cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจ้าจอมมารดาห่วง ในรัชกาลที่ 4
ประวัติ
เจ้าจอมมารดาห่วงมีชื่อเสียงจากการรับบทเป็นนางจินตะหรา จากละครเรื่อง อิเหนา และได้เป็นครูละครหลวงในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
หลังพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตก็ยังพำนักอยู่ในพระบรมมหาราชวังจนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อปีวอก พ.ศ. 2463 ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยม พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2463 ณ เมรุวัดเทพศิรินทราวาส
แปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟ
แปกีแยแอ สกราแบวคาตุฟ (PGE Skra Bełchatów) เป็นทีมวอลเลย์บอลมืออาชีพในเมืองแบวคาตุฟ โดยทีมนี้เข้าแข่งขันในพลัสลีกา แปกีแยแอ สกราสามารถคว้าแชมป์โปลิชแชมเปียนชิพได้ทั้งหมด 8 ครั้ง (ค.ศ. 2004-2011, ค.ศ. 2014) และโปลิชซูเปอร์คัพ 6 สมัย
จังหวัดอำนาจเจริญในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอำนาจเจริญ พ.ศ. 2566''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จะจัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 โดยแบ่งเขตเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2562 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดอำนาจเจริญ
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอลืออำนาจ อำเภอพนา อำเภอปทุมราชวงศา อำเภอชานุมาน และอำเภอเสนางคนิคม
โรงเรียนนาโพธิ์พิทยาคม
โรงเรียนนาโพธิ์พิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 99 หมู่ 8 ตำบลศรีสว่าง อำเภอนาโพธิ์ จังหวัดบุรีรัมย์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 32
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนนาโพธิ์พิทยาคม เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32 กระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2520 ปัจจุบันทำการสอนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 ตั้งอยู่เลขที่ 99 หมู่ 8 ตำบลศรีสว่าง อำเภอนาโพธิ์ จังหวัดบุรีรัมย์ โดยมีเนื้อที่ 75 ไร่ 1 งาน 86 ตารางวา ห่างจากที่ตั้งจังหวัดบุรีรัมย์ไปทางทิศเหนือ 80 กิโลเมตร อยู่ห่างจากอำเภอนาโพธิ์ 3 กิโลเมตร อยู่ห่างจากอำเภอหนองสองห้อง จังหวัดขอนแก่น 15 กิโลเมตร ห่างจากอำเภอเมืองพล จังหวัดขอนแก่น 38 กิโลเมตร
ฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีตะวันออก
ฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีตะวันออก เป็นฟุตบอลทีมชาติจากเยอรมนีตะวันออก ในช่วงปี ค.ศ. 1952-ค.ศ. 1990 ภายหลังเยอรมนีตะวันตกและตะวันออกได้รวมประเทศเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ทีมชาติเยอรมนีตะวันตกและตะวันออกจึงได้รวมกันเป็นฟุตบอลทีมชาติเยอรมนี
ในฟุตบอลโลก เยอรมนีตะวันออกได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายครั้งแรกและครั้งเดียวในฟุตบอลโลก 1974 และในรอบแรก เยอรมนีตะวันออกชนะเยอรมนีตะวันตกไปได้ 1-0 จากการยิงประตูของเจอร์เกน สปาร์วัสเซอร์
ปูว์เร
ปูว์เร (purée) เป็นอาหารปรุงสุก มักจะใช้ผัก, ผลไม้ หรือถั่วเป็นวัตถุดิบ โดยนำมาบด, ปั่น หรือร่อนให้อยู่ในรูปของครีมหรือของเหลว ปูว์เรที่ทำจากอาหารเฉพาะอย่างมักมีชื่อเรียกเฉพาะ เช่น ซอสแอปเปิลหรือฮัมมัส คำว่า "ปูว์เร" นั้นมาจากภาษาฝรั่งเศส โดยมีความหมายในภาษาฝรั่งเศสเก่า (คริสต์ศตวรรษที่ 13) ว่า "ที่ถูกทำให้บริสุทธิ์" หรือ "ที่ถูกกรอง"
ปูว์เรซ้อนเหลื่อมกับเครื่องเคียงอื่นที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน เช่น ซุป, ครีม (แครม), เกรวี ถึงแม้ของเหล่านี้จะมีสูตรและกระบวนการปรุงที่ซับซ้อนกว่าก็ตาม กูลี (coulis; แปลว่า "ที่ถูกกรอง") เป็นศัพท์ที่คล้ายกันแต่มีที่ใช้ครอบคลุมมากกว่า โดยทั่วไปใช้กับปูว์เรผลไม้ ไม่นิยมใช้กับอาหารข้นที่ทำจากแป้งธัญพืช (เช่น กรูเอลหรือมูสลี) หรือกับถั่วบดที่มีไขมัน (เช่น เนยถั่ว) ส่วนศัพท์ "เพสต์" (paste) มักจะใช้เรียกปูว์เรในฐานะส่วนผสมมากกว่าปูว์เรในฐานะอาหารโดยตรง
เป็นเรื่องปกติที่จะจัดเสิร์ฟปูว์เร (ที่ไม่ผสมเกลือหรือปรุงรสใด ๆ) แก่เด็กแบเบาะ, ทารก และผู้ที่ไม่สามารถเคี้ยวอาหารเองได้
ปูว์เรทั่วไป
ปูว์เรทั่วไปจะใช้แอปเปิล, พลัม และผลไม้อื่น ๆ บด
ผลไม้และผักเหล่านี้มักนำมาทำปูว์เร
วัดจันเสน
วัดจันเสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจันเสน อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ตั้งอยู่ในบริเวณเมืองโบราณจันเสน ซึ่งเป็นเมืองสมัยทวารวดี มีเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูนิวิฐธรรมขันธ์
พิพิธภัณฑ์จันเสนก่อตั้งโดยพระครูนิสัยจริยคุณ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อโอด อดีตเจ้าอาวาสวัดจันเสน และเปิดให้เข้าชมตั้งแต่ พ.ศ. 2539 พระมหาธาตุเจดีย์ศรีจันเสน ออกแบบโดยวนิดา พึ่งสุนทร มีแนวคิดออกแบบรูปแบบสถาปัตยกรรมศิลปะยุคทวาราวดี
อาคารเสนาสนะอื่น ประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 7.80 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2479 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 16.20 เมตร ยาว 37.24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 7 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 11 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 8 หลัง อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 5.20 เมตรยาว 12.20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2555 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล กว้าง 8 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี (มนตรี คณิสฺสโร)
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี นามเดิม มนตรี บุญถม ฉายา คณิสฺสโร เป็นสมเด็จพระราชาคณะ ชั้นสุพรรณบัฏ ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง รองประธานกรรมการคณะธรรมยุต กรรมการมหาเถรสมาคม ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 11 (ธรรมยุต) รองแม่กองธรรมสนามหลวง และเจ้าอาวาสวัดเครือวัลย์วรวิหาร
ชาติภูมิ
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี มีนามเดิมว่า มนตรี บุญถม เกิดเมื่อวันเสาร์ ขึ้น 5 ค่ำ เดือน 3 ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 ณ บ้านเลขที่ 36 หมู่ 4 ตำบลโคกสลุด อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
บรรพชา
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ที่พระอุโบสถ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
อุปสมบท
สมเด็จพระพุทธพจนวชิรมุนี อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2504 ณ ที่พระอุโบสถ วัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามราชวรวิหาร ถนนเฟื่องนคร แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร โดยมีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงชินวราลงกรณ เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่ พระอุบาลีคุณูปมาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระธรรมสิริวัฒน์ (ทองคำ กมฺพุวณฺโณ) เป็นพระกรรมวาจาจารย์
เทศบาลตำบลคลองตำหรุ
เทศบาลตำบลคลองตำหรุ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ตั้งอยู่ในเขตตำบลคลองตำหรุ อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี มีพื้นที่ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 1 (บางส่วน), 2-3, 5 (บางส่วน), 6 (บางส่วน) ของตำบลคลองตำหรุ มีเนื้อที่ประมาณ 9.8 ตารางกิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2561 จำนวน 4,254 คน ห่างจากเทศบาลเมืองชลบุรีประมาณ 10 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 54 กิโลเมตร
เทศบาลตำบลคลองตำหรุเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาล ตั้งชื่อตามตำบล ซึ่งมีชื่อว่า "สุขาภิบาลคลองตำหรุ" โดยประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 ภายหลังได้เปลี่ยนแปลงเป็นฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลตำบลคลองตำหรุมีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประชากร
จากข้อมูลของกรมการปกครอง ประชากรปี พ.ศ. 2561 มีจำนวนทั้งสิ้น 4,254 คน แบ่งเป็นชาย 2,034 คน และเป็นหญิง 2,220 คน มีจำนวนบ้านทั้งหมด 5,960 หลัง สามารถแยกออกเป็นพื้นที่ได้ดังนี้
เคอร์บีส์รีเทิร์นทูดรีมแลนด์
เคอร์บีส์รีเทิร์นทูดรีมแลนด์ (Kirby's Return to Dream Land) เผยแพร่ในยุโรปและออสเตรเลียในชื่อ เคอร์บีส์แอดเวนเจอร์วี (Kirby's Adventure Wii) เป็นวิดีโอเกมประเภทแพลตฟอร์มที่ 12 ของซีรีส์ เคอร์บี ที่พัฒนาโดยฮาลแล็บบราโทรี และเผยแพร่โดยนินเท็นโด
ในตอนแรก มีการประกาศว่าจะเผยแพร่ตัวเกมบนเกมคิวบ์ในปลายปี 2005 แต่การย้ายไปพัฒนาบนวี ทำให้มีสันนิษฐานว่าจะยกเลิก จนมีการประกาศใหม่ใน ค.ศ. 2011 ตัวเกมมีขายบนนินเท็นโดอีช็อปใน ค.ศ. 2015
การตอบรับ
เคอร์บีส์รีเทิร์นทูดรีมแลนด์ ได้รับเสียงวิจารณ์ในแง่บวก โดยมีหลายฝ่ายชื่นชมถึงวิธีเล่นแบบร่วมมือ, กราฟิก และเสียง แต่วิจารณ์ถึงความยากของเกม เดสทรักทอยด์ได้ให้คะแนนไป 10/10 โดยกล่าวว่า "ไม่มีวิดีโอเกมไหนที่จะบริสุทธิ์ไปกว่า เคอร์บีส์รีเทิร์นทูดรีมแลนด์" เกมอินฟอร์เมอร์ ให้คะแนนไป 8.5 จาก 10 คะแนน แต่ ไอจีเอ็น ให้คะแนนไป 7.5 จาก 10 คะแนน วิจารณ์ถึงระดับความยากของเกม กระนั้น ตัวเกมเหมาะสำหรับผู้เล่นวัยเด็ก
ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ (บริษัท)
ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ บี.วี. เดิมชื่อ Tommy Hilfiger Corporation และ Tommy Hilfiger Inc. เป็นแบรนด์เสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย รองเท้า เครื่องประดับ น้ำหอม และของตกแต่งบ้านสัญชาติอเมริกัน บริษัทก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1985 และสินค้าของแบรนด์จำหน่ายในห้างสรรพสินค้าและร้านค้าปลีกกว่า 2,000 แห่งใน 100 ประเทศ
ความเป็นมาและการก่อตั้ง
อาชีพของทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ในแวดวงแฟชั่นเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1968 เมื่อเขาร่วมก่อตั้งร้านขายเสื้อผ้าและแผ่นเสียงชื่อ People's Place ทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก เขาใช้เงิน 150 เหรียญที่เขาเก็บออมจากการทำงานที่ปั๊มน้ำมันเป็นเงินตั้งต้น เขาดูแลการขยายสาขาของบริษัทไปยังเครือข่าย 10 สาขา แม้จะพบกับความสำเร็จในช่วงแรก แต่ People's Place ก็ยื่นฟ้องล้มละลายในปี ค.ศ. 1977 ในปี ค.ศ. 1979 ฮิลฟิเกอร์ย้ายไปนิวยอร์กเพื่อประกอบอาชีพเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์ โดยทำงานให้กับแบรนด์ต่างๆ มากมาย รวมทั้งกางเกงยีนส์ Jordache
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เขาได้พบกับโมฮาน มูร์จานี มหาเศรษฐีด้านสิ่งทอชาวอินเดียโดยหวังว่าจะเปิดตัวไลน์เสื้อผ้าผู้ชาย ด้วยการสนับสนุนของมูร์จานี ในปี ค.ศ. 1985 ฮิลฟิเกอร์ได้เปิดตัวคอลเลกชันแรกซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเขา ไลน์เสื้อผ้าใหม่นี้เปิดตัวด้วยแคมเปญการตลาดที่มีชื่อเสียง ซึ่งรวมถึงป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ในไทม์สแควร์โดยฝีมือของจอร์จ ลอยส์ นักโฆษณา
แบรนด์ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ออกจาก Murjani International ในปี ค.ศ. 1989 โดยมี Silas Chou ให้การสนับสนุนทางการเงินแทน ในปีนั้น Lawrence Stroll และ Joel Horowitz ซึ่งเป็นอดีตผู้บริหารของ Ralph Lauren ทั้งคู่ได้รับการว่าจ้างให้เป็นผู้บริหารของบริษัท Tommy Hilfiger, inc. ที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ชุดกีฬาชายในช่วงแรก
เราะมะฎอน ศุบฮี
เราะมะฎอน ศุบฮี (رمضان صبحي; เกิด 23 มกราคม ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลชาวอียิปต์ ปัจจุบันลงเล่นตำแหน่งปีกให้พีระมิดส์และทีมชาติอียิปต์
ศุบฮีเริ่มต้นอาชีพฟุตบอลกับอัลอะฮ์ลี โดยลงเล่นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2014 ช่วยให้ทีมคว้าแชมป์พรีเมียร์ลีกอียิปต์ในฤดูกาล 2013–14 และ 2015–16 ได้สำเร็จ และในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เขาย้ายไปร่วมทีมสโตกซิตีด้วยค่าตัว 5 ล้านปอนด์
ศุบฮีลงเล่นทีมชาตินัดแรกในการพบกับแทนซาเนียเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ในการแข่งขันรอบคัดเลือกของแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017 โดยในวันนั้น เขาอายุ 17 ปี 11 เดือน 18 วัน นับเป็นผู้เล่นอายุน้อยอันดับสองที่ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติอียิปต์ ส่วนผู้เล่นที่มีอายุน้อยที่สุดคือมิโด และในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย
ประตูในนามทีมชาติ
อ้างอิง:
ประเพณีกำฟ้า
ประเพณีกำฟ้า เป็นประเพณีสำคัญตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งเกี่ยวกับวิถีชีวิตของชาวไทยพวน ที่อาศัยกระจายไปอยู่ในหลายภูมิภาค เช่น ต.ไผ่หลิ๋ว อ.ดอนพุด จ.สระบุรี ลพบุรี สิงห์บุรี สุพรรณบุรี ฉะเชิงเทรา นครนายก ปราจีนบุรี อุดรธานี หนองคาย แพร่ สุโขทัย อุตรดิตถ์ และพิจิตร เป็นต้น แม้การรวมตัวในแต่ละถิ่นไม่มากนัก แต่ทุกแห่งต่างก็สามารถรักษาวิถีชีวิต และขนบธรรมเนียมดั้งเดิมไว้ได้อย่างดี
กำ หมายถึง การสักการบูชา (ภาษาพวน)
กำฟ้า หมายถึง การสักการบูชาฟ้า
วันขึ้น 3 ค่ำเดือน 3 เป็นวันกำฟ้า ก่อนวันกำฟ้า 1 วัน คือวันขึ้น 2 ค่ำเดือน 3 จะถือเป็นวันสุกดิบแต่ละบ้านจะทำข้าวปุ้น หรือ ขนมจีน พร้อมทั้งน้ำยา และน้ำพริกไว้เลี้ยงดูกัน มีการทำข้าวหลามเผาไว้ในกระบอกข้าวหลามอ่อน มีการทำข้าวจี่ ข้าวจี่ทำโดยนำข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วนำมาปั้นเป็นก้อนขนาดพอเหมาะ อาจจะใส่ใส้หวานหรือใส่ใส้เค็มหรือไม่ใส่ใส้เลย ก็ได้ เสียบเข้ากับไม้ทาโดยรอบด้วยไข่ แล้วนำไปปิ้งไฟจนสุกหอม ข้าวจี่จะนำไปเซ่นไหว้ผีฟ้าและแบ่งกันกินในหมู่ญาติพี่น้อง พอถึงวันกำฟ้าทุกคนในบ้านจะไปทำบุญที่วัด มีการใส่บาตรด้วยข้าวหลาม ข้าวจี่ ตกตอนบ่ายจะมีการละเล่นไปจน ถึงกลางคืน การละเล่นที่นยมได้แก่ ช่วงชัย มอญซ่อนผ้า นางด้ง ฯลฯ
สาเหตุที่เกิดประเพณีกำฟ้า
ชาวพวนมีความสามารถในด้านการเกษตร โดยเฉพาะการทำนา สมัยก่อนต้องพึ่งพาธรรมชาติ ชาวนาจึงเกรงกลัวต่อฟ้ามาก จึงมีการเซ่นไว้ สักการบูชา ซึ่งชาวบ้านรู้สึกสำนึกบุญคุณของฟ้าที่ให้น้ำฝน ทำให้มีประเพณีนี้เกิดขึ้น แต่เดิม ถือเอาวันที่มีผู้ที่ได้ยินฟ้าร้องครั้งแรกในเดือน ๓ เป็นวันเริ่มประเพณี แต่ทุกคนไม่สามารถได้ยินได้ทุกคน ภายหลังจึงกำหนดให้วันกำฟ้า คือ วันขึ้น ๓ ค่ำ เดือน ๓ ของทุกปี
คำทำนายเกี่ยวกับฟ้าร้อง
ตามประเพณี "วันสุกดิบ" เป็นวันเตรียมงาน ตรงกับวันขึ้น ๒ ค่ำ เดือน ๓ ซึ่งข้าวหลามที่ใช้ในพิธีบายศรีสู่ขวัญจะทำในวัด เรียกว่า "ข้าวหลามทิพย์" ซึ่งใครได้กินเชื่อว่าจะไม่ถูกฟ้าผ่า
วันกำฟ้า ทุกคนจะหยุดงาน ๑ วัน จึงมีเวลา สำหรับการต้อนรับญาติพี่น้องที่มาเยี่ยมเยือนได้อย่างเต็มที่
ในปัจจุบันยังคงถือประเพณีกันทุกปี แต่บรรยากาศในอดีตมีแต่จะหายไป โดยความสนุกท่ามกลางเสียงแคน การละเล่นพื้นบ้าน มาแทนที่ จึงกลายมาเป็น ราตรีกำฟ้า
