cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โรงเรียนวิถีพุทธ
รางวัลโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำ
โดยโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำ 100 โรงเรียน ในแต่ละรุ่น ที่ผ่านการประเมินตามเกณฑ์ชี้วัดอัตลักษณ์ 29 ประการ ซึ่งได้ผ่านการประเมินคัดเลือกจากคณะกรรมการระดับประเทศ จะได้รับโล่โรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำ และใบประกาศเกียรติคุณจากสำนักคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
รางวัลโรงเรียนวิถีพุทธพระราชทาน
ในปี พ.ศ. 2557 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ร่วมกับมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ได้ริเริ่มดำเนินการให้มีการประเมินคัดเลือกโรงเรียนวิถีพุทธชั้นนำดีเด่น จำนวน 27 โรงเรียน ทั่วประเทศ เพื่อเข้ารับรางวัล "โรงเรียนวิถีพุทธพระราชทาน" ซึ่งถือเป็นรางวัลสูงสุดของการดำเนินงานส่งเสริมโรงเรียนวิถีพุทธในประเทศไทย
ไวรัส HLLO
HLLO (ย่อมาจาก High Level Language Parasitic) เป็นไวรัสประเภทไวรัสติดไฟล์ กลุ่มหนึ่งซึ่งเขียนด้วยภาษาระดับสูงเช่น ภาษาปาสกาล ภาษาซี ภาษาซีพลัสพลัส ภาษาเบสิก เป็นต้น ไวรัสจะเขียนทับไฟล์ทำให้โปรแกรมที่ติดไวรัสไม่สามารถทำงานได้
ข้อมูลทางเทคนิค
ขนาดของไวรัสในกลุ่มนี้มีขนาดใหญ่หลายกิโลไบต์ขึ้นไป ซึ่งใหญ่มากเทียบกับไวรัสกลุ่มอื่นเนื่องจากโปรแกรมที่เขียนด้วยภาษาระดับสูงมีการรวมส่วนของไลบรารีเข้าไปในโปรแกรมด้วย ในไวรัสหลายตัวผู้เขียนไวรัสอาจมีการบีบโปรแกรมก่อนด้วยโปรแกรมเช่น PKLite, LZEXE เพื่อลดขนาดและทำให้บริษัทโปรแกรมกำจัดไวรัสศึกษาการทำงานยากขึ้น
ไวรัสในกลุ่มนี้จะติดโดยเขียนตัวเองทับส่วนต้นของไฟล์โปรแกรม เวลาโปรแกรมที่ติดไวรัสทำงาน ไวรัสจะค้นหาและติดไฟล์อื่น จากนั้นจึงออกจากโปรแกรม ทำให้เวลาผู้ใช้สั่งรันโปรแกรม โปรแกรมจะไม่ทำงาน เครื่องที่ติดไวรัสกลุ่มนี้ไม่สามารถใช้โปรแกรมกำจัดไวรัสกู้โปรแกรมกลับมาได้ จำเป็นต้องติดตั้งโปรแกรมใหม่หรือเรียกคืนจากข้อมูลที่สำรองไว้เท่านั้น
การสแกนหาไวรัส HLLO โดยใช้ลายเซ็นไวรัส (virus signature) ความยาวสั้น ๆ จะเกิดความผิดพลาดได้ง่าย เนื่องจากไบต์ต่าง ๆ ในไวรัสมีโอกาสพบในโปรแกรมประยุกต์อื่นที่เขียนด้วยภาษาเดียวกันได้ จึงต้องใช้เทคนิคอื่นเข้าช่วยเช่น อาศัยการตรวจรหัส CRC
ตัวอย่างไวรัสในกลุ่มที่สำคัญ
ไวรัสในตระกูล HLLO ที่พบการแพร่กระจายจริง ตัวอย่างเช่น
วัดหนองเจริญธรรม
วัดหนองเจริญธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองกระทุ่ม อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ 23 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา โดยมีพระครูสมุห์ไพทูรย์ สิริภฺทโท ดร.เป็นเจ้าอาวาส จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธโคดมองค์ใหญ่เป็นที่กราบไหว้ของชาวบ้านในปัจจุบัน
วัดหนองเจริญธรรม เดิมพื้นที่นี้เป็นป่าไม้เบญจพรรณและมีหนองน้ำ ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำไร่ยาสูบ ปลูกฝ้าย ต่อมากำนันเพิ่ม วิริยะช่วงโชติ ได้พิจารณาเห็นว่าที่บริเวณนี้เหมาะสมแก่การสร้างวัด จึงสอบถามชาวบ้านและได้รับการสนับสนุนด้วยดี จึงช่วงกันสละทรัพย์สร้างที่พักสงฆ์ก่อน และคณะได้เดินทางไปหาหลวงพ่อเปิ่น วัดบางพระ เพื่อขอให้ส่งพระสงฆ์มาอยู่และหลวงพ่อได้ส่งพระฉลอง ปภสฺญโร มาอยู่และได้ดำเนินก่อสร้างที่พักสงฆ์ จนขอตั้ง สำนักสงฆ์บ้านหนองเขมร เพื่อให้ตรงกับชื่อหมู่บ้าน แต่พระฉลอง ปภสฺญโร อยู่เป็นเจ้าสำนักได้ 3 ปี ก็มรณภาพ
จนกระทั่ง พ.ศ. 2551 กำนันบุญสิทธิ์ สุวรรณชีพ และชาวบ้านได้พบกับพระครูสมุห์ไพทูรย์ สิริภฺทโท ดร.ซึ่งเป็นพระธุดงค์ จึงนิมนต์มาอยู่ที่สำนักสงฆ์บ้านหนองเขมร และได้ซื้อที่ดินเพิ่ม 6 ไร่ 1 งาน  79 ตารางวา และได้ดำเนินการสร้างกุฏิ หอฉัน ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาธรรมสังเวช เมรุ และอุโบสถ จนได้รับการยกฐานะเป็น "วัดหนองเจริญธรรม" เมื่อ พ.ศ. 2552 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557
นรกภูมิ
นรกภูมิ หรือเรียกโดยย่อว่า "นรก" (निरय, นิรย; नरक, นรก; 那落迦, นาเหลาเจี๋ย; 地獄, จิโกะกุ; ငရဲ, งาเย; neraka เนอรากา) คือ ดินแดนหนึ่งซึ่งตามศาสนาพุทธเชื่อกันว่าผู้ทำบาปจะต้องไปเกิดทันทีหรือถูกลงโทษตามคำพิพากษาของพระยม
ตามไตรภูมิพระร่วง นรกภูมิเป็นดินแดนหนึ่งในกามภพอันเป็นภพหนึ่งในภพทั้งสาม คือ กามภพ รูปภพ และอรูปภพ รวมเรียกว่า "ไตรภพ" หรือ "ไตรภูมิ"
นรกของทางพุทธศาสนาต่างจากนรกของทางตะวันตกในสองประการ คือ สัตว์โลกมิได้ถูกส่งตัวไปเกิดและลงโทษในนรกภูมิตามคำพิพากษาของเทพ แต่เป็นเพราะบาปกรรมที่ตนได้กระทำเมื่อมีชีวิต และระยะเวลาถูกลงโทษในนรกนั้นเป็นไปตามโทษานุโทษ มิได้ชั่วกัปชั่วกัลป์เหมือนอย่างนรกของฝรั่ง กระนั้นก็นานเอาการอยู่ ซึ่งเมื่อพ้นโทษจากนรกแล้วจะได้กลับไปเกิดในโลกที่สูงขึ้นตามแต่กรรมดีที่ได้กระทำไว้หรือตามแต่ผลกรรมที่เหลืออยู่ แล้วแต่กรณี
ในไตรภูมิกถา
ตามจักรวาลวิทยาในศาสนาพุทธ นรกเป็นดินแดนหนึ่งซึ่งอยู่ใต้ชมพูทวีปหรือมนุษย์โลกลงไป และมี 9 ชั้นหรือที่เรียกว่า "ขุม" สำหรับลงทัณฑ์ต่างๆ แก่สัตว์บาปที่ไปเกิด ประกอบไปด้วยมหานรก 9 ขุม ยมโลก 360 ขุม อยู่รอบ 4 ทิศๆละ 10 ของมหานรกแต่ละขุม และ อุสสทนรก 128 ขุม อยู่รอบๆ 4 ทิศๆ ละ 4 ของมหานรกแต่ละขุม สัตว์นรกเมื่อถูกลง ทัณฑ์ทรมานแล้วก็จะเกิดขึ้นใหม่ถูกทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าจะหมดกรรม
นรกแต่ละขุม
นรกภูมิแบ่งขุมนรกหลัก ๆ ได้เป็น 8 ขุม ดังนี้
แฮปพิเนส
(Happiness; ) เป็นซีรีส์แนวระทึกขวัญ อัน กิล-โฮ กำกับ ฮัน ฮโย-จู, พัก ฮย็อง-ชิก และ โจ อู-จิน แสดงนำ เนื้อหาว่าด้วยการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของเหล่าผู้อาศัยในอะพาร์ตเมนต์ปิดตายช่วงที่โรคระบาดกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน  ออกอากาศทางช่องทีวีเอ็น ทุกวันศุกร์และเสาร์ เวลา 22.40 น. ตั้งแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ถึง 11 ธันวาคม ค.ศ. 2021 ควบคู่ไปกับการออกอากาศทางแพลตฟอร์มสตรีมมิง TVING ซึ่งเป็นฉบับพิเศษแบบไม่ตัด
ในประเทศไทย รับชมฉบับโทรทัศน์ได้ทางวิว วีทีวี อ้ายฉีอี้ และ เน็ตฟลิกซ์
เนื้อเรื่อง
อะพาร์ตเมนต์ใหม่แห่งหนึ่งในเมืองเซยังมีผู้อยู่อาศัยหลากหลายอาชีพและฐานะ เมื่อมีโรคติดเชื้ออุบัติใหม่ทำให้อะพาร์ตเมนต์ถูกปิด ผู้อยู่อาศัยต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้ภายในสมรภูมิปิดตายนี้
โปรดักชัน
ซีรีส์นี้เป็นผลงานของผู้กำกับ อัน กิล-โฮ และนักเขียน ฮัน ซัง-อุน ซึ่งเคยร่วมงานกันมาแล้วในซีรีส์ Watcher ผลงานอื่นของผู้กำกับ อัน กิล-โฮ เช่น Record of Youth, อาลัมบรา มายาพิศวง (Memories of the Alhambra) และ Stranger
ซีรีส์เรื่องนี้เป็นผลงานแรกของ พัก ฮย็อง-ชิก หลังปลดประจำการทหาร ในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2021 และเป็นผลงานทางโทรทัศน์ในรอบ 5 ปีของ ฮัน ฮโย-จู อีกด้วย
ซีรีส์เรื่องนี้เป็นซีรีส์ต้นฉบับของ TVING จึงมีฉบับไม่ตัดสำหรับออกอากาศทาง TVING เท่านั้น
นินเท็นโดเพาเวอร์
นินเท็นโดเพาเวอร์ (Nintendo Power) เป็นนิตยสารข่าวสารและกลยุทธ์ที่เลิกตีพิมพ์แล้ว เดิมผลิตภายในนินเท็นโดอเมริกา และต่อมานิตยสารแยกตัวออกมาตีพิมพ์อิสระ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2007 นินเท็นโดทำสัญญาการตีพิมพ์กับฟิวเชอร์ยูเอส บริษัทย่อยของบริษัทฟิวเชอร์ บริษัทได้ตีพิมพ์นิตยสารวิดีโอเกมเป็นเวลานานที่สุดในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เคยและเป็นนิตยสารทางการของนินเท็นโดที่จำหน่ายในอเมริกาเหนือ
ในวันที่ 21 สิงหาคม ต.ศ. 2012 นินเท็นโดประกาศว่าจะไม่กลับมาต่ออายุสัญญากับบริษัทฟิวเชอร์พับบลิชชิง และนินเท็นโดเพาเวอร์หยุดตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 ฉบับสุดท้ายคือฉบับที่ 285 วางจำหน่ายในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 2012
ประเทศเอริเทรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเอริเทรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ทิวเขาแดนลาว
ทิวเขาแดนลาว เป็นชื่อของทิวเขาที่อยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทยและรัฐฉานของประเทศพม่า ซึ่งวางตัวตามแนวพรมแดนไทย-พม่า ทิวเขาแดนลาวนั้นไม่ได้วางตัวแนวตะวันออก-ตะวันตกอย่างที่เข้าใจ เพราะอันที่จริงแล้วทิวเขาแดนลาววางตัวในแนวเฉียงตะวันตกเฉียงใต้-ตะวันออกเฉียงเหนือ ลึกเข้าไปในเขตรัฐฉาน เป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาฉานโยมา เช่นเดียวกับทิวเขาอินทนนท์ และทิวเขาขุนตาน
ดาวเทียมไทพัฒ
ดาวเทียมไทพัฒ (Thaipat) เป็นดาวเทียมขนาดเล็ก (microsatellite) ที่ออกแบบพัฒนา และจัดสร้างโดยศูนย์วิจัยดาวเทียมไทพัฒ ภาควิชาวิศวกรรมโทรคมนาคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร ร่วมกับมหาวิทยาลัยเซอร์เรย์ (University of Surrey) ประเทศอังกฤษ
ชื่อ ไทพัฒ เป็นชื่อพระราชทาน จากพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2541
รายชื่อดาวเทียมไทพัฒ
ดาวเทียมในโครงการไทพัฒ ปัจจุบันมี 2 ดวงคือ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร กำลังศึกษาความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาดาวเทียม ไทพัฒ 3 (Thaipat-3, EOSAT) เป็นดาวเทียมสำรวจข้อมูลระยะไกล (Remote Sensing) ที่รายละเอียด 2.5 เมตร เพื่อใช้สำรวจทรัพยากร (ข้อมูล พ.ศ. 2545)
สวัสดิ์ ตันติสุข
สวัสดิ์ ตันติสุข (24 เมษายน พ.ศ. 2468 – 4 สิงหาคม พ.ศ. 2552) ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี พ.ศ. 2534 ราชบัณฑิต สำนักศิลปกรรมประเภทวิจิตรศิลป์ สาขาจิตรกรรม อาจารย์สวัสดิ์เป็นศิลปินอาวุโสคนสำคัญ ผู้บุกเบิกศิลปะสมัยใหม่ของประเทศ มีผลงานจิตกรรมดีเด่นเป็นที่ยอมรับของวงการศิลปะทั้งในอดีตและปัจจุบัน ได้สร้างสรรค์ผลงานศิลปะอย่างต่อเนื่องเป็นเวลายาวนานกว่า 65 ปี การบุกเบิกงานจิตรกรรมที่สำคัญ คือ ได้สร้างสรรค์ผลงานจากแบบที่เป็นรูปธรรมเข้าสู่แบบนามธรรมซึ่งมีผลต่อพัฒนาการด้านจิตรกรรมของศิลปินรุ่นหลังเป็นอย่างมาก ทำให้ศิลปินไทยประสบความสำเร็จในวงการศิลปะนานาชาติ และยังได้อุทิศตนให้กับการสอนและการเผยแพร่ศิลปะโบราณและสมัยใหม่ให้แก่นักศึกษาในสถาบันการศึกษาและประชาชนทั่วไป ได้ร่วมแสดงผลงานในการแสดงศิลปกรรมแห่งชาติ ศิลปะนานาชาติ และการแสดงศิลปะอื่นๆ มากมายจนถึงปัจจุบัน ผลงานศิลปะและวิชาการทางศิลปะเป็นประโยชน์ต่อสังคมในทางสร้างสรรค์เป็นอย่างมาก
การศึกษาและการทำงาน
สวัสดิ์ ตันติสุข สำเร็จการศึกษา ระดับ ป.ป.ช. จากโรงเรียนเพาะช่าง กรุงเทพมหานคร เมื่อ พ.ศ. 2485 อนุปริญญาศิลปบัณฑิต สาขาจิตรกรรมและประติมากรรม จาก มหาวิทยาลัยศิลปากร เมื่อ พ.ศ. 2488 ต่อมา ได้ไปศึกษาต่อด้านจิตรกรรมในต่างประเทศที่สถาบันศิลปะแห่งกรุงโรม ประเทศอิตาลี  (Academy of Fine Arts, Rome) และได้รับประกาศนียบัตรจิตรกรรม เมื่อ พ.ศ. 2503
หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยศิลปากร นายสวัสดิ์ ตันติสุขได้เริ่มเข้ารับราชการในตำแหน่งช่างตรีในแผนกหัตถศิลป์ กองสถาปัตยกรรม ในกรมศิลปากร ต่อมา ได้เลื่อนเป็นหัวหน้าแผนกกลาง ในสังกัดมหาวิทยาลัยศิลปากรเมื่อ พ.ศ. 2497 อีก 7 ปี ต่อมา คือ ใน พ.ศ. 2504 อาจารย์สวัสดิ์ก็ได้การเลื่อนเป็นอาจารย์ใหญ่โรงเรียนช่างศิลป์ กรมศิลปากร ได้ดำรงตำแหน่งนี้อยู่ถึง 14 ปี จึงได้รับการเลื่อนเป็นผู้อำนวยการวิทยาลัยช่างศิลป์ในกรมศิลปากร อาจารย์สวัสดิ์ ตันติสุขได้ดำรงตำแหน่งนี้ตลอดมาจนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2528 ในตำแหน่งช่างศิลป์ระดับ 9
ผลงาน
แม้อาจารย์สวัสดิ์ ตันติสุขจะปฏิบัติงานในหน้าที่ของข้าราชการอย่างเต็มเวลา แต่ท่านก็ยังใช้เวลานอกราชการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณภาพออกมาอย่างต่อเนื่อง ผลงานหลายชิ้นของท่านได้รับการยกย่องผ่านการประกวดในระดับชาติ ดังนี้
เกียรติคุณที่ได้รับ
ผลงานต่างๆ รวมทั้งการทำงานเพื่อถ่ายทอดและเผยแพร่งานในสาขาจิตรกรรม อาจารย์สวัสดิ์ ตันติสุขได้สรรค์สร้างผลงานทางศิลปออกมาเป็นจำนวนมากอย่างต่อเนื่องที่ ทำให้อาจารย์ได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูง ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
สาขาวิจิตรศิลป์
มีรี
ก่อนจะก่อตั้งเมืองมีรี เมืองที่เป็นศูนย์กลางการปกครองทางตอนเหนือของซาระวะก์คือเมือง มารูดี เมืองมีรีก่อตั้งในปี ค.ศ. 1910 เมื่อมีการค้นพบบ่อน้ำมันแห่งแรกที่เจาะโดยรอยัลดัตช์เชลล์ การค้นพบบ่อน้ำมันในมีรีทำให้เกิดพัฒนาเมืองอย่างรวดเร็ว จนมีรีได้เป็นศูนย์กลางการปกครองของด้านเหนือของรัฐซาราวัก ในปี ค.ศ. 1929 ต่อมาระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง บ่อน้ำมันหลายแห่งในมีรีถูกทำลายจากกองทัพญี่ปุ่น มีรีเป็นเมืองแรกที่กองทัพญี่ปุ่นขึ้นฝั่งบนเกาะบอร์เนียว ญี่ปุ่นได้เข้ายึดมีรี ทำให้มีรีเป็นเป้าหมายของฝ่ายพันธมิตรและทำให้โรงกลั่นถูกทำลาย ซึ่งอุตสาหกรรมน้ำมันปิโตรเลียมในเมืองกลับมาอีกครั้งหลังสงคราม มีการค้นพบน้ำมันนอกชายฝั่งทะเลตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950 แต่ก็ค้นพบแหล่งน้ำมันในฝั่งในปี ค.ศ. 1989 และ 2011 ต่อมาในปี ค.ศ. 2005 มีรี ได้ขึ้นเป็นนครลำดับที่ 10 ของมาเลเซีย และเป็นแห่งแรกที่ไม่ใช่เมืองหลวงของรัฐ
ความสัมพันธ์กับนานาชาติ
มีบางประเทศตั้งกงศุลของตนที่มีรี เช่น เนเธอร์แลนด์, โรมาเนีย และสหราชอาณาจักร
การเรียกยานพาหนะคืนของโตโยต้า พ.ศ. 2552−2553
'''การเรียกยานพาหนะคืนของโตโยต้า พ.ศ. 2552-2553''' เป็นการเรียกรถยนต์คืน 3 ครั้งของบริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ซึ่งเกิดขึ้นระหว่างปลายปี พ.ศ. 2552 จนถึงต้นปี พ.ศ. 2553 ในการเรียกคืนสองรอบแรก อยู่ภายใต้การช่วยเหลือของสำนักบริหารความปลอดภัยด้านการจราจรบนทางหลวงแห่งชาติ (NHTSA) ของสหรัฐอเมริกา ภายหลังตรวจพบว่ามียานพาหนะของโตโยต้าจำนวนมากเกิดปัญหาคันเร่งค้าง การเรียกคืนรอบแรกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 เพื่อแก้ไขปัญหาคันเร่งไปงัดกับพรมปูเท้าทางฝั่งคนขับด้านหน้า การเรียกคืนในรอบที่สองเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2553 หลังจากเกิดปัญหาการชนหลายครั้งซึ่งมิได้เกิดจากปัญหาการล้ำตำแหน่งของพรมปูเท้า ปัญหาดังกล่าวในภายหลังได้มีการระบุว่าเป็นปัญหาคันเร่งค้าง โตโยต้าดำเนินการเบื้องต้นใน รายงานข้อมูลข้อบกพร่อง และหลังจากที่ได้มีการเรียกคืนพรมปูเท้าและคันเร่งแล้ว โตโยต้ายังได้ประกาศการเรียกคืนซอฟต์แวร์ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก (ABS) ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2553 โตโยต้าประกาศเรียกคืนยานพาหนะที่ประสบปัญหาพรมปูเท้าอย่างน้อย 5.2 ล้านคัน และอีก 2.3 ล้านคันด้วยปัญหาคันเร่ง ในจำนวนนี้อย่างน้อย 1.7 ล้านคันมีรายงานว่ามีปัญหาทั้งสองอย่าง ในวันต่อมา โตโยต้าขยายการเรียกยานพาหนะคืน รวมไปถึงรถ 1.8 ล้านคันในทวีปยุโรป และอีก 75,000 คันในจีน จนถึงปัจจุบัน โตโยต้าได้ประกาศเรียกคืนรถยนต์ทั่วโลกแล้วกว่า 9 ล้านคัน
อำเภอพุนพิน
พุนพิน เป็นอำเภอตั้งอยู่ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นอำเภอที่ตั้งของสถานีสุราษฎร์ธานีบนทางรถไฟสายใต้และท่าอากาศยานนานาชาติสุราษฎร์ธานี
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพุนพินมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
พื้นที่อำเภอพุนพินนั้นตั้งอยู่ริมแม่น้ำตาปีและแม่น้ำพุมดวง มีประวัติศาสตร์ยาวนาน สืบเนื่องกรณีสำนักศิลปากรที่ 12 นครศรีธรรมราช พบหลักฐานที่แหล่งโบราณคดีเขาศรีวิชัย อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี โดยเฉพาะ “จักร” ที่ทำจากโลหะสัมฤทธิ์ และเครื่องถ้วยจีนสมัยราชวงศ์ถัง และเศษภาชนะดินเผาจากเปอร์เซีย สนับสนุนข้อสันนิษฐานว่าเป็นรัฐโบราณตามเอกสารจีนที่เรียกว่า “พันพัน” ซึ่งปัจจุบันคือ อำเภอพุนพิน ถือเป็นเมืองท่าสำคัญทั้งการค้าและศาสนาที่รุ่งเรืองในอดีตเมื่อ 1,300 ปีก่อน ซึ่งมีชื่ออำเภอว่า "พุนพิน" ตั้งแต่แรกตั้งอำเภอ ได้รับการจัดตั้งขึ้นในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ. 116 เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2440 โดยมีเขตการปกครองในเขตฝั่งเหนือของแม่น้ำพุมดวง 10 ตำบล คือ ตำบลพุนพิน ตำบลหัวเตย ตำบลมะลวน ตำบลลีเล็ด ตำบลหนองไทร ตำบลน้ำรอบ ตำบลท่าฉาง ตำบลท่าเคย ตำบลคลองไทร และตำบลบางงอน ในปี พ.ศ. 2451 ได้มีการแยกตำบลท่าฉาง ตำบลท่าเคย ตำบลคลองไทร ของอำเภอพุนพิน และตำบลเขาถ่าน ตำบลปากฉลุย ตำบลเสวียด ของอำเภอพุมเรียง ไปตั้งเป็น "กิ่งอำเภอท่าฉาง" ในขณะนั้นอำเภอพุนพินจึงเหลือการปกครองเพียง 7 ตำบล
ในปี พ.ศ. 2463 ทางราชการได้เห็นว่าบ้านท่าข้าม ตำบลวัดประดู่ อำเภอบ้านดอน เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟ ซึ่งมีชุมชนหนาแน่นและมีการรับ–ส่งสินค้าทั้งทางบกและทางน้ำ เป็นทำเลที่ดีและจะเจริญต่อไป จึงได้โอนพื้นที่บ้านท่าข้าม ตำบลวัดประดู่ รวมเข้ากับตำบลท่าสะท้อน อำเภอบ้านดอน แล้วเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลท่าข้าม และให้โอนพื้นที่ของตำบลท่าข้าม อำเภอบ้านดอน มาขึ้นอำเภอพุนพิน อีกทั้งยังได้ย้ายที่ว่าการอำเภอพุนพินเดิม มาตั้งที่บ้านท่าข้าม จึงมีการเปลี่ยนชื่ออำเภอตามตำบลที่ตั้งเป็น อำเภอ "ท่าข้าม" ในขณะนั้นจึงมีตำบลในเขตการปกครองของอำเภอเป็น 8 ตำบล ในปี พ.ศ. 2473 ทางราชการได้สั่งยุบอำเภอท่าโรงช้าง เนื่องจากมีประชากรและปริมาณงานน้อย จึงมีการโอนตำบลในอำเภอท่าโรงช้างไปขึ้นกับอำเภออื่นๆ ใกล้เคียง คือ โอนตำบลย่านยาวและตำบลถ้ำสิงขร ไปขึ้นกับอำเภอท่าขนอน โอนตำบลกรูด ไปขึ้นกับอำเภอบ้านนา กับโอนตำบลท่าโรงช้าง ตำบลบางเดือน และตำบลบางมะเดื่อ มาขึ้นกับอำเภอท่าข้าม จึงมีเขตการปกครองเพิ่มเป็น 11 ตำบล และในปี พ.ศ. 2482 ได้กลับมาใช้ชื่ออำเภอ "พุนพิน" ดังเดิม เพื่อรักษาไว้ซึ่งชื่อประวัติศาสตร์แห่งท้องถิ่น อีกทั้งประชาชนในท้องที่คุ้นชินชื่อ "พุนพิน" มากกว่า
ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2482 - 2500 จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้มีการเปลี่ยนแปลงเขตการปกครองให้เหมาะสมโดยในอำเภอต่างๆ ใน พ.ศ. 2482 ในอำเภอพุนพินมีการโอนพื้นที่หมู่ 1–3 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลท่าข้าม และโอนพื้นที่หมู่ 11 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลมะลวนกับแยกพื้นที่หมู่ หมู่ 1–7 (ในขณะนั้น) ตำบลท่าข้าม จัดตั้งเป็นตำบลท่าสะท้อน เป็นตำบลลำดับที่ 12 ในช่วงปี พ.ศ. 2483 ได้มีการยุบเขตการปกครองที่มีขนาดเล็กเพื่อลดภาระงานที่ไม่จำเป็นของทางราชการ ทางอำเภอจึงยุบตำบลบางมะเดื่อเข้ากับพื้นที่ตำบลท่าโรงช้างและตำบลบางเดือน กับยุบตำบลหนองไทรเข้ากับพื้นที่ตำบลน้ำรอบ จึงเหลือเขตการปกครอง 10 ตำบล
ในปี พ.ศ. 2490 ได้มีการตั้งตำบลเดิมที่เคยยุบไปเมื่อปี พ.ศ. 2483 อีกครั้ง โดยแยกพื้นที่หมู่ 5–9 (ในขณะนั้น) ของตำบลน้ำรอบ ตั้งเป็นตำบลหนองไทร และแยกพื้นที่หมู่ 1 (ในขณะนั้น) ของตำบลท่าโรงช้างกับพื้นที่หมู่ 5–6 (ในขณะนั้น) ของตำบลบางเดือน ตั้งเป็นตำบลบางมะเดื่อ ใน พ.ศ. 2492 มีการโอนพื้นที่หมู่ 5–6 (ในขณะนั้น) ของตำบลบางงอน ไปขึ้นกับตำบลน้ำรอบ และโอนพื้นที่หมู่ 1 (ในขณะนั้น) ของตำบลพุนพิน ไปขึ้นกับตำบลท่าข้ามกับโอนพื้นที่หมู่ 4 (ในขณะนั้น) ของตำบลท่าสะท้อน ไปขึ้นกับตำบลท่าข้าม และในปี พ.ศ. 2494 อำเภอบ้านนาสาร ได้มีการโอนพื้นที่การปกครองของตำบลกรูด (ยกเว้นพื้นที่หมู่ 3) มาขึ้นกับอำเภอพุนพิน เป็นตำบลลำดับที่ 13 หลังจากปี พ.ศ. 2500 เป็นต้นไป อำเภอพุนพินได้มีการตั้งเขตการปกครองเพิ่มอีก 3 ตำบล คือ ในปี พ.ศ. 2519 ได้แยกพื้นที่หมู่ 1,5 ของตำบลพุนพิน รวมกับพื้นที่หมู่ 7 ของตำบลลีเล็ด ตั้งเป็นตำบลศรีวิชัย ปี พ.ศ. 2523 ได้ตั้งตำบลเขาหัวควาย โดยแยกออกจากตำบลท่าสะท้อน และตั้งตำบลลำดับที่ 16 ในปี พ.ศ. 2534 โดยแยกพื้นที่ตำบลกรูด ตั้งเป็นตำบลตะปาน อำเภอพุนพินจึงมี 16 ตำบลจนปัจจุบัน
บ้านท่าข้ามมีความเจริญเป็นอย่างมาก จึงมีการจัดตั้งสุขาภิบาลขึ้นในท้องที่เป็นลำดับที่ 3 ของจังหวัดในปี พ.ศ. 2498 (ต่อจากสุขาภิบาลเมืองสุราษฎร์ธานีและเทศบาลตำบลนาสาร) และยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2529 และจัดตั้งเป็นเทศบาลเมืองท่าข้ามในปี พ.ศ. 2543 ตามลำดับความเจริญของพื้นที่
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพุนพินแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 16 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอพุนพินประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก
ระบบเบรกป้องกันล้อล็อก (anti-lock braking system; ตัวย่อ: ABS) เป็นระบบความปลอดภัยซึ่งป้องกันปัญหาการลื่นไถลในขณะเบรก โดยมิให้ล้อของยานยนต์เกิดการล็อกหรือหยุดหมุนระหว่างการเบรก
ล้อสำหรับแล่นบนถนนมีประโยชน์ช่วยให้ผู้ขับยังคงสามารถบังคับพวงมาลัยของรถได้ภายใต้การเบรกอย่างแรง โดยการป้องกันการลื่นไถลและทำให้ล้อรถลากไปกับพื้นถนนตามการบังคับของผู้ขับ ในขณะที่ระบบเบรกเอบีเอสช่วยเพิ่มการควบคุมยานพาหนะ และอาจช่วยลดระยะการเบรกได้บนพื้นผิวที่แห้งและมีความลื่นอย่างมาก แต่มันก็อาจส่งผลเพิ่มระยะการเบรกในพื้นผิวที่ร่วนซุย เช่น พื้นหิมะหรือกรวด
นับตั้งแต่การใช้งานอย่างแพร่หลายในช่วงแรกในรถยนต์ ระบบเบรกป้องกันล้อล็อกได้มีการพัฒนาอย่างมาก รุ่นของระบบเบรกสมัยใหม่ไม่เพียงแต่ป้องกันล้อล็อกระหว่างการเบรกเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการควบคุมแบบอิเล็กทรอนิกส์ของเบรกเอียงจากหน้าไปหลัง ฟังก์ชันดังกล่าว ขึ้นอยู่กับขีดความสามารถและการพัฒนา เป็นที่รู้จักกันว่า ระบบกระจายแรงเบรกอิเล็กทรอนิกส์ (EBD)
เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ
เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ (Reinado Internacional del Café, International Queen of Coffee) คือ การประกวดความงาม, เปิดตัวการประกวดครั้งแรกว่า เรย์นาโด คอนติเนนทอล เดล กาเฟ (Reinado Continental del Café, Continental Queen of Coffee) ในปี 1957, และเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 1972 เพื่อให้ประเทศจากอเมริกาและทวีปอื่นมีส่วนร่วม การประกวดจัดขึ้นที่เมืองมานิซาเลส, โคลอมเบีย สม่ำเสมอในเดือนมกราคมระหว่างงาน มานิซาเลส แฟร์ (Feria de Manizales) และจัดโดย Instituto de Cultura y Turismo de Manizales ของทุกปี มีผู้เข้าแข่งขันมากกว่า 20 คนเข้าร่วมทุกปี ผู้ครองตำแหน่งปัจจุบันคือ Ismelys Milagros del Valle Velásquez Lugo จากประเทศเวเนซุเอลา ซึ่งครองตำแหน่งในเดือนมกราคม 2022.
ประวัติ
การประกวดนี้เปิดตัวเป็นการประกวดทุกๆ 2 ปี จัดขึ้นในปี 1957, 1959, 1961 ปละ 1963. และไม่มีการจัดอีกครั้งจนกระทั่งปี 1972 เมื่อมีการเปิดตัว Reina Internacional del Café (ราชินีแห่งกาแฟนานาชาติ) ตามลำดับ เพื่อให้ประเทศที่บริโภคกาแฟจากทวีปอื่นมีส่วนร่วมการประกวด. การประกวดจัดขึ้นที่ เมืองมานิซาเลส, ประเทศโคลอมเบียเสมอมา
อเนกประสงค์
"'''อเนกประสงค์" (อังกฤษ : Anekprasong) เป็นวงดนตรี แนว ป๊อบ ร็อก โดยปัจจุบันสังกัดค่าย Crispy Sound
เรย์นาโด อินเตร์นาเซียวนัล เดล กาเฟ
ผู้ชนะการประกวด
ไม่จัดในปี 2501, 1960, 1962, 1964–71, 1977–78, 1980, 1986 และ 2021
อเนกประสงค์
อ้างอิง
https://www.guitarthai.com/news/sportlightdetail.asp?QID=2467
รายชื่อธงในประเทศอียิปต์
ตารางข้างล่างนี้แสดงธง ที่ใช้ในประเทศสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ อ่านเพิ่มเติมที่หัวข้อธงชาติอียิปต์
ธงประธานาธิบดี
ตลอดสมัยแห่งสาธารณรัฐ ธงประจำตำแหน่งสำหรับประธานาธิบดี มีลักษณะอย่างเดียวกับธงชาติ แต่มีการเพิ่มรูปตราแผ่นดินรูปเหยี่ยวหรือนกอินทรีลงบนมุมซ้ายบนของธงอยู่เสมอ  ทั้งนี้ แม่ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ มาตรา 150 จะบัญญัติว่าประธานาธิบดีมีฐานะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอียิปต์โดยตำแหน่ง  แต่ธงสำหรับตำแหน่งดังกล่าวได้มีการออกแบบให้ผิดจากธงของตำแหน่งประธานาธิบดี  กล่าวคือ เป็นธงแบบเดียวกับธงชาติ แต่มีรูปนกอินทรีแห่งศอลาฮุดดีนจับอยู่เหนือดาบคู่ไขว้  นอกจากนั้นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพอียิปต์ยังมีธงสำหรับกองทัพบก กองทัพเรือ และกองทัพอากาศเป็นการเฉพาะอีกต่างหาก  ในเอกสารทางการทหารของอียิปต์กล่าวว่าการแสดงธงผู้บัญชาการทหารสูงสุดจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อประธานาธิบดีเดินทางไปเยือนหน่วยทหาร  โดยการประดับธงนั้นจะต้องให้ธงชาติอยู่ตรงกลาง ธงประธานาธิบดีอยู่ทางด้านขวาของธงชาติ และธงผู้บัญชาการทหารสูงสุดอยู่ทางด้านซ้ายของธงชาติ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นหนึ่งในสามคณะวิชาที่ก่อตั้งมาพร้อมกับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ที่ทำการเรียนการสอนในระดับชั้นปริญญาบัณฑิต, ปริญญามหาบัณฑิต และปริญญาดุษฏีบัณฑิต โดยเปิดทำการเรียนการสอนเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์ของรัฐแห่งที่ 2 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และลำดับที่ 9 ของประเทศไทย
ประวัติ
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี (Faculty of Engineering, Ubon Ratchathani University) เดิมเป็นภาควิชาวิศวกรรมศาสตร์ วิทยาลัยอุบลราชธานี สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เปิดดำเนินการรับนักศึกษารุ่นแรกในปี การศึกษา2531ในสาขาวิศวกรรมเครื่องกลต่อมาในปีพ.ศ. 2533 ถูกยกฐานะเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมๆ กับเมื่อวิทยาลัยอุบลราชธานี ถูกยกฐานะเป็นมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี พ.ศ. 2533 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 ประกอบด้วย 1 สำนักงานเลขานุการ และ 4 ภาควิชา คือ วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมเกษตร วิศวกรรมเคมี และวิศวกรรมอุตสาหการ
ต่อมาได้จัดตั้ง ภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (2540) และเปลี่ยนชื่อภาควิชาวิศวกรรมเกษตรเป็นภาควิชาวิศวกรรมโยธา (2545) โดยมีรองศาสตราจารย์อุทิศ หิมะคุณ เป็นคณบดีผู้ก่อตั้ง (พ.ศ. 2533-2537)
คณะวิศวกรรมศาสตร์ ตั้งอยู่ในพื้นที่การศึกษาของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ประกอบด้วย อาคารเรียน และ ห้องปฏิบัติการ รวม 8 หลัง คือ อาคาร CLB-1 และอาคาร EN-1 ถึง EN-7 ได้แก่ ห้องเรียน ห้องปฏิบัติการ โรงประลอง ห้องสมุดและบริการสารสนเทศ ห้องพัก อาจารย์ สำนักงานเลขานุการ และอื่น ๆ
คณบดี
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
รัฐมหาราชา
รัฐมหาราชา (Princely state) หรือที่ชาวอังกฤษเรียกว่า รัฐพื้นเมือง (Native state) เป็นรัฐที่ปกครองโดยเจ้าพื้นเมืองอินเดีย ในสมัยบริติชราช โดยรัฐเหล่านี้ไม่ได้ถูกปกครองโดยตรงจากอังกฤษ แต่เป็นพันธมิตรรายย่อย ที่ยอมรับอำนาจที่เหนือกว่าของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
รัฐมหาราชามีทั้งสิ้น 565 รัฐในช่วงที่อินเดีย และปากีสถานได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1947 แต่รัฐเหล่านั้น ส่วนใหญ่มักมีสัญญาให้อุปราชแห่งอินเดีย เป็นผู้ให้บริการสาธารณะและการจัดเก็บภาษี โดยมีรัฐมหาราชาเพียง 21 รัฐเท่านั้น ที่มีรัฐบาลประจำรัฐเป็นของตนเอง ในกลุ่มนี้มีรัฐมหาราชาขนาดใหญ่อยู่ 4 รัฐคือ ไฮเดอร์ราบัด ไมซอร์ บาโรดา และ ชัมมูและกัศมีร์ ในขณะที่มีรัฐมหาราชาประมาณ 200 กว่ารัฐที่มีพื้นที่น้อยกว่า 25 ตารางกิโลเมตร ในช่วงที่อินเดียและปากีสถานได้รับเอกราช รัฐมหาราชาเหล่านี้จะรวมเข้าอยู่ใน 2 ชาติที่เกิดใหม่ ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1947 – 1949 โดยส่วนใหญ่แล้วการรวมเข้ากับชาติใหม่มักเป็นไปโดยสันติ มีเพียงบางรัฐเท่านั้นที่มีปัญหา เช่น ในกรณีของชัมมูและกัศมีร์ (ซึ่งมหาราชามีความประสงค์จะรวมเข้ากับอินเดีย แต่ปากีสถานได้เข้ามาอ้างสิทธิ์) รวมไปถึงในกรณีของไฮเดอร์ราบัด บรรดามหาราชาในรัฐต่าง ๆ นั้นจะได้รับเงินบำเหน็จบำนาญ
รัฐมหาราชาที่ยินยอมเข้าร่วมกับปากีสถานในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1947 – 1958 มีสถานะเปลี่ยนเป็นรัฐมหาราชาของปากีสถาน ซึ่งรัฐเหล่านี้มีอำนาจปกครองตนเองจนกระทั่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970
ความสัมพันธ์ระหว่างรัฐมหาราชากับอังกฤษ
จักรวรรดิบริติชได้กำหนดความสัมพันธ์ระหว่างรัฐมหาราชา กับอังกฤษ โดยการผ่านกฎหมาย Interpretation Act 1889 ของรัฐสภาอังกฤษ ซึ่งกำหนดไว้ว่า บริติชราช ประกอบไปด้วยดินแดนทั้งสิ้น 2 ประเภทคือ บริติชอินเดีย และรัฐมหาราชา โดยในกฎหมายฉบับนั้นได้ให้นิยามของคำดังนี้
(4.) คำว่า "บริติชอินเดีย" มีความหมายถึงดินแดนและสถานที่ทั้งหมดที่อยู่ภายใต้อาณาจักรของสมเด็จพระราชินีนาถ ซึ่งปกครองโดยสมเด็จพระราชินีนาถผ่านข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดียหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอื่น ๆ ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดีย
(5.) คำว่า "อินเดีย" หมายถึงบริติชอินเดียรวมไปถึงดินแดนที่ปกครองด้วยเจ้าพื้นเมืองภายใต้พระราชอำนาจของสมเด็จพระราชินีนาถ ซึ่งใช้อำนาจผ่านโดยข้าหลวงใหญ่หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของข้าหลวงใหญ่แห่งอินเดีย
ในความหมายโดยทั่วไปคำว่าบริติชอินเดียอาจใช้อ้างถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1774 – 1858 1. Imperial Gazetteer of India, volume IV, published under the authority of the Secretary of State for India-in-Council, 1909, Oxford University Press. page 5. Quote: "The history of British India falls, as observed by Sir C. P. Ilbert in his Government of India, into three periods. From the beginning of the seventeenth century to the middle of the eighteenth century the East India Company is a trading corporation, existing on the sufferance of the native powers and in rivalry with the merchant companies of Holland and France.  During the next century the Company acquires and consolidates its dominion, shares its sovereignty in increasing proportions with the Crown, and gradually loses its mercantile privileges and functions.  After the mutiny of 1857 the remaining powers of the Company are transferred to the Crown, and then follows an era of peace in which India awakens to new life and progress." 2. The Statutes: From the Twentieth Year of King Henry the Third to the ... by Robert Harry Drayton, Statutes of the Realm – Law – 1770 Page 211 (3) "Save as otherwise expressly provided in this Act, the law of British India and of the several parts thereof existing immediately before the appointed ..." 3. Edney, M. E. (1997) Mapping an Empire: The Geographical Construction of British India, 1765–1843, University of Chicago Press. 480 pages. ISBN 978-0-226-18488-3 4. Hawes, C.J. (1996) Poor Relations: The Making of a Eurasian Community in British India, 1773–1833. Routledge, 217 pages. ISBN 0-7007-0425-6. นอกจากนี้ยังเป็นคำที่ใช้อ้างอิงถึงการปกครองของอังกฤษในอินเดีย
เตวิช เต้พันธ์
ธามัน เต้พันธ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 เป็นนักร้องนักแสดงชาวไทยและเป็นอดีตสมาชิกวงดราก้อน ไฟว์ ในค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ปัจจุบันเต้เป็นพิธีกรรายการทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย
โชฟุ
โชฟุ (調布市 (Chōfu-shi)) เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โชฟุมีจำนวนประชากรประมาณ 238,087 คน มีความหนาแน่นของประชากร 11,000 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 21.58 sqkm
ภูมิศาสตร์
โชฟุตั้งอยู่ประมาณกึ่งกลางค่อนไปทางใต้ของมหานครโตเกียว อยู่ทางทิศตะวันตกของใจกลางโตเกียวห่างไปประมาณ 20 กิโลเมตร อยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ มีแม่น้ำทามะไหลในแนวอาณาเขตทางใต้โชฟุ
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโชฟุเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดศตวรรษที่ผ่านมา และเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะอย่างยิ่งในทศวรรษ 1950 และ 1960
ประวัติ
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ในช่วงการปฏิรูปที่ดินหลังการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการก่อตั้งเมืองโชฟุและหมู่บ้านจินไดขึ้นภายในจังหวัดคานางาวะ ต่อมาได้ถูกโอนย้ายไปอยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดโตเกียวเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1893 หมู่บ้านจินไดได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952 และควบรวมกับเมืองโชฟุเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1955 เพื่อก่อตั้งเป็นนครโชฟุดังเช่นปัจจุบัน
การเมืองการปกครอง
โชฟุมีการปกครองในรูปแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีมาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นสภาเดี่ยวมีสมาชิก 28 คน นครโชฟุกับนครโคมาเอะประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภามหานครโตเกียวจำนวน 3 ที่นั่ง ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครโชฟุเป็นส่วนหนึ่งเขตเลือกตั้งโตเกียวที่ 22 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ
โชฟุเป็นศูนย์กลางการค้าหลักในภูมิภาค และเป็นชุมชนที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในใจกลางกรุงโตเกียว ที่โชฟุยังเป็นที่ตั้งขององค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น (JAXA)
เสียงเสียดแทรก ปุ่มเหงือก ก้อง
เสียงเสียดแทรก ปุ่มเหงือก ก้อง (voiced alveolar fricative) เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา เช่น ภาษาอังกฤษ, ภาษาเยอรมัน, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาญี่ปุ่น ฯลฯ มีเสียงนี้ในภาษาไทยสมัยโบราณ คือ ซ ซึ่งเสียงได้หายไปในภาษาไทยปัจจุบัน สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ และสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ
การแมทชิงอิมพีแดนซ์
ในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ การแมทชิงอิมพีแดนซ์ (impedance matching) คือการปฏิบัติเพื่อการออกแบบอิมพีแดนซ์ด้านขาเข้า (input impedance) ของโหลดไฟฟ้า เพื่อเพิ่มการถ่ายโอนพลังงานจากแหล่งกำเนิดสัญญาณให้ได้มากสุด หรืออิมพีแดนซ์ด้านขาออก (output impedance) ของแหล่งกำเนิดสัญญาณเพื่อลดการสะท้อนสัญญาณจากโหลดไฟฟ้าให้ต่ำสุด
ในกรณีที่มีความซับซ้อน อิมพีแดนซ์ของแหล่งจ่ายไฟ ZS และอิมพีแดนซ์ของโหลด ZL การถ่ายโอนพลังงานสูงสุดจะเป็นไปได้เมื่อ
เมื่อเครื่องหมายดอกจันหมายถึงค่า complex conjugate ของตัวแปร
เมื่อ ZS หมายถึงอิมพีแดนซ์ลักษณะเฉพาะ (characteristic impedance) (หรือแค่อิมพีแดนซ์) ของสายส่ง, การสะท้อนต่ำสุดจะเป็นไปได้เมื่อ
แนวคิดของการแมชชิงอิมพีแดนซ์พบการใช้งานครั้งแรกในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า แต่ก็มีความเกี่ยวข้องในการใช้งานอื่น ๆ ในที่ซึ่งรูปแบบหนึ่งของพลังงาน, ไม่จำเป็นต้องเป็นไฟฟ้า, จะมีการโอนระหว่างแหล่งจ่ายกับโหลด ทางเลือกในการแมทชิงอิมพีแดนซ์ก็คือการสะพานอิมพีแดนซ์ (impedance bridging) ซึ่งอิมพีแดนซ์ของโหลดจะถูกเลือกให้มีขนาดใหญ่กว่าความต้านทานของแหล่งจ่ายไฟอย่างมาก เพื่อให้สามารถถ่ายโอนแรงดันให้มากที่สุด (มากกว่าจะเป็นการถ่ายโอนพลังงาน) อันเป็นเป้าหมายในการทำงานแบบนี้
วัดโชค
วัดโชค เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำแม่กลอง ในตำบลโพธาราม อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 3 งาน 55 ตารางวา ด้านการศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2475
วัดโชค เดิมชื่อ วัดบ้านใหม่ เพราะตั้งอยู่ที่ตำบลคลองบ้านใหม่ซึ่งเป็นที่ตั้งประตูระบายน้ำ (ต่อมาโอนเข้ากับตำบลโพธาราม) จนเมื่อ พ.ศ. 2455 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสเสด็จมาตรวจคณะสงฆ์จังหวัดราชบุรีผ่านวัดบ้านใหม่ ทั้ง ๆ ที่มิได้ตั้งพระทัยแวะที่วัดนี้ แต่เห็นประชาชนตั้งพลับพลาต้อนรับ ปูผ้าขาวลาดจรดริมท่าน้ำ ชาวบ้านรอคอยรับเสด็จเต็มถนนเข้าวัด จึงเปลี่ยนพระทัยแวะเข้าวัด เสด็จขึ้นพลับพลาต้อนรับ ชาวบ้านจัดสำรับอาหารถวายเพล กรมพระยาวชิรญาณวโรรสทรงเห็นความพร้อมเพรียงจึงตรัสชมเชยและเปลี่ยนชื่อวัดให้ใช้ชื่อใหม่ว่า "วัดโชค" ให้เป็นมงคลนาม และระลึกถึงความมีโชคคือเป็นวัดที่มีโชคที่สมเด็จพระสังฆราชได้แวะ
ต่อมา พ.ศ. 2462 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาราชบุรีอีกครั้งหนึ่ง พักอยู่ที่ศาลาริมน้ำซึ่งเป็นศาลาเล็ก 2 หลังคู่กัน (ขณะนี้ได้รื้อแล้ว) เป็นเวลา 2 วันคือวันที่ 21–22 มิถุนายน จอดเรือลอยอยู่ริมท่าน้ำ แล้วเสด็จขึ้นประทับบนศาลาใหญ่ให้ชาวบ้านเข้าเฝ้าอย่าง ใกล้ชิด (ศาลานี้ปัจจุบันใช้เป็นศาลาการเปรียญ) ก่อนเสด็จกลับทรงประทานภาพถ่ายของพระองค์แก่หลวงพ่อแจ่มเจ้าอาวาสวัดโชคในขณะนั้น
วัดมีพระประธานองค์ใหญ่ที่สร้างขึ้นใหม่อยู่กลางแจ้ง ภายในพระประธานใช้บรรจุพระพุทธรูปเก่าแก่ของวัดที่มีอายุนับพันปีที่ย้ายมาเมื่อ พ.ศ. 2515 จากอุโบสถเก่า อุโบสถหลังเดิมก่อนที่จะรื้อมีรูปร่างแบบจีนเช่นเดียวกับวิหารที่หลวงพ่อแจ่ม กระเบื้องเก่าของอุโบสถที่ขุดได้บริเวณวัดและบางส่วนของหลังคาอุโบสถทำด้วยดินแดงแบบกระเบื้องกาบกล้วยซึ่งมาจากจีน รวมทั้งอุโบสถเก่าเป็นฝีมือการก่อสร้างของช่างจีนด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 16 เมตร ยาว 26 เมตร
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเอลซัลวาดอร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
วัดรัตนรังสี
วัดรัตนรังสี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดรัตนรังสี เดิมเป็น สำนักสงฆ์หนองแขม-หนองจอก ซึ่งมีหลวงพ่อไสว วชิรวํโส ท่านได้จัดการซื้อที่ดินจำนวน 6 ไร่เศษ ทำเป็นที่พักสงฆ์และสำนักสงฆ์ตามลำดับ ได้สร้างศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง วิหาร 1 หลัง ปัจจุบันวิหารหลังนี้ได้รื้อถอนไปแล้ว หลวงพ่อไสวได้ดูแลสำนักสงฆ์ระหว่างปี พ.ศ. 2538–2540 ท่านได้อาพาธและมรณภาพลง ก่อนมรณภาพท่านได้สั่งญาติโยมให้พระมหาทองสุข สุทฺธสีโล จากวัดหัวคู้ อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มาดูแลสำนักสงฆ์แทนท่าน แต่ท่านเจ้าอาวาสวัดหัวคู้ปฏิเสธอยู่หลายครั้ง แต่ภายหลังเห็นถึงความตั้งใจจริงของชาวบ้านจึงอนุญาต เมื่อพระมหาทองสุขมาอยู่ที่สำนักสงฆ์ ท่านได้ขออนุญาตสร้างวัดเมื่อ พ.ศ. 2542 จนได้รับการจัดตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2545 และได้ทำการแต่งตั้งพระมหาทองสุข สุทฺธสีโล เป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2546 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2552
พระมหาทองสุขได้จัดการซื้อที่ดินเพิ่มอีก 7 ไร่เศษ รวมกับพื้นที่เดิมอีก 6 ไร่เศษ วัดรัตนรังสีจึงมีเนื้อที่รวม 13 ไร่ 2 งาน 5.85 ตารางวา และได้ดำเนินการสร้างอุโบสถ 1 หลัง กุฏิสงฆ์ 2 หลัง กำแพงแก้วอุโบสถ เมรุ 1 หลัง และอื่น ๆ
ปอบิด
ปอบิด  (East Indian screw tree) มีชื่อเรียกแตกต่างกันไปตามพื้นที่ปลูก มะบิด (ภาคเหนือ) ปอทับ (เชียงใหม่) ช้อ (กะเหรี่ยง-เชียงใหม่) ข้าวจี่ (ลาว) ห้วยเลาะมั่ว (จีนแต้จิ๋ว) หั่วลั่งหมา (จีนกลาง) นาคพต มะปิด ในตำรายาไทยสามารถใช้เป็นพืชสมุนไพรสำหรับรักษาโรคได้หลายชนิด
ลักษณะทั่วไป
ปอบิดเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก มีความสูงประมาณ 1-3 เมตร มีขนสีน้ำตาลปกคลุมทั่วทุกส่วน ลำต้นกลม เรียว อ่อนคล้ายเถา บริเวณส่วนเปลือกมีสีเทาและมียางเหนียว ใบเป็นใบเดี่ยวรูปไข่ แผ่นใบสาก ท้องใบจะมีขน
กว้าง 2.5-3.5 นิ้ว ยาว 4-8 นิ้ว ม้วนเว้าเข้าหากัน ขอบใบหยักเป็นแบบฟันปลา ดอกจะมีสีส้มหรือสีแดงอิฐ จะออกเป็นกระจุกระหว่างต้นกับใบ กระจุกละประมาณ 2-3 ดอก แต่ละดอกมีใบประดับขนาดเล็กรองรับ
มีกลีบรองกลีบดอกสีเหลือง มีกลีบดอก 5 กลีบ กลีบคู่บนมีขนาดใหญ่กว่ากลีบอื่น ปลายกลีบมน มีทั้งเกสรตัวผู้และเกสรตัวเมีย เกสรตัวผู้มีสีเหลือง มี 10 อันเชื่อมรวมกับก้านของเกสรตัวเมีย ผล มีลักษณะเป็น
ฝักยาว กลม บิดเป็นเกลียวมีทั้งบิดซ้ายและบิดขวา ยาว 3-4 เซนติเมตร ออกผลประมาณเดือนธันวาคม-มกราคม เมื่อแก่จะมีสีน้ำตาลหรือสีดำ แก่เต็มที่ฝักจะอ้าออก
สรรพคุณ
ราก  ใช้ต้มเอาน้ำกิน รสฝาดเฝื่อน บำรุงธาตุ แก้ท้องร่วง แก้บิด ขับเสมหะ แก้ปวดเคล็ดบวม โรคเบาหวาน และโรคความดันโลหิต ปอบิดจะมีผลลดน้ำตาลในเลือดได้ใกล้เคียงกับยาแผนปัจจุบัน แต่ยังไม่สามารถทดแทนยารักษาเบาหวานได้จริง
เปลือกลำต้น  มีสารเฮมิเซลลูโลส 15.8%, ลิกนิน 2.89%, เซลลูโลส 18.6%, เพคติน 0.4%, น้ำมัน 3.11%, กรดไฮดรอกซี่คาร์บอซีลิค, ไฟโตสเตอรอล, phobatanin ใช้เปลือกลำต้นนำมาต้มเป็นยาแก้โรคบิด ท้องร่วง และเป็นยาบำรุงธาตุ
ฝัก  แก้บิด แก้ปวดท้อง แก้โรคลำไส้ในเด็ก
แก่น  รสจืดเฝื่อน บำรุงน้ำเหลือง บำรุงกำลัง แก้เสมหะ แก้น้ำเหลืองเสีย
ผล  ใช้ผลแห้ง 10-15 กรัม มาต้มเอาน้ำกินแก้ท้องอืด แก้ปวดเคล็ดบวม แก้เสมหะ แก้ลงแดง กระเพาะอาหารเป็นแผล อักเสบ หรือเรื้อรัง
ไอโซโทปของเรเดียม
เรเดียม (Ra) ไอโซโทปมีแต่ไม่เสถียรหรือเกือบจะเสถียร ทำให้มวลอะตอมของเรเดียมไม่มีค่าที่คงตัว ไอโซโทปของแฟรนเซียมพบได้มากที่สุดและมีครึ่งชีวิตที่นานที่สุดคือ 226Ra ด้วยครึ่งชีวิต 1,600 ปี ซึ่งไอโซโทปนี้ได้จากการสลายตัวของ 238U เรเดียมมีไอโซโทปที่รู้จักทั้งหมด 33 อันคือตั้งแต่ 202Ra ถึง 234Ra
อาราโอะ
อาราโอะ (荒尾市 (Arao-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคูมาโมโตะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 57.37 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 49,035 คน
ภูมิศาสตร์
อาราโอะตั้งอยู่ในตอนกลางของเกาะคีวชู ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคูมาโมโตะ อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของนครคูมาโมโตะห่างไปประมาณ 40 กิโลเมตร และอยู่ทางทิศใต้ของนครฟูกูโอกะห่างไปประมาณ 70 กิโลเมตร
ประวัติ
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล หมู่บ้านอาราโอะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองอาราโอะเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1919 และควบรวมหมู่บ้านข้างเคียงเพื่อจัดตั้งขึ้นเป็นนครอาราโอะ เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1942
เศรษฐกิจ
ครั้งหนึ่งอาราโอะเคยเป็นเมืองเหมืองถ่านหินขนาดใหญ่ แต่หลังจากนั้นประชากรได้ลดลงไปเป็นจำนวนมากเนื่องจากเหมืองได้ปิดตัวลง ทำให้ต้องพึ่งพาเศรษฐกิจจากการท่องเที่ยว เพื่อพยายามดึงดูดผู้คนให้กลับมาอยู่อาศัยที่เมืองแห่งนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยมีประชากรหนาแน่น แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ สวนสนุกขนาดใหญ่สองแห่งคือ มิตสึอิกรีนแลนด์ (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นกรีนแลนด์) และอุลตราแมนแลนด์ (ปัจจุบันปิดตัวลงแล้ว)
ของดีเมืองนี้ ได้แก่ เครื่องถ้วยโชได ซึ่งเป็นรูปแบบศิลปะที่เป็นลักษณะเฉพาะตัวของอาราโอะ นอกจากนี้ยังมี สาลี่อาราโอะ ซึ่งเป็นผลไม้ที่ปลูกกันอย่างแพร่หลายในเมืองนี้ โดยมีลักษณะกลม สีน้ำตาล และมีขนาดประมาณลูกโบว์ลิ่ง
วัดเกตุประภา
วัดเกตุประภา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 12 ไร่ 2 งาน
วัดเกตุประภาสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2477 โดยมีโยมเกตุ วิเทศผล บริจาคที่ดินประมาณ 10 ไร่ และริเริ่มสร้างวัด ต่อมาโยมหนวนถวายให้วัดอีกประมาณ 2 ไร่เศษ และประชาชนช่วยกันบริจาคทรัพย์สร้างเสนาสนะและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ได้ขนานนามวัดว่า "วัดเกตุประภา" เพื่อเป็นเกียรติอนุสรณ์แก่โยมเกตุผู้ริเริ่มสร้างวัดคนแรก แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดกลางคลองหก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2485 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 40 เมตร ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการตั้งโรงเรียนในพื้นที่วัด
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่กว้าง 7.40 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถแบบสุโขทัย หน้าตักกว้าง 49 นิ้ว พระพุทธรูปปางต่าง ๆ ที่ประดิษฐานอยู่ในอุโบสถอีก 4 องค์ อยู่ที่หอสวดมนต์ 4 องค์ ศาลาการเปรียญ 1 องค์ รวมทั้งหมด 10 องค์
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย
การท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัยเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐกิจของประเทศ
สถานที่ท่องเที่ยวของประเทศอุรุกวัย ได้แก่ ปุนตาเดลเอสเต, ปิเรียโปลิส, มอนเตวิเดโอ, โกโลเนียเดลซากราเมนโต, ซัลโต, ลาบาเยฆา, โรชา, อาร์ติกัส, ริเบรา และอื่น ๆ
ใน ค.ศ. 2007 ได้มีนักท่องเที่ยวมาเยือน 1.8 ล้านคน และใช้จ่ายไปประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวในประเทศคิดเป็นประมาณ 60 เปอร์เซ็นต์ของกิจกรรมการท่องเที่ยวของประเทศ
อุรุกวัยเป็นประเทศในลาตินอเมริกาที่ได้รับนักท่องเที่ยวมากที่สุดเมื่อเทียบกับจำนวนประชากร สำหรับประเทศอุรุกวัย การท่องเที่ยวของชาวอาร์เจนตินาคิดเป็น 56 เปอร์เซ็นต์ของการท่องเที่ยวขาเข้าระหว่างประเทศ และ 70 เปอร์เซ็นต์ในช่วงฤดูร้อน ซึ่งแม้ว่านักท่องเที่ยวชาวอาร์เจนตินาจะเป็นตลาดเป้าหมายที่สำคัญสำหรับการท่องเที่ยวในประเทศอุรุกวัย แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเทศดังกล่าวสามารถจัดตำแหน่งตัวเองให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในตลาดอื่น ๆ ได้ โดยได้รับนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากประเทศต่าง ๆ เช่น บราซิล, ปารากวัย และสหรัฐ ท่ามกลางบุคคลอื่น
โคลงทวาทศมาส
การกำเนิด
ทวาทศมาส แปลว่า สิบสองเดือน เป็นวรรณกรรมไทยสมัยอยุธยา แต่งด้วยโคลงดั้นวิวิธมาลี ทำนองนิราศความพิศวาสเป็นอย่างเอกเรื่องหนึ่ง เข้าใจว่าจะมีหลายท่านนิพนธ์ อาทิ พระเยาวราช ขุนพรหมมนตรี ขุนศรีกวีราช ขุนสารประเสริฐ เป็นต้น (บางตำราว่ามีเท่านี้ บางตำราว่ามากกว่านี้ แต่ในนิราศนรินทร์กลับว่า "สามเทวษ ถวิลแฮ" ซึ่งแปลว่า "มีสามท่าน") ที่เป็นว่าประดิษฐการใหม่ของวงการอยู่ที่โคลงพรรณนาความอาลัยรัก ซึ่งใช้ฤดูกาลเป็นพื้นฐานแห่งการพัฒนา เช่น เมื่อถึงเดือนแปดก็กล่าวถึงวันเข้าพรรษา กวีจะแต่งถึงการทำบุญ แต่มิวายจิตใจหวนระลึกถึงนางอันเป็นที่รัก
ตัวอย่าง
(ต่อจากนี้เป็นข้อความในหนังสือประวัติวรรณคดีไทย ของเปลื้อง ณ นคร)
ในการนิพนธ์นั้น เริ่มด้วยการไหว้พระพรหม พระนารายณ์ เทพยดา พระมหากษัตริย์ แล้วเริ่มกล่าวถึงนางที่รัก อันต้องจากไกล แล้วพรรณนาอาลัย ตั้งแต่เดือน 5 เป็นลำดับไป การพรรณนารักนั้นเคล้าไปกับอากาศธาตุและเหตุการณ์ต่าง ๆ อันเกิดขึ้นในเดือนนั้น ๆ เมื่อครบสิบสองเดือนแล้วจึงพรรณนาพระเกียรติยศ กล่าวถวายพระพรและแสดงความมุ่งหมายในการนิพนธ์
กระบวนการพรรณนาอาลัยรักนับว่าสูงทางกวีรส คือ กวีที่มีความนัยอันพิศวาศ ซึ่งเป็นแบบอย่างให้กวีรุ่นหลังนำไปใช้
ด้านสำนวนโวหารมีความยอดเยี่ยม แม้จะมีถ้อยคำอันเป็นโบราณหลายคำ และ ภาษาอื่น เช่น เขมร บาลี สันสกฤต จึงยากที่จะเข้าใจได้อย่างถูกต้อง นอกจากจะสันนิษฐานเอา
ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์อเมริกาใต้
ประวัติ
ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์อเมริกาใต้ ครั้งแรกถูกจัดขึ้นที่ ประเทศเวเนซุเอลา ในปี ค.ศ. 1954 โดยเป็นการแข่งขันในระดับรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ก่อนที่จะถูกเปลี่ยนเป็นรุ่นไม่เกิน 20 ปีในปี ค.ศ. 1977 ทีมชาติบราซิล เป็นทีมที่ชนะเลิศการแข่งขันมากที่สุดที่ 11 สมัย
รูปแบบ
การแข่งขันจะเกิดขึ้นในประเทศเจ้าภาพ โดยมีทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปีที่เป็นสมาชิกคอนเมบอลทั้งหมด 10 ทีม (หากไม่มีการถอนทีมจากสมาคมใด ๆ) โดยจะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 5 ทีม โดยแต่ละทีมจะลงเล่นแบบพบกันหมด 4 นัดทีมที่อันดับที่สุด 3 ทีมจะผ่านเข้าสู่รอบสุดท้ายรวมทั้งสองกลุ่มเป็น 6 ทีม โดยลงเล่นแบบพบกันหมดรวม 5 นัด ซึ่งทีมที่ได้ลำดับที่ 1 จะได้เป็นทีมชนะเลิศทันทีและจะได้ผ่านเข้ารอบฟุตบอลโลกเยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี เช่นเดียวกับลำดับที่ 2–4 โดยหากการแข่งขันจัดขึ้นในปีเดียวกับที่มีการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ ทีมลำดับที่ 1–3 ก็จะผ่านเข้าไปลงเล่นในการแข่งขันนี้ด้วยเช่นกัน
ผลการแข่งขัน
อ้างอิง
ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก
ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก (Iron Man) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวซูเปอร์ฮีโร ฉายเมื่อ ค.ศ. 2008 สร้างจากตัวละครชื่อเดียวกันของมาร์เวลคอมิกส์ ภาพยนตร์สร้างโดย มาร์เวลสตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์ ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล กำกับโดย จอน แฟฟโรว์ จากบทภาพยนตร์ที่เขียนโดยทีมผู้เขียนบท มาร์ก เฟอร์กัสกับฮอว์ก ออสต์บี และ อาร์ต มาร์คัมกับแมตต์ ฮอลโลเวย์ ภาพยนตร์แสดงนำโดย รอเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ เป็น โทนี สตาร์ก / ไอรอนแมน ร่วมกับ เทร์เรนซ์ ฮาวเวิร์ด, เจฟฟ์ บริดเจส, ฌอน ทูบและกวินเน็ธ พัลโทรว์ ในภาพยนตร์ โทนี สตาร์ก นักอุตสาหกรรมและวิศวกรชื่อดังระดับโลก ถูกจับโดยกลุ่มผู้ก่อการร้าย หลังจากเขาหลบหนีออกมาได้ เขาได้สร้างชุดเกราะและกลายเป็นซูเปอร์ฮีโรชื่อว่า ไอรอนแมน
ไอรอนแมน มหาประลัย คน เกราะ เหล็ก ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ซิดนีย์เมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2008, ฉายในไทยเมื่อวันที่ 30 เมษายนและฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม โดยเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในระยะหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ภาพยนตร์ทำเงินมากกว่า 585 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่แปดใน ค.ศ. 2008 ภาพยนตร์ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์ โดยเฉพาะการแสดงของดาวนีย์ เช่นเดียวกับการกำกับของแฟฟโรว์, วิชวลเอฟเฟกต์, ฉากโลดโผนและบทภาพยนตร์ ภาพยนตร์ได้รับการคัดเลือกจาก สถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ให้เป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของ ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ภาพยนตร์ยังได้รับการเสนอชื่อในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 81 ในสาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยมและเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม ภาพยนตร์มีภาคต่ออีกสองภาค ได้แก่ ไอรอนแมน 2 (2010) และ ไอรอนแมน 3 (2013)
เนื้อเรื่องย่อ
โทนี่ สตาร์ค เป็นนักประดิษฐ์และนักอุตสาหกรรม มหาเศรษฐีพันล้านที่ถูกลักพาตัวไปขณะอยู่ต่างบ้านต่างเมือง แล้วก็ถูกบีบบังคับให้คิดค้นอาวุธที่มีประสิทธิภาพการทำลายล้างสูง แทนที่เขาจะใช้สติปัญญาอันปราดเปรื่อง และแนวคิดอัจฉริยะประดิษฐ์ตามคำสั่ง แต่ว่าโทนี่กลับสร้างชุดเกราะไฮเทค และหนีรอดการถูกจองจำมาได้ พอกลับมายังอเมริกาโทนี่ก็ต้องเผชิญหน้ากับอดีต และล่วงรู้แผนการชั่วร้ายที่มุ่งทำลายล้างโลก เขาจึงต้องสวมชุดเกราะทรงพลัง และปฏิญาณว่าจะพิทักษ์โลกใบนี้ในนาม ไอรอน แมน
เขื่อนบางปะกง
เขื่อนบางปะกง หรือ เขื่อนทดน้ำบางปะกง เป็นเขื่อนดินแบบปิดกั้นลำน้ำสำหรับป้องกันน้ำเค็มที่รุกล้ำเข้ามาจากปากแม่น้ำ และรักษาน้ำจืดที่อยู่เหนือเขื่อนไว้สำหรับอุปโภคบริโภคและการเกษตร อยู่ในความดูแลของกรมชลประทาน
ประวัติ
สภาพปัญหาหลักก็คือ แม่น้ำบางปะกงประสบปัญหาน้ำเค็มหนุนสูง เมื่อหมดฤดูฝนในช่วงเดือนพฤศจิกายนของทุกปี ปริมาณน้ำจืดที่ไหลลงมาน้อย ทำให้น้ำเค็มนั้นหนุนขึ้นไปถึงจังหวัดปราจีนบุรี สามารถวัดค่าความเค็มบริเวณที่ตั้งเขื่อนบางปะกงได้ถึง 20 ppt หรือเกลือ 20 กรัมต่อน้ำ 1 ลิตร เมื่อถึงช่วงฤดูฝนในช่วงเดือนพฤษภาคม น้ำจืดจะไหลดันน้ำเค็มกลับไปยังปากแม่น้ำบางปะกง เป็นประจำทุก ๆ ปี รวมถึงบางครั้งมีปริมาณมากจนกระทั่งไหล่บ่าท่วมพื้นที่ริมฝั่งแม่น้ำ จึงสามารถใช้ประโยชน์จากน้ำจืดได้เพียงช่วงเดือนกรกฎาคม - ตุลาคม (4 เดือน) เท่านั้น จึงได้มีแนวคิดในการสร้างเขื่อนบางปะกงขึ้นมาเพื่อกักเก็บน้ำจืดไว้สำหรับการอุปโภคบริโภคและป้องกันการหนุนสูงของน้ำเค็ม
โครงการเขื่อนบางปะกง ได้รับการอนุมัติในหลักการและเริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2539 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2542 ใช้งบประมาณทั้งสิ้นประมาณ 5,232 ล้านบาท ซึ่งรวมค่าที่ดินที่ใช้ในการเวนคืนแล้ว 900 ล้านบาท และเริ่มเปิดปิดประตูเขื่อนเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2543
คุณสมบัติ
เขื่อนบางปะกง เป็นเขื่อนรูปแบบเขื่อนผันน้ำในรูปแบบปิดกั้นลำน้ำเดิม คือแม่น้ำบางปะกง โดยขุดคลองลัดขึ้นมาเพื่อบังคับการไหลของน้ำให้ผ่านมายังจุดที่ต้องการคือตัวเขื่อน และตัวแม่น้ำเดิมได้สร้างทำนบดินปิดกั้นไว้พร้อมกับประตูระบายน้ำ ตัวเขื่อนประกอบด้วยประตูระบายน้ำขนาดใหญ่จำนวน 5 ช่อง แบ่งเป็นชนิดบานเดี่ยวจำนวน 3 บาน สำหรับระบายน้ำ และบานคู่จำนวน 2 บาท สำหรับควบคุมระดับน้ำที่ไหลผ่านเขื่อนบางปะกง โดยใช้การควบคุมทางไกลผ่านอาคารควบคุมบนตลิ่งทางด้านขวาของเขื่อน
นอกจากนี้ยังมีการติดตั้งเครื่องสูบน้ำพลังงานไฟฟ้าจำนวน 4 เครื่อง ความสามารถสูบได้เครื่องละ 4 ลบ.ม./วินาที เพื่อสูบน้ำเข้าสู่โครงข่ายชลประทานในพื้นที่ โดยมีพื้นที่ชลประทานอยู่ในโครงการทั้งหมด 92,000 ไร่
ลักษณะเขื่อน
เขื่อนบางปะกง อยู่ห่างจากปากแม่น้ำบางปะกงประมาณ 71 กิโลเมตร มีขนาดความจุของอ่างเก็บน้ำ 248 ล้าน ลบ.ม. ประกอบไปด้วย 2 ส่วนคือ เขื่อนหลัก และเขื่อนบริเวณลำน้ำเดิม มีรายละเอียด ดังนี้
พื้นที่ชลประทาน
เขื่อนบางปะกง เป็นแหล่งกักเก็บน้ำไว้สำหรับทำเกษตรกรรมให้กับเกษตรกรในพื้นที่อำเภอบางคล้า อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา อำเภอบ้านโพธิ์ อำเภอบางปะกง รวมไปถึงอำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี และเป็นแหล่งน้ำไว้สำหรับสนับสนุนในพื้นที่โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาพระองค์ไชยานุชิต โครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาบางพลวง และโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษานครนายก
การป้องกันน้ำเค็ม
เขื่อนบางปะกงมีศักยภาพในการป้องกันน้ำเค็มที่รุกล้ำมาจากปากแม่น้ำบางปะกง และรักษาทรัพยากรน้ำจืดซึ่งอยู่เหนือเขื่อน ด้วยการชะลอปริมาณการไหลของน้ำจืดและน้ำเค็มจากทั้งสองทิศทาง ร่วมกับการปล่อยน้ำจืดจากเขื่อนและอ่างเก็บน้ำเหนือเขื่อน คืออ่างเก็บน้ำคลองสียัด อ่างเก็บน้ำคลองระบบ และพิจารณาการใช้น้ำจาก เขื่อนขุนด่านปราการชล อ่างเก็บน้ำนฤบดินทรจินดา อ่างเก็บน้ำพระปรง อ่างเก็บน้ำคลองพระสะทึง เพื่อประคองสถานการณ์และรักษาน้ำจืดในพื้นที่เหนือเขื่อนจนกว่าจะเข้าสู่ฤดูฝนเพื่อให้มีน้ำเพียงพอสำหรับอุปโภคบริโภคและผลิตน้ำประปา
การท่องเที่ยว
เขื่องบางปะกง เป็นอีกแหล่งท่องเที่ยวหนึ่งที่สำคัญ เนื่องจากทัศนียภาพของเขื่อนและบานประตูระบายน้ำที่สวยงาม มีลักษณะคล้ายกับประตูระบายน้ำอุทกวิภาชประสิทธิ ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช สามารถชมได้จากบนสะพานข้ามแม่น้ำ บางปะกงที่ขนานไปกับแนวของเขื่อน มีประชาชนมักมาพักผ่อนหย่อยใจด้วยการตกปลาอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ซึ่งตัวเขื่อนบางปะกงนั้นอยู่ใกล้เคียงกับวัดสมานรัตนาราม
ผลกระทบ
หลังจากเริ่มใช้งานเขื่อนด้วยการเปิดปิดประตูน้ำเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2543 ก็ประสบปัญหาขึ้นมา 2 ปัญหาในคราวแรก คือ ปัญหาแรก การคาดว่าจะสามารถเปิดปิดประตูเพื่อเก็บกักน้ำจืดสำหรับการอุปโภคบริโภคบริเวณเหนือเขื่อน แต่กลับเกิดปัญหาน้ำเน่าเสียขึ้นมาแทน เนื่องจากน้ำไม่มีการไหลเวียน และปัญหาที่สอง การปิดประตูเขื่อนในคืนข้างแรมที่เกิดน้ำลด ทำให้บริเวณใต้เขื่อนไม่มีน้ำหล่อเลี้ยงอยู่ ทำให้เกิดการพังทลายของตลิ่งริมฝั่งแม่น้ำ เมื่อถึงข้างขึ้น น้ำก็จะล้นและเข้าท่วมบ้านเรือนและคลองต่าง ๆ ทำให้เกิดความเสียหายต่อพืชผลทางการเกษตรของพื้นที่ใต้เขื่อน ซึ่งมีผู้ได้รับผลกระทบในพื้นที่ท้ายเขื่อนกว่า 65,590 คนจากพื้นที่ 17 ตำบลในจังหวัดฉะเชิงเทรา
เนื่องจากปัญหานี้เอง ทำให้ช่วงแรก กรมชลประทานจึงจำเป็นต้องเปิดประตูระบายน้ำ เพื่อบรรเทาความเดือนร้อนของประชาชนที่ได้รับผลกระทบ จากการศึกษาของอาจารย์นวนน้อย ตรีรัตน์ อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และคณะ พบว่าเขื่อนบางปะกงส่งผลกระทบแบ่งออกเป็น 2 ด้านใหญ่ ๆ คือ
การรับฟังปัญหา
หลังจากการเปิดใช้งานเขื่อนบางปะกงและมีผู้ได้รับผลกระทบข้างต้น กรมชลประทานจึงได้มีการศึกษาและแก้ไขปัญหาต่าง ๆ อาทิ การซ่อมแซมตลิ่งช่วงที่เสียหาย การขุดลอกคูคลองสาขาต่าง ๆ ของแม่น้ำบางปะกง การจัดทำโครงการบำบัดน้ำก่อนปล่อยของผู้เลี้ยงสุกร
นอกจากนี้ยังมีการทำประชาพิจารณ์รับฟังความคิดเห็นจากประชาชนในพื้นที่ ผ่านการจัดประชุม 3 ขั้นตอน คือ
แนวทางแก้ไขปัญหา
จากการรับฟังความคิดเห็นข้างตน กรมชลประทานและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและภาคประชาชนได้ทางออกเกี่ยวกับการแก้ไขปัญหาแต่ละด้าน 4 ด้าน คือ
การแก้ไขปัญหา
หลังจากดำเนินการตามแนวทางแก้ไขปัญหาที่ได้ทำประชาพิจารณ์แล้วนั้น สามารถช่วยลดปัญหาที่เกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะการหรี่บานประตูระบายน้ำให้ระดับน้ำอยู่ในจุดที่กำหนดใกล้เคียงกับธรรมชาติที่สุด ที่ทำควบคู่กับการบริหารจัดการน้ำของอ่างเก็บน้ำที่อยู่เหนือเขื่อน ประกอบไปด้วย เขื่อนขุนด่านปราการชล อ่างเก็บน้ำคลองสียัด และอ่างเก็บน้ำอื่น ๆ รวมถึงข้อมูลจากระบบโทรมาตรในสถานีต่าง ๆ ทั้งเหนือเขื่อนและท้ายเขื่อน ข้อมูลจากกรมอุทกศาสตร์ กองทัพเรือ และข้อมูลทางอุทกวิทยาจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อควบคุมการทำงานของบานประตูระบายน้ำแบบอัตโนมัติในการควบคุมระดับน้ำเหนือเขื่อนและท้ายเขื่อน
ส่วนของปัญหาด้านระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม หลังจากการดำเนินการแก้ไขปัญหา พบว่าระบบนิเวศกลับมาดีขึ้น มีความหลากหลายทางชีวภาพสูงขึ้นโดยเป็นระบบนิเวศในรูปแบบของน้ำกร่อย มีความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรเพิ่มมากขึ้น พบแพลงตอนพืชที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด รวมถึงค่าความเค็มกลับมาที่น้อยกว่า 1 ppt. และใช้รูปแบบการหรี่ประตูในการควบคุมปริมาณน้ำจืดและน้ำเค็ม โดยไม่ได้ใช้งานตัวเขื่อนและประตูระบายน้ำอย่างเต็มประสิทธิภาพอย่างที่ออกแบบมาตั้งแต่ต้น
พิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์
พิธีถวายสัตย์ปฏิญาณตนและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์ จัดขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เมื่อปี พ.ศ. 2496 และเริ่มจัดพิธีนี้อย่างต่อเนื่องนับตั้งแต่ พ.ศ. 2504 เนื่องในโอกาส วันเฉลิมพระชนพรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุยเดช จนถึงปัจจุบัน
ประวัติการจัดพิธีฯ
หลังจากพิธีในครั้งนั้นก็ได้ว่างเว้นมาอีกเป็นเวลาหลายปี จนถึงสมัยที่จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์เป็นนายกรัฐมนตรี ได้กำหนดให้มีการถวายพระเกียรติเนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินนิวัตพระนคร หลังจากทรงเสร็จสิ้นพระราชกรณียกิจในการเสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศในทวีปยุโรปและสหรัฐอเมริกา โดยได้จัดพิธีสวนสนามของบรรดาทหารบก ทหารเรือ และ ทหารอากาศ เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2504 ซึ่งรัฐบาลในขณะนั้นประกาศให้เป็น "วันพระบารมีปกเกล้าปกกระหม่อม" แต่ทหารทั้งสามเหล่าแต่งกายด้วยเครื่องแบบของแต่ละเหล่าทัพ มิได้แต่งเครื่องแบบเต็มยศ