cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตัวต่อนินจา แสบซ่าส์มหากาฬ
นักแสดงนำ
ในซีซั่น 7 ทำหน้าที่ในฐานะหัวหน้าทีมสืบทอดต่อจากวู พอวูหลงติดอยู่ในห้วงเวลา ตนจึงบอกให้ทุกคนทำลายดาบกาลเวลาที่ชิงมา เพื่อไม่ให้เกิดภัย กับส่งทุกคนออกตามหาวู ส่วนตนปกป้องเมืองเท่าที่ทำได้
และในซีซั่นที่ 9 พวกนินจาทั้ง 4 คนก็ได้เจอกับกลุ่มคนร้ายอีกคนหนึ่ง และมังกร โดยที่ลอยด์ได้อ่อนแรงลง เนื่องจากการสู้กับ ลอร์ด การ์มาดอน และลอยด์ได้พบกับผู้ใช้ธาตุ โดยคาดว่าดาเรธอาจจะมีธาตุเพราะการใช้เวทมนตร์
ตอนที่วูไปชวนพวกนินจาฝึกรวบรวมอาวุธทองคำ ตนส่งทัพพวกสเกลเลตันบุกหมู่บ้านชิงแผนที่หาอาวุธทองคำ กับจับนียาไป จนสุดท้ายล้มเหลวจึงหนีไป แต่ที่จริง ตนจงใจให้ซามุไคจับอาวุธทองคำ เพราะพลังมันอันตรายจนผู้ครอบครองเสียชีวิต เพื่อเปิดประตูมิติ หนีไปฝึกฝนเพื่อหวังได้ครองอาวุธทองคำ จนมีแขนงอก กลายเป็น 4 แขน
ในซีซั่น 1 พอวูมาหากับบอกเรื่องลอยด์ก่อเรื่องปลุกเซอร์เพนทีนกับถูกจับตัวหาเขี้ยวอสรพิษทั้ง 4 ตนมาช่วยพวกนินจา แต่พอรู้ว่าลอยด์เป็นนินจาเขียว ก็ทำใจไม่ได้ ที่ต้องสู้กับลูกในอนาคต จึงตีตัวออกห่างกับบอกให้ลูกเลือกอนาคตเอาเอง กับเอาอาวุธทองคำทั้ง 4 จัดการเกรท เดเวอเรอร์ลงได้กับหนีไป
ในซีซั่น 2 ไปกับรวมพวกเซอร์เพนทีนทุกเผ่ามารวมตัวกันเพื่อต้องการกองทัพ ไปหุบเขาทองคำรวมอาวุธทองคำเป็นเมกาเวพอน แต่ใช้ได้แค่วันละครั้งกับหาทางจัดการพวกนินจาไม่ให้ฝึกลอยด์เป็นนินจาเขียว ไม่ว่าจะคืนชีพโจรสลัด สร้างโคลนนินจาแบบเลว หรือซื้อที่ดินเพื่อนปิดโรงฝึก กับปลุกสัตว์ดึกดำบรรพ์จนพวกนินจากลายเป็นเด็ก แต่ล้มเหลวหมด ตนจึงย้อนอดีตไปจุดเริ่มของเรื่องคือไม่ไปจับนียา แต่พวกนินจาตามไปจับนียา ตนจึงบอกตัวเองในอดีตให้ร่วมมือกัน แต่พวกนินจามาขัดขวางทำลายเมกาเวพอนลง จนประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลง คนที่จำได้มีแต่พวกนินจา วู นียา ตน พวกเซอร์เพนทีนในเหตุการณ์เท่านั้น กับออกตามหาเกาะทมิฬ จนโดนพวกเซอร์เพนทีนหักหลัง ถูก Overlord หลอกใช้ จนสู้แพ้ลอยด์ จนพิษของเกรท เดเวอเรอร์ในตัวหายไป กลับมาเป็นคนดีอีกครั้ง กลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวอีกครั้ง
ในซีซั่น 3 รู้สึกผิดกับอดีตจึงเปิดสำนัก กับสาบานว่าไม่สู้อีก ขนาดเห็นอาวุธกับพลังที่รุนแรงในถ้ำซามูไร X ก็รังเกลียดเข้าไส้ กับฝึกสอนพวกนินจาให้สู้แบบไม่สู้ กับฝึกลอยด์ควบคุมพลัง กับช่วยพวกนินจาสืบหาเบาะแสพวก Overlord กับค้านที่พวกนินจารับพลังจากลอยด์
ในซีซั่น 4 จับได้ว่าลอยด์กับพวกนินจาไปสืบหาเบาะแสว่าเซนมีชีวิตจากมาสเตอร์เชน ตนต้องบอกเรื่องอดีตของตน รวมกลุ่มกับผู้ใช้ธาตุหนีบุกกลับมาได้ แต่มาสเตอร์เชนเปลี่ยนทั้งกองทัพเป็นอนาคอนดรายเฉพาะคนที่มีรอยสัก ตนเป็น 1 ในนั้น กับไปหาไพทอร์ แต่ถูกพิษของอนาคอนดรายตัวจริง กลายเป็นอนาคอนดรายด้วย แต่ไพทอร์ถูกชิงไป แล้วพอเริ่มสงคราม เชนมาแฉเรื่องจดหมายรัก วูกับมิซาโกะหมดความเชื่อใจ พอนินจาโกสู้ไม่ไหว ไพทอร์มอบทางหยุดสงครามได้คือเรียกเหล่าวิญญาณขุนพลอนาคอนดรายออกมา โดยตนต้องถูกสาปไปอยู่แทน ตนจึงยอมกับเสียชีวิต โดยก่อนตายบอกลาวู มิซาโกะ กับลอยด์
ในซีซั่น 5 พบลูกอีกครั้งกับบอกลา
ในซีซั่น 8 ถูกบุตรแห่งการ์มาดอนคืนชีพด้วยหน้ากากโอนิทั้ง 3 จนสายเลือดโอนิในตัวตื่นกลับเป็นคนเลวกับบ้ายิ่งกว่าเดิม กับยึดนินจาโกอีกครั้งจนสำเร็จ
ตัวละครรอง
ในซีซั่น 6 มีการเปิดเผยว่าแอบสร้างเอคโคเซนจากเศษ เป็นเพื่อนเล่น
ซีซั่น 7 ตอนเซนถูกทำร้าย จนสติไม่สมประกอบ ตนออฟไลน์ไป แต่แท้จริงเบื่อหน่ายที่ต่องอยู่ในระบบ จึงแอบถ่ายโอนความจำตนหนีไปสร้างร่าง กับขโมยชุดซามูไร X ไป กับปกปิดตัวตน คอยช่วยพวกนินจาเท่าที่ทำได้ ซีซั่น 8 ยแกตัวไปปราบเหล่าร้าย กับคอยเป็นระบบเสียงติดต่อมา พอเซนถูกวางไวรัส ตนก็ติดด้วย แต่ตนเผยตัว ปรับความเข้าใจกับเซนที่ตนไม่อากเป็นระบบในคอมอีก นียายอมรับตน ตนจึงคอยช่วยนินจาในฐานะซามูไร X อย่างเต็มตัว
เซอร์เพนทีน
ในซีซั่น 3 ไพทอร์นั้นรอดตาย แต่สีผิวจากสีม่วงกลายเป็นสีขาว เป็นเป็นเซอร์เพนทีนเพียงคนเดียวที่มีประวัติจากใช้ปลาไหลไฟฟ้ารักษา กับเอาปลาไหลไฟฟ้ามาเพื่อช่วย Overlord ทำการแก้แค้นพวกนินจา กับตอนสุดท้ายกินยาย่อส่วนจนกลายเป็นตัวจิ๋วกับถูกจับเข้าคุก
ในซีซั่น 4 ตอนปลาย พวกนินจามาหากับขอให้บอกเรื่องอนาคอนดราย เพราะไพทอร์คืออนาคอนดรายตัวสุดท้าย ไพทอร์บอกเรื่องเชนที่ตนรู้คือ เชนเป็นตัวการยุทั้ง 2 ฝ่าย ให้เริ่มสงคราม จนไพทอร์ถูกพวกมาสเตอร์เชนจับตัวไปรีดพิษ เอาไปสร้างกองทัพอนาคอนดรายโดยสมบูรณ์ พอหมดประโยชน์ไพทอร์ก็หาทางหนีไปเอาหนังสือเวทมนตร์มากับไปช่วยพวกนินจา แล้วคืนร่างใหญ่เท่าเดิมกับหนีไปไม่มีใครรู้
Overlord
ในซีซั่น 3 กลับมาอีกครั้งในระบบดิจิตอล กับควบคุมนินจาโก กับมีกองทัพนินดรอยด์หาทางคืนชีพกลับมาเพื่อแก้แค้น หวังชิงพลังทองคำจากตัวลอยด์ โดยมีไพทอร์เป็นผู้ช่วย แต่พอลอยด์แบ่งให้นินจาทั้ง 4 Overlord จึงเปลี่ยนแผนไปใช้ Codename: Arcturus ไปเอาพลังทองคำจากอาวุธทองคำที่ถูกพวกนินจาส่งไปอวกาศ พอได้อุกกาบาต จึงทำเป็นเกราะทองคำกลายเป็นนักรบทองคำกับทำลายนินจาโก แต่ล้มเหลวกับถูกเซนทำลาย
ลัทธิอนาคอนดราย
เชนนั้นมีอายุปาเข้าไปได้หลายร้อยปีเหมือนกัน กับนิสัยอิจฉาไม่ยอมใครเหมือเด็ก
ในตอนจบซีซั่น 5 เคลาส์เป็นคนเดียวที่หนีออกมาได้ กับหากาน้ำชาของนาดาคัน กับซีซั่น 6 หาเจอกับพอขอพร แต่พลาดโดนขังไว้ในดาบ ในตอนจบซีซั่น 6 หลังจากที่เจย์ขอพรไม่ให้เกิดขึ้น ทำให้เคลาส์เจอกาน้ำชา แต่ก็ถูกพวกชาวเมืองขับไล่จนกาน้ำชาหายไปตลอดกาล
ดินแดนต้องสาป
Morro: อดีตลูกศิษย์ของอาจารย์วูหลังจากที่ตนตายไปแล้วถูกสาปให้อยู่ในแดนต้องสาปตนกลายเป็นลูกศิษย์ของpreeminent ตอนที่garmadonเปิดแดนต้องสาปตนแอบหนีออกมา และสิงห์ลอยด์ใช้ร่างลอยด์ในการตามหาคริสตัลและปลดปล่อยpreeminent แต่ผลสุดท้ายตนแพ้ก่อนตายจนได้ปรับความเข้าใจกับอาจารย์วูและกลับใจ ในตอนวันแยกจากตนได้กลับมาเตือนนินจาเรื่องที่โคลถูกอาจารย์หยางหลอกและไปช่วยโคลในที่สุดส่วนตนก็หายไปตามเดิม
กลุ่มโจรสลัดท้องฟ้า
ในซีซั่น 6 เคลาส์นั้นไปเจอกาน้ำชากับปลดปล่อย โดยนาดาคันก็ขังเคลาส์ กับออกตามหาเดอรารา เพื่อให้ตัวเองสมหวัง พอทราบว่าตนถูกขังไปนานหลายร้อยปี กับใส่ความพวกนินจา กับขัง วู มิซาโกะกับพวกนินจาที่ขอพรกับตน กับรวบรวมกองทัพของตนไปจินจาโก แต่พอไปถึงพบว่า จินจาโกล่มสลาย จึงหวังจะล้างแค้นพวกนินจา แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว กับพรข้อสุดท้ายของเจย์คือขอให้เจย์ได้จับมือกับนียา โดยไม่มีใครมาเจอกาน้ำชานั้นอีกเลย ทำให้ไม่เคยเกิดขึ้น กับคนที่จำได้มีแค่เจย์กับนียาเท่านั้นที่จำได้ ส่วนนาดาคันรอดตาย แต่ก็ติดอยู่ในกาน้ำชาตลอดไป
ลำดับรายการโทรทัศน์
การออกฉายในไทย
ในช่อง MONO 29 จะมีการฉายตั้งแต่ซีซั่นเริ่มต้นจนถึงซีซั่น 7 และยกเลิกไปจึงเปลี่ยนเป็นการ์ตูนในค่าย ดรีมเวิร์ค และจะฉายซี่ซั่นที่ 8-9 ในช่อง Cartoon Network โดยซีซั่น 8 ได้ฉายลงไปแล้ว และกำหนดของช่องได้กำหนดให้ซีซั่น 9 ฉายในเดือนกันยายน 2561 ในวันเสาร์ เวลา 8.30 น.
