cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การจับคู่เชื่อมโยงระหว่างโมเดลเชิงวัตถุและเชิงสัมพันธ์
โดยทั่วไปแล้ววัตถุในการเขียนโปรแกรมเก็บไว้ในหน่วยความจำที่เข้าถึงแบบสุ่ม ไม่ใช่ไฟล์หรือฐานข้อมูลซึ่งสามารถเก็บข้อมูลไว้ในปริมาณมาก จึงต้องมีหาวิธีในการแปลงวัตถุที่อยู่ในหน่วยความจำแบบสุ่มให้สามารถเก็บลงในไฟล์และฐานข้อมูลได้ การเก็บในที่นี้ต้องคงคุณสมบัติและความสัมพันธ์กันของวัตถุที่เก็บไว้ด้วย อีกทั้งการเก็บข้อมูลปริมาณมากยังจะต้องคำนึงถึงการเข้าถึงวัตถุอย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย วัตถุที่จัดเก็บไว้ในไฟล์หรือฐานข้อมูลแบบนี้จะเรียกว่าเป็นข้อมูลที่มีความคงทนถาวร
132
132 เป็น จำนวนธรรมชาติ อยู่ถัดจาก 131 (หนึ่งร้อยสามสิบเอ็ด) และอยู่ก่อนหน้า 133 (หนึ่งร้อยสามสิบสาม)
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 – รอบคัดเลือกยิมนาสติกสากลหญิง
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกสากลหญิงในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันยิมนาสติกสากลเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018 ณ กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 18 คน ในรายการบุคคลรวมอุปกรณ์ และอุปกรณ์ 4 ชนิด ชนิดละ 8 คน แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 3 คน การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2018
จอร์จ หู
จอร์จ หู (เกิด 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1982) หรือ หู ยฺหวี่เวย์ เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอเมริกันซึ่งปักหลักในไต้หวัน คล่องภาษาจีนกลาง ภาษาไต้หวัน และภาษาอังกฤษ เดิมสังกัดเฟิสต์มีเดียคอร์ปอเรชัน (First Media Corporation) ครั้น ค.ศ. 2011 ย้ายมาสังกัดโพลีแลนด์อินเตอร์เนชันนัลเอนเตอร์เทนเมนต์ (Polyland International Entertainment)
เจ้าหญิงยูเชนีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์
เจ้าหญิงยูเชนีแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ (Princess Eugénie of Sweden and Norway)เป็นพระราชปนัดดาบุญธรรมของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 เเห่งฝรั่งเศส
ความสนพระทัยทางด้านศิลปะ/ดนตรี
เจ้าหญิงยูเชีนีมีความสนพระทัยด้านศิลปะ เฉกเช่นพระเชษฐาของพระองค์ เจ้าชายกุสตาฟ ดยุกแห่งอัปป์ลันด์ โดยทรงสนพระทัยทางด้านการวาดภาพด้วยสีน้ำเป็นพิเศษ
พระกรณียากิจด้านอื่นๆ
นอกจากความสนพระทัยด้านงานศิลปะแล้ว ทรงยังมีความสนพระทัยรับองค์กรต่างๆของสวีเดนไว้ในพระอุปถัมภ์ เช่น องค์กรคนตาบอดแห่งสวีเดน โดยทรงใช้งานศิลปะของพระองค์ เมื่อประมูลมาได้ ก็จะทรงนำเข้าในองค์กรทั้งสิ้น พระองค์ทรงปฏิบัติเช่นนี้จนพระชันษาย่างเข้า 55 ชันษา ก็ทรงหยุดเนื่องจาพระพลานามัย
สิ้นพระชนม์
เจ้าหญิงยูเชนี สิ้นพระชนม์จากการประชวรมาเป็นเวลานานโดยสิ้นพระขนม์ก่อนถึงวันประสูติปีที่ 59 เพียง 1 วัน
โน ซัง-ฮย็อน
โน ซัง-ฮย็อน (เกิด 19 กรกฎาคม ค.ศ. 1990) หรือ สตีฟ ซังฮย็อน โน เป็นนักแสดงและนายแบบชาวเกาหลีอเมริกัน
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา
โนใช้ชีวิตวัยเด็กในเมืองบอสตัน สหรัฐอเมริกา และจบการศึกษาจากโรงเรียนบริหารธุรกิจที่วิทยาลัยแบ็บสัน
อารยธรรมไมนอส
อารยธรรมไมนวน (Minoan civilization) เป็นวัฒนธรรมของยุคสำริดที่เกิดขึ้นในครีต อารยธรรมไมนวนรุ่งเรืองระหว่างราวศตวรรษที่ 27 จนถึงกลางศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสต์ศักราช หลังจากนั้นอารยธรรมไมซีนี (Mycenaean civilization) ก็เข้ามาแทนที่ อารยธรรมไมนวนพบเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักโบราณคดีชาวอังกฤษชื่อเซอร์อาร์เธอร์ อีแวนส์ ตามคำกล่าวของวิลล์ ดูรันต์วัฒนธรรมครีตไมนอสมีตำแหน่งในประวัติศาสตร์ว่าเป็น “สิ่งแรกที่เชื่อมวัฒนธรรมยุโรป”
บทนำ
อารยธรรมมิโนสหรือมิโนอัน (Minoan : 1700-1400 ปีก่อนก่อนคริสต์ศักราช) ไมนอส เป็นกษัตริย์ในตำนานของคนอสซอส เป็นลูกของพระเจ้าเซอุส และพระนางยุโรป มีสัญลักษณ์ประจำพระองค์เป็นรูปวัว ตามตำนานเล่าว่าพระองค์เป็นกษัตริย์ที่รักศิลปะ ในรัชสมัยของพระองค์มีศิลปินหลายคนที่สำคัญ คือ เดดาลผู้แต่งเรื่อง “ทางปริศนา” และเรื่อง “วัวสัมริด” อักษรที่ใช้จากที่พบในแผ่นดินเหนียว พบว่าเป็นตัวอักษรแบบที่ เรียกว่า lineaire A ประกอบด้วยอักษรประมาณ 90 ตัว ไม่ทราบที่มาเช่นเดียวกับตราดินเหนียวทรงกลมมีรูปและอักษรสลักอยู่  อารยธรรมมิโนอันรุ่งเรืองที่สุดที่เมืองคนอสโซส (คนอสซอส) ผู้ครองเมืองดำรงฐานะเป็นพระกษัตริย์ มีการสร้าง พระราชวังแบบใหม่ ขนาดใหญ่และซับซ้อนคล้ายทางปริศนา ที่คนอสโซส ไฟสทอส และอักเฮียเทรียดามีระบบบริหารทางการเมืองและเศรษฐกิจ เป็นแบบรวมอำนาจอยู่ที่ส่วนกลางคล้ายในอียิปต์ ฐานะของสตรีสำคัญมากในสังคม จนประมาณ 1600 ปีก่อนก่อนคริสต์ศักราช เกิดแผ่นดินไหวทำลายพระราชวังที่คนอสโซสลงถึง 2 ครั้ง และเมื่อ 1500 ปีก่อนก่อนคริสต์ศักราช พวกเอเชียนจากฝั่งทวีปเข้ามาตั้งรกรากบนเกาะครีต (เกิดราชวงศ์เอเจียน) โดยมีการนำเอาตัวอักษร lineaire B (อักษรกรีกในปัจจุบัน) เข้ามาใช้ด้วย ชนของไมนวนจะเรียกตนเองว่าอย่างไรนั้นไม่เป็นที่ทราบ แต่คำว่า “Minoan” (ไมนวน) ที่ใช้เรียกชื่อวัฒนธรรมในยุคที่กล่าวเป็นคำที่คิดขึ้นโดยอีแวนส์ โดยแผลงมาจาก “Minos” (ไมนอส) ซึ่งเป็นพระนามของพระมหากษัตริย์ในตำนานเทพเจ้ากรีก ไมนอสเกี่ยวข้องกับตำนานวงกต (labyrinth) ที่อีแวนส์พบว่าเป็นที่ตั้งของคนอสซอส บางครั้งก็มีการโต้แย้งกันว่าคำว่าชื่อสถานที่ “Keftiu” ของอียิปต์โบราณ หรือ “Kaftor” ของภาษาเซมีติก หรือ “Kaptara” ของมารี ต่างก็หมายถึงเกาะครีต ใน “โอดิสซีย์” ที่ประพันธ์หลายร้อยปีหลังจากที่อารยธรรมไมนอสถูกทำลายไปแล้ว โฮเมอร์เรียกชนที่อาศัยอยู่บนเกาะว่า “อีทีโอเครทัน” (Eteocretan) หรือ “ครีตแท้” ที่อาจจะเป็นผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากชนไมนอสก็เป็นได้
ลำดับเหตุการณ์และประวัติศาสตร์
แทนที่จะพยายามจัดสมัยของไมนอสตามเวลาของปฏิทิน นักโบราณคดีใช้วิธีสองวิธีในการลำดับเวลาสัมพันธ์ (relative chronology) วิธีแรกคิดขึ้นโดยอีแวนส์และต่อมาประยุกต์โดยนักโบราณคดีคนอื่น ๆ ที่เป็นการลำดับเวลาโดยการศึกษาลักษณะของเครื่องปั้นดินเผา ซึ่งทำให้แบ่งอารยธรรมไมนอสออกได้เป็นสามสมัย ไมนอสตอนต้น (Early Minoan (EM), ไมนอสตอนกลาง (Middle Minoan (MM) และ ไมนอสตอนปลาย (Late Minoan (LM) แต่ละช่วงเวลาก็แบ่งย่อยออกไปอีก เช่น ไมนอสตอนต้น 1, 2 และ 3 (EMI, EMII, EMIII) วิธีลำดับเวลาอีกวิธีหนึ่งเสนอโดยนักโบราณคดีชาวกรีกนิโคลัส พลาทอน (Nicolas Platon) ลำดับเวลาโดยการศึกษาการวิวัฒนาการของกลุ่มสถาปัตยกรรมที่เรียกว่า "ปราสาท" ที่คนอสซอส (Knossos), ไฟสทอส (Phaistos), มาลิอา (Malia), คาโทซาครอส (Kato Zakros) ที่แบ่งสมัยอารยธรรมออกเป็น สมัยก่อนปราสาท (Prepalatial), สมัยปราสาทเก่า (Protopalatial), สมัยปราสาทใหม่ (Neopalatial) และสมัยหลังปราสาท (Post-palatial) ความสัมพันธ์ระหว่างระบบลำดับเวลาทั้งสองวิธีแสดงในตารางประกอบ โดยผูกกับเวลาของปฏิทินโดยประมาณโดยวอร์เร็นและแฮงคีย์ (1989)
