cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
การออกเดินทางของเรือชูชีพ
In boiler room No. 4, at around 01:20, water began flooding in from below, possibly indicating that the bottom of the ship had also been holed by the iceberg. The flow of water soon overwhelmed the pumps and forced the firemen and trimmers to evacuate the forward boiler rooms. Further aft, Chief Engineer Bell, his engineering colleagues, and a handful of volunteer firemen and greasers stayed behind in the unflooded No. 1, 2 and 3 boiler rooms and in the turbine and reciprocating engine rooms. They continued working on the boilers and the electrical generators in order to keep the ship's lights and pumps operable and to power the radio so that distress signals could be sent. According to legend, they remained at their posts until the very end, thus ensuring that Titanic's electrics functioned until the final minutes of the sinking, and died in the bowels of the ship. According to Greaser Frederick Scott at the British inquiry, when it became obvious that nothing more could be done, and the flooding was too severe for the pumps to cope, they came up onto Titanic's open well deck, but by this time all the lifeboats had left. Scott testified to seeing the engineers gathered at the aft end of the starboard Boat Deck. None of the ship's 35 engineers and electricians survived. Neither did any of the Titanic's five postal clerks, who were last seen struggling to save the mail bags they had rescued from the flooded mail room. They were caught by the rising water somewhere on D deck.
Many of the third-class passengers were also confronted with the sight of water pouring into their quarters on E, F and G decks. Carl Jansson, one of the relatively small number of third-class survivors, later recalled:
Then I run down to my cabin to bring my other clothes, watch and bag but only had time to take the watch and coat when water with enormous force came into the cabin and I had to rush up to the deck again where I found my friends standing with lifebelts on and with terror painted on their faces. What should I do now, with no lifebelt and no shoes and no cap?
The lifeboats were lowered every few minutes on each side, but most of the boats were greatly under-filled. No. 5 left with 41 aboard, No. 3 had 32 aboard, No. 8 left with 39 and No. 1 left with just 12 out of a capacity of 40. The evacuation did not go smoothly and passengers suffered accidents and injuries as it progressed. One woman fell between lifeboat No. 10 and the side of the ship but someone caught her by the ankle and hauled her back onto the promenade deck, where she made a second successful attempt at boarding. First-class passenger Annie Stengel broke several ribs when an overweight German-American doctor and his brother jumped into No. 5, squashing her and knocking her unconscious. The lifeboats' descent was likewise risky. No. 6 was nearly flooded during the descent by water discharging out of the ship's side, but successfully made it away from the ship. No. 3 came close to disaster when, for a time, one of the davits jammed, threatening to pitch the passengers out of the lifeboat and into the sea.
By 01:20, the seriousness of the situation was now apparent to the passengers above decks, who began saying their goodbyes, with husbands escorting their wives and children to the lifeboats. Distress flares were fired every few minutes to attract the attention of any ships nearby and the radio operators repeatedly sent the distress signal CQD. Radio operator Harold Bride suggested to his colleague Jack Phillips that he should use the new SOS signal, as it "may be your last chance to send it". The two radio operators contacted other ships to ask for assistance. Several responded, of which RMS Carpathia was the closest, at 58 mi away. She was a much slower vessel than Titanic and, even driven at her maximum speed of 17 kn, would have taken four hours to reach the sinking ship. Another to respond was SS Mount Temple, which set a course and headed for Titanic position but was stopped en route by pack ice.
Much nearer was SS Californian, which had warned Titanic of ice a few hours earlier. Apprehensive at his ship being caught in a large field of drift ice, Californian's captain, Stanley Lord, had decided at about 22:00 to halt for the night and wait for daylight to find a way through the ice field. At 23:30, 10 minutes before Titanic hit the iceberg, Californian's sole radio operator, Cyril Evans, shut his set down for the night and went to bed. On the bridge her Third Officer, Charles Groves, saw a large vessel to starboard around 10 to 12 mi away. It made a sudden turn to port and stopped. If the radio operator of Californian had stayed at his post fifteen minutes longer, hundreds of lives might have been saved. A little over an hour later, Second Officer Herbert Stone saw five white rockets exploding above the stopped ship. Unsure what the rockets meant, he called Captain Lord, who was resting in the chartroom, and reported the sighting. Lord did not act on the report, but Stone was perturbed: "A ship is not going to fire rockets at sea for nothing," he told a colleague.
By this time, it was clear to those on Titanic that the ship was indeed sinking and there would not be enough lifeboat places for everyone. Some still clung to the hope that the worst would not happen: Lucien Smith told his wife Eloise, "It is only a matter of form to have women and children first. The ship is thoroughly equipped and everyone on her will be saved." Charlotte Collyer's husband Harvey called to his wife as she was put in a lifeboat, "Go, Lottie! For God's sake, be brave and go! I'll get a seat in another boat!"
Other couples refused to be separated. Ida Straus, the wife of Macy's department store co-owner and former member of the United States House of Representatives Isidor Straus, told her husband: "We have been living together for many years. Where you go, I go." They sat down in a pair of deck chairs and waited for the end. The industrialist Benjamin Guggenheim changed out of his life vest and sweater into top hat and evening dress and declared his wish to go down with the ship like a gentleman.
At this point, the vast majority of passengers who had boarded lifeboats were from first- and second-class. Few third-class (steerage) passengers had made it up onto the deck, and most were still lost in the maze of corridors or trapped behind gates and partitions that segregated the accommodation for the steerage passengers from the first- and second-class areas. This segregation was not simply for social reasons, but was a requirement of United States immigration laws, which mandated that third-class passengers be segregated to control immigration and to prevent the spread of infectious diseases. First- and second-class passengers on transatlantic liners disembarked at the main piers on Manhattan Island, but steerage passengers had to go through health checks and processing at Ellis Island. In at least some places, Titanic's crew appear to have actively hindered the steerage passengers' escape. Some of the gates were locked and guarded by crew members, apparently to prevent the steerage passengers from rushing the lifeboats. Irish survivor Margaret Murphy wrote in May 1912:
Before all the steerage passengers had even a chance of their lives, the Titanic's sailors fastened the doors and companionways leading up from the third-class section ... A crowd of men was trying to get up to a higher deck and were fighting the sailors; all striking and scuffling and swearing. Women and some children were there praying and crying. Then the sailors fastened down the hatchways leading to the third-class section. They said they wanted to keep the air down there so the vessel could stay up longer. It meant all hope was gone for those still down there.
A long and winding route had to be taken to reach topside; the steerage-class accommodation, located on C through G decks, was at the extreme ends of the decks, and so was the farthest away from the lifeboats. By contrast, the first-class accommodation was located on the upper decks and so was nearest. Proximity to the lifeboats thus became a key factor in determining who got into them. To add to the difficulty, many of the steerage passengers did not understand or speak English. It was perhaps no coincidence that English-speaking Irish immigrants were disproportionately represented among the steerage passengers who survived. Many of those who did survive owed their lives to third-class steward John Edward Hart, who organised three trips into the ship's interior to escort groups of third-class passengers up to the boat deck. Others made their way through open gates or climbed emergency ladders.
Some, perhaps overwhelmed by it all, made no attempt to escape and stayed in their cabins or congregated in prayer in the third-class dining room. Leading Fireman Charles Hendrickson saw crowds of third-class passengers below decks with their trunks and possessions, as if waiting for someone to direct them. Psychologist Wynn Craig Wade attributes this to "stoic passivity" produced by generations of being told what to do by social superiors. August Wennerström, one of the male steerage passengers to survive, commented later that many of his companions had made no effort to save themselves. He wrote:
Hundreds were in a circle [in the third-class dining saloon] with a preacher in the middle, praying, crying, asking God and Mary to help them. They lay there and yelled, never lifting a hand to help themselves. They had lost their own will power and expected God to do all the work for them. -->
เรือชูชีพลำสุดท้าย
<!-- By 01:30, Titanic's downward angle in the water was increasing and the ship was now listing slightly more to port, but not more than 5 degrees. The deteriorating situation was reflected in the tone of the messages sent from the ship: "We are putting the women off in the boats" at 01:25, "Engine room getting flooded" at 01:35, and at 01:45, "Engine room full up to boilers." This was Titanic's last intelligible signal, sent as the ship's electrical system began to fail; subsequent messages were jumbled and broken. The two radio operators nonetheless continued sending out distress messages almost to the very end.
The remaining boats were filled much closer to capacity and in an increasing rush. No. 11 was filled with five people more than its rated capacity. As it was lowered, it was nearly flooded by water being pumped out of the ship. No. 13 narrowly avoided the same problem but those aboard were unable to release the ropes from which the boat had been lowered. It drifted astern, directly under No. 15 as it was being lowered. The ropes were cut in time and both boats made it away safely. The first signs of panic were seen when a group of passengers attempted to rush port-side lifeboat No. 14 as it was being lowered with 40 people aboard. Fifth Officer Lowe, who was in charge of the boat, fired three warning shots in the air to control the crowd without causing injuries. No. 16 was lowered five minutes later. Among those aboard was stewardess Violet Jessop, who would repeat the experience four years later when she survived the sinking of one of Titanic's sister ships,, in the First World War. Collapsible boat C was launched at 01:40 from a now largely deserted area of the deck, as most of those on deck had moved to the stern of the ship. It was aboard this boat that White Star chairman and managing director J. Bruce Ismay, Titanic's most controversial survivor, made his escape from the ship, an act later condemned as cowardice.
At 01:45 AM, lifeboat No. 2 was lowered. While it was still at deck level, Lightoller had found the boat occupied by men who, he wrote later, "weren't British, nor of the English-speaking race ... [but of] the broad category known to sailors as 'dagoes'." After he evicted them by threatening them with his revolver, he was unable to find enough women and children to fill the boat and lowered it with only 25 people on board out of a possible capacity of 40. John Jacob Astor saw his wife off to safety in No. 4 boat at 01:55 but was refused entry by Lightoller, even though 20 of the 60 seats aboard were unoccupied.
The last boat to be launched was collapsible D, which left at 02:05 with 25 people aboard; two more men jumped on the boat as it was being lowered. The sea had reached the boat deck and the forecastle was deep underwater. First-class passenger Edith Evans gave up her place in the boat, and ultimately died in the disaster. She was one of only four women in first class to perish in the sinking. At least two passengers, Third Class Passenger Eugene Daly and First Class passenger George Rheims, claimed to have seen an officer shoot one or two men and commit suicide by shooting himself. On the rescue ship Carpathia, coming into New York Harbor, rumors were circulating from a number of survivors that a shooting incident had happened in the last minutes of the sinking. It became widely rumored that Murdoch was that officer. Captain Smith carried out a final tour of the deck, telling the radio operators and other crew members: "Now it's every man for himself." He then gave orders to men attempting to launch Collapsible Lifeboat A before walking onto the bridge just before the ship began its final plunge. He may have died there or jumped into the water just before the bridge was submerged and subsequently perished in the water, possibly near Collapsible B. The ship's designer, Thomas Andrews, was reportedly last seen in the first-class smoking room, having removed his lifebelt. There is circumstantial evidence to show that the sighting of Andrews in the smoking room must have taken place prior to 1:40 a.m., that Andrews stayed in the smoking room for some time, then continued assisting with the evacuation. At around 2:00 a.m., he was seen back on the boat deck. The crowd had begun to stir, but some women remained reluctant to leave the ship. To be heard and to draw attention to himself, Andrews waved his arms and called to them in a loud voice. Another reported sighting of Andrews, that was told to David Galloway, a friend of Thomas Andrews, who relayed the information to Lord Pirrie, Andrews’ uncle, throwing deck chairs into the ocean for passengers to cling to in the water. Andrews was reportedly seen, carrying a lifebelt, possibly the same lifebelt that lying on the table in the smoking room, and on his way to the bridge, perhaps in search of Captain Smith. In two newspaper accounts, and apparently a statement to Galloway, mess steward Cecil William N Fitzpatrick claimed to have seen Andrews and Captain Smith together on the bridge just a few minutes before the ship began its final plunge, and that both men jumped overboard just before the bridge was submerged.
Bride heard the band playing as he left the radio cabin, which was by now awash, in the company of the other radio operator, Jack Phillips. He had just had a fight with a man who Bride thought was "a stoker, or someone from below decks", who had attempted to steal Phillips' lifebelt. Bride wrote later: "I did my duty. I hope I finished [the man]. I don't know. We left him on the cabin floor of the radio room, and he was not moving." The two radio operators went in opposite directions, Phillips aft and Bride forward towards collapsible lifeboat B.
Archibald Gracie was also heading aft, but as he made his way towards the stern he found his path blocked by "a mass of humanity several lines deep, covering the boat deck, facing us" – hundreds of steerage passengers, who had finally made it to the deck just as the last lifeboats departed. He gave up on the idea of going aft and jumped into the water to get away from the crowd. Others made no attempt to escape. -->
นาทีสุดท้ายก่อนอับปาง
Lightoller opted to abandon his post to escape the growing crowds, and dived into the water from the roof of the officers' quarters. He was sucked into the mouth of a ventilation shaft but was blown clear by "a terrific blast of hot air" and emerged next to the capsized lifeboat. The forward funnel collapsed under its own weight, crushing several people as it fell into the water and only narrowly missing the lifeboat. It closely missed Lightoller and created a wave that washed the boat 50 yards clear of the sinking ship. Those still on Titanic felt her structure shuddering as it underwent immense stresses. As first-class passenger Jack Thayer described it:
Occasionally there had been a muffled thud or deadened explosion within the ship. Now, without warning she seemed to start forward, moving forward and into the water at an angle of about fifteen degrees. This movement with the water rushing up toward us was accompanied by a rumbling roar, mixed with more muffled explosions. It was like standing under a steel railway bridge while an express train passes overhead mingled with the noise of a pressed steel factory and wholesale breakage of china.
