cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ที่พักริมทาง
ออสเตรเลีย
ความสะดวกสบายและสุขอนามัยของที่พักริมทางเป็นสิ่งที่หน่วยงานที่รับผิดชอบให้สำคัญ เนื่องจากที่พักริมทางในพื้นที่ห่างไกลมีค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาและทำความสะอาดที่สูงมาก และมักถูกก่อกวน นอกจากนี้ออสเตรเลียต้องใช้โครงข่ายการขนส่งทางถนนด้วยยานพาหนะขนาดใหญ่ ทำให้ที่พักริมทางหลายแห่งมีการแข่งขันกันให้บริการสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อดึงดูดผู้ใช้เส้นทางให้มาใช้บริการ ซึ่งโดยทั่วไปที่พักริมทางในออสเตรเลียจะไม่อนุญาตให้มีการจอดพักค้างคืน ยกเว้นในรัฐควีนส์แลนด์ ที่พักริมทางถูกบำรุงรักษาอย่างดี เพื่อยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยทางถนน และเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวใช้บริการ
ที่พักริมทางในประเทศไทย
ในประเทศไทย ที่พักริมทาง (Rest Area) ถือเป็นองค์ประกอบหนึ่งของทางหลวง ตามพระราชบัญญัติทางหลวง พ.ศ. 2535 (และที่แก้ไขเพิ่มเติม) มาตรา 3 จัดให้มีขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกบริการต่าง ๆ อาทิ สถานีบริการเชื้อเพลิง ศาลาพักผ่อน ห้องน้ำ ร้านอาหาร และบริการอื่น ๆ ให้กับผู้ใช้เส้นทางในการผ่อนคลายจากการเดินทาง
ทางหลวงพิเศษและทางหลวงสัมปทาน
ในระบบทางหลวงพิเศษและทางหลวงสัมปทาน กรมทางหลวงได้มีการกำหนดมาตรฐานของที่พักริมทาง (Rest Area) โดยจะต้องมีสิ่งอำนวยความสะดวพพื้นฐานที่ครบถ้วนและจำเป็น อาทิ น้ำประปา ไฟฟ้า โทรศัพท์ ระบบรองรับขยะ ของเสียและสิ่งปฏิกูล สิ่งอำนวยความสะดวกผู้พิการ ทุพพลภาพและคนชรา มีสภาพภูมิประเทศที่เหมาะสม อยู่ในจุดที่มีความปลอดภัยด้านการจราจร รวมถึงพื้นที่สีเขียวสำหรับพักผ่อนและผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการเดินทาง เป็นพื้นที่ปลอดบุหรี่ในอาคาร โดยจะต้องมีพื้นที่สูบบุหรี่แยกออกมาในบริเวณที่เหมาะสม
สำหรับที่พักริมทางตามมาตรฐานหลวงพิเศษและทางหลวงสัมปทาน 3 ประเภทนั้น ประกอบไปด้วย
ศูนย์บริการทางหลวง
ศูนย์บริการทางหลวง (Service Center) คือที่พักริมทางขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ตั้งแต่ประมาณ 50 ไร่ขึ้นไป มีระยะห่างกับศูนย์บริการทางหลวงอื่นประมาณ 60 - 100 กิโลเมตร สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นจุดพักหลักของผู้ใช้เส้นทาง ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานจำนวน 13 ข้อ ดังนี้
สถานที่บริการทางหลวง
สถานที่บริการทางหลวง (Service Area) คือที่พักริมทางขนาดกลาง มีเนื้อที่ตั้งแต่ประมาณ 20 ไร่ขึ้นไป มีระยะห่างกับศูนย์บริการทางหลวงหรือสถานที่บริการทางหลวงอื่นประมาณ 30 - 60 กิโลเมตร สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นจุดพักหลักของผู้ใช้เส้นทาง ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานจำนวน 11 ข้อ เหมือนกับศูนย์บริการทางหลวง ยกเว้นข้อ 12 - 13 คือไม่มี ศูนย์ปฐมพยาบาล และหน่วยกู้ภัยฉุกเฉิน/หน่วยระงับอัคคีภัย
จุดพักรถ
จุดพักรถ (Rest Stop) คือที่พักริมทางขนาดเล็ก มีเนื้อที่ตั้งแต่ประมาณ 5 ไร่ขึ้นไป มีระยะห่างกับศูนย์บริการทางหลวงหรือสถานที่บริการทางหลวงอื่นประมาณ 10 - 30 กิโลเมตร สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นจุดพักเสริมสำหรับผู้ใช้เส้นทาง หรือสร้างขึ้นสำหรับผู้ใช้ทางเฉพาะประเภท เช่น จุดพักรถสำหรับรถบรรทุก ประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานจำนวน 9 ข้อ ดังนี้
ทางหลวงแผ่นดิน
ในระบบทางหลวงแผ่นดิน กรมทางหลวงได้จัดให้มีที่พักริมทางหลายประเภทตามคุณลักษณะการใช้งาน อาทิ ที่พักริมทาง ศูนย์บริการทางหลวง จุดจอดพักรถบรรทุก
ที่พักริมทาง
ที่พักริมทาง (Rest Area) หรือ จุดพักรถ เป็นพื้นที่พักผ่อนสำหรับผู้ที่ใช้ทางหลวงในการเดินทาง มีให้บริการอยู่ตามแนวสายทางหลวงแผ่นดินทั่วประเทศ บริเวณสำนักงานหมวดทางหลวง ประมาณ 500 แห่ง และจุดชมวิวที่สวยงามต่าง ๆ บนสายทาง ประกอบไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน คือห้องน้ำ และห้องน้ำสำหรับผู้พิการ ทุพพลภาพและคนชรา รวมถึงบางแห่งในจังหวัดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว สามารถพักผ่อนค้างคืนได้ในบริเวณจุดกางเต็นท์
ศูนย์บริการทางหลวง
ศูนย์บริการทางหลวง (Service Area) เป็นที่พักรถสำหรับให้บริการผู้ใช้เส้นทาง ประกอบไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน อาทิ สถานีบริการน้ำมัน ห้องน้ำ ร้านอาหาร โทรศัพท์สาธารณะ พื้นที่ปฐมพยาบาล เครื่องถอนเงินอัตโนมัติ สิ่งอำนวยความสะดวกผู้พิการ ทุพพลภาพและคนชรา ปัจจุบันมีจำนวน 4 ศูนย์
จุดจอดพักรถบรรทุก
จุดจอดพักรถบรรทุก (Truck Rest Area) เป็นที่พักรถสำหรับรถบรรทุกขนาดใหญ่ อยู่ร่วมกับสถานีตรวจสอบน้ำหนักของกรมทางหลวง ซึ่งมีบริเวณที่กว้างขวางสำหรับพักรถบรรทุกโดยเฉพาะ มีห้องน้ำและเครื่องดื่มให้บริการ รวมถึงให้บริการข้อมูลเส้นทางและสภาพการจราจรสำหรับใช้ในการวางแผนการเดินทาง และลดอุบัติเหตุบนท้องถนนเนื่องจากสภาวะเหนื่อยล้าของผู้ขับขี่รถบรรทุก ตามแผนแม่บทของสำนักงานนโยบายแผละแผนการขนส่งและจราจร ปัจจุบันมึจำนวน 21 แห่ง ตามแนวเส้นทางขนส่งสำคัญ
ทางหลวงชนบท
ในทางหลวงชนบทของกรมทางหลวงชนบทนั้น ที่พักริมทางจะใช้คำว่า จุดพักรถ (Rest Area) สามารถพบได้ในสายทางที่ออกแบบมาโดยเฉพาะ อาทิ ถนนเฉลิมบูรพาชลทิต ถนนเลียบชายฝั่งทะเลด้านตะวันตกของอ่าวไทย
หมายเหตุ
<references group="lower-alpha" responsive="1">
จังหวัดฮกไกโด
ฮกไกโด (ไอนุ: アィヌ・モシリ อัยนูโมซีร์) เดิมเรียก เอโซะ เป็นชื่อจังหวัดและเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองในประเทศญี่ปุ่น รองจากเกาะฮนชูโดยมีอุโมงค์เซกังเชื่อมถึงกัน นอกจากนี้ฮกไกโดยังเป็นเขตการปกครอง ซึ่งประกอบไปด้วยหมู่เกาะ โดยมีเกาะฮกไกโดเป็นศูนย์กลาง และเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเขตได้แก่ซัปโปโระ
ฮกไกโดเป็นเขตที่มีคนอาศัยอยู่เบาบาง มีประชากรทั้งเกาะประมาณ 5 ล้านคน คนส่วนใหญ่ย้ายมาจากเกาะฮนชูเมื่อราว 100 กว่าปีก่อน โดยเป็นแหล่งที่ซามูไรแพ้สงครามจึงต้องหนีมาอยู่ที่เกาะนี้ ความจริงแล้วที่เกาะนี้มีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่มานานแล้วคือชาวไอนุ แต่ถูกกลืนชนชาติไป ปัจจุบันหลงเหลืออยู่น้อยมากและดำรงชีวิตเช่นเดียวกับชาวญี่ปุ่นทั่วไป
อำเภอสวนผึ้ง
สวนผึ้ง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดราชบุรี เป็นอำเภอที่มีแนวเขตติดต่อกับประเทศพม่ายาวที่สุดในจังหวัด และเป็นอำเภอศูนย์กลางการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมสำคัญของจังหวัด ประชากรส่วนใหญ่ราวร้อยละ 90 เป็นชาวไทยเชื้อสายกะเหรี่ยงและชาวมอญที่อยู่ตามแนวตะเข็บชายแดน อำเภอสวนผึ้งมีสถานที่พักตากอากาศและสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง ตลอดจนมีป่านานาพรรณที่ให้เข้าไปศึกษาหาความรู้ได้
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสวนผึ้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงต่อไปนี้
ประวัติ
อำเภอสวนผึ้ง เดิมเป็นตำบลสวนผึ้ง ขึ้นอยู่กับอำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี ได้อนุมัติให้ตั้งกิ่งอำเภอสวนผึ้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2517 และได้เปิดบริการประชาชนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517
จังหวัดฮกไกโด
ฮกไกโดเป็นเกาะที่มีธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ มีทิวทัศน์ที่สวยงาม ชาวญี่ปุ่นจากส่วนที่อื่น ๆ ของประเทศจึงนิยมมาตากอากาศหรือย้ายมาอาศัยและทำงานเป็นจำนวนมาก
ประวัติศาสตร์
ฮกไกโดเป็นถิ่นที่อยู่ของชาวไอนุตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ชื่อสถานที่หลายแห่งบนเกาะเช่นเมืองซัปโปโระก็เป็นภาษาไอนุ
อำเภอสวนผึ้ง
ประวัติ
ที่มาของคำว่า "สวนผึ้ง" มาจากพื้นที่โดยทั่วไปของอำเภอซึ่งมีสภาพแวดล้อมประกอบด้วยธรรมชาติ ป่าไม้ เทือกเขา และมีต้นไม้ชนิดหนึ่ง เป็นต้นไม้ที่มีสีขาวนวล ไม่มีเปลือกกะเทาะหรือลอกให้เห็น ที่สำคัญคือจะมีผึ้งจำนวนมากมาอาศัยทำรังบนต้นไม้ชนิดนี้เท่านั้น ชาวบ้านจึงเรียกต้นไม้ต้นนั้นว่า "ต้นผึ้ง" และได้กลายเป็นชื่ออำเภอในปัจจุบัน
จังหวัดฮกไกโด
ประวัติศาสตร์
ฮกไกโดเคยมีชื่อว่าเอโซะจนสิ้นยุคเมจิ ในช่วงสงครามโบชินเมื่อปี พ.ศ. 2411 (ค.ศ. 1868) กองกำลังสนับสนุนรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะซึ่งนำโดยเอโนโมโตะ ทาเกอากิ ได้ประกาศเป็นรัฐอิสระในนามสาธารณรัฐเอโซะ แต่ก็ล่มสลายในปี พ.ศ. 2412 (ค.ศ. 1869) ภายหลังแบ่งเขตการปกครองเป็น 4 ส่วน
อำเภอสวนผึ้ง
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสวนผึ้งแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอสวนผึ้งประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
จังหวัดฮกไกโด
ชื่อ
ชื่อ ฮกไกโด ในภาษาญี่ปุ่นเขียนว่า 北海道 โรมาจิสะกดว่า Hokkaidō หมายถีง "เส้นทางสู่ทะเลเหนือ" ฮกไกโดเป็นทั้งชื่อเกาะ เขตแดนและจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะมีให้เห็นคำว่า เกาะฮกไกโด ซึ่งกล่าวถึงเกาะโดยรวม เขตฮกไกโดกล่าวในลักษณะโดยรวมของบริเวณทางส่วนเหนือของญี่ปุ่น แต่จะไม่เพิ่มคำว่าจังหวัดลงหน้าชื่อฮกไกโด เนื่องจากคำว่า โด (道) ในชื่อฮกไกโดมีความหมายว่าจังหวัดอยู่แล้ว
สำหรับชื่อจังหวัดนี้ในชาวไทยนั้นนิยมเรียกว่า "ฮอกไกโด" เสียมากกว่า แต่การอ่านออกเสียงที่ถูกต้องของชื่อจังหวัดนี้คือ "ฮกไกโด"
ภูมิศาสตร์
ช่องแคบสึงารุแยกฮกไกโดออกจากฮนชู (จังหวัดอาโอโมริ) ช่องแคบลาเปรูสแยกฮอกไกโดออกจากเกาะซาฮาลินในรัสเซีย; ช่องแคบเนมุโระแยกฮกไกโดออกจากเกาะคุนาชิร์ในหมู่เกาะคูริลของรัสเซีย
เขตอำนาจศาลของรัฐบาลฮกไกโดประกอบด้วยเกาะเล็ก ๆ หลายแห่ง รวมทั้งเกาะริชิริ เกาะโอคุชิริ และเกาะเรบุง (ตามการคำนวณของญี่ปุ่น ฮกไกโดยังได้รวมหมู่เกาะคูริลไว้ด้วย) จังหวัดฮกไกโดเป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดและอยู่เหนือสุดของญี่ปุ่น เกาะนี้อยู่ในอันดับที่ 21 ของโลกตามพื้นที่
พืชและสัตว์
มีหมีสีน้ำตาลอุสสุริอยู่ 3 ตัวที่พบบนเกาะ เขตฮกไกโดมีหมีสีน้ำตาลมากกว่าที่อื่นในเอเชียนอกจากรัสเซีย หมีสีน้ำตาลฮอกไกโดแบ่งออกเป็นสามสายเลือดที่แตกต่างกัน มีเพียง 8 สายเลือดในโลก
อุทยาน
เขตการปกครองฮกไกโดรวมเกาะเล็ก ๆ ที่อยู่รอบเกาะฮกไกโดด้วย เช่น เกาะริชิริ เกาะเรบุง และเกาะโอกูชิริ
นอกจากนั้นยังมีเขตอุทยานแห่งชาติอีก 6 แห่ง ได้แก่
เขตการปกครอง
เนื่องจากจังหวัดฮกไกโดมีขนาดใหญ่มาก เพื่ออำนวยความสะดวกในการให้บริการต่อประชาชน จังหวัดฮกไกโดจึงตั้งสำนักงานจังหวัดขึ้นเพื่อดูแลในแต่ละท้องที่จำนวน 14 สำนักงาน เรียกว่า กิ่งจังหวัด
ภูมิอากาศ
ฮกไกโดมีชื่อว่าเป็นดินแดนที่มีฤดูร้อนที่เย็นสบาย จึงเป็นที่นิยมสำหรับนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นจากส่วนอื่น ๆ ของประเทศ ส่วนในฤดูหนาวก็จะมีหิมะมากและหนาวนานอยู่ประมาณครึ่งปี (ปลายเดือนพฤศจิกายนจนถึงต้นเดือนเมษายน) แม้อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 22 °C (72 °F) แต่เดือนมกราคมจะมีช่วงอุณหภูมิต่ำมากประมาณ -12 °C ถึง -4 °C (10 °F ถึง 25 °F)
ในระหว่างฤดูหนาว ทะเลโอค็อตสค์ทางตะวันออกของเกาะจะกลายเป็นน้ำแข็งทำให้การเดินทางทางทะเลแถบน้ำเป็นไปได้ยาก ต้องใช้เรือตัดน้ำแข็ง ส่วนการประมงก็ต้องรอจนกว่าจะสิ้นฤดูหนาว
เนื่องจากฮกไกโดเป็นดินแดนหิมะ ที่เมืองซัปโปโระจึงมีการจัดเทศกาลหิมะเป็นประจำทุกปี ในราวต้นเดือนกุมภาพันธ์
เศรษฐกิจ
ฮกไกโดเป็นเขตเกษตรกรรมที่สำคัญของประเทศญี่ปุ่น เป็นแหล่งผลิตข้าวญี่ปุ่น อาหารทะเลชั้นดี และผักผลไม้คุณภาพสูง ฮกไกโดยังเป็นแหล่งของอุตสาหกรรมเบาบางประเภท เช่น เยื่อกระดาษ เบียร์ซัปโปโระ และผลิตภัณฑ์อาหาร นอกจากนี้ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบหลักของรายได้ของเขตนี้ ทั้งฤดูร้อนที่เย็นสบายเป็นที่ชมธรรมชาติ ป่าเขาที่สวยงาม และในฤดูหนาวก็มีเทศกาลหิมะซัปโปโรที่เลื่องชื่อเป็นที่นิยมของชาวญี่ปุ่นเองและชาวต่างชาติเป็นจำนวนมาก และสถานที่เล่นสกีก็มีอยู่มากมายเช่นเดียวกับบ่อน้ำร้อนที่คนญี่ปุ่นชื่นชอบทำรายได้มหาศาลให้แก่ผู้คนในฮกไกโด
ระบบขนส่งมวลชน
ส่วนภายในฮกไกโดนั้นจะใช้รถไฟเป็นหลัก รถไฟระหว่างเมืองดำเนินงานโดย JR ฮกไกโด แต่บางเมืองต้องเดินทางด้วยรถประจำทางหรือรถยนต์ส่วนตัวเท่านั้น สำหรับรถไฟใต้ดินมีเฉพาะที่นครซัปโปโระ
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
จังหวัดฮกไกโดมีความสัมพันธ์กับเขตการปกครองในพื้นที่อื่นๆของโลกดังต่อไปนี้.
เกาะฆอร์ก
เกาะฆอร์ก เป็นเกาะในประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวเปอร์เซีย อยู่ห่างจากชายฝั่งของอิหร่าน 25 กิโลเมตร (16 ไมล์) และอยู่ห่างจากช่องแคบฮอร์มุซไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 483 กิโลเมตร (300 ไมล์) เป็นที่ตั้งของสถานีส่งออกน้ำมันที่สำคัญ เป็นที่มั่นสุดท้ายของฮอลันดาในอ่าวเปอร์เซีย จนชาวเปอร์เซียบุกเข้าทำลายสถานีการค้าในปี ค.ศ. 1766
จิลเลียน ฮอลล์
จิลเลียน ฟาเย ฮอลล์ (Jillian Faye Hall) (née Fletcher; 6 กันยายน ค.ศ. 1980) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุและนักร้องชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในการร่วมงานกับเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์(WWE)  ในชื่อบนสังเวียนว่า จิลเลียน ฮอลล์ (Jillian Hall)   เธอเคยฝึกกับค่ายทักษะของ WWE ฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง(FCW) เป็นอดีตแชมป์ดีวาส์ 1สมัย
โลกบาล
ตามคติศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ โลกบาล คือเทวดาผู้รักษาโลก
ศาสนาฮินดู
ในศาสนาฮินดู เรียกท้าวโลกบาลว่าทิกบาล (ผู้รักษาทิศ) มี 8 องค์คือ
ศาสนาพุทธ
ในศาสนาพุทธ เรียกท้าวโลกบาลว่าท้าวมหาราช (ผู้รักษาทิศ) มี 4 องค์คือ
จังหวัดชัยภูมิในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในจังหวัดชัยภูมิ กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 6 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 1 เขต โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองชัยภูมิ
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วย อำเภอจัตุรัส อำเภอเนินสง่า อำเภอบ้านเขว้าและอำเภอหนองบัวระเหว
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วย อำเภอซับใหญ่ อำเภอบำเหน็จณรงค์ อำเภอเทพสถิตและอำเภอภักดีชุมพล
เขต 4
เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วย อำเภอหนองบัวแดงและอำเภอเกษตรสมบูรณ์
เขต 5
เขตเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วย อำเภอคอนสารและอำเภอภูเขียว
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเซนต์คิตส์และเนวิสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
Hydrotriche
Hydrotriche เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Plantaginaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ มาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดศรีพันต้น
วัดศรีพันต้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเวียง อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
วัดศรีพันต้นสร้างโดยพญาพันต้น เจ้าผู้ครองนครน่าน แห่งราชวงศ์ภูคา (ครองนครน่าน ระหว่าง พ.ศ. 1960–1969) จึงตั้งชื่อวัดตามนามผู้สร้างวัด บางสมัยเรียกว่า วัดสลีพันต้น เพราะมีต้นโพธิ์ใหญ่ (สลี) อยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ของวัด ปัจจุบันถูกโค่นเพื่อตัดเป็นถนนแล้ว ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะภายในวัด ได้แก่ วิหารสีทอง ชื่อว่า วิหารกาญจนาภิเษก สร้างเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร มีจิตรกรรมปูนปั้นเช่นพญานาคเจ็ดเศียร เฝ้าบันไดหน้าวิหารวัด ปั้นโดยช่างชาวน่านชื่อ นายอนุรักษ์ สมศักดิ์ หรือ "สล่ารง" นอกวิหารมีพุทธประติมากรรม คือ เรือพญาฆึ สร้างขึ้นในเมื่อ พ.ศ. 2545 เรือเกียรติสร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 ผู้สร้างคือสล่ารงค์เช่นกัน เรือพญาฆึเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดของเมืองน่าน จุได้ 78 ฝีพาย ปัจจุบันใช้เพื่อเป็นเรือโชว์เปิดสนามประเพณีแข่งเรือเมืองน่านและเรืออัญเชิญถ้วยพระราชทานในนัดปิดสนามของทุกปี
อำเภอตั๋วจั่ว
ตั๋วจั่ว (Tủa Chùa) เป็นอำเภอของจังหวัดเดี่ยนเบียนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 42,366 คน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 679 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือตั๋วจั่ว
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3
สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 3 (Pope Paul III) (29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1468 - 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1549) ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาตั้งแต่ ค.ศ. 1534 หลังจากกรุงโรมแตกในปี ค.ศ. 1527 และทรงดำรงตำแหน่งมาจนเมื่อเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1549 มีพระนามว่า อาเลสซันโดร ฟาร์เนเซ สมณสมัยของพระองค์เป็นช่วงที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกกำลังระส่ำระสายจากการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ และเป็นช่วง “การปฏิรูปคาทอลิก” ที่เกิดคณะนักบวชคาทอลิกต่าง ๆ มากมาย เช่น คณะแห่งพระเยซูเจ้า คณะเตอาติน คณะบาร์นาไบต์ และคณะนักบุญฟีลิปโป เนรี คณะเหล่านี้ล้วนแต่มีผู้ติดตามกันอย่างกว้างขวาง และทรงเรียกประชุมสภาสังคายนาแห่งเทรนต์ในปี ค.ศ. 1545 นอกจากนั้นแล้วพระองค์ก็ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของศิลปะและสถาปัตยกรรม และใช้คติเห็นแก่ญาติในการสร้างเสริมบารมีให้แก่ตระกูลฟาร์เนเซของพระองค์
ดูเพิ่ม
1468 1549
เลโอช ยานาเช็ก
เลโอช ยานาเช็ก (Leoš Janáček ; 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2397 – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2471) เป็นคีตกวีและครูสอนดนตรีชาวเช็ก มีผลงานเพลงมากมายซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเพลงพื้นบ้านของชาวมอเรเวียและชาวสลาฟ
ผลงานเพลงในช่วงแรกของเขาได้รับอิทธิพลมาจากคีตกวีร่วมสมัย เช่น อันโตญีน ดโวชาก แต่ผลงานเพลงในช่วงหลังของเขาได้นำความรู้เรื่องดนตรีพื้นบ้านประจำชาติที่เขาศึกษามาใช้ในการแต่งเพลงของเขาด้วย ซึ่งผลงานเพลงในช่วงหลังของเขาเหล่านี้เป็นที่ยอมรับมากกว่าในช่วงแรกมาก
เขาถือเป็นคีตกวีที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งของเช็ก รวมถึงอันโตญีน ดโวชาก และเบเดอร์ชิช สเมทานา
วัดท่าสะท้อน
วัดท่าสะท้อน อาจหมายถึง
Hydrogaster
Hydrogaster เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Hydrogaster trinervis Kuhlm.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันออกของบราซิล
ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
ฟุตบอลทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร (Фудбалска репрезентација Србије и Црне Горе / Fudbalska reprezentacija Srbije i Crne Gore) เป็นอดีตทีมฟุตบอลตัวแทนของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ประเทศนี้ได้แยกออกเป็นประเทศเซอร์เบียและประเทศมอนเตเนโกร ทีมชาติจึงได้ถูกแบ่งออกเป็นทีมชาติเซอร์เบียและทีมชาติมอนเตเนโกร
ปัจจุบันทีมชาติเซอร์เบียถือเป็นผู้สืบทอดทีมชาติเซอร์เบียและมอนเตเนโกรแต่เพียงผู้เดียว ภายใต้การรับรองของฟีฟ่าและยูฟ่า
พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา
พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา (Linda) เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำแล้วทวีความรุนแรงขึ้นเป็นดีเปรสชัน เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในทะเลจีนใต้ตอนล่าง แล้วทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และเคลื่อนผ่านบริเวณปลายแหลมญวนของประเทศเวียดนามในวันต่อมา พร้อมกับสร้างความเสียหายอย่างหนัก มีผู้เสียชีวิตกว่า 3,000 ราย วันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุโซนร้อนลินดา เคลื่อนตัวเข้าสู่อ่าวไทย และได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น ความเร็วลม 120 กม./ชม. เมื่อเวลา 10.00 น. ขณะอยู่ห่างจากเกาะสมุยประมาณ 230 กิโลเมตร ซึ่งสร้างความตื่นกลัวให้กับชาวไทย เพราะทิศทางและลักษณะของพายุลินดา เหมือนกับพายุไต้ฝุ่นเกย์ที่เคยพัดถล่มจังหวัดชุมพรใน พ.ศ. 2532 แต่ปรากฏว่าก่อนจะเคลื่อนขึ้นฝั่งที่ อ.ทับสะแก จ.ประจวบคีรีขันธ์ เมื่อเวลา 02.00 น. พายุได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน ความเร็วลม 80 กม./ชม. และเคลื่อนผ่านไทยเข้าสู่ประเทศพม่า ก่อนจะลงทะเลอันดามันแล้วสลายตัวไปในวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 ในอ่าวเบงกอล
ประวัติทางอุตุนิยมวิทยา
ต้นกำเนิดของพายุไต้ฝุ่นลินดามาจากพื้นที่พาความร้อนที่อยู่ทางตะวันออกของฟิลิปปินส์ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ในแนวละติจูดม้าได้พัดพาไปทางเหนือ ซึ่งทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำเคลื่อนไปทางตะวันตกโดยทั่วไป เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2540 หย่อมความกดอากาศต่ำได้ข้ามประเทศฟิลิปปินส์และเข้าสู่ทะเลจีนใต้ ต่อมาเริ่มก่อตัวและทวีความรุนแรงขึ้น และเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม(JTWC) ได้ประกาศคำเตือนเกี่ยวกับพายุดีเปรสชันเขตร้อน 30W ในเวลานั้น พายุดีเปรสชันอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียว PAGASA  ตั้งชื่อว่า "Openg" หลังจากพัฒนาได้ไม่นาน พายุดีเปรสชันก็ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับการตั้งชื่อว่า "ลินดา" โดย JTWC มีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีความเร็วลม 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.) ขณะเคลื่อนเข้าสู่ภาคใต้ของเวียดนาม ของวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 เวลา 09:00 UTC ลินดาได้ขึ้นฝั่งในจังหวัด Cà Mau ของประเทศเวียดนาม มันยังคงความรุนแรงสถานะพายุโซนร้อนกำลังแรง และพายุได้ทวีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นอย่างรวดเร็วหลังจากเข้าสู่อ่าวไทย พายุไต้ฝุ่นลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความเร็วลมอย่างน้อย 75 ไมล์ต่อชั่วโมง (120 กม./ชม.) แม้ว่าพายุไต้ฝุ่นลินดาจะไม่รุนแรงเกินกว่าสถานะพายุไต้ฝุ่นที่น้อยที่สุดก็ตาม และมีทิศการเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน และขึ้นฝั่งที่อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ของประเทศไทยเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน เวลา 01:00(ตามเวลาของประเทศไทย) โดย JTWC ประเมินความเร็วลมพัดต่อเนื่องเฉลี่ย 1 นาที 65 ไมล์ต่อชั่วโมง (100 กม./ชม.) หรือกรมอุตุนิยมวิทยาไทยประเมินความเร็วประมาณ 45 ไมล์ต่อชั่วโมง (80 กม./ชม.) พายุไต้ฝุ่นลินดาอ่อนกำลังลงบนภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของคาบสมุทรมลายู และพายุก็พัดเข้าสู่ทะเลอันดามัน ด้วยลมความเร็ว 50 ไมล์ต่อชั่วโมง (85 กม./ชม.) สิ่งนี้ทำให้พายุลินดาเป็นพายุหมุนเขตร้อนลูกแรกนับตั้งแต่พายุไซโคลนฟอร์เรสต์ในปี พ.ศ. 2535 ที่ข้ามจากมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกไปยังมหาสมุทรอินเดียนอกจากนี้ เมื่อไปถึงมหาสมุทรอินเดีย กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย(IMD) ได้จำแนกพายุเป็นพายุไซโคลน( BOB 08 )ด้วยความเร็วลม 40 mph (70 km/h)  ด้วยน้ำอุ่น พายุไซโคลนลินดาค่อย ๆ รุนแรงขึ้นอีกครั้งในขณะที่มันชะลอตัวลง เนื่องจากอ่อนกำลังลงในเขตละติจูดม้า เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุเข้าสถานะพายุไซโคลนระดับ 1 อีกครั้งโดยตั้งอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของพม่า (เมียนมาร์) ในขั้นต้น คาดว่าจะข้ามอ่าวเบงกอลและทำให้ขึ้นฝั่งที่ชายแดนอินเดีย/บังกลาเทศ  พายุไซโคลนยังคงความแรงสูงสุดไว้เพียง 18 ชั่วโมง เนื่องจากแรงลมเฉือนที่เพิ่มขึ้นจากร่องน้ำละติจูดกลาง  การเคลื่อนไหวของพายุไซโคลนลินดาเกือบจะหยุดนิ่ง และค่อยๆ อ่อนลงกำลังลงเป็นเวลาหลายวัน  เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 พายุลินดาสลายตัวไปประมาณ 375 ไมล์ (600 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของย่างกุ้ง ประเทศพม่า ในวันนั้น IMD ก็ยุติคำเตือนเช่นกัน
ความเสียหาย
พายุลินดาทำให้เกิดฝนตกหนักถึงหนักมากต่อเนื่องหลายวัน เกิดน้ำท่วมฉับพลัน น้ำป่าไหลหลาก บริเวณประจวบคีรีขันธ์ เพชรบุรี สมุทรสงคราม ราชบุรี และกาญจนบุรี โดยเฉพาะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีลมพัดแรงจัดจนบ้านเรือนเสียหายและต้นไม้ โค่นล้มในหลายอำเภอ ส่งผลกระทบต่อประชาชน 461,263 คน มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 9 คน สูญหาย 2 คน บาดเจ็บ 20 คน บ้านเรือนได้รับความเสียหาย 9,248 หลัง ถนนเสียหาย 1,223 แห่ง ฝาย-ทำนบเสียหาย 40 แห่ง สะพานชำรุด 20 แห่ง สาธารณประโยชน์ 58 แห่ง มูลค่าความเสียหายรวม 213,054,675 บาท นอกจากนี้ยังมีคลื่นพายุซัดฝั่ง ซัดเรือประมงอับปางกว่า 50 ลำ
จากการวิจัยแบบจำลองการพยากรณ์แนวทางเดินของพายุหมุนเขตร้อนที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิก และส่งผลกระทบต่อประเทศไทยตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ผ่านมา พบพายุไต้ฝุ่นเพียง 2 ลูกเท่านั้นที่ผ่านเข้ามาในบริเวณอ่าวไทย คือ พายุไต้ฝุ่นเกย์ และพายุไต้ฝุ่นลินดา
รถยนต์ไฟฟ้าแบตเตอรี่
รถยนต์ไฟฟ้าแบบใช้แบตเตอรี่ (Battery electric vehicle) (BEV) หรือ รถยนต์ไฟฟ้าบริสุทธิ์ (pure electric vehicle) หรือ รถยนต์ไฟฟ้าอย่างเดียว (only-electric vehicle) หรือรถยนต์ไฟฟ้าทั้งหมด (all-electric vehicle) เป็นรถยนต์ไฟฟ้าประเภทหนึ่งที่ใช้พลังงานเคมีที่เก็บไว้ในชุดแบตเตอรี่แบบชาร์จไฟได้โดยไม่มีแหล่งที่มาของแรงขับสำรอง (เช่น เซลล์เชื้อเพลิงไฮโดรเจน, เครื่องยนต์สันดาปภายใน ฯลฯ ) BEV ใช้มอเตอร์ไฟฟ้าและตัวควบคุมมอเตอร์แทนเครื่องยนต์สันดาปภายใน (ICEs) ในการขับเคลื่อน มันได้รับพลังงานทั้งหมดจากชุดแบตเตอรี่จึงไม่มีเครื่องยนต์สันดาปภายใน เซลล์เชื้อเพลิงหรือถังเชื้อเพลิง BEV ยังรวมถึงที่ไม่ได้จำกัดเฉพาะ - รถจักรยานยนต์ จักรยาน สกูตเตอร์ สเก็ตบอร์ด รถราง เรือบรรทุกสินค้า รถยก รถบัส รถบรรทุก และรถยนต์
ในปี พ.ศ. 2559 มีการใช้จักรยานไฟฟ้า 210 ล้านคันทั่วโลกต่อวัน ยอดขายสะสมทั่วโลกของรถยนต์ไฟฟ้าบริสุทธิ์สำหรับงานเบาที่ใช้งานบนทางหลวงได้ทะลุ 1 ล้านคันในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 ณ สิ้นปี พ.ศ. 2562 รถยนต์ไฟฟ้าทุกประเภทบนทางหลวงที่ขายดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลกคือ Nissan Leaf ที่มียอดขายทั่วโลก 450,000 คันตามมาด้วย Tesla Model 3 ที่มียอดขาย 448,634
มิสเตอร์โกลบอล 2015
มิสเตอร์โกลบอล 2015 (Mister Global 2015) เป็นการจัดการประกวดมิสเตอร์โกลบอลครั้งที่ 2 กำหนดจัดในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2015 ณ นครินทร์สเปซ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 21 คน จากทั่วโลก โดยเหงียน วัน เซิน จากประเทศเวียดนาม เป็นผู้ครองตำแหน่งในปีนี้
ผู้เข้าประกวด
21 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10
พระองค์ประสูติในตระกูลเมดิชีที่มีชื่อเสียงทางการเมืองและการธนาคารในเมืองฟลอเรนซ์ จีโอวันนีทรงเป็นบุตรชายคนที่สองของโลเรนโซ เด เมดีชี ผู้ปกครองสาธารณรัฐฟลอเร็นทีน พระองค์ทรงได้รับเลือกเป็นพระคาร์ดินัลในปี ค.ศ. 1489 ภายหลังจากการสิ้นพระชน์มของสมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2 จีโอวันนีทรงได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาองค์ต่อไปหลังจากได้รับแรงสนับสนุนจากสมาชิกชั้นผู้น้อยของคณะอันศักดิ์สิทธิ ในช่วงแรกของการปกครองของพระองค์ ได้ทรงควบคุมปิดท้ายการประชุมสังคายนาลาเตรันครั้งที่ห้า แต่ได้พยายามที่จะดำเนินการที่เห็นด้วยในการปฏิรูป ในปี ค.ศ. 1517 พระองค์ทรงนำสงครามราคาแพงที่ประสบความสำเร็จในการให้ช่วยเหลือแก่พระนัดดาของพระองค์ที่เป็นดยุคแห่งอูร์บีโน แต่เงินในส่วนของพระสันตะปาปาได้ลดลง
ในแวดวงฝ่ายนิกายโปรเตสแตนด์ ลีโอที่ 10 ทรงมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยการมอบใบไถ่บาปแก่ผู้ที่บริจาคเพื่อบูรณะมหาวิหารนักบุญเปโตร การกระทำเช่นนี้ได้ถูกท้าทายในไม่ช้าโดยญัตติ 95 ประการของมาร์ติน ลูเทอร์ พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะยอมรับความถูกต้องตามกฎหมายของข้อเรียกร้องนี้คือสิ่งที่จะกลายเป็นการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ สารตราพระสันตะปาปา ฉบับปี ค.ศ. 1520 Exsurge Domine ทรงได้ประณามการคัดค้านของมาร์ติน ลูเทอร์ ทำให้การถ่ายทอดคำสอนอย่างต่อเนื่องเป็นเรื่องยาก อย่างไรก็ตาม, แผนกเหล่านี้ พระองค์ได้ก่อตั้ง Oratory of Divine Love
พระองค์ทรงได้กู้ยืมเงินและใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ผู้มีอุปการะที่สำคัญในศิลปะ เมื่อได้มีการคัดเลือก ลีโอได้ถูกอ้างอิงถึงซึ่งมีคำกล่าวว่า "เนื่องจากพระเจ้าทรงประทานพระสันตะปาปาให้แก่พวกเรา ขอให้เราสนุกไปกับมันเถิด" ภายใต้การปกครองของพระองค์ได้มีความคืบหน้าในการบูรณะมหาวิหารนักบุญเปโตรและศิลปิน เช่น ราฟาเอลได้ตกแต่งห้องวาติกัน ลีโอยังได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยโรมันอีกครั้ง และส่งเสริมการศึกษาทางด้านวรรณคดี กวีนิพนธ์ และโบราณวัตถุ พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1521 และถูกฝังพระศพไว้ใน Santa Maria sopra Minerva กรุงโรม พระองค์ทรงเป็นพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายที่ไม่ได้อยู่ในระเบียบวินัยนักบวชในช่วงเวลาที่พระองค์ได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปา
เดอะชาร์ด
ตึกระฟ้าแห่งนี้มีความสูง 72 ชั้น โดยชั้นที่ 72 ทำเป็นระเบียงตากอากาศใช้สำหรับชมทัศนียภาพของกรุงลอนดอน ที่ความสูง 245 เมตร ซึ่งเป็นบริเวณชมทิวทัศน์ที่อยู่สูงที่สุดของสหราชอาณาจักร เดอะชาร์ดถูกออกแบบให้มีรูปทรงเป็นทรงพีระมิดไม่สม่ำเสมอ (irregular pyramidal) ที่ติดกระจกทั้งหลัง
เดอะชาร์ดเริ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 และมีกำหนดการเปิดอย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
ประวัติ
ตึกระฟ้าแห่งนี้ออกแบบในปี พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) โดยเรนโซ เปียโน สถาปนิกชาวอิตาลี ที่รู้จักกันในฐานะเป็นผู้ออกแบบปองปิดูเซ็นเตอร์ในปารีส ร่วมกับริชาร์ด โรเจอร์ส สถาปนิกชาวอังกฤษ เบื้องหลังคือ ในปีนั้น เออร์ไวน์ เซลลาร์ ผู้ประกอบการที่มีฐานอยู่ในลอนดอน ตัดสินใจรื้อถอนอาคารสำนักงานซัทเธิร์กเพื่อพัฒนาพื้นที่ใหม่ อาคารแห่งนี้สร้างเมื่อคริสต์ทศวรรษที่ 1970 และตั้งอยู่ถัดจากสถานีรถไฟลอนดอนบริดจ์ ต่อมาเขาได้ไปกรุงเบอร์ลินเพื่อร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับเรนโซ เปียโน พร้อมกับปรึกษาหารือในเรื่องการพัฒนาพื้นที่ เซลลาร์อ้างว่า ระหว่างรับประทานอาหาร เรนโซ เปียโนได้กล่าวตำหนิดูถูกในเรื่องอาคารสูงทั้งหลาย จากนั้นเขาก็วาดแบบร่างประติมากรรมรูปร่างคล้ายภูเขาน้ำแข็งยอดแหลม โผล่พ้นแม่น้ำเทมส์ลงบนรายการอาหาร และบอกอีกว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเส้นทางรถไฟใกล้กับงานก่อสร้าง รวมไปถึง ยอดแหลมแห่งลอนดอน ที่พรรณนาโดยกานาเลตโต จิตรกรชาวเวนิสสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 18 และจากเสากระโดงเรือสำเภาอีกด้วย
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) จอห์น เพรสคอตต์ รองนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรสั่งการให้ตรวจสอบแผนงานก่อสร้างอาคารเดอะชาร์ด หลังถูกคัดค้านโดยเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นและฝ่ายอนุรักษ์ เป็นต้นว่ามูลนิธิรอยัลพาร์ค และองค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ การตรวจสอบดำเนินไปในเดือนเมษายนและพฤษภาคมปี พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003) หลังจากนั้นในวันที่ 19 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน สำนักรองนายกรัฐมนตรีจึงออกคำสั่งอนุญาตให้ดำเนินโครงการก่อสร้างเดอะชาร์ดต่อไปได้
ยูเครนแอร์อัลไลแอนซ์
ยูเครนแอร์อัลไลแอนซ์ (Ukraine Air Alliance) เป็นสายการบินขนส่งสินค้าสัญชาติยูเครน โดยมีสำนักงานใหญ่ที่เคียฟ สายการบินให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางทั่วเอเชีย, ยุโรป และแอฟริกา
ประวัติ
ยูเครนแอร์อัลไลแอนซ์ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 และเริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 1993 โดยได้จดทะเบียนกับทางการยูเครนในฐานะบริษัทร่วมทุน และเป็นหนึ่งในสายการบินเอกชนแห่งแรกในยูเครนที่ได้รับสถานะระหว่างประเทศผ่านการลงทะเบียนที่ ICAO สายการบินได้รับ "ทางเลือก TCO เชิงบวก" ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 อย่างไรก็ตาม ณ วันที่ 5 ตุลาคม 2019 ถูกยกเลิกและสายการบินไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการภายในน่านฟ้าของสหภาพยุโรปอีกต่อไป
เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2020 ยูเครนแอร์อัลไลแอนซ์ได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการทางอากาศที่ได้รับการต่ออายุ และดำเนินการเครื่องบิน อาน-12 จำนวน 4 ลำ โดยเครื่องบินทุกลำได้รับการติดตั้งตามข้อกำหนดล่าสุดของ ICAO และ EASA สายการบินได้ผ่านการตรวจสอบของ SAFA เพื่อให้สอดคล้องกับมาตรฐานสูงสุดของความปลอดภัยในการบิน
ฝูงบินปัจจุบัน
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2019, จากอุบัติเหตุของเที่ยวบินที่ 4050 และการยุติปฏิบัติการ ยูเครนนแอร์อัลไลแอนซ์มีเครื่องบินในฝูงบิน 7 ลำ หลังจากการต่ออายุใบอนุญาตการบิน ฝูงบินของยูเครนแอร์อัลไลอานซ์มีดังนี้:
ฝูงบินในอดีต
ยูเครนแอร์อัลไลแอนซ์เคยดำเนินงานเครื่อบินดังต่อไปนี้:
รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในสหรัฐเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
บทความนี้เกี่ยวกับ รายชื่อระบบรถไฟใต้ดินในสหรัฐในเรียงตามจำนวนผู้โดยสาร
วัดถ้ำใหญ่ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดถ้ำใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลถ้ำใหญ่ อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีเนื้อที่ธรณีสงฆ์ 50 ไร่
วัดถ้ำใหญ่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2100 คงร้างไประยะหนึ่ง ต่อมาวัดได้รับการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2495 โดยพ่อท่านนิ่ม เมธกโร และได้รับการบูรณะพัฒนาเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2544 องค์การบริหารส่วนตำบลถ้ำใหญ่ปรับปรุงภูมิทัศน์วัด
อาคารเสนาสนะที่สำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถกลางน้ำ เป็นโบสถ์แห่งแรกของจังหวัดนครศรีธรรมราชที่สร้างไว้กลางน้ำ ภายในตกแต่งด้วยกระจกเงาแผ่นเล็ก ๆ นำมาต่อกัน บานประตูหน้าต่างแกะสลักเป็นรูปเทพปักษาและรูปเทวดา สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2550 โดยพระครูกิตติยานุศาสน์ วัดยังมีถ้ำซึ่งมีพระพุทธรูปในสมัยสุโขทัย ประดิษฐานอยู่จำนวน 4 องค์ มีเจดีย์บนยอดเขาซึ่งเป็นที่บรรจุของพระอรหันต์สาวก ได้แก่ พระธาตุของพระสารีบุตร องคุลีมาล เป็นต้น
Bathylasmatidae
Bathylasmatidae เป็นสกุลของเพรียงที่อยู่ในวงศ์ Balanomorpha.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เบเดอร์ชิช สเมทานา
เบเดอร์ชิช สเมทานา (Bedřich Smetana ; 2 มีนาคม พ.ศ. 2367 – 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2427) เป็นคีตกวีชาวเช็กเป็นนักแต่งเพลงชาวเช็กที่บุกเบิกการพัฒนารูปแบบดนตรีที่สื่อถึงแรงบันดาลใจของประเทศของเขาที่ต้องการจะเป็นรัฐอิสระ เขาได้รับการยกย่องในบ้านเกิดของเขาในฐานะบิดาแห่งดนตรีเช็ก
เขามีผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก เช่น อุปรากรเรื่อง เจ้าสาวผู้ถูกขาย และคีตกวี บ้านเกิดของฉัน ซึ่งแสดงถึงประวัติศาสตร์ ตำนาน และภูมิทัศน์ของโบฮีเมีย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเอง แต่ผลงานอื่น ๆ ของเขาไม่ได้มีชื่อเสียงและไม่ได้รับการยอมรับในทั่วโลกมากนัก
อำเภอจอมบึง
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอจอมบึงตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอจอมบึงแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 90 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอจอมบึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
โฮจุน
หมอโฮจุน (허준, 1546 – 1615) เป็นแพทย์หลวงประจำตระกูล Yangcheon Heo ในช่วงรัชสมัยพระเจ้าซอนโจแห่งราชวงศ์โชซ็อนในเกาหลี เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแพทย์หลวงตอนอายุ 29 ปี เขาได้เขียนตำราการแพทย์จำนวนมาก แต่ผลงานสำคัญที่ประสบความสำเร็จของเขาคือ ทงอึยโพกัม (ความวิเศษของการแพทย์ตะวันออก) ซึ่งมักเขียนเน้นถึงนิยามการแพทย์แผนเกาหลีโบราณ ผลงานนี้ได้แพร่กระจายไปยังประเทศเอเชียตะวันออก เช่น จีน ญี่ปุ่น และเวียดนามซึ่งถือได้ว่าเป็นหนึ่งในคลาสสิกของการแพทย์ตะวันออกในทุกวันนี้ แม้ว่าโฮจุนได้ทำงานอย่างกว้างขวางกับราชวงศ์ เขาได้ให้ความสำคัญกับการเข้าถึงวิธีการรักษาและให้ความเข้าใจแก่คนทั่วไป ในขณะที่วิธีการรักษาโดยทั่วไปคือการยกระดับความเข้าใจของการรักษาโดยใช้ส่วนผสมที่หายากและมีราคาแพง เขาค้นพบว่าสมุนไพรธรรมชาตินั้นสามารถหาได้ง่ายโดยคนทั่วไปในเกาหลีและมีประสิทธิภาพมากเช่นกัน นอกจากนี้เขาได้เขียนชื่อของสมุนไพรโดยใช้อักษรฮันกึลที่อ่านได้ง่ายแทนการใช้อักษรฮันจา(ตัวอักษรจีน)ซึ่งคนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ
ตี๋ ชิง
ตี๋ ชิง ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เต็กเซง หรือ เต็กเช็ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (ค.ศ. 1008–1057) เป็นขุนทหารแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ (北宋) ของจักรวรรดิจีน
ประวัติ
ตี๋ ชิง เกิดในครอบครัวยากจนที่ซีเหอ (西河) ในเฝินโจว (汾州) ปัจจุบัน คือ เฝินหยาง (汾陽) ในชานซี (山西) จุดเด่นของเขา คือ สักหน้า และเก่งกาจการยิงธนูบนหลังม้า
โฮจุน
ชื่อของโฮจุน และความสำเร็จของเขาได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางจากชาวเกาหลีจวบจนถึงปัจจุบัน ชาวเกาหลียังคงอ้างถึงวิธีการรักษาแบบธรรมชาติของโฮจุนที่ค้นพบในตำราทงอึยโพกัม
ตี๋ ชิง
ประวัติ
ค.ศ. 1038 รัชกาลจักรพรรดิซ่งเหรินจง (宋仁宗) เขาได้รับแต่งตั้งเป็นจื่อฮุยฉื่อ (指揮使) แห่งหยานโจว (延州) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของฉ่านซี (陕西) และเขาได้ร่วมรบในสงครามระหว่างราชวงศ์ซ่งกับเพื่อนบ้าน คือ เซี่ยตะวันตก (西夏) แต่ละครั้งที่ออกรบ เขาจะสวมหน้ากากทำจากสัมฤทธิ์และปล่อยผมเผ้ายุ่งเหยิง ผลงานของเขาทำให้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นชูมี่ฟู่ฉื่อ (樞密副使) ซึ่งช่วยบัญชาการชูมี่เยฺวี่ยน (樞密院)
แม้เขาเป็นทหาร แต่ก็เป็นที่ทราบกันว่า เขาสนิทสนมกับขุนนางพลเรือนหลายคน เช่น ฟ่าน จ้งยาน (范仲淹), หาน ฉี (韓琦), และอิ่น จู (尹洙) ฟ่าน จ้งยาน ยังเคยนำสำเนาพงศาวดาร จั่วจฺวั้น (左傳) มาให้เขาอ่าน นอกจากนี้ เขายังเล่าเรียนด้านยุทธศาสตร์ทหารจนแตกฉาน
โฮจุน
อ้างอิง
1546 1615
ตี๋ ชิง
ประวัติ
ตลอดชีวิตราชการของเขา เขาได้ร่วมสงคราม 25 สงคราม คราวที่มีชื่อที่สุด คือ การบุกด่านคุนหลุน (崑崙關) ในคืนวันที่ 15 เดือนอ้าย ค.ศ. 1053
ตำนาน
ตี๋ ชิง พร้อมด้วยขุนศึกตระกูลหยาง และเปา เจิ่ง เป็นตัวละครหลักในนวนิยาย 3 เรื่อง ซึ่งหลี อฺวี่ถัง (李雨堂) ประพันธ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง (清朝) คือ ว่านฮวาโหลว (萬花樓; "หอหมื่นบุปผา"), อู๋หู่ผิงซี (五虎平西; "ห้าเสือพิชิตประจิม"), และ อู๋หู่ผิงหนาน (五虎平南; "ห้าเสือพิชิตปักษ์ใต้")
ในนวนิยายข้างต้น บิดาของเขาเป็นขุนนางพลเรือนนาม ตี้ กฺว่าง (狄廣), มารดาของเขา คือ นางเมิ่ง (孟氏), และป้าของเขา คือ ตี๋ เชียนจิน (狄千金) ซึ่งสมรสกับอ๋องแปด (八王) พระปิตุลาของจักรพรรดิซ่งเหรินจง
สถานีบ้านทับช้าง
สถานีบ้านทับช้าง เป็นสถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์แบบยกระดับ ในเส้นทางสายซิตี้เชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ยกระดับเหนือเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก บริเวณสถานีรถไฟบ้านทับช้าง ในพื้นที่แขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง
อยู่บนแนวเส้นทางรถไฟทางไกลสายตะวันออก บริเวณสถานีรถไฟบ้านทับช้าง ด้านทิศใต้ของทางพิเศษกรุงเทพฯ -ชลบุรี ในพื้นที่แขวงประเวศ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร โดยสถานีบ้านทับช้าง และสถานีหัวหมาก มีระยะห่างประมาณ 5.7 กิโลเมตร ส่วนสถานีบ้านทับช้าง ถึงสถานีลาดกระบัง ห่างกันประมาณ 6 กิโลเมตร
แผนผังสถานี
กดก
Hullettia
Hullettia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Moraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เมียนมาร์, มาเลย์, ประเทศไทย และ สุมาตรา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ชาวแมนจู
แมนจู (แมนจู: ᠮᠠᠨᠵᡠ ; หม่านจู๋)  เป็นชนกลุ่มน้อยเผ่าหนึ่งในประเทศจีนและผู้คนจากดินแดนแมนจูเรียได้ใช้ชื่อดินแดนเป็นชื่อเรียกชนเผ่าของตนเอง
ชาวแมนจูเป็นกลุ่มสาขาที่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มชาวตุงกูซที่ใช้ภาษากลุ่มตุงกูซิกและได้อาศัยกระจัดกระจายทั่วประเทศจีน ถือเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ของประเทศจีน ชาวแมนจูได้อาศัยและพบได้ใน 31 จังหวัดของจีน โดยเฉพาะในดินแดนแมนจูเรีย
เหลียวหนิงถือได้ว่าเป็นดินแดนที่มีประชากรแมนจูมากที่สุด ส่วนเหอเป่ย์, เฮย์หลงเจียง, จี๋หลิน, มองโกเลียในและปักกิ่ง มีประชากรแมนจูประมาณ 100,000 คนอาศัยอยู่ โดยครึ่งของประชากรอาศัยอยู่ในเหลียวหนิงและ 1 ใน 5 อยู่ที่เหอเป่ย์ นอกจากนี้ยังมีชาวแมนจูอาศัยอยู่ในประเทศรัสเซียอันได้แก่ ดินแดนปรีมอร์สกี บางส่วนของดินแดนฮาบารอฟสค์และแคว้นอามูร์
ประวัติโดยสังเขปของชาวแมนจูนั้น ในทัศนคติของชาวฮั่นถือได้ว่าเป็นชนกลุ่มน้อยเร่ร่อนหรือคนป่าเถื่อน ชาวแมนจูได้สืบเชื้อสายมาจากชาวหนวี่เจิน (Jurchen; 女真) ที่ซึ่งได้สถาปนาราชวงศ์จินตอนแรกขึ้นทางตอนเหนือของจีน ในช่วง ค.ศ. 1115–1234 ชาวแมนจูนั้นต่อมาได้ตั้งอาณาจักรของตนขึ้นทางตอนเหนือของจีนอีกครั้ง คือ ราชวงศ์จินตอนหลัง เป็นราชวงศ์แรกของชาวแมนจูที่อาศัยอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน มีผู้นำคือจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อเป็นจักรพรรดิองค์แรก และจักรพรรดิหฺวัง ไถจี๋จักรพรรดิองค์ที่สอง ได้ทรงเปลี่ยนชื่อชาวแมนจูจาก "หนวี่เจิน" (女真) เป็น "หม่านจู๋" หรือ แมนจู (滿族)
และในสมัยจักรพรรดิซุ่นจื้อได้นำกองทัพแมนจูยึดกรุงปักกิ่งซึ่งเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์หมิงได้สำเร็จในปีค.ศ. 1644 และได้เปลี่ยนชื่อจากแมนจูเป็นชิงและสถาปนาราชวงศ์ชิงขึ้นในปีเดียวกันนั่นเอง ราชวงศ์นี้ปกครองจีนเป็นระยะเวลานาน 268 ปี มีจักรพรรดิปกครองทั้งสิ้น 12 พระองค์ ราชวงศ์ชิงถือได้ว่าเป็นราชวงศ์ที่ปกครองประเทศจีนเป็นราชวงศ์สุดท้ายจนถึงปี ค.ศ. 1912 ก่อนจะถูกล้มล้างโดยการปฏิวัติซินไฮ่
นิรุกติศาสตร์ของกลุ่มชาติพันธุ์
จิ่ว หมั่นโจว ดาง เป็นเอกสารบันทึกที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการใช้คำว่า "แมนจู" เป็นครั้งแรก อย่างไรก็ตาม ความหมายของชื่อแมนจูยังเป็นที่ถกเถียงกัน ตามบันทึกประวัติศาสตร์โดยราชสำนักสมัยราชวงศ์ชิง มีการอ้างไว้ว่าชื่อของกลุ่มชาติพันธุ์มาจาก มัญชุศรี หรือพระโพธิสัตว์ ในความเชื่อของทิเบต มีนัยทางการเมืองแอบแฝงว่าชาวแมนจูเป็นชนชาติศักดิ์สิทธิ์ ในขณะนั้นทิเบตอยู่ภายใต้อาณัติของราชวงศ์ชิง โดยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงได้ทรงสนับสนุนความเชื่อดังกล่าวและได้เขียนบทกลอนกวีโดยมีเนื่อหาเช่นเดียวกันเป็นจำนวนมาก
เม็ง เซน บัณฑิตโด่งดังสมัยราชวงศ์ชิงตอนปลายก็มีความเห็นโดยเขาเชื่อว่า คำว่า "แมนจู" ยังเกี่ยวข้องกับ "หลี่ หมั่นโจว" (李滿住) หัวหน้าเผ่าของหนวี่เจินในเจี้ยนโจว
ส่วนบัณฑิตอีกคน จาง ซาน คิดว่า แมนจู เป็นคำประสมมาจากคำว่า "แมน" (หมัน) มาจากคำว่า "มางกา" ( ᠮᠠᠩᡤᠠ ) ในภาษาแมนจูแปลว่า แข็งแรง, เข้มแข็ง และ "จู" ( ᠵᡠ ) มาจาก ธนู ดังนั้น แมนจู จึงแปลว่า ธนูอันแกร่ง
ถิ่นฐาน
ชาวแมนจูหรือชื่อเดิมว่า หนวี่เจินนั้นมีอารยธรรมเกิดขึ้นมาควบคู่กับอารยธรรมฮั่น โดยมีมาตุภูมิ (Homeland) อยู่แถบบริเวณลุ่มแม่น้ำแม่น้ำอามูร์หรือ "แม่น้ำมังกรดำ" ของมณฑลเฮย์หลงเจียง ถือเป็นต้นกำเนิดชาวแมนจู แม่น้ำมังกรดำ เป็นแม่น้ำที่ยาวเป็นอันดับ 10 ของโลก อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย แม่น้ำมีความยาว 2,824 กม.เป็นเส้นเขตแดนระหว่างมณฑลเฮย์หลงเจียงของประเทศจีนกับประเทศรัสเซีย
ชาวหนวี่เจินเป็นชนชาติที่มีประวัติอันยาวนานชนชาติหนึ่ง สืบย้อนหลังไปได้ถึง 2,000 กว่าปีก่อน บรรพบุรุษของชนชาติแมนจูดำรงชีวิตอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่ บริเวณที่ลุ่มตอนกลางและตอนต้นของแม่น้ำอามูร์และลุ่มแม่น้ำอูซูหลี่เจียงซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของภูเขาฉางไป๋ซานในภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนมาโดยตลอด
ทรงผม
ทรงผมตามประเพณีของชาวแมนจู คือ โกนครึ่งหัวด้านหน้าและไว้ผมแบบหางข้างหลังรวบเป็นเส้นเดียวและยาว เรียกว่า "เปี้ยนจึ" หรือ "ซอนโกโฮ" ในภาษาแมนจู ต้นกำเนิดของทรงผมนี้คาดว่าน่าจะมาจากข้อสันนิษฐานว่าชาวแมนจูนิยมใช้ม้า ทรงผมนี้ช่วยในการเคลื่อนไหวบนหลังม้าและเวลายิงธนู เส้นผมจะไม่ปกหน้า การถักเปียเมื่อนำมาพันลำคอสามารถให้ความอบอุ่นกับคอ ส่วนการโกนด้านหน้ามีสองทฤษฎี คือไม่ให้ปลิวมาปิดตา หรือทำให้ใส่หมวกเหล็กสะดวก (แบบทรงผมซามูไร)
เกาะติมอร์
เกาะติมอร์ เป็นเกาะที่อยู่ใต้สุดของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทะเลติมอร์ พื้นที่บนเกาะแบ่งได้เป็นสองส่วน ได้แก่ติมอร์-เลสเตซึ่งเป็นรัฐอิสระ และติมอร์ตะวันตก ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออก
ชาวแมนจู
วันหยุดทางประเพณี
ชาวแมนจูมีวันหยุดทางประเพณีหลายวัน บ้างได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่น เช่น ตรุษจีน และ เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง บ้างก็เป็นวันหยุดของแมนจูแท้ ๆ เช่น เทศกาลปานจิน ( ᠪᠠᠨᠵᡳᠨ ᡳᠨᡝᠩᡤᡳ, Banjin Inenggi, 頒金節) ซึ่งจัดทุกวันที่ 13 ของเดือนสิบในปฏิทินจันทรคติ เป็นวันฉลองครบรอบการตั้งชื่อคำว่า "หม่านจู๋" (แมนจู) โดยในปี ค.ศ. 1635 จักรพรรดิหฺวัง ไถจี๋ ได้ทรงเปลี่ยนชื่อชาวแมนจูจาก "หนวี่เจิน" (女真) เป็น "หม่านจู๋" (滿族) วันเจว๋เหลียง (絕糧日) หรือ วันกำจัดอาหาร ซึ่งจัดทุกวันที่ 26 ของเดือนแปดของในปฏิทินจันทรคติ เป็นวันหยุดอีกวันหนึ่ง ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากเรื่องเล่าของจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อและกองทัพของพระองค์ ซึ่งกำลังทำศึกกับศัตรูกระทั่งเกือบไม่มีอาหารเหลือ ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ใกล้สนามรบ ได้ยินว่าเสบียงอาหารใกล้หมด จึงมาช่วยจักรพรรดิและกองทัพ ขณะนั้นสนามรบไม่มีภาชนะที่ใช้ในการรับประทานอาหาร จึงต้องใช้ใบจี่ซู (紫蘇) ห่อข้าว จากนั้นกองทัพก็ได้ชัยชนะ คนรุ่นหลังจึงระลึกถึงความลำบากนี้ โดยจักรพรรดินู่เอ๋อร์ฮาชื่อทรงสถาปนาวันนี้ให้เป็นวันเจว๋เหลียง ตามประเพณีแล้ว ชาวแมนจูมักกินใบจี่ซูหรือใบผักกาดห่อด้วยข้าวสวย ไข่คน เนื้อวัว หรือเนื้อหมู
เกาะติมอร์
เกาะติมอร์มีพื้นที่ 30,777 ตารางกิโลเมตร ชื่อของเกาะมาจากคำว่า ตีมูร์ (timur) ในภาษามลายู ซึ่งแปลว่า ตะวันออก เพราะเกาะติมอร์ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของหมู่เกาะซุนดาน้อย
เกาะซาฮาลิน
ซาฮาลิน (Сахали́н) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางเหนือของหมู่เกาะญี่ปุ่น และอยู่ภายใต้หน่วยองค์ประกอบแคว้นซาฮาลิน เกาะซาฮาลินอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งอยู่ระหว่างทะเลโอคอตสค์ทางตะวันออก และทะเลญี่ปุ่นทางตะวันตก เกาะนี้ตั้งอยู่ใกล้ดินแดนฮาบารอฟสค์ และอยู่ทางเหนือของเกาะฮกไกโด มีประชากรเกือบ 500,000 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวรัสเซีย ชนพื้นเมืองบนเกาะนี้ได้แก่ ไอนุ, โอโรก และนิฟค์ ซึ่งปัจจุบันมีจำนวนน้อยมาก
ชื่อของเกาะมีที่มาจากศัพท์ภาษาแมนจูว่า Sahaliyan (ᠰᠠᡥᠠᠯᡳᠶᠠᠨ) ซาฮาลินเคยเป็นส่วนหนึ่งของจีนในสมัยราชวงศ์ชิง แม้ว่าจะมีการผ่อนคลายต่อควบคุมของจีนในบางครั้ง Sภายหลังทั้งรัสเซียและญี่ปุ่นอ้างสิทธิเกาะซาฮาลินในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึง 20 บางครั้งข้อพิพาทนี้นำไปสู่ความขัดแย้งทางทหารและการแบ่งแยกเกาะระหว่างสองอำนาจ ใน ค.ศ. 1875 ญี่ปุ่นยกเลิกการอ้างสิทธิเกาะนี้เพื่อแลกกับหมู่เกาะคูริลตอนเหนือ จากนั้นใน ค.ศ. 1905 หลังสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เกาะนี้ถูกแบ่งเป็นสองส่วน โดยซาฮาลินใต้ยกเป็นของญี่ปุ่น ฝ่ายรัสเซียถือครองทั้งเกาะนับตั้งแต่เข้ายึดครองพื้นที่ของญี่ปุ่นในช่วงวันสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองใน ค.ศ. 1945 และยึดหมู่เกาะคูริลทั้งหมด ทางญี่ปุ่นไม่ได้อ้างสิทธิเกาะซาฮาลิน แม้ว่าจะยังคงอ้างสิทธิหมู่เกาะคูริลตอนใต้ ชาวไอนุส่วนใหญ่ในซาฮาลินย้ายมาจากเกาะฮกไกโด ซึ่งอยู่ทางใต้ของช่องแคบลาเปรูซ 43 km หลังพลเมืองชาวญี่ปุ่นย้ายออกจากเกาะใน ค.ศ. 1949
อำเภอต่วนซ้าว
ต่วนซ้าว (Tuần Giáo) เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดเดี่ยนเบียนในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2003 อำเภอนี้มีประชากร 104,185 คน และมีเนื้อที่ทั้งหมด 1,583 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือต่วนซ้าว
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ประเทศคูเวต
คูเวต (الكويت) หรือชื่อทางการคือ รัฐคูเวต (دولة الكويت) เป็นประเทศปกครองโดยเจ้าผู้ครองรัฐที่มีขนาดเล็กและอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำมัน ตั้งอยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ริมชายฝั่งอ่าวเปอร์เซีย มีพรมแดนทางใต้ติดกับประเทศซาอุดีอาระเบีย และพรมแดนทางเหนือติดกับประเทศอิรัก
ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของคูเวตเริ่มต้นจากการสร้างเมืองคูเวตในศตวรรษที่ 18 โดยชนเผ่า Uteiba ซึ่งเร่ร่อนมาจากทางเหนือของกาตาร์ ในระหว่างศตวรรษที่ 19 คูเวตพยายามที่จะขอความช่วยเหลือจากอังกฤษเพื่อให้พ้นจากการยึดครองของพวกเติร์กและกลุ่มต่าง ๆ ที่เรืองอำนาจในคาบสมุทรอาระเบีย ในปี 2442 Sheikh Mubarak Al Sabah ได้ลงนามในข้อตกลงกับอังกฤษว่า ตนและผู้สืบทอดอำนาจจะไม่ยอมให้ดินแดนและต้อนรับผู้แทนของต่างประเทศใด ๆ โดยไม่ได้ความยินยอมจากอังกฤษเสียก่อน ส่วนอังกฤษก็ได้ตกลงที่จะให้เงินช่วยเหลือประจำปีแก่ Sheikh Mubarak และทายาทและให้ความคุ้มครองคูเวต โดยอังกฤษได้ดูแลกิจการด้านการต่างประเทศและความมั่นคงให้กับคูเวต ในช่วงต้นปี 2504 อังกฤษได้ถอนสิทธิสภาพนอกอาณาเขตสำหรับตัดสินคดีของชาวต่างชาติในคูเวตออกไป และรัฐบาลคูเวตได้เริ่มการใช้กฎหมายของตนเองซึ่งยกร่างโดยนักกฎหมายชาวอียิปต์ คูเวตได้รับอิสรภาพสมบูรณ์เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2504 ภายหลังการแลกเปลี่ยนหนังสือ (exchange of notes) กับอังกฤษมีการกำหนดเขตแดนระหว่างคูเวตกับซาอุดีอาระเบียในปี 2535 โดยสนธิสัญญา Uqair หลังจากการสู้รบที่เมือง Jahrah สนธิสัญญานี้ยังได้กำหนดเขตเป็นกลางระหว่างคูเวตและซาอุดีอาระเบีย (Kuwaiti – Saudi Arabia Neutral Zone) ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 5,180 ตารางกิโลเมตร ติดกับเขตแดนทางใต้ของคูเวต ในเดือนธันวาคม 2512 คูเวตและซาอุดีอาระเบียได้ลงนามในข้อตกลงแบ่งเขตเป็นกลาง (ปัจจุบันเรียกว่า Divided Zone) และปักปันเส้นเขตแดนระหว่างประเทศใหม่ โดยทั้งสองประเทศได้แบ่งน้ำมันทั้งนอกฝั่งและบนฝั่งในเขต Divided Zone อย่างเท่าเทียมกัน ในปี 2533-2534 เกิดสงครามอ่าวเปอร์เซีย อิรักได้ยึดครองคูเวตทั้งหมดภายใน 3 วัน สหรัฐอเมริกาและพันธมิตรจึงร่วมกันปลดปล่อยคูเวตออกจากยึดครองของอิรัก จนกระทั่งคูเวตได้อิสระจนถึงปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศคูเวตแบ่งออกเป็น 6 เขตผู้ว่าราชการ (governorates - muhafazah)  ได้แก่
ภูมิศาสตร์
คูเวตมีตำแหน่งที่ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 29 - 30องศาเหนือ และระหว่างลองจิจูด 47 - 48องศาตะวันออก คูเวตมีขนาดพื้นที่ทั้งหมด 17,818 ตารางกิโลเมตร คูเวตเป็นประเทศขนาดเล็กตั้งอยู่บริเวณก้นอ่าวเปอร์เซีย
เศรษฐกิจ
คูเวตเป็นประเทศที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีและร่ำรวยจากการขายน้ำมัน รายได้ของรัฐส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับน้ำมันและอุตสาหกรรมน้ำมันเป็นหลัก (คูเวตมีปริมาณน้ำมันสำรองมากถึงร้อยละ 10 ของปริมาณน้ำมันสำรองโลก)
ประชากร
ประชากร	ประมาณ 2 ล้านคน (2000) เป็นชาวคูเวต 45% ชาวอาหรับอื่น ๆ 35% เอเชียใต้ 9% อิหร่าน 4%
สถานีโรงเรียนนายเรือ
สถานีโรงเรียนนายเรือ (Royal Thai Naval Academy Station, รหัส E18) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ บริเวณหน้าโรงเรียนนายเรือ เป็นสถานีหนึ่งในโครงการส่วนต่อขยายช่วงแบริ่ง - สมุทรปราการ เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2561
ที่ตั้ง
ถนนสุขุมวิท บริเวณด้านหน้าโรงเรียนนายเรือ ในพื้นที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
รายละเอียดของสถานี
เป็นสถานีมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา มีประตูกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง โดยชานชาลาที่ 2 ของสถานีมีการติดตั้งแผงกั้นระดับสายตา เนื่องจากเหตุผลด้านความมั่นคง และตัวสถานีอยู่ติดกับโรงเรียนนายเรือ
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพล อยู่ที่ ทางออก 2 บริเวณหน้าโรงเรียนนายเรือ และ ทางออก 4
สิ่งอำนวยความสะดวก
ลิฟต์ สำหรับผู้พิการ ไปยังชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา จากทางเท้าทั้ง 2 ฝั่ง
สัญลักษณ์ของสถานี
เดิมกำหนดให้ใช้สัญลักษณ์เป็นรูปสัญลักษณ์ของโรงเรียนนายเรือ สื่อถึงตราสัญลักษณ์ประจำของโรงเรียนนายเรือ อันเป็นสถานที่สำคัญบริเวณสถานี และเป็นที่รู้จักทั่วไป แต่ปัจจุบันเน้นใช้สีเขียวอ่อน ตกแต่งรั้วและเสา บริเวณสถานี ชั้นชานชาลา ชั้นจำหน่ายตั๋ว ป้ายบอกทางและทางเข้าออกสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีด้านตะวันออก
เทย์โท (สาธารณรัฐไอร์แลนด์)
เทย์โทคริสปส์ (Tayto Crisps) เป็นผู้ผลิตมันฝรั่งทอดและข้าวโพดคั่วในเกาะไอร์แลนด์ ซึ่งก่อตั้งโดยโจ เมอร์ฟี เมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1954 และเป็นเจ้าของโดยอินเตอร์สแนก ซึ่งเป็นบริษัทขนมขบเคี้ยวสัญชาติเยอรมัน ทั้งนี้ เทย์โทได้คิดค้นกระบวนการผลิตมันฝรั่งทอดให้มีรสรายแรก โดยมันฝรั่งทอดปรุงรสชนิดแรกที่ผลิตคือชีสและหัวหอม ซึ่งบริษัทต่าง ๆ ทั่วโลกพยายามซื้อสิทธิ์ในเทคนิคของเทย์โท เทย์โทคริสปส์เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมทั่วพื้นที่ส่วนใหญ่ของสาธารณรัฐไอร์แลนด์ กระทั่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 เทย์โทได้เปิดสวนสนุกของตนเองชื่อ "เทย์โทพาร์ก" ใกล้กับเมืองแอชบอร์น
อนึ่ง เทย์โทคริสปส์ที่ผลิตในสาธารณรัฐไอร์แลนด์โดยเทย์โทสแนกส์ไม่ควรสับสนกับเทย์โทลิมิเตดในไอร์แลนด์เหนือ ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิง โดยเทย์โทของไอร์แลนด์เหนือมีจำหน่ายอย่างกว้างขวางในไอร์แลนด์เหนือและบริเตนใหญ่ ในขณะที่เทย์โทจำหน่ายในสาธารณรัฐไอร์แลนด์เท่านั้น
กรรมสิทธิ์
บริษัทเทย์โทของสาธารณรัฐไอร์แลนด์เป็นเจ้าของโดยลาร์โกฟูดส์ โดยก่อนหน้านี้ บริษัทแคนเทรลแอนด์คอเครน (ซีแอนด์ซี) เป็นเจ้าของ และตั้งอยู่ที่คูล็อก เทศมณฑลดับลิน กระทั่งโรงงานของพวกเขาปิดในเดือนกันยายน ค.ศ. 2005 และการผลิตได้รับการว่าจ้างจากภายนอกไปยังลาร์โก ซึ่งลาร์โกตกลงซื้อเครื่องหมายการค้าดังกล่าวจากแคนเทรลแอนด์คอเครนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 ในราคา 62.3 ล้านยูโร
ใน ค.ศ. 2015 เรย์ คอยล์ ขายหุ้นที่เหลือในอาหารลาร์โกให้แก่บริษัทอาหารเยอรมันที่ชื่ออินเตอร์สแนก ซึ่งยุติการเป็นเจ้าของบริษัทของชาวไอริช ส่วนในไอร์แลนด์เหนือ เทย์โทลิมิเตดยังคงเป็นเจ้าของและดำเนินการโดยตระกูลฮัตชินสัน และแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเทย์โทในสาธารณรัฐไอร์แลนด์
โรงงานเทย์โทคริสปส์เดิมก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1954 ในดับลินโดยชายในท้องถิ่นที่รู้จักกันในชื่อโจ 'สพัด' เมอร์ฟี ผู้ซึ่งได้รับเครดิตว่าเป็นผู้คิดค้นมันฝรั่งทอดปรุงรสรายแรกของโลก
เครื่องหมายการค้า
มันฝรั่งทอดเทย์โทมีหลายรสชาติ ได้แก่: ชีสและหัวหอม, เกลือและน้ำส้มสายชู, สโมกีย์เบคอน, ค็อกเทลกุ้ง และรสเทกซ์เมกซ์รุ่นลิมิเตดเอดิชัน
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ทางบริษัทตั้งเป้าไปที่ตลาดการรับประทานอาหารเพื่อสุขภาพด้วยผลิตภัณฑ์มันฝรั่งทอดที่มีเกลือต่ำ, ไขมันต่ำ ซึ่งแต่เดิมมีตราสินค้าว่าออเนสต์ โดยเทย์โทอ้างถึงช่วงนี้ว่าช่วงแฮปปีแอนด์เฮลตี ซึ่งผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพนี้มีการพัฒนาตั้งแต่นั้นมา และเทย์โทได้เปิดตัวเทย์โทเลนทิลส์ซึ่งมีไขมันน้อยกว่า 40 เปอร์เซ็นต์เพื่อกำหนดเป้าหมายตลาดอาหารเพื่อสุขภาพ
ผลงานเครื่องหมายการค้าของเทย์โทสแนกในในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ได้แก่ เทย์โท, คิง, โอดอนเนลส์ออฟทิปเปอร์แรรี, ฮังกีดอรีส์, ฮูลาฮูปส์, ป็อปชิปส์, เคพี, เพนน์สเตต, พอม-แบร์ และแมกคอยส์
การตลาด
เทย์โทใช้มาสคอตคือมิสเตอร์เทย์โทในแคมเปญการตลาดหลายรายการร่วมกับผู้สนับสนุนรายก่อน ๆ เช่น เวสต์ไลฟ์ ส่วนในการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศไอร์แลนด์ ค.ศ. 2007 เทย์โทได้หาเสียงโฆษณาโดยมิสเตอร์เทย์โทเป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งปลอม ซึ่งเทย์โทอ้างว่าจำนวนคะแนนเสียงที่เสียไปในเขตเลือกตั้งคาร์โลว์–คิเคนนี โดยระบุว่ามีบางคนลงคะแนนให้มาสคอตดังกล่าว แต่นี่เป็นเพียงการเดาเท่านั้น และเทย์โทถูกปรับในระหว่างการรณรงค์เรื่องการทิ้งขยะ เนื่องจากมีการติดโปสเตอร์เลือกตั้งปลอมในที่สาธารณะ
ใน ค.ศ. 2009 เทย์โทลิมิเตดได้ตีพิมพ์เดอะแมนอินไซด์เดอะแจกเกตซึ่งเป็นอัตชีวประวัติสมมติของมิสเตอร์เทย์โทที่เขียนโดยไมอา ดันฟี, เคียรัน มอร์ริสัน และมิก โอแฮรา โดยทางเทย์โทระบุว่าเปอร์เซ็นต์ของราคาปกจะนำไปมอบให้แก่อะแวร์ ซึ่งเป็นองค์การการกุศลของไอร์แลนด์ ที่ช่วยเหลือผู้ได้รับผลกระทบจากโรคซึมเศร้า, โรคไบโพลาร์ และสภาวะทางอารมณ์ที่เกี่ยวข้อง
ครั้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2022 มาสคอตมิสเตอร์เทย์โทได้ถูกนำออกจากบรรจุภัณฑ์ชีสและหัวหอมทั้งหมด และเพิ่มสโลแกน "มิสเตอร์เทย์โทอยู่ที่ไหน" ต่อมาในเดือนดังกล่าว ได้มีแถลงการณ์จากบัญชีสื่อสังคมออนไลน์อย่างเป็นทางการของมิสเตอร์เทย์โทซึ่งอ้างว่ามิสเตอร์เทย์โทกำลังหยุดพักจากงานเพื่อออกไปดูโลก โดยเริ่มแคมเปญ "รายการสิ่งที่อยากทำก่อนตายของมิสเตอร์เทย์โท"
เทย์โทพาร์ก
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 เทย์โทร่วมกับเรย์ คอยล์ ผู้เป็นนักธุรกิจท้องถิ่น เปิดสวนสนุก "เทย์โทพาร์ก" ใกล้กับแอชบอร์นในเขตเทศมณฑลมีท กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 มีการประกาศว่าสัญญาการสนับสนุนชื่อที่มีอยู่จะไม่ได้รับการต่ออายุ โดยสวนสนุกนี้จะเปลี่ยนชื่อเป็น "เอเมอรัลด์พาร์ก" เมื่อสัญญาที่มีอยู่หมดอายุในเดือนมกราคม ค.ศ. 2023
การดำเนินการทางกฎหมาย
ใน ค.ศ. 2006 เทย์โทพยายามบังคับให้วงโทสเต็ดเฮเลติกสัญชาติไอริชทำลายสำเนาอัลบั้มนาวอินนิวนอสตัลเจียเฟลเวอร์ของพวกเขาทั้งหมด ซึ่งมีรูปภาพอิงไอคอน "มิสเตอร์เทย์โท" ที่เป็นเครื่องหมายการค้า แม้ว่าภาพดังกล่าวจะถูกนำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 บนอัลบัมคาสเซตซองส์ฟอร์สวิงกิงเซลิเบตส์ของวงโทสเต็ดเฮเลติก
สมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2
สมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2 (ละติน: Julius II) พระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2 มีพระฉายานามว่า “พระสันตะปาปาผู้เหี้ยมโหด” (Il Papa Terribile) พระนามเมื่อเกิดคือจูเลียโน จูลิอาโน เดลลา โรเวเร ทรงดำรงตำแหน่งพระสันตะปาปาระหว่างปี ค.ศ. 1503 ถึง ค.ศ. 1513 พระองค์เลือกพระนามพระสันตะปาปาไม่ใช่เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 1 แต่เป็นการนำนามของจูเลียส ซีซาร์ มาใช้ พระองค์เป็นหนึ่งในสมเด็จพระสันตะปาปาที่ทรงพลังอำนาจและอิทธิพลที่สุด สมเด็จพระสันตะปาปายูลิอุสที่ 2 พระองค์เป็นศูนย์กลางของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชั้นสูง และพระองค์ได้ทิ้งมรดกทางวัฒนธรรมและการเมืองที่สำคัญไว้ เนื่องด้วยนโยบายของพระองค์ในช่วงสงครามอิตาลี รัฐพระสันตะปาปายังคงมีความเป็นอิสระและเป็นศูนย์กลาง และวาติกันยังคงมีความสำคัญยิ่งต่อทางการทูตและทางการเมือง ตลอดศตวรรษที่ 16 ในอิตาลีและยุโรป