cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟ่านหลี่
ผลงาน
กฎทอง 12อย่างที่ควรเลี่ยง : ห้ามตระหนี่ถี่เหนียว. ไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือด้วยความไร้มนุษยธรรม ห้ามลังเล. จงมั่นใจที่จะตามล่าหาโอกาส และเวลาเป็นสิ่งสำคัญ ห้ามมือใหญ่ใจโต. ไม่จำเป็นที่จะต้องสิ้นเปลืองเพื่อสร้างความประทับใจ ห้ามคดโกง. ความซื่อสัตย์เท่านั้นคือพื้นฐานของธุรกิจ ที่จะไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวด ห้ามช้าในการจัดเก็บหนี้. การไม่ใส่ใจเก็บหนี้จะทำให้ธุรกิจขาดสภาพคล่อง ห้ามลดราคาอย่างไม่มีเหตุผล. มันจะกลายเป็นแค่สงครามราคาที่ทุกฝ่ายจะเป็นผู้พ่ายแพ้ ห้ามตามผู้อื่น. ตรวจสอบให้แน่ใจว่าจริงไม่ใช่แค่เป็นส่วนหนึ่งของกระแสนิยม ห้ามสวนกระแสธุรกิจ. ทุกสิ่งมีขึ้นก็ต้องมีลงเป็นวัฏจักร ห้ามยึดติดหัวโบราณ. ทำตัวให้ทันกับทุกสถานการณ์ ตรวจสอบสิ่งใหม่ๆเสมอ ห้ามซื้อเกินวงเงิน. เครดิตไม่ใช่ใบอนุญาตที่จะทำให้ใช้จ่ายได้อย่างบ้าคลั่ง ห้ามเก็บทุนสำรองไว้น้อยเกินไป (เก็บเงินทุนสำรองให้มั่นคง). เมื่อธุรกิจชะงัก ธุรกิจของคุณจะยังขยายตัวต่อได้ในขณะที่ธุริกจอื่นปิดตัวลง ห้ามรับรองสินค้าสุ่มสี่สุ่มห้า. ตรวจสอบให้แน่ใจว่าคู่ค้ายังผลิตสินค้าได้ตามมาตรฐานอยู่เสมอ
โดริ ซะกุระดะ
โดริ ซะกุระดะ (桜田 通 (Sakurada Dōri)) เป็นนักร้อง นักแสดง และนายแบบ ชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1991 อยู่สังกัดค่าย amuse
รัฐฟัลกอน
ฟัลกอน (Falcón) เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโกโร รัฐมีพื้นที่ครอบคลุม 24,800 ตร.กม. และในปี ค.ศ. 2010 มีประชากรราว 950,057 คน ชื่อของรัฐตั้งชื่อตามชื่อประธานาธิบดีฮวน กรีโซสโตโม ฟัลกอน คาบสมุทรปารากวานา เชื่อมต่อกับส่วนที่เหลือของรัฐโดยคอคอดเมดาโนส ที่คาบสมุทรมีโรงกลั่นน้ำมันที่เมือง
เลโก้สตาร์วอร์ส: เดอะคอมพลีทซาก้า
เลโก้สตาร์วอร์ส: เดอะคอมพลีทซาก้า (Lego Star Wars: The Complete Saga) เป็นวิดีโอเกมธีมเลโก้แนวต่อสู้-ผจญภัยที่ได้เค้าโครงจากชุดของเล่นเลโก้สตาร์วอร์ส โดยที่ตัวเกมจะรวมเนื้อหาของเกม เลโก้สตาร์วอร์ส: เดอะวิดีโอเกม และเกม เลโก้สตาร์วอร์ส II: ดิออริจินิลไทรโลจี เข้าด้วยกัน ซึ่งครอบคลุมหกตอนแรกของการผจญภัยในชุดภาพยนตร์ สตาร์ วอร์ส ตัวเกมประกาศเปิดตัวโดยลูคัสอาร์ตเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2007 ที่งาน Celebration IV และวางจำหน่ายสำหรับ เพลย์สเตชัน 3, วี, เอกซ์บอกซ์ 360 และ นินเทนโด DS ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2007 ในภูมิภาคอเมริกาเหนือ ชุดรวมยังได้วางจำหน่ายบนไมโครซอฟท์ วินโดวส์ในวันที่ 13 ตุลาคม 2009 ในสหรัฐ ตัวเกมภาคต่อ เลโก้สตาร์วอร์ส III: เดอะโคลนวอร์ส วางจำหน่ายในเดือนมีนาคม 2011 ตัวเกมเวอร์ชันแมคโอเอสวางจำหน่ายในวันที่ 16 พฤศจิกายน 2010 โดย Feral Interactive ตัวเกมเวอร์ชันไอโอเอสวางจำหน่ายในวันที่ 12 ธันวาคม 2013 และตัวเกมเวอร์ชันแอนดรอยด์ วางจำหน่ายในวันที่ 1 มกราคม 2015
ปิยะพันธ์ุ ชูเพ็ชร์
ปิยะพันธ์ ชูเพ็ชร์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย และนักเขียนบท ภาพยนตร์ของเขา ได้แก่ จอมขมังเวทย์ และ ผีไม้จิ้มฟัน
ฟาโรห์ซาคิร์-ฮาร์
ซาคิร์-ฮาร์ หรือ เซเคอร์-ฮาร์ (Sakir-Har หรือ Seker-Har) เป็นผู้ปกครองชาวฮิกซอสจากราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ พระองค์ปกครองบริเวณบางส่วนของอียิปต์ล่างในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง ซึ่งเป็นไปได้ว่าจะทรงครองราชย์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 ก่อนคริสตกาล
หลักฐานยืนยัน
หลักฐานของฟาโรห์ซาคิร์-ฮาร์ได้รับการยืนยันจากคำจารึกบทหนึ่งบนวงกบประตูที่ขุดพบที่เทล อัด-ดับ'อา หรือบริเวณเมืองอวาริสโบราณ โดยมันเฟรด เบียตักในช่วงทศวรรษที่ 1990
หลักฐานทางโบราณคดี Cairo TD-8316 วงกบประตูซึ่งปัจจุบันอยู่ในกรุงไคโร ซึ่งปรากฏตำแหน่งราชวงศ์บางส่วนอย่างอียิปต์โบราณ โดยปรากฏพระนามเนบติและพระนามเหยี่ยวทองคำ ตลอดจนพระนามเรียกของพระองค์ ซึ่งปรากฏข้อความว่า:
ชาร์ล เดอ โกล
เมื่อสงครามแอลจีเรียกำลังทำลายสาธารณรัฐที่สี่ที่กำลังสั่นคลอน สมัชชาแห่งชาติได้ทำให้เขากลับมามีอำนาจในช่วงวิกฤตการณ์เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2501 เขาได้ก่อตั้งสาธารณรัฐที่ห้า ด้วยตำแหน่งประธานาธิบดีที่แข็งแกร่งและเขาได้รับเลือกตั้งให้ดำรงตำแหน่งต่อไป เขาได้พยายามที่จะรักษาชาวฝรั่งเศสไว้ด้วยกัน ในขณะที่ทำตามขั้นตอนเพื่อยุติสงคราม ซึ่งเป็นผลมาจากความโกรธแค้นของ Pieds-Noirs (ชนกลุ่มน้อยชาติพันธุ์ฝรั่งเศสที่เกิดในแอลจีเรีย) และทางทหาร ทั้งสองฝ่ายเคยสนับสนุนให้เขากลับคืนสู่อำนาจเพื่อรักษาการปกครองดินแดนอาณานิคม เขาได้มอบเอกราชให้แก่แอลจีเรียและดำเนินการอย่างก้าวหน้าต่อเขตอาณานิคมอื่น ๆ ของฝรั่งเศส ในบริบทของสงครามเย็น เดอ โกล ได้ริเริ่ม "การเมืองแห่งความยิ่งใหญ่" โดยยืนยันว่า ฝรั่งเศสเป็นมหาอำนาจที่สำคัญ ไม่ควรที่จะพึ่งพาประเทศอื่น ๆ เช่น สหรัฐอเมริกา เพื่อความมั่งคงและความมั่นคั่งของชาติ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงดำเนินนโยบาย "เอกราชแห่งชาติ" ซึ่งทำให้เขาต้องถอนตัวออกจากกองบัญชาการทหารที่รวมน้ำหนึ่งใจเดียวกันของเนโท และเปิดตัวโครงการพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ที่เป็นอิสระ ซึ่งทำให้ฝรั่งเศสนั้นมีอำนาจด้วยระเบิดนิวเคลียร์เป็นอันดับที่สี่ เขาได้ฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศส - เยอรมันด้วยมิตรไมตรีจิตเพื่อสร้างถ่วงดุลอำนาจของยุโรประหว่างอิทธิพลของอังกฤษและอเมริกา และโซเวียต โดยผ่านการลงนามในสนธิสัญญาเลลีเซ เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2506
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่เห็นด้วยกับการพัฒนาใด ๆ ของสหภาพเหนือชาติ ที่นิยมให้ยุโรปเป็นทวีปแห่งชาติที่มีอำนาจอธิปไตย เดอ โกลได้วิพากษ์วิจารณ์อย่างเปิดเผยเกี่ยวกับการแทรกแซงของสหรัฐในเวียดนามและ "สิทธิพิเศษที่สูงเกินจริง" ของค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ในปีต่อมา เขาได้รับสนับสนุนจากคำขวัญที่ว่า "เสรีควิเบก จงเจริญ" และการคัดค้านต่อการเข้าร่วมประชาคมเศรษฐกิจยุโรปของสหราชอาณาจักรถึงสองครั้ง ได้สร้างความขัดแย้งอย่างมาก ทั้งในอเมริกาเหนือและยุโรป แม้ว่าจะได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2508 แต่เขาได้เผชิญพบกับการประท้วงอย่างกว้างขวางของนักศึกษาและคนงานในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2511 แต่ยังคงได้รับการสนับสนุนจากกองทัพและได้รับการเลือกตั้งด้วยเสียงข้างมากในรัฐสภา เดอ โกลได้ประกาศลาออกในปี พ.ศ. 2512 ภายหลังจากความพ่ายแพ้ในการลงประชามติ ซึ่งเขาได้เสนอให้มีการกระจายอำนาจมากขึ้น เขาได้เสียชีวิตในอีกหนึ่งปีต่อมาที่บ้านพักของเขาในกอลงแบเลเดอเซกลีซ(Colombey-les-Deux-Églises) ทำให้บันทึกความทรงจำของประธานาธิบดีผู้นี้ที่ยังเขียนไม่เสร็จ
พรรคการเมืองและบุคคลสำคัญหลายคนของฝรั่งเศสได้กล่าวอ้างว่า เป็นมรดกของลัทธิเดอ โกล ถนนและอนุสาวรีย์หลายแห่งในฝรั่งเศสได้ถูกสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้กับความทรงจำของเขา ภายหลังจากที่เขาได้เสียชีวิตลง
ประวัติ
ชาร์ล เดอ โกล เกิดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 เป็นลูกคนที่ 3 ใน 5 ของครอบครัวโรมันคาทอลิกที่มีลักษณะอนุรักษ์-เสรีนิยมที่เมืองลีล ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศฝรั่งเศส ติดกับประเทศเบลเยียม
เขาเติบโตและได้รับการศึกษาในกรุงปารีสที่ Collège Stanislas de Paris และยังได้ศึกษาในประเทศเบลเยียมระยะหนึ่ง
เชื้อสายฝ่ายพ่อของชาร์ล เดอ โกลนั้นเป็นชนชั้นผู้ดีตระกูลสูง (อภิชนาธิปไตย) ในแถบนอร์ม็องดีและเบอร์กันดีมาเป็นเวลานาน ซึ่งได้ย้ายรกรากมาอาศัยอยู่ในกรุงปารีสเป็นเวลากว่าศตวรรษแล้ว ส่วนเชื้อสายทางฝ่ายแม่ของเขานั้น เป็นผู้บริหารกิจการอุตสาหกรรมที่ร่ำรวยแห่งเมืองลีลในบริเวณฟลานเดอส์ฝรั่งเศส
คำว่า เดอ (de) (ซึ่งแปลว่า แห่ง หรือ ณ) ในคำว่า เดอ โกล (de Gaulle) นั้นไม่ได้เป็นนามสกุลขุนนางแต่อย่างใด ทั้ง ๆ ที่บรรพบุรุษของครอบครัว เดอ โกล นั้น เป็นขุนนางหรืออัศวินซึ่งสูงด้วยยศและตำแหน่ง ซึ่งบรรพบุรุษคนแรก ๆ ของตระกูล เดอ โกล นั้นมียศเป็นผู้ติดตามอัศวิน (Écuyer) ในสมัยพระเจ้าฟิลิปที่ 2 ช่วงศตวรรษที่ 12 เป็นที่เชื่อกันว่า คำว่า เดอ โกล นั้นได้มีวิวัฒนาการมาจากคำว่า De Walle ซึ่งแปลว่า กำแพงเมืองหรือป้อมปราการ ในภาษาเยอรมัน เนื่องจากขุนนางฝรั่งเศสในสมัยก่อนนั้น สืบเชื้อสายมาจากพวกแฟรงก์และนอร์มังเยอรมัน ซึ่งก็ทำให้ได้รับอิทธิพลในการใช้ชื่อเยอรมัน และเป็นที่สังเกตว่า คำว่า เดอ โกล (de Gaulle) นั้นจะขึ้นต้นด้วย d ตัวเล็กเสมอ
ปู่ของชาร์ล เดอ โกลนั้นเป็นนักประวัติศาสตร์ ส่วนย่าเป็นนักเขียน พ่อของเขา อ็องรี เดอ โกล เป็นครูในโรงเรียนคาทอลิกเอกชน ซึ่งเขาได้ตั้งโรงเรียนขึ้นมาเอง การโต้วาทีเรื่องการเมืองนั้นเป็นสิ่งที่ครอบครัวเขาทำเป็นประจำ เมื่อตอนเขาเด็ก ๆ พ่อของเขาก็ได้แนะนำนักเขียนผู้ซึ่งเป็นพวกอนุรักษนิยมอยู่เป็นประจำ ครอบครัวเขาเป็นครอบครัวที่มีความเป็นชาตินิยม เขาเติบโตมาด้วยความศรัทธาที่มีต่อชาติของตนเอง
สมัยสงครามโลกครั้งที่ 1
ชาร์ล เดอ โกล ได้เลือกที่จะใช้ชีวิตเป็นทหารอาชีพ และเขาก็ได้เรียนที่โรงเรียนเตรียมทหารพิเศษแซ็ง-ซีร์ (École spéciale militaire de Saint-Cyr) เป็นเวลากว่า 4 ปี และได้เข้าร่วมกองทหารราบแทนที่จะเลือกหน่วยทหารหัวกะทิ
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1 ได้สิ้นสุดลง ชาร์ล เดอ โกล ยังคงอยู่ในกองทัพ เป็นนายทหารของพลเอก Maxime Weygand และพลเอกฟีลิป เปแต็ง อย่างต่อเนื่อง ในระหว่างสงครามโปแลนด์-โซเวียต (พ.ศ. 2462 - พ.ศ. 2464) เขาได้อาสาเข้าไปเป็นสมาชิกของหน่วยภารกิจทหารฝรั่งเศสเพื่อโปแลนด์ และได้เป็นครูฝึกทหารราบให้แก่กองทัพโปแลนด์ ต่อมาเขาได้แยกตัวออกเพื่อที่จะเข้าร่วมภารกิจใกล้ ๆ แม่น้ำ Zbrucz (บริเวณประเทศยูเครน)และได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารอันสูงสุดของโปแลนด์ นั่นก็คือเครื่องอิสริยาภรณ์ Virtuti Militari
เขายังได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับบัญชาหน่วยและยังได้ข้อเสนอให้ทำงานต่อที่ประเทศโปแลนด์ แต่เขากลับเลือกที่จะกลับมาทำงานในประเทศฝรั่งเศส และได้เป็นนายทหารเสนาธิการและได้สอนที่โรงเรียนเตรียมทหาร (École Militaire) เป็นผู้อยู่ในอุปถัมภ์ของผู้บังคับบัญชาคนเก่าของเขา คือ พลเอกฟีลิป เปแต็ง ชาร์ล เดอ โกลนั้นได้รับอิทธิพลจากสงครามโปแลนด์-โซเวียตเป็นอย่างมากด้วยการใช้รถถัง เคลื่อนพลอย่างรวดเร็ว และการทำสงครามในสนามเพลาะ เขายังได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่างเพื่ออนาคตทางทหารและการเมืองของเขาจากจอมพล Józef Piłsudski แห่งโปแลนด์ ในเรื่องการก่อตั้งสหภาพยุโรป ชาร์ล เดอ โกลได้เห็นขอแตกต่างระหว่างสงครามโปแลนด์-โซเวียตและสงครามโลกครั้งที่ 1 เป็นอย่างมากโดยเฉพาะในด้านประสบการณ์ ซึ่งเขาก็ได้ออกหนังสือหลายเล่มที่เกี่ยวกับการจัดการการทหารโดยเฉพาะเล่มที่ชื่อว่า ไปสู่ทหารอาชีพ (Vers l'Armée de Métier) ที่เขาได้เสนอองค์ประกอบของทหารที่มีประสิทธิภาพพร้อมกับหน่วยทหารติดอาวุธ และเหนือกว่านั้นคือแนวคิดที่เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ แนวกำแพงมาชิโนต์ (Maginot Line)
แนวคิดเดียวกันนี้ได้ก้าวหน้าไปโดย:
แต่ถึงกระนั้นแนวคิดของชาร์ล เดอ โกลก็ได้ถูกปฏิเสธจากทหารคนอื่น ๆ โดยเฉพาะพลเอกฟีลิป เปแต็ง ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งตึงเครียดขึ้น นักการเมืองฝรั่งเศสเองก็ไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้ ทำให้เป็นที่สงสัยในความน่าเชื่อถือของทหารอาชีพต่อนักการเมือง ยกเว้น Paul Reynaud ที่จะมีบทบาทสำคัญต่อชาร์ล เดอ โกล
เดอ โกล เองก็ได้ติดต่อกับ Ordre Nouveau (New Order) ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2477 ถึงต้นปี พ.ศ. 2478 ซึ่งเป็นกลุ่มการเมืองที่ต้องการการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองในปัญหาเรื่องเศรษฐกิจและสังคม ซึ่งแนวคิดทางการเมืองของกลุ่มนี้อยู่ในปีกฝ่ายขวา และต้องการที่จะสร้างทางที่ 3 ขึ้นมาระหว่างสังคมนิยมกับทุนนิยม และต่อต้านเสรีนิยม รัฐสภานิยม ประชาธิปไตย และฟาสซิสต์
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ปะทุขึ้น ชาร์ล เดอ โกลมียศเพียงแค่ พันเอก และเขาก็ได้เป็นปฏิปักษ์ต่อผู้นำทางทหารตั้งแต่ต้นประมาณปี พ.ศ. 2463 มาเรื่อย ๆ ต่อมากองทัพเยอรมันได้ยาตราทัพเข้าตีเมืองเซอดังในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เขาก็เลยได้เป็นผู้บังคับการ กองทหารรถถังที่ 4
ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เขาได้โจมตีรถถังเยอรมันบริเวณ Montcornet ด้วยรถถังเพียง 200 คันและไม่มีกำลังทางอากาศสนับสนุนซึ่งทำได้เพียงต่อต้านการรุกคืบหน้าของกองทัพเยอรมันเท่านั้นเอง ต่อมาในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เขาได้โจมตีกองทหารราบของเยอรมัน จนถอยไปถึง Caumont และนี่ก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจเพราะเป็นยุทธวิธีไม่กี่วิธีที่ทำให้ฝรั่งเศสมีชัยต่อกองทัพเยอรมันในเวลานั้น ซึ่งนายกรัฐมนตรีปอล เรย์โนด์ ได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อย หรือที่เรียกว่า Général de brigade (เทียบเท่านายพลจัตวา) ซึ่งทำให้เขาเป็นที่เรียกว่า Général de Gaulle ในเวลาต่อมา
วันที่ 6 มิถุนายน ปอล เรย์โนด์ ได้แต่งตั้งเขาเป็นปลัดกระทรวงกลาโหมและสงคราม และให้เขาดูแลเรื่องการประสานงานกับสหราชอาณาจักร ในฐานะที่เขาเป็นคนใหม่ในรัฐบาลฝรั่งเศส เขาล้มเหลวในการต่อต้านการยอมแพ้ของฝรั่งเศส และการสนับสนุนในการย้ายรัฐบาลไปยังแอฟริกาเหนือและต่อสู้กับกองทัพเยอรมันให้ถึงที่สุดจากเมืองขึ้นฝรั่งเศส เขาได้รับตำแหน่งนายทหารประสานงานกับสหราชอาณาจักรและเขาก็ได้เสนอวินสตัน เชอร์ชิลล์ ในการรวมประเทศฝรั่งเศสเข้ากับสหราชอาณาจักรเป็นประเทศเดียวกัน ด้วยทหารและรัฐบาลเดียวกันในระหว่างสงครามนี้ ซึ่งเป็นข้อเสนอสุดท้ายเพื่อชาวฝรั่งเศสที่ต้องการจะสู้ในสงครามต่อไป ในวันที่ 16 มิถุนายน ในกรุงลอนดอน
เขาได้ขึ้นเครื่องบินกลับไปยังบอร์โด (รัฐบาลเฉพาะกาลของสาธารณรัฐฝรั่งเศส) ในบ่ายวันเดียวกัน และเพิ่งได้ข่าวว่าฟิลิป เปแต็ง ได้เป็นนายกรัฐมนตรีพร้อมกับความคิดที่จะสงบศึกกับเยอรมนี
วันนั้นเองที่เขาได้ตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาและประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของฝรั่งเศสนั่นคือการประกาศไม่ยอมรับการยอมแพ้ของฝรั่งเศสและยังได้ต่อต้านกฎหมายของรัฐบาลของเปแต็ง (ซึ่งในมุมมองของเขาคือกฎหมายที่ไม่ชอบธรรม) และได้ประกาศทำสงครามต่อกับอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ต่อมาในวันที่ 17 มิถุนายน เขาได้หลบหนีออกจากบอร์โดพร้อมกับทองคำ 100,000 ฟรังก์ซึ่งเป็นเงินลับที่ ปอล แรโน ได้ให้เขาในคืนก่อน เขาหนีรอดอย่างหวุดหวิดจากเครื่องบินรบเยอรมันและถึงกรุงลอนดอนในบ่ายวันนั้น เดอ โกลได้ปฏิเสธการยอมจำนนของประเทศฝรั่งเศสและเตรียมพร้อมในการเคลื่อนไหวเพื่อที่จะต่อสู่กับเยอรมนี ดังนั้นการเกิดสงครามกลางเมืองฝรั่งเศสก็สามารถปะทุขึ้นได้ทุกเวลา ยุคฝรั่งเศสเขตวีชีที่อยู่ข้างฝ่ายอักษะได้ก่อกำเนิดแล้ว จะต้องต่อสู้กับแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศสนำโดยชาร์ล เดอ โกลที่ปฏิเสธและต่อต้านการสงบศึก
สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2: แนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศส
มีชาวฝรั่งเศสไม่มากนักที่ได้ยินคำปราศรัยของเดอ โกลในวันนั้นเพราะวิทยุ BBC ไม่ใคร่จะเป็นที่ได้ยินในประเทศฝรั่งเศสและชาวฝรั่งเศสกว่าล้านคนเป็นผู้ลี้ภัยด้วยซ้ำไป อย่างไรก็ตามใจความสำคัญของคำปราศรัยครั้งนั้นได้ถูกตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสในวันต่อมาบริเวณทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส (ซึ่งยังมิได้โดนยึด) และคำปราศรัยนั้นยังได้เปิดซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลาหลายวันทาง BBC และ เดอ โกล เองก็ได้ปราศรัยเรื่อย ๆ ในเวลาต่อมา
คำปราศรัยของเดอ โกลในวันที่ 22 มิถุนายนทาง BBC สามารถฟังได้ที่นี่ หรือใจความสำคัญของคำปราศรัยอื่น ๆ และสำเนาโปสเตอร์ตั้งแต่ มิถุนายน พ.ศ. 2483 หาได้จากที่นี่
ในไม่ช้า ท่ามกลางความวุ่นวาย งุนงง และยุ่งเหยิงของประเทศฝรั่งเศส ข่าวที่ว่ามีนายพลชาวฝรั่งเศสที่อยู่ในกรุงลอนดอนได้ปฏิเสธที่จะยอมแพ้หรือสงบศึกกับเยอรมนีและได้ประกาศว่าสงครามยังดำเนินต่อไป ได้กระจายจากปากสู่ปาก และจนวันนี้คำปราศรัยของเขานั้นเป็นที่จดจำและโด่งดังที่สุดอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ในลอนดอน ชาร์ล เดอ โกล ได้ก่อตั้งและดำเนินการแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศส ในขณะที่สหรัฐอเมริกาให้การยอมรับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสแต่สหราชอาณาจักร รัฐบาลของวินสตัน เชอร์ชิลล์ให้การสนับสนุนชาร์ล เดอ โกล ทั้ง ๆ ที่รักษาระดับความสัมพันธ์กับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสอยู่
ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2483 ศาลทหารในเมืองตูลูซ ได้ตัดสินให้ชาร์ล เดอ โกล (โดยที่เจ้าตัวไม่อยู่) จำคุกเป็นเวลา 4 ปี และการตัดสินครั้งที่ 2 ในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2483 ได้ตัดสินลงโทษประหารชีวิต เนื่องจากทรยศและทำการกบฏต่อรัฐบาลวิชีฝรั่งเศส
ในการปฏิบัติต่อสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกานั้น เขายืนหยัดตลอดเวลาในการยืนหยัดสิทธิเสรีภาพในฐานะตัวแทนคนฝรั่งเศส แต่บ่อยครั้งที่เขาถูกฝ่ายสัมพันธมิตรลืม เขาอาศัยอยู่ด้วยความระแวงโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต่อสหราชอาณาจักรเพราะเขาเชื่อว่าสหราชอาณาจักรพยายามหาทางที่จะยึดเอาเลอวองต์จากฝรั่งเศสอย่างลับ ๆ เคลมองทีน เชอร์ชิลล์ ภรรยาเซอร์วินสตัน เชอร์ชิลล์ ผู้ซึ่งชื่นชมในตัวเดอ โกล ได้เคยเตือนเขาไว้ว่า อย่าเกลียดพันธมิตรมากกว่าศัตรู แต่เดอ โกลก็ได้ตอบกลับไปว่า ฝรั่งเศสไม่มีเพื่อน มีแต่หุ้นส่วน
อย่างไรก็ตามสถานการณ์ดังกล่าวมีความซับซ้อน เดอ โกลเองก็ไม่ไว้วางใจจุดประสงค์ของสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา เนื่องจากนักการเมืองระดับสูงของสหรัฐอเมริกานั้นไม่ไว้วางใจแนวร่วมปลดปล่อยฝรั่งเศสของชาร์ล เดอ โกล และเป็นประเทศหนึ่งที่ปฏิเสธในการยอมรับแนวร่วมปลดปล่อยฝรั่งเศสและชาร์ล เดอ โกลในฐานะตัวแทนประเทศฝรั่งเศส ในทางกลับกัน สหรัฐอเมริกาก็ยังได้ให้การยอมรับรัฐบาลวิชีฝรั่งเศสแทน
บางครั้งในภาวะตึงเครียด กล่าวกันว่า เชอร์ชิลล์ได้เคยพูดเป็นภาษาฟร็องแกล (ภาษาฝรั่งเศส + ภาษาอังกฤษ / français + anglais) ว่า Si vous ne co-operatez, je vous obliterai ซึ่งแปลว่า ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ ผมจะทำลายคุณซะ
เขาได้ทำงานร่วมกับกลุ่มการต่อต้านของฝรั่งเศสและผู้สนับสนุนการครอบครองเมืองขึ้นฝรั่งเศสบริเวณแอฟริกา ต่อมาหลังภารกิจ Operation Torch ที่ทหารอังกฤษและอเมริกันยกพลบุกเมืองขึ้นฝรั่งเศสในแอฟริกาเหนือในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2485 (เมืองขึ้นฝรั่งเศสขณะนั้นภายใต้รัฐบาลฝรั่งเศสเขตวีชี) ชาร์ล เดอ โกลได้ย้ายกองบัญชาการไปยังเมืองแอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรียในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2486 หลังจากนั้นเดอ โกลก็ได้เป็นประธานร่วม (ร่วมกับพลเอกอ็องรี ชีโรด์ ซึ่งสหรัฐอเมริกาให้การสนับสนุน) และภายหลังเป็นประธานคณะกรรมมาธิการปลดปล่อยแห่งชาติ (คนเดียว)
ระหว่างภารกิจการปลดปล่อยฝรั่งเศสนั้น ทหารอังกฤษและอเมริกันก็ได้ยกพลขึ้นผืนแผ่นดินใหญ่ที่ประเทศฝรั่งเศสในภารกิจ Operation Overlord หรือเป็นที่คุ้นหูในนาม "การรบแห่งนอร์ม็องดี" เดอ โกลก็สถาปนาแนวร่วมการปลดปล่อยฝรั่งเศสในผืนแผ่นดินใหญ่ฝรั่งเศส หลีกเลี่ยง รัฐบาลทหารสัมพันธมิตรเพื่อครอบครองดินแดน (AMGOT) เขาได้นั่งเครื่องบินจากประเทศแอลจีเรียมายังฝรั่งเศสก่อนการเป็นเสรีภาพของกรุงปารีส และได้เคลื่อนที่เข้าไปบริเวณแนวหน้าใกล้ ๆ เมืองหลวงพร้อมกับทหารสัมพันธมิตร เขาได้กลับไปยังกรุงปารีสในไม่ช้า และก็ได้กลับเข้าทำงานในกระทรวงระหว่างสงคราม และก็ได้ประกาศว่าสาธารณรัฐที่ 3 ยังคงอยู่ต่อไปและปฏิเสธการปกครองของวิชีฝรั่งเศส
เดอ โกลได้เป็นประธานคณะรัฐบาลเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศส (GPRF) เริ่มในเดือนกันยายน พ.ศ. 2487 เขาได้ส่งหน่วยปฏิบัติการฝรั่งเศสนอกประเทศแห่งตะวันออกไกล (Corps Expéditionnaire Français en Extrême-Orient, CEFEO) เพื่อที่จะสถาปนาอำนาจในภูมิภาคอินโดจีนฝรั่งเศสขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2488 และได้แต่งตั้งพลเรือเอกดาร์ชองลีอู เป็นผู้บัญชาการอินโดจีนฝรั่งเศส และจอมพลเลอเคลิร์กเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในอินโดจีนฝรั่งเศสและบังคับบัญชาหน่วยปฏิบัติการฝรั่งเศสนอกประเทศแห่งตะวันออกไกล
ภายใต้การนำของชาร์ล เดอ โกล ผู้ที่ได้ทำการต่อต้านและต่อสู้เพื่อฝรั่งเศสมาก่อนหน้านี้แล้วนั้น (ส่วนมากเป็นทหารจากเมืองขึ้นฝรั่งเศส) สามารถเคลื่อนกองทัพ ๆ หนึ่งของฝรั่งเศสในบริเวณแนวตะวันตกได้ โดยการกระทำภารกิจยกพลขึ้นทางตอนใต้ของฝรั่งเศส (Operation Dragoon) ซึ่งสามารถทำให้ 1 ใน 3 ของประเทศฝรั่งเศสเป็นเสรีจากกองทัพเยอรมันได้ ทหารกลุ่มนี้เรียกว่า กองทัพฝรั่งเศสกลุ่มแรก ทำให้กองทัพฝรั่งเศสนั้นได้เข้าร่วมในการต่อสู้กับเยอรมนีทางทหารพร้อมเพรียงกับทหารอังกฤษโดยปริยาย และยังได้ยึดดินแดนที่กองทัพเยอรมันครอบครองไว้คืนมาอีกด้วย และนี่ส่งผลไปถึงการที่ฝรั่งเศสมีส่วนร่วมในสนธิสัญญาการยอมแพ้ของเยอรมนีด้วย มากกว่านั้นฝรั่งเศสยังมีโอกาสที่จะควบคุม 1 ใน 4 ส่วนของประเทศเยอรมนีหลังสงครามอีกด้วย (พร้อมกับ สหราชอาณาจักร รัสเซีย และสหรัฐอเมริกา)
อียิปต์บน
ในสมัยอียิปต์โบราณ อียิปต์บนเป็นที่รู้จักกันในนาม tꜣ šmꜣw ซึ่งแปลตามตามตัวอักษรว่า "ดินแดนแห่งต้นอ้อ" หรือ "ดินแดนแห่งต้นกก" เชื่อกันว่าได้รวมกันเป็นปึกแผ่นในอาณาจักรอียิปต์โบราณ คาดว่าโดยผู้ปกครองสมาพันธ์ทินิสซึ่งได้รวบรวมนครรัฐที่เป็นคู่แข่งทางการเมืองในสมัยนะกอดะฮ์ที่ 3 (ประมาณ 3,200–3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช) และการรวมเป็นอาณาจักรเดียวกันกับอียิปต์ล่างจะนำไปสู่สมัยราชวงศ์ตอนต้นแห่งอียิปต์ อียิปต์บนและอียิปต์ล่างเกี่ยวพันกันในสัญลักษณ์ของอำนาจอธิปไตยของฟาโรห์ เช่น มงกุฎคู่ที่เรียกว่าสเกนต์ (Pschent) อียิปต์บนยังคงเป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ ถึงแม้ว่าจะผ่านพ้นสมัยคลาสสิกไปแล้ว
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ
ขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ (AAM) เป็นขีปนาวุธที่ใช้ปล่อยจากอากาศยาน มีจุดมุ่งหมายที่จะทำลายอากาศยานเป้าหมาย ปกติแล้วขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศ จะใช้เครื่องยนต์จรวดเดี่ยวหรือหลายเครื่องยนต์ก็ได้ และใช้เชื้อเพลิงแข็ง แต่บางครั้งอาจใช้เชื้อเพลิงเหลว หรือเครื่องยนต์แรมเจ็ท
โดยทั่วไปขีปนาวุธอากาศ-สู่-อากาศสามารถจำแนกออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือขีปนาวุธที่ออกแบบมาเพื่อติดตามอากาศยานในระยะไม่เกิน 20 ไมล์ (32 กิโลเมตร) เป็นขีปนาวุธระยะสั้นในระยะมองเห็น (SRAAMs หรือ WVRAAMs) โดยเน้นที่การใช้งานในการต่อสู้ระยะประชิด หรือเรียกว่า "ด็อกไฟท์" ขีปนาวุธประเภทนี้จะเน้นที่ความคล่องตัวมากกว่าระยะยิง ใช้ระบบนำวิถีแบบอินฟราเรด หรือเรียกอีกอย่างว่าระบบค้นหาเป้าหมายด้วยความร้อน
ประเภทที่สองคือขีปนาวุธในระยะกลางถึงไกล เป็นขีปนาวุธในระยะเกินมองเห็น (BVRAAMs) และนำวิถีด้วยเรดาร์
ความเป็นมา
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ ถูกพัฒนาขึ้นมาจากจรวดอากาศสู่อากาศไม่นำวิถีในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกองทัพเยอรมันนำจรวดติดตั้งไปกับเครื่องบินปีกสองชั้น ควบคุมการยิงโดยระบบไฟฟ้าในการทำลายบัลลูนตรวจการณ์ของอังกฤษ โดยนักบินกลุ่มแรกที่ใช้คือ อัลเบิร์ต บอล และ เอ เอ็ม วอลเตอร์ส ต่อมาในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้พยายามพัฒนาอาวุธเพื่อนำมาตอบโต้กับกองกำลังทางอากาศฝ่ายสัมพันธมิตร โดยได้ดัดแปลงจรวด อาร์4เอ็ม เป็นจรวดนำวิถีด้วยเส้นลวดครั้งแรก ในชื่อว่า Ruhrstahl X-4 แต่มิได้ใช้งานจริงในการรบ
หลังสงครามโลกกองทัพอังกฤษได้เปิดตัวจรวดไฟร์แฟลช ในปี พ.ศ. 2498 แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมากองทัพเรือสหรัฐได้ร่วมมือกับกองทัพอากาศสหรัฐพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีขึ้น คือ เอไอเอ็ม-4 ฟัลคอน และได้พัฒนาขีปนาวุธในรุ่นต่อมา เช่น เอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์ และ เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์ ในขณะที่ทางฝั่งโซเวียตได้เปิดตัวขีปนาวุธ คาลินินกราด เค-5 ในปี พ.ศ. 2500 เช่นกัน
ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศมีการพัฒนาต่อไปอีกมาก จนกลายเป็นอาวุธหลักส่วนหนึ่งของอากาศยานหลากหลายประเภท ต่อมาหลักการของการรบ "ระยะนอกสายตา" ได้กลายมาเป็นหลักการสำคัญในการพัฒนาอาวุธนำวิถีในรุ่นหลัง ล่าสุดมีการพัฒนาขีปนาวุธนำวิถีตรวจจับความร้อนซึ่งสามารถจับเป้าหมายจากในหลายทิศทาง ไม่เฉพาะด้านหลังอย่างเดียว
ฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2
ยูเซอร์มาอัตเร เซเตเพนอามุน โอซอร์คอนที่ 2 เป็นฟาโรห์พระองค์ที่ห้า ของราชวงศ์ที่ยี่สิบสองแห่งอียิปต์โบราณและเป็นพระราชโอรสชองฟาโรห์ทาเคลอตที่ 1 และสมเด็จพระราชินีคาเปส พระองค์ปกครองอียิปต์ระหว่าง 872 ถึง 837 ปีก่อนคริสตกาล โดยปกครองอยู่ที่เมืองทานิส ซึ่งเป็นเมืองหลวงประจำราชวงศ์นี้
หลังจากได้ครองราชย์ต่อจากพระบิดาชองพระองค์ ฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2 ได้เผชิญหน้ากับกฎการแข่งขันทางการเมืองของลูกพี่ลูกน้องนามว่า ฮาร์เซียเซ A ซึ่งเป็นผู้ปกครองเมืองธีบส์และโอเอซิสทางตะวันตกของอียิปต์ พระองค์กลัวว่าผู้ปกครองฮาร์เซียเซ A จะทำการแย่งชิงอำนาจของพระองค์ แต่ฮาร์เซียเซ A สิ้นพระชนม์ใน 860 ปีก่อนคริสตกาล, จึงทำให้พระองค์มั่นใจว่าปัญหานี้จะไม่เกิดขึ้นอีกโดยการแต่งตั้งพระโอรสของพระองค์เองนามว่า นิมลอต C ให้เป็นนักบวชชั้นสูงแห่งเทพอามุนที่เมืองธีบส์เพื่อที่จะรวบรวมอำนาจในอียิปต์บน จึงหมายความว่าพระองค์ทรงได้ปกครองทั่วทั้งอาณาจักรอียิปต์โบราณ ในช่วงรัชกาลของพระองค์จะเป็นช่วงเวลาแห่งการสร้างอนุสาวรีย์ขนาดใหญ่และความรุ่งเรืองของอียิปต์
พระมเหสีและพระโอรส-ธิดา
ฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2 เป็นที่รู้กันว่ามีพระมเหสีอย่างน้อยสามพระองค์: และนอกจากนี้พระโอรสและธิดาของฟาโรห์โอซอร์คอนได้รวมถึงผูสืบทอดบัลลังก์นามว่า โชเชงค์ที่สาม และพระนางเทนต์เซเพ (D) เป็นภรรยาของพทาฮูดจ์อังค์เคฟ ซึ่งเป็นบุตรของนิมลอต C จึงทำให้มีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2
หลุมฝังพระศพ
นักขุดค้นชาวฝรั่งเศสชื่อว่า ปิแอร์ มองเตต ได้ค้นพบหลุมฝังศพของฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2 ที่ทานิส เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1939 เผยให้เห็นว่าฟาโรห์โอซอร์คอนที่ 2 ได้ถูกฝังอยู่ในโลงหินแกรนิตขนาดใหญ่ที่มีฝาปิดสลักจากรูปปั้น เพียงบางส่วนของโลงศพรูปเหยี่ยวและโถคาโนปิก ยังคงอยู่ในหลุมฝังศพที่เคยถูกปล้น เครื่องประดับตกแต่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นความเจริญรุ่งเรืองในรัชสมัยของพระองค์
เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด
เรื่องราวอีเหละเขะขะของแม่ลูกแม่มด เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยพิโรยะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นที่เผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเมเทออร์ของสำนักพิมพ์เฟล็กซ์คอมิกซ์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 ก่อนจะได้เผยแพร่ในฐานะซีรีส์มังงะในเว็บไซต์เดียวกันตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงมีกำหนดออกอากาศในปี พ.ศ. 2566
มังงะ
ซีรีส์มังงะแต่งเรื่องและวาดภาพโดยพิโรยะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นที่เผยแพร่ในเว็บไซต์คอมิกเมเทออร์ของสำนักพิมพ์เฟล็กซ์คอมิกซ์ในวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ภายหลังเริ่มเผยแพร่ในฐานะซีรีส์มังงะในเว็บไซต์เดียวกันตั้งแต่วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 4 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2565
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ดังโงะมังงะ ประกาศลิขสิทธิ์เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2566
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกซ้อน 1906
การแข่งขันกรีฑาในโอลิมปิกซ้อน 1906 เป็นการแข่งขันกีฬากรีฑาในโอลิมปิกซ้อน 1906 ที่กรุงเอเธนส์ กรีซ ระหว่างวันที่ ตุลาคม พ.ศ. 2449 ซึ่งการแข่งขันกีฬากรีฑาครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 21 รายการ คือ ประเภททีมชาย 21 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน  คน จาก  ประเทศ
เทศบาลตำบลคอนสาร
คอนสาร เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ เป็นเทศบาลขนาดเล็ก ที่ยกฐานะมาจากสุขาภิบาลตำบลคอนสาร ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 16 ตอนที่ 9 ก วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 โดยมีผลใช้บังคับ ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 เป็นต้นไป
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลตำบลคอนสาร ตั้งอยู่เลขที่ 44 หมู่ที่ 2 ถนนเทศบาล 10 ตำบลคอนสาร อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ มีพื้นที่ทั้งหมด 8.96 ตารางกิโลเมตร เทศบาลตำบลคอนสารครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล 8 หมู่บ้าน โดยอยู่ในเขต เทศบาลเต็มพื้นที่ จำนวน 2 หมู่บ้าน ได้แก่ ตำบลคอนสาร หมู่ที่ 1 บ้านนาเขิน และตำบลดงบัง มีหมู่ที่ 2 บ้านดงบังเหนือ เทศบาลตำบลคอนสารอยู่ห่างจากจังหวัดชัยภูมิ ประมาณ 120 กิโลเมตร โดยมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลคอนสาร เป็นที่ราบลุ่ม น้ำท่วมถึงเป็นบางส่วน โดยเฉพาะหมู่ที่ 1 บ้านนาเขิน, หมู่ที่ 3 บ้านหัวนาม่วง, หมู่ที่ 7 บ้านนาโปร่ง ตำบลคอนสาร และหมู่ที่ 2 บ้านดงบังเหนือ ตำบลดงบัง
ภูมิอากาศ
ลักษณะภูมิอากาศ สามารถแบ่งออกเป็น 3  ฤดู    คือ
อาชีพและสังคม
ประชากรในเขตเทศบาลตำบลคอนสาร มีการตั้งบ้านเรือนตามเส้นทางคมนาคมหรือตามถนนที่ผ่านในพื้นที่หมู่บ้านต่าง ๆ ภายในเขตเทศบาล นอกจากนี้ยังมีการตั้งบ้านเรือนเป็นชุมชนหนาแน่นใกล้วัด โรงเรียนและตลาดสด ลักษณะความเป็นอยู่ของชุมชนเป็นแบบชนบท คือจะอยู่แบบพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ประชากรส่วนใหญ่ ร้อยละ 99 นับถือศาสนาพุทธ และร้อยละ 1 นับถือศาสนาอื่น ๆ
การปกครอง
เทศบาลตำบลคอนสาร แบ่งการปกครองออกเป็น 21 ชุมชน ครอบคลุมบางส่วนของตำบลคอนสารและตำบลดงบัง ดังนี้
สถาบันและองค์กรทางศาสนา
ประชากรส่วนใหญ่ เป็นผู้นับถือศาสนาพุทธ ร้อยละ 99 และนับถือศาสนาอื่น ๆ ร้อยละ 1
การศึกษา
การศึกษาในระบบ เทศบาลตำบลคอนสาร มีโรงเรียนระดับประถมศึกษา จำนวน 1 แห่ง ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลคอนสาร จำนวน 1 แห่ง ศูนย์บริการการศึกษานอกโรงเรียน และการศึกษาตามอัธยาศัย จำนวน 1 แห่ง
ประเพณี
ประเพณีของเทศบาลตำบลคอนสารที่สำคัญ มีดังนี้
ปาราปารา
ปาราปารา (Parapara) คือ รูปแบบการเต้นที่กำเนิดขึ้นในญี่ปุ่นช่วงปลายศตวรรษที่ 20 โดยมีลักษณะเฉพาะคือ ใช้มือ แขน และการขยับเท้า 2 สเต็ป เป็นหลัก
ลักษณะโดยสังเขป
ปาราปารา เป็นการเต้นที่ใช้ประกอบเพลงแนวยูโรบีทเป็นหลัก โดยมักเป็นการขยับเท้าซ้ายขวา และเคลื่อนไหวร่างกายท่อนบน. ในแต่ละเพลงจะมีท่าเต้นแตกต่างกัน. เริ่มมีการเต้นกันในคลับและดิสโก้มาตั้งแต่ครึ่งหลังของยุค 1980. ปัจจุบัน เพลงที่ใช้ประกอบมิได้มีเพียงแค่ยูโรบีทเท่านั้น แต่ยังมีแนวเพลงอื่นๆ เช่น ยูโรบีท แทรนซ์ เทคโน ป็อปอีกด้วย ปาราปาราที่เต้นประกอบแนวเทคโนจะเรียก เทคปารา ปาราปาราที่เต้นประกอบแนวแทรนซ์จะเรียก ทราปารา และยังใช้ในเพลงเปิดของ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน ท่าเต้นในเพลง 8
ลักษณะเฉพาะ
เป็นการเต้นอย่างพร้อมเพรียงกันในคลับหรือดิสโก้ โดยท่าเต้นจะแตกต่างกันไปตามแต่ละเพลง
ปี ค.ศ.1987-1990　เฟื่องฟูครั้งแรก
ครึ่งหลังของยุค 1980(ยุคฟองสบู่) การเต้นปาราปาราได้แพร่หลายในหมู่สุภาพสตรีที่เป็นลูกค้าดิสโก้ชั้นสูงซึ่งเป็นที่สังสรรค์สำหรับผู้ใหญ่ ที่มีพนักงานร้านชายแต่ชุดดำคอยเรียกลูกค้า(สังกัดโนว่า21) ร้านเหล่านี้ ได้แก่ "King&Queen"ที่อาโอยาม่า, มหาราชา อาซาบุจูบัง เป็นต้น.
ในขณะนั้นยังไม่มีวิดีโอสอนเต้นปาราปาราที่จัดทำโดยค่ายเพลง แต่ละร้านจะมีการสอนโดยพนักงานชุดดำ ซึ่งท่าอาจจะแตกต่างกัน และเผยแพร่ด้วยการบอกต่อกันไป ในเวลานั้นจึงกล่าวได้ว่าปาราปาราเป็นการแสดงของพนักงานชุดดำ
ปี ค.ศ.1990-1992　ซบเซาครั้งแรก/ร้านจูเลียน่าโตเกียวเปิดทำการ, RaveTechnoเฟื่องฟู
หลังปี ค.ศ.1990ที่ฟองสบู่แตก ในเดือนพฤษภาคม ปีค.ศ.1991 บริษัทนิชโชอิวาอิ ได้นำโกดังที่ชิบะอุระเบย์ไซด์มาดัดแปลงเป็นดิสโก้ขนาดยักษ์ สามารถจุคนได้หลายพันคน ชื่อจูเลียน่าโตเกียว โดยมี จอห์น โรบินสัน เป็นทำหน้าที่ดีเจ. จากนัน ลูกค้าจำนวนมากก็หลั่งไหลมาที่นี่ นำไปสู่ยุคเฟื่องฟูของการยืนเต้นโดยใช้พัด ประกอบแนวเพลงRaveTechnoหรือเรียกว่า จูเลียน่าบูม ทำให้ความนิยมในยูโรบีททั่วประเทศจืดจางลง
ถึงกระนั้น อาโอยาม่า"King&Queen" มหาราชา อาซาบุจูบัง และแกนนำอื่นๆ ก็ยังคงเต้นปาราปารากันต่อไป
ปี ค.ศ.1992-1994　เฟื่องฟูครั้งที่ 2
จากการปิดกิจการของจูเลียน่าโตเกียว ทำให้ลูกค้าของมหาราชาและร้านอื่นๆกลับมา นำไปสู่ยุคยูโรบีทเฟื่องฟูครั้งที่ 2 ในยุคนี้ก็ยังคงเหมือนกับยุคแรก ที่ปาราปาราเป็นเครื่องมือในการเรียกลูกค้าสุภาพสตรีของกลุ่มชุดดำ
ปี ค.ศ.1994-1995 ความนิยมหันไปสู่เฮ้าส์ เร้กเก้ และเทคโนแนวใหม่ ช่วงเฟื่องฟูครั้งที่ 2 จึงจบลงในปี 1995
ปี ค.ศ.1994-1997　ซบเซาครั้งที่2/เทคโน เฮ้าส์ เรกเก้ได้รับความนิยม
ในยุโรปและอเมริกา เทคโนนั้นเริ่มได้รับความนิยมมาตั้งแต่ปี ค.ศ.1990 ส่วนในญี่ปุ่นเอง เทคโนแนวใหม่ เฮ้าส์ และในคันไซ เร้กเก้ ก็เข้ามายึดครองคลับตั้งแต่ปีค.ศ.1994 ดิสโก้ที่เป็นแนวยูโรบีททะยอยปิดกิจการไปตามลำดับ เข้าสู่ช่วงซบเซาครั้งที่2
นับจากค.ศ.1997 ในช่วงที่ไม่มีร้านที่มีปาราปาราอิฟเว่นท์ ปาราปาราหันไปได้รับความนิยมในปาร์ตี้คอสเพลย์แทน นอกจากนี้ปาราปาราอิฟเว่นท์ยังถูกจัดโดยเหล่านักซิ่งบริเวณท่าเรือโยะโกะฮะมะ
ปี ค.ศ.1998-2001　เฟื่องฟูครั้งที่ 3
ปี ค.ศ.1998 รายการที่SMAPออกมาเต้นปาราปารา มีการแพร่ภาพทางโทรทัศน์เพิ่มมากขึ้น รายการเหล่านี้สามารถสร้างเรตติ้งในหมู่สาวๆในยุค1980ถึงต้น1990ซึ่งเป็นยุคแรกของปาราปารา ได้เป็นอย่างมาก ทำให้เข้าสู่ยุคเฟื่องฟูของยูโรบีทและปาราปาราขึ้นอีกครั้งในช่วงปีค.ศ.1998-2001 โดยมีคลับอย่าง"Twin Star"แห่งคางุระซากะ "9LoveJ"(คุราบุเจ)แห่งชิบุยะ "velfarre"(เวลฟาเร)แห่งรปปงหงิ และ"VENUS TOKYO"แห่งชิบะอุระ เป็นศูนย์กลาง นอกจากนั้น ในการ์ตูนก็มีการเต้นประเภทนี้ด้วยเช่นกัน โดยในหน้าร้อนปี ค.ศ. 2000 จนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิีปี ค.ศ. 2001 อะนิเมะเรื่อง ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดยขณะนั้นใช้เพลงเปิด คือ โคอิวะทริลช็อกซัสเพนส์ ร้องโดย รินะ อาอิอุชิ คนวาดได้นำโคนันมาเต้นปาราปารา ตั้งแต่ต้นจนจบเพลงเปิด
แต่ทว่า นับจาก"คดีซูเปอร์ฟรี" ที่กลุ่มซูเปอร์ฟรีดังกล่าว ได้ใช้การจัดปาราปาราอิฟเว่นท์ เป็นตัวล่อหญิงสาวมาก่อคดีข่มขืน ทำให้เกิดภาพลักษณ์ไม่ดี และนำไปสู่การสิ้นสุดยุคเฟื่องฟู
ปี ค.ศ.2001-ปัจจุบัน
เอเว็กซ์ตั้งใจจะจุดกระแสความนิยมครั้งที่ 4 จึงได้ดำเนินแผน ทั้งจัดกะเซนปาราปาราทัวร์ทั่วประเทศ ผลิตศิลปินปาราปาราอย่างฮิโนอิ ทีม และออกเผยแพร่ทางโทรทัศน์ แต่ทว่าครั้งนี้ ไม่ได้มีวงSMAPที่สร้างความเฟื่องฟูในครั้งที่ 3 เข้าร่วมด้วย. จากนั้นในช่วงปี ค.ศ.2004 ความนิยมเริ่มหันเหไปทางทราปาราและเทคปารา อีกทั้งยังมีการตีพิมพ์ลงหนังสือ Ranzuki ซึ่งเป็นหนังสือแกลแฟชั่นของสำนักพิมพ์บุงกะ ในฉบับเดือนมีนาคมและกันยายน 2004
ปี ค.ศ.2005 การนิยมนำเพลงดราโกสเตยาดินเต (ชื่อภาษาญี่ปุ่น "โคอิ โนะ ไมยะฮิ")ของวงโอ-โซนมาเต้นปาราปารา และการที่ดาราตลกโจชู โคริคกิเต้นเพลง NIGHT OF FIRE ว่ากันว่าอาจเป็นสัญญาณว่า กระแสความนิยมจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่ 4 แต่เหตุการณ์ดังกล่าวก็มิได้ส่งอิทธิพลถึงเพียงนั้น
ปี ค.ศ.2006 ไม่เพียงแต่เอเว็กซ์เท่านั้น ค่ายเพลงอื่นก็ได้ออก DVD สอนเต้นมาเป็นของแถมจาก CD จำนวนไม่น้อย แต่ภาพลักษณ์ต่างๆ ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับยุคเฟื่องฟูครั้งที่ 3 ปัจจุบันจึงไม่อาจถือได้ว่าเฟื่องฟู
สตีเฟน การากัปปา และหลุยส์ เอปโปลีโต
สตีเฟน การากัปปา และหลุยส์ เอปโปลีโต  เป็นอดีตนักสืบของกรมตำรวจนครนิวยอร์ก (NYPD) ซึ่งทำงานในนามของห้าตระกูลของอเมริกันมาเฟีย โดยเฉพาะตระกูลอาชญากรรมลุชเชเซ และกัมบีโน ในขณะที่พวกเขาทำกิจกรรมที่ผิดกฎหมายต่าง ๆ ทั้งสองกลายเป็นที่รู้จักในนาม "มาเฟียตำรวจ" โดย ค.ศ. 2006 พวกเขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานการฉ้อโกงการใช้แรงงาน, การกรรโชก, สารเสพติด, การพนันที่ผิดกฎหมาย, การขัดขวางกระบวนการยุติธรรม, การฆาตกรรมแปดครั้ง และการสมรู้ร่วมคิดในคดีฆาตกรรม ซึ่งเป็นข้อหาที่เกิดจากช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ในนครนิวยอร์ก รวมทั้งในคริสต์ทศวรรษ 2000 ในลาสเวกัส ทั้งคู่ถูกตัดสินว่ามีความผิดใน ค.ศ. 2006 และถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตใน ค.ศ. 2009
เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่
เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ (Alien Resurrection) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแนววิทยาศาสตร์สัญชาติอเมริกันที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1997 กำกับโดย ฌ็อง-ปีแยร์ เฌอเน เขียนบทโดย จอสส์ วีดอน และนำแสดงโดย ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์ และ วิโนนา ไรเดอร์ เป็นภาคที่สี่ของภาพยนตร์ชุดเอเลี่ยนและถ่ายทำที่สตูดิโอ ทเวนตี้ท์ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์ ในลอสแองเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย
ตั้ง 200 ปีหลังจากภาคก่อนหน้า เอเลี่ยน 3 อสูรสยบจักรวาล (1992) เอลเลนริปลีย์ถูกโคลนและราชินีคนต่างด้าวถูกผ่าตัดออกจากร่างของเธอ ยูไนเต็ด ซิสเต็มส์ มิลิทารี่ หวังที่จะเพาะพันธุ์มนุษย์ต่างดาวเพื่อศึกษาและวิจัยเกี่ยวกับยานอวกาศ ยูเอสเอ็ม ออริก้า โดยใช้โฮสต์ของมนุษย์ที่ถูกลักพาตัวและส่งมอบให้กับพวกเขาโดยกลุ่มทหารรับจ้าง เอเลี่ยนหลบหนีจากที่ปิดล้อมขณะที่ริปลีย์และทหารรับจ้างพยายามหลบหนีและทำลายออริก้าก่อนที่มันจะไปถึงจุดหมายปลายทางนั่นคือโลก นักแสดงเพิ่มเติมที่แสดงโดย รอน เพิร์ลแมน, แดน เฮดายะ, เจ. อี. ฟรีแมน, แบรด เดอริฟ และ ไมเคิล วินค็อตต์
เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ ได้เข้าฉายเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 โดยจัดจำหน่าย ทเวนตี้ท์ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์ และทำรายได้ 47.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐในอเมริกาเหนือซึ่งเป็นซีรีส์เอเลี่ยนที่ประสบความสำเร็จน้อยที่สุดในไตรภาค อย่างไรก็ตามภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีในระดับสากลด้วยรายได้ 113.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐทำรายได้รวม 161.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดเป็นอันดับที่ 43 ในอเมริกาเหนือในปี ค.ศ. 1997 ซึ่งต่ำกว่า อนาสตาเซีย ภาพยนตร์ของ ทเวนตี้ท์ เซ็นจูรี่ ฟ็อกซ์ อีกเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซทเทิร์น 6 รางวัล (รวมถึงภาพยนตร์นิยายวิทยาศาสตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์, นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม วิโนนา ไรเดอร์ และผู้กำกับยอดเยี่ยม ฌ็อง-ปีแยร์ เฌอเน)
ภาคต่อของ เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ ถูกวางแผนไว้เนื่องจาก จอสส์ วีดอน ได้เขียนสคริปต์ฉากโลกไว้สำหรับ เอเลี่ยน 5 แม้ว่า ซิกัวร์นีย์ วีเวอร์ จะไม่สนใจฉากนี้ แต่ก็ยังคงเปิดกว้างที่จะรับบทเป็น เอลเลน ริปลี่ย์ เป็นภาคที่ห้าโดยมีเงื่อนไขว่าเธอชอบเนื้อเรื่อง แม้ว่าจะมีการวางแผนภาคต่อ เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ แต่ในท้ายที่สุดพวกเขาก็ถูกละทิ้งในที่สุดเมื่อซีรีส์ครอสโอเวอร์มาพร้อมกับภาพยนตร์เรื่อง เอเลียน ปะทะ พรีเดเตอร์: สงครามชิงเจ้ามฤตยู ในปี ค.ศ. 2004 พร้อมกับซีรีส์พรีเควลรวมถึงภาพยนตร์เรื่อง โพรมีธีอุส ปี ค.ศ. 2012 ที่กำกับโดย ริดลีย์ สก็อตต์ ซึ่งระบุว่าภาพยนตร์เรื่องเนื้อเรื่องเกิดในจักรวาลเดียวกับเอเลียนแต่ไม่ได้เชื่อมต่อโดยตรงกับแฟรนไชส์ของภาพยนตร์ต้นฉบับและโพรมีธีอุสได้สำรวจตำนานและแนวคิดของตัวเอง โครงเรื่องของ เอเลี่ยน 4 ฝูงมฤตยูเกิดใหม่ ยังคงดำเนินต่อไปในซีรีส์การ์ตูนเรื่อง เอเลี่ยน ปะทะ พรีเดเตอร์ ปะทะ เทอร์มิเนเตอร์ และหนังสือ เอเลี่ยน: ออริจินอล ซิน และ เอเลี่ยน: ซี ออฟ ซอฟทูลส์
เรียล
เรียล หรีอ ริอัล สามารถหมายถึง
รายชื่อเมธีวิจัยอาวุโส สกว.
รายชื่อเมธีวิจัยอาวุโส โดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
เนฟทีส
ลักษณะ
เป็นผู้หญิงสวมมงกุฎรูปทรงบ้านและตะกร้า
Onychopetalum
Onychopetalum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Annonaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาเขตร้อนตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ซูงูรุ อิโนอูเอะ
ซูงูรุ อิโนอูเอะ (優 井上 (Suguru Inoue); 4 ธันวาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักพากย์คนหนึ่ง
แอนิเมชัน
1981
ฟาโรห์คยาน
ฟาโรห์เซอูเรนเร คยาน, เคียน หรือ คายาน (Khyan) เป็นกษัตริย์ชาวฮิกซอสแห่งราชวงศ์ที่สิบห้าของอียิปต์ ชื่อ เซอูเรนเร แปลว่า "หนึ่งในผู้ที่ได้ก่อให้เกิดเรื่องที่จะเป็นแข็งแกร่ง” ฟาโรห์คยานมีชื่อของกษัตริย์อียิปต์ แต่ยังผู้ปกครองชื่อของดินแดนต่างประเทศ (เฮคา-คาเซท)
ฟอร์ตลอเดอร์เดล
ฟอร์ตลอเดอร์เดล (Fort Lauderdale, ) เป็นเมืองในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บนชายฝั่งแอตแลนติก 37 กิโลเมตรไปทางเหนือของไมอามี ตามสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2562 เมืองนี้มีประชากร 182,437 คน และเป็นเมืองหลักของเขตมหานครไมอามี ซึ่งเป็นที่อาศัยของประชากรถึง 6,198,782 คน ตามการประมาณจำนวนประชากรในปี พ.ศ. 2561
ฟอร์ตลอเดอร์เดลเป็นเมืองท่องเที่ยวที่เป็นที่นิยม ซึ่งมีอุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี ที่ 24 องศาเซลเซียส และมีพระอาทิตย์ส่องแสง 3,000 ชั่วโมงต่อปี ปริมณฑลของฟอร์ตลอเดอร์เดลตั้งอยู่ในเทศมณฑลโบรวาร์ด (Broward County) ซึ่งเคยต้อนรับนักท่องเที่ยวถึง 13 ล้านรายในปี พ.ศ. 2561 สามารถเรียกเก็บภาษีได้ 87 ล้านดอลล่าร์สหรัฐสำหรับการเก็บภาษีที่พัก 5% ในเขตมีโรงแรม 560 แห่ง และมีโรงแรมเกือบ 36,000 ห้อง มีผู้โดยสารเรือสำราญ 3.89 ล้านคน ซึ่งเดินทางมาถึงทางท่าเรือเอเวอร์เกลดส์ (Everglades) ซึ่งเป็นท่าเทียบเรือสำราญที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก เขตปริมณฑลฟอร์ตลอเดอร์เดลมีภัตตาคาร ร้านอาหาร มากกว่า 4,000 ร้าน, สนามกอฟ 63 แห่ง, ห้างสรรพสินค้า 12 แห่ง, พิพิธภัณฑ์ 16 แห่ง, ไนท์คลับ 132 แห่ง, 278 ที่พักแคมป์ค้างแรม, และ ที่จอดพักเรือ 100 แห่งสำหรับเรือยอช์ต 45,000 ลำ
ฟอร์ตลอเดอร์เดล มีชื่อเรียกตามป้อมปราการที่สร้างโดยสหรัฐอเมริกาในระหว่างสงคราม เซมิโนเอลครั้งที่สอง ป้อมนี้มีชื่อเรียกตามนายพลวิลเลียม ลอเดอร์เดล (ค.ศ. 1782–1838), น้องชายของนายพันโท เจมส์ ลอเดอร์เดล นายพลวิลเลียม ลอเดอร์เดลเป็นผู้บังคับการของกองทหารย่อยผู้ซึ่งสร้างป้อมปราการแรก อย่างไรก็ตาม การพัฒนาของเมืองไม่ได้เริ่มจนกระทั่ง 50 ปีหลังจากที่ป้อมได้ถูกละทิ้ง ณ ช่วงสิ้นสุดความขัดแย้ง
ป้อมปราการ 3 แห่งที่ชื่อ ฟอร์ตลอเดอร์เดลถูกก่อสร้างโดย แห่งแรกที่ทางแยกของแม่น้ำนิว, แห่งที่สองที่คุ้งน้ำทาร์บอนของแม่น้ำนิว ระหว่างโคลี แฮมมอกค์ และย่าน ริโอ วิสตา และแห่งที่สามใกล้กับบาเฮีย มาร์ มารีนา
ประวัติ
ดูบทความหลักที่: ประวัติศาสตร์ของฟอร์ตลอเดอร์เดล รัฐฟลอริดา พื้นที่ซึ่งเมือง ฟอร์ตลอเดอร์เดล ได้ก่อตั้งขึ้นในเวลาต่อมา เดิมเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของอินเดียแดงชนเผ่าเตเควสตา เคยอยู่อาศัยมามากกว่าพันปี ตามหลักฐานของนักสำรวจชาวสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้บันทึกถึงความหายนะของชนเผ่าเตเควสตา โดยชาวยุโรปได้นำโรคระบาดมาสู่ชาวพื้นเมืองโดยไม่ตั้งใจ เช่น ฝีดาษ ซึ่งชาวพื้นเมืองนี้ไม่มีภูมิต้านทานโรคนี้ นอกจากโรคระบาดแล้ว ชนเผ่าเตเควสตายังต้องเผชิญกับความขัดแย้งกับเพื่อนบ้านเผ่าคาลูซา ซึ่งทำให้ประชากรลดลงเป็นอย่างมากในสองร้อยปีถัดมา ในปี ค.ศ. 1763 มีชนเผ่าเตเควสตาเหลือน้อยมาในฟลอริดา และส่วนใหญ่จะอพยพไปอาศัยอยู่ที่ประเทศคิวบา เมื่อประเทศสเปนยกฟลอริดาให้ประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 1763 ภายใต้สนธิสัญญาปารีส (1763) ซึ่งเป็นการสิ้นสุดของ สงครามเจ็ดปี ถึงแม้ว่าพื้นที่จะถูกควบคุมผลัดเปลี่ยน โดยประเทศสเปน อังกฤษ สหรัฐอเมริกา และแคว้นภาคใต้ของสหรัฐอเมริกาซึ่งทำศึกกลางเมืองกับฝ่ายเหนือ พื้นที่ส่วนใหญ่ก็ยังคงไม่ได้รับการพัฒนาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20
ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 พื้นที่เมืองฟอร์ตลอเดอร์เดล ถูกรู้จักในฐานะของพื้นที่ตั้งถิ่นฐานแม่น้ำนิว ในปี ค.ศ. 1830 มีผู้อพยพประมาณ 70 คนอาศัยตามริมแม่น้ำนิว วิลเลียม คูลเลย์ ผู้พิพากษาท้องถิ่น ซึ่งเป็นชาวนาและผู้หาของจากเรืออับปางและทำการค้ากับอินเดียแดงชนเผ่าเซมิโนเอล ในวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1836 ขณะที่วิลเลียม คูลเลย์ ได้นำผู้คนเพื่อกู้เรืออับปาง กลุ่มชนเผ่าเซมิโนเอลได้จู่โจมไร่นา ฆ่าภรรยาและลูก ๆ และพี่เลี้ยงของลูก เจ้าของไร่อื่น ๆ ที่ตั้งรกรากอยู่ด้วยนั้น ไม่ได้ถูกจู่โจม แต่ชนผิวขาวทั้งหมดก็ได้ละทิ้งถิ่นฐาน และอพยพไปยังประภาคารแหลมฟลอริดาที่คีย์บิสเคน และคีย์เวสต์
ป้อมแรกของสหรัฐอเมริกาชื่อ ฟอร์ตลอเดอร์เดล ถูกสร้างขั้นใน ค.ศ. 1838 และต่อมาเป็นสถานที่การสู้รบในสงครามเซมิโนเอลครั้งที่สอง ป้อมได้ถูกละทิ้งในปี ค.ศ. 1842 หลังจากสิ้นสุดสงคราม พื้นที่ก็ไม่มีคนอยู่อาศัยจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1890 จนกระทั่งแฟรงค์ สตรานาฮาน เข้ามาในพื้นที่ในปี ค.ศ. 1893 เพื่อดำเนินธุรกิจเรือเฟอร์รีข้ามแม่น้ำนิว และทางรถไฟชายฝั่งตะวันออกของฟลอริดาได้สร้างผ่านพื้นที่เสร็จในปี ค.ศ. 1896 การพัฒนาต่าง ๆ จึงเริ่มเกิดขึ้น เมืองได้ถูกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1911 และในปี ค.ศ. 1915 ได้ถูกกำหนดให้เป็นที่ตั้งของที่ทำการของเทศมณฑลโบรวาร์ดที่พึ่งก่อตั้งขึ้น
การพัฒนาครั้งใหญ่ ครั้งแรกของ ฟอร์ตลอเดอร์เดล เริ่มในปี ค.ศ. 1920 ระหว่างช่วงที่มีการตื่นที่ดินในฟลอริดา การเกิดเฮอริเคนชื่อไมอามี ในปี ค.ศ. 1926 และ ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1930 เป็นสาเหตุในการเกิดการเคลื่อนย้ายเศรษฐกิจ เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองเกิดขึ้น ฟอร์ตลอเดอร์เดลกลายเป็นฐานใหญ่ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีสถานีฝึกนักบิน การปฏิบัติการเรดาร์ และการปฏิบัติการควบคุมไฟ ฐานยามรักษาการณ์ชายฝั่งที่อ่าวเอเวอร์เกลดส์ ได้ถูกจัดตั้งขึ้นเช่นกัน
หลังจากสิ้นสุดสงคราม ผู้คนได้กลับมายังพื้นที่นี้ ซึ่งกระตุ้นการเพิ่มขึ้นของประชากรเป็นอย่างมาก หลังจากการลดลงจากช่วงที่มีความเจริญในปี ค.ศ. 1920 การสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 1960 มีประชากรอาศัยอยู่ 83,648 คน หรือเพิ่มขึ้นประมาณ 230% ของประชากรในปี ค.ศ. 1950 การรายงานในปี ค.ศ. 1967 ระบุว่าพี้นที่เมืองได้มีการพัฒนาแล้ว 85%, และในปี ค.ศ. 1970 ประชากรมีจำนวน 139,590 คน
หลังจากปี ค.ศ. 1970 ฟอร์ตลอเดอร์เดลได้ถูกสร้างความเจริญ และเติบโต จนไปถึงพื้นที่รอบนอกเมือง จนถึงฝั่งตะวันตก เมืองต่าง ๆ เช่น คอรอลสปริงส์, มิรามาร์, และเปมโบร์คไพน์ ได้มีการเติบโตเป็นอย่างมาก ประชากรของฟอร์ตลอเดอร์เดลหยุดนิ่ง และซึ่งจริง ๆ แล้วมีจำนวนลดลงเกือบ 4,000 คน ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ที่มีประชากร 153,279 คน และปี ค.ศ. 1990 ที่มีประชากร 149,377 คน ในปี ค.ศ. 2000 มีประชากรเพิ่มกลับขึ้นมาเล็กน้อยที่ 152,397 คน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 ฟอร์ตลอเดอร์เดลมีประชาการเพิ่มขึ้นอีกกว่า 18,000 คน โดยการรวมเอาพื้นที่โดยรอบ 7 พื้นที่ซึ่งไม่ได้อยู่ในเทศมณฑลโบร์วาร์ด ปัจจุบันฟอร์ตลอเดอร์เดลถือเป็นศูนย์กลางใหญ่ของเรือยอร์ช และเป็นหนึ่งในจุดหมายของนักท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุด
สถานที่ตั้ง
ฟอร์ตลอเดอร์เดลตั้งอยู่ที่ 26 องศา 8 ลิปดาเหนือ และ 80 องศา 9 ลิปดาตะวันตก (26.141,−80.144)
ตามสำนักสำมะโนประชากรของสหรัฐอเมริกา เมืองมีพื้นที่ทั้งหมด 38.6 ตารางไมล์ (99.9 ตารางกิโลเมตร), เป็นพื้นดินอยู่ 34.7 ตารางไมล์ (90.0 ตารางกิโลเมตร) และเป็นพื้นน้ำอยู่ 3.8 ตารางไมล์ (9.87 ตารางกิโลเมตร) ฟอร์ตลอเดอร์เดลเป็นที่รู้จักดีในส่วนที่มีเครือข่ายของแม่น้ำลำคลองอยู่มาก ซึ่งมีทางน้ำถึง 165 ไมล์ (266กิโลเมตร) ภายในเมือง
ฟอร์ตลอเดอร์เดลอยู่ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก รวมชายหาด 7 ไมล์ (11 กิโลเมตร) และอยู่ติดกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของฟอร์ตลอเดอร์เดลแยกจากส่วนที่เหลือของเมือง ติดกันเพียงคลองไซเปรสครีก ซึ่งไหลผ่านใต้ทางหลวง I-95 ส่วนนี้มีอาณาเขตติดต่อกับเมืองทามาแรกและโอคแลนด์พาร์ค ด้านใต้ โอคแลนด์พาร์คมีอาณาเขตติดต่อกับฟอร์ตลอเดอร์เดลด้านตะวันตกในส่วนของตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนที่ใหญ่กว่าของฟอร์ตลอเดอร์เดลทางด้านทิศใต้มีอาณาเขตติดต่อกับด้านเหนือของวิลตัน มานอร์
นอกชายฝั่งของฟอร์ตลอเดอร์เดลคือออสบอร์นรีฟ แนวหินเทียมซึ่งทำจากยางรถยนต์ที่ไม่ใช้แล้ว ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าเป็นอันตรายต่อระบบนิเวศวิทยา การทิ้งเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1960 ด้วยความตั้งใจที่จะสร้างที่อยู่อาศัยแก่ปลาขณะเดียวกันก็ต้องการกำจัดขยะจากพื้นดิน อย่างไรก็ตามสิ่งแวดล้อมในมหาสมุทรถูกทำลายและไม่สวยงาม เส้นไนลอนที่ให้รัดยางถูกกัดกร่อน เคเบิลเป็นสนิม และยางก็แตกเป็นอิสระ ล้อยางที่แตกออกได้เคลื่อนย้ายไปตามชายฝั่งและวิ่งเข้าหินโสโครกตามชายฝั่ง เข้าไปชะล้างแนวลาดเอียง และฆ่าสิ่งมีชีวิตในเส้นทางที่พัดมันไป ในไม่กี่ปีที่ผ่านมา ล้อยางนับพันเส้นได้ชะล้างชายหาดใกล้เคียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงมีพายุเฮอริเคน  ปัจจุบันเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นร่วมกับกองทัพบกสหรัฐ กองทัพเรือและหน่วยยามรักษาการณ์ชายฝั่งกำลังช่วยกันกำจัดล้อยางกว่า 700,000 เส้น
บริเวณใกล้เคียง
ดูเพิ่มเติมที่: รายชื่อบริเวณใกล้เคียงเมืองฟอร์ตลอเดอร์เดล ฟอร์ตลอเดอร์เดล มีโครงการอย่างเป็นทางการสำหรับการกำหนดและรับรองบริเวณใกล้เคียง ภายใต้โครงการการรับรองขององค์กรในบริเวณใกล้เคียง มีย่านต่าง ๆ กว่า 60 ย่าน ที่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ และมี 25–30 ย่านเพิ่มเติมที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ แต่แสดงอยู่ในแผนที่ของเมือง
ภูมิอากาศ
ฟอร์ตลอเดอร์เดล มีลักษณะภูมิอากาศเป็นป่าฝนเขตร้อน (Köppen Af) ที่มีความแตกต่างในอุณหภูมิเพียงเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยจะอยู่เหนือ 66 องศาฟาเรนไฮต์ (18.9 องศาเซลเซียส) และเฉลี่ยฝนตกต่อเดือน มากกว่า 2.39 นิ้ว (60.71 มิลลิเมตร) ซึ่งทำให้เมืองนี้มีอากาศตามฤดูกาลแบบเขตร้อน ไม่มีฤดูที่แห้งแล้งอย่างแท้จริง ฤดูหนาวตามปกติจะมีอากาศแห้งและมีแดด และฝนตกส่วนใหญ่จะตกในฤดูร้อน
ฤดูร้อน (ฤดูเปียกชื้น) จากเดือนพฤษภาคม ถึงเดือนตุลาคม จะร้อนและเปียกชื้น โดยมีอุณหภูมิสูงเฉลี่ยที่ 86–90 องศาฟาเรนไฮต์ (30–32 องศาเซลเซียส) และอุณหภูมิต่ำประมาณ 71–76 องศาฟาเรนไฮต์ (22–24 องศาเซลเซียส) ในช่วงฤดูนี้ มากกว่าครึ่งวันอาจจะมีฝนฟ้าคะนองในช่วงบ่ายและเย็น อุณหภูมิสูงสุดเป็นประวัติการณ์ อยู่ที่ 100 องศาฟาเรนไฮต์ (38 องศาเซลเซียส) ซึ่งถูกบันทึกในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 2009
ฤดูหนาว (ฤดูแล้ง) จาก เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนเมษายน จะมีอากาศอบอุ่น และแห้ง โดยอุณหภูมิสูงเฉลี่ยที่ 75–82 องศาฟาเรนไฮต์ (24–28 องศาเซลเซียส) และอุณหภูมิต่ำที่ 59–67 องศาฟาเรนไฮต์ (15–19 องศาเซลเซียส) อย่างไรก็ตาม เคยมีอากาศเย็นในช่วงนี้ โดยอุณหภูมิสูงที่ 60 องศาฟาเรนไฮต์ (16–21 องศาเซลเซียส) และอุณหภูมิต่ำที่ 40 องศาฟาเรนไฮต์ (4–10 องศาเซลเซียส) ซึ่งจะเกิดเพียงวันเดียว อากาศหนาวจัดจนเป็นน้ำแข็งจะเกิดน้อยครั้งทุก 10 หรือ 20 ปี มีเพียงครั้งเดียวที่มีการรายงานถึงหิมะตก ซึ่งเห็นได้บนพื้นดิน ในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1977 ในช่วงฤดูหนาว อากาศแห้ง ไฟป่าเป็นสิ่งที่ต้องระวังในหลาย ๆ ปี
ฝนตกเฉลี่ยต่อปี อยู่ที่ 64.2 นิ้ว (1,630 มิลลิเมตร) ส่วนใหญ่จะเกิดในระหว่างฤดูเปียกจากเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม อย่างไรก็ตามฝนตกจะเกิดในทุกเดือน ส่วนมากจะตกหนักและมีฝนฟ้าคะนองในช่วงบ่าย ฟอร์ตลอเดอร์เดลมีฝนตกเฉลี่ย 143 วัน และมีแดดออก 250 วันในทุกปี ฤดูพายุเฮอริเคน อยู่ระหว่างวันที่ 1 ของเดือนมิถุนายน ถึง 30 ของเดือนพฤศจิกายน พายุแรงที่มีผลกระทบกับเมืองจะเกิดในช่วงเดือนกันยายนและเดือนตุลาคม  พายุที่กระทบกับเมืองเมื่อเร็ว ๆ นี้ คือพายุเฮอริเคนแคทรีนา และ วิลมา พายุทั้งสองลูกพัดเข้าสู่เมืองในปี ค.ศ. 2005, พายุคลีโอเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1964, พายุคิงเกิดในปี ค.ศ. 1950 และพายุฟอร์ตลอเดอร์เดล เกิดในปี ค.ศ. 1947
ประชากร
ตามสำรวจสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2000 มี 68,468 ครอบครัว และ 33,001 ครอบครัวอาศัยอยู่ในเมือง จาก 68,468 ครอบครัว 19.6% มีเด็กอายุต่ำกว่า 18 อาศัยอยู่กับครอบครัว, 32.2% เป็นคู่สมรสที่อยู่ร่วมกัน, 11.5% เป็นผู้หญิงที่อยู่ลำพัง, และ 51.8% ไม่ได้อยู่เป็นครอบครัว 40.3% ของครอบครัวทั้งหมดประกอบไปด้วยหลายบุคคล และ 11.7% เป็นผู้สูงวัยที่มีอายุ 65 ปีหรือมากกว่า รายได้เฉลี่ยสำหรับครอบครัวในเมืองอยู่ที่ 37,887 ดอลลาร์สหรัฐ และรายได้เฉลี่ยสำหรับครอบครัวอยู่ที่ 46,175 ดอลลาร์สหรัฐ ผู้ชายมีรายได้เฉลี่ย 34,478 ดอลลาร์สหรัฐ ขณะที่ผู้หญิงมีรายได้เฉลี่ย 27,230 ดอลลาร์สหรัฐ รายได้ต่อหัวของผู้อาศัยในเมืองอยู่ที่ 27,798 ดอลลาร์สหรัฐ ประมาณ 13.8% ของครอบครัวและ 17.7% ของประชากรมีรายได้ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจน ซึ่งรวมถึง 29.0% ของผู้ซึ่งมีอายุต่ำกว่า 18 ปี และ 11.1% ของผู้มีอายุ 65 ปีหรือมากกว่า
ฟอร์ตลอเดอร์เดล มีเปอร์เซ็นต์ที่สูงของผู้อาศัยที่เกิดโดยชาวต่างชาติมากกว่ารัฐอื่น ๆ ข้อมูลสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2000 ระบุว่า 21.7% ของประชากรในเมืองเป็นผู้ที่เกิดจากชาวต่างชาติ ผู้อาศัยที่เกิดโดยชาวต่างชาติ 69.2% เกิดจากชาวลาตินอเมริกา และ 17.3% เกิดจากชาวยุโรป โดยมีเปอร์เซ็นต์เพียงเล็กน้อยที่เกิดจากชาวอเมริกาเหนือ, แอฟริกา, เอเชีย และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก ในปี ค.ศ. 2000, ฟอร์ตลอเดอร์เดลมีเปอร์เซ็นต์สูงสุดของผู้อาศัยที่เป็นชาวเฮติในสหรัฐอเมริกาถึง 26% เป็นสัดส่วนของประชากรในเมืองที่ 6.9% และอันดับที่ 127 ของเปอร์เซ็นต์สูงสุดของชาวคิวบา เป็นสัดส่วนของประชากรในเมืองที่ 1.7%
เหมือนกับฟลอริดาตอนใต้ทั่ว ๆ ไป ฟอร์ตลอเดอร์เดล มีผู้อาศัยที่สามารถพูดภาษาอื่น ๆ นอกเหนือไปจากภาษาอังกฤษ แม้จะมีสัดส่วนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของเทศมณฑล ในปี ค.ศ. 2000, 75.6% ของประชากรพูดเฉพาะภาษาอังกฤษที่บ้าน, ผู้ที่พูดภาษาสเปนอยู่ที่ 9.4%, ผู้ที่พูดภาษาครีโอลเฮติอยู่ที่ 7.5%, ผู้ที่พูดภาษาฝรั่งเศสอยู่ที่ 2.0%, ผู้ที่พูดภาษาโปรตุเกสอยู่ที่ 1.0% และผู้ที่พูดภาษาอิตาลีอยู่ที่ 0.8%
เมืองที่ล้อมรอบด้วยเมืองโอคแลนด์พาร์ค และเมืองวิลตันมานอร์ เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นชุมชน LGBT ที่ใหญ่ในสหรัฐอเมริกา และมีอัตราส่วนสูงสุดของเกย์และเลสเบียน โดยมีจำนวนประชากรเกย์เป็นส่วนใหญ่ เมืองนี้ยังเป็นสถานที่พักผ่อนที่มีชื่อเสียงสำหรับเกย์และเลสเบียน
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของฟอร์ตลอเดอร์เดลส่วนใหญ่พึ่งพิงการท่องเที่ยว จากปี ค.ศ. 1940 ถึงปี ค.ศ. 1980 เมืองนี้ถูกรู้จักในฐานะที่เป็นเมืองเป้าหมายในการท่องเที่ยวในช่วงปิดภาคฤดูใบไม้ผลิสำหรับนักศึกษา เรือสำราญและการพักผ่อนหย่อนใจทางน้ำทำให้เกิดรายได้จากการท่องเที่ยว ปัจจุบันฟอร์ตลอเดอร์เดลดึงดูดนักท่องเที่ยวที่มีความมั่งคั่ง ขณะที่ส่วนใหญ่ละเลยนักศึกษาซึ่งมีจำนวนลดน้อยลง  มีศูนย์อำนวยความสะดวกตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของชายหาดและตะวันออกเฉียงใต้ของย่านกลางเมือง ซึ่งพื้นที่ 600,000 ตารางนิ้ว (55,742 ตารางเมตร) ซึ่งรวมพื้นที่การจัดแสดง 200,000 ตารางนิ้ว (18,581 ตารางเมตร) ประมาณ30% ของผู้มาเยี่ยมชมจำนวนเฉลี่ย 10 ล้านคนต่อปี จะเข้าชมที่ศูนย์การจัดแสดง
ย่านกลางเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนลาสโอลาส ที่เริ่มมีการพัฒนาในปี ค.ศ. 2002 และปัจจุบันเป็นแหล่งโรงแรมใหม่และแหล่งพัฒนาคอนโดมิเนียมขนาดใหญ่หลายแห่ง ย่านกลางเมืองใหญ่ที่สุดอยู่ในเทศมณฑลโบรวาร์ด อาคารสำนักงาน ตึงสูง ซึ่งรวมถึงลาสโอลาสริเวอร์เฮาส์, ลาสโอลาสแกรนด์, 110 ทาวเวอร์ (เดิมชื่อ ออโตเนชันทาวเวอร์), แบงค์ออฟอเมริกาพลาซา, วันไฟแนนเชียลพลาซา, โบรวาร์ด ไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์, วันอีสต์โบรวาร์ด บูเลอวาร์ด, บาร์เนตแบงค์พลาซา, พีเอ็นซีเซ็นเตอร์, นิวริเวอร์เซ็นเตอร์, วันคอร์ปอเรตเซ็นเตอร์, ซันทรัสต์เซ็นเตอร์, 101 ทาวเวอร์, และ เซาท์ทรัสต์ทาวเวอร์ การพัฒนาอื่น ๆ ได้แก่ ร้านบูติก หอศิลป์ และร้านอาหารใหม่ ๆ มากมาย
การยึดสังหาริมทรัพย์ในเขตเมืองฟอร์ตลอเดอร์เดลเพิ่มขึ้น 127.4% จากปี ค.ศ. 2006 ถึง ค.ศ. 2007 หรือการยื่นฟ้องหนึ่งครั้งต่อ 48 ครัวเรือนในไตรมาส ฟอร์ตลอเดอร์เดลติดอันดับสี่ในรายชื่อเขตเมืองใหญ่ 10 อันดับแรกที่จัดอันดับโดยการยื่นคำร้องยึดทรัพย์สินต่อครัวเรือนสำหรับไตรมาสที่สามของปี ค.ศ. 2007
ฟอร์ตลอเดอร์เดล เป็นเมืองอุตสาหกรรมและศูนย์กลางการซ่อมบำรุงเรือยอร์ชขนาดใหญ่ อุตสาหกรรมเรือรองรับกว่า 109,000 ตำแหน่งงานในเทศมณฑล ด้วยมีคลองหลายสาย และใกล้เคียงกับบาฮามาสและแคริบเบียน เมืองนี้จึงเป็นที่นิยมสำหรับการพักผ่อนท่องเรือยอร์ช และมีอ่าวสำหรับเรือ 42,000 ลำและที่จอดเรือประมาณ 100 ลำ ยิ่งไปกว่านั้น มีงานแสดงเรือระหว่างชาติที่ ฟอร์ตลอเดอร์เดลทุกปี ซึ่งเป็นงานแสดงเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก ซึ่งนำผู้มาท่องเที่ยวมากกว่า 125,000 คนในแต่ละปี
บริษัทที่มีฐานที่ฟอร์ตลอเดอร์เดล ได้แก่ ออโตเนชัน, ซิทริกซิสเต็ม, ดีเอชแอลเอ๊กซ์เพรส, สปิริตแอร์ไลน์, และเนชันแนลเบฟเวอร์เรจ คอร์ปอเรชัน ผู้ว่าจ้างรายใหญ่ที่สุดในเทศมณฑล คือ ทีเน็ตเฮลแคร์ ซึ่งว่าจ้างพนักงาน 5,000 คน อเมริกันเอ็กเพรส ซึ่งว่าจ้างพนักงาน 4,200 คน เดอะ คอนติเนนทัล กรุ๊ป ซึ่งว่าจ้างพนักงาน 3,900 คน โมโตโรลา ซึ่งว่าจ้างพนักงาน 3,000 คน และแม็กซิม อินทิเกรเต็ดโพรดักส์ ซึ่งว่าจ้างพนักงาน 2,000 คน
กัลฟสตรีม อินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ สายการบินที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ใกล้กับดาเนียบีช แอนออนไลน์ อคาเดมีเซ็นเตอร์ ก็ตั้งอยู่ในเมืองนี้เช่นกัน
ยูโรบีต
ยูโรบีต (Eurobeat) เป็นแนวเพลงเต้นที่เล่นด้วยเครื่องดนตรีไฟฟ้าแนวหนึ่ง