cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แฟนไม่มีซะที
แฟนไม่มีซะที
เพลง "แฟนไม่มีซะที" ติดอันดับสูงสุด 30 จากการจัดอันดับของ เวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
การลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกร พ.ศ. 2549
การลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชจัดขึ้นในมอนเตเนโกร เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 มีผู้เห็นชอบ 55.5% ของผู้ลงคะแนน ซึ่งผ่านเกณฑ์ 55% ไปอย่างหวุดหวิด ภายในวันที่ 23 พฤษภาคม ผลการลงประชามติเบื้องต้นได้รับการยอมรับจากสมาชิกถาวรทั้งห้าของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ซึ่งบ่งบอกถึงการยอมรับในระดับนานาชาติอย่างกว้างขวางหากมอนเตเนโกรจะกลายเป็นเอกราชอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม คณะกรรมการลงประชามติได้ยืนยันผลการลงประชามติอย่างเป็นทางการ โดยยืนยันว่า 55.5% ของประชากรผู้มีสิทธิเลือกตั้งมอนเตเนโกรได้ลงคะแนนสนับสนุนเอกราช เนื่องจากมีจำนวนผู้ลงคะแนนเป็นไปตามข้อกำหนดเกณฑ์การอนุมัติที่ 55% การลงประชามติรวมอยู่ในการประกาศเอกราชในระหว่างการประชุมรัฐสภาสมัยพิเศษเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม สมัชชาแห่งสาธารณรัฐมอนเตเนโกรได้ประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการเมื่อวันเสาร์ที่ 3 มิถุนายน
ปฏิกิริยาตอบสนองต่อการประกาศ รัฐบาลเซอร์เบียได้ประกาศตนเป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายและการเมืองของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร และในไม่ช้ารัฐบาลและรัฐสภาของเซอร์เบียก็จะประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ สหรัฐ จีน รัสเซีย และสถาบันต่าง ๆ ของสหภาพยุโรปต่างแสดงเจตจำนง ยันเคารพผลประชามติ
ท่าอากาศยานโคโลญบ็อน
ท่าอากาศยานโคโลญบ็อน (Cologne Bonn Airport) หรือชื่อทางการว่า ท่าอากาศยานโคโลญ/บ็อน "ค็อนราท อาเดอเนาเออร์" (Flughafen Köln/Bonn „Konrad Adenauer“) เป็นสนามบินนานาชาติที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในเขตเมืองโคโลญโดยรองรับเมืองบ็อนซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของเยอรมนีตะวันตกด้วย มีผู้โดยสารประมาณ 10.3 ล้านคนที่เดินทางมาถึงที่นี้ใน ค.ศ. 2015
พิกุลทอง
เรื่องนางพิกุลทอง นี้เป็น ละครนอก หนึ่งใน 14 เรื่อง ที่นิยมนำมาเล่นกันมากเรื่องหนึ่งตั้งแต่ครั้ง สมัยอยุธยา ปัจจุบันยังพบว่ามีต้นฉบับหนังสือตัวเขียนที่เหลือรอดจากการถูกพม่าทำลายคราวเสียกรุง เก็บรักษาไว้อยู่ที่ หอสมุดแห่งชาติ เป็นสมุดข่อยสีขาว ตัวหมึกดำ ลายมือกึ่งบรรจงแกมหวัด ตัวอักษรไม่สม่ำเสมอและมีบันทึกว่า หมู่กลอนบทละคร ชื่อ พิกุลทอง เล่ม 1 (สำนวนเก่า) เลขที่ 20 ตู้ที่ 114 ชั้น 2/1 มัด 39 ประวัติ สมบัติเดิมของหอพระสมุดวชิรญาณ ซึ่งมีเนื้อความเริ่มตั้งแต่นางพิกุลทองสรงน้ำ จนจบตอนท้ายคือปราบนางยักษ์กาขาวและยังไม่ได้รับตรวจสอบชำระฉบับที่เหลืออื่นๆ หรือตีพิมพ์จากกรมศิลปากร ส่วนเรื่องนางพิกุลทองต่อจากสำนวนเดิมที่เป็นการผจญภัยยืดยาวถึงรุ่นลูกนั้น มาจากกลอนอ่านสำนวนของ นายบุศย์ รจนา จัดพิมพ์โดยโรงพิมพ์วัดเกาะราวปี พ.ศ. 2433 ตรงกับสมัย รัชกาลที่ 5 ซึ่งนายบุศย์ผู้นี้ได้นำนิทานไทยครั้งกรุงเก่ามาแต่งสำนวนใหม่เป็น "กลอนอ่าน" หรือ กลอนสวด อยู่หลายเรื่อง เช่น แก้วหน้าม้า, จันทโครพ, สุวรรณหงส์ เป็นต้น
อย่างไรก็ตามเมื่อสังเกตตามเนื้อเรื่อง สำนวนกลอนค่อนข้างจะรวบรัดและไม่สละสลวยเท่าใดนัก เพราะผู้แต่งคงมีจุดประสงค์เพียงไว้สำหรับเล่นละครเท่านั้น แม้การบอกเพลงหน้าพาทย์ก็ไม่ชัดเจนแน่นอน มีตอนที่กล่าวถึง พระสังข์ศิลป์ชัยและนางศรีสุพรรณ ซึ่งเป็นตัวละครจากบทละครนอกเรื่อง สังข์ศิลป์ชัย พร้อมทั้งมีของวิเศษที่เหมือนกันทุกประการ อันได้แก่ สังข์ ศร และพระขรรค์ จึงสันนิษฐานว่า ผู้แต่งคงมีจุดประสงค์ดำเนินเรื่องให้เป็นภาคต่อจากเรื่อง สังข์ศิลป์ชัย เพราะเรื่อง สังข์ศิลป์ชัย ก็ไม่ได้กล่าวถึงการผจญภัยในรุ่นลูกไว้เลย
บทละครในสมุดไทย
นิทานเรื่องนางพิกุลทอง บทละครนอกที่ปรากฏในสมุดไทยแต่ครั้งสมัย กรุงศรีอยุธยา นั้นจับเรื่องตั้งแต่นางพิกุลทองสรงน้ำ จนถึงตอนนางพิกุลทองลุยไฟ ส่วนนิทานกลอนของนายบุศย์ โรงพิมพ์วัดเกาะจะแต่งเพิ่มต่อจนจบเรื่อง
"นางพิกุลทอง" เป็นธิดาของ "ท้าวสัณนุราช" กับพระมเหสี คือ "นางพิกุลจันทรา" ผู้ครองเมืองสรรพบุรี (ในสมุดไทยเขียนว่าเมือง สันทบุรี) เมื่อย่างเข้าวัยรุ่นสาว ความงามของนางเป็นที่เลื่องลือว่ายากที่จะหาผู้หญิงคนใดเสมอเหมือนได้ ซึ่งนอกจากเวลาพูดกับใครจะมีดอกพิกุลทองร่วงจากปาก แล้วยังมีเส้นผมที่หอมอีกด้วย วันหนึ่งนางพิกุลทองเกิดร้อนรุ่มกลุ้มอุรา จึงได้ลาท้าวสัณนุราชไปเล่นน้ำกับพระพี่เลี้ยงในลำธาร ท้าวสัณนุราชจึงให้วางตาข่ายและทุ่นไว้รอบท่าน้ำ เพราะโหรทำนายว่านางจะต้องพลัดพรากจากเมือง
จะกล่าวถึงพญาแร้งชื่อว่า "ท้าวสุบรรณปักษา" บินมาเห็นซากสุนัขเน่าจึงโฉบนำกลับไปจิกกินลอยมาใกล้บริเวณที่นางพิกุลทองกับพี่เลี้ยงเล่นน้ำอยู่ นางพิกุลทองได้กลิ่นเหม็นเน่าจึงใช้ให้พี่เลี้ยงไปดูก็พบพญาแร้งกำลังกินซากนั้นอยู่จึงได้พากันด่าว่าแล้วขับไล่ด้วยคำหยาบช้าต่างๆ นานา ฝ่ายท้าวปักษาก็โกรธจัดกล่าวว่า สุนัขเน่านี้ คือ อาหารของตนอยู่แล้ว นางพิกุลทองเป็นลูกเจ้าท้าวพระยาไม่น่ามากล่าวเจรจาด่าว่าขับไล่ตนเช่นนี้ว่าแล้วก็บินหนีไป แต่ท้าวปักษีก็ยังคิดจะแก้แค้นนางพิกุลทองให้ได้จึงออกอุบายแปลงกายเป็นหนุ่มรูปงามไปขออาศัยอยู่ที่กระท่อมท้ายสวนขวัญของเมืองสรรพบุรี แล้วคอยเนรมิตทองคำให้ 2 ตายายใช้จนร่ำรวย โดยบอกว่าตนไปพบตอนขุดเผือกมัน อยู่มาวันหนึ่งจึงรบเร้าขอให้ 2 ตายายเข้าไปสู่ขอนางพิกุลทองมาเป็นภรรยา 2 ตายายฟังแล้วหัวใจแทบวายกล่าวว่าคิดเกินตัวอย่างนี้จะถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร ท้าวปักษาแปลงจึงแสร้งทำเป็นตรอมใจใกล้ตาย 2 ตายายจึงจำใจเข้าไปทูลสู่ขอนางพิกุลทองจากท้าวสัณนุราชได้ทราบความดังกล่าวก็กริ้วจัด กล่าวว่าถ้าคิดว่าหลานชายมีบุญวาสนาจะได้คู่กับนางจริงใกล้สร้างสะพานเงินสะพานทองจากท้ายสวนมาถึงพระราชวังภายใน 3 วันมิเช่นนั้นจะประหารทั้งโคตร 2 ตายายหลังจากกลับมาถึงบ้านแล้วก็นั่งซึม เอาแต่ร้องไห้แล้วต่อว่าท้าวปักษาที่หาเรื่องเดือดร้อนมาให้ตน ครั้นท้าวปักษาได้ทราบเรื่องต้องสร้างสะพานทองแล้วจึงกล่าวปลอบใจว่าถ้าตนทำไม่เสร็จจะยอมตายแทน 2 ตายายจึงค่อยโล่งใจบ้าง พอตกค่ำท้าวปักษาก็บอกว่าจะขอออกไปทำธุระข้างนอกจากนั้นก็แปลงเป็นพญาแร้งขนาดมหึมาบินกลับไปยังเขานินทะกาลา แล้วเกณฑ์ไพร่พลทั้งหลายให้มาช่วยสร้างสะพานจนแล้วเสร็จ
ครั้นรุ่งเช้า ท้าวสัณนุราชกับพระมเหสีมองออกไปเห็นสะพานเงินสะพานทองเป็นอัศจรรย์ เสร็จตามข้อตกลงดังกล่าวจึงคิดว่ามาณพผู้นี้คงจะมีบุญ แล้วจัดอภิเษกสมรสนางพิกุลทองให้กับท้าวปักษาและนางพิกุลทอง ซึ่งตลอดเวลาเมื่ออยู่ใกล้กันนางพิกุลทองก็ได้กลิ่นสาบแร้งจนเวียนหัวบ่นว่าต่างๆ นานา ส่วนท้าวปักษาก็มิอาจจะเข้าใกล้สมัครสังวาสได้ เพราะไม่ได้นึกรัก ประกอบกับเทวดาดลใจ คงมีแต่ความแค้นที่นางเคยด่าว่า
ขณะนั้นบริวารของพญาแร้งเห็นผู้คนมาเอะอะวุ่นวายจึงรีบบินไปบอกแก่ท้าวปักษา กล่าวว่าชะรอยนางพิกุลทองจะยังไม่ตาย ท้าวปักษาจึงรีบพาบริวารมาทันที ครั้นเห็นนางพิกุลทองหลบอยู่กับพระพิชัยมงกุฏก็เจรจาตอบโต้อยู่พักหนึ่งแล้วทำการรบกัน พระพิชัยมงกุฏจึงแผลงศรวิเศษไปถูกอกท้าวปักษาตายกลางอากาศพร้อมกับบริวารทั้งหลาย ครั้นเสร็จศึกแล้ว จึงพานางพิกุลทองกลับไปยังบ้านเมืองของตนต่อไป ฝ่ายนางยักษ์กาขาว ครั้นตื่นขึ้นมาไม่เห็นพระพิชัยมงกุฏ จึงคว้ากระบองออกไล่ติดตามไปถึงเมืองพรหมกุฏปัญจาละ แต่เกรงอำนาจจึงเข้าเมืองไม่ได้ ก็ซ่อนตัวอยู่ที่ต้นไทรในสวน
