cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อากาศยาน
อากาศยานปีกหมุน (Rotorcraft)
Cyclogyro จะหมุนปีกของมันรอบๆแกนแนวนอน
Compound rotorcraft มีปีกที่สร้างแรงยกในการบินไปข้างหน้า ในปัจจุบัน มันถูกแยกประเภทเป็นแบบ"การยกด้วยกำลัง"(powered lift) และไม่ใช่ rotorcraft.
Tiltrotor (เช่น V-22 Osprey), tiltwing, tailsitter, และ coleopter มีโรเตอร์/ใบพัดในแนวนอนสำหรับการบินแนวดิ่ง, และในแนวดิ่งสำหรับการบินไปข้างหน้า
อากาศยานที่ไม่ใช้เครื่องยนต์
บทความหลัก: Unpowered aircraft เครื่องร่อนเป็นอากาศยานที่หนักกว่าอากาศที่ไม่ได้ใช้กำลังขับเคลื่อนหลังจากขึ้นสู่อากาศแล้ว. การบินขึ้นอาจจะโดยการวิ่งไปข้างหน้าและโดดลงจากสถานที่สูง, หรือโดยการดึงขึ้นไปในอากาศโดยการลาก, ด้วยกว้านบนพื้นดิน, หรือโดยยานพาหนะที่"ลาก"ด้วยกำลังเครื่องยนต์ สำหรับเครื่องร่อนในการรักษาความเร็วไปข้างหน้าในอากาศและแรงยก, มันจะต้องร่อนลงเมื่อสัมพันธ์กับอากาศ (แต่ไม่จำเป็นต้องสัมพันธ์กับพื้นดิน) เครื่องร่อนจำนวนมากสามารถ 'ทะยาน'ขึ้นในอากาศ - ไปที่ความสูงจากกระแสลมที่พัดขึ้น(updrafts) เช่นกระแสลมร้อน. ตัวอย่างที่ควบคุมได้ในทางปฏิบัติครั้งแรกได้รับการออกแบบและสร้างโดยนักวิทยาศาสตร์และเป็นผู้บุกเบิกชาวอังกฤษ George Cayley, หลายคนจำได้ว่าเขาเป็นวิศวกรการบินคน ตัวอย่างทั่วไปของเครื่องร่อนคือ sailplane, hang glider และ paraglider.
บอลลูนจะลอยไปด้วยลม แม้ว่าปกตินักบินจะสามารถควบคุมระดับความสูง, โดยการให้ความร้อนกับอากาศหรือโดยการทิ้งน้ำหนักถ่วง, ทำการควบคุมทิศทางในบางครั้ง (เนื่องจากทิศทางลมเปลี่ยนแปลงไปตามระดับความสูง) บอลลูนไฮบริดรูปปีกสามารถร่อนตามทิศทางเมื่อกำลังลอยสูงขึ้นหรือกำลังตกลง; แต่บอลลูนรูปทรงกลมไม่มีการควบคุมทิศทางอย่างนั้น
ว่าวเป็นอากาศยานประเภทหนึ่ง ที่ผูกโยงอยู่กับพื้นดินหรือวัตถุอื่นๆ(อยู่กับที่หรือเคลื่อนที่) ที่ช่วยรักษาความตึงในสายโยงหรือสายว่าว; พวกมันพึ่งพาลมเสมือนหรือลมจริงที่เป่าเหนือและใต้ลำตัวของพวกเขาในการสร้างแรงยกและแรงต้าน. Kytoons เป็นพันธ์ผสใระหว่างว่าวกับบอลลูนที่มีรูปทรงและโยงกับเชือกเพื่อสร้างการรับลม, และอาจอยู่ในกลุ่มเบากว่าอากาศ, ลอยตัวเป็นกลาง, หรือหนักกว่าอากาศ
อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์
บทความหลัก: Powered aircraft
อากาศยานที่ใช้เครื่องยนต์มีแหล่งที่มาของพลังงานกลอยู่บนเครื่องหนึ่งแหล่งหรือมากกว่า, โดยปกติเครื่องยนต์ของอากาศยานส่วนใหญ่เป็นเครื่องยนต์ลูกสูบหรือกังหันก๊าซที่มีน้ำหนักเบา. เชื้อเพลิงของเครื่องยนต์จะถูกเก็บไว้ในถังที่อยู่ในปีก, แต่เครื่องบินขนาดใหญ่ยังมีถังเชื้อเพลิงเพิ่มเติมในลำตัว
อากาศยานที่ใช้ใบพัด (Propeller aircraft)
อากาศยานที่ใช้ใบพัดจะใช้ใบพัดหนึ่งใบหรือมากกว่า, เป็นเหมือนสกรูแทงเข้าไปในอากาศ(airscrew) เพื่อสร้างแรงผลักดันในทิศทางเดินหน้า. โดยทั่วไป ใบพัดจะถูกติดตั้งไว้ที่ส่วนหน้าของแหล่งกำเนิดกำลังใน'รูปแบบของการฉุดลาก'(tractor configuration) แต่อาจติดตั้งไว้ข้างหลังก็ได้ใน'รูปแบบของการผลัก'(pusher configuration). ใบพัดมีหลายรูปแบบเช่น contra-rotating propellers และ ducted fan เป็นต้น
แหล่งจ่ายพลังงานที่ใช้หมุนใบพัดมีหลายชนิด เรือบินในยุคแรกใช้กำลังคนหรือเครื่องยนต์ไอน้ำ ลูกสูบเครื่องยนต์ลูกสูบสันดาปภายในถูกนำมาใช้ในทางปฏิบัติมากขึ้นแทบจะทุกลำของเครื่องบินปีกคงที่จนถึงสงครามโลกครั้งที่สองและยังคงใช้อยู่ในเครื่องบินขนาดเล็กจำนวนมาก บางชนิดใช้เครื่องยนต์กังหันเพื่อหมุนใบพัดในรูปแบบของเทอร์โบปรอปหรือ propfan. การบินด้วยพลังมนุษย์ทำได้สำเร็จ, แต่ยังไม่ได้กลายเป็นวิธีการขนส่งในทางปฏิบัติ อากาศยานไร้คนขับและรูปแบบยังมีการใช้แหล่งพลังงานเช่นมอเตอร์ไฟฟ้าและหนังสติ๊ก
อากาศยานไอพ่น
อากาศยานไอพ่นจะใช้เครื่องยนต์ไอพ่นที่ใช้อากาศ (Airbreathing jet engine), ที่ดูดอากาศเข้าไป, เผาเชื้อเพลิงด้วยอากาศนั้นในห้องเผาใหม้(combustion chamber), แล้วอัดไอเสียออกทางด้านหลังเพื่อสร้างแรงขับ
เครื่องยนต์ turbojet และ turbofan ใช้กังหันปั่นเพื่อขับใบพัดหนึ่งตัวหรือมากกว่า, เพื่อสร้างแรงผลักดันเพิ่มเติม. afterburner อาจถูกใช้เพื่อฉีดเชื้อเพลิงส่วนเกินเข้าไปในไอเสียที่ร้อน, โดยเฉพาะอย่างยิ่ง"ไอพ่นเร็ว"ที่ใช้ในการทหาร. การใช้กังหันไม่ได้เป็นเป็นสิ่งจำเป็นยิ่งยวด: การออกแบบอื่นๆ รวมถึง pulse jet และ ramjet ก็ใช้ได้. ออกแบบที่เรียบง่ายทางกลไกเหล่านี้ไม่สามารถใช้งานได้เมื่ออยู่กับที่, ดังนั้นอากาศยานจะต้องบินให้เร็วโดยวิธีการอื่น. การปรับเปลี่ยนอื่นๆหลายอย่างได้ถูกนำมาใช้, รวมทั้ง motorjet และลูกผสมเช่น J58 ของบริษัท แพรตต์แอนด์วิทนีย์, ซึ่งสามารถแปลงไปมาระหว่างการดำเนินงานแบบ turbojet และ ramjet.
เมื่อเทียบกับใบพัด, เครื่องยนต์ไอพ่นสามารถให้แรงขับที่สูงกว่า, ความเร็วสูงกว่า, และบินสูงประมาณ 40,000 ฟุต (12,000 เมตร), ประสิทธิภาพมากกว่ามาก. พวกมันยังประหยัดน้ำมันมากกว่าจรวด. ผลก็คือ เกือบทั้งหมดของอากาศยานขนาดใหญ่ที่ต้องการความเร็วสูงหรือการบินที่ระดับสูงจะใช้เครื่องยนต์เจ็ต.
อากาศยานปีกหมุน
อากาศยานปีกหมุนบางอย่าง เช่นเฮลิคอปเตอร์ มีปีกหรือ"โรเตอร์"ที่หมุนโดยเครื่องยนต์, ที่แผ่นโรเตอร์สามารถบิดทำมุมไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อให้สัดส่วนหนึ่งของแรงยกถูกชี้นำให้ไปข้างหน้า. โรเตอร์, เหมือนใบพัด, อาจถูกขับเคลื่อนโดยวิธีที่หลากหลายเช่นลูกสูบเครื่องยนต์หรือกังหัน. การทดลองหลายครั้งยังใช้'หัวฉีดเจ็ทที่ปลายของแผ่นโรเตอร์'(tip jet)อีกด้วย
ประเภทอื่นๆของการขับเคลื่อน
อากาศยานขับเคลื่อนด้วยจรวด(Rocket-powered aircraft) ได้มีการทดลองเป็นครั้งคราวและเครื่องบินขับไล่ Messerschmitt "Komet" ได้แสดงความสามารถในสงครามโลกครั้งที่สอง. ตั้งแต่นั้นมาพวกมันถูกจำกัดให้เป็นแค่อากาศยานเพื่อการวิจัยเท่านั้น, เช่น North American X-15, ซึ่งเดินทางขึ้นไปในอวกาศในที่ซึ่งเครื่องยนต์ที่ใช้อากาศหายใจ(air-breathing engine) ไม่สามารถทำงานได้ (จรวดบรรทุก oxidant ของมันไปเอง). จรวดมักจะถูกนำมาใช้เป็นตัวเสริมสำหรับแหล่งพลังงานหลัก, โดยทั่วไปสำหรับการบินขึ้นโดยใช้จรวดช่วยส่ง(rocket-assisted take off)ของอากาศยานบรรทุกสัมภาระขนาดหนัก, แต่ยังให้ความสามารถในการวิ่งออกอย่างรุนแรงด้วยความเร็วสูงในการออกแบบไฮบริดบางอย่างเช่น Saunders-Roe SR.53.
โครงสร้าง (airframe)
คือ โครงสร้างหลัก หรือโครงส่วนรับแรงต่างๆ ทางกล ซึ่งเป็นโครงสร้างทั้งหมดของอากาศยานยกเว้นส่วนของระบบขับดัน การออกแบบโครงสร้างนี้ต้องคำนึงถึงหลักอากาศพลศาสตร์ (aerodynamics) วัสดุศาสตร์ (materials technology) กระบวนการผลิต (manufacturing methods) เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพ ความปลอดภัย สุงสุดและอยู่ในงบประมาณที่เหมาะสม
ลำตัว (fuselage)
คือลำตัวหลักของอากาศยาน ประกอบด้วยห้องผู้โดยสาร ห้องลูกเรือ ห้องนักบิน และที่เก็บสัมภาระ
ปีก (wing)
ปีกของอากาศยานมีหลากหลายรูปแบบ บางประเภทมีปีก 2 ปีก บางประเภทมีมากกว่านั้น ถ้าเราจินตาการว่าตัดขวางปีกออกมา(crossection) จะเห็นเป็นแพนอากาศ (air foil) หน้าที่หลักของปีกคือ สร้างแรงยกที่ทำให้อากาศยานลอยอยู่ในอากาศได้ นอกจากนี้ในอากาศยานบางรุ่น ปีกยังเป็นส่วนที่ไว้ติดตั้งเครื่องยนต์ หรือเก็บน้ำมันเชื้อเพลิงด้วย
วัสดุหลักสำหรับโครงสร้าง ลำตัว และปีก (กรณีของเครื่องบิน) ได้แก่
ระบบขับดัน (propulsion system)
ประกอบด้วยเครื่องยนต์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง เครื่องยนต์เป็นส่วนประกอบที่ทำให้อากาศยานมีแรงขับดัน (thrust) ให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ สำหรับเครื่องบินแล้ว เครื่องยนต์จัดเป็นองค์ประกอบที่มีราคาแพงที่สุดชุดหนึ่งของเครื่องบินนั้นๆ เครื่องยนต์ของอากาศยาน ก็มีหลากหลายชนิด เช่นเครื่องยนต์ใบพัด เครื่องยนต์ไอพ่น เป็นต้น ในเครื่องบินพาณิชบางลำอาจมีเครื่องยนต์มากกว่าที่จำเป็นพื้นฐาน กล่าวคือ เครื่องบินบางลำ สามารถบินต่อหรือหาที่ลงจอดได้ หากเครื่องยนต์บางเครื่องไม่ทำงาน สำหรับเครื่องบินพาณิช จากบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินเดียวกัน อาจจะติดตั้งเครื่องยนต์แตกต่างผู้ผลิตได้
เอวิโอนิกส์ (avionics)
ประกอบด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับการควบคุมอากาศยานและการสื่อสาร
พื้นผิวควบคุมการบิน (flight control surfaces)
เป็นส่วนที่นักบินใช้ในการควบคุมให้อากาศยานเคลื่อนที่ในทิศทางที่ต้องการ เช่น เงย (pitch), ก้ม (down), หมุน(roll), หัน(yaw)
ระบบลงจอด (Undercarriage or landing gear)
ประกอบด้วยโครงสร้างที่ใช้ในการรองรับอากาศยานขณะอยู่บนภาคพื้น เช่นทำการลงจอด ซ่อมบำรุง หรือกำลังจะขึ้นบิน ที่สามารถมองเห็นได้อย่างเด่นชัดคือล้อยางขนาดใหญ่ ที่อยู่ใต้ท้องเครื่อง หรือหาง หรือ บริเวณปีก โดยทั่วระบบลงจอดนี้ จะสามารถพับเก็บได้ เพื่อลดแรงต้านขณะบิน
ไฟลท์เอนเวอลอป
ไฟลท์เอนเวอลอป (Flight envelope) ของอากาศยานหมายถึงขีดความสามารถของอากาศยานในด้านความเร็ว, อัตราบรรทุก, และระดับความสูงที่สามารถดำเนินการบินได้อย่างปลอดภัย. คำนี้ยังหมายถึงการวัดอื่นๆ เช่นความสามารถในการทำงานด้านยุทธวิธี. เมื่อยานถูกผลัก, เช่นโดยการปักหัวลงที่ความเร็วสูง, มันถูกเรียกว่า มันกำลังบิน"นอกเอนเวอลอป", บางอย่างที่ไม่ปลอดภัย.
พิสัย
บทความหลัก: พิสัย(อากาศยาน)
สำหรับอากาศยานที่ไม่ได้ใช้เครื่องยนต์ เช่นเครื่องร่อน บอลลูน หรือเรือเหาะ เป็นต้นนั้น  ระยะเวลาการบินสูงสุดถูกจำกัดโดยปัจจัยต่างๆ เช่นสภาพอากาศ สภาพความพร้อมความอดทนของนักบิน ตัวอย่างเช่นบอลลูน ระยะเวลาที่สามารถทำการบินนั้น ถูกจำกัดโดยปริมาณแก็สเชื้อเพลิงที่ใช้สร้างอากาศร้อนเพื่อให้เกิดแรงยก  ดังนั้นพิสัยจึงประเมินได้จากอัตราความเร็วเฉลี่ยของบอลลูนคูณด้วยระยะเวลาที่สามารถทำการบินได้
พลศาสตร์การบิน
บทความหลัก: Flight dynamics (aircraft)
พลศาสตร์การบินเป็นวิทยาศาสตร์ของแนวทิศทางการวางตัวและการควบคุมของยานพาหนะทางอากาศในสามมิติ. พารามิเตอร์ด้านพลศาสตร์การบินที่สำคัญสามประการคือ'มุมของการหมุน'รอบ'แกนสามแกน'ของ'ศูนย์กลางของมวล', ที่เรียกว่า "เงย"(pitch),"ม้วน"(roll), และ "หัน"(yaw) (ค่อนข้างแตกต่างจากการใช้งานของพวกมันที่เป็น Tait-Bryan angles).
พลศาสตร์การบินเกี่ยวข้องกับเสถียรภาพและการควบคุมการหมุนของอากาศยานรอบๆแต่ละแกนเหล่านี้.
เสถียรภาพ
อากาศยานปีกคงที่ปกติจะไม่แน่นอนในเรื่องของ pitch, roll และ yaw. ความเสถียรด้าน pitch และ yaw ของการออกแบบปีกคงที่ทั่วไปต้องการตัวกันโคลงในแนวนอนและแนวดิ่ง(horizontal and vertical stabilisers), ที่ทำหน้าที่ในลักษณะที่คล้ายกับขนนกของลูกธนู. พื้นผิวที่มีความเสถียรเหล่านี้ทำให้เกิดความสมดุลของแรงอากาศพลศาสตร์และให้ความเสถียรกับพลศาสตร์การบินของ pitch และ yaw. ตัวกันโคลงเหล่านี้มักจะได้รับการติดตั้งอยู่บนส่วนหาง (แพนหาง), แม้ว่าในรูปแบบ canard, ปีกท้ายหลักใช้แทนที่ปีกหน้า(foreplane) ของ canard เพื่อใช้เป็นตัวรักษาความเสถียรของ pitch(pitch stabilizer). อากาศยานแบบปีกคู่และแบบไร้หาง(Tandem wing and Tailless aircraft)พึ่งพากฎทั่วไปเดียวกันเพื่อให้บรรลุความเสถียร, พื้นผิวท้ายอากาศยานเป็นที่หนึ่งที่มีเสถียรภาพ.
ปีกหมุนโดยทั่วไปจะมีความไม่แน่นอนในการหันเห, มันต้องการตัวกันโคลงแนวดิ่ง.
บอลลูนโดยทั่วไปจะมีเสถียรภาพมากด้าน pitch และ roll เนื่องจากใช้วิธีแขวนสัมภาระเป็นตัวถ่วงไว้ข้างใต้.
การควบคุม
'พื้นผิวการควบคุมการบิน'(Flight control surfaces) ช่วยให้นักบินสามารถควบคุม'สภาพการวางตัวของการบิน'(flight attitude)ของอากาศยานและมันมักจะเป็นส่วนหนึ่งของปีกหรือติดตั้งอยู่บน, หรือเป็นส่วนหนึ่งของ, พื้นผิวรักษาเสถียรภาพที่เกี่ยวข้อง. การพัฒนาของพวกมันคือความก้าวหน้าที่สำคัญในประวัติศาสตร์ของเครื่องบิน, ซึ่งมีจนถึงจุดที่ไม่สามารถควบคุมได้ในการบิน.
วิศวกรการบินมีหน้าที่พัฒนาระบบการควบคุมสำหรับการวางตัวของยาน (การทรงตัวหรือมุมมอง) รอบๆ ศูนย์ของมวล(center of mass)ของยาน. ระบบการควบคุมประกอบด้วยตัวกระตุ้น(actuator), ซึ่งใส่แรงต่างๆเข้าไปในทิศทางที่แตกต่างกัน, และสร้างกำลังการหมุนหรือโมเมนท์รอบๆศูนย์กลางพลศาสตร์ของอากาศยาน, ซึ่งจะไปเอียงอากาศยานในแนว pitch, roll และ yaw. ตัวอย่าง pitch moment เป็นแรงในแนวดิ่งที่จ่ายให้ในระยะทางข้างหน้าหรือข้างท้ายจากศูนย์กลางพลศาสตร์ของยาน, ทำให้เครื่องบินเงยขึ้นหรือก้มลง. ระบบการควบคุมบางครั้งยังถูกใช้ในการเพิ่มหรือลดแรงต้านเช่นในการชะลอตัวยานให้มีความเร็วที่ปลอดภัยสำหรับการ landing.
สองแรงอากาศพลศาสตร์หลักที่กระทำบนอากาศยานใดๆคือแรงยกที่รองรับมันในอากาศและแรงต้านที่ขัดขวางการเคลื่อนที่ของมัน. พื้นผิวการควบคุมหรือเทคนิคอื่นๆอาจถูกนำมาใช้เช่นกันเพื่อให้มีผลกระทบต่อแรงเหล่านี้โดยตรง, โดยไม่ก่อให้เกิดการหมุนใดๆ.
เกื่อง เด๋
เจ้าชายเกื่อง เด๋ (Cường Để) พระนามเดิม เหงียน ฟุก ดาน (Nguyễn Phúc Dân; 阮福民) ประสูติเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2424 สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2494 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น พระองค์เป็นนักปฏิวัติเวียดนามในสมัยพุทธศตวรรษที่ 25 โดยร่วมมือกับฟาน โบ่ย เจิว แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการปลดปล่อยเวียดนามจากการเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส
พระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์เหงียน พระองค์เป็นทายาทสายตรงของจักรพรรดิซาล็อง ทางพระโอรสคือเจ้าชายกั๋ญ พระองค์เข้าไปเกี่ยวข้องกับขบวนการดงซูใน พ.ศ. 2448 ซึ่งเป็นขบวนการที่ส่งนักศึกษาชาวเวียดนามไปศึกษาต่อที่ญี่ปุ่น และเข้าร่วมกับสมาคมปฏิรูปซวีเตินโห่ยในพ.ศ. 2447 และสันนิบาตฟื้นฟูเวียดนามใน พ.ศ. 2454 อย่างไรก็ตามระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 พระองค์สนับสนุนญี่ปุ่น และต้องลี้ภัยไปยังญี่ปุ่นในที่สุด
ฤทธิ เบญจฤทธิ์
ประวัติ
เดือนมกราคม พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันหมากล้อมไทยแลนด์ 15 ดั้ง โกะลีก ฤทธิ เบญจฤทธิ์ สามารถเป็นฝ่ายชนะอภิรเดช จิรโศภิณ ผู้เคยเป็นคู่ปรับเก่านับสิบปี และในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน เขาได้เป็นจ่าฝูงในการแข่งขัน “ราชันย์หมากล้อม” ประจำปี 2556 ด้วยสถิติชนะ 3 แพ้ 1 ในรอบ 8 คนสุดท้าย
พ.ศ. 2558 ฤทธิ เบญจฤทธิ์ ได้อันดับที่ 12 ในการแข่งรายการหมากล้อมสมัครเล่นชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 36 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศไทย
โฟร์เอส
โฟร์เอส (Four'S Thailand) เป็นค่ายเพลงลูกทุ่งชื่อดังในอดีตของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2536 ชื่อค่ายนี้มาจากผู้ก่อตั้ง 4 คน คือ คุณมานิตย์ สีเลี้ยง, คุณสุชัย วงศ์ดำเนินสะดวก, คุณสมเกียรติ และ คุณสุชิน ควรสงวน โดยรับหน้าที่สร้างสรรค์ผลงานเพลงและจัดจำหน่ายเอง ในแนวลูกทุ่ง เพลงแหล่ รำวง มีศิลปินลูกทุ่งประดับสังกัดไว้หลายคน อาทิ ยุ้ย ญาติเยอะ  เอกราช สุวรรณภูมิ ยอดรัก สลักใจ, ไวพจน์ เพชรสุพรรณ, ทศพล หิมพานต์ เป็นต้น  นอกจากนี้ยังได้สร้างความแตกต่างจากค่ายอื่นทางด้านการโปรโมท โดยใช้คุณสุชิน หนึ่งในผู้บริหารของค่ายปรากฏตัวในโฆษณาผลงานเพลงทุกชุดด้วยสโลแกนว่า "โฟร์เอสสร้างสรรค์เพลงดีมีคุณภาพอีกแล้วครับท่าน" จนเป็นที่คุ้นหูของคนทั่วไปและกลายเป็นสัญลักษณ์ของค่ายนี้เรื่อยมา
ปัจจุบัน "โฟร์เอส" ยังคงดำเนินธุรกิจต่อในชื่อ "โฟร์เอส ไทยแลนด์" และรำวงชาวบ้านคณะโฟร์เอสคอมโบ้ นำทีมโดย ยุ้ย ญาติเยอะ ส่วนคุณสุชิน หรือ ชิน โฟร์เอส ได้ขอแยกตัวจากโฟร์เอสเดิมตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2552 เนื่องจากผู้ร่วมหุ้นทุกๆ คนเอือมระอากับสภาวะเทปผีซีดีเถื่อนจึงรู้สึกท้อแท้จนขาดกำลังใจที่จะทำงานต่อ  โดยได้มอบลิขสิทธิ์ผลงานจากโฟร์เอสเดิมเกือบทั้งหมดให้บริษัท บีเคพี จัดจำหน่าย  และเปิดค่ายใหม่นามว่า "ชิน โฟร์เอส" ต่อมาเปลี่ยนเป็นบริษัท "อีกแล้วครับท่าน" จำกัด แต่ยังคงใช้กลยุทธ์การโฆษณาพร้อมสโลแกนติดตัวมาแต่ดั้งเดิมของคุณสุชิน
ปัจจุบันค่ายโฟร์เอสได้ปิดตัวลงไปแล้ว เหลือแต่ศิลปินในสังกัดเท่านั้น ที่จะทำให้ค่ายดำเนินการต่อ ส่วนลิขสิทธิ์เพลงของค่าย ได้ยกให้ บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เป็นผู้ถือสิขสิทธิ์ต่อไป
ประวัติศาสตร์ชัมมูและกัศมีร์
ประวัติศาสตร์รัฐชัมมูและกัศมีร์ มีความเป็นมายาวนาน รัฐชัมมูและกัศมีร์เคยเป็นดินแดนที่เป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนา ต่อมาได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม เคยอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิดุรรานีในอัฟกานิสถาน จักรวรรดิโมกุล ในอินเดีย และเคยอยู่ภายใต้การปกครองของชาวซิกข์ ภายหลังขับไล่ชาวซิกข์ออกไปได้ ในยุคที่อังกฤษเข้ามา กษัตริย์ของชัมมูและกัศมีร์ช่วยอังกฤษรบกับชาวซิกข์และได้เป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ เมื่ออังกฤษให้เอกราชแก่อินเดียและมีการแบ่งเป็นอินเดียและปากีสถาน รัฐชัมมูและกัศมีร์กลายเป็นกรณีพิพาทของทั้งสองประเทศจวบจนปัจจุบัน
ตำนาน
คำว่า "กัศมีร์" หมายถึงแผ่นดินแห้ง (มาจากภาษาสันสกฤต กะ หมายถึงน้ำ และ ศิมีระ แปลว่าแห้ง) ตามความเชื่อของศาสนาฮินดู พระกัศยปะเป็นผู้ถ่ายน้ำออกจากทะเลสาบเพื่อสร้างแผ่นดินกัศมีร์ขึ้นมา
ในราชตรังคินี ประวัติศาสตร์กัศมีร์ที่เขียนโดยกัลหนะเมื่อพุทธศตวรรษที่ 17 กล่าวว่าหุบเขากัศมีร์สร้างมาจากทะเลสาบที่ถุกทำให้แห้งโดยพระกัศยปะผู้เป็นบุตรแห่งพระพรหม โดยการตัดช่องเขาที่วรหะ-มุลละ เมื่อแผ่นดินแห้งแล้ว พระกัศยปะได้ขอให้พระพรหมสร้างเมืองขึ้นในบริเวณนั้น ดินแดนนี้กลายเป็นดินแดนที่มีความสำคัญทางการค้า เมืองสำคัญในหุบเขามีชื่อว่า "กัศยปปุระ" ตามตำนาน เฮโรโดตัสเรียกดินแดนนี้ว่า Kaspatyros ส่วนปโตเลมีเรียกดินแดนนี้ว่า Kao-1r6. nupos
ประวัติศาสตร์ยุคต้น
กัศมีร์เคยเป็นศูนย์กลางสำคัญของนักวิชาการภาษาสันสกฤต จากหลักฐานในมหาภารตะ กัมโพชัสเป็นผู้ปกครองกัศมีร์ในยุคมหากาพย์โดยเป็นการปกครองในระบบสาธารณรัฐในชื่อกัมโพช เมืองหลวงในยุคนั้นคือราชปุระ. นอกจากนั้นยังมีบางส่วนของรัฐปัญจาละรวมอยู่ในกัศมีร์ปัจจุบันด้วย. จากชื่อ เปียร์ ปัญจาละ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของกัศมีร์ โดยชื่อปัญจาละมาจากชื่อเผ่าปัญจาละ ในภาษาสันสกฤต ส่วน เปียร์เป็นคำที่เพิ่มเข้ามาเมื่อมุสลิมเข้ามามีอิทธิพลในดินแดนนี้แล้ว
พระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์เมารยะเป็นผู้สร้างเมืองศรีนครและกัศมีร์เป็นแคว้นที่นับถือพุทธศาสนาในยุคนั้นโดยนิกายสรวาสติวาทน่าจะเป็นนิกายสำคัญ พระภิกษุจากเอเชียตะวันออกและเอเชียกลางเข้ามาแวะพักที่นี่เสมอ ในพุทธศตวรรษที่ 9 พระกุมารชีพเข้ามาศึกษาพุทธศาสนาในกัศมีร์และเป็นผู้ช่วยในการแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาจีน
ยุคของมุสลิม
ศาสนาอิสลามเข้ามามีบทบาทในกัศมีร์เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 18 ชาวมุสลิมและชาวฮินดูอาศัยอยู่ร่วมกันและมีการแลกเปลี่ยนความรู้ทางศาสนาจนเกิดศาสนาอิศลามลัทธิซูฟีขึ้น ซึ่งทำให้ผู้นับถือศาสนาพุทธ อิสลามและฮินดูสามารถอยู่ร่วมกันได้อยางสงบสุข สุลต่านหลายองค์ของกัศมีร์ยอมรับศาสนาอื่น ยกเว้นบางองค์เช่น สิกันดาร์ บูกิสตานที่สั่งให้ทำลายรูปเคารพทั่งทั้งกัศมีร์
บันทึกทางประวัติศาสตร์
พงศาวดารของกัศมีร์ ราชตรังคิณี เป็นเอกสารทางประวัติศาสตร์ เขียนด้วยภาษาสันสกฤต มีการแปลเป็นภาษาเปอร์เซียเมื่อ พ.ศ. 2131 เอกสารนี้บันทึกเหตุการณ์รายปีของกัศมีร์จนถึงยุคของสังกรมะ เทวะ (ประมาณ พ.ศ. 1549) เอกสารที่บันทึกเหตุการณ์ต่อมาเป็นของโชนราชะที่เขียนต่อจากงานของกัลหนะจนกระทั่งการมาถึงของศาสนาอิสลามและถึงยุคของซาบินอุลอัดดีน (พ.ศ. 1955) จากนั้นจึงเป็นบันทึกของศรีวระ จนถึงยุคของฟะห์ ชาห์ในพ.ศ. 2029 เอกสารลำดับต่อมาคือ ราชวลี ปะกะตา เขียนโดยปรัชเนีย ภัตตะ ซึ่งบันทึกประวัติศาสตร์ของกัศมีร์ไว้จนถึงยุคของจักรวรรดิโมกุล ในสมัยของอัคบาร์
ราชรัฐแห่งกัศมีร์และชัมมู
เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 หุบเขากัศมีร์อยู่ภายใต้การควบคุมของจักรวรรดิดุรรานีแห่งอัฟกานิสถาน จากนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของชาวมุสลิมมูคัลและอัฟกัน ตามมาด้วยความขัดแย้งกับชาวซิกข์เมื่อ พ.ศ. 2323 หลังจากการตายของรณชิต เคโอ ราชาแห่งชัมมู ราชอาณาจักรชัมมู (ทางใต้ของหุบเขากัศมีร์)ถูกปกครองโดยชาวซิกข์ รันชิต สิงห์แห่งลาฮอร์จนกระทั่ง พ.ศ. 2389 คุลาบ สิงห์ หลานชายของรณชิต เคโอได้แยกตัวออกมาจากการปกครองของกษัตริย์ชาวซิกข์ และตั้งตนเป็นราชาแห่งชัมมูตั้งแต่ พ.ศ. 2363 โดยความช่วยเหลือของโซราวัร สิงห์
คุลาบ สิงห์เข้าปกครองลาดักและบัลติสถานที่อยู่ทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือของชัมมู เมื่อเกิดสงครามอังกฤษ-ซิกข์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2388 คุลาบ สิงห์เข้าข้างอังกฤษ เมื่อสงครามสิ้นสุด รัฐลาฮอร์(รวมทั้งปัญจาบตะวันตก)และดินแดนระหว่างเปียสและอินดุสเป็นของอังกฤษ ส่วนรัฐชัมมูของคุลาบ สิงห์เป็นรัฐในอารักขา เมื่อคุลาบ สิงห์เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2400 บุตรชายของเขาคือ รันบีร สิงห์ได้รวม อันซา คิลคิต และนาคัรเข้าในราชอาณาจักรด้วย
ราชรัฐแห่งกัศมีร์และชัมมูตั้งขึ้นระหว่าง พ.ศ. 2363 - 2401 เป็นบริเวณที่มีความหลากหลายในตัวเองมาก แทบจะไม่มีเอกลักษณ์ร่วมกันเลย โดยเป็นทั้งความแตกต่างในด้านศาสนา เขตแดนและวัฒนธรรม." ดินแดนลาดักทางตะวันออกมีวัฒนธรรมแบบทิเบตและนับถือศาสนาพุทธ ชัมมูทางใต้เป็นกลุ่มชนผสมระหว่างชาวฮินดู ชาวมุสลิม และชาวซิกข์ ในตอนกลางของหุบเขากัศมีร์ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิมสุหนี่ แต่ชนที่มีอิทธิพลเป็นชาวฮินดูวรรณะพราหมณ์ ซึ่งเป็นชนส่วนน้อยแต่มีอำนาจปกครอง บัลติสถานทางตะวันออกเฉียงเหนือมีวัฒนธรรมแบบเดียวกับลาดัก แต่นับถืออิสลามชีอะหฺ คิลคิตทางเหนือเป็นที่รวมของกลุ่มชนหลากส่วนใหญ่เป็นมุสลิมชีอะหฺ และปุนชิทางตะวันตกเป็นมุสลิมแต่มีเชื้อชาติต่างจากมุสลิมในหุบเขากัศมีร์ หลังการกบฏในอินเดียเมื่อ พ.ศ. 2400 กัศมีร์เข้าข้างอังกฤษ ทำให้กลายเป็นรัฐที่อยู่ภายใต้การอารักขาของอังกฤษ
พ.ศ. 2490
ฮารี สิงห์ หลานของรันบีร สิงห์เป็นกษัตริย์ของกัศมีร์ตั้งแต่ พ.ศ. 2468 จนถึง พ.ศ. 2490 ซึ่งเป็นปีที่อังกฤษตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของอาณานิคมอินเดีย โดยแบ่งเป็นประเทศเอกราช 2 ประเทศคืออินเดียและปากีสถาน ทั้งสองประเทศตกลงกันว่าราชรัฐแห่งกัศมีร์และชัมมูต้องรวมเข้ากับประเทศใดประเทศหนึ่งหรือเป็นรัฐเอกราช ใน พ.ศ. 2490 นั้น ประชากรของกัศมีร์เป็นมุสลิม 77% และมีชายแดนติดกับปากีสถาน ในขณะที่สถานภาพการเป็นรัฐในอารักขาจะสิ้นสุดลงในวันที่ 14 - 15 สิงหาคม มหาราชได้ลงนามในข้อตกลงกับปากีสถานเกี่ยวกับการติดต่อทางด้านการค้า การท่องเที่ยว และการติดต่อและการบริการที่คล้ายกันนี้ระหว่างทั้งสองดินแดน อินเดียไม่ยอมทำข้อตกลงแบบนี้กับกัศมีร์ ไปรษณีย์ของอินเดียกำหนดให้กัศมีร์เป็นส่วนหนึ่งของอินเดีย ซึ่งทำให้ปากีสถานไม่พอใจ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2490 ชาวปาทานที่อยู่ในจังหวัดฟรอนเทียร์ตะวันตกเฉียงเหนือของปากีสถานรุกรานกัศมีร์และก่อกบฏต่อต้านมหาราชแห่งกัศมีร์ มหาราชหันมาขอความช่วยเหลือจากอินเดีย เมื่อมหาราชลงนามในข้อตกลงกับอินเดียแล้ว ทางการอินเดียได้ส่งทหารเข้าสู่กัศมีร์และปราบปรามกองโจรก่อการร้ายที่ปากีสถานให้การสนับสนุน ทำให้สหประชาชาติต้องเข้ามาแทรกแซงในที่สุด
หลัง พ.ศ. 2490
ใน พ.ศ. 2491 ได้มีการทำสัญญาสงบศึกระหว่างอินเดียกับปากีสถานภายใต้การสนับสนุนของสหประชาชาติ อินเดียได้ครอบครองบริเวณที่เคยเป็นราชรัฐแห่งกัศมีร์และชัมมูครึ่งหนึ่ง ส่วนปากีสถานได้ครอบครองส่วนภาคเหนือและอาซัด กัศมีร์
บริเวณภาคตะวันออกของบริเวณที่เคยเป็นราชรัฐแห่งกัศมีร์และชัมมูได้มีกรณีพิพาทเกี่ยวกับเขตแดนขึ้นมาอีกบริเวณหนึ่ง ข้อตกลงเกี่ยวกับเขตแดนในบริเวณดังกล่าวรวมถึงตอนเหนือของกัศมีร์ได้มีการลงนามระหว่างรัสเซีย อังกฤษและอัฟกานิสถานแต่จีนไม่ยอมรับ หลังจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนขึ้นมามีอำนาจได้ส่งกองทหารเข้าไปในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของลาดัก และเข้ายึดครองบริเวณที่เรียกว่า อักไซ จีน จนถึง พ.ศ. 2505 และมีการทำข้อตกลงทรานส์-การาโกรัมกับปากีสถานเมื่อ พ.ศ. 2508
ใน พ.ศ. 2492 รัฐบาลอินเดียให้หริสิงห์ออกจากกัศมีร์ทำให้อำนาจการปกครองเป็นของ เชค มุฮัมหมัด อับดุลเลาะห์ ผู้นำพรรคสภาแห่งชาติ หลังจากนั้น ความขัดแย้งระหว่างอินเดียและปากีสถานยังไม่หยุด และมีสงครามติดต่อกันอีก 3 ครั้ง ใน พ.ศ. 2532 เริ่มมีกลุ่มมุญาฮิดีนจากอัฟกานิสถานเข้ามามีส่วนร่วมในความขัดแย้งในกัศมีร์ด้วย
เจก รัตนตั้งตระกูล
เจก รัตนตั้งตระกูล (ชื่อเดิม: จำเริญ รัตนตั้งตระกูล หรือ สิรศักย์ รัตนตั้งตระกูล ; ชื่อเล่น: ป๊อป; เกิด: 10 สิงหาคม พ.ศ. 2521) พิธีกรและผู้ประกาศข่าวชาวไทย ปัจจุบันเป็นผู้ประกาศข่าวทางทีเอ็นเอ็น 16
ประวัติ
ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็นผู้ประกาศข่าวรายการไอทีวี รายการข่าวเช้าสุดสัปดาห์, เกาะติดข่าว, ข่าวเที่ยงไอทีวี และ Sky News เมื่อไอทีวีปิดตัวลงได้ย้ายไป เช้านี้...ที่หมอชิต และ เจาะเกาะติด ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 เป็นอดีตผู้ประกาศข่าวทางช่องโมเดิร์นไนน์ และไอทีวี ตามลำดับ
เจก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) สาขาสื่อสารมวลชน  ภาควิชาศิลปนิเทศ  วิชาเอกสื่อสารมวลชน วิชาโทจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาโทการจัดการมหาบัณฑิต  สาขาการจัดการทั่วไป วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล
ชีวิตครอบครัว ปัจจุบัน คุณ เจก รัตนตั้งตระกูล (ป๊อป) สมรสกับ คุณ วรรณนิภา รัตนตั้งตระกูล (ปุ้ย) ปัจจุบันทั้งสองท่านมีบุตรีด้วยกันสองคน คือ '''ด.ญ. ปัณณ์ชญา รัตนตั้งตระกูล (ข้าวปั้น) หรือ รู้จักกันในนาม ข้าวปั้น Wekid นักร้องขวัญใจมหาชน และ Youtuber ช่อง ข้าวปั้น Punchaya และ ด.ญ. สิปโปทัย รัตนตั้งตระกุล''' (โปโป) แชมป์เล่านิทานระดับประเทศ ถ้วยพระราชทานฯ
ประสบการณ์ทำงาน
2565 - ปัจจุบัน
2562 - ปัจจุบัน 2562 2561- 2562 2558 - 2562 2557 - 2561 2557 2556 2553 2552 - 2557  2550 - 2552  2545 – 2550 ผู้ประกาศข่าวไอทีวี 2544 2543  2542
แอนเดรียส เวซาเลียส
แอนเดรียส เวซาเลียส (Andreas Vesalius) (บรัสเซลส์, 31 ธันวาคม ค.ศ. 1514 - ซาคินธอส, 15 ตุลาคม ค.ศ. 1564) นักกายวิภาคศาสตร์ แพทย์ และผู้เขียนหนังสือที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อการศึกษากายวิภาคศาสตร์มนุษย์ชื่อ “โครงสร้างของร่างกายมนุษย์” (De humani corporis fabrica)  เวซาเลียสถือว่าเป็นบิดาผู้ก่อตั้งกายวิภาคศาสตร์มนุษย์สมัยใหม่
เวซาเลียส (Vesalius) เป็นชื่อภาษาละตินของ อันเดรอัส ฟาน เวเซล (Andreas van Wesel)  บางครั้งอาจเรียกชื่อของเขาว่า Andreas Vesal
วัยเด็ก และการศึกษา
เวซาเลียสเกิดที่เมืองบรัสเซลส์ ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของฮับส์บูร์กเนเธอร์แลนด์ (Habsburg Netherlands) ในครอบครัวแพทย์ ปู่ทวดของเขา ยาน ฟาน เวเซล (Jan van Wesel) ซึ่งน่าจะเกิดที่เวเซล จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยปาเวีย (University of Pavia) และได้สอนวิชาแพทยศาสตร์ในปี ค.ศ. 1428 และได้เป็นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยลอยเฟน (University of Leuven) ปู่ของเขา เอเฟอราร์ด ฟาน เวเซล (Everard van Wesel) เป็นแพทย์หลวงของจักรพรรดิแมกซิมิเลียนที่ 1 และบิดาของเขา อันดรีส ฟาน เวเซล (Andries van Wesel) เป็นนักปรุงยาหลวงของจักรพรรดิแมกซิมิเลียนและเป็นผู้รับใช้ (Valet de Chambre) ของจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 องค์รัชทายาท อันดรีสได้สนับสนุนให้บุตรชายได้ศึกษาวิชาแพทย์เหมือนกับบรรพบุรุษ และได้พาเวซาเลียสไปสมัครเข้าชุมชนชาวคริสต์ชื่อ Brethren of the Common Life ในบรัสเซลส์เพื่อให้เวซาเลียสได้ศึกษาภาษากรีกและภาษาละตินตามค่านิยมของสังคมในยุคนั้น <!-- ในปี ค.ศ. 1528 เวซาเลียสได้เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยลอยเฟนในวิชาศิลปะ แต่เมื่อบิดาของเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้รับใช้ในปี ค.ศ. 1532 เขาจึงตัดสินใจ
In 1528 Vesalius entered the University of Louvain (Pedagogium Castrensis) taking arts, but when his father was appointed as the Valet de Chambre in 1532, he decided to pursue a career in medicine at the University of Paris, where he moved in 1533. Here he studied the theories of Galen under the auspices of Jacques Dubois (Jacobus Sylvius) and Jean Fernel. It was during this time that he developed his interest in anatomy, and was often found examining bones at the Cemetery of the Innocents.
He was forced to leave Paris in 1536 due to the opening of hostilities between the Holy Roman Empire and France, and returned to Leuven. Here he completed his studies under Johannes Winter von Andernach and graduated the next year. His thesis, Paraphrasis in nonum librum Rhazae medici arabis clariss ad regem Almansorum de affectum singularum corporis partium curatione, was a commentary on the ninth book of Rhazes. He remained at Leuven only briefly before leaving after a dispute with his professor. After settling briefly in Venice in 1536, he moved to the University of Padua (Universitas aristarum) to study for his doctorate, which he received in 1537.
On graduation he was immediately offered the chair of Surgery and Anatomy (explicator chirurgiae) at Padua. He also guest lectured at Bologna and Pisa. Previously these topics had been taught primarily from reading classic texts, mainly Galen, followed by an animal dissection by a barber-surgeon whose work was directed by the lecturer. No attempt was made to actually check Galen's claims; these were considered unassailable. Vesalius, on the other hand, carried out dissection as the primary teaching tool, handling the actual work himself while his students clustered around the table. Hands-on direct observation was considered the only reliable resource, a huge break with medieval practice.
He kept meticulous drawings of his work for his students in the form of six large illustrated anatomical tables. When he found that some of these were being widely copied, he published them all in 1538 under the title Tabulae Anatomicae Sex. He followed this in 1539 with an updated version of Galen's anatomical handbook, Institutiones Anatomicae. When this reached Paris one of his former professors published an attack on this version.
In 1538 he also published a letter on venesection, or bloodletting. This was a popular treatment for almost any illness, but there was some debate about where to take the blood from. The classical Greek procedure, advocated by Galen, was to let blood from a site near the location of the illness. However, the Muslim and medieval practice was to draw a smaller amount blood from a distant location. Vesalius' pamphlet supported Galen's view, and supported his arguments through anatomical diagrams.
In 1539 a Paduan judge became interested in Vesalius' work, and made bodies of executed criminals available for dissection. He soon built up a wealth of detailed anatomical diagrams, the first accurate set to be produced. Many of these were produced by commissioned artists, and were therefore of much better quality than those produced previously.
In 1541, while in Bologna, Vesalius uncovered the fact that all of Galen's research had been based upon animal anatomy rather than the human; since dissection had been banned in ancient Rome, Galen had dissected Barbary Apes instead, and argued that they would be anatomically similar to humans. As a result, he published a correction of Galen's Opera omnia and began writing his own anatomical text. Until Vesalius pointed this out, it had gone unnoticed and had long been the basis of studying human anatomy. However, some people still chose to follow Galen and resented Vesalius for calling attention to such glaring mistakes.
In 1543, Vesalius conducted a public dissection of the body of Jakob Karrer von Gebweiler, a notorious felon from the city of Basel, Switzerland. With the cooperation of the surgeon Franz Jeckelmann, he assembled the bones and finally donated the skeleton to the University of Basel. This preparation (“The Basel Skeleton”) is Vesalius’ only well-preserved skeletal preparation today, and is also the world’s oldest anatomical preparation. It is still displayed at the Anatomical Museum of the University of Basel.
De Corporis Fabrica
In 1543, Vesalius asked Johannes Oporinus to help publish the seven-volume De humani corporis fabrica (On the fabric of the human body), a groundbreaking work of human anatomy he dedicated to Charles V and which most believe was illustrated by Titian's pupil Jan Stephen van Calcar. A few weeks later he published an abridged edition for students, Andrea Vesalii suorum de humani corporis fabrica librorum epitome, and dedicated it to Philip II of Spain, son of the Emperor.
The work emphasized the priority of dissection and what has come to be called the "anatomical" view of the body — seeing human internal functioning as an essentially corporeal structure filled with organs arranged in three-dimensional space. This was in stark contrast to many of the anatomical models used previously, which had strong Galenic/Aristotelean elements, as well as elements of astrology. Although modern anatomical texts had been published by Mondino and Berenger, much of their work was clouded by their reverence for Galen and Arabian doctrines.
Besides the first good description of the sphenoid bone, he showed that the sternum consists of three portions and the sacrum of five or six; and described accurately the vestibule in the interior of the temporal bone. He not only verified the observation of Etienne on the valves of the hepatic veins, but he described the vena azygos, and discovered the canal which passes in the fetus between the umbilical vein and the vena cava, since named ductus venosus. He described the omentum, and its connections with the stomach, the spleen and the colon; gave the first correct views of the structure of the pylorus; observed the small size of the caecal appendix in man; gave the first good account of the mediastinum and pleura and the fullest description of the anatomy of the brain yet advanced. He did not understand the inferior recesses; and his account of the nerves is confused by regarding the optic as the first pair, the third as the fifth and the fifth as the seventh.
In this work, Vesalius also becomes the first person to describe mechanical ventilation.
Though Vesalius' work was not the first such work based on actual autopsy, nor even the first work of this era, the production values, highly-detailed and intricate plates, and the fact that the artists who produced it were clearly present at the dissections themselves made it into an instant classic. Pirated editions were available almost immediately, a fact Vesalius acknowledged would happen in a printer's note. Vesalius was only 30 years old when the first edition of Fabrica was published.
Imperial physician and death
Soon after publication, Vesalius was invited as Imperial physician to the court of Emperor Charles V. He informed the Venetian Senate that he was leaving his post in Padua, which prompted Duke Cosimo I de' Medici to invite him to move to the expanding university in Pisa, which he turned down. Vesalius took up a position in the court, where he had to deal with the other physicians mocking him as being a barber.
Over the next twelve years Vesalius travelled with the court, treating injuries from battle or tournaments, performing surgeries and postmortems, and writing private letters addressing specific medical questions. During these years he also wrote Radicis Chynae, a short text on the properties of a medical plant, whose use he defended, as well as defense for his anatomical findings. This elicited a new round of attacks on his work that called for him to be punished by the emperor. In 1551, Charles V commissioned an inquiry in Salamanca to investigate the religious implications of his methods. Vesalius' work was cleared by the board, but the attacks continued. Four years later one of his main detractors published an article that claimed that the human body itself had changed since Galen had studied it.
ผลงานวิดีโอของบีทีเอส
ผลงานวิดีโอของ บีทีเอส
แอนเดรียส เวซาเลียส
Imperial physician and death
After the abdication of Charles he continued at court in great favour with his son Philip II, who rewarded him with a pension for life and by being made a count palatine. In 1555 he published a revised edition of De Corporis.
In 1564 Vesalius went on a pilgrimage to the Holy Land. He sailed with the Venetian fleet under James Malatesta via Cyprus. When he reached Jerusalem, he received a message from the Venetian senate requesting him again to accept the Paduan professorship, which had become vacant by the death of his friend and pupil Fallopius.
After struggling for many days with the adverse winds in the Ionian Sea, he was wrecked on the island of Zakynthos. Here he soon died in such debt that, if a benefactor had not paid for a funeral, his remains would have been thrown to the animals. At the time of his death he was scarcely fifty years of age.
For many years it was assumed that Vesalius's pilgrimage was due to pressures of the Inquisition. Today this is generally considered to be without foundation (see C.D. O'Malley Andreas Vesalius' Pilgrimage, Isis 45:2, 1954) and is dismissed by modern biographers. It appears the story was spread by Hubert Languet, who served as de Saxe under Charles V and then the prince of Orange. He claimed in 1565 that Vesalius was performing an autopsy on an aristocrat in Spain when it was found that the heart was still beating, leading to the Inquisition condemning him to death. The story went on to claim that Philip II had the sentence transformed into a pilgrimage. The story re-surfaced several times over the next few years, living on until recent times. -->
หมึกสายเลียนแบบ
หมึกสายเลียนแบบ หรือ หมึกสายพรางตัว (Mimic octopus; ) เป็นหมึกประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Thaumoctopus
หมึกสายเลียนแบบ มีลักษณะคล้ายกับหมึกสายมหัศจรรย์ (Wunderpus photogenicus) มาก ทั้งนี้เป็นไปเพราะการพรางตัวและเลียนแบบเพื่อป้องกันตัวจากสัตว์นักล่า เพราะหมึกสายมหัศจรรย์นั้นมีน้ำลายที่มีพิษ และเปลี่ยนสีตัวเองได้อย่างรวดเร็วมาก โดยหมึกสายเลียนแบบสามารถที่จะเลียนแบบสัตว์ทะเลต่าง ๆ ได้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น งูสมิงทะเลปากเหลือง, ปลาลิ้นหมา, ไครนอยด์, กั้ง และสัตว์อื่น ๆ ได้อีกถึง 15 ชนิด ซึ่งจะไม่แค่เลียนแบบลักษณะรูปร่างภายนอกเท่านั้น แต่ยังที่จะปรับเปลี่ยนท่าทางการเคลื่อนไหวไปตามสัตว์ที่เลียนแบบด้วย เช่น เมื่อเลียนแบบไครนอยด์ ก็จะปล่อยตัวเองล่องลอยไปกับกระแสน้ำ หรือเลียนแบบปลาลิ้นหมา ก็จะห่อตัวลู่ไปกับพื้นทราย ในลักษณะการว่ายน้ำแบบเดียวกับปลาลิ้นหมา และยังอาจจะทำระยางค์แข็งยื่นออกมาคล้ายกับก้านครีบแข็งของปลาลิ้นหมาบางชนิด เช่น ปลาลิ้นหมานกกระตั้ว ซึ่งที่ก้านครีบอกมีพิษ ได้อีกด้วย thumb|left|150px|ขณะฝังตัวอยู่ใต้ทราย โดยโผล่มาแต่ส่วนตา หมึกสายเลียนแบบมีลักษณะคล้ายกับหมึกสายมหัศจรรย์มาก เมื่อโตเต็มที่มีความยาวได้มากกว่า 60 เซนติเมตร (2 ฟุต) แต่จะแตกต่างจากหมึกสายมหัศจจรรย์ตรงที่มีสีที่เข้มกว่ามาก และมีลวดลายน้อยกว่า พบกระจายพันธุ์ตามพื้นทะเลที่บริเวณช่องแคบเลมเบห์ ทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซี ในอินโดนีเซีย ปกติจะเคลื่อนที่ด้วยการคืบคลานไปกับพื้นทรายใต้ทะเล เมื่อจะหากินหรือหลบซ่อนตัวจะฝังตัวเองลงใต้พื้นทราย โดยโผล่มาแค่ส่วนตาที่ยื่นออกมาจากส่วนหัว โดยมีประสาทรับรสและประสาทรับความรู้สึกที่ไวมากในหนวดแต่ละเส้น
หมึกสายเลียนแบบ ได้รับการค้นพบครั้งแรกในปี 1998 โดย มาร์ก นอร์แมน ช่างภาพใต้น้ำขณะที่กำลังดำน้ำอยู่ และได้รับคำบรรยายทางวิทยาศาสตร์ในปี 2005
ตำบลบางตลาด
ตำบลบางตลาด อาจหมายถึง
พีระมิด (เรขาคณิต)
พีระมิด (pyramid) เป็นรูปทรงทางเรขาคณิตที่เกิดจากการเชื่อมจุดระหว่างมุมของรูปหลายเหลี่ยม (polygon) กับจุดหนึ่งจุดที่เรียกว่ายอด (apex) โดยมีหน้าเป็นรูปสามเหลี่ยม
เอ็นดับเบิลยูเอ แอนนาร์ชี่ แทกทีม แชมเปียนชิป
เอ็นดับเบิลยูเอ แอนนาร์ชี่ แทกทีม แชมเปียนชิป (NWA Anarchy Tag Team Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์แทกทีมของสมาคมมวยปล้ำอาชีพNWA Anarchy โดยสถาปนาในปี 2005 หลังจากที่ NWA Wildside ได้ปิดตัวลง
สตอลา
สตอลา (stola) เป็นเครื่องแต่งกายของสตรีโรมันโบราณที่คู่กับตอกาที่สวมโดยบุรุษ เดิมสตรีก็สวมตอกา แต่เมื่อมาถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ตอกาก็สวมโดยบุรุษเท่านั้น และสตรีหันไปแต่งตัวด้วยสตอลา ในช่วงนี้ถือกันว่าการสวมตอกาเป็นสิ่งที่น่าละอายสำหรับสตรี เพราะการสวมใส่เครื่องแต่งกายบุรุษถูกนำไปเกี่ยวข้องกับการเป็นโสเภณีหรือการมีชู้
สตอลาเป็นเสื้อจับกลีบที่ยาวที่ใช้สวมทับทิวนิก บางครั้งก็อาจจะคาดรัดให้อยู่กับตัวด้วยสาย และแขนก็อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของสตอลาเอง หรือเป็นส่วนหนึ่งของทูนิคชั้นในก็ได้ สตอลามักจะคาดรอบเอวด้วยริบบิน และมักจะสวมร่วมกับผ้าที่มีลักษณะคล้ายผ้าคลุมไหล่ยาวที่เรียกว่า "ปัลลา" สตอลาใช้กันมาจนถึงไบแซนไทน์
เยิร์ต
เยิร์ต หมายถึง กระโจมซึ่งที่อยู่อาศัยแบบชั่วคราวที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ง่ายของชาวเอเชียกลาง ส่วนใหญ่ต้องการที่จะใช้ชีวิตเร่ร่อนโดยอาศัยการล่าสัตว์ป่าเป็นอาชีพ ประเทศที่มีการใช้กระโจมเป็นที่อยู่อาศัย เช่น คาซัคสถาน ทาจิกิสถาน มองโกเลีย เป็นต้น
จอมพลอากาศ
จอมพลอากาศ (marshal of the air force) เป็นยศทหารชั้นสัญญาบัตรสูงสุดของกองทัพอากาศ สูงกว่าพลอากาศเอก เทียบเท่าจอมพลในกองทัพบก และจอมพลเรือในกองทัพเรือ
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอุยกูร์
รัฐบาลจีนได้กระทำการละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อชาวอุยกูร์และชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์และศาสนาในซินเจียงเรื่อยมาถึงปัจจุบัน ที่ซึ่งมีลักษณะหลายประการที่เข้าข่ายว่าเป็นการฆาล้างเผ่าพันธุ์ นับตั้งแต่ปี 2014 รัฐบาลจีนที่นำโดยสี จิ้นผิงแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ได้ดำเนินนโยบายที่กักกันประชากรชาวมุสลิมเชื้อสายเติร์กราวหนึ่งล้านคนเข้าไปยังค่ายกักกันซินเจียงโดยปราศจากขั้นตอนทางกฎหมาย การกักกันนี้ถือเป็นการกักกันชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์และศาสนาที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง นักวิชาการประเมินว่านับตั้งแต่ปี 2017 เป็นต้นมา มีมัสยิดอย่างน้อย 16,000 แห่ง ที่ถูกทำลายหรือทำให้เสียหาย และมีเด็กอีกหลายแสนคนที่ถูกยังคับให้ต้องแยกจากผู้ปกครองและส่งไปยังโรงเรียนประจำ
นโยบายรัฐยังมีการจับกุมตามอำเภอใจเข้าในศูนย์กักกันชาวอุยกูร์ของรัฐ, การบังคับใช้แรงงาน,  การกดขี่การปฏิบัติตามศาสนาอิสลาม, การล้างสมองทางการเมือง, การดูแลและสภาพเป็นอยู่ที่เลวร้าย, การบังคับทำหมัน, การบังคับคุมกำเนิด  และ การบังคับแท้ง  สถิติทางการของรัฐบาลจีนรายงานว่าในปี 2015 ถึง 2018 อัตราการเกิดในภูมิภาคโฮตัน และ คัชการ์ ซึ่งมีประชากรเป็นชาวอุยกูร์เป็นส่วนใหญ่ ลดต่ำลงกว่า 60% ในขณะที่อัตราเกิดเฉลี่ยของประเทศจีนเติบโตขึ้น 9.69% ในช่วงเดียวกัน รัฐบาลจีนรับรู้ว่าอัตราเกิดในซินเจียงลดลงกว่าหนึ่งในสามในปี 2018 แต่ปฏิเสธรายงานที่ระบุว่ามีการบังคับทำหมันและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และในปี 2019 อัตราเกิดในซินเจียงลดลงอีก 24% ในขณะที่ค่าเฉลี่ยชาติลดลงเพียง 4.2%
มีการบรรยายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ว่าเป็นทั้งการบังคับให้กลืนกลายทางวัฒนธรรม, การฆ่าล้างชาติพันธุ์ และ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทางวัฒนธรรม ไปจนถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ที่ซึ่งมีผู้เสนอว่าการกระทำของรัฐบาลจีนตรงกับมาตราสองของการประชุมเรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ซึ่งห้ามมิให้มี "การกระทำที่มีเป้าหมายทำลาย ทั้งหมดหรือบางส่วน" ของ "กลุ่มทางเชื้อชาติหรือศาสนา" ซึ่งรวมถึง "การก่อให้เกิดอันตรายทั้งทางกายหรือทางใจอย่างร้ายแรงแก่สมาชิกในกลุ่ม" และ "นโยบายที่มีเป้าหมายป้องกันการเกิดในกลุ่ม"
ฟอราเมน แมกนัม
ฟอราเมน แมกนัม(Foramen Magnum, มาจากภาษาละติน แปลว่า รูขนาดใหญ่) ในทางกายวิภาคศาสตร์ เป็นช่องเปิดขนาดใหญ่รูปวงรีที่อยู่ที่ฐานของกะโหลกศีรษะ บนกระดูกท้ายทอย (Occipital Bone) ซึ่งเป็นทางผ่านของเมดัลลา ออบลองกาตา (Medulla Oblongata) ซึ่งติดต่อกับไขสันหลัง
นอกจากช่องนี้จะเป็นทางผ่านของเมดัลลา ออบลองกาตาแล้ว ยังเป็นทางผ่านของหลอดเลือดแดงเวอร์ทีบรัล (Vertebral Arteries), หลอดเลือดแดงแอนทีเรียร์สไปนัล (Anterior Spinal Artery) , และหลอดเลือดแดงโพสทีเรียร์สไปนัล (Posterior Spinal Artery) , เยื่อคลุม (Membrana Tectoria) และเอ็นเอลาร์ (Alar Ligaments)
ความสำคัญ
ในมนุษย์ ช่องฟอราเมน แมกนัมจะอยู่ต่ำกว่าในเอปชนิดอื่นๆ ดังนั้นกล้ามเนื้อคอของมนุษย์จึงไม่ต้องมีความแข็งแรงมากเพื่อพยุงให้คอตั้งขึ้น การเปรียบเทียบตำแหน่งของช่องฟอราเมน แมกนัมในสิ่งมีชีวิตพวกโฮโมนิดจึงมีความสำคัญในการประเมินว่าลิงแต่ละชนิดจะมีความสะดวกในการเดิน 2 ข้างมากกว่า 4 ขาหรือไม่
ช่องฟอราเมน แมกนัมเป็นเขตแดนระหว่างสมองที่อยู่ด้านบน และไขสันหลังซึ่งอยู่ด้านล่าง
โจเซฟ โคนี
โจเซฟ โคนี (เกิดวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2504) เป็นหัวหน้ากองทัพต่อต้านของพระเจ้า (Lord's Resistance Army - LRA) กลุ่มกองโจรยูกันดา โคนีถูกกล่าวหาจากหน่วยงานของรัฐว่า สั่งการลักพาตัวเด็กเป็นทาสทางเพศเด็กและทหารเด็ก มีการประเมินว่าเด็กกลายเป็นทหารกว่า 66,000 คน และประชาชนสองล้านคนถูกบังคับให้ออกจากที่อยู่ในประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2529 โคนีถูกศาลอาญาระหว่างประเทศในกรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ ฟ้องคดีอาญาในข้อหาอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ใน พ.ศ. 2548 แต่ได้หลบเลี่ยงการจับกุม ในเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 มีรายงานว่า โจเซฟ โคนี สุขภาพไม่สู้ดีและกบดานอยู่ที่เมืองนาโซกา สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
ใน พ.ศ. 2555 มีการเผยแพร่ภาพยนตร์สั้น โคนี 2012 สร้างโดยบริษัทอินวิสซิเบิลชิลเดรน (Invisible Children, Inc.) โดยมีจุดประสงค์ต้องการให้เขาเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกเพื่อจะได้ถูกจับกุมภายในสิ้นปี พ.ศ. 2555
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลออสการ์โดยสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์เพื่อมอบให้กับนักแสดงหญิงผู้มีการแสดงที่โดดเด่นในการทำงานกับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เหล่านักแสดงหญิงจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขารางวัลนี้โดยสมาชิกออสการ์ผู้ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเอง และผู้ที่ได้รับรางวัลจะถูกเลือกโดยสมาชิกทุกคน
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค; 12 เมษายน พ.ศ. 2454 – 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2536) ภรรยาของหม่อมหลวงสฤษดิ์ ฉัตรกุล และเป็นอดีตนางกำนัลในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ประวัติ
ตลอด 87 ปีที่ผ่านมา สถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์ได้มอบรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ให้แก่นักแสดงหญิงทั้งหมด 83 คน ซึ่งทุกคนได้รับรูปปั้นรางวัลออสการ์รูปแบบเดียวกัน นักแสดงหญิงคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้คือ เกล ซันเดอร์การ์ด ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 9 (ปีค.ศ. 1936) จากภาพยนตร์เรื่อง Anthony Adverse ส่วนนักแสดงหญิงที่ได้รับรางวัลนี้คนล่าสุดคือ เจมี ลี เคอร์ติส ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 95 ประจำปีค.ศ. 2022 จากภาพยนตร์เรื่อง Everything Everywhere All at Once
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา
ประวัติ
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา เป็นธิดาของพระยาสุรวงศ์วิวัฒน์ (เตี้ยม บุนนาค) กับหม่อมหลวงวงศ์ สุรวงศ์วิวัฒน์ (ราชสกุลเดิม ฉัตรกุล) วรันดับเกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2454 ที่บ้านของจอมพล เจ้าพระยาบดินทรเดชานุชิต (หม่อมราชวงศ์อรุณ ฉัตรกุล) ผู้เป็นตาซึ่งอยู่ข้างวัดบุปผาราม จังหวัดธนบุรี มีพี่น้องคือ ศาสตราจารย์ แพทย์หญิง คุณตวันสุรวงศ์ บุนนาค, นาวาโทตัปนวงศ์ บุนนาค, ต่อพงศ์ภัสสร์ บุนนาค และภาวาส บุนนาค อดีตรองเลขาธิการพระราชวังสำเร็จการศึกษาระดับสามัญจากโรงเรียนซางตาครู้สคอนแวนท์ แล้วลาออกมาศึกษาวิชางานบ้านงานเรือน และภาษาอังกฤษเพิ่มเติมที่บ้าน
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ประวัติ
ปัจจุบัน รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ต่างก็จัดอยู่ในรางวัลออสการ์ที่มอบสำหรับการแสดง
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา
ประวัติ
วรันดับสมรสกับหม่อมหลวงสฤษดิ์ ฉัตรกุล ในปี พ.ศ. 2482 และพำนักอยู่ในที่ซึ่งบิดายกให้ในตำบลสี่แยกบ้านแขก
รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
ผู้ที่ได้รับรางวัลและได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
ปีที่ปรากฏจะเป็นปีที่ภาพยนตร์เรื่องนั้นออกฉาย ไม่ใช่ปีที่จัดงานประกาศผลรางวัลออสการ์ นักแสดงที่ได้รับรางวัลจะแสดงในรูปแบบตัวหนาและตามด้วยนักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา
ตำแหน่งนางกำนัล
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยาสุรวงศ์วิวัฒน์ (เตี้ยม บุนนาค) ผู้เป็นบิดาโอนมารับราชการกระทรวงวังในตำแหน่งกรมวังประจำพระองค์สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีและสมุหราชมณเฑียร วรันดับจึงมีโอกาสได้เข้ารับราชการสนองพระเดชพระคุณเป็นนางพระกำนัลได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความวิริยะอุตสาหะและจงรักภักดีจนตลอดรัชกาล
ในช่วงที่เข้ารับราชการเป็นนางกำนัลอยู่นั้น วรันดับได้ตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี เมื่อคราวเสด็จประพาสอาณานิคมอินโดจีนของฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 6 เมษายน - 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 จนเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม นั้นได้เกิดอุบัติเหตุเมื่อรถยนต์ที่เธอนั่งพุ่งชนเข้ากับเสาโทรเลข วรันดับได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย แต่คุณหญิงมโนปกรณ์นิติธาดา (นิตย์ หุตะสิงห์) ภรรยาของพระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) ถึงแก่อสัญกรรมจากเหตุการณ์ครั้งนี้
วรันดับ ฉัตรกุล ณ อยุธยา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 สิริอายุได้ 82 ปี
ฟือร์นังดู ซังตุช
ผู้จัดการ
โปร์ตู
อาเอกเอเธนส์
โปรตุเกส
รางวัลส่วนตัว
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้
กีฬาภูมิภาคเอเชียใต้ (South Asian Games; รู้จักกันในชื่อ SAF Games หรือ SAG) เป็นการแข่งขันกีฬาของประเทศในเอเชียใต้ จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 ที่กรุงกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล และได้จัดการแข่งขันขึ้นทุก ๆ 2 ปี ยกเว้นเกิดเหตุการณ์ที่ไม่สามารถจัดการแข่งขันได้
RFLP
วิธีการ อาร์เอฟแอลพี (Restriction Fragment Length Polymorphism; ตัวย่อ: RFLP) เป็นวิธีที่ใช้ดีเอ็นเอตรวจสอบ (DNA probe) ซึ่งเป็นชิ้นส่วนดีเอ็นเอสายเดี่ยวขนาดเล็กที่ทราบลำดับเบสและทำการติดฉลากสารกัมมันตรังสีเพื่อใช้ในการติดตามผล นำมาทำปฏิกิริยากับดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตที่สนใจที่ถูกแยกเป็นเส้นเดี่ยว และถูกตัดย่อยด้วยเอนไซม์ตัดจำเพาะ (restriction enzymes) โดยอาศัยความสามารถของดีเอ็นเอตรวจสอบที่สามารถเข้าคู่หรือจับกันกับสายดีเอ็นเอ เป้าหมายตรงตำแหน่งที่มีลำดับเบสเป็นคู่สม (DNA hybridization)กันได้
ผลที่ได้จากการตรวจสอบ
คือ แถบดีเอ็นเอที่มีขนาดแตกต่างกันที่เกิดจากการเข้าคู่ระหว่างชิ้นดีเอ็นเอขนาดต่างๆ ที่สามารถเข้าคู่กับชิ้นดีเอ็นเอตรวจสอบได้ บนแผ่นเม็มเบรนพิเศษจากการทำปฏิกิริยาของสารกัมมันตรังสีบนชิ้นดีเอ็นเอตรวจสอบ ซึ่งขนาดของชิ้นดีเอ็นเอที่ได้เป็นผลมาจากความหลากหลายของตำแหน่งจดจำ (recognition site) ของเอนไซม์ตัดจำเพาะบนสายดีเอ็นเอนั้นๆ
พระกิมพิลเถระ
พระกิมพิลเถระ หรือ พระกิมพิลศากยเถระ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล พระกิมพิลเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระอนุรุทธเถระ ออกผนวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารอีก 5 พระองค์ และนายอุบาลีภูษามาลา ณ อนุปิยนิคม เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ดำรงขันธ์แก่กาลสมควรแก่อายุขัยก็ดับขันธปรินิพพาน
ชาติภูมิ
พระกิมพิลเถระ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านประสูติในเชื้อสายศากยราชสกุล พระราชสกุลของเจ้าชายสิตธัตถะ ซึ่งต่อมาได้สำเร็จเป็นพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
สาเหตุที่ออกบวช
พระประวิตของท่านปรากฏในคัมภีร์น้อยมาก อย่างไรก็ดี ท่านได้ออกบวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารทั้ง 5 คือ พระเจ้าภัททิยะศากยะราชา, เจ้าชายอานันทะ, เจ้าชายอนุรุทธะ, เจ้าชายกิมพิละ และเจ้าชายเทวทัตต์ และนายช่างกัลบกนามว่านายอุบาลีภูษามาลาอีก 1 ท่าน รวมเป็น 7 ออกบวช ณ อนุปิยอัมพวัน ในอนุปิยนิคม แคว้นมัลละ โดยในวันผนวชนั้น เจ้าชายทั้ง 6 ได้ตกลงกันให้นายอุบาลีผู้เป็นช่างภูษามาลาออกบวชก่อนตน เพื่อจะได้ทำความเคารพเป็นการลดทิฐิและมานะแห่งความเป็นเชื้อสายกาษัตริย์ ของตนลง โดยทั้งหมดได้อุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาโดยตรงจากพระพุทธเจ้า เมื่ออกบวชได้ไม่นานท่านก็ได้บรรลุอรหันต์
บั้นปลายชีวิต
ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ
ผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะ หรือ โฟรเซน (Frozen) เป็นภาพยนตร์เพลงแนวแฟนตาซี-คอเมดีประเภทคอมพิวเตอร์แอนิเมชันสามมิติในปี พ.ศ. 2556นักแสดง วอลต์ดิสนีย์แอนิเมชันสตูดิโอส์และจัดจำหน่ายโดยวอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ส. ภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเรื่องเล่าเรื่องราชินีหิมะของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน นับเป็นภาพยนตร์แอนิเมชันลำดับที่ห้าสิบสามของภาพยนตร์ในชุดแอนิเมชันคลาสสิกของวอลท์ดิสนีย์ โดยเล่าเรื่องเจ้าหญิงผู้กล้าที่ผจญภัยไปกับคนขายน้ำแข็ง(คริสตอฟฟ์) กวางเรนเดียร์ และมนุษย์หิมะ (โอลาฟ) ผู้ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยตอนที่เอลซ่าและอันนายังเป็นเด็ก เพื่อค้นหาพี่สาวที่ห่างเหินซึ่งมีพลังน้ำแข็งที่ทำให้อาณาจักรตกอยู่ภายใต้ฤดูหนาวชั่วนิรันดร์โดยไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผ่านช่วงการเรียบเรียงร่างบทภาพยนตร์มาหลายปีก่อนที่จะได้รับการอนุมัติให้เดินหน้าต่อใน พ.ศ. 2554 โดยมีเจนนิเฟอร์ ลี เป็นผู้เขียนบท และลีกับคริส บัก เป็นผู้กำกับ นอกจากนี้ยังได้ คริสเตน เบลล์, ไอดินา แมนเซล, โจนาธาน กรอฟฟ์, จอร์ช แกด และซานติโน่ ฟอนทาน่า มาเป็นผู้พากย์เสียงตัวละคร คริสโตฟ เบค ผู้ร่วมงานกับดิสนีย์ในภาพยนตร์สั้น Paperman เป็นผู้เรียบเรียงทำนองออร์เคสตรา และโรเบิร์ต โลเปซ กับคริสเตน แอนเดอร์สัน-โลเปซ คู่สามีภรรยานักแต่งเพลงเป็นผู้แต่งเพลงประกอบเรื่อง