cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
งูอนาคอนดาเหลือง
มีความยาวโดยเฉลี่ยประมาณ 3 เมตร นับว่าน้อยกว่างูอนาคอนดาเขียว (E. murinus) มาก แต่ก็มีตัวเมียที่ใหญ่ได้ถึง 6.3 เมตร พบในอาร์เจนตินา น้ำหนักโดยเฉลี่ย 25-35 กิโลกรัม (55-77 ปอนด์) ตัวใหญ่อาจมีน้ำหนักได้ถึง 40-55 กิโลกรัม (88-120 ปอนด์) หรือมากกว่านั้น มีลวดลายบนลำตัวเป็นจุดวงกลมสีดำ และมีลายด้านข้างเป็นจุดสีดำเล็ก ๆ กระจายปนไปบนพื้นสีเหลือง
พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำจืดและพื้นที่ชุ่มน้ำต่าง ๆ ของทวีปอเมริกาใต้ ตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้มาก งูอนาคอนดาเหลืองเมื่อจะผสมพันธุ์ ตัวเมียจะเป็นฝ่ายเลือกตัวผู้ โดยการปล่อยฟีโรโมนออกมาดึงดูดตัวผู้ การผสมพันธุ์ของงูอนาคอนดาเหลือง จะเริ่มด้วยตัวผู้คลานไต่ตามลำตัวของตัวเมีย และจะปล่อยเดือยแหลมจากเกล็ดใต้ท้องเป็นการสะกิดเตือนตัวเมีย ก่อนที่อวัยวะเพศของตัวผู้ที่มีปลายเป็นแฉกจะยื่นออกมาเพียงเวลาเพียงไม่นานเพื่อปล่้อยสเปิร์ม แต่การผสมพันธุ์อาจใช้เวลานานถึง 9 ชั่วโมง
ตัวเมียตั้งท้องนาน 5 เดือน และออกลูกเป็นตัว โดยครั้งหนึ่งจะได้ลูกมากถึง 40 ตัว โดยในไข่จะมีน้ำคร่ำช่วยพยุงตัวลูกงูให้อยู่ได้ และไข่ที่ไม่ฟักเป็นตัวจะถูกปล่อยออกมาด้วย รวมถึงลูกงูตัวที่ตายตั้งแต่อยู่ในท้อง ลูกงูในระยะแรกจะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการใช้พลังงานจากถุงไข่แดงที่ติดตัวออกมา จากนั้นจะกินอาหารด้วยการเริ่มจากสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ก่อน เช่น แมลง โดยที่แม่งูจะไม่เลี้ยงดู ซึ่งลูกงูอนาคอนดาเหลืองในวัยอ่อนมีโอกาสอย่างมากที่จะตกเป็นอาหารของสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่า เช่น นกกินปลาต่าง ๆ รวมถึงจระเข้ไคแมน เป็นต้น
ปัจจุบัน งูอนาคอนดาเหลืองสามารถที่จะแพร่ขยายพันธุ์ได้ในที่เลี้ยงแล้ว
ศิริวร แก้วกาญจน์
ศิริวร แก้วกาญจน์ (มีนาคม พ.ศ. 2511 -) จิตรกร กวี นักเขียนชาวไทย และได้รับคัดให้เป็นนักเขียนรางวัลซีไรต์ประจำปี 2564 จากนวนิยายเรื่อง เดฟั่น
ศิริวร จบประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง วิทยาลัยศิลปหัตถกรรม จังหวัดนครศรีธรรมราช
หน้าที่การงาน
เริ่มเข้าสู่โลกการอ่านอย่างจริงจังตอนเรียนที่วิทยาลัยศิลปหัตถกรรม นครศรีธรรมราช จากนั้นก็ เข้าไปเป็นทหารอยู่ในกองทัพภาคที่ 4 เป็นเวลา 1 ปี, เข้ากรุงเทพฯ ปี พ.ศ. 2534 รับจ้างทำงานประติมากรรมอยู่ราวๆ ครึ่งปี จากนั้นก็เข้าไปประจำอยู่ในกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์การเมืองรายสัปดาห์เล่มหนึ่ง พร้อมกับเขียนบทกวีและเขียนรูปไปด้วย ศิริวรเริ่มเขียนหนังสืออย่างจริงจังเมื่อลาออกจากงานประจำที่หนังสือพิมพ์การเมืองรายสัปดาห์ฉบับดังกล่าว หลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ จากนั้นเขาไม่เคยเข้าทำงานประจำที่ไหนอีกเลย
ปัจจุบันมีผลงานมาแล้วหลายเล่ม ทั้งบทกวี ความเรียง เรื่องสั้น และนวนิยาย เคยได้รับรางวัลดีเด่นงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติปี พ.ศ. 2547 จากรวมเรื่องสั้น เรื่องเล่าของคนบันทึกเรื่องเล่าที่นักเล่าเรื่องคนหนึ่งเล่าให้เขาฟัง รางวัลบทกวีของสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทยปี พ.ศ. 2538 จากบทกวีชื่อ ณ ซอกมุมสมัยและใครเหล่านั้น' และปี พ.ศ. 2539 จากบทกวีชื่อ พเนจร
มีผลงานผ่านเข้ารอบสุดท้ายรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำประเทศไทย 8 ครั้ง (9 เล่ม) คือ ปี พ.ศ. 2547 กวีนิพนธ์ ประเทศที่สาบสูญ ปี พ.ศ. 2548 รวมเรื่องสั้น เรื่องเล่าของคนบันทึกเรื่องเล่าที่นักเล่าเรื่องคนหนึ่งเล่าให้เขาฟัง ปี พ.ศ. 2549 นวนิยาย กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด ปี พ.ศ. 2550 กวีนิพนธ์ เก็บความเศร้าไว้ให้พ้นมือเด็กเด็ก และ ลงเรือมาเมื่อวาน ปี พ.ศ. 2551 รวมเรื่องสั้น ข่าวการหายไปของอาริญาและเรื่องราวอื่นๆ และปี พ.ศ. 2553 กวีนิพนธ์ ฉันอยากร้องเพลงสักเพลง ปี พ.ศ. 2554 รวมเรื่องสั้น 'ความมหัศจจรย์ครั้งยิ่งใหญ่และเรื่องราวอื่นๆ' และปี พ.ศ. 2555 นวนิยาย 'โลกประหลาดในประวัติศาสตร์ความเศร้า'
ผลงานนวนิยายที่ได้รับการกล่าวถึงกันอย่างกว้างขวางคือ เรื่อง กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด (The Murder Case of Tok Imam Storpa Karde) ซึ่งนำเสนอปัญหาเชิงลึกใน 3 จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย ผ่านมุมมองและเสียงเล่าของตัวละครมากกว่าสิบตัว ที่มีความแตกต่างกันทั้งด้านปรัชญา ความเชื่อ เชื้อชาติ ความศรัทธา ช่วงวัย และอุดมคติ-อุดมการณ์ (ส่วนหนึ่งของนวนิยายเรื่องนี้ ถูกนำไปคัดย่อเป็นเรื่องสั้น ส่งประกวดรางวัลพานแว่นฟ้า และถูกกล่าวหาว่าเป็นผลงานที่ทำลายความมั่นคงของชาติ จนถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้รับรางวัลจากการประกวดวรรณกรรมของรัฐสภาไทย) ต่อมา นวนิยายเล่มนี้ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษโดย มาร์แซล บารังส์ จัดพิมพ์โดย สำนักพิมพ์ PAJONPHAI
ชีวิตส่วนตัว
ปัจจุบันศิริวรใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ ยังคงผลิตงานเขียนทั้งกวีนิพนธ์ เรื่องสั้น สารคดี และนวนิยายอย่างมุ่งมั่นจริงจัง แม้จะอยู่ในกรุงเทพฯ แต่ศิริวรก็มักจะออกไปเช่าที่พักเพื่อเขียนหนังสือในต่างจังหวัดอยู่เป็นระยะๆ อีกทั้งยังเดินทางท่องเที่ยวไปในแถบประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อเก็บข้อมูลมาใช้เขียนหนังสือ และเรียนรู้ชีวิตในแง่มุมใหม่ๆอยู่เสมอ
นอกจากเขียนหนังสือเป็นอาชีพแล้ว ยังเขียนเพลง เขียนภาพประกอบ ออกแบบปก ออกแบบรูปเล่มหนังสือ และเป็นบรรณาธิการเฉพาะกิจให้กับพ็อกเก็ตบุ๊คควบคู่กันไปด้วย นอกจากนี้ ศิริวรยังเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์เล็กๆ PAJONPHAI ทั้งยังเป็นบรรณาธิการและผู้ก่อตั้ง BOOKMARX นิตยสารวรรณกรรม (ในเครือสำนักพิมพ์ผจญภัย) ซึ่งวางตลาดเล่มแรกเมื่อปี 2553
รูปแบบและประเภทของผลงาน
ผลงานรวมเล่ม
รางวัลและเกียรติคุณที่ได้รับ
ศิริวร เป็นนักเขียนคลื่นลูกใหม่ในปัจจุบัน สร้างงานเขียนหลายประเภท ครอบคลุมทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น กวีนิพนธ์ และความเรียง มุ่งมั่นสร้างสรรค์งานอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ แสดงให้เห็นถึงความใฝ่ใจและมานะในอาชีพนักเขียน ศิริวร ทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องจริงจังและมีพัฒนาการทางด้านฝีมืออยู่เสมอ เขาพยายาม แสวงหาวิธีการเขียนใหม่ๆ มาสร้างสรรค์นวลักษณ์ให้แก่เรื่องเล่าสมัยใหม่อย่างน่าสนใจ และมีความใส่ใจที่จะเพ่งมองชีวิตและสังคมอย่างครุ่นคิดพิจารณา งานเขียนในช่วงหลังของเขาจึงมีสีสันในแง่ของการนำเสนอโลกทัศน์ ต่อชีวิต สังคมและโลกที่ลุ่มลึกมากขึ้น พร้อมทั้งมีกลวิธีทางวรรณศิลป์ที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาน่าสนใจ
โซน ไฟต์เตอร์
โซน ไฟต์เตอร์ หนังแนว โทคุซัทสึ ไซไฟ/ซูเปอร์ฮีโร่ หรือชื่อไทยว่า ยอดมนุษย์ดาวตก ออกอากาศครั้งแรกในสถานีโทรทัศน์ประเทศญี่ปุ่น นิปปอน เทเรวิชั่น เริ่มออกเมื่อ 2 เมษายน ถึง 24 กันยายน พ.ศ. 2516
Sterigmapetalum
Sterigmapetalum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rhizophoraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ตำบลพลายวาส
ตำบลพลายวาส เป็นตำบลในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ภูมิศาสตร์
องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส ตั้งอยู่ในตำบลพลายวาส อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฏร์ธานี พื้นที่ส่วนหนึ่งติดต่อกับเทศบาลตำบลกาญจนดิษฐ์ และห่างจากเทศบาลนครสุราษฏร์ธานีประมาณ 18 กม. ตามเส้นทางการคมนาคม โดยมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลต่าง ๆ ดังนี้
ภูมิประเทศ
พื้นที่ตำบลพลายวาส เป็นพื้นที่ราบลุ่ม พื้นที่บางส่วนเป็นพื้นที่ป่าสงวนแห่งชาติ และพื้นที่ไม่มีเอกสารสิทธิ มีทางออกสู่ทะเล ตำบลพลายวาส มีเนื้อที่ประมาณ 92 ตร.กม. หรือประมาณ 57,500 ไร่
การแบ่งเขตการปกครอง
องค์การบริหารส่วนตำบลพลายวาส แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้าน ดังนี้
ปีเอโตร เปรูจีโน
เปียโตร เปรูจิโน (Pietro Perugino; ชื่อเมื่อแรกเกิด: Pietro Vannucci, ค.ศ. 1446 - ค.ศ. 1524) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์คนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน และการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
ชีวิตเบื้องต้น
เปียโตร เปรูจิโนเกิดที่เมืองซิตาเดลลาพิเอเวในแคว้นอุมเบรีย เป็นลูกของคริสโตโฟโร วานนูชิ สร้อย “เปรูจิโน” แสดงว่าเปียโตรมาจากเมืองเพรูเจียซึ่งเป็นเมืองสำคัญของอุมเบรีย เปียโตรเริ่มเขียนภาพที่เมืองอเร็ซโซแล้วย้ายไปฟลอเรนซ์ ปึที่ย้ายไปฟลอเรนซ์ไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่อาจจะเป็นราว ค.ศ. 1470 หรืออาจจะล่าจน ค.ศ. 1479 จอร์โจ วาซารีเปียโตร เปรูจิโนฝึกการเขียนภาพกับ อันเดรีย เดล เวอร์โรชชิโอรุ่นเดียวกับ เลโอนาร์โด ดา วินชี และอาจจะเรียนการเขียนแบบทัศนียภาพจากเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา ในปี ค.ศ. 1472 เปียโตรคงสำเร็จการศึกษาเพราะปีเดียวกันนั้นเปียโตรก็สมัครเป็นจิตรกรที่ภราดรภาพเซนต์ลูค
เปียโตร เปรูจิโนเป็นหนึ่งในจิตรกรอิตาลีที่เขียนด้วยสีน้ำมัน งานสมัยแรกๆ เป็นงานจิตรกรรมฝาผนังสำหรับคอนแวนต์แห่งพระลัทธิอินเจซาติ (Ingesati) แต่ถูกทำลายระหว่างที่เมืองฟลอเรนซ์ถูกยึดเมื่อปี ค.ศ. 1537 นอกจากจะสร้างจิตรกรรมฝาผนังให้แก่วัดแล้ว เปียโตรก็ยังร่างสำหรับหน้าต่างประดับกระจกสีซึ่งทำออกมาได้สวยงาม งานเขียนจิตรกรรมสีฝุ่นสมัยแรกเป็นจิตรกรรมภาพกลม (Tondo) “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์ระหว่างนักบุญ” (Virgin and Child Enthroned between Saints) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
สมุดภาพ
14461524
จังหวัดเดอ-แซฟวร์
เดอ-แซฟวร์เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ชื่อจังหวัดแปลตรงตัวว่า "แซฟวร์ทั้งสอง" คือแซฟวร์น็องแตซและแซฟวร์นียอร์แตซซึ่งเป็นแม่น้ำสองสายที่เป็นที่มาของชื่อ
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเดอ-แซฟวร์ได้แก่ คฤหาสน์อัวรง
ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
นาฬิกาน้ำ
นาฬิกาน้ำ (water clock หรือ clepsydra) คำว่า clepsydra มีรากศัพท์มาจากคำว่า clep ซึ่งมีความหมายว่า ขโมย และคำว่า sydra ที่หมายถึง น้ำ) ชาวกรีกโบราณใช้หลักการทำงานโดยการใช้ภาชนะดินเผาบรรจุน้ำ และเมื่อถูกเจาะมาที่ก้น น้ำจะค่อย ๆ ไหลออกทีละเล็ก ทีละน้อย เหมือนกับการขโมยน้ำ โดยชาวกรีกกำหนดระยะเวลาที่น้ำไหลออกจากภาชนะจนหมดว่า 1 clepsydra แต่นาฬิกาน้ำจะต้องทำการเติมน้ำใหม่ทุกครั้งที่หมดเวลา  1 clepsydra และไม่สามารถใช้ในช่วงฤดูหนาวได้เนื่องจากน้ำจะแข็งตัว
Staufferia
Staufferia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Santalaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศมาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2 (ザ・ハウス・オブ・ザ・デッド 2; The House of the Dead 2) เป็นเกมอาร์เคดไลต์กันชูตเตอร์มุมมองบุคคลที่หนึ่งที่มีธีมสยองขวัญ และเป็นเกมภาคสองในซีรีส์วิดีโอเกมเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด ต่อโดยตรงของเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดดนี้ได้รับการพัฒนาโดยเซกาสำหรับอาร์เคดบนบอร์ดเซกา นาโอมิ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1998 จากนันได้พอร์ตลงสู่ระบบดรีมแคสต์ในปี ค.ศ. 1999 และไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ในปี ค.ศ. 2000 และยังพบเกมนี้ในระบบเอกซ์บอกซ์ในฐานะโบนัสปลดล็อกในเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด III นอกจากนั้น เกมนี้ปรากฏในการรวบรวมผลงานชุดเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2 & 3 รีเทิร์น สำหรับระบบวี ส่วนในเวอร์ชันดรีมแคสต์เกมนี้มีชื่ออยู้ในเซกาออลสตาส์
รูปแบบการเล่น
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2 เป็นเกมยิงที่ไม่ต้องเดินที่ใช้ไลต์กัน โดยมีคุณสมบัติบรรจุกระสุนอัตโนมัติที่ช่วยให้ผู้เล่นหันปืนออกจากหน้าจอเพื่อบรรจุอาวุธโดยไม่ต้องเหนี่ยวไก ผู้เล่นจะต้องยิงฝ่าฝูงซอมบีและมอนสเตอร์อื่น ๆ ในขณะที่พยายามช่วยเหลือพลเรือนที่ถูกโจมตี ส่วนพลังชีวิตจะแสดงด้วยคบเพลิงที่ด้านล่างของหน้าจอ และจะหายไปเมื่อการเล่นถูกโจมตีโดยศัตรูหรือยิงพลเรือน ซึ่งพลังชีวิตโบนัสสามารถได้รับจากการช่วยเหลือพลเรือนและค้นหาชุดปฐมพยาบาลที่ซ่อนอยู่ในลังและถัง เช่นเดียวกับภาคแรก เกมนี้รวมเอาระบบเส้นทางแยกที่ช่วยให้มีเส้นทางที่หลากหลายในแต่ละด่าน โดยขึ้นอยู่กับการกระทำของผู้เล่น สิ่งนี้ถูกขยายออกไปด้วยเส้นทางที่ไกลกว่าภาคแรก และอาจนำไปสู่สถานการณ์/สถานที่ของด่านที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แม้ว่าเรื่องราวทั่วไปจะยังคงเหมือนเดิมเสมอ
เกมดังกล่าวทำประโยชน์ในฐานะจุดเริ่มต้นของเกมอาร์เคด, เซกา ดรีมแคสต์ และพีซี ที่เปิดตัวเดอะไทปิงออฟเดอะเดด, นินเท็นโด ดีเอส ที่เปิดตัวอิงลิชออฟเดอะเดด รวมถึงแรงบันดาลใจสำหรับเกมในระบบเกมบอยอัดวานซ์ อย่างเดอะพินบอลออฟเดอะเดด
ส่วนภาพย้อนหลังถึงเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดดภาคแรกในลำดับเกริ่นนำของเกม ได้รับการบันทึกโดยใช้กลไกของเกม
การตอบรับ
ในประเทศญี่ปุ่น เกมแมชชีนได้จัดอันดับเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 2 ในฉบับวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1999 ว่าเป็นเกมอาร์เคดที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสามของปี
ออลเกมให้คะแนนเวอร์ชันอาร์เคดสี่ดาวครึ่งจากห้าดาว ส่วนในประเทศญี่ปุ่น นิตยสารแฟมิซือให้คะแนนเวอร์ชันดรีมแคสต์ที่ 33 เต็ม 40 และเว็บไซต์ไอจีเอ็นได้ยกย่องการออกแบบด่านที่ละเอียดลออของระบบคอนโซลเวอร์ชันเดียวกัน และการออกแบบศัตรูที่แตกต่างกัน แต่แต่วิพากษ์วิจารณ์การพากย์เสียงที่ไม่ดี ขณะที่ทางเว็บไซต์เกมสปอตได้กล่าวถึงคอนโซลเวอร์ชันเดียวกันว่า "แค่ปืนที่เข้ากับศูนย์เล็งก็ดูเหมือนจะไม่มากเกินไปที่จะขอ" ส่วนนิตยสารเกมอินฟอร์เมอร์ได้จัดอันดับเกมนี้ให้อยู่ที่ 99 ของเกมที่ดีที่สุดตลอดกาลในปี ค.ศ. 2001 โดยฝ่ายสตาฟได้ยกย่องการขยายตัวของเลือดและความรุนแรงจากภาคก่อน แต่สังเกตว่าการไม่มีอุปกรณ์เสริมอย่างไลต์กันสำหรับเวอร์ชันดรีมแคสต์นั้นน่าผิดหวัง
เบลก ฟิสเชอร์ ได้วิจารณ์เวอร์ชันดรีมแคสต์ผ่านทางนิตยสารเนกซ์เจเนอเรชัน โดยให้คะแนนสองดาวจากคะแนนเต็มห้าดาว และระบุว่า "หากไม่มีไลต์กัน เกมนี้จะสูญเปล่าอย่างสิ้นเชิง หากใช้ปืนจะดีกว่า แต่ก็ไม่นานนัก"
ภาษาฮานี
ภาษาฮานี (ฮานี: Haqniqdoq หรือ ; ; Tiếng Hà Nhì) เป็นภาษาของชาวโลโลหรือยิ อยู่ในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า มีผู้พูดในจีน ลาว พม่าและเวียดนามมีผู้พูดทั้งหมด 449,261 คน พบในพม่า 200,000 คน (พ.ศ. 2534) ทางภาคตะวันออกของรัฐฉาน พบในจีน 130,000 คน (พ.ศ. 2533) ในสิบสองปันนา พบในลาว 58,000 คน (พ.ศ. 2538) ในหลวงน้ำทา และพงสาลี พบในไทย 60,000 คน (พ.ศ. 2541) ในจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน พบในเวียดนาม 1,261 คน (พ.ศ. 2538) ในจังหวัดเกวียงบิญและเกวียงตรีที่อยู่ใกล้ชายแดนลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา ผู้พูดส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