Nepenthes gymnamphora
Nepenthes gymnamphora ( มาจากภาษากรีก: gymnos = เปลือย, amphoreus = หม้อ) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่พบได้ในเกาะชวา มีความสับสนในการระบุบชนิดกับญาติใกล้ชิดของมันอย่าง N. pectinata และ N. xiphioides.
อนุกรมวิธาน
* Salmon & Maulder (1995) ถือว่า N. pectinata เป็นชนิดเดียวกันกับ N. gymnamphora.
มักตึมกูลือ ปือรากือ
มักตึมกูลือ ปือรากือ (Magtymguly Pyragy; Makhtumqoli Faraghi; Mahtumkulu Firaki; ประมาณ ค.ศ. 1724–1733 ถึงประมาณ ค.ศ. 1807) เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ, กวีปรัชญา และศูฟีชาวเติร์กเมนที่ถือเป็นบิดาของวรรณกรรมเติร์กเมน และเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในประวัติวรรณคดีเติร์กเมน
ชาวเติร์กเมนหลายคนถือว่า ผลงานทั้งหมดของมักตึมกูลือเป็นจุดสุดยอดของวรรณกรรมเติร์กเมน และมักพบในบริเวณที่มีผู้พูดภาษาเติร์กเมน ชีวิตและบทกวีของเขาส่งอิทธิพลต่องานเขียนภาษาเติร์กเมนหลังคริสต์ศตวรรษที่ 18 มากกว่าผลงานของนักเขียนใด ๆ ทั้งสิ้น
ในบริบทที่กว้างขึ้น มักตึมกูลือมักได้รับการยกย่องเท่าเทียมกับบุคคลสำคัญในโลกวรรณกรรมเตอร์กิก เช่น โฮจา อาฮ์มัด ยาซาวี, ยูนุส เอ็มเร, อะลี-ชีร์ นาวะอี, ฟูซูลิ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น
1724
กันยายน พ.ศ. 2540
'''กันยายน พ.ศ. 2540''' เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2540
ดิเลนิ แดเนียล-เซลวาร์แนม
ดิเลนิ แดเนียล-เซลวาร์แนม (Dileeni Daniel-Selvaratnam) เป็นทนายความและข้าราชการชาวอังกฤษ ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้ว่าการแองกวิลลา ตั้งแต่วันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2021 เธอเป็นผู้ดำรงตำแหน่งหญิงคนที่สองรองต่อจากคริสตินา สก็อตต์
เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2022 สำนักงานต่างประเทศ เครือจักรภพ และการพัฒนา ประกาศว่า ดิเลนิ แดเนียล-เซลวาร์แนม จะเข้ารับตำแหน่งต่อจาก ไนเจล เดคิน เป็นผู้ว่าการหมู่เกาะเติกส์และเคคอส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2023
งานราชการ
ดิเลนิ แดเนียล-เซลวาร์แนม มีเชื้อสายชาวทมิฬศรีลังกา เธอเป็นcalled to the bar ในปี ค.ศ. 1999 และได้รับ แอลแอล.เอ็ม. สาขากฎหมายมหาชนระหว่างประเทศจากมหาวิทยาลัยลอนดอน ในปี ค.ศ. 2000
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 ถึง 2007 แดเนียล-เซลวาร์แนม เป็นที่ปรึกษาด้านนโยบายที่กรมกิจการรัฐธรรมนูญ เธอทำงานในตำแหน่งต่าง ๆ ที่ กระทรวงยุติธรรม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 ถึง 2015 เลขานุการส่วนตัวของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม (2007–2010) เลขานุการของ Omand Review (2010) รองหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์การจัดการผู้กระทำความผิด (2010–2011) และรองผู้อำนวยการฝ่ายกลยุทธ์และการเปลี่ยนแปลง HM Courts and Tribunals Service (2011–2015) การเปลี่ยนแผนก เธอดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายกลยุทธ์และการเปลี่ยนแปลง Insolvency Service เป็นเวลาสองปี ในปี ค.ศ. 2017 เธอเข้าร่วม Cabinet Office ในตำแหน่งผู้อำนวยการของ Grenfell Tower Inquiry
ผู้ว่าการ
การประกาศแต่งตั้ง แดเนียล-เซลวาร์แนม เป็นผู้ว่าการแองกวิลลาเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 เธอจะเป็นผู้ว่าการหญิงคนที่สองของดินแดน ต่อจาก คริสตินา สก็อตต์ เธอมาถึงแองกวิลลา เมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2021 และเริ่มปฏิบัติหน้าที่ทางไกลเนื่องจากคำสั่งกักตัว 15 วัน เธอเข้าร่วมพิธีสาบานตนผ่านลิงค์วิดีโอ เมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2019 เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2021 เธอกล่าวต่อที่ประชุมสภาบริหาร และต่อมาได้พบกับสมาชิกฝ่ายค้านของ สภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2021 เธอสาบานตนกับผู้พิพากษาคนใหม่ Piyumini Weeratunga ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาในมอนต์เซอร์รัต
หลังจากเสร็จสิ้นการกักตัว เธอได้เดินทางไปเยี่ยม โรงพยาบาลเจ้าหญิงอเล็กซานดรา และ "hotel belt" เธอทำการออกเดินทางเพื่อเยี่ยมเยือนด้วยทัวร์ทั่วเกาะ ในแต่ละเขต เธอได้พบกับตัวแทน ส.ส. และประชาชนในท้องถิ่น เธอยังกล่าวถึงการเปิดตัววัคซีนโควิด 19 ที่กำลังจะมีขึ้น
ครามอุดร
ครามอุดร เป็นพืชในสกุลคราม มีรากสะสมอาหาร กิ่งอ่อนมีขนแขนยาวเท่ากัน ใบประกอบแบบขนนก ดอกช่อ กลีบดอกสีชมพู ฝักทรงกระบอก เหยียดตรง เมล็ดทรงกระบอก ผิวเกลี้ยง เป็นพืชถิ่นเดียวในประเทศไทย พบในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
อีมาน (นางแบบ)
อีมาน มุฮัมมัด อับดุลมะญีด (Iimaan Maxamed Cabdulmajiid, ايمان محمد عبد المجيد, เกิด: 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อีมาน (มาจากภาษาอาหรับมีความหมายว่า "ศรัทธา") เป็น นางแบบ, นักแสดง และผู้ประกอบการชาวอเมริกันเชื้อสายโซมาเลีย เธอเป็นภรรยาคนปัจจุบันของเดวิด โบอี
ประวัติ
อีมาน เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1955 ที่กรุงโมกาดิชู ประเทศโซมาเลีย เป็นบุตรสาวของนางมัรยัม กับนายมุฮัมมัด อับดุลมะญีด บิดาของเธอเป็นนักการทูต และเป็นอดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศซาอุดีอาระเบีย ส่วนมารดาเป็นนรีแพทย์ เธอมีพี่น้องอีกสี่คน เป็นชายสองคน ชื่อ อีเลียส และไฟซอล เป็นหญิงอีกสองคนชื่อ อีดิล กับนาดียะห์
อีมาน สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากประเทศอียิปต์ ภายหลังได้ย้ายมาพำนักอยู่ในประเทศเคนยา และสำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาจากสาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยไนโรบี ประเทศเคนยา
อีมานนับถือศาสนาอิสลาม เธอสามารถพูดได้ 5 ภาษา ได้แก่ ภาษาโซมาลี, อาหรับ, อิตาลี, ฝรั่งเศส และอังกฤษ
Chlorocytus
Chlorocytus เป็นสกุลของต่อที่อยู่ในวงศ์ Pteromalidae.
อีมาน (นางแบบ)
นางแบบ
ด้วยคุณลักษณะที่ดีของเธอ อันได้แก่ ลำคอที่ยาว, รูปร่างสูงเพรียว, ผมเหยียดตรงตามธรรมชาติ, สีผิวโทนทองแดง และสำเนียงอันแปลกหู คือความสำเร็จบนโลกแฟชัน แม้เธอจะยืนยันอยู่เสมอว่า เธอก็มีรูปร่างลักษณะเช่นสตรีชาวโซมาเลียทั่วไป
Chlorocytus
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรป อเมริกาเหนือ และแอฟริกาตอนใต้
อีมาน (นางแบบ)
นางแบบ
เธอเปรียบประดุจเทพธิดามิวส์ของนักออกแบบที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก ซึ่งรวมไปถึง ฮอลส์ตัน, จานนี เวอร์ซาเช, แคลวิน ไคลน์, อิซเซ มิยะเกะ, ดอนนา คาราน และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง อีฟว์ แซ็ง โลร็อง
Chlorocytus
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
อีมาน (นางแบบ)
นางแบบ
ในช่วง 14 ปีในวงการนางแบบชั้นสูงของเธอ เธอได้ร่วมงานกับช่างภาพที่มีชื่อเสียง อาทิ เฮลมุต นิวตัน, ริชาร์ด อาเวดอน, เออร์วิง เพนน์ และแอนนี เลโบวิตช์
ปัจจุบันเธอเซนสัญญากับบริษัทเทสส์เมเนจเมนต์ในกรุงลอนดอน
ผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์
เธอรับงานแสดงเป็นครั้งคราว ภาพยนตร์เรื่องแรกที่สร้างชื่อเสียงให้เธอคือ The Human Factor ซึ่งเป็นภาพยนตร์อังกฤษปี 1979 และภาพยนตร์เรื่อง Out of Africa ซึ่งได้รับรางวัลออสการ์ในปี ค.ศ. 1985 และรับบทนีนา จากภาพยนตร์เรื่อง No Way Out คู่กับเควิน คอสต์เนอร์ และรับบทเป็นมาร์เทีย จากภาพยนตร์เรื่อง Star Trek VI: The Undiscovered Country ในปี ค.ศ. 1991
ส่วนทางโทรทัศน์ อีมานปรากฏตัวสองครั้งในแมอามีไวซ์ รับบทเป็น ดาโกตา ใน Back in the World (1985) และรับบทโลอิส ไบลต์ ใน Love At First Sight (1988) และเธอปรากฏตัวอีกครั้งในปี ค.ศ. 1988 รับบทเป็นมารี แบบีเนาซ์ ใน In the Heat of the Night
กลางปี 2000 เธอเป็นผู้จัดรายการ Project Runway Canada ทางช่องบราโวทีวี ในปี ค.ศ. 2010 เธอและเพื่อน ๆ ได้ร่วมงานของนักออกแบบชื่อ ไอแซก มิซราฮี และเป็นผู้จัดรายการ The Fashion Show ปัจจุบันย้ายไปอยู่ช่องไลฟ์ไทม์แล้ว
ชีวิตส่วนตัว
อีมานสมรสครั้งแรก เมื่อมีอายุได้ 18 ปี กับหนุ่มชาวโซมาเลียผู้หนึ่งซึ่งตกหลุมรักเธอ แต่การสมรสได้สิ้นสุดลงเพียงเวลาไม่นาน เนื่องจากอีมานย้ายไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อเป็นนางแบบ
ในปี ค.ศ. 1977 อีมานได้สมรสกับสเปนเซอร์ เฮย์วูด นักบาสเกตบอลชาวอเมริกัน ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน คือ ซูเลคา เฮย์วูด (เกิด ค.ศ. 1978) แต่ภายหลังอีมานและเฮย์วูดได้หย่าจากกันในปี ค.ศ. 1987
วันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 1992 เธอได้สมรสกับเดวิด โบอี มีบุตรสาว 1 คน ชื่อ อเล็กแซนดรา แซห์รา โจนส์ (เกิด 15 สิงหาคม ค.ศ. 2000) นอกจากนี้อีมานยังเป็นแม่เลี้ยงของดันแคน โจนส์ บุตรจากสมรสครั้งก่อนของสามี ครอบครัวของเธออาศัยไปมาระหว่างลอนดอนกับแมนฮัตตัน
แหล่งข้อมูลอื่น
1955
สมองส่วนกลาง
ในทางกายวิภาคศาสตร์ สมองส่วนกลาง หรือ มีเซนเซฟาลอน (Mesencephalon; Midbrain) เป็นโครงสร้างหนึ่งของสมอง ประกอบด้วยเทคตัม (tectum) (หรือคอร์พอรา ควอไดรเจมินา (corpora quadrigemina)), เทกเมนตัม (tegmentum), เวนทริคิวลาร์ มีโซซีเลีย (ventricular mesocoelia), และซีรีบรัล พีดังเคิล (cerebral peduncle) นอกจากนี้ก็มีนิวเคลียสและมัดใยประสาทจำนวนมากมาย ด้านบนของสมองส่วนกลางเชื่อมกับไดเอนเซฟาลอน (diencephalon) ซึ่งประกอบด้วยทาลามัส ไฮโปทาลามัส ฯลฯ ส่วนด้านท้ายของสมองส่วนกลางเชื่อมกับพอนส์ (pons)
สมองส่วนกลางเป็นส่วนหนึ่งของก้านสมอง ภายในมีส่วนเรียกว่าซับสแตนเชีย ไนกรา (substantia nigra) ทำหน้าที่เกี่ยวกับการควบคุมระบบสั่งการของเบซัล แกงเกลีย (basal ganglia) ซึ่งริเริ่มและควบคุมการเคลื่อนไหวของร่างกาย
สมองส่วนกลางพัฒนามาจากกระเปาะกลางของท่อประสาทหรือนิวรัล ทูบ (neural tube) ซึ่งจะพัฒนาเป็นสมองส่วนต่างๆ ต่อไป ในจำนวนกระเปาะทั้งสามของนิวรัล ทูบ พบว่าสมองส่วนกลางเป็นส่วนที่มีการเปลี่ยนแปลงระหว่างพัฒนาการน้อยที่สุดทั้งในแง่รูปแบบพัฒนาการและโครงสร้างภายในของมัน
สมองส่วนกลางของมนุษย์มีต้นกำเนิดเดียวกับ archipallium ซึ่งเป็นวิวัฒนาการของสมองในสัตว์มีกระดูกสันหลังโบราณส่วนใหญ่ สารโดพามีนซึ่งสร้างในซับสแตนเชีย ไนกรามีบทบาทในการปรับตัวและการจูงใจในสิ่งมีชีวิตตั้งแต่มนุษย์ไปจนถึงสัตว์ชั้นต่ำอย่างเช่นแมลง
คอร์พอรา ควอไดรเจมินา
คอร์พอรา ควอไดรเจมินา (Corpora quadrigemina) มีลักษณะเป็นตุ่มนูนสี่ก้อนที่ด้านหลังของท่อน้ำสมอง (cerebral aqueduct) ตุ่มนูนคู่ที่บนเรียกว่าซุพีเรียร์ คอลลิคูลัส (superior colliculus) ส่วนคู่ล่างเรียกว่าอินฟีเรียร์ คอลลิคูลัส (inferior colliculus) โครงสร้างนี้ช่วยในการไขว้ทแยงของเส้นใยประสาทตา โดยซุพีเรียร์ คอลลิคูลัสเกี่ยวข้องกับการกลอกตาไปหาวัตถุ ส่วนอินฟีเรียร์ คอลลิคูลัสทำหน้าที่ในการเชื่อมการมองเห็นกับสัญญาณเสียง กล่าวคือช่วยในการมองตามเสียงที่ได้ยิน บริเวณนี้มีเส้นประสาทสมองคู่ที่ 4 ชื่อว่าเส้นประสาททรอเคลียร์ (trochlear nerve) ออกจากพื้นผิวด้านหลังของสมองส่วนกลางใต้อินฟีเรียร์ คอลลิคูลัส
ซีรีบรัล พีดังเคิล
ซีรีบรัล พีดังเคิล (cerebral peduncles) หรือฐานซีรีบรัม มีลักษณะเป็นคู่อยู่ที่ด้านหลังของท่อน้ำสมอง ทำหน้าที่เป็นเส้นทางผ่านของลำเส้นใยประสาทคอร์ติโคสไปนัล (corticospinal tract) ซึ่งมาจากอินเทอร์นัล แคปซูล (internal capsule) ไปยังไขสันหลังเพื่อสั่งการการเคลื่อนไหวของร่างกาย ตรงกลางของซีรีบรัล พีดังเคิลมีซับสแตนเชีย ไนกรา (substantia nigra; แปลว่า "เนื้อสีดำ") ทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย ส่วนนี้เป็นเพียงส่วนเดียวของสมองที่มีเม็ดสีเมลานิน
ระหว่างฐานซีรีบรัมทั้งสองมีแอ่งเรียกว่า อินเตอร์พีดังคิวลาร์ ฟอซซา (interpeduncular fossa) เป็นแอ่งที่เต็มไปด้วยน้ำหล่อสมองไขสันหลัง บริเวณนี้มีเส้นประสาทกล้ามเนื้อตา (oculomotor nerve) ออกมาจากระหว่างฐานซีรีบรัม เส้นประสาทนี้ทำหน้าที่หดรูม่านตาและกลอกตา นอกจากนี้บริเวณนี้จะเห็นเส้นประสาททรอเคลียร์วิ่งโอบรอบด้านนอกของซีรีบรัล พีดังเคิล
ภาพตัดขวางของสมองส่วนกลาง
ท่อน้ำสมองวิ่งผ่านตลอดความยาวของสมองส่วนกลาง เชื่อมระหว่างโพรงสมองที่สามและโพรงสมองที่สี่
พ.ศ. 807
พุทธศักราช 807 ใกล้เคียงกับ
ซัมเมอร์สแลม (2006)
ซัมเมอร์สแลม (2006) (SummerSlam (2006)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่จัดหลังศึกใหญ่WWE/DSW Six Flags Park Slam จัดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 2006 ณ สนามTD Banknorth Garden ในกรุงบอสตัน, รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา โดยมีนักมวยปล้ำระหว่างรอว์ ,สแมคดาวน์! และอีซีดับเบิลยู
เรื่องราวการชิงแชมป์โลก WWE ระหว่างเอดจ์ กับจอห์น ซีนา
ในศึกรอว์ (3 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) เอดจ์ได้เอาชนะการชิงแชมป์โลก WWE ในแมทช์การปล้ำสามเส้า ระหว่างจอห์น ซีนา และร็อบ แวน แดม ในศึกรอว์สัปดาห์ต่อมาหลังจากที่เอดจ์ได้เอาชนะเชลตัน เบนจามิน ซีนาได้มาลอบทำร้ายเอดจ์ ซึ่งได้รับเป็นผู้ท่าชิงในการปล้ำ แต่ต่อสู้กันไปเอดจ์ได้ใส่ท่า Edgecution ตามด้วย Spear ต่อมาซีนาได้มารอบทำร้ายเอดจ์ และลิต้า แฟนของเอดจ์ในที่โรงแรม ต่อมาในศึกแซเทอร์เดย์ไนทส์เมนอีเวนท์ (15 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) ซีนา ได้เจอกันอีกครั้งกับเอดจ์ในการชิงแชมป์โลก WWE ผลสุดท้ายซีนาชนะฟาล์ว หลังจากที่ลิต้าเข้ามาวุ่นวายและตบหน้ากรรมการ  ตั้งแต่แชมป์ไม่สามารถเปลี่ยนมือได้โดยการเคาน์เอาน์ หรือทำฟาล์ว หลังแมทช์ซีนาได้ทำร้ายเอดจ์และใส่ท่า FU ผ่านโต๊ะผู้ประกาศ อีก 3 สัปดาห์ต่อมาในศึกรอว์ (31 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) แมทช์การปล้ำระหว่างเอดจ์และซีนาชิงแชมป์โลก WWE ถูกบันทึกไว้ในศึกซัมเมอร์สแลม โดยระบุว่าถ้าเอดจ์เจตนาเอาน์เอาน์หรือทำฟาล์ว เอดจ์จะเสียแชมป์โดยปริยาย  ต่อมาในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2006 เอดจ์ได้ไปที่บ้านพ่อของซีนาในเวสต์ นิวเบอร์รี, รัฐแมสซาชูเซตส์และตบหน้าเขา
เรื่องราวการชิงแชมป์โลก ECW ระหว่างบิ๊กโชว์ กับซาบู
ในศึกอีซีดับเบิลยูออนไซไฟ (25 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) ซาบูได้ร้องขอชิงแชมป์โลก ECW จากบิ๊กโชว์อีกครั้ง แต่ผู้จัดการทั่วไปของ ECW พอล เฮย์แมน ปฏิเสธคำขอของเขา หลังจากคืนนั้นหลังจากที่บิ๊กโชว์ป้องกันแชมป์โลก ECW ได้จากเคน ซาบูได้มาลอบทำร้ายบิ๊กโชว์ด้วยเก้าอี้พับ สัปดาห์ต่อมา เฮย์แมนได้ปฏิเสธอีกครั้งในการชิงแชมป์โลก ECW
"ตอนนี้แชมป์โลก ECW คือบิ๊กโชว์ การครองแชมป์ระยะยาวของเขานั้น แก่กำลังมีแผลเป็นขึ้นเพราะแก่จะทำอะไรที่จะชนะ ฉันไม่สามารถพูดเรื่องบิ๊กโชว์นั้นได้"
- เหตุผลสำหรับการปฏิเสธคำขอซาบุของ พอล เฮย์แมน
เจริญใจ สุนทรวาทิน
เจริญใจ สุนทรวาทิน (16 กันยายน พ.ศ. 2458 - 10 เมษายน พ.ศ. 2554) เป็นศิลปินและนักวิชาการชาวไทยด้านศิลปวัฒนธรรมแบบราชสำนัก มีความสามารถในด้านการละคร ชำนาญในการบรรเลงเครื่องดนตรีไทยประเภทวงเครื่องสายและวงมโหรี โดยเฉพาะซอสามสาย มีความเชี่ยวชาญในการขับร้องเพลงประกอบการแสดงนาฏกรรม รวมถึงเพลงไทยเพื่อการฟังตามแบบฉบับและแนวทางร่วมสมัย กล่าวได้ว่า เป็นผู้ที่มีน้ำเสียงไพเราะ ขับร้องด้วยอารมณ์อันสมจริง ประณีตละเมียดละไม ได้อรรถรสของวรรณคดี ได้รับการขนานนามจากนักดนตรีไทยว่าเป็น “เพชรประดับมงกุฎแห่งคีตศิลป์ไทย”
เจริญใจ สุนทรวาทิน เป็นที่รู้จักในวงการเพลงไทยตั้งแต่วัยเยาว์ เคยเป็นข้าราชบริพารในยุคก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เคยได้รับรางวัลชนะเลิศระดับชาติจากการประกวดขับร้องเพลงไทย เป็นครูผู้ควบคุมวงดนตรีและสอนการขับร้องเพลงไทย เป็นอาจารย์ผู้ถวายงานสอนดนตรีและขับร้องแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์) ประจำปีพุทธศักราช 2530 จากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ
ชาติกำเนิด
เจริญใจ สุนทรวาทิน หรือชื่อที่รู้จักโดยทั่วไปว่า “อาจารย์เจริญใจ” เกิดเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2458 เป็นบุตรีของพระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) กับคุณหญิงเสนาะดุริยางค์ (เรือน) เกิด ณ บ้านย่านคลองบางไส้ไก่ ฝั่งธนบุรี กรุงเทพมหานคร บิดาเป็นนักดนตรีไทยที่มีชื่อเสียงและเป็นเจ้ากรมพิณพาทย์หลวงในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพี่น้องร่วมมารดาทั้งหมด 4 คน คือ เลียบ เลื่อน เชื้อ และเจริญ (นามเดิม) และมีพี่น้องต่างมารดาจำนวน 2 คน คือ ช้าและเชื่อง ในจำนวนพี่น้องทั้ง 6 คนนั้น มีพี่สาวคือ เลื่อน สุนทรวาทิน (ผลาสินธุ์) เป็นนักร้องเพลงไทยที่มีชื่อเสียง เมื่อแรกเกิดได้ไม่นาน บิดาได้นำทองคำบริสุทธิ์ฝนให้กินวันละหยดเป็นเวลา 3 วัน และได้ตั้งชื่อว่า “เจริญ” ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น “เจริญใจ” ในภายหลัง และมีชื่อเรียกในหมู่พี่น้องว่า “เล็ก” เนื่องจากเป็นลูกคนสุดท้อง
การศึกษา
ในเบื้องต้น เริ่มศึกษาวิชาสามัญที่โรงเรียนศึกษานารี จนจบมัธยมศึกษาปีที่ 1 แล้วมาศึกษาที่โรงเรียนราชินีจนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ต่อมาพระยาเสนาะดุริยางค์เห็นว่ามีความสามารถในด้านดนตรี จึงขอให้ออกจากการศึกษาวิชาสามัญมาอุทิศเวลาให้กับการเรียนดนตรีอย่างเดียว โดยบิดาได้สอนดนตรีและสอนการขับร้องเพลงไทยเป็นการเฉพาะ เมื่อถวายตัวเข้ารับราชการในกรมมหรสพ ได้ศึกษาทักษะและทฤษฎีดนตรีไทยกับครูผู้ใหญ่หลายท่าน เช่น พระยาประสานดุริยศัพท์ (แปลก ประสานศัพท์) พระเพลงไพเราะ (โสม สุวาทิต) หลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) และ มนตรี ตราโมท ภายหลังได้ศึกษาการสีซอสามสายจากพระยาภูมิเสวิน (จิตร จิตตเสวี) หลวงไพเราะเสียงซอ (อุ่น ดูรยชีวิน) และ เทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล
การทำงาน
ในรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้กลับเข้าสอนในตำแหน่งครูผู้สอนประจำชมรมดนตรีไทย สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ส.จ.ม.) ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 และได้ถวายการสอนดนตรีแด่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เป็นการส่วนพระองค์ เมื่อครั้งเสด็จเข้าศึกษาเป็นนิสิตคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2516 ตลอดจนได้เป็นอาจารย์ควบคุมวงและสอนขับร้องในสถาบันและสโมสรต่าง ๆ ทั้งที่เป็นของภาครัฐและเอกชน ได้แก่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สโมสรอาสากาชาด สภากาชาดไทย ชมรมดนตรีไทย ธนาคารกสิกรไทย เป็นต้น
ผลงานทางวิชาชีพ
เจริญใจ สุนทรวาทิน เริ่มเข้าสู่วงการเพลงไทยครั้งแรกเมื่ออายุ 8 ขวบ โดยได้เข้าร่วมการขับร้องประชันวงปี่พาทย์ในงาน “สี่มะเส็ง” ณ วังบางขุนพรหม เมื่อ พ.ศ. 2466 ได้รับรางวัลที่ 3 และถือเป็นนักร้องที่มีอายุน้อยที่สุดในขณะนั้น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2492 ได้เข้าร่วมการประกวดขับร้องเพลงไทยทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย กรมโฆษณาการ ได้รับรางวัลชนะเลิศ
เจริญใจ สุนทรวาทิน มีผลงานการบันทึกแผ่นเสียงนับตั้งแต่ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ราว 50 เพลง ได้มีผลงานเรื่อยมาทั้งในรูปแบบของแถบบันทึกเสียง แถบวีดิทัศน์ เมื่อ พ.ศ. 2518 ได้รับเชิญจากกรมศิลปากรให้ร่วมขับร้องและบรรเลงเพลงเดี่ยวซอสามสายไว้เป็นแบบฉบับ และยังได้ร่วมบันทึกเสียงขับร้องในเพลงประเภทต่าง ๆ กับวงดนตรีหลายคณะ เช่น "คงคะศิลป์" "วัชรบรรเลง" "กรมศิลปากร" ฯลฯ ตลอดจนการบันทึกเสียงขับร้องเพลงประกอบการแสดงละครดึกดำบรรพ์ และเพลงร้องต่าง ๆ ภายใต้โครงการพัฒนาดนตรีไทยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยไว้เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ยังได้รับเชิญร่วมบันทึกเสียงเพลงกล่อมลูกภาคกลางร่วม 30 เพลง กับสถาบันภาษาและวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับเชิญเป็นที่ปรึกษาในด้านการขับร้องและการบรรเลงดนตรีไทยให้กับโครงการแสดงดนตรีของหน่วยงานต่าง ๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน ได้รับเชิญจากวงดนตรีฟองน้ำให้ไปเผยแพร่วัฒนธรรมดนตรีไทยราชสำนัก ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร และได้ตั้งวงดนตรีไทยขึ้น 2 วง คือ คณะ “เสนาะดุริยางค์” และ “ฟังเพลินเจริญใจ”
นอกจากนี้แล้ว ยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี โปรดเกล้าฯ ให้ขับร้องถวายในบทเพลงพระราชนิพนธ์ส่วนพระองค์ เช่น "เต่าเห่" "แขกปัตตานี" "สมิงทอง-จำปานารี" "แขกลพบุรี" "อกทะเล" ฯลฯ ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาในด้านการบรรเลงและขับร้องเพลงไทยในโครงการพระราชดำริต่าง ๆ เช่น มูลนิธิสายใจไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ และครั้งหนึ่ง ได้เคยเข้าเฝ้าฯ หน้าพระที่นั่งเพื่อบรรเลงซอสามสายไปพร้อมกับการขับร้องถวายในโอกาสรับเสด็จสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก เมื่อครั้งยังทรงพระยศเป็นมกุฎราชกุมารี เมื่อคราวเสด็จฯ เยือนประเทศไทยเป็นการส่วนพระองค์
ในด้านสื่อสารมวลชน เคยเป็นผู้ดำเนินรายการร่วมกับ พูนพิศ อมาตยกุล ในรายการ “ฟังเพลินเจริญใจ" เผยแพร่ทางสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทย
ผลงานทางวิชาการ
เจริญใจ สุนทรวาทิน ได้รับเชิญให้เป็นกรรมการการตัดสินวงดนตรีไทยและการขับร้องเพลงไทยในหลายวาระ เป็นกรรมการสอบคัดเลือกนักเรียนเข้าศึกษาในคณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้รับเชิญจากทบวงมหาวิทยาลัยให้เป็นที่ปรึกษาคณะอนุกรรมการจัดทำเกณฑ์มาตรฐานดนตรีไทย และได้รับเกียรติเข้าเป็นภาคีสมาชิก ประเภทวิจิตรศิลป์ สำนักศิลปกรรม ราชบัณฑิตยสถาน
เริ่มมีผลงานเขียนครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2518 ปรากฏในหนังสือของชมรมดนตรีไทย สโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้เรียบเรียงอัตชีวประวัติบันทึกประสบการณ์ทางดนตรี จัดพิมพ์เป็นหนังสือฉบับสมบูรณ์ ชื่อ “ข้าพเจ้าภูมิใจที่เกิดเป็นนักดนตรีไทย” เมื่อ พ.ศ. 2530 และได้ริเริ่มงานเขียนที่เกี่ยวข้องกับการขับร้องเพลงไทยเผยแพร่ลงหนังสือที่ระลึกในโอกาสสำคัญ ตลอดจนได้รับเชิญให้เป็นผู้บรรยายและวิทยากรผู้ให้ความรู้ด้านดนตรีไทยและการขับร้องเพลงไทยแก่สถาบันการศึกษาและหน่วยงานราชการต่าง ๆ ตลอดมา
การสร้างสรรค์และเผยแพร่ผลงานต่อสาธารณชน
เจริญใจ สุนทรวาทิน มีผลงานการประพันธ์ทางขับร้องเพลงไทยในแนวอนุรักษ์ จำนวน 3 เพลง คือ "สาวสุดสวย เถา" "จินตะหราวาตี เถา" และ "พญาสี่เสา เถา" นอกจากนี้ยังได้ประพันธ์ทางขับร้องเพลงไทยที่เป็นแนวทางร่วมสมัย ได้แก่ "ลบรอยแผลรัก เถา" และบรรจุเพลงสำหรับการขับร้องอีกจำนวนหนึ่ง คือ "ฉลองพระนคร" "ลาวพวน" และ "จุ๊บแจง" เมื่อ พ.ศ. 2526 ได้รับพระบรมราชานุญาต ให้ทำทางร้องและบรรจุเพลงประกอบบทพระราชนิพนธ์ "ฉันท์ดุษฎีสังเวยพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร" ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งเป็นผลงานการบรรจุเพลงไทยที่สำคัญประจำรัชกาลที่ 9 เนื่องในโอกาสพระราชพิธีสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ครบ 200 ปี และในช่วงถัดมา ได้ร่วมมือกับองค์การยูนิเซฟ และธนาคารกสิกรไทย จัดทำหนังสือและแถบบันทึกเสียง ชุด “เพลงสยามสำหรับเด็ก” และ “เพลงเทศกาลสยาม” ประกอบด้วยโน้ตเพลงและการขับร้องประกอบวงดนตรีไทยและสากลตีพิมพ์เผยแพร่ไปทั่วโลก โดยมีเพลงที่สำคัญเพลงหนึ่ง คือ “เพลงวันเกิด” ซึ่งเป็นเพลงอวยพรวันเกิดที่มีเนื้อร้องเป็นภาษาไทย เมื่อ พ.ศ. 2540 ได้รับเชิญจากสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมดำเนินการควบคุมการบันทึกเสียงและขับร้องบทพระราชนิพนธ์เรื่อง “เงาะป่า” ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในรูปของออดิโอซีดีจำนวน 26 ชุด สิ้นสุดการบันทึกเสียงเมื่อ พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นการบันทึกเสียงเพลงไทยที่ใช้บทร้องจากบทละครตลอดทั้งเรื่อง โดยใช้คณะนักร้องและทางขับร้องในสายสกุลพระยาเสนาะดุริยางค์ทั้งสิ้น
การถ่ายทอดองค์ความรู้
เจริญใจ สุนทรวาทิน ได้ถ่ายทอดวิชาการดนตรีไทยให้กับศิษย์ทั้งการบรรเลงซอสามสายและการขับร้องเพลงไทย ส่วนใหญ่เป็นนิสิตเก่าจากคณะต่าง ๆ ภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งมีความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานและมีคุณวุฒิเป็นที่ยอมรับในหลากหลายสาขาอาชีพ ตัวอย่างศิษย์ในด้านการขับร้อง ศิษย์ที่มีชื่อเสียงและเป็นนักดนตรีไทย ได้แก่ ณัฐวิภา มูลธรรมเกณฑ์ สุกัญญา กุลวราภรณ์ ดุษฎี สว่างวิบูลย์พงศ์ ภมร บุญยัง สมพร ทองสีเขียว จตุพร สีม่วง ฯลฯ นอกจากนี้ยังมีศิษย์สายขับร้องที่มาจากสาขาอาชีพอื่น ๆ เช่น อนุพงศ์ สุทธินรเศรษฐ์ ยมโดย เพ็งพงศา ประพจน์ อัศววิรุฬหการ สุรชัย เครือประดับ จารุวรรณ ชลประเสริฐ เอื้อพงศ์ จตุรธำรง จันทรา สุขะวิริยะ นิตยา แดงกูร ฯลฯ ในด้านซอสามสาย บุคคลที่มีชื่อเสียงและเป็นศิลปินวิชาชีพ เช่น พิชิต ชัยเสรี มาณพ อิศรเดช วิรัช สงเคราะห์ เลอเกียรติ มหาวินิจฉัยมนตรี นิติธร หิรัญหาญกล้า ยุทธนา ฉัพพรรณรัตน์ รัชวิทย์ มุสิการุณ ฯลฯ รวมไปถึง บัณฑูร ล่ำซำ นักธุรกิจที่สำคัญในวงการธนาคารและเศรษฐกิจของไทย
ชีวิตบั้นปลายและมรณกรรม
เจริญใจ สุนทรวาทิน เป็นผู้มีสุขภาพแข็งแรงมาโดยตลอด ในช่วงเวลาบั้นปลาย ได้ใช้ชีวิตภายในเรือนที่ปลูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยภายในซอยแสนสบาย ถนนพระรามที่ 4 เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี พระราชทานนามว่า “เรือนมโหรี”
ในเวลาต่อมาได้ป่วยด้วยอาการของโรคพาร์กินสันในระยะเริ่มต้น จึงเข้ารับการรักษา ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์จนมีอาการดีขึ้น แต่ก็ยังมีอาการของโรคชราสืบเนื่องมาเป็นลำดับ
ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2554 ด้วยเส้นโลหิตในสมองแตก ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุได้ 94 ปี 6 เดือน 25 วัน
ได้มีพิธีพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ เมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2554 ตั้งบำเพ็ญกุศลศพ ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร และเก็บศพเพื่อบำเพ็ญกุศลเป็นเวลา 100 วัน ต่อมาได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุด้านใต้ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555
รางวัลเกียรติยศ
เจริญใจ สุนทรวาทิน ได้รับการยกย่องให้เป็นสตรีดีเด่น ผู้ทำคุณประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติในฐานะศิลปินคนแรก เนื่องในปีสตรีสากล พ.ศ. 2518 ได้รับปริญญาศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาดุริยางคศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (คีตศิลป์) จากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ ซึ่งเป็นเกียรติยศที่ได้รับในปีเดียวกันทั้งสิ้นเมื่อ พ.ศ. 2530
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
สาขามนุษยศาสตร์
พงศาวลี
ลำดับพงศาวลีของเจริญใจ สุนทรวาทิน เป็นดังนี้
จิมมี ฮอฟฟา
เจมส์ ริดเดิล ฮอฟฟ่า (เกิด 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456, สูญหาย 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2518, ประกาศว่าเสียชีวิต 30 กรกฎาคม ค.ศ. 2525) เป็นผู้นำสหภาพแรงงาน ชาวอเมริกันที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานสหภาพภราดรภาพผู้ขับรถบรรทุก (IBT) ตั้งแต่ปี 1957 ถึง 1971
ตั้งแต่อายุยังน้อย ฮอฟฟาเป็นนักกิจกรรมและกลายเป็นบุคคลสำคัญระดับท้องถิ่นร่วมกับ IBT ตั้งแต่อายุราว 20 ปี โดยปี ค.ศ. 1952 เขาเป็นรองประธานระดับชาติของ IBT และขึ้นเป็นประธานระหว่าง ค.ศ. 1957 และ 1971 เขาบรรลุข้อตกลงอัตรารายได้ของกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกได้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1964 ด้วย ข้อตกลงการขนส่งสินค้าหลักแห่งชาติ เขามีบทบาทสำคัญที่ทำให้สหภาพมีจำนวนสมาชิกมากที่สุดในสหรัฐอเมริกากว่า 2.3 ล้านคน ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่งผู้นำ
ฮอฟฟาเข้ามีส่วนเกี่ยวข้องกับ อาชญากรรม ในช่วงปีแรกของการทำงานร่วมกับกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกจนกระทั่งเขาหายตัวไปในปี ค.ศ. 1975 เขาถูกตัดสินว่ากระทำผิด โดยคณะลูกขุน ในข้อหาพยายามติดสินบน และ ฉ้อโกง ในปี ค.ศ. 1964 เขาถูกตัดสินให้จำคุกในปี ค.ศ. 1967 เป็นเวลา 13 ปี ในกลางปี ค.ศ. 1971 เขาลาออกจากตำแหน่งประธานสหภาพซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงขออภัยโทษ กับ ประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน และได้รับการปล่อยตัวในปีให้หลัง แม้จะถูกกีดกันการทำกิจกรรมร่วมกับสหภาพจนปี ค.ศ. 1980 ฮอฟฟาหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนและกลับสู่การเป็นผู้นำของ IBT แต่ก็ไม่สำเร็จ
ฮอฟฟาหายสาบสูญเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 และไม่มีการพบเห็นอีกเลย เขาถูกประกาศว่าเสียชีวิตอย่างเป็นทางการ ในปี ค.ศ. 1982
พ.ศ. 808
พุทธศักราช 808 ใกล้เคียงกับ
จิมมี ฮอฟฟา
ชีวิตในวัยเด็กและครอบครัว
ฮอฟฟาเกิดใน บราซิล รัฐอินดีแอนา เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1913 ในครอบครัวชาวอินดีแอนา จอห์น และ วิโอล่า (เนย์ ริดเดิ้ล) ฮอฟฟา พ่อของเขาซึ่งเป็นเชื้อสายเยอรมัน ในตอนนี้ถูกเรียกว่าตระกูล เพนซิลเวเนียดัตช์ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1920 จากโรคปอด เมื่อฮอฟฟาอายุเจ็ดขวบ แม่ของฮอฟฟาที่เป็นชาวไอริชอเมริกัน ได้ย้ายครอบครัวไปที่ดีทรอยต์ ในปี ค.ศ. 1924 ซึ่งเป็นที่อยู่ของฮอฟฟาใช้อาศัยตลอดชีวิต ฮอฟฟาออกจากโรงเรียนเมื่ออายุ 14 และเริ่มทำงานด้วยตนเอง เช่น งานทาสีบ้าน เพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา
ฮอฟฟาแต่งงานกับโจเซฟิน พอสซีวัก พนักงานซักรีดชาวดีทรอยต์อายุ 18 ปี เชื้อสายโปแลนด์ ในเมืองโบว์ลิงกรีน รัฐโอไฮโอ เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2480 ทั้งคู่พบกันเมื่อหกเดือนก่อน ในช่วงการประท้วงหยุดงานของคนงานซักรีด พวกเขามีลูกสองคน ลูกสาวคนหนึ่งชื่อ บาร์บารา แอน แครนเซอร์ และลูกชายชื่อ เจมส์ พี. ฮอฟฟา ครอบครัวฮอฟฟาสใช้เงิน 6,800 ดอลลาร์ ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองดีทรอยต์ในปี พ.ศ. 2482 ต่อมาครอบครัวฮอฟฟาก็ได้เป็นเจ้าของกระท่อมฤดูร้อนริมทะเลสาบในเมืองโอไรออนรัฐมิชิแกน ทางตอนเหนือของดีทรอยต์
ก่อนทำงานกิจกรรมสหภาพแรงงาน
ฮอฟฟาเริ่มทำงานในองค์กรระดับรากหญ้าตั้งแต่ยังเป็นวัยรุ่น ผ่านงานในเครือข่ายร้านขายของชำ ที่มีปัญหาจ่ายค่าจ้างต่ำกว่ามาตรฐาน สภาพการทำงานที่ย่ำแย่ และความมั่นคงในการทำงานต่ำ เป็นเหตุให้กลุ่มคนงานไม่พอใจและพยายามจัดตั้งสหภาพแรงงานเพื่อแบ่งส่วนของตนให้ดีขึ้น แม้ว่าฮอฟฟาจะอายุยังน้อย แต่ความกล้าหาญและความสามารถในการเข้าถึงปัญหาได้สร้างความประทับใจให้กับเพื่อนร่วมงาน และเขาก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำกลุ่ม
ต่อมาในปีพ.ศ. 2475 หลังจากปฏิเสธการร่วมงานหัวหน้ากะที่ปฏิบัติไม่เหมาะสม ฮอฟฟาจึงได้ออกจากร้านขายของชำ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการเริ่มเข้าสู่สหภาพแรงงานของเขา จากนั้นเขาได้รับเชิญให้เป็นผู้จัดงานกับ Local 299 ของกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกในเมืองดีทรอยต์
ความก้าวหน้าในกลุ่มผู้ขับรถบรรทุก
กลุ่มผู้ขับรถบรรทุกก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2446 โดยขณะนั้นในปี 2476 มีสมาชิก 75,000 คน ฮอฟฟาได้ร่วมกับผู้นำสหภาพแรงงานคนอื่น ๆ ทำการรวมกลุ่มสหภาพแรงงานขับรถบรรทุกในระดับท้องถิ่นให้กลายเป็นระดับภูมิภาคและถึงระดับชาติภายในเวลาแค่สองทศวรรษเท่านั้น โดยทำให้สมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 170,000 คนภายในปี 2479 และอีก 3 ปีต่อมา ก็มีสมาชิกถึง 420,000 คน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จำนวนสมาชิกก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องและในช่วงหลังสงคราม จำนวนสมาชิกก็มีถึงหนึ่งล้านคนภายในปี พ.ศ. 2494
กลุ่มผู้ขับรถบรรทุกโดยการนำของฮอฟฟาได้จัดการคนขับรถบรรทุกและพนักงานคลังสินค้าในมิดเวสต์และทั่วประเทศ ฮอฟฟามีบทบาทสำคัญในการใช้ "การนัดหยุดงานกุ๊กกิ๊ก (quickie strikes)" อย่างมีประสิทธิภาพ มีการใช้การนัดหยุดงานจากบริษัทข้างเคียงเพื่อกดดันเสริม และอื่น ๆ เพื่อสร้างความแข็งแกร่งของสหภาพแรงงานในบริษัท จากนั้นได้เข้าไปจัดระเบียบคนงาน แก้ไขสัญญาลูกจ้างให้ดีขึ้นในบริษัทต่าง ๆ ฮอฟฟาใช้เวลาหลายปีตั้งแต่ช่วงปี 2473 ทำให้กลุ่มผู้ขับรถบรรทุกก้าวไปสู่ตำแหน่งที่เป็นหนึ่งในสหภาพแรงงานที่มีอำนาจมากที่สุดในสหรัฐอเมริกา
สหภาพแรงงานรถบรรทุกในยุคนั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากจากองค์กรอาชญากรรม เพื่อให้ฮอฟฟาสามารถใช้ประโยชน์ในการขยายสหภาพแรงงานรถบรรทุก เขาต้องจัดหาที่พักและให้การสนับสนุนพวกอันธพาลจำนวนมาก โดยเริ่มต้นในพื้นที่ดีทรอยต์ เมื่อสหภาพแรงงานเติบโตขึ้น เหล่าอิทธิพลของอาชญากรที่เกี่ยวข้องกับ IBT เพิ่มขึ้นไปด้วย
การขึ้นสู่อำนาจ
ฮอฟฟาทำงานปกป้องกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกจากการจู่โจมโดยสหภาพแรงงานอื่นๆ รวมถึงสภาองค์กรอุตสาหกรรม และเขาได้ขยายอิทธิพลของกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกในมิดเวสต์ตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 1930 จนถึงปลายทศวรรษที่ 1940 แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกมาก่อน แต่เขาก็ได้เป็นประธานของ Local 299 ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2489 จากนั้นเขาก็ขึ้นเป็นผู้นำในการรวมกลุ่มต่าง ๆ ของพื้นที่ดีทรอยต์ และก้าวขึ้นเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้ขับรถบรรทุกมิชิแกน ในขณะเดียวกัน ฮอฟฟาได้รับการผ่อนผันจากการรับราชการทหารในสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยประสบความสำเร็จในการพิสูจน์ว่าทักษะการเป็นผู้นำสหภาพแรงงานของเขามีคุณค่าต่อประเทศชาติ โดยทำให้การขนส่งสินค้าดำเนินไปอย่างราบรื่นในการสงคราม
ในการประชุม IBT ในปี พ.ศ. 2495 ในลอสแองเจลิส ฮอฟฟาได้รับเลือกให้เป็นรองประธานระดับชาติโดยเดฟ เบค ผู้เป็นประธานคนใหม่ ซึ่งเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากแดเนียล เจ. โทบิน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานมาตั้งแต่ปี 2450 ฮอฟฟาทำหน้าที่ปราบการจลาจลภายในที่ต่อต้านโทบิน มีการให้การสนับสนุนระดับภูมิภาคแก่เบ็คในการประชุม เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เบ็คจึงแต่งตั้งฮอฟฟาเป็นรองประธาน
IBT ย้ายสำนักงานใหญ่จากอินเดียแนโพลิสไปยังวอชิงตัน ดี.ซี. เปิดอาคารสำนักงานขนาดใหญ่ในเมืองหลวงในปี 2498 ในขณะเดียวกันก็มีการขยายพนักงานของ IBT โดยจ้างทนายความจำนวนมากเพื่อช่วยในการเจรจาสัญญา หลังจากฮอฟฟาได้รับเลือกเป็นรองประธานาในปี พ.ศ. 2495 จากภาระหน้าที่ที่เพิ่มมากขึ้นในการเดินทางไปยังวอชิงตันหรือทั่วประเทศ ฮอฟฟาจึงเริ่มห่างหายจากเมืองดีทรอยต์ ทนายความส่วนตัวของฮอฟฟาคือบิล บูฟาลิโน
เป็นประธานกลุ่มผู้ขับรถบรรทุก
ฮอฟฟาเข้ารับตำแหน่งประธานของกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกในปี พ.ศ. 2500 ในการประชุมที่ไมอามีบีช รัฐฟลอริดา เบ็ค ประธานคนก่อนหน้าได้ปรากฏตัวต่อหน้าคณะกรรมาธิการคัดเลือกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาเกี่ยวกับกิจกรรมที่ไม่เหมาะสมในด้านแรงงานและการจัดการ ที่นำโดยจอห์น แอล. แมคเคลแลนในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 เบ็คใช้สิทธิ์ไม่ตอบคำถามกับศาลตามการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 5 ถึง 140 ครั้ง เบ็คตกเป็นผู้ต้องหาขณะมีการประชุมประธาน IBT และถูกตัดสินให้จำคุกในการพิจารณาคดีในข้อหาฉ้อโกงที่จัดขึ้นในซีแอตเทิล
กลุ่มผู้ขับรถบรรทุกถูกขับออกจาก AFL-CIO
การประชุม AFL-CIO ในปี 1957 ซึ่งจัดขึ้นที่แอตแลนติกซิตี รัฐนิวเจอร์ซีย์ ลงมติเกือบ 5 ต่อ 1 เสียงเพื่อขับไล่ IBT ออกจาก AFL-CIO ขณะนั้นรองประธานอย่างวอลเตอร์ รอยเธอร์เป็นผู้นำการต่อสู้เพื่อขับไล่ IBT ในข้อหาทุจริตของฮอฟฟา ประธาน จอร์จ มีนี่ ได้กล่าวสุนทรพจน์เรียกร้องให้มีการถอด IBT ออกและระบุว่าเขาสามารถกลับมาร่วมงานกับ IBT ได้หากฮอฟฟาออกจากตำแหน่ง ขณะรอการตอบกลับ ฮอฟฟาได้ให้คำตอบผ่านสื่อว่า "เราจะได้เห็นกัน" ในเวลานั้น IBT สร้างเงินกว่า 750,000 ดอลลาร์ต่อปีให้กับ AFL-CIO
ข้อตกลงการขนส่งสินค้าหลักแห่งชาติ
หลังจากได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีอีกครั้งในปี พ.ศ. 2504 ฮอฟฟาจึงได้ทำงานเพื่อขยายสหภาพแรงงาน ในปี พ.ศ. 2507 เขาประสบความสำเร็จในการนำคนขับรถบรรทุกบนถนนเกือบทั้งหมดในอเมริกาเหนือให้อยู่ภายใต้ข้อตกลงการขนส่งสินค้าหลักแห่งชาติเพียงฉบับเดียว ซึ่งอาจเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของกิจกรรมสหภาพแรงงาน จากนั้นฮอฟฟาก็พยายามดึงพนักงานสายการบินและพนักงานขนส่งอื่น ๆ เข้าสหภาพ แต่ก็ไม่สำเร็จเท่าที่ควร จากนั้นเขาต้องเผชิญกับความตึงเครียดส่วนตัวอย่างใหญ่หลวงอย่างการถูกสอบสวน ขึ้นศาล ยื่นอุทธรณ์คำตัดสิน หรือถูกคุมขังเกือบตลอดช่วงทศวรรษ 1960
ฮอฟฟาได้รับเลือกอีกครั้งโดยไม่มีการคัดค้านต่อในสมัยที่ 3 ในฐานะประธาน IBT แม้ว่าจะถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาปลอมแปลงเอกสารโดยคณะลูกขุนและฉ้อโกงทางจดหมายในคำตัดสินของศาลซึ่งอยู่ระหว่างการพิจารณาอุทธรณ์ ผู้แทนในไมอามีบีชได้เตรียม แฟรงก์ ฟิตซ์ซิมมอนส์ เป็นรองประธานคนที่ 1 เผื่อเป็นประธานหากฮอฟฟาต้องรับโทษจำคุก
คำพิพากษาจำคุก
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506 ฮอฟฟาถูกฟ้องในข้อหาแทรกแซงคณะลูกขุนรัฐเทนเนสซี โดยตั้งข้อหาพยายามติดสินบนคณะลูกขุนใหญ่ระหว่างการพิจารณาคดีสมรู้ร่วมคิดในแนชวิลล์ พ.ศ. 2505 ฮอฟฟาถูกตัดสินเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2507 ให้จำคุกแปดปีและปรับ 10,000 ดอลลาร์ ในระหว่างการประกันตัวระหว่างการยื่นอุทธรณ์ ฮอฟฟาถูกตัดสินว่ามีความผิดในการพิจารณาคดีครั้งที่สองที่จัดขึ้นในชิคาโกเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ในข้อหาสมรู้ร่วมคิด 1 กระทง และอีก 3 กระทงในการฉ้อโกงทางไปรษณีย์และทางโทรศัพท์สำหรับการใช้กองทุนบำเหน็จบำนาญของกลุ่มผู้ขับรถบรรทุกอย่างไม่เหมาะสม และถูกตัดสินจำคุกห้าปี
เค้าลาง
เมื่อฮอฟฟาเริ่มวางแผนเข้าสู่การเป็นประธานสหภาพอีกครั้ง เหล่ามาเฟียก็เริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้าน หนึ่งในนั้นคือ แอนโทนี โปรเวนซาโน ผู้ซึ่งเคยเป็นผู้นำท้องถิ่นของเมือง Teamsters ในรัฐนิวเจอร์ซีย์และเป็นรองประธานสหภาพแห่งชาติในช่วงวาระที่สอง ในสมัยที่ฮอฟฟาประธาน โพรเวนซาโนเคยเป็นเพื่อนกับฮอฟฟาแต่กลายเป็นศัตรูกันหลังจากมีรายงานความบาดหมางของทั้งคู่เมื่ออยู่ในคุกของรัฐบาลกลางที่ลูอิสเบิร์ก เพนซิลเวเนีย ในช่วงทศวรรษที่ 1960
ในปี พ.ศ. 2516 และ พ.ศ. 2517 ฮอฟฟาขอให้โพรเวนซาโนสนับสนุนเพื่อกลับสู่ตำแหน่งเดิม แต่โพรเวนซาโนปฏิเสธและขู่ฮอฟฟาว่าจะมีการลักพาตัวหลานของเขา โพรเวนซาโนนั้นถือเป็นผู้นำครอบครัวของอาชญากรรมอย่าง Genovese ในนครนิวยอร์ก มีฝ่ายตรงข้ามสหภาพแรงงานของโพรเวนซาโนอย่างน้อยสองคนถูกสังหาร และผู้ที่พูดต่อต้านเขาถูกทำร้ายอีกด้วย
บุคคลสำคัญของมาเฟียรายอื่นที่เกี่ยวข้องอีก ได้แก่ แอนโธนี จิอาคาโลน ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวการสำคัญของมาเฟียดีทรอยต์ และวีโต้ น้องชายของเขา ผู้ที่เอฟบีไอเชื่อว่าพวกเขาวางตัวเป็น "ผู้ไกล่เกลี่ย" ระหว่างฮอฟฟาและโพรเวนซาโน พี่น้องได้ไปเยี่ยมบ้านของฮอฟฟาที่ทะเลสาบโอไรออนสามครั้ง และครั้งหนึ่งไปที่สำนักงานกฎหมายอาคารการ์เดียน จุดประสงค์ของพวกเขาในการพบกับฮอฟฟาคือการจัดตั้ง "การประชุมสันติภาพ" ระหว่างโพรเวนซาโนและฮอฟฟา เจมส์ ลูกชายของฮอฟฟากล่าวว่า "พ่อกดดันอย่างหนักเพื่อให้กลับเข้ารับตำแหน่ง ผมยิ่งกลัวว่าฝูงชนจะทำอะไรกับเรื่องนี้" เจมส์เชื่อมั่นว่า "การประชุมสันติภาพ" เป็นข้ออ้างในการ "ปลุกพ่อ" ของจิอาคาโลนให้โจมตี เนื่องจากฮอฟฟาไม่สบายใจมากขึ้นทุกครั้งที่พี่น้องจิอาคาโลนมาถึง
เหตุการณ์วันที่ 30 กรกฎาคม
ฮอฟฟาหายตัวไปในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2518 หลังจากที่เขาออกไปประชุมกับโพรเวนซาโนและจิอาคาโลน การประชุมจะเกิดขึ้นในเวลา 14.00 น. ที่ร้านอาหาร มาคัสเรดฟ็อกซ์ ใน Bloomfield Township ชานเมืองดีทรอยต์ สถานที่นี้เป็นที่รู้จักของฮอฟฟา เนื่องจากเคยเป็นสถานที่รับจัดงานแต่งงานของเจมส์ ลูกชายของเขา ฮอฟฟาเขียนชื่อย่อของจิอาคาโลนและเวลาและสถานที่ของการประชุมไว้ในปฏิทินสำนักงานของเขาว่า "TG—14:00 น.—เรดฟ็อกซ์"
โรคเหน็บชา
โรคเหน็บชา (beriberi) หมายถึงกลุ่มอาการที่เกิดจากการขาดวิตามินบี1 (ไทอามีน) จากอาหารเป็นหลัก โรคเหน็บชาปกติแบ่งเป็นสามอย่างสัมพันธ์กับระบบร่างกายที่เกี่ยวข้องเป็นหลัก (ระบบประสาทนอกส่วนกลางหรือระบบหัวใจหลอดเลือด) หรืออายุของบุคคล (ทารก) โรคเหน็บชาเป็นภาวะที่เกี่ยวข้องกับการขาดไทอามีนชนิดหนึ่งจากหลายชนิดที่อาจเกิดร่วมกัน ได้แก่ โรคสมองเวร์นิคา (กระทบระบบประสาทส่วนกลางเป็นหลัก) กลุ่มอาการคอร์ซาคอฟฟ์ (ภาวะเสียความจำโดยมีอาการแสดงทางจิตเวชอื่น) และกลุ่มอาการเวร์นิคา-คอร์ซาคอฟฟ์ (มีทั้งอาการทางประสาทและจิตเวช) ในอดีต พบโรคเหน็บชาทั่วไปในภูมิภาคที่รับประทานข้าวขาวขัดสีเป็นหลัก ข้าวชนิดนี้มีการนำเปลือก (husk) ออกเพื่อยืดอายุการเก็บรักษา แต่ยังมีผลข้างเคียงที่ไม่ได้ตั้งใจคือ เอาแหล่งไทอามีนหลักไปด้วย
จิมมี ฮอฟฟา
เหตุการณ์วันที่ 30 กรกฎาคม
ฮอฟฟาออกจากบ้านเวลา 13:15 น. ก่อนไปที่ร้านอาหาร เขาแวะที่สำนักงานของเพื่อนสนิทของเขา ลูอิส ลินโต ซึ่งเป็นอดีตประธานของ Teamsters Local 614 ซึ่งปัจจุบันให้บริการรถลีมูซีน ลินโต และ ฮอฟฟาเป็นศัตรูกันในช่วงต้นอาชีพของพวกเขา แต่ในที่สุดก็กลายเป็นเพื่อนกัน เมื่อฮอฟฟาออกจากคุก ลินโตก็กลายเป็นเลขาที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างไม่เป็นทางการของฮอฟฟาด้วย และเคยจัดการพบปะอาหารค่ำระหว่างฮอฟฟาและพี่น้องจาคาโลนในวันที่ 26 กรกฎาคม ซึ่งพวกเขาแจ้งให้เขาทราบเกี่ยวกับการประชุมในวันที่ 30 กรกฎาคม ลินโตออกไปรับประทานอาหารกลางวัน เมื่อฮอฟฟาแวะมา ฮอฟฟาพูดคุยกับเจ้าหน้าที่บางคนที่อยู่ตรงนั้นและฝากข้อความถึงลินโตก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปที่ร้านมาคัสเรดฟ็อกซ์
ระหว่าง 14:15 น. ถึง 14:30 น. ฮอฟฟาที่มีอาการหงุดหงิดได้โทรหาภรรยาของเขาจากโทรศัพท์สาธารณะที่เสาด้านหน้าร้าน Damman Hardware ซึ่งอยู่ด้านหลังร้าน มาคัสเรดฟ็อกซ์ และบ่นว่าจิอาคาโลนไม่ปรากฏตัวและเขาโดนเบี้ยวนัด ภรรยาของเขาบอกเขาว่าเธอไม่เคยได้ยินจากใคร เขาบอกเธอว่าเขาจะกลับบ้านเวลา 16.00 น. เพื่อย่างสเต็กเป็นอาหารเย็น พยานหลายคนเห็นฮอฟฟายืนอยู่ข้างรถของเขาและเดินไปที่ลานจอดรถของร้านอาหาร ชายสองคนเห็นฮอฟฟาและจำเขาได้ และหยุดสนทนากับเขาชั่วครู่และเข้าจับมือเขา ฮอฟฟายังโทรหาลินโต ซึ่งเขาบ่นอีกครั้งว่าคนเหล่านี้มาสาย ลินโตให้เวลาเป็น 15:30 น. แต่ เอฟบีไอสงสัยว่าเป็นเวลาก่อนหน้านั้น โดยพิจารณาจากเวลาของการโทรศัพท์อื่น ๆ จากสำนักงานของ ลินโตในช่วงเวลานั้น เอฟบีไอประเมินว่าฮอฟฟาออกจากสถานที่โดยไม่มีการต่อสู้ในช่วงเวลาประมาณ 14:45–14:50 น. พยานคนหนึ่งรายงานว่าเห็นฮอฟฟาอยู่ท้ายรถ "ลินคอล์นหรือเมอร์คิวรี" สีแดงเลือดหมูกับคนอีกสามคน
การสืบสวน
เวลา 7.00 น. ของวันต่อมา ภรรยาของฮอฟฟาโทรหาลูกชายและลูกสาวของเธอเพื่อบอกว่าพ่อของพวกเขาไม่กลับบ้าน เมื่อเวลา 07.20 น. ลินโตไปที่ร้านมาคัสเรดฟ็อกซ์ และพบรถที่ไม่ได้ล็อคของฮอฟฟา่ในลานจอดรถ แต่ไม่มีวี่แววของเจ้าตัวและไม่บ่งชี้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาโทรหาตำรวจซึ่งมาถึงที่เกิดเหตุในภายหลัง มีการนำตำรวจรัฐมิชิแกนเข้ามา และเอฟบีไอได้รับการแจ้งเตือน เวลา 18.00 น. เจมส์ ลูกชายของฮอฟฟาได้ยื่นรายงานคนหาย ครอบครัวฮอฟฟาเสนอรางวัล 200,000 ดอลลาร์สำหรับข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับการหายตัวไป
หลักฐานทางกายภาพชิ้นหลักที่ได้รับในการสืบสวนคือรถเมอร์คิวรี่ มาร์ควิส บราวแฮม ปี 1975 สีแดงเลือดหมู ซึ่งเป็นของโจเซฟ ลูกชายของ แอนโทนี่ จิอาคาโลน รถคันนี้ถูก ชาร์ลส์ "ชัคกี้" โอไบรอัน ยืมไปก่อนหน้าในวันนั้นเพื่อส่งปลา โอไบรอันเป็นลูกชายบุญธรรมของฮอฟฟา แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะแย่ลงในช่วงหลายปีก่อนที่ฮอฟฟาจะหายตัวไป ผู้สืบสวนและครอบครัวของฮอฟฟาสงสัยว่าโอไบรอันมีส่วนในการหายตัวไปของฮอฟฟา ในวันที่ 21 สิงหาคม สุนัขตำรวจระบุกลิ่นของฮอฟฟาในรถได้
จิอาคาโลนและโพรเวนซาโนปฏิเสธว่าไม่ได้นัดพบกับฮอฟฟา ตำรวจพบว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่ใกล้ร้านอาหารในบ่ายวันนั้น โพรเวนซาโนบอกผู้สืบสวนว่าเขากำลังเล่นไพ่กับสตีเฟน อันเดรตต้า น้องชายของ โทมัส อันเดรตต้า ในเมืองยูเนี่ยน รัฐนิวเจอร์ซีย์ ซึ่งเป็นวันที่ฮอฟฟาหายตัวไป แม้จะมีการเฝ้าระวังและการดักฟังอย่างกว้างขวาง ผู้สืบสวนพบว่าสมาชิกมาเฟียที่พวกเขาคิดว่ามีส่วนเกี่ยวข้อง มักไม่เต็มใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการหายตัวไปของฮอฟฟา แม้แต่ในที่ส่วนตัวก็ตาม เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ผู้สอบสวนของรัฐบาลกลางในดีทรอยต์ได้กล่าวในศาลซึ่งมีเจมส์ พอล เชอร์ชิลล์เป็นประธานว่า พยานคนหนึ่งระบุว่าชายชาวนิวเจอร์ซีย์สามคนมีส่วนร่วมในการ "ลักพาตัวและสังหารเจมส์ อาร์. ฮอฟฟา" ชายทั้งสามคนเป็นเพื่อนสนิทของโพรเวนซาโน ได้แก่ โทมัส อันเดรตต้า, ซัลวาตอเร บริกูกลิโอ และ แกเบรียล บริกูกลิโอ น้องชายของเขา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 แฟรงก์ เจ. เคลลีย์ อัยการสูงสุดของรัฐมิชิแกนได้ไปที่เมืองวอเตอร์ฟอร์ดเพื่อดูแลการขุดสำรวจหาศพของฮอฟฟา แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ
หลังจากการสืบสวนหลายปี ซึ่งเกี่ยวข้องกับหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายหลายแห่งรวมถึงเอฟบีไอ เจ้าหน้าที่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดเกี่ยวกับชะตากรรมของฮอฟฟาและผู้ที่เกี่ยวข้อง โจเซฟินภรรยาของฮอฟฟาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2523 และถูกฝังไว้ที่สุสานไวท์ชาเปล เมมโมเรียล ในเมืองทรอย รัฐมิชิแกน เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ฮอฟฟาได้รับการประกาศว่าเสียชีวิตตามกฎหมาย ณ วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 โดยผู้พิพากษาศาลโอกแลนด์ รัฐมิชิแกน นอร์แมน อาร์. บาร์นาร์ด
ในปี 1989 เคนเนธ วอลตัน เจ้าหน้าที่สำนักงานดีทรอยต์ของเอฟบีไอ บอกกับเดอะดีทรอยต์นิวส์ ว่าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮอฟฟา "ผมรู้สึกสบายใจที่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่จะไม่ดำเนินคดีเพราะเราจะต้องเปิดเผยผู้ให้ข้อมูล แหล่งข่าวที่เป็นความลับ" ใน พ.ศ. 2544 เอฟบีไอจับคู่ดีเอ็นเอจากเส้นผมของฮอฟฟาซึ่งนำมาจากแปรงกับเส้นผมที่พบในรถของโจเซฟ จิอาคาโลน แต่เป็นไปได้ว่าฮอฟฟานั่งรถไปในวันอื่น
เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2549 สำนักข่าวดีทรอยต์ฟรีได้เผยแพร่ "Hoffex Memo" ทั้งหมด ซึ่งเป็นรายงาน 56 หน้าซึ่งจัดทำโดยเอฟบีไอสำหรับการบรรยายสรุปคดีในเดือนมกราคม พ.ศ. 2519 ที่สำนักงานใหญ่เอฟบีไอในวอชิงตัน แม้ว่าจะไม่ได้สรุปการหายตัวไปของเขา แต่บันทึกบันทึกนี้เชื่อว่าฮอฟฟาถูกสังหารตามคำสั่งของกลุ่มอาชญากร ซึ่งมองว่าฮอฟฟาที่กำลังหาวิธีฟื้นอำนาจในทีมสเตอร์ เป็นภัยคุกคามต่อการควบคุมกองทุนบำเหน็จบำนาญของสหภาพแรงงาน ในปี 2564 การขุดค้นยังคงดำเนินการเป็นระยะๆ ในพื้นที่ดีทรอยต์เพื่อค้นหาร่างของฮอฟฟา แต่ทฤษฎีทั่วไปในหมู่ผู้เชี่ยวชาญก็คือ ศพถูกเผาไปแล้ว
การปรากฏในสื่อบันเทิง
ในปี ค.ศ. 1978 ภาพยนตร์เรื่อง FIST, ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน รับบทตัวละครที่อิงจากฮอฟฟ่า
ในปี ค.ศ. 1983 ในละครทีวี เลือดอาฆาต ฮอฟฟารับบทโดย โรเบิร์ตเบลค
ในปี ค.ศ. 1992 ภาพยนตร์เรื่อง Hoffa รับบทโดย แจ็ค นิโคลสัน
นักเขียน เจมส์ เอลรอย เขียนนวนิยายประวัติศาสตร์สมมุติในชุด Underworld USA Trilogy ฮอฟฟาเป็นตัวละครรองที่มีความสำคัญที่สุดในนิยายเรื่อง อเมริกันแท็บลอยด์ (1995) และ The Cold Six Thousand (2001)
ปี ค.ศ. 2003 ภาพยนตร์คอมเมดี้/ ดราม่า เรื่อง 7 วันนี้ พี่ขอเป็นพระเจ้า ตัวละครตามชื่อเรื่องได้พลังจากพระเจ้าที่ให้ใช้ร่างกายของฮอฟฟากู้คืนอาชีพนักข่าวของเขา
ในปี ค.ศ. 2019 ภาพยนตร์ของ มาร์ติน สกอร์เซซี เรื่อง คนใหญ่ไอริช ฮอฟฟารับบทโดย อัล ปาชิโน
มีนาคม พ.ศ. 2540
'''มีนาคม พ.ศ. 2540''' เป็นเดือนที่ 3 ของปี พ.ศ. 2540
คณะคาร์เมไลท์
คณะภราดาพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์เมล (Ordo Fratrum Beatissimae Mariae Virginis de Monte Carmelo; Order of Brothers of The Blessed Virgin Mary of Mount Carmel) หรือที่มักรู้จักกันในนามคณะคาร์เมไลท์ (Carmelite Order) (บางแห่งเรียกว่า คณะคาร์แมล) เป็นคณะนักบวชภิกขาจารคณะหนึ่งในคริสตจักรโรมันคาทอลิก ในยุคแรกนักบวชในคณะนี้เน้นวัตรปฏิบัติอย่างฤๅษี (hermit) คือเก็บตัวภาวนา เพ่งฌาน เกือบตัดขาดจากโลกภายนอก
ประวัติ
เชื่อกันว่าคณะคาร์เมไลท์เริ่มเกิดขึ้นภายหลังชัยชนะของทหารครูเสดเหนือดินแดนปาเลสไตน์ ราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยมีนักพรตกลุ่มหนึ่งได้พากันมาบำเพ็ญภาวนาอยู่บนเขาคาร์แมลตามแบบเอลียาห์ผู้เผยพระวจนะในศาสนายูดาห์โบราณซึ่งเคยมาบำเพ็ญภาวนาอยู่ที่นี่กับบรรดาศิษย์ วัตรปฏิบัติของนักพรตที่นี่เป็นไปอย่างเคร่งครัด ละทิ้งวัตถุทางโลก เน้นสวดภาวนา และอุทิศตนภายใต้การอุปคัมภ์คุ้มครองของพระนางมารีย์พรหมจารีแห่งภูเขาคาร์แมล อย่างไรก็ตาม คณะยังไม่มีกฎวินัยประจำคณะอย่างชัดเจน จนกระทั่งปี ค.ศ. 1209 นักบุญอัลเบิร์ต อัครบิดรแห่งเยรูซาเลมได้มอบวินัยแก่คณะเป็นครั้งแรก
ต่อมาดินแดนปาเลสไตน์ตกเป็นของชาวมุสลิม นักพรตคาร์เมไลท์ถูกขับออกจากพื้นที่ จึงอพยพไปอยู่ในยุโรป แต่ก็ทำให้สมาชิกของคณะแพร่หลายไปทั่วทวีปยุโรปจนปัจจุบัน
คณะภคินี
คณะภคินีคาร์เมลไลท์เกิดขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 13-14 จากการที่มีสตรีกลุ่มหนึ่งหันมารวมกลุ่มกันถือวินัยอย่างคณะภราดาคาร์เมไลท์ ใช้ชีวิตแบบนักพรตหญิงคือเน้นวัตรการอธิษฐาน การเพ่งพินิจ แต่ยังไม่มีการปฏิญาณตนเป็นนักบวชอย่างเป็นทางการ สมเด็จพระสันตะปาปานิโคลัสที่ 5 จึงอนุญาตให้บุญราศียอห์น โซแร็ต อธิการคณะคาร์เมไลท์ทำการรวมรวมสตรีเหล่านั้นแล้วตั้งเป็นคณะคาร์เมไลท์ชั้นที่ 2 (คณะภราดาเป็นคณะชั้นที่ 1) คณะภคินีคาร์เมไลท์จึงเป็นคณะนักบวชอารามิกที่ก่อตัวขึ้นและแพร่ขยายไปควบคู่กับคณะภราดาคาร์เมไลท์ (ซึ่งเป็นคณะนักบวชภิกขาจาร) มาจนปัจจุบัน
วัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล
วัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล หรือเรียกโดยย่อว่า น้ำตาลเทียม เป็นกลุ่มของวัตถุหรือสารที่มีรสหวานสามารถใช้ปรุงอาหารแทนน้ำตาลได้ ในทางวิชาการ วัตถุให้ความหวานทดแทนน้ำตาล จัดเป็นวัตถุเจือปนอาหารกลุ่มหนึ่ง ที่มีสมาชิกอยู่หลายตัว เช่น แอสปาร์แตม แซกคารีน หญ้าหวาน
พ.ศ. 809
พุทธศักราช 809 ใกล้เคียงกับ
การวิจัยโรคมะเร็ง
การวิจัยโรคมะเร็ง (Cancer research) เป็นการวิจัยพื้นฐานด้านมะเร็งเพื่อหาสาเหตุและพัฒนากลยุทธ์สำหรับการป้องกัน, การวินิจฉัย, การรักษา และการฟื้นฟู
Aulosaphes
Aulosaphes เป็นสกุลของต่อที่อยู่ในวงศ์ Braconidae.
การวิจัยโรคมะเร็ง
การวิจัยโรคมะเร็งในด้านต้นกำเนิดและการพัฒนาของเชื้อโรค, ชีววิทยาศาสตร์โมเลกุลเพื่อการวิจัยเชิงทดลองทางคลินิกที่มีประสิทธิภาพในการประเมินและเปรียบเทียบประยุกต์การรักษาโรคมะเร็งต่าง ๆ การดำเนินเหล่านี้ประกอบด้วยศัลยศาสตร์, รังสีบำบัด, เคมีบำบัด, ฮอร์โมนบำบัด, ภูมิคุ้มกันบำบัด และรังสีบำบัดร่วม เช่น การให้เคมีบำบัดร่วมกับการฉายแสง โดยได้มีการเริ่มขึ้นในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยมุ่งเน้นในการวิจัยโรคมะเร็งทางคลินิกขยับสู่การรักษาที่ได้มาจากการวิจัยเทคโนโลยีชีวภาพ ดังเช่น ภูมิคุ้มกันบำบัด และยีนบำบัด
ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์และผู้ป่วย
ความสัมพันธ์ระหว่างแพทย์และผู้ป่วยเป็นส่วนสำคัญของการแพทย์ เมื่อมีความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างทั้งสอง เป็นไปได้ที่จะให้มีสุขภาพดี ความสัมพันธ์นี้ก็อยู่ที่ฐานของจริยธรรมทางการแพทย์ โรงเรียนแพทย์หลายแห่งสอนแพทย์จะให้ความสัมพันธ์อย่างมืออาชีพกับผู้ป่วย การเคารพศักดิ์ศรีและสิทธิส่วนบุคคลของผู้ป่วย
Aulosaphes
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่: