cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เสม็ดแดง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
เสม็ดแดง ต่างจาก เสม็ดขาว ที่มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ใกล้เคียงกัน คือ ทรงของใบ เส้นใบ สีของยอดอ่อน สีของเปลือกต้น
การใช้ประโยชน์
ต้นอายุน้อยใช้ปลูกในสวนสมุนไพร ลำต้นที่มีอายุมากใช้ประดับสวน มีผิวที่สวยโดดเด่น ให้ร่มเงาในบ้าน แข็งแรงและดูแลง่าย สามารถเพาะพันธุ์จากเมล็ด และ ขยายพันธุ์ด้วยการตอนกิ่ง
ยอดอ่อน ใบอ่อน มีรสเปรี้ยวอมฝาด ลวก หรือใช้รับประทานเป็นผักสดกับน้ำพริก ขนมจีนหรือข้าวยำ ในใบเสม็ดแดง (ผักเม็ก) มีสารออกซาเลต (Oxalate) สูง การรับประทานสดหรือจำนวนมากอาจเสี่ยงต่อการเป็นนิ่วในไตได้
ใช้ใบสดตำพอกแก้เคล็ดขัดยอกฟกบวม ตำรับยาพื้นบ้านอีสาน ยอดอ่อน กินเป็นยาขับลม แก้ท้องขึ้น ท้องอืด ท้องเฟ้อในเด็ก
รายชื่อตัวละครในกัชเบล
รายละเอียดของตัวละครหลักในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง กัชเบล ที่แต่งโดย มาโคโตะ ไรคุ
มนต์ของกัช
เพราะทุกครั้งที่กัชใช้มนต์ สติของกัชจะหลุดไปชั่วขณะ ทำให้คิโยมาโระมักจะต้องทำการชี้มือไปที่เป้าหมาย โดยให้กัชมองไปในทิศทางเดียวกับที่เขาชี้ คำที่พูดบ่อยๆเวลาใช้มนต์คือ "เซ็ต"
บราโก้ / เชอรี่ เบลมอนด์
สีหนังสือ ดำ
ในศึกฟาอูโด้ ถูกดร.ปริศนากับเชอรี่กล่อมให้ร่วมมือแทบตาย จึงสู้ถ่วงเวลาฟาอูโด้จากข้างนอก
ในศึกเคลียร์ เสียท่าเคลียร์ โชคดีที่กัชกับอาชูลอนมาช่วยไว้ทัน ถูกดิวโฟให้ไปฝึกในที่ๆมีสนามแม่เหล็กแรงสูง ตอนศึกตัดสินกับเคลียร์ตนออมพลังสู้ถ่วงเวลากับเคลียร์เพื่อรอกัชมาทั้งคู่ไล่ต้อนเคลียร์(มังงะตอนที่ 321 สู้ตัดสินกับกัชจนแพ้ หนังสือถูกเผา)
โดยปกติ เมื่อเชอรี่ชนะ จะเก็บหนังสือและตัวปีศาจของอีกฝ่ายไว้ (เอาไปเผารวมกันทีเดียว หลังสืบเบาะแสเรื่องโซฟีส)
ม้าเหล็ก (ชไนเดอร์) / กัฟก้า ซันบีม
หลังจบศึกชิงตำแน่งราชาปีศาจ ก็ย้ายไปแอฟฟริกาถารวรได้พบรักกับซิสเตอร์เอล(เจ้าของหนังสือของมอม็อน)โดยปริยาย
มอม็อน / ซิสเตอร์ (เอล)
สีหนังสือ ชมพู
เท็ด / จีส (จีโด้)
สีหนังสือ เขียวออน
เรล่า / อัลเบิล
สีหนังสือ ม่วง
เรล่า
เป็นเด็กปีศาจ เมื่อ 1พันปีก่อน เธอจะเป็นเด็กปีศาจที่ค่อนข้างเยือกเย็น ไม่ค่อยแสดงสีหน้าอารมณ์มากนัก และ เธอมักไม่ตกใจกับสถานการ์ณอันตรายเลย เรล่าเป็นปีศาจบอกข้อมูลเกี่ยวกับหินแสงจันทร์ให้กับคิโยมาโระ เรล่า ทรยศ พวกปีศาจ1พันปีก่อน และ ทรยศโซฟีสด้วย แล้วตอนกลางคืน โซฟีส ก็เริ่มจะรู้ตัวแล้วว่า เรล่าทรยศหักหลังพวกปีศาจเมื่อ1พันปีก่อน โซฟีสจึงใช้คำสาปไว้และเมื่อเรล่าออกหินแสงจันทร์เรล่าจะกลายเป็นหิน ทำให้เรล่าจะต้องสู้กับพวกกั๊ซ แต่ว่าคิโยะมาโระและกั๊ซพยายามช่วยเรล่าไม่ให้กลัวคำสาปของโซฟีส แล้วจากนั้น เรล่าจึงเปิดใจทำให้ไม่กลัวคำสาปของโซฟีสอีกเลย ทำให้กลับมาช่วยพวกกั๊ซได้อีกครั้งนึง หลังจากที่บราโก้สู้กับโซฟีสเสร็จ เรล่าก็จึงขอให้กั๊ซ ช่วยเผาหนังสือของตนเอง เพราะว่า ปีศาจเมื่อ1พันปีก่อน ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการแข่งขันครั้งนี้ กั๊ซจึงเผาหนังสือของเรล่าไป มนต์ของเรล่าคือมนต์ที่ใช้เกี่ยวกับ เสี้ยวพระจันทร์เมื่อใช้มนต์ออกมา มนต์จะออกมาจากคฑาของเรล่า
อัลเบิร์ท
เป็นคู่หูของเรล่า ดูจากความสูงของเขาแล้ว อายุจะประมาณ 14ปี ดูจากส่วนสูงดูเหมือนว่าจะสูงกว่าคิโยมาโระ ในตอนแรก อัลเบิร์ทจะยังไม่สามารถพูดได้ นอกซะจากท่องมนต์ เพำราะว่าถูกควบคุมโดยโซฟีส แต่ว่าหลังจากที่ ปาตี้ใช้ สวอกิอัคล์ ทำลายหินแสงจันทร์ได้ อัลเบิร์ท ก็กลับมามีสติขึ้นมาได้ หลังจากต่อสู้กับโซฟีสเสร็จ อัลเบิร์ทก็กลับไปประเทศตัวเอง แล้วก็ไปโรงเรียนตามปกติของอัลเบิร์ท
มนต์ของคอลล์
ไม่ว่าจะเป็นใต้น้ำหรืออวกาศ (เป็นมนต์ที่คอลล์ใช้ตอนที่กั๊ซจะออกไปสู้กับเคลียร์โน้ตที่นอกโลก อยู่ในหนังสือเล่มสุดท้าย) เป็นมนต์ที่มีประสิทธิภาพที่สุดของคอลล์
อาชูลอน / ลีน วิซ
ถูกเคลียร์โน้ตจัดการ แต่ก่อนจะหายไปได้ทำให้เคลียร์โน้ตบาดเจ็บหนักต้องใช้เวลารักษาถึง10เดือน
มนต์ของเจริช
=ฝั่งศัตรู=
เคลียร์ โน้ต/วีโน
พอพวกกัชมา ตนโจมตีระยะไกล เผาหนังสือของทีโอได้ กับทำเอาม้าเหล็กสาหัสเกือบตาย สู้บราโก้กับกัชที่ร่วมมือกันไม่ไหว จึงได้ใช้ไพ่ตาย หลอมรวมกับมนต์ที่แรงที่สุดเป็นปีศาจขนาดยักษ์ที่คลั่ง แต่กัชที่ได้รับพลังของปีศาจที่เป็นมิตร ตนสู้ไม่ไหวจนแพ้แล้วหนังสือถูกเผา หลังกัชเป็นราชา ตนจึงได้ร่างคืน แล้วลืมเรื่องอดีต กลายเป็นปีศาจที่ชื่อไวท์ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข คนที่รู้มีเพียงกัชเท่านั้น
โกม /มีล
สีหนังสือ เขียวขี้ม้า
สกีน่า / ฮารุฮิโกะ
สีหนังสือ เขียว
โลบโนส / ริวค์
ๅวมนต์
มารุส / เรนไบนท์
สีหนังสือ เทาออกดำ
บัลโตร / สติงก์
สีหนังสือ ชา
โซโบลน / ลุงหนวด
สีหนังสือ เทา
ซาบัส / การิออน
สีหนังสือ ฟ้าเข้ม
ฟาอูโด
=คนที่เกียวข้องกับคิโยมาโระ=
Neobrittonia
Neobrittonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malvaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Neobrittonia acerifolia
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกกลางและบางส่วนของอเมริกากลาง พบในคอสตาริกา เอลซัลวาดอร์ กัวเตมาลา ฮอนดูรัส เม็กซิโก นิการากัว และปานามา
โอโตเมะ
โอโตเมะ (乙女 (Otome); แปล: นางรำโกะเซะจิ ) เป็นบทที่ 21 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท
ที่มาของชื่อบท โอโตเมะ
และ โอโตเมะ บทที่ 21 ของตำนานเก็นจิ หมายถึงหญิงสาวที่ได้รับเลือกให้เป็นนางรำโกะเซะจิ
การร่ายรำโกะเซะจิโนะไม
โกะเซะจิ โนะ ไม (五節の舞 gosechi no mai)  การร่ายรำของหญิงสาว 5 คน , การร่ายรำสะบัดชายแขนเสื้อ 5ครั้ง  เป็นการร่ายรำเฉลิมฉลองเทศกาลโตะโยะอะคะริ  โนะ  เซะจิเอะ ( Toyoakari-no-sechie Festival )เป็นการร่ายรำโบราณตั้งแต่สมัยเฮอันของญี่ปุ่น  ตำนานกล่าวว่า  เป็นการร่ายรำสะบัดชายแขนเสื้อ 5 ครั้งของเหล่านางอัปสรสวรรค์ เมื่อพวกนางได้ยินเสียง วะกง ( โกะโตะแบบญี่ปุ่น ) ของจักรพรรดิเท็มมุ (Tenmu) ทรงบรรเลงขณะประพาสภูเขาโยชิโนะ  การร่ายรำนี้  จะแสดงเบื้องพระพักตร์ของจักรพรรดิในราชพิธีชำระมลทินประจำปีตั้งแต่สมัยเฮอัน  ได้รับการกล่าวถึงในวรรณกรรมสมัยเฮอันบ่อยครั้ง และนับว่าเป็นการแสดงที่เกี่ยวข้องกับการเมืองในราชสำนัก  เพราะนางรำที่ได้รับเลือกมาร่ายรำ โกะเซะจิ โนะ ไม นับว่าเป็นเกียรติยศอย่างสูง  แต่ละคนนั้นจะได้รับเลือก ได้รับการสนับสนุน  และถือเป็นตัวแทนของตระกูลขุนนางที่มีอำนาจในยุคนั้น   ดังนั้น  นางรำแต่ละคนจะต้องแบกรับความกดดันของการแข่งขันระหว่างตระกูลที่มีอำนาจด้วย  เมื่อยามที่ต้องร่ายรำร่วมกันหน้าพระพักตร์    การร่ายรำโกะเซจิ โนะ ไม รูปแบบที่แสดงในปัจจุบัน  สืบทอดแบบอย่างมาตั้งแต่การแสดงในยามสวรรคตของจักรพรรดิไทโช (  Taishô )
เรื่องย่อ
เก็นจูมีความคิดว่า ยูงิริ ควรได้รับการศึกษาในวิทยาลัย  เพื่อจะได้มีความรู้เมื่อได้ก้าวหน้าในตำแหน่งมหาเสนาบดีแห่งรัฐในภายภาคหน้า  เมื่อยูริงิผ่านพิธีเกมปุกุเมื่ออายุ 12 แล้ว  เขาจึงได้ยศขุนนางขั้น 6 ซึ่งถือเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยเท่านั้น  ทั้งๆที่ระดับบุตรชายของเก็นจิ  น่าจะได้ยศขุนนางขั้น 4  ทุกคนต่างพากันประหลาดใจ  เพราะต่างก็คิดว่ายูงิริจะต้องได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว  เก็นจินั้นปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะให้บุตรชายได้รับการศึกษาและมีพื้นฐานความรู้อย่างมั่นคงในทุกด้าน อยากให้เขาได้คบหาเพื่อนฝูงในวิทยาลัย  ซึ่งหาได้ยากที่บุตรชายในตระกูลขุนนางชั้นสูงจะเข้าศึกษาในวิทยาลัย   เก็นจิทดสอบบุตรชายก่อนที่ยูงิริจะเข้าสอบจริงอย่างเข้มงวด  อีกทั้งยังเชิญนักวิชาการมาสอนเพิ่มเติม  ยูงิรินั้นเรียนหนักมากจนสามารถสอบจบการศึกษาได้ภายใน 6 เดือน  เก็นจิภูมิใจในตัวบุตรชายมาก
พระชายาตำหนักอุเมะ( ดอกเหมย )  ได้รับการเลื่อนขึ้นเป็นจักรพรรดินี  และได้รับฉายาว่า อะกิโคะโนะมุ ( ผู้ชื่นชมฤดูใบไม้เปลี่ยนสี ) ทำให้เก็นจิผู้สนับสนุนให้นางเข้าวัง  เลื่อนขั้นเป็น ไดโจไดจิน  ส่วน โทโนะจูโจ  สหายและคู่แข่ง ได้เลื่อนขึ้นเป็นไนไดจิน
โทโนะจูโจ ผู้ผิดหวังจากการที่ บุตรีของเขา พระชายาโคกิเด็ง คู่แข่งของพระชายาตำหนักอุเมะ  ไม่ได้รับเลือกเป็นจักรพรรดินี  จึงเบนความสนใจไปที่บุตรีอีกคน คุโมะอิโนะคาริ  หวังจะหนุนนางให้เป็นชายาขององค์รัชทายาท  ทว่า  โทะโนะจูโจ กริ่งเกรงความสัมพันธ์สนิทสนมระหว่าง คุโมะอิโนะคะริ กับ ยูงิริ หลานแท้ๆของเขาเอง ที่ได้รับการเลี้ยงดูมาด้วยกันแต่เล็กจากองค์หญิงโอมิยะ  จะเป็นอุปสรรคต่อแผนการในอนาคต  จึงพยายามแยกเด็กทั้งสองให้ห่างกัน  ทั้งๆที่ทั้งคู่สนิทสนมรักใคร่กันมาก
ในเทศกาลฉลองการเก็บเกี่ยวในเดือน 11 เก็นจิเป็นผู้หนึ่งที่ได้รับหน้าที่เฟ้าหานางรำโกะเซะจิ  เก็นจิเลือกหญิงสาวผู้งดงามที่สุดจากบรรดาหญิงสาวที่เฟ้นหามา  นางคือบุตรีของ โคะเระมิตสึ คนสนิทของเขาเอง ซึ่งบัดนี้มีตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองจังหวัดเซ็ตสึ   ยูงิริผู้เศร้าหมองที่ถูกกีดกันไม่ให้พบ คุโมะอิโนะคะริ ที่บ้านคฤหาสน์ซันโจ  จึงเดินอย่างเลื่อนลอยเข้าไปในส่วนของคฤหาสน์ที่เก็นจิห้ามเขาเข้าไป  จนกระทั่งได้พบเห็นบุตรีของโคะเระมิตสึ  ที่มีรูปร่างคล้ายคลงกับ คุโมะอิโนะคะริ  เขาจึงปักใจหลงเสน่ห์นางรำโกะเซะจิเข้าแล้ว  ยูงิริ ฝากเพลงยาวให้กับบุตรชายคนหนึ่งของโคะเระมิตสึ ส่งให้นาง  ทว่า โคะเระมิตสึได้รับสาส์นฉบับนั้นเสียก่อน  เขาพอใจมากที่ยูงิริสนใจบุตรีของตน
นางรำโกะเซะจิในปีนี้ ทำให้เก็นจิถวิลหา  นางรำโกะเซะจิ คนหนึ่งที่เขาเคยมีสัมพันธ์ด้วย  เขาจึงส่งเพลงยาวให้นางรำโกะเซะจิคนนั้น  บทร้อยกรองในเพลงยาว  มีคำว่า โอะโตะเมะ  ประกอบอยู่ และนี่กลายเป็นที่มาชองชื่อบท โอะโตะเมะ  ช่วงนี้เอง เก็นจิขอร้องให้ ฮะนะจิรุซะโตะ เป็นผู้ดูแลยูงิริ
คฤหาสน์โระคุโจ (六條院 Rokujo - in ) ที่เก็นจิก่อสร้าง เสร็จสมบรูณ์ในเดือนสิงหาคม  เป็นคฤหาสน์ที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่เก็นจิคิดจะรวบรวมเหล่าภรรยาและหญิงที่เคยมีสัมพันธ์หรือรู้จักกันและไม่มีที่พึ่งพิงมาดูแล  แบ่งเป็น 4 ส่วน  แต่ละส่วนมีสวนปลูกพืชพรรณแบ่งเป็น เรือนฤดูใบไม้ผลิ ตั้งอยู่ด้านตะวันออกเฉียงใต้ใช้เป็นที่พำนักของ มุระซะกิ ปลูกดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเช่น ดอกซะกุระ  ดอกฟุจิ และดอกยะมะบุกิ  มีเนินเขาและทะเลสาบจำลองงดงาม   เรือนฤดูใบไม้เปลี่ยนสี ตั้งอยู่ด้านตะวันตกเฉียงใต เนื้อที่กินพื้นที่เดิมของคฤหาสน์เดิมของอดีตพระชายาแห่งโรคุโจ เป็นที่พำนักของ จักรพรรดินีอะกิโคะโนะมุ ยามลาราชการจากวังกลับมาพักผ่อน ปลูกโมะมิจิ  และต้นไม้ดอกไม้มี่เปลี่ยนสีและเบ่งบานในฤดูกาล  มีน้ำตกจำลอง  เนินเขา  ทิวทัศน์ของสวนนี้เทียบได้กับทิวศน์ฤดูใบไม้เปลี่ยนสีอันงดงามของซะงะโนะเลยทีเดียว  เรือนฤดูคิมหันต์  ด้านตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นทีพำนักของ ฮะนะจิรุซะโตะกับยูงิริ  ปลูกดอกส้ม ดอกอุโนะฮะนะ ทิวไผ่เย็นสบายในฤดูร้อน เรือนเหมันต์ ให้เป็นทีพำนักของ อะคะชิโนะคิมิ ผู้ซึ่งย้ายเข้ามาพำนักทีหลัง ปลูกทิวต้นสนซึ่งจะงดงามยามหิมะตกปกคลุม
ช่วงที่คฤหาสน์สร้างเสร็จใหม่ๆเป็นช่วงฤดูใบไม้เปลี่ยน อะกิโคะโนะมุ จึงส่งกล่องประดับประดางดงามบรรจุไว้ด้วยใบไม้เปลี่ยนสี  ดอกไม้ในฤดูใบไม้ร่วงงามๆ ให้มุระซะกิ  เป็นของขวัญแนบคำกลอน  หมายความว่า  ได้ส่งสิ่งแทนฤดูใบไม้ร่วงซึ่งยากที่ฤดูใบไม้ผลิจะได้ชื่นชมมาให้  มุระซะกิรู้สึกสนุกสนานกับการหยอกล้อนี้ของอะกิโคะโนะมุ   นางส่งต้นสนประดิษฐ์ผูกไว้ด้วยสาส์นร้อยกรอง จัดใส่ในกล่องใบเดิมส่งกลับตอบแทนให้อะกิโคะโนะมุด้วยเวลาอันรวดเร็ว  อะกิโคะโนะมุ ทึ่งกับไหวพริบปฏิพานของมุระซะกิยิ่ง
ยุคเฮเซ
ยุคเฮเซ เป็นชื่อยุคและชื่อรัชศกของประเทศญี่ปุ่นในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1989 ถึงวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019 ซึ่งเป็นวันที่สละราชสมบัติ รัชศกเฮเซเริ่มต้นเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1989 โดยเริ่มนับจากวันที่สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิลำดับที่ 125 ในวันหลังวันสวรรคตของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ พระราชบิดา ตามธรรมเนียมของประเทศญี่ปุ่น สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะได้รับการขนานพระนามว่า "จักรพรรดิโชวะ" เมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1989
ด้วยเหตุนี้ ปี ค.ศ. 1989 จึงนับเป็นศักราชโชวะปีที่ 64 จนถึงวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1989 และเป็นศักราชเฮเซปีที่ 1 ตั้งแต่วันที่ 8 มกราคมเป็นต้นไป ยุคเฮเซสิ้นสุดเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019 (ศักราชเฮเซปีที่ 31) ซึ่งเป็นวันที่มีพระราชพิธีสละราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ยุคถัดจากยุคเฮเซคือยุคเรวะ เริ่มต้นในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ในเวลาเที่ยงคืนตามเวลาท้องถิ่นญี่ปุ่น ซึ่งเป็นวันที่สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะขึ้นเถลิงถวัลยราชสมบัติ
ประวัติและความหมาย
เมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1989 เวลา 7.55 น. ตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น โชอิจิ ฟูจิโมริ จางวางใหญ่แห่งสำนักพระราชวังญี่ปุ่นได้ประกาศว่าจักรพรรดิฮิโรฮิโตะเสด็จสวรรคตเมื่อเวลา 6.33 น. ตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่นและได้เปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับพระโรคมะเร็งของพระองค์เป็นครั้งแรก ไม่นานหลังจากการสวรรคตของจักรพรรดิ เคโซ โอบูจิ เลขาธิการใหญ่แห่งสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นในขณะนั้น (ภายหลังเป็นนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น) ได้ประกาศการสิ้นสุดของรัชศกโชวะและประกาศชื่อ "เฮเซ" เป็นชื่อรัชศกใหม่ของจักพรรดิพระองค์ใหม่
โอบูจิได้อธิบายความของชื่อ "เฮเซ" ว่ามีที่มาจากการนำตัวอักษรจีนมาจากประโยคที่มีความหมายเป็นมงคลจากบันทึกประวัติศาสตร์และปรัชญาของจีนสองเล่ม คือฉื่อจี้ (史記 Shǐjì) และชูจิง (書経 Shūjīng) ในฉื่อจี้ มีประโยคว่า "内平外成" (nèi píng wài chéng; คัมบุง: 内平かに外成る Uchi tairaka ni soto naru "สันติสุขทั้งในและนอกดินแดน") ปรากฏในส่วนที่สรรเสริญการปกครองด้วยพระอัจฉริยภาพของพระเจ้าชุ่น จักรพรรดิในตำนานของจีน ในชูจิง ปรากฏประโยคว่า "地平天成" (dì píng tiān chéng; คัมบุง: 地平かに天成る Chi tairaka ni ten naru, "สันติสุขทั้งฟ้าดิน") ด้วยการนำความหมายของสองประโยคนี้มารวมเข้าด้วยกัน "เฮเซ" จึงมีความหมายว่า "สันติสุขทุกหนแห่ง" ยุคเฮเซเริ่มต้นทันทีในวันหลังการขึ้นครองราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1989
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะทรงมีพระราชดำรัสผ่านทางโทรทัศน์ว่าพระองค์กังวลว่าพระชนมายุที่มากขึ้นของพระองค์จะส่งผลทำให้ไม่สามารถปฏิบัติพระราชกรณียกิจได้เต็มที่ เป็นนัยว่าพระองค์มีพระราชประสงค์จะสละราชย์ สภานิติบัญญัติแห่งชาติได้ผ่านร่างกฎหมายเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 ให้สามารถสืบทอดราชบัลลังก์แก่เจ้าชายนารูฮิโตะ พระราชโอรสของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ภายหลังจากการประชุมสมาชิกสภาราชวงศ์ นายกรัฐมนตรีชินโซ อาเบะได้ประกาศว่าจะกำหนดให้วันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2019 เป็นวันสละราชย์ของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ รัชสมัยของเจ้าชายนารูฮิโตะจะเริ่มขึ้นในวันถัดไป
แม่พระปฏิสนธินิรมล
นิกายแองกลิคัน
แม้ว่าชาวแองโกล-คาทอลิกจะเชื่อเรื่องแม่พระปฏิสนธินิรมล แต่ความเชื่อนี้กลับไม่เป็นที่ยอมรับในนิกายแองกลิคัน ในหนังสือภาวนา "พิธีนมัสการทั่วไป" ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ ถือว่าวันที่ 8 ธันวาคมเป็นเทศกาลฉลอง "การปฏิสนธิของพระนางพรหมจารีมารี" (ไม่มีคำว่านิรมล)
รายงานเรื่อง "พระแม่มารีย์ ศรัทธาและความหวังในพระคริสต์" ของคณะกรรมการสากลแองกลิคัน-โรมันคาทอลิก สรุปว่าคำสอนเกี่ยวกับพระแม่มารีย์เรื่องแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์และแม่พระปฏิสนธินิรมลนั้นนับว่าสอดคล้องกับคำสอนของคัมภีร์ไบเบิลและธรรมประเพณีโบราณที่ถือสืบกันมา แต่รายงานนี้ก็แสดงความกังวลหากคริสตจักรโรมันคาทอลิกจะตีความคำสอนนี้ว่าเป็น "พระวิวรณ์จากพระเจ้า" จึงระบุว่า "อย่างไรก็ตามชาวแองกลิคันสงสัยว่าหลักความเชื่อนี้จะมาจากพระเจ้าจนเราต้องถือว่าเป็นความศรัทธาด้วยหรือไม่"
นิกายโปรเตสแตนต์
มาร์ติน ลูเทอร์ผู้เริ่มต้นการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์กล่าวว่า "พระแม่มารีย์เปี่ยมด้วยพระคุณ เป็นผู้ปราศจากบาปโดยสิ้นเชิง พระคุณของพระเจ้าทำให้ท่านเปี่ยมด้วยสิ่งดีทุกอย่าง และปราศจากสิ่งชั่วร้ายทั้งมวล แต่พอปี ค.ศ. 1532 เขากลับปฏิเสธเรื่องแม่พระปฏิสนธินิรมลโดยกล่าวว่า "มารีย์ก็ปฏิสนธิในบาปดังเช่นพวกเราทั้งหลาย" แต่ชาวลูเทอแรนบางคน เช่น สมาชิกของคริสตจักรแองโกล-ลูเทอแรนคาทอลิก กลับยังยอมรับหลักความเชื่อนี้
ชาวโปรเตสแตนต์ส่วนมากปฏิเสธหลักความเชื่อนี้ เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องที่มาจากพัฒนาการของเทววิทยาสิทธันต์ ซึ่งไม่น่าเชื่อถือเว้นแต่จะมีนัยวิเคราะห์ได้จากคัมภีร์ไบเบิล และหลักความเชื่อนี้ก็ไม่ปรากฏอยู่ในคัมภีร์ไบเบิลเลย การที่คริสตจักรโรมันคาทอลิกประกาศอย่างเป็นทางการรับรองการปฏิสนธินิรมลของพระแม่มารีย์ในปี ค.ศ. 1854 จึงทำให้เกิดความขัดแย้งกับฝ่ายโปรเตสแตนต์บางคริสตจักรขึ้น ส่วนหนึ่งก็เพราะความเชื่อนี้สื่อความได้ว่าไม่ใช่ทุกคนเป็นคนบาป
สโมสรฟุตบอลมาริบอร์
สโมสรฟุตบอลมาริบอร์ (Nogometni klub Maribor) หรือ มาริบอร์ เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพ ตั้งอยู่ที่มาริบอร์ ประเทศสโลวีเนีย ก่อตั้งวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1960 เป็นหนึ่งในสามสโมสรของประเทศ ที่ไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุด นับตั้งแต่ที่ลีกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1991 สโมสรเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของวงการฟุตบอลสโลวีเนีย และสโมสรตั้งอยู่ที่ภูมิภาคสตีเรีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ
มาริบอร์ เป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของประเทศ พวกเขาชนะเลิศเปอร์วาลีกาสโลวีเนีย 14 สมัย, สโลวีเนียนคัพ 9 สมัย และสโลวีเนียนซูเปอร์คัพอีก 4 สมัย ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือช่วงคริสตทศวรรษ 1990-2000 เมื่อพวกเขาคว้าแชมป์ลีก 7 สมัยติดต่อกัน และคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยอีก 3 สมัย ต่อมาในฤดูกาล 2008–09 มาริบอร์ยังคงยิ่งใหญ่ เมื่อคว้าแชมป์ลีกได้ 7 จาก 9 สมัยหลังสุด ก่อนที่สโลวีเนียจะได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1991 มาริบอร์เล่นในระบบฟุตบอลของยูโกสลาเวีย โดยพวกเขาคว้าแชมป์ยูโกสลาฟเซคเกินด์ลีกในปี ค.ศ. 1967 พวกเขาเป็นหนึ่งในสามสโมสรของสโลวีเนีย ที่เคยได้เล่นในยูโกสลาฟเฟิร์สลีก ซึ่งจัดขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1945-1991 ในปัจจุบัน พวกเขาเป็นเพียงสโมสรเดียวของประเทศ ที่เคยได้ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม
มาริบอร์ มีคู่ปรับที่สำคัญคือ โอลิมปียา จากเมืองหลวงลูบลิยานา การแข่งขันนี้เรียกว่า อิเทอร์นัลดาร์บี (Večni derbi) แต่มาริบอร์เป็นสโมสรที่มีฐานแฟนบอลและผู้สนับสนุนมากที่สุดของประเทศ
สนามเหย้าของพวกเขาคือ ลิยูตสกีเวิร์ต ซึ่งมีความจุ 12,702 ที่นั่ง สร้างในปี ค.ศ. 1952 และสร้างใหม่ช่วงปี ค.ศ. 1990-2000 สีหลักของสโมสรคือสีม่วง
ชุดแข่งขัน
สีหลักของมาริบอร์คือสีม่วง โดยสโมสรมีฉายาว่า สีม่วง (Vijoličasti) และ วิโอลา (Vijolice),  นอกจากนี้ยังสื่อถึง เดอะไวโอล ซึ่งเกี่ยวข้องกับภูมิภาคของอดีตยูโกสลาเวีย
สนาม
สนามลิยูตสกีเวิร์ต (, Volksgarten) เป็นสนามเพียงแห่งเดียวในมาริบอร์ที่ตั้งอยู่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำดราวา เป็นสถานที่สำคัญทางธรรมชาติ วัฒนธรรม สถาปัตยกรรม และกีฬาของเมืองนี้ สนามตั้งชื่อตามสวนสาธารณะที่เคยตั้งอยู่ที่นี่ และเคยมีหลุมฝังศพตั้งอยู่ก่อนที่สนามจะสร้างขึ้น สนามเปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1952 และสร้างใหม่ช่วงต้นทศวรรษ 1960 สโมสรลงเล่นที่สนามแห่งนี้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1961 เมื่ออัฒจันทร์หลักอยู่ระหว่างการก่อสร้าง อัฒจันทร์คอนกรีตโค้ง ยาว 129.8 เมตร สูง 18.4 เมตร ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 ได้ติดตั้งระบบแสงไฟ เพื่อให้แข่งขันในช่วงเวลาเย็นได้ หลังจากนั้นสนามก็มีการปรับปรุงเป็นระยะ ๆ ครั้งที่สำคัญที่สุด คือในปี ค.ศ. 2008 ปัจจุบัน สนามนี้มีความจุ 12,702 ที่นั่ง
นอกจากเป็นสนามเหย้าของมาริบอร์แล้ว ยังเป็นสนามของฟุตบอลทีมชาติสโลวีเนีย เคยใช้แข่งขันในรายการฟุตบอลโลก 2010 รอบคัดเลือก และเป็น 1 ใน 2 สนามของประเทศ ที่เคยจัดแข่งขันยูโร 2012, ฟุตบอลโลก 2014 และยูโร 2016 รอบคัดเลือก  สถิติผู้ชมในสมัยของยูโกสลาฟ คือ 20,000 คน ส่วนในลีกของสโลวีเนีย ผู้ชมสูงสุดคือ 14,000 คน ในนัดสุดท้ายของฤดูกาล 1996–97
เกียรติประวัติ
มาริบอร์ คว้าแชมป์ลีก 14 สมัย และสโลวีเนียคัพอีก 9 สมัย มากที่สุดของประเทศ พวกเขาเคยคว้าแชมป์ลีกติดต่อกัน 7 สมัย และเป็นสโมสรเดียวของประเทศที่คว้าดับเบิลแชมป์ถึง 4 ครั้ง และยังเป็นสโมสรเดียวที่คว้าเทรเบิลแชมป์ได้ ด้วยการชนะเลิศลีก, ถ้วย และซูเปอร์คัพในฤดูกาล 2012–13 พวกเขายังเคยเป็นหนึ่งในแชมป์ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ ค.ศ. 2006 อย่างไรก็ตาม ถ้วยรางวัลนั้น ถูกมอบให้แก่นิวคาสเซิลยูไนเต็ดที่พัฒนาอย่างรวดเร็วแทน มาริบอร์เคยจบลีกด้วยอันดับต่ำกว่าที่ 4 เพียงครั้งเดียว และเป็นสโมสรแรกที่สะสมครบ 1,000 คะแนน ในลีกสูงสุด
ยูโกสลาเวีย
ลีก
ถ้วย
สโลวีเนีย
ลีก
ร็อก
ร็อก (Rock) เป็นแนวเพลงที่ได้รับความนิยม มีต้นกำเนิดจากดนตรีร็อกแอนด์โรลในสหรัฐอเมริกาในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และเริ่มพัฒนาสู่แนวเพลงหลายแขนงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และช่วงหลังจากนั้น โดยเฉพาะในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ดนตรีร็อกมีต้นกำเนิดจากร็อกแอนด์โรลของยุค 1940 และ 1950 มีอิทธิพลมาจากแนวเพลงบลูส์ ริทึมแอนด์บลูส์ และคันทรี ดนตรีร็อกยังนำมาสู่แนวเพลงอื่น ๆ ได้แก่อิเล็กทริกบลูส์ และโฟล์ก และมีอิทธิพลร่วมมาจากดนตรีแจ๊ส ดนตรีคลาสสิก และแหล่งดนตรีอื่น ๆ
ด้านดนตรี ดนตรีร็อกมีศูนย์กลางที่กีตาร์ไฟฟ้า มักจะเป็นส่วนหนึ่งของวงดนตรีร็อกที่มีกีตาร์เบสไฟฟ้าและกลอง ปกติแล้ว เพลงที่เป็นดนตรีร็อกจะมีอัตราจังหวะ 4/4 ใช้รูปแบบท่อนเวิร์ส–คอรัส แต่เพลงประเภทนี้มีความหลากหลายมากขึ้น เนื้อเพลงมักเน้นย้ำเรื่องของความรักใคร่ เช่นเดียวกับเพลงป็อป แต่ก็กล่าวถึงเนื้อหาอื่นที่มักเน้นเรื่องสังคมหรือการเมือง นักดนตรีเพศชายผิวขาวถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดเนื้อหาต่าง ๆ มากมายในเพลงร็อก
ดนตรีร็อกมักเต็มไปด้วยเสียงกีตาร์แบบแบ็กบีตจากส่วนจังหวะของกีตาร์เบสไฟฟ้า กลองและคีย์บอร์ด อย่างออร์แกน เปียโน หรือตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ก็มีการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง ร่วมไปกับกีตาร์และคีย์บอร์ด ยังมีการใช้แซกโซโฟน และฮาร์โมนิกาในแบบบลูส์ก็มีใช้บ้างในท่อนโซโล ในรูปแบบร็อกบริสุทธิ์แล้ว ใช้ 3 คอร์ด จังหวะแบ็กบีตที่แข็งแรงและหนักแน่น รวมถึงมีเมโลดีติดหู
ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เพลงร็อกพัฒนาจนแตกแยกย่อยเป็นหลายแนวเพลง และเมื่อรวมกับเพลงโฟล์กแล้วจึงเป็น โฟล์กร็อก รวมกับบลูส์เป็น บลูส์-ร็อก รวมกับแจ๊ซเป็น แจ๊ซ-ร็อก ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ร็อกยังเกี่ยวข้องกับเพลงโซล ฟังก์และละติน เช่นเดียวกันในยุคนี้ร็อกยังได้เกิดแนวเพลงย่อยอีกหลายแนวเช่น ซอฟต์ร็อก เฮฟวีเมทัล ฮาร์ดร็อก โพรเกรสซีฟร็อกและพังก์ร็อก ส่วนแนวเพลงย่อยร็อกที่เกิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 เช่น นิวเวฟ ฮาร์ดคอร์พังก์และอัลเทอร์เนทีฟร็อก ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงย่อยที่เกิดเช่น กรันจ์ บริตป็อป อินดี้ร็อกและนูเมทัล
มีวงร็อกส่วนใหญ่ประกอบด้วย สมาชิกที่เล่นกีตาร์ไฟฟ้า นักร้องนำ กีตาร์เบสและกลอง ก่อตั้งเป็นวง 4 ชิ้น มีบางวงที่มีสมาชิกน้อยกว่าหรือมากกว่า ตำแหน่งเล่นดนตรีบางคนก็ทำหน้าที่ร้องก็มี ในบางครั้งอาจเป็นวง 3 คนหรือวงดูโอซึ่งอาจมีนักดนตรีเสริมเข้ามาอย่างกีตาร์ริธึมหรือคีย์บอร์ด บางวงอาจมีการใช้เครื่องดนตรีสายอย่างไวโอลิน เชลโล หรือเครื่องเป่าอย่าง แซกโซโฟน ทรัมเปต หรือ ทรอมโบน แต่มีวงไม่มากนักที่ใช้
ดนตรีร็อกในช่วงแรก ๆ มีความเกี่ยวข้องต่อการเคลื่อนไหวของวัยรุ่นและวัยหนุ่มสาวในสหรัฐอย่างมากโดยมีเนื้อหาเสียดสีหรือสะท้อนการเมือง เพศ คติชน เชื้อชาติ ซึ่งถูกมองว่าเป็นการต่อต้านระบบทางสังคมและวัฒนธรรมอย่างสิ้นเชิง
นกกระสาหัวดำ
นกกระสาหัวดำ (En:Black-headed heron) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์ปีก พบมากในซับ-ซาฮารัน ทวีปแอฟริกา และในประเทศมาดากัสการ์ มีถิ่นที่อยู่เป็นหลักแหล่ง แต่บางตัวในแอฟริกันตะวันตกเฉียงเหนือย้ายถิ่นที่อยู่ในฤดูฝน เป็นนกที่มีขนาดใหญ่ มีความสูง 85 เซนติเมตร ปีกกว้าง 150 เซนติเมตร
ควังแฮกุน
ควังแฮกุน (광해군 光海君; ค.ศ. 1574 — ค.ศ. 1641) พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 15 แห่งราชอาณาจักรโชซ็อนโดยครองราชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1608 — ค.ศ. 1623 แต่ไม่ได้รับพระนามกษัตริย์เนื่องจากถูกยึดอำนาจจากฝ่ายตะวันตกใน ค.ศ. 1623 ในฐานะองค์ชายรัชทายาทองค์ชายควังแฮยืนหยัดนำทัพเกาหลีต่อต้าน การบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (พ.ศ. 2135–2141) ในขณะที่ พระเจ้าซ็อนโจ พระบิดาหลบหนีไปยังประเทศจีน หลังการรุกรานของญี่ปุ่นองค์ชายควังแฮได้รับการสนับสนุนจากขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่หรือแทบุก (대북 大北) ให้ขึ้นครองราชสมบัติแต่ถูกต่อต้านโดยขุนนางฝ่ายเหนือเล็กหรือโซบุก (소북 小北) ที่สนับสนุนองค์ชายยองชัง พระอนุชาต่างมารดาที่ประสูติจากพระมเหสี ในรัชสมัยของพระองค์ขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ได้ทำการปราบปรามขุนนางฝ่ายเหนือเล็กอย่างรุนแรงรวมทั้งผลักดันให้มีการสำเร็จโทษประหารชีวิตองค์ชายยองชังและกักขังพระพันปีอินมก จนเป็นข้ออ้างให้ขุนนางฝ่ายตะวันตกก่อการรัฐประหารในปีค.ศ. 1623 ล้มองค์ชายควังแฮลงจากราชบัลลังก์และเนรเทศไปยังเกาะคังฮวาในที่สุด
หนทางสู่ราชบัลลังก์
องค์ชายควังแฮประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1574 เป็นพระโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าซ็อนโจกับพระสนมคงบิน ตระกูลคิม (공빈김씨 恭嬪金氏) ซึ่งเป็นธิดาของนายพลคิมฮีชอล (김희철 金希哲) ผู้ซึ่งเสียชีวิตในการต่อสู้กับญี่ปุ่น องค์ชายควังแฮมีพระเชษฐาคือ องค์ชายอิมแฮ (임해군 臨海君) ใน ค.ศ. 1592 เกิดการรุกรานของญี่ปุ่นโดยทัพของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ องค์ชายอิมแฮพระเชษฐาถูกทัพญี่ปุ่นของ คาโต คิโยมาซะ จับเป็นองค์เชลย ในขณะที่ทัพญี่ปุ่นรุกคืบเข้าสู่เมือง เปียงยางนั้น พระเจ้าซอนโจพระบิดาแต่งตั้งองค์ชายควังแฮเป็นองค์ชายรัชทายาทหรือเซจาด้วยความรีบร้อนและเสด็จหนีไปยังประเทศจีน องค์ชายควังแฮเป็นผู้นำกองทัพชาวบ้านหรืออีบยอง (의병 義兵) ในมณฑลฮัมกยองและมณฑลจอลลา ในการต้านทานการรุกรานของญี่ปุ่น
องค์ชายรัชทายาทมีบทบาทอย่างมากในการต่อต้านการรุกรานของญี่ปุ่น แม้กระนั้นความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายควังแฮกับพระเจ้าซอนโจพระบิดานั้นไม่สู้จะดีนัก พระเจ้าซอนโจมีพระสนมองค์โปรดองค์ใหม่คือ พระสนมอินบิน ตระกูลคิม (인빈김씨 仁嬪金氏) และประสงค์จะให้พระโอรสของพระสนมอินบินขึ้นครองราชย์ ใน ค.ศ. 1600 พระนางอึยอิน พระมเหสีองค์แรกของพระเจ้าซอนโจสิ้นพระชนม์พระเจ้าซอนโจอภิเษกพระมเหสีพระองค์ใหม่ใน ค.ศ. 1602 คือ พระมเหสีอินมก ตระกูลคิม (인목왕후김씨 仁穆王后金氏) ซึ่งได้ประสูติองค์ชายยองชัง (영창대군 永昌大君) ใน ค.ศ. 1606 เท่ากับว่าความชอบธรรมในราชบัลลังก์ขององค์ชายควังแฮถูกท้าทาย เนื่องจากพระโอรสที่ประสูติแต่พระมเหสีมีสิทธิมากกว่าพระโอรสที่เกิดแต่พระสนม ทำให้ขุนนางฝ่ายเหนือซึ่งมีอำนาจอยู่ในขณะนั้นแบ่งออกเป็นสองฝ่าย คือ ฝ่ายเหนือใหญ่ หรือ แทบุก ให้การสนับสนุนองค์ชายควังแฮ มีผู้นำได้แก่อีอีชอม (이이첨 李爾瞻) และจองอินฮง (정인홍 鄭仁弘) และฝ่ายเหนือเล็กหรือ โซบุก ซึ่งต่อต้านองค์ชายควังแฮโดยสนับสนุนองค์ชายยองชังหรือองค์ชายอิมแฮแทน
องค์ชายยองชังแม้ว่าจะยังอายุน้อยแต่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายเหนือเล็ก เปรียบเสมือนเป็นหอกข้างแคร่ทำให้ขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ตัดสินใจผลักดันให้มีปลดองค์ชายยองชัง รวมทั้งพระพันปีอินมกพระมารดาลงเป็นสามัญชนใน ค.ศ. 1613 โดยเนรเทศองค์ชายยองชังไปยังเกาะคังฮวาและกักขังพระพันปีอินมกพร้อมทั้งองค์หญิงจองมยอง (정명공주 貞明公主) พระธิดาเอาไว้ใน พระราชวังคยองฮี หรือพระราชวังตะวันตก หรือซอกุง (서궁 西宮) ห้ามใครเข้าเฝ้า และยังทำการกวาดล้างขุนนางฝ่ายเหนือเล็กที่ให้การสนับสนุนองค์ชายยองชังไปจนหมดสิ้น เรียกว่า เหตุการณ์ปีคเยชุก (계축옥사 癸丑獄事) ในปีต่อมาค.ศ. 1614 อีอีชอมและจองอินฮงส่งคนไปทำการปลงพระชนม์องค์ชายยองชังที่เกาะคังฮวา องค์ชายยองชังจึงสิ้นพระชนม์ด้วยอายุเพียงเจ็ดพรรษา
ฟื้นฟูประเทศ
ราชกิจขององค์ชายควางแฮคือการฟื้นฟูประเทศหลังจากสงครามเจ็ดปี โดยบูรณะ พระราชวังชางด๊อกกุง ให้เป็นพระราชวังใหม่แทนที่ พระราชวังเคียงบก ที่ถูกญี่ปุ่นเผาจนวอดวาย และยังเห็นความสำคัญของกำลังทหารในการป้องกันประเทศ จึงนำระบบโฮแปกลับมาใช้ใหม่เพื่อที่จะบันทึก สำมะโนประชากร เพื่อสะดวกใน การเกณฑ์ และย้ำว่าทุกชนชั้นไม่ว่าจะเป็นยังบันหรือสามัญชนต้องเกณฑ์ทหาร แต่ยังบันก็ยังสามารถหอีกเอี่ยงการเกณฑ์ทหารได้อยู่ดี จนกลับไปสู่ระบบเดิมในที่สุดและยังฟื้นฟูความสัมพันะระหว่างประเทศกับญี่ปุ่นโดยอนุญาตให้มีการค้าขายกับญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2152 และส่งทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีที่ เอโดะ ใน พ.ศ. 2160
ในพ.ศ. 2160 นู่เอ๋อร์ฮาชื่อ ได้รวบรวมเผ่าแมนจูและประกาศสงครามกับราชวงศ์หมิง ปีต่อมาพ.ศ. 2161 จีนจึงส่งกำลังไปต่อสู้ องค์ชายควางแฮจึงส่งคังฮงนิปนำทัพโชซ็อนไปช่วยรบ ในการรบที่ซาร์ฮู แต่ฝ่ายจีนและโชซ็อนพ่ายแพ้ยับเยิน ทำให้ตระหนักว่าขณะนี้เผ่าแมนจูมีกำลังสามารถต่อกรกับราชวงศ์หมิงได้ จึงดำเนินนโยบายเป็นกลางเพื่อมิให้โชซ็อนต้องเดือดร้อน
อินโจบันจอง
การขึ้นครองราชย์ขององค์ชายควางแฮทำให้ฝ่ายเหนือใหญ่มีอำนาจแม้องค์ชายควางแฮเองพยายามที่จะสนับสนุนขุนนางฝ่ายอื่นเพื่อคานอำนาจแต่ก็ถูกจองอินฮองและอีอีชอมขัดขวางส่วนฝ่ายเหนือเล็กก็หันหาองค์ชายยองชังจน พ.ศ. 2156 ฝ่ายเหนือใหญ่เนรเทศองค์ชายยองชังซึ่งต่อมาถูกปลงพระชนม์ และใน พ.ศ. 2161 ปลด พระพันปีอินมก พระมารดาของ เจ้าชายยองชาง ไปอยู่นอกวังและยังกำจัดขุนนางฝ่ายเหนือเล็กไปทีละคนละคนจนฝ่ายเหนือเล็กล่มสลายลงในที่สุด
องค์ชายควางแฮถูกเนรเทศไป เกาะคังฮวา ซึ่งใช้ชีวิตบั้นปลายของพระองค์อยู่นานถึง 20 กว่าปีและสิ้นพระชนม์ในพ.ศ. 2188 ไม่ได้รับพระนามกษัตริย์และไม่ได้ฝังรวมกับราชตระกูล ซึ่งไม่สมกับคุณประโยชน์มากมายที่ทำให้กับอาณาจักรโชซ็อนเลย พระศพของพระองค์ได้รับการฝังไว้ข้างพระศพอดีตพระมเหสี ณ พระสุสานควังแฮกุนมโย เมืองนัมยางจู จังหวัดคย็องกี
บุคคลสำคัญ
หมอโฮจุน เป็นแพทย์หลวงในราชสำนัก เขียนหนังสือเรื่อง ทงอึยโพกัม (ความวิเศษของการแพทย์ตะวันออก) เริ่มเขียนในพ.ศ. 2139 แต่หยุดไปด้วยสงครามเจ็ดปี และเสร็จสิ้นในพ.ศ. 2152 สมัยองค์ชายควางแฮ องค์ชายควางแฮทรงโปรดปรานซังกุงคนหนึ่งมา ชื่อว่า คิมคเยชิ หรือ คิมซังกุง พอพระองค์ทรงครองราชย์ทรงแต่งตั้งเป็น พระสนมซุกวอน ตระกูลคิม
พระนามเต็ม
สมเด็จพระราชา ควังแฮ ฮุนกุน จุนด็อก ฮงคง ซินซอง ยองซุก ฮุมมุน อินมู ซอรยุน อิปกิ มยองซอง ควางรยอล ยองบก ฮย็อนโบ มูจอง จุงฮุย เยชอล จางอึย จางฮอน ซุนจอง คอนอึย ซูจอง ชางโด ซุนกอป แห่งเกาหลี
พระราชวงศ์
พระมเหสี
พระโอรส
15741641
Neoblakea
Neoblakea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เวเนซุเอลาและเอกวาดอร์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ล็อกฮีด เอซี-130
ล็อกฮีด เอซี-130 (Lockheed AC-130) เป็นเครื่องบินติดอาวุธขนาดหนัก โครงสร้างพื้นฐานถูกสร้างขึ้นโดยล็อกฮีดและโบอิงเป็นผู้รับผิดชอบในการเปลี่ยนให้มันกลายมาเป็นเครื่องบินติดอาวุธและเครื่องบินสนับสนุน มันเป็นแบบหนึ่งของเครื่องบินขนส่งซี-130 เฮอร์คิวลิส เอซี-130เอเข้ามาแทนที่เอซี-47 สปูคกี้ในสงครามเวียดนาม
กองทัพอากาศสหรัฐฯ ใช้เอซี-130 ทำหน้าที่สนับสนุนทางอากาศระยะใกล้ ควบคุมพื้นที่จากอากาศ และป้องกันกองกำลัง การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้นั้นรวมทั้งการให้การสนับสนุนทหารราบ คุ้มกันขบวนรถ และบินเหนือพื้นที่ปฏิบัติการในเมือง ในภารกิจควบคุมพื้นที่ทางอากาศจะเป็นการทำตามเป้าหมายที่วางแผนเอาไว้หรือคาดว่าจะเจอ สำหรับภารกิจป้องกันกองกำลังจะมีทั้งการป้องกันฐานบินและสถานที่สำคัญต่างๆ ฝูงบินนี้ประจำสถานีอยู่ที่เฮิร์ลเบิร์ตฟีลด์ในทางเหนือของฟลอริดา ฝูงบินดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษของสหรัฐฯ
การพัฒนา
ซี-130 เฮอร์คิวลิสถูกเลือกให้เข้ามาแทนที่เอซี-47 สปูคกี้ที่ถูกใช้ในสงครามเวียดนามเพื่อพัฒนาเครื่องบินติดอาวุธให้มีความคงทนและเพิ่มความจุของยุทธภัณฑ์
ในปีพ.ศ. 2510 เจซี-130เอของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถูกเลือกเพื่อทำการดัดแปลงให้กลายเป็นต้นแบบของเอซี-130 การดัดแปลงเสร็จสิ้นในปีนั้นที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพทเทอร์สัน กล้องมองกลางคืนถูกติดตั้งในประตูด้านหน้า อินฟราเรดถูกติดตั้งในส่วนหน้าของล้อทางด้านซ้ายเช่นกัน และปืนแกทลิ่งถูกติดตั้งโดยหันหน้าลงตามส่วนด้านซ้ายของท้ายเครื่องบิน ต้นแบบของคอมพิวเตอร์ควบคุมการยิงแบบอานาล็อกถูกสร้างขึ้นโดยผู้บัญชาการทอม พินเคอร์ตันที่ฐานทัพอากาศเดียวกัน การบินทดสอบของต้นแบบเกิดขึ้นที่ฐานทัพอากาศเอกลิน ตามาด้วยการทดสอบและการดัดแปลงเพิ่มเติม เมื่อถึงเดือนกันยายนพ.ศ. 2510 เครื่องบินถูกรับรองว่าพร้อมสำหรับทำการทดสอบการต่อสู้และได้ทำการบินที่ฐานทัพอากาศนาตรังในเวียดนามใต้เป็นเวลา 90 วัน ต่อมาเอซี-130 ได้ทำงานร่วมกับเอซี-116 ชาโดว์
หากไม่นับเรื่องชื่อของโครงการแล้วเครื่องบินมักถูกเรียกว่าสเปกเตอร์มากกว่า
การพัฒนาล่าสุดและแผนในการพัฒนา
ในปีพ.ศ. 2550 กองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้เริ่มโครงการเพื่อทำการพัฒนาอาวุธของเอซี-130 ที่ยังอยู่ในประจำการ โครงการการทดสอบมีไว้สำหรับปืนใหญ่จีเอยู-12/ยูขนาด 25 ม.ม.และโบฟอร์สขนาด 40 ม.ม.ของเอซี-130ยูเพื่อเข้าแทนที่ด้วยปืนใหญ่บุชมาสเตอร์ 2 มาร์ค 44 ขนาด 30 ม.ม. ในปีพ.ศ. 2550 กองทัพอากาศได้ทำการดัดแปลงเอซี-130ยูเพื่อทำการทดสอบกับปืนบุชมาสเตอร์ อย่างไรก็ตามกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้ทำการยกเลิกแผนเพื่อติดตั้งปืนใหญ่ใหม่เข้าไป มันถูกติดตั้งด้วยปืนใหญ่ขนาด 40 ม.ม.แบบเดิมก่อนถูกส่งเข้าทำหน้าที่ต่อไป นายพลแบรดลีย์ เอ ไฮธโฮลด์ผู้กำกับแผนของกองบัญชาการปฏิบัติการพิเศษทางอากาศของสหรัฐฯ ได้กล่าวเมื่อวันที่ 11 สิงหาคมม พ.ศ. 2551 ว่ามีการยกเลิกเนื่องจากปัญหาในความแม่นยำของบุชมาสเตอร์ในระดับความสูงที่เราต้องการจะใช้มัน
นอกจากนั้นยังมีแผนที่หาสิ่งมาแทนที่เอ็ม102 ฮาวไอเซอร์ด้วยปืนครกบรรจุกระสุนทางด้านท้ายขนาด 120 ม.ม.และเพื่อเพิ่มขีปนาวุธเอจีเอ็ม-114 เฮลไฟร์ให้กับเอซี-130 ระบบอาวุธที่แม่นยำ (มีพื้นฐานมาจากจรวดไฮดรา 70) หรือระเบิดร่อนแบบไวเปอร์สไตรค์
การออกแบบ
เครื่องบินติดอาวุธหนักลำนี้ทำงานร่วมกับอาวุธทที่ทำการยิงจากด้านข้างพร้อมกับเซ็นเซอร์ การนำร่อง และระบบควบคุมการยิงชั้นยอดที่สร้างความแม่นยำให้กับอาวุธที่มีอยู่อย่างหลากหลายของมัน เอซี-130 สามารถทำการบินได้เป็นระยะเวลานานเหนือบริเวณเป้าหมายในตอนกลางคืนและทุกสภาพอากาศ อุปกรณ์เซ็นเซอร์จะประกอบด้วยโทรทัศน์ อินฟราเรด และเรดาร์ เซ็นเซอร์เหล่านี้ทำให้เครื่องบินระบุกองกำลังที่อยู่บนพื้นได้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู
เอซี-130ยู ติดตั้งเครื่องหาเป้าพิสัยไกลรุ่นเอเอ็น/เอพีคิว-180 อุปกรณ์นำร่องยังรวมทั้งระบบนำร่องความเฉื่อยและจีพีเอส เอซี-130ยูใช้เทคโนโลยีที่สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2533 และสามารถโจมตีสองเป้าหมายได้ภายในเวลาเดียวกัน มันยังมีความจุยุทธภัณฑ์เป็นสองเท่าของเครื่องเอซี-130เอช
ประวัติการใช้งาน
เอซี-130 ปรากฏตัวครั้งแรกในเวียดนามเหนือเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2510 ภายใต้โครงการกันชิป 2 และเริ่มทำการรบเหนือประเทศลาวและเวียดนามใต้ในปีเดียวกัน เมื่อถึงวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2511 เอซี-130 ก็มีจำนวนมากพอที่จะตั้งเป็นฝูงบิน นั่นก็คือฝูงบินปฏิบัติการพิเศษที่ 16 จากกองบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 8 ซึ่งตั้งฐานที่มั่นอยู่ที่ฐานทัพอากาศอุดรธานีในประเทศไทย
ในเดือนธันวาคมพ.ศ. 2511 เอซี-130 ส่วนมากบินโดยมีเอฟ-4 แฟนทอม 2 จากฝูงบินขับไล่ทางยุทธวิธีที่ 479 โดยปกติแล้วจะมีแฟนทอมสามลำต่อเอซี-130 หนึ่งลำ ในปลายปีพ.ศ. 2512 ภายใต้รหัสว่า"เซอร์ไพรซ์ แพ็คเกจ" (Surprise Package) เครื่องบินหมายเลข 56-0490 มาถึงพร้อมกับระบบเลเซอร์ อินฟราเรด เครื่องอัดวิดีโอ ระบบนำร่องความเฉื่อย และต้นแบบของคอมพิวเตอร์ควบคุมการยิงแบบดิจิตอล เครื่องบินลำดังกล่าวติดตั้งปืนแกตลิ่งขนาด 20 มม.และปืนใหญ่โบฟอร์สขนาด 40 มม.เป็นอาวุธหลัก แต่ไม่มีปืนกลขนาด 7.62 มม.ไว้สำหรับการสนับสนุนระยะใกล้ เครื่องบินลำนี้ถูกติดตั้งด้วยอุปกรณ์ใหม่ในฤดูร้อนปีพ.ศ. 2513 และจากนั้นก็ถูกใช้ที่ฐานทัพอากาศอุดรธานี เครื่องบินถูกทดสอบระบบอิเล็กทรอนิกส์อากาศและอาวุธที่จะนำไปใช้กับเอซี-130อี ในฤดูร้อนปีพ.ศ. 2514 เซอร์ไพรซ์ แพ็คเกจถูกเปลี่ยนให้เป็นแบบ"เพฟ พรอนโต"และได้ชื่อใหม่ว่าธอร์ (Thor)
ในเวียดนามเครื่องบินติดอาวุธได้ทำลายรถบรรทุกไปกว่า 10,000 คันและได้มีส่วนร่วมในภารกิจให้การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้มากมาย ในการรุกรานเกรนาดา (ปฏิการเออร์เจนฟิวรี่) ในปีพ.ศ. 2526 เอซี-130 ได้ยิงกดดันการป้องกันทางอากาศของฝ่ายศัตรูและได้โจมตีกองกำลังภาคพื้นดิน ลูกเรือของเอซี-130ได้รับรางวัลจากการทำภารกิจครั้งนี้
เอซี-130 ยังมีบทบาทสำคัญในการบุกปานามาของสหรัฐฯ เมื่อปีพ.ศ. 2532 เมื่อพวกมันได้ทำลายศูนย์บัญชาการของกองกำลังป้องกันและสถานที่ต่างๆ อีกเป็นจำนวนมาก เหล่าลูกเรือได้รับรางวัลสำหรับการบินที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปี
ในปฏิบัติการพายุทะเลทราย เอซี-130 ได้ให้การสนับสนุนทางอากาศระยะใกล้และให้การปกป้องกับกองกำลังภาคพื้นดิน เป้าหมายหลักของมันคือตำแหน่งควบคุมการเข้าสกัดกั้นที่มีอยู่ตลอดแนวชายแดนทางใต้ของอิรัก กันชิปลำแรกได้เข้าร่วมในยุทธการคาฟจิเพื่อช่วยในการหยุดขบวนยานเกราะของอิรักที่มุ่งไปทางใต้เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2534 เพียงหนึ่งวันต่อมากันชิปอีกสามลำได้เข้าช่วยเหลือนาวิกโยธินสหรัฐฯ ขณะปฏิบัติการ เครื่องบินติดอาวุธได้โจมตีที่มั่นและขบวนของอิรักที่กำลังเคลื่อนที่ไปทางใต้เพื่อไปเสริมกำลังของพวกเขาในทางเหนือของเมือง ถึงแม้ว่าจะมีภัยคุกคามจากขีปนาวุธพื้นสู่อากาศและการที่มันถูกมองเห็นได้ง่ายในช่วงเช้าของวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2534 เอซี-130เอชหนึ่งลำเลือกที่จะอยู่เพื่อทำการคุ้มกันนาวิกโยธิน ไม่นานมันก็ถูกยิงตกโดยขีปนาวุธและลูกเรือทั้งสิบสี่นายเสียชีวิต
กองทัพได้ใช้เอซี-130 ในปฏิบัติการรีสโตร์โฮปและยูไนเต็ดชีลด์ในโซมาเลีย ในภารกิจของนาโต้ในบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนา และในการอพยพชาวอเมริกันออกจากแอลบาเนียเมื่อปีพ.ศ. 2540
เอซี-130 ได้รับการบันทึกว่าทำการบินยาวนานที่สุดต่อจากซี-130 ตั้งแต่วันที่ 22-24 ตุลาคม พ.ศ. 2510 เอซี-130ยูสองลำทำการบิน 36 ชั่วโมงจากเฮิลร์ลเบิร์ตฟีลด์ในฟลอริดาจนถึงฐานบินเทกูในเกาหลีใต้ ในขณะที่ทำการเติมเชื้อเพลิงเจ็ดครั้งกลางอากาศโดยเคซี-135 สตราโตแทงค์เกอร์ สถิตินี้ได้ทำลายสถิติก่อนหน้าของเครื่องบินกันชิปที่ทำการบิน 10 ช.ม.โดยใช้เชื้อเพลิงไป 186,000 กิโลกรัม กันชิปยังได้เป็นส่วนหนึ่งของการเสริมกำลังกองกำลังของสหรัฐฯ ในปีพ.ศ. 2541 เพื่อเกลี่ยกล่อมให้อิรักทำตามข้อตกลงของยูเอ็น ต่อมาสหรัฐฯ ได้ใช้เครื่องบินติดอาวุธในสงครามอัฟกานิสถานและสงครามอิรัก ในปีพ.ศ. 2550 กองกำลังปฏิบัติการพิเศษสหรัฐฯ ได้ใช้เอซี-130 ในการเข้าโจมตีกลุ่มที่คาดว่าเป็นอัลกออิดะห์ในโซมาเลีย
ปัจจุบัน
เอซี-130เอชมีราคาลำละ 132.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเอซี-130ยูมีราคาลำละ 190 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปัจจุบันมีเอซี-130เอชแปดลำและเอซี-130ยู 17 ลำในประจำการ
007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก
007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก (The Spy Who Loved Me) เป็นภาพยนตร์แนวสายลับฉายเมื่อปี ค.ศ. 1977 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สิบใน ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ที่สร้างโดย อีออนโปรดักชันส์ แสดงนำโดย โรเจอร์ มัวร์ รับบทเป็น เจมส์ บอนด์ สายลับเอ็มไอ6 ครั้งที่สาม, ร่วมกับ บาร์บารา บาคและเคิร์ด เยือร์เกินส์ กำกับโดย ลูอิส กิลเบิร์ต จากบทภาพยนตร์โดย คริสโตเฟอร์ วูดและริชาร์ด เมบอม
ชื่อภาพยนตร์นำมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเอียน เฟลมมิง เมื่อปี ค.ศ. 1962 แต่เนื้อเรื่องในภาพยนตร์ไม่มีองค์ประกอบใด ๆ ที่มาจากนวนิยายเลย เนื้อเรื่องในภาพยนตร์เกี่ยวกับ คาร์ล สตรอมเบิร์ก ผู้สันโดษและบ้าอำนาจที่ต้องการจะทำลายโลกเพื่อที่เขาจะได้เป็นคนสร้างอารยธรรมใหม่ใต้ทะเล บอนด์ร่วมมือกับ อาเนีย อะมาโซวา สายลับโซเวียต เพื่อหยุดยั้งแผนดังกล่าว ขณะเดียวกันทั้งสองคนถูกตามล่าโดย จอว์ส สมุนผู้แข็งแกร่งของสตรอมเบิร์ก
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ประเทศอียิปต์ (ไคโรและลักซอร์) และ อิตาลี (คอสตา สแมราลดา, ซาร์เดญญา) ฉายใต้น้ำถ่ายทำที่ประเทศบาฮามาส (แนสซอ) และฉากขนาดใหญ่ซึ่งเป็นฉากภายในเรือบรรทุกน้ำมันขนาดใหญ่ ถ่ายทำใน เวทีเสียงใหม่ สร้างขึ้นที่ไพน์วูดสตูดิโอส์ 007 พยัคฆ์ร้ายสุดที่รัก ได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ โดยชมในเรื่องการแสดงของมัวร์และเรื่องราวที่สมจริงมากขึ้น ดนตรีประกอบภาพยนตร์โดย มาร์วิน แฮมลิส ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อใน รางวัลออสการ์ สามสาขาและได้รับการเสนอชื่อในรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย มีนวนิยายที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ เขียนโดย คริสโตเฟอร์ วูด ชื่อว่า เจมส์ บอนด์, เดอะสปายฮูเลิฟมี
เรื่องย่อ
เจมส์ บอนด์ (Roger Moore) ต้องมาร่วมมือกับสายลับสาวจากรัสเซียนามว่า ผู้พันแอนย่า อเมโซวา (Barbara Bach) หรือรห้สว่า ทริปเปิ้ลเอ๊กซ์ ทั้งสองต้องมาจับมือกันยับยั้งแผนการร้ายของ คาร์ล สตอรมเบิร์ก (Curd Jurgens) ที่ต้องการจะจมโลกสู่ใต้ผืนน้ำ
กลุ่มอาการไดออจอินีส
กลุ่มอาการไดออจอินีส (Diogenes syndrome) กลุ่มอาการคนชราซกมก (senile squalor syndrome; ตรงตัว: โรคซกมกวัยชรา) เป็นความผิดปกติที่ประกอบด้วยความไม่ใส่ใจตนเอง (self-neglect) อย่างรุนแรง, ปล่อยเคหสถานสกปรกซกมก (domestic squalor), ถอยห่างจากสังคม (social withdrawal), ความเฉยชาไร้อารมณ์ (apathy), เก็บสะสมขยะ (compulsive hoarding of garbage) หรือ การเก็บสะสมสัตว์ (Animal hoarding) และขาดความละอาย (lack of shame) ผู้ป่วยอาจแสดงอาการเคลื่อนไหวน้อยหรือมากเกิน (Catatonia)
อาการนี้เป็นที่รับรู้ครั้งแรกในปี 1966 และตั้งชื่อว่าโรคไดออจอินีสโดยคลาร์กและคณะ ชื่อของโรคนั้นตั้งตามชื่อของไดออจอินีส นักปรัชญากรีกโบราณ ผู้ยึดถือลัทธิซีนิก (Cynicism) และผู้ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย (simple living) ขั้นสุด มีการบันทึกไว้ว่าไดออจอินีสอาศัยอยู่ในไกขนาดใหญ่ในเมืองเอเธนส์ เขาไม่เพียงแต่ไม่ใช่คนที่สะสมข้าวของแต่ยังไขว่คว้าหาความสัมพันธ์กับผู้คนด้วยการเสี่ยงภัยไปกลับ Agora ทุกวัน ดังนั้นการนำชื่อเขามาตั้งเป็นชื่อโรคนี้จงถือว่าผิดที่ผิดทาง (misnomer) ชื่ออื่น ๆ ที่มีการเสนอใช้คือ ความแตกหักในวัยชรา (senile breakdown), Plyushkin's Syndrome (ตั้งชื่อตามตัวละครสมมติชื่อ Plyushkin), ความแตกหักจากสังคม (social breakdown) และ อาการซกมกในวัยชรา (senile squalor syndrome) Orrell และคณะ (1989) พบว่าความผิดปกติที่สมองกลีบหน้าอาจมีผลต่อการเกิดอาการนี้ได้
ปีงบประมาณ
ปีงบประมาณ หรือ ปีงบการเงิน (fiscal year, financial year หรือ budget year) เป็นช่วงเวลาที่ใช้สำหรับคำนวณงบการเงินประจำปีในธุรกิจและองค์กรอื่น ๆ ในหลายเขตอำนาจตามกฎหมาย กฎข้อบังคับเกี่ยวกับการบัญชีและการเก็บภาษี จะต้องอาศัยรายงานเหล่านี้อย่างน้อยครั้งหนึ่งต่อสิบสองเดือน แต่ไม่จำเป็นว่าช่วงเวลาที่รายงานนี้จะต้องตรงกับปีตามปฏิทิน คือเดือนมกราคมถึงธันวาคม ปีงบประมาณอาจแตกต่างกันไปในธุรกิจและประเทศต่าง ๆ ปีงบประมาณยังหมายถึงปีที่ใช้สำหรับรายงานภาษีเงินได้
ปีงบประมาณของราชการไทย
ในสมัยก่อน ปีงบประมาณเริ่มต้นในเดือนเมษายน ซึ่งตรงกับวันขึ้นปีใหม่ของไทยในขณะนั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2481 ก็ได้เปลี่ยนวันเริ่มต้นปีงบประมาณมาเป็นเดือนตุลาคมแทน หลวงประดิษฐ์มนูธรรม (ปรีดี พนมยงค์) ให้เหตุผลหนึ่งว่า เดือนเมษายนเป็นเดือนที่มีวันหยุดราชการมาก ดังนั้นกว่าที่จังหวัดต่าง ๆ จะได้รับงบประมาณก็เลยไปถึงเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายนที่เริ่มฤดูฝนแล้ว ทำให้ทำงานต่าง ๆ ได้ลำบาก อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2483 รัฐบาลได้เปลี่ยนวันขึ้นปีใหม่มาเป็นวันที่ 1 มกราคม 2484 และเปลี่ยนวันเริ่มต้นปีงบประมาณเป็นเดือนมกราคมด้วย จนกระทั่ง พ.ศ. 2502 รัฐบาลได้ออกพระราชบัญญัติวิธีการงบประมาณ พ.ศ. 2502 เปลี่ยนวันที่เริ่มต้นปีงบประมาณกลับมาเป็นเดือนตุลาคมดังเดิม โดยให้วันที่ 1 ตุลาคมขอปีหนึ่งถึงวันที่ 30 กันยายนของปีถัดไปเป็น "ปีงบประมาณ" โดยใช้ปี พ.ศ. ที่ถัดไปนั้นเป็นชื่อสำหรับปีงบประมาณ ปัจจุบัน ยังได้ยึดถือปฏิบัติใช้ตามนี้อยู่
ไตรมาสในปีงบประมาณของราชการไทย จึงต่างจากไตรมาสของปีปฏิทิน ดังนี้
กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน
กระบวนการเผาไหม้ออกซิเจน เป็นชุดของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชั่นซึ่งเกิดขึ้นในดาวมวลมากที่ใช้ธาตุที่เบากว่าในแกนกลางจนหมด กระบวนการดังกล่าวเกิดขึ้นที่อุณหภูมิประมาณ 1.5 × 109 เคลวิน / 130 กิโลอิเล็กตรอนโวลต์ และความหนาแน่น 1010 กิโลกรัมต่อลูกบาศก์เมตร
ด้วยกระบวนการเผาไหม้นีออน แกนที่เฉื่อยชาของออกซิเจน-แมกนีเซียมก่อตัว ณ ใจกลางดาวฤกษ์ เมื่อกระบวนการเผาไหม้นีออนสิ้นสุดลง แกนกลางจะยุบตัวลงและเพิ่มอุณหภูมิขึ้นจนถึงจุดที่สามารถเผาไหม้ออกซิเจนได้ ในเวลาหกเดือนถึงหนึ่งปี ดาวฤกษ์จะใช้ออกซิเจนทั้งหมดในดาว ซึ่งก่อให้เกิดแกนกลางของดาวซึ่งเติมไปด้วยซิลิกอน แกนกลางจะเฉื่อยเพราะมันไม่มีอุณหภูมิสูงพอสำหรับกระบวนการเผาไหม้ซิลิกอน เมื่อออกซิเจนหมดไป แกนกลางจะหยุดผลิตพลังงานฟิวชั่นและยุบตัวลง การยุบตัวดังกล่าวได้เร่งอุณหภูมิภายในดาวขึ้นสูงจนสามารถเผาไหม้ซิลกอน
วอลเลย์บอลหญิง 9 คนในเอเชียนเกมส์ 1962
วอลเลย์บอลหญิง 9 คนในเอเชียนเกมส์ 1962 ได้มีการจัดขึ้นในจาการ์ตา, ประเทศอินโดนีเซีย ตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505
เซิร์ฟเวอร์
เซิร์ฟเวอร์ (Server) หรือ เครื่องบริการ หรือ เครื่องแม่ข่าย คือ เครื่องหรือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ซึ่งทำงานให้บริการ ในระบบเครือข่ายแก่ลูกข่าย (ซึ่งให้บริการผู้ใช้อีกทีหนึ่ง) เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำหน้าที่เป็นเซิร์ฟเวอร์นี้ควรจะมีประสิทธิภาพสูง มีความเสถียร สามารถให้บริการแก่ผู้ใช้ได้เป็นจำนวนมาก ภายในเซิร์ฟเวอร์ให้บริการได้ด้วยโปรแกรมบริการ ซึ่งทำงานอยู่บนระบบปฏิบัติการอีกชั้นหนึ่ง
ตัวอย่างเซิร์ฟเวอร์ได้แก่
ปราสาทอาซูจิ
ปราสาทอาซูจิ (安土城 (Azuchi-jō)) เป็นหนึ่งในปราสาทหลักของโอดะ โนบูนางะ สร้างขึ้นระหว่าง ค.ศ. 1576–1579 บนชายฝั่งทะเลสาบบิวะในแคว้นโอมิ โนบูนางะตั้งใจสร้างขึ้นใกล้นครหลวงเกียวโตเพื่อคุ้มกันเส้นทางสู่นครหลวง แต่อยู่นอกเมืองเพื่อให้รอดพ้นจากเหตุเพลิงไหม้และการสู้รบที่เกิดขึ้นในนครหลวงเป็นครั้งคราว ที่ตั้งนี้มีประโยชน์ทางยุทธศาสตร์ในด้านการจัดการเส้นทางการติดต่อสื่อสารและขนส่งระหว่างศัตรูสำคัญสามตระกูลของโนบูนางะ ได้แก่ ตระกูลอูเอซูงิทางทิศเหนือ ตระกูลทาเกดะทางทิศตะวันออก และตระกูลโมริทางทิศตะวันตก
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอนเตเนโกร
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอนเตเนโกรทั้งสิ้น 4 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศมอนเตเนโกรมีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
จักรพรรดิอาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3
โอคัส (กรีก: Ὦχος Ochos) เป็นที่รู้จักกันในพระนามเมื่อทรงครองราชย์แล้วว่า อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3 (เปอร์เซียโบราณ: Artaxšaçāʰ; กรีก: Ἀρταξέρξης) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด ระหว่างตั้งแต่ราว 359/58 ถึง 338 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสและผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 2 และพระราชมารดาของพระองค์คือ สตาเตรา
ก่อนที่พระองค์ทรงขึ้นครองพระราชบัลลังก์ พระองค์เป็นข้าหลวงและผู้บัญชาการกองทัพของพระราชบิดาของพระองค์ กษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสทรงขึ้นสู่อำนาจหลังจากพระเชษฐาพระองค์หนึ่งของพระองค์ทรงถูกสำเร็จโทษ อีกพระองค์ทรงทำอัตวินิบาตกรรม และพระองค์สุดท้ายก็ทรงถูกสังหาร และพระราชบิดาของพระองค์ กษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 2 เสด็จสวรรคต หลังจากทรงขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ไม่นาน กษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3 ทรงได้สังหารเชื้อพระวงศ์ทั้งหมดเพื่อรักษาตำแหน่งของพระองค์ในฐานะกษัตริย์ พระองค์ทรงเริ่มดำเนินการทางทหารครั้งใหญ่สองครั้งกับอียิปต์ ซึ่งดำเนินการทางทหารครั้งแรกนั้นล้มเหลว และตามมาด้วยการก่อกบฏทั่วส่วนตะวันตกของจักรวรรดิของพระองค์ และการำเนินการทางทหารทครั้งที่สอง กษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3 ก็ทรงเอาชนะเนคทาเนโบที่ 2 ฟาโรห์แห่งอียิปต์ได้ และผนวกดินแดนอียิปต์กลับสู่จักรวรรดิเปอร์เซีย หลังจากเป็นอิสระเป็นระยะเวลาหกทศวรรษ
ในปีต่อๆ มาของกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีส พระราชอำนาจของกษัตริต์ฟิลิปที่ 2 แห่งมาซิดอนได้เพิ่มมากขึ้นในดินแดนกรีซ ซึ่งพระองค์พยายามโน้มน้าวชาวกรีกให้ก่อการกบฏต่อจักรวรรดิอะคีเมนิด แต่ถูกต่อต้านโดยกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีส และด้วยการสนับสนุนของพระองค์ เมืองเพริธอสก็สามารถต่อต้านการปิดล้อมของกองทัพมาซิโดเนียได้
ปรากฏหลักฐานเกี่ยวกับพระราชนโยบายในการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างใหม่ที่เมืองเพอร์เซโพลิส ในพระชนม์ชีพบั้นปลายของพระองค์ ซึ่งกษัตริย์อาร์ตาเซิร์กซีสที่ 3 ได้ทรงโปรดให้สร้างพระราชวังใหม่และสร้างสุสานของพระองค์เอง และเริ่มโครงการก่อสร้างระยะยาว เช่น ประตูที่ยังสร้างไม่แล้วเสร็จ
พระนาม
อาร์ตาเซิร์กซีส เป็นรูปแบบภาษาละตินของภาษากรีก Artaxerxes (Αρταξέρξης) ซึ่งมาจากภาษาเปอร์เซียโบราณ Artaxšaçā ("พระองค์ ผู้ทรงปกครองด้วยสัจจะ") เป็นที่รู้จักกันในภาษาอื่นว่า; อีลาไมต์ Ir-tak-ik-ša-iš-ša, Ir-da-ik-ša-iš-ša; อัคคาเดียน Ar-ta-ʾ-ḫa-šá-is-su; เปอร์เซียกลางและเปอร์เซียใหม่ Ardašīr ส่วนพระนามส่วนพระองค์ของพระองค์คือ โอคัส (กรีก: Ὦχος Ôchos; บาบิโลน: 𒌑𒈠𒋢 Ú-ma-kuš)
Neoalsomitra
Neoalsomitra เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Cucurbitaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แถบเอเชียเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนถึง ฟิจิ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ
thumb|250px|ด้านหน้าสนาม ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะ (Osaka Prefectural Gymnasium; 大阪府立体育会館; โรมาจิ: Ōsaka furitsu taiikukaikan) เป็นสนามกีฬาในร่มตั้งอยู่ในย่านนัมบะ นครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
เปิดทำการครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2495 ส่วนอาคารในปัจจุบันสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 เป็นสถานที่สำหรับการแข่งขันซูโม่อาชีพ ที่จัดขึ้นในเดือนมีนาคมของทุกปี ความจุของสนามประมาณ 8,000 คน
ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ได้ถูกขายต่อให้บริษัทอุปกรณ์กีฬา บีบีสปอร์ตส์ และถูกเปลี่ยนชื่อเป็น บอดีเมคเกอร์โคลอสเซียม (Bodymaker Colosseum; ボディメーカー コロシアム; Bodimēkā koroshiamu?) และเปลี่ยนอีกอีกทีเป็น เอดิออนอารีนา หรือ เอดิออนอารีนาโอซากะ (Edion Arena, Edion Arena Osaka; エディオンアリーナ大阪; Edion Arīna Ōsaka?) ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 โดนเซ็นสัญญาสามปีกับบริษัท เอดิออนคอร์ปอเรชัน
ศูนย์กีฬาในร่มจังหวัดโอซากะเป็นสนามกีฬาในร่มที่ใช้สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะการต่อสู้โดยเฉพาะ มีหลายการแข่งขันที่จัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ เช่น การชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) มวยสากลอาชีพในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) ระหว่าง อำนาจ เกษตรพัฒนา เจ้าของตำแหน่งชาวไทย กับ คาซูโตะ อิโอกะ ผู้ท้าชิงชาวญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 อีกทั้งยังถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ เช่น เป็นสถานที่ที่ปรากฏในการ์ตูนเรื่อง Fighting Spirit (ก้าวแรกสู่สังเวียน; はじめの一歩; Hajime no Ippo) เป็นต้น
แม่น้ำห่าทัญ
แม่น้ำห่าทัญ (Sông Hà Thanh) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 58 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ
ยุคก่อนระบบฟุตบอลลีก
สโมสร ก่อตั้งเมื่อปี 2510 ในชื่อ สโมสรการท่าเรือแห่งประเทศไทย โดยเริ่มต้นจากพนักงานการท่าเรือฯ 3 ท่าน คือ อำพล สิงห์สุมาลี, สง่า บังเกิดลาภ และ พี่เดียร์ (นามสมมุติ) โดยในช่วงแรก ส่งทีมร่วมแข่งขันในฟุตบอลระดับเยาวชน และถ้วยน้อย ก่อนที่ในเวลาต่อมา พลตรี ประจวบ สุนทรางกูร ผู้อำนวยการการท่าเรือแห่งประเทศไทย (ในขณะนั้น) ได้ให้ความสำคัญ และเข้าร่วมดูแลสโมสร โดยมีโค้ชในยุคแรก คือ ทวิช นรเดชานนท์ และ ไพสิต คชเสนี
โดยเริ่มต้นส่งเข้าร่วมการแข่งขัน ถ้วยพระราชทาน ง. โดยชนะเลิศการแข่งขัน 3 สมัยติดต่อกันในปี 2510 - 2512 ทำให้ในปี 2513 จึงได้รับเชิญเข้าร่วมการแข่งขัน ถ้วยพระราชทาน ก. และได้ตำแหน่งชนะเลิศ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้าร่วมการแข่งขัน
ต่อมาในช่วงปี 2519 ถึง 2522 นับว่าเป็นช่วงที่ดีที่สุดของสโมสร โดยมี นอ.ลาโภ อิศรางกูร ณ อยุธยาซึ่งเป็นผู้อำนวยการท่าเรือในช่วงนั้นเป็นผู้ให้การสนับสนุนทีมท่าเรืออย่างเต็มกำลัง จนสามารถคว้าตำแหน่งชนะเลิศ ถ้วยพระราชทาน ก. ได้ 3 สมัย และชนะเลิศ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานควีนสคัพ ได้ในปี 2521-2523 (โดยในปี 2520 และ 2522 ได้ตำแหน่งชนะเลิศร่วมกัน) ขณะเดียวกันในการแข่งขันฟุตบอลกีฬาท่าเรือระหว่างประเทศ สโมสรก็ยังสามารถทำผลงานได้ตำแหน่งชนะเลิศ การแข่งขันฟุตบอลกีฬาท่าเรืออาเซียน 4 สมัยอีกด้วย
ต่อมาในปี 2534 สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ได้มีนโยบายในการที่จะจัดการแข่งขันฟุตบอลอาชีพ โดยให้สโมสรที่ลงทำการแข่งขันในระดับ ถ้วยพระราชทาน ก. เป็นทีมยืนในการแข่งขัน โดย สโมสร ต้องยกเลิกการส่งสโมสรเข้าร่วมแข่งขันใน ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ทุกประเภท เพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน ฟุตบอลลีกอาชีพในขณะนั้น (การแข่งขัน ไทยแลนด์เซมิโปรลีก)
ยุคระบบฟุตบอลลีก
ต่อมาในปี 2539 ได้มีการจัดการแข่งขัน ไทยลีก ฤดูกาล 2539/40 ขึ้น โดยเป็นหนึ่งใน 18 สโมสรแรกที่ร่วมทำการแข่งขัน และทำผลงานโดยจบอันดับที่ 11 จาก 18 สโมสร
ต่อมาในปี 2552 หลังจากที่ได้มีการปรับโครงสร้างของลีกให้เป็นมืออาชีพ สโมสร ก็ต้องทำการจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลด้วย โดยได้มีการจดทะเบียนในนาม บจก.สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย โดยมี พิเชษฐ์ มั่นคง เป็นประธานสโมสร งานแถลงข่าว บริษัท สโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย จำกัด อย่างเป็นทางการ - บจก.ไวซ์ วินเนอร์ และในปีนั้น สโมสรสามารถชนะเลิศการแข่งขัน ไทยแลนด์ เอฟเอคัพ ได้โดยเอาชนะจุดโทษ สโมสรบีอีซี เทโรศาสน 5-4 ซึ่งเป็นการได้ตำแหน่งชนะเลิศครั้งแรกในรอบ 16 ปี โดยความสำเร็จครั้งสุดท้ายคือ ชนะเลิศ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ควีนสคัพ เมื่อปี 2536
ต่อมาในปี 2557 ทางคณะกรรมการการท่าเรือแห่งประเทศไทยได้มีมติ นำสิทธิ์การบริหารคืน หลังจากที่ผู้บริหารชุดเดิม ได้คืนสิทธิ์ให้ โดยได้จัดตั้ง บจก.การท่าเรือ เอฟซี เข้ามาบริหารแทน เพื่อแข่งขันใน ไทยลีก 2558 โดยมี พล.ร.อ.อภิชาติ เพ็งศรีทอง เป็นประธานสโมสร และมี สมชาย ชวยบุญชุม เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอน ต่อมาช่วงก่อนเปิดเลกสอง นวลพรรณ ล่ำซำ ผู้จัดการทีม ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ได้ร่วมทำสัญญาและเข้ามาบริหารสโมสร จึงได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ เมืองไทยประกันภัย รวมไปถึงเปลี่ยนตราสัญลักษณ์และฉายาใหม่เป็น อาชาท่าเรือ แต่ต่อมาในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน ได้ขอเปลี่ยนชื่อทีมใช้แบบเดิมในชื่อ สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ แต่ผลงานของสโมสรกลับไม่ดี โดยตกชั้นในอันดับที่ 17 ของตาราง
ในฤดูกาล 2559 ที่สโมสรลงไปทำการแข่งขันในดิวิชั่น 1 สโมสรก็สามารถเลื่อนชั้นสู่ไทยลีกอีกครั้ง โดยจบด้วยอันดับที่ 3 โดยในปีนั้นมีการเปลื่ยนแปลงตราสโมสร โดยกลับมาใช้รูปสิงห์อีกครั้ง รวมไปถึงการกลับมาใช้ฉายา สิงห์เจ้าท่า อีกครั้ง
ทำเนียบหัวหน้าผู้ฝึกสอน
''รายชื่อหัวหน้าผู้ฝึกสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2539 ถึงปัจจุบัน''
แม่น้ำลาติญ
แม่น้ำลาติญ (Sông La Tinh) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนาม มีความยาวทั้งสิ้น 54 กิโลเมตร ไหลผ่านจังหวัดบิ่ญดิ่ญ
ริซาละห์ ฮุกูก
ริซาละห์ ฮุกูก (ตำราเกี่ยวกับสิทธิ)คือชื่อฮาดิษบทยาวจากท่านอิมาม อาลี อิบนิ ฮุเซน (อฺ) ที่รายงานจาก อบูฮัมซะ ซุมาลี
เนื่องจากเนื้อหาสำคัญในตำราฉบับนี้ทำให้มีนักวิชาการหลายท่านแปลและเขียนอรรถาธิบายขึ้นมาตำราฉบับนี้ถูกแปลเป็นภาษา อังกฤษ อาร์เมเนีย ภาษาอูรดู
ขอบเขตเนื้อหาของตำรา
ในตำราฉบับนี้ได้ทำการตรวจสอบสิทธิและหน้าที่ของมนุษย์ทั้งหมด ๕๑ สิทธิโดยแบ่งเป็นเจ็ดส่วนดังนี้ -	สิทธิของพระองค์ -	สิทธิของตัวตนและร่างกายของมนุษย์ -	สิทธิของการกระทำที่เป็นอิบาดัต -	สิทธิของผู้ปกครองและประชาชน -	สิทธิของญาติพี่น้อง -	สิทธิทางสังคม -	สิทธิทางเศรษฐกิจ