cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ระบบปรับอากาศ
ระบบปรับอากาศ (Air Conditioning System) คือ ระบบที่ทำหน้าที่ปรับสภาพของอากาศให้เหมาะกับสภาวะที่ผู้ใช้ต้องการ อาจจะเป็นการปรับอากาศเพื่อการเก็บรักษาอาหาร หรือสิ่งของ และรวมถึงการปรับอากาศเพื่อการอยู่อาศัยในอาคารด้วย โดยอาจจะเป็นการปรับให้อุณหภูมิสูงขึ้นหรือต่ำลงก็ได้ และยังต้องมีการควบคุมปริมาณความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศ ความเร็วลม กลิ่นและสิ่งเจือปนในอากาศด้วย
ระบบปรับอากาศที่ใช้งานมีกี่ประเภท ? (มี 4 ประเภท) 1. ประเภททำน้ำเย็นระบายความร้อนด้วยนํ้า (Water Cooled Water Chiller)  ประเภททำน้ำเย็นระบายความร้อนด้วยนํ้า เป็นระบบที่มีขนาดใหญ่ที่สุด อุปกรณ์ที่ใช้พลังงานไฟฟ้ามากที่สุดคือเครื่องทำน้ำเย็น และมีอุปกรณ์ประกอบคือปั๊มน้ำเย็น ปั๊มน้ำระบายความร้อน หอผึ่งเย็น และอุปกรณ์ส่งจ่ายลมเย็น   การทำงานแบ่งเป็น 2 วงจร คือ  1). วงจรน้ำเย็น โดยเริ่มจากปั๊มน้ำเย็นส่งน้ำเข้าไป รับความเย็นจากสารทำความเย็นที่ Cooler เพื่อให้อุณหภูมิน้ำเย็นได้ตามต้องการ แล้วจึงส่งน้ำเย็นไปยังอุปกรณ์ส่งจ่าย ลมเย็นโดยอุปกรณ์ส่งจ่ายลมเย็นแต่ละชุดจะมีลิ้นควบคุมปริมาณน้ำ ซึ่งได้รับสัญญาณจากอุปกรณ์ควบคุมอุณหภูมิ โดยถ้าอุณหภูมิในพื้นที่สูงจะส่งสัญญาณให้ลิ้นเปิดน้ำเข้าขดท่อแลกเปลี่ยนความร้อนมากขึ้น หลังจากน้ำรับความร้อนจากอากาศที่แลกเปลี่ยนแล้วจะกลับไปรับความเย็นจาก Cooler อีก โดยการดูดของปั๊มน้ำเย็น    2). วงจรน้ำระบายความร้อน จะเริ่มจากปั๊มน้ำระบายความร้อนส่งน้ำเข้าไปรับความร้อนจากสารทำความเย็นที่ Condenser น้ำร้อนที่ได้จะถูกส่งไประบายความร้อนที่หอผึ่งเย็น ซึ่งที่หอผึ่งเย็นนั้นน้ำจะถูกระบายความร้อนด้วยอากาศที่อยู่แวดล้อม หลังจากอุณหภูมิน้ำลดลงตามต้องการจะถูกส่งไปเข้า Condenser โดยการดูดของปั๊มน้ำระบายความร้อน การประหยัดพลังงานในระบบนี้จะต้องเพิ่มประสิทธิภาพของแต่ละอุปกรณ์ให้สูงที่สุดและใช้งานให้สัมพันธ์กับภาระการปรับอากาศ
3. ประเภทเป็นชุดระบายความร้อนด้วยน้ำ (Water Cooled Package)  ประเภทเป็นชุดระบายความร้อนด้วยน้ำแบบนี้จะมีขนาดเล็กโดยทั้งชุดอยู่ภายในบริเวณปรับอากาศซึ่งจะมีคอมเพรสเซอร์อยู่ภายในด้วย แต่จะมีขดท่อระบายความร้อนด้วยน้ำแยกกันแต่ละชุด ดังนั้นปัญหาของระบบนี้คือการบำรุงรักษาหรือการทำความสะอาดคอนเดนเซอร์ซึ่งมีขนาดเล็กและมีจำนวนมาก ส่วนระบบปั๊มน้ำระบายความร้อนและหอผึ่งเย็นจะเหมือนกับระบบระบายความร้อนด้วยน้ำแบบอื่น ในการตรวจสอบและบำรุงรักษาคอนเดนเซอร์นั้นก็ทำเช่นเดียวกับคอนเดนเซอร์ของระบบใหญ่
4. ประเภทแยกส่วน (Split Type)  ประเภทแยกส่วน เป็นแบบที่มีขนาดเล็กที่สุด ส่วนใหญ่ใช้กับห้องปรับอากาศในโรงงานเพราะสะดวกในการใช้งานและการดูแลรักษาไม่ยุ่งยากมากนักแต่ประสิทธิภาพต่ำกว่าระบบใหญ่   ส่วนประกอบที่ใช้พลังงาน แยกเป็น 2 ส่วนคือ Condensing Unit อาจอยู่ภายนอกห้อง ซึ่งประกอบด้วยขดท่อความร้อน พัดลม และคอมเพรสเซอร์  Fan Coil Unit จะอยู่ภายในห้อง ซึ่งประกอบด้วยขดท่อความเย็นและพัดลม  โดยทั้งสองส่วนจะเชื่อมต่อกันด้วยท่อทองแดง สิ่งที่สำคัญของระบบนี้จะต้องทำความสะอาดขดท่อและกรองอากาศเป็นประจำ รวมทั้งตรวจเช็คปริมาณสารทำความเย็นและฉนวนหุ้มท่อ นอกจากนั้นในการติดตั้งถ้ามีระยะห่างกันเกิน 5 เมตร จะต้องขยายขนาดท่อดูดสารทำความเย็น(ท่อไอ)ให้ใหญ่ขึ้นและเพิ่มปริมาณสารหล่อลื่นเข้าไปในคอมเพรสเซอร์ และถ้าติดตั้ง Condensing Unit สูงกว่า Fan Coil Unit ท่อทางดูดจะต้องทำ TAP เป็นรูปตัวยู หรือตัวเอส เพื่อจะให้น้ำมันหล่อลื่นถูกดูดกลับเข้าคอมเพรสเซอร์ได้ มิเช่นนั้นคอมเพรสเซอร์จะเกิดการไหม้ได้ นอกจากนั้นกรณีที่ลิ้นลดความดันอยู่ที่ Condensing Unit จะต้องทำการหุ้มฉนวนท่อทองแดงทั้งสองท่อแยกจากกัน
ขอบคุณที่มา : ประเภทของระบบปรับอากาศที่ใช้งาน และสัดส่วนการใช้พลังงาน
การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีด
การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีด (Flamsteed designation) หรือบ้างก็เรียกว่า หมายเลขแฟลมสตีด (Flamsteed numbers) เป็นระบบการตั้งชื่อเรียกดาวฤกษ์แบบหนึ่งที่ใช้ในทางดาราศาสตร์
โดยทั่วไปเชื่อกันว่าการตั้งชื่อระบบนี้ได้รับคิดค้นขึ้นโดยจอห์น แฟลมสตีด นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ แต่แท้จริงแล้วไม่ใช่เฟลมสตีด ไม่มีการกล่าวถึงในฉบับพิมพ์ครั้งแรกของ Historia coelestis Britannica และ Atlas Coelestis ซึ่งตีพิมพ์ในอังกฤษทั้งคู่ มีการพบครั้งแรกในสารบัญแฟ้ม แฟลมสตีด ฉบับภาษาฝรั่งเศสที่เผยแพร่ในปี 1783 โดยเฌโรม ลาล็องด์ หรือในสารบัญแฟ้มฉบับชั่วคราวที่เผยแพร่โดยไอแซก นิวตัน หรือ เอ็ดมันด์ แฮลลีย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากแฟลมสตีด แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่มีความแน่ชัด
การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีดถูกแสดงด้วยหมายเลขชื่อเรียกของแต่ละกลุ่มดาว มีลักษณะคล้ายกับการตั้งชื่อระบบไบเออร์ซึ่งได้รับการเผยแพร่มาก่อนประมาณ 100 ปี แต่ความแตกต่างหลัก ๆ มีดังนี้
หมายเลขที่หายไป และการใส่เพิ่ม
เช่นเดียวกับระบบไบเออร์ ยังมีตัวเลขในระบบแฟลมสตีดบางส่วนที่เลิกใช้แล้วเนื่องจากกลุ่มดาวเปลี่ยนไป
ดาวที่ถูกบันทึกอยู่ในระบบแฟลมสตีดบางส่วนนั้นก็ไม่อาจระบุตัวตนได้ว่าหมายถึงดาวดวงไหน หนึ่งในนั้นคือดาวที่ถูกตั้งชื่อว่า 34 Tauri ในกลุ่มดาววัว ซึ่งถูกสังเกตการณ์เห็นในปี 1690 โดยที่ตอนนั้นถูกเข้าใจว่าเป็นดาวฤกษ์ แต่ต่อมาจึงรู้ว่าเป็นดาวยูเรนัสซึ่งอยู่ในตำแหน่งนั้นในตอนนั้นพอดี และอีกดวงหนึ่งที่หาไม่เจอคือดาวที่ถูกตั้งชื่อว่า 3 Cassiopeiae ในกลุ่มดาวค้างคาว ซึ่งเชื่อว่าน่าจะมาจากการที่สังเกตเห็นมหานวดาราที่เกิดขึ้นในตอนนั้นพอดี เนื่องจากตำแหน่งของดาวดวงนั้นที่ระบุไว้ปัจจุบันมีซากของมหานวดาราอยู่
อย่างไรก็ตาม 47 Tucanis (กระจุกดาวทรงกลม) ไม่ใช่หมายเลขแฟลมสตีด แต่เป็นหมายเลขในสารบัญแฟ้มของดาวที่สร้างโดยโยฮัน เอเลิร์ท โบเดอ
ความสัมพันธ์กับการตั้งชื่อระบบอื่น ๆ
ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ที่มีชื่อในระบบไบเออร์จะมีอยู่ในระบบแฟลมสตีดด้วย แต่ก็มีอยู่บางดวงที่มีในระบบไบเออร์แต่ไม่มีในระบบแฟลมสตีด โดยเฉพาะดาวฤกษ์เดคลิเนชันอยู่ทางตอนใต้ไปมาก ดาวที่มีทั้งหมายในระบบไบเออร์และระบบแฟลมสตีดมักเรียกด้วยชื่อในระบบไบเออร์ แต่ก็มีข้อยกเว้นบางส่วน
ดาวฤกษ์ที่ไม่มีในระบบไบเออร์หรือระบบแฟลมสตีดมักจะอ้างอิงด้วยหมายเลขในสารบัญแฟ้มเฮนรี เดรเปอร์ (HD + หมายเลข) หรือถ้าไม่มีก็จะใช้หมายเลขสารบัญแฟ้มอื่น ๆ
จูบสุดท้ายเพื่อนายคนเดียว
จูบสุดท้ายเพื่อนายคนเดียว ( Dark Blue Kiss The Series )เป็นละครชุด ในปี 2562 นำแสดงโดย ตะวัน วิหครัตน์ (เต), ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ (นิว), ศุภกร ศรีโพธิ์ทอง (ป๊อด), กวิน แคสกี้ (ฟลุ๊ค) และชยพล จุฑามาศ ( เอเจ )
กำกับการแสดงโดยนพณัช ชัยวิมล (อ๊อฟ) และอำนวยการผลิตโดย จีเอ็มเอ็มทีวี ซีรีส์นี้เป็นหนึ่งในซีรีส์ทางโทรทัศน์สิบสามเรื่องสำหรับปี 2562 ที่เปิดตัวโดยจีเอ็มเอ็มทีวีในงาน "GMM 25 Fun Fact Stories 2019" เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 ออกอากาศทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 และ เริ่มวันที่ 12 ตุลาคม 2562 และทุกวันเสาร์ เวลา 21:25 น.( ตามเวลาไทย) และออกอากาศย้อนหลังทางไลน์ทีวี เวลา 23:00 น. (ตามเวลาไทย)ซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม 2562
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวต่อจาก ซีรีส์ เรื่อง จูบให้ได้ถ้านายแน่จริง,พีท (ตะวัน วิหครัตน์) และ เก้า (ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ) ทั้งคู่เลือกที่จะยังปิดบังความสัมพันธ์ของพวกเขากับครอบครัวอยู่ เมื่อน้องสาวของเก้ากำลังจะเข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย ทำให้เก้าต้องช่วยแม่ในการทำงานหาเงินให้กับครอบครัว โดยเก้าเปิดสอนพิเศษให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ผู้อำนวยการโรงเรียนที่แม่ของเก้าทำงานอยู่จึงอยากให้เก้าช่วยสอนพิเศษให้กับลูกชายของเขาที่ชื่อว่า นนท์ (ชยพล จุฑามาศ) เพราะได้ยินมาว่าเก้าเป็นครูสอนพิเศษที่ดี เมื่อพีทพบกับนนท์ พีทรู้สึกไม่ถูกชะตากับนนท์อย่างมากยิ่งรู้ว่านนท์เป็นลูกศิษย์ที่เก้ากำลังสอนอยู่ยิ่งกระตุ้นอาการหึงหวงของพีทมากขึ้น เกิดเป็นความเข้าผิดและบททดสอบความสัมพันธ์ของทั้งคู่
ส่วนซัน (ศุภกร ศรีโพธิ์ทอง) ได้บ่นให้ หมอก (กวิน แคสกี้) ที่พา เรน (ปลื้ม พงษ์พิศาล) น้องชายของเขาไปเสี่ยงอันตรายมากมาย ทำให้ซันยื่นคำขาดให้หมอกเข้ามาทำงานที่ร้านกาแฟของเขา ระหว่างที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเพราะทำงานที่เดียวกัน ทำให้เกิดความสัมพันธ์ และความสับสนในความรู้สึกของทั้งคู่
นักแสดงและบทบาท
ด้านล่างนี้คือรายชื่อนักแสดงและบทบาทที่ได้รับ :
การจัดแฟนมีตติ้ง
ในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ทางจีเอ็มเอ็มทีวีได้ประกาศจัดงานแฟนมีตติ้งในชื่อ "POLCA The Journey: Tay & New 1st Fan Meeting in Thailand" ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2563 ที่แจ้งวัฒนะ ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา แจ้งวัฒนะ นำโดยนักแสดงหลักจากเรื่อง จูบสุดท้ายเพื่อนายคนเดียว อย่างไรก็ตามเนื่องความกังวลด้วยการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 งานดังกล่าวจึงถูกเลื่อนออกไปถึงสองครั้ง โดยครั้งแรกถูกเลื่อนมายังวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2563 และครั้งที่สองวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 และหนึ่งเดือนก่อนการจัดแฟนมีตติ้งใหม่ ทางจีเอ็มเอ็มได้ออกมาประกาศในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ.2563 ว่าจะเลื่อนกำหนดการมาเป็นวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 โดยแฟนคลับต่างชาติสามารถรับชมผ่านแอปพลิเคชันวีไลฟ์ ได้ในวันเดียวกัน และการมีการเปลี่ยนสถานที่จัดงงานมาเป็นยูเนี่ยน ฮอลล์ ของ ยูเนี่ยน มอลล์ และถูกเลื่อนอีกครั้งมาเป็นวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2565 ซึ่งจะถูกจัดแสดงที่ แจ้งวัฒนะ ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา แจ้งวัฒนะ
เรตติงรายการโทรทัศน์ไทย
ในตารางด้านล่างนี้ ' แสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุด และ ' แสดงถึงเรตติงที่สูงที่สุด ค่าเฉลี่ยมรวมมาจากค่าเฉลี่ยรายตอนนำมารวมกัน
เก็ตส์/ชิลเบร์ตู
เก็ตส์/ชิลเบร์ตู ได้รับการยกย่องให้เป็นอัลบั้มที่สร้างกระแสและทรงอิทธิพลต่อวงการบอสซาโนวาไปยังทั่วโลก ได้กลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มแจ๊สที่มียอดจำหน่ายสูงที่สุดตลอดกาล ด้วยยอดจำหน่ายรวมกว่า 2 ล้านก็อปปี้ในปี ค.ศ. 1964 ได้รับการยกให้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ดีที่สุดตลอดกาลจากนิตยสารโรลลิงสโตน และนิตยสารไวพ์ (Vipe) และได้ยกเข้าสู่หอเกียรติยศลลาตินในปี ค.ศ. 2001 เก็ตส์/ชิลเบร์ตู ได้รับการคำชมมากมายจากนักวิจารณ์ดนตรี ซึ่งพวกเขาได้ยกย่องเสียงร้องของชิลเบร์ตู ทำนอง จังหวะและความมินิมอลในตัวอัลบั้ม เก็ตส์/ชิลเบร์ตู ยังได้รับรางวัลแกรมมีในสาขาอัลบั้มแจ๊สที่ดีที่สุด และรางวัลเทคนิคเสียงที่ดีที่สุด ในหมวดไม่ใช่ดนตรีคลาสสิก นอกจากนี้อัลบั้มยังกลายเป็นอัลบั้มนอกสัญชาติอเมริกันอัลบั้มแรกที่ได้รับรางวัลแกรมมี สาขาอัลบั้มแห่งปี ประจำปี ค.ศ. 1965
อาร์ควิบัส
ปืนอาร์ควิบัส (Arquebus) คือ ลักษณะของปืนยาวที่ชนิดหนึ่งซึ่งปรากฏการใช้ในยุโรปครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 15 คำว่า "อาร์ควิบัส" (Arquebus) มาจากคำภาษาเยอรมัน (Hakenbüchse) ถึงแม้ว่าคำว่าอาร์ควิบัสจะใช้เรียกปืนยาวยุคศตวรรษที่ 15-17 ก็ตามที่ แต่โดยความหมายดั่งเดิมแล้วคำๆนี้ใช้เรียก "ปืนใหญ่ที่ถือด้วยมือ" (Hand cannon หรือ handgonne) ที่มีการใช้ขาหยั่งคำตัวปืนเพือแบ่งเบานํ้าหนักและเพือการเล็งได้อย่างมั่งคง ปืนอาร์คิวบัสมีลักษณะสำคัญคือการใช้ขาหยั้งคำตัวปืน เช่นเดียวกับปืนรุ่นก่อนหน้า อาร์คิวบัสมีนํ้าหนักมากและไม่แม่นยำนักเมื่อเทียบกับปืนบรรจุปากรุ่นหลังๆ
โจอี ราโมน
เจฟฟรีย์ โรส ไฮแมน (Jeffrey Ross Hyman) (เกิด 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1951 - 15 เมษายน ค.ศ. 2001) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "โจอี้ ราโมน" (Joey Ramone) เป็นนักดนตรี นักแต่งเพลงและนักร้องชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากการเป็นนักร้องนำวงพังก์ร็อก เดอะราโมนส์ ซึ่งเขายังถือเป็นผู้รวมก่อตั้งวงนี้อีกด้วย ด้วยภาพลักษณ์ต่าง ๆ ทั้ง เสียงร้องแบบเทเนอร์ และการแสดงออกบนเวทีต่าง ๆ ทำให้เขากลายเป็นไอคอนของวัฒนธรรมยุคใหม่ เขาเสียชีวิตจากมะเร็งต่อมน้ำเหลือง เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2001
อ้างอิง
1951
ระบบการเห็น
ระบบการเห็น หรือ ระบบประสาทการมองเห็น หรือ ระบบสายตา (visual system) เป็นส่วนของระบบประสาทกลาง ซึ่งยังสิ่งมีชีวิตให้สามารถทำการรับรู้ด้วยการเห็น (visual perception) และทำให้เกิดการตอบสนองเนื่องด้วยข้อมูลทางตาแต่ไม่มีการรับรู้ด้วยการเห็นหลายอย่าง เป็นระบบที่สามารถตรวจจับและแปลผลข้อมูลแสงที่อยู่ในระหว่างความถี่ที่เห็นได้ เพื่อจะสร้างรูปแบบจำลองของสิ่งแวดล้อม ระบบการเห็นทำหน้าที่ที่ซับซ้อนหลายอย่างรวมทั้ง
กระบวนการประมวลข้อมูลทางตาตามแนวจิตวิทยา เรียกว่า การรับรู้ทางตา หรือ การรับรู้ด้วยการเห็น (visual perception) และความไม่สามารถรับรู้ด้วยการเห็นเรียกว่า ตาบอด กิจหน้าที่เกี่ยวข้องกับการเห็นแม้จะไม่ก่อให้เกิดการรับรู้ทางตา และเป็นอิสระจากการรับรู้ทางตา รวมกิจเช่น รีเฟร็กซ์รูม่านตาต่อแสง (pupillary light reflex) และ circadian photoentrainment
อารัมภบท
บทความนี้โดยมากพรรณนาถึงระบบการเห็นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แม้ว่าสัตว์ซับซ้อนอย่างอื่นอาจจะมีระบบการเห็นที่คล้ายคลึงกัน ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ระบบการเห็นแบ่งออกเป็น
สัตว์สปีชีส์ต่าง ๆ สามารถเห็นส่วนต่าง ๆ ของสเปกตรัมแสงได้ไม่เหมือนกัน ตัวอย่างเช่น ผึ้งสามารถเห็นแสงอัลตราไวโอเลต ในขณะที่สัตว์ในวงศ์ย่อยงูหางกระดิ่งสามารถล่าสัตว์โดยใช้แอ่งรับรู้แสงอินฟราเรด ส่วนตาของปลากระโทงดาบสามารถสร้างความร้อนเพื่อตรวจจับเหยื่อให้ดียิ่งขึ้นในน้ำลึกมากกว่า 2,000 ฟุต
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1810 ฟรานซ์ โจเซฟ กอลล์ ได้เสนอความคิดเป็นครั้งแรกว่า เปลือกสมองแบ่งออกโดยกิจเป็นคอร์เทกซ์ส่วนต่าง ๆ ที่เดี๋ยวนี้รู้กันว่ามีหน้าที่เกี่ยวกับ การรับรู้สัมผัส (คือ คอร์เทกซ์รับรู้ความรู้สึกทางกาย) การสั่งการเคลื่อนไหว (คือ คอร์เทกซ์สั่งการ) และการเห็น (คือ คอร์เทกซ์การเห็น) และหลักฐานว่า สมองแบ่งออกโดยกิจเป็นเขตต่าง ๆ ก็เพิ่มพูนทวีคูณยิ่งขึ้นด้วยการค้นพบศูนย์ภาษาคือเขตโบรคา โดยพอล์ โบรคา ในปี ค.ศ. 1861 และการค้นพบคอร์เทกซ์สั่งการ (motor cortex) โดยกัสตาฟ ฟริตซ์ และเอดวา ฮิตซิก ในปี ค.ศ. 1871 ในปี ค.ศ. 1876 โดยใช้วิธีการทำลายส่วนในสมองและศึกษาผลที่ตามมา เดวิด เฟอร์ริเออร์ ได้เสนอว่า กิจหน้าที่ในการเห็นจำกัดอยู่ในสมองกลีบข้าง (parietal lobe) แต่ในปี ค.ศ. 1881 เฮอร์แมนน์ มังค์ เสนอว่า การเห็นนั้นอยู่ในสมองกลีบท้ายทอย (occipital lobe) ซึ่งเป็นข้อเสนอที่สมบูรณ์แม่นยำกว่าของเฟอร์ริเออร์ คือ สมองกลีบท้ายทอยเป็นส่วนที่เดี๋ยวนี้รู้กันว่า เป็นที่อยู่ของคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (primary visual cortex)
ตา
ตา คือ อวัยวะที่ทำหน้าที่รับแสง โดยสัตว์แต่ละชนิดจะมีอวัยวะรับแสงที่แตกต่างกัน ตาที่เรียบง่ายที่สุดจะไม่สามารถทำอะไรได้เลยเว้นแต่การรับรู้ว่าสิ่งแวดล้อมนั้นมืดหรือสว่างเพื่อให้สามารถปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมได้ เช่น กลางวันหรือกลางคืน เป็นต้น แต่จะไม่สามารถรับรู้ออกมาเป็นภาพได้ ตาที่ซับซ้อนกว่าจะมีรูปทรงและสีที่เป็นเอกลักษณ์ ในระบบตาที่ซับซ้อน ตาแต่ละดวงจะสามารถรับภาพที่มีบริเวณที่ซ้อนทับกันได้ เพื่อให้สมองสามารถรับรู้ถึงความลึก หรือ ความเป็นสามมิติของภาพ เช่น ระบบตาของมนุษย์ อย่างไรก็ตาม ตาของสัตว์บางชนิด เช่น กระต่ายและกิ้งก่า ได้ถูกออกแบบมาให้มีส่วนของภาพที่ซ้อนทับกันน้อยที่สุด แสงสว่างที่เข้าไปในตาจะมีการหักเหเมื่อผ่านกระจกตา และเมื่อแสงผ่านรูม่านตา (pupil) ซึ่งควบคุมโดยม่านตา (iris) ก็จะมีการหักเหเพิ่มขึ้นอีกโดยเลนส์ตา ทั้งกระจกตาและเลนส์รวมกันทำหน้าที่เป็นเลนส์แบบผสม เพื่อรวมแสงเป็นรูปกลับด้านให้ตกลงที่เรตินา
เรตินา
เรตินาประกอบด้วยเซลล์รับแสง (photoreceptor cell ) เป็นจำนวนมากที่มีโมเลกุลโปรตีนที่เรียกว่า opsin ในมนุษย์ มี opsin 2 ชนิดที่เกี่ยวข้องกับการเห็นใต้อำนาจจิตใจ คือ rod opsins ในเซลล์รูปแท่ง (rod cell) และ cone opsins ในเซลล์รูปกรวย (cone cell) โปรตีนชนิดที่ 3 ที่เรียกว่า melanopsin อยู่ใน retinal ganglion cell (RGC) ซึ่งเป็นส่วนของกลไกการรักษาเวลาของร่างกาย และอาจจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเห็นใต้อำนาจจิตใจ เพราะว่า RGC ไม่ส่งสัญญาณไปยัง นิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus) แต่ส่งสัญญาณไปยัง pretectal area แทน
โปรตีน opsin หนึ่ง ๆ ทำหน้าที่รับโฟตอนหนึ่ง ๆ แล้วส่งสัญญาณต่อไปที่เซลล์ด้วยกรรมวิธี การถ่ายโอนสัญญาณ (signal transduction ) มีผลเป็นการเพิ่มขั้ว (hyperpolarization) ในเซลล์รับแสง
เซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยมีหน้าที่แตกต่างกัน เซลล์รูปแท่งปรากฏอย่างหนาแน่นในส่วนนอกของเรตินา ใช้ในการเห็นเมื่อมีแสงสลัว เซลล์รูปกรวยพบได้อย่างหนาแน่นที่ศูนย์กลางของเรตินา (คือที่ fovea) มีเซลล์รูปกรวย 3 ประเภทที่รับแสงโดยความถี่ที่ต่างกันโดยมีชื่อว่า short (สั้น) หรือ blue (น้ำเงิน), middle (กลาง) หรือ green (เขียว), และ long (ยาว) หรือ red (แดง) เซลล์รูปกรวยโดยหลักใช้เพื่อแยกแยะสีและลักษณะอื่น ๆ ของโลกทางตาในระดับแสงที่ปกติ
ในเรตินา เซลล์รับแสง เชื่อมไซแนปส์โดยตรงกับเซลล์สองขั้ว (bipolar cell) ซึ่งก็เชื่อมไซแนปส์กับ retinal ganglion cell (RGC) ในชั้นนอกสุดของเรตินา ซึ่งเป็นเซลล์ที่ส่งศักยะงานไปยังสมอง การประมวลผลทางตาเป็นจำนวนสำคัญ เกิดขึ้นเนื่องจากรูปแบบของการติดต่อสื่อสารระหว่างกันและกันของนิวรอนในเรตินา คือ แม้ว่า จะมีเซลล์รับแสงถึง 130 ล้านตัว แต่มีแอกซอนของ RGC เพียงแค่ 1.2 ล้านแอกซอนเท่านั้นที่ส่งข้อมูลจากเรตินาไปยังสมอง นั่นก็คือเรตินาไม่ได้ข้อมูลดิบจากเซลล์รับแสงไปยังสมองโดยตรง อีกอย่างหนึ่ง การประมวลผลในเรตินารวมถึงการจัดระเบียบลานสัญญาณของเซลล์สองขั้วและ ganglion cell เป็นแบบ center-surround และรวมทั้งการรวมสัญญาณ (convergence) และการแผ่สัญญาณ (divergence) จากเซลล์รับแสงไปยังเซลล์สองขั้ว นอกจากนั้นแล้ว นิวรอนอื่น ๆ ในเรตินาโดยเฉพาะเซลล์แนวนอน (horizontal cell) และเซลล์ขั้วสั้น (amacrine cell) ส่งสัญญาณแผ่ออกไปด้านข้าง คือไปยังนิวรอนติดกันที่อยู่ในชั้นเดียวกัน ซึ่งรวมกันมีผลเป็นลานสัญญาณที่มีความซับซ้อนมากขึ้น ที่มีลักษณะไม่แยกแยะสีแต่ไวต่อความเคลื่อนไหวก็ได้ มีลักษณะไวสีแต่ไม่แยกแยะความเคลื่อนไหวก็ได้
กลไกการสร้างสัญญาณการเห็น
ผลสุดท้ายของการประมวลผลอย่างนี้ก็คือ มีกลุ่มของ RGC 5 กลุ่มที่ส่งข้อมูลทางตา (ทั้งที่ทำให้เกิดการเห็นโดยที่สุด ทั้งที่ไม่ทำให้เกิดการเห็น) ไปยังสมอง กลุ่มทั้ง 5 คือ
งานวิจัยปี ค.ศ. 2006 ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเมินอัตราการส่งถ่ายข้อมูล (bandwidth) ของเรตินาในมนุษย์ว่าอยู่ที่ประมาณ 8,960 กิโลบิตต่อวินาที เปรียบเทียบกับในหนูตะเภาที่ประมาณ 875 กิโลบิตต่อวินาที
ในปี ค.ศ. 2007 ไซดีและคณะร่วมงานทำงานวิจัยในคนไข้ที่ปราศจากทั้งเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย และพบว่า ganglion cell ไวแสงที่พึ่งค้นพบใหม่ ๆ มีบทบาทในการรับรู้ทางตาทั้งที่อยู่ใต้อำนาจจิตใจและทั้งที่อยู่เหนืออำนาจจิตใจ เซลล์เหล่านั้นไวแสงที่สุดต่อแสงมีความยาวคลื่น 481 นาโนเมตร ผลงานวิจัยนี้แสดงว่า มีวิถีประสาทสองทางสำหรับข้อมูลการเห็นจากเรตินา ทางหนึ่งมีเซลล์รับแสง คือเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวยเป็นฐาน และอีกทางหนึ่งมี ganglion cell ไวแสงที่พึ่งค้นพบใหม่ ทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจจับความสว่างอย่างคร่าว ๆ ทางตา
เส้นประสาทตา
ตาส่งข้อมูลการเห็นไปยังสมองผ่านเส้นประสาทตา (Optic nerve) คือ กลุ่มต่าง ๆ ของ ganglion cell ในเรตินาส่งข้อมูลไปยังสมองผ่านเส้นประสาทตา ประมาณ 90% ของแอกซอนในเส้นประสาทตาไปสุดที่นิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus) ในทาลามัส แอกซอนเหล่านี้มีต้นกำเนิดจาก ganglion cell ประเภท M, P และ K ดังที่กล่าวมาแล้ว การประมวลผลแบบขนาน (คือหลาย ๆ แขนงหลาย ๆ ทางพร้อมกัน) แบบนี้ มีความสำคัญในการสร้างแบบจำลองของโลกของการเห็น ข้อมูลแต่ละอย่างจะไปตามทางประสาทของตน ๆ ซึ่งนำไปสู่การรับรู้ (perception) โดยที่สุด ส่วนแอกซอนอีกกลุ่มหนึ่งส่งข้อมูลไปยัง superior colliculus ในสมองส่วนกลาง (midbrain) ซึ่งมีบทบาทในการสั่งการเคลื่อนไหวตาประเภท saccade และในปฏิกิริยาด้วยการเคลื่อนไหวอย่างอื่น ๆ อีกด้วย
ganglion cell ไวแสงกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีสารไวแสง melanopsin ส่งข้อมูลทางตาไปทางประสาท retinohypothalamic tract ไปยัง pretectum (มีบทบาทเกี่ยวกับรีเฟล็กซ์รูม่านตา), ไปยังโครงสร้างอื่น ๆ ที่มีบทบาทในการควบคุมจังหวะรอบวัน (circadian rhythm ) และการนอนหลับ เช่น suprachiasmatic nucleus (มีบทบาทเป็นนาฬิกาทางชีวภาพ), และไปยัง ventrolateral preoptic nucleus ซึ่งมีบทบาทในการควบคุมการนอนหลับ บทบาทที่พึ่งค้นพบเร็ว ๆ นี้ของ ganglion cell ไวแสงก็คือ เป็นตัวสื่อการเห็นทั้งภายใต้อำนาจจิตใจและทั้งเหนืออำนาจจิตใจ คือทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจจับความสว่างอย่างคร่าว ๆ ทางตา
ส่วนไขว้ประสาทตา
เส้นประสาทตาจากตาทั้งสองเดินทางมาบรรจบและข้ามแทยงกันที่ส่วนไขว้ประสาทตา (Optic chiasma) ที่ฐานของไฮโปทาลามัสในสมอง (ดูรูปข้างบน) ที่ส่วนไขว้นี้ ข้อมูลจากทั้งสองตามารวมกันแล้วก็แยกกันไปตามลานสายตา (visual field) คือ ข้อมูลลานสายตาด้านซ้ายส่งไปยังสมองซีกขวา และข้อมูลลานสายตาด้านขวาส่งไปยังสมองซีกซ้าย เพื่อการประมวลผลต่อไป นั่นก็คือ คอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิซีกขวา จัดการข้อมูลจากลานสายตาด้านซ้าย แม้ว่าข้อมูลลานสายตาจะมาจากตาทั้งสองข้าง และโดยนัยเดียวกัน คอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิอีกซีกหนึ่งก็เช่นกัน แต่ว่า ก็ยังมีเขตเล็ก ๆ ท่ามกลางลานสายตาที่มีการประมวลผลซ้ำซ้อนกันโดยซีกสมองทั้งสองข้าง
นิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง
นิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus ตัวย่อ LGN) เป็นนิวเคลียสถ่ายทอดสัญญาณความรู้สึก (จากตาไปยังคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ) ในทาลามัส LGN ประกอบดัวยชั้น 6 ชั้นในมนุษย์และในไพรเมตบางประเภทเริ่มต้นแต่ไพรเมตที่มี Parvorder เป็น Catarrhini รวมทั้งวงศ์ลิงโลกเก่าและเอป ชั้น 1, 4 และ 6 เป็นชั้นที่รับข้อมูลมาจากใยประสาทด้านตรงข้ามกายจากเรตินาใกล้จมูก (หรือจากลานสายตาใกล้ขมับ ) ส่วนชั้น 2, 3 และ 5 รับข้อมูลจากใยประสาทจากเรตินาด้านขมับที่อยู่ในกายด้านเดียวกัน (หรือจากลานสายตาใกล้จมูก)
ชั้นที่ 1 ของ LGN ประกอบด้วยเซลล์ M ซึ่งรับข้อมูลมาจากเซลล์ M (magnocellular) ของเส้นประสาทตาจากตาด้านตรงข้าม และมีข้อมูลเกี่ยวกับความลึกและการเคลื่อนไหว ชั้นที่ 4 และ 6 ของ LGN ก็เชื่อมต่อกับตาด้านตรงข้ามเช่นกัน แต่ว่าเชื่อมกับเซลล์ P ของเส้นประสาทตาที่มีข้อมูลเกี่ยวกับสีและเส้นขอบ (ของสิ่งที่เห็น) เปรียบเทียบกับ ชั้น 2, 3 และ 5 ของ LGN ที่เชื่อมกับเซลล์ M และ P (parvocellular) ของเส้นประสาทตาจากกายด้านเดียวกัน เมื่อแผ่ออก ชั้นทั้งหกของ LGN มีขนาดเท่ากันกับบัตรเครดิตแต่มีความหนาประมาณ 3 เท่าของบัตร เมื่อม้วนเข้า LGN มีขนาดและรูปร่างเป็นไข่นก 2 ใบเล็ก ๆ และในระหว่างชั้นทั้ง 6 มีชั้นของเซลล์เล็ก ๆ ที่รับข้อมูลมาจากเซลล์ K ซึ่งมีข้อมูลเกี่ยวกับสีจากเรตินา
แม้ว่า นิวรอนของ LGN จะถ่ายทอดรูปทางตาต่อไปยังคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (หรือ V1) ซึ่งอยู่ในสมองกลีบท้ายทอย ใน calcarine sulcus และบริเวณรอบ ๆ นั้น แต่ว่า LGN อาจไม่ใช่เป็นเพียงแค่สถานีถ่ายทอดสัญญาณไปยัง V1 เท่านั้น แต่ตัวเองก็ยังอาจเป็นศูนย์การประมวลผลด้วย คือ LGN รับข้อมูลป้อนกลับจาก V1 เป็นจำนวนประมาณ 10 เท่าของข้อมูลที่ส่งไป และถึงแม้ว่า ยังไม่มีความชัดเจนว่า การประมวลผลนี้ให้ผลเป็นอะไร แต่นักวิจัยบางพวกเชื่อว่าการเชื่อมต่อเป็นวงจรอย่างนี้ ช่วยการพยากรณ์ความมีอยู่ของตัวกระตุ้น เป็นกระบวนการที่เรียกว่า การเข้ารหัสตัวกระตุ้นด้วยการพยากรณ์ (predictive coding) และงานวิจัยปี ค.ศ. 2000 แสดงว่า การหยุดการทำงานของคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิของแมวโดยใช้ความเย็น มีผลต่อเส้นโค้งการตอบสนองของความเปรียบต่าง (contrast response curve) ของ LGN
ส่วนแผ่ประสาทตา
ส่วนแผ่ประสาทตา (Optic radiation) ซึ่งมีอยู่ในซีกสมองทั้งสองข้าง ส่งข้อมูลไปจากนิวเคลียสงอคล้ายเข่าด้านข้าง (lateral geniculate nucleus ตัวย่อ LGN) ที่อยู่ในทาลามัส ไปยังคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (หรือ V1) คือ นิวรอนชั้น P ของ LGN ส่งข้อมูลไปยังชั้น 4Cβ ของ V1, ส่วนนิวรอนชั้น M ส่งข้อมูลไปยังชั้น 4Cα  และ 6 , และนิวรอนชั้น K ส่งข้อมูลไปให้กับกลุ่มนิวรอนที่เรียกว่า blobs ในชั้น 2 และ 3
คอร์เทกซ์สายตา
คอร์เทกซ์สายตาเป็นระบบสมองที่ใหญ่ที่สุดในมนุษย์ และมีหน้าที่ประมวลผลเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นทางตา อยู่ด้านท้ายของสมอง (ซึ่งได้รับการเน้นในรูปข้างบน) เหนือซีรีเบลลัม เขตในคอร์เทกซ์ที่รับการเชื่อมต่อโดยตรงจาก LGN เรียกว่าคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (หรือเรียกว่า V1 หรือคอร์เทกซ์ลาย) ข้อมูลทางตาผ่าน V1 เข้าไปสู่เขตสายตาต่าง ๆ ตามลำดับ ซึ่งก็คือเขต V2, V3, V4 และ V5 (หรือที่เรียกว่า MT) แต่ว่า การเชื่อมต่อกันระหว่างเขตเหล่านี้จะต่าง ๆ กันไปในสัตว์ขึ้นอยู่กับสปีชีส์ เขตสายตาทุติยภูมิเหล่านี้ ซึ่งเรียกรวมกันว่า เขตคอร์เทกซ์สายตานอกคอร์เทกซ์ลาย (extrastriate visual cortex) ทำหน้าที่ประมวลผลจากข้อมูลพื้นฐานทางตามากมาย นิวรอนใน V1 และ V2 ตอบสนองโดยเฉพาะต่อเส้นที่มีทิศทางโดยเฉพาะ (เช่นเส้นตั้ง เส้นนอน) หรือส่วนประกอบที่มีเส้นเหล่านั้น ความเป็นไปอย่างนี้ เชื่อกันว่า เป็นเพื่อสนับสนุนการตรวจจับขอบและมุมของวัตถุที่เห็น โดยนัยเช่นเดียวกัน ข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับสีและความเคลื่อนไหวก็ได้รับการประมวลผลใน V1
คอร์เทกซ์สายตาสัมพันธ์
ในขณะที่ข้อมูลทางตาเดินทางไปในเขตต่าง ๆ ของคอร์เทกซ์สายตา ระดับความซับซ้อนของข้อมูลต่าง ๆ ที่นิวรอนรองรับ (คือเป็นตัวแทน ) ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เปรียบเทียบกับนิวรอนใน V1 ที่อาจจะตอบสนองโดยเฉพาะต่อเส้นที่มีทิศทางโดยเฉพาะในลานสายตาส่วนเฉพาะ (ที่เป็นส่วนของวัตถุที่เห็น) นิวรอนด้านข้างของสมองกลีบท้ายทอยอาจจะตอบสนองโดยเฉพาะต่อวัตถุที่เห็นทั้งหมด (เช่นรูปวาด) และนิวรอนในคอร์เทกซ์สายตาสัมพันธ์อาจจะตอบสนองโดยเฉพาะต่อใบหน้ามนุษย์ หรือต่อวัตถุใดวัตถุหนึ่ง
เมื่อความซับซ้อนของข้อมูลที่รองรับโดยนิวรอนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างนี้ ก็อาจจะเริ่มมีการประมวลผลแบบเฉพาะหน้าที่ในระบบนิวรอนที่แบ่งออกเป็นทางประสาท 2 ทาง คือทางสัญญาณด้านหลัง (dorsal stream) และทางสัญญาณด้านล่าง (ventral stream) ซึ่งเป็นทางสัญญาณที่เสนอไว้ในสมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง (Two-streams hypothesis) ซึ่งเป็นสมมุติฐานที่เสนอเป็นครั้งแรกโดย เลสลี อังเกอร์เลเดอร์ และมอร์ติเมอร์ มิชกิน ในปี ค.ศ. 1982 ทางสัญญาณด้านหลัง ที่นิยมระบุว่า "เป็นทางสัญญาณบอกว่า ที่ไหน" มีบทบาทในการใส่ใจเกี่ยวกับปริภูมิ และเชื่อมต่อกับเขตสมองอื่น ๆ ที่สั่งการการเคลื่อนไหวตาและมือ นอกจากนั้นในเร็ว ๆ นี้ ทางสัญญาณนี้ยังได้รับชื่อว่า "ทางสัญญาณบอกว่า อย่างไร" เพื่อเน้นบทบาทในพฤติกรรมที่นำการเคลื่อนไหวร่างกายไปในส่วนต่าง ๆ ในปริภูมิ เปรียบเทียบกับทางสัญญาณด้านล่าง ที่นิยมระบุว่า "เป็นทางสัญญาณบอกว่า อะไร" ที่มีบทบาทในการรู้จำ ในการระบุ และในการจัดประเภทของสิ่งที่เห็น
อย่างไรก็ดี ก็ยังมีการอภิปรายกันถึงระดับของการทำงานเฉพาะหน้าที่ในทางสัญญาณทั้งสองนี้ เนื่องจากว่า ทางสัญญาณทั้งสองนี้มีการเชื่อมต่อไปหากันและกันอย่างหนาแน่น
การจัดประเภทของวัตถุที่เห็น จากงานวิจัยใช้ fMRI
อเล็กซานเดอร์ ฮูธ และคณะ ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์ ได้ทำงานวิจัยในมนุษย์ 5 คนที่ดูคลิปภาพยนตร์เป็นระยะเวลา 2 ช.ม. ในขณะที่มีการสร้างภาพสมองโดยเทคนิค fMRI ไปในขณะเดียวกัน การสร้างภาพสมองแต่ละครั้งบันทึกระดับการเดินโลหิตในส่วนต่าง ๆ ของสมองเป็นพัน ๆ ส่วน และเมื่อแปลงผลข้อมูลที่ได้โดยใช้วิธี Principal components analysis ก็ปรากฏว่าคอร์เทกซ์มีตำแหน่งกว่า 30,000 ตำแหน่งที่รองรับการจัดประเภทของสิ่งที่เห็นมากกว่า 1,700 ประเภท ฮูธและคณะได้ค้นพบแผนที่ (แสดงประเภทของสิ่งที่เห็น) ที่คาบเกี่ยวกัน ที่เป็นระเบียบอย่างยิ่ง ในพื้นที่มากกว่า 20% ในคอร์เทกซ์
ระบบการเห็นและการทรงตัว
พร้อมกับระบบการรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) และ vestibular system ระบบการเห็นมีบทบาทสำคัญในการที่บุคคลสามารถควบคุมการทรงตัวและรักษาอากัปกิริยาที่ตั้งตรงไว้ได้ เมื่อแยกระบบสามอย่างเหล่านี้เป็นส่วน ๆ เพื่อที่จะทดสอบหน้าที่และอิทธิพลในการทรงตัว พบว่า การเห็นเป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดในการทรงตัว คือ สำคัญกว่าระบบทั้ง 2 ที่เหลือ ความชัดเจนที่บุคคลหนึ่งสามารถเห็นสิ่งที่อยู่แวดล้อม ขนาดของลานสายตา (visual field) ความอ่อนไหวต่อแสงบาดตา และความสามารถในการรับรู้ความลึก (คือระยะทางจากตัว) มีบทบาทสำคัญในการให้ข้อมูลป้อนกลับ (feedback) แก่สมอง เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของกายโดยสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม อะไรก็ตามที่มีอิทธิพลต่อตัวแปรเหล่านี้ สามารถทำให้เกิดผลลบแก่การทรงตัวและการทรงอากัปกิริยา ผลลบเช่นนี้ปรากฏในงานวิจัยกับผู้ใหญ่วัยชรา เมื่อเปรียบเทียบกับชนกลุ่มควบคุมที่มีวัยเยาว์ ในคนไข้โรคต้อหินเปรียบเทียบกับชนกลุ่มทดลองมีวัยเดียวกัน ในคนไข้ต้อกระจกเทียบกันช่วงก่อนและหลังศัลยกรรมเพื่อรักษาต้อ และแม้แต่ในเหตุการณ์ปกติธรรมดาเช่นการใส่แว่นนิรภัย การเห็นด้วยตาข้างเดียว (monocular vision) มีผลลบต่อการทรงตัว ดังปรากฏในงานวิจัยเกี่ยวกับคนไข้ต้อหินและต้อกระจกดังที่กล่าวไปแล้ว และในเด็กและผู้ใหญ่ที่ปกติด้วย
ตามงานวิจัยในปี ค.ศ. 2010 ของโปลล็อกและคณะ โรคหลอดเลือดสมองเป็นเหตุหลักในความเสื่อมทางการเห็น และที่เกิดบ่อยที่สุดคือการสูญเสียส่วนในลานสายตา (visual field loss) เช่นการสูญเสียการเห็นประเภท homonymous hemianopsia แต่ว่า ยังเป็นที่น่าเสียดายว่า หลักฐานแสดงประสิทธิภาพของวิธีรักษาที่มีค่าใช้จ่ายที่เหมาะสม ที่ได้สร้างขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาลานสายตาเหล่านี้ ยังไม่มีความชัดเจน
การเดินทางของเพร์รี
การเดินทางของเพร์รี (黒船来航 (kurofune raikō)) เป็นการเดินทางทางการทูตและการทหารระหว่างปี ค.ศ. 1853 - 1854 ไปยังรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการเดินทางสองครั้งโดยเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐ มีเป้าหมายในการสำรวจ รวมถึงการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตและการเจรจาข้อตกลงทางการค้ากับนานาประเทศในภูมิภาค การเปิดการติดต่อกับรัฐบาลญี่ปุ่นถือเป็นความสำคัญลำดับต้น ๆ ของการสำรวจนี้ และเป็นหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้การสำรวจนี้เกิดขึ้น
การเดินทางอยู่ภายใต้การบัญชาการของ พลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี ภายใต้คำสั่งจาก ประธานาธิบดี มิลลาร์ด ฟิลล์มอร์ มีเป้าหมายหลักคือการบังคับให้ยุตินโยบายการปิดประเทศของญี่ปุ่นที่มีมาอย่างยาวนานกว่า 220 ปี และเปิดท่าเรือของญี่ปุ่นเพื่อการค้ากับอเมริกาผ่านการเจรจาต่อรองด้วยเรือปืนหากจำเป็น การเดินทางของเพร์รีนำไปสู่การสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างญี่ปุ่นกับมหาอำนาจตะวันตกโดยตรง และในที่สุดก็นำไปสู่การล่มสลายในการปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ และเกิดการการฟื้นฟูพระราชอำนาจของจักรพรรดิหลังจากนั้น เส้นทางการค้าของญี่ปุ่นที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วได้นำคตินิยมศิลปะญี่ปุ่นไปสู่สังคมโลกซึ่งวัฒนธรรมญี่ปุ่นในแง่มุมต่าง ๆ มีอิทธิพลต่อศิลปะในยุโรปและอเมริกา
ปูมหลัง
การค้าที่เพิ่มขึ้นระหว่างอเมริกาและจีน และการมีอยู่ของนักล่าวาฬ ชาวอเมริกันนอกชายฝั่งของญี่ปุ่น และการรวมกลุ่มของมหาอำนาจยุโรปในเอเชีย ล้วนเป็นปัจจัยสนับสนุนในการตัดสินใจของประธานาธิบดีฟิลมอร์ให้ส่งคณะเดินทางไปยังญี่ปุ่น ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 นโยบายปิดประเทศของญี่ปุ่นกำลังถูกท้าทายมากขึ้นเรื่อยๆ ในปี ค.ศ. 1844 พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ ได้ส่งพระราชหัตถเลขาเรียกร้องให้ญี่ปุ่นยุตินโยบายปิดประเทศด้วยพระองค์เอง ก่อนที่การเปลี่ยนแปลงจะถูกบังคับจากโลกภายนอก ระหว่างปี ค.ศ. 1790 ถึง ค.ศ. 1853 เรือสหรัฐอย่างน้อยยี่สิบเจ็ดลำ (รวมถึงเรือรบสามลำ) ได้ไปเยือนญี่ปุ่น
มีการพบเห็นการบุกรุกน่านน้ำญี่ปุ่นโดยเรือต่างประเทศเพิ่มขึ้น และสิ่งนี้นำไปสู่การอภิปรายภายในอย่างมากในญี่ปุ่นเกี่ยวกับวิธีที่ดีที่สุดในการรับมือกับภัยคุกคามต่ออำนาจอธิปไตยทางเศรษฐกิจและการเมืองของญี่ปุ่น ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1851 ดาเนียล เว็บสเตอร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ได้อนุญาตให้ พลเรือจัตวา จอห์น เอช. ออลิค ผู้บัญชาการกองเรืออินเดียตะวันออกของอเมริกา ส่งลูกเรือชาวญี่ปุ่นที่เรืออับปางจำนวน 17 คน ซึ่งพำนักอยู่ในซานฟรานซิสโกกลับญี่ปุ่น ซึ่งอาจเปิดโอกาสให้มีความสัมพันธ์ทางการค้ากับญี่ปุ่น
มหาศีล
มหาศีล แปลว่า ศีลอย่างใหญ่ หมายถึงศีลที่มีระดับสูงสุด ที่ควรประพฤติงดเว้น และเพื่อเป็นการขัดเกลาจริยวัตรให้มีความละเอียดปลอดจากอกุศลอย่างยิ่ง เพื่อยังประโยชน์แก่การดำรงสมณเพศ โดยทรงเตือนมิให้ภิกษุทั้งหลาย เว้นจากดำรงชีวิตด้วยมิจฉาชีพ คือถ้อยคำที่พระไม่ควรพูด จึงจัดเป็นติรัจฉานกถา คือถ้อยคำที่ขวาง หรือขัดกับสมณสารูป และวิชาที่ขวาง หรือขัดกับความเป็นพระ
มหาศีล นี้ คือศีลที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงในพรหมชาลสูตร (เถรวาท) โดยมีที่มา จากการที่ทรงเตือนมิให้โกรธเมื่อมีผู้ติเตียนพระรัตนตรัย มิให้ยินดีหรือเหลิงเมื่อมีผู้สรรเสริญ แล้วตรัสว่า คนอาจกล่าวชมเชยพระองค์ด้วยศีล 3 ชั้น คือศีลอย่างเล็กน้อย (จุลศีล) ศีลอย่างกลาง (มัชฌิมศีล) และศีลอย่างใหญ่ (มหาศีล) โดยทรงชี้ว่า พระองค์ปฏิบัติศีลเหล่านี้จนเป็นที่สรรเสริญของชาวโลก และศีลเหล่านี้จะเป็นแนวทางการปฏิบัติของพระภิกษุสงฆ์ได้ปฏิบัติตอ่ไป
มหาศีล ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงในพรหมชาลสูตร (เถรวาท) มีรายละเอียดดังที่ปรากฏในพรหมชาลสูตร (เถรวาท) ของพระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค  มีดังต่อไปนี้
ฌูแซ อัลดู
ฌูแซ อัลดู ดา ซิลวา โอลีเวย์รา จูเนียร์ (José Aldo da Silva Oliveira Junior; ) เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1986 เป็นนักต่อสู้แบบผสมชาวบราซิล สังกัดในอัลติเมทไฟต์ติงแชมเปียนชิพ
เขื่อนกิ่วคอหมา
เขื่อนกิ่วคอหมา เป็นเขื่อนในประเทศไทย ตั้งอยู่เพื่อเก็บกักน้ำลุ่มแม่น้ำวัง ตั้งอยู่ที่ ตำบลปงดอน อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2510 กรมชลประทานได้ว่าจ้างบริษัทที่ปรึกษา (ECI) ทำการศึกษาจัดทำแผนแม่บท (Master Plan) ของลุ่มแม่น้ำวังขึ้น จากผลการศึกษา สรุปได้ว่าการพัฒนาลุ่มแม่น้ำวัง เพื่อให้ได้ผลสมบูรณ์ จะต้องสร้างเขื่อนเก็บกักน้ำปิดกั้นแม่น้ำวังรวม 2 แห่ง คือ เขื่อนกิ่วคอหมา อำเภอแจ้ห่ม และเขื่อนกิ่วลม ในเขตอำเภอเมืองลำปาง โดยมีหลักที่จะเก็บน้ำในฤดูฝน ที่ในลุ่มแม่น้ำวังมีปริมาณน้ำมากเกินความจำเป็นของเกษตรกร เพื่อบรรเทาอุทกภัย และเก็บกักน้ำไว้ใช้ในฤดูแล้ง ซึ่งเขื่อนกิ่วลมก็ได้ดำเนินการก่อสร้างเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 แต่เนื่องจากข้อจำกัดทางสภาพภูมิประเทศ รวมทั้งปัญหาเรื่องผลกระทบต่อพื้นที่ทำการกินของราษฏร เขื่อนกิ่วลมจึงสามารถเก็บกักน้ำได้เพียง 112 ล้าน ลบ.ม. หรือประมาณร้อยละ 19 ของปริมาณน้ำไหลลงอ่างฯ ในเกณฑ์เฉลี่ยทั้งปี ทำให้มีน้ำไหลล้นอ่างเป็นปริมาณมาก ในช่วงฤดูฝนของทุกปี ด้วยสาเหตุดังกล่าวจึงมีความจำเป็นจะต้องหาแหล่งเก็บกักน้ำแห่งใหม่ เพื่อสนองความต้องการใช้น้ำด้านต่าง ๆ ในเขตจังหวัดลำปางที่กำลังทวีขึ้น กรมชลประทานจึงได้พิจารณาศึกษาความเหมาะสมและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในการพัฒนาโครงการกิ่วคอหมา ซึ่งเป็นโครงการก่อสร้างเขื่อนเก็บกักน้ำที่อยู่ตอนบนของเขื่อนกิ่วลม โดยดำเนินการเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2541 คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2546 อนุมัติให้เริ่มดำเนินการก่อสร้างโครงการกิ่วคอหมา มีแผนการดำเนินงานปี พ.ศ. 2548 - 2553 วงเงินงบประมาณทั้งสิ้น 3,670.05 ล้านบาท โดยในปี พ.ศ. 2547 ให้เริ่มดำเนินการเตรียมความพร้อมของโครงการฯ แล้วเสร็จและสามารถกักเก็บน้ำได้ในปี 2551 ส่วนระบบท่อส่งน้ำ อยู่ในระหว่างการดำเนินงาน คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2557
วัตถุประสงค์ของโครงการ
1.  เพื่อเป็นแหล่งน้ำสำหรับการเกษตรกรรม ทั้งในฤดูฝนและฤดูแล้ง สำหรับโครงการแม่วังและกิ่วลมเดิม รวมทั้งขยายพื้นที่ส่งน้ำในเขตอำเภอแจ้ห่ม และพื้นที่กิ่วลมส่วนขยาย (กิ่วลม III) ด้านตะวันตกของน้ำแม่วัง เพิ่มขึ้นอีกประมาณ 90,000ไร่
2.  เพื่อเป็นแหล่งน้ำสำหรับอุปโภค-บริโภค ในเขตอำเภอแจ้ห่ม อำเภอเกาะคา และอำเภอเมือง จังหวัดลำปาง
3.  เพื่อเป็นแหล่งน้ำสำหรับการอุตสาหกรรม ทั้งในปัจจุบันและอนาคตในเขตพื้นที่ดังกล่าว
4.  เพื่อส่งเสริมการประมงน้ำจืด โดยใช้อ่างเก็บน้ำฯเป็นแหล่งเพาะและขยายพันธุ์ปลา ซึ่งจะเป็นการเพิ่มแหล่งอาหารโปรตีนสำคัญให้แก่ราษฎรในบริเวณเขตใกล้เคียง
5.  เพื่อช่วยลดอุทกภัยบริเวณพื้นที่ด้านท้ายเขื่อนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตอำเภอเมืองลำปาง
6.  เพื่อสำรองปริมาณน้ำใฃ้ในกิจกรรมของโรงไฟฟ้าแม่เมาะบางส่วน
7.  เพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ของจังหวัดลำปางในอนาคต
ลักษณะโครงการ
ปริมาณฝนตกเฉลี่ยทั้งปี                                   1,039.00  มม./ปี
ปริมาณน้ำไหลลงอ่างโดยเฉลี่รายปี (Annual runoff)     265.00  ล้าน ลบ.ม.
ฮิโตคาเงะ
ฮิโตคาเงะ (Hitokage (ヒトカゲ)) หรือชื่อภาษาอังกฤษคือ ชาร์แมนเดอร์ (Charmander) เป็นสายพันธุ์โปเกมอนในแฟรนไชส์โปเกมอนของนินเทนโดและเกมฟรีก สร้างโดยเคน ซูกิโมริ ปรากฏครั้งแรกในเกมโปเกมอน เรดและบลู และปรากฏในภาคถัดมา เกมภาคพิเศษ สินค้าต่าง ๆ และการปรับประยุกต์ให้เป็นการ์ตูนและสิ่งพิมพ์ของแฟรนไชส์ ปลายหางของฮิโตคาเงะเป็นเปลวไฟ ขนาดของเปลวไฟบ่งบอกสุขภาพร่างกายและอารมณ์ของแต่ละตัว
ฮิโตคาเงะเป็นหนึ่งในโปเกมอนดั้งเดิม 151 สายพันธุ์ และเป็นโปเกมอนเริ่มต้นซึ่งผู้เล่นสามารถเลือกได้ในตอนต้นของโปเกมอนภาคเรดและบลู และภาคทำใหม่ โปเกมอน ไฟร์เรดและลีฟกรีน ในอะนิเมะ ซาโตชิได้ฮิโตคาเงะมาในช่วงแรกของซีรีส์ และกลายเป็นหนึ่งในโปเกมอนที่ถูกใช้มากที่สุด ในมังงะชุดโปเกมอนสเปเชียล บลูได้รับฮิโตคาเงะจากศาสตราจารย์ออคิดส์ ปู่ของเขา ตั้งแต่ปรากฏในซีรีส์โปเกมอน ฮิโตคาเงะได้รับการตอบรับที่ดี
ฮิโตคาเงะวิวัฒนาการเป็นลิซาโดะ ซึ่งจะวิวัฒนาการเป็นลิซาดงต่อไป
แหล่งข้อมูลอื่น
Línia evolutiva de Charmander Seznam pokémonů (1-20) Pokémon (1-20) Charmander Charmander Salamèche et ses évolutions Lista Pokémonów (1-20)
ว็อล์ฟกัง เพาล์
ว็อล์ฟกัง เพาล์ (Wolfgang Paul; 10 สิงหาคม ค.ศ. 1913 – 7 ธันวาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองโลเร็นทซ์เคียร์ชในแซกโซนี เป็นบุตรคนที่ 4 จากทั้งหมด 6 คนของเทโอดอร์และเอลีซาเบ็ท (นามสกุลเดิม รุพเพิล) เพาล์ เพาล์เติบโตที่เมืองมิวนิกและเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคนิคมิวนิก ก่อนจะย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลินและตามฮันส์ ค็อพเฟอร์มัน ที่ปรึกษาระดับปริญญาเอกไปที่มหาวิทยาลัยคีล เพาล์เรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเทคนิคเบอร์ลินในปี ค.ศ. 1940 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาศึกษาการแยกไอโซโทป ซึ่งเป็นหนึ่งในกระบวนการสำคัญในการสร้างอาวุธนิวเคลียร์
หลังจากเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินกับค็อพเฟอร์มัน ในปี ค.ศ. 1952 เพาล์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ทดลองที่มหาวิทยาลัยบ็อน เขาดำรงตำแหน่งนี้ถึงปี ค.ศ. 1993 ระหว่างปี ค.ศ. 1965–1967 เพาล์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการส่วนฟิสิกส์นิวเคลียร์ที่องค์การวิจัยนิวเคลียร์ยุโรป (เซิร์น)
เพาล์มีผลงานที่สำคัญคือการพัฒนาเทคนิคการดักจับไออน ซึ่งมีประโยชน์ต่อการศึกษาอนุภาคย่อยของอะตอม ในปี ค.ศ. 1989 เพาล์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับฮันส์ เกออร์ค เดเม็ลท์ สำหรับการพัฒนาเทคนิคนี้ รางวัลอีกส่วนมอบให้นอร์แมน ฟอสเตอร์ แรมซีย์ จูเนียร์
ด้านชีวิตส่วนตัว เพาล์แต่งงานครั้งแรกกับลีเซอล็อทเทอ เพาล์ (นามสกุลเดิม เฮียร์เชอ) ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 4 คน ต่อมาในปี ค.ศ. 1979 เขาแต่งงานใหม่กับ ดร.โดริส วัลช์-เพาล์ เพาล์เสียชีวิตที่เมืองบ็อนในปี ค.ศ. 1993
เดวิด เทนนันต์
เดวิด เทนนันต์ (ชื่อจริง เดวิด จอห์น แมกดอนัลด์; เกิดเมื่อ 18 เมษายน ค.ศ. 1971) เป็นนักแสดงชาวสกอตที่รู้จักกันในฐานะดอกเตอร์คนที่ 10 จากละครโทรทัศน์เรื่อง ดอกเตอร์ฮู (ค.ศ. 2005-2010, 2013), นักสืบแอลิก ฮาร์ดี จาก เมืองซ่อนบาป (ค.ศ. 2013-ปัจจุบัน), จาโกโม กาซาโนวา จาก กาซาโนวา (ค.ศ. 2005) และ บาร์ตี เคราช์ จูเนียร์ จากภาพยนตร์เรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี (ค.ศ. 2005), ปีเตอร์ วินเซนต์ จาก คืนนี้ผีมาตามนัด (ค.ศ. 2011) นอกจากนี้เทนนันต์ยังปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องบนจอโทรทัศน์ตามรายการต่าง ๆ และเป็นผู้บรรยายเสียงให้ตัวละครและรายการต่าง ๆ อีกมากมาย
ไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์โอมิครอน
ไวรัสสายพันธุ์โอมิครอนมีตำแหน่งการกลายพันธุ์มากกว่าสายพันธุ์ย่อยอื่น ๆ ที่มีรายงานมาก่อนหน้านี้มาก การกลายพันธุ์หลายอันพบในสายพันธุ์นี้เป็นครั้งแรก และมีหลายอันเกิดขึ้นในตำแหน่งของโปรตีนหนาม ซึ่ง ณ เวลาที่พบสายพันธุ์นี้ ตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่วัคซีนโควิด-19 หลายชนิดใช้เป็นเป้าหมายในการสร้างภูมิคุ้มกัน ทำให้เกิดความกังวลว่าไวรัสสายพันธุ์นี้อาจดื้อต่อวัคซีน รวมไปถึงเรื่องอื่น ๆ เช่น อาจมีผลต่ออัตราการแพร่กระจาย การหลบหลีกภูมิคุ้มกันในร่างกาย ได้อีกด้วย นี้เองจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้มีการกำหนดให้สายพันธุ์นี้เป็น "สายพันธุ์ที่น่ากังวล" อย่างรวดเร็ว และหลายประเทศออกมาตรการจำกัดการเดินทางแทบจะทันที
การตั้งชื่อ
คณะที่ปรึกษาด้านวิชาการเกี่ยวกับวิวัฒนาการไวรัสขององค์การอนามัยโลกได้ประกาศเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ว่าให้เชื้อไวรัสสายพันธุ์ B.1.1.529 จัดเป็นสายพันธุ์ที่น่ากังวล และมีชื่อรหัสอักษรกรีกว่าโอมิครอน  โดยองค์การอนามัยโลกได้ข้ามตัวอักษร นิว (Nu) และ ไซ (Xi) เพื่อป้องกันความสับสนกับคำว่า "New" (เป็นภาษาอังกฤษ แปลว่า "ใหม่") และคำว่า "Xi" ซึ่งเป็นนามสกุลที่มีผู้ใช้จำนวนมากในประเทศจีน   สำหรับการตั้งชื่อด้วยอักษรกรีกเช่นนี้ องค์การอนามัยโลกจะตั้งให้กับสายพันธุ์ที่น่ากังวลเท่านั้น
การตรวจหาเชื้อ
การตรวจเชื้อแบบ PCR ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันสามารถตรวจหาเชื้อ SARS-CoV-2 สายพันธุ์โอมิครอนได้ ส่วนการตรวจเชื้อแบบ ATK คาดว่าน่าจะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ แต่ยังต้องรอการตรวจสอบยืนยันจากผู้เชี่ยวชาญก่อน
อาการ
ยังไม่มีข้อมูลบ่งบอกว่าผู้ป่วยจากไวรัสสายพันธุ์นี้จะมีอาการแตกต่างจากสายพันธุ์อื่น ๆ หรือไม่ และผู้ป่วยบางรายอาจไม่มีอาการใด ๆ ส่วนผู้ป่วยบางรายอาจถึงขั้นเสียชีวิต ดังที่มีผู้เสียชีวิตจากไวรัส SARS-CoV-2 สายพันธุ์โอมิครอนเป็นรายแรกที่สหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2564
วีอาร์โซ
วีอาร์โซ (VRZO) คือรายการวาไรตี้ที่ผลิตโดย บริษัท วีอาร์โซ โปรตักชั่น จำกัด ซึ่งมีเนื้อหาหลักคือการสัมภาษณ์ความเห็นของคนดูดี 100 คน ในแต่ละหัวข้อที่แตกต่างกันไปในแต่ละตอน ออกอากาศครั้งแรกบนยูทูบ ต่อมาได้เพิ่มการออกอากาศทางช่องเวรี่ ทีวี ทรูวิชั่นส์ 85 ชื่อวีอาร์โซ มาจากคำภาษาอังกฤษว่า "We Are So" มีความหมายว่า "พวกเราเยอะ" นอกจากนี้ยังได้ขยายตลาดไปทำแบรนด์เสื้อยืดและผลิตภัณฑ์อื่นๆ เช่น สายรัดข้อมือที่ใช้ชื่อว่า VRZO Wristband อีกด้วย
ประวัติ
สุรบถ หลีกภัยได้รวมตัวกับกลุ่มเพื่อนอีก 4-5 คน เปิดตัวครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 ในช่วงแรกรายการมีพิธีกร คือ ชัญญ่า ทามาดะ หม่อมราชวงศ์แม้นนฤมาส ยุคล และสุรบถ แนวคิดเกิดมาจากสุรบถที่ใช้งานเฟซบุ๊กที่ได้คำถามจากวัยรุ่นในแฟนเพจ ที่ได้ตั้งกระทู้ปัญหาของตนในเว็บบอร์ด แต่สุรบถคิดว่าข้อแนะนำในเว็บบอร์ดก็แนะนำไปในทางที่ผิด จึงเกิดแนวคิดรายการที่จะแนะนำวัยรุ่นขึ้นมา แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ได้ต้องการให้รายการไปในทางที่เคร่งเครียด เหมือนอย่างรายการข่าวหรือแบบสำรวจตามมหาวิทยาลัย แต่ทำรายการให้สนุกสนาน โดยมีบทสัมภาษณ์จากคนที่ดูดีและบุคคลมีชื่อเสียง โดยมีตอนแรกคือรูปลับ มาจากคำถามมาจาก ปัญหาเรื่องรูปหลุด ที่เด็กวัยรุ่นชอบถ่ายรูปกับแฟนแล้วรูปหลุดลงอินเทอร์เน็ตโดยรายการที่ดูสบาย ๆ มีความเห็นที่สนุกสนาน แต่เดิมมีให้ดูเฉพาะในยูทูบ ต่อมาทางช่องเวรี่ ทีวี ได้ติดต่อมาฉายทางทรูวิชั่นส์
เนื้อหารายการและการผลิต
ในการทำงานสุรบถรับหน้าที่อำนวยการผลิต ปรีโรจน์ เกษมสานต์ รับหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ และ อิสระ ฮาตะ, ดิษพงศ์ สำราญมาก,ฯลฯ รับหน้าที่เป็นผู้ตัดต่อ โดยทั้งปรีดิ์โรจน์และอิสระก็มีส่วนออกหน้ากล้องเช่นกัน มี ทชณิตร เธียรทณัท เป็นช่างกล้อง และมี ธชา คงคาเขตร เป็นผู้กำกับ มีสุรบถและมัลลิกา เป็นผู้สัมภาษณ์ผู้คน ทีมงานล้วนแต่ไม่มีใครศึกษาจบในสาขานิเทศศาสตร์ โดยมีทีมงานหาหนุ่มสาวที่ดูดี 100 คน มาสัมภาษณ์ ในช่วงแรกมีความยากลำบากในการหาคนมาสัมภาษณ์ เพราะยังเป็นรายการที่ไม่มีคนรู้จัก โดยมีสถานที่ถ่ายทำเช่น สยามสแควร์ สยามพารากอน ทองหล่อ เทอร์มินัล 21 เซ็นทรัลเวิลด์ หรือในบางตอนที่เป็นตอนพิเศษถ่ายทำที่พัทยา เชียงใหม่ และจันทบุรี
หัวข้อในการสัมภาษณ์นั้น เลือกประเด็นที่เป็นที่พูดถึงในสังคม 100 คน ในบางหัวข้อสัมภาษณ์แต่ผู้ชายหรือผู้หญิงล้วน ในบางหัวข้อสัมภาษณ์ทั้งชายและหญิงคละกันไป อย่างเช่นหัวข้อ ที่ถามผู้ชายเกี่ยวกับเรื่องการสวมใส่เครื่องแบบนักศึกษาที่แน่นคับของนักศึกษาหญิง หรือในตอนที่ 15 สัมภาษณ์กะเทยและเกย์ ที่พัทยา
ช่วงอื่นของรายการ เช่น สาระมีอยู่จริง, อิสระ ฮาตะ , วันเบาๆ ของ Ruby เป็นช่วงของมัลลิกา หลีกภัย(สกุลเดิม จงวัฒนา) , ป.ปลื้ม เป็นช่วงที่สุรบถ หลีกภัย จะไปนิมนต์ท่าน ว.วชิรเมธีมาเข้าร่วมรายการ , Georgie's Heavy day เป็นช่วงของ ปรีดิ์โรจน์ เกษมสันต์ , จิ๋วจิ๋ว เอาจริง เป็นช่วงของ สิปโปทัย ฉันทะสิริวัฒน์ มีพี่ปลื้มเป็นไอดอล แต่ไม่ได้ชอบ , ไอ้ควาย 3 ตัว , ช่วงทำดี และนิทานสอนใจ เป็นช่วงที่สุรบถ หลีกภัย จะมานำเสนอแง่คิดต่างๆในสังคมปัจจุบัน ในรูปแบบของนิทาน
รวมถึงในเทปแรก ๆ มีช่วงที่มีบุคคลมีชื่อเสียงมาแสดงความเห็นประเด็นนั้น เรียก เซเลบริเชียล ผู้มาร่วมแสดงความเห็น เช่น ประกาศิต โบสุวรรณ, โก๊ะตี๋ อารามบอย, ปาณิสรา พิมพ์ปรุ เป็นต้น
นอกเหนือไปจากการสัมภาษณ์บุคคลที่ดูดี 100 คนแล้ว เอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของรายการคือการขอให้ผู้ถูกสัมภาษณ์พูดอะไรก็ได้เกี่ยวกับประเด็นที่ถูกถามภายใน 3 พยางค์ จนทำให้วลี "ขอสามคำ" เป็นที่นิยมมาก โดยเฉพาะในกลุ่มสังคมออนไลน์ วิธีการนี้ถูกใช้ครั้งแรกในตอนที่ 4 ของรายการ ในหัวข้อการสวมใส่เครื่องแบบนักศึกษาที่แน่นคับของนักศึกษาหญิง ซึ่งผู้ถูกสัมภาษณ์ที่ถูกขอความเห็น 3 พยางค์เป็นคนแรกในรายการคือ วิญญู วงศ์สุรวัฒน์ พิธีกรที่โด่งดังจากรายการออนไลน์
การตอบรับ
กระแสตอบรับส่วนใหญ่ ไปในทางบวก มีส่วนน้อยที่ไม่ชอบด้วยเหตุผลที่ว่า งี่เง่าและคิดว่าไม่มีสาระ อีกคำวิจารณ์ที่ไม่ชอบรายการคือการใช้ภาษาที่หยาบคาย โดยในปัจจุบัน VRZO ได้รับการตอบรับจากทางยูทูบ รายการได้รับยอดผู้ชมทั้งหมด 1,000,000,000 ครั้ง ยอดผู้ชมนี้รวมจากแชนแนลของวีอาร์โซทั้งสองช่อง ทั้งช่องที่ถูกแฮ็กและช่องที่เปิดใหม่มีชื่อว่า VRZOchannel
กำเนิดวีนัส (ทิเชียน)
กำเนิดวีนัส (Venus Anadyomene) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดย ทิเชียน เมื่อราวปี ค.ศ. 1520 ปัจจุบันอยู่แสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์ในเมืองเอดินบะระห์ “Venus Anadyomene” มาจากภาษากรีกที่หมายความตามตัวอักษรว่าวีนัสเกิดจากทะเล ภาพเขียนภาพนี้ของทิเชียนเป็นภาพตำนานวีนัสซึ่งใช้สัญลักษณ์หอยเล็กๆ (ทางมุมซ้ายของภาพตามตำนานที่กล่าวว่าวีนัสถือกำเนิดจากหอย) และผุดขึ้นจากทะเลในขณะที่บิดมวยผมซึ่งอาจจะหลังจากการกำเนิดหรือหลังจากที่เดินขึ้นมาจากทะเล หอยที่ใช้ในภาพมีขนาดย่อมกว่าภาพเดียวกันที่เขียนโดยจิตรกรผู้อื่นเช่น "กำเนิดวีนัส" โดย ซานโดร บอตติเชลลี ทิเชียนอาจจะใช้หอยเพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้ทราบว่าเป็นเทพีวีนัสเท่านั้นก็ได้
ร่างที่อวบสมบูรณ์และการชายตาของวีนัสของภาพนี้มีอิทธิพลมาจากประติมากรรมเฮเลนนิสติคที่เรียกว่า "วีนัสคุกเข่าเข้ามาหาตัวเรา," (Crouching Venus) และ ประติมากรรมกรีก "วีนัสแห่งคนิดัส" (Aphrodite of Cnidus) และการบิดมวยผมเป็นการเลียนแบบงานเขียนชื่อเดียวกันของอเพลลีส (Apelles) ที่สูญหายไปซึ่งในภาพนั้นวีนัสสระผม ซึ่งบรรยายใน "ธรรมชาติวิทยา" โดยพลินิ ทิเชียนจงใจอ้างถึงบทเขียนนี้เพื่อแสดงว่ามีความสามารถพอที่จะแข่งกับงานฝีมือของโบราณได้
กล่าวกันว่าทิเชียนเขียนภาพนี้เพราะความเบื่อ ฉะนั้นหอยจึงมีขนาดเล็กกว่าที่ควรและรายละเอียดอื่นๆ นอกไปจากตัวแบบวีนัสก็ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจเขียนเท่าใดนัก การเขียนภาพวีนัสทุกภาพของทิเชียนจะเน้นความอวบสมบูรณ์ของวีนัสและจะอยู่กลางภาพโดยไม่มีรายละเอียดอื่นมาดึงความสนใจไปจากวีนัส หรือบางทีก็จะใช้แบ็คกราวนด์ที่สีไม่จัดเพื่อให้วีนัสเป็นสิ่งที่เด่นที่สุดในภาพ
สภาพของภาพเขียนอยู่ในสภาพดี ครั้งหนึ่งสมเด็จพระราชินีนาถคริสติน่าแห่งสวีเดนเป็นเจ้าของภาพ ต่อมาตกไปเป็นสมบัติของจอห์น เอเกอร์ตัน ดยุคแห่งซัทเธอร์แลนด์ที่ 6 (John Egerton, 6th Duke of Sutherland) ผู้มอบให้พิพิธภัณฑ์แห่งชาติสกอตแลนด์ขอยืมในปี ค.ศ. 1945 เมื่อจอห์น เอเกอร์ตันเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2000 ทางพิพิธภัณฑ์แห่งชาติสกอตแลนด์ก็ซื้อภาพเขียนจากจาก ฟรานซิส เอเกอร์ตัน ดยุคแห่งซัทเธอร์แลนด์ที่ 7 (Francis Egerton, 7th Duke of Sutherland) ลูกชายของจอห์น เอเกอร์ตัน ในราคา £11 ล้านปอนด์สเตอรลิงก์ในปี ค.ศ. 2003 ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นความประสงค์ของครอบครัวที่ต้องการให้ภาพเขียนตั้งแสดงอยู่เช่นเดิมที่พิพิธภัณฑ์ตลอดไป การซื้อภาพเขียนได้รับการสมทบทุนบางส่วนจาก "กองทุนเพื่อสะสมศิลปะแห่งชาติ" (National Arts Collection Fund) (ร่วมกับบางส่วนจากสถาบันวูลฟสัน (Wolfson Foundation)) อีก £7.6 ล้านปอนด์สเตอรลิงก์มาจาก "กองทุนลอตเตอรีเฮอริเทจ" (Heritage Lottery Fund) และ £2.5 ล้านปอนด์สเตอรลิงก์มาจาก รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ (Scottish Executive) ราคาตลาดของภาพเขียนตกประมาณ £20 ล้านปอนด์สเตอรลิงก์ หลังจากการขายภาพแล้วดยุคฟรานซิส เอเกอร์ตันก็กล่าวว่า “อันที่จริงแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม, นอกไปจากว่าภาพเขียนกลายมาเป็นของชาติ”
สาธารณรัฐโซเวียตดอแนตสก์–กรือวึยรีห์
สาธารณรัฐโซเวียตดอแนตสก์–กรือวึยรีห์ หรือ สาธารณรัฐโซเวียตโดเนตสค์–ครีวอยรอก (Донецько-Криворізька Радянська Республіка, Донецко-Криворожская советская республика) เป็นองค์การทางการเมืองที่ประกาศปกครองตนเองของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย ประกาศจัดตั้งเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1918 ซึ่งเป็นเวลาสามวันให้หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาเบรสท์-ลีตอฟสก์ของสาธารณรัฐประชาชนยูเครน (UPR) กับฝ่ายมหาอำนาจกลาง อันเป็นการยอมรับพรมแดนของสาธารณรัฐประชาชน
สาธารณรัฐโซเวียตดอแนตสก์–กรือวึยรีห์ได้อ้างสิทธิ์เหนืออาณาเขตส่วนใต้ของสาธารณรัฐประชาชนยูเครน รวมไปถึงดอนบัส คาร์กิว เยคาเตรีโนสลัฟ และส่วนหนึ่งของเขตผู้ว่าการเฮียร์ซอน ในช่วงเริ่มแรก เมืองหลวงของสาธารณรัฐตั้งอยู่ที่คาร์กิว แต่ภายหลังจากการล่าถอยของกองทัพแดงในยูเครน จึงมีการย้ายเมืองหลวงใหม่มาอยู่ที่ลูฮันสก์ จากการประชุมใหญ่ของสภาคองเกรสโซเวียตแห่งยูเครนทั้งปวงครั้งที่สอง ได้มีมติประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐโซเวียตยูเครน เป็นเหตุให้สาธารณรัฐดอแนตสก์–กรือวึยรีห์ยุติอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1918 ซึ่งตลอดเวลาของการดำรงอยู่นั้น สาธารณรัฐโซเวียตประสบความล้มเหลวในการได้รับการรับรอง ทั้งจากนานาชาติหรือแม้แต่โดยรัสเซียโซเวียตเอง
สาธารณรัฐโซเวียตดอแนตสก์–กรือวึยรีห์ถูกกล่าวถึงอีกครั้งในช่วงสงครามในดอนบัสที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 2014 เมื่อสภานิติบัญญัติแห่งสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ (DPR) ประกาศตนเป็นผู้สืบทอดสาธารณรัฐโซเวียตดอแนตสก์–กรือวึยรีห์ โดยมีฟิโอดอร์ เซียร์เกเยฟเป็นบิดาผู้ก่อตั้ง เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015
เมลตีบลัด
เมลตีบลัด (メルティブラッド (Meruti Buraddo); ) เป็นเกมต่อสู้ผสมวิชวลโนเวลที่ร่วมกันพัฒนาโดยไทป์-มูนและเฟรนช์-เบรด เปิดตัวครั้งแรกที่งานคอมิเก็ตในเดือน ธันวาคม พ.ศ. 2545 ที่ประเทศญี่ปุ่นชื่อมักจะถูกย่อให้สั้นลงว่า เมรุบูระ (メルブラ (Merubura)) ตัวเกมได้เค้าโครงมาจากวิชวลโนเวลที่ชื่อสึกิฮิเมะ ซึ่งต่อมาได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะที่วาดภาพประกอบโดยทาเครุ คิริชิมะ เริ่มตีพิมพ์ลงนิตยสารคอมป์เอซ ของสำนักพิมพ์คาโดคาวะ โชเท็น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ได้รับการจัดพิมพ์เป็นหนังสือเล่มรวมทั้งหมดสิบเอ็ดเล่ม ส่วนที่ประเทศไทยซื้อลิขสิทธิ์มาแปลเป็นภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์บูรพัฒน์
อาร์กเดอะแลด: ทไวไลท์ออฟเดอะสปีริท
เนื้อเรื่องย่อ
ในยุคสมัยหนึ่ง มนุษย์และดีมอสต่างใช้ชีวิตแยกกันอยู่ มีเพียงสิ่งหนึ่งที่มีร่วมกัน คือการที่ทั้งสองฝ่ายต่างต้องการช่วงชิงสปีริทสโตนมาเป็นของตน มีการแข่งขันค้นหาตามเหมืองแต่ละแห่ง บางครั้งก็เกิดการต่อสู้กันมากกว่าการค้นหาทรัพยากรดังกล่าว ซึ่งมีภูติแห่งสปีริทสโตนห้าองค์ (วารี, อัคคี, ธรณี, วายุ และภาณุ) ที่ผู้ใดก็ตามหากได้ครอบครองแล้วจะได้รับพลังเกินกว่าที่จะจินตนาการได้
ในปัจจุบัน กองทัพมนุษย์ได้ทำการออกกวาดล้างไปทั่วโลกสำหรับการออกค้นหาสปีริทสโตนเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม ภูติแห่งสปีริทสโตนต่างก็หวงห้าม หากแต่ฝากอนาคตของโลกไว้ที่สองวีรบุรุษที่ได้รับความไว้วางใจ ซึ่งได้แก่ คาร์ก มนุษย์ผู้ทรงคุณธรรม และ ดาร์ค ทาสผู้ต่ำต้อยในโลกแห่งดีมอส ที่ต่างได้รับเลือกด้วยชะตาลิขิตในการปกป้องโลกต่อไป
เหล่าดีมอสและมนุษย์จึงทางเลือกคือ ร่วมมือกันเพื่อปกป้องโลก หรือปล่อยให้ความเกลียดชังครอบงำในด้านมืดตลอดไป
การตอบรับ
เว็บไซต์เกมแรงกิงส์ให้คะแนนตอบรับ อาร์กเดอะแลด: ทไวไลท์ออฟเดอะสปีริท ที่ค่า 74.70% โดยอิงจากนักวิจารณ์ 64 ราย ส่วนเว็บไซต์เกมสปอทให้คะแนนที่ 8 คะแนน ซึ่งถือเป็นระดับดีเยี่ยม ในขณะที่เว็บไซต์เมต้าคริติคให้คะแนนเมต้าสกอร์ที่ 72 คะแนน จากคะแนนเต็มที่มีอยู่ 100 คะแนน ซึ่งอิงจากนักวิจารณ์ 39 ราย
ฮิดะ
ฮิดะ (飛騨市 (Hida-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางเหนือสุดของจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งชื่อตามแคว้นฮิดะในอดีต ซึ่งมีศูนย์กลางตั้งอยู่ในบริเวณนี้ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 792.53 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 21,380 คน
ประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของฮิดะลดลงอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
ดี ดี ราโมน
ดักลาส เกล็นน์ โคลวิน (Douglas Glenn Colvin) (เกิด 18 กันยายน ค.ศ. 1951 - 5 มิถุนายน ค.ศ. 2002) หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ดี ดี ราโมน" (Dee Dee Ramone) เป็นนักดนตรี นักร้อง และนักแต่งเพลงชาวเยอรมนี เป็นที่รู้จักจากการเป็นมือกีตาร์เบสและร้องนำในบางครั้งของวงพังก์ร็อก เดอะราโมนส์
แม้ว่าเพลงของราโมนส์ทั้งหมด มักได้รับเครดิตว่าแต่งโดยสมาชิกทั้งหมด แต่ดี ดี คือผู้แต่งเพลงและเรียบเรียงโดยหลัก มีเพลงที่รู้จักกันดีเช่น "53rd & 3rd", "Commando", "Wart Hog", "Rockaway Beach" และ "Poison Heart" เดิมเขาทำหน้าที่ร้องนำคู่ไปกับตำแหน่งมือเบส แต่ด้วยสาเหตุที่เขาไม่สามารถเล่นเบสพร้อมกับร้องคู่กันได้ จึงได้ให้โจอี ราโมน รับตำแหน่งร้องนำแทน (ถึงอย่างไรก็ดี เขาก็ยังคงร้องนำให้กับวงเป็นบางครั้ง) ดี ดี เล่นกีตาร์เบสและแต่งเพลงให้กับวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 จนถึง 1989 เขาก็ได้ออกจากวงไป และไปเปลี่ยนแนวไปเล่นเพลงฮิปฮอป ภายใต้ชื่อ "ดี ดี คิง" (Dee Dee King) จนต่อมาเขาก็กลับมาเล่นแนวพังก์อีกครั้งและได้ออกสามอัลบั้มเดี่ยว ซึ่งประกอบด้วยเพลงใหม่ของวง ที่ต่อมาบันทึกโดยเดอะราโมนส์ เขาได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตกับเพลงใหม่รวมถึงเพลงเก่าๆ ที่ชอบตามคลับเล็ก ๆ เขายังแต่งเพลงให้กับเดอะราโมนส์จนกระทั่งวงยุบไปในปี ค.ศ. 1996
ดี ดี ได้ต่อสู้กับการติดยาตลอดช่วงชีวิตเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฮโรอีน ที่เขาได้เริ่มเสพครั้งแรกตั้งแต่วัยรุ่น และก็ใช้มาโดยตลอด จนเขาได้การบำบัดไปในช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 แต่ก็กลับมาติดอีกในเวลาต่อมา ซึ่งนั้นกลายเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสียชีวิตลงในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2002
อ้างอิง
1951
จังหวัดเชียงรายในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย พ.ศ. 2550''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 8 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 1 และ 2) และ 2 คน (สำหรับเขตเลือกตั้งที่ 3)
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 1
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 1
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