cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไมโครอิเล็กทรอนิกส์
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้ส่วนใหญ่สร้างจากวัสดุประเภท สารกึ่งตัวนำ, (อย่างไรก็ดี อาจเป็นวัสดุอื่นๆทั้ง ฉนวน และตัวนำ ก็ได้) โดยการผลิตนั้นนิยมใช้กระบวนการที่เรียกว่า โฟโตลิโทกราฟี (photolithography) ด้วยเครื่องฉายแบบซ้ำ (stepper) แบบแสงที่มีความถี่สูงมาก เช่น DUV/EUV รวมกับวิธีการทางเทคโนโลยีวัสดุอื่นๆ เช่น sputtering, E-beam evaporation, planar diffusion, chemical vapor deposition, ion implantation เป็นต้น นอกจากนี้งานวิจัยทางไมโครอิเล็กทรอนิกส์ที่นิยมในปัจจุบันยังรวมถึงการสร้างอุปกรณ์ที่มีการทำงานทาง กลไกไฟฟ้า, แสงและชีวการแพทย์ด้วย เช่น MEMS, MOEMS, microfluid chip, micro TAS, microarray (Biochip) เป็นต้น ตัวอย่างอุปกรณ์เหล่านี้ที่พบได้ในชีวิตประจำวันคือ DMD chip ที่ใช้ในโปรเจกเตอร์แบบ DLP, เซนเซอร์วัดความเร่ง, เข็มทิศดิจิตอล เป็นต้น
เมื่อเทคนิคต่างๆ เพิ่มขึ้น ขนาดของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ก็มีขนาดลดลงตามลำดับ เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าการลดขนาดวงจรอิเล็กทรอนิกส์ส่งผลกระทบต่อการทำงานและคุณสมบัติทางไฟฟ้าอย่างมาก ทั้งวงจรแบบดิจิตอลและแอนะลอก จึงต้องมีวิธีการเฉพาะ ตัวอย่างกรณของ วงจรรวม ที่ ประกอบด้วยตัวต้านทานและตัวเก็บประจุ ส่วนของตัวเหนี่ยวนำนั้นใช้ในวงจรแอนะลอกความถี่สูงบางแบบ แต่มักจะใช้พื้นที่ของชิปขนาดใหญ่ หากใช้ที่ความถี่ค่ำ โดยอาจต้องใช้ gyrator แทน นอกจากนี้เส้นทางของสัญญาณยังเกียวข้องกับผลแฝงของวงจรสมมูลทางไฟฟ้า เรียกว่า parasitic effects ส่งผลต่อความถูกต้องในการรับส่งสัญญาณ (signal integrity) ซึ่งเป้าหมายของวิศวกรไมโครอิเล็กทรอนิกส์ จะต้องต้องหาทางชดเชย หรือลดผลกระทบเหล่านี้ให้เหลือน้อยที่สุด ขณะเดียวกันก็ ทำให้อุปกรณ์มีขนาดเล็กลง ทำงานเร็วขึ้น และราคาถูกลง
เนื่องจากอุปกรณ์ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกให้สำคัญอย่างมากในปัจจุบันคือ วงจรรวม ที่มี วงจรขนาดใหญ่มากประกอบอยู่ (VLSI) และสร้างขึ้นบน แผ่นสารกึ่งตัวนำที่เป็นซิลิคอน จึงมักมีการเรียกด้วยชื่อเฉพาะแทนคำว่าไมโครอิเล็กทรอนิกส์โดยตรง เช่น VLSI design, semiconductor engineering, IC planner เป็นต้น สำหรับขั้นตอนการออกแบบวงจรรวมนี้ จะนิยมใช้ซอฟต์แวร์ที่เรียกว่า Electronic Design Automation (EDA) เพื่อให้การออกแบบได้รับการตรวจสอบให้เป็นไปตามมาตราฐานเทคโนโลยี่ในการผลิต (Design Rules) และจำลองการทำงานด้วย SPICE สำหรับวงจรทั่วไป, RTL simulator สำหรับวงจรดิจิตอลสวิทช์, CEM สำหรับวงจรสื่อสารความถี่วิทยุ (RF micro devices/circuits), multiphysics สำหรับ MEMS เพื่อดูพฤติกรรมของอุปกรณ์ที่ออกแบบ นอกจากนี้วิธีการออกแบบด้วยภาษาอธิบายฮาร์ดแวร์ (HDL) เช่น VHDL, Verilog, AHDL จะช่วยลดความยุ่งยากในการทำงานกับวงจรที่ซับซ้อนสูง แล้วทดสอบบนอุปกรณ์ประเภท Field Programmable Gate Array (FPGA) สำหรับวงจรดิจิตอล หรือ VHDL-AMS/Verilog-AMS สำหรับ วงจรรวมสัญญาณผสม เมื่อผลเป็นที่ยอมรับแล้วจึงผลิตจริง กลุ่มบริษัทที่ทำการออกแบบจะถูกเรียกว่า fabless hub ในขณะที่บริษัทที่ทำการผลิตจะถูกเรียกว่า fabrication foundry, fab node, หรือ foundry อย่างไรก็ตามบางกลุ่มบริษัทอาจออกแบบและผลิต เช่น Intel, STmicroelectronics, Samsung electronics, Texas Instruments, Analog devices เป็นต้น นอกจากนี้ บริษัทให้บริการในเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง เช่น ซอฟต์แวร์ออกแบบ, ซอฟต์แวร์จำลองการทำงาน เครื่องสร้างภาพด้วยวิธีโฟโตลิโทกราฟี, สารเคมี, สารไวแสง เป็นต้น ก็มีความสำคัญอย่างมากในอุตสาหกรรมนี้ ตัวอย่างบริษัทเหล่านี้ คือ Cadence Design Systems, Synopsys, Ansys, ASML Holding, Lam Research เป็นต้น
คาเมนไรเดอร์ ปะทะ ซุปเปอร์เซนไต ปะทะ ตำรวจอวกาศ มหาศึกรวมพลังฮีโร่ Z
คาเมนไรเดอร์ ปะทะ ซุปเปอร์เซนไต ปะทะ ตำรวจอวกาศ มหาศึกรวมพลังฮีโร่ Z เป็นภาพยนตร์ที่นำ 3 ภาพยนตร์โทคุซัทสึซีรีส์ระหว่าง ซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์, มาสค์ไรเดอร์ซีรีส์, และเมทัลฮีโร ซีรีส์ ผลิตโดยโตเอะคัมปานี ฉายในโรงภาพยนตร์ในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2013
เรื่องย่อ
วายร้ายแห่งจักรวาลอย่างองค์กรชอคเกอร์ได้กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันกลับมาพร้อมกับพลังอันยิ่งใหญ่และขนานนามตัวเองว่า "สเปซชอคเกอร์" ซึ่งนอกจากพลังวิทยาศาสตร์อันล้ำยุคของพวกมันแล้ว สเปซชอคเกอร์ยังได้ครอบครองอำนาจเวทมนตร์สุดมหัศจรรย์เอาไว้อีกด้วย
ในขณะเดียวกันสหพันธ์ตำรวจแห่งจักรวาลได้มีคำสั่งให้ "เกคิ จูมอนจิ" หรือ "เกียบัน Type G" ลงมาบนโลกเพื่อทำภารกิจจับเป็น "โซมะ ฮารูโตะ" หรือคาเมนไรเดอร์วิซเซิร์ดนั่นเอง แต่เมื่อการต่อสู้ของตำรวจอวกาศและไรเดอร์จอมเวทย์จบลง พวกเค้าก็พบว่าสเปซชอคเกอร์นั้นอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด
อีกด้านหนึ่งโกบัสเตอร์ก็ได้พบกับหุ่นยนต์ลูกบอลสีเหลืองที่ตกมาจากอวกาศอย่าง "ไซโครอน" ดูเหมือนว่าไซโครอนจะเป็นผู้กุมความลับของพวกสเปซชอคเกอร์เอาไว้ และในตอนนั้นเองพวกสเปซชอคเกอร์ก็ควบคุมพลังเวทมนตร์เอาไว้ไม่อยู่ ผลจากความบ้าคลั่งนั้นเองทำให้โลกกำลังจะถึงจุดจบในไม่ช้า
วงศ์ปลาสวาย
วงศ์ปลาสวาย (Shark catfish) เป็นปลาหนัง มีรูปร่างเพรียว ส่วนท้องใหญ่ ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย หัวโต ตาโต มีหนวด 2 คู่ ช่องหน้าและหลังมีขนาดเท่ากัน ครีบไขมันและครีบท้องเล็ก ฐานครีบก้นยาว กระเพาะขนาดใหญ่รียาว มี 1–4 ตอน ใช้ชื่อวงศ์ว่า Pangasiidae (/แพน-กา-ซิ-อาย-ดี/)
พบขนาดตั้งแต่ไม่เกิน 40 เซนติเมตร เช่น ปลาสังกะวาดท้องคม หรือ ปลายอนปีก (Pangasius pleurotaenia) จนถึง 3 เมตรใน ปลาบึก (Pangasianodon gigas) ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นปลาน้ำจืดไม่มีเกล็ดที่ขนาดใหญ่ที่สุดในโลก การกระจายพันธุ์จากอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเกาะบอร์เนียวในอินโดนีเชีย
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น กุ้ง หรือ หอยฝาเดียว นอกจากนี้ยังเป็นปลาที่มีพฤติกรรมกินซากอีกด้วย ทั้งซากพืชและซากสัตว์ เช่น ปลาเทพา (Pangasius sanitwongsei)
มีทั้งหมด 30 ชนิด และพบในประเทศไทยประมาณ 12 ชนิด ซึ่งปลาที่มีขนาดเล็กจะเรียกชื่อซ้ำซ้อนในแต่ละชนิดว่า "สังกะวาด" หรือ  จัดเป็นปลาน้ำจืดเศรษฐกิจชนิดหนึ่งที่คนไทยนิยมบริโภคและรู้จักกันดี และจากการศึกษาล่าสุด พบว่าเนื้อปลาในวงศ์ปลาสวายนี้มี มากกว่าปลาทะเลเสียอีก โดยเฉพาะอย่าง ปลาสวาย (P. hypophthalmus) มีโอเมกา 3 สูงถึง 2,570 มิลลิกรัม ต่อน้ำหนัก 100 กรัม
อนุกรมวิธาน
30 ชนิด ใน 3 สกุล:
สแลมไมเวอร์เซรี่ VIII
สแลมไมเวอร์เซรี่ VIII (Slammiversary VIII) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพ ของ โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2010 ที่  TNA Impact! Zone เมือง Orlando, Florida โดยจัดต่อจากศึก แซซริฟฟิค (2010) เป็นครั้งที่ 6 ของศึกสแลมไมเวอร์เซรี่ โดยเป็นรวมนักมวยปล้ำจากสมาคม TNA
โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ
โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ เป็นโรงเรียนรัฐบาล สังกัด สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เขตพื้นที่กรุงเทพมหานครเขต 1 มีชื่อย่อว่า ศ.อ. ก่อตั้งเมื่อ ปี พ.ศ. 2494 เดิมทีชื่อ โรงเรียนรางน้ำ ต่อมาในปีเดียวกัน หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ซึ่งเป็น รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ ได้ตั้งชื่อโรงเรียนให้ใหม่ว่า โรงเรียนศรีอยุธยา มีผู้อำนวยการชื่อ นายพงษ์ แสงทอง เป็นผู้อำนวยการคนแรก ไม่นานก็ได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนสตรีเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2498 เป็นต้นมา แต่แล้วเมื่อ ปี พ.ศ. 2539 ได้รับนโยบายจากกระทรวงศึกษาธิการ เปลี่ยนเป็นโรงเรียน สหศึกษา ในสมัย ผู้อำนวยการ เพ็ญศรี ไพรินทร์ ก่อนที่ สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ทรงพระกรุณา รับไว้ในพระอุปถัมภ์ฯ เมื่อปี วันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2542
ประวัติโดยย่อ
เมื่อปี พ.ศ. 2494 กระทรวงศึกษาธิการมีโครงการสร้างโรงเรียนฝึกหัดครูอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งในขณะนั้นบริเวณนี้เป็นตำบลพญาไท อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร ต่อมาเกิดปัญหาเนื่องจากสภาพความจำเป็นเกี่ยวกับสถานที่เรียนของนักเรียนชั้นมัธยมไม่พอเพียง ประกอบกับโครงการก่อสร้างโรงเรียนฝึกหัดครูนั้นได้ที่ธรณีสงฆ์ วัดพระศรีมหาธาตุ อำเภอบางเขน แทน (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร) กระทรวงศึกษาธิการจึงได้โอนอาคารที่กำลังก่อสร้างให้อยู่ในสังกัดกรมวิสามัญศึกษา เปิดรับนักเรียนชายที่ไม่มีที่เรียน โดยเรียกชื่ออย่างไม่เป็น ทางการว่า โรงเรียนรางน้ำ และย้ายนักเรียนจำนวน 57 คนที่คุรุสภาส่งไปฝากเรียนที่โรงเรียนวัดราชาธิวาสเข้ามาเรียนที่โรงเรียนรางน้ำเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2494 สภาพอาคารเรียนสมัยนั้นบางส่วนเป็นอาคารชั่วคราวหลังคามุงจากฝาเสื่อรำแพน พื้นดินเป็นห้องเรียน และกระทรวงศึกษาธิการแต่งตั้งให้ นายพงษ์ แสงทอง เป็นครูใหญ่คนแรก
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2495 หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้ตั้งชื่อโรงเรียนอย่างเป็นทางการว่า โรงเรียนศรีอยุธยา และในปีเดียวกันนั้นเอง กระทรวงศึกษาธิการมีความจำเป็นต้องเปิดโรงเรียนสตรีขึ้นอีกแห่งหนึ่ง เพื่อช่วยเหลือนักเรียนหญิงที่ไม่มีที่เรียน จึงแต่งตั้งให้ นางสาวเศวต จึงเจริญ เป็นครูใหญ่ในโรงเรียนศรีอยุธยาฝั่งหญิงคนแรก และให้ใช้สถานศึกษาที่โรงเรียนศรีอยุธยาไปพลางก่อน โดยให้สร้างห้องเรียนขนาด 5 ห้องเรียนเพิ่มขึ้นอีก 2 หลัง โรงเรียนศรีอยุธยาฝั่งหญิงแห่งนี้ได้เปิดทำการวันแรก เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 มีนักเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวน 249 คน
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 กรมวิสามัญศึกษาได้ ส่งนักเรียนชายซึ่งไม่มีที่เรียนและคุรุสภารับไว้ ตั้งแต่ชั้น ม.1-ม.6 เข้าไปเรียนเพิ่มเติมจนสถานที่คับแคบ กระทรวงศึกษาธิการจึงได้จัดหาซื้อที่ดินของเอกชนมรดกของพระยาเพชรปรานี จำนวน 3 แปลง รวมเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา ตั้งอยู่ที่ ถนนระนอง 2 กับ ถนนระนอง 3 คือ ริม ถนนพระรามที่ 6 ตำบลสามเสนใน อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร เพื่อแยกโรงเรียนและเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2497 โดยจุดประสงค์ที่สร้างนั้นเพื่อจะได้แยกโรงเรียนสตรีออกไป แต่กระทรวงศึกษาธิการเห็นว่า พื้นที่แห่งนี้นั้นเหมาะสำหรับนักเรียนชายมากกว่า จึงได้ย้ายนักเรียนชายจากโรงเรียนศรีอยุธยามาเข้าเรียนเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2498 ให้ชื่อโรงเรียนอย่างเป็นทางการว่า โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ทำให้โรงเรียนศรีอยุธยา กลายเป็นโรงเรียนสตรีตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา
เมื่อปี พ.ศ. 2539 ผู้อำนวยการ เพ็ญศรี ไพรินทร์ (20 ตุลาคม พ.ศ. 2536 - 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539) ได้รับนโยบายของกรมสามัญศึกษาในการรับนักเรียนชายเข้าเรียน โรงเรียนศรีอยุธยา จึงเป็นโรงเรียนสหศึกษานับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ภายหลังจากที่โรงเรียนได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนสหศึกษาแล้วนั้น ผู้อำนวยการ ประวิทย์ พฤทธิกุล (19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 - 25 ธันวาคม พ.ศ. 2541) ได้ริเริ่มดำเนินการจัดสร้าง พระบรมราชานุสาวรีย์ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยกำหนดในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 เป็นวันปฐมฤกษ์ ในการสมทบทุนจัดสร้างพระบรมราชานุสาวรีย์ดังกล่าว ทั้งนี้ได้รับพระกรุณาจากสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จเป็นองค์ประธาน ในการบำเพ็ญพระกุศล ถวายพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระราชทานเข็มที่ระลึก อนึ่ง วันที่ 1 กรกฎาคม เป็นวันคล้ายวันสถาปนาโรงเรียนอีกด้วย
หลังจากนั้น พ.ศ. 2542 นายมานพ นพศิริกุล ผู้อำนวยการโรงเรียนในขณะนั้น ได้ดำเนินการจัดพิธี อัญเชิญพระบรมรูป พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จากสถาบันศิลปกรรม กรมศิลปากร จังหวัดนครปฐม มา ณ โรงเรียนศรีอยุธยา ซึ่งได้รับพระกรุณาจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธานในการเปิดพระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2542 สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ทรงพระกรุณารับโรงเรียนศรีอยุธยา ไว้ในพระอุปถัมภ์ ทำให้โรงเรียนศรีอยุธยาได้ชื่อว่า โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี
ในปี พ.ศ. 2549 โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ ได้รับเลือกเป็นศูนย์พัฒนาศักยภาพภาษาญี่ปุ่น และเป็นสถานที่จัดแข่งขัน เพชรยอดมงกุฎภาษาญี่ปุ่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา
ปัจจุบัน โรงเรียนศรีอยุธยา ในพระอุปถัมภ์ฯ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (ช่วงชั้นที่ 3) จำนวน 36 ห้องเรียน และระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (ช่วงชั้นที่ 4) จำนวน 30 ห้องเรียน มีอาคารปฏิบัติการสอนจำนวน 6 อาคารโรงอาหารและหอประชุม 1 หลัง และร้านสหกรณ์โรงเรียน มีบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 129 คน เจ้าหน้าที่สายงานสนับสนุนการสอน 15 คน และนักการภารโรง จำนวน 10 คน
เพลงประจำโรงเรียน
เพลงโรงเรียนในยุคแรก ได้ใช้เพลงประจำโรงเรียนที่มีชื่อเพลงว่า สตรีศรีอยุธยา ประพันธ์คำร้องโดย ธาตรี และประพันธ์ทำนองโดย เอื้อ สุนทรสนาน ในเวลาต่อมา ได้มีนโยบายให้นักเรียนนั้นแต่งเพลงมาร์ชประจำโรงเรียนเข้าประกวด โดยผู้ที่ชนะการประกวดเพลงมาร์ชในคราวนั้นคือ คุณศิริกุล เลือดนักรบ ซึ่งนับแต่บัดนั้น เพลงประจำโรงเรียนจึงได้เปลี่ยนมาใช้เพลง มาร์ชศรีอยุธยา โดยยกเลิกเพลงเก่าเพราะเนื่องจากเป็นเพลงที่มืเนื้อหาสำหรับโรงเรียนสตรีนั่นเอง
เอเซเด อูเอสกา
โซซิเอดัดเดปอร์ติบาอูเอสกา (Sociedad Deportiva Huesca) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพสเปน ตั้งอยู่ที่เมืองอูเอสกา แคว้นอารากอน ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1960 ปัจจุบันกำลังแข่งขันในลาลิกา โดยเลื่อนชั้นจากเซกุนดาดิบิซิออนเมื่อฤดูกาล 2019–20 สนามเหย้าของสโมสรคือ เอสตาดิโอเอลอัลโกรัซ ความจุ 7,638 ที่นั่ง
โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 6
โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 6 เป็นรายการเรียลลิตีโชว์ค้นหานักออกแบบแฟชั่นของสหรัฐอเมริกา โดยได้เริ่มถ่ายทำกันในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2551 และออกอากาศครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกา ในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ทางช่องไลฟ์ไทม์ ในฤดูกาลนี้มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 16 คน และได้นางแบบชื่อดัง ไฮดี คลูม รับหน้าที่เป็นพิธีกรและกรรมการตัดสินในฤดูกาลนี้ ร่วมกับ ไมเคิล คอร์ส นักออกแบบแฟชั่นชื่อดัง และ นีน่า การ์เซีย บรรณาธิการนิตยสาร มารี แคลร์ นอกจากนี้ยังมี ทิม กันน์ มาเป็นที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำกับผู้เข้าแข่งขันอีกด้วย
นักออกแบบแฟชั่น
16 นักออกแบบในฤดูกาลนี้ ประกอบไปด้วย:
นางแบบ
16 นางแบบในฤดูกาลนี้ ประกอบไปด้วย:
ตอนที่ 1: Welcome to Los Angeles!
ในตอนแรกของฤดูกาลนี้ นักออกแบบทั้ง 16 คนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดสำหรับเดินพรมแดง ที่แสดงถึงความคิดสร้างสรรค์และมุมมองในฐานะนักออกแบบของแต่ละคน โดยทุกคนจะได้รับเงินคนละ 200 ดอลลาร์ และมีเวลา 30 นาทีในการเลือกซื้อวัสดุมาทำชุดของพวกเขา นักออกแบบทุกคนมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ และนักออกแบบที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 2: We Expect Fashion
ในตอนนี้นักออกแบบทั้ง 15 คนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดให้กับนักแสดงและนางแบบชื่อดัง รีเบกกา โรเมน ซึ่งเธอนั้นกำลังตั้งครรภ์ลูกแฝดอยู่ในขณะนี้ โดยชุดที่เธอต้องการจะต้องไม่ใช่ชุดคลุมท้องธรรมดาๆ แต่จะต้องมีความทันสมัย นำแฟชั่น และเป็นชุดที่ผู้หญิงตั้งครรภ์สามารถใส่ออกมาในที่สาธารณะได้อย่างเหมาะสม นักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 100 ดอลลาร์ และมีเวลา 30 นาทีในเลือกการซื้อวัสดุมาทำชุดของพวกเขา นักออกแบบทุกคนมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 3: Rumble on the Runway
ในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 14 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดที่ได้แรงบันดาลใจมาจากการเล่นกีฬาโต้คลื่น โดยจะต้องเป็นชุดที่มีความสนุกสนาน และมีความเป็นแฟชั่นด้วย โดยในโจทย์นี้นักออกแบบจะต้องร่วมงานกันเป็นทีม โดยใช้การจับฉลากเลือกหัวหน้าทีม และให้หัวหน้าทีมเลือกลูกทีมเอง แต่ละทีมจะได้เงินทีมละ 50 ดอลลาร์ ในการซื้อวัสดุมาทำชุด
ต่อมาในภายหลัง ทิมได้แจ้งให้นักออกแบบทราบว่า ทุกทีมจะต้องสร้างสรรค์ชุดอีก 1 ชุด ซึ่งเป็นชุดในสไตล์อาว็อง-การ์ด โดยให้มีแรงบันดาลใจมาจากชุดโต้คลื่นของทีมตัวเองนั่นเอง ในครั้งนี้นักออกแบบจะได้รับเงินเพิ่มอีกทีมละ 200 ดอลลาร์ ในการซื้อวัสดุมาทำชุด นักออกแบบมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ในการตัดสิน คู่ของมิทเชลและราโมน เป็นคู่ที่ทำผลงานได้ดีที่สุดและชนะในโจทย์นี้ไป แต่กรรมการพบว่า ชุดทั้ง 2 ชุดนั้น ราโมนแทบจะทำคนเดียวทั้งหมด โดยที่มิทเชลแทบจะไม่ได้ช่วยทำอะไรเลย ทั้งๆที่ตัวเองเป็นหัวหน้าทีม กรรมการจึงตัดสินให้มิทเชลต้องออกจากการแข่งขันไป ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่นักออกแบบถูกตัดสินให้ออกจากการแข่งขันทั้งๆที่ชนะในโจทย์ครั้งนั้น
ตอนที่ 4: What a Woman Wants
ในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 13 คนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดให้กับลูกค้า ซึ่งก็คือนางแบบของพวกเขาเอง นักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 100 ดอลลาร์ และมีเวลา 30 นาทีในการเลือกซื้อวัสดุมาทำชุดของพวกเขา นักออกแบบทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 5: Fashion Headliners
ในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 12 คนได้เดินทางไปยังโรงพิมพ์ของหนังสือพิมพ์ลอสแอนเจลิสไทมส์ และทิมได้แจ้งโจทย์ว่า นักออกแบบจะต้องสร้างสรรค์ชุดโดยใช้กระดาษหนังสือพิมพ์แทนผ้า โดยนักออกแบบทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 6: Lights, Camera, Sew!
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 11 คน จะต้องสร้างสรรค์ชุดโดยได้แรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์แนวต่างๆ โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 150 ดอลลาร์ และมีเวลา 30 นาทีในการเลือกซื้อวัสดุมาทำชุดของพวกเขา นักออกแบบทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 7: The Sky Is the Limit
ในตอนนี้ นักออกแบบทั้ง 10 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุด 2 ชุด ให้กับแบรนด์ Macy's โดยคอนเซปต์ของชุดจะต้องมีสีน้ำเงิน และในครั้งนี้นักออกแบบจะต้องร่วมงานกันเป็นทีม โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 100 ดอลลาร์ และมีเวลา 20 นาทีในการเลือกซื้อวัสดุมาทำชุดของพวกเขา ผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับโอกาสในการออกแบบชุดและได้วางจำหน่ายในร้าน Macy's รวมถึงจำหน่ายออนไลน์ทางเว็บไซต์ Macy's.com อีกด้วย
ตอนที่ 8: A Fashionable New Beginning
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 9 คน ได้รับโจทย์ให้เปลี่ยนชุดแต่งงานเก่าของหญิงสาวที่หย่าร้าง ให้กลายเป็นชุดเดรสใหม่ที่สวยและทันสมัย โดยนักออกแบบทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 9: Sequins, Feathers and Fur, Oh My!
ในตอนนี้ นักออกแบบได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดสำหรับใส่ทำการแสดงโชว์บนเวที ซึ่งจะต้องมีความสวยงามและหรูหรา และต้องดึงดูดสายตาจากผู้ชมการแสดงด้วย โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 300 ดอลลาร์ และมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ
ตอนที่ 10: A Tale of Seven Cities
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 7 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดที่ได้แรงบันดาลใจมาจากสถานที่ต่างๆ โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 150 ดอลลาร์ และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ
ตอนที่ 12: The Art of Fashion
ในตอนนี้ นักออกแบบที่เหลือทั้ง 5 คนได้เดินทางไปยัง J. Paul Getty Museum ซึ่งทิมได้แจ้งให้นักออกแบบทุกคนทราบถึงโจทย์ในครั้งนี้คือ นักออกแบบทุกคนจะต้องสร้างสรรค์ชุดโดยให้มีแรงบันดาลใจมาจากพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ ซึ่งอาจเป็นสิ่งของหรือภาพวาดต่างๆที่โชว์อยู่ในพิพิธภัณฑ์, สถาปัตยกรรมและสิ่งก่อสร้าง หรืออาจจะเป็นวิวทิวทัศน์ก็ได้ โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 300 ดอลลาร์ และมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ โดยโจทย์นี้เป็นโจทย์สุดท้าย ก่อนที่จะเข้าสู่รอบ Final Round
ตอนที่ 13: Finale, Part I
ในตอนนี้ นักออกแบบที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายทั้ง 3 คน ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์คอลเลคชั่นของพวกเขาสำหรับโชว์ที่นิวยอร์กแฟชั่นวีค ซึ่งในคอลเลคชั่นจะต้องประกอบไปด้วยชุดทั้งหมด 12 ชุด โดยนักออกแบบจะได้รับเงินคนละ 9,000 ดอลลาร์ และมีเวลาประมาณ 10 สัปดาห์ ในการออกแบบและสร้างสรรค์คอลเลคชั่นของพวกเขา
นีล วอร์น็อก
นีล วอร์น็อก (เกิดวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1948) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลชาวอังกฤษ ซึ่งจัดการทีมมานานกว่า 35 ปี เขาเป็นผู้จัดการที่ทำผลงานเลื่อนชั้นได้มากที่สุดถึง 8 ครั้งในฟุตบอลอังกฤษ
วอร์น็อกเคยเล่นตำแหน่งปีกให้กับ      และ สถิติอาชีพของเขาคือทำได้ 36 ประตู จากการลงเล่นในลีก 327 นัด เขาเกษียณอาชีพใน ค.ศ. 1979 เมื่ออายุ 30 ปี ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นโค้ช
วอร์น็อกเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมเป็นครั้งแรกกับ ซึ่งเป็นทีมนอกลีกระหว่าง ค.ศ. 1980-1981 ก่อนจะย้ายไปคุมทีม (1981-1986) และ (1986-1989) โดยเขาสามารถพาสการ์เบอเรอเลื่อนชั้นเข้าสู่ฟุตบอลลีกในปี 1987 ต่อมาเขารับงานผู้จัดการทีม (1989-1993) นำทีมนอตส์เคาน์ตี จาก ดิวิชัน 3 (เดิม) สู่ดิวิชัน 1 (เดิม) แม้จะถูกไล่ออกหลังจากสโมสรตกชั้น ก่อนที่ดิวิชัน 1 จะเปลี่ยนเป็น พรีเมียร์ลีก หลังจากนั้นวอร์น็อกเข้าคุม เป็นเวลาสั้น ๆ ใน ค.ศ. 1993 ก่อนที่จะย้ายไป (1993-1995) ซึ่งเขาพาทีมเลื่อนชั่นสู่ ดิวิชัน 1 (ใหม่) ได้ ต่อมาเขาได้ลาออกและไปร่วมงานกับ (1995-1997) และนำทีมสู่ ดิวิชัน 2 และก็ถูกไล่ออก หลังจากนั้นเขาจึงย้ายไปคุมอีกสองสโมสรเป็นเวลาสั้น ๆ ได้แก่ (1997-1998) และ (1998-1999)
