cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สิทธารถะ
เนื้อเรื่องย่อ
เนื้อเรื่องมีขนาดความยาวแบ่งออกเป็น 2 ภาค 12 บท โดยมี สิทธารถะ เป็นชื่อของตัวละครหลักในท้องเรื่อง เขาเป็นบุตรแห่งพราหมณ์ที่ใช้ชีวิตในวัยหนุ่มเคียงข้างกับเพื่อนรักที่เป็นประหนึ่งเงาตามตัวกันและกันชื่อ โควินท์ ทั้งคู่ได้ดั้นด้นออก "แสวงหา" สัจจะในชีวิตว่าคือสิ่งใด รอนแรมไปกับกลุ่มนักพรต บำเพ็ญเพียรนานาประการ จนในที่สุดมาพบเข้ากับ พระผู้มีพระภาคเจ้า ณ วัดพระเชตวันมหาวิหาร ในเมืองสาวัตถี หลังสดับธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์แล้ว โควินท์ สหายรักของสิทธารถะ เลือกที่จะขอบวช ขณะที่สิทธารถะกลับเลือกที่จะเดินต่อไปเพื่อแสวงหาสิ่งที่ตัวเองยังค้นไม่พบ นวนิยายที่เหลือจากนั้นว่า ด้วยการแสวงหาสัจจะของสิทธารถะ ตั้งแต่พบหญิงคนรัก การกำเนิดบุตร เช้าค่ำวันเดือนที่ล่วงไป หากแต่สัจจะที่ต้องการค้นหากลับยิ่งอยู่ห่างออกไปเรื่อยๆ จนเมื่อความตายมาพรากสิ่งอันเป็นที่รักของสิทธารถะไป ทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย เมื่อวาสุเทพ ชายแจวเรือจ้างปรากฏขึ้นมาในท้องเรื่อง คำตอบที่สิทธารถะวิ่งไล่กวดมาทั้งชีวิตก็อุบัติขึ้นพร้อมกับ การกลับมาของเพื่อนรัก พระโควินท์ ณ กลางแม่น้ำ  เป็นอันว่ามรรคาแห่งวิมุตติสุข ได้บังเกิดขึ้น
บทต่าง ๆ ในหนังสือ
เนื้อเรื่องทั้ง 12 บทมีดังนี้
ฉบับภาษาไทย
สิทธารถะ ฉบับภาษาไทยมี 3 สำนวน ได้แก่ ฉบับของฉุน ประภาวิวัฒน์ ฉบับของสดใส และฉบับของสีมน (ฉบับของสีมนแปลโดยตรงจากภาษาเยอรมัน)
เบรนดา ซ่ง
เบรนดา ซ่ง (Brenda Song; 27 มีนาคม 2531 —) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายม้ง-ไทย เริ่มงานตั้งแต่ยังเด็ก ในช่วงแรกปรากฏบทบาทเด่นในรายการโทรทัศน์ เป็นต้นว่า ฟัดจ์ (Fudge)  เมื่อปี 2538 กับ 100 ดีดส์ฟอร์เอดดีแม็กดาวด์ (100 Deeds for Eddie McDowd)  เมื่อปี 2539 รวมตลอดถึงโฆษณาจำนวนมากเมื่อกลางพุทธทศวรรษที่ 2530 ต่อมา จึงได้รับรางวัลศิลปินรุ่นเยาว์ (Young Artist Award) สำหรับบทบาทในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง ดิอัลทิเมตคริสต์มาสเพรเซนต์ (The Ultimate Christmas Present)  เมื่อปี 2543 ส่วนงานทางจอเงินนั้น เบรนดาเริ่มแสดงภาพยนตร์เรื่อง แซนตาวิธมัสเซิลส์ (Santa with Muscles)  เมื่อปี 2539 ต่อมาในปี 2545 จึงได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง ไลก์ไมก์ (Like Mike)
ในปี 2548 เบรนดาได้แสดงเป็นลอนดอน ทิปตัน (London Tipton) ในละครชุดของดิสนีย์เรื่อง เดอะสวิตไลฟ์ออฟแซก & โคดี (The Suite Life of Zack & Cody)  กับเรื่อง เดอะสวิตไลฟ์ออนเด็ก (The Suite Life on Deck)  ซึ่งเป็นตัวละครหญิงที่ถือกันว่ามีบทบาทต่อเนื่องยาวนานมากที่สุดในบรรดาตัวละครหญิงของดิสนีย์ นอกจากนี้เธอยังได้รับความนิยมมากขึ้นจากบทบาทในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง เวนดีวู: โฮมคัมมิงวอร์รีเออร์ (Wendy Wu: Homecoming Warrior)  ซึ่งปรากฏว่าในคืนฉายวันแรกมีผู้ชมมากกว่าห้าล้านเจ็ดแสนคน ในปี 2549 นิตยสารคอสโมเกิร์ล (Cosmogirl)  จึงให้สมญาแก่เบรนดาว่า "ราชินีแห่งดิสนีย์" ขณะที่สื่อมวลชนอื่นพรรณนาว่าเธอเป็น "ดวงรุ่งรุ่นเยาว์ซึ่งฉายแววมากที่สุดในฮอลลิวูด" และเป็น "วัยรุ่นมหัศจรรย์ซึ่งกำลังมาแรง" ฝ่าย ทีวีไกด์ (TV Guide)  จัดอันดับให้เธอเป็นหนึ่งใน "ดาราวัยรุ่นสิบสามคนซึ่งร้อนแรงที่สุดที่ควรชมดู"
ประวัติ
เบรนดา เกิดวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2531 ณ คาร์ไมเคิล รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ) จากบิดาซึ่งเป็นคนม้งและมารดาซึ่งเป็นคนไทย คุณพ่อเป็นครูสอนเด็กชั้นป.2 และคุณแม่เป็นแม่บ้าน ครอบครัวได้อพยพมาจากประเทศลาวในปี พ.ศ. 2510 ตอนนี้เบรนดาอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในลอสแอนเจลิสใต้ มีน้องชาย 2 คนคือ ทิมมี (อายุน้อยกว่า 3 ปี) และ นาธาน (อายุน้อยกว่า 8 ปี) เบรนดาได้สายดำในเทควันโด
งานเริ่มแรก
เบรนดาเริ่มเป็นนักแสดงตั้งแต่อายุ 6 ปี บริษัท John Robert Powers modeling agency ชมว่าเบร้นด้าเคยเป็นลูกศิษย์ที่ประสบความสำเร็จ
เริ่มต้นด้วยการเป็นตัวกระกอบ เบร้นด้าได้บทละครทีวีหลายเรืองมาก ในปี พ.ศ. 2533 ถึงประมาณ พ.ศ. 2543 เช่น 7th Heaven Once and Again Popular Judging Amy The Nightmare Room และ The Bernie Mac Show ซึ่งทำให้เกือบคว้ารางวัล Young Artist Award ในหมู่ "Best Performance in a Television Comedy Series, Guest Starring Young Actress" ในปี พ.ศ. 2542, เบรนดารับบท "ทริกค์ ออร์ ทรีต" ในโชว์ตลก"Mad TV" และบท Bette กับ แอชลีย์ ทิสเดล ซึ่งเป็นพื่อนสนิท บทแรกที่ได้รับบทเป็นตัวเอก คืองานของบริษัท Nickelodeonเรื่อง100 Deeds for Eddie McDowd แสดงเป็นซารีฟฟา ชัง
ช่องดิสนีย์
เบรนดาได้รับบทในภาพยนตร์ผ่านจอเรื่องThe Ultimate Christmas Present ซึ่งทำให้ได้รับรางวัล Young Artist Award สำหรับ "Best Performance in a TV Movie Comedy Supporting Young Actress" เธอได้แสดงภาพยนตร์บนทีวีอีก เรื่อง Get a Clue กับ ลินด์เซย์ โลฮาน และเรื่อง Stuck in the Suburbs กับ Danielle Panabaker เบรนดาได้รับบทดารารับเชิญใน ดิสนีย์แชนแนล หลายเรื่องเลยทีเดียวเช่น That's So Raven Phil of the Future เป็นต้น เบรนดาได้รับบทตัวประกอบหลายเรื่องในซิทคอมอเมริกันเช่นกัน แต่บทที่เป็นที่รู้จักคือเรื่อง Will and Grace One Tree Hill และ Strong Medicine เบรนดาได้ภาคเสียงในเรื่อง Costume Party Capers: The Incredibles อีกด้วย
ใน พ.ศ. 2548, เบรนดารับบทลอนดอน ทิปตันในเรื่อง The Suite Life of Zack & Cody หลังจากที่ได้ไปคัดเลือกตัวในบทแมดดี ฟิตส์แพทริค์ก และบทลอนดอน ทิปตัน หลังจากที่ได้รับบทนี้, เบรนดาได้เป็นนักแสดงสำคัญในดิสนีย์แชนแนล และให้เสียงในการ์ตูนของดิสนีย์เรื่อง American Dragon: Jake Long เธอได้แสดงหลายตอนเป็น เทียในเรื่อง Phil of the Future ของดิสนีย์แชนแนล
เบรนดาได้ร่วมเล่นในงาน Disney Channel Games 2006 เป็นกัปตันของทีมสีน้ำเงิน และปีต่อไปก็ได้ร่วมเล่น แต่ครั่งนี้ได้เป็นกัปตันของทีมสีแดง ตอนนี้เบรนดาเป็นพิธีกรในรายการ "Pass the Plate" ซึ่งเป็นรายการที่ต่างประชาชาติมีเช่นกันในเครือค่ายดิสนีย์แชนแนล
ยชุรเวท
ยชุรเวท (สันสกฤต ยชุรฺเวท, यजुर्वेद) เป็นหนึ่งในสี่แห่งคัมภีร์พระเวทในศาสนาพราหมณ์ฮินดู มาจากศัพท์ ยชุสฺ (บทสวดด้วยพิธีกรรม) และ เวท (ความรู้) ประมาณกันว่าประพันธ์ขึ้นเมื่อราว 1,400 - 1,000 ปีก่อนคริสตกาล ส่วนหลักของคัมภีร์นี้เรียกว่า "ยชุรเวทสัมหิตา" มีคาถา หรือมันตระ ที่จำเป็นแก่การกระทำพิธีสังเวยตามความเชื่อในศาสนาสมัยพระเวท และมีการเพิ่มเติมคำอธิบายว่าด้วยการประกอบพิธีต่างๆ
สาขา
ยชุรเวทสัมหิตามักจะแบ่งเป็นสองสาขา คือ ศุกล (ขาว) และ กฤษณ (ดำ) มักเรียกกันว่า ยชุรเวทขาว และยชุรเวทดำ ตามลำดับ ทั้งสองคัมภีร์มีบทร้อยกรองที่จำเป็นแก่การประกอบพิธี แต่กฤษณยชุรเวท รวมร้อยกรองส่วนอธิบายขยายความที่เกี่ยวข้อง (พราหมณะ) เข้าไว้ด้วย ส่วนศุกลยชุรเวทนั้นมีคัมภีร์พราหมณะแยกต่างหาก มีชื่อว่า "ศตปถ พราหมณะ"
รายชื่อสนามฟุตบอลในประเทศเกาหลีเหนือ
นี้เป็นรายชื่อสนามฟุตบอลในประเทศเกาหลีเหนือ
สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ
สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮแห่งตองงา (Nanasipau'u Tuku'aho) หรือ สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอูแห่งตองงา เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีตูโปอูที่ 6 และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งตองงา พระราชสมภพเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2497 ที่ นูกูอาโลฟา ประเทศตองงา เป็นพระธิดาในบารอนวาเออากับบารอเนสตูปูตูปู วาเออา
สมเด็จพระราชินีนานาซีเปาอู ตูกูอาโฮ ทรงอภิเษกสมรสกับสมเด็จพระราชาธิบดีตูปูที่ 6 เมื่อปี พ.ศ. 2534 มีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ดังนี้
วัดคลองน้ำเค็ม (จังหวัดจันทบุรี)
วัดคลองน้ำเค็ม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองน้ำเค็ม อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
วัดคลองน้ำเค็มตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2438 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2541
อุโบสถหลังเก่าสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีกำแพงแก้วล้อมรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ด้านข้างชักปีกนกคลุมโดยรอบ ไม่มีเครื่องลำยอง หน้าบันอุดเรียบ มีประตูด้านหน้า 2 ประตู ด้านหลัง 2 ประตู ผนังด้านข้างมีหน้าต่างด้านละ 3 บาน เหนือกรอบประตูหน้าต่างเป็นซุ้มโค้งมีลวดลายเขียนสีตกแต่ง คาดว่าที่หน้าบันแต่เดิมเคยมีลวดลายปูนปั้น แต่ได้ปรักหักพังไปแล้ว ภายในอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างพื้นบ้าน คาดว่าจะมีอายุมากกว่า 100 ปี เนื่องจากมีภาพทหารใส่หนวดและหมวกเหมือนพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งเป็นที่นิยมวาดกันมากช่วงสมัยรัชกาลที่ 6 ถึง รัชกาลที่ 8 ภาพจิตรกรรมช่วงล่างเขียนภาพคนแบก เพดานมีภาพครุฑ นกยูง นาคเกี้ยว รามสูร เมขลา และพญานาค เสาภายในอุโบสถเขียนภาพมังกร
กฎหมายรัฐธรรมนูญ
กฎหมายรัฐธรรมนูญ เป็นกฎหมายกลุ่มหนึ่งที่ว่าด้วยการจัดองค์กรของรัฐและการใช้อำนาจรัฐ
ส่วน รัฐธรรมนูญ ที่หมายถึง กฎหมายสูงสุดของรัฐเป็นรายฉบับ ๆ ไป เช่น รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 เป็นเพียงส่วนหนึ่งของ "กฎหมายรัฐธรรมนูญ" และไม่เรียก "กฎหมายรัฐธรรมนูญ" (เรียก "รัฐธรรมนูญ" เฉย ๆ)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
มหาอำมาตย์เอก มหาเสวกเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 — 9 ธันวาคม พ.ศ. 2462) เป็นองคมนตรีและราชเลขาธิการในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ต้นราชสกุลประวิตร
พระประวัติ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 15 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว อันประสูติแต่เจ้าจอมมารดาแช่ม ในรัชกาลที่ 5 ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 ทรงศึกษาวิชาภาษาไทยชั้นต้นที่สำนักพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) และโรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ
กรมหลวงปราจิณกิติบดีเป็นพระราชโอรสกลุ่มแรก ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงไปศึกษาต่อในทวีปยุโรป เมื่อ พ.ศ. 2428 พร้อมกัน 4 พระองค์ คือ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม ทรงศึกษาด้านอักษรศาตร์ที่ประเทศอังกฤษและฝรั่งเศส
จระเข้น้ำจืด
จระเข้น้ำจืด, จระเข้บึง, จระเข้สยาม หรือ จระเข้น้ำจืดสายพันธุ์ไทย มีถิ่นกำเนิดในบริเวณประเทศไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม กาลีมันตัน ชวา และสุมาตรา จัดเป็นจระเข้ขนาดปานกลางค่อนมาทางใหญ่ (3–4 เมตร) มีเกล็ดท้ายทอด มีช่วงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุ 10–12 ปี จระเข้ชนิดนี้วางไข่ครั้งละ 20–48 ฟอง  โดยมีระยะเวลาฟักไข่นาน 68–85 วัน เริ่มวางไข่ในช่วงต้นฤดูฝนประมาณเดือนพฤษภาคม โดยขุดหลุมในหาดทรายริมแม่น้ำ ใช้เวลาเฉลี่ยราว 80 วัน ชอบอยู่และหากินเดี่ยว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
พระประวัติ
พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าประวิตรวัฒโนดม ทรงเริ่มรับราชการในสำนักราชเลขาธิการ ทรงเป็นราชเลขานุการในพระองค์สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อครั้งทรงสำเร็จราชการแทนพระองค์ ในระหว่างการเสด็จประพาสยุโรป พ.ศ. 2440 และได้รับแต่งตั้งให้เป็นองคมนตรีในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้เลื่อนเป็นพระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี ทรงศักดินา 15,000
จระเข้น้ำจืด
โดยปกติจระเข้น้ำจืดจะกินปลาและสัตว์อื่นที่เล็กกว่าเป็นอาหาร จะไม่ทำร้ายมนุษย์หากไม่ถูกรบกวนหรือมีอาหารเพียงพอ ในอดีตในประเทศไทยเคยพบชุกชุมในแหล่งน้ำทั่วทุกภาคของประเทศ โดยเฉพาะในแถบที่ราบลุ่มภาคกลาง เช่น บึงบอระเพ็ด จังหวัดนครสวรรค์ ได้ชื่อว่าเป็นสถานที่จระเข้ชุม เคยมีรายงานว่าพบจระเข้ถึง 200 ตัว หรือในวรรณกรรมพื้นบ้านเรื่องต่าง ๆ เช่น ไกรทอง ของจังหวัดพิจิตร เป็นต้น แต่ปัจจุบันได้สูญหายไปจนหมดแล้ว แต่ในต่างประเทศยังคงพบอยู่เช่นที่ทะเลสาบเขมร ประเทศกัมพูชา โดยเฉพาะทิวเขาพนมกระวาน ซึ่งช่วงแรกค้นพบเพียง 3 ตัว จนนำไปสู่การค้นพบจระเข้นับร้อยตัวที่อาศัยโดยไม่พึ่งพาอาศัยมนุษย์ แต่ที่นี่ก็ประสบปัญหาการจับจระเข้ไปขายฟาร์มจำนวนมาก สถานะในอนุสัญญาของไซเตสได้ขึ้นบัญชีจระเข้น้ำจืดไว้อยู่ในบัญชีหมายเลข 1 (Appendix 1)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
พระโอรส-ธิดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี เสกสมรสกับธิดา 2 คนของเจ้าพระยาสุรสีห์วิสิษฐศักดิ์ (เชย กัลยาณมิตร) เป็นต้นราชสกุล ประวิตร มีพระโอรสและพระธิดา 7 องค์
จระเข้น้ำจืด
ปัจจุบัน จระเข้สายพันธุ์นี้แท้ ๆ ก็ยังหายากในสถานที่เลี้ยง เนื่องจากถูกผสมสายพันธุ์กับจระเข้สายพันธุ์อื่นจนเสียสายพันธุ์แท้ไปด้วยจากเหตุผลทางด้านเศรษฐกิจ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
สิ้นพระชนม์
พระเจ้าพี่ยาเธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี ประชวรพระวักกะพิการสิ้นพระชนม์ ณ พระตำหนักวังถนนลูกหลวง เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2462 เวลา 23.00 น. สิริพระชันษาได้ 45 ปี วันต่อมาเวลา 16.25 น. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ โดยรถยนต์พระที่นั่งมาพระราชทานน้ำสรงพระศพ เจ้าพนักงานเชิญพระศพลงลองใน ทรงสวมพระชฎาพระราชทานแล้ว เจ้าพนักงานตั้งพระลองบนพระแท่นแว่นฟ้าสองชั้น ประกอบพระโกศกุดั่นใหญ่ซึ่งพระราชทานเป็นกรณีพิเศษ ทรงทอดผ้าไตร 40 ไตร แล้วโปรดให้สมเด็จพระราชปิตุลา บรมพงศาภิมุข เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดช ทอดผ้าขาว 80 พับ พระสงฆ์มีพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นชินวรสิริวัฒน์ เป็นประธานสวดสดับปกรณ์ พระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเสร็จจึงเสด็จฯ กลับพระราชวังดุสิต เวลา 17.43 น. โดยทายาทได้อัญเชิญพระอัฐิของพระองค์รวมไปถึงเจ้าจอมมารดาแช่มพระโอรสและพระธิดาในสายราชสกุลประวิตรมาประดิษฐานไว้ ณ เจดีย์ วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร
จระเข้น้ำจืด
สถานะตามธรรมชาติในไทย
ปัจจุบันประเทศไทย เชื่อว่าจระเข้ที่ยังคงสถานะในธรรมชาติหลงเหลืออยู่ที่คลองระบม-สียัด เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤๅไน จังหวัดฉะเชิงเทรา ในอดีตมีนายพรานจากประเทศเวียดนามเข้ามาล่า ทำให้จระเข้หายไปจากป่าต้นน้ำคลองระบม-สียัด จนในปี พ.ศ. 2535 นายกิตติ กรีติยุตานนท์ ผู้ช่วยหัวหน้าสถานีวิจัยสัตว์ป่าฉะเชิงเทรา ได้พบจระเข้น้ำจืดในพื้นที่ดังกล่าว แต่คาดว่าเหลือไม่เกิน 5 ตัว ปัจจุบันพบเพียงตัวผู้เพียงตัวเดียว
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
พระอิสริยยศ
ภายหลังสิ้นพระชนม์
จระเข้น้ำจืด
สถานะตามธรรมชาติในไทย
ในอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี มีอยู่ประมาณ 5 ตัว เชื่อกันว่าเป็นเพศเมียทั้งหมด แต่หลังจากในปี พ.ศ. 2552 ได้พบการวางไข่ของจระเข้กลุ่มดังกล่าว แต่ไข่กลับไม่ได้รับการผสม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
(ฝ่ายหน้า)
จระเข้น้ำจืด
สถานะตามธรรมชาติในไทย
จระเข้ในไทยในปัจจุบันคาดว่าในแต่ละแหล่งคงมีจระเข้หลงเหลือไม่เกิน 1–3 ตัว และไม่น่ามีการผสมพันธุ์กัน จระเข้ตามธรรมชาติของไทยจึงสุ่มเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ ล่าสุดมีการพบที่ลานหินตาด ภายในอุทยานแห่งชาติปางสีดา จังหวัดสระแก้ว เมื่อปลายเดือนเมษายนและต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 ด้วยหลักฐานภาพถ่ายและวีดิทัศน์ของนักท่องเที่ยวชาวสวิส คาดว่ามีความยาวประมาณ 1.3 เมตร โดยที่แห่งนี้เคยมีการค้นพบจระเข้น้ำจืดมาแล้วในอดีตเมื่อปี พ.ศ. 2537
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงปราจิณกิติบดี
แหล่งข้อมูลอื่น
​
จระเข้น้ำจืด
ทางวัฒนธรรมและความเชื่อ
ในประเทศไทย บริเวณลุ่มน้ำคลองระบม-สียัด จังหวัดฉะเชิงเทรา มีความเชื่อเรื่อง "จระเข้เจ้า" ว่าเป็นพาหนะของเจ้าพ่อเขากา ที่ไม่ทำร้ายผู้คน แต่ถ้าหากใครไปทำร้ายก็จะประสบกับภัยพิบัติ บริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แถบลำน้ำโดมใหญ่หรือบางแห่งในลุ่มน้ำมูล มีความเชื่อเรื่อง "จระเข้เจ้า" เช่นกัน แต่จะเป็นจระเข้เผือกที่ภาษาถิ่นเรียกว่า "แข้ด่อน" ส่วนคนในบ้านครัว ชุมชนมุสลิมริมคลองแสนแสบ กรุงเทพมหานคร มีตำนานปรัมปราว่า บรรพบุรุษของชาวบ้านครัวเป็นจระเข้ที่อยู่ในคลองแสนแสบ ทั้งนี้ในนิทานเรื่อง ไกรทอง ได้ให้ภาพพจน์ของจระเข้มีสถานะและความสัมพันธ์เทียบเท่ากับมนุษย์ และเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ตอนพลายชุมพลปราบจระเข้เถรขวาด ก็แสดงให้เห็นถึงความเชื่อและมุมมองของคนในสมัยก่อนที่มีต่อจระเข้
สถานีรถไฟอาโอโมริ
สถานีรถไฟอาโอโมริ เป็นสถานีรถไฟในเมืองอาโอโมริ ดำเงินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) กับ รถไฟอาโอโมริ และเคยเป็นสถานีปลายทางของรถไฟทางไกลกลางคืนอาทิเช่นอะเกะโบโนะและนิฮงไกเป็นต้น
รถด่วน
ในปัจจุบันมีรถด่วนที่ให้บริการที่สถานีอาโอโมริดังนี้
นอกจากนี้ยังมีรถด่วนที่เคยให้บริการดังนี้
เทวรูปพระโพธิสัตว์ตารา
เทวรูปพระโพธิสัตว์ตารา (Statue of Tara) เป็นประติมากรรมสำริดปิดทองแสดงภาพของพระโพธิสัตว์ตารา จากศรีลังกา อายุราวศตวรรษที่ 7-8 บ้างเชื่อว่าเทวรูปนี่ไปลักขโมยมาจากกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งกัณฏิในช่วงที่อังกฤษเข้ายึดครองกัณฏิในต้นศตวรรษที่ 19 เทวรูปนี้ได้ถูกส่งมอบให้กับพิพิธภัณฑ์บริทิชในปี 1830 โดยผู้ว่าการซีลอนของอังกฤษ รอเบิร์ท บราวริง
ภูมิหลัง
เกาะศรีลังกามีประวัติศาสตร์การนับถือศาสนาพุทธมาอย่างยาวนาน ย้อนกลับไปได้ถึง 300 ปีก่อนคริสต์กาล เทวรูปนี้มาอายุในสมัยอาณาจักรอนุราธปุระ ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อ 377 ปีก่อนคริสต์กาล โดยกษัตริย์ปาณทุกาภัย ศาสนาพุทธมีส่วนสำคัญและอิทธิพลอย่างมากต่อวัฒนธรรม กฎหมาย การปกครอง ของอนุราธปุระ เทวรูปพระนางตารานี้แสดงให้เห็นถึงปฏิสัมพันธ์ระหว่างศาสนาพุทธกับฮินดู พระนางตาราเดิมทีเป็นเทวีมารดาในคติของฮินดู และต่อมาได้รับการเปลี่ยนแบบใหม่เป็นเทวสตรีในศาสนาพุทธ ปัจจุบัน ศรีลังกาเป็นประเทศเถรวาท ในช่วงหนึ่งเคยเชื่อว่าเทวรูปนี้เป็นของเทพารักษ์ ปัฏฏิณี แต่ในปัจจุบันเป็นที่เห็นพ้องต้องกันว่าเป็นเทวรูปพระนางตารา
เทวรูปนี้ทำให้ได้ข้อเสนอว่าอาจมีการบูชาพระนางตาราในฐานเทพเจ้า ไม่ใช่เพียงในฐานะพระชายาของเทวบุรุษอีกองค์ โดยทั่วไปแล้วเทวรูปนี้น่าจะประดิษฐานอยู่ในวิหาร เคียงข้างพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร พระโพธิสัตว์ หมายถึงสิ่งมีชีวิตที่สามารถตรัสรู้หลุดพ้นจากสังสารวัฏแล้ว แต่ได้ถอนตัวออกมาด้วยความเมตตา ประสงค์จะช่วยมุนษยชาติให้หลุดพ้นจากวัฏสงสารของการเวียนว่ายตายเกิดเช่นกัน
ลักษณะ
เทวรูปแสดงเทวสตรีในอิริยาบถยืน ทำมาจากสำริดหล่อสูญขี้ผึ้ง มีขนาดราว 3/4 ของมนุษย์จริง และลงรักปิดทองเพื่อให้มีรูปแบบแสดงที่หรูหราและเป็นทองคำ ทรวดทรงของเทวรูปตอนบนคล้ายนาฬิกาทราย ไม่มีอาภรณ์ปกคลุม ในขณะที่ตอนล่างมีอาภรณ์คลุมมัดกับตะโพกยาวประเข่า มือขวาเป็นมุทราแสดงการมอบ ส่วนมือซ้ายเข้าใจว่าถือดอกบัวซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว เทวรูปสวมมงกุกทรงสูงประดับประดาอย่างวิจิตร รูเปล่าในมงกุฏเข้าใจว่าเคยฝังอัญมณีล้ำค่าขนาดใหญ่ไว้ เทวรูปนี้ถือเป็นชิ้นงานที่มีขนาดเดียวกันจากอนุราธปุระชิ้นเดียวที่ยังเหลือถึงปัจจุบัน มูลค่าของเทวรูปยังมาจากการผลิต เทวรูปนี้ไม่ได้กลวงภายใน แต่แน่นด้วยโลหะราคาสูงที่ใช้เทคนิคการหล่อสูญขี้ผึ้งซึ่งถือว่าล้ำหน้ามาก
การค้นพบ
ว่ากันว่าเทวรูปนี้ถูกลักขโมยมาโดยผู้ว่าการซีลอนของอังกฤษในเวลานั้น รอเบิร์ท บราวริง ขโมยมาจากกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งกัณฏิ ในสมัยที่อังกฤษเข้ายึดครองกัณฏิ จากนั้นเขาได้บริจาคเทวรูปนี้แก่พิพิธภัณฑ์บริทิชในทศวรรษ 1830 ในขณะที่หลักฐานอีกชุดหนึ่งที่พิพิธภัณฑ์บริทิชใช้ ระบุว่าเทวรูปถูกค้นพบง่าย ๆ ในทศวรรษ 1800 ตอนต้น สักที่ระหว่างตริณโกมาลี และ ปัฏฏิกาลัว บนชายฝั่งตะวันออกของศรีลังกา และต่อมาได้มาอยู่เป็นสมบัติของรอเบิร์ท กัณฏิมาอยู่ภายใต้ปกครองของอังกฤษในเดือนมีนาคม 1815 ภายใต้ข้อตกลงของการประชุมกันทยันที่รอเบิร์ทจัดขึ้น
เมื่อครั้นพิพิธภัณฑ์บริทิชได้ถือครอบครองเทวรูปในทศวรรษ 1830 ได้มีความกังวลว่าหน้าอกเปลือยขนาดใหญ่ของเทวรูป, เอวคอด และตะโพกที่เป็นทรงโค้งของเทวรูปนั้นจะอีโรติก (erotic) เกินไปสำหรับการจัดแสดงให้สาธารณชนได้ดู เทวรูปจึงไม่ถูกนำมาจัดแสดงสู่สาธารณะเป็นเวลาสามสิบปี เทวรูปนี้สามารถเข้าถึงได้โดยนักวิชาการที่จะศึกษาเท่านั้น ถึงแม้ว่ารู้กันอย่างแน่ชัดว่าเป้ามหายของเทวรูปนี้มีไว้สำหรับพิธีกรรมทางศาสนา ไม่ใช่เอาไว้กระตุ้นทางเพศ การเข้าถึงเพื่อศึกษาทางวิชาการนี้คล้ายคลึงอย่างมากกับสถานะของเทวรูปตั้งแต่สมัยโบราณในศรีลังกา ซึ่งว่ากันว่าเฉพาะนักบวชระดับสูงเท่านั้นจะสามารถชมเทวรูปนี้ได้ และประชาชนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นเทวรูปได้เลย พิพิธภัณฑ์บริทิชยังมีของสะสมอีกจำนวนหนึ่งจากปี 1830 ที่ถูกมองว่าอีโรติกเกินไป ในทศวรรษ 1860 ของสะสมเหล่านี้ได้รับการติดป้ายให้เป็น "Secretum" ของพิพิธภัณฑ์
องค์จำลอง
ปัจจุบันมีการจัดสร้างและประดิษฐานเทวรูปองค์จำลองอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติโกลัมโบ ในประเทศศรีลังกา
สนามซูนาน
สนามซูนานเป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ ปัจจุบันใช้ในการจักการแข่งขันฟุตบอลเป็นส่วนใหญ่ โดยสามารถรองรับผู้ชมได้ประมาณ 40,000 คน โดยเปิดใช้เป็นครั้งแรกใน พ. ศ. 2534
อำเภอของประเทศญี่ปุ่น
ในประเทศญี่ปุ่น อำเภอ (郡 (gun); district หรือ county) เป็นเขตการปกครองประเภทหนึ่งภายในจังหวัด แต่ละอำเภอจะประกอบด้วยเทศบาลเมืองหรือเทศบาลหมู่บ้าน ซึ่งในอำเภอหนึ่งอาจมีเทศบาลเพียงหนึ่งแห่งหรือมากกว่านั้นก็ได้ ในปัจจุบันอำเภอไม่มีหน่วยงานการบริหาร มีอยู่เพียงเพื่อวัตถุประสงค์ทางภูมิศาสตร์หรือสถิติเท่านั้น เช่น ใช้เป็นที่อยู่ทางไปรษณีย์ ส่วนเทศบาลนครจะแยกเป็นอิสระไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอใด ๆ
ในอดีต อำเภอเคยมีหน่วยงานการบริหารมาตั้งแต่ ค.ศ. 1878 มาจนถึง ค.ศ. 1921 ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกับอำเภอในประเทศไทย แต่ก็ได้ถูกยุบไปทั้งหมดเมื่อ ค.ศ. 1926
อ้างอิง
郡
ไตรโกล
