cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ศาสนาพุทธในเกาหลี
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ตอนปลายสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาได้เข้ายึดเกาหลีจากญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2488 เกาหลีจึงถูกแบ่งออกเป็น 2 ประเทศที่เส้นขนานที่ 38 องศาเหนือกล่าวคือ ทางตอนเหนืออยู่ภายใต้การคุ้มครองดูแลของสหภาพโซเวียต มีชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี (เกาหลีเหนือ) ทางตอนใต้อยู่ภายใต้การดูแลของสหรัฐอเมริกา มีชื่อประเทศว่า สาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) เมื่อเกาหลีพ้นจากการปกครองของญี่ปุ่นแล้ว ชาวพุทธทั้งหลายในเกาหลี โดยเฉพาะพระสงฆ์ได้มีการเคลื่อนไหว โดยการประชุมใหญ่แล้วลงมติให้รัฐบาลยกเลิกข้อบังคับต่าง ๆ ที่ขัดแย้งกับหลักพระพุทธศาสนาซึ่งตราขึ้นในสมัยที่ญี่ปุ่นยึดครอง พร้อมทั้งให้คณะสงฆ์มีการปกครองตนเอง โดยมีสำนักงานอยู่ในนครหลวงและจังหวัดต่าง ๆ ให้มีสภาบริหารตนเองซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักงานใหญ่ และได้มีการจัดประชุมเพื่อตราธรรมนูญปกครองคณะสงฆ์ขึ้นที่สำนักงานใหญ่ เมื่อพ.ศ. 2489
พระพุทธศาสนาในประเทศเกาหลีในปัจจุบัน
พระพุทธศาสนาในประเทศเกาหลีเหนือนั้นไม่สามารถที่จะรู้สถานการณ์ได้ เพราะประเทศเกาหลีเหนือปกครองด้วยลัทธิคอมมิวนิสต์ ซึ่งไม่สนับสนุนพระพุทธศาสนา ดังนั้นพระพุทธศาสนาจึงเจริญรุ่งเรืองในประเทศเกาหลีใต้มากกว่า แต่ในประเทศเกาหลีใต้มีการขัดแย้งระหว่างนิกายโชเก (นิกายถือพรหมจรรย์) และนิกายแทโก (นิกายไม่ถือพรหมจรรย์) แก่งแย่งวัดกัน ในช่วงนั้นกลุ่มมิชชันนารีจำนวนมากได้มาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ และได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ในช่วงแรกมีแต่กลุ่มวัยรุ่น แต่ภายหลัง ไม่ว่าวัยรุ่นหรือวัยไหน ๆ ก็หันมานับถือศาสนาคริสต์กันขนานใหญ่ ศาสนาพุทธจึงตกต่ำลง จน นิกายโชกายต้องหาวิธีให้ชาวเกาหลีมองเห็นว่าพระพุทธศาสนามีความสำคัญก็ตาม แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้ชาวเกาหลี มีทัศนคติที่ดี แก่พระพุทธศาสนา เนื่องจากพระสงฆ์มีการติดต่อกับชาวบ้านน้อยมาก ในการตีพิมพ์คัมภีร์สำคัญทางพระพุทธศาสนา ก็ต้องยืมคำของศาสนาคริสต์ คือ ไบเบิลของพระพุทธศาสนา แต่ปัจจุบันเริ่มมีการฟื้นฟูพระพุทธศาสนาบ้างแล้ว
ในปัจจุบันคณะสงฆ์ในประเทศเกาหลี ถือว่าเป็นคณะสงฆ์ที่มีความก้าวหน้ามากที่สุดปรับตัวให้ทันกับเหตุการณ์ต่าง ๆ อยู่เสมอเพื่อความมั่นคงของพระพุทธศาสนานั่นเอง กิจการที่พระสงฆ์เกาหลีใต้สนใจ และทำกันอย่างเข้มแข็งจริงจังที่สุดคือ การศึกษา ซึ่งเรื่องนี้เป็นการสอดคล้องกับนโยบายของรัฐบาล ในด้านการศึกษานอกจากจะมีโรงเรียนพระปริยัติธรรมสำหรับสอนพระภิกษุ ภิกษุณี สามเณร และสามเณรี (สตรีที่จะบวชเป็นภิกษุณี) แล้ว คณะสงฆ์เกาหลีใต้ยังมีสถานศึกษาฝ่ายสามัญระดับต่าง ๆ ที่เปิดรับนักเรียนชายหญิงโดยทั่วไปด้วย ซึ่งสถาบันเหล่านี้มีคฤหัสถ์ (บุคคลทั่วไป) เป็นผู้บริหาร แต่อยู่ในความควบคุมดูแลของคณะกรรมาธิการฝ่ายการศึกษาของคณะสงฆ์ สถานศึกษาเหล่านี้แยกประเภทได้ดังนี้
มหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดของเกาหลีคือ มหาวิทยาลัยทงกุก ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2449 ปัจจุบันมีนักศึกษาชายทั้งหมด 6,000 คน มีภิกษุ สามเณรศึกษาอยู่ด้วยประมาณ 60 รูป ใน พ.ศ. 2507 คณะสงฆ์เกาหลีใต้ตั้งโครงการแปลและจัดพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับเกาหลีขึ้น เรียกว่า ศูนย์แปลพระไตรปิฎกเกาหลี ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยทงกุก ในประเทศเกาหลีใต้ (พ.ศ. 2526) มีวัดลงทะเบียนจำนวน 3,163 วัด และไม่ลงทะเบียน 4,090 วัด มีภิกษุ 14,206 รูป และภิกษุณีจำนวน 6,549 รูป จำนวนนี้อาจรวมนิกายโชกาย และนิกายเล็กต่าง ๆ
เตอร์นาวา
เตอร์นาวา (Trnava), ทือร์เนา (Tyrnau) หรือ นอจโซมบอต (Nagyszombat) เป็นเมืองในประเทศสโลวาเกีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ อยู่ห่างจากกรุงบราติสลาวาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 47 กม. ริมฝั่งแม่น้ำเตอร์นาวา เป็นเมืองหลวงของแคว้นเตอร์วานา เป็นเมืองประวัติศาสตร์ เต็มไปด้วยโบสถ์เก่ามากมายในกำแพงเมือง
เอ็นแขวนองคชาต
ในเพศชาย เอ็นแขวนองคชาต (suspensory ligament of the penis) เป็นส่วนที่ยึดติดกับแนวประสานกระดูกหัวหน่าว ซึ่งช่วยยึดองคชาตไว้ใกล้กับกระดูกหัวหน่าว และช่วยรองรับเมื่อมีการแข็งตัว
วัดหิรัญรูจีวรวิหาร
วัดหิรัญรูจีวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อ วัดน้อย หรือ วัดน้อยบางไส้ไก่ สร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2321 ในสมัยกรุงธนบุรี สร้างโดยเจ้าขรัวเงิน พระชนกของกรมสมเด็จพระศรีสุริเยนทรามาตย์ ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 พระยาอนุชิต [สันนิษฐานว่าคือพระยาอนุชิตชาญไชย (อุ่น)] ได้บูรณปฏิสังขรณ์ แล้วถวายเป็นพระอารามหลวงเมื่อปี พ.ศ. 2397 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า วัดหิรัญรูจี ซึ่งมีความหมายตรงกับชื่อของผู้สร้างวัด และยังโปรดให้หล่อพระพุทธรูปปางมารวิชัยด้วยเงินทั้งองค์
วัดเป็นสถาปัตยกรรมไทยผสมจีน พระอุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หน้าบันปูนปั้นลายรูปดอกไม้และนก หลังคาไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ก่ออิฐถือปูน ภายในมีพระพุทธรูปปางมารวิชัยปิดทองทั้งองค์เป็นพระประธาน คือ หลวงพ่อดำ มีพระเจดีย์ใหญ่ทรงกลม และเจดีย์ 6 องค์ เป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง พระพุทธรูป
เนกาทีฟติงกิงบัตโพซิทีฟดูอิง
เนกาทีฟติงกิงบัตโพซิทีฟดูอิง (Negative Thinking But Positive Doing) เป็นอีพีของจุ๋ย จุ๋ยส์ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2551 ได้ปลอยซิงเกิลออกจากอัลบั้มชุดนี้ได้แก่ อย่าขี้โม้ และ เหลือแต่ตอ
พาราเวิลด์
พาราเวิลด์ (ParaWorld) เป็นเกมส์ชนิด Real-Time Strategy ของเกมส์คอม ผลิตเมื่อ 25 กันยายน ค.ศ. 2006 (2549) เป็นเกมส์จากประเทศเยอรมนี ตัวเกมส์ของพาราเวิลด์นี้เป็นเกมส์คนขี่ไดโนเสาร์หรือสู่รบกันเองตัวต่อตัว มีให้เลือก 3 เผ่าพันธุ์ ด้วยกันคือ
โซนป่า (Jungle)
ป่าเต็มไปด้วยพืชพรรณมากมาย มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่และเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเผ่ามังกร
โซนทุ่งซาวันน่า (Savannah)
เป็นโซนทะเลทราย และเป็นที่อยู่ของเผ่า dustrider
โซนหิมะ (Northland)
ดินแดนทางตอนเหนือ มีสัตว์ที่อยู่ในนี้ เช่น ช้างแมมมอธ กวางตัวผู้ แมวเขี้ยวดาบ ไทรันโนซอรัส เป็นที่ตั้งของ norsemen
ออลโฮฟอิสโกน
ออลโฮฟอิสโกน เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 ของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน สลิปน็อต อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เป็นอัลบั้มต่อจาก อัลบั้ม Vol. 3: (The Subliminal Verses) ซึ่ง อัลบั้มนี้ มีความเป็นกรูฟเมทัลและออลเตอร์นาทีฟเมทัลสูง และมีท่อนโซโล่ของ Jim root และ Mick thompson ก็ได้โซโล่ และ ริทึ่มกีต้าร์ เกือบทุกเพลงของอัลบั้ม อัลบั้มนี้มีเพลง Execute เป็นอินโทรของอัลบั้มนี้ ซึ่งอัลบี้มนี้มีความหม่นหมองทางดนตรีต่ำลง และสีของหน้ากากแต่ละคนก็ได้เน้นสีขาวและสีดำ
บุคคลที่เกี่ยวข้อง
อกจากชื่อจริงแล้ว สมาชิกของวงยังถูกอ้างถึงด้วยเลขศูนย์ถึงแปด
Production
ตำบลเมืองเก่าพัฒนา
เมืองเก่าพัฒนา เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเวียงเก่า จังหวัดขอนแก่น
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลเมืองเก่าพัฒนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
