cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สุรสิทธิ์ เจียมวิจักษณ์
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สุรสิทธิ์ เจียมวิจักษณ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 4 สมัย คือ
วีจีไอ
บริษัท วีจีไอ จำกัด (มหาชน) (ย่อ: VGI) เป็นบริษัทประกอบธุรกิจสื่อโฆษณานอกบ้านและธุรกิจบริการด้านดิจิทัล
วีจีไอได้จดทะเบียนจัดตั้งบริษัทในนาม บริษัท โกลบอล เทคโนโลยีส์ แอนด์ เทเลคอม จำกัด เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2538 ดำเนินธุรกิจด้านตลาดและการโฆษณา ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทในเดือนธันวาคม 2541 เป็นบริษัท วี จี ไอ โกลบอล มีเดีย จำกัด ให้บริการด้านโฆษณาในระบบขนส่งมวลชน ซึ่งเริ่มต้นในเดือนมกราคม 2543 โดยได้รับสิทธิแต่เพียงผู้เดียวจากรถไฟฟ้าบีทีเอส ในการบริหารจัดการสื่อโฆษณาและพื้นที่เชิงพาณิชย์ภายในโครงการรถไฟฟ้าสายสีเขียว สายสีลมและสายสุขุมวิท จำนวน 23 สถานี และในปี 2553 ได้รับสิทธิในการบริหาร จัดการสื่อโฆษณาในระบบรถโดยสารประจำทางบีอาร์ที
บริษัทยังเริ่มขยายเครือข่ายโฆษณาในโมเดิร์นเทรด ในปี 2546 อย่างไรก็ตามในปี 2558 ได้ยุติในโมเดิร์นเทรดทั้งหมด บริษัทดำเนินธุรกิจสื่อโฆษณาในอาคารสำนักงานและอื่น ๆ ต่อมาได้ซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัท พอยท์ ออฟ วิว (พีโอวี) มีเดีย กรุ๊ป จำกัด ซึ่งเป็นผู้ให้บริการสื่อโฆษณาในลิฟต์โดยสารในอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ในเขตกรุงเทพ ในเดือนพฤษภาคม 2557 บริษัทได้เข้าลงทุนในบริษัท มาสเตอร์ แอด จำกัด (มหาชน) ที่มีสื่อโฆษณากลางแจ้ง และบริษัท แอโร มีเดีย กรุ๊ป จำกัด สื่อโฆษณาในสนามบิน นอกจากนี้บริษัทดำเนินการธุรกิจด้านบริการดิจิทัล ดำเนินการโดย Rabbit Group และมีบริษัทสาธิตสินค้าภายใต้ชื่อ DPT
ในปี 2555 บริษัท วี จี ไอ โกลบอล มีเดีย จำกัด (มหาชน) เข้าเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ปี 2561 บริษัทเข้าถือหุ้นร้อยละ 23 ในบริษัทลอจิสติก เคอรี่ เอ็กซ์เพรส (ประเทศไทย) ที่ทำธุรกิจโลจิสติกส์ วันที่ 26 มีนาคม 2562 บริษัทได้แจ้งว่าอนุมัติเข้าลงทุนในบริษัท แพลน บี มีเดีย จำกัด (มหาชน) โดยเข้าซื้อหุ้นสัดส่วนร้อยละ 18.59
26 กรกฎาคม 2562 บริษัทเปลี่ยนชื่อมาเป็น บริษัท วีจีไอ จำกัด (มหาชน)
การลงทุนในบริษัทย่อยและบริษัทร่วม
บริษัท วี จี ไอ โกลบอล มีเดีย จำกัด (มหาชน) ลงทุนธุรกิจใน 3 กลุ่ม คือ สื่อโฆษณา อีเพย์เมนต์ และโลจิสติกส์ ณ วันที่ 31 มีนาคม 2561 บริษัทมีการลงทุนในบริษัทย่อยบริษัทร่วม ดังนี้
เบญจวรรณ วนิชจิวพันธ์
เบญจวรรณ วนิชจิวพันธ์ เป็นนักพากย์ชาวไทย เป็นชาวสุพรรณบุรีโดยกำเนิด ผ่านการอบรมจากสมาคมนักพากย์แห่งประเทศไทย และมีชื่อจากบทบาทยุย ฮิราซาวะ (Yui Hirasawa) ใน เค-อง! (K-On!), คิริโนะ โคซะกะ (Kirino Kōsaka) ใน โอะเระอิโมะ (Oreimo) และคิม บย็อล (Kim Byeol) ใน ป๊ะป๋าขาโจ๋ โอ๊ะโอ๋เบบี้ (Baby & Me)
ปัจจุบัน ทำงานประจำอยู่ที่เอ็ม พิคเจอร์ส กับโรส และทำงานให้แก่บริษัทอื่นบ้าง เช่น เดกซ์, แอนิแมกซ์, โมเดิร์นไนน์ทีวี และเคยพากย์ในทีมพากย์อินทรีมาก่อน
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122
'''สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122''' (Franco–Siamese Treaty of 1904; Traité français–siamois de 1904) เป็น อนุสัญญา (convention) หรือที่ในสมัยนั้นเรียกว่า "สัญญาน้อย" ระหว่าง ราชอาณาจักรสยาม (ต่อมาคือ ประเทศไทย) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ กับสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในสมัยของประธานาธิบดีเอมีล ฟรังซัวส์ ลูแบ (Émile François Loubet) มีเนื้อหาสำคัญเป็นการกำหนดเขตแดนระหว่างราชอาณาจักรสยามกับดินแดนใกล้เคียงซึ่งตกเป็นเมืองขึ้นของสาธารณรัฐฝรั่งเศสแล้ว กับทั้งยังให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตแก่ชาวฝรั่งเศสหรือผู้อยู่ในบังคับฝรั่งเศสด้วย
การลงนาม
ผู้มีอำนาจเต็มฝ่ายสยามซึ่งลงลายมือชื่อในสนธิสัญญา คือ มหาอำมาตย์เอก พระยาสุริยานุวัตร (เกิด บุนนาค) เอกอัครราชทูตสยามประจำประเทศฝรั่งเศส ส่วนฝ่ายฝรั่งเศส คือ เตโอฟิล เดกาสเซ (Théophile Delcassé) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ
การเจรจามีขึ้น ณ กรุงปารีส สาธารณรัฐฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 122 (ตรงกับ ค.ศ. 1904 และ พ.ศ. 2446) และลงลายมือชื่อกันในอีกสองวันถัดมา
การกำหนดเขตแดนระหว่างประเทศสยามกับประเทศกัมพูชา
เนื้อหาสำคัญของสนธิสัญญานี้ ข้อ 1 เป็นการกำหนดเขตแดนระหว่างประเทศสยามกับประเทศกัมพูชาซึ่งสมัยนั้นเป็นรัฐอารักขา (protectorate) ของประเทศฝรั่งเศส โดยให้ใช้สันปันน้ำ (watershed) หรือที่สมัยนั้นเรียกว่า "ภูเขาปันน้ำ" ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเขาบรรทัดหรือที่ในภาษากัมพูชาเรียก "พนมดงรัก" (Pnom Dangrek) เป็นเส้นเขตแดน โดยกำหนดว่า
"'เขตแดนในระหว่างกรุงสยามกับกรุงกัมพูชานั้น ตั้งต้นแต่ปากคลองสดุงโรลูออสข้างฝั่งซ้ายทะเลสาบ เป็นเส้นเขตแดนตรงทิศตะวันออก ไปจนบรรจบถึงคลองกะพงจาม ตั้งแต่ที่นี้ต่อไป เขตแดนเป็นเส้นตรงทิศเหนือขึ้นไปจนบรรจบถึงภูเขาพนมดงรัก (คือ ภูเขาบรรทัด) ต่อนั้นไป เขตแดนเนื่องไปตามแนวยอดภูเขาปันน้ำในระหว่างดินแดนน้ำตกน้ำแสนแลดินแดนน้ำตกแม่โขงฝ่ายหนึ่ง กับดินแดนน้ำตกน้ำมูนอีกฝ่ายหนึ่ง จนบรรจบถึงภูเขาผาด่าง แล้วต่อเนื่องไปข้างทิศตะวันออกตามแนวยอดภูเขานี้จนบรรจบถึงแม่โขง ตั้งแต่ที่บรรจบนี้ขึ้นไปแม่โขง เป็นเขตแดนของกรุงสยามตามความข้อ 1 ในหนังสือสัญญาใหญ่ ณ วันที่ 3 ตุลาคม รัตนโกสินทรศก 112'"
อนึ่ง ข้อ 3 ว่า ในการกำหนดเขตแดนตามข้อ 1 ให้ภาคีทั้งสองฝ่ายตั้ง "คณะกรรมาธิการร่วม" (Joint Commission) หรือที่ในสมัยนั้นเรียก "ข้าหลวงร่วม" ไปร่วมกันปักปันเขตแดนตามหลักเกณฑ์ที่ระบุไว้ในข้อ 1 นั้นเอง โดยการตั้งคณะกรรมาธิการร่วมนี้ ให้รีบดำเนินการภายในสี่เดือนนับแต่สนธิสัญญามีผลใช้บังคับ
ข้อ 5 ยังระบุว่า เมื่อกระบวนการปักปันเขตแดนเสร็จสิ้นแล้ว ฝ่ายประเทศฝรั่งเศสจะได้สั่งให้ถอนกองทหารของตนที่เข้าประจำการในจังหวัดจันทบุรีโดยอาศัยอำนาจตามสนธิสัญญา ลงวันที่ 2 ตุลาคม ร.ศ. 112 นั้น ออกจากจังหวัดดังกล่าวทันที
การสละอำนาจอธิปไตยเหนือประเทศลาว
ในข้อ 4 แห่งสนธิสัญญาดังกล่าว รัฐบาลสยามยังยอมสละอำนาจอธิปไตยเหนือประเทศลาวให้แก่ประเทศฝรั่งเศส นอกจากนี้ ข้อ 2 แห่งสนธิสัญญา ยังกำหนดเขตแดนระหว่างประเทศสยามกับประเทศลาวด้วย ว่า
"'ฝ่ายเขตแดนในระหว่างเมืองหลวงพระบางข้างฝั่งขวาแม่น้ำโขง แลเมืองพิชัย กับเมืองน่านนั้น เขตแดนตั้งต้นแต่ปากน้ำเฮียงที่แยกจากแม่โขง เนื่องไปตามกลางลำน้ำแม่เฮียง จนถึงที่แยกปากน้ำตาง เลยขึ้นไปตามลำน้ำตางจนบรรจบถึงยอดภูเขาปันน้ำในระหว่างดินแดนน้ำตกแม่โขง แลดินแดนน้ำตกแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงที่แห่งหนึ่งที่ภูเขาแดนดิน ตั้งแต่ที่นี้ เขตแดนต่อเนื่องขึ้นไปทางทิศเหนือตามแนวยอดเขาปันน้ำในระหว่างดินแดนน้ำตกแม่โขงแลดินแดนน้ำตกแม่น้ำเจ้าพระยา จนบรรจบถึงปลายน้ำควบแล้ว เขตต่อแดนเนื่องไปตามลำน้ำควบจนบรรจบกับแม่น้ำโขง'"
อื่น ๆ
ข้อ 12 แห่งสนธิสัญญา ว่า ประเทศสยามให้สิทธิสภาพนอกอาณาเขตแก่ประเทศฝรั่งเศส โดยกำหนดว่า คนในบังคับฝรั่งเศสมีสิทธิที่จะไม่ขึ้นศาลสยามได้ทั้งในคดีแพ่งและคดีอาญา
สก็อตต์ เกล็นน์
ธีโอดอร์ สก็อตต์ เกล็นน์ (Theodore Scott Glenn; เกิด 26 มกราคม) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน บทบาทของเขา ได้แก่ เวส ไฮท์ทาวเวอร์ ในเรื่อง เออร์บานคาวบอย (1980), นักบินอวกาศ Alan Shepard ในเรื่อง วีรบุรุษนักบินอวกาศ (1983), เอมเมตต์ ในเรื่อง สี่ยอดสิงห์แดนทมิฬ (1985), ผู้บัญชาการบาร์ต มันคูโซ ในเรื่อง ล่าตุลาแดง (1990), Jack Crawford ในเรื่อง อำมหิตไม่เงียบ (1991), จอห์น แอดคอกซ์ ในเรื่อง เปลวไฟกับวีรบุรุษ (1991), มองต์โกเมรี วิก ในเรื่อง ไต่เป็นไต่ตาย (2000), โรเจอร์ ในเรื่อง ตำรวจระห่ำ...คดไม่เป็น (2001), เอซรา คราเมอร์ ในเรื่อง ปิดเกมล่าจารชน คนอันตราย (2007), เซอร์เควิน การ์เวอร์ ในเรื่อง The Leftovers (2557–2560) และเป็น สติ๊ก ในเรื่อง แดร์เดวิล (2015–2016) และ เดอะ ดีเฟนเดอร์ส (2017)
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122
อื่น ๆ
ส่วนเนื้อหาอื่น ๆ เป็นการตกลงกันว่า
สก็อตต์ เกล็นน์
อ้างอิง
1938
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 122
ผลของสนธิสัญญา
สนธิสัญญานี้มีผลต่อการกำหนดเขตแดนระหว่างไทยกับลาวในปัจจุบัน และเขตแดนระหว่างไทยกับกัมพูชาบางส่วน และยังได้รับการอ้างถึงในคำพิพากษาศาลโลกในกรณีพิพาทปราสาทพระวิหารไทย-กัมพูชา เมื่อ พ.ศ. 2505
ประเทศไทยในกรีฑาชิงแชมป์โลก 2022
ประเทศไทย เข้าร่วมแข่งขันในรายการกรีฑาชิงแชมป์โลก 2022 ที่ ยูจีน ประเทศสหรัฐ ระหว่างวันที่ 15 ถึง 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2022
ผลการแข่งขัน
ประเทศไทยส่งนักกีฬาเข้าแข่งขัน 1 คน
สมเด็จพระมหาธีราจารย์
สมเด็จพระมหาธีราจารย์ เป็นราชทินนามของสมเด็จพระราชาคณะรูปหนึ่ง ปัจจุบันพระราชทานเฉพาะแก่พระภิกษุฝ่ายมหานิกาย
ฐานานุกรม
สมเด็จพระมหาธีราจารย์ มีฐานานุศักดิ์ตั้งฐานานุกรมได้ 10 รูป คือ
รายนาม
ปัจจุบันมีพระเถระที่เคยดำรงสมณศักดิ์ที่สมเด็จพระมหาธีราจาย์ มาแล้วรวม 2 รูป ได้แก่
ไฮเดอราบาด (แคว้นสินธ์)
ไฮเดอราบาด (สินธ์และ; Hyderabad เป็นนครในแคว้นสินธ์ ประเทศปากีสถาน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของแคว้น และมีประชากรมากเป็นอันดับ 8 ของปากีสถาน เมืองสร้างโดยเมียน กูลัม ชาห์ กัลโฮรา แห่งราชวงศ์กัลโฮรา เมื่อปี ค.ศ.1768 ได้เป็นเมืองหลวงของแคว้นสินธ์จนกระทั่งตกเป็นของอังกฤษในปี 1843 จึงได้เปลี่ยนเมืองหลวงมาเป็นการาจี
Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ
Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ (She, the Ultimate Weapon) หรือที่รู้จักกันในชื่อย่อว่า ไซคาโนะ (ย่อจากชื่อเรื่อง ไซชูเฮคิคาโนะโจ) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวดราม่า ผลงานของ ชิน ทาคาฮาชิ ที่สะท้อนการต่อสู้ในแบบหนังวิทยาศาสตร์ ความรัก และมุมมืดในชีวิต
ในประเทศไทย Saikano อาวุธสุดท้ายคือเธอ ได้รับการตีพิมพ์ภายใต้สิขสิทธิ์ของเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ และไม่สามารถตีพิมพ์เล่มสุดท้ายออกจำหน่ายได้เพราะมีเนื้อหาความรุนแรงและเรื่องเพศอย่างเปิดเผย ส่วนฉบับอนิเมะ เคยออกฉายทางช่องยูบีซีสปาร์ก ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลยูบีซี (ทรูวิชั่นส์ ในปัจจุบัน) และออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดยอามีโก้ ซึ่งใช้ชื่อภาษาไทยว่า "อาวุธสุดท้ายคือเธอ...ไซคาโนะ"
โครงเรื่อง
ส่วนชื่อของไซคาโนะยังมีคำสร้อย หรือชื่อเรื่องต่อ โดยในฉบับหนังสือการ์ตูน คือ The last love song on this little planet (เพลงรักบทสุทท้ายบนดาวเล็กๆ ดวงนี้), ฉบับภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ She, The Ultimate Weapon (อาวุทสุดท้ายคือเธอ) , ตอนพิเศษ (OVA ) another love song (เพลงรักอีกบทหนึ่ง) โดยมีการวางจำหน่ายออกเป็น 2 ชุดตามเวลา คือ วันที่ 29 พฤษภาคม 2003 ในภาคปฐมบท และภาค CERO โดยออกในอีก 3 ปี ที่เป็น การรีเมก ใน วันที่ 28 มกราคา 2006
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องเกิดขึ้นที่เขตซัปโปโรในประเทศญี่ปุ่น
เด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จิเสะ เธอเป็นคนที่ขี้อาย ตัวเล็ก ซุ่มซ่าม ที่ได้สารภาพรักกับพระเอก ชูจิ หนุ่มมาดเข้มที่ไม่ประสีประสาเรื่องผู้หญิง
จนกระทั่งวันหนึ่งมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายได้เข้ามาโจมตีเมืองที่ทั้งสองคน อยู่ ที่นั่นเองที่ชูจิได้รู้เกี่ยวกับความจริงที่แสนโหดร้ายเกี่ยวกับจิเสะที่ เธอถูกกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น นำไปดัดแปลงให้กลายเป็นอาวุธที่มีชีวิต ชูจิพยายามที่จะหาทางแก้ไขชะตากรรมอันแสนโหดร้ายนี้ แต่ดูเหมือนว่าชะตากรรมกลับเป็นฝ่ายเปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งสองไปตลอดกาล
ความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อไฟแห่งสงครามปะทุขึ้นมา มีการทิ้งระเบิดถล่มเมือง โดยการก่อส่งคราม ในประเทศญี่ปุ่น ในเวลานั้นเอง เงาปริศนา ปรากฏ ขึ้นเหนือท้างฟ้าที่เต็มไปด้วยฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิด ความเร็วของมันเกินกว่าจะคาดเดาว่ามันเป็นอะไร เครื่องบินลำแล้วลำเล่าต่างร่วงลงมาโดยไม่อาจต้านสิ่งนั้นได้ "มันคืออะไรนะ" ชูจิสงสัย เงาปริศนานั้นพุ่งลงมาที่พื้น ตรงหน้ากับชูจิ เผชิญ หน้ากัน สิ่งนั้นพูดกับชูจิว่า "ขอโทษนะชูจัง" ซึ่งเป็นคำพูดติดปากเสมอมาของแฟนสาวของชูจินั้นเอง พร้อมด้วยแขนขวาที่เปลี่ยนรูปเป็นปืนขนาดใหญ่กว่าลำตัว น้ำตานองหน้า ในชุดนักเรียนที่ฉีกขาด เธอคือจิเสะ
ความรักของชูจิต่อจิเสะจะเป็นอย่างไร จิเสะที่กลายเป็นอาวุธสงครามที่มีอำนาจสูงที่สุดในโลก เป็นอาวุธชีวะในร่างของมนุษย์ เธอผู้ที่สามารถฆ่าคนนับพันได้ในเวลาพริบตาเดียว เธอผู้ที่ไม่มีเสียงเต้นของหัวใจอีกแล้ว เธอยังเป็นมนุษย์อยู่จริงๆรึเปล่า
30 กันยายน
วันที่ 30 กันยายน เป็นวันที่ 273 ของปี (วันที่ 274 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 92 วันในปีนั้น
นักกฎหมาย
นักกฎหมาย (lawyer) เป็นผู้ประกอบวิชาชีพทางกฎหมาย เช่น ทนายความ ทนายความที่ปรึกษา โนตารีปับลิก เนติบัณฑิต หรือข้าราชการที่จัดทำ ตีความ และใช้บังคับซึ่งกฎหมาย
การทำงานเป็นนักกฎหมายเป็นการนำทฤษฎีและความรู้ทางกฎหมายซึ่งเป็นรูปธรรมไปใช้ให้เกิดผลในทางปฏิบัติเพื่อแก้ไขปัญหาบางประการ หรือเพื่อส่งเสริมประโยชน์ของผู้แสวงหาความช่วยเหลือจากนักกฎหมาย บทบาทของนักกฎหมายแตกต่างกันอย่างมากตามเขตอำนาจต่าง ๆ
สุรชัย จตุรภัทรพงษ์
สุรชัย จตุรภัทรพงศ์ (เกิดวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512) อดีตนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการของบีจี ปทุม ยูไนเต็ด เขาเป็นผู้เล่นกองกลางที่มีชื่อเสียงสามารถยิงประตูได้ 7 ประตูให้กับทีมชาติ โดยเล่นให้กับทีมชาติระหว่าง พ.ศ. 2534-พ.ศ. 2545
อ้างอิง
1969
อำเภอควนกาหลง
ประวัติ
ท้องที่อำเภอควนกาหลง เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสตูล ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองของอำเภอเมืองสตูล ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอควนกาหลง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2519 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอควนกาหลงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอควนกาหลงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 3 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอควนกาหลงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
