cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย
เชิงอรรถ
b. นักประวัติศาสตร์บางคนจัดวันที่เปลี่ยนเมืองหลวงจากกรากุฟไปเป็นวอร์ซอในช่วง ค.ศ. 1595 ถึง 1611 ถึงแม้ว่าวอร์ซอไม่ได้มีสถานะเป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการจนถึง ค.ศ. 1793 เครือจักรภพแซย์มเริ่มจัดการประชุมที่วอร์ซอหลังจัดตั้งสหภาพลูบลินและผู้ปกครองได้ประทับที่นั่น แม้ว่าจะจัดพิธีราชาภิเษกที่กรากุฟ แนวคิดเมืองหลวงเดียวในสมัยใหม่ยังไม่เป็นที่ยอมรับในเครือจักรภพที่ใช้ระบอบศักดินาและการกระจายอำนาจ นักประวัติศาสตร์บางคนจัดให้วอร์ซอเป็นเมืองหลวงของทั้งเครือจักรภพ บางครั้ง วิลนอ เมืองหลวงของแกรนด์ดัชชี  ถูกจัดเป็นเมืองหลวงที่สองของเครือจักรภพ
เรนจ์ โรเวอร์
เรนจ์ โรเวอร์ (Range Rover) เป็นรถธง ของค่ายรถยนต์แลนด์โรเวอร์ มีลักษณะเป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูง (Sport Utility Vehicle หรือย่อว่า SUV) ขับเคลื่อนสี่ล้อ เริ่มผลิตครั้งแรกในปี ค.ศ. 1970 จนถึงปัจจุบัน
รถรุ่นอื่นๆ ของแลนด์โรเวอร์ ก็มักเป็นรถออฟโรด(รถที่ขับลุยป่า ดินลูกรัง และพื้นที่วิบากที่รถทั่วไปเข้าไม่ได้)ขับเคลื่อนสี่ล้ออยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เรนจ์ โรเวอร์แตกต่างออกมาคือ การตกแต่งภายในที่หรูหรากว่า มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกมากกว่า ทำให้การเดินทางบนถนนวิบากของผู้คนทั่วไปทำได้ง่ายขึ้น เปลี่ยนภาพลักษณ์รถออฟโรด(รถที่ขับบนถนนวิบากได้) จากรถที่สภาพภายในวิบากพอๆกับสภาพถนน กลายเป็นรถที่ให้ความสบายได้ไม่แพ้กับรถซีดานหรู
ย้อนกลับไปในยุคทศวรรษ 1950 แลนด์โรเวอร์ มีความคิดที่จะนำรถซีดานหรู รุ่น โรเวอร์ พี4 (Rover P4) มาดัดแปลงเป็นรถออฟโรด แต่ด้วยเทคโนโลยีรถที่ยังไม่ก้าวหน้า รถออฟโรดที่ให้ความหรูหราสะดวกสบายกับผู้โดยสารไปพร้อมๆ กันนั้นดูเป็นไปไม่ได้ จึงต้องเก็บความคิดดังกล่าวไว้ก่อน
ต่อมา ในปี ค.ศ. 1966 โครงการรถออฟโรดหรูได้ถูกรือฟื้นอีกครั้ง โดยวิศวกรสองคนหลัก ชื่อ สเปนเซอร์ คิง (Spencer King) และ กอร์ดอน แบชฟอร์ด (Gordon Bashford) หลังจากการพัฒนาและทดลองอยู่ 4 ปี รถออฟโรดหรูตระกูลใหม่ ชื่อว่า เรนจ์ โรเวอร์ ก็เริ่มผลิตอย่างเป็นทางการ
อันที่จริง เรนจ์ โรเวอร์ ในช่วงปีแรกที่ผลิตออกมานั้น ไม่ได้หรูหรามากนักถ้าเทียบกับรุ่นปัจจบัน เก้าอี้ทำจากไวนิล และหน้าปัทม์ทำจากพลาสติก ไม่มีอุปกรณ์ความหรูหรามากนัก (ยังนับว่าหรูเมื่อเทียบกับออฟโรดอื่นๆ ในยุคเดียวกัน) แต่ต่อมา เมื่อได้มีการติดตั้งความหรูหราแบบรถซีดานลงไป เช่น พื้นพรม เครื่องปรับอากาศในตัวรถ เก้าอี้เบาะหนัง และเริ่มตกแต่งภายในด้วยลายไม้ พบว่า รถสามารถขายได้มากขึ้น
ตั้งแต่ปี 1970 ถึงปัจจุบัน เรนจ์ โรเวอร์ มีการปรับโฉมครั้งใหญ่แบบโมเดลเชนจ์เพียง 2 ครั้ง ดังนั้น วิวัฒนาการของเรนจ์ โรเวอร์ ตามช่วงเวลา แบ่งได้ 5 รุ่น ดังนี้
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1970 - 1996)
เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 1 มักเรียกกันว่า เรนจ์ โรเวอร์ คลาสสิก (Range Rover Classic) ในช่วงแรกนี้ แลนด์โรเวอร์เป็นบริษัทลูกในสังกัดของ บริติช เลย์แลนด์ ก่อนที่จะเปลี่ยนไปอยู่ในสังกัด โรเวอร์กรุ๊ป และ บริติช แอโรสเปซในปี 1986 และปี 1988 ตามลำดับ เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นแรก มีโครงสร้างโดยใช้อะลูมิเนียม เป็นวัสดุหลักของโครงรถ ในช่วงแรกจะมีเฉพาะตัวถังแบบเอสยูวี 3 ประตู ซึ่งทำให้ผู้โดยสารด้านหลังรู้สึกไม่ได้รับความสะดวกสบายเท่าที่ควร ใน ค.ศ. 1981 ในการปรับโฉมไมเนอร์เชนจ์ จึงได้มีการเพิ่มตัวถังแบบ 5 ประตูเข้าไป ซึ่งเมื่อเพิ่มไปแล้วพบว่าสามารถขายได้ดีขึ้น จนสำนักงานในบางประเทศถึงกับสั่งยกเลิกการนำเข้าเรนจ์โรเวอร์แบบ 2 ประตูเลยทีเดียว
ในช่วงแรกของการผลิต เรนจ์ โรเวอร์ "คลาสสิก" จะใช้เครื่องยนต์เบนซินแบบคาร์บูเรเตอร์วี8 ขนาด 3,528 ซีซี เกียร์ธรรมดา 4 สปีด ไม่มีโอเวอร์ไดรฟ์ (โอเวอร์ไดรฟ์ คือ เกียร์ที่มีอัตราทดต่ำกว่า 1:1 ช่วยประหยัดเชื้อเพลิงได้มากกว่าเกียร์ที่ไม่ใช่โอเวอร์ไดรฟ์ รถเก๋งและกระบะส่วนมากในปัจจุบันจะมีเกียร์โอเวอร์ไดรฟ์หมด โดยเป็นเกียร์เดินหน้าเกียร์สูงสุดของรถแต่ละคัน) เกียร์ธรรมดา 4 สปีดแบบมีโอเวอร์ไดรฟ์ เริ่มมีขายในปี 1977, เรนจ์ โรเวอร์ เกียร์อัตโนมัติเริ่มมีขายใน ค.ศ. 1982 เป็นเกียร์อัตโนมัติ 3 สปีด, อัพเกรดเกียร์ธรรมดาเป็นแบบ 5 สปีดใน ค.ศ. 1983, อัพเกรดเกียร์อัตโนมัติเป็นแบบ 4 สปีดใน ค.ศ. 1985 เครื่องยนต์คาร์บูเรเตอร์ถูกแทนที่โดยเครื่องยนต์หัวฉีดใน ในเกือบทุกตลาดในปี 1986 ยกเว้นตลาดในบางประเทศเท่านั้น ยังใช้เครื่องยนต์แบบคาร์บูเรเตอร์ต่อไปอีกระยะหนึ่ง เครื่องยนต์เบนซินได้มีการเพิ่มขนาดเครื่องยนต์เป็น 3,947 ซีซี และ 4,197 ซีซี ในปี ค.ศ. 1990 และ 1992 ตามลำดับ
เรนจ์ โรเวอร์ เครื่องยนต์ดีเซล เริ่มมีขายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1986 โดยเป็นเครื่องยนต์รุ่น VM Motori TD 4สูบ 2,393 ซีซี และเพิ่มเป็น 2,499 ซีซีในปี 1989 ต่อมาในปี ค.ศ. 1992 เครื่องยนต์ถูกเปลี่ยนเป็นเครื่อง 2,499 ซีซี แบบ 200Tdi Turbocharged และเปลี่ยนเป็น 300Tdi Turbocharged ในปี 1994
เรนจ์ โรเวอร์ จะใช้ระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ ซึ่งมีทั้งรุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อแบบ Full-time (ตลอดเวลา) แลขับเคลื่อนสี่ล้อแบบสวิตช์ (สามารถกดสวิตช์เลือกให้ขับเคลื่อน 2 หรือ 4 ล้อก็ได้ ตามสภาพถนน เพราะวิ่งสองล้อจะประหยัดน้ำมันได้มากกว่า แต่วิ่งออฟโรดไม่ได้ ระบบขับเคลื่อน 2 ล้อ เอาไว้ใช้วิ่งในเมือง) ระบบช่วงล่างของเรนจ์โรเวอร์รุ่นแรกนี้เป็นแบบคอยล์สปริง ต่างจากช่วงล่างของรถออฟโรดรุ่นอื่นๆ ที่เป็นแบบลีฟสปริง ระยะฐานล้อ 2500 มิลลิเมตร ซึ่งในประเทศอังกฤษและอเมริกา เรนจ์ โรเวอร์ ได้รับความนิยมพอสมควร มีคู่แข๋งเป็น แลมบอร์กินี แอลเอ็ม002
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1994 - 2002)
เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 2 หรือ P38A ใน ค.ศ. 1994 แลนด์โรเวอร์ ย้ายไปอยู่ในสังกัดของ บีเอ็มดับเบิลยู ก่อนจะเปลี่ยนไปอยู่ในสังกัดฟอร์ดมอเตอร์ ในปี ค.ศ. 2000 จึงมีการพัฒนาอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ดีกว่ารุ่นแรกที่มีภาพรวมการพัฒนาที่ดูไม่เป็นระเบียบ และคุณภาพของรถยังมีหลายด้านที่ต้องการการพัฒนา เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 2 มีการตกแต่งภายในที่หรูหราขึ้น เครื่องยนต์มีประสิทธิภาพมากขึ้น เกียร์อัตโนมัติได้รับการพัฒนาให้มีความน่าเชื่อถือมากขึ้น มีภาพรวมที่น่าเชื่อถือมากขึ้น
แต่อย่างไรก็ตาม มีปัญหาที่บั่นทอนความน่าเชื่อถือลงไป คือ เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 2 มีการติดตั้งระบบควบคุมแบบอิเล็กทรอนิกส์เข้าไป เพื่อช่วยเพิ่มความสะดวกและความปลอดภัย แต่ทว่าปัญหาที่ตามมาคือระบบคอมพิเตอร์ในรถเกิดอาการรวน แล้วไปสั่งหยุดการทำงานของอุปกรณ์หรืออะไหล่ชิ้นต่างๆ แบบส่งเดช นอกจากนี้ ยังมีการเปลี่ยนระบบเกียร์ใหม่ แต่ระบบเกียร์ใหม่สร้างความลำบากในการหยุดรถในถนนวิบาก
เครื่องยนต์เบนซินที่ใช้เป็นเครื่องยนต์ 8สูบ วี8 ขนาด 4,000 กับ 4,600 ซีซี ควบคู่เครื่องยนต์ดีเซล รุ่นหัวฉีด M51 Turbodiesel 2,500 ซีซี
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 2002 - 2012)
เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 3 หรือ L322 ในช่วงนี้ แลนด์โรเวอร์ อยู่ในสังกัดของ ฟอร์ดมอเตอร์ ก่อนจะย้ายไปอยู่ในสังกัด ทาทามอเตอร์ ในปี 2008 ถึงปัจจุบัน เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 3 ได้มีการเพิ่มขยาดจากเอสยูวีขนาดกลาง เป็นเอสยูวีขนาดใหญ่ เกียร์ธรรมดาถูกยกเลิกลงทั้งหมด คงเหลือไว้แต่เกียร์อัตโนมัติ พร้อมอุปกรณ์ตกแต่งภายในแบบหรูหรา ด้วยระบบปรับอากาศแยกต่างหาก 3 โซน พร้อมระบบ Cruise Control, ระบบปรับตำแหน่งเก้าอี้โดยระบบไฟฟ้า, ระบบความบันเทิง รองรับการเล่นแผ่นดีวีดี, โทรศัพท์ไวร์เลสภายในรถ และอีกมากมาย
ปัจจุบัน เครื่องยนต์ของเรนจ์ โรเวอร์ มี 4 แบบ คือ เครื่องเบนซิน 3 แบบ เป็นเครื่องยนต์รุ่น Jaguar AJ-V8 ขนาด 4,200 ซีซี 4,400 ซีซี และ 5,000 ซีซี และเครื่องดีเซล 1 แบบ เป็นเครื่องรุ่น ฟอร์ด AJD-V6/PSA DT17 TD V8 ขนาด 3,600 ซีซี เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด
และ ค.ศ. 2010 พาหนะประจำตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) ได้เปลี่ยนจาก เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอส-คลาส W220 เป็น เรนจ์ โรเวอร์ อาเมอร์ รุ่นที่ 3
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 2012 - 2021)
เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 4 หรือ L405 ในช่วงนี้ ความเปลี่ยนแปลงที่น่าจับตามองที่สุดจากรุ่นเจนเนอเรชั่นที่ 3 มาสู่เจนเนอเรชั่นที่ 4 นี้คือการใช้แชสซีส์และตัวถังโมโนค็อกอะลูมิเนียมที่รีดน้ำหนักตัวรถลงได้ถึง 420 กก. คาดว่าจะช่วยเพิ่มความประหยัดเชื้อเพลิงและลดการปล่อยมลพิษไอเสียลงได้มาก Land Rover ระบุด้วยว่าช่วงล่างถุงลมที่ล้อทั้งสี่ได้ถูกปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพเหนือชั้นกว่าเดิมด้วย
สามารถเลือกใช้เครื่องยนต์ได้ 3 รุ่น ทั้งบล็อก V8 เบนซินซูเปอร์ชาร์จ ความจุ 5.0 ลิตร บล็อก V6 ดีเซล ความจุ 3.0 ลิตร (เหมือนในรุ่น Discovery) และบล็อก V8 ดีเซล ความจุ 4.4 ลิตรที่เป็นรุ่นเดียวกับ Range Rover ในรุ่นปัจจุบัน แต่ถูกปรับจูนใหม่
ทั้งสามเครื่องยนต์ส่งกำลังผ่านระบบเกียร์อัตโนมัติ ZF 8 สปีดเท่านั้นโดยไม่มีเกียร์ธรรมดาให้เลือกแต่อย่างใด ฟีเจอร์ของระบบขับเคลื่อนที่น่าสนใจคือระบบ Terrain Response 2 ที่ได้รับการพัฒนาใหม่ พร้อมกับระบบควบคุมเสถียรภาพการทรงตัว และระบบป้องกันการลื่นไถล
ปัจจุบัน แลนด์โรเวอร์ เผยโฉมเรนจ์โรเวอร์ รุ่นปรับไมเนอร์เชนจ์ปี 2018 ออกมาแล้ว เติมแต่งความสดใหม่หลายส่วน รวมถึงหัวใจขับเคลื่อน เพิ่มทางเลือกรุ่นย่อยใหม่ P400E ระบบขับเคลื่อนคืออีกหนึ่งไฮไลท์ด้วยเทคโนโลยีปลั๊กอินไฮบริด เครื่องยนต์เบนซิน 4 สูบ ความจุ 2.0 ลิตร ทำงานร่วมกับมอเตอร์ไฟฟ้าและแบตเตอรี่ลิเธียม-ไอออน 13.1 กิโลวัตต์ชั่วโมง มีพละกำลังอยู่ที่ 404 แรงม้า แรงบิด 640 นิวตันเมตร
รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 2022 - ปัจจุบัน)
เรนจ์ โรเวอร์ รุ่นที่ 5 หรือ L460 ทางการได้ปล่อยภาพ Teaser ของรุ่นถัดไปมาก่อนหน้านี้ ล่าสุด มีภาพหลุดทั้งภายนอกและภายใน มาให้ชมกันก่อนถึงกำหนดการเปิดตัว ทั้งยังมีรายงานด้วยว่า นี่อาจเป็น Range Rover รุ่นแรก ที่มีขุมพลังไฟฟ้า EV ให้เลือกด้วย
ดีไซน์ด้านหน้าของ Range Rover รุ่นถัดไป ยังคงเอกลักษณ์กระจังหน้าแนวนอนขนาดเล็ก พร้อมโคมไฟหน้ากะทัดรัด ช่องลมกันชนหน้าเป็นแบบแนวนอนสะอาดตา ด้านข้างเส้นสายตัวถังเรียบง่าย มือเปิดประตูเป็นแบบจมลงตัวถัง ส่วนล้อมีขนาดใหญ่เต็มซุ้ม ท้ายรถพลิกดีไซน์ไฟท้ายเป็นเส้นเพรียวยาวโคมดำ เชื่อมต่อกันตลอดแนวโดยกึ่งกลางมีชื่อรุ่นติดอยู่ ปิดท้ายกับความแปลกตาด้วยครีบเสาอากาศหูฉลามแบบคู่
ห้องโดยสารยังมีกลิ่นอายของรุ่นก่อนหน้าอยู่ เห็นได้จากแดชบอร์ดทรงเดิม ส่วนพวงมาลัยเปลี่ยนใหม่เป็นแบบสี่ก้าน หน้าจอสัมผัสมีขนาดใหญ่แนวนอน ติดตั้งใต้ช่องแอร์ที่ยาวตลอดแนว แผงควบคุมแอร์กลับมาใช้แบบแผงควบคุมแทนหน้าจอสัมผัส ส่วนคันเกียร์กลับมาเป็นด้ามเช่นกัน ไม่ได้เป็นแบบปุ่มหมุน นอกจากนั้น ยังมีภาพเบาะหลังแถวที่ 3 ทำให้คาดว่านี่เป็นภาพของรุ่น Range Rover Sport
ขุมพลังของ Range Rover รุ่นถัดไป มีรายงานนว่าจะมีให้เลือกทั้ง เครื่องยนต์เบนซินสันดาปภายใน, Plug-In Hybrid และ ครั้งแรกของรุ่นกับขุมพลังไฟฟ้า EV ซึ่งเป็นผลมาจากการใช้ platform แบบใหม่ สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมคอยติดตามการเปิดตัว ที่จะมีขึ้นในวันที่ 26 ตุลาคม 2021
All-new Range Rover 2022 ใหม่ ถูกเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว เพิ่มทางเลือกด้วยรุ่น 7 ที่นั่งเป็นครั้งแรก พร้อมขุมพลัง V8 ที่ยกมาจาก BMW X7 ขณะที่เวอร์ชันปลั๊กอินไฮบริด (PHEV) และไฟฟ้าล้วน (EV) เตรียมเปิดตัวตามมาในปี 2023 นี้
ด้านขุมพลังมีให้เลือกทั้งรุ่น P400 ที่ติดตั้งเครื่องยนต์เบนซินเทอร์โบ 6 สูบ ไมลด์ไฮบริด 48 โวลต์ ให้กำลังสูงสุด 395 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 550 นิวตัน-เมตร หรือเครื่องยนต์ดีเซลเทอร์โบ 6 สูบ ไมลด์ไฮบริด 48 โวลต์ในรุ่น D300 แต่มีกำลังสูงสุดอยู่ที่ 296 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 650 นิวตัน-เมตร
แต่หากต้องการความแรงกว่านั้นสามารถเลือกรุ่น D350 ที่มีกำลังสูงสุดเพิ่มขึ้นเป็น 346 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 700 นิวตัน-เมตร รวมถึงรุ่น P530 ที่ใช้เครื่องยนต์เบนซิน V8 เทอร์โบคู่ ขนาด 4.4 ลิตร ของ BMW สามารถรีดกำลังสูงสุดได้ถึง 523 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 750 นิวตัน-เมตร โดยทั้งหมดถูกติดตั้งระบบขับเคลื่อนสี่ล้อที่สามารถตัดการถ่ายทอดกำลังไปยังล้อคู่หน้าได้อย่างสมบูรณ์
บริษัท อินช์เคป (ประเทศไทย) จำกัด ผู้นำเข้าและจัดจำหน่ายรถยนต์ Jaguar และ Land Rover อย่างเป็นทางการในประเทศไทย ประกาศเตรียมเปิดตัว All-new Range Rover 2023 ใหม่ ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2565 ที่จะถึงนี้
All NEW RANGE ROVER ราคาจำหน่ายในไทย นำเข้าจากประเทศอังกฤษ (CBU From UK ).
ประเทศโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ประเทศโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 23 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกโปรตุเกสเป็นตัวแทนประเทศโปรตุเกสในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
คริส คริสตอฟเฟอร์สัน
คริสตอฟเฟอร์ คริสตอฟเฟอร์สัน (Kristoffer Kristofferson) เกิด 22 มิถุนายน ค.ศ. 1936 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง นักแสดง ชาวอเมริกัน เขามีส่วนร่วมแต่งเพลง "Me and Bobby McGee", "For the Good Times", "Sunday Mornin' Comin' Down" และ "Help Me Make It Through the Night" เพลงฮิตเหล่านี้ขับร้องโดยศิลปินอื่น คริสตอฟเฟอร์สันเขียนเพลงของตัวเองและได้ร่วมเขียนกับนักแต่งเพลงจากแนชวิลล์ เช่น เชล ซิลเวอร์สไตน์ ในปี ค.ศ. 1985 คริสตอฟเฟอร์สันได้ร่วมกับศิลปินแนวคันทรี เวย์ลอน เจนนิงส์, วิลลี เนลสัน และจอห์นนี แคช ก่อตั้งวงซูเปอร์กรุปแนวคันทรีชื่อว่า เดอะไฮเวย์เมน
ในปี 2004 มีชื่ออยู่ในหอเกียรติยศเพลงคันทรี เขายังเป็นที่รู้จักจากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Alice Doesn't Live Here Anymore, Heaven's Gate, Blume in Love, Blade และ A Star Is Born ผลงานเรื่องหลังทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิลัยทรงกัลยา
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิลัยทรงกัลยา (28 มกราคม พ.ศ. 2398 — 29 ธันวาคม พ.ศ. 2427) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 46 ในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาขลิบ
พระประวัติ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิลัยทรงกัลยา เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาขลิบ ธิดาหลวงราชนรารักษ์ (คุณชายอิ่ม ศิลานนท์) เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2398
ในสมัยรัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2410 พระองค์เจ้าวิลัยทรงกัลยาได้โสกันต์ พร้อมกับพระราชโอรสพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อีกสี่พระองค์คือ พระองค์เจ้ากฤษดาภินิหาร พระองค์เจ้าเสมอสมัยหรรษา พระองค์เจ้าอนงค์นพคุณ และพระองค์เจ้าวาณีรัตนกัญญา โดยพระราชพิธีมีพระสงฆ์สวดพระพุทธมนต์บนพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท 30 รูป เวลาบ่ายตั้งกระบวนแห่ไปฟังพระสงฆ์สวดพระพุทธมนต์ทั้ง 3 วัน รุ่งขึ้นแห่มาโสกันต์แล้วแห่สมโภชวัน 1 กระบวนแห่และเครื่องเล่นรายทางคล้ายกันกับโสกันต์ใหญ่ แต่มีนางเชิญเครื่องมยุรฉัตรสำรับเดียวแต่ราชยานหน้า
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิลัยทรงกัลยา สิ้นพระชนม์ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2427 สิริพระชันษา 30 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุผ้าขาว วัดสุวรรณารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2430
ลอว์สัน (วงดนตรี)
ลอว์สัน (Lawson) เป็นวงป็อปร็อกอังกฤษ ประกอบด้วยสมาชิกคือ แอนดี บราวน์ (ร้องนำ, กีตาร์), ไรอัน เฟลตเชอร์ (เบส, ร้องประสาน), โจเอล พีต (กีตาร์นำ, ร้องประสาน) และแอดัม พิตส์ (กลอง, ร้องประสาน) วงออกอัลบั้มแรก Chapman Square เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2012 สามารถขึ้นอันดับ 3 ยูเคอัลบัมส์ชาร์ต ชื่อของวงมาจากศัลยแพทย์จากเมืองดอร์เซต เดวิด ลอว์สัน ที่ช่วยชีวิตผ่าตัดแอนดี บราวน์ นักร้องนำ
รายพระนามพระมหากษัตริย์เลออน
ในรัชกาลพระเจ้าออร์ดอญโญที่ 1 แห่งอัสตูเรียส (ค.ศ. 850–866) ราชอาณาจักรเริ่มเป็นที่รู้จักในนามเลออน ใน ค.ศ. 910 ราชอาณาจักรเลออนที่มีเอกราชได้รับการสถาปนาเมื่อพระมหากษัตริย์อัสตูเรียสทรงแบ่งดินแดนให้พระราชโอรสทั้ง 3 พระองค์
ต่อจากนี้คือรายพระนามพระมหากษัตริย์เลออนอันสืบทอดมาจากรายพระนามพระมหากษัตริย์อัสตูเรียส
ราชวงศ์เบอร์กันดี
ราชวงศ์นี้สืบสายจากพระสวามีในพระราชิรีนาถอูร์รากา, เรย์มงด์แห่งบูร์กอญ.
วานิลลา ไอซ์
โรเบิร์ต แมททิว แวน วิงเคิล (Robert Matthew Van Winkle) เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1967 หรือเป็นที่รู้จักในนาม วานิลลา ไอซ์ (Vanilla Ice) เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน เกิดในแดลลัส รัฐเท็กซัส และโตในเท็กซัสและเซาท์ฟลอริดา เขาออกผลงานอัลบั้มแรกที่ชื่อ Hooked ในปี 1989 กับค่ายอิจิบังเรคคอร์ดส ก่อนที่จะมาเซ็นสัญญากับเอสบีเคเรคคอร์ดส ที่พวกเขานำอัลบั้มเก่ามาทำรูปแบบใหม่ภายใต้ชื่อใหม่ที่ชื่อ To the Extreme มีซิงเกิ้ล "ไอซ์ไอซ์เบบี้" ที่ถือเป็นซิงเกิ้ลเพลงฮิปฮอปเพลงแรกที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทบิลบอร์ดฮ็อต 100 และยังได้รับการยกย่องว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เพลงฮิปฮอปได้รับการแนะนำสู่ตลาดเพลงกระแสหลัก กับกลุ่มผู้ฟังผิวขาว
ถึงแม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จ แต่ต่อมาเขาก็ละจากการร่วมงานกับค่ายเอสบีเค ซึ่งได้ให้เขาทำงานผลงานตลาดมากขึ้นและผลิตตีพิมพ์ข้อมูลเกี่ยวกับตัวเขาที่ไม่ได้ผ่านการเล่าเรื่องจากเขา หลังจากเขาพยายามฆ่าตัวตายโดยการเสพยาเกินขนาด เขาก็รอดตายและได้รับแรงบันดาลใจให้เปลี่ยนแนวเพลงและวิถีชีวิตของตัวเอง อัลบั้มถัด ๆ มาอย่าง Hard to Swallow, Bi-Polar และ Platinum Underground ที่ไม่ตามกระแสเท่าไหร่ มีแนวเพลงดนตรีแบบร็อก และไม่ประสบความสำเร็จด้านตารางอันดับ
อ้างอิง
1967
เดอะวอยซ์ คิดส์ ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 2
เดอะวอยซ์ คิดส์ ไทยแลนด์ (The Voice kids Thailand) เป็นรายการประกวดร้องเพลงสำหรับเด็กอายุ 7–14 ปี ผลิตโดยทรู มิวสิก และโต๊ะกลมโทรทัศน์ ในเครือเวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ โดยซื้อลิขสิทธิ์จากทัลปา มีเดีย กรุ๊ป ประเทศเนเธอร์แลนด์ เช่นเดียวกับเดอะวอยซ์ไทยแลนด์ โดยรูปแบบของเวทีในทุกๆ รอบในฤดูกาลนี้ใช้แม่แบบจาก The Voice of Germany ฤดูกาลที่ 1
Episode 1: Blind Auditions, สัปดาห์ที่ 1
ออกอากาศเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 โดยการเปิดตัวโค้ชทั้ง 3 ได้มีการขับร้องเพลง ยินดีที่ไม่รู้จัก ของ ทเวนตีไฟฟ์อาวส์
Episode 2: Blind Auditions, สัปดาห์ที่ 2
ออกอากาศวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
Episode 3: Blind Auditions, สัปดาห์ที่ 3
ออกอากาศวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
Episode 4: Blind Auditions, สัปดาห์ที่ 4
ออกอากาศวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2557
Episode 5: Blind Auditions, สัปดาห์ที่ 5
ออกอากาศวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2557
Episode 6-8: Battles & Sing Off, สัปดาห์ที่ 6-8
รอบ Battles & Sing Off ,Episode 6 เป็นของโค้ชซานิ Episode 7 เป็นของโค้ชสุเมธแอนด์เดอะปั๋ง Episode 8 เป็นของโค้ชปาน
Battle Rounds
ในรอบนี้ ผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งออกเป็น 5 ทีมๆ ละ 3 คน ทำการร้องเพลงเดียวกันบนเวทีและจะเข้ารอบ 1 คนโดยการเลือกของโค้ชและคัดออก 2 คน
ในรอบนี้โค้ชสามารถเลือกผู้ช่วยได้ และผู้ช่วยโค้ชจะได้ชมการ Battle ร่วมกับโค้ช โดยผู้ช่วยโค้ช มีดังนี้
Sing-Off
ในรอบนี้ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านรอบ Battle phase มาทั้งหมดทีมละ 5 คนจะต้องร้องเพลงที่ร้องในรอบ Blind Auditions โดยจะถูกคัดออก 3 คนและเลือกเข้ารอบโดยโค้ช 2 คน
Episode 9 : Final Live Show, สัปดาห์ที่ 9
ออกอากาศวันที่ 30 มีนาคม 2557
Semi-Final
รอบนี้จะคัดผู้เข้าแข่งขันให้เหลือทีมละ1คนไปแข่งรอบต่อไปโดยใช้คะแนนโหวตจากทางบ้าน
โฮมาเระ ซาวะ
โฮมาเระ ซาวะ (澤 穂希 (Sawa Homare); 6 กันยายน ค.ศ. 1978 – ) เป็นนักกีฬาฟุตบอลหญิงระดับอาชีพชาวญี่ปุ่น เธอเป็นกัปตันฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นที่ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากฟุตบอลโลกหญิง 2011 และนำทีมเข้ารับรางวัลเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 โดยใน ค.ศ. 2012 เธอได้รับการจารึกชื่อเป็นนักฟุตบอลโลกหญิงแห่งปี 2011 ปัจจุบัน ซาวะเป็นนักฟุตบอลสังกัดไอแนคโคเบะเลโอเนสซาในการแข่งขันนาเดชิโกะลีก ดิวิชัน 1 โดยก่อนหน้านี้ เธอเป็นนักฟุตบอลสังกัดแอตแลนตาบีทของสมาคมฟุตบอลหญิงสหรัฐ (วูซา), เอ็นทีวีเบเลซา และวอชิงตันฟรีดอมของวีเมนส์โปรเฟสชันแนลซอคเกอร์
ชีวิตช่วงต้น
โฮมาเระ ซาวะ เกิดที่เมืองฟูจู กรุงโตเกียว เธอเริ่มหัดเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุหกขวบ ขณะไปดูพี่ชายของเธอกำลังฝึกซ้อม ผู้ฝึกสอนของเขาก็ได้ชักชวนเธอให้เข้าร่วมกับทีมชายในสนาม
สโมสร
ถือเป็นระยะเวลาที่ยาวนานสำหรับการทำหน้าที่ของนักฟุตบอลหญิงที่ดีที่สุดของญี่ปุ่น ซาวะได้รับการเปิดตัวในการแข่งขันแอลลีก ซึ่งเป็นลีกระดับสูงสุดของประเทศญี่ปุ่น ตั้งแต่อายุเพียง 12 ปี
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท (F/A-18E/F Super Hornet) เป็นเครื่องบินขับไล่โจมตีชนิดที่ใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน เอฟ/เอ-18อีนั้นเป็นแบบที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18เอฟนั้นเป็นแบบสองที่นั่งที่มีขนาดใหญ่และก้าวหน้ากว่าเอฟ/เอ-18ซี/ดี ฮอร์เน็ท ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีอาวุธเป็นปืนใหญ่อากาศขนาด 20 ม.ม.และสามารถใช้อาวุธอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้นได้หลากหลาย สามารถติดตั้งถังเชื้อเพลิงสำรองได้ถึงห้าถัง และยังสามารถทำหน้าที่เป็นเครื่องบินเติมเชื้อเพลิงทางอากาศได้ด้วยการเติมระบบเติมเชื้อเพลิงเข้าไป
ด้วยการที่ถูกออกแบบและผลิตโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสซูเปอร์ฮอร์เน็ทได้ทำการบินครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2538 การผลิตเต็มอัตราเริ่มขึ้นในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 หลังจากที่แมคดอนเนลล์ ดักลาสรวมเข้ากับโบอิงหนึ่งเดือนก่อนหน้า ซูเปอร์ฮอร์เน็ทได้เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2542 เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-14 ทอมแคทตั้งแต่ปีพ.ศ. 2549 และทำงานร่วมกับฮอร์เน็ทแบบดั้งเดิม ในปีพ.ศ. 2550 กองทัพอากาศออสเตรเลียได้สั่งซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพื่อเข้าแทนที่กองบินเอฟ-111
ต้นกำเนิด
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเป็นแบบที่มีขนาดใหญ่กว่าและก้าวหน้ากว่าของเอฟ/เอ-18ซี/ดี ฮอร์เน็ท รุ่นก่อนหน้าได้ทำตลาดโดยแมคดอนเนลล์ ดักลาสโดยใช้ชื่อว่าฮอร์เน็ท 2000 เมื่อต้นทศวรรษที่ 1980 ความคิดของฮอร์เน็ท 2000 ถูกนำไปดัดแปลงให้ก้าวหน้าเป็นเอฟ/เอ-18 พร้อมปีกที่มีขนาดใหญ่กว่า ลำตัวที่ยาวกว่าเพื่อบรรทุกอาวุธและเชื้อเพลิงได้มากยิ่งขึ้น รวมทั้งเครื่องยนต์
การบินของกองทัพเรือสหรัฐฯ เผชิญหน้ากับปัญหามากมายในต้นทศวรรษที่ 1990 โครงการเอ-12 อเวนเจอร์ได้มุ่งมั่นที่จะเข้ามาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์และเอ-7 คอร์แซร์ 2 ได้ประสบปัญหาและต้องถูกยกเลิกไป ในเวลานี้เองที่สงครามเย็นสิ้นสุดลงส่งผลให้กองทัพมีการเปลี่ยนแปลงและเกิดการตัดงบ โดยปราศจากโครงการที่ดีกองทัพเรือได้มองว่าการนำแบบเดิมที่มีอยู่แล้วมาพัฒนาให้ดีขึ้นดูเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ ด้วยการเป็นอีกทางเลือกของเอ-12 แมคดอนเนลล์ ดักลาสได้เสนอโครงการ"ซูเปอร์ฮอร์เน็ท"ที่จะพัฒนาเอฟ/เอ-18 และทำหน้าที่เป็นสิ่งที่จะมาแทนที่เอ-6 อินทรูเดอร์ ในเวลาเดียวกันนั้นกองทัพเรือต้องการกองบินสำหรับการป้องกันเพื่อเข้าทำหน้าที่โครงการเดิมที่ถูกยกเลิกไป ซึ่งเป็นข้อเสนอที่จะทำให้เอฟ-22 แร็พเตอร์ใช้งานกับกองทัพเรือได้
เปลี่ยนสู่ซูเปอร์ฮอร์เน็ท
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกสั่งซื้อครั้งแรกโดยกองทัพเรือสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2535 กองทัพเรือยังได้สั่งโดยตรงว่าเครื่องบินที่จะมาแทนที่เอฟ-14 ทอมแคทนั้นต้องเน้นเรื่องการต่อสู้ทางน้ำเป็นหลักจนกว่าจะมีการนำเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 ใช้ กองทัพเรือยังคงใช้ชื่อเอฟ/เอ-18 เพื่อช่วยให้โครงการดูน่าสนใจต่อสภาคองเกรสที่มันเป็นแบบดัดแปลง แม้ว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทจะเป็นเครื่องบินที่ใหม่เกือบหมดก็ตาม ฮอร์เน็ทและซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีความคล้ายคลึงกันที่รวมทั้งระบบอิเลคทรอนิกอากาศ เก้าอี้ดีดตัว เรดาร์ อาวุธ ซอฟต์แวร์ และขั้นตอนในการใช้งานและบำรุงรักษา ในเอฟ/เอ-18อี/เอฟจะมีระบบอิเลคทรอนิกอากาศที่คล้ายคลึงกับเอฟ/เอ-18ซี/ดีมากกว่า
ความสามารถในการปฏิบัติการขึ้นแรกหรือไอโอซี (Initial Operational Capability) สำเร็จในเดือนกันยายน พ.ศ. 2544 พร้อมกับฝูงบินที่ฐานทัพเลมอร์ในแคลิฟอร์เนีย กองทัพเรือพบว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทนั้นสมราคาและตามความต้องการ
แม้ว่าจะมีระบบและรูปลักษณ์ที่เหมือนกัน ซูเปอร์ฮอร์เน็ทนั้นแตกต่างอย่างมากจากเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท ซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า"ไรโน่"เพื่อแยกแยะมันจากฮอร์เน็ทรุ่นก่อนที่เรียกว่า"ลีเจซี่"และหลีกเลี่ยงความสับสนทางวิทยุ สิ่งนี้ช่วยให้เกิดความปลอดภัยในการบิน เพราะระบบส่งเครื่องบินนั้นต้องตั้งค่าต่างกันไปสำหรับซูเปอร์ฮอร์เน็ทที่มีน้ำหนักมากว่า "ไรโน่"เริ่มใช้กับเอฟ-4 แฟนทอม 2 ซึ่งถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2530
ปัจจุบันกองทัพเรือสหรัฐฯ ใช้ทั้งเอฟ/เอ-18อีที่นั่งเดียวและเอฟ/เอ-18เอฟสองที่นั่งสำหรับการต่อสู้ โดยเข้ามาแทนที่เอฟ-14 เอ-6 อินทรูเดอร์ เอส-3 ไวกิ้ง และเคเอ-6ดี สำหรับแบบสงครามอิเลคทรอนิกอีเอ-18จี โกรว์เลอร์ที่จะเข้าแทนที่อีเอ-6บี โพรว์เลอร์ ในสงครามเวียดนามความสามารถของซูเปอร์ฮอร์เน็ทเทียบได้กับเอ-1/เอ-4/เอ-7 เอ-6 เอฟ-8/เอฟ-4 เออาร์-5ซี เคเอ-3/เคเอ-6 และอีเอ-6 มันเป็นที่คาดกันว่าจะประหยัดเงินได้ถึง 1 พันล้านดอลลาร์ในกองบินที่นำซูเปอร์ฮอร์เน็ทมาแทนที่เครื่องบินชนิดอื่นๆ
ในปีพ.ศ. 2546 กองทัพเรือได้ระบุถึงข้อบกพร่องที่ส่วนติดตั้งใต้ปีของซูเปอร์ฮอร์เน็ท ซึ่งสามารถลดอายุการใช้งานของมันได้หากไม่ทำการซ่อมแซม ปัญหาได้รับการแก้ไขนำไปสู่เครื่องบินใหม่ที่จะเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2552
ในต้นปีพ.ศ. 2551 โบอิงได้ปรึกษาเรื่องการสร้างซูเปอร์ฮอร์เน็ทบล็อก 3 พร้อมกับกองทัพสหรัฐฯ และออสเตรเลีย มันจะเป็นการพัฒนารุ่นที่ 4.75 พร้อมกับความสามารถในการล่องหนและพิสัยที่เพิ่มขึ้น มันจะเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 2567 โดยเป็นเครื่องบินขับไล่รุ่นที่ 6
การออกแบบ
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีขนาดใหญ่กว่าฮอร์เน็ทธรรมดา 20% น้ำหนักเปล่าที่มากกว่า 3,000 กิโลกรัม และน้ำหนักสูงสุดที่มากกว่า 6,800 กิโลกรัม ซูเปอร์ฮอร์เน็ทบรรทุกเชื้อเพลิงภายในได้มากกว่า 33% เพื่อเพิ่มพิสัยการทำภารกิจอีก 41% และความคงทนมากกว่า 50% น้ำหนักเปล่าของซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือประมาณ 5,000 กิโลกรัมซึ่งน้อยกว่าเอฟ-14 ทอมแคท ในขณะที่การบรรทุกอาวุธก็ไม่เท่าเทียมกับเอฟ-14 ทั้งๆ ที่มีขนาดใหญ่กว่า
การลดการตรวจจับจากเรดาร์
ความอยู่รอดคือสิ่งสำคัญของซูเปอร์ฮอร์เน็ท กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้นำความสมดุลเข้ามาในการออกแบบ นี่หมายความว่ามันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทคโนโลยีซ่อนตัวอย่างระบบล่องหน เพื่อแยกออกจากปัจจัยอื่นๆ แทนที่จะเป็นแบบนั้นการออกแบบของมันทำงานร่วมกับการล่องหน ความสามารถในสงครามอิลเคทรอนิก ลดความอ่อนแอต่อขีปนาวุธ เพื่อใช้อาวุธจากระยะที่ปลอดภัย และยุทธวิธีใหม่ซึ่งรุนแรงและเป็นหมู่เพื่อเพิ่มความปลอดภัยให้กับเครื่องบินขับไล่และลูกเรือ
โครงสร้างเรดาร์ของเอฟ/เอ-18อี/เอฟได้ลดอย่างมากจากบางมุมมอง โดยเฉพาะด้านหน้าและด้านหลัง การออกแบบของช่องรับลมเครื่องยนต์ลดโครงสร้างด้านหน้าในเรดาร์ของเครื่องบิน การวางตำแหน่งของปีกเสริมของเครื่องยนต์ถูกออกแบบมาเพื่อกระจายรัศมีไปที่ด้านข้าง โครงสร้างในช่องรับลมจะเปลี่ยนทิศทางของพลังงานเรดาร์ไปจากใบพัดที่กำลังหมุน
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทยังมีการวางตำแหน่งที่เชื่อมต่อแผงต่างๆ แบบซี่เลื่อน สิ่งที่ดึงดูดความสนใจถูกนำออกหรือหลุมที่สร้างเสียงดัง ที่ซึ่งเอฟ/เอ-18เอ-ดีใช้ตะแกรงเพื่อปกปิดไอเสียและช่องรับลม เอฟ/เอ-18อี/เอฟใช้แผงที่เจาะเป็นรูซึ่งเรดาร์จะเห็นไม่ชัด มีการวางตำแหน่งของแผงที่ระมัดระวังอย่างมากเพื่อกระจายคลื่นที่ส่งมาจากเรดาร์ให้ออกไปจากเครื่องบิน
มันเป็นที่อ้างกันว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ทใช้การลดเรดาร์ที่เยี่ยมที่สุดเหนือเครื่องบินขับไล่ในสมัยเดียวกันในขณะนั้น
ระบบอิเลคทรอนิกอากาศ
ระบบอิเลคทรอนิกอากาศและซอฟต์แวร์ดั้งเดิมของซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีความเหมือนกับเอฟ/เอ-18ซี/ดี 90% ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีจุดเด่นที่คันบงคับ จอแสดงผล ขนาดที่ใหญ่กว่า จอแสดงผลสีแบบแอลซีเอ็ม และจอแสดงผลเชื้อเพลิงเครื่องยนต์แบบใหม่ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทมีระบบฟลายบายไวร์ (fly-by-wire) สี่ระบบ เช่นเดียวกับระบบควบคุมการบินดิจิตอลซึ่งตรวจจับและมองหาความเสียหาย รุ่นแรก ที่ผลิตออกมานั้นใช้เรดาร์แบบเอพีขี-73 ต่อมาถูแทนที่โดยเอพีจี-79
อิฟราเรดจับเป้าด้านหน้าแบบเอเอ็น/เอเอสคิว-228 เป็นเซ็นเซอร์และตัวชี้เป้าเลเซอร์หลักของซูเปอร์ฮอร์เน็ท ระบบป้องกันทำงานร่วมกันผ่านระบบไอดีอีซีเอ็ม (Integrated Defensive Countermeasures system) ระบบนี้รวมทั้งเครื่องปล่อยพลุแบบเอแอลอี-47 พลุเอแอลอี-50 เรดาร์เตือนภัยแบบเอเอ็น/เอแอลอาร์-67(วี)3 เครื่องป้องกันการรบกกวนทางอากาศเอแอลคิว-165 และระบบเตือนภัยขีปนาวุธอัลตราไวโอเลตและอินฟราเรดแบบเอเอ็น/เอเออาร์-47 ลูกเรือมีความสามารถที่จะใช้กล้องมองกลางคืนอีกด้วย
บทบาทในการเป็นเครื่องบินเติมเชื้อเพลิง
ซูเปอร์ฮอร์เน็ทไม่เหมือนกับฮอร์เน็ทรุ่นก่อนหน้าตรงที่มันสามารถติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศหรือเออาร์เอสได้ (aerial refueling system, ARS) เพื่อเติมเชื้อเพลิงให้กับเครื่องบินลำอื่น ระบบเออาร์เอสรวมทั้งถังด้านนอกขนาด 330 แกลลอนสหรัฐฯ (1,200 ลิตร) พร้อมกับท่อและถังด้านนอกขนาด 480 แกลลอนสหรัฐฯ (1,800 ลิตร) สี่ถัง และถังภายในทำให้มีเชื้อเพลิงทั้งสิ้น 13,000 กิโลกรัม (29,900 ปอนด์)
การพัฒนา
มันเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2548 เครื่องบินที่สร้างใหม่ได้รับเรดาร์เอพีจี-79 สำหรับเครื่องบินที่ผลิตออกมาก่อนหน้านั้นที่ใช้เรดาร์เอพีจี-73 ก็จะถูกแทนที่โดยเอพีจี-79 เช่นกัน เมื่อถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 เครื่องบินที่ผลิตออกมาก่อนหน้าจำนวน 135 ลำได้รับเรดาร์แบบใหม่
เรดาร์เอพีจี-79 แบบใหม่นั้นให้ข้อได้เปรียบหลายอย่างกับซูเปอร์ฮอร์เน็ท เรดาร์ใหม่นี้สามารถทำให้ลูกเรือทำการโจมตีแบบอากาศสู่อากาศและอากาศสู่พื้นได้ในเวลาเดียวกัน เอพีจี-79 ยังให้แผนที่ที่มีการประมวลผลที่ดีกว่าจากระยะที่ปลอดภัย เรดาร์ยังสามารถตรวจจับเป้าหมายขนาดเล็กอย่างขีปนาวุธที่พุ่งเข้ามาได้อีกด้วย
พลุล่อเป้าไฟเบอร์ออปติกแบบเอเอ็น/เอแอลอี-55 จะเข้ามาแทนที่เอแอลอี-50 ตัวรบกวนแบบเอเอ็น/เอแอลคิว-214 ถูกเพิ่มเข้าไปในซูเปอร์ฮอร์เน็ทบล็อก 2
ในอนาคตการตรวจจับเป้าหมายในอากาศจะใช้อินฟราเรดหาและติดตามแบบไออาร์เอสที (Infrared Search and Track, IRST) ซึ่งเป็นเซ็นเซอร์พิสัยไกลที่จะส่งคลื่นอินฟราเรดอันเป็นทางออกที่ไม่เหมือนใคร อุปกรณ์ใหม่นี้จะถูกสร้างเข้าไปในที่ด้านหน้าของถังเชื้อเพลิงกลาง คาดกันว่าอุปกรณ์ดังกล่าวจะทำงานได้ในปีพ.ศ. 2556
กองทัพเรือสหรัฐฯ
หน่วยแรกที่ได้รับเอฟ/เอ-18 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 115 เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เอฟ/เอ-18อีสองลำได้ทำการสนับสนุนให้กับปฏิบัติการเซาท์เธิร์นวอชท์โดยเข้าจัดการกับขีปนาวุธพื้นสู่อากาศที่อัลคัทและศูนย์ป้องกันทางอากาศและบังเกอร์ที่ฐานทัพอากาศทัลลิล นักบินนายหนึ่งชื่อจอห์น เทอร์เนอร์ได้ทิ้งระเบิดเจแดมขนาด 900 กิโลกรัมเป็นครั้งแรกของเอฟ/เอ-18อี
ในการสนับสนุนปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 41 และ 115 ได้บินเข้าทำการสนับสนุนทางอากาศ โจมตี คุ้มกัน กดดันการป้องกันทางอากาศ และเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ เอฟ/เอ-18อีสองลำจากฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 และเอฟ/เอ-18เอฟสองลำจากฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 41 ถูกใช้งานที่แนวหน้าบนเรือยูเอสเอส อับราฮัม ลินคอล์น ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 14 ทำหน้าที่ในการเติมเชื้อเพลิงและฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 41 เป็นการควบคุมทางอากาศแนวหน้า
ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2548 ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 154 และ 147 ได้ทำการทิ้งระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ขนาด 500 ปอนด์เข้าใส่เป้าหมายที่เป็นศัตรูในทางตะวันออกของแบกแดด
ในปีพ.ศ. 2549-2550 ฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 103 และ 143 บนเรือยูเอสเอส ดไวท์ ดี ไอเซนฮาวร์ ได้ทำการสนับสนุนปฏิบัติการปลดปล่อยอิรัก เอ็นดัวริ่งฟรีดอม และปฏิบัติการตามชายฝั่งโซมาลี และพร้อมกับฮอร์เน็ทดั้งเดิมของฝูงบินขับไล่โจมตีที่ 131 และ 83 พวกเขาได้ทำการทิ้งระเบิด 140 ลูก และทำการยิงกราดเกือบ 70 ครั้ง
ในปีพ.ศ. 2550 โบอิงได้เสนอเอฟ/เอ-18อี/เอฟเพิ่มให้กับกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยจะใช้สัญญาหลายปี ในปีพ.ศ. 2551 มีการรายงานว่ากองทัพเรือกำลังตัดสินใจที่จะซื้อเอฟ/เอ-18 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพิ่มเพื่อเติมช่องว่างของเครื่องบินขับไล่โจตี เมื่อถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 โบอิงได้ส่งซูเปอร์ฮอร์เน็ท 367 ลำให้กับกองทัพเรือสหรัฐฯ ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2552 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมได้ประกาศว่ากระทรวงกลามโหมตั้งใจที่จะมีเอฟ/เอ-18อี/เอฟเพิ่มอีก 31 ลำในปีพ.ศ. 2553
กองทัพอากาศออสเตรเลีย
ในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลออสเตรเลียได้ทำสัญญาเพื่อให้ได้เอฟ/เอ-18เอฟ 24 ลำให้กับกองทัพอากาศออสเตรเลียเป็นจำนวนเงิน 6 พันล้านดอลลาร์อออสเตรเลีย เพื่อเข้าแทนที่เอฟ-111 ซูเปอร์ฮอร์เน็ทเป็นผลมาจากการห่วงว่าเอฟ-35 ไลท์นิ่ง 2 อาจจะสร้างไม่ทันตอนที่เอฟ-111 ปลดประจำการ นักบินและนายทหารควบคุมการโจมตีทางอากาศของกองทัพอากาศออสเตรเลียจะเริ่มทำการฝึกในสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2552 พร้อมกับฝูงบินหมายเลข 1 และ 6 ที่จะพร้อมปฏิบัติการกับเอฟ/เอ-18เอฟในปีพ.ศ. 2553
แพ็คเกจเริ่มแรกที่เสนอต่อกองทัพอากาศออสเตรเลียมีดังนี้
ในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2550 รัฐบาลแรงงานออสเตรเลียได้ประกาศว่าจะมีการทบทวนการซื้ออันเป็นส่วนหนึ่งของการทบทวนในแผนการกองทัพอากาศออสเตรเลีย พร้อมกับความเป็นไปได้ของการสั่งซื้อเอฟ/เอ-18เอฟที่อาจถูกลดลงหรือยกเลิก เหตุผลหลักคือความเหมาะสมในการปฏิบัติการ ขาดความเหมาะสมในการตรวจสอบกระบวนการ และความเชื่อที่ว่าเครื่องบินชั่วคราวไม่เป็นที่ต้องการนัก
ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2551รัฐบาลได้ประกาศว่าจำดำเนินแผนเพื่อให้ได้เอฟ/เอ-18เอฟทั้งหมด 24 ลำ รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมโจเอล ฟิทซ์กิบบอนกล่าวว่ารัฐบาลได้สรุปว่ามันเป็นการจำเป็นที่จะสั่งซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ท ถึงแม้ว่าพวกมันยังคงได้รับคำวิจารณ์จากการวางแผนของรัฐบาลก่อน เขากล่าวว่าไม่มีเครื่องบินที่เหมาะสมที่จะสร้างออกมาในปีพ.ศ. 2553 สำหรับความต้องการเอฟ-111 ที่ตั้งโดยรัฐบาลเก่าและมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บเอฟ-111 ให้ทำงานในปัจจุบัน รัฐบาลยังได้มองหาอีเอ-18จี โกรว์เลอร์ที่อาจส่งออกด้วย ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 รัฐมนตรีกระทรวงกลาโจเอล ฟิทซ์กิบบอนได้ประกาศว่าซูเปอร์ฮอร์เน็ท 12 จาก 24 ลำจะเข้าการผลิตที่ดัดแปลงให้เป็นอีเอ-18จี มันมีราคาประมาณ 35 ล้านดอลาร์ออสเตรเลีย การตัดสินใจสุดท้ายในการดัดแปลงให้เป็นอีเอ-18จีที่มีมูลค่า 300 ล้านดอลาร์ออสเตรเลียนั้นจะเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2565
การประกอบซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับกองทัพอากาศออสเตรเลียครั้งแรกเริ่มในเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ที่โรงงานของโบอิงในเซนท์หลุยส์รัฐมิสซูรี
ประเทศที่อาจเป็นผู้ใช้งานในอนาคต
โบอิงได้เสนอซูเปอร์ฮอร์เน็ทให้กับมาเลเซียโดยเป็นส่วนหนึ่งของการซื้อเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ทในปีพ.ศ. 2545 อย่างไรก็ตามการจัดซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกระงับหลังจากที่รัฐบาลได้ตัดสินใจที่จะซื้อซุคฮอย ซู-30เอ็มเคเอ็มแทนในปีพ.ศ. 2550 แต่นายพลดาทัค นิค อิสมาไล นิค มูฮาเม็ดได้กล่าวว่ากองทัพอากาศมาเลเซียไม่ได้วางแผนที่จะยุติการจัดซื้อซูเปอร์ฮอร์เน็ทเพราะพวกเขาต้องการมัน
โบอิงตกลงในข้อเสนอสำหรับการแข่งขันเครื่องบินรบหลากบทบาทของอินเดียในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 แบบอื่นของซูเปอร์ฮอร์เน็ทถูกเสนอให้กับอินเดียนั้นชื่อเอฟ/เอ-18ไอเอ็น มันจะรวมทั้งเรดาร์เอพีจี-79 ของเรย์ธีออน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 โบอิงตกลงในข้อเสนอให้กับอินเดียเพื่อแสดงความเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทของอินเดียเพื่อทำการผลิต
ในวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2552 โบอิงได้เสนอซูเปอร์ฮอร์เน็ทในโครงการของกรีซ
สื่อบันเทิง
เอฟ/เอ-18 เอฟเป็นเครื่องบินที่ถูกยิงตกโดยกองกำลังเซอร์เบียในภาพยนตร์เรื่องบีไฮนด์ เอ็นเนมี ไลน์ส
ซีเกมส์ 2015
กีฬาซีเกมส์ 2015 เป็นการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 28 โดยมีสิงคโปร์  เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน มีนักกีฬา 4,370 คน จากทั้งหมด 11 ประเทศ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เข้าร่วมแข่งขัน จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 5–16 มิถุนายน พ.ศ. 2558 การแข่งขันฟุตบอล จะเริ่มแข่งขันวันที่ 29 พฤษภาคม ก่อนพิธีเปิด
การคัดเลือกเจ้าภาพ
สิงคโปร์ ได้รับการคัดเลือกในฐานะเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ในครั้งนี้ ระหว่างการแข่งขันซีเกมส์ 2011 ที่จาการ์ตา และเมืองปาเลมบัง อินโดนีเซีย เป็นเจ้าภาพ โดยสิงคโปร์เคยได้รับการคัดเลือกให้เป็นเจ้าภาพกีฬาซีเกมส์ในปี 2007 และ 2013 แต่สิงคโปร์ไม่พร้อมจัดการแข่งขัน เนื่องจากคาดว่าการก่อสร้างสนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่จะมีความล่าช้า
สนามแข่งขัน
การแข่งขันซีเกมส์ในครั้งนี้จะใช้การผสมผสานระหว่างสนามกีฬาชั่วคราวและสนามกีฬาแห่งใหม่ที่มีอยู่ สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ จะมีอยู่บริเวณใจกลางเมือง สถานที่จัดการแข่งขันส่วนใหญ่มีคุณภาพดี และได้รับการใช้เพื่อจัดมหกรรมกีฬาสำคัญต่างๆ เช่น โอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่สิงคโปร์ รับเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน
หัวใจหลักของสถานที่จัดการแข่งขันครั้งนี้คือ อุทยานกีฬาสิงคโปร์ ซึ่งมีกำหนดแล้วเสร็จเมื่อกลางปี 2014 อีกทั้งยังมีสนามกีฬาแห่งชาติสิงคโปร์แห่งใหม่ ที่มีความจุของผู้ชมในสนาม 55,000 ที่นั่ง ซึ่งจะใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันหลักในครั้งนี้
สัญลักษณ์
มาสคอตอย่างเป็นทางการประจำการแข่งขัน เป็นสิงโต ชื่อ นิลาร์ เป็นสิงโตตัวสีแดง เป็นโครงหน้ารูปหัวใจ สวมเสื้อวอร์มลายเซ็น หรือเสื้อวอร์มลายสีฟ้า ขึ้นอยู่กับโอกาสที่จะใช้สำหรับการแข่งขัน
ชนิดกีฬา
การแข่งขันครั้งนี้ ประกอบด้วย 402 ประเภท จากกีฬา ทั้งหมด 36 ชนิด และจำนวนเหรียญทองที่ชิงชัยจะวงเล็บไว้หลังชนิดกีฬานั้น ๆ
30 กีฬาแรกที่จะใช้จัดการแข่งขันได้รับการประกาศครั้งแรกโดยสภาโอลิมปิกแห่งชาติสิงคโปร์ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2013 ซึ่งเป็นช่วงที่กำลังจะเริ่มการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่เนปยีดอ, เมียนมาร์ และไม่มีที่ว่างพอสำหรับอีก 8 ชนิดกีฬาหลักที่จะบรรจุเข้าไป จนเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2014 กีฬาหลักอีก 6 ชนิด ได้แก่ มวยสากลสมัครเล่น, ขี่ม้า, ฟลอร์บอล, เปตอง, เรือพาย และวอลเลย์บอล ถูกบรรจุเข้าไปเพิ่ม อีกทั้งฟลอร์บอล ยังได้ถูกจัดเข้าไปชิงชัยเหรียญทองเป็นครั้งแรก หลังจากที่ซีเกมส์ 2013 ถูกบรรจุเป็นกีฬาสาธิต ไม่มีการชิงเหรียญทอง
ในการเลือกจัดการแข่งขันตามชนิดกีฬาต่าง ๆ คณะกรรมการจัดการแข่งขันแสดงให้เห็นถึงความปรารถนาที่จะกำหนดรูปแบบการแข่งขัน เพื่อเพิ่มระดับความเป็นเลิศในกีฬาที่สำคัญ มีเพียงฟลอร์บอล และเน็ตบอลเท่านั้นที่เป็นกีฬาดั้งเดิมและถูกรวมอยู่ในการชิงชัยเหรียญทอง ทำให้อีก 34 ชนิดกีฬาที่เหลือ ที่มีกีฬาบรรจุในกีฬาโอลิมปิกถึง 24 ชนิด และบรรจุเฉพาะในเอเชียนเกมส์ 10 ชนิด
ใบเสมา
ใบสีมา เป็นหลักกำหนดเขตเพื่อทำพิธีกรรมทางศาสนาพุทธ นิยมทำด้วยแผ่นหินสกัดเป็นแผ่นหนาประมาณ 5-7.5 เซนติเมตร มีรูปทรงเฉพาะ บางแห่งสกัดเป็นลายเส้นรูปธรรมจักรเพิ่มความสวยงาม ประดิษฐานไว้ในซุ้มที่สร้างคร่อมนิมิตทั้ง 8 ทิศของโบสถ์ คล้ายเป็นสัญลักษณ์แทนนิมิต ถ้าเป็นวัดราษฎร์นิยมทำซุ้มละแผ่นเดียว ถ้าเป็นวัดหลวงนิยมทำซุ้มละสองแผ่นเรียกว่า สีมาคู่ นัยว่าเพื่อเป็นข้อสังเกตให้ทราบว่าเป็นวัดราษฎร์หรือวัดหลวง
ความหมาย
สีมา หมายถึงเขตหรือแดนที่กำหนดไว้สำหรับทำสังฆกรรมต่างๆ กำหนดเขตแดนด้วยเครื่องหมายบอกเขตที่เรียกว่า นิมิต ที่เหนือนิมิตนิยมสกัดหินเป็นแผ่นประดิษฐานไว้ในซุ้มที่สร้างครอบนิมิต ถือเป็นสัญลักษณ์แทนนิมิต เรียกแผ่นหินนั้นว่า ใบสีมา หรือ ใบเสมา เรียกซุ้มนั้นว่า ซุ้มสีมา หรือ ซุ้มเสมา
สีมา ยังหมายถึงอุโบสถได้ด้วย
พระไตรปิฎก ฉบับหลวง ระบุว่า ใบเสมาคือนิมิต ในขณะที่พระไตรปิฏกแสดงว่าเสมาเป็นเครื่องหมายอย่างหนึ่งซึ่งใช้กำหนดเขตพระอุโบสถอันเป็นที่ทำสังฆกรรมของพระสงฆ์
ประวัติ
ใบเสมาว่ามีวิวัฒนาการมาจากวัฒนธรรมหินตั้ง
ในอดีตใบเสมามักจำหลักภาพที่สื่อธรรมเกี่ยวเนื่องพระพุทธศาสนา เช่น ใบเสมาที่สลักภาพตอนที่พระพุทธเจ้าเสด็จกลับจากกรุงกบิลพัสดุ์พบที่เมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ ในปัจจุบันจะไม่ปรากฏใบเสมาที่จำหลักภาพที่เกี่ยวเนื่องในพระพุทธศาสนาหรือเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าหรือชาดกต่าง ๆ ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าด้วยขนาดของใบเสมาที่ดั่งเดิมที่นิยมใช้หินขนาดใหญ่ ไม่มีความคล่องตัวในการขนย้ายหินขนาดใหญ่หายากมากขึ้น ทำให้ใบเสมาในสมัยต่อมามีขนาดเล็กลงและไม่นิยมสลักภาพที่เล่าเรื่องราว
ในสมัยอยุธยาตอนต้นและกลาง ยังคงสืบเนื่องจากสมัยสุโขทัย ใบเสมายังคงทำจากหินที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ เช่น วัดมหาธาตุ และวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สมัยอยุธยาตอนปลาย ใบเสมามีขนาดเล็กกว่าเดิมและมีความหนาไม่มากนัก มีการทำฐานหรือแท่นสูงเพื่อรองรับใบเสมา เรียกว่า เสมานั่งแท่น เช่น ที่วัดสระบัว จังหวัดเพชรบุรี
ต่อมาเริ่มมีการสร้างซุ้มครอบใบเสมา เรียกว่า ซุ้มสีมา ไม่ปรากฏว่าสร้างเมื่อใดแต่สันนิษฐานว่าคงสร้างสมัยอยุธยาตอนปลาย ตั้งแต่ปลายสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศเป็นต้นมา ซุ้มสีมานี้ได้รับความนิยมสร้างในสมัยรัตนโกสินทร์แต่เริ่มหมดความนิยมในสมัยรัชกาลที่ 4
มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน
มหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน (University of Göttingen) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ มหาวิทยาลัยเกออร์ค-เอากุสท์แห่งเกิททิงเงิน (Georg-August-Universität Göttingen) เป็นมหาวิทยาลัยในเมืองเกิททิงเงิน รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1734 โดยพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งบริเตนใหญ่ กษัตริย์แห่งบริเตนใหญ่และเจ้าผู้ครองรัฐฮันโนเฟอร์ และเริ่มการเรียนการสอนในปี ค.ศ. 1737 มหาวิทยาลัยนี้ถือเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน โดยมีนักศึกษาถึงราว 26,000 คน เป็นมหาวิทยาลัยที่ผลิตบุคคลมากชื่อเสียงนับไม่ถ้วนในแขนงวิชาต่างๆ จนเมืองเกิททิงเงินถูกเรียกว่าเป็น "เมืองแห่งวิทยาการ"
ศิษย์เก่า
ศิษย์เก่ามากชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยเกิททิงเงิน:
ฟร็องซัว ดยุกแห่งกีซ
ฟรองซัวส์ ดยุคแห่งกีส (Francis, Duke of Guise หรือ Balafré) (17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 - 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1563) ฟรองซัวส์ ดยุคแห่งกีสเป็นขุนนางชาวฝรั่งเศส ผู้เป็นนักการทหารและนักการเมือง ผู้เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1519 ฟรองซัวส์เป็นบุตรของโคลด ดยุคแห่งกีสผู้ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นดยุคแห่งกีสในปี ค.ศ. 1527 และอองตัวแนต เดอ บูร์บอง ฟรองซัวส์เป็นพี่ชายของแมรีแห่งกีสผู้แต่งงานกับพระเจ้าเจมส์ที่ 5 แห่งสกอตแลนด์ ผู้เป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ และเป็นพี่ชายของชาร์ลส์ คาร์ดินัลแห่งลอร์แรน และเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระเจ้าอองรีที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ฟรองซัวส์สมรสกับอันนา เดสเตที่แซงต์-แชร์แมง-ออง-เลย์ เมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1548
อ้างอิง
1519 1563
วิกฤตการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3
วิกฤติการณ์คริสต์ศตวรรษที่ 3 (Discrimen Tertii Saeculi, Crisis of the Third Century) หรือ อนาธิปไตยทางทหาร (Military Anarchy) หรือ วิกฤติการณ์จักรวรรดิ (Imperial Crisis; ค.ศ. 235–284) เป็นช่วงระยะเวลาที่จักรวรรดิโรมันประสบวิกฤติการณ์ที่แทบจะนำความสิ้นสุดมาสู่จักรวรรดิจากปัญหาหลายอย่างรวมกันที่รวมทั้งการรุกรานของศัตรู, สงครามกลางเมือง, โรคระบาด, และความตกต่ำทางเศรษฐกิจ วิกฤติการณ์เริ่มด้วยการลอบสังหารของจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ เซเวรัส โดยทหารของพระองค์เองที่เป็นจุดเริ่มต้นของห้าสิบปีของความปั่นป่วนที่ในระหว่างนั้นก็มีผู้อ้างตนเป็นจักรพรรดิถึง 20 ถึง 25 คน ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นนายพลผู้มีชื่อเสียงของกองทัพโรมันที่เข้ายึดอำนาจทั้งหมดหรือบางส่วนของจักรวรรดิ เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 258 ถึงปี ค.ศ. 260 จักรวรรดิโรมันก็แบ่งออกเป็นสามส่วน: จักรวรรดิกอล ที่รวมทั้งจังหวัดโรมันแห่งกอล, บริเตน และฮิสปาเนีย (Hispania); และจักรวรรดิพาลไมรีน ที่รวมทั้งจังหวัดทางตะวันออกของซีเรีย, ปาเลสไตน์ และเอกิบตัส (Aegyptus) สองจักรวรรดิแยกตัวออกจากจักรวรรดิโรมันที่มีศูนย์กลางอยู่ในอิตาลี วิกฤติการณ์ยุติลงด้วยการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิไดโอคลีเชียน
ชีฟ เจย์ สตรองโบว์
ลุก โจเซฟ สคาร์ปา (Luke Joseph Scarpa) หรือในชื่อที่รู้จักกันดีว่า ชีฟ เจย์ สตรองโบว์ (Chief Jay Strongbow) เกิดวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1928 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวอเมริกัน เข้าสู่ หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 1994 ปัจจุบันได้เสียชีวิตแล้วด้วยวัย 83 ปี เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 2012
พระเจ้าอาปูอาเนอา
สมเด็จพระเจ้าอาปูอาเนอา (Apuanea) ทรงเป็นตูอีโตงา (พระมหากษัตริย์) พระองค์ที่ 8 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้ามาอูเฮากับพระมเหสีไม่ทราบชื่อ สำหรับปีพระราชสมภพและปีที่สิ้นพระชนม์ รวมไปถึงพระราชกรณียกิจของพระองค์ยังคงเป็นปริศนาเนื่องจากหลักฐานเชิงประจักษ์ยังมีไม่เพียงพอ พระองค์มีพระราชโอรสที่ปรากฏพระนามเพียงพระองค์เดียวคือ สมเด็จพระเจ้าอาฟูลูงา
อาเดลโบเดิน
อาเดลโบเดิน (Adelboden) เป็นหมู่บ้านบนภูเขาในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของที่ราบสูงแบร์น ที่ระดับความสูง 1,350 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล หมู่บ้านมีประชากรราว 3,500 คน ประชากรร้อยละ 66 นับถือโปรเตสแตนต์ รองลงมาร้อยละ 32 นับถือคาทอลิก ภาคเศรษฐกิจหลักของหมู่บ้านได้แก่การท่องเที่ยว, น้ำแร่บรรจุขวด, งานไม้
ดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ (สหราชอาณาจักร)
ดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ (The X Factor) เป็นรายการโทรทัศน์แข่งขันดนตรีเรียลลิตีเพื่อค้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงจากกลุ่มนักร้องที่ถูกคัดเลือกด้วยการทดสอบความสามารถ รายการสร้างโดยไซมอน โคเวลล์ เริ่มออกอากาศใน ค.ศ. 2004 และออกอากาศประจำปีตั้งแต่เดือนสิงหาคมหรือกันยายน ถึงเดือนธันวาคม รายการผลิตโดยบริษัทเทมส์ บริษัทลูกของเฟรแมนเทิลมีเดีย และบริษัทของโคเวลล์ชื่อ ไซโคทีวี รายการออกอากาศทางช่องไอทีวีในสหราชอาณาจักร และออกอากาศพร้อมกับช่องทีวี 3 ในไอร์แลนด์ คำว่า "เอกซ์แฟกเตอร์" หมายถึง "บางสิ่ง" ที่ไม่อาจนิยามได้ที่ทำให้คนกลายเป็นดารา
ปัจจุบัน รายการมีโอลลี เมอส์ และแคโรไลน์ แฟล็ก เป็นพิธีกร รายการประกอบด้วยรอบการทดสอบความสามารถ บูตแคมป์ (bootcamp) บ้านของผู้ตัดสิน (judges' houses) การแสดงสดหลายสัปดาห์ รอบรองชนะเลิศ และรองชิงชนะเลิศ หลังจากรายการประสบความสำเร็จ กลายเป็นแฟรนไชส์สู่ต่างประเทศ
ฮีนตาดะ
เดิมฮีนตาดะปกครองโดยชาวมอญ และเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรพุกาม
ปวยร์โตรีโกในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ประเทศปวยร์โตรีโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 23 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกปวยร์โตรีโกเป็นตัวแทนประเทศปวยร์โตรีโกในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เอ็นเอ๊กซ์ที ยูเค
เอ็นเอ๊กซ์ที ยูเค (NXT UK) เป็นรายการโทรทัศน์เกี่ยวกับมวยปล้ำอาชีพ ผลิตโดย ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) และเป็นรายการโทรทัศน์หลักของค่าย NXT UK ของ WWE รายการนี้ได้ถูกประกาศเปิดตัวอย่างเป็นทางการในยูไนเต็ดคิงดอมแชมเปียนชิปทัวร์นาเมนต์ (2018)
วินัย สมพงษ์
พันเอก วินัย สมพงษ์ ที่ปรึกษาพรรคชาติพัฒนา อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ พรรคประชาธิปัตย์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของนายชวน หลีกภัย และเป็นนักการเมืองที่มีความซื่อสัตย์ จนได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า นายไม้บรรทัด และริเริ่มโครงการรถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2537
ประวัติ
พันเอกวินัย สมพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2486 จบการศึกษาจากโรงเรียนสูงเนิน อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า (จ.ป.ร.) รุ่นที่ 14 จบการศึกษารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต ด้านการเมือง จากมหาวิทยาลัยแคนซัส สหรัฐอเมริกา โรงเรียนเสนาธิการทหารบกไทย รุ่นที่ 54 และโรงเรียนเสนาธิการทหารบกประเทศสหรัฐอเมริกา
การทำงาน
พันเอกวินัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ของกรุงเทพมหานคร มาโดยตลอดโดยสังกัดพรรคพลังธรรม ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2535 ทั้ง 2 ครั้ง และเป็น รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (ฝ่ายบริหารและการคลัง) ในสมัย พล.ต.จำลอง ศรีเมือง เป็น ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
พันเอกวินัย เคยดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในยุครัฐบาล ชวน หลีกภัย สมัยแรก มีผลงานที่โดดเด่นคือ การยกเลิกโครงการโฮปเวลล์ และการริเริ่มโครงการรถไฟความเร็วสูงในประเทศไทย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ในนามผู้สมัครอิสระไม่สังกัดพรรคการเมือง ได้เบอร์ 2 แม้ไม่ชนะการเลือกตั้ง แต่ก็ได้รับคะแนนเสียงเป็นลำดับที่ 4 ซึ่งมากที่สุดในกลุ่มผู้สมัครอิสระทั้งหมด
จากนั้นในปี พ.ศ. 2544 ได้เป็น ส.ส.สังกัด พรรคชาติพัฒนา ต่อมาเมื่อพรรคชาติพัฒนาได้ยุบรวมกับ พรรคไทยรักไทย ได้เป็น ส.ส.ระบบบัญชีรายชื่อพรรคไทยรักไทย ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548
พ.อ.วินัย สมพงษ์ มีภาพลักษณ์ที่เป็นนักการเมืองที่ สมถะ ซื่อสัตย์สุจริต จนได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า "นายไม้บรรทัด" ในระหว่างที่เกิด วิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 พ.อ.วินัย ได้แสดงความเห็นวิพากษ์วิจารณ์การดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี ของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคไทยรักไทยพร้อมกับได้ขึ้นปราศรัยบนเวที พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย
พ.อ.วินัย สมพงษ์ ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิก พรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ลงสมัครรับการเลือกตั้งในระบบสัดส่วน กลุ่ม 5 (ประกอบด้วยจังหวัด นครราชสีมา ปทุมธานี นครนายก ปราจีนบุรี ฉะเชิงเทรา สระแก้ว ระยอง จันทบุรี ชลบุรี และตราด) และได้รับการเลือกตั้ง
ภายหลังการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีการจัดตั้งรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช พรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวได้ประกาศจัดตั้ง รัฐบาลเงา หรือ ครม.เงา ขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ พันเอกวินัย สมพงษ์ ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรค ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมเงา
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย
ใน พ.ศ. 2561 พันเอกวินัยได้ย้ายเข้ามาร่วมงานกับ พรรคพลังธรรมใหม่ ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อในนามพรรคชาติพัฒนา
ประวัติการดำรงตำแหน่ง
ด้านการทำงาน
วินิตา ดิถียนต์
รองศาสตราจารย์ คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ (เกิด 14 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักประพันธ์นวนิยายชาวไทย นามปากกาที่เป็นที่รู้จัก คือ แก้วเก้า, ว.วินิจฉัยกุล, รักร้อย, ปารมิตา, วัสสิกา, อักษรานีย์ และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2547
เอสบีครีเอทีฟ
เป็นบริษัทจัดพิมพ์ของญี่ปุ่น โดยบริษัทอยู่ในเครือของซอฟต์แบงก์ ซึ่งเป็นบริษัทโทรคมนาคมข้ามชาติ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1999 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
วินิตา ดิถียนต์
ประวัติ
ศึกษาต่อที่สหรัฐ จนจบปริญญาเอกสาขาหลักสูตรและการสอน(วรรณคดี)จากมหาวิทยาลัยนอร์เทิร์นโคโลราโด รัฐโคโลราโด สหรัฐ เคยรับราชการที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นเวลา 25 ปีก่อนลาออกเพื่อรับบำนาญ มีตำแหน่งทางวิชาการเป็นรองศาสตราจารย์ระดับ 9
เคยเป็นอาจารย์พิเศษสอนวิชาการแปลให้นักศึกษาปริญญาโทของสถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมแห่งเอเชีย มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538-2553
เป็นผู้ดูแลเว็บไซต์ชื่อ www.reurnthai.com ซึ่งให้ความรู้ทางภาษา วัฒนธรรม วรรณคดี ประวัติศาสตร์ และความรู้รอบตัวด้านอื่น ๆ โดยใช้นามแฝงว่า “เทาชมพู” ซึ่งมีที่มาจากสีของคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เป็นนักวิชาการ นักวิจารณ์ นักแปลและนักเขียนในนามปากกา “ว.วินิจฉัยกุล” และ “แก้วเก้า” ได้รับรางวัลด้านผลงานประพันธ์ จากภาครัฐและเอกชน 23 รางวัล เช่น รัตนโกสินทร์ สองฝั่งคลอง นิรมิต ราตรีประดับดาว บูรพา มาลัยสามชาย ฯลฯ ในจำนวนนี้ นวนิยายเรื่อง “รัตนโกสินทร์” ได้รับการยกย่องเป็นวรรณกรรมแห่งชาติ
เป็นนักแต่งเพลง(เนื้อร้อง)ให้วงดนตรีสุนทราภรณ์ เช่น เพลงเฉลิมพระเกียรติ ถวายสัจจา แทบทิพย์เทวี
คุณหญิงวินิตา ดิถียนต์ มีธิดาสองคน คือ
กัลวิหาร
กัลวิหาร (ගල් විහාරය) หรือ อุตตราราม เป็นวิหารที่ประดิษฐานหมู่พระพุทธรูปสลักเข้าไปในหน้าผาหินแกรนิต 4 องค์ "กัลวิหาร" แปลว่า วิหารหิน หรือ อารามหิน สร้างโดยพระเจ้าปรากรมพาหุมหาราช ในราวปี พ.ศ. 1696 – 1729 วิหารแกะสลักแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของนครโบราณโปโลนนรุวะ ตั้งอยู่ในเมืองปลนนรุวา (Polonnaruva) ประเทศศรีลังกา
พระพุทธรูปแกะสลักในแกรนิตทั้ง 4 พระองค์ ได้แก่ เดิมสันนิษฐานว่าพระพุทธรูปทั้ง 4 องค์ประดิษฐานภายในวิหาร จากการพบแนวฐานก่อด้วยอิฐเป็นร่องรอลการก่อสร้างวิหาร
อำเภอกระทุ่มแบน
กระทุ่มแบน เป็นหนึ่งในสามอำเภอในจังหวัดสมุทรสาคร
ทูบีคัมวัน
"ทูบีคัมวัน" (2 Become 1) เป็นเพลงป็อปของกลุ่มศิลปินป็อปชาวอังกฤษ สไปซ์เกิลส์ เป็นซิงเกิ้ลที่ 3 จากผลงานอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อ Spice ถือเป็นซิงเกิ้ลบัลลาดซิงเกิ้ลแรกของวง ที่ต่างจากเพลงก่อน โดยจะมีจังหวะเป็นอัป-เทมโป และแดนซ์ เป็นหลัก
อำเภอกระทุ่มแบน
ประวัติศาสตร์
อำเภอกระทุ่มแบนตั้งอยู่ริมคลองภาษีเจริญ ตามประวัติศาสตร์อำเภอกระทุ่มแบนได้จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองหัวเมือง ร.ศ. 116 ตรงกับปี พ.ศ. 2440 ประกอบด้วยตำบลต่าง ๆ รวม 7 ตำบล ดังนี้
ทั้ง 7 ตำบล ได้จัดตั้งขึ้นเป็นอำเภอกระทุ่มแบนขึ้นตรงต่อเมืองสมุทรสาคร ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2445 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้เปลี่ยนคำว่า "เมือง" เป็น "จังหวัด" ทั่วทุกแห่งในราชอาณาจักร ขึ้นตรงต่อมณฑลนครชัยศรี
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอกระทุ่มแบนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 ตำบล 76 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอกระทุ่มแบนประกอบด้วยองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 10 แห่ง ได้แก่
ประเทศอิหร่านในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศอิหร่าน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิหร่านเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 49 คน ใน 18 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอิหร่านได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 7 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 4 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 14 เหรียญ