cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
บึงพลาญชัย
บึงพลาญชัย ตั้งอยู่บริเวณกลางเมืองร้อยเอ็ด ถือเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัด มีลักษณะเป็นเกาะอยู่กลางบึงน้ำขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ประมาณ 2 แสนตารางเมตร เป็นบึงที่เกิดจากพระยาสุนทรเทพกิจจารักษ์ (ทอง จันทรางศุ) ผู้ว่าราชการจังหวัดร้อยเอ็ดคนที่ 3 นำชาวบ้าน 40,000 คน ขุดขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2469 เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกขนาดใหญ่ มีพันธุ์ไม้ต่าง ๆ ร่มรื่น และในบึงน้ำมีปลาชนิดต่าง ๆ หลายพันธุ์ มีเรือจักรยานน้ำและเรือพายไว้บริการประชาชนพายเล่นในบึง นอกจากนั้นยังใช้เป็นสถานที่จัดงานเทศกาลของจังหวัด รวมทั้งจัดมหรสพต่าง ๆ ภายในบึงพลาญชัยยังมีสิ่งก่อสร้างที่น่าสนใจคือ
หม่อมเจ้าปลื้มจิตร จิตรพงศ์
หม่อมเจ้าปลื้มจิตร จิตรพงศ์ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2459 ด้วยทรงประสบอุบัติเหตุตกจากม้าทรง สิริชันษา 26 ปี เวลาสรงน้ำพระศพมีประโคมแตรสังข์กลองชนะ 20 จ่าปี 1 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศอย่างพระองค์เจ้า แลฉัตรเบญจาตั้งประดับ แลให้มีประโคมประจำศพ กลองชนะ 10 จ่าปี่ 1 แตรงอน 2 แตรฝรั่ง 2 สังข์ 1 พระสงฆ์สวดพระอภิธรรม รับพระราชทานฉันเช้า 4 รูป เพล 4 รูป มีกำหนด 15 วัน
ในการออกพระเมรุ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศราชวงศ์ ประดับด้วยเครื่องสูงมีเครื่องประโคมประจำศพ มีพระสงฆ์สวดพระอภิธรรมที่ในเมรุยอดเหนือ และยอดใต้ทั้ง 2 แห่ง รวม 20 รูป ตลอดจนงานพระราชทานพระเกียรติยศอย่างพระองค์เจ้าเป็นกรณีพิเศษ และเสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงพระศพ เมื่อวันที่ 14 เมษายน พุทธศักราช 2463 ณ พระเมรุวัดเทพศิรินทราวาส
รายชื่อตัวละครในซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์
ตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ซากุระ มือปราบไพ่ทาโรต์
คิโนโมโตะ ซากุระ(ซากุระ)
คิโนโมโตะ ซากุระ สาวน้อยอายุ 10 ขวบ เรียนอยู่ชั้นป.4 โรงเรียนประถมโทโมเอดะ อาศัยอยู่กับพ่อและพี่ชาย แม่ของเธอเสียชีวิตไปตั้งแต่เธออายุได้ 3 ขวบ มีนิสัยร่าเริง มองโลกในแง่ดีเสมอ ความสามารถพิเศษคือการเล่นกีฬา นอกจากนั้นเธอยังเป็นสมาชิกของชมรมเชียร์ลีดเดอร์อีกด้วย เพื่อนสนิทของเธอคือ ไดโดจิ โทโมโยะ สิ่งกลัวมากสุดคือผี แต่แล้ววันหนึ่งเธอได้ปลดปล่อยผนึกโคลว์การ์ดออกโดยไม่รู้ตัว จึงทำให้เธอต้องออกตามหาโคลว์การ์ดแล้วรวบรวมกลับมา และแถมเธอยังความรู้สึกช้า ชอบเหม่อลอยแล้วก็ซุ่มซ่ามนิดๆหน่อยๆและยังไม่รู้ว่าเชาหลางกำลังแอบชอบเธออยู่ ตอนที่เชาหลางสารภาพรักไปเธอมัวแต่สับสนและชักช้าแล้วยังไม่รู้ว่าจะตอบเชาหลางว่าอะไรเพราะความรู้สึกที่มีต่อเชาหลางทำให้ซากุระคิดมากแต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจบอกรักกลับเชาหลางไปในอนิเมะภาคเดอะมูฟวี่2 และคบหาดูใจกันอย่างเป็นทางการในภาคเคลียร์การ์ด (CV:ซากุระ ทันเกะ)
ลี เชารัน(เชาหลาง)
ลี่ เชารัน หรืออ่านตามสำเนียงภาษาจีนว่า หลี่เสี่ยวหลาง (พินอิน:Lǐ Xiǎoláng) นักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาะฮ่องกง เข้ามาเรียนอยู่ห้องเดียวกันกับซากุระและโทโมโยะ เขาเป็นทายาทสืบเชื้อสายฝั่งแม่ของโควล์และสามารถใช้พลังเวทมนตร์ได้ เขามายังเมืองโทโมเอดะเพื่อทำการรวบรวมโคลว์การ์ด แต่ถึงอย่างนั้น คนที่สามารถทำให้การ์ดต่าง ๆ กลับคืนสู่การ์ดได้ก็มีเพียงแค่ซากุระกับโคลวรีด เท่านั้น เนื่องจากการทำให้โควล์การ์ดกลับคืนสู่สภาพเดิมจำเป็นต้องใช้กุญแจผนึก ที่เมืองโทโมเอดะ เขาอาศัยอยู่กับพ่อบ้าน ชื่อ เหว่ย แต่ในตอนกลางลี่ เหม่ยหลิงจะมาอาศัยอยู่กับเขาด้วย เชารันแอบรักซากุระแต่ไม่ยอมแสดงออก แต่ก่อนแอบชอบสึกิชิโระ ยูกิโตะเพราะโดนพลังของจันทราของยูเอะหรือยูกิโตะทำให้หลงรัก  ชอบทะเลาะกับโทยะพี่ชายของซากุระเพราะคิดว่าลี เชารันจะรังแกน้องแต่ความจริงแล้วจะชิงโคลวการ์ดแต่ตอนหลังแอบชอบซากุระและยังสารภาพรักไปด้วย คบหาดูใจกับซากุระอย่างเป็นทางการในภาคเคลียร์การ์ด  (CV:โมโตโกะ คุมาอิ)
ไดโดจิ โทโมโยะ(โทโมโยะจัง)
ไดโดจิ โทโมโยะ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของซากุระ เธอมีงานอดิเรกคือถ่ายวิดีโอต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับซากุระ แม่ของเธอมีชื่อว่า โซโนมิ เป็นเจ้าของบริษัทผลิตของเล่น ดังนั้นจึงจัดได้ว่าครอบครัวของโทโมโยะเป็นครอบครัวที่รวยมากครอบครัวหนึ่ง โทโมโยะอาศัยอยู่ในคฤหาสหลังใหญ่และมีองครักษ์คอยคุ้มกันหลายคน งานอดิเรกอีกอย่างหนึ่งของโทโมโยะคือออกแบบและตัดชุดให้ซากุระสำหรับใส่ต่อสู้กับโคลว์การ์ดและโอกาสพิเศษอื่นๆ โทโมโยะชอบซากุระเอามาก ๆ สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือเห็นซากุระมีความสุข ที่สำคัญในตอนท้ายเธอยังช่วยเหลือให้ซากุระได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วคนที่ซากุระรักนั้นคือใคร (CV:จุนโกะ อิวาโอะ)
เคลเบรอส (เคโระจัง)
เคลเบรอส หรือเคโระจัง สัตว์อสูรที่ดูหมือนกับตุ๊กตายัดนุ่นทั่วไป แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นสัตว์อสูรผู้คอยดูแลโคลว์การ์ด เขาถูกโควล์รีดสร้างขึ้นมาเมื่อนานมาแล้วเพื่อทำหน้าที่คุ้มครองผนึกโคลว์การ์ด แต่ได้สูญเสียพลัง เพราะซากุระได้ใช้สายลมเวทย์พัดการ์ดกระจัดกระจายไปหมด หลังจากที่ซากุระสามารถจับไพ่อัคคี โควล์การ์ด The Fiery] และไพ่ปฐพี [[โคลว์การ์ด The Earthy] ได้แล้วนั้นเขาก็ได้รับพลังทั้งหมดกลับคืนมา สัญลักษณ์ของเขาคือ[[ดวงอาทิตย์ ซึ่งถือว่าเป็นการ์ดหลักของการ์ดธาตุไฟ งานอดิเรกคือกิน นอน หรือ เล่นเกม นอกจากนั้นเขามักชอบบ่นเรื่องที่ซากุระมักจะปฏิบัติกับเขาแตกต่างกับยูเอะเสมอ เคลเบรอสจะทำหน้าที่เป็นผู้เลือกผู้ที่จะมาเป็นเจ้าของโคลว์การ์ดคนต่อไป (CV:อายะ ฮิซาคาวะ ร่างเคโระจัง / มาซายะ โอโนซากะ ร่างเคลเบรอส)
ยูกิโตะ สึกิชิโระ (ยูเอะ)
เคโระจังมักเรียกยูกิโตะว่า "กระต่ายดวงจันทร์ (Snow Rabbit)" เพราะว่าในตัวอักษรคันจิ ชื่อของยูกิโตะสามารถอ่านได้ความหมายว่า"กระต่ายดวงจันทร์" ส่วนนามสกุลนั้นจะอ่านได้ความหมายว่า "ดวงจันทร์สีขาว"ในหนังสือเท่านั้น
โทยะ คิโนโมโตะ