วาเนสซา ฮัดเจนส์
วาเนสซา แอนน์ ฮัดเจนส์ (Vanessa Anne Hudgens) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1988 เธอมีผลงานครั้งแรกในปี ค.ศ. 2003 กับภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่อง Thirteen และ Thunderbirds เธอประสบความสำหรับอย่างสูงจากบท แกบเรียลล่า มอนเทซ ในภาพยนตร์วัยรุ่นของค่าย ดิสนีย์เรื่อง มือถือไมค์ หัวใจปิ๊งรัก(High School Musical) ในปี ค.ศ. 2006
เธอเริ่มต้นอาชีพการเป็นนักร้องในปี ค.ศ. 2006 กับอัลบั้มแรก V และอัลบั้มที่สอง Identified ในปี ค.ศ. 2008
อ้างอิง
1988
เทอร์โบ (ภาพยนตร์)
เทอร์โบ (Turbo) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์แอนิเมชัน 3 มิติ แนวกีฬาตลกอเมริกันในปี 2013 ผลิตโดยดรีมเวิร์กสแอนิเมชัน และจัดจำหน่ายโดยทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดจากความคิดของเดวิด ซอเรน ซึ่งเป็นผู้กำกับ และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแรกที่เขาได้ทำหน้าที่กำกับด้วย โดยนำเสนอเรื่องราวของหอยทากธรรมดาตัวหนึ่งชื่อว่า เทอร์โบ ผู้มีความฝันที่อยากจะเป็นหอยทากที่เร็วที่สุดในโลก ภาพยนตร์นี้เข้าฉายในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 และมีทีมพากย์ประกอบไปด้วย ไรอัน เรย์โนลส์, พอล กีอามัตติ, มิชาเอล ปีนา, สนูป ด็อกก์, มายา รูดอล์ฟ, มิเชลล์ ราดรีเกซ และ ซามูเอล แอล. แจ็กสัน
เทอร์โบได้รับผลตอบรับเชิงบวก แม้ว่าจะทำรายได้เพียง 282.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบประมาณ 127 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ละครโทรทัศน์ซึ่งอิงจากภาพยนตร์ ชื่อว่า เทอร์โบฟาสต์ ได้ถูกวงแผนการผลิตในช่วงหนึ่งปีก่อนที่ภาพยนตร์จะฉาย โดยละครโทรทัศน์ได้ออกอากาศครั้งแรกทางเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 2013
เทอร์โบถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรายการ ได้แก่ แอนนีอะวอร์ด, โกลเดนเทรลเลอร์อะวอร์ด, แซตเทิลไลต์อะวอร์ด และบริติชอะคาเดมีชิลเดรนส์อะวอร์ด แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะไม่ได้รับรางวัลใด ๆ เลยก็ตาม
มนุษยศาสตร์
มนุษยศาสตร์ (humanities) เป็นกลุ่มของสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการศึกษาสภาวะแห่งมนุษย์โดยส่วนใหญ่ใช้กรรมวิธีเชิงวิเคราะห์, วิจารณญาณ หรือการคาดการณ์ซึ่งแตกต่างจากการเข้าสู่ปัญหาด้วยกรรมวิธีเชิงประจักษ์ด้วยธรรมชาติ, สังคมศาสตร์ โดยธรรมเนียมทั่วไปมนุษยศาสตร์รวมถึงสาขาวิชาภาษาศาสตร์โบราณและภาษาศาสตร์สมัยใหม่, วรรณคดี ประวัติศาสตร์ ปรัชญา ศาสนา ทัศนศิลป์ ศิลปะการแสดง และดนตรี บางครั้งมีการรวมเอาสาขาวิชาอื่นเพิ่มเข้าไปด้วย ได้แก่ มานุษยวิทยา ภูมิภาคศึกษา การสื่อสารและวัฒนธรรมศึกษา แม้ว่าสาขาวิชาเหล่านี้มักถูกจัดไว้ในสาขาสังคมศาสตร์ นักวิชาการที่อยู่ในสายของสาขาวิชานี้ บางครั้งอาจเรียกตนเองว่าเป็น "นักมนุษยนิยม" อย่างไรก็ตามคำดังกล่าวก็ได้ใช้เรียกนักปรัชญาสาขามนุษยนิยมแต่ก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับ
คลาสสิก
ดูบทความหลัก: คลาสสิก
ในประเพณีนิยมด้านวิชาการตะวันตก คลาสสิกหมายถึงวัฒนธรรมแห่งคลาสสิกโบราณ ได้แก่วัฒนธรรมกรีกโบราณและวัฒนธรรมโรมันโบราณ แต่เดิมวิชาคลาสสิกศึกษาถือเป็นรากฐานของสาขาวิชามนุษยศาสตร์ แต่คลาสสิกศึกษาได้ลดความสำคัญลงในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 (พ.ศ. 2344 - พ.ศ. 2443) แต่ถึงกระนั้นอิทธิพลของแนวคิดคลาสสิกก็ยังคงปรากฏในมนุษยศาสตร์ เช่นสาขาวิชาปรัชญาและวรรณคดีซึ่งยังคงอยู่อย่างมั่นคง
หากพิจารณาอย่างกว้าง ๆ ถือได้ว่า "คลาสสิก" ยังคงเป็นงานเขียนพื้นฐานดั้งเดิมในวัฒนธรรมยุคเริ่มแรกในหลายวัฒนธรรมสำคัญของโลก และในประเพณีสำคัญอื่น ๆ คลาสสิกมักอ้างไปถึง "คัมภีร์" และ "คัมภีร์อุปนิษัท" ในอินเดีย "เล่าจื๊อ" และ "จวงจื่อ" ในจีน และงานเขียนอื่นเช่น "ประมวลกฎหมายฮัมมูราบี" และ "มหากาพย์กิลกาเมช" ในเมโสโปเตเมีย รวมทั้ง "คัมภีร์มรณะของอียิปต์"
ประวัติศาสตร์
ดูบทความหลัก: ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์คือศาสตร์ว่าด้วยการบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับอดีตอย่างเป็นระบบ เมื่อใช้เรียกสายหรือกลุ่มสาขาวิชา ประวัติศาสตร์หมายรวมถึงการศึกษาและการแปลความหมายการบันทึกของมวลมนุษย์ ครอบครัวและสังคม มักมีการกล่าวความรู้ประวัติศาสตร์ว่าเป็นการรวมความรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตและการสะสมทักษะการคิดเชิงประวัติศาสตร์
โดยประเพณีนิยม ถือว่าการศึกษาประวัติศาสตร์ถือเป็นส่วนของมนุษยศาสตร์ แต่อย่างไรก็ดี ในวงการวิชาการสมัยใหม่ เริ่มมีการจำแนกประวัติศาสตร์ไว้เป็นส่วนหนึ่งในกลุ่มสาขาวิชาสังคมศาสตร์มากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเน้นในด้าน "ลำดับเวลาวิทยา" (chronology)
ภาษาศาสตร์และวรรณคดี
ดูบทความหลัก: ภาษาศาสตร์ และ วรรณคดี
การศึกษาภาษาสมัยใหม่และภาษาคลาสสิกถือเป็นโครงหลักใหญ่ของมนุษยศาสตร์ ในขณะที่การศึกษาภาษาเชิงวิทยาศาสตร์ซึ่งเรียกว่าสาขาวิชาภาษาศาสตร์ซึ่งถูกจัดอยู่ในกลุ่มสาขาวิชาสังคมศาสตร์ โดยที่หลายส่วนของมนุษยศาสตร์ เช่น วรรณคดี ประวัติศาสตร์และปรัชญาเหล่านี้ ตั้งบนพื้นฐานของภาษา การเปลี่ยนแปลงของภาษาจึงมีผลกระทบอย่างมากต่อมนุษยศาสตร์กลุ่มอื่น ๆ วรรณคดีครอบคลุมถึงการใช้ภาษาที่หลากหลายรวมทั้งในรูปร้อยแก้ว (เช่น นวนิยาย) กวีนิพนธ์และบทละคร ซึ่งขึ้นอยู่กับหัวใจของหลักสูตรมนุษยศาสตร์สมัยใหม่ หลักสูตรภาษาต่างประเทศระดับมหาวิทยาลัยมักรวมการศึกษาวรรณกรรมที่เป็นงานชิ้นสำคัญในภาษานั้น ๆ รวมทั้งในภาษาของตนเอง (ไวยากรณ์ คำศัพท์ ฯลฯ)
เราอาจเทียบวรรณคดีกับการรวบรวมเรื่องนิทาน บทกวีและบทละครที่เกี่ยวพันกับเรื่องเฉพาะบางเรื่อง ในกรณีเช่นนี้ นิทาน บทกวีและบทละครอาจมีหรือไม่มีนัยที่บ่งชี้ในความเป็นชาตินิยมก็ได้ "กฎหมายศาสนาตะวันตก" (Western Canon) ก็มีรูปแบบเช่นนั้น คำว่า "วรรณคดี" จึงมีความหมายต่างกันขึ้นอยู่กับว่าผู้ใดเป็นผู้ใช้และใช้ในบริบทใด อาจนำไปใช้ได้อย่างกว้าง ๆ เพื่อหมายถึงการเก็บหรือบันทึกสัญลักษณ์ใด ๆ ที่ครอบคลุมถึงทุกอย่างจากภาพและประติมากรรมไปถึงวรรณกรรมจดหมาย คนทั่วไปอาจรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่าง "วรรณคดี" และงานเขียนที่เป็นที่นิยมในบางรูปแบบ คำว่า "บันเทิงคดีวรรณคดี" (en:Literary fiction) และ "คุณธรรมวรรณคดี" (en:Literary merit) มักใช้ได้เพื่อแยกความแตกต่างระหว่างงานเขียนแต่ละงาน
กฎหมาย
ดูบทความหลัก: กฎหมาย
โดยภาษาเฉพาะ กฎหมาย หมายถึงกฎ (ต่างจากกฎทางจรรยาบรรณ) ที่สามารถนำไปใช้บังคับได้โดยผ่านสถาบัน การศึกษากฎหมายจะครอบเกี่ยวพันขอบข่ายกับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ ขึ้นอยู่กับมุมมองที่ได้จากการศึกษาของผู้มองที่มองที่วัตถุประสงค์และผลกระทบที่จะตามมา กฎหมายอาจใช้บังคับไม่ได้เสมอไป โดยเฉพาะในบริบทของนานาชาติ ได้มีการนิยามกฎหมายว่าเป็น "ระบบของกฎ" ในเชิงของแนวคิดการตีความเพื่อให้บรรลุถึงความยุติธรรม ในฐานะเป็น "ผู้มีอำนาจ" ที่จะทำการไกล่เกลี่ยความขัดแย้งของประชาชน หรือในฐานะของ "พระมหากษัตริย์หรือองค์อธิปัตย์ที่มีอำนาจบังคับ" อย่างไรก็ดี บางคนอาจคิดว่ากฎหมายคือสถาบันสังคมทั้งสิ้นของส่วนกลาง นโยบายกฎหมายรวมการแสดงเจตนารมณ์ด้านความคิดเชิงปฏิบัติมาจากทุกอย่างในสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์
กฎหมายคือการเมือง เนื่องจากนักการเมืองเป็นผู้สร้างกฎหมาย กฎหมายคือปรัชญาเนื่องจากศีลธรรมและจริยธรรมเป็นตัวหล่อหลอมความคิดของพวกเขา กฎหมายบอกเรื่องราวมากมายทางประวัติศาสตร์ เพราะตัวบทกฎหมาย คดีและการจัดทำประมวลกฎหมายเกิดขึ้นต่อเนื่องตามกาลเวลามายาวนาน และกฎหมายคือเศรษฐศาสตร์ เพราะกฎใด ๆ ที่ว่าด้วยสัญญา  การละเมิด  กฎหมายทรัพย์สิน กฎหมายแรงงาน กฎหมายบริษัทและกฎหมายอื่น ๆ อีกมากมีผลในระยะยาวต่อการกระจายรายได้และความมั่งคั่งของสังคม
คำนามว่า "law" มาจากคำในภาษาอังกฤษเก่า "lagu" ซึ่งหมายถึงการวางหรือการกำหนดให้ตายตัว และคำคุณศัพท์ "legal" มาจากภาษาละติน "lex"
ศิลปะการแสดง
ดูบทความหลัก: ศิลปะการแสดง
ศิลปะการแสดงแตกต่างจาก "ศิลปะปรับแต่งได้" (plastic arts) ตราบเท่าที่ศิลปะการแสดงใช้ตัว ใบหน้าของศิลปิน เองเป็นมัชชิม และศิลปะปรับแต่งได้ใช้วัสดุ เช่นดินเหนียว โลหะ หรือสีซึ่งสามารถหล่อ ปั้นหรือเปลี่ยนรูปเพื่อสร้างสรรค์ให้เป็นศิลปวัตถุ ศิลปะการแสดงรวมถึง กายกรรม การแสดงสดในที่สาธารณะ (busking) การรายรำ มายากล ดนตรี อุปรากร ภาพยนตร์ การโยนอุปกรณ์ (juggling) โยธวาทิตและละครเวที
ศิลปินที่แสดงในศิลปะเหล่านี้ต่อหน้าผู้ชมเรียกว่า "นักแสดง" ซึ่งรวมถึงนักแสดงละคร นักแสดงตลกหรือสุขนาฏกรรม (comedy) นักฟ้อนรำ นักดนตรีและนักร้อง ศิลปะการแสดงได้รับการสนับสนุนจากผู้ร่วมงานอื่นเช่น นักแต่งเพลงและนักจัดฉาก นักแสดงมักปรับหรือแต่งโฉมของตนเองอยู่เสมอด้วยเครื่องแต่งกายและการแต่งหน้าบนเวที ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีรูปแบบที่เฉพาะพิเศษในรูปของวิจิตรศิลป์ ซึ่งศิลปินแสดงงานศิลปะของตนสด ๆ ต่อหน้าผู้ชม ศิลปะต่าง ๆ ดังกล่าวนี้เรียกรวมว่าศิลปะการแสดง ศิลปะการแสดงส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับ "ศิลปะปรับแต่งได้" ในรูปใดรูปหนึ่งซึ่งอาจได้การสร้างฉาก การฟ้อนรำในบางครั้งมักหมายรวมให้เป็น ศิลปะปรับแต่งได้ โดยเฉพาะในช่วงของยุค "นวนาฏกรรม" (Modern dance)
การดนตรี
ดูบทความหลัก: ดนตรี
การดนตรี หมายถึงสาขาวิชาที่เน้นสายอาชีพสองสายได้แก่ สายการแสดงดนตรี (เน้นวงดุริยางค์และคอนเสิร์ต) และสายดนตรีศึกษา (การผลิตครูดนตรี) นักศึกษาเรียนด้านการเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ และยังศึกษาทฤษฎีดนตรี และดนตรีวิทยา (musicology) ประวัติศาสตร์ดนตรีและการประพันธ์เพลง ในประเพณีของ "ศิลปศาสตร์" (วิชา 7 อย่างของผู้ดี: ไวยากรณ์ ตรรกวิทยา การพูด เลขคณิต เรขาคณิต ดนตรีและดาราศาสตร์) ดนตรีเป็นวิชาที่ใช้เพิ่มทักษะของผู้ที่มิใช่นักดนตรีเพื่อใช้ในการเน้นความจดจ่อในดนตรีและการฟังดนตรี
ละครเวที
ละครเวที (Theatre หรือ theater - กรีก "theatron", θέατρον) เป็นแขนงหนึ่งของสาขาวิชาศิลปะการแสดงที่เกี่ยวกับ "การแสดง" (acting) มาจากเรื่องราวหรือบทประพันธ์ต่อหน้าผู้ชม โดยใช้การพูด การแสดงท่า ดนตรี การฟ้อนรำ เสียงและภาพที่น่าตื่นเต้น นั่นคือการใช้ศิลปะการแสดงแขนงอื่น ๆ เข้ามาร่วมด้วย นอกจากการการพูดตามการบอกบททั่ว ๆ ไปแล้ว ละครเวทียังรวมรูปแบบการแสดงบนเวทีในรูปอื่น ๆ อีกด้วย เช่น อุปรากร บัลเล่ต์ ละครใบ้ (mime) คาบูกิ รำไทย งิ้ว ระบำอินเดีย ละครมัมเมอร์ (ละครปลอมตัวเล่นตลกในหมู่คน) ละครแพนโทไมม์ (ละครเล่นตามเรื่องนิทานในช่วงคริสต์มาสของชาวตะวันตก)
นาฏศิลป์
ดูบทความหลัก: นาฏศิลป์
นาฏศิลป์ หรือการฟ้อนรำ (Dance จากภาษาฝรั่งเศสเก่า dancier) หมายถึงการเคลื่อนไหวร่างกายของมนุษย์ อาจทำโดยการใช้รูปการแสดงออกที่มีท้องเรื่องทางสังคม จิตวิญญาณ หรือทางการแสดง นาฏศิลป์ยังอาจนำมาใช้สำหรับพรรณาถึงกรรมวิธีสื่อสารโดยไม่ใช้คำพูด ระหว่างมนุษย์หรือสัตว์ (ระบำผึ้ง ระบำเกี้ยวพาราสี) การเคลื่อนไหวของวัตถุไร้ชีวิต (เช่นใบไม้เต้นรำกับลม) และกับรูปแบบของดนตรีเฉพาะบางชนิดหรือบางประเภท "นาฏกรรมวิธี" (Choreography) หมายถึงศิลปะในการออก"นักนาฏกรรมวิธี" (choreographer)
นิยามที่กำกับความหมายของนาฏศิลป์ขึ้นอยู่กับข้อจำกัดทางสังคม วัฒนธรรม สุนทรียภาพ ศิลปะและศีลธรรม และขอบข่ายของการเคลื่อนไหว (เช่นการฟ้อนรำพื้นบ้าน) ที่เป็นตัวประมวลเทคนิคชั้นครู เช่นบัลเล่ต์ ในกีฬา ยิมนาสติก การร่ายรำสเกต (Figure skating และการว่ายน้ำร่ายรำ (synchronized swimming) ถือว่าอยู่ในแขนงนาฏศิลป์ แต่ท่ารำในศิลปะการต่อสู้ต่าง ๆ เป็นเพียงการเรียกชื่อเป็นศิลปะเท่านั้น
ปรัชญา
ดูบทความหลัก: ปรัชญา
ปรัชญามาจากคำกรีกโบราณที่แปลว่า "ความรักในความรอบรู้" (The love of wisdom) เป็นการตั้งคำถามเกี่ยวกับชีวิต การเป็นตัวตนและการมีเหตุผลของมนุษย์ ปรัชญาเป็นวิชาที่มีการศึกษามาเก่าแก่ที่สุดในโลก และได้แตกสาขาและวิวัฒนาการแตกออกเป็นวิชาฟิสิกส์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 (พ.ศ. 2044 - พ.ศ. 2143) และวิชาจิตวิทยาในคริสต์ศตวรรษที่ 19 (พ.ศ. 2344 - พ.ศ. 2443)
ในสังคมปัจจุบัน ได้มีสายวิชา เช่น ปริชานศาสตร์ (Cognitive Science เกิดขึ้นจากความพยายามของผู้เชี่ยวชาญที่จะคลายปมเกี่ยวกับธรรมชาติของระบบสติปัญญาและทำความเข้าใจเกี่ยวกับความคิด การพูดและการมีเหตุผล
ศาสนา
ดูบทความหลัก: ศาสนา และ เทววิทยา
นักประวัติศาสตร์เกือบทั้งหมดได้สืบย้อนความเชื่อทางศาสนาไปได้ถึงยุคหินใหม่ ความเชื่อทางศาสนาในยุคนี้ประกอบด้วยการบูชาเจ้าแม่และเจ้าพ่อแห่งท้องฟ้า รวมทั้งการบูชาพระอาทิตย์และพระจันทร์เป็นเทพเจ้า
ปรัชญาและศาสนาใหม่ ๆ ได้เกิดขึ้นทั้งในซีกตะวันออกและตะวันตกของโลก โดยเฉพาะเมื่อประมาณศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสตกาล (ประมาณสมัยพุทธกาล) เมื่อเวลาผ่านไปการแตกแขนงได้เกิดขึ้นอย่างหลากหลาย มีศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธในอินเดีย ศาสนาโซโรอัสเตอร์ในเปอร์เซีย เหล่านี้นับเป็นความเชื่อหลัก ๆ ในยุคแรก ๆ
ในโลกตะวันออกมีแนวความคิด 3 สำนักคิดที่มีอทธิพลต่อความคิดของจีนจนถึงปัจจุบัน ได้แก่ลัทธิเต๋า ลัทธิถือกฎหมาย? (Legalism) และลัทธิขงจื๊อ ธรรมเนียมของลัทธิขงจื๊อซึ่งยังคงแพร่หลักเป็นส่วนใหญ่อยู่นั้น ไม่เพียงมองที่พลังของกฎหมายแต่ยังมองไปถึงกำลังและตัวอย่างของประเพณีเพื่อศีลธรรมทางการเมืองอีกด้วย
ในซีกโลกตะวันตก ประเพณีของปรัชญากรีกซึ่งมีพื้นฐานจากงานของเพลโตและอริสโตเติลได้ซึมซาบและแพร่กระจายไปทั่วยุโรปและตะวันออกกลางด้วยการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราชในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล (ประมาณระหว่าง พ.ศ. 144 - พ.ศ. 244)
กลุ่มศาสนาอับราฮัม (Abrahamic religions) ได้แก่ศาสนาที่มาจากประเพณีเซมิติก (Semitic) โบราณอันเดียวกันซึ่งสืบย้อนไปถึง "อับราฮัม" (ประมาณ 1900 ปีก่อน ค.ศ. หรือ 1350 ปีก่อน พ.ศ.) ซึ่งผู้เฒ่าผู้ปกครองกลุ่มชน (patriarch) ที่มีการกล่าวถึงในคัมภีร์ไบเบิลฮีบรูภาคพันธสัญญาเดิม และในฐานะผู้ตั้งศาสนาในพระคัมภีร์อัลกุรอาน และยังถูกเรียกเป็นผู้ตั้งศาสนาที่ปรากฏในเจเนซิส 20:7 ด้วยเช่นกัน ความเชื่อเหล่านี้ได้ก่อให้เกิดกลุ่มศาสนาขนาดใหญ่ที่สัมพันธ์กันโดยการ "ถือพระเจ้าองค์เดียวกัน" ซึ่งรวมถึงลัทธิศาสนายูดาห์ ศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลามซึ่งมีผู้นับถือรวมกันประมาณครึ่งโลก
ทัศนศิลป์
ดูบทความหลัก: ทัศนศิลป์ ธรรมเนียมประเพณีสำคัญทางศิลปะมีรากฐานมาจากศิลปะในอารยธรรมโบราณแห่งใดแห่งหนึ่ง ได้แก่ อียิปต์โบราณ กรีกและโรมัน จีน อินเดีย เมโสโปเตเมียและเมโสอเมริกา
ศิลปะกรีกโบราณแสดงให้เห็นการเคารพรูปกายของมนุษย์และการพัฒนาทักษะของการเขียนที่แสดงกล้ามเนื้อ ท่า ความงามและสัดส่วนที่ถูกต้องทางสรีระ ศิลปะโรมันโบราณแสดงให้เห็นเทพเจ้าในฐานะของมนุษย์ที่เป็นอุดมคติอันสูงส่ง แสดงถึงลักษณะรูปโฉมที่แตกต่างกัน (เช่น สายฟ้าของเซอุส)
ในสมัยจักรวรรดิไบแซนไทน์และกอธิคซึ่งเป็นศิลปะยุคกลาง การมีอำนาจมากของศาสนจักรบีบให้มีการแสดงออกไปในทางคัมภีร์ไบเบิลไม่ใช่การแสดงออกทางวัตถุที่เป็นสัจจะ ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา จะเห็นการกลับไปสู่การประเมินโลกทางวัตถุ การเปลี่ยนในครั้งนี้แสดงให้เห็นได้ในรูปของศิลปะ ซึ่งแสดงถึงความสามารถในการแสดงร่างกายของมนุษย์และความเป็นจริงที่เป็น 3 มิติของภูมิทัศน์
ศิลปะศาสนาอิสลามห้ามใช้รูปเคารพแต่ใช้การแสดงออกของแนวความคิดทางศาสนาด้วยลวดลายเรขาคณิตแทน ความแน่ชัดทางกายภาพและความสมเหตุผลที่แสดงให้เห็นในยุคสว่างในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไม่เพียงถูกลบล้างโดยไอน์สไตน์และจิตวิทยาที่ไม่เคยมีมาก่อนของฟรอยด์แต่ยังยังถูกลบล้างด้วยการพัฒนาทางเทคโนโลยีใหม่อีกด้วย ปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันของโลกยุคใหม่ในช่วงนี้ยิ่งทำให้เห็นอิทธิพลของวัฒนธรรมอื่น ๆ ที่มีต่อวัฒนธรรมตะวันตกมากพอ ๆ กับอิทธิพลตะวันตกที่มีต่อวัฒนธรรมเหล่านั้นได้มากขึ้น
ประเภทของมัชฌิม
การวาดเส้นคือตัวกลางหรือมัชฌิมที่ช่วยในการเขียนภาพโดยการใช้เครื่องมือและเทคนิคที่หลากหลายใดๆ ก็ได้ โดยทั่วไปจะวาดลงบนพื้นผิวด้วยดินสอกราไฟท์ หมึกและปากกา หมึกและพู่กัน ดินสอเทียน ถ่านแท่ง ถ่าน สีแท่งปาสเตลและปากกาปากสักหลาด เครื่องมือทางดิจิทัลสามารถนำมาใช้สร้างบรรยากาศที่ซับซ้อนแก่ภาพ เทคนิคหลักทั่วไปที่ใช้ในการวาดภาพ เทคนิคหลักที่ใช้ในการวาดภาพได้แก่ การวาดเส้น การแรเส้นเงา (hatching) การแรเส้นเงาขวาง การแรเส้นเงาแบบสุ่ม ลายเส้นหวัด ลายสักจุด (stippling) และลายเส้นกลืนกัน ศิลปินผู้ชำนาญในการวาดลายเส้นเรียกว่า "ช่างวาดลายเส้น" (draftsman หรือ draughtsman)
จิตรกรรม
ดูบทความหลัก: จิตรกรรม จิตรกรรม (Painting ในความหมายทั่วไปหมายถึงการประยุกต์สารสี (pigment) ที่แขวนลอยในตัวกลางและยึดเหนี่ยวติดกับผิวพื้น เช่น กระดาษ ผ้าใบหรือผนังด้วยวัสดุกาว หากใช้ในความหมายทางศิลปะจะหมายถึงการผสมผสานวิธีดังกล่าวด้วยการวาดเส้น การจัดองค์ประกอบและข้อพิจารณาเชิงศิลปะอื่น ๆ เพื่อแสดงออกถึงความตั้งใจในแนวคิดของผู้เขียนนั้น ๆ นอกจากนี้ จิตรกรรมยังเป็นที่แสดงแรงดลใจสำคัญทางจิตวิญญาณและความคิด ภาพเขียนประเภทนี้จะเห็นได้ในงานศิลปะหลายรูปแบบ ตั้งแต่ภาพเขียนรูปในเรื่องปรัมปราต่าง ๆ บนเครื่องปั้นดินเผา ไปจนถึงภาพตัวคนในจิตรกรรมฝาผนังในชาเปลซิสติน
สีคือหัวใจสำคัญของงานจิตรกรรมเช่นเดียวกับเสียงที่เป็นหัวในหลักของดนตรี สีมีความเป็นอัตวิสัยสูงแต่ก็สามารถสังเกตถึงผลทางจิตวิทยาได้ไม่ยาก แม้จะมีความแตกต่างไปตามแต่ละวัฒนธรรมบ้างก็จริง สีดำเกี่ยวพันกับความโศกเศร้าในโลกตะวันตก แต่ในซีกโลกอื่นความโศกเศร้าอาจเป็นสีขาวได้ จิตรกร นักทฤษฎี นักเขียนและนักวิทยาศาสตร์บางคน รวมทั้งเกอเท วาซีลี คันดินสกี ไอแซก นิวตันต่างได้เขียนทฤษฎีสีของตนขึ้น นอกจากนี้ การใช้ภาษาในสียังเป็นเพียงการเอ่ยหรือการบ่งบอกสีโดยทั่ว ๆ ไปเท่านั้น เช่น คำว่า "สีแดง" เป็นเพียงคำที่ใช้แทนพิสัยการแปรที่กว้างขวางทั้งหมดของสเปกตรัมของสีแดงบริสุทธิ์ ไม่มีการกำหนดตายตัวในความแตกต่างของสีอย่างเช่นเสียง ที่สามารถกำหนดความสูงต่ำหรือบันไดเสียงที่ชัดเจนแน่นอนเป็นที่ยอมรับกันได้ เช่นบันไดเสียง C หรือ C# แม้จะมีการใช้ระบบ "แพนโทน" (Pantone) อย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมการพิมพ์และงานออกแบบแล้วก็ตาม
ศิลปินสมัยใหม่ได้ก้าวไปข้างหน้ามากในด้านงานเขียนภาพ เช่น ภาพปะติด (collage) ซึ่งเริ่มด้วยภาพเขียนบาศกนิยม (cubism) ตามด้วยคติที่ว่าจิตรกรรมไม่จำเป็นต้องเหมือนรูปแบบเดิม ๆ จิตรกรสมัยใหม่หลายคนได้รวมเอาวัสดุหลากหลายชนิด เช่น ทราย ซิเมนต์ ฟางหรือไม้มาสร้างลายผิว ตัวอย่างงานเช่นว่านี้ได้แก่งานของชอง ดูบูเฟต์ (Jean Dubuffet) หรือ แอนเซลม์ คีเฟอร์ (Anselm Kiefer) หรือกมล ทัศนาญชลี  นวศิลป์ หรือศิลปะสมัยใหม่ และศิลปะร่วมสมัยได้ก้าวไกลออกไปจากการเน้นคุณค่าประวัติศาสตร์หรือด้านฝีมือมาเน้นด้านมโนทัศน์มากขึ้น ทำให้มีผู้กล่าวว่าจิตรกรรมในฐานะของศิลปะแท้ได้ตายไปแล้ว แต่แนวโน้มก็หาได้ทำให้ศิลปินส่วนใหญ่หยุดการค้นหาจิตรกรรมแนวใหม่ ๆ ต่อไปได้
ประวัติความเป็นมาของมนุษยศาสตร์
ในโลกตะวันตก การศึกษามนุษยศาสตร์สามารถสืบย้อนไปได้ถึงกรีกโบราณซึ่งถือเป็นพื้นฐานการศึกษาเชิงกว้างสำหรับประชาชน ในยุคโรมัน แนวคิดศิลปศาสตร์ (liberal arts) 7 อย่างได้เกิดขึ้นได้แก่ ไวยากรณ์ วาทศาสตร์ (rhetoric) และตรรกศาสตร์ (logic) รวมทั้งเลขคณิต เรขาคณิต ดาราศาสตร์ (astronomia) ดนตรี (ที่เรียกรวมว่าจตุรศิลปศาสตร์ quadrivium) วิชาต่าง ๆ เหล่านี้ได้เป็นตัวก่อร่างสร้างฐานการศึกษาในยุคกลาง โดยเน้นให้มนุษยศาสตร์ให้เป็นทักษะหรือ "วิธีทำการทั้งปวง" ในชีวิต
การเลื่อนเปลี่ยนแนวได้เกิดขึ้นในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เมื่อมนุษยศาสตร์เริ่มถูกมองว่าเป็นวิชา เพื่อการศึกษา มากกว่าวิชา เพื่อการปฏิบัติ ซึ่งเปลี่ยนจากแนวประเพณีดั้งเดิมเข้าหาสายวิชาเช่น วรรณคดีและประวัติศาสตร์ ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 (พ.ศ. 2493 - พ.ศ. 2542) มุมมองในแนวนี้ถูกท้าทายโดยขบวนการ "นักหลังสมัยใหม่นิยม" (postmodernist) ซึ่งมุ่งค้นหามนุษยศาสตร์ในเชิงของ "นักสมภาพนิยม" (egalitarian) เพื่อให้เหมาะกับสังคมประชาธิปไตยมากขึ้น
มนุษยศาสตร์ในสหรัฐฯ
มหาวิทยาลัยจำนวนมากในสหรัฐฯ เชื่อว่าแนวทาง "การศึกษาศิลปศาสตร์" ที่กว้างซึ่งเป็นภาคบังคับสำหรับนักศึกษาระดับมหาวิทยาลัยทุกสาขานั้น มีความจำเป็น ผู้บุกเบิกในด้านนี้ที่มีชื่อเสียงได้แก่ มอร์ติเมอร์ เจ แอดเลอร์ และ อี ดี เฮิร์ช
เมื่อปี พ.ศ. 2533 คณะกรรมาธิการว่าด้วยมนุษยศาสตร์แห่งสหรัฐฯ ได้กล่าวไว้ในรายงาน "มนุษยศาสตร์ในชีวิตชาวอเมริกัน" ไว้ดังนี้:
มีการวิพากษ์วิจารณ์หลักสูตรมนุษยศาสตร์/ศิลปศาสตร์ตามแนวประเพณีเดิมว่าสิ้นเปลือง ไม่มีประโยชน์ในตลาดงานสมัยใหม่ของสหรัฐฯ ซึ่งต้องการการศึกษาเฉพาะทางในทุกสาขาที่จะต้องใช้เวลานานหลายปี แนวดังกล่าวนี้ตรงข้ามกับช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งมีผู้มีปริญญาระดับมหาวิทยาลัยเพียง 3%-6% ผู้มีปริญญาเพียงใบเดียวก็สามารถไต่เต้าสู่ชีวิตในสายงานวิชาชีพได้ไม่ยาก
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ทหารผ่านศึกหลายล้านคนถือโอกาสเอาประโยชน์จาก "กฎหมาย จีไอ" (GI Bill) ซึ่งขยายการศึกษาของรัฐบาลกลางโดยการให้ทุนการศึกษาจำนวนมหาศาลแก่ทหารผ่านศึกให้เข้าศึกษาระดับมหาวิทยาลัย จนถึงเมื่อ พ.ศ. 2546 ประมาณ 53% ของประชากรสหรัฐฯ จะได้รับการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยในรูปใดรูปหนึ่งและมีผู้จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (Bachelors degree) หรือสูงกว่า 27.2% และจำนวน 8% เป็นผู้จบปริญญาโทและเอก
ยุคดิจิทัล
ภาษาและวรรณคดีถือว่าเป็นเนื้อหากลางในมนุษยศาสตร์ที่ต้องพิจารณา ดังนั้นผลกระทบของการสื่อสารอีเล็กทรอนิกส์จึงเป็นที่น่าเฝ้ามอง เนื่องจากเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่และอินเทอร์เน็ตเป็นตัวเร่งอัตราความเร็วในการสื่อสารให้สูงขึ้นอย่างมหาศาลและทำให้ขอบเขตของการสื่อสารขยายไปทั่วทุกมุมโลก จึงทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของภาษาและสังคมอย่างรวดเร็ว แม้โดยข้อเท็จที่ว่ามนุษยศาสตร์จะต้องปรับตัวให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงนี้ให้ได้ แต่ก็คาดว่าเชิงของอักษรศาสตร์ในรูปแบบประเพณีจะไม่หายไปโดยสิ้นเชิง
แอร์ซูอีเย
แอร์ซูอีเย เป็นนครและเมืองหลักของเทศมณฑลแอร์ซูอีเย จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 นครนี้มีประชากร 5,668 คนใน 1,286 ครัวเรือน
ฮูโก ชแปร์เลอ
ฮูโก ชแปร์เลอ (Hugo Sperrle; 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1885 – 2 เมษายน ค.ศ. 1953) เป็นจอมพลเยอรมันแห่งลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองกำลังของเขาได้ปฏิบัติการรบได้เฉพาะบนแนวรบด้านตะวันตกและทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในช่วงตลอดสงคราม ใน ค.ศ. 1944 เขาได้กลายเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งลุฟท์วัฟเฟอในด้านตะวันตก แต่ภายหลังกลับถูกปลดออกเมื่อกองกำลังของเขาซึ่งมีจำนวนทหารน้อยกว่าไม่สามารถขัดขวางการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรปตะวันตก
18851953
ทูรียา ฮันโนเฟอร์
ทูรียา ฮันโนเฟอร์ (Turiya Hanover) เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2490 ณ ลือเบ็ค ประเทศเยอรมนี เป็นธิดาของ ฮันส์-ดาเนียล คริสเตียน และ เออซูรา ชาร์มิด-พาร์กเก บิดาของเธอนั้นเป็นแพทย์ ส่วนมารดาของเธอนั้นเป็นนักบำบัดสมาธิ
สมรส
เธอได้เสกสมรสกับ เจ้าชายเว็ลฟ์ แอนสท์ แห่งฮันโนเฟอร์ อย่างไรก็ดี ด้วยการเสกสมรสที่มิมีการยอมรับ ทำให้ไม่สามารภดำรงพระอิสริยยศชั้นเจ้าหญิงได้ มีแต่เพียงนามลำลองว่า ทูรียา ฮันโนเฟอร์ เพียงเท่านั้น โดยทั้ง 2 ได้มีพระธิดาร่วมกันเพียงพระองค์เดียวคือ เจ้าหญิงซาสเกียแห่งฮันโนเฟอร์ (พระบุตรที่เกิดมาสามารถดำรงพระอิสริยยศได้) ปัจจุบันพระธิดาของเธอได้ใช้พระนามแบบสามัญชนคือ ซาสเกีย โฮเปอร์
แม้จะมีการอ้งอิงว่าเธอและพระสวามีได้หย่าร้างกันไปตั้งแต่ปี 2522 แต่พระสวามีชองเธอได้ออกมาแสดงความคิดเห็นว่า ไม่เป็นความจริง จนกระทั่งพระสวามีของเธอได้สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2524 จากภาวะเลือดออกในสมอง หลังจากที่ทรงล้มขณะเล่นคาราเต้ และทรงเป็นอัมพาตได้ 2 เดือน
โดยหลังจากนั้นเธอและพระธิดาได้ย้ายไปพำนักที่ไบรอนเบย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ โดยในปี 2552 เธอได้รับการรับรองว่าเป็นพระชายาของเจ้าชายเว็ลฟ์ แอนสท์ และมีพระนามและพระอิสริยยศคือ เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงเว็ลฟ์ แอนสท์แห่งฮันโนเฟอร์ พระชายา แต่เธอก็ไม่ขอรับพระอิสริยยศดังกล่าว และขอใช้ชื่อแบบเดิมเป็นหลัก
รังสรรค์ วันไชยธนวงศ์
นายรังสรรค์ วันไชยธนวงศ์ (เกิด 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2509) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย เขต 4 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ในสังกัดพรรคพลังประชาชน
ประวัติ
รังสรรค์ วันไชยธนวงศ์ สำเร็จการศึกษาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สำนักวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
งานการเมือง
อดีตเป็น ส.อบจ. เชียงราย (พ.ศ. 2540 - 2548) ลงรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคพลังประชาชน และได้รับการเลือกตั้ง ต่อมา พ.ศ. 2554 ลงสมัครในนามพรรคเพื่อไทย เอาชนะนายสุธีระพงษ์ วันไชยธนวงศ์ บุตรชายนายสมบูรณ์ วันไชยธนวงศ์ อดีต ส.ส. และมีศักดิ์เป็นอา ที่ย้ายไปพรรคภูมิใจไทย
ในปี พ.ศ. 2562 เขาได้รับเลือกตั้งอีกสมัยในสังกัดพรรคเพื่อไทย ต่อมาได้มีการย้ายมาที่พรรคภูมิใจไทย และได้ลงสมัครรับเรื่องตั้ง ในพื้นที่จังหวัดเชียงราย เขตเลือกตั้งที่ 5 ในนามพรรคภูมิใจไทย แต่พ่ายแพ้ให้กับผู้สมัครหน้าใหม่ของพรรคเพื่อไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
รังสรรค์ วันไชยธนวงศ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
พระสุมังคลสัมพุทธเจ้า
พระสุมังคลสัมมาสัมพุทธเจ้าปรากฏในเรื่อง อนาคตวงศ์ ครั้นเมื่อศาสนาของพระติสสะสัมมาสัมพุทธเจ้าเสื่อมในมัณฑกัปป์เดียวกันนี้จะมีพระพุทธเจ้า องค์ถัดไป ชื่อว่า พระสุมังคลสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยพระโพธิสัตว์ในสมัยของพระโคตมพุทธเจ้าได้เสวยพระชาติเป็น ช้างปาลิไลยกะ
พระประวัติ
พระองค์ได้บำเพ็ญบารมี 30 ทัศน์มาอย่างยิ่งยวด โดยมีปรมัตถบารมีหนึ่งย้อนไปในภัทรกัปป์ ปัจจุบันนี้ พระโพธิสัตว์ได้เสวยพระชาติเป็นพระเจ้าจักรพรรดิทรงพระนามว่า พระเจ้ามหาปนาทบรมจักรพรรดิ บังเกิดมีรัตนะ7 ประการได้แก่ นางแก้ว แก้วมณี จักรแก้ว ช้างแก้ว ม้าแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว บังเกิดขึ้นด้วยบุญญาธิการ ปกครองทวีปใหญ่ทั้ง 4 มีทวีปน้อย 2000 เป็นบริวาร ล่วงมาถึงสมัยพระกกุสันธพุทธเจ้าได้ตรัสรู้
ในกาลนั้น พระโพธิสัตว์ทรงสั่งจักรแก้วให้ไปเอาดวงแก้วมณีที่ท้องมหาสมุทร จักรแก้วก็นำแก้วมณีมาถวายดุจดังมีจิตวิญญาณ
ให้ม้าแก้วนำม้าที่ท่าน้ำสินธพนทีมาถวาย ม้าแก้วก็นำม้าทั้งหลายมาถวาย
รับสั่งให้ขุนพลแก้วไปยังอุตรกุรุทวีปนำนางแก้วมาถวาย ขุนพลแก้วก็เหาะไปนำนางแก้ว มาถวาย
ให้ขุนคลังแก้วไปที่เขาเวปุลบรรพต เอาแก้วมณีมาถวาย ขุนคลังแก้วก็นำแก้วมณี 8 หมื่นดวงมาถวาย
ให้ขุนพลแก้วไปเอาดวงแก้วบนยอดเขากัมพูฉัตร ในอุตรกุรุทวีป อปรโคยานทวีป บุพพวิเทหทวีป ขุนพลแก้วรับคำสั่งแล้วก็ไปถอดเอาแก้วในทวีปทั้ง 3 มาถวาย
ในกาลนั้นมีคฤหบดีได้เที่ยวไปในโสฬสมหานครใหญ่ 16 เมือง คฤหบดีเมื่อไปยังมหานครแล้วเห็นพระกกุสันธพุทธเจ้า ก็มิได้รู้จัก แต่เห็นมีลักษณะงดงาม จึงเข้าไปสอบถามพระนาม
พระพุทธองค์ทรงตอบว่า เรามีนามว่า พระศาสดา สัมมาสัมพุทธเจ้า คฤหบดีจึงสอบถามว่า ชื่อว่าพระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้านี้ด้วยเหตุใด พระพุทธองค์จึงทรงตอบว่าด้วยอาจริยคุณ 31 ประการ เช่น อิติปิ โส ภควา เป็นต้น  เมื่อคฤหบดีได้ฟังจึงจารึก จริยคุณ 31 ประการเป็นตัวอักษรลงในแผ่นทองคำ และสอบถามว่ามีคุณวิเศษอย่างอื่นอีกหรือไม่ พระพุทธองค์ ทรงตอบว่ามีอยู่อีกเป็นอันมาก  คฤหบดีทูลขอให้พระพุทธองค์ทรงแสดงต่อไป  พระพุทธองค์ทรงแสดงธรรมแก่คฤหบดี ทั้งนี้คฤหบดียังจารึกพระฉายารูปกายมหาบุรุษของพระกกุสันธพุทธเจ้า  ในแผ่นทองคำกลับไปถวายแด่พระโพธิสัตว์
เมื่อพระโพธิสัตว์เห็นอักษรที่จารึกแล้วยังไม่ทราบว่าเป็นพุทธคุณจริงหรือไม่ จึงสอบถามไปยังพราหมณ์ปุโรหิตว่า จริงหรือ  ฝ่ายพราหมณ์จึงกราบทูลว่า เป็นของประเสริฐ หาคุณวิเศษยิ่งไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว พระเจ้าข้า พระองค์ทรงปลาบปลื้ม ปิติ ยินดี เป็นอันมากจนสลบไป  พอทรงฟื้นได้พระสติขึ้นมา จึงสอบถามปุโรหิตว่าคุณวิเศษนี้เป็นพุทธคุณจริงหรือ ปุโรหิตก็กราบทูลว่า เป็นของแท้แน่นอน อย่าได้สงสัยเลย  พระเจ้าข้า พระองค์ทรงปลาบปลื้ม ปิติ ยินดี เป็นอย่างมากจนสลบเป็นครั้งที่ 2 พอฟื้นขึ้นมาทรงทอดพระเนตรพระฉายารูปของพระพุทธองค์ที่สลักในแผ่นทองคำแล้วสอบถามคฤหบดีว่า เป็นรูปของพระพุทธองค์จริงหรือ  คฤหบดีก็กราบทูลว่า จริง พระเจ้าข้า พระองค์ก็ทรงปลาบปลื้ม ปิติ ยินดี เป็นอันมากจนสลบไปเป็นครั้งที่ 3
ครั้นพอฟื้นคืนได้พระสติ จึงตรัสกับคฤหบดีว่า เป็นเหตุให้พระองค์ได้พบสิ่งมีค่าสูงยิ่ง จึงทรงยกสมบัติจักรพรรดิให้แก่คฤหบดีทั้งหมดเป็นบำเหน็จความดีความชอบ
ส่วนพระเจ้ามหาปนาทบรมจักรพรรดิ หลังจากสละราชสมบัติทรงเสด็จพระราชดำเนินด้วยพระบาทเปล่า มุ่งตรงไปหาพระกกุสันธพุทธเจ้า จนถึงต้นไทรที่พระพุทธองค์เคยทรงประทับอยู่  กระทำอัญชลีและทรงอธิษฐานขอบวชในพระพุทธศาสนา เกิดอัศจรรย์เครื่องอัฏบริขารทั้ง 8 ก็ลอยมาตกตรงหน้าด้วยพุทธานุภาพ ครั้นเมื่อพระโพธิสัตว์ได้ครองผ้าบวชแล้วจึงทรงอธิษฐานขอให้มงกุฏของพระองค์ไปแจ้งข่าวต่อพระพุทธองค์ด้วย มงกุฏนั้นก็ลอยไปเหมือนมีจิตวิญญาณ เข้ากราบทูลพระกกุสันธพุทธเจ้า
ครั้นเมื่อบวชแล้ว เที่ยวจาริกบิณฑบาต พิจารณาเจริญกรรมฐาน ด้วยความเพียรจนได้โลกียฌาณสมาบัติแล้ว  จึงเหาะไปเข้าเฝ้าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ได้เห็นกายมหาบุรุษลักษณะประกอบไปด้วยอนุพยัญชนะ 80 ประการของพระองค์ งามพร้อมบริบูรณ์ จึงเกิดปีติยินดีถึงขนาดสิ้นพระสติสลบไป องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงประพรมอุทกธารา พอฟื้นคืนพระสติได้ จึงกราบขออาราธนาให้พุทธองค์ทรงแสดงธรรม
พระกกุสันธพุทธเจ้าได้ทรงแสดงธรรม พระโพธิสัตว์เมื่อได้ฟังพระธรรมเทศนาอันลึกซึ้ง บังเกิดปิติยินดีเป็นล้นพ้น ต้องการบูชาพระธรรมอันประเสริฐ และขอบรรลุอภิเษกสัมมาสัมโพธิญาณ เช่นเดียวกับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในอนาคตกาล จึงทรงตัดพระเศียรของพระองค์ด้วยพระนขาคือเล็บ ทำเป็นเครื่องสักการบูชาแด่พระพุทธเจ้า แล้วทรงจุติไปบังเกิดเป็นเทวดาในสวรรค์ชั้นดุสิต
พระลักษณะ
มนุษย์ทั้งหลายในศาสนาของพระองค์ ไม่ต้องประกอบอาชีพ อาศัยต้นกัลปพฤกษ์นั้น เลี้ยงชีวิตตน มนุษย์ทั้งหลายมีความแต่ความสุขสบาย  ขวนขวายแต่การเล่นเต้นรำแต่งตัวอยู่เป็นนิจ เสมอเหมือนเทวดา ซึ่งได้ทิพยสมบัติในสวรรค์
เกลย์
เกลย์ (GLAY) เป็นวงร็อกที่มีชื่อเสียงวงหนึ่งของญี่ปุ่น มีสมาชิก 4 คน ประกอบด้วยทากูโร (TAKURO) เทรุ (TERU) ฮิซาชิ (HISASHI) และจิโร (JIRO) มีบ้านเกิดอยู่ในจังหวัดฮาโกดาเตะ บนเกาะฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น
สำหรับความหมายของชื่อวงนั้น ทากูโรที่เป็นหัวหน้าวงได้ตั้งขึ้นจากคำในภาษาอังกฤษ ว่า "gray" หรือสีเทาเป็นสีที่ผสมกันระหว่างสีขาว (ดนตรีแนวป๊อป) และสีดำ (ดนตรีแนวร็อก) โดยที่ใช้การสะกดว่า GLAY นั้นเพราะไม่ต้องการให้เหมือนใคร
สมาชิก
ทากูโร (TAKURO)
เทรุ (TERU)
ฮิซาชิ (HISASHI)
จิโร (JIRO)
ประวัติ
เกลย์เริ่มต้นวงในเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1988 โดยการก่อตั้งของทากูโร เริ่มแรกนั้นมีสมาชิกแค่ทากูโรกับเทรุเท่านั้น ในขณะนั้นทั้งคู่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายในฮาโกดาเตะแต่อยู่ต่างโรงเรียนกัน ในปีเดียวกัน ทากูโรได้ชักชวนฮิซาชิ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมห้องของทากูโรมาร่วมวงด้วย ทั้ง 3 คน และเพื่อนของทากูโรอีกคนนึงในตำแหน่งกีตาร์เบส ฟอร์มวงกันเล่นดนตรี จนเป็นที่รู้จักในฮาโกตาเดะ จนถึงช่วงจบการศึกษาปี ค.ศ. 1990 ทั้ง 3 คน ตัดสินใจเดินทางไปยังโตเกียวเพื่อหาประสบการณ์ และหาโอกาสในการเล่นดนตรีอาชีพ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่คิด อีก 1 ปีต่อมา จิโรก็เดินทางจากฮาโกะดาเตะมายังโตเกียวเพื่อหางานเล่นดนตรีอาชีพเช่นกัน และถูกชักชวนให้มาเล่นในตำแหน่งเบสที่ขณะนั้นว่างอยู่ จนกระทั่งเดือนตุลาคมปี ค.ศ. 1993 เกลย์เริ่มเป็นที่รู้จักในโตเกียว ในฐานะนักดนตรีอาชีพจากการแสดงสดตามไลฟ์เฮาส์ในที่ต่าง ๆ โยชิกิ (Yoshiki) ในขณะนั้นอยู่กับวง X Japan มาดูการแสดงสดของเกลย์ที่ไลฟ์เฮ้าส์แห่งหนึ่ง รู้สึกถูกใจฝีมือจึงชักชวนให้มาทำงานร่วมกัน
ผลงานแรกออกวางจำหน่ายในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 ในสังกัด Platinum Records ชื่อว่า "Rain" ซึ่งได้โยชิกิมาเขียนเนื่อร้องและเป็นโปรดิวเซอร์ให้ พร้อมกับอัลบั้มอย่างไม่เป็นทางการ "灰とダイヤモンド" กับสังกัด Extasy Records หลังจากนั้นก็ออกผลงานมาอย่างต่อเนื่อง และเป็นที่รู้จักมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1997 เกลย์ก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก กับซิงเกิล "HOWEVER" ที่มียอดขายกว่า 1,342,000 แผ่น รวมถึงอัลบั้มรวมเพลง "REVIEW~BEST OF GLAY" ที่มียอดขายกว่า 4,876,000 แผ่น เป็นอันดับ 3 ของอัลบั้มของศิลปินที่มียอดขายสูงสุดตลอดกาลในญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 เป็นต้นมา (ข้อมูลจาก โอริกอน  นอกจากซิงเกิล "HOWEVER" แล้วเกลย์ยังมีผลงานอื่นที่มียอดจำหน่ายเกิน 1 ล้านแผ่นได้แก่ "BE WITH YOU" "誘惑"(yuuwaku) "SOUL LOVE" "Winter,agian" และ "とまどい (tomadoi)/SPECIAL THANKS" ต้นปี ค.ศ. 1999 เกลย์ออกวางจำหน่ายซิงเกิล "Winter,agian" ภายในสัปดาห์แรกของการวางจำหน่าย ซิงเกิลนี้ทำยอดขายได้ถึง 9 แสนแผ่น
เกลย์ นับว่าเป็นวงดนตรีที่สามารถแสดงสดได้ดีมากที่สุดวงนึง ในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1999 เกลย็ได้เริ่มจัด GLAY EXPO ขึ้นเป็นครั้งแรก โดยจัดขึ้นที่เมืองมาคุฮาริ การแสดงคอนเสิร์ตในครั้งนั้นใช้ชื่อว่า GLAY EXPO 1999 "SURVIVAL" มีผู้ชมถึง 200,000 คน และการแสดงคอนสิร์ตในครั้งนั้น ได้รับบันทึกลงใน Guinness Book World of Records ฉบับปี ค.ศ. 1999 ว่าเป็นคอนเสริตกลางแจ้ง ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลกที่เล่นโดยศิลปินเดียว
เตียวกิ๋น
เตียวกิ๋น เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ขุนนางสมัยราชวงศ์ฮั่นตอนปลาย เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเล่าปี่ ต่อมาก็ได้เป็นเสนาธิการของแม่ทัพโลติด และได้พบเล่าปี่อีกครั้งที่หลังจากได้นำทหารอาสาเข้าทำการปราบปรามโจรโพกผ้าเหลืองจนมีความดีความชอบมากมายแต่กลับไม่ได้รับปูนบำเหน็จต้องรอคอยข่าวอยู่นอกเมืองหลวง ทั้งๆที่มีแต่แม่ทัพจากกองทัพหลวงต่างได้รับกันไปหมด เตียวกิ๋นเห็นสงสารจึงได้ไปกราบบังคับทูลเข้าเฝ้าต่อพระเจ้าเลนเต้และเตือนพระสติเรื่องสาเหตุที่เกิดโจรกบฏโพกผ้าเหลืองก็เพราะสิบขันที นอกจากนั้นจึงได้กราบทูลขอให้กำจัดสิบขันทีเสียเพื่อความสงบสุขต่อแผ่นดิน แต่ในที่สุดเตียวกิ๋นกลับถูกเหล่าสิบขันทีรุมสังหาร
สุโขทัย (แก้ความกำกวม)
สุโขทัย อาจหมายถึง
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2022
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2022 (2022 MTV Video Music Awards) เป็นการมอบรางวัลให้กับมิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยมแห่งปี จัดโดยเอ็มทีวีเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2022 โดยมี แอลแอล คูล เจ, นิกกี มินาจ และแจ็ก ฮาร์โลว์ เป็นพิธีกร จัดขึ้น ณ พรูเด็นเชียลเซ็นเตอร์ นวร์ก รัฐนิวเจอร์ซีย์ มินาจได้รับรางวัลไมเคิลแจ็กสันวิดีโอแวนการ์ดสำหรับความสำเร็จในอาชีพของเธอ ส่วนเรดฮอตชิลีเพปเปอส์ได้รับรางวัลไอคอนระดับโลก
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล
ผู้ชนะรางวัลจะอยู่ในลำดับแรก โดยเน้นเป็นตัวหนา
พรรคคอมมิวนิสต์พม่า
พรรคคอมมิวนิสต์พม่า (Communist Party of Burma) จัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2482 โดยนักศึกษาพม่าที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิมากซ์และสังคมนิยม มีเป้าหมายต่อสู้เพื่อเอกราชของพม่าและจัดตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ขึ้นปกครองประเทศ มีบทบาทในการต่อต้านญี่ปุ่นสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ภายหลังได้ร่วมมือกับสันนิบาตเสรีชนต่อต้านฟาสซิสต์ หลังจากพม่าได้รับเอกราช พรรคคอมมิวนิสต์พยายามก่อการปฏิวัติเพื่อเปลี่ยนการปกครองแต่ไม่ได้รับการยอมรับจากประชาชน จึงต้องถอยไปทำการรบแบบกองโจรตามแนวชายแดนและเขตป่าเขา พรรคคอมมิวนิสต์ได้รับการสนับสนุนจากพรรคคอมมิวนิสต์จีน แต่ไม่อาจก่อการปฏิวัติได้อีกเพราะขาดกำลังพลและประสานความร่วมมือกับชนกลุ่มน้อยไม่ได้ เมื่อรัฐบาลจีนแผ่นดินใหญ่หันไปดำเนินนโยบายเป็นมิตรกับฝ่ายเสรีประชาธิปไตยมากขึ้น พรรคคอมมิวนิสต์พม่าจึงอ่อนแอลง และหมดความสำคัญไปเมื่อสงครามเย็นสิ้นสุดลง
กำเนิด
พรรคคอมมิวนิสต์พม่ากำเนิดขึ้นพร้อมกับการตั้งขบวนการตะคีนของชาวพม่าวัยหนุ่มสาวที่นิยมลัทธิสังคมนิยม ผู้นำของตะคีน เช่น ตะคีนนุ ตะคีนโซ่ และตะคีนต้านทู่นได้ตั้งสำนักพิมพ์นากะนี (นาคแดง) เพื่อจำหน่ายหนังสือเกี่ยวกับสังคมนิยม พ.ศ. 2478 กลุ่มตะคีนได้จัดตั้งสมาคมเราชาวพม่าเพื่อเป็นศูนย์รวมในการเรียกร้องเอกราช ทั้งการเดินขบวน และการนัดหยุดงาน จน พ.ศ. 2482 อองซาน โซ่ และโกซานจึงจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์พม่าโดยอองซานเป็นเลขาธิการคนแรก
สงครามโลกครั้งที่ 2
เมื่อญี่ปุ่นเข้ายึดครองพม่าและขับไล่อังกฤษออกไปเมื่อ พ.ศ. 2485 ตะคีนบางส่วนเช่น อองซาน นุ ต้านทู่น ทำงานร่วมกับญี่ปุ่นแต่พรรคคอมมิวนิสต์พม่ายังคงต่อต้านญี่ปุ่นต่อไป ภายหลังเมื่อพวกตะคีนแน่ใจว่าญี่ปุ่นไม่ได้จริงใจกับการให้เอกราชแก่พม่า จึงมารวมตัวกันในนามของสันนิบาตเสรีชนฯ โดยพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเข้าสังกัดองค์การนี้ และมีส่วนร่วมในการต่อสู้กับญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2488 ด้วย
เมื่อสงครามโลกสิ้นสุดลง พรรคคอมมิวนิสต์พม่ายังรวมอยู่กับสันนิบาตเสรีชนฯ แต่ก็มีการเคลื่อนไหวเพื่อสร้างฐานมวลชนในทางลับ ความขัดแย้งในหมู่ผู้นำทั้งในสันนิบาตเสรีชนฯ และพรรคคอมมิวนิสต์พม่าทำให้โซ่แยกตัวไปตั้งพรรคคอมมิวนิสต์หรือพรรคธงแดงเมื่อ พ.ศ. 2489 และตั้งตนเป็นศัตรูกับพรรคคอมมิวนิสต์พม่าหรือพรรคธงขาว อีกไม่กี่เดือนต่อมาพรรคคอมมิวนิสต์พม่าก็แยกตัวออกจากสันนิบาตเสรีชนฯ
การปฏิวัติ
พรรคคอมมิวนิสต์พม่าเปลี่ยนแปลงการต่อสู้อีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2491 โดยจัดให้มีการประชุมใหญ่ของสหภาพชาวนาแห่งพม่าที่เมืองปยี่นมะน่า มีการเรียกร้องให้ลุกฮือขึ้นต่อต้านรัฐบาลด้วยกำลัง พรรคคอมมิวนิสต์พม่าตัดสินใจทำการปฏิวัติในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2491 โดยพรรคธงแดงได้ร่วมมือกับกบฏมุสลิมมุญาฮิดีนในยะไข่ลุกฮือขึ้นพร้อมกันด้วยแต่พรรคธงแดงมีกำลังไม่พอจึงถูกปราบปรามได้โดยเร็ว อีกเดือนต่อมา โซ่ถูกจับกุมตัว
ส่วนกำลังของพรรคคอมมิวนิสต์พม่าสามารถยึดพื้นที่ในบริเวณภาคกลางของพม่าไว้ได้ตั้งแต่ทิวเขาพะโค ปยี่นมะน่า ไปจนถึงแปรและตองอู ในช่วงกลางปีมีกองกำลังประชาชนอาสาที่ก่อกบฏต่อรัฐบาลเช่นกันเข้าร่วมด้วย
ฝ่ายรัฐบาลเริ่มรุกกลับและยึดพื้นที่ต่าง ๆ คืนได้ใน พ.ศ. 2494 ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์พม่าต้องถอยร่นไปตามแนวชายแดนและเขตป่าเขาของทิวเขาพะโคและหันไปรับความช่วยเหลือจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนมากขึ้น
ความเสื่อมสลาย
หลังจากนายพลเนวี่นทำการปฏิวัติเมื่อ พ.ศ. 2505 พรรคคอมมิวนิสต์พม่าอยู่ในสภาพอ่อนแอและพยายามหาความร่วมมือจากชนกลุ่มน้อย พ.ศ. 2511 ผู้นำของพรรคคอมมิวนิสต์พม่าหลายคนเสียชีวิตทำให้กลุ่มนิยมจีนเข้ามามีอำนาจในพรรค เมื่อเกิดความขัดแย้งระหว่างรัฐบาลพม่าและจีนในช่วง พ.ศ. 2510–2513 จีนสนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์พม่าอย่างเปิดเผยจนสามารถกลับมายึดครองดินแดนภาคกลางแถบทิวเขาพะโคได้อีก พ.ศ. 2515 พรรคคอมมิวนิสต์พม่าพยายามหาความร่วมมือจากชนกลุ่มน้อยแต่ถูกปฏิเสธเพราะอุดมการณ์ต่างกัน ความแตกแยกกับชนกลุ่มน้อยเป็นเหตุให้ฝ่ายรัฐบาลสามารถรุกกลับ พรรคคอมมิวนิสต์พม่าต้องถอยกลับไปอยู่ชายแดนอีกครั้ง
พ.ศ. 2518 กองทหารฝ่ายรัฐบาลปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์พม่าที่ทิวเขาพะโคครั้งใหญ่รวมทั้งกลุ่มพรรคคอมมิวนิสต์พม่าตามแนวชายแดนด้วย ทำให้พรรคได้รับความเสียหายมาก ประกอบกับการเปลี่ยนนโยบายของจีน พรรคคอมมิวนิสต์พม่าจึงหาทางประนีประนอมกับรัฐบาล รัฐบาลพม่าได้ประกาศนิรโทษกรรมแก่ศัตรูทางการเมืองครั้งใหญ่เมื่อ พ.ศ. 2524 มีการเจรจาระหว่างรัฐบาลกับพรรคคอมมิวนิสต์พม่าแต่ตกลงกันไม่ได้ พรรคคอมมิวนิสต์พม่าจึงถอนกำลังกลับไปชายแดนเช่นเดิม จนกระทั่งสงครามเย็นสิ้นสุด พรรคคอมมิวนิสต์พม่าจึงหมดความสำคัญไป
ยูรี เกลแมน
ยูรี เกลแมน (Yury Gelman; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1955 — ) เป็นผู้ฝึกสอนฟันดาบสากลให้แก่ทีมชาติสหรัฐอเมริกาสามสมัย (ซิดนีย์, เอเธนส์ และปักกิ่ง) รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนกระบี่ทีมชาติชาย และเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนฟันดาบสากลให้แก่แชมป์ NCAA 2001 อย่างมหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น
ยูรี เกลแมน เป็นผู้ก่อตั้งศูนย์ฟันดาบแมนฮัตตัน ในนครนิวยอร์กมาเป็นระยะเวลากว่าสิบห้าปี โดยยูรีได้จัดเตรียมนักเรียน 22 คนสำหรับทีมชาติสหรัฐอเมริกา
สำหรับทีมชาติสหรัฐฯ ภายใต้การนำของยูรี ส่งผลให้นักฟันดาบของเขาชนะรายการเยาวชนชิงแชมป์โลกที่กดัญสก์ 2001, ทีมแกรนด์ไพร์ซ 2004, อันดับ 4 ของกีฬาโอลิมปิกในกรุงเอเธนส์, อันดับ 5 ชิงแชมป์โลกรุ่นใหญ่ที่ไลพ์ซิจ 2005 และเมื่อเร็วๆนี้ในการสร้างผลงานเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง (คีธ สมาร์ท, ทิม มอร์เฮาส์, เจมส์ วิลเลียม, เจสัน โรเจอร์ส)
ในการแข่งขันเยาวชนชิงแชมป์โลก 2001 นักเรียนของยูรีอย่าง อีวาน ลี และ ทิม ฮากาเมน ต่างก็เป็นคนแรกที่นำเหรียญทองสู่สหรัฐอเมริกา
ชื่อของโค้ชยูรี เกลแมน ได้รับการจารึกไว้ในหอเกียรติยศฟันดาบสากลสหรัฐฯ ณ วันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 ในรายการ ซัมเมอร์เนชันแนลแชมเปี้ยนชิป ที่แอตแลนตา
วัดแม่น้ำ
วัดแม่น้ำ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขันแตก อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ด้านหน้าจดแม่น้ำแม่กลอง ด้านข้างมีคลองบางนางจีนกลาง
วัดแม่น้ำเป็นวัดโบราณ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ข้อมูลของกรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2489 เดิมมีชื่อว่า วัดบางนางจีนนอก มีวัดอยู่ในกลุ่มบางนางจีน 3 วัด หรือเรียกกันว่า "วัดสามจีน" คือ วัดบางนางจีนนอก (วัดแม่น้ำ), วัดบางนางจีนกลาง (วัดกลาง) และวัดบางนางจีนใน (วัดวชิรคาม) แต่เดิมคงเป็นวัดใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองวัดหนึ่ง มีกุฏิสงฆ์มากหลัง แบ่งออกเป็นคณะเหนือและคณะใต้ สำหรับคณะใต้สันนิษฐานว่าคงจะเป็นวัดบางนางจีนกลาง เพราะมีที่ธรณีสงฆ์ติดต่อกันระหว่างวัดแม่น้ำกับวัดกลาง