ในปี 1999 วอร์น็อกได้ร่วมงานกับ นำพวกเข้าสู่รอบรองชนะเลิศลีกคัพ และ เอฟเอคัพ ในปี 2003 และ เลื่อนชั่นสู่พรีเมียร์ลีกในปี 2006 แต่อย่างไรก็ตามเขาลาออกหลังจากทีมตกชั้นในปี 2007 เข้าไปกลับไปร่วมงานกับ (2007-2010) ช่วยให้พาเลซ รอดจากการตกชั้น เมื่อสโมสรพาเลซได้เปลี่ยนตัวผู้บริหารใหม่ เขาได้ลาออกและไปร่วมงานกับ (2010-2012) เขาทำทีมเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ในปี 2011 และถูกไล่ออกหลังจากที่พาทีมจบในอันดับโซนใกล้ตกชั้น เขาเลยไปร่วมงานกับ (2012-2013) และถูกลีดส์ไล่ออกหลังทำผลงานย่ำแย่ เขาตกงานอยู่ถึง 15 เดือนจนกระทั่งกลับมาร่วมงานกับ คริสตัลพาเลซอีกครั้ง และต่อมาก็ถูกไล่ออกหลังจากเริ่มต้นฤดูกาลได้อย่างย่ำแย่และอยู่ในโซนหนีตกชั้น ต่อจากนั้น ได้มาเป็นผู้จัดการทีมชั่วคราว ของควีนส์พาร์คเรนเจอส์ ก่อนที่จะกลับไปเป็นผู้จัดการทีมแบบเต็มตัวกับ
ต่อมาเขาตกลงรับงานคุมทีมในเดือน ตุลาคม 2016 และนำทีมเลื่อนชั้นกลับมาสู่พรีเมียร์ลีก ในฤดูกาล 2017-18
เกาะบราวน์ซี
เกาะบราวน์ซี (Brownsea Island) หรือ แบรงก์ซี (Branksea Island) เป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในทะเลสาบพูล นอกเขตเมืองพูล จังหวัดดอร์เซต สหราชอาณาจักร ชื่อของเกาะมีที่มาจากภาษาอังกฤษยุคแองโกล-แซกซัน Brūnoces īeg หรือตามภาษาอังกฤษปัจจุบัน Brūnoc's island เกาะบราวน์ซีรู้จักกันดีในฐานะเป็นที่ตั้งค่ายลูกเสือแห่งแรกของโลกโดยโรเบิร์ต เบเดน โพเอลล์ ในปี พ.ศ. 2450 ยังผลให้มีการลูกเสือแพร่หลายในปีถัดมา ปัจจุบันเกาะอยู่ในความดูแลของมูลนิธิแห่งชาติเพื่อสถานที่ประวัติศา่สตร์และความงามธรรมชาติ หรือเนชันนัลทรัสต์ เกาะบราวน์ซีมีคู่แฝดคือ เกาะตาตีอู ในประเทศฝรั่งเศส
ข้อมูลทั่วไป
เกาะบราวน์ซีเป็นเกาะขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเกาะทั้งหมด 8 เกาะ ที่ตั้งในทะเลสาบพูล ในเขตอำเภอเพอร์เบก (Purbeck) จังหวัดดอร์เซต แต่สามารถเข้าถึงได้จากทางอำเภอพูลและบอร์นมัท บนเกาะเป็นป่าประกอบด้วยต้นสนและโอ๊กประมาณ 500 เอเคอร์ หรือ 1260 ไร่โดยประมาณ นอกจากนี้ยังมีทุ่งหญ้า แอ่งน้ำจืดสองแอ่ง มาบน้ำเค็ม หาดกรวด และลานต้นกก ในเวลาฤดูร้อนจะมีนกมาหากินจำนวนมาก ทำให้มีการสร้างบังไพรสำหรับใช้ดูนก พื้นดินของเกาะประกอบด้วยดินทรายผสมตะกอนทับถมจากซากพืชซากสัตว์ที่ตายแล้ว บนเกาะเป็นที่ตั้งของปราสาทบราวน์ซี ซึ่งเป็นป้อมปราการสร้างในสมัยสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ ปัจจุบันปราสาทไม่ได้เปิดให้เข้าชม เนื่องจากให้บริษัทห้างสรรพสินค้าจอห์นลูอีส (John Lewis Partnership) เช่าเป็นโรงแรมสำหรับพนักงาน
นอกเหนือจากพืชพรรณ บนเกาะยังมีสัตว์จำนวนหนึ่ง อาทิ กระรอกแดง ซึ่งอยู่รอดบนเกาะนี้ได้ด้วยเหตุที่ไม่มีกระรอกเทาอาศัยบนเกาะ และเนื่องจากการที่มีคนจำนวนหนึ่งอาศัยบนเกาะ ร่างกายของกระรอกแดงมีเชื้อแบคทีเรีย Mycobacterium leprae ซึ่งก่อให้เกิดโรคเรื้อนในคน นอกเหนือจากกระรอกแดงแล้ว บนเกาะยังมีกวางซิกา ซึ่งว่ายน้ำไปมาระหว่างเกาะและหมู่บ้านอาร์นในเขตตำบลสวอนเนจ นกยูง นกนางนวลแกลบ และนกทะเลชนิดอื่น
ยุคแรก
หลักฐานที่บันทึกว่ามีมนุษย์อาศัยบนเกาะบราวน์ซีแรกสุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 ในเวลานั้นมีการสร้างสถานปลีกวิเวกและโรงอุโบสถสำหรับบูชาพระเจ้า ต่อมาในปี พ.ศ. 1558 พระเจ้าคนุตมหาราชนำทัพไวกิงยกพลขึ้นบก ตั้งค่ายปล้นสะดมเรือที่ผ่านไปมาและชุมชนรอบข้าง ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 11 บรูโน คหบดีชาวตำบลสตัดแลนด์ (Studland) ครั้นรัชสมัยพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตยึดครองอังกฤษ เกาะนี้ก็ตกเป็นทรัพย์สินร่วมกับน้องชายต่างมารดาคือโรเบิร์ต เดอ มอร์เทน ล่วง พ.ศ.1697 สมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ผู้สร้างปราสาทโดเวอร์ ก็มีการมอบสิทธิ์ให้ชาวเกาะยึดเอาของจากเรืออัปปางที่ถูกซัดเกยตื้น
ยุคทิวดอร์และสงครามกลางเมือง
ในสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 มีการยุบอาราม เพื่อนำทรัพย์สินขายใช้ในการศึกสงคราม พระองค์เห็นความสำคัญของเกาะในฐานะจุดยุทธศาสตร์ จึงมีพระราชโองการให้สร้างป้อมปราการขนาดย่อมขึ้นบนยเกาะนอกเหนือจากป้อมปราการริมฝั่งตามหัวเมืองต่าง ๆ ป้อมเหล่านี้เรียกว่า ปราสาทเฮนริเชียน (Henrician Castle) สำหรับป้อมปราการบนเกาะนั้น คือ ปราสาทบราวน์ซี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2090 เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 8 สิ้นพระชนม์ ราชสมบัติตกแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ ปราสาทและเกาะถูกยกให้กรมวังคนสนิทชื่อเซอร์คริสโตเฟอร์ แฮตตัน (Christopher Hatton) เมื่อ พ.ศ. 2119
ต่อมาในสมัยสงครามกลางเมืองอังกฤษ เมืองพูลเข้ากับฝ่ายรัฐสภากระทำรัฐประหารราชบัลลังก์ของสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 1 เกาะนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ซ่องสุมผู้คน โทมัส ไพรด์ (Thomas Pride) ใช้เกาะนี้เป็นสถานที่เตรียมการยึดรัฐสภา ต่อมา โรเบิร์ต เคลย์ตัน ข้าหลวงนครลอนดอน (ไม่ใช่ผู้ว่าราชการกรุงลอนดอน) ครอบครองเกาะจนกระทั่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ.2250 จากนั้นเกาะตกเป็นสมบัติของวิลเลียม เบนสัน สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในยุคนี้เองที่ปราสาทกลายสภาพจากป้อมปราการเป็นนิวาสสถาน
ยุคอุตสาหกรรม
หลังจากกิจการเครื่องปั้นดินเผาของวอฟล้มละลาย เขาเป็นคนหนี้สินล้นพ้นตัวและต้องลี้ภัยไปยังสเปน เจ้าหนี้ได้ยึดเกาะนั้นขายทอดตลาดให้แก่จอร์จ คาเวนดิช-เบนติงก์ (George Cavendish-Bentinck) องคมนตรีในสมัยนั้น เมื่อปี พ.ศ. 2416 เบนติงก์ทำการเกษตรโดยเอาวัวเจอร์ซีย์ขึ้นมาเลี้ยงบนเกาะรวมถึงปลูกพืช เขาประดับประดาทางเดินตามเกาะด้วยรูปปั้นแบบอิตาเลียนเรเนอซองส์ ตราบจนปี พ.ศ.2424 สำมะโนประชากรระบุว่ามีประชาชนอาศัยบนเกาะ 270 คน ส่วนใหญ่เป็นคนงานปั้นหม้อ เมื่อเบนติงก์เสียชีวิตในปี พ.ศ.2434 เกาะถูกขายให้เคนเนท โรเบิร์ต บัลโฟร์ (Kenneth Robert Balfour) หลังจากนั้นบนเกาะจากเดิมที่ใช้ตะเกียงน้ำมันก็เริ่มใช้ไฟฟ้าส่องสว่างแทน แต่แล้วปราสาทบราวน์ซีที่ตั้งตระหง่านอยู่ถูกไฟไหม้ในปี พ.ศ.2439 เป็นผลให้ปราสาทถูกสร้างใหม่ ห้าปีให้หลัง บัลโฟร์ขายเกาะนี้อีกครั้งหนึ่ง
ปัจจุบัน
ชาลส์ แวน ราลเต (Charles van Raalte) ซื้อเกาะและปราสาทบราวน์ซีต่อจากบัลโฟร์เพื่อใช้เป็นบ้านพักวันหยุด มีบุคคลสำคัญอาทิ กูลเยลโม มาร์โกนี แวะมาพักอาศัยที่ปราสาท โรเบิร์ต เบเดน-โพเอลล์ ทหารกองทัพอังกฤษ สมาชิกสภาขุนนาง และเพื่อนสนิทของแวนราลเตขอใช้เกาะเป็นสถานที่จัดค่ายลูกเสือกับเด็กชายอีกจำนวนหนึ่งซึ่งมาจากพื้นเพทางสังคมรวมไปถึงถิ่นที่อยู่ที่แตกต่างกัน บางส่วนมาจากกโรงเรียนชายล้วนในกรุงลอนดอน บางส่วนมาจากคนในท้องถิ่น เช่นจากตำบลปาร์กสโตน อำเภอพูล และ ตำบลวินตัน อำเภอบอร์นมัท ค่ายถูกจัดระหว่างวันที่ 1 - 8 สิงหาคม พ.ศ.2450 บรรดาเด็ก ๆ ถูกกำหนดให้ทำกิจกรรมกลางแจ้ง อาทิ การอยู่ค่ายพักแรม การสังเกตการณ์ พืชพรรณและนานาสัตว์ การช่วยชีวิต และอุดมการณ์ความรักชาติ เมื่อค่ายนี้ประสบผลสำเร็จตามความปรารถนา ปีต่อมาเบเดน-โพเอลล์ได้เผยแพร่หนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย (Scouting for Boys) เป็นผลให้เกิดกองลูกเสือในหลายประเทศ บนเกาะนั้นมีการตั้งค่ายลูกเสือเป็นประจำทุกปีสืบเนื่องจนถึง พ.ศ.2477 ดังเหตุผลที่จะอธิบายต่อไป
บนเกาะ ณ เวลานั้น มีสวนครัวและฟาร์มวัวนม ทำให้มีอาหารรับประทานตลอดเวลาไม่ต้องนำขึ้นมาจากฝั่ง บรรดาคนงานโรงงานปั้นหม้อ แม้ว่าโรงงานจะปิดไปแล้ว ก็ยังอาศัยเกาะเป็นที่เลี้ยงชีพรับใช้เจ้าของเกาะ ไม่นานนัก แวนราลเตถึงแก่กรรมที่กัลกัตตา ประเทศอินเดีย ภรรยาของเขาประมูลขายเกาะนี้ในปี พ.ศ.2470 สองปีต่อมาแมรี บอแนม-คริสตี (Mary Bonham-Christie) ประมูลเกาะได้ในราคา 125,000 ปอนด์ เจ้าของคนใหม่สั่งขับไล่บรรดาผู้พักอาศัยกลับไปยังแผ่นดินใหญ่ และปล่อยให้พื้นที่การเกษตรกลับคืนเป็นป่าและทุ่งหญ้าตามธรรมชาติ ล่วงปี พ.ศ. 2477 ป่าบนเกาะถูกไฟเผาทำลายจนเกือบหมด มีเฉพาะปราสาทและกลุ่มอาคารด้านตะวันออกเท่านั้นที่ไม่ถูกไฟไหม้ นางบอนแนม-คริสตีทราบถึงเหตุการณ์จึงสั่งห้ามคนนอกขึ้นเกาะตราบจนสิ้นชีวิตในปี พ.ศ. 2504 ด้วยเหตุที่เธอเป็นคนแล้งน้ำใจอย่างกล้า จึงถูกขนานนามว่า ปีศาจแห่งบราวน์ซี หลานของบอนแนม-คริสตีจ่ายภาษีมรดกโดยการยกเกาะบราวน์ซีให้แก่รัฐบาล ชาวเมืองรอบ ๆ ที่ทราบข่าว นำโดยเฮเลน บรอเทอร์ตัน (Helen Brotherton; พ.ศ.2457 - 2552) ก็เป็นกังวลว่าเกาะนี้จะถูกขายให้แก่นายทุนเพื่อใช้สร้างอสังหาริมทรัพย์ จึงได้ขอความช่วยเหลือจากมูลนิธิแห่งชาติเพื่อสถานที่ประวัติศาสตร์และความงามธรรมชาติให้เข้าซื้อเกาะ แต่มูลนิธิมีเงื่อนไขว่าจะซื้อถ้ามีเงินลงขันเพียงพอ สุดท้ายมูลนิธีซื้อเกาะได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2505 ด้วยราคา 100,000 ปอนด์ มูลนิธิแห่งชาติได้รับเงินสนับสนุนบางส่วนจากบริษัทจอห์นลูอิส และมูลนิธีชีวิตป่าดอร์เซต จึงได้ให้หน่วยงานทั้งสองได้รับสิทธิ์เช่าช่วงเกาะบางส่วน มูลนิธิชีวิตป่าดูแลเกาะทางตอนเหนือ บริเวณที่เป็นป่า มาบ และทุ่งต้นกก ส่วนบริษัทจอห์นลูอิสใช้สิทธิ์ครอบครองปราสาทบราวน์ซีเพื่อใช้เป็นโรงแรมสำหรับพนักงาน ต้นกุหลาบพันปีที่ขึ้นอยู่เต็มและไม่ได้มีมาแต่เดิมก็ถูกถางทิ้ง ป่าที่รกชัฏเกินไปก็ถูกถางเป็นแนวกันไฟ สุดท้ายปีต่อมา โอลาฟ เบเดน-โพเอลล์ ภรรยาของโรเบิร์ต บิดาแห่งการลูกเสือโลก พร้อมด้วยอดีตสมาชิกค่ายลูกเสือแห่งแรกของโลก ได้เปิดเกาะนี้พร้อมกับค่ายลูกเสืออย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2506 เกาะที่แต่เดิมถูกห้ามเข้าก็เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าได้ (มีค่าเข้าชมจำนวนหนึ่ง) ลูกเสือและเนตรนารีที่เคยถูกห้ามขึ้นเกาะทำกิจกรรมก็ได้สิทธิ์คึนมาด้วย จวบจนปัจจุบันมีผู้ขึ้นชมเกาะปีละประมาณ 110,000 คน
ฟาโรห์พซัมติกที่ 1
วาอิบเร ซามาเจิกที่ 1 (อียิปต์โบราณ: Wꜣḥ-jb-Rꜥ Psmṯk, ออกเสียงว่า Psamâṯək ), ในภาษาอัสซีเรียนรู้จักกันในพระนาม พิชามิลกิ (อัคคาเดียน: Pišamilki ) และ นาบู-เชซิบันนิ (อัคคาเดียน:  และ  Nabu-šezibanni แปลว่า "โอ่ นาบู, ช่วยข้า!" ), หรือที่ในภาษากรีกโรมันรู้จักในพระนามว่า ซัมแมตีโคส (กรีกโบราณ: Ψαμμήτιχος Psammḗtikhos; ละติน: Psammētichus) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์แรกจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองซาอิสที่ตั้งอยู่บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ พระองค์ทรงปกครองระหว่าง 664–610 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นฟาโรห์โดยกษัตริย์อาชูร์บานิปัลแห่งจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ แทนที่ผู้ปกครองชาวคุชจากราชวงศ์ที่ยี่สิบห้าแห่งอียิปต์ แต่ต่อมาได้ปฏิเสธอำนาจของจักรวรรดิอัสซีเรีย เมื่อได้รับเอกราชมากขึ้น
ฟาโรห์พซัมเตกที่ 1 เสด็จสวรรคตในช่วง 610 ปีก่อนคริสตกาล และพระราชโอรสของพระองค์ทรงขึ้นมาครองพระราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ในพระนามฟาโรห์เนโคที่ 2
อำเภอเฟิ่งหวง
อำเภอเฟิ่งหวง (凤凰县) เป็นอำเภอภายใต้การปกครองของจังหวัดปกครองตนเองเซียงซี ในมณฑลหูหนาน ประเทศจีน
ประวัติ
อำเภอเฟิ่งหวงตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2247 และมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 300 ปี เมืองโบราณเป็นที่รวมของชนกลุ่มน้อยเผ่าม้งและถู่จา มีแหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมชาติพันธุ์ที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ซึ่งประกอบด้วย ภาษาชาติพันธุ์ ขนบธรรมเนียม ศิลปะ ตลอดจนสถาปัตยกรรมชาติพันธุ์ที่โดดเด่นหลายหลากซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์ หมิง และ ชิง ผังเมืองถูกสร้างให้ปรับเข้ากับการโอบล้อมด้วยภูเขาและแม่น้ำตามธรรมชาติที่ไหลผ่านกลางเมือง ประชากรกว่าครึ่งของเมืองเป็นชนกลุ่มน้อย ม้ง (苗族) หรือ ถู่จา (土家族) เฟิ่งหวงยังเป็นศูนย์กลางของการก่อกบฏม้ง ที่ไม่ประสบความสำเร็จ (พ.ศ. 2397 - 2416) ซึ่งก่อให้เกิดการพลัดถิ่นของชาติพันธุ์ม้งสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงสองศตวรรษที่ผ่านมา อำเภอนี้เป็นที่รู้จักดีในประเพณีม้งและการพิธีศพแบบม้ง และยังเป็นที่ตั้งของกำแพงเมืองจีนตอนใต้ (中国南方长城; ม้ง: Suav Tuam Choj) ที่สร้างขึ้นโดยราชวงศ์หมิงเพื่อปกป้องชาวจีนฮั่นในพื้นที่จากการโจมตีของม้ง
นับจากปี 2456 ชื่อของเมืองที่เปลี่ยนจาก เจิ้นกัน ( 鎮筸 ) เป็น เฟิ่งหวง เมืองโบราณเฟิ่งหวงได้รับการบรรจุไว้ในรายชื่อเบื้องต้น มรดกโลก ของ องค์การยูเนสโก เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2551 ในหมวดวัฒนธรรม เมืองโบราณแห่งนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเมืองที่สวยที่สุดในจีนโดย Rewi Alley นักเขียนชาวนิวซีแลนด์
เมืองโบราณเฟิ่งหวงได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมในเดือนกรกฎาคม 2557
การเดินทาง
การเดินทางไปอำเภอเฟิ่งหวง โดยใช้สนามบินเฟิ่งหวง (Fenghuang Airport) ในเมืองถงเหริน (Tóngrén) อยู่ห่างจากเฟิ่งหวง 34 km และสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดในเมืองจี๋โซ่ว (Jíshǒu) ที่อยู่ห่างออกไป 50 km จากนั้นเดินทางต่อด้วยรถประจำทางหรือแท็กซี่ไปยังอำเภอเฟิ่งหวง
นารูโกะ ยานางิวาระ
นารูโกะ ยานางิวาระ (เกิด: 26 มิถุนายน พ.ศ. 2402 — ตาย: 16 ตุลาคม พ.ศ. 2486) หรืออาจรู้จักในนาม ซาราวาบิ โนะ สึโบเนะ เป็นนางสนองพระโอษฐ์ และพระสนมในจักรพรรดิเมจิ ทั้งเป็นพระราชชนนีในจักรพรรดิไทโช โดยเธอเป็นสนมคนสุดท้ายที่ให้ประสูติกาลองค์จักรพรรดิของญี่ปุ่น
ประวัติ
นารูโกะ ยานางิวาระเกิดในเกียวโต เป็นบุตรคนที่สองของมิตสึนารุ ยานางิวาระ (柳原光愛) มหาดเล็กของจักรพรรดิ ทั้งเป็นวงศ์วานของเครือฟูจิวาระ นารูโกะมีพี่ชายคือ ซากิมิสึ ยานางิวาระ ผู้ร่วมสงครามโบชิงฝ่ายจักรพรรดิ เขาดำรงตำแหน่งเป็นรองผู้ว่าการภูมิภาคโทไกโด ก่อนรับตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดยามานาชิ ทั้งยังเป็นผู้ลงนามในสัญญาฟื้นฟูสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างจีนกับญี่ปุ่น หลังทั้งสองก่อสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง
นารูโกะเป็นดรุณีแรกแย้มที่มีความเฉลียวฉลาด และมีรูปโฉมโนมพรรณสวยงาม ได้รับการยกย่องกันถ้วนหน้าในหมู่สนมฝ่ายใน ทั้งยังเก่งกาจการกวี และเข้าถวายตัวรับใช้พระราชวงศ์เมื่อปี พ.ศ. 2413 เริ่มด้วยการเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในพระพันปีเอโช ก่อนได้รับแต่งตั้งเป็น กนโนะเท็งจิ (นางห้องพระบรรทม) เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2416 และรับราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นพระสนมในจักรพรรดิเมจิ ประสูติกาลพระราชโอรส-ธิดา 3 พระองค์ ได้แก่
และหลังจากการประสูติกาลพระราชโอรสคือเจ้าชายโยชิฮิโตะแล้ว พระสนมนารูโกะก็พิกลจริตไม่สามารถสนองพระเดชพระคุณรับราชการในห้องพระบรรทมอีกเลย ส่วนพระราชโอรสพระองค์นั้นก็ประชวรด้วยพระโรคเดียวกับพระเชษฐภคินีและพระเชษฐภาดา และมีพระพลานามัยย่ำแย่ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
พระสนมนารูโกะได้รับการแต่งตั้งเป็นนางสนองพระโอษฐ์ในปี พ.ศ. 2445 และหลังเจ้าชายฮะรุ สืบราชสมบัติขึ้นเป็นจักรพรรดิไทโชเมื่อปี พ.ศ. 2455 นางก็ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์และได้รับเกียรติหลายประการ แม้จะมีการโจษขานว่านางสติไม่สมประดี ครั้นเมื่อจักรพรรดิไทโชเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2469 อดีตพระสนมนารูโกะก็ได้รับการอนุญาตให้ปรากฏตัวหน้าพระแท่นพระบรมศพ
พระสนมนารูโกะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2486 สิริอายุได้ 84 ปี ในรัชสมัยจักรพรรดิโชวะ โดยมีการปลงศพ ณ วัดยูเต็งจิ ย่านนากาเมงูโระ เขตเมงูโระ กรุงโตเกียว
อะม็อกซีซิลลิน
อะม็อกซีซิลลิน  (amoxicillin, amoxycillin) เป็นยาปฏิชีวนะชนิดหนึ่ง ใช้รักษาโรคติดเชื้อแบคทีเรียได้หลายโรค เป็นยาที่แนะนำให้ใช้เป็นลำดับแรกในการรักษาหูชั้นกลางอักเสบ อาจใช้รักษาคออักเสบจากเชื้อสเตร็ป ปอดอักเสบ การติดเชื้อที่ผิวหนัง การติดเชื้อในทางเดินปัสสาวะ และอื่นๆ ยานี้เป็นยากิน ส่วนการฉีดนั้นมีที่ใช้อยู่บ้างแต่น้อย
ผลข้างเคียงที่พบบ่อยคือการมีผื่น และอาการคลื่นไส้ หากใช้ร่วมกับกรดคลาวูลานิกอาจทำให้เกิดการติดเชื้อรา และอาการท้องเสียได้ ยานี้ไม่ควรใช้ในผู้ที่แพ้ยาเพนิซิลลิน หากใช้ในผู้ป่วยโรคไตอาจต้องลดขนาดยาลง การใช้ยานี้ในสตรีตั้งครรภ์หรือให้นมบุตรยังไม่พบว่ามีอันตราย
อะม็อกซีซิลลินได้รับการค้นพบครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1958 และถูกนำมาใช้ในทางการแพทย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1972 ได้รับการจัดเป็นหนึ่งในรายการยาสำคัญต้นแบบขององค์การอนามัยโลก และถือเป็นยาที่ปลอดภัยและใช้ได้ผลดีที่สุดชนิดหนึ่งในระบบบริการสุขภาพ เป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกสั่งใช้ในเด็กบ่อยมากที่สุดตัวหนึ่ง มีผลิตจำหน่ายได้โดยทั่วไป ราคาขายส่งของยานี้ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้วอยู่ที่แคปซูลละ 0.02-0.05 ดอลลาร์สหรัฐ ค่าใช้จ่ายตลอดการรักษาหากใช้เวลาสิบวันอยู่ที่ประมาณ 16 ดอลลาร์สหรัฐ
ข้อบ่งชี้สำหรับการใช้ยานี้
การติดเชื้อ เนื่องจากเชื้อพวก Gram-negative, Gram-positive
ชื่อการค้า
Amacin, Amoxy, Biomox, Ibiamox, Amoxil–Bencard, Amoxcillin
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว ผลงานของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มีความยาวทั้งสิ้น 92 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนแรกของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1980 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1982 (พ.ศ. 2525) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โดเรม่อนผจญไดโนเสา" (สะกดตามต้นฉบับ) โดยผู้นำเข้ามาฉาย คือ สมโพธิ แสงเดือนฉาย โดยเข้าฉายใน 2 โรงภาพยนตร์ คือ เมโทร และ สามย่าน นับเป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์เรื่องยาวที่เข้ามาฉายในประเทศไทยเป็นเรื่องแรก ได้รับความนิยมมากเมื่อเข้าฉาย ด้วยการทำรายได้มากถึง 2 ล้านบาท และในส่วนฉบับหนังสือการ์ตูน ได้ลิขสิทธิ์จัดพิมพ์โดยเนชั่นเอ็ดดูเทนเมนท์
ประวัติ
ในปี 1975 ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ ได้วาด "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ" เป็นการ์ตูนเรื่องสั้น ความยาว 25 หน้า ลงในนิตยสารโชเน็งซันเดย์ ฉบับพิเศษ และในภายหลังก็ได้ลงตีพิมพ์ใน โดราเอมอน ฉบับรวมเล่มของเทงโทมุชิคอมิกส์ ฉบับที่ 10 ด้วย ซึ่ง ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ เขียนโดราเอมอนตอนนี้ขึ้นมาโดยได้รับแรงบันดาลใจจากเรื่อง "Born Free" ที่เป็นผลงานการประพันธ์ของจอย อดัมสัน ต่อมาในเดือนตุลาคม ปี 1979 นิตยสารโคโรโคโรคอมิกก็ลงประกาศในเล่มว่า โดราเอมอนตอนนี้ จะได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว จากนั้นในเดือนธันวาคม ปีเดียวกัน ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ ก็เขียนโดราเอมอนตอนนี้เป็นแบบเรื่องยาว ลงในนิตยสารโคโรโคโรคอมิกรายเดือน โดยแบ่งเป็น 3 ตอนใหญ่ๆ ลงตีพิมพ์เดือนละตอน เป็นเวลา 3 เดือนด้วยกัน
ในปี 1983 "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ" แบบเรื่องยาวที่ได้รับการปรับปรุงเนื้อหาใหม่ ก็ออกวางจำหน่ายในรูปแบบหนังสือการ์ตูนฉบับรวมเล่มของเทงโทมุชิคอมิกส์ ในเครือสำนักพิมพ์โชงะกุกัง และจากนั้นอีก 23 ปีให้หลัง "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ" ก็ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเพื่อออกฉายในโรงภาพยนตร์อีกครั้ง โดยใช้ชื่อตอนว่า "โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่" ซึ่งได้มีการเปลี่ยนแปลงลายเส้นการวาดให้ใกล้เคียงกับต้นฉบับเดิมของ ฟูจิโกะ เอฟ. ฟูจิโอะ มากขึ้น และเปลี่ยนตัวนักพากย์ผู้ให้เสียงตัวละครทั้งหมด
เรื่องย่อ
โนบิตะรู้สึกเจ็บใจที่ซึเนะโอะไม่ยอมให้ตนเองได้ดูฟอสซิลเล็บไดโนเสาร์แบบชัดๆ เลยเผลอหลุดปากประกาศต่อหน้าพวกซึเนะโอะว่า จะขุดฟอสซิลไดโนเสาร์มาให้ดูเป็นขวัญตา ทว่าเมื่อนำเรื่องนี้ไปบอกโดราเอมอน ก็กลับถูกโดราเอมอนต่อว่าเสียยกใหญ่ ดังนั้นโนบิตะจึงตั้งใจที่จะพึ่งพากำลังของตนเอง ด้วยการไปขุดหาฟอสซิลไดโนเสาร์ตามที่ต่างๆ และในระหว่างนั้น เขาก็ขุดพบหินประหลาดโดยเชื่อว่าเป็นไข่ของไดโนเสาร์ เมื่อนำกลับไปบ้าน โดราเอมอนก็เอาผ้าคลุมกาลเวลาออกมาให้ใช้ เพื่อย้อนเวลาให้สภาพของไข่ใบนั้นกลับคืนเหมือนในอดีต แล้วไข่ก็ฟักออกมาเป็นตัวไดโนเสาร์พันธุ์ฟุตาบะซึซึกิ โนบิตะตั้งชื่อให้ไดโนเสาร์ตัวนั้นว่า "พีสุเกะ"
แม้จะได้ไดโนเสาร์ตัวจริงมาสมใจอยาก แต่โนบิตะก็ยังไม่ยอมเอาพีสุเกะไปอวดพวกซึเนะโอะ เพราะอยากเลี้ยงให้ตัวโตมากๆ เสียก่อน ทว่าเมื่อเลี้ยงไปเรื่อยๆ พีสุเกะก็ตัวใหญ่มากขึ้นจนไม่สามารถเลี้ยงในบ้านได้อีกต่อไป โนบิตะจึงต้องพาพีสุเกะไปแอบซ่อนตัวอยู่ในสระน้ำของสวนสาธารณะแทน แต่ความลับไม่มีในโลก เมื่อเกิดข่าวลือว่า มีคนพบสัตว์ประหลาดในสระน้ำของสวนสาธารณะ และจะมีการส่งนักประดาน้ำลงไปสำรวจในสระนั้น ทำให้โนบิตะกลุ้มใจอย่างหนัก เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรเพื่อไม่ให้เรื่องของพีสุเกะถูกเปิดเผย ในขณะนั้นเอง บุรุษชุดดำก็ได้ปรากฏตัวขึ้น เขาบอกกับโนบิตะว่าอยากจะขอซื้อตัวพีสุเกะ แต่โนบิตะยืนกรานว่าไม่ยอมขาย เมื่อบุรุษชุดดำกลับไป โนบิตะจึงตัดสินใจที่จะเอาตัวพีสุเกะกลับไปไว้ที่โลกดึกดำบรรพ์
หลายวันต่อมา โนบิตะก็สุดจะอดกลั้น เนื่องจากไม่มีใครยอมเชื่อว่าโนบิตะเลี้ยงไดโนเสาร์ไว้จริงๆ เขาเลยขอร้องให้โดราเอมอนเอาทีวีกาลเวลาออกมาให้พวกซึเนะโอะได้เห็นพีสุเกะที่อยู่ในโลกดึกดำบรรพ์ เมื่อได้ดูภาพจากทีวี ก็พบว่าพีสุเกะไม่สามารถเข้ากับไดโนเสาร์ตัวอื่นได้ ทำให้โดราเอมอนรู้ว่า พวกตนได้พาพีสุเกะไปส่งในแถบอเมริกาเหนือ ซึ่งที่นั่นไม่ใช่ถิ่นกำเนิดของไดโนเสาร์พันธุ์ฟุตาบะซึซึกิอย่างพีสุเกะ เมื่อได้ยินดังนั้น โนบิตะจึงรีบขอให้โดราเอมอนนั่งไทม์แมชชีนไปพาตัวพีสุเกะกลับมาทันที ส่วนชิซุกะ ไจแอนท์ และซึเนะโอะก็ได้ขอตามไปด้วย ส่งผลให้จำนวนบรรทุกเกินอัตรา แถมระหว่างทางยังถูกบุรุษชุดดำตามมายิงปืนใส่อีก 1 ที ทำให้ไทม์แมชชีนพังเสียหายจนไม่สามารถซ่อมแซมให้ใช้การเหมือนเดิมได้ ด้วยเหตุนี้ พวกโนบิตะจึงต้องออกเดินทางผจญภัยในโลกดึกดำบรรพ์ ต่อสู้กับเหล่าวายร้ายบุรษชุดดำ ซึ่งเป็นนักล่าไดโนเสาร์ที่จ้องจะจับพีสุเกะไปเป็นสัตว์เลี้ยงของอัครมหาเศรษฐีในโลกอนาคต และพยายามหาทางกลับไปประเทศญี่ปุ่นในยุคปัจจุบันให้ได้
ตำบลขามใหญ่
ตำบลขามใหญ่ เป็นตำบลในอำเภอเมืองฯ จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองอุบลราชธานี ห่างจากตัวเมืองอุบลราชธานีประมาณ 4 กิโลเมตร มีพื้นที่ 58 ตารางกิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2462 ซึ่งมี 15 หมู่บ้านในขณะนั้น ปัจจุบัน ตำบลขามใหญ่มีประชากร 42,028 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 22 หมู่บ้าน 26 ชุมชน (หมู่) พื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของเทศบาลตำบลขามใหญ่ โดยพื้นที่บางส่วนของชุมชนหมู่ที่ 3 บ้านก้านเหลือง, หมู่ที่ 11 บ้านหนองปลาปาก, หมู่ที่ 15 บ้านนาคำ และหมู่ที่ 18 บ้านดอนกลาง ที่อยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลอุบล
ในปี พ.ศ. 2563 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเพื่อเปลี่ยนแปลงเขตปกครองและยกฐานะของเทศบาลตำบลขามใหญ่เป็น เทศบาลนครขามใหญ่ โดยยุบเทศบาลตำบลปทุม เพื่อควบรวมเข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลไร่น้อยและเทศบาลตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี เพื่อจัดตั้งเป็นเทศบาลนครขามใหญ่ แต่ได้รับการคัดค้านจากประชาชนในพื้นที่
ประวัติ
ตำบลขามใหญ่ได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2462 ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือของเมืองอุบลราชธานี ในช่วงราวปี พ.ศ. 2532 มีจำนวนหมู่บ้านในเขตปกครองทั้งสิ้น 15 หมู่บ้าน ได้แก่ ทั้งนี้ พื้นที่ของตำบลขามใหญ่นั้นเป็นพื้นที่ที่รองรับการขยายตัวของตัวเมืองอุบลราชธานี ทำให้มีการตั้งถิ่นฐานของประชาชนเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากข้อมูลทะเบียนราษฎร์ของกรมการปกครอง พบว่า ระหว่างปี พ.ศ. 2536 – 2550 ตำบลขามใหญ่มีประชากรเพิ่มมากขึ้นถึงร้อยละ 55 (21,193 คน และ 32,738 คน ในปี พ.ศ. 2536 และ 2550 ตามลำดับ) ผลจากการเพิ่มขึ้นของประชากรนี้ ทำให้มีการจัดตั้งหมู่บ้านใหม่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ได้แก่ บ้านนาดูนน้อย บ้านหนองมะเขือ และบ้านนาอุดม ในปี พ.ศ. 2533; บ้านดอนแค และบ้านหัวดูน ในปี พ.ศ. 2542; บ้านโชคเมือง ในปี พ.ศ. 2544; บ้านวนารมย์ และบ้านดงคำอ้อ ในปี พ.ศ. 2545
ขนาดและที่ตั้ง
ตำบลขามใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของอำเภอเมืองอุบลราชธานี ระยะทางห่างจากเมืองอุบลราชธานี ประมาณ 3 กิโลเมตร การคมนาคมผ่านถนนสายหลักทางหลวงหมายเลข 212 (ถนนชยางกรู) และ 2050 (อุบลราชธานี – เขมราฐ) มีขนาดพื้นที่ 58  ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
ชุมชนและประชากร
ตำบลขามใหญ่ประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้น 22 หมู่บ้าน แบ่งเป็น 26 ชุมชน ประชากร 42,028 คน มีจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 21,407 ครัวเรือน จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2518
'''ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2518''' เป็นฤดูกาลที่ไม่การกำหนดขอบเขตอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินอยู่ภายในปี พ.ศ. 2518 แต่พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่มีแนวโน้มก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม วันเหล่านี้ถือเป็นธรรมเนียมในการกำหนดขอบเขตของแต่ละฤดูกาล เมื่อพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ส่วนพายุใดที่ก่อตัวขึ้นทางฝั่งตะวันออกของเส้นดังกล่าวจะเรียกว่า พายุเฮอร์ริเคน (ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2518) ในช่วงเวลานี้ พายุใดที่ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในมหาสมุทรตะวันตกจะได้รับชื่อจากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดที่ก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้จะได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียก ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใดที่ก่อตัวขึ้นหรือเคลื่อนตัวเข้าไปภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ พายุลูกนั้นจะได้รับชื่อจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ หรือ PAGASA ด้วย ด้วยเหตุนี้พายุเพียงหนึ่งลูก อาจมีชื่อถึงสองชื่อก็ได้
ในปีนี้ มีพายุบางลูกที่มีความโดดเด่น นั่นคือ พายุไต้ฝุ่นนีนา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดอุทกภัยจากเขื่อนบ่านเฉียว ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 229,000 คน และพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นจูน ซึ่งเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุด บันทึกความกดอากาศต่ำสุดได้ 875 มิลลิบาร์ จนถูกแย่งตำแหน่งไปโดยพายุไต้ฝุ่นทิปในปี พ.ศ. 2522 ด้วยความกดอากาศ 870 มิลลิบาร์
พายุ
ในปีนี้ มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกมีพายุดีเปรสชันเขตร้อน 25 ลูก ในจำนวนนี้ 20 ลูก พัฒนาเป็นพายุโซนร้อน ในจำนวนพายุโซนร้อน พัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่น 14 ลูก และในจำนวนนั้น 3 ลูกพัฒนาเป็นถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นนีนา (เบเบง)
นีนา เป็นพายุที่มีช่วงชีวิตสั้นแต่ทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นได้อย่างรวดเร็ว หลังจากก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม มันพัดเข้าที่ประเทศไต้หวันในฐานะพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น และคงความรุนแรงได้ในระดับพายุไต้ฝุ่นขณะเคลื่อนผ่านเกาะ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 25 ราย และสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวาง จากนั้นมันเคลื่อนตัวลงสู่ช่องแคบฟอร์โมซาและอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน นีนามุ่งหน้าต่อไปยังแผ่นดินของประเทศจีน จากปฏิกิริยาระหว่างความชื้นและแนวปะทะอากาศเย็น ทำให้เกิดเป็นปริมาณน้ำฝนขนาดมหึมา ปริมาณฝนเป็นสาเหตุให้เขื่อนบ่านเฉียวแตกออก และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 229,000 คน
พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นจูน (โรซิง)
พายุไต้ฝุ่นจูนเป็นพายุที่ทรงพลังที่สุดของฤดูกาล แต่ไม่ส่งผลกระทบใดต่อแผ่นดิน ในเวลานั้น พายุไต้ฝุ่นจูนถูกบันทึกว่าเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุด ในบรรดาพายุหมุนเขตร้อนทั่วโลก ด้วยความกดอากาศต่ำที่สุด 875 มิลลิบาร์ และพายุไต้ฝุ่นจูนยังเป็นกรณีแรกของพายุไต้ฝุ่นที่ถูกบันทึกว่ามีกำแพงตาสามชั้น
บ่อศักย์แบบลึกจำกัด
บ่อศักย์แบบลึกจำกัด หรือ บ่อศักย์แบบความกว้างจำกัด เป็นแนวคิดจากกลศาสตร์ควอนตัม โดยเป็นส่วนขยายของบ่อศักย์แบบอนันต์ซึ่งเป็นอนุภาคที่ถูกกักขังอยู่ในกล่องแต่ในที่นี้เป็นแบบที่มีความลึกจำกัด และแตกต่างจากแบบลึกอนันต์ตรงที่มีโอกาสที่จะพบอนุภาคที่อยู่ภายนอกกล่อง การตีความแบบกลควอนตัมจะแตกต่างจากการตีความแบบคลาสสิก คือ ถ้าพลังงานทั้งหมดของอนุภาคน้อยกว่าพลังงานศักย์กีดขวางของผนัง อนุภาคจะไม่สามารถพบอยู่ภายนอกกล่องได้ แต่ในการตีความแบบควอนตัม จะมีความน่าจะเป็นของอนุภาคที่อยู่ภายนอกกล่องที่ไม่เป็นศูนย์ ถึงแม้พลังงานของอนุภาคจะน้อยกว่าพลังงานศักย์กีดขวางของผนัง
อนุภาคในกล่อง 1 มิติ
สำหรับกรณี 1 มิติในแนวแกน x สามารถเขียนสมการชเรอชิงเงอร์ที่ไม่ขึ้นกับเวลา ได้ดังนี้
เมื่อพิจารณาอนุภาคมวล m เคลื่อนที่ในบ่อศักย์แบบลึกจำกัด จะเขียนเป็นฟังก์ชันของพลังงานศักย์ได้ดังนี้
ตามทฤษฎีของกลศาสตร์คลาสสิก อนุภาคจะถูกกักและสะท้อนกลับไปกลับมาระหว่างขอบเขต -L/2<x<L/2 เท่านั้น โดยที่อนุภาคจะมีค่าพลังงานเป็นค่าใด ๆ แต่ในกลศาสตร์ควอนตัม พลังงานของอนุภาคจะมีค่าได้เพียงบางค่าเท่านั้น และค่านั้นจะเป็นค่าเจาะลง (Eigen value) ของฟังก์ชันคลื่นที่เป็น Eigen function ที่สอดคล้องกันในแต่ละขอบเขตที่พิจารณา โดยฟังก์ชันคลื่นแต่ละขอบเขตจะแตกต่างกันตามขอบเขตของ x ขึ้นอยู่กับว่าอยู่ภายในหรือภายนอกของกล่อง แบ่งขอบเขตของกล่องเป็น 3 ส่วนและเขียนฟังก์ชันคลื่นได้ดังนี้
ขอบเขตภายในกล่อง
กรณีขอบเขตอยู่ภายในกล่อง (บริเวณที่ 2) จะได้ V(x) = 0 และเขียนสมการชเรอดิงเงอร์ได้เป็น
เมื่อ
ได้คำตอบของสมการเชิงอนุพันธ์ (2) เป็น
ขอบเขตภายนอกกล่อง
เมื่อพิจารณาบริเวณนอกกล่อง ซึ่งมี 2 บริเวณ คือ บริเวณที่ 1 และ 3 โดย V(x)= V0 เขียนสมการชเรอดิงเงอร์ได้เป็น
การพิจารณาแบ่งเป็น 2 กรณี คือ
1.  เมื่ออนุภาคมีพลังงานมากกว่าพลังงานศักย์ (E>V0) จะไม่ถูกกักไว้ในบ่อ แต่จะถูกกระเจิงออกไปโดยพลังงานศักย์ของบ่อ เรียกว่า การกระเจิง (The Scattering)
2.  เมื่ออนุภาคมีพลังงานน้อยกว่าพลังงานศักย์ (E<V0) จะถูกกักไว้ในบ่อศักย์ เรียกกรณีนี้ว่า สถานะจำกัดขอบเขต (Bound state)
ในกรณีนี้จะพิจารณา กรณีที่ 2 Bound state (E< V0) ดังนั้นเขียนสมการใหม่ได้เป็น
เมื่อ
และคล้ายกันในบริเวณที่ 3 จะได้
การหาฟังก์ชันคลื่นสำหรับกรณี bound state
ซึ่งฟังก์ชันคลื่นจะต้องลู่เข้าสู่ศูนย์ นั่นคือต้องให้ F = I = 0 เขียนฟังก์ชันคลื่นใหม่ได้ว่า ในการคำนวณหา eigenvalue นั้น คำตอบของสมการชเรอดิงเงอร์หรือฟังก์ชันคลื่นทั้ง 3 บริเวณจะต้องมีความต่อเนื่องของฟังก์ชันคลื่นและอนุพันธ์อันดับ 1 ที่บริเวณรอยต่อที่ x= -L/2 และ L/2
ตามสมการ
คำตอบของสมการเหล่านี้จะเป็นจริงได้ 2 กรณี
1.     กรณีสมมาตร (symmetric case)           เมื่อ A = 0 และ G = H    เป็นคำตอบฟังก์ชันคี่ (Odd function)
2.     กรณีปฏิสมมาตร (antisymmetric case)  เมื่อ B = 0 และ G = -H    เป็นคำตอบฟังก์ชันคู่ (Even function)
ในกรณีเป็นแบบสมมาตร (ฟังก์ชันคี่) (A = 0, B \neq  0) บริเวณรอยต่อที่ x = L/2 จะได้ แก้สมการ โดย (6)/(5) จะได้ .
และเช่นเดียวกันในกรณีไม่สมมาตร (ฟังก์ชันคู่)  จะได้ .
จากสมการ (7) และ (8) Eigenvalue ไม่สามารถหาค่าได้โดยตรง เนื่องจากทำได้ยาก ต้องหาค่าโดยใช้กราฟหรือตัวเลข
เลือดน้ำเงิน
เลือดน้ำเงิน อาจหมายถึง
ธิญาดา พรรณบัว
ธิญาดา พรรณบัว (ชื่อเล่น : เกด) เป็นนักแสดงหญิงและนางแบบชาวไทย
หลิว (นามสกุล)
หลิว ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เล่า ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นนามสกุลจีน ซึ่งอาจมีที่มาดังนี้
คารินแดกซิลลิน
คารินแดกซิลลิน  (Carindacillin) เป็นยาปฏิชีวนะประเภทเพนิซิลลิน
ขนมไข่
ขนมไข่ เป็นขนมทำด้วยแป้งสาลี ไข่ และน้ำตาล ตีให้เข้ากัน ใส่พิมพ์รูปต่าง ๆ ผิงหรืออบให้สุก
สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี
สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี เป็นส่วนราชการ ระดับกรม ในสังกัดสำนักนายกรัฐมนตรี มี ภารกิจเกี่ยวกับการปฏิบัติราชการด้านการเมือง ด้านวิชาการ ด้านเลขานุการ ตลอดจนการบริหารราชการของนายกรัฐมนตรี รองนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี รวมทั้งข้าราชการการเมืองในสำนักเพื่อให้การปฏิบัติงานเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล
ประวัติ
สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ก่อตั้งนับตั้งแต่ การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ที่คณะราษฎรได้มีประกาศประธานคณะกรรมการราษฎรเพื่อยุบเลิกกรม ราชเลขาธิการและได้มีการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยธรรมนูญราชการฝ่ายพลเรือน พ.ศ. 2476 ก่อตั้งสำนักงานรัฐมนตรีขึ้นในกระทรวงต่างๆ เพื่อสนับสนุนการบริหารราชการแผ่นดินโดยเฉพาะงานทางการเมืองภารกิจในระบอบประชาธิปไตย ซึ่งสำนักงานเลขานุการนายกรัฐมนตรีที่ทำหน้าที่สำนักงานรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีในขณะนั้น มีส่วนราชการในสังกัดเพียง 2 แผนก คือ แผนกการเมือง และแผนกตรวจสอบเรื่องราวและความเห็น (ปัจจุบัน คือ กองประสานงานการเมือง และกองงานนายกรัฐมนตรี ของสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี) และต่อมาได้เพิ่มบทบาทมากขึ้นและเปลี่ยนชื่อเป็น สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี กระทั่งปี พ.ศ. 2502 ได้มีการแยกหน่วยงานที่ทำหน้าที่เลขานุการนายกรัฐมนตรีออกเป็น 2 หน่วยงาน คือ สำนักทำเนียบนายกรัฐมนตรี และสำนักบริหารของนายกรัฐมนตรี แต่ในปี พ.ศ. 2508 จึงได้ยุบรวมสำนักบริหารของนายกรัฐมนตรี เข้ารวมกับสำนักทำเนียบนายกรัฐมนตรี และได้เปลี่ยนชื่อเป็น สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2517 จนถึงปัจจุบัน
เลขาธิการนายกรัฐมนตรี
เลขาธิการนายกรัฐมนตรี และรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง เป็นข้าราชการการเมือง และรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายบริหาร และผู้ช่วยเลขาธิการนายกรัฐมนตรี เป็นข้าราชการพลเรือนสามัญ ปัจจุบันมี พีระพันธุ์ สาลีรัฐวิภาค เป็นเลขาธิการนายกรัฐมนตรี
รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมือง มีจำนวนเท่ากับจำนวนรองนายกรัฐมนตรี บวกสาม
วัดปัจฉิมการาม
วัดปัจฉิมการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมืดกา อำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่บนเนินสูงประมาณ 5–6 เมตร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 15 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลงมีเนื้อที่ 2 งาน มีโรงเรียนขนาดเล็กตั้งอยู่ทิศตะวันตกของวัดชื่อโรงเรียนบ้านมืดกาตะวันตก
วัดปัจฉิมการาม เดิมเรียกว่า วัดแยงเงา หรือ วัดจำป๋าแยงเงา เนื่องจากเมื่อถึงเวลาบ่าย 3 โมง ถึง 5 โมงเย็น เงาวิหารวัดกับเงาพระธาตุในวัดจะยื่นลงสู่ลำน้ำ วัดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยครูบากันทวังและครูบาศรีวิชัยที่เคยมาจำพรรษาอยู่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยวิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาบาตร เจดีย์ กุฏิสงฆ์ โรงครัว อุโบสถ หอระฆัง และกุฎิเจ้าอาวาส ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่แสดงให้เห็นบ้านเรือนก่อนน้ำท่วมดอยเต่า ก่อนสร้างเขื่อนภูมิพล ปูชนียวัตถุมีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ พระพุทธรูปไม้ พระพุทธรูปชินราชและพระพุทธรูปหินอ่อน มีสิ่งสำคัญที่เป็นมงคลและศักดิ์สิทธิ์มากคือ หงส์ไม้สักลงรักปิดทอง ศิลปะมอญ อายุประมาณ 400–500 ปี นำมาจากประเทศพม่า ติดตั้งไว้บนหลังคาอุโบสถ