ตำบลเมืองเก่าพัฒนาเดิมเป็นหมู่บ้านในเขตการปกครองของตำบลเขาน้อย เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งสภาตำบลเมืองเก่าพัฒนาเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเก่าพัฒนา จนปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลเมืองเก่าพัฒนาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
พระพันปีตู้
พระพันปีตู้ (ชื่อตัวไม่ทราบ; เกิดประมาณ ค.ศ. 902; เสียชีวิต 17 กรกฎาคม ค.ศ. 961 ) เป็นราชนารีจีนสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ เป็นภริยาของขุนพลจ้าว หงอิน (趙弘殷) ทั้งเป็นมารดาของจ้าว ควงอิ้น (趙匡胤) ซึ่งต่อมาเป็นจักรพรรดิซ่งไท่จู่ (宋太祖) และจ้าว ควงอี้ (趙匡義) ซึ่งต่อมาเป็นจักรพรรดิซ่งไท่จง (宋太宗)
เมื่อนางเสียชีวิตแล้ว ในปี ค.ศ. 961 จักรพรรดิซ่งไท่จู่ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นชีวิตขึ้นเป็น พระพันปีหมิงเซี่ยน หรือ หมิงเซี่ยนไท่โฮ่ว ต่อมาในปี ค.ศ. 964 จักรพรรดิซ่งไท่จู่ได้มีพระบรมราชโองการให้เปลี่ยนพระอิสริยยศเป็น พระพันปีเจาเซี่ยน หรือ เจาเซี่ยนไท่โฮ่ว ต่อมาเมื่อจักรพรรดิซ่งไท่จู่เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 976 จ้าว ควงอี้ ได้อ้างสิทธิสืบบัลลังก์ต่อจากพี่ชาย คือ จ้าว ควงอิ้น หรือ จักรพรรดิซ่งไท่จู่ โดยอ้างว่า เป็นพินัยกรรมของพระนาง แต่นักประวัติศาสตร์ส่วนมากเชื่อว่า พินัยกรรมดังกล่าวจ้าว ควงอี้ ปลอมขึ้น
อ้างอิง
902 961
ตัวดูดน้ำ
ตัวดูดน้ำ เป็นของเล่นวิทยาศาสตร์ที่นิยมกันช่วงหนึ่ง โดยเป็นรูปสัตว์ต่างๆ นำมาแช่น้ำแล้วจะมีการขยายตัวใหญ่ขึ้น ซึ่งถูกระงับไม่ให้จำหน่ายเนื่องจากอันตรายถ้าเด็กกินเข้าไป ตัวดูดน้ำทำมาจากวัสดุ 2 ชนิดคือ โพลิอะคริลามีด (polyacrylamide) และไวนิลอะซีเตด-เอทิลีนโคโพลิเมอร์ (vinylacetate-ethylene copolymer)
MOA-2007-BLG-192Lb
MOA-2007-BLG-192Lb บางครั้งจะเรียกสั้นๆว่า MOA-192 b เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 3,000 ปีแสง อยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู ดาวดวงนี้ค้นพบการโคจรรอบดาวแคระน้ำตาล หรือดาวฤกษ์มวลต่ำ MOA-2007-BLG-192L โดยมีมวลประมาณ 3.3 เท่าของโลก และเป็นหนึ่งในดาวเคราะห์นอกระบบที่เล็กที่สุดเท่าที่ทราบมา มันถูกค้นพบเมื่อมีการตรวจสอบปรากฏการณ์ไมโครเลนส์ของแรงโน้มถ่วงเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 ซึ่งการตรวจพบเป็นส่วนหนึ่งของโครงการสำรวจปรากฏการณ์ไมโครเลนส์ MOA-II ในการสำรวจที่หอดูดาวมหาวิทยาลัยเมานต์จอห์น ในประเทศนิวซีแลนด์
ระบบดาวเคราะห์หลักก็มีขนาดเล็กเช่นกัน โดยมีมวลประมาณ 6% ของดวงอาทิตย์ มันอาจจะเป็นขนาดเล็กเกินไปที่จะรักษาปฏิกิริยาฟิวชัน ทำให้เปล่งแสงราง ๆ แบบดาวแคระน้ำตาล นอกจากนี้ระยะทางโดยประมาณที่คาดการณ์ระหว่าง MOA-2007-BLG-192Lb และดาวฤกษ์หลักคือประมาณ 0.62 หน่วยดาราศาสตร์ ซึ่งหมายความว่าดาวเคราะห์อาจจะก่อตัวโดยประกอบด้วยน้ำแข็งและก๊าซจำนวนมาก เช่นเดียวกับเช่น ดาวเนปจูน (ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์) ที่มีองค์ประกอบดังกล่าวมากกว่า ดาวเคราะห์คล้ายโลก ตามอ้างอิงจากนักดาราศาสตร์ เดวิด เบนเนตต์ ของมหาวิทยาลัยนอเตอร์เดม
เพลงเรือ
เพลงเรือ เป็นเพลงพื้นบ้านที่เล่นกันในฤดูน้ำหลาก เป็นเพลงปฏิพากย์ชนิดเดียวที่ร้องเล่นกลางลำน้ำโดยพ่อเพลงและแม่เพลงอยู่คนละลำ จังหวัดที่เล่นเพลงเรือ ได้แก่ จังหวัดที่อยู่ริมแม่น้ำในภาคกลาง เช่น อยุธยา อ่างทอง สิงห์บุรี สุพรรณบุรี ลพบุรี และ พิษณุโลก เพลงเรือส่วนใหญ่จะถนัดร้องบทชิงชู้ ฉันทลักษณ์เหมือนเพลงปรบไก่
ตัวอย่าง
การร้องเพลงเรือจะมีบทลูกคู่รับว่า ฮ้าไฮ้ และมีบทกระทุ้งว่า ชะชะ ดังตัวอย่าง
ฝ่าชาย
ฝ่ายหญิง
บทร้องพิเศษ
บทจากเพลงเรือนอกจากจะร้องแบบธรรมดาแล้วยังมีบทร้องพิเศษที่เรียกว่า ออกช่อ ต่อท้าย ดังตัวอย่าง
ญ.
ช.
บารง
บาโรงัน (Barongan) หรือ บารง (Barong) เป็นเจตะชนิดหนึ่งในคติชนบาหลี มีรูปลักษณ์คล้ายเสือ เป็นราชันแห่งวิญญาณและเป็นตัวแทนแห่งความดี บารงเป็นศัตรูกับนางรังดา ราชินีแห่งความชั่วและเป็นมารดาแห่งวิญญาณทั้งมวลตามคติชนบาหลี ด้วยคติดังกล่าวได้กลายเป็นการแสดงระบำบารง การร่ายรำนี้แสดงถึงการต่อสู้กันระหว่างบารงกับรังดา เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ชั่วนิรันดร์ระหว่างกับความดีและความชั่ว
คำว่า "บาโรงัน" มาจากคำว่า "บะฮ์รวง" (bahruang) ซึ่งตรงกับคำว่า "เบอรวง" (beruang) ในภาษาอินโดนีเซียปัจจุบัน แปลว่า "หมี" อันเป็นตัวแทนของวิญญาณดีในฐานะสัตว์พิทักษ์ป่า
ที-28
ที-28 เป็นรถถังขนาดกลางที่มีป้อมปืนหลายป้อมของโซเวียต รุ่นต้นแบบได้เสร็จสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 1931 และเริ่มต้นการผลิตในปลายปี ค.ศ. 1932 มันเป็นรถถังสนับสนุนทหารราบที่มีเป้าหมายในการบุกทะลวงผ่านแนวป้องกัน ที-28 เป็นการออกแบบมาเพื่อเสริมเข้ากับรถถังที-35 ที่มีน้ำหนักมาก(แถมยังมีป้อมปืนหลายป้อม) ซึ่งได้มีแบ่งกันในการออกแบบป้อมปืน รถถังประเภทนี้ไม่ประสบความสำเร็จอย่างมากในการสู้รบ แต่มันมีบทบาทที่สำคัญในโครงการการพัฒนาสำหรับนักออกแบบรถถังโซเวียต หนึ่งในแนวคิดใหม่และทางแก้ปัญหาที่ได้พยายามที่จะลองใช้กับที-28 ที่จะถูกรวมเข้ากับรุ่นโมเดลในอนาคต
ศิริมาบังอร เหรียญสุวรรณ
คุณหญิงศิริมาบังอร เหรียญสุวรรณ (เดิม: หม่อมเจ้าศิริมาบังอร อาภากร; 6 มิถุนายน พ.ศ. 2447 — 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518) เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ กับหม่อมแฉล้ม อาภากร ณ อยุธยา มีพระพี่น้องร่วมพระบิดา 9 องค์
หม่อมเจ้าศิริมาบังอรทรงลาออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์เพื่อสมรสกับสถาพร เหรียญสุวรรณ บุตรนายเส็ง เหรียญสุวรรณ กับนางสำริด เหรียญสุวรรณ (สกุลเดิม โกเมน ณ อยุธยา)
คุณหญิงศิริมาบังอร เหรียญสุวรรณ สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 สิริชันษา 70 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ณ วัดธาตุทอง
ฉากกางเขน
ฉากกางเขน (Rood screen หรือ Choir screen หรือ Chancel screen) คือฉากที่แยกระหว่างบริเวณสำหรับผู้เข้าร่วมในคริสต์ศาสนพิธีหรือทางเดินกลางและบริเวณสำหรับสงฆ์หรือบริเวณที่พระใช้ทำพิธีที่แกะตกแต่งอย่างสวยงามที่นิยมสร้างกันในสมัยกลาง วัสดุที่สร้างอาจจะเป็นไม้หรือหินแกะสลักหรือฉลุทาสีหรือเหล็กดัด ฉากกางเขน ปรากฏทั่วไปในโบสถ์คริสต์ในยุโรป ภาษาเยอรมันใช้คำว่า “Lettner”, ภาษาฝรั่งเศสใช้คำว่า “jubé”, ภาษาดัทช์ใช้คำว่า “doksaal” ฉากกางเขนทางตะวันออกจะตกแต่งหรูหรากว่าทางตะวันตก
ที่มาของคำว่าฉากกางเขน
คำว่า “ฉากกางเขน” มาจากภาษาแองโกล-แซ็กซอนว่า “rode” ซึ่งแปลว่า “กางเขน” ที่เรียกว่าฉากกางเขนเพราะแต่เดิมบนฉากจะเป็นที่ตั้งพระเยซูบนกางเขน สองข้างมักจะเป็นนักบุญ เช่น พระนางมารีย์พรหมจารีและยอห์นอัครทูต บนฉากบางครั้งก็จะมีทางเดินแคบ ๆ หรือบางครั้งก็กว้างพอที่จะเป็นที่ยืนร้องเพลงสวดได้ ทางขึ้นมักจะแอบอยู่ด้านข้าง
การสร้างฉากมักจะเป็นลายฉลุที่สามารถมองทะลุจากทางเดินกลางเข้าไปภายในบริเวณบาทหลวง หรือ “chancel” ได้ คำว่า “chancel” มาจากภาษาละติน “cancelli” ซึ่งแปลว่า “ฉลุ”
ตัวอย่างงานฉากกางเขนในอังกฤษ
งานฉากกางเขนในอังกฤษพบในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ที่สแตนตันฮาร์คอร์ท ที่อ็อกฟอร์ดเชอร์ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นงานที่ทำในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เช่นที่ทรัลในแคว้นซอมเมอร์เซ็ท และอาลท์เทิลเบรอที่นอร์โฟล์ค งานฉากกางเขนไม้ที่พบในบริเวณอีสต์อังเกลียทางตะวันออกของอังกฤษยังรักษาการตกแต่งตั้งแต่เมื่อแรกสร้างซึ่งทาสีและปิดทองอย่างงานฝีมือ เช่นที่พบของตระกูลการทำของช่างแรนเวิร์ธที่ เซาธ์โวลด์และไบลท์เบิร์ก และที่แรนเวิร์ธเอง งานที่บาร์ตันเทิร์ฟ เป็นงานที่แสดงให้เห็นฐานันดรของระบบสวรรค์โดยแสดงลำดับทูตสวรรค์เก้าชั้น นิโคลัส เพฟเนอร์นักวิจารณ์สถาปัตยกรรมศาสนาคริสต์คนสำคัญของอังกฤษ กล่าวถึงฉากสำคัญจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่ บริดฟอร์ดที่แคว้นเดวอน
ความสำคัญของสัญลักษณ์ที่ใช้
ฉากกางเขนเป็นสิ่งขวางทั้งทางวัตถุและทางสัญลักษณ์ที่แยกระหว่างบริเวณที่ถือว่าเป็นบริเวณที่ศักดิ์สิทธิ์ของพระกับบริเวณของฆราวาสที่เข้ามาร่วมในพิธี นอกจากนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่สามารถมองทะลุเข้าไปได้แต่ไม่ทั้งหมด ส่วนล่างระดับเอวจะทึบเหนือส่วนนั้นจึงฉลุ และตกแต่งด้วยนักบุญ ทูตสวรรค์และลวดลายต่างๆ การอนุญาตให้เห็นได้บ้างบางส่วนไม่ทั้งหมดเป็นส่วนสำคัญของพิธีมิสซาและของการใช้สัญลักษณ์ในยุคกลาง เมื่อผู้เข้าร่วมพิธีคุกเข่าก็จะสามารถเห็นส่วนบนของพระจากลายฉลุส่วนบนเมื่อ พระยกเหล้าและไวน์ศักดิ์สิทธิ์สำหรับประกอบพิธีศีลมหาสนิทขึ้น วัดบางวัดจะสร้างช่องคล้ายหน้าต่างสองข้างฉากที่เรียกว่า “squint hole” เพื่อให้ผู้เข้าร่วมพิธีเห็นพิธีการแปรขนมปังเป็นพระวรกายของพระเยซู (Transubstantiation) ได้ชัดขึ้น
ฉากกางเขนเป็นส่วนสำคัญของการทำพิธีทางศาสนาโดยเฉพาะช่วง “สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์” (Holy Week) ระหว่าง อีสเตอร์ ซึ่งเป็นระยะเวลาที่มีการทำพิธีสำคัญ ๆ หลายพิธี ระหว่างเทศกาลมหาพรตฉากก็จะถูกคลุมด้วยผ้าและมาเปิดอีกครั้งในวัน “วันอาทิตย์ใบปาล์ม”  ต่อหน้าขบวนผู้ถือใบปาล์มที่เข้ามาร่วมในพิธี และจะมีการอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับพระทรมานของพระเยซู (Passion) จากระเบียงฉากกางเขนภายใต้กางเขนโดยพระสามองค์
กรมพัฒนาที่ดิน
กรมพัฒนาที่ดิน เป็นหน่วยงานในกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ มีหน้าที่ศึกษา สำรวจ วิเคราะห์และวิจัยดินและที่ดินเพื่อกำหนดนโยบาย และวางแผนการใช้ที่ดิน และเพื่อการพัฒนาที่ดิน 2. ให้บริการด้านการวิเคราะห์ ตรวจสอบและให้คำแนะนำเกี่ยวกับดิน น้ำ พืช ปุ๋ย และอื่นๆ ที่เกี่ยวกับการพัฒนาที่ดิน 3. ถ่ายทอดผลการศึกษา ค้นคว่า วิจัย และให้บริการด้านการพัฒนาที่ดินแก่ส่วนราชการที่เกี่ยวข้องและเกษตรกร 4. ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนด ให้เป็นอำนาจหน้าที่กรมพัฒนาที่ดินหรือที่กระทรวง หรือคณะรัฐมนตรีมอบหมาย
ประวัติ
23 พฤษภาคม 2506 ได้มีการประกาศในราชกิจจานุเบกษาให้ใช้พระราชบัญญัติ 3 ฉบับ ให้มีการจัดตั้งกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติขึ้น โดยรวมงานของกระทรวงสหกรณ์ที่มีอยู่เดิมเข้าไว้กับกรมอื่นอีก รวมทั้งหมด 13 กรม ซึ่งกรมพัฒนาที่ดินเป็นกรมหนึ่งได้รับการจัดตั้งครั้งนี้ด้วย 29 กันยายน 2515 คณะปฏิวัติอันมี จอมพลถนอม กิตติขจร เป็นหัวหน้า ได้ยุบกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ และแบ่งส่วนราชการใหม่ เพื่อให้เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน จึงได้มีประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 276 ลงวันที่ 29 กันยายน 2515 และประกาศในพระราชกิจจานุเบกษาฉบับพิเศษ เล่มที่ 89 ตอนที่ 145 ให้กรมพัฒนาที่ดิน กรมชลประทาน กับกรมส่งเสริมสหกรณ์ ย้ายมาสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ 6 ตุลาคม 2526 ได้มีประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 100 ตอนที่ 160 ลงวันที่ 6 ตุลาคม 2526 ให้พระราชบัญญัติพัฒนาที่ดิน พ.ศ. 2526 มีผลบังคับใช้ ซึ่งได้กำหนดอำนาจ และหน้าที่ของกรมพัฒนาที่ดินในมาตรา 10 และมาตรา 14 5 เมษายน 2527 ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกา แบ่งท้องที่ของกรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ออกเป็นเขต 10 เมษายน 2527 ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการ กรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ พ.ศ. 2527 ให้มี 9 กอง 13 สำนักงาน 7 พฤศจิกายน 2537 ได้มีการออกพระราชกฤษฎีกา แบ่งส่วนราชการกรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ พ.ศ. 2537 โดยมีการปรับปรุงกองและเปลี่ยนชื่อกองใหม่ แต่ยังคงมีหน่วยงานทั้งสิ้น 9 กอง 13 สำนักงาน 9 ตุลาคม 2545 ได้มีการออกกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมพัฒนาที่ดิน
ความหมายของตราสัญลักษณ์
ตรากรมพัฒนาที่ดินเป็นรูปพระอิศวร​ปางประทานพร มีภาพประกอบภายในวงครอบแสดงถึงการพัฒนาที่ดิน ประกอบไปด้วย ดิน พืช ฝน แสงอาทิตย์ ด้านล่างมีข้อความว่า กรมพัฒนาที่ดิน
หน่วยงานในสังกัด
โครงสร้างและหน่วยงานในสังกัดกรมพัฒนาที่ดิน แบ่งส่วนราชการตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมพัฒนาที่ดิน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ พ.ศ. 2557
ดูเพิ่ม
รายนามอธิบดีกรมพัฒนาที่ดิน
จังหวัดไพลิน
ไพลิน หรือ ไปเลิน (ប៉ៃលិន) เป็นจังหวัด (เขต) ทางตะวันตกของประเทศกัมพูชา อยู่ทางด้านทิศเหนือของทิวเขาบรรทัด ติดชายแดนประเทศไทย จังหวัดนี้ถูกล้อมรอบด้วยจังหวัดพระตะบอง โดยได้แยกพื้นที่ออกจากจังหวัดพระตะบอง ตั้งเป็นเขตเทศบาลและยกฐานะเป็นจังหวัดในเวลาต่อมา
หน่วยการปกครอง
จังหวัดไพลินแบ่งออกเป็น 2 อำเภอ
แหล่งข้อมูลอื่น
Official Pailin Tourism เว็บไซต์ทางการของกระทรวงท่องเที่ยวของกัมพูชาในจังหวัดไพลิน
จุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น
จุดผ่านแดนถาวรบ้านห้วยโก๋น หรือ ด่านพรมแดนห้วยโก๋น–น้ำเงิน เป็นจุดผ่านแดนระหว่างประเทศไทยกับประเทศลาว ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 1 ตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน ห่างจากตัวจังหวัดน่านประมาณ 140 กิโลเมตร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101
ประวัติ
ด่านถาวรบ้านห้วยโก๋น แรกเริ่มจัดตั้งเป็นจุดผ่านแดนถาวรตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2537 โดยมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 20  พฤศจิกายน  พ.ศ. 2537 ซึ่งในขณะนั้นด่านห้วยโก๋น ประเทศไทยมีฐานะเป็นด่านสากล แต่ด่านเมืองเงิน แขวงไชยบุรี เป็นด่านในระดับท้องถิ่น จึงมีปัญหาในการเข้าออกผ่านแดนของชาวต่างชาติ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 องค์การบริหารส่วนจังหวัดน่านได้ทำการก่อสร้างอาคารร้านค้า ถนน ตลาดการค้าชายแดนไทย–ลาว และซุ้มประตูด้วยงบประมาณ 28  ล้านบาทเศษ  บนพื้นที่ก่อสร้างประมาณ 19  ไร่    และในปีงบประมาณ 2550 องค์การบริหารส่วนจังหวัดน่านได้จัดสรรงบประมาณจากจังหวัดน่าน  ก่อสร้างอาคารและระบบสาธารณูปโภคสาธารณูปการเพิ่มเติมอีกประมาณ 10 ล้านบาท โดยมีองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยโก๋นเป็นหน่วยงานรับผิดชอบดูแล และเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ได้รับการยกระดับเป็นด่านสากลห้วยโก๋น-น้ำเงิน จนถึงปัจจุบัน
เวลาเปิดทำการ
เปิดทำการทุกวัน ตั้งแต่เวลา 08.00–20.00 น. นอกจากนี้ในทุกวันเสาร์เวลา 08.00–12.00 น. จะมีการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างประชาชนชาวไทยกับประชาชนชาวลาว
การเดินทาง
ใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ระยะทางประมาณ 140 กิโลเมตร จากตัวจังหวัดน่าน นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางไปยังเมืองสำคัญทางภาคเหนือของประเทศลาวได้ เช่น เมืองไชยบุรี แขวงไชยบุรี ตามทางหลวงหมายเลข 4 ระยะทางประมาณ 130 กิโลเมตร เมืองหลวงพระบาง แขวงหลวงพระบาง ระยะทางประมาณ 230 กิโลเมตร และเมืองไซ แขวงอุดมไซ ตามทางหลวงหมายเลข 2W ระยะทางประมาณ 200 กิโลเมตร
ข้อมูลพื้นฐานและการพัฒนา
สินค้าที่ซื้อขายแลกเปลี่ยนจากประเทศประเทศลาว ที่สำคัญได้แก่ สินค้าด้านการเกษตร ข้าว พืชผัก หอม กระเทียม และของป่า ส่วนสินค้าจากประเทศไทย ที่สำคัญได้แก่ สิ่งของเครื่องใช้ เสื้อผ้า เครื่องใช้ไฟฟ้า และน้ำมันเชื้อเพลิง
เนื่องจากด่านสากลห้วยโก๋น-น้ำเงินมีความสำคัญในส่วนของการเป็นประตูการค้าและการทำธุรกิจที่สำคัญในการค้าขาย การแลกเปลี่ยนสินค้า การท่องเที่ยว และการติดต่อประสานงานระหว่างประเทศ ดังนั้นจึงได้มีโครงการพัฒนาเส้นทางการคมนาคมจากเมืองเงิน แขวงไชยบุรี ถึงเมืองปากแบ่ง แขวงอุดมไซ ระยะทาง 53 กิโลเมตร งบประมาณ 840  ล้านบาท โดยก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2553 จากความช่วยเหลือจากรัฐบาลไทย นอกจากด่านถาวรห้วยโก๋น-น้ำเงินแล้ว ช่องภูดู่ จังหวัดอุตรดิตถ์ ก็ได้ยกฐานะขึ้นเป็นด่านถาวรนับเป็นด่านที่ 2 ที่ไทยยกระดับขึ้นที่ติดต่อกับแขวงไชยบุรี ประเทศลาว
สำราญ ศรีแปงวงค์
นายสำราญ ศรีแปงวงค์ (เกิด 14 มิถุนายน พ.ศ. 2500) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกำแพงเพชร เขต 1 โดยได้รับการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
สำราญ ศรีแปงวงค์ เกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2500 เป็นบุตรของนายสม และนางคำป้อ ศรีแปงวงศ์ มีพี่น้อง 5 คน สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาพัฒนาชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร สมรสกับนางวรรณา มีบุตร 2 คน
งานการเมือง
อดีตเป็นสมาชิกสภาจังหวัด 3 สมัย ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ต่อมา พ.ศ. 2550 ลงเลือกตั้งอีกครั้ง และได้รับเลือกเป็นสมัยแรกยกทีม ร่วมกับ นายปรีชา มุสิกุล และนายสุขวิชชาญ มุสิกุล ในการเลือกตั้งครั้งถัดมาปี พ.ศ. 2554 พ่ายให้กับนายอนันต์ ผลอำนวย จากพรรคเพื่อไทย
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดกำแพงเพชรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สำราญ ศรีแปงวงค์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
การลงเลือกตั้ง
ในรอบ 10 ปีที่ผ่านมา นายสุขวิชชาญลงสมัครรับเลือกตั้ง 3 ครั้ง ได้รับการเลือกตั้ง 1 ครั้ง
ทอร์เชาน์
ทอร์เชาน์ (Tórshavn, ออกเสียง: ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะแฟโร ดินแดนของประเทศเดนมาร์ก ตั้งอยู่ทางตอนใต้และเป็นส่วนหนึ่งของชายฝั่งทิศตะวันตกของเมืองสเตรอเมอ เมืองมีประชากรราว 13,000 คน (ค.ศ. 2008)
วงศ์ย่อยระย่อม
วงศ์ย่อยระย่อม เป็นวงศ์ย่อยของพืชมีดอกในวงศ์ Apocynaceae (อันดับ Gentianales) พืชส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้น
เผ่าและสกุล
ปัจจุบัน (2022) มีการจัดตั้งเผ่าขึ้นถึง 11 เผ่า:
Alstonieae
Authority: G. Don, 1837
Vinceae
Authority: Duby, 1828
Willughbeieae
Authority: A.DC., 1844
Tabernaemontaneae
Authority: G. Don, 1838
Melodineae
Authority: G. Don, 1837
Hunterieae
Authority: Miers, 1878
Amsonieae
Authority: M.E. Endress, 2014
Alyxieae
Authority: G. Don, 1837
Plumerieae
Authority: E. Mey., 1838
Carisseae
Authority: Dumort, 1829
มีลูติน มีลานโควิช
มีลูติน มีลานโควิช (Милутин Миланковић, Milutin Milanković, ; 28 พฤษภาคม 1879 – 12 ธันวาคม 1958) เป็นนักคณิตศาสตร์, นักดาราศาสตร์, นักภูมิอากาศวิทยา, นักวิศวกรรมโยธา และ นักธรณีฟิสิกส์ชาวเซอร์เบีย เป็นที่รู้จักจากงานวิจัยของเขาเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศเป็นคาบซึ่งขึ้นกับความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจร ของโลก ความเอียงของแกนหมุนของโลก และ การหมุนควงของแกนหมุน ซึ่งเรียกว่า วัฏจักรมีลานโควิช
ชีวประวัติ
เกิดที่เมืองดัลย์ ใกล้เมืองออซิเยกในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี หลังจากศึกษาวิศวกรรมโยธาที่มหาวิทยาลัยเทคนิคเวียนนา เขาได้ทำงานในโรงงานในกรุงเวียนนา และมีส่วนร่วมในสถาปัตยกรรมอาคารหลายแห่ง ในปี 1909 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ประยุกต์ที่มหาวิทยาลัยเบลเกรด
ในช่วงต้นปี 1912 เขาเริ่มสนใจในบทบาทของดวงอาทิตย์ต่อสภาพอากาศและอุณหภูมิของดาวเคราะห์ และผลการวิจัยของเขาได้รับการตีพิมพ์ในปี 1920 ในชื่อ Théorie mathématique des phénomènes thermiques produits par la radiation solaire ผลลัพธ์นี้ได้รับความสนใจเป็นอย่างมากในโลกวิทยาศาสตร์
เขามีส่วนร่วมในการเขียน Handbuch der Klimatologie และในปี 1930 ได้ตีพิมพ์ Mathematische Klimalehre und astronomische Theorie der Klimaschwankungen เขาได้ปรับปรุงทฤษฎีการหมุนควงของแกนการหมุนของโลกและสร้างทฤษฎีของวัฏจักรยุคธารน้ำแข็ง จากทฤษฎีที่ตั้งสมมุติฐานขึ้นโดยเจมส์ ครอล ในศตวรรษที่ 19
ภาพเหมือนของเขาปรากฏบนธนบัตรมูลค่า 2,000 ดีนาร์เซอร์เบียที่ออกในสาธารณรัฐเซอร์เบีย
คีเฟอร์
คีเฟอร์ (kefir, кефир) เป็นนมเปรี้ยวชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายโยเกิร์ต เตรียมโดยใช้ยีสต์และแบคทีเรียของเมล็ดคีเฟอร์ (kefir grains) มีต้นกำเนิดจากยุโรปตะวันออกและรัสเซีย ซึ่งภูมิภาคนี้เตรียมคีเฟอร์โดยการปลูกเชื้อด้วยเมล็ดคีเฟอร์ในนมวัว นมแพะ หรือนมแกะ
ชื่อและต้นกำเนิด
คำว่า “คีเฟอร์” ในภาษารัสเซียปรากฏขึ้นอย่างน้อยตั้งแต่ ค.ศ. 1867 อาจมาจากภาษารัสเซียหรือภาษาในยุโรปตะวันออก หรืออาจมาจากภาษาใดภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาเตอร์กิก คือ köpür (แปลว่า ฟอง) หรือจากภาษาเปอร์เซีย คือ kef (แปลว่า ฟอง)
ในอดีตคีเฟอร์เตรียมโดยการใช้ถุงหนังแพะที่แขวนใกล้ทางเข้าประตู ถุงเหล่านี้จะถูกตีไปมาด้วยประตูเวลาคนเดินเข้าออก การตีไปมานั้นทำให้ส่วนประกอบของคีเฟอร์ คือนมกับเมล็ดคีเฟอร์ ผสมเข้ากันดี ในช่วงต้นของศตวรรษที่ 21 คีเฟอร์ได้เป็นที่รู้จักทั่วยุโรป ญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกา และเมื่อเป็นที่รู้จักในลาตินอเมริกา คนในกลุ่มประเทศนี้ก็เรียกคีเฟอร์ว่า búlgaros ซึ่งแปลว่า เครื่องดื่มบัลแกเรีย
นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์
นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ (نواف الأحمد الجابر الصباح Nawwāf al-ʾAḥmad al-Jābir aṣ-Ṣabāḥ; ประสูติ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2480) ทรงเป็นเจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวตองค์ปัจจุบัน ตั้งแต่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563 ต่อจากเชคเศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์
เจ้าผู้ครองรัฐแห่งรัฐคูเวต
ชีค นาวาฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ขึ้นดำรงตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวตเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2563 หลังการสิ้นพระชนม์ของชีค เศาะบาห์ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระองค์ และเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2563 ทรงสาบานตนเข้ารับตำแหน่งเอมีร์แห่งคูเวต ณ สภานิติบัญญัติ กรุงคูเวตซิตี้ รัฐคูเวต โดยทรงได้ประทานพระดำรัสแรกว่า “ข้าพเจ้าขอสาบานจะเคารพรัฐธรรมนูญและกฎหมายของประเทศ เพื่อเสรีภาพ ผลประโยชน์ และเศรษฐกิจของประชาชน อีกทั้งเพื่อความมั่นคงและเอกภาพ และเพื่อความเป็นปึกแผ่นของประเทศ”
ชีวิตส่วนพระองค์
ชีค นาวัฟ อัลอะห์มัด อัลญาบิร อัศเศาะบาห์ ทรงอภิเษกสมรสกับ ชารีฟา สุไลมาน อัล-จาเซ็ม ทรงมีพระราชโอรส 4 พระองค์ และ พระราชธิดา 2 พระองค์
นันโทปนันทะ
พญานันโทปนันทนาคราช  เป็นพญานาคตนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่บนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มีพลพรรคมากเป็นหนึ่งในสัตว์ในตำนานอ้างอิงของพระพุทธศาสนาตนหนึ่งซึ่งมีมิจฉาทิฏฐิ แต่ภายหลังถูกพระโมคคัลลานะปราบ จึงละมิจฉาทิฏฐิ และนับถือพระพุทธเจ้าเป็นสรณะ
พระมหาโมคคัลลานะปราบพญานาค
พญานันโทปนันทนาคราช เป็นพญานาคมีทิฏฐิมานะ มีฤทธิ์มาก ครั้งหนึ่งพระผู้มีพระภาคพร้อมพระสาวกเหาะไปในอากาศด้วยกำลังอภิญญาผ่านเศียรของพญานันโทปนันทนาคราช ด้วยความโกรธพญานาคนี้จึงแสดงฤทธิ์ พระพุทธองค์จึงมีพุทธบัญชาให้พระมหาโมคคัลลานะไปปราบ พระมหาโมคคัลลานะจึงแปลงเป็นพญานาคราช อันมีอัตภาพใหญ่โตกว่าพญานันโทปนันทนาคราชถึงสองเท่า ทั้งสองได้แสดงฤทธิ์สู้กัน แต่พญานันโทปนันทนาคราชสู้ไม่ได้ในที่สุดจึงยอมแพ้ พญานันโทปนันทนาคราชทราบว่าพญานาคแปลงนี้ คือพระอรหันต์สาวกของพระบรมศาสดา จึงมีอานุภาพมากเกินที่ตนจะต้านทานได้
พญานันโทปนันทะเข้าสู่พระพุทธศาสนา
เมื่อพญานันโทปนันทนาคราชสำนึกผิด พระเถระจึงคลายฤทธิ์เนรมิตกลายเป็นพระมหาโมคคัลลานะดังเดิม พญานันโทปนันทนาคราชได้แปลงกายเป็นมาณพหนุ่มยืนถวายอัญชลีด้วยความเคารพ พระโมคคัลคานะจึงนำพญานาคผู้คลายทิฐิไปเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า
ในครั้งนั้นพระพุทธองค์ได้แสดงเทศนาธรรมโปรด ครั้งนั้น พญานันโทปนันทนาคราชได้นับถือพระรัตนตรัยและตั้งอยู่ในธรรม งดการกระทำปาณาติบาต ล่วงซึ่งชีวิตของสัตว์อื่น
ตัวองคชาต
ตัวองคชาต (body of penis) ขยายจากฐานไปจนถึงปลายสุดของคอร์ปุส คาเวอร์โนซุม พีนิส และในคาร์ปัส คาร์เวอร์โนซุมทั้งสองอันจะอยู่อย่างใกล้ชิดกันโดยมีผนังกั้นที่มีช่องอยู่ด้านบน ซึ่งทั้งคู่จะรวมกันอย่างสมบูรณ์ก่อนจะถึงขาองคชาต
ร่องตื้น ๆ ที่พื้นผิวด้านบนแสดงถึงจุดเชื่อมต่อของตัวองคชาตซึ่งมีหลอดเลือดดำลึกขององคชาตและมีคู่ของหลอดเลือดดำคาร์เวอร์โนซุมขนาบอยู่ ในขณะที่ร่องที่ลึกและกว้างกว่าจะอยู่บริเวณพื้นผิวด้านล่าง ซึ่งบริเวณร่องนั้นเป็นที่ตั้งของคอร์ปุส สปอนจิโอซุม พีนิส ตัวขององคชาตถูกยึดด้วยพังผืด ซึ่งรวมไปถึงทูนิกา อัลบูจินี, พังผืดของบัค, หนังแท้ และผิวหนัง
สนธิสัญญามาสทริชท์
สนธิสัญญามาสทริชต์ หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สนธิสัญญาว่าด้วยสหภาพยุโรป ลงนามเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 โดยสมาชิกประชาคมยุโรปในมาสทริชท์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ วันที่ 1-30 มกราคม พ.ศ. 2536 นครแห่งเดียวกันนี้ได้เป็นที่ประชุมของสภายุโรปซึ่งร่างสนธิสัญญาดังกล่าว ในโอกาสที่สนธิสัญญาฯ มามีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ระหว่างคณะกรรมาธิการเดอลอร์ส (Delors Commission) มีผลให้สหภาพยุโรปถูกจัดตั้งขึ้นและนำไปสู่การก่อตั้งเงินสกุลเดี่ยวของยุโรป คือ ยูโร สนธิสัญญามาสทริชต์ได้ถูกแก้ไขโดยสนธิสัญญาภายหลังในระดับหนึ่ง
มินาโมโตะ โนะ มาโกโตะ
เจ้าชายมาโกโตะหรือที่รู้จักกันในนาม คิตะเบะ-ไดจิง เป็นพระราชอนุชาใน จักรพรรดินิมเมียว ได้รับพระราชทานนามสกุล มินาโมโตะ จากจักรพรรดิซะงะผู้เป็นพระราชบิดาเมื่อ พ.ศ. 1357
เซวะ เก็นจิ
เซวะ เก็นจิ (清和源氏 (Seiwa Genji)) สาขาย่อยสาขาหนึ่งของ ตระกูลมินะโมะโตะ โดยสืบเชื้อสายจาก จักรพรรดิเซวะ โดยมี มินะโมะโตะ โนะ สึเนะโมะโตะ พระราชนัดดาของจักรพรรดิเซวะเป็นผู้นำตระกูลคนแรกซึ่งตระกูลมินาโมโตะสาขานี้เป็นสาขาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเพราะสมาชิกของสาขานี้ได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น โชกุน ปกครองญี่ปุ่นโดย ตระกูลอาชิกางะ ที่ได้ปกครองญี่ปุ่นสืบต่อมาก็เป็นสาขาย่อยสาขาหนึ่งของ เซวะ เก็นจิ ขณะที่ ตระกูลโทกูงาวะ ก็ได้สืบเชื้อสายจากตระกูลมินาโมโตะสาขานี้
สมาชิกของเซวะ เก็นจิที่มีชื่อเสียงได้แก่ มินะโมะโตะ โนะ โยะชิอิเอะ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ปฐมโชกุนแห่ง รัฐบาลโชกุนคามากูระ มินาโมโตะ โนะ โยชิสึเนะ รวมถึง อาชิกางะ ทากาอูจิ ปฐมโชกุนแห่ง รัฐบาลโชกุนอาชิกางะ และ โทกูงาวะ อิเอยาซุ ปฐมโชกุนแห่ง รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
พระบรมบรรพต
พระบรมบรรพต หรือ ภูเขาทอง เป็นเจดีย์บนภูเขาจำลองตั้งอยู่ในวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร จากพระราชประสงค์เดิมของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงดำริให้สร้างพระปรางค์ย่อมุมไม้สิบสองขนาดใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของพระนคร คล้ายพระเจดีย์วัดภูเขาทองที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา แต่เนื่องจากโครงสร้างมีน้ำหนักมาก ดินเลนในบริเวณนั้นไม่สามารถรองรับได้ องค์ปรางค์จึงทะลายลงมา ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการเปลี่ยนแบบให้เป็นภูเขาทองขึ้นดั่งเช่นในปัจจุบัน ซึ่งพระองค์ได้ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อปี พ.ศ. 2408
การก่อสร้างบรมบรรพต ใช้เวลาถึง 2 รัชกาล คือแล้วเสร็จในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว บนยอดเจดีย์มีการบรรจุพระธาตุซึ่งได้รับการบรรจุถึง 2 ครั้ง คือใน ปี พ.ศ. 2420 และ พ.ศ. 2441 มีทางขึ้นทั้ง 2 ทาง ในทิศเหนือแและใต้
ปัจจุบันบรมบรรพตถือเป็นหนึ่งในสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นในบริเวณเขตนั้นเนื่องจากความสูงกว่า 59 เมตร หรือเท่าตึกสูง 19 ชั้น เคียงคู่กันกับ โลหะปราสาท วัดราชนัดดารามวรวิหาร ซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมาก และในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี จะมีงานสำคัญของบรมบรรพตคืองาน พิธีห่มผ้าแดงบรมบรรพตภูเขาทอง ซึ่งมักจัดต่อเนื่องกันยาว 10 วัน
ประวัติ
เริ่มก่อสร้างโดยใช้โครงไม้ทำเป็นรูปปรางค์ใหญ่ ขุดฐานเอาไม้ซุงปูเป็นตาราง เอาศิลาแลงก่อขึ้นจนเสมอดินแล้วจึงก่อด้วยอิฐ ในองค์พระปรางค์เอาศิลาก้อนที่ราษฏรเก็บมาขายใส่ลงไป แต่ก่อสร้างได้ไม่เท่าไรก็ทรุด ยุบตัวพังลงมาเนื่องจากพื้นที่ก่อสร้างอยู่ใกล้ชายคลอง พื้นดินไม่แข็งแรงพอจึงต้องปักเสารอบๆองค์พระปรางค์หลายๆชั้นไม่ให้ดินทลายออกไป จึงเริ่มก่อใหม่แต่ก็ยังทรุดอีกจึงยุติการก่อสร้างชั่วคราวจนสิ้นรัชกาลที่ 3
ครั้นพอถึงรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2406 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าให้สร้างใหม่
เดือน 6 ปีฉลู พ.ศ. 2408 รัชกาลที่ 4 ได้เสด็จไปวางศิลาฤกษ์และให้เปลี่ยนชื่อใหม่ ตามพระเมรุบรมบรรพตที่ท้องสนามหลวง จากภูเขาทองเป็น "บรมบรรพต" การก่อสร้างครั้งนี้ได้แปลงพระเจดีย์องค์เดิม ให้เป็นภูเขามีพระเจดีย์อยู่ด้านบน บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้บนยอด มีบันไดเวียนขึ้นลง 2 สาย เพื่อสะดวกในเวลาเทศกาล
การก่อสร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ก็ยังไม่แล้วเสร็จ จนถึงสมัยรัชกาลที่ 5 จึงโปรดเกล้า ฯ ให้ทำการก่อสร้างภูเขาทองที่ยังค้างอยู่จนสำเร็จ
การบรรจุพระบรมสารีริกธาตุใว้ภายในองค์พระเจดีย์มีอยู่หลายครั้ง ที่สำคัญคือเมื่อ พ.ศ. 2442 รัฐบาลอินเดียได้ถวายพระบรมสารีริกธาตุ ที่ขุดได้จากเนินพระเจดีย์เก่าที่เมืองกบิลพัศดุ์ บรรจุอยู่ภายในผอบที่มีอักษร พราหมี หรือ เมาริยะ จารึกใว้ว่า "พระบรมสารีริกธาตุนี้ เป็นของพระพุทธเจ้า (สมณโคดม) ตระกูลศากยราช ได้รับแบ่งปันในเวลาถวายพระเพลิงพุทธสรีระ" ให้แด่รัชกาลที่ 5 แล้วจึงได้โปรดเกล้าให้นำมาบรรจุใว้ในองค์พระเจดีย์
ในช่วงวันลอยกระทง ของทุกปี ทางวัดสระเกศราชวรมหาวิหารจะจัดงานประเพณี เรียกว่า "งานภูเขาทอง" ระยะเวลาราว 7-10 วัน เป็นประจำ นับว่าเป็นงานวัดที่สำคัญงานหนึ่ง
เม็สเซอร์ชมิท
เม็สเซอร์ชมิท อาเก (Messerschmitt AG) เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินสัญชาติเยอรมนี มีชื่อเสียงในฐานะผู้สร้างเครื่องบินขับไล่ให้กับกองทัพอากาศเยอรมัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเฉพาะรุ่นเบเอ็ฟ 109 ที่เป็นกำลังรบหลักของเยอรมนี และเม 262 ที่เป็นเครื่องบินไอพ่นรุ่นแรกของโลก
เม็สเซอร์ชมิท อาเก เดิมมีชื่อว่า "Bayerische Flugzeugwerke AG" (Bavarian Aircraft Works) ก่อตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1916 มีผลงานผลิตเครื่องบินรบสำหรับสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาบริษัทได้มีหัวหน้าวิศวกรผู้ออกแบบชื่อ วิลลี เม็สเซอร์ชมิท เข้ามาร่วมงานตั้งแต่ ค.ศ. 1927 และได้พัฒนาเครื่องบินรบหลายรุ่น นำเสนอต่อกองทัพอากาศ และได้รับการคัดเลือกจากพรรคนาซีให้ดำเนินการผลิตจริง  บริษัทได้เปลี่ยนชื่อเป็น "Messerschmitt AG" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 โดยวิลลี เม็สเซอร์ชมิท ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทและกรรมการผู้จัดการ
หลังจากเยอรมนีพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง บริษัทถูกห้ามไม่ให้ผลิตอากาศยาน จึงหันมาผลิตรถสามล้อรุ่นประหยัด Kabinenroller รุ่น KR175 / KR200 ต่อมาใน ค.ศ. 1968 เม็สเซอร์ชมิท อาเก ได้ควบรวมกิจการกับบริษัทการบินอีกหลายบริษัท และเปลี่ยนชื่อเป็น Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB) มีผลงานผลิตเฮลิคอปเตอร์ บริษัทถูกด็อยทช์แอโรสเปซ อาเก (DASA) ซื้อกิจการในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นไดม์เลอร์-เบ็นทซ์แอโรสเปซใน ค.ศ. 1995 และควบรวมกิจการกับอาเอร็อสปาซียาลของฝรั่งเศส เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ อีเอดีเอสใน ค.ศ. 2000
เด็นโซ่แอรีบีส์
เด็นโซ่แอรีบีส์ (デンソー・エアリービーズ; Denso Airybees) เป็นทีมวอลเลย์บอลหญิง ซึ่งตั้งอยู่ ณ นิชิโอะ จังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.ชาลเลนจ์ลีก โดยทางสโมสรได้รับการก่อตั้งในปี ค.ศ. 1972
ทีมนี้มีเจ้าของคือบริษัทเด็นโซ่ และริโฮะ โอตะเกะ ซึ่งเป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น ได้ทำหน้าที่ประจำสังกัดสโมสรแห่งนี้
สมาชิกทีมปัจจุบัน
ข้อมูล ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2021
ชัยทรัถ
ชัยทรัถ (जयद्रथ) คือตัวละครหนึ่งในมหากาพย์มหาภารตะ เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นสินธุ และเป็นบุตรของพระฤาษีวฤธเกษตร ต่อมาได้อภิเษกสมรสกับทุหศาลา เป็นธิดาคนสุดท้องของท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี และเป็นน้องสาวของทุรโยชน์และกลุ่มพระเชษฐาเการพทั้ง 99 องค์ ดังนั้นจึงมีศักดิเป็นน้องเขย
ครั้งนึงเมื่อพวกปาณฑพพร้อมกับพระนางเทราปทีได้แพ้พนันสกาให้กับพวกเการพจนถูกเนรเทศไปอยู่ในป่าเป็นเวลา 12 ปี ชัยทรัถที่ทราบข่าวนั้นก็มีจิตเสน่หาต่อพระนางเทราปที จึงไปหาพระนางที่อาศรมในตอนที่พวกปาณฑพไม่อยู่ พร้อมมอบผ้าแพรพันและเครื่องประดับต่างๆให้แก่พระนางเพื่อหวังจะรับพระนางมาเป็นพระชายา แต่พระนางเทราปทีกลับไม่ยอมรับ ชัยทรัถจึงทำการฉุดคร่าพระนางเทราปตีขึ้นรถม้าแล้วเดินทางกลับแคว้น แต่ไปได้ไม่ไกลนักก็ถูกภีมะและอรชุนเข้ามาช่วยเหลือได้ทันและชัยทรัถถูกจับกุม ภีมะอยากจะฆ่าชัยทรัถเสีย แต่ถูกยุธิษฐิระห้ามปรามเพราะไม่อยากให้นางทุหศาลา ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องต้องเป็นหม้าย และให้ปล่อยตัวไป ก่อนที่จะปล่อยตัวไป พวกปาณฑพทั้งห้าพร้อมใจกันทำการโกนหัวชัยทรัถ เหลือเพียงห้ากระจุกเพื่อเป็นการย้ำเตือนสิ่งที่ชัยทรัถได้กระทำ ด้วยความอับอายและโกรธแค้นพวกปาณฑพมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้ไปอยู่ในป่าและคอยบำเพ็ญเพียรอย่างไม่หยุดหย่อนจนพระศิวะพอพระทัยและให้พรหนึ่งข้อ ชัยทรัถได้ขอให้ตนสามารถสังหารพวกปาณฑพลงได้ แต่พระศิวะได้ปฏิเสธคำขอพรดังกล่าว เนื่องจากพวกปาณฑพได้รับการคุ้มครองจากพระกฤษณะ ผู้เป็นพระนารายณ์อวตารลงมา ดังนั้นพระศิวะจึงประทานพรให้แก่ชัยทรัถว่า จะสามารถเอาชนะพวกปาณฑพได้เพียงหนึ่งวันเท่านั้น ชัยทรัถที่ได้รับพรก็พอใจและกลับแคว้นไป
ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร วันที่สิบสาม โทรณาจารย์วางกลศึกจัดทัพเป็นรูปกงจักร(จักรพยุหะ) ยุธิษฐิระขอร้องให้อภิมันยุซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้วิธีการทะลวงเข้า แต่ไม่รู้จักวิธีออก ฝ่ายปาณฑพพยายามจะตามเข้าไป โดยเฉพาะท้าวทรุปัท ผู้รู้วิธีทะลวงออกจากจักรพยุหะ แต่ไม่อาจฝ่ากองทัพของชัยทรัถเข้าไปได้ เพราะชัยทรัถสามารถเอาชนะได้ตามพรวิเศษของพระศิวะ ด้วยเหตุนี้ทำให้อภิมันยุถูกรุมสังหารในที่สุด ทำให้พวกปาณฑพและอรชุนโศกเศร้า แต่เมื่ออรชุนรับรู้ถึงชัยทรัถตัวต้นเหตุที่เข้าขัดขวางพวกปาณฑพไม่ให้ช่วยเหลืออภิมันยุจนเป็นเหตุให้ถึงแก่ความตายก็เกิดโกรธแค้น อรชุนก็สาบานว่าจะสังหารชัยทรัถเพื่อล้างแค้นให้ได้ก่อนพระอาทิตย์ของวันถัดไปจะตกดิน หากทำมิได้ก็จะขอกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน
วันที่สิบสี่ ฝ่ายปาณฑพจัดทัพเป็นรูปพระขรรค์(ขัฑคะพยุหะ) ฝ่ายเการพจัดทัพรัดกุมมาก ถึงสามชั้นคือ ชั้นที่หนึ่ง เป็นรูปกงจักร(จักรพยุหะ) ชั้นที่สอง เป็นรูปตะกร้าเหล็ก(ศกฏะพยุหะ) ชั้นที่สาม เป็นรูปรูของเข็มเย็บผ้า(ศูจิมุขพยุหะ) เพื่อปกป้องชัยทรัถ อรชุนแค้นถึงกับบุกทะลวงเข้าไปเข่นฆ่าทหารฝ่ายเการพไปถึง 1 อักเษาหิณี การรบล่วงเลยจนถึงใกล้จะเย็นแล้ว ทุรโยชน์ก็ยิ้มอย่างดีใจเพราะเวลาก็ใกล้เพียงอึดใจก็สามารถปกป้องชัยทรัถ และอรชุนก็จะกระโดดลงเข้ากองไฟให้ม้วยมรณาสิ้นตามสัตย์สาบาน ชัยชนะก็จะเป็นของพวกตน พระกฤษณะที่เห็นท่าไม่ดีจึงใช้จักรสุทรรศนะบดบังดวงสุริยะ ทำให้เกิดสุริยคราส ฝ่ายเการพเข้าใจว่าสุริยะลับขอบฟ้าไปแล้ว ชัยทรัถจึงออกมาจากแนวป้องกัน เมื่อพระกฤษณะเรียกจักรกลับมา แสงสว่างส่องอีกครั้ง อรชุนจึงแผลงศรปาศุปัตเข้าไปตัดศีรษะชัยทรัถจนขาดกระเด็น และศีรษะของชัยทรัถได้ลอยตรงไปยังหน้าตักของพระฤาษีวฤธเกษตร ผู้เป็นบิดาที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ธเพียรอยู่ พระฤาษีวฤธเกษตรก็ตกใจจนทำศีรษะของชัยทรัถตกลงพื้นและถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย เนื่องจากพระฤาษีวฤธเกษตรได้สาปเอาไว้ว่า ผู้ใดที่ทำให้ศีรษะของบุตรตนตกลงพื้น ผู้นั้นก็จะถูกไฟเผาจนถึงแก่ความตาย
ชัยทรัถ มีพระโอรสองค์หนึ่งที่ชื่อว่า Surath
เปียโน
เปียโน (ย่อมาจาก เปียโนฟอร์เต) เป็นเครื่องดนตรีที่บรรเลงโดยการกดลิ่มนิ้ว (คีย์บอร์ด) มักใช้นิยมบรรเลงเพลงแนว คลาสสิก และ แจ๊ส แม้ว่าเปียโนจะมีขนาดใหญ่และหนักทำให้ไม่สามารถพกพาได้ และมีราคาค่อนข้างแพง แต่เปียโนก็เป็นเครื่องดนตรีที่ได้เปรียบเครื่องดนตรีมากมาย เสียงของเปียโนสามารถเข้ากับเครื่องดนตรีเกือบทุกชนิด ดังนั้นเปียโนจึงสามารถเล่นได้ทั้งแบบบรรเลงเดี่ยว, แชมเบอร์, คลอเสียง หรือแม้กระทั่งร่วมกับวง ออร์เคสตรา
ฝาครอบและแผ่นครอบของเปียโนอะคูสติกจะทำมาจากไม้ ในขณะที่กระดานเสียง (soundboard) จะถูกทำจากเหล็กกล้า และขึงด้วยสายโลหะ ลิ่มนิ้วของเปียโนมาตรฐานมีอยู่ทั้งหมด 88 คีย์ (คีย์ขาว 52, คีย์ดำ 36) ช่วงคีย์ปกติจะมีสายโลหะอยู่ 3 เส้นในหนึ่งคีย์ และคีย์เบสจะมีสายโลหะเส้นใหญ่อยู่ 1–2 เส้นในหนึ่งคีย์ เมื่อกดคีย์ จะเกิดเป็นเสียงโน้ตดนตรีที่มีความถี่การสั่นพ้องแตกต่างกันออกไป และเมื่อปล่อยคีย์ เสียงก็จะถูกตัด หากต้องการให้เสียงกังวานและลากยาวก็สามารถทำให้ โดยการเหยียบเพดัลขวา (คันเหยียบ) ที่อยู่บริเวณด้านล่างของเปียโนค้างไว้
กลไกการเกิดเสียงในเปียโนอะคูสติกนั้น เริ่มจากแรงจากการกดคีย์จะถูกส่งผ่านโดยกลไกที่ซับซ้อนไปยังหัวค้อน และหัวค้อนจะตีกระทบกับสายโลหะที่ขึงอยู่บนกระดานเสียงเกิดเป็นเสียงดนตรี ในระหว่างที่คีย์ถูกกดอยู่นั้น กลไกที่เรียกว่า แดมเปอร์ (damper) ของแต่ละคีย์ ซึ่งเดิมจะคอยดันสายโลหะไว้จะถูกยกออก ทำให้สายโลหะเกิดการสั่นพ้องได้ เมื่อใดก็ตามที่ปล่อยคีย์ แดมเปอร์จะกลับมาดันสายโลหะ ทำให้เสียงถูกตัดไป ดังนั้นการเหยียบเพดัลขวา จะเป็นการยกเพดัลของทุกคีย์ออก ทำให้สายโลหะเกิดการสั่นพ้องและกังวานมากขึ้นซึ่งทำให้เพลงมีความไพเราะ อย่างไรก็ตาม การเหยียบเพดัลขวาแช่ไว้ จะทำให้เสียงโน้ตดนตรีกังวานจนตีกับโน้ตดนตรีที่ตามมาทีหลัง ดังนั้นผู้บรรเลงจึงต้องทำการยกเท้าจากเพดัลเป็นจังหวะ ๆ เพื่อเป็นการตัดโน้ตดนตรีไม่ให้ข้ามห้องหรือตีกัน
เปียโนในยุคแรกเริ่ม
เปียโนถูกคิดค้นขึ้นที่เมืองฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี โดยบาร์โธโลมีโอ คริสโตโฟรี รายละเอียดเวลาที่คริสโตโฟรีประดิษฐ์เปียโนเครื่องแรกนั้นไม่ชัดเจน จากบันทึกของครอบครัวเมดิชิ ผู้ที่ว่าจ้างคริสโตโฟรี ปรากฏว่ามีเปียโนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1700 คริสโตโฟรีสร้างเปียโนอีก 20 หลัง ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในปีค.ศ. 1731 และเปียโน 3 ตัวของเขาที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันย้อนมาจากช่วงปี ค.ศ. 1720
เปียโน เหมือนการพัฒนาทางเทคโนโลยีอื่น ๆ มีรากฐานมาจากพัฒนาการของฮาร์ปซิคอร์ดตลอดหลายศตวรรษ ซึ่งรวมถึงขั้นตอนการผลิตแผ่นขยายเสียง โครง และ คีย์บอร์ด คริสโตโฟรีเองก็เป็นผู้ผลิตฮาร์พซิคอร์ด
ความสำเร็จใหม่ที่สำคัญของคริสโตโฟรีคือการให้ค้อนตีสายเปียโนโดยไม่ค้างอยู่กับสาย (เพื่อให้เสียงที่ชัด). นอกจากนั้น ตัวค้อนยังจำเป็นที่จะต้องกลับสู่ตำแหน่งเดิมโดยไม่ดีดหรือเด้งอย่างรุนแรง และที่สำคัญ เปียโนยังจำเป็นที่จะเล่นโน้ตที่รัวได้
เปียโนหลังแรก ๆ ของคริสโตโฟรีทำขึ้นมาด้วยสายที่บางกว่าเปียโนปัจจุบัน ทำให้เสียงนั้นเบากว่าเปียโนปัจจุบันมาก. แต่เมื่อเทียบกับคลาวิคอร์ด (เครื่องดนตรีเพียงชนิดเดียวในยุคนั้นที่สามารถควบคุมความเบาหรือดัง) เปียโนมีความดังมากกว่า
หนึ่งในผู้ผลิตนี้คือกอตต์เฟรด ซิลเบอร์แมน (Gottfried Silbermann) ซึ่งมีชื่อเสียงในฐานะผู้ผลิตออร์แกน. เปียโนของซิลเบอร์แมนแทบจะเป็นการเลียนแบบของคริสโตโฟรี ยกเว้นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ คือคันเหยียบที่ยกแดมเปอร (์Damper Pedal) ออกจากทุกสายในเวลาเดียวกัน. หลังจากนั้น เปียโนส่วนมากก็นำสิ่งประดิษฐ์ของซิลเบอร์แมนมาใช้.
ซิลเบอร์แมนได้นำเปียโนของเขาไปแสดงให้โยฮัน เซบาสเตียน บาค (Johann Sebastian Bach) ในช่วงปี ค.ศ. 1730 แต่บาคก็แสดงความไม่ชอบใจที่โน้ตสูงของเปียโนยังคงเบาและไม่สามารถให้ความไพเราะอย่างเต็มที่. ซิลเบอร์แมนจึงได้พัฒนาเปียโนเพิ่มขึ้นอีก จนบาคให้ความเห็นด้วยกับเปียโนของซิบเบอร์แมนราวปี ค.ศ. 1747
การผลิตเปียโนเข้าสู่ยุครุ่งเรืองในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะในหมู่ผู้ผลิตเปียโนแห่งกรุงเวียนนา ซึ่งรวมถึงโยฮัน แอนเดรียส สไตน (Johann Andreas Stein) และแนนเนต์ สไตน (Nannette Stein) ลูกสาวของโยฮัน แอนเดรียส. เปียโนเวียนนานั้นมีโครงไม้ สายสองเส้นต่อโน้ต และค้อนหนัง. นักประพันธ์เพลงชื่อดังอย่างโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ท (Wolfgang Amadeus Mozart) เองก็ได้ประพันธ์เพลงเพื่อเล่นบนเปียโนชนิดนี้. เปียโนในยุคของโมซาร์ทนั้นมีเสียงที่ใสกว่าปัจจุบัน ซึ่งจะทำให้มีพลังเสียงน้อยกว่าเปียโนในปัจจุบัน
ในปัจจุบัน คำว่าฟอร์เตเปียโน (fortepiano) ใช้แยกแยะระหว่างเปียโนยุคคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเปียโนในปัจจุบัน
เปียโนในปัจจุบัน
270px|thumb|กลไกของแกรนด์เปียโน (คลิกเพื่อดูภาพขนาดใหญ่) 1) คีย์ (key) 2) แจ็ก (jack) 3) คานงัด (intermediate lever) 4) แจ็กรอง (second jack) 5) ค้อน (hammer) 6) ก้านยกแดมเปอร์ (damper stick) 7) แดมเปอร์ (damper) 8) แดมเปอร์สปริง (damper spring)
เปียโนในปัจจุบันมีรูปแบบสองรูปแบบ คือเปียโนตั้งตรงและแกรนด์เปียโน
แกรนด์เปียโน
เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวนอน โดยที่สายเสียงนั้นจะถูกขึงออกจากคีย์บอร์ด ซึ่งทำให้มีเสียงและลักษณะที่ต่างออกไปจากเปียโนตั้งตรงแต่จะใช้ที่ทางมาก ทั้งยังจำเป็นต้องหาห้องที่มีการสะท้อนเสียงที่พอเหมาะสำหรับคุณภาพเสียงที่ดีที่สุด ในบรรดาแกรนด์เปียโนเองยังมีหลายขนาดและประเภท ซึ่งอาจจะแตกต่างกันตามผู้ผลิตหรือรุ่น แต่ก็ยังสามารถแบ่งเป็นประเภทใหญ่ ๆ เช่น คอนเสิร์ตแกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 3 เมตร แกรนด์ ที่มีขนาดประมาณ 1.8 เมตร หรือ เบบี้แกรนด์ ที่มักจะสั้นกว่าความกว้าง. เปียโนที่มีความยาวจะสร้างเสียงที่ดีกว่าและเพี้ยนน้อยกว่าเปียโนเครื่องอื่น ๆ แกรนด์เปียโนใหญ่จึงเป็นที่นิยมใช้ในคอนเสิร์ต ===
อัพไรท์เปียโน
เป็นเปียโนที่มีสายและโครงวางในแนวตั้ง และขึงสายเปียโนตั้งแต่ด้านล่างจนถึงด้านบนของเปียโน แต่เปียโนประเภทนี้ไม่สามารถควบคุมการสร้างเสียงได้นุ่มนวลเท่าแกรนด์เปียโน อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันเทคโนโลยีเปียโนตั้งตรงได้พัฒนาคุณภาพเสียงมากขึ้น โดยการปรับปรุงโครงสร้างภายในให้ซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ทำให้ได้คุณภาพเสียงที่ดีขึ้นโดยใช้พื้นที่ในการตั้งวางน้อยกว่าแกรนด์ แต่ให้เสียงที่ใกล้เคียงมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1863 เฮนรี ฟอร์โนว์ (Henry Fourneaux) ประดิษฐ์เปียโนที่สามารถเล่นตัวเองได้ (player piano) โดยใช้ม้วนเหล็กที่เดินเครื่องกลในตัวเปียโน
ตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เริ่มมีการผลิตเปียโนดิจิตัลขึ้นใช้ โดยเลียนแบบเสียงของเปียโน เปียโนประเภทนี้เริ่มที่จะมีความซับซ้อนและการทำงานที่มากขึ้น โดยสามารถเลียนแบบชิ้นส่วนของเปียโนจริง เช่น น้ำหนักคีย์บอร์ด คันเหยียบ และเสียงเครื่องดนตรีอื่น อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีปัจจุบันยังไม่สามารถที่จะทดแทนเปียโนเครื่องจริง
คีย์บอร์ด
เปียโนสมัยใหม่เกือบทุกตัวจะมี 88 คีย์ (มากกว่า 7 Octave เล็กน้อย เรียงลำดับตั้งแต่ A0 ถึง C8) เปียโนรุ่นเก่าหลายตัวมีเพียง 85 คีย์ (ตั้งแต่ A0 ถึง A7) ผู้ผลิตบางรายก็อาจจะเพิ่มปริมาณคีย์ให้มากกว่านั้น โดยบ้างก็เพิ่มเพียงฝั่งเดียวบ้างก็เพิ่มทั้งสองฝั่ง ตัวอย่างที่ดีที่สุดก็คือเปียโน catting ซึ่งบางตัวเพิ่มคีย์เสียงต่ำลงไปกว่าปกติจนถึง F0(ฟาออกเทฟที่ 0) บางทีต่ำลงไปจนถึง C0* (โดออกเทฟที่ 0) เลยก็มี ทำให้มีครบ 8 octave บางรุ่นอาจจะซ่อนคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมานี้ไว้ใต้ฝาปิดเล็ก ๆ ซึ่งสามารถปิดคีย์เอาไว้ได้เพื่อป้องกันไม่ให้นักเปียโนที่คุ้นกับเปียโนปกติเห็นแล้วเกิดความสับสนกับคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมา บางตัวก็อาจจะสลับสีคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาเหล่านี้ (สลับดำเป็นขาว ขาวเป็นดำ) ด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นเอง คีย์ที่เพิ่มขึ้นมานั้นโดยมากแล้วก็มีไว้เพื่อสร้างเสียงสะท้อน (resonance) ได้มากขึ้น ซึ่งก็คือมันจะสั่นไปพร้อมกับสายเปียโนเส้นอื่น ๆ เมื่อใดก็ตามที่เหยียบคันเหยียบ ซึ่งก็จะให้เสียงได้เต็มกว่า มีเพลงที่แต่งขึ้นมาสำหรับเปียโนไม่กี่เพลงนักที่จะใช้คีย์พิเศษเหล่านี้ ไม่นานมานี้ บริษัท Stuart and Sons ได้ผลิตเปียโนที่มีคีย์มากกว่าปกติออกมาเช่นกัน เปียโนของบริษัทนี้จะเพิ่มคีย์เสียงแหลมขึ้นไปจนถึง 8 octave เต็ม ซึ่งคีย์พิเศษที่เพิ่มขึ้นมาก็ดูเหมือนคีย์ปกติทุกประการ
สำหรับการจัดเรียงคีย์บนเปียโน ให้ดูในหมวด Musical keyboard การจัดเรียงเช่นนี้ได้แบบมาจาก harpsichord โดยไม่ผิดเพี้ยน เว้นแต่สีของลิ่มคีย์ (สีขาวสำหรับเสียงปกติ และสีดำสำหรับชาร์ป sharps) ซึ่งกลายมาเป็นมาตรฐานสำหรับเปียโนในตอนปลายศตวรรษที่ 18 ¹ มี ออกเทฟที่ 0 ถึง เรชาร์ป(Re#)หรือมีแฟลต(Mi(b)หรือรี(Ri)หรือเม(Me)ออกเทฟที่ 10
คันเหยียบ
เปียโนมีการใช้คันเหยียบหรืออุปกรณ์ที่มีลักษณะใกล้มาตั้งแต่ยุคต้น ๆ (ในคริสต์ศตวรรษที่ 18เปียโนบางตัวใช้แท่นแทนคันเหยียบ โดยให้ผู้เล่นใช้เข่าดันขึ้น คันเหยียบสามประเภทซึ่งได้กลายมาเป็นมาตรฐานในเปียโนปัจจุบัน ได้แก่
คันเหยียบ damper pedal (บ้างก็เรียก sustain pedal หรือ loud pedal) มักจะถูกเรียกว่า "the pedal" เฉย ๆ เพราะว่าเป็นคันเหยียบที่ถูกใช้งานมากที่สุด ซึ่งเป็นคันเหยียบที่อยู่ทางขวาสุด
เพียร์ส เกฟสตัน เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์ที่ 1
เพียส เกฟสตัน เอิร์ลที่ 1 แห่งคอร์นวอลล์ (Piers Gaveston, 1st Earl of Cornwall) เป็นขุนนางอังกฤษที่มีชีวิตอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 14 เขาเป็นคนโปรดของกษัตริย์อังกฤษ คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
เพียร์ส เกฟสตันเกิดในช่วงราวปี ค.ศ. 1284 บิดาของเขาคืออาร์โนด์ เดอ แกแบสตง ขุนนางชั้นผู้น้อยในกัสกอญ ส่วนมารดาคือแคลรามง เดอ แมซ็อง อาร์โนด์รับใช้กษัตริย์อังกฤษ คือ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ด้วยความซื่อสัตย์จนทำให้ครอบครัวของเขาได้รับพระเมตตาจากกษัตริย์ แกแบสตงถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1302 โดยก่อนหน้าที่จะเสียชีวิต เขาได้ผลักดันให้คนอื่นๆ ในครอบครัวได้เข้าไปรับใช้กษัตริย์จนทำให้ครอบครัวมีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีรายได้ที่มั่นคง และมีอนาคตที่มั่นคง
ความสัมพันธ์กับว่าที่กษัตริย์
เพียร์ส บุตรชายของแกแบสตัน เป็นสมาชิกในครัวเรือนของกษัตริย์ กระทั่งเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่ม ในปี ค.ศ. 1300 เขาได้ย้ายไปอยู่ในครัวเรือนของเจ้าชายแห่งเวลส์ที่ต่อมาจะขึ้นเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 เกฟสตันน่าจะมีอายุ 15 หรือ 16 ปีเท่ากับว่าที่กษัตริย์หรือไม่ก็อาจจะแก่กว่าพระองค์เล็กน้อย แหล่งข้อมูลจากยุคนั้นบรรยายถึงเกฟสตันไว้ว่าเป็นคนรูปงาม แข็งแรงปราดเปรียว และสุภาพ มีความเก่งกาจด้านการทหารจนทำให้ได้รับใช้เป็นเพื่อนร่วมรบและเป็นต้นแบบให้เจ้าชายแห่งเวลส์
เพียร์ส เกฟสตัน เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์
เกฟสตันไม่เพียงคนโปรดของเจ้าชายแห่งเวลส์ แต่ยังเป็นที่โปรดปรานของกษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1302 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 มีคำสั่งเลื่อนตำแหน่งให้เขาอย่างต่อเนื่อง ทว่าในปี ค.ศ. 1305 เจ้าชายได้ทะเลาะบาดหมางกับวอลเทอร์ แลงตัน บิชอปแห่งลิชฟิลด์ซึ่งเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินของอังกฤษ กษัตริย์เข้าข้างแลงตันและตัดสินใจลงโทษพระราชโอรส เป็นเหตุให้เจ้าชายเอ็ดร์ดถูกขับไล่ออกจากราชสำนักของพระราชบิดาและถูกตัดลดเงินสนับสนุน ครัวเรือนของเจ้าชายถูกลดขนาดลง ในปี ค.ศ. 1307 เกฟสตันถูกกษัตริย์เนรเทศไปฝรั่งเศส เจ้าชายได้มอบของกำนัลล้ำค่ามากมายให้แก่เกฟสตัน ทั้งเสื้อผ้าชั้นดีสองชุด, ม้าห้าตัว, หงส์ และนกกระสา และเดินทางไปส่งเขาที่โดเวอร์พร้อมกับนักขับลำสองคน
เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เสด็จสวรรคตในปีเดียวกัน สิ่งแรกที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทำหลังขึ้นเป็นกษัตริย์คือการเรียกตัวเกฟสตันกลับอังกฤษ กฎบัตรฉบับแรกๆ ที่ตราขึ้นในรัชสมัยของพระองค์คือการพระราชทานตำแหน่งเอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์ให้แก่เกฟสตัน ทั้งยังให้เขาสมรสกับมาร์กาเร็ต เดอ แคลร์ ธิดาของโจนแห่งเอเคอร์ผู้เป็นพระเชษฐภคินี ทำให้กษัตริย์กับเกฟสตันกลายเป็นญาติกัน ความสนิทสนมจนเกินงามของทั้งคู่ทำให้หลายคนมองว่าเกฟสตันคือ "กษัตริย์คนที่สอง" สร้างความโกรธแก่เหล่าขุนนาง อีกทั้งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ยังแตกต่างจากพระราชบิดาอย่างสิ้นเชิงจีงทำให้มีปัญหากับกลุ่มบารอนผู้ทรงอำนาจ สุดท้ายกษัตริย์กับผู้อยู่ใต้พระราชอำนาจก็กลายเป็นปรปักษ์กัน
การถูกเนรเทศ
แม้จะเป็นคนโปรดของกษัตริย์ แต่เกฟสตันไม่เป็นที่โปรดปรานของราชสำนัก หนึ่งในศัตรูของเขาคือพระนางอีซาแบลแห่งฝรั่งเศสผู้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทั้งคู่สมรสกันด้วยเหตุผลทางการเมืองในช่วงที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ยังมีชีวิตอยู่ ในตอนนั้นกษัตริย์ต้องการสร้างหลักประกันในการสืบทอดตำแหน่งให้แก่พระโอรสจึงได้จับพระองค์สมรสกับอีซาแบลแห่งฝรั่งเศส พระราชธิดาของพระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ทว่าในวันพิธีสมรส (ซึ่งเป็นช่วงที่เกฟสตันถูกเนรเทศอยู่) เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดเมินเฉยต่ออีซาแบลจนทำให้พระนางกับพระญาติรู้สึกอับอายขายหน้า
แม้สุดท้ายพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 จะมีพระราชบุตรสี่คนกับพระราชินีชาวฝรั่งเศส แต่พระองค์อาจเป็นไบเซ็กซวล ความสนิทสนมของเกฟสตันกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 อาจเป็นต้นเหตุของรอยร้าวที่ขึ้นในความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์กับพระราชินี หลังพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 เสด็จสวรรคต พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 กับพระมเหสีเข้ารับการสวมมงกุฎพร้อมกันที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ในปี ค.ศ. 1308 โดยขณะนั้นกษัตริย์มีพระชนมายุ 23 พรรษา ส่วนอีซาแบลมีพระชนมายุ 13 พรรษา ในช่วงพิธีราชาภิเษกมีบันทึกว่ากษัตริย์คนใหม่ใช้เวลาอยู่กับคนโปรดของพระองค์มากกว่าพระราชินีจนทำให้พระญาติส่วนหนึ่งของอีซาแบลตัดสินใจเดินออกจากงาน มีหลักฐานที่ทำให้เชื่อว่าความอับอายขายหน้าที่เกิดขึ้นนี้ส่งผลให้พระเจ้าฟีลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส พระราชบิดาของอีซาแบลว่าจ้างเอิร์ลแห่งลิงคอร์นและเอิร์ลแห่งเพมโบรกให้กำจัดเกฟสตันลงจากอำนาจ เกฟสตันถูกเนรเทศอีกครั้งไปไอร์แลนด์ในช่วงปลายปี แต่ก็ได้กลับมาในปี ค.ศ. 1309 หลังกลับมาจากการถูกเนรเทศครั่งนี้ ความสัมพันธ์ของเขากับพระราชินีดูจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น
การเป็นคนโปรดของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 กระตุ้นให้ขุนนางคนอื่นๆ ในราชสำนักริษยาเกฟสตัน อีกทั้งอุปนิสัยที่แข็งกร้าวของเขายิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลง ในช่วงปี ค.ศ. 1310 ความไม่พอใจในหมู่ขุนนางรุนแรงมากจนกษัตริย์ถูกบีบให้ตั้งคณะขุนนางผู้บัญญัติ (Lord Ordainers) อันประกอบด้วยเอิร์ล, บารอน และบิชอป จำนวน 21 คน ขึ้นมาปฏิรูปการบริหารจัดการครัวเรือนของกษัตริย์ ขณะที่กษัตริย์นำทัพไปทำศึกในสกอตแลนด์แต่ไม่สามารถกำราบโรเบิร์ต เดอะ บรูซ
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1311 คณะขุนนางผู้บัญญัติมีคำสั่งเนรเทศเกฟสตันอย่างถาวร โดยไม่อนุญาตให้เขากลับมาอีก พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 เสนอข้อแลกเปลี่ยนยินดีทำทุกอย่างเพื่อให้เกฟสตันได้อยู่ต่อ แต่คณะขุนนางผู้บัญญัติไม่รับข้อเสนอ ในเดือนพฤศจิกายนคนโปรดของพระองค์ต้องเดินทางออกจากประเทศ ในระหว่างการถูกเนรเทศครั้งที่สามนี้ มาร์กาเร็ต เดอ แคลร์ ภรรยาของเพียร์สได้ให้กำเนิดบุตรสาวนามว่าโจน เกฟสตัน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทุ่มเงิน 40 ปอนด์ (หรือ 100,000 ปอนด์เมื่อเทียบกับค่าเงินในปัจจุบัน) เพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองการเกิดของโจนเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์