cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิทยาลัยชุมชนบุรีรัมย์
ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนบุรีรีมย์ แรกเริ่มจัดตั้งขึ้นจาก "นโยบายของรัฐบาลขณะนั้น ที่แถลงต่อรัฐสภา" เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2544 ด้านการศึกษา ข้อ 4 จัดให้มีวิทยาลัยชุมชนขึ้น โดยเฉพาะในจังหวัดที่ยังขาดแคลนสถาบันอุดมศึกษา จำนวน  10  จังหวัด และวิทยาลัยชุมชนบุรีรัมย์ เป็นหนึ่งในนั้นได้ดำเนินการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่  17  เมษายน  2545 ตามนโยบายเร่งด่วนของรัฐบาล โดยยึดหลักการ  การศึกษาสร้างชาติ  สร้างคน  และสร้างงาน จากการที่มีผู้สำเร็จการศึกษา  ในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานหรือเทียบเท่ามีจำนวนมาก    ที่ไม่สามารถเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา  ด้วยเหตุของความไม่พร้อมด้านต่างๆ เช่น ทุนทรัพย์ ภารกิจงาน    งานประจำ ความห่างไกลจากสถานศึกษา  ความไม่สะดวกในการเดินทาง เวลา  เป็นต้น  นอกจากนี้ยังมีประชาชนผู้ที่ขาดโอกาสทางการศึกษา  ผู้ที่ประกอบอาชีพแล้ว  แต่ต้องการเรียนรู้เพิ่มเติม  เพื่อเพิ่มทักษะในอาชีพ ตลอดจนผู้ที่สำเร็จการศึกษาในระดับต่าง ๆ จึงเป็นการเพิ่มโอกาสทางการศึกษาขั้นต่ำกว่าปริญญา(หลักสูตรอนุปริญญา)  เพื่อให้ผู้เรียน  นำไปพัฒนาคุณภาพชีวิต เพิ่มทักษะในการทำงาน การประกอบอาชีพ  รวมถึงการศึกษาต่อในระดับสูงขึ้นและเป็นการศึกษาต่อเนื่องตลอดชีวิต  สามารถเชื่อมโยงกับการศึกษาทุกระดับ เติมเต็มการศึกษาให้สมบูรณ์ขึ้น นอกจากนี้ยังสนองตอบการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม ความเป็นอยู่ของบุคคลท้องถิ่นชุมชน ยุทธศาสตร์การพัฒนาของจังหวัดบุรีรัมย์   ตามนโยบายที่มุ่งสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชน โดยเปิดสอนหลักสูตรที่หลากหลาย  ตามความต้องการของท้องถิ่นชุมชน  และชุมชนมีส่วนร่วมในการจัดทำและพัฒนาหลักสูตร การบริหารจัดการ การดำเนินงานของวิทยาลัยชุมชน ในด้านต่างๆ ตามความเหมาะสม
ปรัชญา
การศึกษามีคุณค่าอันประมาณการมิได้ ต่อบุคคลและสังคมโดยส่วนรวม
ดอกไม้ประจำวิทยาลัย
ดอกบัว
สีประจำวิทยาลัย
สีเขียวอ่อน และสีขาว
หลักสูตรอนุปริญญา
หลักสูตรอนุปริญญาที่เปิดสอนในปัจจุบัน 6 สาขาวิชา ได้แก่
หน่วยจัดการศึกษา
วิทยาลัยชุมชนบุรีรัมย์ มีหน่วยจัดการศึกษา 9 แห่ง คือ
ปอโรฟร็องแซ
ปอโรฟร็องแซ (Port-aux-Français) เป็นนิคมหลักในดินแดนเฟรนช์เซาเทิร์นและแอนตาร์กติกแลนส์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของหมู่เกาะแกร์เกแลน ริมอ่าวมอร์บีอ็อง มีประชากรประมาณ 60-120 คน จำนวนประชากรจะขึ้นลงในแต่ละช่วงฤดู ที่นี่เป็นที่ตั้งของห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์ (ชีววิทยาและฟิสิกส์), การติดตั้งทางด้านเทคนิค (อุตุนิยมวิทยา โทรคมนาคม การติดตามดาวเทียม ฯลฯ) และศูนย์การแพทย์ขนาดเล็ก
พีระมิดชั้น
พีระมิดชั้น (เรียกในภาษาอาหรับว่า อัลฮะรัม อัลมิดะว์วัร, อาหรับ: الهرم المدور, แปลว่า 'พีระมิดเนินหิน') เป็นพีระมิดขั้นบันไดที่อยู่ในสภาพปรักหักพังตั้งแต่สมัยราชวงศ์ที่สามแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 2686 ปีก่อนคริสตกาล จนถึง 2613 ปีก่อนคริสตกาล) และตั้งอยู่ในสุสานหลวงของซาวยัต อัลอัรยัน ไม่ทราบว่าฟาโรห์พระองค์ใดเป็นทรงเป็นเจ้าของพีระมิดแห่งนี้อย่างแน่ชัดและอาจจะเป็นพีระมิดของฟาโรห์คาบา อย่างไรก็ตาม สถาปัตยกรรมพีระมิดนั้นคล้ายคลึงกับพีระมิดที่ถูกฝังของฟาโรห์เซเคมเคต และด้วยเหตุดังกล่าวจึงมีข้อมูลแน่ชัดถึงราชวงศ์ที่สาม
พีระมิดถูกขุดค้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยทีมงาน 2 ทีมที่รายงานการประมาณที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับขนาดและจำนวนห้องใต้ดิน ไม่พบสิ่งของใดๆ ในระหว่างการขุดค้น และไม่พบร่องรอยของการฝังศพ ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีความชัดเจนว่าพีระมิดถูกใช้เป็นที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์หรือถูกทิ้งร้างหลังจากการเสด็จสวรรคตก่อนเวลาอันควรของฟาโรห์
ในช่วงเวลาของการก่อสร้าง พีระมิดถูกล้อมรอบด้วยสุสาน ซึ่งมีมาสตาบาขนาดใหญ่ที่เป็นของขุนนางระดับสูงของรัฐในช่วงราชวงศ์ที่สาม วิหารบูชาพระบรมศพถูกสร้างขึ้นทางด้านตะวันออกของพีระมิด และวิหารรับพระบรมศพอาจอยู่ห่างจากพีระมิดหลายร้อยเมตร ในปัจจุบันนี้ พีระมิดตั้งอยู่ในขอบเขตของเขตทหารที่จำกัด ยกเว้นการขุดค้นภายในพื้นที่ในปัจจุบัน
ประวัติการสำรวจพีระมิด
พีระมิดชั้นได้รับการตรวจสอบและสำรวจสภาพแวดล้อมครั้งแรกในปี ค.ศ. 1839 โดยจอห์น เช เพอร์ริง ไม่นานหลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1848 คาร์ล ริชาร์ด เล็พซีอุส ระบุว่าพีระมิดดังกล่าวเป็นพีระมิดหมายเลข 14 ซึ่งระบุว่าเป็นพีระมิดหมายเลข 14 ในรายชื่อของพีระมิดช่วงแรก ๆ ของเล็พซิอุส ประมาณ 40 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1886 แกสตัน มัสเปโร พยายามค้นหาทางเข้าทางเดินใต้ดินของพีระมิด แต่ไม่สำเร็จ ซึ่งฌาคส์ เดอ มอร์แกนได้ค้นพบทางเข้าในปี ค.ศ. 1896 โดยเดอ มอร์แกนได้ทำการขุดค้นพีระมิด แต่ต้องหยุดลงหลังจากจัการกับบันไดทางลงสองสามขั้นแรกได้
จากนั้นมีการสำรวจเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 1900 โดยอเลสซานโดร บาร์ซานติ ซึ่งเป็นผู้เปิดปล่องทางเข้าแนวตั้งที่นำไปสู่ห้องฝังพระบรมศพ เมื่อบาร์ซานติเห็นว่าทางเดินและห้องหลายห้องดูเหมือนยังไม่แล้วเสร็จและทั้งหมดไม่ปรากฏโบราณวัตถุใดเลย จึงถือว่าพีระมิดดังกล่าวไม่เคยถูกใช้งานเลย หลังจากนั้นไม่นาน ในปี ค.ศ. 1910–1911 จอร์จ ไรส์เนอร์และคลาเรนซ์ เอส. ฟิชเชอร์ ได้สำรวจบนพื้นที่ดังกล่าวอีกครั้ง โดยขุดค้นด้านนอกทางทิศเหนือและทิศตะวันออกของพีระมิด ตลอดจนสุสานรอบๆ  ขนาดของพีรามิดตามที่ประเมินโดย บาร์ซานติ, ไรส์เนอร์ และฟิชเชอร์นั้นแตกต่างกันอย่างมาก และถึงแม้แต่จำนวนของห้องชุดใต้ดินที่ทั้งสามคนรายงานก็ยังขัดแย้งกัน และน่าเสียดายที่พีระมิดอยู่ในเขตทหารที่โดยจำกัดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 และด้วยเหตุดังกล่วจึงไม่มีการขุดค้นที่นั่นเลยตั้งแต่งานสำรวจอย่างไม่ละเอียดของไรส์เนอร์และฟิชเชอร์ ทำให้โครงสร้างใต้พีระมิดยังคงเป็นปริศนา ยิ่งกว่านั้น พีระมิดโดดทับถมโดยทราย ส่งผลการประมาณขนาดของพีระมิดในปัจจุบันนั้นยังเป็นอุปสรรค
กระดี่ได้น้ำ
กระดี่ได้น้ำ ผลงานเพลงชุดที่ 3 ของ อัสนี-วสันต์ โดยอัลบั้มชุดนี้ มักจะเขียนรายชื่อผู้จัดทำโดยเขียนเป็นชื่อเล่นเสียส่วนใหญ่
อัลบั้มชุดนี้ ยังมีเพลงที่มีเนื้อหาต่อจากเพลง "บังอรเอาแต่นอน" จากชุดที่แล้ว คือเพลง "บังเอิญติดดิน" โดยมีเนื้อหาโยงกันโดยว่า
"เลิกงานชื่นใจ ย่องไปงัดกลอน บังเอิญบังอร ตื่นนอนขึ้นมา"
และจะไปมีเนื้อหาต่อกันในเพลง "ยินดีไม่มีปัญหา" ในชุดต่อไป
นอกจากนี้ยังมีเพลง ร่ำไร ที่อัสนีเป็นคนเขียนคำร้องโดยใช้นามปากกาว่า "สุนิสา ศารวรรณ"
วัดยางกวง (เชียงตุง)
วัดยางกวง เป็นวัดตั้งที่ตั้งอยู่ในเมืองเชียงตุง อำเภอเชียงตุง รัฐฉาน ประเทศพม่า
สันนิษฐานว่าวัดยางกวงน่าจะสร้างขึ้นราวต้นพุทธศตวรรษที่ 21 คณะกรรมการศาสนาเมืองเชียงตุงระบุว่าวัดนี้เป็นหนึ่งใน 12 วัด นิกายวัดป่าแดง มีการปฏิสังขรณ์วัดเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ภายในวิหารหลวงมีพระพุทธรูปที่เรียกว่า พระเกล็ดนาค ตกแต่งจีวรด้วยกระจกสีที่เรียกว่า "แก้วอังวะ" ตามตำนานเล่าว่า มีพญานาคอาศัยอยู่ในหนองตุงตนหนึ่ง มีความศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างมาก จึงได้เลื้อยขึ้นมาในเวลากลางคืน เพื่อสักการะพระพุทธรูป พญานาคขึ้นมาเป็นประจำทุกคืน ทุกครั้งจะเลี้ยยพันพระพุทธรูป จนนานวันเข้าผิวองค์พระจึงมีรอยเกล็ดของพญานาค ต่อมาชาววัดชาวบ้านได้สังเกตเห็นรอยดังกล่าว จึงชวนกันนำแก้วหลากสีมาประดับอีกชั้นหนึ่ง
ประเทศเซียร์ราลีโอน
เซียร์ราลีโอน (Sierra Leone) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐเซียร์ราลีโอน (Republic of Sierra Leone) เป็นประเทศอยู่ในแอฟริกาตะวันตก เมืองหลวงชื่อว่าฟรีทาวน์ มีเนื้อที่โดยประมาณ 71,740 ตารางกิโลเมตร ทิศเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือติดกับสาธารณรัฐกินี ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดต่อกับประเทศไลบีเรีย ทิศตะวันตกติดกับมหาสมุทรแอตแลนติก
เซียร์ราลีโอนเคยเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรและได้รับเอกราชเมื่อ พ.ศ. 2504
ปลานวลจันทร์เทศ
ปลานวลจันทร์เทศ ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cirrhinus cirrhosus อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างเรียวยาว ลำตัวกลม หัวสั้น ปากเล็ก ริมฝีปากบางมีชายครุยเล็กน้อย ครีบหลังและครีบก้นสั้น ครีบหางเว้าลึก เกล็ดมีขนาดใหญ่ หัวและลำตัวด้านบนมีสีเงินหรือสีเงิมอมน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีจาง ครีบมีสีส้มหรือชมพู ขอบครีบมีสีคล้ำเล็กน้อย ตามีสีทอง
มีขนาดเต็มที่โดยเฉลี่ย 50-60 เซนติเมตร ขนาดใหญ่สุดที่พบ คือ 1 เมตร มีพฤติกรรมชอบหากินในระดับพื้นท้องน้ำ โดยสามารถปรับตัวได้ดีในแหล่งน้ำนิ่ง และกินอาหารด้วยวิธีการแทะเล็มพืชน้ำขนาดเล็กและอินทรีย์สาร
รูปร่างโดยทั่วไปคล้ายปลานวลจันทร์ (C. microlepis) ที่พบได้ในประเทศไทย ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่ปลานวลจันทร์เทศเป็นปลาพื้นเมืองของทางเหนือของภูมิภาคเอเชียใต้ พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำคงคา, แม่น้ำสินธุจรดถึงแม่น้ำอิรวดีของพม่า นำเข้ามาสู่ประเทศไทยครั้งใน 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 จำนวน 100 ตัว โดยอธิบดีกรมประมงในขณะนั้น เพื่อทำการขยายพันธุ์เพาะเลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ โดยทำการเลี้ยงอยู่ที่สถานีประมงน้ำจืดจังหวัดเชียงใหม่ และอีกครั้งเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2533 โดยผ่านมาจากประเทศลาว ซึ่งประสบความสำเร็จในการเพาะเลี้ยงจนขยายไปสู่ฟาร์มของเอกชนต่าง ๆ ในภาคอีสานจนกระจายมาสู่ภาคกลาง เช่นเดียวกับปลายี่สกเทศ (Labeo rohita) หรือปลากระโห้เทศ (Catla catla)
ปลานวลจันทร์เทศที่อาศัยในแม่น้ำโขงสามารถปรับตัวได้เป็นอย่างดีจนสามารถแพร่ขยายพันธุ์เองได้
พระเจ้าเหี้ยนเต้
หลิว เสีย (สำเนียงฮกเกี้ยนว่า "เล่าเหียบ") พระนามรอง ปั๋วเหอ (伯和) เป็นเจ้าชายในราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของประเทศจีน เสวยราชย์เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 14 และพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ ด้วยพระนาม "เซี่ยนตี้" (獻帝; ฮกเกี้ยนว่า "เหี้ยนเต้"; แปลว่า "จักรพรรดิเซี่ยน/เหี้ยน") ตั้งแต่วันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 189 จนถึงวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 220 นอกจากนี้ ยังเป็นที่รู้จักด้วยพระนาม "หฺวังจื่อเสีย" (皇子協; ฮกเกี้ยนว่า "หองจูเหียบ"; แปลว่า "ราชบุตรเหียบ/เสีย")
เจ้าชายหลิวเสียเป็นพระราชโอรสองค์เล็กของพระเจ้าเลนเต้และเป็นพระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของจักรพรรดิองค์ก่อนคือจักรพรรดิฮั่นเฉา ในปี ค.ศ. 189 ขณะมีพระชนมายุได้ 8 พรรษา พระองค์ได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิหลังจากขุนศึกตั๋งโต๊ะ ผู้ควบคุมราชสำนักฮั่นประกาศปลดพระเชษฐาของพระองค์ออกจากราชบัลลังก์ เจ้าชายหลิวเสียที่เพิ่งขึ้นครองราชย์หรือที่รู้จักในพระนามพระเจ้าเหี้ยนเต้ แท้จริงแล้วเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดภายใต้การควบคุมของตั๋งโต๊ะ ในปี ค.ศ. 190 เมื่อกลุ่มขุนศึกจาก 18 หัวเมืองร่วมกันเปิดฉากการทัพปราบตั๋งโต๊ะในนามของการปลดปล่อยพระเจ้าเหี้ยนเต้ ตั๋งโต๊ะสั่งทำลายเมืองหลวงของจักรวรรดิในเวลานั้นคือลั่วหยาง และบังคับย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิพร้อมกับผู้อยู่อาศัยไปยังฉางอานซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกและเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก หลังจากการลอบสังหารตั๋งโต๊ะโดยลิโป้ซึ่งเป็นองครักษ์ส่วนตัวและบุตรบุญธรรมของเขาในปี ค.ศ. 192 พระเจ้าเหี้ยนเต้ก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของลิฉุยและกุยกี อดีตสองผู้ใต้บังคับบัญชาของตั๋งโต๊ะ ขุนศึกในหัวเมืองต่าง ๆ ยอมรับความชอบธรรมของพระเจ้าเหี้ยนเต้อย่างเป็นทางการ แต่ไม่เคยดำเนินการใด ๆ เพื่อช่วยเขาจากการถูกจับเป็นตัวประกัน
ใน ค.ศ. 195 พระเจ้าเหี้ยนเต้ทรงสามารถหลบหนีออกมาจากฉางอันและกลับไปที่ซากเมืองลั่วหยางในช่วงที่เกิดความบาดหมางระหว่างลิฉุยและกุยกี ที่ซึ่งในไม่ช้าพระองค์ทรงติดอยู่ที่นั่น ปีต่อมา ขุนศึกโจโฉได้นำกองทัพเข้าสู่ลั่วหยาง ต้อนรับพระเจ้าเหี้ยนเต้ รับพระองค์ไว้ภายใต้การคุ้มครอง และคุ้มกันพาพระองค์ไปที่นครฮูโต๋ ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิ แม้ว่าโจโฉจะจงรักภักดีต่อพระเจ้าเหี้ยนเต้เพียงเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นหัวหน้ารัฐบาลส่วนกลางโดยพฤตินัย เขาใช้พระเจ้าเหี้ยนเต้อย่างชาญฉลาดในฐานะ"ไพ่ตาย" เพื่อเสริมสร้างความชอบธรรมของเขา เมื่อเขาโจมตีและกำจัดขุนศึกที่เป็นคู่แข่งในเป้าหมายของเขาในการรวบรวมจักรวรรดิฮั่นอีกครั้งภายใต้การปกครองของรัฐบาลส่วนกลาง ความสำเร็จของโจโฉดูเหมือนใกล้จะเป็นจริงจนกระทั่งฤดูหนาว ค.ศ. 208-209 เมื่อเขาพ่ายแพ้ในยุทธนาวีที่ผาแดงให้แก่ขุนศึกฝ่ายใต้อย่างซุนกวนและเล่าปี่ การต่อสู้ครั้งนี้ได้ปูทางไปสู่การก่อกำเนิดของอาณาจักรสามก๊ก ได้แก่ วุย จ๊ก และง่อ ในเวลาต่อมา
ในช่วงปลายปี ค.ศ. 220 ไม่กี่เดือนภายหลังโจโฉถึงแก่กรรม โจผี ทายาทผู้สืบทอดของโจโฉได้บีบบังคับให้พระเจ้าเหี้ยนเต้สละราชบังลังก์แล้วยกให้แก่ตน จากนั้นเขาได้สถาปนารัฐเว่ย์ด้วยตัวเขาเองในฐานะจักรพรรดิองค์ใหม่ ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่บ่งบอกถึงการสิ้นสุดอย่างเป็นทางการของราชวงศ์ฮั่นและเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊กในจีน พระเจ้าเหี้ยนเต้ ผู้ถูกปลดออกจากราชบังลังก์ได้รับตำแหน่งขุนนางเป็น ชางหยางกง (ภาษาจีน: 山陽公) จากพระเจ้าโจผี และทรงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขและได้รับการดูแลเป็นพิเศษ พระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 234 ประมาณ 14 ปีภายหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ฮั่น
ประเทศไลบีเรีย
ไลบีเรีย (Liberia) หรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐไลบีเรีย (Republic of Liberia) เป็นประเทศที่อยู่ในเขตแอฟริกาตะวันตก ติดกับประเทศเซียร์ราลีโอนทางด้านทิศตะวันตก ประเทศกินีทางด้านทิศเหนือ และประเทศโกตดิวัวร์ทางด้านทิศตะวันออก มีเมืองหลวงชื่อมอนโรเวียปกครองโดยใช้ระบอบประชาธิปไตย
จากการสำรวจประชากรในปี 2008 มีประชากรอยู่ 3,476,608 คน และมีพื้นที่ครอบคลุม 111,369 ตร.กม. (43,000 ตร.ไมล์)
ประวัติศาสตร์
ไลบีเรียเป็นประเทศในแอฟริกาตะวันตกที่ก่อตั้งโดยคนผิวสีจากประเทศสหรัฐอเมริกา การอพยพของชาวแอฟริกันอเมริกัน ทั้งที่เป็นอิสระและเพิ่งได้รับอิสรภาพ ได้รับทุนและจัดการโดย American Colonization Society (ACS) อัตราการเสียชีวิตของผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้สูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่บันทึกไว้อย่างแม่นยำ จากผู้อพยพ 4,571 คนที่มาถึงไลบีเรียระหว่างปี พ.ศ. 2363 ถึง พ.ศ. 2386 มีเพียง 1,819 คนเท่านั้นที่รอดชีวิต ในปี ค.ศ. 1846 โจเซฟ เจนกินส์ โรเบิร์ตส์ผู้ว่าการผิวสีคนแรกของไลบีเรียร้องขอให้สภานิติบัญญัติไลบีเรียประกาศเอกราช แต่ในลักษณะที่จะอนุญาตให้พวกเขาติดต่อกับ ACS ได้ สภานิติบัญญัติเรียกร้องให้มีการลงประชามติซึ่งไลบีเรียเลือกเอกราช เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2390 กลุ่มผู้ลงนาม 11 รายประกาศให้ไลบีเรียเป็น ประเทศเอกราช ACS รวมถึงรัฐบาลของรัฐทางตอนเหนือหลายแห่งและการตั้งอาณานิคมในท้องถิ่นยังคงให้เงินและผู้อพยพในช่วงปลายทศวรรษ 1870 รัฐบาลสหรัฐฯ ปฏิเสธที่จะดำเนินการตามคำขอจาก ACS ให้ไลบีเรียเป็นอาณานิคมของอเมริกาหรือจัดตั้งอารักขาอย่างเป็นทางการเหนือไลบีเรีย แต่ได้ใช้ "อารักขาทางศีลธรรม" เหนือไลบีเรีย โดยเข้าแทรกแซงเมื่อภัยคุกคามปรากฏต่อการขยายอาณาเขตหรืออำนาจอธิปไตยของไลบีเรีย เมื่อได้รับเอกราชจากไลบีเรีย โรเบิร์ตได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีคนแรกของไลบีเรีย ไลบีเรียยังคงได้รับเอกราชตลอดช่วงแย่งชิงเพื่อแอฟริกาโดยมหาอำนาจอาณานิคมของยุโรปในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ขณะที่ยังคงอยู่ในขอบเขตอิทธิพลของอเมริกา ประธานาธิบดี วิลเลียม ฮาวเวิร์ด แทฟต์ ให้การสนับสนุนสหรัฐต่อไลบีเรียเป็นลำดับความสำคัญของนโยบายต่างประเทศของเขา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1920 เศรษฐกิจมุ่งเน้นไปที่การแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ อุตสาหกรรมยางโดยเฉพาะบริษัท Firestoneครองเศรษฐกิจ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2523 ไลบีเรียถูกควบคุมทางการเมืองโดยลูกหลานของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวแอฟริกัน - อเมริกันดั้งเดิมซึ่งรู้จักกันในนามAmerico-Liberiansซึ่งประกอบด้วยประชากรส่วนน้อย การโค่นล้มระบอบการปกครองของอเมริกา-ไลบีเรียอย่างรุนแรงในปีนั้นนำไปสู่สงครามกลางเมืองสองครั้งที่ทำลายล้างประเทศครั้งแรกตั้งแต่ปี 1989–1997และ ครั้งที่สองตั้งแต่ ปี 1999–2003 = ประวัติศาสตร์ยุคแรก(ก่อนปีพ.ศ.2364)
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าชนพื้นเมือง หลายคน ในไลบีเรียอพยพมาจากทางเหนือและตะวันออกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 16 นักสำรวจชาวโปรตุเกสได้ติดต่อกับผู้คนในดินแดนซึ่งต่อมารู้จักกันในชื่อ "ไลบีเรีย" ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1462 พวกเขาตั้งชื่อพื้นที่ว่าCosta da Pimenta ( Pepper Coast ) หรือGrain Coastเนื่องจากมีพริกไทย meleguetaมากมายซึ่งกลายเป็นที่ต้องการ ในการทำอาหารยุโรป
ในปี ค.ศ. 1602 ชาวดัตช์ได้จัดตั้งด่านการค้าที่แกรนด์เคปเมาท์แต่ได้ทำลายมันในอีกหนึ่งปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1663 ชาวอังกฤษได้ตั้งกระทู้ซื้อขายสินค้าบนชายฝั่งพริกไทย ไม่มีการตั้งถิ่นฐานที่รู้จักโดยชาวยุโรปอีกจนกระทั่งการมาถึงในปี พ.ศ. 2364 ของคนผิวดำจากสหรัฐอเมริกา
การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศไลบีเรียแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 เทศมณฑล (counties) โดยแต่ละมณฑลจะแบ่งย่อยออกเป็น เขต (districts) ได้แก่
ความสัมพันธ์ด้านการทูต
ประเทศไทยและสาธารณรัฐไลบีเรียได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2510 ความสัมพันธ์ระหว่างกันราบรื่นมาโดยตลอด ประเทศไทยมอบหมายให้สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงดาการ์ มีเขตอาณารับผิดชอบไลบีเรีย ส่วนไลบีเรียมอบให้สถานเอกอัครราชทูตไลบีเรียประจำประเทศญี่ปุ่น มีเขตอาณาครอบคลุมประเทศไทย ทั้งนี้ ไลบีเรียเคยแต่งตั้งนายอภิชาติ ชโยภาส เป็นกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทย อย่างไรก็ตาม โดยที่ในปี พ.ศ. 2550 ไลบีเรียได้ยกเลิกกงสุลกิตติมศักดิ์ทั่วโลก จึงได้มีการถอดถอนกงสุลกิตติมศักดิ์ไลบีเรียประจำประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550
การมีคู่ครองหลายคน
หนึ่งในสามของหญิงชาวไลบีเรียในช่วงอายุ 15–49 แต่งงานโดยมีคู่ครองหลายคน โดยจารีตประเพณีอนุญาตให้ชายมีภรรยาสูงสุด 4 คน
ระบบการวัด
ไลบีเรียเป็นหนึ่งในสามประเทศที่ยังไม่ใช้ระบบหน่วยวัดระหว่างประเทศ (ระบบเมตริก) ส่วนอีกสองประเทศคือสหรัฐ และประเทศพม่า
รัฐบาลไลบีเรียเริ่มเปลี่ยนผ่านจากหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐไปเป็นระบบเมตริก อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงยังคงค่อยเป็นค่อยไป โดยรายงานรัฐบาลใช้ทั้งหน่วยตามธรรมเนียมของสหรัฐกับหน่วยเมตริกควบกัน ใน ค.ศ. 2018 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์และอุตสาหกรรมไลบีเรียประกาศว่า รัฐบาลไลบีเรียแตรียมประกาศใช้ระบบเมตริก
ฮานาโกะคุง วิญญาณติดที่
ฮานาโกะคุง วิญญาณติดที่ เป็นซีรีส์หนังสือการ์ตูนของประเทศญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดย ไอดะ อิโระ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารสแควร์เอนิกซ์ จีแฟนตาซีรายเดือน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 และรวบรวมเล่ม (ทังโคบง) แล้ว จำนวน 12 เล่ม เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2563 ได้นำไปดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์โดยเลิร์ช (Lerche)
เนื้อเรื่อง
โรงเรียนสถานศึกษาคาโมเมะ เป็นที่รู้จักกันในอาถรรพ์ทั้งเจ็ดที่มีชื่อเสียงและเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ เป็นที่นิยมโดยข่าวลือนักศึกษา ยะชิโระ เนเนะ นักเรียนปีที่รักลึกลับที่ใฝ่หาแฟน ตัดสินใจที่จะเรียกสิ่งลี้ลับที่เจ็ด "คุณฮานาโกะประจำห้องน้ำ" เด็กผู้หญิงที่ตายในห้องน้ำนานมาแล้ว และสามารถให้ความปรารถนาในราคาที่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม เมื่อเรียกผีฮานาโกะถูกเปิดเผยว่าเป็นเด็กผู้ชาย ด้วยการเปลี่ยนเหตุการณ์ เนเนะกลายเป็นผู้ช่วยของเขา และเรื่องราวตามการผจญภัยของพวกเขาในการบำรุงรักษาสมดุลระหว่างโลกแห่งวิญญาณและโลกแห่งมนุษย์ เช่นเดียวกับการค้นพบของเธอของความลับมากมายหมุนไปรอบ ๆ ที่ฮานาโกะ
อนิเมะ
มีการประกาศการ์ตูนเรื่องนี้ดัดแปลงเป็นอนิเมะโทรทัศน์ในเดือนเมษายน ดำเนินการโดยนิตยสารจีแฟนตาซีในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2562 หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะโดยเลิร์ช (Lerche) และกำกับโดย อันโด มาซะโอะมิ กับจัดองค์ประกอบโดย นาคานิชิ ยะสุฮิโระ และออกแบบตัวละครโดย อิโต มายุกะ เขียนบทเพลงโดย ทาคากิ ฮิโระชิ ออกอากาศแบบรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2563 ในช่องทีบีเอส, สถานีโทรทัศน์ซัน, ซีบีเอส และบีเอส-ทีบีเอส วงชิบาคุโชเน็นดำเนินการเพลงเปิดอนิเมะเรื่องนี้ชื่อว่า "No.7" ในขณะที่ คิโต อาคาริ ดำเนินการเพลงจบอนิเมะเรื่องนี้ชื่อว่า "Tiny Light." การ์ตูนเรื่องนี้ ออกอากาศได้ประมาณ 12 ตอน ฟุนิเมชั่น (Funimation) ได้ใบรับอนุญาตถือสิทธิ์ของอนิเมะสำหรับ Simuldub
อี มย็อง-บัก
อี มย็อง-บัก เกิดวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2484 เป็นผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐเกาหลี จากการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งได้เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และเป็นอดีตนายกเทศมนตรีโซล
การดำรงชีวิตและการศึกษาช่วงเริ่มแรก
อี มย็อง-บักเกิดเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ที่เขตฮิระโนะ เมืองโอซะกะ ประเทศญี่ปุ่น ในที่ที่บิดาของเขาทำงานเป็นเกษตรกรเลี้ยงสัตว์ และเมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงเขาและครอบครัวจึงอพยพกลับมาประเทศเกาหลี
ปัจจุบันอี มย็อง-บัก ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 10 นับตั้งแต่มีการเลือกตั้งประธานาธิบดี ก่อนหน้านั้นเขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการโซลและปัจจุบันเขาได้เป็นสมาชิกของพรรคการเมืองแห่งชาติ (The Grand National Party)
อี มย็อง-บักเกิดในย่านชาวเกาหลีที่ตำบลนากาคาวะชิ-คุน (Nakakawachi-kun) ที่ทำการเขตเมืองโอซากา ประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบัน ฮิราโนะ-คุ (Hirano-ku) เมืองโอซากา ในใบแจ้งเกิดชื่อภาษาญี่ปุ่นของเขาคือ สึกิยะมะ อะกิฮิโระ  ในขณะนั้นพ่อของเขานายลีชางวู (이충우) ทำงานอยู่ที่ฟาร์มปศุสัตว์ในญี่ปุ่น ส่วนแม่ของเขานางแชแทวอน. เป็นแม่บ้านผู้เคร่งครัดในคริสต์ศาสนา นายอี มย็อง-บักมีพี่น้องผู้ชาย 3 คนและพี่น้องผู้หญิง 3 คน เขาเป็นลูกคนที่ 5 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 7 คน หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1945 ครอบครัวของเขาได้ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดของผู้เป็นพ่อที่ เมืองโปฮาง จังหวัดกยองซางบุก (Po-hang, Gyeongsangbuk-Do) ประเทศเกาหลีใต้
อย่างไรก็ตามก็ได้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นเนื่องจากสงครามเกาหลีในขณะนั้น 25 มิถุนายน ค.ศ. 1950 พ่อของเขาได้เสียชีวิตลงเนื่องจากสงครามที่เกาหลีเหนือบุกรุกเกาหลีใต้ ครบครัวของเขาจึงได้ย้ายไปอาศัยอยู่ของที่โบสถ์ร้างแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ครอบครัวของเขายากจน ที่โรงเรียนนายลีจึงไม่สามารถที่ฝันถึงอาหารกลางวันที่ดีๆ ซึ่งมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเมื่อตอนที่ครอบครัวเขาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่น ซึ่งพ่อของเขาสามารถที่จะส่งเงินกลับมาที่บ้านและยังให้พี่น้องคนอื่นๆมาเรียนที่ญี่ปุ่นได้อีกด้วย
กระนั้นนายอีได้เรียนรู้ประสบการณ์อันมีค่าจากการทำงานหนักตั้งแต่ยังเล็ก ในเวลานั้นเขาจบจากชั้นประถมศึกษาเขาก็ทำงานทุกอย่างที่เขาสามารถทำได้ เขาขายไม้ขีดไฟ ขาย คิมบับ (เขาใช้คำว่า rice rolls ซึ่งน่าจะหมายถึงคิมบับ) หน้ากองทัพบก และขายเค้กจนกระทั่งเขาถูกจับโดยเจ้าหน้าที่ทางทหาร และเมื่อเขาอยู่มัธยมต้นเขาก็ยังคงทำงานหนักต่อไปเพื่อเลี้ยงชีวิต
ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้น การศึกษาระดับสองจะได้รับสิทธิพิเศษเฉพาะผู้ที่ถูกเลือกเพียงสองสามคนเท่านั้น อย่างในครอบครัวใหญ่เช่นครอบครัวอี พี่ชายของประธานาธิบดีอีนั้นเป็นความหวังของครอบครัวเลย ความมุ่งหวังแบบนี้จะเกิดขึ้นเสมอๆจากบรรดาญาติพี่น้องผู้ซึ่งเสียสละโอกาสทางการศึกษาของพวกเขาเพื่อสนับสนุนให้พี่หรือน้องได้รับการเรียนการสอนในโรงเรียน สำหรับประธานาธิบดีอีนั้นแทนที่เขาจะไปศึกษาต่อในระดับมัธยมปลาย เขากลับวางแผนช่วยแม่ของเขาขายขนมปังทั้งนี้เพื่อที่จะได้หาเงินตามคำอบรมสั่งสอนของพ่อของเขา
อย่างไรก็ตาม ครูของเขาแนะนำให้เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนพาณิชย์ดองจิ (Dongji Commercial High School) ใน โปฮาง (Pohang) ด้วยทุนตลอดการศึกษา ด้วยการเลือกเรียนภาคค่ำเพื่อที่ตอนกลางวันเขาจะได้ทำงานแล้วกลางคืนก็ไปเรียน
1 ปีหลังจบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย ประธานาธิบดีอีได้สอบเข้าศึกษาต่อใน Korea University. ปี 1964 ในขณะที่เขากำลังศึกษาอยู่ในชั้นปีที่ 3 ในวิทยาลัยนั้นเขาก็ได้รับคัดเลือกให้เป็นประธานสภานักศึกษา ประธานาธิบดีอีหวนคิดถึงงานแปลก ๆ ทั้งหลาย ในอัตชีวประวัติของเขา ว่า “มันไม่ใช่นิยาย” ที่ทำให้เขาได้จบวิทยาลัยได้ด้วยตัวเขาเอง  ในปีนั้นเองประธานาธิบดีอีได้ร่วมกับนักศึกษาเดินขบวนประท้วงประธานาธิบดีปาร์กชุงฮี (Park Chung-hee's) ในการเจรจา โซล-โตเกียว เขาถูกจับในฐานกบฏและถูกตัดสินลงโทษลงอาญา 5 ปี จำคุกอีก 3 ปี โดยศาลฎีกาเกาหลี เขาจำคุกเพียงสามเดือน ที่เรือนจำโซแดมุน (서대문, 형무소) ในโซล ในปีนั้นมีการเดินขบวนสนันสนุนประชาธิปไตยโดยนักเรียนนักศึกษากันอย่างกว้างขวางรวมไปถึงประชาชนที่ไม่เห็นด้วยกับการเจรจา โซล-โตเกียว ซึ่งได้รับเงินทุนสนับสนุนในการก่อสร้างจำนวนมหาศาล เขาได้นำขบวนนักศึกษาเข้าร่วมประท้วงกว่า 12,000 คน จากโซล ใน เดือน มิถุนายน ปี ค.ศ. 1964 และเขาได้ถูกจำคุกที่เรือนจำโซแดมุน (Seodaemun)  จากการถูกจับกุมในข้อหากบฏ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็ได้กลายมาเป็น “คนรุ่นแรกผู้บุกเบิกการปกครองระบบประชาธิปไตย” ('1st generation of democratization')  ประธานาธิบดีลีแต่งงานกับนางคิมยุน-อก (김윤옥) มีลูกสาวด้วยกัน 3 คน และ ลูกชาย 1 คน ประธานาธิบดีลีได้ประกาศอย่างเปิดเผยว่าเป็นคริสเตียนที่โบสถ์โซมางเพรสไบทีเรียน (Somang Presbyterian Church) ในโซล
งานด้านธุรกิจ
อี มย็อง-บักเริ่มทำงานกับบริษัท ฮุนไดเมื่อปี ค.ศ. 1965 (ในขณะนั้นจะรู้จักในนามของบริษัทขนาดกลางที่เรียกว่าบริษัทก่อสร้างฮุนได) ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อสร้างส้นทางหลักสาย ปัตตานี- นราธิวาสในประเทศไทย และเป็นบริษัทแรกของเกาหลีที่มีโปรเจกต์ข้ามชาติด้วยงบประมาณ 5.2 US$   ถึงแม้ว่า ลี จะเพิ่งเข้าทำงานกับบริษัทแต่เขาก็ถูกส่งตัวมาร่วมงานในโปรเจกต์นี้ด้วย  โปรเจกต์นี้ได้ประสบความสำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์ในปี [ค.ศ. 1968] หลังจากนั้น ลี ก็กลับเกาหลีและได้รับหมอบหมายให้ดูแลเกี่ยวกับ Hyundai’s Heavey machinery plant. .ในโซล ซึ่งในช่วง 3 ปีที่เขาทำงานกับบริษัทในกลุ่ม ฮุนไดนั้น เขาได้รับสมญานามว่า รถปราบดิน   ( Bulldozer ) นั่นก็เพราะว่า เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับเครื่องจักรกล จนได้ค้นพบสาเหตุและวิธีแก้ปัญหาการชำรุดของเครื่องจักร ลี ได้เป็นผู้บริหารรของบริษัทนี้ตอนอายุ 29 ปี ซึ่งนั่นก็หลังจากที่เขาได้ร่วมงานกับบริษัทแค่ 5 ปีเท่านั้น และในปี ค.ศ 1988 เขาได้กลายเป็น CEO ที่มีอายุน้อยที่สุดในเกาหลีด้วยอายุเพียง 35 ปี และตอนอายุ 47 ปี เขาก็ได้ดำรงตำแหน่งประธานของบริษัท ก่อสร้างฮุนได หลังจากที่บริษัทประสบความสำเร็จในการก่อสร้างเส้นทางหลักสาย ปัตตานี-นราธิวาส ได้ไม่นาน อุตสาหกรรมการก่อสร้างของเกาหลีก็ได้เริ่มเล็งเป้าหมายในการผลักดันความคิดสู่ตลาดใหม่ๆในต่างชาติ เช่น เวียดนาม และตะวันออกกลาง เนื่องจากอุปสงค์ของการก่อสร้างในเวียดนามในยุค 60 ได้ถดถอยลง บริษัทฮุนไดจึงหันเป้าหมายไปสู่ประเทศในตะวันออกกลางและบริษัทได้มีแนวโน้มในการพัฒนาให้เกิดโครงการเพื่อคุณภาพชีวิตในระดับนานาชาติ ตัวอย่างเช่น การส่งเสริมการขนส่งสินค้าทางเรือและการท่าเรือในแถบอาหรับ และการศึกษาด้านโรงแรมในประเทศบาเรน และยังมีโครงการเขตอุตสาหกรรมอ่าว Jubail ในซาอุดีอาระเบีย ที่เรารู้จักกันดีว่าเป็น ยุคทองแห่งศรรตวรรษที่ 20 ซึ่งในการนั้น ได้มีการสั่งสินค้าจากเกาหลีเป็นจำนวนมากถึง 10 ล้านล้าน ดอลลาร์สหรัฐ  ซึ่งจากเหตุการณ์นี้ได้มีส่วนช่วยอย่างมากในด้านสภาวะน้ำมันขาดแคลน
ตอนที่เขาเริ่มงานที่ฮุนไดในปี ค.ศ. 1965 ในขณะนั้นมีพนักงานอยู่ 90 คน แต่เมื่อเขาดำรงตำแหน่งประธานบริษัทผ่านไป 27 ปี ได้มีพนักงานเพิ่มมากกว่า 160,000 คน เขาทำหน้าที่เกี่ยวกับการสร้างความสัมพันธ์ของเกาหลีใต้กับกลุ่ม USSR ให้เข้าสู่ภาวะปกติ นอกจากนั้นเขา ยังสร้างความสัมพันธ์อันดีกับบรรดาผู้นำชาติต่างๆ รวมไปถึงอดีตนายกรัฐมนตรีลี กวนยู ของสิงคโปร์ นายกรัฐมนตรีฮุนเซน ของประเทศกัมพูชา  อดีตนายกรัฐมนตรีมหาเธร์ โมฮัมหมัด ของมาเลเซีย อดีตประธานาธิบดี เจียง ซีมิน ของจีน และอดีตผู้นำ มิคาอิล กอร์บาเชพ ของสหภาพโซเวียต หลังจากที่เขาทำงานกับฮุนไดเป็นเวลาถึง 27 ปี   เขาก็ตัดสินใจที่จะเข้าร่วมการเมือง
งานด้านการเมืองช่วงเริ่มแรก
ในปี ค.ศ. 1992 ลี ได้ย้ายจากเส้นทางธุรกิจสู่เส้นทางการเมือง เขาถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในสมาชิกของการประชุมแห่งชาติเกาหลีครั้งที่ 14 ในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้งเขาได้กล่าวว่า หลังจากที่เขาได้ดูการเปลี่ยนแปลงบรรยากาศของโลกของนายมิคาอิล กอร์บาชอฟ เขาต้องการเห็นว่ามีอะไรที่เขาสามารถจะทำได้ หลังจากนั้น เขาก็ได้ออกร่างกฎหมายในไตรมาสที่ 2 ปี 1996 ในโซล สิ่งนี้ได้ถูกแสดงให้เห็นว่าเขาได้ทำอะไรมากมายในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้งของเขา จากนั้นเขาจึงได้เกษียณตัวเองลงในปี 1998
หลังจากที่เขาได้ทำเงิน 7 ล้านวอนในการประกาศกฎการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 2002 ลีได้ลงแข่งในสนามเลือกตั้งนายกรัฐมนตรีของโซล และเขาได้ชนะการเลือกตั้ง แต่อย่างไรก็ตามเขาเริ่มทำกิจกรรมการเลือกตั้งเร็วเกินไป ในระหว่างที่เขาครองตำแหน่งในฐานะนายกรัฐมนตรี เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องที่เขาบูรณะ “cheongyecheon” ซึ่งเป็นลำธารที่มีชื่อเสียงในโซล
ผู้ว่าการโซล
ชองเกชอนในยามค่ำคืน ถือเป็นผลงานอันโดดเด่นของนายลีในฐานะนายกเทศมนตรีของโซล ซึ่งเป็นการย้ายทางด่วนที่พาดผ่านใจกลางโซลและสร้างสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับสาธารณชนด้วยเงินกว่าหลายล้านเหรียญโดยใช้ชื่อว่า ชองเกชอน
ผลงานชิ้นเอกในระหว่างดำรงตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีของโซลคือการฟื้นฟูชองเกชอน ด้วยความมุ่งมั่นของเขาสามารถทำให้แม่น้ำไหลผ่านใจกลางเมืองโซล และไม่เพียงเปลี่ยนสถานที่แห่งนี้ให้เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจอันทันสมัยสำหรับ สาธารณชนเท่านั้นแต่ยังเป็นบ้านพักเชิงนิเวศน์ด้วย ชาวโซลไม่ใช่กลุ่มคนเพียงกลุ่มเดียวที่ชื่นชมนายลี
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 เอเชียน ไทมส์ รายงานว่า “ครั้งหนึ่ง โซลเคยเป็นสัญลักษณ์ของป่าคอนกรีตแต่ปัจจุบันโซลประสบความสำเร็จในการผันเมืองให้เป็นพื้นที่สีเขียวและเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเมืองอื่นๆในเอเชียด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม” และมีรูปของนายลียืนในแม่น้ำชองเกชอน มากไปกว่านั้น เดือน ตุลาคม 2550 นายลีได้รับเลือกให้เป็น “ฮีโร่แห่งสิ่งแวดล้อม” จาก นิตยสาร ไทมส์ พร้อมกับอดีตรองประธานาธิบดีของสหรัฐ อเมริกา อัลเบอร์ต อาร์โนลด์ กอร์ จูเนียร์ โครงการอีกโครงการหนึ่งคือป่าแห่งโซล ซึ่งเปรียบเสมือนกับเซนทรัล ปาร์ค ในนครนิวยอร์กหรือ ไฮด์ ปาร์ก ในกรุงลอนดอน ป่าแห่งโซลคือการสร้างพื้นที่สีเขียวให้กับประชาชนด้วยต้นไม้กว่า 400,000 ต้นและมีสัตว์กว่า 100 ชนิดรวมถึงกวางเล็กและกวางใหญ่    สวนแห่งนี้เปิดเมื่อเดือนมิถุนายน 2548 หลังจากใช้ระยะเวลาในการสร้างเพียง 1 ปี พื้นที่ในส่วนของโซล ซิตี้ ฮอลล์ ไม่ต่างจากวงเวียนจราจรคอนกรีต แต่ในช่วงเวิลด์ คัพ ปี 2545 ได้แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ส่วนนี้สามารถใช้เป็นพื้นที่ในการแสดงวัฒนธรรมที่เรียกว่า โซล พลาซา เดือนพฤษภาคม 2547 ได้มีการเปิดตัวพื้นที่สวนสาธารณะแห่งใหม่ ด้วยสนามหญ้าที่ชาวโซลสามารถใช้เป็นสถานที่เพื่อการพักผ่อนและแสดงผลงานทาง วัฒนธรรมได้
การเลือกตั้งประธานาธิบดี
จากมุมมองของนายลีที่มีต่อเกาหลีเหนือ เขาได้ประกาศแผนที่ให้เกาหลีเหนือเข้ามามีส่วนร่วมโดยผ่านทางการลงทุน นายลีได้ให้สัญญาว่าจะจัดตั้งคณะที่ปรึกษากับทางเกาหลีเหนือเพื่ออภิปรายถึงการรวมตัวกันทางเศรษฐกิจ คณะที่ปรึกษาชุดนี้จะมีคณะที่ปรึกษาย่อยด้าน เศรษฐกิจ การศึกษา การเงิน โครงสร้างพื้นฐานและสวัสดิการและกองทุนรวมกว่า 40,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เขาได้สัญญาที่จะจัดทำข้อตกลงในการสร้างชุมชนเศรษฐกิจในเกาหลีเพื่อตั้งกรอบการทำงานที่ถูกต้องตามกฎหมายและเป็นระบบสำหรับโครงการที่เกิดจากการเจรจา นายลียังได้เรียกร้องให้มีการรวมตัวกันของสำนักงานให้ความช่วยเหลือในเกาหลีเหนือเพื่อเป็นการช่วยเหลือทางด้านมนุษยชนเกี่ยวกับด้านนิวเคลียร์ นโยบายต่างประเทศของเขามีชื่อว่า หลัก เอ็มบี ซึ่งให้การสนับสนุน “ความร่วมมือ” ของเกาหลีเหนือและเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพันธมิตรทางธุรกิจระหว่างสหรัฐ อเมริกาและเกาหลี
หน้าที่เกี่ยวกับประธานาธิบดี
ลีได้จับมือร่วมกับประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู. บุช ตั้งแต่ที่เค้ามาที่แคมป์ เดวิด แมรี่แลนด์ แห่งสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551 ลีชนะการเลือกตั้งในเดือนตุลาคม 2550 ด้วยเสียง48.7 เปอร์เซ็นจากคะแนนเสียงทั้งหมด อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งในครั้งนี้ถือว่าต่ำสุดเท่าที่เคยมีมาของการเลือกตั้งประธานาธิบดีแห่งเกาหลีใต้ เขาได้เริ่มปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับหมอบหมายเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2551 โดยได้ให้สัตย์สาบานว่าจะฟื้นฟูเศรษฐกิจ กระชับความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกา และต่อรองกับเกาหลีเหนือ ที่พิเศษไปกว่านั้น ลีประกาศว่าจะทำให้การรณรงค์ ความสัมพันธ์ด้านการทูตทั่วโลก รวมถึงการมองหาความร่วมมือทางการแลกเปลี่ยนกับประเทศเพื่อนบ้านอย่างญี่ปุ่น จีน และรัฐเซีย มากไปกว่านั้น เขายังได้ให้คำมั่นว่าจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเกาหลีใต้และสหรัฐอเมริกามีความแข็งแรงมากยิ่งขึ้น รวมถึงทำให้นโยบายที่เกี่ยวกับแนวคิดในการสนับสนุนเกาหลีเหนือเหมือนกับทฤษฎี MB ลีต้องการเริ่มจากการทำให้ความสัมพันธ์กับสหรัฐอเมริกาดียิ่งขึ้นด้วยการมุ่งเน้นการแก้ปัญหาทางตลาดเสรี หลังจากที่เค้าเข้ารับตำแหน่งได้สองเดือน คะแนนความชื่นชอบจากประชาชนในตัวเค้ามีถึง 28 เปอร์เซ็นต์ และในเดือนมิถุนายน 2551 เพิ่มขึ้นอีก 17 เปอร์เซ็นต์ บุชและลียังได้คุยกันถึงการอนุมัติเรื่องการค้าเสรีระหว่างสหรัฐอเมริกาและเกาหลี หรือที่เรียกว่า KORUS-FTA โดยส่งตัวแทนมาจากทั้งสองประเทศเพื่อเจรจากัน โดยการตกลงครั้งนี้ได้รับการคาดหวังไว้ว่าการห้ามส่งออกเนื้อวัวจะถูกยกเลิกและเข้าร่วมอยู่ใน KORUS FTA ในสหรัฐอเมริกา รัฐบาลเกาหลีได้ประกาศเตือนว่าผู้ที่ต่อต้านโดยใช้ความรุนแรงจะถูกลงโทษและมาตรการการปะทะระหว่างตำรวจและผู้ประท้วงได้ถูกนำมาใช้ และคนเกาหลีส่วนมากต้องการต่อต้านและตัดเส้นทางการนำเข้าเนื้อสัตว์จากสหรัฐอเมริกา ผู้ต่อต้านดำเนินการต่อเนื่องมากกว่า 2 เดือนและจุดประสงค์เดิมในการเฝ้าระวังการต่อต้านการนำเข้าเนื้อสัตว์จากอเมริกาได้ถูกแทนที่ด้วยการเผชิญหน้ากับผู้ประท้วงอย่างดุเดือดแทน ทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงคิดเป็นมูลค่าอย่างน้อยประมาณ 3,751,300,000,000 วอน ตามที่รัฐบาลเกาหลีได้รับชัยชนะในเรื่องนี้อย่างเสียรภาพ ความนิยมของ Lee ก็เพิ่มสูงขึ้นถึง 32.8 %  หลังจากนำเข้าเนื้อสัตว์มากขึ้นเรื่อยๆ ประชาชนก็เริ่มหันมาซื้อเนื้อจากอเมริกา และตอนนี้ได้กลายเป็นตลาดร่วมขนาดใหญ่ที่สุดอันดับ 2 รองจากเนื้อของออสเตรเลีย ลี กำลังเริ่มการเอาเศรษฐกิจ mojo ของเขากลับมาใช้ ซึ่งเป็นแผนที่ดูเรียบง่าย แต่เป็นก้าวที่สำคัญในการซึ่งสู่การปฏิรูป
นโยบายด้านเศรษฐกิจ
Mbnomics เป็นส่วนหนึ่งในนโยบายเศรษฐกิจมหภาค (Macroeconomic)   ซึ่งได้มาจากการรวมเอาอักษรหน้าชื่อ  Myung Bak  และส่วนของคำ economics ( -nomics) มาสร้างเป็นคำว่า  Mbnomics  ซึ่งนาย Kang Man Soo  รัฐมนตรียุทธศาสตร์การทหาร และ การคลัง เป็นผู้ออกแบบนโยบายนี้
แผน “ Korea 7.4.7 “ คือนโยบายที่เป็นจุดเด่นของ ลี ซึ่งชื่อนี้มาจากการที่แผนนี้ทำให้ความเจริญทางเศรษฐกิจของของเกาหลีเพิ่มขึ้นถึง  7 %  .ในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง และยังช่วยยกระดับรายได้หลักจากการค้าขึ้นถึง 40,000  ดอลลาร์สหรัฐ  และนั่นทำให้เกาหลีติดอันดับที่ 7  ของโลกในด้านประเทศที่มีความเฟื่องฟูทางเศรษฐกิจ  Lee ผลักดันการปกครองของเขาให้เป็นเกาหลีแบบใหม่ คือเป็นที่ที่ผู้คนมั่งคั่ง  สังคมอบอุ่น  และชาติมั่นคง  ในการทำให้ได้ตามนี้ เขาวางแผนในการติดตามและดำเนินการในภาคปฏิบัติในเรืองการทำการตลาดแบบเป็นมิตร
ยุทธการ : การตลาดที่หลักแหลม, การปฏิบัติโดยอาศัยการสังเกต, การใช้มาตรการเข้มงวดในเรื่องประชาธิปไตย
เป้าหมายของ ลี ในตอนนี้ก็คือ การลดปริมาณคาร์บอน ให้ได้ในทศวรรษนี้   รัฐบาลหวังที่จะเป็นสะพานเชื่อมระหว่างประเทศที่รวย และจน ในการต่อสู้กับภาวะโลกร้อน  โดยตั้งเป้าหมายที่จะทำเรื่องการแผ่รังสีของก๊าซเรือนกระจกให้สำเร็จให้ได้ในปี  2020
จากการที่ภาวะเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาตกต่ำในทุกวันนี้ ประธานาธิบดี ลี ได้เน้นในด้านความแน่นแฟ้นระหว่าง การเมืองและ วงจรธุรกิจ ลี ยังเสนอความคิดให้มีการประชุมระหว่าง รัฐมนตรีกระทรวงการคลังของเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และ จีน มีเป้าหมายที่จะประสานงานกับตำรวจในการรับมือกับวิกฤติความเชื่อมั่นเช่นทุกวันนี้
นโยบายที่เกี่ยวกับต่างประเทศ
วัตถุประสงค์ ของรัฐบาลปัจจุบันในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจะเป็นการรื้อฟื้น Four – Power ด้วยการเน้นในเรื่อง การยุติอาวุธนิวเคลียร์ในคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งการแก้ปัญหาการผลิตอาวุธนิวเคลียร์นั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องร่วมมือกันระหว่างประเทศทั้ง 6 ในกลุ่ม
นโยบายเกี่ยวกับประเทศเกาหลีเหนือ
เป้าหมายสูงสุดของรัฐบาลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเกาหลีใต้ – เหนือ อยู่บนแผนเรื่อง. “การปลอดนิวเคลียร์, การเปิดเผยอย่างไร้ข้อแอบแฝง, 3,000" เป็นแผนที่จำเป็นต้องอาศัยการร่วมมือกันระหว่างเกาหลีใต้ – เหนือ เพื่อนำมาซึ่งความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและความสงบสุขสู่ประชาชนที่อาศัยอยู่ในคาบสมุทรเกาหลี
สถานการณ์ปัจจุบันของเกาหลีใต้ – เหนือ อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ แต่อย่างไรก็แล้วแต่ทางรัฐบาลก็ทำให้ชัดเจนมากขึ้นที่จะดำเนินการติดตามนโยบายการผลิตนิวเคลียร์ที่มากขึ้น และท้ายที่สุดก็จะส่งเสริมให้รวมเป็นอันหนึ่ง
บรี
บรี อาจหมายถึง
ใกล้ปีใหม่
เพลงใกล้ปีใหม่ และ เพลงอาลัยปีเก่า เป็นเพลงที่ใช้บรรเลงในช่วงเทศกาลปีใหม่ โดยวงดนตรีลีลาศของกรมโฆษณาการ (สุนทราภรณ์) ประพันธ์ทำนองโดยเอื้อ สุนทรสนาน ในจังหวะบีกิน ประพันธ์คำร้องโดยพรพิรุณ เพลงใกล้ปีใหม่ ขับร้องโดยจิตราภรณ์ บุญญขันธ์ ส่วนเพลงอาลัยปีเก่า ขับร้องโดยพรศุลี วิชเวช ทั้งสองเพลงใช้ทำนองเดียวกัน
ใกล้ปีใหม่
ขับร้องโดย จิตราภรณ์ บุญญขันธ์
ช่วงชั้นดิน
ช่วงชั้นดิน (Soil horizon) หมายถึง ชั้นดินที่แบ่งออกเป็นชั้น ๆ ตามสมบัติและลักษณะเพื่อประโยชน์ในการศึกษาเกี่ยวกับการจำแนกประเภทของดิน และการกำเนิดของดิน ในทางปฐพีวิทยา
ดินชั้นต่าง ๆ
นิยมแบ่งออกเป็น 5 ชั้นคือ
อ้างอิง
Suelo
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรแพร่
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเกษตรแพร่(ชื่อเดิม: ศูนย์วิจัยพืชสวนแพร่) ตั้งอยู่ในเขตป่าสงวนแห่งชาติห้วยเปิ้ล ครอบคลุมพื้นที่ 729 ไร่ เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 เป็นหน่วยงานในสังกัด สำนักงานวิจัยและพัฒนาการเกษตรเขตที่ 1 กรมวิชาการเกษตร โดยทำงานทดสอบและผลิตพันธุ์ไม้ผลให้แก่เกษตรกรและผู้สนใจในจังหวัดแพร่ มีพืชหลักในพื้นที่ ได้แก่ ส้มเขียวหวาน ส้มโชกุน มะขามหวาน มะม่วง และผักพื้นบ้านทางภาคเหนือ
ประเทศกรีเนดา
กรีเนดา (Grenada) เป็นประเทศที่เป็นเกาะในทะเลแคริบเบียนตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งรวมถึงหมู่เกาะเกรนาดีนส์ (Grenadines) ทางใต้ เป็นประเทศอิสระที่มีขนาดเล็กเป็นอันดับ 2 ใน ซีกโลกตะวันตก (ประเทศที่เล็กที่สุดคือ ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส) ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศตรินิแดดและโตเบโก และทางใต้ของประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์
อาณานิคมฝรั่งเศส
ในอดีตกรีเนดาเป็นที่อยู่ของชนพื้นเมืองอินเดียเผ่าแคริบ (Carib) และอาราวัก (Arawaks) ต่อมาในปี ค.ศ. 1498 โคลัมบัสได้ค้นพบดินแดนแห่งนี้ โดยในระยะแรกถูกเรียกว่า กอนเซปซีออน (Concepción) จนในประมาณศตวรรษที่ 18 จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นกรีเนดา (Grenada) อย่างไรก็ดี แม้ว่ากรีเนดา จะถูกค้นพบโดยโคลัมบัส แต่ก็มิได้เป็นอาณานิคมของสเปนนานนัก โดยใน ค.ศ. 1650 ตกไปอยู่ใต้การปกครองของฝรั่งเศส ต่อมาเมื่อเกิดการปฏิวัติโค่นล้มรัฐบาลในปี ในปี ค.ศ. 1763
อาณานิคมสหราชอาณาจักร
สหราชอาณาจักรก็ได้เข้าปกครองกรีเนดา ภายหลังจากที่มีชัยชนะต่อฝรั่งเศสในสงครามเจ็ดปี กรีเนดามีฐานะเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรจนถึง ค.ศ. 1974 เมื่อได้รับเอกราชในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ของปีนั้น
สหรัฐอเมริกาเข้าแทรงแซงทางการเมือง
ค.ศ. 1983 กองทัพสหรัฐอเมริกาได้เข้าแทรกแซงประเทศในแถบแคริบเบียนเพื่อสร้างเสภียรภาพทางการเมืองในกรีเนดา
การเมืองการปกครอง
รูปแบบการปกครองของกรีเนดาเป็นแบบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข รัฐธรรมนูญปัจจุบัน 19 ธันวาคม 2514 ประมุขของประเทศ สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 ทรงใช้พระราชอำนาจผ่านทางผู้สำเร็จราชการ (Governer-General) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งโดยคำแนะนำของนายกรัฐมนตรีกรีเนดา
นิติบัญญัติ
ฝ่ายนิติบัญญัติ รัฐสภาประกอบด้วย 2 สภา คือ วุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร วุฒิสมาชิกมีจำนวนทั้งสิ้น 13 คน โดย 10 คนมาจากการเสนอชื่อของพรรครัฐบาลและ และอีก 3 คนมาจากการเสนอชื่อของหัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน ส่วนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมีจำนวนทั้งสิ้น 15 คน มีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี
ตุลาการ
ฝ่ายตุลาการ ฝ่ายตุลาการประกอบด้วย ศาลแพ่ง ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา อำนาจในการพิจารณาไต่สวน อยู่ภายใต้อำนาจของศาลสูงสุดแคริบเบียนตะวันออก ("en:Eastern Caribbean Supreme Court") มีศาลฎีกาอยู่ในตำแหน่งสูงสุด การยื่นอุทธรณ์นั้นผ่านการพิจารณาจากศาลอุทธรณ์ ส่วนการยื่นฎีกาจะยื่นให้คณะกรรมการฝ่ายตุลาการแห่งองคมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร (Privy Council) เป็นผู้พิจารณา
การแบ่งเขตการปกครอง
กรีเนดาแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น (parishes)  ได้แก่
ส่วน กาเรียกูและเปอตีมาร์ตินีก (Carriacou and Petit Martinique) เกาะ 2 เกาะในหมู่เกาะเกรนาดีนส์มีฐานะเป็นเมืองขึ้น (dependency)
ดั๊บเบิ้ล เอ (1991)
บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน)  เป็นผู้ประกอบการอุตสาหกรรมเยื่อกระดาษและกระดาษพิมพ์เขียนของประเทศไทย ซึ่งจดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนตั้งแต่ปี 2537 และเริ่มดำเนินการผลิตเยื่อและกระดาษได้ในปี 2539  กำลังการผลิตที่เพิ่มขึ้นของผู้ผลิตแห่งนี้ ทำให้ประเทศไทยมีปริมาณการผลิตเพียงพอต่อปริมาณความต้องการของผู้บริโภคในประเทศ และทำให้มีกำลังการผลิตส่วนเกิน ทำให้อุตสาหกรรมกระดาษของประเทศไทยสามารถส่งออกสร้างรายได้ให้กับประเทศ และช่วยลดปริมาณการนำเข้ากระดาษจากต่างประเทศได้มากขึ้น โดยแอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นผู้ผลิตเยื่อและกระดาษ ที่มีการจำหน่ายทั้งตลาดในประเทศไทยและส่งออกไปจำหน่ายยังต่างประเทศแทบทุกภูมิภาคทั่วโลก
ประวัติ
ในอดีต แอ๊ดวานซ์ อะโกร เป็นที่รู้จักเฉพาะในกลุ่มอุตสาหกรรมเยื่อและกระดาษ และผู้บริโภคในกลุ่มของโรงพิมพ์และสำนักพิมพ์ เท่านั้น แต่ในปี 2543 แอ๊ดวานซ์ อะโกร ได้ใช้สื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ และการตลาด เป็นเครื่องมือในการสร้างแบรนด์ให้กับผลิตภัณฑ์กระดาษถ่ายเอกสารหรือกระดาษสำนักงานแบรนด์ “ดั๊บเบิ้ล เอ” เป็นครั้งแรกในประเทศไทย ทำให้ผู้บริโภคหรือ End User ทั่วไปเริ่มรู้จักผลิตภัณฑ์กระดาษของแอ๊ดวานซ์ อะโกรในนามของ “ดั๊บเบิ้ล เอ” และได้มีการขยายธุรกิจกระดาษ แตกแขนงออกเป็นธุรกิจและบริการในหลากหลายรูปแบบ คือ ในปี 2544 ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ร่วมมือกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลายแห่ง เพื่อปรับหน้าร้าน และบริการใหม่ให้มีมาตรฐานในรูปแบบแฟรนไชส์ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ ก๊อปปี้ เซ็นเตอร์” ต่อมาได้มีการแตกผลิตภัณฑ์เครื่องเขียน เช่น สมุด กระดาษโน้ต ปี 2546  เปิดธุรกิจ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ เดลิเวอรี่ ปี 2548 ร่วมมือกับร้านเครื่องเขียนเดิมปรับรูปแบบเป็นแฟรนไชส์ร้านเครื่องเขียน ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ สเตชันเนอรี่” และเปิดบริการใหม่ 1759 ดั๊บเบิ้ล เอ พริ้นเอกซ์เพรส ในปีเดียวกัน ต่อมาในปี 2549 ดั๊บเบิ้ล เอ ให้การสนับสนุนการก่อตั้งเมืองหนังสือขนาดใหญ่ภายใต้ชื่อ “ดั๊บเบิ้ล เอ บุ๊คทาวเวอร์” และในปี 2550  ได้จัดทำนิตยสารท่องเที่ยว “โวยาจ” หลังจากการสร้างแบรนด์ดั๊บเบิ้ล เอ ในประเทศไทย ตั้งแต่ปี 2544 จนถึงปัจจุบัน ดั๊บเบิ้ล เอ ได้ใช้สื่อโฆษณาและการตลาด ไปสร้างแบรนด์ในต่างประเทศหลายแห่ง อาทิ ตลาดในฮ่องกง มาเลเซีย สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี ออสเตรเลีย เนเธอร์แลนด์ จีน เวียดนาม สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นต้น รวมทั้งมีการจำหน่ายกระดาษภายใต้แบรนด์ของดั๊บเบิ้ล เอ ไปยังทุกภูมิภาคของทั่วโลก ทั้งเอเชีย ออสเตรเลีย อเมริกา ยุโรป แอฟริกา และตะวันออกกลาง
ในปี 2553 ได้มีการเปลี่ยนแปลงชื่อบริษัทจาก บริษัท แอ๊ดวานซ์ อะโกร จำกัด(มหาชน) เป็น บริษัท ดั๊บเบิ้ล เอ(1991) จำกัด(มหาชน) แต่คนทั่วไปยังเรียกชื่อบริษัทว่า "แอ๊ดวานซ์ อะโกร" อยู่ โดยมี ดร.สมชัย ฤชุพันธ์​ เป็นประธานกรรมการ ดร.วีรพงษ์ รามางกูร​ เป็นประธานกรรมการบริหาร​
วันเปิดกล่องของขวัญ
วันเปิดกล่องของขวัญ (Boxing Day) เป็นวันหยุดธนาคารหรือวันหยุดราชการ ตรงกับวันที่ 26 ธันวาคม ของทุกปี เป็นวันที่มอบของขวัญให้กับบุคคลด้อยโอกาสในสังคม จัดขึ้นในออสเตรเลีย ออสเตรีย แคนาดา นิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร และบางประเทศในเครือจักรภพที่มีประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์
หากวันที่ 26 ธันวาคม ตรงกับวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ ก็จะประกาศให้หยุดชดเชยวันจันทร์
ประวัติ
มาจากประเทศอังกฤษช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นวันหยุดประจำปีของประเทศอังกฤษ แคนาดา นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ถือเป็นวันที่นายจ้างแจกกล่องของขวัญ (Box) ซึ่งอาจเป็นเสื้อผ้า อาหาร หรือเงิน แก่ลูกจ้างหรือคนรับใช้ในบ้านของตนเอง เพื่อแสดงถึงความขอบคุณและไมตรีจิตอันดี คล้ายกับการแจกโบนัสที่นายจ้างให้แก่ลูกจ้าง
ในทางฟุตบอล
สำหรับแวดวงฟุตบอล โดยเฉพาะฟุตบอลในประเทศอังกฤษ เช่น พรีเมียร์ลีกที่เป็นลีกสูงสุด วันเปิดกล่องของขวัญและวันถัดมาจนถึงขึ้นปีใหม่ จะไม่หยุดพักการแข่งขันเหมือนกับหลายลีกในทวีปยุโรป และจะแข่งขันติดต่อกันหลายนัดในช่วงนี้ ถือว่าช่วงที่หนักหน่วงในการแข่งขัน และเป็นช่วงที่ตรงกับครึ่งฤดูกาลพอดี จึงถือเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่อาจบ่งบอกถึงความเป็นแชมป์ในตอนจบฤดูกาลเลยก็ได้ โดยการแข่งขันในวันเปิดกล่องของขวัญครั้งแรกเริ่มต้นในระดับดิวิชันหนึ่ง ในฤดูกาล 1888–89 ซึ่งเป็นฤดูกาลแรกของประวัติศาสตร์ฟุตบอลอังกฤษด้วย เมื่อเพรสตันนอร์ทเอนด์ เอาชนะดาร์บีเคาน์ตี ไป 5–0 ในวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1888
วิทยาลัยชุมชนตาก
วิทยาลัยชุมชนตาก  เป็นสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในกลุ่มสถาบันวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งเปิดสอนในหลักสูตรอนุปริญญา ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงและประกาศนียบัตรวิชาชีพ โดยการเสริมสร้างโอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษา เพื่อเพิ่มคุณค่าชีวิตและศักยภาพของบุคคลและชุมชน รวมทั้งร่วมกับชุมชนในการจัดการด้านการท่องเที่ยว
ประวัติ
วิทยาลัยชุมชนตาก เป็นวิทยาลัยชุมชนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 เป็น 1 ใน 10 วิทยาลัยแรกตั้งของกระทรวงศึกษาธิการ โดยการคัดเลือกสถานศึกษาศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดตาก ให้ทำหน้าที่วิทยาลัยชุมชนควบคู่ไปกับภารกิจเดิม ตั้งอยู่ถนนพหลโยธิน ตำบลหนองบัวใต้ อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก ปัจจุบันเปิดทำการสอนหลักสูตรอนุปริญญา หลักสูตรฝึกอบรม และหลักสูตรประกาศนียบัตร 1 ปี
หลักสูตรอนุปริญญาที่เปิดสอนในปัจจุบัน 5 สาขาวิชา ได้แก่ การปกครองท้องถิ่น การศึกษาปฐมวัย การแพทย์แผนไทย คอมพิวเตอร์ธุรกิจ และสาธารณสุขชุมชน รวมนักศึกษาประมาณ 806 คน หลักสูตรประกาศนียบัตร 1 ปี ที่เปิดสอนในปัจจุบัน มี 1 สาขาวิชา ได้แก่ หลักสูตรพนักงานสุขภาพชุมชน และโครงการพัฒนาทักษะฝีมือแรงงานที่ขาดแคลนทุนทรัพย์และด้อยโอกาส โดยใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของวิทยาลัยชุมชนจังหวัดตาก
หน่วยจัดการศึกษา
วิทยาลัยชุมชนตาก มีหน่วยจัดการศึกษาจำนวน 7 แห่ง 1 ห้องเรียน 1 ศูนย์ คือ
ฝั่งตะวันตก
ฝังตะวันออก
อีซีดับเบิลยู เวิลด์ เทเลวิชัน แชมเปียนชิป
อีซีดับเบิลยู เวิลด์ เทเลวิชัน แชมเปียนชิปเป็นเข็มขัดมวยปล้ำ ของสมาคม เอ็กซ์ตรีมแชมเปียนชิพเรสต์ลิง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1992 และได้ถูกยกเลิกเมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2001 โดยแชมป์คนแรกคือ จอห์นนี ฮอทบอดี้ และแชมป์คนสุดท้ายคือ ไรโน เข็มขัดเส้นนี้มีตำแหน่งรองลงมาจาก ECW Championship
อำเภอโนนนารายณ์
โนนนารายณ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอโนนนารายณ์มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
ท้องที่อำเภอโนนนารายณ์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลโนน และตำบลเบิด อำเภอรัตนบุรี ทางราชการได้เห็นว่าพื้นที่ทางด้านทิศใต้ของอำเภอรัตนบุรีมีพื้นที่กว้างขวาง จึงเริ่มแบ่งเขตการปกครองโดยตั้งตำบลหนองหลวง แยกออกจากบางส่วนของตำบลโนนและตำบลเบิด ในปี พ.ศ. 2492 และในปี พ.ศ. 2496 ได้แยกพื้นที่ 11 หมู่บ้านของตำบลโนน ตั้งเป็นตำบลหนองเทพ ในปี พ.ศ. 2510 ได้แยกพื้นที่ 9 หมู่บ้านของตำบลเบิด ตั้งเป็นตำบลระเวียง และมีการแบ่งพื้นที่หมู่ 7–12 และหมู่ 15–16 รวม 8 หมู่บ้านของตำบลหนองหลวง ตั้งเป็นตำบลคำผง ในปี พ.ศ. 2538
เมื่อปี พ.ศ. 2539 นายอำเภอรัตนบุรี ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และราษฎรพื้นที่ 5 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร กระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอรัตนบุรีแยกพื้นที่ตำบลโนน ตำบลหนองหลวง ตำบลหนองเทพ ตำบลระเวียง และตำบลคำผง ตั้งขึ้นเป็น กิ่งอำเภอโนนนารายณ์ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอโนนนารายณ์ โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค ถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และกลายเป็นอำเภอลำดับที่ 17 ของจังหวัดสุรินทร์
ทั้งนี้ บริเวณที่ว่าการอำเภอโนนนารายณ์ในปัจจุบันนี้ ได้รับการเล่าขานมาว่า ราวปี พ.ศ. 2310 ย่าสอน น้องสาวพระศรีนครเตาท้าวเธอ เจ้าเมืองรัตนบุรี ได้ตั้งชุมชนหมู่บ้านหนึ่งขึ้นในสถานที่ดังกล่าว ดังที่ปรากฏหลักฐานของความเชื่อเป็น “ศาลเจ้าแม่โนนนารายณ์” ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเยื้องที่ว่าการอำเภอโนนนารายณ์
จนเวลาผ่านมาถึงราวปี พ.ศ. 2420-2430 เกิดโรคห่าหรือโรคหน้าลาย ซึ่งเรียกตามชื่อในสมัยก่อน ทำให้คนเสียชีวิตจำนวนมาก (บ้างก็ว่า มีกลุ่มอันธพาลที่เรียกกันว่า “ไทยบี” สร้างความเดือดร้อนในหมู่บ้าน) จึงมีการอพยพผู้คนออกจากบริเวณดังกล่าว ไปตั้งชุมชนหมู่บ้านอยู่ในที่ต่างๆ โดยรอบหลายแห่ง ทั้งนี้ ภูมิประเทศบริเวณนั้นมีลักษณะเป็นโนน จึงเรียกบริเวณดังกล่าวว่า โนนหน้าลาย บางส่วนเรียกออกเสียงว่า บ้านเก่านาลาย จึงอาจเป็นสาเหตุหนึ่งของการตั้งชื่ออำเภอเลียนเสียงดังกล่าว และปรับใหม่จาก “หน้าลาย” หรือ “นาลาย” เป็น “นารายณ์” ซึ่งเป็นนามที่เรียก “พระนารายณ์” เพื่อความเป็นสิริมงคล จึงได้ชื่อ “โนนนารายณ์”  เป็นนามของอำเภอจนถึงทุกวันนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอโนนนารายณ์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอโนนนารายณ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
ฉัตรารัศมิ์ แก้วมรกต
ฉัตรารัศมิ์ แก้วมรกต รู้จักกันในนามปากกา ร่มแก้ว (เกิด 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523)  เป็นนักเขียนชาวไทย และเป็นอดีตนักข่าวเนชั่นทีวี  เริ่มการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟทิพวัล ต่อชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ก่อนจะย้ายมาเรียนชั้นมัธยมปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และศึกษาต่อจนจบปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เอกวารสารสนเทศ จากนั้นในปี 2544 เข้าทำงานเป็นผู้สื่อข่าวที่หนังสือพิมพ์เดอะ เนชั่น รับผิดชอบข่าวทั่วไปและสกู๊ปข่าวด้านสังคม ก่อนจะย้ายมาทำงานด้านประชาสัมพันธ์ให้กับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) จากนั้นในปี 2557 ได้สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรออกแบบตกแต่งภายในและผลิตภัณฑ์ จากสถาบันออกแบบนานาชาติชนาพัฒน์ หรือ CIDI ปัจจุบันทำงานด้านการออกแบบควบคู่ไปกับการเขียนหนังสือ
เริ่มงานเขียน
ร่มแก้ว เริ่มงานเขียนตั้งแต่เรียนอยู่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยมีหนังสือเล่มแรกในชีวิตเป็นหนังสือ กลอนวัยรุ่น ตีพิมพ์กับ สำนักพิมพ์ใยไหม จากนั้นเริ่มเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายจริงจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย โดยได้ส่งเรื่องสั้นไปตามนิตยสาร ต่างๆ ไม่นานก็เริ่มคิดเรื่องของตนเอง เริ่มคิดอยากมีผลงานของตนเองออกเป็นเล่ม ๆ บ้าง ก็เลยให้เวลากับการเขียนหนังสือ จนกระทั่งเรียนจบจึงลองส่งนวนิยายที่เขียนไว้เสนอไปยังนิตยสาร สำนักพิมพ์ และโพสต์ลงตามเว็บไซต์ต่าง ๆ กระทั่ง “แอบรักออนไลน์” เป็นนวนิยายเรื่องแรกที่ผ่านการพิจารณา และได้รับการตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ปริ๊นเซส ในเครือสถาพรบุ๊คส์ในปี 2548
ที่มาของนามปากกา
ต้องการชื่อสั้นๆ จำง่าย และเป็นภาษาไทย จึงได้นำชื่อและนามสกุลมาแปล ฉัตรารัศมิ์ ก็จะแปลว่า “ร่ม” ส่วนนามสกุล แก้วมรกต แปลว่า “แก้ว” รวมออกมาเป็น “ร่มแก้ว”
เทศบาลตำบลวานรนิวาส
เทศบาลตำบลวานรนิวาส เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งในอำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร โดยการยกฐานะมาจากสุขาภิบาลตำบลวานรนิวาส เมื่อปี พ.ศ. 2542 อยู่ห่างจากจังหวัดสกลนคร ประมาณ 83 กิโลเมตร
ประวัติความเป็นมา
เทศบาลตำบลวานรนิวาส ได้จัดตั้งเป็นสุขาภิบาลตำบลวานรนิวาส ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2542 ได้รับเปลี่ยนแปลงสภาพเป็น เทศบาลตำบลวานรนิวาส ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลวานรนิวาส นอกเขตองค์การบริหารส่วนตำบลวานรนิวาส
ตราสัญลักษณ์
มีข้อความว่า เทศบาลตำบลวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร อยู่ภายในวงกลมทับซ้อนกันสองวง และด้านในวงกลมเป็นรูปหนุมานหาว ออกจากปากเป็นดาวและเดือน เนื่องจากว่าหนุมานเป็นวานรที่มีฤทธิ์ มีอำนาจสามารถบันดาลให้ทุกสิ่งทุกว่างและเป็นทหารของพระราม ซึ่งสอดคล้องกับชื่อของอำเภอวานรนิวาส อันเป็นสถานที่ตั้งของเทศบาลแห่งนี้ ส่วนการหาวเป็นดาวเป็นเดือนนัน เป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความมุ่งมั่น ที่จะบันดาลทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นไปตามความต้องการของพ่อแม่พี่น้องประชาชนในเขตเทศบาล ถึงจะยากลำบากขนาดไหน ก็จะพยายามเพื่อความผาสุกของพรวกเราทุกคน
การปกครอง
เทศบาลตำบลวานรนิวาส มีเขตการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลวานรนิวาส จำนวน 7 หมู่บ้าน โดยแยกย่อยออกเป็น 14 ชุมชน ได้แก่
เจ้าจอมแก้ว ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมแก้ว เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี เป็นธิดาของเจ้าพระยาสุรพันธ์พิสุทธิ์ (เทศ บุนนาค) สมุหเทศาภิบาลมณฑลราชบุรี ที่เกิดแต่หม่อมพวง สุรพันธ์พิสุทธิ์ (ธิดาพระยาสมุทสงคราม โนรี วงศาโรจน์) ต่อมาได้เข้ามาพำนักในพระราชวังดุสิตกับเจ้าจอมเอิบ ในรัชกาลที่ 5 ผู้เป็นพี่สาวต่างมารดา หนึ่งในเจ้าจอมก๊กออ และได้เข้าถวายตัวต่อรัชกาลที่ 5
ภายหลังจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2453 เจ้าจอมแก้วจึงได้ย้ายออกมาพำนักอยู่นอกพระราชวังดุสิต กระทั่งถึงแก่อนิจกรรม
วัดพระธาตุจอมมอญ
วัดพระธาตุจอมมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านกาศ อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีเนื้อที่ทั้งหมด 16 ไร่ ปูชนียสถานที่สำคัญคือ พระธาตุจอมมอญ มีงานฉลองในเดือนกรกฎาคมของทุกปี
ประวัติ
วัดพระธาตุจอมมอญมีเจดีย์สำคัญหนึ่งในสี่ของเจดีย์ประจำมุมเมือง ตั้งอยู่บนยอดเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จากหลักฐานค้นพบที่กู่คำ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าแสนเมืองมา กษัตริย์แห่งนครเชียงใหม่ องค์ที่ 7 ราชวงศ์มังราย โดยให้อุปราช เจ้าแสนคำ เป็นผู้สร้าง ประมาณ พ.ศ. 1935 อัฐิเจ้าแสนคำ ได้บรรจุไว้ที่กู่คำหรือกู่แสนคำ ตั้งอยู่บริเวณ อุโบสถในปัจจุบัน
ราว พ.ศ. 2143 ในสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ชาวไทย ไทใหญ่ มอญ กะเหรี่ยง ละว้า จากพม่ามาเป็นสมัครพรรคพวกให้มาขึ้นกับไทย ประกอบกับกษัตริย์มอญได้หนีข้าศึก มาตั้งรกรากอยู่บริเวณนี้ จึงได้ช่วยกันบูรณปฏิสังขรณ์พระธาตุจอมมอญ ภายหลังเจดีย์มีสภาพทรุดโทรมเหลือแต่ซากปรักหักพังเป็นหลุม พ.ศ. 2453 โดยการนำของตระกูลกะเหรี่ยง พ่อเฒ่าหม่อนจอนุ แม่หม่อนโยแฮ พิกุล สร้างครอบองค์เก่า
วัดพระธาตุจอมมอญมีสภาพเป็นวัดร้างในเขตป่ารกชัฏ ต่อมามีสถานะเป็นเพียงสำนักสงฆ์ จน พ.ศ. 2525 ชาวบ้านพะมอลอได้อาราธนาพระภิกษุจากวัดพระพุทธบาทตากผ้า จังหวัดลำพูน มาจำพรรษาที่นี่
พ.ศ. 2540 ทางวัดจึงได้สร้างครอบองค์เดิมให้ใหญ่และสูงขึ้น โดยได้บรรจุพระบรมธาตุพระหนุ (ส่วนคาง) และพระอุรังคธาตุ และได้มีการบรรจุพระธาตุแก้วนำมาถวายโดยคุณรัตนาภร จงจิตรนันท์ วัดพระธาตุจอมมอญตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 มีพระอธิการสวัสดิ์ นริสฺสโร เป็นเจ้าอาวาสรูปที่ 1 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2546
โรเบิร์ต บราวน์ (นักแสดง)
โรเบิร์ต บราวน์ (Robert Brown) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีชื่อเต็มว่า โรเบิร์ต เจมส์ บราวน์ (Robert James Brown) เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 ที่เมืองสวาร์เนจ (Swanage), ดอร์เซต (Dorset) , สหราชอาณาจักร
ก่อนจะมาเข้าวงการภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ เขาเคยแสดงภาพยนตร์ที่โด่งดังมา 2 เรื่อง คือ The Third Man ในค.ศ. 1949 และ Ben-Hur ใน ค.ศ. 1959