cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจ้าฟ้าเสือห่มเมือง
เจ้าฟ้าเสือห่มเมือง ผู้เป็นโอรสของสุพิมฟ้าขึ้นครองชากุยะสืบต่อมา ทรงเป็นประมุขที่กล้าหาญและขยันขันแข็ง อาณาจักรอาหมได้แผ่อาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวาง มีอาณานิคมอยู่ทุกทิศทาง พวกชุติยะยอมอยู่ใต้อำนาจและอยู่ใต้การควบคุมดูแลของขุนนางอาหมที่สทิยะและทิหิง ครอบครัวอาหมหลายครัวเรือนก็ได้ไปตั้งหลักแหล่งอยู่โดยรอบ การโจมตีของชาวนาคะก็ถูกปราบลงด้วยกำลังทหารที่แข็งแกร่ง อำนาจของชนชาวกะฉารีถูกลิดรอน และราชธานีทิมาปุระก็ตกเป็นของอาหมถึงสองครั้ง ขุนนางผู้หนึ่งชื่อ มารังกี โควา โกฮาอิน ได้รับแต่งตั้งให้ดูแลดินแดนตอนล่างของลุ่มน้ำทันสิริ และดินแดนส่วนใหญ่ของเนากองก็ตกเป็นของอาหม การรุกรานถึงสามครั้งของพวกโมฮัมหมัดก็ถูกปราบลงได้ สภาพสังคมของพลเมืองอาหมได้รับความดูแลเอาใจใส่ ได้แบ่งออกเป็นหมู่เป็นเหล่า ช่างก่อสร้างถูกส่งตัวมากจากชุติยะและที่อื่นๆ การใช้อาวุธปืนได้มีขึ้นเป็นครั้งแรก ศักราช "สัก" ตามแบบของฮินดูถูกนำมาใช้แทนศักราชเก่าซึ่งคำนวณวันเดือนปีตามแบบโจเวียน และในรัชกาลนี้ ความสำคัญทางศาสนาก็มีมิใช่น้อย นอกจากอิทธิพลของพราหมณ์แล้ว ยังมีการปฏิรูปแบบเวชนาวาซึ่งสังคเทพเป็นผู้นำออกเผยแพร่
พระนามฮินดู
ในรัชกาลนี้ อิทธิพลพราหมณ์ได้ทวีมากยิ่งขึ้น ดังปรากฏว่า พระองค์ทรงรับพระนาม "สวรคะนารายัน(สวรรค์นารายณ์)" อันเป็นภาษาฮินดู มาใช้อีกพระนามหนึ่ง แต่พระองค์เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในพระนามว่า "ทิหิงเกียราชา" ทั้งนี้ด้วยเหตุที่พระองค์ทรงตั้งเมืองหลวงที่พกะตา บนฝั่งแม่น้ำทิหิง และให้ชนชาวอาหมตั้งบ้านเรือนอยู่รายรอบ ภายหลังที่ได้ทรงถมที่ให้สูงขึ้นเพื่อป้องกันน้ำท่วม
การก่อกบฏ
ในปี พ.ศ. 2049 ชาวไอโทเนีย นาคะก่อการกบฏ บาร์ โกฮาอินและบุรฮา โกฮาอิน ได้รับบัญชาให้ยกกองทัพไปปราบ ชาวนาคะเป็นฝ่ายปราชัย และเมื่อได้รู้สำนึกในความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์อาหม ได้ส่งธิดาของประมุขแห่งนาคะ พร้อมด้วยช้าง 4 เชือก มาเป็นบรรณาการเพื่อสันติภาพ และยินยอมถวายบรรณาการเป็นรายปีด้วยขวาน ฆ้อง และอำพัน
สงครามอาหม-ชุติยะ
เนื่องจากความผิดหังที่จะได้รับความช่วยเหลือจากภายนอก ชุติยะจึงมิได้พยายามหาหนทางเอาดินแดนที่เสียไปกลับคืน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2063 ได้ยกทัพโจมตีที่มั่นของอาหมที่เมืองกัง แม่ทัพอาหมเสียชีวิต ฝ่ายชุติยะก็ได้เมืองกังกลับคืนอีกครั้งหนึ่ง โดยเหตุผลบางประการซึ่งไม่ปรากฏเปิดเผยในตำนานบุราณชิ เวลาล่วงไปถึงสองปี ก่อนที่เสือห่มเมืองจะได้ทำการแผ่อาณาเขตอีกครั้งหนึ่ง ฝ่ายชุติยะปราชัยในการรบใกล้ปากแม่น้ำเซสสา และไม่เพียงจะเสียดินแดนที่ตีได้กลับคืน ฝ่ายชุติยะยังต้องเสียดินแดนลึกเข้าไปอีกทางปากแม่น้ำทิเพา ซึ่งได้สร้างป้อมปราการขึ้นไว้แห่งหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2066 ฝ่ายชุติยะล้อมป้อมปราการนี้ แต่ต้องพบการต่อสู้อย่างแข็งแกร่ง เสือห่มเมืองรีบยกกองทัพรุดมาช่วยป้อมนี้ ซึ่งมาถึงทันเวลาที่ชุติยะยกทหารเข้าตี เสือห่มเมืองจึงนำทัพเข้าตีกระหนาบกองทัพชุติยะ ทำให้ฝ่ายชุติยะพ่ายแพ้ยับเยิน และขอยุติสงครามด้วยการส่งของบรรณาการมาถวาย แต่เสือห่มเมืองไม่ปรารถนาสิ่งใดนอกจาสมบัติประจำราชตระกูลของชุติยะ(อันประกอบด้วย แมวทอง ช้างทอง และร่มทอง) ฝ่ายชุติยะไม่ยินยอม ดังนั้นสงครามจึงดำเนินต่อไป ฝ่ายชุติยะสร้างป้อมขึ้นที่ปากน้ำแห่งหนึ่งใกล้สทิยะ แต่ถูกฝ่ายอาหมซึ่งข้ามแม่น้ำมาด้วยขบวนเรือทำลายลงอย่างง่ายดาย และยังรุกไล่ทหารชุติยะไปจนถึงภูเขาไกทารา
กองทหารชุติยะเข้ายึดเขาเชาทันและทุ่มหินก้อนใหญ่ๆลงมายังกองทหารอาหม เมื่อเห็นว่าการโจมตีด้านหน้าไม่ได้ผล ทัพอาหมจึงแยกกำลังลอบโจมตีทางด้านหลัง(ด้านหลังของภูเขาลูกนี้สูงชัน ปีนยาก แต่ทหารอาหมก็ไม่ย่อท้อ พยายามปีนขึ้นไปจนถึงยอดเขา) ทหารชุติยะไม่ทันรู้ตัวก็พากันหนีกระจัดกระจายไปยังจังมุงคำ ทหารอาหมรุกไล่ติดตามไป กษัตริย์ชุติยะพร้อมด้วยโอรสองค์ใหญ่สิ้นพระชนม์ในที่รบ ทหารอาหมจับทหารชุติยะเป็นเชลยได้มากมาย รวมทั้งครอบครัวของกษัตริย์ชุติยะ ยกเว้นพระมเหสีซึ่งทรงประหารพระองค์เองด้วยหอก พวกเชลยและทรัพย์สิ่งของ(รวมทั้งสมบัติประจำราชตระกูลของชุติยะ)ถูกส่งมาถวายเสือห่มเมือง พร้อมด้วยพระเศียรของกษัตริย์ชุติยะและโอรส ซึ่งต่อมาได้ถูกนำมาฝังไว้ใต้บันไดโบสถ์ชะรายเทโว เพื่อกษัตริย์อาหมจะได้ย่ำขึ้นลงเมื่อเสด็จมายังโบสถ์นี้
หลังจากชุติยะล่มสลาย
ในที่สุด อาณาจักรชุติยะได้ถูกรวมเข้ากับอาณาจักรอาหม นายทหารผู้ใหญ่ผู้หนึ่งชื่อ สทิยะ โควา โกฮาอิน ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการ และเพื่อให้ฐานะของตนมั่นคง เขาจึงได้เกณฑ์เอาชาวอาหมแห่งกาปาลิยะ 300 คน พร้อมด้วยครอบครัวและหัวหน้า 12 คน มาอยู่ในสทิยะ และยังมีบางพวกตั้งบ้านเรือนอยู่บนฝั่งแม่น้ำทิหิง เจ้านายในราชตระกูลชุติยะและขุนนางผู้ใหญ่ถูกเนรเทศไปยังพาการิกุรี ส่วนพวกพราหมณ์ ช่างเหล็ก และช่างก่อสร้าง ถูกต้อนจากสทิยะ มาอยู่ในเมืองหลวงของอาหม เมื่อทรงจัดการกับภาระต่างๆเสร็จสิ้นแล้ว สุหังก็เสด็จกลับมายังชะรายเทโว เพื่อประกอบพิธีสมโภชเรียกขวัญ
ต่อมาไม่นาน สทิยะ โควา โกฮาอิน ถูกพูกังเมือง ซึ่งเป็นประมุขของชนชาวเขาเผ่าหนึ่งเข้าโจมตี พูกังเมืองเป็นฝ่ายปราชัย ซึ่งตนเองได้แทงแม่ทัพอาหมจนถึงแก่ความตายด้วยหอก แต่ตนเองก็สิ้นชีวิตลงด้วยประมุขของชาวเขาอีกพวกหนึ่งซึ่งยอมอ่อนน้อม และได้ส่งธิดามาเป็นบรรณาการ
ในปี พ.ศ. 2068 เสือห่มเมืองเสด็จไปยังแว่นแคว้นทิหิง และแต่งตั้งให้นายทหารของพระองค์ปกครองฮาบุง ทิหิง และบันลุงซึ่งเป็นเมืองชายแดน
การแต่งตั้งบาร์พัตรา โกฮาอิน
เล่ากันสืบต่อมาว่า สนมของสุพิมฟ้าที่ถูกส่งไปอยู่กับหัวหน้านาคะคนหนึ่ง ได้ให้กำเนิดทารกชายชื่อว่า แสงลุง เมื่อเสือห่มเมืองได้ทอดพระเนตรเห็นเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็ทรงประหลาดพระทัยในรูปลักษณะอันส่อถึงความมีบุญ และเมื่อทรงทราบว่า มารดาของเด็กหนุ่มผู้นี้คือพระสนมของสุพิมฟ้าที่ถูกส่งตัวมาอยู่กับพวกนาคะในขณะที่กำลังมีครรภ์ ก็ทรงรับเอาแสงลุงผู้นี้มาเลี้ยงดู ทรงตั้งให้เป็นที่บาร์พัตรา โกฮาอิน มีฐานันดรเทียบเท่ากับตำแหน่งบาร์ โกฮาอิน และบุรฮา โกฮาอิน แต่บาร์ โกฮาอิน และบุรฮาโกฮาอินคัดค้าน และไม่ยอมส่งบริวารมาให้อยู่ในความปกครองของบาร์พัตรา โกฮาอิน แต่อย่างไรก็ดี เสือห่มเมืองทรงแก้ปัญหานี้ได้ โดยทรงมอบชาวโบราฮี ชุติยะ และโมราน ซึ่งยังไม่อยู่ในความปกครองของผู้ใดให้แก่บาร์พัตรา โกฮาอิน พระองค์ทรงเรียกประชุมคณะเสนาบดี จัดที่นั่งของบาร์พัตรา โกฮาอินอยู่ระหว่างบาร์ โกฮาอิน และบุรฮา โกฮาอิน ทรงประกาศตำแหน่งใหม่เทียบเท่าตำแหน่งเก่าทั้งสอง
สงครามอาหม-กะฉารีครั้งที่ 1
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2069 เสือห่มเมืองยกทัพเข้าโจมตีพวกกะฉารี ผ่านธันสิริมายังบาร์ดูอาและทรงสร้างที่สรงน้ำขึ้นที่นั่น สร้างป้อมรายรอบด้วยกำแพงอิฐที่มารันกี และประทับค้างคืนอยู่หลายคืน และยกทัพต่อไปยังไมฮามหรือคัทคาเทีย กองระวังหน้าถูกจู่โจมโดยไม่รู้ตัวและแตกกระจัดกระจายไปโดยทิ้งศพทหารไว้ 40 ศพ พวกกะฉารียึดไมฮามได้อีกครั้งหนึ่ง ฝ่ายอาหมที่ถูกกะฉารีท้าทายจึงยกทัพยึดคืนทันที แม้ว่าพวกกะฉารีจะสู้รบอย่างกล้าหาญด้วยธนู แต่ก็ไม่สามารถสู้รบกับอาหมได้ ฝ่ายกะฉารีจึงต้องถอยร่นไปพร้อมกับความเสียหายอย่างหนัก ทหารอาหมติดตามไปอย่างไม่ละลด ปรากฏว่าเสียทหารไปถึง1,700 คน
ชุติยะแข็งเมืองครั้งที่ 1
ต้นปี พ.ศ. 2070 พวกชุติยะก่อความกระด้างกระเดื่อง แต่ก็ต้องยอมอ่อนน้อมในไม่ช้า ทิหิงเกีย โกฮาอิน ต้องสูญเสียภรรยาไปในระหว่างความวุ่นวายนั้น
สงครามอาหม-โมฮัมหมัดครั้งที่ 1
ในปีเดียวกัน พวกโมฮัมหมัดได้ยกกองทัพมารุกราน(นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์อาหม) นามของแม่ทัพแห่งมูซุลมานนั้นไม่ปรากฏ แต่เรียกกันว่า วาเซียผู้ยิ่งใหญ่ ทหารอาหมเข้าโจมตีข้าศึกทั้งด้านหน้าและหลัง ซึ่งได้รับชัยชนะ และติดตามข้าศึกไปจนถึงแม่น้ำบูไร ยึดม้าได้ 40 ตัว และปืนใหญ่อีกราว 20 - 40 กระบอก เมื่อเสือห่มเมืองทรงทราบข่าว ก็รีบเสด็จมายังสะลา และจัดส่งกำลังไปยึดทวิมุนีศิลา ป้อมปราการป้อมหนึ่งถูกสร้างขึ้นที่ปากน้ำบูไร และมีกองทหารกองหนึ่งอยู่ประจำที่พูลบารี เมื่อทรงจัดวางแผนยุทธศาสตร์เรียบร้อยแล้วจึงเสด็จกลับราชธานี
แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2072 ได้เสด็จไปยังสะลาอีกครั้งหนึ่ง ทรงขยายอาณาเขตไปทางกัลลังและเหนือขึ้นไปยังภราลี เชลยและสิ่งของที่ยึดได้ถูกนำมาถวาย ซึ่งภายหลังที่ทรงตั้งกองรักษาการไว้ที่นารายันปุระแล้ว จึงเสด็จกลับทิหิง
ชุติยะแข็งเมืองครั้งที่ 2
เมื่อจวนจะสิ้นปี พวกชุติยะได้ก่อการแข็งเมืองขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แต่ก็ถูกปราบปรามไปในการรบที่จันทนคีรี และที่ภูเขาดังตัง บนฝั่งแม่น้ำพรหมบุตร ทิบง และคุนทิล
สงครามอาหม-กะฉารีครั้งที่ 2
ในปี พ.ศ. 2074 พวกอาหมได้สร้างป้อมขึ้นใหม่ที่มารันกี ซึ่งไม่เป็นที่พอพระทัยของขุนคารา กาตริย์แห่งกะฉารี พระองค์ได้ส่งพระอนุชาพระนามว่า "เดทชา" มาขับไล่ สงครามจึงเกิดขึ้น กะฉารีเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำและตัวแม่ทัพเสียชีวิต เพื่อเป็นการลงโทษขุนคาราในการโจมตีครั้งนี้ เสือห่มเมืองได้ยาตราทัพใหญ่ขึ้นไปทางเหนือยังธันสิริ และทรงพักทัพอยู่ที่ชุมทางแม่น้ำโดยังและธันสิริ การโจมตีในเวลากลางคืนได้กระทำที่สถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่า นิกะ ต่อจากนั้นทัพอาหมได้เคลื่อนที่ต่อไปยังเดงนัท ณ ที่นี้ ทัพอาหมได้แบ่งออกเป็น 2 กองพล กองพลหนึ่งไปทางซ้าย และอีกกองพลไปทางขวาของแม่น้ำธันสิริ การปะทะได้เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งกะฉารีก็พ่ายแพ้ ถูกรุกไล่ไปจนถึงทิมาปุระ ซึ่งเป็นราชธานี กษัตริย์กะฉารีพร้อมด้วยโอรสหนีเล็ดลอดต่อไป เจ้าชายองค์หนึ่งนามว่า "เดทสูง" ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ครองนครแทน หลังจากที่ได้ถวายน้องสาวของตนให้แก่เสือห่มเมือง พร้อมด้วยของกำนัลมากมาย
สงครามอาหม-โมฮัมหมัดครั้งที่ 2
ปีเดียวกัน พวกโมฮัมหมัดได้ยกกองทัพขึ้นมาตามลำน้ำพรหมบุตรพร้อมด้วยเรือ 50 ลำ ปะทะกับกองทัพอาหมที่เทมานิ ซึ่งอาหมเป็นฝ่ายมีชัย แม่ทัพโมฮัมหมัดต้องละทิ้งเรือ และขึ้นม้าหนีไป ทัพอาหมตั้งกองทหารประจำไว้ที่สะลา บนฝั่งแม่น้ำบราลีและซิงกิริ(สถานที่แห่งหลังนี้อยู่ในความปกครองดูแลของบาร์พัตรา โกฮาอิน) ต่อมาได้ถูกโจมตีโดยกำลังทหารส่วนใหญ่ของพวกโมฮัมหมัด แต่พวกโมฮัมหมัดพ่ายแพ้ บาร์พัตรา โกฮาอินรุกไล่ติดตามข้าศึกไปจนถึงเนากอง แม่ทัพโมฮัมหมัดชื่อ บิท มาลิค เสียชีวิต บาร์พัตรา โกฮาอินยึดได้ม้า 50 ตัว ปืนใหญ่และปืนยาวหลายกระบอก เสือห่มเมืองทรงพอพระทัยในการปฏิบัติงานของบาร์พัตรา โกฮาอินเป็นอย่างมาก พระราชทานสตรีสาวสวยนางหนึ่งเป็นบำเหน็จรางวัล และทรงจัดให้มีงานสมโภชรับขวัญบาร์พัตรา โกฮาอินอย่างเอิกเกริก
สงครามอาหม-โมฮัมหมัดครั้งที่ 3
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2075 แม่ทัพโมฮัมหมัดผู้หนึ่ง ชื่อ เทอร์บัค ยกกองทัพวึ่งประกอบด้วยช้าง 30 เชือก ม้า 1,000 ตัว ปืนใหญ่ 11 กระบอก และทหารเดินจำนวนมากเข้าโจมตีซิงกิริ เมื่อเสือห่มเมืองทรงทราบ พระองค์ก็โปรดให้ "สุเคลน" ผู้เป็นโอรสคุมทัพไปช่วยซิงกิริส่วนพระองค์เองเสด็จไปยังสะลา หลังจากที่ลาดตระเวนอยู่เป็นเวลานาน สุเคลนก็เกิดความเบื่อหน่าย ไม่นำพาต่อคำแนะนำของโหราศาสตร์ และยกพลเข้าโจมตีค่ายของโมฮัมหมัด แต่พวกโมฮัมหมัดต่อสู้ต้านทานอย่างแข็งแกร่ง สุเคลนเสียนายทหารหลายคน และตนเองได้รับบาดเจ็บสาหัส กองทัพอาหมต้องถอยไปอยู่ที่สะลาเพื่อรวบรวมกำลังขึ้นใหม่ คราวนี้บาร์พัตรา โกฮาอินได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด
กองทัพโมฮัมหมัดหยุดยั้งอยู่ที่โกเลียบาร์ เพื่อรอฤดูฝนในระยะ 2 - 3เดือนต่อมา จับเรือได้ 7 ลำในลำน้ำพรหมบุตร ในเดือนตุลาคม ได้ย้ายกองทัพไปที่คิละธารี และในเดือนพฤศจิกายน สุเคลนที่เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย ได้เดินทางมารับหน้าที่บัญชาการทหารที่สะลา ซึ่งอีกไม่นานต่อมาก็ได้ถูกกองทหารโมฮัมหมัดโอบล้อมไว้ บ้านเรือนภายนอกป้อมถูกเผาผลาญ พวกโมฮัมหมัดพยายามที่จะเผาพระราชวังต่อไป แต่ถูกสกัดกั้นด้วยน้ำร้อนเดือดๆที่ทหารอาหมเทลงมา
ต่อมา กองทหารอาหมที่อยู่ในป้อมตีฝ่าออกมา และได้ขับไล่กองทหารม้าของโมฮัมหมัดกลับไป แต่กองทหารปืนใหญ่ของโมฮัมหมัดได้รีบรุดมาช่วยไว้ได้ทันท่วงที กองทหารอาหมจึงประสบความเสียหายอย่างหนัก แต่ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2076 ฝ่ายอาหมได้รับชัยชนะในการรบทางเรือ แม่ทัพโมฮัมหมัดสองนายชื่อเบงกอล และทาชู(เป็นชาวซิค)ถูกฆ่าพร้อมกับไพร่พลเป็นจำนวนมาก พงศาวดารบุราณชิกล่าวว่า ในการรบครั้งนี้ฝ่ายโมฮัมหมัดเสียทหารราว 1,500 - 2,500 คน เรือ 22 ลำ และปืนใหญ่จำนวนมาก
ในระหว่างนั้น ได้มีการส่งทูตไปยังกษัตริย์แห่งกัวร์พร้อมด้วยของกำนัล เพื่อเป็นการตอบแทน กษัตริย์แห่งกัวร์ได้ถวายเจ้าหญิงองค์หนึ่งให้แก่กษัตริย์อาหม จะเห็นได้ว่า การสู้รบที่เกิดขึ้นนี้ มิใช่เป็นการกระทำของกษัตริย์แห่งเบงกอล แต่เป็นการกระทำของพวกประมุขโมฮัมหมัด ซึ่งมีอยู่หลายหมู่หลายเหล่าในดินแดนนั้น
หลังจากโมฮัมหมัดพ่ายแพ้
ฝ่ายอาหมยึดได้ช้าง 28 เชือก ม้า 850 ตัว ปืนครกจำนวนมาก เงินทอง และทรัพย์สินอื่นๆ ของเหล่านี้ได้ถูกนำไปถวายเสือห่มเมือง ซึ่งประองค์ได้แบ่งออกแจกจ่ายแก่เหล่าขุนนาง พระอง5เสด็จกลับราชธานีที่ทิหิงและทรงจัดให้มีงานสมโภชเรียกขวัญ ต่อจากนั้นก็เสด็จไปยังชะรายเทโว ทำการเซ่นสังเวยผู้ล่วงลับ และบูชายัญถวายพระผู้เป็นเจ้า ศีรษะของเทอร์บัคถูกฝังไว้บนยอดเขาชะรายเทโว
การใช้อาวุธปืนของชาวอาหมได้เริ่มต่อจากภายหลังสงครามนี้ยุติลง(ศาสตราวุธที่ใช้กันอยู่ในขณะนั้นมี ดาบ หอก ธนูและลูกศร) เชลยศึกชาวโมฮัมหมัดถูกบังคับให้ตั้งหลักแหล่งอยู่ในภาคต่างๆของประเทศ เล่ากันว่าในตอนแรก ถูกบังคับให้เป็นตะพุ่นหญ้าช้าง แต่ปรากฏว่าไม่เหมาะสำหรับงานชนิดนี้ จึงถูกนำไปใช้ในงานเพาะปลุฏ แต่พวกโมฮัมหมัดไม่มีความแลดในการเพราะปลูกเลย(แทนที่จะไถแล้วเอาเมล็ดพืชปลูในดิน กลับเอาเมล็ดพืชทิ้งบนดินแล้วไปเอาโคลนมาถม) ดังนั้นจึงถูกใช้ให้ทำงานที่พวกเขาถนัด เช่น งานโลหะ เป็นงานที่ผู้สืบเชื้อสายของชนพวกนี้ ซึ่งเรียกกันว่า โมเรีย ยึดถือสืบต่อมาจนกระทั่งทุกวันนี้
การแผ่อำนาจไปยังพวกนาคะ
ปี พ.ศ. 2078 และ 2079 หมดไปกับการศึกสงครามกับชาวนาคะ เผ่าคามช้าง ตาบลัง และน้ำสาง สุเคลน ผู้เป็นโอรส(ซึ่งได้แสดงความสามารถในการรบกับพวกโมฮัมหมัด)ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ดำเนินการรบ พวกคามช้างยอมแพ้ภายในเวลาไม่ช้า และยอมเสียค่าปฏิกรรมสงครามเป็นวัว 100 ตัว แต่ชาวนาคะอีกสองเผ่าที่เหลือ ได้ใช้กลศึกตีกองทหารอาหม จนต้องถอยร่นทิ้งปืนไว้ 3 กระบอก แต่อย่างไรก็ดี ในเวลาต่อมาไม่นานนัก ชาวนาคะทั้งสองเผ่านี้ก็ยอมสวามิภักด์ และคืนปืนที่ริบไว้ได้ทั้ง 4 กระบอกแก่อาหม
สงครามอาหม-กะฉารีครั้งที่ 2
เดทสูง ราชาแห่งกะฉารี แสดงความกระด้างกระเดื่องขึ้นในเวลาเดียวกัน กษัตริย์อาหมทรงส่งกองทัพไปปราบ และพระองค์เองก็เสด็จตามกองทัพมาจนถึงมารังกี กองทัพอาหมเดนิทางผ่านฮามไดไปยังบ้านพู และจากที่นั่นก็แยกออกเป็นสองกอง เคลื่อนไปตามริมฝั่งทั้งสองข้างของแม่น้ำโดยัง กำลังทหารส่วนที่เคลื่อนที่ไปทางฝั่งขวารุกไล่กองทหารองกะฉารีถอยร่นไป แต่กำลังทางฝั่งซ้ายถูกพวกกะฉารีตรึงไว้จนกระทั่งได้รับกำลังเพิ่มเติม จึงตีกองทัพกะฉารีแตกพ่ายได้รับความเสียหายอย่างหนัก เดทสูงลี้ภัยไปพำนักอยู่ในป้อมบนภูเขาไดมารี แต่เมื่อทัพอาหมยกใกล้เข้ามา ก็หนีต่อไปทางเหนือของลำน้ำธันสิริ ไปพักอยู่ที่เลงกูร แล้วเดินทางต่อไปยังราชธานีที่ทิมาปุระ
ทัพอาหมยังคงติดตามอย่างไม่ละลดจนเข้ายึดทิมาปุระได้ ทำให้เดทสูงต้องหลบหนีออกจากเมือง พระราชมารดาของเดทสูงถูกประหารชีวิต พระขนิษฐาอีก 3 องค์ถูกส่งตัวไปไว้ในฮาเร็มของเสือห่มเมือง เดทสูงหนีไปจนมุมอยู่ที่จังมาราง พระองค์ถูกจับและถูกประหารชีวิตที่นั่น พระเศียรถูกนำมาถวายกษัตริย์อาหม ซึ่งมีรับสั่งให้ฝังไว้บนยอดเขาชะรายเทโว
นับแต่นั้นมาก็ไม่มีชาวกะฉารีผู้ใดลุกขึ้นต่อต้านชาวอาหมซึ่งตั้งตนเป็นผู้ปกครองกะฉารีอีก อาณาจักรอาหมไม่เพียงแต่จะครอบคลุมไปทั่วลุ่มน้ำธันสิริเท่านั้น ยังมีอาณาเขตไปถึงดินแดนตอนเหนือของแม่น้ำกัลลังในเนากองอีกด้วย กษัตริย์อาหมเสด็จกลับราชธานี ทรงประกอบพิธีสังเวยผู้ล่วงลับและทำการบูชายัญถวายพระผู้เป็นเจ้าตามประเพณีที่เคยปฏิบัติมาในเมื่อได้ชัยชนะจากสงคราม(ในสงครามครั้งนี้ พงศาวดารได้บันทึกไว้ว่า ทหารกะฉารีได้ใช้ปืนใหญ่เช่นเดียวกับทหารอาหม
สัมพันธภาพกับอาณาจักรคอชและมณีปุระ
ในปี พ.ศ. ๒๐๘๐ กษัตริย์แห่งคอช ทรงพระนามว่า พิศวะ สิงห์ และอนุชา ได้เสด็จมาเยี่ยมกษัตริย์อาหมพร้อมด้วยของกำนัล กษัตริย์อาหมได้ทรงมอบของกำนัลตอบแทน และเมื่อพิศวะ สิงห์เสด็จกลับ ก็ทรงจัดให้มีกองทหารเกียรติยศติดตามไปส่ง ในปีเดียวกันนั่นเอง กษัตริย์อาหมก็ได้ทรงส่งทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับราชาแห่งมณีปุระ และมีการแลกเปลี่ยนของถวายกันตามธรรมเนียม
ความขัดแย้งกับพระราชโอรส
ความสัมพันธ์ระหว่างเสือห่มเมืองและสุเคลน ผู้เป็นราชโอรส ตึงเครียดยิ่งขึ้นตามลำดับ ทั้งนี้เพราะสุเคลนปรารถนาที่จะได้เจ้าหญิงทั้งสามแห่งทิมาปุระมาเป็นกรรมสิทธิ์ แต่เสือห่มเมืองทรงไม่ยินยอม สุเคลนโกรธแค้นพระชนกมาก ถึงกับไม่แสดงความเคารพพระชนกในที่ประชุมเสนาบดี และเกิดการโต้เถียงกันขึ้นครั้งหนึ่งในวงชนไก่ และในที่สุด สุเคลนก็แสดงตนเป็นปรปักษ์ต่อพระชนกอย่างเปิดเผย ทำให้เสือห่มเมืองทรงวิตกมาก และได้บังคับให้ชนนีของสุเคลนให้สัตยาธิษฐาน โดยการจุ่มหัตถ์ลงในน้ำ
สิ้นพระชนม์
ในเดือนมกราคม พ.ศ. ๒๐๘๑ สุเคลนได้จ้างมหาดเล็กชาวกะฉารีคนหนึ่งชื่อ ระติมัน ให้ลอบเข้าปลงพระชนม์พระบิดาด้วยมีดในขณะที่บรรทม ระติมันถูกจับและถูกนำตัวไปประหารชีวิต ก่อนที่จะได้มีโอกาสหลบหนีทัน เสือห่มเมืองทรงครองราชย์ได้ ๔๒ ปี
ธงชาติบราซิล
ธงชาติบราซิล (Bandeira do Brasil) มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเขียว กลางธงมีรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีเหลือง ภายในรูปดังกล่าวมีวงกลมสีน้ำเงิน บรรจุรูปแผนที่ของกลุ่มดาวขนาดต่างๆ กลางวงกลมนั้นมีแถบสีขาวพาดผ่าน บรรจุข้อความเขียนด้วยตัวอักษรโรมันพิมพ์ใหญ่สีเขียวว่า "Ordem e Progresso" (แปลว่า "ความเป็นระเบียบและความก้าวหน้า") ธงนี้ในบางครั้ง มักมีการเรียกชื่อว่า Auriverde ซึ่งแปลว่า " (ธง) สีทองและเขียว"
แบบธงชาติซึ่งเป็นต้นแบบของธงที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2442 โดยแนวคิดของการออกแบบธงชาติเป็นผลงานร่วมกันของ ไรมุนโด เทย์เซย์รา เมนเดส (Raimundo Teixeira Mendes) มิเกล เลมอส (Miguel Lemos) และมานูเอล เปอร์เรย์รา เรย์ส์ (Manuel Pereira Reis) ส่วนการออกแบบธง ดำเนินการโดย เดซิโอ วิลาเรส (Décio Vilares)
การออกแบบ
คำสั่งฉบับที่. 4, ประกาศเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1889 ได้มีการแก้ไขแบบธงภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงจากสมบูรณาญาสิทธิราชเป็นสาธารณรัฐ. สำหรับธงชาติในปัจจุบัน ซึ่งมีรูปดาว 27 ดวงนั้น ปรับแก้จากธงเดิมในบางส่วน และประกาศใช้เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 ตามกฎหมายที่ 8.421 ลงวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 (โปรดดูเพิ่มเติมในหัวข้อธงในอดีตของบราซิล).
ดาว
กลุ่มดาวที่ปรากฏบนธงชาติดังต่อไปนี้:
ดาว และ รัฐ
กลุ่มดาวบนธง หมายถึงรัฐต่างๆทั้ง27รัฐของบราซิลดังนี้:
ความหมาย
แบบธงชาติบราซิลในปัจจุบันได้รับอิทธิพลในการออกแบบจากธงชาติในสมัยจักรวรรดิ ในธงสมัยดังกล่าว พื้นสีเขียวหมายถึงราชวงศ์บรากานซา ของจักรพรรดิเปโตรที่ 1 ผู้ทรงเป็นจักรพรรดิองค์แรกของโปรตุเกส สีเหลืองหมายถึงราชวงศ์ฮับสบูรก์ ของสมเด็จพระจักรพรรดินีเลโอโปลดินา พระมเหสีเอกของจักรพรรดิเปโตรที่ 1 ทั้งสองพระองค์นี้ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของจักรวรรดิบราซิล กลางธงชาติสมัยนี้เป็นรูปตราแผ่นดินของจักรวรรดิ
ส่วนในธงชาติสมัยสาธารณรัฐที่ใช้ในปัจจุบันนั้น สีเขียวหมายถึงป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ รูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีเหลืองหมายถึงความมั่งคั่งของทรัพยากรธรรมชาติ รูปวงกลมสีน้ำเงินซึ่งใส่เข้ามาแทนที่รูปตราแผ่นดินจักรวรรดินั้น แสดงภาพท้องฟ้าเหนือนครริโอ เดอ จาเนโร ในตอนเช้าของวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2432 ซึ่งเป็นวันที่สถาปนาสาธารณรัฐบราซิล รูปเหล่านี้แสดงออกมาในลักษณะที่มองจากภายนอกทรงกลมท้องฟ้า รูปดาวในทรงกลมท้องฟ้านั้นเป็นเครื่องหมายแทนบรรดารัฐต่างๆ ในแต่ละรัฐของสหภาพสาธารณรัฐบราซิล และตำแหน่งของดาวแต่ละดวงจะหมายถึงรัฐใดรัฐหนึ่งลงไปโดยเฉพาะ จำนวนดาวนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับการเพิ่มจำนวนของรัฐ โดยเมื่อแรกใช้ธงนี้ มีรูปดาวเพียง 21 ดวง ทุกวันนี้ดาวในธงมีทั้งหมด 27 ดวง หมายถึงรัฐทั้ง 26 รัฐและ 1 เขตสหพันธ์ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวง (ดาวของเขตสหพันธ์นั้นคือดาว Sigma Octantis ซึ่งอยู่ใกล้ตำแหน่งแกนใต้ของทรงกลมท้องฟ้า)
คำขวัญประจำชาติ "Ordem e Progresso" (ความเป็นระเบียบและความก้าวหน้า) ซึ่งปรากฏในธงชาตินั้น ได้รับแรงบันดาลใจจากคติพจน์ของโอกุสต์ กองต์ (Auguste Comte) นักปรัชญาปฏิฐานนิยม (Positivism) ชาวฝรั่งเศส ซึ่งมีอยู่ว่า "L’amour pour principe et l’ordre pour base; le progrès pour but" (ความรักคือหลักการและความมีระเบียบคือรากฐาน ส่วนความก้าวหน้าคือเป้าหมาย) คำขวัญนี้ได้มีการบรรจุไว้ในธงชาติ เนื่องจากบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการปฏิวัติล้มล้างระบอบกษัตริย์และก่อตั้งสาธารณรัฐใหม่ ได้ยึดถือหลักการดังกล่าวนี้เป็นแนวคิดในการปฏิวัติ
ประวัติ
วันที่ 19 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน จอมพลดีเอโดโร ดา ฟอนเซกา (Deodoro da Fonseca) รักษาการประธานาธิบดีแห่งสาธาณรัฐสหรัฐบราซิล ได้มีมติให้มีการเปลี่ยนแปลงแบบธงชาติเสียใหม่ ด้วยเห็นว่าแบบธงนี้ไปลอกมาจากธงของประเทศอื่นมากเกินไป และได้เสนอว่าธงชาติของสาธารณรัฐใหม่ควรมีลักษณะที่คล้ายกับธงจักรวรรดิเดิมมากกว่า เพื่อให้เป็นการสร้างเอกภาพในชาติ ระหว่างการเปลี่ยนผ่านการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ไปสู่ระบอบสาธารณรัฐ (ที่เป็นเช่นนี้ เพราะจอมพลดีเอโดโรนั้นมีความคิดแบบกษัตริย์นิยม แต่ได้ยอมเป็นหัวหน้าคณะปฏิวัติเพราะเห็นว่า การกระทำของจักรพรรดิเปโดรที่ 2 ได้นำพาประเทศไปสู่ความระส่ำระสาย) ดังนั้น การออกแบบธงชาติใหม่จึงเป็นการยกเอาตราแผ่นดินของจักรวรรดิเดิมออก และบรรจุสัญลักษณ์รูปแผนที่ดาว และคำขวัญประจำชาติในแถบสีขาว ลงในรูปวงกลมสีฟ้า คงไว้แต่เพียงสีพื้นธงเดิมเท่านั้น โดยแบบธงดังกล่าวนี้ ซึ่งต่อมาประธานาธิบดีได้ประกาศรับรองใช้ใช้เป็นธงชาติได้ เป็นผลงานการออกแบบจากคณะทำงานของไรมุนโด เทย์เซย์รา เมนเดส (Raimundo Teixeira Mendes)
เจ้าหญิงยุกิโกะ
เจ้าหญิงยุกิโกะ (Imperial Princess Yukiko (Yukiko-naishinnō) ; 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2223 – 18 มีนาคม พ.ศ. 2263) จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นจักรพรรดินีหรือชูงูใน จักรพรรดิฮิงะชิยะมะ
บันทึก
1680 1720
มหาวิทยาลัยลัฟบะระ
มหาวิทยาลัยลัฟบะระ (Loughborough University เป็นมหาวิทยาลัยขนาดเล็กตั้งที่ตำบลลัฟบะระ แคว้นเลสเตอร์เชอร์ และมีวิทยาเขตย่อยในกรุงลอนดอน ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2509 โดยยกฐานะจากวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงที่ตั้งมาแต่ พ.ศ. 2452 (เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยบรูเนลลอนดอน) ต่อมาในแปี พ.ศ. 2539 ได้ตัดคำ เทคโนโลยี ออกจากชื่อมหาวิทยาลัยเพื่อแสดงถึงจำนวนสาขาวิชาที่มากขึ้น มหาวิทยาลัยฯ มีชื่อเสียงทางด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา ปัจจุบันมีวิทยาเขตเพิ่มที่เมืองหลวง ลอนดอน ใช้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยลัฟบะระ ลอนดอน (Loughborough University London)
ส่วนงาน
มหาวิทยาลัยลัฟบะระไม่มีการจัดโครงสร้างแบบเป็นระเบียบภายในคณะหรือภาควิชาเช่นมหาวิทยาลัยอื่น บางส่วนงานมีสถานะเป็นสาขาวิชา บ้างก็เป็นภาควิชา
แขวงเซกอง
เซกอง (ເຊກອງ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางภาคใต้ของประเทศลาว​ที่ตั้งภูมิสัณฐานเป็น และ ที่ราบเป็นส่วนใหญ่ ประชากรส่วนใหญ่ของแขวงนี้เป็นชนเผ่าลาวเทิง ลาวลุ่มและเผ่าอื่นๆมากมาย ประกอบมี 04 เมือง​ ทางทิศเหนือ​ ติดกับ แขวงสาละวัน​ ทิศตะวันตกติดกับ แขวงจำปา​ศักดิ์ และ ทิศ​ใต้ต่อกับ แขวงอัตตะปือ ทิศตะวันออก​ ติดกับเวียดนาม​
แขวงเซกองแยกออกมาจากแขวงสาละวันและแขวงจำปาศักดิ์ในปี พ.ศ. 2526 ชื่อของแขวงตั้งตามชื่อแม่น้ำกอง (เซกอง) ที่ไหลผ่านพื้นที่
การแบ่งเขตการปกครอง
แขวงเซกองประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
การเดินทาง
จากกรุงเทพมหานคร สามารถเลือกเข้าที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดมุกดาหาร หรือที่ด่านช่องเม็ก จังหวัดอุบลราชธานี ก็ได้ แต่ส่วนใหญ่นิยมเข้าทางช่องเม็ก แล้วนั่งรถโดยสารหรือรถแท็กซี่ต่อไปยังเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ และต่อรถโดยสารที่สถานีขนส่งเมืองปากเซ โดยสามารถเลือกรถสายปากเซ-แขวงเซกอง หรือสายปากเซ-แขวงอัตตะปือก็ได้ เพราะเป็นเส้นทางเดียวกัน ใช้เวลาประมาณ 7 ชั่วโมง แต่ถ้าเลือกไปด่านจังหวัดมุกดาหารเพื่อไปต่อรถที่สถานีขนส่งประจำแขวงสุวรรณเขตมายังแขวงเซกอง ต้องรอขึ้นรถโดยสารที่วิ่งมาจากเวียงจันทน์ไปอัตตะปือเท่านั้น และต้องลงที่เซกอง
เภสัชจลนศาสตร์
เภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) เป็นสาขาหนึ่งของวิชาเภสัชวิทยาที่กล่าวถึงกระบวนการของร่างกายในการจัดการยาเมื่อเปรียบเทียบกับเวลา หรือการเปลี่ยนแปลงความเข้มข้นของยาในร่างกาย ณ เวลาต่าง ๆ ประกอบด้วยกระบวนการสำคัญทางเภสัชจลนศาสตร์ใน 4 ขั้นตอน คือ การดูดซึม (absorption), การกระจายยา (distribution), กระบวนการเผาผลาญ (metabolism) และการขับยาออกจากร่างกาย (excretion) นิยมเรียกอย่างย่อว่า ADME
การดูดซึมของยาส่งผลต่อชีวปริมาณออกฤทธิ์ (bioavailability) ของยาซึ่งขึ้นกับรูปแบบวิธีการให้ยาหรือวิธีการบริหารยาในรูปแบบต่าง ๆ กัน การดูดซึมยังส่งผลอย่างต่อเนื่องไปยังกระบวนการกระจายยา ซึ่งมีปัจจัยต่าง ๆ ในร่างกายที่สนับสนุนหรือลดการกระจายยาไปยังอวัยวะเป้าหมาย (target organ) และกระบวนการเผาผลาญของยาเพื่อการกำจัดยาออกนอกร่างกาย ในบางกรณีนิยมเรียก "ADME" เป็น "ADMET" ซึ่งเป็นการเพิ่มการขนส่ง (transport) หรือความเป็นพิษ (toxicity) เข้าไปผนวกด้วย
เภสัชจลนศาสตร์มีความสำคัญยิ่งต่อกระบวนการศึกษาวิชาเภสัชวิทยา
อิมแพ็ค เรสต์ลิง โซน
'''ทีเอ็นเอ อิมแพ็ค! โซน (TNA Impact! Zone) มีชื่อเล่นว่า Soundstage 21''' เป็นสนามกีฬาในร่มของสมาคมมวยปล้ำ โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง ความจุสูงสุด 1,350 ที่นั่ง ตั้งอยู่ใน ยูนิเวอร์แซล สตูดิโอส์ ที่ ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 100 เมตร ทีมชาย
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 100 เมตร ทีมชาย เป็น 1 ใน 37 รายการแข่งขันว่ายน้ำที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นที่สวนน้ำโอไดบะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
สถิติ
ก่อนการแข่งขัน สถิติโลกและโอลิมปิกมีดังนี้
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
ฮีต
ทีมว่ายผลัด 8 อันดับแรกในรอบฮีทจะได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ
ประเทศปากีสถานในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
ประเทศปากีสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 8 ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 19 กุมภาพันธ์ – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
นักกีฬาประเทศปากีสถานมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการดังต่อไปนี้
กีฬาสกีลงเขา
นักกีฬาสกีวิบากของประเทศปากีสถานมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาสกีวิบาก ประเภทชาย และประเภทหญิง
กีฬาสกีวิบาก
นักกีฬาสกีวิบากของประเทศปากีสถานมีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาสกีวิบาก ประเภทชาย
พุดซ้อน
พุดซ้อนเป็นพันธุ์ไม้วงศ์เดียวกับเข็มพวงขาว กระทุ่ม และกาแฟ ถิ่นกำเนิดเดิมของพุดซ้อนเข้าใจว่าอยู่ทางตอนใต้ของจีน โดยยังสามารถพบกระจายพันธุ์ในธรรมชาติอย่างแพร่หลายในบังกลาเทศ, อินเดีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, พม่า, และเวียดนาม มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ พุดจีน, พุดใหญ่, เก็ดถะหวา (ภาคเหนือ), และอินถะหวา (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของพุดซ้อน
พุดซ้อนเป็นไม้พุ่มสูงประมาณ 1-2 เมตร แตกกิ่งแขนงมาก ลำต้นเรียวเป็นรูปกรวย  ใบเดี่ยว รูปหอก ปลายใบและโคนใบแหลม ใบมีสีเขียวมน ดอกเดี่ยวสีขาวออกตามซอกใบและปลายกิ่ง มีกลีบเลี้ยงหนาเป็นสัน  มีทั้งชนิดดอกลา คือกลีบดอกชั้นเดียว และชนิดดอกซ้อน มีกลีบดอกจำนวนมากเรียงซ้อนกัน เมื่อดอกบานมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 7-8 เซนติเมตร กลิ่นหอมแรง  ออกดอกตลอดปี
การปลูกเลี้ยง
พุดซ้อนเป็นไม้กลางแจ้ง ต้องการแสงแดดจัด  ชอบดินร่วนที่มีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอ ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและตอนกิ่ง
ประโยชน์
นิยมนำไปร้อยพวงมาลัยบูชาพระ เมล็ดสีเหลืองทอง ใช้แต่งสีอาหารและทำสีย้อม ส่วนดอกใช้สกัดน้ำมันหอมระเหย ใช้ทำน้ำหอมและแต่งกลิ่นเครื่องสำอาง ในตำรายาจีนเรียกจือจื่อ (ภาษาจีนกลาง) หรือกี้จือ (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ผลสดหรือผลที่เผาจนเป็นเถ้าใช้เป็นยาระบายความร้อนและขับสารพิษ
ในวรรณคดี
มีบทโครงที่กล่าวถึง พุดซ้อน ใน
เพลงชาติสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน
"เพลงชาติสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน" (Azərbaycan Respublikasının Dövlət Himni) หรือในอีกชื่อหนึ่งคือ "อาแซร์บัยจานมาร์ชือ" (Azərbaycan marşı, ; "มาร์ชอาเซอร์ไบจาน") เป็นเพลงชาติของประเทศอาเซอรืไบจาน โดยเสียงดนตรีประพันธ์โดยอือเซยีร์ ฮาจือแบยอฟ และเนื้อร้องประพันธ์โดยกวีชื่อแอฮ์แมด จาวัด รัฐบาลประกาศใช้เพลงชาติอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1920 จากนั้นจึงมีการใช้เพลงนี้เป็นเพลงชาติอีกครั้งใน ค.ศ. 1992 หลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต
ประวัติ
ใน ค.ศ. 1919 ในช่วงที่สถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาเซอร์ไบจาน รัฐบาลใหม่ประกาศว่าตนจะรับการส่งผลงานสำหรับเพลงชาติ เสื้อคลุมแขน และตราประจำรัฐจากประชาชน โดยจะมอบเงินรางวัลให้แก่พลเมืองผู้ส่งเพลงที่ชนะรางวัลด้วยเงิน 15,000 รูเบิล
อือเซยีร์ ฮาจือแบยอฟ ผู้ประพันธ์ชาวอาเซอร์ไบจาน แต่งเพลงมาร์ชสองเพลง โดยเพลงแรกได้รับรางวัลจากรัฐบาลใน ค.ศ. 1919 ส่วนเพลงที่สองคือ "มาร์ชอาเซอร์ไบจาน" Etem Üngör นักดนตรีวิทยาชาวตุรกีรายงานว่า "ในช่วงนั้น เมื่ออาเซอร์ไบจานยังไม่ได้เสียเอกราช มีการร้องมาร์ชนี้ในสถาบันการศึกษาทางทหารก่อนเข้าบทเรียน"
ต่อมาใน ค.ศ. 1922 มีการแทนที่เพลงนี้ด้วยเพลง "แองเตอร์นาซิอองนาล" ของคอมมิวนิสต์ จากนั้นใน ค.ศ. 1944 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการนำเพลงชาติโซเวียตมาแทนที่ "แองเตอร์นาซิอองนาล" และนำเพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจานมาใช้แทน
จากนั้นใน ค.ศ. 1989 หลังการเปลี่ยนแปลงจาก เปเรสตรอยคา Aydin Azimov ผู้ประพันธ์ ได้จัดให้มีการบันทึกเสียงโดยวงซิมโฟนีและประสานเสียงเต็มรูปแบบสมัยใหม่ จนในฤดูใบไม้ร่วงจึงมีการเผยแพร่ "อาแซร์ไบจานมาร์ชือ" ในโทรทัศน์และวิทยุในอาเซอร์ไบจาน หลังจากเปิดตัวเป็นเวลา 70 ปี
ฟื้นฟูหลังโซเวียต
ภายหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1992 ผู้นำรัฐบาลของขบวนการเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอาเซอร์ไบจาน ได้มีการขับร้องเพลงชาติ. ต่อมารัฐสภาแห่งชาติ (Milli Mejlis) การประกาศตรารัฐบัญญัติเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1992
จอร์เจียโดม
จอร์เจียโดม (Georgia Dome) เป็นสนามกีฬาในร่ม ความจุถึง เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 71,617 ที่นั่ง Football 71,228 ที่นั่ง และ Basketball 26,000 ที่นั่ง ตามลำดับ นอกจากนี้ยังเคยมีการจัดการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อน 1996 มาแล้ว  จอร์เจียโดม ตั้งอยู่ที่ แอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา
เพลงชาติสาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน
เรียบเรียงดนตรีใหม่
ฟิลลิปส์ เชปปาร์ด ได้เรียบเรียงดนตรีใหม่ เพลงชาติสำหรับใช้ในพิธีมอบเรียญรางวัล ของการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 และ พาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 บรรเลงโดยวงดุริยางค์ฟีลฮาร์โมนิกแห่งกรุงลอนดอน
สโมสรฟุตบอลเอยูยู อินเตอร์ แบงค็อก
สโมสรฟุตบอลเอยูยู อินเตอร์ แบงค็อก (AUU Inter Bangkok Football Club) หรือเดิมคือ สโมสรฟุตบอลรังสิต ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ก่อตั้งสโมสรในปี พ.ศ. 2558 ซึ่งอดีตสโมสรเคยใช้ชื่อว่า สโมสรฟุตบอล บียู เดฟโฟ และ สโมสรฟุตบอลเดฟโฟ ตามลำดับ ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนกรุงเทพและปริมณฑล และใช้สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา มีนบุรี เป็นสนามเหย้า
ประวัติสโมสร
สโมสรลงแข่งขันอย่างเป็นทางการเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ใน ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 กลุ่มกรุงเทพมหานครและภาคกลาง โดยบุกไปเสมอ สโมสรฟุตบอลปลวกแดง ระยอง ยูไนเต็ด 1–1 ที่สนามพัฒนาสปอร์ตคลับ ก่อนที่จะพบกับชัยชนะในลีกเป็นนัดแรกเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ในนัดที่บุกไปชนะ ทหารบก เอฟซี ที่ สนามกีฬากองทัพบก 1–0 โดยการแข่งขันฤดูกาลแรกของสโมสรจบด้วยอันดับที่ 12 ในกลุ่มกรุงเทพมหานครและภาคกลาง
หลังจากที่สโมสรฟุตบอลเดฟโฟตกชั้นจากไทยลีก 3ในฤดูกาล 2561 สโมสรได้เปลี่ยนชื่อเป็นรังสิต ยูไนเต็ด และย้ายสนามเหย้ามาใช้สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา มีนบุรี
เจ้าหน้าที่สโมสร
''ข้อมูล ณ วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2564''
ผู้ทำประตูสูงสุดในลีกประจำฤดูกาล
ข้อมูล ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2561
ผู้ผลิตชุดแข่ง และผู้สนับสนุนหลัก
รายนามผู้ผลิตชุดแข่ง และผู้สนับสนุนหลัก ฤดูกาล 2558 ถึงปัจจุบัน
สัทธัมมปกาสินี
สัทธัมมปกาสินี หรือ สัทธัมมัปปกาสินี (สทฺธมฺมปฺปกาสินี) เป็นคัมภีร์อรรถกถาปฏิสัมภิทามรรค ในขุททกนิกาย พระสุตตันตปิฎก แบ่งเป็น 2 ภาค อธิบายความในปฏิสัมภิทามรรคทั้งหมด เป็นผลงานของพระมหานามะแต่งตามคำอาราธนาของมหานามอุบาสก ทั้งนี้ ชื่อคัมภีร์มีความหายว่า อรรถกถาที่ประกาศพระสัทธรรมให้แจ่มแจ้ง ให้รู้ชัด เป็นคำอธิบายขยายความของพระคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรคให้แจ่มแจ้งชัดเจนนั่นเอง
ผู้รจนา
ผู้รจนาคัมภีร์นี้คือพระมหานามะเถระ เป็นชาวลังกา แห่งสำนักมหาวิหาร คณะสงฆ์หลักของลังกาทวีปในยุคสมัยนั้น และเป็นสำนักเดียวกับพระพุทธโฆสะ หรือพระพุทธโฆษาจารย์ โดยพระเถระผู้รจนาได้กล่าวไว้ในตอนท้ายของคัมภีร์นี้ว่า ท่านอุตรมันตีอุบาสก ได้สร้างบริเวณะ หรือเสนาสนะขึ้นในสำนักมหาวิหาร ท่านได้พำนักอยู่ในอุตตรมันตีบริเวณะนี้ และได้แต่งอรรถกถาสัทธัมมปกาสินีจนแล้วเสร็จในปีที่ 3 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าโมคคัลลานะ กษัตริย์แห่งลังกาทวีป
อย่างไรก็ตาม กษัตริย์ลังกาที่มีพระนามโมคคัลลานะและครองราชสมบัติในสมัยกรุงอนุราธปุระเป็นราชธานี มีถึง 2 พระองค์ องค์ที่ 1 สิ้นพระชนม์พ.ศ. 1038 ส่วนองค์ที่ 2 สิ้นพระชนม์พ.ศ. 1090 จึงมีผู้สันนิษฐานว่า คัมภีร์สัทธัมมปกาสินี น่าจะสามารถกำหนดอายุคร่าวๆ อยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 11 ส่วนคัมภีร์จูฬคันถวงศ์ ระบุว่า พระมหานามะรจนาคัมภีร์นี้ โดยได้รับการอาราธนาโดยอุบาสกที่มีชื่อเดียวกับท่าน คือมหานามะ
ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนาบางท่านให้ข้อสันนิษฐานว่า สัทธัมมปกาสินี อาจรจนาขึ้นระหว่างปีพ.ศ. 1042 - 1102 แม้ว่าจะหาข้อสรุปที่ชัดเจนในเรื่องปีที่รจนาไม่ได้ แต่สิ่งที่แน่นอนประหารหนึ่งก็คือ คัมภีร์นี้ถูกรจนาขึ้นในช่วงหลังยุคพระพุทธโฆสะ โดยพระมหานามะเองนั้นก็นับได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดแนวทางของพระพุทธโฆสะ อันเป็นพระอรรถกถาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่
เนื้อหา
เนื้อเรื่องเริ่มต้นด้วยคัมถารัมภกถา คือคำเริ่มคัมภีร์ และต่อมาพรรณนาความในปฏิสัมภิทามรรคปกรณ์ไว้อย่างละเอียด ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 หมวด คือ 1. มหาวรรค คือหมวดขนาดใหญ่, 2. มัชฌมิวรรค คือหมวดขนาดกลาง หรือเรียกว่า ยุคนันธวรรค และ 3. จุลวรรค คือหมวดเล็ก หรือเรียกว่า ปัญญาวรรค และได้มีคำลงท้ายที่เรียกว่า นิคมกถา
ตัวอย่างการอธิบายหลักธรรมและการปฏิบัติธรรมและผลของการปฏิบัติธรรมเช่น การอธิบายถึงลักษณะของศีลว่า มีความสะอาดเป็นปัจจุปัฏฐาน มีหิริ และโอตตัปปะ เป็นปทัฏฐาน (อรรถกถาสีลมยญาณุทเทส) มีการอธิบายว่า เจโตปริยญาณ คือญาณในการกำหนดด้วยใจ ด้วยการแผ่ไป (อรรถกถาเจโตปริยญาณุทเทส) การอธิบายลักษณะของวิปัสสนูปกิเลส ว่ามี 10 ประการ คือโอภาส - แสงสว่าง, ญาณ - ความรู้, ปีติ - ความอิ่มใจ, ปัสสัทธิ - ความสงบ, สุข - ความสุข, อธิโมกข์ - ความน้อมใจเชื่อ, ปัคคหะ - ความเพียร, อุปัฏฐาน - ความตั้งมั่น, อุเบกขา - ความวางเฉย และนิกันติ - ความใคร่ เป็นต้น
โดยสังเขปแล้ว สัทธัมมปกาสินีเป็นดั่งคู่มือในการปฏิบัติตามมรรคอันสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงค้นพบ และพระสารีบุตรอัครสาวกได้รวบรวม และพรรณนาไว้อย่างเป็นระบบ นับเป็นวรรณกรรมเชิงอรรถาธิบายแนวทางปฏิบัติทางศาสนาที่ล้ำค่ายิ่ง สำหรับผู้แสวงหาหนทางหลุดพ้นตามคำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลัง
ปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลัง (ปรส.) มีชื่อและตัวย่อภาษาอังกฤษว่า Recoilless Rifle หรือ Recoilless Gun (RCL) เป็นอาวุธต่อสู้รถถังมีความมุ่งหมายทางยุทธวิธี 2 ประการคือ ภารกิจหลักใช้ยิงต่อสู้รถถัง ส่วนภารกิจรองใช้ยิงสังหารบุคคลและทำลายสิ่งกำบัง จัดเป็นอาวุธวิถีราบลำกล้องเรียบ ทำการเล็งด้วยวิธีการเล็งตรง
ลักษณะโดยทั่วไป
ปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังจัดเป็นอาวุธประจำหน่วย มีวิถีราบ ภายในลำกล้องเรียบ ก่อนทำการยิงจะใช้การเล็งผ่านกล้องหรือใช้การยิงชี้เป้าก่อนด้วยปืนชี้ตำแหน่งกระสุนถูกไปที่เป้าหมายแล้วทำการยิงปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังตามไปอีกที
ขณะทำการยิงนั้น พลยิง พลบรรจุกระสุน และผู้ที่อยู่รอบๆปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังจะต้องทำการอุดหูหรือใส่เครื่องป้องกันหู เนื่องจากอาวุธชนิดนี้มีเสียงดังในระดับที่เป็นอันตรายต่อระบบประสาท และไม่ควรไปยืนอยู่บริเวณท้ายลำกล้องของปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลังเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากเป็นบริเวณที่เปลวเพลิงจากการเผาไหม้ดินขับกระสุนจะออกมาในทิศทางนั้น
คริสตา แคมป์เบลล์
คริสตา แคมป์เบลล์ (Christa Campbell เกิดวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากการแสดงในภาพยนตร์ 2001 Maniacs, Mozart and the Whale, Lonely Hearts, The Wicker Man, Cleaner, Day of the Dead, Lies & Illusions, The Mechanic, Drive Angry, Straight A's, The Big Wedding และ The Iceman
คู่เวร
คู่เวร (My Friend, the Enemy) เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวโรแมนติก-ดราม่า ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด บทประพันธ์และเค้าโครงเรื่องโดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์ บทโทรทัศน์โดย นันทวรรณ รุ่งวงศ์พาณิชย์ นำแสดงโดย ณวัสน์ ภู่พันธัชสีห์, ธัญชนก กู๊ด, อิทธิพัทธ์ ฐานิตย์ และ มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ กำกับการแสดงโดย วรวิทย์ ศรีสุภาพ ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ ตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายน ถึง 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีความยาวทั้งสิ้น 16 ตอน
โดยในตอนแรกทางกองละครได้วางตัว พชร จิราธิวัฒน์ ให้รับบท นิก และ สุภัสสรา ธนชาต ให้รับบท บีม โดยมีอิทธิพัทธ์ รับบท วายุ และมนชนก รับบท หวาน พร้อมกับปล่อยภาพลองเสื้อผ้าออกมาให้ได้ชม แต่ด้วยเหตุผลบางประการทำให้ในภายหลังได้มีการเปลี่ยนตัว นิก จากพชร มาเป็นณวัสน์ และ บีม จากสุภัสสรา มาเป็นแพทริเซีย พร้อมกับปล่อยภาพลองเสื้อผ้าเซ็ตใหม่ออกมา
อำเภอท่าสองยาง
ท่าสองยาง เป็นอำเภอในจังหวัดตาก ติดชายแดนประเทศพม่า ริมแม่น้ำเมย พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าเขาสูงตามแนวทิวเขาถนนธงชัย ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยพื้นราบ ประกอบอาชีพทำไร่ ระยะทางจากอำเภอแม่สอดถึงอำเภอท่าสองยาง ประมาณ 84 กิโลเมตร รวมระยะทางจากตัวอำเภอเมืองตากถึงอำเภอท่าสองยางประมาณ 169 กิโลเมตร
ประวัติ
อำเภอท่าสองยางเดิมมีฐานะเป็น กิ่งอำเภอท่าสองยาง ขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2491 ได้โอนมาขึ้นกับอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก และเมื่อปี พ.ศ. 2494 กิ่งอำเภอแม่ระมาด (ซึ่งขณะนั้นขึ้นกับอำเภอแม่สอดเช่นกัน) ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ กิ่งอำเภอท่าสองยางจึงโอนไปขึ้นอยู่กับอำเภอแม่ระมาด และต่อมาจึงได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอท่าสองยาง เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 จนปัจจุบัน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอท่าสองยางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
ช็อกโกแลตมารยาท
ช็อกโกแลตมารยาท หรือ กิริโจโกะ เป็นช็อกโกแลตที่ผู้หญิงมอบให้ผู้ชายในวันวาเลนไทน์ในประเทศญี่ปุ่นในฐานะของขวัญตามธรรมเนียม ช็อกโกแลตมารยาทมีความแตกต่างจากช็อกโกแลตใจจริงหรือฮนเมโจโกะซึ่งมอบให้กันระหว่างคู่รัก เพราะช็อกโกแลตมารยาทเป็นช็อกโกแลตที่ผู้หญิงมอบให้เพื่อนร่วมงาน เจ้านาย หรือคนรู้จักที่เป็นผู้ชายเพื่อแสดงความขอบคุณและความเคารพ ผู้ชายมักตอบแทนด้วยการให้ของขวัญแก่ผู้หญิงในวันไวต์เดย์ในวันที่ 14 มีนาคม
ประวัติ
ฮารูมิจิ ยามาดะจากมหาวิทยาลัยโตเกียวเคไซกล่าวว่าการให้ช็อกโกแลตเกิดขึ้นเพราะการที่ผู้หญิงแสดงความรักต่อผู้ชายถือเป็นเรื่องน่าอาย ร้านขนมหวานจึงใช้ช็อกโกแลตเป็นช่องทางให้พวกเขาแสดงความรักต่อกัน ต่อมาเมื่อสถานภาพทางสังคมของผู้หญิงดีขึ้น วันวาเลนไทน์ก็ถือเป็นวันที่ผู้หญิงให้ช็อกโกแลตแก่ผู้ชาย วัฒนธรรมการให้ช็อกโกแลตมารยาทจึงปรากฏขึ้นมา ซาจิโกะ โฮริงูจิจากมหาวิทยาเทมเปิล วิทยาเขตญี่ปุ่น กล่าวว่าประเพณีช็อกโกแลตมารยาทเกิดขึ้นครั้งแรกในทศวรรษ 1980 ซึ่งผู้หญิงวัยทำงานมีหน้าที่ต้องมอบช็อกโกแลตให้กับเพื่อนร่วมงานและเจ้านาย เนื่องจากทั้งวัฒนธรรมองค์กรและวัฒนธรรมการให้ของขวัญของญี่ปุ่นทำให้การแลกเปลี่ยนเช่นนี้เป็นเรื่องที่เหมาะสม
ร้านขนมช็อกโกแลตของญี่ปุ่นสร้างรายได้ถึงร้อยละ 70 ของธุรกิจจากวันวาเลนไทน์ทุกปี สมาคมช็อกโกแลตและโกโก้แห่งประเทศญี่ปุ่นรายงานว่า ในปี ค.ศ. 2005 มีการใช้จ่ายของช็อกโกแลตวาเลนไทน์ประมาณ 400,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่ากับ 554,983,813 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2021) โดยเฉลี่ยแล้วผู้หญิงใช้จ่ายไป 36 ดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่ากับ 47.05 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2021) ไปกับช็อกโกแลตมารยาทในปี ค.ศ. 2007 และลดลงเหลือ 1,033 เยนในปี ค.ศ. 2019
ในช่วงทศวรรษ 1980 วันไวต์เดย์เริ่มมีประเพณีที่ผู้ชายจะตอบแทนช็อกโกแลตมารยาทด้วยของขวัญเพื่อกระตุ้นยอดขาย ยอดขายของขวัญวันไวต์เดย์ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากยอดขายในวันวาเลนไทน์
คำวิจารณ์
ธรรมเนียมการให้ช็อกโกแลตมารยาทกำลังสูญเสียความนิยมในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 2010 และถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการกดดันให้ผู้หญิงซื้อช็อกโกแลตให้เพื่อนร่วมงานเพื่อหลีกเลี่ยงการทำให้ไม่พอใจ บริษัทบางแห่งได้สั่งห้ามการปฏิบัติดังกล่าว โดยอ้างว่าเป็นการล่วงละเมิดทางอำนาจ ผู้หญิงเลือกที่จะมอบช็อกโกแลตมิตรภาพ   ให้กับเพื่อนแทน การสำรวจในปี ค.ศ. 2017 โดยบริษัท 3M แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงเพียงร้อยละ 40 ที่ทำแบบสำรวจวางแผนที่จะให้ช็อกโกแลตแก่เพื่อนร่วมงานผู้ชาย เทียบกับค่าร้อยละ 80 ในการสำรวจในปี ค.ศ. 2007 ที่จัดทำโดยบริษัทอื่น ในปี ค.ศ. 2018 บริษัทโกไดวา ช็อกโกแลตเทียร์ ยังวิพากษ์วิจารณ์การให้ช็อกโกแลตมารยาทด้วยโฆษณาเต็มหน้า เรียกร้องให้สถานที่ทำงานสั่งห้ามโดยสิ้นเชิง แม้ว่านักวิจารณ์บางคนจะกล่าวหาว่าพวกเขาทำการตลาดแบบซ่อนเร้นก็ตาม
ช็อกโกแลตใจจริง
ช็อกโกแลตใจจริงทำมือก็เป็นที่นิยม
โดยทั่วไปจะมีการตอบแทนในวันไวต์เดย์ซึ่งเฉลิมฉลองในวันที่ 14 มีนาคม โดยผู้ชายซื้อขนมและของขวัญให้ผู้หญิง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (Faculty of Public Health, Ramkhamhaeng University) เป็นคณะที่ดำเนินการสอนรายวิชาด้านสาธารณสุขศาสตร์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นคณะที่จัดตั้งเป็นหน่วยงานภายในของมหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยเริ่มเปิดสอน ระดับปริญญาตรี 1 หลักสูตร และ ระดับปริญญาโท 1 หลักสูตร
ประวัติ
ตามพันธกิจของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1 (พ.ศ. 2555 - 2559)
ข้อที่ (1) การพัฒนาคนและสังคมไทยสู่สังคมคุณภาพมุ่งสร้างภูมิคุ้มกันตั้งแต่ระดับปัจเจก ครอบครัวและชุมชนสู่สังคมที่มีคุณภาพ สามารถจัดการความเสี่ยงและปรับตัวเข้ากัยการเปลี่ยนแปลง รวมทั้งมีส่วนร่วมในการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ และ
ข้อที่ (2) การพัฒนาคนสู่สังคมแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต ให้ความสำคัญกับการพัฒนาคุณภาพคนไทยทุกช่วงวัยให้มีภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลง มีความพร้อมทั้งด้านร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง มีสติปัญญาที่รอบรู้และมีจิตใจที่สำนึกในคุณธรรม จริยธรรม มีความเพียร มีโอกาสและสามารถเรียนรู้ตลอดชีวิต ควบคู่กับการเสริมสร้างสภาพแวดล้อมในสังคมและสถาบันทางสังคมและสถาบันสังคมให้เข้มแข็งและเอื้อต่อการพัฒนาคนนั้น
ทางมหาวิทยาลัยได้ตระหนักถึงความสำคัญดังกล่าว และเห็นว่ายังขาดแคลนสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตและด้านสาธารณสุขโดยตรงจึงได้มีการพัฒนาหลักสูตรทางด้านสาธารณสุขศาสตร์โดยคำนึงถึงสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงการยกระดับคุณภาพชีวิตสู่ความยั่งยืน และความต้องการในการพัฒนาด้านสาธารณสุขเพื่อตอบสนองความต้องการของสังคม
หลักสูตร
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
กีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับกีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 เป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นเพื่อคัดเลือกนักกีฬาจักรยานทั้งหมด 514 คนโดยแบ่งชายและหญิงเท่า ๆ กัน จะแข่งขันในรายการชิงเหรียญรางวัล 22 รายการใน 5 สาขากีฬา (ถนน ลู่ จักรยานเสือภูเขา บีเอ็เอ็กซ์เรซซิ่ง และ บีเอ็มเอ็กซ์ฟรีสไตล์)
เส้นเวลา
ตารางต่อไปนี้แสดงเส้นเวลาของการแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับกีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
ประเทศอิตาลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกอิตาลีเป็นตัวแทนประเทศอิตาลีในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 113 คน ใน 13 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
อียิปต์แอร์ เที่ยวบินที่ 667
อียิปต์แอร์ เที่ยวบินที่ 667เป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับสายการบินอียิปต์แอร์ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เดินทางจาก ไคโร ไปยัง เจดดะห์ ด้วยเครื่องบินรุ่นโบอิง777-266ER
เหตุการณ์
ขณะที่เครื่องบินจอดอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติไคโร ประเทศอียิปต์ ที่ประตูF7 อาคารหลังที่ 3 ระหว่างรอผู้โดยสารขึ้นเครื่อง เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้น หลังจากนั้นเครื่องบินก็มีควันประทุขึ้นบริเวณใต้ท้องเครื่องนักบินได้บอกให้พนักงานต้อนรับอพยพคนลงจากเครื่องบินและประสานรถดับเพลิงของสนามบินมาและสามารถดับไฟได้ในเวลา 3 นาที
สาเหตุของอุบัติเหตุ
สาเหตุคือ ความผิดไฟฟ้าลัดวงจรหรือส่งผลในการทำความร้อนไฟฟ้าของท่อที่มีความยืดหยุ่นในระบบออกซิเจน (ไฟฟ้าวงจรสั้น; ติดต่อระหว่างสายไฟอากาศยานและส่วนประกอบของระบบออกซิเจนอาจจะเป็นไปได้ถ้ายึดลวดหลายหายไปหรือร้าวหรือถ้ามีการติดตั้งสายไฟไม่ถูกต้อง)
ต้มข่าไก่
ต้มข่าไก่ เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นแกงใส่กะทิ ใส่เนื้อไก่ และเห็ด น้ำแกงมีสีขาวขุ่น มีการใส่สมุนไพรต่าง ๆ คล้ายต้มยำ เช่น ข่า ใบมะกรูด ตะไคร้ มะนาว พริก โรยหน้าด้วยผักชี มีรสชาติเปรี้ยว เค็ม มัน
เสี่ยวผิงกั่ว
เสี่ยวผิงกั่ว (小苹果; พินอิน: Xiǎopíngguǒ; "แอปเปิลน้อย"; Little Apple) เป็นผลงานเพลงของชอปสติกส์บราเธอส์  (筷子兄弟) นักร้องดูโอของจีนแผ่นดินใหญ่ ประกอบไปด้วย เซี่ยว ยัง (肖央) และหวัง ไท่ลี่ (王太利) เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ตลกล้อเลียนเรื่อง Old Boys: The Way of the Dragon  (老男孩之猛龙过江)  ที่ประสบความสำเร็จ และเป็นที่รู้จักอย่างมากในฐานะเพลงประกอบ ที่กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในจีนเมื่อปี ค.ศ. 2014 จนกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีม ที่มีการนำไปเต้นตามต่าง ๆ มากมาย เช่น แฟลชม็อบ และได้รับความนิยมจากผู้มีชื่อเสียงหลายคน เช่น เจย์ โจว รวมถึงหน่วยงานระดับชาติ เช่น กองทัพปลดปล่อยประชาชน
โดยเพลงนี้ได้เผยแพร่มิวสิกวิดีโอออกมาในวันที่ 29 พฤษภาคม โดยมีเนื้อหาล้อเลียนอาดัมกับเอวา ได้รับความนิยมอย่างสูงจนกระทั่งได้รับรางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอร์ด ที่สหรัฐอเมริกาด้วย และได้ยังมีการแปลงเป็นภาษาต่าง ๆ เช่น เป็นเพลงเค-ป๊อป โดย ที-อารา ซึ่งซินซาดงไทเกอร์อำนวยการผลิต โดยในท่อนแยกยังมีเนื้อเดิมซึ่งเป็นภาษาจีนกลางอยู่ และยังได้ชอปสติกส์บราเธอส์มาร่วมแสดงในมิวสิกวิดีโอด้วย โดยมิวสิกวิดีโอถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบตลก สมาชิกที-อาราทั้ง 4 คน ได้แก่ อึนจ็อง, ฮโยมิน, คิวรี และจีย็อน สวมใส่ชุดวอร์มสีเหลืองสด ซึ่งเป็นชุดแบบเดียวกับของบรูซ ลี ที่แต่งในภาพยนตร์กังฟูเรื่อง  Game of Death ในปี ค.ศ. 1972 พร้อมกับสวมแว่นตากรอบใหญ่ แต่งหน้าและทำผมแบบแปลก ๆ ซึ่งถือเป็นเพลงแรกที่มีการแปลงเนื้อจากภาษาจีนของวงการเค-ป๊อป รวมถึงมีการแปลงเป็นภาษาไทยด้วย
จำปูน
จำปูน เป็นพรรณไม้ดอกชนิดหนึ่ง มีกลิ่นหอมหวาน ดอกมีขนาดเล็ก กลีบหนา อูม ดอกมีลักษณะคล้ายดอกบัวตูม ชื่อวิทยาศาสตร์ คือ Anaxagorea javanica Blume
ลักษณะทั่วไป
เป็นพรรณไม้พุ่มขนาดเล็ก ต้นใบและกิ่งคล้าย ๆ กระดังงา ลำต้นสูงประมาณ 2-4 เมตร ทรงพุ่มค่อนข้างโปร่ง กิ่งก้านเกลี้ยง ลำต้นตรง เปลือกเรียบมีสีเทาคล้ำ ใบสีเขียวเป็นมัน พื้นใบเกลี้ยง ยาวประมาณ 4-6 นิ้ว ดอกเป็นดอกเดี่ยว ออกตามยอดหรือโคนก้านใบ ลักษณะดอกจะแข็ง มีสีขาวนวลเป็นมัน มี 3 กลีบ โคนกลีบสีเขียว เมื่อบานเต็มที่ประมาณ 1 นิ้ว มีกลิ่นหอมแรงในช่วงกลางคืนและหอมอ่อนในช่วงเช้า ดอกบานวันเดียวแล้วร่วง ออกดอกตลอดปี แต่จะมีดอกดกในช่วงฤดูฝน ผลเป็นผลกลุ่ม มีผลย่อย 4-10 ผล เมื่อผลแก่แล้วเมล็ดจะแตกตัวกระเด็นไปได้ไกล
การขยายพันธุ์
โดยการเพาะเมล็ดและการตอนกิ่ง แต่เพาะเมล็ดจะได้ผลดีกว่า เมล็ดที่ได้จากต้นควรรีบเพาะทันทีเนื่องจากเมล็ดจะสูญเสียสภาพการงอกเร็วมาก การเพาะเมล็ดใช้เวลาประมาณ 1 เดือน
สภาพที่เหมาะสม
เป็นพืชที่มีการเจริญเติบโตช้าในช่วงแรก ต้นกล้าอายุหนึ่งปีจะมีความสูงเพียง 10 เซนติเมตร แต่จะเจริญเติบโตเร็วขึ้นได้ในปีถัดไป สภาพธรรมชาติต้องการแสงแดดรำไร ขึ้นได้ในดินทุกชนิด หากปลูกเลี้ยงควรปลูกในดินร่วนมีการระบายน้ำดี ชอบน้ำ จะเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้นสูง หรือฝนตกชุก หากต้องการปลูกให้ออกดอกจะต้องจัดสภาพแวดล้อมให้มีความเหมาะสม และควรระวังอย่าให้โดนแดดจัดเกินไป จำปูนเป็นไม้ดอกที่ได้รับความนิยมมานาน แต่มีน้อยคนที่จะปลูกเลี้ยงได้เจริญเติบโตและออกดอกดกได้ในที่ราบภาคกลาง หรือสภาพแวดล้อมอื่นที่ต่างไปจากถิ่นกำเนิดเดิม
ถิ่นกำเนิด
ภาคใต้ของประเทศไทย บริเวณคาบสมุทรมลายู และยังพบในภาคตะวันออกเฉียงใต้แถบจังหวัดจันทบุรี จำปูนเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดพังงา
ระดับขั้นในสถาบันศาสนา
ระดับขั้นทางศาสนาที่ใช้เรียกกันในสถาบันศาสนานั้นสามารถแบ่งออกเป็นสองส่วน ได้แก่ ระดับขั้นที่เป็นทางการ ( ระดับชั้นที่หนึ่ง ระดับชั้นที่สอง ระดับชั้นที่สาม และระดับชั้นที่สี่) และระดับขั้นที่ไม่เป็นทางการ ซึ่งระดับดับขั้นที่เป็นทางการนั้นแบ่งตามพื้นฐานทางด้านนิติศาสตร์ (ฟิกฮ์) และศาสตร์ด้านอุซูล ส่วนระดับขั้นที่ไม่เป็นทางการนั้นไม่มีการระบุไว้เป็นที่ชัดเจน แต่สามารถแบ่งได้ว่า ( ษิเกาะตุลอิสลาม, ฮุจญะตุลอิสลาม, อายาตุลลอฮ์ และอายาตุลลอฮ์อัลอุซมา)
ระดับหนึ่ง
ระดับหนึ่งของสถาบันศาสนามีทั้งหมด 6 หลักสูตรขั้นพื้นฐาน ซึ่งก็แตกต่างกันไปตามแต่ละเมืองและสถานศึกษานั้นๆ  แต่หลักสูตรการศึกษาล่าสุดของสถาบันศาสนานั้นอยู่ภายใต้หลักสูตรของสถาบันศาสนาแห่งเมืองกุม และสถานศึกษาศาสนาแห่งเมืองโครอซานจะใช้เวลาเรียนหลักสูตรระดับชั้นที่หนึ่ง 4 ปี
นักเรียนศาสนาแห่งสถาบันศาสนาที่จบการศึกษาระดับหนึ่งจะได้รับปริญญาบัตรเทียบเท่าระดับอนุปริญญาของมหาวิทยาลัยที่ออกโดยศูนย์การศึกษาศาสนาแห่งเมืองกุม
ทั่วไปแล้วจะใช้เวลาหกปีกว่าจะจบระดับชั้นที่หนึ่ง นอกจากจะต้องเรียนไวยากรณ์ภาษาอาหรับ (ซอรอฟ นะห์วุ มะอานี บะยาน บะเดี้ยะอ์ โลเฆาะฮ์ และตัจญ์วีด) ไวยากรณ์ภาษาเปอร์เซีย บทเรียนเกี่ยวกับตรรกวิทยา ปรัชญา และเทววิทยาแล้ว ก็ต้องเรียน นิติศาสตร์อิสลาม อุซูลุลฟิกฮ์ ประวัติศาสตร์ กุรอานวิทยา ฮะดีษวิทยาและอรรถาธิบายอัลกุรอาน (ตัฟซีร)  เรียนนิติศาสตร์อิสลามโดยใช้หนังสือ อัรเราเฎาะฮ์ อัลบะฮียะฮ์ ฟี ชัรฮิลลุมอะฮ์ อัดดิมิชกียะฮ์ (ชัรห์ลุมอะฮ์)  อุซูลุลฟิกฮ์ของมัรฮูมมุซอฟฟัร ซึ่งทั้งสองถือเป็นหนังสือที่สำคัญที่สุดในระดับนี้
และเรียกระดับหนึ่งว่าระดับเบื้องต้นด้วยเช่นกัน
ระดับสอง
นักเรียนศาสนาที่จบระดับสองนี้จะได้รับปริญาบัตรเทียบเท่าปริญญาตรี ของมหาวิทยาลัย ซึ่งออกให้โดยศูนย์ศาสนาแห่งเมืองกุม โดยสามารถใช้วุฒิการศึกษานี้เข้าสอบระดับปริญญาโทในมหาวิทยาลัยต่างๆได้ในคณะมนุษย์ศาสตร์ทุกสาขา และศึกษาต่อได้หากสามารถสอบเข้าได้
ระดับสองนี้ก็จะเรียนอุซูลุลฟิกฮ์ นิติศาสตร์อิสลาม ปรัชญา ที่ลงรายละเอียดเป็นการเฉพาะ นอกจากนั้นก็จะเรียนวิชาริญาล และตัฟซีร ด้วย
ระดับสาม
นักเรียนศาสนาที่จบระดับสองนี้จะได้รับปริญาบัตรเทียบเท่าปริญญาโท ของมหาวิทยาลัย ซึ่งออกให้โดยศูนย์ศาสนาแห่งเมืองกุม โดยสามารถใช้วุฒิการศึกษานี้เข้าสอบระดับด็อกเตอร์ในมหาวิทยาลัยต่างๆได้ในคณะมนุษย์ศาสตร์ทุกสาขา และศึกษาต่อได้หากสามารถสอบเข้าได้ และฝ่ายการศึกษาของมหาวิทยาลัยจะพิจารณาบทเรียนพื้นฐานระดับด็อกเตอร์ตามหน่วยกิจที่เห็นควรซึ่งจะใช้เวลาเรียนอีกสองปีครึ่ง
ระยะเวลาในการเรียนระดับสามนอกเหนือจากการการเขียนวิทยานิพนธ์รวมแล้วทั้งหมดใช้เวลาหนึ่งปี
นักเรียนศาสนาระดับสองและระดับสาม ส่วนมากแล้วจะเรียนวิชาฟิกฮ์ (หนังสือมะกาซิบของ มุรตะฎอ อันซอรี) อุซูลุลฟิกฮ์ (หนังสือ ฟะรออิดุลดุซูล ของท่านมุรตะฎอ อันซอรี และกิฟายะตุลอุซูล ของท่านออคุน โครอซอนี) จะเรียนกันตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันพุธ โดยใช้เวลาเรียน 3-4 ชั่วโมงของแต่ละวัน ส่วนเวลาที่เหลือนั้นก็จะเรียนวิชา ปรัชญา เทววิทยา ริญาล ดิรอยะฮ์ (มุศฏอละฮุลฮะดีษ) ตัฟซีรกุรอาน ประวัติศาสตร์อิสลาม และจริยธรรม บ้างก็คิดว่านักเรียนศาสนาจะใช้เวลาเรียนวิชาคณิตศาสตร์ (โดยเฉพาะวิชาดาราศาสตร์ซึ่งก็คือเรขาคณิตเกี่ยวกับโลก ซึ่งเป็นวิชาฟิกฮ์ที่เกี่ยวข้องกับสามสาขาของวิชาคณิตศาสตร์ ได้แก่ ฮัยอัต การคำนวณ เรขาคณิตและดนตรี) แพทยศาสตร์ (อาชีวเวชศาสตร์ก็เป็นแพทย์แผนเดียวกับอิสลามในแง่ของรากฐานและพื้นฐาน) และวิชาอิรฟาน ซึ่งเมื่อดูหลักสูตรของสถาบันการศึกษาแล้วก็จะรู้ว่าวิชาการเหล่านี้เป็นวิชานอกหลักสูตร ซึ่งสามารถหาเรียนได้ตามศูนย์การศึกษาเฉพาะด้าน ซึ่งก็ส่งผลต่อดีกรีการศึกษาของนักเรียนศาสนาในการศึกษาต่อระดับที่สูงขึ้น
โดยรวมแล้วจะเรียกระดับสองและระดับสามว่า ระดับสูง  ซึ่งเมื่อจบแล้วนักเรียนศาสนาจะเข้าสอบอัตนัยจบระดับการศึกษาโดยจะไม่มีการสอบใดๆอีก ทว่านักเรียนศาสนาจะเข้าศึกษาระดับคอริจ ตามความสามารถจนถึงระดับขั้นของการอิจติฮาด (ระดับวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจ)
เบียร์ท่วมลอนดอน
เหตุการณ์เบียร์ท่วมลอนดอน เกิดขึ้นในวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1814 ในเขตแพริชเซนต์ไจลส์ ในลอนดอน เมื่อถังบรรจุเบียร์ขนาดใหญ่กว่า 135,000 แกลลอน (610,000 ลิตร) ในโรงต้มเบียร์แห่งหนึ่ง ที่ถนนทอทเทนัมคอร์ท เกิดแตก ทำให้ถังอื่น ๆ รั่วตามเป็นปฏิกิริยาโดมิโนจนเบียร์ปริมาณกว่า 323,000 แกลลอน (1,470,000 ลิตร) ทะลักไปตามถนน คลื่นของเบียร์ที่ทะลักมานั้นทำลายบ้านไปสองหลังและทำให้กำแพงของผับทาวิสตอคอาร์มส์ถล่มลงมาทับลูกจ้างวัยรุ่นหนึ่งคน โรงต้มเบียร์นี้ตั้งอยู่ในย่านสลัมรุคเคอรี ซึ่งมีผู้เสียชีวิตเนื่องจากอาศัยในชั้นใต้ดิน มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 6 คน
ระดับขั้นในสถาบันศาสนา
ระดับสี่
นักเรียนศาสนาที่ได้รับปริญญาบัตรที่ทางศูนย์บริหารกิจการสถาบันศาสนาแห่งเมืองกุมแล้วก็จะเข้าสู่ระดับสี่ตามหลักสูตรวิชาการแล้วเทียบเท่าการศึกษาระดับดอกเตอร์ตามระบบของมหาวิทยาลัย
เบียร์ท่วมลอนดอน
โรงต้มเบียร์แห่งนั้นถูกฟ้องร้องในเวลาต่อมา แต่ศาลได้พิพากษาว่าเป็นเหตุสุดวิสัยจึงไม่มีผู้ใดต้องรับผิดชอบ ด้านโรงต้มเบียร์เองก็ประสบปัญหาทางการเงินสืบเนื่องจากเหตุการณ์ดังกล่าว เพราะได้เสียยอดขายไปเป็นจำนวนมากจากการที่ได้เสียค่าธรรมเนียมของเบียร์ที่เก็บไว้ไปแล้ว แต่ก็ได้ขอเรียกค่าธรรมเนียมของเบียร์ที่เสียไปคืนมาจากรัฐสภาได้สำเร็จ ทำให้สามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้
ระดับขั้นในสถาบันศาสนา
ระดับสี่
การศึกษาในระดับนี้นักเรียนศาสนาจะไม่มีบทเรียนเฉพาะ และไม่มีการสอบนิตินัย แต่จะเข้าศึกษาระดับคอริจที่มีการสัมภาษณ์วิชาการ ซึ่งมีทั้งหมด (สี่หลักสูตร) เมื่อจบสี่หลักสูตรแล้วก็จะรับปริญญาบัติหลังจากผ่านสัมภาษณ์วิชาการ