หลังจากพิธีอภิเษกสมรสแล้ว ต่อมานางพิกุลทองก็ประสูติพระโอรส 2 พระองค์ คนพี่มีนามว่า "พระลักษณา" ส่วนโอรสองค์รองนามว่า "พระยมยศ" อยู่มาวันหนึ่งทั้ง 4 กษัตริย์ก็เสด็จประพาสที่บึงบัวเพื่อเก็บบัวมาบูชาพระปฏิมา ฝ่ายนางยักษ์กาขาว ครั้นรู้ว่าพระพิชัยมงกุฏได้อภิเษกกับนางพิกุลทองแล้ว ก็ให้เคียดแค้นเป็นยิ่งนักหมายจะทำร้ายนางพิกุลทองเสียให้หายแค้น จึงแปลงร่างเป็นดอกบัวทองอยู่ใต้น้ำ ครั้นเรือผ่านมานางพิกุลทองเห็นเข้าก็ประหลาดใจในความงามจึงเอื้อมมือลงไปเด็ด นางยักษ์กาขาวได้ทีจึงฉุดนางพิกุลทองลงไปใต้น้ำแล้วสาปให้กลายร่างเป็นนางชะนีพิกุลทอง จะพ้นสาปได้ก็ต่อเมื่อนำเลือดของนางยักษ์กาขาวมาชโลมตัว ส่วนนางยักษ์กาขาวก็จดจำและแปลงร่างเป็นนางพิกุลทองแทน ครั้นพระพิชัยมงกุฏช่วยฉุดขึ้นมาครั้งแรกเป็นนางยักษ์กาขาวแปลง นางยักษ์กาขาวก็รีบเป่ามนต์สะกดใส่พระพิชัยมงกุฏให้หลงไหลและอยู่ภายใต้อำนาจ พระรักและพระยมก็ร้องไห้บอกว่าไม่ใช่คุณแม่ของตน แต่เมื่อเห็นนางชะนีพิกุลทองผุดขึ้นมาจากน้ำกลับร้องว่าเป็นคุณแม่และไม่ยอมกลับวัง พระพิชัยมงกุฏด้วยมนต์สะกดของนางยักษ์กาขาวจึงกริ้วขับไล่ให้ไปอยู่กับนางชะนีพิกุลทองในป่า แล้วพระองค์ก็พานางยักษ์กาขาวแปลงกลับเข้าวัง 2 พี่น้องร้องไห้หาคุณแม่จนหิว แต่นางชะนีพิกุลทองก็กำลังคลุ้มคลั่งด้วยมนต์ของนางยักษ์กาขาว คอยแต่จะหนีเข้าป่าท่าเดียว
พอมีสติขึ้นบ้างก็เล่าเรื่องให้ลูกฟังแล้วให้เก็บดอกพิกุลทองที่หล่นออกมาเอาไปขายเพื่อซื้อข้าวกิน ครั้นนางวิเสทชาววังออกมาเห็นก็พา 2 พระโอรสเข้าไปในเมืองแล้วกราบทูลให้พระสังข์ศิลป์ชัยทราบ 2 พี่น้องจึงเล่าเหตุการณ์นางยักษ์กาขาวแปลงให้พระอัยกาฟัง พระสังข์ศิลป์ชัยและพระมเหสีถึงกับกริ้วจัด ตรัสให้เรียกพระพิชัยมงกุฏเข้าเฝ้าแล้วสอบสวนเรื่องนางพิกุลทอง นางยักษ์กาขาวแปลงก็พูดตลบแตลงวกวนไปมา พระนางสุพรรณจึงกระซิบให้พระพิชัยมงกุฏดูอาการของนางยักษ์กาขาวที่ไม่มีแววตาและไม่มีดอกพิกุลทองร่วงจากปาก แล้วออกอุบายให้พระโอรสบอกกับนางยักษ์กาขาวแปลงว่าจะออกไปคล้องช้างเผือก ครั้นพระพิชัยมงกุฏ พระลักษณา และพระยมยศเข้าไปทำจั่นจนดักได้ตัวนางชะนีพิกุลทอง เมื่อเห็นพระพิชัยมงกุฏก็ร้องเรียก "ผัวๆ" จนถามนางชะนีได้ความว่าต้องฆ่านางยักษ์กาขาวแล้วเอาเลือดมารดก็จะหายเป็นปกติ ฝ่ายนางยักษ์กาขาว ซึ่งลอบเห็นเหตุการณ์รู้ว่าความแตกจึงกลับคืนร่างเดิมออกอาละวาด แต่ถูกพระพิชัยมงกุฏสังหารนางยักษ์ แล้วรองเอาเลือดมารดนางพิกุลทองจนกลับร่างเป็นมนุษย์ตามเดิม
ต่อมานางพิกุลทองก็จะกลับไปเยี่ยมท้าวสัณนุราชที่เมืองสรรพบุรี จึงล่องเรือสำเภาไปในทะเลได้ 7 ราตรี "นางยักษ์กาสุวรรณ" ซึ่งเป็นน้องสาวของนางยักษ์กาขาว ทราบข่าวว่า พี่สาวตนถูกพระพิชัยมงกุฏฆ่าตายก็แค้นใจตามมาอาละวาดจนเรือแตกผู้คนตายหมด จน 4 กษัตริย์พลัดพรากจากกัน โดยที่เทวดาบังตาไว้ไม่ให้นางยักษ์กาสุวรรณเห็นกษัตริย์ทั้ง 4 องค์นางพิกุลทองถูกน้ำซัดไปอีกทางหนึ่ง "พระสมุทรเทวา" เกิดความสงสารจึงเนรมิตขอนไม้ใหญ่ให้นางเกาะมาจนกระทั่งชายหาด "เมืองเวฬุจักร" นางจึงถอดแหวนเสี่ยงทายว่าหากโอรสและภัสดาตายแล้วก็ให้แหวนจม ปรากฏว่าแหวนลอยขึ้นนางจึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง จึงฉีกชายผ้าสไบเขียนบอกเรื่องราวผูกไว้ที่พระไทรแล้วฝากกราบพระไทรให้ช่วยบอกทางหากสามีมาพบ นางพิกุลทองเดินซัดเซพเนจรไปในป่าจนเข้ามาในเขตเมืองเวรุจักร ซึ่งมี "พญายักษ์วิรุณจักร" ปกครองอยู่นางก็หลับอยู่ในศาลาหน้าเมือง ท้าววิรุณจักรมาพบเข้าก็เกี้ยวพาราสี นางพิกุลทองก็ว่าตนมีสามีและลูกแล้ว แต่พญายักษ์กลับไม่ฟังเสียงบังคับนางขึ้นรถพาเข้าไปในวัง ท้าววิรุณจักรก็เพียรพยายามเกี้ยวพาราสีนางพิกุลทอง แต่นางไม่ยอมซ้ำกลับต่อว่าเปรียบเปรยต่างๆ นานา ท้าววิรุณจักรโกรธมากจึงใช้พระขรรค์ฟันนาง แต่ด้วยสัจจบารมีที่นางซื่อสัตย์ต่อสามี ทำให้พระขรรค์หักเป็น 2 เสี่ยง เมื่อท้าววิรุณจักรไม่สามารถทำอันตรายแก่นางได้ จึงขับไล่ให้เป็นทาสรับใช้อยู่ในครัว
ฝ่าย 3 พ่อลูกครั้นเรือแตกแล้ว พระพิชัยมงกุฏจึงขว้างสังข์วิเศษไปสังหารนางยักษ์กาสุวรรณจนสิ้นชีพ แล้วเนรมิตขึ้นขี่สังข์ออกตามหานางพิกุลทอง จนพบชายผ้าสไบที่นางผูกไว้ พระไทรจึงปรากฏกายแล้วชี้ทางให้ไปทางทิศตะวันออก จึงพากันเดินไปตามทางพบอาศรมพระฤๅษี ก็ตรวจดวงชะตาว่าพระพิชัยมงกุฏนั้นจะได้ชายาอีก 1 คน ส่วนนางพิกุลทองนั้นพอครบ 1 เดือนจึงพ้นเคราะห์กรรม แล้วพระดาบสจึงสั่งสอนวิชาเหาะเหินเดินอากาศให้ พร้อมทั้งมอบแหวนเนาวรัตน์กายสิทธิ์และพระขรรค์แก้ว ให้กับพระพิชัยมงกุฏเพื่อนำไปต่อสู้กับยักษ์ ทั้ง 3 ก็กราบลาพระฤๅษี แล้วเดินทางต่อไปจนถึงเมืองวิรุณจักร จึงพากันแปลงกายเป็นนกขุนทองบินเข้าไปในสวนขวัญเพื่อสืบเรื่องราว
ความแตกเมื่อนางกำนัลมาพบเข้าในตอนรุ่งเช้า จึงรีบไปทูลบอกแก่ท้าววิรุณจักร กริ้วโกรธดั่งไฟบรรลัยกัลป์ ตรัสสั่งให้โอรสองค์รองชื่อ "กุมภัณฑสูร" ไปจับ แต่ก็ถูก 2 กุมารฆ่าตาย ท้าววิรุณจักรก็ยิ่งแค้นว่าต้องมาแพ้เด็กเมื่อวานซืน ครั้นจะสู้เองพระมเหสีก็ห้ามว่าท่าทางศัตรูจะมีฤทธิ์มากควรมีหนังสือไปบอกให้สหายคือ "ท้าวกัมพลนาค" ที่เมืองบาดาลกับ "ท้าวหัศจักร" มาช่วยรบดีกว่า ครั้นทั้ง 2 มาถึง ท้าววิรุณจักรก็ให้แต่งทัพออกสู้รบกับพระพิชัยมงกุฏ แต่ก็ถูกพระขรรค์ฟันเสียเป็นแผลหลายแห่งก็แค้นใจ จึงกลับร่างพญานาค 7 เศียรใหญ่พ่นพิษหมายจะให้ตาย พระพิชัยมงกุฏจึงถอดแหวนเนาวรัตน์ที่พระดาบสให้มาขว้างออกไปเป็นพญาครุฑไล่จิกตีท้าวกัมพลนาคจนต้องซมซานหนีลงไปบาดาล ต่อมาท้าวหัสจักรออกรบก็ถูก 2 กุมารฆ่าตายด้วยพระขรรค์แก้ว ฝ่ายท้าววิรุณจักรก็ถูกพระพิชัยมงกุฏยิงด้วยศรวิเศษเสียบอกตายกลางสนามรบ พวกยักษ์ที่เหลือก็พากันครั่นคร้ามไม่กล้าต่อกรด้วย แล้วทูลเชิญให้ขึ้นครองเมือง พระพิชัยมงกุฏจึงให้จัดการถวายพระเพลิงท้าววิรุณจักรตามราชประเพณี
ฝ่ายนางพิกุลทองครั้นทราบว่าผู้ปราบท้าววิรุณจักรได้คือสวามีและพระโอรสก็ยินดี ครั้นเวลานำอาหารถวายนางก็รับอาสาเพราะยักษ์ทำอาหารมนุษย์ไม่เป็น แล้วใส่พิกุลทองลงไปในเครื่องเสวยด้วย 3 พ่อลูกเห็นดอกพิกุลทองก็จำได้จึงให้ไปเรียกคนครัวขึ้นมา เมื่อพบหน้ากันแล้วทั้ง 4 ก็ร้องไห้กันจนสลบ ครั้นฟื้นขึ้นแล้วจึงให้นางพิกุลทองไปทรงเครื่องอย่างนางกษัตริย์ แล้วเรียกนางอรุณวดีมาทำความรู้จัก ฝ่ายนางอรุณวดีนั้นถือตนว่าเป็นลูกเจ้าท้าวกษัตริย์บวกกับความหึงหวงจึงค่อนแคะนางพิกุลทองในทำนองว่า เป็นเมียน้อยบิดาตนมาแล้วกลายเป็นคนครัว คิดจะเป็นนางกษัตริย์เสมอตนมิรู้จักเจียมตัวบ้าง
ฝ่ายนางพิกุลทองครั้นได้ยินดังนี้ก็ให้เจ็บใจ จึงเล่าเรื่องราวให้ฟังแล้วขอพิสูจน์ด้วยการลุยไฟแสดงความบริสุทธิ์ พระอินทร์จึงเอาน้ำอมฤตมาพรมดับไฟ ส่วนนางอรุณวดีลุยไฟแล้วทนร้อนไม่ได้ จึงถูกพระพิชัยมงกุฏลงโทษและให้ขอโทษนางพิกุลทอง นางอรุณวดีเสียใจมากจะผูกคอตาย แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือ ในที่สุดก็ยอมยกมือไหว้นางพิกุลทองในฐานะเมียหลวง และทั้งหมดก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขที่เมืองเวฬุจักรนับตั้งแต่บัดนั้น
วอลเลย์บอลชายทีมชาติคูเวต
วอลเลย์บอลชายทีมชาติคูเวต (منتخب الكويت لكرة الطائرة) เป็นทีมวอลเลย์บอลชายของประเทศคูเวต ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสมาคมวอลเลย์บอลคูเวต และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
ภาษาเต็ยโบ่ย
ภาษาเต็ยโบ่ย (tiếng Tây bồi) หรือ ภาษาฝรั่งเศสอันนัม เป็นภาษาพิดจิน (pidgin) ที่มีพื้นฐานมาจากภาษาฝรั่งเศสที่ตายแล้วในเวียดนาม เคยใช้พูดในบริเวณท่าเรือที่สำคัญของอาณานิคมอินโดจีนฝรั่งเศส เกิดขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2405 ได้รับอิทธิพลจากภาษาเวียดนาม ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ ภาษาชวา และภาษาโปรตุเกส ใช้สื่อสารระหว่างชาวฝรั่งเศสกับชาวเวียดนามจนถึง พ.ศ. 2497 ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว
ตัวอย่าง
(Bickerton 1995: 163)
เดอะไทมส์
เดอะไทมส์ (The Times) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษ ที่ตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักรตั้งแต่ ค.ศ. 1785 เดิมใช้ชื่อว่า The Daily Universal Register ก่อตั้งโดยจอห์น วอลเทอร์ ตีพิมพ์ฉบับแรกวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1785 และเปลี่ยนชื่อเป็น The Times ตั้งแต่ฉบับที่ 941 วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1788
ในปี ค.ศ. 1931 เดอะไทมส์ได้มอบหมายให้สแตนลีย์ มอร์ริสัน นักออกแบบตัวอักษรชาวอังกฤษ เป็นผู้ออกแบบไทป์เฟซชื่อ ไทมส์นิวโรมัน (Times New Roman) ร่วมกับบริษัทโมโนไทพ์ เพื่อใช้กับหนังสือพิมพ์มาจนถึงปัจจุบัน
เดอะไทมส์ตีพิมพ์ด้วยกระดาษขนาดบรอดชีต เป็นเวลา 219 ปี และเปลี่ยนเป็นขนาดคอมแพค ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 เพื่อดึงดูดผู้อ่านที่มีอายุน้อย และผู้โดยสารระบบขนส่งสาธารณะ ปัจจุบันตีพิมพ์ขนาดคอมแพคเฉพาะฉบับวันจันทร์-เสาร์ และขนาดบรอดชีตเฉพาะฉบับวันอาทิตย์
เดอะไทมส์เป็นหนังสือพิมพ์ในเครือเดียวกับ เดอะซันเดย์ไทมส์ จัดพิมพ์โดย Times Newspapers Limited บริษัทลูกของบริษัทนิวส์คอร์ปอเรชัน ของรูเพิร์ต เมอร์ด็อก ที่ซื้อหัวหนังสือพิมพ์ทั้งสองฉบับมาจากรอย ทอมสัน ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 มียอดตีพิมพ์ฉบับละประมาณ 600,000 - 700,000 ฉบับ เป็นหนังสือพิมพ์แนวเป็นกลาง และอนุรักษนิยม
เว็บไซต์ออนไลน์ของเดอะไทมส์ ใช้ชื่อว่า ไทมส์ออนไลน์
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดงน้อย อำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระครูเวฬุวันกิจจานุกิจ (สมเกียรติ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส และเจ้าคณะอำเภอราชสาส์น
หอเกียรติยศดับเบิลยูซีดับเบิลยู
หอเกียรติยศดับเบิลยูซีดับเบิลยู เป็นหอเกียรติยศสำหรับนักมวยปล้ำมืออาชีพของสมาคมมวยปล้ำอาชีพเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง หรือ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซึ่งถูกจัดครั้งแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1995 เป็นรายการพิเศษของดับเบิลยูซีดับเบิลยูและเพื่อเป็นการมอบรางวัลแก่ตำนานนักมวยปล้ำอาชีพหรือตำนานนักมวยปล้ำแทกทีม ทุก 1 ปี จะมีการมอบรางวัล 1 ครั้ง จนในปี ค.ศ. 2001 รายการนี้ได้ยุติลงเนื่องสมาคมมวยปล้ำอาชีพดับเบิลยูดับเบิลยูอี ได้ซื้อกิจการไป
วัดเกาะแก้วเวฬุวัน
วัดเกาะแก้วเวฬุวันตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2330 เดิมชื่อ วัดตะวันออก เนื่องจากตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของตำบลดงน้อย โดยมีสภาพพื้นที่เป็นป่าไผ่ขึ้นเหมือนกับป่าดงดิบ มีพระอธิการปราบเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2350 ครั้นในเวลาต่อมาได้มีกษัตริย์หรือราชวงค์เมืองเขมร มีพระนามว่าพระเจ้ายุคนธร ได้เสด็จประพาสมาถึงที่วัดนี้และได้พระราชทานนามวัดใหม่ว่า "วัดเกาะแก้วเวฬุวัน" ตามสภาพพื้นที่ที่มีป่าไผ่ขึ้นอยู่หนาแน่น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2540 ก่อสร้างเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีแผ่นเล็ก พื้นปูหินอ่อน ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังทุกด้าน เป็นเรื่องพุทธประวัติ วาดโดยคุณนิตยา ศักดิ์เจริญและคณะ ใช้เวลาวาด 3 ปี อุโบสถประดิษฐานพระประธานหล่อขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2538 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 ลักษณะเป็นอาคารทรงไทย ลักษณะโครงสร้างทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสี มีขนาดกว้าง 14 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นฝีมือช่างในท้องถิ่น ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย มีขนาดกว้าง 18 เมตร ยาว 35 เมตร มีลักษณะโครงสร้างเสาล่างเป็นปูนต่อด้วยไม้เนื้อแข็ง เครื่องบนทำด้วยไม้เนื้อแข็งคุณภาพดี รูปทรงไทยหลังคามุงกระเบื้อง ใต้ถุนสูง พื้นไม้กระดานขัดมัน หอกลองและหอระฆังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2537
วิลเลียม เอ็งรีกี โรดรีเกส ดา ซิลวา
วิลเลียม เอ็งรีกี โรดรีเกส ดา ซิลวา (William Henrique Rodrigues da Silva; เกิด 28 มกราคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวบราซิล ปัจจุบันเขาเล่นตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสรHajer
เชียงราย ยูไนเต็ด
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018 วิลเลียมได้ย้ายมาร่วมทีมเชียงราย ยูไนเต็ดในไทยลีก ต่อมาวันที่ 9 มิถุนายน เขาทำประตูแรกให้กับสโมสรในนัดที่เชียงรายเปิดบ้านเอาชนะสุโขทัย 4-0 โดยเขาลงมาเล่นแทนชัยวัฒน์ บุราณในนาทีที่ 66 และในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 นัดที่เชียงรายบุกไปชนะราชบุรี มิตรผล 4-0 วิลเลียมมีส่วนร่วมในการทำประตู 3 จาก 4 ลูก โดยเขาทำแอสซิสต์ไปทั้งหมดสามครั้ง
อำเภอกลาง (เทศมณฑลรอมแซร์)
อำเภอกลางแห่งเทศมณฑลรอมแซร์ เป็นอำเภอในเทศมณฑลรอมแซร์ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 67,675 คนใน 19,666 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมือง 2 เมืองคือ รอมแซร์และเคทอเลมและซอดอตแชฮร์ อำเภอนี้มี 4 ตำบลคือ ตำบลเชเฮลแชฮีด, ตำบลเอชเคแวร์, ตำบลเจนแนตรูดบอร์ และตำบลแซฆต์แซร์
บัวอียิปต์
บัวอียิปต์  เป็นพืชในวงศ์ Nymphaeaceae พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตอนกลางและเหนือ เป็นพืชน้ำลำต้นอยู่ในโคลน ใบลอยบนผิวน้ำ ใบเกือบกลมขอบเรียบ มีจุดสีม่วงด้านล่างของใบ ดอกสีน้ำเงินอ่อน ตรงกลางสีขาว บานเฉพาะตอนเช้า มีสารออกฤทธิ์ที่ทำให้มีอาการคล้ายถูกสะกดจิต ประสาทหลอน
การกระจายพันธุ์
แหล่งที่อยู่อาศัยที่เป็นแหล่งกำเนิดอยู่ตามแนวแม่น้ำไนล์และส่วนอื่นๆของแอฟริกาตะวันออก เคยแพร่กระจายเป็นบริเวณกว้างในอดีต รวมถึงไทยและอินเดีย
ศาสนาและศิลปะ
บัวสาย เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดในอียิปต์เช่นกัน พืชและดอกถูกใช้ในศิลปะอียิปต์บ่อยๆ บัวอียิปต๋มีความสำคัญมากกว่าในตำนานของอียิปต์ ใช้เป็นสัญลักษณ์ของพระอาทิตย์ เพราะดอกตูมกลางคืน และบานตอนกลางวัน ในเฮลิโอโพลิสกล่าวว่าสุริยเทพราเกิดขึ้นจากดอกบัว และเชื่อว่าตอนกลางคืนจะกลับลงไปอยู่ในดอกบัว
คุณสมบัติและการใช้ประโยชน์
บัวอียิปต์มีอะโพมอร์ฟีนซึ่งเป็นอัลคาลอยด์ที่ส่งผลต่อจิตใจ ซึ่งมีการใช้งานในอาณาจักรมายาและอียิปต์โบราณ
โปแลนด์
เป็นพืชที่ถูกคว่ำบาตรในโปแลนด์ตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2552
รัสเซีย
เป็นพืชที่ผิดกฎหมายในรัสเซียตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2552 เช่นเดียวกับ Salvia divinorum ใบระบาด และอื่นๆ
อาคารไรชส์ทาค
อาคารไรชส์ทาค (Reichstagsgebäude ) หรือมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า อาคารที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาค (Deutscher Bundestag – Plenarbereich Reichstagsgebäude ) เป็นสิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์ในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิเยอรมันเพื่อเป็นประชุมของรัฐสภาเยอรมัน (ไรชส์ทาค) อาคารนี้เริ่มใช้งานในปีค.ศ. 1894 จนกระทั่งถูกวางเพลิงในปีค.ศ. 1933 เหตุวางเพลิงสร้างความเสียหายอย่างมากแก่อาคารนี้ทำให้มันถูกปล่อยทิ้งร้างกว่าสี่ทศวรรษ เมื่อมีการรวมประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1990 ก็มีการบูรณะอาคารนี้โดยสถาปนิกนอร์มัน ฟอสเตอร์ การบูรณะเสร็จสิ้นใน ค.ศ. 1999 และถูกใช้เป็นอาคารรัฐสภาสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (บุนเดสทาค) มาตั้งแต่บัดนั้น
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
ประวัติ
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญเป็นสถาบันการศึกษาชั้นสูงที่มูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย โดยมีอนุสนธิจากการที่เจษฎาจารย์คณะเซนต์คาเบรียลที่ได้เข้ามาเผยแพร่ธรรมในประเทศไทยเมื่อกว่าหนึ่งศตวรรษที่ผ่านมา ได้ชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องศึกษาภาษาต่างประเทศเพราะเล็งเห็นว่าต่อไปสังคมโลกจะมีความใกล้ชิดติดต่อกันมากขึ้นเพราะกระแสโลกาภิวัตณ์และความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี และได้เริ่มโครงการจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2512 ที่โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ (ACC) ซึ่งต่อมาได้รับวิทยฐานะเป็นวิทยาลัยเอกชนเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2515 และสถาปนาอย่างเป็นทางการโดยใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยอัสสัมชัญบริหารธุรกิจ” (Assumption  Business Administration College) เอแบค (ABAC) ซึ่งชื่อ "อัสสัมชัญ" เป็นชื่อเดียวกันกับที่หลวงพ่อเอมีล โอกุสต์ กอลงแบ (บาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส และ อดีตเจ้าอาวาสอาสนวิหารอัสสัมชัญ แห่ง มิสซังสยาม ปี ค.ศ. 1871) เคยได้ประทานไว้ให้แก่โรงเรียนอัสสัมชัญ. วิทยาลัยอัสสัมชัญบริหารธุรกิจมีโยบายที่จะสนองความต้องการของชาติในการจัดการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์มนุษยศาสตร์ และโดยเฉพาะสาขาวิชาทางธุรกิจวิทยาการจัดการ การวิจัย และการศึกษาเชิงสหวิทยาการ. นอกจากนี้ ยังเน้นถึงความเป็นนานาชาติ โดยจัดการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษทุกหลักสูตร จนได้รับการยอมรับว่าเป็นสถาบันอุดมศึกษานานาชาติแห่งแรกในประเทศไทย รวมทั้งส่งเสริมให้ตระหนักถึงความแตกต่างกันในด้านวัฒนธรรม ความคิดและการอยู่ร่วมกันในสังคมโลก
มหาวิทยาลัยได้ขยายหลักสูตรเพิ่มขึ้นจากเดิม โดยได้เปิดดำเนินการสอนในหลักสูตรต่างๆ ทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ในคณะวิชาต่าง ๆ อย่างหลากหลาย จนได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เปลี่ยนประเภทเป็นมหาวิทยาลัย ใช้ชื่อว่า “มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ” เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 โดยมหาวิทยาลัยได้ใช้ตัวอักษรย่อในภาษาไทยว่า มอช. และภาษาอังกฤษว่า "AU" ซึ่งทำให้อักษรชื่อย่อของมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญมีความสัมพันธ์ กับสัญลักษณ์ทางเคมี คือ Au (ทองคำ)
หลังจากนั้นมหาวิทยาลัยได้บุกเบิกพัฒนาด้านเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่องตลอดมา โดยเฉพาะด้านอินเทอร์เน็ต ซึ่งมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ เป็นสถาบันเดียวในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งสถาบันอินเทอร์เน็ตของโลกเมื่อปี พ.ศ. 2536 และเพื่อให้พัฒนาการของมหาวิทยาลัยเป็นไปอย่างต่อเนื่องและรองรับการขยายตัวในอนาคต ในปี พ.ศ. 2538 มหาวิทยาลัยได้เปิดดำเนินการ วิทยาเขตแห่งที่ 2 บนพื้นที่กว่า 374 ไร่ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 26 ถนนบางนา-ตราด ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ โดยใช้ชื่อว่า “มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญวิทยาเขตสุวรรณภูมิ” เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2550 โดยมีแนวคิดให้เป็น “มหาวิทยาลัยในวนอุทยาน” ภายใต้การวางรากฐานของเจษฎาจารย์ ประทีป มาร์ติน โกมลมาศ อธิการบดีกิตติคุณ จัดให้มีสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้ ประกอบด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด อาคารเรียนที่ทันสมัย ห้องปฏิบัติการ หอสมุดขนาดใหญ่ ศูนย์ประชุมนานาชาติ โบสถ์ หอพักนักศึกษากว่า 1,250 ห้อง และศูนย์กีฬาขนาดใหญ่ เพื่อหล่อหลอมให้นักศึกษาเป็นคนที่สมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน เพื่อออกไปรับใช้สังคมและประเทศชาติต่อไป วิทยาเขตแห่งนี้จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี ส่วนที่เดิมใช้ชื่อว่า “มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ” วิทยาเขตหัวหมาก มุ่งเน้นการจัดการเรียนการสอนในระดับบัณฑิตศึกษา
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีหลักสูตร ทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ที่เปิดดำเนินการจัดการเรียนการสอนในคณะวิชาต่างๆ จำนวน 61 หลักสูตร มีนักศึกษา 9,358 คน ในจำนวนนี้เป็นนักศึกษาต่างชาติ 2,369 คน จาก 57 ประเทศ และได้สามารถผลิตบัณฑิตออกไปรับใช้สังคม ประเทศชาติแล้ว เป็นจำนวน 104,871 คน
Webometrics
การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่างๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่นๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2559 มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อยู่ในอันดับที่ 899 ของโลก อันดับที่ 97 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอันดับที่ 6 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
การจัดอันดับโดย 4 International Colleges & Universities
การจัดอันดับของ 4 International Colleges & Universities หรือ 4ICU เป็นการจัดอันดับความนิยมของเว็บไซต์มหาวิทยาลัย ในปี 2016 ได้รับการจัดอันดับความนิยมเว็บไซต์เป็นอันดับที่ 6 ของประเทศไทย
สถาบัน/ศูนย์และหน่วยงานในมหาวิทยาลัย
วันที่ 24 ก.ย. 57 เวลา 16.00 น. ANA Holdings หรือ สายการบินออลนิปปอน แอร์เวย์ หนึ่งในสายการบินชั้นนำของโลกสัญชาติญี่ปุ่น และสายการบินนกแอร์ สายการบินโลว์คอสชั้นนำสัญชาติไทย ได้จับมือร่วมลงทุนกับมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญเปิดศูนย์ฝึกการบินนานาชาติแพนแอมประเทศไทยอย่างเป็นทางการ ณ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ วิทยาเขตสุวรรณภูมิ โดยความร่วมมือครั้งนี้ถือเป็นการพลิกโฉมวงการธุรกิจการบินไทย ที่จะสร้างศูนย์ฝึกการบินที่ได้มาตราฐานสากล และทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พร้อมให้บริการฝึกอบรมนักบินให้แก่สายการบินต่างๆ เปิดให้บริการแล้วตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2557 เป็นต้นไป ปัจจุบันมี เครื่องฝึกบินจำลอง Full Flight Simulator (FFS) แบบแอร์บัส A320 จำนวน 1 เครื่อง เพื่อใช้ฝึกนักบิน และในอนาคตมีแผนจะเพิ่มอีก 3 เครื่อง แบ่งเป็นเครื่อง FFS แบบแอร์บัส A320 อีกจำนวน 1 เครื่อง และแบบโบอิ้ง B-737NG จำนวน 2 เครื่อง รวมทั้งสิ้น 4 เครื่อง ขณะนี้ศูนย์การบินฯ แพนแอมไทย สามารถเปิดให้บริการทั้งในส่วนของการฝึกการบินให้แก่นักบินและบุคลากรการบินในส่วนอื่นๆ ได้อีกด้วย เช่น พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน (Cabin Crew Training), Dry Simulator Rental, Type rating training, Ab Initio Pilot w/ Airline Transition, Maintenance Training, Aircraft Dispatcher Training และ Aviation English Training เป็นต้น
