cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตำบลหินลาด (อำเภอบ้านกรวด)
ประชากรศาสตร์
ตำบลหินลาดมีประชากรทั้งหมด 6,303 คน ประชากรส่วนใหญ่เป็นคนไทยอีสาน (ลาว) รองลงมาคือ เขมร ด้านภาษา ภาษาไทยถิ่นอีสานเป็นภาษาที่พูดกันที่มากที่สุดในตำบลหินลาด นอกเหนือจากนั้นจะเป็นภาษาเขมร กูย ไทย
วัฒนธรรม
ด้านประเพณีวัฒนธรรม มีงานประจำปี คือ ประเพณีบุญบั้งไฟ ซึ่งเป็นประเพณีประจำตำบล ประเพณีบุญบวงสรวงปราสาทถมอ ประเพณีวันขึ้นปีใหม่ ประเพณีสงกรานต์ ประเพณีลอยกระทง
ด้านการศึกษา
การจัดการศึกษาในตำบลหินลาด มีตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา ศูนย์การเรียนชุมชนประจำตำบล มี 1 แห่ง คือ ศูนย์ กศน.ตำบลหินลาด
วัด
จำนวนวัดในเขตตำบลหินลาด มีทั้งหมด 6 แห่ง คือ มีสำนักสงฆ์ 1  แห่ง คือ
สวนจี้ชั่ง
สวนจี้ชั่ง (Jichang Garden) ตั้งอยู่ถนนเขาฮุ่ย (Huishan Street) ในสวนซีฮุ่ย (锡惠公园) ทางตะวันออกของเขาฮุ่ย (惠山) ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกในแถบชานเมืองอู๋ซี มณฑลเจียงซู ประเทศจีน และยังตั้งอยู่ใกล้กับวัดการุญบรรพต (惠山寺)
สวนจี้ชั่งมีชื่อเสียงว่าเป็นสวนจีนโบราณในภาคใต้ของประเทศจีน และได้รับการบันทึกให้เป็นมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของชาติเมื่อวันที่ 13 มกราคม 1988 มีสวนหลายแห่งที่ใช้สวนจี้ชั่งเป็นต้นแบบ เช่น สวนสราญรมย์ (谐趣园) ในพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวน (颐和园) และสวนกั้วหรันต้ากง (廓然大公) หรือหอกระเรียนคู่ (双鹤斋) ในพระราชวังฤดูร้อนหยวนหมิงหยวน (圆明园) เมืองปักกิ่ง
อันดับเตยทะเล
อันดับเตยทะเล หรือ Pandanales เป็นอันดับหนึ่งของพืชมีดอกในกลุ่มพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อันดับนี้มีความสัมพันธ์ในระดับพี่น้องกับอันดับกลอย
การจัดจำแนก
ระบบ APG III จัดให้อันดับนี้มีสมาชิก 5 วงศ์คือ:
สวนจี้ชั่ง
ประวัติ
เมื่อเริ่มก่อตั้งสวนแห่งนี้ ฉิน จิน ได้เขียนบทกวีไว้ว่า
หลังจากที่ฉิน จิน เสียชีวิตลง สวนนี้จึงตกทอดแก่ฉิน เหลียง (Qin Liang) บุตรชายของเขาซึ่งเป็นเหรัญญิกมณฑลเจียงซี และฉิน ฮาน (Qin Han) หลานของฉิน จิน ในปี 1560 ฉิน ฮาน ได้สร้างสวนอีกแห่งหนึ่งขึ้นที่บริเวณเชิงเขาฮุ่ย และเรียกสวนแห่งใหม่นี้ว่า "ตำหนักผาหงส์" (凤谷山庄)
หลังจากฉิน เหลียง เสียชีวิต ฉิน เยา (Qin Yao) หลานของเขา ก็รับมรดกต่อ ฉิน เยา เป็นรองผู้อำนวยการสำนักตรวจการ เป็นผู้ว่าการมณฑลหูก่วง และเป็นสมาชิกพรรคป่าบูรพา (東林黨) ในปี 1591 ฉิน เยา ถูกถอดจากตำแหน่งหลังจากจาง จวีเจิ้ง (张居正) อาจารย์ของเขา ถูกกล่าวโทษ ฉิน เยา จึงเดินทางกลับเมืองอู๋ซีด้วยความเศร้าหมอง โดยหวังว่า สวนอันงดงามจะช่วยให้จิตใจของเขาดีขึ้น และเปลี่ยนชื่อสวนเป็น "จี้ชั่ง" โดยได้รับแรงบันดาลใจจากบทกวีของหวัง ซีจือ (王羲) ที่กล่าวว่า "จี้ชั่งชันฉุ่ยอิน" (寄畅山水荫) แปลว่า "พึ่งพิงความยิ่งใหญ่ของเขาสูงและสายน้ำเพื่อบรรลุสู่ความสงบสุข" (resort to the supremacy of mountains and waters to attain the pleasure)
ในช่วงรอยต่อระหว่างการสิ้นสุดรัชกาลจักรพรรดิซุ่นจื้อ และการเริ่มรัชกาลจักรพรรดิคังซี ฉิน เต๋อเจ่า (秦德藻) เหลนของฉินเยา ได้บูรณะสวนใหม่ โดยให้จาง เหลียน (张涟) นักออกแบบสวนผู้มีชื่อเสียง กับจาง ชื่อ (张轼) หลานชายของจาง เหลียน ปรับเปลี่ยนสวนเดิมทั้งในส่วนสิ่งปลูกสร้าง เนินเขา สระน้ำ และสวนหินต่าง ๆ ทำให้สวนจี้ชั่งงดงามและดึงดูดใจยิ่งขึ้น
จักรพรรดิคังซีและจักรพรรดิเฉียนหลงเสด็จภาคใต้ถึงหกครั้งต่อพระองค์ และทุกครั้งทั้งสองพระองค์จะประพาสสวนจี้ชั่ง จักรพรรดิเฉียนหลงทรงชื่นชมทัศนียภาพสวนแห่งนี้มาก จนรับสั่งให้จำลองสวนจี้ชั่งขึ้น ณ พระราชวังฤดูร้อน และทรงตั้งชื่อให้สวนจำลองนั้นว่า สวนการุญบรรพต (惠山园) ต่อมาในปี 1811 จึงเปลี่ยนชื่อเป็น สวนสราญรมย์ (谐趣园)
ในปี 1952 ทายาทสกุลฉินมอบสวนจี้ชั่งให้แก่รัฐ และสวนได้รับการดูแลและบูรณะตั้งแต่นั้นมา
การออกแบบ
ปัจจุบันสวนจี้ชั่งมีพื้นที่ 14.85 หมู่ (畝) (1 หมู่ = 1/15 เฮกเตอร์) แบ่งเป็นสองด้าน คือ ด้านตะวันออก และด้านตะวันตก ด้านตะวันออกมีทัศนียภาพที่โดดเด่น คือ สระน้ำ Jin Hui Yi และทางเดินรอบสระ สระดังกล่าวมีลักษณะแคบยาว มีสะพานเจ็ดดาว (七星橋) และสะพาน Lang แบ่งสระเป็นสองฟาก ส่วนความสวยงามของด้านตะวันตกอยู่ที่สวนป่าซึ่งมีต้นไม้โบราณเป็นจำนวนมาก และสวนหินที่สร้างเลียนแบบยอดเขาเก้ายอดของเขาฮุ่ย ด้านหลังของสวนเป็นเนินเขาฮุ่ย และสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของพระธาตุแสงนาค (龙光宝塔) ที่อยู่บนเขาซี (锡山) ได้
ฟุตซอลทีมชาติญี่ปุ่น
ฟุตซอลทีมชาติญี่ปุ่น (Japan national futsal team,)เป็นทีมฟุตซอลตัวแทนจากประเทศญี่ปุ่นแข่งขันในระดับนานาชาติ ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น ถือเป็นหนึ่งในชาติฟุตซอลที่แข็งแกร่งในทวีปเอเชีย ด้วยการคว้าแชมป์รายการฟุตซอลชิงแชมป์เอเชีย 3 สมัย ในปี พ.ศ. 2549, 2555,และ 2557 และเข้าไปเล่นในฟุตซอลชิงแชมป์โลกสี่ครั้ง
วันทูทรีโซล
123 โซล (123 Soul) เป็นกลุ่มดนตรีสัญชาติไทย เป็นการรวมตัวของ 4 หนุ่ม AF5 แต๊บ ว่าน นัททิว รอน ชื่อเพลง "สักครั้ง" ในนามของค่าย Love is มี บอย โกสิยพงษ์เป็น Executive Producer และได้นำเพลงนี้ไปใช้เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง จำเลยกามเทพ ออกอากาศทางช่อง 3 เริ่มออนแอร์เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2552 ต่อมา นัท - ณัฎฐ์ ทิวไผ่งาม และ รอน - ภัทรภณ โตอุ่น ได้ถอนตัวออกจากวง 123 Soul ต่อมา123 Soul ดึง กฤษ AF6 เสริมทีม ปลื้มซิงเกิ้ลใหม่ เผื่อลืม คนฟังชอบ
อาสนวิหารโมเดนา
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์และนักบุญเจมีนีอานุส (Metropolitan Cathedral of Saint Mary of the Assumption and Saint Geminianus; Cattedrale Metropolitana di Santa Maria Assunta e San Geminiano) หรือ มหาวิหารโมเดนา (Modena Cathedral) เป็นคริสต์ศาสนสถานระดับอาสนวิหาร ตั้งอยู่ที่เมืองโมเดนาในประเทศอิตาลี และเป็นอาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลโรมันคาทอลิกโมเดนา-โนนันโตลา อาคารสร้างเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์
“มหาวิหารโมเดนา” ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 1997
ประวัติ
เดิมก่อนหน้าที่จะตัวสิ่งก่อสร้างปัจจุบันเป็นที่ตั้งของโบสถ์สองแห่งก่อนหน้านั้นที่สร้างตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 แต่ถูกทำลาย สิ่งก่อสร้างที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันเริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1099 โดยมีนายช่างเอก (master builder) ลันฟรังโคเป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง ตัวมหาวิหารตั้งอยู่เหนือที่เก็บศพของนักบุญเจมีนีอานุส (Saint Geminianus) ผู้เป็นนักบุญองคือุปถัมภ์เมืองโมเดนา ร่างของท่านยังคงอยู่ภายในคริพท์ของมหาวิหาร มหาวิหารปัจจุบันได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1184
ช่องสังหาร
ช่องสังหาร (murder hole หรือ meurtrière) เป็นช่องบนเพดานของทางเข้าปราสาทหรือค่ายที่ผู้ป้องกันสามารถใช้ยิง ขว้างหรือโยน หรือเทสิ่งที่เป็นอันตรายต่อข้าศึกผู้เข้ามาโจมตีลงมาได้ ฉะนั้นผู้ป้องกันปราสาทอาจจะเทหิน ยิงศร เททรายร้อน น้ำร้อน หรือสิ่งอื่นลงมายังผู้อยู่ข้างล่างได้ ช่องที่คล้ายกันคือช่องซัดอาวุธที่ตั้งอยู่ในกำแพงม่านของปราสาท แต่ช่องซัดอาวุธจะสร้างยื่นออกมาจากกำแพงและมีช่องบนพื้นที่มีประโยชน์ของการใช้สอยเช่นเดียวกับช่องสังหาร
ไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน
'ไฮคิว!! คู่ตบฟ้าประทาน' เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ ฮารุอิจิ ฟุรุดาเตะ ตีพิมพ์ในนิตยสาร โชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2555 ปัจจุบันมีฉบับรวมเล่มออกมาแล้ว 45 เล่ม (ญี่ปุ่น) และต่อมาถูกสร้างเป็นอนิเมะซีซั่นแรก ออกฉายในเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2557 (ญี่ปุ่น) ซีซั่นที่สองของอนิเมะออกอากาศในตุลาคม ปี พ.ศ. 2558 (ญี่ปุ่น)
เรื่องย่อ
เรื่องราวของ ฮินาตะ โชโย เด็กหนุ่มผู้เริ่มต้นเล่นวอลเลย์บอลหลังจากที่ได้เห็น "สมอลล์ไจแอนท์" ที่กำลังแข่งขันวอลเลย์บอลอยู่ ในสมัยที่เขายังเรียนในระดับประถมศึกษา หลังจากนั้น ฮินาตะ ได้ทุ่มเทอย่างมากให้กับการเล่นวอลเลย์บอล จนเขาสามารถพาทีมโรงเรียนยูคิงาโอกะเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้ายสำหรับเขาในสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
แต่ทีมโรงเรียนยูคิงาโอกะของฮินาตะนั้นต้องพบกับความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับให้กับทีมของ โรงเรียน คิตางาวะ ไดอิจิ ที่มีผู้เล่นอย่าง คาเงยามะ โทบิโอะ นักวอลเลย์บอลอัจฉริยะ ฉายา ราชาแห่งสนาม ร่วมอยู่ในทีมนั้นด้วย แม้การแข่งขันจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่สำหรับตัวฮินาตะนั้นเขากลับมีความมุ่งมั่นและตั้งใจว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องเอาชนะ คาเงยามะ ให้จงได้
จนมาถึงชั้นมัธยมปลาย ฮินาตะ ได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายคาราสึโนะ และเข้าชมรมวอลเลย์บอล ฮินาตะต้องพบกับความประหลาดใจอย่างมาก เมื่อพบว่า คาเงยามะ คนที่เขาตั้งใจว่าจะต้องเอาชนะให้ได้ ก็อยู่ชมรมวอลเลย์บอลที่นี่ด้วยเหมือนกัน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ฮินาตะ จะทำเช่นไร เมื่ออดีตคู่แข่งที่หมายจะเอาชนะให้จงได้ กลับกลายมาเป็นเพื่อนร่วมทีมซะงั้น!!!
โรงเรียนมัธยมปลายคาราสึโนะ
หมายเลขเสื้อเบอร์ 10
=== เด็กหนุ่มผู้ร่าเริง และกระตือรือร้นที่จะพัฒนาทักษะของตนเองอยู่เสมอ ๆ แต่ก็มักจะมีปัญหาเวลาพูดคุยกับคนอื่น ฮินาตะ เล่นในตำแหน่งมิดเดิลบล็อก เพราะมีพลังในการกระโดดได้สูงอย่างน่าเหลือเชื่อ และมีการตบลูกที่สุดยอด ประกอบกับความคล่องตัวของเขาจึงได้เปรียบในการเป็น "ตัวล่อที่แข็งแกร่ง"สามารถเปลี่ยนตำแหน่งในสนามได้อย่างรวดเร็วถึงแม้ว่าจะมีร่างกายเล็กก็ตามที === หมายเลขเสื้อเบอร์ 9
นักเรียนปีหนึ่งของคาราสึโนะ แม้คาเงยามะเขาจะเป็นอัจฉริยะด้านวอลเลย์บอล จนได้รับฉายาว่า ราชาแห่งสนาม แต่ด้วยความเป็นคนเข้มงวดมากทั้งต่อตนเอง และเพื่อนร่วมทีม จึงถูกปฏิเสธและกีดกันออกจากทีม แต่พอได้มาเรียนอยู่ม.ปลายร่วมทีมวอลเลย์บอลกับฮินาตะ นิสัยของเขาเริ่มเปลี่ยนไป เริ่มที่จะเรียนรู้และเข้าใจถึงความสำคัญของการทำงานเป็นทีม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 1 กัปตันทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนคาราสึโนะ นักเรียนชั้นปีที่ 3 ผู้มีบุคลิกอ่อนโยน เถรตรงดั่งเช่นลูกศร แต่เวลาเขาโกรธนั้นจริงจัง และน่ากลัวมาก
หมายเลขเสื้อเบอร์ 2
รองกัปตันทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนคาราสึโนะ ผู้แสนอ่อนโยน โอบอ้อมอารีต่อเพื่อนร่วมทีม และเขายังเป็นผู้ประสานงานภายในทีมอีกด้วย ถึงแม้บางครั้งคำพูดออกจะดูรุนแรงไปบ้าง เล่นตำแหน่งเซ็ตเตอร์
หมายเลขเสื้อเบอร์ 3
เอ็ซของทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนคาราสึโนะ ที่มีทั้งชั้นเชิง และเทคนิคในการ เล่นวอลเลย์บอลสูงมาก เขาจึงได้รับการยอมรับ และนับถือมากจากสมาชิกในทีม แต่เนื่องจากอาซึมาเนะมีบุคคลิกค่อนข้างเงียบ มีความรับผิดชอบสูง ทำให้ในบางครั้งเขากลับดูอ่อนแอ และขาดความมั่นใจในตัวเอง
หมายเลขเสื้อเบอร์ 4
ชอบพูดจาเสียงดัง นิสัยร่าเริง และขี้อายมากกับผู้หญิง เขามีปฏิกิริยาการตอบสนองที่รวดเร็วคล่องตัวมาก ความสามารถในการป้องกันและทักษะของลิบเบอโร่ ทำให้เขาได้รับฉายาว่า เทพผู้พิทักษ์ของทีมคาราสุโนะ (ผู้เล่นที่สูงน้อยที่สุดในทีม) เคยเป็นลิเบอโร่ที่ดีที่สุดในสมัยมัธยมต้น
หมายเลขเสื้อเบอร์ 5
แม้บุคคลิกออกจะดูน่ากลัว ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา หรือ น้ำเสียง แต่ทานากะนั้นกลับเป็นพี่ชายที่ดูแลรุ่นน้องในทีมได้เป็นอย่างดี เขายังเป็นผู้เล่นวอลเลย์บอลที่เต็มไปด้วยความกล้า!
หมายเลขเสื้อเบอร์ 6
ผู้เล่น ปีสองเล่นตำแหน่งวิงสไปเกอร์ (ตัวตบ) เป็นคนมีนิสัยเงียบๆไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง เขาเป็นคนที่นิชิโนยะและทานากะค่อนข้างเกรงกลัว รวมถึงปีหนึ่งบางคนด้วยเช่นกัน หนึ่งในสมาชิกที่เคยหนีจากการฝึกอบรมของโค้ชอุไคแต่ก็กลับมาในภายหลัง ได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนร่วมทีมให้เป็นว่าที่กัปตันทีมคนต่อไปของชมรม
ผู้เล่นปีสองในตำแหน่งมิดเดิลบล็อกของคาราสึโนะ และเขาก็เป็นหนึ่งในสมาชิกที่เคยหนีจากการฝึกอบรมของโค้ชอุไคแต่ก็กลับมาในภายหลัง เป็นคนที่มีทรงผมคล้ายๆกับทานากะ
หมายเลขเสื้อเบอร์ 8 ผู้เล่นปีสองในตำแหน่งวิงสไปเกอร์ หนึ่งในสมาชิกที่เคยหนีจากการฝึกอบรมของโค้ชอุไค
หนุ่มแว่นเรียนเก่ง หัวดี ด้วยความสูงอันโดดเด่น และมีการเล่นวอลเลย์บอลป้องกันอันฉลาดมาก เขาจึงไม่คิดที่จะพึ่งพาการกระโดดของฮินาตะที่เล่นในตำแหน่งเดียวกัน นอกจากนี้เขายังชอบยั่วโมโหคาเงยามะโดยเรียกเขาว่า "ราชา" อีกต่างหาก ซึกิชิมะนั้นมีเหตุผลที่ทำให้เขามีทัศนคติว่าไม่ควรใช้ความพยายามมากจนเกินไปในการทำกิจกรรมของชมรม สุดท้ายต้องจบลงด้วยการบาดเจ็บ
หมายเลขเสื้อเบอร์ 12
เพื่อนสนิทกับซึกิชิมะเป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายพอสมควร ตำแหน่งตัวบล็อก มีความสามมารถในการกระโดดเสิร์ฟ แม้ในช่วงแรกจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ได้รับกำลังใจจากเพื่อนร่วมทีม ทำให้เขาเกิดความเชื่อมั่นว่าต้องทำมั่นให้สำเร็จในครั้งหน้าที่มีการแข่งขัน
ยามากุจิ ทาดาชิ
ผู้จัดการทีม
ครูฝึก/โค้ช
อื่นๆ
โรงเรียนมัธยมปลายเนโกะมะ
ทีมวอลเลย์บอลโรงเรียนเนโกะมะ เป็นทีมคู่ปรับกับคาราสึโนะมาอย่างยาวนาน โดย 'อุไค อิทเคย์' อดีตโค้ชของทีมคาราสึโนะนั้นรู้จักกับโค้ชของฝ่ายโรงเรียนเนโกะมะ ทั้งสองทีมเคยปะทะกันอย่างสูสีและดุเดือดจนขึ้นชื่อว่าเป็น'สงครามกองขยะ' (แมวและฝูงอีกา) ทีมวอลเลย์บอลเนโกะมะไม่ใช่ทีมที่เน้นกำลังรบหรือมีลีลาฉูดฉาดมากเสียเท่าไหร่ แต่จะใช้ความสัมพันธ์จากคนในทีมให้เป็นประโยชน์ อ่านการเคลื่อนไหว ลักษณะการบุก และวิธีป้องกันที่เหมาะสมที่สุดสำหรับทีมคู่แข่งในแมทซ์นั้นๆ เมื่อพบช่องโหว่หรือจุดอ่อนจึงทำการสกัดทำแต้มไป
เซตเตอร์ปี 2 เปรียบเสมือนหัวใจและสมองของทีม เมื่อก่อนไม่มีความสนใจในกีฬาวอลเลย์บอล จนกระทั่ง คุโระ เท็ตสึโระ ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กชักชวนให้มาเล่นด้วยกัน ถึงร่างกายจะไม่สูงใหญ่ หรือดูไม่มีพรสวรรค์ในด้านกีฬา แต่เขาก็มีความสามารถในการดึงฝีมือของเพื่อนร่วมทีมและอ่านเกมส์ของคู่ต่อสู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เคยเจอกับฮินาตะโดยบังเอิญในระหว่างที่เดินทางมาซ้อมแข่งกับโรงเรียนคาราสึโนะ
นิสัยบุคลิกเหมือนกับทานากะ ทำให้ทั้งคู่สนิทกันมาก และชอบคิโยโกะอีกด้วย
ลูกครึ่งญี่ปุ่น-รัสเซีย มีจุดเด่นที่ตัวสูงยาว เคยกล่าวกับโชโยว่าซักวันจะหยุดบอลของโชโยให้ได้
ตอนแรกเขาเป็นหนึ่งในบล็อกกลางของทีม ต่อมาเขาสลับตำแหน่งกับเลฟที่ตัวสูงกว่า
เล่นตำแหน่งลิเบอโร่ เป็นคนที่สมาชิกในทีมเคารพนับถือสุด แม้กระทั่งคุโระเองก็ตาม
เป็นคนไม่มีความมั่นใจในตัวเอง แต่พยายามอย่างดีที่สุดในความสามารถของตัวเอง
ปี 1 ตาเหมือนแมว เป็นที่ยอมรับของอาจารย์และเพื่อนๆปี1 เล่นตำแหน่ง วิง สไปร์เกอร์
ครูฝึก/โค้ช
โรงเรียนอาโอบะโจไซ (เซย์โจ)
สมาชิกในทีม เป็นกัปตันทีม เป็นคนเก่ง ติดTop 3ของจังหวัด ชอบยั่วยุฝ่ายตรงข้าม เป็นที่ชื่นชอบของสาวๆและ ยังเป็นคนที่เคยสอนวอลเลย์ให้โทบิโอะสมัยม.ต้นอีกด้วย และมักชอบตั้งชื่อแปลกๆให้คนอื่น
เป็นคนที่มีนิสัยขี้รำคาญ มีเทคนิคการเล่นคือ ออมแรงตอนต้นเกมและเอามาใช้ตอยปลายเกม คำที่เกลียด"ทุ่มสุดตัว!!"
โรงเรียนเทคนิคดาเตะโค
สมาชิกในทีม
วันเกิด : 8 พฤศจิกายน
หมายเลขเสื้อเบอร์ 1
นักเรียนปี3 รองกัปตัน และ ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวบล็อกกลาง(Middle Blocker) ของเทคนิคดาเตะโก ส่วนสูง 186.8 เซนติเมตร
วันเกิด : 6 กันยายน
หมายเลขเสื้อเบอร์ 2
วันเกิด : 10 กุมภาพันธ์
หมายเลขเสื้อเบอร์ 3
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) มีใบหน้าที่จริงจัง เป็นไปได้ว่าอาจเกิดจากคิ้วของเขา อย่างไรก็ตามเขามีนิสัยที่เป็นมิตร และสนับสนุนรุ่นน้องได้ดีในระหว่างการแข่งขัน ส่วนสูง 174.3 เซนติเมตร
ส่วนสูง : 191.8 เซนติเมตร →196.3 เซนติเมตร
หมายเลขเสื้อเบอร์ 7 (การแข่งขันอินเตอร์ไฮ) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 1 (การแข่งขันฮารุโค )
วันเกิด : 10 พฤศจิกายน
หมายเลขเสื้อเบอร์ 6 (การแข่งขันอินเตอร์ไฮ) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 2 (การแข่งขันฮารุโค )
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker)  และเป็นเอซของทีม ส่วนสูง 184.2 เซนติเมตร หลังจากรุ่นพี่ปี 3 จบจากชมรม เขาก็ได้เป็นกัปตันของทีม
วันเกิด : 15 ธันวาคม
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker)  เป็นคนนิสัยดีสบายๆ มักจะเห็นเขาในพาสของการบล็อกและชื่นชมอาโอเนะ ส่วนสูง 187 เซนติเมตร
ส่วนสูง : 191.5 เซนติเมตร →195.4 เซนติเมตร
วันเกิด : 9 กรกฎาคม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 7
เขาได้เป็นผู้เล่นตำแหน่ง ตัวเซ็ต (Setter) หลังจากที่รุ่นพี่ปี3 จบจากชมรมไป ด้วยส่วนสูงที่เกิน 190 เซนติเมตร ทำให้ได้รับตำแหน่ง “กำแพงเหล็กคนใหม่” มีนิสัยกระตือรือร้นและพลังงานสูง แต่ขาดทักษะในการคิดอย่างรอบคอบ
วันเกิด : 30 สิงหาคม
ผู้เล่นตำแหน่งลิเบอโร่ มีนิสัยจริงใจ ขยัน และจริงจังกับการเล่นในตำแหน่ง ลิเบอโร่ อย่างมาก ส่วนสูง 166 เซนติเมตร
วันเกิด : 14 ธันวาคม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 8
เขาเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของทีมหลังจากที่รุ่นพี่ปี3 จบจากชมรมออกไป และเริ่มเล่นในตำแหน่งตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) ส่วนสูง 176 เซนติเมตร
หนึ่งในผู้เล่นตำแหน่ง ตัวบล็อกกลาง(Middle Blocker) ไม่ค่อยมีข้อมูลของเขามากนัก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเงียบๆและให้เกียรผู้อื่น ส่วนสูง 186.3 เซนติเมตร
ผู้จัดการทีม
นักเรียนชั้นปี2 ผู้จัดการสาวของชมรมวอลเลย์บอลชายของดาเตะโก ส่วนสูง 160.5 เซนติเมตร เธอเป็นคนร่าเริงแจ่มใส และให้การสนับสนุนทีมอย่างเต็มที่ เมื่อทีมเล่นได้ดีเธอไม่เคยลังเลที่จะชื่นชมพวกเขา
โค้ช
โค้ชของชมรมวอลเลย์บอลชายดาเตะโก
โรงเรียนฟุคุโระดานิ
สมาชิกทีม
ส่วนสูง : 185.3 เซนติเมตร →190 เซนติเมตร
วันเกิด : 20 กันยายน
กัปตันและเอซของทีม ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) และเป็น 1 ใน 5 อันดับแรกของเอซทั่วประเทศ เขามีบุคลิกขี้เล่น ร่าเริง เหมือนเด็กๆ  จากการบรรยายของเพื่อนในทีมบอกว่าเขาเป็นคน “อารมณ์แปรปรวน”  แม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยก็สามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์และฟอร์มการเล่นของเขาได้
วันเกิด : 5 ธันวาคม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 2 (มัธยมต้นปี 3) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 10 (มัธยมปลายปี1) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 5 (มัธยมปลายปี2)
รองกัปตันทีม และเป็นผู้เล่นตำแหน่ง  ตัวเซ็ต (Setter)  ส่วนสูง 183 เซนติเมตร ลักษณะนิสัยเป็นคนนิ่งๆใจเย็น ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ที่หลากหลาย ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างที่จะสนิทกับโบคุโตะเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะมีบุคลิกที่ตรงกันข้ามกัน
ส่วนสูง : 187.8 เซนติเมตร → 191.3 เซนติเมตร
วันเกิด : 29 สิงหาคม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 2
หนึ่งในผู้เล่นตำแหน่ง ตัวบล็อกกลาง(Middle Blocker) เขาเป็นคนเงียบขรึมและจะพูดเมื่อจำเป็นเท่านั้น
วันเกิด : 2 สิงหาคม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 3
วันเกิด : 30 กันยายน
หมายเลขเสื้อเบอร์ 7
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) ส่วนสูงสมัยมัธยมปลาย 178.8 เซนติเมตร ทำให้เขาเตี้ยเป็นอันดับ 3ของทีม มีผมสีบลอนด์เข้ม นัยน์ตาแคบ เขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เมื่อโบคุโตะอยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ย่ำแย่
หมายเลขเสื้อเบอร์ 10
นักเรียนชั้นปีที่1  ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวเซ็ต (Setter)  ส่วนสูง 177 เซนติเมตร
วันเกิด : 23 มกราคม
ผู้เล่นตำแหน่ง ลิเบอโร่ มีนิสัยร่าเริง พลังานเยอะ และเสียงดัง เขาเป็นคนที่คิดอะไรก็พูดออกมา
วันเกิด : 14 เมษายน
หมายเลขเสื้อเบอร์ 12
ผู้จัดการทีม
ผู้จักการชมรมวอลเลย์บอลชายของฟุคุโระดานิ เธอมีผมสั้นประบ่าสีน้ำตาลแดงเหมือนกับสีตา
หนึ่งในผู้จัดการชมรมวอลเลย์บอลชายของฟุคุโระดานิ เธอเป็นคนใจดี และคิดบวกอยู่เสมอ มักจะเห็นรอยยิ้มได้จากเธอเป็นประจำ
โค้ช
โรงเรียนโจเซนจิ
สมาชิกทีม
หมายเลขเสื้อเบอร์ 4 (การแข่งขันอินเตอร์ไฮ) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 1 (การแข่งขันฮารุโค )
กัปตันทีมวอลเลย์บอลโจเซนจิ ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) ส่วนสูง 177.2เซนติเมตร เป็นคนนิสัยเด็กๆและเต็มไปด้วยพลังงาน เขาคิดว่าวอลเลย์บอลก็เหมือนเกมๆหนึ่ง และไม่ได้ให้ความจริงจังเท่าไรนัก แต่ความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปหลังจากได้แข่งขันกับทีมคาราสึโนะ
หมายเลขเสื้อเบอร์ 10 (การแข่งขันอินเตอร์ไฮ) / หมายเลขเสื้อเบอร์ 2 (การแข่งขันฮารุโค )
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวบล็อกกลาง(Middle Blocker) ส่วนสูง 185.9 เซนติเมตร มีบุคคลิกเหมือนกับทีมของเขาคือ สดใสร่าเริง ไร้ความกังวล และมักจะมีรอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้าเสมอ
หมายเลขเสื้อเบอร์ 3
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวเซ็ต (setter) เขาดูเป็นคนง่ายๆและไม่ค่อยระมัดระวัง ส่วนสูง 178.5 เซนติเมตร
หมายเลขเสื้อเบอร์ 4
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker) ส่วนสูง 175.5 เซนติเมตร
หมายเลขเสื้อเบอร์ 7
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวตบหัวเสา (Wing Spiker)  ส่วนสูง 176.8 เซนติเมตร เขาเป็นคนร่างเริง และชอบสะเพร่าในเกมการแข่งขันบ่อยๆ แต่อย่างไรก็ตามเขาเล่นได้ค่อนข้างดีมากหากถึงช่วงเวลาจริงจัง
หมายเลขเสื้อเบอร์ 9
ผู้เล่นตำแหน่ง ตัวบล็อกกลาง(Middle Blocker) ส่วนสูง 186.2 เซนติเมตร เขามีนิสัยคล้ายๆ กับสมาชิกในทีมคนอื่นๆ มีพลังงานล้นเหลือ กระตือรือร้น ไม่ได้จริงจังกับวอลเลย์บอลมากนัก
หมายเลขเสื้อเบอร์ 11
ผู้จัดการทีม
ผู้จัดการชมรมวอลเลย์บอลชายโจเซนจิ   เป็นคนค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยพูดมากนะ แต่พอพูดก็สามารถทำให้ทีมเปลี่ยนแปลงความคิดได้
นักเรียนมัธยมปลายปี1 ผู้จัดการชมรมวอลเลย์บอลชายโจเซนจิ  ไม่ค่อยมีข้อมูลของเธอมากนะ ดูเหมือนว่าจะเป็นคนอ่อนโยนและใจดี
โรงเรียนมัธยมอิทาจิยามะ
เป็นโรงเรียนแชมป์ในโตเกียว  ทีมงานภูมิใจนำเสนอหนึ่งในสามเอซชั้นนำของประเทศ ซากุสะ และนักเรียนมัธยมปลายที่ดีที่สุดในประเทศ โคโมริ และซึคาสะ อิซูนะ เซ็ตเตอร์ที่ดีที่สุดของจูเนียร์โอลิมปิกคัพ  อิทาจิยามะเป็นแชมป์อินเตอร์ไฮและตั้งต้นในการแข่งขันระดับชาติสปริงไฮ
Tsukasa Iizuna (ญี่ปุ่น: 飯綱いいづな 掌つかさ, ซึกาสะ ลิซูนะ)
เป็นนักวอลเลย์บอลคนเก่งของ Itachiyama Institute ซึ่งเป็นที่โปรดปรานอย่างมากในการชนะการแข่งขันระดับชาติ  เขาเป็นหนึ่งในสามเอซชั้นนำของประเทศ ร่วมกับคิริวและอุชิจิมะ และเป็นปีที่สองเพียงคนเดียวในหมู่พวกเขา
โมโตยะ โคโมริ (ญี่ปุ่น: 古森こもり 元也もとや, โคโมริ โมโตยะ)
เป็นผู้ริเริ่มเสรีนิยมสำหรับสถาบันอิทาจิยามะ ซึ่งเป็นทีมเต็งที่จะชนะการแข่งขันระดับชาติ  เขายังถูกเรียกว่าเป็นนักวอลเลย์บอลระดับไฮสคูลอันดับหนึ่งในวอลเลย์บอลรายเดือน และได้รับเชิญให้เข้าร่วมค่ายฝึกอบรมเยาวชนแบบเร่งรัด All-Japan
ตะแบกเกรียบ
ตะแบกเกรียบ  Pierre เป็นพืชในวงศ์ Lythraceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ต้น เปลือกบางสีน้ำตาล ลอกออกได้เป็นแผ่น ใบเรียงตรงข้าม ใบมีขนสั้นนุ่มสีน้ำตาลอมแดง เมื่อแก่จะไม่มีขนหรือมีขนตามเส้นใบด้านล่าง ดอกช่อ ดอกสีชมพูอมม่วงหรืออมขาว กลีบเลี้ยงรูปถ้วย ด้านนอกมีขนสั้นนุ่ม มี 6 กลีบ ทรงสามเหลี่ยม ติดทน กลีบดอก 6 กลีบ มีก้านกลีบ เกสรเพศผู้จำนวนมาก อันที่อยู่ด้านนอกยาวกว่าอันด้านใน รังไข่มีขนสีขาว เกสรเพศเมียเรียวยาว ยอดเกสรเป็นตุ่ม ผลแห้งแตก เกลี้ยง หรือมีขนส่วนปลาย เมล็ดจำนวนมาก มีปีก พบในไทยทุกภาค ยกเว้นภาคใต้และในเขตอินโดจีน
คิริโตะ (ซอร์ดอาร์ตออนไลน์)
คาสึโตะ คิริงายะ (桐ヶ谷 和人 (Kirigaya Kazuto)) หรือชื่อเกิด คาสึโตะ นารูซากะ (鳴坂 和人 (Narusaka Kazuto)) เป็นตัวเอกของไลท์โนเวลชุดซอร์ดอาร์ตออนไลน์โดยเรกิ คาวาฮาระ มักรู้จักในชื่อ คิริโตะ (キリト (Kirito)) ซึ่งเป็นชื่อผู้เล่นของเขาในวิดีโอเกมตามเนื้อเรื่องในนิยาย
ในนิยายนี้ คิริโตะเป็นวัยรุ่นที่ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 1,000 ผู้ทดสอบเบต้าของเกม MMORPG เสมือนจริงที่เรียกว่าซอร์ดอาร์ตออนไลน์ หลังจากที่เกมออกสู่สาธารณชนทั่วไป เขาและผู้เล่นอื่น ๆ อีก 10,000 คนก็พบว่าพวกเขาไม่สามารถออกจากระบบได้และติดอยู่ในเกม เว้นแต่พวกเขาจะสามารถเอาชนะเกมได้
ในการดัดแปลงอะนิเมะ นักพากย์ของคิริโตะคือโยชิสึงุ มัตสึโอกะในภาษาญี่ปุ่น และอภินันท์ ธีระนันทกุลกับภัทรวุฒิ สมุทรนาวีในภาษาไทย เนื่องจากความนิยมของซอร์ดอาร์ตออนไลน์ คิริโตะจึงกลายเป็นตัวละครที่ได้รับการยอมรับอย่างมากในแฟนคลับอะนิเมะและมังงะ
การสร้างและแนวคิด
ในการให้สัมภาษณ์กับผู้เขียนเรกิ คาวาฮาระ เมื่อถูกถามว่าบุคลิกและตัวละครของคิริโตะมาจากตัวเขาเองหรือไม่ ผู้เขียนตอบว่าปกติเขาจะไม่ใส่แง่มุมของตัวเองเข้าไปในตัวละครของเขา และพูดติดตลกว่า "แต่ถ้าฉันต้องบอกความคล้ายคลึงกันระหว่างคิริโตะกับฉัน มันคือความจริงที่ว่าเราทั้งคู่ไม่เก่งในการจัดปาร์ตี้ เรา[ทั้งคู่]มักจะเล่นเกมรูปแบบนี้แบบโซโล" คาวาฮาระยังเสริมอีกว่าเขาเขียนนิยายนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขามองว่าเกมออนไลน์ไม่ใช่การเจ็บป่วยทางสังคมหรือหลบหนีจากชีวิตจริง และด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจแสดงเกมในไลท์โนเวลในแง่บวก เมื่อแฟนนิยายถามเขาเกี่ยวกับคิริโตะที่ใช้ดาบในเกมที่ใช้ปืน คาวาฮาระตอบว่าดาบพลังงานในเฮโล อาจเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดหากใช้อย่างเหมาะสม
แฟน ๆ หลายคนถามเรกิ คาวาฮาระว่าจะมีการครอสโอเวอร์ระหว่างแอกเซลเวิลด์กับซอร์ดอาร์ตออนไลน์หรือไม่ ซึ่งเขาตอบว่า ในขณะที่เขาเคยเขียนสถานการณ์ที่คิริโตะและฮารุยูกิ อาริตะ มาพบกันและต่อสู้ โอกาสดังกล่าวคงเป็นไปได้ยากเนื่องจากซอร์ดอาร์ตออนไลน์เกิดขึ้นในปี 2022 และแอกเซลเวิลด์เกิดขึ้นในปี 2046
ไทยลีก (บริษัท)
บริษัท ไทยลีก จำกัด (Thai League Co.,Ltd ชื่อย่อ: TL) เป็นบริษัทบริหารการจัดการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพ ถือหุ้นโดย สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ในการประชุมของสภากรรมการชุดใหม่ ซึ่งมี พล.ต.อ.สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วง อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ เป็นนายกสมาคมฯ โดยก่อตั้งแทน บริษัท ไทยพรีเมียร์ลีก จำกัด ซึ่งได้ทำงานมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2552 สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ออกระเบียบว่าด้วยความเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพอย่างสมบูรณ์แบบ สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ซึ่งในขณะนั้น วรวีร์ มะกูดี เป็นนายกสมาคมฯ จึงต้องดำเนินการจัดตั้ง บริษัท ไทยพรีเมียร์ลีก จำกัด ขึ้นเพื่อจัดการแข่งขันฟุตบอลลีกภายในประเทศอย่างเป็นอาชีพที่แท้จริง โดยมีวิชิต แย้มบุญเรือง อดีตนักฟุตบอลทีมชาติไทย เป็นประธานกรรมการคนแรก (ประธานคนสุดท้ายคือ องอาจ ก่อสินค้า) และออกระเบียบให้ผู้บริหารสโมสรฟุตบอลอาชีพ ต้องจัดตั้งในรูปนิติบุคคล (บริษัท) เพื่อดำเนินการบริหารสโมสร ส่งผลให้มีการแข่งขันเชิงรูปแบบ การบริหารจัดการให้เป็นมืออาชีพยิ่งขึ้น รวมทั้งแพร่หลายออกไปยังส่วนภูมิภาคทั่วประเทศ จากเดิมที่สโมสรฟุตบอลต่างๆ จะกระจุกตัวอยู่ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลเท่านั้น จึงกลับมาเป็นที่นิยมของแฟนฟุตบอลไทยอีกครั้ง
เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 พล.ต.อ.สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วง ได้ดำเนินการจดทะเบียนจัดตั้ง บริษัท ไทยลีก จำกัด ขึ้นมาแทนที่บริษัท พรีเมียร์ลีกไทยแลนด์ จำกัด และเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2559 พล.ต.อ.สมยศ พุ่มพันธุ์ม่วงได้โอนหุ้นจำนวน 99.98% ให้กับสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ตามคำแนะนำของฟีฟ่า
กระทั่งวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2560 บริษัท ไทยลีก ได้ย้ายที่ทำการบริษัทมาอยู่ที่ ชั้น 14 อาคารจิตต์อุทัย ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ
สุรัตน์ เสียงหล่อ
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สุรัตน์ เสียงหล่อ เป็นทั้งหัวหน้าผู้ฝึกสอนนักมวยไทยสมัครเล่นทีมชาติไทย, ผู้ตัดสินมวยไทยสมัครเล่น และเป็นผู้ฝึกสอนนักมวยไทยระดับอาชีพ อาทิ ยอดยางงาม จ.เจริญพร
ทั้งนี้ อาจารย์สุรัตน์เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงระดับแถวหน้าของวงการมวยไทย โดยเคยเป็นหัวหน้าคณะที่สร้างนักมวยไทยมาประดับวงการหลายราย นอกจากนี้ เขายังดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ตลอดจนดำรงตำแหน่งประธานผู้ตัดสินของศึกอัศวินดำ
ประวัติ
พ.ศ. 2555 สุรัตน์เคยเปิดเผยถึงกรณีขัดแย้งระหว่างบัวขาว บัญชาเมฆ กับค่ายมวย ป.ประมุข ว่ามาจากบุคคลที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งคอยหาทางแก้เกมเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง ส่วนในเดือนกันยายนของปีเดียวกันนี้ เขาได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนนักมวยไทยสมัครเล่นทีมชาติไทย ในการแข่งขันมวยไทยสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 23 ที่จัดขึ้น ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย
พ.ศ. 2556 สุรัตน์ เสียงหล่อ ทำหน้าที่หัวหน้าผู้ฝึกสอนนักกีฬามวยไทยสมัครเล่นทีมชาติไทย ในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์-มาร์เชียลอาร์ตสเกมส์ 2013 ที่จัดขึ้น ณ อินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ และในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้พิจารณาเลือกนักมวยไทย เข้าร่วมการแข่งขันสปอร์ตแอคคอร์ตเวิลด์คอมแบทเกมส์ ครั้งที่ 2 ที่จัดขึ้น ณ เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย
การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติลาว พ.ศ. 2503
การเลือกตั้งสมาชิกสภาแห่งชาติ เกิดเมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2503  ซึ่ง คณะกรรมการป้องกันผลประโยชน์แห่งชาติ ได้รับชัยชนะด้วยคะแนนเสียง 34 จาก 59 ที่นั่ง
สุรัตน์ เสียงหล่อ
ประวัติ
พ.ศ. 2557 สุรัตน์ เสียงหล่อ ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนนักกีฬามวยไทยสมัครเล่นทีมชาติไทย ในการแข่งขันมวยไทยสมัครเล่นชิงแชมป์โลก 2014 อิฟมาเวิลด์มวยไทยแชมเปียนชิพ ที่จัดขึ้น ณ เกาะลังกาวี ประเทศมาเลเซีย   โดยทีมชาติไทยของเขาสามารถเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศได้ถึง 9 รุ่น (หญิง 2 รุ่น ชาย 7 รุ่น) จากทั้งหมดที่มีอยู่ 14 รุ่น
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย (Asian Football Confederation) หรือ เอเอฟซี (AFC) เป็นองค์กรที่ควบคุมการแข่งขันฟุตบอลในทวีปเอเชีย จัดการเกี่ยวกับทีมฟุตบอล เงินรางวัล กฎระเบียบ รวมถึงลิขสิทธิ์ในการถ่ายทอดฟุตบอล เอเอฟซีเป็น 1 ใน 6 สมาคมที่จัดการแข่งขันฟุตบอลทั่วโลกของฟีฟ่า
เอเอฟซีก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2497 ที่ มะนิลา ในประเทศฟิลิปปินส์ ปัจจุบันสำนักงานใหญ่ย้ายมาอยู่ที่ กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย
สมาชิก
เอเอฟซีมีชาติสมาชิก 47 ประเทศ แบ่งออกเป็น 5 ภูมิภาค ดังนี้
สมาชิกร่วม
เป็นสมาชิกร่วมทั้ง AFC & UAFA (สหภาพสมาคมฟุตบอลอาหรับ)
ฟุตบอลโลก
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลก เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลโลกหญิง
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
โอลิมปิคฤดูร้อน
(Note: สามารถนำไปปรับใช้ได้, จำนวนแสดงถึงจำนวนทีมในประเทศ)
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 20 ปี
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 20 ปี เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 17 ปี
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 17 ปี เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตซอลชิงแชมป์โลก
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนเอเอฟซีที่เข้าแข่งขันฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
ฟุตบอลชายทีมชาติ
อันดับ เป็นการจัดโดย ฟีฟ่า
Last updated 1 October 2015
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์ (เกิด 27 เมษายน พ.ศ. 2496 ที่กรุงเทพมหานคร) เป็น ราชบัณฑิต สถาปนิกชาวไทย ปัจจุบันเป็นกรรมการอำนวยการของบริษัท Inter PAC ผู้ริเริ่มและพิธีกรปกิณกะทางโทรทัศน์ รายการ "หมอบ้าน" และรายการวิทยุ F.M.96.5 MHz รายการ "คุยกับหมอบ้าน"
เป็นอาจารย์และนักเขียน เป็นครูอาสาสอนหนังสือหลากหลายสถาบัน และเขียนหนังสือทางวิชาการและปรัชญาไว้หลายเล่ม และเป็นนักกิจกรรมวิชาชีพที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วกัน
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
ฟุตบอลหญิงทีมชาติ
อันดับ เป็นการจัดโดย ฟีฟ่า
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
เป็นน้องชายของ ศ.ดร. ยอดหทัย เทพธรานนท์ นักวิทยาศาสตร์ไทยที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ
ประวัติการศึกษา
อาจารย์ยอดเยี่ยม เข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี 2514 รุ่นเดียวกับ รศ. ดร. ทิพย์สุดา ปทุมานนท์, อ.เผ่า สุวรรณศักดิ์ศรี
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
ฟุตบอลหญิงทีมชาติ
Last updated 10 July 2015
ระดับลีกประเทศ (โดย ไอเอฟเอฟเอชเอส)
อันดับถูกจัดโดยไอเอฟเอฟเอชเอส
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
กิตติคุณประกาศ
ราชบัณฑิตสถาปัตยกรรม ราชบัณฑิตยสภา, ได้รับพระราชทานปริญญาสถาปัตยกรรมศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร ในปี 2562, ดุษฎีบัณฑิต สาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ในปี 2551, และสถาปัตยกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, สถาปนิกดีเด่น สมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์, นิสิตเก่าดีเด่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ผู้ส่งเสริมวิชาการวิศวกรรมดียิ่ง สมาคมวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์, Honorable Member J.I.A. (Japan Institute of Architects), นักศึกษาดีเด่น University of Illinois (Bradly&Bradly Award,Gargoyle Honor, Phi Keppa Phi), Merit Award R.S.U.,ฯลฯ
บางส่วนของคำประกาศเกียรติคุณในงานรับพระราชทานดุษฎีบัณฑิตฯ ตอนหนึ่งว่า
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
ระดับลีกประเทศ (โดย ไอเอฟเอฟเอชเอส)
Top 100 National League in 2014
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
ผลงานออกแบบ
สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ รพ.รามาธิบดี, อาคารนวมินทรบพิตร ๘๔ พรรษา รพ.ศิริราช, หมู่บ้านเด็กกำพร้าโสสะ (บางปู,หนองคาย,เวียงจันทร์,เชียงราย), คณะวิศวกรรมศาสตร์ ม.พระจอมเกล้าธนบุรี, ศูนย์ศาสนศึกษา ม.มหิดล, ตึกอุบัติเหตุ โรงพยาบาลมหาราช นครราชสีมา, อาคารมหิตลาธิเบศร์ จุฬาฯ, สนง.ใหญ่ธนาลงกรณ์ (ที่ทำการกระทรวงวัฒนธรรม), U.M.office, Richmond Office (สุขุมวิท 26), Richmond Palace (สุขุมวิท 43), Taipan Hotel, Crystal Garden, Pilot Plant (Science Park), กระทรวงยุติธรรมแห่งใหม่, อาคารใน รพ.จุฬาฯ และ ศิริราช, รพ.มหาราช, ฯลฯ
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
สโมสร
อันดับถูกจัดโดยไอเอฟเอฟเอชเอส Last updated 7 January 2016
ยอดเยี่ยม เทพธรานนท์
ผลงานบริหารโครงการ-การก่อสร้าง-ควบคุมงาน
โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์, โรงพยาบาลพระมงกุฎ,  โรงพยาบาลจุฬาภรณ์, โรงพิมพ์ธนบัตรแห่งที่ 2 ธ.ประเทศไทย, ศูนย์การแพทย์กาญจนาภิเศก, สถานทูตไทยในประเทศพม่า, รัชดาแกรนด์เทียร์เตอร์, โรงแรมพลาซ่าแอททินี, โรงแรมอิมพิเรียลควีนส์พาร์ค, โรงแรมบ้านท้องทรายรีสอร์ท, โรงแรมสมุยเพนนินซูล่า, อาคารสมาคมสถาปนิกสยาม ในพระบรมราชูปถัมภ์, อุทยานวิจัยวิทยาศาสตร์ (Science Park), ศูนย์วิจัยโยธี, ศูนย์วิจัยไมโครอิเล็คโทรนิค, โครงการกลุ่มบริษัท Noble 20 โครงการ, กรมทางหลวงชนบท, อาคารบรรณสารสนเทศ มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าธนบุรี,  อาคารมหิตลาธิเบศร์ จุฬาฯ, ยิมเนเซียม จุฬาฯ ฯลฯ รวมพื้นที่อาคารทั้งหมดประมาณ 3,000,000 ตรม.
ผลงานวิชาการ
อาจารย์และผู้บรรยายพิเศษ ให้กับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาวิทยาลัยรังสิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร, สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี, สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล, สมาคมสถาปนิกสยามฯ, วิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทย, ฯลฯ
สมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
สโมสร
อันดับถูกจัดโดยเอเอฟซี
มีเกลันเจโล
มีเกลันเจโล หรือที่มักรู้จักกันในชื่อ ไมเคิลแองเจโล มีชื่อเต็มว่า มีเกลันเจโล ดี โลโดวีโก บูโอนาร์โรตี ซีโมนี (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, ; 6 มีนาคม ค.ศ. 1475 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1564) เป็นจิตรกร สถาปนิก และประติมากรชื่อดังในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance)
มีเกลันเจโลเกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1475 ในเมืองกาเปรเซ เขาเติบโตที่เมืองฟลอเรนซ์ หลังจากที่ไปอยู่ที่กรุงโรมเมื่ออายุ 21 ปี และใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นถึง 5 ปี มีเกลันเจโลสร้างประติมากรรมรูปสลัก ดาวิด (มีเกลันเจโล) ขณะมีอายุ 26 ปี จากหินอ่อนก้อนมหึมาที่ถูกทิ้งไว้กลางเมืองฟลอเรนซ์เป็นเวลาหลายปี จึงกลายเป็นที่ฮือฮาของชาวเมือง ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่มีใครกล้าพอที่จะแตะต้องมัน ความสำเร็จหลังจากงานชิ้นนี้ ทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วอิตาลี มีเกลันเจโล เดิมทีเป็นคนที่เกลียดเลโอนาร์โด ดา วินชี ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะมีอายุห่างกันถึง 23 ปี และไม่ค่อยได้พบกันบ่อยนัก ในช่วงนี้ (ค.ศ. 1497–1500) เขาก็ได้สร้างประติมากรรมหินอ่อนอีกชิ้นหนึ่งที่มีชื่อว่า ปีเอตะ (Pietà) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในมหาวิหารนักบุญเปโตรที่กรุงโรม
ตอนอายุได้ 30 ปี เขาได้ถูกเชิญให้กลับมาที่กรุงโรม เพื่อออกแบบหลุมฝังศพให้กับสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ซึ่งใช้เวลาประมาณ 40 ปี หลังจากแก้หลายครั้งหลายครา จนมาสำเร็จใน ค.ศ. 1545 ต่อมาใน ค.ศ. 1546 เขาเป็นสถาปนิกคนสำคัญในการสร้างมหาวิหารนักบุญเปโตรที่กรุงโรม ที่มีความยิ่งใหญ่และงดงามเป็นอย่างมาก ซึ่งถือเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นเอกของโลก โดยเฉพาะส่วนที่เป็นโดม
เขาใช้ชีวิตในบั้นปลายอยู่ในกรุงโรม ตลอด 30 ปี ช่วงนี้นั้นเองที่เขาเขียนภาพระดับโลกไว้มากมาย โดยเฉพาะภาพ คำพิพากษาครั้งสุดท้าย (The Last Judgment) ซึ่งเขาใช้เวลาในการเขียนภาพขนาดยักษ์นี้นานถึง 6 ปี
มีเกลันเจโล บูโอนาร์โรตี เสียชีวิตที่โรมเมื่อ ค.ศ. 1564 รวมอายุได้ 88 ปี ซึ่งมีคำกล่าวจากสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ว่า "ทรงยินดีบั่นทอนชีวิตของท่านลง เพื่อแลกกับชีวิตของมิเกลันเจโลให้ยืนยาวออกไปอีก"
วัยเด็ก (ค.ศ. 1475 – ค.ศ. 1488)
ในเมืองกาเปรเซที่ ณ ปัจจุบัน เรียกกันว่า กาเปรเซมีเกลันเจโล เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใน วัลติเบอริน่า ใกล้กับเมืองอาเรสโซ แคว้นตอสคานา เขาเป็นบุตรของ ลูโดวิโค ดิ เลโอนาโด บัวนารอติ ซิโมนี กับ ฟรานเชสกา ดิ เนรีแห่งมินิอาโตแห่งเซียนา ครอบครัวของเขาเคยเป็นพนักงานธนาคารขนาดเล็กในฟลอเรนซ์ แต่ธนาคารกลับไม่ประสบความสำเร็จ พ่อของเขาจึงรับตำแหน่งราชการในเมืองกาเปรเซ ในขณะที่มีเกลันเกิด พ่อของเขาทำงานเป็นแมยิสเตร็ดและนายกเทศมนตรีของโกมูเนชิว ครอบครัวของเขาเชื่อว่าพวกเขาสืบเชื้อสายมาจากเคาน์เตส มาทิลดาแห่งคาโนสซาแห่งตอสคานาซึ่งเป็นสิ่งที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ แต่มีเกลันเจโลเชื่อว่าเป็นเช่นนั้น
หลายเดือนหลังจากที่มีเกลันเกิด ครอบครัวของเขาได้ย้ายกลับไปอยู่ในฟลอเรนซ์ เขาได้รับการเลี้ยงดูที่นั้น และหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 1481 (เมื่อเขาอายุได้ 6 ขวบ) เขาได้ไปอาศัยอยู่กับพี่เลี้ยงและสามีของเธอซึ่งเป็นคนตัดหินในเมืองเซตติญาโน เมืองที่พ่อของเขาเป็นเจ้าของเหมืองหินอ่อนและฟาร์มเล็ก ๆ
การฝึกงาน (ค.ศ. 1488 – ค.ศ. 1492)
ขณะยังเป็นวัยรุ่น มีเกลันเจโลถูกส่งไปที่เมืองฟลอเรนซ์ เพื่อศึกษาไวยากรณ์ ภายใต้แนวคิดมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรันเชสโก ดา อูร์บีโน แต่เขาไม่แสดงความสนใจในการเรียน เลือกที่จะคัดลอกภาพวาดจากโบสถ์ และหาเพื่อนของจิตรกรคนอื่น เมืองฟลอเรนซ์ในเวลานั้นเป็นศูนย์กลางศิลปะและการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิตาลี โดยศิลปะในเมืองนี้ได้รับการสนับสนุนจากซินญอรีอา(สภาเมือง) สมาคมการค้า และเศรษฐีต่าง ๆ เช่น ตระกูลเมดีชี และพนักงานธนาคาร ในยุคเรอแนซ็องส์ หรือยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาได้เกิดการพัฒนาครั้งแรกในเมืองฟลอเรนซ์ ในช่วงต้นศตวรรษที่ 15 ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี สถาปนิกชาวอิตาลี ได้ศึกษาซากของอาคารคลาสสิกในกรุงโรม และได้สร้างโบสถ์สองแห่งคือ ซาน ลอเรนโซ่ และ ซันโตสปีรีโต โลเรนโซ กีแบร์ตี นักประติมากร ได้ทำงานเป็นเวลาห้าสิบปีเพื่อสร้างประตูทองสัมฤทธิ์ของหอศีลจุ่มซันโจวันนี ซึ่งมีเกลันเจโลอธิบายว่าเป็น "ประตูแห่งสวรรค์" ในช่องภายนอกของโบสถ์ออร์ซันมีเกเล มีแกลเลอรีผลงานของประติมากรที่มีชื่อเสียงที่สุดของฟลอเรนซ์ เช่น อันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอ โดนาเตลโล การตกแต่งภายในของโบสถ์เก่าแก่เต็มไปด้วยภาพเฟรสโก (ส่วนใหญ่ในยุคกลางตอนปลาย แต่ยังอยู่ในสไตล์เรอเนซองส์ตอนต้นด้วย) เริ่มด้วยจอตโต ดี บอนโดเน แลัตามด้วย มาซัชโช ในโบสถ์น้อยบรันกัชชี ซึ่งผลงานทั้งสองชิ้น มีเกลันเจโลได้ศึกษาและคัดลอกเป็นภาพวาด
ในช่วงวัยหนุ่ม คณะจิตรกรจากฟลอเรนซ์ไปยังวาติกัน เพื่อตกแต่งผนังโบสถ์น้อยซิสทีน ในคณะนั้นมีโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ผู้เชี่ยวชาญด้านภาพเฟรสโก การวาดภาพทิวทัศน์ ภาพเหมือนและภาพต่าง ๆ ที่มีห้องทำงานใหญ่ที่สุดในฟลอเรนซ์ ในค.ศ. 1488 เมื่อเขาอายุ 13 ปี มีเกลันเจโลได้ฝึกงานกับโดเมนีโก กีร์ลันดาโย ในค.ศ. 1499 พ่อของเขาเกลี้ยกล่อมให้กีร์ลันดาโย จ่ายเงินให้กับมีเกลันเจโลในฐานะศิลปิน ซึ่งพบได้ยากมากในผู้ที่อายุ 14 ปี และในปีเดียวกันนั้นเอง โลเรนโซ เด เมดีชี ผู้ปกครองโดยพฤตินัยของเมืองฟลอเรนซ์ ได้ขอลูกศิษย์ที่เก่งที่สุด 2 จากกีร์ลันดาโย กีร์ลันดาโยจึงได้ส่งมีเกลันเจโลและฟรันเชสโก กรานัชชี่ไป
ตั้งแต่ ค.ศ. 1490 ถึง ค.ศ. 1492 มีเกลันเจโลได้เข้าเรียนที่สถาบันของเพลโตในเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาด้านมนุษยนิยมที่ก่อตั้งโดยตระกูลเมดีชี ซึ่งทำให้การทำงานและมุมมองของเขาได้รับอิทธิพลจากหลายนักปรัชญาและนักเขียนส่วนใหญ่ที่มีความโดดเด่นทั้งมาร์ซีลีโอ ฟีชีโน, โจวันนี ปีโก เดลลา มีรันโดลา, โพลิเซียโน ในช่วงเวลานี้เองที่มีเกลันเจโลได้แกะสลักรูปพระแม่มารีแห่งบันได (ค.ศ. 1490–1492) และการต่อสู้ของเซนทอร์ (ค.ศ. 1491–1492) โดยในช่วงหลังมีการอิงตามคำแนะนำของโพลิเซียโน ซึ่งเป็นงานตามการมอบหมายของโลเรนโซ เด เมดีชี มีเกลันเจโลได้ทำงานมาเป็นเวลาหนึ่งกับแบร์โตลโด ดิ โจวันนี เมื่อเขาอายุได้ 17 ปี ปิเอโตร ตอร์จิอานี ได้ตีเขาที่จมูกจนทำให้เขาจมูกเขาเสียรูปไปอย่างเห็นได้ชัดในรูปของเขา
โบโลญญา ฟลอเรนซ์ และโรม (ค.ศ. 1492 – ค.ศ. 1499)
โลเรนโซ เด เมดีชีได้เสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1492 ทำให้ชีวิตของมีเกลันเจโลเกิดความผลิกผัน เขาได้ออกจากคฤหาสน์ของตระกูลเมดีชี และกลับไปอยู่ที่บ้านของพ่อชองเขา และในเดือนถัดมาเขาได้แกะสลักไม้เป็นผลงานไม้กางเขนเพื่อเป็นของขวัญให้กับโบสถ์ซานโต สปิริโตแห่งฟลอเรนซ์ ซึ่งอนุญาตให้เขาทำการศึกษากายวิภาคของศพจากโรงพยาบาลของโบสถ์ ซึ่งถือเป็นการศึกษากายวิภาคครั้งแรกของมีเกลันเจโลที่ใช้การผ่าศพ
ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1492 ถึง ค.ศ. 1493 เขาได้ซื้อหินอ่อนมาเพื่อแกะสลักรูปปั้นเฮอร์คิวลีสที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวจริงซึ่งถูกส่งไปยังฝรั่งเศสและต่อมาก็หายไปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1494 หลังจากมีหิมะตกอย่างหนัก ทายาทของโลเรนโซ เด เมดีชี ได้ว่าจ้างให้มีเกลันรูปปั้นหิมะ และมีเกลันเจโลเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของเมดีชีอีกครั้ง
ในปีเดียวกันนั้นเอง ตระกูลเมดีชีถูกขับไล่ออกจากเมืองฟลอเรนซ์จากการขึ้นมามีอำนาจของจีโรลาโม ซาโวนาโรลา เขาได้ย้ายออกจากเมืองก่อนที่จะสิ้นสุดของการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไปอยู่ที่เวนิส ก่อนที่จะย้ายต่อไปยังโบโลญญา ในโบโลญญาเขาได้รับมอบหมายให้แกะหุ่นเล็ก ๆ หลายตัวสำหรับวิหารนักบุญโดมินิกเสร็จสมบูรณ์ในโบสถ์ที่อุทิศให้กับนักบุญองค์นั้น ในเวลานั้นเองศึกษาภาพนูนต่ำนูนสูงที่แกะสลักโดยจาโคโป เดลลา เควอร์เซียรอบประตูหลักของมหาวิหารเซนต์เปโตรเนียสรวมทั้งภาพของ The Creation of Eve ซึ่งต่อมาเป็นองค์ประกอบที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนเพดานของโบสถ์น้อยซิสทีน เนื่องจากในปลาย ค.ศ. 1495 สถานการณ์ทางการเมืองในฟลอเรนซ์เริ่มสงบลง เนื่องจากพระเจ้าชาร์ลที่ 8 แห่งฝรั่งเศสได้รับความพ่ายแพ้ มีเกลันเจโลจึงกลับไปยังฟลอเรนซ์แต่ไม่ได้รับงานใด ๆ จากทางราชการภายใต้การนำของซาโวนาโรลา และเขาได้กลับไปทำงานให้กับตระกูลเมดีชี ในช่วงครึ่งปีที่เขาอยู่ในฟลอเรนซ์ เขาได้ทำรูปปั้นเล็ก ๆ 2 ชิ้น ได้แก่ นักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมาในวัยเด็ก และ กามเทพนอนหลับ ตามที่อัสกานีโอ คอนดิวีเคยเขียนไว้ว่า โลเรนโซ ดิ ปิแอร์ฟรานเชสโก เด เมดีชี ซึ่งมีเกลันเจโลได้แกะสลักนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา ได้บอกมีเกลันเจโลว่า"ให้แก้ไขจนเหมือนถูกฝัง" ทำให้มีเกลันเจโลสามารถ"ส่งมันไปยังกรุงโรม ... ส่งต่อมันเป็นงานโบราณ ... และขายได้ดีกว่ามาก" แต่ทั้งโลเรนโซและมีเกลันเจโลถูกพ่อค้าคนกลางโกงมูลค่าที่แท้จริงของชิ้นงานโดยไม่รู้ตัว พระคาร์ดินัลราฟฟาเอล รีอารีโอผู้ที่โลเรนโซขายรูปปั้นนั้นให้ พบว่าเป็นการหลอกลวง แต่ประทับใจในคุณภาพของประติมากรรมมากจนเชิญศิลปินมาที่กรุงโรม ความสำเร็จที่ปรากฏในการขายประติมากรรมของเขาในต่างประเทศรวมถึงสถานการณ์อนุรักษ์นิยมในฟลอเรนซ์นี้เองที่อาจกระตุ้นให้มีเกลันเจโลยอมรับคำเชิญของพระคาร์ดินัลครั้งนี้ มีเกลันเจโลได้เดินทางมาถึงโรมเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1496 และในวันที่ 4 กรกฎาคม ปีเดียวกันนั้นเองเขาเริ่มงานที่ได้รับการว่าจ้างจากพระคาร์ดินัลราฟฟาเอล รีอารีโอคือรูปปั้นขนาดเท่าของจริงของเทพเจ้าไวน์โรมัน แบคัส แต่เมื่อเสร็จงานพระคาร์ดินัลก็ได้ปฏิเสธงานชิ้นนั้น และต่อมาก็เข้าไปในที่เก็บรวบรวมของนายธนาคารจาโคโป กัลลี สำหรับสวนของเขา
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1497 เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำสันตะสำนัก พระคาร์ดินัล ฌ็อง เดอ บิลเฮเรส-ลากราอูลาส ได้มอบหมายให้เขาแกะสลักปิเอตะ ซึ่งเป็นรูปปั้นที่แสดงพระแม่มารีย์กำลังโศกเศร้าบนพระศพของพระเยซู เรื่อง ซึ่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการบรรยายเรื่องการตรึงกางเขนในพระคัมภีร์ไบเบิล แต่เป็นประติมากรรมทั่วไปทางศาสนาของยุโรปเหนือในยุคกลางและคงจะคุ้นเคยกับพระคาร์ดินัลมาก สัญญาตกลงกันในเดือนสิงหาคมของปีถัดไป โดยมีเกลันเจโล อายุ 24 ปีในขณะที่สร้างเสร็จ ในไม่ช้าก็ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในงานประติมากรรมชิ้นเอกที่ยิ่งใหญ่ของโลก "การเปิดเผยศักยภาพและพลังของศิลปะประติมากรรม" ความคิดเห็นของคนในสมัยนั้นสรุปโดย จอร์โจ วาซารีว่า "เป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างแน่นอนที่ก้อนหินที่ไม่มีรูปร่างสามารถถูกลดขนาดจนสมบูรณ์แบบที่ธรรมชาติแทบจะไม่สามารถสร้างขึ้นในเนื้อหนังได้" ปัจจุบันตั้งอยู่ในมหาวิหารนักบุญเปโตร
ฟลอเรนซ์ (ค.ศ. 1499 – ค.ศ. 1505)
มีเกลันเจโลกลับมายังฟลอเรนซ์ในปี 1499 ซึ่งเป็นช่วงที่สาธารณรัฐฟลอเรนซ์กำลังเปลี่ยนแปลงหลังจากการล่มสลายของผู้นำ จีโรลาโม ซาโวนาโรลา นักบวชผู้ต่อต้านยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งถูกประหารชีวิตในปีค.ศ. 1498 และการมีอำนาจปิเอโร โซเดรินี ทางสมาคมขนสัตว์ ได้ขอให้มีเกลันเจโลทำงานที่ยังไม่เสร็จซึ่ง แอโกสทิโน ดิ ดุชโช เริ่มต้นขึ้นเมื่อ 40 ปีก่อนโดย เป็นรูปปั้นขนาดมหึมาจากหินอ่อนคาราร่า ที่วาดภาพเดวิดว่าเป็นสัญลักษณ์ของเสรีภาพในฟลอเรนซ์ที่จะนำมาวางไว้บนหน้าจั่วของอาสนวิหารฟลอเรนซ์ มีเกลันเจโลตอบตกลงและได้ทำงานที่โด่งดังที่สุดของเขา นั่นคือรูปปั้นของเดวิดในปีค.ศ. 1504 ผลงานชิ้นเอกนี้ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขาในฐานะประติมากรที่มีทักษะทางเทคนิคที่ไม่ธรรมดาและความแข็งแกร่งของจินตนาการเชิงสัญลักษณ์ โดยคณะที่ปรึกษาของเขาอันได้แก่ ซันโดร บอตตีเชลลี, เลโอนาร์โด ดา วินชี , ฟีลิปปีโน ลิปปี , ปีเอโตร เปรูจีโน , โลเรนโซ ดิ เครดี , อันโตนิโอ ดา ซังกัลโล , จูลิอาโน ดา ซานกาลโล , อันเดรอา เดลลา รอบเบีย , โกซีโม รอสเซลลี , ดาวีเด กีร์ลันดาโย , ปีเอโร ดี โกซีโม , อันเดรอา ซานโซวิโน และเพื่อนรักของเขาอย่าง ฟรันเชสโก กรานัชชี่ ได้รับการเรียกตัวเพื่อตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดวาง ท้ายที่สุดคือที่ ปิแอซซา เดลลา ซินญอรีอา บริเวณหน้า ปาลาซโซ เวคคิโอ ปัจจุบันตั้งอยู่ใน Academia ในขณะที่รูปปั้นที่อยู่ในจัตุรัสเป็นแบบจำลอง ในช่วงเวลาเดียวกันของการจัดวางเดวิด สันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลอาจมีส่วนร่วมในการสร้างประติมากรรมรูปหน้าของเขา ด้านหน้าของ ปาลาซโซ เวคคิโอ ที่รู้จักกันในชื่อ Importuno di Michelangelo โดยภาพนั้นมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับรูปของเขาที่วาดโดยศิลปินในต้นศตวรรษที่ 16 ซึ่งปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์
หลังจากรูปปั้นของเดวิดของเขาเสร็จสิ้นแล้ว เข้าก็ได้รับงานใหม่ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1504 เลโอนาร์โด ดา วินชีได้รับมอบหมายให้วาดภาพ ยุทธการอันเกียริ ในห้องประชุมสภาของปาลาซโซ เวคคิโอ ซึ่งแสดงภาพการต่อสู้ระหว่างฟลอเรนซ์และมิลานในปี ค.ศ. 1440 จากนั้นมีเกลันเจโลได้รับมอบหมายให้วาดภาพยุทธการคาสซินา โดยภาพวาดทั้งสองมีความแตกต่างกันมาก ภาพของเลโอนาร์โดจะเป็นภาพทหารต่อสู้บนหลังม้า ขณะที่ภาพของมีเกลันเจโลมีทหารถูกซุ่มโจมตีขณะอาบน้ำในแม่น้ำ ทั้งสองงานไม่มีงานใดเสร็จสมบูรณ์และทั้งสองก็สูญหายไป เมื่อห้องนี้ได้รับการตกแต่งใหม่ แต่สำเนายังคงอยู่ซึ่งผลงานของเลโอนาร์โดถูกคัดลอกโดยรือเบินส์ และผลงานของมีเกลันเจโลโดยบาสเตียโน ดา ซังกัลโล โดยทั้งสองชิ้นได้รับความชื่นชมอย่างมาก
ในช่วงเวลานี้มีเกลันเจโลยังได้รับมอบหมายจากแองเจโล โดนีให้วาดภาพ "ครอบครัวศักดิ์สิทธิ์" เพื่อเป็นของขวัญให้กับ ภรรยาของเขา แมดดาเลนา สโตรซซี่ โดยงานนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ พระแม่มารีในกรอบกลม (Doni Tondo) ปัจจุบันแขวนอยู่ใน หอศิลป์อุฟฟีซี ในกรอบอันเดิมซึ่งสันนิษฐานว่ามีเกลันเจโลได้ออกแบบด้วยตนเอง และยังมีการสันนิษฐานว่าเขาอาจวาดภาพพระแม่มารีสโตคเล็ทกับยอห์นผู้ให้บัพติศมาหรือที่รู้จักในชื่อ แมนเชสเตอร์มาดอนน่า ปัจจุบันอยู่ในหอศิลป์แห่งชาติลอนดอน
ความเชื่อ
มีเกลันเจโลเป็นคาทอลิกผู้เคร่งศาสนาซึ่งมีศรัทธาลึกซึ้งในบั้นปลายชีวิตของเขา บทกวีของเขารวมถึงบรรทัดสุดท้ายต่อไปนี้จากบทกวีที่ 285 (เขียนใน ค.ศ. 1554); “ไม่ว่าภาพวาดหรือประติมากรรมก็ไม่สามารถทำให้จิตวิญญาณของฉันสงบได้อีกต่อไป ตอนนี้ฉันหันไปหาความรักจากสรวงสวรรค์ที่ได้เปิดแขนของพระองค์บนไม้กางเขนเพื่อนำเราเข้าไป”
แหล่งข้อมูลอื่น
14751564
รูด็อล์ฟ เฮ็ส
รูด็อล์ฟ วัลเทอร์ ริชชาร์ท เฮ็ส (Rudolf Heß ในภาษาเยอรมัน;26 เมษายน 1894 – 17 สิงหาคม 1987) เป็นนักการเมืองคนสำคัญในนาซีเยอรมนี ได้รับแต่งตั้งเป็นรองฟือเรอร์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในปี 1933 เขาดำรงตำแหน่งจนปี 1941 เมื่อเขาบินเดี่ยวไปประเทศสกอตแลนด์เพื่อพยายามเจรจาสันติภาพกับสหราชอาณาจักรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาถูกจับเป็นนักโทษและสุดท้ายถูกพิพากษาลงโทษฐานอาชญากรรมต่อสันติภาพ รับโทษจำคุกตลอดชีวิต
เฮ็สสมัครเข้าเป็นทหารในกรมทหารปืนใหญ่สนามบาวาเรียที่ 7 เป็นทหารราบเมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติ เขาได้รับบาดเจ็บหลายครั้งระหว่างสงคราม และได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์กางเขนเหล็ก ชั้นสองในปี 1915 ไม่นานก่อนสงครามยุติ เฮ็สขึ้นทะเบียนเพื่อฝึกเป็นนักบิน แต่มิได้ปฏิบัติหน้าที่ในบทบาทนี้ เขาออกจากกองทัพในเดือนธันวาคม 1918 ด้วยยศร้อยโทสำรอง (Leutnant der Reserve)
เมื่อนาซียึดอำนาจในปี 1933 เฮ็สได้รับแต่งตั้งเป็นรองฟือเรอร์ของพรรคนาซีและได้รับตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีของฮิตเลอร์ เขาเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดอันดับสามในประเทศเยอรมนี รองแต่เพียงฮิตเลอร์และแฮร์มันน์ เกอริง นอกเหนือจากการปรากฏตัวแทนฮิตเลอร์ในการปราศรัยและชุมนุม เฮ็สลงนามผ่านกฎหมายหลายฉบับซึ่งรวมกฎหมายเนือร์นแบร์กปี 1935 ซึ่งถอดสิทธิของชาวยิวในประเทศเยอรมนีนำไปสู่ฮอโลคอสต์
เฮ็สยังสนใจการบิน โดยเรียนบินอากาศยานที่ซับซ้อนขึ้นซึ่งมาพัฒนาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติ เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 1941 เขาบินเดี่ยวไปประเทศสกอตแลนด์ ซึ่งเขาหวังจัดการเจรจาสันติภาพกับดุ๊กแฮมิลตัน ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นคนสำคัญในฝ่ายค้านของรัฐบาลอังกฤษ เฮ็สถูกจับกุมทันทีที่มาถึงและถูกอังกฤษควบคุมตัวจนสิ้นสงคราม(หลังจากฮิตเลอร์ได้ทราบการกระทำของเฮ็สทำให้เขาโกรธมากและทำการปลดเขาออกจากรองฟือเรอร์และได้แต่งตั้งมาร์ติน บอรมันแทน) เมื่อเขากลับประเทศเยอรมนีเพื่อรับการไต่สวนในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์กอาชญากรสงครามคนสำคัญในปี 1946 ตลอดการไต่สวน เขาอ้างว่าป่วยเป็นภาวะเสียความจำ แต่ภายหลังรับว่าเป็นอุบาย เฮ็สถูกพิพากษาลงโทษฐานอาชญากรรมต่อสันติภาพและคบคิดกับผู้นำเยอรมันอื่นเพื่อก่ออาชญากรรมและถูกย้ายไปเรือนจำซแพนเดาในปี 1947 ซึ่งเขารับโทษจำคุกตลอดชีวิต ความพยายามซ้ำ ๆ ของสมาชิกครอบครัวและนักการเมืองคนสำคัญเพื่อให้ปล่อยตัวเขาถูกสหภาพโซเวียตขัดขวาง ขณะยังถูกควบคุมตัวในซแพนเดา เขาเสียชีวิตโดยดูเหมือนฆ่าตัวตายในปี 1987 เมื่ออายุ 93 ปี หลังเสียชีวิต เรือนจำถูกทำลายเพื่อมิให้กลายเป็นที่บูชาของนีโอนาซี