โทยะ คิโนโมโตะ พี่ชายของซากุระ เขาเรียนอยู่ห้อง 2-D โรงเรียนมัธยมเซโจที่โรงเรียนข้างๆของซากุระ มีอายุมากกว่าซากุระ 7 ปี เขามักจะมองหางานพิเศษทำเป็นประจำ นอกจากนั้นเขายังเป็นนักฟุตบอลประจำโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ด้วย เขามักจะขี่จักรยานไปโรงเรียนพร้อมๆ กับซากุระและยูกิโตะ ความสามารถพิเศษของเขาคือสามารถมองเห็นวิญญาณได้ และความสามารถนั้นส่งผลให้ซากุระกลายเป็นคนกลัวผีเพราะชอบหลอกซากุระว่ามีผีอยู่ตรงนู้น ตรงนั้นเรื่อยมา และดูเหมือนเขาจะเป็นเจ้าของพลังบางอย่าง ซึ่งในซากุระการ์ดแคปเตอร์ตอนที่ 65 สปิเนลกล่าวไว้ว่า เขาเป็นเจ้าของพลังที่ร้ายกาจ แสดงให้เห็นว่าเขาเองก็มีพลังเวทย์เช่นเดียวกับน้องสาว อีกทั้ง เมื่อครั้งที่ยูกิโตะหรือ "ยูเอะ" มีพลังเวทย์ไม่เพียงพอ โทยะก็เป็นคนที่แบ่งพลังให้ เขาอาศัยอยู่กับซากุระและพ่อของเขา แถมชอบมาว่าซากุระเป็นยัยสัตว์ประหลาดและชอบมาขัดจังหวะเวลาที่ซากุระกำลังจะให้คำตอบกับเชาหลางที่เชาหลางสารภาพรักไปเมื่อคราวก่อน ซากุระมัวสับสนและลังเลอยู่เลยไม่รู่เลยว่าซากุระน่ะชอบหรือไม่ชอบลี่ เชาหลางกันแน่ พี่ของซากุระจะเป็นคนที่เท่มากในหมู่สาวๆที่โรงเรียนไม่แพ้ ยูกิโตะเลย เขามักจะไปทำงานพิเศษอยู่บ่อยๆและซากุระก็มักจะไปอยู่ที่นั่นด้วย เหตุผลอาจเป็นเพราะว่าเขาเป็นห่วงน้องสาวจึงชอบตามไปดูและอยู่ใกล้ๆ ถึงเขาจะดูเป็นคนปากแข็งแต่เขาก็ทั้งรักครอบครัว ห่วง ทั้งหวงและรักน้องสาวมาก สังเกตจากปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อ ลี่ เชาหลางที่แอบชอบซากุระอยู่ เมื่อพวกเขาเจอหน้ากันก็มีต้องเขม่นกันทุกครั้งไปและเมื่อตอนที่ซากุระไม่สบายหรือรู้สึกไม่ร่าเริง (CV:โทโมคาสึ เซกิ)
ลี่ เหม่ยหลิง
ลี่ เหม่ยหลิง  หรืออ่านตามสำเนียงภาษาจีนว่า หลี่เหมยหลิง (พินอิน:Lǐ Méilíng) ลูกพี่ลูกน้องของเชาหลาง มาที่เมืองโทโมเอดะเพื่อช่วยเชาหลางรวบรวมการ์ด เธอชอบเชาหลางตั้งแต่เมื่อยังเป็นเด็ก ๆ ทั้งสองเคยได้สัญญาเอาไว้ว่า เธอจะเป็นคู่หมั้นของเชาหลางจนกว่าเชาหลางจะพบคนที่เชาหลางรัก สิ่งที่เธอถนัดคือการทำอาหารจีนแต่กลับแย่เอามากๆ ในเรื่องของการทำเค้ก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเชาหลาง แต่เธอกลับไม่มีพลังเวทมนตร์ เธอจึงไม่ได้เรียนการใช้เวทย์แต่ก็ฝึกวิชากังฟูมาพร้อมๆกับเชาหลาง บ่อยครั้งที่เชาหลางออกไปรวบรวมการ์ดพร้อมกับซากุระเธอมักจะแสดงอาการหึงหวงอยู่เสมอ ลี่ เหม่ยหลิงจะปรากฏตัวเฉพาะการ์ตูนอนิเมะเท่านั้น เธอเป็นคนที่ปากร้ายแต่ใจดี บางครั้งก็เป็นคนเอาแต่ใจ ชอบโมโหง่ายรวมถึงขี้น้อยใจอีกด้วย แต่ก็เป็นคนที่ชอบให้กำลังใจคนอื่นเก่งเหมือนกัน (CV:ยูคานะ โนงามิ)
เอริออล ฮิอิรางิซาวา
เอริออล ฮิอิรางิซาวา นักเรียนแลกเปลี่ยนอีกคนหนึ่ง เดินทางมาจากประเทศอังกฤษ เขาเป็นคนสุภาพมาก ใจเย็น มีความเป็นผู้ใหญ่กว่าเด็กวัยเดียวกันและดูเหมือนว่าเขาจะชอบซากุระอยู่เหมือนกัน ซึ่งนั่นก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เชาหลางรู้สึก หึงซากุระและเห็นเขาเป็นคู่แข่งตลอดเวลา เขาพักอาศัยอยู่กับนากุรุ และซุปปี้ เอริออลเป็นอีกคนหนึ่งที่มีพลังเวทมนตร์แข็งแกร่ง และเหมือนเขาจะใช้เวทมนตร์นั้นเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง
แท้จริงแล้ว เอริออลเป็นโคลว์รีดที่กลับชาติมาเกิดใหม่พร้อมกับซากุระ โดยก่อนที่จะตาย โคลว์รีดได้แบ่งวิญญาณของตนเป็นสองส่วนคือ คุณพ่อ ของซากุระ คือ ฟูจิทากะ คิโนโมโตะ และตัวของเขา ซึ่งเขามาปรากฏตัวที่ญี่ปุ่น เพื่อที่จะให้ซากุระเปลี่ยนการ์ดที่โคลว์รีดสร้างให้กลายเป็นการ์ดที่ ซากุระสร้างด้วยตนเอง และเฝ้าช่วยเหลือซากุระในฐานะโคลว์รีดที่กลับชาติมาเกิด จนกว่าซากุระจะเปลี่ยนโคลว์การ์ดให้เป็นซากุระการ์ดได้หมด (CV:โนโซมุ ซาซากิ)
สปิเนล ซัน (ชุปปี้)
สปิเนล ซัน หรือ ชุปปี้ สัตว์อสูร เอริออลเป็นคนสร้างขึ้นมา ในเวลาปกติรูปร่างจะคล้ายกับแมวสีดำมีปีกอยู่บริเวณกลางหลัง แต่ร่างที่แท้จริงนั้นเหมือนเสือดำตัวใหญ่ สปิเนล ซัน มีลักษณะคล้ายกับเคโระจัง และนอกจากนั้นมีสัญลักษณ์ของเขาก็ยังเป็นดวงอาทิตย์เหมือนกับเคโระจังอีกด้วย เขามักใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ในการอ่านหนังสือ สิ่งที่เขาไม่ชอบคือขนมหวาน นั่นก็เพราะเวลาเขาจะทานขนม ก็จะเกิดอาการเมาไม่ได้สติทุกครั้งและจะบินหาขนมทานไปทั่ว (CV:ยูมิ โทมะ)
นากุรุ อะคิซุกิ (รูบี้ มูน)
นากุรุ อะคิซุกิ หรือ รูบี้ มูน นักเรียนแลกเปลี่ยนอีกคนหนึ่ง เข้ามาเรียนห้องเดียวกันกับโทยะและยูกิโตะ เธอชอบกระโดดกอดหลังโทยะ อย่างไรก็ตามโทยะกลับไม่ชอบการกระทำแบบนี้ของเธอ เวลาที่โทยะต้องการจะพูดกับยูกิโตะเรื่องที่เขารู้ว่ายูกิโตะไม่ใช่คนธรรมดาเธอมักเข้ามาขัดจังหวะเสมอ เนื่องจากไม่อยากให้โทยะแบ่งพลังเทย์ไปให้ยูเอะ นอกจากนั้นเธอยังเป็นคนตั้งชื่อสปิเนล ซันว่า "ซุปปี้" อีกด้วย (CV:เรียวกะ ยูซึกิ)
นากุรุ อะคิซุกิแท้จริงแล้วเธอก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เธอถูกสร้างขึ้นมาให้คล้ายกับยูกิโตะ และมีสัญลักษณ์เป็นดวงจันทร์เช่นเดียวกับเขา ร่างที่แท้จริงมีชื่อว่ารูบี้ มูนนอกจากการเป็นคนไม่ธรรมดาแล้วยังมีความไม่ธรรมดายิ่งกว่าคือ นากุรุ อะคิซุกิ เป็นเหมือนครึ่งหญิง ครึ่งชาย  เพราะเธอไม่มีหน้าอกแบบผู้หญิง และถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น เธอก็ชอบที่จะทำตัวเป็นผู้หญิงมากกว่า
คาโฮะ มิซึกิ
ความจริงแล้ว เธอคอยช่วยฮิอิรางิซาวะ เอริออล เมื่อเธอรู้ว่าเขาคือ โคลว์รีดที่กลับชาติมาเกิด มีอยู่หลายครั้งที่เธอจะใช้กระดิ่งที่เธอบอกว่ามันเป็นสิ่งที่ตกทอดกันมาในศาลเจ้า แต่แท้จริงแล้วนั่นเป็นสิ่งที่โคลว์รีดมอบให้กับเธอเพื่อมอบโอกาสให้ซากุระอีกครั้ง ในการทดสอบสุดท้าย (CV:เอมิ ชิโนฮาระ)
โคลว์รีด
โควล์รีด จอมเวทย์ที่มีพลังเวทมนตร์มากที่สุดคนหนึ่ง เขาเป็นคนที่สร้างโควล์การ์ดขึ้นมาโดยใช้การผสมผสาญกันระหว่างเวทมนตร์ตะวันออกและเวทมนตร์ตะวันตก นอกจากนั้นเขายังเป็นผู้สร้างเคลเบรอส และ ยูเอะ เพื่อคอยปกป้องดูและโควล์การ์ด โควล์จากโลกนี้ไปเมื่อนานมาแล้วและเขาได้เลือกซากุระ เป็นผู้สืบทอดโคลว์การ์ด เคลเบรอสกล่าวไว้ว่าโคลว์เป็นคนที่เก่งมากแต่เขามีนิสัยเพี้ยนๆอยู่นิดหน่อย (CV:คาซึโอะ ฮายาชิ)
ชิโนโมโตะ อากิโฮะ
ชิโนโมโตะ อากิโฮะ เด็กผู้หญิงที่เป็นเพื่อนใหม่ของซากุระที่ย้ายมาจากฮ่องกง ซึ่งเธอเป็นลูกคุณหนูที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ เช่น ฝรั่งเศส และ เยอรมนี มาก่อนหน้านี้ เธอหลงรักไคโตะคุงและเข้ากันได้ดีกับซากุระ แต่เชาหลางดูไม่ค่อยวางใจเธอมากนัก (CV:มิโนริ สึซึกิ)
โมโมะ
โมโมะ ตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดของอากิโฮะที่ดูคล้ายว่ามันจะมีชีวิต?
ยูน่า ดี ไคโตะ
ยูน่า ดี ไคโตะ พ่อบ้านส่วนตัวของอากิโฮะ ที่คอยชงชาและเสิร์ฟขนมให้อากิโฮะ (CV:นัตสึกิ ฮานาเอะ)
อาจารย์โมริตะ
อาจารย์โมริตะ อาจารย์ผู้สอนในแผนกระดับชั้นมัธยมต้น
อาจารย์โมริ
อาจารย์โมริ ผู้ช่วยอาจารย์ของอาจารย์โมริตะและเป็นอาจารย์ผู้สอนชมรมเชียร์ลีดเดอร์
ริกะ ซาซากิ
ริกะ ซาซากิ เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่งของซากุระ เธอมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าคนอื่นในกลุ่ม เก่งทั้งเรื่องงานฝีมือและการทำอาหาร พ่อของเธอทำงานอยู่ที่ต่างประเทศไกลออกไป เธอชอบอาจารย์เทราดะ เพราะเขามีลักษณะคล้ายกับพ่อของเธอ ในภาคเคลียร์การ์ดได้ย้ายไปเรียนมัธยมที่โรงเรียนอื่น ซึ่งเป็นโรงเรียนสตรี (CV:โทโมโกะ คาวาคามิ)
จิฮารุ มิฮาระ
จิฮารุ มิฮาระ เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่งของซากุระ เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก สดใสคล่องแคล่ว ดูเป็นกันเองและอยู่ชมรมเชียร์ลีดเดอร์อีกด้วย เธอรู้จักกับทากาชิ ยามาซากิมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ชั้นอนุบาล และเธอก็แอบชอบเขาด้วยเหมือนกัน อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่ทากาชิเริ่มอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ เธอมักจะเป็นคนแรกที่บอกว่าเรื่องที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งๆที่บาเรื่องก็เป็นเรื่องจริง ในภาคซากุระการ์ดเธอเริ่มแสดงความรู้สึกว่าชอบยามาซากิมากขึ้นและยังทำตุ๊กตาให้เขาอีกด้วย (CV:มิวะ มัตสึโมโตะ)
ทากาชิ ยามาซากิ
ทากาชิ ยามาซากิ เพื่อนร่วมชั้นอีกคนหนึ่งของซากุระ ซากุระเรียกเขาว่า "ยามาซากิคุง" เขาชอบเล่าเรื่องโกหกให้เพื่อน ๆ ในชั้นฟังเป็นประจำ(แต่บางเรื่องก็คือเรื่องจริง) ในตอนท้ายของเรื่อง จิฮารุ มิฮาระ บอกกับทุกคนว่าในที่สุดก็มีเรื่องที่เขาไม่พูดโกหก และนั่นก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นที่เขาไม่โกหก อย่างไรก็ตาม คนที่เข้ากับเขาได้อย่างเป็นปี่เป็นขลุ่ยกลับเป็นเอเรียล ฮีรากิซาวา ในภาคซากุระการ์ดเขาสามารถเล่าเรื่องให้เพื่อนฟังได้มากขึ้นเพราะมีเอริออลคอยสนับสนุน (CV:อิซเซ มิยาซากิ)
ฟูจิทากะ คิโนโมโตะ
ฟูจิทากะ คิโนโมโตะ อาจารย์คิโนโมโตะ อาจารย์สอนวิชาโบราณคดีประจำมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เขาพบนาเดชิโกะ อามามิยะ เมื่อครั้งที่ยังสอนหนังสืออยู่ในโรงเรียนมัธยม ในตอนนั้นเขาอายุได้ 27 ปี และนาเดชิโกะอายุได้ 16 ปี ครอบครัวของเธอไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ อย่างไรก็ตามเขาเป็นคนสุภาพและใจดีคนหนึ่งเป็นที่พึ่งของซากุระเสมอ ฟูจิทากะเก่งทั้งเรื่องงานนอกบ้านและงานในบ้าน รวมไปถึงเรื่องกีฬาอีกด้วย แท้จริงแล้วเขาคือ อีกครึ่งหนึ่งของโคลว์ที่กลับมาเกิด เวลาว่างเขามักจะชอบทำอาหารและงานฝีมือต่าง ๆ เขาเป็นคนที่ห่วงใยทั้งซากุระและโทยะอย่างมาก (CV:ฮิเดยูกิ ทานากะ)
โยชิยูกิ เทราดะ
โยชิยูกิ เทราดะ อาจารย์ประจำชั้นอีกคนของซากุระ และเป็นอาจารย์สอนวิชาฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์ เขารู้ว่า ริกะ ซาซากิ ชอบเขา ทำให้เขารู้สึกขัดเขินใจเล็กน้อยและรักษาน้ำใจเธออยู่เสมอ (CV:โทรุ ฟุรุซาวะ / คัตสึยูกิ โคนิชิ)
นาเดชิโกะ คิโนโมโตะ
นาเดชิโกะ คิโนโมโตะ แม่ของซากุระ เธอแต่งงานกับฟูจิทากะ คิโนโมโตะอาจารย์ที่สอนหนังสือเธอเมื่อสมัยเรียนอยู่ชั้นมัธยม เมื่ออายุได้ 16 ปี ซึ่งนั่นก็เป็นการสร้างความแตกร้าวครั้งใหญ่ให้กับครอบครัวของเธอ ทั้งโซโนมิ ไดโดจิและมาซากิ อามามิยะ ต่างพากันต่อว่าตำหนิฟูจิทากะว่าพรากเอาเธอไปจากพวกเขา นาเดชิโกะเป็นผู้หญิงสวย เธอทำงานเป็นนางแบบ ไม่ถนัดทั้งเรื่องการทำอาหาร กีฬาหรือแม้แต่งานฝีมือ มีรูปภาพของเธอมากกมายวางอยู่ภายในบ้าน เมื่อซากุระอายุได้ 3 ขวบเธอก็ล้มป่วยและตายจากไป อย่างไรก็ตามเธอก็ยังคงวนเวียนคอยดูแลใกล้พวกเขาเหล่านั้น (CV:ยูโกะ มินางุจิ)
โซโนมิ ไดโดจิ
โซโนมิ ไดโดจิ ลูกพี่ลูกน้องของนาเดชิโกะ คิโนโมโตะ เธอพบกับนาเดชิโกะเมื่อครั้งยังเรียนหนังสืออยู่ และมักจะโกรธเคืองฟูจิทากะเวลาที่เขาพูดคุยอยู่กับนาเดชิโกะ ถึงกระนั้นเธอก็ยอมรับว่าเวลาที่นาเดชิโกะอยู่กับฟูจิทากะเธอจะมีความสุขมาก โซโนมิมักจะยุ่งอยู่กับงานในบริษัทของเธอเสมอ แต่ในบางครั้งเธอก็สละเวลามาดูแลโทโมโยะลูกสาวของเธอ เธอเอ็นดูซากุระมากเหมือนเป็นลูกสาวอีกคน ของเล่นต่าง ๆ ที่ผลิตขึ้นในบริษัทของเธอ เธอจะถูกส่งมาให้โทโมโยะเป็นประจำ ซึ่งโทโมโยะจะนำมันมาแบ่งให้ซากุระ เชาหลาง และ เคโระจังได้ใช้อยู่เสมอ ๆ (CV:มิกิ อิโต้)
มากิ มัทซึโมโตะ
มากิ มัทซึโมโตะ เจ้าของร้านทวิน เบลล์ (Twin Bells) ร้านตุ๊กตาและของกิ๊ฟต์ช็อปที่กลุ่มของซากุระมักแวะไปหาด้วยบ่อย ๆ ร้านที่เธอเปิดนั้น ที่จริงแล้วเป็นร้านที่สามีของเธอที่เสียชีวิตไปก่อนหน้าใฝ่ฝันอยากจะมี เธอเป็นคนทั้งใจดีและสุภาพอ่อนโยน (CV:โคโตโนะ มิตสึอิชิ)
มาซากิ อามามิยะ
มาซากิ อามามิยะ ตาของนาเดชิโกะและโซโนมิ เขาเป็นทวดของซากุระและโทยะ เขาอาศัยอยู่นอกเมืองเพียงลำพัง เมื่อครั้งที่นาเดชิโกะแม่ของซากุระยังมีชีวิตอยู่นั้นเวลาที่เธอกลับมาเยี่ยมเขาจะเป็นเวลาที่เขามีความสุขมากที่สุด เขายังคงเก็บภาพสายรุ้งที่เธอวาดให้เขา นับตั้งแต่นาเดชิโกะแต่งงานกับฟูจิทากะ คิโนโมโตะ เขาก็ไม่เคยพูดคุยหรือพบหน้าครอบครัวของซากุระอีกเลย แต่จะมีโซโนมิที่เป็นคนกลางคอยติดต่อให้ระหว่างมาซากิ อามามิยะ กับ ฟูจิทากะ คิโนโมโตะ มีตอนหนึ่งที่พ่อของซากุระพา ครอบครัวไปเที่ยวที่บ้านพักต่างจังหวัด  คุณพ่อบอกให้ซากุระเอาขนมไปให้บ้านพักที่อยู่ติดกัน  โดยที่ไม่บอกซากุระว่า  คุณตาที่บ้านนั้นเป็นใคร   เมื่อมาซากิได้พบซากุระก็นึกถึงนาเดชิโกะ  แล้วยกชุดเด็กผู้หญิงที่เคยเป็นของนาเดชิโกะให้กับซากุระไป  มาซากิ แกล้งถามซากุระว่า คุณพ่อของซากุระเป็นคนยังไงด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยชอบใจ  แต่หลังจากที่ได้ฟังซากุระพูดชมและบอกว่ารักพ่อมาก  ทำให้มาซากิรู้สึกดีขึ้นว่านาเดชิโกะไม่ได้เลือกคนผิดและเริ่มยอมรับในตัวฟูจิทากะมากขึ้น  เหตุการณ์นี้คนที่ทำให้ซากุระได้พบคุณทวด ก็คือฟูจิทากะและคุณแม่ของโทโมโยะ    แต่สุดท้ายซากุระก็ยังไม่รู้ว่าคุณตาคนนั้น คือทวดของตัวเอง (CV:โอซามุ ซากะ)
แทกู
แทกู (대구광역시; Daegu) เป็นพื้นที่นครบาลที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสามของเกาหลี เป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสี่ของประเทศ ด้วยจำนวนประชากรกว่าสองล้านห้าแสนคน แทกูยังเป็นศูนย์กลางการทอผ้าของประเทศ และเป็นเมืองที่มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลโลก ในปี ค.ศ.2002 ตลอดจนเป็นศูนย์การค้าพืชสมุนไพรนานาชนิด โดยมีสถานพยาบาลแผนตะวันออกกว่า 300 แห่งที่ใช้สมุนไพรเหล่านี้ในการรักษา ตลอดจนมีร้านขายยาสมุนไพร และร้านปรุงสมุนไพรรวมอยู่ด้วย เมืองแทกูมีหอคอยที่มีความสูงชื่อ วูบัง ตั้งตระหง่านอยู่ ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองนี้ได้เป็นอย่างดี ตลอดจนมีภูเขาพัลกงซาน ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวเมือง
ไมโครทิวบูล
ไมโครทิวบูล (Microtubule) เป็นพอลิเมอร์ที่ประกอบด้วยทิวบูลินที่ประกอบเป็นส่วนหนึ่งของไซโทสเกเลตันและช่วยให้เซลล์ยูคารีโอตสามารถคงรูปร่างและโครงสร้างได้ ไมโครทิวบูลสามารถเจริญเติบโตได้ยาวถึง 50 ไมโครเมตร และมีพลวัติ (dynamic) สูงมาก เส้นผ่านศูนย์กลางวงนอกของไมโครทิวบูลอยู่ที่ 23 ถึง 27 nm ในขณะที่เส้นผ่านศูนย์กลางชั้นในอยู่ที่ 11 ถึง 15 nm. ไมโครทิวบูลเกิดจากการพอลิเมอไรส์ของโปรตีนไดเมอร์ที่ประอบด้วยโปรตีนทรงกลมสองอัน คือ อัลฟ่าและเบตาทิวบูลิน ซึ่งจะประกอบกันเป็นโปรโตฟิลาเมนต์ (protofilaments) ที่จากนั้นจะสามารเชื่อมต่อกันในในแนวข้าง (laterally) เพื่อก่อขึ้นเป็นท่อกลวงที่เรียกว่าไมโครทิวบูล รูปแบบที่พบมากที่สุดของไมโครทิวบูลประกอบด้วยโปรโตฟิลาเมนต์ 13 อัน เรียงกันในแบบทรงท่อ (tubular arrangement)