ไตรโกล (Trigoal) คือการแข่งขันฟุตบอลลักษณะหนึ่งในประเทศไทย โดยสนามฟุตบอลมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม
ไตรโกลเป็นการแข่งขันกีฬาแนวใหม่ที่มีผู้เล่นในขณะเดียวกัน 3 ทีมในสนามเดียวกัน โดยสนามมีลักษณะคล้ายกับสามเหลี่ยมด้านเท่า และมีผู้ชนะเพียงทีมเดียว ทีมที่ได้คะแนนอันดับสองและอันดับสามถือเป็นผู้แพ้เหมือนกัน  ไตรโกลนั้นมีรูปแบบการเล่นหลายรูปแบบ เช่น ไตรโกลฟุตบอล, ไตรโกลวอลเลย์บอล, ไตรโกลบาสเกตบอล เป็นต้น
ไตรโกลฟุตบอล
สร้างสรรค์และคิดค้นครั้งแรกโดย นายเฉลิมเกียรติ เลาหัตถพงษ์ภูริ ในปี พ.ศ. 2546 และปรากฏในหนังสือนวนิยายแนววิทยาศาสตร์ ชื่อ ID.FORCE (ข้อมูลบรรณานุกรมของหอสมุดแห่งชาติ ISBN 974-91234-1-7) ต่อมาในปลายปี พ.ศ. 2546 ได้มีการทดลองเล่นโดยชักชวนนักศึกษามาทดสอบและสอบถามความคิดเห็นเพื่อปรับปรุงให้แข่งขันได้ดีขึ้น พร้อมทั้งถ่ายวิดีโอเก็บข้อมูลต่างๆ ไว้เพื่อการวิจัยต่อไป ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการจดลิขสิทธิ์ไตรโกลเสร็จสมบูรณ์ ตามลิขสิทธิ์ทะเบียนข้อมูลเลขที่ ว.8483 "สนามไตรโกล"
คิง เพาเวอร์ มหานคร
คิง เพาเวอร์ มหานคร (อังกฤษ: King Power MahaNakhon) ชื่อเดิมอาคาร มหานคร เป็นตึกระฟ้าในรูปแบบอาคารประเภทใช้ประโยชน์ผสมผสาน ตั้งอยู่ติดกับสถานีช่องนนทรี ของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ในย่านสีลมและสาทรซึ่งเป็นย่านธุรกิจสำคัญของกรุงเทพมหานคร ออกแบบให้เสมือนโอบล้อมด้วยริบบิ้น 3 มิติ หรือพิกเซล เป็นอาคารกระจกทั้งหลัง สร้างสรรค์โดยบริษัทสถาปนิกในกลุ่มบริษัท บูโร โอเล่อ เชียเรน กรุ๊ป
คิง เพาเวอร์ มหานคร เคยเป็นตึกระฟ้าที่สูงที่สุดในประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2559 – 2561 จนถูกทำลายสถิติในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2561 โดยอาคารแมกโนเลียส์ วอเตอร์ฟร้อนท์ เรสซิเดนเซส ซึ่งตั้งอยู่ในโครงการไอคอนสยาม (ความสูง 318.95 เมตร) ปัจจุบันเป็นอาคารที่สูงที่สุดเป็นอันดับ 2 ของประเทศไทย ด้วยความสูง 314.2 เมตร จำนวน 78 ชั้น ประกอบไปด้วยส่วนโรงแรม ร้านค้าปลีก และส่วนห้องชุดพักอาศัยจำนวน 209 ห้อง โดยราคาของห้องชุดดังกล่าว ราคาเฉลี่ย 3.5 แสนบาท/ตร.ม. เริ่มต้นที่ 32 ล้านบาทไปจนถึง 305 ล้านบาท ซึ่งถือว่าเป็น 1 ในอาคารชุดพักอาศัยที่มีราคาสูงที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร โดยในชั้น 74–78 เป็นที่ตั้งของภัตตาคารมหานครแบงค็อกสกายบาร์ และมหานครสกายวอล์ก จุดชมทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานคร
อำพัน
อำพัน เป็นซากดึกดำบรรพ์ของยางไม้ เป็นสิ่งมีค่าด้วยสีสันและความสวยงามของมันตั้งแต่ยุคหินใหม่ อำพันที่มีคุณภาพดีเยี่ยมจะถูกนำมาผลิตเป็นเครื่องประดับและอัญมณี แม้ว่าอำพันจะไม่จัดเป็นแร่ แต่ก็ถูกจัดให้เป็นพลอย
คิง เพาเวอร์ มหานคร
ประวัติ
โครงการมหานครได้เปิดตัวต่อสาธารณชนอย่างเป็นทางการ ณ วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ด้วยการออกแบบร่วมกันของบริษัท เพซ ดีเวลลอปเมนท์ และอินดัสเทรียล บิลดิ้งส์ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (IBC) โดยพิธีวางศิลาฤกษ์มีขึ้นวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2554 และคาดว่ามูลค่าของโครงการนั้นอาจสูงถึง 18,000 ล้านบาท และได้มีงานเปิดตัวโครงการในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2559 โดยใช้ชื่องานว่า “มหานคร แบงค็อก ไรซ์ซิ่ง เดอะ ไนท์ ออฟ ไลท์” (MAHANAKHON: BANGKOK RISING, THE NIGHT OF LIGHTS)
อำพัน
โดยทั่วไปแล้วจะเข้าใจผิดกันว่าอำพันเกิดจากน้ำเลี้ยงของต้นไม้ แต่แท้ที่จริงแล้ว น้ำเลี้ยงเป็นของเหลวที่ไหลเวียนอยู่ในระบบท่อลำเลียงของพืช ขณะที่ยางไม้เป็นอินทรียวัตถุเนื้ออสัณฐานกึ่งแข็งที่ถูกขับออกมาผ่านเซลล์เอพิทีเลียมของพืช
คิง เพาเวอร์ มหานคร
ประวัติ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 กลุ่มบริษัทคิง เพาเวอร์ ได้เข้าซื้อหุ้นโครงการ 51% จากกลุ่มเพช ดีเวลลอปเม้นท์ โดยซื้อเฉพาะส่วนโรงแรม ชั้นชมทัศนียภาพ และส่วนมหานครคิวบ์ ยกเว้นส่วนของห้องชุดเพื่อการพักอาศัย และต่อมาได้เปลี่ยนชื่ออาคารเป็น คิง เพาเวอร์ มหานคร ในปัจจุบัน
อำพัน
เพราะว่าอำพันเคยเป็นยางไม้ที่เหนียวนิ่มเราจึงพบว่าอาจมีแมลงหรือแม้แต่สัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กอยู่ในเนื้อของมันได้ ยางไม้ที่มีสภาพเป็นกึ่งซากดึกดำบรรพ์รู้จักกันในนามของโคปอล
คิง เพาเวอร์ มหานคร
ประวัติ
ในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2562 บริษัท ไปรษณีย์ไทย จำกัด จำหน่าย ไปรษณีย์บัตรภาพพร้อมส่ง ชุด คิง พาวเวอร์ มหานคร
การออกแบบและจัดสรรพื้นที่
คิง เพาเวอร์ มหานครตั้งอยู่บนพื้นที่จำนวน 9 ไร่ บนถนนนราธิวาสราชนครินทร์ มีพื้นที่ใช้สอย 135,000 ตร.ม. ออกแบบภายใต้แนวคิดอาคารเสมือนถูกโอบล้อมด้วยริบบิ้น 3 มิติหรือ "พิกเซล" ด้วยความสูง 314.2 เมตร จำนวน 78 ชั้น เมื่อตึกสร้างเสร็จได้ทำลายสถิติความสูงของตึกใบหยก 2 ที่มีความสูง 304 เมตร
อำพัน
ที่มาของชื่อ
อำพันหมายถึงแอมเบอร์ในภาษาอังกฤษสืบทอดมาจากคำในภาษาอาราบิกโบราณว่า “แอนบาร์กริส” หรือ “แอมเบอร์กริส” ซึ่งหมายถึงวัตถุที่เป็นน้ำมันหอมที่ขับออกมาโดยวาฬสเปิร์ม ภาษาอังกฤษกลางและฝรั่งเศสยุคเก่าเขียนเป็น ambre ส่วนภาษาลาตินเก่าเขียนเป็น ambra หรือ ambar เป็นวัตถุที่ลอยน้ำได้และมักถูกซัดไปสะสมตัวอยู่ตามชายหาด ด้วยความสับสนในการใช้ศัพท์ มันจึงถูกนำมาใช้เรียกยางไม้ที่กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์ซึ่งก็พบได้ตามชายหาดได้เช่นกัน มีน้ำหนักเบากว่าหินแต่ก็เบาไม่เพียงพอที่จะลอยน้ำได้
คิง เพาเวอร์ มหานคร
การออกแบบและจัดสรรพื้นที่
คิง เพาเวอร์ มหานคร ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้ นอกจากนี้ยังมีลานกิจกรรมมหานครสแควร์ และทางเชื่อมไปยังสถานีช่องนนทรีของรถไฟฟ้าบีทีเอส
อำพัน
ที่มาของชื่อ
พลินิผู้อาวุโส ได้สังเกตเห็นซากแมลงอยู่ในเนื้อของอำพันดังที่พบมีการบันทึกไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ธรรมชาติของเขา โดยเขาได้อธิบายไว้เป็นทฤษฎีได้อย่างถูกต้องว่าอำพันเคยมีสถานะเป็นของเหลวมาก่อนที่ไหลไปห่อหุ้มตัวแมลงไว้ ที่ทำให้เขาเรียกมันว่า ซัคคินั่ม หรือ หินยางไม้ ซึ่งทุกวันนี้ก็ยังถูกนำมาใช้เรียกกรดซักซินิก และรวมถึง ”ซัคคิไนต์” เป็นศัพท์ที่ใช้เรียกประเภทของอำพันโดยเจมส์ ดวิกต์ ดานา (ดูด้านล่างที่อำพันบอลติก)
ภาษากรีกเรียกอำพันว่า ηλεκτρον (อิเล็กตรอน) และถูกเชื่อมโยงไปที่เทพแห่งดวงอาทิตย์ซึ่งอีกฉายาหนึ่งของท่านคือ อิเล็กเตอร์ หรือ อะเวกเคนเนอร์ มันถูกกล่าวถึงโดยธีโอฟาสตุสที่เป็นไปได้ว่าวัตถุลักษณะนี้เคยมีผู้กล่าวถึงมาแล้วเป็นครั้งแรกเมื่อศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล คำว่า อิเล็กตรอน ในยุคปัจจุบันถูกนำมาใช้ในปี ค.ศ. 1891 โดยนักฟิสิกส์ชาวไอริช ยอร์จ จอห์นสโตน สโตนี โดยใช้เป็นคำศัพท์ภาษากรีกสำหรับเรียกอำพัน (ซึ่งถูกแปลให้เป็นอิเล็กตรัม) ตามคุณสมบัติทางไฟฟ้าสถิตของมันเป็นครั้งแรก การลงท้ายด้วย -on ทั่วไปจะใช้สำหรับอนุภาคในอะตอมทั้งหมดและใช้ในความหมายเดียวกับ ion
เมื่อเผาอำพันจะนุ่มและท้ายสุดจะไหม้เกรียมซึ่งเป็นเหตุผลทำไม้คำว่าแอมเบอร์ในภาษาเยอรมันจึงมีความหมายว่า หินไหม้ (ในภาษาเยอรมันใช้คำว่า Bernstein ส่วนภาษาดัตช์ใช้คำว่า barnsteen) เมื่อเผาอำพันที่อุณหภูมิสูงกว่า 200 องศาเซลเซียสอำพันจะสลายตัวระเหยเป็นน้ำมันของอำพันเหลือเศษเถ้าสีดำที่รู้จักกันว่า "แอมเบอร์โคโลโฟนี" หรือ "แอมเบอร์พิตช์" เมื่อละลายในน้ำมันสนหรือน้ำมันลินซีดจะทำให้เกิดน้ำมันชักเงาอำพัน (แอมเบอร์วาร์นิช) หรือครั่งอำพัน (แอมเบอร์แลค)
