cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประเทศเกาหลีใต้ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศเกาหลีใต้ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเกาหลีใต้เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 72 คน ใน 18 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเกาหลีใต้ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 11 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 4 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 19 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
โดราเอมอน (ตัวละคร)
โดราเอมอน (ドラえもん (Doraemon)) เป็นตัวละครจากมังงะและอนิเมะเรื่อง โดราเอมอน เป็นหุ่นยนต์แมวจากโลกอนาคตในคริสต์ศตวรรษที่ 22 เกิดวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2655 ลักษณะตัวอ้วนกลมสีฟ้า (เมื่อแรกเกิดมามีสีเหลือง) ไม่มีใบหู เนื่องจากถูกหนูแทะ มีหน้าที่เป็นหุ่นยนต์พี่เลี้ยงซึ่งคนที่ซื้อโดราเอมอนมาคือ เซวาชิ ลื่อของ โนบิตะ วันหนึ่งเซวาชิเกิดอยากรู้สาเหตุที่ฐานะทางบ้านยากจนจึงได้กลับไปในอดีตด้วยไทม์แมชชีนจึงได้รู้ว่าโนบิตะ (ผู้เป็นเทียด) เป็นตัวต้นเหตุ เซวาชิจึงได้ตัดสินใจให้โดราเอมอนย้อนเวลาไปคอยช่วยเหลือดูแลเวลาโนบิตะโดนแกล้งโดยใช้ของวิเศษที่หยิบจากกระเป๋า 4 มิติ
โดราเอมอนเคยได้รับเลือกจาก นิตยสารไทม์เอเชีย ให้เป็น 1 ในวีรบุรุษของทวีปเอเชียและในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 มาซาฮิโกะ คามูระ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของญี่ปุ่นได้แต่งตั้งให้โดราเอมอนเป็นทูตสันถวไมตรีอย่างเป็นทางการ เพื่อช่วยในการประชาสัมพันธ์วัฒนธรรมของประเทศ โดยนับเป็น "ทูตแอนิเมชั่น" ตัวแรกของประเทศญี่ปุ่นและโดราเอมอนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทูต โอลิมปิกฤดูร้อน 2020 อย่างเป็นทางการของประเทศญี่ปุ่น
แรงบันดาลใจ
ตัวละครโดราเอมอนนั้น ได้รับแรงบันดาลใจเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2512 เนื่องจากนักวาดการ์ตูนทั้ง 2 ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ ได้ลงโฆษณาการ์ตูนเรื่องใหม่ของเขาทั้งสองไว้ว่าจะมีตัวเอกที่ออกมาจากลิ้นชัก ในนิตยสารการ์ตูนฉบับต้อนรับปีใหม่ แต่ในความจริงแล้วทั้ง 2 ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้แม้แต่น้อยเลย เมื่อใกล้ถึงเวลาส่งต้นฉบับก็ยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้กับทั้ง 2 เป็นอย่างมาก
ฮิโรชิ ฟุจิโมโตะ 1 ในนักวาดการ์ตูน ได้เผอิญเห็นแมวจรจัดที่มักแอบเข้ามาเล่นที่บ้านของตนเองเป็นประจำ เขามักจะชอบจับแมวตัวนี้มาหาหมัด จนเวลาล่วงเลยมาถึง 4.00 น. ก็ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องใหม่ ทำให้ฮิโรชิโมโหตัวเองเป็นอย่างมาก และคิดเลยเถิดไปว่าโลกนี้น่าจะมีไทม์แมชชีน เพื่อย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต หลังจากนั้นฮิโรชิได้เผลอหลับไปด้วยความอ่อนล้า เมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา ทำให้เขาตกใจว่าตนเองเผลอหลับไป จึงรีบวิ่งลงจากบันไดบ้านไปสะดุดกับตุ๊กตาล้มลุกญี่ปุ่นของลูกสาวที่ตกอยู่บนพื้น
เหตุนี้เองทำให้ฮิโรชิเกิดไอเดียขึ้นโดยนำหน้าแมวจรจัดมาผสมกับตุ๊กตาญี่ปุ่น สร้างออกมาเป็นตัวละครหุ่นยนต์แมวจากอนาคตคอยช่วยเหลือเด็กชายที่แสนจะไม่ได้เรื่อง และตั้งชื่อว่า โดราเอม่อน เป็นคำผสมระหว่าง "โดราเนโกะ" กับ "เอมอน" ในภาษาญี่ปุ่น โดราเนโกะนั้นแปลว่าแมวหลงทาง ส่วนคำว่า "เอม่อน" เป็นคำเรียกต่อท้ายชื่อของเด็กชายในสมัยก่อนของประเทศญี่ปุ่น ชื่อโดราเอม่อน มีทั้งหมด 5 ชื่อ ด้วยกัน ชื่อที่ 1 โดราเอมอน ชื่อที่ 2 โดเรมอน ชื่อที่ 3 โดราจัง ชื่อที่ 4 โดราม่อน ชื่อที่ 5 โดราเอม่อนแมวจอมยุ่ง มีน้องสาวชื่อว่า โดรามี่
ต้นกำเนิด
โดราเอม่อนถูกผลิตขึ้นในโรงงานมัตซึชิบะที่เมือง โตเกียว เมื่อวันที่ 3 กันยายน ในคริสต์ศตวรรษที่ 22 แต่ในระหว่างการผลิตเกิดข้อผิดพลาดขึ้น ทำให้โดราเอมอนมีคุณสมบัติไม่เหมือนหุ่นยนต์แมวตัวอื่น ต้องเข้ารับการอบรมในห้องเรียนคลาสพิเศษของโรงเรียนหุ่นยนต์ (และได้พบกับเพื่อนๆ แก๊งขบวนการโดราเอมอนที่นั่น) จนกระทั่งวันหนึ่งในงาน "โรบ็อต ออดิชั่น"(การแสดงหุ่นยนต์) ซึ่งเป็นงานที่จัดให้มีการแสดงความสามารถของหุ่นยนต์ที่ได้ผ่านการอบรมแล้ว ด้วยความซุกซนของ เซวาชิ ในวัยเด็ก เขาจึงได้กดปุ่มเลือกซื้อโดราเอมอนมาไว้ที่บ้าน ด้วยเหตุนี้โดราเอมอนอาศัยอยู่กับตระกูลโนบิ ในฐานะหุ่นยนต์เลี้ยงเด็กแต่ในต้นฉบับดั้งเดิมนั้นจะแตกต่างกันคือโดราเอมอนได้ถูกนำไปขายทอดตลาดเพราะเป็นสินค้าไม่ได้คุณภาพ พ่อแม่ของเซวาชิจึงมาซื้อโดราเอมอนเพราะเห็นว่าราคาถูกจึงเอาไปไว้ที่บ้านเป็นพี่เลี้ยงเซวาชิ
แต่เดิมนั้นโดราเอมอนตัวสีเหลืองกับมีหู แต่ในวันที่ 30 สิงหาคม เซวาชิได้ใช้หุ่นยนต์หนูแก้รูปปั้นที่จะให้โดราเอมอนแต่หุ่นยนตหนูเข้าใจผิดว่าให้แก้ที่หูของโดราเอมอน ขณะที่โดราเอมอนหลับอยู่ก็โดนหนูแทะใบหูจนแหว่งไปทั้ง 2 ข้าง จึงซ่อมแซมให้เหมือนเดิมได้ มาพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล หุ่นยนต์แมว "โนราเมียโกะ" แฟนสาวของโดราเอมอนก็มาเยี่ยมแต่พอรู้ว่าโดราเอมอนโดนหมอตัดหูอีก จนหัวกลม ก็ถูกโนราเมียโกะหัวเราะเป็นการใหญ่ ทั้งคู่จึงเลิกกัน ทำให้โดราเอมอนเสียใจเป็นอย่างมาก แต่ก็พยายามทำใจด้วยการดื่มยาเสริมกำลังใจแต่ดันหยิบผิดกลายเป็นดื่มยาโศกเศร้าแทน ทำให้เศร้ากว่าเดิม ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ริมชายหาด 3 วัน 3 คืน จนสีลอกเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอย่างที่เราคุ้นเคยกันในปัจจุบัน
หลังจากนั้นจึงเกลียดกลัวหนูเป็นอย่างมาก แบบเห็นไม่ว่าจริงหรือปลอม หรือโดนหลอกว่ามีหนูก็กลัววิ่งหนีไปเร็วมาก และไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองเกี่ยวกับเรื่องความรัก
นอกจากนั้น โดราเอมอนยังมีน้องสาวชื่อโดรามี ที่จริงก็แค่ใช้เศษเหล็กแบบเดียวกันในการผลิตแต่โดรามีใช้น้ำมันรุ่นใหม่ ขณะที่ผลิตโดราเอมอนอยู่ถูกฟ้าผ่าทำให้ตื่นก่อนกำหนดกับเผลอทำชิปควบคุมหลักหล่นหายไป 1 ส่วนจึงทำให้ประสิทธิภาพของโดราเอมอนนั้นต่ำกว่าหุ่นยนต์รุ่นเดียวกันมากจึงหยิบของวิเศษผิดพลาดบ่อยๆ กับกายภาพอ่อนแอ และกินจุมากกว่าด้วย
โดราเอมอนมีหุ่นผู้ช่วยคือมินิโดรา เป็นหุ่นโดราเอมอนขนาดเล็กจำนวนมาก โดยทุกตัวจะไม่มีหูกับมีสีที่แตกต่างกันไป จะพูดแต่คำว่า "โดราโดรา" เท่านั้น เป็นภาษาที่มีแต่หุ่นยนต์รุ่นโดรา อย่างโดราเอมอน,โดรามี่ และหุ่นยนต์แมวตัวอื่นๆ เท่านั้นที่เข้าใจ มินิโดราจะทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยแทนตอนโดราเอมอนไม่อยู่หรือมาช่วยซ่อมโดราเอมอนพัง จะมาช่วยซ่อมให้ เพราะถูกสร้างขึ้นมาโดยใช้โดราเอมอนเป็นต้นแบบ จึงถูกเก็บอยู่ในกระเป๋าพร้อมกับของวิเศษ ในโหมดปิดตัวตลอด
พอเมื่อมาอยู่กับโนบิตะนั้น โดราเอมอนใช้ชีวิตในฐานะหุ่นยนต์แมวตัวสีฟ้าที่พูดได้ ต่อครอบครัวโนบิ แต่ต่อคนในยุคอดีตนั้นเป็นแรคคูนตัวเท่าคนตัวสีฟ้า ยืน 2 ขาพูดได้ หรือคนใส่ชุดประหลาด โดยโดราเอมอนเมื่อโดนเรียกว่าทานุกิหรือแรคคูนจะโกรธเอามากๆ (ใน ประเทศสหรัฐอเมริกา มองเป็นแมวน้ำ) โดยใช้ชีวิตร่วมกับโนบิตะกับให้ยืมใช้ของวิเศษต่างๆ แม้จะเกิดเรื่องโกลาหลกว่าตลอดก็ตาม กับนอนในห้องเก็บของที่อยู่ในห้องนอนโนบิตะกับซ่อนไทม์แมชชีนไว้ในลิ้นชักที่ใต้โต๊ะของโนบิตะ โดยให้โนบิตะ, ชิสุกะ, ไจแอนท์และซูเนโอะ เท่านั้นที่รู้กับปิดเอาไว้ไม่ให้ใครรู้
ญี่ปุ่น
Tomita Kosei ต่อมาเปลี่ยนเป็น Nosawa Masako (2516 - 2522)
Oyama Nobuyo (2522 - 2548)
Misuta Wasabi (2548 - ปัจจุบัน)
ไทย
ฉันทนา ธาราจันทร์ (2525 - ปัจจุบัน)
โนบิ โนบิตะ
โนบิ โนบิตะ หรือชื่อในฉบับอังกฤษว่า โนบี้ โนบิ (Noby Nobi​)​ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง โดราเอมอน โนบิตะ เป็นตัวละครหลักของเรื่อง เกิดวันที่ 7 สิงหาคม 2507 เป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัวโนบิ มีคุณพ่อชื่อ โนบิ โนบิสุเกะ และคุณแม่ชื่อ โนบิ ทามาโกะ ปกติจะใส่แว่น สวมเสื้อน้องสาวลูกโกะจังโปโลสีเหลืองหรือสีแดโนบี้โนบิโกะปกขาวกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินมีนนิสัยขี้แย เป็นคนไม่เอาถ่าน อ่อนแอ ไม่เคยพึ่งพาตนเอง เรียนหนังสือไม่เก่ง สอบได้ 0 คะแนนบ่อยๆ มาโรงเรียนสายเป็นประจำ ถูกทำโทษบ่อยครั้ง กีฬาก็ไม่ถนัดแต่เล่นพันด้ายเก่งและเป็นจอมแม่นปืน งานอดิเรกก็คือนอนกลางวันกับอ่านหนังสือการ์ตูน แถมยังโดนรังแกบ่อยที่สุดอีกด้วย ถือว่าเป็นตัวละครที่ไม่เอาไหนแต่ในอีกด้านหนึ่งเขาก็มีนิสัยที่ดีอยู่มากเช่นกันเช่น รักสัตว์ ขี้สงสาร รักเพื่อน อารมณ์อ่อนไหวและรักความยุติธรรม ยอมนำตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์ ในความเป็นจริงแล้วโนบิตะเป็นคนที่รักคุณพ่อ, คุณแม่และคุณย่าของเขามากแต่ด้วยวัยที่และสภาพครอบครัวที่ค่อนข้างเป็นแบบยุคเก่า ทำให้การแสดงออกทางความรักต่อกันมีน้อย ในเนื้อเรื่องมักจะมีการแสดงออกถึงความรักในครอบครัวในเวลาคับขันเช่น ใครบางคนหายไปจากบ้านเป็นเวลานานๆ หรือมีใครป่วยไข้ไม่สบาย ด้วยลักษณะนิสัยที่มีมิติความเป็นมนุษย์อยู่มากเช่นนี้จึงทำให้ตัวละครนี้สามารถเข้าไปอยู่ในใจของคนทั่วโลกได้ไม่ยาก โนบิตะหลงรัก ชิซุกะ ซึ่งอยู่ในวัยเดียวกัน มีความหวังที่จะได้แต่งงานด้วยเมื่อเขาโตขึ้นแต่ก็มักจะมีอุปสรรคและมีคู่แข่งหลายคนโดยเฉพาะ เดคิสุงิ น้องสาวคุณเอโกะเดคิสุงิเนื่องจากชิซุกะเป็นเด็กน่ารักและด้วยความอ่อนแอของโนบิตะเองแต่โนบิตะได้เพื่อนรักคือ โดราเอมอน คอยช่วยเหลือจากการโดนกลั่นแกล้งของ ไจแอนท์ และ ซูเนโอะ ทำให้เขามีความมั่นใจมากขึ้น คุณย่าเคยสอนโนบิตะว่า ตุ๊กตาตัวนึง ล้มแล้วลุกขึ้นใหม่ได้พี่สาวซูเนโกะคับ
พากย์ญี่ปุ่น
โทชิโกะ ฟูจิตะ (2516 - 2522)
โนริโกะ โอฮาระ (2522 - 2548)
เมงุมิ โอฮาระ (2548 - ปัจจุบัน)
พากย์ไทย
ศันสนีย์ วัฒนานุกูล (2525 - ปัจจุบัน)
ปลาช่อนสจวร์ต
ปลาช่อนสจวร์ต (Stewart's snakehead, Assamese snakehead, golden snakehead; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาช่อน (Channidae)
ปลาช่อนสจวร์ตเป็นปลาช่อนในกลุ่มปลาช่อนเล็กหรือปลาช่อนแคระอีกชนิดหนึ่ง โตได้เต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในลุ่มน้ำพรหมบุตรในอินเดียและบังกลาเทศ, แถบตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัยในอินเดียและเนปาล และลุ่มน้ำที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเนปาล
ปลาช่อนสจวร์ตเป็นปลาช่อนอีกชนิดหนึ่งที่มีสีสันสวยงามมาก จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามและถูกนำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยหลายครั้ง เป็นปลาช่อนที่มีสีสันแตกต่างหลากหลายกันมากเนื่องจากมีถิ่นฐานการแพร่กระจายพันธุ์กว้างขวาง และยังมีอีกหลายแหล่งที่มีปลาที่มีความแตกต่างกันชัดเจน แต่ทว่ายังมิได้มีการบรรยายทางวิทยาศาสตร์ จึงมีการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์อย่างไม่เป็นทางการ แต่เป็นชื่อทางการค้าอย่างหลากหลาย แตกต่างกันออกไปตามลักษณะของปลา เช่น Channa cf. stwartii barca ใช้เรียกปลาที่มีครีบหลังและครีบก้นใหญ่เหมือนปลาช่อนบาร์กา (C. barca), Channa cf. stwartii "Cobalt", Channa sp. "Meghalaya leopard", Channa cf. stwartii "West Bengal" หรือ Blue moon galaxy เป็นต้น
สายฮาโกซากิ
สายฮาโกซากิ เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมือง ฟูกูโอกะ จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานีปลายทาง ได้แก่ สถานีนากัตสึคาวาบาตะ และ สถานีเค็ตสึกะ สีประจำเส้นทางคือสีน้ำเงิน โดยเส้นทางนี้มักถูกเรียกว่าสาย 2
เอลี่ แทคเชลลา
เอลี่ได้ 42 แค๊ปจากทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์  เล่นทั้งสามเกมส์ในฟุตบอลโลก 1962 เช่นกันประเทศสวิตเซอร์แลนด์แพ้ด้วยคะแนน 0-5 โดยแพ้ให้กับประเทศเยอรมนีตะวันตกในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1966
หวัง สิวหยุน
หวัง สิวหยุน (ค.ศ. 1945 - 9 สิงหาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักแสดงหญิงชาวสิงคโปร์ เริ่มแสดงภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980
ฮิญาซ
ฮิญาซ (, และ ; ٱلْحِجَاز, ) เป็นแคว้นทางตะวันตกของประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยมีความหมายว่า "แบ่งแยก", และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "จังหวัดตะวันตก" โดยฝั่งตะวันตกติดกับทะเลแดง, ทางเหนือติดกับจอร์แดน, ทางตะวันออกติดกับแคว้นนัจด์ และทางใต้ติดกับแคว้นอะซีร. ถึงแม้ว่าญิดดะฮ์จะเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุด แต่เมืองที่เป็นที่รู้จักกันมากคือนครศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองในศาสนาอิสลาม ได้แก่มักกะฮ์ และมะดีนะฮ์.
ฮิญาซเป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยคิดเป็นประชากรทั้งหมด 35% และเป็นแคว้นที่มีผู้คนชุกชมที่สุดในคาบสมุทรอาหรับ.
สมัยอิบรอฮีมกับอิสมาอิล
รายงานจากข้อมูลของชาวอาหรับและศาสนาอิสลาม อารยธรรมในมักกะฮ์เริ่มขึ้นเมื่ออิบรอฮีม (อับราฮัม) ให้อิสมาอิล (อิชมาเอล) กับฮะญัร (ฮากัร) อยู่ที่นี่ และเผ่าญุรฮุมจากเยเมนได้ตั้งรกรากที่นี่ หลังจากนั้นอิสมาอิลแต่งงานกับหญิงสองคน โดยได้หย่าอีกคนเพื่อแต่งงานอีกคน (หนึ่งในนั้นมาจากเผ่าญุรฮุม) และช่วยพ่อสร้าง กะอ์บะฮ์
สมัยมุฮัมมัด
ในฐานะแดนแห่งมักกะฮ์ และมะดีนะฮ์  ฮิญาซเป็นแคว้นที่ศาสดามุฮัมมัดถือกำเหนิด และก่อตั้ง อุมมะฮ์ (ประชาชาติ) ที่นับถือพระเจ้าองค์เดียว แล้วอดทนต่อการทำร้ายจากผู้ปฏิเสธและอพยพไปมะดีนะฮ์ และมีสงครามต่างๆ เกิดขึ้นในบริเวณนี้ ได้แก่ อัล-อะฮ์ซาบ ("พันธมิตร"), บะดัร และฮุนัยน์   สุดท้ายแล้ว ทั้งแคว้นฮิญาซจึงถูกครองภายใต้แนวทางของมุฮัมมัด และกลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร
เมือง
แคว้นอัลบาฮะฮ์:
แคว้นมะดีนะฮ์:
แคว้นมักกะฮ์:
ทรอน ล่าข้ามโลกอนาคต
ทรอน ล่าข้ามโลกอนาคต (Tron: Legacy) เป็นภาพยนตร์ไซไฟของดิสนีย์ ภาคต่อของ ทรอน ภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525 ทรอนภาคนี้จะออกฉายในระบบปกติ สามมิติ สามมิติเรียลดี และไอแมกซ์สามมิติ
เนื้อเรื่อง
ในปี ค.ศ. 1989 เควิน ฟลินน์ (รับบทโดย เจฟฟ์ บริดเจส) วิศวกรซอฟต์แวร์และซีอีโอบริษัทเอ็นคอมอินเตอร์เนชันแนล (ENCOM International) หายตัวไป ยี่สิบห้าปีต่อมา แซม บุตรชายของเขา (รับบทโดยการ์เรต เฮดลันด์) ผู้ถือหุ้นส่วนของบริษัทเอ็นคอมที่รับช่วงต่อจากบิดา เขามีความสนใจในบริษัทแห่งนี้น้อยมาก นอกเหนือไปเสียจากการทำเรื่องตลกต่อคณะกรรมการบริหารบริษัทเป็นประจำทุกปี อลัน แบรดเลย์(รับบทโดย บรูซ บ็อกซ์เลตเนอร์) เพื่อนของบิดาแซมและผู้บริหารบริษัทเอ็นคอมมาเยี่ยมแซม และกล่าวว่าเขาเพิ่งได้รับข้อความเพจเจอร์ซึ่งติดต่อมาโดยบิดาของเขาว่าอยู่ที่ร้านเกมส์เดิมของฟลินน์ ทำให้แซมเริ่มต้นออกค้นหาปริศนาการหายตัวไปของบิดา ขณะที่แซมสำรวจร้านเกมอยู่นั้น ก็ได้พบห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ลับในชั้นใต้ดินและได้ส่งให้เขาเข้าไปอยู่ในกริดโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
