cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระบรมราชอิสริยยศ
ภายหลังการสวรรคต
พระราชลัญจกรประจำพระองค์
พระราชลัญจกรประจำพระองค์พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าอยู่หัว ได้แก่ พระมหาพิชัยมงกุฎ หนึ่งในเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์ ซึ่งการสร้างพระลัญจกรประจำพระองค์นั้น จะใช้แนวคิดมาจากพระบรมนามาภิไธยก่อนทรงราชย์ นั่นคือ "มงกุฎ" นั่นเอง โดยพระราชลัญจกรจะเป็นตรางา ลักษณะกลมรี ซึ่งประดิษฐานบนพานแว่นฟ้า 2 ชั้น มีฉัตรบริวารตั้งขนาบทั้ง 2 ข้าง ถัดออกไปจะมีพานแว่นฟ้า 2 ชั้น ทางด้านซ้ายวางสมุดตำรา ซึ่งแสดงถึงทรงมีความเชี่ยวชาญทางด้านอักษรศาสตร์และดาราศาสตร์ ส่วนทางด้านขวาวางพระแว่นสุริยกานต์ เพชร ซึ่งมาจากพระฉายาเมื่อพระองค์ผนวชว่า "วชิรญาณ"
พระราชลัญจกรของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ยังได้ใช้เป็นแม่แบบของพระราชลัญจกรของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวอีกด้วย
พระราชสมัญญานาม
ชั้นยศ
ทางหลวงเอเชียสาย 68
ทางหลวงเอเชียสาย 68 (AH68) เป็นถนนในโครงข่ายทางหลวงสายเอเชีย ระยะทาง 278 กิโลเมตร (174 ไมล์) จากเมืองจิงเหอ เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ ประเทศจีน ถึงเมือง Usharal ประเทศคาซัคสถาน เชื่อมต่อระหว่างทางหลวงเอเชียสาย 5 กับทางหลวงเอเชียสาย 60 เข้าด้วยกัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเหมวดี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเหมวดี (12 มกราคม พ.ศ. 2436 – 17 ตุลาคม พ.ศ. 2515) พระราชธิดาพระองค์ที่ 94 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหม (สกุลเดิม อมาตยกุล)
พระประวัติ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเหมวดี เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหม (ธิดาคนโตของพระยาธรรมสารนิติวิชิตภักดี (พลับ อมาตยกุล)) เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2435 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2436) เดิมพระองค์มีพระนามว่า พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ามัณฑนาภาวดี แต่ขณะมีพระชันษาได้ 6 ปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนพระนามเป็น พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าเหมวดี เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2441 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2442)
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเหมวดี เป็นพระราชธิดาในรัชกาลที่ 5 เพียงไม่กี่พระองค์ที่มีพระชนม์ชีพยืนยาวถึงสมัยรัชกาลที่ 9 และสิ้นพระชนม์เป็นพระองค์ท้าย ๆ พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2515 ด้วยพระโรคพระวักกะพิการ สิริพระชันษา 80 ปี พระองค์เคยประทับที่วังราชทัต ปัจจุบันคือบริเวณหลังโรงแรมโฟร์ซีซัน ถนนราชดำริ กรุงเทพมหานคร มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2440
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2440 (ค.ศ. 1897) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 116 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 30 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 115 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 116 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2441
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2441 (ค.ศ. 1898) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 117 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 31 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 116 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 117 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2439
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 115 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 29 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 114 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 115 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2438
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2438 (ค.ศ. 1895) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 114 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 28 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 113 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 114 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2437
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2437 (ค.ศ. 1894) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 113 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 27 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 112 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 113 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
มิสทรานส์สตาร์ไทยแลนด์
มิสทีสตาร์ไทยแลนด์ (Miss T Star Thailand) เดิมคือ มิสทรานส์สตาร์ไทยแลนด์ (Miss Trans Star Thailand) เป็นการประกวดความงามในประเทศไทย จัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2561 เดิมผู้ชนะเลิศเป็นผู้แทนประเทศไทยเข้าประกวดมิสทรานสตาร์อินเตอร์เนชันแนล แต่ต่อมาผู้ชนะเลิศจะได้มีโอกาสไปร่วมประกวดได้อีกถึง 3 เวที Miss T World  ที่ อิตาลี  ,Miss Equality World ที่ประเทศอินโดนีเซีย, Miss T Glamour International ประเทศฝรั่งเศส
ผลงานการประกวดระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์สี : ชนะเลิศ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอนุสรณ์ศิริประสาธน์ (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2435 – 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2443) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 88 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์เกสร เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2434 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2435) สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2443 สิริพระชันษา 9 ปี
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2436
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2436 (ค.ศ. 1893) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 112 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 26 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 111 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 112 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
รายชื่อจุดหมายปลายทางของการบินลาว
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 การบินลาวให้บริการจุดหมายปลายทาง 23 แห่งในเอเชีย ซึ่งไม่รวมเที่ยวบินระหว่างทาง
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2435
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 111 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 25 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 110 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 111 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหา
ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหา (Substantive Democracy) เป็นรูปแบบหนึ่งของประชาธิปไตยที่เน้นเรื่องของผลลัพธ์ (outcome) ของกระบวนการและกลไกต่างๆ ในระบอบประชาธิปไตย โดยเกณฑ์หรือมาตรวัดความเป็นประชาธิปไตยเชิงเนื้อหามักประกอบด้วย
อรรถาธิบาย
งานของ คาลดอร์ และ เวจโวดา (Kaldor and Vejvoda, 1999: 3) กล่าวว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องที่ทำให้ประชาชนมีโอกาสในการเข้าถึงความสัมพันธ์เชิงอำนาจทั้งในด้านการมีส่วนร่วมและการตัดสินใจ และนักทฤษฏีประชาธิปไตยอย่าง เฮลด์ (Held, 1987) เห็นว่าประชาธิปไตยเชิงเนื้อหามีจุดเน้นอยู่ที่การมีส่วนร่วมทางการเมืองในชีวิตประจำวันของประชาชนและกิจกรรมที่เกิดขึ้นในพื้นที่ประชาสังคม
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย
สำหรับประเทศไทย ความเข้าใจในเรื่องประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาโดยทั่วไปก็ไม่ต่างไปจากการใช้ในสากลนัก กล่าวคือ เป็นรูปแบบประชาธิปไตยที่ไม่เพียงให้พลเมืองมีสิทธิในการเลือกตั้ง สามารถตรวจสอบรัฐบาลที่ตนเลือกตั้งเข้าไปบริหารประเทศ และสามารถได้รับสิทธิเสรีภาพในมิติอื่นๆ แต่ประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาจะใช้กล่าวถึงการที่ประชาชนหรือพลเมืองในด้านผู้ทรงสิทธิที่ประกอบไปด้วยสิทธิสองประการคือ หนึ่ง พลเมืองได้รับการกำหนดสิทธิที่พึงได้อ้าง และรับรองความสามารถของการใช้เสรีภาพในการดำเนินชีวิตทางการเมือง และ สอง พลเมืองได้รับการประกันสิทธิ (entitlement) ที่รัฐต้องจัดหาให้ประชาชนในฐานะพลเมือง
ในทางปฏิบัติ สังคมไทยจะใช้เรื่องของประชาธิปไตยเชิงเนื้อหาเพื่อวิพากษ์วิจารณ์นักการเมืองที่มาจากการเลือกตั้ง แต่กลับทำการทุจริต คอร์รัปชั่น และใช้อำนาจในทางมิชอบ โดยไม่ดูแลผลประโยชน์ของประชาชน เช่น คำวิจารณ์ของ ธีรยุทธ บุญมี ที่ว่า จาก 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มาถึงปัจจุบัน ประชาธิปไตย โดยรูปแบบคือประชาธิปไตยที่เป็นเฉพาะการเลือกตั้ง (procedural democracy) ได้มาถึงทางตัน ต้องมีการพัฒนาไปอีกขั้น คือประชาธิปไตยที่มีเนื้อหาหรือประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร (substantive democracy) แก่นสารในความหมายของธีรยุทธ บุญมี คือการเพิ่มความซื่อสัตย์สุจริต ความยุติธรรม ความอยู่ดีมีสุขและสิทธิอำนาจของประชาชน และประชาธิปไตยที่มีแก่นสาร นั่นก็คือประชาธิปไตยที่ทำให้ได้มาซึ่งผู้ปกครองที่เป็นคนดี มีศีลธรรม ซื่อสัตย์ สุจริต และมีคุณธรรม
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2434
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2434 (ค.ศ. 1891) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 110 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 24 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี ร.ศ. 109 (1 มกราคม - 31 มีนาคม) และ 110 (1 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์
พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ ประสูติเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2434 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2435) ณ พระจุฑาธุชราชฐาน เกาะสีชัง ขณะพระบรมวงศานุวงศ์แปรพระราชฐานไปยังเกาะสีชัง สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2436 พระสรีรังคารของพระองค์ถูกบรรจุในอนุสาวรีย์พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลวาดวรองค์ ในสุสานหลวง ภายในวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร
ไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 – โซนภาคตะวันออก
ไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 โซนภาคตะวันออก เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันไทยแลนด์ เซมิโปรลีก ฤดูกาล 2566 ซึ่งเป็นการแข่งขันในระดับที่ 4 ในระบบลีกฟุตบอลไทย และเป็นการแข่งขันฤดูกาลแรกของไทยแลนด์ เซมิโปรลีก
สโมสร
สโมสรที่เข้าแข่งขันในฤดูกาล 2566 โซนภาคตะวันออก มีจำนวน 7 สโมสร
อันดับ
<section begin=eastern region/>
จำนวนผู้ชมจากเกมเหย้า
แหล่งที่มา: ไทยลีก
เจนนี ฟิโลเมน่า
ฟิโลเมนา ฟันเดอร์สไลจส์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจนนี ฟิโลเมน่า (เกิด 21 สิงหาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น เจนนี่ เป็นนักแสดงลูกครึ่งชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากภาพยนตร์เรื่อง 2015 อุบัติรักลิขิตชีวิต ในปี 2556 และเริ่มมีบทบาทมากขึ้นจากภาพยนตร์ นะโม OK ในปี 2557 ปัจจุบันเธอกำลังระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนนานาชาติ กีรพัฒน์
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 66 กิโลกรัม บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักไม่เกิน 66 กิโลกรัม บุคคลชาย เป็น 1 ใน 15 รายการแข่งขันกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬานิปปงบุโดกัง การแข่งขันรายการรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 66 กิโลกรัม บุคคลชายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 27 คน จาก 27 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 11 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1980
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2431
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2431 (ค.ศ. 1888) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 107 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 21 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1249 (1 มกราคม - 12 มีนาคม) และ 1250 (13 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
เหตุการณ์
== เหตุการณ์ ==
วัดอินทราวาส (จังหวัดอ่างทอง)
วัดอินทราวาส ตั้งอยู่เลขที่ 43 หมู่ที่ 7 บ้านไผ่เกาะ ตำบลสาวร้องไห้ อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 33 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 4986
อาณาเขต
ลักษณะพื้นที่ตั้งวัด ภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่ม สภาพแวดล้อมโดยรอบเป็นหมู่บ้าน เป็นทุ่งนา มีถนนตัดผ่านหมู่บ้านและวัด เป็นเส้นทางคมนาคมที่สะดวก
เสนาสนะ
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย นอกจากนี้มี เมรุ 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 2 หลัง และมณฑป 1 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นศาลา 3 มุข ทรงไทย
ประวัติ
วัดอินทราวาส ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2475 โดยมีนายแก้ว นางผ่อง ทองนิล และนายอินทร์ เสือน้อย เห็นว่าในท้องถิ่นนี้ ยังไม่มีวัดทำบุญ บำเพ็ญกุศล ที่มีอยู่ก็ห่างไกล ไม่สะดวกแก่การเดินทาง จึงได้ปรึกษากันที่จะสร้างวัดขึ้นในท้องถิ่นนี้ จึงตกลงและซื้อที่ดินได้ จำนวน 11 ไร่ เป็นที่จัดตั้งวัด ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาถวายบ้านทรงไทย จำนวน 4 หลัง มาปลูกเป็นกุฎิ เป็นที่พักอาศัยของพระสงฆ์ และได้บอกบุญไปยังชาวบ้านในท้องถิ่นนั้น เพื่อนำเงินมาสร้างหอสวดมนต์ เป็นที่ทำวัตรสวดมนต์ของพระสงฆ์ต่อไป ซึ่งการสร้างเสนาสนะของวัดแห่งนี้ ได้มีประชาชนมีจิตศัทธาร่วมกันทำบุญ อีกทั้งร่วมกันพัฒนาต่อเติม จนมีเสนาสนะเป็นที่มั่นคงถาวร และวัดมีความเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
ลำดับเจ้าอาวาส
การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสตามรายนาม ดังนี้
การศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2517
วัดโบสถ์ (ตำบลบ้านกระทุ่ม)
วัดโบสถ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกระทุ่ม อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีเนื้อที่ 34 ไร่ มีพระอาจารย์ชัยวัฒน์ ปภากโร เป็นเจ้าอาวาส
วัดโบสถ์หรือ วัดโบสถ์ (บน) ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2290 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย บริเวณวัดมีต้นกระทุ่มมาก ชาวบ้านจึงเรียกว่า วัดโบสถ์บ้านกระทุ่ม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2295 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 7 เมตร ยาว 13 เมตร บริเวณข้างอุโบสถมีเจดีย์เก่าแก่ก่ออิฐถือปูนสมัยอยุธยาตอนปลาย 1 องค์ ทุกวันที่ 14 เมษายนของทุกปีจะมีพิธีทำบุญเทศน์มหาชาติ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 กุฏิสงฆ์จำนวน 12 หลัง ศาลาเอนกประสงค์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 หอระฆัง และหอกลอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย และพระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย
ไครอน
ในเทวตำนานกรีก ไครอน (Chiron; Χείρων) คือพญาเซนทอร์ เขาได้รับการยกย่องว่า "ฉลาดและเป็นธรรมที่สุดในบรรดาเซนทอร์ทั้งปวง" ไครอนเป็นโอรสของท้าวโครนัสพญายักษ์ไททัน กับนางฟ้านามว่าฟีลีรา บุตรของทั้งสองเกิดเป็นเซนทอร์เพราะท้าวโครนัสแปลงกายเป็นม้าหนุ่มขณะเสพสม
ธรรมชาติของเซนทอร์จะมีความเกรี้ยวกราด โลภ หื่นกาม และขี้เมา ด้วยเหตุนี้จึงได้รับฉายาว่าเป็นอันธพาลแห่งสวรรค์ แต่ไครอนกลับแตกต่างจากเซนทอร์ตนอื่น เขามีความสุภาพ สุขุมเยือกเย็น ทั้งมีความรอบรู้ในศาสตร์หลากแขนง ทั้งการต่อสู้ เภสัชศาสตร์ แพทยศาสตร์ และพฤกษศาสตร์ เหตุนี้ทำให้ไครอนได้รับความไว้วางใจให้เป็นครูของผู้กล้าหลายคนในเทวตำนานกรีก มีอคิลลีส, เฮอร์คิวลีส, เจสัน และธีซีอัสเป็นอาทิ และได้รับพรแห่งความอมตะจากมหาเทพซูส
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2429
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2429 (ค.ศ. 1886) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 105 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 19 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1247 (1 มกราคม - 3 เมษายน) และ 1248 (4 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2565–2566
'''ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ พ.ศ. 2565–2566''' เป็นฤดูกาลในปัจจุบันของวัฏจักรรายปีของการก่อตัวพายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนกึ่งเขตร้อน โดยฤดูกาลเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2565 และไปสิ้นสุดลงในวันที่ 30 เมษายน 2566 โดยมีข้อยกเว้นสำหรับมอริเชียสและเซเชลส์ ซึ่งจะสิ้นสุดลงในวันที่ 15 พฤษภาคม 2566 วันที่เหล่านี้เป็นช่วงเวลาตามธรรมเนียมนิยมซึ่งเป็นช่วงจำกัดของแต่ละปี ซึ่งมีพายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนก่อตัวภายในแอ่ง ภายในทางตะวันตกของเส้น 90 °ตะวันออก และทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร พายุหมุนเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนในแอ่งนี้จะได้รับการเฝ้าระวังโดยศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคในเรอูนียง
พายุโซนร้อนกำลังปานกลางแอชลีย์
วันที่ 22 กันยายน ร่องความกดอากาศต่ำบริเวณใกล้ศูนย์สูตรได้สร้างหย่อมความกดอากาศต่ำเขตร้อนขึ้นในมหาสมุทรอินเดีย แต่เดิมนั้นทางเมเตโอฟร็องส์คาดการณ์ว่าจะไม่มีการพัฒนาตัวเนื่องจากลมเฉือนที่ระดับบน อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมได้เอื้ออำนวยมากขึ้นในช่วงสามวันต่อมา และมีตัวหย่อมความกดอากาศต่ำได้มีการจัดระบบอย่างเพียงพอจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกแรกของฤดูกาลในวันที่ 26 กันยายน ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมจัดให้ระบบเป็นพายุโซนร้อน 02S โดยอิงจากเครื่องวัดการกระจายซึ่งบ่งชี้ลักษณะลมแบบพายุโซนร้อนในเขตซีกตะวันตกและตะวันออกของวงพายุ วันถัดมา พายุได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังปานกลาง และสำนักบริการอุตุนิยมวิทยามอริเชียสได้ใช้ชื่อกับพายุว่า แอชลีย์
รายชื่อพายุ
ภายในมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้ เมื่อพายุดีเปรสชันเขตร้อนและพายุดีเปรสชันกึ่งเขตร้อนใดที่ถูกประมาณว่ามีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีที่ 65 กม./ชม. โดยการวัดของศูนย์อุตุนิยมวิทยาชำนัญพิเศษประจำภูมิภาคในเกาะลาเรอูนียง ประเทศฝรั่งเศส (RSMC ลาเรอูนียง) พายุลูกดังกล่าวจะได้รับชื่อ อย่างไรก็ตาม ศูนย์เฝ้าระวังพายุหมุนเขตร้อนภูมิภาคย่อยในประเทศมอริเชียสและประเทศมาร์ดากัสการ์จะเป็นผู้กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อนแทน โดยศูนย์เฝ้าระวังพายุหมุนเขตร้อนภูมิภาคย่อยในประเทศมอริเชียสจะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อพายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังปานกลาง ในขอบเขตระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 55 องศาตะวันออกไปทางตะวันออกถึง 90 องศาตะวันออก ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดที่กำลังแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังปานกลางในขอบเขตระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 30 องศาตะวันออกไปทางตะวันออกถึง 55 องศาตะวันออก พายุลูกนั้นจะได้รับชื่อจากศูนย์ย่อยในประเทศมาร์ดากัสการ์ ตั้งแต่ฤดูกาล 2559–2560 เป็นต้นมา ชุดรายชื่อที่ใช้ภายในมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้จะถูกนำมาวนใช้ในทุก ๆ สามปี โดยชื่อพายุจะถูกใช้เพียงครั้งเดียว ดังนั้นชื่อพายุใดที่ถูกนำมาใช้แล้วในฤดูกาลนี้จะถูกถอนออกจากการวนใช้ซ้ำ และจะมีการตั้งชื่อขึ้นมาทดแทนในฤดูกาล 2568–2569 ส่วนชื่อพายุใดที่ยังไม่ถูกใช้จะถูกนำไปใช้อีกครั้งในฤดูกาลหน้า
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2016
วอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2016 (2016 FIVB Volleyball World Grand Prix) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับโลก จำนวน 28 ทีม เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน – 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 โดยเจ้าภาพสนามแข่งขันรอบสุดท้ายในครั้งนี้คือ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน
ในการแข่งขันหากผลว่ามีผลเท่ากันจะตัดสินตามลำดับดังนี้
สถิติคะแนน
สถิติคะแนนของแต่ละกลุ่มตามที่แบบรายงาน P2 และ P3 สถิติรวมทั้ง 6 ความสามารถของวอลเลย์บอล คือ การเสิร์ฟ การรับ การเซต การตบ การบล็อก และการรับบอลตบ โดยตารางด้านล่างแสดง 5 อันดับแรกของผู้เล่นที่มีคะแนนมากที่สุดในแต่ละความสามารถตามกลุ่ม ณ วันที่ 26 มิถุนายน 2559
ตัวทำคะแนนยอดเยี่ยม
คะแนนที่ดีที่สุดตัดสินโดยคะแนนจากการตบ การบล็อก และการเสิร์ฟ
ตัวบล็อกยอดเยี่ยม
ตัวบล็อกยอดเยี่ยมตัดสินโดยค่าเฉลี่ยของการบล็อกต่อเซต
ตัวเสิร์ฟยอดเยี่ยม
ตัวเสิร์ฟยอดเยี่ยมตัดสินโดยค่าเฉลี่ยของการชนะด้วยลูกเสิร์ฟต่อเซต
ตัวเซตยอดเยี่ยม
ตัวเซตยอดเยี่ยมตัดสินโดยค่าเฉลี่ยของการรันนิ่งเซตต่อเซต
ตัวรับบอลตบยอดเยี่ยม
ตัวรับบอลตบยอดเยี่ยมตัดสินโดยค่าเฉลี่ยของความสำเร็จในการรับบอลตบต่อเซต
ตัวรับบอลเสิร์ฟยอดเยี่ยม
ตัวรับบอลเสิร์ฟยอดเยี่ยมตัดสินโดยประสิทธิภาพการรับบอลแรกเป็นเปอร์เซ็นต์
แอนส์ รูเซล
แอนส์ ออสการ์ รูเซล (Ernst Oscar Rosell; 3 ธันวาคม ค.ศ. 1881 – 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักกีฬายิงปืนชาวสวีเดนที่เข้าแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
ในปี ค.ศ. 1908 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งยิงเป้ากวางวิ่ง แบบซิงเกิลชอต ประเภททีม
ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 เขายังเข้าร่วมในรายการต่อไปนี้:
ไหนว่าจะจำ
ไหนว่าจะจำ เป็นเพลงที่ประพันธ์ขึ้นโดยพยงค์ มุกดา และบันทึกลงแผ่นเสียงเป็นครั้งแรกจากการขับร้องของสุรพล สมบัติเจริญในแนวเพลงลูกทุ่ง
หลังจากที่สุรพล สมบัติเจริญ เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2511 พยงค์ มุกดา ซึ่งเป็นผู้ประพันธ์เพลง ได้มอบเพลงนี้ให้กับวงดิ อิมพอสซิเบิ้ล นำไปบรรเลงใหม่ในแนวเพลงสตริงคอมโบ ขับร้องโดยวินัย พันธุรักษ์ ในอัลบั้ม เป็นไปไม่ได้ ซึ่งเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรกของวง ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2515 และอัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยถือเป็นเวอร์ชันที่ทำให้เพลงนี้เป็นที่รู้จักมากที่สุด ตลอดจนเป็นหนึ่งในเพลงประจำตัวของวินัย พันธุรักษ์
ต่อมาเพลงนี้ได้ถูกนำมาบรรเลงใหม่อีกหลายครั้ง ในรูปแบบต่างๆกันจากศิลปินหลายคน เช่น การนำมาบรรเลงเป็นเพลงร็อก ในโปรเจกต์ ร็อกอำพัน โดย เจี๊ยบ - พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร และ เป้ - อนุวรรตน์ ทับวัง (เป้ ไฮร็อค) ในปี พ.ศ. 2537 ซึ่งสามารถทำยอดขายได้ถึง 2 ล้านชุด
การใช้เวทมนตร์คาถาในยุโรป
การใช้เวทมนตร์คาถาในยุโรป เป็นความเชื่อและการฝึกฝนคาถาของมด (บุคคล) ในทวีปยุโรป ที่สามารถเกี่ยวโยงไปถึงสมัยคลาสสิก และมีประวัติศาสตร์สืบเนื่องในช่วงสมัยกลาง จนถึงการล่าแม่มดในช่วงสมัยใหม่ตอนต้น ก่อให้เกิดเทพนิยายและวัฒนธรรมประชานิยมว่าด้วยตัวละคร "แม่มด" ในสมัยใหม่ เช่นเดียวกับแนวคิด "แม่มดสมัยใหม่" ของวิคคา ที่มีความเกี่ยวเนื่องกับการใช้เวทมนตร์คาถาร่วมสมัย
บทความนี้เป็นการผสมผสานเกี่ยวกับแนวปฏิบัติของแพทย์พื้นบ้าน ความเชื่อพื้นบ้าน ความเชื่อโบราณทางไสยศาสตร์ในลัทธิเพแกนของยุโรป มุมมองของศาสนาคริสต์ที่มีต่อพวกนอกรีต การประกอบเวทมนตร์พิธีกรรมในสมัยกลางและสมัยใหม่ตอนต้น และนิยายพื้นบ้านในคติชนวิทยาและวรรณกรรม
สมัยโบราณ
ตัวอย่างการล่าแม่มดในสมัยคลาสสิกได้ถูกบันทึกในเอกสาร หลักฐานเปรียบเทียบจากตะวันออกใกล้ยุคโบราณและพันธสัญญาเดิม ตัวอย่างของกรีซโบราณ ได้แก่ ธีโอริส สตรีชาวเลมนอส ถูกดำเนินคดีในข้อหาใช้เวทมนตร์คาถาและใช้ยาอันตราย เธอถูกประหารชีวิตพร้อมกันกับครอบครัวของเธอ ในโรมโบราณ เวทมนตร์ดำถูกตราไว้เป็นความผิดร้ายแรงตามกฎหมายสิบสองโต๊ะ ซึ่งกำหนดขึ้นในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล และตามบันทึกของลิวี ได้ระบุถึงกฎเกณฑ์ของดราโคเนียนเป็นครั้งคราว ได้ต่อต้านผู้ที่ทำลายพืชผลและไร่องุ่น หรือผู้ที่แพร่กระจายโรคระบาดในหมู่ฝูงสัตว์และวัวควาย ภายใต้จักรวรรดิโรมัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 มีบทลงโทษด้วยการเผาทั้งเป็นซึ่งตราขึ้นโดยรัฐในการปราบปรามแม่มดพ่อมดซึ่งทำให้ผู้คนล้มตายด้วยเวทมนตร์คาถา อย่างไรก็ตามในขณะที่กฎหมายปกติได้ประณามการใช้เวทมนตร์คาถาและผลของมนตร์เหล่านั้น กฎหมายกลับไม่ได้ถูกนำมาใช้จริงจัง เป็นเพียงแค่ข้อความในกระดาษเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นกฎหมายเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดิบางพระองค์เช่น จักรพรรดิเกลาดิอุส จักรพรรดิวิแต็ลลิอุส และจักรพรรดิแว็สปาซิอานุส
กฎหมายทางศาสนาเป็นไปในแนวทางที่คล้ายคลึงกัน แต่ละมุนละม่อมกว่า การสังคยานาเอลบีรา (ค.ศ. 306) กฎหมายศาสนจักรที่ 6 ปฏิเวธการให้วีอาติคัม (ศีลมหาสนิทที่ไม่มีการเจิม) แก่ผู้ที่ฆ่ามนุษย์ด้วยกันด้วยวิธี "เปอ มาเลฟีซีอุม" (per maleficium) ซึ่งแปลว่า "ผลจากเจตนาร้ายที่มองเห็นได้" และเพิ่มเหตุผลที่ว่าอาชญากรรมดังกล่าวไม่อาจเกิดขึ้นได้ "หากไม่มีรูปเคารพ" ซึ่งอาจหมายความว่า หากปราศจากความช่วยเหลือจากปีศาจ การบูชาปีศาจ และรูปเคารพ ซึ่งการบูชาสิ่งเหล่านี้อาจจะเปลี่ยนทำให้อาชญากรรมนี้เกิดขึ้นได้ คล้ายคลึงกับกฎหมายศาสนจักรที่ 24 ในการสังคายนาอังไซรา (ค.ศ. 314) กำหนดให้มีการปลงอาบัติหรือการสำนึกผิด 5 ปี สำหรับผู้ที่ไปปรึกษาหารือกับพวกผู้วิเศษ อันเป็นอาบัติฐานไปมีส่วนร่วมในการปฏิบัติลัทธินอกศาสนา กฎหมายนี้แสดงถึงแนวคิดของศาสนจักรมายาวนานหลายศตวรรษ คล้ายคลึงกับบทลงโทษของสภาสังคายนาตะวันออกทรูโล (ค.ศ. 692) ในขณะที่กฎหมายศาสนจักรของชาวไอริชทางตะวันตกในยุคแรกๆ ตีตราว่าการใช้เวทมนตร์เป็นอาชญากรรมซึ่งจะต้องถูกการตัดขาดจากศาสนาจนกว่าจะมีการปลงอาบัติอย่างเพียงพอ
ประมวลกฎหมายยุคแรกๆ ของชาติยุโรปโดยส่วนใหญ่มีกฎหมายต่อต้านการใช้เวทมนตร์คาถา ตัวอย่างเช่น เอกสารที่เก่าแก่ที่สุดของประมวลกฎหมายแฟรงค์ คือ กฎหมายแซลิก ซึ่งมีการปรับปรุงเป็นรุปแบบลายลักษณ์อักษรและประกาศใช้ภายใต้กษัตริย์โคลวิสที่ 1 ซึ่งสวรรคตในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 511 พระองค์ทรงลงโทษผู้ใช้เวทมนตร์ด้วยการจ่ายค่าปรับโทษต่างๆ โดยเฉพาะเมื่อพิสูจน์ได้ว่า ผู้ต้องหาใช้คำสาปมรณะหรือทำสัญลักษณ์ปมแม่มด กฎหมายของชาววิซิกอท ตราขึ้นตามกฎหมายโรมัน ซึ่งทำการลงโทษพ่อมดแม่มดที่สังหารผู้คนด้วยเวทมนตร์มรณะ เมื่อมีการพิสูจน์ได้ว่าปฏิบัติตนเป็นแม่มดและใช้เวทมนตร์มานานก็จะถูกบทลงโทษที่รุนแรงด้วยการเป็นทาสตลอดชีวิต
คริสต์ศาสนาและสมัยกลางตอนต้น
ในแพ็คตัส เลจีส อลามันโนรุม เป็นประมวลกฎหมายในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของชนอลามันน์เป็นหนึ่งในชนเผ่าเยอมานิก ได้แสดงกฎหมายเกี่ยวกับเวทมนตร์คาถาที่มีบทลงโทษเท่าเทียมกับการวางยาพิษ หากชายใดกล่าวหาหญิงใดว่าใช้เวทมนตร์คาถาหรือวางยาพิษ ผู้ถูกกล่าวหาจะถูกปลดเปลื้องจากข้อหาก็ต่อเมื่อมีคนสิบสองคนให้สัตย์สาบานต่อความบริสุทธิ์ของเธอ หรือญาติคนใดคนหนึ่งของเธอออกมาปกป้องเธอจากข้อกล่าวหาด้วยการขอตัดสินโดยการประลอง ในกรณีนี้ผู้กล่าวหาจะต้องจ่ายค่าปรับ (แพ็คตัส เลจีส อลามันโนรุม 13)
ในทางศาสนาคริสต์ ความเชื่อเรื่องการใช้เวทมนตร์คาถาถูกมองว่าเป็นความงมงาย การสังคยานาเลปตินเนส ในค.ศ. 744 ได้มีการจัดทำ "รายการสิ่งงมงาย" ซึ่งห้ามการประกอบการบูชายัญแก่นักบุญและการสร้างแนวทางพิธีบัพติศมาที่กำหนดให้ละทิ้งการบูชาปีศาจ โดยเฉพาะการขานชื่อ ทอร์หรือโอดินน์ อย่างไรก็ตรมการปราบปรามการใช้เวทมนตร์คาถายังคงมีตลอดในช่วงยุคกลางตอนต้นจนถึงศตวรรษที่ 10
เมื่อชาร์เลอมาญทรงกำหนดให้ประชาชนในแซกโซนีนับถือศาสนาคริสต์ ในปีค.ศ. 789 พระองค์ทรงประกาศว่า
"หากใครก็ตามถูกหลอกลวงโดยปีศาจ หรือเชื่อตามธรรมเนียมของศาสนานอกรีต ชายหรือหญิงเหล่านั้นจะเป็นพ่อมด-แม่มดยามวิกาล และกินมนุษย์ ดังนั้นจะต้องมีการเผาบุคคลนั้นให้ตาย...เขาจะต้องถูกประหารชีวิต"
คล้ายคลึงกับประมวลกฎหมายลอมบาร์ด ค.ศ. 643 ที่มีความว่า
"อย่าให้ใครถือสิทธิเอาเองในการสังหารหญิงรับใช้ต่างชาติหรือทาสหญิงในฐานะแม่มด เพราะมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และไม่ควรมีความเชื่อเหล่านั้นในจิตใจของคริสเตียน"
สิ่งนี้สอดคล้องกับแนวคิดของนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป ซึ่งสอนว่าการใช้เวทมนตร์คาถาไม่มีอยู่จริงและความเชื่อนี้เป็นความเชื่อของพวกนอกรีต
ในปีค.ศ. 814 จักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงใช้มาตรการที่แข็งขันในการจัดการพวกพ่อมดและหมอผี และทรงใช้พระราชอำนาจและอิทธิพลของพระองค์ในการประชุมสภาปารีส ในปีค.ศ. 829 ทรงเรียกร้องให้ศาลฆราวาสดำเนินการตัดสินคดีตามที่เหล่าบิชอปได้วินิจฉัยแล้ว ผลที่ตามมาคือ โทษของการใช้เวทมนตร์คาถาคือความตาย และมีหลักฐานว่าหากองค์กรที่มีการจัดตั้งขึ้นไม่ว่าเป็นของทางสงฆ์หรือทางพลเรือน ก็ดูเหมือนจะพยายามลดอำนาจในการใช้กฎหมายของประชาชนจึงทำให้เกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัวอย่างมาก
ในอังกฤษ การรับผิดทางศาสนาในยุคแรกจะเป็นการปราบปรามประเพณีนอกรีต ซึ่งอยู่ภายใต้ประเพณีการเฉลิมฉลองของชาวคริสต์โดยส่วนใหญ่ที่ถือปฏิบัติกันในวันคริสต์มาสและวันขึ้นปีใหม่ พิธีกรรมเหล่านี้เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับการใช้เวทมนตร์คาถา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตามคำสอนของนักบุญธีโอดอร์แห่งทาร์ซัส นักบุญอัลด์เฮล์ม และอักเบิร์ตแห่งยอร์ก รวมถึงพระราชาคณะคนอื่นๆ ห้ามไม่ให้ผู้คนสวมหน้ากากสัตว์ที่มีเขา เช่น กวาง หรือ กระทิง ซึ่งนักบุญเซซาเรียสแห่งอาร์ล ได้ประณามว่าเป็น "ประเพณีที่ไม่ดี" "ประเพณีที่ชั่วร้าย" "สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุด" ตามกฎหมายของพระเจ้าแอเทลสแตนแห่งอังกฤษ (924 - 940) มีความสอดคล้องกับกฎหมายฝรั่งเศสในยุคแรก ที่ให้มีการลงโทษบุคคลใดๆ ก็ตามที่ร่ายมนตร์ซึ่งส่งผลให้ถึงแก่ความตาย จะต้องโทษที่รุนแรงสูงสุด
ในบรรดากฎหมายที่เกี่ยวข้องกับกษัตริย์ชาวพิคท์ พระเจ้าเคนเนธ แม็กอัลปิน (ครองราชย์ค.ศ. 843 ถึง 858) เป็นกฎหมายสำคัญที่บัญญัติถึงเรื่องพ่อมดและแม่มดทั้งหมด และรวมถึงพวกที่เซ่นสรวงเรียกวิญญาณ "และแสวงหาความช่วยเหลือจากเขาเหล่านั้น พวกมันจะต้องถูกเผาทั้งเป็น" แม้จะเห็นได้ชัดว่าบทลงโทษนี้ไม่ใช่บทลงโทษใหม่ แต่ก็เป็นกฎหมายที่มีการตราและใช้มาอย่างยาวนาน ดังนั้นเมื่อเหล่าแม่มดแห่งฟอร์เรส พยายามจะปลงพระชนม์พระเจ้าดัฟแห่งสกอตแลนด์ ในปีค.ศ. 968 โดยใช้สารพิษละลายรูปขี้ผึ้งอย่างช้าๆ เมื่อแผนการถูกเปิดโปงจึงถูกเผาทั้งเป็นตามกฎหมาย
ตามคานอน เอพิสโคปี ซึ่งเขียนขึ้นราวค.ศ. 900 (แม้ว่าบางหลักฐานบอกว่าเขียนขึ้นในปี 314) ได้มีบทกฎหมายตามคำสอนของนักบุญออกัสติน ซึ่งประกาศว่าพ่อมดแม่มดไม่มีอยู่จริง ใครก็ตามที่นับถือในพวกเขาถือว่าเป็นพวกนอกรีต ข้อความสำคัญของคานอน เอพิสโคปี มีดังนี้
"เราไม่ควรมองข้ามเหล่าผู้หญิงที่ไร้พันธนาการบางคน ที่ถูกล่อลวงโดยซาตาน ด้วยภาพลวงตาและสิ่งลวงหลอกของปีศาจ ซึ่งนางเชื่อและนับถืออย่างเปิดเผย พวกนางขี่สัตว์ร้ายบางตัวในตอนกลางคืนร่วมกับเทพีของพวกนอกรีตอย่าง ไดอานา พวกผู้หญิงเหล่านั้นยกโขยงอย่างนับไม่ถ้วน และในความเงียบงันของยามค่ำคืน พวกนางบินไปตามแผ่นดินอันกว้างใหญ่ และปฏิบัติตามคำสั่งของเทพีเสมือนนายหญิงของพวกนาง และจะถูกเรียกตัวไปรับใช้ในคืนอื่นๆด้วย แจ่จะดีกว่าถ้าพวกนางสิ้นชีพอย่างลำพังด้วยความนอกรีตของพวกนาง และไม่ล่อลวงให้คนอื่นๆ จำนวนมากมาตกหลุมพรางแห่งความไร้ศรัทธาของพวกนาง สำหรับคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ถูกล่อลวงด้วยความเห็นผิดเป็นชอบนี้ และเชื่อว่าสิ่งนี้คือความจริง ความเชื่อเช่นนั้นเป็นการหลงทางจากศรัทธาที่ถูกต้องและหวนกลับไปสู่ความผิดพลาดของพวกนอกรีต เมื่อพวกเขามองว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรืออำนาจอื่นใดที่ทรงพลังนอกเหนือจากพระเจ้าพระองค์เดียว"
การล่าแม่มดในสมัยใหม่ตอนต้น
จุดเริ่มต้นการกล่าวหาแม่มดในสมัยใหม่ตอนต้น มาจากการพิจารณาคดีต่อต้านพวกนอกรีต ซึ่งเป็นการกล่าวหาเกี่ยวกับการประชุมลับ การมีเพศสัมพันธ์แบบรวมหมู่ และการกินทารก ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 แนวคิดเรื่องการทำสัญญามีความสำคัญ โดยมองว่าใครๆ ก็สามารถถูกปีศาจเข้าครอบงำได้ และไม่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเพราะถูกปีศาจสิงสู่ แต่ในการเป็นแม่มดนั้นต้องทำสัญญากับมาร โดยต้องบูชาปีศาจบ่อยครั้ง ซึ่งเป็นพิธีกรรมนอกรีตและต้องถูกประณาม แนวคิดเกี่ยวกับการทำสัญญาเชิงพิธีกรรมที่ชัดเจนกับปีศาจมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อพัฒนาการทางแนวคิดการใช้เวทมนตร์คาถา เพราะมันเป็นการอธิบายความแตกต่างระหว่างบุคคลภาพของแม่มดที่แตกต่างจากผู้วิเศษที่คงแก่เรียน หรือพวกนักพยากรณ์ (ซึ่งคนพวกนี้ถูกมองว่าใช้เวทมนตร์อันมีที่มาจากปีศาจ แต่สามารถควบคุมพลังได้โดยการประยุกต์ใช้เพื่อการศึกษาอย่างเคร่งครัดและมีพิธีกรรมที่ซับซ้อน) การฝึกฝนเรื่องการใช้เวทมนตร์คาถาปรากฏเด่นชัดในศตวรรษที่ 12 ซึ่งเกิดจากการหลั่งไหลของตำราเกี่ยวกับเวทมนตร์และการเคารพบูชาภูตผีปีศาจที่มาจากโลกอิสลาม อันสร้างความตื่นตัวต่อผู้มีอำนาจในศาสนจักรให้เห็นถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้จากเวทมนตร์ที่ชั่วร้าย ความกังวลที่เกิดขึ้นนี้ได้แพร่ขยายไปยังความกังวลที่มีต่อพวกแม่มดทั่วไป และบาทหลวงต้องการคำอธิบายด้วยว่าเหตุใดสามัญชนที่ไม่มีการศึกษาสามารถแสดงเวทมนตร์ที่ร้ายกาจเทียบเคียงเหมือนกับเหล่าผู้วิเศษที่คงแก่เรียนและมีประสบการณ์สูง แนวคิดที่ว่าแม่มดได้รับพลังเหล่านั้นผ่านการทำสัญญากับปีศาจ เป็นคำอธิบายที่น่าพอใจและสามารถทำให้เจ้าหน้าที่รัฐใช้เป็นเหตุผลที่เหมือนกันกับการกล่าวหาว่าเป็นอาชญากรรมที่เกี่ยวกับพวกนอกรีต ที่เคยกวาดล้างมาแล้วในอดีต ด้วยพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับพวกนอกรีตต่างๆ (การร่วมประเวณีในเครือญาติ การร่วมเพศสัมพันธ์แบบรวมหมู่ การกินเนื้อมนุษย์ การสังหารทารกเพื่อประกอบพิธีกรรมและการบูชาปีศาจ) เขามองว่าเป็นภัยคุกคามมาจากการใช้เวทมนตร์ที่ชั่วร้าย การทำสัญญาและพิธีเหล่านี้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในชื่อ สะบาโตของแม่มด
ในปีค.ศ. 1300 องค์ประกอบต่างๆ ได้ถูกนำมารวมเพื่อใช้ในการล่าแม่มดและในอีกศตวรรษข้างหน้า ความกลัวแม่มดก็ค่อยๆ แพร่กระจายไปทั่วยุโรป ในตอนท้ายของสมัยกลาง (ราวค.ศ. 1450) ความกลัวแม่มดได้กลายเป็นความบ้าคลั่งที่กินเวลานานกว่า 200 ปี เมื่อแนวคิดได้แพร่หลายออกไปที่ว่า เวทมนตร์ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับการทำสัญญากับปีศาจ การลงโทษทางกฎหมายในเรื่องการใช้เวทมนตร์คาถาก็เริ่มรุนแรงมากขึ้น การตัดสินว่ากระทำผิดในแต่ละครั้งได้เสริมความเชื่อทางศาสนาด้วยวิธีการต่างๆ (การทรมานและการสอบสวนแบบชี้ชัดว่าเป็นคนผิด) ถูกใช้เพื่อล่อให้รับสารภาพและเป็นการสารภาพยอมรับว่าเป็น "แม่มด" ด้วย การเพิ่มขึ้นความคลั่งกลัวแม่มดเกิดขึ้นพร้อมกับเวทมนตร์เรอเนซองส์ในหมู่นักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (สิ่งนี้ถูกเรียกว่าเวทมนตร์ชั้นสูง และนักลัทธิเพลโตใหม่กับนักลัทธิอริสโตเติลได้ฝึกฝนเวทมนตร์เหล่านี้เพื่อขจัดความเจ็บปวด เป็นการยืนยันว่าเวทมนตร์ระดับนี้มีความฉลาดและมีเมตตา ไม่เหมือนกับเวทมนตร์คาถาของแม่มด) พวกเวทมนตร์เรอเนซองส์นี้ทำให้เกิดความคลั่งกลัวเวทมนตร์คาถาที่ไม่ใช่ของตนมากขึ้น เวทมนตร์คาถาถูกจัดให้เป็นลัทธินอกรีตที่เลวร้ายที่สุด และความฉงนสงสัยเกี่ยวกับเวทมนตร์ในช่วงแรกได้จางหายไปหมดสิ้น ในช่วงต้นศตวรรษที่ 14 มีการกล่าวหานักบวชและผู้ที่คงแก่เรียนคนอื่นๆ ซึ่งมีความสามารถในการอ่านเขียนตำราเวทมนตร์ อาทิเช่น สมเด็จพระสันตะปาปาโบนิฟาซที่ 8 (สวรรคตปี 1303) ทรงถูกกล่าวหาหลังจากสวรรคตไปแล้วว่า ทรงละทิ้งจากศาสนา ก่อการฆาตกรรม และร่วมเสพสังวาสอย่างผิดธรรมชาติ นอกจากนี้ทรงถูกกล่าวหาทรงทำสัญญากับปีศาจ (แต่ก่อนมีการกล่าวหาว่าสมเด็จพระสันตะปาปาทรงก่ออาชญากรรม ถึงกระนั้นข้อหาเรื่องปีศาจถือเป็นเรื่องใหม่) อัศวินเทมพลาร์ยังถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีต โดนเรียกว่าเป็น ผู้ปลุกปีศาจ ในปีค.ศ. 1305 - 1314 ช่วงกลางศตวรรษที่ 17 เรื่องราวต่างๆ ก็เงียบลง แต่ในช่วงปลายศตวรรษการล่าแม่มดก็เพิ่มขึ้นอีก มีการใช้ข้อกล่าวหาแก่สามัญชนคนธรรมดาบ่อยขึ้น ในปีค.ศ. 1398 มหาวิทยาลัยปารีสประกาศว่าสนธิสัญญากับปีศาจจะมีผลโดยชัดเจน โดยไม่จำเป็นต้องลงนามในเอกสารใดๆ เนื่องจากการอัญเชิญปีศาจถือเป็นนัยของสัญญานั้นอยู่แล้ว การไต่สวนนับหมื่นดำเนินไปในยุโรปจากคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า วิลเลียม เชกสเปียร์ เขียนถึงตัวละครที่ไม่โด่งดังอย่าง นางแม่มดทั้งสามในโศกนาฏกรรมอย่างแม็คเบ็ธ ที่เขียนในรัชสมัยพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้ทรงเป็นที่รู้จักในฐานะการฟ้องร้องไต่สวนผู้ใช้เวทมนตร์อย่างโหดเหี้ยม
การกล่าวหาแม่มดเกือบจะมีความคล้ายคลึงกับคนนับถือเพแกนในศตวรรษที่ 3 ที่ต่อต้านชาวคริสต์ในยุคแรก
"ในบทที่ 6 - 11 ของ ออคเตวีอุส, ซีซิลิอุส ซึ่งเป็นเพแกนต่อต้านศาสนาคริสต์ กล่าวหาว่าชาวคริสต์ปฏิเสธความเชื่อของบรรพบุรุษ และไม่ทำตามขนบการนับถือศาสนาของชาวโรมัน (บทที่ 6) ไม่สามารถทำความเข้าใจในการสื่อสารระหว่างเทพเจ้ากับมนุษย์ (บทที่ 7) การปฏิเสธตัวตนของพระเจ้าหลายพระองค์และยอมรับแต่เพียงกากเดนของสังคม เป็นผู้คนที่น่าละอายใจที่สุด การชุมนุมของพวกเขาเป็นสิ่งที่น่ากลัว พวกเขาออกหากินตอนกลางคืนและมีการประชุมลับ (บทที่ 8) พวกเขาปฏิบัติกิจกรรมทางเพศตามอำเภอใจ บูชาหัวของลา บูชาอวัยวะสืบพันธุ์ของนักบวชของพวกเขา และต้อนรับผู้เข้ารีตใหม่ด้วยการให้ไปฆ่าเด็กทารกและกินเนื้อทารกเหล่านั้น (บทที่ 9) พิธีกรรมของพวกเขาถูกเก็บเป็นความลับ และไม่มีศาสนสถาน (บทที่ 10) สุดท้ายพวกเขาก็เป็นนิกายที่ถูกโค่นล้มซึ่งคุกคามความมั่นคงของโลกทั้งใบ (บทที่ 11)"
ความคลั่งกลัวแม่มดเกิดอีกครั้งในศตวรรษที่ 15 และในปีค.ศ. 1486 ไฮน์ริช เครเมอร์ สมาชิกคณะดอมินิกัน ได้ตีพิมพ์เรื่อง มัลเลอุส มาเลฟีคารุม ("ค้อนปราบแม่มด") หนังสือนี้ถูกสั่งห้ามเผยแพร่โดยศาสนจักรในปีค.ศ. 1490 และนักวิชาการยังไม่ชัดเจนว่าหนังสือมัลเลอุสมีอิทธิพลมากน้อยเพียงใดในสมัยนั้น ไม่ถึงร้อยปีหลังงานเขียนนี้สภาไต่สวนของสเปนได้ลดความน่าเชื่อถือของงานเขียนนี้ เพราะมองว่ามีข้อผิดพลาดมากมาย
การประหัตประหารยังคงดำเนินการต่อไปในช่วงการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ในศตวรรษที่ 16 ทั้งโปรแตสแตนต์และคาทอลิกต่างยังคงมีการไต่สวนแม่มดโดยมีการประหารชีวิตในจำนวนที่แตกต่างกันไป "ประมวลกฎหมายแคโรไลน์" เป็นประมวลกฎหมายหลักของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1532) มีการกำหนดบทลงโทษอย่างหนักสำหรับการใช้เวทมนตร์คาถา เมื่อสังคมมีการเรียนรู้มากขึ้น (ส่วนใหญ่มาจากการประดิษฐ์แท่นพิมพ์ในทศวรรษที่ 1440) ทำให้จำนวนหนังสือและใบปลิวเพิ่มขึ้นมากได้เติมเชื้อไฟให้เกิดความกลัวแม่มด
ความคลั่งกลัวแม่มดระหว่างค.ศ. 1560 ถึง 1660 หลังปีค.ศ. 1580 คณะเยซูอิตเข้ามาแทนที่คณะดอมินิกันในการออกล่าแม่มด และจักรพรรดิรูด็อล์ฟที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (1576-1612) ทรงใช้พระราชอำนาจในการกวาดล้างแม่มดในออสเตรียอย่างยาวนาน เทือกเขาจูราทางเยอรมนีตอนใต้ได้ทุเลาจากความบ้าคลั่งนี้ไปเล็กน้อย บริเวณนั้นมีการกำหนดให้การทรมานมีขอบเขตที่ชัดเจนตามประมวลกฎหมายแคโรไลน์ปีค.ศ. 1532 เท่านั้น และไม่ให้ความสนใจต่อข้อกล่าวหาเยาวชน และกำหนดให้ต้องแจ้งข้อกล่าวหาก่อนที่จะจับกุมผู้ต้องสงสัยได้ ด้วยข้อจำกัดเหล่านี้ทำให้ความคลั่งกลัวเกิดขึ้นมากในพื้นที่นั้น
เหล่าแม่ชีแห่งลูดัง (1630) ได้ถูกนำเรื่องมาเขียนเป็นนิยายโดยอัลดัส ฮักซลีย์ และถูกนำมาสร้างภาพยนตร์โดยผู้กำกับเคน รัสเซลล์ ได้บรรยายถึงความคลั่งกลัวแม่มดที่เกิดในยุคนั้น เหล่าแม่ชีได้สมคบคิดกันกล่าวหาบาทหลวงอูร์เบน กรันดีเยร์ว่าใช้เวทมนตร์คาถาใส่พวกเธอ และแสร้งทำเป็นถูกสิงและได้รับความทุกข์ทรมาน พวกเธอแกล้งชักกระตุก และแกล้งพูดไม่รู้เรื่อง อีกทั้งกล่าวหาว่าบาทหลวงกรีนดีเยร์ทำอนาจาร กรันดีเยร์ถูกตัดสินให้เผาทั้งเป็น แต่หลังจากแผนการประสบความสำเร็จ อาการของเหล่าแม่ชีก็เลวร้ายลงเรื่อยๆ และพวกเธอก็มีความต้องการทางเพศมากขึ้น เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงความบ้าคลั่งที่มีอยู่ในการพิจารณาคดีแม่มด
ในปีค.ศ. 1687 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศสออกพระราชกฤษฎีกาต่อต้านเวทมนตร์คาถาที่ค่อนข้างรอมชอมมากกว่าในอดีต กฎหมายนี้ไม่สนใจเรื่องแมวดำ หรือจินตนาการอื่นๆ ที่เกิดจากการคลั่งกลัวแม่มด หลังจากปีค.ศ. 1700 จำนวนของแม่มดที่ถูกกล่าวหาและถูกประณามก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
การใช้เวทมนตร์คาถาในบริเตน
ในอังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์และไอร์แลนด์ได้มีพระราชบัญญัติเวทมนตร์คาถาสืบต่อเนื่องมา เริ่มตั้งแต่พระราชบัญญัติปีค.ศ. 1542 ของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กฎหมายเหล่านี้ควบคุมการใช้เวทมนตร์คาถาและมีบทลงโทษสำหรับผู้ที่ใช้เวทมนตร์ หรือหลังจากปีค.ศ. 1700 มีบทลงโทษผู้ที่แสร้งหรือแสดงที่จะฝึกฝนคาถาเหล่านั้นด้วย
ในเวลส์ความกลัวเวทมนตร์เกิดขึ้นราวค.ศ. 1500 มีการปลุกเร้าเตือนการใช้เวทมนตร์ของพวกผู้หญิงว่าเป็นสิ่งต่อต้านรัฐและศาสนจักร คริสตจักรพยายามอย่างยิ่งในการบังคับใช้ข้อบัญญัติศาสนาเกี่ยวกับการแต่งงาน โดยเฉพาะในเวลส์ ซึ่งมีธรรมเนียมดั้งเดิมอนุญาตให้มีคู่เพศสัมพันธ์ในวงกว้าง การแต่งงานจึงเข้ามากดทับธรรมเนียมเดิมนี้ แต่ก็มีเรื่องมิติทางการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง มีการใส่ความเรื่องการใช้เวทมนตร์คาถาแก่ศัตรูของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ ซึ่งทรงพยายามควบคุมแคว้นเวลส์ให้มากขึ้น
บันทึกของศาลพิจารณาคดีใหญ่ในเวลส์ (Courts of Great Sessions for Wales) ในช่วงปีค.ศ. 1536-1736 แสดงให้เห็นว่าประเพณีของเวลส์มีความสำคัญกว่ากฎหมายอังกฤษ ธรรมเนียมของเวลส์ได้กำหนดกรอบในเรื่องที่เกี่ยวกับเวทมนตร์คาถาในลักษณะที่เป็นการสร้างความสามัคคีระหว่างบุคคลและชุมชน แสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญแก่เวทมนตร์ ตำแหน่งแห่งที่ทางสังคมและสถานะทางวัฒนธรรม แม้ว่าจะมีการพบว่าทำความผิดตามกฎหมาย แต่โทษก็ไม่ถึงกับการประหารชีวิต
เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ได้เป็นพระมหากษัตริย์อังกฤษในปีค.ศ. 1603 พระองค์ทรงนำเรื่องการใช้เวทมนตร์คาถามาสู่กรอบการอธิบายในอังกฤษและสกอตแลนด์ พระองค์ทรงกำหนดพระราชบัญญัติเวทมนตร์คาถา ค.ศ. 1604 ที่เข้มงวดมากขึ้น ซึ่งทำให้เรื่องนี้กลายเป็นความผิดทางอาญาตามกฎหมายคอมมอนลอว์ ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของสาธารณชนที่มีต่อเรื่องการรักร่วมเพศชายในหมู่ชนชั้นสูง และมุ่งเน้นความกลัวไปที่ชุมชนผู้หญิงและการชุมนุมของผู้หญิงจำนวนมาก พระองค์ทรงเกรงว่าสตรีเหล่านั้นจะคุกคามอำนาจทางการเมืองของพระองค์ พระองค์จึงวากรากฐานกฎหมายคาถาและไสยเวท โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสกอตแลนด์ ประเด็นความเชื่อที่แพร่หลายคือการสมคบคิดของเหล่าแม่มดและวันสะบาโตของแม่มด ด้วยปีศาจจะแย่งสิทธิทางการเมืองของเหล่าผู้หญิง อำนาจเวทมนตร์จะเป็นคุณลักษณะของผู้หญิง เพราะผู้หญิงอ่อนแอและหวั่นไหวต่อปีศาจได้ง่าย
ทัศนคติของยุคเรืองปัญญาหลังค.ศ. 1700 มีการเยาะเย้ยในความเชื่อเรื่องเวทมนตร์คาถา พระราชบัญญัติเวทมนตร์คาถา ค.ศ. 1735 เป็นการเปลี่ยนแปลงทัศนคติอย่างสิ้นเชิง บทลงโทษของการฝึกเวทมนตร์คาถามีการกำหนดขึ้นตามธรรมเนียมซึ่งในเวลานั้นมีการพิจารณาจากบุคคลผู้ทรงอิทธิพลหลายคน ที่มองว่ามันเป็นอาชญากรรมที่เป็นไปไม่ได้ จึงมีบทลงโทษฐานแสร้งทำเป็นใช้เวทมนตร์แทน บุคคลที่อ้างว่ามีอำนาจในการเรียกวิญญาณ หรือทำนายอนาคตได้ หรือร่ายเวทมนตร์ หรืออ้างว่าค้นพบตำแหน่งสินค้าที่ถูกขโมย ต่างถูกลงโทษในฐานะคนเร่ร่อนและนักต้มตุ๋น ซึ่งต้องถูกจับปรับและจำคุก
การยอมรับ
นักวิจัยสมัยใหม่จำนวนมากได้ตระหนักถึงความสำคัญของพืชที่ทำให้เกิดสารหลอนประสาทในการปฏิบัติเวทมนตร์คาถาของยุโรป เหล่านักมานุษยวิทยาได้แก่ เอ็ดเวิร์ด เบอร์เน็ตต์ ไทเลอร์, เบอร์นาร์ด บาร์เน็ตต์ ไมเคิล ฮาร์เนอร์และฆูลิโอ กาโร บาโรฆา และเภสัชกรอย่าง ลุยส์ เลวิน และเอริช เฮสส์ นักเขียนในสมัยกลางยังมีความเห็นเกี่ยวกับการใช้พืชหลอนประสาทในการทำครีมแม่มด จากความคิดเห็นของโจเซฟ แกลนวิลล์, ฆอร์ดาเนส เด เบร์กาโม, ซูร์ เดอ บูวอส์ เดอ เชอแวงกูรต์, มาร์ติน เดลริโอ, ราฟาเอล ฮอลินเชด, แอนเดรส ลากูนา, โยฮันเนา นีเดอร์, ซูร์ ฌ็อง บูวอส์ เดอ เชอแวงกูรต์, อ็องรี บอเกต์, โจวันนี ปอร์ตา, นิโคลาส เรมี, บาร์โทลอมเมโอ สปีนา, ริชาร์ด โรว์แลนส์, โยฮันน์ วินเซนต์ และเปโดร ซีรูเอโล
ตัวอย่าง
การต้มสกัดยาหลอนประสาทจากพืชวงศ์มะเขือ (อาทิเช่น เฮนเบน, เบลลาดอนนา, แมนเดรกและต้นลำโพง) มักถูกใช้ในเวทมนตร์คาถาของยุโรป พืชเหล่านี้มีแอลคาลอยด์หลอนประสาทจากองค์ประกอบโทรเพน ซึ่งประกอบด้วยไฮออสไซยามีน อะโทรพีนและไฮออสซีน สารตัวสุดท้ายมีความโดดเด่นคือสามารถซึมผ่านผิวหนังได้ การปรุงยาเหล่านี้ปรากฏตามวรรณกรรมต่างๆ เช่น การต้มสกัด, ขี้ผึ้ง, ครีม, ยาเสน่ห์, น้ำมันและยาทาภายนอก ครีมส่วนใหญ่จะใช้ทาถูบนผิวหนัง โดยเฉพาะจุดบอบบางอย่างใต้วงแขนและหัวหน่าว หน้าผาก เยื่อเมือกของช่องคลอดและทวารหนัก หรือบริเวณข้อเท้าข้อเข่า ครีมพวกนี้จะถูกนำไปใช้กับ "ยานพาหนะ" เพื่อ "ขี่" (วัตถุเช่น ไม้กวาด ส้อมโกยฟาง ตะกร้า หรือหนังสัตว์ที่จะต้องสัมผัสกับผิวหนังอันบอบบาง) การปรุงยาทั้งหมดนี้ทำขึ้นเพื่อจุดประสงค์ให้แม่มดที่มาความสามารถพิเศษในการสื่อสารกับวิญญาณ และเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ (มนุษย์หมาป่า) ทำให้ได้รับความรัก ทำร้ายศัตรู สัมผัสกับความรู้สึกสบายและสุขสมทางเพศ และที่สำคัญคือ "การบินไปสู่การสะบาโตแม่มด"
สถานะของคริสตจักร
แม่มดไม่ได้ถูกตีความว่าเป็นสิ่งที่บิดเบี้ยวของลัทธิเพแกน แต่ผู้คนกล่าวหาในเรื่องความสามารถและความตั้งใจที่จะใช้ผลเหนือธรรมชาติในการสร้างความมุ่งร้าย ความเชื่อนี้มีความคล้ายคลึงกับวัฒนธรรมอื่นๆ และส่วนหนึ่งได้รับการสืบทอดจากลัทธิเพแกน ความเชื่อที่ว่าแม่มดมีความเมตตาบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ได้มีที่มาจากแหล่งข้อมูลในยุคแรกๆ แต่มุมมองที่มีต่อแม่มดในฐานะผู้มุ่งร้ายเกิดจากความเกลียดชังผู้หญิงที่มีในยุคสมัยนั้นอย่างโจ่งแจ้ง งานเขียนถึงแม่มดยุคแรกๆ มาจากการเทศนาของเอลฟิกแห่งไอน์แชม ที่สร้างภาพแม่มดให้เป็นผู้มุ่งร้าย แนวโน้มที่ยอมรับพวกเขาในฐานะหมอรักษาเพิ่งเริ่มในศตวรรษที่ 19 ด้วยนวนิยาย ลา ซอร์เซรี ของฌูล มิเชเลต์ ที่ตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1862 เป็นครั้งแรกที่กล่าวถึงความเมตตาของแม่มด
"เราสอนว่านักบวชทุกคนจะต้องดับไฟโลกของพวกนอกรีต และไม่ยอมให้เกิดวิลวอร์ทุนกา (การบูชาน้ำพุ) และลิชวิกลุนกา (การร่ายมนตร์แห่งความตาย) และฮวาตา (ทำนายโชคชะตา) และกัลดรา (เวทมนตร์) และการกราบสักการะมนุษย์ และสิ่งที่น่ารังเกียจอย่างการที่มนุษย์ใช้เวทมนตร์ต่างๆ และในฟิตสปอทตัม (การทำสันติภาพ) กับต้นเอล์ม และต้นไม้อื่นๆ และก้อนหิน และเหล่าภูติผีมากมาย"
- แหล่งที่มา:กฎหมายศาสนจักรฉบับที่ 16 ตราขึ้นในพระปรมาภิไธยกษัตริย์เอ็ดการ์แห่งอังกฤษ
ลักษณะของ "แม่มด"
ลักษณะของแม่มดในยุโรปไม่ได้มาจากการอธิบายด้วยแหล่งข้อมูลเดียว เรื่องแม่มดมีความคุ้นเคยจากตำนานพื้นบ้านและความเชื่องมงานที่ได้รับความนิยมกลายมาเป็นการผสมผสานจากอิทธิพลมากมาย
ในปลายยุคกลาง ความเชื่อเกี่ยวกับแม่มดที่ถูกผลิตซ้ำได้แก่ "#ขี่ไม้กวาดตอนกลางคืน
ใน มัลเลอุส มาเลฟีคารุม (ค.ศ. 1486) ระบุถึงสาระสำคัญสี่ประการของการใช้เวทมนตร์คาถา ได้แก่ การละทิ้งความเชื่อของคาทอลิก การอุทิศร่างกายและจิตวิญญาณต่อความอกุศล ถวายเด็กที่ไม่ได้รับการบัพติศมาแก่ปีศาจ และมีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศแบบรวมหมู่ซึ่งรวมถึงการมีเพศสัมพันธ์กับปีศาจ นอกจากนี้มีการอ้างว่าแม่มดสามารถแปลงร่างเป็นรูปลักษณ์ต่างๆ บินไปในท้องฟ้า ดูถูกเหยียดหยามศีลของชาวคริสต์และผสมครีมแม่มด
แม่มดได้รับการกล่าวถึงว่ามีพลังเวทมนตร์ที่หลากหลาย สี่งเหล่านี้แบ่งเป็นสองประเภทกว้างๆ อย่างแรกคือทำให้เกิดความอวมงคลทั้งหลาย อีกอย่างคือด้วยมีพื้นฐานมาจากเหตุการณ์จริง มีการสร้างความอัศจรรย์อย่า งสิ้นเชิง
ประเภทแรกรวมถึงการทำให้ร่างกายอ่อนแอ เปลี่ยนนมสดให้เปรี้ยว ทำให้คนตาย ทำให้เกิดโรค ทำให้เกิดพายุ ทำให้ทารกเกิดออกมาตายคลอด ทำให้วัวไม่มีน้ำนมออกมา ทำให้ไก่ไม่สามารถวางไข่ได้และทำให้พืชผลเสียหาย ประเภทที่สองคือสร้างความอัศจรรย์ด้วย การบินไปในอากาศ การแปลงร่างเป็นกระต่ายป่า การดูดวิญญาณผ่านหูดไฝ การล่องเรือด้วยแผ่นไม้แผ่นเดียว และมีเรื่องไร้สาระที่สุดอย่าง ล่องทะเลด้วยเปลือกไข่
แม่มดบินด้วยไม้กวาดหรือแกนพันด้าย หรือบางครั้งบินด้วยร่างมนุษย์ที่ไม่เต็มใจ ซึ่งจะถูกเรียกว่า "แฮก-ริดเดิน" เหล่าม้าที่ถูกพบว่ามีเหงื่ออกในคอกตอนเช้าก็จะถูกมองว่าเป็นแฮก-ริดเดิน คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นแม่มดอย่าง อีโซเบล โกว์ดี ได้ใช้เวทมนตร์ทำให้ตัวเธอเองเป็นกระต่ายป่า ข้าจะเป็นกระต่าย,<BR> ด้วยความโศกเศร้าและการดูแลเอาใจใส่อย่างดี;<BR> และข้าจะไปในนามของปีศาจ,<BR> อ้า ประเดี๋ยวข้าได้กลับบ้านอีกครั้ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสื่อพุ่งเป้าไปที่เด็ก (เช่น เทพนิยาย) แม่มดจะถูกมองว่าเป็นหญิงชราที่ชั่วร้ายผู้มีผิวหนังเหี่ยวย่นและสวมหมวกทรงแหลม สวมชุดสีดำหรือสีม่วง มีหูดที่จมูก และบางครั้งมีเล็บยาวดั่งกรงเล็บ เช่นเดียวกับนางแม่มดทั้งสามในแม็คเบ็ธ มักถูกแสดงภาพว่ากำลังปรุงยาในหม้อขนาดใหญ่ แม่มดทั่วไปเหาะบนอากาศด้วยการขี่ไม้กวาดเหมือนชุดนวนิยายแฮร์รี่ พอตเตอร์ หรือเวอร์ชันแสดงที่ทันสมัยกว่า หรือขี่เครื่องดูดฝุ่นในเรื่องอิทธิฤทธิ์แม่มดตกกระป๋อง (ภาพยนตร์ปี 1993) เหล่านางแม่มดมักจะถูกติดตามด้วยแมวดำ หนึ่งในภาพจำที่ทันสมัยและมีชื่อเสียงมากคือ แม่มดผู้ชั่วร้ายแห่งตะวันตกในเรื่องพ่อมดมหัศจรรย์แห่งเมืองออซของลีแมน แฟรงก์ บอม
แม่มดปรากฏเป็นตัวร้ายในเทพนิยาย นิทานพื้นบ้านและเรื่องเล่าเด็กๆ ในศตวรรษที่ 19 และ 20 เช่นในเรื่อง สโนว์ไวต์ ฮันเซลกับเกรเทล เจ้าหญิงนิทรา และอีกหลายเรื่องที่ประพันธ์โดยพี่น้องตระกูลกริมม์ นิทานพื้นบ้านดังกล่าวมักแสดงให้เห็นว่าแม่มดเป็นหญิงที่น่าเกลียดน่ากลัวอย่างน่าจดจำ หรือ เป็นหญิงสาวที่สวยงามอย่างน่าตกตะลึง
ในนิยายของเฟร์นันโด เดอ โรฆัส เซเลสทินาเป็นโสเภณีชราที่ค้าประเวณีและใช้เวทมนตร์คาถา เพื่อให้ได้รับความสัมพันธ์ทางเพศ
แม่มดอาจถูกมองว่าเป็นฝ่ายดี เช่นในการ์ตูนเรื่องแม่มดสาวซาบรินาของอาร์ชีคอมิกส์ นิยายดิสก์เวิลด์ของเทอร์รี พรัตเช็ตต์ ภาพยนตร์ในปี 1989 แม่มดน้อยกิกิของฮายาโอะ มิยาซากิ หรือรายการโทรทัศน์เรื่อง ชามด์ (1998-2006) ตามมาด้วยภาพยนตร์ สี่แหววพลังแม่มด ได้พรรณนาถึงการใช้เวทมนตร์คาถาอันเป็นที่นิยมจากการปฏิบัติขิงพวกวิกคา โดยแสดงให้เห็นว่าการใช้เวทมนตร์คาถามีพื้นฐานมาจากศาสนาและแม่มดก็มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ทั่วไป
มิสออเนชันส์ไทยแลนด์
มิสออเนชันส์ไทยแลนด์ (Miss All Nations Thailand) เป็นชื่อของการประกวดนางงามในประเทศไทย จัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2560 โดย ERM Thailand คุณปวีณา บำรุงรส เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์จัดการกองประกวด ปัจจุบันดำเนินการจัดประกวดในนาม เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และ ไลน์ทีวี ซึ่งผู้ชนะการประกวดจะต้องเป็นตัวแทนของประเทศเข้าร่วมการประกวดมิสออลเนชันส์
ตัวแทนในการประกวดระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์สี : ชนะเลิศ
เปรี่ยนชื่อ
<references group="เปรี่ยนชื่อ" />
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ (4 กันยายน พ.ศ. 2422 — 25 กันยายน พ.ศ. 2422) เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวกับสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
พระประวัติ
หลังพระองค์สิ้นพระชนม์ครบ 100 วัน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชเทวีทรงสถาปนาพระพุทธรูปปางสมาธิ เพื่ออุทิศส่วนกุศลแด่สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ โดยโปรดให้ประดิษฐานพระพุทธรูปองค์นั้นไว้ที่ศาลาการเปรียญ วัดนิเวศธรรมประวัติราชวรวิหาร ปัจจุบันอัญเชิญไปไว้ในพระอุโบสถวัดนิเวศธรรมประวัติ ตำบลบ้านเลน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ในการบำเพ็ญพระราชกุศลทุกวันที่ 31 พฤษภาคม เพื่ออุทิศถวายสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรรณาภรณ์เพชรรัตน์ที่พระที่นั่งไพศาลทักษิณ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดให้เชิญพระอัฐิสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพาหุรัตมณีมัย พระรูปสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ พระอัฐิสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าตรีเพ็ชรุตม์ธำรง พระรูปสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าวิจิตรจิรประภา พระอัฐิพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าเสาวภาคย์นารีรัตน์ออกตั้งด้วย ดังปรากฏในจดหมายเหตุพระราชกิจรายวันว่า
"...เจ้าพนักงานเชิญพระอังคารขึ้นยานุมาศมีกระบวนแห่เทวดาเครื่องสูงกลองชะนะไปลงท่าพระ เชิญพระอังคารลงเรือชัย ๒ ลำมีเรือแห่ไปลอยที่หน้าวัดปทุมคงคาตามอย่างโบราณประเพณี แล้วกระบวนแห่ซึ่งเชิญพระอังคารไปส่งลงเรือ แล้วกลับเข้ามารับพระบรมอัฏฐิจากพระบรมมหาราชวัง เชิญออกพระที่นั่งทรงธรรมสดับปกรณ์ดังเช่นแต่ก่อน พระบรมอัฏฐิที่เชิญออกมาวันนี้ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ๑ สมเด็จพระเทพศิรินทรามาตย์ ๑ เชิญสถิตย์บนบุษบกทองคำเปลวกลางพระที่นั่งทรงธรรม สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจันทรมณฑล สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าอิศริยาลงกรณ์ พระองค์เจ้าอุณากรรณอนันตนรไชย พระองค์เจ้าอิศรวงศ์วรราชกุมาร พระองค์เจ้านภางค์พิพัทธพงศ์ เชิญสถิตย์ในบุษบกห้ายอดแล้วพระราชทานรางวัลเจ้านายข้าราชการที่ถวายของในการพระเมรุ แล้วเสด็จขึ้นข้างใน…"
พระอิสริยยศ
ภายหลังสิ้นพระชนม์
ราชวงศ์เตมือร์
ราชวงศ์เตมือร์ เรียกตนเองว่า กูร์คอนี  เป็นราชวงศ์หรือตระกูลมุสลิมนิกายซุนนีที่มีวัฒนธรรมแผลงเป็นเปอร์เซีย ซึ่งมีต้นกำเนิดจากเติร์ก-มองโกล   โดบสืบตระกูลจากขุนศึกนามเตมือร์ (แทเมอร์เลน) ศัพท์ "Gurkani" มาจากคำว่า "Gurkan" ซึ่งเป็นรูปแผลงเปอร์เซียจากศัพท์ภาษามองโกลว่า "Kuragan" หมายถึง "ลูกเขย" โดยเป็นชื่อตำแหน่งของราชวงศ์ เนื่องจากราชวงศ์เตมือร์เป็นเขยของเจงกิส ข่าน ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิมองโกล เนื่องจากเตมือร์อภิเษกสมรสกับ Saray Mulk Khanum ลูกหลานโดยตรงของเจงกิส ข่าน สมาชิกราชวงศ์เตมือร์เป็นผู้จัดตั้งสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเตมือร์ โดยได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเปอร์เซียอย่างมาก และจัดตั้งสองจักรวรรดิที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์ คือ จักรวรรดิเตมือร์ (1370–1507) ที่มีฐานในเปอร์เซียและเอเชียกลาง และจักรวรรดิโมกุล (1526–1857) ที่มีฐานในอนุทวีปอินเดีย
ไมเคิล โฮลต์
ไมเคิล โฮลต์ (Michael Holt) เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1978 เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวอังกฤษจากเมื่องนอตทิงแฮม เขาคว้าแชมป์รายการเก็บคะแนนย่อยทั้งสองรายการและเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในรายการเก็บคะแนน (รายการเซี่ยงไฮ้มาสเตอร์ 2013) รวมทั้งเข้าถึงก่อนรอบรองชนะเลิศถึง 5 ครั้ง
อ้างอิง
1978
โอเฌเซ นิส
สโมสรกายบริหารโอลิมปิกนิสโกตดาซูร์ (lang|fr|Olympique Gymnaste Club Nice) หรือเรียกกันโดยทั่วไปว่า โอเฌเซ นิส (OGC Nice) หรือเพียงแค่ นิส (Gym) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในเมืองนิส แคว้นพรอว็องซาลป์โกตดาซูร์ ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1904 ปัจจุบันลงเล่นอยู่ในลีกเอิง ลีกสูงสุดของประเทศฝรั่งเศส มีสนามเหย้าคือ อลิอันซ์ริวีเอรา มีผู้จัดการทีมคือ ปาทริก วีเยรา และกัปตันทีมคือ ดังชี บงฟิง กอสตา ซังตุส ซึ่งเล่นอยู่ในตำแหน่งกองหลัง
นิส ก่อตั้งขึ้นภายใต้ชื่อ สโมสรกายบริหารนิส (Gymnaste Club de Nice) และเป็นหนึ่งในทีมสมาชิกก่อตั้ง ลีกสูงสุด ในฤดูกาล 1932–33 สโมสรได้แชมป์ลีกเอิงมาแล้วทั้งหมด 4 ครั้ง กุปเดอฟร็องส์ อีก 3 สมัย และทรอเฟเดช็องปียง อีก 1 สมัย นิส ประสบความสำเร็จมากที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยมีผูจัดการทีม คือ นูมา อันดอยร์, วิลเลียม เบอร์รี่ และฌอง ลูเซียโน แชมป์สุดท้ายของพวกเขาคือแชมป์ กุปเดอฟร็องส์ ในปี 1997 หลังจากที่เอาชนะแก็งก็อง 4-3 ในการดวลจุดโทษในนัดชิงชนะเลิศ หลังจากเสมอกันใน 90 นาที 1-1 ได้สำเร็จ โดยสีเสื้อของนีซเป็นสีแดงและสีดำ
ในช่วงที่สโมสรประสบความสำเร็จในคริสต์ทศวรรษ 1950 นีซเป็นหนึ่งในสโมสรฝรั่งเศสกลุ่มแรกที่รวมผู้เล่นจากต่างชาติเข้าไว้ด้วยกันได้สำเร็จ ผู้เล่นที่มีชื่อเสียง ได้แก่ Héctor De Bourgoing, Pancho Gonzales, Victor Nurenberg และ Joaquín Valle ซึ่งเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสร
สนาม
จากปี คศ. 1927 ถึงปีค. ศ. 2013 นีซมีสนามเหย้าคือ Stade Municipal du Ray หรือโดยปกติจะเรียกสั้นๆเพียง Stade du Ray เท่านั้น สนามกีฬาแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างเป็นทางการว่าStade Léo-Lagrange ซึ่งตั้งชื่อตามนักการเมืองชาวฝรั่งเศสที่ สนามได้ผ่านการบูรณะหลายครั้งล่าสุดในปี 1997 และมีความจุ 17,415 ที่นั้ง สนามกีฬาเป็นที่นิยมสำหรับแฟนๆที่อยู่ในใจกลางเมือง แต่ไม่สามารถรองรับความจุของผู้คนในเมืองได้ที่มีจำนวนมหาศาลอย่างเพียงพอ
นีซเริ่มมีความพยายามที่จะสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ขึ้นในปี 2002 ในความพยายามครั้งแรกสโมสรได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากนักการเมืองท้องถิ่นที่ตั้งคำถามถึงประโยชน์และรูปแบบของสนามกีฬา อย่างไรก็ตามข้อเสนอของสโมสรได้ผ่านการพิจารณาและเริ่มดำเนินการในเดือนกรกฎาคม
ผู้เล่นชุดปัจจุบัน
ณ วันที่ 3 สิงหาคม 2022.