cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ผ่าพิภพไททัน
ภาพยนตร์และซีรีส์ในรูปแบบ live-action
มีการดัดแปลงเนื้อเรื่องจากต้นฉบับไปพอสมควร ได้มีการนำตัวละครจากต้นฉบับทั้งหมดดังนี้ เอเรน เยเกอร์, มิคาสะ, อาร์มิน, ฮันจิหรือฮันส์, แจน, ซาช่า, หมอกรีชา, ไททันเอเรน, ไททันเกราะ, ไททันมหึมา ประกอบด้วยภาพยนตร์ 2 ภาค ดังนี้
Attack on Titan – Part 1 ผ่าพิภพไททัน
Attack on Titan – Part 2 End of the World ศึกอวสานพิภพไททัน และซีรีส์ 3 ตอน Attack on Titan: Counter Rockets (Attack on Titan: Hangeki no noroshi) ที่มีเนื้อหาเชื่อมโยงกับภาพยนตร์ นำโดย ฮันจิ ที่รับบทโดย ซะโตะมิ อิชิฮะระ
ยอดขาย
สำนักพิมพ์โคดันชะยกเครดิตให้ ผ่าพิภพไททัน เป็นมังงะที่เพิ่มรายได้ของบริษัทครั้งแรกในรอบ 18 ปี ส่วน ผ่าพิภพไททัน ฉบับอนิเมะช่วยเพิ่มยอดขายซีรีส์มังงะ ในขณะที่ ไมนิจิชิมบุง กล่าวถึงสิ่งนี้ว่า "ฮิตครั้งเดียวในรอบทศวรรษ" ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2557 ออริคอนรายงานว่า มีหนังสือชุดนี้จำหน่ายไป 30 ล้านเล่ม จากนั้นในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน มังงะนี้มียอดขายรูปเล่มที่ 45 ล้านเล่ม ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 มังงะนี้มียอดขายหมุนเวียนมากกว่า 86 ล้านเล่มทั่วโลก จากนั้นจึงเพิ่มไปเป็น 100 ล้านเล่มในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562  ท้ายที่สุดในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 มังงะนี้มียอดขายหมุนเวียนมากกว่า 110 ล้านเล่ม
ตารางข้างล่างแสดงจำนวนรายได้รายปีจากสื่อ ผ่าพิภพไททัน ในประเทศญี่ปุ่น
คำวิจารณ์
มีหลายคนที่วิเคราะห์ ผ่าพิภพไททัน เป้นตัวแทนของ "ความสิ้นหวังที่คนหนุ่มสาวรู้สึกในสังคมปัจจุบัน" ผู้วิจารณ์บางส่วนมองว่าภาพวาดในมังงะดูหยาบ ซึ่งอิซายามะยอมรับว่าภาพวาดของเขาดู "มือสมัครเล่น" อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์กลุ่มเดียวกันระบุว่าหลังตอบรับสิ่งนี้ ภาพวาดได้รับการพัฒนามากขึ้น
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก กลุ่ม อี
แต่ละทีมลงเล่นแบบพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือนระหว่างเดือนมิถุนายน 2560 และเดือน พฤศจิกายน 2561.
ผู้ชนะของกลุ่มนี้จะได้ผ่านเข้าไปเล่นใน แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019, ในขณะที่ทีมรองแชมป์ของกลุ่มจะได้ผ่านเข้ารอบถ้าพวกเขาได้อยู่ในกลุ่ม สามทีมรองแชมป์ที่ดีที่สุด.
เชอรีฟ ยูนูซ
เชอรีฟ ยูนูซ (เกิด 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักวอลเลย์บอลโอลิมปิก ชาวกาตาร์
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต)
กำเนิด
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ มีนามเดิม ยัง เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2394 ตรงกับวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 12 ปีกุน บิดาเป็นชาวจีนชื่อยี่ มารดาเป็นชาวไทยชื่อขำ เป็นข้าหลวงเดิมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อคลอดท่านแน่นิ่งไปจนมารดาบิดาเข้าใจว่าเสียชีวิต เกือบจะนำลงหม้ออยู่แล้ว ป้าของท่านมาดูเห็นว่ายังมีชีวิตอยู่จึงร้องขึ้นว่า "ยังไม่ตาย" ท่านจึงได้ชื่อว่ายัง
เมื่อโตขึ้น ท่านเรียนหนังสือกับมารดา จนกระทั่งมารดาเสียชีวิตขณะท่านอายุได้ 11 ปี บิดาส่งท่านขึ้นเรือให้ไปเรียนที่ประเทศจีน แต่ท่านกระโดดหนีลงจากเรือแล้วไปอยู่กับน้าชายชื่อสิงห์โต ปีต่อมาบิดามารับท่านไปเรียนภาษาจีนที่ศาลเจ้าข้างวัดราชผาติการามวรวิหาร พออายุได้ 14 ปี บิดาให้ทำงานเป็นเสมียนกับพระเสนางควิจารณ์ (ยิ้ม) เมื่อายุได้ 15 ปี น้าที่เคยอุปการะท่านได้พาท่านไปเรียนกับพระครูเขมาภิมุข (อิ่ม) ที่วัดเขมาภิรตารามราชวรวิหาร ต่อมาย้ายไปศึกษากับพระอริยกระวี (ทิง) สมัยยังเป็นพระครูปลัด ฐานานุกรมในพระพรหมมุนี (ทับ พุทฺธสิริ)
อุปสมบทและสอบปริยัติธรรม
ปีเถาะ พ.ศ. 2410 ได้บรรพชาเป็นสามเณร และเข้าสอบพระปริยัติธรรมที่พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทเมื่อปีมะเมีย พ.ศ. 2413 ได้เปรียญธรรม 3 ประโยค ถึงปีวอก พ.ศ. 2415 ได้อุปสมบทที่วัดโสมนัสวิหาร โดยมีพระพรหมมุนี (ทับ พุทฺธสิริ) เป็นพระอุปัชฌาย์ ศึกษาต่อแล้วเข้าสอบในปีชวด พ.ศ. 2419 ที่พระที่นั่งสุทไธสวรรย์ได้อีก 2 ประโยคเป็นเปรียญธรรม 5 ประโยค และเข้าสอบครั้งสุดท้ายในปีมะเมีย พ.ศ. 2425 ที่พระที่นั่งสุทไธสวรรย์ได้อีก 3 ประโยคเป็นเปรียญธรรม 8 ประโยค
ศาสนกิจ
ด้านการศึกษา ในวันที่ 8 มกราคม ร.ศ. 114 ท่านได้รับพระราชทานตราตั้งเป็นกรรมการมหามกุฏราชวิทยาลัยฝ่ายบรรพชิต และได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้สอบไล่พระปริยัติธรรมในกองเหนือใน ร.ศ. 120 ร.ศ. 121 ร.ศ. 122 เป็นต้น ถึงปี ร.ศ. 129 ท่านจึงได้เป็นแม่กองขวา
เกียรติคุณ
ในพระบรมราชโองการประกาศสถาปนาท่านเป็นสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ ระบุว่าท่าน "มีความเชี่ยวชาญแตกฉานในพระไตรปิฎก เป็นอาจารย์สั่งสอนพระปริยัติธรรมแก่ภิกษุสงฆ์สามเณร มีความอุสาหมั่นคงในวัตรปฏิบัติ ทรงคุณธรรมสม่ำเสมอ เป็นผู้รอบรู้ในอรรถธรรม สามารถแผ่สยายข้อความตามเทศโนบาย ให้ชนทั้งหลายผู้ได้สดับฟังแล้ว แลเห็นหนทางธรรมปฏิบัติอันถ่องแท้ เทียบทางโลกกับทางธรรมให้กล้ำกลืนกัน อาจที่จะนำมาใช้ในขณะประกอบกิจการทุก ๆ วันได้ ให้บังเกิดเป็นประโยชน์อันใหญ่ยิ่ง เป็นผู้มีวาจาอันน่าฟัง เสียงไพเราะ มีคุณสมบัติอันประเสริฐอยู่หลายอย่างหลายประการเช่นนี้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงได้ทรงพระกรุณายกย่อง ให้ได้รับสมณศักดิ์เลื่อนขึ้นเป็นลำดับจนได้เป็นพระราชาคณะผู้ใหญ่ชั้นเจ้าคณะรอง ปกครองสังฆบริษัทจัดการพระศาสนาให้ดำเนิรมาโดยเรียบร้อย ได้เป็นพระอุปัธยาจารย์ให้บรรพชาอุปสมบทแก่กุลุบุตรเป็นอันมาก เป็นที่นับถือแห่งศาสนิกชนทั่วไป ในส่วนพระองค์พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงนับถือพระพิมลธรรมว่าเป็นอัจฉริยพรหมจรรย์ ทรงนับถือเสมอพระอาจารย์องค์หนึ่ง แลได้ทรงสดับโอวาทตามแต่จะมีโอกาศในการอันควร ประมวลพระราชศรัทธาแลเพิ่มพูลเข้าพระราชหฤทัยในพระธรรมยิ่งขึ้น นับว่าได้ยังประโยชน์ให้บังเกิดแก่พระองค์เป็นอันมาก"
มรณภาพ
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์เริ่มอาพาธด้วยโรคอัมพาตมาตั้งแต่วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2459 จนถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2474 เวลา 20.20 น. สิริอายุได้ ในวันต่อมา เวลา 17.20 น. สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เสด็จแทนพระองค์ไปสรงน้ำศพ ได้รับพระราชทานโกศไม้สิบสองฉัตรเบญจา 1 สำรับ และโปรดให้มีพระสวดอภิธรรมเวลากลางคืนมีกำหนด 15 วัน
วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2475 เจ้าภาพบำเพ็ญกุศลศพ วันต่อมา เวลา 15.00 น. พนักงานเชิญโกศศพขึ้นรถจตุรมุข ไปสมทบกับขบวนศพพระพรหมมุนี (แย้ม อุปวิกาโส) เข้าประตูสุสานหลวง วัดเทพศิรินทราวาส เวียนศพรอบเมรุแล้วยกขึ้นตั้งบนเชิงตะกอน ถึงเวลา 17.30 น. พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานเพลิงศพแล้วเสด็จกลับ วันที่ 6 เมษายน เวลา 7:00 น. เจ้าภาพเก็บอัฐิ
ตั๊กแตนใบไม้
ตั๊กแตนใบไม้ (Leaf Insect) มีลักษณะเหมือนใบไม้ที่มีทั้งแกนใบและเส้นใบ ที่เหมือนถูกแมลงกัดกิน โดยจะมีลักษณะหนวดของตั๊กแตนใบไม้นั้นจะเป็นแบบเส้นด้าย โดยหนวดชนิดนี้จะมีลักษณะยาว ซึ่งปล้องทุกปล้องมีขนาดเกือบเท่ากัน และจะมีปากทำหน้าที่ในการกัดและบดเคี้ยวอาหาร ประกอบด้วย Labrum เป็นแผ่นบาง ปากมีลักษณะเป็นชั้นเดียว มี mandibles ใหญ่และแข็งแรง ซึ่งด้านข้างมีลักษณะเป็นฟันเลื่อยเพื่อกัดและบดเคี้ยวอาหาร ทั้งนี้ยังมีปีกคู่หน้า ซึ่งเนื้อปีกครึ่งแข็งครึ่งอ่อนตลอดทั้งปีก และปีกคู่หลัง มีเนื้อบางใสทั้งปีก เห็นเส้นปีกชัดเจน และมี jumping leg ทำหน้าที่ยึดหรือหนีบเหยื่อที่จับได้ เช่นเดียวกับขาคู่หลังของตั๊กแตนตำข้าว
ในปัจจุบันนั้นมีการจับตั๊กแตนใบไม้กันมากเพื่อนำไปจำหน่ายหรือนำไปเลี้ยงทำให้ตั๊กแตนใบไม้ลดจำนวนลงมาก เนื่องจากมันเคลื่อนไหวได้ช้าจึงทำให้ถูกจับได้ง่าย ด้วยเหตุนี้เองกรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ จึงจัดให้ตั๊กแตนในสกุลนี้ เช่นตั๊กแตนใบไม้ ตั๊กแตนกิ่งไม้ อยู่ในบัญชีสัตว์ป่าที่กำหนดให้มีการนำเข้าหรือส่งออกนอกราชอาณาจักร ต้องได้รับอนุญาตจากอธิบดีกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช
ลักษณะ
ตั๊กแตนใบไม้เป็นแมลงที่อยู่ในอันดับ Phasmatodea สกุล Phylium โดยแมลงในอันดับนี้คือพวกตั๊กแตนกิ่งไม้ ตั๊กแตนใบไม้ ซึ่งถือว่าเป็นแมลงหายากที่รู้จักกันดีในชื่อของแมลงกลุ่ม Phasmids โดยลักษณะเด่นประการหนึ่งคือ เป็นแมลงที่ไม่ค่อยว่องไว มีการเคลื่อนที่ช้า และไม่กระโดด มีรูปร่างเหมือนใบไม้และลวดลายบนตัวที่เหมือนกับเส้นใบของใบไม้ ทำให้ดูกลมกลืนกับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อยู่อาศัย  แมลงกลุ่มนี้จึงมีความสำคัญในแง่ของการศึกษากระบวนการวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต ที่ใช้เทคนิคการพรางตัว เพื่อความอยู่รอด  ดังนั้นตั๊กแตนใบไม้จึงเป็นตัวอย่างที่ดีในการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตกับสิ่งแวดล้อม ในด้านการป้องกันตัว โดยใช้เทคนิคการพรางตัว ซึ่งถือว่าเป็นตัวอย่างที่ดีในแง่ของความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการระหว่างสัตว์และพืชที่มีวิวัฒนาการมานานกว่า 47 ล้านปี  โดยคำว่า Phasma มาจากภาษาละติน แปลว่า ผี ซึ่งมาจากกลไกที่ใช้ในการหลบหลีกศัตรูของแมลงกลุ่มนี้ นั่นเอง
ความสัมพันธ์เชิงวิวัฒนาการของตั๊กแตนใบไม้และญาติ
ในการศึกษาแมลงกลุ่มนี้ซึ่งมีมาตั้งแต่ ศ.ต. ที่ 18 จนถึงปัจจุบันมีรายงานว่าพบชนิดพันธุ์ทั้งสิ้นประมาณ 3000 ชนิด โดยจำแนกออกเป็น 6 วงศ์ ตามการจำแนกของ Toole (2002) ได้แก่ วงศ์ Heteromiidae  วงศ์ Phamatidae  วงศ์ Bacillidae วงศ์ Pseudophasmatidae  วงศ์ Phyllidae และวงศ์ Timenatidae
การพรางตัว
เนื่องจากตั๊กแตนใบไม้เป็นแมลงที่เคลื่อนไหวช้าและไม่กระโดด การเคลื่อนที่นั้นจะใช้วิธีเดิน ปีนป่ายไปตามกิ่งไม้ ใบไม้อย่างช้าๆ ทั้งนี้พบว่ามันมีรูปร่างคล้ายกับใบไม้ที่มันกาะอาศัย ปีกมีสีเขียวคล้ายๆใบไม้ อีกทั้งยังมีปีกที่มีลักษณะเป็นเส้นคล้ายกับเส้นใบไม้ จึงมองดูคล้ายกับใบไม้มาก บางครั้งมันมีการโยกตัวไหวไปมาเล็กน้อยคล้าย ๆ กับใบไม้ถูกลมพัด และบางชนิดก็มีสีน้ำตาลปนแดง ปีกมีสีคล้ายกับใบไม้แห้งที่มันเกาะอยู่ซึ่งลักษณะที่มันพรางตัวให้คล้ายกับใบไม้ที่มันเกาะอยู่นั้นก็เพื่อการหลบหนีศัตรูและการหาอาหารทำให้ศัตรูและเหยื่อไม่สามารถมองเห็นมันได้เนื่องจากรูปลักษณ์ที่เหมือนใบไม้มากๆของมันนั่นเอง จึงอาจทำให้ศัตรูและเหยื่อเข้าใจว่ามันเป็นแค่ใบไม้ใบหนึ่งเท่านั้น
ในการเปลี่ยนสีของตั๊กแตนใบไม้นั้นขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ ความชื้น แลความเข้มของแสงในสภาพแวดล้อมที่มันอาศัยอยู่ โดยการทำงานของเซลล์ Epidermis ที่อยู่เหนือผิว Cuticle ซึ่งจะมีเม็ดสี (Pigment Granules) คอยเคลื่อนที่เข้าในเซลล์ เพื่อตอบสนองกับสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้ขาที่เป็นแผ่นบางๆของมันยังช่วยทำให้มีโครงสร้างกลมกลืนกับใบไม้ทำให้มันกลายเป็นใบไม้ใบหนึ่งได้ไม่ยาก
ตั๊กแตนใบไม้มีวิธีการหนีศัตรูด้วยการอยู่นิ่งๆตามต้นไม้โดยเฉพาะบริเวณใบ ซึ่งตั๊กแตนใบไม้บางชนิดจะมีสีเขียวทั้งหมดเหมือนใบไม้สด บางชนิดมีสีน้ำตาลเหมือนใบไม้แห้ง นอกจากนั้นเมื่อถูกศัตรูพบเห็นก็มักจะข่มขู่ให้ศัตรูตกใจกลัว ด้วยการแผ่กางปีกที่มีสีสันสวยงามซ่อนไว้ภายในออกมาจนมีขนาดใหญ่กว่าปกติถึง 2 เท่า พร้อมกับกรีดปีกให้มีเสียงดังเพื่อเป็นการขับไล่ศัตรู
เผ่า สกุลและชนิด
The Phasmida Species File (V. 5.0) ในรายชื่อมีสอง เผ่า:
Nanophylliini
พบใน: ออสตราเลเซีย นิวกินี; ทวินาม. Zompro & Grösser, 2003
Phylliini
พบใน: ออสตราเลเซีย เอเชีย แปซิฟิก; ทวินาน. Brunner, 1893
ชนิดที่สูญพันธุ์
ซากดึกดำบรรพ์ของEophyllium messelensis อายุ 47 ล้านปีซึ่งเป็นบรรพบุรุษยุคก่อนประวัติศาสตร์ของตั๊กแตนใบไม้ แสดงลักษณะเดียวกับตั๊กแตนใบไม้สมัยใหม่หลายอย่างซึ่งบ่งชี้ว่าวงศ์นี้มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเมื่อเวลาผ่านไป
อักกาเดเมียดีซันลูกา
ดูองค์การคล้ายคลึงกันที่ สมาคมช่างนักบุญลูกา
อักกาเดเมียดีซันลูกา หรือ วิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca; Academy of Saint Luke) เป็นสำนักจิตรกรของโรม ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1593 ภายใต้การนำของเฟเดริโค ซุคคาริ (Federico Zuccari) เพื่อเป็นการยกระดับงานของศิลปินจากการเป็นเพียง "ช่าง" ผู้ที่ร่วมก่อตั้งอีกสองคนคือจิโรลาโม มูซิอาโน (Girolamo Muziano) และเปียโร โอลิเวียริ (Pietro Olivieri) พระสันตะปาปาเป็นผู้อุปถัมภ์ มีอิทธิพลต่อการควบคุมของสถาบันในช่วงร้อยปีแรกของการก่อตั้ง สำนักตั้งชื่อตามนักบุญลูกาผู้นิพนธ์พระวรสาร ตำนานกล่าวกันว่าเป็นผู้วาดภาพเหมือนของพระนางมารีย์พรหมจารี ฉะนั้นนักบุญลูกาจึงกลายมาเป็นนักบุญผู้พิทักษ์จิตกรของสมาคมช่างนักบุญลูกา (Guild of Saint Luke) ที่กลายมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา (Accademia di San Luca)
ก่อนหน้าจะมาเป็นวิทยาสถานนักบุญลูกา ก็เป็น "Compagnia di San Luca" มาก่อน ซึ่งเป็นสมาคมของจิตรกรและจิตรกรหนังสือวิจิตรที่มีบทบัญญัติและสิทธิมานานก่อนหน้านั้นภายใต้สมเด็จพระสันตะปาปาซิกซ์ตุสที่ 4 เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1478
ในปี ค.ศ. 1605 สมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 ก็มอบสิทธิและอำนาจแก่สถาบันในการฉลองวันฉลองนักบุญลูกาและในการให้อภัยโทษต่อผู้ถูกกล่าวหาว่าผิด ในคริสต์ทศวรรษ 1620 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ก็เพิ่มสิทธิให้แก่สำนักในการตัดสินว่าผู้ใดมีสิทธิที่จะเป็นศิลปินในกรุงโรมได้ ต่อมาสถาบันตกอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของหลานของสมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 พระคาร์ดินัลฟรันเชสโก บาร์เบรีนี (ผู้อาวุโส) (Francesco Barberini (seniore)) ผู้แต่งตั้งให้โจวันนี ฟรันเชสโก โรมาเนลลี (Giovanni Francesco Romanelli) เป็นผู้อำนวยการในปี ค.ศ. 1638 ต่อมาในปี ค.ศ. 1633 สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 8 ทรงมอบให้สำนักมีอำนาจในการเก็บภาษีจากศิลปินทุกคนรวมทั้งผู้ค้าขายศิลปะและมีเอกสิทธิ์ในการจ้างการเขียนภาพสำหรับโครงการสำหรับสารธารณชน สิทธิหลังนี้มีผู้ต่อต้านกันมากและไม่มีผลในการบังคับเท่าใดนัก
ในช่วงเวลานี้พระสันตะปาปาก็มีอำนาจในการควบคุมและการเลือกผู้นำของสำนัก นักวิจารณ์สมัยใหม่กล่าวว่าเป็นสำนักที่โดยทั่วไปมีจุดประสงค์ที่จะเพิ่มการศึกษาให้แก่จิตรกร แต่ตามความเป็นจริงแล้วเป็นที่ควบคุมการแสดงออกทางศิลปะโดยสถาบันศาสนา ผู้อำนวยการของสำนักมาจากจิตรกรคนสำคัญ ๆ ที่รวมทั้งโดเมนีโก ซัมปีเอรี และจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แต่ก็มีจิตรกรคนสำคัญคนอื่น ๆ ที่มิได้รับการยอมรับเข้าเป็นสมาชิก
ปัญหาความขัดแย้งอื่น ๆ ภายในสถาบันก็รวมทั้งกรณีปีเอโตร ดา กอร์โตนา (Pietro da Cortona) อันเดรอา ซัชชี (Andrea Sacchi) มีความเห็นเกี่ยวกับจำนวนคนที่เหมาะสมที่ควรจะปรากฏในภาพ หรือกรณีกลุ่ม บัมบอชชันติ (Bamboccianti) [[โจวันนี เบลโลรี ให้ปาฐกถาสำคัญในหัวเรื่องจิตรกรรมที่สำนัก เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 จิตรกรมาร์โก เบเนฟีอัล (Marco Benefial) วิจารณ์สำนักในฐานะคนภายนอก ได้รับเข้าเป็นสมาชิก และต่อมาถูกไล่ออกเพราะวิจารณ์สำนักในฐานะคนภายใน
สำนักยังคงมีบทบาทในปัจจุบัน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสำนักก็มีประติมากรรมของสมาชิกแต่ละคนแต่ต่อมาเปลี่ยนเป็นเพียงภาพเขียน ในปัจจุบันสำนักตั้งอยู่ที่พาลัซโซคาร์เปนยาที่จตุรัสอักกาเดเมียดีซันลูกา และเป็นที่สะสมงานจิตรกรรมและประติมากรรมที่รวมทั้งภาพเหมือนประมาณ 500 ชิ้นและงานเขียนอื่น ๆ ที่รวมทั้งงานการวาดเส้น
สาธารณรัฐแห่งจดหมาย
สาธารณรัฐแห่งจดหมาย (Republic of Letters, จากRespublica literaria) หรือ สาธารณรัฐแห่งหนังสือ เป็นชื่อประชาคมทางปัญญาทางไกลในศตวรรษที่ 17 ตอนปลายและศตวรรษที่ 18 ในทวีปอเมริกาและยุโรป เป็นประชาคมที่ส่งเสริมการสื่อสารระหว่างนักคิดหรือนักวิชาการในยุคเรืองปัญญาหรือในฝรั่งเศสเรียกว่า ฟีโลซฟ (philosophe) ซึ่งแปลว่า "นักปราชญ์" ประชาคมนี้อุบัติขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยผู้จัดตั้งมีวัตถุประสงค์เพื่อให้เป็นประชาคมระหว่างชาติของนักวิชาการและนักวรรณคดีต่าง ๆ ในขณะที่ยังตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างภาษาและวัฒนธรรมของแต่ละชาติ ประชาคมระหว่างชาตินี้เป็นรากฐานของสาธารณรัฐแบบอภิปรัชญา อันเป็นสาธารณรัฐที่เป็นนามธรรม นอกจากนี้ เนื่องจากข้อจำกัดทางสังคมของสตรีเพศ สาธารณรัฐแห่งจดหมายส่วนใหญ่จึงมีแต่สมาชิกผู้ชาย นักวิชาการหลายคนจึงมักใช้คำว่า "สาธารณรัฐแห่งจดหมาย" และ "บุรุษแห่งอักขระ" (men of letters) สลับกัน
การติดต่อกันทางจดหมายที่เขียนด้วยมือมีความจำเป็นต่อบทบาทหน้าที่ของประชาคมเพราะการติดต่อกันแบบนี้ได้ช่วยเพิ่มความสะดวกในการสื่อสารระหว่างปัญญาชนหรือนักวิชาการที่อยู่ห่างไกลกันมาก สมาชิกของประชาคมทั้งหมด หรือเปรียบเทียบว่าเป็น "พลเมือง" ทั้งหมดของสาธารณรัฐจากศตรรษ 17 แห่งนี้ ได้ติดต่อกันทางจดหมาย และแลกเปลี่ยนเอกสารและจุลสารต่าง ๆ กัน นอกจากนี้ สมาชิกยังถือว่าตนมีหน้าที่ในการชวนผู้อื่นให้เข้ามาอยู่ร่วมกันในสาธารณรัฐของตนผ่านการขยายการติดต่อระหว่างกัน
การใช้คำว่า "สาธารณรัฐแห่งจดหมาย" ปรากฏขึ้นครั้งแรกในภาษาละติน คือ "Respublica literaria" ซึ่งปรากฏในจดหมายของฟรานเชสโก บาร์บาโร ซึ่งเขียนถึงโปกโจ บรักโชลีรี และลงวันที่เป็นวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1417 คำนี้มีการใช้เพิ่มขึ้นในศตวรรษที่ 16 และ 17 จึงทำให้ในช่วงหลังของศตวรรษที่ 17 มีวารสารชั้นนำหลายชื่อที่ได้ใช้คำนี้ในชื่อบทความต่าง ๆ ปัจจุบัน คนส่วนใหญ่เห็นพ้องกันว่า ปีแอร์ แบล เป็นคนแรกที่แปลคำนี้เป็นภาษาฝรั่งเศสในวารสารของตนใน ค.ศ. 1684 ที่มีชื่อว่า Nouvelles de la République des Lettres ซึ่งแปลตามตัวอักษรว่า "ข่าวคราวจากสาธารณรัฐแห่งจดหมาย" อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์บางคนมีความเห็นไม่ลงรอยกัน โดยบางคนให้เหตุผลว่า คำนี้มีต้นกำเนิดตั้งแต่สมัย อุตมรัฐ ของเพลโต ซึ่งเป็นงานเขียนจากสมัยประมาณ 375 ปีก่อนคริสตกาล และมีชื่อในภาษาอังกฤษว่า Republic (สาธารณรัฐ หรือ กิจการสาธารณะ) ความยุ่งยากในการพิสูจน์จุดกำเนิดของคำนี้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเป็นคำที่อยู่เฉพาะภายในความคิดของสมาชิก ซึ่งไม่เหมือนกับวงสังคมวรรณคดีหรือวิชาการซึ่งมีการตีพิมพ์เป็นส่วนประกอบหลัก
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ (Hugh Grosvenor, 7th Duke of Westminster) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2534 ณ เวสต์มินสเตอร์ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของ เกราล์ด กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 6 แห่งเวสต์มินสเตอร์ และ นาตาเลีย กรอสเวอร์เนอร์ ดัชเชสแห่งเวสต์มินสเตอร์ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดำรงตำแหน่งเป็น ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ ภายหลังการถึงแก่กรรมของบิดาในปี 2559 ครอบครัวของเขาประกอบธุรกิจเป็นเจ้าของที่ดินและนักธุรกิจคนสำคัญของประเทศอังกฤษ ทรัพย์สินของเขามีมากถึง 10,100 ล้านปอนด์ (430,000 ล้านบาท) และถูกจัดเป็นบุคคลที่ร่ำรวยมากที่สุดในโลกในอายุไม่เกิน 30 ปี เขายังสืบสายพระโลหิตมาจาก จักรพรรดินิโคลัสที่ 1 แห่งรัสเซีย ผ่านทางสายมารดา
ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ กำลังคบหาดูใจกับ แฮเรียต ทอมริสัน ถึงทั้ง 2 เจอกันเนื่องจากศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกัน นอกจากนี้ ฮิว กรอสเวอร์เนอร์ ดยุกที่ 7 แห่งเวสต์มินสเตอร์ ยังเป็นพระบิดาทูลหัวให้กับ เจ้าชายจอร์จแห่งเวลส์ พระโอรสพระองค์แรกใน เจ้าชายแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมาร และ เจ้าหญิงแห่งเวลส์ มกุฎราชกุมารี เนื่องจากครอบครัวของเขามีความเกี่ยวข้องกับ ราชวงศ์สหราชอาณาจักร อาทิ ลีโอนอรา แอนสัน เคาน์เตสแห่งลิชฟิลด์ ซึ่งเป็นป้าแท้ๆของเขา ได้สมรสกับ แพทริก แอนสัน เอิร์ลที่ 5 แห่งลิชฟิลด์ พระโอรสใน เจ้าหญิงแอนน์แห่งเดนมาร์ก ผู้เป็นธิดาใน จอห์น โบวส์-ลีออน พระเชษฐาแท้ๆใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี
แมงดาจาน
แมงดาจาน เป็นแมงดาเพียงหนึ่งในสองชนิดที่พบได้ในประเทศไทย [อีกชนิดคือ แมงดาถ้วย (Carcinoscorpius rotundicauda)] และจัดเป็นหนึ่งในสองชนิดที่อยู่ในสกุล Tachypleus [อีกชนิดคือ แมงดาญี่ปุ่น (T. tridentatus)]
แมงดาจานมีลักษณะกระดองแบนราบและกว้างกว่าแมงดาถ้วย หางมีลักษณะเป็นสันนูนขึ้นมาเป็นสามเหลี่ยม มีสันซึ่งมีหนามเล็ก ๆ เรียงเป็นแถวตามความยาวอยู่ตรงกลางด้านบนของหาง ตัวผู้มีขอจับพองออกเป็นกระเปาะ 2 คู่ ตัวเมียมีหนามบริเวณขอบด้านข้างของส่วนท้องขนาดยาว 3 คู่แรก และสั้น 3 คู่หลังในตัวผู้มีขนาดความยาวใกล้เคียงกัน ด้านท้องมีสีน้ำตาลอ่อนและมีสีเข้มตอนขอบหน้า ขนาดใหญ่สุดมีความกว้างของกระดอง ไม่เกิน 25 เซนติเมตร หรือประมาณเท่าจานข้าวใบใหญ่ อันเป็นที่มาของชื่อ  สีของกระดองอ่อนกว่าแมงดาถ้วย ความยาวของกระดองประมาณ 35–40 เซนติเมตร พบกระจายทั่วไปในเขตชายฝั่งของมหาสมุทรแปซิฟิกและมหาสมุทรอินเดีย, ทางตะวันออกของอ่าวเบงกอล, อินโดนีเซีย, เวียดนาม, ซาราวัก, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ไทย ไปจนถึงจีน สำหรับในประเทศไทยซึ่งพบแพร่กระจายชุกชุมทั้ง 2 ฟาก ในฝั่งทะเลอันดามันพบได้ตั้งแต่บริเวณจังหวัดสมุทรสาคร, สมุทรสงคราม, เพชรบุรีถึงชุมพร  ในฝั่งอ่าวไทยพบได้ที่ จังหวัดสมุทรปราการ, ฉะเชิงเทรา, ชลบุรีจนถึงจันทบุรี
แมงดาจานอาศัยอยู่บริเวณน้ำตื้นตามชายฝั่งทะเล โดยวางไข่ไว้บนหาดทรายด้วยการขุดหลุมประมาณ 8–12 หลุม วางไข่แต่ละครั้งประมาณ 9,000 ฟอง ช่วงต้นฤดูร้อนประมาณตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกันยายน โดยจะวางไข่ในช่วงน้ำขึ้นสูงสุดประมาณ 2–3 วัน ทุก ๆ รอบ 15 วัน ไข่มีสีเหลืองอ่อน และมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3-4 มิลลิเมตร
โหระพา
โหระพา (ชื่อวิทยาศาสตร์: Ocimum basilicum Linn.; วงศ์: LABIATAE; ชื่ออื่น: อิ่มคิมขาว, ฉาน - แม่ฮ่องสอน) เป็นไม้ล้มลุก สูง 0.5–1 เมตร ลำต้นเป็นสี่เหลี่ยมมีกิ่งสีอ่อนม่วงแดง ใบเป็นใบเดี่ยวออกตรงข้าม รูปไข่หรือรูปรีกว้าง 3–4 เซนติเมตร ยาว 4–6 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนมน ขอบจะเป็นฟันเลื่อยห่าง ๆ ดอกสีขาวหรือชมพูอ่อน ออกเป็นช่อที่ปลายกิ่งยาว 7–12 เซนติเมตร ใบประดับสีเขียวอมม่วงจะคงอยู่เมื่อเป็นผล กลีบดอกโคนเชื่อมกัน ปลายแยกเป็น 2 ส่วน มีเกสรตัวผู้ 4 อัน.
ลักษณะพืช
พืชล้มลุก อายุหลายปี สูง 0.3–0.9 เมตร ลำต้นกิ่งก้านเป็นเหลี่ยม สีม่วงหรือแดงเข้ม ใบคู่ เรียงตรงข้าม รูปไข่หรือวงรี ขอบใบหยักฟันเลื่อย ดอกสีขาว ออกที่ปลายยอดลำต้น ผลแห้ง มี 4 ผลย่อย เมล็ดเล็กเท่าเมล็ดงา สีน้ำตาลเข้ม โหระพาเป็นพืชพื้นเมืองของอินเดีย แต่แพร่หลายทั้งในเอเชียและตะวันตก ทางตะวันตกนิยมบริโภคใบแห้ง น้ำสลัดใช้โหระพาเป็นส่วนผสมเป็นน้ำสลัดที่คู่กับอาหารอิตาเลียน ในอเมริกาก็นิยมบริโภค โดยโหระพามาจากอียิปต์ ฝรั่งเศส และแคลิฟอเนีย มีกลิ่นแตกต่างกันกับของไทย สำหรับคุณสมบัติทางยาของโหระพาที่สุดยอดมาก ๆ ก็คือ ช่วยในการย่อยอาหาร แก้อาการจุกเสียด แน่นท้อง เพราะในโหระพาสามารถช่วยขับลมในลำไส้ได้เป็นอย่างดี แต่สำหรับบางคนที่เกลียดโหระพาละก็ คุณอาจจะแอบชอบผักชนิดนี้ขึ้นมาก็ได้ที่ได้รู้ว่าผักสวนครัวอย่างโหระพาไม่ได้มีดีแค่ใบ แต่เมล็ดยังสามารถนำมาแช่น้ำให้พองรับประทานเป็นยาแก้บิดได้อีกด้วย
การใช้ประโยชน์
ใบโหระพาเป็นแหล่งบีตา-แคโรทีน ซึ่งมีส่วนสำคัญในการป้องกันโรค เช่น มะเร็ง ใบโหระพามีกลิ่นเฉพาะใช้เป็นผักสด ใช้ปรุงแต่งกลิ่นอาหารและมีธาตุแคลเซียมสูงด้วย
น้ำมันโหระพา
น้ำมันโหระพา เป็นน้ำมันหอมระเหยที่พบในใบโหระพามีร้อยละ 1.5 องค์ประกอบทางเคมีที่สำคัญ คือ Methyl Chavicol และสกัดได้จากใบโหระพาพันธุ์ไทย โดยการกลั่นด้วยไอน้ำ เป็นของเหลวใสสีเหลืองอ่อน หรือเหลืองอมน้ำตาลปราศจากตะกอนและสารแขวนลอย ไม่มีการแยกชั้นของน้ำ มีกลิ่นเฉพาะตัว มีคุณสมบัติแก้จุกเสียดแน่นท้อง น้ำมันหอมระเหยช่วยการย่อยอาหารเนื้อสัตว์ ช่วยคลายการหดเกร็งของกล้ามเนื้อและช่วยฆ่าเชื้อแบคทีเรีย จึงช่วยให้สบายท้องขึ้น มีกลิ่นหอมหวาน มีคุณสมบัติช่วยให้สงบ มีสมาธิ ลดอาการซึมเศร้า ข้อควรระวังในการใช้คือ ทำให้เกิดอาการแพ้ง่าย สตรีมีครรภ์ควรหลีกเลี่ยง
การใช้เป็นยาสมุนไพร
โหระพามีสรรพคุณทางยาสมุนไพรที่หลากหลาย ใบสดของโหระพามีสรรพคุณแก้ท้องอืด เฟ้อ ขับลมจากลำไส้ ต้มดื่มแก้ลมวิงเวียน ช่วยย่อยอาหาร ใช้ตำพอกหรือประคบแก้ไขข้ออักเสบ แผลอักเสบ ต้มใบและต้นสดเข้าด้วยกัน ต้มเอาน้ำดื่ม แก้หวัด ขับเหงื่อ ถ้าเด็กปวดท้อง ใช้ใบโหระพา 20 ใบ ชงน้ำร้อนและนำมาชงนมให้เด็กดื่มแทนยาขับลมได้ ใบโหระพาแห้งต้มกับน้ำ มีสรรพคุณต้านเชื้อก่อโรค
โหระพาช้าง
โหระพาช้าง กะเพราควาย กะเพราญวน จันทร์หอม เนียมตัน หรือเนียมยี่หร่า ( Linn.) เป็นไม้พุ่มสูงคล้ายโหระพาแต่มีขนาดใหญ่กว่า ใบโหระพาช้างมีข้อแตกต่างจากโหระพาเนื่องจากมีสารสำคัญในน้ำมันหอมระเหยต่างกัน ใบโหระพาช้างมียูจีนอลเป็นสารหลัก ทำให้ไม่นิยมใช้ประกอบอาหารเท่าโหระพา
อันดับโนรา
อันดับโนรา หรือ Malpighiales เป็นอันดับขนาดใหญ่ของพืชมีดอก ประกอบด้วย 16000 สปีชีส์ คิดเป็น  7.8% ของ พืชใบเลี้ยงคู่แท้ อันดับนี้มีความหลากหลาย ซึ่งเกิดจากการใช้ข้อมูลทางชีวโมเลกุล โดยระบบที่เน้นสัณฐานวิทยาไม่มีอันดับนี้
โรงเรียนเสนาธิการทหารบก
โรงเรียนเสนาธิการทหารบก ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2452 โดยสมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ เพื่อให้การศึกษาเกี่ยวกับยุทธวิธีทางการทหารให้กับทหารในระดับมันสมองของกองทัพ โดยต้องมีการสอบคัดเลือกเพื่อมาเข้ารับการศึกษา หลักสูตรการศึกษาในปัจจุบันได้ยึดตามโรงเรียนเสนาธิการทหารบกสหรัฐอเมริกาเป็นหลัก เน้นการให้การศึกษาภาคปฏิบัติยิ่งกว่าการบรรยายตามความต้องการของกองทัพบก และมีการรับนายทหารจากมิตรประเทศเข้ามารับการศึกษาด้วย
หลักสูตรการศึกษา
ตามที่กองทัพบกกำหนด ได้แก่
มาร์ก เดวิด แชปแมน
มาร์ก เดวิด แชปแมน (Mark David Chapman) เป็นนักโทษชาวอเมริกันที่ฆาตกรรมจอห์น เลนนอน เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1980 แชปแมนยิงเลนนอนนอกอาคารอพาร์ตเมนต์ เดอะดาโคตา ในนครนิวยอร์ก แชปแมนยิงที่เลนนอนห้าครั้ง กระสุนโดนเลนนอนสี่นัดที่กลางหลัง ต่อมา แชปแมนยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุ และอ่านนวนิยายเรื่อง เดอะแคตเชอร์อินเดอะราย ของเจ. ดี. ซาลินเจอร์ จนกระทั่งตำรวจมาถึงและจับกุมเขา แชปแมนกล่าวซ้ำ ๆ ว่านวนิยายดังกล่าวคือแถลงการณ์ของเขา
ทีมกฎหมายของแชปแมนยื่นคำแก้ต่างว่าเขาอยู่ในภาวะทางจิตวิกลจริตในขณะนั้น แต่เมื่อใกล้เวลาพิพากษา แชปแมนชี้แนะทนายความของเขาว่าเขาต้องการสารภาพผิดว่าสิ่งที่เขาตัดสินใจทำเป็นความปรารถนาจากพระเจ้า ผู้พิพากษาเห็นชอบให้เปลี่ยนแปลงคำแก้ต่างโดยไม่ต้องประเมินสภาพทางจิตหลังจากแชปแมนปฏิเสธที่จะรับฟังเสียงใด ๆ และตัดสินโทษจำคุก 20 ปีถึงตลอดชีวิตโดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องเข้ารับการรักษาสุขภาพทางจิต แชปแมนถูกจำคุกใน ค.ศ. 1981 และถูกปฏิเสธการปล่อยตัวแปดครั้ง
เคจิ มูโต
ถือว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล มูโตะยังเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำญี่ปุ่นคนแรกๆ ที่มีฐานแฟนๆ จากต่างประเทศ กลไก "The Great Muta" เป็นหนึ่งในกลไกที่มีอิทธิพลมากที่สุดในpuroresuซึ่งเลียนแบบโดยนักมวยปล้ำหลายคน รวมถึงSatoshi Kojima (ในชื่อ The Great Koji), Kazushi Miyamoto (ในชื่อ The Great Kazushi), Atsushi Onita (ในชื่อ The Great Nita) และSeiya Sanada (ในฐานะ The Great Sanada) คนอื่นคัดลอกหรือดัดแปลงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่เขานิยมหรือคิดค้น เช่นShining Wizard, Moonsault , Muta Lockและแส้ขาสกรูมังกร. เขามีส่วนร่วมในการแข่งขันมวยปล้ำอาชีพที่ถือว่าดุเดือดที่สุดรายการหนึ่งในเวลานั้นกับฮิโรชิ ฮาเสะซึ่งนำไปสู่การสร้าง " มาตราส่วนมุตะ " ซึ่งให้คะแนนความนองเลือดของการแข่งขันเทียบกับค่า 1.0 ของรายการนี้
มูโตะเป็นหนึ่งในห้านักมวยปล้ำที่คว้าแชมป์เมเจอร์สามรายการของ puroresu ( แชมป์ Triple Crown Heavyweight ของ AJPW, แชมป์ IWGP รุ่น Heavyweight ของ NJPW และแชมป์ GHC รุ่นเฮฟวี่เวต ของ Noah ) ร่วมกับKensuke Sasaki , Yoshihiro Takayama , Satoshi KojimaและYuji Nagata นอกจากนี้เขายังจัดการแข่งขันNWA Worlds Heavyweight Championshipทำให้ เขาเป็น แชมป์โลกรวมเก้าสมัย เขายังเป็น แชมป์แท็กทีมโลก 13 สมัย: AJPW World Tag Team Championships 5 สมัย , IWGP Tag Team Championships 6 สมัย , 1 สมัยGHC Tag Team ChampionshipและWCW World Tag Team Championship หนึ่ง รายการ โดยรวมแล้วเขาจัดการแข่งขันได้ 32 รายการ
ในปี 2013 Muto ก่อตั้ง W-1 ซึ่งเขาปล้ำแบบกึ่งประจำด้วย เขาปรากฏตัวพิเศษสำหรับการโปรโมตอเมริกาTotal Nonstop Action Wrestling (TNA เปลี่ยนชื่อเป็น Impact Wrestling ในปี 2017) ตั้งแต่ปี 2014 ถึง 2019 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนความสามารถกับ W-1 ในเดือนมิถุนายน 2022 มุโตะประกาศว่าเขาจะเกษียณในปี 2023 การแข่งขันเกษียณอายุของเขาเกิดขึ้นในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2023 ที่โตเกียวโดมระหว่างการแข่งขัน Keiji Muto Grand Final Pro-Wrestling "Last-Love" ของโนอาห์ ในปี 2023 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE
ผลงาน
1 Championship not officially recognized by All Japan Pro Wrestling.
2 Championship reign not officially recognized due to outside interference.
ยุทธการอัดวา
ยุทธการแอดวา (Battle of Adwa) เป็นการระหว่างจักรวรรดิเอธิโอเปียกับอิตาลีซึ่งเกิดขึ้นในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1896 ในบริเวณใกล้เมืองอัดวา ประเทศเอธิโอเปีย (เมืองนี้รู้จักโดยทั่วไปในชื่อ "อาโดวา" ในภาษาอิตาลีเรียกว่าเมือง "อาดูอา") ในการรบดังกล่าวอิตาลีเป็นฝ่ายได้รับความพ่ายแพ้ และเป็นจุดสำคัญที่ชี้ขาดถึงผลของสงครามอิตาลี-อะบิสซิเนียครั้งที่หนึ่งทั้งหมด
ไพโรจน์ เครือรัตน์
ประวัติ
นายไพโรจน์ เครือรัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2466ที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เป็นบุตรคนที่ 11 ของนายภู กับนางนกแก้ว เครือรัตน์ มีพี่น้อง 12 คน สมรสกับนางอุทัยวรรณ เครือรัตน์ มีบุตรชายคือ นายธเนศ เครือรัตน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และนายณรงค์สิทธิ์ เครือรัตน์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา ปัจจุบันนายไพโรจน์ เสียชีวิตแล้ว
นายไพโรจน์ ได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากสถาบันราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ในปี พ.ศ. 2539
การทำงาน
นายไพโรจน์ เครือรัตน์ เป็นนักธุรกิจในจังหวัดศรีสะเกษ ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดศรีสะเกษ สังกัดพรรคชาติไทย 4 สมัย ได้รับเลือกตั้งสมัยแรกในปี พ.ศ. 2522 ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพลเอก สุจินดา คราประยูร ในช่วงก่อนเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้ย้ายมาสังกัดพรรคไทยรักไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายพิทยา บุญเฉลียว จากพรรคความหวังใหม่
การ์ด
การ์ด อาจหมายถึง
มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล
มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล (Mister Supranational) เป็นการประกวดความงามผู้ชายระดับนานาชาติ โดยเริ่มจัดการประกวดครั้งแรกในปี ค.ศ. 2016 ที่ประเทศโปแลนด์ ดำเนินการโดยสมาคมความงามโลก (World Beauty Association; ชื่อย่อ: WBA)
ในครั้งแรกจัดมีผู้เข้าประกวดทั้งหมด 36 คน ซึ่งจัดขึ้นที่กรือญิตสา-ซดรุย, ประเทศโปแลนด์ เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2016 และได้มีการถ่ายทอดสดไปยัง 30 ประเทศทั่วโลก
ราชวงศ์กาแป
ตระกูลกาแป หรือ สายตรงจากราชวงศ์กาเปเซียง (Les Capétiens หรือ la Maison capétienne) หรือบางครั้งก็เรียกว่า "ตระกูลฝรั่งเศส" (la maison de France) หรือเรียกกันง่าย ๆ ว่า "กาแป" เป็นประมุขผู้ปกครองราชอาณาจักรฝรั่งเศสระหว่าง ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1328 เป็นสาขาที่อาวุโสที่สุดของผู้ที่สืบเชื้อสายจากราชวงศ์กาเปเซียง - ที่เป็นเชื้อสายที่มาจากตระกูลรอแบร์ ในฐานะประมุขของฝรั่งเศสตระกูลกาแปสืบการปกครองต่อจากตระกูลการอแล็งเฌียง ชื่อของตระกูลมาจากพระนามเล่นของอูก พระมหากษัตริย์กาเปเซียงองค์แรกที่รู้จักกันในพระนามว่า "อูก กาแป" (Hugues Capet)
ตระกูลกาแปมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1328 เมื่อไม่มีพระราชโอรสองค์ใดในสามองค์ของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ที่สามารถมีทายาทสืบราชบัลลังก์ฝรั่งเศสได้ เมื่อพระเจ้าชาร์ลที่ 4 เสด็จสวรรคตราชบัลลังก์จึงตกไปเป็นของราชวงศ์วาลัวผู้สืบเชื้อสายโดยตรงมาจากชาร์ลแห่งวาลัว พระราชโอรสองค์รองในพระเจ้าฟิลิปที่ 3 ต่อมาราชบัลลังก์ก็ตกไปเป็นของราชวงศ์บูร์บงและราชวงศ์ออร์เลอ็อง ทั้งสองราชวงศ์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าหลุยส์ที่ 9) ซึ่งต่างก็สืบเชื้อสายไม่ทางใดทางหนึ่งก็มาจาก "อูก กาแป"
แหล่งข้อมูลอื่น
Dinasti Kapetia
ฟุตบอลโลก 2022 กลุ่มเอช
กลุ่มเอชของฟุตบอลโลก 2022 ลงเล่นตั้งแต่วันที่ 23 พฤศจิกายน ถึง 1 ธันวาคม ค.ศ. 2022 กลุ่มนี้ประกอบด้วยโปรตุเกส, กานา, อุรุกวัย และเกาหลีใต้ ทีมที่ดีที่สุดสองทีมจะได้ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย
ตารางคะแนน
ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย:
นัด
เวลาที่ระบุไว้คือเวลามาตรฐานอาระเบีย (UTC+3) ซึ่งเป็นเวลาท้องถิ่น
อุรุกวัย พบ เกาหลีใต้
<section begin=H1 /><section end=H1 />
โปรตุเกส พบ กานา
<section begin=H2 /><section end=H2 />
เกาหลีใต้ พบ กานา
<section begin=H3 /><section end=H3 />
โปรตุเกส พบ อุรุกวัย
<section begin=H4 /><section end=H4 />
กานา พบ อุรุกวัย
<section begin=H5 /><section end=H5 />
เกาหลีใต้ พบ โปรตุเกส
<section begin=H6 /><section end=H6 />
ความละเอียด 4K
ความละเอียด 4K (4K resolution) สื่อถึงความละเอียดหน้าจอแนวนอนประมาณ 4,000 พิกเซล โดยทั่วไปโทรทัศน์ดิจิทัลและการถ่ายภาพยนตร์ดิจิทัลใช้ความละเอียด 4K ที่แตกต่างกัน ในโทรทัศน์กับสื่อผู้บริโภค มาตรฐาน 4K หลักอยู่ที่ 3840 x 2160 พิกเซล (4K UHD) ส่วนอุตสาหกรรมการฉายภาพยนตร์จะใช้ 4096 x 2160 พิกเซล (DCI 4K)
เมื่อราคาโทรทัศน์ลดลงอย่างมากในช่วง ค.ศ. 2014 ถึง 2015 ทำให้ส่วนแบ่งการตลาดของโทรทัศน์ 4K เพิ่มขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น
<section begin=ExternalLinks/>
วิดีโอ
<section end=ExternalLinks /><section begin=ExternalLinksLinkTemplates/> <section end=ExternalLinksLinkTemplates />
สิทธิพิเศษถอนเงิน
สิทธิพิเศษถอนเงิน (special drawing rights, ย่อ: XDR หรือ SDR) เป็นสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศเพิ่มที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) นิยามและรักษาไว้ มูลค่าของสิทธิฯ ขึ้นอยู่กับตะกร้าเงินตราระหว่างประเทศสำคัญที่ IMF ทบทวนทุกห้าปี ตามการทบทวนซึ่งจัดทำเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 ตะกร้า XDR ประกอบด้วยเงินตราห้าสกุลดังนี้ ดอลลาร์สหรัฐ ($) 41.73%, ยูโร (€) 30.93%, ปอนด์สเตอร์ลิง (£) 8.09%, เยนญี่ปุ่น (¥) 8.33% และล่าสุดคือ หยวนจีน (¥) 10.92% น้ำหนักที่ให้กับเงินตราแต่ละสกุลในตะกร้า XDR ปรับเพื่อให้คิดความโดดเด่นปัจจุบันของเงินตรานั้น ๆ ในแง่การค้าระหว่างประเทศและทุนสำรองแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศประจำชาติต่าง ๆ
XDR มิใช่เงินตราโดยสภาพ แต่แทนเงินตราที่ประเทศสมาชิก IMF ถือซึ่งสามารถแลกเปลี่ยนได้ เนื่องจาก XDR สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินตราห้าสกุลข้างต้นเท่านั้น XDR แท้จริงจึงแทนการอ้างสิทธิ์โดยศักยะต่อทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่มิใช่ทองคำของประเทศสมาชิก IMF ซึ่งปกติถือในรูปเงินตราเหล่านี้
XDR สร้างขึ้นในปี 2512 เพื่อเสริมการขาดแคลนสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่ต้องการ กล่าวคือ ทองคำและดอลลาร์สหรัฐ สิทธิพิเศษถอนเงินแสดงด้วยรหัสเงินตรา XDR ตาม ISO 4217
IMF เป็นผู้จัดสรร XDR ให้แก่ประเทศต่าง ๆ โดยภาคเอกชนไม่มีสิทธิใช้หรือถือครอง ในเดือนสิงหาคม 2552 มีจำนวน XDR อยู่ประมาณ 21,400 ล้านหน่วย ระหว่างวิกฤตการณ์การเงินโลก พ.ศ. 2552 มีการจัดสรร XDR เพิ่มอีก 182,600 ล้าน XDR เพื่อ "ให้สภาพคล่องแก่ระบบเศรษฐกิจโลกและส่งเสริมทุนสำรองอย่างเป็นทางการของประเทศสมาชิก" ต่อมาเนื่องจากผลกระทบจากโควิด-19 นักเศรษฐศาสตร์และรัฐมนตรีการคลังของหลายประเทศยากจน ร้องขอประเทศสมาชิกให้จัดสรรเพิ่มอีกเป็นมูลค่า 4 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อช่วยในการฟื้นตัว ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 กลุ่มประเทศ G24 และประเทศอื่นตกลงกันที่จะเสนอให้จัดสรร XDR เพิ่มอีกในมูลค่า 5 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติ
สิทธิพิเศษถอนเงินถูกสร้างขึ้นโดยกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ในปี ค.ศ. 1969 โดยเดิมตั้งใจให้เป็นสินทรัพย์ทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศภายใต้ระบบเบรตตันวูดส์ โดยกำหนดอัตราแลกเปลี่ยนไว้ที่ 1 XDR เท่ากับ 1 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเท่ากับทอง 0.888671 กรัม หลังจากการล่มสลายของระบบในต้นยุค 1970s SDR สำคัญน้อยลง และบทบาทหลักกลายเป็นหน่วยวัดหน่วยวัดมูลค่า (unit of account) ตั้งแต่ ค.ศ. 1972
IMF เองก็เรียกบทบาทในปัจจุบันของ XDR ว่า ไม่สำคัญ โดยประเทศที่พัฒนาแล้วซึ่งถือ XDR เป็นจำนวนมากไม่น่าจะใช้ประโยชน์ใดๆ ผู้ใช้หลักของ XDR น่าจะเป็นประเทศกำลังพัฒนาซึ่งมองเป็น "วงเงินราคาถูก"
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือจำนวนของ XDR ยังน้อยเกินไป ณ ค.ศ. 2011 XDR เป็นสัดส่วนเพียง 4% ของทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศทั่วโลก ซึ่งทุนสำรองเงินตราระหว่างประเทศที่ดีจำเป็นจำต้องมีสภาพคล่องที่เพียงพ แต่เนื่องจากประมาณของ XDR ที่น้อย จึงอาจถูกมองว่าเป็นสินทรัพย์ขาดสภาพคล่อง IMF กล่าวว่าการเพิ่มจำนวนของ XDR อย่างเป็นทางการเป็นเงื่อนไขที่ต้องทำก่อนที่จะทำให้ XDR มีบทบาทที่มากขึ้นในฐานะของสินทรัพย์ทุนสำรองทางเลือก
อำเภอบางมูลนาก
อำเภอบางมูลนาก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร เดิมมีพื้นที่กว่า 2,441.60 ตารางกิโลเมตร ต่อมามีการแบ่งพื้นที่การปกครองออกในพื้นที่ 3 จังหวัด คือ ครอบคลุมท้องที่ทั้งหมดของอำเภอทับคล้อ อำเภอดงเจริญ พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอตะพานหิน ในจังหวัดพิจิตร พื้นที่ของอำเภอชนแดนทั้งหมด  จังหวัดเพชรบูรณ์ บางส่วนของอำเภอชุมแสง บางส่วนของอำเภอหนองบัว จังหวัดนครสวรรค์ และเป็นพื้นที่ 1 ใน 5 สุขาภิบาลท้องที่ในอดีต (โพธาราม, บ้านโป่ง, ชุมแสง, บางมูลนาก และบ้านหมี่) ซึ่งมีความเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่อดีต
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอบางมูลนากมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
อำเภอบางมูลนากในอดีตเคยเป็นเมืองภูมิมาก่อน โดยมีที่ตั้งอยู่ที่บ้านหนองเต่า ตำบลภูมิ จากคำบอกเล่าได้ความว่า เมืองภูมินี้มีพระธรรมยาเป็นเจ้าเมืองแต่ไม่ปรากฏว่าเป็นเจ้าเมืองมาตั้งแต่สมัยใด ปัจจุบันมีผู้สร้างศาลพระธรรมยาขึ้นที่วัดหนองเต่า ตำบลภูมิ ชาวบ้านนับถือกันมาก หลักฐานเอกสารที่เกี่ยวข้องกับเมืองภูมิก็คือ ใบบอกเมืองพิจิตร พ.ศ. 2432 ในสมัยรัชกาลที่ 5 และราชกิจจานุเบกษา เล่ม 10 แผ่นที่ 12 วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2436 ได้ความต้องตรงกันว่าเมืองภูมิเป็นเมืองขึ้นของเมืองพิจิตรและผู้ว่าราชการเมืองชื่อพระณรงค์เรืองนาช
ใน พ.ศ. 2446 เมืองพิจิตรแบ่งเป็น 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอเมือง (ท่าหลวง) อำเภอบางคลาน และอำเภอเมืองภูมิ สันนิษฐานว่าที่ว่าการอำเภอเมืองภูมินี้ตั้งอยู่ที่บ้านหนองเต่า ตำบลภูมิ ต่อมา พ.ศ. 2450 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งใหม่ที่ริมแม่น้ำน่านด้านตะวันตกเหนือวัดบางมูลนาก แต่ยังคงใช้ชื่ออำเภอภูมิอย่างเดิม จนกระทั่งวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 กระทรวงมหาดไทยจึงได้มีประกาศใช้ชื่ออำเภอที่เปลี่ยนใหม่ให้ตรงกับชื่อตำบลที่ตั้งว่าการอำเภอ ซึ่งที่ว่าอำเภอเมืองภูมิตั้งอยู่ที่ตำบลบางมูลนาก จึงเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบางมูลนาก และมาตั้งถิ่นฐานใหม่ ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่านกระทั่งปัจจุบัน โดย"บางมูลนาก" เดิมเรียกว่า "บางขี้นาก" เพราะเดิมที่คลองบุษบง (เหนือตลาดบางมูลนาก) มีนากชุกชุมและได้ถ่ายมูลไว้เกลื่อนกลาดทั่งบริเวณนั้น จึงเรียกว่า "บางขี้นาก" ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็น "บางมูลนาก"
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอบางมูลนากแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 10 ตำบล 79 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอบางมูลนากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
การคมนาคม
มีทางรถไฟสายเหนือตัดผ่านพื้นที่ โดยอำเภอบางมูลนากมีสถานีรถไฟทั้งหมด 4 สถานี ได้แก่
มุฮัมมัด อัลบะรอดะอี
ดร. มุฮัมมัด มุศเฏาะฟา อัลบะรอดะอี (محمد مصطفى البرادعى; เกิด 17 มิถุนายน พ.ศ. 2485, ชาวอียิปต์) เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศหรือไอเออีเอ องค์การอิสระและอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของสหประชาชาติ เขาและไอเออีเอได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี พ.ศ. 2548
อัลบะรอดะอีได้รับปริญญาตรีทางด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยไคโรในปี พ.ศ. 2505 และได้รับปริญญาเอกด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ในปี พ.ศ. 2517 เข้าสู่วงการทูตโดยทำงานที่กระทรวงการต่างประเทศอียิปต์ในปี พ.ศ. 2507 จากนั้นเขาได้เป็นคณะทูตถาวรอียิปต์ ประจำสหประชาชาติ ทั้งในนครนิวยอร์ก และกรุงเจนีวา ในปี พ.ศ. 2523 เขารับตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสของโครงการกฎหมายระหว่างประเทศ ที่สถาบันวิจัยและฝึกอบรมแห่งสหประชาชาติ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2527 อัลบะรอดะอีขึ้นเป็นสมาชิกอาวุโสของกองเลขาธิการไอเออีเอ ก่อนที่เขาจะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ เขาได้เป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของสำนักงาน (2527 - 2536)
เขาขึ้นดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการไอเออีเอต่อจากฮันส์ บลิกซ์ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2540 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และเป็นที่รู้จักในฐานะนักการทูตที่ยึดมั่นในแนวทางการเจรจา เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของอาวุธนิวเคลียร์
Ă
Ă (พิมพ์เล็ก: ă) เป็นตัวอักษรที่ใช้ภาษาโรมาเนียและภาษาเวียดนามโดยเฉพาะอักษรดังกล่าวก็คืออักษร A ที่มีบรีฟอยู่ด้านบน โดยมีลักษณะรูปร่างของเหมือนหูของถ้วยกาแฟ สำหรับในภาษาโรมาเนียใช้แทนเสียง schwa ส่วนของภาษาเวียดนามใช้แทนเสียง /a/ ที่มีเสียงสั้น
มุฮัมมัด อัลบะรอดะอี
ดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีอียิปต์ เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 - วันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2556
Ă
Ă/ă ยังคงถูกใช้ในภาษาบัลแกเรียเพื่อใช้แทนเสียง Ъ/ъ เมื่อเขียนด้วยอักษรละติน
ภาษาโรมาเนีย
ในภาษาโรมาเนีย ă ถูกใช้เพื่อแทนสระกลาง หรือ schwa /ə/ ซึ่งในภาษาโรมาเนีย พยางค์ที่มีสระ schwa จะถูกเน้นได้ไม่เหมือนกับภาษาอังกฤษ ภาษากาตาลา หรือภาษาฝรั่งเศส เช่น cărțile /ˈkərt͡sile/ ("หนังสือหลายเล่ม") and odăi /oˈdəj/ ("ห้องหลายห้อง") หรือสามารถเกิดเป็นสระเดี่ยวของคำได้ เช่น măr /mər/ ("แอปเปิล") or văd /vəd/ ("ฉันเห็น")
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
Ă
ภาษาเวียดนาม
ในภาษาเวียดนาม จะออกเสียงเป็น /a/ ที่มีเสียงสั้น และจะต้องมีตัวสะกดต่อท้ายเท่านั้น และด้วยภาษาเวียดนามเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ จึงสามารถใส่วรรณยุกต์ 5 แบบด้วยกับตัวอักษร ă
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
กีฬากรีฑา
มีนักกีฬา 22  คน
Ă
ภาษามาเลย์
การแทนเสียงในระบบการเขียนภาษามาเลย์ก่อนปี 1972 ใช้ ă เพื่อแทนเสียง /ə/ ที่เกิดขึ้นท้ายพยางค์ของรากศัพท์ เช่น lamă /lamə/ ("ยาว", "เก่า"), mată /matə/ ("ตา"), and sană /sanə/ ("นี้") แต่ถูกแทนที่ด้วย a ภายหลังจากการใช้การสะกดแบบ Joint Rumi Spelling
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
กีฬาแบดมินตัน
มีนักกีฬา 8  คน
Ă
ภาษาเขมร
Ă หรือ ă ถูกใช้ในการเขียนภาษาเขมรด้วยอักษรละติน เช่น Preăh Réachéanachăk Kămpŭchéa (ราชอาณาจักรกัมพูชา)
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
กีฬาเทนนิส
มีนักกีฬา 2  คน
กีฬามวยสากลสมัครเล่น
มีนักกีฬา 6  คน
กีฬายกน้ำหนัก
มีนักกีฬา 1  คน
กีฬายูโด
มีนักกีฬา 2  คน
กีฬายิงปืน
มีนักกีฬา 2  คน
กีฬาว่ายน้ำ
มีนักกีฬา 5  คน
กีฬาวินเซิร์ฟ
มีนักกีฬา 2  คน
เพลงบอก
เพลงบอก  คือการแสดงชนิดหนึ่งของไทย เป็นการละเล่นอย่างหนึ่งของชาวปักษ์ใต้บริเวณจังหวัดภาคใต้ตอนบนและตอนล่าง อันได้แก่ ชุมพร สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช ตรัง พัทลุง และสงขลา นิยมเล่นในวันตรุษสงกรานต์ เป็นการบอกข่าวของชาวบ้านทุกละแวกให้ทราบว่าใกล้ถึงปีใหม่แล้ว หรือเป็นการบอกเล่าเรื่องราวข่าวสารต่าง ๆ เช่นบอกข่าวเชิญไปทำบุญตามเหตุการณ์ ต่าง ๆ เรียกได้ว่า เพลงบอกเป็นความเชื่อทางวัฒนธรรมทางจิตใจอย่างหนึ่งของชาวใต้ซึ่งคู่กับชาวบ้านมานานตั้งแต่โบราณ  และสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
นครศรีธรรมราชได้ชื่อว่า เป็นจังหวัดที่มีนักเล่นเพลงบอกมากที่สุดทั้งในอดีตและปัจจุบัน จนได้รับสมญานามว่า เมืองเพลงบอก  นอกจากมีนักเล่นเพลงบอกเป็นจำนวนมากแล้ว  นักเล่นเพลงบอกที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมชมชอบว่ามีฝีปากคมคายเป็นที่ดีเยี่ยมส่วนใหญ่มีภูมิลำเนาอยู่ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช
เพลงบอกจะแต่งเป็นบทกลอน มีฉันทลักษณ์เป็นแบบฉบับของตนเอง ส่วนมากกลอนหนึ่งบทจะประกอบด้วย ๔ วรรค สามวรรคแรกจะมีวรรคละ ๖ คำ ส่วนวรรคสุดท้ายจะมี ๔ คำ เพลงบอกจะต้องมีลูกคู่คอยร้องรับ ซึ่งเพลงบอกคณะหนึ่ง ๆ จะมีลูกอย่างน้อย ๒ คน หรือมากสุดไม่เกิน ๔ คน และเครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการขับร้องเพลงบอกมี ๒ ชนิด คือ ฉิ่ง  ๑ คู่ และกรับ ๑ คู่
การประชันเพลงบอกสมัยก่อนจะจัดขึ้นภายในวัด โดยมีแม่เพลงบอกนั่งร้องขับบทกันที่ศาลากลางวัด แม่เพลงผู้อวุโสจะเป็นผู้แสดงฝีปากก่อน ซึ่งจะเริ่มร้องด้วยบทไหว้ครู สิ่งศักดิ์สิทธิ์ บุคคลสำคัญ และเจ้าบ้านผ่านเมือง เมื่อแม่เพลงร้องจบ ฝ่ายตรงข้ามจะเริ่มร้องบทไหว้ครูเช่นเดียวกัน
ปัจจุบันนี้การประชันเพลงบอกจะมาหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าเพลงบอกจะดีหรือไม่ คือการสังเกตที่ฉัทลักษณ์ว่าถูกต้องตามแบบของกลอนเพลงบอกหรือไม่ นอกจากนี้ยังสังเกตจากการเลือกสรรคำมาใช้ ดูคำศัพท์ สำนวนโวหาร ว่ามีความคมคาย กว้างแคบ หรือใช้ได้เพียงไร  การดูปัญญาความรอบรู้ และปฏิภาณไหวพริบของแม่เพลง การนำเสนอความคิดเห็นที่แยบคาย แปลกใหม่ ดูท่วงทำนอง ลีลาจังหวะ สุ้มเสียง และการร้องรับของลูกคู่
ค่านิยมที่ปรากฏในเพลงบอกที่เด่น ๆ มีอยู่ ๒ ประเด็นการคือ การเคารพยึดมั่นในสถาบันพระมหากษัตริย์ และการเคารพยกย่องครูอาจารย์ นอกจากนี้ในบทกลอนเพลงบอกยังสะท้อนถึงชีวิตความเป็นอยู่และการละเล่นต่าง ๆ ของชาวภาคใต้ ตลอดจนการแสดงความคิดเห็นในเรื่องการเมืองการปกครองอีกด้วย
ปัจจุบันนี้ความนิยมชมชอบเพลงบอกกำลังลดน้อยลงเนื่องจากเยาวชรับอิทธิพลจากต่างชาติเข้ามามาก ผู้สนใจที่จะสืบทอดวัฒนพื้นบ้านเพลงบอกมีน้อยลง เราจึงควรร่วมมือกันในการเผยแพร่มรดกพื้นบ้านนี้ออกไปให้เป็นที่รู้จักแก่คนทั่วไปและร่วมกันส่งเสริมให้เยาวชนหันมานิยมศิลปพื้นบ้าน และร่วมสืบทอดเพื่อไม่ให้เพลงบอกสูญหายไปจากนครศรีธรรมราช
ตัดต่อโดย:ชนาภัทร อุสสาพันธ์
อ้างอิง
http://folklore.culture.go.th
ไมเคิลแจ็กสันส์วิชัน
ไมเคิล แจ็กสัน วิชัน (Michael Jackson's Vision) เป็นกล่องดีวีดีหรูหราที่กำหนดโดยศิลปินอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน วางจำหน่ายในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 โดยค่ายEpic, Legacy Recordings, MJJ Productions และ MJJ Productions ซึ่งรวมถึงสามแผ่นดีวีดี เนื้อเรื่อง 4.5 ชั่วโมงเนื้อหาจากทั้งหมด 42 มิวสิกวิดีโอ ด้วยสีที่บูรณะขึ้นใหม่และเสียงมาสเตอร์ เป็นครั้งแรกที่วิดีโอทั้งหมดของไมเคิลได้รับการวางจำหน่ายในดีวีดี
รายการเพลง
*Previously unreleased
ฮิวเมอเรสก์ส (ดโวชาค)
ฮิวเมอเรสก์ส โอปุส 101 (Humoresques;, Op. 101 (B. 187)) เป็นชุดดนตรีฮิวเมอเรสก์ (แนวชวนขัน) จำนวน 8 ชิ้นที่แต่งโดยอานโตนิน ดโวชาค คีตกวีชาวเช็กระหว่างที่เขาเดินทางไปพักร้อนกับครอบครัวที่แคว้นโบฮีเมีย ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1894
ฮิวเมอเรสก์ชิ้นที่ได้รับความนิยมที่สุดของดโวชาค เป็นผลงานชิ้นที่ 7 ชื่อว่า "ฮิวเมอเรสก์หมายเลข 7 ในบันไดเสียง จี-แฟลต เมเจอร์" ได้มีผู้นำมาเรียบเรียงใหม่สำหรับเครื่องดนตรีหลากหลายประเภท ทั้งเปียโน ไวโอลิน เชลโล หรือแม้แต่วงร้องประสานเสียง มีผู้นำไปขับร้องกับบทกลอนพื้นบ้าน เป็นเพลงโฟล์คที่ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกา ผลงานชิ้นนี้มีผู้บันทึกว่าเป็นงานดนตรีสั้นๆ ที่ได้รับความนิยมในระดับเดียวกับ Für Elise ของเบโทเฟน
วัดบูรพาภิรมย์
วัดบูรพาภิรมย์ ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นชนิดวัดราษฎร์  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2484
ประวัติ
"วัดบูรพาภิรมย์" ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484  ตั้งอยู่ที่ บ้านโนนสว่าง หมู่ที่ 6 ตำบลนาขาม อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย
ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่ อาณาเขต ทิศเหนือ ประมาณ 5 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศใต้ ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันออก ประมาณ 5 เส้น 5 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ 7 วา จดถนนสาธารณประโยชน์ ทิศตะวันตก ประมาณ 9 เส้น จดถนนสาธารณประโยชน์
วัดบูรพาภิรมย์ ตั้งเมื่อ พ.ศ 2484 เดิมชื่อวัดป่าบูรพาภิรมย์ การบริหารการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่หนึ่ง พระอธิการม้วน พ.ศ. 2484 - 2501 รูปที่สอง พระอธิการฉวี พ.ศ. 2514 - 2523 รูปที่สาม พระอธิการมี อาจาโร พ.ศ. 2524 - 2530 รูปที่สี่ พระอธิการจอม จุลฺลธมฺโม พ.ศ. 2531 - จนถึงปัจจุบัน
นางงามจักรวาล 2005
นางงามจักรวาล 2005 (Miss Universe 2005) เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 54 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ณ ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุม อิมแพ็ค เมืองทองธานี จังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย โดยครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 2 ของประเทศไทยที่ได้เป็นเจ้าภาพในการจัดการประกวดนางงามจักรวาล โดยมี เจนนิเฟอร์ ฮอว์กินส์ นางงามจักรวาล 2004 จากประเทศออสเตรเลีย ได้มอบมงกุฏให้แก่ นาตาลี เกลโบวา จากประเทศแคนาดา ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2005 โดยเป็นการชนะเลิศครั้งที่สองของประเทศแคนาดา
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวด 81 คน ดังต่อไปนี้
ซะเลงะคเว่
ซะเลงะคเว่ (စလေငခွေး; ประมาณ ค.ศ. 875–934) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกามของพม่าจากประมาณ ค.ศ. 905 ถึงประมาณ ค.ศ. 934 พงศาวดารพม่ากล่าวว่าพระองค์สืบเชื้อสายจากสิงหราชา กษัตริย์แห่งพุกาม แต่พระองค์มาเจริญพระชนม์ที่ซะเล ต่อมาพระองค์เสด็จมารับราชการกับตานแนะ (กษัตริย์แห่งพุกาม) ในฐานะคนเลี้ยงม้า จากนั้นงะคเว่ได้ปลงพระชนม์กษัตริย์ตานแนะและยึดครองราชบัลลังก์
เต้นโค
เต้นโค (သိန်းခို, ; ประมาณ ค.ศ. 919–956) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกามของพม่า จากประมาณ ค.ศ. 934 ถึงประมาณ ค.ศ. 956 พงศาวดารพม่าระบุว่าเต้นโคเป็นพระราชโอรสของกษัตริย์องค์ก่อนคือซะเลงะคเว่ ต่อมาพระองค์ถูกชาวสวนญองอู้ ซอยะฮ่าน สังหาร
ชเว จี-อู
ชเว จี-อู (เกิด 11 มิถุนายน 1975 พาจู เกาหลีใต้) เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากละครชุดเรื่อง Winter Love Song (เพลงรักในสายลมหนาว), Beautiful Days (เพียงแค่ใจเรารักกัน) และ Stairway to Heaven (ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า)
ชีวิตส่วนตัว
ชเว จี-อู จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮันยาง สาขาภาพยนตร์ เธอมีส่วนสูงถึง 175 เซนติเมตร น้ำหนัก 50 กิโลกรัม นอกจากนี้เธอยังเคยคบหากับ อี จินวุค นักแสดงหนุ่มที่มีอายุน้อยกว่าเธอถึง 6 ปี โดยภายหลังได้ประกาศแยกทางกันไปในปี ค.ศ. 2011 ต่อมาเธอได้เข้าพิธีแต่งงานสายฟ้าแล่บเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2018 กับหนุ่มนอกวงการที่คบหาดูใจกันมาประมาณ 1 ปี ซึ่งไม่เคยเปิดเผยหน้าตาและชื่อเสียงเรียงนาม มีข้อมูลแค่เพียงว่าทำงานอยู่ในแวดวงอุตสาหกรรมไอที
เท็นรีวจิ
เท็นรีวจิ หรือ วัดมังกรสวรรค์ เป็นวัดเอกของนิกายเซน สำนักรินไซ สาขาเท็นรีว ตั้งอยู่ในเขตอูเกียว ในนครเกียวโต วัดนี้ถูกสร้างขึ้นโดยอาชิกางะ ทากาอูจิ โชกุนคนแรกแห่งอาชิกางะ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1339 จนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1345 ทั้งนี้ในปี ค.ศ. 1994 เท็นรีวจิได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ในฐานะส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ
ประวัติ
250px|thumb|[[การเปลี่ยนสีของใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง|ใบไม้เปลี่ยนสีที่เท็นรีวจิ]]
ต้นยุคเฮอัง จักรพรรดินีคาจิโกะ พระอัครมเหสีในจักรพรรดิซางะ ได้ทรงสถาปนาวัดขึ้นแห่งหนึ่งนามว่า "วัดดันริง" ขึ้นในบริเวณเดียวกับที่เท็นรีวจิตั้งอยู่ในปัจจุบัน ผ่านไป 400 ปี วัดดันริงทรุดโทรมเกินกว่าจะบูรณะได้
กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 จักรพรรดิโกซางะและพระราชโอรสคือจักรพรรดิคาเมยามะ ทรงเปลี่ยนให้พื้นที่บริเวณนี้กลายเป็นเขตพระราชฐาน และตั้งพระตำหนักไว้ ซึ่งเรียกว่า พระราชวังคาเมยามะ การที่ใช้ชื่อ คาเมยามะ (亀山) ที่มีความหมายว่า "ภูเขาเต่า" นั้น ก็เนื่องจากภูเขาโองูระที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเท็นรีวจินั้น มีลักษณะเหมือนหลังเต่า
พระราชวังได้ถูกเปลี่ยนสภาพกลายเป็นวัด ในตอนต้นยุคมูโรมาจิ อันเนื่องมาจากบัญชาของโชกุนอาชิกางะ ทากาอูจิ ที่ต้องการจะใช้เท็นรีวจิเป็นอนุสรณ์สถานต่อจักรพรรดิโกไดโงะ ก่อนหน้านั้นทากาอูจิ แข็งขืนต่อแผนปฏิรูปเค็มมุ ที่จักรพรรดิริเริ่มและมีพระราชโองการให้ตามล่าตัวตระกูลอาชิกางะมารับโทษ อย่างไรก็ตามแผนการณ์นั้นล้มเหลวและทากาอูจิได้ขึ้นเป็นโชกุนในปี ค.ศ. 1338 และจักรพรรดิโกไดโงะเสด็จสวรรคตในปีถัดมาที่หมู่บ้านโยชิโนะ แม้จักรพรรดิโกไดโงะจะเป็นศัตรูของทากาอูจิ แต่เมื่อก่อนทั้งสองก็เคยเป็นสหายรักกัน ทากาอูจิจึงให้มูโซ โซเซกิ ภิกษุนิกายเซน ดำเนินการก่อสร้างวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่จักรพรรดิโกไดโงะ
ในตอนแรก วัดจะถูกตั้งชื่อว่า เรียกูโอชิเซเซ็นจิ ซึ่งเป็นนามรัชสมัยของจักรพรรดิในราชวงศ์เหนือขณะนั้น แต่เนื่องจากทาดาโยชิน้องชายของทากาอูจิ ได้ฝันถึงมังกรทองที่กำลังบินผ่านแม่น้ำโออิ (อีกชื่อคือแม่น้ำโฮซุ) ที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของวัด วัดจึงได้รับการตั้งชื่อว่า เท็นรีวจิ ที่แปลว่า วัดมังกรสวรรค์
ระเบียงภาพ
<Gallery> ไฟล์:Tenryuji Kyoto37n4380.jpg|ประตูโชกูชิ ไฟล์:Tenryuji Kyoto36n4500.jpg|โถงอักษร ไฟล์:Tenryuji Kyoto02s3s4500.jpg|โอโฮโจ ไฟล์:Tenryuji Kyoto08n4592.jpg|ศาลาทาโฮ (ทาโฮเด็ง) </Gallery>
ทวี เกตะวันดี
ทวี เกตะวันดี เป็นนักหนังสือพิมพ์ นักเขียนนวนิยาย เรื่องสั้น บทภาพยนตร์ และเป็นคอลัมนิสต์ให้กับหนังสือพิมพ์สยามรัฐ เดลินิวส์ เดลิเมล์ เป็นดำรงตำแหน่งนายกสมาคมนักข่าวฯ 3 สมัย ระหว่าง พ.ศ. 2506-2508
ประวัติ
ทวี เกตะวันดี เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2475 ที่บ้านหัวสะพานน้ำหมาก ตำบลกุดป่อง อำเภอเมือง จังหวัดเลย เดินทางเข้ามาศึกษาต่อที่โรงเรียนวิศวกรรมรถไฟ โดยในระหว่างเรียนได้เริ่มเขียนเรื่องสั้น ตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในหนังสือพิมพ์ "นครหลวง" และเขียนคอลัมน์ใน สยามรัฐ  จากนั้นเริ่มทำงานที่สถานีรถไฟบางกอกน้อย ก่อนจะลาออกไปทำงานกับสำนักพิมพ์ไทยพาณิชยการของอารีย์ ลีวีระ มีหน้าที่เก็บบล็อก ของหนังสือพิมพ์พิมพ์ไทย และสยามนิกร ก่อนจะได้เลื่อนเป็นพนักงานพิสูจน์อักษร และนักข่าวประจำสถานีตำรวจ  ต่อมาได้เป็นลูกศิษย์ของอิศรา อมันตกุล และติดตามไปอยู่กับหนังสือพิมพ์เดลิเมล์ และ เดลินิวส์ หลังจากไทยพาณิชยการต้องเลิกกิจการไป หลังเหตุการณ์ฆาตกรรมอารีย์ ลีวีระ
ทวี เกตะวันดี มีผลงานเขียนทั้งเรื่องสั้น เรื่องยาว นวนิยาย และคอลัมน์ตอบปัญหา โดยใช้นามปากกา "รมย์ รติวัน" เขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย "รอย ฤทธิรณ" เขียนนวนิยายบู๊ จากนั้นจึงได้เริ่มเขียนบทภาพยนตร์ จากคำแนะนำของมารุต
ทวี เกตะวันดี เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2517 ขณะอายุ 42 ปี เนื่องจากอาการแพ้ยาหลังจากเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์
ดิเยโก คอนเทนโท
ดิเยโก อาร์มันโด คอนเทนโท (Diego Armando Contento) เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ในเมืองมิวนิก รัฐบาวาเรีย เป็นนักฟุตบอลชาวเยอรมัน ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลไบเอิร์นมิวนิก
เจดีย์ซู่เล
เจดีย์ซู่เล (ဆူးလေဘုရား; ) เป็นเจดีย์ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองย่างกุ้ง เป็นพื้นที่ภูมิศาสตร์สำคัญของการเมืองพม่าร่วมสมัย ตามตำนานระบุว่าเจดีย์สร้างขึ้นก่อนเจดีย์ชเวดากอง ในช่วงพระพุทธเจ้ายังมีพระชนม์ชีพอยู่ ทำให้เจดีย์องค์นี้เก่าแก่กว่า 2,500 ปี ตำนานระบุว่าสถานที่สำหรับก่อสร้างเจดีย์ชเวดากองได้รับการแนะนำจากนะ (วิญญาณ) เก่าแก่ของเมืองที่สถิตอยู่บริเวณเจดีย์ซู่เล
เจดีย์ซู่เลเป็นจุดศูนย์กลางทางการเมืองของย่างกุ้งและพม่า เป็นสถานที่ชุมนุมประท้วงในเหตุการณ์ปฏิวัติ 8888 ในปี พ.ศ. 2531 และการปฏิวัติผ้ากาสาวพัสตร์ ในปี พ.ศ. 2550 เจดีย์ซู่เลจัดอยู่ในรายชื่อโบราณสถานของเมืองย่างกุ้ง
กลีบข้าง
สมองกลีบข้าง (parietal lobe หรือ parietal cortex, ) ในประสาทกายวิภาคศาสตร์ เป็นกลีบสมองหนึ่ง อยู่เหนือสมองกลีบท้ายทอย (occipital lobe) และหลังสมองกลีบหน้า (frontal lobe)
เจดีย์ซู่เล
เจดีย์
เจดีย์ซู่เลโครงสร้างเดิมคาดว่าได้รับอิทธิพลจากสถูปเจดีย์ของอินเดียซึ่งทำรูปแบบคล้าย ๆ กันคือเป็นรูปเนินดินสำหรับเก็บพระธาตุ ต่อมาเริ่มได้รับวัฒนธรรมท้องถิ่น รูปแบบอิทธิพลของอินเดียตอนใต้จึงเริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นสถาปัตยกรรมแบบท้องถิ่นเป็นรูปของเจดีย์ เป็นที่เชื่อกันว่าเคยเป็นที่ประดิษฐานพระเกศาธาตุของพระพุทธเจ้า ที่ได้ประทานให้แก่พี่น้องพ่อค้าสองคนคือ ตปุสสะและภัลลิกะ
ประวัติและตำนาน
ตามตำนานที่ตั้งของเจดีย์ซู่เลในปัจจุบันเคยเป็นที่สถิตของนะนามว่า ซู่เล เมื่อท้าวสักกะอยากจะช่วยเหลือกษัตริย์โอะกะลาปะ เพื่อหาสถานที่ประดิษฐานพระเกศาธาตุ แต่ท้าวสักกะไม่ทราบว่าควรเป็นที่ไหน เหล่าเทวดา มนุษย์ พร้อมด้วยกษัตริย์โอะกะลาปะจึงมาประชุมบริเวณซู่เล และนะซู่เลจึงได้แนะนำสถานที่สำหรับการสร้างเจดีย์ชเวดากอง
กลีบข้าง
สมองกลีบข้างผสมผสานสัญญาณรับความรู้สึกจากหน่วยรับความรู้สึกทั้งหลาย  มีหน้าที่เฉพาะในการประมวลความรู้สึกเกี่ยวกับปริภูมิ (spatial sense) และการนำทาง (navigation) ตัวอย่างเช่น  สมองกลีบข้างประกอบด้วยคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex) และทางสัญญาณด้านล่าง (dorsal stream) ของระบบการเห็น   ซึ่งทำให้คอร์เทกซ์กลีบข้างสามารถสร้างแผนที่ของวัตถุที่เห็น  โดยที่วัตถุมีตำแหน่งสัมพันธ์กับร่างกาย  (เช่นเห็นว่าอยู่ทางซ้ายหรือทางขวาของกาย)