cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไลท์นิง (ไฟนอลแฟนตาซี)
ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII
ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII-2 ไลท์นิงหายตัวไป และทุกคนยกเว้นเซราห์เชื่อว่าเธอนั้นตายไปแล้วพร้อมกับวานีลและฟังก์เพื่อที่จะช่วยคูคูน ในความจริงแล้ว ไลท์นิงถูกนำพาตัวไปยังวาลฮัลลา เมืองหลวงของเทพธิดานามว่าเอโทร (Etro) ที่มีบัญชาให้ไลท์นิง วานีล และฟังก์หลุดพ้นจากคำสาปลาซี ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้เวลาบิดเบือนและส่งผลให้ความทรงจำของไลท์นิงถูกลบหลังจากการล่มสลายของคูคูน แต่ด้วยความหวังที่อยากจะชดเชยให้กับผู้ตายในขณะที่เธอเป็นลาซี ไลท์นิงจึงเลือกที่จะอยู่ในวาลฮัลลาเพื่อปกป้องเอโทรที่กำลังตายจากไกอุสบัลลาด ชายอมตะที่มีจิตเคียดแค้นเอโทร ไลท์นิงได้ขอความช่วยเหลือจากโนเอลไครส์ (ตัวละครหลักในภาค XIII-2) และเซราห์เพื่อหยุดยั้งไกอุสจากการหยุดเวลา ไกอุสมีแผนทำเช่นนั้นโดยการปลดปล่อย "เคออส" พลังงานเหนือธรรมชาติที่ควบคุมโดยเอโทร ไปยังโลกมนุษย์ เซราห์และโนเอลเดินทางไปในอนาคตเพื่อแก้ไขการบิดเบือนประวัติศาสตร์นี้ แต่เซราห์กลับตายลงหลังจากที่ประวัติศาสตร์ย้อนกลับคืนมา ในภาคเสริมตอนเรเควียมออฟเดอะกอดเดส ไลท์นิงแพ้ในการต่อสู้กับไกอุสและสูญสิ้นความหวังหลังจากที่ค้นพบว่าน้องสาวของเธอได้ตายลง แต่ไลท์นิงก็ได้รับการปลอบประโลมจากวิญญาณของเซราห์ที่กล่าวไว้ว่าอย่าลืมตัวตนของเธอ ไลท์นิงสาบานว่าจะปกป้องความทรงจำของเซราห์ตลอดไปโดยการแปลงร่างตนเองให้เป็นคริสตัล ซึ่งจะปกป้องเธอไม่ให้ได้รับผลกระทบหลังจากที่การตายของเอโทรนั้นปลดปล่อยเคออสออกมา
ในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น หลังจากที่เหตุการณ์ในภาค XIII-2 ผ่านมา 500 ปี ไลท์นิงได้รับการชุบชีวิตจากเทพบูนนิเวลซ์ โลกได้ถูกกำหนดว่าจะถึงกาลอวสานภายในเวลา 13 วันเนื่องจากอิทธิพลจากเคออสที่รบกวนโลก และไลท์นิงได้รับเลือกให้เป็นผู้กอบกู้โลกใบนี้ บูนนิเวลซ์สัญญาว่าจะชุบชีวิตเซราห์ขึ้นมาให้หากเธอทำภารกิจสำเร็จ และด้วยความช่วยเหลือจากโฮป ไลท์นิงได้ปลดปล่อยเพื่อนพ้องของเธอจากการทับถมทางอารมณ์ ได้พบกับโอดินที่อยู่ในรูปของโจโคโบะสีขาว และได้พบกับลูมิน่า หรือการสำแดงความอ่อนแอของตัวเธอในร่างมนุษย์ ภายหลังปรากฏว่าไลท์นิงเริ่มสงสัยในสัญญาของบูนนิเวลซ์หลังจากที่เธอค้นพบว่าเขาขโมยวิญญาณของเซราห์และเปลี่ยนแปลงความทรงจำของเธอ ไลท์นิงจึงทรยศเขาหลังจากที่เขาสร้างโลกใบใหม่เสร็จ และเมื่อโลกเดินทางมาถึงกาลอวสาน ไลท์นิงได้เข้าต่อสู้กับบูนนิเวลซ์ เทพผู้ซึ่งต้องการเปลี่ยนแปลงมนุษย์ให้เหมือนตนเองและได้มองว่าไลท์นิงเป็นตัวแทนของเอโทรเสมอมา ถึงแม้ว่าเธอจะเตรียมตัวที่จะเติมเต็มบทบาทใหม่และละทิ้งชีวิตความเป็นมนุษย์ของเธอ ไลท์นิงก็ได้เลือกที่จะขอความช่วยเหลือและยอมรับให้ลูมิน่าเป็นหนึ่งในตัวตนของเธอ ทุก ๆ คนที่เธอเคยช่วยเหลือรวมทั้งเซราห์ได้พบกับเธออีกครั้งและสังหารบูนนิเวลซ์ลงได้ ไลท์นิงจึงได้เห็นถึงการสร้างจักรวาลใหม่ ซึ่งเธอกับพวกพ้องและวิญญาณของมนุษยชาติทั้งหมดก็ได้ย้ายไปอยู่ที่จักรวาลนั้น ในตอนอวสาน เธอนั่งอยู่บนรถไฟเพื่อเดินทางไปหาเพื่อน ๆ ของเธออีกครั้ง
การปรากฏตัวอื่น ๆ
นอกจากภาค XIII แล้ว ไลท์นิงยังปรากฏตัวในเกมอื่น ซึ่งส่วนใหญ๋จะเป็นภาคแยกของเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี ในเกมต่อสู้ ดิสซิเดีย 012 ไฟนอลแฟนตาซี เธอเป็นหนึ่งในนักรบที่ได้รับการอัญเชิญจากเทพธิดาคอสมอส เดิมทีแล้วมีกำหนดการเปิดตัวไลท์นิงในเกม ดิสซิเดีย ไฟนอลแฟนตาซี ซึ่งเป็นภาคก่อนหน้า แต่ความคิดนั้นก็ถูกลบออกเพราะ ไฟนอลแฟนตาซี XIII ยังไม่ได้รับการกำหนดวันวางแผงและทางสแควร์เอนิกซ์ก็ไม่ต้องการที่จะเปิดเผยตัวละครก่อนเวลาอันสมควร ในส่วนเรื่องราวของ ดิสซิเดีย 012 นั้น ไลท์นิงและผองเพื่อนได้ประชัญหน้ากับสิ่งเทียมชีวิตเรียกว่ามานิคินส์ ซึ่งถ้าหากพวกเหล่ามานิคินส์สามารถสังหารผู้ใด ผู้นั้นจะไม่มีวันได้เกิดอีกตลอดกาล ทำให้หลักการชุบชีวิตของโลกแปรปรวน ไลท์นิงเป็นผู้นำเหล่านักผจญภัยไปยังประตูมิติที่ส่งมานิคินส์ออกมา และคนภายในกลุ่มก็สละชีพตนเองเพื่อที่จะปิดมัน เธอมีชุด 3 แบบภายในเกม และเธอได้ปรากฏตัวอีกครั้งกับเกมอาร์เคดในปี 2015 และเกมคอนโซลชื่อ ดิสซิเดีย ไฟนอลแฟนตาซี เอ็นที
ในเกมกดตามจังหวะ ทีตรึทึม ไฟนอลแฟน่ตาซี และภาคเสริมของเกมนี้ เคอร์เทนคอล ไลท์นิงเป็นตัวละครในฐานะตัวแทนของภาค XIII และปรากฏตัวในชุดจากภาค XIII-2 ใน ไฟนอลแฟนตาซี แอร์บอร์นบริเกต นอกจากนี้เธอยังเป็นตัวละครในเกมโทรศัพท์มือถือ ไฟนอลแฟนตาซี ออลเดอะเบรฟเวสต์ และ ไฟนอลแฟนตาซี เรกคอร์ดคิปเปอร์  ตัวละครเสริมพลังใน ไฟน อลแฟนตาซี เอ็กซ์พลอเรอร์ ตัวจิบิใน ไฟนอลแฟนตาซี อินอิทะดะกิสตรีตโมบาย และปรากฏอยู่บนไพ่ใน ไฟนอลแฟนตาซี อาร์ตนิกส์ และหลังจากที่มีการสันนิษฐานว่าเธอจะปรากฏตัวอีกครั้งในเกม ไฟนอลแฟนตาซี ชุดหลักหลังจากภาค ไลท์นิงรีเทิร์น คิตะเซะได้ออกมาชี้แจงในปี 2013 ว่าเธอจะปรากฏตัวในภาคเสริมต่าง ๆ แต่บทบาทในซีรีส์ชุดหลักได้จบลงแล้ว
ไลท์นิงยังปรากฏในเกมชุดที่ไม่ใช่ ไฟนอลแฟนตาซี เช่นกัน อาทิเช่น คิงดอมฮาร์ตส์ รีโคตเดต และ พัตเซิลแอนด์ดรากอน ร่วมกับตัวละครอื่นจาก ไฟนอลแฟนตาซี ภาคอื่น นอกจากนี้ชุดของเธอจากภาค XIII นั้นก็มีการนำไปใส่ให้กับตัวละครชื่ออายะเบรียใน เดอะเติร์ตเบิร์ธเดย์ และเธอยังเป็นตัวละครในเกมยิงปืนอาร์เคด กันสลิงเกอร์ สตราโตส 2 มายะ ซากาโมโตะ เป็นนักพากย์เสียงของทั้งอายะเบรียและไลท์นิง เมื่ออายะเบรียสวมชุดของไลท์นิง เธอจะพากย์เสียงอายะเบรียให้เหมือนกับตัวละครนี้
ในผลิตภัณฑ์และงานประชาสัมพันธ์
ไลท์นิงได้รับเลือกให้เป็นพรีเซนเตอร์ของเกม ไฟนอลแฟนตาซี XIII โดยสแควร์เอนิกซ์ มีสร้อยคอ 2 เส้น และน้ำหอมชื่อว่าไลท์นิงอูเดอโทเรต (Lightning eau de toilette) ที่ผลิตขึ้นโดยมีแรงบันดาลใจมาจากเธอ กระบวนท่าในการต่อสู้ของเธอจากภาค XIII นั้นได้รับการพัฒนาโดยเพลย์อาร์ตไค ซึ่งเป็นบริษัทที่ได้รับจ้างให้ผลิตโมเดลของตัวละครในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี เธอยังปรากฏอยู่บนไพ่ในเกมไพ่ต่าง ๆ ของ ไฟนอลแฟนตาซี  และในภาพยนตร์โฆษณาชื่อไมเคิล ร่วมกับตัวละครอื่น ๆ เช่น นาธาน เดรก, คราโตส, และโคลแม็กเกรธ นอกจากนี้ยังมีดาราและนักแสดงบางคนนำเธอไปคอสเพลย์ใน ไฟนอลแฟนตาซี ทะเวนตีฟิฟธ์แอนนิเวอซารีอีเว้นต์  ซึ่งจัดในงานเอเชียเกมโชว์ 2013 เธอปรากฏตัวอีกครั้งในภาพยนตร์แอนิเมชันชื่อ ไลท์นิงรีเทิร์น  ต่อมาในเดือนเมษายน 2012 ไลท์นิงและเพื่อนของเธอจากภาค XIII-2 ปรากฏตัวเป็นแบบดีไซน์ให้กับพราดาในนิตยสาร 12 หน้าสำหรับผู้ชายชื่อ อารีนา โฮมพลัส เพื่อที่จะประชาสัมพันธ์ ไลท์นิงรีเทิร์น  หลังจากนั้นไลท์นิงได้เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับขนมที่ผลิตโดย เอะซะกิ กลิโกะ ในปี 2015 เธอปรากฏตัวในโฆษณาของบริษัทแฟชันฝรั่งเศส หลุยส์ วิตตอง ที่ออกแบบโครงเรื่องโดยโนมูระและกำกับโดย นิโคลัส เกคแควร์
การตอบรับ
ระหว่างที่ ไฟนอลแฟนตาซี XIII กำลังอยู่ในช่วงพัฒนา โทต ซิโอเลก จากอนิเมะนิวส์เน็ตเวิร์ก ไม่ประทับใจกับไลท์นิงดังที่เขากล่าวว่าเธอดูไม่มีความกระตือรือร้น หลังจากที่เกมสิ้นสุดการพัฒนาแล้ว ซิโอเลกมีความเห็นตอนแรกว่าเธอดู "เย็นชาและห่างเหินเกินไป ถึงแม้ว่านักเขียนจะพยายามทำให้เธอดูเหมือนกับฮีโร่หญิงที่แข็งแกร่งก็ตาม แต่พวกเขาก็ลืมที่จะทำให้เธอดูมีความน่าสนใจ" แต่ภายหลังเขากลับยอมรับว่าไลท์นิงเป็นตัวละครที่มีการพัฒนามากขึ้นในตอนท้ายเกม เวสเลย์ ยินพูลล์ จากวีดีโอเกมเมอร์ดอตคอม กล่าวอย่างเรียบง่ายว่าเธอเป็นเพียงแค่คลาวด์ที่เป็นเพศหญิง เจเรมี พาร์ริช จากวันอัพดอตคอม มีความเห็นประมาณว่าผู้เล่นในตอนแรกจะคิดว่าเธอเป็นเพียงแค่ตัวหลักของเรื่องที่นิสัยเสีย แต่ความคิดนั้นอาจเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาพบฉากที่บรรยายด้านดีเกี่ยวกับเธอ แต่ในทางกลับกัน เควิน แวนออร์ต จากเกมสปอต ชื่นชมเธอว่าเธอดูเป็นที่ชื่นชอบและมีความสวยสง่า มาร์ติน โรบินสัน จากไอจีเอ็น กล่าวด้วยว่าไลท์นิงจะเป็นที่หลงรักเมื่อเปรียบเทียบกับโฮปหรือสโนว์ แต่ภายหลังเขากลับพบว่าเรื่องราวในอดีตของไลท์นิงนั้น "ซ้ำซากและจำเจเหมือนกับตัวละครอื่นทั่วไป" และคิดว่าซัสนั้นเป็นตัวละครที่น่าชื่นชมมากกว่า ส่วน คาโรไลน์ กุดมุนซัน จากเกมส์เรดาร์ ไม่ค่อยประทับใจเนื่องจากเธอเห็นว่า ถึงแม้ว่าการพากย์เสียงของไลท์นิงจะดูมีราคา แต่มันก็ "ไม่ได้เกินไปกว่าที่เราคาดไว้" เธอกล่าวอีกว่าการที่ตัวละครดูซ้ำซากทำให้ไลท์นิง "ไม่มีมิติและน่าเบื่อ" คริสเตียน นัต จากกามาสุตรา เชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างไลท์นิงกับนักพาย์จะช่วยเพิ่มคุณค่าและสามารถเป็นบทเรียนให้กับนักพากย์คนอื่นได้