การระเบิดของภูเขาไฟธีรา (Minoan eruption) อันเป็นการระเบิดระดับ 6 หรือ 7 ของดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (Volcanic Explosivity Index) เกิดขึ้นในสมัยไมนอสตอนปลาย แต่เวลาของการระเบิดตามปฏิทินเป็นข้อที่ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ จากการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (Radiocarbon dating) ระบุว่าเกิดเป็นการระเบิดที่ขึ้นราวปลายทศวรรษ 1600 ก่อนคริสต์ศักราช แต่เวลาที่ระบุโดยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีค้านกับการคำนวณโดยนักโบราณคดีผู้เปรียบเวลาการระเบิดกับปฏิทินอียิปต์ ที่ระบุว่าเกิดขึ้นระหว่างปี 1525 ถึงปี 1500 ก่อนคริสต์ศักราช  การระเบิดของภูเขาไฟมักจะเห็นกันว่าเป็นเหตุการณ์ที่มีผลกระทบกระเทือนอันรุนแรงต่อวัฒนธรรมของไมนอสที่นำไปสู่การล่มสลายอย่างรวดเร็ว ที่อาจจะเป็นเหตุการณ์เดียวกับที่บรรยายในตำนานแอตแลนติสของกรีก
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี
จังหวัดเพชรบุรี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
อารยธรรมไมนอส
มิโนอันตอนต้น
ยุคสำริดเริ่มบนเกาะครีตเมื่อ 3200 ปีก่อนคริสต์ศักราช ยุคสำริดตอนต้น (3500 ถึง 2100 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ได้รับการอธิบายว่าเป็น "สัญญาแห่งความยิ่งใหญ่" ในแง่ของการพัฒนาภายหลังบนเกาะในช่วงปลายสหัสวรรษที่สามก่อน ปีก่อนคริสต์ศักราช เกาะครีตพัฒนาเป็นศูนย์กลางของการค้าและการฝีมือทำให้ชนชั้นสูงสามารถใช้ความเป็นผู้นำแผ่ขยายอิทธิพลของตนออกไปได้ ซึ่งมีแนวโน้มว่าลำดับชั้นดั้งเดิมของชนชั้นสูงในท้องถิ่นจะถูกแทนที่ด้วยระบอบราชาธิปไตย ซึ่งจะมีพระราชวัง เครื่องปั้นดินเผาตามแบบฉบับของวัฒนธรรมยูเตรติส โดยมันถูกค้นพบในครีตในช่วงยุคมิโนอันตอนต้น
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดเพชรบุรีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายแข ยูนิพันธ์
อารยธรรมไมนอส
มิโนอันตอนกลาง
ในช่วงปลายยุค MMII (1700 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่บนเกาะครีตซึ่งอาจเป็นแผ่นดินไหวหรืออาจเป็นการบุกรุกจากอนาโตเลีย แต่ถึงอย่างไรพระราชวังที่ คนอสซอส, Phaistos, Malia และ Kato Zakros ก็ถูกทำลายลง ในช่วงเริ่มต้นของยุคสมัยวังใหม่ หลังจากนั้นประชากรก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง พระราชวังจึงถูกสร้างขึ้นใหม่และใหญ่ขึ้น การตั้งถิ่นฐานใหม่ถูกสร้างขึ้นทั่วทั้งเกาะ ช่วงเวลานี้ (ศตวรรษที่ 17-16 ก่อนคริสต์ศักราช MMIII-Neopalatial) เป็นจุดสูงสุดของอารยธรรมมิโนอัน หลังจากราว 1700 ปีก่อนคริสต์ศักราช วัฒนธรรมบนแผ่นดินใหญ่ของกรีกได้มาถึงจุดสูงสุดใหม่เนื่องจากอิทธิพลของมิโนอัน
มิโนอันตอนปลาย
ภัยพิบัติทางธรรมชาติเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งราว 1,600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งอาจเป็นการปะทุของภูเขาไฟธีรา ชาวมิโนอันก็ได้สร้างพระราชวังขึ้นใหม่โดยมีความแตกต่างที่สำคัญหลายประการในการสร้าง จากนั้นประมาณ 1450 ปีก่อนคริสต์ศักราช วัฒนธรรมมิโนอันก็ได้ถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญเนื่องจากภัยธรรมชาติ แม้ว่าการปะทุของภูเขาไฟธีราอีกครั้งจะเชื่อมโยงกับการล่มสลายนี้ แต่ช่วงเวลาในการระเบิดของภูเขาไฟนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ถึงอย่างไรพระราชวังที่สำคัญหลายแห่ง เช่น มาลิอา, Tylissos , ไฟสทอส และ Hagia Triada และพระราชวังคนอสซอสก็ถูกทำลายลง แต่พระราชวังคนอสซอสดูเหมือนว่าส่วนใหญ่จะไม่พังทลายลงไป ส่งผลให้ราชวงศ์สามารถที่จะแผ่อิทธิพลไปทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของเกาะครีตจนกระทั่งถูกรุกรานโดยชาวกรีกไมซีเนียน หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งศตวรรษของการฟื้นฟูบางส่วน เมืองและพระราชวังของครีตส่วนใหญ่ก็สูญหายไปในช่วงศตวรรษที่ 13 ก่อนคริสต์ศักราช (LHIIIB-LMIIIB) โดยครีตยังคงเป็นศูนย์กลางการปกครองจนถึงช่วง 1200 ปีก่อนคริสต์ศักราช จนในที่สุดที่มั่นสุดท้ายของมิโนอันคือที่แนวป้องกันที่ภูเขาคาร์ฟี ที่หลบภัยซึ่งมีร่องรอยของอารยธรรมมิโนอันที่เกือบจะได้เข้าสู่ยุคเหล็กอยู่
อิทธิพลจากต่างประเทศ
อิทธิพลของอารยธรรมมิโนอันมีให้เห็นในงานศิลปะและสิ่งประดิษฐ์ของชาวมิโนอันบนแผ่นดินใหญ่ของกรีก มีการนำเข้าสุสานปล้องของชาวไมซีเนียนจากชาวครีตหลายครั้ง ซึ่งแสดงให้เห็นบทบาทของสัญลักษณ์ของมิโนอัน โดยความเชื่อมโยงระหว่างอียิปต์กับเกาะครีตค่อนข้างมีความชัดเจน เพราะมีการค้นพบเซรามิกของชาวมิโนอันได้ในเมืองของอียิปต์ และสินค้านำเข้าที่สำคัญของชาวมิโนอันก็มีหลายอย่างที่นำเข้ามาจากอียิปต์ เช่น แอตติกา งาช้าง และกระดาษปาปิรัส  แนวคิดทางสถาปัตยกรรมและศิลปะจากอียิปต์ ซึ่งอักษรอียิปต์โบราณอาจเป็นแบบต้นอแบบของอักษรอียิปต์โบราณของครีต ซึ่งต่อมาก็อาจจะพัฒนาขึ้นเป็นระบบการเขียนแบบ Linear A และ Linear B นอกจากนี้นักโบราณคดีเฮอร์มานน์ เบงต์สันยังพบอิทธิพลของชาวมิโนอันในสิ่งประดิษฐ์ของชาวคานาอันอีกด้วย
ภูมิศาสตร์
ครีตเป็นเกาะที่มีภูเขาและมีท่าเรือตามธรรมชาติ มีสัญญาณของความเสียหายจากแผ่นดินไหวในหลายพื้นที่ของมิโนอันและสัญญาณที่ชัดเจนคือการยกตัวของดินและการจมน้ำของพื้นที่ชายฝั่งอันเนื่องมาจากกระบวนการแปรสัณฐานตามแนวชายฝั่ง
ตามที่โฮเมอร์ได้บันทึกไว้ เกาะครีตมี 90 เมือง เมื่อพิจารณาจากที่ตั้งของพระราชวังแล้ว เกาะนี้อาจถูกแบ่งออกเป็นเมืองอย่างน้อยแปดเมืองในช่วงสูงสุดของยุคมิโนอัน พื้นที่ส่วนใหญ่ของมิโนอันพบได้ในภาคกลางและตะวันออกของเกาะครีต โดยมีเพียงไม่กี่แห่งทางตะวันตกของเกาะ โดยเฉพาะทางใต้ ดูเหมือนว่าจะมีพระราชวังหลักสี่แห่งบนเกาะ: Knossos, Phaistos, Malia และ Kato Zakros อย่างน้อยก่อนการรวมชาติภายใต้ Knossos คิดว่าเกาะครีตตอนกลางและตอนเหนือถูกปกครองโดย Knossos ทางใต้โดย Phaistos ภาคกลางตะวันออกโดย Malia ปลายด้านตะวันออกโดย Kato Zakros ทางตะวันตกโดย Kydonia และยังพบพระราชวังขนาดเล็กที่อื่นบนเกาะอีกด้วย
นอกเหนือจากเกาะครีต
พ่อค้าชาวมิโนอันได้มีการเดินทางติดต่อค้าขายและเผยแพร่วัฒนธรรมไปจนถึงอาณาจักรเก่าของอียิปต์, ทองแดงจากไซปรัส , คานาอัน , ชายฝั่งเลวานไทน์ และอนาโตเลีย ในช่วงปลายปีคริสต์ศักราช 2009 จิตรกรรมฝาผนังสไตล์มิโนอันและสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ ถูกค้นพบระหว่างการขุดค้นพระราชวังคานาอันที่ Tel Kabri ประเทศอิสราเอล ซึ่งทำให้นักโบราณคดีสรุปได้ว่าอิทธิพลของมิโนอันมีอิทธิพลมากที่สุดในรัฐคานาอัน สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ของชาวมิโนอันถูกค้นพบที่อิสราเอล
หมู่เกาะคิคลาดีสอยู่นั้นรอบ ๆ อารยธรรมมิโนอัน และใกล้กับเกาะครีต หมู่เกาะคาร์พาทอส ซาเรียและคาซอสนอกจากนี้ยังมีอาณานิคมหรือการตั้งถิ่นฐานของพ่อค้าชาวมิโนอันในยุคสำริดกลาง และส่วนใหญ่ก็จะถูกละทิ้งใน LMI แต่คาร์พาทอสยังสามารถที่จะฟื้นตัวและสานต่อวัฒนธรรมมิโนอันไปได้จนสิ้นสุดยุคสำริด อิทธิพลทางวัฒนธรรมของมิโนอันนั้นได้แผ่ขยายไปทั่วหมู่เกาะคิคลาดีสไปจนถึงอียิปต์และไซปรัส ภาพวาดในศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสต์ศักราชในเมืองธีบส์ ประเทศอียิปต์ พรรณนาถึงชาวมิโนอันที่ปรากฏตัวมาพร้อมกับของขวัญ คำจารึกที่อธิบายว่ามาจาก เกาะเคฟติอู ("เกาะกลางทะเล") อาจหมายถึงพ่อค้าหรือเจ้าหน้าที่ที่นำของขวัญมาจากเกาะครีต
การเกษตรและอาหาร
ชาวมิโนอันนั้นทำทั้งการเกษตรและปศุสัตว์ โดยในด้านปศุสัตว์ก็มีการเลี้ยงโค แกะ สุกรและแพะ ส่วนในด้านการเกษตรชาวมิโนอันก็มีการปลูกพืชหลายอย่าง เช่น ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ หญ้าแฝก ถั่วชิกพี องุ่น  มะเดื่อและมะกอก และดอกป๊อปปี้ ส่วนผักต่าง ๆ รวมทั้งผักกาดหอม ขึ้นฉ่าย หน่อไม้ฝรั่ง และแครอท เติบโตในป่าบนเกาะครีต โดยในด้านของต้นแพร์ มะตูม และมะกอกเป็นพืชพื้นเมือง ส่วนต้นอินทผลัมและต้นแมวก็มีการนำเข้ามาจากอียิปต์ และชาวมิโนอันก็มีการนำเอาผลทับทิมจากทางฝั่งตะวันออกใกล้มาเข้ามาปลูก แต่ไม่ได้รับมะนาวและส้มเข้ามา นอกจากนี้ชาวมิโนอันยังมีการเลี้ยงผึ้งอีกด้วย ชาวมิโนอันอาจเคยปลูกพืชผักแบบผสมผสานและอาหารเพื่อสุขภาพที่หลากหลายและดีต่อสุขภาพของพวกเขา ส่งผลทำให้มีประชากรเพิ่มขึ้น โดยสวนผลไม้ (มะเดื่อ มะกอก และองุ่น) นั้นมีความสำคัญในการแปรรูปพืชผลสำหรับ "ผลิตภัณฑ์รอง" และการหมักไวน์จากองุ่นน่าจะเป็นปัจจัยหนึ่งในระบบเศรษฐกิจแบบพระราชวัง โดยไวน์จะเป็นสินค้าเพื่อการอุปโภคและบริโภคภายในประเทศ
อาหารทะเลก็มีความสำคัญในอาหารของชาวครีตเช่นกัน เห็นได้จากความชุกของหอยที่สามารถหาได้ในบริเวณเกาะและศิลปะที่เกี่ยวข้องกับปลาและสัตว์ทะเล (รวมถึงเครื่องปั้นดินเผาสไตล์มารีนที่โดดเด่น เช่น โถโกลน ปลาหมึก ในยุค LM IIIC) บ่งบอกถึงความเคารพในสัตว์ทะเล อย่างไรก็ตามนักวิชาการเชื่อว่าทรัพยากรเหล่านี้ไม่สำคัญเท่ากับธัญพืช มะกอก และผลผลิตจากสัตว์ และกิจกรรมทางการเกษตรที่เยอะขึ้นแสดงให้เห็นจากการที่มีการก่อสร้างระเบียงและเขื่อนที่ Pseira ในช่วงปลายยุคมิโนอัน
พืชและไม้ดอกบางชนิดไม่ได้มีประโยชน์เพื่อใช้สอยเพียงอย่างเดียว และภาพศิลปะก็แสดงให้เห็นถึงภาพของการรวมตัวของดอกลิลลี่ในทุ่งหญ้าสีเขียว โดยภาพปูนเปียกที่รู้จักกันในชื่อ Sacred Grove ที่คนอสซอสแสดงให้เห็นผู้หญิงที่หันหน้าไปทางซ้าย ขนาบข้างด้วยต้นไม้ ซึ่งอาจจะเป็นเทศกาลเก็บเกี่ยวหรือพิธีเพื่อเป็นเกียรติแก่ความอุดมสมบูรณ์ของดิน นอกจากนี้ภาพ "แจกันเก็บเกี่ยว" (รีตันรูปไข่) ซึ่งชาย 27 คนนำโดยอีกคนหนึ่งถือกิ่งไม้เพื่อทุบมะกอกสุกจากต้นไม้ ยังปรากฏในสมัยพระราชวังที่สองอีกด้วย
สังคม การเมือง และวัฒนธรรม
นอกเหนือจากเกษตรกรรมในท้องถิ่นที่อุดมสมบูรณ์แล้ว ชาวมิโนอันยังเป็นพ่อค้าที่ค้าขายกับต่างประเทศอย่างมีนัยสำคัญ และในยุครุ่งเรือง พวกเขาอาจจะมีอิทธิพลที่สูงในการค้าแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยตั้งแต่หลังช่วง 1700 ปีก่อนคริสต์ศักราชขึ้นไป วัฒนธรรมของพวกเขาแสดงได้ถึงอารยธรรมระดับสูง สินค้าที่ผลิตขึ้นจากมิโนอันชี้ให้เห็นถึงเครือข่ายการค้ากับกรีซแผ่นดินใหญ่ (โดยเฉพาะเมืองไมซีนี) ไซปรัส ซีเรีย อนาโตเลีย อียิปต์ เมโสโปเตเมีย และทางตะวันตกไปจนถึงคาบสมุทรไอบีเรีย เห็นได้ชัดว่าศาสนามิโนอันนั้นเน้นที่เทพสตรี โดยมีสตรีเป็นพิธี ในขณะที่นักประวัติศาสตร์และนักโบราณคดีไม่เชื่อเรื่องการปกครองแบบมีครอบครัว (การปกครองแบบฉันแม่ลูก) มาช้านานแล้ว แต่การที่ผู้หญิงมีบทบาทหรืออำนาจที่เหนือกว่าผู้ชายดูเหมือนจะเป็นตัวบ่งชี้ว่าสังคมมิโนอันนั้นมีการปกครองแบบมีครอบครัว
สังคมและการเมือง
ด้านสังคม สังคมจะเป็นแบบกลุ่ม พรรคพวก พี่น้อง มีหัวหน้าครอบครัวเป็นผู้นำอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้านหรืออยู่ในบ้านใหญ่รวมกัน เมื่อสมาชิกในกลุ่มเสียชีวิตก็จะฝังในที่ฝังศพแบบครึ่งวงกลมร่วมกันพร้อมกับอาวุธ แจกัน เครื่องประดับ แม้ว่าภายหลังจะแยกหลุมศพเป็นของแต่ละคนแบบในปัจจุบัน แต่ก็ยังมีโอ่งใหญ่ใช้เป็นที่เก็บศพเด็กๆ ฝังรวมกันอยู่ หลังสุดจึงเกิดสุสานขึ้นที่เมืองซาเฟอร์-ปาปูรา (Zafer-papoura) ทางด้านการเมือง ราว 2000 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีลักษณะอยู่กันเป็นแบบ”สังคมวัง” หรือคือ รอบพระราชวังเป็นเมืองเล็กบ้างใหญ่บ้าง อาจเป็นของเจ้าของที่ดินหรือพ่อค้าที่ร่ำรวย โดยมีลักษณะการสร้างที่แปลกกว่าที่อื่น คือบ้านเหล่านี้สร้างติดกับรั้วพระราชวังเลย บางเมืองไม่มีพระราชวังอยู่ในบริเวณ ที่อยู่อาศัยของคนจะเป็นลักษณะแคบ ปลูกติด ๆ กันตามริมฝั่งถนนที่ปูด้วยแผ่นหิน หรือริมถนนแคบๆ ที่มีบันไดเป็นระยะไป และทั้งพระราชวังและเมืองของอารยธรรมครีตจะไม่มีกำแพงเมือง ซึ่งตรงข้ามกับเมืองของไมเซเนียนและเมืองทางเอเชีย อาจเป็นเพราะว่าคนในแถบนี้มุ่งมั่นทำแต่การค้าระหว่างกัน โดยไม่ปรากฏว่ามีการทำสงครามกัน และครีตเองก็มีอำนาจทางทะเลมาก ความร่ำรวยของครีตบ่งบอกถึงอารยธรรมมิโนเอียน คือรสนิยมในเรื่องความสุขสบาย ความสวยงามและความหรูหรา  เมื่อราชวงศ์เอเจียนเริ่มปกครองครีต จึงมีการรวมอำนาจมาไว้ที่ส่วนกลาง รวมทั้งด้านการเงินและผลิตผลต้องมารวมอยู่ในพระราชวัง โดยที่คนอสซอสจะมีกลุ่มคนที่ทำหน้าที่ช่วยพระราชาบริหารประเทศ ซึ่งก็คือพวกสคริป (Scribes) ทำหน้าที่ทางด้านการจดบันทึกและทำบัญชีผลิตผลของพระราชวังโดยจดลงบนแผ่นดินเหนียว ภายในพระราชฐานจะมีอาคารสำหรับเก็บผลิตผล สร้างเป็นอาคารใหญ่มีทางเดินอยู่ตรงกลาง สองข้างเป็นช่องหินสำหรับใส่โลหะมีค่าหรือของมีค่า บางแห่งก็วางโถใหญ่สำหรับบรรจุเมล็ดพืชหรืออาหาร เช่น ถั่วหรือผลไม้ตากแห้ง เป็นต้น  โดยของพวกนี้จะใช้สำหรับเลี้ยงดูข้าราชสำนัก และใช้จ่ายแทนเงินในพิธีทางศาสนาหรือใช้จ่ายเป็นเงินเดือน นอกจากนี้ของจากพระราชวังที่ทำด้วยเซรามิก กระเบื้อง เครื่องเงินทองหรือหินมีค่า ผลิตภัณฑ์ของช่างเหล่านี้จะถูกประทับตราพระราชวงศ์ และส่งออกไปขายยังอาณาจักรอื่น ๆ และอีกอย่างหนึ่ง กองทัพครีตมีพระราชาเป็นผู้นำทัพ และใช้ทหารจ้างผิวดำมาเป็นทหาร ซึ่งจะสังเกตได้ว่ามีการบริหารบ้านเมืองคล้ายแบบอียิปต์
การแต่งกาย
ขนแกะเป็นเส้นใยหลักที่ใช้ในสิ่งทอ ซึ่งอาจเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญ แต่ผ้าลินินจากต้นแฟลกซ์นั้นมีน้อยมาก จึงอาจจะมีการนำเข้ามาจากอียิปต์หรือปลูกในท้องถิ่นเอา ตามศิลปะมิโนอัน ผู้ชายชาวมิโนอันมักจะสวมผ้าเตี่ยว (ถ้ายากจน) หรือเสื้อคลุมหรือกระโปรงสั้นพับจีบที่มักจะยาว ส่วนผู้หญิงสวมเดรสยาวแขนสั้นและกระโปรงเป็นชั้น ๆ สำหรับทั้งสองเพศ เอวตัวต่อขนาดเล็กมีความสำคัญอย่างมากในงานศิลปะ และทั้งสองเพศมักมีเข็มขัดคาดหรือคาดเอวค่อนข้างหนา ผู้หญิงยังสามารถสวมเสื้อท่อนบนที่ไม่มีสายหนังเข้ารูป และรูปแบบเสื้อผ้ามีการออกแบบทางเรขาคณิตที่สมมาตร ผู้ชายถูกมองว่าเป็นคนโกนเกลี้ยงเกลา และผมของผู้ชายนั้นสั้น ในรูปแบบที่เป็นเรื่องปกติในปัจจุบัน ยกเว้นปอยผมยาวบางที่ด้านหลัง บางทีสำหรับผู้ชายที่อายุน้อย โดยทั่วไปแล้วผมผู้หญิงจะแสดงด้วยปอยผมยาวที่ด้านหลัง เช่นเดียวกับในภาพปูนเปียกที่รู้จักกันในชื่อ La Parisienne สิ่งนี้ได้ชื่อมาเพราะเมื่อมีการค้นพบในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวฝรั่งเศสคิดว่ามันคล้ายกับผู้หญิงชาวปารีสในสมัยนั้น ในส่วนเด็ก ๆ ในงานศิลปะภาพวาดปูนเปียกจะมีการโกนหัว (มักเป็นสีน้ำเงินในงานศิลปะ) ยกเว้นผมที่ยาวมาก ๆ สองสามเส้น ผมที่เหลือจะได้รับอนุญาตให้เติบโตเมื่อพวกเขาเข้าสู่วัยแรกรุ่น ซึ่งสามารถเห็นได้จากภาพวาดปูนเปียก Akrotiri Boxer
สถาปัตยกรรม
เมืองมิโนอันเชื่อมต่อกันด้วยถนนแคบ ๆ ที่ปูด้วยท่อนไม้ที่ตัดด้วยเลื่อยทองสัมฤทธิ์ ถนนถูกระบายออก และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านน้ำและสิ่งปฏิกูลมีให้สำหรับชนชั้นสูงผ่านท่อดินเหนียว อาคารมิโนอันมักมีหลังคาเรียบและกระเบื้อง ปูนปลาสเตอร์ ไม้หรือพื้นกระเบื้อง และมีความสูงสองถึงสามชั้น ผนังด้านล่างมักจะสร้างด้วยหินและเศษหินหรืออิฐ และผนังด้านบนเป็นอิฐโคลน ไม้เพดานยกหลังคาขึ้น วัสดุก่อสร้างสำหรับวิลล่าและพระราชวังแตกต่างกันไป รวมถึงหินทราย ยิปซั่ม และหินปูน เทคนิคการก่อสร้างก็หลากหลายเช่นกัน โดยพระราชวังบางแห่งใช้อิฐแอชลาร์และส่วนอื่น ๆ ที่สกัดด้วยหินขนาดใหญ่ ในภาคเหนือตอนกลางของครีต blue-greenschist ถูกใช้เพื่อปูพื้นถนนและสนามหญ้าระหว่าง 1650 ถึง 1600 ปีก่อนคริสต์ศักราช หินเหล่านี้น่าจะถูกขุดขึ้นมาใน Agia Pelagia บนชายฝั่งทางเหนือของตอนกลางของเกาะครีต
การประปา
ในช่วงยุคมิโนอัน มีการสร้างทางน้ำที่กว้างขวางเพื่อเลี้ยงประชากรที่เพิ่มมากขึ้น ระบบนี้มีหน้าที่หลักสองประการ ประการแรกคือการจัดหาและการจ่ายน้ำ และประการที่สองคือการย้ายสิ่งปฏิกูลและน้ำฝน การกำหนดลักษณะอย่างหนึ่งของยุคมิโนอันคือความสำเร็จทางสถาปัตยกรรมของการจัดการสิ่งปฏิกูล ชาวมิโนอันใช้เทคโนโลยีต่าง ๆ เช่น บ่อน้ำ อ่างเก็บน้ำ และท่อระบายน้ำเพื่อจัดการแหล่งน้ำ นอกจากนี้ลักษณะโครงสร้างของอาคารก็มีส่วนด้วย หลังคาที่เรียบและลานเปิดโล่งจำนวนมากใช้สำหรับเก็บน้ำเพื่อเก็บไว้ในถังเก็บน้ำ ที่สำคัญชาวมิโนอันมีอุปกรณ์บำบัดน้ำ อุปกรณ์ดังกล่าวชิ้นหนึ่งดูเหมือนจะเป็นท่อดินเหนียวที่มีรูพรุนซึ่งอนุญาตให้น้ำไหลผ่านจนสะอาด
เครื่องปั้นดินเผา
เครื่องถ้วยชามที่มีรูปแบบและเทคนิคการผลิตที่หลากหลายสามารถพบเห็นได้ตลอดประวัติศาสตร์ของเกาะครีต เซรามิกมิโนอันในยุคแรกมีลักษณะเฉพาะด้วยลวดลายเกลียว สามเหลี่ยม เส้นโค้ง กากบาท กระดูกปลา และปากนก อย่างไรก็ตาม แม้ว่าลวดลายทางศิลปะจำนวนมากจะคล้ายคลึงกันในสมัยมิโนอันตอนต้น แต่ก็มีความแตกต่างในกระบวนการวิธีทำเครื่องปั้นดินเผาซึ่งแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลายในด้านรสนิยมและโครงสร้างทางอำนาจ นอกจากนี้ยังมีรูปปั้นดินเผาขนาดเล็กจำนวนมาก
ในช่วงยุคกลางของมิโนอัน การออกแบบที่เป็นธรรมชาติ (เช่น ปลา ปลาหมึก นก และดอกลิลลี่) เป็นเรื่องปกติ ในช่วงปลายยุคมิโนอัน ดอกไม้และสัตว์ยังคงมีลักษณะเฉพาะแต่มีความหลากหลายมากขึ้น แต่ก็ตรงกันข้ามกับภาพวาดบนแจกันกรีกโบราณในยุคหลัง ภาพวาดของมนุษย์นั้นหายากมาก และภาพวาดของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบนบกนั้นไม่ธรรมดาจนกระทั่งถึงช่วงปลาย รูปทรงและเครื่องประดับมักถูกยืมมาจากเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่ทำจากโลหะซึ่งส่วนใหญ่ใช้ไม่ได้ ในขณะที่การตกแต่งที่ทาสีน่าจะมาจากจิตรกรรมฝาผนังเป็นส่วนใหญ่
ศาสนาและความเชื่อ
ทางด้านศาสนา เกี่ยวกับพระราชวังอีกลักษณะพิเศษของครีตอีกอย่างก็คือ บนเกาะครีตไม่มีวัด เวลามีพิธีทางศาสนาจะทำ กันตามถ้ำในภูเขาสูงหรือในห้องพิธีทางศาสนาของราชวัง ที่เป็นห้องขนาดย่อม พระราชาผู้เป็นทั้งพระและกษัตริย์ก็จะเสด็จมาทำพิธี ดังที่กล่าวมาข้างต้นว่าชาวทะเลเอเจียนนับถือรูปปั้นผู้หญิงมาแต่ดั้งเดิม ครีตก็เช่นกัน แต่สมัยนั้นเป็นรูปปั้นผู้หญิงคนเดียว เรียกกันว่า เจ้าแม่ ส่วนมากรูปปั้นเจ้าแม่จะอยู่ในลักษณะเปลือย คาดว่าคงเป็นธรรมเนียมทางศาสนา เพราะคนธรรมดาแต่งตัวอย่างสง่างามด้วยเสื้อที่ปกปิดมิดชิด การที่คนนับถือเจ้าแม่ทำให้สังคมยกย่องสตรี สตรีจึงมีเสรีภาพในการที่จะไปไหนมาไหนได้ตามต้องการ มีบทบาทสำคัญ ในพิธีทางศาสนา ต่อมาผู้ชายสร้างพระเจ้าขึ้นมา แต่ก็ยังเป็นรองเจ้าแม่ เพราะจะออกมาในฐานะเป็นลูกชายของเจ้าแม่และมีวัวกระทิงเป็นสัญลักษณ์
การล่มสลายของอารยธรรมมิโนอัน
ระหว่างปี 1935 และ 1939 นักโบราณคดีชาวกรีก ศ.สปิริโดน นิโคเลา มารีนาโตส ได้เสนอทฤษฎีการปะทุของมิโนอัน การปะทุบนเกาะธีรา  (ปัจจุบันคือซานโตรินี) ห่างจากเกาะครีตประมาณ 100 กิโลเมตร เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลา LM IA (1550–1500 ปีก่อนคริสต์ศักราช) การระเบิดของภูเขาไฟครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่เคยบันทึกไว้ มันปล่อยควันออกมาประมาณ 60 ถึง 100 ลูกบาศก์กิโลเมตร มีความรุนแรงระดับที่ 7 ตามดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ การปะทุได้ทำลายล้างนิคมมิโนอันที่อยู่ใกล้เคียงที่ Akrotiri บนซานโตรินี ซึ่งถูกฝังอยู่ในชั้นหินภูเขาไฟ แม้ว่าจะเชื่อกันว่าส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อวัฒนธรรมมิโนอันของเกาะครีต แต่ก็ยังมีการถกเถียงถึงผลกระทบของมัน  ทฤษฎีแรก ๆ เสนอว่าเถ้าภูเขาไฟจากภูเขาไฟธีราได้ทำลายสรรพชีวิตในทางตะวันออกของเกาะ ครีต ทำให้ประชากรในท้องถิ่นอดอยาก อย่างไรก็ตาม จากการตรวจสอบอย่างละเอียดยิ่งขึ้น ระบุว่ามีเถ้าถ่านจากการระเบิดของภูเขาไฟที่ตกลงบนเกาะครีตนั้นหนาไม่เกิน 5 มิลลิเมตร จากหลักฐานทางโบราณคดี การศึกษาระบุว่าสึนามิขนาดมหึมาที่เกิดจากการระเบิดของธีราได้ทำลายชายฝั่งของเกาะครีตและทำลายแหล่งที่อยู่อาศัยของชาวมิโนอันจำนวนมาก ถึงแม้ว่ายุค LM IIIA (ปลายมิโนอัน) อารยธรรมมิโนอันจะมีฐานะที่มั่งคั่งและมีอิทธิพลสูง แต่ในช่วง LM IIIB (หลายศตวรรษหลังจากการปะทุ)ความร่ำรวยและอิทธิพลของมิโนอันก็ได้ลดลง และยังได้มีการพบหลักฐานชิ้นสำคัญเหนือชั้นเถ้าถ่านเถ้าถ่านของมิโนอันช่วงปลาย นั่นหมายความว่าการปะทุของธีราไม่ได้ทำให้เกิดการล่มสลายของอารยธรรมมิโนอันในทันที อย่างไรก็ตามการปะทุของธีราอาจทำใหัเศรษฐกิจตกต่ำเป็นอย่างมาก โดยในช่วงปลายยุคมิโนอันที่ 2 ชาวไมซีเนียนสามารถพิชิตชาวมิโนอันได้ และพบอาวุธของชาวไมซีเนียนในการฝังศพบนเกาะครีตไม่นานหลังจากการปะทุ นักโบราณคดีหลายคนเชื่อว่าการปะทุดังกล่าวก่อให้เกิดวิกฤต ทำให้มิโนอันเสี่ยงที่จะถูกโจมตีโดยไมซีเนียน แม้ว่าการล่มสลายของอารยธรรมจะได้รับมีแรงสนับสนุนจากการปะทุของภูเขาไฟธีรา แต่จุดจบของอารยธรรมมิโนอันก็น่าจะมาจากการถูกพิชิต หลักฐานทางโบราณคดีชี้ให้เห็นว่าเกาะนี้ถูกทำลายด้วยการถูกเผาโดยพระราชวังที่คนอสซอสได้รับความเสียหายน้อยกว่าสถานที่อื่นๆบนเกาะครีต เนื่องจากภัยพิบัติทางธรรมชาติไม่ได้ส่งผลกระทบต่อมันมากนัก จึงอาจเกิดจากที่ผู้บุกรุกที่อาจยึดพระราชวังเช่นคนอสซอสไว้ใช้เอง
นอกจากนี้นักโบราณคดีหลายคนได้พบว่าที่ตั้งของอารยธรรมมิโนอันนั้นเกินขีดความสามารถในการรับรองสิ่งแวดล้อม (ค่าสูงสุดของกิจกรรมที่พื้นที่นั้นจะสามารถรองรับได้ โดยที่สิ่งแวดล้อมหรือระบบนิเวศยังไม่เสื่อมโทรม)และจากการสำรวจทางโบราณคดีที่คนอสซอสแสดงถึงการตัดไม้ทำลายป่าในพื้นที่ในระยะหลังของอารยธรรม
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (ค.ศ. 1729–1765)
เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส (Louis Ferdinand de France; 4 กันยายน ค.ศ. 1729 - 20 ธันวาคม ค.ศ. 1765) ทรงเป็นองค์รัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1729 - ค.ศ. 1765 โดยพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระราชินีมารี เลชชินสกา โดยพระองค์ทรงเสกสมรสถึงสองครั้ง ครั้งแรกกับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซา ราเฟลาแห่งสเปน มีพระธิดาร่วมกัน 1 พระองค์ ต่อมาเสกสมรสครั้งที่สองกับเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งแซกโซนี มีพระโอรสและธิดาร่วมกัน 6 พระองค์ ซึ่งพระโอรสของพระองค์ล้วนแล้วได้รับการเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ได้แก่
พระชนม์ชีพวัยเยาว์และการศึกษา
เจ้าชายหลุยส์ เสด็จประสูติ ณ พระราชวังแวร์ซาย โดยการประสูติของพระองค์ เจ้าชายหลุยส์ได้ทรงกลายเป็นองค์รัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ฝรั่งเศสทันที ในอิสริยยศ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส และพระราชินีมารี เลชชินสกา
ถังทอง
ถังทอง เป็นพืชในกลุ่มกระบองเพชร มีถิ่นกำเนิดในแถบเม็กซิโก ตั้งชื่อโดย Heinrich Hildmann ในปี ค.ศ. 1891
แม้ว่าจะเป็นกระบองเพชรชนิดที่นิยมปลูกกันมาก หาซื้อได้ทั่วไปตามร้านขายพันธุ์ไม้ แต่ในธรรมชาติที่ประเทศถิ่นกำเนิดนั้นหาได้ยาก จนขึ้นบัญชีเป็นพันธุ์พืชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการสูญพันธุ์จากพื้นที่ธรรมชาติ
ลักษณะการเจริญเติบโตจะมีรูปร่างเป็นทรงกลม อาจมีความสูงกว่าหนึ่งเมตรเมื่อเวลาผ่านไปหลายปี เมื่อโตเต็มที่จะมีริ้วมากถึง 35 ริ้ว แต่ในต้นที่ยังเล็กอยู่จะมองไม่เห็นริ้วนี้ แต่เห็นเป็นปุ่ม ๆ แทน หนามแหลมยาวตรงหรือโค้งเล็กน้อย มีสีเหลืองหรือบางครั้งมีสีขาวด้วย ออกดอกเป็นสีเหลืองเล็ก ๆ ในฤดูร้อน ที่ยอดของต้น แต่กว่าจะออกดอกต้องอย่างน้อย 20 ปีขึ้นไป
การปลูกเลี้ยง
ปลูกในดินที่ระบายน้ำดี ในฤดูหนาวไม่ควรรดน้ำบ่อย เพราะจะเน่าได้ง่าย
อัรฎุลฟุรอตัยน์
"อัรฎุลฟุรอตัยน์" (أرض الفراتين) มีอีกชื่อว่า "ดินแดนสองแม่น้ำ" เป็นเพลงชาติอิรักในสมัยพรรคบะอัธของประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน ประพันธ์เนื้อร้องโดย ชะฟีก อัลกะมาลี และทำนองโดย วะลีด จอร์จ ฆุลมียะฮ์ (Walid Georges Gholmieh)
ประวัติ
เดิมเพลงนี้ได้มีการประกาศใช้เป็นเพลงชาติเมื่อ พ.ศ. 2522 ต่อมาเมื่อประธานาธิบดีซัดดัม ฮุสเซน พ้นจากอำนาจใน พ.ศ. 2546 รัฐบาลอิรักชุดใหม่ก็ได้เลือกเอาเพลง เมาฏินี มาใช้เป็นเพลงชาติแทน อย่างไรก็ตาม เพลงนี้ก็ยังคงใช้เป็นเพลงชาติอิรักกันอย่างกว้างขวางต่อไป แม้เพลงนี้จะไม่ได้รับการรับรองจากทางการอิรักก็ตาม
จิไรยะ (นารุโตะ)
จิไรยะ เกิดวันที่ 11 พฤศจิกายน (วันที่สมมุติ) ตัวละครการ์ตูนจากเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ประวัติ
จิไรยะ ศิษย์ของ โฮคาเงะรุ่นที่ 3 (ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น) พร้อมกับ โอโรจิมารุ และ ซึนาเดะ ที่รู้จักในชื่อ สามนินจาในตำนาน
ในวัยเด็ก ใช้คาถาอัญเชิญที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ทำให้ดูซี้ซั้วโดยที่ยังไม่ได้ทำสัญญาสัตว์อัญเชิญ จนถูกย้ายไปมิติไปติดอยู่ที่ภูเขาเมียวโบคุ จึงไปฝึกวิชาเซียนกบกับทำสัญญากับกบแบบไปกลับเรื่อยมา จึงได้รับคำทำนายว่า ศิษย์ของตนจะเปลี่ยนแปลงโลกนินจา พออายุ 14 ปี จิไรยะจึงเริ่มออกพเนจรเพื่อเติมเต็มประสบการณ์ในชีวิตและได้แต่งหนังสืออ่ะจึ๋ยฯ ไปด้วย
ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 ในช่วงปลายสงคราม จิไรยะ อายุ 29 ปี ได้เป็นครูชั่วคราวของผู้ก่อตั้งแสงอุษาที่เป็นลูกศิษย์รุ่นแรกได้แก่ นางาโตะ (เพน)โคนัน และ ยาฮิโกะ (เพน วิถีสววรรค์)ที่มีอายุ 10 ปี แห่งหมู่บ้านอาเมะงาคุเระเป็นเวลา 3 ปี ก่อนจะกลับหมู่บ้านโคโนฮะ และได้เขียนหนังสือกับวิถีนินจาตามคำนายของเซียนกบ กับเขียนท้ายเล่มว่า ได้ไอเดียชีวิตมาจากนางาโตะอีกที กับฝากฝังต้นฉบับให้กับนางาโตะ 1 เล่ม
ต่อมาเมื่ออายุ 33 ปี จิไรยะได้เป็นครูนำทีม โฮคาเงะรุ่นที่ 4 (นามิคาเสะ มินาโตะ)กับลูกศิษย์ที่ไม่ปรากฏนามอีก 2 คน หลังจบสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 (กำเนิดคาคาชิเนตรวงแหวนวีระบุรุษที่สะพานคันนาบิ เป็นลูกศิษย์ของมินาโตะ) เมื่อจิไรยะกลับโคโนฮะไปเยี่ยมมินาโตะ ถูกชมเรื่องหนังสือ จึงขอมาตั้งชื่อลูก จิไรยะจึงยอมพร้อมกับบอกลา ช่วงมีการเลือกโฮคาเงะรุ่นที่ 4 จิไรยะถูกเลือกให้เป็นแต่เขาเลือกที่จะออกพเนจรไปก่อน
พอมินาโตะตาย จิไรยะได้รับกุญแจปลดผนึก 8 วิถีมาจึงเก็บไว้กับตัวตลอดมา พอโอโรจิมารุ หมดสิทธิ์กลายเป็นนินจาถอนตัว จิไรยะก็คิดที่จะเตือนให้กลับตัวและกลับหมู่บ้านแต่ล้มเหลว โดยหวังว่าสักวันโอโรจิมารุจะกลับมา
พอกลับมาโคโนฮะ อายุ 50 ปี พบนารูโตะ(อายุ12ปี)ขณะฝึกวิชาเพื่อสอบจูนินรอบสุดท้าย จึงช่วยฝึกรีดเร้นจักระ โดยตนแต่งหนังสือ สวรรค์รำไร หรือ อะจึ๋ยสวรรค์รำไร กับถูกตั้งฉายาว่า "เซียนลามก" จากนารูโตะ พอนารูโตะฝึกคาถาอัญเชิญสำเร็จก็จากไป พอหลังจบงานศพโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ตนกลับมาที่หมู่บ้านโคโนฮะและปฏิเสธการเป็นโฮคาเงะ จึงพานารูโตะออกตามหาซึนาเดะ โดยฝึกนารูโตะให้ใช้กระสุนวงจักร กับถูกแสงอุษาไล่ล่า
พอหลังจากที่นารูโตะทำภารกิจพาซาสึเกะกลับหมู่บ้านล้มเหลว จิไรยะได้พานารูโตะออกพเนจรไปฝึกอีกครั้งตลอด 3 ปี มีช่วงนึงฝึกนารูโตะควบคุมคุรามะ(9หาง) แต่ล้มเหลว เพราะนารูโตะคลั่งตอนมี 4 หาง จนเกือบเสียชีวิต รอบที่ 2 คือแผลเป็นหลุมที่อก(รอบแรกเกิดจากไปแอบดูผู้หญิงอาบน้ำแล้วโดนซึนาเดะทำร้ายจนการไปช่วงนึง)
จิไรยะมีงานอดิเรกคือแอบดูผู้หญิงอาบน้ำเป็นประจำ แม้แต่ในขณะที่นารูโตะกำลังลำบาก (สำหรับเป็นข้อมูลในหนังสือสวรรค์รำไร)
หลังจากทีม"งู"ของซาสึเกะ และทีมโคโนะฮะได้ออกเคลื่อนไหวเพื่อหาตัวอุจิวะ อิทาจิ ได้ลักลอบเข้าหมู่บ้านอาเมะงาคุเระได้สำเร็จ เขาได้ต่อสู้กับเพน หรือ นางาโตะ ซึ่งมีถึง 6 ร่าง โดยครั้งนี้เขาได้เผยร่างเซียนออกมาสู้กับเพน และในขณะที่ได้รู้ถึงร่างจริงของเพน เขาก็ได้โดนเพนโจมตีที่ลำคอทำให้เป็นใบ้และถูกฆ่าตาย ศพจมลงทะเลในที่สุด แต่ได้ทิ้งข้อความก่อนตายเกี่ยวกับตัวจริงของเพนไว้ที่หลังของผู้เฒ่ากบ กับฝากกุญแจผนึก 8 วิถีให้ฝากให้นารูโตะอีกที
จักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
สมเด็จพระจักรพรรดิคาร์ลที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ พระเจ้าชาร์ลส์ผู้ไร้พระเกศา (Charles the Bald) (13 มิถุนายน ค.ศ. 823 - 6 ตุลาคม ค.ศ. 877) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์คาโรแล็งเชียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 875 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 877 พระองค์เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิลุดวิกที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ จูดิธแห่งบาวาเรีย พระอัครมเหสีองค์ที่สอง
วัยเยาว์
ชาร์ลส์ (หรือคาร์ล) เป็นพระราชโอรสคนเล็กของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา (พระราชโอรสของจักรพรรดิชาร์เลอมาญ) ที่เกิดจากพระนางจูดิธผู้เป็นพระมเหสีคนที่สอง โดยทรงเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 823 ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต ในตอนนั้นจักรพรรดิหลุยส์ พระราชบิดาของพระองค์มีพระราชโอรสที่กำลังโตเป็นหนุ่มอยู่แล้วสามคน คือ เปแป็ง โลธาร์ และลุดวิจชาวเยอรมัน ทั้งสามเกิดจากพระมเหสีคนแรกจึงเป็นพระเชษฐาต่างมารดาของชาร์ลส์
การมีชาร์ลส์ได้นำพาความตึงเครียดเข้ามาสู่ครอบครัวทันทีเมื่อจักรพรรดิหลุยด์ได้ทำการแบ่งราชอาณาจักรใหม่ในปี ค.ศ. 829 เพื่อให้พระราชโอรสคนเล็กได้รับส่วนแบ่งด้วย การกระทำดังกล่าวนำไปสู่สงครามกลางเมืองเมื่อพระราชโอรสอีกสามคนอยากให้คงการแบ่งดินแดนแบบเดิม สงครามสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 838 ในปีเดียวกันนั้นเปแป็งสิ้นพระชนม์ เมื่อจักรพรรดิหลุยส์สวรรคตในปี ค.ศ. 840 สงครามในราชวงศ์การอแล็งเฌียงก็อุบัติขึ้นอีกครั้ง โลธาร์ พระราชโอรสที่ได้รับส่วนแบ่งมากที่สุดในการแบ่งจักรวรรดิได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิคนต่อไป พระองค์ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์อากีแตนโดยมีเปแป็งที่ 2 พระภาติยะซึ่งเป็นบุตรชายของเปแป็งที่ 1 (พระเชษฐาที่สวรรคตไปก่อนหน้า) ให้การสนับสนุน แต่ลุดวิจชาวเยอรมันและชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้าน พี่น้องทั้งสองคนของพระองค์ไม่เห็นด้วยจึงประกาศสงครามกับพระองค์ หลังการทำสงครามกลางเมืองอันนองเลือด สองพี่น้องร่วมกันกดดันจนจักรพรรดิโลธาร์ยอมลงนามในสนธิสัญญาแวร์เดิงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 843
ยุคเรืองอำนาจ
สนธิสัญญาแวร์เดิงกำหนดให้แบ่งจักรวรรดิการอแล็งเฌียงออกเป็นสามส่วน โดยจักรพรรดิโลธาร์ยังคงเป็นจักรพรรดิต่อไปและได้ครองพื้นที่ตอนกลางของจักรวรรดิหรือราชอาณาจักรแฟรงก์กลาง ลุดวิจได้ครอบพื้นที่ทางตะวันออกหรือราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ส่วนชาร์ลส์ได้ครองพื้นที่ส่วนตะวันตกของจักรวรรดิหรือราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก เปแป็งที่ 2 ได้ครองราชอาณาจักรอากีแตนภายใต้การปกครองที่เหนือกว่าของพระเจ้าชาร์ลส์
พระเจ้าชาร์ลส์ต้องเผชิญกับความยากลำบากในการรักษาดินแดนในควบคุมไว้ สถานการณ์ทางการเมืองของพระองค์ไม่มั่นคงนักเนื่องจากมีข้าราชสำนักเพียงไม่กี่คนที่จงรักภักดีต่อพระองค์ ทั้งอาณาเขตของพระองค์ยังตกเป็นเป้าในการรุกรานของชาวไวกิงจากดินแดนทางเหนือ พระองค์ต้องส่งสินบนเป็นเครื่องบรรณาการให้ชาวเหนือเพื่อให้พวกเขาหยุดการรุกราน เพื่อที่พระองค์จะได้มีสมาธิกับการรับมือการรุกรานของพระเจ้าลุดวิจชาวเยอรมันในช่วงปี ค.ศ. 858 พระเจ้าชาร์ลส์สามารถผนึกความเป็นปึกแผ่นในดินแดนที่ครอบครองได้ ในปี ค.ศ.864 พระองค์ได้อากีแตนมาอยู่ในการควบคุมหลังทำการจับกุมตัวเปแป็งที่ 2 หลายปีต่อมาพระองค์ได้ดินแดนลอแรนตะวันตกมาจากการลงนามในสนธิสัญญาเมียร์เซินกับพระเจ้าลุดวิจชาวเยอรมันในปี ค.ศ. 870
ในปี ค.ศ. 875 เมื่อจักรพรรดิโลธาร์ที่ 2 พระราชโอรสที่ครองตำแหน่งจักรพรรดิต่อจากจักรพรรดิโลธาร์สวรรคต สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 ได้สวมมงกุฎให้พระเจ้าชาร์ลส์เป็นจักรพรรดิปกครองจักรวรรดิการอแล็งเฌียงในวันที่ 25 ธันวาคมที่อิตาลี เมื่อพระเจ้าลุดวิจชาวเยอรมันสวรรคตในปี ค.ศ. 876 จักรพรรดิชาร์ลส์ได้เข้ายึดดินแดนของพระองค์แต่การรุกรานไม่ประสบผลสำเร็จ พระเจ้าลุดวิจที่ 3 พระราชโอรสของพระเจ้าลุดวิจ (และเป็นพระภาติยะของจักรพรรดิชาร์ลส์) สามารถปราบพระองค์ได้
ผลงาน
การเคลื่อนไหวในยุโรปของจักรพรรดิชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านกับพี่น้องของพระองค์ยังคงหลงเหลือร่องรอยมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนแบ่งทั้งสามของจักรวรรดิการอแล็งเฌียงภายหลังได้แตกออกจากกัน ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกพัฒนาเป็นประเทศฝรั่งเศส ส่วนราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออกพัฒนาเป็นประเทศเยอรมนี พื้นที่ตรงกลางที่เดิมเป็นราชอาณาจักรของจักรพรรดิโลธาร์ พระเชษฐาต่างมารดาของจักรพรรดิชาร์ลส์ ซึ่งกินพื้นที่ตั้งแต่เทือกเขาแอลป์จนถึงกลุ่มเบเนลักซ์ได้แตกออกจากกันเป็นรัฐเล็กรัฐน้อยและปัจจุบันได้กลายเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของประเทศต่างๆ ได้แก่ อิตาลี สวิตเซอร์แลนด์ โครเอเชีย โมนาโก เบลเยียม และประเทศอื่นๆ ตั้งแต่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจรดทะเลเหนือ
การเป็นน้องชายคนเล็กในสี่พี่น้องและการต้องตอสู้เพื่อแย่งชิงดินแดนขนาดเล็กๆ ทำให้จักรพรรดิชาร์ลส์แทบไม่มีโอกาสได้พิสูจน์ตัวเอง พระองค์เอาชนะสงครามครั้งต่างๆ ด้วยการจับมือเป็นพันธมิตรชั่วคราวกับพระเชษฐาคนอื่นๆ ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็นพระเจ้าลุดวิจชาวเยอรมัน แต่ความเป็นพันธมิตรไม่เคยอยู่ได้นานและมักเกิดการต่อสู้กันเองระหว่างญาติร่วมสายเลือดจากรุ่นสู่รุ่น กระทั่งพระราชโอรสของพระเจ้าลุดวิจชาวเยอรมันปราบจักรพรรดิชาร์ลส์ได้ที่อันเดอนักในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 876
การสวรรคต
หลังความพ่ายแพ้ยับเยินต่อพระภาติยะที่อันเดอนัก จักรพรรดิชาร์ลส์ได้ล้มป่วย อาการของพระองค์ทรุดหนักในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับกอล การสวรรคตของพระองค์ถูกบันทึกไว้ว่าเกิดขึ้นในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 877 ในระหว่างที่กำลังเดินทางข้ามเทือกเขามงเซอนีในเขตบรีเดอเลแบงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานที่เกิดของพระองค์ ร่างของพระองค์ถูกฝังในวิหารน็องตัว ทว่าต่อมาอาจถูกเคลื่อนย้ายไปที่มหาวิหารแซ็งเดอนีอันเป็นสถานที่พักผ่อนตลอดกาลที่พระองค์ต้องการ จักรพรรดิหลุยส์ผู้ติดอ่าง พระราชโอรสคนโตของจักรพรรดิชาร์ลส์เป็นทายาทที่ได้สืบทอดบัลลังก์ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกต่อจากพระองค์
ดูเพิ่ม
823 877
บูมเมอแรง (ประเทศไทย)
บูมเมอแรง ประเทศไทย (Boomerang Thailand) หรือมักเรียกกันว่า ช่องบูม เป็นสถานีโทรทัศน์การ์ตูนของประเทศไทย ออกอากาศภาคภาษาไทยอย่างเต็มรูปแบบ ผลิตโดย บริษัท เอ็ม เทิร์นเนอร์ จำกัด (ในเครือ วอร์เนอร์บราเธอส์ดิสคัฟเวอรี) นำเสนอการ์ตูนที่เคยออกอากาศทางการ์ตูนเน็ตเวิร์คมาแล้ว มีรูปแบบมาจากบูมเมอแรง สหรัฐอเมริกา ออกอากาศผ่านดาวเทียมTHAICOM 6A ผ่านกล่องรับสัญญาณที่มีระบบถอดรหัสสัญญาณ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2556 และยุติออกอากาศเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2566 แต่ยังดูข้อมูลข่าวสารได้ต่อไป ทางFacebook และYoutube
ประวัติ
บูมเมอแรงประเทศไทยเป็นสถานีโทรทัศน์เครือข่ายของบูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีต้นแบบมาจากบูมเมอแรง สหรัฐอเมริกา เป็นช่องการ์ตูนคลาสิกที่แยกออกมาจากช่อง การ์ตูนเน็ตเวิร์ค ออกอากาศในเขตประเทศไทย โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ประเทศฮ่องกง และส่งสัญญาณผ่านดาวเทียม มายังประเทศต่างๆในภูมิภาค
ในอดีต ช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค เคยฉายการ์ตูนคลาสิกในยุค 60 - 90 เหมือนที่ช่องบูมเมอแรงฉายในปัจจุบัน แต่ในปัจจุบัน การ์ตูนเน็ตเวิร์คได้นำการ์ตูนแอนิเมชั่นใหม่ ๆ เข้ามาฉาย จึงได้ตัดการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ ออก แต่การ์ตูนคลาสิกยังคงได้รับความนิยมจากผู้ชม จึงได้เพิ่มช่วง บูมเมอแรง เป็นช่วงพิเศษในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 - พ.ศ. 2542 ซึ่งฉายการ์ตูนคลาสิกเก่า ๆ แต่เนื่องจากการ์ตูนนั้นมีมากมายหลายเรื่อง ไทม์ วอร์เนอร์ จึงเปิดช่องบูมเมอแรงเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2543 โดยนำช่วงพิเศษบูมเมอแรงในการ์ตูนเน็ตเวิร์คออกมาทำเป็นสถานีโทรทัศน์ช่องการ์ตูนช่องใหม่อย่างเต็มรูปแบบ
สำหรับบูมเมอแรงประเทศไทย ผลิตเองโดยทีมงานชาวไทย เป็นการ์ตูนเก่าที่เคยออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์ค ประเทศไทย ทางทรูวิชั่นส์มาแล้วทั้งสิ้น ดังนั้นการ์ตูนทั้งหมดได้ตั้งชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยและพากย์ไทยไว้แล้ว ซึ่งจะแตกต่างกับ การ์ตูนเน็ตเวิร์คเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และบูมเมอแรงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ออกอากาศร่วมกันหลายประเทศ โดยรับสัญญาณภาพจากสถานีส่วนกลางจากฮ่องกงมาใส่เสียงพากย์ไทยเฉพาะในส่วนที่มีการพากย์ไว้ ส่วนที่ไม่ได้มีการพากย์ไว้จะเป็นภาษาอังกฤษ ตัวอักษรแสดงบนหน้าจอจะเป็นภาษาอังกฤษ
รูปแบบการออกอากาศ
รูปแบบการออกอากาศมีลักษณะเหมือนกับช่อง บูมเมอแรง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คือ เวลาการออกอากาศรายการละ 30 นาที มีโฆษณาระหว่างรายการ 2-3 ครั้ง มีการ์ตูนทั้งเป็นตอนสั้นจบในตอนเดียวและตอนยาวจบทั้งเรื่อง บางช่วงจะมีการ์ตูนสั้นแทรกระหว่างช่วงเปลี่ยนรายการ นำตอนสั้นจากการ์ตูนมาออกอากาศ ไม่เกินตอนละ 5 นาที มีโฆษณาสินค้าและตัวอย่างรายการในระหว่างรายการและช่วงเปลี่ยนรายการ แสดงภาพไอเดนท์ของสถานี (Ident) ระหว่างโฆษณา ก่อนเข้ารายการ หลังจบรายการ และแจ้งรายการปัจจุบันและรายการถัดไป
รายการที่ออกอากาศ
การ์ตูนที่ออกอากาศในช่อง บูมเมอแรงประเทศไทย เป็นการ์ตูนเก่าที่เคยออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คและส่วนใหญ่ไม่มีในผังออกอากาศช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์คแล้ว แต่ยังมีบางเรื่องที่ยังมีการออกอากาศในช่องการ์ตูนเน็ตเวิร์กอยู่ เช่น เดอะ ทอมแอนด์เจอร์รี่ โชว์ (the Tom & Jerry show), อ็อกกี้กับแก๊งแมลงสาบ, เบบี้ ลูนนี่ย์ ตูนส์, เบ็นเท็น, หมาน้อยผู้กล้าหาญ, รหัสลับเด็กข้างบ้าน, ฟอสเตอร์ โฮม..บ้านของผองเพื่อนในจินตนาการ, แคมป์ ลาซโล ชาวเดอร์, การผจญภัยสุดอัศจรรย์ของแฟลปแจ็ค เป็นต้น
รายชื่อตัวละครในเซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบ
นี่คือ ตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบ
คัตสึรางิ เคย์มะ
ตัวเอกของเรื่อง มีฉายา "เทพตกหญิง" และ "เทพแห่งเกม" เขาสามารถเล่นเกมใดๆ ให้ชนะได้ แม้ว่าเกมนั้นๆเขาจะพึ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรก หรือเกมนั้นจะดูไม่เหมาะกับเขาเลยก็ตาม ขอเพียงให้เขาได้เล่นเกม แต่เกมที่เขาถนัดที่สุดเห็นจะเป็น "เกมจีบสาว" ที่เขาสามารถเคลียร์ได้แน่นอนไม่มีพลาด นอกจากเกมจะมีระบบพิลึกพิลั่น หรือมีบั๊ก(ข้อผิดพลาด)ในตัวของเกมเอง จับพลัดจับผลูมาเป็นผู้ตามล่าวิญญาณที่หนีจากนรกคู่กับเอลิเซีย เพราะเมลล์เนื้อหากำกวมของหัวหน้าสาขาโดคุโร่ คำพูดติดปากของเขาคือ "ผมมองเห็นฉากจบแล้ว"
เอลิเซีย เดอ ลูท อิม่า
ปีศาจสาวจากนรกที่ถูกส่งมาช่วยเหลือเคย์มะในการจับวิญญาณที่หนีจากนรก ดูผิวเผินเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง เอ๋อ ป้ำๆเป๋อๆ แต่ก็เอาการเอางานเอาเรื่องเหมือนกัน ผ้าคลุมของเธอมีความสามารถในการเปลี่ยนรูปร่างทางกายภาพได้ โดยทั่วไป ใครๆก็จะเรียกเธอว่า เอลซี่ เธอชื่นชอบรถดับเพลิงเอามากๆ
คัตสึรางิ มาริ
แม่ของเคย์มะ เป็นคน 2 บุคคลิก โดยปกติเธอจะเหมือนคุณป้าผู้แสนใจดี แต่ถ้ามีอะไรมากระทบจิตใจของเธอ จะกลายเป็นสาวยากูซ่าไปในทันที รักเคย์มะและเอลิเซียมาก ในอดีตเธอเคยเป็นหัวหน้าแกงค์ซิ่งมาก่อน
คัตสึรางิ เคย์อิจิ
ไม่มีข้อมูลส่วนตัว พ่อของเคย์มะ อาศัยอยู่ที่ต่างประเทศ
โนร่า ฟลอเรียแอนน์ ลีโอเรีย
ปีศาจรุ่นพี่ของเอลิเซียและฮาคัว มีความเย่อหยิ่งในตนเอง และหลงตัวเองเอามากๆ ในตอนแรกเธอคิดว่าจะได้รับรางวัลการจับวิญญาณได้เยอะที่สุด เพราะเธอจับได้มากถึง 7 ตน และมากกว่าฮาคัวที่จับได้แค่ 5 ตน แต่ก็ต้องพ่ายให้เอลิเซียที่จับได้ถึง 9 ตน
ธิดาแห่งจูปิเตอร์
หมายเหตุ : เทพเจ้าในตำนานของโรมันที่เป็นธิดาแห่งจูปิเตอร์ในเรื่อง จะเป็นผู้หญิงทั้งหมด ถึงแม้ตามตำนานเดิมของโรมันจะเป็นผู้ชาย ในที่นี้จึงขอใช้คำว่า เทพี
อายุคาวะ เทนริ / ไดอาน่า
เพื่อนในวัยเด็กของเคย์มะ ที่ย้ายบ้านจากกันไปในสมัยเด็กๆ เธอกลับมาเยี่ยมเคย์มะอีกครั้ง แต่ก็ต้องเศร้าเมื่อพบว่าเคย์มะจำตนเองไม่ได้ ซึ่งอันที่จริงเคย์มะไม่คิดจะจำเด็กผู้หญิง 3 มิติเลยตะหาก เธอปลื้มเคย์มะมาก เพราะในสมัยเด็กเคย์มะเป็นเหมือนคนที่ช่วยชีวิตและปลุกกระตุ้นความกล้าในตัวเธอ วิญญาณที่สิงตัวเธอไม่ใช่วิญญาณธรรมดาทั่วไป หากแต่เป็นเทพีจากสวรรค์นาม ไดอาน่า ผู้ผนึกเหล่าวิญญาณไวส์หรือคาเคทามะในอดีต ที่เหมือนเพื่อนสนิทเปรียบเสมือนตัวเธออีกคนนึงที่มีความเข้มแข็ง และมาทดแทนส่วนที่อ่อนแอของเธอเอง
นากางาวะ คาน่อน / อะพอลโล
ไอด้อลสาว ม.ปลาย ที่อยู่ห้องเดียวกับเคย์มะ มีชื่อเสียงที่โด่งดังมาก และเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆคน เธอเสียใจมากที่โอตาคุอย่างเคย์มะ ไม่รู้จักตัวตนของเธอ เวลาไม่พอใจใคร เธอมักจะใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าจู่โจมคนผู้นั้น ปัญหาในใจของเธอ คือ ความกลัวที่จะไม่มีใครสนใจถึงการมีอยู่ของตัวตนของเธอนั่นเอง ซึ่งส่งผลให้เธอตัวโปร่งใส ถึงแม้จะโดนลบความทรงจำไปแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเคย์มะยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก ในภายหลัง เธอจะถูกสถิตย์ร่างโดยเทพีอะพอลโล ทำให้ความทรงจำที่หายไปกลับมาทั้งหมด
ในฉบับรายสัปดาห์ ชื่อของเธอคือ นิชิฮาระ คาน่อน  ซึ่งเป็นการเขียนคันจิพลาดของผู้เขียนเอง
คุโจว สึคิโยะ / วัลแคน
สมาชิกชมรมดูดาวเพียงหนึ่งเดียว เป็นคนเงียบๆ เหมือนราชินีหิมะ คอยจ้องมองดูดวงจันทร์บนดาดฟ้าโรงเรียนทุกค่ำคืน ปัญหาในใจของเธอก็คือ ชีวิตคู่ของพ่อแม่ที่มีแต่ปัญหา ทำให้เธอเบื่อหน่ายในโลกนี้ พลังของคาเคทามะส่งผลให้เธอตัวหดเล็กลง ถึงแม้จะโดนลบความทรงจำไปแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเคย์มะยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก โดยเธอมักแอบใช้กล้องดูดาวของเธอมองมาที่เคย์มะบ่อยๆ ในภายหลัง เทพธิดาวัลแคนจะมาสถิตย์ในร่างของเธอ ทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเคย์มะกลับมาทั้งหมด โดยปกติ วัลแคนจะใช้ร่างตุ๊กตาของเธอเป็นหลัก
โกอิโดะ ยูอิ / มาร์ส
สาวน้อยมัธยมผู้มีความเป็นชายแต่ไม่ใช่ทอมซุกซ่อนอยู่ในใจ ชื่นชอบการตีกลองชุดแต่ไม่แสดงออก เนื่องจากที่บ้านเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ต้องการบุตรสาวที่เป็นสุภาพสตรี เธอจึงกลัวที่บ้านไม่ยอมรับ ทำให้ต้องยอมทำตัวเป็นกุลสตรีตามใจแม่และกลายเป็นช่องว่างในจิตใจ เมื่อเธอรู้จักกับเคย์มะ ความต้องการลึกๆในใจจึงส่งผลกับคาเคทามะ ทำให้เธอและเคย์มะสลับร่างกัน เคย์มะจำเป็นต้องใช้ยุทธวิธีตามแบบเกมโอโตเมะในการถมช่องว่างในจิตใจของเธอ ในภายหลัง จากการจีบของเคย์มะอีกครั้งทำให้เทพธิดามาร์สที่สถิตย์ในร่างของเธอปรากฏตัว และความทรงจำเกี่ยวกับเคย์มะกลับมาทั้งหมด
ชิโอมิยะ ชิโอริ / มิเนอร์วา
บรรณารักษ์ของห้องสมุดของโรงเรียน เป็นคนที่รักหนังสือมาก และเกลียดการทำร้ายหนังสือที่เธอชอบเป็นที่สุด เป็นคนคิดมากจนไม่พูด ปัญหาในใจของเธอ คือ ความรู้สึกอยากพูดคุยสนิทสนม แสดงความรู้สึกต่างๆด้วยการพูดออกมา แต่ไม่กล้าพอนั่นเอง คาเคทามะส่งผลให้เธอมีพลังในการอ่านแบบไร้ขีดจำกัด ในภายหลัง เทพธิดามิเนอร์วาได้มาสถิตย์ในร่างทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเคย์มะกลับมา
ทาคาฮาระ อายุมิ / เมอร์คิวรี่
สาวแก่นที่อยู่ห้องเดียวกับเคย์มะและเป็นคนแรกที่เคย์มะไล่วิญญาณหลบหนีออกมาได้ สังกัดชมรมกรีฑา ปัญหาในจิตใจของเธอคือ การที่เธอไม่อาจทำเวลาของตนเองให้ดีขึ้นเลย แม้จะฝึกซ้อมแค่ไหนก็ตาม ในภายหลัง เทพธิดาเมอร์คิวรี่ได้มาสถิตย์ในร่างทำให้ความทรงจำเกี่ยวกับเคย์มะกลับมา
อาโอยามะ มิโอะ
สาวซึนเดเระที่ชอบทำตัวเหมือนลูกเศรษฐี ถึงแม้ครอบครัวจะล้มละลายไปแล้วก็ตาม ปัญหาในใจของเธอ คือ การยึดติดกับอดีต และวิถีชีวิตที่พ่อของเธอปูทางให้ ถึงแม้จะโดนลบความทรงจำไปแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเคย์มะยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก โดยที่ตัวเธอมักจะแอบมองเคย์มะบ่อยๆ
นากางาวะ คาน่อน
ดูที่ นากางาวะ คาน่อน / อะพอลโล
คาสุกะ คุสุโนกิ
สาวห้าวรุ่นพี่ ผู้เป็นประธานชมรมศิลปะการต่อสู้หญิง เธอสามารถกำราบพวกนักเลงได้อย่างง่ายดาย มีฝีมือในการต่อสู้ที่เก่งกาจมาก ปัญหาในใจของเธอก็คือ การที่ตัวเองไม่ยอมรับว่ามีความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับของน่ารัก เหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป และคิดว่ามันจะเป็นอุปสรรคต่อการฝึกวิชานั่นเอง คาเคทามะส่งผลให้เธอแยกร่างเป็น 2 ร่าง คือ ร่างเข้มแข็งเยี่ยงนักสู้ และร่างอ่อนหวานเยี่ยงสตรี
โคซากะ จิฮิโระ
เพื่อนร่วมชั้นของเคย์มะที่ไม่มีจุดเด่นๆใด แบบสาวในอุดมคติของเคย์มะเลย เธอเป็นคนธรรมดาๆ เอามากๆ ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไป ปัญหาในใจของเธอก็คือ การที่เธอไม่มีจุดเด่นใดๆเลย ถึงแม้จะโดนลบความทรงจำไปแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเคย์มะยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก แถมดูจะเพิ่มขึ้นซะอีก เนื่องจากเธอแอบชอบเคย์มะตั้งแต่ก่อนที่จะเริ่มการจีบนั่นเอง
นางาเซะ จุน
อาจารย์ฝึกสอนประจำชั้นห้องของเคย์มะ เธอเคยเรียนที่นี่ และเป็นอดีตประธานชมรมบาสหญิง เธอมีความมุมานะที่จะเปลี่ยนนิสัยของเคย์มะให้หันมาคบหาเพื่อนฝูงให้ได้ ปัญหาในใจของเธอก็คือ การที่เธอคิดหวังให้คนอื่นได้ดี แต่ไม่มีใครสนใจนั่นเอง
คุโจว์ สึคิโยะ
ดูที่ คุโจว์ สึคิโยะ / วัลแคน
อิโคมะ มินามิ
รุ่นน้อง ม.ต้น ชมรมว่ายน้ำ มักจะมีผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่เสมอ ปัญหาในจิตใจของเธอคือ การที่เธอเบื่อชีวิตประจำวันและต้องการที่จะหาความสุขที่ไม่มีวันจบ เคย์มะจำเป็นต้องใช้ยุทธวิธีในแบบรุ่นพี่ในการมัดใจเธอ
อุเอะโมโตะ สุมิเระ
ลูกสาวร้านราเมงอุเอะโมโตะ ที่คุณพ่อของเธอผู้ซึ่งเป็นเจ้าของร้าน ไม่ค่อยสนใจการต้อนรับลูกค้าสักเท่าไหร่ เธอจึงคิดว่านี่เป็นงานของเธอ แต่พ่อของเธอกลับมองว่าเธอก่อกวนลูกค้า และคิดว่าเด็กผู้หญิงไม่เหมาะกับงานในร้านราเมงเช่นนี้ มีความฝันที่จะสร้างสูตรราเมงเป็นของตนเองเพื่อเอาชนะพ่อของเธอ นี่ล่ะคือปัญหาในจิตใจของเธอ
ฮินากะ ริเอโกะ
คุณยายที่เป็นเพื่อนบ้านละแวกเดียวกับคุณปู่คุณย่าของเคย์มะ เป็นเป้าหมายของเคย์มะที่มีอายุมากที่สุด ช่องว่างในใจของเธอคือ คนที่เคยอาศัยอยู่ด้วยล้วนแล้วแต่เสียชีวิตแล้วทั้งสิ้นนั่นเอง คาเคทามะส่งผลให้เธอสามารถถอดวิญญาณมานอกร่างในยามหลับได้
ไฮบาระ นานากะ
นักเรียนสาวมัธยมผู้เฉียบแหลมและอารมณ์ร้อน เธอพูดภาษาถิ่นคันไซ เธอช่ำชองในการเล่นหมากรุกญี่ปุ่นและกำลังตามหาบุคคลที่จะมาเป็นคู่ปรับเธอได้ แต่เธอก็ต้องพ่ายให้กับไดอาน่า ทำให้เกิดช่องว่างในใจของเธอขึ้นมา
โกอิโดะ ยูอิ
ดูที่ โกอิโดะ ยูอิ / มาร์ส
รายชื่อวงดนตรี
รายชื่อกลุ่มดนตรี
ดีเบลชทรอมเมิล
ดีเบลชทรอมเมิล (Die Blechtrommel; The Tin Drum) เป็นภาพยนตร์ภาษาเยอรมันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1979 ตัดแปลงมาจากนวนิยายปี ค.ศ. 1959 ในชื่อเดียวกันของกึนเทอร์ กราส นักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม
ภาพยนตร์นำเสนอมุมมองของเด็กชายคนหนึ่งชื่อ ออสการ์ มัตเซอรัต ชาวคาชูเบียนจากเมืองดานซิก ในโปแลนด์ที่กำลังจะถูกรุกรานโดยนาซีเยอรมัน ออสการ์ได้รับกลองเด็กเล่นเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสามขวบ ในวันนั้นเขาได้รับรู้เรื่องโลกวุ่นวายของผู้ใหญ่ จึงตัดสินที่จะหยุดโต ออสการ์ตกบันไดบ้าน ศีรษะฟาดพื้นจนสมองกระทบกระเทือนและร่างกายเติบโตเทียบเท่ากับเด็กอายุ 6 ขวบ
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลปาล์มทองคำ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ประจำปี 1979 ร่วมกับ Apocalypse Now และได้รับรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ ในปีเดียวกัน
ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นภาพยนตร์อื้อฉาวเนื่องจากนักแสดงนำที่รับบทเป็นออสการ์ คือ เดวิด เบนเนนท์ ในขณะแสดงมีอายุเพียง 11 ปี รับบทเป็นออสการ์ในวัย 16 ปี (แต่มีร่างกายแคระเทียบเท่าเด็กอายุ 6 ปี) มีฉากออรัลเซ็กซ์และร่วมเพศกับแคทารินา ทาลบัค นักแสดงหญิงที่มีอายุ 24 ปี (รับบทเป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี) ฉากนี้ถูกตัดออกจากการฉายในหลายประเทศ รวมทั้งถูกห้ามฉาย และห้ามวางจำหน่ายในรัฐโอคลาโฮมา สหรัฐอเมริกา
แหล่งข้อมูลอื่น
ブリキの太鼓
เรือหลวง นาวีอันดามัน
เรือหลวง นาวีอันดามัน เป็นนักมวยไทยประเภทมวยฝีมือจากจังหวัดภูเก็ต ผู้ซึ่งเคยทำหน้าที่เป็นนักกีฬามวยสากลสมัครเล่น ชุดทีมชาติไทย
ประวัติ
วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2560 เรือหลวงเป็นฝ่ายชนะน็อกดาวไฟ ส.เสือเพชร ในยกที่ 3 ที่เวทีมวยสยามอ้อมน้อย จากนั้น ในวันที่ 26 สิงหาคม ของปีดังกล่าว เรือหลวงเป็นฝ่ายชนะคะแนนทนายเค ลูกเขาขวาง เจ.เอส.พี. และในวันที่ 30 กันยายน เขาได้ขึ้นชกกับกุมารทอง จิตรเมืองนนท์ ซึ่งเรือหลวงเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ส่วนในวันที่ 18 ธันวาคม เขาได้ขึ้นชกกับแอ๊ดดำ ทีเด็ด 99 ในศึกบางระจัน ที่สนามมวยราชดำเนิน
ผลสืบเนื่อง
จากความสำเร็จของเรือหลวง ส่งผลให้อนันตศักดิ์ พันธ์ยุทธภูมิ (เจ้าของฉายา ศอกขวาน) ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง ได้กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง หลังห่างหายไปจากวงการ นานนับสิบปี
พิเชียร อำนาจวรประเสริฐ
นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักจัดรายการวิทยุ เป็นอดีตนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2519
ประวัติ
เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2499 เป็นบุตรของนายบ๋วยเลี้ยง และนางงิ้น แซ่อึ้ง จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (2512-2517) โดยสอบได้เป็นที่ 1 ของประเทศในสายศิลป์ ปีการศึกษา 2516 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  เคยเป็นคนเดือนตุลามาก่อน จึงมีเพื่อนที่รู้จักมากมายที่เป็นคนเดือนตุลาเช่นเดียวกัน ทั้งฝ่ายรัฐบาล, ฝ่ายค้าน, และเอ็นจีโอ โดยตอนเรียนอยู่ปี 2 ได้รับเลือกให้เป็นอุปนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ฝ่ายนอก และได้เข้าไปเป็นกรรมการบริหารของศูนย์กลางประสานงานนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) และเมื่อขึ้นปี 3 ได้ตัดสินใจเข้าลงแข่งขันและได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผลงานด้านสื่อ
เป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุและโทรทัศน์ และเป็นกรรมการผู้จัดการบริษัท บางกอกมีเดีย เอเยนซี่ จำกัด ผลิตรายการสื่อขนาดเล็ก
ลือเบ็ค
ลือเบ็ค (Lübeck) เป็นเมืองที่เดิมอยู่ในกลุ่มสันนิบาตฮันเซอที่มีขนาดใหญ่เป็นที่สองของรัฐชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเยอรมนี และเป็นเมืองท่าสำคัญ นครรัฐอิสระลือเบ็คเป็นคล้ายเมืองหลวงของสันนิบาตฮันเซออยู่เป็นเวลาหลายร้อยปี ความสำคัญที่ว่านี้และการมีสิ่งก่อสร้างที่เป็นสถาปัตยกรรมกอทิกอิฐทำให้ลือเบ็คได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1987
พิเชียร อำนาจวรประเสริฐ
คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์
นายพิเชียร อำนาจวรประเสริฐ เคยเป็นผู้สมัคร กทช. (คณะกรรมการจัดสรรคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์) และได้รับคัดเลือกมาเป็นลำดับที่หนึ่ง ด้วยคะแนนถึง 151 คะแนน จากวุฒิสภา ก่อนที่คณะกรรมการชุดนี้จะถูกยกเลิกไปเนื่องจากเหตุรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และเป็นผู้ที่มีบทบาทเรียกร้องให้บรรจุพุทธศาสนาไว้เป็นศาสนาประจำชาติในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ด้วย เสียจนต้องร้องไห้ออกมาในการประชุม