cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รอย ลิกเทนสไตน์
ช่วงชีวิตที่มีชื่อเสียง
ลิกเทนสไตน์ทำงานโดยมีพื้นฐานมาจากการขยายภาพจากหนังสือการ์ตูน ซึ่งก่อให้เกิดการอภิปรายอย่างแพร่หลายเกี่ยวกับคุณค่าของมันในด้านศิลปะ ลิกเทนสไตน์ ยอมรับว่า "ผมเป็นนักลอกเลียนแบบตามที่ได้เรียกกันมา แต่ผมเน้นย้ำในสิ่งที่ลอกเลียนมาในขอบเขตอื่น ในการทำเช่นนั้น ภาพต้นแบบจะได้รับองค์ประกอบที่ต่างกันอย่างชัดเจน มันไม่ใช่การปาดแปรงหนา หรือบาง แต่มันเป็นจุดสี และสีแต้มแบน ๆ และเส้นแข็ง ๆ" เอดดี แคมป์เบลล์เขียนบล็อกถึงลิกเทนสไตน์ว่า "นำภาพเล็ก ๆ ที่เล็กกว่าฝ่ามือ มาพิมพ์ด้วยหมึกสี่สีบนกระดาษหนังสือพิมพ์ และขยายเป็นขนาดปกติของงานศิลปะ และจัดแสดง และจบด้วยการวาดมันลงบนผ้าใบ แคมป์เบลล์ยังได้อ้างอิงคำพูดของแจ็ก คาวเวิร์ตอีกด้วย ในเรื่องที่เกี่ยวกับลิกเทนสไตน์ บิล กลิฟฟิท ซึ่งครั้งหนึ่งเคยกล่าวว่า "มันมีทั้งงานศิลปะชั้นสูง และงานศิลปะชั้นต่ำ ศิลปะชั้นสูงก็สามารถต่ำได้ เพียงนำมันออกจากบริบทของศิลปะชั้นสูง จัดสรรและยกระดับให้มันเป็นอย่างอื่น"
แม้ว่าพื้นฐานการทำการ์ตูนของลิกเทนสไตน์จะเป็นที่ยอมรับโดยกว้างขวางแล้ว แต่ที่น่าเป็นห่วงคือ ยังคงมีการเอ่ยถึงจากนักวิจารณ์ที่กล่าวว่า ลิกเทนสไตน์ไม่ได้ให้เครดิต ไม่จ่ายค่าลิขสิทธิ์ใด ๆ หรือขออนุญาตจากศิลปินต้นฉบับหรือผู้ถือครองลิขสิทธิ์ ในการสัมภาษณ์ให้บีบีซีทั้ง 4 สารคดี ใน ค.ศ. 2013 แอลัสเตอร์ ซุก ได้ถามเดฟ กิบบอนส์ ศิลปินผู้วาดหนังสือการ์ตูนว่า เขาคิดว่าลิกเทนสไตน์ได้ขโมยความคิดหรือไม่ กิบบอนส์ตอบว่า ผมอาจกล่าวได้ว่ามันเป็นการเลียนแบบ ในวงการดนตรี ยกตัวอย่างว่าคุณไม่อาจจะผิวปากในทำนองของคนอื่นหรือเล่นทำนองของคนอื่น ไม่ว่ามันจะแย่ขนาดไหน โดยไม่ให้เครดิต และจ่ายให้ศิลปินต้นฉบับ นั่นคือการพูดว่า นี่คือ "WHAAM!" โดยรอย ลิกเทนสไตน์ ซุกกล่าวอีกว่า "ลิกเทนสไตน์ดัดแปลงงานของโนวิกในวิธีที่ฉลาด"
Ernesto Priego อาจารย์แห่งมหาวิทยาลัยนครลอนดอน ให้ความเห็นว่า การที่ลิกเทนสไตน์ล้มเหลวในการให้เครดิตแก่ผู้สร้างดั้งเดิมของงานภาพการ์ตูนของเขา คือการสะท้อนการตัดสินใจของสำนักพิมพ์วารสารรายคาบแห่งชาติ (ต้นกำเนิดดีซีคอมิกส์) ที่จะละเว้นการให้เครดิตของนักเขียนและศิลปินของพวกเขา
ในบันทึกที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1998 โนวิกกล่าวว่าเขาได้พบกับลิกเทนสไตน์ในกองทัพใน ค.ศ. 1947 และเป็นผู้บังคับบัญชาของลิกเทนสไตน์ เขาได้ตอบสนองต่อข้อร้องเรียนของลิกเทนสไตน์ เกี่ยวกับงานที่ต่ำต้อย เขาได้แนะนำให้ลิกเทนสไตน์ไปหางานที่ดีกว่า กาบีลีแยกล่าวว่า ลิกเทนสไตน์ได้จากกองทัพไปก่อนที่คำพูดในเหตุการณ์ของโนวิกได้เกิดขึ้น บาร์ต บีตีกล่าวว่า "เรื่องราวของนอร์วิคดูเหมือนจะเป็นความพยายามส่วนตัวที่จะลดชื่อเสียงของศิลปิน"
Escharella
Escharella เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Escharellidae
รอย ลิกเทนสไตน์
ช่วงชีวิตที่มีชื่อเสียง
ใน ค.ศ. 1996 ลิกเทนสไตน์ได้เปลี่ยนรูปแบบงานจากช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 และเริ่มต้นวาดภาพชุด Modern Painting ซึ่งมีมากกว่า 60 รูป เขาใช้เทคนิคจุดแบบ Ben Day และรูปทรงเรขาคณิตและเส้น ท้าทายภาพให้เด่นไปจากโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ดูเหมือน ๆ กัน รูปแบบที่ยืมจากอลังการศิลป์ (art deco) และอารมณ์อันละเอียดอ่อนอื่น ๆ มักมาจากลวดลายที่มีลำดับ ชุด Modern Sculpture ในช่วงปี ค.ศ. 1967-1968 ทำให้เกิดการอ้างอิงถึงรูปแบบทางสถาปัตยกรรมจากอลังการศิลป์
Escharella
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายเกือบทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
รอย ลิกเทนสไตน์
ผลงานในช่วงหลัง
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ลิกเทนสไตน์ได้ผลิตซ้ำผลงานชิ้นเอกของปอล เซซาน, ปีต โมนดรียาน และปาโบล ปีกัสโซ ก่อนที่จะเริ่มสร้างผลงานชุดลายฝีแปรงขึ้นใน ค.ศ. 1965 ลิกเทนสไตน์ กลับมาใช้เทคนิคนี้อีกครั้งภายหลังจากผลงาน Bedroom at Arles ที่ได้รับมาจากผลงานชื่อเดียวกันกับของฟินเซนต์ ฟัน โคค ใน ค.ศ. 1970 ลิกเทนสไตน์ถูกว่าจ้างโดย the Los Angeles County Museum of Art ให้สร้างภาพยนตร์โดยการช่วยเหลือของ Universal Film Studios โดยศิลปินได้คิดและสร้าง Three Landscapes เป็นภาพยนตร์ที่มีทิวทัศน์ของชายทะเล ซึ่งมีความสัมพันธ์โดยตรงกับผลงานชุด collages ภาพทิวทัศน์ของเขาที่สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1964 และ 1966 แม้ว่าลิกเทนสไตน์จะวางแผนที่จะผลิตภาพยนตร์สั้น 15 เรื่องและงาน installation 3 จอ ซึ่งทำร่วมกับโจเอล ฟรีดแมนผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวนิวยอร์ก ได้เปิดบริษัทร่วมทุน โดยที่ศิลปินร่วมเป็นสื่อกลาง
เช่นเดียวกันใน ค.ศ. 1970 ลิกเทนสไตน์ได้ซื้อบ้านเก่าในเซาแทมป์ตัน ลองไอแลนด์ และได้สร้างสตูดิโอขึ้น และอยู่อย่างสันโดษ ใน ค.ศ. 1970 และ 1980 แบบอย่างของเขาเริ่มคลี่คลายลง และได้ขยายตัวไปในรูปแบบที่เขาเคยทำมาก่อนหน้านี้ ลิกเทนสไตน์เริ่มงานชุด Mirrors ใน ค.ศ. 1969 และใน ค.ศ. 1970 ขณะที่เขากำลังทำงานชุด Mirrors เขาก็เริ่มทำงานที่ชื่อว่า The Entablatures ซึ่งประกอบด้วยงานจิตรกรรมชุดแรกใน ค.ศ. 1971–72 งานชุดที่สองใน ค.ศ. 1974-76 และชุดสื่อสิ่งพิมพ์ใน ค.ศ. 1976 เขาผลิตผลงานชุด Artists Studios ซึ่งเป็นงานที่รวบรวมผลงานก่อนหน้านี้ของเขา ผลงานที่โดดเด่นคือ Look Mickey (1973, Walker Art Center, Minneapolis) ซึ่งเป็นการรวบรวม 5 ผลงานที่ผ่านมามาใส่ในฉากเดียว
ขณะที่กำลังเดินทางไปยังลอสแอนเจลิสใน ค.ศ. 1978 ลิกเทนสไตน์รู้สึกทึ่งกับงานสะสมภาพเขียนแนวสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันของทนายความรอเบิร์ต ริฟไคนด์ เขาเริ่มผลิตผลงานโดยหยิบยืมแบบอย่างมาจากงานสำแดงพลังอารมณ์ ผลงาน The White Tree (1980) มีลักษณะคล้ายกับภาพทิวทัศน์ของกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ (Der Blaue Reiter) ขณะที่งาน Dr. Waldmann (1980) ก็ชวนให้นึกถึง Dr. Mayer-Hermann (1926) ของออตโต ดิกซ์ การใช้ดินสอสีเล็ก ๆ ระบายเคยถูกใช้เป็นแม่แบบในงาน woodcuts ในงานของ Emil Nolde และ Max Pechstein เช่นเดียวกันกับ ดิกซ์ และเอรินส์ ลุดวิค คิตเชอร์ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1970 สไตล์ของลิกเทนสไตน์ถูกแทนที่ด้วยงานแบบ เหนือจริง เช่น Pow Wow (1979, Ludwig Forum für Internationale Kunst, Aachen)
งานหลักชุดเหนือจริงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1979-1981 เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชาวอเมริกันพื้นเมือง โดยมีที่มาจากงาน Amerind Figure (1981) เป็นประติมากรรมขนาดเท่าคนจริงที่เตือนความทรงจำ เป็นเสา totem สีดำสัมฤทธิ์ โดยเขาใช้พรมขนสัตว์เพื่อเป็นอนุสรณ์ใน Amerind Landscape (1979) เช่นเดียวกับงานชุดเหนือจริงสำหรับงานศิลปะร่วมสมัยและแหล่งอื่น ๆ รวมไปถึงหนังสือที่ออกแบบในสไตล์อเมริกัน-อินเดียนภายในห้องสมุดเล็ก ๆ ของเขา
งานจิตรกรรมแนว Still Life ของลิกเทนสไตน์ ประติมากรรมและภาพวาดที่อยู่ในช่วง 1972 จนถึงช่วงต้นทศวรรษที1980 นั้น มีหลากหลายรูปแบบ รวมไปถึงแบบขนบดั้งเดิมเช่น ผลไม้ ดอกไม้ และแจกัน ในงานชุด Reflection ที่สร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1988 และใน ค.ศ. 1990 ลิกเทนสไตน์กลับมาใช้รูปแบบเดิม ๆ อย่างเช่นผลงานที่ผ่านมา Interiors (1991–1992) ได้ทำให้เห็นความดาษเดื่อนที่พบเห็นได้ทั่วไปของสภาพแวดล้อมที่ได้แรงบันดาลใจมากจากโฆษณาเครื่องเรือน ที่ศิลปินพบเจอในสมุดโทรศัพท์หรือป้ายโฆษณา มีการรวบรวมแรงบันดาลใจจากภาพพิมพ์สีเดียวของแอดการ์ เดอกา ปี ค.ศ. 1994 ในงานนิทรรศการที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนิวยอร์ก โดยภาพทิวทัศน์ของเขาในงานชุดรูปแบบจีน ที่มีลักษณะเป็น จุดแบบBen-day และรูปทรงแม่พิมพ์ มีสีสันสดใส ภาพนู้ดเป็นอีกองค์ประกอบของการทำงานของลิกเทนสไตน์ ในช่วงทศวรรษที่ 1990 เช่น Nude with Red Shirt (1995)
นอกจากภาพวาดและประติมากรรม ลิกเทนสไตน์ยังผลิตภาพพิมพ์กว่า 300 ภาพด้วยวิธีการพิมพ์ฉลุลายผ้า (screenprinting) อีกด้วย
ศิลปะแบบป็อปอาร์ตนั้นได้เริ่มมีอิทธิพลในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 21 ลิกเทนสไตน์และแอนดี วอร์ฮอล์ ได้ใช้ศิลปะแบบนี้ในตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 ต่อมาใน ค.ศ. 1998 และ 2007 ในนิทรรศการที่ British National Portrait Gallery
ผลงานศิลปะมากมายหลายชิ้นได้ถูกทำลายจากเหตุการณ์ก่อการร้ายเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2011 แต่ผลงาน The Entablature Series ของลิกเทนสไตน์นั้น ได้ถูกทำลายภายหลังโดยเหตุการณ์ไฟไหม้
ผลงานของเขาที่ชื่อว่า crying girl เป็นหนึ่งในผลงานที่ถูกนำมาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Night at the Museum: Battle of the Smithsonian
ผู้ว่าจ้าง
ใน ค.ศ. 1969 ลิกเทนสไตน์ได้รับการว่าจ้างจากกุนเทอร์ ซัคส์ ให้สร้างงาน "องค์ประกอบ" และ "ลีดากับหงส์" (สำหรับนักสะสมงานป็อปอาร์ต สำหรับห้องนอนที่โรงแรมเดอะแพลิซโฮเทลในเซนต์มอริตซ์) ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 และระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980 ลิกเทนสไตน์ได้รับมอบหมายหน้าที่หลักให้ทำงานในที่สาธารณะ เช่น รูปแกะสลักโคมไฟ (1978) ที่เมืองเซนต์แมรี รัฐจอร์เจีย เมอเมด (1979) ที่ชายหาดไมแอมี รูปปั้นสูง 26 ฟุตของภาพ brushstokes in flight ใน ค.ศ. 1984 ที่ถูกเคลื่อนย้ายใน ค.ศ. 1998ที่ สนามบินแห่งชาติโคลัมบัส รูปปั้น five-storey high Mural with Blue Brushstroke ปี 1984–1985 ที่เอควิทาเบิลเซ็นเตอร์ นิวยอร์ก และรูปปั้น El Cap de Barcelona ที่บาร์เซโลนาใน ค.ศ. 1994 ลิกเทนสไตน์สร้าง enamel-on-metal Times Square Mural ความยาว 53 ฟุต ที่ตอนนี้ถูกตั้งไว้บนทางเท้าที่สถานีรถไฟใต้ดินไทม์สแควร์ ใน ค.ศ. 1977 เขาถูกมอบหมายโดยบีเอ็มดับเบิลยู (BMW) ให้วาดรูป Group 5 Racing Version of the BMW 320i สำหรับงานแสดงในโครงการศิลปะรถยนต์ของบีเอ็มดับเบิลยู โลโก้ของดรีมเวิร์กเร็กคอร์ด เป็นโครงการชิ้นสุดท้ายที่เขาทำเสร็จสมบูรณ์ "มันไม่ใช่เรื่องของผมที่จะทำสิ่งเหล่านั้น (เขาหมายถึงโลโก้อันนั้น) และผมก็ตั้งใจว่าจะไม่ทำอีก" "แต่ผมรู้จักโม ออสติน และเดวิด เกฟเฟน และนั่นเป็นสิ่งที่น่าสนใจ"
ชีวิตส่วนตัว
ใน ค.ศ. 1949 เขาได้แต่งงานกับอิซาเบล วิลสัน ก่อนหน้านี้เธอได้แต่งงานกับศิลปินโอไฮโอที่ชื่อว่า ไมเคิล แซริสกี ใน ค.ศ. 1958 เขาเริ่มสอนที่มหาวิทยาลัยรัฐนิวยอร์ก ณ ออสวีโก ใน ค.ศ. 1965 ลิกเทนสไตน์และภรรยาได้หย่าร้างกัน
หลังจากนั้นเขาได้แต่งงานกับภรรยาคนที่ 2 ที่ชือว่า ดอโรที เฮิร์ซกา ใน ค.ศ. 1968 หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1970 จนถึงวันตายของเขา ลิกเทนสไตน์ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแมนแฮตตัน และบ้านของเขาใกล้กับชายหาดที่เซาแทมป์ตัน นิวยอร์ก
เขาเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมใน ค.ศ. 1997 ที่ New York University Medical Center ที่ที่เขาได้ทำการรักษามาหลายสัปดาห์
การแสดงผลงาน
ใน ค.ศ. 1964 ลิกเทนสไตน์ได้เป็นชาวอเมริกันคนแรกที่แสดงผลงานในหอศิลป์เทต, London on the occasion of the show "'54–'64: Painting and Sculpture of a Decade" ใน ค.ศ. 1967 การแสดงผลงานนิทรรศการครั้งแรกของเขาถูกจัดขึ้นในพิพิธภันฑ์ศิลปะแพซาดีนา ในแคลิฟอเนีย ในปีเดียวกันนั้น เขาก็ยังได้แสดงผลงานเดี่ยวในยุโรป ที่จัดขึ้นในพิพิธภัณฑ์อัมสเตอร์ดัม, ลอนดอน, เบิร์น และฮันโนเฟอร์ ภายหลังนั้น ลิกเทนสไตน์ได้มีส่วนร่วมในการสร้าง documentas IV ใน ค.ศ. 1968 และ and VI ใน ค.ศ. 1977 ลิกเทนสไตน์ นั้นมีการจัดนิทรรศการในพิพิธภัณฑ์ โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ใน ค.ศ. 1969 โดยไดแอน วอลด์มัน เป็นคนจัดการงานทั้งหมด และกุกเกนไฮม์ได้จัดแสดงงานครั้งที่สองของเขาใน ค.ศ. 1994 ด้วย ลิกเทนสไตน์กลายมาเป็นศิลปินเดี่ยวในการจัดนิทรรศการภาพวาดเดี่ยวของพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ตังแต่เดือนมีนาคม จนถึง มิถุนายน ใน ค.ศ. 1987
ในช่วงปี 2010 ห้องสมุดและพิพิธภัณฑ์มอร์แกนได้แสดงงานของลิกเทนสไตน์ที่ชื่อว่า The Black-and-White Drawings ใน ค.ศ. 1961-1968 ได้มีการเปิดสถาบันศิลปะแห่งชิคาโก ในเดือนพฤษภาคม 2012 ก่อนที่จะไปเป็นหอศิลป์แห่งชาติ ในวอชิงตัน, เทตมอเดิร์น ในลอนดอน, และซ็องทร์ปงปีดูในปารีส ใน ค.ศ. 2013
งานสะสม
ใน ค.ศ. 1996 หอศิลป์แห่งชาติในวอชิงตัน ดี.ซี. ได้กลายมาเป็นสถานที่เก็บผลงานศิลปะของศิลปินที่ใหญ่ที่สุด หลังจากลิกเทนสไตน์ได้บริจาคภาพวาด 154 ภาพ และหนังสือ 2 เล่ม สถาบันศิลปะแห่งชาติในชิคาโกนั้นมีผลงานสำคัญของลิกเทนสไตน์ โดยจัดแสดงเป็นถาวร รวมถึง Brushstroke with Spatter (1966) and Mirror No. 3 (Six Panels) (1971) ด้วย รวมถึงทรัพย์สินส่วนตัวของรอยและดอโรที ลิกเทนสไตน์ และของในมูลนิธิจากร้อยมูลนิธิของลิกเทนสไตน์ ในยุโรปนั้น พิพิธภัณฑ์ลูทวิชในโคโลญ เป็นสถานที่ที่เก็บรวบรวมทรัพย์สินส่วนตัวของเขาได้มากที่สุด โดยมีประมาณ 4,500 งานที่เก็บอยู่ในนั้น
มูลนิธิลิกเทนสไตน์
หลังจากที่ลิกเทนสไตน์ ตายใน ค.ศ. 1997 มูลนิธิรอย ลิกเทนสไตน์ ถูกก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1999 ใน ค.ศ. 2011 คณะผู้บริหารของมูลนิธินั้นตัดสินใจที่จะใช้ผลประโยชน์จากคดีที่ยืดเยื้อของเขา ในช่วงปี 2006 มูลนิธิได้ส่งบัตรรูปภาพ Electric Cord 1961 ที่เป็นรูปภาพที่หายสาบสูญไปตั้งแต่สมัย 1970 หลังจากที่ถูกส่งไปให้แดเนียล โกลด์รีเยอร์ โดยหอศิลป์เลโอ กัสเตลลี บัตรนั้นได้เรียกร้องให้ประชาชนที่จะแจ้งข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่นั้น ๆ และใน ค.ศ. 2012 มูลนิธินั้นได้รับรองความถูกของชิ้นงานต้องเมื่อมันโผล่ขึ้นที่คลังสินค้าในนิวยอร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น
1923 1997
ISOCARP
International Society of City and Regional Planners (ISOCARP) เป็นสมาคมระหว่างประเทศของคนที่ทำงานในการวางผังเมือง มันถูกสร้างขึ้นในปี 1965 ขณะนี้มีสมาชิกจากกว่า 80 ประเทศ ISOCARP ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดย สหประชาชาติ และสภายุโรป จะทำงานร่วมกับ ยูเนสโก มันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลใด
เมซีเย 78
เดอะ เนบิวลา เมซีเย 78 (ที่รู้จักกันดี คือ M 78 หรือ NGC 2068) เป็นเนบิวลาสะท้อนแสง ในกลุ่มดาวนายพราน ถูกค้นพบโดย Pierre Mechain ในปี ค.ศ. 1780 และรวบรวมโดย ชาร์ล เมซีเย
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2560
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2017) ในประเทศไทย
อาห์โมส อิตาปิ
อาห์โมส อิตาปิ หรือ อาห์โมส อิตาไป เป็นเจ้าหญิงและพระราชินีแห่งราชวงศ์ที่สิบเจ็ด ตอนปลายและในต้นราชวงศ์ที่สิบแปด
พระประวัติ
พระองค์อาจจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ทาโอที่หนึ่งและเป็นพระขนิษฐาของฟาโรห์ทาโอที่สองและพระราชินีอาโฮเทปที่ 1 และซิทดเจฮูติ พระองค์อาจจะอภิเกษกสมรสกับฟาโรห์ทาโอที่สอง พระองค์มีพระราชธิดาพระองค์หนึ่งนามว่า อาโมส-เฮนุททาเมฮู
การสิ้นพระชนม์และที่ฝังพระศพ
หลุมฝังพระศพถูกสร้างขึ้นสำหรับพระนางอิตาปิ ที่เมืองธีบส์ พระศพของพระองค์ถูกฝังอยู่ในสุสานหมายเลข DB320 ที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2424 และปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร
พระศพของพระองค์ถูกพบอยู่ในโลงศพด้านนอกของมัมมี่นิรนามนามว่า เลดี้ ไรน์ ซึ่งเป็นหลานสาวของ พระนางอาโมส-เนเฟอร์ทาริ ต่อมาได้มีการชันสูตรพระศพของพะองค์ ซึ่งอธิบายว่าเป็นผู้หญิงที่แข็งแรงและมีรูปร่างคล้ายคลึงกับพระเชษฐาของพระองค์ วันที่ฝังศพของเธอไปในปีต่อมาของรัชสมัยของฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง พระศพของพระองค์มีพวงของดอกไม้รอบคอของพระศพ ร่างกายถูกวางแขนพร้อมกับข้างและผิวหนังของพระศพเป็นสีน้ำตาลเข้ม
ฮาร์เลม
ฮาร์เลม (Haarlem ) เป็นนครและเทศบาลในประเทศเนเธอร์แลนด์ และตั้งอยู่ปลายเหนือสุดของรันด์สตัด หนึ่งในมหานครที่มีประชากรมากที่สุดของยุโรป ฮาร์เลมมีประชากร 161,265 คน ในปี ค.ศ. 2019
ฮาร์เลมถูกยกระดับเป็นเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1245 และสร้างกำแพงเมืองแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1270 ปัจจุบันเป็นเมืองหลวงของจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ ด้วยความที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงอัมสเตอร์ดัม เมืองหลวงของประเทศที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเดียวกันนั้น พลเมืองที่อาศัยในฮาร์เลมจำนวนมากจึงเดินทางสัญจรไปทำงานที่อัมสเตอร์ดัมเป็นประจำโดยใช้เวลาเดินทางเพียง 15 นาทีด้วยรถไฟ
อาโมส-เนเฟอร์ทาริ
อาโมส-เนเฟอร์ทาริ เป็นพระราชินีพระองค์แรกแห่งราชวงศ์ที่สิบแปด
การสิ้นพระชนม์และที่ฝังพระศพ
พระองค์น่าจะสิ้นพระชนม์ในปีที่ห้าหรือหกของฟาโรห์อาโมสที่หนึ่ง พระองค์ถูกบันทึกไว้ในหินสลักของนักบวชที่เรียกว่า เนเฟอร์ มีข้อความเล็กน้อย
ฮับอีเทอร์เน็ต
ฮับอีเทอร์เน็ต หรือ ฮับ เป็นอุปกรณ์เชื่อมตัวอุปกรณ์อีเทอร์เน็ตหลายตัวเข้าด้วยกัน ทำให้อุปกรณ์เหล่านี้ทำหน้าที่เสมือนเป็นส่วนย่อยเครือข่ายเดี่ยว มีช่องทางรับเข้าและส่งออกหลายช่องทาง ซึ่งสัญญาณจะใส่เข้าไปที่ช่องรับเข้าปรากฏที่ทุกช่องทางยกเว้นช่องเดิมที่เข้ามา ฮับทำงานที่ชั้นกายภาพ (ชั้น 1) ของแบบจำลองโอเอสไอ
ครานสกากอรา
ครานสกากอรา (Kranjska Gora), โครเนา (Kronau) หรือ มอนเตกรัญญิสกา (Monte Cragnisca) เป็นเมืองบนแม่น้ำซาวาดอลินกาในภูมิภาคอัปเปอร์คาร์นีโอลาทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศสโลวีเนีย ใกล้กับชายแดนประเทศออสเตรียและประเทศอิตาลี เมืองนี้มีเนื้อที่ 44.7 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 1,452 คน
สุทัศน์ เงินหมื่น
สุทัศน์ เงินหมื่น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25 กรรมการที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม และเป็นบิดาของ นายอภิวัฒน์ เงินหมื่น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดอำนาจเจริญ
ประวัติ
นายสุทัศน์ เงินหมื่น เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 เป็นบุตรคนที่ 9 จากจำนวนพี่น้อง 10 คนของนายสิริ กับนางจันทร์ทอง เงินหมื่น สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์บัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  สมรสกับนางมลิวัลย์ เงินหมื่น อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอุบลราชธานี มีบุตรคือ นายอภิวัฒน์ เงินหมื่น อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอำนาจเจริญ เคยดำรงตำแหน่ง รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีในหลายกระทรวงคือ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
ในกลางปี พ.ศ. 2550 มีข่าวว่านายสุทัศน์พร้อมด้วยลูกชาย และนายอิสสระ สมชัย อดีต ส.ส.อุบลราชธานี พรรคประชาธิปัตย์ จะย้ายไปสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ทางนายสุทัศน์ นายวิฑูรย์ นามบุตร รองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ และนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ได้ยืนยันว่าไม่เป็นความจริง
ในการเลือกตั้งในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายสุทัศน์รับผิดชอบดูแลการเลือกตั้งของ พรรคประชาธิปัตย์ ในโซน 3 (ภาคอีสานตอนบน รวม 10 จังหวัด)
ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 พรรคประชาธิปัตย์ได้จัดตั้ง ครม.เงา ขึ้นเป็นครั้งแรก นายสุทัศน์ เงินหมื่น ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรคประชาธิปัตย์ ให้ทำหน้าที่ รองนายกรัฐมนตรีเงา ดูแลตรวจสอบ กระทรวงยุติธรรม กระทรวงแรงงาน และ กระทรวงสาธารณสุข ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย
ในวันพุธที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2562 นายสุทัศน์ได้ขยับขึ้นเป็น ส.ส. บัญชีรายชื่อแทนนายอภิสิทธิ์ที่ประกาศลาออกจากตำแหน่ง ส.ส. ก่อนการโหวตเลือกนายกรัฐมนตรีโดยให้มีผลตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2562
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 สุทัศน์ได้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ของพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 17 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคประชาธิปัตย์ได้คะแนนเสียงเพียงพอสำหรับผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อเพียง 3 อันดับ
กรมทรัพยากรน้ำ
กรมทรัพยากรน้ำ เป็นหน่วยงานระดับกรม ในสังกัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ก่อตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ. 2545
ประวัติ
เพื่อให้การบริหารทรัพยากรน้ำมีความก้าวหน้ายิ่งขึ้น ในปี 2543 คณะรัฐมนตรีได้กำหนดกรอบ “วิสัยทัศน์น้ำแห่งชาติ” โดยให้ความเห็นชอบ เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2543 และจากวิสัยทัศน์น้ำแห่งชาติ ได้นำไปสู่การกำหนด “นโยบายน้ำแห่งชาติ” ซึ่งคณะรัฐมนตรีได้ให้ความความเห็นชอบเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2543 ภายใต้แนวคิดที่สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 แนะแนวทางการบริหารจัดการน้ำแบบผสมผสานที่มุ่งเน้นการประสาน การพัฒนา และการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำร่วมกับทรัพยากรอื่นที่เกี่ยวข้อง ด้วยการคำนึงถึงผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมเป็นสำคัญ เพื่อนำไปสู่ผลตอบแทนสูงสุดด้านเศรษฐกิจและสังคม
ผลจากการปฏิรูประบบราชการเมื่อปลายปี 2545 ที่ผ่านมา ได้นำไปสู่การจัดตั้ง กรมทรัพยากรน้ำ ในฐานะหน่วยงานภาครัฐที่มีภารกิจหลักด้านการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำอย่างครบวงจร โดยทำหน้าที่เสนอแนะนโยบาย จัดทำแผนแม่บท การศึกษาวิจัย พัฒนาอนุรักษ์ และฟื้นฟูแหล่งน้ำ ตลอดจนการส่งเสริมและสนับสนุนการมีส่วนร่วมของประชาชน ในรูปของคณะอนุกรรมการลุ่มน้ำ ให้สอดคล้องกับนโยบายของรัฐบาล เพื่อส่งเสริมบทบาทของประชาชน ในการมีส่วนร่วมกับการทำงานของภาครัฐ เริ่มจากการคิด การนำเสนอความเห็น การลงมือปฏิบัติ รวมทั้งการติดตามและประเมินผล เพื่อสร้างการยอมรับในแผนงานของโครงการและกิจกรรมของภาครัฐ ที่เข้าไปดำเนินการพัฒนาท้องถิ่นได้อย่างเปี่ยมประสิทธิภาพ และยั่งยืน
ไอโซโพรพานอล
ไอโซโพรพานอล (Isopropanol) หรือ ไอโซโพรพิลแอลกอฮอล์ (Isopropyl alcohol) หรือ 2-โพรพานอล (2-Propanol) หรือโพรพาน-2-ออล (Propan-2-ol) เป็นแอลกอฮอล์ชนิดหนึ่งซึ่งนิยมใช้เป็นสารฆ่าเชื้อในทางการแพทย์ มักใช้ผสมกับอะซีโทนหรือน้ำกลั่นโดยให้แอลกอฮอล์มีปริมาณ 70% โดยปริมาตร เป็นของเหลวใสไม่มีสี กลิ่นรุนแรง และเป็นไอโซเมอร์โครงสร้างกับ1-โพรพานอล จะต่างกันตรงที่มีหมู่ไฮดรอกซิล ต่อที่คาร์บอนตัวที่สองแทนที่จะเป็นปลาย
ไอโซโพรพานอลผสมเข้ากับน้ำ อีเทอร์ และคลอโรฟอร์มได้ดี โดยเมื่อผสมกับน้ำแล้วจะเกิดเป็นสารกลั่นแยกไม่ได้ (azeotrope) สารนี้รับประทานไม่ได้ และมีจุดเยือกแข็งต่ำลง (คือ ช่วงอุณหภูมิที่เป็นของเหลวกว้างขึ้น) นอกจากนี้ยังเป็นตัวทำละลายเอทิลเซลลูโลส โพลิไวนิลบิวทิรัล น้ำมัน อัลคาลอยด์ และยางไม้ได้ แต่ไม่ละลายในสารละลายเกลือ จึงทำให้สามารถแยกออกจากสารละลายได้โดยเติมเกลือแกง โซเดียมซัลเฟต หรือเกลืออนินทรีย์อย่างอื่นเพื่อให้แอลกอฮอล์แยกชั้นออกมา ไอโซไพรพานอลมีสภาพดูดกลืน ที่ 205 nm ภายใต้สเปกตรัมรังสีอัลตราไวโอเลต
ไอโซโพรพานอลผลิตได้โดยอาศัยปฏิกิริยาเติมน้ำเข้ากับโพรพีน จากกฎของมาร์คอฟนิคอฟซึ่งกล่าวว่า ไฮโดรเจนมีแนวโน้มจะผนวกเข้ากับคาร์บอนที่มีไฮโดรเจนมากกว่าเสมอ จึงทำให้เกิดไอโซโพรพานอล มากกว่าที่จะเป็น 1-โพรพานอล หรืออาจจะใช้ปฏิกิริยาของโพรพีนกับกรดซัลฟิวริก ให้ให้เกิดซัลเฟตเอสเทอร์ ที่เมื่อสลายด้วยน้ำแล้วจะได้ไอโซโฟรพิลแอลกอฮอล์ ในกระบวนการอย่างหลังจะมีไดไอโซโพรพิลอีเทอร์เป็นผลพลอยได้ ซึ่งสามารถนำกลับเข้าสู่กระบวนการอีกครั้ง นอกจากนี้ ไอโซโพรพานอลยังผลิดได้โดยเติมไฮโดรเจนลงในอะซีโทนก็ได้
ไอโซโพรพานอลถูกนำไปใช้งานมากมาย อาทิ เป็นตัวทำละลายประสิทธิภาพสูงและมีพิษน้อยกว่าตัวทำละลายชนิดอื่น ใช้ทำความสะอาดคราบน้ำมัน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และใช้ผสมน้ำ 60 - 75% เพื่อฆ่าเชื้อโรค เช่น รอบบาดแผล หรือล้างมือ หากไม่ผสมน้ำ เยื้อหุ้มเซลล์ของแบคทีเรียจะไม่เปิดออกเพื่อให้แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์ได้
อายะ คิโต
อายะ คิโต (木藤 亜也 (Kitō Aya)) เป็นนักเขียนไดอารีชาวญี่ปุ่น เธอได้เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ส่วนตัวในการใช้ชีวิตกับโรคโรคกล้ามเนื้อเสียการประสานงานจากสมองน้อยและไขสันหลัง ต่อมาบันทึกประจำวันของเธอได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือหรือจัดทำเป็นรายการโทรทัศน์มีชื่อว่า บันทึกน้ำตาหนึ่งลิตร
การเสียชีวิตและสิ่งสืบทอด
บันทึกประจำวันของเธอได้เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนต์เมื่อ พ.ศ. 2547 และซีรีส์โทรทัศน์จากฟูจิทีวี
ชิโอะกะมารดาของเธอได้เขียนหนังสือหลังจากเธอเสียชีวิตลง ใช้ชื่อว่า Hurdles of Life เพื่อบันทึกการต่อสู้ของอายะในมุมมองของเธอ
สารลดแรงตึงผิว
สารลดแรงตึงผิว (surfactant) เป็นสารประกอบที่ทำให้แรงตึงผิวของของเหลวลดลง ช่วยให้การกระจายตัวของของเหลวดีขึ้น และช่วยลดแรงตึงผิวระหว่างของเหลวสองชนิด ระหว่างของเหลวกับก๊าซ หรือ ระหว่างของเหลวกับของแข็ง สารลดแรงตึงผิวสามารถใช้เป็น น้ำยาซักล้าง อีมัลชั่น โฟมมิ่งเอเจนต์ หรือ ดิสเพอส์แซนต์ สารชนิดนี้จะมีทั้งส่วนที่มีและไม่มีขั้ว เมื่ออยู่ในน้ำจึงมักจัดตัวเป็นไมเซลล์
ประเภทของสารลดแรงตึงผิว
สารลดแรงตึงผิวแบ่งตามแหล่งที่มาได้ 2 ประเภท คือ สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์และสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ ซึ่งแบ่งย่อยได้อีกดังนี้
สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์
สารลดแรงตึงผิวสังเคราะห์ได้จากปฏิกิริยาทางเคมี นิยมแบ่งเป็น 4 ชนิดตามลักษณะส่วนที่ชอบน้ำของโมเลกุล ได้แก่ สารลดแรงตึงผิวที่มีประจุบวก สารลดแรงตึงผิวที่มีประจุลบ  สารลดแรงตึงผิวที่ไม่มีประจุ  และสารลดแรงตึงผิวที่มีทั้งประจุบวกและลบ  ตัวอย่างเช่น polyoxyethylene sorbitan monooleate (Tween80), polyoxyethylene(23)dodecanol (Brij35), sodium dodecyl sulfate (SDS) และ cetyltrimetylamonium bromide (CTMAB) เป็นต้น
สารลดแรงตึงผิวชีวภาพ
สารลดแรงตึงผิวชีวภาพแบ่งได้เป็น 5 ชนิดตามองค์ประกอบทางเคมีและชนิดของจุลินทรีย์ที่สร้างขึ้น ได้แก่ ไกลโคลิปิด ลิพอเปปไทด์ และลิพอโปรตีน กรดไขมัน ฟอสโฟลิปิด และนิวทรัลลิปิด สารลดแรงตึงผิวที่เป็นพอลิเมอร์ สารลดแรงตึงผิวที่เป็นอนุภาค หรือเป็นเซลล์จุลินทรีย์ทั้งเซลล์ ตัวอย่างสารลดแรงตึงผิวชีวภาพ ได้แก่ แรมโนลิปิด (rhamnolipid) ผลิตขึ้นได้จาก Pseudomonas sp. เซอแฟกทิน (surfactin) ผลิตจาก Bacillus subtilis อลาซาน (alasan) ผลิตจาก Acinetobacter radioresistens และซาพอนิน (saponin) เป็นสารลดแรงตึงผิวที่ได้จากพืช เป็นต้น
การประยุกต์ใช้งาน
สารลดแรงตึงผิว ถูกใช้งานอย่างกว้างขวาง เป็นตัวช่วยผสมส่วนผสมอื่น ๆ ให้เข้ากันได้ดีขึ้น และถูกใช้ในผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เช่น น้ำยาซักผ้า น้ำยาปรับผ้านุ่ม อีมัลชั่น สี กาว หมึก น้ำยาไล่หมอก น้ำจับใบสำหรับสารกำจัดศัตรูพืช น้ำยาลดคำผิด เครื่องสำอาง แชมพู ครีมนวดผม ยาสีฟัน น้ำยาดับเพลิง
การนำสารลดแรงตึงผิวไปใช้ประโยชน์
สารลดแรงตึงผิวมีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่งในชีวิตประจำวันของมนุษย์ ในร่างกายมนุษย์ก็มีสารลดแรงตึงผิวประกอบอยู่ เช่น Gall Acid ซึ่งจะย่อยสารประเภทไขมันได้ สารลดแรงตึงผิวมีประโยชน์หลาย ๆ ด้าน โดยเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ และเป็นส่วนสำคัญในกระบวนการผลิตต่าง ๆ ได้แก่ ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เช่น ผงซักฟอก สบู่ ยาสีฟัน ยาสระผม ครีมนวดผม และผลิตภัณฑ์ที่มีฟอง สารลดแรงตึงผิวเป็นส่วนประกอบในเครื่องสำอางและครีมกันแดด สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในทางการแพทย์ ผลิตยา สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรม เช่น กระบวนการย้อมผ้า การเคลือบสีไม้หรือโลหะ การผลิตพลาสติก การทำหนังสัตว์ การผลิตเนยเทียม เค้กและไอศกรีม สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อม เช่น บำบัดน้ำเสีย มลพิษทางดิน ดูดซับของเสีย สารลดแรงตึงผิวถูกนำมาใช้ในกระบวนการสกัดแยก เช่น การสกัดแยกแร่ การแยกน้ำมันออกจากน้ำ
รายชื่อแม่น้ำในประเทศจีน
จากการสำมะโนการอนุรักษ์น้ำแห่งชาติครั้งที่ 1 ระหว่างปี 2010–2012 ประเทศจีนมีแม่น้ำที่มีพื้นที่ลุ่มน้ำขนาดใหญ่ 50 ตารางกิโลเมตรขึ้นไป มากกว่า 45,203 สาย (ไม่นับรวมเขตบริหารพิเศษฮ่องกง เขตบริหารพิเศษมาเก๊า และเกาะไต้หวัน) และความยาวรวมทั้งหมด 1.5085 ล้านกิโลเมตร
กลุ่มแม่น้ำตามภูมิศาสตร์
แม่น้ำสายสำคัญในประเทศจีน แบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ ตามพื้นที่ลุ่มน้ำและแหล่งน้ำขนาดใหญ่ที่รับการระบายน้ำจากแม่น้ำเหล่านี้ ได้แก่
นอกจากนี้ยังรวมถึงคลองที่มนุษย์สร้าง เช่น คลองใหญ่ปักกิ่ง-หางโจว (คลองเหนือ-ใต้), คลองหลิง และโครงการผันน้ำจากใต้สู่เหนือ (แม่น้ำหวงสู่แม่น้ำโขง) แม่น้ำแยงซี)
ในบรรดาระบบแม่น้ำและพื้นที่ลุ่มน้ำที่ใหญ่ที่สุด 10 อันดับแรกของโลก มีเพียงสองลุ่มน้ำเท่านั้นที่กินอาณาบริเวณอยู่ภายในประเทศเดียว นั่นคือแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำหวงของจีน ที่เหลือนั้นเป็นแม่น้ำที่หลายประเทศครอบครองร่วมกัน ซึ่งในจำนวนแม่น้ำระดับสากลลักษณะนี้ มี 6 สาย (จาก 8 สาย) ที่ไหลผ่านประเทศจีน ได้แก่ แม่น้ำเฮย์หลง (แม่น้ำอามูร์ตอนบน), แม่น้ำอิร์ตีช (ต้นน้ำของแม่น้ำอ็อบ), แม่น้ำล้านช้าง (แม่น้ำโขงตอนบน) และแม่น้ำนู่เจียง (ต้นน้ำของแม่น้ำสาละวิน), แม่น้ำพรหมบุตร (แม่น้ำพรหมบุตรตอนบน, ต้นกำเนิดของลุ่มน้ำสินธุ-คงคา), แม่น้ำชือฉวน (แม่น้ำสินธุตอนบน)
คำเรียกในภาษาจีน
แม่น้ำ คือ เป็นทางน้ำธรรมชาติที่มีขนาดใหญ่ เป็นคำศัพท์ทั่วไปที่ในทางวิทยาศาสตร์หมายถึงกระแสน้ำตามธรรมชาติทั้งหลาย รวมทั้งกระแสน้ำขนาดเล็ก เช่น ลำธาร คลอง เป็นต้น
คำเรียกในภาษาจีนต่อไปนี้ หมายถึง 'แม่น้ำ' ด้วยการออกเสียงตามอักษรไทยที่ทับศัพท์ตามระบบพินอิน ในภาษาจีนกลาง รายชื่อแม่น้ำในประเทศจีนต่อไปนี้ แสดงด้วยตำแหน่งของปากน้ำที่ไหลระบายลงในแต่ละแอ่งรับน้ำ (แอ่งมหาสมุทร) หรือทะเล โดยเริ่มจากทางใต้สู่ทางเหนือ ซึ่งรายชื่อแม่น้ำหลักแต่ละสาย แสดงแม่น้ำสาขา แคว และแควสาขา เฉพาะที่สำคัญ (เรียงจากแอ่งรับน้ำ, ปากแม่น้ำหลัก ไปยังต้นน้ำ)
แอ่งมหาสมุทรแปซิฟิก
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำสายสำคัญในด้านตะวันออกของจีนและไหลลงสู่ทะเลต่าง ๆ ของมหาสมุทรแปซิฟิก เริ่มจากทะเลทางใต้สู่เหนือ (เรียงจากฝั่งทางตะวันออกใกล้ไปไกลที่สุดจากประเทศไทย)
แอ่งมหาสมุทรอาร์กติก
ต่อไปนี้คือรายชื่อแม่น้ำสายสำคัญในด้านตะวันตกของจีน ไหลไปในทางทิศเหนือผ่านประเทศคาซัคสถานและรัสเซีย และไหลลงสู่ทะเลคาราของมหาสมุทรอาร์กติก
แอ่งมหาสมุทรอินเดีย
ต่อไปนี้คือรายชื่อแม่น้ำสายสำคัญในด้านตะวันตกของจีนและไหลลงสู่ทะเลต่าง ๆ ของมหาสมุทรอินเดีย เริ่มจากทะเลทางตะวันออกสู่ตะวันตก (เรียงจากทางฝั่งตะวันตกใกล้ไปไกลที่สุดจากประเทศไทย)
แอ่งรับน้ำภายในทวีป
ต่อไปนี้คือรายชื่อแม่น้ำสายสำคัญในด้านตะวันตกของจีนและไหลลงสู่ภายในทวีป โดยเฉพาะในเขตแอ่งทาริม
แอ่งมหาสมุทรแปซิฟิก (ระบบแม่น้ำบนเกาะที่สำคัญ)
รายชื่อต่อไปนี้คือแม่น้ำสายสำคัญในเกาะไห่หนานและเกาะไต้หวันของจีน ที่ไหลลงสู่อ่าวตังเกี๋ย, ทะเลจีนใต้, ช่องแคบไต้หวัน และทะเลฟิลิปปิน ของมหาสมุทรแปซิฟิกตามลำดับ ซึ่งแยกต่างหากจากระบบพื้นที่ลุ่มน้ำบนภาคพื้นทวีปของจีน (จีนแผ่นดินใหญ่) แบ่งตามกลุ่มเกาะ
ลำดับพื้นที่ลุ่มน้ำ
รายชื่อแม่น้ำในประเทศจีนเรียงลำดับตามขนาดของพื้นที่ลุ่มน้ำ จากใหญ่ที่สุดไปหาน้อย 20 อันดับแรก ดังนี้
รายชื่อของวิเศษของโดราเอมอน
ของวิเศษของโดราเอมอน  เป็นอุปกรณ์หลากหลายรูปแบบที่โดราเอมอน หยิบนำมาใช้ ซึ่งส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในกระเป๋า 4 มิติที่อยู่ที่หน้าท้องของโดราเอมอน ของวิเศษส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ในนิยายวิทยาศาสตร์ ซึ่งบางอย่างก็จะเป็นการดัดแปลงจากข้าวของเครื่องใช้ในบ้านของชาวญี่ปุ่นเอง และยังมีของวิเศษบางชิ้นก็อ้างถึงความเชื่อทางศาสนาของประเทศญี่ปุ่น  ของวิเศษในเรื่องโดราเอมอนนั้นมีประมาณ 4,500 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะปรากฏออกมาให้เห็นเพียงตอนเดียว แต่ก็ยังมีของวิเศษบางชิ้นที่โดราเอมอนหยิบออกจากกระเป๋านำมาใช้บ่อยครั้ง
ศาตราจารย์ยาสึยูกิ โยโกยามะ แห่งมหาวิทยาลัยโทยามะ ได้ทำการวิจัยผลงานเรื่องโดราเอมอน และเปิดเผยว่าของวิเศษที่โดราเอมอนหยิบออกมาจากกระเป๋า 4 มิติ มีทั้งหมด 1,963 ชิ้น ในขณะที่เว็บไซต์ Doraemon FanClub บันทึกจำนวนของวิเศษเอาไว้ทั้งหมด 1,812 ชิ้น
หมายเหตุ: ชื่อของวิเศษ [เล่มที่หนังสือการ์ตูนปรากฏครั้งแรก, ฉบับภาพยนตร์, ฉบับอื่นๆ ] รายละเอียด(ตอนที่ใช้)
ล
(*หมายเหตุ : ปรากฏครั้งแรกในโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ตอน โนบิตะและอัศวินแดนวิหค)
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2562''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 7 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อ พ.ศ. 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางโปรง ตำบลบางด้วน ตำบลปากน้ำ ตำบลบางเมือง และตำบลท้ายบ้าน)
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลท้ายบ้านใหม่ ตำบลแพรกษา ตำบลแพรกษาใหม่ ตำบลบางปูใหม่และตำบลบางปู)
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางเมืองใหม่ ตำบลเทพารักษ์และตำบลสำโรงเหนือ)
เขต 4
เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอบางพลี (ยกเว้นตำบลหนองปรือและตำบลราชาเทวะ)
ทั้งนี้ ภายหลังที่ศาลรัฐธรรมนูญมีคำสั่งให้ยุบพรรคอนาคตใหม่ ผู้ได้รับเลือกตั้ง นายวุฒินันท์ บุญชู ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคก้าวไกลในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2563
เขต 5
เขตเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอบางบ่อ อำเภอบางเสาธงและอำเภอบางพลี (เฉพาะตำบลหนองปรือและตำบลราชาเทวะ)
เขต 6
เขตเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยอำเภอพระประแดง (ยกเว้นตำบลบางจาก)
เขต 7
เขตเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยอำเภอพระสมุทรเจดีย์และอำเภอพระประแดง (เฉพาะตำบลบางจาก)
วัดราชประดิษฐาน
วัดราชประดิษฐาน ตั้งอยู่ที่ถนนอู่ทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่สร้างขึ้นเมื่อครั้งกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยามีกล่าวถึงวัดราชประดิษฐานหลายครั้ง แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นคนสร้างและสร้างในรัชสมัยใด ปัจจุบัน เป็นวัดราษฎร์
ประวัติ
วัดราชประดิษฐานเป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ตั้งอยู่ริมปากคลองประตูข้าวเปลือกฝั่งตะวันตก ภายในกำแพงพระนคร ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นคนสร้างและสร้างในรัชสมัยใด แต่วัดราชประดิษฐาน มีหมายความว่า วัดที่พระเจ้าแผ่นดินทรงสร้าง ดังนั้น จึงมีข้อสันนิษฐานว่า ผู้สร้างวัดนี้คงเป็นพระเจ้าแผ่นดินแน่นอน
วัดราชประดิษฐานถูกกล่าวถึงพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาหลายครั้ง โดยเมื่อครั้งสมเด็จพระไชยราชาธิราชเสด็จสวรรคต พระยอดฟ้าเสด็จขึ้นครองราชสมบัติในขณะที่มีพระชนมายุยังน้อย พระเฑียรราชาจึงอยู่ในฐานะที่อาจก่อความระแวงว่าจะแย่งชิงราชสมบัติได้ ดังนั้น พระองค์จึงเสด็จออกผนวชที่วัดราชประดิษฐาน พระองค์ได้ลาผนวชและเสด็จขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ หลังจากที่ขุนวรวงศาธิราชและท้าวศรีสุดาจันทร์ถูกปลงพระชนม์
หลังจากนี้ วัดราชประดิษฐานยังถูกกล่าวถึงเมื่อพระศรีศิลป์ พระราชโอรสในสมเด็จพระไชยราชาธิราชและท้าวศรีสุดาจันทร์มีพระชันษาได้ประมาณ 14 พรรษา สมเด็จพระมหาจักรพรรดิจึงทรงให้ออกผนวชเป็นสามเณร ณ วัดราชประดิษฐาน แต่พระศรีศิลป์ก่อขบถต้องปืนสิ้นพระชนม์เสียก่อน
ปัจจุบันพื้นที่ของวัดราชประดิษฐาน ได้รวมเอาพื้นที่ของวัดท่าทรายไว้ด้วย ซึ่งอยู่ด้านทิศตะวันออก ฝั่งตรงข้ามของคลองประตูข้าวเปลือก โดยถูกกล่าวถึงในพงศาวดารว่า สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้ลดยศและให้สมเด็จพระอาทิตยวงศ์ไปอยู่เรือนเสาไม้ไผ่ 2 ห้อง 2 หลังริมวัดท่าทราย และให้คนรับใช้ไว้ 2 คนแต่พออยู่ตักน้ำหุงข้าว ภายหลังก่อกบฏจึงถูกสำเร็จโทษ และเคยเป็นที่จำพรรษาของพระมหานาค กวีสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ผู้แต่งบุณโณวาทคำฉันท์ ปัจจุบันวัดท่าทรายเหลือ พระอุโบสถ หอสมณธรรม เจดีย์ทรงปรางค์แปดเหลี่ยม เจดีย์ทรงกลม พระพุทธบาท-พระพุทธฉายจำลอง และหอระฆัง
นอกจากพื้นที่ของวัดท่าทรายแล้ว วัดราชประดิษฐานยังได้รวมพื้นที่ของวัดสุวรรณาวาส ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดราชประดิษฐาน ซึ่งไม่ทราบประวัติความเป็นมา แต่บริเวณนี้ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นป่าตะกั่วและป่ามะพร้าวและเป็นที่ตั้งของโรงช้างหลวง จึงสันนิษฐานได้ว่าวัดนี้อาจเป็นวัดที่ผู้ดีมีตระกูลซึ่งรับราชการอยู่ในกรมพระคชบาลในสมัยอยุธยาเป็นผู้สร้างขึ้น ปัจจุบันวัดสุวรรณาวาสเหลือ ซากพระวิหาร ซากพระอุโบสถ เจดีย์ทรงระฆังกลม เจดีย์ทรงกลมบนฐานแปดเหลี่ยม
พระประศาสน์พิทยายุทธ (วัน ชูถิ่น)
ประวัติ
พระประศาสน์พิทยายุทธ มีนามเดิมว่า วัน ชูถิ่น เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2437 ที่ข้างวัดรังษีสุทธาวาส (ต่อมารวมเป็นวัดเดียวกับวัดบวรนิเวศราชวรวิหาร) เป็นบุตรชายของขุนสุภาไชย เข้าศึกษาในโรงเรียนนายร้อยทหารบกในปี พ.ศ. 2451 และสำเร็จการศึกษาในพ.ศ. 2454 ต่อมาสอบได้เป็นที่ห้าในจำนวนนักเรียนทำการนายร้อยทั้งหมด 185 นาย ที่ทางกระทรวงกลาโหมจัดสอบเพื่อคัดเลือกตัวไปเรียนต่อที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกที่เยอรมนี ซึ่งได้เดินทางไปเยอรมนีด้วยการโดยสารเรือพระที่นั่งจักรีตามเสด็จสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ซึ่งเสด็จประพาสประเทศจีนและญี่ปุ่น แล้วเดินทางผ่านญี่ปุ่นไปต่อทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรีย ไปยังกรุงมอสโก จักรวรรดิรัสเซีย แล้วต่อรถไฟไปยังกรุงเบอร์ลิน จักรวรรดิเยอรมัน ใช้ระยะเวลาเดินทางหลายสัปดาห์
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ร้อยตรีวันได้ลี้ภัยสงครามไปศึกษาวิชาทหารที่วิทยาลัยโปลิเทคนิคนครซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นประเทศที่ทหารเรียนร่วมกับพลเรือน เขาระบุถึงข้อดีถึงระบบดังกล่าวไว้ว่า "...ในประเทศสวิตเซอร์แลนด์นั้น นายทหารเขาเรียนในมหาวิทยาลัย ซึ่งทำให้นายทหารเป็นคนมีความรู้กว้างขวาง รู้เท่าทันความรู้สึกของนักศึกษาชั้นสูงๆทั่วไป เพราะมหาวิทยาลัยของยุโรปนั้นคือสถานศึกษาใหญ่โตปานเมืองๆหนึ่งทีเดียว มีคนที่มีความรู้สูงสุด สมาคมกันอยู่ทั่วทุกสาขาวิชา ไม่ใช่ใจแคบรู้แต่ในแนวของตนอย่างดื้อดึงจนรักษาไม่หาย" การไปอยู่สวิสทำให้วันเกิดความสนใจและชื่นชอบการปกครองในระบอบประชาธิปไตย เขาคิดว่าประเทศเล็กๆอย่างสยามควรจะเอาสวิสเป็นแบบอย่าง ต่อมาเมื่อรัฐบาลสยามประกาศสงครามกับจักรวรรดิเยอรมัน ร้อยตรีวันสมัครเข้าร่วมคณะทูตทหารทันทีที่เรียกว่า "กองทูตศึกสัมพันธมิตร" นำโดยพลตรีพระยาพิไชยชาญฤทธิ และปฏิบัติหน้าที่จนถึงวันที่ทหารอาสากลับประเทศ
ราชการทหาร
ภายหลังเดินทางกลับสยามเมื่อพ.ศ. 2464 วันปฏิบัติงานในสายงานอาจารย์โรงเรียนนายร้อยทหารบกและกรมยุทธศึกษาจนถึงพ.ศ. 2469 และได้เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนเสนาธิการทหารบกในปีพ.ศ. 2474 ในปีนั้นเอง พันโทพระประศาสน์พิทยายุทธถูกพันเอก พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน) ชักชวนให้ร่วมก่อการปฏิวัติ พระประศาสน์พิทยายุทธเคารพนับถือในตัวพระยาทรงสุรเดชเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงตกปากเข้าร่วมในทันที
ในเช้าวันเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระประศาสน์พิทยายุทธ มีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการแผนก โรงเรียนเสนาธิการทหารบก มียศเป็น พันโท (พ.ท.) ได้เขียนจดหมายสั่งเสียแก่ภรรยา ก่อนออกจากบ้านของตัวเองมา โดยได้ขับรถไปรับพระยาพหลพลพยุหเสนา ถึงบ้านพัก ไปยังตำบลนัดหมาย คือ บริเวณทางรถไฟสายเหนือตัดกับถนนประดิพัทธ ห่างจากบ้านพักของพระยาทรงสุรเดชราว 200 เมตร พร้อมด้วยคีมตัดเหล็กที่พระประศาสน์พิทยายุทธเป็นผู้ซื้อมาเพื่อเตรียมการตัดโซ่ที่คล้องประตูคลังแสงอาวุธ ภายในกรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ (ม.1 รอ.) ที่สี่แยกเกียกกาย พร้อมด้วยพระยาทรงสุรเดช และพระยาพหลพลหยุหเสนา เพื่อหลอกเอากำลังพลทหารและยุทโธปกรณ์เข้าร่วมในการเปลี่ยนแปลงการปกครองที่ลานพระราชวังดุสิต โดยขบวนที่เดินทางไปลานพระราชวังดุสิตนั้น พระประศาสน์พิทยายุทธเป็นผู้ปิดท้าย จากนั้นได้เป็นผู้เข้าทำการควบคุมตัว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต จากวังบางขุนพรหมและนายทหารคนสนิท พร้อมด้วยครอบครัว เข้ายังพระที่นั่งอนันตสมาคม ซึ่งแผนการในการปฏิวัตินั้น นอกจากพระยาทรงสุรเดชจะเป็นผู้เดียวที่รับรู้แล้ว เนื่องจากเป็นผู้วางแผนทั้งหมด ก็มีเพียงพระประศาสน์พิทยายุทธ เท่านั้นที่พอทราบ เนื่องจากได้ร่วมวางแผนด้วยในบางส่วน ซึ่งก่อนหน้านี้ พระประศาสน์พิทยายุทธ ก็ได้เดินทางมายังที่กรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ เพื่อดูสถานที่เพื่อเตรียมการไว้ก่อนแล้ว
ภายหลังการปฏิวัติ
จากนั้น ได้ถูกแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการราษฎร ซึ่งจัดได้ว่าเป็นคณะรัฐมนตรีคณะแรกของไทย ที่มีพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) เป็นประธานคณะกรรมการราษฎร และได้รับแต่งตั้งเป็น เจ้ากรมยุทธศึกษาทหารบก เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
ภายหลังเหตุการณ์เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2476 ที่พระยามโนปกรณ์นิติธาดา ได้ใช้อำนาจนายกรัฐมนตรีประกาศปิดรัฐสภา และงดใช้รัฐธรรมนูญบางฉบับ ก่อให้เกิดเป็นความแตกแยกกันเองในหมู่คณะราษฎร พระประศาสน์พิทยายุทธ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีที่ไม่ได้ประจำกระทรวง จนกระทั่งถึงวันที่ 18 มิถุนายน ปีเดียวกัน จึงได้ลาออก พร้อมกับอีก 2 ทหารเสือ คือ พระยาทรงสุรเดช และพระยาฤทธิอัคเนย์ ซึ่งต่อกลายเป็นความบาดหมางกันเอง จนเกิดเป็นการรัฐประหารในวันที่ 20 มิถุนายน ปีเดียวกัน ซึ่งต่อมา ทหารเสือ 2 คนนี้ต้องเดินทางออกไปอาศัยยังต่างประเทศ
ในส่วนชีวิตครอบครัว พระประศาสน์พิทยายุทธ สมรสกับ นางประศาสน์พิทยายุทธ (เนาว์ ชูถิ่น) มีบุตรสาว 2 คน
หลังเหตุการณ์กบฏพระยาทรงสุรเดช ในปี พ.ศ. 2481 พระประศาสน์พิทยายุทธ ได้ถูกแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำจักรวรรดิไรช์ที่สาม หรือ ประเทศเยอรมนี เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2481 ในรัฐบาลที่มี จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี โดยการลงเสนอของนายปรีดี พนมยงค์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ นัยว่าเพื่อให้พ้นจากภัยการเมือง จึงย้ายไปอาศัยยังกรุงเบอร์ลิน พร้อมด้วยครอบครัว อันเป็นถิ่นเดิมที่พระประศาสน์พิทยายุทธคุ้นเคยเป็นอย่างดีในสมัยที่ยังเป็นนักเรียนนายร้อยอยู่ ต่อมาเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ความเป็นอยู่ลำบากอย่างยิ่ง ที่แม้แต่บุตรสาวคนโตก็เสียชีวิตจากการถูกระเบิดถล่มบ้านพักที่สถานทูต จนต้องส่งภริยาและบุตรสาวที่เหลือกลับประเทศไทย จวบกระทั่งสิ้นสุดสงครามเมื่อกองทหารของสหภาพโซเวียตบุกเข้ากรุงเบอร์ลิน พระประศาสน์พิทยายุทธถูกทหารโซเวียตควบคุมตัวไปคุมขังยังค่ายกักกันใกล้กรุงมอสโก ที่มีอุณหภูมิหนาวเย็นถึง -40 องศาเซลเซียส เป็นระยะเวลานานถึง 225 วัน หรือ 7 เดือนครึ่ง จึงได้รับการปล่อยตัว
ในช่วงก่อนที่กรุงเบอร์ลินจะแตกนั้น พระประศาสน์พิทยายุทธในฐานะเอกอัครราชทูตไทยประจำจักรวรรดิไรช์ที่สาม ได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำของจักรวรรดิไรช์ที่สาม เป็นบุคคลสุดท้าย เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2488 ก่อนที่ฮิตเลอร์จะทำอัตวินิบาตกรรมเพียง 10 วัน โดยได้ลงชื่อของตนในสมุดเยี่ยมของฮิตเลอร์ว่า "ประศาสน์ ชูถิ่น"
เมื่อเดินทางกลับมาถึงเมืองไทยแล้ว พระประศาสน์พิทยายุทธจึงได้รับแต่งตั้งให้เป็นอธิบดีกรมไปรษณีย์โทรเลขในบั้นปลายชีวิตเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 ก่อนจะถึงแก่กรรมลงในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2492 ด้วยโรคตับ เนื่องจากเป็นผู้ติดสุราและดื่มสุราจัด ถึงขนาดหมักผลไม้ไว้ในถังไม้ที่บ้านเพื่อผลิตสุราไว้ดื่มเอง โดยมียศสุดท้ายเป็น พลตรี (พล.ต.) รับพระราชทานเมื่อวันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2486
รัฐและดินแดนสหภาพของประเทศอินเดีย
ประเทศอินเดียเป็นสหพันธรัฐ ประกอบด้วย 28 รัฐ และ 8 ดินแดนสหภาพ รวมทั้งหมด 36 หน่วยการปกครอง
การลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่าย
การลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่าย (cutaneous rabbit illusion) หรือ สภาวะกระโดดที่ผิวหนัง (cutaneous saltation) หรือ  ปรากฏการณ์กระต่ายที่ผิวหนัง (cutaneous rabbit effect) เป็นการลวงความรู้สึกสัมผัสโดยการแตะหรือเคาะที่เขตผิวหนังสองเขตหรือมากกว่านั้นตามลำดับอย่างรวดเร็ว เกิดได้ง่ายที่สุดตามผิวของร่างกายที่มีการรับรู้สัมผัสที่ไม่ละเอียดโดยพื้นที่เช่นที่หน้าแขน การเคาะตามลำดับอย่างรวดเร็วเบื้องต้นใกล้ ๆ ข้อมือและต่อจากนั้นใกล้ ๆ ข้อศอก ก่อให้เกิดความรู้สึกว่ามีการเคาะกระโดดมาตามลำดับตามลำแขนจากข้อมือไปถึงข้อศอก แม้ว่าจะไม่มีการเคาะจริง ๆ ในระหว่างข้อมือถึงข้อศอก และโดยนัยเดียวกัน ถ้าเบื้องต้นเคาะใกล้ข้อศอก  แล้งจึงเคาะใกล้ข้อมือ ก็จะทำให้เกิดความรู้สึกลวงถึงการเคาะกระโดดไปตามลำดับจากข้อศอกจนถึงข้อมือ การลวงความรู้สึกเช่นนี้ค้นพบโดยแฟร็งก์ เจ็ลดาร์ด และคารล์ เชอร์ริก  ที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันในประเทศสหรัฐอเมริกาในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 และกำหนดรายละเอียดเพิ่มขึ้นโดยเจ็ลดาร์ดในปี ค.ศ. 1982 และในงานวิจัยหลายงานที่สืบ ๆ กันมา เจ็ลดาร์ดและเชอร์ริกเปรียบความรู้สึกที่เกิดขึ้นเหมือนกับกระต่ายกระโดดไปตามผิวหนัง จึงได้ให้ปรากฏการณ์นี้ด้วยชื่อนั้น แม้ว่าการลวงความรู้สึกแบบกระต่ายจะได้รับการวิจัยอย่างกว้างขวางในระบบสัมผัส แต่ก็ได้มีการค้นพบการลวงประสาทสัมผัสแบบกระโดดในระบบการได้ยิน และระบบการเห็นแล้ว
งานวิจัยโดยการทดลอง
นอกจากนั้นแล้ว งานวิจัยยังแสดงว่า  การลวงสัมผัสสามารถเกิดขึ้นในเขตร่างกายที่ไม่ติดต่อกันเช่นข้ามนิ้ว ด้วย แต่ว่า มีผู้รับการทดลองบางส่วนที่ไม่ประสบปรากฏการณ์นี้ข้ามปลายนิ้ว ยังมีปรากฏการณ์นี้อีกด้วยทั้งในแขนเดียวกันและทั้งข้ามแขน
ตัวกระตุ้นทางตา เช่นไฟกระพริบที่จุดต่าง ๆ ตามลำดับแขน  อาจมีอิทธิพลต่อปรากฏการณ์นี้ นอกจากทางตาแล้ว แม้แต่ตัวกระตุ้นทางหูก็อาจมีปฏิสัมพันธ์กับตัวกระตุ้นทางสัมผัสที่มีผลต่อปรากฏการณ์นี้
ในปี ค.ศ. 2009 นักวิจัยที่บริษัทฟิลิปส์ ได้สาธิตเสื้อแจ๊กเก้ตที่มีมอเตอร์เรียงเป็นแนวภายใน  ที่มีการออกแบบให้เกิดความรู้สึกสัมผัสต่าง ๆ ในขณะที่ผู้ใส่กำลังดูภาพยนตร์ ผลิตภัณฑ์นี้อาศัยการลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่ายเพื่อที่จะลดจำนวนมอเตอร์ที่ต้องใช้
แบบจำลอง
นักวิจัยหลายพวกได้เสนอแบบจำลองทางคอมพิวเตอร์สำหรับการลวงสัมผัสแบบกระต่าย
แบบจำลอง Bayesian ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2007 ให้ผลเหมือนกับการลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่าย และการลวงประสาทสัมผัสที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่และกาลเวลาอย่างอื่น ๆ แบบจำลองนี้แสดงว่า วงจรประสาทในสมองเข้ารหัสการคาดหวังที่สร้างขึ้นด้วยประสบการณ์รับรู้ทางประสาทสัมผัสว่า  ตัวกระตุ้นสัมผัสมักจะเคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ แบบจำลองสามารถพยากรณ์โดยอนุมานแบบความน่าจะเป็นในระดับที่แม่นยำที่สุด (optimal probabilistic inference) โดยรวมข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึกโดยพื้นที่ที่มีค่าไม่แน่นอน  กับความคาดหวังเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวที่เป็นไปอย่างช้า ๆ ความคาดหวังว่ามีการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ นั้น มีผลให้ระบบรับความรู้สึกถึงการตัดสินว่า  ตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไปตามลำดับอย่างรวดเร็วนั้น  ควรจะรู้สึกได้บนผิวหนังใกล้ ๆ กันเกินความจริง
ในปี ค.ศ. 2013 แบบจำลองแบบ Bayesian ได้รับการพัฒนาเพิ่มขึ้น ที่สามารถพยากรณ์ความรู้สึกในมนุษย์ต่อตัวกระตุ้นตามลำดับแบบง่าย ๆ (คือแบบสองจุด)  และตัวกระตุ้นที่ซับซ้อนขึ้น ๆ ไป  (คือแบบหลายจุด) เช่นปรากฏการณ์ทอแบบ 3 จุด (3-tap tau effect)  และการลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่ายแบบ 15 จุด นอกจากนั้นแล้ว แบบจำลองสุดท้ายนี้  สามารถพยากรณ์การรับรู้ที่มีการใส่ใจในพื้นที่เฉพาะจุดที่อื่น  เมื่อทดลองร่วมกับการลวงสัมผัสที่ผิวหนังแบบกระต่าย , มีความสอดคล้องกับการลวงสัมผัสที่เป็นไปนอกร่างกาย , และเข้ากันเมื่อการลวงสัมผัสมีอิทธิพลจากความรู้สึกข้ามประสาทสัมผัส
มีโปรแกรมคอมพิวเตอร์แบบฟรีแวร์ชื่อว่า "Leaping Lagomorphs"  ที่ปฏิบัติการตามแบบจำลองนี้  (คือทำแบบจำลองนี้ให้มีผล)
ในกรณีที่มีการเคาะสองครั้งที่ผิวหนัง แบบจำลองนี้พยากรณ์ระยะทางระหว่างการเคาะที่รู้สึก  (ตัวแปร  l*)  โดยเป็นฟังก์ชันของระยะทางระหว่างการเคาะจริง ๆ (ตัวแปร l) และของเวลาระหว่างการเคาะ  (ตัวแปร  t)  โดยสูตรนี้
สูตรนี้เรียกว่า "perceptual length contraction formula  (สูตรย่อระยะทางที่รู้สึก)" ที่ตั้งชื่อ ให้มีความคล้ายคลึงกับการย่อระยะทางคือ length contraction ที่ทฤษฎีสัมพันธภาพของไอน์สไตน์ได้กล่าวถึง เหมือนกับผลที่เห็นในการทดลองจริง ๆ ให้สังเกตว่า l* มีค่าน้อยกว่า l ยิ่งขึ้นเมื่อ t น้อยลง แต่เมื่อ t มีค่าสูงขึ้น  l* มีค่าเข้าสู่ l และการลวงสัมผัสนี้ก็จะหายไป พารามิเตอร์ของแบบจำลองคือ ทอ (τ)  เป็นค่าคงตัวของเวลาสำหรับการรับรู้พื้นที่ทางสัมผัส ึค่าของ τ ตัดสินความรวดเร็วที่ระยะทางที่รู้สึก มีค่าเข้าสู่ระยะทางจริง ๆ เมื่อเวลาระหว่างตัวกระตุ้นที่มากระทบผิวเพิ่มขึ้น ระยะทางที่รู้สึกเท่ากับ 1/3 ของระยะทางจริง ๆ เมื่อ t=τ และเท่ากับ 2/3 ของระยะทางจริง ๆ เมื่อ t=2τ ในบทความตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2013 โกลด์ไรค์และท็องแสดงว่า  τ  เป็นอัตราส่วนระหว่างความคาดหวังว่ามีการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ กับความละเอียดของความรู้สึกสัมผัสที่ผิวหนัง และรายงานว่า ค่าของ τ อยู่ที่ 0.1 วินาที สำหรับหน้าแขนโดยประมาณ
การลวงสัมผัสที่เกี่ยวข้องกัน
การลวงสัมผัสที่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับปรากฏการณ์นี้ก็คือ ปรากฏการณ์ทอ  (tau effect) ปรากฏการณ์ทอเกิดขึ้นเมื่อผู้สั่งเกตการณ์ตัดสินระยะทางระหว่างตัวกระตุ้นสองตัวที่แสดงทีละตัวตามลำดับต่อ ๆ กัน ถ้าระยะทางจากตัวกระตุ้นตัวหนึ่งไปยังตัวกระตุ้นอีกตัวหนึ่งเท่ากัน แต่ระยะเวลาที่ผ่านไปในระหว่างการแสดงตัวกระตุ้นไม่เท่ากัน ผู้รับการทดลองมักจะมีการรับรู้อย่างไม่ถูกต้องว่า ถ้ามีระยะเวลาในระหว่างที่สั้น  ระยะทางก็จะสั้นไปด้วย ดังนั้น คล้ายกับการลวงสัมผัสแบบกระต่าย  ปรากฏการณ์ทอแสดงว่า  คุณลักษณะทางเวลาของตัวกระตุ้นมีอิทธิพลต่อการรับรู้ตัวกระตุ้นโดยพื้นที่ ในปี ค.ศ. 2007 นักวิจัยโกลด์ไรค์ เสนอว่า ทั้งการลวงสัมผัสแบบกระต่ายและทั้งปรากฏการณ์ทอเป็นผลจากการคาดหวังล่วงหน้า  (priori expectation)  ว่าตัวกระตุ้นเคลื่อนไหวอย่างมีความเร็วต่ำ และจริง ๆ แล้วแบบจำลอง Bayesian ที่แสดงการประเมินค่าต่ำของระยะทางโดยระบบประสาท ขึ้นอยู่กับความเร็วของการเคาะ (ที่กล่าวไว้ในหมวดแบบจำลอง)  สามารถพยากรณ์ปรากฏการณ์ทั้งสองอย่างได้
อักษะ
อักษะ หมายถึง "เพลา" หรือ "แกน" มีที่มาจากภาษาสันสกฤต "อกฺษ" และยังอาจหมายถึง
ยอร์ก
ยอร์ก (York) เป็นนครที่ยังมีกำแพงเมืองโบราณล้อมรอบที่ตั้งอยู่ในนอร์ธยอร์กเชอร์ในภูมิภาคยอร์กเชอร์และแม่น้ำฮ้มเบอร์ของอังกฤษ นครยอร์กตั้งอยู่ในบริเวณที่แม่น้ำอูสและแม่น้ำฟอสส์
ยอร์กเป็นเมืองที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และมีบทบาทมาเกือบตลอด 2,000 ปีที่ก่อตั้งมา เมืองยอร์กก่อตั้งเป็นเมืองป้อมปราการเอบอราคุม (Eboracum) ในปี ค.ศ. 71 โดยโรมัน และได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงของบริทาเนียน้อย (Britannia Inferior) ระหว่างสมัยโรมันบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์เช่นจักรพรรดิคอนสแตนตินมหาราชมีส่วนเกี่ยวข้องกับเมือง จักรวรรดิโรมันทั้งหมดปกครองจากยอร์กเป็นเวลาสองปีโดยจักรพรรดิเซปตีมิอุส เซเวรุส (Septimius Severus)
หลังจากชาวแองเกิลส์เข้ามาตั้งถิ่นฐานยอร์กก็ได้รับชื่อใหม่เป็น “Eoferwic” ของราชอาณาจักรนอร์ทธัมเบรีย เมื่อชนไวกิงเข้ายึดเมืองในปี ค.ศ. 866 ก็เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นจอร์วิกของราชอาณาจักรจอร์วิก (Jórvík) ที่มีอาณาบริเวณครอบคลุมทางบริเวณตอนเหนือของอังกฤษเกือบทั้งหมด จนกระทั่งราว ค.ศ. 1000 เมืองจึงมารู้จักกันในชื่อ “ยอร์ก”
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระเจ้าริชาร์ดที่ 2 มีพระราชประสงค์ที่จะตั้งยอร์คเป็นเมืองหลวงของอังกฤษแต่ก่อนที่จะสำเร็จพระองค์ก็ทรงถูกถอดจากการเป็นพระมหากษัตริย์เสียก่อน หลังจากสงครามดอกกุหลาบ ยอร์คก็กลายเป็นที่ตั้งของสภาแห่งภาคเหนือ (Council of the North) และมีฐานะที่ยอมรับกันว่าเป็นเมืองหลวงของภาคเหนือ จนกระทั่งหลังจากการฟื้นฟูราชวงศ์เท่านั้นที่ความสำคัญทางการเมืองของยอร์คเริ่มลดถอยลง ภาคยอร์กเป็นหนึ่งในภาคคริสตจักรในคริสตจักรแห่งอังกฤษเช่นเดียวกับภาคแคนเทอร์เบอรี
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996 คำว่า “นครยอร์ก” หมายถึงบริเวณที่รวมทั้งบริเวณรอบนอกออกไปจากเขตตัวเมืองเก่า บริเวณปริมณฑลยอร์กมีประชากรด้วยกันราว 137,505 คน แต่เมื่อรวมทั้งรอบนอกแล้วก็มีด้วยกัน 193,300 คน
รายชื่อตัวละครในเกมล่าชีวิต
รายชื่อต่อไปนี้คือตัวละครจากไตรภาคเกมล่าชีวิต เขียนโดยซูซาน คอลลินส์
พริมโรส "พริม" เอฟเวอร์ดีน
พริมโรส เอฟเวอร์ดีน เป็นน้องสาวของแคตนิส ในเกมล่าชีวิต พริมมีอายุได้ 12 ปี เป็นเด็กที่มีความอ่อนโยน สุภาพ และมีทักษะในด้านการพยาบาล ซึ่งเธอได้เรียนรู้มาจากแม่ เธอเกือบที่จะต้องเข้าแข่งขันเกมล่าชีวิตครั้งที่ 74 เนื่องจากเป็นชื่อที่ได้รับการจับฉลาก แต่แคตนิสได้อาสาเข้าแข่งขันแทนเธอ เนื่องจากพริมเป็นน้องสาวที่แคตนิสรักและต้องการปกป้อง ในม็อกกิ้งเจย์ พริมได้รับเลือกให้ฝึกเป็นแพทย์โดยเขต 13 พริมโตขึ้นเป็นเด็กที่มีความเข้มแข็งและมีวุฒิภาวะมากขึ้น ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างฝ่ายกบฎและแคปิตอล พริมได้รับคำสั่งให้เป็นพยาบาลสนาม เธอเสียชีวิตจากระเบิด แคตนิสเสียใจและตกอยู่ในอาการซึมเศร้า ประธานาธิบดีสโนว์ได้บอกใบ้แคตนิสภายหลังว่า ระเบิดที่ฆ่าพริมนั้นแท้จริงแล้วเป็นระเบิดสองจังหวะของฝ่ายกบฎที่หลอกล่อให้แพทย์สนามเข้าหาผู้บาดเจ็บที่โดนระเบิดครั้งแรก ก่อนจะระเบิดซ้ำในครั้งที่สองเพื่อฆ่าแพทย์สนามและผู้รอดชีวิตจากระเบิดครั้งแรก แคตนิสได้เข้าใจถึงข้อเท็จจริงนี้จึงตัดสินใจฆ่าประธานาธิบดีคอยน์แทนที่จะเป็นสโนว์
ประธานาธิบดีสโนว์
ประธานาธิบดี คอริโอเลนัส สโนว์ เป็นตัวละครร้ายของไตรภาคเกมล่าชีวิต เขาเป็นผู้ปกครองแคปิตอลและพาเน็ม แม้ภายนอกจะดูสุขุมแต่ลึกๆแล้วสโนว์เป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมและสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งประโยชน์ของตัวเอง เขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งประธานาธิบดีด้วยการใส่ร้ายคู่แข่งว่าต้องการสังหารเขาด้วยยาพิษ สโนว์มักจะสั่งฆ่าบุคคลผู้ไม่เห็นด้วยหรือเป็นภัยต่อแคปิตอล หรือแม้แต่ครอบครัวของผู้ที่ส่อแววว่าจะเป็นภัยเพื่อเป็นการสั่งสอนไม่ให้เกิดความคิดจะล้มล้างแคปิตอล อาทิ ครอบครัวของเฮย์มิตซ์ ในปีกแห่งไฟ สโนว์ได้บีบให้แคตนิสต้องแข่งขันควอเตอร์เควลครั้งที่ 3 โดยมีจุดประสงค์เพื่อกำจัดเธออย่างไม่ผิดสังเกต แต่ฝ่ายกบฎสามารถเข้าช่วยแคตนิสไว้ทัน ในม็อกกิ้งเจย์ สโนว์ไม่อาจต้านทานกองกำลังกบฎได้เนื่องจากแคปิตอลถูกตัดขาดทรัพยากรจากเขตต่างๆและไม่มีกองกำลังเพียงพอ เขาถูกจับและถูกพิพากษาให้ประหารชีวิต อย่างไรก็ตามสโนว์เปิดเผยกับแคตนิสว่าประธานาธิบดีคอยน์คือผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพริม ในวันประหาร แคตนิสจึงเลือกสังหารคอยน์แทนที่สโนว์ นำมาซึ่งจราจล และสโนว์ก็เสียชีวิตในเหตุการณ์การจราจลครั้งนี้
โจแฮนนา เมสัน
เป็นผู้พิชิตเกมล่าชีวิตครั้งที่ 71 จากเขต 7 ซึ่งสามารถชนะการแข่งขันมาได้ด้วยการทำตัวอ่อนแอ ก่อนจะแสดงความสามารถในการฆ่าจนเป็นผู้ชนะ โจแฮนนาเข้าแข่งขันควอเตอร์ เควลครั้งที่สามร่วมกับแคตนิส ในตอนแรกแคตนิสรู้สึกไม่ไว้ใจเธอเนื่องจากโจแฮนนานั้นดูไม่ชอบและต้องการจัดการเธอ แต่แท้จริงแล้วโจแฮนนาคือหนึ่งในผู้ร่วมวางแผนกบฎต่อแคปิตอล สำหรับเธอแล้ว แคปิตอลคือสิ่งที่เลวร้ายและชั่วช้า อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถหลบหนีไปพร้อมกับแคตนิสในตอนที่สนามประลองถูกทำลายได้และถูกแคปิตอลจับกุมและทรมาน โจแฮนนาได้รับการช่วยเหลือกลับมาในสภาพย่ำแย่ เธอและแคตนิสได้เข้าใจกันในที่สุด ภายหลังการกบฎ โจแฮนนาคือหนึ่งในคนที่สนับสนุนให้มีการจัดเกมล่าชีวิตครั้งสุดท้ายขึ้นโดยใช้เด็กๆของแคปิตอลเป็นบรรณาการ
ฟินนิค โอแดร์
ฟินนิค โอแดร์คือผู้ชนะเกมล่าชีวิตครั้งที่ 65 จากเขต 4 เขามีความสามารถในการใช้ฉมวกและมีรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลา ด้วยเหตุนี้ ฟินนิคจึงตกเป็นเครื่องมือของแคปิตอลในการทำให้เขาเป็นคนดัง รวมไปถึงเป็นวัตถุและสัญลักษณ์ทางเพศของชาวแคปิตอล เขามีคนรักชื่อแอนนี ซึ่งเป็นผู้พิชิตเกมล่าชีวิตจากเขตเดียวกัน ฟินนิคเข้าร่วมแข่งขันควอเตอร์เควลครั้งที่สามและหนีรอดมาได้ ในม็อกกิ้งเจย์ เขาได้แต่งงานกับแอนนีและกำลงจะมีลูกด้วยกัน อย่างไรก็ตาม ฟินนิคได้ร่วมต่อสู่ในสมรภูมิสุดท้ายร่วมกับแคตนิส เขาเสียชีวิตจากการรุมทำร้ายของมัตต์ สัตว์ประหลาดที่แคปิตอลสร้างขึ้น
เอฟฟี่ ทินเกต
เอฟฟี่ ทินเกต เป็นชาวแคปิตอลโดยกำเนิด เธอทำหน้าที่เป็นผู้จับสลากและพี่เลี้ยงบรรณาการเขต 12 แคตนิสมักกล่าวถึงเอฟฟี่ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แต่งตัวค่อนข้างฉูดฉาด เธอถูกจับกุมตัวภายหลังจากที่ฝ่ายกบฎได้พาแคตนิสหลบหนี การที่ถูกแคปิตอลจับกุมทำให้เธอไม่ได้ถูกประหารอย่างเช่นคนอื่นๆภายหลังสงครามจบสิ้น