แซมถูกจับและบังคับให้ลงสู่สนามแข่งขัน แซมตกหลุมพรางของรินซ์เลอร์ แชมเปียนของเกมดังกล่าว ซึ่งต่อมาได้ประกาศว่าแซมไม่ใช่โปรแกรม หากทว่าเป็นผู้ใช้ (User) หรือมนุษย์ รินซ์เลอร์จับเขาไปส่งคลู โปรแกรมคัดลอกของบิดาแซมผู้ควบคุมกฎในกริด คลูหมายมั่นจะฆ่าแซมในเกมไลต์ไซเคิล แต่ควอร่า (รับบทโดย โอลิเวีย ไวลด์) ได้เข้าช่วยเหลือเขาระหว่างการแข่งขัน และนำแซมไปสู่ย่านพ้นกริด และได้พบกับเควิน ฟลินน์ บิดาของเขาซึ่งเผยความจริงว่าคลูทรยศต่อเขา เอาชนะทรอน และเข้าควบคุมกริด ทำให้เควินต้องคอยหลบซ่อนตัวตลอดเวลา คลูต้องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ไอโซมอร์ฟิก อัลกอริทึมส์ (ISOs) ซึ่งเป็นโปรแกรมที่สามารถให้กำเนิดทายาทต่อไปได้ และเป็นกุญแจสำคัญในการพลิกปริศนาของวิทยาศาสตร์ ศาสนา และการแพทย์ ซึ่งคลูมีความคิดว่าพวกนี้คือความไม่สมบูรณ์ เมื่อประตูเชื่อมกริดถูกปิดลง แซมจึงเสมือนถูกกักขังภายในกริด สิ่งประดิษฐ์ของเขาเองจนกระทั่งแซมได้เข้ามาและเปิดประตูเชื่อมกริดอีกครั้งหนึ่งจากด้านนอก (โลกมนุษย์)
เพื่อที่จะแก้ปัญหาในการกลับสู่โลกมนุษย์เขาจำเป็นต้องลบโปรแกรมของคลู แซมตัดสินใจกลับเข้าไปยังกริดและเข้าไปยัง End of Line Club เพื่อหาโปรแกรมที่ชื่อซุส ซึ่งเขาเชื่อว่าจะสามารถให้ความปลอดภัยแก่เขาจนกระทั่งถึงประตูเชื่อมกริดได้ คลับแห่งนี้เป็นของแคสเตอร์ (รับบทโดย ไมเคิล ชีน) ซึ่งได้เปิดเผยในภายหลังว่าเขาเองคือซุสและได้ทรยศต่อแซมไปเป็นผู้ปกป้องคลู แม้ว่าเควินกับควอราจะเข้ามาช่วยแซมได้ทันเวลา แต่ทว่าควอราได้รับบาดเจ็บและซุสเองก็สามารถขโมยดิสก์ของเควิน ซึ่งถือเป็นดิสก์หลักหรือเป็นกุญแจสำคัญที่จะเผยการทำงานของกริด ซุสเจรจาต่อรองกับคลู หากแต่คลูก็ได้นำดิสก์ของเควินไปและทำลายคลับทิ้ง
เขารีบไปยังเรือขนส่ง เควินช่วยรักษาควอราและเผยว่าเธอเป็น ISO คนสุดท้าย ทั้งสามได้เข้ามายังสถานีเรือรบบินโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อควอรายอมให้รินซ์เลอร์จับตัวเธอไปเพื่อเป็นตัวล่อให้ทั้งสอง (เควินและแซม) ผ่านเข้าไปในสถานีได้ เควินช่วยฟื้นฟูความทรงจำของรินซ์เลอร์ส่งถูกแปลงโปรแกรมจากทรอน คลูสั่งกองทัพของเขาเพื่อเข้าสู่โลกแห่งความจริงและปฏิรูปให้เป็นโลกแห่งความสมบูรณ์แบบ
แซมช่วยเหลือควอราและยึดดิสก์ของเควินคืน และยึดยานของคลูหลบหนี คลู ผู้คุ้มกัน และรินซ์เลอร์ได้ขับเครื่องเจ็ทไล่ตาม ทั้งสามได้ทำลายผู้คุ้มกันของคลู ระหว่างความสับสนในการต่อสู้นั้น รินซ์เลอร์ได้รับความทรงจำกลับคืนมาว่าตนคือทรอน เขาประกาศว่าจะ "ต่อสู้เพื่อผู้ใช้" และเข้าโจมตีไลต์เจ็ทของคลู ทำให้พาหนะทั้งสองได้รับความเสียหาย รินซ์เลอร์ตกลงสู่ทะเลจำลอง ซึ่งทำให้เกราะสีส้มของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวซึ่งเป็นชุดเดิมของเขา (ทรอน) คลูใช้เรือบินสำรองของรินซ์เลอร์และเข้าสู่ประตูเชื่อมกริดเป็นคนแรก เมื่อแซม เควิน และควอรามาถึงประตู จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น เควินจึงยอมเสียสละตนเองโดยการรวมตัวกับคลูเพื่อให้แน่ใจว่าแซมกับควอราจะสามารถหนีออกไปได้ ทั้งสองเข้ารวมกันและระเบิดออกในขณะที่ควอราใช้ดิสก์ของเควินในการย้ายโอนตนเองออกไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง
กลับมาสู่ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ชั้นใต้ดินของร้านเกมฟลินน์ แซมบันทึกโปรแกรมกริดในแฟลชไดรฟ์ของเขา เขาพบอลันและกล่าวว่าเขาจะเริ่มทำงานที่เอ็มคอม และจะควบคุมผู้ถือหุ้นส่วนทั้งหมด เขาจะเสนออลันให้เป็นประธานคณะกรรมการบริหาร แซมออกมาจากร้านเกมพร้อมควอรา ซึ่งได้เข้ามาสู่โลกแห่งความจริง ทั้งคู่ขับมอเตอร์ไซค์ของแซมออกไป ในขณะที่ควอราได้ชื่นชมความงามของทัศนียภาพในโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก
การตอบรับ
ทรอนภาคนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ที่เป็นไปในแง่บวก แต่ก็มีเสียงวิจารณ์บางส่วนว่าเทคนิคพิเศษมีความโดดเด่นจนกลืนตัวละครและเนื้อเรื่องไป นอกจากนี้ ยังทำรายได้เปิดตัวเป็นอันดับหนึ่งในบ็อกซ์ออฟฟิศของอเมริกา ด้วยรายได้ 48.5 ล้านดอลลาร์ โดยในวันแรกทำรายได้ 18 ล้านดอลลาร์
นครดารา
ชื่อต้นฉบับของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากชื่อเล่นของลอสแอนเจลีส (L.A.) และสำนวนที่หมายถึงการหลุดพ้นจากความเป็นจริง นครดารา ฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ที่เทศกาลภาพยนตร์เวนิซ และออกฉายอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2559 โดย Summit Entertainment และได้รับเสียงชื่นชมอย่างกว้างขวางจากนักวิจารณ์และทำรายได้ทั่วโลกไปแล้ว 64 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมทั้งยังได้รับเลือกจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกันให้เป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์แห่งปี พ.ศ. 2559 ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากงานมอบรางวัลภาพยนตร์ขวัญใจนักวิจารณ์ นอกจากนี้ยังถูกเสนอชื่อเข้ารับรางวัลหลายรางวัล รวมถึงรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และเพลงประกอบภาพยนตร์ต้นฉบับยอดเยี่ยม อีกด้วย
ดนตรี
ดนตรีและเพลงประกอบภาพยนตร์นครดาราประพันธ์โดย Justin Hurwitz ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของ Chazelle สมัยเรียนมหาวิทยาลัย Harvard และยังเคยร่วมงานกันมาก่อนในภาพยนตร์สองเรื่อง เนื้อเพลงแต่งโดย Pasek and Paul ยกเว้นเฉพาะเพลง "Start a Fire" ซึ่งเขียนโดย John Stephens, Hurwitz, Marius De Vries และ Angelique Cinelu
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศซูดาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศซูดานทั้งสิ้น 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศซูดานมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
ปอล แรโน
ปอล แรโน (15 ตุลาคม ค.ศ. 1878 – 21 กันยายน ค.ศ. 1966) เป็นนักการเมืองและนักกฏหมายชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงสมัยระหว่างสงครามซึ่งเป็นที่จดจำคือจุดยืนของเขาในลัทธิการเปิดเสรีทางเศรษฐกิจและการทำสงครามต่อต้านต่อเยอรมนี
ได้ถูกเลือกตั้งในการเข้าสู่สภาผู้แทนราษฏร์ใน ค.ศ. 1946 เขาได้กลายเป็นบุคคลสำคัญอีกครั้งในชีวิตการเมืองฝรั่งเศส โดยดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีหลายตำแหน่ง เขาได้ให้การสนับสนุนต่อสหพันธรัฐแห่งยุโรป(United States of Europe) และมีส่วนร่วมในการร่างรัฐธรรมนูญสำหรับสาธารณรัฐที่ห้า แต่กลับลาออกจากรัฐบาลใน ค.ศ. 1962 ภายหลังจากไม่เห็นด้วยกับประธานาธิบดีเดอ โกล ในเรื่องเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงระบบการเลือกตั้ง
แม่น้ำแอเคอรอน
แม่น้ำแอเคอรอน (Acheron; Ἀχέρων (Acheron) หรือ Ἀχερούσιος (Acherusius); (Acherontas)) เป็นแม่น้ำในภูมิภาคอิไพรัสทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกรีซ เป็นแม่น้ำที่ไหลลงสู่ทะเลไอโอเนียน มีความยาว 58 กิโลเมตร (36 ไมล์)
