cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปฏิมา จีระแพทย์
ผลงานและการศึกษาวิจัย
กว่า 25 ปี ที่อยู่ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ ปฏิมา จีระแพทย์ ได้สร้างผลงานมากมาย อาทิ ในขณะที่ดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการอสังหาริมทรัพย์หอการค้าร่วมต่างประเทศ ในประเทศไทย ได้จัดทำแผนการแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ว่าด้วยระยะเวลาการเช่า อสังหาริมทรัพย์เป็น 90 ปี เพื่อนำเสนอต่อรัฐบาลไทย ในนามคณะกรรมการอสังหาริมทรัพย์ หอการค้าร่วมนานาชาติ (เจเอฟซีซีที) ศึกษารวบรวมข้อมูลสิทธิครอบครองในอสังหาริมทรัพย์ และสิทธิการเช่า สำหรับอสังหาริมทรัพย์ในประเทศแทบอาเซียน และจัดทำแผนการขยายระยะเวลาสิทธิการเช่าต่อรัฐบาลไทย ผ่านทางสำนักงานผู้แทนการค้าไทยในนามคณะกรรมการอสังหาริมทรัพย์ สภาหอการค้านานาชาติ (เจเอฟซีซีที) วางแผนแม่บท ที่ดินของการท่าเรือแห่งประเทศไทย เนื้อที่รวม 2,353 ไร่ และศึกษาความเป็นไปได้ และให้คำปรึกษาการประมูลขายที่ดิน ศูนย์ธุรกิจตลาดทุน ให้กับตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย บนเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ทำการวิจัย ศึกษา และจัดทำ แผนบริหารจัดการสถานกีฬา  ภายในสนามกีฬา  หัวหมาก  เนื้อที่ 265 ไร่ สำหรับการกีฬาแห่งประเทศไทย กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา และศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการพื้นที่พาณิชยกรรมและพื้นที่โฆษณาบนสถานีรถไฟฟ้า  BTS ทั้ง 23 สถานี
การเลือกตั้งประธานาธิบดีมองโกเลีย ค.ศ. 2017
การเลือกตั้งประธานาธิบดี เกิดขึ้นที่ประเทศมองโกเลีย เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2017 ในการเลือกตั้งรอบแรก และในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ในการเลือกตั้งรอบสอง ซึ่งคัลต์มา บัตทุลกา ได้รับการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 2009
อ้างอิง
<references group="" responsive="1">
มนต์สิทธิ์ คำสร้อย
มนต์สิทธิ์ คำสร้อย ชื่อจริง บุญเถิง แก้วศรีนวน เป็นนักร้องลูกทุ่งแนวอีสานชื่อดัง มีลูกคออันเป็นเอกลักษณ์ และอยู่ในวงการเพลออกมาอย่างสม่ำเสมอ เริ่มโด่งดังมาจากเพลง " ขายควายช่วยแม่ " และทะยานขึ้นถึงขีดสุดจากเพลง " สั่งนาง " และ "จดหมายผิดซอง "
ประวัติ
มนต์สิทธิ์ คำสร้อย มีชื่อเดิมว่า บุญเถิง แก้วศรีนวน เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2507 ที่ ตำบลนาอุดม อำเภอนิคมคำสร้อย จังหวัดมุกดาหาร (ขณะนั้นยังเป็นอำเภอมุกดาหาร จังหวัดนครพนม) เป็นบุตรนายหนูลาและนางยุ้น แก้วศรีนวน เกษตรกรปลูกปอและมัน ที่มีฐานะยากจน มนต์สิทธิ์จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนบ้านทรายไหลแล้ง หลังจบการศึกษาจึงเดินทางเข้ามาทำงานที่กรุงเทพ โดยหวังจะได้เป็นนักร้องตามคาเฟ่ แต่ก็ได้เป็นแค่เด็กรับรถ และพนักงานเสิร์ฟ แม้ในบางโอกาสจะได้ขึ้นร้องเพลงบ้างตอนที่นักร้องขาด ทำให้มนต์สิทธิ์ยังต้องตระเวนประกวดร้องเพลงตามที่ต่าง ๆ
เข้าวงการ
การประกวดครั้งหนึ่งที่มนต์สิทธิ์ประทับใจอย่างมาก ก็คือครั้งที่ชนะได้ที่ 2 ในการประกวดรายการใหญ่ที่ทุ่งศรีเมือง จังหวัดอุบลราชธานี เพราะที่นี่ได้พบกับ "มนต์รัก กลิ่นบุปผา" นักจัดรายการวิทยุของที่นี่ ซึ่งติดใจเสียงของมนต์สิทธิ์ จึงนำตัวมาอุปการะที่บ้าน และทำเพลงให้ เพื่อนำไปเสนอตามค่ายเพลงต่าง ๆ แต่ก็ได้รับการปฏิเสธเสมอ ส่วนมากมักจะได้รับการติติงเรื่องหน้าตาว่าไม่หล่อ ไม่มีจุดขาย ประกอบกับช่วงนั้นมนต์สิทธิ์มีวัยมากถึง 29 ปีแล้ว สถานการณ์จึงยิ่งสิ้นหวังไปกันใหญ่ ภายหลังจึงหายุทธวิธีใหม่โดยการส่งเฉพาะเทปเสียงเข้าไปก่อน โดยไม่ส่งรูปตามไป ซึ่งก็ประสบความสำเร็จ เมื่อนายห้างบริษัทชัวร์ออดิโอสนใจเสียงของมนต์สิทธิ์ และแม้ต่อมาจะเห็นหน้าตาคนร้อง ก็ตกลงใจรับโดยให้เหตุผลว่าสงสาร ที่มีหน้าตาจ๋อย ๆ จืด ๆ และด้วยเหตุนี้นี่เอง ที่นับตั้งแต่ที่เข้าวงการวันแรกจนถึงปัจจุบัน มนต์สิทธิ์ยังไม่เคยย้ายสังกัดแต่อย่างใด
หลังซุ่มทำเพลงอยู่นานถึงสองปี มนต์สิทธิ์ก็ผลิตผลงานชุดแรกชื่อ "ขายควายช่วยแม่" ออกมา ก่อนจะออกเดินสายไปกับวงของสมจิตร บ่อทอง ซึ่งตอนนั้นกำลังโด่งดังเพื่อโปรโมตผลงานเพลง และเพื่อฝึกงานด้านหน้าเวที
และนับตั้งแต่นั้น มนต์สิทธิ์ คำสร้อย ผู้มีลูกคอไม่เหมือนใคร ที่มากับภาพลักษณ์การเป็นคนซื่อ ๆ ก็กลายเป็นชื่อที่รู้จักกันไปทั่วฟ้าเมืองไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่ส่งผลงานเพลงชุดที่ 2 "สั่งนาง" ออกมา
ชีวิตครอบครัว
ในระหว่างที่มนต์สิทธิ์กำลังโด่งดังสูงสุด ได้เกิดกรณีที่มีผู้หญิงคนหนึ่ง โดยเธออ้างว่าลูกสาวของเธอเกิดมาจากมนต์สิทธิ์ โดยทั้งสองมีความสัมพันธ์กันในระหว่างที่เธอทำงานเป็นหางเครื่องในวงดนตรีสมจิตร บ่อทอง และมนต์สิทธิ์เป็นนักร้อง หลังจากผลการพิสูจน์ยืนยันว่าเด็กเป็นลูกของมนต์สิทธิ์จริง มนต์สิทธิ์จึงแสดงความรับผิดชอบด้วยการดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูบุตรแต่โดยดี
โดยลูกสาวของมนต์สิทธิ์ มีชื่อว่า "ปิยะพร แก้วศรีนวน" หรือเปีย
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 มนต์สิทธิ์ออกมายอมรับว่าตัวเองเป็นเกย์ผ่านรายการโทรทัศน์ทางช่องเคเบิลทีวี
แต่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 มนต์สิทธิ์ได้ออกมายืนยันว่าตนมีแฟนสาวอยู่ที่เชียงใหม่
การเมือง
ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 มนต์สิทธิ์ได้ลงรับสมัครเลือกตั้งในแบบเขต จังหวัดมุกดาหาร บ้านเกิด สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง โดยได้คะแนนเพียง 911 คะแนน
กราดิอุส
กราดิอุส อาจหมายถึง
มิชิแกน (แก้ความกำกวม)
มิชิแกน อาจหมายถึง
บิวติฟูล์ไลอาร์
"บิวติฟูล์ไลอาร์" (Beautiful Liar) คือเพลงของบียอนเซ่ โนวส์ นักร้องเพลงอาร์แอนด์บี ชาวอเมริกัน และชาคีร่า นักร้องเพลงลาตินป็อปชาวโคลอมเบียน ซึ่งได้เขียนขึ้นโดย โนวส์, Amanda Ghost, Ian Dench, และ สมาชิกของ Stargate นั่นคือ Mikkel S. Eriksen และ Tor Erik Hermansen และผลิตขึ้นโดย Stargate และโนวส์สำหรับการวางจำหน่ายอัลบั้มเดี่ยวชุดสองของเธอบี'เดย์ อีกครั้ง และก็ได้มีฉบับมิกซ์เป็นภาษาสเปนและอังกฤษโดยใช้ชื่อว่า "Bello Embustero"
"บิวติฟูล์ไลอาร์" เป็นเพลงแรกที่วางจำหน่ายจากอัลบั้มบี'เดย์ ฉบับดีลักซ์ เพลงนี้ได้มีการเคลื่อนไหวใหญ่ที่สุดบนชาร์ตบิลบอร์ด ฮอต 100 จนถึงปี 2550 และได้รับรางวัลเอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิก อวอร์ดส ประจำปี 2550 สาขา Most EarthShattering Collaboration ในปี 2551เพลงนี้ได้รับรางวัล Ivor Novello Awards สำหรับเพลงบริติชที่มียอดขายสูงที่สุด
วีตอร์ ปึไรรา
วีตอร์ มานูแวล ดึ ออลีไวรา ลอปึช ปึไรรา (Vítor Manuel de Oliveira Lopes Pereira) เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1968 ในเมืองอึชปีญู ประเทศโปรตุเกส เป็นผู้จัดการทีมชาวโปรตุเกส
ก่อผา
ก่อผา เป็นพืชในสกุลก่อ กระจายพันธุ์เป็นวงกว้างในพื้นที่บริเวณตะวันออกของเอเชีย มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน (มณฑลเสฉวน และ มณฑลยูนนาน) ภาคเหนือของประเทศไทยและประเทศเวียดนาม สูงจากระดับน้ำทะเล 800 - 2600 เมตร
ก่อผาเป็นต้นไม้ขนาดเล็กไม่ผลัดใบ ในธรรมชาติสูงได้ถึง 15 เมตร บางครั้ง ดูเหมือนพุ่มไม้ เมื่อต้นมีอายุมากและผิดปกติ และกิ่งบิดงอ กิ่งปกคลุมด้วยขนยาวนุ่มสีขาวครีม ตามีขนาดเล็ก ทรงกลม ปลายแหลม เป็นขนครุยที่ขอบสีแดงและขาว ใบรูปไข่ ยาว 5 - 12 ซม. กว้าง 2.5 - 6 ซม. ไม่ผลัดใบ มีรูปลิ่มหรือเกือบกลมที่ฐานใบ ด้านบนเรียบเป็นมัน ท้องใบปกคลุมด้วยขนสีออกเหลืองหนาแน่น ขอบใบหยักซี่ฟัน 5 - 10 ซี่สั้นๆ ก้านใบยาว 1 - 2 ซม. มีขนสีเทา-เหลือง ผลเปลือกแข็งมีกาบรูปถ้วย ยาว 0.9-1.1 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.8 ซม. คล้ายรูปไข่ ปลายยุบเป็นติ่งหนาม เหมือนไหม ก้านดอกสั้น (1.5-3 ซม.)