Eyewitnesses saw Titanic's stern rising high into the air as the ship tilted down in the water. It was said to have reached an angle of 30–45 degrees, "revolving apparently around a centre of gravity just astern of midships", as Lawrence Beesley later put it. Many survivors described a great noise, which some attributed to the boilers exploding. Beesley described it as "partly a groan, partly a rattle, and partly a smash, and it was not a sudden roar as an explosion would be: it went on successively for some seconds, possibly fifteen to twenty". He attributed it to "the engines and machinery coming loose from their bolts and bearings, and falling through the compartments, smashing everything in their way".
After another minute, the ship's lights flickered once and then permanently went out, plunging Titanic into darkness. Jack Thayer recalled seeing "groups of the fifteen hundred people still aboard, clinging in clusters or bunches, like swarming bees; only to fall in masses, pairs or singly as the great afterpart of the ship, two hundred fifty feet of it, rose into the sky."-->
วาระสุดท้ายของ ไททานิก
<!-- Titanic was subjected to extreme opposing forces – the flooded bow pulling her down while the air in the stern kept her to the surface – which were concentrated at one of the weakest points in the structure, the area of the engine room hatch. Shortly after the lights went out, the ship split apart. The submerged bow may have remained attached to the stern by the keel for a short time, pulling the stern to a high angle before separating and leaving the stern to float for a few moments longer. The forward part of the stern would have flooded very rapidly, causing it to tilt and then settle briefly until sinking. The ship disappeared from view at 02:20, 2 hours and 40 minutes after striking the iceberg. Thayer reported that it rotated on the surface, "gradually [turning] her deck away from us, as though to hide from our sight the awful spectacle ... Then, with the deadened noise of the bursting of her last few gallant bulkheads, she slid quietly away from us into the sea."
Titanic's surviving officers and some prominent survivors testified that the ship had sunk in one piece, a belief that was affirmed by the British and American inquiries into the disaster. Archibald Gracie, who was on the promenade deck with the band (by the second funnel), stated that "Titanic's decks were intact at the time she sank, and when I sank with her, there was over seven-sixteenths of the ship already under water, and there was no indication then of any impending break of the deck or ship". Ballard argued that many other survivors' accounts indicated that the ship had broken in two as she was sinking. As the engines are now known to have stayed in place along with most of the boilers, the "great noise" heard by witnesses and the momentary settling of the stern were presumably caused by the break-up of the ship rather than the loosening of her fittings or boiler explosions.
After they went under, the bow and stern took only about 5–6 minutes to sink 3795 m, spilling a trail of heavy machinery, tons of coal and large quantities of debris from Titanic's interior. The two parts of the ship landed about 600 m apart on a gently undulating area of the seabed. The streamlined bow section continued to descend at about the angle it had taken on the surface, striking the seabed prow-first at a shallow angle at an estimated speed of 25 –. Its momentum caused it to dig a deep gouge into the seabed and buried the section up to 20 m deep in sediment before it came to an abrupt halt. The sudden deceleration caused the bow's structure to buckle downwards by several degrees just forward of the bridge. The decks at the rear end of the bow section, which had already been weakened during the break-up, collapsed one atop another.
ผู้โดยสารและลูกเรือในน้ำ
<!--
In the immediate aftermath of the sinking, hundreds of passengers and crew were left dying in the icy sea, surrounded by debris from the ship. Titanic's disintegration during her descent to the seabed caused buoyant chunks of debris – timber beams, wooden doors, furniture, panelling and chunks of cork from the bulkheads – to rocket to the surface. These injured and possibly killed some of the swimmers; others used the debris to try to keep themselves afloat.
With a temperature of 28 °F, the water was lethally cold. Second Officer Lightoller described the feeling of "a thousand knives" being driven into his body as he entered the sea. Sudden immersion into freezing water typically causes death within minutes, either from cardiac arrest, uncontrollable breathing of water, or cold incapacitation (not, as commonly believed, from hypothermia); almost all of those in the water died of cardiac arrest or other bodily reactions to freezing water within 15–30 minutes. Only 13 of them were helped into the lifeboats even though these had room for almost 500 more people.
Those in the lifeboats were horrified to hear the sound of what Lawrence Beesley called "every possible emotion of human fear, despair, agony, fierce resentment and blind anger mingled – I am certain of those – with notes of infinite surprise, as though each one were saying, 'How is it possible that this awful thing is happening to me? That I should be caught in this death trap? Jack Thayer compared it to the sound of "locusts on a summer night", while George Rheims, who jumped moments before Titanic sank, described it as "a dismal moaning sound which I won't ever forget; it came from those poor people who were floating around, calling for help. It was horrifying, mysterious, supernatural."
The noise of the people in the water screaming, yelling, and crying was a tremendous shock to the occupants of the lifeboats, many of whom had up to that moment believed that everyone had escaped before the ship sank. As Beesley later wrote, the cries "came as a thunderbolt, unexpected, inconceivable, incredible. No one in any of the boats standing off a few hundred yards away can have escaped the paralysing shock of knowing that so short a distance away a tragedy, unbelievable in its magnitude, was being enacted, which we, helpless, could in no way avert or diminish."
Only a few of those in the water survived. Among them were Archibald Gracie, Jack Thayer and Charles Lightoller, who made it to the capsized collapsible boat B. Around 12 crew members climbed on board Collapsible B, and they rescued those they could until some 35 men were clinging precariously to the upturned hull. Realising the risk to the boat of being swamped by the mass of swimmers around them, they paddled slowly away, ignoring the pleas of dozens of swimmers to be allowed on board. In his account, Gracie wrote of the admiration he had for those in the water; "In no instance, I am happy to say, did I hear any word of rebuke from a swimmer because of a refusal to grant assistance... [one refusal] was met with the manly voice of a powerful man... 'All right boys, good luck and God bless you'." Several other swimmers (probably 20 or more) reached Collapsible boat A, which was upright but partly flooded, as its sides had not been properly raised. Its occupants had to sit for hours in a foot of freezing water, and many died of hypothermia during the night.
Farther out, the other eighteen lifeboats – most of which had empty seats – drifted as the occupants debated what, if anything, they should do to rescue the swimmers. Boat No. 4, having remained near the sinking ship, seems to have been closest to the site of the sinking at around 50 m away; this had enabled two people to drop into the boat and another to be picked up from the water before the ship sank. After the sinking, seven more men were pulled from the water, although two later died. Collapsible D rescued one male passenger who jumped in the water and swam over to the boat immediately after it had been lowered. In all the other boats, the occupants eventually decided against returning, probably out of fear that they would be capsized in the attempt. Some put their objections bluntly; Quartermaster Hichens, commanding lifeboat No. 6, told the women aboard his boat that there was no point returning as there were "only a lot of stiffs there".
After about twenty minutes, the cries began to fade as the swimmers lapsed into unconsciousness and death. Fifth Officer Lowe, in charge of lifeboat No. 14, "waited until the yells and shrieks had subsided for the people to thin out" before mounting an attempt to rescue those in the water. He gathered together five of the lifeboats and transferred the occupants between them to free up space in No. 14. Lowe then took a crew of seven crewmen and one male passenger who volunteered to help, and then rowed back to the site of the sinking. The whole operation took about three-quarters of an hour. By the time No. 14 headed back to the site of the sinking, almost all of those in the water were dead and only a few voices could still be heard.
Lucy, Lady Duff-Gordon, recalled after the disaster that "the very last cry was that of a man who had been calling loudly: 'My God! My God!' He cried monotonously, in a dull, hopeless way. For an entire hour there had been an awful chorus of shrieks, gradually dying into a hopeless moan, until this last cry that I speak of. Then all was silent." Lowe and his crew found four men still alive, one of whom died shortly afterwards. Otherwise, all they could see were "hundreds of bodies and lifebelts"; the dead "seemed as if they had perished with the cold as their limbs were all cramped up".
In the other boats, there was nothing the survivors could do but await the arrival of rescue ships. The air was bitterly cold and several of the boats had taken on water. The survivors could not find any food or drinkable water in the boats, and most had no lights. The situation was particularly bad aboard collapsible B, which was only kept afloat by a diminishing air pocket in the upturned hull. As dawn approached, the wind rose and the sea became increasingly choppy, forcing those on the collapsible boat to stand up to balance it. Some, exhausted by the ordeal, fell off into the sea and were drowned. It became steadily more difficult for the rest to keep their balance on the hull, with waves washing across it. Archibald Gracie later wrote of how he and the other survivors sitting on the upturned hull were struck by "the utter helplessness of our position".-->
การช่วยชีวิตและการออกเดินทาง
Those on Carpathia were startled by the scene that greeted them as the sun rose: "fields of ice on which, like points on the landscape, rested innumerable pyramids of ice." Captain Arthur Rostron of Carpathia saw ice all around, including 20 large bergs measuring up to 200 ft high and numerous smaller bergs, as well as ice floes and debris from Titanic. It appeared to Carpathia's passengers that their ship was in the middle of a vast white plain of ice, studded with icebergs appearing like hills in the distance.
As the lifeboats were brought alongside Carpathia, the survivors came aboard the ship by various means. Some were strong enough to climb up rope ladders; others were hoisted up in slings, and the children were hoisted in mail sacks. The last lifeboat to reach the ship was Lightoller's boat No. 12, with 74 people aboard a boat designed to carry 65. They were all on Carpathia by 09:00. There were some scenes of joy as families and friends were reunited, but in most cases hopes died as loved ones failed to reappear.
At 09:15, two more ships appeared on the scene – SS Mount Temple and SS Californian, which had finally learned of the disaster when her radio operator returned to duty – but by then there were no more survivors to rescue. Carpathia had been bound for Fiume, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (now รีเยกา, Croatia), but as she had neither the stores nor the medical facilities to cater for the survivors, Rostron ordered that a course be calculated to return the ship to New York, where the survivors could be properly looked after. Carpathia departed the area, leaving the other ships to carry out a final, fruitless, two-hour search.-->
การบาดเจ็บล้มตายและผู้รอดชีวิต
จำนวนผู้เสียชีวิตจากการอับปางยังไม่ชัดเจนเนื่องจากปัจจัยหลายประการ ที่เกิดจากความสับสนเกี่ยวกับรายชื่อผู้โดยสาร จากรายชื่อของผู้ที่ยกเลิกการเดินทางในนาทีสุดท้าย และการที่มีผู้โดยสารหลายรายเดินทางด้วยนามแฝงด้วยเหตุผลหลายประการ ซึ่งอาจถูกนับรายชื่อสองครั้งในรายชื่อผู้เสียชีวิต มีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์ประมาณ 1,490 ถึง 1,635 คน ตัวเลขมาจากรายงานภัยพิบัติของกระทรวงพาณิชย์อังกฤษ
มีผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติน้อยกว่าหนึ่งในสามของจำนวนคนบนเรือ ไททานิก ผู้รอดชีวิตบางคนเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นานจากการบาดเจ็บและการติดเชื้อ ทำให้มีผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือจากเรือ คาร์เพเทีย  หลายคนเสียชีวิต จากตารางมีผู้เสียชีวิตเป็นเด็ก 49 % ผู้หญิง 26 % ผู้ชาย 82 % และลูกเรือ 78 % อีกทั้ง ตัวเลขดังกล่าวยังแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในอัตราการรอดชีวิตระหว่างผู้ชายและผู้หญิง และผู้โดยสารชั้นต่างๆบนเรือ ไททานิก โดยเฉพาะในกลุ่มผู้หญิงและเด็ก แม้ว่าผู้หญิงชั้นเฟิร์สต์คลาสและชั้นสอง (รวมกัน) เสียชีวิตไม่ถึง 10 % แต่ผู้หญิงในชั้นสามเสียชีวิตถึง 54 % ในทำนองเดียวกัน เด็กชั้นเฟิร์สต์คลาสห้าในหกคนและเด็กชั้นสองทั้งหมดรอดชีวิต แต่เด็กในชั้นสาม 52 ใน 79 คนเสียชีวิต เด็กชั้นเฟิร์สต์คลาสที่เสียชีวิตคือ ลอเรน แอลลิสัน (Loraine Allison) อายุ 2 ปี ทั้งนี้ การสูญเสียที่หนักที่สุดคือผู้โดยสารชายชั้นสอง มีจำนวนผู้เสียชีวิตถึง 92 % นอกจากนี้ ยังมีสัตว์เลี้ยงสามตัวรอดชีวิตจากการอับปาง
ไซซี
ไซซี ตามสำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ซี ซือ ตามสำเนียงกลาง ชื่อเดิมคือ อี๋กวง (Yi Guang) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ 506 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 37 ซึ่งตรงกับยุคชุนชิว ที่มณฑลเจ้อเจียง ในแคว้นเยว่ (State of Yue)
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" (จีน: 沉魚 พินอิน: chén yú) ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ" (so beautiful as to make swimming fish sink)
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่แคว้นเยว่ เมื่อกลับสู่แคว้นเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลีเป็นเสนาธิการคอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลีได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้ ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาแต้จิ๋ว กิวล่อซัว) นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งต้าน (แต้ตั๋น) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน  ฟ่านหลี (เถาจูกง) เสนาบดีแคว้นเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับแคว้นอู๋ เพื่อมอมเมาให้อู๋อ๋องฟูไช เจ้านครแคว้นอู๋ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูไชหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งต้าน ทำให้นางเจิ้งต้านน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียงปีเศษเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อแคว้นอู่อ่อนแอลง แคว้นเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด
เชการ์
คณะกรรมการพิเศษ หรือ เชการ์ (чрезвыча́йная коми́ссия; ย่อ:ЧК) เป็นองค์กรความมั่นคงแรกของโซเวียต ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2460 หลังจากพระราชกฤษฎีกาออกโดยวลาดิเมียร์ เลนินและต่อมาถูกนำโดยเฟลิกซ์ ดเซียร์จินสกี อดีตขุนนางชาวโปแลนด์ที่หันเข้าสู่คอมมิวนิสต์ ปลายปี พ.ศ. 2461 เชการ์ได้ถูกจัดตั้งอีกหลายร้อยแห่งซึ่งมีคณะกรรมการหลายระดับรวม หลังจาก พ.ศ. 2466 กลุ่มเชการ์ ถูกปฏิรูปใหม่เป็น เอ็นเควีดี
ในปีพ.ศ. 2464 กองกำลังป้องกันประเทศของเชการ์มีผู้เข้าร่วมอย่างน้อย 200,000 คน หน่วยเหล่านี้คอยดูแลค่ายแรงงานกูลัก;จับกุมตัวควบคุม,กักขัง,ทรมานและการประหารชีวิตคู่ต่อสู้ทางการเมืองและกบฏ และปราบปรามจลาจลโดยคนงานหรือชาวนาและการกบฏต่อกองทัพแดง
เอก็อน เคร็นทซ์
เอก็อน รูดี แอ็นสท์ เคร็นทซ์ (Egon Rudi Ernst Krenz) เป็นอดีตนักการเมืองเยอรมันตะวันออกซึ่งเป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนสุดท้ายของเยอรมนีตะวันออกในช่วงเดือนสุดท้ายของปี 2532 เขาประสบความสำเร็จในนาม เอริช ฮ็อนเน็คเคอร์ ในฐานะเลขาธิการทั่วไปของพรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี แต่ถูกบังคับให้ลาออกเพียงไม่กี่เดือนต่อมาเมื่อกำแพงเบอร์ลิน. ตลอดอาชีพของเขา เคร็นทซ์ ดำรงตำแหน่งสำคัญหลายแห่งใน SED เขาเป็นรอง ฮ็อนเน็คเคอร์ ตั้งแต่ปี 1984 เป็นต้นไปจนกระทั่งเขาประสบความสำเร็จในปี 1989 ท่ามกลางการประท้วงต่อต้านระบอบการปกครอง เคร็นทซ์ ไม่ประสบความสำเร็จในความพยายามที่จะรักษาอำนาจการปกครองของระบอบคอมมิวนิสต์และถูกบังคับให้ลาออกหลายสัปดาห์หลังจากการล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน เขาถูกขับไล่ออกจากพรรค SED เมื่อวันที่ 21 มกราคม 2533 หลังจากการรวมประเทศเยอรมันในปี 2533 เขาถูกตัดสินจำคุกหกปีครึ่งในคุกข้อหาฆ่าคนตายเพื่อสังหารบทบาทของเขาในอาชญากรรมของระบอบคอมมิวนิสต์ เขาออกจากเมือง Dierhagen ในรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์นเมื่อเขาได้รับการปล่อยตัวจากคุกเมื่อปลายปี 2546
บ้านราชาวดีหญิง
บ้านราชาวดีหญิง หรือ สถานคุ้มครองและพัฒนาคนพิการบ้านราชาวดี (หญิง) จังหวัดนนทบุรี เป็นหน่วยงานในสังกัดกรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ตั้งอยู่เลขที่ 78/15 หมู่ที่ 1 ซอย ติวานนท์-ปากเกร็ด 1 ถนนติวานนท์ ตำบลบางตลาด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี 11120 ให้บริการดูแล คุ้มครอง และพัฒนากลุ่มเด็กที่มีความพิการทางสมองและปัญญาเพศหญิง อายุระหว่าง 7-18 ปี จำนวน 430 คน โดยเปิดดำเนินการ มาตั้งแต่วันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2540
บ้านราชาวดีหญิงเป็นองค์กรที่จัดบริการอย่างมีมาตรฐานร่วมกับครอบครัว ชุมชน และสังคม เพื่อให้เด็กพิการพึ่งตนเองได้ตามศักยภาพ
วิสัยทัศน์
พัฒนาเด็ก คืนสู่สังคม อยู่เย็นเป็นสุขร่วมกัน
การดำเนินงาน
5. บริการด้านอื่นๆ
สนับสนุนชุมชน และให้เครือข่ายมีส่วนร่วมในการช่วยเหลือ จัดบริการสวัสดิการแก่เด็กพิการ เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับเด็กต่อไปอย่างทั่วถึงและเป็นธรรม
ตำบลหนองบัวศาลา
ตำบลหนองบัวศาลา เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลหนองบัวศาลา
การฉีดยาให้ตาย
[[ไฟล์:Map of US lethal injection usage.svg|thumb|250px|การประหารชีวิตด้วยการฉีดยาให้ตายในสหรัฐเมื่อ ค.ศ. 2021 มีโทษประหารชีวิต {{legend|#CC6633;|ท้องที่ที่ใช้วิธีนี้วิธีเดียว}} {{legend|#FF9900;|ท้องที่ที่ใช้วิธีนี้เป็นหลัก และมีวิธีอื่นด้วย}} ไม่มีโทษประหารชีวิต {{legend|#7fff00;|ท้องที่ที่เคยใช้วิธีนี้}} {{legend|#0048BA;|ท้องที่ที่เคยตกลงรับวิธีนี้ แต่ยกเลิกก่อนได้ใช้จริง}} {{legend|#0099CC;|ท้องที่ที่ไม่เคยใช้วิธีนี้}} • รัฐบาลกลาง: ใช้วิธีนี้เป็นวิธีหลัก และมีวิธีอื่นเป็นวิธีรอง
ตำบลหนองบัวศาลา
การปกครอง
ตำบลหนองบัวศาลา แบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน คือ
การฉีดยาให้ตาย
• กองทัพ: ใช้แต่วิธีนี้ ]]
การฉีดยาให้ตาย หรือ การฉีดสารพิษให้ตาย (lethal injection) เป็นการฉีดยาหนึ่งอย่างหรือหลายอย่างเข้าสู่บุคคลเพื่อให้บุคคลนั้นถึงแก่ความตายอย่างฉับพลัน เป็นวิธีการหลักในการประหารชีวิต แต่อาจพบในกรณีอื่น เช่น การุณยฆาต และการฆ่าตัวตาย ยาที่ใช้นั้นปกติได้แก่บาร์บิทูเรต ยาสงบประสาท และโพแทสเซียมคลอไรด์ ซึ่งจะทำให้หมดสติ หยุดหายใจ และหัวใจหยุดเต้น ตามลำดับ
วิธีการนี้ริเริ่มในสหรัฐ และได้กลายเป็นวิธีการตามกฎหมายสำหรับประหารชีวิตในประเทศกัวเตมาลา ประเทศจีน ประเทศไต้หวัน ประเทศไทย ประเทศไนจีเรีย ประเทศมัลดีฟส์ และประเทศเวียดนาม แต่ประเทศไนจีเรียไม่ได้ประหารชีวิตมาตั้งแต่ ค.ศ. 2000 และประเทศมัลดีฟส์ก็ไม่ได้ประหารชีวิตมาตั้งแต่ได้รับเอกราช ส่วนประเทศไต้หวัน แม้จะกำหนดไว้ดังกล่าว ก็ไม่เคยประหารชีวิตด้วยวิธีนี้ แต่ใช้วิธีอื่น อย่างการยิงเป็นต้น อนึ่ง ประเทศฟิลิปปินส์เคยประหารชีวิตด้วยวิธีนี้จนกระทั่งยกเลิกโทษประหารชีวิตใน ค.ศ. 2006 ส่วนกัวเตมาลาได้ยกเลิกโทษประหารชีวิตสำหรับอาชญกรรมทั่วไปใน ค.ศ. 2017
เอ็นเจพีดับเบิลยู เดอะนิวบีกินนิง
เอ็นเจพีดับเบิลยู เดอะนิวบีกินนิง (NJPW The New Beginning) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพของ นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (NJPW) เริ่มครั้งแรกในปี ค.ศ. 2011 โดยจัดทุกเดือนกุมภาพันธ์ ในรูปแบบรายการเพย์-เพอร์-วิว ช่วงระหว่างปี ค.ศ. 2013 ถึง 2014 ศึกนี้ได้ออกอากาศทางช่องอินเทอร์เน็ตเพย์-เพอร์-วิว (iPPV) ต่อมานับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015 ได้ออกอากาศในช่องเว็บไซต์สตรีมมิ่งอินเทอร์เน็ตทั่วโลกของ NJPW คือ NJPW World
ยุทธการที่เซนต์ออลบันส์ครั้งที่ 2
ยุทธการเซนต์อัลบันส์ครั้งที่ 2 (Second Battle of St Albans) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1461 ที่เซนต์อัลบันส์ในฮาร์ทฟอร์ดเชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยพระราชินีมาร์กาเร็ต และฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยเอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายของทั้งสองฝ่ายไม่มีหลักฐานแน่นอนที่ระบุไว้
ค่ายมรณะ
ค่ายมรณะ (Extermination camp หรือ Death camp) สร้างโดยนาซีเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองเพื่อเป็นสถานที่สำหรับสังหารผู้คนเป็นจำนวนล้าน (โดยเฉพาะชาวยิว) อย่างมีระบบ
การพันธุฆาตชาวยิวเป็น “วิธีแก้ปัญหาสุดท้ายของปัญหาชาวยิว” (Die Endlösung der Judenfrage) ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ความพยายามของนาซีในการกำจัดชาวยิวทั้งหมดมาเรียกรวมกันว่า “การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์” หรือ “The Holocaust”.
ที่มา
ค่ายมรณะแรกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงโดยโอดีโล โกลบ็อกนิก ไม่ใช่องค์การบริหารค่ายกักกันแห่งหน่วยเอ็สเอ็ส (SS-Totenkopfverbände) ที่บริหารค่ายกักกัน เช่น ค่ายกักกันดาเคา (Dachau concentration camp) หรือ ค่ายกักกันราเฟนสบรึค (Ravensbrück concentration camp)
กิลอัด ซูเกร์มัน
กิลอัด ซูเกร์มัน (גלעד צוקרמן, ; June 1, 1971) เป็นนักฟื้นฟูภาษาที่เกิดในประเทศอิสราเอล และนักภาษาศาสตร์ที่ทำงานในด้านการสัมผัสภาษา, ศัพทวิทยา และการศึกษาภาษา วัฒนธรรม และอัตลักษณ์ ซูเกร์มันเป็นศาสตราจารย์ด้านภาษาศาสตร์และประธานภาษาที่ใกล้สูญที่มหาวิทยาลัยแอดิเลด ประเทศออสเตรเลีย เขายังเป็นประธานสมาคมการศึกษาชาวยิวแห่งออสเตรเลีย
ผลงานที่คัดเลือก
ซูเกร์มันเผยแพร่ผลงานทั้งในภาษาอังกฤษ, ฮีบรู, อิตาลี, ยิดดิช, สเปน, เยอรมัน, รัสเซีย, อาหรับ, เกาหลี และจีน
แหล่งข้อมูลอื่น
1971
สีเขียว
สีเขียว เป็นสีสีหนึ่งบนคลื่นที่ตามองเห็น ตั้งอยู่ระหว่างสีน้ำเงินและสีเหลือง สีเขียวเกิดจากแสงที่ความยาวคลื่นประมาณ 495-570 นาโนเมตร สีเขียวในแม่สีเชิงลบที่ใช้สำหรับระบายสีและพิมพ์สีเกิดจากสีเหลืองผสมกับสีน้ำเงิน หรือสีเหลืองผสมกับสีน้ำเงินอมเขียว ในระบบสี RGB ที่พบในโทรทัศน์และจอคอมพิวเตอร์ เป็นสีที่มาจากแม่สีเชิงบวก ร่วมกับสีแดงและสีน้ำเงิน ซึ่งต่างก็ผสมกันจนกลายเป็นสีอื่น ๆ ได้
ในภาษาอังกฤษใหม่ คำว่า green (สีเขียว) มาจากคำภาษาอังกฤษกลางว่า grene จากรากศัพท์ภาษาเยอรมันเดียวกันกับคำว่าคำว่า "grass" และ "grow" สีเขียวเป็นสีของการปลูกหญ้าและใบไม้ ด้วยเหตุนี้สีเขียวจึงเป็นสีของฤดูใบไม้ผลิ ความเจริญเติบโต และธรรมชาติ สิ่งที่ให้สีเขียวมากที่สุดในธรรมชาติคือคลอโรฟิลล์ สารเคมีที่พืชสังเคราะห์ด้วยแสงและแปลงแสงอาทิตย์เป็นพลังงาน สิ่งมีชีวิตจำนวนมากใช้ประโยชน์จากสีเขียวเพื่ออำพรางตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมสีเขียว แร่หลายชนิดมีสีเขียว เช่น มรกต ซึ่งเป็นสีเขียวจากธาตุโครเมียม
ในการสำรวจในทวีปยุโรปและสหรัฐอเมริกา สีเขียวเป็นสีที่สามารถแทนธรรมชาติ เยาวชน ฤดูใบไม้ผลิ ความหวัง และความอิจฉา ในยุโรปและสหรัฐฯ สีเขียวอาจหมายถึงความตาย ความเจ็บป่วย หรือปีศาจ แต่ในประเทศจีน สีเขียวมีความหมายดีมากเนื่องจากเป็นสัญลักษณ์ของความอุดมสมบูรณ์ เนื่องจากสีเขียวสามารถแทนเยาวชน บางครั้งสามารถใช้บรรยายผู้ที่อ่อนประสบการณ์ก็ได้
ในยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา สีเสื้อผ้าบ่งบอกสถานะทางสังคมของผู้ใส่ ผู้ใส่เสื้อสีเขียวจะเป็นพ่อค้า นายธนาคาร และสุภาพชน ขณะที่สีเหลืองและสีแดงเป็นสีที่แสดงถึงความสูงส่ง ภาพวาดโมนาลิซาของเลโอนาร์โด ดา วินชี ใส่เสื้อสีเขียว แสดงว่าเธอไม่ได้มาจากครอบครัวชั้นสูง ที่นั่งในสภาสามัญชนอังกฤษเป็นสีเขียว แต่ที่นั่งในสภาขุนนางเป็นสีแดง
สีเขียวยังเป็นสีดั้งเดิมของความปลอดภัยและการอนุญาต สัญญาณไฟสีเขียวหมายถึงให้ไปข้างหน้า บัตรสีเขียว (กรีนการ์ด) อนุญาตให้มีที่อยู่อาศัยถาวรในสหรัฐอเมริกา
สีเขียวเป็นสีที่สำคัญที่สุดของศาสนาอิสลาม เป็นสีของสัญลักษณ์ของมุฮัมมัด และพบได้ในธงชาติของประเทศอิสลามทุกประเทศ และยังแทนพืชพรรณเขียวชอุ่มแห่งแดนสวรรค์ด้วย สีเขียวยังเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมของยุคเกลิกไอร์แลนด์ และเป็นสีของธงชาติไอร์แลนด์ด้วย เนื่องจากสีเขียวเป็นสีของธรรมชาติ จึงเป็นสีที่แสดงความเคลื่อนไหวทางสิ่งแวดล้อม กลุ่มนักการเมืองที่สนับสนุนการปกป้องสิ่งแวดล้อมและความยุติธรรมในสังคมบรรยายตนเองว่าเป็นความเคลื่อนไหวสีเขียว บางกลุ่มตั้งชื่อกลุ่มตนเองว่าพรรคกรีน นำไปสู่การรณรงค์ในการโฆษณา โดยบริษัทต่าง ๆ จะขายผลิตภัณฑ์สีเขียวหรือผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
ความเชื่อ
ในหมู่ชาวจีน สีเขียวถือเป็นสีที่ไม่เป็นมงคล ซึ่งตรงกันข้ามกับสีแดง
ไมลีย์ ไซรัส
ไมลีย์ เรย์ ไซรัส (Miley Ray Cyrus) หรือชื่อเกิด เดสทินี โฮป ไซรัส (Destiny Hope Cyrus) ซึ่งรู้จักกันในนาม ไมลีย์ ไซรัส (Miley Cyrus) เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1992 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน ไซรัสเป็นที่รู้จักในบทนำเป็น “ไมลีย์ สจ๊วต” ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง แฮนนาห์ มอนทานา ทางดิสนีย์แชนแนล
ไซรัสเป็นที่สนใจหลังจากแฮนนาห์ มอนทานา เมื่อเดือนมีนาคม 2006 หลังจากประสบความสำเร็จจากรายการ ต่อมาในเดือนตุลาคม 2006 ออกซีดีเพลงประกอบซีรีส์ที่มีเธอร้องเพลงประกอบโชว์นี้ 8 เพลง ไซรัสออกผลงานเดี่ยวชุดแรก Meet Miley Cyrus เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 2007 จากนั้นออกผลงานอัลบั้มที่ 2 Breakout เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ถือเป็นอัลบั้มแรกที่ไม่เกี่ยวกับซีรีส์ แฮนนาห์ มอนทานา ซึ่งทั้งสองอัลบั้มก็ประสบความสำเร็จขึ้นชาร์ทอันดับ 1 ในชาร์ทบิลบอร์ด 200 ในปี 2008 ภาพยนตร์เรื่อง Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert ออกฉายด้วยรายได้สูงสุดในสัปดาห์ด้วยจำนวนโรงฉาย 1000 โรง เธอยังบันทึกเสียงในเพลง "I Thought I Lost You" เป็นเพลงประกอบ ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำอีกด้วย จากนั้นเธอเสร็จสิ้นการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง Hannah Montana, titled Hannah Montana: The Movie ที่ออกฉายวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2009
ในปี 2008 ไซรัสได้อยู่ในรายชื่อท่ามกลางศิลปิน นักแสดง และเหล่าเอนเทอร์เทนเนอร์ จากนิตยสารไทม์ ในการจัดอันดับ 100 อันดับ คนที่มีอิทธิพลที่สุดในโลก ฟอร์บ ยังจัดอันดับเธออยู่อันดับ 35 ในหัวข้อ "100 คนดัง" ด้วยเธอมีรายได้มากกว่า 25 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2008
ชีวิตและครอบครัว
ไมลีย์เกิดเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2535 ที่เมืองแฟรงคลิน รัฐเทนเนสซี เป็นธิดาของบิลลี เรย์ ไซรัส นักร้อง กับเลทีเชีย จีน "ทีช" ไซรัส (สกุลเดิม ฟินลีย์) มารดา เมื่อแรกเกิดเธอมีปัญหาภาวะภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะชนิดเร็วที่สม่ำเสมอ (supraventricular tachycardia) เธอมีชื่อเดิมว่า เดสทินี โฮป ไซรัส (Destiny Hope Cyrus) ที่บิดามารดาตั้ง เพราะเชื่อว่าชีวิตเธอจะมีแต่สิ่งดี ๆ และตั้งชื่อเล่นให้ว่า สไมลีย์ (Smiley) ที่แปลว่ายิ้มแย้ม เพราะขณะที่เธอยังเป็นทารกเธอมักยิ้มอยู่เนืองนิจ ในปี 2551 เธอเปลี่ยนชื่อเป็น ไมลีย์ เรย์ ไซรัส (Miley Ray Cyrus) โดยชื่อกลางมาจากชื่อของรอนัลด์ เรย์ ไซรัส (Ronald Ray Cyrus) ปู่ที่เป็นนักการเมืองซึ่งเสียชีวิตไปก่อนหน้า
ด้วยคำแนะจากค่ายเพลงที่พ่อของเธอสังกัดอยู่ พ่อแม่ของไมลีย์จึงสมรสอย่างเงียบ ๆ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2536 และมีบุตรด้วยกันอีกสองคนคือไบรสัน (Braison) และโนอาห์ (Noah) นอกจากนี้ทีช มารดายังมีบุตรจากการสมรสก่อนหน้าสองคน คือ เทรซ (Trace) และแบรนดี (Brandi) ส่วนบิลลีบิดาก็มีบุตรจากความสัมพันธ์กับคริสติน ลักกี (Kristin Luckey) ชื่อคริสโตเฟอร์ โคดี (Christopher Cody) ปัจจุบันอยู่ที่รัฐเซาท์แคโรไลนา ซึ่ง สำนักข่าวเอบีซีไพร์มไทม์ (ABC News: Primetime) ว่าทั้งไมลีย์และคริสโตเฟอร์ เป็นพี่น้องต่างมารดาที่เกิดในปีเดียวกัน และเป็นบุตรนอกสมรสทั้งคู่ ซึ่งเรื่องดังกล่าวก็ถูกปกปิดโดยค่ายเพลงที่บิลลีสังกัดด้วยเช่นกัน  ทั้งนี้พี่น้องทั้งสี่คนของเธอล้วนเข้าวงการบันเทิงในฐานะนักร้องและมือกีตาร์ของวง เมโทรสเตชัน (Metro Station) โนอาห์เป็นนักแสดงหญิง ไบรสันเป็นนายแบบ  และแบรนดีเป็นนักข่าว   ทั้งนี้ไมลีย์มีดอลลี พาร์ตันเป็นแม่ทูนหัว
ชีวิตด้านการงาน
ไมลี่ย์ ไซรัส เข้ามาโดยการพากย์เสียงเรื่อง Daisy Rock Guitars ในปี 2004, เมื่อเธอได้แสดงงานของเธอในการพากย์เสียงนั้น The Stardust Series Acoustic Electric Pink Sparkle Disney ได้ปล่อยคลอเลคชั่นเสื้อผ้าของ Hannah Montana ในช่วงซัมเมอร์ปี 2007, ไมลี่ย์ได้ช่วยออกแบบเสื้อผ้าบางชุดในคลอเลคชั่นนี้ด้วย ในเดือนธันวาคม 2007 นั้นเธอได้อันดับที่ 17 การจัดอันดับ Top Twenty Superstars ที่อายุต่ำกว่า 25 ปี และมีรายได้ 3.5 ล้านดอลล่าร์สหรัฐต่อปีของนิตยสาร Forbes ในเดือนเมษายน 2008 ได้มีการทำหุ่นขี้ผึ้งของไมลี่ย์ที่มาดามทุซโซ ในนิวยอร์ก และไมลี่ย์ได้เซ็นสัญญา เขียนอัตชีวประวัติของเธอจนมาถึงตอนที่เธออายุ 16 คือ “Miles To Go” เขียนกับ Hilary Liftin และได้วางจำหน่ายโดยสำนักพิมพ์ Disney-Hyperion Books ในเดือน มีนาคม 2009, ในหนังสือนั้นมีเรื่องราวที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพ่อกับเธอ, ความคิดเห็นของเธอกับสื่อ, เรื่องด้านความรัก, อนาคตที่เธอใฝ่ฝัน เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาจนกระทั่งมีเธอในวันนี้ “Miles To Go” คว้าอันดับหนึ่งหนังสือขายดีของ New York Times children’s ครั้งแรกที่ได้จัดพิมพ์ไป 1 ล้านเล่มตามที่วางแผน ในเดือนสิงหาคม 2009, ไมลี่ย์ได้ร่วมกับ Max Azria ออกแบบเสื้อผ้าสาววัยรุ่น สามารถหาซื้อได้ที่ Walmart เท่านั้น และไมลี่ย์ได้ปล่อย EP: The Time of Our Lives ออกมาร่วมกับเดอะ ลายน์ และ เวลมาร์ท The Line จะมีเสื้อผ้าลายมัดย้อม, ลายปัก และ ลายหมากรุก มีการ วิจารณ์เสื้อผ้าพวกนี้ว่า “เสื้อผ้าพวกนี้ไม่รกรุงรัง ดูมีค่า และน่าทะนุถนอม แต่ยอมรับว่าเสื้อผ้าพวกนี้ไม่ได้ขายภายใต้แบรนด์ของ Hannah Montana แต่อย่างใด และคาดว่าจะได้คำตอบรับอย่างดี”
แหล่งข้อมูลอื่น
1992
ทีโอ วอลคอตต์
ทีโอ เจมส์ วอลคอตต์ (Theo James Walcott; เกิด 16 มีนาคม ค.ศ. 1989) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งกองหน้าและเล่นให้กับเซาแทมป์ตันเป็นสโมสรสุดท้าย
เซาแทมป์ตัน
ทีโอ วอลคอตต์เริ่มเล่นฟุตบอลในทีมเยาวชนของเซาแทมป์ตันเมื่อฤดูกาล 2004-05 ที่สามารถทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศฟุตบอลเยาวชนเอฟเอคัพไปเจอกับอิปสวิชทาวน์ได้ นอกจากนั้น เขายังเป็นนักเตะที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเซาแทมป์ตันทีมสำรอง เมื่ออายุเพียง 15 ปีกับอีก 175 วันเท่านั้น โดยถูกส่งลงมาจากม้านั่งสำรองในการเจอกับวัตฟอร์ตเมื่อเดือนกันยายน ปี 2004 อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่เคยเล่นในพรีเมียร์ลีกกับเซาแทมป์ตันเลย เนื่องจากเซาแทมป์ตันตกชั้นมาเล่นในลีกแชมเปียนชิพเมื่อสิ้นฤดูกาล 2004-05
ก่อนเริ่มต้นฤดูกาล 2005-06 นั้น วอลคอตต์ตกเป็นข่าวว่าจะได้ไปเล่นในทีมชุดใหญ่ทั่วสก็อตแลนด์หลังจากออกจากโรงเรียนได้เพียง 2 สัปดาห์เท่านั้น ศูนย์หน้ารายนี้กลายเป็นนักเตะที่อายุน้อยที่สุดที่เคยมีมาที่ได้เล่นฟุตบอลให้กับทีมชุดใหญ่ของเซาแทมป์ตันด้วยอายุเพียง 16 ปีกับ 143 วัน โดยถูกส่งลงสนามจากม้านั่งสำรองในเกมที่เซาแทมป์ตันเสมอกับวูล์ฟแฮมตันวันเดอเรอร์สในบ้าน ในศึกแชมเปียนชิพอังกฤษ