แม่น้ำแอเคอรอน ยังเป็นแม่น้ำตามความเชื่อในเทพปกรณัมกรีกโดยถูกเรียกว่า "แม่น้ำแห่งความโศกเศร้า" ในโลกหลังความตายของกรีก เนื่องจากเป็นพรมแดนที่กั้นระหว่างโลกมนุษย์และนรก ผู้ที่ตายไปแล้วก่อนจะเข้าเฝ้าเฮดีสที่ทาร์ทารัส ก่อนจะข้ามแม่น้ำต้องทอดทิ้งความหวังในการมีชีวิตอยู่ไว้เสียก่อน ซึ่งหมายความว่าเข้าสู่โลกความตายอย่างแน่นอนแล้ว โดยมีคนพายเรือข้ามฝั่งแม่น้ำ ชื่อ แครอน ซึ่งต้องให้ค่าจ้างเป็นเงินซึ่งญาติผู้ตายจะนำเหรียญใส่ในปากของผู้ตาย เรียกว่า "เหรียญของแครอน" เพื่อเป็นค่าจ้าง
ปัจจุบัน แม่น้ำแอเคอรอนเป็นที่นิยมอย่างยิ่งของนักท่องเที่ยวและนักล่องแพ โดยมีบาร์เหล้าเปิดอย่างมากมายที่ริมฝั่งแม่น้ำ
เกมล่าชีวิต
เกมล่าชีวิต (The Hunger Games) เป็นนวนิยายแนวดิสโทเปีย เขียนโดยซูซาน คอลลินส์ นักเขียนชาวอเมริกัน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2008 เนื้อเรื่องถูกเล่าผ่านมุมมองของแคตนิส เอฟเวอร์ดีน เด็กสาววัย 16 ปีที่อาศัยอยู่ที่ประเทศพาเน็ม ซึ่งเป็นประเทศในโลกอนาคตภายหลังการล่มสลาย ตั้งอยู่ที่ทวีปอเมริกาเหนือในปัจจุบัน มีแคปิตอลเป็นเมืองหลวงที่มีความเจริญเป็นอย่างสูง ใช้การเมืองเป็นอำนาจปกครองเหนือทุกสิ่ง โดยได้มีการจัดเกมล่าชีวิต ซึ่งเป็นการแข่งขันประจำปีที่เขตปกครองภายใต้อำนาจของแคปิตอลทั้ง 12 เขตจะต้องคัดเลือกบรรณาการเด็กชายและเด็กหญิงที่มีอายุระหว่าง 12-18 ปี เพศละคน จากการจับฉลาก เพื่อเข้าต่อสู้ในการแข่งขันที่เสี่ยงตายออกรายการโทรทัศน์
หนังสือเล่มนี้ได้ผลตอบรับในแง่บวกเป็นส่วนใหญ่ ทั้งจากนักวิจารณ์และนักเขียนชื่อดัง โดยได้รับคำชื่นชมในเรื่องของเนื้อเรื่องและการพัฒนาตัวละคร ในการเขียนเกมล่าชีวิต นั้น คอลลินส์ได้นำแนวคิดมาจากเนื้อหาของเทพปกรณัมกรีก การต่อสู้ของนักรบกลาดิอาตอร์โรมันและรายการเรียลลิตีโชว์สมัยใหม่ นำมารวมกันจนได้เป็นเนื้อหาหลัก ตัวนวนิยายเองได้รับรางวัลมากมาย รวมทั้งรางวัล California Young Reader Medal และเป็นหนึ่งในหนังสือที่ได้รับการระบุชื่อให้เป็นหนังสือแห่งปีโดยนิตยสาร พับลิชเชอร์วีกลี ประจำปี ค.ศ. 2008
ภูมิหลัง
คอลลินส์ได้กล่าวถึงแรงบันดาลใจของเกมล่าชีวิตว่ามาจากการเปลี่ยนช่องโทรทัศน์สลับไปมา ในช่องหนึ่ง เธอสังเกตเห็นคนกำลังแข่งขันกันในรายการเรียลลิตีโชว์ ส่วนอีกช่อง เธอได้เห็นภาพฟุตเทจของการบุกครองอิรัก เส้นแบ่งระหว่างทั้งสองช่องเริ่มเลือนลางอย่างไม่มีหยุด และแนวคิดของหนังสือก็ได้ก่อตัวขึ้น ตำนานปกรณัมกรีกของเทพธีซิอัสถือเป็นจุดเริ่มต้นหลักที่สำคัญของเรื่องและยังรวมไปถึงการต่อสู้ของกลาดิอาตอร์ที่ได้กำหนดแก่นเรื่อง คอลลินส์อธิบายไว้ว่า แคตนิสนั้นคือธีซีอัสของโลกอนาคต นอกจากนั้นความรู้สึกของการสูญเสียซึ่งคอลลินส์ได้สัมผัสผ่านช่วงเวลาที่พ่อของเธอต้องเข้าร่วมในสงครามเวียดนามเมื่อตอนเธออายุ 11 ปี ก็เป็นแรงบันดาลใจหนึ่งของเรื่อง คอลลินส์กล่าวว่าการตายของตัวละครวัยเยาว์และประเด็นที่มืดหม่นอื่นๆถือเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในการเขียนหนังสือเล่มนี้ แต่เธอก็ยอมรับว่าประเด็นเหล่านั้นคือส่วนจำเป็นของเนื้อเรื่อง เธอถือว่าช่วงที่แคตนิสนึกย้อนถึงเหตุการณ์ต่างๆในอดีตที่มีความสุขมากกว่าในปัจจุบันคือสิ่งที่เธอรู้สึกเพลิดเพลินที่จะเขียนมากกว่า
เนื้อเรื่อง
เนื้อเรื่องของเกมล่าชีวิต เกิดขึ้นที่ประเทศพาเน็ม ซึ่งตั้งอยู่บนทวีปอเมริกาเหนือภายหลังการล่มสลายของอารยธรรมของทวีป ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่ได้มีการเปิดเผย พาเน็มประกอบด้วยเมืองแคปิตอลที่ร่ำรวย ล้อมรอบด้วยเขตปกครองทั้ง 12 เขต ที่ยากจนกว่าและอยู่ภายใต้อำนาจเผด็จการของแคปิตอล แคปิตอลได้ตักตวงเอาทรัพยากรและแรงงานราคาถูกจากทั้ง 12 เขต โดยเขตที่ 12 นั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเรียกกันว่าแอปพาเลเชีย เป็นพื้นที่ที่อุดมไปด้วยถ่านหิน ส่วนแคปิตอลนั้นตั้งอยู่ในเทือกเขาร็อกกี
เพื่อเป็นการลงโทษจากการก่อกบฎต่อแคปิตอลในอดีต เด็กชายและเด็กหญิง เพศละคน ที่มีอายุระหว่าง 12-18 ปี จากแต่เขต จะต้องถูกคัดเลือกผ่านการจับฉลากประจำปีเพื่อเข้าแข่งขันในเกมล่าชีวิต การแข่งขันที่ "บรรณาการ" จะต้องสู้กันให้ถึงแก่ชีวิตในสนามประลองกลางแจ้งจนกว่าจะเหลือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว โดยการแข่งขันนี้จะถูกถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์
เรื่องราวได้ถูกเล่าโดย แคตนิส เอฟเวอร์ดีน เด็กสาววัย 16 ปีจากเขต 12 ผู้อาสาเข้าแข่งขันเกมล่าชีวิตครั้งที่ 74 แทนที่พริมโรส น้องสาวของเธอ ส่วนบรรณาการฝ่ายชายของเขต 12 คือ พีต้า เมลลาร์ก อดีตเพื่อนร่วมชั้นเรียนของแคตนิสที่ครั้งหนึ่งเคยมอบขนมปังให้แก่เธอ ในช่วงที่ครอบครัวของเธอกำลังจะอดตาย
แคตนิสและพีต้าได้ถูกพาไปยังแคปิตอล เพียงไม่กี่วันก่อนการแข่งขันจะเริ่มต้นขึ้น พวกเขาได้รับคำแนะนำและการสนับสนุนจากทีมงานที่ประกอบไปด้วยเฮย์มิตซ์ อะเบอร์นาธี ที่ปรึกษาขี้เมา ซึ่งเป็นผู้พิชิตของเกมล่าชีวิตจากเขต 12 เพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่, เอฟฟี่ ทรินเกต, แฟชั่นสไตลิสต์สองคนและทีมเตรียมตัวอีกสามคนที่ได้ช่วยให้บรรณาการทั้งสองดูดีที่สุด โดยชาวแคปิตอลที่แคตนิสมองว่าเป็นเพื่อนของเธอมีเพียงซินน่า สไตล์ลิสต์ของเธอเท่านั้น เหล่าบรรณาการได้รับการแนะนำตัวแก่สาธารณะ เข้าฝึกซ้อมและประเมินคะแนนโดยผู้คุมเกม แคตนิสและพีต้าได้คะแนนทิ้งห่างผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ พีต้ามีคะแนนตามแคตนิสเล็กน้อย โดยมี ริว บรรณาการเด็กหญิงวัย 12 ปีจากเขต 11 ที่มีคะแนนตามพวกเขามา
บรรณาการแต่ละคนได้ถูกสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์โดยซีซาร์ ฟลิกเกอร์แมน พวกเขาได้ใช้โอกาสครั้งนี้เพื่อดึงดูดเหล่า "สปอนเซอร์" ที่สามารถส่งของขวัญที่จะช่วยชีวิตพวกเขาระหว่างเกมได้ ในการสัมภาษณ์ของพีต้า เขาได้เปิดเผยว่าเขาหลงรักแคตนิสมาเป็นเวลานาน ในตอนแรก แคตนิสเชื่อว่าสิ่งที่พีต้าพูดเป็นเพียงแค่แผนของเขาที่จะดึงดูดสปอนเซอร์และทำให้เธอรู้สึกไม่ระแวงเขา (แต่ในภายหลัง เธอก็ยอมรับว่าพีต้าจริงใจต่อเธอ) เฮย์มิตซ์ได้โปรโมทพวกเขาในฐานะ "คู่รักที่ชะตาไม่เป็นใจ"
ในวันแรกของการแข่งขัน บรรณาการกว่าครึ่งถูกฆ่าตายจากการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอาวุธและสิ่งอำนวยความสะดวกในบริเวณจุดเริ่มต้นของการแข่งขัน แคตนิสเกือบถูกฆ่าเนื่องจากฝ่าฝืนคำสั่งของเฮย์มิตซ์ที่สั่งให้เธอหนีทันทีที่เกมเริ่ม เธอใช้ความสามารถในการล่าสัตว์และทักษะการเอาชีวิตรอดที่ยอดเยี่ยมในการหลบซ่อนในป่า ไม่กี่วันต่อมา เปลวไฟประดิษฐ์ที่ผู้คุมเกมสร้างขึ้นได้ไล่ต้อนแคตนิสให้หนีไปหาคนอื่น ๆ ที่เหลือรอด "พวกมืออาชีพ" (บรรณาการจากเขตที่ภักดีต่อแคปิตอลและมีความร่ำรวยกว่าเขตอื่น ซึ่งจะได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มเข้มเพื่อที่จะเข้าร่วมแข่งขันเกมล่าชีวิต) และพีต้าที่ดูเหมือนกับว่าได้เข้าไปร่วมมือกับกลุ่มมืออาชีพ พบแคตนิสและไล่ล่าเธอจนเธอต้องหนีขึ้นไปบนต้นไม้ ริวนั้นซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใกล้กันกับแคตนิส เธอได้ชี้ให้แคตนิสเห็นรังของตัวต่อแทรกเกอร์แจ็คเกอร์ แคตนิสมองเห็นรังติดอยู่กับกิ่งของต้นไม้ จึงได้ทำให้รังตกลงบนพื้น พิษของตัวต่อได้คร่าชีวิตเด็กหญิงในกลุ่มพวกมืออาชีพไปหนึ่งคน และไล่พวกที่เหลือให้หนีไปทางอื่น อย่างไรก็ตาม แคตนิสเองก็ถูกตัวต่อต่อยและเริ่มมองเห็นภาพหลอน เธอเห็นพีต้าย้อนกลับมา แต่แทนที่จะฆ่าเธอ เขากลับบอกให้เธอวิ่งหนีไป
