cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โคโตโกะ ชิงูซะ
หลังถวายตัวเข้าเป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิเมจิ โคโตโกะก็สนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์ คือ เจ้าหญิงอากิโกะ ชิเงะโนะมิยะ (滋宮韶子内親王; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2424 – 6 กันยายน พ.ศ. 2426) และเจ้าหญิงฟูมิโกะ มาซุโนะมิยะ (増宮章子内親王; 26 มกราคม พ.ศ. 2426 – 8 กันยายน พ.ศ. 2426) แต่ทั้งพระราชธิดาทั้งสองพระองค์ สิ้นพระชนม์จากภาวะเยื่อหุ้มพระสมองอักเสบขณะยังเป็นทาริกา เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2426 ในเวลาไล่เลี่ยกัน และโคโตโกะมิได้สนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชบุตรอีกเลย ภายหลังได้ถวายตัวเข้ารับใช้ในพระตำหนักของจักรพรรดินีเทเม
หลังสิ้นรัชสมัยจักรพรรดิเมจิแล้ว โดโตโกะและหญิงบาทบริจาริกาท่านอื่น ๆ ยังมีบทบาทในราชสำนักฝ่ายใน โดยยังใช้ชีวิตในฐานะสมาชิกของพระราชวงศ์ญี่ปุ่นตราบจนสิ้นอายุขัย
คนเล่นลูท (คาราวัจโจ)
คนเล่นลูท (The Lute Player) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจ จิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่มีด้วยกันสามฉบับ โดยในแต่ละฉบับมีอยู่ด้วยกันแต่ละที่ ดังนี้ ชิ้นที่หนึ่งเป็นของงานสะสมวิลเด็นชไตน์ ชิ้นที่สองเป็นของพิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจถูกเก็บรักษาในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ชิ้นที่สามอยู่ที่คฤหาสน์แบ็ดมินตันที่กลอสเตอร์เชอร์โดยเพิ่งมีการค้นพบในปี ค.ศ. 2007
ความแตกต่างระหว่างชิ้นงาน
วิธีการทาสีมีอยู่ในภาพทั้งสามนั้นทั้งหมดที่แสดงถึงเด็ก มีการวาดถึงใบหน้าและความอ่อนเยาว์ โดยโครงสร้างของผมเป็นลักษณะผมหนาสีน้ำตาลใน เครื่องดนตรี ในภาพแรกมีการวาดถึงเพลงเกี่ยวกับความรักลงไปในภาพเพื่อสื่อความหมายบ้างอย่าง ที่โต๊ะมีการวาดตัวเลข ในบ้างภาพมีการวาดเปลือยหินอ่อนกับไวโอลินในด้านหนึ่งและดอกไม้และผลไม้ที่อื่นๆที่มีประกบในภาพ
อรรถชัย อนันตเมฆ
อรรถชัย อนันตเมฆ ( เกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2508 -; ที่จังหวัดนราธิวาส ) เป็นนักแสดง พิธีกร นักการเมือง และ นักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวไทย อดีตข้าราชการการเมืองตำแหน่งประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี อรรถชัยจบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก รุ่นที่ 15 และภาควิชาภูมิสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2531
ประวัติ
เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นนายแบบโดม่อนแมนมาก่อน จากนั้นจึงมีผลงานการแสดงครั้งแรกจากภาพยนตร์เรื่อง เธอร้องไห้เมื่อคืนนี้  ในปี พ.ศ. 2530 จากการกำกับของ เพิ่มพล เชยอรุณ ต่อด้วยผลงานทางภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ซึ่งบทบาทช่วงแรกมักได้รับเป็นพระเอกกับพระรอง ต่อมาจึงพลิกบทบาทส่วนใหญ่เป็นตัวร้าย
ในระหว่างที่มีชื่อเสียงช่วงแรก เคยมีข่าวคราวว่าคบหาอยู่กับ ริสา หงษ์หิรัญ ดารานักแสดง นางแบบสาว และรองมิสไทยแลนด์เวิลด์ อันดับ 1 ในปี พ.ศ. 2531
ผลงานในระยะหลัง เป็นครูสอนการแสดงที่สถาบันการแสดงของกันตนา รวมทั้งเป็นพิธีกรในรายการเรียลลิตี้โชว์ ทางช่อง 7 ชุด เกมชีวิต ในปี พ.ศ. 2543 และรับบทเป็นอาจารย์ในละครชุด น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ ทางช่อง 3 และบท พระมหินทราธิราช ในละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง กษัตริยา ทางช่อง 5 ในปี พ.ศ. 2545
ในปี พ.ศ. 2552 ในการชุมนุมของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ หรือ นปช. อรรถชัยได้ขึ้นเวทีปราศรัยด้วย โดยได้กล่าวพาดพิงไปถึง ศรัณยู วงศ์กระจ่าง ซึ่งเป็นนักแสดงรุ่นพี่ที่เป็นแกนนำของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กลุ่มขั้วตรงข้ามขัดแย้งกัน ที่เป็นแกนนำสำคัญบุกยึดสนามบินในประเทศ เมื่อปี 2551  และในการชุมนุมปี พ.ศ. 2553 อรรถชัยก็ได้ถูกหมายเรียกในข้อหากระทำผิดพระราชบัญญัติความมั่นคง โดยฝ่าฝืนประกาศของ ผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย (ศอ.รส.) แต่ต่อมาในรัฐบาลที่มีนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี ในกลางปี พ.ศ. 2554 อรรถชัยได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการการเมืองประจำสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี พร้อมด้วยแกนนำกลุ่ม นปช.อีกหลายคน อาทิ ไพจิตร อักษรณรงค์ หรือรังษี เสรีชัย
ต่อมา 22 พฤษภาคม พ.ศ.2557 มีการรัฐประหารยึดอำนาจรัฐบาลยิ่งลักษณ์โดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ศาลทหารได้ออกหมายจับอรรถชัยเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ฐานขัดคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติไม่มารายงานตัวตามกำหนด พ.ร.บ.กฎอัยการศึก พ.ศ. 2557 ที่ 41/2557 โดยอรรถชัยได้ลี้ภัยไปต่างประเทศหลายประเทศ
แต่ในปี พ.ศ. 2563 ศาลรัฐธรรมนุญมีคำวินิจฉัยที่ 30/2563 ว่าประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติฉบับที่ 29/2557 และ ฉบับที่ 41/2557 นั้นขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมาทนายวิญญัติ ชาติมนตรี ได้ยื่นคำร้องต่อศาลแขวงดุสิตเพื่อให้เพิกถอนหมายจับอรรถชัยตามคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ วันที่ 3 กันยายน 2564 ศาลแขวงดุสิตมีคำสั่งเพิกถอนหมายจับตามคำร้อง ปัจจุบันอรรถชัยได้เดินทางกลับประเทศไทยโดยไม่มีคดีใดๆ
แมงกะพรุน
แมงกะพรุน หรือ กะพรุน จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมไนดาเรีย ไฟลัมย่อยเมดูโซซัว แบ่งออกเป็นอันดับได้ 5 อันดับ (ดูในตาราง) ลักษณะลำตัวใสและนิ่มมีโพรงทำหน้าที่เป็นทางเดินอาหารมีเข็มพิษที่บริเวณหนวดที่อยู่ด้านล่าง ไว้ป้องกันตัวและจับเหยื่อ เมื่อโตเต็มวัย ส่วนประกอบหลักในลำตัวเป็นน้ำร้อยละ 94-98 ด้านบนเป็นวงโค้งคล้ายร่ม ด้านล่างตอนกลางเป็นอวัยวะทำหน้าที่กินและย่อยอาหาร พบได้ในทะเลทุกแห่งทั่วโลก
แมงกะพรุนส่วนใหญ่จัดอยู่ในอันดับไซโฟซัว แต่ก็บางประเภทที่อยู่ในอันดับไฮโดรซัว อาทิ แมงกะพรุนไฟหมวกโปรตุเกส (Physalia physalis) ซึ่งเป็นแมงกะพรุนที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก และแมงกะพรุนอิรุคันจิ (Malo kingi) ที่อยู่ในอันดับคูโบซัว ก็ถูกเรียกว่าแมงกะพรุนเช่นกัน
รูปร่าง
แมงกะพรุนเป็นสัตว์ที่มีลำตัวโปร่งใส ร่างกายประกอบด้วยเจลาตินเป็นส่วนใหญ่ สามารถมองเห็นเข้าไปได้ถึงอวัยวะภายใน เป็นสัตว์ที่ไม่มีทั้งสมองหรือหัวใจ ลำตัวด้านบนของแมงกะพรุนมีลักษณะคล้ายร่ม เรียกว่า "เมดูซา" ซึ่งศัพท์นี้ก็ใช้เป็นอีกชื่อหนึ่งของแมงกะพรุนด้วยเช่นกัน
แมงกะพรุนเป็นสัตว์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาแล้วกว่า 505 หรือ 600 ล้านปี โดยถือกำเนิดก่อนไดโนเสาร์ถึง 230 ล้านปี หรือก่อนมนุษย์ราว 500,000 ปี โดยถือได้ว่าเป็นสัตว์ที่ถือกำเนิดมานานแล้วจำพวกหนึ่งที่มีวิวัฒนาการสูงสุด มีวงจรชีวิตที่ขยายพันธุ์ได้ทั้งแบบอาศัยเพศและไม่อาศัยเพศ
วงจรชีวิต
หลังจากผสมพันธุ์แล้ว แมงกะพรุนเมื่อได้ปฏิสนธิแล้ว หลังจากนั้นตัวอ่อนจะพัฒนาขึ้นมา มีลักษณะเหมือนขนหรือหนอนตัวเล็ก ๆ มีขนละเอียดรอบตัว เรียกว่า "ซิเลีย" จากนั้นจะพัฒนาไปเป็น "พลานูลา" จะคืบคลานไปหาที่ ๆ เหมาะสมเพื่อเกาะและเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็น "โพลิป" ซึ่งมีสันฐานเหมือนดอกไม้ทะเลขนาดจิ๋ว คือ มีลำตัวที่เหมือนกับแจกันเกาะอยู่กับวัสดุต่าง ๆ ลำตัวหงายขึ้น โดยมีหนวดอยู่รอบปากด้านบน ซึ่งแตกต่างไปจากแมงกะพรุนตัวเต็มวัย เมื่อโพลิปได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม และจำเพาะก็จะเกิดการแตกหน่อซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ซึ่งคือ แมงกะพรุนขนาดเล็กที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จะหลุดและลอยไปตามกระแสน้ำ ที่เรียกว่า "อีฟีรา" หรือ "เมดูซา" มีลักษณะเหมือนแมงกะพรุนตัวเต็มวัย คือ ลำตัวคว่ำลง หนวดอยู่ด้านล่าง หากแมงกะพรุนในขั้นนี้ได้รับอาหารที่พอเพียง อยู่ในสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสม ก็จะเจริญเติบโตกลายเป็นแมงกะพรุนตัวเต็มวัย เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ต่อไปก็จะเข้าสู่วงจรเหล่านี้ใหม่อีกครั้ง
นอกจากนี้แล้ว จากการศึกษาของสถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนียพบว่า แมงกะพรุนเป็นสัตว์ที่มีการนอนหลับพักผ่อนเช่นเดียวกับสัตว์ชั้นสูงหรือสัตว์ที่มีโคร่งร่างซับซ้อนชนิดอื่น ๆ ด้วย ทั้งที่เป็นสัตว์ที่ไม่มีสมองหรือระบบประสาทส่วนกลาง แต่ทว่ามีการพัฒนาของเซลล์ประสาท
พิษ
แมงกะพรุนหลายชนิดมีพิษ โดยบริเวณหนวดและแขนงที่ยื่นรอบปาก เรียกว่า "มีนีมาโตซีส" หรือเข็มพิษ ใช้สำหรับฆ่าเหยื่อ หรือทำให้เหยื่อสลบก่อนจับกินเป็นอาหาร ซึ่งโดยมากเป็น ปลา และใช้สำหรับป้องกันตัว ปริมาณของนีมาโตซีสอาจมีจำนวนถึง 80,000 เซลล์ ใน 1 ตารางเซนติเมตรเท่านั้น ภายในนีมาโตซีสนี้เองมีน้ำพิษที่เป็นอันตรายทำให้เกิดอาการคัน เป็นผื่น บวมแดง เป็นรอยไหม้ ปวดแสบปวดร้อน และเป็นแผลเรื้อรังได้ หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ ขึ้นอยู่กับแมงกะพรุนแต่ละชนิด ในชนิด Chironex fleckeri ซึ่งเป็นแมงกะพรุนกล่องชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีเซลล์เข็มพิษมากถึง 4-5,000,000,000 ล้านเซลล์ ในหนวดทั้งหมด 60 เส้น  ซึ่งมีผลทางระบบโลหิต โดยไปทำลายเซลล์เม็ดเลือดแดง ทำให้โลหิตเป็นพิษ และเสียชีวิตลงได้ในระยะเวลาอันสั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
การจำแนกและคุณลักษณะ
โดยทั่วไปแล้ว แมงกะพรุนมีหลายชนิดที่สามารถรับประทานได้ โดยชาวประมงจะเก็บจากทะเล และผ่าออกทำการตากแห้งและหมักกับเกลือ, สารส้ม และโซเดียม ก่อนจะนำออกขาย โดยประกอบอาหารได้หลายประเภท อาทิ ยำ และเป็นส่วนประกอบสำคัญของเย็นตาโฟ ซึ่งแมงกะพรุนชนิดที่รับประทานได้ คือ แมงกะพรุนหนัง (Rhopilema spp.) และ แมงกะพรุนจาน (Aurelia spp.) ซึ่งชาวจีนมีการรับประทานแมงกะพรุนมาไม่ต่ำกว่า 1,000 ปีแล้ว คุณค่าทางอาหารของแมงกะพรุน คือ มีโปรตีนสูงและแคลอรีต่ำ เป็นโปรตีนประเภทคอลลาเจนสามารถรับประทานได้  ซึ่งจากการศึกษาพบว่าคอลลาเจนจากแมงกะพรุนอาจจะมีส่วนรักษาโรคไขข้ออักเสบ  และโรคหลอดลมอักเสบ ตลอดจนทำให้ผิวหนังนุ่มนวลด้วย
แมงกะพรุนเป็นสัตว์ที่พบได้ในท้องทะเลทั่วทุกภูมิภาคของโลก ทั้งส่วนที่หนาวเย็นเป็นน้ำแข็งเช่น มหาสมุทรอาร์กติก หรือในที่ ๆ ลึกเป็นพัน ๆ เมตรที่แสงสว่างส่องลงไปไม่ถึง คาดการว่ามีแมงกะพรุนทั้งหมดราว 30,000 ชนิด แต่ชนิดที่เป็นที่รู้จักกันดีราว 2,000 ชนิด และเป็นแมงกะพรุนที่มีพิษราว 70 ชนิด ที่มีอันตรายต่อมนุษย์
ขณะที่แมงกะพรุนชนิดที่มีพิษ จะถูกเรียกรวม ๆ กันว่า แมงกะพรุนไฟ (Crysaora spp.) ส่วนใหญ่มีลำตัวสีแดงหรือสีส้ม จะมีพิษที่บริเวณหนวดที่มีน้ำพิษ ใช้สำหรับเพื่อล่าเหยื่อและป้องกันตัว สร้างความเจ็บปวดให้กับผู้ที่ถูกต่อยได้ บริเวณที่ถูกต่อยนั้นจะปรากฏรอยคล้ายรอยไหม้เป็นผื่น จากนั้นในอีก 20-30 นาทีต่อมา จะบวมนูนขึ้นเป็นทางยาวตามผิวหนัง ต่อไปจะเกิดเป็นแผลเล็ก ๆ และแตกออกเป็นแผลเรื้อรัง กล้ามเนื้อเกร็งและบังคับไม่ได้ จุกเสียด หายใจไม่ออก และอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้ ซึ่งสิ่งที่สามารถปฐมพยาบาลพิษของแมงกะพรุนไฟได้เป็นอย่างดี คือ ใบของผักบุ้งทะเล (Ipomoea pes-caprae) ใช้ร่วมกับน้ำส้มสายชูขยี้บริเวณที่ถูกพิษ จะช่วยทุเลาอาการได้ และหากมีอาการปวดสามารถรับประทานยาจำพวก แอสไพรินได้ ก่อนจะนำส่งสถานพยาบาล หรือการปฐมพยาบาลแบบง่ายที่สุด คือ ใช้น้ำทะเลราดบริเวณที่ถูกต่อย เพื่อให้เข็มพิษของแมงกะพรุนนั้นหลุดไป จากนั้นจึงใช้น้ำส้มสายชูราดลงไป ก็จะทำลายพิษได้ ห้ามใช้น้ำจืดเด็ดขาด เพราะจะทำให้พิษกระจายตัวและออกมาจากถุงพิษมากขึ้น
มีสัตว์บางประเภทที่ถูกเรียกว่า แมงกะพรุน เช่นกัน แต่พบอาศัยอยู่ในน้ำจืด คือ แมงกะพรุนน้ำจืด (Craspedacusta spp.) จัดเป็นแมงกะพรุนขนาดเล็ก พบในแหล่งน้ำจืดของสหรัฐอเมริกาและทวีปเอเชีย รวมทั้งประเทศไทยด้วย แต่ถูกจัดให้อยู่ในชั้นไฮโดรซัว
แมงกะพรุนชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ แมงกะพรุนขนสิงโต (Cyanea capillata) ที่เมื่อแผ่ออกแล้วอาจมีความกว้างได้ถึงเกือบ 3 เมตร และยาวถึง 37 เมตร ปกติพบในอาร์กติก, มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ และมหาสมุทรแปซิฟิคเหนือ
ภูเขาซีนาย (พระคัมภีร์)
ในคำภีร์ไบเบิล ภูเขาซีนาย (Mount Sinai;, Har Sinai) เป็นภูเขาที่พระเจ้าทรงประทานบัญญัติ 10 ประการแก่โมเสส ในหนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่ภูเขาโฮเรบ โดยทั่วไปแล้ว นักวิชาการถือว่า "ซีนาย" กับ "โฮเรบ" เป็นที่เดียวกัน
ที่ตั้งของภูเขาซีนายในไบเบิลยังคงเป็นที่โต้แย้ง โดยมีการโต้แย้งมากสุดในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 โองการจากคัมภีร์ฮีบรูอธิบายว่ามีการประกาศของพระเจ้า (theophany) ที่ภูเขาซีนาย โดยนักวิชาการส่วนน้อย เช่น ชาลส์ ทิลสโตน เบค (1873) แนะนำว่าอาจแปลตรงตัวเป็นภูเขาไฟ
ภูเขาซีนายถือเป็นหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในศาสนายูดาห์, ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม
ประวัติ
ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ หนังสืออพยพ ได้กล่าวไว้ว่า ภูเขาแห่งนี้แต่ก่อนชื่อว่า "โฮเรบ" พระเป็นเจ้าได้ปรากฏแก่โมเสสครั้งแรกที่นี่ โดยปรากฏในรูปแบบไฟลุกบนต้นไม้ แต่ไม่ไหม้ โดยตรัสกับโมเสสว่าให้ปลดปล่อยชาวอิสราเอลที่เป็นทาสอยู่ในอียิปต์ หลังจากปลดปล่อยทาสให้เป็นไทได้สำเร็จ พระเป็นเจ้าทรงเรียกโมเสสให้ไปเข้าเฝ้าสี่สิบวันสี่สิบคืนบนภูเขาซีนาย จากนั้นพระเป็นเจ้าทรงประทานแผ่นศิลา ซึ่งบันทึกบัญญัติสิบประการแก่โมเสส
เดนิส เออร์วิน
ในฐานะผู้เล่น เขาเล่นเป็นฟูลแบ็คตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 ถึง ค.ศ. 2004 เออร์วินเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการเล่นที่ยาวนานและประสบความสำเร็จที่แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองเป็น 1 ในผู้เล่นที่สำคัญที่สุดในทีมยูไนเต็ดที่คว้าแชมป์ในประเทศและถ้วยรางวัลยุโรปในช่วงเวลาที่เขาอยู่ที่นั่นระหว่างปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2002 เขาได้รับการยกย่องจากอเล็กซ์ เฟอร์กูสันว่าเป็นการเซ็นสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาแบบปอนด์ต่อปอนด์ ก่อนหน้านี้ในอาชีพของเขา เขาเล่นให้กับลีดส์ยูไนเต็ด และโอลดัมแอทเลติก และจบอาชีพของเขาด้วยการลงเล่น 2 ปีที่วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ ซึ่งเป็นสโมสรที่เขาสนับสนุนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
เออร์วินลงเล่นให้ทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ 56 นัด ยิงได้ 4 ประตู และพาทีมเข้าถึงรอบ 2 (16 ทีมสุดท้าย) ในฟุตบอลโลก 1994 เออร์วินเป็นนักฟุตบอลชาวไอริชที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ ทำสถิติร่วมกับรอย คีน เพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด โดยคว้าถ้วยรางวัล 19 รายการในอาชีพของเขา
Parapseudidae
Parapseudidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Tanaidacea.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วันไปรษณีย์โลก
วันไปรษณีย์โลก (World Post day) จะมีขึ้นทุกปีในวันที่ 9 ตุลาคม เพื่อเป็นการระลึกถึง วันเริ่มก่อตั้งสหภาพไปรษณีย์สากล (Universal Postal Union หรือ UPU) และเป็นวันลงนามสนธิสัญญาแบร์น ในปีพ.ศ. 2417 (1874) ที่กรุงแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ การก่อตั้งสหภาพไปรษณีย์สากล หรือชื่อแรกเริ่มคือ สหภาพไปรษณีย์ทั่วไป (General Postal Union) และลงนามสนธิสัญญาในครั้งนั้น เพื่อประสานและวางระเบียบบริการไปรษณีย์ทั่วโลก เพื่อให้การแลกเปลี่ยนไปรษณีย์ระหว่างประเทศเป็นไปอย่างเสรี
ท้าวโพธิสารพินิต (อินทะวงส์ บุคคละ)
ท้าวโพธิสารพินิตหรือท้าวโพธิสาร กรมการบ้านธาตุพนม พื้นเมืองพนมระบุรักษาราชการนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมหรือหัวหน้าผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระธาตุพนมชั่วคราวลำดับ ๗ พ.ศ. ๒๔๒๗-๒๔๒๙ แทนพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) นายกองข้าพระธาตุพนมลำดับ ๖ ซึ่งถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรพระอัคร์บุตร (บุนมี) ขุนโอกาสธาตุพนมในอารักขาฝรั่งเศสลำดับ ๔ มารดาบุตรธิดาไม่ปรากฏ
ประวัติ
เอกสาร ร.๕ ม.๒ (๑๒ก.) เล่ม ๒๐ ร.ศ.๑๐๗ ระบุว่า ...ครั้นถึงปีวอก จศก (พ.ศ. ๒๔๒๗) พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ลงไปกรุงเทพฯ ทำคำร้องทุกข์ขึ้นกราบทูลในสมเด็จกรมพระบำราบปรปักษ์ยังหาได้ทันขึ้นมาไม่ พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ป่วยถึงแก่กรรมอยู่กรุงเทพฯ แล้วจึงมีตราพระราชสีห์น้อยให้ท้าวโพธิสาร, ท้าวไชยสุริยวงศ์, เพี้ยพรหมวงษา เชิญขึ้นมาวางเมืองเมืองมุกดาหารฉบับหนึ่งใจความว่า ให้เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหารชำระข้าพระทาษพนมส่งให้ท้าวโพธิสารกรมการบ้านทาษพนมให้สิ้น เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหารก็หาส่งข้าพระทาษพนมให้กับพวกข้าฯ ไม่...
Antheluridae
Antheluridae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Isopoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คิงส์ทาวน์
ภูมิประเทศ
เมืองนี้ล้อมรอบไปด้วยเขาสูงชัน
มังกรหยก ศึกสองจ้าวยุทธจักร
มังกรหยก ศึกสองจ้าวยุทธจักร (The Condor Heroes Return) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1993 ออกอากาศในปี ค.ศ. 1994 อิงเรื่องราวมาจากวรรณกรรมชิ้นเอกของจีนเรื่อง มังกรหยก และ ของกิมย้งนำแสดงโดย เจิ้ง อี้เจี้ยน, มาร์โก หงาย ออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี่ เป็นตอนแรกในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2560
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวกล่าวถึงในวัยหนุ่มของ อั้งชิด ลูกเศรษฐี ที่มีคุณธรรมต้องการช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ตลอดช่วงชีวิตของอั้งชิด เขาได้พบกับสตรีผู้สวยงามหลายต่อหลายนาง จนบางครั้งก็เกิดเป็นความสัมพันธ์แบบรักสามเส้า เช่นเดียวกับ ต้วนจื้อซิน ที่ได้รับการเลี้ยงดูจากหญิงที่ยากจนผู้นำเขามาเลี้ยงดู  ต่อมาเมื่อต้วนจื้อซิน ได้รับทราบถึงชาติกำเนิดที่แท้จริง ว่าเขาเป็นถึงรัชทายาทแห่งเมืองตาลีฟู
สองจอมยุทธต้องเผชิญกับความแค้น ความรัก บุญคุณที่ต้องทดแทน จนก่อให้เกิดความเข้าใจผิดซึ่งกันและกัน แต่เมื่อชาติบ้านเมืองเกิดการถูกคุกคามจากชาวกิม ทำให้ทั้งคู่ต้องร่วมมือกันเพื่อกำจัดศัตรูของบ้านเมือง โดยการใช้ สุดยอดวิชา 18 ฝ่ามือพิชิตมังกร  กับ 36 ท่าไม้เท้าตีสุนัข เพื่อทำให้ราชวงศ์ซ่ง ยังคงดำรงอยู่ต่อไปได้
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน
ตลาดโต้รุ่งหัวหิน  เป็นถนนคนเดิน เพื่อการพักผ่อนและการค้าขายสินค้าในเวลากลางคืน โดยแรกเริ่มใช้ถนนเดชานุชิต ส่วนตลาดล่าง มีความยาวเพียง 500-700 เมตร ต่อมาจึงมีปริมาณผู้ขายและผู้ซื้อมากขึ้น จึงต้องให้เทศบาลจัดสรรทั้งถนนเดชานุชิต ส่วนบนเพิ่ม ถือเป็นส่วนการจัดการของเทศกิจ งานเทศบาลตำบลหัวหินในขณะนั้น โดยยังอยู่ในส่วนการดูแลของ ตลาดฉัตรไชย
ประวัติ
เริ่มแรกในการจัดตลาดเป็นส่วนการขายอาการและเสื้อผ้าแบบตลาดคนเดินกลางคืน โดยใช้พื้นที่ของถนนเพียง 100-300 เมตรบริเวณช่วงต่อเชื่อมตลาดหลังจากนั้นจึงย้ายลงมาในถนนและเริ่มการจัดสรรพื้นที่ โดยในปี 2540 เริ่มขยายตลาดออกไปยังตลาดบนและเริ่มการจัดตลาดโดยเทศกิจ ทำให้มีร้านค้าเพิ่มขึ้นมากมาย โดยส่วนใหญ่จะเป็นของกินเล่น ขนมขบเคี้ยว และร้านอาหารทะเล ตามสั่ง ของที่ระลึก เสื้อผ้าเป็นส่วนใหญ่
ร้านค้า
ร้านค้าที่ออกร้านจำป็นต้องขึ้นทะเบียนผู้ค้ากับเทศกิจ เทศบาลหัวหิน เพื่อจัดระเบียบการตั้งร้านค้า และร้านค้าต้องไม่เป็นสิ่งปลูกสร้างถาวร โดยใช้กฏการจัดตลาดตามสากล สินค้าที่มีจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ คือ เสื้อผ้า ของที่ระลึก ขนมขบเคี้ยว อาทิ โรตี ข้าวโพดย่าง ขนม และไอศครีมโบราณ ปัจจุบัน(ปี 2556)จะเป็นร้านอาหารทะเลเป็นส่วนใหญ่
สถานที่ตั้ง
ตั้งอยู่ตลอดแนวถนนเดชานุชิต ตะวันตกติดถนนพระปกเกล้าฯ ทิศตะวันออกติดถนนเพชรเกษม ปัจจุบัน(ปี 2557) คือ ซอย หัวหิน 72 เวลาในการเปิดนั้นเริ่มเวลาประมาณ 17.00 - 23.00 ของทุกวัน และสามารถเดินข้ามระหว่างส่วนตลาดบนและล่างได้โดยเสรี โดยส่วนมากผู้คนนิยมมาเที่ยวในเวลาวันหยุดพิเศษ และเสาร์อาทิตย์จำนวนมาก
นาชา ปั้นทอง
ประวัติ
นาชา ปั้นทอง มีชเว ยองซอก ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้เป็นผู้ให้การดูแล วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เขาเข้าแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์โลกรายการ "ดับเบิลยูทีเอฟเวิลด์เทควันโดแชมเปียนชิพ 2011" ที่คยองจู ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้พบกับลี แดฮุน โดยที่นาชามีอาการบาดเจ็บในช่วงก่อนหน้า และในการแข่งขัน นาชาเป็นฝ่ายเสียหลักล้มลงจนไม่สามารถแข่งขันต่อได้ โดยเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากการแข่งขันดังกล่าว ทั้งนี้ นาชา ปั้นทอง ยังเป็นหนึ่งในสามนักกีฬาเทควันโดทีมชาติไทย ที่ได้รับการคาดหมายอย่างสูงในการเข้าสู่การแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 อย่างไรก็ตาม เขาก็ประสบความล้มเหลวในการคัดเลือกให้กับอามิสตี คิม ซึ่งเป็นชาวเกาหลีใต้ที่โอนสัญชาติมาเล่นในฐานะตัวแทนของอุซเบกิสถาน ด้วยคะแนน 13–11
วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2555 นาชา ปั้นทอง เข้าแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 40 ที่จังหวัดขอนแก่น ซึ่งเขาเป็นฝ่ายชนะณัฐพงษ์ เทวะเวชพงษ์ และได้รับรางวัลเหรียญทอง
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฮังการีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 57 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฮังการีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 6 เหรียญทอง 6 เหรียญเงิน และ 11 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 23 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
บูบัสติส
บูบัสติส (กรีก: Βούβαστις Boubastis หรือ Βούβαστος Boubastos ; คอปติก: Ⲡⲟⲩⲃⲁⲥϯ Poubasti) หรือที่รู้จักในภาษาอาหรับว่า เทล-บัสตา หรือในภาษาอียิปต์โบราณว่า เพอร์-บาสต์ เป็นเมืองในสมัยอียิปต์โบราณ บ่อยครั้งกล่าวกันว่าเมืองแห่งนี้เป็นเมืองเดียวกันกับเมืองไพ-เบเซท (פי-בסת py-bst, เอเซเคียล 30:17) ในไบเบิล บูบัสติสเคยเป็นเมืองหลวงของเขตปกครองท้องถิ่นบูบัสติส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไนล์ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ล่าง และมีชื่อเสียงในฐานะศูนย์กลางการบูชาเทพีบาสเทต ซึ่งเป็นเทพีแมว และด้วยเหตุนี้ที่นี้จึงกลายเป็นแหล่งเก็บมัมมี่แมวที่สำคัญในอียิปต์
ซากปรักหักพังของเมืองตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองอัซซะกอซีกในปัจจุบัน
Antarcturidae
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Genera:
โอโรคีเยตา
นครโอโรคีเยตา (เซบัวโน: Dakbayan sa Oroquieta, Lungsod ng Oroquieta) เป็นนครระดับที่ 4 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดคันลูรังมีซามิส ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 70,757 คนในปี ค.ศ. 2015
ประเทศอินเดียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
ประเทศอินเดีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 11 ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 1-16 สิงหาคม พ.ศ. 2479 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอินเดียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 27 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอินเดียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ฟอร์ลิ
ฟอร์ลิ (Forlì, ; Furlè ; Forum Livii) เป็นเทศบาลและนครในแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาทางตอนเหนือของประเทศอิตาลี และเป็นเมืองหลักของจังหวัดฟอร์ลิ-เซเชนา
เมืองตั้งอยู่บนเส้นถนนวีอาเอมีเลีย ทางฝั่งขวาของแม่น้ำมอนโตเนและเป็นศูนย์กลางทางเกษตรกรรมที่สำคัญ เป็นเมืองเกิดของจิตรกร เมลอซโซ ดา ฟอร์ลิ และมาร์โก ปัลเมซซาโน, นักประวัติศาสตร์มนุษย์ ฟลาวีโอ บีออนโด, แพทย์เจโรนีโม แมร์กูรีอาลี และโจวานนี บัตติสตา มอร์กาญี
ชา ยู-รัม
ชา ยู-รัม (차유람; Cha Yu-Ram; เกิด 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักกีฬาพูลชาวเกาหลีใต้ ซึ่งเธอได้ชนะการแข่งขันไนน์-บอล ซิงเกิล ในมหกรรมกีฬาเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 ทั้งนี้เธอได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพูลในมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่เมืองกว่างโจว ประเทศจีน ด้วยเช่นกัน
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ฟ็อน บือโล
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ไฟรแฮร์ ฟ็อน บือโล (Friedrich Wilhelm Freiherr von Bülow) หรือหลังปี 1814 คือ กราฟ บือโล ฟ็อน เด็นเนอวิทซ์ (Graf Bülow von Dennewitz) เป็นนายพลเยอรมันปรัสเซียในช่วงสงครามนโปเลียน
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม ฟ็อน บือโล เกิดในฟัลเคินแบร์ค (Falkenberg) เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1755 ในครอบครัวบือโลซึ่งเป็นตระกูลขุนนางปรัสเซีย เขาได้รับการศึกษาที่ดีและเข้าร่วมกองทัพปรัสเซียใน ค.ศ. 1768 และติดยศร้อยตรีใน ค.ศ. 1772 เขามีส่วนร่วมในสงครามมันฝรั่งใน ค.ศ. 1778 จากนั้นก็หันไปสนใจศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ โดยเฉพาะดนตรีเป็นพิเศษ พรสวรรค์ด้านดนตรีอันยอดเยี่ยมของเขาไปเข้าสายพระเนตรของพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮ็ล์มที่ 2 และนั่นก็ทำให้เขาได้เข้าไปอยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูงในกรุงเบอร์ลิน
บือโลไม่ได้ทอดทิ้งวิชาทหารเสียทีเดียว ใน ค.ศ. 1792 เขาเป็นอาจารย์วิชาทหารแด่เจ้าชายลูทวิช แฟร์ดีนันท์ และได้ยศเป็นร้อยเอก และเข้าร่วมปฏิบัติการในลุ่มแม่น้ำไรน์ระหว่าง ค.ศ. 1792–1794 เขามีโอกาสแสดงผลงานเดี่ยวในการปิดล้อมไมนทซ์ และได้รับเหรียญพัวร์เลอเมรีท และได้เลื่อนยศเป็นพันตรี และเติบโตทางราชการทหารเรื่อยมาจนถึงยศพลเอกทหารราบและได้บรรดาศักดิ์ขุนนาง กราฟแห่งเด็นเนอวิทซ์ ใน ค.ศ. 1814
อ้างอิง
1755 1816
ศาสนาฮินดูในประเทศญี่ปุ่น
ศาสนาฮินดูในประเทศญี่ปุ่น เป็นศาสนาชนกลุ่มน้อยในประเทศญี่ปุ่น โดยส่งผ่านจากศาสนาพุทธที่ได้รับจากเกาหลีและจีนอีกทอดหนึ่ง ปัจจุบันความเชื่อของศาสนาฮินดูยังแฝงตัวในสังคมญี่ปุ่น ทั้งการบูชาเทพเจ้า พิธีกรรม และอักษรสิทธัม ชาวญี่ปุ่นนับถือเทพเจ้าของฮินดูในฐานะเทพในศาสนาพุทธแบบมหายานและวัชรยาน
ประวัติ
ประเทศญี่ปุ่นได้รับศาสนาฮินดูผ่านวรรณกรรมและกรอบวัฒนธรรมทางพุทธศาสนา และรับศาสนาพุทธผ่านจีนและคาบสมุทรเกาหลีอีกทอดหนึ่งช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 6 เทพเจ้าฮินดูที่ปรากฏใน สุวรรณประภาสสูตร (Suvarṇa-prabhāsa Sūtra, 金光明経) และ สัทธรรมปุณฑรีกสูตร (Saddharma Puṇḍarīka Sūtra, 妙法蓮華経) ซึ่งเป็นคัมภีร์ในพุทธศาสนา ถูกแผลงให้เป็นญี่ปุ่น เช่นเทพแห่งโชคลาภทั้งเจ็ด และสี่ราชาสวรรค์ตามคติศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่น บ้างได้รับการนับถือเป็น คามิ ในคติลัทธิชินโต สามารถพบเทพเจ้าฮินดูที่มีอย่างดาษดื่นตามศาสนสถานต่าง ๆ และยังมีพิธีโกมาโด (護摩堂) ซึ่งเป็นพิธีกรรมบูชาไฟ ซึ่งใกล้เคียงกับพิธีโหมะของฮินดู
ปัจจุบันมีการจำหน่ายหนังสือเกี่ยวกับการบูชาเทพฮินดูในญี่ปุ่น และมีการอ้างว่าญี่ปุ่นสนับสนุนการศึกษาเรื่องเทพฮินดูอย่างลึกซึ้ง
ประชากรศาสตร์
พ.ศ. 2559 ประเทศญี่ปุ่นมีชาวอินเดียอาศัยอยู่ 30,048 คน ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดู นอกจากนี้เทพฮินดูยังได้รับการเคารพนับถือจากพุทธศาสนิกชนนิกายชิงงง
มารีแห่งกีซ
พระนางมารีเป็นสมาชิกของราชวงศ์กีซของดัชชีลอแรนซึ่งเป็นราชวงศ์มากอิทธิพลในฝรั่งเศส เธอถูกวางตัวให้เป็นคู่สมรสในว่าที่กษัตริย์สกอตแลนด์ซึ่งเป็นชาติที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกเหมือนกับฝรั่งเศส หน้าที่ของพระนางคือสนับสนุนให้สกอตแลนด์เป็นเอกราชและพ้นจากอิทธิพลของอังกฤษ อย่างไรก็ตาม พระนางกลับทำไม่สำเร็จ ในวันที่พระนางสเด็จสวรรคต สกอตแลนด์ก็ถูกควบคุมโดยฝ่ายนิกายโปรเตสแตนต์
15151560
ซุนของ
ซุนของ (孫匡, ? – ?) ชื่อรอง Jizuo พระราชอนุชาของ พระเจ้าซุนกวน ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ง่อ, ขุนศึกผู้มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายยุค ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
Alainosquilla
สปีชีส์นี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และออสเตรเลีย
วัดเกยไชยเหนือ (บรมธาตุ)
วัดเกยไชยเหนือ (บรมธาตุ) ปัจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดพระบรมธาตุ (เกยไชย) เป็นวัดในตำบลเกยไชย อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์ ริมฝั่งแม่น้ำยม ณ บริเวณสบกันของแม่น้ำยมกับแม่น้ำน่าน มีเนื้อที่ 26 ไร่ 2 งาน 92 ตารางวา ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อปี พ.ศ. 2390 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อปี พ.ศ. 2400 ซึ่งเจ้าคณะผู้ปกครองฝ่ายสงฆ์ได้ปกครองดูแลตลอดมาจนถึงปัจจุบัน วัดแห่งนี้สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัย ประมาณปี พ.ศ. 1906–1912 อย่างน้อยที่สุดซึ่งปรากฏ หลักฐานคือ พระบรมธาตุเจดีย์ ทรงระฆังคว่ำ แบบลังกาฐานแปดเหลี่ยม ไม่ทำเสาหาน และยังพบหลักฐานสำคัญอีกหนึ่งอย่าง คือ ใบเสมาคู่ ลายเทพนม และลายดอกไม้ที่ทำจากหินชนวน เป็นต้น เดิมวัดแห่งนี้เรียกว่า วัดพระบรมธาตุ ดังปรากฏในเอกสารตรวจการคณะสงฆ์ มณฑลฝ่ายเหนือ พ.ศ. 2457 เมื่อครั้งสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส สมเด็จพระสังฆราชเจ้า เสด็จเยี่ยมวัดแห่งนี้ ดังปรากฏข้อความว่า
ในปี พ.ศ. 2460 วัดพระบรมธาตุ ได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ตามการปกครองของบ้านเมือง โดยใช้ ชื่อว่า “วัดเกยไชยเหนือ (บรมธาตุ)” จากนั้นเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
ประวัติการปฏิสังขรณ์หรือการก่อสร้างพระบรมธาตุเจดีย์ ไม่ปรากฏเป็นลายลักษณ์อักษร มีแต่คำบอกเล่าของชาววัดสืบต่อๆ กันมา ว่าการปฏิสังขรณ์หรือการสร้างพระบรมธาตุเจดีย์แห่งนี้ มีความสัมพันธ์กับการสร้างวัดโพธิ์ประทับช้าง จ.พิจิตร ในสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ แห่งกรุงศรีอยุธยาพระราชวงศ์บ้านพลูหลวง (พ.ศ. 2246–2251) และพระราชพงศาวดารของกรุงศรีอยุธยา ระบุว่า พระเจ้าเสือ ประสูติ ณ บ้านโพธิ์ประทับช้าง แขวงเมืองพิจิตร เมื่อครั้งพระเพทราชา (พระบิดา) พาพระมารดา (นางกุลธิดาราชธิดาของพระเจ้าเชียงใหม่) ซึ่งมีพระครรภ์แก่ตามเสด็จสมเด็จพระนารายณ์มานมัสการพระพุทธชินราช ณ เมืองพิษณุโลก เมื่อพระเจ้าเสือเสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงระลึกถึงที่ประสูติตามคำพระมารดาตรัสเล่าจึงโปรดให้ สมุหนายกเกณฑ์ผู้คนลำเลียงสิ่งของ เช่น อิฐ ปูนขาว กาวหนัง เชือก ฯลฯ บรรทุกเรือมาก่อสร้างวัด ณ บริเวณดังกล่าว ใช้เวลาประมาณสองปีเศษ จึงแล้วเสร็จสิ้น
บ้านเกยไชย มีปรากฏชื่ออีกครั้งในสมัยพระเจ้าตากสิน เมื่อครั้งเสด็จมาปราบชุมนุมพิษณุโลกหลักฐานระบุว่า กองทัพหลวงพระเจ้ากรุงธนบุรี ตั้ง ณ ตำบลเกยชัย (คำว่า “ชัย” สะกดตามหลักฐานในพระราชพงศาวดาร) กองทัพธนบุรีปะทะกองทัพพิษณุโลกในครั้งนั้น พระเจ้ากรุงธนบุรีทรงได้รับบาดเจ็บที่พระชงฆ์ (หน้าแข้ง) เพราะต้องปืนจึงถอยทัพกลับไปก่อน
จากหลักฐานที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้เชื่อได้ว่า วัดแห่งนี้มีอยู่มาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่สมัยสุโขทัย สมัยอยุธยา ตราบจนกระทั่งสมเด็จพระสังฆราชเจ้าเสด็จมามนัสการพระบรมธาตุดังได้กล่าวมาแล้วอนึ่งควรระบุไว้ในที่นี้ด้วยว่าเมื่อครั้งสมัยรัชกาลที่ 5 เกยไชยมีฐานะเป็นอำเภอภายหลังจากอำเภอพันลานเปลี่ยนไปเป็นตำบลแล้ว ซึ่งอำเภอเกยไชยตามพระราชกิจจานุเบกษา เล่ม 20 หน้า 498 ลงวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2446 (ร.ศ. 122) โดยขณะนั้นมีหลวงผดุงแดนสวรรค์ เป็นนายอำเภอ ซึ่งเป็นเครื่องแสดงถึงความเจริญรุ่งเรือง เมื่อมีการย้ายอำเภอไปที่ชุมแสง ฐานะของเกยไชยจึงเปลี่ยนไปเป็นตำบล ในขณะที่ชุมแสงได้รับการยกฐานะเป็นอำเภอมาจนถึงปัจจุบัน
จากคำบอกเล่าของพระครูนิทานธรรมประนาท (เที่ยง ปหฏฺโฐ) อดีตเจ้าอาวาสวัดเกยไชยเหนือ ระบุว่า เมื่อปี พ.ศ. 2513 สมัยพระครูนิรภัยวิเทต (หลวงพ่อทองอยู่) ได้พาชาวบ้านทำการบูรณปฏิสังขรณ์องค์พระบรมธาตุเจดีย์ ได้พบว่ายอดพระเจดีย์ประดับด้วยขันลงหิน 5 ใบคว่ำ ประกอบกันเป็นตุ้ม ครั้งนั้น ได้พบพระธาตุสีแดง มีลักษณะเป็นแก้วผลึกใส มีขนาดยาว 1 นิ้ว เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร 1 องค์ รูปพรรณสัณฐานคล้ายคลึงกับพระบรมธาตุขององคุลีมาล เข้าใจว่าองค์พระบรมธาตุเจดีย์คงบรรจุไว้ทั้ง พระบรมธาตุ และพระธาตุของพระสาวก
อดีตเจ้าอาวาสยังเล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2533 ในระหว่าง งานผูกสีมา – ฝังลูกนิมิตอุโบสถหลังใหม่ ได้เกิดปรากฏการณ์ประหลาด มีน้ำเดือดผุดเกิดขึ้น ณ บริเวณท่าน้ำหน้าพระบรมธาตุ เป็นเวลาประมาณ 2 – 3 วัน แล้วหายไป ชาวบ้านพากันมาดูมากมายต่างเชื่อกันว่าเป็นการแสดงปาฏิหาริย์ของพระบรมธาตุความศักดิ์สิทธิ์ของพระบรมธาตุเป็นที่ประจักษ์แก่ประชาชนทั่วไปงานสมโภชพระบรมธาตุมีสืบเนื่องมาโดยตลอด จัดเป็นประจำทุกๆ ปี ปีละ 2 ครั้ง ครั้งแรก เป็นงานปิดทองไหว้พระ ห่มผ้าองค์หลวงพ่อพระบรมธาตุ และเทศกาลกินตาล ในวันขึ้น 14 – 15 ค่ำ เดือน 5 และครั้งที่สอง จัดขึ้นในวันแรม 1 – 2 ค่ำ เดือน 11 เป็นงานปิดทององค์พระบรมธาตุ และงานแข่งขันเรือประเพณี เท่าที่สืบค้นได้วัดแห่งนี้ มีรายนามผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส ดังนี้
ไซอิ๋ว 3 ตอน ศึกราชาวานรตะลุยเมืองแม่ม่าย
ไซอิ๋ว 3 ตอน ศึกราชาวานรตะลุยเมืองแม่ม่าย ( The Monkey King 3) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2018 โดยนำเรื่องราวมาจากวรรณคดีเอกของจีนเรื่อง ไซอิ๋ว ตอน สามผู้กล้าบุกเมืองแม่ม่าย ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง ไซอิ๋ว 3D ตอน กำเนิดราชาวานร และ ไซอิ๋ว 2 ตอน ศึกราชาวานรพิชิตมาร กำกับโดย เจิ้ง ป๋อไช่ ประพันธ์ดนตรีโดย คริสโตเฟอร์ หยาง นำแสดงโดย กัว ฟู่เฉิง, เจ้า ลี่อิ่ง, เฝิง เส้าเฟิง, เสี่ยว เชนหยาง, หลอจ้งเสียน, หลินจือหลิง, เหลียง หย่งฉี, หลิว เทา
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวของพระถังซัมจั๋งและผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์อย่าง ซุนหงอคง, ซัวเจ๋งและ ตือโป๊ยก่าย ได้เดินทางมาที่เมืองหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยหญิงสาวโสด แต่แล้วราชินีแห่งเมืองแม่ม่ายนี้ก็ได้ตกหลุมรักพระถังซัมจั๋งเข้าให้และต้องการให้เขาอยู่ที่นี่ตลอดไป จึงทำให้ซุนหงอคงและพรรคพวกต้องหาทางช่วยพระถังซัมจั๋งและหลบหนีออกจากเมืองนี้อย่างปลอดภัยให้จงได้
การคัดเลือกตัวนักแสดง
เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2559 มีการประกาศว่า เจ้า ลี่อิ่ง จะมารับบทเป็นราชินีแห่งเมืองแม่ม่าย นักแสดงเดิมที่เคยแสดงในภาพยนตร์ภาค 2 คือ กัว ฟู่เฉิง, เฝิง เส้าเฟิง, เสี่ยว เชนหยาง และ หลอ จ้งเสียน จะกลับมารับบทเดิมในภาพยนตร์ภาคนี้ ต่อมาในวันที่ 1 มีนาคม หลิว เทา, หลิน จื้อหลิงและ เหลียง หย่งฉี จะมาร่วมแสดงด้วย
ภาคต่อ
ภาพยนตร์เรื่อง The Monkey King 4 กำลังดำเนินงานสร้าง โดยมี เจิ้งป๋อไช่ มาทำหน้าที่เป็นผู้กำกับเหมือนเดิม
เอฟวรีเดย์คาชูชะ
เอฟวรีเดย์คาชูชะ เป็นซิงเกิลลำดับที่ 21 ของเอเคบีโฟร์ตีเอต ออกจำหน่ายวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ข้อมูลเพลง
Everyday, Kachuusha ได้ถูกใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Moshidora โดยมีสมาชิกจาก AKB48 เข้าร่วมแสดงด้วยคือ มาเอดะ อัตสึโกะ และ มิเนกิชิ มินามิ ส่วนเพลง Yankee Soul ได้ใช้เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง Majisuka Gakuen 2 นอกจากนี้รายได้ส่วนหนึ่งจะถูกหักออกไปเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554
"Everyday, Kachuusha" ทำยอดขายได้ถึง 942,475 แผ่นในวันแรกที่เริ่มออกจำหน่าย และสามารถทำสถิติใหม่ด้วยการทำยอดขายได้ถึง 1.33 ล้านแผ่นในสัปดาห์ที่วางจำหน่าย
ฉบับเจเคทีโฟร์ตีเอต
เอฟวรีเดย์คัตยูชะ (Everyday, Katyusha) เป็นซิงเกิ้ลลำดับที่ 19 ของ JKT48 ออกจำหน่ายวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
วัดเชียงแสน (อำเภอสันกำแพง)
วัดเชียงแสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลออนใต้ อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่
จากประวัติวัดเชียงแสนหรือ วัดสาลกัลญาณมหันตาราม กล่าวว่าหมื่นดาบเรือนเป็นผู้สร้างวัดแห่งนี้ ดังประวัติที่ปรากฏบนจารึกที่มีจากการค้นพบ จารึกเป็นจารึกของอักษรสุโขทัย ระบุว่าเมื่อ " สัมฤทธิศก (เปลิกสัน) จุลศักราช ๘๕๐ เดือน ๗ ขึ้น ๘ ค่ำ วันพุธ หมื่นดาบเรือนได้ชักชวนบรรดาทายกทายิกกาทั้งหลายเป็นต้นว่า ชาวพูเลาเป็นต้น มาประชุม เพื่อสร้างพระวิหาร พระเจดีย์ และหอพระไตรปิฎก เมื่อเสร็จแล้วขนานนามว่า สาลกัลญาณมหันตาราม"
สิ่งก่อสร้างในวัดได้แก่ เจดีย์ศิลปะล้านนาได้รับการบูรณะโดยช่างฝีมือแบบพม่า เป็นเจดีย์ย่อเก็จ 28 ฐานล่างเป็นสี่เหลี่ยมส่วนยอดกลม อุโบสถพื้นเมืองมีใบเสมาหินแปดเหลี่ยมฝังลึกแปดทิศ วิหารพื้นเมืองกำลังก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จ อาคารอื่น ๆ เป็นศาลาไม้แบบชั่วคราวมีแนวกำแพงเก่าก่อด้วยอิฐสองด้าน คือ ทิศตะวันตกของเจดีย์และทิศเหนือสภาพชำรุดสูงจากพื้นดินประมาณ 50 เซนติเมตร
ภาษากงกัณ
ภาษากงกัณ เป็นภาษากลุ่มอินโด-อารยันที่พูดโดยชาวกงกัณส่วนใหญ่ในแคว้นชายฝั่งตะวันตก (กงกัณ) ของอินเดีย ซึ่งเป็นหนึ่งใน 22 รายการภาษาที่ถูกระบุในกำหนดรายการที่แปดของรัฐธรรมนูญอินเดีย และเป็นภาษาทางการของกัว จารึกภาษากงกัณอักแรกเขียนใน ค.ศ. 1187 ภาษานี้เป็นภาษาชนกลุ่มน้อยในรัฐกรณาฏกะ, รัฐมหาราษฏระ, รัฐเกรละ, รัฐคุชราตและดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอู
ลักษณะ
ภาษากงกัณ (กงกณีภาษา) เป็นภาษาที่มีความหลากหลายในด้านการเรียงประโยคและรูปลักษณ์ของภาษา ไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นภาษาที่ใช้การเน้นเสียงหรือเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ เป็นภาษาที่แยกเสียงสั้นยาวของสระเช่นเดียวกับภาษาในกลุ่มอินโด-อารยันอื่น ๆ พยางค์ที่มีสระเสียงยาวมักเป็นพยางค์ที่เน้น
ภาษากงกัณมีสระพื้นฐาน 16 เสียง พยัญชนะ 36 เสียง เสียงกึ่งสระ 5 เสียง เสียงออกตามไรฟัน 3 เสียง เสียงระบายลม 1 เสียง และมีเสียงประสมจำนวนมาก ความแตกต่างของสระนาสิกเป็นลักษณะพิเศษของภาษากงกัณ
จุดเริ่มต้น
ภาษากงกัณพัฒนาขึ้นในบริเวณกงกัณซึ่งเป็นฉนวนแผ่นดินแคบ ๆ ระหว่างเขตภูเขาสหยทริและทะเลอาหรับทางฝั่งตะวันตกของอินเดีย โดยเฉพาะในโคมันตัก (ปัจจุบันคือกัว) ทฤษฎีเกี่ยวกับกำเนิดของภาษากงกัณมีสองแบบคือ
ช่วงแรก
ภาษากงกัณเป็นภาษาหลักในกัว เริ่มแรกเขียนด้วยอักษรพราหมี ต่อมาจึงเขียนด้วยอักษรเทวนาครี ใช้ในทางศาสนาและการค้ารวมทั้งในชีวิตประจำวัน
กลุ่มชนอื่น ๆ ที่ใช้ภาษากงกัณสำเนียงต่าง ๆ ได้แก่ชาวกงกัณมุสลิมในเขตรัตนกาลีและภัตกัล ซึ่งมีลักษณะของภาษาอาหรับเข้ามาปนมาก ชนอีกกลุ่มหนึ่งที่ใช้ภาษากงกัณคือชาวสิททิสซึ่งมาจากเอธิโอเปีย
การอพยพและการแยกเป็นส่วน
การเข้ามาของโปรตุเกสทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมากในหมู่ของชาวกงกัณ ชาวกงกัณบางส่วนเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์และอิทธิพลทางศาสนาของโปรตุเกสทำให้ชาวกงกัณบางส่วนอพยพออกไป การแบ่งแยกระหว่างชาวกงกัณที่นับถือศาสนาฮินดูและคริสต์ทำให้ภาษากงกัณแตกเป็นหลายสำเนียงยิ่งขึ้น
ภาษานี้แพร่ไปสู่เขตจนระหรือกรวลี (ชายฝั่งของการณตกะ) โกกัน-ปัตตะ (ชายฝั่งกงกัณ ส่วนของรัฐมหาราษฏระ) และรัฐเกราลาในช่วง 500 ปีหลัง การอพยพของชาวกงกัณมีสาเหตุมาจากการปกครองกัวของโปรตุเกส
การอพยพของชาวคริสต์และฮินดูเกิดเป็น 3 ระลอก การอพยพครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2103 ซึ่งเป็นช่วงแรกที่โปรตุเกสเข้ามาปกครองกัว ครั้งที่ 2 เกิดเมื่อ พ.ศ. 2114 ในสงครามกับสุลต่านพิชปูร์ การอพยพครั้งที่ 3 เกิดขึ้นระหว่างสงครามในช่วง พ.ศ. 2226 - 2283 การอพยพในช่วงแรกเป็นผู้นับถือศาสนาฮินดู ส่วนสองครั้งหลัง ส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์
ภาษากงกัณในกัวของโปรตุเกส
ในช่วงแรกของการเป็นอาณานิคมของโปรตุเกส มิชชันนารีให้ความสำคัญกับการแปลคัมภีร์ศาสนาคริสต์เป็นภาษาท้องถิ่นทั้งภาษากงกัณและภาษามราฐีจนกระทั่ง พ.ศ. 2227 โปรตุเกสห้ามใช้ภาษาถิ่นในเขตปกครองของตน ซึ่งถือว่าเป็นภาษาสำหรับศาสนาฮินดู ให้ใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการแทน ทำให้การใช้ภาษากงกัณลดลงและทำให้ภาษาโปรตุเกสมีอิทธิพลต่อภาษากงกัณสำเนียงของชาวคริสต์มาก ส่วนชาวกงกัณที่นับถือศาสนาฮินดูใช้ภาษามราฐีเป็นภาษาทางศาสนา และจากความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างภาษากงกัณและภาษามราฐี ทำให้ชาวกงกัณส่วนใหญ่พูดภาษามราฐีเป็นภาษาที่สองและปัจจุบันเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวันของชาวฮินดูในกัวรวมทั้งชาวกงกัณด้วย ชาวคริสต์ชั้นสูงใช้ภาษากงกัณกับชนชั้นที่ต่ำกว่าและยากจน ส่วนในสังคมของตนใช้ภาษาโปรตุเกส
ผู้อพยพชาวกงกัณนอกกัวยังคงใช้ภาษากงกัณและภาษามีความแตกต่างกันมากยิ่งขึ้น มีการเขียนภาษากงกัณด้วยอักษรเทวนาครีในรัฐมหาราษฏระ ในขณะที่ผู้พูดในรัฐกรนาฏกะเขียนด้วยอักษรกันนาดา
การฟื้นฟูภาษากงกัณ
สถานะของภาษากงกัณจัดว่าน่าเป็นห่วง มีการใช้ภาษาโปรตุเกสเป็นภาษาราชการและภาษาทางสังคมในหมู่ชาวคริสต์ ในหมู่ชาวฮินดูนิยมใช้ภาษามราฐีมากกว่าและมีการแบ่งแยกระหว่างชาวคริสต์และชาวฮินดูมากขึ้น
ยุคหลังได้รับเอกราช
หลังจากอินเดียได้รับเอกราช กัวได้รวมเข้ากับอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2504 ได้เกิดข้อโต้แย้งในกัวเกี่ยวกับสถานะของภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศและอนาคตของกัวว่าจะรวมเข้ากับรัฐมหาราษฏระหรือเป็นรัฐต่างหากต่อไป บทสรุปปรากฏว่ากัวเลือกเป็นรัฐต่างหากใน พ.ศ. 2510 ส่วนในด้านภาษา ภาษาที่มีการใช้มากภายในรัฐได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาฮินดี ภาษามราฐี ส่วนภาษากงกัณยังไม่ได้รับการใส่ใจ
การกำหนดให้เป็นภาษาเอกเทศ
ในขณะที่มีความเชื่อว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐีไม่ใช่ภาษาเอกเทศ สุนิต กุมาร จัตเตร์ชี ประธานคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาศาสตร์แห่งชาติได้จัดการประชุมทางวิชาการเกี่ยวกับข้อโต้แย้งนี้และได้บทสรุปเมื่อ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ว่าภาษากงกัณเป็นภาษาเอกเทศ
สถานะการเป็นภาษาราชการ
กลุ่มผู้รักภาษากงกัณได้เรียกร้องให้ภาษากงกัณเป็นภาษาประจำรัฐกัวใน พ.ศ. 2529 ในที่สุดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 รัฐกัวยอมรับให้ภาษากงกัณเป็นภาษาราชการของรัฐ และได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาประจำชาติของอินเดียเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2535
ปัญหา
ภาษากงกัณเป็นภาษาที่ใกล้ตายเพราะ มีความพยายามที่จะฟื้นฟูภาษากงกัณโดยเฉพาะความพยายามของเศนอย โคเอมพับ ที่พยายามสร้างความสนใจวรรณกรรมภาษากงกัณขึ้นอีกครั้ง มีองค์ที่สนับสนุนการใช้ภาษากงกัณ เช่น กงกัณ ไทซ ยตระ ที่บริหารโดยมันเดล และองค์กรที่ใหม่กว่าอย่างเช่น วิศวะ กงกัณ ปาริศัด
การใช้หลายภาษา
จากการสำรวจในอินเดีย ผู้พูดภาษากงกัณพูดได้หลายภาษา ใน พ.ศ. 2544 ค่าเฉลี่ยทั้งประเทศมีผู้ใช้สองภาษาร้อยละ 19.44 และใช้สามภาษาร้อยละ 7.26 ในขณะที่เฉพาะผู้พูดภาษากงกัณ มีผู้ใช้สองภาษาร้อยละ 74.2 และใช้สามภาษาร้อยละ 44.68 ทำให้ชุมชนของชาวกงกัณเป็นชุมชนของผู้ใช้หลายภาษาในอินเดีย เหตุผลหนึ่งน่าจะมาจากการที่ขาดโรงเรียนที่สอนด้วยภาษากงกัณเป็นภาษาแรกหรือภาษาที่สอง
การใช้หลายภาษาไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่เป็นการชี้ให้เห็นว่าภาษากงกัณเป็นภาษาที่ไม่เกิดการพัฒนา ผู้พูดภาษากงกัณที่ใช้ภาษามราฐีในกัวและมหราราษฏระเชื่อว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐี
ข้อโต้แย้งระหว่างภาษากงกัณและภาษามราฐี
มีการกล่าวอ้างมานานแล้วว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐีและไม่ใช่ภาษาเอกเทศ ซึ่งมีเหตุผลหลายประการ ได้แก่ ความใกล้เคียงระหว่างภาษามราฐีและภาษากงกัณ ความใกล้เคียงทางภูมิศาสตร์ระหว่างกัวและมหาราษฏระ อิทธิพลอย่างชัดเจนของภาษามราฐีต่อภาษากงกัณสำเนียงที่ใช้พูดในรัฐมหาราษฏระ การที่ภาษากงกัณมีวรรณกรรมน้อยและชาวกงกัณที่นับถือศาสนาฮินดูจะใช้ภาษามราฐีเป็นภาษาที่สอง ทำให้งานเขียนของ Jose Pereira ใน พ.ศ. 2514 กล่าวว่าภาษากงกัณเป็นสำเนียงของภาษามราฐี งานเขียนของ S. M. Katre ใน พ.ศ. 2509 ได้ใช้การศึกษาทางประวัติศาสตร์สมัยใหม่และเปรียบเทียบสำเนียงของภาษากงกัณหกสำเนียงได้สรุปว่าจุดกำเนิดของภาษากงกัณต่างจากภาษามราฐี เศนอย โคเอมพับ ผู้มีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูภาษากงกัณ ได้ต่อต้านการใช้ภาษามราฐีในหมู่ชาวฮินดูและการใช้ภาษาโปรตุเกสในหมู่ของชาวคริสต์
การรวมของกัวเข้ากับอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2504 เป็นเวลาที่รัฐในอินเดียมีการจัดตัวใหม่ตามเส้นแบ่งทางภาษา มีความต้องการที่จะรวมกัวเข้ากับรัฐมหาราษฏระเพราะในกัวมีผู้พูดภาษามราฐีจำนวนมาก และภาษากงกัณถูกจัดให้เป็นสำเนียงของภาษามราฐี ดังนั้นสถานะของภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศหรือเป็นสำเนียงของภาษามราฐีจึงเป็นหัวข้อทางการเมืองในการรวมรัฐกัวด้วย
องค์กรวิชาการสาหิตยะในอินเดียยอมรับภาษากงกัณในฐานะภาษาเอกเทศเมื่อ พ.ศ. 2518 และภาษากงกัณที่เขียนด้วยอักษรเทวนาครีได้เป็นภาษาราชการของกัวใน พ.ศ. 2530
การแพร่กระจาย
ภาษกงกัณใช้พูดทั่วไปในเขตกงกัณ ซึ่งรวมถึง กัว ชายฝั่งตอนใต้ของรัฐมหาราษฏระ ชายฝั่งของรัฐการณาฏกะ และรัฐเกราลา แต่ละท้องถิ่นมีสำเนียงของตนเอง การแพร่กระจายของผู้พูดภาษานี้มีสาเหตุหลักจากการออพยพของชาวกัวเพื่อหลบหนีการปกครองของโปรตุเกส
ระบบการเขียน
ภาษากงกัณเขียนด้วยอักษณหลายชนิด ทั้ง อักษรเทวนาครี อักษรโรมัน (เริ่มสมัยอาณานิคมของโปรตุเกส) อักษรกันนาดา ใช้ในเขตมันกาลอร์ และชายฝั่งของรัฐการณาฏกะ อักษรอาหรับในหมู่ผู้นับถือศาสนาอิสลามที่เรียกว่า ภัทกาลี ชนกลุ่มนี้หันมานับถือศาสนาอิสลามในสมัยสุลต่านทิบบู อยู่ในเขตรัฐการณาฏกะ มีผู้เขียนด้วยอักษรมลยาฬัมกลุ่มเล็ก ๆ ในเกราลา แต่ปัจจุบันเริ่มหันมาใช้อักษรเทวนาครีแทน
การเขียนและหัวข้อเรื่องสำเนียง
ปัญหาทางด้านการใช้ระบบการเขียนหลายชนิดและสำเนียงที่ต่างกันกลายเป็นปัญหาสำคัญในการทำให้ภาษากงกัณเป็นเอกภาพ การตัดสินใจให้ใช้อักษรเทวนาครีเป็นอักษรทางการและให้สำเนียงอันตรุซเป็นสำเนียงมาตรฐานทำให้มีข้อโต้แย้งตามมา สำเนียงอันตรุซเป็นสำเนียงที่ชาวกัวส่วนใหญ่ไม่เข้าใจและต่างจากภาษากงกัณสำเนียงอื่น และอักษรเทวนาครีมีการใช้น้อยเมื่อเทียบกับอักษรโรมันในกัวและอักษรกันนาดาในบริเวณชายฝั่งของรัฐกรนาฏกะ ชาวคริสต์คาทอลิกในกัวได้ใช้อักษรโรมันในการเขียนงานวรรณกรรมและต้องการให้อักษรโรมันเป็นอักษรทางการเทียบเท่าอักษรเทวนาครี
ในกรนาฏกะที่มีผู้พูดภาษากงกัณจำนวนมาก ได้มีการจัดกิจกรรมเพื่อรณรงค์ให้ใช้อักษรกันนาดาเขียนภาษากงกัณในโรงเรียนท้องถิ่นแทนอักษรเทวนาครี ในปัจจุบันไม่มีอักษรชนิดใดหรือสำเนียงใดเป็นที่เข้าใจหรือได้รับการยอมรับจากทุกส่วน การที่ขาดสำเนียงที่เป็นกลางและเข้าใจกันได้ทั่วไป ทำให้ผู้พูดภาษากงกัณต่างสำเนียงกันต้องสื่อสารกันด้วยภาษาอื่น
อากูมอน
อากูมอน (アグモン) เป็นตัวละครจากซีรีส์ดิจิตอลมอนสเตอร์
ประวัติ
ปรากฏตัวครั้งแรกในของเล่น ดิจิตอลมอนสเตอร์ Ver.1 อยู่ในประเภทมังกรโบราณร่างเจริญวัย และปรากฏตัวในดิจิมอนเพนดูลั่ม ZERO ไวรัสบัสเตอร์ส มีลักษณะเป็นไดโนเสาร์ขนาดเล็กร่างกายสีส้ม
ในอนิเมะดิจิมอนแอดเวนเจอร์เป็นดิจิมอนคู่หูของตัวเอก ยางามิ ไทจิ และอนิเมะซีรีส์ชุดที่ 5 ดิจิมอนเซเวอร์สเป็นคู่หูของไดมง มาซารุซึ่งเป็นตัวเอกเช่นกัน แต่มีลักษณะแตกต่างกับแบบเดิม
ไม่มีสิ่งใด
"ไม่มีสิ่งใด" หรือ "ไม่มีอะไร" เป็นสรรพนามที่หมายถึงการไม่มีอยู่ของสิ่งใด ๆ ในการใช้ทางเทคนิค "ไม่มีสิ่งใด" (nothing) หมายถึงสิ่งใด ๆ ที่ไม่สำคัญ ไม่น่าสนใจ ไม่มีค่า ไม่เกี่ยวข้อง หรือไม่โดดเด่น ความไม่มีอะไร (nothingness) เป็นสถานะของการไม่มีสิ่งใด การไม่มีอยู่ของสิ่งใด ๆ หรือคุณสมบัติของการไม่มีสิ่งใด
วอตอะเบาต์มี? (อัลบั้มเคนนี โรเจอส์)
วอตอะเบาต์มี? (What About Me?) เป็นอัลบั้มของเคนนี โรเจอส์ ที่วางจำหน่ายโดย RCA Records ในปี 1984 หลังจากความสำเร็จของอัลบั้มที่แล้ว อายส์แดตซีอินเดอะดาร์ก (ซึ่งมีเพลงพิเศษที่แต่งโดย Bee Gees สำหรับโรเจอส์เท่านั้นรวมอยู่ด้วย) ในปี 1983 เป็นเวลาร่วม 8 ปีกว่าแล้วที่เขาประสบควาสำเร็จในฐานะนักร้องเดี่ยวนี้ ขณะที่เหล่านักวิจารณ์ก็เข้ากันได้กับเพลงของเขา ซึ่งเป็น คันทรี,ป๊อป,อดั๊ลท์คอนเทมโพรารี่ เป็นที่นิยมในหมู่แฟนเพลงและซิงเกิ้ลของเขาก็ยังสามารถข้ามไปยังชาร์ตของอีกฝั่งได้ อย่างไรก็ตามนักวิจารณ์อย่าง Stephen Thomas Erlewine จาก Allmusic ก็ได้นิยามอัลบั้มนี้ว่าเป็นอะไรที่ "จืดชืดและไร้รสชาติ" เขากล่าวด้วยความสลดใจว่า..นี่เป็นหนึ่งในงานอดั๊ลท์คอนเทมโพรารี่ที่แย่ที่สุดในยุค 80 เลยก็ว่าได้
เพลงชื่อต้นอัลบั้ม What About Me เป็นเพลงทริโอ ที่ได้ นักร้องR&B James Ingram กับ Kim Carnes นักดนตรีวง New Christy Minstrels ที่ผันตัวเองไปเป็นนักร้องเดี่ยว เพลงนี้เป็นเพลงรักซึ่งขึ้นถึงอันดับ 1 ในชารต์ AC (Adult Contemporary Chart) และยังติดชาร์ตทั้งในเพลงป๊อปกับคันทรีอีกด้วย ทำให้ Richard Marx ผู้ซึ่งมีส่วนร่วมแต่งเพลงในอัลบั้มนี้ด้วย มีเพลงฮิตอันดับ 1 เพลงแรกในฐานะนักแต่งเพลง อีกเพลงหนึ่งในอัลบั้ม "Two Hearts, One Love" แต่งโดย Byron Hill และเพลง "The Stranger" (เพลงแนวเล่าเรื่องที่โรเจอส์ถนัด ดั่งเพลงฮิตก่อนๆเช่น The Gambler และ Lucille ) เพลง "The Night Goes On" (เป็นเพลงแนว R&B บัลลาด) และ Crazy (แต่งโดย Richard Marx เป็นเพลงสไตล์เดียวกันกับ Through The Years ) นอกจากโรเจอส์มีเพลงอันดับ 1 อีกเพลงแล้ว ยังทำให้ Marx มีเพลงอันดับ 1 เพลงที่ 2 ในฐานะนักแต่งเพลงอีกด้วย
แม้ว่าอัลบั้มนี้จะไม่ประสบความสำเร็จเท่ากับอัลบั้มก่อนหน้านี้ของเขา แต่ก็ยังฮิตพอที่จะขึ้นถึงอันดับที่ 9 ในชาร์ตอัลบั้มเพลงคันทรีได้
ในกระแสนิยม
เพลง "The Night Goes On" นั้นถูกใช้เป็นเพลงรักประจำตัว Eden Capwell และ Cruz Castillo ซึ่งเป็นตัวละครในทีวีซีรีส์เรื่อง Santa Barbara ที่ออกอากาศระหว่างช่วงกลางยุค 80
Agostocaris
Agostocaris เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Agostocarididae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบได้ใน แคริบเบียน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ไวรัสเด็งกี
จีโนมของไวรัสมีขนาดประมาณ 11,000 เบส ซึ่งมีรหัสโปรตีนโครงสร้างสามชนิด คือ capsid protein C, membrane protein M, envelope protein E โปรตีนที่มิใช่โครงสร้างเจ็ดชนิด คือ NS1, NS2a, NS2b, NS3, NS4a, NS4b, NS5 และบริเวณที่ไม่ถอดรหัสสั้น ๆ ทั้งปลาย 5' และ 3' การจำแนกแต่ละซีโรไทป์เป็นจีโนมไทป์มักสัมพันธ์กับพื้นที่ซึ่งมักพบสายพันธุ์นั้นหรือพื้นที่ซึ่งพบสายพันธุ์นั้นครั้งแรก
ชุมชนบ้านตลาดคลองปาง
ชุมชนหมู่ที่ 2 บ้านตลาดคลองปาง ตั้งอยู่ในเขตการปกครองของเทศบาลตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง อยู่ห่างจากตัวจังหวัดตรังไปทางทิศเหนือประมาณ 60 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 2.78 ตารางกิโลเมตร ตามประวัติหมู่บ้านคลองปางเดิมมีชื่อเรียกว่า "กะปาง"  ซึ่งเป็นชื่อเรียกของ 2 ตำบล คือ ตำบลกะปาง อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช และ ตำบลคลองปาง อำเภอรัษฎา จังหวัดตรัง ต่อมามีการสร้างสถานีรถไฟกะปางขึ้น ชาวบ้านเริ่มสับสนในการเรียกชื่อบ้าน และเห็นว่าบริเวณนั้นมีลำคลองที่ไหลมาจาก เทือกเขาบรรทัด และใช้เป็นเขตแดนระหว่างจังหวัดตรัง กับ จังหวัดนครศรีธรรมราช ชาวบ้านจึงคิดตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า "คลองปาง" ขณะนั้นนายเฉลิม ตักศิริกุล ดำรงตำแหน่งกำนัน (กำนันคนแรกของตำบลคลองปางคือ นายคล้าย พลสิน) โดย คำว่า “ปาง” มาจาก “กะปาง” ซึ่งเป็นชื่อเก่าของหมู่บ้าน ส่วน “คลอง” มาจากคลองเขตแดนของของสองจังหวัดเพื่อที่จะได้ชื่อคล้าย ๆ กับชื่อเก่าของหมู่บ้าน หลังจากนั้นได้มีการยกฐานะ ชุมชนคลองปาง ขึ้นเป็น สุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2525 (ขณะ นายคล่อง เทพส่ง ดำรงตำแหน่งกำนัน) หลังจากนั้นอีก 11 ปี 6 เดือน (ปี พ.ศ. 2542) ได้มีการยกฐานะเป็นเทศบาล โดยมีนายกเทศมนตรีคนแรก คือ นายวันชัย ประเสริฐศิลป์
ลักษณะภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลาดเทไปทางทิศตะวันตก มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญคือ คลองห้วยเนียง และคลองปาง ทั้งสองสายเป็นแหล่งน้ำสำคัญในการรองรับน้ำระบายไหลลงสู่แม่น้ำตรัง นอกจากนี้ยังมีสายห้วยเล็ก ๆ อีกจำนวน 3 สาย คือ ห้วยคลองโกง ห้วยเนียง ห้วยกะปาง
ลักษณะภูมิอากาศ
มี 2 ฤดู คือ
Adenopleurellidae
Adenopleurellidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
21 มกราคม
วันที่ 21 มกราคม เป็นวันที่ 21 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 344 วันในปีนั้น (345 วันในปีอธิกสุรทิน)
อำเภอเจอรันตุต
เจอรันตุต (Jerantut) เป็นอำเภอทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐปะหัง ประเทศมาเลเซีย เป็นที่ตั้งของตามันเนอการา
อำเภอนี้เป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในรัฐปะหัง โดยขอบเขตตอนเหนือติดกับรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู ทางใต้ติดกับอำเภอเตอเมอร์โละฮ์และอำเภอมารัน ทางตะวันตกติดกับอำเภอลีปิซและอำเภอเราบ์ และทางตะวันออกติดกับอำเภอกวนตัน
ประวัติ
ในสมัยอาณานิคม เจอรันตุตเคยเป้นส่วนหนึ่งของอำเภอกัวลาลีปิซ จากนั้นใน ค.ศ. 1951 จึงมีสถานะตำบลปกครองตนเอง (daerah kecil) ที่มีเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยเป็นรองจากสำนักงานอำเภอกัวลาลิปิซ เจอรันตุตกลายเป็นอำเภอใหม่ใน ค.ศ. 1959 แต่ไม่มีสิทธิ์ในรัฐสภาจนกระทั่ง ค.ศ. 1974
เขตการปกครอง
อำเภอเจอรันตุตแบ่งออกเป็น 10 ตำบล ดังนี้:
ประชากร
จำนวนประชากรมาจากสำมะโน ค.ศ. 2010 ของสำนักงานสถิติ
สปริง (เรขาคณิต)
สปริงแบ่งออกได้เป็นสองชนิดคือ สปริงมือซ้ายและสปริงมือขวา สปริงมือซ้ายจากด้านล่างจะเวียนขึ้นตามเข็มนาฬิกา ส่วนสปริงมือขวาจะเวียนขึ้นทวนเข็มนาฬิกา สปริงทั้งสองชนิดเมื่อพลิกกลับด้านล่างเป็นด้านบน ก็จะยังคงเวียนในลักษณะเดิม
นิยาม
สปริงที่หมุนรอบแกน z สามารถนิยามได้จากสมการอิงตัวแปรเสริมดังนี้
เมื่อ
สำหรับสมการในพิกัดคาร์ทีเซียน สปริงรอบแกน z โดยที่ n = 1 คือ
ปริมาตรภายในของสปริง คำนวณได้จาก
Acidopsidae
Acidopsidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Decapoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วงศ์หอยลาย
วงศ์หอยลาย (ชื่อวิทยาศาสตร์: Veneridae) เป็นวงศ์หนึ่งของหอยในชั้นไบวาลเวีย เป็นวงศ์ที่ใหญ่ที่สุดของหอยสองฝา โดยมีประมาณ 500 –800 สปีชีส์
มีหลายชนิดที่กินได้ ชนิดมักนิยมรับประทานได้แก่ หอยอาซาริ (Ruditapes philippinarum), หอยลาย (Paphia undulata) และ หอยตลับลาย (Meretrix lusoria)
มาริบอร์
มาริบอร์ (Maribor) เป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของประเทศสโลวีเนีย รองจากกรุงลูบลิยานาซึ่งเป็นเมืองหลวง โดยมีประชากรประมาณ 133,000 คน ตั้งอยู่ริมแม่น้ำดราวา เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของภูมิภาคโลเวอร์สตีเรียของประเทศ มีท่าอากาศยานนานาชาติมาริบอร์เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของประเทศ และมีเมืองกราซ ประเทศออสเตรียเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด ห่างออกไปประมาณ 60 กิโลเมตร โดยสัญลักษณ์ของเมืองเป็นรูปนกพิราบกำลังบินบนปราสาทสีขาวซึ่งมีหอคอย 2 หอ
มาริบอร์ร่วมสมัย
สถานที่ท่องเที่ยวในเมืองที่นักท่องเที่ยวเยี่ยมชนเช่นวิหารกอทิกที่สร้างขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 12 รวมถึงศาลากลางเมืองที่สร้างเป็นแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยาหรือสถาปัตยกรรมเรอเนซองซ์ ซึ่งสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมืองนี้ยังมีมหาวิทยาลัยมาริบอร์ ซึ่งก่อตั้งในปี พ.ศ. 2504 ยังเป็นแหล่งองุ่นที่เก่าแก่แห่งหนึ่งของโลก รวมถึงเป็นถิ่นของสโมสรฟุตบอลมาริบอร์ ที่มีชื่อเสียงมากในประเทศสโลวีเนีย และในทุก ๆ เดือนมกราคมของทุกปี จะมีการแข่งขันสกีรายการมาริบอร์สโกพอฮอร์ย เพื่อชิงถ้วยแอลไพน์สกีอิงเวิลด์คัพ หรือถ้วยหมาป่าทองคำ โดยจัดบริเวณชานเมือง บนเทือกเขาโปฮอร์เจล ในเดือนมิถุนายนจะมีการจัดเทศกาลเลนท์สองสัปดาห์ โดยจะมีการแสดงดนตรีและละครมากมายหลายรายการ
มาริบอร์ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองแอลไพน์ในปี พ.ศ. 2543 ยังได่รับการคัดเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ในปีพ.ศ. 2555 และมาริบอร์ยังเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว ในปีพ.ศ. 2556
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 11 ค.ศ. 1936 (พ.ศ. 2479) ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 1-16 สิงหาคม พ.ศ. 2479 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฮังการีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 216 คน ใน 21 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฮังการีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 10 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 16 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สถาปัตยกรรมอิหร่าน
สถาปัตยกรรมอิหร่าน หรือ สถาปัตยกรรมเปอร์เซีย (Iranian architecture หรือ Persian architecture; เปอร์เซีย: معمارى ایرانی, Memāri e Irāni) คือสถาปัตยกรรมของประเทศอิหร่านและหลายส่วนของเอเชียตะวันตก คอเคซัส และเอเชียกลาง มีประวัติย้อนไปอย่างน้อยถึง 5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นแบบฉบับอันเป็นเอกลักษณ์ส่งผลไปอย่างกว้างขวาง ทั้งตุรกี อิรัก จนถึงอุซเบกิสถานและทาจิกิสถาน และจากคอเคซัสจนถึงแซนซิบาร์ อาคารแบบเปอร์เซียมีความหลากหลายตั้งแต่กระท่อมของชาวไร่ชาวนาจนถึงโรงน้ำชา และศาลาในสวน จนถึง "โครงสร้างอันยิ่งใหญ่ที่โลกได้เห็น" นอกจากนั้นประตูโบราณ พระราชวัง มัสยิด กระนั้นเมืองที่มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วอย่าง เตหะราน ได้นำคลื่นการทำลาย ส่งผลให้เกิดสิ่งก่อสร้างใหม่
สถาปัตยกรรมอิหร่านมีความหลากหลายอย่างยิ่ง ทั้งในแง่โครงสร้างและความงาม ตั้งแต่แบบดั้งเดิมที่เคยเห็นชินตา มิได้มีนว้ตกรรมแบบฉับพลัน อย่างไรก็ตาม แผลซ้ำ ๆ จากการถูกรุกรานและการตกตะลึงทางวัฒนธรรม ได้ทำให้ "มีรูปแบบอันเป็นเอกลักษณ์ต่างจากประเทศมุสลิมอื่น" ตัวอย่างงานที่สำคัญ "ได้สร้างความรู้สึกให้กับรูปทรงและมาตราส่วน ความคิดสร้างสรรค์ทางโครงสร้าง โดยเฉพาะในโครงสร้างทรงโค้งและโดม การตกแต่งอย่างชาญฉลาดซึ่งมากับความเป็นอิสรภาพและประสบความสำเร็จอย่างหาสถาปัตยกรรมอื่นใดมาเปรียบเทียบได้"
ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี
ขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี (Barisan Nasional Pembebasan Patani, BNPP) เป็นองค์กรเคลื่อนไหวเพื่อแบ่งแยกดินแดนปัตตานีรุ่นแรก ๆ เกิดจากการรวมตัวของทายาทเจ้าเมืองเก่าที่สูญเสียอำนาจ และความไม่พอใจในนโยบายของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ที่กำหนดนโยบายรัฐนิยมบังคับสวมหมวก และนโยบายอื่น ๆ ที่ขัดต่อหลักศาสนาอิสลาม ผู้ก่อตั้งคือนายอดุลย์ ณ สายบุรี เวลาที่จัดตั้งขึ้นไม่แน่นอน อยู่ระหว่าง พ.ศ. 2502–2514 ปฏิบัติการทางทหารขององค์กรนี้เข้มแข็งในช่วง พ.ศ. 2520–2525 ได้รับความช่วยเหลือจากต่างประเทศมากโดยเฉพาะกลุ่มอาหรับ เช่น สันนิบาตอาหรับ, องค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ มีความใกล้ชิดกับพรรคปาสในมาเลเซีย องค์กรนี้ตกต่ำลงหลังการเสียชีวิตของ ดือระ มาตีเยาะ หรือเปาะเยะ เมื่อ พ.ศ. 2527 จนต้องยุติบทบาทไปในที่สุด
มักกะฮ์
มักกะฮ์ (مكة) มีชื่อเต็มว่า มักกะตุลมุกัรเราะมะฮ์ เป็นเมืองหลักของแคว้นมักกะฮ์ ฮิญาซ ภาคตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย และถือเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาอิสลาม ตั้งอยู่ห่างจากญิดดะฮ์ 70 กิโลเมตร และอยู่ในหุบเขาแคบที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเล 277 เมตร จำนวนประชากรที่บันทึกใน ค.ศ. 2015 มี 1,578,722 คน