พระเจ้าสร้างโลก (ราฟาเอล)
ดูบทความหลักที่ พระธรรมปฐมกาล
พระเจ้าสร้างโลก (ภาษาอังกฤษ: Creation of the World) เป็นงานโมเสกบนโดมภายในชาเปลชิจิในวัดซานตามาเรียเดลโปโปโลในกรุงโรมในประเทศอิตาลีที่ออกแบบโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี
ราฟาเอลออกแบบชาเปลให้แก่เพื่อนและผู้อุปถัมภ์ที่เป็นนายธนาคารชื่ออากอสติโน ชิจิ (Agostino Chigi) สำหรับเป็นชาเปลส่วนตัวและที่บรรจุศพของตระกูลชิจิ การตกแต่งโมเสกบนโดมออกจะเป็นของล้าสมัยสำหรับคริสต์ศตวรรษที่ 16 งานร่างของราฟาเอลนำไปสร้างโดยช่างลุยจิ ดิ พาเซชาวเวนิสในปี ค.ศ. 1516
งานโมเสกตั้งอยู่ระหว่างงานปูนแต่งทองบนเพดานโดมที่มีด้วยกันทั้งหมดเจ็ดชิ้นที่เป็นภาพของโลกโดยมีฉากหลังเป็นสีน้ำเงิน แต่ละโลกถูกเทวดามีปีกถือไว้ แผงแปดแผงเป็นสัญลักษณ์ของดาวประดับฟ้าที่ก็ถือโดยเทวดาด้วย
ตรงกลางโดมเป็นภาพของพระเจ้าทรงสร้างโลก รูปกลางล้อมรอบไปด้วยเปมเทพชวนขัน งานชิ้นนี้คล้ายกับงานจิตรกรรมฝาผนังของไมเคิล แอนเจโลบนเพดานชาเปลซิสติน พระเจ้าสร้างโลกของไมเคิล แอนเจโลเขียนเพียงห้าปีก่อนหน้านั้นและคงจะต้องมีอิทธิพลต่อราฟาเอล งานชิ้นนี้เป็นงานโมเสกชิ้นเดียวที่ราฟาเอลทำและถือกันว่าเป็นงานโมเสกชิ้นเอกของสมัยเรอเนซองส์
วงศ์ย่อยเหยี่ยว
วงศ์ย่อยเหยี่ยว เป็นวงศ์ย่อยของนกล่าเหยื่อประเภทเหยี่ยว และอินทรี ใช้ชื่อวงศ์ว่า Accipitrinae อยู่ในวงศ์เหยี่ยวและอินทรี (Accipitridae)
Spirospermum
Spirospermum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Menispermaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศมาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แขวงบางนาใต้
บางนาใต้ เป็นแขวงแขวงหนึ่งในเขตบางนา กรุงเทพมหานคร เป็น 1 ใน 13 แขวงที่ตั้งขึ้นใหม่ล่าสุดตามประกาศการเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงของกรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
ประวัติ
ท้องที่แขวงบางนาใต้ในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของแขวงบางนา เขตพระโขนง ต่อมาในวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2541 กระทรวงมหาดไทยได้โอนแขวงบางนามาขึ้นกับเขตบางนาที่จัดตั้งขึ้นใหม่ จนกระทั่งในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 กรุงเทพมหานครได้ประกาศยุบเลิกแขวงบางนาและจัดตั้งแขวงใหม่ 2 แขวงโดยใช้ถนนสรรพาวุธและถนนบางนา-ตราดฟากเหนือเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างกัน พื้นที่แขวงทางตอนใต้ของแขวงบางนาเดิมได้รับการตั้งชื่อว่า แขวงบางนาใต้
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงบางนาใต้ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตบางนา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
การคมนาคม
ถนนสายรองและทางลัดในพื้นที่แขวง ได้แก่
จังหวัดมารินดูเก
จังหวัดมารินดูเก (Marinduque) เป็นจังหวัดที่เป็นเกาะในเขตมีมาโรปา ประเทศฟิลิปปินส์ มีศูนย์กลางอยู่ที่เทศบาลโบอัค ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวตายาบัสทางทิศเหนือ กับทะเลซีบูยันทางทิศใต้ และตั้งอยู่ใกล้กับคาบสมุทรโบนโดกของจังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก เกาะมินโดโรทางทิศตะวันตก และเกาะจังหวัดโรมโบลนทางทิศใต้ พื้นที่บางส่วนของช่องแคบเกาะเวิร์ด ศูนย์กลางความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเลของโลก ก็อยู่ในน่านน้ำของจังหวัดนี้
ในปี ค.ศ. 2013 จังหวัดมารินดูเกเป็นจังหวัดที่สงบสุขที่สุดของประเทศ จากการจัดอันดับของกรมตำรวจแห่งชาติฟิลิปปินและกองกำลังรักษาความสงบแห่งฟิลิปปิน เนื่องจากมีอัตราการก่ออาชญากรรมน้อยมาก นอกจากนี้ยังมีเทศกาลทางศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศ นั่นคือ โมริโอเนส ซึ่งจัดขึ้นทุก ๆ ปีในสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ เป็นเวลากว่า 200 ปีแล้ว
ภูมิศาสตร์
มารินดูเกถูกจัดให้เป็นศูนย์กลางของแผนที่ประเทศฟิลิปปินส์โดย Luzon Datum of 1911 เกาะจังหวัดแห่งนี้มีรูปร่างคล้ายหัวใจ มีพื้นที่ 952.58 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวตายาบัสทางทิศเหนือ กับทะเลซีบูยันทางทิศใต้ ถูกคั่นออกจากคาบสมุทรโบนโดกในจังหวัดเกซอนโดยช่องแคบมัมปอง ส่วนทางทิศตะวันตก ก็ถูกคั่นออกจากเกาะมินโดโรโดยช่องแคบตาบลาส เกาะเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ เกาะโปโล, เกาะมานิวายา และเกาะมัมปอง ส่วนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ก็มีเกาะเตรส และเกาะเอเลเฟนท์
จุดสูงสุดของจังหวัดอยู่ที่ภูเขามาลินดิก (ชื่อเดิม ภูเขามาร์ลังกา) ระดับความสูง 1157 m เหนือระดับน้ำทะเล เป็นภูเขาไฟที่ยังมีชีวิตอยู่ ตั้งอยู่ที่ปลายด้านทิศใต้ของเกาะ นอกจากนี้ยังมีถ้ำอีกหลายแห่งในจังหวัด ถ้ำที่สำคัญได้แก่ ถ้ำบาทาลา, ถ้ำซันอีซิโดร และถ้ำตาเลา
ภูมิอากาศ
มารินดูเกมีภูมิอากาศแบบที่ 3 ตามการจัดของกรมอุตุนิยมวิทยาฟิลิปปิน นั่นคือมีฝนตกมากและไม่มีการแบ่งฤดูแล้งกับฤดูฝนที่ชัดเจน อุณหภูมิโดยเฉลี่ย สูงสุด และต่ำสุดของปี อยู่ที่ 27.0 C, 32.9 C และ 22.3 C ตามลำดับ ความชื้นโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 78% ปริมาณน้ำฝนต่อปีอยู่ที่ 2,034.6 ลูกบาศก์มิลลิเมตร
การศึกษาในประเทศลาว
การศึกษาในประเทศลาวนั้นจัดระบบการศึกษาเริ่มตั้งแต่ระดับอนุบาลและก่อนวัยเรียน โดยโรงเรียนในประเทศลาวมีทั้งโรงเรียนของรัฐบาลและเอกชน เปิดรับนักเรียนเมื่ออายุ 3 ถึง 6 ปี ใช้เวลาเรียน 3 ปี มีระดับชั้นอนุบาล 1 ถึง ระดับชั้นอนุบาล 3 เมื่อจบจากระดับชั้นอนุบาลก็เลื่อนชั้นไปเรียนระดับชั้นประถมศึกษาต่อไป อัตราการรู้หนังสือในประเทศลาวใน พ.ศ. 2548 อยู่ที่ 73% (83% ชาย และ 63% หญิง)
อะบุล กะลาม อาซาด
อะบุล กะลาม ฆุลาม มุฮิยุดดีน อาห์เมด บิน ไครุดดีน อัล-ฮุสไซนี อาซาด (อักษรโรมัน: Abul Kalam Ghulam Muhiyuddin Ahmed bin Khairuddin Al-Hussaini Azad, ; 11 พฤศจิกายน 1888 – 22 กุมภาพันธ์ 1958) หรือเป็นที่รู้จักสั้น ๆ ว่า เมาลานาอาซาด (อักษรโรมัน: Maulana Azad) เป็นนักเคลื่อนไหวเรียกร้องเอกราชอินเดีย, นักเทววิทยาอิสลาม, นักเขียน และผู้นำอาวุโสของคองเกรสแห่งชาติอินเดีย หลังอินเดียได้รับเอกราช เขาขึ้นดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีศึกษาธิการคนแรกของอินเดีย ชื่อ "เมาลานาอาซาด" ของเขามาจากคำว่า "เมาลานา" เป็นคำเรียกนำหน้าเชิงให้เกียรติที่แปลว่า "นายท่าน" ส่วน "อาซาด" (อิสระ) เป็นนามปากกาของเขา เขามีบทบาทสำคัญมากต่อการวางรากฐานการศึกษาในประเทศอินเดีย วันเกิดของเขาได้รับการเฉลิมฉลองเป็นวันการศึกษาแห่งชาติ (National Education Day) ไปทั่วประเทศอินเดีย
เมื่อครั้นเป็นหนุ่ม อาซาดเป็นผู้ประพันธ์บทกวีภาษาอูรดู และยังศึกษาปรัชญากับศาสนา เขาเริ่มมีบทบาทมากขึ้นจากการทำงานเป็นนักข่าวและตีพิมพ์ชิ้นงานที่วิจารณ์รัฐบาลของบริติชราชและสนับสนุนแนวคิดชาตินิยมอินเดีย อาซาดได้กลายมาเป็นผู้นำขบวนการกีลาฟัต ที่ซึ่งเขาได้มีโอกาสใกล้ชิดกับมหาตมะ คานธี ต่อมาอาซาดจึงมีความสนใจมากต่อขบวนการดื้อแพ่งของคานธีและทำงานเพื่อจัดการประท้วงโดยขบวนการดื้อแพ่งเพื่อต่อต้านพระราชบัญญัติโรวราตปี 1919 อาซาดวางตนสนับสนุนแนวคิดของคานธี สนับสนุน สวเทศี (ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น) และ สวราช (ปกครองตนเอง) ในปี 1923 เมื่ออายุได้ 35 ปี เขาขึ้นเป็นประธานคองเกรสแห่งชาติอินเดีย เป็นประธานคนที่อายุน้อยที่สุดในตอนนั้น