แคตนิสได้เป็นเพื่อนกับริวและร่วมมือกันเอาชีวิตรอด แต่ภายหลังริวก็ถูกทำร้ายอย่างสาหัสโดยบรรณาการคนหนึ่งซึ่งแคตทิสได้ฆ่าเขาด้วยธนู แคตนิสร้องเพลงให้ริวฟังจนกระทั่งเธอสิ้นใจ เธอโปรยดอกไม้เหนือร่างของริวเพื่อแสดงความท้าทายต่อแคปิตอล เขตของริวจึงได้ส่งของขวัญมาให้แคตนิสเป็นขนมปัง ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ภายหลังได้มีการประกาศเปลี่ยนแปลงกฎ อนุญาตให้บรรณาการจากเขตเดียวกันสามารถชนะการแข่งขันร่วมกันได้ แคตนิสพบพีต้าและช่วยรักษาแผลฉกรรจ์ของเขา ในขณะเดียวกันก็ยังคงเล่นบทเป็นเด็กสาวที่ตกหลุมรักเพื่อให้ได้รับของขวัญจากสปอนเซอร์ เมื่อผู้คุมเกมประกาศว่าจะมีสิ่งของที่บรรณาการแต่ละคนต้องการมากที่สุดอยู่ที่งานเลี้ยง แคตนิสจึงได้เสี่ยงชีวิตเพื่อเอายามารักษาพีต้า ทำให้เขารอดชีวิตมาได้
ในที่สุดแคตนิสและพีต้าเหลือเป็นผู้รอดชีวิตสองคนสุดท้าย แต่ผู้คุมเกมกลับยกเลิกกฎที่เพิ่งปรับเปลี่ยน เพื่อที่จะบีบให้พวกเขาสร้างฉากจบที่สะเทือนอารมณ์แก่คนดู หรือก็คือให้คนใดคนหนึ่งฆ่าอีกคน แต่แทนที่จะทำตาม แคตนิสกลับเลือกแก้ไขสถานการณ์อย่างท้าทายด้วยการใช้ "ไนท์ล็อก" เบอร์รี่พิษร้ายแรง โดยแบ่งครึ่งหนึ่งให้แก่พีต้า เมื่อทราบว่าทั้งแคตนิสและพีต้าตั้งใจที่จะฆ่าตัวตาย เหล่าผู้คุมเกมจึงได้ประกาศให้พวกเขาทั้งสองเป็นผู้ชนะเกมล่าชีวิตครั้งที่ 74
Adenia spinosa
Adenia spinosa เป็นชนิดของพืชมีดอกในวงศ์กะทกรก ถิ่นกำเนิดอยู่ที่ประเทศบอตสวานา ทางเหนือของประเทศแอฟริกาใต้ และประเทศซิมบับเว
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ลักษณะเป็นไม้พุ่มเลื้อย ลำต้นเป็นโขดอวบน้ำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางไม่เกิน 1.5 ม. กิ่งมีหนามอ่อน ๆ ซึ่งทำหน้าที่ช่วยในการเลื้อยของกิ่ง ลักษณะใบสลับ วงรีกว้างมีเส้นใบที่เห็นได้ชัดเจน ด้านบนสีเทาอมเขียว ด้านล่างสีอ่อนกว่า ใบมีขอบ เป็นพืชแยกเพศต่างต้นกันคือ ดอกเพศผู้ และดอกเพศเมียอยู่คนละต้น ดอกมีสีเหลืองครีม ดอกตัวผู้มักออกเป็นกระจุกกว่าดอกตัวเมีย ผลเป็นรูปไข่ สีเขียวอมเหลือง
เกมล่าชีวิต
เนื้อเรื่อง
แม้แคตนิสจะได้รับต้อนรับเยี่ยงวีรสตรี เฮย์มิตซ์กลับเตือนเธอว่า ในตอนนี้เธอได้ตกเป็นเป้าหลังจากการท้าทายแคปิตอลอย่างเปิดเผย ต่อมาพีต้าต้องก็ต้องผิดหวังเมื่อทราบว่าการกระทำของแคตนิสระหว่างการแข่งขันนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอุบายที่เธอเตรียมเอาไว้ก่อนเพื่อเรียกความเห็นใจจากคนดูเท่านั้น อย่างไรก็ตาม แคตนิสนั้นก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเธอเองว่าแท้จริงแล้วเธอรู้สึกกับเขาอย่างไร
Adenia spinosa
นิเวศวิทยา
ขึ้นท่ามกลางโขดหินในพื่นที่ร้อนและแห้งแล้ง ทางตอนใช้ของแอฟริกาคือ ประเทศบอตสวานา ทางเหนือของประเทศแอฟริกาใต้ และประเทศซิมบับเว
ประโยชน์และการนำไปใช้
นิยมเลี้ยงเป็นไม้ประดับในหมู่ผู้ที่สนใจและนักสะสมพันธุ์ไม้แปลกหายากทั่งในประเทศไทยและต่างประเทศ การดูแลรักษานั้นไม่ยุ่งยาก สารมารถเลี้ยงได้เหมือนไม้อวบน้ำทั่วไป ข้อควรระวังคืออย่าชื้นและแฉะจนเกินไปเพราะจะทำให้เน่า และควรพรางแสงในส่วนของลำต้นหรือโขดไม่ให้โดนแสงแดดจัดโดยตรงเพราะจะทำให้ไหม้ การขยายพันธุ์โดยใช้กิ่งชำนั้นทำได้ แต่จะไม่มีส่วนของโขดเกิดขึ้นเหมือนไม้เพาะเมล็ด
เกมล่าชีวิต
แก่นเรื่อง
จากบทสัมภาษณ์ของคอลลินส์ ได้มีการตั้งข้อสังเกตกันว่าเกมล่าชีวิต นั้น "โจมตีปัญหาต่าง ๆ เช่น ความยากจนข้นแค้น ความอดอยาก การปกครองแบบกดขี่ และผลกระทบของสงครามต่อบุคคลอื่น" นวนิยายเล่าถึงความยากลำบากในการพึ่งตัวเองที่ชาวพาเน็มในแต่ละเขตต้องเผชิญ และพูดถึงเกมล่าชีวิตที่พวกเขาต้องเข้าแข่งขัน ความอดอยากของประชาชนและความต้องการที่จะได้มาซึ่งทรัพยากรไม่ว่าจะทั้งในและนอกสนามประลองได้สร้างบรรยากาศของความรู้สึกไร้ทางสู้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตัวละครหลักพยายามจะก้าวผ่านในการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด การที่แคตนิสต้องออกล่าสัตว์เพื่อหาอาหารให้แก่ครอบครัวของเธอได้ส่งผลในการพัฒนาทักษะที่กลายเป็นประโยชน์ต่อเธอในการแข่งขัน (อาทิเช่น ทักษะการใช้ธนูที่ยอดเยี่ยม) และในสถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตรอด แคตนิสยังได้แสดงถึงการขัดขืนต่อกฎระเบียบของแคปิตอลอีกด้วย ส่วนในเรื่องของการเปรียบเทียบของเกมกับวัฒนธรรมป๊อปนั้น ดาเร็น ฟรานิช จากนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ได้เขียนเอาไว้ว่า หนังสือเล่มนี้คือ "การเสียดสีรายการเรียลลิตีโชว์อย่างหลักแหลม" และตัวละครอย่าง ซินน่า นั้นก็ "แทบจะดูเหมือนกับผู้เข้าแข่งขันในเรื่อง โปรเจกต์รันเวย์ ฉบับฟาสซิสต์ ผู้ที่ใช้ชุดของแคตนิสเป็นตัวส่งผ่านความคิดที่อันตรายออกมาอย่างมีประสิทธิภาพ"
ทางเลือกที่ตัวละครได้ตัดสินใจและกลยุทธ์ที่พวกเขาใช้มักจะซับซ้อนในเชิงศีลธรรม บรรณาการนั้นจะสร้างบุคลิกภาพที่พวกเขาต้องการให้คนดูเห็นตลอดการแข่งขัน วารสารห้องสมุด Voice of Youth Advocates ระบุว่าแก่นเรื่องหลักของเกมล่าชีวิตคือ "การควบคุมโดยรัฐบาล, 'พี่เบิ้ม', และอิสรภาพส่วนบุคคล" สำนักพิมพ์สกอลาสติก ผู้ตีพิมพ์ไตรภาคเกมล่าชีวิต ชี้ว่าแก่นเรื่องหลักของไตรภาคนั้นเกี่ยวข้องกับ อำนาจและความตกต่ำล่มสลาย (คล้ายบทละครเรื่องจูเลียส ซีซาร์ ของเชกสเปียร์) ลอร่า มิลเลอร์ จากนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์ พบว่าแนวคิดของเกมล่าชีวิต ที่ผู้เขียนกล่าวถึงนั้นไม่ได้ชวนให้คล้อยตามเท่าใดนัก ไม่ว่าจะเป็นการสร้างโฆษณาชวนเชื่อหรือการที่ตัวละครต้องยอมจำนนราวกับเป็นบทลงโทษที่เจ็บปวดอันสืบเนื่องมาจากการลุกฮือต่อแคปิตอลที่ล้มเหลวในอดีต มิลเลอร์กล่าวว่า "คุณคงไม่ทำลายขวัญกำลังใจและลดทอนความเป็นมนุษย์ของคนใต้การปกครองด้วยการเปลี่ยนพวกเขาให้เป็นคนดังและสอนให้พวกเขาสร้างบุคลิกที่ดึงดูดผู้ชมส่วนใหญ่หรอก" แต่เนื้อเรื่องก็กลับดูดีขึ้นมากหากมองว่าแก่นเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับความพลิกผันในชีวิตวัยมัธยมและ"ประสบการณ์ทางสังคมของหนุ่มสาว" มิลเลอร์ได้เขียนไว้ว่า "'กฎของการแข่งขันนั้นไม่มีความแน่นอน ไม่สามารถคาดเดาได้ และสร้างมาเพื่อการเปลี่ยนแปลงแบบกระทันหัน การปกครองแบบชนชั้นทางสังคมที่ไร้มนุษยธรรมได้มีอิทธิพลให้พวกคนรวย คนที่ดูดี พวกนักกีฬาใช้ข้อได้เปรียบของพวกเขากดขี่คนอื่น ๆ การที่จะเอาตัวรอดได้ คุณจำเป็นต้องเสแสร้งอย่างแท้จริง พวกผู้ใหญ่เองก็ดูจะไม่เข้าใจว่าผลกระทบจากสิ่งเหล่านี้มีมากเพียงใด ฉะนั้นชีวิตคุณก็อาจจะจบสิ้นได้เลย และพวกเขาก็จะทำราวกับว่าการจบสิ้นนั้นเป็นเพียงแค่ 'กระบวนการหนึ่ง' เท่านั้นเอง! ทุกคนจะเฝ้าดูคุณอยู่เสมอ วิพากษ์วิจารณ์เรื่องเสื้อผ้าของคุณหรือของเพื่อนคุณ และจะสนใจแต่เรื่องของคุณ ไม่ว่าคุณจะมีเซ็กส์ ใช้ยาเสพติด ได้ผลการเรียนดี แต่จะไม่มีใครสนใจเลยว่าแท้จริงแล้วคุณเป็นคนอย่างไรและจริงๆแล้วคุณรู้สึกกับเรื่องต่าง ๆ อย่างไร'"
ประวัติการตีพิมพ์
หลังเสร็จสิ้นการเขียน คอลลินส์ได้เซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์สกอแลสติกสำหรับการตีพิมพ์หนังสือสามเล่มด้วยเงินจำนวนหลักแสนดอลลาห์สหรัฐ ในตอนแรก มีการตีพิมพ์เกมล่าชีวิต ฉบับปกแข็งในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นจำนวน 50,000 เล่ม ก่อนที่จะเพิ่มขึ้นเป็น 200,000 เล่มในเวลาต่อมา นับจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 หนังสือมียอดขายรวม 800,000 เล่ม และมีการขายลิขสิทธิ์การตีพิมพ์ไปยัง 38 ประเทศทั่วโลก ไม่กี่เดือนต่อมา ได้มีการจำหน่ายหนังสือในรูปแบบปกอ่อนในเดือนกรกฎาคม ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน เกมล่าชีวิต ได้ติดอันดับหนังสือขายดีเดอะนิวยอร์กไทมส์ ของเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 และสามารถติดอันดับเป็นระยะเวลานานกว่า 100 สัปดาห์ติดต่อกัน และเมื่อภาพยนตร์ฉบับดัดแปลงออกฉายในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 หนังสือเกมล่าชีวิต ก็สามารถติดอันดับหนังสือขายดีของหนังสือพิมพ์ยูเอสเอทูเดย์ มาเป็นเวลานานกว่า 135 สัปดาห์ และมียอดขายมากกว่า 17.5 ล้านเล่ม
เกมล่าชีวิต ถือเป็นหนังสือเล่มแรกของไตรภาคเกมล่าชีวิต ซึ่งมีภาคต่อตามมาได้แก่ ปีกแห่งไฟ และ ม็อกกิ้งเจย์ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2009 และ ค.ศ. 2010 ตามลำดับ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 ช่วงที่ภาพยนตร์เกมล่าเกม กำลังออกฉายในโรงภาพยนตร์ สำนักพิมพ์สกอแลสติกรายงานว่าไตรภาคเกมล่าชีวิต ได้มียอดตีพิมพ์ทั้งสิ้น 26 ล้านเล่ม ซึ่งรวมไปถึงฉบับหน้าปกโปรโมทภาพยนตร์ด้วย เกมล่าชีวิต (และหนังสือภาคต่อ) มียอดขายในรูปแบบหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ที่ดีเป็นอย่างมาก โดยซูซาน คอลลินส์ถือเป็นนักเขียนนวนิยายสำหรับเด็กหรือนวนิยายวัยรุ่นคนแรกที่สามารถทำยอดขายหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ได้มากกว่าหนึ่งล้านเล่มในอีรีดเดอร์ของแอมะซอนคินเดิล ทำให้เธอเป็นนักเขียนคนที่หกที่ได้เข้าร่วมใน "สมาคมหนึ่งล้านคินเดิล" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 อเมซอน ได้ประกาศว่าคอลลินส์เป็นนักเขียนที่ขายหนังสืออีบุ๊กในรูปแบบคินเดิลได้สูงที่สุดตลอดกาล
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 ได้มีการจำหน่าย เกมล่าชีวิต ในรูปแบบหนังสือเสียง ซึ่งอ่านโดยนักแสดงหญิง คาโรลิน แมคคอร์มิค มีความยาวรวม 11 ชั่วโมง 14 นาที โดยนิตยสาร ออดิโอไฟล์ ได้ระบุว่า "คาโรลิน แมคคอร์มิคได้มอบการเล่าเรื่องที่ละเอียดและเปี่ยมด้วยความตั้งใจ แต่อย่างไรก็ตาม เธออาจจะให้ความสำคัญกับจุดแข็งของตัวบทมากจนเกินไปจนลืมใส่ความเป็นเรื่องเล่าที่ผู้ฟังวัยรุ่นมักจะรู้สึกสนุกสนานลงไปด้วย"
ทิม โอ'ไบรอัน ผู้ออกแบบหน้าปกหนังสือ ได้เลือกใช้ภาพของ "นกม็อกกิ้งเจย์" สีทองที่คาบลูกธนูอยู่ในวงกลม ซึ่งนกม็อกกิ้งเจย์ก็คือนกในนวนิยายเกมล่าชีวิต ที่เกิดขึ้นจากการผสมข้ามสายพันธุ์กันระหว่างนกม็อคกิ้งเบิร์ดตัวเมียกับ "นกแจ็บเบอร์เจย์" ตัวผู้ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยการพัฒนายีน โดยภาพนี้คือภาพของเข็มกลัดที่แคตนิสได้รับมาจากแมดจ์ อันเดอร์ซี ลูกสาวของนายกเทศมนตรีเขต 12 และเธอก็ได้ใส่ในมันในสนามประลอง ภาพที่วาดบนปกสอดคล้องกับคำบรรยายในหนังสือ ยกเว้นแต่เพียงลูกธนูที่ไม่ได้มีการบรรยายเอาไว้ โดยในหนังสือคอลลินส์ได้บรรยายถึงเข็มกลัดนี้ไว้เพียงแค่ว่า "เหมือนกับว่าใครบางคนออกแบบนกทองคำตัวเล็กขึ้น แล้วค่อยติดวงแหวนล้อมรอบมันไว้ นกตัวนั้นเชื่อมต่อกับวงแหวนแค่ส่วนปลายปีก"
คำวิจารณ์
เกมล่าชีวิต ได้รับการยกย่องเชิงคำวิจารณ์ ในบทวิจารณ์ของจอห์น กรีน ที่เขียนให้เดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้เขียนเอาไว้ว่า นวนิยายเล่มนี้ "มีการเขียนเนื้อเรื่องไว้อย่างฉลาดหลักแหลมและเดินเรื่องได้ยอดเยี่ยม" และ "จุดแข็งที่สำคัญของนวนิยายเรื่องนี้ก็คือการสร้างโลกที่มีรายละเอียดอย่างชวนให้คล้อยตามของคอลลินส์ รวมไปถึงความรู้สึกกดดันที่น่าจดจำและตัวละครแบบวีรสตรีที่น่าหลงใหล" อย่างไรก็ตาม กรีนสังเกตว่า แม้หนังสือเล่มนี้จะเต็มไปด้วยการใช้อุปมานิทัศน์ แต่บางทีกลับก็ไม่ได้ตระหนักถึงศักยภาพเชิงอุปมานิทัศน์ที่เนื้อเรื่องต้องเสนอออกมาและการเขียนก็ "อธิบายการกระทำมากแต่อธิบายสิ่งอื่นเพียงเล็กน้อย" ส่วนสตีเฟน คิงก็ได้เขียนวิจารณ์ลงในนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี โดยกล่าวว่าเขาไม่สามารถที่จะหยุดอ่านหนังสือเล่มนี้ได้และเปรียบว่านวนิยายเล่มนี้นั้นเปรียบเสมือน "การเล่นวิดีโอเกมประเภท 'ยิงทันทีถ้าขยับ' ฉะนั้นแม้คุณจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่คุณก็ยังคงเล่นมันต่อไปอยู่อย่างนั้น" อย่างไรก็ตาม เขาก็ระบุว่าหนังสือยังแสดงความขี้เกียจของคนเขียนที่นักอ่านวัยเด็กมักจะยอมรับได้มากกว่านักอ่านผู้ใหญ่ ฉะนั้นประเด็นเรื่องรักสามเส้าจึงกลายมาเป็นพื้นฐานของนวนิยายประเภทนี้ คิงให้คะแนนนวนิยายเรื่องนี้ไว้ที่ เกรดบี อลิซาเบธ เบิร์ดจากวารสารสกูลไลบรารีเจอร์นัล ก็ได้ชื่นชมนวนิยายเล่มนี้ โดยกล่าวว่า เกมล่าชีวิต นั้น "น่าตื่นเต้น สะเทือนใจ ชวนให้คิด และน่าพิศวงอย่างเป็นลำดับขั้นตอน" และยกให้เป็นหนึ่งในหนังสือที่ดีที่สุดของปี ค.ศ. 2008 นิตยสารบุ๊กลิสท์ ก็ได้ให้คำวิจารณ์ในเชิงบวกเช่นกัน โดยได้กล่าวชื่นชมถึงความโหดร้ายและความโรแมนติกของตัวละครในเรื่อง นิตยสารเคอร์กัส รีวิวส์ ได้มอบคำวิจารณ์เชิงบวกแก่ตัวนวนิยาย โดยกล่าวชมในเรื่องฉากต่อสู้และการสร้างโลกของนวนิยายขึ้นมา แต่ก็ได้ชี้ให้เห็นว่า "การเรียบเรียงที่เลวร้ายในฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกจะทำลายสมาธินักอ่านที่มีความระมัดระวังในการอ่านได้ ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ" ริก ไรออร์แดน ผู้เขียนนวนิยายชุด เพอร์ซีย์ แจ็กสัน ระบุว่าเกมล่าชีวิต คือ "สิ่งที่ใกล้เคียงกับนวนิยายผจญภัยมากที่สุด" เท่าที่เขาเคยอ่านมา ส่วนสเตเฟนี เมเยอร์ (ผู้เขียนนวนิยายชุด ทไวไลท์) ก็พูดถึงหนังสือเล่มนี้บนเว็บไซต์ของเธอว่า "ฉันติดหนังสือเล่มนี้มาก ... เกมล่าชีวิต ช่างน่ามหัศจรรย์"
เกมล่าชีวิต ได้รับรางวัลและการเชิดชูเกียรติมากมาย โดยได้รับการระบุชื่อเป็นหนึ่งใน "หนังสือที่ดีที่สุด" ในปี ค.ศ. 2008 จากนิตยสารพับลิชเชอร์วีกลี และเป็น "หนังสือเด็กที่น่าจับตามองของปี 2008" ของนิตยสารเดอะนิวยอร์กไทมส์ หนังสือชนะรางวัล Golden Duck Award ประจำปี ค.ศ. 2008 สาขาวรรณกรรมวัยรุ่น และยังได้รับรางวัล "2008 Cybil Winner" สำหรับวรรณกรรมแฟนตาซีและบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ เคียงคู่กันกับหนังสือเรื่อง ผจญภัยในสุสาน เกมล่าชีวิต เป็นหนึ่งใน "หนังสือดีปี 2008" ของวารสารสกูลไลบรารีเจอร์นัล และเป็น "หนังสือแนะนำของบรรณาธิการนิตยสารบุ๊กลิสท์" ในปี ค.ศ. 2008 นอกจากนี้ หนังสือยังได้รับรางวัล California Young Reader Medal ประจำปี ค.ศ. 2011 นิตยสารแพเรนท์แอนด์ชายด์ ฉบับปี ค.ศ. 2012 ของสำนักพิมพ์สกอแลสติกก็ได้ระบุชื่อให้เกมล่าชีวิต ติดอับดับที่ 33 ของรายชื่อหนังสือที่ดีที่สุดสำหรับเด็ก พร้อมด้วยรางวัล "ฉากจบที่ตื่นเต้นที่สุด" นวนิยายเล่มนี้ยังเป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกของหนังสือที่ขายดีที่สุดตลอดการในเครื่องคินเดิล อย่างไรก็ตาม เกมล่าชีวิต ตกเป็นประเด็นโต้แย้งในบรรดาผู้ปกครอง ซึ่งทำให้มันเป็นหนังสืออันดับที่ห้าที่ถูกขอให้นำออกจากห้องสมุดมากที่สุดในปี ค.ศ. 2010 จากการจัดอันดับของสมาคมห้องสมุดอเมริกัน ด้วยเหตุผลที่ว่า หนังสือนั้นมี "ความรุนแรง" และมีเนื้อหาที่ "ไม่เหมาะสมกับช่วงอายุและวัยของผู้อ่าน"
ได้มีการสังเกตถึงความเหมือนหลายจุดระหว่างเกมล่าชีวิต กับนวนิยายเรื่อง วิชาฆ่าภาคบังคับ (Battle Royale) ของโคจุน ทะคะมิ คอลลินส์กล่าวว่า "ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนักเขียนหรือหนังสือเล่มนั้นเลยจนกระทั่งหนังสือของฉันได้ตีพิมพ์ ในตอนนั้นมีคนมาบอกฉัน และฉันก็ได้ถามบรรณาธิการของฉันว่าฉันควรที่จะอ่านมันหรือเปล่า เขาตอบว่า 'ไม่ ผมไม่อยากให้โลกใบนั้นเข้ามาอยู่ในหัวของคุณ แค่ทำในสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ก็พอ' " ซูซาน โดมินัสจากนิตยสารเดอะนิวยอร์กไทมส์ ได้รายงานว่า "ความคล้ายคลึงนี้เป็นที่เห็นได้ชัดพอสมควรว่า งานของคอลลินส์นั้นได้โดนโจมตีในชุมชนผู้เล่นบล็อก เนื่องจากได้ขโมยเอาแนวคิดของวิชาฆ่าภาคบังคับ มาใช้อย่างไม่ละอาย" แต่เธอก็ได้โต้แย้งว่า "มีจุดกำเนิดของเส้นเรื่องหลายจุดที่มีความเป็นไปได้พอสมควรว่านักเขียนทั้งสองคนอาจสนใจความคิดพื้นฐานแบบเดียวกัน แต่ทั้งสองความคิดนั้นเป็นอิสระต่อกัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันแต่อย่างอย่างใด" ส่วนสตีเฟน คิงก็ได้สังเกตว่าการที่แคตนิสไม่รู้ว่ามีกล้องจับภาพเธออกอากาศในเรื่องนั้นมีความคล้ายคลึงกับวิชาฆ่าภาคบังคับ เฉกเช่นเดียวกับนวนิยายเรื่อง เดอะลองวอร์ค และ เดอะรันนิงแมน ของเขา อีริก ไอเซนเบิร์กได้เขียนว่า เกมล่าชีวิต ไม่ใช่งานที่ลอกเลียนแบบวิชาฆ่าภาคบังคับ แต่เป็นการนำแนวคิดเดียวกันมาใช้ในวิธีใช้ที่แตกต่างกันออกไป โดยเขาได้ชี้ให้เห็นถึงข้อแตกต่างหลายประการทั้งด้านเนื้อเรื่องและแก่นเรื่อง
ภาพยนตร์ดัดแปลง
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2009 ไลออนเกต เอนเตอร์เทนเมนต์ได้ทำข้อตกลงร่วมในการดัดแปลงนวนิยายเกมล่าชีวิตเป็นภาพยนตร์กับบริษัทคัลเลอร์ ฟอร์ซ ของนีนา จาคอบสัน ที่ได้รับสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายทั่วโลกไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้า ไลออนเกต ซึ่งไม่ได้กำไรจากการประกอบการมาเป็นเวลาห้าปี ได้หักทุนสร้างจากการสร้างภาพยนตร์เรื่องอื่นและได้ขายสินทรัพย์เพื่อนำมาประคองค่าใช้จ่ายจากทุนสร้างที่ใช้ไป 88 ล้านดอลลาห์สหรัฐในการสร้างภาพยนตร์ดัดแปลงของเกมล่าชีวิต โดยถือว่าเป็นทุนสร้างที่สูงที่สุดของสตูดิโอ เจสัน เดวิส ตัวแทนของคอลลินส์ได้กล่าวว่า "พวกเขา(ไลออนเกต)ทุกคน ยกเว้นแค่คนรับใช้ โทรมาหาเรา" เพื่อที่จะขอให้เราช่วยพัฒนาภาพยนตร์ชุดนี้ คอลลินส์ได้ดัดแปลงตัวนวนิยายให้เป็นบทภาพยนตร์ด้วยตัวเธอเอง โดยได้ร่วมมือกันกับบิลลี เรย์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และแกรี่ รอสส์ ผู้กำกับภาพยนตร์ เพราะตั้งใจที่จะให้ภาพยนตร์ได้เรท PG-13 ในตอนฉาย แต่บทภาพยนตร์ก็ยังคงซื่อสัตย์ต่อนวนิยายต้นฉบับเป็นอย่างมาก โดยแกรี่ รอสส์ได้กล่าวว่าเขา "รู้สึกว่า ทางเดียวที่จะทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จ ก็คือต้องมีความจริงใจอย่างแท้จริง" ซึ่งรวมถึงการนำเสนอเหตุการณ์ให้สะท้อนลักษณะการเล่าเรื่องแบบบุรุษที่หนึ่งในเหตุการณ์ปัจจุบันกาล ที่คอลลินส์ได้ใช้ในนวนิยายออกมาให้ได้
เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์ นักแสดงสาววัยยี่สิบปี ได้รับเลือกให้รับบทแคตนิส เอฟเวอร์ดีน แม้ลอว์เรนซ์จะอายุมากกว่าอายุของตัวละครแคตนิสกว่าสี่ปีในช่วงที่มีการถ่ายทำภาพยนตร์ แต่คอลลินส์กลับรู้สึกว่าบทของแคตนิสนั้นต้องมี "พลังและมีวุฒิภาวะที่มั่นคง" และได้กล่าวว่าเธอต้องการได้นักแสดงที่แก่กว่าแคตนิสมากกว่านักแสดงที่อายุน้อยกว่า คอลลินส์เสริมว่าลอว์เรนซ์นั้นเป็นนักแสดง "เพียงคนเดียวที่สามารถเก็บรายละเอียดของตัวละครที่ฉันเขียนในหนังสือได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยน" และเธอก็มี "คุณสมบัติที่สำคัญทุกอย่างที่จำเป็นต่อการจะเล่นเป็นแคตนิส" ลอว์เรนซ์ ซึ่งเป็นแฟนของหนังสือเล่มนี้ ใช้เวลาสามวันในการตัดสินใจรับบท เนื่องจากตอนแรกเธอรู้สึกหวั่นใจกับขนาดของงานสร้างที่ใหญ่โต ภายหลังได้มีการประกาศว่า จอช ฮัทเชอร์สัน และเลียม เฮมส์เวิร์ท จะรับบทเป็นพีต้าและเกล ตามลำดับ  งานสร้างภาพยนตร์เริ่มต้นในช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 2011 และภาพยนตร์เกมล่าเกม ก็ได้ออกฉายในวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2012 ในสัปดาห์เปิดตัว เกมล่าเกม ได้ทำสถิติเป็นภาพยนตร์ที่ไม่ใช่ภาคต่อที่เปิดตัวได้สูงที่สุด โดยเปิดตัวที่รายได้ 152.5 ล้านดอลลาห์สหรัฐ ในหนึ่งปีให้หลังภาพยนตร์ เกมล่าเกม 2 แคชชิ่งไฟเออร์ ซึ่งเป็นดัดแปลงมาจากหนังสือเล่มสองของไตรภาคเกมล่าชีวิต ก็ได้ออกฉายในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013
สมศักดิ์ ชัยสงคราม
สมศักดิ์ ชัยสงคราม (พ.ศ. 2481 – พ.ศ. 2551) อดีตนักแสดงชาวไทยในบทของตัวร้าย และตัวประกอบ เจ้าของสมญา “หนวดหินลิ้นจรวด” ชื่อเล่น (แซมมี่-ได้มาสมัยไปเรียนที่อเมริกา)
สมศักดิ์ ชัยสงคราม เป็นชาวจังหวัดกาญจนบุรี เป็นนักแสดงในบทของตัวร้ายหรือตัวประกอบ ที่มักได้บทเด่นหรือเป็นตัวสีสันประกอบของเรื่องเสมอ ๆ มีเอกลักษณ์คือ โครงใบหน้ารูปสี่เหลี่ยม และไว้หนวดเหนือริมฝีปาก กับคำพูดที่ติดปากคือ "ไอ้...เยส...สะ...แม่.." เริ่มแสดงครั้งแรกจากภาพยนตร์เรื่อง ทอง ของ ฉลอง ภักดีวิจิตร ในปี พ.ศ. 2516 และผลงานเรื่องสุดท้าย คือ ซุ้มมือปืน ในปี พ.ศ. 2548 ของ สนานจิตต์ บางสะพาน ในบทของมือปืนคนสนิทของกำเนินเบิ้ม ที่รับบทโดย ธนิตย์ จิตนุกูล
ประวัติ
ชีวิตโชกโชนมาตั้งแต่เด็ก ๆ เกเรพอตัว แต่เรียนดี พ่อแม่จึงไม่ว่า จบม.6 ที่กาญจนบุรี เข้ามาเรียนช่างกลปทุมวันที่กรุงเทพฯ โดยแม่พามาฝากให้อยู่กับคนบ้านเดียวกันซึ่งเปิดโรงงานเครื่องยนต์แถวท่าพระ ฉะนั้น เขาจึงต้องช่วยทำงานหลังจากกลับจากโรงเรียน ภายหลังมีเพื่อนมากขึ้นก็เลยชวนกันซนแหลก จนเรียนไม่จบ ออกจากช่างกลฯตั้งแต่ปี 2 เลยต้องไปเป็นกระเป๋ารถสองแถวกรุงเทพ-หัวหิน ชีวิตตอนนั้นไม่เป็นโล้เป็นพาย มีเมียตั้งแต่อายุ 19-20 ปี มีลูกสาว 1 คน ลูกชาย 1 คน ตอนหลังโดนเกณฑ์ทหาร พอออกมาแล้ว บวชให้แม่
เมื่อแม่เสียชีวิตก็ไปทำงานที่โคราช ทำบาร์หากินกับทหารอเมริกัน เลยมีเส้นสายรู้จักกับคนอเมริกันเยอะ สุดท้ายได้ไปเรียนที่อเมริกา เรียนบริหารธุรกิจจนจบ กลับมาก็เป็นผู้จัดการบาร์อย่างเก่า หลังจากเลิกกับภริยาคนแรกแล้ว ต่อมามีเมียอีกคน (อายุไล่เลี่ยกับลูกสาวคนแรก!) มีลูกชายอีก 1 คน
ตอนเป็นผู้จัดการอยู่บาร์เดอะซัน พัฒน์พงษ์ ได้รู้จักคนในวงการหนังเยอะ มีเพื่อนเช่น กรุง ศรีวิไล, สรพงศ์ ชาตรี, ลักษณ์ อภิชาติ, ฤทธิ์ ลือชา, เศรษฐา ศิระฉายา, ภูมิ พัฒนายุทธ, ดามพ์ ดัสกร, วินิจ ภักดีวิจิตร เลยได้มาเล่นหนังในที่สุด
ข้อมูลจากหนังสือดาราภาพยนตร์ ปี 2523 และไดอารี่คู่ชีวิต ปี 2520 เผยแพร่​โดย ThaiMoviePosters
ในบั้นปลายชีวิตเมื่อไม่มีงานแสดง ได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทให้ดูแลคิวรถ​ลีมูซีน ที่สนามบินสุวรรณภูมิ และถึงแก่กรรมในปลายปี พ.ศ. 2551 ที่โรงพยาบาลเกษมราษฎร ด้วยอาการป่วยเส้นเลือดในสมองตีบ พิธีฌาปนกิจมีขึ้นที่วัดลาดพร้าว
เอชดีดีวีดี
เอชดีดีวีดี (HD DVD - High Definition DVD หรือ High Density DVD) เป็นแผ่นข้อมูลแบบบันทึกด้วยแสง (optical disc) ที่ใช้บันทึกวิดีโอความละเอียดสูง (high definition) หรือข้อมูลชนิดอื่นๆ ก็ได้ HD DVD มีลักษณะใกล้เคียงกับ Blu-ray ซึ่งเป็นแผ่นบันทึกข้อมูลคู่แข่ง โดยใช้ขนาดแผ่นเท่ากับซีดีรอม (เส้นผ่านศูนย์กลาง 12 ซม.)
