cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
ประวัติ สุสานทหารสัมพันธมิตรดอนรัก
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สงบลงเมื่อ พ.ศ. 2488 ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้ชนะสงครามได้ดำเนินการจัดสร้างอนุสรณ์สถานแด่ผู้เสียชีวิตขึ้นหลายแห่งในทวีปเอเชียซึ่งเป็นสมรภูมิสำคัญนั้นมีอนุสรณ์สถานตั้งอยู่ในหลายประเทศ คือ ในประเทศไทย 2 แห่ง พม่า 3 แห่ง อินเดีย 6 แห่ง บังกลาเทศ 5 แห่ง ปากีสถานและศรีลังกาอย่างละ 2 แห่ง นอกจากนี้ที่กาญจนบุรียังมีอนุสรณ์สถานที่สร้างโดยทหารญี่ปุ่นเพื่อคารวะแด่ดวงวิญญาณผู้เสียชีวิตในระหว่างสงคราม คือ "อนุสาวรีย์ไทยานุสรณ์" ส่วนกรรมกรชาวเอเชียอีกจำนวนมากที่เสียชีวิตไปโดยไม่มีผู้ใดจดบันทึกไว้นั้น มีการสร้างอนุสาวรีย์กรรมกรและทหารนิรนามไว้ที่ป่าช้าวัดญวน และโครงกระดูกอีกส่วนหนึ่งของพวกเขาตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่ 2
วัดมัชฌิมาวาส (จังหวัดปัตตานี)
วัดมัชฌิมาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลยามู อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี มีที่ดินเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 75 ตารางวา
วัดมัชฌิมาวาส หรือชาวบ้านเรียกว่า วัดกลาง ตามประวัติวัดระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2360 อย่างไรก็ตามสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2335 ในสมัยพระยายะหริ่ง (พ่าย) (ขณะนั้นเป็นพระยาพิพิธเสนามาตย์ฯ) เจ้าเมืองยะหริ่งคนแรกได้ย้ายเมือง จากตำบลบานา มาสร้างเมืองยะหริ่งที่ริมคลองยามู สร้างวัดกลางขึ้นมาเพราะอยู่กลางเมือง มีจุดประสงค์เพื่อประกอบพิธีถือน้ำพิพัฒน์สัตยาของข้าราชการเมืองยะหริ่ง เมื่อ พ.ศ. 2360 พระยายะหริ่ง (พ่าย) ได้อัญเชิญหลวงพ่อทุ่งคา วัดทุ่งคา (ปัจจุบันเป็นวัดร้าง) พร้อมทั้งได้นิมนต์เจ้าอาวาสวัดทุ่งคา (ซึ่งขณะนั้นเหลือเจ้าอาวาสอยู่เพียงองค์เดียวเสนาสนะก็กำลังทรุดโทรม) มาเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
วัดกลางค่อย ๆ เสื่อมลง จนเมื่อ พ.ศ. 2411 วัดกลางก็ร้างลงหลวงพ่อทุ่งคาจึงถูกอัญเชิญมาไว้ที่วัดบูรพาราม ต่อมาหลวงวิฑูรธุรการ นายอำเภอยามู สถาปนาวัดกลางขึ้นใหม่และได้นิมนต์พระอาจารย์ไชยเส้งมาเป็นเจ้าอาวาส วัดกลางเป็นวัดร้างครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2539 หลวงพ่อแก้ว เจ้าอาวาสรูปสุดท้ายมรณภาพ ปัจจุบันวัดมัชฌิมาวาสมีเจ้าอาวาสคือ พระครูไพศาลขันตยาทร (สมยศ ขนฺติโก)
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ มีหลักฐานว่าบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2528 และศาลาการเปรียญกว้าง 8 เมตร ยาว 10 เมตร
ฮังตัวะฮ์จายา
ฮังตัวะฮ์จายา (Hang Tuah Jaya) เป็นพื้นที่ที่วางแผนไว้ในรัฐมะละกา ประเทศมาเลเซีย ที่รัฐบาลจัดตั้งในฐานะศูนย์กลางการบริหารของรัฐและสมาร์ตซิตีที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจ สังคม โครงสร้างพื้นฐาน และสันทนาการ ฮังตัวะฮ์จายาเป็นเทศบาลเดียวของรัฐมะละกาที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล
เขตบริหาร
เขตบริหารของเทศบาลฮังตัวะฮ์จายา มีตำบลดังต่อไปนี้
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (Faculty of Education, North Eastern University) เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2559
มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน เมื่อวันที่ 8 มีนาคม 2531 โดย นายสุบิน  ปิ่นขยัน ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยในขณะนั้น เป็นผู้ลงนามออกใบอนุญาตจัดตั้งในนามของ "วิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ว.ภ.น.) หรือ North Eastern College (N.E.C)"   และออกใบรับรองวิทยฐานะให้ วิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือทำการสอนในขณะนั้นในขั้นปริญญาตรี ตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม 2539 และในปีการศึกษา 2542 วิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทสถาบันอุดมศึกษา เป็น มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (ม.ภ.น.)  หรือ North Eastern University (N.E.U)  เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2542 โดยนายประจวบ  ไชยสาสน์ รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยเป็นผู้ลงนาม ในใบอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทสถาบันอุดมศึกษา
ตราแผ่นดินของมาซิโดเนียเหนือ
ตราแผ่นดินของนอร์ทมาซิโดเนีย เริ่มใช้เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
รถไฟฟ้าสายสีเงิน
รถไฟฟ้าสายสีเงิน (บางนา - บางโฉลง - ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ) หรือ  โครงการรถไฟฟ้ารางคู่ขนาดเบา (Light Rail) สายบางนา-ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ  เป็นโครงการเส้นทางระบบขนส่งมวลชนรองในพื้นที่กรุงเทพมหานครและจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการระบบขนส่งมวลชนทางราง ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ระยะที่สอง (M-Map Phase 2) โดยความร่วมมือระหว่าง สำนักการจราจรและขนส่ง กรุงเทพมหานคร, บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) และจังหวัดสมุทรปราการ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเชื่อมต่อโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนเข้าสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ตามแนวถนนเทพรัตน อันเป็นทางหลวงแผ่นดินที่จะมุ่งหน้าไปยังภาคตะวันออก
เส้นทางดังกล่าวปรากฏขึ้นครั้งแรกในแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 (แผนแม่บท MTMP) ก่อนถูกปรับปรุงให้เป็นแผนแม่บทเพื่อนำไปสู่การดำเนินการจริงใน พ.ศ. 2539 (แผนแม่บท CTMP) โดยถูกกำหนดให้เป็นส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าธนายง ตอน 1 แต่ได้ถูกยกเลิกไปเมื่อครั้งการปรับแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง พ.ศ. 2543 (แผนแม่บท URMAP) ต่อมาในการประชุมร่วมกับคณะกรรมการจัดการจราจรทางบก (คจร.) เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 คจร. มีมติให้กรุงเทพมหานครศึกษาแนวทางเพิ่มเติมเพื่อต่อขยายสายทางภายใน พ.ศ. 2552 เพื่อให้โครงข่ายรถไฟฟ้าครอบคลุมและสอดคล้องกับการขยายตัวของเมือง กรุงเทพมหานครจึงได้นำเส้นทางดังกล่าวกลับเข้าสู่การพิจารณา ก่อนลดระยะทางให้สิ้นสุดที่บริเวณแยกศรีเอี่ยม (ทางแยกต่างระดับระหว่างถนนบางนา-ตราด และถนนศรีนครินทร์) และได้ปรับปรุงเส้นทางอีกครั้งให้ต่อขยายไปสิ้นสุดที่บริเวณอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิตามแผนแม่บทเดิมในเวลาต่อมา
ปัจจุบัน กรุงเทพมหานคร อยู่ระหว่างการประชุมพิจารณาสรุปผลโครงการ และมีแนวโน้มในการโอนถ่ายโครงการให้ การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย หรือ รฟม. เป็นผู้ดำเนินการแทน เนื่องจากนโยบายของ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ที่ต้องการแก้ไขปัญหาเชิงโครงสร้าง โดยเฉพาะการโอนถ่ายโครงการที่ไม่จำเป็นและซ้ำซ้อนคืนให้รัฐ
ประวัติของโครงการ
เมื่อครั้งกรุงเทพมหานคร ได้มีการอนุมัติสัมปทานโครงการระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร (รถไฟฟ้าธนายง หรือ รถไฟฟ้าบีทีเอส ในปัจจุบัน) ให้ บริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือ บีทีเอสซี ไปดำเนินการ กรุงเทพมหานครได้เล็งเห็นถึงแนวโน้มการขยายตัวของเมืองที่จะเกิดขึ้นในอนาคต จึงได้พิจารณาร่างเส้นทางส่วนต่อขยายของโครงการรถไฟฟ้าธนายงเอาไว้ทั้งหมด 5 ระยะ เพื่อให้เหมาะสมกับการพัฒนาของตัวเมืองอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตามในการปรับปรุงแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง อันเป็นการดำเนินการร่วมกันระหว่าง สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) การรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.) องค์การรถไฟฟ้ามหานคร (การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.) ในปัจจุบัน) และกรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2537 แนวเส้นทางนี้ได้ปรากฏขึ้นครั้งแรกในฐานะส่วนต่อขยายอย่างเป็นทางการของ รถไฟฟ้าธนายง ตอน 1 ตามแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2537 (แผนแม่บท BMT) ก่อนปรับปรุงและนำไปสู่การดำเนินการจริงใน พ.ศ. 2539 (แผนแม่บท CTMP) แต่หลังจากประกาศใช้แผนแม่บท CTMP ได้ 1 ปี ประเทศไทยต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจที่ส่งผลต่อระบบเศรษฐกิจของประเทศไทยอย่างรุนแรง โครงการดังกล่าวจึงถูกพักอย่างไม่มีกำหนด และได้ยกเลิกลงในคราวการปรับปรุงแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง พ.ศ. 2543 (แผนแม่บท URMAP)
ต่อมาในการประชุมร่วมกับคณะกรรมการจัดการจราจรทางบก (คจร.) เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 คจร. ได้มีมติให้กรุงเทพมหานครศึกษาแนวทางเพิ่มเติมเพื่อต่อขยายสายทางภายใน พ.ศ. 2552 โดยคำนึงถึงการขยายตัวของเมืองและแนวโน้มการพัฒนาเมืองที่จะเกิดขึ้นในอนาคต กรุงเทพมหานครจึงได้นำส่วนต่อขยายของโครงการรถไฟฟ้าธนายงเดิมทั้ง 5 ระยะกลับเข้าสู่กระบวนการพิจารณาอีกครั้ง จนได้ข้อสรุปเกี่ยวกับส่วนต่อขยายทั้ง 5 ระยะ อันได้แก่ ส่วนต่อขยายช่องนนทรี–พระราม 3 ส่วนต่อขยายสนามกีฬาแห่งชาติ–พรานนก ส่วนต่อขยายอ่อนนุช–ลาดกระบัง ส่วนต่อขยายอ่อนนุช–แบริ่ง และส่วนต่อขยายอ่อนนุช–วัดศรีเอี่ยม ซึ่งส่วนต่อขยายสนามกีฬาแห่งชาติ-พรานนก และส่วนต่อขยายอ่อนนุช-แบริ่ง เป็นส่วนต่อขยายที่ถูกเสนอให้บรรจุลงในแผนแม่บท URMAP เมื่อครั้งการปรับปรุงแผนแม่บทเมื่อ พ.ศ. 2543 ก่อนถูกปรับปรุงเพื่อนำไปสู่การปฏิบัติจริงใน พ.ศ. 2547 (แผนแม่บท BMT) ในขณะที่ส่วนต่อขยายอื่นๆ ไม่ได้ถูกนำเสนอให้คณะรัฐมนตรีพิจารณาเนื่องมาจากมีข้อกังขาด้านการลงทุน ประกอบการสภาวะเศรษฐกิจในขณะนั้นยังไม่ฟื้นตัวดี
อย่างไรก็ตามกรุงเทพมหานครไม่ได้ล้มเลิกโครงการไปทั้งหมด แต่ได้นำเอาเส้นทางอ่อนนุช–วัดศรีเอี่ยม มาดัดแปลงและขยายให้ไปสิ้นสุดที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิตามแผนแม่บท CTMP เดิม เพื่อเป็นการขยายเส้นทางโครงข่ายรถไฟฟ้าให้ไปเชื่อมกับท่าอากาศยานโดยอาศัยเส้นทางตามแนวถนนเทพรัตน จึงได้ริเริ่มจากการก่อสร้างโครงสร้างโยธารองรับไว้บางส่วนเมื่อครั้งการก่อสร้างส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าบีทีเอส ช่วงอ่อนนุช–แบริ่ง และยังได้รับความร่วมมือจาก บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) ที่ยินดีสนับสนุนพื้นที่ส่วนหนึ่งของโครงการธนาซิตี้เพื่อใช้เป็นที่ตั้งศูนย์ซ่อมบำรุงโครงการ รวมถึงยังได้รับความเห็นชอบจากบริษัท การท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ให้มีการปรับแบบการก่อสร้างอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เพื่อรองรับเส้นทางรถไฟฟ้าสายนี้โดยเฉพาะ และจากจังหวัดสมุทรปราการที่เห็นชอบและสนับสนุนให้มีระบบขนส่งมวลชนในจังหวัดเพื่อที่จะได้เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ อันเป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศ
โครงการดังกล่าวถูกนำพิจารณาขึ้นที่ประชุมคณะรัฐมนตรีหลายครั้ง และได้ถูกนำเสนอขึ้นต่อ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เพื่อบรรจุลงแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางราง ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง แต่ได้รับข้อวิจารณ์ถึงความเหมาะสมในการก่อสร้างเส้นทางอย่างต่อเนื่อง แต่กรุงเทพมหานครก็ยังคงผลักดันแนวคิดของโครงการให้สามารถดำเนินการได้แล้วเสร็จ เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชานในบริเวณดังกล่าว ซึ่งต่อมาเส้นทางสายนี้เป็นหนึ่งในสี่เส้นทางนำร่องที่ได้รับการบรรจุลงในร่างแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางราง ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและพื้นที่ต่อเนื่อง ระยะที่สอง ซึ่งจะมีเส้นทางรถไฟฟ้าเพิ่มเติมถึง 10 เส้นทางที่ขยายเพื่อรองรับการขยายตัวของเมืองในอนาคต และกรมการขนส่งทางราง (สถานะปัจจุบันของ สำนักงานโครงการพัฒนาระบบราง สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร) ยังได้ร่วมมือกับ องค์การความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งญี่ปุ่นได้พิจารณาต่อขยายเส้นทางไปตามถนนสรรพาวุธ และถนนทางรถไฟสายเก่าปากน้ำ เพื่อเชื่อมต่อเข้ากับโครงการพัฒนาสถานีรถไฟแม่น้ำบริเวณถนนพระรามที่ 3 เพื่อเป็นอีกหนึ่งเส้นทางที่จะขนส่งผู้โดยสารเข้าสถานีหลักของกรุงเทพมหานครได้อย่างรวดเร็ว
ในปัจจุบัน กรุงเทพมหานครได้ก่อสร้างทางแยกหลังจากออกจากสถานีอุดมสุขไว้ทั้งขาเข้าเมือง (North-Bound) และขาออกเมือง (East-Bound) ที่บริเวณถนนสุขุมวิทช่วงทางแยกต่างระดับบางนา-สุขุมวิท และได้ก่อสร้างตอม่อรูปตัว U คว่ำตั้งแต่ด้านหน้าพื้นที่ก่อสร้างศูนย์การค้าแบงค็อก มอลล์ ไปจนถึงสี่แยกบางนา เพื่อเตรียมไว้สำหรับการก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าสายนี้โดยเฉพาะ แต่หลังจากการปรับแบบครั้งที่ผ่านมากรุงเทพมหานครได้มีแนวคิดในการย้ายสถานีปลายทางไปอยู่บริเวณถนนสรรพาวุธด้านหน้าศาลจังหวัดพระโขนง เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้ที่ต้องการติดต่อศาลหรือสำนักงานเขตบางนาให้ได้รับความสะดวกยิ่งขึ้น
สถานี
มีทั้งหมด 14 สถานี (สถานีในอนาคต 2 สถานี) เป็นสถานียกระดับทั้งหมด ตัวสถานียาวประมาณ 250 เมตร กว้าง 18 เมตร โดยมีสถานีทั้งหมดสามรูปแบบ ดังนี้
ตัวสถานีออกแบบให้มีประตูกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง (Half-height) ทุกสถานี หลบเลี่ยงสาธารณูปโภคทั้งบนดินและใต้ดิน รวมถึงออกแบบให้รักษาสภาพผิวจราจรบนถนนให้ได้มากที่สุด และมีเสายึดสถานีอยู่บริเวณเกาะกลางระหว่างถนน
โครงการช่วงธนาซิตี้–สุวรรณภูมิ