มิสเม็กซิโก
มิสเม็กซิโก (Miss México) เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของประเทศเม็กซิโก เพื่อคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการประกวดมิสเวิลด์, มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล และมิสซูปราเนชันแนล ตามลำดับ ทั้งนี้อาจมีการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดบนเวทีนางงามระดับนานาชาติอื่น ๆ อีก เช่น มิสยูไนเต็ดคอนทิเนนส์ เป็นต้น ทั้งนี้ องค์กรมิสเม็กซิโกยังมีการคัดเลือกตัวแทนเพศชายเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสเตอร์เวิลด์อีกด้วย
ด้วยความร่วมมือระหว่างองค์กรมิสเม็กซิโก สถานีโทรทัศน์เทเลเม็ก (Telemax) และสถานีโทรทัศน์ทีวีแอซเท็กกา (TV Azteca) ทำให้การประกวดมิสเม็กซิโกซึ่งอยู่ภายใต้การดำเนินงานของอูโก กัสเตยานอส (Hugo Castellanos) กลายเป็นหนึ่งในเวทีการประกวดนางงามที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากอีกเวทีหนึ่งของเม็กซิโก การประกวดในแต่ละปีจะดำเนินการโดยการคัดเลือกนางงามจากรัฐต่าง ๆ ทั่วประเทศ จำนวน 32 คน จาก 31 รัฐและอีก 1 คนจากเม็กซิโกซิตี มาเข้าร่วมการประกวดบนเวทีระดับประเทศ
เริ่มแรกในปี ค.ศ. 2013 เป็นต้นมา มิสเม็กซิโกได้รับสิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมในการประกวดระดับนานาชาติเฉพาะมิสซูปราเนชันแนลและมิสยูไนเต็ดคอนทิเนนส์ (เดิมชื่อ มิสอเมริกาคอนทิเนนท์) เท่านั้น โดยตัวแทนที่ถูกส่งเข้าร่วมการประกวดบนเวทีดังกล่าวล้วนมาจากรัฐฮาลิสโก  ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 องค์กรมิสเม็กซิโกได้สิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดมิสเวิลด์และมิสเตอร์เวิลด์เพิ่มเติม ซึ่งก่อนหน้านั้น สิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดดังกล่าวเป็นขององค์กรนูเอสตรา เบเยซา เม็กซิโก (Nuestra Belleza México) จากนั้นในปี ค.ศ. 2017 องค์กรมิสเม็กซิโกได้สิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลเพิ่มเติมอีกหนึ่งเวที
ผู้ดำรงตำแหน่ง
ข้อมูลในตารางเป็นข้อมูลที่แสดงถึงรายละเอียดผู้ดำรงตำแหน่งมิสเม็กซิโก ประกอบด้วยชื่อ, รัฐที่เป็นตัวแทน รวมไปถึงสถานที่จัดการประกวด
ตัวแทนในการประกวดระดับนานาชาติหญิง
ข้อมูลที่แสดงในตารางด้านล่างคือรายละเอียดของตัวแทนที่ถูกส่งไปเข้าร่วมการประกวดบนเวทีระดับนานาชาติโดยองค์กรมิสเม็กซิโก
สัญลักษณ์สี* : ชนะเลิศ
จังหวัดอุฟส์
อุฟส์ (Uvs; Увс) เป็นหนึ่งใน 21 จังหวัดของประเทศมองโกเลีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ จังหวัดห่างจากเมืองหลวงอูลานบาตาร์ 1,336 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 69,585.39 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 75,737 คน
จังหวัดตั้งชื่อตามทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดของประเทศคือ ทะเลสาบอุฟส์
ทาวีซูเพลบา
ข้อบังคับ
ในเวลาเปิดและปิดสถานีโทรทัศน์และวิทยุของจอร์เจีย เช่น โทรทัศน์สาธารณะจอร์เจียและสถานีโทรทัศน์อิดจารา ก็ได้มีการใช้เพลงนี้บรรเลงเป็นสัญญาณการเปิดและปิดสถานีเช่นเดียวกับอีกหลายประเทศ
อันดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา
อันดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา ได้มีการจัดโดยนิตยสารต่างๆ ภายในประเทศ เพื่อเป็นตัวแสดงให้เห็นถึง ประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัยในขณะนั้น และรวมถึงเป็นข้อมูลสำหรับนักเรียนหรือนักศึกษาที่ต้องการศึกษาต่อช่วยในการตัดสินใจ ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศแรกที่มีการจัดอันดับมหาวิทยาลัยกันอย่างจริงจัง และ อันดับมหาวิทยาลัยที่จัดนั้น ก็ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกเรียนต่อของนักศึกษา อัตราการสมัคร (admission rate) อัตราการเข้าเรียนจริง ๆ ของผู้ที่ได้รับการตอบรับแล้ว (yield rate) และการวางแผนพัฒนาของมหาวิทยาลัยต่างๆ
สำหรับการจัดอันดับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดของสหรัฐอเมริกา คือ การจัดอันดับโดยนิตยสาร ยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต (US News and World Report) ซึ่งได้เริ่มการจัดอันดับ มหาวิทยาลัยในระดับปริญญาตรี (College) ในปี 2526 เป็นต้นมา  โดยในชั้นแรก เป็นแค่คอลัมน์หนึ่งของนิตยสารเท่านั้น และ การจัดอันดับมหาวิทยาลัย ไม่ได้รับความสนใจมากนักต่อนักการศึกษา และมหาวิทยาลัยต่าง ๆ  แต่ต่อมาด้วยความนิยมที่มีมากขึ้น ทำให้ นิตยสาร USNews ได้รับความนิยมจากนักเรียนในการตัดสินใจเลือกมหาวิทยาลัย แม้จะมีข้อผิดพลาด และได้รับการวิจารณ์จากนักการศึกษาอยู่เสมอ ๆ ในยุคแรก ๆ ภายหลังนิตยสารได้ใช้ผู้เชี่ยวชาญในด้านสถิติมาเป็นบรรณาธิการในด้านการจัดอันดับโดยเฉพาะ
ต่อมาได้มีนิตยสารอื่น ๆ ทำการจัดทำการจัดอันดับมหาวิทยาลัยของสหรัฐ ฯ ออกมามากขึ้น เช่น สำหรับคณะบริหารธุรกิจ มีนิตยสาร เช่น นิตยสารบิซิเนสวีก(BusinessWeek), นิตยสารฟอรบส์ (Forbes) ซึ่งได้รับความนิยม ในสาขาปรัชญา ก็มี Gourmet Report   แต่อย่างไรก็ได้ การจัดลำดับของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ นั้น มีความแตกต่างกันตามแต่อคติและการให้น้ำหนักของปัจจัยที่ใช้วัดคะแนน ตัวอย่างของความแตกต่าง อาทิ ในปี พ.ศ. 2548 (2005) ได้มีการจัดอันดับแตกต่างกันอย่างมาก โดยทางนิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ตจัดให้เอ็มบีเอที่มหาวิทยาลัยดาร์ตมัธอยู่อันดับที่ 9 ขณะที่ นิตยสารฟอรบส์ จัดให้อยู่อันดับที่ 1 แต่กลับไม่ติดอันดับในนิตยสารบิซิเนสวีก ภายหลังได้มีการพยายามจัดอันดับมหาวิทยาลัยโดยใช้ปัจจัยอื่น ๆ ที่น่าเชื่อถือมากขึ้น โดยนักวิชาการ หรือนักเศรษฐศาสตร์การศึกษา ต่าง ๆ อาทิ การวัดโดยวิธี โดยใช้วิธีดูจากการอันดับเลือกของเรียนมัธยม (Revealed Preference Ranking) หรือการวัดจากคุณภาพของอาจารย์ โดยดูจากงานวิจัยที่ได้รับการอ้างอิง (citation) หรือ การมีงานตีพิมพ์ในระบบออนไลน์
เปอร์เซนต์การรับนักศึกษามหาวิทยาลัยประจำปี 2557 (College Acceptance Rates 2014)
10 อันดับมหาวิทยาลัยที่เข้ายากที่สุดในสหรัฐอเมริกาประจำปี 2557 มีดังต่อไปนี้
ยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต
ยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต เป็นนิตยสารที่มีการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในหลากหลายด้าน ซึ่งรวมถึง วิศวกรรมศาสตร์ แพทยศาสตร์ บริหารธุรกิจ นิติศาสตร์ ศึกษาศาสตร์ วิทยาศาสตร์ มนุษย์ศาสตร์ สังคมศาสตร์ ศิลปกรรมศาสตร์ โดยมีการจัดอันดับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 (ค.ศ. 1983) อย่างไรก็ตาม ได้มีข้อโต้เถียงมากจากมหาวิทยาลัยที่ได้อันดับต่ำ โดยบางมหาวิทยาลัยเช่น วิทยาลัยรีด ในรัฐออริกอนได้ปฏิเสธการให้ข้อมูลแก่ทางนิตยสาร อย่างไรก็ตามการจัดอันดับนี่เป็นที่ยอมรับมากอันหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โดย 10 อันดับแรก (พ.ศ. 2557) มีดังนี้
ดิอะเมริกัน ยูนิเวอร์ซิตี้ แอดมิดชั่นส์ โปรแกรม
ดิอะเมริกัน ยูนิเวอร์ซิตี้ แอดมิดชั่นส์ โปรแกรม เป็นหน่วยงานที่ให้คำปรึกษาด้านการศึกษาต่อที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา ได้จัดอันดับทั่วสหรัฐอเมริกา โดย 20 อันดับแรกของมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2548 มีดังนี้
นอกจากนั้นหน่วยงานดังกล่าวยังจัดอันดับมหาวิทยาลัยตามความเชี่ยวชาญในสาขาต่างๆดังนี้
ด้านศิลปศาสตร์
ด้านวิทยาศาสตร์
ด้านการจัดการธุรกิจบริการ
มหาวิทยาลัยขอรัฐที่มีโปรแกรมบัณฑิตเกียรตินิยมที่ดีที่สุด
ด้านการบิน
มหาวิทยาลัยที่สวยที่สุด
เอ็มบีเอ
เอ็มบีเอได้มีการจัดอันดับโดยหลายนิตยสาร ซึ่งรวมถึง ไฟแนนเชียลไทมส์ นิตยสารฟอรบส์ บิซิเนสวีก และยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต
เอ็มบีเอ โดย
ไฟแนนเชียลไทมส์ จัดอันดับ เอ็มบีเอ ทั่วโลก โดยมหาวิทยาลัย 10 อันดับแรกในปี พ.ศ. 2557 ได้แก่
เอ็มบีเอ โดย นิตยสารฟอรบส์
เงื่อนไขในการจัดอันดับของนิตยสารฟอรบส์ ในปีพ.ศ. 2548 ใช้การสำรวจ จากศิษย์เก่าที่จบการเอ็มบีเอ 25,000 คนทั่วสหรัฐอเมริกา และเปรียบเทียบการคุ้มทุนในการเรียนโดยคำนวณจากเงินเดือนก่อนและหลังเรียน เปรียบเทียบกับค่าเล่าเรียนและเงินเดือนที่ควรจะได้ในช่วงที่เรียน โดยอันดับ ข้อมูล 10 อันดับแรก โดยนิตยสารฟอรบส์ ปี พ.ศ. 2548
เอ็มบีเอ โดย นิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต
ข้อมูล 10 อันดับแรก นิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ปี พ.ศ. 2549
สถาปัตยกรรมศาสตร์ โดย ดีไซน์อินเทลลิเจนซ์
นิตยสารดีไซน์อินเทลลิเจนซ์ ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยทั้งในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท ในสาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ โดยได้เริ่มมีการจัดอันดับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2543 โดยมีการจัดอันดับในภาพรวมของสถาปัตยกรรมศาสตร์ และในสาขาย่อย ได้แก่มัณฑณศิลป์ และ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์ อันดับมหาวิทยาลัยจัดอันดับโดยการสัมภาษณ์เป็นส่วนใหญ่จาก ทางบริษัทสถาปนิกทั่วประเทศและทางคณาจารย์มหาวิทยาลัย โดยเนื้อหาในการจัดอันดับจะเน้นที่ความรู้ที่สามารถนำมาทำงานได้จริงในวิชาชีพ ในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจัดอันดับ 15 มหาวิทยาลัยในระดับปริญญาตรี และ 25 อันดับในระดับปริญญาโท โดย 5 อันดับแรก ได้แก่
วิศวกรรมการก่อสร้าง โดย อีเอ็นอาร์
นิตยสารอีเอ็นอาร์ (ENR, Engineering News-Record) ในสำนักพิมพ์แม็คกรอว์-ฮิลล์ ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยในสาขา วิศวกรรมศาสตร์ในด้านวิศวกรรมการก่อสร้าง (C-School, construction school) โดยมีการจัดอันดับตามจำนวนคณาจารย์ในคณะ จำนวนนักศึกษาที่เรียน อันดับในปี พ.ศ. 2544 มีดังนี้
อินเทอร์เน็ตไร้สาย โดย อินเทล
บริษัทอินเทล ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยในเรื่องของความเข้าถึงเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตไร้สาย ในพื้นที่บริเวณมหาวิทยาลัย และจำนวนนักเรียนต่อจำนวนคอมพิวเตอร์ ซึ่งข้อมูลได้มาจากการสัมภาษณ์นักเรียนมากกว่า 1,000 คน และสัมภาษณ์สื่อมวลชนที่เกี่ยวข้อง รวมถึงบทสัมภาษณ์ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารฟอรบส์ โดยเริ่มจัดอันดับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 โดยในปีล่าสุดได้มีการจัดอันดับมหาวิทยาลัย 50 อันดับ ซึ่ง 5 อันดับแรกได้แก่
เวียงกุมกาม
เวียงกุมกาม ( เวียงกุ๋มก๋าม) เป็นอดีตเมืองหลวงของอาณาจักรล้านนา ที่พญามังรายโปรดให้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1829 โดยโปรดให้ขุดคูเวียงทั้ง 4 ด้าน ไขน้ำแม่ปิงให้ขังไว้ ในคูเมืองโบราณสถานที่ปรากฏอยู่ในเวียงกุมกามและใกล้เคียง เป็นเวียง (เมือง) ทดลองที่สร้างขึ้น ก่อนที่จะมาเป็นเมืองเชียงใหม่ ตั้งอยู่ที่ ตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีระยะห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 5 กิโลเมตร
การสถาปนา
หลังจากที่พญามังรายได้ปกครองและพำนักอยู่ในนครหริภุญชัย (ลำพูน) อยู่ 2 ปี พระองค์ทรงศึกษาสิ่งหลาย ๆ อย่าง และมีพระราชดำริที่จะลองสร้างเมืองขึ้น เมืองนั้นก็คือ เวียงกุมกาม แต่พระองค์ก็ทรงสร้างไม่สำเร็จ เพราะเวียงนั้นมีน้ำท่วมอยู่ทุกปี จนพญามังรายจึงทรงต้องไปปรึกษาพระสหาย คือพ่อขุนรามคำแหงแห่งสุโขทัย และพญางำเมืองแห่งอาณาจักรพะเยา หลังจากทรงปรึกษากันแล้วจึงทรงตัดสินใจไปหาที่สร้างเมืองใหม่ ในที่สุดจึงได้พื้นที่นครพิงค์เชียงใหม่เป็นเมืองใหม่ และ เป็นเมืองหลวงแห่งอาณาจักรล้านนาต่อมา จึงสรุปได้ว่าเวียงกุมกามนั้น เป็นเมืองที่ทดลองสร้าง
การล่มสลาย
เวียงกุมกามล่มสลายลงเพราะเกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ โดยช่วงเวลานี้อยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2101 - 2317 ซึ่งตรงกับสมัยพม่าปกครองล้านนา พม่าปกครองล้านนาเป็นเวลาสองร้อยกว่าปี แต่ไม่ปรากฏหลักฐานที่กล่าวถึงเวียงกุมกามทั้ง ๆ ที่เหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่นี้เป็นเรื่องร้ายแรงมากและสมควรที่จะบันทึกไว้ แต่ก็ไม่มีการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ใดเลย ผลของการเกิดน้ำท่วมนี้ทำให้เวียงกุมกามถูกฝังจมลงอยู่ใต้ตะกอนดินจนยากที่จะฟื้นฟูกลับมา สภาพวัดต่าง ๆ และโบราณสถานที่สำคัญเหลือเพียงซากวิหารและเจดีย์ร้างที่จมอยู่ดินในระดับความลึกจากพื้นดินลงไปประมาณ 1.50 -2.00 เมตร โดยวัดที่จมดินลึกที่สุดคือวัดอีค่าง รองลงมาคือ วัดปู่เปี้ย และวัดกู่ป่าด้อม
การขุดค้นพบ
ใน พ.ศ. 2527 เรื่องราวของเวียงกุมกามก็เริ่มเป็นที่สนใจของนักวิชาการ และประชาชนทั่วไป ทำให้หน่วยศิลปากรที่ 4 ขุดแต่งบูรณะวัดร้าง (ขุดแต่งวิหารกานโถม ณ วัดช้างค้ำ) และบริเวณโดยรอบเวียงกุมกามอย่างต่อเนื่องจนถึง พ.ศ. 2545 ปัจจุบันเวียงกุมกามก็ได้รับการพัฒนาให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของเมืองเชียงใหม่ เพราะเห็นว่าเวียงกุมกามมีความสมบูรณ์ และเป็นแหล่งความรู้การศึกษาในแบบของเรื่องราวทางสถาปัตยกรรมและ ศิลปกรรมตลอดจนวัฒนธรรมล้านนาต่าง ๆ โดยศูนย์กลางของการนำเที่ยวชมโบราณสถานต่าง ๆ ในเขตเวียงกุมกามอยู่ที่วัดช้างค้ำ
ที่ตั้ง และ ลักษณะ
เวียงกุมกามมีผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ามีความยาวประมาณ 850 เมตร ไปตามแนวทิศตะวันออกเฉียงใต้สู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และกว้างประมาณ 600 เมตร ตัวเมืองยาวไปตามลำน้ำปิงสายเดิมที่เคยไหลไปทางด้านทิศตะวันออกของเมือง ดังนั้นในสมัยโบราณตัวเวียงกุมกามจะตั้งอยู่บนฝั่งทิศตะวันตกหรือฝั่งเดียวกับเมืองเชียงใหม่ แต่เชื่อกันว่าเนื่องจากกระแสของแม่น้ำปิงเปลี่ยนทิศทาง จึงทำให้เวียงกุมกามเปลี่ยนมาตั้งอยู่ทางฝั่งด้านตะวันออกของแม่น้ำดั่งเช่นปัจจุบัน
ช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงกระแสน้ำดังกล่าวคาดว่าน่าจะอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 23 การเปลี่ยนแปลงของกระแสน้ำครั้งนั้น ทำให้เกิดน้ำท่วมเวียงกุมกามครั้งใหญ่จนเวียงกุมกามล่มสลาย และวัดวาอารามจมอยู่ใต้ดินทราย จนกลายเป็นเมืองร้างไปในที่สุด อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์หลายคนเชื่อว่า อีกหนึ่งสมมติฐานที่เวียงกุมกามถูกทิ้งร้างนั้นอาจเป็นได้ว่าเกิดสงครามระหว่างไทยกับพม่าทำให้ผู้คนหลบหนีออกจากเมืองไปก็เป็นได้
ปัจจุบันเวียงกุมกามอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเชียงใหม่ ประมาณ ก.ม. 3-4 ถนนเชียงใหม่-ลำพูน ด้านขวามือ ในเขตตำบลท่าวังตาล อำเภอสารภี และอยู่ใกล้ฝั่งด้านทิศตะวันออกของแม่น้ำปิง
สถานที่สำคัญ
จากการสำรวจพบว่ามีอยู่มากกว่า 40 แห่ง ทั้งที่เป็น ซากโบราณสถาน และเป็นวัดที่มีพระสงฆ์โบราณสถานที่สำคัญ ได้ แก่วัดเจดีย์เหลี่ยม วัดช้างค้ำและซากเจดีย์วัดกุมกาม วัดน้อย วัดปู่เปี้ย วัดธาตุขาว วัดอีค่างซึ่งรูปแบบทางศิลปกรรมและสถาปัตยกรรมนี้ มีทั้งแบบรุ่นเก่าและสมัยเชียงใหม่ รุ่งเรืองปะปนกันไป โดยเฉพาะที่วัดธาตุขาวนั้น มีเรื่องเล่าของว่าพระมเหสีของพญามังรายได้มาบวชชีและสิ้นพระชนม์ที่นี่ด้วย สาเหตุก็คือพญามังรายได้มีพระมเหสีพระองค์ใหม่ เมื่อครั้งยกทัพไปตีพม่า พม่ายอมสวามิภักดิ์และถวายพระนางพายโคมาเป็นมเหสี แต่สิ่งนี้ทำให้พระนางทรงเสียพระทัยมาก เนื่องจากพระนาง และพญามังรายได้เคยสาบานกันในขณะที่พำนักอยู่ในเมืองเชียงแสนว่าจะมีมเหสีเพียงแค่พระองค์เดียว พระนางจึงเสียพระทัยมาก จึงตัดสินใจไปบวชชี และ ยังมีเรื่องอีกว่า สาเหตุที่พญามังรายสวรรคตอสนีบาตในระหว่างที่เสด็จไปตลาดนั้น ก็เพราะสาเหตุนี้
โบราณสถาน
หลังจากที่หน่วยกรมศิลปากรที่ 4 เชียงใหม่ได้ไปทำการขุดค้นหาซากเมืองและโบราณสถานเพิ่มเติม ก็ได้ค้นพบเจอวัดต่าง ๆ ที่จมอยู่ใต้พื้นดินเป็นจำนวนหลายวัดอีกดังต่อไปนี้
นีกอลา ซาร์กอซี
นีกอลา ซาร์กอซี (Nicolas Sarkozy; ; 28 มกราคม พ.ศ. 2498 — ) อดีตประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสและอดีตเจ้าผู้ร่วมครองอันดอร์รา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย กระทรวงเศรษฐกิจ การคลังและอุตสาหกรรม กระทรวงงบประมาณและนายกเทศมนตรีเมืองเนอยี-ซูร์-แซน
เขาเป็นที่รู้จักดีจากทัศนคติในด้านกฎหมายและคำสั่งของเขา รวมถึงความต้องการให้เศรษฐกิจของประเทศฝรั่งเศสกลับคืนสู่สภาพเดิม ในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ เขาได้สร้างความสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับสหรัฐอเมริกาและยังได้กระชับความสัมพันธ์ฉันมิตรกับประเทศอื่น ๆ อีกด้วย ชื่อเล่นที่ผู้สนับสนุนและไม่สนับสนุนต่างเรียกแทนตัวเขาคือ "ซาร์โก" (Sarko)
ประวัติตระกูล
นีกอลา ซาร์กอซี เป็นลูกชายของปาล ชาร์เกอซี เด นอจ-โบชอ (Pál Sárközy de Nagy-Bócsa) ชาวฮังการีที่อพยพมากับอ็องเดร มัลลาฮ์ (Andrée Mallah) หญิงชาวฝรั่งเศส ชาวนิกายคาทอลิก เชื้อสายกรีก-เซพาร์ดิกยิว ตาของเขาเป็นชาวกรีกชื่อเบนิโก มัลลาฮ์ (ชื่อเดิม อารอน มัลลาฮ์) ลูกชายของมอร์เดไค มัลลาฮ์ (Mordechai Mallah) ซึ่งเบนิโกเป็นอายุรแพทย์จากเทสซาโลนีกี ที่อพยพมาประกอบอาชีพที่ประเทศฝรั่งเศส
ประวัติตระกูลบิดา
ชาร์เกอซี เด นอจ-โบชอ (Sárközy de Nagy-Bócsa) หรือ นอจโบชอย ชาร์เกอซี (Nagybócsai Sárközy) เกิด พ.ศ. 2471) ณ กรุงบูดาเปสต์ ในครอบครัวชนชั้นกลางในประเทศฮังการี ครอบครัวครอบครองที่ดินและปราสาทเล็ก ๆ ในหมู่บ้านออลอตชาน (Alattyán) ใกล้เมืองโซลโนก (Szolnok) ห่างจากกรุงบูดาเปสต์ไปทางทิศตะวันออก 92 กิโลเมตร (57 ไมล์)
ขณะที่กองทัพแดงบุกฮังการีเมื่อ พ.ศ. 2488 ครอบครัวชาร์เกอซีหนีไปประเทศเยอรมนี และได้กลับไปอีกเมื่อ พ.ศ. 2489 แต่ที่ดินของพวกเขาก็ถูกยึดหมดแล้ว
พ่อของปาล ชาร์เกอซี (ปู่ของนีกอลา ซาร์กอซี) เสียชีวิตลงในเวลาต่อมา ส่วนแม่ของเขาเกรงว่าปาล ซาร์กอซีจะถูกเกณฑ์ไปร่วมกองทัพประชาชนฮังการีหรือส่งไปไซบีเรีย จึงโน้มน้าวให้เขาออกจากประเทศและสัญญาว่าจะตามเขาไปพบกันที่กรุงปารีส ปาลออกจากฮังการี ไปยังประเทศออสเตรียและต่อไปเยอรมนี ในขณะที่แม่ของเขารายงานต่อเจ้าหน้าที่ว่า เขาจมน้ำที่ทะเลสาบบาลาตอน ในที่สุดปาล ชาร์เกอซีได้ถึงเมืองบาเดิน-บาเดิน เยอรมนี ซึ่งอยู่ติดชายแดนฝรั่งเศส และยังเป็นสถานที่ตั้งของกองบัญชาการทหารฝรั่งเศสในเยอรมนีด้วย ที่นั้นเขาเข้าสมัครเป็นส่วนหนึ่งของกองทหารต่างฝรั่งเศส (Légion étrangère) เป็นเวลา 5 ปี และถูกส่งไปฝึกที่เมืองซีดีเบลอับเบส (Sidi Bel Abbès) ในประเทศแอลจีเรียในปกครองของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นกองบัญชาการกองทหารต่างประเทศฝรั่งเศส เขาเกือบต้องไปประจำการที่อินโดจีน ในการปกครองของฝรั่งเศส เมื่อจบการฝึก ซึ่งอาจได้รับอันตรายจากสงครามกับเวียดมินห์ แต่แพทย์ผู้ตรวจร่างกายก่อนเดินทาง เป็นชาวฮังการีด้วยกัน ด้วยความเห็นใจจึงช่วยเหลือปาลไม่ให้ไปประจำการยังอินโดจีนฝรั่งเศส เขากลับไปใช้ชีวิตเป็นพลเรือนในเมืองมาร์แซย์เมื่อ พ.ศ. 2491 อย่างไรก็ตามเขาได้ขอสัญชาติฝรั่งเศสชั่วคราวจนถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 เท่านั้น (หลังจากนั้นจึงเป็นคนไร้สัญชาติ) กระนั้นเขาก็ได้เปลี่ยนชื่อจากเป็นภาษาฮังการีเป็นภาษาฝรั่งเศสว่า ปอล ซาร์กอซี เดอ นาฌี-บ็อกซา (Paul Sarközy de Nagy-Bocsa) และได้พบกับอ็องเดร มัลลาฮ์ แม่ของนีกอลา ซาร์กอซี (ชื่อเล่นว่า '"ดาดู'" ) เมื่อ พ.ศ. 2492
ประวัติตระกูลมารดา
อ็องเดร มัลลาฮ์ (Mallah) นักเรียนกฎหมาย ลูกสาวของ เบเนดิกต์ มัลลาฮ์ เศรษฐีผู้เชี่ยวชาญการแพทย์สาขาโรคระบบการขับถ่ายปัสสาวะและโรคติดต่อทางเพศ ผู้มีชื่อเสียงมานานในหมู่ชนชั้นกลาง ในเขตที่ 17 กรุงปารีส
ตามการศึกษาลำดับเครือญาติชาวยิว บรรพบุรุษของครอบครัวมัลลาฮ์แห่งซาโลนิกา มาจากประเทศสเปน อพยพมาตั้งแต่ พ.ศ. 2035 เนื่องจากกษัตริย์คาทอลิกได้ขับไล่ชาวยิวจากประเทศ ต่อมาตั้งรกรากที่แถบพรอว็องส์ ตอนใต้ของฝรั่งเศส ประมาณ 100 ปีหลังจากนั้น อพยพมาที่ซาโลนีกา
เขาเป็นแพทย์ในกองทัพฝรั่งเศสในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งเป็นเหตุให้เขาเจอกับหญิงม่ายจากสงคราม อแดล บูวิเยร์ (พ.ศ. 2434 - พ.ศ. 2499) ซึ่งมาจากครอบครัวชนชั้นกลางในลียง และได้แต่งงานกันเมื่อ พ.ศ. 2460 อาแดล บูวีเย ยายของนีกอลา ซาร์กอซีนับถือคริสต์ศาสนานิกายโรมันคาทอลิก เช่นเดียวกับชาวฝรั่งเศสทั่วไป ส่วนเบนิโก มัลลาฮ์ มิได้กล่าวถึงว่าเดิมนับถือศาสนาใด แต่เปลี่ยนมานับถือนิกายโรมันคาทอลิก หลังแต่งงานตามคำขอของพ่อแม่ฝ่ายหญิง พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อ
อย่างไรก็ตาม เขาและครอบครัวยังคงต้องหนีจากปารีส ไปลี้ภัยในจังหวัดกอร์แรซ ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อหลบหลีกการถูกจับควบคุมตัวไปเยอรมนี ในระหว่างการล้างชาติพันธุ์โดยนาซี ตระกูลมัลลาฮ์ที่อาศัยในซาโลนีกาหรืออพยพมาฝรั่งเศส ถูกเนรเทศไปยังค่ายกักกัน ซึ่งทราบภายหลังว่า สมาชิกตระกูลมัลลาฮ์เสียชีวิตเพราะนาซีไปทั้งสิ้น 57 คน
หลังจากนีกอลาเกิด
ปอล ซาร์กอซี และอ็องเดร มัลลาฮ์ ตั้งถิ่นฐานในเขตที่ 17 กรุงปารีส และมีบุตรด้วยกัน 3 คน ได้แก่
เมื่อ พ.ศ. 2502 ปอล ซาร์กอซีได้หย่ากับอ็องเดร มัลลาฮ์ และไปแต่งงานอีก 2 ครั้ง โดยมีลูกอีก 2 คนกับภรรยาคนที่สอง
โอลิวีเย ซาร์กอซี พี่น้องร่วมบิดาของเขาได้ถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าบริหารและจัดการร่วมในบริษัทคาร์ลีล เมื่อมีนาคม พ.ศ. 2551
ชีวิตวัยเยาว์
ในวัยเด็กของซาร์กอซีนั้น บิดาของเขาได้ปฏิเสธในการให้เงินสนับสนุนครอบครัวเขา ทั้ง ๆ ที่ปอลได้ก่อตั้งบริษัทโฆษณาและเป็นเศรษฐี ครอบครัวของเขาจึงได้เพียงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์เล็ก ๆ ของตาเขา (เบเนดิกต์ มัลลาฮ์) ในเขตที่ 17 เท่านั้น ต่อมาครอบครัวของเขาย้ายไปยังเทศบาลเนอยี-ซูร์-แซน หนึ่งในเทศบาลที่ร่ำรวยที่สุดของแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ ซาร์กอซีเคยกล่าวว่า ตาของเขาซึ่งเป็นพวกนิยมกอล มีอิทธิพลต่อเขามากกว่าบิดาเสียอีก ทั้งนี้ก็เพราะซาร์กอซีแทบไม่ได้เจอเขาเลย ตาของเขาเกิดมาเป็นพวกเซพาร์ดิกยิว ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนมานับถือโรมันคาทอลิก ซาร์กอซีจึงเติบโตมาด้วยการความเชื่อแบบคาทอลิก เขาและพี่น้องได้เข้าพิธีศีลจุ่มและล้างบาป ซึ่งทำให้เขาเป็นคาทอลิกอย่างสมบูรณ์ ซาร์กอซียังเคยกล่าวว่า คนต้นแบบที่เค้าชื่นชอบคนหนึ่งคือ สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2
ปอล ซาร์กอซี พ่อของเขาไม่เคยสอนภาษาฮังการีให้แก่เขาหรือพี่น้องเลย และไม่มีหลักฐานว่ามีการพยายามสั่งสอนเรื่องพื้นหลังของครอบครัวหรือบรรพบุรุษเลย
ซาร์กอซียังเคยกล่าวว่า การที่พ่อทิ้งเขาไปแต่เยาว์ทำให้เขาเป็นอย่างที่เขาเป็นในปัจจุบัน และในฐานะที่เขาเป็นเด็กและวัยรุ่น เขาเคยรู้สึกว่าเขามีปมด้อยเรื่องฐานะกับเพื่อนร่วมห้องที่มีฐานะทางการเงินสูงกว่าเขา เขายังมีความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย (เขาสูงเพียง 1.65 เมตร (5 ฟุต 5 นิ้ว) หรือไม่ก็ฐานะของครอบครัว — อย่างน้อยก็ต่ำกว่าผู้ที่อยู่อาศัยในเขตที่ 17) และได้เก็บความรู้สึกขุ่นเคืองใจที่มีต่อพ่อเขาเป็นอย่างมาก "สิ่งที่สร้างผมขึ้นมาทุกวันนี้คือความอับอายที่ผมได้รับมาในวัยเยาว์" เขากล่าว
การศึกษา
ซาร์กอซีสมัครเข้าโรงเรียนชัปตาล (Lycée Chaptal) โรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐในเขตที่ 8 ซึ่งเขาตกในระดับ 6 (Sixième) (เทียบเท่าประถมศึกษาปีที่ 6 ในสหรัฐอเมริกาหรือมัธยมศึกษาปีที่ 1 ในอังกฤษและเวลส์) ครอบครัวเขาจึงส่งเขาไปเรียนที่กูร์ แซงต์-หลุยส์ เดอ มงโซ (Cours Saint-Louis de Monceau) โรงเรียนคาทอลิกเอกชนในเขตที่ 17 ซึ่งเขาได้ถูกรายงานว่าเป็นนักเรียนระดับธรรมดา ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2516 และต่อมาได้สมัครเข้ามหาวิทยาลัยปารีส 10 น็องแตร์ (Université Paris X Nanterre) และเรียนจบปริญญาโทสาขากฎหมาย และที่นี้เองเป็นสถานที่เริ่มต้นและกำลังหลักของเหตุการณ์พฤษภา 2511 (Mai 68) ซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวของนักเรียนหัวเอียงซ้าย แม้ว่าเขาจะถูกมองว่าเป็นคนเงียบ แต่เขาก็ได้ร่วมเป็นสมาชิกแนวร่วมปีกขวาของมหาวิทยาลัยซึ่งเขาก็ได้มีความตื่นตัวทางการเมือง หลังจบการศึกษา เขาเข้าศึกษาต่อที่สถาบันวิชาการเมืองปารีส (Institut d'Études Politiques de Paris) (พ.ศ. 2522 - พ.ศ. 2524) แต่ไม่จบเนื่องจากมีความรู้ทางด้านภาษาอังกฤษน้อยเกินไป หลังจากผ่านการสอบแล้ว เขาได้เป็นทนายความกฎหมายด้านธุรกิจและครอบครัว
มารี-โดมินิก กูลีโยลี
ในวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2525 ซาร์กอซีได้แต่งงานกับมารี-ดอมีนิก กูลีโยลี (Marie-Dominique Culioli) ลูกสาวเภสัชกรจากวิโก (Vico) (หมู่บ้านทางตอนเหนือของอาฌักซีโย คอร์ซิกา) ทั้งสองมีลูกด้วยกัน 2 คนคือ
ผู้ที่เป็นสักขีพยานในการแต่งงานครั้งนี้ที่เด่นสะดุดตาคือนักการเมืองฝ่ายขวา ชาร์ล ปัสกา ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคู่แข่งทางการเมืองที่สำคัญของซาร์กอซี ซาร์กอซีได้หย่ากับกูลีโยลีในปี พ.ศ. 2539 หลังจากแยกกันอยู่เป็นเวลาหลายปี
เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ
ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองเนอยี-ซูร์-แซน ซาร์กอซีก็ได้พบกับอดีตนางแบบและผู้บริหารความสัมพันธ์กับรัฐ เซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซ (เหลนของนักประพันธ์เพลง ไอแซค อัลเบนิซโดยมีพ่อเป็นชาวรัสเซีย) เมื่อเข้าร่วมงานแต่งงานของเธอกับฌัก มาแต็ง ในปี พ.ศ. 2531 ซิกาเนร์-อัลเบนิซได้ทิ้งฌัก มาแต็งเพื่อมาอยู่กับซาร์กอซี และได้หย่ากับฌัก มาแต็งหนึ่งปีต่อมา ซาร์กอซีแต่งงานกับเธอในปี พ.ศ. 2539 มีสักขีพยานคือมาร์แต็ง บูอีกส์และแบร์นาร์ด อาร์โนลต์ โดยทั้งสองมีลูก 1 คนคือ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 การคืนดีกันของทั้งสองได้เกิดขึ้น ต้นปี พ.ศ. 2549 ซาร์กอซีได้กล่าวกับหนังสือพิมพ์ว่า เขาได้ต้อนรับการกลับมาของซิกาเนร์-อัลเบนิซจากสหรัฐอเมริกา แต่อย่างไรก็ตามไม่มีใครทราบว่าสภาวะของการคืนดีเป็นอย่างไร
ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2550 สำนักงานประธานาธิบดีฝรั่งเศสได้ประกาศการหย่าของนีกอลา ซาร์กอซี กับเซซิลียา ซิกาเนร์-อัลเบนิซด้วยการยินยอมของทั้งสอง (Divorce par consentement mutuel) ในวันที่ 15 ตุลาคม เป็นที่น่าสนใจว่าเซซีเลียไม่สามารถฟ้องซาร์กอซีได้เนื่องจากมีความคุ้มกันโดยตำแหน่งประธานาธิบดีของซาร์กอซี (Immunity)
การ์ลา บรูนี
ปลายปี พ.ศ. 2550 ได้มีรายงานว่าการ์ลา บรูนีกำลังมีความสัมพันธ์กับประธานาธิบดีฝรั่งเศส นีกอลา ซาร์กอซี หลังจากที่ช่างถ่ายภาพถ่ายภาพทั้งคู่กำลังเข้าชมดิสนีย์แลนด์ รีสอร์ท ปารีส และพักผ่อนที่ลูซอร์ ประเทศอียิปต์และเปตรา ประเทศจอร์แดน ระหว่างเทศกาลคริสต์มาส
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
นักการเมืองทั้งซ้ายและขวาต่างยอมรับว่า ซาร์กอซีเป็นนักการเมืองและนักปราศรัยโจมตีทางการเมืองที่ช่ำชองที่สุดคนหนึ่ง ผู้ที่สนับสนุนเขาในประเทศฝรั่งเศสต่างเล็งไปที่ความสามารถพิเศษของเขาและการนำนวัตกรรมการทางเมืองเข้ามาให้มีบทบาทในประเทศฝรั่งเศสอย่างไม่คาดคิด หลายคนมองว่าเขาต้องการปลีกออกจากสังคมนิยมฝรั่งเศสแบบเดิม ๆ ไปสู่การปฏิรูปเศรษฐกิจแบบอเมริกัน โดยรวมแล้ว เขาถูกจัดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องสหรัฐอเมริกาและอิสราเอลมากกว่านักการเมืองฝรั่งเศสคนอื่น ๆ
ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ซาร์กอซีเป็นประธานพรรคสหภาพเพื่อขบวนการประชาชน (Union pour un Mouvement Populaire : UMP) ซึ่งเป็นพรรคการเมืองปีกขวาที่สำคัญพรรคหนึ่งและยังได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีของดอมีนิก เดอ วีลแป็ง โดยมีตำแหน่งอันทรงเกียรติคือรัฐมนตรีแห่งรัฐ (Ministre d'État) ซึ่งทำให้เขาอยู่ในอันดับ 3 ของประเทศรองจากประธานาธิบดีฌัก ชีรักและนายกรัฐมนตรีดอมีนิก เดอ วีลแป็ง ภาระหน้าที่ในฐานะรัฐมนตรีของซาร์กอซีนั้นจะต้องดูแลด้านการดำเนินการทางกฎหมายและกระชับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลกลางและท้องถิ่น รวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศาสนา (เขายังได้ตั้งสภาความเชื่อแห่งมุสลิมฝรั่งเศส (CFCM) อีกด้วย) ก่อนหน้านั้นเขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกด้วย ซึ่งเขาถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งจากการดำรงตำแหน่งในคณะรัฐบาล เขายังเคยเป็นรัฐมนตรีหลายสมัยซึ่งรวมถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกด้วย
ในรัฐบาล
อาชีพทางการเมืองของซาร์กอซีเริ่มต้นเมื่อเขามีอายุเพียง 22 ปี โดยการเป็นสมาชิกสภาเทศบาลเมืองเนอยี-ซูร์-แซน เขาเป็นสมาชิกพรรครวมพลเพื่อสาธารณรัฐ (Rassemblement pour la République : RPR) ซึ่งต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองนั้น หลังจากการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของอาชีล เปอแรตี นายกเทศมนตรีคนก่อน ซาร์กอซีสนิทสนมกับเปอเรตติเนื่องจากแม่ของเขาเป็นเป็นเลขาธิการของเปอเรตติ นักการเมืองอาวุโสของพรรครวมพลเพื่อสาธารณรัฐในขณะนั้นคือ ชาร์ล ปัสกวา ต้องการเป็นนายกเทศมนตรีจึงขอให้ซาร์กอซีจัดตารางการรณรงค์หาเสียงให้เขา แต่เขากลับนำข้อเสียของชาร์ล ปัสกวาไปเป็นประโยชน์และขับเคลื่อนให้เขาได้เป็นนายกเทศมนตรี ซาร์กอซีเป็นนายกเทศมนตรีที่มีอายุน้อยที่สุดในประเทศฝรั่งเศสโดยที่เทศบาลมีประชากรมากกว่า 50,000 คน เขาดำรงตำแหน่งตั้งแต่พ.ศ. 2526 - พ.ศ. 2545 ในปีพ.ศ. 2531 เขาได้เป็นสภาผู้แทนราษฎร
ในปี พ.ศ. 2536 เขาได้ออกข่าวไปทั่วประเทศหลังจากที่เขาทำการเจรจาเป็นการส่วนตัวกับ มนุษย์ระเบิด ซึ่งเป็นคนลักพาตัวเด็กเล็ก ๆ ไปเป็นตัวประกันในอนุบาลแห่งหนึ่งในเทศบาลเมืองเนอยี-ซูร์-แซน มนุษย์ระเบิด ดังกล่าวถูกสังหาร 2 วันหลังจากการเจรจาของตำรวจสังกัดหน่วย RAID (Recherche Assistance Intervention Dissuasion) ซึ่งเป็นหน่วยงานลับต่อต้านการก่อการร้ายของประเทศฝรั่งเศส โดยการสังหารครั้งนี้กระทำขณะที่ผู้ร้ายกำลังพักผ่อนอยู่
ตั้งแต่ พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2538 เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงงบประมาณและเป็นโฆษกรัฐบาลของนายกรัฐมนตรีเอดัวร์ บาลาดูร์ ช่วงแรกของชีวิตทางการเมืองของเขานั้น เขาถูกมองว่าเป็นผู้อยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของฌัก ชีรัก ในช่วงที่เขาดูแลกระทรวงนั้น เขาได้เพิ่มหนี้สาธารณะของประเทศฝรั่งเศสมากกว่ารัฐมนตรีว่าการกระทรวงงบประมาณคนใด (ยกเว้นรัฐมนตรีก่อนหน้าเขา) ด้วยเงินจำนวนเท่ากัน (200,000 ล้านยูโร / 260,000 ล้านดอลลาร์) (งบประมาณปี 2537 - 2539)
ในปี พ.ศ. 2538 ซาร์กอซีได้ดูถูกชีรักแล้วหนุนหลังบาลาดูร์ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2538 และหลังจากที่ชีรักชนะการเลือกตั้งแล้ว ซาร์กอซีก็ถูกปลดจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงงบประมาณและรู้ตัวดีว่าเขาหลุดออกจากวงจรอำนอจเสียแล้ว
อย่างไรก็ตาม เขาได้กลับมาหลังจากการชนะของฝ่ายขวาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2540 ในอันดับสองของพรรครวมพลเพื่อสาธารณรัฐ (RPR) เมื่อหัวหน้าพรรค ฟีลิป เซแก็งลาออกในปี พ.ศ. 2542 เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าพรรค (ชั่วคราว) แต่ก็ประสบความล้มเหลวในการเลือกตั้งรัฐสภายุโรป พ.ศ. 2542 ได้คะแนนเพียง 12.7% จากผลการเลือกตั้งทั้งหมด น้อยกว่าพรรครวมพลเพื่อฝรั่งเศส (RPF) ของชาร์ล ปัสกวาเสียด้วยซ้ำไป ด้วยเหตุนี้ทำให้ซาร์กอซีถูกปลดจากการเป็นหัวหน้าพรรคโดยทันที
ในปี พ.ศ. 2545 หลังชีรักชนะการเลือกตั้งเป็นครั้งที่สองในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส พ.ศ. 2545 เขาแต่งตั้งให้ซาร์กอซีเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีของนายกรัฐมนตรีฌ็อง-ปีแยร์ ราฟาแร็งโดยไม่คำนึงถึงความขัดแย้งของทั้งสอง จากคำปราศรัยของชีรักในด้านความปลอดภัยบนท้องถนนเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคมนั้น ซาร์กอซีในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้ผลักดันให้มีการจัดซื้อกล้องวงจรปิดและรณรงค์เพื่อให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนน้อยลง
ในการปรับคณะรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2547 ซาร์กอซีถูกย้ายไปรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ความตรึงเครียดระหว่างซาร์กอซีและชีรักได้ดำเนินต่อไปในพรรคสหภาพเพื่อการเคลื่อนไหวของปวงชน (UMP) เมื่อซาร์กอซีมีเป้าหมายที่จดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค ภายหลังที่อาแล็ง ฌูว์เปลาออก และยังไม่พอ เขายังต้องการที่จะลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีอีกด้วย หลังจากเขาได้เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นในสถานีโทรทัศน์ช่อง 2 ของประเทศฝรั่งเศสและถูกถามว่าเขาคิดเรื่องการเลือกตั้งประธานาธิบดีตอนโกนหนวดเมื่อเช้านี้หรือไม่ เขากล่าวว่า "ไม่ใช่แค่ตอนโกนหนวด"
ในการเลือกตั้งภายในพรรคเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ซาร์กอซีได้กลายเป็นหัวหน้าพรรคสหภาพเพื่อการเคลื่อนไหวของปวงชน (UMP) ด้วยคะแนนกว่า 85% ของทั้งหมด ซึ่งเขาได้ปรึกษาชีรักและมีความคิดตรงกันว่า เขาควรลาออกจากการเป็นรัฐมนตรี ซึ่งเขาได้ลาออกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ภายในพรรคได้ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มได้แก่ ซาร์โกไซต์ (Sarkozystes) เช่นมือขวาของเขา บรีซ ออร์ตเฟอซ์ และผู้จงรักภักดีของชีรัก เช่น ฌ็อง-หลุยส์ เดอเบร เป็นต้น
ซาร์กอซีได้รับเครื่องรัฐอิสริยาภรณ์โดยเป็น Chevalier de la Legion d'honneur โดยประธานาธิบดีฌัก ชีรักในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 เขาเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งหนึ่งเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2548 (หลังจากรัฐธรรมนูญบังคับให้ออกจากการเป็นสมาชิกภาพเมื่อดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี)
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยสมัยแรก
ตลอดระยะเวลาการดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของซาร์กอซีนั้น เขาถูกมองทั้งในด้านบวกและลบหลังการสำรวจในต้นปี พ.ศ. 2547 นโยบายการควบคุมและปราบปรามอาชญากรรมอย่างเข้มงวดของเขา ซึ่งเป็นผลให้มีจำนวนตำรวจบนท้องถนนมากขึ้นกว่าเดิมและจำนวนคดีอาชญากรรมลดลง ทั้งนี้มีทั้งผู้เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยจำนวนมากมาย
บางครั้งซาร์กอซียังช่วยบรรเทาความขัดแย้งระหว่างชาวฝรั่งเศสทั่วไปกับชุมชนมุสลิมในประเทศฝรั่งเศส คริสต์ศาสนานิกายคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ต่างมีโครงสร้างทางการปกครอง แต่ว่าชุมชมมุสลิมไม่มีโครงสร้างดังกล่าว ซึ่งทำให้เกิดปัญหากับรัฐบาลอยู่เป็นประจำ ซึ่งซาร์กอซีรู้สึกว่าพวกเขาต้องการมูลนิธิหรือองค์กร ซาร์กอซีสนับสนุนสภาศรัทธามุสลิมฝรั่งเศส (Conseil Français du Culte Musulman / CFCM) ซึ่งเป็นองค์กรตัวแทนของชาวฝรั่งเศสมุสลิม และซาร์กอซียังเสนอความเห็นในการแก้ไขกฎหมายการแยกศาสนาออกจากรัฐ พ.ศ. 2448 (Loi du 9 décembre 1905 concernant la séparation des Églises et de l'État) เพื่อให้กองทุนในประเทศสามารถลงทุนสร้างมัสยิดได้ ทำให้ไม่ต้องพึ่งเงินทุนจากต่างประเทศในการดำเนินการ
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง
ในระยะเวลาสั้น ๆ ที่เขาดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เขาได้เสนอและดำเนินนโยบายต่าง ๆ มากมาย ต่อมาเขาลาออกจากการเป็นรัฐมนตรีหลังจากการเขาถูกเลือกให้เป็นประธานพรรคสหภาพเพื่อการเคลื่อนไหวของปวงชน (UMP)
สถาปัตยกรรมตระกูลชิคาโก
ชิคาโกสคูล (Chicago School) หรือ สถาปัตยกรรมแบบชิคาโก เป็นกลุ่มสถาปนิกหัวก้าวหน้าในเมืองชิคาโก ที่มีอุดมการณ์ และปรัชญาสถาปัตยกรรมในแนวเดียวกัน  อยู่ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20  ผลงานของกลุ่มสถาปนิกเหล่านี้ ได้นำความก้าวหน้ามาสู่วงการสถาปัตยกรรมในยุคต่อๆ มาเป็นอย่างมาก
ด้วยความเจริญเติบโตของเมืองในยุคอุตสาหกรรมเฟื่องฟู  อาคารที่เกิดขึ้นในเมืองชิคาโกส่วนมากเป็นอาคารระฟ้า (Skyscrapers)  เพื่อความต้องการของเมือง อาคารระฟ้าของกลุ่มชิคาโกสคูลจึงเกิดขึ้นมากมาย   รูปแบบของงานสถาปัตยกรรมสามารถตอบสนองการใช้งานของอาคารได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น  ไม่ว่าจะเป็นการใช้ระบบโครงสร้าง แบบถ่ายน้ำหนัก (Post and Lintel)
สถาปนิกกลุ่มนี้ยังได้ร่วมมือกับวิศวกร ซึ่งเป็นการร่วมมือกันครั้งแรก ระหว่างสถาปนิก และวิศวกรในคริสต์ศตวรรษที่ 19  นำเอาเทคนิควิทยาการการก่อสร้างที่ก้าวหน้าต่างๆ  มาประยุกต์ใช้กับอาคารใหม่ๆ ในเมืองชิคาโก   ลักษณะดังกล่าวทำให้ชิคาโกมีความแตกต่างจากเมืองอื่นๆ อย่างมาก
แซมไวส์ แกมจี
แซมไวส์ แกมจี หรือ แซม (ยุคที่สาม 2983 - ยุคที่สี่ 62; S.R. 1383-1482) ตัวละครจากนิยายแฟนตาซีเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน แซมเป็นคนสวน และเป็นสหายที่ซื่อสัตย์ของโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และเป็นคนที่ซื่อสัตย์มากที่สุดในเรื่อง แซมดูเหมือนจะเป็นฮอบบิทธรรมดา แต่เขาหลงใหลเรื่องราวการผจญภัยในดินแดนนอกจากแคว้นไชร์ (ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากบิลโบ แบ๊กกิ้นส์ เจ้าบ้านแบ๊กเอนด์) ทำให้แซมดูเป็นคนประหลาดในสายตาของฮอบบิททั่วไป  ความใฝ่ฝันของแซมคือการได้พบกับ เอลฟ์ สักครั้งหนึ่งในชีวิต
ในตอนเริ่มเรื่อง แซมอาศัยอยู่กับพ่อ แฮมฟาสท์ แกมจี หรือรู้จักกันในชื่อ "พ่อเฒ่าแกฟเฟอร์" ที่แบ็กช็อตโรว์ ซึ่งอยู่ใกล้กับแบ๊กเอนด์ (ครอบครัวของเขาเป็นคนสวนประจำแบ๊กเอนด์มาตลอด) แม่ของแซมชื่อว่า เบล กู๊ดไชลด์ แซมมีพี่น้องอีก 5 คนได้แก่ แฮมสัน ฮัลเฟรด เดซี เมย์ และ มาริโกลด์
เนื้อเรื่อง
แซมโดน แกนดัล์ฟ ลงโทษให้เดินทางไปกับโฟรโด เนื่องจากไปแอบฟังเรื่องราวของแหวน แซมได้เป็นสหายคนแรกของโฟรโดในการเดินทางไปสู่ ริเวนเดลล์ แซมช่วยชีวิตโฟรโดหลายครั้งตลอดการเดินทาง และแซมเป็นสหายคนเดียวที่เดินทางกับโฟรโดเกือบตลอดการเดินทาง อาจกล่าวได้ว่าถ้าไม่มีแซม แกมจีคนนี้ ผู้ถือแหวนก็คงมิอาจทำภารกิจให้ลุล่วงไปได้
เกร็ดน่ารู้
เมื่อเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1956 โทลคีนได้รับจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งสร้างความประหลาดใจแก่เขาเป็นล้นพ้น เพราะจดหมายฉบับนั้นส่งมาจาก 'แซม แกมจี' ผู้ได้ยินข่าวว่า ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ แต่เขายังไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้ โทลคีนเขียนจดหมายตอบเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ว่า "เรียนคุณแกมจี  ขอบคุณมากครับที่เขียนมาถึงผม คุณคงนึกออกว่าผมประหลาดใจเพียงไหนเมื่อได้เห็นชื่อของคุณ! ผมอยากเรียนเพื่อให้คุณสบายใจว่า 'แซม แกมจี' ในนิยายของผมเป็นตัวละครเอกที่เป็นวีรบุรุษ และเป็นที่รักของนักอ่านจำนวนมาก แม้เขาจะมีกำเนิดที่ไม่ดีนัก หวังว่าคุณคงจะไม่โกรธผม ในความบังเอิญในการตั้งชื่อตัวละครในจินตนาการ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในอดีตกาลหลายศตวรรษก่อนหน้านี้" โทลคีนยังส่งหนังสือทั้งชุดพร้อมลายเซ็นไปให้คุณแกมจีด้วย ความบังเอิญครั้งนั้นทำให้โทลคีนรู้สึกกังวล เขาบันทึกไว้ในสมุดประจำวันว่า   "บางครั้งผมก็รู้สึกหวาดอยู่ว่า ถ้าได้รับจดหมายที่ส่งมาจาก 'ส.กอลลัม' ผมจะอธิบายกับเขาอย่างไรดี"
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล (Liverpool Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่อยู่ในเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ แข่งขันอยู่ในพรีเมียร์ลีก ลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ สโมสรก่อตั้งใน ค.ศ. 1892 ได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกในปีต่อมาและใช้สนามแอนฟีลด์เป็นสนามเหย้าตั้งแต่ก่อตั้งสโมสร
สำหรับการแข่งขันภายในประเทศ ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกสูงสุด 19 สมัย, เอฟเอคัพ 8 สมัย, ลีกคัพ 9 สมัย (สถิติสูงสุด) และเอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 16 สมัย ส่วนการแข่งขันระดับนานาชาติ ลิเวอร์พูลชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 6 สมัย, ยูฟ่าคัพ 3 สมัย, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 4 สมัย (ทั้งสามรายการเป็นสถิติสูงสุดของสโมสรอังกฤษ) และฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 1 สมัย ช่วงเวลาที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์คือช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อบิลล์ แชงคลี, บ๊อบ เพสลีย์, โจ เฟแกนและเคนนี แดลกลีช พาทีมชนะเลิศลีกสูงสุด 11 สมัยและยูโรเปียนคัพ 4 ใบ ต่อมาลิเวอร์พูลชนะเลิศการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนลีกอีก 2 สมัย ภายใต้การคุมทีมของราฟาเอล เบนิเตซและเยือร์เกิน คล็อพตามลำดับ ซึ่งคล็อพสามารถนำทีมชนะเลิศลีกสูงสุดใน ค.ศ. 2020 นับเป็นการชนะเลิศลีกสูงสุดสมัยที่ 19 และสมัยแรกของยุคพรีเมียร์ลีก
ลิเวอร์พูลเป็นหนึ่งในสโมสรที่มีผู้สนับสนุนมากที่สุดในโลกและเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่มีมูลค่ามากที่สุดในโลก ลิเวอร์พูลมีสโมสรคู่แข่งซึ่งแข่งขันด้วยกันมาอย่างยาวนาน ได้แก่ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและเอฟเวอร์ตัน ลิเวอร์พูลใช้เสื้อสีแดงและกางเกงขาสั้นสีขาวเป็นชุดแข่งขันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1896 ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเต็มตัวเมื่อเล่นเป็นทีมเหย้าตั้งแต่ ค.ศ. 1964 เป็นต้นมา ฉายาในภาษาอังกฤษของลิเวอร์พูลคือ "เดอะเรดส์" (The Reds) ส่วนฉายาที่ชาวไทยนิยมเรียกคือ "หงส์แดง" ลิเวอร์พูลมีเพลงประจำสโมสรคือ "ยูลล์เนฟเวอร์วอล์กอะโลน" (You'll Never Walk Alone)
ผู้สนับสนุนของสโมสรได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมที่สำคัญ 2 ครั้ง ได้แก่ ภัยพิบัติสนามกีฬาเฮย์เซลที่กำแพงพังลงมาทับผู้สนับสนุนในนัดชิงชนะเลิศยูโรเปียนคัพ 1985 ที่บรัสเซลส์ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 39 คน โดยส่วนใหญ่เป็นชาวอิตาลีและผู้สนับสนุนยูเวนตุส หลังจากนั้นยูฟ่าได้ระงับสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลยุโรปของสโมสรจากอังกฤษเป็นระยะเวลา 5 ปี และภัยพิบัติฮิลส์โบโรใน ค.ศ. 1989 เมื่อผู้สนับสนุนของลิเวอร์พูล 97 คนเสียชีวิตจากการถูกบีบอัดติดกับรั้วที่กั้นสนาม นำไปสู่การยกเลิกรั้วกันสนามบริเวณที่ยืน โดยกำหนดให้สนามกีฬาของสโมสรในลีกสองระดับแรกของฟุตบอลอังกฤษต้องเป็นแบบมีที่นั่งทั้งหมด การรณรงค์เพื่อความยุติธรรมเป็นเวลานานทำให้มีการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ คณะกรรมการและคณะกรรมการอิสระเพิ่มเติมซึ่งทำให้ผู้สนับสนุนพ้นผิดในท้ายที่สุด
ประวัติ
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ก่อตั้งหลังเกิดข้อพิพาทระหว่างคณะกรรมการของเอฟเวอร์ตันกับจอห์น โฮลดิง ประธานสโมสรและเจ้าของที่ดินแอนฟีลด์ เอฟเวอร์ตันย้ายไปกูดิสันพาร์กใน ค.ศ. 1892 หลังใช้งานแอนฟีลด์เป็นระยะเวลาแปดปีและโฮลดิงก่อตั้งสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลเพื่อเล่นในแอนฟีลด์ แต่เดิมใช้ชื่อว่า "สโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตันและแอตแลติกกราวด์สจำกัด" (Everton F.C. and Athletic Grounds Ltd) (หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เอฟเวอร์ตันแอตแลติก) สโมสรกลายเป็นสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1892 และได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในอีกสามเดือนต่อมา หลังสมาคมฟุตบอลปฏิเสธที่จะยอมรับสโมสรว่าเป็นเอฟเวอร์ตัน
ลิเวอร์พูลลงแข่งขันครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1892 เป็นการแข่งขันนัดกระชับมิตรก่อนเริ่มต้นฤดูกาล โดยพบกับ รอเทอร์ดามทาวน์ ลิเวอร์พูลชนะด้วยผลประตูรวม 7–1 โดยผู้เล่นลิเวอร์พูลที่ลงสนามในนัดดังกล่าวนั้นเป็นชาวสก็อตแลนด์ทั้งหมด โดยผู้เล่นที่มาจากสก็อตแลนด์เพื่อมาเล่นในอังกฤษในเวลานั้น มักจะเรียกว่า สก็อตจ์โปรเฟสเซอร์ส ผู้จัดการทีม จอห์น แมกเคนนา เดินทางไปสกอตแลนด์เพื่อมองหาผู้เล่น หลังคัดเลือกผู้เล่นแล้ว พวกเขากลายเป็นที่รู้จักในนาม "ทีมออฟแมกส์" ทีมชนะเลิศแลงคาเชอร์ลีกในฤดูกาลแรกที่ลงเล่น และเข้าร่วมฟุตบอลลีกเซคันด์ดิวิชันในฤดูกาล 1893–94 หลังชนะเลิศรายการดังกล่าว ทีมก็ได้เลื่อนชั้นสู่เฟิสต์ดิวิชัน แล้วก็ชนะเลิศใน ค.ศ. 1901 และ 1906
ลิเวอร์พูลเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศของเอฟเอคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1914 โดยแพ้ให้กับเบิร์นลีย์ด้วยผลประตู 1–0 ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกสูงสุดติดต่อกันใน ค.ศ. 1922 และ 1923 แล้วก็ไม่ชนะเลิศอีกเลยจนกระทั่งฤดูกาล 1946–47 เมื่อสโมสรชนะเลิศเฟิสต์ดิวิชันเป็นสมัยที่ห้าภายใต้การคุมทีมของ จอร์จ เคย์ อดีตผู้เล่นกองหลังตัวกลางเวสต์แฮมยูไนเต็ด ลิเวอร์พูลแพ้ในรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพอีกครั้ง โดยแพ้ให้กับอาร์เซนอล ใน ค.ศ. 1950 สโมสรตกชั้นไปเซคันด์ดิวิชันในฤดูกาล 1953–54 หลังจากลิเวอร์พูลแพ้วุร์สเตอร์ซิตี สโมสรฟุตบอลนอกลีก ในเอฟเอคัพ ฤดูกาล 1958–59 สโมสรได้แต่งตั้งให้บิลล์ แชงคลี เป็นผู้จัดการทีม เมื่อได้รับตำแหน่ง เขาปล่อยผู้เล่นจำนวน 24 คน และเปลี่ยนห้องเก็บรองเท้าที่แอนฟีลด์ให้กลายเป็นห้องสำหรับเหล่าผู้ฝึกสอนวางแผนการเล่น แชงคลีและสมาชิก "บูตรูม" คนอื่น ประกอบด้วย โจ เฟแกน, รูเบน เบนเน็ตต์และบ๊อบ เพสลีย์ เริ่มสร้างทีมใหม่กันที่นี่
สโมสรเลื่อนชั้นกลับสู่เฟิสต์ดิวิชันใน ค.ศ. 1962 และชนะเลิศใน ค.ศ. 1964 ซึ่งเป็นการชนะเลิศลีกสูงสุดครั้งแรกในรอบ 17 ปี สโมสรชนะเลิศเอฟเอคัพครั้งแรกใน ค.ศ. 1965 และชนะเลิศลีกสูงสุดใน ค.ศ. 1966 แต่แพ้ให้กับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ในนัดชิงชนะเลิศยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ ฤดูกาล 1965–66 ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกและยูฟ่าคัพในฤดูกาล 1972–73 และชนะเลิศเอฟเอคัพอีกครั้งในปีถัดมา หลังจากนั้นไม่นาน แชงคลีเกษียณออกจากตำแหน่งและบ๊อบ เพสลีย์ ผู้ช่วยของเขา ขึ้นเป็นผู้จัดการทีมแทน ใน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่สองที่เพสลีย์เป็นผู้จัดการทีม สโมสรชนะเลิศลีกและยูฟ่าคัพอีกครั้ง และในฤดูกาลถัดมา สโมสรชนะเลิศลีกและชนะเลิศยูโรเปียนคัพเป็นครั้งแรก แต่แพ้ในรอบชิงชนะเลิศเอฟเอคัพ 1977 ลิเวอร์พูลชนะเลิศยูโรเปียนคัพอีกครั้งใน ค.ศ. 1978 และลีกสูงสุดใน ค.ศ. 1979 ตลอดเก้าฤดูกาลที่เพสลีย์เป็นผู้จัดการทีม ลิเวอร์พูลคว้าถ้วยรางวัล 20 ใบ รวมไปถึงยูโรเปียนคัพ 3 ใบ, ยูฟ่าคัพ 1 ใบ, ลีกสูงสุด 6 ใบและลีกคัพ 3 ใบติดต่อกัน การแข่งขันในประเทศรายการเดียวที่เขาไม่ได้ชนะเลิศคือเอฟเอคัพ
เพสลีย์เกษียณใน ค.ศ. 1983 และโจ เฟแกนขึ้นเป็นผู้จัดการทีมแทน ในฤดูกาลแรกของเฟแกน ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีก, ลีกคัพและยูโรเปียนคัพ กลายเป็นทีมอังกฤษทีมแรกที่ได้ถ้วยรางวัลสามใบในหนึ่งฤดูกาล ลิเวอร์พูลเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศของยูโรเปียนคัพอีกครั้งใน ค.ศ. 1985 โดยพบกับยูเวนตุสที่สนามกีฬาเฮย์เซล ก่อนการแข่งขัน ผู้สนับสนุนลิเวอร์พูลพังรั้วซึ่งกั้นระหว่างผู้สนับสนุนทั้งสองฝั่งและเข้าปะทะกับผู้สนับสนุนยูเวนตุส น้ำหนักของกลุ่มผู้สนับสนุนส่งผลให้กำแพงที่กั้นพังลงมา ทำให้มีผู้เสียชีวิต 39 คน ส่วนใหญ่เป็นชาวอิตาลี อุบัติการณ์นี้กลายเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ภัยพิบัติเฮย์เซล การแข่งขันนั้นดำเนินการต่อ ทั้งที่มีการประท้วงจากผู้จัดการทีมทั้งสองทีมและลิเวอร์พูลก็แพ้ให้กับยูเวนตุสด้วยผลประตู 1–0 ผลจากโศกนาฏกรรมดังกล่าว ส่งผลให้สโมสรจากอังกฤษไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันในยุโรปเป็นเวลาห้าปี ขณะที่สโมสรลิเวอร์พูลได้รับโทษห้ามเข้าร่วมการแข่งขันสิบปี ซึ่งต่อมาลดเหลือหกปี ผู้สนับสนุนลิเวอร์พูลสิบสี่คนได้รับการลงโทษจากความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไม่เจตนา
เฟแกนประกาศเกษียณก่อนที่จะเกิดภัยพิบัติเฮย์เซลและเคนนี แดลกลีชได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้เล่น-ผู้จัดการทีม ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่ง สโมสรชนะเลิศลีกสูงสุดอีกสามสมัยและเอฟเอคัพสองสมัย รวมไปถึงการได้ดับเบิลแชมป์จากการชนะเลิศลีกและเอฟเอคัพในฤดูกาล 1985–86 อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของลิเวอร์พูลถูกบดบังด้วยภัยพิบัติฮิลส์โบโร ซึ่งเป็นการแข่งขันเอฟเอคัพ รอบรองชนะเลิศ ที่พบกับนอตทิงแฮมฟอเรสต์ เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1989 โดยผู้สนับสนุนลิเวอร์พูลร้อยกว่าคนถูกบีบอัดติดกับรั้วกั้น ส่งผลให้ผู้สนับสนุนเสียชีวิต 94 คนในวันนั้น สี่วันต่อมา ผู้เคราะห์ร้ายคนที่ 95 เสียชีวิตที่โรงพยาบาลจากอาการบาดเจ็บของเขา และเกือบสี่ปีต่อมา ผู้เคราะห์ร้ายคนที่ 96 ก็เสียชีวิต โดยไม่สามารถฟื้นคืนสติกลับมาได้ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้รัฐบาลทบทวนเรื่องความปลอดภัยของสนามกีฬา เทย์เลอร์รีพอร์ต ปูทางให้ออกกฎหมายให้สนามกีฬาของสโมสรลีกสูงสุดต้องเป็นแบบมีที่นั่งทั้งหมด รายงานระบุสาเหตุหลักของภัยพิบัติคือความแออัดของผู้คน เนื่องจากการควบคุมของตำรวจที่ล้มเหลว
ลิเวอร์พูลเกือบชนะเลิศลีกสูงสุดในฤดูกาล 1988–89 หลังจบฤดูกาลด้วยคะแนนและผลต่างประตูเท่ากับอาร์เซนอล แต่จำนวนประตูได้น้อยกว่า เมื่ออาร์เซนอลทำประตูลูกสุดท้ายในนาทีสุดท้ายของฤดูกาล
แดลกลีชลาออกใน ค.ศ. 1991 โดยอ้างภัยพิบัติฮิลส์โบโรและผลกระทบจากเหตุการณ์ดังกล่าว แกรม ซูเนส อดีตผู้เล่นลิเวอร์พูล เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมแทน ภายใต้การคุมทีมของเขา ลิเวอร์พูลชนะเลิศเอฟเอคัพใน ค.ศ. 1992 แต่ผลงานในลีกนั้นไม่ค่อยดีนัก พวกเขาการจบอันดับที่ 6 สองฤดูกาลติดต่อกัน ทำให้ซูเนสถูกปลดในเดือนมกราคม ค.ศ. 1994 และรอย อีแวนส์ เข้ารับตำแหน่งแทน ภายใต้การคุมทีมของอีแวนส์ ลิเวอร์พูลชนะเลิศฟุตบอลลีกคัพใน ค.ศ. 1995 และจบอันดับที่ 3 ใน ค.ศ. 1996 และ 1998 ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้ เฌราร์ อูลีเย ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทีมร่วมในฤดูกาล 1998–99 และกลายเป็นผู้จัดการทีมเดี่ยวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1998 หลังอีแวนส์ลาออก ใน ค.ศ. 2001 ซึ่งเป็นฤดูกาลที่สองอูลีเยที่ได้คุมทีมเต็มฤดูกาล ลิเวอร์พูลชนะเลิศทริปเปิลแชมป์ ได้แก่ เอฟเอคัพ, ลีกคัพและยูฟ่าคัพ อูลีเยเข้ารับการผ่าตัดหัวใจระหว่างฤดูกาล 2001–02 และลิเวอร์พูลจบอันดับที่ 2 ในลีกตามหลังอาร์เซนอล ลิเวอร์พูลชนะเลิศลีกคัพใน ค.ศ. 2003 แต่ก็ยังไม่สามารถชนะเลิศลีกสูงสุดได้ในสองฤดูกาลถัดมา
ราฟาเอล เบนิเตซเข้ารับตำแหน่งแทนอูลีเยหลังจบฤดูกาล 2003–04 ถึงแม้ว่าฤดูกาลแรกของเบนิเตซนั้นจะจบอันดับที่ 5 ในลีก แต่ลิเวอร์พูลก็ชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2004–05 ด้วยการเอาชนะเอซี มิลานในการดวลลูกโทษด้วยผลประตู 3–2 หลังจากเสมอกันด้วยผลประตู 3–3 ฤดูกาลถัดมา ลิเวอร์พูลจบอันดับที่ 3 ในพรีเมียร์ลีก และชนะเลิศเอฟเอคัพด้วยการเอาชนะเวสต์แฮมยูไนเต็ดในการดวลลูกโทษหลังจากเสมอกันด้วยผลประตู 3–3 นักธุรกิจชาวอเมริกัน จอร์จ ยิลเลตต์ และทอม ฮิกส์ กลายเป็นเจ้าของสโมสรระหว่างฤดูกาล 2006–07 หลังตกลงซื้อหุ้นของสโมสรซึ่งมีมูลค่ารวมกับหนี้คงค้างที่ 218.9 ล้านปอนด์ สโมสรเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 2007 ซึ่งพบกับมิลานอีกครั้ง เหมือนเมื่อ ค.ศ. 2005 แต่ก็แพ้ด้วยผลประตู 2–1 ช่วงระหว่างฤดูกาล 2008–09 ลิเวอร์พูลทำคะแนน 86 แต้ม เป็นสถิติของสโมสรที่ทำคะแนนเยอะที่สุดในยุคพรีเมียร์ลีกในเวลานั้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาจบอันดับที่ 2 ตามหลังแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด