cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แม็คกี้ คิว
แม็คกี้ คิว (Maggie Q) หรือ หลี่ เหม่ยฉี (จีน: 李美琪; พินอิน: Lǐ Měiqí,) มีชื่อเกิดว่า Margaret Denise Quigley เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1979 ที่โฮโนลูลู ฮาวาย เป็นนักแสดง นางแบบที่มีชื่อเสียงในฮ่องกงและระดับฮอลลีวูด
ประวัติ
แม็กกี้เริ่มต้นการเป็นนักแสดงจากละครโทรทัศน์เรื่อง House of the Dragon ที่ประสบความสำเร็จได้รับความนิยมอย่างสูงในเอเชียหลังจากนั้นเธอก็แสดงภาพยนตร์เขย่าขวัญเรื่อง Model from Hell และในภาพยนตร์เรื่อง Gen-Y Cops ได้สร้างความประทับใจให้กับเฉินหลงมากจนเขาทาบทามเธอมาร่วมแสดงกับพอล รัด ใน Manhattan Midnight ภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลมากมาย
ในปี 2002 แม็กกี้รับบทสวยประหารใน Naked Weapon ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นการผสมผสานกันระหว่าง Charlie’s Angels กับ The Matrix และผลงานการกำกับภาพยนตร์ของเฉิน เสี่ยวตง ที่เคยออกแบบลีลาท่าทางในฉากต่อสู้ให้กับภาพยนตร์ดังอย่าง Hero และ House of Flying Daggers การได้ร่วมงานกับเฉินหลง และเฉิน เสี่ยวตงรวมทั้งได้แสดงภาพยนตร์แนวแอ็คชั่นหลาย ๆ เรื่อง ส่งให้แม็กกี้พัฒนาทักษะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าแบบตัวต่อตัวรุดหน้าไปหลายก้าว ซึ่งเธอก็นำทักษะนี้ไปใช้กับการแสดงในภาพยนตร์อย่าง Mission: Impossible III, Rush Hour 2, และ Around the World in 80 Days
แม็กกี้ยังร่วมแสดงใน The Counting House ภาพยนตร์สยองขวัญของ Rai Entertainment จากอิตาลี, Dragon Squad ภาพยนตร์ฮ่องกงที่เธอรับบทเป็นมือปืนซุ่มยิง, และ House of Harmony มินิซีรีส์ร่วมทุนสร้างระหว่างเยอรมันกับสิงคโปร์
เมื่อปี 2006 แม็กกี้ร่วมแสดงใน Mission: Impossible III ของ Paramount Pictures ที่นำแสดงโดยทอม ครูซ โดยเธอรับบทเช็น หนึ่งในสี่สมาชิกคนสำคัญของคณะปฏิบัติการ โดยผู้กำกับ เจ.เจ. แอบรัมส์ ผู้เป็นต้นคิดสร้างภาพยนตร์ชุดดัง ๆ อย่าง Lost, Alias, และ Felicity
หลังจากนั้น แม็กกี้ ก็ร่วมแสดงกับแดน ฟ๊อกเลอร์, จอร์จ โลเปซ, และคริสโตเฟอร์ วอลเคน ใน Balls of Fury ภาพยนตร์ตลกของ Rogue Pictures กับ Spyglass Entertainment ว่าด้วยอดีตแชมเปี้ยนปิงปองที่ถลำลึกเข้าสู่โลกลึกลับของปิงปองเพื่อค้นหาฆาตกรที่สังหารพ่อของเขา โจนาธาน กลิ้คแมน แห่ง Spyglass เป็นผู้อำนวยการสร้างจากบทและฝีมือการกำกับภาพยนตร์ของโรเบิร์ต เบ็น กาแรนท์
ปัจจุบัน แม็กกี้ เป็นโฆษกให้กับผลิตภัณฑ์อาบน้ำ LUX Personal Wash Products และผลิตภัณฑ์ดูแลผิว SOFINA Facial Skin-Care ในจีน เธอยังโด่งดังจากการงานโฆษณาผลิตภัณฑ์อย่าง Derma Logical ในฮ่องกง, เครื่องดื่ม Coca-Cola ในญี่ปุ่น, รถจักรยานยนต์ Haojue Suzuki Motorcycle ในจีน, Lancel Image Girl ในเอเชีย, และ Shiseido UV White ในญี่ปุ่นด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น
1979
เอ็ดเวิร์ด แคลวิน เคนดัลล์
เอ็ดเวิร์ด แคลวิน เคนดัลล์ (Edward Calvin Kendall; 8 มีนาคม ค.ศ. 1886 – 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักชีวเคมีชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองเซาท์นอร์วอล์ก เป็นบุตรของจอร์จ สแตนลีย์ เคนดัลล์และเอวา ฟรานเชส แอบบอตต์ เรียนจบปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์ ปริญญาโทและปริญญาเอกสาขาเคมีจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ก่อนจะทำการศึกษาฮอร์โมนต่อมไทรอยด์ขณะทำงานที่บริษัทยาพาร์ค-เดวิสและโรงพยาบาลเซนต์ลูกา ในปี ค.ศ. 1914 เคนดัลล์ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาชีวเคมีของบัณฑิตวิทยาลัย คลินิกเมโย ปีต่อมาเคนดัลล์ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสาขาวิชาชีวเคมีและแต่งงานกับรีเบคกา เคนเนดี มีบุตรด้วยกัน 4 คน
เคนดัลล์มีผลงานที่สำคัญคือการสกัดไทรอกซีนและมีส่วนในการสกัดและระบุโครงสร้างของกลูตาไธโอน เคนดัลล์ร่วมกับฟิลิป โชวอลเตอร์ เฮนช์ใช้สเตอรอยด์ที่สกัดจากต่อมหมวกไตในการรักษาโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ ต่อมาสารชนิดนี้เรียกว่าคอร์ติโซน ในปี ค.ศ. 1950 เคนดัลล์ เฮนช์และทาเดอุช ไรค์สไตน์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ สำหรับการค้นพบฮอร์โมนของต่อมหมวกไต รวมถึงระบุโครงสร้างและผลทางชีววิทยา ปีต่อมา เคนดัลล์เกษียณตัวเองจากงานที่คลินิกเมโยและดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์อาคันตุกะที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1972
มิเชลเล เจนเนเค
มิเชลเล "เชลลี" เจนเนเค (Michelle "Shelly" Jenneke; 23 มิถุนายน ค.ศ. 1993 – ) เป็นนักวิ่งข้ามรั้วและนางแบบชาวออสเตรเลีย ผู้ชนะรางวัลเหรียญเงินวิ่งข้ามรั้ว 100 เมตรในการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 เธอได้รับความสนใจจากสื่อทั่วโลกใน ค.ศ. 2012 ต่อการวอร์มอัพก่อนการแข่ง ซึ่งมีลักษณะเหมือนกับการเต้นรำ
ประวัติ
เจนเนเค เกิดที่เคนเธิร์สท์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย เธอได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเดอะฮิลส์แกรมมาร์ ในการสัมภาษณ์ครั้งหนึ่ง เธอได้เคยกล่าวว่างานอดิเรกของเธอคือฟุตบอลกติกาออสเตรเลีย, ฟุตบอล และแฮนด์บอล
ผลงานด้านกรีฑา
เจเนเคได้รับการฝึกสอนโดยโค้ช มิก ซิสตี ในฐานะนักวิ่งข้ามรั้วตั้งแต่อายุ 10 ขวบที่สโมสรกรีฑาเชอร์รีบรูค เธอเข้าแข่งขันเมื่อครั้งที่เมืองแคนเบอร์ราเป็นเจ้าภาพแปซิฟิกสคูลเกมส์ 2008 ในการแข่งวิ่งข้ามรั้ว 90 และ 200 เมตร
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 เจเนเคได้เข้าสู่เส้นชัยเป็นอันดับ 1 ในการแข่งวิ่งข้ามรั้ว 100 ม. และทำลายสถิติของออสเตรเลียในการแข่งวิ่งผลัดแบบผสมหญิงของการแข่งขันชิงแชมป์เยาวชนออสเตรเลีย 2010 รวมถึงเธอได้เข้าแข่งขันในรายการเพอร์เทกแอธเลติกออลสตาร์ส 2011 ส่วนในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เจเนเคได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติออสเตรเลียของการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ในการวิ่งข้ามรั้ว 100 ม. และการวิ่งผลัดแบบผสมหญิง โดยในการวิ่งข้ามรั้ว เธอได้เข้าสู่เส้นชัยเป็นอันดับสองด้วยเวลา 13.56 วินาที และได้รับการจัดเป็นนักวิ่งที่ดีที่สุดหลังจากชนะในฮีตของเธอ รวมถึงในการวิ่งผลัดแบบผสมเธอได้อันดับสี่     เธอได้รับเหรียญรางวัลเป็นอันดับหนึ่งสำหรับทีมชาติออสเตรเลียจากการแข่งกรีฑาของมหกรรมกีฬาดังกล่าว
ใน ค.ศ. 2011 เธอได้เข้าแข่งขันที่ประเทศนิวซีแลนด์ซึ่งเป็นเจ้าภาพรายการคุกส์คลาสสิก และในการแข่งขันชิงแชมป์เยาวชนออสเตรเลีย 2011 เธอได้เข้าสู่เส้นชัยเป็นอันดับหนึ่งของกลุ่มรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี รวมถึงในเดือนเมษายน ค.ศ. 2011 เธอได้เข้าแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ออสเตรเลีย ครั้งที่ 89 และเข้าสู่เส้นชัยเป็นอันดับสามในการวิ่งข้ามรั้วตามหลังนักกรีฑาแชมป์โลกที่มีชื่อว่าแซลลี เพียร์สัน
การออกผ่านสื่อ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 วิดีโอการเต้นของเจเนเคขณะทำการวอร์มอัพก่อนการแข่งขันวิ่งข้ามรั้ว 100 ม. ในกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2012 ที่บาร์เซโลนาได้รับการแบ่งปันผ่านทางเว็บไซต์ยูทูบ โดยมีคลิปหนึ่งที่มียอดผู้ชมถึง 19 ล้านครั้งในสัปดาห์ต่อมาและได้รับการออกผ่านรายการทอล์กโชว์ยามดึกของอเมริกาในรายการเดอะทูไนท์โชว์
เจเนเคได้แสดงในวิดีโอตลกสั้น ๆ ที่ผลิตโดยเว็บไซต์เดอะชีพ ในชื่อฟอร์เอฟเวอร์ อะโลน มีตส์ มิเชลเล เจนเนเค โดยรับบทเป็นตัวเธอเองจากการอิงถึงวิดีโอการแข่งขันที่ได้รับการเผยแพร่ ซึ่งวิดีโอฟอร์เอฟเวอร์ อะโลน ได้มียอดผู้ชมที่กว่าสิบล้านครั้งในปี ค.ศ. 2014
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 เจเนเคได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับสิบของผู้หญิง 99 คนที่พึงปรารถนามากที่สุด ประจำปี 2013 ของเว็บไซต์อาส์กเม็น.คอม และเธอยังเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่โดดเด่นในนิตยสารสปอร์ตอิลลัสเตรเต็ดฉบับชุดว่ายน้ำ 2013
คูนิตาจิ
คูนิตาจิ (国立市 (Kunitachi-shi)) เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 8.15 sqkm มีจำนวนประชากรประมาณ 76,423 คน 38,825 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 9,400 คนต่อตารางกิโลเมตร ประมาณ 41.9% ของประชากรทั้งหมดของคูนิตาจิมีอายุมากกว่า 65 ปี
ภูมิศาสตร์
คูนิตาจิตั้งอยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ อยู่บริเวณกึ่งกลางของมหานครโตเกียว คูนิตาจิเป็นที่รู้จักจากถนนกลางเมืองสายหนึ่งที่ชื่อ ไดงากุโดริ (ถนนมหาวิทยาลัย) ซึ่งเป็นถนนที่มีต้นซากูระเรียงรายทอดยาวจากสถานีรถไฟคูนิตาจิของทางรถไฟสายหลักชูโอ ไปจนถึงสถานีรถไฟยาโฮะของทางรถไฟสายนัมบุ
ภูมิอากาศ
คูนิตาจิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน Cfa) มีลักษณะเป็นฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย โดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในคูนิตาจิอยู่ที่ 13.9 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,647 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.4 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.5 °C
ประวัติศาสตร์
บริเวณที่เป็นคูนิตาจิในปัจจุบันตั้งอยู่ตามเส้นทางสายประวัติศาสตร์ที่มีชื่อว่า โคชูไกโด ซึ่งเป็นเส้นทางที่เชื่อมเอโดะกับโคฟุในแคว้นคาอิ (ปัจจุบันคือจังหวัดยามานาชิ) บริเวณนี้ขึ้นชื่อเรื่องแหล่งน้ำแร่ที่อุดมสมบูรณ์
ในช่วงที่มีการจัดตั้งระบบเทศบาลขึ้นในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้มีการก่อตั้งหมู่บ้านยาโฮะ อาโอยางิ และยาโบะ โดยอยู่ภายในอำเภอทามะ ต่อมา ค.ศ. 1893 อำเภอทามะได้โอนย้ายจากจังหวัดคานางาวะไปอยู่ภายใต้การปกครองของโตเกียว ใน ค.ศ. 1920 โคจิโระ สึตสึมิ ผู้ก่อตั้งบริษัทเซบุโฮลดิงส์ ได้ครอบครองที่ดินส่วนใหญ่ในบริเวณนี้ และได้เริ่มพัฒนาชุมชนขนาดใหญ่ ซึ่งเขาตั้งใจจะให้เป็นเมืองมหาวิทยาลัยโดยมีเกิททิงเงิน ประเทศเยอรมนี เป็นต้นแบบ มหาวิทยาลัยพาณิชยการโตเกียว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ) ได้ย้ายจากใจกลางโตเกียวมาตั้งอยู่ที่บริเวณนี้ และได้เปิดสถานีรถไฟหนึ่งแห่งบนเส้นทางสายหลักชูโอใน ค.ศ. 1926 ชื่อว่า "คูนิตาจิ" โดยนำคันจิตัวหน้าจากชื่อสถานีก่อนหน้าและถัดไปมาประกอบเป็นชื่อ ซึ่งได้แก่ สถานีรถไฟโคกูบุนจิ และสถานีรถไฟทาจิกาวะ
หมู่บ้านทั้งสามหมู่บ้านดังกล่าวได้ควบรวมกันเพื่อก่อตั้งเป็นเมืองคูนิตาจิเมื่อ ค.ศ. 1951 และได้ยกฐานะเป็นนครคูนิตาจิเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1967
การเมืองการปกครอง
เทศบาลนครคูนิตาจิมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภานครซึ่งเป็นสภาเดี่ยวมีสมาชิก 22 คน นครคูนิตาจิและนครโคกูบุนจิ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภามหานครโตเกียวจำนวน 2 ที่นั่ง ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครคูนิตาจิเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งโตเกียวที่ 21 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ
คูนิตาจิเป็นเมืองมหาวิทยาลัย อีกทั้งยังเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ไปกลับเป็นประจำระหว่างคูนิตาจิกับใจกลางโตเกียว จากการสำรวจสำมะโนประชากร ค.ศ. 2015 พบว่ามีประชากรประมาณ 25.1% ที่เดินทางไปใจกลางโตเกียวในแต่ละวัน
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในฤดูกาล 1990–91
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในฤดูกาล 1990–91 เป็นฤดูกาลที่ 99 นับตั้งแต่การก่อตั้งลิเวอร์พูล และเป็นฤดูกาลที่ 29 ติดต่อกันบนลีกสูงสุด ในฤดูกาลนี้สโมสรไม่สามารถป้องกันแชมป์ลีกได้และไม่ได้แชมป์ลีกไปอีก 30 ปีจนถึงฤดูกาล 2019–20
อลัน แฮนเซ่น กัปตันทีมซึ่งห่างหายจากการลงเล่นมาเกือบปี ได้ประกาศแขวนสตั๊ดหลังจากการลาออกของแดลกลีชได้ไม่นาน
ฤดูกาลนี้เริ่มต้นได้ดีมากสำหรับหงส์แดง พวกเขาในฐานะแชมป์ลีกจากฤดูกาลที่แล้วชนะ 8 นัดแรกในลีก รวมถึงชัยชนะ 4–0 เหนือแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่แอนฟีลด์ และออกสตาร์ท 15 นัดแรกไม่แพ้ใครในลีก
นอกจากนี้ยังเป็นฤดูกาลสุดท้ายที่แอนฟิลด์สำหรับกองหน้าปีเตอร์ เบียร์ดสลีย์ ซึ่งเริ่มต้นฤดูกาลที่ 4 กับสโมสรได้อย่างสวยงาม แต่จากนั้นเขาถูกดร็อปเป็นผู้เล่นสำรองเมื่อสโมสรเซ็นสัญญากับเดวิด สปีดี จากคอเวนทรีซิตี ในช่วงครึ่งทางของฤดูกาล
ผู้เล่นทั้งสองคือเบียร์ดสลีย์ และสปีดี ออกจากสโมสรในช่วงปิดฤดูกาล สปีดีถูกขายให้กับแบล็กเบิร์นโรเวอส์ และเบียร์ดสลีย์ ให้กับคู่แข่งร่วมเมืองอย่างเอฟเวอร์ตัน นอกจากนี้พวกเขายังปล่อยผู้เล่นออกจากแอนฟิลด์ในช่วงซัมเมอร์นั้นอีก 2 คนคือกองหลัง แกรี่ กิลเลสพี และ สตีฟ สตอนตัน ย้ายไปกลาสโกว์เซลติกและแอสตันวิลลาตามลำดับ ในช่วงปิดฤดูกาล ลิเวอร์พูลจ่ายเงินเป็นสถิติระดับชาติ 2.9 ล้านปอนด์สำหรับกองหน้าดาร์บีเคาน์ตี ดีน ซอนเดอร์ส ซึ่งเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในดิวิชัน 1 ในฤดูกาล 1990–91 แม้ว่าทีมของเขาจะตกชั้นก็ตาม และอีก 2.5 ล้านปอนด์สำหรับมาร์ค ไรท์ กองหลังทีมชาติอังกฤษ และยังจ่ายเงิน 1.25 ล้านปอนด์สำหรับมาร์ค วอลเตอร์ส กองกลางที่ติดตามซูเนสส์มาที่แอนฟีลด์ จากกลาสโกว์เรนเจอส์
สิงหาคม
การป้องกันแชมป์ลีกดิวิชัน 1 สมัยที่ 18 ของลิเวอร์พูลเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1990 ที่บรามอลล์เลน ซึ่งพวกเขาเอาชนะเชฟฟีลด์ยูไนเต็ดที่เพิ่งเลื่อนชั้น 3-1 การไปเยือนเวมบลีย์เมื่อสัปดาห์ก่อนสำหรับการแข่งขันเอฟเอแชริตีชีลด์ ลิเวอร์พูลเป็นผู้ชนะร่วมกับแชมป์เอฟเอคัพ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด หลังจากเสมอกัน 1-1
กันยายน
สิ้นสุดเดือนกันยายนลิเวอร์พูลเป็นจ่าฝูงของดิวิชัน 1 โดยชนะรวดทั้ง 7 นัดแรกในลีก รวมถึงชนะเอฟเวอร์ตัน 3-2 ที่กูดิสันพาร์กในเมอร์ซีย์ไซด์ดาร์บีแมตช์ ซึ่งปีเตอร์ เบียร์ดสลีย์ยิงได้ 2 ประตู และน่าประทับใจยิ่งกว่านั้นคือการทุบแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 4-0 ที่แอนฟีลด์ซึ่งเบียร์ดสลีย์กดแฮตทริก เบียร์ดสลีย์จบเดือนด้วยการเป็นดาวซัลโวสูงสุดของดิวิชั่น 1 ด้วยผลงาน 7 ประตู
ตุลาคม
ชัยชนะของลิเวอร์พูลตั้งแต่เริ่มฤดูกาลยาวมาถึงนัดที่ 8 ติดต่อกันเมื่อพวกเขาคว้าชัยชนะ 2-0 ในบ้านเหนือดาร์บีเคาน์ตี และในนัดต่อมาพวกเขาทำแต้มหล่นเป็นครั้งแรกในฤดูกาลเมื่อนอริชซิตี เสมอกับพวกเขา 1-1 ที่สนามแคร์โรว์โรด เดือนนี้จบลงด้วยความผิดหวังเมื่อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเขี่ยพวกเขาตกรอบฟุตบอลลีกคัพด้วยความพ่ายแพ้ 1-3 ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด
พฤศจิกายน
ฟอร์มที่ยอดเยี่ยมของปีเตอร์ เบียร์ดสลีย์ยังคงดำเนินต่อไปเมื่อเขาทำถึง 10 ประตูในดิวิชั่น 1 เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน โดยทำประตูได้ในเกมเปิดบ้านเอาชนะลูตันทาวน์ 4-0 นอกจากนี้ยังเป็นเดือนที่ดีสำหรับเอียน รัช ซึ่งทำสองประตูในเกมพบลูตันทาวน์ และทอตนัมฮอตสเปอร์ ลิเวอร์พูลยังคงเป็นจ่าฝูงของดิวิชั่น 1 ได้อย่างสบายเมื่อสิ้นสุดเดือนพฤศจิกายน
ธันวาคม
การเริ่มต้นฤดูกาลที่ไม่แพ้ใครของลิเวอร์พูลสิ้นสุดลงหลังจากผ่านไป 14 นัดเมื่อพวกเขาพ่ายแพ้ให้กับคู่ปรับสำคัญอย่างอาร์เซนอล 0-3 ที่อาร์เซนอลสเตเดียมเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม แต่ตำแหน่งจ่าฝูงดิวิชั่น 1 ของพวกเขายังคงอยู่ เดือนนี้จบลงด้วยการพ่ายแพ้นัดที่สองต่อคริสตัลพาเลซ ซึ่งค่อย ๆ กลายเป็นคู่แข่งในการแย่งชิงตำแหน่งแชมป์ลีก และยังรวมถึงชัยชนะเหนือเชฟฟีลด์ยูไนเต็ดและเซาแทมป์ตันด้วย
มกราคม
ช่วงปีใหม่มีผู้เล่นใหม่ 2 คนเซ็นสัญญาเข้าสู่สโมสรคือเดวิด สปีดี กองหน้ามากประสบการณ์จากคอเวนทรีซิตี และเจมี เร้ดแน็ปป์ กองกลางอายุ 17 ปีจากบอร์นมัท มีเพียง 3 นัดในลีกสำหรับหงส์แดงในเดือนนี้ เริ่มต้นด้วยชัยชนะ 3-0 เหนือลีดส์ยูไนเต็ดที่แอนฟีลด์ในช่วงปีใหม่ ตามด้วยเสมอกับแอสตันวิลลา และวิมเบิลดัน
กุมภาพันธ์
เคนนี แดลกลีชทำให้โลกฟุตบอลตกตะลึงในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 ด้วยการประกาศลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการทีมลิเวอร์พูลอย่างกระทันหันหลังจากคุมทีมมาเกือบ 6 ปี ในช่วงเวลานั้นเขาพาทีมคว้าแชมป์ลีก 3 สมัย เอฟเอคัพ 2 สมัย และไม่เคยจบต่ำกว่ารองแชมป์ในลีก พวกเขายังมีลุ้นดับเบิลแชมป์เมื่อแดลกลีชยื่นลาออก โดยต้องเล่นนัดรีเพลย์กับเอฟเวอร์ตันในรอบที่ 5 หลังจากเสมอแบบไร้สกอร์ที่แอนฟีลด์ ซึ่งพวกเขาเอาชนะเอฟเวอร์ตันในลีกเมื่อต้นเดือนด้วย
รอนนี มอรัน โค้ชที่รับใช้สโมสรมาอย่างยาวนานได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทีมชั่วคราวจนกว่าจะมีการแต่งตั้งผู้จัดการทีมถาวร อย่างไรก็ตาม เดือนนี้จบลงด้วยการที่เอฟเวอร์ตันทำได้ดีกว่าหงส์แดงในเกมนัดรีเพลย์ของเอฟเอคัพ รอบที่ 5
มีนาคม
อาร์เซนอลยังคงเป็นจ่าฝูงเหนือหงส์แดงด้วยการชนะ 1–0 ที่แอนฟิลด์ในวันที่ 3 มีนาคม แต่ลิเวอร์พูลชนะในอีก 3 นัดถัดมา (รวมถึงการถล่มดาร์บีเคาน์ตี 7–1 ที่ Baseball Ground) ทำให้หงส์แดงยังคงอยู่ในเส้นทางการลุ้นแชมป์ลีกสมัยที่ 19
พฤษภาคม
ความพ่ายแพ้ติดต่อกันต่อเชลซีและน็อตติ้งแฮม ฟอเรสต์ทำให้ความหวังของลิเวอร์พูลในการคว้าแชมป์ลีกอีกครั้งสิ้นสุดลง เมื่อถ้วยแชมป์กลับมาสู่อาร์เซนอล ซึ่งคว้ามันมาจากลิเวอร์พูลในนัดสุดท้ายของฤดูกาลเมื่อ 2 ปีก่อน นัดสุดท้ายของฤดูกาลคือเปิดบ้านเอาชนะทอตนัมฮอตสเปอร์ 2-0 และอย่างน้อยหงส์แดงก็มีสถิติการจบ 2 อันดับแรกติดต่อกันเป็นครั้งที่ 10
เขตบางรัก
บางรัก เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตในฝั่งพระนครของกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทางตะวันออก มีอาณาเขตติดต่อกับเขตปทุมวันทางทิศเหนือและตะวันออก เขตสาทรทางทิศใต้ และติดต่อกับเขตสัมพันธวงศ์และเขตคลองสาน (ตรงข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา) ทางตะวันตก
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตบางรักมีพื้นที่ทั้งหมด 5.54 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ฝั่งพระนคร) มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ศัพทมูล
ที่มาของชื่อเขตบางรักมีการสันนิษฐานอยู่หลายทฤษฎี ได้แก่
ในปัจจุบันเป็นที่เชื่อกันในความเป็นสิริมงคลของชื่อเขตบางรัก ว่ามีความเกี่ยวข้องกับความรัก ในทุก ๆ ปี สำนักงานเขตจะจัดพิธีจดทะเบียนสมรสหมู่ขึ้นในวันวาเลนไทน์ของทุกปี แสดงให้เห็นความนิยมในชื่อของ “รัก” ที่ปรากฏในชื่อเขตในฐานะของความรัก
ประวัติ
อำเภอบางรักก่อตั้งขึ้นเป็นทางการในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2450 โดยการรวมพื้นที่อำเภอชั้นในของพระนคร 4 อำเภอตามประกาศกระทรวงนครบาล นับเป็น 1 ใน 8 อำเภอของกรุงเทพฯ ในขณะนั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2515 หลังการประกาศของคณะปฏิวัติให้จัดตั้งกรุงเทพมหานครขึ้นแทนที่นครหลวงกรุงเทพธนบุรีซึ่งเกิดจากการรวมกันของจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี อำเภอบางรักจึงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร ส่วนตำบลต่าง ๆ ก็เปลี่ยนสถานะฐานะเป็นแขวงแทน
เศรษฐกิจ
ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบได้สนับสนุนให้บริเวณเขตบางรักช่วงถนนเจริญกรุงเป็นพื้นที่เขตธุรกิจสร้างสรรค์ ในปัจจุบันเขตบางรักเป็นที่ตั้งของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการประกอบธุรกิจสร้างสรรค์ คือ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) และ สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (CEA) นอกจากนี้ในเขตบางรักประกอบไปด้วยอาคารสำนักงานและอาคารระฟ้าหลายแห่ง เช่น จิวเวลรี่ เทรด เซ็นเตอร์, คิง เพาเวอร์ มหานคร และตึกสเตท
การท่องเที่ยว
เขตบางรักเป็นที่ตั้งของโรงแรมหรูที่มีอายุเก่าแก่หลายแห่ง เช่น โรงแรมดุสิตธานี, โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ, โรงแรม ดับเบิ้ลยู กรุงเทพฯ, โรงแรมแชงการีลา นอกจากนี้เขตบางรักยังเป็นที่รู้จักจากสถานที่ท่องเที่ยวกลุ่มอาคารเก่าแก่สถาปัตยกรรมยุคโคโลเนียลและตะวันตก เช่น ศุลกสถาน (โรงภาษีร้อยชักสาม), ตึกเก่าอาคาร อีสต์ เอเชียติก, บ้านสาทร, พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก, อาคารไปรษณีย์กลาง และ ห้องสมุดเนียลสัน เฮส์
สถานทูต
ในเขตบางรักเป็นที่ตั้งของสถานทูตดังต่อไปนี้
สถานศึกษา
เขตบางรักเป็นที่ตั้งของสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงเก่าแก่หลายแห่ง ดังที่ปรากฏในคำขวัญเขตวรรค “แหล่งเรียนรู้โรงเรียนดัง” โดยในเขตบางรักเป็นที่ตั้งของโรงเรียนเอกชนเก่าแก่ของประเทศไทย เช่น โรงเรียนอัสสัมชัญ โรงเรียนคาทอลิกแห่งแรกในประเทศไทย, โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โรงเรียนเอกชนแห่งแรกในประเทศไทย, โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ โรงเรียนสตรีคาทอลิกแห่งแรกในประเทศไทย และโรงเรียนเอกชนของคาทอลิกอื่น ๆ คือ โรงเรียนอัสสัมชัญศึกษา และโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ โรงเรียนรัฐบาลที่เป็นที่รู้จัก เช่น โรงเรียนปวโรฬาร, โรงเรียนสตรีมหาพฤฒาราม สำหรับสถานศึกษาระดับอุดมศึกษาหรือวิชาชีพ เช่น วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยศิลปากร, สถาบันการโรงแรม เลอ กอร์ดอง เบลอ และ วิทยาลัยสารพัดช่างสี่พระยา
สถานพยาบาล
ในเขตบางรักประกอบด้วยโรงพยาบาล 4 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลรัฐบาล 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลเลิดสิน และโรงพยาบาลเอกชน 3 แห่ง คือ โรงพยาบาลบีเอ็นเอช โรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกในประเทศไทย, โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน (สังกัดสภาคริสตจักรในประเทศไทย) และ โรงพยาบาลมเหสักข์ (สังกัดเครือโรงพยาบาลวิภาราม)
ศาสนสถาน
เขตบางรักประกอบวัดในศาสนาพุทธ 5 แห่ง ในจำนวนนี้เป็นพระอารามหลวง 2 แห่ง คือ วัดมหาพฤฒารามและวัดหัวลำโพง นอกจากนี้ยังเป็นที่ตั้งของโบสถ์คริสต์ ของโรมันคาทอลิก เช่น อาสนวิหารอัสสัมชัญ ที่ตั้งของเขตมิสซังกรุงเทพฯและเป็นศูนย์กลางของการควบคุมดูแลคาทอลิกในประเทศไทย และอารามคาร์แมล กรุงเทพฯ ของโปรเตสแตนต์ เช่น คริสตจักรสัจจศึกษา, คริสตจักรสะพานเหลือง และของแองกลิคันคือ คริสตจักรไคร้สต์เชิร์ช ส่วนมัสยิดประกอบด้วย มัสยิดบ้านอู่, มัสยิดฮารูณ, มัสยิดมิตรภาพไทย-ปากีสถาน, มัสยิดนูรุ้ลนะซีฮะห์, มัสยิดบูรัลนะซีฮาร์
นอกจากสามศาสนาหลักของประเทศไทย แล้วยังเป็นที่ตั้งของโบสถ์พราหมณ์แบบอินเดียใต้ คือ วัดพระศรีมหาอุมาเทวี และศาลเจ้าจีนต่าง ๆ เช่น ศาลเจ้าปุ้นเถ้ากง, ศาลเจ้าเจียวเอ็งเนี้ยว
ระบบถนน
ถนนสายหลัก ได้แก่
และถนนสายรอง เช่น
เหตุการณ์สำคัญ
22 เมษายน พ.ศ. 2553 ได้เกิดเหตุระเบิด 5 ครั้งบริเวณถนนสีลม โดยครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 20.00 น. ระหว่างที่กลุ่มผู้ชุมนุม นปช. รวมตัวการชุมนุมอยู่แยกศาลาแดงฝั่งถนนสีลม ท่ามกลางการรักษาความปลอดภัยของตำรวจ โดยเสียงระเบิดดังขึ้น 3 ครั้ง ที่บริเวณสถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง เสียงระเบิดทำให้ประชาชนที่อยู่บนสถานีและกลุ่มต่อต้าน นปช. เกิดความโกลาหล ระเบิดลูกที่ 4 ได้ระเบิดขึ้นบริเวณหน้าโรงแรมดุสิตธานี ใต้ทางเดินลอยฟ้าเชื่อมต่อสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส (สกายวอล์ก) ต่อมา เวลา 20.45 น. ระเบิดลูกที่ 5 ก็ระเบิดขึ้นที่หน้าธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาศาลาแดง
7 พฤษภาคม เวลา 22.45 น. บริเวณแยกศาลาแดง เกิดเหตุคนร้ายใช้อาวุธปืนกราดยิงเข้าใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนเฝ้าที่หน้าธนาคารกรุงไทย สาขาย่อย อาคารซูลิก เฮ้าส์ ถนนสีลม ทำให้กระจกหน้าธนาคารกรุงไทย ใกล้ตู้เอทีเอ็ม แตก 1 บาน มีรอยร้าว มีรูกระสุน 1 รู มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 4 ราย[ต้องการอ้างอิง] ทั้งหมดถูกนำส่งโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1961
การแข่งขันวอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลก 1961 จัดขึ้นที่เมืองโซเฟีย, ประเทศบัลแกเรีย
โรงเรียนวัดราชบพิธ
โรงเรียนวัดราชบพิธ ตั้งอยู่ในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
ประวัติโรงเรียนในยุคเริ่มแรก
โรงเรียนวัดราชบพิธได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากโรงเรียนสอนภาษาไทยในยุคต้นของการจัดการศึกษาในระบบโรงเรียนของไทย ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในครั้งนั้น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร ที่สมเด็จพระพุฒาจารย์ เจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม ได้ทรงทำความตกลงกับกรมศึกษาธิการ แต่ครั้งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดี จัดตั้งโรงเรียนวัดราชบพิธขึ้นเมื่อ ปีระกา สัปตศก จุลศักราช 1247 ตรงกับ รัตนโกสิทร์ศก 104 หรือปี พุทธศักราช 2428 ดังปรากฏหลักฐานรายชื่อโรงเรียนวัดราชบพิธ อยู่ในหนังสือราชกิจจานุเบกษา เล่ม 1 หน้า 319
เมื่อครั้งแรกตั้งโรงเรียนนั้น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพระอรุณนิภาคุณากร ได้ทรงอนุญาตใช้ชั้นบนของตึกศาลาการเปรียญ ข้างสระน้ำด้านถนนเฟื่องนครซึ่งใช้เป็น "ภัณฑาคาร" สำหรับเก็บรักษาถาวรวัตถุของสงฆ์  เป็นสถานที่เล่าเรียนโดยมิต้องเสียค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด  ในครั้งนั้นโรงเรียนวัดราชบพิธมีนักเรียนทั้งสิ้น 53 คน มีครู 2 คน (ความปรากฏในหนังสือราชกิจจานุเบกษา เล่ม 1 หน้า 323) มีนายกวีซึ่งต่อมาได้ลาออกไปรับราชการในกรมพระอาลักษณ์ และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นขุนสุทรลิขิต เป็นครูใหญ่คนแรก  มีชั้นเรียนเพียงชั้นเดียว คือ ชั้นประโยคหนึ่ง โดยนักเรียนที่สอบได้ประโยคหนึ่งคนแรกของโรงเรียนคือ พระสวัสดิ์นคเรศ (มงคล อมาตยกุล) สอบไล่ได้เมื่อ พ.ศ. 2430
ต่อมาอีกประมาณ 3 ปี คือราว พ.ศ. 2431 ในสมัยที่ นายพยอม เป็นครูใหญ่ ผู้คนในละแวกใกล้ไกลนิยมส่งบุตรมาเข้าเรียนมาขึ้น ทำให้สถานที่เล่าเรียนคับแคบ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า พระอรุณนิภาคุณากร พระผู้ก่อกำเนิดโรงเรียนวัดราชบพิธ  จึงได้ทรงให้ย้ายไปทำการสอนที่ชั้นล่างของตำหนักที่ประทับของพระองค์ (ปัจจุบันสถานที่แห่งนี้คือที่ตั้งขออาคารภุชงค์ประทานวิทยาสิทธิ์ 1 ซึ่งเป็นอาคาร 3 ชั้นที่อยู่ติดกับสุสานหลวง) แต่กระนั้นก็ตาม  ผู้คนก็นิยมส่งบุตรมาเข้าเรียนจนสถานที่ชั้นล่างของตำหนักนั้นไม่เพียงพออีก  พระองค์จึงทรงประทานศาลารายรอบบริเวณให้ใช้เป็นห้องเรียนอีก 3 หลัง  ในยุคนี้โรงเรียนวัดราชบพิธมีเพียงชั้นประถม 1 - 4 เท่านั้น มีนักเรียนประมาณ 100 คน และ หลวงชำนาญอนุสาสน์ (รอด รักตะประจิตร) เป็นครูใหญ่
ในสมัยพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงเป็นเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามสืบต่อมา พระองค์ได้ทรงประทาน  ศาลารายหลังที่อยู่ด้านถนนเฟื่องนคร ให้ใช้เป็นสถานที่เรียนอีก 1 หลัง  ด้วยทรงเล็งเห็นความอัตคัตของสถานที่เรียน โรงเรียนจึงได้ใช้ศาลารายทั้ง 4 หลัง  กับชั้นล่างของตำหนักเป็นที่เรียน  อย่างไรก็ดีโรงเรียนวัดราชบพิธก็ได้เจริญโดยลำดับ จนกระทั่ง พ.ศ. 2457 สถานที่เรียนก็ไม่เพียงพอ ราชบุรุษกวย ป.ป. ครูใหญ่ในขณะนั้น ได้ทูลขอชั้นบนของตำหนัก ซึ่งมีพระสงฆ์อาศัยอยู่เป็นที่เรียน พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ก็ได้มีพระเมตตาโปรดประทานให้ตามประสงค์  ในพ.ศ. 2478 สมเด็จพระสังฆราชเจ้าก็ได้ทรงประทานทุนส่วนพระองค์สร้างตึกสัมฤทธิ์วิทยาการให้เป็นที่เล่าเรียนอีก 1 หลัง ด้วยเหตุนี้จึงได้มีการยกฐานะโรงเรียนเดิมให้เป็นมัธยมตอนต้น โรงเรียนวัดราชบพิธจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธ" ดังปรากฏหลักฐานดวงตราที่ประทับอยู่บนหนังสือของห้องสมุดโรงเรียนหลายสิบเล่ม  โรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธในเวลานั้นมีเพียงชั้นมัธยม 1 - 3 ส่วนประถม 1 - 3 ที่มีอยู่เดิมก็ย้ายไปอยู่โรงเรียนประถมวัดสุทัศน์แทน  โรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธได้เจริญโดยลำดับ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2467 จึงได้เริ่มเปิดชั้นมัธยมศึกษา ตอนปลาย ในสมัยที่ขุนกิตติเวทย์เป็นครูใหญ่ ปีพ.ศ. 2469 อันเป็นปีที่โรงเรียนแห่งนี้มีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 มีนักเรียนถึง 401 คน และในปี พ.ศ. 2474 นักเรียนโรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธก็สามารถสอบไล่ได้เป็นที่ 1 ของประเทศคือ นายสุดใจ เอี่ยมอุดม
ปีพ.ศ. 2478 ขุนชำนิอนุสาสน์ (เส่ง เลาหะจินดา) ครูใหญ่ และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงธรรมการได้ไปเฝ้าพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ผู้ทรงอุปการะโรงเรียนทูลขอสถานที่เล่าเรียนเพื่อจะขยายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 - 8 แผนกวิทยาศาสตร์ พระองค์ก็ได้ทรงพระเมตตาประทานทุนสร้างตึกสัมฤทธิ์วิทยาการให้ พร้อมทั้งจัดตั้งอุปกรณ์การศึกษาให้เสร็จ  ทั้งยังทรงฉลองตึกให้เสร็จในปี พ.ศ. 2479 อันเป็นปีรุ่งขึ้น แต่กระทรวงธรรมการในเวลานั้นกลับอนุญาตให้เปิดแผนกภาษาแทน และสั่งยุบโรงเรียนมัธยมศึกษาวัดมหรรณพารามรวมกับโรงเรียนนี้เมื่อปี พ.ศ. 2480
หลังจากที่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า สิ้นพระชนม์เมื่อ 25 สิงหาคม 2480 แล้ว พระศาสนโศภน (ภา ภาณโก) เจ้าอาวาสยุคที่ 3 ได้เป็นผู้อุปการะสืบต่อมา  ท่านได้เห็นความเจริญของการศึกษาจึงร่วมจัดหาทุนกับคณะศิษยานุศิษย์  สร้างอาคารเรียนเพิ่มขึ้นอีก 3 หลัง  เพื่อเป็นพระอนุสรณ์แด่สมเด็จพระสังฆราชเจ้าพระองค์นั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 กระทรวงธรรมการได้สั่งให้ยุบโรงเรียนมัธยมวัดมหาธาตุกับโรงเรียนมัธยมกล่อมพิทยากร มารวมกับโรงเรียนวัดราชบพิธในสมัยขุนวิทยาวุฒิ (นวม ชัยรัตน์) เป็นครูใหญ่ ทำให้มีนักเรียนเพิ่มขึ้นถึง 560 คน จนสถานที่เรียนไม่เพียงพอ ต้องขอยืมใช้สถานที่ในสุสานหลวงจากพระธรรมปาโมกข์ (วาสน์ วาสโน) ผู้รักษาการในตำแหน่งเจ้าอาวาส ใช้เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว และได้ร่วมมือกันหารือกับพระธรรมปาโมกข์ พระจุลคณิศร และพ.อ.พระยาศรีสุรสงคราม เพื่อหาทุนสร้างโรงเรียนถวายเป็นอนุสรณ์แต่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า
ในปลายปี เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2481 ขุนชำนิอนุสาสน์ได้กลับจากการเป็นผู้แทนราษฎรมารับตำแหน่งครูใหญ่อีกทั้งยัง ได้รับอนุมัติจากพระศาสนโศภน เจ้าอาวาสให้จัดสร้างอาคารเรียนเพิ่มอีก 4 หลังคือ พ.ศ. 2484 สร้างตึกชินวรศรีธรรมวิทยาคาร และพ.ศ. 2485 สร้างตึกภุชงค์ประทานวิทยาสิทธิ์1,2 และ 3 ภายหลังจากพระศาสนโศภนได้มรณภาพ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) สกลมหาสังฆปริณายก (ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์) เจ้าอาวาสพระองค์ที่สี่ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์โรงเรียนต่อมา
ครั้นต่อมาปี พ.ศ. 2487 - 2488 นายพิศาล มั่นเสมอ ครูใหญ่ เวลานั้นได้ติดต่อขอทุนกรมสามัญศึกษาจัดการซื้อหนังสือไทยและต่างประเทศ เพื่อจัดตั้งห้องสมุด แต่ท่านได้ถึงแก่กรรมเสียก่อนเมื่อ 27 ธันวาคม 2488 จนกระทั่งปี พ.ศ. 2492 กระทรวงศึกษาธิการได้ดำริให้มีห้องสมุดโรงเรียนขึ้น โดยเลือกเอาโรงเรียนแห่งนี้เป็นที่ตั้งห้องสมุดกลาง สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาโดยใช้ตึกภุชงค์ประทานวิยาสิทธิ์ 3 เป็นที่ตั้งเปิดทำการครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2492 มีอาจารย์ รสา วงศ์ยังอยู่ เป็นบรรณารักษ์คนแรก ในสมัยที่นายโกวิท ประทัตสุนทรสาร เป็นครูใหญ่ และโรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธได้เจริญมาโดยลำดับจวบจนกระทั่งสถานที่ที่มีอยู่มีความคับแคบ ต้องมีการจัดเรียนเป็น 2 ผลัด (เช้า - บ่าย) แยกบางส่วนไปเรียนในบริเวณวัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร  พร้อม ๆ กับการขาดหายไปของคำว่า "มัธยม" ในนามโรงเรียนจนกลายเป็น "โรงเรียนวัดราชบพิธ" ในปัจจุบัน
โรงเรียนแห่งใหม่ (วาสนะประทานวิทยาสิทธิ์)
นับเนื่องจากการที่อาจารย์ผล ใจสว่าง ผู้อำนวยการโรงเรียนวัดราชบพิธคนที่ 23 ได้มองเห็น ความอัตคัตเรื่องสถานที่เรียน ทั้งสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาสนมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก มีพระดำริเรื่องที่นักเรียนของโรงเรียนวัดราชบพิธมีความยากลำบากในเรื่องสถานที่เรียนแออัด  มีพระประสงค์ที่จะขยายสถานที่เรียนให้กว้างขวางออกไป  แม้ได้มีผู้ประสงค์จะทูลถวายที่ดินให้โรงเรียนหลายรายด้วยกัน  แต่พระองค์ทรงเห็นว่าที่เหล่านั้นไกลจากวัดราชบพิธ  และโรงเรียนเดิมมากเกินไป จนกระทั่งปี พ.ศ. 2524 โรงเรียนวัดราชบพิธได้ที่ดินแปลงหนึ่งจำนวน 9 ไร่ 1 งาน 46 ตารางวา ซึ่งเป็นที่ตั้งอาคารคลังยกกระบัตร กรมพลาธิการทหารบก ตั้งอยู่บริเวณสวนเจ้าเชตุ ไม่ไกลจากวัดและโรงเรียนเดิมเหมาะที่จะสร้างขยายโรงเรียน เพราะกองทัพบกเจ้าของที่นั้นมีโครงการจะย้ายคลังพัสดุไปที่ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) สกลมหาสังฆปริณายก จึงมีพระลิขิตถึงพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2525 เพื่อทรงขอบิณฑบาตที่ดินดังกล่าวสำหรับใช้เป็นสถานที่ก่อสร้างขยายโรงเรียนวัดราชบพิธ ภายหลังที่กองทัพบกได้ย้ายคลังพัสดุออกไปแล้ว แต่เรื่องได้เงียบไป  จนกระทั่งเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2531 ในมหามงคลสมัยที่เจริญพระชนมายุ 90 พรรษา กองทัพบก โดยพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ผู้บัญชาการทหารบก  รักษาราชการผู้บัญชาการทหารสูงสุด ด้วยความเห็นชอบของ ฯพณฯ พลเอก เปรม ติณสูลานนท์ นายกรัฐมนตรีได้น้อมเกล้าถวายเอกสารสิทธิ์ที่ดินราชพัสดุ ที่ตั้งอาคารคลังยกกระบัตร แด่สมเด็จพระสังฆราชฯ พร้อมกันนี้ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรี ได้มีคำสั่งแต่งตั้งคณะอนุกรรมการสร้างอาคารโรงเรียนวัดราชบพิธเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2531 โดยมีพลเอกชวลิต  ยงใจยุทธเป็นประธาน และสมเด็จพระสังฆราชฯ ได้เสด็จทอดพระเนตรสถานที่ก่อสร้างขยายโรงเรียนวัดราชบพิธเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 2531 ก่อนสิ้นพระชนม์ในวันที่ 27 สิงหาคม 2531
วันที่ 5 เมษายน 2532 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารโรงเรียนวัดราชบพิธแห่งใหม่ ณ สวนเจ้าเชตุ โดยได้รับงบประมาณการก่อสร้างโรงเรียนจากกรมสามัญศึกษา 39,560,000 บาท เพื่อดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบคอมเพล็กซ์แห่งแรกของประเทศไทย พร้อมทั้งอาคารพลศึกษาและสระว่ายน้ำในวงเงิน 117 ล้านบาท  การก่อสร้างได้ดำเนินไปจนกระทั่งสามารถย้ายนักเรียนเข้าไปเรียนยังสถานที่เรียนแห่งใหม่  เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2533 เป็นต้นมา
วันที่ 2 มีนาคม 2534 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ทรงเปิดอาคารเรียน โรงเรียนวัดราชบพิธแห่งใหม่ ซึ่งเป็นวารดิถีวโรกาศวันคล้ายวันประสูติในสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสนมหาเถระ) สกลมหาสังฆปริณายก'''
สีประจำโรงเรียน
สีขาวเหลือง  ขาวหมายถึงความบริสุทธิ์เป็นเครื่องหมายทางพระพุทธศาสนา การใช้สีขาวเป็นส่วนหนึ่งของธงโรงเรียน เพราะโรงเรียนนี้ถือกำเนิดมาจากวัดและตั้งอยู่ในบริเวณวัด คืออาศัยบารมีของพระศาสนาเป็นที่ตั้ง เมื่อเห็นธงจึงทำให้รำลึกถึงประวัติดังกล่าว  ส่วนสีเหลืองเป็นสีที่คนไทยรู้ดีที่สุดว่าเป็นสีของพระสงฆ์โรงเรียนนี้อยู่ในความอุปการะของยอดแห่งสงฆ์กล่าวคือสมเด็จพระสังฆราชเจ้า พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้าทรงเอาใจใส่ดูแล และทรงทำการทุกอย่างเพื่อความเจริญของโรงเรียนนี้ นับว่าทรงมีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงเรียนนี้มากมาย สีเหลืองจึงเป็นสีสำหรับพระองค์ท่าน และทำให้ระลึกถึงพระคุณของพระองค์
คติพจน์ของโรงเรียน
สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ ได้ทรงประทานคติพจน์ว่า  วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ  คนล่วงทุกข์เสียได้ด้วยความเพียร  เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2477
พระประจำโรงเรียน
พระพุทธปฏิมา วาสนัฏฐารสม์ มีความหมายว่า "พระพุทธผู้มีบุญองค์ที่ 18" เป็นปางชนะมาร เป็นพระพุทธรูปประจำโรงเรียน สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน)โปรดให้สร้างขึ้นจำนวน 18 องค์ ประทานให้แก่หน่วยงานและสถานที่ในพระอุปถัมภ์ พระพุทธปฏิมา วาสนัฏฐารสม์ ได้อัญเชิญมา วันที่ 22 มิถุนายน 2533 ปัจจุบันประดิษฐาน ณ ห้องจริยธรรม อาคารวาสนะประทานวิทยาสิทธิ์ 1 ชั้น 4 เมื่อ พ.ศ. 2552 ได้ย้ายมาประดิษฐาน ณ ห้องประชุมชมพูนุท บริเวณชั้น 2 อาคาร 2 ซึ่งเป็นห้องประชุมสร้างใหม่
พระรูปสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ(วาสนมหาเถร)สมเด็จพระสังฆราช
พระรูปเหมือนสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (วาสนมหาเถร) สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก อัญเชิญมาประดิษฐาน ภายในพระวิหารน้อย เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2533 เพื่อสักการบูชา น้อมรำลึกถึงพระคุณูปการที่ทรงมีต่อโรงเรียนวัดราชบพิธ
ต้นไม้ประจำโรงเรียน
ต้นประดู่
วาเลรี ซารืยเชฟ
วาเลรี ซารืยเชฟ (Валерий Константинович Сарычев; Valeri Sarychev; 12 มกราคม ค.ศ. 1960 – ) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวรัสเซีย-ทาจิกิสถาน-เกาหลีใต้ ผู้ซึ่งเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู ชื่อเกาหลีของเขาคือ ชิน อึย-ซ็อน (신의손) ซึ่งมีความหมายถึง หัตถ์เทวะ เนื่องด้วยเขามีความสามารถที่ดีมากในการรักษาประตูในเค-ลีก
เขาได้รับสัญชาติเกาหลีใน ค.ศ. 2000 ใน ค.ศ. 2004 เขาเล่นเฉพาะในลีกคัพ 7 แมตช์สำหรับทีมเอฟซีโซล และได้อำลาวงการในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 ปัจจุบัน เขาเป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้แก่ทีมปูซานไอพาร์ก และฟุตบอลทีมชาติเกาหลีใต้รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
อำเภอคลองขลุง
คลองขลุง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกำแพงเพชร อดีตเป็นอำเภอที่เคยมีอาณาเขตพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ซึ่งพื้นที่อำเภอคลองขลุงเดิมครอบคลุมพื้นที่อำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอทรายทองวัฒนา  อำเภอบึงสามัคคี และอำเภอปางศิลาทอง  ทั้งหมด ซึ่งแยกการปกครองออกเรื่อยมา เดิมชื่อ "อำเภอขาณุ" ต่อมาในปี พ.ศ. 2482 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "อำเภอคลองขลุง"
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอคลองขลุง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
อำเภอคลองขลุง เป็นอำเภอหนึ่งใน 7 อำเภอ ของจังหวัดกำแพงเพชร แต่เดิมเรียกชื่ออำเภอนี้ว่า "อำเภอขาณุ" ตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการซึ่ง "ขาณุ" มีความหมายว่า "ตอ" ครั้นต่อมา ได้มีพระราชกฤษฏีกาเปลี่ยนแปลงชื่ออำเภอนี้ใหม่ให้เหมาะสมกับสภาพท้องที่ คือ "อำเภอคลองขลุง" เนื่องจากบริเวณที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอมีลำคลองขลุงไหลผ่าน
สาเหตุที่เรียกว่า “คลองขลุง” สืบเนื่องมาจาก 3 สาเหตุ คือ สาเหตุแรก ในสมัยก่อนน้ำจากคลองวังไทรไหลมาบรรจบกับแม่น้ำปิง จึงเรียกตรงจุดที่น้ำมาบรรจบกันว่า “คลองคลุ้ง” ชาวบ้านเรียกว่า “บ้านคลองคลุ้ง” สาเหตุที่สองของชื่อ “คลองขลุง” สืบเนื่องมาจากบริเวณที่ตั้งหมู่บ้านคลองขลุงสมัยก่อนจะมีกรเลี้ยงช้างไว้เป็นจำนวนมาก เพื่อชักลากซุง ชาวบ้านจึงเรียกชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านคลองโขลง” และอีกสาเหตุหนึ่งที่เป็นที่มาของชื่อ “คลองขลุง” คือ บริเวณที่น้ำคลองวังไทรไหลมาบรรจบกับแม่น้ำปิงสมัยก่อนจะมีจระเข้ และตะโขงเป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงเรียกหมู่บ้านว่า “บ้านคลองโขง” จากชื่อเรียกตามแหล่งกำเนิดต่างๆ ว่า คลองคลุ้ง, คลองโขลง, คลองโขง ต่อมาจึงเรียกเป็น “คลองขลุง” จนถึงปัจจุบันนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอคลองขลุงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 101 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอคลองขลุงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
คนเก่งทะลุโลก
คนเก่งทะลุโลก หรือ คนเก่งฟ้าประทาน หรือ ผีไม่ใช่ผี (คำแปล: สมุดปกขาวเรื่องผี) เป็นมังงะการ์ตูนญี่ปุ่น ที่แต่งและวาดโดยโยชิฮิโระ โทงาชิ จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ได้รับการสร้างเป็นอนิเมะและวิดีโอเกม และสินค้าต่าง ๆ ออกมาจำนวนมาก เคยออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. (หรือโมเดิร์นไนน์ทีวีในปัจจุบัน) ในช่วงช่อง 9 การ์ตูน (หรือโมเดิร์นไนน์การ์ตูนในปัจจุบัน) ในปี พ.ศ. 2541
เนื้อเรื่อง
ยูสึเกะและพรรคพวกได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานประลองที่จัดขึ้นบนเกาะห่างไกล เป็นเวทีต่อสู้อันโหดเหี้ยมของปิศาจที่มีเบื้องหลังคือมนุษย์ผู้ละโมบ โดยจุดหมายสูงสุดก็คือการเอาชนะ "โทคุโร่" ศัตรูเก่าที่เคยประมือกันมาแล้ว หากไม่สามารถชนะได้ก็ตายสถานเดียว
มีรายงานจากโลกวิญญาณถึงช่องว่างระหว่างมิติที่บิดเบี้ยวอันจะส่งผลให้ปิศาจระดับสูงสามารถเล็ดลอดผ่านเข้ามาในโลกมนุษย์ได้พวกยูสึเกะจึงต้องสืบถึงต้นตอของเรื่องนี้และจากช่องว่างที่บิดเบี้ยวนี้เองทำให้เกิดมนุษย์ผู้มีพลังพิเศษขึ้นพวกยูสึเกะต้องเอาชนะเหล่าผู้มีพลังพิเศษให้ได้เพื่อหยุดยั้งจุดมุ่งหมายร้ายกาจที่จะเปลี่ยนโลกเป็นดินแดนแห่งปิศาจของพวกเขา
หลายร้อยปีมาแล้วที่สามปิศาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่างก็รวบรวมพรรคพวกจนก่อตั้งเป็นกองกำลังของตนขึ้นมาและคานอำนาจกันมาตลอดบัดนี้ เทพสงครามไรเซ็น หนึ่งในสามราชาปิศาจผู้แข็งแกร่งกำลังจะเสียชีวิตลง จึงทำให้สมดุลของโลกปิศาจที่รักษากันมาหลายร้อยปีกำลังจะสูญเสียไป ยูสึเกะและผองเพื่อนจึงถูกโยงเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวเหล่านี้
รายชื่อเพลงประกอบ
เพลงเปิด เพลงปิด
เขาซานชิง
อุทยานแห่งชาติเขาซานชิง (, ซานชิงชานกั๋วเจียกงยฺเหวียน) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี ประเทศจีน งดงามด้วยภูมิทัศน์เสาหินแกรนิต (89 เสา) และยอดเขา (48 ยอด) ที่มีรูปร่างประหลาด ยอดเขาสูงสุดคือยอดเขาหยู่จิง (玉京) สูง 1,817 เมตร
มรดกโลก
อุทยานแห่งชาติเขาซานชิงได้จดทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 32 เมื่อปี พ.ศ. 2551 ที่นครเกแบ็ก ประเทศแคนาดา ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
รูมรามา
รูมรามา (Roomrama) เป็นเพลงชาติโดยพฤตินัยของชาวอัสซีเรีย ทำนองประพันธ์โดย Nebu Juel Issabey และ คำร้องประพันธ์โดย Yosip Bet Yosip นำมาใช้ในกลุ่มพันธมิตรอัสซีเรียสากล และขบวนการเอกราชของอัสซีเรีย
เพลงชาติอื่น ๆ โดยพฤตินัยอย่างไม่เป็นทางการ ได้แก่ Salma d'Shoobakhan
แหล่งข้อมูล
Youtube - เพลงชาติอัสซีเรีย โดยมูลนิธิพัทธมิตร์แอสซีเรียสากล
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1963
การแข่งขันวอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1963 จัดขึ้นที่เมืองปอร์ตูอาเลเกร, ประเทศบราซิล
วิโรฒ ศรีสุโร
รศ.ดร.วิโรฒ ศรีสุโร ได้ศึกษาค้นคว้าและเผยแพร่ความรู้ทางวัฒนธรรมอีสาน จนเป็นที่ยอมรับ และได้รับรางวัลพระสิทธิธาดาทองคำ ผู้มีผลงานดีเด่นทางวัฒนธรรม และรางวัลสถาปนิกดีเด่น เกิดวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2482 สถานที่เกิด อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี ที่อยู่บ้าน ร้านดินดำ ตำบลด่านเกวียน ถนนราชสีมา-โชคชัย อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา
การทำงาน
วิโรฒ ศรีสุโร เริ่มรับราชการเป็นครูตรี สังกัดวิทยาลัยเทคนิคนครราชสีมา ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาจารย์วิทยาลัยเทคนิคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากนั้นในปี พ.ศ. 2532 จึงโอนมาสังกัดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จนได้รับตำแหน่ง รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 กระทั่งปี พ.ศ. 2544 จึงได้ริเริ่มก่อตั้งคณะศิลปประยุกต์และการออกแบบ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และเป็นคณบดีคนแรกของคณะ
ผลงานทางด้านสถาปัตยกรรมอีสาน
จากการเดินทางศึกษาศิลปะพื้นบ้านในภาคอีสานตลอดเวลากว่า 30 ปี ได้เห็นคุณค่าของวัฒนธรรมพื้นบ้านอีสาน โดนเฉพาะผลงานด้านสถาปัตยกรรม เช่น สิม(อุโบสถ) ซึ่งได้ถูกรื้อถอนทำลายอย่างมากมาย จึงเกิดแรงบันดาลใจที่จะศึกษารวบรวมและทำวิจัย จนเกิดเป็นรูปเล่มในหนังสือชื่อ "สิมอีสาน" ซึ่งได้รางวัลวิจัยดีเด่นแห่งชาติ จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (2540) จากความมุ่งมั่นศึกษารูปลักษณ์สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอีสานจึงก่อให้เกิดงานสถาปัตยกรรมประยุกต์เพื่อรับใช้สังคมปัจจุบัน อาทิ เช่นอุโบสถ วัดศาลาลอย จังหวัดนครราชสีมา ,สถาบันวิจัยศิลปวัฒนธรรม ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นต้น ซึ่งนับเป็นการประยุกต์รูปแบบสถาปัตยกรรมอีสานให้เกิดเป็นเอกลักษณ์ในงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัย
การสร้างสรรค์เผยแพร่ผลงานต่อสาธารณชนในประเทศและต่างประเทศ หนังสืออ้างอิง
ผลงานแต่งตำราหรือหนังสือ
อ้างอิง
Lecture ครั้งสุดท้าย
อาจารย์วิโรฒ ป่วยเป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหารเมื่อปี 2549 ไม่สามารถเดินได้ แต่เมื่อปี 2550 ทางคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เชิญมาอภิปรายในงาน Dinner Talk ท่านก็รับปากว่าจะมาทันที และเมื่อถึงวันงาน อาจารย์ก็เดินทางมา และนั่งบนรถเข็นมาอภิปรายในวันนั้นด้วยความเป็น "ครูอีสาน" ทั้งกายและใจ แต่หลายเดือนหลังจากนั้น อาจารย์วิโรฒก็ต้องเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ฯ ในมหาวิทยาลัยขอนแก่น จนถึงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551 อาจารย์ก็ได้จากไปอย่างสงบ
สัมมาสังกัปปะ
สัมมาสังกัปปะ หมายถึง ดำริชอบ หรือความนึกคิดในทางที่ถูกต้อง เป็นหนึ่งในมรรค 8 หรือ มรรคมีองค์แปด สัมมาสังกัปปะ มี 3 อย่าง ได้แก่
กุศลวิตก 3 ประการนี้ ไม่กระทำความมืดมน กระทำปัญญาจักษุ กระทำญาณ ยังปัญญาให้เจริญ ไม่เป็นไปในฝักฝ่ายแห่งความคับแค้น เป็นไปเพื่อนิพพาน
สิ่งที่ตรงกันข้ามกับสัมมาสังกัปปะ
สัมมาสังกัปปะตรงกันข้ามกับมิจฉาสังกัปปะ (ความดำริผิด) ซึ่งมี ๓ อย่างคือ ความดำริหรือแนวความคิดแบบมิจฉาสังกัปปะนี้ เป็นเรื่องปรกติของคนส่วนมาก เพราะตามธรรมดานั้น เมื่อปุถุชนรับรู้อารมณ์ ก็จะเกิดความรู้สึกหนึ่งในสองอย่าง คือ ถูกใจซึ่งก็จะชอบ ติดใจ หรือไม่ถูกใจก็จะไม่ชอบ มีขัดเคืองตามมา จากนั้นความดำรินึกคิดต่างๆ ก็จะดำเนินไปตามแรงผลักดันของความชอบและไม่ชอบนั้น ความดำริหรือความนึกคิดที่เอนเอียงเช่นนี้ เกิดขึ้นเพราะ มองสิ่งต่างๆอย่างผิวเผิน รับรู้อารมณ์เข้ามาทั้งดุ้น โดยขาดสติสัมปชัญญะ แล้วปล่อยความนึกคิดให้แล่นไปตามความรู้สึก หรือตามเหตุผลที่มีความชอบใจไม่ชอบใจเป็นตัวนำ ไม่ได้ใช้ความคิดแยกแยะส่วนประกอบ และความคิดสืบสาวสอบค้นเหตุปัจจัย ตามหลักโยนิโสมนสิการ
มิจฉาทิฏฐิ คือ ความเข้าใจผิดพลาด ไม่มองเห็นสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริง จึงทำให้เกิดมิจฉาสังกัปปะ คือ ดำริ นึกคิด และมีทัศนคติต่อสิ่งทั้งหลายผิดพลาดบิดเบือน และมิจฉาสังกัปปะนี้ ก็ส่งผลสะท้อนให้เกิดมิจฉาทิฐิ จนเข้าใจและมองเห็นสิ่งทั้งหลาย อย่างผิดพลาดและบิดเบือนยิ่งขึ้นไปอีก
สัมมาทิฏฐิ กับ สัมมาสังกัปปะ
การที่จะมองเห็นสิ่งทั้งหลายอย่างถูกต้อง ตามที่มันเป็นได้นั้น จะต้องใช้โยนิโสมนสิการ คือ ขณะนั้นความนึกคิดดำริต่างๆ จะต้องปลอดโปร่ง มีอิสระ ไม่มีทั้งความชอบใจ ความยึดติด พัวพัน และความไม่ชอบใจ เป็นปฏิปักษ์ต่างๆด้วย นั่นคือ จะต้องมีสัมมาทิฏฐิ และ สัมมาสังกัปปะ ซึ่งองค์ประกอบทั้งสองอย่างนี้ ส่งเสริมสนับสนุนซึ่งกันและกัน
ธรรมะที่เกี่ยวข้อง
ภิกษุผู้ประกอบธรรม ๔ ประการ ย่อมเป็นผู้ปฏิบัติปฏิปทาอันไม่ผิด และเป็นอันปรารภเหตุ เพื่อความสิ้นอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๔ ประการเป็นไฉน คือ เนกขัมมวิตก ๑ อพยาบาทวิตก ๑ อวิหิงสาวิตก ๑ สัมมาทิฏฐิ ๑
ความหมายรู้ในเนกขัมมะบังเกิดขึ้นเพราะอาศัยเนกขัมมธาตุ
ความเร่าร้อนเพราะเนกขัมมะบังเกิดขึ้นเพราะอาศัยความพอใจในเนกขัมมะ
การแสวงหาในเนกขัมมะบังเกิดขึ้นเพราะอาศัยความเร่าร้อนเพราะเนกขัมมะ
อริยสาวกผู้ได้สดับ เมื่อแสวงหาเนกขัมมะ ย่อมปฏิบัติชอบโดยฐานะ ๓ คือ กาย วาจา ใจ
และโดยนัยเดียวกันนี้ กับ อพยาบาท และ อวิหิงสา
การเกิดเอ็มบริโอพืช
การเกิดเอ็มบริโอพืช (plant embryogenesis) คือการเจริญของไซโกตและเอนโดสเปิร์มในพืชมีดอกหลังการปฏิสนธิซ้อนโดยไซโกต เอนโดสเปิร์มและ รังไข่แล้วจะมีการเจริญเติบโตเป็นลำดับดังนี้
การเจริญของออวุลไปเป็นเมล็ด
เซลล์ที่เป็นทริปพลอยด์ (triploid; 3n) เจริญไปเป็นเนื้อเยื่อสะสมอาหารที่เรียกว่าเอ็นโดเสปิร์ม ซึ่งเป็นส่วนที่ให้อาหารแก่เอ็มบริโอเมื่อเริ่มงอก ส่วนการเจริญของเอ็มบริโอเริ่มจากไซโกตแบ่งตัวออกเป็น 2 เซลล์ เซลล์ด้านล่างมีขนาดใหญ่ แบ่งตัวช้ากว่าจะพัฒนาไปเป็นส่วนที่ฝังตัวในเอนโดสเปิร์ม (suspensor) ส่วนเซลล์ข้างบนที่มีขนาดเล็กกว่าจะแบ่งตัวต่อไปจนเป็นกลุ่มเซลล์ก้อนกลม (Globular stage) ซึ่งกลุ่มเซลล์นี้เรียกว่าเอ็มบริโอ จากเอ็มบริโอก้อนกลมนี้จะพัฒนาไปเป็นกลุ่มเซลล์รูปหัวใจ (Heart-shaped stage) ส่วนที่เป็นโหนกสูงจะพัฒนาต่อไปเป็นใบเลี้ยง (ถ้าในพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีอันเดียว) ส่วนที่อยู่ระหว่างใบเลี้ยงทั้งสองจะพัฒนาไปเป็นยอด (shoot) ด้านตรงข้ามใบเลี้ยงจะยืดยาวออกไปซึ่งจะเป็นส่วนที่จะไปเป็นราก (radicle)ในขณะเดียวกันเยื่อหุ้มออวุลจะเปลี่ยนแปลงไปโดยสูญเสียน้ำและแข็งขึ้น ส่วนนี้เรียกว่า เปลือกหุ้มเมล็ด (seed coat) เมื่อเปลือกหุ้มเมล็ดพัฒนาได้สมบูรณ์ เอ็มบริโอจะหยุดการแบ่งตัวและเข้าสู่ระยะพัก (seed dormancy) การเจริญของเอ็มบริโอจะเริ่มอีกครั้งเมื่อเมล็ด
การเจริญของรังไข่ไปเป็นผล
เมื่อออวุลเปลี่ยนเป็นเมล็ด รังไข่ (ซึ่งอาจจะมี 1 หรือหลายออวุล) จะพัฒนาไปเป็นผล โดยหลังจากเกิดการปฏิสนธิแล้ว กลีบดอกจะร่วงไป เกิดการเปลี่ยนแปลงฮอร์โมนภายในโดยรังไข่จะจะเจริญเติบโตขึ้น โดยมีการขยายขนาดและผนังหนาขึ้นจนกลายเป็นผลหรือฝักที่สมบูรณ์ ผลของพืชมีดอกมีหลายชนิดได้แก่
วงศ์ปลาฟันสุนัข
วงศ์ปลาฟันสุนัข (อังกฤษ: Dogteeth characin, Saber tooth fish, Vampire characin) เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Cynodontidae (/ไซ-โน-ดอน-ทิ-ดี้/)
มีรูปร่างทั่วไป คล้ายกับปลาแปบ ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) ที่พบในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ แต่มีรูปร่างใหญ่กว่ามาก มีส่วนหัวใหญ่และเชิดขึ้นบริเวณปาก ตาโต ลำตัวแบนข้างมาก ส่วนท้องเป็นสันคม เรียวยาว ครีบท้องเรียวยาว ครีบหางแผ่เป็นแผ่นรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ปากกว้างและเฉียงลง มีปากมีฟันแหลมคมเป็นซี่ ๆ เห็นชัดเจน โดยเฉพาะฟันคู่ล่างที่เรียวยาวมาก เห็นได้ชัดเจน ทั้งนี้จะสั้นหรือยาวเพียงใดขึ้นอยู่กับสกุล และชนิด  ซึ่งฟันคู่นี้เมื่อหักไปแล้วสามารถงอกขึ้นใหม่ได้ กรามปากทั้งบนและล่างสามารถเก็บฟันที่ยื่นยาวนี้ได้สนิท มีรูปร่างแบนข้างและเพรียวมาก ทำให้สามารถกลับตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่ออยู่ในน้ำ  เกล็ดเล็กละเอียดมาก พื้นลำตัวส่วนมากเป็นสีเงินแวววาว
พบตามแม่น้ำสายใหญ่ในประเทศต่าง ๆ ในทวีปอเมริกาใต้ ชอบอยู่รวมเป็นฝูง ล่าเหยื่อด้วยการโฉบกินปลาขนาดเล็กกว่าตามผิวน้ำ ว่องไวมากเมื่อล่าเหยื่อ
นิยมตกเป็นเกมกีฬา มีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า "พาราย่า" (Paraya) และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามด้วย ซึ่งมักมีนิสัยขี้ตกใจเมื่อเลี้ยงในตู้
7 (เพลงพรินซ์)
7 (7) เป็นเพลงของพรินซ์และนิวพาวเวอร์เจเนอเรชัน จากอัลบั้มเลิฟซิมโบล ออกจำหน่ายในช่วงปลายปี ค.ศ. 1992 เป็นหนึ่งในสามซิงเกิลจากอัลบั้ม และกลายเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา
7 ประกอบด้วยกลองและเบสหนักในสไตล์อะคูสติก แต่มีความแตกต่างกันธีมตะวันออกกลาง และคอรัสโอเปร่าซึ่งเหมือนกับเสียงร้องหลายแทร็คของพรินซ์ เพลงที่ได้รับความคิดเห็นในเชิงบวกและยอดนิยมภายในสี่สิบของจำนวนมากของตลาดสำคัญ
เอกซ์เพนซิฟชิต
เอกซ์เพนซิฟชิต (อังกฤษ : Expensive Shit) เป็นผลงานอัลบั้มที่ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2518 ของ เฟลา คูติ นักร้อง, นักแต่งเพลง และนักดนตรีชาวไนจีเรีย
แหล่งแซนาดู
มรดกโลก
แหล่งแซนาดูได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 36 เมื่อปี 2555 ที่เซนต์ปีเตอร์เบิร์ก ประเทศรัสเซียด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
ภาคจิตตะกอง
จิตตะกอง (Chittagong) หรือ จัฏฏคราม (চট্টগ্রাম) เป็นภาคที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาภาคทั้งแปดของประเทศบังกลาเทศ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของประเทศ มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 33,909.00 ตารางกิโลเมตร (13,092.34 ตารางไมล์) และมีประชากร 33,202,326 คนจากสำมะโนประชากร พ.ศ. 2565
ภาคจิตตะกองเป็นที่ตั้งของค็อกซิสบาซาร์ ชายหาดทะเลธรรมชาติที่ยาวที่สุดในโลก รวมทั้งเป็นที่ตั้งของเกาะเซนต์มาร์ตินส์ พืดหินปะการังเพียงแห่งเดียวของบังกลาเทศ
วัตสันและปลาฉลาม
วัตสันและปลาฉลาม (Watson and the Shark) ที่เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์จิตรกรชาวอเมริกัน เป็นภาพของการช่วยเหลือบรุค วัตสันผู้เป็นพ่อค้าบริติชและอดีตนายกเทศมนตรีของนครลอนดอนจากการถูกโจมตีโดยปลาฉลามที่ฮาวานาในคิวบา ภาพต้นฉบับสามภาพโดยโคพลีย์เป็นของ หอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.ในสหรัฐอเมริกา
เบื้องหลัง
เนื้อหาของภาพมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงที่อ่าวฮาวานาในปี ค.ศ. 1749 บรุค วัตสันในขณะนั้นเป็นเด็กกำพร้ามีอายุ 14 ปี มีทำหน้าที่ทำงานในเรือขนส่งสินค้า ขณะที่ว่ายน้ำอยู่คนเดียวในอ่าววัตสันก็ถูกโจมตีหลายครั้งโดยปลาฉลาม ครั้งแรกปลากัดเนื้อใต้น่องจากขาขวาของวัตสันออกไปก้อนใหญ่ ครั้งที่สองกัดเท้าตั้งข้อเท้าลงไป ผู้อยู่บนเรื่อลำเล็กๆ ที่พายเรือรอพากัปตันขึ้นฝั่งต่อสู้ช่วยชีวิตวัตสันไว้ได้ วัตสันถูกตัดขาจากใต้เข่าลงมา และมีชีวิตอยู่รอดมาได้ และต่อมาก็กลายมาเป็นนายกเทศมนตรีของนครลอน การโจมตีของปลาฉลามดังกล่าวเป็นการโจมตีของปลาฉลามที่ได้รับการบันทึกไว้อย่างละเอียดอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก
ภาพเขียน
โคพลีย์กลายมาเป็นเพื่อนของบรุค วัตสันหลังจากที่ย้ายมาอยู่ลอนดอนในปี ค.ศ. 1774 และเขียนภาพนี้ด้วยกันสามเวอร์ชัน อาจเป็นได้ว่าวัตสันจ้างให้โคพลีย์เขียน เมื่อเสียชีวิตวัตสันก็ยกให้โรงพยาบาลไครสต์ ที่ยังคงมีภาพฉบับก็อปปีหลังจากที่ขายภาพต้นฉบับไปแล้ว โดยหวังว่าจะเป็นเครื่องพิสูจน์ "a most usefull Lesson to Youth" (บทเรียนอันมีประโยชน์ที่สุดสำหรับเด็ก) ภาพนี้เป็นภาพแรกในภาพเขียนต่อๆ มาของจิตรกรรมประวัติศาสตร์ขนาดใหญ่ที่โคพลีย์เขียนหลังจากที่มาตั้งถิ่นฐานในลอนดอน
ภาพนี้เป็นภาพแบบจินตนิยมที่ซ่อนความสยดสยองของบาดแผลถูกซ่อนภายใต้คลื่น (แต่ก็ยังแสดงนัยยะเป็นเลือดในสายน้ำ) และตัววัตสันในภาพเลียนแบบการวางท่างของ "แกลดิเอเตอร์บอร์เกเซ" โดย อกาเซียสแห่งเอฟาซัสที่ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ใน กรุงปารีส นอกจากจะเห็นอิทธิพลของศิลปะเรอเนสซองซ์แล้ว โคพลีย์ก็อาจจะก็อาจจะได้มีโอกาสเห็นประติมากรรมเลอาโคอันและบุตรในกรุงโรมอีกด้วย นอกจากนั้นโคพลีย์ก็ยังได้รับอิทธิพลจากภาพ "ความตายของนายพลวูล์ฟ" โดย เบนจามิน เวสต์ และ ความนิยมอันสูงขึ้นของภาพพิมพ์แบบจินตนิยม
ภาพเขียนตั้งแสดงเป็นครั้งแรกที่ราชสถาบันศิลปะในปี ค.ศ. 1778 โคพลีย์เขียนภาพที่สองที่มีขนาดใหญ่เต็มที่ตามแบบภาพแรกสำหรับสำหรับตนเองที่ในปัจจุบันเป็นของพิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์, บอสตัน และภาพที่สามที่มีขนาดย่อมกว่าสองภาพแรก และเป็นทรงตั้งมากกว่าทรงนอนในปัจจุบันเป็นของสถาบันศิลปะแห่งดีทรอยต์ ภาพต้นฉบับเป็นของหอศิลป์แห่งชาติ, วอชิงตัน ดี.ซี.
โคพลีย์เองไม่เคยเดินทางไปฮาวานา และคงจะไม่เคยเห็นปลาฉลามอย่าว่าแต่การถูกโจมตีด้วยปลาฉลาม อาจจะเป็นได้ว่าโคพลีย์ได้เห็นภาพพิมพ์ของอ่าวฮาวานาจากหนังสือและแหล่งข้อมูลอื่น เพราะในฉากหลังของภาพของโคพลีย์มีจุดสนใจของฮาวานาต่างๆ อยู่ด้วย แต่ที่ขาดความน่าเชื่อถือคือปลาฉลามที่มีรายละเอียดที่ไม่ถูกต้องเช่นลักษณะของปากและตา
มอนอินทร์ รินคำ
มอนอินทร์ รินคำ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 2 สมัย ได้รับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคพลังธรรม
ประวัติ
มอนอินทร์ เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2479 ที่อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายหน้อย กับนางปิ่นแก้ว รินคำ สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้ (รุ่น 21) ระดับปริญญาตรีและปริญญาโททางด้านการเกษตร จากมหาวิทยาลัยอะราเนด้า ประเทศฟิลิปปินส์ เมื่อปี พ.ศ. 2511 และ พ.ศ. 2513 ตามลำดับ
งานการเมือง
มอนอินทร์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 2 สมัย ในปี พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคกิจสังคม และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคพลังธรรม ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2543 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง โดยได้รับหมายเลข 23 แต่ได้คะแนน 18,363 คะแนน เป็นลำดับที่ 12 ไม่ได้รับเลือกตั้ง จากนั้นในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส. สังกัดพรรคชาติไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยได้รับคะแนนเพียง 208 คะแนนเท่านั้น ภายหลังจึงได้เข้าร่วมงานกับพรรคพลังประชาชน
ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร
ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร เป็นศาลที่สร้างขึ้นมาพร้อมกับการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานี ตามธรรมเนียมพิธีพราหมณ์ว่า ก่อนที่จะสร้างเมืองจะต้องทำพิธียกเสาหลักเมืองในที่อันเป็นชัยภูมิสำคัญ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่บ้านเมืองที่จะสร้างขึ้น ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานครตั้งอยู่บริเวณมุมด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของท้องสนามหลวง ตรงข้ามพระบรมมหาราชวัง ถนนหลักเมือง  แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
จุดสำคัญของศาลหลักเมืองคือ เสาหลักเมือง ซึ่งได้กระทำพิธียกเสาขึ้นเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2325 เดิมทีเสาหลักเมือง มีเพียงศาลาปลูกไว้กลางแดดกันฝนเท่านั้น จนชำรุดลงอย่างมากในสมัยรัชกาลที่ 4 พ.ศ. 2395 จึงโปรดเกล้าฯให้ทำขึ้นใหม่อีกเสาหนึ่ง ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานครมีเสาหลักเมือง 2 ต้น นับจากนั้นเป็นต้นมา
สำหรับศาลาศาลหลักเมืองหลังปัจจุบันนี้ มีรูปแบบเป็นอาคารเครื่องปูน ทรงยอดปรางค์ มีมุขยื่นทั้ง 4 ด้าน แต่ละด้านมีหลังคาซ้อน 2 ชั้น และมีมุขลดอีกด้านละ 1 ชั้น มีหลังคากันสาดโดยรอบ เครื่องมุงประดับกระเบื้องเคลือบ ตามลักษณะสถาปัตยกรรมอยุธยาในอดีต ได้รับการออกแบบโดย พล.อ.ต. อาวุธ เงินชูกลิ่น (ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะสถาปัตยกรรม ในเวลาต่อมา)  พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชวินิจฉัยในงานออกแบบครั้งนี้ด้วย โดยมีการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2425-2529
ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 ได้โปรดเกล้าให้กระทำพิธียกเสาหลักเมือง เมื่อวันอาทิตย์ เดือน 6 ขึ้น 10 ค่ำ ตรงกับวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2325 เวลา 6.54 นาฬิกา การฝังเสาหลักเมืองมีพิธีรีตองตามพระตำราที่เรียกว่า พระราชพิธีนครฐาน ใช้ไม้ชัยพฤกษ์ทำเป็นเสาหลักเมือง ประกับด้านนอกด้วยไม้แก่นจันทน์ที่มี เส้นผ่าศูนย์กลางวัดที่โคนเสา 29 เซนติเมตร สูง 187 นิ้ว กำหนดให้ความสูงของเสาหลักเมืองอยู่พ้นดิน 108 นิ้ว ฝังลงในดินลึก 79 นิ้ว มีเม็ดยอดรูปบัวตูม สวมลงบนเสาหลัก ลงรักปิดทอง ล้วงภายในไว้เป็นช่องสำหรับบรรจุดวงชะตาเมือง