แนวเส้นทางมีจุดเริ่มต้นจากถนนเทพรัตน กิโลเมตรที่ 13 แล้วเลี้ยวเข้าถนนสุวรรณภูมิ 3 ผ่านศูนย์การค้าเซ็นทรัล วิลเลจ และเกริกวิทยาลัยแล้วข้ามคลองหนองปรือกับคลองหนองงูเห่า เข้าพื้นที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ แนวเส้นทางจะลดระดับลงเป็นเส้นทางใต้ดิน แล้วสิ้นสุดเส้นทางที่ชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ รวมระยะทางทั้งสิ้น 6.4 กิโลเมตร
ทั้งนี้ แนวเส้นทางดังกล่าวจำเป็นที่จะต้องรอการก่อสร้างท่าอากาศยานสุวรรณภูมิฝั่งใต้ขึ้นเสียก่อน ซึ่งอยู่ในแผนการพัฒนาท่าอากาศยานสุวรรณภูมิระยะที่ 3–4 แต่อย่างไรก็ตาม บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) ได้มีการปรับแบบอาคารผู้โดยสารฝั่งนี้เพื่อรองรับการก่อสร้างเส้นทางรถไฟฟ้าให้เข้ามาจอดที่อาคารผู้โดยสารได้โดยตรง กรณีนี้จะไม่เหมือนกับสถานีท่าอากาศยานสุวรรณภูมิของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ที่การก่อสร้างสถานีไม่ได้สร้างที่ชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสาร แต่ก่อสร้างบริเวณพื้นที่ว่างระหว่างอาคารจอดรถแล้วเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานผ่านชั้นใต้ดิน ซึ่งเดิมเป็นชั้นที่เตรียมไว้สำหรับทำทางเดินไปยังโรงแรมโนโวเทลสุวรรณภูมิ
ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง
ปลาการ์ตูนอินเดียนแดง หรือ ปลาการ์ตูนอินเดียน (Skunk clownfish, Nosestripe anemonefish, Whitebacked clownfish; ) เป็นปลาการ์ตูนที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงกับดอกไม้ทะเล โดยเฉพาะชนิด Heteractis magnifica และ Stichodactyla gigantea พบในเขตอินโด-แปซิฟิก อาศัยอยู่ตามแนวปะการังชายฝั่งลึกประมาณ 15 เมตร ปลาการ์ตูนอินเดียนแดงสามารถเลี้ยงเป็นปลาตู้ได้
ลักษณะ
ลำตัวมีสีเนื้ออมเหลืองทองอมชมพู มีแถบขาวเล็ก ๆ พาดผ่านบริเวณหลังตั้งแต่ปลายจมูกจนจรดครีบหาง ยาวได้ถึง 11 เซนติเมตร
ปลาการ์ตูนอินเดียนแดงก็เหมือนกับปลาการ์ตูนชนิดอื่นที่เป็นกะเทยแบบเปลี่ยนเพศได้ ลำดับชั้นของฝูงภายในดอกไม้ทะเลประกอบด้วยคู่ผสมพันธุ์ซึ่งเป็นตัวเมียที่ใหญ่ที่สุดและตัวผู้ซึ่งเป็นคู่ ตัวผู้ที่เหลือจะมีขนาดเล็กกว่า
เก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์
เก็พฮาร์ท เลเบอเร็ชท์ ฟ็อน บลึชเชอร์ เฟือสท์แห่งวาลชตัท (Gebhard Leberecht von Blücher, Fürst von Wahlstatt) เป็นจอมพลแห่งราชอาณาจักรปรัสเซีย เขามีชื่อเสียงขึ้นมาหลังจากนำกองทัพเข้ามีชัยเหนือนโปเลียนแห่งฝรั่งเศสในยุทธการที่ไลพ์ซิชใน ค.ศ. 1813 ซึ่งทำให้นโปเลียนต้องถูกเนรเทศไปยังเกาะเอลบา และนำทัพร่วมกับอังกฤษจนมีชัยเหนือนโปเลียนอีกครั้งในยุทธการที่วอเตอร์ลู ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดสงครามนโปเลียน
เมื่อสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หกปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1813 บลึชเชอร์ในวัน 71 ต้องกลับมาบัญชาการอีกครั้ง และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพปรัสเซีย และสามารถมีชัยเหนือนโปเลียนได้ ด้วยความดีความชอบเขาจึงได้รับแต่งตั้งบรรดาศักดิ์เป็น เฟือสท์แห่งวาลชตัท และเมื่อนโปเลียนหวนคืนสู่แผ่นดินอีกครั้งในปี 1815 บลึชเชอร์ก็เป็นผู้บัญชาการกองทัพปรัสเซียประจำที่ราบลุ่มแม่น้ำไรน์ร่วมกับกองทัพอังกฤษของดยุกแห่งเวลลิงตัน ในยุทธการลีนีในวันที่ 16 มิถุนายน เขาได้รับบาดเจ็บและล่าถอย หลังจากนั้นสองวันเขาก็ร่วมบัญชาการกองทัพผสมกับดยุกแห่งเวลลิงตันและมีชัยเหนือนโปเลียนในยุทธการที่วอเตอร์ลู
อ้างอิง
17421819
บับเบิ้ล เกิร์ลส์
บับเบิ้ล เกิร์ลส์ (Bubble Girls) คือวงดนตรีเกิร์ลกรุป ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยมีผลงานตั้งแต่ พ.ศ. 2541-พ.ศ. 2548
ประวัติ
บับเบิ้ล เกิร์ลส์ (Bubble Girls) เป็นนักร้องเกิร์ลกรุปทางค่ายแกรมมี่ประกอบสมาชิก แพร เอมเมอรี่, เทเรซ่า เฮมเฮาเซอร์, ซาแมนต้า แสงสิงแก้ว ไฮด์ เริ่มมีผลงานอัลบั้มชุดแรกเมื่อ พ.ศ. 2541 ชื่อชุด "Bubble Girls" โดยเปิดตัวด้วยเพลง "ตัวเล็ก...ใจใหญ่" เพลง "อยากฟังเหตุผล" และเพลง "เป็นหนึ่งคนนั้น" โดยถือเป็นเกิร์ลกรุปวงแรกด้วยของแกรมมี่
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 บับเบิ้ล เกิร์ลส์ ได้ร่วมกับเกิร์ลกรุ๊ปวงจากค่ายเดียวกัน คือวง ซาซ่า ออกอัลบั้ม Surprise มีเพลงดังอย่าง Surprise และ อยู่ได้ไหม จนมาถึงอัลบั้มชุดที่สองอัลบั้ม "Hey Boy!" ก็มีเพลงดังอย่าง Hey Boy! ไม่ต้องมาอีกใช่ไหม และเพลง หลีกทาง เป็นต้น
วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2556 บับเบิ้ล เกิร์ลส์ ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง โดยการเป็นแขกรับเชิญพิเศษ คอนเสิร์ต 30 ปีแกรมมี่ ชื่อว่า "GRAMMY HAPPY FESTIVAL ตอน PARTY REUNION CONCERT" โดยจัดที่ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี
คราด
เครื่องมือทำไร่ทำนาใช้วัวหรือควายลาก ลักษณะเป็นคาน มีซี่ห่าง ๆ กัน มีคันชักสำหรับลากขี้หญ้าและทำให้ดินที่ไถแล้วซุย, เครื่องมือสำหรับชักหรือลากขี้หญ้าหรือหยากเยื่อเป็นต้น ทำเป็นซี่ ๆ มีด้ามสำหรับจับชักหรือลากไปคราด เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ทำนา หรือ ทำสวน มีลักษณะเป็นด้ามยาวและมีปลายส่วนหน้าประกอบด้วยตะขอหลายซี่เรียงกัน การใช้งานคล้ายกับไม้กวาด แต่ใช้สำหรับงานภายนอก โดยใช้ตัก ตะกุย หรือ โกยวัตถุที่ใหญ่กว่าให้แยกออกที่ใช้ทำนาจากพื้นดิน เช่น ใบไม้ หญ้า กองฟาง หรือ ก้อนหิน  เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ทำนา หรือ ทำสวน มีลักษณะเป็นด้ามยาวและมีปลายส่วนหน้าประกอบด้วยตะขอหลายซี่เรียงกัน การใช้งานคล้ายกับไม้กวาด แต่ใช้สำหรับงาน
คราดสมัยใหม่โดยทั่วไปมักทำด้วยวัสดุ เหล็ก ไม้ หรือ พลาสติก ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับลักษณะการใช้งานครื่องมือทำไร่ทำนาใช้วัวหรือควายลาก ลักษณะเป็นคาน มีซี่ห่าง ๆ กัน มีคันชักสำหรับลากขี้หญ้าและทำให้ดินที่ไถแล้วซุย, เครื่องมือสำหรับชักหรือลากขี้หญ้าหรือหยากเยื่อเป็นต้น ทำเป็นซี่ ๆ มีด้ามสำหรับจับชักหรือลากไป
จู เต๋อ
จอมพลจูเต๋อ (1 ธันวาคม 1886- 6 กรกฎาคม 1976) เป็นชาวจีนที่เป็นนายพล ขุนศึก นักการเมือง นักปฏิวัติ และเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาเกิดในครอบครัวที่ยากจนในมณฑลเสฉวน ปี ค.ศ. 1886 เขาได้รับอุปการะเลี้ยงดูจากลุงผู้ร่ำรวยในตอนอายุเก้าขวบ ความมั่งคั่งนี้ทำให้เขาได้รับการศึกษาชั้นต้นที่ดีเยี่ยมซึ่งนำไปสู่การเข้าเรียนในโรงเรียนวิชาทหาร ภายหลังช่วงเวลาที่เขาอยู่ในโรงเรียนวิชาทหาร เขาได้เข้าร่วมกองทัพกบฏ และไม่นานก็กลายเป็นขุนศึก หลังจากนั้นเขาก็ได้ยอมรับลัทธิคอมมิวนิสต์ เขาได้มีอำนาจด้วยยศทหารของกองทัพแดงจีนในขณะที่อยู่ในการรักษาความปลอดภัยประเทศ ในช่วงที่จีนภายใต้การควบคุมของเหมา จูได้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในพรรคคอมมิวนิสต์จีน เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพสายที่แปดในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1955 เขาได้กลายเป็นหนึ่งในสิบจอมพลแห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน ซึ่งเขาได้รับการยกย่องในฐานะผู้ก่อตั้งที่สำคัญ จูยังเป็นบุคคลทางการเมืองที่สำคัญจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1976 ในฐานะที่เป็นประธานคณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975 ถึง ค.ศ. 1976 จูเป็นประมุขแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ประวัติ
จูเต๋อเกิดในครอบครัวเศรษฐี จูเต๋อเป็นผู้มีอิทธิพลเขามีลูกน้องมาก ชอบใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย แต่จูเต๋อเป็นผู้มีความเฉลียวฉลาด ทำงานเก่ง จูเต๋อเป็นนักอ่านและชื่นชอบวรรณกรรมเรื่อง "ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาเหลียงซาน"
การรับราชการระยะแรก
จูเต๋อเข้าเรียนในวิทยาลัยการทหารของมณฑลยูนนาน และ ได้ทำงานในกองทัพบกในปีค.ศ. 1911 ดร.ซุนยัดเซ็นทำการปฏิวัติราชวงศ์ชิงจูเต๋อเข้าร่วมทำการปฏิวัติในมณฑลยูนนานด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 1921 เขาเป็นผู้บัญชาการตำรวจมณฑลยูนนาน และ ได้เป็นเจ้ากรมการคลัง และช่วงนั้น เขารับเงินใต้โต๊ะ ติดผู้หญิง สูบฝิ่น จนได้รับฉายาว่า ขุนพลขี้ยา จูเต๋อมีภรรยา 9 คน
พรรคคอมมิวนิสต์จีน
ค.ศ. 1921 จูเต๋อเริ่มศึกษาแนวคิดของลัทธิมาร์กซิสต์ จนกระทั่งจูเต๋อได้พบกับสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่กำลังศึกษาและใช้แนวความคิดของมาร์กซ์ในทางการเมืองกันอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจจูเต๋อเพราะเขาเป็นเพียงแค่ "ขุนพลขี้ยา" จูเต๋อจึงเดินทางไปศึกษาแนวคิดของลัทธิมาร์กซ์ที่ประเทศเยอรมนี ปีต่อมาค.ศ. 1922 ในประเทศเยอรมนี จูเต๋อพบกับโจวเอินไหลเขาจึงได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในที่สุด ค.ศ. 1925 จูเต๋อไปเรียนวิชาทางการทหารต่อในกรุงมอสโคว์ ประเทศรัสเซีย และกลับมายังจีน แต่ฐานะของความเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนยังคงถูกเก็บไว้เป็นความลับ
รัฐบาลจีนก๊กมินตั๋ง
จูเต๋อกลับไปทำงานในกองทัพของรัฐบาลจีนก๊กมินตั๋งของเจียงไคเชคเมื่อ ดร.ซุนยัดเซ็นได้ถึงแก่กรรม และขณะนั้นนายพลเจียงไคเชคดำรงตำแหน่งแม่ทัพของก๊กมินตั๋ง จูเต๋ออยู่ในฐานะของทหารของพรรคก๊กมินตั๋งได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการตำรวจ และเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนนายทหารของเมืองหนันชาง เมืองหลวงมณฑลฝูเจี้ยน
การเปลี่ยนสู่พรรคคอมมิวนิสต์จีน
ค.ศ. 1927 เกิดสงครามกลางเมือง โจวเอินไหลได้ปฏิวัติหนันชางได้จนสำเร็จ โดย จูเต๋อ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งหนันชางในขณะนั้น ได้เชิญนายทหารของพรรคก๊กมินตั๋งไปกินเลี้ยงร่ำสุรากัน และถูกกันตัวไปไหนไม่ได้ ขณะในเมืองทั้งสองฝ่ายรบกันอย่างดุเดือดถึง 4 ชั่วโมง และในที่สุดจูเต๋อและหลินเปียวได้สบทบกำลังเป็นทหารของจีนคอมมิวนิสต์อย่างเต็มตัว และ จากนั้นพรรคคอมมิวนิสต์จีนยึดหนันชางได้เพียงสัปดาห์เดียว ทหารก๊กมินตั๋งเข้ามายึดเมืองคืนได้สำเร็จ
จูเต๋อ พร้อมด้วยหลินอี้ หลินเปียว เข้ายึดเมืองเซียนจ้าง ที่พรรคก๊กมินตั๋งปกครองอยู่ได้สำเร็จ โดยเจียงไคเชคเริ่มเห็นบทบาทของจูเต๋อมากขึ้น จึงสั่งการให้กำจัด จนในที่สุดจูเต๋อต้องล่าถอยหนีและได้พบกับเหมาเจ๋อตง ที่เขาจิงกัง ฐานที่มั่นของเหมาเจ๋อตง จูเต๋อได้รวมกำลังกับเหมาเจ๋อตงนำกองกำลังชาวนาเข้าร่วมเป็นกองกำลังจรยุทธ์  ในฤดูหนาวปี 1927-1928 เขาสามารถรวบรวมกำลังผลที่ผสมระหว่างชาวนาและกรรมกรถึง 10,000 คน โดยจูเต๋อเป็นผู้บัญชาการทหาร ส่วนเหมาเจ๋อตงเป็นประธานทางการเมือง จากนั้นเหมาเจ๋อตงกับจูเต๋อช่วยกันตีเมืองต่างๆ จนประชาชนได้เรียกทั้ง 2 คนเป็นเสียงเดียวกันว่า "จูเหมา"
ในระหว่างเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1930 ถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1933 เจียงไคเชคได้ทำการล้อมปราบคอมมิวนิสต์จีนเขาจิงกัง จนครั้งสุดท้าย เจียงไคเชคได้นำกองทหารจำนวนหนึ่งล้านคน และเครื่องบินอีก 200 ลำ เข้าล้อมปราบ และปี ค.ศ. 1934 โดยยุทธวิธีการปิดล้อมทางเศรษฐกิจของเจียงไคเชคทำให้ "จูเหมา" เสียฐานที่มั่นเขาจิงกัง
สงครามกับญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นได้บุกเข้ายึดแมนจูเรีย และเจียงไคเชคจึงยุติสงครามกลางเมืองกับ "จูเหมา" หันไปต่อต้านญี่ปุ่นแทน ด้านเหมาเจ๋อตงและจูเต๋อ ก็มุ่งเดินทัพทางไกลเพื่อไปต่อต้านญี่ปุ่นเช่นกัน
การประกาศสถาปนาจีนใหม่
ค.ศ. 1949 จูเต๋ออายุ 63 ปี ได้ยืนข้างเหมาเจ๋อตง ในฐานะ รองประธานคณะกรรมาธิการทหาร ต่อหน้าประชาชนในการประกาศสถาปนาจีนใหม่
เบญจมาศน้ำเค็ม
เบญจมาศน้ำเค็ม เป็นพืชในวงศ์ Asteraceae เป็นไม้เลื้อยเนื้ออ่อน ลำต้นมีขนสั้น ค่อนข้างแข็ง ลำต้นสีเขียวอมน้ำตาล ใบเดี่ยว ขอบใบหยักคล้ายฟันเลื่อย ดอกช่อ ผลเดี่ยว ขนาดเล็ก เป็นแท่งยาวแห้ง สีน้ำตาล ใช้เป็นไม้ประดับ พบได้ทั่วไปตามป่าชายเลนที่ชื้นแฉะเสมอ
แหล่งข้อมูลอื่น
Melanthera biflora Melanthera biflora Melanthera biflora Ate Sơn cúc hai hoa
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553''' เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร (ส.ก.) และสมาชิกสภาเขต (ส.ข.) ในกรุงเทพมหานครภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ภายหลังจากทั้งสองสภาครบวาระการดำรงตำแหน่ง ซึ่งกำหนดให้มีการเลือกตั้งทั้งสิ้นสองรอบในวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2553 (สำหรับ ส.ข.กลุ่มแรก) และ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553 (สำหรับ ส.ข.กลุ่มที่เหลือและ ส.ก.) โดยมีจำนวนที่นั่งทั้งสิ้น 422 ที่นั่ง แบ่งเป็นสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร 61 ที่นั่ง และสมาชิกสภาเขต 361 ที่นั่ง
จำนวนที่นั่งในแต่ละเขต
เขตที่มี ส.ก.ได้ 1 คน และ ส.ข.ได้ 7 คน จำนวน 39 เขต
เขตที่มี ส.ก.ได้ 2 คน และ ส.ข.ได้ 8 คน จำนวน 11 เขต
สมาชิกสภากรุงเทพมหานคร
เลือกตั้งพร้อมกัน 50 เขต ทั้ง 61 ที่นั่ง ในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2553
สมาชิกสภาเขต
เลือกตั้งวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2553 จำนวน 14 เขต 105 ที่นั่ง
ป้อมไพรีพินาศ
ป้อมไพรีพินาศ ตั้งอยู่บนเขาแหลมสิงห์ หมู่ 1 ตำบลบางกะไชย อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี เป็นป้อมที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในปี พ.ศ. 2377 เพื่อเตรียมรับศึกญวณที่อาจจะยกมาทางทะเล แต่เดิมไม่มีชื่อจนพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสมณฑลจันทบุรี ทรงพระราชทานนามป้อมนี้ว่า ป้อมไพรีพินาศ ซึ่งอยู่คู่กับป้อมพิฆาฏข้าศึก (ป้อมพิฆาตปัจจมิตร)
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตคลองเตย
ประกอบด้วยเขตคลองเตยทั้งเขต
ป้อมไพรีพินาศ
ป้อมสร้างขึ้นบริเวณปากแม่น้ำ อยู่บนเขาแหลมสิงห์ ซึ่งเป็นเขาขนาดเล็ก ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำจันทบุรี มีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 172 เมตร บริเวณหินชายฝั่ง ที่มีลักษณะคล้ายกับสิงโตหมอบ (จึงเรียกว่า "แหลมสิงห์") บนเขาแหลมสิงห์เป็นทำเลที่เหมาะกับการตั้งป้อมปืน สามารถมองเห็นข้าศึกที่เข้ามาทางทะเลได้แต่ไกล
ป้อมไพรีพินาศ มี 3 ชั้น คือชั้นบน ชั้นกลาง และชั้นล่าง มีการก่อสร้างลักษณะเป็นปีกกา โดยใช้การถมดินเป็นใบเสมาป้อมอันใหญ่ เรียงติดต่อกันไปเหมือนปีกกา โอบเขาทั้งสอง ตัวป้อมเป็นแบบก่ออิฐถือปูน กว้าง 3 เมตร ยาว 5 เมตร ผนังหนา 60 เซนติเมตร ใกล้กันมีคลังกระสุนดินดำ ก่อด้วยปูน ขนาดกว้าง 1 เมตร ยาว 2.8 เมตร
ปัจจุบันบริเวณป้อมปืนได้มีการปรับภูมิทัศน์ มีกระบอกปืนใหญ่ 2 กระบอก วางให้เห็นว่าเคยเป็นจุดที่เป็นป้อมปืน และมีห้องเก็บกระสุนดินดำที่ยังคงหลงเหลือร่องรอยให้เห็นอยู่ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากร เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 โดยประกาศเป็นพื้นที่โบราณสถานประมาณ 17 ไร่ 58 ตารางวา
เจดีย์อิสระภาพ
เจดีย์อิสระภาพ เป็นเจดีย์ที่ตั้งอยู่ภายในป้อมไพรีพินาศ สร้างขึ้นโดยพระยาพิพิธพิไสยสุนทรการ ผู้ว่าราชการเมืองตราด ร่วมกับชาวจันทบุรีสร้างขึ้นมาบริเวณเขาแหลมสิงห์เพื่อเป็นที่ระลึกในการประกาศอิสระภาพหลังประเทศฝรั่งเศสได้ถอนกำลังออกจากจังหวัดจันทบุรี
ลักษณะสถาปัตยกรรมของเจดีย์อิสระภาพเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูน เจดีย์เป็นทรงระฆังในผังกลม พร้อมกับฐานบัวคว่ำบัวหงายชุดมาลัยเถา บัวลูกแก้วอกไก่เป็นส่วนที่รองรับองค์ระฆัง มีลักษณะยืดสูง เหนือขึ้นไปเป็นองค์ระฆัง ประกอบกับบัลลังก์สี่เหลี่ยม เสาหานปล้องไฉนและปลียอด ฐานของเจดีย์เป็นแบบประทักษิณพร้อมทั้งพนักระเบียงในผังสี่เหลี่ยมจตุรัส มีการประดับด้วยกระเบื้องเคลือบปรุลายแบบของจีน พร้อมกับกำแพงแก้วแบบเตี้ยภายในฐานล้อมรอบเจดีย์ โดยเป็นศิลปะในยุครัตนโกสินทร์ ของศาสนาพุทธ นิกายเถราวาท
หม้อคอลดรอน
หม้อคอลดรอน หรือ ไหคอลดรอน (Cauldron หรือ caldron) มาจากภาษาละตินว่า “Caldarium” ที่แปลว่าการอาบน้ำร้อน เป็นหม้อต้มขนาดใหญ่ทำด้วยโลหะ ที่มีปากกว้างและมักจะมีหูโค้งตอนบนเพื่อใช้แขวนยามหุงต้ม หรือ หมายถึงภาชนะที่มีลักษณะดังกล่าวโดยทั่วไป
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตคลองสาน
ประกอบด้วยเขตคลองสานทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงสามวาตะวันตก และแขวงสามวาตะวันออก
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงบางชัน แขวงทรายกองดิน และแขวงทรายกองดินใต้
เขตคันนายาว
ประกอบด้วยเขตคันนายาวทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงลาดยาว และแขวงจตุจักร
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงเสนานิคม แขวงจันทรเกษม และแขวงจอมพล
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงบางขุนเทียน และแขวงบางค้อ
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงบางมด และแขวงจอมทอง
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงดอนเมือง
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงสีกัน และแขวงสนามบิน
เขตดุสิต
ประกอบด้วยเขตดุสิตทั้งเขต
เขตตลิ่งชัน
ประกอบด้วยเขตตลิ่งชันทั้งเขต
เขตทวีวัฒนา
ประกอบด้วยเขตทวีวัฒนาทั้งเขต
เขตทุ่งครุ
ประกอบด้วยเขตทุ่งครุทั้งเขต
เขตธนบุรี
ประกอบด้วยเขตธนบุรีทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงคลองจั่น
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงหัวหมาก
เขตบางกอกน้อย
ประกอบด้วยเขตบางกอกน้อยทั้งเขต
เขตบางกอกใหญ่
ประกอบด้วยเขตบางกอกใหญ่ทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงท่าข้าม และแขวงแสมดำบางส่วน ในพื้นที่ดังต่อไปนี้
พอลิกล็อต
พอลิกล็อต (polyglot) ในทางคอมพิวเตอร์ หมายถึง โปรแกรมคอมพิวเตอร์หรือสคริปต์ที่เขียนขึ้นในรูปแบบที่ถูกต้องของภาษาโปรแกรมหลายภาษาด้วยรหัสต้นฉบับอันเดียวกัน ซึ่งโปรแกรมจะทำงานหรือให้ผลลัพธ์เหมือนกันจากการแปลด้วยคอมไพเลอร์หรืออินเทอร์พรีเตอร์ของภาษานั้นอย่างอิสระ
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงท่าแร้ง
พอลิกล็อต
โดยทั่วไปแล้วพอลิกล็อตเขียนขึ้นจากการผสานภาษาซี ซึ่งอนุญาตให้มีการจำกัดความ (define) วลีต่างๆ ได้ด้วยตัวประมวลผลก่อน (preprocessor) รวมกับภาษาสคริปต์อื่นๆ เช่น ภาษาลิสป์ ภาษาเพิร์ล หรือ sh
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตบางคอแหลม
ประกอบด้วยเขตบางคอแหลมทั้งเขต
พอลิกล็อต
เทคนิคที่ใช้เป็นปกติที่สุดสองอย่างสำหรับการสร้างโปรแกรมพอลิกล็อตคือ การใช้ประโยชน์จากอักขระแทนหมายเหตุ (comment) ที่แตกต่างกัน และการจำกัดความวลีด้วยการทำงานในภาษาอื่น และเทคนิคที่ใช้ได้ดีอีกอย่างหนึ่งคือ การพลิกแพลงไวยากรณ์ของภาษา จากตัวอย่างต่อไปนี้เป็นพอลิกล็อตที่เขียนขึ้นเพื่อทำงานบน ภาษาซีแบบแอนซี (ANSI C) ภาษาพีเอชพี และ bash
เฮ็ลมูท ชมิท
เฮ็ลมูท ไฮน์ริช วัลเดอมาร์ ชมิท (Helmut Heinrich Waldemar Schmidt) เป็นนักการเมืองเยอรมันและสมาชิกพรรคสังคมประชาธิปไตยแห่งเยอรมนี เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (เยอรมนีตะวันตก) ระหว่าง ค.ศ. 1974–1982
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงบางแคเหนือ และแขวงบางไผ่
พอลิกล็อต
echo "\010Hello, world!\n"// 2> /dev/null > /dev/null \ ; // 2> /dev/null; x=a; $x=5 // 2> /dev/null \ ; if (($x)) // 2> /dev/null; then return 0; // 2> /dev/null; fi function main { printf "Hello, world!\n"true/* 2> /dev/null | grep -v true*/; return 0; } main
เฮ็ลมูท ชมิท
1918 2015
พอลิกล็อต
โปรแกรมดังกล่าวจะแสดงข้อความ  พร้อมทั้งขึ้นบรรทัดใหม่บนจอภาพ สามารถอธิบายได้ดังนี้
การเลือกตั้งสมาชิกสภากรุงเทพมหานครและสมาชิกสภาเขต พ.ศ. 2553
เขตบางซื่อ
ประกอบด้วยเขตบางซื่อทั้งเขต
เขตบางนา
ประกอบด้วยเขตบางนาทั้งเขต
เขตบางบอน
ประกอบด้วยเขตบางบอนทั้งเขต
เขตบางพลัด
ประกอบด้วยเขตบางพลัดทั้งเขต
เขตบางรัก
ประกอบด้วยเขตบางรักทั้งเขต
เขตบึงกุ่ม
ประกอบด้วยเขตบึงกุ่มทั้งเขต
เขตปทุมวัน
ประกอบด้วยเขตปทุมวันทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงประเวศ
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงหนองบอน และแขวงดอกไม้
เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
ประกอบด้วยเขตป้อมปราบศัตรูพ่ายทั้งเขต
เขตพญาไท
ประกอบด้วยเขตพญาไททั้งเขต
เขตพระโขนง
ประกอบด้วยเขตพระโขนงทั้งเขต
เขตพระนคร
ประกอบด้วยเขตพระนครทั้งเขต
เขตภาษีเจริญ
ประกอบด้วยเขตภาษีเจริญทั้งเขต
เขตมีนบุรี
ประกอบด้วยเขตมีนบุรีทั้งเขต
เขตยานนาวา
ประกอบด้วยเขตยานนาวาทั้งเขต
เขตราชเทวี
ประกอบด้วยเขตราชเทวีทั้งเขต
เขตราษฎร์บูรณะ
ประกอบด้วยเขตราษฎร์บูรณะทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงลาดกระบัง แขวงลำปลาทิว แขวงทับยาว และแขวงขุมทอง
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงคลองสองต้นนุ่น และแขวงคลองสามประเวศ
เขตลาดพร้าว
ประกอบด้วยเขตลาดพร้าวทั้งเขต
เขตวัฒนา
ประกอบด้วยเขตวัฒนาทั้งเขต
เขตสวนหลวง
ประกอบด้วยเขตสวนหลวงทั้งเขต
เขตสะพานสูง
ประกอบด้วยเขตสะพานสูงทั้งเขต
เขตสัมพันธวงศ์
ประกอบด้วยเขตสัมพันธวงศ์ทั้งเขต
เขตสาทร
ประกอบด้วยเขตสาทรทั้งเขต
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบด้วยแขวงสายไหม และแขวงออเงิน
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบด้วยแขวงคลองถนน
เขตหนองแขม
ประกอบด้วยเขตหนองแขมทั้งเขต
เขตหนองจอก
ประกอบด้วยเขตหนองจอกทั้งเขต
เขตหลักสี่
ประกอบด้วยเขตหลักสี่ทั้งเขต
เขตห้วยขวาง
ประกอบด้วยเขตห้วยขวางทั้งเขต
เขตคลองเตย
เขตคลองเตยมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตคลองสาน
เขตคลองสานมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตคลองสามวา
เขตคลองสามวามีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตจตุจักร
เขตจตุจักรมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตจอมทอง
เขตจอมทองมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตดอนเมือง
เขตดอนเมืองมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตดินแดง
เขตดินแดงมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตดุสิต
เขตดุสิตมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตตลิ่งชัน
เขตตลิ่งชันมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตทวีวัฒนา
เขตทวีวัฒนามีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตทุ่งครุ
เขตทุ่งครุมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตธนบุรี
เขตธนบุรีมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางกะปิ
เขตบางกะปิมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตบางกอกน้อย
เขตบางกอกน้อยมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางขุนเทียน
เขตบางขุนเทียนมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตบางเขน
เขตบางเขนมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตบางคอแหลม
เขตบางคอแหลมมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางแค
เขตบางแคมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตบางนา
เขตบางนามีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางบอน
เขตบางบอนมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางพลัด
เขตบางพลัดมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตบางรัก
เขตบางรักมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตปทุมวัน
เขตปทุมวันมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตประเวศ
เขตประเวศมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย
เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตพญาไท
เขตพญาไทมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตพระโขนง
เขตพระโขนงมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตพระนคร
เขตพระนครมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตภาษีเจริญ
เขตภาษีเจริญมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตมีนบุรี
เขตมีนบุรีมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตยานนาวา
เขตยานนาวามีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตราชเทวี
เขตราชเทวีมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตราษฎร์บูรณะ
เขตราษฎร์บูรณะมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตลาดกระบัง
เขตลาดกระบังมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตวัฒนา
เขตวัฒนามีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตสวนหลวง
เขตสวนหลวงมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตสะพานสูง
เขตสะพานสูงมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตสัมพันธวงศ์
เขตสัมพันธวงศ์มีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตสาทร
เขตสาทรมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตสายไหม
เขตสายไหมมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 8 คน
เขตหนองแขม
เขตหนองแขมมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตหนองจอก
เขตหนองจอกมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตหลักสี่
เขตหลักสี่มีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
เขตห้วยขวาง
เขตห้วยขวางมีสมาชิกสภาเขตได้ทั้งสิ้น 7 คน
พีระพงษ์ พลชนะ
พีระพงษ์ พลชนะ เป็นนักร้อง และนักดนตรีชาวไทย เป็นสมาชิกวงเรนโบว์ โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำและกีต้าร์
ประวัติ
พีระพงษ์ พลชนะ เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2509 ที่อำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม มีพี่น้อง 4 คน จบการศึกษาระดับอนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนอนุบาลนครพนม, ระดับประถมศึกษาปีที่ 5 และ 6 จากโรงเรียนสุนทรวิจิตร, ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนปิยะมหาราชาลัยและระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) จากโรงเรียนเทคนิคนครพนม
เริ่มสนใจงานดนตรีมาตั้งแต่อายุ 6-7 ขวบ ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากที่คุณพ่อเคยเป็นนักดนตรีจึงได้สอนกีตาร์ให้ ต่อมาจึงได้เป็นสมาชิกวง Federal ในตำแหน่งกีตาร์ลีดขณะกำลังศึกษาระดับ ปวช.ที่โรงเรียนเทคนิคนครพนม จนจบการศึกษาจึงได้เข้าเป็นสมาชิก วงอินทนิล วงดนตรีวงแรกของค่ายอาร์เอสซาวน์ โดยเป็นมือกีตาร์ในช่วงแรกกับควบตำแหน่งเป็นนักร้องนำด้วยในภายหลัง ซึ่งได้ออกทั้งอัลบั้มและยังเล่นดนตรีจากไนท์คลับชื่อดังต่างๆ จนถึงปี พ.ศ. 2528 หลังจากวงอินทนิลถูกยุบวง เขากับสมาชิกวงเดิมคือ อ๊อด ทวี ศรีประดิษฐ์, ป๋อง เรวัตร สระแก้ว และ อุ๋น ธีระศักดิ์ วดีศิริศักดิ์ ได้ร่วมกับ พร อัมพร ชาวเวียง อดีตสมาชิกวงแฟนนาติกและสเตริโอกับ อี๊ด สุชาติ จันทร์ต้น ได้จัดตั้ง "วงเรนโบว์" ขึ้นโดยสังกัดค่ายเดิม มีผลงานชุดแรกคือ ช้ำเพราะรัก (2528) และโด่งดังยิ่งขึ้นในชุดที่สองคือ ความในใจ (2529) โดยมีเพลงความในใจ, เลิกง้อ, อย่าหวั่นใจ, เออ ก็ใช่ ฯลฯ จากนั้นจึงมีอัลบั้มออกมามากมาย เช่น ด้วยดวงใจ (2530), ด้วยแรงรัก (2530), รอบใหม่ (2531), เพื่อนคนเก่า (2533), ลัดฟ้ามากับรุ้ง (2533), เมื่อความรักเดินทาง (2535) ฯลฯ ภายหลังเขาได้มีอัลบั้มเพลงสตริงเก่ามาร้องใหม่ ในชุด ข้ามเวลา (2535), เรนโบว์นัส (2535)และ เรนโบว์คอรัส (2536) โดยนำเพลงที่เคยโด่งดังในอดีตจากวงชาตรี, แกรนด์เอ็กซ์, อรรถพล ประเสริฐยิ่ง, สุชาติ ชวางกูร, ดนุพล แก้วกาญจน์ ฯลฯ มาร้องใหม่ ได้แก่ รักฉันนั้นเพื่อเธอ, อธิษฐานรัก, ยากยิ่งนัก, ที่สุดของหัวใจ, รักในซีเมเจอร์, ลมหายใจของความคิดถึง, รักครั้งแรก, แสนรัก, ดั่งเม็ดทราย, เหมันต์ที่ผ่านพ้นไป ฯลฯ ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 ได้ออกอัลบั้ม เรนโบว์'นัส โดยนำเพลงลูกกรุงกับสุนทราภรณ์มาร้องใหม่ จากนั้นจึงได้ออกอัลบั้ม เรนโบว์คอรัส หัวใจสลาย ในปี พ.ศ. 2538 โดยเขาได้ร้องเพลงเก่ามาทำใหม่ร่วมกับคณะประสานเสียง ซิตี้ คอรัส อีกทั้งร้องเพลงประกอบละคร ช่อง 7 หลายเรื่อง อาทิเช่น สกาวเดือน, ขมิ้นกับปูน, มณีร้าว, คู่กรรม (ร้องคู่กับ กวาง กมลชนก โกมลฐิติ), กนกลายโบตั๋น, น้ำเซาะทราย ฯลฯ ซึ่งได้ถูกรวบรวมในชุด เรนโบว์พิเศษ ระคนละคร เมื่อปี พ.ศ. 2534
นอกจากนี้เขาได้เป็นหนึ่งในนักร้องกลุ่มรวมดาว, รวมดาว 2 และ นพเก้า โดยร้องเพลง จูบเย้ยจันทร์ คู่กับ โอ๋ ทวินันท์ คงคราญ ในอัลบั้ม รวมดาว เมื่อปี พ.ศ. 2527 กับ เพลง หวานรัก ในอัลบั้ม รวมดาว 2 เมื่อปี พ.ศ. 2528 คู่กับ บุ๋ม จุฑามาศ อิสสรานุกฤต จากวงปุยฝ้าย อีกทั้งได้เล่นละครทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2530 เรื่อง สกาวเดือน ที่มี อภิชาติ หาลำเจียก และมนฤดี ยมาภัย แสดงนำ ซึ่งเขาได้ร้องเพลงประกอบละครเรื่องนี้อีกด้วย
วอลเตอร์ มอริสัน
เรืออากาศเอก วอลเตอร์ แมคโดนัลด์ มอริสัน (Flight Lieutenant Walter McDonald Morison; 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1919 – 26 มีนาคม ค.ศ. 2009) เป็นนักบินกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรที่กลายเป็นเชลยศึก และถูกส่งไปยังค็อลดิทซ์ เพราะพยายามขโมยเครื่องบินข้าศึกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ชีวิตช่วงแรก
เขาเกิดที่เบ็คเคนแฮม เคนต์ ในขณะปีแรกของเขาที่วิทยาลัยทรินิตี เคมบริดจ์ สงครามโลกครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น ซึ่งเขาได้อาสาในวันเดียวกัน
การเป็นทหารกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
มอริสันเข้าร่วมกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรเมื่อเกิดสงครามในเดือนกันยายน ค.ศ. 1939 และได้รับการฝึกให้เป็นนักบิน (เขารู้วิธีบินเครื่องร่อนแล้ว ) เขาได้รับหน้าที่ในฐานะเรืออากาศตรีเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และได้รับมอบหมายสู่ฝูงบินหมายเลข 241 ซึ่งทำการบินเวสต์แลนด์ลีแซนเดอร์ ในไม่ช้า เขาก็ได้รับการย้ายไปยังหน่วยฝึกในฐานะผู้สอน ก่อนเข้าร่วมฝูงบินหมายเลข 103 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942
ในคืนวันที่ 5/6 มิถุนายน ค.ศ. 1942 ในขณะกำลังบินเครื่องบินทิ้งระเบิดเวลลิงตันในภารกิจที่สามของเขาและเป็นครั้งแรกในฐานะกัปตัน เขาถูกชนโดยเวลลิงตัน เอกซ์3339 อีกลำจากฝูงบิน 156 ที่ขับโดยจ่าอากาศเอก กาย เชมเบอร์ลิน กำลังสำรองอาสาสมัครกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร ซึ่งเขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากลูกเรือบนเครื่องบินห้านาย และบังเอิญ มอริสันเคยเป็นผู้ฝึกสอนของเชมเบอร์ลินที่กองทัพอากาศสหราชอาณาจักรลอสซีเมาธ์ประมาณต้นปี ค.ศ. 1942 ลูกเรือทั้งหมดบนเครื่องบินเอกซ์3339 ถูกสังหารและฝังอยู่ในแถวเดียวกันที่สุสานสงครามป่าไรช์วัลด์ ใกล้เคลเวอ ในประเทศเยอรมนี
เขากลายเป็นเชลยศึก (POW) และถูกส่งไปยังสตาลักลุฟต์ III ที่ซากัน ซึ่งเขาได้รับการเลื่อนยศให้เป็นเรืออากาศเอกเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 ในขณะที่ถูกจับเป็นเชลยศึก
เขาได้รับการปลดปล่อยจากค็อลดิทซ์โดยกองทัพอเมริกันในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945
ภายหลังสงคราม
หลังจากสงคราม มอริสันมีคุณสมบัติเป็นนักบัญชีที่ได้รับอนุญาตจากสมาคมนักการบัญชีที่ได้รับอนุญาตแห่งประเทศอังฤษ เขาทำสัญญาที่บริษัทมอริสัน ซึ่งเป็นบริษัทที่พี่น้องปู่ย่าตายายของเขาก่อตั้งขึ้น จากนั้นมอริสันทำงานที่คูเปอส์โบรส์ บริษัทที่กลายเป็นคูเปอส์แอนด์ไลแบรนด์ ก่อนที่จะกลับไปที่บริษัทของครอบครัว ซึ่งคือมอริสันสโตนแฮม เขาเป็นผู้นำบริษัทในฐานะหุ้นส่วนอาวุโสผ่านช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 ถึง 1981 ก่อนที่จะเกษียณ ในขณะที่มอริสันสโตนแฮมถูกซื้อกิจการโดยเทนนอน (ภายหลังรู้จักกันในชื่ออาร์เอสเอ็ม เทนนอน) หนึ่งในมรดกของเขาที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบันคือมอริสันอินเตอร์เนชันแนล ซึ่งเป็นสมาคมระดับโลกของบริษัทผู้ให้บริการระดับอาชีพ (นักบัญชี, ผู้ตรวจสอบบัญชี, ภาษี และที่ปรึกษาธุรกิจ)
เขาได้เขียนเรื่องราวชีวิตของเขาในช่วงสงครามกับผลงานชื่อแฟลคแอนด์เฟร์ริตส์ - วันเวย์ทูค็อลดิทซ์ (Flak and Ferrets - One Way to Colditz)
มอริสันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 2009
พระมเหสีมุนมยอง
พระมเหสีมุนมยอง (,?-?) เป็นพระมเหสีของ พระเจ้ามูยอลแห่งซิลลา และเป็นพระราชมารดาของ พระเจ้ามุนมู พระราชาผู้รวบรวมแผ่นดินจนเป็นปึกแผ่น
สถาปัตยกรรมจีน
สถาปัตยกรรมจีน เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมที่พัฒนามานับพันปี ก่อนที่จะมีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมในภูมิภาคเอเชียตะวันออก ตั้งแต่มีความชัดเจนในรูปแบบในช่วงต้นของราชวงศ์ องค์ประกอบที่สำคัญของสถาปัตยกรรมยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมีเพียงรายละเอียดการตกแต่ง โดยเริ่มตั้งแต่ราชวงศ์ถัง สถาปัตยกรรมจีนมีอิทธิพลโดยตรงต่อรูปแบบสถาปัตยกรรมของญี่ปุ่น เกาหลี มองโกล และเวียดนาม รวมถึงมีอิทธิพลบางส่วนกับสถาปัตยกรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ อาทิ มาเลเซีย สิงคโปร์ ศรีลังกา ไทย ลาว กัมพูชา และฟิลิปปินส์
สถาปัตยกรรมจีนมีลักษณะที่สำคัญได้แก่ มีความสมมาตรทั้งสองแกน, มีพื้นที่เปิดที่โอบล้อม, มีแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับฮวงจุ้ย เช่น ลำดับชั้นของทิศทาง, การให้ความสำคัญกับแนวพื้นดิน และการอ้างถึงจักรวาลวิทยา, นิยายปรัมปรา และสัญลักษณ์นิยม
กลึงกล่อม
กลึงกล่อม เป็นไม้พุ่มในวงศ์ Annonaceae เปลือกต้นสีน้ำตาลอ่อนหรือแตก ผิวเรียบ เปลือกลอกออกเป็นแผ่นได้ มีจุดสีขาว ใบเดี่ยว ผิวใบด้านหน้าเรียบเป็นมัน ด้านหลังเขียวนวล ดอกเดี่ยว กลีบดอกสีเหลือง กลีบดอกชั้นในปลายติดเป็นสามเหลี่ยม กลีบดอกชั้นนอกเล็กกว่า มีกลิ่นหอม ผลกลุ่ม กลมยาว ผลสีเขียวบางส่วนสีม่วง สุกแล้วเป็นสีแดง เนื้อน้อย มีเมล็ดเดียว ใช้เป็นไม้ประดับ
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเก่า
พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบ้านเก่า อยู่ที่ตำบลบ้านเก่า อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแควน้อย อยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 35 กิโลเมตร บ้านเก่าเป็นแหล่งอารยธรรมก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญของโลก ในระหว่าง พ.ศ. 2503–2505 มีการขุดพบโครงกระดูกมนุษย์สมัยหินใหม่ เครื่องมือและเครื่องใช้ของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ เครื่องมือเครื่องใช้ทำด้วยหิน เครื่องประดับรูปแบบต่าง ๆ
การเดินทางไปพิพิธภัณฑ์บ้านเก่า โดยทางรถยนต์สายกาญจนบุรี-สังขละบุรี ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 323 แยกเข้าบ้านเก่าที่กิโลเมตรที่ 10 ไปถนนสายลาดยาง ประมาณ 20 กิโลเมตร ถึงบ้านเก่าแยกเข้าพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าประมาณ 1 กิโลเมตร หรือเดินทางโดยรถไฟสายกาญจนบุรี - น้ำตกไปลงที่สถานีบ้านเก่าและเดินทางตามทางรถยนต์อีก 2 กิโลเมตร
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอกวาดอร์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอกวาดอร์ทั้งสิ้น 5 รายการ ประกอบด้วย แหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 รายการ และทางธรรมชาติอีก 2 รายการ
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเอกวาดอร์มีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 รายการ
ประเทศตองงา
ตองงา (อังกฤษและTonga) มีชื่อทางการคือ ราชอาณาจักรตองงา (Kingdom of Tonga; Puleʻanga Fakatuʻi ʻo Tonga ปูเลอางา ฟากาตูอีโอโตงา) เป็นประเทศหมู่เกาะในภูมิภาคพอลินีเชีย ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ระหว่างประเทศนิวซีแลนด์กับรัฐฮาวายของสหรัฐ โดยทะเลอาณาเขตทางตะวันตกติดกับประเทศฟีจี ส่วนทางตะวันออกติดกับหมู่เกาะคุก นีวเว และอเมริกันซามัว ในขณะที่ทางทิศเหนือติดกับหมู่เกาะวาลิสและฟูตูนา ประเทศซามัว และอเมริกันซามัว ชื่อประเทศในภาษาตองงาแปลว่าทิศใต้ นอกจากนี้ประเทศนี้ได้รับฉายาว่า หมู่เกาะมิตรภาพ จากกัปตันเจมส์ คุก
สันนิษฐานว่ามนุษย์เข้ามาอยู่อาศัยในตองงาครั้งแรกเมื่อ 826 ± 8 ปีก่อนคริสตกาล ตองงาเริ่มก่อตั้งอาณาจักรเป็นของตนเองใน ค.ศ. 950 ชื่อว่าจักรวรรดิตูอีโตงา ซึ่งปกครองโดยราชวงศ์ตูอีโตงา ตูอิฮาอะตากาลาอัว และตูอิกาโนกูโปลู ต่อมาได้เกิดสงครามกลางเมือง ในท้ายที่สุดตูอิกาโนกูโปลูเตาฟาอาเฮาได้รับชัยชนะจึงรวบรวมดินแดนทั้งหมดก่อตั้ง อาณาจักรพอลินีเชีย ตองงาเป็นเพียงไม่กี่ประเทศในโลกที่สามารถปกป้องตนเองจากการตกเป็นดินแดนอาณานิคมของชาติตะวันตก ใน ค.ศ. 2010 ประเทศตองงาจัดการเลือกตั้งทั่วไป การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่สมาชิกรัฐสภาส่วนใหญ่มาจากการเลือกตั้งโดยประชาชน
ชื่อประเทศ
ภาษาหลายภาษาของกลุ่มพอลินีเชียและภาษาตองงาได้ให้ความหมายคำว่า โตงา (Tonga) ไว้ว่า "ใต้" ซึ่งสัมพันธ์กับตำแหน่งที่ตั้งของประเทศตองงาที่เป็นหมู่เกาะตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของภูมิภาคพอลินีเชียตอนกลาง ในภาษาตองงาชื่อประเทศถอดเสียงเป็นสัทอักษรได้ว่า ส่วนในภาษาอังกฤษจะออกเสียงชื่อประเทศนี้ว่า  หรือ  นอกจากนี้ชื่อประเทศตองงายังมีความหมายคล้ายคลึงกับคำว่า โกนา (Kona) ในภาษาฮาวายอีกด้วย
นอกจากนี้ในอดีตประเทศตองงาเป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกในชื่อ หมู่เกาะมิตรภาพ เนื่องจากกัปตันเจมส์ คุกได้รับการต้อนรับอย่างดีเมื่อมาเยือนครั้งแรกใน ค.ศ. 1773 และมีโอกาศได้เข้าร่วมเทศกาล อีนาซี ซึ่งเป็นเทศกาลถวาย ผลไม้แรก แด่ตูอีโตงา ทว่าในความเป็นจริงเหล่าชนชั้นนำต่างต้องการสังหารกัปตันเจมส์ คุกระหว่างงานเทศกาล แต่ไม่สามารถตกลงร่วมกันเกี่ยวกับแผนการได้
วัฒนธรรมแลพีตา
ชาวแลพีตา กลุ่มคนที่พูดภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเชียนเป็นกลุ่มแรกที่เข้ามาอยู่อาศัยในตองงา มีความเกี่ยวเนื่องกับกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ทางตะวันออกของประเทศปาปัวนิวกินีและหมู่เกาะโซโลมอนในปัจจุบัน ช่วงเวลาที่ชาวแลพีตาเข้ามาอาศัยในหมู่เกาะตองงาเป็นครั้งแรกยังเป็นข้อถกเถียงในปัจจุบัน โดยในระยะแรกนั้นมีการสันนิษฐานว่ากลุ่มคนที่เชื่อว่าเข้ามาอยู่อาศัยในดินแดนประเทศตองงาปัจจุบันเดินทางถึงหมู่เกาะตองงาในช่วงเวลาประมาณ 1,500 - 1,000 ปีก่อนคริสตกาล ในระยะเวลาต่อมา ได้มีการนำเครื่องมือในสมัยนั้นผ่านการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี ซึ่งช่วยกำหนดได้ว่าชาวแลพีตาเดินทางเข้ามาอยู่ในตองงาในปี 826 ± 8 ก่อนคริสตกาล เมื่อชาวแลพีตาเดินทางมาถึงหมู่เกาะตองงาแล้ว ได้ลงหลักปักฐานในนูกูเลกา บนเกาะโตงาตาปูเป็นที่แรก และได้ลงหลักปักฐานในฮาอะไปเป็นที่ต่อมา ชาวแลพีตาใช้ชีวิตโดยพึ่งพาทะเลเป็นส่วนใหญ่ อาหารของชาวแลพีตาจึงเน้นอาหารทะเลเป็นหลัก ยกตัวอย่างเช่น ปลานกแก้ว ปลานกขุนทอง เต่า ปลาไหล เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการทำเกษตรกรรมและเลี้ยงสัตว์อีกด้วย หลักฐานที่สำคัญทางโบราณคดีในช่วงเวลานี้คือเครื่องปั้นดินเผาแลพีตา ซึ่งเป็นเครื่องปั้นดินเผาที่ทำมาจากเปลือกหอยและหิน โดยพบมากในบริเวณเขตการปกครองฮาอะไปในปัจจุบัน
จักรวรรดิตูอีโตงา
ประมาณ ค.ศ. 950 อะโฮเออิตูได้สถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นตูอีโตงาแห่งจักรวรรดิตูอีโตงาพระองค์แรก จักรวรรดิตูอีโตงาเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในรัชสมัยพระเจ้าโมโม พระเจ้าตูอิตาตูอิ และพระเจ้าตาลาตามา ซึ่งพระมหากษัตริย์ทั้ง 3 พระองค์ได้ขยายอาณาเขตของจักรวรรดิจนมีอาณาเขตครอบคลุมบางส่วนของฟีจี ซามัว โทเคอเลา นีวเว และหมู่เกาะคุก บรรดาดินแดนในการปกครองเหล่านี้จะส่งบรรณาการที่เรียกว่า อีนาซี ซึ่งต้องส่งมาถวายตูอีโตงาที่เมืองมูอาอันเป็นนครหลวงของจักรวรรดิทุกปีในฤดูเก็บเกี่ยว อำนาจของจักรวรรดิตูอีโตงาเริ่มตกต่ำลงหลังจากเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ตูอีโตงาหลายพระองค์ ส่งผลให้ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 พระเจ้าเกาอูลูโฟนูอาตูอีโตงาพระองค์ที่ 24 ตั้งพระอนุชาของพระองค์คือเจ้าชายโมอูงาโมตูอาขึ้นเป็นตูอิฮาอะตากาลาอัวพระองค์แรก เพื่อช่วยเหลือตูอีโตงาในการปกครองจักรวรรดิ และอีก 2 ศตวรรษต่อมาได้มีการตั้งราชวงศ์ตูอิกาโนกูโปลูขึ้นเพื่อช่วยเหลืออีก 2 ราชวงศ์ในการปกครองจักรวรรดิ ซึ่งต่อมาตูอิกาโนกูโปลูสามารถก้าวขึ้นมาเป็นราชวงศ์ที่มีอิทธิพลแทนที่ตูอิฮาอะตากาลาอัวได้
ในยุคจักรวรรดิตูอีโตงานี้ มีนักสำรวจชาวยุโรปเดินทางเข้ามาหลายกลุ่ม โดยนักสำรวจที่เดินทางเข้ามาเป็นกลุ่มแรกนั้นเป็นนักสำรวจชาวดัตช์ชื่อว่ายาโกบ เลอ แมเรอ และวิลเลิม สเคาเติน ซึ่งเดินทางมาถึงจักรวรรดิตูอีโตงาใน ค.ศ. 1616 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่จักรวรรดิเกิดสงครามกลางเมือง โดยเข้ามาสำรวจในบริเวณเกาะนีอูอาโตปูตาปู ใน ค.ศ. 1643 อาเบิล ตัสมัน ได้เดินทางเข้ามาในตองงาในบริเวณเกาะโตงาตาปูและฮาอะไป แต่การเดินทางเข้ามาทั้ง 2 ครั้งของชาวยุโรปนี้ ยังไม่มีการติดต่อกับชาวพื้นเมืองอย่างเป็นทางการมากเท่าใดนัก การติดต่อกับชาวพื้นเมืองอย่างเป็นทางการของชาวยุโรปและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในจักรวรรดิคือการเดินทางเข้ามาสำรวจของกัปตันเจมส์ คุก ใน ค.ศ. 1773 1774 และ 1777 ซึ่งเจมส์ คุกได้ตั้งชื่อหมู่เกาะนี้ว่า "หมู่เกาะมิตรภาพ" (Friendly Islands) โดยชื่อนี้มาจากความประทับใจของเจมส์ คุก ต่อลักษณะนิสัยของชาวพื้นเมือง หลังจากนั้นอเลสซานโดร มาลาสปินาเข้ามาสำรวจตองงาใน ค.ศ. 1793