ประเพณีกำฟ้าในแต่ละท้องถิ่นอาจมีรายละเอียดแตกต่างกันออกไป แต่ชาวไทยพวนก็ยังรักษาคติดั้งเดิมไว้ได้อย่างมั่นคงตลอดมา
ภาษาซอกเดีย
ภาษาซอกเดีย เป็นภาษากลุ่มอิหร่านตอนกลางใช้พูดในบริเวณซอกเดีย (หุบเขาที่ราบลุ่มแม่น้ำซาราฟฮาน) ปัจจุบันอยู่ในอุซเบกิสถาน ทาจิกิสถาน คาซัคสถาน และคีร์กีซสถาน เป็นภาษาที่มีความสำคัญทางวรรณคดี ใกล้เคียงกับภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาพาร์เทียน เป็นภาษาทางการค้าในเอเชียกลางและเป็นภาษากลางระหว่างพ่อค้าชาวจีนและชาวอิหร่าน ไม่พบหลักฐานของภาษาที่เก่ากว่าภาษานี้ ไวยากรณ์ของภาษาซอกเดียมีลักษณะอนุรักษนิยมมากกว่าภาษาเปอร์เซียกลาง
ความสำคัญทางด้านเศรษฐกิจและการค้าทำให้ภาษานี้ยังคงมีการใช้อยู่ในช่วง 100 ปีแรกหลังการแพร่เข้าสู่บริเวณนี้ของศาสนาอิสลามเมื่อ พ.ศ. 1343 พบคำยืมจากภาษาซอกเดียจำนวนมากในภาษาเปอร์เซียยุคใหม่ สำเนียงหนึ่งของภาษาซอกเดียคือภาษายักโนบียังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน อักษรซอกเดียที่ใช้เขียนภาษาซอกเดียพัฒนามาจากอักษรอราเมอิก อักษรนี้เป็นต้นแบบของอักษรอุยกูร์และอักษรมองโกเลีย
ตำบลยม
ยม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของตัวอำเภอ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 361
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 361 หรือ ถนนเลี่ยงเมืองชลบุรี เป็นถนนแอสฟัลต์คอนกรีตขนาดพิเศษ 12 ช่องจราจร แบ่งออกเป็นช่องทางหลัก (Main Road) 4 ช่องจราจร และช่องทางขนาน (Frontage Road) 2 ช่องจราจร แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 (ถนนสุขุมวิท) และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34 ที่ทางแยกต่างระดับหนองไม้แดง ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 315 จากนั้นช่องจราจรเหลือ 8 ช่องจราจรไป-กลับ ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 344 และผ่านทางแยกต่างระดับแยกเข้ามอเตอร์เวย์ ช่องจราจรเหลือ 6 ช่องจราจรไป-กลับ จนถึงถนนสุขุมวิท ระยะทางรวม 13 กิโลเมตร
ตำบลยม
ประวัติการก่อตั้งเมือง
ตำบลยม หรือ เมืองยมในสมัยพญาภูคาคือพื้นที่บริเวณเมืองย่างหรือเมืองล่าง (ปัจจุบันครอบคลุมพื้นที่ ตำบลยม, ตำบลจอมพระ อำเภอท่าวังผา และตำบลศิลาเพชร , ตำบลอวน อำเภอปัว) โดยพบบริเวณชุมชนโบราณเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำย่างและลำน้ำบั่ว
ตามประวัติการก่อตั้งกล่าวว่าเมื่อปี พ.ศ. 1820 พญาภูคา พร้อมด้วยราชเทวีคือ พระนางจำปาชายา (นางแก้วฟ้า) และราษฎรประมาณ 220 คน ได้เดินทางมาจากเมืองเงินยาง มาพักอยู่ที่บริเวณบ้านเฮี้ย (ตำบลศิลาแลง) จากนั้นได้ออกสำรวจหาพื้นที่สำหรับที่จะตั้งบ้านเมือง จนได้พบเมืองร้างลุ่มแม่น้ำย่างที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงดอยภูคา ซึ่งเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ มีชื่อว่า "บ้านกำปุง" หรือ "บ่อตอง" (ปัจจุบันคือ บ้านป่าตอง ตำบลศิลาเพชร อำเภอปัว) ราษฎรที่อาศัยเดิมอยู่นั่นเป็นชาวลัวะ บริเวณชุมชนมีวัดร้างอยู่วัดหนึ่งชื่อ "วัดมณี" อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของหมู่บ้านกำปุง
พญาภูคาเห็นว่าบริเวณที่ได้สำรวจนี้เหมาะสมที่จะตั้งเมือง จึงได้พาราษฎรอพยพจากบ้านเฮี้ยมาสร้างบ้านเรือนอยู่ติดกับบ้านกำปุงทางทิศเหนือ และเนื่องด้วยพญาภูคาเป็นผู้มีความเมตตาโอบอ้อมอารี ราษฎรจึงได้ยกย่องขึ้นเป็นเจ้าเมืองล่าง เมื่อเดือน 3 เหนือ ขึ้น 2 ค่ำ พ.ศ. 1840 นับว่าท่านได้เป็นต้นกำเนิดของราชวงศ์ภูคา
เมื่อชาวเมืองเชียงแสนและเมืองใกล้เคียงได้ทราบข่าวว่าพญาภูคาได้ตั้งและได้ปกครองเมืองล่าง ก็พากันอพยพถิ่นฐานมาอยู่ด้วยเป็นจำนวนมาก ตลอดจนชาวไทยลื้อสิบสองปันนาก็ได้อพยพมาอยู่เพิ่มขึ้นอีก จึงทำให้เกิดการตั้งชุมชนขนาดใหญ่ขึ้นบริเวณลุ่มน้ำย่างและน้ำบั่ว ครอบคลุมบริเวณตำบลศิลาเพชร ตำบลยม ตำบลจอมพระ ตำบลอวนในปัจจุบัน
พญาภูคามีราชบุตรกับนางจำปา 2 องค์ องค์โตชื่อ ขุนนุ่น องค์เล็กชื่อ ขุนฟอง เมื่อขุนนุ่นอายุได้ประมาณ 18 ปี พญาภูคาจึงให้ขุนนุ่นพาราษฎรจำนวนหนึ่งไปหาที่ตั้งเมืองใหม่ ขุนนุ่นจึงไปหาพญาเถรแตงที่ดอยติ้ว ดอยวาว (เขตติดต่อระหว่างอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน กับอำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยาปัจจุบัน)
พญาเถรแตงจึงได้พาขุนนุ่นข้ามแม่น้ำโขงไปทางฝั่งตะวันออกไปสร้างเมืองหลวงพระบางและปกครองอยู่ที่นั่น ส่วนขุนฟองผู้น้องให้ไปสร้างเมืองอีกเมืองหนึ่งชื่อว่า "วรนคร" อยู่ทางทิศเหนือของเมืองล่าง (ปัจจุบันคือตำบลวรนคร) ขุนฟองท่านมีราชบุตร 1 องค์ชื่อ เจ้าเก้าเกื่อน พญาภูคาปกครองเมืองล่างได้ 40 ปี ก็ถึงอนิจกรรมเมื่อ พ.ศ. 1890
เจ้าเก้าเกื่อนซึ่งมีศักด์เป็นหลานได้ปกครองเมืองล่างสืบแทน ในสมัยนั้นพญางำเมือง เจ้าเมืองพะเยา ได้ยกทัพมาตีเมืองวรนคร เจ้าเก้าเกื่อนได้ช่วยพ่อคือขุนฟองปราบข้าศึกจนพ่ายแพ้ไป ในครั้งนั้นได้รับสนับสนุนกองกำลังจากกรุงสุโขทัย ก่อนที่จะชิงเมืองคืนนั้นได้จัดทำสนามไว้สำหรับชุมชนช้างม้าที่เป็นพาหนะออกทำศึกในที่ดอนแห่งหนึ่ง (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านดอนไชย) มีการสร้างคูเมืองและป้อมปราการเมืองเพื่อป้องกันข้าศึกมากมาย บริเวณข้างพระธาตุจอมพริกและบนสันดอยม่อนหลวง (บ้านลอมกลางปัจจุบัน)
เมื่อได้รับชัยชนะต่อพญางำเมืองแล้ว เจ้าเก้าเกื่อนปกครองเมืองล่างอยู่นั้น ท่านได้พาราษฎรสร้างเจดีย์ขึ้นที่ม่อนพักหรือม่อนป่าสัก (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านดอนมูล) และได้สร้างองค์พระธาตุจอมพริกบรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับมอบจากกรุงสุโขทัยคราวไปขอกำลังเพื่อชิงเมืองจากพญางำเมือง เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่รบชนะพญางำเมือง และเจ้าเก้าเกื่อนได้นำต้นโพธิ์ที่ได้รับมาจากสุโขทัย มาปลูกไว้ใกล้กับบ้านบ่อตองทางทิศตะวันตก พร้อมทั้งสร้างเจดีย์องค์เล็ก ๆ 1 องค์ใกล้กับต้นโพธิ์ นำเอาเพชรนิลจินดาแก้วแหวนเงินทองของมีค่าต่าง ๆ บรรจุไว้ในเจดีย์ ปัจจุบันไม่ปรากฏเจดีย์ให้เห็น เนื่องจากต้นโพธิ์โตขึ้นครอบเจดีย์องค์เล็กจมหายลงไปในดินนานนับหลายร้อยปีแล้ว คงเหลือแต่ต้นโพธิ์ใหญ่ที่สุดในตำบลศิลาเพชร
พ.ศ. 1921 ต่อจากนั้นเมืองล่างจึงไปขึ้นกับเมืองวรนคร อยู่ในความปกครองของพญาผานองซึ่งเป็นราชวงค์ภูคาด้วยกัน พญาผานองได้เปลี่ยนชื่อเมืองล่าง เป็น "เมืองย่าง" โดยเรียกตามลำน้ำย่างที่ไหลผ่าน แล้วได้แต่งตั้งเจ้าผาฮ่องขึ้นปกครองเมืองย่างซึ่งปกครองได้ไม่นานก็สุรคต
ต่อมาพญากานเมือง กษัตริย์วรนครองค์ที่ 5 แห่งราชวงค์ภูคาได้ย้ายเมืองวรนครไปตั้งที่เมืองภูเพียงแช่แห้ง เมื่อ พ.ศ. 1902 ราษฎรเมืองย่างบางส่วนได้อพยพตามพญากานเมืองไปอยู่ที่ภูเพียงแช่แห้งด้วย เมืองย่างจึงอยู่ในความปกครองของกษัตริย์เมืองน่าน
ในสมัยนั้นเมืองย่างมีความเจริญรุ่งเรืองมาก มีการสร้างวัดวาอาราม และศาสนสถานต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก อีกทั้งสร้างเหมืองฝายต่าง ๆ บริเวณน้ำบั่ว เมื่อเจ้าเมืองเล็นได้ถึงแก่กรรม เจ้าเมืองน่านแต่งตั้งแสนปั๋นขึ้นปกครองเมืองย่าง สมัยนั้นเมืองน่านสงบสุข แสนปั๋นกับชาวเมืองได้สร้างเหมืองฝาย สร้างนาเหล่าหม่อนเปรต (หม่อนเผด บ้านดอนมูล) บูรณะองค์พระธาตุจอมพริก บริเวณบนดอยสันจ้าง บนวัดทุ่งฆ้อง (ปัจจุบันพระธาตุจอมพริกอยู่ในเขตบ้านเสี้ยว)
ครั้นถึงสมัยที่มีการฟื้นม่านเมื่อราวปี พ.ศ. 2330 เกิดนโยบายเก็บผักใส่ซ้าเก็บข้าใส่เมืองของเจ้ากาวิละ กองทัพเจ้าเจ็ดตน กองทัพเมืองน่านโดยเจ้าอัตถวรปัญโญ เจ้าเมืองแพร่ เจ้าเมืองลำปาง สยาม และหลวงพระบาง เจ้าจอมหงแห่งเชียงตุง ได้นำกองทัพขึ้นไปโจมตีหัวเมืองไทลื้อแถบสิบสองปันนา ทำให้หัวเมืองลื้อทั้งหมดพ่ายแพ้แก่กองทัพล้านนาและสยาม จึงเป็นเหตุให้มีการอพยพชาวไทลื้อ เมืองยอง เมืองยู้ เมืองเชียงลาบ จำนวนมากมาอยู่ในจังหวัดน่าน
ปี พ.ศ. 2345 แสนปั๋น เจ้าเมืองย่างถึงแก่กรรม เมืองย่างเกิดน้ำท่วมครั้งยิ่งใหญ่ โดยครั้งนั้นพญาอัตถวรปัญโญ เจ้าผู้ครองนครน่านได้มาตรวจสภาพพื้นที่เมืองย่าง เห็นว่ามีพื้นดินอุดมสมบูรณ์ดี มีพื้นที่ราบกว้างขวาง ประกอบกับในบริเวณเมืองย่างนั้นมีชาวไทลื้อที่เจ้าเมืองเล็นอพยพผู้คนมาตั้งบ้านเรือนบางส่วน อีกทั้งมีชาวไทลื้อที่อพยพมาในสมัยพญาภูคามาตั้งบ้านเรือนอยู่แล้วนั้น เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในการปกครอง จึงพิจารณาเห็นสมควรโปรดให้ชาวไทลื้อที่ได้อพยพมาจากเมืองยอง เมืองยู้ เมืองเชียงลาบ ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมฝั่งริมสองฟากฝั่งแม่น้ำย่าง โดยโปรดให้นำช่างปั้นหม้อชาวไทลื้อให้ตั้งบ้านเรือนที่บ้านดอนไชย (ปัจจุบันขึ้นกับตำบลศิลาเพชร) เมืองเชียงลาบให้ตั้งบ้านเรือนที่บริเวณลุ่มน้ำย่างใกล้พระธาตุจอมพริก ลื้อเมืองยองให้ตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้พระธาตุจอมนาง และลื้อเมืองยู้ให้ตั้งบ้านเรือนที่ท้ายแม่น้ำย่าง
ในครั้งนั้นเจ้าอัตถวรปัญโญได้แต่งตั้งให้แสนจิณปกครองเมืองย่างสืบต่อจากแสนปั๋น
แต่ภายหลังเมื่อมีการจัดระเบียบหัวเมืองการปกครองนครน่านใหม่ในสมัยของพระเจ้าสุริยพงษ์ผลิตเดชฯ จึงแยกเมืองยมออกจากเมืองย่าง โดยให้ท้าวเมืองยมเป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองยม และจัดระเบียบเมืองยมขึ้นอยู่กับแขวงน้ำปัว ซึ่งประกอบด้วยหัวเมืองต่าง ๆ ได้แก่ เมืองปัว เมืองริม เมืองอวน เมืองยม เมืองย่าง (ภายหลังเมืองย่างเปลี่ยนชื่อเป็นตำบลศิลาเพชร) เมืองแงง เมืองบ่อ ให้มีที่ว่าการแขวงตั้งที่เมืองปัว
พ.ศ. 2486 ทางการได้มีประกาศยุบเลิกตำบลศิลาเพชรให้ไปขึ้นอยู่กับการปกครองของตำบลยม อำเภอปัวในขณะนั้น ซึ่งมีนายอิทธิ อิ่นอ้าย เป็นกำนัน และให้ตำบลศิลาเพชร เป็นตำบลยม 2 อำเภอปัว
พ.ศ. 2490 จึงมีประกาศจากทางราชการให้กลับมาเป็นตำบลศิลาเพชรเหมือนเดิม
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2505 ทางราชการประกาศจัดตั้งกิ่งอำเภอท่าวังผา โดยแยกตำบลยม อำเภอปัว ให้มาขึ้นกับกิ่งอำเภอท่าวังผา
ในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2524 ได้ประกาศแยกตำบลยมออกเป็นอีกหนึ่งตำบล คือ ตำบลจอมพระ
ปัจจุบันตำบลยมแบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
สภาพทั่วไป
สภาพภูมิศาสตร์มีภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มระหว่างหุบเขา แม่น้ำย่าง และลำน้ำบั่ว ลำน้ำหมู ลำน้าฮาว ลำน้ำไคร้ และภูเขาสูง คือดอยภูคา มีการประกอบอาชีพด้านการเกษตรเป็นส่วนใหญ่
อาชีพ
อาชีพหลัก ทำนา ทำสวน/ ทำไร่
สถานที่สำคัญ
สถานที่สำคัญที่ตั้งอยู่ภายในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลยม มีดังนี้
ศาสนสถาน
ตำบลยม มีศาสนสถานที่สำคัญ ประกอบด้วยวัด 9 แห่ง และโบสถ์คริสตจักร 1 แห่ง ดังนี้
สถานศึกษา
สถานศึกษาในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลยม มีดังนี้
เอ็มเพ 18
เบิร์กมันน์ เอ็มเพ 18 (MP18.1) ผลิตโดย ธีโอดอร์ เบิร์กมันน์ Abteilung Waffenbau เป็นปืนกลมือชนิดแรกของโลกที่ใช้ในสงคราม. เข้าประจำการเป็นอาวุธของกองทัพบกเมื่อ ค.ศ. 1918 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทั้งนี้เอ็มเพ 18ได้มีการผลิตขึ้นจนถึง ค.ศ. 1920 โดยได้มีการออกแบบให้มีความกระชับ และ ใช้งานสะดวกซึ่งเป็นที่นิยมในช่วงปี ค.ศ. 1920 และ ค.ศ. 1960
อานุภาพการยิงที่รุนแรงของอาวุธชนิดนี้ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตร ได้บัญญัติข้อห้ามทำการผลิตอาวุธและยุทธภัณฑ์ในเยอรมนีตามสนธิสัญญาแวร์ซาย ซึ่งรวมถึงปืนกลมือทุกชนิดของเยอรมนี
ราชวงศ์จิ้นตะวันตก
ราว ๆ ช่วง พ.ศ. 808-1131 สุมาเอี๋ยนสถาปนาตนเองเป็นจิ้นอู่ตี้ ก่อตั้งราชวงค์จิ้นตะวันตกใน ปีคริสต์ศักราช 265 แทนที่ราชวงศ์วุยของเฉาเชาหรือโจโฉ เมื่อถึงปี 280 จิ้นตะวันตกปราบง่อก๊กลงได้ สภาพการแบ่งแยกอำนาจของสามก๊กก็สลายตัวไป ทั้งแผ่นดินจีนรวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง เกิดความสันติสุขขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง ราชวงศ์จิ้นเป็นยุคสมัยที่กลุ่มตระกูลใหญ่ก้าวเข้ามาเป็นผู้มีอิทธิพลทางการเมืองอย่างสูง เนื่องจากนโยบายการปกครองของสุมาเอี๋ยนหรือจิ้นอู่ตี้ โน้มเอียงไปในทางเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มตระกูลชนชั้นสูง อีกทั้งกฎหมายยังให้สิทธิพิเศษต่อขุนนางเจ้าที่ดิน ในการจัดสรรการถือครองที่ดินและผลประโยชน์อื่น ๆ โดยอ้างอิงจากระดับชั้นตำแหน่งขุนนาง ระเบียบเหล่านี้ได้กลายเป็นเครื่องมือการเพาะสร้างอำนาจแบบเบ็ดเสร็จให้กับกลุ่มตระกูลใหญ่เหล่านี้ ทำให้เกิดการแบ่งแยกทางชนชั้นในสังคมครั้งใหญ่ เพราะเพื่อรักษาสิทธิพิเศษนี้ ถึงกับตั้งข้อรังเกียจไม่ยอมนั่งร่วมโต๊ะหรือแต่งงานข้ามสายเลือดกับตระกูลที่ไม่ได้รับสิทธิพิเศษ ทำให้ผู้อยู่นอกวงถึงแม้จะได้เข้ารับราชการก็จะยังคงถูกมองอย่างแปลกแยกและกีดกันไม่ให้ได้รับการเลื่อนขั้นในตำแหน่งสูงขึ้น
นับแต่สมัยฮั่นตะวันออกเป็นต้นมา ชนกลุ่มน้อยที่อาศัยอยู่ในในแถบชายแดนภาคตะวันตกและภาคเหนือก็ได้ทยอยอพยพเข้าสู่แผ่นดินจีน เมื่อถึงปลายราชวงศ์วุ่ยและจิ้น เนื่องจากเกิดภาวะแรงงานขาดแคลนจึงมักมีการกวาดต้อนชนกลุ่มน้อยจำนวนมากเข้ามาเป็นแรงงานในประเทศ ชนเผ่าต่าง ๆเมื่อเข้ามาอยู่อาศัยระยะยาว จึงได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่น ปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตที่แต่เดิมเป็นปศุสัตว์เร่ร่อน หันมาทำไร่ไถนา บ้างก็ได้รับการศึกษา เข้ารับราชการ เป็นต้น ต่อมาเนื่องจากได้รับการบีบคั้นจากการปกครองของเจ้าที่ดินชาวฮั่น และการรีดเก็บภาษีขั้นสูง ทำให้ความสัมพันธ์ทวีความตึงเครียดมากขึ้น จนในที่สุด พากันลุกขึ้นก่อหวอดต่อต้านการปกครองจากส่วนกลาง โดยกลุ่มที่เริ่มทำการก่อนได้แก่กลุ่มขุนศึกของชนเผ่าต่าง ๆในช่วงปลายของจลาจล 8 อ๋อง ขณะที่บรรดาเชื้อพระวงศ์ผู้นำของแต่ละกลุ่มต่างทยอยกันเสียชีวิตในการศึก หัวหน้าของชนเผ่าซงหนูหลิวหยวน ก็ประกาศตั้งตัวเป็นอิสระ โดยใช้ชื่อว่าฮั่นกว๋อภายหลังหลิวหยวนสิ้น บุครชายชื่อหลิวชง ยกกำลังเข้าบุกลั่วหยางนครหลวงของจิ้นตะวันตก จับจิ้นหวยตี้ เป็นตัวประกันและสำเร็จโทษในเวลาต่อมา โดยเชื้อพระวงศ์ทางนครฉางอันเมื่อทราบเรื่องก็ประกาศยกให้จิ้นหมิ่นตี้ ขึ้นครองบัลลังก์สืบทอดราชวงศ์จิ้นต่อไปทันที ประชาชนที่หวาดเกรงภัยจากสงครามทางภาคเหนือ ต่างพากันอพยพลงใต้ จวบถึงปี 316 กองกำลังของชนเผ่าซงหนูบุกเข้านครฉางอัน จับกุมจิ้นหมิ่นตี้ เพื่อรับโทษทัณฑ์ จิ้นตะวันตกจึงถึงกาลล่มสลาย ราชวงศ์จิ้นตะวันออกก่อตั้งขึ้นหลังจากการอพยพโยกย้ายราชธานีของเหล่าข้าราชสำนักจิ้นลงสู่ภาคใต้ ภายหลังการล่มสลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก ซึ่งแม้ว่าจะยังคงนับเนื่องเป็นราชวงศ์หนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์โบราณของจีน แต่แท้จริงแล้ว ขอบข่ายอำนาจการปกครองเพียงสามารถครอบคลุมดินแดนทางตอนใต้ของลำน้ำฉางเจียงเท่านั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ บ้านเมืองทางตอนเหนือระส่ำระสายไปด้วยไฟสงครามการแย่งชิงของแว่นแคว้นต่าง ๆภายใต้การนำของกลุ่มชนเผ่าจากนอกด่าน รวมทั้งชาวฮั่นเอง สถานการณ์ความแตกแยกนี้ ยังคงดำเนินไปท่ามกลางการผลุดขึ้นและล่มสลายลงของราชวงศ์จิ้นตะวันออก จวบจนถึงยุคแห่งการตั้งประจันของราชวงศ์เหนือใต้ ซึ่งกินเวลากว่า 300 ปี
ปีสอง
ในโรงเรียนที่อังกฤษและเวลส์ ปีสอง เป็นปีการศึกษาที่สอง หลังจาก รีเซ็ปชั่น ช่วงอายุของเด็ก อยู่ระหว่าง 6 - 7 ปี นี่เป็นปีการศึกษาสุดท้ายของช่วงชั้นที่ 1
ใน ไอร์แลนด์เหนือ และสกอตแลนด์ ป.2 (P2) เป็นปีที่สองของ การศึกษาภาคบังคับ และโดยปกติ นักเรียนในชั้นนี้ มีอายุ 5 - 6 ปี
พญาแสนพู
พญาแสนพู เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่และผู้สร้างเมืองเชียงแสน
พระราชประวัติ
พญาแสนพู มีพระอิสริยยศเดิมว่า ท้าวแสนพู เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในพญาไชยสงครามผู้ครองเมืองเชียงราย พระราชบิดาได้ราชาภิเษกพระองค์ให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 1861 สืบแทนพญามังรายที่สวรรคต เมื่อขุนเครือผู้ครองเมืองนายทราบจึงยกทัพมายึดเมืองเชียงใหม่ได้สำเร็จ พญาแสนพูหนีไปพึ่งพระราชบิดาที่เมืองเชียงราย พญาไชยสงครามจึงให้ท้าวน้ำท่วมพระราชโอรสพระองค์รองแต่งทัพไปยึดเมืองเชียงใหม่คืน ท้าวน้ำท่วมทำสำเร็จ พญาไชยสงครามจึงราชาภิเษกท้าวน้ำท่วมให้เป็นพญาครองเมืองเชียงใหม่ แต่ผ่านไปเพียงสองปีท้าวน้ำท่วมก็ถูกพระราชบิดาถอดจากราชสมบัติ แล้วเนรเทศไปอยู่เชียงตุง และราชาภิเษกพญาแสนพูให้ครองเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง
เมื่อพญาไชยสงครามสวรรคต พญาแสนพูจึงเสด็จไปปลงพระศพพระราชบิดาที่เชียงราย แล้วราชาภิเษกท้าวคำฟูพระราชโอรสให้เป็นพญาในเมืองเชียงใหม่แทน ส่วนพระองค์เสด็จไปสร้างเมืองเชียงแสน พระองค์ครองราชสมบัติในเมืองนั้นได้ 7 ปีก็สวรรคตราวปี พ.ศ. 1881/82
ภาษาซาบาเอียน
ภาษาซาบาเอีย เป็นภาษาอาระเบียใต้ในยุคโบราณ ใช้พูดในเยเมนจนถึง พ.ศ. 1343 เขียนด้วยอักษรซาบาเอียนหรืออักษรอาระเบียใต้ อักษรชนิดนี้เคยใช้ในเอธิโอเปียและเยเมนในช่วง 257 ปีก่อนพุทธศักราช และได้พัฒนาต่อไปเป็นอักษรเอธิโอปิกหรืออักษรกีเอซ ภาษานี้เป็นหลักฐานหนึ่งที่ชี้ให้เห็นว่าเคยมีผู้พูดภาษากลุ่มเซมิติกในเอธิโอเปียและเอริเทรียอย่างน้อยตั้งแต่ 1457 ปีก่อนพุทธศักราช
พอล ดับบลิว.เอส. แอนเดอร์สัน
พอล วิลเลียม สก็อตต์ แอนเดอร์สัน (Paul William Scott Anderson) เกิดวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1965 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้างและนักเขียนบทชาวอังกฤษที่ทำงานด้านภาพยนตร์นิยายวิทยาศาสตร์และดัดแปลงวิดีโอเกมเป็นประจำ เขากำกับภาพยนตร์ภาพยนตร์เรื่อง ช้อปปิ้ง (1994), มอร์ทัล คอมแบท: นักสู้เหนือมนุษย์ (1995), อีเว้นท์ ฮอไรซัน: ผ่านรกสุดขอบฟ้า (1997), เอเลียน ปะทะ พรีเดเตอร์: สงครามชิงเจ้ามฤตยู (2004), เดธ เรซ: ซิ่ง สั่ง ตาย (2008) และไตรภาค เรซิเดนต์อีวิล: ผีชีวะ (2002–2017)
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 11 เรื่องของ พอล ดับบลิว.เอส. แอนเดอร์สัน 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
N/A ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
พญากือนา
พญากือนา, พญาธรรมิกราช หรือ เจ้าท้าวสองแสนนา อันธรรมิกราช เป็นพระมหากษัตริย์ล้านนา รัชกาลที่ 6 แห่งราชวงศ์มังราย ทรงครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 1898 - พ.ศ. 1928 เป็นพระราชโอรสในพญาผายูกับพระนางจิตราเทวี
ซอร์เบ
ซอร์เบ (sorbet) เป็นของหวานแช่แข็งซึ่งทำมาจากน้ำหวานแต่งกลิ่นและรสชาติ (หรือใช้น้ำผลไม้หรือปูว์เรผลไม้, ไวน์, ลิเคียวร์หรือเหล้าหวาน)
ต้นกำเนิด
คำว่า sherbet เข้าสู่ภาษาอิตาลีในรูป sorbetto ซึ่งต่อมากลายเป็นคำว่า sorbet ในภาษาฝรั่งเศส คำว่า sherbet นั้นได้รับการกล่าวถึงครั้งแรกในอิตาลี โดยใช้เรียกของบางอย่างที่ชาวเติร์กดื่ม ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อังกฤษได้เริ่มนำเข้า "ผงเชอร์เบต" จากจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งทำมาจากผลไม้และดอกไม้ตากแห้งปรุงรสผสมกับน้ำตาล ใน ค.ศ. 1662 ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในลอนดอนได้โฆษณา "เชอร์เบตที่ผลิตในตุรกี แต่งกลิ่นเลมอน, กุหลาบ และไวโอเลต" ใน ค.ศ. 1670 กาเฟพรอก็อป (Café Procope) ได้เปิดกิจการในปารีสและเริ่มขายซอร์เบ (ในสมัยใหม่ ผงเชอร์เบตยังคงเป็นที่นิยมในสหราชอาณาจักร) เมื่อชาวยุโรปรู้วิธีการทำเชอร์เบตแช่แข็ง พวกเขาก็เริ่มทำ ซอร์เบตโต โดยการเติมน้ำผลไม้และแต่งกลิ่นรสโดยการใช้ไซรัป โดยทั่วไปแล้ว ในสหรัฐ เชอร์เบตจะหมายถึงนมแช่แข็ง แต่สูตรสมัยใหม่ที่อยู่ในตู้กดจะผสมวัตถุดิบจำพวกเจลาติน, ไข่ขาวตีขึ้นฟู, ครีม หรือนม
เอแกรซเป็นซอร์เบประเภทหนึ่งที่มีในแอฟริกาเหนือและแอฟริกาตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งทำจากอัลมอนด์, เวอร์จูซ และน้ำตาล ซึ่งจะมีรสชาติเปรี้ยวกว่าอันเนื่องมาจากเวอร์จูซ
กีวเร (givré; "ใต้จุดเยือกแข็ง") เป็นซอร์เบที่เสิร์ฟมาในเปลือกมะพร้าวหรือเปลือกผลไม้ (อาทิ เปลือกเลมอน) แช่แข็ง
รูปแบบ
ซอร์เบไวน์ร้อนอาจจะทำมาจากไวน์แดง, ส้ม, เลมอน, เครื่องเทศ, ไวน์ทับทิมดอง และไข่ขาว ส่วนซอร์เบมัสกัตนั้นทำมาจากไวน์ของหวาน, น้ำเลมอน และไข่ขาว
รักเหอะ
"รักเหอะ" เป็นซิงเกิลของบิ๊กแอส จากอัลบั้ม THE LION ประพันธ์เนื้อร้องโดย เหนือวงศ์ แต่งทำนองโดย พูนศักดิ์ จตุระบุล เรียบเรียงโดย บิ๊กแอส ออกจำหน่ายในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 สังกัดจีนี่เรคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
เป็นเพลงรักเนื้อหาแง่บวก เกี่ยวกับคู่รักที่เจอกันและฝ่าฟันกับเรื่องและปัญหาที่เจอไปด้วยกัน เลยเกิดเป็นคำว่า "รักเหอะ" คือให้รักเราเถอะ รับรองจะดูแลตลอดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ส่วนมิวสิควีดิโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เวลา 20:00 น. กำกับมิวสิควิดีโอโดย หมู-ชยนพ บุญประกอบ เป็นเรื่องราวของคู่รักตัวใหญ่ที่ไม่ใช่คู่รักที่สวยหล่อ และยังมีน้องนน ชานน นักแสดงจากซีรีส์ฮอร์โมน วัยว้าวุ่น มาเล่นรับเชิญด้วย
การตอบรับ
เพลง "รักเหอะ" ติดอันดับสูงสุดที่ 11 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
รากูโงะ
รากูโงะ (落語 (Rakugo)) เป็นรูปแบบความบันเทิงที่ใช้คำพูดของญี่ปุ่น โดยนักเล่าเรื่องเดี่ยว (落語家 (rakugoka)) นั่งบนเวทีที่เรียกว่า โคซะ (高座 (kōza)) ใช้เพียงพัดกระดาษ (扇子 (sensu)) และผ้าผืนเล็ก (手拭 (tenugui)) เป็นอุปกรณ์ และไม่มีการยืนขึ้นมาจากตำแหน่งนั่งบนเบาะรองนั่ง (正座 (seiza)) ศิลปินรากูโงะจะเล่าเรื่องตลก (หรือบางครั้งเป็นเรื่องซึ้งกินใจ) ที่ยาวและซับซ้อน เรื่องราวที่เล่ามักเป็นบทสนทนาระหว่างตัวละครสองคนหรือมากกว่า ความแตกต่างระหว่างตัวละครจะแสดงออกมาผ่านเพียงการเปลี่ยนแปลงของระดับเสียง น้ำเสียง หรือการหันศีรษะเล็กน้อย
ยาคุโมะ อิจิโร
ยาคุโมะ อิจิโร เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
รากูโงะ
ศัพทมูล
รากูโงะเดิมรู้จักในชื่อ คารูกูจิ (軽口 (karukuchi)) การปรากฏของอักษรคันจิที่เก่าแก่ที่สุดที่หมายความถึงการแสดงชนิดนี้มีตั้งแต่ ค.ศ. 1797 แต่เวลานั้นตัวอักษรดังกล่าว (落とし噺) โดยปกติอ่านว่า โอโตชิบานาชิ (การพูดที่ตกลง)
ยาคุโมะ อิจิโร
ทาคากิ มาซาฮิโระ นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์ โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ เพื่อสนิทของทาคากิ มาซาฮิโระ
รากูโงะ
ศัพทมูล
ในช่วงกลางยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) คำว่า รากูโงะ เริ่มมีการใช้เป็นครั้งแรก และกลายมาเป็นคำที่ใช้ทั่วไปในยุคโชวะ (ค.ศ. 1926–1989).
ราชวงศ์จิ้นตะวันออก
การล่มสลายของราชวงศ์จิ้นตะวันตก ทำให้แผ่นดินจีนตกอยู่ในภาวะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ราชสำนักจิ้นย้ายฐานที่มั่นทางการปกครองและเมืองหลวงลงไปทางใต้ สถาปนาราชวงศ์จิ้นตะวันออก (ค.ศ.317-420) ขณะที่สถานการณ์ทางตอนเหนือวุ่นวายหนัก แผ่นดินที่แตกออกเป็นแว่นแคว้น ที่ปกครองโดยชนกลุ่มน้อยจากชนเผ่าต่างๆ ผลัดกันรุกรับ ผ่านการล้มล้างแล้วก่อตั้งครั้งแล้วครั้งเล่า สู่การหลอมรวมทางชนชาติครั้งใหญ่ของจีน สำหรับห้าชนเผ่าในที่นี้ได้แก่ ซยฺงหนู เซียนเปย์ เจี๋ย ตี และเชียง 16 แคว้น และเมื่อรวมกับแว่นแคว้นที่สถาปนาโดยชาวฮั่นแล้ว ได้แก่
ฮั่นเจ้า ซงหนู ค.ศ. 304 – 329
เฉียนเหลียง ฮั่น ค.ศ. 317 – 376 สือเจ้า เจี๋ย ค.ศ. 319 – 351
เฉียนเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 337 – 370
เฉียนฉิน ตี ค.ศ. 350 – 394
โฮ่วฉิน เชียง ค.ศ. 384 – 417
โฮ่วเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 384 – 407
ซีเอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 384 – 394
ซีฉิน เซียนเปย ค.ศ. 385 – 431 โฮ่วเหลียง ตี ค.ศ. 386 – 403
เหลียง เซียนเปย ค.ศ. 397 – 414
เอี้ยน เซียนเปย ค.ศ. 398 – 410 ซีเหลียง ฮั่น ค.ศ. 400 – 421
ซีสู ฮั่น ค.ศ. 405 – 413
เซี่ยซงหนู ค.ศ. 407 – 431
เป่ยเหลียง ซงหนู ค.ศ. 401 – 439
ไต้ เซียนเปย ค.ศ. 315 – 376
ยูสะ นินซาบุโร
ยูสะ นินซาบุโร เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง
ยูสะ นินซาบุโร นักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งเซ็นเตอร์โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ นักบาสเกตบอลคนที่ 6 ที่แข็งแกร่งและเก่งที่สุด
คาวามูระ ฮายาโตะ
คาวามูระ ฮายาโตะ เป็นตัวละครจากเรื่องฮาเล็มบีท จังหวะคนจริง เป็นนักกีฬาบาสเกตบอล ตำแหน่งชู้ตติ้งการ์ด โรงเรียนอาชีวะคานาซาวะคิตะ
อะห์มัด ฮิญาซี (นักฟุตบอล)
อะห์มัด ฮิญาซี (أحمد حجازي; เกิด 25 มกราคม ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวอียิปต์ ปัจจุบันลงเล่นตำแหน่งกองหลังให้กับอิตติฮาดในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก ซึ่งเขาเป็นกัปตันทีมและทีมชาติอียิปต์
เขาลงเล่นให้กับทีมชาติมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2011 และเคยเข้าร่วมแข่งขันรายการสำคัญอย่างฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2009, ฟุตบอลแอฟริกาเยาวชน 2011, ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2011, โอลิมปิกฤดูร้อน 2012 และในปี ค.ศ. 2017 เขามีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2017
เกียรติประวัติ
อัลอะฮ์ลี
อียิปต์
ส่วนตัว
ภาษาไซเทีย
ภาษาซามาร์เทียหรือภาษาไซเทีย เป็นสำเนียงของภาษากลุ่มอิหร่านตะวันออก ใช้พูดโดยชาวไซเทียหรือซามาร์เทียในรัสเซียภาคใต้ระหว่าง 257 ปีก่อนพุทธศักราชจนถึง พ.ศ. 1043 ชาวไซเทียอพยพจากเอเชียกลางเข้าสู่ยุโรปตะวันออก ซึ่งปัจจุบันเป็นรัสเซียภาคใต้และยูเครน รวมทั้งที่ราบคาร์ปาเทียนในมอลโดวาและโดบรูยา ประวัติศาสตร์ของชนกลุ่มนี้หายไปหลังการรุกรานของชาวฮั่นเมื่อ พ.ศ. 1043 ผู้พูดภาษานี้เปลี่ยนไปพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก (เช่น ภาษาอวาร์, ภาษาบุลการ์, ภาษาบัตซันเก) และภาษากลุ่มสลาวิก อย่างไรก็ตาม ในเทือกเขาคอเคซัสยังมีสำเนียงของภาษาไซเทียใช้พูดจนถึงปัจจุบันเรียกภาษาออสเซต
จารึก
นักวิชาการพบจารึกภาษาไซเทียในที่รายคาร์ปาเทียนและเอเชียกลาง แต่การทำความเข้าใจยังเป็นไปได้ยากเพราะยังไม่เข้าใจอักษรที่ใช้เขียน จารึกจากซักเกวซ เขียนด้วยไฮโรกลิฟของฮิตไตน์ ที่แสดงในตาราง กล่าวถึงกษัตริย์ปาร์ติตาวะ ซึ่งอาจเป็นกษัตริย์ของชาวไซเทียองค์เดียวกับที่เฮโรโดตัสเรียกว่า โปรโตไตเอส และ ปาร์ตาตูอาในเอกสารของชาวอัสซีเรีย
ชื่อเฉพาะ
นอกจากนี้ยังพบชื่อเฉพาะภาษาไซเทียจากจารึกภาษากรีกในบริเวณอาณานิคมของกรีกทางทะเลดำตอนเหนือ ชื่อเฉพาะในภาษารัสเซียและภาษายูเครนบางคำมาจากภาษาไซเทียเช่นกัน เช่น ชื่อแม่น้ำดอน มาจากภาษาไซเทีย *dānu "น้ำ, แม่น้ำ", ภาษาออสเซติกใช้ don, ภาษาอเวสตะใช้ dānu-.แม่น้ำชื่อ ดานูบ ดนีเปอร์ และดนีสเตอร์ คาดว่ามาจากภาษาไซเทียเช่นเดียวกัน
บัตเตอร์นัตสควอช
บัตเตอร์นัตสควอช (Cucurbita moschata) หรือที่ชาวออสเตรเลียและนิวซีแลนด์รู้จักกันในชื่อ ฟักทองบัตเตอร์นัต หรือ แกรมมา เป็นฟักทองเทศที่เติบโตเป็นเถา รสชาติหวาน มัน คล้าย ๆ กับฟักทอง มีสีเหลืองอ่อนและส้ม โดยที่แกนเมล็ดอยู่ด้านล่างของผล เมื่อผ่าออกมาแล้ว จะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มขึ้นและจะมีรสหวานขึ้น เป็นแหล่งของไฟเบอร์, วิตามินซี, แมกนีเซียม และโพแทสเซียม ทั้งยังอุดมไปด้วยวิตามินเอ
ถึงแม้ว่าโดยแท้จริงแล้วบัตเตอร์สควอชจะเป็นผลไม้ แต่ก็มักนำมาใช้แทนผักโดยกระบวนการต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง เช่น อบ, โซเต (ผัด), ปิ้ง, ปูว์เร ส่วนจำพวกที่นำมาทำเป็นซุปหรือบด มักทำในหม้ออบ (casserole), ขนมปัง, มัฟฟิน และพาย
ประวัติ
ที่เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในยุคนั้น รู้จักกันในชื่อ บัตเตอร์นัตวัลธัม ที่มาจากวัลธัม แมสซาชูเซตส์ ถูกผสมขึ้นโดยโรเบิร์ต อี. ยัง ส่วนโดโรธี เลกเกตต์ ได้นำบัตเตอร์นัตวัลธัม มาพัฒนาต่อกับสามีคนล่าสุด ชาร์ล เลกเกตต์ในช่วงปี 1940 ณ เมืองสโตว รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา และต่อมาได้นำไปเสนอที่ Waltham Field Station เธอยังได้บอกที่มาของชื่อไว้ด้วยว่า "ละมุนดั่งเนย หวานเหมือนถั่ว"
ออสเตรเลีย
ในออสเตรเลีย บัตเตอร์สควอชนั้นถือว่าเป็นฟักทอง และสามารถใช้แทนกับฟักทองชนิดอื่น ๆ ได้
แอฟริกาใต้
ในแอฟริกาใต้ บัตเตอร์สควอชมักนำมาทำเป็นซุปหรือนำไปย่างทั้งผล บัตเตอร์สควอชย่างมักจะปรุงด้วยเครื่องเทศ เช่น จันทร์เทศและซินนามอน หรือยัดไส้ (เช่น ปวยเล้งและเฟตา) ก่อนจะห่อฟอยล์แล้วย่าง
บัตเตอร์สควอชย่างมักจะถูกเสิร์ฟเป็นเครื่องเคียงกับเบรส (braais, บาร์บีคิว) และเสิร์ฟเป็นซุปเป็นจานหลัก
นิวซีแลนด์
บัตเตอร์ัทสควอชถูกนำเข้ามาในนิวซีแลนด์ในปี 1950 โดย พี่น้องอาเธอร์และเดวิด แฮร์ริสันที่เป็นคนเพาะปลูกต้นไม้และชาวสวนในตลาดของ โอตากิ นิวซีแลนด์
ละอ่อน
ละอ่อน (La-On) เป็นวงดนตรีระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ที่ชนะการประกวดวงดนตรี ฮอตเวฟมิวสิกอวอร์ดส์ ออกจำหน่ายอัลบั้ม 2 ชุด ได้แก่ ละอ่อน และ เทพนิยายนายเสนาะ สมาชิกบางส่วนได้ออกจากวงไปก่อตั้งวงใหม่ชื่อบอดี้สแลม
ประวัติ
วงละอ่อนเกิดจากการรวมตัวของเด็กนักเรียน 6 คน จากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ซึ่งคำว่า "ละอ่อน" นั้น เป็นภาษาถิ่นของภาคเหนือ มีความหมายว่า เด็ก ๆ คนที่อายุน้อยกว่า และเป็นชื่อวันรับน้องของโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ซึ่งเป็นการรับน้องระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยรุ่นพี่มัธยมศึกษาปีที่ 6 ในขณะนั้น
รายการวิทยุฮอตเวฟได้จัดงานประกวดวงดนตรีระดับมัธยมศึกษาชื่อฮอตเวฟมิวสิกอวอร์ดส์ขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 วงละอ่อนจึงได้เข้าร่วมการแข่งขันและได้รับรางวัลชนะเลิศ ทำให้วงละอ่อนได้รับการเซ็นสัญญาเป็นศิลปินในสังกัดมิวสิค บั๊กส์ และออกอัลบั้มแรกในชื่อ ละอ่อน โดยเพลงที่ได้รับความนิยมคือเพลง "ได้หรือเปล่า" และ "นิดนึงพอ" เป็นการรวมตัวกันของนักดนตรีส่วนหนึ่งของวงละอ่อน ซึ่งเคยชนะเลิศการประกวดฮอตเวฟมิวสิกอวอร์ดส์ ครั้งที่ 1 และมีผลงานมาแล้วถึง 2 อัลบั้ม
หลังจากนั้นสมาชิกในวงก็ได้แยกย้ายกันไปเรียนต่อ ทำให้มีการยุบวงไปชั่วคราว จนกระทั่ง ตูน - อาทิวราห์ คงมาลัย นักร้องนำของวง ได้กลับมาสนใจเล่นดนตรีและเริ่มแต่งเพลงอีกครั้ง จากนั้นก็ได้ ปิ๊ด - ธนดล ช้างเสวก มือเบส และ เภา - รัฐพล พรรณเชษฐ์ มือกีต้าร์ กลับมาช่วยทำงานเพลงในรูปแบบใหม่และก่อตั้งเป็นวงใหม่ชื่อ "บอดี้สแลม" ซึ่งแนวดนตรีได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และได้มี ปั้น - เจษฎา ลัดดาชยาพร จากวงแบชเชอร์ (Basher) ขึ้นมาเป็นนักร้องนำของวงละอ่อนแทน และได้ออกจำหน่ายอัลบั้มชุดที่ 2 ซึ่งเป็นอัลบั้มเพลงประกอบละคร มีชื่อว่า เทพนิยายนายเสนาะ
หมากฮอสรัสเซีย
หมากฮอสรัสเซีย (Русские шашки) เป็นหมากฮอสที่เล่นในประเทศรัสเซีย การจัดหมากเริ่มต้นคล้ายกับหมากฮอสอังกฤษ แต่วิธีการเล่นไม่เหมือนกัน
การเดิน
หมากฮอสรัสเซียเดินเหมือนหมากฮอสไทยตรงที่ว่าเดินเป็นแนวทแยงและเมื่อถึงสุดของกระดานฝ่ายตรงข้ามฮอสตัวนั้นจะวามารถเดินได้ทั้งข้างหน้าและหลังจนสุดกระดาน
ไวน์
ไวน์ (wine) เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำมาจากการหมักด้วยองุ่น ยีสต์จะกินน้ำตาลในองุ่นและแปรเปลี่ยนเป็นเอทานอล คาร์บอนไดออกไซค์ และความร้อน องุ่นสายพันธุ์ต่าง ๆ และยีสต์หลายสายพันธุ์เป็นปัจจัยหลักในไวน์หลากสไตล์ ความแตกต่างเหล่านี้เป็นผลมาจากปฏิสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างการพัฒนาทางชีวเคมีขององุ่น ปฏิกิริยาที่เกี่ยวข้องกับการหมัก สภาพแวดล้อมในการเพาะปลูกองุ่น(terrior) และกระบวนการผลิตไวน์ หลายประเทศออกกฏหมายในการตั้งชื่อเพื่อกำหนดรูปแบบและคุณภาพของไวน์ โดยทั่วไปสิ่งเหล่านี้จะจำกัดแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์และสายพันธุ์องุ่นที่ได้รับอนุญาต เช่นเดี่ยวกับแง่มุมอื่น ๆ ของการผลิตไวน์ ไวน์ที่ไม่ได้ทำมาจากองุ่น ซึ่งเกี่ยวข้องกับการหมักพืชผลเพิ่มเติม รวมทั้งไวน์ข้าว และไวน์ผลไม้อื่น ๆ เช่น พลัม เชอร์รี่ ทับทิม ลูกเกด และเอลเดอร์เบอร์รี่
ไวน์มีการผลิตมานานนับพันปี หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดของไวน์มาจากจีนยุคโบราณ (ค.ศ. 7000 ปีก่อนคริตกาล)    จอร์เจีย(ค.ศ. 6,000 ปีก่อนคริตกาล)  เปอร์เซีย(ค.ศ. 5,000 ปีก่อนคริตกาล) และอิตาลี(ค.ศ. 4,000 ปีก่อนคริตกาล) ไวน์โลกใหม่มีความเกี่ยวข้องกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำขึ้นโดยชนพื้นเมืองของอเมริกา แต่ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ไวกิงในเวลาต่อมาของวินแลนด์และขนบประเพณีของเสปนในนิวสเปน.  ต่อมาในขณะที่ไวน์โลกเก่าได้พัฒนาเทคนิดการปลูกองุ่นมากขึ้น ยุโรปจะคลอบคลุมพื้นที่ผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดถึงสามแห่ง ปัจจุบัน ห้าประเทศที่มีพื้นที่ผลิตไวน์มากที่สุดคือ อิตาลี สเปน ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา และจีน
ไวน์มีบทบาทที่สำคัญในศาสนามาช้านาน ไวน์แดงมีความเกี่ยวข้องกับเลือดของชาวอียิปต์ยุคโบราณ และถูกนำมาใช้ในการบูชาเทพเจ้าองค์หนึ่งนามว่า ไดอะไนซัส ของชาวกรีก ส่วนโรมัน จะถูกนำมาใช้ในงานฉลองที่มีชื่อว่า แบคัสนาเลีย ศาสนายูดาห์ยังถูกรวมอยู่ในพิธีคีดูช และศาสนาคริสต์ในพิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ วัฒนธรรมไวน์ของอียิตป์ กรีก โรมัน และอิสราเอลนั้นยังคงเชื่อมโยงถึงรากเหง้ายุคโบราณเหล่านี้ ในทำนองเดียวกัน แหล่งผลิตไวน์ที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลี สเปน และฝรั่งเศสก็มีมรดกตกทอดที่เกี่ยวข้องกับไวน์ศักดิ์สิทธิ์ เช่นเดียวกันกับประเพณีการปลูกองุ่นทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริดกาเริ่มต้นขึ้นภายในนิวสเปน เนื่องจากบาทหลวงและคณะสงฆ์คาทอลิกได้ผลิตไวน์ขึ้นเป็นครั้งแรกในนิวแม็กซิโกและแคลิฟอร์เนีย.
ประวัติ
เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าไวน์เป็นเครื่องดื่มที่มีมาหลายพันปีแล้ว มีการค้นพบโถโบราณบรรจุเมล็ดองุ่นไร่ซึ่งมีอายุนับเนื่องขึ้นไปกว่า 8,000 ปี ก่อนคริสตกาล
นอกจากที่ประเทศอิหร่านแล้ว ยังมีการพบร่องรอยของเครื่องดื่มชนิดหนึ่งที่ได้จากกรรมวิธีการหมักแบบเดียวกับไวน์ในสมัย 7,000 ปีก่อนคริสตกาล ทางตอนเหนือของประเทศจีน
ในยุคอียิปต์โบราณ การเพาะปลูกองุ่นเพื่อทำไวน์มีการดำเนินการอย่างเป็นระบบระเบียบมาก เทพต่าง ๆ ในตำนานเทพปกรณัม ทั้งโอซิริสของอียิปต์ เทพไดโอนีซุสของกรีก บัคคัสของโรมัน หรือกิลกาเมชของบาบิโลน ล้วนแล้วแต่เป็นเทพแห่งไวน์ นอกจากนั้น ไวน์ยังเป็นสัญลักษณ์ของพระโลหิตของพระเยซูเจ้าตามความเชื่อทางศาสนาคริสต์ ไวน์มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงเป็นอันมากในช่วงสองร้อยปีหลัง ชาวโรมันในสมัยก่อนนั้นดื่มไวน์ที่มีรสฉุนจนต้องผสมน้ำทะเลก่อนดื่ม รสชาติของไวน์ดังกล่าวแตกต่างจากไวน์ในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง
ในสมัยศตวรรษที่ 19 ไวน์ถือว่าเป็นเครื่องดื่มบำรุงกำลัง โดยคนงานที่รับจ้างเก็บเกี่ยวพืชผลจะดื่มไวน์ถึงวันละ 6-8 ลิตร และนายจ้างจะจ่ายไวน์ให้เป็นส่วนหนึ่งของค่าแรง เพราะสมัยนั้นน้ำยังไม่ค่อยสะอาดพอที่จะนำมาดื่มได้
ส่วนประกอบของไวน์
ส่วนประกอบส่วนใหญ่ของไวน์คือองุ่นสายพันธ์ต่าง ๆ ยีส และส่วนผสมทางเคมีอื่น ๆ ปกติแล้ว ปริมาณของแอลกอฮอล์จะอยู่ระหว่าง 9-15 เปอร์เซ็นต์ต่อปริมาณน้ำ 85 เปอร์เซ็นต์
แอลกอฮอล์ในไวน์ส่วนใหญ่เป็นเอทิลแอลกอฮอล์ และยังพบตัวทำละลายประเภทกลีเซอรอล ซอร์บิทอล และบูตีแลนกลีคอล
นอกจากนั้น ไวน์ยังประกอบด้วย
การแบ่งประเภทไวน์
ในหลาย ๆ ประเทศจะแบ่งประเภทไวน์ตามพันธุ์ขององุ่นที่นำมาใช้เป็นวัตถุดิบ และในประเทศฝรั่งเศสมีการแบ่งประเภทไวน์ตามพื้นที่แหล่งผลิตหรือกรู (cru) ผู้ผลิต และปีที่ผลิต
พันธุ์องุ่น (Cépage; Cultivar)
พันธุ์องุ่นดำที่มีชื่อเสียงในการทำไวน์แดงหรือไวน์ชมพู ได้แก่
พันธุ์ขาว องุ่นที่นิยมนำมาทำไวน์ขาวได้แก่
พื้นที่
คำว่า "กรู" (cru) หมายถึงไวน์เฉพาะถิ่นที่ผลิตในพื้นที่ซึ่งกำหนดไว้ โดยพื้นที่แต่ละแห่งจะมีลักษณะแตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อม สภาพพื้นดิน สภาพอากาศ ซึ่งทำให้องุ่นที่ปลูกในพื้นที่นั้น ๆ ให้รสชาติและลักษณะไวน์ที่เป็นลักษณะเฉพาะและเป็นที่รู้จักเพิ่มขึ้น ไวน์ของผู้ผลิตในประเทศต่าง ๆ (ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ ชิลี แคลิฟอร์เนีย - สหรัฐอเมริกา) สร้างความหลากหลายให้กับรสชาติไวน์ตามลักษณะของพื้นที่ผลิต (แสงแดด ความชื้น คุณภาพดิน) โดยการดื่มไวน์ชิมไวน์เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง จุดประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบของไวน์และประเมินคุณภาพเพื่อให้เกิดความสุนทรีในการดื่ม คนที่เป็นนักชิมไวน์มืออาชีพ (Master of wine) คนเหล่านี้จะมีคำว่า MW วงเล็บต่อท้ายชื่อ ซึ่งทั่วโลกมีอยู่ 100 กว่าคน และในเอเชียมีเพียง 10 คนเท่านั้น
ในฝรั่งเศส พื้นที่ผลิตมักจะสัมพันธ์กับพันธุ์องุ่น โดยในพื้นที่หนึ่ง ๆ อาจจะปลูกองุ่นเพียงพันธุ์เดียว หรือหลายพันธุ์เป็นการเฉพาะ ตัวอย่างเช่น ไวน์มาดีรอง (madiran) จากแถบเทือกเขาพีเรนีส จะทำจากองุ่นพันธุ์ตานา (tannat) เท่านั้น
ผู้ผลิตจะตั้งชื่อไวน์ตามชื่อพื้นที่สำหรับไวน์บูร์กอญ (Bourgogne) หรือเรียกในภาษาอังกฤษว่าเบอร์กันดี (Burgundy) ส่วนไวน์บอร์โด (Bordeaux) ตั้งตามชื่อปราสาท (châteaux - ชาโต)
แหล่งผลิตไวน์
พื้นที่ที่ใช้ในการเพาะองุ่นสำหรับหมักไวน์เนื่องจากดินที่ใช้ทำให้รสองุ่นต่างกัน ดังนั้น ไวน์ที่ผลิตในยุโรป (Old-world) เช่น ฝรั่งเศส อิตาลี จะรสต่างจากไวน์ที่ผลิตในที่อื่น ๆ (New-world) เช่น แอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย แคลิฟอร์เนีย ชิลี เป็นต้น หากคุณต้องเลือก ไวน์จาก Old-world อาจจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า ซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าไวน์จากประเทศ New-world จะไม่อร่อยเพราะก็มีไวน์จากอเมริกาและออสเตรเลียที่ได้รับรางวัลมากมาย
ปีที่ผลิต
ปีที่ผลิต (Millésime; Vintage) คือ ปีที่มีการเก็บองุ่นซึ่งนำมาใช้ทำไวน์นั้น ๆ เป็นตัวบ่งบอกถึงลักษณะอากาศในปีต่าง ๆ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญของคุณภาพไวน์ โดยปกติผู้ผลิตจะเขียนชื่อปีที่ผลิตไว้บนฉลาก กฎหมายของสหภาพยุโรปไม่ได้กำหนดให้แจ้งปีที่เก็บเกี่ยวองุ่นที่ใช้ทำไวน์แต่อย่างใด
ไวน์แดง
ไวน์แดง (red wine)
ตัวอย่างไวน์แดงที่ได้รับความนิยม
ไวน์ขาว (White wine)
ผลิตจากองุ่นขาวหรือองุ่นแดงแต่เอาเฉพาะน้ำองุ่น แบ่งออกเป็นหลายชนิด ตัวอย่างไวน์ขาวที่ได้รับความนิยม
สปาร์กลิงไวน์ (Sparkling wine)
ตัวอย่างสปาร์กลิงไวน์ที่ได้รับความนิยม
สฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง
สฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง (, เกิดวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2503) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ สังกัดพรรคภูมิใจไทย รองประธานคณะกรรมาธิการคนที่ห้า ในคณะกรรมาธิการการที่ดิน ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และโฆษกคณะกรรมาธิการในคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563 สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
ประวัติ
นายสฤษฏ์พงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2503 เป็นบุตรของนายม้าว และนางก่ำรั่น เกี่ยวข้อง เป็นลูกพี่ลูกน้องของนายสาคร เกี่ยวข้อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต (สื่อสารการเมือง) จากมหาวิทยาลัยเกริก บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (การจัดการทั่วไป) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (รัฐประศาสนศาสตร์) จากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับนางเยาวดี เกี่ยวข้อง มีบุตรธิดา 3 คน (เสียชีวิต 1 คน)
การทำงาน
นายสฤษฏ์พงษ์เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ คือประธานอนุกรรมการติดตามการปฏิบัติราชการประจำพื้นที่เขต ๑๑ จังหวัดกระบี่ ประธานโครงการพัฒนาผู้ประกอบการธุรกิจอุตสาหกรรมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กรรมการสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดกระบี่กรรมาธิการการอุตสาหกรรม สภาผู้แทนราษฎร กรรมการบริหารสมาคมองค์การบริหารส่วนจังหวัดแห่งประเทศไทย (ฝ่ายวิชาการและฝ่ายปฏิคม) คณะอนุกรรมาธิการการท่องเที่ยวทางบกทางทะเล วุฒิสภา ผู้ชำนาญการสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และประธานหอการค้าจังหวัดกระบี่
งานการเมือง
นายสฤษฏ์พงษ์ เริ่มเข้าสู่เส้นทางการเมือง โดยเริ่มจากการเมืองท้องถิ่น ด้วยการเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ (ส.จ.) ในปี 2530 ก่อนก้าวสู่ตำแหน่งรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดกระบี่ ในปี 2555 - 2562
ต่อมาได้เข้าสู่การเมืองระดับชาติ โดยครั้งแรกได้ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ เขต 1 ในนามพรรคไทยรักไทย แต่แพ้นายอาคม เอ่งฉ้วน ครั้งที่สองได้ลงสมัครในนามพรรคพลังประชาชน แต่ได้คะแนนเพียง 19,388 คะแนน และครั้งที่สามลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ เขต 2 ในนามพรรคภูมิใจไทย โดยได้รับคะแนน 41,978 คะแนน ชนะนายสุชีน เอ่งฉ้วน ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ ที่ได้คะแนน 40,014 คะแนน ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 นายสฤษฏ์พงษ์ ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกระบี่ เขต 3 โดยได้รับคะแนน 52,499 คะแนน ชนะนางสาวพิมพ์รพี พันธุ์วิชาติกุล จากพรรคประชาธิปัตย์ ที่ได้คะแนน 25,484 คะแนน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
นายสฤษฏ์พงษ์ เกี่ยวข้อง ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
กูเกิล โครมโอเอส
กูเกิล โครมโอเอส (Google Chrome OS) เป็นโครงการระบบปฏิบัติการที่ออกแบบและผลิตโดยกูเกิล โดยเป้าหมายสำหรับคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานเวิลด์ไวด์เว็บเป็นหลัก เปิดตัวเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ซอฟต์แวร์นี้พัฒนาต่อจากกูเกิลโครม และเคอร์เนิลลินุกซ์ โดยตัวระบบปฏิบัติการนี้มุ่งเน้นสำหรับคอมพิวเตอร์ในลักษณะของเน็ตบุ๊ก โดยวางแผนจะเปิดใช้งานในปี พ.ศ. 2553 ระบบปฏิบัติการจะทำงานกับโพรเซสเซอร์ x86 หรือ ARM architecture
นอกจากนี้กูเกิลได้กล่าวไว้ว่าภายในสิ้นปี 2552 ระบบปฏิบัติการตัวนี้จะเป็นโครงการในลักษณะโอเพนซอร์ซ ระบบปฏิบัติการตัวนี้จะสามารถใช้แทนระบบปฏิบัติการวินโดวส์ ถึงแม้ว่าซอฟต์แวร์นี้จะพัฒนาตามลินุกซ์เคอร์เนิลก็ตาม
บริษัทที่มีส่วนร่วมในการพัฒนาได้แก่ ควอลคอมม์ เท็กซัสอินสตรูเมนตส์ โตชิบา ฟรีสเกล เลโนโว เอเซอร์ อะโดบี อัสซุส และ ฮิวเลตต์-แพคการ์ด
การควบแน่น
การควบแน่น (condensation) เป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของสสารเชิงกายภาพจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของเหลว ตรงกันข้ามกับการระเหย นอกจากนี้ ยังนิยามเป็นการเปลี่ยนแปลงสถานะของไอน้ำเป็นน้ำเหลวเมื่อสัมผัสกับผิวใด ๆ เมื่อเกิดการเปลี่ยนผ่านจากสถานะแก๊สเป็นสถานะของแข็งโดยตรง เรียก การพอกพูน (deposition)
กูเกิล โครมโอเอส
คุณสมบัติ
หน้าตา
ลักษณะ interface ของ กูเกิล โครมโอเอส มีลักษณะเหมือน กูเกิล โครม ที่เป็นเบราว์เซอร์ของกูเกิล
โปรแกรม
โปรแกรมที่สามารถทำงานได้ คือ เหล่าเว็บแอปพลิเคชัน หรือก็คือเว็บไซต์ที่สามารถทำงานได้เหมือนโปรแกรมที่ติดตั้งลงคอมพิวเตอร์ ซึ่งมันมีข้อดีตรงที่ตัวเว็บแอปพลิเคชันจะมีการอัปเดตตลอดเวลา และเมื่อมีการแก้ไขข้อผิดพลาดก็ไม่จำเป็นต้องติดตั้งตัวแก้
ความปลอดภัย
ตัวโครม โอเอสมีพื้นฐานของระบบปฏิบัติการยูนิกส์ทำให้มีความปลอดภัย นอกจากนี้ยังมีระบบ sandbox ซึ่งจะแบ่งที่ให้โปรเซสไว้โดยที่แต่ละโปรเซสมิอาจยุ่งกับโปรเซสอื่นได้ และยังมีระบบอัปเดตอัตโนมัติด้วย
อัตสึชิ นากาจิมะ
อัตสึชิ นากาจิมะ (中島 敦 (Nakajima Atsushi)) เป็นนักเขียนชาวญี่ปุ่น
ประวัติ
นากาจิมะเกิดในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น บิดาของนากาจิมะเป็นนักวิชาการผู้เชียวชาญเรื่องภาษาจีนโบราณและกระตุ้นความสนใจให้กับลูกชาย นากาจิมะจึงเป็นที่รู้จักจากผลงานบทกวีเรื่องสั้นที่มีฉากหลังเป็นสถานที่ในประวัติศาสตร์อันห่างไกล