ภาษาบอลติกและภาษาลิทัวเนียเรียกอำพันว่า ยินตาแรส และภาษาแลตเวียเรียกว่า ดิงทาร์ ศัพท์ทั้งสองคำและรวมถึงคำว่า แจนทาร์ ในภาษาสลาฟที่คิดว่าผิดเพี้ยนมาจากภาษาฟีนิเชียนคำว่า จายนิตาร์ (หมายถึงยางไม้ทะเล) อย่างไรก็ตามขณะที่ภาษาสลาฟทั้งหลายอย่างเช่นภาษารัสเซียและภาษาเช็คยังคงสงวนไว้ซึ่งคำภาษาสลาฟเก่าที่ถูกแทนที่ด้วยคำว่า เบอซ์ทีน ในภาษาโปแลนด์ซึ่งได้มาจากภาษาเยอรมัน
เคมีของอำพัน
อำพันมีองค์ประกอบเป็นสารเนื้อผสม แต่เนื้อของมันก็ประกอบไปด้วยสารมีชันหลายชนิดที่ละลายได้ในเอทานอล ไดเอตทิลอีเทอร์ และคลอโรฟอร์ม รวมถึงสารที่ละลายไม่ได้จำพวกบิทูเมน อำพันประกอบไปด้วยสารโมเลกุลขนาดใหญ่จากการเกิดพอลิเมอร์ด้วยการเติมอนุมูลอิสระของสารดั้งเดิมในกลุ่มของแลบเดน กรดคอมมูนิก คัมมูนอล และไบโฟร์มีน สารแลบเดนนี้เป็นไดเทอร์ปีน (C20H32) และไทรอีนซึ่งหมายความว่าเป็นโครงร่างทางอินทรีย์สารของอัลคีน 3 กลุ่มที่ยอมให้เกิดพอลิเมอร์ เมื่ออำพันมีอายุมากขึ้นเรื่อย ๆ ก็จะมีการเกิดพอลิเมอร์มากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกันพร้อม ๆ ไปกับปฏิกิริยาไอโซเมอร์ การเชื่อมโยงข้าม และการจัดเป็นวง  องค์ประกอบเฉลี่ยทั่ว ๆ ไปของอำพันเขียนเป็นสูตรทางเคมีได้ว่า C10H16O
อำพันมีความแตกต่างไปจากโคปอล การเกิดพอลิเมอร์ระหว่างโมเลกุลภายใต้ความกดดันและอุณหภูมิทำให้ยางไม้เปลี่ยนไปเป็นโคปอลก่อน จากนั้นเมื่อโคปอลมีอายุมากขึ้นไปอีกสารเทอร์ปีนในเนื้อของมันจะค่อย ๆ ระเหยออกไปตามกาลเวลาก็จะทำให้โคปอลเปลี่ยนไปเป็นอำพัน อำพันบอลติกมีความแตกต่างไปจากอำพันชนิดอื่น ๆ ของโลกด้วยเนื้อของมันมีกรดซักซินิก ที่ทำให้อำพันบอลติกเป็นที่รู้จักกันในนามของซัคคิไนต์
อำพันในทางธรณีวิทยา
อำพันที่เก่าแก่ที่สุดพบในยุคคาร์บอนิเฟอรัสหรือประมาณ 345 ล้านปีมาแล้ว ส่วนอำพันที่เก่าแก่ที่สุดที่มีแมลงอยู่ในเนื้อของมันด้วยนั้นได้มาจากยุคครีเทเชียสหรือประมาณ 146 ล้านปีมาแล้ว
แหล่งอำพันที่สำคัญที่สุดในเชิงพาณิชย์คือแหล่งในบอลติกและโดมินิกัน
อำพันบอลติกหรือซัคคิไนต์ (มีบันทึกทางประวัติศาสตร์เรียกกันว่าอำพันปรัสเซีย) ถูกค้นพบเป็นก้อนทรงมนผิวขรุขระในทรายกลอโคไนต์ที่สะสมตัวกันในทะเลหรือที่รู้จักกันว่า “บลูเอิร์ธ” มีอายุสมัยโอลิโกซีนตอนต้นในเขตซัมแลนด์ของปรัสเซียโดยในแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์ถูกเรียกขานกันว่า แกลสซาเรีย หลังปี ค.ศ. 1945 ดินแดนแถบนี้รอบ ๆ เมืองเคอนิชส์แบร์คถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นคาลินินกราดของประเทศรัสเซีย ซึ่งปัจจุบันมีการทำเหมืองอำพันกันอย่างเป็นระบบมีแบบแผน อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่ามีอำพันบางส่วนเกิดจากการสะสมตัวในช่วงต้น ๆ ของยุคเทอร์เชียรี (อีโอซีน) และก็ยังพบได้ด้วยในชั้นหินที่มีอายุอ่อนขึ้นมาเช่นกัน มีการพบเศษซากพืชมากมายในเนื้อของอำพันขณะที่เนื้อยางไม้ยังสด ๆ อยู่ เศษซากพืชเหล่านั้นพิจารณาได้ว่ามีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับพืชพันธุ์ทางเอเชียตะวันออกและทางตอนใต้ของอเมริกาเหนือ เฮนริช กอปเปิร์ตได้ตั้งชื่ออำพันที่มีเศษซากสนไพน์จากป่าบอลติกว่า “ไพไนต์ ซัคคิไนเตอร์” แต่ในส่วนของเศษซากไม้แล้วบางคนพิจารณาว่าดูเหมือนว่าจะไม่ได้แตกต่างไปจากสกุลของสนที่มีการตั้งชื่อกันเอาไว้ก่อนแล้วที่เรียกกันว่า “ไพนัส ซัคคินิเฟอรา” อย่างไรก็ตามไม่น่าจะเป็นไปได้ที่อำพันที่พบจะเกิดขึ้นจากไม้สนเพียงชนิดเดียว เนื่องจากจริง ๆ แล้วในเนื้ออำพันเหล่านี้พบเศษซากไม้สนต่างสกุลกันอย่างหลากหลาย
อำพันโดมินิกันถูกพิจารณาให้เป็นริติไนต์เนื่องจากไม่พบกรดซักซินิก พบมี 3 แหล่งใหญ่ ๆ ในสาธารณรัฐโดมินิกันคือ ลาคอร์ดิลเลอร่าเซฟเทนทริโอนอลทางตอนเหนือ และบายากัวน่าและซาบาน่าทางตะวันออก ในทางเหนือพบว่าชั้นหินที่มีอำพันสะสมอยู่นั้นเป็นพวกหินเนื้อประสม หินทรายที่ตกสะสมตัวบริเวณสันดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ หรือแม้แต่ลงไปในทะเลลึก อำพันที่มีอายุเก่าแก่ที่สุดและมีความแข็งที่สุดมาจากเขตเทือกเขาทางตอนเหนือของพื้นที่แซนติเอโก้จากเหมืองที่ลาคัมเบอร์ ลาโตก้า ปาโลควีมาโด้ ลาบูคารา และลอสคาซิออสในคอร์ดิลเลอร่าเซฟเทนทริโอนอลไม่ไกลจากเมืองแซนติเอโก้นัก อำพันจากแนวเทือกเขาเหล่านี้พบฝังตัวแน่นในเนื้อลิกไนต์ของชั้นหินทราย
มีอำพันพบทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองบายากัวน่าและซาบาน่าด้วยเหมือนกัน เป็นอำพันมีเนื้ออ่อนกว่าบางทีก็เปราะและเมื่อนำขึ้นมาจากเหมืองแล้วจะเกิดการออกซิเดชันซึ่งทำให้ราคาถูก มีการพบโคปอลด้วยพบว่ามีอายุประมาณ 15-17 ล้านปี ในพื้นที่ทางตะวันออกพบอำพันในชั้นทราย ดินเหนียวปนทราย แทรกสลับด้วยลิกไนต์ รวมถึงชั้นกรวดและชั้นทรายเม็ดปูน ที่มีลักษณะเป็นชั้นบาง ๆ ของอินทรียวัตถุแทรกสลับอยู่ด้วย
ทั้งอำพันบอลติกและอำพันโดมินิกันเป็นแหล่งที่อุดมไปด้วยซากดึกดำบรรพ์ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลที่มีค่ายิ่งเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตของป่าในอดีต
อำพันยุคครีเทเชียสตอนกลางมีการพบจากเมืองเอลล์สเวิร์ธคันที รัฐแคนซัส เป็นอำพันที่มีอายุประมาณ 100 ล้านปีที่พบซากของแบคทีเรียและอะมีบาฝังอยู่ในเนื้อของมัน จากลักษณะสัณฐานพบว่ามีความใกล้เคียงกับแบคทีเรียสกุลเลฟโตทริกซ์ และอะมีบาสกุลพอนติกูลาเรียและเนเบลาที่ได้รับการยืนยัน
สิ่งที่เข้าไปอยู่ในเนื้ออำพัน
นอกจากในเนื้อของอำพันจะเก็บรักษาโครงสร้างของพืชเอาไว้อย่างสวยงามแล้ว ยังมีการพบซากสัตว์อื่น ๆ อย่างเช่นซากเหลือของแมลง แมงมุม แอนนาลิด กบ สัตว์พวกกุ้งกั้งปู, marine microfossils และสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ อื่น ๆ ซึ่งถูกจับยึดไว้ด้วยผิวเหนียว ๆ จนฝังแน่นเข้าไปอยู่ในเนื้อของยางไม้ในขณะที่ยังเป็นของไหลหนืดอยู่ โครงสร้างทางอินทรีย์เกือบทั้งหมดจะหายไปถูกทิ้งไว้เพียงช่องโพลงกลวงเท่านั้นและอาจพบร่องรอยของสารไคตินอยู่บ้าง บางครั้งก็พบเส้นขนและแผงขนปรากฏอยู่ด้วย มักพบเศษชิ้นส่วนของไม้ที่ยังถูกรักษาเนื้อไม้เอาไว้อย่างดีในเนื้อของยางไม้ บางครั้งก็พบใบ ดอก และผลในสภาพที่สมบูรณ์ดีเยี่ยม อำพันอาจพบมีลักษณะคล้ายหยดน้ำหรือเป็นลำเรียวยาวในลักษณะที่เกิดจากการหยดย้อยลงมาจากรอยแผลของต้นไม้ นอกเหนือจากยางไม้จะไหลไปตามผิวของลำต้นไม้แล้ว ยางไม้ยังอาจไหลไปในรูกลวงและรอยแตกของต้นไม้ที่ทำให้สามารถพัฒนาเป็นอำพันที่มีรูปลักษณะไม่แน่นอน
การพัฒนาที่ผิดปรกติของยางไม้เรียกว่า “ซัคคิโนซิส” มักพบมีมลทินปะปนอยู่ในเนื้อของอำพันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยางไม้หยดลงไปบนพื้นดินที่จะทำให้อำพันนั้นไร้ค่านอกเสียจากการนำไปทำน้ำมันชักเงาและเราเรียกอำพันที่มีมลทินนี้ว่า “เฟอร์นิสส์” การมีแร่ไพไรต์อยู่ด้วยอาจทำให้อำพันมีสีอมน้ำเงิน อำพันที่เรียกกันว่าอำพันสีดำเกิดจากมีลิกไนต์เป็นมลทิน “อำพันโบนี” มีลักษณะขุ่นมัวไปจนถึงมีฟองอากาศเล็ก ๆ ในเนื้อของมัน
อำพันที่โปร่งแสงเมื่อนำไปขัดผิวแล้วจะไม่ทำให้โปร่งใสขึ้นมาเสมอไปด้วยมีมลทินที่ปนเปื้อน มีการพัฒนาเทคนิคการตรวจสอบอำพันที่ขุ่นข้นและทึบแสงเพื่อหาสิ่งที่เข้าไปอยู่ในเนื้ออำพันได้โดยการใช้รังสีเอกซ์ที่มีความคมชัดละเอียดสูงในยุโรเปียน ซินโครตรอน เรดิเอชัน แฟซิลิตี มีการค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเกือบ 360 ชิ้นในเนื้ออำพันทึบแสงจากเมืองชาเรนเทสในฝรั่งเศส พบตัวต่อโบราณ แมลงมีปีก มด และแมงมุมโดยวัดขนาดได้เพียงไม่กี่มิลลิเมตร ซากสิ่งมีชีวิตที่ถูกติดกับอยู่ในเนื้ออำพันทึบแสงเหล่านั้นสามารถถูกสร้างเป็นภาพสามมิติผ่านเครื่องไมโครโตกราฟฟีที่ทำให้เห็นรายละเอียดได้ถึงระดับมาตราส่วนไมโครมีเตอร์ทีเดียว รูปทรงจำลองสามมิติขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นทำด้วยพลาสติกสามารถถูกสร้างขึ้นมาเลียนแบบซากสิ่งมีชีวิตจริงที่อยู่ในเนื้ออำพันเพื่อใช้เป็นสื่อทดแทนในการตั้งชื่อสายพันธุ์ใหม่ของซากดึกดำบรรพ์ในเนื้ออำพันนั้นได้
อำพันบอลติก
อำพันบอลติกพบกระจายตัวกว้างขวางครอบคลุมพื้นที่กว้างของยุโรปตอนเหนือและแผ่ออกมาทางตะวันออกถึงอูรัลส์
อำพันบอลติกมีส่วนประกอบของกรดซักซินิกอยู่ในสัดส่วนประมาณร้อยละ 3 – 8 ซึ่งเป็นลักษณะของอำพันที่มีความขุ่นมัวหรือที่เรียกว่า อำพันโบนี กลิ่นหอม ๆ ระคายเคืองที่ปล่อยออกมาจากการเผาเป็นของกรดชนิดนี้เป็นหลัก อำพันบอลติกมีความแตกต่างไปจากอำพันอื่น ๆ ตรงที่มีกรดซักซินิกและเป็นที่มาของชื่อ ซัคคิไนต์ เสนอขึ้นโดยศาสตราจารย์เจมส์ ดวิกต์ ดานา และปัจจุบันก็ใช้เขียนกันทั่วไปในฐานะชื่อทางทางวิทยาศาสตร์สำหรับอำพันปรัสเซียน ซัคคิไนต์มีความแข็งระหว่าง 2 – 3 ซึ่งค่อนข้างจะแข็งกว่ายางไม้กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์อื่น ๆ มีความถ่วงจำเพาะระหว่าง 1.05 ถึง 1.10 เครื่องมือชนิดหนึ่งที่ใช้ในการวิเคราะห์อำพันบอลติกคือไออาร์สเปคโตรสโคปี เครื่องมือนี้นอกจากสามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างอำพันบอลติกออกจากอำพันจากแหล่งอื่น ๆ ได้ด้วยค่าการดูดซับคาร์บอนิลจำเพาะแล้ว ยังสามารถตรวจจับอายุสัมพัทธ์ของอำพันหนึ่ง ๆ ได้ด้วย อย่างไรก็ตามนักวิทยาศาสตร์ได้ชี้ให้เห็นว่ากรดซักซินิกดังกล่าวไม่ใช่เป็นองค์ประกอบตั้งต้นของอำพันบอลติกแต่เป็นผลผลิตจากการสลายตัวของกรดเอบิเอทติก
นับตั้งแต่ที่มีการจัดตั้งเส้นทางสายอำพันทำให้อำพันเป็นที่รู้จักกันในนามของทองปรัสเซีย (ซึ่งปัจจุบันก็มีการเรียกกันด้วยว่าทองลิทัวเนีย) ทำให้เกิดผลกระทบอย่างใหญ่หลวงทั้งทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรม อัญมณีอำพันและเครื่องประดับอำพันถูกนำเสนอแก่นักท่องเที่ยวในร้านขายของที่ระลึกทั้งหลายซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์โดดเด่นและเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของลิทัวเนีย เมืองชายทะเลอย่างพาแลงก้ามีการก่อสร้างพิพิธภัณฑ์อำพันพาแลงก้าที่มีการนำเสนอเรื่องราวของอำพันไว้ อำพันสามารถพบได้ในแลตเวีย เดนมาร์ค ทางเหนือของเยอรมนี โปแลนด์ และรัสเซียนับตั้งแต่ที่รัสเซียได้ผนวกเอาปรัสเซียเข้าไปอยู่ในการปกครองในปี ค.ศ. 1945
อำพันโดมินิกัน
อำพันโดมินิกันแตกต่างไปจากอำพันบอลติกด้วยเป็นอำพันโปร่งแสงและมักพบซากดึกดำบรรพ์อยู่ด้วย ทำให้สามารถรื้อฟื้นระบบนิเวศน์ในอดีตได้อย่างละเอียดของป่าเขตร้อนที่สูญสิ้นไปแล้วมาเป็นเวลานาน ยางไม้จากพืชชนิดที่สูญพันธุ์ไปแล้วของฮายเมนนี พรอเทอรานับเป็นแหล่งยางไม้ของอำพันโดมินิกันและอำพันทั้งหมดอาจพบในเขตร้อน อำพันชนิดนี้ไม่เป็นพวกซัคคิไนต์แต่จะเป็นพวกริติไนต์ ในทางตรงกันข้ามกับอำพันบอลติก อำพันโดมินิกันในตลาดโลกเป็นอำพันธรรมชาติมาจากเหมืองโดยตรงและไม่ได้มีการปรับแต่งเปลี่ยนแปลงใด ๆ ทั้งทางกายภาพและทางเคมี อำพันโดมินิกันนี้มีอายุมากถึง 40 ล้านปี
อำพันโดมินิกันทั้งหลายจะเรืองแสง จะพบเป็นสีน้ำเงินได้ยากมาก มันเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินในแสงอาทิตย์ธรรมชาติและแหล่งแสงอื่น ๆ ที่มีรังสีอุลตร้าไวโอเลตทั้งหมดหรือบางส่วน แสงอุลตร้าไวโอเลตซึ่งเป็นแสงคลื่นยาวมีคุณสมบัติสะท้อนแสงได้อย่างรุนแรงคือแสงสีขาวเกือบทั้งหมด ปีหนึ่ง ๆ มีการขุดค้นพบอำพันชนิดนี้เพียงประมาณ 100 กิโลกรัมเท่านั้นซึ่งถือว่าเป็นอำพันที่มีค่าสูงและมีราคาแพง
อำพันโดมินิกันและโดยเฉพาะอย่างยิ่งอำพันโดมินิกันสีน้ำเงินมีการทำเหมืองเปิดกันแบบไม่มีการวางแผน ซึ่งมีอันตรายต่อคนงานเหมืองสูงมากที่ต้องเสี่ยงที่ผนังเหมืองอาจถล่มลงมาทับร่างเหล่าคนงานได้ เหมืองเปิดแบบนี้เป็นการขุดบ่อเหมืองด้วยเครื่องง่าย ๆ ที่หาได้ อาจเริ่มต้นด้วยการใช้มีด และอาจตามด้วย พลั่ว เสียม แชลง และค้อน โดยจะขุดให้ลึกลงไปเท่าที่จะขุดได้หรือเท่าที่จะปลอดภัย บางครั้งลงไปในแนวดิ่ง บางครั้งก็หักทิศทางไปในแนวราบ แต่ไม่เคยมีการวัดคำนวณใด ๆ จะทำการขุดคดโค้งไปมาไปที่เชิงเขาบ้าง ดิ่งลึกลงไปบ้าง หรืออาจจะไปบรรจบกับหลุมอื่น ๆ ได้ ขุดตรงเข้าไปจนอาจไปโผล่อีกแห่งหนึ่งโดยไม่ได้คะเนไว้ น้อยนักที่ขนาดของหลุมขุดจะมีขนาดใหญ่เพียงพอที่จะยืนอยู่ได้หรืออาจจะมีเฉพาะที่ตรงทางเข้าเท่านั้น คนงานเหมืองจะคลานเข้าไป ใช้มือจับแชลง พลั่ว หรือมีดที่มีด้ามสั้น ๆ อำพันที่พบไม่ขายต่อโดยตรงเป็นวัตถุดิบธรรมชาติก็อาจจะตัดหรือขัดเรียบโดยไม่มีการปรุงแต่งใด ๆ เพิ่มเติม
แหล่งอื่น ๆ
แหล่งสะสมตัวของอำพันมีการพบได้ทั่วโลก บางแห่งมีอายุเก่าแก่กว่าแหล่งที่รู้จักกันดีในแถบทะเลบอลติกและในสาธารณรัฐโดมินิกันและบ้างก็มีอายุอ่อนกว่า อำพันบางแห่งมีอายุเก่าแก่ได้ถึง 345 ล้านปี (นอร์ธอัมเบอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา)
แหล่งอำพันที่ไม่ค่อยจะเป็นที่รู้จักกันอยู่ในยูเครนในพื้นที่ป่าบริเวณเขตแดนโวลีน-โปเลซี ด้วยอำพันในพื้นที่นี้อยู่ที่ระดับตื้น ๆ ที่สามารถขุดขึ้นมาได้เพียงใช้เครื่องมือง่าย ๆ และก็ทำให้ง่ายในการลักลอบขุดค้นภายใต้การปกคลุมด้วยป่าทึบ อำพันในยูเครนนี้มีหลากหลายสีสันและเคยถูกนำไปใช้ปฏิสังขรณ์ห้องแอมเบอร์ในพระบรมมหาราชวังของจักรพรรดินีแคธีรีนในกรุงเซนต์ปีเตอร์เบอร์ก (ดูด้านล่าง)
อำพันชิ้นกลมมนปรกติมีขนาดเล็ก ๆ แต่ก็พบเป็นชิ้นขนาดใหญ่ ๆ ได้ ที่อาจพบได้ในบริเวณชายฝั่งด้านตะวันออกของอังกฤษที่เป็นไปได้ว่าถูกชะขึ้นมาจากแหล่งใต้ทะเลเหนือ ที่โครเมอร์เป็นตำแหน่งที่รู้จักกันดีที่สุด แต่ก็พบได้ในส่วนอื่น ๆ ของชายฝั่งนอร์ฟอล์ค อย่างเช่นที่เกรตยาร์เมาธ์ รวมไปถึงที่เซ้าธ์โวล์ด อัลดิเบอร์ก และเฟลิกซ์สโตว์ในซัฟฟอล์ค และที่ไกลลงไปทางตอนใต้ถึงวอลตัน-ออน-เธอะ-นาซในเอสเซ๊กซ์ ของอังกฤษ ขณะที่ขึ้นไปทางตอนเหนือนั้นรู้จักกันในยอร์กเชอร์ อีกด้านหนึ่งของทะเลเหนือมีการพบอำพันหลายแห่งตามแนวชายฝั่งของเนเธอร์แลนด์และเดนมาร์ค บนชายฝั่งของทะเลบอลติกไม่ได้พบเฉพาะในเยอรมนีและโปแลนด์เท่านั้นแต่ยังพบอยู่ทางตอนใต้ของสวีเดนในเบอร์นโฮล์มและหมู่เกาะอื่น ๆ และรวมไปถึงทางตอนใต้ของฟินแลนด์ แหล่งอำพันในทะเลบอลติกและทะเลเหนือบางแห่งเป็นที่รู้จักกันในสมัยก่อนประวัติศาสตร์แล้วและนำไปสู่การค้าขายกับทางตอนใต้ของยุโรปผ่านเส้นทางสายอำพัน อำพันถูกนำไปที่โอลเบียในทะเลดำ แมสซิลเลีย (ปัจจุบันคือมาร์เซลล์) ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และเอเดรียที่ส่วนปลายของเอเดรียติกและจากจุดศูนย์กลางนี้อำพันถูกแพร่กระจายไปทั่วของโลกยุคกรีกโบราณ
มีการพบอำพันในสวิตเซอร์แลนด์ ออสเตรีย และฝรั่งเศส อำพันจากเทือกเขาแอลป์ของสวิตซ์มีอายุประมาณ 55-200 ล้านปี และอำพันจากกอลลิ่งมีอายุประมาณ 225-231 ล้านปี อำพันชิชิเลียน (โคปอล-สิเมติต) มีอายุประมาณ 10-20 ล้านปี ในแอฟริกามีการพบโคปอลในประเทศแนวแนวชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออกและแอฟริกาตะวันตกโดยเฉพาะอย่างยิ่งในมาดากัสการ์ อำพันมาดากัสการ์มีอายุเพียง 1,000-10,000 ปีเท่านั้นที่ประกอบไปด้วยยางไม้สนที่แข็งตัว ไนจีเรียก็พบอำพันด้วยเหมือนกันซึ่งมีอายุประมาณ 60 ล้านปี
อำพันเรืองแสงก็พบในรัฐทางตอนใต้ของเชียร์ปาสในเม็กซิโกและถูกทำเป็นอัญมณีแบบอายแคตชิ่ง ในอเมริกากลางมีอารยะธรรมโอลเม็คที่มีการทำเหมืองอำพันเมื่อ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล ในเม็กซิโกมีตำนานที่หลากหลายที่กล่าวถึงการใช้อำพันในการประดับตกแต่ง และใช้ในการลดความเครียดซึ่งเป็นการเยียวยารักษาแบบธรรมชาติ
ขณะที่อินโดนีเชียก็มีแหล่งอำพันที่อุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งโดยพบเป็นเศษอำพันขนาดใหญ่ที่ขุดขึ้นมาจากชวาและบาหลี
การปรับสภาพอำพัน
โรงงานอำพันในเวียนนาซึ่งใช้อำพันสีจาง ๆ ในการผลิตกล้องยาสูบและอุปกรณ์การสูบบุหรี่อื่น ๆ โดยการกลึงและขัดพื้นผิวด้วยสารฟอกขาวและน้ำหรือหินผุ ๆ กับน้ำมัน ท้ายสุดทำให้เป็นมันเงาโดยการขัดด้วยผ้าสักหลาดนุ่ม ๆ
เมื่อค่อย ๆ เพิ่มความร้อนในอ่างน้ำมันจะทำให้อำพันอ่อนนุ่มและยืดหยุ่น อำพันสองชิ้นอาจหลอมรวมเป็นชิ้นเดียวกันเมื่อทาด้วยน้ำมันลินซีดลงบนผิวของมัน ให้ความร้อน แล้วกดอำพันทั้งสองเข้าหากันขณะที่ยังร้อนอยู่ อำพันที่มีเนื้อขุ่นอาจใสขึ้นในอ่างน้ำมันเมื่อน้ำมันเข้าไปเติมเต็มรูช่องว่างทั้งหลาย ก่อนนี้เราอาจขว้างเศษอำพันเล็ก ๆ ทิ้งไปหรืออาจใช้ทำเป็นเพียงน้ำมันชักเงาแต่เดี๋ยวนี้มีการนำไปใช้ในการผลิตแอมบรอยด์หรืออำพันอัด โดยค่อย ๆ ให้ความร้อนกับอำพันแล้วดูดอากาศออก บีบอัดให้อำพันเป็นเนื้อเสมอด้วยเครื่องอัดไฮดรอลิก อำพันที่อ่อนตัวจะถูกกดด้วยแรงเข้าไปในรูของแผ่นโลหะ อำพันที่ได้นี้มีการนำไปใช้กันอย่างกว้างขวางสำหรับทำอัญมณีราคาถูกและวัสดุทำอุปกรณ์สูบบุหรี่ อำพันอัดนี้มีประกายสีแวววาวเมื่อต้องแสงโพลาไรซ์ อำพันอาจถูกทำเทียมได้ด้วยยางไม้อื่น ๆ เช่นโคปอลและคอริ รวมถึงพวกเซลลูลอยด์หรือแม้แต่แก้ว อำพันบอลติกบางครั้งก็มีการทำสีเทียมแต่ก็ยังคงเรียกกันว่าอำพันแท้
มีการพบบ่อยครั้งที่อำพัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีแมลงอยู่ในเนื้อของมัน) ถูกทำเทียมขึ้นด้วยวัสดุเรซินพลาสติก มีการทดสอบง่าย ๆ ด้วยการใช้เข็ดหมุดร้อน ๆ สัมผัสลงไปบนพื้นผิววัตถุและทดสอบว่ามีกลิ่นของยางไม้ลอยขึ้นมาหรือไม่ ถ้าไม่ก็ถือว่าเป็นวัตถุทำเทียม อย่างไรก็ตามการทดสอบนี้อาจหาข้อสรุปไม่ได้หากผิวของวัตถุทำเทียมนี้ถูกเคลือบด้วยยางไม้แท้ ๆ บ่อยครั้งที่การทำเทียมจะเห็นแมลงอยู่ในเนื้อวัตถุในท่าทางที่สมบูรณ์แบบเกินไป
ศิลปะและเครื่องประดับจากอำพัน
อำพันถือเป็นวัตถุทำเครื่องประดับที่มีค่ามากอันหนึ่งที่ย้อนยุคกลับไปยาวนานมาก ดังเช่น มีการพบอำพันอยู่ในสุสานมายซีเนียน อำพันเป็นที่รู้จักกันในกลุ่มชนที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบของสวิตเซอร์แลนด์ มีการพบเป็นซากเหลือยุคนีโอลิธิกในเดนมาร์ค ขณะที่ในอังกฤษมีการพบอำพันอยู่ในหลุมฝังศพยุคบรอนซ์ ถ้วยอำพันแห่งเมืองโฮฝ มีการค้นพบถ้วยใบหนึ่งทำจากอำพันในสุสานโบราณยุคบรอนซ์ที่เมืองโฮฝ ในอังกฤษ ที่เดี๋ยวนี้ถูกเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ไบรท์ตัน
มีการค้นพบลูกปัดทำจากอำพันที่ตกสืบทอดมาจากชนเผ่าแองโกล-แซกซอนทางตอนใต้ของอังกฤษ อำพันถือเป็นสิ่งมีค่าที่ถือว่าเป็นเครื่องรางและยังเชื่อกันอีกว่ามีสรรพคุณในการเยียวยารักษาโรคภัย
ห้องอำพันเคยเป็นห้องที่สร้างขึ้นด้วยอำพันหนักถึง 6 ตันเนื้อที่ 55 ตารางเมตร สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1701 ตามพระราชบัญชาของกษัตริย์ปรัสเซีย เฟร็ดริช วิลเฮลม ต่อมาได้ถวายเป็นของขวัญแก่พระเจ้าซาร์แห่งรัสเซีย (ปีเตอร์มหาราช) ห้องอำพันนี้ถูกซ่อนไว้ให้พ้นสายตาจากการบุกรุกของกองกำลังนาซีในปี ค.ศ. 1941 ผู้เข้าไปค้นหาในปราสาทคัธริน และได้ถอดออกไปแล้วย้ายไปเก็บไว้ที่เมืองเคอนิชส์แบร์ค อะไรจะเกิดขึ้นกับห้องอำพันนี้หลังจากนั้นยังไม่เป็นที่ชัดเจนแต่มันอาจถูกทำลายไปเมื่อครั้งรัสเซียเผาป้อมปราการของเยอรมนีซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาห้องอำพันนี้และได้สูญหายไปแล้ว โดยได้มีการสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 2003
พัชญา เพียรเสมอ
พัชญา เพียรเสมอ (เกิด 18 ตุลาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น พีพี เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดช่อง 7 เอชดี เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการเป็นผู้ประกาศคั่นรายการช่อง 7 เอชดีจากนั้นเธอได้ลงนามสัญญาเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี เธอได้รับโอกาสร่วมแสดงเป็นนางเอกละครก่อนข่าวเรื่องแรกละครรีเมคยอดนิยมเรื่อง สาวน้อยอ้อยควั่น รับบท "อ้อยควั่น / กชกร / เจ้านางน้อยส่วยหยง" แสดงคู่กับ พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์ ในปี พ.ศ. 2558 ต่อมาเธอมีผลงานละครเรื่อง สารวัตรเถื่อน ในปี พ.ศ. 2559 จากนั้นเธอมีผลงานละครกับทางช่อง 7 เอชดี จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
พัชญา เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2539 เป็นนักแสดงชาวไทย ในสังกัด ช่อง 7 เอชดี เกิดที่จังหวัดราชบุรี สำเร็จการศึกษา โรงเรียนราชโบริกานุเคราะห์ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เข้าสู่วงการบันเทิง
พัชญา เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากการเป็นผู้ประกาศคั่นรายการช่อง 7 เอชดีจากนั้นเธอได้ลงนามสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดีเธอได้รับโอกาสร่วมแสดงเป็นนางเอกละครก่อนข่าวเรื่องแรกละครรีเมคยอดนิยมเรื่อง สาวน้อยอ้อยควั่น รับบทเป็น "อ้อยควั่น" / กชกร / "เจ้านางน้อยส่วยหยง" แสดงคู่กับ แอมป์ พีรวัศ กุลนันท์วัฒน์ ในปี พ.ศ. 2558 พัชญาเธอได้ถูกนำเสนอชื่อเข้าชิงราง ดาราเดลี่ เดอะ เกรท อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5 สาขา นักแสดงหญิงจากละคร เรื่อง สาวน้อยอ้อยควั่น (พ.ศ. 2558)
ต่อมาพัชญาเธอมีผลงานละครเรื่อง สารวัตรเถื่อน ในปี พ.ศ. 2559 จากนั้นเธอมีผลงานละครกับทางช่อง 7 เอชดี และในปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงรุ่นใหม่ได้รับฉายาว่าเป็น "เจ้าแม่นางเอกละครเย็น" และโดยมีกระแสตอบรับจากแฟนละครให้การสนับสนุนเรื่อย ๆ มา เป็นต้น ปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงมีชื่อเสียงและรับงานละครหลายเรื่องเป็นต้น
ละครโทรทัศน์
ต.รัญชนา
อำพัน
ศิลปะและเครื่องประดับจากอำพัน
อำพันสามารถนำไปใช้ทำส่วนของฟร็อกของคันชักของไวโอลิน ถูกคิดค้นมอบหมายขึ้นมาโดยเกนนาดี ฟิลิโมนอฝ และผลิตขึ้นโดยช่างทำคันชักไวโอลินระดับฝีมือครูชาวอเมริกันหลังจากนั้น เคธ เปค
บึงหล่ม
บึงหล่ม เป็นสถานที่หนึ่งที่อยู่ในบริเวณติดต่อกับบ้านท้องโพลงและนาอิน ในปัจจุบันสถานที่แห่งนี้ได้กลายเป็นบึงหนองน้ำปัจจุบันและมีดอกบัวขึ้นอยู่เต็มไปหมด
ประวัติ
บึงหล่มซึ่งแต่ก่อนบึงหล่มได้เรียกกันว่า ”บึงล่ม” สาเหตุที่เรียกกันว่าบึงล่มเพราะในสมัยก่อนมีเรื่องเล่ากันว่าบึงหล่มเป็นเมืองเก่าเมืองหนึ่งซึ่งมีพระมหากษัตริย์ปกครองอยู่และมีเจ้าชายปกครองเมืองอยู่ด้วยวันหนึ่งเจ้าชายของบึงหล่มได้ลงไปอาบน้ำเหมือนทุกๆวันในขณะที่กำลังอาบน้ำอยู่สายตาเหลือบไปเห็นดอกบัว 2 ดอก เจ้าชายก็แปลกใจเพราะบริเวณนั้นไม่เคยมีป่าบัวเลย ดอกบัวที่โผล่ขึ้นมานั้นเป็นดอกบัวบานและดอกบัวตูมที่มีความงดงามมาก แต่เมื่อเจ้าชายพิจารณาแล้วก็คิดว่าดอกบัวบานนั้นงดงามกว่าดอกบัวตูม เจ้าชายจึงเด็ดดอกบัวและนำดอกบัวบานที่คิดว่างดงามมากกว่าดอกบัวตูมให้กับภรรยา ส่วนบัวตูมนั้นให้กับมารดา เมื่อกาลเวลาผ่านไปกลีบดอกบัวบานก็เริ่มร่วงหล่นไปตามกาลเวลาพร้อมกับภรรยาก็เริ่มชราลงเป็นลำดับทำให้เกิดความเบื่อหน่ายตรงกันข้ามกับมารดาที่มีความงดงามขึ้นดังกับดอกบัวตูมที่ค่อยๆแย้มกลีบทำให้เกิดความปรารถนาในตัวมารรดาของตนฉันชู้สาวเพียงแค่เจ้าชายคิดภายใต้เมืองหล่มก็เกิดเสียงดังขลุกขลักๆและลั่นขึ้นมาทันที่สร้างความตกใจให้กับชาวบ้านยิ่งนัก
วันหนึ่งเจ้าชายเข้าไปหามารดาและพูดสนทนาในเรื่องต่างๆแล้วตั่งคำถามกับมารดาว่า ”ประตูที่เราเคยออกมาแล้วเราจะเข้าไปอีกได้ไหม” มารดาคิดว่าเจ้าชายคงถามตามปกติจึงตอบลูกว่า ”ทำไมละลูกประตูที่เราเคยเข้าเคยออกเป็นประจำอยู่แล้วทำไมเราจะเข้าไปอีกไม่ได้” ทำให้เจ้าชายพึ่งพอใจในคำตอบมากหลังจากวันนั้นเจ้าชายจึงตัดสินใจว่าจะต้องเข้าไปหามารดาและปลุกปล้ำให้ได้ เมื่อเจ้าชายเคาะประตูเรียกมารดาหลังจากสิ้นเสียงเคาะประตูแผ่นดินของเมืองก็เกิดการสั่นและค่อยๆยุบตัวลงอย่างช้าด้วยสัญชาตญาณทำให้ต่างก็วิ่งหนีไปคนละทาง
กล่าวถึงเจ้าชายได้วิ่งหนีไปพร้อมกับบริวารอีกมากมายไปทางทิศใต้ของเมืองหล่มมาพักเหนื่อยที่บ้านทุ่งสาร (ในอำเภอพรหมพิรามปัจจุบัน) แต่ก็ยังเกรงว่าแผ่นดินจะถล่มมาถึงจึงพาบริวารเดินทางต่อไปและมาหยุดเพื่อเรียกขวัญที่หมู่บ้านเหล่าขวัญ (หมู่บ้านเหล่าขวัญในปัจจุบัน) เมื่อบรรดาผู้ติดตามได้มีกำลังใจดีแล้วจึงเดินทางต่ออย่างไร้จุดหมายและไม่มีผู้ใดทราบเรื่องราวของเจ้าชาย
กล่าวถึงมารดาของเจ้าชายเมื่อเกิดเหตุการณ์แผ่นดินถล่มก็ได้พาบริวารหนีไปทางทิศเหนือของบึงหล่มและมาพักนั่งอิงต้นไม้ใหญ่ซึ่งแต่ก่อนเรียกว่าหมู่บ้านนางอิง (หมู่บ้านนาอินปัจจุบัน) นางหยุดพักได้เพียงครู่เดียวก็ออกเดินทางต่อเมื่อแน่ใจว่าแผ่นดินคงถล่มมาไปถึงจึงงมาพักที่หมู่บ้านนางยั้ง (หมู่บ้านนายางปัจจุบัน) แล้วจึงออกเดินทางต่อและมาหยุดคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงเรียกว่าหมู่บ้านนางคำนึง (หมู่บ้านนาคนึงในปัจจุบัน) และออกเดินทางต่อและมาตั้งถิ่นฐานในเมืองลับแลจังหวัดอุตรดิตถ์ปัจจุบัน
อาณาเขตของบึงหล่ม
บึงหล่มมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอุตรดิตถ์ ใน อำเภอพิชัย ตำบลนาอิน และติดต่อกับ หมู่บ้านท้องโพลง ตำบลดงประดำ อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลกโดยมีบึงขนาดกว้างอยู่ระหว่างกลางและมีเนื้อที่ประมาณ 4000-7000 ไร่
ลักษณะภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศของบึงหล่มเป็นที่ราบสูงติดกับเขาฝากบึงเขาปรัง เป็นบึงที่มีน้ำลึกประมาณ 3-4 เมตร และมีชาวบ้านทำนาบริเวณรอบบึง
ลักษณะประชากร
ลักษณะประชากรระว่าง บ้านนาอิน กับ บ้านท้องโพลง มีหมู่บ้านประมาณ 15 หมู่และมีประชากร ประมาณ 8000 ถึง 9000 คน
พระสมเด็จนางพญา สก.
พระสมเด็จนางพญา สก.
คณะกรรมาธิการการศาสนา ศิลปะและวัฒนธรรม สภาผู้แทนราษฎร ร่วมกับคณะกรรมการจัดงานนิทรรศการการบินนานาชาติเฉลิมพระเกียรติ ได้สร้าง พระพุทธรัชมงคลประชานาถ สมเด็จนางพญา ส.ก. พระกริ่งจักรตรี 72 พรรษาประชาภักดี ประกอบพิธีพุทธาภิเษกมวลสาร และโลหะ ณ อุโบสถ วัดห้วยมงคล ตำบลทับใต้ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
พระสมเด็จนางพญา สก. (สก. หมายถึง พระนามาภิไธยย่อของสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ)วัดถ้ำสิงห์โตทอง หลวงปู่โต๊ะสร้างขึ้นเนื่องในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ (พระชนมายุ 60 พรรษา) สมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ
พระสมเด็จนางพญา สก. มี 2 ชนิด ได้แก่
พระสมเด็จนางพญา สก. ผงพระพิมพ์ มี 7 สี ได้แก่ สีเหลือง สีดำ สีแดง สีอิฐ สีเทา สีขาว สีเขียว ทำพิธีพุทธาภิเษก 7 เสาร์ 7 อังคาร 15 วัด รวมพุทธาภิเษก 16 ครั้ง พระสมเด็จนางพญา สก.โลหะ ทองคำ น้ำหนัก 1 บาท และน้ำหนัก 2 สลึง
พิธีมหาพุทธาภิเษก
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงประกอบพิธีมหาพุทธาภิเษก ณ อุโบสถวัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ) อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี พระสมเด็จนางพญา สก. เนื้อทองคำ น้ำหนักสองสลึง และพระพุทธสิริกิตติพิพัฒน์จำลองในวันที่ 28 สิงหาคมพ.ศ. 2535
วัตถุประสงค์
สร้างอาคารพิพิธภัณฑ์ไม้สักทอง วัดเทวราชกุญชร กรุงเทพฯ สร้างตึก สก. โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ พ.ศ. 2535
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้ทรงพระมหากรุณาเสด็จพระราชดำเนินในพิธีพุทธาภิเษก และพระสมเด็จพระนางพญา สก. ณ พระอุโบสถวัดถ้ำสิงโตทอง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี
พระสมเด็จพระนางพญา สก.วัดถ้ำสิงห์โตทอง (หลวงปู่โต๊ะ)สร้างด้วยทองคำหนัก 1 บาท จำนวน 7,500 องค์ พระสมเด็จพระนางพญา สก. สร้างด้วยทองคำหนักสองสลึง จำนวน 17,500 องค์ สมเด็จพระนางพญา สก. ผู้มีจิตศรัทธาร่วมทำบุญ 20,000 บาท รับพระสมเด็จนางพญา สก. ทองคำ 1 องค์
พระสมเด็จนางพญา สก.
(สก. พระนามาภิไธยย่อ ของสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ) สร้างปี พ.ศ. 2519 พิมพ์เล็ก ขนาด 2.3 x 1.7 x 2.3 เซนติเมตร สภาการศึกษามหากุฏราชวิทยาลัยได้จัดสร้างพระสมเด็จนางพญา สก. โดยใช้กระเบื้องเก่าที่มุงหลังคาพระอุโบสถวัดบวรนิเวศวิหาร เนื่องจากเป็นของเก่า และสมเด็จพระสังฆราชเคยประทับอยู่วัดนี้ถึง 3 พระองค์ เป็นมวลสาร ผงศักดิ์สิทธิ์พระราชทาน และผงวิเศษ 199 ชนิด เช่น ผงดอกไม้พระราชทาน ผงธูปพระราชทาน ผงพระ และทองที่เข้าพิธี ปี13 วัดเทพศิรินทร์(ปลุกเสกโดยท่านเจ้าคุณนรฯ) ผงพระสมเด็จโต วัดระฆัง ผงพระสมเด็จบางขุนพรหม ผงพระสมเด็จสังฆราชสุก(ไก่เถื่อน) วัดราชสิทธาราม ผงพระหลวงปู่โต๊ะ ผงพระวัดสามปลื้ม
อำเภอนาทม
นาทม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครพนม เดิมเป็นท้องที่ของตำบลนาทมที่ตั้งขึ้นในราว พ.ศ. 2440 ประกาศจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอนาทมในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 กลายเป็นอำเภอลำดับที่ 11 ของจังหวัด
ประวัติ
อำเภอนาทม เดิมทีเป็นพื้นที่ตำบลนาทม ตั้งขึ้นในราวปี พ.ศ. 2440 เป็นตำบลเก่าแก่ในอำเภอท่าอุเทน ต่อมาในปี พ.ศ. 2468 ได้มีประกาศของกระทรวงมหาดไทยได้แยกพื้นที่การปกครองบางส่วนของอำเภอท่าอุเทน มาจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภออากาศอำนวย (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นกิ่งอำเภอบ่อศรีสงคราม) ก่อนที่ปี พ.ศ. 2490 ตำบลนาทมได้แยกไปรวมกับกิ่งอำเภอบ้านแพง ตำบลนาทมจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบ้านแพง
ต่อมาเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2535 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกตำบลนาทม ตำบลหนองซน และตำบลดอนเตย ออกจากการปกครองของอำเภอบ้านแพง รวมตั้งเป็น กิ่งอำเภอนาทม และในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2536 มีประกาศของกระทรวงมหาดไทยให้โอนบางหมู่บ้านของตำบลหนองซนย้ายกลับเข้าท้องที่อำเภอบ้านแพง เนื่องจากใกล้กับท้องที่อำเภอเดิม จนกระทั่งเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2540 จึงมีพระราชกฤษฎีกาฯยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอนาทม จนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอนาทมแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 38 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอนาทมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
ลูกปัดเบลี
ลูกปัดเบลีย์ (Baily's beads) เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ดวงจันทร์เคลื่อนมาบังดวงอาทิตย์เกือบหมด หรือระหว่างที่กำลังบังกันสนิท จะเกิดแสงสว่างบริเวณขอบของดวงจันทร์ คล้ายสร้อยลูกปัด ซึ่งได้ชื่อจากฟรานซิส เบลี นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้อธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์ดังกล่าวได้ว่าเกิดจากแสงของดวงอาทิตย์ที่ยังลอดผ่านช่องเขาที่อยู่ตามบริเวณขอบของดวงจันทร์
ปรากฏการณ์แหวนเพชร
ปรากฏการณ์แหวนเพชร (Diamond ring effect) เกิดจากปรากฏการณ์สุริยุปราคา โดยมีพระจันทร์บังอยู่ก่อนหน้าดวงอาทิตย์ โดยการโคจรผ่านกันทำให้เกิดปรากฏการสุริยุปราคา โดยผู้ค้นพบ ได้แก่ ฟรานซิส เบลี โดยมีหลักฐานบันทึกในปี ค.ศ. 1836