ไมโครทิวบูลนั้นมีความสำคัญต่อกระบวนการต่าง ๆ ภายในเซลล์ เช่น การคงโครงสร้างของเซลล์ และประกอบกับไมโครฟิลาเมนต์ และอินเตอร์มีเดียตฟิลาเมนต์ขึ้นเป็นไซโทสเกเลตัน นอกจากนี้ไมโครทิวบูลยังประกอบขึ้นเป็นโครงสร้างภายในของซิเลีย และแฟลกเจลลา ไมโครทิวบูลเป็นฐานรองรับในกระบวนการขนส่งสารภายในเซลล์, การเคลื่อนย้ายเวซิเคิลสำหรับการหลั่ง, การเคลื่อนที่ของออร์แกเนลล์ และการรวมในระดับมาโครโมเลกุลภายในเซลล์ (intracellular macromolecular assemblies) ซึ่งเกี่ยวข้องกับ ไดนีอิน (dynein) และ คิเนซิน (kinesin) ในการแบ่งเซลล์นั้น ไมโครทิวบูลป็นองค์ประกอบสำคัญในสปินเดิลแอพพาราตัส (Spindle apparatus) ซึ่งดึงโครโมโซมออกจากกันในไมโตซิสของยูคารีโอต
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: แฟร์ดีนันท์ คาร์ล เลโอพ็อลท์ โยเซ็ฟ ฟรันทซ์ มาร์เซอลิน, ภาษาเยอรมัน: Ferdinand Karl Leopold Joseph Franz Marcelin von Habsburg-Lorraine) ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรียองค์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิออสเตรีย ต่อจากจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 1ผู้เป็นพระราชบิดา และทรงเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีอีกด้วย พระองค์ทรงสละราชสมบัติให้กับจักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซฟ ผู้เป็นพระราชภาติยะ หลังจากมีการประท้วงการครองราชย์ที่ไร้ประสิทธิภาพของพระองค์
พระราชประวัติ
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1793 เป็นพระราชโอรสองค์โตในจักรพรรดิฟรันทซ์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กับ มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี เมื่อพระองค์ทรงสืบราชสมบัติต่อจากพระราชบิดาเมื่อวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1835 ซึ่งขณะนั้น พระองค์มีพระชนมายุ 42 พรรษา ทำให้เกิดปัญหาใหญ่สำหรับองคมนตรี และพระบรมวงศานุวงศ์ออสเตรียหลายพระองค์ เพราะเนื่องจากพระองค์มีพระวรกายไม่แข็งแรง อีกทั้งพระองค์ทรงเป็นโรคลมบ้าหมู และสมองไม่กระเตื้อง ทำให้พระองค์ทรงอ่านไม่ค่อยออก เขียนไม่ค่อยได้ หรือที่เรียกว่า โรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ในสมุดบันทึกส่วนพระองค์ที่พระองค์ทรงเขียนเป็นประจำทุกวัน ก็ยังต้องมีข้าราชบริพารและราชเลขานุการมาช่วยในการทรงพระอักษรด้วย นอกจากนี้ ในรัชกาลของพระองค์ยังมีการก่ออาชญากรรมมาก อีกทั้งพระองค์ทรงไม่สามารถช่วยเหลือสังคมและพระราชกรณียกิจต่างๆ อย่างที่องค์พระประมุขทรงทำเป็นพระราชกรณียกิจได้ ดังนั้น พระบรมวงศานุวงศ์ออสเตรีย อาร์ชดยุกและอาร์ชดัชเชสทั้งหลายจึงทรงคิดที่จะร่วมมือกันโค่นอำนาจพระองค์ และมองพระราชบัลลังก์ให้แก่ผู้ที่เหมาะสมในการครองราชย์อย่างมีประสิทธิภาพ
สำหรับจักรพรรดิเอง พระองค์กลับไม่ทรงประกาศแก่ประชาชนว่าพระองค์ไม่สามารถปกครองจักรวรรดินี้ได้ สภาองคมนตรี รวมทั้งเจ้าชายคลีเมนส์ เว็นเซิล แห่งเม็ทเตอร์นิช สมุหนายกแห่งออสเตรีย มีการประชุมเกี่ยวกับการครองราชย์ที่ไร้ประสิทธิภาพของพระองค์ ส่งผลให้มีการปฏิวัติการปกครองในออสเตรียใน ค.ศ. 1848 โดยมีการประท้วงและตำหนิการปกครองของพระองค์จากประชาชนชาวออสเตรีย พระองค์ทรงขอคำแนะนำจากเจ้าชายเม็ทเตอร์นิชและเจ้าชายเฟลิกซ์แห่งชวาร์เซนเบิร์ก นายกรัฐมนตรี ทั้งสองแนะนำให้พระองค์สละราชสมบัติเพื่อรักษาสมดุลของราชบัลลังก์และพระราชวงศ์อิมพีเรียล
พระองค์จึงทรงสละราชสมบัติให้กับพระราชอนุชาของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ล แต่อาร์ชดยุกฟรันทซ์ คาร์ลทรงสละตำแหน่งให้กับพระโอรสของพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ โยเซ็ฟ เพื่อที่จะให้พระโอรสของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์ โดยอาร์ชดยุกฟรันทซ์ โยเซฟได้เป็นจักรพรรดิแห่งออสเตรียต่อจากจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ โดยทรงครองราชย์นานที่สุดเป็นอันดับ 2 ในยุโรป คือ 68 ปี
หลังจากที่พระองค์ทรงสละราชสมบัติแล้ว พระองค์และพระชายาทรงประทับอยู่ที่ปราสาทปราก (Prague Castle) ในโบฮีเมีย (ปัจจุบันคือ รัฐโบฮีเมีย สาธารณรัฐเช็ก) พระองค์ทรงประทับอยู่ที่นั่นจนถึงช่วงสุดท้ายของพระชนม์ชีพ โดยพระองค์ได้รับสมญาพระนามจากชาวโบฮีเมียว่า Ferdinand V, the Good (Ferdinand Dobrotivý)  และจากชาวออสเตรียว่า Ferdinand der Gütige (Ferdinand the Benign)  แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า แฟร์ดีนันท์ผู้ใจดี เพราะหลังจากพระองค์ทรงสละราชสมบัติแล้ว พระองค์มีพระทัยดี ชอบช่วยเหลือประชาชนและทรงเป็นมิตรภาพต่อพสกนิกรด้วย
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1875 รวมพระชนมพรรษาได้ 82 พรรษา พระศพของพระองค์ถูกฝังไว้ที่วิหารฮาพส์บวร์ค กรุงเวียนนา
พระราชอิสริยยศ
พระราชอิสริยยศเต็มของจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งออสเตรีย คือ
ภาษาไทย: ด้วยอำนาจแห่งพระผู้เป็นเจ้า แฟร์ดีนันท์ คาร์ล เลโอพ็อลท์ โยเซ็ฟ ฟรันทซ์ มาร์เซอลิน, แฟร์ดีนันท์ที่ 1 จักรพรรดิแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี ผู้ทรงเปรียบเสมือนอัครสาวกเบื้องขวาแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย เยรูซาเลม ดาลมาเทีย โครเอเชีย สโลวีเนีย กาลิเซีย และโลโดมีเรีย อาร์ชดยุกแห่งออสเตรีย ดยุกแห่งลอร์เรน ซาล์สบูร์ก วืร์ซบูร์ก ฟรานโซเนีย สตีเรีย คารินเธีย และคาร์นิโอล่า แกรนด์ดยุกแห่งคราโคว์ แกรนด์พรินซ์แห่งทรานซิลวาเนีย มาร์เกรฟแห่งโมราเวีย ดยุกแห่งซานโดเมียร์ โมซาเวีย ลูบลิน อัปเปอร์และโลเวอร์ซิลิเซีย ออชวิตส์ และเซเตอร์ เทสเชน และฟริวลี เจ้าชายแห่งเบิร์ชเท็สกาเดน และเมอร์เจ็นเธิม เคานต์แห่งฮาพส์บวร์ค การิเซีย กราดิสก้า และทีรอล มาร์เกรฟแห่งอัปเปอร์ และโลเวอร์ ลูซาเทีย และอิสเตรีย
สุริยุปราคา 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2621
สุริยุปราคาเต็มดวงจะเกิดขึ้นในวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2621 สุริยุปราคาเกิดขึ้นเมื่อดวงจันทร์ โคจรผ่านระหว่างโลกและดวงอาทิตย์ โดยวิธีนั้นจะเห็นสุริยุปราคาแบบเต็มดวงและแบบบางส่วนเมื่อมองจากโลก สุริยุปราคาเต็มดวงเกิดขึ้นเมื่อขนาดเชิงมุมของดวงจันทร์ มีขนาดใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ โดยจะบดบังแสงโดยตรงทั้งหมดจากดวงอาทิตย์ ทำให้เวลากลางวันเข้าสู่ความมืด สุริยุปราคาแบบเต็มดวงเกิดขึ้นในแนวแคบผ่านบนพื้นผิวโลก และสุริยุปราคาบางส่วนสามารถมองเห็นได้เหนือบริเวณรอบ ๆ ภูมิภาคนั้นกว้างหลายพันกิโลเมตร
บอย โกสิยพงษ์
บอย โกสิยพงษ์ (5 กันยายน พ.ศ. 2510 —) ชื่อจริง ชีวิน โกสิยพงษ์ เป็นนักแต่งเพลง นักร้อง และโปรดิวเซอร์ผลิตเพลงแนวอาร์แอนด์บี อดีตผู้บริหารค่ายเพลงเบเกอรี่มิวสิค และอดีตผู้บริหารค่ายเพลงเลิฟอีส
ประวัติ
บอย โกสิยพงษ์ หรือชื่อจริงคือ ชีวิน โกสิยพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2510 เป็นลูกคนกลางในจำนวนพี่น้อง 5 คน ของชิงชัยและอุไรวรรณ โกสิยพงษ์ ในวัยเด็กมีความสนใจทั้งในด้านดนตรีและการ์ตูนมาก เขาได้เริ่มเรียนเปียโนตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และเริ่มแต่งเพลงประกอบการ์ตูนที่เขียนขึ้นเองตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก (รุ่นที่ 16) และจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาด้านการแต่งเพลงและธุรกิจเพลงจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
ร่วมก่อตั้งเบเกอรี่มิวสิค
เมื่อจบการศึกษา บอยได้เริ่มทำงานเป็นนักแต่งเพลงอิสระที่ทำงานให้ทั้งศิลปินเพลง และเพลงประกอบโฆษณา จนกระทั่งได้ร่วมงานกับกมล สุโกศล แคลปป์ ที่ต่อมาเขาได้ร่วมก่อตั้งบริษัทเบเกอรี่มิวสิคขึ้นมาในปี พ.ศ. 2535 ร่วมกับกมล สุโกศล แคลปป์, สมเกียรติ อริยชัยพาณิชย์ และสาลินี ปันยารชุน โดยบอยมีหน้าที่หลักในด้านแต่งเพลงและทำดนตรี