ภารดาบัญชา แสงหิรัญ อธิการบดี มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ได้ร่วมลงนามบันทึกข้อตกลงว่าด้วยความร่วมมือทางวิชาการ กับ Mr. Zheng Yan Kang (Tsinghua University) และ Mr. Bai He Lin (China Railways) จัดตั้ง สถาบันวิจัยชิงหัว - เอแบค เพื่อประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (Tsinghua - ABAC AEC Research Institute) ณ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ วิทยาเขตสุวรรณภูมิ วัตถุประสงค์หลักของสถาบันวิจัยชิงหัว - เอแบค เพื่อประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน 1. เพื่อการแสวงหาความรู้ ความจริง เพื่อได้มาซึ่งปัญญาทางการตลาด การท่องเที่ยวและบริการ การพัฒนาองค์กร และด้านสังคมสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน 2. เพื่อการสร้างความรู้โดยใช้กระบวนการ วิจัย วินิจฉัย เพื่อเป็นฐานรากแห่งปัญญา 3. เพื่อการนำความรู้ที่ได้ผ่านกระบวนการ กลั่นกรอง วิเคราะห์ สังเคราะห์เพื่อสร้างให้เป็นความรู้เชิงลึกและเชิงปฏิบัติการ 4. เพื่อเป็นแหล่งถ่ายทอดซึ่งปัญญาทางการตลาดที่เลือกเฟ้นสู่ผู้ประกอบการโดยมุ่งเป้าไปที่วิสาหกิจการขนาดกลางและย่อม และธุรกิจขนาดใหญ่ ที่มีความมุ่งมั่นจะพัฒนาตนเองสู่ความยั่งยืน
สถาบันวิจัยมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (RIAS) เป็นหน่วยงานหนึ่งของมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ตั้งอยู่ที่ ชั้น 9 อาคาร เฉลิมรัชมงคล ก่อตั้ง ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2525 โดยใช้ชื่อว่า "ศูนย์วิจัยธุรกิจ" หรือที่รู้จักกันในนาม CRIB ภายใต้การดูแลของ Dr. Federic L. Ayer รองอธิการบดี ฝ่ายวิจัยในขณะนั้น ซึ่งท่านเป็นรองอธิการบดี ฝ่ายวิจัยคนแรกของมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ โดยให้บริการศึกษาวิจัยทางด้านธุรกิจแก่วงการธุรกิจ ทั้งภายในและนอกประเทศ และจากผลการดำเนินงานที่ผ่านมา ศูนย์วิจัยธุรกิจได้ประสบความสำเร็จในการให้บริการอย่างสูง ประกอบกับมีผู้สนใจงานวิจัยทางด้านสังคมศาสตร์ กับทั้งมีการประยุกต์งานวิจัยทางด้านสังคมศาสตร์ต่าง ๆ ไปใช้ในวงการธุรกิจ มากขึ้น ทางศูนย์วิจัยฯ จึงเริ่มมีการให้บริการค้นคว้า วิจัยทางด้านสังคมศาสตร์ด้วย ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2529 เป็นต้นมา ภายใต้ชื่อ "ศูนย์วิจัย ธุรกิจและสังคมศาสตร์" (CRIB&SSc.) ต่อมา ในปี พ.ศ. 2541 วงการวิจัยได้พัฒนามากยิ่งขึ้น มีการศึกษา ค้นคว้า และการทำวิจัยตาม สาขาวิชาต่าง ๆ ในลักษณะเจาะจงมากขึ้น เพื่อเป็นการปรับตัวให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงของประชาคม การวิจัยของประเทศ และของโลก ศูนย์วิจัยธุรกิจและสังคมศาสตร์ ภายใต้การควบคุม ดูแลของ ผศ.ดร. จิระวัฒน์ วงศ์สวัสดิวัฒน์ รองอธิการบดี ฝ่ายวิจัย จึงได้เสนอ ที่ประชุมผู้บริหารของมหาวิทยาลัย เพื่อทำการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของศูนย์วิจัยฯ ใหม่ โดยใช้ชื่อว่า "สถาบันวิจัยและบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ" เพื่อเป็นการตอบสนองความต้องการในการให้บริการทางด้านการวิจัยแก่ประชาคม วิจัย ทั้งภายใน และภายนอกมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ได้รับทราบจากห้องเรียนขงจื่อโรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการ ว่ารัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยคณะผู้แทนสำนักงานส่งเสริมการเรียนการสอนภาษาจีนนานาชาติ หรือ ฮั่นปั้น (The Office of Chinese Language Council International : Hanban)มีนโยบายก่อตั้งสถาบันขงจื่อเพิ่มขึ้นอีก 1 แห่งในประเทศไทย
มหาวิทยาลัยพิจารณาแล้วเห็นว่าปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น มีการทำความตกลงร่วมมือกันกับมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศจีน มีนักศึกษาจากประเทศจีนสนใจเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้มหาวิทยาลัยยังจัดการเรียนการสอนหลักสูตรภาษาจีนทั้งระดับปริญญาตรีและปริญญาโท เป็นระยะเวลานานกว่า 20 ปี และภาษาจีนเป็นภาษาหนึ่งที่ใช้กันมากในประชาคมอาเซียน จึงเห็นเป็นโอกาสอันดีที่จะจัดตั้งสถาบันขงจื่อขึ้นในมหาวิทยาลัย โดยในเบื้องแรกได้ลงนามทำความตกลงร่วมมือกับสำนักงานส่งเสริมการเรียนการสอนภาษาจีนนานาชาติ หรือ ฮั่นปั้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2557 เพื่อจัดตั้งสถาบันขงจื่อที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (Confucius Institute) และต่อมาในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญกับมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งเทียนจิน ได้ร่วมลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือ  เพื่อดำเนินการจัดตั้งสถาบันขงจื่อร่วมกัน ที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญโดยภราดาบัญชา แสงหิรัญ อธิการบดีมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และ ศาสตราจารย์ Wang Shuo อธิการบดี มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งเทียนจิน เป็นผู้ลงนาม
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งเทียนจินนั้น เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำขนาดใหญ่ เปิดดำเนินการตั้งแต่ปี ค.ศ. 1958 จัดการเรียนการสอนในระดับ ปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก จำนวนกว่า 168 หลักสูตร ในจำนวนนี้มีหลักสูตรการสอนภาษาจีนสำหรับชาวช่างชาติ (Teaching Chinese as Foreign Language) ปัจจุบันมีนักศึกษามากกว่า 23,000 คน มีคณาจารย์ 2,189 คน
เป็นศูนย์วิจัยที่ให้ความรู้และข้อมูลงานวิจัยทางด้านการเมืองสังคมและธุรกิจ
เป็นศูนย์ให้ความรู้ด้านการทำธุรกิจแก่ผู้ประกอบการ SMEs ทั่วไป
ให้ความรู้และฝึกอบรมบุคลากรขององค์กรให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงในโลกปัจจุบัน
การรับรองมาตรฐานการศึกษา และการเข้าร่วมเป็นสมาชิกองค์การระหว่างประเทศ
พัฒนาการของมหาวิทยาลัยที่ผ่านมา ได้สร้างชื่อเสียง และการยอมรับให้เกิดขึ้นในสังคมภายในประเทศและต่างประเทศเป็นลำดับมา โดยพิจารณาได้จากการที่หน่วยงาน องค์การ หรือสถาบันต่างๆ ของไทย และของต่างประเทศได้ให้การรับรองมาตรฐานการศึกษา หรือได้มีความตกลงร่วมมือกันทางวิชาการดังนี้
อาสนแห่งปัญญา
เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมานานหลายศตวรรษของชาวคริสเตียนที่จะเคารพ เซเดส ซาปิเอนซีเอ ในฐานะ "พระที่นั่งแห่งปัญญา". ตามความเชื่อของคริสเตียน พระคริสต์ทรงประทับบนพระเพลาของพระมารดาบนบัลลังก์ ในแง่หนึ่งหมายความว่าพระมารดาของพระคริสต์ทรงเป็นที่ประทับของปัญญาอันสูงสุดแห่งวิทยาศาสตร์ทั้งปวง แต่ในเชิงเปรียบเทียบ มหาวิทยาลัยถือเป็นศูนย์รวมแห่งความรู้และวิทยาการเช่นเดียวกัน และ คำว่า"อัสสัมชัญ" ซึ่งนอกจากความหมายทางศาสนาในการถวายเกียรติแด่พระมารดาของพระคริสต์แล้ว ยังมีความหมายในภาษาไทยอีกประการหนึ่งคือ "ที่พำนักแห่งความรู้".
เซเดส ซาปิเอนซีเอ ได้รับพรจาก พระคาร์ดินัล ไมเคิล มีชัย กิจบุญชู เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ในโอกาสเดียวกันนี้ พระคาร์ดินัลยังได้อวยพรอาคารมหาวิทยาลัยอื่นๆ ด้วย รวมทั้งช่างทองได้รับมอบหมายให้ประดิษฐ์มงกุฎทองคำบริสุทธิ์สำหรับรูปปั้นพระแม่มารี วันที่ 15 สิงหาคม 2544 มงกุฎทองคำนี้ได้รับพรจากพระสังฆราชลอว์เรนซ์ เทียนชัย สมานจิตต์ ตามปฏิทินคริสตจักรคาทอลิก วันที่ 15 สิงหาคม ซึ่ง เป็นวันฉลองอัสสัมชัญของพระแม่มารี และมหาวิทยาลัยจึงมีการเฉลิมฉลองด้วยความจงรักภักดีอย่างยิ่งใหญ่ทุกปีในวันแม่พระรับยกขึ้นสวรรค์หรือวันอัสสัมชัญในเดือนสิงหาคม. เพื่อเป็นเกียรติแก่โอกาสนี้ ในปี 2544 อธิการบดีของมหาวิทยาลัยได้จัดพิธีพิเศษขึ้นเพื่อสวมมงกุฎรูปเคารพในวันฉลองอัสสัมชัญและเพื่อเป็นเกียรติแก่พระแม่มารีในฐานะมารดาและราชินีแห่งมหาวิทยาลัย.
แหล่งข้อมูลอื่น
https://www.au.edu/
ควาชิออร์กอร์
ควาชิออร์กอร์ (Kwashiorkor) เป็นภาวะทุพโภชนาการจากการขาดโปรตีนอย่างรุนแรง โดยมีอาการบวมน้ำและตับโตโดยมีไขมันแทรกซึม เกิดจากปริมาณแคลอรี่ที่เพียงพอ แต่มีการบริโภคโปรตีนไม่เพียงพอ ซึ่งแตกต่างจากมาราสมัส ผู้ป่วยควาชิออร์กอร์มักเกิดขึ้นในพื้นที่อดอยากหรือมีอาหารไม่เพียงพอ ผู้ป่วยสามารถหาได้ยากในประเทศพัฒนาแล้ว
Cicely Williams กุมารแพทย์ชาวจาเมกาแนะนำคำนี้ในปี พ.ศ. 2478 สองปีหลังจากที่เธอเผยแพร่คำอธิบายอย่างเป็นทางการครั้งแรกของโรคนี้ ชื่อนี้มาจากภาษา Ga ของชายฝั่งกานาซึ่งแปลว่า "โรคที่ทารกได้รับเมื่อทารกมาใหม่" หรือ "โรคของเด็กที่ถูกกีดกัน" และสะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการของสภาพในเด็กโตที่หย่านมเมื่อมีน้องมา นมแม่มีกรดอะมิโนที่สำคัญต่อการเจริญเติบโตของเด็ก ในประชากรที่มีความเสี่ยงต่อควาชิออร์กอร์สูงอาจเกิดขึ้นหลังจากที่แม่หย่านมลูกจากนมแม่และแทนที่ด้วยอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูง เช่น อาหารจากข้าวโพด
ไทยไดมารู
ไทยไดมารู (タイ大丸 (Tai dai maru)) เป็นห้างสรรพสินค้าจากประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ภายในศูนย์การค้าราชประสงค์ (เซ็นทรัลเวิลด์ในปัจจุบัน) ต่อมา ห้างก็ได้ย้ายไปอยู่ที่ราชดำริอาเขต ที่ตั้งปัจจุบันคือบริเวณบิ๊กซี ราชดำริ เปิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2507 โดยบริษัท ไทยไดมารู จำกัด มีทุนจดทะเบียน 25 ล้านบาท ถือเป็นห้างสรรพสินค้าที่ประสบความสำเร็จแห่งหนึ่งในสมัยนั้น มีแนวความคิดแบบห้างสรรพสินค้าจากญี่ปุ่นที่เปิดขึ้นเพื่อรองรับชาวญี่ปุ่นที่เข้ามาทำงานในประเทศไทยเป็นกลุ่มเป้าหมายหลัก ในบริเวณราชดำริที่มีสำนักงานบริษัทข้ามชาติญี่ปุ่นจำนวนมาก ไทยไดมารูยังเป็นห้างสรรพสินค้าที่มีบันไดเลื่อนแห่งแรกของไทย รวมถึงเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกของไทยด้วยที่มีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศ ไทยไดมารูเปิดสาขา 2 ย่านพระโขนงเมื่อปี พ.ศ. 2524
ในแง่ของประวัติศาสตร์ ห้างไทยไดมารู เคยเป็นจุดที่นิสิตนักศึกษา ใช้เป็นจุดรณรงค์ต่อต้านสินค้าจากต่างประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะขยายตัวเป็นการเรียกร้องประชาธิปไตย จนเกิดความรุนแรงในวันมหาวิปโยค 14 ตุลาคม
ในปี พ.ศ. 2537 เมื่อไทยไดมารู ที่อยู่บริเวณศูนย์การค้าราชดำริ อาเขต หมดสัญญาลงได้ย้ายมาอยู่ที่ศูนย์การค้าเสรีเซ็นเตอร์ ถนนศรีนครินทร์ (ปัจจุบันคือ พาราไดซ์ พาร์ค) ดำเนินการในนาม บริษัท ไทยดีเอ็มอาร์ รีเทล จำกัด ด้วยทุนจดทะเบียน 50 ล้านบาท มีบริษัทไดมารู อิงค์ จากญี่ปุ่น เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ แต่ถึงแม้ว่าเสรีเซ็นเตอร์จะอยู่ใกล้กับโครงการบ้านจัดสรรขนาดใหญ่ หลายโครงการ และเป็นย่านที่มีกำลังซื้อสูง แต่ไม่ตรงกับความคิดที่รองรับคนญี่ปุ่นโดยเฉพาะ และยังมีคู่แข่งจำนวนมาก โดยเฉพาะซีคอนสแควร์และเซ็นทรัลพลาซา บางนา ห้างไทยไดมารูที่เสรีเซ็นเตอร์ จึงไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร
หลังจากที่ประเทศไทยประสบกับปัญหาเศรษฐกิจ จากการลอยตัวค่าเงินบาทเมื่อปี พ.ศ. 2540 ในปี พ.ศ. 2541 ไดมารู อิงค์ (The Daimaru, Inc.) จากญี่ปุ่นตัดสินใจขายหุ้นบริษัทไทยดีเอ็มอาร์ รีเทล (THAI DMR RETAIL CO., LTD.) ให้กับผู้ลงทุนชาวไทย คือ กลุ่มพรีเมียร์ ในเครือโอสถานุเคราะห์ แต่ให้สิทธิ์ชุดผู้บริหารให้ใช้ชื่อ ไดมารู ได้ แต่หลังจากนั้น 2 ปี การดำเนินการยังไม่ดี กลุ่มพรีเมียร์จึงตัดสินใจไม่ต่อสัญญาอีกต่อไป เพื่อเปิดห้างสรรพสินค้าใหม่ ในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ปิดตำนานห้างแห่งแรกที่มีบันไดเลื่อนและเครื่องปรับอากาศ ในปัจจุบัน จึงไม่มีชื่อ ไทยไดมารู อยู่ในประเทศไทย
ไฟทอฟธอรา อินเฟสทันส
ไฟทอฟธอรา อินเฟสทันส (Phytophthora infestans) คือเชื้อราโอโอไมซีท หรือ ราน้ำที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดโรคร้ายแรงที่สร้างความเสียหายต่อมันฝรั่งที่เรียกว่า "late blight" หรือ "potato blight" โรคมันฝรั่งดังกล่าวเป็นสาเหตุสำคัญที่ก่อให้เกิดวิกฤติการณ์การสูญเสียผลผลิตมันฝรั่งขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1840 ความอดอยากครั้งใหญ่ในไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1845 และ ความอดอยากมันฝรั่งในสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1846
หมึกตะขอหนวดยาว
หมึกตะขอหนวดยาว (Giant Warty Squid หรือ Longarm Octopus Squid) หมึกตะขอหนวดยาวเป็นสปีชีส์ใหญ่ของหมึกตะขอ (Hooked squid (Onychoteuthidae) ) ที่เป็นสัตว์ทะเลประเภทที่ไม่มีกระดูกสันหลัง ที่อยู่ในชั้นเซฟาโลพอดซึ่งเป็นชั้นของสัตว์ที่มีลำตัวอ่อนนิ่ม ลำตัวของหมึกตะขอหนวดยาวมีความยาวอย่างต่ำ 85 เซนติเมตร และบางครั้งอาจจะกว่า 1.15 เมตร ตัวที่ยาวที่สุดที่พบที่ในบริเวณแอนตาร์กติกาในปี ยาว ค.ศ. 2000 ยาว 2.3 เมตร หมึกตะขอหนวดยาวเป็นอาหารของปลาฉลามหลับ และ ปลาฉลามพอร์บีเกิล ที่บริโภคราว 21% และ 19% ของปริมาณเซฟาโลพอดตามลำดับ
พระพุทธเจดีย์ไพรบึง
พระพุทธเจดีย์ไพรบึง   หรือที่ชาวไพรบึงโดยทั่วไปเรียกว่า  พระธาตุไพรบึง ประดิษฐานอยู่ภายในวัดไพรบึง(วัดจำปาสุรภีย์)  อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลไพรบึงทางตอนเหนือ ใกล้กับสวนสาธารณะบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง เป็นพระธาตุเจดีย์สำคัญของจังหวัดศรีสะเกษ มีขนาดสูงใหญ่ ความสูงจากฐานถึงยอดฉัตร ประมาณ 60 เมตร สร้างขึ้นตามรูปแบบศิลปะอินเดีย แบบเจดีย์พุทธคยา ส่วนยอดฉัตรด้านบนสุดของพระเจดีย์เป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย พระพุทธเจดีย์องค์นี้จึงถือเป็นมรดกทางพุทธศาสนา อันเป็นปูชนียสถานที่เคารพสักการะมากที่สุดแห่งหนึ่งของชาวจังหวัดศรีสะเกษและจังหวัดใกล้เคียง อนึ่ง วัดไพรบึง เป็นวัดเก่าแก่ที่มีอายุตั้งแต่ พ.ศ.2100
ประวัติ
พระพุทธเจดีย์ไพรบึง ได้รับการริเริ่มใน พ.ศ.2521 โดยนายอำเภอไพรบึงในขณะนั้น (นายบุญตา หาญวงศ์) ซึ่งได้รับการปรารภจากพุทธศาสนิกชนท่านหนึ่งว่าจะอุทิศพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดียประดิษฐานไว้เป็นที่สักการบูชาแก่ชาวอำเภอไพรบึง โดยมีเงื่อนไขว่าชาวอำเภอไพรบึงต้องสร้างพระเจดีย์ที่มีขนาดสูงกว่ายอดไม้ อำเภอไพรบึงจึงได้หารือกับข้าราชการ กำนัน-ผู้ใหญ่บ้าน และนิมนต์พระภิกษุ สามเณรของอำเภอไพรบึง มีมติเห็นพ้องให้ดำเนินการก่อสร้างพระเจดีย์ภายในบริเวณวัดไพรบึง
ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2522 มีนายสมบูรณ์ ไทยวัชรามาศ ผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ (ในขณะนั้น) เป็นประธานฝ่ายฆราวาส พระราชจินดามุณี (เสน) เจ้าคณะจังหวัดศรีสะเกษ (ในขณะนั้น) เป็นประธานฝ่ายบรรพชิต  ส่วนองค์พระธาตุ ต้งแต่ฐานถึงฐานฉัตรคอนกรีตได้รับการก่อสร้างเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ.2524 จากนั้นได้มีพิธีพุทธาภิเษกและอัญเชิญยอดฉัตรทองคำ ขึ้นประดิษฐานบนฐานฉัตรคอนกรีต เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ.2524
ต่อมา มีคณะพระเถรานุเถระชั้นผู้ใหญ่และคณะฑราวาส ประกอบประพรมน้ำพระพุทธมนต์พระบรมสารีริกธาตุ ณ ศาลาประชาคมจังหวัดศรีสะเกษ แล้วส่งมอบให้กับเรือตรีดนัย เกตุศิริ ร.น. ผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ และนายบุญตา หาญวงศ์ นายอำเภอไพรบึง (ในขณะนั้น) เพื่ออัญเชิญและนำไปประกอบพิธีประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ ไว้ที่พระพุทธเจดีย์ไพรบึง ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ.2524 โดยนายพิศาล มูลศาสตรสาทร ปลัดกระทรวงมหาดไทย ในขณะนั้น(อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ.2517 - พ.ศ.2518) เป็นประธานในพิธี
ตั้งแต่นั้นมา ได้มีพิธีสมโภชน์และสักการะพระบรมสารีริกธาตุและพระพุทธเจดีย์ไพรบึง เป็นประจำทุกปี มีระยะเวลา 7 วัน 7 คืน ในเดือนกุมภาพันธ์หรือเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงคาบเกี่ยวกับวันมาฆบูชา ถือเป็นเทศกาลบุญประเพณีใหญ่ที่สำคัญของอำเภอไพรบึง และจังหวัดศรีสะเกษ
ลักษณะทางศิลปะ สถาปัตยกรรม
องค์พระพุทธเจดีย์ไพรบึงใช้รูปแบบดัดแปลงมาจากเจดีย์พุทธคยา ประเทศอินเดีย ประกอบด้วยส่วนฐานพระเจดีย์ ส่วนองค์พระเจดีย์  ส่วนยอดพระเจดีย์ และ ฉัตรทองคำ
ส่วนฐานก่อสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก มีลักษณะรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างด้านละ 9 เมตร ตกแต่งด้วยลวดลายปูปั้นโดยรอบ โดยลวดลายบริเวณด้านล่างสุดของฐานเป็นรูปเหล่ายักษ์แบก (บรรณกยักษ์) คอยปกป้องฐานพระพุทธเจดีย์ กรอบประตูแต่ละด้านทั้งสี่ด้าน ตกแต่งด้วยลายกนกและลายพรรณพฤกษา ตลอดจนประติมากรรมนูนต่ำรูปทวารบาล ประจำประตูทุกด้าน ด้านละ 2 ตน
ส่วนเรือนธาตุหรือองค์พระเจดีย์ มีความสูงประมาณ 40 เมตร ก่อสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก เป็นทรงบัวเหลี่ยม ฐานป้านแล้วสอบขึ้นไปหาส่วนยอด อันเป็นรูปแบบคล้ายกับเจดีย์พุทธคยา ส่วนปลายใกล้กับฐานฉัตรคอนกรีต ประดับด้วยลายปูนปั้นรูปกลีบบัวคว่ำทรงเรียวยาวโดยรอบท้งสี่ด้าน กรอบกลีบบัวแต่ละกลีบตกแต่งด้วยลายกนก
ส่วนยอด เหนือปลายสุดของส่วนเรือนธาตุหรือองค์พระเจดีย์ ก่อสร้างเป็นฐานฉัตร 3 ชั้น ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป ก่อด้วยคอนกรีต ทาสีเหลืองอมเขียว ถัดจากฐานฉัตรคอนกรีต เป็นกรวยแหลมที่มีแกนในเป็นเหล็กขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 นิ้ว หุ้มด้วยคอนกรีต ตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปกลีบบัวคว่ำ-บัวหงาย ทรงเรียวยาว แกนในที่เป็นท่อเหล็กดังกล่าว คือส่วนรองรับก้าน(ขา) ของฉัตรทองคำ
เป็นส่วนสูงสุด ทำจากโลหะลงรักปิดด้วยทองคำ มีรูปทรงเป็นฉัตรทรงกลม 4 ชั้น ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป ฉัตรชั้นล่างสุดมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 150 เซนติเมตร ส่วนปลายแหลมซึ่งเป็นส่วนสูงสุดของฉัตร ทาด้วยสีแดงเข้ม ตกแต่งด้วยลายกนก ลงรักปิดทองคำเปลวบริสุทธิ์ 100 เปอร์เซ็นต์ น้ำหนักทั้งหมดประมาณ 20 กิโลกรัม ได้รับการอุทิศถวายโดยคุณหญิงฉอเลาะ  ศิริสัมพันธ์  ทั้งนี้ ก่อนการยกยอดฉัตรทองคำขึ้นประดิษฐาน ได้มีพิธีพุทธาภิเษกสมโภชน์ 1 คืน ในคืนวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ.2524 และรุ่งเช้าวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ.2524 จึงได้มีพิธียกยอดฉัตรขึ้นประดิษฐานเหนือส่วนบนสุดของพระพุทธเจดีย์
พระบรมสารีริกธาตุและองค์ประกอบสำคัญ
ประกอบด้วยตลับหรือกล่องจำนวน 3 ชั้น
เป็นภูเขาจำลองขนาดเล็ก ฐานทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2.5 นิ้ว ประดับด้วยอัญมณีสีต่างๆ รอบภูเขาจำลองมีการประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุวรรณะเมล็ดผักกาด จำนวน 10,000 องค์ วางเรียงโดยรอบฐาน ทั้งนี้ ตามคติการสร้างภูเขาจำลองประดับด้วยพระบรมสารีริกธาตุ จะนำมาซึ่งกุศลบุญอันถือเป็นมหากุศลมากที่สุดเหลือคณานับ
เป็นเจดีย์สำหรับบรรจุตลับเงิน-นาค-ทองคำ และภูเขาจำลอง องค์เจดีย์เป็นหินอ่อนแท้สีเขียวอมเทา ฐานทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 9 นิ้ว ฝาครอบด้านบนทำจากหินอ่อนชนิดและสีเดียวกัน ความสูงทั้งหมดตั้งแต่ฐานถึงยอดองค์เจดีย์จำลอง 13 นิ้ว  มีสลักที่ฐานทั้ง 4 ด้าน เพื่อเชื่อมฝาครอบและฐานเจดีย์เข้าด้วยกัน
เป็นแท่นสำหรับตั้งรองรับองค์เจดีย์จำลอง สร้างด้วยไม้สักแท้ ฐานมีรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส กว้างด้านละ 39 เซนติเมตร สูง 119 เซนติเมตร พื้นทาสีแดง ตกแต่งด้วยลวดลายกนก ลงรักปิดทอง
แผ่นศิลาจารึก
เป็นแผ่นศิลาหินอ่อน ขนาดกว้าง 69 เซนติเมตร ยาว 109 เซนติเมตร หนา 1 นิ้ว  สำหรับจารึกรายการก่อสร้างโดยย่อ รายละเอียดระบุชื่อ พระพุทธเจดีย์ไพรบึง, วัน เวลา ที่ประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์, วัน เวลา บรรจุและประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ, รายนามผู้ถวายและอัญเชิญพระบรมสารีริกธาตุ, รายนามประธานในการประกอบพิธีขั้นตอนต่างๆ, รายนามผู้อำนวยการก่อสร้าง, รายนามผู้ออกแบบส่วนต่างๆ
พิธีบรรจุและประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ
ประธานในพิธี คือนายพิศาล มูลศาสตรสาทร ปลัดกระทรวงมหาดไทย(ในขณะนั้น) และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ เริ่มประกอบพิธีในเวลา 08.59 น. จุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัย ไหว้พระ รับศีลแล้ว พระสงฆ์เจริญพระพุทธมนต์ เสร็จแล้วประธานจุดธูปเล็ก ปักเครื่องเซ่น บวงสรวงสังเวยเทวดา นายไพบูลย์  ธาตุทอง พราหมณ์ในพิธี อ่านประกาศโองการและประกอบพิธีสังเวย ในขณะนั้นได้เกิดปาฏิหาริย์พระอาทิตย์ทรงกลดบนท้องฟ้าเหนือพระพุทธเจดีย์  ถือเป็นนิมิตที่เทวดาฟ้าดิน ได้รับรู้ว่าพุทธศาสนิกชนที่ชุมนุมอยู่ ณ บริเวณดังกล่าวกำลังร่วมกันประกอบพิธี
จากนั้น เรือตรีดนัย เกตุสิริ ผู้ว่าราชการจังหวัดศรีสะเกษ (ในขณะนั้น) กล่าวรายงานความเป็นมาในการก่อสร้างต่อประธานในพิธี ใจความโดยสรุปมีสาระสำคัญคือ "พระพุทธเจดีย์องค์นี้เป็นปูชนียสถาน การสร้างพระสถูปหรือพระเจดีย์ก็ดี ถือว่าเป็นการสะสมบุญไว้ทั้งในชาตินี้และชาติหน้า" ในตอนท้าย ประธานในพิธี ได้ย้ำว่า การสร้างพระพุทธเจดีย์ของพุทธศาสนิกชนนี้เกิดจากวัตถุประสงค์เดียวกัน คือ อยากได้กระดูกของพระพุทธเจ้ามาไว้เพื่อสักการบูชาเป็นประจำ เพื่อจะได้ชำระจิตใจให้สะอาด ปราศจากสิ่งเศร้าหมองแล้วทุกคนก็จะมีความสุข  ก่อนจบนายพิศาล  มูลศาสตรสาทร ได้แปลเป็นภาษาเขมร ซึ่งเป็นภาษาหนึ่งที่ใช้สื่อสารกันในท้องถิ่นอำเภอไพรบึง ทำให้พุทธศาสนิกชนเกิดความประทับใจและปลื้มปีติเป็นอย่างมาก
เมื่อได้เวลาตามฤกษ์ 10.49 น. ประธานได้ประกอบพิธียกบุษบกประดิษฐานเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุและองค์ประกอบขึ้นสู่ยอดเจดีย์ โดยมีคณะช่างรอรับอยู่ด้านบน ขณะที่บุษบกกำลังเคลื่อนขึ้นสู่ยอดพระเจดีย์ พระสงฆ์สวดชยันโต เจ้าพนักงานลั่นฆ้อง  ตีกลอง  ทุกคนได้แสดงความรู้สึกปลาบปลื้มและอิ่มเอิบใจในพิธีมหากุศลที่ได้ร่วมกันสร้างขึ้น
การเดินทาง
จากตัวเมืองจังหวัดศรีสะเกษ สามารถเดินทางมานมัสการพระพุทธเจดีย์ไพรบึง ได้โดยทางรถยนต์ ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 221(ศรีสะเกษ-กันทรลักษ์-เขาพระวิหาร) ถึงสี่แยกพยุห์ ในเขตอำเภอพยุห์ แล้วเลี้ยวขวาเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2111 (ถนนพยุห์-ขุนหาญ) จากแยกดังกล่าวมาประมาณ 20 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของวัดไพรบึง ซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งซ้ายมือของถนน(ในเส้นทางมาจากสี่แยกพยุห์) จากตัวเมืองจังหวัดศรีสะเกษถึงวัดไพรบึงเป็นระยะทางทั้งสิ้นประมาณ 40 กิโลเมตร
นอกจากนั้น หากเดินทางมาจากเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ถนนโชคชัย-เดชอุดม) เมื่อถึงสี่แยกหัวช้าง ในเขตบ้านหัวช้าง ตำบลสำโรงพลัน อำเภอไพรบึง แล้วเลี้ยวเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2111(ถนนพยุห์-ขุนหาญ) จากสี่แยกหัวช้างถึงวัดไพรบึง เป็นระยะทางประมาณ 8 กิโลเมตร วัดไพรบึงตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของถนน (ในเส้นทางมาจากสี่แยกหัวช้าง)
พี่ชาย My Hero
พี่ชาย My Hero (How To Win At Checkers (Every Time)) เป็นภาพยนตร์ไทย กำกับโดยผู้กำกับชาวเกาหลี-อเมริกัน จอช คิม นำแสดงโดย ถิร ชุติกุล, อิงครัต ดำรงค์ศักดิ์กุล, จิณณะ นวรัตน์ และ โทนี่ รากแก่น ภายใต้การควบคุมการผลิตของ อิเล็คทริค อีลล์ ฟิล์ม เป็นภาพยนตร์แนวชีวิต ประเภทการเปลี่ยนผ่านของวัย (coming of age) มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ความสัมพันธ์ของพี่ชายที่เป็นเกย์ กับน้องชายที่เป็นชายแท้ และการเกณฑ์ทหารในประเทศไทย และประเด็นเรื่องความรุนแรงในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ การขายบริการทางเพศของชายรักชาย พิษร้ายแรงของยาเสพติด ความรักต้องร่วมฝ่าฟันของชาวเกย์ ความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจน-คนรวย เนื้อเรื่องมาจากหนังสือ Sightseeing เรื่องสั้น "Draft Day" คือเรื่องของการจับใบดำ-ใบแดง และ "At the Cafe Lovely" โดย รัฐวุฒิ ลาภเจริญทรัพย์
ออกฉายรอบปฐมทัศน์เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ในโปรแกรมพาโนรามา Berlin International Film Festival 2015 (Panorama) เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ไปคว้ารางวัล เบสต์อินเตอร์เนชันแนลฟีจเจอร์ Best International Feature ออเดียนอะวอร์ด ในเทศกาลฟิล์มเอาต์ซานดิเอโก และเป็นตัวแทนหนังไทย เพื่อไปชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 88 ในสาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม (Best Foreign Language Film Award) และออกฉายในประเทศไทย 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2558
เนื้อเรื่อง
เนื้อเรื่องเล่าเรื่องผ่านมุมมองของ เด็กกำพร้าวัย 11 ขวบ ชื่อ โอ๊ต มีพี่ชายชื่อ เอก โอ๊ตและเอก กำพร้าสูญเสียพ่อและแม่ ทั้งคู่เลยต้องอาศัยอยู่กับ ป้า และลูกสาวของป้า
เอกเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยดูแลและประคบประหงมโอ๊ตอย่างดี อย่างไรก็ตาม เอกเป็นเกย์ คบหากับไจ๋ คนรักเพื่อนชายวัยเดียวกันแต่ฐานะดีกว่า ตัวละครทั้ง 2 ดำเนินชีวิตเฉกเช่นคนปกติธรรมดา จนเมื่อเอกต้องไปเกณฑ์ทหาร โอ๊ตตัดสินใจขโมยของมีค่าไปมอบให้เสี่ยผู้มีอิทธิพลประจำตลาด เพื่ออ้อนวอนขอให้เสี่ยช่วยเหลือพี่ชายของตน ทั้งนี้เสี่ยผู้มีอิทธิพลเป็นเจ้าของบาร์ที่เอกทำงานอยู่
ท้ายสุด เอกจับได้ใบแดง ก่อนจะเข้ากรมกอง เอกได้ไปทำงานขายบริการทางเพศให้กับชายรักชาย โอ๊ตผู้เป็นน้องได้รับรู้ถึงงานที่เขาต้องทำ เอกตัดสินใจบอกเลิกกับแฟนผู้มีเส้นสายจนไม่ต้องถูกเกณฑ์เป็นทหาร ขณะเดียวกัน แฟนก็รู้สึกผิดหวังกับการทำงานขายบริการทางเพศของเอก ที่ต้องทำงานเพื่อหาเลี้ยงน้องและครอบครัว
เอกถูกส่งไปชายแดนภาคใต้ และที่นี่ทำให้เขาต้องเสียชีวิต ฉากสุดท้ายของเรื่องตัดมาที่โอ๊ตตอนโต โดยโอ๊ตตั้งข้อสังเกตว่า ทำไมใบดำถึงอยู่ที่คนท้าย ๆ ติด ๆ กันไปหมด รวมถึง "ไอ้ตี๋" ลูกชายเสี่ยก็จับได้ใบดำเช่นกัน ภาพในฉากโอ๊ตตอนโต ตื่นขึ้นมาในคอนโดมิเนียม หรูกลางกรุงเทพ ในวันที่เขาจับใบดำใบแดง และท้ายสุดก็ได้ใบดำ
งานสร้างภาพยนตร์
หนังเรื่องนี้เป็นการร่วมทุนหลาย ๆ หุ้นส่วน จากไทย, ฮ่องกง, อินโดนีเซีย และก็ยังได้รับเงินทุนมาจากองค์กรเฟรมไลน์จากอเมริกา
จอช คิมผู้กำกับชาวเกาหลีที่เกิดและเติบโตในสหรัฐอเมริกา สนใจเรื่องระบบการเกณฑ์ทหารในประเทศไทยมากหลังจากได้อ่านเรื่องสั้น 'Draft Day' จากวรรณกรรมเรื่อง "Sightseeing" ของรัฐวุฒิ ลาภเจริญทรัพย์ เพราะเป็นระบบที่อยู่กึ่งกลางระหว่างประเทศเกาหลีที่บังคับให้ผู้ชายทุกคนเป็นทหาร และอเมริกาที่การเป็นทหารเกิดจากความสมัครใจ จึงได้ซื้อลิขสิทธิ์มาทำเป็นหนัง ผ่านทางเอเยนต์ที่ดูแลอยู่ที่นิวยอร์ก โดยทั้งสองเรื่องสั้นนั้นไม่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์เลย แต่รัฐวุฒิก็ยินดีให้ผู้เขียนบทภาพยนตร์สามารถนำไปดัดแปลงได้ หลังจากดราฟท์แรกยังอิงจากต้นฉบับอยู่ ผู้กำกับเดินทางมาประเทศไทยเพื่อศึกษาเรื่องการเกณฑ์ทหารเมื่อ 3 ปีก่อนหน้า และทำหนังสารคดีเรื่อง Draft Day (2013) ถ่ายทอดชีวิตของสาวประเภทสอง 2 คนที่ต้องมาเกณฑ์ทหาร ส่วนประเด็นเนื้อหาเกี่ยวกับหมากรุกนั้น มาจากชีวิตจริงของผู้กำกับ ที่พี่ชาย เขาเป็นคนสอนเล่น และตั้งใจว่าสักวันหนึ่งจะชนะเขาให้ได้
ประเด็นเนื้อหามีตัวละครของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ จอช คิม ผู้กำกับและเขียนบท ที่เติบโตในรัฐเท็กซัส เป็นรัฐที่ค่อนข้างมีความเป็นอนุรักษ์นิยม ได้เห็นการนำเสนอตัวละครที่มีความความหลากหลายทางเพศผ่านสื่อรูปแบบต่าง ๆ ในลักษณะที่ตัวละครที่มีความหลากหลายทางเพศนั้นเต็มไปด้วยความเศร้า ไม่สมหวังในชีวิต จบลงด้วยความตาย จึงอยากสร้างภาพยนตร์ที่แสดงความสุขสมหวังของตัวละครที่มีความหลากหลายทางเพศเพื่อสร้างสังคมในแบบที่คนทุกคนสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
เริ่มทดสอบหน้ากล้องนักแสดงกว่า 50 คนเมื่อเดือนมีนาคม 2557 และถ่ายทำในเดือนมิถุนายนในปีเดียวกัน ใช้เวลาถ่ายทำเพียง 20 วัน โดยใช้สถานที่ถ่าย 29 แห่ง จิณณะ นวรัตน์ ที่ได้รับบทไจ๋ เดิมจะได้รับบทเป็นเอก แต่มีบทที่ต้องถอดข้างล่าง ซึ่งเกินขอบเขต จึงไปรับบทไจ๋แทน ด้านนักแสดงเด็ก อิงครัต ที่รับบทเป็นโอ๊ตตอนเด็ก ได้คัดเลือกเด็กกว่า 100 คน ทั้ง ๆ ที่ อังครัตได้มาทดสอบบทเป็นคนแรก ๆ ส่วนนักแสดงสมทบ นันทิตา ฆัมภิรานนท์ รับบทนักร้องในบาร์ ได้รับการติดต่อจากจอช คิมโดยตรงเพราะรู้จักจากรายการไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์
การตอบรับ
ในประเทศไทย หลังจากออกฉาย 2 อาทิตย์ภาพยนตร์ทำรายได้ 6 แสนบาท
ธวัชชัย ดีพัฒนา บรรณาธิการบริหารนิตยสาร แอตติจูด กล่าวว่า ผู้กำกับซึ่งเป็นคนเกาหลี แต่สามารถถ่ายทอดชีวิตแบบไทยๆ ได้อย่างเข้าใจคนไทยเอามาก ๆ หนังเรื่องนี้ได้ทำลายกำแพงของหนังเกย์แบบเก่าๆ ที่เราคุ้นเคย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ผู้กำกับภาพยนตร์ ชมเชยว่า "เล่าเรื่องเกย์ได้ไม่ซ้ำซาก ทำให้เกย์เป็นเรื่องปกติธรรมดา สาระแก่นของหนังอยู่ที่เรื่องอื่น ก็สะท้อนสังคมได้เจ็บแสบลึกซึ้ง" ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับคัดเลือกเข้าชิงรางวัลออสการ์ครั้งที่ 88 สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศ โดยบัณฑิต ทองดี นายกสมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย ให้เหตุผลไว้ว่า "ถือว่าเป็นหนังที่ดีที่สุด เหมาะสมที่สุดของปีนี้แล้ว หนังไม่ได้เล่าเรื่องชายรักชายอย่างเดียว หนังเล่าเรื่องอารมณ์ของมนุษย์ได้อย่างดี ถือว่าหนัง พี่ชาย My Hero ชนะอย่างเป็นเอกฉันท์" วีระศักดิ์ โควสุรัตน์ เลขาธิการสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ ให้เหตุผลว่า "พี่ชาย my hero มีความน่าสนใจ และแปลกใหม่ ฉายภาพบริบทของสังคมไทย ได้อย่างน่าฉุกคิด นอกจากนี้ยังมองว่าเป็นเรื่องประจวบเหมาะ และสอดคล้องกับบรรยากาศบ้านเมืองในตอนนี้"
เรื่องการตัดต่อ นิ้วกลม ตั้งข้อสังเกตว่า "ผู้กำกับและผู้ลำดับภาพมักเล่นกับห้วงคำนึงในหัวของตัวละคร ที่ชอบคิดไปไกลว่า "worst-case scenario" ของสถานการณ์ย่ำแย่ที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้น จะไปจบลงตรงจุดไหน"
ด้านตัวละคร เนชั่น เห็นว่า ตัวละครมีความแปลกเหมือนหลุดมาจากภาพยนตร์ไทยยุคใหม่ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ที่ภาพยนตร์ยุคนั้นมีนักเขียนบท ผู้กำกับอย่าง วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง, เป็นเอก รัตนเรือง, คงเดช จาตุรันต์รัศมี รวมถึงนักเขียนปราบดา หยุ่น เนชั่นยังเห็นว่า การแสดงของ ถิร ชุติกุลที่รับบทเอก "น่าจับตามอง" และแนวหน้า ชื่นชมการแสดงของดาราเด็ก อิงครัต ดำรงค์ศักดิ์กุล ผู้รับบทเป็นโอ๊ตว่า "น่าทึ่ง"