HD DVD ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทขนาดใหญ่ในอุตสาหกรรมหลายบริษัท เช่น โตชิบา, NEC, ซันโย, ไมโครซอฟท์ และอินเทล รวมถึงบริษัทภาพยนตร์อย่าง Universal Studios โตชิบายังได้ออกวางขายเครื่องเล่นแผ่น HD DVD เครื่องแรกเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2549
รายละเอียดตัวแผ่น
HD DVD แบบเลเยอร์เดียวจุข้อมูลได้ 15GB และ 30GB สำหรับแบบสองเลเยอร์ โตชิบาได้ประกาศว่าจะผลิตแผ่นแบบ 3 เลเยอร์ที่จุได้ 45GB ในตัวแผ่น HD DVD สามารถใส่ข้อมูลชนิดดีวีดีแบบเดิม และ HD DVD ได้พร้อมกัน การอ่านข้อมูลใช้เลเซอร์ความยาวคลื่นแสงสีฟ้า (405 นาโนเมตร)
ชั้นข้อมูลจะถูกบันทึกถัดไปจากพื้นผิว 0.6 มิลลิเมตรเช่นเดียวกับดีวีดีทั่วไป เทคโนโลยีการบีบอัดข้อมูลวิดีโอคือ MPEG-2, Video Codec 1 และ H.264/MPEG-4 AVC สนับสนุนระบบเสียงแบบ 7.1 ในส่วนความละเอียดของภาพนั้นขึ้นกับจอภาพที่ใช้ด้วย แต่สามารถขึ้นได้ที่ความละเอียดสูงสุด 1080p
ประวัติ
เมื่อ 19 พฤศจิกายน 2546 ทางสมาคม DVD Forum ได้ลงความเห็นให้ HD DVD เป็นฟอร์แมตแผ่นบันทึกข้อมูลรุ่นถัดไป ต่อจากดีวีดี ในขณะเดียวกันแผ่นแบบ Blu-ray ก็ถูกพัฒนาขึ้นโดยไม่ผ่าน DVD Forum ในช่วงที่ผ่านมามีความพยายามที่จะรวมฟอร์แมตให้เหลือเพียงแบบเดียวหลายครั้ง แต่ก็ประสบความล้มเหลวจนผลิตภัณฑ์จริงวางจำหน่ายทั้งสองฝั่งในที่สุด
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศตูนิเซีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศตูนิเซียทั้งสิ้น 8 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศตูนิเซียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 10 แห่ง
โปเกมอน คริสตัล
โปเกมอนภาคคริสตัล (ポケットモンスター クリスタル (Poketto Monsutā Kurisutaru); ) เป็นวิดีโอเกมประเภทสวมบทบาทที่พัฒนาโดยเกมฟรีก และจัดจำหน่ายโดยนินเท็นโด สำหรับเครื่องเล่นเกมพกพาเกมบอยคัลเลอร์ ออกจำหน่ายครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2543, ที่ทวีปอเมริกาเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2544, และที่ทวีปยุโรปเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 ตัวเกมเป็นภาคปรับปรุงของ โปเกมอน โกลด์ และ ซิลเวอร์ และเป็นส่วนหนึ่งของรุ่นที่สองในโปเกมอนซีรีส์
ในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2561 โปเกมอน คริสตัล ได้ถูกจัดจำหน่ายอีกครั้งในบริการ นินเท็นโด 3ดีเอส เวอร์ชวลคอนโซล ของเครื่องนินเท็นโด 3ดีเอส
ระบบการเล่น
ระบบการเล่นจะคล้ายกับ โปเกมอน โกลด์ และ ซิลเวอร์ แต่จะปรับปรุงเนื้อหาหรือรูปแบบการเล่นให้ดีขึ้นอย่างเช่น แก้จุดบกพร่องที่อยู่ในภาคโกลดและซิลเวอร์, เพิ่มแอนิเมชันให้โปเกมอนสไปรต์, เป็นต้น และเป็นเกมแรกที่ผู้เล่นสามารถเลือกตัวละครเพศหญิงที่สามารถเล่นได้โดยมีชื่อว่า คริส
การตอบรับ
โปเกมอน คริสตัล ได้รับการตอบรับโดยร่วมในระดับดี ถึงแม้ว่าบทวิจารณ์ในแง่บวกจะน้อยกว่า โปเกมอน โกลด์ และ ซิลเวอร์ โดยเกมแรงกิงส์ให้คะแนน 80 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งต่ำกว่าที่ให้ โปกมอน โกลด์ และ ซิลเวอร์ ถึง 10 เปอร์เซ็นต์ และเป็นเกมที่ขายดีเป็นอันดับสองของเครื่องเกมบอยคัลเลอร์ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยมียอดขายถึง 1,871,307 ชุด
มินาโมโตะ ชิซุกะ
มินาโมโตะ ชิซุกะ หรือ มินะโมะโตะ ชิซึกะ (ราชบัณฑิตยสภา: มินาโมโตะ ชิซูกะ) หรือชื่อในฉบับอังกฤษว่า ซู มอร์ริส (Sue Morris) เป็นตัวละครการ์ตูนจากเรื่องโดราเอมอน เกิดวันที่ 8 พฤษภาคม โดยข้อมูลวันเกิดดังกล่าวนำมาจากการฉลองครบรอบวันเกิดตัวละครของเว็บไซต์สถานีโทรทัศน์อาซาฮี (แต่จากข้อมูลใน "โดราเอมอนเฮียคคะ" (ドラえもん百科) ที่แต่งโดยโยจิ คาตาคุระ ได้บอกไว้ว่าเกิดวันที่ 2 ธันวาคม)
ชิซุกะเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม จะใส่เสื้อชมพู กระโปรงสั้นสีน้ำเงิน มีนิสัยใจดี มีความกระตือรือร้น เก่งเรื่องวาดภาพ เย็บปักถักร้อย เรียบร้อย โอบอ้อมอารี และการทำคุกกี้ สิ่งเดียวที่ไม่เก่งและชอบคือ "ไวโอลิน" ซึ่งเสียงไวโอลินของชิซุกะนั้น เทียบเท่ากับเสียงร้องเพลงของ ไจแอนท์ เลยทีเดียว ชิซุกะก็มีความสามารถในการเล่น เปียโน ซึ่งเจ้าตัวไม่ชอบเลยสักนิด แต่ต้องจำใจเรียนเพราะคุณแม่อยากให้เรียน
โนบิตะมีความฝันที่จะได้แต่งงานกับเธอในอนาคต ชิซุกะชอบทานแพนเค้กมาก ดังจะเห็นได้จากตอนพิเศษหลาย ๆ ตอน ชิซุกะจะทานแต่แพนเค้กเสียส่วนใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วอาหารที่เธอชื่นชอบที่สุดคือ  "มันเผา" ซึ่ง   ชิซุกะนั้นมีความใฝ่ฝันที่จะได้กินมันเผากองโตเท่าภูเขา แต่นี่ก็เป็นความลับที่ชิซุกะไม่อยากให้เพื่อนๆ คนอื่นๆรู้  เธอจะอายสุดๆถ้ามีใครถามถึงอาหารโปรด เวลาจะซื้อก็มองซ้ายมองขวากลัวเพื่อนๆจะเห็นเข้า เหตุที่อายน่าจะมาจากการกินมันเผาแล้วผายลม
ชิซูกะมีสัตว์เลี้ยง 2 ตัวคือ สุนัขพันธุ์อาคิตะ สีขาว ชื่อ เปโร่ ซึ่งอยู่มาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กเล็ก ๆ เป็นสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของมาก ๆ และนกคานาเรียซึ่งมักจะชอบหนีออกจากกรงนกอยู่บ่อย ๆ
ประเสริฐ รุจิรวงศ์
ประวัติ
พลตำรวจเอก ประเสริฐ เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2454 เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนวัดสุทธิวราราม สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก ในปี พ.ศ. 2470 และได้รับปริญญาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2504 เริ่มต้นรับราชการในปี พ.ศ. 2491 ในตำแหน่ง ราชองครักษ์เวร และได้ดำรงตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในปี พ.ศ. 2494
ในปี พ.ศ. 2495 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น ผู้บังคับกองพลน้อยทหารปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน และเป็นรองอธิบดีกรมตำรวจเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2500 และได้รับพระราชทานยศ พลตำรวจโท เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2500 ต่อมาได้รับแต่งตั้งให้รักษาการอธิบดีกรมตำรวจ ในปี พ.ศ. 2502 โดยได้รับพระราชทานยศ พลตำรวจเอก เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2503 และได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง อธิบดีกรมตำรวจ เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2506
เหตุการณ์ 14 ตุลา
ในการรัฐประหารรัฐบาลตนเองของจอมพลถนอม กิตติขจร ได้มีการแต่งตั้งสภาบริหารคณะปฏิวัติเพื่อปกครองประเทศซึ่งมีจอมพลถนอม เป็นประธานสภาบริหารคณะปฏิวัติ พลตำรวจเอกประเสริฐ รุจิรวงศ์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายศึกษาและสาธารณสุขด้วย ซึ่งการแต่งตั้งสภาบริหารคณะปฏิวัติในครั้งนี้ เป็นอีกหนึ่งชนวนเหตุของเหตุการณ์ 14 ตุลา
หน้าที่ราชการ
พลตำรวจเอก ประเสริฐ เคยดำรงตำแหน่งสำคัญในหน้าที่ราชการ การเมือง อาทิ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
พลตำรวจเอก ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
นีกอ กอวัช
นีกอ กอวัช (Niko Kovač, ; เกิด 15 ตุลาคม ค.ศ. 1971) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ในบุนเดิสลีกาและอดีตนักฟุตบอลชาวโครเอเชีย เขาเคยเป็นผู้จัดการทีมไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท และ ไบเอิร์นมิวนิก
โลกยังไม่แตก
"โลกยังไม่แตก" เป็นซิงเกิลของวงดนตรี Ten To Twelve ออกจำหน่ายในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 เป็นเพลงที่มีเนื้อหาซึ่งให้ลองมองฟ้าแล้วดูว่ามันยังเป็นฟ้าอยู่มั้ย มองดูพื้นดิน ยังเป็นพื้นดินเช่นไร อย่างน้อยโลกมันก็ยังไม่แตก
นีกอ กอวัช
ผู้เล่น
ไบเออร์เลเวอร์คูเซิน
โลกยังไม่แตก
เพลง โลกยังไม่แตก เป็นเพลงที่มีจังหวะมีเดียมแพลงแรกจาก Ten To Twelve ที่ถ่ายทอดออกมาในแบบสบายๆ เน้นอารมณ์เหมือนว่ากำลังฟังวงเล่นสดอยู่ ซึ่งเพลงนี้มีการใช้จังหวะดนตรีในฮิปฮอป มาช่วยผสมผสานกับเพลงร็อค ในแบบของ Ten To Twelve
มิวสิกวีดีโอ
มิวสิควิดีโอเพลง โลกยังไม่แตก ได้รับแรงบันดาลใจมาจากคาแรคเตอร์จากการ์ตูนชื่อดังเรื่องใด และฟร้อนท์แมนของวงอย่างหนุ่มมอร์ก็สวมบทบาท “โดราเอมอร์” ได้เซอร์สุดๆ เลยทีเดียว รวมถึงสมาชิกคนอื่นๆ
การตอบรับ
เพลง "โลกยังไม่แตก" ติดอันดับสูงสุดที่ 3 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
นีกอ กอวัช
ผู้เล่น
เร็ดบุลซัลทซ์บวร์ค
ผู้จัดการ
ไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท
ไบเอิร์นมิวนิก
แหล่งข้อมูลอื่น
1971
สุสานหลวงราชวงศ์หมิง
สุสานหลวงราชวงศ์หมิง (Ming Tombs) หรือ สุสานสิบสามจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง เรียกสั้นๆว่า สือซานหลิง   เป็นพระราชสุสานที่ฝังพระศพของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงทั้งสิ้น 13 พระองค์ และได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์กร UNESCO เริ่มก่อสร้างในรัชสมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หมิงเมื่อปี ค.ศ. 1420
ราชวงศ์หมิงมีจักรพรรดิ 16 พระองค์ แต่มีเพียง 13 พระองค์ ที่พระศพฝังในสุสานแห่งนี้ จักรพรรดิที่ไม่ได้ฝังอยู่ที่นี่คือ จักรพรรดิหงอู่ (จูหยวนจาง) จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน และจักรพรรดิจิ่งไท่