เบเกอรี่มิวสิคเติบโตเรื่อยมาจนกระทั่งประสบปัญหาทางการเงินในวิกฤตเศรษฐกิจฟองสบู่แตกหรือวิกฤตต้มยำกุ้ง เมื่อปี พ.ศ. 2540 จนต้องเข้าร่วมกิจการกับบริษัท บีเอ็มจี มิวสิก (ประเทศไทย) และภายหลังในปี พ.ศ. 2547 บริษัทแม่ของบีเอ็มจีที่ต่างประเทศได้ควบรวมกิจการกับบริษัท โซนี่ มิวสิก ส่งผลให้เบเกอร์มิวสิกที่เข้าร่วมกิจการกับบริษัท บีเอ็มจีมิวสิก (ประเทศไทย) ต้องเข้าร่วมกับบริษัท โซนี่ มิวสิก (ประเทศไทย) ไปโดยปริยาย และเบเกอรี่มิวสิคต้องกลายเป็นค่ายเพลงย่อยของโซนี่มิวสิก ผู้บริหารของเบเกอรี่มิวสิครวมถึงบอยเองจึงลาออกจากเบเกอรี่มิวสิค ต่อมาบอยและกมล สุโกศล แคลปป์ ได้ร่วมก่อตั้งค่ายเพลงใหม่ขึ้นมาภายใต้ชื่อ เลิฟอีส แต่ต่อมาค่ายเพลงเลิฟอีสได้ปรับมาเป็นบริษัทโพรดักชันเฮาส์
ยุติบทบาทผู้บริหารค่ายเลิฟอีส และบีอีซีเทโรมิวสิก
บอย โกสิยพงษ์ ได้ลาออกจากบริษัทและยุติหน้าที่บริหารทั้งหมด โดยทางเพจเฟซบุ๊ก LOVEiS ได้มีการโพสต์หนังสือประกาศของบริษัท ซึ่งระบุว่าทาง “บอย โกสิยพงษ์” ได้ยุติบทบาททั้งหมดในบริษัทเลิฟอีส และ บีอีซี-เทโร มิวสิก และขายหุ้นทั้งหมด ซึ่งทางเขาได้ให้สัมภาษณ์ถึงสาเหตุที่ขายหุ้นและลาออกจากตำแหน่งผู้บริหารทั้งที่เป็นผู้ก่อตั้งค่ายเพลงดังกล่าวขึ้นมา ว่าเกิดจากเรื่องของความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันกับหุ้นส่วนคนอื่น ๆ แต่ยืนยันว่าหลังจากนี้ จะยังคงทำงานเพลงเหมือนเดิม ทำงานโฆษณา ทำเพลงส่วนตัว ทำโปรดักชั่นเฮ้าส์ มีอัลบั้มของตัวเองก็ออกเอง และค่ายเลิฟอีสนั้น จะมีผู้บริหารคนใหม่คือ เทพอาจ กวินอนันต์ มาปฏิบัติหน้าที่ต่อจากเขา ส่วนตัวเขาก็เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงในค่ายอิสระ
ชีวิตส่วนตัว
ในด้านชีวิตส่วนตัว บอย โกสิยพงษ์ ได้สมรสกับวรกัญญา โกสิยพงษ์ และมีลูกสาวด้วยกันสองคน คือ ดีใจ โกสิยพงษ์ และใจดี โกสิยพงษ์ ในด้านการนับถือศาสนาบอยนับถือศาสนาคริสต์ โดยเมื่อต้นปี พ.ศ. 2553 เขาตรวจพบว่าเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบในระยะเริ่มต้น
Paraligusticum
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอเชียกลางถึงมองโกเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ปราสาทชั้นใน
ปราสาทชั้นใน (Enceinte, ออกเสียง) คือบริเวณภายในสุดของระบบป้อมปราการที่มักจะหมายถึงบริเวณรอบหอกลางซึ่งเป็นระบบป้องกันด่านสุดท้ายของปราสาท
“Enceinte” มาจากภาษาละติน “cinctus” ที่แปลว่า “ภายใน”
เมื่อใช้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมหมายถึงบริเวณติดกับมหาวิหาร, แอบบี หรือปราสาท
ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2
เทฟนัคต์ที่ 2 (กรีกโบราณ: Stephinátēs,  Stephináthis; ละติน: Stephinates, Stephinathis) เป็นผู้ปกครองชาวอียิปต์โบราณของเมืองซาอิส ในช่วงต้นศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล พระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นสมาชิกในช่วงแรกของ "ราชวงศ์ก่อนหน้าของราชวงศ์แห่งซาอิส" ซึ่งสถาปนาขึ้นก่อนหน้าราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์
พระราชประวัติ
ในปี ค.ศ. 1917 ฟลินเดอร์ส เพตรี ได้เป็นคนแรกที่ได้โต้แย้งว่า "สเตฟินาเตส" น่าจะเป็นภาษากรีกโบราณที่ใช้แทนพระนาม เทฟนัคต์ ในภาษาอียิปต์ และเป็นครั้งแรกที่เรียกผู้ปกครองพระองค์นี้ว่า "เทฟนัคต์ที่ 2" เพื่อแยกแยะพระองค์ด้วยจากผู้ปกครองที่มีพระนามเดียวกัน โดยผู้ปกครองคนดังกล่าวมีฐานะเป็นประมุขผู้ยิ่งใหญ่แห่งตะวันตก ผู้ซึ่งเมื่อหลายทศวรรษก่อนหน้าได้มีการปะทะกันกับฟาโรห์ปิเยจากราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งคุช และต่อมาได้ขึ้นเป็นฟาโรห์ทรงพระนามว่า เชปเซสเร เทฟนัคต์ (ที่ 1) ซึ่งทรงเป็นผู้สถาปนาราชวงศ์ที่ยี่สิบสี่แห่งซาอิสที่ขึ้นมาปกครองในระยะเวลาสั้นๆ
เค็นเน็ธ คิตเช่นได้ตั้งสมมติฐานว่า ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 อาจจะเป็นพระญาติของฟาโรห์บาเคนราเนฟ ซึ่งเป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 1 ซึ่งอาจจะทรงถูกสังหารโดยฟาโรห์เซบิตกู และหลังจากนั้นอัมเมริส ข้าหลวงที่ซื่อสัตย์ก็เข้ามาครองตำแหน่งแทนที่ ดังนั้น ตามที่คิตเช่นได้ตั้งสมมติฐาน ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 ทรงฟื้นฟูราชวงศ์แห่งซาอิสได้สำเร็จ และทรงปกครองตั้งแต่ 695 ถึง 688 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นพระญาติอีกพระองค์หนึ่งพระนามว่า เนเคปซอส ในภาษากรีกก็ทรงสืบทอดพระราบัลลังก์จากพระองค์และในภาษาอียิปต์พระองค์จะมีพระนามว่า เนคาอูบา ซึ่งเป็นไปได้ว่าตราประทับสคารับจำนวนมากที่ปรากฏข้อมูลมาถึงช่วงเวลาดังกล่าว และปรากฏพระนามครองราชย์ที่ไม่ทราบที่มา คือ เมนอิบเร และอิร์อิบเร ก็เป็นพระนามของฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 และฟาโรห์เนคาอูบาตามลำดับ
ในปี ค.ศ. 2011 คิม ไรฮอล์ท ได้เสนอว่า ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2 เป็นพระราชบิดาของฟาโรห์เนโคที่ 1 ในช่วงเวลาต่อมา ซึ่งอ้างตามบันทึกปาปิรุสจากเทบตูนิสที่ได้บันทึกว่า ฟาโรห์เนโคที่ 1 เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์พระนามว่า เทฟนัคต์ โดยฟาโรห์ที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ฟาโรห์เทฟนัคต์ที่ 2
คำรณ ชินสี
คำรณ ชินสี (เกิด 14 พฤษภาคม 2531) เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพ ชาวไทย เขาอยู่ทีม สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส เขาเล่นสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ในปี 2008
ประเทศกัมพูชา
ราชอาณาจักรกัมพูชาปกครองแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มีพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี มาจากการเลือกตั้งโดยราชสภาเพื่อราชบัลลังก์ เป็นประมุขแห่งรัฐ ประมุขรัฐบาล คือ สมเด็จอัครมหาเสนาบดีเดโช ฮุน เซน ผู้ซึ่งปัจจุบันเป็นผู้นำที่ดำรงตำแหน่งนานที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยได้ปกครองกัมพูชามาเป็นระยะเวลากว่า 25 ปี
ใน พ.ศ. 1345 พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ปราบดาภิเษกตนเป็นพระมหากษัตริย์ อันเป็นจุดเริ่มต้นของจักรวรรดิขะแมร์ อำนาจและความมั่งคังมหาศาลของจักรวรรดิขะแมร์ที่มีพระมหากษัตริย์ครองราชสมบัติสืบต่อกันมานั้นได้มีอิทธิพลในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นเวลากว่า 600 ปี กัมพูชาถูกปกครองเป็นเมืองขึ้นของประเทศเพื่อนบ้าน กระทั่งถูกฝรั่งเศสยึดเป็นอาณานิคมในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัมพูชาได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2496 สงครามเวียดนามได้ขยายเข้าสู่กัมพูชา ทำให้เขมรแดงขึ้นสู่อำนาจ ซึ่งยึดกรุงพนมเปญได้ใน พ.ศ. 2518 ก่อนจะผงาดขึ้นอีกหลายปีให้หลังภายในเขตอิทธิพลสังคมนิยมเป็นสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชากระทั่ง พ.ศ. 2536 ภายหลังสนธิสัญญาสันติภาพปารีส พ.ศ. 2534 ซึ่งเป็นการยุติสงครามกับเวียดนามอย่างเป็นทางการ กัมพูชาถูกควบคุมโดยสหประชาชาติในช่วงสั้น ๆ (พ.ศ. 2535-2536) หลังจากหลายปีแห่งการโดดเดี่ยว ชาติซึ่งเสียหายจากสงครามก็ได้รวมเข้าด้วยกันอีกครั้งภายใต้ระบอบราชาธิปไตยในปีเดียวกันนั้นเอง
ในการบูรณะประเทศหลังสงครามกลางเมืองนานหลายทศวรรษ กัมพูชามีความคืบหน้าอย่างรวดเร็วในด้านเศรษฐกิจและทรัพยากรมนุษย์ ประเทศกัมพูชาได้มีหนึ่งในบันทึกเศรษฐกิจที่ดีที่สุดในเอเชีย โดยมีอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจเฉลี่ย 6.0% เป็นเวลานาน 10 ปี ภาคสิ่งทอ เกษตรกรรม ก่อสร้าง เสื้อผ้าและการท่องเที่ยวที่เข้มแข็งได้นำไปสู่การลงทุนจากต่างชาติและการค้าระหว่างประเทศ ใน พ.ศ. 2548 มีการพบแหล่งน้ำมันและแก๊สธรรมชาติใต้น่านน้ำอาณาเขตของกัมพูชา การขุดเจาะเชิงพาณิชย์เริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2556 รายได้จากน้ำมันสามารถมีผลต่อเศรษฐกิจกัมพูชาอย่างมาก
เบอร์ลี่ ยุคเกอร์
บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด (มหาชน) (BERLI JUCKER PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:BJC) ดำเนินกิจการเป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายสินค้าและบริการครบวงจร ตั้งแต่ ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ โดยมีกิจการทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ
ประวัติ
บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2425 โดยตระกูลเบอร์ลี่และตระกูลยุคเกอร์ คือนายอัลเบิร์ต ยุคเกอร์ และนายเฮนรี่ ซิกก์ ชาวสวิสเซอร์แลนด์ ได้ร่วมกันก่อตั้ง "ห้างยุคเกอร์ แอนด์ ซิกก์ แอนด์โก" เพื่อดำเนินธุรกิจนำเข้า - ส่งออกสินค้า เช่น เหมืองแร่ ไม้สัก การเดินเรือ ฯลฯ
ประเทศกัมพูชา
กัมพูชาเป็นสมาชิกขององค์การสหประชาชาติตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 รวมถึงความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค การประชุมสุดยอดเอเชียตะวันออก องค์การการค้าโลก ขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด และ องค์การระหว่างประเทศของกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส ตามรายงานขององค์การระหว่างประเทศหลายแห่ง ปัญหาหลักของประเทศคือความยากจน การทุจริต การขาดเสรีภาพทางการเมือง อัตราการพัฒนามนุษย์ต่ำ และความอดอยากสูง
นิรุกติศาสตร์
Cambodia และ Kâmpŭchéa (កម្ពុជា ) เป็นชื่อประเทศในภาษาอังกฤษและภาษาเขมรซึ่งทั้งสองคำมาจากการแผลงคำในภาษาฝรั่งเศส Cambodge ซึ่งชาวฝรั่งเศสใช้เรียกดินแดนจักรวรรดิจักรเขมรในยุคโบราณ และชาติตะวันตกอื่น ๆ เริ่มมีการกล่าวถึงชื่อประเทศกัมพูชาตั้งแต่ ค.ศ. 1524 เมื่ออันโตนิโอ พิกาเฟตตา (นักสำรวจชาวอิตาลีที่ติดตามเฟอร์ดินานด์ มาเจลลัน ในการแล่นเรือรอบโลก) มีการอ้างถึงชื่อประเทศกัมพูชาในบันทึกการเดินทางของเขาในชื่อ Camogia และเมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนได้เรียกคำนี้ว่า Cambodia
ชาวกัมพูชาส่วนมากนิยมเรียกประเทศตนเองว่า Srok Khmer (ស្រុកខ្មែរ Srŏk Khmêr, ออกเสียงว่า [srok kʰmae]; หมายถึง "ดินแดนแห่งเขมร") และนับตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคมเป็นต้นมา ชื่อ Cambodia เป็นที่นิยมใช้โดยทั่วไปในกลุ่มประเทศโลกตะวันตก ในขณะที่ Kampuchea เป็นที่นิยมมากว่าในกลุ่มชาติตะวันออก
ประวัติศาสตร์ยุคแรกของกัมพูชา
ความรู้เกี่ยวกับยุคก่อนประวัติศาสตร์ของกัมพูชานั้นมีอยู่น้อยมาก แหล่งโบราณคดีเก่าแก่ที่สุดของกัมพูชาที่ค้นพบในปัจจุบัน คือ ถ้ำ แลง สแปน (Laang Spean) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ซึ่งเชื่อว่าผู้คนเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานกันเมื่อประมาณ 7,000 ปีก่อนคริสตกาล และแหล่งโบราณคดีสำโรง เซน (Samrong Sen) ซึ่งเชื่อว่าเริ่มมีผู้คนเข้ามาตั้งถิ่นฐานเมื่อราว 230 ถึง 500 ปีก่อนคริสตกาล
ชาวกัมพูชาเริ่มรู้จักการเลี้ยงสัตว์และเพาะปลูกข้าวได้ตั้งแต่เมื่อราว 2,000 ก่อนคริสตกาล สามารถทำเครื่องมือจากเหล็กได้ตั้งแต่ราว 600 ปีก่อนคริสตกาล ก่อนหน้าที่อิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียจะแผ่นเข้ามาถึงดินแดนแถบนี้ ในราวปีที่ 100 ก่อนคริสตกาล
หลักฐานทางโบราณคดีบ่งชี้ว่าพื้นที่หลายส่วนของดินแดนประเทศกัมพูชาในปัจจุบันเริ่มมีผู้คนอาศัยอยู่ตั้งแต่เมื่อราวสหัสวรรษแรกและสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล โดยจัดเป็นวัฒนธรรมยุคหินใหม่ ซึ่งผู้คนกลุ่มนี้อาจอพยพมาจากทางพื้นที่ตะวันออกเฉียงใต้ของจีน ในก่อนช่วงคริสต์ศตวรรษแรก ผู้คนในแถบได้มีวิวัฒนาการสู่การตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่ง มีการจัดโครงสร้างของสังคมอย่างเป็นระบบ ซึ่งทำให้สามารถพัฒนาทักษะวิทยาการต่าง ๆ ได้ก้าวหน้ากว่ายุคก่อน ๆ เป็นอย่างมาก กลุ่มที่มีพัฒนาการก้าวหน้าที่สุดอาศัยอยู่ในบริเวณชายฝั่ง ที่ราบลุ่มแม่น้ำโขงตอนล่าง และบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง สามารถเพาะปลูกข้าวและเลี้ยงปศุสัตว์ได้ นักประวัติศาสตร์หลายคนมีความเห็นว่า ผู้คนกลุ่มนี้ได้ตั้งหลักแหล่งอาศัยก่อนหน้าผู้คนในประเทศเพื่อนบ้าน คือ เวียดนาม ไทย และลาว
ผู้คนกลุ่มนี้อาจจัดอยู่ในกลุ่มออสโตรเอเชียติก (Austroasiatic) หรืออย่างน้อยก็มีความสัมพันธ์กับบรรพบุรุษของมนุษย์กลุ่มดังกล่าว ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ทั่วไปในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเกาะแก่งต่าง ๆ ของมหาสมุทรแปซิฟิกในปัจจุบัน ผู้คนเหล่านี้มีความรู้ในงานโลหะ เช่นเหล็กและสำริด โดยเป็นเป็นทักษะที่คิดค้นขึ้นเอง งานวิจัยในปัจจุบันได้ค้นว่า ชาวกัมพูชาในยุคนี้สามารถปรับปรุงสภาพภูมิประเทศมาตั้งแต่ยุคหินใหม่ โดยปรากฏรูปแบบเป็นพื้นที่รูปวงกลมขนาดใหญ่
อาณาจักรฟูนัน
อาณาจักรฟูนันเป็นรัฐที่รุ่งเรืองอยู่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 – 6 ที่ตั้งของรัฐอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำโขงตอนล่าง ปัจจุบันเป็นที่ตั้งประเทศกัมพูชา เวียดนามตอนใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย บางตอนของลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และภาคใต้ของไทย ลงมาถึงแหลมมลายู ฟูนานรวมตัวกันเป็นรัฐแรกของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นรัฐชลประทานภายในแผ่นดินที่ประชาชนดำรงชีพด้วยการเกษตร โดยใช้น้ำจากระบบชลประทานที่พัฒนาเป็นอย่างดี นอกจากนั้น ฟูนานยังมีเมืองท่าสำหรับจอดเรือและค้าขายต่างประเทศ ฟูนาน จึงมีรายได้จากการค้าขาย การเดินเรืออีกด้วย
เรื่องราวของรัฐฟูนาน ทราบจากบันทึกของชาวจีนที่เดินทางมาแถบนี้ ได้เขียนเล่าถึงความมั่งคั่ง ความเป็นอยู่ในชุมชนที่มีระเบียบ มีคุณธรรม มีการปกครองระบอบกษัตริย์ มีเมืองต่าง ๆ มาขึ้นด้วยหลายเมือง มีวัฒนธรรมแท้ ๆ ของตนเอง มีการติดต่อกับชาวต่างประเทศ ทั้งในทวีปเอเชียด้วยกัน และโลกตะวันตก ชนชั้นสูงเป็นพวกมาลาโยโพลีนีเซียน ชาวจีนว่าพวกชนชั้นพื้นเมืองของฟูนันหน้าตาน่าเกลียด ตัวเล็ก ผมหยิก สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นพวกเนกริโตและเมลานีเซียน ฟูนานมีประวัติความเป็นมา เริ่มจากการรวมตัวกันของผู้คน เป็นชุมชนเล็กขนาดหมู่บ้าน จากหมู่บ้านพัฒนาขึ้นมาเป็นรัฐ วิธีการพัฒนาจากสังคมเผ่าเป็นสังคมรัฐมีปัจจัยและขั้นตอนหลายประการ
อาณาจักรเจนละ (อาณาจักรอิศานปุระ)
ในระหว่าง พ.ศ. 1170-1250 นั้นอาณาจักรเขมรมีกษัตริย์ครองราชย์คือ พระเจ้าภววรมันที่ 2 พระโอรสของพระเจ้าอีศานวรมันที่ 2 และพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 โอรสของพระเจ้าภววรมันที่ 2 ยุคนี้ได้สร้างศิลปเขมรแบบไพรกเมง ขึ้นระหว่างพ.ศ. 1180-1250 สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 นั้นอาณาจักรเจนฬา (เจนละ) นั้นได้แตกแยกเป็นพวกเจนละบกคืออยู่ลุ่มน้ำโขงตอนใต้ และพวกเจนละน้ำ อยู่ในดินแดนลาวตอนกลาง พ.ศ. 1250-1350 ยุคนี้ได้มีการสร้างศิลปเขมรแบบกำพงพระขึ้น
อาณาจักรเขมรนั้นล่มสลายมาจนถึงรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 หรือพระเจ้าปรเมศวร พ.ศ. 1345-1393 พระองค์ได้รวบรวมพวกเจนละบกและพวกเจนละน้ำเป็นอาณาจักรใหม่โดยรับเอาลัทธไศเลนทร์หรือ เทวราชาเข้ามาทำการสถานปนาอาณาจักรใหม่ขึ้น โดยทำการสร้างราชธานีขึ้นใหม่หลายแห่งและสร้างปราสาทหินหรือเทวาลัยเป็นการใหญ่ ซึ่งมีเหตุการณ์ย้ายราชธานีขึ้นหลายครั้งจนกว่าจะลงตัวที่เมืองหริหราลัยราชธานีแห่งแรกของอาณาจักรเขมร  ต่อมาคือ เมืองยโศธรปุระ และ เมืองนครธมในที่สุด ด้วยเหตุนี้อาณาจักรเขมรสมัยนี้จึงรุ่งเรืองด้วยการสร้างราชธานีขึ้นหลายแห่งและมีปราสาทหินที่เป็นศิลปะเขมรเกิดขึ้นหลายแบบ กล่าวคือ สมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 นั้นพระองค์ได้ทำการสร้างเมืองอินทรปุระเป็นราชธานี ขึ้นที่บริเวณใกล้เมืองกำแพงจาม สร้างเมืองหริหราลัยหรือร่อลวย เป็นราชธานี สร้างเมืองอมเรนทรปุระ เป็นราชธานี และสร้างเมืองมเหนทรบรรพต หรือ พนมกุเลนเป็นราชธานี ยุคนี้ได้สร้างศิลปเขมรแบบกุเลนขึ้นระหว่าง พ.ศ. 1370-1420
เมื่อสิ้นรัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 พระโอรสได้ครองราชย์ทรงพระนามว่าพระเจ้าชัยวรมันที่ 3 หรือ พระเจ้าวิษณุโลก ครองราชย์ พ.ศ. 1393-1420 พระองค์ได้กลับมาใช้เมืองหริหราลัยหรือร่อลอย เป็นราชธานี ต่อมาจนถึงรัชกาลพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 หรือ พระเจ้าอิศวรโลก ครองราชย์ พ.ศ. 1420-1432 ยุคนี้ได้สร้างศิลปะเขมรแบบพระโคขึ้นในพ.ศ. 1420-1440
Pentapeltis
Pentapeltis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันเทนนิสเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 190 คน การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2012
Pentapeltis
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เบอร์ลี่ ยุคเกอร์
ประวัติ
พ.ศ. 2467 บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็น "ห้างเบอร์ลี่ ยุคเกอร์ แอนด์ โก" ต่อมาบริษัทเติบโตและขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงการดำเนินงานแบบหุ้นส่วนภายในครอบครัวเป็นรูปบริษัท ภายใต้ชื่อ "บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด" ในปี พ.ศ. 2508
พ.ศ. 2510 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช มีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ พระราชทานตราตั้ง (พระครุฑพ่าห์) ให้แก่บริษัท
พ.ศ. 2518 บีเจซี สร้างประวัติศาสตร์อีกครั้งหนึ่งด้วยการเป็น 1 ใน 7 บริษัทแรกที่เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
พ.ศ. 2536 บริษัทเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด (มหาชน) ตามพระราชบัญญัติบริษัท จำกัด มหาชน
พ.ศ. 2544 กลุ่มบริษัทไทยเจริญคอร์ปอเรชั่น (TCC) ภายใต้การนำของคุณเจริญ - คุณหญิงวรรณา สิริวัฒนภักดี เข้าถือหุ้นรายใหญ่ของบีเจซี ได้มีการพัฒนาขยายกิจการทั้งในประเทศและต่างประเทศ ครอบคลุมธุรกิจหลากหลายสาขา พัฒนาคุณภาพสินค้าและการบริการเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค
พ.ศ. 2559 บีเจซี เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบิ๊กซี ซูเปอร์เซ็นเตอร์ ห้างค้าปลีกชั้นนำในประเทศไทย
การประกอบธุรกิจ
บริษัทประกอบกิจการเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายสินค้าอุปโภคบริโภคที่ใช้ในชีวิตประจำวัน มีฐานการผลิตทั้งในประเทศและต่างประเทศ โดยเฉพาะประเทศเพื่อนบ้านที่มีอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจสูง เช่น เวียดนาม กัมพูชา สปป.ลาว มาเลเซีย และพม่า
กลุ่มธุรกิจของบริษัทสามารถแบ่งได้ดังนี้
ถนนวัชรพล
ถนนวัชรพล หรือ ซอยรามอินทรา 55 เป็นถนนด้านทิศตะวันออกของเขตบางเขนและทางทิศใต้ของเขตสายไหม เชื่อมต่อถนนรามอินทรากับถนนเพิ่มสิน จากการประเมินทุนทรัพย์ที่ดินรอบบัญชี พ.ศ. 2559–2562 ราคาที่ดินประเมินบริเวณถนนวัชรพล (คลองจรเข้บัวถึงถนนเพิ่มสิน) มีราคา 50,000-72,000 บาทต่อตารางวา
ถนนวัชรพลอาจแบ่งได้เป็น 2 ช่วงถนน ได้แก่ ถนนวัชรพลช่วงต้น (ถนนเดิม) และถนนวัชรพลช่วงปลาย (ถนนตัดใหม่) ในอดีตถนนวัชรพลช่วงต้นมีสภาพเป็นถนนคันดินตัดไปตามทุ่งนา ใช้สัญจรเฉพาะชุมชนพักอาศัยเกษตรกรรมที่ตั้งกระจัดกระจายไปตามท้องที่ สองฝั่งถนนยังไม่มีอาคารหรือบ้านเรือนใด ๆ มีแต่เพียงโรงเรียนรัตนโกสินทร์สมโภชบางเขน ในช่วงแรกถนนวัชรพลอยู่ภายใต้การดูแลของเขตบางกะปิโดยเริ่มตั้งแต่ถนนรามอินทราถึงคลองจรเข้บัว ต่อมา พ.ศ. 2529 เขตบางกะปิได้ปรับปรุงถนนจากถนนคันดินมาเป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็ก ให้รถยนต์สามารถสัญจรได้ โดยปรับปรุงตั้งแต่ถนนรามอินทราถึงคลองจรเข้บัวและซอยรามอินทรา 65 (ถนอมมิตร) มีขนาด 4 ช่องจราจร คันทางกว้าง 11 เมตร และเขตทางกว้าง 14 เมตร ไม่มีเกาะกลางถนนและทางเท้า และเขตบางเขนได้ตัดถนนวัชรพลเพิ่มขึ้นไปทางทิศเหนือจรดถนนเพิ่มสิน เป็นถนนลาดยางขนาด 2 ช่องจราจร คันทางกว้าง 4 เมตร
พ.ศ. 2537 มีการปรับปรุงถนนวัชรพลทั้งสองช่วง โดยปรับถนนให้เป็นถนนคอนกรีตเสริมเหล็กเหมือนกันและมีขนาดเท่ากัน คือ ขนาด 2 ช่องจราจร คันทางกว้าง 6 เมตร รวมถึงปรับปรุงถนนสายย่อยที่เชื่อมต่อกับถนนวัชรพล
วีซา
วีซา (Visa, ; หรือรูปแบบว่า VISA) เป็นบริษัทข้ามชาติให้บริการด้านการเงินสัญชาติอเมริกัน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองฟอสเตอร์ซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยการชำระเงินด้วยวิธีการโอนเงินด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ (ETF) ภายใต้แบรนด์ของวีซา อย่างบัตรเครดิต บัตรของขวัญ และบัตรเดบิต วิซาไม่ได้เป็นผู้ออกบัตร เสนอให้ใช้บัตร หรือกำหนดราคาหรือค่าธรรมเนียมกับผู้ใช้บัตร แต่วีซาให้สถาบันทางการเงินที่ใช้ตราสัญลักษณ์วีซาเป็นผู้จ่ายกับผลิตภัณฑ์ที่ใช้ ทั้งบัตรเครดิต บัตรเดบิต บัตรเติมเงิน และบริการเงินสด ในปี ค.ศ. 2015 รายงานนิลสันรายงานว่า ในอุตสาหกรรมบัตรเครดิต วีซาเน็ต (VisaNet) ได้มีการดำเนินธุรกกรรม 100 พันล้านครั้งในระหว่างปี 2014 ด้วยจำนวนเงิน 6.8 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ
วีซาดำเนินกิจการในทุกส่วนของโลก (เว้นแอนตาร์กติกา) การดำเนินธุรกรรมแทบทั้งหมดผ่านวีซาเน็ต ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่อำนวยความสะดวกด้านหลักประกัน ศูนย์ข้อมูลตั้งอยู่ที่แอชเบิร์น รัฐเวอร์จิเนีย, ไฮแลนส์แรนช์ รัฐโคโลราโด, ลอนดอน และสิงคโปร์
วีซาเป็นองค์กรบัตรชำระเงิน (รวมบัตรเดบิตและบัตรเครดิต) ที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 2 รองจากไชนายูเนียนเพย์ที่แซงไปในปี 2015 โดยดูจากจำนวนการใช้เงินประจำปีและจำนวนบัตรที่ออก เหตุเพราะด้วยยูเนียนเพย์มีการใช้งานในตลาดจีนจำนวนมาก ส่วนวีซามีการใช้มากกว่าในส่วนที่เหลือของโลก เว้นแต่จีน โดยมีส่วนแบ่งทางการตลาดการใช้บัตรทั่วโลกร้อยละ 50 ไม่รวมจีน
ประเทศกัมพูชา
อาณาจักรเจนละ (อาณาจักรอิศานปุระ)
เมืองยโศธรปุระ ราชธานีแห่งนี้มีกษัตริย์ครองราชย์ต่อมาคือ พระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 หรือ พระเจ้ารุทรโลก พระโอรสของพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 ครองราชย์ พ.ศ. 1443-1456 และพระเจ้าอีศานวรมันที่ 2 หรือพระเจ้าบรมรุทรโลก พระอนุชาของพระเจ้าหรรษวรมันที่ 1 ครองราชย์ พ.ศ. 1456-1468 จึงเกิดเหตุการณ์เปลี่ยนแผ่นดิน
ในที่สุดพระเจ้าชัยวรมันที่ 4 หรือพระเจ้าบรมศิวบท ซึ่งเป็นน้องเขยของพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์อาณาจักรเขมรใน พ.ศ. 1471-1485 พระองค์ได้สร้างราชธานีขึ้นที่เมืองโฉกการยกยาร์หรือเกาะแกร์ และพระเจ้าหรรษวรมันที่ 2หรือพระเจ้าพรหมโลก พระโอรสขององค์ได้ครองราชย์ต่อมาระหว่าง พ.ศ. 1485-1487 ยุคนี้ได้สร้างศิลปะเขมรแบบเกาะแกร์ พ.ศ. 1465-1490 ต่อมาพระเจ้าราเชนทรวรมัน หรือพระเจ้าศิวโลก พระนัดดาของพระเจ้ายโศวรมันที่ 1 ได้ครองราชย์ใน พ.ศ. 1487-1511 ได้ย้ายราชธานีมาที่เมืองยโศธรปุระ หรือเมืองพระนครแห่งแรก ยุคนี้ได้สร้างศิลปะเขมรแบบแปรรูป พ.ศ. 1490-1510
เมืองยโศธรปุระ ราชธานีเก่าแห่งนี้มีกษัตริย์ครองราชย์ต่อมาหลายพระองค์ ได้แก่
- พระเจ้าชัยวรมันที่ 5 หรือพระบรมวีรโลก ซึ่งเป็นพระนัดดาของพระเจ้าราเชนทรวรมัน ครองราชย์ พ.ศ. 1511-1544 สมัยนี้สร้างศิลปะเขมรแบบบันทายศรี พ.ศ. 1510-1550 ขึ้น
- พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 2 พระนัดดาของพระเจ้าชัยวรมันที่ 5 ครองราชย์ พ.ศ. 1544 สร้างศิลปะเขมรแบบคลังขึ้น พ.ศ. 1510-1560
- พระเจ้าชัยวีรวรมัน ครองราชย์ พ.ศ. 1545 (สวรรคต พ.ศ. 1553)
- พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 ครองราชย์ พ.ศ. 1545-1593สมัยนี้พระองค์ได้ทำการสถาปนาราชวงศ์ขึ้นใหม่ และน่าจะมีการสร้างเมืองพระนครขึ้นใหม่เป็นแห่งที่สองเป็นยุคที่สร้างศิลปแบบปาบวนขึ้นใช้ใน พ.ศ. 1560-1630 เมืองพระนครแห่งที่สองนี้ ยังไม่มีรายละเอียด จึงสรุปไม่ได้ว่าอยู่ที่ใด
ในดินแดนพายัพนั้น เดิมหัวเมืองฝ่ายเหนือทั้งหมดเป็นถิ่นที่อยู่ของชนชาติลาว ครั้นเมื่อเขมรมีอำนาจขยายอาณาจักรมาสู่ดินแดนพายัพ จึงตั้งเมืองละโว้ให้เจ้านครเขมรคอยดูแล และพระนางจามเทวีพระธิดาของเจ้าผู้ครองเมืองละโว้ได้ขึ้นไปครองเมืองหริภุญชัย (เมืองลำพูน) ซึ่งเป็นเมืองลูกหลวงของเขมรละโว้ พระธิดาเจ้าผู้ครองเมืองนี้จึงได้ปกครองพวกลาวทั้งปวงในมณฑลพายัพ เมืองหริภุญชัย (เมืองลำพูน) จึงเป็นเมืองลูกหลวงของเขมรละโว้ ที่ตั้งขึ้นเพื่อใช้ดูแลดินแดนพายัพ ต่อมาได้ตั้งเมืองนครเขลางค์ (เมืองลำปาง) ขึ้นและปกครองร่วมกัน
จักรวรรดิเขมร
จักรวรรดิขแมร์ หรือ อาณาจักรเขมร หรือบางแหล่งเรียกว่า อาณาจักรขอม เป็นหนึ่งในอาณาจักรโบราณ เริ่มต้นขึ้น ราวพุทธศตวรรษที่ 6 โดยเริ่มจากอาณาจักรฟูนัน มีที่ตั้งอยู่ในบริเวณประเทศกัมพูชา โดยมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของ ประเทศไทย ลาว และบางส่วนของเวียดนามในปัจจุบัน นับเป็นอาณาจักรที่มีแสนยานุภาพมากที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาได้อ่อนกำลังลงจนเสียดินแดนบางส่วนให้กับอาณาจักรสุโขทัยและแตกสลายในที่สุดเมื่อตกเป็นเมืองขึ้นของอาณาจักรอยุธยา อาณาจักรเขมรสืบทอดอำนาจจากอาณาจักรเจนฬา มีสงครามผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะกับอาณาจักรข้างเคียง เช่น อาณาจักรล้านช้าง อาณาจักรอยุธยา และอาณาจักรจามปา มรดกที่สำคัญที่สุดของอาณาจักรเขมรคือ นครวัด และ นครธม ซึ่งเคยเป็นนครหลวงเมื่อครั้งอาณาจักรแห่งนี้มีความเจริญรุ่งเรืองที่สุด และยังมีลัทธิความเชื่อต่าง ๆ อย่างหลากหลาย ศาสนาหลักของอาณาจักรนี้ได้แก่ ศาสนาฮินดู พุทธศาสนามหายาน และพุทธศาสนาเถรวาทซึ่งได้รับจากศรีลังกา เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13
ยุคมืดของกัมพูชา
ยุคมืดของกัมพูชา เริ่มตั้งแต่อาณาจักรอยุธยาได้โจมตีอาณาจักรเขมร และ ได้เผา พระนคร เมืองหลวงของอาณาจักรเขมร ราบเป็นหน้ากลอง ทำให้อาณาจักรเขมรเป็นส่วนหนึ่งของสยามประเทศตั้งแต่บัดนั้นมา เขมรเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยาในฐานะดินแดนประเทศราช อาณาจักรอยุธยาปกครองเขมรเป็นเวลาเกือบ 400 ปี ต่อมาในสมัยกรุงธนบุรีและกรุงรัตนโกสินทร์เขมรตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิสยามอย่างเข้มงวด ในสมัยรัชกาลที่3 ได้เกิด สงครามอานามสยามยุทธทำให้กัมพูชาเป็นรัฐอารักขาระหว่างสยามกับญวณ ก่อนที่จะตกเป็นของฝรั่งเศสในเวลาต่อมา
อาณานิคมของฝรั่งเศส
กัมพูชาตกเป็นรัฐในอารักขาของฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาอารักขาระหว่างฝรั่งเศส-กัมพูชาเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2406 ในสมัยพระนโรดม โดยสยามพยามยามคัดค้านแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ ในช่วงแรก ฝรั่งเศสปกครองกัมพูชาโดยไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับกิจการภายในมากนัก และช่วยค้ำจุนราชบัลลังก์ของกัมพูชา โดยช่วยปราบกบฏต่าง ๆ จน พ.ศ. 2426 - 2427 หลังจากยึดครองเวียดนามได้ทั้งหมด โดยพยายามลิดรอนอำนาจของกษัตริย์และยกเลิกระบบไพร่ทาส ทำให้เกิดการต่อต้านจากประชาชนอย่างรุนแรง จนต้องเจรจากับพระนโรดม กษัตริย์ในขณะนั้น ให้ประกาศสันติภาพ และระงับการแทรกแซงกัมพูชา จนกระทั่งพระนโรดมสวรรคต ฝรั่งเศสได้สนับสนุนให้พระสีสุวัตถ์ขึ้นเป็นกษัตริย์ พร้อมทั้งมอบอำนาจการปกครองทั้งหมดให้ฝรั่งเศส หลังจากฝรั่งเศสเข้าปกครองกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2406 ฝรั่งเศสเปลี่ยนแปลงระบบเศรษฐกิจในเวียดนาม โดยปรับปรุงการเก็บภาษี ซึ่งทำให้เกิดความไม่พอใจในหมู่ชาวกัมพูชา และยังนำชาวเวียดนามเข้ามาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ในระบบราชการของฝรั่งเศส และเป็นแรงงานทางด้านเกษตรกรรม
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ช่วงกลางปี พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นเคลื่อนเข้าสู่กัมพูชาแต่ยอมให้รัฐบาลวิชีปกครองดังเดิม รัฐบาลไทยในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามได้เรียกร้องดินแดนบางส่วนในลาวและกัมพูชาคืนจากฝรั่งเศสจนนำไปสู่กรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศสที่เริ่มขึ้นเมื่อ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ในที่สุด ญี่ปุ่นเข้ามาไกล่เกลี่ยโดยที่ไทยได้จังหวัดพระตะบอง เสียมราฐและบางส่วนของจังหวัดสตึงแตรง ยกเว้นปราสาทนครวัดยังอยู่ในเขตแดนของฝรั่งเศส พระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์กษัตริย์กัมพูชาสิ้นพระชนม์หลังกรณีพิพาทนี้ไม่นาน ฝรั่งเศสเลือกพระนโรดม สีหนุขึ้นเป็นกษัตริย์ทั้งที่ยังทรงพระเยาว์ ต่อมา ญี่ปุ่นได้สนับสนุนการจัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดในวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2488 กัมพูชาได้ประกาศเอกราชภายใต้วงไพบูลย์แห่งมหาเอเชียบูรพาของญี่ปุ่น โดยมีพระนโรดม สีหนุเป็นประมุขรัฐ หลังจากญี่ปุ่นยอมแพ้เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรได้เข้ามาในพนมเปญ สถาปนาอำนาจของฝรั่งเศสในกัมพูชาอีก
รัฐบาลฝรั่งเศสอิสระได้ตัดสินใจที่จะรวมอินโดจีนเข้ากับสหภาพฝรั่งเศส ในพนมเปญ พระนโรดม สีหนุพยายามเจรจากับฝรั่งเศสเพื่อเรียกร้องเอกราชที่สมบูรณ์ ในขณะที่กลุ่มต่อต้านที่เรียกตนเองว่าเขมรอิสระ ได้ใช้การสู้รบแบบกองโจรตามแนวชายแดน โดยได้ร่วมมือกับกลุ่มฝ่ายซ้ายทั้งที่นิยมและไม่นิยมเวียดนาม รวมทั้งกลุ่มเขมรเสรีซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านราชวงศ์ของเซิง งอกทัญด้วย ใน พ.ศ. 2489 ฝรั่งเศสยอมให้มีการจัดตั้งพรรคการเมืองในกัมพูชา และให้มีการเลือกตั้งภายในประเทศ พระนโรดม สีหนุยังคงต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชให้กัมพูชาเป็นอิสระจากสหภาพฝรั่งเศส จนฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง จึงยอมมอบเอกราชให้แก่กัมพูชา
ราชอาณาจักรกัมพูชาหลังเอกราช
หลังการประชุมเจนีวาได้มีการเลือกตั้งขึ้นในประเทศกัมพูชาใน พ.ศ. 2498 โดยมีคณะกรรมการควบคุมนานาชาติเป็นผู้สังเกตการณ์ ในวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2498 พระนโรดม สีหนุได้ประกาศสละราชสมบัติให้พระบิดาของพระองค์คือพระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤต และทรงตั้งพรรคการเมืองขึ้นคือพรรคสังคมราษฎร์นิยมหรือระบอบสังคม สมาชิกส่วนใหญ่เป็นฝ่ายขวา ซึ่งต่อต้านคอมมิวนิสต์ด้วยความรุนแรง แต่ก็มีสมาชิกฝ่ายซ้ายภายในพรรค เช่น เขียว สัมพัน ฮู ยวน เพื่อถ่วงดุลกับฝ่ายขวา การเลือกตั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 พรรคสังคมชนะการเลือกตั้งโดยได้ 83% ของที่นั่งทั้งหมดในสภา
นอกจากนั้น พระนโรดม สีหนุ ยังดำเนินนโยบายที่จะดึงฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวากลุ่มต่าง ๆ ให้เข้าร่วมกับระบอบสังคมของพระองค์ และกดดันผู้ที่ไม่ยอมเข้าร่วมกับพระองค์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2503 เป็นต้นไป องค์กรที่ต่อต้านระบอบของพระนโรดม สีหนุถูกผลักดันให้กลายเป็นองค์กรใต้ดิน พรรคที่เป็นเอกเทศของฝ่ายซ้าย เช่น กรมประชาชนกลายเป็นเป้าหมายของการโจมตี สถานีวิทยุแห่งชาติได้ออกประกาศว่ากรมประชาชนเป็นหุ่นเชิดของเวียดนาม มีการติดโปสเตอร์ต่อต้านกรมประชาชนโดยทั่วไป หนังสือพิมพ์ของฝ่ายต่อต้านพระองค์ เช่น หนังสือพิมพ์ l'Observateur และหนังสือพิมพ์อื่นที่มีเนื้อหาใกล้เคียงกันถูกสั่งปิดในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2506 พระนโรดม สีหนุได้ประกาศชื่อของฝ่ายซ้ายจำนวน 34 คน ว่าเป็นพวกขี้ขลาด หลอกลวง ก่อวินาศกรรม หัวหน้ากบฏ และเป็นคนทรยศ ผลที่ตามมาทำให้ขบวนการฝ่ายซ้ายต้องออกจากเมืองหลวงไปตั้งมั่นในชนบท
การดำเนินนโยบายต่างประเทศของพระนโรดม สีหนุ เป็นการดำเนินนโยบายไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด แต่มีแนวโน้มเป็นปฏิปักษ์กับไทยและเวียดนามใต้ ในขณะที่เป็นมิตรกับจีนและสนับสนุนเวียดนามเหนือในสงครามเวียดนาม กัมพูชาในสมัยนี้มีกรณีพิพาทกับไทย ทั้งกรณีพิพาทเรื่องปราสาทเขาพระวิหาร และการกวาดล้างชาวไทยเกาะกงในจังหวัดเกาะกง การปกครองระบอบสังคมของพระองค์สิ้นสุดลงเมื่อถูกรัฐประหาร โดยลน นล เมื่อ พ.ศ. 2513 ซึ่งได้จัดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐเขมรขึ้นแทน พระนโรดม สีหนุต้องลี้ภัยไปจัดตั้งรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาพลัดถิ่น ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน