cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ธันย์ชนก ฤทธินาคา
ประวัติ
ชีวิตส่วนตัว ธันย์ชนก ได้พบรัก และคบหาดูใจกับชายนอกวงการ บูม - สุธีร์ บวรวณิชย์ ทายาทตระกูลดัง มาทั้งหมด 2 ปี ธันย์ชนก ได้ประกาศเข้าสู่ประตูวิวาห์ใน วันเสาร์ที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2559 ณ โรงแรมสยามเคนปินสกี้ ซึ่งคู่บ่าวสาวป้ายแดงเปิดใจถึงความรู้สึกว่า ตื่นเต้นเพราะเป็นครั้งหนึ่งในชีวิต เตรียมตัวกันมานาน เมื่อผู้สื่อข่าวถามถึงคำมั่นสัญญา เจ้าบ่าวกล่าวว่า วันแรกเป็นอย่างไร ก็จะยังเป็นอย่างนั้นตลอดไป ด้านเจ้าสาวกล่าวว่า เราจะอยู่ด้วยความเข้าใจกัน แม้นิสัยต่างกัน การเลี้ยงดูที่ต่างกัน เวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันก็อาจมีข้อขัดแย้งกันบ้าง แต่ว่าเราจะอยู่ด้วยความเข้าใจ ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ส่วนสินสอดทองหมั้นนั้น เจ้าสาวกล่าวว่า มีแหวนเพชร 2 กะรัต ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ขออุบไว้ ส่วนเรือนหออยู่ จ.ชลบุรี
เงือกน้อยผจญภัย ภาค 2 ตอน วิมานรักใต้สมุทร
เงือกน้อยผจญภัย ภาค 2 ตอน วิมานรักใต้สมุทร (The Little Mermaid II:Return to the Sea) เป็นภาพยนตร์อนิเมชั่นที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2000 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคที่สองในภาพยนตร์ชุด เงือกน้อยผจญภัย ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง เงือกน้อยผจญภัย ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ เงือกน้อยผจญภัย ภาค 3 ตอน กำเนิดแอเรียล
ธันย์ชนก ฤทธินาคา
ประวัติ
ด้านทายาทนั้นตั้งใจว่าขอทำงานอีก 2 ปี และตั้งใจไปฮันนีมูนที่ ประเทศไอซ์แลนด์ และ นอร์เวย์
เบเบ้ มีพี่สาว 1 คน ชื่อ โบโบ้ - วิกาวี ฤทธินาคา เป็นครูสอนบัลเล่ต์
เงือกน้อยผจญภัย ภาค 2 ตอน วิมานรักใต้สมุทร
เนื้อเรื่อง
หลังจากที่แอเรียล และอีริคได้ให้กำเนิดบุตรสาว เมโลดี้ พวกเขาทั้งสองต้องพบกับคำขู่อาฆาตจากน้องสาวของเออร์ซูลา ที่ชื่อ มอร์กานา หล่อนเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น ถึงขนาดออกปากจองเวรกับแอเรียลว่าจะลักพาตัวเมโลดี้ไป สัญชาตญาณของความเป็นแม่ จึงต้องลุกขึ้นปกป้องลูกสาวให้พ้นอันตราย ด้วยการปิดบังฐานะที่แท้จริงของนางเงือก และออกคำสั่งให้เมโลดี้อยู่ไกลจากทะเลให้มากที่สุด แต่แล้วเมโลดี้ก็ขัดคำสั่งด้วยความฝันในการเป็นเงือกน้อย เธอบังเอิญพบกับมอร์กานาที่แปลงกายมาหลอกเป็นผู้วิเศษ ให้พรในวันครบรอบวันเกิด แล้วแผนของแม่มดชั่วก็เป็นจริงเมื่อหล่อนจับเมโลดี้เป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับการเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล แอเรียลจึงต้องกลับไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าอย่างเซบาสเตียน ฟลาวน์เดอร์ และสคัตเทิล เพื่อชิงตัวลูกสาวกลับคืนมา และทำให้ครอบครัวกลับมามีความสุขกันอีกครั้ง
สิงห์ผจญเพลิง
การ์ตูนเรื่องสิงห์ผจญเพลิง ได้รับรางวัลโชงะกุกัง มังงะ อวอร์ด ประเภทการ์ตูนโชเน็น ในปี พ.ศ. 2540
เนื้อเรื่อง
อาซาฮินะ ไดโกะ ชายหนุ่มผู้ไล่ตามความฝันที่จะมีอาชีพเหมือนกับฮีโร่ในวัยเด็กของเขา ซึ่งช่วยเขาและหมาของเขา ออกจากกองเพลิง นั่นก็คือนักดับเพลิง ภายหลังเมื่อไดโกะเรียนจบ ม.ปลาย แรงบันดาลใจอันนั้นก็ได้ช่วยผลักดันเขาให้หันหลังกับชีวิตเรียนต่อในรั้วมหาวิทยาลัย หากแต่ก้าวเดินสู่เส้นทางชีวิตที่ใฝ่ฝัน และมันเริ่มต้นที่โรงเรียนนักดับเพลิง
ในบรรดานักเรียนโรงเรียนดับเพลิง ต่างก็มีเด็กใหม่ไฟแรงอยู่มากมายหลายคน ที่นั่นเขาได้พบกับ อามาคาสึ ชิโร ซึ่งก็เข้าเป็นนักเรียนรุ่นเดียวกับไดโกะ พวกกลายเป็นทั้งคู่แข่ง และก็เพื่อนสนิทต่อกันในเวลาต่อมา ไดโกะเองตั้งใจเรียนและฝึกอย่างสุดความสามารถ โดยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ใช้ร่างกายของเขาบรรเทาทุกข์ และหยิบยื่นโอกาสรอดให้กับผู้ประสบภัย เฉกเช่นเดียวกับที่เขาเคยได้รับเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก
จนกระทั่งไดโกะเรียนจบจากโรงเรียนดับเพลิง ได้บรรจุเข้าเป็นนักดับเพลิงสังกัดหน่วย ม.หรือเมดากะฮามะ  ซึ่งมีหัวหน้าโกมิเป็นผู้บังคับบัญชา โดยหน่วยนี้ได้ชื่อว่าเป็นหน่วยดับเพลิงในเขตที่มีการเกิดเพลิงไหม้น้อยที่สุด ทว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอ ไดโกะต้องเผชิญกับนาทีวิกฤติที่ต้องอาศัยการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว และร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี อุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งในและนอกเวลางาน หลากสถานที่ หลากผู้คน แต่ในภาวะคับขัน ไดโกะก็ยังสามารถเอาตัวรอดและช่วยผู้ประสบภัยได้เสมอ ด้วยอาศัยสัญชาตญาณและสมรรถภาพทางร่างกายที่ได้รับการขัดเกลา แม้จะดูรั้น และแหกคอกอยู่ไม่น้อย แต่ไหวพริบของไดโกะก็ช่วยให้ผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ มาได้หลายต่อหลายครั้ง
แม้ว่าไดโกะจะผ่านการคัดเลือกเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษมาได้ ทว่าใช่จะมีแต่เรื่องดีๆ ผ่านเข้ามาในชีวิต ในการปฏิบัติงานครั้งหนึ่งซึ่งเป็นเหตุการณ์ไฟไหม้โดมใหญ่ ไดโกะได้ออกปฏิบัติหน้าที่ร่วมๆ กับเพื่อนแห่งหน่วย ม. และพบว่าเปลวเพลิงได้ลุกไหม้หนัก และปิดกั้นทางออกจากอาคารจนหมดสิ้น ทั้งยังมีกระแสไฟฟ้ารั่วเป็นอุปสรรคที่ขวางมิให้ใครไปถึงผู้ประสบภัยได้ ไดโกะจึงตัดสินใจใช้รถดับเพลิงพุ่งชนผนังอาคารเพื่อเปิดทางเข้าไปช่วยผู้ประสบภัย แม้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้นจะทำให้ช่วยผู้ประสบภัยได้ทั้งหมด แต่ก็มีการสืบสวนถึงการใช้รถดับเพลิงพุ่งเข้าชนอาคารระหว่างการปฏิบัติงานดังกล่าว ผลคือทำให้เจ้าหน้าที่ควบคุมรถโดนพักงาน ยังผลให้ไดโกะเศร้าซึมเป็นอย่างมากเพราะตระหนักว่าตนเป็นคนก่อเหตุ
ในการปฏิบัติงานหลายๆครั้ง ไดโกะต้องผ่านเหตุการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย จนครั้งหนึ่งหลังจากที่เขาพบกับประสบการณ์เฉียดตายภายในกองเพลิง มันก่อเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นในใจเป็นอย่างยิ่ง จนถึงขั้นทำให้คิดลาออกจากงาน แต่ในที่สุด หัวหน้าโกมิ ก็ได้มอบพลังให้แก่เขา คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายอันยิ่งใหญ่ ช่วยให้เขาได้ฝ่าฟันอุปสรรคภายในจิตใจขึ้นไปได้อีกครั้ง
เมื่อไดโกะกลับมามีกำลังใจในการทำงาน เหตุการณ์ต่างๆ ดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี เมื่อกรมดับเพลิงมีแผนขยายกำลังรับมืออุบัติภัย ซึ่งรวมถึงการซื้อเฮลิคอปเตอร์สำหรับดับเพลิงลำใหม่ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลำดังกล่าวหายไประหว่างทดสอบการบิน ทุกคนต่างอลหม่านกับการตามหาเฮลิคอปเตอร์ กระทั่งในท้ายที่สุดไดโกะก็เป็นผู้คนพบสิ่งที่ทุกคนตามหา
และอีกครั้งหนึ่งที่ไดโกะจะต้องจำไปตลอด เมื่อประสาทสัมผัสพิเศษของเขาทำให้ทุกคนรู้ตัวถึงเปลวเพลิงลุกไหม้ใหญ่สนามบินริมน้ำ ซึ่งที่นั่น ไดโกะได้เสี่ยงภัยเข้าไปช่วยชีวิตฮีโร่ของเขา หัวหน้าโกมิ ผู้ที่ฝ่าเปลวเพลิงเข้าไปช่วยไดโกะในเหตุการณ์ไฟไหม้ตอนเด็กๆ นั่นเอง
แม้การวางระบบป้องกันอุบัติภัยจะได้ผลดีขึ้น แต่อัคคีภัย และอุบัติภัยก็ยังเกิดขึ้นได้เสมอ ทุกหนทุกแห่งในโลก ไดโกะช่วยคนมามากมาย แต่ทุกครั้งเค้าทำลงไปด้วยจิตใต้สำนึกเพื่อช่วยตนเองให้รอดทั้งนั้น ทว่าในเหตุการณ์ครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของไดโกะอีกครั้งหนึ่ง อุบัติภัยไฟป่าในประเทศอินโดนีเซีย ณ ที่แห่งนั้น ไดโกะได้เปลี่ยนไป เมื่อเขาต้องทำทุกวิถีทาง ละทิ้งหน้าที่ประจำ ขโมยอุปกรณ์ดับเพลิงของสถานี หนีออกนอกประเทศ เพื่อเดินทางไปยังอินโดนีเซีย ทั้งหมดทั้งสิ้น เพื่อไปช่วย โอจิไอ ชิซูกะ คนรักของเขาที่ตกอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงแห่งเกาะสุมาตรานั่นเอง
ตัวละคร
ภายหลังได้เป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยพิเศษ
โอวีเอ
"สิงห์ผจญเพลิง" ได้รับการถ่ายทอดเป็นภาพยนตร์การ์ตูน โดยมีชื่อเรื่องเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า เมกุมิ โนะ ไดโกะ (め組の大吾) และชื่อภาษาอังกฤษคือ ไฟร์ไฟเตอร์ ไดโกะ (Fire Fighter Daigo) เป็นภาพยนตร์ความยาว 45 นาที ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 โดยเนื้อหาในภาพยนตร์เล่าเรื่องตั้งแต่ไดโกะเพิ่งเข้าทำงานที่สถานีดับเพลิงหน่วยเมดากะฮามะ จนกระทั่งเหตุการณ์ขับรถดับเพลิงชนกำแพง
ละครโทรทัศน์
สิงห์ผจญเพลิง ได้รับการดัดแปลงเนื้อเรื่องเพื่อทำละครโทรทัศน์ ใช้ชื่อเรื่องว่า ไฟร์บอยส์ (Fire Boys) ออกอากาศทางช่อง ฟูจิทีวี (Fuji TV) ออกอากาศทุกวันอังคารเวลา 21.00 น. ตั้งแต่ 6 มกราคม ถึง 16 มีนาคม พ.ศ. 2547 รวมทั้งสิ้น 11 ตอน
ละครได้รับความนิยมจากผู้ชมคิดเป็นร้อยละ 12.1 โดยเพลงที่ใช้ในละครไฟร์บอยส์ มีชื่อว่า อะ โร้ด โฮม (A Road Home) ชื่อภาษาญี่ปุ่นคือ มิจิ ชิรุเบะ (Michi Shirube) ขับร้องและบรรเลงโดยวง ออเร้นจ์ เรนจ์ (Orange Range)
ประเทศคิวบาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศคิวบา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคิวบาเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 41 คน ใน 15 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศคิวบาได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 9 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 14 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปล่องภูเขาไฟ
ปล่องภูเขาไฟ เป็นแอ่งรูปประมาณทรงกลมในพื้นดินที่เกิดจากกัมมันตภาพภูเขาไฟ ตรงแบบเป็นลักษณะรูปถ้วยซึ่งภายในมีช่องเปิด (vent) ตั้งแต่หนึ่งช่องขึ้นไป ระหว่างการปะทุของภูเขาไฟ หินหนืดหลอมละลายและแก๊สภูเขาไฟปรากฏขึ้นจากโพรงหินหนืดใต้ดินผ่านช่องทางรูปท่อจนถึงช่องเปิดของปล่อง แล้วแก๊สจะลอยขึ้นสู่บรรยากาศและหินหนืดปะทุออกมาเป็นลาวา ระหว่างการปะทุระเบิดบางชนิด โพรงหินหนืดของภูเขาไฟอาจโล่งจนทำให้บริเวณเหนือมันยุบตัว เกิดเป็นแอ่งขนาดใหญ่กว่าเดิมเรียกว่า แอ่งยุบปากปล่อง
พสุ โลหารชุน
พสุ โลหารชุน (เกิด ; 13 มีนาคม 2502) ประธานกรรมการอิสระ บริษัท ผลิตไฟฟ้า จำกัด (มหาชน) กรรมการอิสระ บริษัท อลิอันซ์ อยุธยา แคปปิตอล​ จำกัด (มหาชน) ประธานกรรมการในคณะกรรมการธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย​ กรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
อดีตปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม
อดีตประธานกรรมการ บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม​ จำกัด (มหาชน)
กรรมการในคณะกรรมการพัฒนาการสหกรณ์แห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการควบคุมโรคจากการประกอบอาชีพและโรคจากสิ่งแวดล้อม กรรมการในคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคม กรรมการในคณะกรรมการสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ กรรมการในคณะอำนวยการจัดงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษก กรรมการในคณะกรรมการฝ่ายโครงการและกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสมหามงคลพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 กรรมการในคณะกรรมการ สำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน) ประธานกรรมการในคณะกรรมการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ประธานกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย คณะกรรมการสรรหาคณะกรรมการการแข่งขันทางการค้า ประธานกรรมการในคณะกรรมการการเคหะแห่งชาติ (ประเทศไทย) กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ รองประธานกรรมการ บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) กรรมการในคณะกรรมการนโยบายส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ อดีตอธิบดี กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม
การศึกษา
นายพสุจบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนเซนต์ดอมินิก รุ่นที่ 8 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ระดับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และระดับปริญญาโทสาขาวิศวกรรมอุตสาหการ จากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก และ ปริญญาเอกสาขาวิศวกรรมอุตสาหการและการวิจัยดำเนินการ จากมหาวิทยาลัยเวอร์จีเนียเทคโนโลยี
รับราชการ
เมื่อจบการศึกษาจากสหรัฐอเมริกาแล้วนายพสุได้เดินทางกลับมายังประเทศไทยและเข้ารับราชการที่กรมส่งเสริมอุตสาหกรรมและได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นจนกระทั่งได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมก่อนจะย้ายไปดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการ คณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน กระทั่งนายพสุได้ไปดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม เมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๓
กระทั่งวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้นายพสุกลับมาดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมอีกครั้งหนึ่ง
อ้างอิง
1959
ฟ็อลเคอร์ ฟ็อน ค็อลลันเดอ
ฟ็อลเคอร์ ฟ็อน ค็อลลันเดอ (Volker von Collande; 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 – 29 ตุลาคม ค.ศ. 1990) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์และนักแสดงชายชาวเยอรมัน เขาแสดงภาพยนตร์มากถึง 40 เรื่อง ระหว่างปี ค.ศ. 1934–1987
หอยหวาน
หอยหวาน หรือ หอยตุ๊กแก หรือ หอยเทพรส (Spotted babylon; ชื่อวิทยาศาสตร์: Babylonia areolata) เป็นหอยทะเลฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง
มีเปลือกที่ค่อนข้างหนารูปไข่ ผิวเรียบสีขาวมีลวดลายสีน้ำตาลเข้ม มีหนวด 1 คู่ ตา 1 คู่ มีท่อ มีเท้าขนาดใหญ่ใช้สำหรับเคลื่อนที่ อาศัยอยู่ตามพื้นทะเลที่เป็นทรายหรือทรายปนโคลน ในระดับความลึกตั้งแต่ 2–20 เมตร พบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและทะเลอันดามัน ในต่างประเทศพบได้ที่ ทะเลฟิลิปปิน, ทะเลจีนใต้ และไต้หวัน ออกหากินตอนกลางคืน กินอาหารโดยใช้อวัยวะที่เป็นท่อสีขาวยื่นออกมา โดยจะยื่นปลายท่อไปยังอาหารและส่งน้ำย่อยออกไปและดูดอาหารกลับทางท่อเข้าร่างกาย หลังกินอาหารแล้ว ก็จะเคลื่อนที่ไปฝังตัวใต้ทราย ซึ่งอาหารได้แก่ ซากพืช ซากสัตว์ชนิดต่าง ๆ  มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 40–100 มิลลิเมตร ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ โดยหอยตัวเมียจะวางไข่เป็นฟัก วางไข่ครั้งละประมาณ 20–70 ฝัก โดยวางไข่ได้ทั้งปี ระยะเดือนมกราคมถึงมีนาคม จะวางไข่ได้มากที่สุด ฝักไข่มีความกว้างเฉลี่ย 10.32 มิลลิเมตร ความยาวเฉลี่ย 29.31 มิลลิเมตร มีก้านยึดติดกับวัตถุในพื้นทะเล เช่น เม็ดทราย ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 5–7 วัน ลูกหอยวัยอ่อนเป็นระยะ veliger ดำรงชีวิตแบบแพลงก์ตอน คือ ลอยไปมาตามกระแสน้ำ กินแพลงก์ตอนเป็นอาหาร ระยะเวลาเติบโตจนเป็นวัยเจริญพันธุ์ประมาณ 1 ปี
ปัจจุบัน หอยหวานถือเป็นสัตว์เศรษฐกิจชนิดหนึ่ง นิยมรับประทานกันทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีการเพาะเลี้ยงกันเป็นอาชีพ แต่ทว่าปริมาณหอยที่ได้นั้นยังไม่เพียงพอต่อการตลาด ทำให้มีราคาค่อนข้างสูง จึงมีการนำหอยหมากที่มีลักษณะและรสชาติใกล้เคียงกับหอยหวาน แต่มีผลผลิตจากการเพาะเลี้ยงและการประมงมากกว่า รสชาติแย่กว่า และมีราคาต่ำกว่า มาจำหน่ายในชื่อหอยหวานแทน สร้างความสับสนให้กับผู้บริโภค
นิ้วกลม
สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์ หรือเป็นที่รู้จักในนามปากกาว่า นิ้วกลม (เกิด 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521) เป็นครีเอทีฟโฆษณา ผู้กำกับโฆษณา นักเขียน พิธีกรชาวไทย
ชื่อนิ้วกลม เริ่มจากตอนที่เขียนเริ่มใช้อินเทอร์เน็ต ในเว็บบอร์ดคณะ ที่เขามักชอบเข้าไปตั้งกระทู้เห็นคนอื่นมีนามจอ (นามปากกาที่ใช้ในจอคอมพิวเตอร์) อย่าง “ตัวกลม” จึงเริ่มมองดูนิ้วตัวเอง แล้วตั้งนามจอว่า "นิ้วกลม" และจึงใช้นามปากกานี้มาอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ
นิ้วกลมเป็นบุตรคนเล็กจากทั้งหมดสามคนของครอบครัว บิดามารดาเปิดร้านขายของชำ มีพี่สาวสองคน เข้าศึกษาที่โรงเรียนเซนต์จอห์น จากนั้นศึกษาที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาการออกแบบอุตสาหกรรม ในช่วงเรียนปี 5 เขากับเพื่อนอีก 7 คน ใช้ชื่อว่า “dim” ทำหนังสือทำมือไปเสนอ กระทั่งได้เขียนคอลัมน์ E=iq2 และงานเขียนต่าง ๆ ที่เป็นลักษณะของสนามทดลองสมมติฐาน เช่น การเขียนกลับหลัง การเขียนด้วยตัวพยัญชนะและรูปแบบที่ไม่คุ้นชิน
ด้านผลงานคอลัมนิสต์ เขียนให้กับนิตยสารอะเดย์ และหลังจากนั้นเริ่มมีตีพิมพ์รวมเล่ม โดยเฉพาะสารคดีท่องเที่ยวอย่าง โตเกียวไม่มีขา (2547) กัมพูชาพริบตาเดียว (2548) เนปาลประมาณสะดือ (2549) สมองไหวในฮ่องกง (2550) และ นั่งรถไฟไปตู้เย็น (2551) และยังมีเขียนนวนิยายเรื่อง นวนิยายมีมือ (2550) และรวมบทความชื่อ อิฐ (2548) ณ (2550) เพลงรักประกอบชีวิต (2551) และ หิมาลัยไม่มีจริง (2560) เขายังได้เขียนเพลงร่วมกับ แสตมป์ อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข ในเพลง “ทฤษฎีสีชมพู”
นอกจากนั้นเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ทางช่องไทยพีบีเอส ได้แก่รายการพื้นที่ชีวิต, รายการเป็นอยู่คือ, รายการวัฒนธรรมชุบแป้งทอด และรายการ Status Story นิ้วกลมยังมีสำนักพิมพ์ของตัวเอง ใช้ชื่อว่า KOOB ที่มาจากคำว่า BOOK ย้อนกลับหลัง
รูปแบบการเขียน
วิธีการเขียนของนิ้วกลม ให้ความสำคัญกับรูปแบบ รวมถึงกลวิธีในการนำเสนอ ข้อคิด และแรงบันดาลใจ
งานเขียนหลายเรื่องของนิ้วกลมเป็นหนังสือการเดินทาง เช่น โตเกียวไม่มีขา, กัมพูชาพริบตาเดียว, เนปาลประมาณ สะดือ, สมองไหวในฮ่องกง และ นั่งรถไฟไปตู้เย็น เป็นต้น เป็นงานเขียนความเรียงให้ชวนคิด และการตั้งชื่อหนังสือที่แหวกแนว ที่เขาเขียนขึ้นจากประสบการณ์จริงของการเดินทาง ยังมีหนังสือที่เขียนจากประสบการณ์วิ่งมาราธอนครั้งแรก คือเรื่อง Homo Finishers – สายพันธุ์เข้าเส้นชัย
ผู้มีอิทธิพลในงานเขียนของนิ้วกลม ได้แก่ มิชาเอล เอนเด, วินทร์ เลียววาริณ, เสกสรรค์ ประเสริฐกุล, ประภาส ชลศรานนท์, ปราบดา หยุ่น รวมถึงงานเขียนของพุทธทาสภิกขุ
ชีวิตส่วนตัว
นิ้วกลมชื่นชอบการอ่านหนังสือ โดยหนังสือเล่มแรกที่เป็นจุดเปลี่ยนของเขาคือ จินตนาการไม่รู้จบ (The Never Ending Story) นวนิยายแปลแฟนตาซีจากประเทศเยอรมนีที่เพื่อนแนะนำให้อ่าน และเขาอ่านหนังสือที่ส่วนใหญ่เป็นผลงานของวินทร์ เลียววาริน
นิ้วกลม สมรสกับชิงชิง กฤชเทียมเมฆ (สาธิดา กฤชเทียมเมฆ) นักวาดภาพประกอบ เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2558
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเอธิโอเปีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเอธิโอเปียทั้งสิ้น 9 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเอธิโอเปียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 9 แห่ง
เจี้ยนยฺเหวียน
เจี้ยนยฺเหวียน เป็นชื่อศักราชที่จักรพรรดิฮั่นอู่ (หลิวเช่อ) ใช้เมื่อเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ และยังเป็นชื่อศักราชแรกในประวัติศาสตร์จีนรวมทั้งสิ้น 6 ปี
นิตยา บุญสูงเนิน
ด้านครอบครัว เคยกินอยู่ด้วยกันกับ ธนพงศ์พันธ์ บูรณะคุปต์ โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เป็นโปรดิวส์เซอร์ มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ ธันวา บุญสูงเนิน ชื่อเล่น ทอย หรือ เดอะทอยส์ (The TOYS) เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลง เป็นหลานชายของ เจินเจิน บุญสูงเนิน
The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 4
The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 4 รายการโทรทัศน์ประเภทเรียลลิตีโชว์มิวสิกโชว์และเป็นฤดูกาลที่ 4 ของรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ของประเทศไทยผลิตรายการโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) ดำเนินรายการโดย กันต์ กันตถาวร ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลา 20.05 – 21.45 น. (โดยประมาณ) เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
คณะกรรมการ
รายนามของคณะกรรมการแต่ละคน มีดังนี้
ผู้เข้าแข่งขัน
รายนาม, ฉายาของหน้ากาก และรายละเอียดของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน มีดังนี้
เหงียน ทุก ถวี่ เตียน
เหงียน ทุก ถวี่ เตียน (อักษรเวียดนามตัวเต็ม: 阮束垂仙, อักษรเวียดนามสมัยใหม่: Nguyễn Thúc Thùy Tiên (มักทับศัพท์ผิดว่า เหงียน ตุ๊ก ถวี่ เถียน); เกิดวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2541) เป็นนางแบบและนางงามชาวเวียดนาม ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์เวียดนาม 2021 และเป็นตัวแทนประเทศเวียดนามในการประกวดเวทีมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 ณ ประเทศประเทศไทย โดยเธอเป็นผู้ชนะเลิศคนที่ 9 ของการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ประวัติ
เหงียน ทุก ถวี่ เตียนเกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ที่นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม เธอเรียนที่คณะภาษาฝรั่งเศสที่มหาวิทยาลัยสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์
การประกวด
ใน พ.ศ. 2560 เหงียน ทุก ถวี่ เตียนได้เข้าร่วมการประกวดนางงามเวียดนามใต้และกลายเป็นรองชนะเลิศอันดับ 1 ใน พ.ศ. 2561 เธอได้เข้าแข่งขันนางงามเวียดนามและเข้ารอบ 5 คนสุดท้าย และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นตัวแทนของประเทศเวียดนามในการประกวดนางงามนานาชาติ 2018 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ต่อมาถวี่ เตียนได้รับแต่งตั้งให้เป็นมิสแกรนด์เวียดนาม 2021 เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2564 และได้สวมมงกุฎอย่างเป็นทางการในวันที่ 16 พฤศจิกายน และในคืนวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ถวี่ เตียนได้ชนะการแข่งขันและครองตำแหน่งมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2021 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เธอเป็นนางงามจากเวียดนามคนแรกที่สามารถคว้ามงกุฎการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ตี๋เหรินเจี๋ย ผจญกับดักเทพมังกร
ตี๋เหรินเจี๋ย ผจญกับดักเทพมังกร (อังกฤษ: Young Detective Dee: Rise of the Sea Dragon) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นแฟนตาซี สัญชาติจีน สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2013 กำกับโดย สฺวี เค่อ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ตี๋เหรินเจี๋ย ดาบทะลุคนไฟ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ Detective Dee: The Four Heavenly Kings นำแสดงโดย เจ้า โย่วถิง, เฝิง เส้าเฟิง, หลิน เกิงซิน, คิมบอม, แองเจลาเบบี, หลิว เจียหลิง
เนื้อเรื่องย่อ
พระนางบูเช็คเทียน และ พระจักรพรรดิเกาจง ออกคำสั่งให้เรือรบเดินทางไปยังอาณาจักรแบกแจ ซึ่งเป็นพันธมิตรเก่าแก่เพื่อช่วยเหลือจากการถูกบุกรุกโดยกองกำลังบูเย้าที่อาจจะมุ่งหน้ามาที่ประเทศจีนได้ แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกจากท่าเรือ กองกำลังเรือรบกลับถูกเงาลึกลับจากใต้น้ำทำลายลง ชาวเมืองลั่วหยาง เมืองหลวงทางตะวันออกต่างเชื่อว่า เทพมังกรเป็นต้นเหตุของเรืองนี้ และจะต้องทำการบูชายันหญิงสาวบริสุทธิ์ที่สวยที่สุดในเมือง เพื่อลดความพิโรธและเพื่อเอาใจเทพมังกร สาวบริสุทธิ์อย่างนางโลมหยิน จึงถูกเลือก ทั้งนี้เพราะนางถูกขังไว้ในวัดเทพมังกรเป็นเวลาสามปีด้วยเหตุที่ ปฏิเสธจะพลีกายมอบความบริสุทธิ์ให้กับพวกขุนนาง แต่พระนางบูเช็คเทียน ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้จึงออกคำสั่งกับ เฉินจิน หัวหน้าผู้พิพากษาของเมืองหลวงให้ทำการสืบสวนว่าใครอยู่เบื้องหลังการก่อวินาศกรรมและต่อต้านนาง ซึ่งนางสงสัยว่าพวกบูเย้า อาจอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และหาก เฉินจินไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้หรือไขคดีได้ภายในสิบวัน เขาจะต้องถูกตัดหัวและประจวบกับที่ ตี๋เหรินเจี๋ย เดินทางยังเมืองลั่วหยางพอดี เพื่อเข้าร่วมการตัดสินคดีในฐานะ ผู้พิพากษาประจำอำเภอ ข้าราชการระดับสูงสายนักสืบ ผู้พิพากษา อัยการ และ เพชฌฆาต หลังจากเปิดโปงคดีทุจริตของข้าราชการในเมืองบิงฉัวที่ถูกตัดสินให้เนรเทศไปอยู่ยังหัวเมืองทาง ตะวันออกเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง ตี๋เหรินเจี๋ย และ เฉินจิน ต่างเห็นขบวนแห่ของนางโลมหยิน ที่ถูกแห่ไปตามถนนก่อนจะกลับเข้าไปยังวัดเทพมังกร ทั้งคู่ต่างหลงใหลในความงามของนาง และระหว่างทางไปศาล ตี๋เหรินเจี๋ย แอบเห็นกลุ่มคนจากแคว้นอื่นออกจากโรงน้ำชา พวกเขาแต่งตัวเหมือนพวกนักบวชลัทธิเต๋า และมุ่งหน้าไปทางคลองที่อยู่คนละด้านกับวัด เมื่อตี๋เหรินเจี๋ยมาถึงศาลเขาตรวจสอบรายชื่อของข้าราชการและแผนที่ของเมืองลั่วหยางตรงปากทางเข้า เขาก็รู้ทันทีว่าคลองไม่ได้นำไปสู่วัด ความทรงจำนับร้อยแล่นกลับมาในหัวของเขา นั่นรวมถึงลักษณะอาวุธที่ถูกซ่อนไว้ใต้ผ้าคลุมพวกนักบวชปลอมและคำที่อ่านจากริมฝีปากที่ออกคำสั่งให้ลักพาตัวนางโลม พวกทหารถูกส่งไปยังวัดเทพมังกร ตี๋เหรินเจี๋ยจึงคว้าเข็มขัดที่มีตรานักสืบและออกไปยังวัดทันที เขามาถึงวัดพอดีกับเวลาที่ปล่อยตัวนางโลมหยินจากการคุมขังของวัด และสิ่งลึกลับในทะเลก็เปิดฉากต่อสู้ ตี๋เหรินเจี๋ยต่อสู้กับปีศาจ และเฉินจินก็ตามจับเขามาสอบปากคำในคุกใต้ดิน ก่อนที่เขาจะถูกทรมาน ตี๋เหรินเจี๋ยออกอุบายให้ตามหมอชาเต๋า เพื่อช่วยเขาให้เป็นอิสระ หมอหนุ่มสนใจในทฤษฎีใหม่เกี่ยวกับต้นกำเนิดปีศาจแห่งท้องทะเลนี้ เขาทั้งคู่จึงเริ่มออกสืบด้วยกันซึ่งนำไปสู่เรื่องราวของพวกขุนนางชั้นสูง ในลำดับการปกครองของเมืองลั่วหยางเมืองนี้มีจักรพรรดิเป็นของตนเองแต่ตัวจักรพรรดิกลับติดยาที่มีลักษณะคล้ายชา ซึ่งเป็นชาในตำนานจากโรงน้ำชาชิงซิน โรงน้ำชานี้มีหัวหน้าชื่อหยวนเฉิน เขาเป็นคนรักของนางโลมหยิน ซึ่งได้หายสาบสูญไปเมื่อ 6 เดือนก่อน นับตั้งแต่ชาวเกาะทางตะวันออกผู้ลึกลับนาม หัวยี่ เดินทางมาถึงเมืองลั่วหยาง ใกล้จะถึงกำหนดตามคำสั่งของพระนางบูเช็คเทียนแล้ว เฉินจิน จึงร่วมสืบปริศนานี้กับ ตี๋เหรินเจี๋ยและชาเต๋า แล้วพวกเขาก็รู้ว่าสิ่งมีชีวิตพิสดารออกมาจากวัดนั้นที่จริงคือ หยวนเฉิน ที่ร่างกายถูกพิษจนผิดรูป เขาถูกวางยาพิษโดยหัวยี่ หัวยี่ที่จริงแล้วเป็นเจ้าชายที่ลี้ภัยมาจากประเทศเพื่อนบ้าน เขาแอบซ่องสุมกำลังและหลบอยู่ตามเกาะใกล้ๆกับเมืองลั่วหยางเพื่อรอการโจมตี และในขณะเดียวกัน ปีศาจใต้ท้องทะเลลึกของจริงก็กำลังจะตื่นขึ้น
อูร์ซูลา กราบไล
อูร์ซูลา กราบไล (8 ธันวาคม ค.ศ. 1908 – 3 เมษายน ค.ศ. 1977) เป็นนักแสดงหญิงชาวเยอรมัน  ซึ่งได้แสดงภาพยนตร์มากถึง 80 เรื่อง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ถึง ค.ศ. 1977
โม่ญี่น
โม่ญี่น หรือในนวนิยายผู้ชนะสิบทิศออกเสียงว่า โมนยิน (မိုးညှင်း, ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในรัฐกะชีน ประเทศพม่า เป็นเมืองหลักของจังหวัดและอำเภอโม่ญี่น
อี โฮ
อี โฮ (เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2527) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเกาหลีใต้ เขาเคยลงเล่นให้เมืองทอง ยูไนเต็ด และอยุธยา ยูไนเต็ด และเขาได้แต่งงานกับ ยัง อึน-จี ศิลปินวงเบบีวอกซ์รีฟ
สุสานหลวงฮั่นหยาง
สุสานหลวงฮั่นหยาง ที่ฝังพระศพของ จักรพรรดิฮั่นจิง จักรพรรดิองค์ที่ 6 แห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตั้งอยู่ที่ เสียนหยาง มณฑลส่านซี อยู่ริมฝั่งแม่น้ำเว่ยและอยู่ห่างจาก นครซีอาน ไปทางเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร
ตำบลแม่หลอง
แม่หลอง หรือชื่อเดิมคือ "ตำบลสบโขง" เป็นตำบล 1 ใน 6 ของอำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นตำบลที่เปลี่ยนแปลงชื่อล่าสุดในประเทศไทย ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2565 พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงชันและในเขตป่าสงวนแห่งชาติ พื้นที่ป่าตำบลแม่หลองยังคงสภาพความสมบูรณ์ซึ่งเป็นป่าต้นน้ำพื้นที่อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,200 เมตร มีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติสำคัญ ได้แก่ น้ำตกแม่หลอง น้ำตกวังควายเผือก น้ำตกตะกอคะ สถานีเกษตรพื้นที่สูงดอยแบแล วัดพระธาตุหนองสระ
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลแม่หลองมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
ประวัติ
เดิมตำบลแม่หลองเป็นส่วนหนึ่งของตำบลยางเปียง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ทั้งหมด ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2532 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้แยกหมู่บ้านหมู่ที่ 7–15, 18 รวมทั้งหมด 10 หมู่บ้านออกมาจากการปกครองของตำบลยางเปียงรวมตั้งเป็นตำบลสบโขง เป็นตำบลลำดับที่ 5 ของอำเภออมก๋อย
ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2565 ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยให้เปลี่ยนแปลงชื่อตำบลสบโขง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ เป็นตำบลแม่หลอง สำหรับเหตุผลในการขอยกเลิกและเปลี่ยนแปลงชื่อ"ตำบลสบโขง" เป็น "ตำบลแม่หลอง" ในอดีตการตั้งชื่อตำบลที่แยกออกจากตำบลยางเปียงในสมัยนั้น ได้มีการเสนอชื่อตำบลออกเป็น 2 ชื่อได้แก่ 1.ตำบลแม่หลอง โดยเสนอมาจากชื่อหมู่บ้านที่ซ้ำกัน ของบ้านแม่หลองหลวงและบ้านแม่หลองน้อยและมีลำห้วยแม่หลอง เป็นแม่น้ำสายใหญ่สายหนึ่งในตำบล และ 2.ตำบลสบโขง โดยเสนอมาจากเป็นตำบลที่มีห้วยน้ำจากบ้านแม่โขง หมู่ที่ 12 ตำบลอมก๋อย มาบรรจบกันหรือพบกันในตำบล กลายเป็นลำห้วยสบโขงไหลลงแม่น้ำเงา
มติประชุมคราวนั้นได้เลือกชื่อ ตำบลสบโขงเพราะมีสำเนียง ดูไพเราะกว่า พูดออกเสียงง่ายมากกว่าคำว่าตำบลแม่หลอง ซึ่งตำบลสบโขง มีเขตการปกครองจำนวน 12 หมู่บ้าน แต่ไม่มีหมู่บ้านใดที่เกี่ยวพ้องกับคำว่า "สบโขง" รวมทั้งไม่มีความเกี่ยวพ้องกับสถานที่สำคัญ ลักษณะภูมิประเทศ ประวัติศาสตร์ และอัตลักษณ์ที่สำคัญที่บ่งบอกถึงสถานที่ตั้งของตำบลในปัจจุบัน สำหรับชื่อเรียก "ตำบลสบโขง" มีชื่อพ้องกับบ้านสบโขง หมู่ 10 ตำบลแม่สวด อำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งมีพื้นที่ติดต่อกับตำบลสบโขง อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ด้านทิศตะวันตก ส่งผลทำให้เกิดการประสานงานผิดพลาดบ่อยครั้ง และเกิดความเข้าใจผิดเกี่ยวกับด้านข่าวสารเผยแพร่ในเรื่องของอุทกภัยที่ส่งผลกระทบต่อบ้านสบโขง หมู่ที่ 10 ตำบลแม่สวด อำเภอสบเมยมาตลอด
ทั้งนี้ในการเปลี่ยนแปลงชื่อตำบล เพื่อแสดงถึงความเป็นมาทางภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ดั้งเดิม คือ ในพื้นที่ตำบล มีลำน้ำแม่หลอง เป็นสายน้ำสายหลักที่หล่อเลี้ยงผู้คนในตำบลมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สามารถพิสูจน์ได้จากเอกสารบุคคล หรือสถานที่ และชื่อ "ตำบลแม่หลอง" ไม่ซ้ำซ้อนกับหมู่บ้าน ตำบล อำเภออื่น ชื่อ "ตำบลแม่หลอง" ที่เสนอขอเปลี่ยนแปลงไม่ขัดต่อวัฒนธรรมและศีลธรรมอันดีของประชาชนและเป็นการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี โดยในพื้นที่ตำบล มีหมู่บ้านที่ปรากฏชื่อหมู่บ้านที่มีความเกี่ยวพ้องกับสถานที่สำคัญ ลักษณะภูมิประเทศ ประวัติศาสตร์ และอัตลักษณ์ที่สำคัญที่บ่งบอกถึงสถานที่ตั้งของตำบลในปัจจุบัน จำนวน 3 หมู่บ้าน คือ หมู่บ้านแม่หลองใต้ หมู่ที่ 1, หมู่บ้านแม่หลองน้อย หมู่ที่ 2 และ หมู่บ้านแม่หลองหลวง หมู่ที่ 3 ด้วย
วัดเจษฎาราม
วัดเจษฎาราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร
ตำบลแม่หลอง
ประวัติ
หลังจากเปลี่ยนตำบลชื่อได้เพียง 10 เดือน ในวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2566 ชื่อขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในตำบลแม่หลองยังคงมีชื่อเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสบโขง จึงได้เสนอต่อทางราชการว่าสมควรเปลี่ยนตามชื่อตำบล เพื่อความเหมาะสม และเพื่อป้องกันความสับสนของประชาชนในการติดต่อราชการ และประกาศเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2566 เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแม่หลอง
วัดเจษฎาราม
วัดสร้างเมื่อใดไม่แน่ชัด แต่บริเวณวัดเดิมเคยเป็นที่ตั้งของพระอุโบสถต่อมาในปี พ.ศ. 2401 พระอาจารย์น่วม จากวัดแสมดำ คหบดี และชาวบ้านตำบลมหาชัยได้ร่วมกันจัดสร้างขึ้นใหม่ ในชื่อ วัดธรรมสังเวช ชาวบ้านเรียก วัดกระเจ็ด จนปี พ.ศ. 2439 เจ้าจอมมารดาโหมด ในรัชกาลที่ 5 ได้มาพักแรมอยู่บริเวณวัด ได้ขนานนามให้วัดใหม่ว่า วัดเจษฎาราม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2480 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้รับพระราชทานยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญตั้งแต่วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2531
ตำบลแม่หลอง
การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลแม่หลองแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่ ชื่อหมู่บ้านในตำบลแม่หลองนี้อ้างอิงตามกรมการปกครอง เนื่องจากเป็นชื่อหมู่บ้านที่บัญญัติไว้ทางการในทะเบียนปกครอง
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่ตำบลแม่หลอง มีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพียงแห่งเดียว คือ องค์การบริหารส่วนตำบลแม่หลอง ครอบคลุมพื้นที่ตำบลแม่หลองทั้งหมด ซึ่งเป็นสภาตำบลสบโขงที่จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2532 และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสบโขงในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ประชากร
พื้นที่ตำบลแม่หลองประกอบด้วยหมู่บ้านทั้งสิ้นจำนวน 12 หมู่บ้าน มีจำนวนประชากร 8,313 คน แบ่งเป็นชาย 4,303 คน หญิง 4,015 คน (เดือนธันวาคม 2564) เป็นตำบลที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับ 5 จาก 6 ตำบลในอำเภออมก๋อย
* ปี '''พ.ศ. 2558''' มีการรวมผู้ที่ไม่ได้สัญชาติไทยในทะเบียนราษฎร ส่งผลให้ข้อมูลจำนวนประชากรปีดังกล่าวเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก
ผลบวกลวงและผลลบลวง
ในวิชาสถิติทางการแพทย์ ผลบวกลวงและผลลบลวง คือแนวคิดที่สอดคล้องกับความผิดพลาดชนิดที่ 1 และ 2ในวิชาสถิติด้านการทดสอบสมมติฐาน โดยผลบวกหมายถึงการปฏิเสธสมมติฐานว่าง และผลลบคือการไม่ปฏิเสธสมมติฐานว่าง
ผลบวกลวงและผลลบลวงต่างเป็นความผิดพลาดในกระบวนการจำแนกข้อมูลออกเป็นสองกลุ่ม โดยหากยกตัวอย่างในการตรวจโรค ผลบวกลวงคือการที่เครื่องมือตรวจตรวจแล้วพบโรค ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วไม่มีโรค และ ผลลบลวงคือการที่เครื่องมือตรวจตรวจแล้วไม่พบโรค ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วมีโรคอยู่
สถานีไฟฉาย
สถานีไฟฉาย (Fai Chai Station, รหัส BL03) เป็นสถานีรถไฟฟ้าแบบยกระดับ ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ตั้งอยู่บนถนนจรัญสนิทวงศ์ บริเวณแยกไฟฉาย ในพื้นที่เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง
ถนนจรัญสนิทวงศ์ บริเวณด้านเหนือของแยกไฟฉาย ซึ่งเป็นจุดตัดระหว่างถนนจรัญสนิทวงศ์, ถนนพรานนก และถนนพรานนก-พุทธมณฑล สาย 4 ในพื้นที่แขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร โดยตัวสถานีจะยกระดับคร่อมอุโมงค์ลอดแยกไฟฉาย
สัญลักษณ์ของสถานี
ใช้สีน้ำเงินตกแต่งบริเวณเสาสถานี ประตูกั้นชานชาลา ทางขึ้น-ลงสถานี และป้ายบอกทางต่าง ๆ ในสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน ส่วนหลังคาใช้สีเทาเพื่อสื่อว่าเป็นสถานีรายทาง
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานีแบบยกระดับ เป็นชานชาลาแบบข้าง (Station with Side Platform) มีประตูกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง (Half Height Platform Screen Doors : HHPSDs)
สถานีไฟฉายเป็นหนึ่งใน 2 สถานี (อีกสถานีคือสถานีสิรินธร) ที่ใช้สะพานเหล็กแบบโค้งคันธนู (Bowstring bridge) ยาว 60 เมตรเพื่อข้ามแยกไฟฉาย เนื่องจากจะมีการก่อสร้างทางยกระดับและอุโมงค์ข้ามแยกไฟฉาย ทำให้ไม่สามารถวางโครงสร้างคอนกรีตเหนือแยกได้
วิชัย จงประสิทธิ์พร
วิชัย จงประสิทธิ์พร (ชื่อเล่น: เอก) เป็นนักแสดงชาวไทย จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่ โรงเรียนทวีธาภิเศก
.sv
.sv เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับเอลซัลวาดอร์
ดูเพิ่ม
Toppdomän
วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น
วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลปางหมู อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ทาสใกล้ตาย
ทาสใกล้ตาย (Dying Slave) เป็นประติมากรรมที่สร้างโดยไมเคิล แอนเจโลประติมากรคนสำคัญชาวอิตาลีของสมัยเรอเนสซองซ์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
วัดพระธาตุดอยกิ่วขมิ้น
ภายในเป็นคูหาประดิษฐานพระพุทธรูปปั้นศิลปะพม่าแบบมัณฑะเลย์ ส่วนยอดซุ้มเป็นทรงปราสาทซ้อนลดหลั่นเป็นชั้น ๆ องค์เจดีย์มีลานประทักษิณ และกำแพงแก้วรูปห้าเหลี่ยมล้อมรอบ
สาคร เกี่ยวข้อง
นายสาคร เกี่ยวข้อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ทาสใกล้ตาย
ประติมากรรม “ทาสใกล้ตาย” สลักโดยไมเคิล แอนเจโล ราวระหว่างปี ค.ศ. 1513 ถึงปี ค.ศ. 1516 เป็นประติมากรรมคู่กับประติมากรรม “ทาสหัวรั้น” (Rebellious Slave) ที่สร้างขึ้นประดับอนุสรณ์ของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 งานชิ้นนี้สลักจากหินอ่อน มีความสูง 2.28 เมตร ข้อมือซ้ายมัดได้กับด้านหลังของคอ และรอบอกมีแถบคาด นอกจากนั้นก็มีลิงที่แกะไว้บางส่วนเกาะอยู่ที่หน้าแข้งซ้าย ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเกี่ยวพันกับโลก งานชิ้นนี้ได้รับอิทธิพลมาจาก งานประติมากรรมของประติมากรจากเกาะโรดส์ชื่อ “เลอาโคอันและบุตร”
ในปี ค.ศ. 1976 นักประวัติศาสตร์ศิลป์ริชาร์ด ฟรายบรรยายประติมากรรมชิ้นนี้ว่าเป็นงานประติมากรรม “เป็นนัยยะว่าเป็นชั่วขณะเมื่อชีวิตยอมจำนนต่อพลังอำนาจของความตายที่เข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง”
สาคร เกี่ยวข้อง
ประวัติ
นายสาคร เกี่ยวข้อง เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2505 (ชื่อเล่น: แดง, โกแดง ) ที่อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่เป็นบุตรของนายกงซิ่น กับนางดลใจ เกี่ยวข้อง เป็นลูกพี่ลูกน้องกับ นายสฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง สมรสกับนางเพชรารัตน์ เกี่ยวข้อง (สกุลเดิม: จิวากานนท์) มีบุตร 1 คน
สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษา จากโรงเรียนอำมาตย์พานิชนุกูล จังหวัดกระบี่ จากนั้นเข้าศึกษาชั้นเตรียมอุดมศึกษาที่โรงเรียนสันติราษฎร์วิทยาลัย กรุงเทพฯ และศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย สำเร็จการศึกษาสูงสุดในระดับปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต
การทำงาน
นายสาคร เกี่ยวข้อง ประกอบอาชีพด้านธุรกิจส่วนตัวในจังหวัดกระบี่ เคยดำรงตำแหน่งกรรมการหอการค้าจังหวัดกระบี่ และเป็นรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ ต่อมาได้เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติ โดยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดกระบี่ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ สมัยแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 และได้รับเลือกตั้งต่อมาอีกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
โดเรมี
โดรามี หรือที่นิยมเรียกในประเทศไทยว่า โดเรมี เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องโดราเอมอน
ประวัติ
โดเรมีเป็นหุ่นยนต์แมวน้องสาวของโดราเอมอน เกิดวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2657 ส่วนสูง 100 เซนติเมตร หนัก 91 กิโลกรัม มีตัวสีเหลือง สวมโบสีแดง มีกระเป๋าสี่มิติไว้เก็บของวิเศษเหมือนโดราเอมอน โดยถูกสร้างขึ้นมาทีหลังโดราเอมอน ถือว่าเป็นหุ่นยนต์รุ่นใหม่กว่า มีประสิทธิภาพมากกว่าโดราเอมอน โดเรมีเคยมีหูแต่เพราะไปสะกิดปมด้อยของพี่ชาย นักวิทยาศาสตร์จึงสร้างให้เปลี่ยนจากหูออกแล้วใส่โบว์แทน
โดเรมีเก่งด้านการบ้านการเรือน ด้วยเหตุนี้กระเป๋าสี่มิติของเธอจึงมีเครื่องใช้ภายในบ้านเป็นส่วนใหญ่ แต่เธอมักไม่ถูกกับเครื่องมือที่เกี่ยวกับระบบกลไกและมักใช้เครื่องมือผิดพลาดบ่อยครั้ง
เบื้องต้นโดเรมีมีนิสัยจริงจังจนเกินความพอดี และช่วงแรก ๆ ที่โดเรมีปรากฏตัวนั้นนิยมใช้ความรุนแรงจนไม่มีใครกล้าเล่นด้วย แต่ภายหลังได้มีการเปลี่ยนแปลงบทบาทให้โดเรมีเป็นหุ่นยนต์เรียบร้อยน่ารักต่างจากช่วงแรกดังกล่าวและกลายเป็นที่รักของทุกคน
ในโดเรมีจัง
โดเรมีปรากฏตัวครั้งแรกในการ์ตูนเรื่อง โดเรมีจัง ซึ่งเป็นผลงานของฟุจิโกะ เอฟ. ฟุจิโอะ ที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนแต่ไม่ได้ตีพิมพ์ออกเป็นพ็อกเก็ตบุ๊ก โดยโดเรมีเป็นหุ่นยนต์ที่ดูแลโนบิ โนบิทาโร ญาติที่ห่างกันมาก ๆ ของโนบิ โนบิตะ ที่ย้ายมาอาศัยอยู่ข้าง ๆ บ้านโนบิตะ แต่เรื่องราวจะต่างออกไปจากการ์ตูนเรื่อง โดราเอมอน คือโดเรมีมักถูกโนบิทาโรกลั่นแกล้งเสมอ นอกจากนี้การ์ตูนดังกล่าวยังมีตัวละครอื่น ๆ ที่มีหน้าตาใกล้เคียงกับตัวละครหลักของเรื่องโดราเอมอน ได้แก่ คาบาตะ ที่หน้าตาเหมือนไจแอนท์ ซึรุกิ ที่หน้าตาเหมือนซึเนะโอะ และมิโยะจัง ที่หน้าตาเหมือนซิซุกะ
การ์ตูนเรื่องนี้เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยใต้ทะเล ใต้ดิน หรือแม้แต่ยุคไดโนเสาร์ แม้ของวิเศษจากกระเป๋าสี่มิติของโดเรมีจะไม่น่าสนใจนัก แต่เรื่อง โดเรมีจัง นี้มีเสน่ห์ตรงเนื้อหาสนุกและชวนติดตาม
ในโดราเอมอน
หลังการ์ตูนเรื่อง โดเรมีจัง จบไปแล้วสี่ปี โดเรมีมีบทบาทจากการเป็นตัวละครพิเศษรับเชิญในเรื่อง โดราเอมอน เพียงครั้งเดียว แต่หลังจากที่เธอห่างหายไปและหวนกลับมามีบทบาทอีกครั้งในนิตยสารและสื่อโทรทัศน์ในฐานะน้องสาวของโดราเอมอน โดยมีบทบาทในการดูแลโนบิตะช่วงที่โดราเอมอนไม่อยู่ หรือหาวิธีการแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างโดราเอมอนกับโนบิตะอยู่เสมอ ด้วยความที่เธอมีความสามารถด้านการบ้านการเรือนกอปรกับการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี เซวาชิจึงให้โดเรมีมาอยู่บ้านโนบิตะแทนโดราเอมอน ซึ่งโดราเอมอนก็เห็นดีด้วย แต่โนบิตะไม่ยอม
หมี่กรอบ
หมี่กรอบ เป็นอาหารไทยที่ทำจากเส้นหมี่และซอสที่มีรสหวานเป็นหลัก แต่สามารถปรับสมดุลด้วยรสเปรี้ยว ซึ่งโดยปกติจะใช้มะนาว รสเปรี้ยวที่เด่นชัดในจานนี้มักมาจากเปลือกของสกุลส้มของไทยที่เรียกว่าส้มซ่า
หมี่กรอบมีตำนานเล่าขานว่า เมื่อสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเยี่ยมราษฎรโดยเรือบริเวณตลาดพลู และได้กลิ่นเส้นหมี่ที่ชาวจีนผัดในครั้งนั้นชื่อ จีนหลี จึงทรงแวะที่ท่าน้ำตลาดพลูเพื่อเสวยหมี่กรอบ และทรงชมว่าอร่อย ทำให้จานนี้ได้รับชื่ออื่นว่า หมี่กรอบ ร.5
มีร้านหมี่กรอบที่มีชื่อเสียงอยู่สองร้านในกรุงเทพมหานคร ได้แก่ ตลาดพลูฝั่งธนบุรี และฝั่งพระนครบริเวณใกล้เสาชิงช้าและศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร โดยทั้งสองร้านเป็นสูตรเก่าที่มีในสมัยรัชกาลที่ 5
ประเทศเอสวาตินี
เอสวาตินี (eSwatini, ; Eswatini, ) มีชื่อทางการว่า ราชอาณาจักรเอสวาตินี (Umbuso weSwatini; Kingdom of Eswatini) และยังคงรู้จักกันในภาษาอังกฤษและในอดีตว่า สวาซีแลนด์ (Swaziland, ; เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 2018) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในภูมิภาคแอฟริกาใต้ มีอาณาเขตทางตะวันออกเฉียงเหนือติดต่อกับประเทศโมซัมบิก ส่วนทางเหนือ ตะวันตก และใต้ติดต่อกับประเทศแอฟริกาใต้ ด้วยระยะทางจากเหนือจรดใต้ไม่เกิน 200 km และจากตะวันออกจรดตะวันตก 130 km เอสวาตินีจึงเป็นหนึ่งในประเทศที่มีขนาดเล็กที่สุดในทวีปแอฟริกา
ประชากรของประเทศประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์สวาซีเป็นหลัก ภาษาที่ใช้แพร่หลายคือภาษาสวาซี (siSwati) ชาวสวาซีก่อตั้งอาณาจักรของตนในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ภายใต้การนำของพระเจ้าอึงกวาเนที่ 3 ชื่อประเทศและกลุ่มชาติพันธุ์มาจากพระนามของพระเจ้าอึมสวาตีที่ 2 พระมหากษัตริย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ทรงขยายและรวมดินแดนสวาซีเป็นปึกแผ่น เขตแดนในปัจจุบันได้รับการกำหนดขึ้นใน ค.ศ. 1881 ในสมัยลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา หลังจากสงครามบูร์ครั้งที่สอง ราชอาณาจักรสวาซีแลนด์ตกเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนกระทั่งได้รับเอกราชในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1968 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 ได้มีการเปลี่ยนชื่อประเทศจาก ราชอาณาจักรสวาซีแลนด์ ไปเป็น ราชอาณาจักรเอสวาตินี เพื่อสะท้อนถึงชื่อที่ใช้กันทั่วไปในภาษาสวาซี
ประเทศนี้ปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ภายใต้การปกครองของสมเด็จพระราชาธิบดีอึมสวาตีที่ 3มาตั้งแต่ ค.ศ. 1986 มีการจัดการเลือกตั้งทุก 5 ปี เพื่อกำหนดเสียงข้างมากในรัฐสภาและวุฒิสภา รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้รับการประกาศใช้ใน ค.ศ. 2005 งานประเพณีที่สำคัญที่สุดของประเทศคือพิธีระบำกกหรือ อุมลางกา ในเดือนสิงหาคม/กันยายน และระบำราชันหรือ อิงวาลา ในเดือนธันวาคม/มกราคม
เอสวาตินีเป็นประเทศกำลังพัฒนาและถูกจัดเป็นประเทศรายได้ปานกลางระดับล่าง เป็นสมาชิกสหภาพศุลกากรแอฟริกาตอนใต้และตลาดร่วมแอฟริกาตะวันออกและใต้ โดยมีคู่ค้าหลักในภูมิภาคคือแอฟริกาใต้ สกุลเงินลีลังเกนีของเอสวาตินีถูกผูกค่าเงินไว้กับสกุลเงินรันด์ของแอฟริกาใต้เพื่อรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ คู่ค้ารายใหญ่นอกภูมิภาคของเอสวาตินีคือสหรัฐ และสหภาพยุโรป การจ้างงานส่วนใหญ่ของประเทศนั้นมาจากภาคเกษตรกรรมและภาคการผลิต นอกจากนี้เอสวาตินียังเป็นสมาชิกของสมาคมพัฒนาการแอฟริกาตอนใต้, สหภาพแอฟริกา, เครือจักรภพแห่งประชาชาติ และสหประชาชาติ
ประชากรของประเทศเผชิญกับปัญหาสุขภาพที่สำคัญคือเอชไอวี/เอดส์และวัณโรค (ในระดับที่น้อยกว่า) มีการประมาณว่าประชากรผู้ใหญ่ร้อยละ 26 ติดเชื้อเอชไอวี ณ ค.ศ. 2018 เอสวาตินีมีการคาดหมายคงชีพสั้นที่สุดเป็นอันดับที่ 12 ของโลก โดยอยู่ที่ 58 ปี ประชากรของประเทศอยู่ในวัยหนุ่มสาว โดยมีอายุมัธยฐานอยู่ที่ 20.5 ปี และประชากรที่มีอายุ 14 ปีหรือต่ำกว่ามีจำนวนร้อยละ 37.5 ของประชากรทั้งหมดของประเทศ อัตราการเติบโตของประชากรในปัจจุบันอยู่ที่ร้อยละ 1.2
ประวัติศาสตร์
ชนชาติสวาซีเป็นชนเผ่างูนี เดิมอาศัยอยู่ทางแอฟริกากลาง ชนชาติสวาซีหรือเผ่างูนี ได้เคลื่อนย้ายลงมาทางแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นที่ตั้งของราชอาณาจักรเอสวาตินีในปัจจุบันประมาณปี ค.ศ. 1750 ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอึงวาเนที่ 3 จึงได้ถือว่ากษัตริย์พระองค์นี้เป็นกษัตริย์องค์แรกของราชอาณาจักรเอสวาตินีปัจจุบัน โดยครองราชย์อยู่จนถึงปี ค.ศ. 1780 เมื่อชนชาติเอสวาตินีอพยพลงมาอาศัยมาในบริเวณที่เป็นที่ตั้งของประเทศนี้ ใหม่ ๆ ได้เกิดข้อขัดแย้งในการแย่งดินแดนกับชนเผ่าซูลู ซึ่งมีความเข้มแข็งกว่าชนเผ่าสวาซี
ต่อมาเมื่อมีการขุดพบทองคำในภูมิภาคนี้เมื่อปี ค.ศ. 1879 จึงมีคนผิวขาวจากยุโรปอพยพเข้าไปแสวงโชคกันมากและยึดดินแดนในภูมิภาคนี้เป็นเมืองขึ้น เอสวาตินีได้ตกเป็นเมืองขึ้นของคนผิวขาวเชื้อสายดัตช์ ซึ่งได้ครองดินแดนซึ่งเป็นที่ตั้งสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ปัจจุบันด้วย ในขณะนั้นเรียกว่า Boer Republic of Transvaal ต่อมาคนเชื้อสายอังกฤษได้อพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้และได้ทำสงครามชนะคนเชื้อสายดัช (Boer) เมื่อปี ค.ศ. 1903 เอสวาตินีจึงกลายเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษหรือเป็น British High Commission Territory เอสวาตินีได้รับเอกราชเมื่อ 6 กันยายน ค.ศ. 1968 ซึ่งภายหลังจากที่ได้รับเอกราช เอสวาตินีเคยมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตยตามแบบอย่างของประเทศตะวันตก โดยมีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ และมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข มีพรรคการเมืองหลายพรรคและเปิดโอกาสให้ประชาชนมีสิทธิในการเลือกตั้ง
ต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1973-1977 สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 แห่งราชวงศ์ดลามีนี ได้ทรงปฏิรูปและเปลี่ยนแปลงการปกครองของเอสวาตินี โดยได้แก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อเพิ่มอำนาจการปกครองให้อยู่ภายใต้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ และห้ามการจัดตั้งพรรคการเมือง นอกจากนี้ ได้ทรงวางรากฐานการปกครองประเทศเอสวาตินีซึ่งใช้ปกครองประเทศสืบมาจนถึงปัจจุบัน โดยทรงนำแนวทางการปกครองประเทศแบบตะวันตกผสมผสานกับการปกครองตามประเพณีดั้งเดิมเข้าด้วยกัน ปัจจุบันสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ซึ่งมีอิทธิพลเหนือราชอาณาจักรเอสวาตินีพยายามกดดันให้เอสวาตินีเปลี่ยนเปลงการปกครองเพื่อให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น
ก่อนการสวรรคตของพระเจ้าซอบูซาที่ 2 ในปี ค.ศ. 1982 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้พระมเหสีเจลีเว (Queen Dzeliwe) เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จนกว่าเจ้าชายมาคอเซตีเว (Prince Makhosetive) ซึ่งประสูติแต่พระสนมอึนตอมบี (Ntombi) จะบรรลุนิติภาวะพระชันษา 21 ปีบริบูรณ์ แต่หนึ่งปีต่อมาพระสนมอึนตอมบีได้ยึดอำนาจจากพระมเหสี หลังจากนั้นอีกสามปีเจ้าชายมาคอเซตีเวที่มีพระชันษา 18 ปี ก็เสด็จขึ้นครองราชย์สถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าอึมสวาตีที่ 3 (Mswati III) แต่ก็ปกครองอาณาจักรร่วมกับพระมารดาในลักษณะพระมหากษัตริย์คู่จึงถึงปัจจุบัน
การเมือง
เมื่อเอสวาตินีเป็นประเทศเอกราชแล้ว ก็มีการปกครองปกครองระบอบประชาธิปไตย แต่ในปี 2520 สมเด็จพระราชาธิบดีซอบูซาที่ 2 (Sobhuza II) ทรงเปลี่ยนการปกครองเป็นระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ตราบถึงทุกวันนี้ แต่หลังการสวรรคตของกษัตริย์ซอบูซาที่ 2 ได้มีการสถาปนาพระเจ้าอึมสวาตีที่ 3 ซึ่งมีพระมารดาคือพระสนมอึนตอมบีเป็นผู้ปกครองร่วม ทำให้เกิดการแบ่งอำนาจในลักษณะที่เรียกว่าสถาบันพระมหากษัตริย์คู่ (Dual Monarchy) ซึ่งมีโครงสร้างการเมืองที่รวมศูนย์กลางอยู่ที่กษัตริย์, พระมารดา และเหล่าเชื้อพระวงศ์ และพระญาติที่เป็นเพศชายของทั้งสองพระองค์ กษัตริย์มีพระราชอำนาจเหนือระบบศาลและการทหาร รวมไปถึงอำนาจในการแบ่งปันที่ดินแก่ราษฎรทั่วประเทศ แต่อำนาจเหล่านี้จะถูกต้องตามกฎหมายและมีความชอบธรรมได้ก็ต่อเมื่อได้ความร่วมมือจากพระมารดา
การแบ่งเขตการปกครอง
เอสวาตินีแบ่งการปกครองใหญ่เป็น 4 จังหวัด คือ
ภูมิศาสตร์
มีลักษณะเป็นที่ราบสูงและภูเขา
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของเอสวาตินีเป็นเศรษฐกิจขั้นปฐมภูมิ พึ่งพิงภาคการเกษตรและอุตสาหกรรมการเกษตร ประชาชนอยู่ในภาคการเกษตรกว่าร้อยละ 80 นอกจากนี้ สภาพเศรษฐกิจของเอสวาตินียังผูกพันอยู่กับสาธารณรัฐแอฟริกาใต้เป็นอย่างมาก โดยประมาณร้อยละ 80 ของสินค้านำเข้าจากแอฟริกาใต้ และร้อยละ 30 ของสินค้าส่งออกของเอสวาตินีส่งไปยังแอฟริกาใต้ นอกจากนั้น ระบบการเงินและการคลังรวมทั้งระบบภาษีศุลกากรของเอสวาตินีก็ผูกพันกับแอฟริกาใต้
ประชากร
มีประชากรทั้งหมด 1,032,000 คน เป็นชาวแอฟริกันเป็นส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ และบางส่วนนับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 81.6  ของประชากรสามารถอ่านออกเขียนได้
วัฒนธรรม
ชนเผ่าพื้นเมืองท้องถิ่นซึ่งยังคงรักษาซึ่งเอกลักษณ์ที่แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ดั้งเดิมของแต่ละชนเผ่า
ปรัชญาเทคโนโลยี
ปรัชญาเทคโนโลยี เป็นปรัชญาสาขาย่อยที่ศึกษาธรรมชาติของเทคโนโลยีและผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม
การอภิปรายเชิงปรัชญาของคำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยี (ชาวกรีกโบราณ เรียกว่า "techne" ) ย้อนกลับไปในยุคแรกของปรัชญาตะวันตก วลี "ปรัชญาของเทคโนโลยี" นำมาใช้ครั้งแรกในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 โดย Ernst Kapp นักปรัชญาและนักภูมิศาสตร์ชาวเยอรมันซึ่งตีพิมพ์หนังสือชื่อ "Grundlinien einer Philosophie der Technik"
ปรัชญากรีก
คำว่า 'เทคโนโลยี' ของตะวันตกมาจากคำภาษากรีกว่า techne (τέχνη) (ความรู้ด้านศิลปะหรืองานฝีมือ) และมุมมองทางปรัชญาเกี่ยวกับเทคโนโลยีสามารถสืบย้อนไปถึงรากเหง้าของปรัชญาตะวันตก ชาวกรีกโบราณมีมุมมองเกี่ยวกับเทคโนโลยีว่า "เทคโนโลยี คือ การเกิดขึ้นโดยเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ" (เช่น การทอผ้าที่พัฒนามาจากการดูแมงมุม) นักปรัชญาชาวกรีก เช่น Heraclitus และ Democritus รับรองแนวคิดนี้  ในวิชาฟิสิกส์ของอริสโตเติล เห็นด้วยว่าเทคโนโลยีมักเป็นการลอกเลียน  แต่ก็แย้งว่า เทคโนโลยี สามารถก้าวข้ามธรรมชาติและเติมเต็ม "สิ่งที่ธรรมชาติไม่สามารถทำให้สำเร็จได้" อริสโตเติลยังโต้แย้งว่าธรรมชาติ (physis) และความรู้ด้านงานฝีมือ(Techne) มีความแตกต่างกันทางภววิทยา  เพราะสิ่งที่เป็นธรรมชาติมีหลักการภายในตัวมันเองซึ่งเป็นไปตามรุ่นและการเคลื่อนไหวเช่นเดียวกับสาเหตุสุดท้ายทางเทววิทยา (teleological)  ในขณะที่ Techne เป็นรูปจากสาเหตุภายนอกและนอกเทลอส (เป้าหมายหรือจุดสิ้นสุด) ซึ่งรูปร่างมัน สิ่งที่เป็นธรรมชาติพยายามดิ้นรนเพื่อจุดจบและการผลิตซ้ำได้เอง  ในขณะที่ เทคโนโลยี ไม่เป็นเช่นนั้น ใน บทสนทนา Timaeus ของ Plato โลกถูกพรรณนาว่าเป็นงานของช่างฝีมืออันศักดิ์สิทธิ์ (Demiurge) ผู้ซึ่งสร้างโลกตามรูปแบบนิรันดร์ ในขณะที่ช่างฝีมือสร้างสิ่งต่างๆ โดยใช้พิมพ์เขียว นอกจากนี้  เพลโตยังโต้แย้งในกฎว่า สิ่งที่ช่างทำ คือ การเลียนแบบช่างฝีมือระดับเทพคนนี้
ยุคกลางถึงศตวรรษที่ 19
ในสมัยจักรวรรดิโรมันและยุคโบราณตอนปลาย Vitruvius ได้สร้างสรรค์ผลงานเชิงปฏิบัติ เช่น De Architectura (ศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช) และ De Re Metallica ของ Agricola (1556) นักปรัชญาวิชาการในยุคกลางโดยทั่วไปยึดถือเอาทัศนะดั้งเดิมของเทคโนโลยีว่าเป็นการเลียนแบบธรรมชาติ ในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ฟรานซิส เบคอน ได้กลายเป็นหนึ่งในนักเขียนสมัยใหม่คนแรกๆ ที่ไตร่ตรองถึงผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อสังคม  ในงานยูโทเปียของเขา New Atlantis (1627)  เบคอนได้นำเสนอโลกทัศน์ในแง่ดีที่ในหน่วยงานของเขา (บ้านของซาโลมอน) ใช้ปรัชญาธรรมชาติและเทคโนโลยีธรรมชาติเพื่อขยายอำนาจของมนุษย์เหนือธรรมชาติ - เพื่อความเจริญของสังคมผ่านการทำงานที่ช่วยปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่  เป้าหมายของรากฐานสมมตินี้คือ "...ความรู้เกี่ยวกับสาเหตุ และการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ของสิ่งต่างๆ และการขยายขอบเขตของอาณาจักรมนุษย์ ไปสู่ผลของทุกสิ่งที่เป็นไปได้"
ยุคศตวรรษที่ 19
สิ่งที่เป็นสสารมากขึ้นในด้านเทคโนโลยีซึ่งมีอิทธิพลต่อปรัชญาเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 20 มีศูนย์กลางอยู่ที่แนวคิดของเบนจามิน แฟรงคลิน และ คาร์ล มาร์กซ์
ยุคศตวรรษที่ 20 ถึงปัจจุบัน
นักปรัชญาที่มีชื่อเสียงในยุคต้นศตวรรษที่ 20 ห้าคนที่กล่าวถึงผลกระทบของเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่มีต่อมนุษยชาติโดยตรง ได้แก่ John Dewey, Martin Heidegger, Herbert Marcuse, Günther Anders และ Hannah Arendt พวกเขาทั้งหมดมองว่าเทคโนโลยีเป็นศูนย์กลางของชีวิตสมัยใหม่ แม้ว่า Heidegger,  Anders, Arendt และ Marcuse จะมีความคลุมเครือและมีแนวคิดวิพากษ์ต่อเทคโนโลยีมากกว่าดิวอี้  ปัญหาสำหรับไฮเดกเกอร์คือธรรมชาติที่ซ่อนเร้นของแก่นแท้ของเทคโนโลยี นั่นคือ Gestell (เกสเทล หรือ เอนเฟรมิง ซึ่งเขาเรียกว่าอันตรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับมนุษย์ และด้วยเหตุนี้จึงมีความเป็นไปได้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด งานหลักของไฮเดกเกอร์เกี่ยวกับเทคโนโลยีมีอยู่ใน คำถามเกี่ยวกับเทคโนโลยี
นักปรัชญาร่วมสมัยที่มีความสนใจในเทคโนโลยี ได้แก่ Jean Baudrillard, Albert Borgmann, Andrew Feenberg, Langdon Winner, Donna Haraway, Avital Ronell, Brian Holmes, Don Ihde, Bruno Latour, Paul Levinson, Ernesto Mayz Vallenilla, Carl Mitcham, Leo Marx, Gilbert Simondon, Lewis Mumford, Jacques Ellul, Bernard Stiegler, Paul Virilio, Günter Ropohl, Nicole C. Karafyllis, Richard Sennett, Álvaro Vieira Pinto, George Grant และ Yuk Hui
แม้ว่าผลงานชิ้นเอกที่สำคัญจำนวนหนึ่งได้รับการตีพิมพ์ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 แต่ Paul Durbin ได้ระบุหนังสือสองเล่มที่ตีพิมพ์ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษว่าเป็นเครื่องหมายของการพัฒนาปรัชญาเทคโนโลยีในฐานะสาขาย่อยทางวิชาการที่มีข้อความตามบัญญัติบัญญัติ สิ่งเหล่านี้คือ Technology and the Good Life (2000) แก้ไขโดย Eric Higgs, Andrew Light และ David Strong และ American Philosophy of Technology (2001) โดย Hans Achterhuis ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา วารสาร Techne: Research in Philosophy and Technology (วารสารของ Society for Philosophy and Technology จัดพิมพ์โดย Philosophy Documentation Center ) และ Philosophy & Technology (Springer) เผยแพร่เฉพาะผลงานด้านปรัชญาเทคโนโลยี นักปรัชญาเทคโนโลยีสะท้อนให้เห็นในวงกว้างและทำงานในพื้นที่ และรวมถึงความสนใจในหัวข้อที่หลากหลายของวิศวกรรมธรณีวิทยา (Geoengineering) ข้อมูลในอินเทอร์เน็ตและความเป็นส่วนตัว ความเข้าใจของเราเกี่ยวกับทางผ่านอินเทอร์เน็ต  หน้าที่ทางเทคโนโลยี  และญาณวิทยาของเทคโนโลยี  จริยศาสตร์ทางคอมพิวเตอร์  เทคโนโลยีชีวภาพ และความหมายโดยนัย  รวมไปถึงความเหนือกว่าทางพื้นที่ และจริยศาสตร์เชิงเทคโนโลยีอย่างกว้างขวาง
ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 และต้นศตวรรษที่ 21 นักปรัชญาบางคน เช่น Alexander R. Galloway, Eugene Thacker และ McKenzie Wark ได้โต้แย้งกันในหนังสือ Excommunication  พวกเขาได้อ้างว่าความก้าวหน้าและความแพร่หลายของเทคโนโลยีดิจิทัลเปลี่ยนปรัชญาเทคโนโลยีให้กลายเป็น 'ปรัชญาแรก' รูปแบบใหม่  ยกตัวอย่างเช่น การวิเคราะห์การเขียนและคำพูดในบทสนทนาของเพลโต อย่างเช่น The Phaedrus, Galloway et al. พวกเขาเสนอว่าแทนที่จะพิจารณาเทคโนโลยีเป็นรองจากภววิทยา จะต้องเข้าใจความเป็นไปได้ของเทคโนโลยีก่อนที่จะเข้าใจความเป็นไปได้ของปรัชญาเทคโนโลยี ถือว่า : "ทุกสิ่งที่มีอยู่ มีอยู่ให้ฉันนำเสนอและเป็นตัวแทน เพื่อไกล่เกลี่ยและแก้ไข เพื่อสื่อสารและแปล? มีสถานการณ์ที่เป็นสื่อกลางซึ่งความนอกรีต การเนรเทศ หรือการเนรเทศดำเนินไปในวันนั้น ไม่ใช่การซ้ำซ้อน การมีส่วนร่วม หรือการรวมกลุ่ม มีข้อความบางประเภทที่ระบุว่า 'จะไม่มีข้อความอีกต่อไป' ดังนั้นสำหรับการสื่อสารทุกครั้งจะมีการคว่ำบาตรที่มีความสัมพันธ์กัน"
มีบทสะท้อนเพิ่มเติมโดยเน้นที่ปรัชญาวิศวกรรมซึ่งเป็นสาขาย่อยของปรัชญาเทคโนโลยี Ibo van de Poel และ David E. Goldberg แก้ไขหนังสือ ปรัชญาและวิศวกรรม: วาระเกิดใหม่ (2010)  พวกเขามีบทความวิจัยจำนวนหนึ่งที่เน้นการออกแบบ ญาณวิทยา ภววิทยา และจริยศาสตร์ในวิศวกรรม
เทคโนโลยีและความเป็นกลาง
นิยัตินิยมทางเทคโนโลยีเป็นแนวคิดที่ว่า "คุณสมบัติของเทคโนโลยี [กำหนด] การใช้งานและบทบาทของสังคมที่ก้าวหน้า ซึ่งเป็นการปรับตัวให้เข้ากับ [และได้รับประโยชน์จาก] การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี" มุมมองทางเลือกจะเป็นตัวกำหนดทางสังคมซึ่งมองว่าสังคมมีข้อบกพร่องสำหรับ "การพัฒนาและการใช้งาน" ของเทคโนโลยี  Lelia Green ใช้การสังหารหมู่ด้วยปืนเมื่อเร็วๆ นี้ เช่น   การสังหารหมู่ที่พอร์ตอาร์เธอร์ และการสังหารหมู่ที่ Dunblane เพื่อเลือกการแสดงปัจจัยที่กำหนดคำจำกัดความของเทคโนโลยีและ นิยัตินิยมทางสังคม  ตามข้อมูลของ Green เทคโนโลยีสามารถคิดได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ที่เป็นกลางก็ต่อเมื่อบริบททางสังคมวัฒนธรรมและปัญหาที่หมุนเวียนอยู่ล้อมรอบเทคโนโลยีโดยเฉพาะนั้นจะถูกลบออก  เราจะเห็นได้ว่ามีความสัมพันธ์ของกลุ่มสังคมและอำนาจที่ได้ครอบครองเทคโนโลยี  ตำแหน่งที่เข้ากันได้ระหว่างสองตำแหน่งนี้คือจุดยืนเชิงปฏิสัมพันธ์เกี่ยวกับเทคโนโลยีที่เสนอโดย Batya Friedman ซึ่งระบุว่ากองกำลังทางสังคมและเทคโนโลยีร่วมกันสร้างและเปลี่ยนแปลงซึ่งกันและกัน
จังหวัดมิยางิ
จังหวัดมิยางิ เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮกุของญี่ปุ่นอยู่บนเกาะฮนชู มีเซ็นไดเป็นเมืองหลวงเป็นเมืองแห่งปราสาท และหนึ่งในนั้นเป็นปราสาทที่ไดเมียวดาเตะ มาซามูเนะ เจ้าผู้ครองแคว้นโบราณเคยสร้างเอาไว้ เด่นในด้านเกษตรกรรมและการประมง และเป็นแหล่งจุดชมวิวที่สวยงามของญี่ปุ่นที่อ่าวมัตสึชิมะ
เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 9.0 และคลื่นสึนามิขนาดใหญ่เข้าถล่มจังหวัดมิยางิ สร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่พื้นที่ คลื่นสึนามิดังกล่าวประมาณว่ามีความสูงอย่างน้อย 10 เมตร
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดมิยางิประกอบด้วย 14 นคร 10 อำเภอ 20 เมือง และ 1 หมู่บ้าน พื้นที่ที่แสดงในตารางมาจากรายงานของสำนักงานสารสนเทศภูมิศาสตร์แห่งประเทศญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2560 และจำนวนประชากรที่แสดงในตารางมาจากรายงานสำมะโนประชากรประจำ พ.ศ. 2558 ของสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสาร โดย 14 นครในจังหวัดมิยางิมีพื้นที่รวมกัน 4,591.41 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นร้อยละ 63.05 ของพื้นที่จังหวัด และมีประชากรรวม 1,922,201 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 82.36 ของประชากรทั้งจังหวัด
อำเภอ เมือง และหมู่บ้าน
จังหวัดมิยางิมี 10 อำเภอ โดยแต่ละอำเภอมีเขตการปกครองต่าง ๆ ดังนี้
เศรษฐกิจ
ถึงแม้ว่าจังหวัดมิยางิจะโดดเด่นด้านการเกษตร การประมง การทำนา และการเพาะเลี้ยงปศุสัตว์ แต่อุตสาหกรรมที่มีอยู่รอบ ๆ นครเซ็นได เช่น อิเล็กทรอนิกส์และอาหาร ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน
การสำรวจด้วยคลื่นไหวสะเทือนแบบสะท้อน
การสำรวจด้วยคลื่นไหวสะเทือนแบบสะท้อน (Reflection seismology หรือ Seismic reflection) เป็นรูปแบบการสำรวจทางธรณีฟิสิกส์อย่างหนึ่งซึ่งใช้หลักการของวิทยาแผ่นดินไหวในการประมาณสิ่งที่อยู่ใต้ผิวของโลกจากคลื่นแผ่นดินไหวที่สะท้อนกลับมา การสำรวจด้วยวิธีการดังกล่าวจำเป็นต้องอาศัยแหล่งพลังงานกำเนิดแผ่นดินไหวที่อยู่ภายใต้การควบคุม เช่น ไดนาไมต์ เป็นต้น โดยการจดบันทึกเวลาที่ใช้ในการสะท้อนกลับเข้าสู่ตัวรับคลื่น ทำให้การประมาณความลึกของพื้นผิวซึ่งทำให้เกิดการสะท้อนนั้นเป็นไปได้ ซึ่งเป็นวิธีการเดียวกันกับโซนาร์และการหาตำแหน่งของวัตถุโดยใช้เวลาและทิศทาง