cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อะห์มัด ฟัตฮี
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติไปแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย
ริยาลกาตาร์
ริยาลกาตาร์ (สัญลักษณ์: QR หรือ ر.ق; รหัส: QAR) เป็นสกุลเงินของรัฐกาตาร์ ซึ่งแบ่งออกเป็น 100 ดาร์ฮอม (درهم) และตัวย่อเป็นทั้ง QR (อังกฤษ) หรือ ر.ق (อาหรับ)
ประวัติ
จนถึงปี ค.ศ. 1966 กาตาร์ใช้เงินรูปีอินเดียเป็นสกุลเงินตราของตนเอง ในรูปของรูปีอ่าว เมื่อประเทศอินเดียลดค่าเงินรูปีในปี ค.ศ. 1966 กาตาร์พร้อมด้วยรัฐอื่น ๆ ที่ใช้รูปีอ่าวเลือกที่จะมุ่งเสนอสกุลเงินของตนเอง
ก่อนที่จะทำเช่นนั้น กาตาร์ได้นำริยาลซาอุดีมาใช้เป็นของตนช่วงสั้น ๆ จากนั้นจึงเปิดตัวริยาลกาตาร์และดูไบหลังจากการลงนามในข้อตกลงสกุลเงินกาตาร์-ดูไบเมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1966 ริยาลซาอุดีมีมูลค่า 1.065 รูปีอ่าว ในขณะที่ริยาลกาตาร์และดูไบเท่ากับรูปีอ่าวก่อนที่จะมีการลดค่าเงิน
หลังจากที่ดูไบเข้าสู่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ กาตาร์ได้เริ่มออกริยาลกาตาร์แยกจากดูไบเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1973 ธนบัตรเก่ายังคงไหลเวียนในแบบคู่ขนานกันเป็นเวลา 90 วัน ซึ่งเป็นเวลาที่เงินสกุลเดิมถูกถอดถอน
สำหรับประวัติความเป็นมาที่กว้างขึ้นโดยรอบสกุลเงินในระดับภูมิภาค โปรดดูประวัติความเป็นมาของสกุลเงินอังกฤษในตะวันออกกลาง
เหรียญ
ในปี ค.ศ. 1966 เหรียญได้รับการแนะนำในนามของกาตาร์และดูไบสำหรับ 1, 5, 10, 25 และ 50 ดาร์ฮอม ส่วนในปี ค.ศ. 1973 เหรียญชุดใหม่ได้รับการแนะนำในขนาดและองค์ประกอบเดียวกันกับก่อนหน้านี้ แต่ในนามของกาตาร์เท่านั้น
กูซูมา วาร์ดานี
กูซูมา วาร์ดานี (Kusuma Wardhani) นักยิงธนูชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2507 ที่มากัซซาร์ เข้าแข่งขันยิงธนูประเภททีมหญิงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2531 ที่โซล ร่วมกับนูร์ฟีตรียานา ซัลมัน และลีลีซ ฮันดายานี ได้เหรียญเงินยิงธนูทีมหญิงในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2531 ที่โซล
พายุตาปะฮ์
ตาปะฮ์ (มาเลเซีย: Tapah; ) เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 2 ลำดับที่ 22 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศมาเลเซีย พายุตาปะฮ์นั้นอาจหมายถึง
แบล็ค ร็อค ชูตเตอร์
แบล็ค ร็อก ชูตเตอร์ เป็นมังงะและอนิเมะแนวต่อสู้ โดยนำเด็กผู้หญิงมาต่อสู้กัน ผู้สร้างคือ Shinobu Yoshioka วางจำหน่ายใน โรสมีเดีย เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ (Rose Media & Entertainment) ในอนิเมะเรื่องนี้จะมีอยู่ 2 มิติ คือ โลกแห่งความจริง กับ โลกเบื้องหลัง Black Rock Shooter
แบล็ค ร็อก ชูตเตอร์ ฉบับอนิเมะ ในปัจจุบันมีทั้งหมด 2 ภาค
เนื้อเรื่อง
BLACK★ROCK SHOOTER – แบล็ค ร็อค ชูตเตอร์ เป็นเรื่องราวของ คุโรอิ มาโตะ นักเรียนม.ต้น เธอได้พบเพื่อนใหม่อย่างทาคานาชิ โยมิ ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนจนทั้งคู่นั้นได้กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน และได้ใช้ช่วงชีวิตที่มีความสุขเหมือนกับนักเรียนทั่วไปๆ แต่เมื่อทั้งคู่ขึ้นชั้นปีที่ 2 ทำให้ต้องแยกห้องเรียนกัน และมาโตะก็ได้เพื่อนใหม่ที่ชื่อว่า ยู ซึ่งเป็นผู้จัดการชมรมบาสเกตบอลที่มาโตะเล่นอยู่ แต่นั้นกลับเป็นสิ่งที่ทำให้โยมิรู้สึกแปลกแยกขึ้นมา และเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อเห็น มาโตะกับยูคุยกันอย่างสนุกสนาน หลังเลิกเรียนมาโตะและยูที่รอโยมิกลับบ้านพร้อมกัน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของโยมิมาตามที่นัด จึงกลับไปถามชมรมวอลเล่ย์บอล ก็พบว่าโยมิได้ล่วงหน้ากลับไปก่อนแล้วและพอวันต่อมาโยมิก็ไม่ได้มาที่โรงเรียน และช่วงหลังเลิกเรียนนั้นมาโตะก็ได้ถูกเรียกตัวไปให้ปากคำกับตำรวจที่บ้าน ถึงการหายตัวไปของโยมิ จึงทำให้มาโตะคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ไม่ได้เอาใจใส่โยมิให้ดี วันต่อมาในช่วงเช้าตรู่ก็มีเมลล์จากโยมิส่งมาถึงมาโตะ แต่ทว่ากลับไม่มีข้อความใดๆทั้งสิ้น เมื่อมาโตะโทรไปหาก็ไม่มีใครรับสาย มาโตะตัดสินใจออกไปยังลานว่างบนยอดเนินเขาซึ่งเป็นสถานที่แห่งความทรงจำของเธอกับโยมิ และที่นั้นมาโตะก็ได้พบที่ห้อยมือถือที่ให้กับโยมิเพื่อแสดงความเป็นเพื่อนของทั้งคู่ และที่ห้อยมือถือนั้นก็เกิดเปล่งแสงพร้อมกับนำเธอไปสู่โลกประหลาด และเธอได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถามมาโตะว่า ต้องการช่วยคนสำคัญของเธอหรือไม่ แต่ทว่าคำตอบของมาโตะนั้นกลับไม่ได้ต้องการให้ช่วย แต่สิ่งที่มาโตะต้องการคือ การที่ได้เดินไปด้วยกัน การที่ได้หัวเราะด้วยกันและต้องการที่จะเจอกับโยมิอีกครั้ง
เด็กผู้หญิงเหมือนยอมรับในคำขอของมาโตะ จึงได้ทำการรวมร่างเข้ากับตัวของมาโตะ และในวินาทีที่มาโตะได้ร่วมร่างกับเด็กผู้หญิงคนนั้น มาโตะก็ได้รู้ชื่อของเธอที่จะช่วยเพื่อนคนสำคัญซึ่งมีชื่อว่า ” Black Rock Shooter ” (แบล็ค ร็อค ชูตเตอร์) และนี่เองคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวการผจญภัยของมาโตะในการช่วยเหลือโยมิเพื่อนคนสำคัญของเธอ
Ebracteola
Ebracteola เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Aizoaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต
ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต (Super Smash Bros. Ultimate) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้ข้ามฝั่งในปี 2018 พัฒนาโดยบันไดนัมโคสตูดิโอส์และ Sora Ltd. และจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโด ตัวเกมเป็นเกมที่ห้าในชุดเกม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส ต่อจากเกม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์สฟอร์นินเท็นโด 3DS แอนด์วียู เกมยังคงรูปแบบการเล่นแบบดั้งเดิมของชุดเกม โดยผู้เล่นต้องบังคบหนึ่งในตัวละครต่าง ๆ ผู้เล่นจะต้องใช้การโจมตีที่แตกต่างกันเพื่อทำให้คู่ต่อสู้อ่อนแอลงและทำให้พวกเขาออกจากเวที ตัวเกมมีโหมดเกมที่หลากหลายซึ่งรวมถึงแคมเปญสำหรับโหมดผู้เล่นคนเดียวและโหมดผู้เล่นหลายคน ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต มีนักสู้ที่เล่นได้มากกว่า 80 คนรวมถึงทุกคนจากเกม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส ภาคก่อนหน้านี้พร้อมกับผู้มาใหม่หลายคน โดยมีตั้งแต่มาสคอตของนินเท็นโดไปจนถึงตัวละครจากแฟรนไชส์ของบุคคลที่สามโดยเกมนี้ได้รับการสนับสนุนด้วยเนื้อหาที่ดาวน์โหลดได้หลังวางจำหน่ายซึ่งจะเพิ่มมากขึ้น
นินเท็นโดเปิดตัว ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต ในช่วงนินเท็นโดไดเร็คในเดือนมีนาคม 2018 และเปิดเผยอย่างเต็มรูปแบบในงานอี3 2018 ในเดือนมิถุนายน ต่อมาได้เปิดเผยเพิ่มเติมในนินเท็นโดไดเร็คอีกสองครั้งก่อนที่จะวางจำหน่ายในวันที่ 7 ธันวาคม 2018 ตัวเกมได้รับเสียงชื่นชมจากทั่วโลกโดยนักวิจารณ์บางคนได้กล่าวว่าเกมนี้เป็นเกมที่ดีที่สุดในชุดเกม พวกเขายกย่องเนื้อหาจำนวนมากและการปรับแต่งองค์ประกอบรูปแบบการเล่นของ ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส ที่มีอยู่แม้ว่าโหมดออนไลน์จะได้รับคำวิจารณ์ก็ตาม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต กลายเป็นเกมต่อสู้ที่ขายดีที่สุดตลอดกาล โดยมียอดขายมากกว่า 21 ล้านชุดภายในเดือนกันยายน 2020
โอดะ โนบูนางะ