สำหรับภาค XIII-2 แล้ว โจ จุบา จากเกมอินฟอร์มเมอร์ ผิดหวังที่ไลท์นิงถูกลดบทบาทลงแล้วให้เซราห์กับโฮปมีบทมากขึ้น เนื่องจากเขาเห็นว่าโฮปกับเซราห์เป็นตัวละครที่มีบทอ่อนกว่าไลท์นิง ไซมอน ปาร์กกิน จากยูโรเกมเมอร์ พบว่าเรื่องราวของไลท์นิงขาดจุดมุ่งหมาย วานออร์ตก็ผิดหวังเช่นกันที่ไลท์นิงและไกอุสมีบทน้อยในภาคนี้เพราะว่าทั้งคู่มีตัวละครที่เด่นชัดกว่าเซราห์และโฮป
ในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น จูบาวิจารณ์ไลท์นิงว่าขาดการพัฒนาในด้านการพากย์ และ มาร์ตี ซิลวา จากไอจีเอ็น รู้สึกว่าการที่เธอดูเย็นชาขึ้นกว่าภาคก่อนทำให้เธอไม่เป็นที่ชื่นชอบ วานออร์ตก็วิจารณ์เช่นเดียวกันว่าไลท์นิง "ไม่เป็นที่น่าสนใจในทุก ๆ ด้าน" และดูเหมือนเธอจะ "ถูกใช้เป็นตัวเสียบเพื่อไม่ให้บทมีช่องโหว่มากกว่า" ซึ่งตามหลักปรัชญาของสโตอิกแล้ว การที่ไลท์นิงเป็นแบบนี้จะทำให้ผู้เล่นกับตัวละครไม่สามารถเชื่อมถึงกันได้ พาร์ริช จากยูโรเกมเมอร์ (เขียนให้กับยูเอสเกมเมอร์) ก็กล่าวในทำนองเดียวกันว่า "น่าสมเพชโดยสิ้นเชิง" และ "ไม่มีบุคลิกเป็นของตัวเองไม่ว่าประการใด" เนื่องจากว่าเกมภาคนี้ไม่สามารถเปล่ยนชุดของไลท์นิงได้ ในทางกลับกัน ปาร์กินกล่าวว่า ภารกิจเสริมบางจุด อาทิเช่น การไล่แกะหรือการค้นหาตุ๊กตาของเด็กหญิง สามารถช่วยให้ไลท์นิงดูมีความเป็นมนุษย์มากขึ้นและอาจทำให้เธอเป็นที่ชื่นชอบได้ เดล นอร์ธ จากเดสตรักทอยด์ ได้กล่าวเช่นเดียวกันว่าชุดและบทสนทนานั้นเชิดชูตัวละครหลักได้เป็นอย่างดี ซึ่งองค์ประกอบเหล่านี้ทำให้เธอดูมีความไร้ชีวิตชีวาน้อยลง ซึ่งถือว่าเป็นการพัฒนาที่ดี เดฟ ไรลีย์ จากอนิเมะนิวส์เน็ตเวิร์ก รู้สึกว่าบุคลิกของไลท์นิงในภาคนี้ ถึงแม้ว่าจะดูไม่เข้ากันกับภาค XIII และ XIII-2 แต่ก็กลับดูเหมาะสมดีในฐานะผู้ช่วยเทพใน ไลท์นิงรีเทิร์น อย่างน่าประหลาด นอกจากนี้ เทครีวิวเวอร์ก็ประทับใจในความตื้นลึกหนาบางของไลท์นิงเช่นกัน
ในรายชื่อการจัด 10 อันดับตัวละคร ไฟนอลแฟนตาซี ของวีดีโอเกมเมอร์ดอตคอม ไลท์นิงได้รับอันดับ 6 ซึ่งนักเขียนยูนพูลล์พบว่าเธอมีความน่าสนใจอยู่ไม่น้อยถึงแม้ว่าจะมีจุดคล้ายคลึงกับคลาวด์อยู่มากก็ตาม ในปี 2011 ไอจีเอ็นจัดอันดับให้ไลท์นิงอยู่ในกลุ่มตัวละครดีเด่นของเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี โดยกล่าวว่าเธอได้แสดงให้เห็นแล้วว่ามีความสมดุลระหว่างพละกำลังและความอ่อนโยน และเธอยังมีความสำเร็จอยู่มากมาย ไลท์นิงได้รับอันดับ 8 ในการจัดอันดับที่คล้ายคลึงกันจาก ฮาร์ต ฮุกเกอร์ แห่งเกมโซน ซึ่งเขาได้กล่าวถึงภาพลักษณ์และความมุ่งมั่นของเธอที่ทำให้เธอได้เป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่มีความเป็นผู้นำมากที่สุดใน ไฟนอลแฟนตาซี ชีตโค้ดเซ็นทรัลจัดให้เธอเป็น 1 ใน 10 ของตัวละครหญิงที่ "สารเลวแต่ก็เป็นที่ชื่นชอบ" ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าไม่มีตัวละครแบบนี้เลยในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี ภาคก่อน ไลท์นิงได้รับอันดับ 2 ใน การจัดอันดับตัวละครเกมที่เร่าร้อนมากที่สุดของอาฟเตอร์เอลเลน ส่วนในการจัด 10 อันดับตัวละครที่มีความเป็นผู้นำสูงที่สุดของเกมอินฟอร์มเมอร์ ไลท์นิงได้รับอันดับ 8 และได้รับคำชื่นชมว่าเป็นเพียงตัวละครหลักตัวเดียวใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII ที่มีความรับผิดชอบในการต่อต้านรัฐบาลที่กำลังล่มสลายในคูคูน อีกความเห็นหนึ่งมีใจความว่า ทุกภารกิจของเธอนั้นสำคัญและมีจุดหมาย จึงทำให้เธอเป็นตัวเอกของเกมโดยปริยาย เธอได้รับอันดับที่ 19 ในการจัดอันดับตัวละครใน ไฟนอลแฟนตาซี ที่โดดเด่นที่สุดจากนิตยสารคอมเพล็กซ์ และได้รับอันดับที่ 39 จากตัวละครเอกหญิงที่โดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์วงการวีดีโอเกม
ในปี 2010 ไลท์นิงได้รับอันดับที่ 34 จากการโหวตของ ฟะมิสึ ที่จัดอันดับตัวละครเกมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในญี่ปุ่น ในปี 2013 เธอได้รับเลือกให้เป็นตัวละครหญิงที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุดใน ไฟนอลแฟนตาซี จากผลโหวตของสแควร์เอนิกซ์ และในปีเดียวกัน ในงานรับรางวัลของ เด็งเงะกิ เพลย์สเตชัน เธอได้รับเลือกให้เป็นตัวละครดีเด่นแห่งปีจากการปรากฏตัวของเธอใน ไลท์นิงรีเทิร์น และได้รับอันดับ 1 ของตัวละครยอดนิยมใน ไฟนอลแฟนตาซี จากผลโหวตของไมโครซอฟท์ ในปี 2014 ผู้อ่านของไอจีเอ็นโหวตให้เธอเป็นตัวละครที่ดีที่สุดในภาค XIII ในงานเพนนีอาร์เคตเอ็กซ์โปไพร์ม 2013 เธอได้รับอันดับ 3 ของตัวละครเกมยอดนิยมในฝั่งตะวันตกและฝั่งญี่ปุ่น ซึ่งเรียบเรียงโดยนักข่าวและนักพัฒนาเกมหลายสำนัก ในผลโหวตของ ฟะมิสึ ในปี 2017 ไลท์นิงได้รับอันดับ 2 ของตัวละครที่แฟนคลับอยากพบมากที่สุดใน คิงดอมฮาตส์ เกมชุดถัดไปของสแควร์เอนิกซ์ ซึ่งอันดับ 1 คือ น็อคทิส ลูซิส เคลัม จาก ไฟนอลแฟนตาซี XV
ฆ้องวงเล็ก
ฆ้องวงเล็กเป็นเครื่องดนตรีไทยสร้างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีลักษณะเหมือนกับฆ้องวงใหญ่ แต่ลูกฆ้องมีขนาดเล็กกว่า มีลูกฆ้อง 18 ลูก บรรเลงทำนองรองคล้ายระนาดเอก แต่ตีเก็บถี่กว่าระนาดเอก
ฆ้องวงเล็กใช้วงปี่พาทย์ไม้แข็ง วงปี่พาทย์ไม้นวม วงปี่พาทย์นางหงส์ และวงมโหรี
จันทรุปราคา มิถุนายน พ.ศ. 2563
จันทรุปราคาเงามัว จะเกิดขึ้นในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2563 โดยเป็นจันทรุปราคาเงามัวครั้งที่สองจากสี่ครั้งของจันทรุปราคาใน พ.ศ. 2563
แซรอส 111
อุปราคาครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแซรอสดวงจันทร์ที่ 111
โดเซร์ โตบิง
โดเซอร์ โทปิง (Dozer Tobing) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 2 (น็อค 1) เสมอ 1 แพ้ 13
ประวัติ
โทปิงขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 16 มีนาคม พ.ศ. 2544 โดยขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวท แพ้น็อค ราชแมน กีลี กีลี ชิงแชมป์ไม่สำเร็จ โทปิงขึ้นชกอีก 5 ครั้ง แต่ก็แพ้คะแนนคู่ชกทุกครั้ง จนขึ้นชกครั้งที่ 7 จึงชกชนะเป็นครั้งแรก โดยชนะคะแนน โกศล ส.วรพิน เมื่อ พ.ศ. 2546 จากนั้น จึงเดินทางมาชิงแชมป์ PABA ที่ นครสวรรค์เมื่อ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 6 หลังจากนั้น โทปิงขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นแบนตัมเวทกับราชแมน กีลี กีลีอีกครั้ง ปรากฏว่าคราวนี้เป็นฝ่ายชนะน็อคในยกที่ 5 ได้ครองแชมป์
หลังจากได้ครองแชมป์อินโดนีเซียแล้ว การชกของโทปิงแย่ลง ชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งไปชกนอกรอบที่ออสเตรเลีย แพ้น็อค วิค ดาร์ชิเนียน ยก 1 ใน พ.ศ. 2546 และแพ้น็อค ฮุสเซน ฮุสเซน ยก 5 ใน พ.ศ. 2547 จน พ.ศ. 2548 เขาจึงเสียแชมป์อินโดนีเซีย แพ้น็อค ลา อาเมียร์ ไลลา ยก 7 หลังจากนั้น เขาเดินทางมาชกที่นครนายก แพ้น็อค รัตนชัย ส.วรพิน ยก 2 เมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2549 แล้วจึงแขวนนวมไป
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2015
ทีมชาย
22 ทีมมีส่วนร่วมในการแข่งขันของประเภททีมชาย
ทีมหญิง
16 ทีมที่เข้าร่วมในการแข่งขันของประเภททีมหญิง.
ยุคน้ำแข็ง
ยุคน้ำแข็ง หรือยุคไครโอจีเนีย (Ice Age)เป็นช่วงเวลาที่มีการลดลงของอุณหภูมิอย่างยาวนานบนพื้นผิวและชั้นบรรยากาศโลกและโลกเกือบถึงจุดจบ ทำให้เกิดการขยายตัวของแผ่นน้ำแข็งในผืนทวีป แผ่นน้ำแข็งขั้วโลก และธารน้ำแข็งอัลไพน์ เมื่อเริ่มเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง หรือยุคไครโอจีเนีย จะมีหิมะตกลงมาอย่างหนักทั่วผืนผิวโลก ทั้งพื้นดิน และพื้นน้ำ เช่น มหาสมุทรแปซิฟิก เป็นต้น
เมื่อพื้นผิวมหาสมุทรถูกปกคลุมด้วยหิมะ ทำให้ใต้ท้องมหาสมุทรไม่ได้รับแสงอาทิตย์ หรือได้รับน้อยมาก และหลังจากนั้นได้มีการระเบิดของภูเขาไฟครั้งใหญ่ขึ้น และพ่นเถ้าถ่านออกมาจากปล่องภูเขาไฟจำนวนมาก ทำให้โลกเกิดปรากฏการณ์โลกร้อน(Global warming)แล้วน้ำแข็ง และหิมะที่ปกคลุมทั่วโลกนั้นได้ละลายกลายเป็นน้ำ เมื่อน้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำ ทำให้น้ำที่ละลายไปนั้นไหลย้อนกลับขึ้นมาสู่พื้นดินดังเดิม
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศเดนมาร์ก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกซ้อน 1906 (พ.ศ. 2449) ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 22 เมษายน - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเดนมาร์กเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 49 คน ใน 8 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเดนมาร์กได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 6 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา
เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา คือ แหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติของประเทศเกาหลีใต้ เป็นเกาะภูเขาไฟที่ตั้งอยู่ในทะเลจีนตะวันออก และห่างจากชายฝั่งทางใต้ของเกาหลี 130 กิโลเมตร ตัวเกาะมีพื้นที่ 1,846 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,153,750 ไร่ เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุด มีภูเขาที่สูงที่สุด (1,950 เมตร) และเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดของเกาหลีใต้
มรดกโลก
เกาะเชจูได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "เกาะภูเขาไฟเชจูและอุโมงค์ลาวา" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 31 เมื่อ พ.ศ. 2550 ที่เมืองไครสต์เชิร์ช ประเทศนิวซีแลนด์ ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
วงแหวนดาวเคราะห์
วงแหวนดาวเคราะห์ (planetary ring) คือวงแหวนของฝุ่นคอสมิกและวัตถุขนาดเล็กอื่น ๆ ที่โคจรไปรอบดาวเคราะห์ในรูปร่างของแผ่นจานแบน ๆ ดาวเคราะห์ที่มีวงแหวนขนาดใหญ่เป็นที่รู้จักและโดดเด่นที่สุด คือ ดาวเสาร์ แต่ดาวแก๊สยักษ์อีก 3 ดวงในระบบสุริยะ (ดาวพฤหัสบดี ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน) ต่างก็มีระบบวงแหวนรอบตัวเองทั้งนั้น
ภาพรวม
ความหนาของวงแหวนดาวเคราะห์ (วงแหวนรอบ ๆ ดาวเคราะห์) ถูกได้รับการเสนอว่ามีการก่อตัวขึ้นในสามวิธี คือ จากวัสดุของจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดที่อยู่ภายในเขตจำกัดของโรช ของดาวเคราะห์และจึงไม่สามารถรวมตัวกันเพื่อก่อตัวเป็นดวงจันทร์ขึ้นมาได้
จากรายงานล่าสุด ดวงจันทร์ดวงหนึ่งของดาวเสาร์คือ รีอา อาจจะมีระบบวงแหวนของตัวเองด้วย ซึ่งจะเป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียวเท่าที่รู้จักซึ่งมีระบบวงแหวนของตัวเอง
ชิปมังก์
ชิปมังก์ (chipmunk) เป็นกระรอกขนาดเล็กสกุลหนึ่ง อยู่ในสกุล Tamias จัดเป็นกระรอกดินจำพวกหนึ่ง กระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปอเมริกาเหนือ และบางชนิดพบได้ในทวีปเอเชียตอนบนและตะวันออก
ชิปมังก์มีลักษณะคล้ายกับกระเล็น (Tamiops spp.) ซึ่งเป็นกระรอกต้นไม้และพบได้ในเอเชียอาคเนย์ คือ เป็นกระรอกขนาดเล็ก และมีลายแถบเป็นริ้วสีขาวและดำคล้ำลากผ่านบริเวณใบหน้าทั้งสองด้าน, หลัง และหาง สีขนตามลำตัวจะแตกต่างกันออกไปตั้งแต่สีเทาจนถึงสีน้ำตาลออกแดงต่างกันตามแต่ชนิด ขนาดโดยเฉลี่ย ความยาวลำตัวประมาณ 8–11.5 นิ้ว มีหางที่มีขนเป็นพวงฟูต่างจากกระเล็น ความยาวประมาณ 3–4 นิ้ว นอกจากนี้แล้วชิปมังก์ยังมีกระพุ้งแก้มที่ใช้สำหรับเก็บอาหารได้อีกด้วย
ชิปมังก์จะสร้างโพรงในระดับต่ำกว่าพื้นดิน ทางเข้าจะมีการปิดบังไว้ใต้ก้อนหินหรือพุ่มไม้ต่าง ๆ เป็นอย่างดี แม้จะอยู่ในโพรงแล้วก็ตาม ชิปมังก์ก็ยังเป็นสัตว์ที่ตื่นตัวตลอดเวลา มีการระแวดระวังภัยสูง เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้หลากหลาย แต่ส่วนมากจะเป็น ลูกไม้ชนิดต่าง ๆ แม้กระทั่งลูกไม้ที่มีเปลือกแข็ง, ถั่ว, เมล็ดพืช, ข้าว, ไข่นก, แมลง แม้กระทั่งเห็ดรา
มีฤดูผสมพันธุ์ ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของทุกปี ตัวเมียจะออกลูกครอกละ 2–8 ตัว ลูกชิปมังก์จะอยู่กับพ่อแม่เป็นเวลา 2 เดือนและหลังจากนั้นจะจากไปหาอาหารด้วยตนเอง หลังจากผ่านไป 5 เดือน ชิปมังก์วัยอ่อนจะเจริญเติบโตจนมีขนาดตัวโตเต็มวัย ในช่วงฤดูหนาวที่อากาศหนาว อาหารหายาก จะเข้าสู่การจำศีลด้วยการนอนอยู่นิ่ง ๆ ในโพรงของตัวเอง จนกว่าจะถึงฤดูร้อน ชิปมังก์มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 2–3 ปี
การจำแนก
สกุลย่อย Eutamias
สกุลย่อย Tamias
สกุลย่อย Neotamias
สูญพันธุ์:
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
ชิปมังก์ได้ถูกสร้างเป็นแอนิเมชันของวอลต์ดีสนีย์ชุด ชิปกับเดล ที่เป็นชิปมังก์ 2 ตัวที่เป็นคู่หูกัน และอัลวินกับสหายชิพมังค์ ที่เป็นกลุ่มชิปมังก์ 3 ตัว ที่เป็นนักร้องประสานเสียง
โปรวินเชียลลีก ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2549
โปรวินเชียลลีก ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2549 หรือที่รู้จักกันในนาม โปรลีก 2 เป็นการแข่งขัน โปรลีก 2 ครั้งที่สาม โดยประกอบด้วย 10 จังหวัดมาร่วมทำการแข่งขัน คือ ทีมจังหวัดที่ชนะเลิศและรองชนะเลิศ รอบคัดเลือกทั้ง 5 ภาค คือ ภาคเหนือ, ภาคอีสาน, ภาคใต้, ภาคกลาง, และ ภาคตะวันออก จากนั้นแบ่งเป็น 2 กลุ่ม โดยจัดการแข่งขันภายใต้การดูแลของ การกีฬาแห่งประเทศไทย
รอบแรก
ณ วันที่ 1 กันยายน 2549
ซิสซี่
ซิสซี่ (SIZZY) เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติไทย ภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็มทีวี เปิดตัวในปี พ.ศ. 2562 มีสมาชิกในวงจำนวน 4 คน ประกอบด้วย พลอยชมพู ศุภทรัพย์ (แจน), รมิดา จีรนรภัทร (เจน), อภิชญา แซ่จัง (ไซซี) และ สรัลชนา อภิสมัยมงคล (อ้าย)
ประวัติ
จีเอ็มเอ็มทีวีได้ประกาศการตั้งศิลปินเกิร์ลกรุปวงใหม่เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เดิมชื่อภาษาอังกฤษใช้ชื่อว่า SISSY ซึ่งจีเอ็มเอ็มทีวีได้ดึงสี่ศิลปินในสังกัดเป็นสมาชิกในวง ประกอบด้วย รมิดา จีรนรภัทร (เจน) ที่มีผลงานในฐานะนักแสดงนำจาก คุณแม่วัยใส The Series, The Gifted นักเรียนพลังกิฟต์ และ Love Beyond Frontier อุบัติรักข้ามขอบฟ้า ขณะที่ พลอยชมพู ศุภทรัพย์ (แจน) เคยเป็นนักแสดงสมทบใน SOTUS S The Series และ Happy Birthday วันเกิดของนาย วันตายของฉัน ในทางกลับกัน สรัลชนา อภิสมัยมงคล (อ้าย) เป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงนำใน Friend Zone เอาให้ชัด รวมไปถึง อภิชญา แซ่จัง (ไซซี) ซึ่งเคยมีผลงานการแสดงจาก YOUniverse จักรวาลเธอ
ภายหลังการเปิดตัวซิงเกิลแรกเป็นเวลาหลายเดือน จีเอ็มเอ็มทีวีได้ประกาศปล่อยซิงเกิลใหม่โดยเปลี่ยนชื่อภาษาอังกฤษของวงเป็น SIZZY วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2563 เปิดตัวซิงเกิลที่ 2 "เปลี่ยนคะแนนเป็นแฟนได้ไหม (Love Score)" โดยร้องร่วมกับ กรภัทร์ เกิดพันธุ์ (นนน)
พรจากฟ้า
พรจากฟ้า (A Gift) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวมิวสิคัล-โรแมนติก-ดราม่า-คอมเมดี้ ผลิตโดยจอกว้างฟิล์ม และจัดจำหน่ายโดยจีดีเอช ห้าห้าเก้า ร่วมกับสิงห์ คอร์เปอเรชัน โดยได้รับแรงบันดาลใจจากเพลงพระราชนิพนธ์ใน พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร 3 เพลงคือ ยามเย็น (Love at sundown), ในดวงใจนิรันดร์ (Still on my Mind) และ พรปีใหม่ ผ่านการเล่าเรื่องราวของหนุ่มสาว 3 คู่ที่มีลักษณะในการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันไป
ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวเข้าฉายอย่างไม่เป็นทางการตั้งแต่วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 ตั้งแต่เวลา 14.00-20.00 น. และเข้าฉายอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2559 และออกอากาศทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกผ่านทางช่องวันในเครือของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เวลา 20:30 น.-23:00 น. โดยประมาณ โดยไม่มีโฆษณาคั่น และครั้งที่ 2 ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 14:30-17:00 น. อีกทั้งยังเป็นการฉายทางโทรทัศน์โดยที่การเผยแพร่ในโรงภาพยนตร์ก็ยังดำเนินอยู่
คำวิจารณ์และรายได้
เดลินิวส์ วิจารณ์ว่า "ทั้ง 3 ตอน ทั้งมุมภาพ องค์ประกอบ การตัดต่อ ตามมาตรฐานของ GDH ด้านการเล่าเรื่องหนังชีวิตนี้จะไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่มากนัก แต่จุดที่น่าชื่นชมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือการนำเพลงพระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มาผูกเรื่องราวความสัมพันธ์ของตัวละคร"
ขณะที่ยุทธนา มุกดาสนิท ผู้กำกับภาพยนตร์และนักเขียนบทละครชื่อดัง ได้วิจารณ์ลงในเฟซบุกส่วนตัวว่า "เมื่อคืนตั้งใจดู พรจากฟ้า เพราะเพื่อนๆหลายวัยชมว่าดีนักดีหนา...ดูไปสักครึ่งเรื่องก็เริ่มนั่งไม่ติดแล้ว...ตัดสินใจถูกแล้วที่ไม่ไปดูในโรง!!!...ถ้าแยกเพลงพระราชนิพนธ์ออกไป หนังมีตรงไหนหรือที่เรียกว่าดีนักหนา ทั้งเรื่อง บท โปรดั๊กชั่นและวิธีการนำเสนอ...แต่จะไม่คอมเม้นท์หรอกครับเพราะดูฟรี!!"
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่แขวงบางไผ่ เขตบางแค จังหวัดกรุงเทพมหานคร โดยเป็นสโมสรฟุตบอลของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เคยสร้างผลงานคว้าตำแหน่งรองชนะเลิศในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ฤดูกาล 2553
แฮชแท็กซูกินันดะ
"แฮชแท็กซูกินันดะ" เป็นซิงเกิลลำดับที่ 49 ของเอเคบีโฟร์ตีเอต เปิดตัวเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2560 โดยคิงเรกคอร์ดส์ ซิงเกิลจำหน่ายได้ 1,036,551 ชุดในวันแรกตามออริคอน
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด
ปัจจุบันสโมสรลงแข่งขันในระดับไทยลีก 3 โซนภาคตะวันตก โดยใช้สนามกีฬาว่องประชานุกูล โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นสนามเหย้า
แฮชแท็กซูกินันดะ
สมาชิก
หมายเหตุ: รายชื่อดังต่อไปนี้คือสมาชิกที่ร่วมแสดงในแต่ละเพลง สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้น ๆ (สถานะทีม ณ วันวางจำหน่ายซิงเกิล)
สโมสรฟุตบอลอัสสัมชัญ ยูไนเต็ด
ประวัติ
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นสถาบันการศึกษาที่สร้างผลงานในการแข่งขันฟุตบอลระดับนักเรียนมาอย่างมากมาย เช่น การแข่งขันฟุตบอลนักเรียน กรมพลศึกษา นอกจากนี้ยังผลิตนักฟุตบอลระดับเยาวชนจนก้าวขึ้นไปติดทีมชาติไทยชุดใหญ่หลายราย โดยนอกจากการการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนแล้ว โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ยังได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทาน ซึ่งเป็นรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยอีกด้วย
กิ้งก่าบิน
สำหรับ Draco ที่หมายถึงกลุ่มดาว ดูที่: กลุ่มดาวมังกร
กิ้งก่าบิน (Flying dragon, Flying lizard) หรือ กะปอมปีก ในภาษาอีสานและลาว เป็นสกุลของกิ้งก่าในวงศ์ Agaminae ในวงศ์ใหญ่ Agamidae ใช้ชื่อสกุลว่า Draco
กิ้งก่าบินจัดได้ว่าเป็นสัตว์เลื้อยคลานที่มีประสิทธิภาพในการร่อนมากที่สุด ด้วยมีแผ่นหนังขนาดใหญ่อยู่ทางด้านข้างลำตัวและได้รับการค้ำจุนด้วยกระดูกซี่โครง 5-7 ซี่ โดยมีกล้ามเนื้ออิลิโอคอสทาลิสทำหน้าที่ดึงกระดูกซี่โครง 2 ซี่แรกไปทางด้านหน้า แต่กระดูกซี่โครงชิ้นอื่นได้เชื่อมต่อกับกระดูกซี่โครงสองซี่แรกด้วยเส้นเอ็น สามารถทำให้แผ่นหนังทั้งหมดกางออกได้ เมื่อเริ่มร่อน ตัวของกิ้งก่าในระยะแรกจะทำมุม 80° ช่วงนี้กิ้งก่าจะยกหางขึ้น ต่อมาจึงลดหางลงและแผ่กางแผ่นหนังด้านข้างลำตัวและทำมุมที่ลงสู่พื้นเหลือ 15° เมื่อลงสู่พื้นหรือเกาะบนต้นไม้ จะยกหางขึ้นอีกครั้งและหมุนตัว
กิ้งก่าบินที่ทิ้งตัวจากต้นไม้สูง 10 เมตร สามารถร่อนได้เป็นระยะทางไกลกว่า 60 เมตร และลงเกาะบนต้นไม้หรือพื้นที่ที่อยู่ต่ำลงได้จากเดิมได้ 2 เมตร
กิ้งก่าบินจัดได้ว่าเป็นกิ้งก่าขนาดเล็ก มีความยาวลำตัวส่วนมากไม่เกิน 20 เซนติเมตร แต่หางจะมีความยาวมากกว่าลำตัว พบกระจายพันธุ์ในป่าของเอเชียใต้ และเอเชียอาคเนย์ เช่น ภาคอีสานในประเทศไทย และพบได้ชุกชุมในป่าดิบของแหลมมลายู มีทั้งหมด 31 ชนิด พบได้ในประเทศไทยหลายชนิด อาทิ กิ้งก่าบินปีกส้ม (D. maculatus), กิ้งก่าบินคอแดง (D. blanfordii), กิ้งก่าบินสีฟ้า (D. volans)
โดยคำว่า Draco นั้น มาจากคำว่า "มังกร" ในภาษาละติน ผู้ที่อนุกรมวิธาน คือ คาโรลัส ลินเนียส
เพชรในเพลง 2554
เพชรในเพลง 2554 กระทรวงวัฒนธรรม โดย สำนักงานวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร จัดงานมอบรางวัล ในวันที่วันที่ 29 กรกฎาคม 2554 ซึ่งตรงกับวันภาษาไทยแห่งชาติ โดยมอบรางวัลสำหรับนักร้อง เพลงไทยสากล ลูกทุ่ง ที่ออกเสียงได้ถูกต้องตามอักขระภาษาไทย เพื่อยกย่องบุคลลในวงการเพลงที่มีผลงานดีเด่นด้านภาษาไทย ทั้งนักประพันธ์เพลงที่มีความสามารถผสมผสานความรู้ด้านภาษา วรรณกรรม และนักร้องที่ร้องเพลงออกเสียงชัดเจน และถูกต้องตามหลักการใช้ภาษาไทย โดยมอบรางวัล ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ผลรางวัล ดังนี้
การากัส
การากัส (Caracas, ) ชื่อทางการคือ ซานเตียโกเดเลออนเดการากัส (Santiago de León de Caracas) เป็นเมืองหลวงของเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ ตามระดับความสูงพื้นที่ของหุบเขาแห่งหนึ่งในทิวเขาชายฝั่งของเวเนซุเอลา (Cordillera de la Costa) ภูมิประเทศของเขตตัวเมืองของหุบเขาการากัสนี้มีระดับความสูงอยู่ระหว่าง 2,500 ถึง 3,000 ฟุต (760 และ 910 เมตร) เหนือระดับน้ำทะเล และอยู่ใกล้กับทะเลแคริบเบียน โดยมีแนวเขาสูงเซร์โรอาบีลา (7,400 ฟุต หรือ 2,200 เมตร) เป็นตัวคั่นจากชายฝั่งทะเล ส่วนทางใต้ก็เป็นเนินเขาและภูเขาเช่นกัน
อัลกอนูนฟีอัฏฏิบบ์
อัลกอนูนฟีอัฏฏิบบ์ (القانون في الطب; ; The Canon of Medicine) เป็นสารานุกรมทางการแพทย์ห้าเล่มที่รวบรวมโดยแพทย์-ปรัชญามุสลิมชาวเปอร์เซีย อิบน์ ซีนา ใน ค.ศ. 1025 โดยกล่าวถึงภาพรวมของความรู้ด้านแพทยศาสตร์ของโลกอิสลาม ซึ่งได้รับอิทธิพลจากสมัยก่อนหน้า เช่น แพทยศาสตร์แบบกรีก-โรมัน (โดยเฉพาะเกเลน), แพทยแผนเปอร์เซีย, แพทย์แผนจีน และแพทย์แผนอินเดีย
การากัส
ในปี พ.ศ. 2548 ย่านศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของกรุงการากัส ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในชื่อเขตลีเบร์ตาดอร์ (Libertador District) มีประชากรประมาณ 2.1 ล้านคน เขตนครหลวงหรือดิสตรีโตกาปีตัล (Distrito Capital) ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองนี้และครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของรัฐมิรันดา มีประชากร 3.3 ล้านคน ส่วนเขตตัวเมือง (urban area) หรือเกรตเตอร์การากัส (Greater Caracas) ซึ่งรวมเมืองที่อยู่นอกดิสตรีโตกาปีตัลด้วยนั้น มีประชากร 4.7 ล้านคน
อัลกอนูนฟีอัฏฏิบบ์
อัลกอนูนฟีอัฏฏิบบ์ ยังคงเป็นหนังสือแพทย์สำคัญเป็นเวลาหลายศตวรรษ โดยเป็นหนังสือมาตรฐานในยุโรปยุคกลางกับโลกอิสลาม และถูกใช้เป็นหนังสือมาตรฐานแพทย์ในยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 หนังสือนี้เป็นหนังสือสำคัญในหลักการแพทย์แผนยูนานี ซึ่งเป็นรูปแบบแพทย์ในประเทศอินเดีย
ป้อมเพชร
คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม บรรยายถึงป้อมเพชรไว้ว่า "ป้อมปืนใหญ่ก่อด้วยศิลาแลงมั่งคงแข็งแรง สูง 3 วา 2 ศอก ป้อมนี้สูงกว่ากำแพงกรุง 2 ศอก มีชานชาลารอบป้อมกว้าง 3 วา มีกำแพงแก้วล้อมรอบชานป้อม มีประตูช่องกุฎข้างซ้ายป้อมประตู 1 ข้างขวาป้อมประตู 1 ประตูทั้งสองนั้นเดินออกตามชานป้อมใหญ่ได้รอบป้อม มีปืนแซกตามช่อง 8 กระบอก ชั้นล่างปืนใหญ่รางเกวียนบันจุทุกช่อง 16 กระบอก ป้อมใหญ่นี้มีชื่อ ป้อมเพชร ตั้งอยู่ตรงแม่น้ำตะลาดบางกระจะ" ป้อมเพชรมีรูปร่างเหมือนหัวสำเภา คนแต่ก่อนเรียกย่านหัวสาระภา บริเวณนี้ยังเป็นย่านการค้าของชาวจีนตั้งแต่ป้อมเพชร มีตลาดใหญ่ (ย่านในไก่) ต่อเนื่องตลาดน้อย จนถึงวัดสุวรรณดาราราม (วัดทอง) ยังเป็นที่ตั้งหลักแหล่งเดิมของรัชกาลที่ 1 มีบรรพชนชื่อทอง
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง ป้อมเพชรยังคงเป็นด่านปราการสำคัญของเมือง พอถึงสมัยรัชกาลที่ 1 สร้างราชธานีแห่งใหม่ที่กรุงรัตนโกสินทร์ โปรดให้รื้อป้อม กำแพง นำอิฐเหล่านั้นมาสร้างเมืองใหม่ แต่ยังคงเหลือป้อมเพชรไว้ เพราะป้อมเพชรสร้างด้วยศิลาแลง จึงรื้อถอนลำบาก พระยาโบราณราชธานินทร์อธิบายไว้ว่า "จึงยังคงเหลืออยู่แต่ป้อมเพชร์กับป้อมประตูข้าวเปลือกข้างวัดท่าทราย แลเศษกำแพงที่หน้าวัดญาณเสนแห่งหนึ่ง เศษกำแพงมีประตูช่องกุฏิ์ที่ข้างวัดจีนตรงวัดพนัญเชิงข้ามแห่งหนึ่งเท่านั้น ตามสันเชิงเทินรากกำแพงที่รื้ออิฐไปราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนอยู่ริมน้ำก็ถือเอาเป็นที่หลังบ้านของตนทั่วกัน"
ในสมัยรัชกาลที่ 6 ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุล ณ ป้อมเพชร์ ให้แก่ พระสมุทบุรานุรักษ์ (ขำ) ขณะประทับแรมที่อ่างศิลา พ.ศ. 2456 ด้วยบรรพบุรุษของพระสมุทบุรานุรักษ์ มีถิ่นฐานอยู่บริเวณป้อมเพชร
พรรคกล้า
พรรคกล้า เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนก่อตั้งเมื่อวันจันทร์ที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2563 โดยมีนายกรณ์ จาติกวณิช และนายอรรถวิชช์ สุวรรณภักดี เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนแรก
ต่อมาในวันเสาร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ในการประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 1/2563 ที่ประชุมมีมติให้แก้ไขข้อบังคับพรรคโดยให้เปลี่ยนแปลงที่ทำการพรรคมาอยู่ที่ 86/12 ถนนรัชดาภิเษก แขวงจันทรเกษม เขตจตุจักร ซึ่งเป็นที่ทำการพรรคในปัจจุบัน
พรรคกล้าส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งครั้งแรกคือการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช เขต 3 แทนตำแหน่งที่ว่าง ซึ่งทางพรรคได้ส่งนายสราวุฒิ สุวรรณรัตน์ ลงสมัครรับเลือกตั้งโดยได้มีการเปิดตัวเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2564 ซึ่งนายสราวุฒิได้คะแนนทั้งสิ้น 6,216 คะแนน
จากนั้นในวันเสาร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2565 ในการประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 1 ทางพรรคได้เปิดตัวนายกอร์ปศักดิ์ สภาวสุอดีตรองนายกรัฐมนตรีด้านเศรษฐกิจเข้ามาเป็นประธานยุทธศาสตร์ของพรรค จากในวันพฤหัสบดีที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2565 นายกรณ์ได้ยื่นหนังสือลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคทำให้ต้องพ้นจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคทำให้คณะกรรมการบริหารพรรคต้องพ้นจากตำแหน่งทั้งคณะก่อนจะย้ายไปสมัครเป็นสมาชิกพรรคชาติพัฒนาพร้อมกับนายกอร์ปศักดิ์
ในวันพุธที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2565 ในการประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 2 ได้มีการเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่จำนวน 7 คนโดยได้นายจีระยุทธ วีรวงศ์ และนางสาวสุดารัตน์ กิ่งนอก เป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคคนใหม่
ชุดปัจจุบัน (21 กันยายน 2565 - ปัจจุบัน)
ในการประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 2 ได้มีการเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารพรรคชุดใหม่จำนวน 7 คนประกอบด้วย
นักวิทยาศาสตร์
นักวิทยาศาสตร์ คือบุคคลผู้ดำเนินงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์เพือความก้าวหน้าทางความรู้ในสาขาวิชาที่สนใจ
ในสมัยคลาสสิกไม่มีคนยุคโบราณที่เป็นเหมือนนักวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ ยุคนั้นคือนักปรัชญาที่ทำงานในด้านการศึกษาปรัชญาของธรรมชาติที่เรียกว่าปรัชญาธรรมชาติซึ่งเป็นที่มาของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ คำว่านักวิทยาศาสตร์ยังไม่มีจนกระทั่งศตวรรษที่ 19 ที่คำว่านักวิทยาศาสตร์ถูกนำมาใช้เป็นปกติหลังที่ถูกบัญญัติคำศัพท์โดยนักศาสนศาสตร์ นักปรัชญา และนักประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ที่ชื่อ วิลเลียม วีเวลล์ ในปี พ.ศ. 2376
นักวิทยาศาสตร์สาขาต่าง ๆ
ผู้เชี่ยวชาญสาขาต่าง ๆ ที่ถือกันว่าเป็น "นักวิทยาศาสตร์" มีดังนี้
วังเชอนงโซ
ประวัติ
ต่อมาพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ก็ยึดวังจากลูกของโบเย ผู้เป็นหนี้หลวงเป็นจำนวนมากมาย หลังจากพระเจ้าฟร็องซัวสิ้นพระชนม์เมื่อปีค.ศ. 1547 พระเจ้าอ็องรีที่ 2 ก็ยกเชอนงโซให้กับดียาน เดอ ปัวตีเย (Diane de Poitiers) ผู้เป็นพระสนมคนโปรด ดียานติดใจเชอนงโซและชอบทิวทัศน์ริมฝั่งแม่น้ำแชร์มาก จนสั่งให้สร้างสะพานเชื่อมตัววังกับฝั่งตรงข้าม และสร้างสวนดอกไม้ สวนครัว และสวนผลไม้ขนาดใหญ่ สวนที่อยู่ริมแม่น้ำได้รับการป้องกันจากน้ำท่วมด้วยกำแพงหิน ตัวสวนเป็นรูปสามเหลี่ยมสี่อัน
ตามกฎหมายแล้วเชอนงโซเป็นของหลวง แต่ดียาน เดอ ปัวตีเยก็อยู่อย่างเป็นเจ้าของเต็มตัวมาจนถึงปี ค.ศ. 1555 เมื่อมีปัญหาว่าใครควรจะเป็นเจ้าของที่ถูกต้อง แต่ในที่สุดดียานก็ได้เป็นเจ้าของถูกต้องตามกฎหมาย แต่เพียงสี่ปีต่อมาเมื่อพระเจ้าอ็องรีที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1559 พระราชินีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ (Catherine de' Medici) พระชายาของพระเจ้าอ็องรีก็ขับดียานออกจากเชอนงโซ แต่เพราะวังไม่ได้เป็นของหลวง แคทเธอรินจึงไม่ทรงสามารถยึดได้โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน จึงทรงบังคับให้ดียานแลกเชอนงโซกับวังโชมง (Château Chaumont) หลังจากนั้นก็ทรงปรับปรุงเชอนงโซและสร้างสวนเพิ่มอีกหลายสวน จนกลายเป็นวังที่ทรงโปรดปรานมาก
ในฐานะที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแคทเธอริน เด เมดิชิสามารถใช้เงินจำนวนมากในการปรับปรุงและจัดงานหรูหราที่เชอนงโซได้ เมื่อปี ค.ศ. 1560 ก็ทรงจัดให้มีการแสดงดอกไม้ไฟขึ้นเป็นครั้งแรกในฝรั่งเศสที่เชอนงโซ เพื่อเป็นการฉลองการขึ้นครองราชสมบัติของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 2 ผู้เป็นพระโอรสของพระองค์
หลังจากพระราชินีนาถแคทเธอรินสิ้นพระชนม์เมื่อปี ค.ศ. 1589 วังก็ตกไปเป็นของหลุยส์ เดอ ลอแรน-โวเดมง (Louise de Lorraine-Vaudémont) พระชายาของพระเจ้าอ็องรีที่ 3 ผู้เป็นพระโอรสอีกองค์หนึ่งของพระราชินีนาถแคทเธอริน เมื่อพระราชินีหลุยส์ได้รับข่าวการปลงพระชนม์ของพระสวามีก็ทรงโศกเศร้ามากจนไม่ทรงมีสติสัมปชัญญะและทรงใช้เวลาบั้นปลายของชีวิตอย่างเป็นแม่ม่ายเต็มตัว เที่ยวเดินเทียวไปเทียวมาในชุดแม่ม่ายภายในวังที่ตกแต่งด้วยพรมแขวนผนังดำที่ปักเป็นหัวกะโหลกไขว้
พระสนมอีกคนหนึ่งที่ได้อยู่ที่วังนี้เมื่อปี ค.ศ. 1624 คือกาเบรียล แด็สเทร (Gabrielle d'Estrées) ในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 หลังจากนั้นเชอนงโซก็ตกไปเป็นของผู้สืบสายมาจากพระราชินีหลุยส์--ดยุกเซซาร์ เดอ บูร์บง, ดยุกแห่งว็องโดม (César de Bourbon, duc de Vendôme) และภรรยาดัชเชสฟร็องซวซ เดอ ลอแรน (Françoise de Lorraine) และผ่านต่อมาทางสายวาลัว (Valois) หลังจากนั้นวังก็มีผู้พำนักไม่พำนักบ้างมากว่าร้อยปี
นอกจากนั้นก็ยังกล่าวกันว่ามาดามหลุยส์เป็นผู้เปลี่ยนการสะกดคำว่า “Chenonceaux” เป็น  “Chenonceau” เพื่อเอาใจชาวบ้านระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส เพราะ “x” เป็นสัญลักษณ์ของฐานันดร เมื่อเอาอักษร “x” ออกก็เป็นการแสดงความจงรักต่อระบบการปกครองใหม่ แต่เรื่องนี้ก็ไม่มีหลักฐานยืนยัน แต่การสะกด “Chenonceau” โดยไม่มี “x” ก็ยังใช้กันอยู่จนทุกวันนี้
เมื่อปี ค.ศ. 1864 แดเนียล วิลสัน (Daniel Wilson) ชาวสกอตแลนด์ผู้ร่ำรวยจากการติดตั้งตะเกียงแก๊สทั่วปารีสซื้อวังนี้ให้ลูกสาว ผู้ใช้เงินจำนวนมากจัดงานเลี้ยงจนกระทั่งหมดตัว ในที่สุดวังถูกยึดและขายให้โฮเซ เอมีเลียว เตร์รี (José-Emilio Terry) มหาเศรษฐีชาวคิวบา เมื่อปีค.ศ. 1891 เทอรีขายเชอนงโซต่อให้กับฟรานซิสโก เทอรีผู้เป็นญาติ และเมื่อปีค.ศ. 1896 ในที่สุดตระกูลเมอนีเย (Menier) ที่มีชื่อเสียงจากการทำช็อกโกแลตก็ซื้อเชอนงโซเมื่อปีค.ศ. 1913 และเป็นเจ้าของมาจนถึงปัจจุบันนี้
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งตัววังก็ใช้เป็นโรงพยาบาล และระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เชอนงโซถูกใช้เป็นที่หนีจากบริเวณที่ยึดครองโดยนาซี ไปอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำแชร์ที่เป็นวิชีฝรั่งเศสที่เป็นอิสระจากส่วนที่ยึดครองโดยเยอรมนี
เมื่อปี ค.ศ. 1951ตระกูลเมอนีเยมอบให้แบร์นาร์ วัวแซ็ง (Bernard Voisin) เป็นผู้บูรณะเชอนงโซซึ่งอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากและสวนที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากน้ำท่วมเมื่อปี ค.ศ. 1940 ให้คืนสู่สภาพที่สวยงามตามที่เคยเป็นมา
ลักษณะของสถาปัตยกรรมของเชอนงโซ เป็นแบบผสมระหว่างสถาปัตยกรรมกอธิคและสถาปัตยกรรมเรอเนซองซ์ตอนต้น ในปัจจุบันวังเปิดให้คนเข้าชมและเป็นวังที่มีผู้เข้าชมเป็นอันดับสองรองจากพระราชวังแวร์ซาย
ลานด้านหน้าและหอมาร์ก
เมื่อทอมัส โบเยสร้างเชอนงโซใหม่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็ได้รื้อส่วนที่อยู่อาศัยเดิมและโรงบดแป้งของตระกูลมาร์กออกหมดยกเว้นหอเก่า และสร้างวังใหม่บนตอม่อของโรงบดแป้งเก่า หอเก่าหรือหอมาร์ก (Marques Tower) มาต่อเติมเปลี่ยนแปลงเป็นแบบเรอเนซองซ์ ลานหน้าวางแบบลานปราสาทยุคกลางล้อมรอบด้วยคู ใกล้ ๆ หอมาร์กมีบ่อที่แต่งด้วยไคเมร่าและเหยี่ยวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลมาร์ก
ประตูทางเข้าขนาดใหญ่สร้างมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ทำจากไม้แกะสลัก ทางด้านซ้ายเป็นตราประจำตัวของทอมัส โบเย ทางขวาเป็นของกาเตอรีน บรีซอเน ผู้เป็นภรรยา เหนือตราเป็นตัวซาลาแมนเดอร์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และคำสลัก “François, by the grace of God, King of France and Claude, Queen of the French” (ฟร็องซัว, โดยพรจากพระเป็นเจ้า, พระเจ้าแผ่นดินฝรั่งเศส และโกลด, พระราชินีฝรั่งเศส)
ห้องยาม
เดิมเป็นห้องที่ยามใช้พักเมื่อออกเวร บนเตาผิงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ตกแต่งด้วยตราประจำตัวของทอมัส โบเย และบนประตูไม้โอคคริสต์ศตวรรษที่ 16 ภายใต้นักบุญผู้พิทักษ์—นักบุญแคทเธอริน และนักบุญทอมัส--เป็นคำขวัญของทอมัส โบเยและกาเตอรีน บรีซอเน “S'il vient à point, me souviendra” ซึ่งแปลว่า “ถ้าสามารถสร้างวังได้ก็จะมีคนระลึกถึง”
บนกำแพงมีพรมแขวนผนังแบบเฟลมมิชจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นฉากชีวิตของการอยู่ในปราสาท การขอแต่งงาน และการล่าสัตว์ หีบเป็นแบบกอธิค และเรอเนซองซ์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ใช้เป็นที่เก็บเครื่องเงิน, เครื่องครัว และพรมแขวนผนัง หีบเป็นสิ่งทางราชสำนักใช้ขนย้ายสิ่งของเมื่อย้ายที่อยู่จากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง
เพดานเป็นอักษร “H” ไขว้กับ “C” ซึ่งเป็นอักษรย่อของแคทเธอริน เดอ เมดิชิ และ พระเจ้าอ็องรีที่ 2 แต่เพราะความรักที่พระเจ้าอ็องรีมีต่อดียาน เดอ ปัวตีเยพระองค์ก็ให้ทำอักษรให้ดูเหมือน “D” และ “H” พื้นเป็นกระเบื้องจากอิตาลีที่เรียกว่า “majolica” ที่สร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16
ชาเปล
จากห้องพักทหารยามเป็นทางเข้าสู่ชาเปลซึ่งมีประตูที่มีรูปปั้นพระแม่มารีอยู่เหนือประตู บนบานประตูเป็นสัญลักษณ์ของพระเยซูและนักบุญทอมัสสาวก และมีประโยคจากพระวรสารนักบุญจอห์นว่า “เอานิ้วจิ้มตรงนี้” (“Lay your finger here”) และ “ท่านคือลอร์ดและพระเจ้าของข้า” (“You are my Lord and my God”) จาก ยน 20:27
หน้าต่างประดับกระจกสีเดิมของชาเปลได้ถูกระเบิดทำลายระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2เมื่อปี ค.ศ. 1944 หน้าต่างสมัยใหม่ที่สร้างแทนทำโดยแม็กซ์ อินกรองด์ (Max Ingrand) ผู้เชี่ยวชาญทางการประดับกระจกสีเมื่อปี ค.ศ. 1954 ในซุ้มทางด้านขวามีรูปแกะพระแม่มารีและพระบุตรจากหินอ่อนที่มาจากคาร์ราราในประเทศอิตาลี โดยมิโน ดา ฟิเอโซโล (Mino da Fiesole) ทางเดินกลางของชาเปลเป็นที่ที่พระราชินีเข้าร่วมพิธีมิสซาซึ่งสลักปี ค.ศ. 1521 ไว้
ทางด้านขวาของแท่นบูชาเป็นโต๊ะพิธีที่แกะสลักอย่างสวยงามพร้อมกับคำขวัญของทอมัส โบเย บนกำแพงมีคำจารึกโดยทหารรักษาพระองค์ของ พระราชินีแมรีสจ๊วต ทางด้านขวา “Man's anger does not accomplish God's Justice” จารึกเมื่อปี ค.ศ. 1543 และ “Do not let yourself be won over by Evil” จารึกเมื่อปี ค.ศ. 1546 ภาพเขียน:
มาดามดูว์แป็งช่วยให้ชาเปลรอดมาจากถูกทำลายระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยใช้ชาเปลเป็นที่เก็บไม้ฟืน
ห้องนอนของดียาน เดอ ปัวตีเย
ห้องที่ใช้โดยดียาน เดอ ปัวตีเยผู้เป็นพระสนมเอกของพระเจ้าอ็องรีที่ 2 มีเตาผิงโดยฌ็อง กูฌง (Jean Goujon) ผู้เป็นประติมากรตระกูลฟองเทนโบล บนเตาผิงมีอักษรไขว้ของพระเจ้าอ็องรีที่ 2 และแค็ทเธอริน เด เมดิชิ เป็นตัว “H” และ “C” ซึ่งเมื่อดูแล้วก็คล้ายตัว “H” ไขว้กับ “D” สำหรับ “Diane” เพดานเป็นแบบ coffer ก็มีอักษรไขว้เช่นกัน เหนือเตาผิงเป็นภาพ แค็ทเธอริน เด เมดิชิ ที่เขียนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยโซวาจ (Sauvage)
เตียงสี่เสาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเก้าอี้ของพระเจ้าอ็องรีที่ 2 หุ้มด้วยหนัง cordovan นอกจากนั้นก็ยังมีพรมทอแขวนผนังจากฟลานเดิร์สสองผืนใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งเป็นภาพ:
ทางซ้ายของห้องนอนเป็นหน้าต่าง “พระแม่มารีและพระบุตร” โดย บาโทโลเม เอสเตบาน มูริลโล ทางด้านขวาของเตาผิงมีภาพเขียนแบบอิตาลีจากคริสต์ศตวรรษที่ 18 “พระเยซูถูกสั่งให้ถอดพระภูษา” โดยฟรานซิสโก ริบาลตา (Francisco Ribalta) ภายใต้ภาพเขียนเป็นชั้นหนังสือที่มีเอกสารเกี่ยวกับเชอนงโซ เล่มหนึ่งมีลายเซ็นของทอมัส โบเย และ ดียาน เดอ ปัวตีเย
ห้องเขียว
เมื่อพระราชินีแคทเธอริน เด เมดิชิได้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทนพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส พระราชโอรสเมื่อยังทรงพระเยาว์เมื่อปี ค.ศ. 1560 ทรงปกครองฝรั่งเศสจากห้องทรงพระอักษรในวังเชอนงโซห้องนี้ บนเพดานคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งยังเป็นเพดานเดิมยังพอมองเห็นอักษรไขว้ “C” และตู้อิตาลีจากคริสต์ศตวรรษเดียวกัน 2 ตู้สองข้างประตู
งานชิ้นที่เด่นที่สุดในห้องคืองานพรมทอแขวนผนังของบรัสเซลส์จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่เรียกว่า “To the birthwort” เป็นลักษณะศิลปะแบบกอธิค และ เรอเนซองซ์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการพบทวีปอเมริกาและพฤกษชาติที่พบที่นั่น ในภาพทอจะมีไก่ฟ้าเปรู, สับปะรด, กล้วยไม้, ทับทิม, สัตว์ และพืชพันธ์ไม้หลากหลายที่จนบัดนั้นก็ยังไม่เป็นที่รู้จักหรือเห็นกันในทวีปยุโรป แต่สีเดิมของพรมที่เป็นสีเขียวปัจจุบันเป็นสีน้ำเงินตามกาลเวลา
บนผนังแขวนภาพไว้หลายภาพแต่ที่สำคัญ ๆ คือ
ห้องสมุด
ห้องนี้เป็นห้องเล็ก ๆ ที่ใช้โดยพระราชินีแคทเธอริน เดอ เมดิชิ มีทิวทัศน์แม่น้ำแชร์และสวนของดียาน เพดานแบบ coffer แบบอิตาลีทำจากไม้โอคเมื่อปีค.ศ. 1525 ซึ่งมีที่ห้อยกุญแจเล็ก ๆ เป็นงานแบบนี้ชิ้นแรกที่ทำในฝรั่งเศส และมีอักษรย่อ “T.B.K.” ของผู้สร้างวัง ทอมัส โบเย และกาเตอรีน บรีซอเน เหนือประตูเป็นภาพเขียน “ครอบครัวพระเยซู” โดย อันเดรีย เดล ซาร์โต อันเดรอา เดล ซาร์โต ภาพเขียนอื่น ๆ ก็มี
ห้องรับรอง
จากห้องนอนของดียาน เดอ ปัวตีเยเป็นทางแคบไปสู่แกลเลอรี เมื่อปี ค.ศ. 1576 พระราชินีแคทเธอริน เด เมดิชิสร้างห้องรับรองใหญ่เป็นโถงยาวเบนสะพานข้ามแม่น้ำแชร์ของดียาน เดอ ปัวตีเย ตามผังของฟิลิแบรต์ เดอ ลอร์เม (Philibert de l'Orme) ห้องยาว 60 เมตรและกว้าง 6 เมตร มีหน้าต่าง 18 บาน พึ้นเป็นหินชอล์คและหินชนวน เพดานแสดงโครง ห้องนี้เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1577 ในงานที่แคทเธอริน เด เมดิชิทรงเป็นจัดสำหรับพระเจ้าอ็องรีที่ 3
ทางด้านยาวทั้งสองของห้องเป็นเตาผิงแบบเรอเนซองซ์ซึ่งทางด้านใต้อยู่ใกล้ประตูที่ออกไปทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำแชร์ ภาพเขียนในกรอบกลมมาเพิ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นภาพคนสำคัญ ๆ
ห้องโถง
ตรงทางเข้าเหนือประตูมีฐานที่เว้าเข้าไปที่เป็นที่ตั้งรูปปั้นนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์วังเชอนงโซ และ Masdone อิตาเลียนแบบลูคา เดลลา รอบเบีย (Luca della Robbia) โต๊ะหินอ่อนเป็นแบบเรอเนซองซ์ เหนือประตูทางเข้า เป็นหน้าต่างประดับกระจกสีทึ่สร้างเมื่อ ปี ค.ศ. 1954 โดยแม็กซ์ อินกรองด์ (Max Ingrand) เป็นตำนานของนักบุญอูแบร์
ครัว
ครัวของวังเชอนงโซตั้งอยู่ชั้นล่างสุดซึ่งมีฐานอยู่บนแม่น้ำแชร์ใกล้ครัวมีที่จอดเรือส่งของ ตามตำนานว่ากันว่าเป็นที่ที่ดียานอาบน้ำ ที่เก็บอาหารอยู่ต่ำกว่าครัวภายใต้หลังคาโค้ง เตาผิงในครัวสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งตั้งอยู่ข้างเตาอบขนมปังเป็นเตาผิงที่ใหญ่ที่สุดในวังเชอนงโซ สาเหตุที่เตาผิงในครัวมีขนาดใหญ่เพราะในสมัยโบราณก่อนที่จะมีเตาที่เห็นในรูปการทำอาหารทุกอย่างทำที่เตาผิง นอกจากครัวแล้วก็มี ห้องเก็บเนื้อสัตว์ซึ่งยังมีขอแขวนเนื้อและเขียงใหญ่สำหรับสับและตัดเนี้อ และห้องเก็บอาหารอื่น ๆ
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ครัวก็ถูกปรับปรุงโดยติดตั้งอุปกรณ์เครื่องครัวที่ทันสมัยเพื่อให้เหมาะกับการเป็นโรงพยาบาล
ห้องนอนพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1
บนผนังแขวนภาพดียาน เดอ ปัวตีเย ในภาพเทพีไดแอนนาแห่งการล่าสัตว์ โดยฟรันเชสโก ปรีมาติชโช จิตรกรตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล พริมาทิชชิโอวาดภาพที่วังเชอนงโซเมื่อ ปี ค.ศ. 1556 บนกรอบเป็นตราของดียานดัชเชสแห่งเอทอมพส์
ทั้งสองด้านเป็นภาพเขียนโดย มิเรเวลท์ (Mirevelt) เรเวนสไตน์ (Ravenstein) และภาพเหมือนของแอนโทนี แวน ไดค์ ถัดไปเป็นภาพวาดใหญ่ของกาเบรียล แด็สเทรแต่งตัวเป็นไดแอนนาเทพีแห่งการล่าสัตว์โดยอ็องบรวซ ดูว์บัว (Ambroise Dubois) ที่หน้าต่างเป็นภาพอาร์คิมิดีส ฟรานซิสโก เซอบาราน และรูป “บาทหลวงสองคน” แบบเยอรมนีจากคริสต์ศตวรรษที่ 17 ด้านขวาของเตาผิงเป็นภาพ “The Three Graces” โดย ฌอง แบ็พทิสต์ แวน ลู (Jean-Baptiste van Loo) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสามสาวพี่น้องจากเนสเล มาดามแห่งชาโตรู มาดามแวนทิมีล และมาดามเมอีผู้เป็นคนโปรดของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15
ห้องพระเจ้าหลุยส์ที่ 14
เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1650 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14เสด็จมาเยี่ยมวังเชอนงโซ หลังจากนั้นทรงมอบภาพเหมือนโดยอิยาซินธ์ ริโกด์ (Hyacinthe Rigaud) ให้แก่ดยุกเซซาร์ เดอ แวงดมผู้เป็นลุงซึ่งมีกรอบที่ทำอย่างสวยงามทำด้วยไม้สี่ชิ้นโดยเลอโปทร์ (Lepautre) พร้อมกับเฟอร์นิเจอร์ที่บุด้วยพรมทอจากโอบูซองและตู้แบบบูล (Boulle) เพื่อเป็นที่ระลึกในการทรงมาเยี่ยม
เหนือเตาผิงเป็นตราซาลาแมนเดอร์และเออร์มิน ซึ่งคล้ายกับตราซาลาแมนเดอร์ของพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และพระราชินีโกลด เพดานเป็นแบบที่แสดงคาน บนบัวคอร์นิชมีอักษรย่อ “T.B.K.” ของครอบครัวโบเย เหนือตู้เป็นภาพ “พระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” โดยปีเตอร์ พอล รูเบนส์ซึ่งโจเซฟ โบนาปาร์ต น้องชายของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1ซื้อมาจากพระเจ้าแผ่นดินสเปนเมื่อ ปี ค.ศ. 1889
ภายในห้องนี้มีภาพเขียนแบบฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18:
บันได
บันไดสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 สลักเป็นใบไม้เป็นสัญลักษณ์ของกฎหมายเก่า (ภายใต้สตรีที่มีผ้าผูกตากับหนังสือและไม้เท้านักแสวงบุญ) และกฎหมายใหม่ (สตรีไม่มีผ้าผูกตาถือใบปาล์มและถ้วยศักดิ์สิทธิ์)
โถงกาเตอรีน บรีซอเน
เหนีอประตูเป็นภาพเขียนในกรอบกลมซึ่งนำมาจากอิตาลีโดยพระราชินีแคทเธอริน เด เมดิชิเป็นรูปจักรพรรดิโรมัน: กาลบา, คลอเดียส, เจอร์มันนิคัส, วิเทลเลียส, และ เนโร นอกจากนั้นก็ยังมีพรมทอแบบแขวนผนังเป็นรูปการล่าสัตว์ทอจากรูปที่ร่างโดยแวน เดอร์ มูเล็ง (Antony Francis van der Meulen)
ห้องนอนห้าราชินี
ห้องนี้ตั้งชื่อเป็นอนุสรณ์แก่พระธิดาสององค์และพระธิดาสะไภ้สามองค์ของพระราชินีแคทเธอริน เด เมดิชิ:
ภาพเขียน
ห้องนอนแคทเธอริน เด เมดิชิ
ห้องนอนนี้ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์แกะสลักจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 และพรมทอเฟล็มมิชจากคริสต์ศตวรรษเดียวกันเป็นรูปชีวิตของแซมซัน นอกจากนั้นก็ตกแต่งสัตว์จากตำนานและสุภาษิตเช่นจากเรื่อง “ความชำนาญดีกว่าความฉลาดแกมโกง” เตาผิงและพื้นสร้างสมัยเรอเนซองซ์ ทางขวาของเตียงมีภาพ “สอนเรี่องรัก” (The teaching of Love) โดยอันโทนิโอ ดา คอร์เรจจิโอ วาดบนไม้ซึ่งภาพเดียวกันที่วาดบนผ้าใบอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติกรุงลอนดอน
ห้องนอนเซซาร์แห่งวองโดม
ห้องนอนนี้ทำให้ระลึกถึงเซซาร์ เดอ วองโดม (Cesar Vendôme) พระโอรสของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 กับกาเบรียล แด็สเทรผู้กลายมาเป็นเจ้าของวังเชอนงโซเมื่อปี ค.ศ. 1624 สิ่งที่น่าสนใจในห้องนี้ก็มี
ห้องนอนกาเบรียล แด็สเทร
ห้องนี้เป็นห้องของกาเบรียล แด็สเทรพระสนมคนโปรดในพระเจ้าอ็องรีที่ 4 ผู้เป็นพระมารดาของเซซาร์แห่งวองโดมพระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าอ็องรี เป็นเพดานแบบเปิดคาน พื้น เตาผิงและเฟอร์นิเจอร์เป็นสมัยเรอเนซองซ์  ใกล้เตียงสี่เสาแขวนพรมทอเฟลมมิชจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ผนังอีกสามด้านมีพรมแขวนเช่นกัน ร่างโดยลูคาส แวน เลย์เด็น (Lucas van Leyden) เป็นพรมชุดที่หายากเรียกันว่าชุด “The Lucas months” ซึ่งประกอบด้วย
เหนือตู้เป็นภาพเขียนแบบฟลอเรนซ์จากคริสต์ศตวรรษที่ 17 เป็นรูปนักบุญซิซิเลียซึ่งเป็นนักบุญผู้พิทักษ์นักดนตรี เหนือประตูเป็นภาพเขียน “Child to the Lamb” โดยฟรานซิสโก ริบาลตา
โถงชั้นสอง
ห้องนี้มิได้ถูกซ่อมแซมโดยสถาปนิกโรเก(Roguet) ผู้เป็นลูกศิษย์ของเออแฌน วียอเล-เลอ-ดุ๊ก (Eugène Viollet-le-Duc) ในห้องนี้มีพรมทอเนอยี (Neuilly) จากคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นสัญลักษณ์ของแม่น้ำแชร์ซึ่งมีเรือกอนโดลาลอยอยู่ เรือนึ้นำมาจากเวนิสพร้อมกับผู้พายเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยมาดามเพลูซ (Madame Pelouze) เจ้าของวังในขณะนั้น โต๊ะและพื้นหินเป็นแบบสมัยเรอเนซองซ์
ห้องนอนของหลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง
ภายในห้องมีภาพเขียนพระเยซูสวมมงกุฏหนามภาพเขียนบนไม้จากคริสต์ศตวรรษที่ 16 อยู่บนเตาผิง เฟอร์นิเจอร์จากคริสต์ศตวรรษเดียวกัน
สวน
วังเชอนงโซล้อมรอบไปด้วยสวน ทางด้านขวาเป็นสวนดียาน เดอ ปัวตีเย ซึ่งทางเข้าเป็นบ้านผู้ดูแล “ลาแชนเซลเลอรี” (La Chancellerie) สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 กลางสวนมีน้ำพุซึ่ง (Jacques Androuet du Cerceau) กล่าวถึงในหนังสือชื่อ “สิ่งก่อสร้างที่สวยที่สุดในฝรั่งเศส” (Les plus Excellents Bâtiments de France) ค.ศ. 1576 สวนกันจากน้ำท่วมจากแม่น้ำแชร์โดยเทอเรสซึ่งทำให้เห็นทิวทัศน์ของแม่น้ำจากวัง
ทางด้านซ้ายเป็นสวนพระราชินีแคทเธอริน เดอ เมดิชิ ซึ่งมีสระกลางสวน จากสวนจะเห็นฟาซาดด้านตะวันตกของวัง
ทางสวนปลูกต้นไม้ตกแต่ง 130,000 ต้นทุกครั้งที่เปลี่ยนสวนจากฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูร้อน นอกจากนั้นก็มีโรงม้า และฟาร์มตัวหม่อนซึ่งนำเข้ามาในฝรั่งเศสโดยแคทเธอริน เดอ เมดิชิ และฟาร์ม และ ปาร์คที่มีเนื้อที่ทั้งหมด 70 เฮ็คตาร์
ถนนใหญ่รายด้วยต้นเพลน ด้านหนึ่งเป็นสวนเขาวงกต ตัดแต่งจากพุ่มต้นยู (yew) สองพันพุ่มตามแบบอิตาลีจากคริสต์ศตวรรษที่ 18
บอยสตอรี
บอยสตอรี (Boy Story; 男孩的故事) เป็นบอยกรุปชายจากประเทศจีน เป็นวงที่อยู่ภายใต้การดูแลของเอ็นซีซีเอนเตอร์เทนเมนต์ ก่อตั้งโดยเทนเซ็นต์ร่วมกับเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์จีน เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กันยายน 2560 กับซิงเกิลแรก "ฮาวโอลด์อาร์ยู" ต่อมาในปี 2561 ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการกับมินิอัลบั้ม อินัฟ ปัจจุบันประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวน 6 คนคือ หานยฺหวี่, จื่อหาว, ซินหลง, เจ๋อ-ยฺหวี่, หมิงรุ่ย และชูย่าง แฟนดอมมีชื่อว่า "บอสส์"
การรวมตัว
บอยสตอรีเป็นไอดอลที่มาจากการทดสอบความสามารถในรายการ《怪蜀黍来了》(Guaishushu is coming) ซึ่งเป็นรายการทดสอบความสามารถตามหาเด็กหนุ่มชาวจีนที่มีความสามารถในการร้อง แร็ป และเต้นเพื่อเข้ามาเป็นศิลปินภายใต้สังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ของทางฝั่งประเทศจีน
โครงการเปิดตัว
ในช่วงก่อนการเปิดตัวได้มีการจัดทำโครงการก่อนเปิดตัว "Real! Project" ในปี 2560-2561 โดยโครงการนี้ปล่อยเพลงออกมา 4 เพลง ได้แก่ "ฮาวโอลด์อาร์ยู" ในวันที่ 8 กันยายน 2017, "คานต์สต็อป" ในวันที่ 15 ธันวาคม 2560, "จัมป์อัป" ในวันที่ 29 มีนาคม 2018 และ "แฮนด์ซัป" ในวันที่ 12 มิถุนายน 2561 ต่อมาได้มีการเปิดตัวอย่างเป็นทางการในเพลง "อินัฟ" ในวันที่ 21 กันยายน 2561 และได้มีการปล่อยมินิอัลบัมชุดแรกคือ "อินัฟ"
โครงการทั้งหมด
2016《怪蜀黍来了》(Guaishushu is coming)
รายการทดสอบความสามารถเพื่อหาสมาชิกวง
2017-2018 พรีเดบิวต์ 2018.09.21 เดบิวต์
2017.8 𝐑𝐄𝐀𝐋! 𝐏𝐑𝐎𝐉𝐄𝐂𝐓
2017.09.01  <HOW OLD R U>
2017.12.15   <Can't Stop>
2018.03.20 <JUMP UP>
2018.06.11  <Handz Up>
2018.09.21 เพลงเดบิวต์ <Enough>
2019.03.04  𝐆𝐫𝐨𝐰𝐢𝐧𝐠 𝐏𝐫𝐨𝐣𝐞𝐜𝐭
2019.03.29 <Oh My Gosh>
2019.07.23 <Too Busy>
2019.12.09 𝐈=𝐔=𝐖𝐄 𝐏𝐫𝐨𝐣𝐞𝐜𝐭
2019.12.20-2020.01.06 < I=U=WE：Prologue >
2020.11.24-2021.01.08 < I=U=WE：I >
2021.08.11-2021.09.14 < I=U=WE：U >
ฮาร์ดี อมีส
เซอร์ เอ็ดวิน ฮาร์ดี อมีส (17 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 - 5 มีนาคม พ.ศ. 2546) นักออกแบบเสื้อผ้าชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในนามของนักออกแบบและตัดชุดให้สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 2
ประวัติ
ฮาร์ดี อมีส เกิดที่กรุงลอนดอน เป็นบุตรชายของข้าราชการและพนักงานขายของในบริษัทที่ตัดเสื้อผ้าให้กับขุนนางและเชื้อพระวงศ์ อมิสได้เข้ารับการศึษาที่โรงเรียนเบรนท์วูด เมืองเอสเสค (Brentwood School, Essex) แล้วจบในปี พ.ศ. 2470
คุณครู
ถึงแม้ว่าพ่อของเขาต้องการให้เขาต่อการศึกษาที่มหาวิทยาลัยแคมบริด แต่ฮาร์ดีได้เข้าฝึกเป็นคุณครูสอนภาษาอังกฤษที่ Antibes แทน แล้วก็ออกเดินทางท่องเที่ยวยุโรป ระหว่างนั้นเขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ฝรั่งเศส 3 ปี แล้วไปต่อที่เบนดอร์ฟ (Bendorf) และเยอรมันเพื่อเรียนภาษา
ลาแชส
ตอนที่กลับจากอังกฤษในปี พ.ศ. 2472 เขาก็เข้าฝึกงานกับ W & T Avery Ltd. ในเมืองเบอร์มิงแฮม (Birmingham) ตอนที่อายุ 25 ปี ในปี พ.ศ. 2476 เขาก็กลายเป็นผู้จัดการดีไซน์ให้กับลาแชส (Lachasse)
สงครามโลกครั้งที่ 2
เพราะความสามารถในการใช้ภาษาอย่างดีของอมีส เขาจึงถูกเรียกเข้าไปรับใช้องค์กรพิเศษของอังกฤษ (Special Operations Executive) ในช่วงของสงครามโลกครั้งที่สอง ในระหว่างนั้นอมีสก็ค้นพบว่าผู้บังคับบัญชา พันตรีนายพลโคลิน กับบินส์ (Major General Colin Gubbins) ไม่ได้ยอมรับช่างตัดเสื้อผ้าที่เข้ามาทำงานในกรมทหาร แต่ผู้ฝึกของอมีสได้กล่าวไว้ว่า
ตามที่ประกาศไว้ที่เบลเยียม (Belgium) อมีสได้นำชื่อของเครื่องประดับแฟชั่นมาใช้เป็นรหัสเรียกชื่อ ระหว่างที่บริหารจัดการสายลับฆาตกรรมและโหดเหี้ยมอยู่ในสนามรบ อมีสได้ขึ้นมาับตำแหน่งถึงร้อยโทพันเอก แต่ก็ทำให้ผู้บังคับบัญชาอาวุโสไม่พอใจขึ้นเนื่องจากเขาไปจัดกองถ่ายภาพให้โวค (vogue) เบลเยี่ยม ในวันดีเดย์ พ.ศ. 2487 แล้วในปี พ.ศ. 2489 อมีสได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้เป็น Named Officier de l'Ordre de la Couronne หรือ order of the crown ใน ตำแหน่งนายทหารของเบลเยียม
บริษัท ฮาร์ดี อมิส จำกัด
ตลอดช่วงเวลาของสงคราม อมิสได้ออกแบบเสื้อผ้าให้กับคณะกรรมการการแลกเปลี่ยนของอังกฤษ (Bristish Board of Trade) ภายใต้นโยบายประโยชน์การใช้สอยของรัฐบาลโดยทำตามหนังสือมาตรฐานการปันส่วนของรัฐบาล แและเนื่องด้วยลาแชสสที่ปิดไปในช่วงเริ่มต้นของสงคราม อมีสก็เริ่มดีไซน์เสื้อผ้าพร้อมใส่ให้กับ Worth แทน
ในปี พ.ศ. 2489 Amies ได้ก่อตั้งธุรกิจห้างออกแบบเสื้อผ้าชื่อ Hardy Amies Ltd, หลังจากที่ซื้อซากบ้านจากระเบิดที่ №14 Savile Row ถึงแม้ว่า Saville Row จะเป็นที่อยู่ของช่างตัดเสื้อผ้าตามสั่งของอังกฤษ แบรด์ Hardy Amies ก็กลายเป็นที่รู้จักในความคลาสสิกสวยงามของเสื้อผ้าสั่งตัดสำหรับทั้งผู้หญิงและผู้ชาย แล้วอมีสก็ได้เป็นรองประธานสมาคมนักออกแบบเสื้อผ้าลอนดอนระหว่างปี พ.ศ. 2497 - พ.ศ. 2499 และเป็นประธานระหว่างปี พ.ศ. 2499 - พ.ศ. 2500