cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
บารากะมอน เกาะมีฮา คนมีเฮ
มังงะ
การ์ตูนเรื่องนี้แต่งและวาดภาพโดย"ซัตสึกิ โยชิโนะ" เริ่มแรกเผยแพร่ทาง กันกันออนไลน์ นิฮงเว็บคอมมิคไฮชินไซต์ ของบริษัท สแควร์เอนิกซ์ ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ปัจจุบันฉบับภาษาญี่ปุ่นมีจำนวน 10 เล่ม ส่วนฉบับภาษาไทยทาง เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ได้ลิขสิทธิ์ มีจำนวน 4 เล่ม
สปินออฟ "ฮันดะคุง"
เนื้อเรื่องเสริม ที่เล่าถึง ฮันดะ ในวัย ม.5 ก่อนที่จะกลายเป็นนักเขียนพู่กัน
Pherosphaera
Pherosphaera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Podocarpaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ออสเตรเลียตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เหงียน ฟุก กั๋ญ
เหงียน ฟุก กั๋ญ (Nguyễn Phúc Cảnh, จื๋อโนม: 阮福景; 24 มีนาคม ค.ศ. 1780 – 6 เมษายน ค.ศ. 1801) หรือพระนามลำลองว่า เจ้าชายกั๋ญ (Hoàng tử Cảnh, 皇子景) ต่อมาได้เป็นพระยุพราชเจ้าแห่งเวียดนาม มีพระนามาภิไธยว่า มกุฎราชกุมารอัญเส่ว (Anh Duệ thái tử, 英睿太子) เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิซา ล็อง หรือองเชียงสือ (Gia Long, 嘉隆) พระองค์ทรงเป็นเจ้านายที่มีชื่อเสียง เนื่องจากขณะมีพระชันษาได้ 7 ปี ได้เสด็จเยือนประเทศฝรั่งเศสกับปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน (Pierre Pigneau de Béhaine) หรือบ๊า ดา หลก (Bá Đa Lộc, 百多祿) บาทหลวงชาวฝรั่งเศส เพื่อลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาการเป็นพันธมิตรระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดนาม
แม้พระองค์จะมีพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารสืบราชสมบัติตามกฎมนเทียรบาล แต่พระองค์ก็ทิวงคตเสียในปี ค.ศ. 1801 จักรพรรดิซา ล็อง พระราชชนกทรงเลือกเหงียน ฟุก ด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) พระราชโอรสลำดับที่สี่และเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของเหงียน ฟุก กั๋ญสืบราชบัลลังก์แทนเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่ง (Minh Mạng, 明命) ซึ่งเป็นการตัดสิทธิ์การสืบราชบัลลังก์ของพระราชโอรสและพระราชนัดดาของเหงียน ฟุก กั๋ญโดยปริยาย
พระราชประวัติ
เหงียน ฟุก กั๋ญเป็นพระราชบุตรลำดับที่สองในจักรพรรดิซา ล็อง (หรือในพงศาวดารไทยเรียกว่าองเชียงสือ) ประสูติแต่ต๊ง ฟุก ถิ ลาน (Tống Phúc Thị Lan, 宋福氏蘭) ภายหลังได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีเถื่อ เทียน (Thừa Thiên, 承天) พระมเหสีพระองค์แรก
บทบาทด้านการทูตกับฝรั่งเศส
ค.ศ. 1785 ขณะมีพระชันษาได้ 5 ปี พระองค์เสด็จไปประเทศฝรั่งเศสกับปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอน หรือบ๊า ดา หลก บาทหลวงคาทอลิกชาวฝรั่งเศส เพื่อลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาแวร์ซายใน ค.ศ. 1788 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชวิจารณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า
"'...องเชียงสือมีพวกพ้องเปนฝรั่งเศสอยู่คนหนึ่ง ไปว่ากล่าวขอให้ช่วย ขอกองทัพฝรั่งเศสมารบขบถ ผู้ที่เปนเพื่อนนั้นก็เปนคนสามัญ มิใช่ข้าราชการฝรั่งเศส องเชียงสือก็เปนคนสิ้นคิดระเหระหนอยู่ กลัวว่ารัฐบาลฝรั่งเศสไม่เชื่อถือเอาธุระ จึงได้มอบบุตรอันยังเด็กไปเปนจำนำคนหนึ่ง แต่ครั้นเมื่อสหายผู้นั้นพาบุตรองเชียงสือออกไปเมืองฝรั่งเศส เผอิญสบช่องกำลังเมืองฝรั่งเศสเปนจลาจล จึงพาไปพักอยู่เมืองฮอลแลนด์ องเชียงสือก็ทอดธุระว่าเปนอันไม่สำเร็จ จึงได้มุ่งหน้าจะพึ่งกรุงศรีอยุทธยา [คือกรุงรัตนโกสินทร์] ฝ่ายเดียว'"
การเสด็จในครั้งนั้นมีผู้ติดตามจากราชสำนักเวียดนามอันประกอบด้วยขุนนางสองคน พระญาติพระองค์หนึ่งซึ่งต่อมาได้เข้ารีตเป็นคริสตังและถูกเรียกอย่างลำลองว่าเจ้าชายปัสกาล (Prince Pascal) นอกจากนี้ยังมีทหารและข้าราชบริพารอีกจำนวนหนึ่ง ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1785 ได้มีงานเลี้ยงรับรองหลังเสด็จถึงเมืองพอนดิเชอร์รี (Pondicherry) ต่อมาออกเดินทางจากพอนดิเชอร์รีไปยังฝรั่งเศสในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1786 จนถึงประเทศฝรั่งเศสในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1787
หลังเสด็จถึงได้ระยะหนึ่ง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศสจึงทรงถวายการต้อนรับด้วยการงานเลี้ยงฉลองพระราชอาคันตุกะในวันที่ 5 หรือ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1787 ก่อนลงพระนามาภิไธยในสนธิสัญญาแวร์ซายเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายนปีเดียวกัน การเสด็จมาของเจ้าชายกั๋ญนั้น สร้างความสนพระทัยในหมู่ราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถึงกับทรงจ้างให้เลออนาร์ โอตีเย (Léonard Autié) ช่างทำผมผู้มีชื่อเสียง ออกแบบทรงพระเกศาโดยตั้งชื่อว่า "แบบเจ้าชายแห่งโคชินจีน" (au prince de Cochinchine) เพื่อเป็นเกียรติแก่เจ้าชายกั๋ญ ทั้งมีการวาดพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระองค์โดยโมเปแร็ง (Maupérin) ปัจจุบันถูกจัดแสดงที่คณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส นอกจากนี้เจ้าชายกั๋ญยังทรงสร้างความฉงนงงงวยแก่ราชสำนักฝรั่งเศส เพราะพระองค์ได้เป็นพระสหายที่ทรงเล่นอยู่กับเจ้าชายหลุยส์ โฌแซ็ฟ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 16
เจ้าชายกั๋ญทรงสนพระทัยในคริสต์ศาสนาเป็นอันมาก ด้วยมีพระราชศรัทธาที่จะเข้าพิธีล้างบาปเป็นกำลัง แต่บาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนถวายคำแนะนำว่าไม่ควรอย่างยิ่ง เพราะเกรงว่าอาจสร้างปฏิกิริยาเชิงลบจากราชสำนักเวียดนาม
นิวัตเวียดนาม
ในปี ค.ศ. 1793 พระองค์ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น "องค์ยุพราชเจ้าแห่งวังตะวันออก" (Đông Cung Hoàng Thái tử) ในปี พ.ศ. 1794 ทุกครั้งที่พระองค์ตามเสด็จพระราชชนกพร้อมกับกองทหาร พระองค์จะพาบาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนตามเสด็จเสมอ พระองค์และบาทหลวงปีแยร์ ปีโญ เดอ เบแอนเคยถูกฝ่ายเต็ยเซิน (Tây Sơn) ปิดล้อมที่ป้อมเมืองเซียนคั้ญ (Diên Khánh) ในปีเดียวกันนั้น
เหงียน ฟุก กั๋ญอภิเษกสมรสกับต๊ง ถิ เกวียน (Tống Thị Quyên, 宋氏涓) มีพระราชบุตรสองพระองค์คือเหงียน ฟุก หมี เดื่อง (Nguyễn Phúc Mỹ Đường, 阮福美堂) หรือเหงียน ฟุก ด๊าน (Nguyễn Phúc Đán, 阮福旦) และเหงียน ฟุก หมี ถวี่ (Nguyễn Phúc Mỹ Thùy, 阮福美垂)
ในปลายพระชนม์ชีพ พระองค์ทรงเข้าพิธีล้างบาปอย่างลับ ๆ ดังปรากฏในประชุมพงศาวดารเวียดนาม ความว่า
เหงียน ฟุก กั๋ญทิวงคตในปี ค.ศ. 1801 ด้วยฝีดาษ ส่วนหมอสอนศาสนาอ้างว่าพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ หลังทิวงคต จักรพรรดิซา ล็อง พระราชชนกทรงเลือกเหงียน ฟุก ด๋าม พระราชโอรสลำดับที่สี่และเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีของเหงียน ฟุก กั๋ญสืบราชบัลลังก์แทนเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่งต่อไป อันเป็นการตัดสิทธิ์การสืบราชบัลลังก์ของพระราชโอรสและพระราชนัดดาของเหงียน ฟุก กั๋ญโดยปริยาย
ผู้สืบสันดาน
ในปี ค.ศ. 1824 เหงียน ฟุก หมี เดื่องพระราชโอรสถูกขุนนางที่ชื่อเล วัน เสวียต (Lê Văn Duyệt, 黎文悅) หรือพงศาวดารไทยเรียก องต๋ากุน กล่าวหาว่าทรงร่วมประเวณีกับต๊ง ถิ เกวียนผู้เป็นพระชนนี ผลคือเหงียน ฟุก หมี เดื่องถูกขับออกจากราชสำนัก ส่วนต๊ง ถิ เกวียนถูกจำสนมและสิ้นพระชนม์ในคุก ต่อมาเหงียน ฟุก หมี เดื่องทรงกอบกู้ชื่อเสียงกลับคืนได้เมื่อปี ค.ศ. 1848 ในรัชกาลจักรพรรดิตึ ดึ๊ก (Tự Đức, 嗣德) ก่อนสิ้นพระชนม์ในปีถัดมา
ช่วงปี ค.ศ. 1833-1835 เกิดกบฏเล วัน โคย (Cuộc nổi dậy Lê Văn Khôi) ที่มีแนวคิดสถาปนาผู้สืบสันดานของเหงียน ฟุก กั๋ญขึ้นสู่งราชบัลลังก์ ทั้งนี้กลุ่มกบฏดังกล่าวเกิดขึ้นจากมิชชันนารีคาทอลิก และกลุ่มคริสตังเวียดนามโดยได้รับการสนับสนุนจากเล วัน เสวียต
ในปี ค.ศ. 1826 เล จุง (Lê Trung) พระโอรสองค์ใหญ่ของเหงียน ฟุก หมี เดื่อง ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่ง มาร์กีอึ๊งฮฺหว่าเหิ่ว (Marquis Ứng Hòa Hầu) ส่วนพระโอรสคนโตของเล จุงคืออัญ ญู (Anh Nhu) เป็นหนึ่งในผู้ที่ฝรั่งเศสเลือกมาเป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้การอารักขาของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1884 และอีกครั้งเมื่อจักรพรรดิด่ง คั้ญ (Đồng Khánh, 同慶) สวรรคตในปี ค.ศ. 1889 นอกจากนี้พระโอรสพระองค์หนึ่งของอัญ ญู คือ เกื่อง เด๋ (Cường Để, 彊柢) เป็นที่รู้จักด้วยเป็นนักปฏิวัติเวียดนาม เคยทรงงานร่วมกับญี่ปุ่นเพื่อปลดปล่อยเวียดนามจากการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และหากนับตามสิทธิของบุตรหัวปีพระองค์ก็จะเป็นรัชทายาทของราชวงศ์เหงียน
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย (The Indonesian Democratic Party; PDI) เป็นหนึ่งในพรรคการเมืองที่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลในยุคระเบียบใหม่ของอินโดนีเซีย
จุดเริ่มต้น
พรรคการเมืองที่เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2514 มี 10 พรรคซึ่งซูฮาร์โตเห็นว่ามากเกินไปและต้องการลดให้เหลือเพียง 2-3 พรรค ทำให้พรรคการเมืองต่างๆต้องมารวมตัวกัน การเกิดขึ้นของพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียเป็นการรวมตัวของพรรคการเมืองชาตินิยมและไม่นิยมอิสลาม 5 พรรคในสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเรียกว่ากลุ่มพัฒนาประชาธิปไตย ประกอบด้วยพรรคแห่งชาติอินโดนีเซีย สันนิบาตสนับสนุนอินโดนีเซียเอกราช พรรคมูร์บา พรรคคริสเตียนอินโดนีเซีย และพรรคคาทอลิก ต่อมาในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2516 ซึ่งเป็นวันที่ซูฮาร์โตเสนอให้ลดพรรคการเมือง ทั้งห้าพรรคจึงรวมเข้าด้วยกันเป็นพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
พรรคสาธารณรัฐนูซันตารา
พรรคสาธารณรัฐนูซันตารา (Archipelago Republic Party ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Republik Nusantara) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2550 เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 มีนโยบายในการลดความซับซ้อนของระบบเจ้าขุนมูลนาย ปฏิรูปการศึกษา และพัฒนาพาณิชย์นาวี แต่พรรคนี้ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
จุดเริ่มต้น
พรรคแห่งชาติอินโดนีเซียซึ่งเป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุดใน 5 พรรคที่เข้ามารวมและสืบทอดมาจากพรรคของซูการ์โนมีฐานเสียงในชวาตะวันออกและชวากลาง สันนิบาตสนับสนุนอินโดนีเซียเอกราชเป็นพรรคที่ต่อต้านพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียอย่างรุนแรงในสมัยซูการ์โน ส่วนพรรคมูร์บาเป็นพรรคฝ่ายซ้าย แม้ว่าจะเป็นพรรคที่มีความหลากหลายมากกว่าพรรคสหพัฒนาการ แต่พรรคนี้ก็ได้เข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2520 แม้จะไม่สามารถแสดงความเป็นแนวร่วมที่มีเอกภาพได้ พรรคนี้เป็นอีกพรรคที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐนอกเหนือจากพรรคโกลคาร์ซึ่งเป็นพรรคข้าราชการ เนื่องจากอีกพรรคคือพรรคสหพัฒนาการซึ่งเป็นพรรคนิยมอิสลาม และซูฮาร์โตไม่ต้องการให้สังคมแยกเป็นสองฝ่ายคือกลุ่มข้าราชการและกลุ่มนิยมอิสลามจึงสนับสนุนพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียเป็นพรรคที่สาม พรรคนี้เป็นพรรคที่เล็กที่สุดในสมัยของซูฮาร์โต พรรคนี้ได้สนับสนุนทายาทของซูการ์โน เมกาวตี ซูการ์โนปุตรีได้เป็นหัวหน้าพรรคนี้ใน พ.ศ.2536 แต่รัฐบาลไม่ยอมรับและต้องการให้บูดี ฮาร์โยโนเป็นหัวหน้าพรรคแทน แต่เมื่อเลือกหัวหน้าพรรคอีกครั้ง เมกาวตีก็ได้เป็นหัวหน้าพรรค ต่อมา ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2539 สุรยาดีซึ่งมีรัฐบาลหนุนหลังได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรค เมกาวตีไม่ยอมรัลผลการเลือกตั้งและถือว่าตนยังเป็นหัวหน้าพรรคที่ถูกต้อง และได้เกิดเหตุจลาจลขึ้น กลุ่มผู้สนับสนุนสุรยาดีได้บุกเข้าที่ทำการพรรคและถูกต่อต้านโดยผู้สนับสนุนเมกาวตี หลังจากเหตุจลาจล พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียได้แยกเป็นสองส่วน คือกลุ่มของสุรยาดี และกลุ่มของเมกาวตี
หลังยุดซูฮาร์โต
หลังจากที่ซูฮาร์โตลงจากอำนาจใน พ.ศ. 2541 กลุ่มของเมกาวตีได้ประกาศจัดตั้งพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้ เพื่อให้ต่างจากพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียที่รัฐบาลสนับสนุน พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2542 และได้ 2 ที่นั่ง แต่ปฏิเสธไม่ยอมรับผลการเลือกตั้ง พรรคนี้ไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำในการเข้าร่วมการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 หลังจากที่ไม่สามารถรวมกับพรรคอื่นได้ พรรคนี้จึงเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแนวหน้าประชาธิปไตยอินโดนีเซีย
ประสาทชีววิทยา
ประสาทชีววิทยา (Neurobiology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับเซลล์ชนิดต่างๆ ในระบบประสาท และการจัดระเบียบของเซลล์เหล่านี้ให้สามารถทำงานเชื่อมต่อกันเป็นวงจรเพื่อใช้ประมวลผลข้อมูลและการแสดงออกทางพฤติกรรม ประสาทชีววิทยาเป็นแขนงวิชาย่อยของชีววิทยาและประสาทวิทยาศาสตร์ ประสาทชีววิทยาแตกต่างจากประสาทวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่กว้างและเกี่ยวข้องกับการศึกษาระบบประสาทในหลายรูปแบบ นักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาประสาทชีววิทยาเรียกว่านักประสาทชีววิทยา (neurobiologist)
การเกิดแอกชันโพเทนเชียล
ภายใน axon เมื่อได้รับ Na เกิดมีประจุบวก เพิ่มขึ้น ส่วนภายนอกเนื่องจากเสีย Na ไปทำให้มีประจุลบ เรียกว่าภาวะลดความมีขั้วของaxon นั่นคือ depolarization ซึ่งวัดค่าความต่างศักย์ได้ +60 mV. การเปลี่ยนแปลงศักย์ไฟฟ้านี้ ทำให้เกิด Action potential
สารสื่อประสาท ทรานสปอตเตอร์ ตัวรับ และ กลไกการส่งสัญญาณ
สารสื่อประสาทสร้างจากภายในเซลล์ โดย RER (Rough Endoplamic Reticulum)จากนั้นก็ถูกส่งไปยังกอลจิบอดี (หรือกอลจิคอมเพล็กซ์) เพื่อทำการลำเลียงสู่ vesicle เรียกว่า Synaptic vesicle'
อับโดน (ผู้วินิจฉัย)
อับโดน (עַבְדּוֹן ‘Aḇdōn) เป็นบุตรของฮิลเลลแห่งปิราโธน และเป็นผู้วินิจฉัยชาวอิสราเอลคนที่ 12 ที่ถูกกล่าวในหนังสือผู้วินิจฉัย เขาเป็นสมาชิกของเผ่าเอฟราอิม และตามรายงานจากคำภีร์ไบเบิล เขามีลูกชาย 40 คน และหลานชาย 30 คน เขารักษาตำแหน่งในอิสราเอลตอนกลาง "หลังจากการฉ้อฉลกับเจฟธาและพวกกิลลัท" เขาเป็นผู้วินิจฉัยชาวอิสราเอลเป็นเวลา 8 ปี แล้วถูกฝังบนดินแดนเอฟราอิมที่ปิราโธน
สัญลักษณ์โอลิมปิก
สัญลักษณ์โอลิมปิก (Olympic symbols) เป็นสิ่งที่ใช้แทนความหมายของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ ได้แก่ รูป ธง และสัญลักษณ์อื่นๆ ที่ใช้โดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) เพื่อยกระดับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก แต่มีบางสิ่งที่มักใช้กันมากในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิก เช่น เพลิงโอลิมปิก เพลงประโคมแตรและธีม แต่อย่างอื่น ๆ เช่น ธง นั้นสามารถเห็นได้ตลอดทั้งปีที่
ธงโอลิมปิกถูกสร้างขึ้นภายใต้การแนะนำของ ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง ในปี พ.ศ. 2456 และเปิดตัวใน พ.ศ. 2457 มันเป็นครั้งแรก และธงถูกเชิญครั้งแรกในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ที่แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม ในสนามกีฬาหลัก รูปห่วงวงกลมห้าวงคล้องกันบนผืนธงแสดงถึงทวีปทั้ง 5 ของโลก
คติพจน์และความเชื่อ
คติพจน์ของโอลิมปิกดั้งเดิมเป็นเฮนดีอาทริส ความว่า Citius, Altius, Fortius ซึ่งเป็นภาษาละติน หมายความว่า "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้น" ซึ่งถูกเสนอขึ้นโดยปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็งเมื่อครั้งการก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี 2437 จากนั้นจึงมีการเติมคำว่า "ด้วยกัน" (together) ในปี 2564 โดยกูแบร์แต็งยืมประโยคดังกล่าวมาจากอ็องรี ดีดง นักบวชในคณะดอมินิกันซึ่งเป็นนักกีฬากรีฑาและเพื่อนของเขา กูแบร์แต็งกล่าวว่า "คำสามคำนี้แสดงถึงความดีงามทางศีลธรรม สุนทรียศาสตร์ของกีฬานั้นยากเกินกว่าจะอธิบาย" คติพจน์นี้ถูกนำมาใช้ในปี 2467 ในการแข่งขันโอลิมปิกที่ปารีส อุดมคติโอลิมปิกของกูแบร์แต็งนั้นได้แสดงถึงความเชื่อในโอลิมปิกว่า
"สิ่งที่สำคัญที่สุดในกีฬาโอลิมปิกนั้น หาใช่แค่การเอาชนะไม่ แต่เป็นการมีส่วนร่วม เช่นเดียวกับสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต หาใช่ชัยชนะไม่ แต่เป็นการต่อสู้ดิ้นรน สิ่งสำคัญที่สุดจึงหาใช่การได้มาซึ่งชัยชนะ แต่คือการต่อสู้ให้ดี" กูแบร์แต็งได้รับข้อความนี้มาจากเทศนาธรรมของเอเธลเบิร์ท ทาลบอต บาทหลวงแห่งเพนซิลเวเนียกลาง ในช่วงโอลิมปีที่ลอนดอนปี 2451
ในปี 2564 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ได้อนุมัติให้มีการเพิ่มคำว่า "ด้วยกัน" (together) เข้าไปในคติพจน์ จึงเป็น "Citius, Altius, Fortius - Communiter" ในภาษาละติน ในความหมายว่า "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้นไปด้วยกัน" จากคำกล่าวของนักละตินวิทยาชาวอิตาลีบางคน เช่น ศาสตราจารย์มารีโอ เด นอนโน, ศาสตราจารย์จีออร์จีโอ ปีราส และแหล่งข้อมูลอื่น ๆ ให้ความเห็นว่าการใช้คำว่า "communiter" หรือ "communis" เป็นการใช้คำผิดในประโยคอย่างแน่นอน โดยเป็นข้อผิดพลาดทางภาษาศาสตร์
Phellocalyx
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แทนซาเนียถึงโมซัมบิก
สัญลักษณ์โอลิมปิก
ห่วง
ห่วงเป็นห่วงที่คล้องอยู่ด้วยกันห้าห่วง ห่วงนั้นมีสี ได้แก่ สีน้ำเงิน สีเหลือง สีดำ สีเขียวและสีแดงโดยวางอยู่บนพื้นขาว เรียกว่า "ห่วงโอลิมปิก" สัญลักษณ์นี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 2456 โดยกูแบร์แต็ง ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจให้ห่วงต่าง ๆ นั้นเป็นตัวแทนของทวีปทั้งห้า ได้แก่ ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา ทวีปเอเชีย ทวีปอเมริกา และทวีปโอเชียเนีย โดยกูแบร์แต็งระบุว่าสีของห่วงพร้อมกับพื้นหลังสีขาวนั้นเป็นสีที่ประกอบกันขึ้นเป็นสีของธงชาติประเทศต่าง ๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันในขณะนั้น เมื่อมีการนำสัญลักษณ์มาใช้ กูแบร์แต็งได้ระบุไว้ในวารสาร Olympique ฉบับเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1913 ความว่า
"... สีทั้งหก [รวมสีขาวซึ่งเป็นสีพื้นของธงด้วย] รวมกันในลักษณะนี้ เป็นการจำลองสีของประเทศต่าง ๆ โดยไม่มีข้อยกเว้น สีน้ำเงินและสีเหลืองของประเทศสวีเดน สีน้ำฟ้าและสีขาวของประเทศกรีซ สีทั้งสามของประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร สหรัฐ ประเทศเยอรมนี ประเทศเบลเยียม ประเทศอิตาลี และประเทศฮังการี และสีเหลืองและสีแดงของประเทศสเปน รวมถึงธงใหม่ของประเทศบราซิลและประเทศออสเตรเลีย และรวมถึงญี่ปุ่นโบราณและประเทศจีนยุคใหม่ นี่จึงเป็นสัญลักษณ์สากลอย่างแท้จริง"
Phellocalyx
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สัญลักษณ์โอลิมปิก
ห่วง
ในบทความที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร Olympic Revue ซึ่งเป็นนิตยสารทางการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ฉบับเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 โบเบิร์ต บาร์นีย์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันได้อธิยายเกี่ยวกับแนวคิดห่วงที่คล้องกันไว้นั้น กูแบร์แต็งได้มาเมื่อครั้งที่เขาดูแลรับผิดชอบ USFSA ซึ่งเป็นสมาคมที่ก่อตั้งขึ้นโดยสหพันธ์กีฬาฝรั่งเศสสองสหพันธ์ และจนกระทั่งในปี 2468 จึงได้รับหน้าที่เป็นตัวแทนของฝรั่งเศสในคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ซึ่งตราของของสหพันธ์นั้นเป็นห่วงคล้องกันสองห่วง (คล้ายกับเวสิกา ปิสกิสของแหวนแต่งงานทั่วไป) และเติมเป็นแนวคิดของคาร์ล ยุง จิตแพทย์ชาวสวิส ซึ่งสำหรับเขาแล้ว ห่วงเป็นสัญลักษณ์ของความต่อเนื่องและความเป็นมนุษย์
แม้ว่าในปี 2457 สภาคองเกรสถูกระงับไปเนื่องจากการแพร่ขยายของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่สัญลักษณ์และธงได้ถูกนำมาใช้ต่อมาในภายหลัง โดยได้รับการเปิดตัวอย่างเป็นทางการในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ณ แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม
ความนิยมของสัญลักษณ์และการใช้นั้นเริ่มเกิดขึ้นอย่างแพร่หลายในช่วงก่อนกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ณ เบอร์ลิน โดยคาร์ล เดียม ประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 มีความต้องการที่จะจัดพิธีถือคบเพลิงขึ้นในสนามกีฬา ณ เดลฟี ซึ่งเป็นจุดที่มีผู้พยากรณ์ที่มีชื่อเสียง และเป็นสถานที่ที่จัดการแข่งขันกีฬาปีเทียขึ้น ด้วยเหตุนี้ดอง เขาจึงสั่งการให้มีการสร้างหลักหินขึ้นโดยมีห่วงโอลิมปิกสลักอยู่ด้านข้าง และให้ผู้ถือคบเพลิงนำพาเพลิงพร้อมผู้คุ้มกันสามคนจากสถานที่ดังกล่าวนี้ไปยังเบอร์ลิน มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองขึ้น แต่ตัวหินไม่เคยถูกนำออกไป ต่อมา ลินน์และเกรย์ พูล นักเขียนชาวอเมริกันสองคน เมื่อครั้งไปเยือนเมืองเดลฟีในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1950 พวกเขาได้เห็นหินดังกล่าว และได้บันทึกลงไปในหนังสือ History of the Ancient Games ของพวกเขา ว่าการออกแบบห่วงโอลิมปิกนั้นมาจากกรีกโบราณ และหินดังกล่าวหลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อ "หินของคาร์ล เดียม" สิ่งนี้ทำให้เกิดตำนานว่าสัญลักษณ์นี้มีต้นกำเนิดมาจากกรีกโบราณ
มุมมองปัจจุบันของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) นั้นมองว่า สัญลักษณ์นั้น "สนับสนุนแนวคิด" ว่าขบวนการโอลิมปิกนั้นเป็นขบวนการสากลและยินดีต้อนรับทุกประเทศทั่วโลกให้เข้าร่วม ดังที่สามารถอ่านได้จากกฎบัตรโอลิมปิกว่า สัญลักษณ์โอลิมปิกนั้นแสดงถึงการรวมกันของ "ทวีปทั้งห้า" ของโลก และการพบปะกันของนักกีฬาจากทั่วโลกในกีฬาโอลิมปิก อย่างไรก็ตาม ไม่มีการระบุว่าห่วงใดนั้นเป็นตัวแทนของทวีปใด โดย "สมุดเขียว" ของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลฉบับปี 1949–50 นั้นระบุว่าแต่ละสีนั้นสอดคล้องกับทวีปใดทวีปหนึ่ง โดยหนังสือดังกล่าวระบุว่า "สีน้ำเงินเป็นตัวแทนของทวีปยุโรป สีเหลืองเป็นตัวแทนของทวีปเอเชีย สีดำเป็นตัวแทนของทวีปแอฟริกา สีเขียวเป็นตัวแทนของออสเตรเลีย และสีแดงเป็นตัวแทนของอเมริกา" โดยการกล่าวนี้ "ถูกยกเลิก" ไปในปี 2497 เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานยืนยันว่ากูแบร์แต็งเจตนาเช่นนั้น โดยระบุว่า "แม้ว่าอย่างมากที่สุดแล้ว เขาอาจยอมรับมันในภายหลังก็ตาม" แต่ถึงอย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์ของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติในช่วงก่อนปี 2557 นั้นมีการวางสัญลักษณ์ของแต่ละสมาคมของแต่ละทวีปไว้ในห่วงที่มีสีตรงกับสอดคล้องกันซึ่งระบุไว้ข้างต้น
ธงเฉพาะ
ธงโอลิมปิกเฉพาะจะถูกจัดแสดงโดยเมืองที่จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งถัดไป ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแต่ละครั้งในพิธีที่เรียกว่าพิธีแอนต์เวิร์ป โดยธงจะถูกส่งผ่านจากนายกเทศมนตรีของเมืองเจ้าภาพปัจจุบันไปยังเมืองเจ้าภาพครั้งถัดไป จากนั้นธงจะถูกนำไปยังเจ้าภาพใหม่และถูกจัดแสดงไว้ ณ ศาลากลาง ธงเหล่านี้ไม่ควรถูกสับสนกับธงโอลิมปิกที่มีขนาดใหญ่กว่า และถูกสร้างขึ้นเฉพาะสำหรับในแต่ละการแข่งขัน ซึ่งจะถูกเชิญขึ้นในสนามกีฬาของเมืองเจ้าภาพและจากนั้นจึงจะถูกปลดระวางไป เนื่องจากไม่มีธงเฉพาะสำหรับในจุดประสงค์นี้ ดังนั้น ธงที่ถูกเชิญอยู่ในสนามกีฬาจึงอาจมีความแตกต่างกันได้เล็กน้อย ซึ่งรวมไปถึงความแตกต่างของค่าสี และที่เห็นได้ชัดคือการมี (หรือไม่มี) เส้นขอบสีขาวรอบห่วงแต่ละห่วง
ธงแอนต์เวิร์ป
ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ณ แอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม ธงโอลิมปิกพร้อมห่วงทั้งห้าซึ่งแสดงถึงความเป็นสากลของกีฬาโอลิมปิกนั้นถูกเชิญขึ้นเป็นครั้งแรกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เมื่อสิ้นสุดการแข่งขันไปแล้ว ธงดังกล่าวนั้นไม่สามารถพบได้ จึงต้องมีการสร้างธงโอลิมปิกขึ้นในสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส แม้ว่าสิ่งนี้จะเป็นการสร้างธงแทนที่ แต่คณะกรรมการโอลิมปิกสากลยังคงเรียกธงนี้ว่า "ธงแอนต์เวิร์ป" แทนที่จะเป็น "ธงปารีส" โดยธงนี้จะถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไป จนกระทั่งในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1952 ณ ออสโล ประเทศนอร์เวย์ มีการแยกธงโอลิมปิกเพื่อสำหรับใช้เฉพาะในการแช่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว (ดูด้านล่าง) ธงแอนต์เวิร์ปนี้ถูกใช้ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 ณ โซล ประเทศเกาหลีใต้ ธงดังกล่าวจึงถูกปลดระวางลง
ในปี 2540 ในงานเลี้ยงซึ่งจัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสหรัฐ ขณะที่นักข่าวคนหนึ่งกำลังสัมภาษณ์ฮาล เฮก พรีสต์ ผู้ชนะเหรียญทองแดงในกีฬากระโดดน้ำและเป็นสมาชิกของทีมโอลิมปิกสหรัฐในปี 2463 นักข่าวผู้นั้นกล่าวว่า คณะกรรมการโอลิมปิกสากลนั้นไม่สามารถค้นหาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับธงโอลิมปิกต้นฉบับ "ผมช่วยคุณได้" พรีสต์กล่าว "มันอยู่ในกระเป๋าของผมเอง" ซึ่งในตอนท้ายของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่แอนต์เวิร์ป ดุก คาฮานาโมกูเพื่อนของเขาได้ปีนเสาธงขึ้นไปและขโมยธงโอลิมปิกมา เป็นเวลากว่า 77 ปี ที่ธงนั้นถูกเก็บไว้ที่ก้นกระเป๋าเดินทางของพรีสต์ โดยธงนี้ถูกส่งมอบคืนกลับไปยังคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ขณะนั้นพรีสต์มีอายุได้ 103 ปีในพิธีการพิเศษซึ่งถูกจัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ณ ซิดนีย์ ปัจจุบันธงแอนต์เวิร์ปถูกจัดแสดงไว้ ณ พิพิธภัณฑ์โอลิมปิกในโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ พร้อมแผ่นสลักข้อความขอบคุณพรีสต์ที่บริจาคธงดังกล่าวให้
ธงออสโล
ธงออสโลถูกเสนอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลโดยนายกเทศมนตรีออสโล ประเทศนอร์เวย์ ในระหว่างการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1952 กระทั่งปี 2557 ธงนี้ถูกส่งต่อให้กับเมืองเจ้าภาพถัดไปของโอลิมปิกฤดูหนาว ปัจจุบัน ธงออสโลถูกเก็บรักษาไว้ในกล่องพิเศษ และมีการใช้ธงจำลองในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันแทน
ธงโซล
เป็นธงสืบต่อจากธงแอนต์เวิร์ป ธงโซลถูกนำเสนอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 โดยกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ และถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไปนับแต่นั้นมา
ธงรีโอเดจาเนโร
เป็นธงสืบต่อจากธงโซล ธงรีโอเดจาเนโรถูกนำเสนอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 โดยนครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล และได้ถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไป นั่นคือ โตเกียว
ธงพย็องชัง
เป็นธงสืบต่อจากธงออสโล ธงพย็องชังถูกนำเสนอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 โดยนครพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ และได้ถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งถัดไป นั่นคือ ปักกิ่ง
ธงสิงคโปร์
ในการเปิดตัวการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชน ธงโอลิมปิกถูกประดิษฐ์ขึ้นสำหรับการแข่งขันสำหรับเยาวชน โดยเป็นธงที่คล้ายกับธงโอลิมปิก โดยธงถูกเสนอต่อประเทศสิงคโปร์เป็นครั้งแรกโดยฌัก โรคเคอ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในระหว่างพิธีปิดการแข่งขันวันที่ 26 สิงหาคม 2553 ประเทศสิงคโปร์ได้ส่งต่อธงดังกล่าวให้กับคณะกรรมการจัดการแข่งขันครั้งถัดไป นั่นคือ หนานจิง 2014
ธงอินส์บรุค
ในการเปิดตัวการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ธงโอลิมปิกถูกนำเสนอให้คณะกรรมการโอลิมปิกสากลในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2012 โดยนครอินส์บรุค ประเทศออสเตรีย และได้ถูกส่งต่อไปยังเมืองเจ้าภาพการแข่งขันกีฬากีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวครั้งถัดไปต่อไป
เพลิงและการวิ่งคบเพลิง
ประเพณีการเคลื่อนย้ายเพลิงโอลิมปิกผ่านการวิ่งคบเพลิงจากประเทศกรีซไปยังสนามกีฬาโอลิมปิกนั้นเริ่มต้นขึ้นในการแข่งขันที่เบอร์ลิน 1936 โดยหลายเดือนก่อนการแข่งขัน จะมีพิธีจุดเพลิงโอลิมปิกขึ้นจากแสดงอาทิตย์ด้วยจานสะท้อนแบบพาราโบลา ณ โบราณสถานโอลิมปิกในเมืองโอลิมเปีย ประเทศกรีซ โดยคบเพลิงจะถูกนำออกจากประเทศกรีซ และมักถูกนำไปยังทวีปหรือประเทศที่เป็นเจ้าภาพการแข่งขัน คบเพลิงโอลิมปิกมักถูกวิ่งโดยนักกีฬา ผู้นำ บุคคลที่มีชื่อเสียง และบุคคลทั่วไป และในบางครั้งในสภาพที่ไม่ใช่ทั่วไป เช่น การส่งผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ไปยังดาวเทียมในโอลิมปิกมอนทรีออล 1976 นำเพลิงลงวิ่งใต้น้ำโดยไม่ดับในโอลิมปิกซิดนีย์ 2000 หรือนำออกไปในอวกาศและไปยังขั้วโลกเหนือในโอลิมปิกโซซี 2014 ในวันสุดท้ายของการวิ่งคบเพลิง ซึ่งเป็นวันพิธีเปิดการแข่งขัน เพลิงโอลิมปิกจะมาถึงยังสนามกีฬาหลัก และจะถูกนำไปจุดยังกระถางคบเพลิงซึ่งตั้งอยู่ในส่วนที่โดดเด่นของสนาม เพื่อแสดงถึงการเริ่มต้นการแข่งขัน
เหรียญรางวัลและประกาศนียบัตร
เหรียญรางวัลโอลิมปิกเป็นรางวัลที่มอบให้กับผู้ชนะและเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ตัวเหรียญรางวัลนั้นทำให้จากเงินชุบทองสำหรับเหรียญทอง ขณะที่เหรียญเงินและเหรียญทองแดงเป็นรางวัลที่มอบให้กับรองชนะสองอันดับในการแข่งขัน เหรียญแต่ละเหรียญสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกนั้นเป็นการออกแบบโดยทั่วไป ซึ่งการออกแบบนั้นจะถูกเลือกโดยคณะผู้จัดงานในแต่ละครั้ง ตั้งแต่ปี 2471 ถึง 2543 ด้านตรงข้ามของเหรียญจะมีรูปของเทพีไนกีซึ่งเป็นเทพีแห่งชัยชนะถือปาล์มในมือซ้ายและมงกุฎของผู้ชนะในมือขวา การออบแบบนี้ได้รับการออกแบบโดยกีอุสเซปเป คัสซีโอลี ในอีกด้านของเหรียญมักจะเป็นส่วนแสดงถึงการแข่งขันในแต่ละครั้ง ซึ่งจะสะท้อนถึงเจ้าภาพการแข่งขัน
ในปี 2547 ด้านตรงข้ามของเหรียญถูกเปลี่ยนเพื่อให้มีการอ้างอิงกับตัวอักษรกรีกที่ชัดเจนขึ้น ในการออกแบบนี้ เทพีไนกีอยู่ในลักษณะบินไปยังสนามกีฬาพานาเทนาอิก ซึ่งสะท้อนถึงการเวียนใหม่ของการแข่งขัน ซึ่งออกแบบโดยเอเลนา โวตซี นักออบแบบอัญมณีชาวกรีก
ส่วนประกาศนียบัตรโอลิมปิกเป็นสิ่งที่มอบให้กับผู้จบการแข่งขันในอันดับที่สี่ ห้า และหก ตั้งแต่ปี 2492 และผู้จบอันดับที่เจ็ดและแปดตั้งแต่ปี 2524
เพลงประจำการแข่งขัน
"เพลงสดุดีโอลิมปิก" หรือชื่อทางการคือ "เพลงประจำการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก" เป็นเพลงที่บรรเลงเมื่อเชิญธงโอลิมปิกขึ้นสู่ยอดเสา ประพันธ์ทำนองโดยสปีรีโดน ซามาราส และประพันธ์คำร้องในรูปแบบบทกวีโดยโคสติส ปาลามาส นักกวีและนักเขียนชาวกรีก โดยทั่งทำนองและคำร้องได้รับเลือกโดยดีมีตรีโอส วีเกลัส ชาวกรีกฝ่ายยุโรปนิยมและประธานคณะกรมการโอลิมปิกสากลคนแรก เพลงนี้ถูกใช้เป็นครั้งแรกในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 ณ เอเธนส์ แต่ขณะนั้นยังไม่ได้รับการประกาศให้เป็นเพลงทางการโดยคณะกรรมการโอลิมปิก กระทั่งปี 2501 จึงมีการประกาศให้เป็นเพลงทางการ ทำให้ในทุกการจัดการแข่งขันจะมีการเล่นเพลงนี้
เพลงโอลิมปิกและเพลงประโคมแตรที่มีชื่อเสียงอื่น ๆ ได้แก่
โดยมีนักประพันธ์เพลงอีกหลายคนที่มีส่วนในเพลงที่เกี่ยวข้องกับโอลิมปิก ได้แก่ เฮนรี แมนซินี ฟร็องซิส เล มาร์วิน แฮมลิช ฟิลิป กลาส เดวิด ฟอสเตอร์ มิไคล เทโอโดราคิส รีวอิจิ ซากาโมโตะ แวนเจลิส เบซิล โพเลโดริส ไมเคิล เคเมน และมาร์ก วอเทอร์ส
คิลดิสเลิฟ (เพลง)
"คิลดิสเลิฟ" (Kill This Love) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ ออกจำหน่ายวันที่ 4 เมษายน 2019 ผ่านสังกัดวายจีและอินเตอร์สโคป เป็นซิงเกิลนำจากอีพีภาษาเกาหลีชุดที่สองในชื่อเดียวกัน เพลงเขียนโดยเท็ดดี พัก และเบกกา บูม และมี อาร์. ที และ 24 ร่วมผลิต ซิงเกิลได้รับการอธิบายว่าเป็นเพลงอิเล็กโทรป็อป เนื้อเพลงเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของผู้หญิงที่จะยุติความสัมพันธ์เป็นพิษ
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยซอ ฮย็อน-ซึง และอัปโหลดไปยังช่องยูทูบของแบล็กพิงก์พร้อมกับเพลง หลังจากเผยแพร่ มิวสิกวิดีโอทำลายสถิติยอดผู้ชมมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรก ด้วยจำนวนผู้ชม 56.7 ล้านครั้ง ในเดือนธันวาคม 2022 วิดีโอนี้มีผู้ชมมากกว่า 1.7 พันล้านครั้ง
ในเชิงพาณิชย์ ซิงเกิลเข้าชาร์ตกว่า 27 ประเทศ ขึ้นสูงสุดอันดับที่สองในเกาหลีใต้และกลายเป็นเพลงแรกของวงที่ติด 50 อันดับแรกในสหรัฐและสหราชอาณาจักร กลายเป็นเพลงเคป็อปหญิงที่ทำอันดับสูงสุดบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในขณะนั้น และยังได้รับการรับรองระดับทองคำในฝรั่งเศสและญี่ปุ่น และระดับเงินในสหราชอาณาจักร
เบื้องหลังและการออกจำหน่าย
ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2019 ยัง ฮย็อน-ซ็อก ผู้บริหารของวายจีประกาศว่า แบล็กพิงก์ถูกกำหนดให้กลับมาพร้อมกับอีพีในเดือนมีนาคม ชื่อซิงเกิลและอีพีได้รับการประกาศในวันที่ 25 มีนาคม ระหว่างวันที่ 31 มีนาคม ถึง 1 เมษายน มีการเผยแพร่ภาพทีเซอร์ของแต่ละคนผ่านบัญชีสื่อสังคมของพวกเธอ เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม มีการประกาศว่าแบล็กพิงก์จะเผยแพร่อีพี คิลดิสเลิฟ ฉบับภาษาญี่ปุ่นในวันที่ 11 กันยายน 2019 แต่ถูกเลื่อนออกมาจนถึงวันที่ 16 ตุลาคม 2019 บันทึกการแสดงสดของ "คิลดิสเลิฟ" ฉบับภาษาญี่ปุ่นถูกบันทึกที่โตเกียวโดมเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2019 ซึ่งรวมอยู่ในอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุดที่สามของวง แบล็กพิงก์ 2019–2020 เวิลด์ทัวร์อินยัวร์แอเรีย – โตเกียวโดม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2020 ผ่านยูนิเวอร์แซลมิวสิกเจแปน
การวางองค์ประกอบเพลง
"คิลดิสเลิฟ" เขียนโดยเท็ดดี พัก และเบกกา บูม และมี อาร์. ที และ 24 ร่วมผลิต ด้านเนื้อเพลงพูดถึง "การเลิกรา" "คิลดิสเลิฟ" เป็นเพลงอิเล็กโทรป็อป มีการใช้เครื่องเป่าทองเหลืองบรรเลงพร้อมกับองค์ประกอบของแทร็ป อันประกอบด้วย "เสียงฮอร์นดังกึกก้องและเพอร์คัชชันที่ฮึกเหิม"
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยซอ ฮย็อน-ซึง ถ่ายทำในช่วงกลางเดือนมีนาคม หลังจากมิวสิกวิดีโอถูกเผยแพร่ "คิลดิสเลิฟ" กลายเป็นวิดีโอเคป็อปที่มียอดกดถูกใจเร็วที่สุดและมีจำนวนผู้ชมเร็วที่สุดบนยูทูบ ด้วยจำนวน 1 ล้านถูกใจใน 28 นาที และจำนวนผู้ชม 56.7 ล้านครั้งใน 24 ชั่วโมงแรกหลังจากเผยแพร่ กลายเป็นวิดีโอยูทูบที่มียอดผู้ชมมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรก นอกจากนั้นยังเป็นวิดีโอที่มีจำนวนผู้ชม 100 ล้านครั้งบนยูทูบเร็วที่สุด โดยใช้เวลา 2 วัน กับ 14 ชั่วโมง ทำลายสถิติเดิมของไซ กับเพลง "เจนเทิลแมน" ในปี 2013 อีกทั้งยังสร้างสถิติเป็นวิดีโอรอบปฐมทัศน์ที่มีจำนวนผู้รับชมพร้อมกัน 979,000 คน
เติงกู อัมปวน ตูวา อินตัน ซาฮาระฮ์
เติงกู อัมปวน เบอซาร์ เติงกู อินตัน ซาฮาระฮ์ บินตี อัลมัรฮูม เติงกู เซอรี เซอตียา ราจา เติงกู ฮีตัม โอมาร์ (Tengku Ampuan Tua Tengku Intan Zaharah binti Almarhum Tengku Seri Setia Raja Tengku Hitam Omar, تڠكو امڤوان توا تڠكو اينتن زاهرح بنت المرحوم تڠكو هيتم عمر; วันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1928 – 24 มกราคม ค.ศ. 2015) ทรงเป็นเติงกู อัมปวน ตูวา (เจ้าจอมมารดาราชินี) แห่งรัฐตรังกานู พระองค์เคยเป็นเติงกู อัมปวน เบอซาร์ (ราชินี) แห่งรัฐตรังกานูใน ค.ศ 1945 ถึง 1979 และเติงกู อัมปวน (พระพันปีหลวง) แห่งรัฐตรังกานูใน ค.ศ. 1979 ถึง 1998 แล้วยังเป็นราจาเปอร์ไมซูรีอากงองค์ที่ 4 แห่งประเทศมาเลเซียตั้งแต่ ค.ศ. 1965 ถึง 1970
อ้างอืง
1928 2015
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศปากีสถาน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศปากีสถานทั้งสิ้น 6 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศปากีสถานมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 26 แห่ง
ฟิกซ์เอต
ฟิกซ์เอต (FixEight) เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดแนวรันแอนด์กันที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทโทแพลนเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1992 โดยเป็นเกมผู้สืบทอดจิตวิญญาณของเอาต์ โซน ค.ศ. 1990 ซึ่งโดดเด่นเพราะเป็นหนึ่งในไม่กี่เกมโดยโทแพลนที่ไม่ได้รับพอร์ตอย่างเป็นทางการไปยังคอนโซลภายในบ้านสมัยนั้น   เกมนี้มีฉากอยู่ในอนาคตที่เผ่าพันธุ์เอเลียนซึ่งรู้จักกันในชื่อกอซซูจากดาวเคราะห์สมมติชื่อฟอร์ทูนาบุกเข้ามาในเอกภพ และผู้เล่นได้รับมอบหมายจากรัฐบาลสหพันธ์กาแล็กติกในภารกิจกำจัดผู้รุกรานโดยสวมบทบาทเป็นทหารรับจ้างหนึ่งในแปดคน
ทั้งนี้ ใน ค.ศ. 2019 สิทธิ์ในฟิกซ์เอตได้เป็นของทัตสึจิง ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อตั้งใน ค.ศ. 2017 โดยมาซาฮิโระ ยูเงะ อดีตสมาชิกโทแพลน และปัจจุบันเป็นบริษัทในเครือของผู้ผลิตเกมอาร์เคดญี่ปุ่นอย่างเอกซา-อาร์เคเดีย ควบคู่ไปกับทรัพย์สินทางปัญญาของโทแพลนอื่น ๆ อีกมาก
มหาวิทยาลัยสหประชาชาติ
องค์กรและผู้นำองค์กร
มหาวิทยาลัยนำโดยอธิการบดีผู้ถือตำแหน่งรองเลขาธิการสหประชาชาติ ปัจจุบันมีผู้เป็นอธิการบดี ณ ยูเอ็นยู มาแล้วหกคน อธิการบดีคนปัจจุบันรับตำแหน่งตั้งแต่ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 ได้แก่ เดวิด เอ็ม. มาโลน จากประเทศแคนาดา
ฟิกซ์เอต
รูปแบบการเล่น
ฟิกซ์เอตเป็นเกมแนวรันแอนด์กันเลื่อนแนวตั้งธีมบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ที่คล้ายกับเกมเอาต์ โซน ซึ่งผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็นหนึ่งในแปดทหารรับจ้างที่เล่นได้ผ่านด่านที่ยากขึ้นเรื่อย ๆ เจ็ดด่าน โดยแต่ละด่านจะมีบอสซึ่งต้องต่อสู้ก่อนที่จะผ่านด่านใด ๆ ต่อไป ในความพยายามที่จะกำจัดเผ่าพันธุ์เอเลียนกอซซูที่บุกรุกบนดาวเคราะห์ฟอร์ทูนาเป็นวัตถุประสงค์หลัก    เหล่าผู้เล่นต่อสู้กับศัตรูด้วยการเดินเท้า และเคลื่อนที่ขึ้นไปข้างบนตลอดเลเวล ผู้เล่นยังได้รับระเบิด "เอกซ์" จำนวนหนึ่ง ณ จุดเริ่มต้น ซึ่งสามารถโจมตีศัตรูที่อยู่ในรัศมีระเบิด ทำให้ผู้เล่นอยู่ยงคงกระพันในช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากใช้ระเบิด และจะเติมในสต็อกของผู้เล่นได้อีกจากการเก็บไอคอน "บี"
มหาวิทยาลัยสหประชาชาติ
องค์กรและผู้นำองค์กร
คณะกรรมการของยูเอ็นยู เป็นผู้บริหารคณะกรรมการของมหาวิทยาลัย และประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 24 คน ซึ่งถูกเลือกโดยรองเลขาธิการสหประชาชาติร่วมกับอธิบดีของยูเนสโก
ฟิกซ์เอต
รูปแบบการเล่น
ส่วนที่กลับมาจากเกมเอาต์ โซน คือระบบอาวุธ แม้ว่าจะมีการดัดแปลง ผู้เล่นจะติดตั้งอาวุธหลักสองชิ้นในตอนเริ่ม ซึ่งสามารถอัปเกรดได้โดยเก็บไอคอน "พี" และสลับระหว่างอาวุธทั้งสองได้ตามต้องการโดยยืนอยู่บนแผงเปลี่ยน แต่ตัวละครแต่ละตัวมีชุดอาวุธของตัวเอง เช่นเดียวกับชุดอาวุธของพวกเขา เป็นเจ้าของอาวุธพิเศษที่ได้มาจากไอคอน "?" การไขว่คว้าไอคอน "?" หลังจากได้รับอาวุธพิเศษจะมอบคุณสมบัติอื่น ๆ เช่น การเพิ่มความเร็วโดยรวมของตัวละครหรือเกราะป้องกัน ส่วนไอเทมอื่น ๆ เช่น ทองคำแท่งและรูปปั้นทองคำยังสามารถรับคะแนนได้ ทั้งนี้ สิ่งที่ขาดหายไปจากเกมก่อนหน้าคือระบบแถบพลังงานที่ผู้เล่นต้องตระหนักถึงระดับพลังงานที่หมดลง
มหาวิทยาลัยสหประชาชาติ
ที่ตั้ง
มหาวิทยาลัยมีวิทยาเขตตั้งอยู่ในห้าทวีป โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใกล้สถานีรถไฟโอะโมะเตะซันโดและสถานีรถไฟชิบุยะ
ฟิกซ์เอต
รูปแบบการเล่น
หากผู้เล่นเดี่ยวล้มลง ตัวละครของพวกเขาจะเกิดใหม่ทันทีในตำแหน่งที่พวกเขาตาย ซึ่งแตกต่างจากระบบเช็กพอยต์ของเกมก่อนหน้า การโดนศัตรูยิง, การชนกับสิ่งกีดขวางที่แข็งในต่าน หรือการตกจากด่านจะส่งผลให้สูญเสียชีวิต เช่นเดียวกับบทลงโทษของการลดอำนาจการยิงรวมทั้งความเร็วของตัวละครให้กลับสู่สภาพเดิม และเมื่อทุกชีวิตสูญเสียไป เกมจะโอเวอร์ เว้นแต่ผู้เล่นจะใส่เครดิตเพิ่มในเครื่องอาร์เคดเพื่อเล่นต่อ ซึ่งแม้ว่าจะมีฉากจบ แต่เกมจะวนกลับไปที่ด่านแรกหลังจากจบด่านสุดท้ายเช่นเดียวกับเกมก่อนหน้าจากบริษัทโทแพลน โดยลูปที่สองจะเพิ่มความยากและศัตรูจะยิงรูปแบบกระสุนที่หนาแน่นขึ้น นอกเหนือจากการเกิดของกระสุนพิเศษเมื่อถูกทำลาย (บางครั้งเรียกว่า 'กระสุนฆ่าตัวตาย' หรือ 'เอฟเฟกต์กระสุนที่กระดอน') และการเอาชนะลูปที่สองส่งผลให้ถูกส่งกลับไปยังด่านแรก โดยเริ่มลูปที่สาม
โครงเรื่อง
ฟิกซ์เอตเกิดขึ้นในอนาคตที่เผ่าพันธุ์เอเลียนที่รู้จักกันในชื่อกอซซูจากดาวฟอร์ทูนาได้รุกรานจักรวาล ทำให้รัฐบาลของสหพันธ์กาแล็กจิกปล่อยกลุ่มทหารรับจ้างแปดนายจากการจำคุกในเรือนจำดาวเคราะห์น้อย และส่งพวกเขาไปยังดาวฟอร์ทูนาด้วยภารกิจในการทำลายล้างผู้รุกรานข้าง ๆ ดาวเคราะห์ของพวกเขา
บารอเนต
ฐานันดรบารอเนตถูกสถาปนาในค.ศ. 1611 เมื่อพระเจ้าเจมส์ที่ 1 ต้องการรวบรวมเงินเพื่อปราบกบฏบนเกาะไอร์แลนด์ ผู้ที่จะได้เป็นบารอเนตจะต้องทูลเกล้าถวายเงิน 1,080 ปอนด์ และให้ถือว่าบารอเนตอยู่เหนืออัศวินทั้งปวง ยกเว้นอัศวินหรือบุคคลที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์หรือเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทริสเติล
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ เดอะมูฟวี่ ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) เป็นภาพยนตร์ตอนที่ 26 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นการนำ โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะ ในปี ค.ศ. 1980 กลับมาสร้างใหม่ และเข้าฉายในประเทศไทย เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 2007 (พ.ศ. 2550) โดยใช้ชื่อตอนว่า "ไดโนเสาร์ของโนบิตะ"
วิดีโอเกม
ภาพยนตร์ชุดนี้ยังได้รับการจัดทำวิดีโอเกมในระบบนินเทนโดดีเอส โดยได้เปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในชื่อเรื่องเดียวกันนี้ เกมได้รับการเปิดตัวโดยเซก้า ในลิขสิทธิ์ของนินเทนโด
ภาคที่เกี่ยวข้อง
ดูบทความหลัก : โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ
โดราเอมอน ตอน ไดโนเสาร์ตัวใหม่ของโนบิตะ เป็นโดราเอมอนเดอะมูฟวี่ที่เฉลิมฉลองครบรอบ 50 ปีของเฟรนไชน์โดราเอมอน และเป็นภาคคู่ขนานที่มีการปรากฏตัวของพีซึเกะอีกครั้ง
Pheidonocarpa
Pheidonocarpa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Gesneriaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ภูมิภาค แคริบเบียน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คานาอัน
ชื่อ "คานาอัน" ที่ปรากฏทั่วคัมภีร์ไบเบิลในฐานะพื้นททางภูมิศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับ "แผ่นดินแห่งพระสัญญา" ส่วนชื่อเรียก "ชาวคานาอัน" ทำหน้าที่เป็นคำที่เรียกครอบคลุมกลุ่มชาติพันธุ์ในประชากรพื้นเมืองต่าง ๆ (ทั้งตั้งถิ่นฐานและร่อนเร่) ทั่วภูมิภาคลิแวนต์ตอนใต้หรือคานาอัน โดยเป็นศัพท์ทางชาติพันธุ์ที่มีการใช้งานมากที่สุดในคัมภีร์ไบเบิล มาร์ก สมิธ นักวิชาการคัมภีร์ไบเบิล อ้างการค้นพบทางโบราณคดี โดยกล่าวแนะว่า "วัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่ทับซ้อนและรับมาจากวัฒนธรรมคานาอัน... กล่าวโดยย่อคือ วัฒนธรรมอิสราเอลส่วนใหญ่เป็นแบบคานาอันตามธรรมชาติ (in nature)"
บีมายเกสต์
บีมายเกสต์ (Be My Guest) คือ โปรเจ็กต์อัลบั้มเพลงไทยสากล ที่รวบรวมศิลปินนักร้องระดับคุณภาพรุ่นกลาง และดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงแต่มีความสามารถทางด้านการร้องเพลง มาร่วมงานกัน ภายใต้การนำของ เบญจพล เชยอรุณ เจ้าของค่ายเพลง ต่าล้าลา โดยมีอัลบั้มเพลงมาแล้ว 4 ชุด (ไม่นับอัลบั้มพิเศษ) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึงปัจจุบัน
Be My Guest
เป็นอัลบั้มชุดแรกของโปรเจ็กต์ วางจำหน่ายปี พ.ศ. 2549 โดยมีนักร้อง 6 คนที่มาร่วมงาน ได้แก่ เบญจพล เชยอรุณ(กอล์ฟ), แตง ปาริฉัตร เจ้าของเสียงร้องเพลง แกล้งรัก จากอัลบั้ม โชว์รูม, วัลลภ มณีคุ้ม หรือ มัม ลาโคนิค เจ้าของเสียงร้องต้นฉบับเพลง เติมใจให้กัน, นรีกระจ่าง คันธมาส(จุ๋ม) อดีตนักร้องวงโคโค่แจ๊ซ, สมประสงค์ สิงหวนวัฒน์(ตั้ม) อดีตสมาชิกวงเดอะ เซนท์ นักร้องในกลุ่ม 18 กะรัต ศิลปินเดี่ยวเจ้าของเพลงฮิต ช่างไม่รู้เลย ที่เก่าที่ฉันยืน และ เมทนี บุรณศิริ(นีโน่) นักแสดง อดีตนักร้องเจ้าของเพลง คนขี้เหงา
ในอัลบั้มชุดนี้ส่วนใหญ่เป็นเพลงที่แต่งขึ้นใหม่ ยกเว้นบางเพลงที่เคยบันทึกเสียงมาก่อนในอัลบั้มต่างๆ ของค่ายต่าล้าลา โดยมีเพลง "ความลับ" ที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และตัวผู้ร้อง คือ มัม ก็กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งหนึ่ง
รายชื่อเพลง
Be My Guest Again
เป็นอัลบั้มลำดับที่ 2 วางจำหน่ายปี พ.ศ. 2550 โดยมีนักร้องจากอัลบั้มชุดที่แล้วเกือบทั้งหมด ขาดเพียง นีโน่ ซึ่งติดภารกิจเรื่องครอบครัว โดยยังได้เพิ่มนักร้องเข้ามาอีก 2 คน คือ รวิวรรณ จินดา(อุ้ย) อดีตนักร้องยอดเยี่ยมเพลงสากล ปี 2527 จากสยามกลการ  เจ้าของเพลงฮิต พี่ชายที่แสนดี  และ กรรชัย กำเนิดพลอย(หนุ่ม) นักแสดง และพิธีกรชื่อดัง  โดยกรรชัยได้ร้องเพลงใหม่ คือ "รักเธอมากกว่าเดิม" จนพอเป็นที่รู้จัก และในอัลบั้มชุดนี้มีทั้งเพลงใหม่และเพลงเก่าจากยุค 1980-1990 คละเคล้ากันไป
รายชื่อเพลง
Be My Guest Singaholic
วางจำหน่ายปี พ.ศ. 2551 มีนักร้องร่วมงานถึง 9 คน จากชุดที่ 1- 2 และนักร้องที่เพิ่มอีกคน คือ วิยะดา โกมารกุล ณ นคร(ตุ๊ก) นักร้องคุณภาพเจ้าของเพลงฮิต เพียงแค่ใจเรารักกัน ในอัลบั้มชุดนี้มีทั้งเพลงร้องเดี่ยว ร้องรวม ร้องหมู่ชาย และ ร้องหมู่หญิง
รายชื่อเพลง
ตาคัตศรีปัฏนาสาหิบ
ตัขตะศรีปัฏนาสาหิบ หรือ หริมันทิรสาหิบแห่งปัฏนา คือคุรุทวาราในปัฏนาสาหิบ, ปัฏนา, รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย และเป็นหนึ่งในปัญจตัขตะ คือคุรุทวาราที่สำคัญที่สุดห้าแห่งของศาสนาซิกข์ ตัขตะนี้สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงคุรุโควินทสิงห์ คุรุซิกข์ คนที่ 10 ผู้เกิดในเมืองปัฏนาแห่งนี้เมื่อปี 1666 ตัขตะนี้สร้างขึ้นโดยรันจิต สิงห์ มหาราชาแรกของจักรวรรดิซิกข์ ผู้สร้างคุรุทวาราอีกหลายแห่งในอนุทวีปอินเดียเช่นกัน อาคารปัจจุบันสรเงขึ้นในคริสต์ทศวรรศที่ 1950
บีมายเกสต์
Be My Guest Most Wanted
เป็นอัลบั้มที่จัดทำขึ้นเพื่อฉลองครบรอบ 8 ปีของค่ายต่าล้าลา วางจำหน่ายปี พ.ศ. 2553 โดยมีนักร้องมาร่วมงานในครั้งนี้ถึง 13 คน จากอัลบั้มที่ผ่านมา 8 คน และนักร้องใหม่อีก 5 คนซึ่งล้วนเคยออกอัลบั้มเพลงของตนเองมานานแล้ว คือ เจสัน ยัง อดีตนักร้องวัยรุ่นเจ้าของเพลง ตะโกนบอกฟ้า คิดถึงกันบ้างไหม, ศรีพรรณ ชื่นชมบูรณ์(อ้น) นักแสดง พิธีกร อดีตสมาชิกทีนทอล์ก, ภัทรพล ศิลปาจารย์(พอล) นักแสดง พิธีกร นักธุรกิจ, สมพล ปิยะพงศ์สิริ(ไก่) ดีเจอารมณ์ดี  และ ญาณี จงวิสุทธิ์(ตุ๊ก) นักแสดง และพิธีกรตลอดกาล ที่ได้โอกาสร้องเพลงเพื่อออกอัลบั้มชุดนี้อย่างจริงจัง
รายชื่อเพลง
ตาคัตศรีปัฏนาสาหิบ
คุรุโควินทสิงห์เกิดและเติบโตในพิหารหลายปีก่อนจะย้ายไปอนันตะปุระ นอกเหนือจากการเป็นที่เกิดของท่านแล้ว คุรุนานักและคุรุเตฆหบดูร์ยังเคยมาเยี่ยมเยียนเมืองปัฏนานี้ด้วย
บีมายเกสต์
Be My Guest The Comedy Concert Again
แสดงสดวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ณ บางกอกฮอลล์ สวนลุมไนท์บาซาร์
Be My Guest Thanks The album
วางจำหน่าย ปี พ.ศ. 2551
Be My Guest Be My Golf
อัลบั้มรวมผลงานเพลงในรอบ 20 ปีการทำงานของ กอล์ฟ เบญจพล วางจำหน่ายปี พ.ศ. 2552
Be My Golf
Be My Guest
My Guest Most Wanted The famous comedy concert
แสดงสดวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ อิมแพ็คอารีนา เมืองทองธานี
กีฬาเรือใบในซีเกมส์ 2015
กีฬาเรือใบในซีเกมส์ 2015 จัดขึ้นที่สนามกีฬาเรือใบแห่งชาติ และ อ่าวมารีนา, ประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่วันที่ 6–14 มิถุนายน พ.ศ. 2558
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
จากนักกีฬาทั้งหมด 123 คนจาก 7 ชาติสมาชิกที่เข้าร่วมการแข่งขันเรือใบในซีเกมส์ 2015:
ตารางเหรียญรางวัล
{{legend|#ccccff|ประเทศเจ้าภาพ|border=solid 1px #AAAAAA}}
เกยย้งก๊กเซียงบี๊
เกยย้งก๊กเซียงบี๊, เกยย้งก๊กเซียงบี้ (雞茸葛仙米) บางแห่งเรียก เกาเหลาก๊กเซียงบี๊ (หรือ ก๊อกเซียนบี๊) เป็นซุปแบบจีนชนิดหนึ่ง มีลักษณะเหลวและข้นคล้ายกระเพาะปลา โดยมีวัตถุดิบหลักในการประกอบอาหาร เรียกกันในภาษาแต้จิ๋วว่า กั๊วเซียงบี้ (葛仙米) เป็นไซยาโนแบคทีเรียชนิดหนึ่ง พบได้ตามแหล่งน้ำ สามารถนำมาประกอบอาหารรับประทานได้ ในเวลาต่อมาเกยย้งก๊กเซียงบี๊ได้กลายเป็นอาหารที่ปรากฏอยู่ในสำรับอาหารของห้องเครื่องประจำราชสำนักไทยยุครัตนโกสินทร์ แต่ได้เปลี่ยนวัตถุดิบหลักจากกั๊วเซียงบี้ ซึ่งหาได้ยากในไทย ไปเป็นเห็ดหูหนูดำแทน
เกยย้งก๊กเซียงบี๊ เป็นหนึ่งในอาหารคาวหวานแบบจีนที่ปรากฏอยู่ในสำรับอาหารในพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสระหว่างสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก กับสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2463 อันแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากอาหารจีนในครัวไทย และอาหารชนิดนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับซุปอาสาเรน ซึ่งมีลักษณะเป็นซุปข้นเช่นกัน ทั้งยังเป็นหนึ่งในเครื่องเสวยช่วงเวลากลางวันของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร หากแต่ต่างตรงที่ไม่มีการใส่กั๊วเซียงบี้ลงไป
ศัพทมูลวิทยา
สุมล ว่องวงศ์ศรี ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเกยย้งก๊กเซียงบี๊ลงในหนังสือ จานอร่อยจากปู่ย่า สูตรโบราณ 100 ปี ไว้ว่า "...เป็นซุปชนิดหนึ่งลักษณะคล้ายกระเพาะปลา คำว่าเกยย้งนั้นน่าจะหมายถึงไก่ ส่วนก๊กเซียงบี้บ้างก็ว่าเป็นเห็ดแห้งของจีนชนิดหนึ่ง หรือบ้างก็ว่าเป็นเมล็ดข้าวของจีนเพราะคำว่าบี้ในภาษาจีนแปลว่าเมล็ดเล็ก ๆ ซึ่งอาจหมายถึงข้าวก็เป็นได้..." ส่วนนริศ จรัสจรรยาวงศ์ (2566) อธิบายว่าชื่อ เกยย้งก๊กเซียงบี๊ ประกอบด้วยคำว่า โกยย้ง (雞蓉) คือ ไก่หย็อง กับคำว่า กั๊วเซียงบี้ (葛仙米) เป็นไซยาโนแบคทีเรียชนิดหนึ่ง พบได้ตามแหล่งน้ำ เช่น แม่น้ำ หรือทะเลสาบ สามารถนำมาประกอบอาหารรับประทานได้ ทั้งยังมีคุณสมบัติทางเภสัชกรรม แปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร และเว็บไซต์ครัว ระบุว่า "...'Koxianmi’ ซึ่งหมายถึงเห็ดสายพันธุ์ท้องถิ่นจากจีนแผ่นดินใหญ่ ลักษณะเป็นเม็ดเล็ก ๆ คล้ายไข่ปลาสีดำสนิท เมื่อพ่อค้าชาวจีนนำล่องเรือมาขายจึงจำต้องตากให้แห้งเพื่อความสะดวกและยืดอายุขัยให้ยาวขึ้น"
ส่วนชื่อ เกาเหลาก๊กเซียงบี๊ นั้น คำว่า เกาเหลา (高樓) เป็นคำที่ใช้เรียกแกงไทยชนิดหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากจีน หรือก๋วยเตี๋ยวที่ไม่ใส่เส้น และไม่มีอยู่ในรายชื่ออาหารจีน เจริญ เพชรรัตน์ (2555) อธิบายว่า มาจากคำแต้จิ๋วว่า เกาเลา (交捞) แปลว่า "หลายสิ่งหลายอย่างรวมอยู่ด้วยกัน" ส่วนนวรัตน์ ภักดีคำ อธิบายว่า "... น่าจะหมายถึงคำว่า “เกาโหลว” ที่แปลว่าตึกสูง คาดว่าอาจหมายถึงภัตตาคารจีนที่มักมีชื่อลงท้ายว่า “G?o L?u” ซึ่งคนไทยอาจได้ยินชาวจีนเรียกภัตตาคารว่า “เกาโหลว” จึงนำมาใช้เรียกอาหารประเภทนี้ โดยออกเสียงตามภาษาจีนสำเนียงแต้จิ๋วว่า “เกาเหลา”..."
วัตถุดิบ
เกยย้งก๊กเซียงบี๊ มีวัตถุดิบในการประกอบอาหารไม่มากนัก ประกอบด้วย น้ำซุปไก่ (หรือหมู) เนื้ออกไก่ หมูแฮม เกลือ น้ำปลาขาว ซุปผง และแป้งมัน โดย ตำราปรุงอาหารจีนของโสภณพิพรรฒธนากร (2474) ได้อธิบายวิธีการเตรียมก๊กเซียงบี๊สำหรับประกอบอาหารไว้ว่า "...เมื่อซื้อมาต้องแช่น้ำและต้มน้ำทิ้งถึง 3 ครั้งเพื่อไม่ให้มีทราย ต้มครั้งสุดท้ายต้องใช้เหล้าแล้วจึงนำมาทำเกาเหลา..." เพราะการทำกั๊วเซียงบี้นั้นค่อนข้างยุ่งยากและหายาก ทางห้องเครื่องของวังศุโขทัยได้ปรับปรุงวัตถุดิบใหม่ ประกอบด้วย น้ำซุปกระดูกไก่ (หรือหมู) เนื้อไก่ต้มสุกหั่นเต๋า แฮมหั่นเต๋า เห็ดหูหนูดำหั่นเต๋า ไข่ไก่ แป้งมันสำปะหลัง มีซีอิ๊วขาว และน้ำตาลทราย เพื่อแต่งรส
วิธีทำ
การทำเกยย้งก๊กเซียงบี๊มีกรรมวิธีไม่มาก จากหนังสือ คณะวัฒนานุกูล ระบุวิธีการทำไว้ว่า "...ก๊กเซียงบี๊ จงลวกน้ำร้อน สามครั้ง หมูต้มเสียก่อนแล้วหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใส่ลงด้วย เติมเกลือ ชิมรสตามชอบ เวลาจะตักใส่ชาม ต่อยไข่เป็ดเอาแต่ไข่ขาวคนลงให้ทั่ว โรยหมูแฮมหั่นฝอย..." ส่วนเกยย้งก๊กเซียงบี๊ที่ได้รับการปรับปรุงโดยราชสำนักไทย มีวิธีการทำคือ นำน้ำซุปที่เตรียมไว้มาใส่หม้อ จากนั้นใส่ไก่หั่นเต๋า แฮมหั่นเต๋า เห็ดหูหนูหั่นเต๋า เมื่อเดือดปรุงรสด้วยซีอิ๊วขาว น้ำตาลทรายเล็กน้อย ใส่แป้งมันสำปะหลังให้พอเหนียว แล้วเทไข่ไก่ลงให้เป็นฝอย รอเดือดอีกครั้ง ก็พร้อมรับประทาน
พรรคเสรีภาพ (อินโดนีเซีย)
พรรคเสรีภาพ (Freedom Party; ภาษาอินโดนีเซีย: Partai Merdeka) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2545 โดยเป็นการรวมกลุ่มของนักธุรกิจเพื่อแก้ปัญหาความล้มเหลวของพรรคการเมืองใหม่ๆในอินโดนีเซียที่ก่อตั้งขึ้นหลังยุคระเบียบใหม่ ในการที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงในระบบการเมืองและต้องการเข้ามาแก้ปัญหาเศรษฐกิจของพลเมือง หลักการสำคัญ 3 ประการของพรรคคือ ชาติ การปกครองโดยประชาชนและเอกราช ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2547 พรรคนี้ได้คะแนน 0.7% และไม่ได้รับเลือก ในการเลือกตั้งพ.ศ. 2552 ได้คะแนน 0.11% และไม่ได้รับเลือกอีกเช่นกัน
ระบบป้องกันในบริเวณพิกัดตำแหน่งสูง
แต่เดิมแล้ว THAAD เป็นโครงการของกองทัพบกสหรัฐ แต่ต่อมาได้อยู่ภายใต้การจัดการของสำนักงานป้องกันขีปนาวุธ กองทัพเรือสหรัฐมีโครงการที่คล้ายกันชื่อว่าระบบป้องกันขีปนาวุธทิ้งตัวอีจิส ซึ่งเดิมมีไว้ติดตั้งบนเรือรบ แต่ต่อมาก็มีการพัฒนาระบบภาคพื้นดินขึ้นมาเช่นกัน THAAD เดิมมีกำหนดประจำการใน ค.ศ. 2012 แต่เริ่มใช้งานครั้งแรกตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 และประจำการอยู่ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์, ตุรกีและเกาหลีใต้
ระบบ THAAD ถูกออกแบบ ผลิตและติดตั้งโดยล็อกฮีด มาร์ติน สเปซ ซิสเทมส์เป็นผู้รับจ้างหลัก และมีผู้รับจ้างช่วงได้แก่เรย์เธียน, โบอิง, แอโรเจ็ท, ร็อคเกตไดน์, ฮันนีเวลล์, บีเออี ซิสเต็มส์, ออชคอชดีเฟนซ์, มิลตันแคท และ โอลิเวอร์ แคปิตัล คอนซอร์เทียม
สุพล เมนาคม
สุพล เมนาคม (13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 — 21 มกราคม พ.ศ. 2561) เจ้าของนามปากกา "ต้อม" (หรือที่เรียกทั่วไปว่า ต้อม ขายหัวเราะ) เป็นนักเขียนการ์ตูนไทยสังกัดสำนักพิมพ์บรรลือสาส์นผู้มีลายเส้นและสีสันที่งดงามคนหนึ่งของเมืองไทย เขาเป็นผู้วาดปกนิตยสารมหาสนุก และเป็นเจ้าของตัวการ์ตูนที่มีชื่อเสียงอย่าง "ไก่ย่างวัลลภ" ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาดัดแปลงเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชุด "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น"
ประวัติ
สุพล เมนาคม เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ที่กรุงเทพมหานคร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม กรุงเทพมหานคร
ในวัยเด็ก สุพลมีอุปนิสัยชอบหัดเขียนรูปเล่นและชอบอ่านหนังสือการ์ตูนอย่าง "เบบี้" และ "หนูจ๋า" มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขายังชอบตัวการ์ตูนของวอลท์ ดิสนีย์ อย่างเป็นชีวิตจิตใจด้วย ต่อมาเมื่อสุพลโตขึ้น เขาก็ได้ติดตามอ่านหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะและมหาสนุกเป็นประจำ ทำให้เขาเกิดความใฝ่ฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนให้ได้
ในปี พ.ศ. 2522 ขณะที่สุพลทำงานฝ่ายศิลป์ให้กับบริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง เขาได้ส่งผลงานมาเสนอสำนักพิมพ์บรรลือสาส์น 4 แผ่น โดยเป็นการ์ตูนแก๊กแบบ 2 ช่อง และได้รับการพิจารณา สุพลจึงเริ่มเขียนการ์ตูนให้แก่บรรลือสาส์นอย่างจริงจังนับแต่นั้นเป็นต้นมา
ผลงานของสุพลส่วนมากเป็นการ์ตูนแก๊กที่มีตัวการ์ตูนเด่นๆ เป็นตัวเดินเรื่อง เช่น ไก่ย่างวัลลภ แมวตุ้มเม้ง ลูกหมาเจ้านุ่น คุณหมอวิทวัส แก๊งจอมป่วน เป็นต้น ซึ่งผลงานเหล่านี้มีการตีพิมพ์ในนิตยสารขายหัวเราะ มหาสนุก หนูจ๋า เบบี้ นอกจากนี้ยังมีผลงานวาดภาพปกนิตยสารมหาสนุกอย่างสม่ำเสมอ
ตัวการ์ตูนของสุพลที่โดดเด่นและเป็นที่จดจำมากที่สุดของสุพล คือ ไก่ย่างวัลลภ นั้น ต่อมาทางบรรลือสาส์นได้มอบหมายให้วิรัตน์ ยืนยงพัฒนากิจเป็นผู้พัฒนาตัวละครใหม่เพื่อทำเป็นแอนิเมชันเรื่อง "วิลลี่ เดอะ ชิกเก้น" ("Willy the Chicken") โดยวิรัตน์ได้นำตัวละครวิลลี่ ซึ่งพัฒนามาจากไก่ย่างวัลลภ มาเขียนเป็นการ์ตูนเรื่องสั้นชื่อ "วิลลี่ เดอะชิกเก้น ฮีโร่พันธุ์กะต๊าก" ตีพิมพ์ในนิตยสารมหาสนุกเมื่อปี พ.ศ. 2551 อย่างไรก็ดี ยังไม่มีข่าวความคืบหน้าเกี่ยวกับแอนิเมชันชุดดังกล่าวออกมาในเวลานี้
Petrosimonia
Petrosimonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae. และอยู่ในเผ่า Salsoloideae
ถิ่นกำเนิดของมันคือ คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน และอุซเบกิสถาน (ในเอเชียกลาง) และอัฟกานิสถาน อิหร่าน เลบานอน มองโกเลีย ซีเรีย และตุรกี (ในเอเชียตะวันตก) และ ซินเจียง ในประเทศจีน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ยูดิมอร์โฟดอน
ยูดิมอร์โฟดอน (Eudimorphodon) เป็นเทอโรซอร์ชนิดหนึ่ง ถูกค้นพบในปี 1973 โดย Mario Pandolfi ที่เมืองเบอร์กาตา ประเทศอิตาลี และอธิบายในปีเดียวกันโดย Rocco Zambelli โครงกระดูกที่สมบูรณ์ครั้งแรกของมัน ถูกดึงมาจากหินดินดานฝากในช่วงยุคไทรแอสซิก ทำให้ ยูดิมอร์โฟดอนกลายเป็นเทอโรซอร์ที่เก่าแก่ที่สุด มันกางปีกได้ประมาณ 100 ซม. (3.3 ฟุต) และปลายหางกระดูกที่ยาวอาจใช้เพื่อทำให้มันบินได้เร็วขึ้น และถ่วงน้ำหนักตัว อย่างแรมโฟริงคัส ยูดิมอร์โฟดอน ในปัจจุบันนี้เราพบฟอสซิลของมัน 2 สปีชีส์ สปีชีส์ที่ 1 คือ E. ranzii ได้อธิบายครั้งแรกโดย Zambelli ในปี 1973 สปีชีส์ที่สอง คือ E. rosenfeldi ถูกตั้งชื่อโดย Dalla Vecchia ในปี 1995 สำหรับสองตัวอย่างที่พบในอิตาลี
ฌออากีม มูว์รา
ฌออากีม-นโปเลียน มูว์รา (Joachim-Napoléon Murat) เป็นแม่ทัพและรัฐบุรุษชาวฝรั่งเศสในช่วงสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสและสงครามนโปเลียน เขาได้รับแต่งตั้งเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ และจอมพลเรือแห่งฝรั่งเศส และได้รับยศขุนนางเป็นเจ้าชายมูว์รา และแกรนด์ดยุกแห่งแบร์กระหว่างปี 1806 ถึง 1808 และได้ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งนาโปลีภายใต้พระนาม โจอักกีโน นาโปเลโอเน (Gioacchino Napoleone) ระหว่างปี 1808 ถึง 1815
คนเลี้ยงช้าง
คนเลี้ยงช้าง ภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2533 กำกับโดยหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลสุพรรณหงส์ ประจำปี พ.ศ. 2534 และได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนของประเทศไทยในการเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม ในการประกาศรางวัลครั้งที่ 62 แต่ทว่ามิได้ผ่านเข้าไปถึงรอบสุดท้าย
ฌออากีม มูว์รา
ฌออากีม มูว์รา เกิดที่ ลาบัสตีด-ฟอร์ตูนีแยร์ (Labastide-Fortunière) ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส เป็นบุตรของนายปีแยร์ มูว์รา-ฌอร์ดี กับนางแคเทอรีน บาดูเรส ฌออากีมเคยเป็นนักบวชไม่นาน ก่อนเข้าบรรจุเป็นพลทหารม้าเมื่อเกิดการปะทุของการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาได้ฉายความสามารถอย่างโดดเด่นภายใต้บัญชาของนายพลนโปเลียน โบนาปาร์ตในเหตุการณ์ยิงปืนใหญ่ปราบฝูงชนจลาจลนิยมเจ้าเมื่อเดือนตุลาคม 1795 ต่อมา เขาได้เป็นนายทหารคนสนิทนโปเลียน และบังคับบัญชาทหารม้าในการทัพอิตาลีและอียิปต์
คนเลี้ยงช้าง
เรื่องย่อ
คนเลี้ยงช้าง เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของ บุญส่ง (สรพงศ์ ชาตรี) เจ้าของช้างแสนรู้ชื่อ แตงอ่อน ที่ถูกความจำเป็นบังคับให้ทำงานรับจ้างเสี่ยฮก (บู๊ วิบูลย์นันท์) ชักลากไม้เถื่อนออกจากป่าห้วยนางนอน อำเภอพนาไพร ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวผ่านคำบอกเล่าของ ชัย (อิทธิสุนทร วิชัยลักษณ์) เจ้าหน้าที่ป่าไม้จบใหม่ ที่เพิ่งเข้ามาเป็นผู้ช่วยของ คำรณ (รณ ฤทธิชัย) เจ้าหน้าที่ป่าไม้อาวุโส ที่อุทิศตนเพื่อปกป้องผืนป่า ปราบปรามพวกลักลอบทำไม้เถื่อนอย่างจริงจัง
การปราบปรามของคำรณสร้างความเดือดร้อนให้กับธุรกิจของเสี่ยฮก จึงถูกจ่าสม (สมศักดิ์ ชัยสงคราม) ตำรวจชั่วลูกน้องของเสี่ยฮก หมายเอาชีวิต พร้อมกับตามล่าตัวบุญส่งและครอบครัว แตงอ่อนได้เอาตัวเข้าปกป้องจนถูกกระสุนปืนกลอาการสาหัส แตงอ่อนตามเอาชีวิตจ่าสม และกลายเป็นช้างป่าคอยตามล่าพวกลักลอบตัดไม้ จนกลายเป็นตำนานกล่าวขานคู่กับป่าห้วยนางนอน ที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์เพราะไม่มีใครกล้าเข้ามาตัดไม้อีกต่อไป
ฌออากีม มูว์รา
ฌออากีม มูว์รา มีบทบาทสำคัญในเหตุรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ ในปี 1799 ซึ่งทำให้นโปเลียนขึ้นสู่อำนาจ และสมรสกับการอลีน โบนาปาร์ต น้องสาวของนโปเลียน ทำให้เขามีศักดิ์เป็นน้องเขยของนโปเลียน และแล้วเมื่อนโปเลียนประกาศสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสในปี 1804 มูว์ราก็ได้รับยศจอมพลแห่งจักรวรรดิ และมีส่วนร่วมในยุทธการที่อุล์ม, เอาสเทอร์ลิทซ์, เยนา, ไอเลา ในฐานะแม่ทัพทหารม้าผู้เก่งกาจ ส่งผลให้ในปี 1806 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นแกรนด์ดยุกแห่งแบร์ค และในปี 1808 ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นกษัตริย์แห่งนาโปลี
ภายหลังนโปเลียนพ่ายแพ้สงคราม จอมพลมูว์ราหลบหนีสู่เกาะคอร์ซิกา และมีความพยายามที่จะหวนคืนสู่ราชบัลลังก์นาโปลี แต่แล้วเขาก็ถูกจับเป็นเชลยสงคราม และถูกประหารชีวิตโดยการยิง
อ้างอิง
17671815
ไลฟ์การ์ดฮอตพิทักษ์หาด
ไลฟ์การ์ดฮอตพิทักษ์หาด (Baywatch) เป็นภาพยนตร์แนวแอกชัน-ตลก จากประเทศสหรัฐอเมริกา มีกำหนดออกฉายใน ค.ศ. 2017 กำกับโดย Seth Gordon ดัดแปลงจากภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์เรื่อง Baywatch นำแสดงโดย Dwayne Johnson, Zac Efron, Priyanka Chopra, Alexandra Daddario, Kelly Rohrbach, Jon Bass, Ilfenesh Hadera, Yahya Abdul-Mateen II, David Hasselhoff, และ Pamela Anderson