โอดะ โนบูนางะ เป็นชาวญี่ปุ่นที่ดำรงตำแหน่งเป็นไดเมียว และหนึ่งในบุคคลที่สำคัญในยุคสมัยเซ็งโงกุ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "ผู้รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" คนแรกของญี่ปุ่น ชื่อเสียงของเขาในสงครามทำให้เขาได้รับฉายาว่า "ไดเมียวปีศาจ" หรือ "ราชาปีศาจ"
โนบูนางะเป็นบุคคลผู้มีอิทธิพลในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และถือได้ว่าเป็นหนึ่งในสามผู้รวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ร่วมกับผู้ติดตามรับใช้ของเขาอย่างโทโยโตมิ ฮิเดโยชิและโทกูงาวะ อิเอยาซุ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ภายหลังรวบรวมแผ่นดินญี่ปุ่นให้เป็นหนึ่งในปี ค.ศ. 1591 และทำการรุกรานเกาหลีในปีต่อมา อย่างไรก็ตาม เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1598 และโทกูงาวะ อิเอยาซุได้เข้ายึดอำนาจภายหลังจากยุทธการที่เซกิงาฮาระ ในปี ค.ศ. 1600 กลายเป็นโชกุนในปี ค.ศ. 1603 และเป็นจุดสิ้นสุดของยุคสมัยเซ็งโงกุ
ประวัติ
โอดะ โนบูนางะ เกิดเมื่อค.ศ. 1534 ที่ปราสาทนาโงยะ มีชื่อว่า คิปโปชิ (吉法師 (Kippōshi)) เป็นบุตรชายคนที่สองของ โอดะ โนบูฮิเดะ (織田信秀 (Oda Nobuhide)) ไดเมียวแห่งแคว้นโอวาริ (尾張 (Owari)) จังหวัดไอจิในปัจจุบัน เป็นบุตรคนโตสุดที่เกิดกับภรรยาเอกของโนบูฮิเดะ คือ นางโดะตะ-โงเซ็ง (土田御前 (Dota-Gōzen))
วัยเยาว์และการสืบทอดแคว้นโอวาริ
ในฐานะที่เป็นบุตรคนโตสุดที่เกิดกับภรรยาเอก ทำให้คิปโปชิเป็นอันดับหนึ่งในการสืบทอดแคว้นโอวาริต่อจากโนบูฮิเดะบิดาของตน ซึ่งได้มอบหมายให้ที่ปรึกษาคนสนิทของตนคือ ฮิราเตะ มาซาฮิเดะ (平手政秀 (Hirate Masahide)) เป็นอาจารย์คอยฝึกวิชาความรู้ให้แก่คิปโปชิ แต่ว่าคิปโปชิกลับมีพฤติกรรมที่ประหลาด เอาแต่ใจตนเอง และไม่อยู่ในกรอบประเพณี ทำให้เป็นที่ไม่พอใจของบรรดาซามูไรหรือข้ารับใช้ของตระกูลโอดะ รวมทั้งมารดาของคิปโปชิเอง จนทำให้คิปโปชิมีชื่อกระฉ่อนไปทั่วภูมิภาคคันไซว่า "เจ้าโง่แห่งแคว้นโอวาริ" (尾張の大うつけ (Owari no Ōutsuke)) แต่ด้วยการสนับสนุนของบิดาและมาซาฮิเดะผู้เป็นอาจารย์ ทำให้คิปโปชิยังคงสถานะเป็นทายาทของตระกูลโอดะอยู่ได้
เซ็กส์โป
เซ็กส์โป (Sexpo) เป็นงานนิทรรศการด้านเพศ สุขภาพทางเพศ ที่จัดขึ้นที่สิงคโปร์ โดยจำกัดอายุผู้เข้าชมงานไม่ต่ำกว่า 21 ปี โดยเริ่มจัดครั้งแรกปี 2005 ซึ่งเป็นการจัดงานด้านเพศครั้งแรกของสิงคโปร์ ซึ่งงานนี้ เคยจัดที่ประเทศออสเตรเลียมาก่อน
โอดะ โนบูนางะ
วัยเยาว์และการสืบทอดแคว้นโอวาริ
ในเวลานั้นตระกูลโอดะต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากแคว้นข้างเคียงที่กำลังทรงอำนาจ อันได้แก่ ตระกูลอิมางาวะ ผู้ปกครองสามแคว้นทางตะวันออกของโอวาริ (ในบริเวณจังหวัดชิซูโอกะในปัจจุบัน) และตระกูลไซโต (斎藤 (Saitō)) ผู้ปกครองแคว้นมิโนะ (美濃 (Mino) จังหวัดกิฟุในปัจจุบัน) ทางตอนเหนือ ในค.ศ. 1546 เมื่ออายุสิบสองปี คิปโปชิผ่านพิธีเง็มปุกุได้รับชื่อว่า โอดะ โนบูนางะ โนบูฮิเดะบิดาร่วมกับมาซาฮิเดะผูกสัมพันธ์กับตระกูลไซโตแห่งแคว้นมิโนะ โดยการส่งมาซาฮิเดะเดินทางไปสู่ขอนางโน-ฮิเมะ (濃姫 (Nōhime)) บุตรสาวของไซโต โดซัง (斎藤道三 (Saitō Dōsan)) ไดเมียวผู้ปกครองแคว้นมิโนะ มาเป็นภรรยาของโนบูนางะ
นอกจากนี้โนบูนางะยังได้มีโอกาสได้สัมผัสกับอาวุธชนิดใหม่ในขณะนั้น คือ ปืน ซึ่งผลิตและนำเข้าโดยชาวโปรตุเกสที่เกาะทาเนงาชิมะ ทางตอนใต้ของเกาะคีวชู
ในค.ศ. 1551 โนะบุฮิเดะผู้เป็นบิดาถึงแก่กรรม โนบูนางะได้อาละวาดกลางงานศพของบิดาของตน ทำให้บรรดาข้ารับใช้ของตระกูลโอะดะไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง และทำให้มาซาฮิเดะรู้สึกผิดอย่างมากที่ทำการสั่งสอนโนบูนางะไม่ดีพอ จึงกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตเพื่อชดใช้ความผิด เหตุการณ์นี้ทำให้โนบูนางะเสียใจอย่างมาก เมื่อขึ้นดำรงตำแหน่งไดเมียวแห่งโอวาริ โนบูนางะยังคงอ่อนด้อยประสบการณ์ ทำให้การปกครองของแคว้นตกอยู่ในมือของโอดะ โนบูโตโมะ (織田信友 (Oda Nobutomo)) ผู้ซึ่งมาจากสาขาย่อยของตระกูลโอดะและเป็นผู้ปกครองปราสาทคิโยซู (清洲城 (Kiyosu-jō)) ในค.ศ. 1554 ชิบะ โยชิมูเนะ (斯波義統 (Shiba Yoshimune)) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นชูโงแห่งแคว้นโอวาริ (ได้รับการแต่งตั้งมาจากรัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ) ทราบว่าโนบูโตโมะวางแผนลอบสังหารโนบูนางะ จึงนำความมาบอกแก่โนบูนางะ เมื่อโนบูโตโมะทราบว่าแผนของตนรั่วไหลจึงสังหารโยชิมูเนะไป แต่ในปีต่อมาค.ศ. 1555 โนบูนางะได้ชิงลงมือทำการลอบสังหารโนบูโตโมะเสียก่อนที่ปราสาทคิโยซู
ปีต่อมาค.ศ. 1556 ไซโต โยชิตะสึ (斎藤義龍 (Saitō Yoshitatsu)) ทำการก่อกบฏต่อบิดาของตนคือไซโตโดซัง ไซโตโดซังขอให้โนบูนางะผู้เป็นลูกเขยยกทัพเข้าไปยังแคว้นมิโนะเพื่อช่วยเหลือตนแต่ไม่ทันการ โดซังถูกสังหารในที่รบและโยชิตะสึจึงขึ้นเป็นไดเมียวแห่งมิโนะคนใหม่ ในปีเดียวกันนั้นเองน้องชายของโนบูนางะคือ โอดะ โนบูยูกิ (織田信行 (Oda Nobuyuki)) ก่อกบฏหมายจะขึ้นเป็นผู้นำตระกูลโอดะด้วยการสนับสนุนของชิบาตะ คัตซูอิเอะ (柴田勝家 (Shibata Katsuie)) ฮายาชิ ฮิเดซาดะ (林秀貞 (Hayashi Hidesada)) รวมทั้งมารดาของโนบูนางะเอง โนบูนางะสามารถเอาชนะทัพของน้องชายตนเองได้ในยุทธการอิโนะ (稲生の戦い (Inō no tatakai)) โนบูนางะไว้ชีวิตขุนพลทั้งสองแต่ต้องการที่จะสังหารโนบูยูกิน้องชาย แต่ด้วยการร้องขอของมารดาโนบูนางะจึงได้ไว้ชีวิตโนบูยูกิ ปรากฏว่าในปีต่อมาค.ศ. 1557 โนบูยูกิวางแผนยึดอำนาจอีกครั้ง โนบูนางะจึงแสร้งป่วยเพื่อให้โนบูยูกิมาเยี่ยมตนที่ปราสาทคิโยซู จากนั้นจึงได้สังหารโนบูยูกิทิ้ง
ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ
ในค.ศ. 1560 อิมางาวะ โยชิโมโตะ (今川義元 (Imagawa Yoshimoto)) ไดเมียวผู้ทะเยอทะยานแห่งตระกูลอิมางาวะซึ่งปกครองดินแดนทางตะวันออกของโอวาริ ต้องการที่จะยกทัพไปยึดอำนาจยังเมืองเกียวโต ซึ่งเส้นทางเดินทัพจะต้องผ่านแคว้นโอวาริ ขุนพลคนสำคัญทั้งหลายแห่งตระกูลโอดะต่างมีความเห็นว่าตระกูลอิมางาวะมีกำลังอำนาจควรจะปล่อยให้เดินทัพผ่านโอวาริไปโดยสวัสดิภาพ แต่โนบูนางะยืนกรานที่จะเข้าขัดขวางทัพของโยชิโมโตะ โดยทัพของโยชิโมโตะมีทหารกว่า 40,000 คน ขณะที่ทัพของโนบูนางะมีทหารเพียง 5,000 คน แต่โนบูนางะจึงคิดว่าถ้าจะสู้ให้ชนะก็ต้องจัดการกับตัวบงการก็คือทัพที่โยชิโมโตะอยู่นั่นเอง และในวันนั้นเองนับว่าโชคดีเป็นอย่างมากที่ฝนตก เพราะง่ายต่อการควบคุมคนจำนวนน้อยและยากต่อการควบคุมทัพขนาดใหญ่ ในระหว่างที่ทัพของโยชิโมโตะกำลังพักอยู่นั้นโนบูนางะใช้ทหารจำนวนกว่า 2,000 คนเท่านั้นบุกโจมตีทัพหลักอย่างไม่ทันตั้งตัว ในยุทธการโอะเกะฮะซะมะ (桶狭間の戦い (Okehazama-no-tatakai)) เป็นเหตุให้โยชิโมโตะถูกสังหาร เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้โนบูนางะมีชื่อเสียงไปทั่วญี่ปุ่น เนื่องจากเป็นเพียงแค่ไดเมียวของแคว้นเล็กแต่สามารถยับยั้งการยึดอำนาจของไดเมียวผู้ทรงอำนาจอย่างอิมางาวะ โยชิโมโตะได้
ปีต่อมาค.ศ. 1561 ไซโต โยชิตะสึ ไดเมียวแห่งมิโนะถึงแก่กรรม ไซโต ทัตสึโอกิ (斎藤龍興 (Saitō Tatsuoki)) ผู้เป็นบุตรชายอายุเพียงสิบสี่ปีและไร้ความสามารถขึ้นเป็นไดเมียวแห่งมิโนะคนต่อมา โนบูนางะเห็นเป็นโอกาสจึงนำทัพเข้ารุกรานแคว้นมิโนะ จนสามารถเข้ายึดปราสาทอินาบายามะ (稲葉山 (Inaba-yama)) อันเป็นที่มั่นของตระกูลไซโตได้ในค.ศ. 1567 ทำให้โนบูนางะสามารถเข้าครอบครองแคว้นมิโนะได้ แล้วจึงเปลี่ยนชื่อปราสาทใหม่เป็น ปราสาทกิฟุ (岐阜 (Gifu)) จังหวัดกิฟุในปัจจุบัน โนบูนางะพำนักที่ปราสาทกิฟุ และประกาศนโยบายรวบรวมญี่ปุ่นที่แตกแยกออกเป็นแคว้นต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของตน พร้อมคติพจน์ที่ว่า เท็งกะ ฟูบุ (天下布武 (Tenka fubu)) แปลว่า ปกครองแผ่นดินด้วยการทหาร
เส้นทางสู่เกียวโต
กล่าวถึงเหตุการณ์ในเมืองเกียวโต รัฐบาลโชกุนอะชิกะงะตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของตระกูลมิโยะชิ ค.ศ. 1565 โชกุนอะชิกะงะ โยะชิเตะรุ (足利義輝 (Ashikaga Yoshiteru)) ได้ถูกสองขุนพลได้แก่ มะซึนะงะ ฮิซะฮิเดะ (松永久秀 (Matsunaga Hisahide)) และมิโยะชิ โยะชิซึงุ (三好義継 (Miyoshi Yoshitsugu)) ยกทัพมาสังหารยังที่พัก โนะบุนะงะพำนักอยู่ที่ปราสาทกิฟุได้หนึ่งปี จนกระทั่งในค.ศ. 1568 อะชิกะงะ โยะชิอะกิ (足利義昭 (Ashikaga Yoshiaki)) ผู้เป็นน้องชายของโชกุนโยะชิเตะรุได้ร้องขอให้โนะบุนะงะยกทัพไปยังเกียวโตเพื่อทำการแก้แค้นให้แก่พี่ชายของตนโดยการสังหารขุนพลทั้งสอง
โนะบุนะงะจึงเตรียมการยกทัพไปยึดเมืองเกียวโต แต่เส้นทางเดินทัพไปยังเกียวโตต้องผ่านแคว้นโอมิ (近江 (Ōmi)) จังหวัดชิงะในปัจจุบัน ซึ่งมีไดเมียวตระกูลรกกะกุ (六角 (Rokkaku)) ปกครองอยู่และปฏิเสธที่จะให้ทัพของโนะบุนะงะผ่านแคว้นของตน โนะบุนะงะจึงทำสงครามกับตระกูลรกกะกุและสามารถเอาชนะและกำจัดตระกูลรกกะกุออกไปได้ในเวลาอันรวดเร็ว และเดินทัพสามารถเข้ายึดเมืองเกียวโตได้ในฤดูหนาวค.ศ. 1568 ฮิซะฮิเดะและตระกูลมิโยะชิเข้าสวามิภักดิ์ต่อโนะบุนะงะ โนะบุนะงะจึงตั้งให้โยะชิอะกิเป็นโชกุนคนใหม่เพื่อที่จะเป็นหุ่นเชิดของตน จากความดีความชอบในการช่วยเหลือโชกุนโยะชิอะกิในครั้งนี้โนะบุนะงะได้รับข้อเสนอเป็นตำแหน่งในราชสำนักเกียวโตและในบะกุฟุซึ่งโนะบุนะงะปฏิเสธไปทั้งหมด และมีความเห็นว่าการเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังที่แท้จริงนั้นสำคัญกว่าตำแหน่งทางพิธีการ
รวมอำนาจในภูมิภาคคันไซ
กล่าวถึงตระกูลอะซะกุระ มีพันธมิตรสำคัญเป็นตระกูลอะซะอิแห่งแคว้นโอมิ ซึ่งขณะนั้นมีผู้นำคือไดเมียวอะซะอิ นะงะมะซะ (浅井長政 (Azai Nagamasa)) ผู้เป็นน้องเขยของโนะบุนะงะเนื่องจากนะงะมะซะได้สมรสกับนางโออิจิ (お市 (Ōichi)) ผู้เป็นน้องสาวของโนะบุนะงะ โนะบุนะงะคาดหวังว่านะงะมะซะจะเห็นแก่นางโออิจิไม่มาทำสงครามกับตน แต่นะงะมะซะเห็นแก่พันธมิตรกับตระกูลอะซะกุระจึงเข้าช่วยตระกูลอะซะกุระในการสงครามกับโนะบุนะงะ โนะบุนะงะสามารถเอาชนะทัพของทั้งสองตระกูลได้ในยุทธการอะเนะงะวะ (姉川の戦い (Anegawa-no-tatakai)) อีกสามปีต่อมา ค.ศ. 1573 โนะบุนะงะนำทัพเข้าล้อมปราสาทฮิกิดะ (疋壇城 (Hikida-jō)) ของโยะชิกะเงะ และปราสาทโอะดะนิ (小谷城 (Odani-jō)) ของนะงะมะซะ และโนะบุนะงะสามารถเข้ายึดปราสาททั้งสองได้ในที่สุด โยะชิกะเงะหลบหนีไปยังปราสาทอิชิโจดะนิ (一乗谷城 (Ichijōdani-jō)) ส่วนนะงะมะซะกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิต โนะบุนะงะยกทัพตามไปปิดล้อมปราสาทอิชิโจดะนิ จนกระทั่งเข้ายึดปราสาทได้ และโยะชิกะเงะกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปเช่นเดียวกับนะงะมะซะ
นอกจากนี้ โนะบุนะงะยังทำการปราบปรามกบฏอิกโก อิกกิ (一向一揆 (Ikkō-ikki)) อันเป็นการรวมตัวกันของพระสงฆ์และชาวบ้านท้องถิ่นเพื่อต่อต้านการปกครองของชนชั้นซะมุไร มีฐานที่มั่นอยู่ที่วัดฮงงัง (本願寺 (Hongan-ji)) บนเขาอิชิยะมะ (石山 (Ishiyama)) เมืองโอซะกะในปัจจุบัน ในค.ศ. 1570 โนะบุนะงะยกทัพเข้าทำการปิดล้อมเขาอิชิยะมะแต่ถูกทัพของอิกโก-อิกกิขับไล่ออกไปได้ ปีต่อมาค.ศ. 1571 โนะบุนะงะยกทัพเข้าโจมตีเมืองนะงะชิมะ (長島 (Nagashima)) จังหวัดมิเอะในปัจจุบัน อันเป็นฐานที่มั่นอีกแห่งหนึ่งของอิกโก-อิกกิ หลังการโจมตีหลายครั้งในที่สุดเมืองนะงะชิมะก็เสียให้แก่โนะบุนะงะในค.ศ. 1574 ในค.ศ. 1576 โนะบุนะงะยกทัพเข้าทำการปิดล้อมเขาอิชิยะมะอีกครั้ง จนกระทั่งโนะบุนะงะสามารถเข้ายึดวัดฮงงังบนเขาอิชิยะมะได้ในค.ศ. 1580 หลังจากการปิดล้อมอยู่นานถึงสี่ปี เป็นการปิดล้อมครั้งยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น กบฏอิกโก-อิกกิจึงถูกปราบลงได้สำเร็จ
รวมทั้งโนะบุนะงะยังได้ทำการปราบโซเฮ (僧兵 (Sōhei)) หรือพระนักรบ อันเป็นกองกำลังทหารที่สำคัญในภูมิภาคคันไซมาแต่ยุคเฮอัง มีฐานที่มั่นที่วัดเองยะกุ (延暦寺 (Enryaku-ji)) บนเขาฮิเอะอิ (比叡 (Hiei)) จังหวัดชิงะในปัจจุบัน เนื่องจากโซเฮได้ให้การสนับสนุนแก่ตระกูลอะซะกุระและตระกูลอะซะอิในการต่อต้านโนะบุนะงะ ในค.ศ. 1571 โนะบุนะงะเข้ายึดเขาฮิเอะอิ ทำการกวาดล้างพระนักรบไปจนหมดสิ้น และในค.ศ. 1573 โนะบุนะงะทำการปลดโชกุนอะชิกะงะ โยะชิอะกิ ออกจากตำแหน่ง ล้มเลิกระบอบการปกครองของโชกุน เป็นการสิ้นสุดรัฐบาลโชกุนมุโระมะชิที่มีมายาวนานถึงสองร้อยกว่าปี
รวมอำนาจในภูมิภาคตะวันออก
หลังจากที่โนะบุนะงะวางรากฐานอำนาจในเมืองเกียวโตภูมิภาคคันไซได้อย่างมั่นคงแล้ว จึงหันความสนใจไปทางตะวันออก ในขณะนั้นภาคตะวันออกของญี่ปุ่นมีไดเมียวผู้ทรงอำนาจสองคนกำลังแย่งชิงความเป็นใหญ่ได้แก่ ทะเกะดะ ชิงเง็น (武田信玄 (Takeda Shingen)) ไดเมียวแห่งแคว้นคะอิ (甲斐 (Kai)) จังหวัดยะมะนะชิในปัจจุบัน และอุเอะซุงิ เค็งชิง (上杉謙信 (Uesugi Kenshin)) ไดเมียวแห่งแคว้นเอะจิโงะ (越後 (Echigo)) จังหวัดนิอิงะตะในปัจจุบัน ในค.ศ. 1572 โชกุนโยะชิอะกิได้ร้องขอให้ทะเกะดะชิงเง็นช่วยปราบโนะบุนะงะ ชิงเง็นจึงยกทัพเข้ารุกรานแคว้นโทะโตะมิ อันเป็นดินแดนของโทะกุงะวะ อิเอะยะซุ โนะบุนะงะจึงส่งอิเอะยะซุไปทำการปราบทะเกะดะชิงเง็๋น ปรากฏว่าประสบกับความพ่ายแพ้ราบคาบต่อตระกูลทะเกะดะในยุทธการมิกะตะงะฮะระ แต่โชคก็เข้าข้างโนะบุนะงะเมื่อชิงเง็นได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในปีต่อมาค.ศ. 1573 ทะเกะดะ คะซึโยะริ  ไดเมียวแห่งคะอิคนใหม่ยังอายุน้อยขาดประสบการณ์ ได้ยกทัพตระกูลทะเกะดะเข้าปิดล้อมปราสาทนะงะชิโนะ  ของตระกูลโทะกุงะวะในค.ศ. 1575 แต่พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงในยุทธการนะงะชิโนะ
เมื่อโนะบุนะงะประสบความสำเร็จในภูมิภาคตะวันออก ทำให้ไดเมียวอุเอะซุงิ เค็งชิง เกรงว่าโนะบุนะงะจะแผ่ขยายอำนาจเข้าครอบงำภาคตะวันออกได้สำเร็จ จึงเข้าร่วมกับตระกูลทะเกะดะต่อต้านการขยายดินแดนของโนะบุนะงะ ด้วยการรุกรานแค้วนโนะโตะ (能登 (Noto) จังหวัดอิชิกะวะในปัจจุบัน) โนะบุนะงะส่งขุนพลระดับสูงเข้าต้านทานในยุทธการเทะโดะริกะวะ ในค.ศ. 1577 ผลปรากฏว่าฝ่ายของโนะบุนะงะพ่ายแพ้ ตระกูลอุเอะซุงิเข้ายึดแคว้นโนะโตะได้ แต่ทว่าไดเมียวอุเอะซุงิเค็งชินได้ถึงแก่กรรมในอีกห้าเดือนต่อมาในค.ศ. 1578 ทำให้ไดเมียวผู้มีอำนาจเพียงพอที่จะต้านทานการรุกรานของโนะบุนะงะหมดสิ้นไป โนะบุนะงะจึงสามารถเข้าครอบครองญี่ปุ่นภาคตะวันออกได้ในที่สุด
การปกครอง
กองกำลังอะชิงะรุพ่ายแพ้สงครามบ้างเป็นครั้งคราวเพราะความกลัวตาย ทำให้โนะบุนะงะต้องวางแผนในการทำสงครามใหญ่ ในระหว่างนั้นมีชาวโปรตุเกสเข้ามาติดต่อค้าขายกับญี่ปุ่น และเผยแผ่ศาสนาคริสต์และปืน อาวุธที่ช่างโปรตุเกสนำมาด้วย หลังจากได้ศึกษาปืนของชาวโปรตุเกสแล้ว โนะบุนะงะมองเห็นว่าอาวุธชนิดนี้สามารถสร้างกองกำลังที่แข็งแกร่งให้แก่ตนได้
ในปี ค.ศ. 1544 โนะบุนะงะก็สั่งให้ช่างชาวญี่ปุ่นแกะและสร้างปืนตามแบบฉบับของชาวโปรตุเกส โดยก่อตั้งโรงงานผลิตอาวุธขึ้น สั่งให้ช่างชาวญี่ปุ่นผลิตปืนขึ้นมาเป็นจำนวนมาก ต่อมาเมื่อไดเมียวทั้งหลาย เห็นศักยภาพอาวุธปืนของโอะดะ ต่างพากันหันมาเปลี่ยนอาวุธจากเดิมคือดาบ ธนู หรือธนูเพลิง มาเป็นอาวุธปืนเช่นเดียวกับโนะบุนะงะแทบทั้งสิ้น เพราะอาวุธปืนนั้นสามารถฝึกฝนการใช้งานได้อย่างง่าย ไม่เหมือนกับดาบหรือธนูที่ต้องใช้ระยะเวลาฝึกฝนอย่างยาวนาน
แม้ศัตรูอย่าง อะชิคะงะ โยะชิอะกิ อดีตโชกุนผู้เป็นหุ่นเชิดของโนะบุนะงะจะถูกกำจัดไปแล้ว แต่โนะบุนะงะกลับยังมีศัตรูจำนวนมากที่เป็นปรปักษ์กับเขา หนึ่งในศัตรูตัวฉกาจของเขาคือพระ นักพรต และนักรบ พระนักรบและนักพรตจำนวนมากต่อต้านและท้าทายอำนาจของโนะบุนะงะ เขาทำสงครามกวาดล้างพระนักรบหลายต่อหลายครั้ง ซึ่งการรบกันระหว่างพระนักรบและโนะบุนะงะครั้งที่สำคัญที่สุดคือ การบุกเข้าทำลายล้างสำนักสงฆ์ของพระนักรบบนเทือกเขาฮิเออัน ซึ่งเป็นพุทธสถานที่เก่าแก่ มีอายุหลายพันปี
ในการทำสงครามกวาดล้างสำนักสงฆ์ของกลุมกบฏอิคโค อิคิ โนะบุนะงะสั่งการให้กองกำลังทหารจำนวนมากกว่า 30,000 นาย เข้าโอบล้อมเทือกเขาฮิเออันก่อนจะตีโอบตะลุยขึ้นไปยังวัดซะกะโมะโตะ ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักสงฆ์ของอิคโค อิคิ และเป็นจุดศูนย์กลางของพระนักรบ และการกวาดล้างพระนักรบในครั้งนี้เองที่โนะบุนะงะได้แสดงความโหดร้ายออกมาอย่างชัดเจน เขาออกคำสั่งให้ฆ่าทุกคนที่อาศัยอยู่บนเทือกเขาฮิเออันจนหมดสิ้น ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงหรือเด็กทารก สั่งให้กองกำลังทหารของตน เผาทำลายบ้านเรือนทุกหลังจนวอดวาย และให้กองกำลังทหารของเขาบุกโจมตีพระพุทธสถานแห่งอื่น ๆ ที่มีทีท่าว่าจะก่อการกบฏต่อเขา
จากการทำสงครามกับสำนักสงฆ์ที่โนะบุนะงะได้แสดงความเหี้ยมโหดออกมาอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้ชื่อเสียงของเขากระฉ่อนไปทั่ว ถึงกระนั้นโนะบุนะงะก็ยังคงเป็นขุนพลนักรบที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล เขาไม่ได้ทำลายเมืองซะคะอิ ซึ่งเป็นเมืองท่าที่มีความสำคัญด้านเศรษฐกิจของญี่ปุ่น นอกจากไม่ทำลายแล้วยังยื่นมือเข้าช่วยเหลือแก่บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่ประกอบการค้าขายรายใหญ่ ๆ ของเมืองซะคะอิ เขาวางรากฐานของการค้าและเศรษฐกิจอย่างดี โดยให้สิทธิพิเศษแก่พ่อค้าแม่ค้าในด้านภาษีอากร ควบคุมการชั่ง การตวง และวัดสิ่งของให้ได้ตามระบบมาตรฐานของประเทศ ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นในขณะนั้นไม่ได้มีแต่ด้านมืดด้านเดียวอย่างที่ควรจะเป็น โอะดะ โนะบุนะงะอาจจะดูโหดร้าย สร้างศัตรูไว้มากมาย แต่เขาก็ยังสามารถยืนหยัดต่อสู้มาอย่างโชกโชน จวบจนวาระสุดท้ายของเขา ก่อนที่จะจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของอะเกะชิ มิสึฮิเดะ
สิ้นสุดการปกครอง
ในช่วงค.ศ. 1576 - 1580 ระหว่างที่โนะบุนะงะทำการล้อมวัดอิชิยะมะบนเขาฮงอันอยู่นั้น ไดเมียวโมริ เทะรุโมะโตะ (毛利輝元 (Mōri Terumoto)) แห่งแคว้นอะกิ (安芸 (Aki) จังหวัดฮิโระชิมะในปัจจุบัน) ซึ่งกำลังเรืองอำนาจอยู่ในภูมิภาคชูโงะกุในขณะนั้น ได้ส่งเสบียงมาช่วยเหลือวัดอิชิยะมะทำให้วัดอิชิยะมะสามารถต้านทานการปิดล้อมของโนะบุนะงะได้ โนะบุนะงะจึงมีแผนการพิชิตตระกูลโมริแห่งชูโงะกุโดยแต่งตั้งให้ฮะชิบะ ฮิเดะโยะชิ (羽柴秀吉 (Hashiba Hideyoshi) ต่อมาคือโทะโยะโตะมิ ฮิเดะโยะชิ) เป็นผู้ยกทัพเข้ายึดครองภูมิภาคชูโงะกุในค.ศ. 1576 ระหว่างที่ทำสงครามเพื่อขยายดินแดนอยู่นั้น ในค.ศ. 1582 ฮิเดะโยะชิได้ขอกำลังเสริมจากโนะบุนะงะ โนะบุนะงะจึงมอบหมายให้อะเกะชิ มิสึฮิเดะ (明智光秀 (Akechi Mitsuhide)) เป็นผู้นำกำลังเสริมไปช่วยเหลือฮิเดะโยะชิ ในฐานะผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของฮิเดะโยะชิ
อะเกะชิ มิซึฮิเดะ เป็นขุนพลระดับสูงของตระกูลโอะดะ ทำสงครามรับใช้โนะบุนะงะมานานมีผลงานมากมาย ใน ค.ศ. 1579 โนะบุนะงะสั่งการให้มิซึฮิเดะนำทัพบุกโจมตีปราสาทยะงะมิของตระกูลฮะตะโนะ (波多野 (Hatano)) ในเมืองเกียวโต แต่มิซึฮิเดะเลือกใช้วิธีเจรจา เชื่อว่ามิซึฮิเดะส่งมารดาของตนไปเป็นตัวประกัน แต่พวกฮะตะโนะคิดการจะลอบสังหารโนะบุนะงะแล้วแสร้งมาขอสวามิภักดิ์ โนะบุนะงะจึงสั่งประหารชีวิตคนเหล่านั้นทั้งหมด ส่งผลให้มารดาของมิซึฮิเดะต้องโดนสังหารไปด้วย มิซึฮิเดะจึงมีความเจ็บแค้นแล้วจำฝังใจเรื่อยมา
ฝ่ายฮิเดะโยะชิเมื่อทราบข่าวการลอบสังหารโนะบุนะงะ จึงรีบยุติสงครามในภูมิภาคชูโงะกุทันทีและรีบยกทัพมายังเมืองเกียวโตเพื่อทำการแก้แค้นให้แก่นายของตน ทัพของฮิเดะโยะชิและมิซึฮิเดะปะทะกันในยุทธการยะมะซะกิ (山崎の戦い (Yamazaki-no-tatakai)) ในค.ศ. 1583 ฮิเดะโยะเป็นฝ่ายชนะและมิซึฮิเดะเสียชีวิตในที่รบ
เมื่อโอะดะ โนะบุนะงะ ถูกลอบสังหารที่วัดฮนโนพร้อมกับบุตรชายคนโตผู้เป็นทายาทสืบทอดตระกูล ทำให้ตระกูลโอะดะขาดทายาท บุตรชายคนที่สองและคนที่สามของโนะบุนะงะคือ โอะดะ โนะบุกะซึ (織田信雄 (Oda Nobukatsu)) และโอะดะ โนะบุตะกะ (織田信孝 (Oda Nobutaka)) ต่างต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลโอะดะ แต่ทว่าอำนาจในการปกครองที่แท้จริงนั้นตกเป็นของฮะชิบะ ฮิเดะโยะชิ จนในค.ศ. 1584 ฮิเดะโยะชิสามารถก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของญี่ปุ่นแทนที่ตระกูลโอะดะได้สำเร็จ การปกครองญี่ปุ่นของตระกูลโอะดะเป็นเวลาเกือบ 20 ปีจึงสิ้นสุดลง และถูกลดสถานะลงเป็นเพียงไดเมียวตระกูลหนึ่ง
วัฒนธรรมสมัยนิยม
ชื่อของเขาได้มีการถูกนำมาใช้ในการ์ตูนในหลายเรื่อง เช่น
บรรณานุกรม
15341582
สมุดปกขาว
สมุดปกขาว (White paper) คือรายงานหรือหนังสือแนะนำที่แจ้งให้ผู้อ่านทราบพอสังเขปเกี่ยวกับปัญหาที่ซับซ้อน และนำเสนอปรัชญาของหน่วยงานที่ออกเอกสาร มีขึ้นเพื่อช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจปัญหา แก้ปัญหา หรือตัดสินใจ สมุดปกขาวเป็นเอกสารแรกที่นักวิจัยควรอ่านเพื่อทำความเข้าใจแนวคิดสำคัญมากขึ้น
นับแต่คริสต์ทศวรรษที่ 90 เป็นต้นมา เอกสารประเภทนี้ได้แพร่หลายในภาคธุรกิจ ปัจจุบันสมุดปกขาว แบบธุรกิจกับธุรกิจ (B2B) นั้นใกล้เคียงกับงานนำเสนอทางการตลาดมากขึ้น ซึ่งเป็นเนื้อหารูปแบบหนึ่งที่มีจุดประสงค์เพื่อโน้มน้าวใจลูกค้าและคู่ค้า และส่งเสริมผลิตภัณฑ์หรือมุมมองบางอย่าง
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 50
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 50 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1977
Best Picture
Annie Hall
Best Director
Annie Hall - Woody Allen
Best Actor in a Leading Role
The Goodbye Girl - Richard Dreyfuss
Best Actress in a Leading Role
Annie Hall - Diane Keaton
Best Actor in a Supporting Role
Julia - Jason Robards
Best Actress in a Supporting Role
Julia - Vanessa Redgrave
Best Adapted Screenplay
Julia - Alvin Sargent
Best Cinematography
Close Encounters of the Third Kind - Vilmos Zsigmond
Best Art Direction-Set Decoration
Star Wars - John Barry, Norman Reynolds, Leslie Dilley and Roger Christian
Best Costume Design
Star Wars - John Mollo
Best Sound
Star Wars - Don MacDougall, Ray West, Bob Minkler and Derek Ball
Best Film Editing
Star Wars - Paul Hirsch, Marcia Lucas and Richard Chew
Best Music, Original Song
You Light Up My Life - Joseph Brooks for the song You Light Up My Life
Best Music, Original Score
Star Wars - John Williams
Best Music, Original Song Score and its Adaptation
A Little Night Music - Jonathan Tunick
Best Short Film, Animated
The Sand Castle
Best Short Film, Live Action
I'll Find a Way
Best Documentary, Short Subjects
Gravity Is My Enemy
Best Foreign Language Film
Madame Rosa - France
Special honors
The Academy gave the Irving G. Thalberg Memorial Award to Walter Mirisch and The Jean Hersholt Humanitarian Award to Charlton Heston.
เทศมณฑลอาเกิชฮืส
อาเกิชฮืส (Akershus) เป็นอดีตเทศมณฑลในนอร์เวย์ อาเกิชฮืสเป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองรองจากกรุงออสโล โดยมีคนมากกว่าครึ่งล้านอาศัยอยู่ เทศมณฑลนี้ตั้งชื่อตามป้อมปราการอาเกิชฮืส ศูนย์กลางการปกครองของอาเกิชฮืสอยู่ในออสโลซึ่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล
ภูมิศาสตร์
อาเกิชฮืสมีทะเลสาบ Mjøsa และบางส่วนของแม่น้ำ Glomma อยู่ เนื่องจากหลายชานเมืองของออสโลเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลนี้ ที่โดดเด่นคือ Bærum ทำให้อาเกิชฮืสมีประชากรจำนวนมากอาศัยอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ เส้นทางรถไฟสายหลักในออสโลวิ่งผ่านอาเกิชฮืสโดยมีหลายสถานีเช่น Asker, Ullensaker, Ski และ Lillestrøm อยู่ตามเส้นทาง
เทศมณฑลนี้ยังมีสถานที่ประวัติศาสตร์ Eidsvoll ตั้งอยู่ห่างไป 48 กิโลเมตรทางทิศเหนือของออสโล ที่นี่เป็นที่ซึ่งสมัชชาแห่งชาติลงมติรัฐธรรมนูญของนอร์เวย์ในปี 1814 ทางใต้ของ Eidsvoll จะมีท่าอากาศยานออสโล การ์เดอร์มอนซึ่งเป็นสนามบินนานาชาติของนอร์เวย์
Johanneshowellia
Johanneshowellia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Polygonaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา พบในรัฐแคลิฟอร์เนีย เนวาดา และยูทาห์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
กรองทอง รัชตะวรรณ
กรองทอง รัชตะวรรณ ชื่อเล่น ปู (เกิด 20 กันยายน พ.ศ. 2509) เป็นนักแสดงและนักแต่งเพลงชาวไทย เข้าวงการด้วยการประกวด มิสไทยแลนด์เวิลด์ ปี 2530 ได้ รอง 1 ส่วนหนึ่งเพราะมีส่วนสูงถึง 170 เซนติเมตร ซึ่งจัดว่าสูงมากสำหรับนางงามยุคนั้น จากนั้นก็แสดงแสดงละครทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นส่วนใหญ่
พายุมิแทก
มิแทก (Mitaeg; ) เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 2 ลำดับที่ 23 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไมโครนีเซีย พายุมิแทกนั้นอาจหมายถึง
มาร์ราคิช
เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1062 โดยอะบู บักร์ อิบน์ อุมัร (Abu Bakr ibn Umar) หัวหน้าเผ่าและเป็นลูกพี่ลูกน้องกับยูซุฟ อิบน์ ตาชฟีน โดยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์อัลมอราวิดส์แห่งแอฟริกา ในสมัยกลางเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม ต่อมาฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองใน ค.ศ. 1912 หลังจากนั้นฝรั่งเศสได้พัฒนาส่วนที่เป็นเมืองใหม่ขึ้น
ปัจจุบันถือเป็นเมืองหนึ่งที่คับคั่งที่สุดในแอฟริกา เป็นเมืองศูนย์กลางการค้า และจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยว
อับดุลลอฮ์ ซะอีด
อับดุลลอฮ์ ซะอีด (عبد الله السعيد; เกิด 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวอียิปต์ ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอัลอะฮ์ลีในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก และทีมชาติอียิปต์ ในตำแหน่งกองกลางตัวรุก
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย
ซามูไรฮาร์ต
ซามูไรฮาร์ต (Samurai Heart) เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูนเรื่อง ซามูไรทรูปเปอร์ ซึ่งออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นาโกย่าของประเทศญี่ปุ่นในปี พ.ศ. 2531 ออกจำหน่ายพร้อมเพลงอื่นๆในอัลบั้ม Kimi O Nemurasenai อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ซามไรทรูปเปอร์ เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2531 เป็นผลงานการขับร้องของโมริกูชิ โนริโกะ "ซามูไรฮาร์ต" เป็นผลงานการประพันธ์ของมิอุระ โนริโกะ และประพันธ์ดนตรีโดยชิเกะมุระ ยาสุฮิโกะ โดยเพลงดังกล่าวได้ใช้เป็นเพลงในการเปิดนำเข้าสู่ภาพยนตร์การ์ตูนในแต่ละตอนของเรื่อง ซามูไรทรูปเปอร์ ช่วงตอนที่ 20 - 39
เพลง "ซามูไรฮาร์ต" เป็นลิขสิทธิ์ของสถานีโทรทัศน์อาซาฮี เนื้อเพลงกล่าวถึงตัวละครซามูไรในการ์ตูน คือ "เอโดะ" โมริกูชิ โนริโกะยังขับร้องเพลง "สตาร์ดัสอายส์" ในอัลบั้มนี้อีกด้วย
แคม
แคม อาจหมายถึง
โมโมโกะ ทานิ
โมโมโกะ ทานิ (たに ももこ (Tani Momoko)) เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1984 เป็นนักแสดง ไอดอลประเภทกราวียัวร์ และทาเร็นโตะหญิง ชาวญี่ปุ่น
ประวัติ
โมโมโกะ ทานิ จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายทากาโยชิ จังหวัดอิบารากิ ,หลังจบการศึกษา เธอได้หางานทำที่ร้านขายโทรศัพท์มือถือในท้องถิ่น แต่ได้ลาออกในปีนั้น ต่อมาได้ทำหน้าที่เป็นสาวแคมเปญ สำหรับโตโยต้าสโตร์ ในปีนั้น
โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา
โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา (Dongklang Pattanasuka School) อักษรย่อ ด.พ.ศ. (D.P.S.) เป็นโรงเรียนสหศึกษา เปิดการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา ตั้งอยู่ที่ตำบลดงสมบูรณ์ อำเภอท่าคันโท จังหวัดกาฬสินธุ์ ประกอบด้วยอาคารต่าง ๆ ทั้งหมด 3 อาคาร
ทีแกน น็อกซ์
สเตฟฟานี รีแอนนอน นีเวลล์ (Steffanie Rhiannon Newell; 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1994) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวเวลส์ที่เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ ทีแกน น็อกซ์ (Tegan Nox) ก่อนหน้านี้เธอเคยปล้ำในสมาคมอิสระของอังกฤษภายใต้ชื่อ นิกสัน นีเวลล์ (Nixon Newell) ที่โดดเด่นที่สุดเช่น Attack! Pro Wrestling, Progress Wrestling, What Culture Pro Wrestling และ Fight Club: Pro
โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา
ประวัติโรงเรียน
ปีการศึกษา 2535 กรมสามัญศึกษาได้อนุมัติให้โรงเรียนท่าคันโทวิทยาคารจัดตั้งสาขา ชื่อสาขาตำบลยางอู้ม อนุญาตให้รับนักเรียนจำนวน 2 ห้องเรียน โดยนายประมวล พงษ์ยุทธา ได้แต่งตั้งให้นายเสงี่ยม ศรีพอ ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่โรงเรียนท่าคันโทวิทยาคาร เป็นผู้ดูแลสาขา ใช้อาคารเอนกประสงค์ของโรงเรียนดงบังอำนวยวิทย์ เป็นสถานที่จัดการเรียนการสอนซึ่งมีนักเรียนรุ่นแรกจำนวน 64 คน ใช้คณะครูจากโรงเรียนท่าคันโทวิทยาคาร ซึ่งเป็นโรงเรียนแม่มาสอนวันละ 2 คน ในภาคเรียนที่ 2 ได้ย้ายไปใช้อาคารเรียนชั่วคราวที่สภาตำบลยางอู้ม   ประชาชนในพื้นที่ได้ร่วมกันบริจาคอุปกรณ์ก่อสร้าง ไม้โครงร่าง สร้างเป็นอาคารขนาด 7 x 21 เมตร  บนที่ดินของนายเกณฑ์ อิ่มสาร พร้อมญาติพี่น้องร่วมกันบริจาคจำนวน 25 ไร่ 66 ตารางวา ปีการศึกษา 2535  วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2535 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้เป็นเอกเทศชื่อว่า โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา แผนชั้นเรียน 3-2-2/0-0-0 ซึ่งมีจำนวนนักเรียนเรียงตามลำดับชั้นได้ 120-84-64 และได้แต่งตั้งให้นายเสงี่ยม ศรีพอ ปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา เป็นการประจำ และได้พิจารณาแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ในเวลาต่อมา
แผนการเรียนการสอน
โรงเรียนดงกลางพัฒนศึกษา เปิดการเรียนการสอนแบ่งออกเป็น 2 ช่วงชั้นได้แก่
หฤษฎ์ ชีวการุณ
หฤษฎ์ ชีวการุณ เกิด 8 มีนาคม พ.ศ. 2540 ชื่อเล่น ซิง เป็นนักแสดงชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงโดยการแคสติงละครซีรีส์เรื่อง เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ ในปี 2557 หฤษฎ์มีผลงานที่เป็นที่รู้จักจากละครซีรีส์ เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ ซึ่งจากบทบาท "เป้อ หรือ เปเปอร์" ทำให้หฤษฎ์เป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงวัยรุ่นชาย และได้ร่วมทำยูทูปกับ ไวท์ ณวัชร์ และ ม่อน ธนัชชัย โดยใช้ชื่อช่องว่า Baddy 3 friends กับรายการที่ชื่อว่า แตกสาม
ประวัติ
หฤษฎ์เกิดที่กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ในวัยเด็ก หฤษฎ์ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่โรงเรียน ในฐานะมือกีตาร์ของ วงไม้เท้าอาม่า และ วงเซอร์ติส แบนด์ ผลงานประกวดที่ผ่านมา ซึ่งหฤษฎ์สามารถคว้าเหรียญทองได้ ได้แก่ Siam Kolkarn Family Popular Music The 1st Concert 2012 และรางวัลที่ 2 จากการประกวด Jaturamitr​ Music Contest ครั้งที่ 1
ปัจจุบันจบการศึกษาแล้วจาก ภาควิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ซีรีส์
{| class="wikitable plainrowheaders" style="text-align:center;" border="1" ! ปี ! เรื่อง ! บทบาท ! ช่อง จีเอ็มเอ็ม 25
พิธีกร
พิธีกร
อเมริกันฟุตบอลลีก (1926)
อเมริกันฟุตบอลลีก (American Football League) บางครั้งเรียกว่า AFL I, AFLG ,Grange League เป็นลีคอเมริกันฟุตบอลอาชีพ ที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1926 โดยเป็นคู่แข่งรายแรกของ เนชันแนลฟุตบอลลีก (NFL) ก่อตั้งโดย ชาร์ลส "ซี. ซี." ไพล์ (1882–1939) และ ชาร์ลส เอ็กซ์. ซิมเมอร์แมน (1865–1926) เป็นลีคที่มีอายุสั้น มีการแข่งขัน 9 ทีม
ต้นกำเนิด
จากการสิ้นสุดการโต้แย้งของเนชันแนลฟุตบอลลีก ในช่วงฤดูกาลปี่ 1925 ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งครั้งแรกของ AFL โดย ตัวแทนของ Red Grange, ซี. ซี. ไพล์ ในยุคที่ไม่มีทีมฟุตบอลอาชีพมีกำหนดการล่วงหน้า (แต่ละทีมมีหน้าที่ในการจองเกมของตัวเองโดยไม่มีข้อจำกัด ในจำนวนเกม) พอตต์สวิลล์ มารูนส์ ได้รับการยกย่องเป็นแชมป์ NFL โดยทีมพอตต์สวิลล์ชนะ ชิคาโก คาร์ดินัลส ในวันที่ 6 ธันวาคม แม้ว่าจะยังคงมีเหลืออีกสองสัปดาห์ในฤดูกาลนี้
ทีม
บอสตันบูลล์ด็อกส์ โดยมี Herb Treat เป็นโค้ช ทีมบอสตัน เป็นทีมฟุตบอลอาชีพแรกที่เคยประสบปัญหาทางการเงินมาตั้งแต่เริ่มต้น
บรุกลินฮอสแมน โดยมี Eddie McNeeley เป็นโค้ช ทีมบรุกลิน มีจุดเด่น คือสมาชิก Notre Dame Four Horsemen Harry Stuhldreher และElmer Layden ซึ่งแตกต่างจากทีมอื่นของ AFL ใน New York ทำให้ทีมทีมบรุกลินประสบปัญหากับประตูหมุน หลังจากเกมเพียงสี่เกมทีมถูกบังคับให้รวมกับทีมของเอ็นเอฟแอล (ทีมไลออน) และเล่น 3 เกมในเอ็นเอฟแอลฐานะบรุกลินไลออน
ชิคาโกบูลล์ส โดยมี Joey Sternaman เป็นโค้ช และเจ้าของ
คลีฟแลนด์แพนเธอร์ส เคยเป็นทีมอิสระตั้งแต่ปี ค.ศ. 1919 ส่วนใหญ่ทีมเล่นจากเขตเหนือของรัฐนิวยอร์ก มี Roy Watts เป็นโค้ช
ลอสแอนเจลิสไวลด์แคทส์
นวร์กแบร์ส โดยมี New Jersey Athletic Association (William Coughlin เป็นประธาน) เป็นเจ้าของ และ Hal Hansen เป็นโค้ช
นิวยอร์กแยนกีส์ โดยมี Ralph Scott เป็นโค้ช
ฟิลาเดลเฟีย ควาเกอร์ส ทีมควาเกอร์ส ฟื้นตัวของทีมอิสระซึ่งเล่นในฤดูกาลเดียวในปี ค.ศ. 1926 ในฐานะทีมอิสระ (และก่อนที่จะไปอยู่ Union Club of Phoenixville ในช่วง ค.ศ. 1907 - 1920) มี Leo Conway เป็นเจ้าของ และ Bob Folwell เป็นโค้ช
ร็อคไอแลนด์อินดิเพนเดนต์ส
ละครโน
เนื้อหาของละครโนจะอิงจากนิทานวรรณกรรมโบราณ ซึ่งเป็นเรื่องราวของเทพเจ้าแปลงกายเป็นมนุษย์ รับหน้าที่เป็นตัวเอกคอยบรรยายเนื้อเรื่องตลอดการแสดง ละครโนจะมีการใช้หน้ากาก เครื่องแต่งกาย และอุปกรณ์ประกอบร่วมกับการรำ ซึ่งจำเป็นที่จะต้องใช้ผู้แสดงและนักดนตรีที่ได้รับการฝึกอย่างดี อารมณ์ความรู้สึกจะถ่ายทอดผ่านนาฏยภาษาที่เป็นแบบแผนและหน้ากากที่เป็นเอกลักษณ์ซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์บอกบทบาทต่าง ๆ เช่น วิญญาณ ผู้หญิง เทพเจ้า และภูตผีปิศาจ ละครโนจะให้น้ำหนักไปทางขนบธรรมเนียมที่สืบต่อกันมามากกว่าการรับนวัตกรรมใหม่ ๆ นอกจากนี้ยังถูกจัดประมวลและวางระเบียบอย่างเป็นแบบแผนโดยระบบอิเอโมโตะ
ต้นกำเนิด
คันจิของคำว่า โน (能) หมายถึง "ทักษะ" "งานฝีมือ" หรือ "ความสามารถ" อย่างเฉพาะเจาะจงในแวดวงศิลปะการแสดง คำว่า โน อาจใช้อยู่เดี่ยว ๆ หรือคู่กับ กากุ (楽, ความบันเทิงหรือดนตรี) เพื่อสร้างคำโนงากุ ในปัจจุบันละครโนเป็นขนบธรรมเนียมที่ได้รับการเคารพโดยผู้คนจำนวนมาก หากใช้อยู่เดี่ยว ๆ โนจะหมายถึงประเภทของละครทางประวัติศาสตร์ที่มีต้นกำเนิดมาจากซารูงากุ (猿楽, Sarugaku) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 14 และยังคงแสดงอย่างต่อเนื่องจนถึงทุกวันนี้
รากฐานการแสดงละครโนและเคียวเง็นที่เก่าแก่ที่สุดคือซังงากุ โดยประเทศญี่ปุ่นได้รับมาจากประเทศจีนในศตวรรษที่ 8 ณ ขณะนั้น คำว่าซังงากุ หมายถึงการแสดงหลากหลายประเภทที่มีทั้งกายกรรม ดนตรี และการเต้นรำประกอบอยู่ เช่นเดียวกันกับการแสดงตลกแบบสเก็ตช์คอมเมดี ซึ่งหลังจากการดัดแปลงซังงากุสู่สังคมญี่ปุ่นที่นำพาไปสู่การกลายกลืนของรูปแบบทางศิลปะดั้งเดิมอื่น ๆ องค์ประกอบของศิลปะการแสดงที่หลากหลายของซังงากุ เฉกเช่นเดียวกันกับองค์ประกอบการแสดงของเด็งงากุ (田楽, Dengaku; เพลงทุ่งนา, การเฉลิมฉลองการปลูกข้าวในท้องถิ่น) ซารูงากุ (การแสดงที่ประกอบไปด้วยกายกรรม เล่นพิเรนทร์ และละครใบ้) ชิราเบียวชิ (白拍子, Shirabyōshi, รำโบราณโดยผู้แสดงหญิงในพระราชวังในศตวรรษที่ 12) กางากุ (雅楽, Gagaku, การรำและการแสดงดนตรีในพระราชวังตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 7) และ คางูระ (神楽, Kagura, รำชินโตโบราณในนิทานชาวบ้าน) ถูกวิวัฒนาการมาเป็นละครโนและเคียวเง็น
การศึกษาทางพงศาวลีวิทยาของนักแสดงละครโนในศตวรรษที่ 14 ชี้ให้เห็นว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของครอบครัวที่มีความสามารถในด้านศิลปะการแสดง ตามตำนานแล้วโรงเรียนคนปารุ ซึ่งถือเป็นโรงเรียนละครโนที่เก่าแก่ที่สุด ก่อตั้งโดยฮาตะ โนะ คาวากัตสึ  ในศตวรรษที่ 6 แต่อย่างไรก็ตามผู้ก่อตั้งโรงเรียนคนปารุซึ่งเป็นที่ยอมรับในหมู่นักประวัติศาสตร์คือคนปารุ กนโนกามิ ในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้เสียมากกว่า จากพงศาวลีของโรงเรียนดังกล่าว คนปารุ กนโนกามิเป็นทายาทรุ่นที่ 53 ของฮาตะ โนะ คาวากัตสึ โรงเรียนคนปารุสืบทอดมาจากคณะผู้แสดงซารูงากุในศาลเจ้าคาซูงะและวัดโคฟูกุในจังหวัดยาโมโตะ (ปัจจุบันคือจังหวัดนาระ)
อีกหนึ่งทฤษฎีโดยชินฮาจิโร มัตสึโมโตะ สันนิษฐานว่าละครโนมีต้นกำเนิดจากผู้ไร้วรรณะที่พยายามยกสถานะทางสังคมของตนให้สูงขึ้นด้วยการมอบความบันเทิงแก่ผู้ที่มีอำนาจในขณะนั้น กล่าวคือซามูไรที่เป็นผู้ปกครองชนชั้นวรรณะ การโอนถ่ายอำนาจของโชกุนจากคามากูระไปยังเกียวโตในตอนต้นของยุคมูโรมาจิซึ่งถือว่าเป็นการเพิ่มอำนาจของชนชั้นซามูไรและกระชับความสัมพันธ์ระหว่างโชกุนและพระราชวัง ขณะที่ละครโนเป็นรูปแบบทางศิลปะที่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าโชกุน ละครโนจึงสามารถเป็นศิลปะที่สง่างามได้ผ่านการสร้างความสัมพันธ์ครั้งใหม่นี้ โดยในศตวรรษที่ 14 ด้วยแรงสนับสนุนและการอุปถัมภ์ค้ำชูจากโชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึ บุตรชายของคันอามิ เซอามิ โมโตกิโยะ จึงสามารถทำให้ละครโนเป็นศิลปะการแสดงโรงละครที่มีความโดดเด่นและมีชื่อเสียงได้
การริเริ่มละครโนโดยคันอามิและเซอามิ
ยุคมูโรมาจิในศตวรรษที่ 14 (ค.ศ. 1336–1573) คันอามิ คิโยสึกุ และบุตรชายของเขา เซอามิ โมโตกิโยะ ได้ตีความศิลปะการแสดงดั้งเดิมที่หลากหลายใหม่อีกครั้ง และพัฒนาละครโนให้แตกต่างไปจากแบบดั้งเดิมโดยสิ้นเชิงจนเป็นละครโนในปัจจุบัน คันอามิเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงจากการเล่นเป็นหญิงอรชร เด็กชาย ไปจนถึงชายแกร่ง เมื่อเขาได้ทำการแสดงแก่อาชิกางะ โยชิมิตสึที่ ณ ขณะนั้นอายุ 17 ปี เป็นครั้งแรก เซอามิที่ยังเป็นเด็กอายุราว 12 ปี ในการแสดงครั้งนั้น โยชิมิตสึได้ชื่นชอบการแสดงของเซอามิและชักชวนเขาให้ไปเล่นในพระราชวัง จึงทำให้ละครโนถูกแสดงอยู่บ่อยครั้งเพื่อโยชิมิตสึตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
คนปารุ เซ็นจิกุ ซึ่งเป็นเหลนของคนปารุ กนโนกามิ ผู้ก่อตั้งโรงเรียนคนปารุ และสามีของลูกสาวของเซอามินำองค์ประกอบของวากะ (กวี) ไปใช้ในการแสดงละครโนของเซอามิและพัฒนาให้ดีขึ้นต่อไป
ในบรรดาโรงเรียนละครโนหลักทั้ง 5 โรง มีโรงเรียน 4 โรงอันได้แก่ โรงเรียนคันเซะ ก่อตั้งโดยคันอามิและเซอามิ โรงเรียนโฮโช ก่อตั้งโดยพี่ชายคนโตของคันอามิ โรงเรียนคนปารุ และโรงเรียนคงโง โรงเรียนเหล่านี้สืบทอดมาจากคณะผู้แสดงซารุงากุในจังหวัดยาโมโตะ รัฐบาลโชกุนอาชิกางะให้การสนับสนุนเพียงแค่โรงเรียนคันเซะจาก 4 โรงเท่านั้น
ยุคโทกูงาวะ
ในช่วงยุคเอโดะ ละครโนถูกมองว่าเป็นศิลปะของชนชั้นสูงที่ได้รับการสนับสนุนจากโชกุน และขุนนางในระบอบศักดินา (ไดเมียว) เช่นเดียวกันกับสามัญชนผู้มีความร่ำรวยและมากประสบการณ์ ในขณะที่คาบูกิและโจรูริ นั้นเป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นกลางที่ชื่นชอบความบันเทิงแบบใหม่ที่อยู่ในขั้นลองผิดลองถูก ละครโนจึงต้องพยายามและดิ้นรนในการคงรักษาประวัติศาสตร์ของละครโนที่ถ่องแท้และมาตรฐานการแสดงที่สูงไว้ไม่ให้เปลี่ยนแปลง ด้วยเหตุนี้จึงแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ตลอดยุคเอโดะ และเพื่อที่จะเก็บเกี่ยวแก่นสาระของการแสดงโดยนักแสดงละครโนมืออาชีพ ทุกรายละเอียดของท่าทางและตำแหน่งการยืนจะถูกทำเก็บไว้เป็นหลักฐานเพื่อสืบทอดต่อไปแก่รุ่นอื่น ๆ ในอนาคต ส่งผลให้จังหวะของการแสดงค่อย ๆ ช้าลงตามกาลเวลา
ในยุคโทกูงาวะ รัฐบาลเอโดะได้กำหนดให้โรงเรียนคันเซะเป็นหัวหน้าของโรงเรียนละครโน อีก 4 โรง คิตะ ชิจิดายู (ชิจิดายู โชโน) นักแสดงละครโนที่รับใช้โทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ได้ก่อตั้งโรงเรียนคิตะ ซึ่งเป็นโรงเรียนละครโนสุดท้ายในบรรดาโรงเรียนละครโนหลัก 5 โรง
ละครโนสมัยใหม่หลังยุคเมจิ
หลังจากการล่มสลายของรัฐบาลเอโดะในปี 1868 และการจัดตั้งรัฐบาลที่มีความทันสมัยใหม่ ส่งผลให้ละครโนไม่ได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐอีกต่อไปและต้องประสบกับวิกฤติทางการเงินครั้งใหญ่ หลังจากการฟื้นฟูเมจิไม่นาน ตัวเลขของผู้แสดงละครโนและเวทีละครโนลดลงอย่างเห็นได้ชัด การสนับสนุนบางส่วนจากรัฐบาลจักรวรรดิได้กลับคืนมาหลังผู้แสดงละครโนยื่นขออุทธรณ์แก่นักการทูตต่างประเทศ บริษัทที่ยังคงอยู่ตลอดยุคเมจิได้ทำให้ละครโนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางขึ้นโดยการทำการแสดงแก่สาธารณชน หรือทำการแสดงที่โรงละครในเมืองใหญ่ ๆ เช่น โตเกียวและโอซากะ
ในปี 1957 รัฐบาลญี่ปุ่น ได้กำหนดให้โนงากุเป็นภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมสำคัญที่จับต้องไม่ได้ซึ่งส่งผลให้โนงากุและนักแสดงได้รับความคุ้มครองทางกฎหมาย มีการเปิดให้บริการโรงละครโนแห่งชาติ โดยรัฐบาลในปี 1983 เพื่อทำการแสดงและจัดหลักสูตรฝึกหัดแก่นักแสดงในการรับบทนำในโนงากุ ในปี 2008 โรงละครโนงากุได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นตัวแทนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติโดยยูเนสโก
แม้คำว่า โน และโนงากุ จะสามารถนำมาใช้แทนกันได้ก็ตาม แต่ตามคำจำกัดความของรัฐบาลญี่ปุ่นนั้นโนงากุจะครอบคลุมความหมายของการแสดงทั้งละครโนและเคียวเง็น  โดยจะแสดงเคียวเง็นคั่นกลางระหว่างช่วงสับเปลี่ยนการแสดงละครโนบนเวทีเดียวกัน เมื่อเปรียบกับละครโน เคียวเง็นจะไม่ค่อยใช้หน้ากากและแผลงมาจากการแสดงเชิงตลกขบขันเรียกซังงากุดังจะทราบได้จากบทพูดของการแสดง
ผู้หญิงในละครโน
ในยุคเอโดะ ระบบสมาคม (guild system) ที่ห้ามไม่ให้ผู้หญิงทำการแสดงละครโนได้ค่อย ๆ เคร่งขรัดมากยิ่งขึ้น เว้นแต่โสเภณีชั้นสูง (courtesan) ที่สามารถเล่นดนตรีในบางโอกาสได้บ้างเป็นกรณีพิเศษ ต่อมาในยุคเมจิผู้แสดงละครโนได้มีการฝึกสอนการแสดงให้แก่สามัญชนที่มีความร่ำรวยและขุนนางซึ่งนำไปสู่โอกาสที่จะมีผู้แสดงหญิงมากขึ้นเนื่องจากผู้เข้ารับการฝึกที่เป็นผู้หญิงยืนกรานที่จะรับการฝึกจากอาจารย์ที่เป็นผู้หญิงเช่นกัน ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โรงเรียนดนตรีโตเกียว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยศิลปกรรมโตเกียว) ได้อนุญาตให้ผู้หญิงเข้ารับการศึกษาได้ ทำให้กฎที่ห้ามผู้หญิงศึกษาในโรงเรียนละครโนต่าง ๆ ได้รับการผ่อนปรน ในปี 1948 และ 2004 ผู้หญิงสามารถเข้าร่วมสมาคมละครโนต่าง ๆ ได้ ในปี 2007 โรงละครโนแห่งชาติเริ่มจัดการแสดงที่มีผู้แสดงเป็นผู้หญิงในทุกปี และในปี 2009 มีนักแสดงละครโนชายประมาณ 1,200 คน และหญิงราว 200 คน
โจฮากีว
โจฮากีวมาจากคำว่ากางากุ (ดนตรีที่เล่นในพระราชวัง) แนวคิดของโจฮากีวจะควบคุมทุกองค์ประกอบของละครโน เช่น การจัดเรียงลำดับ โครงสร้าง ดนตรี ความเร็วของจังหวะ และการรำของการแสดง เป็นต้น โดย โจ หมายถึงการเริ่มต้น ฮา หมายถึง การแตกหัก และ กีว หมายถึง รวดเร็วเร่งรัด การนำแนวคิดโจฮากีวไปใช้สามารถพบเห็นได้ในจารีตประเพณีต่าง ๆ เช่น ละครโน พิธีน้ำชา กวีนิพนธ์ และการจัดดอกไม้
โจฮากีวจะถูกนำไปใช้ในการแสดง 5 องก์ของละครโน องก์แรกคือโจ องก์ที่สอง สาม และสี่คือฮา และองก์ที่ห้าคือกีว ซึ่งจากการนำแนวคิดโจฮากีวมาใช้ในละครโน จึงมีการแบ่งประเภทของการแสดงออกเป็น 5 ประเภท โดยองก์หนึ่งจะถูกเลือกและแสดงเป็นลำดับ ในแต่ละองก์สามารถแบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่ ช่วงแนะนำ ช่วงพัฒนาเนื้อเรื่อง และช่วงสรุป การแสดงจะเริ่มต้นด้วยจังหวะที่ช้า (โจ) ค่อย ๆ เร็วขึ้น (ฮา) และถึงจุดสูงสุด (กีว)
ผู้แสดงและบทบาท
ตามขนบธรรมเนียม นักแสดงละครโนจะเริ่มการฝึกฝนตั้งแต่อายุ 3 ปี
การฝึกหัด
เซอามิได้แบ่งการแสดงละครโนออกเป็น 9 รูปแบบ จากการเน้นอากัปกริยาท่าทางและความรุนแรงไปจนถึงการเปรียบได้ดั่งดอกไม้ที่น่าเกรงขามและความองอาจของจิตวิญญาณ
ในปี 2012 ยังมีโรงเรียนละครโนที่ยังคงเปิดการเรียนการสอนชิเตะ 5 โรงได้แก่ โรงเรียนคันเซะ โรงเรียนโฮโช  โรงเรียนคนปารุ  โรงเรียนคงโง และโรงเรียนคิตะ  ในชื่อโรงเรียนของแต่ละโรงจะมีชื่อของครอบครัวในระบบอิเอโมโตะที่มีอำนาจในการสร้างบทละครใหม่หรือเปลี่ยนแปลงเนื้อเพลงและรูปแบบการแสดงใหม่ได้ นักแสดงที่ได้รับบทเป็นวากิจะผ่านการฝึกหัดในโรงเรียนทากายาซุ  โรงเรียนฟูกูโอ  และโรงเรียนโฮโช สำหรับโรงเรียนอื่น ๆ เช่น โรงเรียนโอกูระ  และโรงเรียนอิซูมิ  จะเปิดการสอนและฝึกหัดการแสดงเคียวเง็น และโรงเรียนอีก 11 โรงจะฝึกการเล่นเครื่องดนตรี โดยแต่ละโรงเรียนจะมีความเชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีใดเครื่องดนตรีหนึ่งหรืออาจมากกว่านั้นเป็นพิเศษ
Jejewoodia
Jejewoodia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orchidaceae.
ละครโน
การฝึกหัด
สมาคมนักแสดงโนงากุ ซึ่งนักแสดงละครโนมืออาชีพเป็นสมาชิกนั้นจะคุ้มครองและปกป้องจารีตประเพณีที่สืบต่อมาจากบรรพบุรุษ (อิเอโมโตะ) แต่อย่างไรก็ตาม เอกสารลับหลายฉบับของโรงเรียนคันเซะที่เขียนโดยเซอามิและคนปารุ เซ็นจิกุก็หลุดออกมาสู่ชุมชนของนักวิชาการด้านเวทีการแสดงญี่ปุ่น
บทบาท
สามารถแบ่งประเภทของนักแสดงละครโนได้ออกเป็น 4 ประเภทใหญ่ ได้แก่ ชิเตะ วากิ เคียวเง็น และ ฮายาชิ
Jejewoodia
ถิ่นกำเนิดของมันคือ บอร์เนียว
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ละครโน
บทบาท
บทละครโนโดยทั่วไปจะมีการขับร้องหมู่ วงมโหรี (กลุ่มของฮายาชิ) ผู้แสดงที่รับบทเป็นชิเตะและวากิอย่างน้อย 1 คน
องค์ประกอบการแสดง
การแสดงละครโนเป็นการผสมผสานระหว่างองค์ประกอบที่หลากหลายให้อยู่ในรูปแบบเดียวกัน เช่น ความบริสุทธิ์ใสสะอาดที่สืบทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นตามความเชื่อของลัทธิชินโต และแนวคิดแบบมินิมอลลิสม์ตามหลักสุนทรียศาสตร์ของละครโน
หน้ากาก
แม้ว่าหน้ากากจะปิดบังการแสดงออกทางสีหน้าของนักแสดงก็ตาม แต่การใช้หน้ากากในละครโนก็ไม่ได้ละทิ้งการแสดงออกดังกล่าวไปเสียทีเดียว ในทางตรงกันข้าม เจตนาหลักของการสวมหน้ากากคือเพื่อจัดระเบียบการแสดงออกทางสีหน้าให้เป็นแบบแผนผ่านการใช้หน้ากาก และกระตุ้นจินตนาการของผู้รับชมการแสดง นอกจากนี้นักแสดงยังสามารถถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกและภาษากายในลักษณะที่ควบคุมได้ดีกว่า หน้ากากบางแบบนำเทคนิคการจัดแสงไฟเพื่อถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกผ่านการเอียงหรือตะแคงศีรษะเพียงเล็กน้อย กล่าวคือ การแหงนศีรษะขึ้น หรือการทำหน้ากาก "สว่างขึ้น" จะทำให้หน้ากากสามารถรับแสงไฟได้มากขึ้น รูปหน้าอื่น ๆ เช่น หัวเราะ หรือยิ้ม จึงปรากฏขึ้น ในทางกลับกัน การหันหน้าลงหรือการทำหน้ากาก "มืดลง" จะทำให้หน้ากากแสดงใบหน้าเศร้าหมองหรือโกรธเคือง
หน้ากากโนเป็นสมบัติตกทอดมาจากครอบครัวและสถาบันละครโน โรงเรียนละครโนมีหน้ากากโนที่เก่าแก่และทรงคุณค่าที่สุดไว้ในครอบครองโดยจะสะสมไว้เป็นสมบัติส่วนตัวของพวกเขาและมักไม่ได้นำออกมาให้สาธารณชนได้เห็น มีการสันนิษฐานว่า หน้ากากที่มีอายุมากที่สุด ถูกเก็บไว้ในโรงเรียนละครโนที่เก่าแก่ที่สุดเช่นกัน กล่าวคือโรงเรียนคนปารุ โดยอ้างอิงจากครูใหญ่ของโรงเรียน หน้ากากนั้นถูกแกะสลักเมื่อหลายพันปีก่อนโดยเจ้าชายโชโตกุ (ค.ศ. 572–622) ขณะที่ความแม่นยำทางประวัติศาสตร์ของหน้ากากที่เจ้าชายโชโตกุแกะสลักนั้นยังคงเป็นที่ถกเถียง ตำนานดังกล่าวได้รับการกล่าวถึงในศาสตรนิพนธ์ของเซอามิในชื่อ "ฟูชิกาเด็ง " ที่ถูกบันทึกในศตวรรษที่ 14 ทั้งนี้ยังมีหน้ากากบางส่วนของโรงเรียนคนปารุที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติโตเกียวเป็นผู้เก็บรักษาและจัดแสดงไว้ให้ผู้เข้าชม
เวที
เวทีละครโนโบราณ (บูไต) เป็นเวทีแบบเปิดโดยไม่มีส่วนหน้าของเวที (proscenium) หรือผ้าม่านที่บดบังสายตา ผู้ชมยังสามารถเห็นนักแสดงก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าและออกจากเวทีกลาง ด้วย ซึ่งสร้างความใกล้ชิดระหว่างนักแสดงและผู้ชมตลอดการแสดง โรงละครโนถือเป็นว่าเป็นสัญลักษณ์และได้รับความเคารพนับถือโดยทั้งผู้แสดงและผู้ชม
ลักษณะเด่นของละครโนที่สามารถสังเกตและจดจำได้ที่สุดคือหลังคาที่มีเสาทั้ง 4 ค้ำจุนติดตั้งอยู่บนเวทีแม้ว่าโรงละครจะอยู่ภายในก็ตาม หลังคาดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์ การออกแบบสถาปัตยกรรมของเวทีละครโนได้รับอิทธิพลมาจาก ไฮเด็ง (ศาลาใช้เพื่อการสักการะบูชา) หรือ คางูราเด็ง (ศาลาใช้เพื่อการเต้นรำบูชา) แบบชินโต หลังคายังทำให้พื้นที่บนเวทีเป็นหนึ่งเดียวกันและสื่อให้เห็นถึงเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรม
เสาทั้ง 4 ที่ค้ำจุนหลังคาจะเรียกว่าชิเตะบาชิระ (เสาของตัวชูโรง) เมสึเกะบาชิระ (เสานำสายตา) วากิบาชิระ (เสาของตัวสมทบ) และ ฟูเอะบาชิระ (เสาของผู้เป่าขลุ่ย) ตามเข็มนาฬิกาจากหลังเวทีฝั่งขวามือตามลำดับ เสาแต่ละต้นจะสัมพันธ์กับนักแสดงและอากัปกิริยาของพวกเขา เวทีจะทำด้วยต้นไซปรัสญี่ปุ่นหรือไม้ฮิโนกิที่ยังไม่ได้ขัดเงาเกือบทั้งหมด นักกวีและนักแต่งนวนิยาย โทซง ชิมาซากิ ได้เขียนไว้ว่า
อีกหนึ่งลักษณะเด่นของเวทีคือฮาชิงาการิ หรือทางเดินของนักแสดงที่ใช้เดินเข้าเวที ฮาชิงาการิแปลว่าสะพานแขวน ซึ่งสื่อความหมายโดยนัยว่าเป็นสื่อกลางที่เชื่อมโลกสองโลกให้อยู่ในระดับเดียวกัน และยังเป็นสัญลักษณ์ของธรรมชาติของละครโนโบราณที่ผีและวิญญาณมักจะปรากฏตัว เมื่อเปรียบเทียบกับฮานามิจิ  ในโรงละครคาบูกิ ซึ่งก็เป็นทางเดิน  เช่นเดียวกันกับฮาชิงาการิ แต่ฮานามิจิเป็นทางเดินที่ใช้เชื่อมระหว่างสองสถานที่ในโลกเดียวกันเท่านั้น เพราะฉะนั้นแล้วจึงมีความหมายที่แตกต่างกัน
เครื่องแต่งกาย
นักแสดงละครโนจะสวมเสื้อคลุมทำจากผ้าไหมที่เรียกว่าโชโซกุ ตามด้วยผมปลอม หมวก และพัด ด้วยสีสันของเสื้อคลุมที่สะดุดตาและเนื้อผ้าที่เย็บปักถักร้อยอย่างประณีต เสื้อคลุมละครโนจึงจัดเป็นงานศิลปะแขนงหนึ่งด้วยตัวของมันเอง เครื่องแต่งกายโดยเฉพาะของชิเตะนั้นจะมีความหรูหราตระการตาเป็นอย่างยิ่งจากผ้ายกที่มีความแวววาว แต่สำหรับเครื่องแต่งกายของสึเระ วากิสึเระ และนักแสดงเคียวเง็นนั้นจะไม่โออ่าเท่าชิเตะ
เป็นเวลาหลายศตวรรษ มุมมองของเซอามิที่ว่าเครื่องแต่งกายละครโนเป็นการเอาอย่างเสื้อผ้าที่ตัวละครจะสวมใส่จริง ๆ อย่างเช่นเสื้อคลุมของข้าราชสำนักและเครื่องแต่งกายของชาวไร่ชาวนาหรือสามัญชน แต่ในช่วงปลายศตวรรษที่ 16 เครื่องแต่งกายละครโนถูกทำให้ทันสมัยขึ้นด้วยจารีตประเพณีที่เป็นเอกลักษณ์ ในยุคเอโดะ (โทกูงาวะ) เสื้อคลุมที่ทำอย่างพิถีพิถันถูกมอบไปยังนักแสดงโดยขุนนางและซามูไรในยุคมูโรมาจิถูกพัฒนาเป็นเครื่องแต่งกายละครโน
อุปกรณ์ประกอบการแสดง
อุปกรณ์ประกอบการแสดงในละครโนนั้นมีความทันสมัยและเป็นสารัตถศิลป์ อุปกรณ์ประกอบการแสดงที่จะพบได้บ่อยสุดคือพัด เนื่องจากทุกตัวละครจะถือมันโดยไม่คำนึงถึงบทบาทในการแสดง คณะขับร้องหมู่และนักดนตรีอาจถือพัดในมือระหว่างเดินขึ้นเวทีหรือสอดไว้ในโอบิ (สายคาดเอวรัดชุดกิโมโนให้แน่น) โดยปกติพัดจะถูกวางไว้ทางด้านของผู้แสดงและจะไม่นำออกมาอีกครั้งจนกว่าจะออกจากเวที นอกจากนี้พัดยังสามารถใช้แทนอุปกรณ์ประกอบการแสดงอื่น ๆ ที่ใช้มือถือได้ เช่น ดาบ เหยือกแก้ว ขลุ่ย หรือพู่กัน
เมื่อนำอุปกรณ์การแสดงที่เป็นแบบมือถือนอกเหนือจากพัดมาใช้ก็จะถูกเก็บกลับคืนโดยคูโรโกะ ที่ทำหน้าเสมือนผู้ควบคุมเวทีในโรงละครร่วมสมัย คูโรโกะสามารถปรากฏตัวได้ระหว่างการแสดงกำลังดำเนินอยู่หรือจะอยู่บนเวทีจนกว่าการแสดงจะจบก็ได้ โดยทั้งสองกรณีผู้ชมจะมองเห็นพวกเขา คูโรโกะจะสวมเสื้อคลุมสีดำเพื่อแสดงเป็นนัยว่าพวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วมกับกิจกรรมบนเวทีและมองไม่เห็น
อุปกรณ์ประกอบฉากในละครโน เช่น เรือ บ่อน้ำ แท่นบูชา และระฆังจะถูกนำมาวางไว้บนเวทีก่อนที่จะเริ่มการแสดงของแต่ละองก์ถ้าต้องการ โดยทั่วไปอุปกรณ์ประกอบฉากเหล่านี้เป็นเพียงแค่สิ่งจำลองของวัตถุจริง ยกเว้นระฆังใบใหญ่เป็นกรณีพิเศษที่ถูกออกแบบเพื่อปิดบังนักแสดงในระหว่างการเปลี่ยนเครื่องแต่งกายในช่วงการแสดงเคียวเง็นคั่นกลาง