ในปี 1931 เขามีบทบาทมากในการจัดการธรรสนสัตยเคราะห์ และกลายมาเป็นหนึ่งในผู้นำการเรียกร้องเอกราชที่โดดเด่นที่สุดในเวลานั้น โดยมีบทบาทเด่นในการชูความสามัคคีระหว่างชาวฮินดูกับมุสลิม และยังผลักดันแนวคิดแบบฆราวาสนิยมและสังคมนิยม เขายังทำงานให้กับ อัลฮิลาล หนังสือพิมพ์สนับสนุนแนวคิดสามัคคีระหว่างชาวฮินดูและมุสลิมเช่นกัน
ฟุตบอลซูเปอร์ลีกออฟคอซอวอ
ฟุตบอลซูเปอร์ลีกออฟคอซอวอ (Superliga e Futbollit të Kosovës) หรือชื่อตามผู้สนับสนุน อิปโก ซูเปอร์ลีกออฟคอซอวอ (IPKO Superliga e Kosovës) เป็นลีกฟุตบอลระดับสูงสุดของประเทศคอซอวอ อยู่ภายใต้การดำเนินงานของสหพันธ์ฟุตบอลคอซอวอ มีสโมสรเข้าร่วมแข่งขัน 12 สโมสร และจัดการแข่งขันทั้งหมดทั้ง 33 เลก เมื่อจบฤดูกาล สองทีมจากท้ายตารางจะต้องตกชั้นสู่เฟิสต์ฟุตบอลีกออฟคอซอวอ
ซูเปอร์ลีกเคยดำเนินการแข่งขันนอกการควบคุมของฟีฟ่าและยูฟ่า จนกระทั่งสหพันธ์ฟุตบอลคอซอวอได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การทั้งสองในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2016
วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย สอฉ.๑
วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย (NongKhai industrial and Community Education College) หรือชื่อเดิม วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย (Nong Khai College of Boatbuiding Industrial and Technology) หน่วยงานหนึ่งในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ๑ ในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนระดับ ปริญญาตรี  ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)  และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เว็
ประวัติ
วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย ชื่อเดิม วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย แรกเริ่มโดยกระทรวงศึกษาธิการรับโอนศูนย์ฝึกต่อเรือหนองคาย จากกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2517
วันที่ 1 ตุลาคม 2518 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนอุตสาหกรรมต่อเรือหนองคาย" สังกัดกองโรงเรียน กรมอาชีวศึกษาและอนุมัติให้เปิดทำการสอนในหลักสูตรประกาศนียบัตรช่างฝีมือ (ปชม.)ในสาขาการต่อเรือ และหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น
วันที่ 10 มีนาคม 2525 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "ศูนย์ฝึกวิชาชีพอุตสาหกรรมและการต่อเรือหนองคาย" มีฐานะเทียบเท่าวิทยาลัยเทคนิค สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค กรมอาชีวศึกษา
วันที่ 15 มีนาคม 2532 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศให้เปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ในสาขาวิชาช่างต่อเรือเหล็ก และ ช่างต่อเรือไม้- ไฟเบอร์กลาส
วันที่ 4 ธันวาคม 2534 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น"วิทยาลัยการต่อเรือหนองคาย" สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค กรมอาชีวศึกษา
วันที่ 18 มีนาคม 2537 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการต่อเรือหนองคาย" สังกัด กองวิทยาลัยเทคนิคกรมอาชีวศึกษา
วันที่ 21 ธันวาคม 2564 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศเปลี่ยนชื่อเป็น "วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย" สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีพศึกษา
หลักสูตรที่เปิดสอน
วิทยาลัยการอาชีพหนองคาย เปิดสอนระดับปริญญาตรี  ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)  และประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
'''หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ '''หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง
หลักสูตรปริญญาตรี
สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ
จำเนียร สันติสุขนิรันดร์
พระคุณเจ้าหลุยส์ จำเนียร สันติสุขนิรันดร์ (30 ตุลาคม พ.ศ. 2485) เป็นบาทหลวงชาวนครพนม อัครมุขนายกกิตติคุณมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง อดีตประธานสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย
ประวัติ
พระคุณเจ้าจำเนียรเกิดในครอบครัวเกษตรกรชาวอำเภอนาแก จังหวัดนครพนม เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2485 บิดาชื่อนายสมเกียรติ มารดาชื่อนางเสาร์ มีพี่น้องรวมตัวท่านเป็น 6 คน ศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนหนองแสง จังหวัดนครพนม และจบชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวรธรรมพิทยาคาร (ถูกยุบรวมกับโรงเรียนเซนต์ยอแซฟท่าแร่ ในปี พ.ศ. 2516) จนปี พ.ศ. 2506 พระคุณเจ้าเกี้ยน เสมอพิทักษ์ ประมุขมิสซังท่าแร่ในขณะนั้นได้ส่งท่านไปศึกษาที่เซมินารีใหญ่ชื่อ Collegio Propaganda Fide Roma ณ กรุงโรม ประเทศอิตาลี จนจบปริญญาโทสาขาวิชาปรัชญาและเทววิทยา และรับศีลอนุกรมเป็นบาทหลวง โดยมีสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 เป็นผู้โปรดศีล พ.ศ. 2513 กลับมาปฏิบัติศาสนกิจที่ประเทศไทย ทำงานจนได้ดำรงตำแหน่งสำคัญต่าง ๆ เช่น ผู้ช่วยอธิการอาสนวิหารอัครเทวดามีคาแอล อธิการโบสถ์นักบุญกาทารีนา อธิการอาสนวิหารอัครเทวดามีคาแอล อุปมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง มิชชันนารีประจำประเทศฝรั่งเศส เป็นต้น
กระทั่งวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 จึงประกาศแต่งตั้งท่านเป็นมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกนครสวรรค์ ได้รับการอภิเษกเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2542 โดยมีพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู อัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ ในขณะนั้นเป็นประธานคณะผู้อภิเษก ต่อมาวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ท่านจึงได้รับรับแต่งตั้งเป็นอัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกท่าแร่-หนองแสง มีพิธีเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 สิงหาคม ปีเดียวกัน
ตำแหน่งหน้าที่ปัจจุบัน
ปัจจุบันอัครมุขนายกจำเนียรดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ดังนี้
Non nobis solum
Non nobis solum (not for ourselves alone) แปลว่า ไม่ใช่เพื่อพวกเราเท่านั้น เป็นคติพจน์ภาษาลาติน บางครั้งเขียนว่า non nobis, sed omnibus ("not for us, but for everyone" ไม่ใช่เพื่อเรา แต่เพื่อทุกคน) และ non nobis solum, sed omnibus หมายความว่า คนควรทำเพื่อประโยชน์ของมนุษยชาตินอกเหนือจากประโยชน์ส่วนตัว
คติพจน์นี้มาจากประโยคหนึ่งในศาสตรนิพนธ์ที่มีอิทธิพลมากของกิแกโรเรื่อง On Duties (Latin: De Officiis) ซึ่งกิแกโรเขียนไว้ว่า "non nobis solum nati sumus ortusque nostri partem patria vindicat, partem amici" แปลว่า เราเกิดมาไม่ใช่เพื่อตัวเราเท่านัน, ประเทศของเรา เพื่อนของเรา ต่างมีส่วนร่วมในตัวเรา De Officiis, 1:22 ประโยคนี้ กิแกโรกล่าวเองว่า เป็นการถอดความโดยตรงมาจากแนวความคิดของเพลโตในหนังสือ Letter to Archytas (จดหมายถึงอาคาทาส) ในบริบทของเนื้อเรื่อง ประโยคนี้สื่อว่า มนุษย์ได้รับการรังสรรค์ขึ้นเพื่อมนุษย์ด้วยกัน เพื่อเป็นประโยชน์ต่อกันและกันให้มากที่สุด กิแกโรเชื่อมโยงความคิดนี้เข้ากับคตินิยมสากลของลัทธิสโตอิก และตามลัทธินี้ มนุษย์ทุกคนมีความเกี่ยวดองกันและจำเป็นต้องมีส่วนร่วมเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม แลกเปลี่ยนความเอื้อเฟื้อโดยการให้และรับ
วัชรยาน
วัชรยาน (Vajrayāna) มันตรยาน (Mantrayāna) คุยหยาน (Esoteric Buddhism) หรือ ตันตรยาน (Tantric Buddhism) เป็นศาสนาพุทธแบบคุยหลัทธิ ที่สืบทอดขนบความเชื่อและการปฏิบัติแบบตันตระมาจากอินเดียสมัยกลาง
วัชรยาน หมายถึง ยานเพชร ซึ่งผู้ศรัทธาในสายนี้เชื่อว่าเป็นยานที่ประเสริฐกว่าหีนยานและมหายาน
ความเป็นมาของวัชรยาน
พุทธศาสนิกชนฝ่ายวัชรยานกล่าวว่า พระพุทธเจ้าได้ทรงหมุนกงล้อพระธรรมจักร 3 ครั้งด้วยกัน ซึ่งมีความหมายว่า ท่านได้เทศนาในหลักใหญ่ ๆ ไว้ 3 เรื่อง 3 วาระ ได้แก่
การเทศนาครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 นั้นได้เทศนาเกี่ยวกับมหายาน ซึ่งได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในเรื่องของอุดมคติการหลุดพ้นของสรรพสัตว์ทั้งหมด เป็นอุดมคติของมหายาน อุดมคตินี้ เรียกว่า "โพธิจิต"(จิตที่ต้องการตรัสรู้ธรรมเพื่อประโยชน์ของสัตว์ทั้งหลาย)
บุคคลใดที่มีอุดมคติแบบโพธิจิตนี้และปฏิบัติอุดมคตินี้ บุคคลนั้นก็คือพระโพธิสัตว์ ในแต่ละครั้งแห่งการเกิด ต้องมีบุพการี 1 กลุ่ม ในการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏนี้แต่ละคนได้มีบุพการีมาแล้วเป็นจำนวนที่นับไม่ถ้วน ฉะนั้นการแสวงหาทางหลุดพ้นจึงควรเป็นไปพร้อมกัน หรือให้บุพการีไปก่อนแล้วเราค่อยหลุดพ้นตามไป นี่คือความเป็นพระโพธิสัตว์ พระอาจารย์ชาวทิเบตได้กล่าวไว้ในศตวรรษที่ 14 ว่า
ฉะนั้นการแลกความสุขของตนเปลี่ยน กับความทุกข์ของผู้อื่นเป็นหน้าที่ของพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์ต้องประกอบไปด้วยบารมี 6 ประการ
ในบารมี 6 ที่พระโพธิสัตว์ปฏิบัตินั้นประกอบด้วยทาน ศีล ขันติ วิริยะ สมาธิ และปัญญา เมื่อปฏิบัติถึงที่สุดแล้ว พระโพธิสัตว์ก็บรรลุสัมมาสัมโพธิญาณเป็นพระพุทธเจ้าได้ สามารถบรรลุความเป็นตรีกายได้คือธรรมกาย สัมโภคกาย และนิรมาณกาย พระพุทธเจ้าได้สอน เรื่องของวัชรยานไว้ตั้งแต่สมัยพุทธกาล เช่น กาลจักรตันตระ หลังจากได้บรรลุสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว 1 ปี แก่พระโพธิสัตว์ที่บำเพ็ญในภูมิที่สูง ฉะนั้นคำสอนตันตระจึงถือว่าเป็นคำสอนลับเฉพาะ ถ่ายทอดแก่ผู้ที่มีความพร้อมในการปฏิบัติธรรมชั้นสูง หากถ่ายทอดไปยังผู้ไม่เหมาะสม นอกจากจะไม่เกิดประโยชน์แล้วยังอาจก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้
คำสอนมหายานเป็นที่เริ่มสนใจปฏิบัติในช่วงของท่านนาคารชุน ในปื ค.ศ. 1 ท่านนาคารชุนได้ปฏิบัติคำสอนตันตระได้อย่างเป็นเลิศ ท่านได้เขียนเรื่องการปฏิบัติตันตระเรื่อง "กูเยียซามูจาตันตระ"
ในศตวรรษที่ 16 ท่านตารานาถ พระอาจารย์ชาวทิเบตในนิกายโจนังปะ (Jonangpa) ได้บันทึกไว้ว่าท่านคุรุนาคารชุนได้เขียนคำสอนเกี่ยวกับตันตระไว้มากเพียงแต่ช่วงที่ท่านมีชีวิตอยู่ไม่เป็นที่นิยมและแพร่หลาย ทิเบตเริ่มรับคำสอนจากอินเดียในช่วงศตวรรษที่ 7-8 ในช่วงนั้นการปฏิบัติตันตระในอินเดียได้พัฒนาขึ้นถึงจุดสูงสุดไปจนถึงศตวรรษที่ 12 การปฏิบัติในวัชรยานมีเงื่อนไขสำคัญอยู่หนึ่งข้อคือก่อนที่จะศึกษาปฏิบัติตันตระ จะต้องได้รับการมนตราภิเษก (initiation/ empowerment) จากพระอาจารย์ผู้มีคุณสมบัติเหมาะสมและได้รับอนุญาตจากครูบาอาจารย์ในสายของท่านให้เป็นผู้ประกอบพิธี ถ้าไม่มีมนตราภิเษก  ถึงแม้จะปฏิบัติอย่างไรก็ตามจะไม่ได้รับผลเต็มที่ ฉะนั้นผู้สนใจต่อการปฏิบัติวัชรยานจึงต้องได้รับการมนตราภิเษกจากพระอาจารย์เสียก่อน
อย่างไรก็ตาม มนตราภิเษกที่สมบูรณ์ไม่ได้เกิดหลังผ่านพิธีกรรม แต่เกิดไปตลอดชีวิตของผู้ปฏิบัติเมื่อเขาฝึกฝนตนเองตามบทปฏิบัติจนจิตของเขาประสานเป็นหนึ่งเดียวกับจิตของพระพุทธเจ้าองค์ที่เขาปฏิบัติบูชา และการให้มนตราภิเษกชั้นสูงจะมอบให้เพียงศิษย์ที่คุรุไว้วางใจว่ามีจิตเยี่ยงพระโพธิสัตว์และจะสามารถรักษาและปฏิบัติตามคำสอนได้อย่างเคร่งครัด นอกจากมนตราภิเษก คำสอนในสายตันตระยังต้องได้รับการส่งมอบจากคุรุสู่ศิษย์ที่เรียกว่า การถ่ายทอดคำสอน (transmission) และได้รับการอธิบาย (instruction) อย่างชัดแจ้ง
คำสอนวัชรยานมีไว้สำหรับผู้ที่มีพื้นฐานปัญญาจากมหายานเป็นอย่างดีจึงสามารถเข้าใจคำสอนอันลึกซึ้งได้ เป็นที่รู้กันว่าในทิเบต ท่านมิลาเรปะได้บรรลุธรรมในช่วงชีวิตของท่านด้วยการปฏิบัติตันตระ การปฏิบัติวัชรยานสามารถ ทำให้เราบรรลุถึงจุดนั้นได้ด้วยเวลาอันสั้น คำสอนต่างๆในตันตระได้ถูกบันทึกไว้ด้วยวิธีการ ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ตรัสสั่งไว้ เราสามารถศึกษาตันตระได้จากคำสอนต่างๆที่พระอาจารย์ชาวอินเดียได้บันทึกไว้และได้แปลทั้งหมดสู่ภาษาทิเบต เนื่องจากคำสอนดั้งเดิมที่เป็นภาษาสันสกฤตได้สูญหาย และถูกทำลายไปนานแล้ว
Sobolewskia
Sobolewskia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
วัชรยาน
ความเป็นมาของวัชรยาน
พุทธศาสนาได้เข้าสู่ทิเบตในสมัยกษัตริย์ซงแจ็นกัมโปในราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 พุทธศาสนาเข้าสู่ทิเบตทั้งจากอินเดียและจีน ได้มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ทิเบตว่ามีการสังคายนาพระพุทธศาสนา ณ นครลาซา โดยผ่านการโต้วาทีธรรมระหว่างนิกายเซนของจีนและวัชรยานจากอินเดีย ผลปรากฏว่า ชาวทิเบตเลื่อมใสในวัชรยานมากกว่า ดังนั้นพุทธศาสนาวัชรยานจึงลงรากฐานมั่นคงในทิเบตสืบมา
Sobolewskia
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แหลมไครเมีย ตุรกีถึง คอเคซัส
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัชรยาน
ความเป็นมาของวัชรยาน
ครั้นพระเจ้าชีซงเตแจ็น ได้ทรงนิมนต์ท่านศานตรักษิต ภิกษุชาวอินเดียและพระคุรุปัทมสมภวะเข้ามาเพื่อเผยแผ่พระธรรม โดยเฉพาะพระคุรุปัทมสมภวะได้เป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของชาวทิเบตอย่างมากจนท่านได้รับการยกย่องว่าเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่ 2 ของชาวทิเบต ท่านได้ร่วมกับท่านศานตรักษิตสร้างวัดสัมเย่ขึ้นในปี ค.ศ. 787 และเริ่มมีการอุปสมบทพระภิกษุชาวทิเบตขึ้นเป็นครั้งแรก ในความอุปถัมภ์ของกษัตริย์ชีซงเตแจ็น ทั้งนี้ยังได้จัดนักปราชญ์ชาวทิเบตเข้าร่วมในการแปลพระพุทธธรรมเป็นภาษาทิเบตด้วยอย่างมากมาย
การเผยแผ่ของพุทธวัชรยาน (พุทธทิเบต)
พุทธศาสนาในทิเบตมีประวัติความเป็นมา ทางหนึ่งเผยแผ่จากอินเดียในศตวรรษที่ 7 ในสมัยกษัตริย์ซงแจ็นกัมโปดังกล่าวข้างต้น แบ่งออกเป็น 4 นิกายใหญ่ๆ ได้แก่ ญิงมาปะ, คากิวปะ, สาเกียปะ และเกลุกปะ โดยญิงมาปะจะเน้นการฝึกปฏิบัติตามคำสอนในคัมภีร์ที่ได้มีการแปลจากสันสกฤตระหว่างศตวรรษที่ 7-10 ส่วนนิกายที่เหลือรวมเรียกว่า ซาร์มา (Sarma) หมายถึงนิกายใหม่ เน้นการฝึกปฏิบัติตามคำสอนในคัมภีร์ที่ได้มีการแปลหลังศตวรรษที่ 11 โดยมีท่านอตีศะทีปังกร พระอาจารย์ชาวอินเดียเป็นผู้เน้นในเนื้อหาของพระสูตร
นิกาย
พุทธวัชรยานแบ่งเป็นหลากหลายนิกาย แต่ละนิกายล้วนมีสังฆราช หรือผู้ปกครองสุงสุดของคณะสงฆ์ในแต่ละนิกายนั้น ๆ แต่ทุกนิกายล้วนแต่ยึดสมเด็จองค์ดาไลลามะ (ทะไลลามะ) เป็นประมุขทางจิตวิญญาณ
1. นิกายพุทธจากอินเดีย 4 นิกาย ได้แก่
นิกายญิงมาปะ (Nyingmapa)
ญิงมาปะเป็นนิกายแรกที่เผยแผ่มาจากอินเดีย โดยถือว่ากำเนิดจากท่านคุรุปัทมสมภวะ ได้มีพัฒนาการครั้งใหญ่ๆ 3 ครั้ง คือ การเริ่มต้น ซึ่งก็ถือว่าเป็นการเริ่ม ต้นพุทธศาสนาของทิเบตด้วย และเป็นนิกายเดียวที่มีอยู่ในช่วงนั้น คือศตวรรษที่ 8-11 คำว่า "ญิงมาปะ" ซึ่งแปลว่าโบราณสัญลักษณ์ของนิกายคือใส่หมวกสีแดงชาวทิเบตเลื่อมใสศรัทธา ท่านคุรุปัทมภพมากเชื่อว่าท่านเป็นผู้ทรงพลานุภาพอย่างมากในการให้ความช่วยเหลือขจัดอุปสรรคต่าง ๆ ได้จนหมดสิ้น ณยิงมาปะได้เน้นในด้านพุทธตันตระคำว่าตันตระนั้นแปลว่าเชือกหรือเส้นด้ายใหญ่ ๆ หรือความต่อเนื่อง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการถ่ายทอดคำสอนจากอาจารย์ไปสู่ศิษย์ โดยไม่มีการขาดตอนโดยผ่านพิธีมนตราภิเษก และเป็นการถ่ายทอดคำสอนปากเปล่าจากอาจารย์สู่ศิษย์
คำสอนญิงมาปะเน้นในเรื่องความไม่เป็นแก่นสารของจักรวาลและเน้นถึงความเป็นไปได้ในการตรัสรู้ในเวลาอันสั้น แบ่งพุทธศาสนาออกเป็น 9 ยานคือ
นิกายการ์จูปะ
นิกายคากิวปะเป็นนิกายสำคัญนิกายหนึ่งในต้นศตวรรษที่ 11การ์จู" แปลว่า การถ่ายทอดคำสอนด้วยการบอกกล่าวจากอาจารย์สู่ศิษย์ ผู้ก่อตั้งคือท่านมาร์ปะ ผู้สืบสายคำสอนมาจากนาโรปะ นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งมหาวิหารนาลันทา ผู้รับสืบทอดคำสอนมาจากติโลปะ ผู้ถือว่ารู้แจ้งเองไม่ปรากฏว่าท่านได้รับคำสอนจากพระอาจารย์ท่านใด แต่ได้มีบันทึกบอกกล่าวไว้ว่าท่านได้รับคำสอนโดยตรงจากพระพุทธวัชรธร มาร์ปะเป็นลามะปราชญ์ผู้แปลพระธรรมที่มีชื่อเสียงมากท่านหนึ่งของทิเบต ท่านได้ถ่ายทอดคำสอนต่อให้มิลาเรปะ โยคีผู้บรรลุความรู้แจ้งในชีวิตนี้ นิกายกากยวีปะได้ชื่อว่านิกายขาวก็สืบเนื่องจากการครองผ้าของมิลาเรปะซึ่งท่านจะครองผ้าบาง ๆ สีขาวหรืออาจจะมาจากสัญลักษณ์ของวัดในกากยวีปะซึ่งจะทาสีขาวทั้งหมด มาร์ปะและมิลาเรปะถือว่ามีความสำคัญมากในพุทธตันตระของทิเบต ท่านได้ประพันธ์คำสอนไว้มากมาย มิลาเรปะมีศิษย์ทั้งหมด 21 ท่าน ท่านที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ กัมโปปะ คำสอนสำคัญของนิกายนี้ ตันตระโยคะทั้ง 6 และการปฏิบัติ มหามุทรา
นิกายสาเกียปะ
นิกายนี้ได้มาจากชื่อของวัดสาเกียปะ คำว่า สาเกียแปลว่าดินสีเทา อยู่ในแคว้นซัง ทางตอนใต้ของ แม่น้ำยาร์ลุงจังโป
นิกายสาเกียปะได้ตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 11 ผู้ก่อตั้งนิกายคือผู้สืบเชื้อสายขุนนางเก่าตระกูลเกิน โกนชก เกียลโป ท่านได้รับคำสอนกาลจักรตันตระจากบิดาซึ่งรับคำสอนมากจากวิรูปะ มหาสิทธาชาวอินเดีย ท่านเกิน โกนชก เกียลโปได้เดินทางไปเรียนตันตระจากอาจารย์อีกท่านคือโยมิโลซาวา เป็นบัญญัติของท่านเกิน โกนชก เกียลโป ว่าการสืบทอดในนิกายนี้จะสืบทอดเฉพาะคนในตระกูลเกินเท่านั้น ตำแหน่งของเจ้านิกายสาเกียปะเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจทั้งในทางการเมืองและการศาสนาความสำคัญในเชิงประวัติศาสตร์ได้บันทึกไว้ว่าผู้สืบสายนิกายสาเกียปะ ท่านที่4คือกุงกา เกียลเซ็น หรือ สาเกียบันฑิต และหลานของท่านที่ชื่อว่า พักปะ โลดุป เกียลเซนทั้ง 2 ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียงในการเมืองของทิเบตมาก ท่านได้รับการเชิญจากโดยข่านชาวมงโกลให้ไปแผ่แผ่พุทธตันตระในประเทศจีน เป็นที่เลื่อมใสแก่ข่านมงโกลอย่างมาก กุบไลข่านได้แต่งตั้งให้พักปะ โลดุป เกียลเซนให้ปกครองทิเบต และนี่เป็นจุดเริ่มต้นของการที่พระสงฆ์นั้นปกครองทั้งอาณาจักรและศาสนจักร
นิกายกาดัมปะและเกลุกปะ
เช่นเดียวกับนิกายกากยวีปะและซากยาปะ จุดเริ่มของทั้ง 2 นิกายมาจากอตีศะทีปังกร และศิษย์ของท่านชื่อ ตมเติมปะ ท่านอตีศะได้เน้นมากในเรื่องคำสอนดั้งเดิมของพุทธศาสนาและเน้นในการปฏิบัติพระธรรมวินัยที่เคร่งครัดโดยไม่เน้นในคำสอนตันตระ ศิษย์ของท่านอตีศะได้ก่อตั้งนิกายกาดัมปะขึ้น คำว่า กาดัม แปลว่าคำสอนของพระพุทธเจ้า เมื่อเวลาผ่านไปกาดัมปะได้สูญเอกลักษณ์ของตนเองไปบ้างด้วยแรงดึงดูดใจจากตันตระ ในศตวรรษที่14 พระอาจารย์ซงคาปาได้ศึกษาคำสอนของท่านอตีศะและได้ปฏิวัตินิกายกาดัมปะขึ้นมาใหม่ให้คงเอกลักษณ์เดิมและได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็นนิกายเกลุกปะ คำว่าเกลุก แปลว่าความดีงาม คำสอนของเกลุกปะ เน้นที่การศึกษาจากต่ำขึ้นไปสูงเน้นธรรมวินัย เน้นด้านตรรกะและพุทธปรัชญา
ทิเบต
บทความหลัก: วัชรยาน
ในทิเบต คำสอนเกี่ยวพุทธตันตระได้พัฒนาไปเป็นวัชรยาน โดยมีการแบ่งเป็นนิกายย่อย ๆ อีกมาก
จีน: นิกายเจิ้นเหยียนหรือมี่จง
ผู้นำคำสอนนิกายพุทธตันตระเข้าสู่ประเทศจีนคือ ศุกรสิงหะซึ่งเข้าสู่จีนเมื่อ พ.ศ. 1259 ต่อมาได้มีคณาจารย์สำคัญเช่น วัชรโพธิ์ และอโมฆวัชระเข้ามาเผยแพร่คำสอนอีก นิกายนี้ได้รับการส่งเสริมมากเมื่อมองโกลเข้ามามีอำนาจในจีน จากนั้นได้เสื่อมไป
ญี่ปุ่น: นิกายชินงอน
ก่อตั้งโดยคูไค ซึ่งมีนามว่า โคโบ ไดจิหลังจากมรณภาพ โดยรับคำสอนผ่านทางนิกายเชนเหยนและฌานในจีน ได้รวมเอาความเชื่อในศาสนาชินโตเข้าไว้ด้วย
ไทย
พระพุทธศาสนาฝ่ายวัชรยานในเมืองไทย เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยของ พระมหาคณาจารย์จีนธรรมสมาธิวัตร (โพธิ์แจ้งมหาเถระ) หรือลามะ ทริมซิน กุนดั๊ก รินโปเช ปฐมเจ้าอาวาสวัดโพธิ์แมนคุณาราม และอดีตเจ้าคณะใหญ่จีนนิกายรูปที่ 6 ท่านเจ้าคุณอาจารย์ได้จาริกไปประเทศจีน ได้ธุดงค์ไปถึงแคว้นคาม ทิเบตตะวันออก และได้เข้าศึกษามนตรยาน นิกายณยิงมาคากิว ณ สำนักสังฆราชาริโวเช แคว้นคาม ทิเบตตะวันออกกับพระสังฆราชา “วัชระนะนาฮู้ทู้เคียกทู้” (พระมหาวัชรจารย์ พุทธะ นอร่า รินโปเช) ซึ่งเป็นพระมหาเถระที่มีชื่อเสียงมากของทิเบต จีน และในแถบจีนตอนใต้ ฮ่องกง ไต้หวัน สิงคโปร์ มาเลเซีย
ท่านสังฆราชานะนา ได้เปิดเผยว่าท่านเจ้าคุณอาจารย์ถือกำเนิดจากปรมาจารย์ “คุรุนาคารชุน” (ตามความเชื่อและแนวทางปฏิบัติในทิเบต) ซึ่งมาเพื่อฟื้นฟู สถาปนาพุทธศาสนามหายานให้มั่นคงในภูมิภาคนี้ ดังนั้นท่านเจ้าคุณอาจารย์ได้รับ ความเมตตาจากพระอาจารย์เป็นพิเศษ เมื่อท่านเจ้าคุณอาจารย์ศึกษาแตกฉานในศาสนาพุทธ ฝ่ายวัชรยาน นิกายณยิงมาคากิวแล้ว พระสังฆราชาฯ ได้ประกอบมนตราภิเษก ตั้งให้ท่านเจ้าคุณอาจารย์โพธิ์แจ้งมหาเถระ หรือลามะ ทริมซิน กุนดั๊ก รินโปเช เป็น “พระวัชราจารย์” อันดับที่ 26 สืบต่อจากท่าน ในการครั้งนั้น ท่านสังฆราชานะนาได้มอบ อัฐบริขาร สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำตำแหน่งสังฆราชาให้ท่านเจ้าคุณอาจารย์อย่างครบถ้วน และหลังจากนั้นไม่นานท่านได้รับเกียติสูงสุดในตำแหน่งพระสังฆราชองค์ที่ 19 แห่งนิกายมันตรยาน ทิเบต
ทั้งนี้พระอาจารย์ได้มอบพระธรรมคัมภีร์ ที่ครบถ้วนสมบูรณ์ที่สุดของนิกายพร้อมทั้งกำชับให้ท่านเจ้าคุณอาจารย์นำกลับมาประดิษฐานในประเทศไทย ด้วยเหตุที่ว่าเมืองไทยพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองและมั่งคง ท่านสังฆราชาได้ทำนายว่า ทิเบตต้องแตก พระธรรมคัมภีร์อันมีค่ามหาศาลจะถูกทำลายหมด ในปัจจุบันเป็นที่ยืนยันแล้วว่า พระธรรมคัมภีร์ฉบับที่อยู่ กับท่านเจ้าคุณอาจารย์เป็นฉบับสมบูรณ์ที่สุด
จนถึงสมัยก่อนที่ท่านจะดับขันธ์ ท่านเกิดอาการล้มป่วยเข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลธนบุรี ท่านเจ้าคุณเย็นเต็ก ซึ่งเป็นลูกศิษย์ท่านได้เดินทางไปยังเนปาล เพื่อสอบถามถึงอาการป่วยของพระอาจารย์จากลามะชั้นสูง และท่านได้เข้าพบกับพระสังฆราชต๊ากน่า จึงได้ถ่ายทอดรหัสนัยแห่งวัชรยานให้แก่ท่านเจ้าคุณเย็นเต็ก
เมื่อท่านเจ้าคุณโพธิ์แจ้งถึงแก่กาลดับขันธ์นั้น ท่านไม่ได้ถ่ายทอดรหัสนัย และตำแหน่งพระสังฆราชนิกายณยิงมาคากิวให้แก่ผู้ใดเลย คณะศิษย์ของท่านได้เดินทางตามหาพระลามะที่จะมาต่อสายวัชรยานจากท่านหลายๆประเทศ โดยอาศัยเพียงรูปถ่ายของท่านเจ้าคุณโพธิ์แจ้ง พระอาจารย์นอร่ารินโปเช และท่านวิดยาดรุ๊ปวังเท่านั้น สุดท้ายก็พบกับท่านพระมหาวัชรจารย์โซนัม ท๊อปเกียว รินโปเช จึงได้กระจ่างขึ้น เมื่อท่านได้เปิดเผยความลับเรื่องวัชรยาน
จนถึงปัจจุบันนี้ พุทธศาสนาฝ่ายวัชรยานในเมืองไทย ได้รับการสืบทอดมาจากพระอารามริโวเช ซึ่งเป็นต้นสายของวัชรยาน จากแคว้นคาม ทิเบตตะวันออก โดยมีพระมหาวัชรจารย์ โซนัม ท๊อปเกียว รินโปเชเป็นผู้สืบทอด และมีการฝึกปฏิบัติแนวทางนี้ที่ริโวเชธรรมสถาน และวัดโพธิ์แมนคุณาราม กรุงเทพมหานคร
ในส่วนของพระในคณะสงฆ์จีนนิกายนั้น วัชรยานที่ท่านเจ้าคุณได้ถ่ายทอดให้กับศิษย์นั้นเหลือไม่กี่ท่านที่ยังยึดถือและปฏิบัติตามวิถีทางแห่งวัชรยานอย่างเคร่งครัด อาทิเช่น ท่านเจ้าคุณเย็นอี่ วัดโพธิ์เย็น พระอาจารย์เย็นเมี่ยง วัดเทพพุทธาราม เป็นต้น
นอกนั้นยังมีการยึดถือปฏิบัติในส่วนของพิธีกรรม และการมนตราภิเษก และการเขียนอักขรมนต์ในพิธีเจริญพุทธมนต์
สายการปฏิบัติในประเทศไทย
ปัจจุบันมีการถ่ายทอดคำสอนเข้ามาในประเทศไทยจากหลายนิกาย และได้มีการตั้งกลุ่มปฏิบัติต่าง ๆ ขึ้นดังนี้
การศึกษา
การศึกษา ในความหมายทั่วไปอย่างกว้างที่สุด เป็นวิธีการส่งผ่านจุดมุ่งหมายและธรรมเนียมประเพณีให้ดำรงอยู่จากรุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นหนึ่ง โดยทั่วไป การศึกษาเกิดขึ้นผ่านประสบการณ์ใด ๆ ซึ่งมีผลกระทบเชิงพัฒนาต่อวิธีที่คนคนหนึ่งจะคิด รู้สึกหรือกระทำ แต่ในความหมายเทคนิคอย่างแคบ การศึกษาเป็นกระบวนการอย่างเป็นทางการซึ่งสังคมส่งผ่านความรู้ ทักษะ จารีตประเพณีและค่านิยมที่สั่งสมมาจากรุ่นหนึ่งไปยังอีกรุ่นหนึ่ง นั่นคือ การสอนในสถานศึกษา สำหรับปัจจุบันนี้มีการแบ่งระดับชั้นทางการศึกษาออกเป็นขั้นๆ เช่น การศึกษาปฐมวัย ประถมศึกษา มัธยมศึกษา ทั้งนี้รวมไปถึงระดับอาชีวศึกษา อุดมศึกษา และการฝึกงาน
สำหรับประเทศไทย มีกฎหมายบังคับให้ประชาชนไทยทุกคนต้องจบการศึกษาภาคบังคับ และสามารถเรียนได้จนจบการศึกษาขั้นพื้นฐานโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย นอกจากนี้ในปัจจุบันยังเปิดโอกาสให้มีการเรียนการสอนโดยผู้ปกครองที่บ้านหรือที่เรียกว่าโฮมสคูลอีกด้วย
คำว่า "education" เป็นศัพท์จากภาษาลาติน ēducātiō ("การปรับปรุง,การอบรม") จาก ēdūcō ("ฉันรู้, ฉันฝึก")
สำหรับการศึกษาตามพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 มี 3 รูปแบบคือ การศึกษาในระบบ การศึกษานอกระบบ และ การศึกษาตามอัธยาศัย
การศึกษาในระบบ
การศึกษาในระบบ (formal education) เป็นการศึกษาที่กำหนดจุดมุ่งหมาย วิธีการศึกษา หลักสูตร ระยะเวลาของการศึกษา การวัดและการประเมินผล ซึ่งเป็นเงื่อนไขของการสำเร็จการศึกษาที่แน่นอน โดยการศึกษาในระบบ สามารถแบ่งออกได้ดังนี้
ระดับปฐมวัย
ระดับปฐมวัยเป็นการจัดการศึกษาให้เด็กก่อนวัยที่ต้องศึกษาการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยเป็นการวางรากฐานชีวิตเพื่อปูพื้นฐานที่ดีก่อนการเรียนในระดับต่อไป โดยทั่วไปแล้วผู้ที่เข้าศึกษาในระดับนี้มักมีอายุตั้งแต่ 4 - 8 ปี การเรียนการสอนในระดับนี้จะเน้นการสอนที่เกี่ยวข้องกับจิตวิทยาพัฒนาการของเด็ก ซึ่งเน้นในด้านการพัฒนาร่างกาย จิตใจ สังคม สติปัญญาและอารมณ์ของเด็ก นอกจากนี้ยังเน้นให้เด็กเรียนรู้ทักษะต่างๆผ่านกิจกรรมการเล่นและกิจกรรมเกมส์ เพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางสังคม และเกิดการเรียนรู้ผ่านกิจกรรมเหล่านี้อีกด้วย ซึ่งการใช้เกมส์และการเล่นถือได้ว่าเป็นวิธีการหลักสำหรับสอนเด็กในระดับปฐมวัย โครงสร้างหลักสูตรการศึกษาปฐมวัยจะมีจุดเน้นทั้งสิ้น 2 ด้านคือ ด้านประสบการณ์สำคัญ ประกอบไปด้วย ด้านร่างกาย ด้านอารมณ์จิตใจ ด้านสังคมและด้านสติปัญญา อีกด้านหนึ่งคือสาระที่ควรเรียนรู้ ประกอบไปด้วย เรื่องราวเกี่ยวกับตัวเด็ก เรื่องราวเกี่ยวกับบุคคลและสถานที่รอบตัวเด็ก ธรรมชาติรอบตัวและสิ่งต่างๆรอบตัวเด็ก
ระดับประถมศึกษา
ประถมศึกษาเป็นการศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยทั่วไปแล้วการศึกษาในระดับประถมศึกษาจะมีระยะเวลาในการเรียนประมาณ 5 - 8 ปี ขึ้นอยู่กับการวางแผนจัดการศึกษาของแต่ละประเทศ สำหรับประเทศไทยมีจัดการเรียนการสอนในระดับชั้นประถมศึกษา 6 ปี ตั้งแต่ในระดับประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงประถมศึกษาปีที่ 6 โดยผู้เข้าศึกษาในระดับประถมศึกษามักจะมีอายุประมาณ 6-7 ปี โดยในปัจจุบันนี้ยังมีเด็กกว่า 61 ล้านคนที่ไม่มีโอกาสได้เรียนในระดับประถมศึกษา ซึ่ง 47% ในจำนวนนี้จะหมดโอกาสการเข้าศึกษาต่ออย่างสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม ยูเนสโก้ ได้พยายามสนับสนุนให้เกิดการศึกษาสำหรับทุกคน โดยได้ดำเนินการที่เรียกว่าการศึกษาเพื่อปวงชน ซึ่งทุกประเทศจะต้องประสบความสำเร็จในด้านจำนวนคนเข้าศึกษาในระดับประถมศึกษาตามประกาศของ    ยูเนสโก้ ภายในปี พ.ศ. 2558 หลังจากนักเรียนจบชั้นประถมศึกษาแล้วจะสามารถเข้าศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาได้ ซึ่งนักเรียนเหล่านี้มักจะมีอายุประมาณ 11 - 13 ปี
ระดับมัธยมศึกษา
มัธยมศึกษาเป็นการจัดการศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยจัดการศึกษาให้กับนักเรียนที่จบในระดับประถมศึกษามาแล้ว สำหรับผู้เรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษามักจะมีอายุประมาณ 11 - 18 ปี สำหรับการจัดการศึกษาในระดับมัธยมศึกษามีจุดประสงค์เพื่อเสริมสร้างความรู้และทักษะกระบวนการเฉพาะด้าน เพื่อนำไปใช้ในการศึกษาระดับสูงต่อไป สำหรับประเทศโดยส่วนใหญ่แล้วการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาถือได้ว่าเป็นการศึกษาภาคบังคับ สำหรับประเทศไทย นักเรียนจะต้องจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จึงจะถือว่าจบการศึกษาภาคบังคับ อย่างไรก็ตามหลังจากจบระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นแล้ว นักเรียนสามารถเลือกที่จะหยุดเรียนแล้วออกไปประกอบอาชีพ หรือ เรียนต่อก็ได้ ในกรณีที่เรียนต่อจะมี 2 ระบบให้เลือกเรียน ระหว่างสายสามัญ ซึ่งเป็นการเรียนต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยมีการจัดการเรียนการสอนที่เป็นพื้นฐานสำหรับการเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา และสายอาชีพ ซึ่งจะสอนเกี่ยวกับอาชีพทางด้านต่างๆ เช่น งานช่าง และเกษตรกรรม เป็นต้น โดยทั้งหมดนี้รัฐบาลไทยจะเป็นผู้ดำเนินการทางด้านค่าใช้จ่ายทั่วไปจนจบระดับชั้นมัธยมศึกษา
ระดับอาชีวศึกษา
อาชีวศึกษาเป็นการศึกษาเพื่อเตรียมคนสำหรับการประกอบอาชีพในอนาคต ทั้งในด้านของงานช่างฝีมือ งานธุรกิจ งานวิศวกรรม และงานบัญชี โดยเป็นการศึกษาเพื่อให้ผู้เรียนสามารถปฏิบัติงานได้จริงๆ ซึ่งแตกต่างจากการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่เน้นให้มีความรู้พื้นฐานมากเพียงพอสำหรับศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย การศึกษาในระดับอาชีวศึกษาจะเน้นให้มีการฝึกงาน เพื่อเสริมสร้างให้ผู้เรียนมีประสบการณ์มากยิ่งขึ้น สำหรับประเทศไทยเริ่มมีการจัดการเรียนการสอนในสายอาชีพตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452 โดยในสมัยนั้นเน้นจัดการเรียนการสอนทางด้าน แพทย์ ผดุงครรภ์ ภาษาอังกฤษ พาณิชยการ และครู
ระดับอุดมศึกษา
การศึกษาในระดับอุดมศึกษา (tertiary, third stage,post secondary education) เป็นการศึกษาที่ไม่ได้บังคับว่าต้องจบการศึกษาในระดับนี้ การศึกษาในระดับนี้เป็นการศึกษาที่สูงขึ้นมาจากการศึกษาในระดับมัธยมศึกษา การศึกษาในระดับอุดมศึกษานั้นแบ่งได้ออกเป็น 2 ระดับคือระดับปริญญาบัณฑิตและระดับบัณฑิตศึกษา สำหรับการจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาเป็นหน้าที่ของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยเป็นผู้ดำเนินการ หากผู้เข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษาเรียนจบแล้วจะได้รับปริญญาบัตรเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงการผ่านหลักสูตรนั้นๆ
การที่จะเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาได้นั้นจำเป็นต้องผ่านการสอบคัดเลือกเข้าศึกษาต่อก่อน ส่งผลให้วิธีการนี้ทำให้มีทั้งผู้ที่ได้สิทธิ์ศึกษาต่อและผู้ที่ไม่ได้สิทธิ์ศึกษาต่อ สำหรับการศึกษาในระดับอุดมศึกษามีความสำคัญมากในการสมัครงาน เพราะมักมีการกำหนดวุฒิการศึกษาขั้นต่ำในระดับปริญญาตรี นอกจากนี้ยังมีความสำคัญในการพัฒนากำลังคนในการพัฒนาประเทศชาติอีกด้วย
ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยมีทั้งมหาวิทยาลัยที่เป็นของรัฐ มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ และมหาวิทยาลัยเอกชน
การศึกษาพิเศษ
การศึกษาพิเศษเป็นการจัดการศึกษาสำหรับผู้ที่มีความต้องการพิเศษ ดังนั้นรัฐบาลจำเป็นต้องสนับสนุนงบประมาณและสาธารณูปโภคต่างๆเพื่อสนับสนุนการศึกษาในรูปแบบนี้ โดยกลุ่มที่มีความต้องการพิเศษแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ เด็กที่มีปัญญาเลิศ ซึ่งจะเน้นการพัฒนาความสามารถและความถนัดเฉพาะของบุคคล อีกประเภทหนึ่งคือเด็กที่มีความบกพร่องทางด้านร่างกายหรือสติปัญญา โดยการจัดการศึกษาจะเน้นการเรียนการสอนรายบุคคล ควบคู่ไปกับการเรียนรู้ในห้องเรียนปกติ รวมไปถึงพัฒนาทักษะการดำรงชีวิตให้กับผู้ที่มีความต้องการพิเศษให้สามารถดำรงชีวิตในสังคมได้
การศึกษานอกระบบโรงเรียน
ตามความในพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 ได้ให้นิยามเกี่ยวกับการศึกษานอกระบบโรงเรียน ความว่าเป็นการศึกษาที่มีความยืดหยุ่นในการกำหนดจุดมุ่งหมาย รูปแบบ วิธีการจัดการศึกษา ระยะเวลาของการศึกษา การวัดและประเมินผล ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญของการสำเร็จการศึกษา โดยเนื้อหาและหลักสูตรจะต้องมีความเหมาะสมสอดคล้องกับสภาพปัญหาและความต้องการของบุคคลแต่ละกลุ่ม ดังนั้นการจัดการเรียนการสอนนอกระบบโรงเรียนจะเป็นการจัดให้กับผู้ที่ไม่ได้อยู่ในระบบโรงเรียนหรือผ่านจากระบบโรงเรียนมาแล้ว โดยส่วนใหญ่แล้วผู้ที่เข้าศึกษานอกระบบโรงเรียนมักเป็นผู้ใหญ่เป็นส่วนมาก เพื่อเรียนรู้การอ่านออกเขียนได้และนำความรู้ที่ได้ไปประยุกต์ใช้กับอาชีพของตัว สำหรับประเทศไทยมีการจัดการเรียนการสอนรูปแบบการศึกษานอกโรงเรียนอยู่เป็นจำนวนมาก โดยนิยมจัดตั้งศูนย์การเรียนรู้ชุมชนหรือศูนย์การเรียนรู้นอกระบบโรงเรียน เพื่อให้ประชาชนเข้ามาเรียนรู้ได้ โดยภายในศูนย์จะมีอาจารย์ประจำและอาจารย์อาสาสมัครเป็นผู้จัดกิจกรรมการเรียนการสอน นอกจากนี้แล้วการศึกษานอกระบบโรงเรียนยังมีการจัดการศึกษาในรูปแบบอื่นๆด้วย เช่น การศึกษาผู้ใหญ่ การศึกษาชุมชน เป็นต้น
การศึกษาตามอัธยาศัย
การศึกษาตามอัธยาศัย (Informal Education) โดยพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 ได้ให้ความหมายของการศึกษาตามอัธยาศัยว่าเป็นการศึกษาที่ผู้เรียนได้เรียนรู้ด้วยตนเอง ตามความสนใจ ศักยภาพ ความพร้อมและโอกาส โดยศึกษาจากบุคคล ประสบการณ์ สังคม สิ่งแวดล้อม สื่อ หรือแหล่งความรู้อื่น ดังนั้นถือได้ว่าการศึกษาตามอัธยาศัยเป็นการเรียนรู้ตลอดชีวิตได้เช่นเดียวกัน สำหรับการเรียนรู้ตามอัธยาศัยสามารถจำแนกออกได้เป็น 3 ประเภท คือ การเรียนรู้ด้วยการนำตัวเอง การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญและการเรียนรู้ในชีวิตประจำวัน
การศึกษาตามอัธยาศัยมักเป็นการศึกษาที่เกิดขึ้นภายนอกห้องเรียน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลักสูตรโดยเฉพาะเจาะจงและมักเกิดขึ้นโดยความบังเอิญ ดังนั้นส่งผลให้การศึกษาในประเภทนี้เกิดขึ้นได้ในทุกๆสถานที่ ทั้งที่บ้าน โรงเรียนและที่อื่นๆ ซึ่งเป็นการศึกษาเพียงรูปแบบเดียวของมนุษย์เท่านั้นที่จำเป็นต้องเรียนรู้ตลอดชีวิต
การศึกษาในรูปแบบอื่นๆ
การศึกษาทางเลือกเป็นการศึกษาที่มีความแตกต่างจากการศึกษาในกระแสหลัก โดยยึดความต้องการของชุมชนในท้องถิ่นเป็นหลัก ใช้กระบวนการสอนที่มีความหลากหลายรูปแบบ และหยิบยกปรัชญาการศึกษาหลายๆปรัชญาเข้ามาประยุกต์ใช้ โดยการศึกษาในรูปแบบนี้ถือได้ว่าเป็นการศึกษาที่เป็นอุดมคติ และลดบทบาทของการจัดการศึกษาในรูปแบบของโรงเรียนลง สำหรับการจัดการศึกษาทางเลือกนั้นมีทั้งรูปแบบที่เรียนในโรงเรียนการศึกษาทางเลือก โฮมสคูล รวมไปถึงรูปแบบอันสคูลลิ่ง สำหรับโรงเรียนการศึกษาทางเลือกในประเทศไทยยกตัวอย่างเช่น โรงเรียนรุ่งอรุณ เป็นต้น
นักการศึกษาที่มีแนวคิดเรื่องการศึกษาทางเลือกและได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวาง ยกตัวอย่างเช่น รูดอร์ฟ สไตเนอร์ และมาเรีย มอนเตสเซอรี
วงศ์ปลาแค้
วงศ์ปลาแค้ (Goonch) เป็นปลาหนังหรือปลาไม่มีเกล็ดวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาหนัง ที่แตกต่างจากวงศ์อื่นคือ ส่วนหัวโต ปากกว้างมากและอยู่ด้านล่าง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Sisoridae (/ไซ-ซอ-ริ-ดี/)
ลักษณะ
ผิวหนังบนหัวและตัวไม่เรียบ อาจสากหรือเป็นตุ่มนิ่มเล็ก ๆ บนหัวมีสันตื้น ๆ ไปถึงด้านหลัง ครีบไขมันมีขนาดเล็ก มีหนวด 4 คู่ หนวดที่ริมฝีปากเป็นเส้นแบนและแข็ง หนวดที่จมูกสั้น หนวดใต้คางยาว ส่วนมากที่ครีบหลังและครีบอกมีก้านแข็งแหลมคม ครีบท้องใหญ่ ครีบก้นเล็ก ครีบหางเว้าลึก
เป็นปลากินเนื้อ ตั้งแต่สัตว์หน้าดินจนถึงปลาขนาดเล็กกว่า รวมถึงเศษซากสัตว์หรือปลาที่ตายแล้ว
การกระจายพันธุ์
สำหรับในประเทศไทยพบประมาณ 17 ชนิด มีขนาดแตกต่างออกไปตั้งแต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรในลำธารน้ำไหลเชี่ยวบนภูเขาสูง ไปจนถึง ปลาแค้ยักษ์ (Bagarius yarrelli) ที่อาศัยและหากินใต้ท้องน้ำ ที่มีขนาดถึง 2 เมตร
โดยชนิดที่พบบ่อยคือ ปลาแค้วัว (B. bagarius) หรือปลาแค้ธรรมดา กับ ปลาแค้ยักษ์
อนึ่ง ในปัจจุบัน วงศ์ปลาแค้ขี้หมู (Erethistidae) ที่เคยมีปลาแค้ขี้หมู (Erethistes maesotensis) เป็นสมาชิกในวงศ์ เดิมเคยถูกจัดให้อยู่ในวงศ์นี้ด้วย แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกไปต่างหาก
Sleumeria
Sleumeria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Icacinaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เกาะบอร์เนียว
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ตัวรับการยืด
ตัวรับการยืด (Stretch receptor) เป็นตัวรับแรงกล (mechanoreceptor) ที่ตอบสนองต่อการยืดอวัยวะและกล้ามเนื้อต่าง ๆ แล้วส่งข้อมูลโดยเป็นกระแสประสาทไปยังก้านสมองส่วนท้าย (medulla oblongata) ผ่านเส้นใยประสาทนำเข้า (afferent nerve fiber) ตัวอย่างรวมทั้งตัวรับการยืดที่กล้ามเนื้อแขนขา เอ็นแขนขา ที่หัวใจ ผนังลำไส้ใหญ่ และที่ปอด
ตัวรับการยืดยังพบที่หลอดเลือดแดงแครอทิด เป็นตัวเฝ้าตรวจความดันเลือด และมีผลให้ต่อมใต้สมองส่วนหลัง (posterior) ปล่อยฮอร์โมนลดปัสสาวะ (antidiuretic hormone คือ vasopressin) ซึ่งทำให้เส้นเลือดตีบลงด้วย
แบบต่าง ๆ รวมทั้ง
อ๋าว เจียเหนียน
อ๋าว เจียเหนียน (敖嘉年, เกิดเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวฮ่องกง เขาเคยเป็นดีเจวิทยุ ก่อนที่จะมาเป็นทำงานเป็นนักแสดง นอกจากนี้โอ๋เจียเหนียน ยังเป็นพิธีกรรายการข่าวบันเทิง ,อีบัซซ์ ตั้งแต่ปี 2005 ถึง 2007
ภาษาเอา
ภาษาเอา เป็นภาษากูกี-ชีน-นาคา ที่อยู่ในตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า พูดโดยชาวเอาในรัฐนาคาแลนด์ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย มีผู้พูดราว 141,000 คน (Gordon, 2005) สำเนียงที่สำคัญมี 2 สำเนียงคือ ผู้พูดสำเนียงชังกี มี 60 % ของชาวเอาทั้งหมด เป็นสำเนียงที่ได้รับอิทธิพลจากมิชชันนารี สำเนียงชุงลีเป็นสำเนียงที่มีการสอนในโรงเรียน สำเนียงมอกเซนใช้พูดส่วนใหญ่ทางตะวันตกของเขตเอาและใกล้เคียงกับสำเนียงชังกี การพูดในแต่ละหมู่บ้านจะมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกัน
Schraderanthus
Schraderanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Solanaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกถึงกัวเตมาลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่: