cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประเทศบราซิล
บราซิลจัดอยู่ในกลุ่มประเทศที่มีรายได้ปานกลางระดับสูงโดยธนาคารโลก และในกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมใหม่ โดยมีส่วนแบ่งความมั่งคั่งสุทธิมากที่สุดในอเมริกาใต้ ถือเป็นประเทศที่มีระบบเศรษฐกิจของตลาดเกิดใหม่ โดยมีขนาดผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศใหญ่เป็นอันดับที่ 12 ของโลกตามราคาตลาด และอันดับที่ 8 ของโลกตามภาวะเสมอภาคของอำนาจซื้อ เป็นหนึ่งในประเทศผู้ผลิตอาหารรายใหญ่ของโลก โดยเป็นผู้ผลิตกาแฟรายใหญ่ที่สุดในช่วง 150 ปีที่ผ่านมา นอกจากนี้ยังเป็นประเทศอำนาจนำภูมิภาคและประเทศอำนาจปานกลาง  และจัดว่ามีโอกาสก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจใหม่   อย่างไรก็ตาม ประเทศนี้ยังคงมีการทุจริตในตำแหน่งหน้าที่ อาชญากรรม และความไม่เท่าเทียมกันทางสังคมในระดับสูง บราซิลเป็นสมาชิกก่อตั้งของสหประชาชาติ, กลุ่ม 20, บริกส์, ตลาดร่วมอเมริกาใต้ตอนล่าง, องค์การนานารัฐอเมริกา, องค์การรัฐไอบีโร-อเมริกา และประชาคมประเทศผู้ใช้ภาษาโปรตุเกส
ประวัติศาสตร์
เดิมทีทวีปอเมริกาใต้ ชนเผ่าพื้นเมืองคือพวกอินเดียแดงเผ่าต่าง ๆ ต่อมาชาวยุโรปได้เข้ามายึดครองบริเวณนี้ โดยชาวโปรตุเกสได้ยึดครองบริเวณประเทศบราซิล ส่วนบริเวณประเทศอื่น ๆ ในทวีปนี้ถูกยึดครองโดยชาวสเปน เหตุเพราะในต้นพุทธศตวรรษที่ 21 ชาวยุโรปได้เข้ามาในทวีปนี้ด้วยเข้าใจว่าทวีปนี้มีแร่ต่าง ๆ เช่น น้ำมัน ทองคำ เงินและอื่น ๆ แล้วชาวยุโรปได้ใช้กำลังกองทัพเข้าควบคุมบังคับชาวพื้นเมืองให้ทำงานในไร่นาและในเหมืองของตน ต่อมาหญิงชาวพื้นเมืองจำนวนมากได้แต่งงานกับชาวยุโรปทำให้มีลูกเลือดผสมจำนวนมาก ซึ่งเรียกว่า เมสติโซ ปัจจุบันมีสายเลือดผสมนี้เป็นชนส่วนใหญ่ในทวีป และได้รับภาษา วัฒนธรรมจากทวีปยุโรป รวมทั้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกด้วย
ฝ่ายบริหาร
ประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งทั้งประมุขของรัฐและหัวหน้าคณะรัฐบาล และเป็นผู้แต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ทั้งประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดีมาจากการเลือกตั้งในคราวเดียว ด้วยวิธีการลงคะแนนเสียงระบบคะแนนนิยม วาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี ดำรงตำแหน่งได้เพียงวาระเดียว การเลือกตั้งครั้งต่อไปจะมีขึ้นในวันที่ 5 ตุลาคม 2014 หากจำเป็นจะมีการเลือกตั้งอีกครั้ง (runoff election) ในวันที่ 2 พฤศจิกายน 2014
ฝ่ายตุลาการ
ฝ่ายตุลาการ มีศาลสูงสุดแห่งชาติ (Supreme Federal Tribunal) โดยที่ผู้พิพากษาทั้ง 11 คน มาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีและรับรองโดยวุฒิสภา มีวาระดำรงตำแหน่งตลอดชีพ แต่ในทางปฏิบัติแล้ว จะเกษียณอายุเหมือนลูกจ้างภาครัฐทั่วไปที่อายุ 70 ปี
ความสัมพันธ์กับประเทศไทย
สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิลกับราชอาณาจักรไทยสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูต เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2502 บราซิลมีสถานเอกอัครราชทูตประจำประเทศไทย ณ กรุงเทพมหานคร และสถานกงสุลกิตติมศักดิ์ประจำจังหวัดภูเก็ต และไทยมีสถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงบราซิเลีย
ประเทศบราซิลเป็นคู่ค้าอันดับ 2 ของไทยในลาตินอเมริกา รองจากเม็กซิโก ไทยและบราซิลต่างเป็นคู่ค้าอันดับ 1 ซึ่งกันและกันในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และลาตินอเมริกา
ในปี 2560 มีนักท่องเที่ยวชาวบราซิลเดินทางมาประเทศไทย จำนวน 83,827 คน โดยถือเป็นอันดับ 1 ของจำนวนนักท่องเที่ยวจากภูมิภาคลาตินอเมริกาในประเทศไทย
การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศบราซิลแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 26 รัฐ (estado) และเฟเดอรัลดิสตริกต์ (Distrito Federal) (เป็นที่ตั้งของกรุงบราซิเลีย เมืองหลวง) ได้แก่
รัฐต่าง ๆ และเฟเดอรัลดิสตริกต์ของบราซิลนั้น ถูกแบ่งออกเป็น 5 ภูมิภาค โดยสถาบันภูมิศาสตร์และสถิติบราซิล (IBGE) คือ
เศรษฐกิจ
บราซิลเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 5 ของโลกทั้งในแง่จำนวนประชากรและอาณาเขต เป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในทวีปละตินอเมริกาและมีอาณาบริเวณครอบคลุมพื้นดินส่วนใหญ่ของทวีป บราซิลใช้ระบบปกครองแบบสหพันธรัฐ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 26 รัฐและเขตนครหลวง 1 เขต โดยแต่ละรัฐจะมีรัฐบาลท้องถิ่นที่บริหารปกครองแบบอิสระ สามารถแบ่งรัฐเหล่านี้ออกได้เป็น 5 ภูมิภาค (ที่มีความสำคัญเชิงวัฒนธรรมและสถิติ) กล่าวโดยรวมได้ว่าบราซิลเป็นประเทศที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวหลายด้าน ทั้งในแง่ทรัพยากรธรรมชาติและพันธุ์ไม้ที่มีมากมายมหาศาล ชาติพันธุ์หลากวัฒนธรรมที่ดำรงอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ การใช้อำนาจอย่างนุ่มนวลทางการเมือง และชนชั้นกลางที่กำลังรุ่งเรือง
เศรษฐกิจของบราซิลประกอบไปด้วยภาคส่วนเกษตรกรรม เหมืองแร่ การผลิต และการบริการขนาดใหญ่ที่มีการพัฒนาอย่างสูง ตลอดจนชนชั้นกลางที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ถือได้ว่าบราซิลเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในทวีปอเมริกาใต้ทั้งในแง่เศรษฐกิจและการเมือง โดยมีการขยายอำนาจกว้างขวางขึ้นในตลาดโลกผ่านผู้เล่นสำคัญระดับโลก (บริษัทข้ามชาติ) นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เศรษฐกิจระดับมหภาคได้ค่อย ๆ ทวีความมั่นคงขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีการสะสมทุนสำรองระหว่างประเทศและลดระดับหนี้โดยแปลงหนี้ให้เป็นตราสารหนี้สกุลเงินจริงและตราสารหนี้ในประเทศ
ปัจจัยหนึ่งที่ทำให้การเติบโตลดลงคือภาวะเงินเฟ้อที่เพิ่มสูงขึ้น รัฐบาลจึงต้องหันมาใช้มาตรการผ่อนการตึงตัวทางเศรษฐกิจ ซึ่งมาตรการดังกล่าวและภาวะเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่ทรุดตัวทำให้การเติบโตของประเทศช้าลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 อย่างไรก็ตาม ตัวเลขการว่างงานอยู่ในระดับต่ำลงเป็นประวัติการณ์และความเหลื่อมล้ำทางรายได้ซึ่งโดยมากอยู่ในระดับสูงกลับลดลงอย่างต่อเนื่องทุกปี บราซิลสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศได้โดยใช้อัตราดอกเบี้ยสูง ทว่ากลับส่งผลเสียต่อธุรกิจในประเทศ ปัจจัยต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้ค่าเงินลอยตัวซึ่งกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันของภาคการผลิตเมื่อเทียบกับตลาดทั่วโลก รัฐบาลได้เข้ามาแทรกแซงตลาดเงินตราระหว่างประเทศและขึ้นภาษีเงินทุนไหลเข้าจากต่างประเทศบางส่วน
เสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการปกครองของประเทศในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมาได้ผลักดันให้บราซิลเติบโตและเป็นที่จับตามองของประชาคมทั่วโลก มีเสียงชื่นชมนวัตกรรมที่ช่วยเหลือและสนับสนุนประชากรผู้ยากไร้ ซึ่งประเทศกำลังพัฒนาหลายแห่งได้นำไปใช้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ ความก้าวหน้าในอุตสาหกรรมเกษตรและเชื้อเพลิงชีวภาพยังกลายมาเป็นโมเดลระหว่างประเทศ ฐานผู้บริโภคที่เติบโตอย่างรวดเร็วได้ดึงดูดบริษัทและนักลงทุนมากมายมายังบราซิล ดังจะเห็นได้จากจำนวนการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คิดเป็นมูลค่าราว 64-66 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (ราว 1.92-1.98 ล้านล้านบาท ) ต่อปีตั้งแต่ ค.ศ. 2011
อย่างไรก็ดี เศรษฐกิจบราซิลเริ่มชะลอตัวในปี ค.ศ. 2014 และคาดว่าจะยังคงชะลอตัวต่อไปในปี ค.ศ. 2015 จากการปรับตัวทางเศรษฐกิจที่รัฐบาลกำลังจะนำมาใช้ (เช่น มาตรการขึ้นราคาน้ำมัน) แม้สถานการณ์นี้จะทำให้บริษัทลงทุนต่างประเทศเริ่มหมดความสนใจ แต่นักลงทุนส่วนใหญ่ก็ยังคงอัดฉีดเงินทุนและขยายโรงงานหรือจัดทำโครงการใหม่ ๆ เพื่อป้อนให้กับฐานผู้บริโภคขนาดใหญ่ต่อไป การชะลอตัวทางเศรษฐกิจนี้ไม่ควรนำมาซึ่งมาตรการคุ้มครองการค้า เนื่องจากมีระบบการคุ้มครองการค้าระดับสูงมากพออยู่แล้ว โดยเฉพาะในภาคการส่งออกอุตสาหกรรม นอกจากนี้ แรงกดดันจากกลุ่มผู้เชี่ยวชาญและธุรกิจในการลดอุปสรรคด้านภาษีอากรจากวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมตัวกลาง รวมทั้งการลงนามข้อตกลงการค้าเสรีใหม่ ยังสื่อให้เห็นว่ารัฐบาลมีแนวโน้มที่จะวางนโยบายการค้าไปในทิศทางดังกล่าว
อุตสาหกรรมหลัก
อุตสาหกรรมหลักของประเทศบราซิลประกอบไปด้วยการผลิตอลูมิเนียม ซีเมนต์ เชื้อเพลิง เครื่องจักร กระดาษ พลาสติกและเหล็ก อุตสาหกรรมอาหารและสินค้าอุปโภคบริโภคประกอบด้วยการผลิตอุปกรณ์ทำความสะอาด การผลิตและสุขอนามัยอาหาร การผลิตยาและสิ่งทอ อุตสาหกรรมสินค้าคงทนประกอบด้วยการผลิตเครื่องใช้ในครัวเรือนและยานพาหนะ บริการด้านการเงินประกอบด้วยอุตสาหกรรมบริการเงินทุน นอกจากนี้ บราซิลยังเป็นประเทศผู้ผลิตสินค้าเกษตรที่หลากหลายรายใหญ่ของโลก อาทิ กล้วย กาแฟ ข้าวโพด หัวน้ำส้มเข้มข้น ข้าว ถั่วเหลือง แอลกอฮอล์และอ้อย
บราซิลเป็นประเทศที่มีขนาดใหญ่ ประกอบด้วยหลายภูมิภาคที่มีแง่มุมและความแตกต่างเชิงวัฒนธรรมที่เด่นชัดจนในบางครั้งทำให้ยากต่อการสรุปลักษณะทั่วไป ส่วนในแง่ธุรกิจ บริษัทส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบริษัทข้ามชาติที่มีสำนักงานในเมืองเซาเปาลู หากกล่าวในแง่วัฒนธรรมแล้ว ถือว่าบราซิลมีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวค่อนข้างสูง มีการผสมผสานรากเหง้าในแบบยุโรปและเอเชียเข้าด้วยกันเนื่องจากมีผู้อพยพไหลบ่าเข้ามาในประเทศเป็นจำนวนมากในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา ความหลากหลายด้านเชื้อชาติ วัฒนธรรม และลักษณะนิสัยส่งผลให้ชาวบราซิลเป็นชาติพันธุ์ที่มีความซับซ้อนและมีวิถีชีวิตในแบบของตนเอง ชาวต่างชาติควรทำความเข้าใจว่าแม้ว่าชาวบราซิลจะมีนิสัยที่เป็นกันเองและให้การต้อนรับอย่างมาก แต่การอาศัยอยู่ในบราซิลอาจทำให้ตนตกใจเมื่อพบเห็นความแตกต่างทางวัฒนธรรม จึงขอแนะนำให้พนักงานต่างชาติโดยเฉพาะในระดับผู้จัดการหรือผู้อำนวยการเข้าเรียนรู้วัฒนธรรมบราซิลและวิธีบรรเทาความสับสนที่อาจเกิดขึ้น ในแง่การปฏิบัติงาน ผู้บริหารระดับสูงควรทำความเข้าใจและทำความคุ้นเคยกับวิถีชีวิตแบบบราซิลเพื่อรับการสนับสนุนและแรงบันดาลใจจากพนักงานของตน
โครงสร้าง
นโยบายด้านเศรษฐกิจที่สำคัญ
สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ
ในช่วง 3 ทศวรรษก่อนทศวรรษที่ 1980 อัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของบราซิลสูงถึงร้อยละ 7.3 แต่ช่วงทศวรรษที่ 1980 ได้เกิดวิกฤตการณ์เสถียรภาพทางการเงิน โดยมีปัญหาเงินเฟ้อและขาดดุลการชำระเงิน รัฐบาลจึงดำเนินมาตรการต่าง ๆ ในชื่อ Real Plan เพื่อสร้างเสถียรภาพทางการเงิน โดยสร้างวินัยการเงิน ปล่อยค่าเงินลอยตัว และลดภาวะเงินเฟ้อ รวมถึงทบทวนนโยบายการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าซึ่งดำเนินมาตรการมากว่า 35 ปีและทำให้เศรษฐกิจมีลักษณะปิดและปกป้องตัวเอง
โดยในช่วงทศวรรษที่ 1990 บราซิลหันมาใช้นโยบายเปิดเศรษฐกิจ และได้เข้าเป็นสมาชิกองค์การการค้าโลก (WTO) เมื่อวันที่ 1 มกราคม 2538 และในเวลาต่อมา รัฐบาลของประธานาธิบดี Lula ได้แสดงเจตจำนงในการใช้หนี้ต่างประเทศทำให้ลดลงจากร้อยละ 58.7 ของ GDP ในปี 2546 เหลือร้อยละ 51.6 ในปี 2548 และในปี 2552 หนี้ต่างประเทศของบราซิลลดเหลือร้อยละ 11.6 ของ GDP นอกจากนี้ การตัดสินใจให้กู้เงินจำนวน 14 พันล้านเหรียญสหรัฐแก่กองทุนการเงินระหว่างประเทศในปลายปี 2552 แสดงถึงความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจของบราซิลเป็นอย่างมาก และในปี 2554 บราซิลคาดการณ์ว่าจะมีอัตราการขยายตัวของ GDP ประมาณร้อยละ 8
ทั้งนี้ ในระหว่างการประชุม G20 เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2553 ที่สาธารณรัฐเกาหลี ประธานาธิบดีบราซิลได้วิจารณ์นโยบายเศรษฐกิจของสหรัฐอย่างรุนแรง ว่าเป็นชนวนก่อให้เกิดสงครามเงินตรา (Currency War) ทั่วโลก และจะทำให้เศรษฐกิจของโลกล้มละลายหากทุกประเทศลดค่าเงินของตนเพื่อความได้เปรียบในการส่งออก
ภาพรวมพลังงานทดแทนของบราซิล
บราซิลมีเป้าหมายจะลงทุนด้านพลังงานมูลค่าประมาณ 644 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ในระหว่างปี ค.ศ. 2011 – 2020 โดยจะลงทุนในธุรกิจสำรวจและผลิตปิโตรเลียม (434 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ภาคการผลิตไฟฟ้า (149 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) และเชื้อเพลิงชีวภาพ (61 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งหากการลงทุนเป็นไปตามเป้าหมายภายในปี ค.ศ. 2020 พลังงานทดแทนจะมีสัดส่วนเป็น ร้อยละ 46.3 (ปัจจุบันพลังงานทดแทนมีสัดส่วน ร้อยละ 44.8) และปิโตเลียมจะมีสัดส่วนเป็นร้อยละ 31.8 (ปัจจุบันปิโตรเลียมมีสัดส่วนร้อยละ 38.5) ของโครงสร้างพลังงานของประเทศ
ปัจจุบัน บราซิลมีบทบาทสำคัญในการสร้างอุปสงค์ของพลังงานทดแทนในเวทีระหว่างประเทศ และเป็นเจ้าภาพจัดประชุมเพื่อการส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทนและเอทานอลในหลายโอกาส
การพัฒนาเอทานอลเป็นพลังงานทดแทน
ในระยะแรก บราซิลใช้เอทานอลผสมในน้ำมัน (anhydrous ethanol) ในอัตราส่วนร้อยละ 13 - 20 (E13 – E20) ต่อมาในปี 2523 บราซิลเริ่มทดลองใช้เอทานอล ร้อยละ 100 (E100 - hydrous ethanol) แต่โดยที่รถยนต์ยังเป็นแบบที่ผลิตเพื่อใช้กับน้ำมัน จึงทำให้การทำงานของเครื่องยนต์ไม่ได้ ประสิทธิภาพเต็มที่ รัฐบาลบราซิลจึงเริ่มส่งเสริมการผลิตรถยนต์ที่ออกแบบพิเศษ สามารถใช้ได้กับทั้งเอทานอล และกับน้ำมันเชื้อเพลิง (Flexible-fuel vehicle หรือ Flex-Fuel) และตั้งแต่ปี 2546 ก็เริ่มมีการผลิตรถยนต์ Flex-Fuel เพื่อการค้า ซึ่งใช้ได้กับ E100 และ E18 – E25 ทั้งนี้ รถยนต์ Flex-Fuel ได้รับความนิยมมากขึ้นตามลำดับ โดยในปี 2547 ปริมาณการผลิตรถยนต์ Flex-Fuel มีสัดส่วนเป็นร้อยละ 17 ของการผลิตรถยนต์ทั้งหมด และในปี 2554 มีสัดส่วนเป็นร้อยละ 83 ของการผลิตรถยนต์ทั้งหมดในบราซิล
ในการเยือนบราซิลของอดีตนายกรัฐมนตรี (พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร) ระหว่าง 15 – 16 มิถุนายน 2547 ไทยและบราซิลได้หารือความร่วมมือด้านเอทานอล นับจากนั้นไทยและบราซิลได้ แลกเปลี่ยนการเยือนของผู้เชี่ยวชาญและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีการเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านพลังงานทดแทนของบราซิลและชาติอื่น ๆ เข้าร่วมการประชุม FEALAC Inter-regional Workshop on Clean Fuels and Vehicle Technologies: the Role of Science and Innovation เมื่อ 28 – 29 มิถุนายน 2549 ที่กรุงเทพฯ ช่วยให้เกิดเครื่อข่ายระหว่างผู้เชี่ยวชาญ การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญและเทคโนโลยี
เมื่อปี 2553 บราซิลผลิตเอทานอลเป็นปริมาณ 27 พันล้านลิตร คิดเป็นร้อยละ 26 ของปริมาณที่ผลิตได้ในโลก เป็นรองเพียงสหรัฐฯ ซึ่งผลิตเป็นปริมาณ 50 พันล้านลิตรในปีเดียวกัน บราซิลและสหรัฐฯ สามารถผลิตเอทานอลได้กว่าร้อยละ 70 ของเอทานอลที่จำหน่ายทั่วโลก โดยสหรัฐฯ ผลิตเอทานอลจากข้าวโพด ในขณะที่บราซิลผลิตจากอ้อย ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่มีประสิทธิภาพจึงทำให้สามารถผลิตเอทานอลได้ในราคาที่ถูกกว่าการใช้วัตถุดิบประเภทอื่น อย่างไรก็ดี การผลิตเอทานอลจากอ้อยยังไม่เสถียรเพราะเมื่อราคาน้ำตาลในตลาดโลกสูงขึ้น เกษตรกรก็จะหันไปให้ความสำคัญกับการผลิตน้ำตาลเป็นหลัก
ศาสนา
โรมันคาทอลิก 73.6% โปรเตสแตนท์ 15.4% Spiritualist 1.3%  Bantu/Voodoo 0.3% อื่นๆ 1.8% ไม่สามารถระบุได้ 0.2% ไม่นับถือศาสนา 7.4%
ดนตรี
วัฒนธรรมของประชากรบราซิลจะต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ ความรักดนตรีจะฝังอยู่ในสายเลือดของชาวบราซิลเลียนมานาน เพราะพวกเขาจะรักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ดนตรีจึงมีวิวัฒนาการเรื่อย ๆ บราซิล จะรับเอาวัฒนธรรมของแอฟริกาเอาไว้มาก ลักษณะการร้องรำทำเพลงและจังหวะกลองเป็นเครื่องดนตรีหลัก การเต้นรำและเสียงดนตรีจึงเป็นศิลปะที่โดดเด่นที่สุดของบราซิล ชาวบราซิลเป็นคนเปิดเผย เป็นมิตรกับคนง่าย รักสนุก ลักษณะเด่นที่เป็นธรรมชาติคือเวลาพูดจะเคลื่อนไหวร่างกายไปด้วย ภาษาท่าทาง บางครั้งใช้แทนคำพูดได้ เช่น เมื่อยกนิ้วหัวแม่มือขึ้น หมายถึงตกลงหรือขอบคุณ และอาจเป็นคำพูดที่ทักทายเมื่อพบกับ
แซมบา (Samba) เป็นดนตรีที่มีลักษณะผสมผสาน กันจากชน 3 ทวีป ที่มาอยู่ในบราซิล คือการร้องเพลงแบบโบเลโร ของสเปน จังหวะกลองของแอฟริกาและการเต้นรำจะเป็นแบบชาวลาตินอเมริกา ซึ่งรวม 3 อย่างเข้าด้วยกันแล้วจะสนุกสนานทั้งคนเต้นและคนฟัง ซึ่งดนตรีแซมบา เป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมสูงสุด
บอซานอวา (Bossanova) เป็นจังหวะดนตรีที่มีวิวัฒนาการมาจากแซมบา นอกจากแซมบาและบอซานอวา ยังมีดนตรีที่เป็นที่นิยมกันในปัจจุบัน คือ แรมบาดา (Lambada) จังหวะดนตรีจะสนุกสนามด้วยจังหวะกลองของชาวแคริบเบียน
เทศกาล
บราซิลมีเทศกาลที่น่าสนใจและยิ่งใหญ่ 2 งานด้วยกัน งานแรกคืองานคาร์นิวัลที่รีโอเดจาเนโร จัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ งานที่สองคืองานคาร์นิวัลที่บาเยีย จัดขึ้นหลังเทศกาลคริสต์มาส ช่วงเดือนธันวาคม-มีนาคม
แหล่งข้อมูลอื่น
รัฐบาล
ราชอาณาจักรลิทัวเนีย (ค.ศ. 1918)
ราชอาณาจักรลิทัวเนีย เป็นรัฐราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่ดำรงอยู่เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อตั้งขึ้นในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อลิทัวเนียตกอยู่ภายใต้การยึดครองของจักรวรรดิเยอรมัน สภาแห่งลิทัวเนียได้ประกาศอิสรภาพแก่ลิทัวเนีย เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1918 แต่ถึงกระนั้น สภาแห่งลิทัวเนียก็ไม่สามารถที่จะจัดตั้งรัฐบาลหรือหน่วยงานอื่น ๆ ของรัฐได้เลย เนื่องจากลิทัวเนียมีทหารเยอรมันประจำการอยู่ เยอรมนีได้ยื่นข้อเสนอต่าง ๆ เพื่อต้องการรวมลิทัวเนียให้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนดินแดนปรัสเซีย ชาวลิทัวเนียต่างไม่เห็นด้วยและต่อต้านข้อเสนอนี้ โดยหวังที่จะรักษาความเป็นอิสรภาพของตนไว้ จึงได้มีการสถาปนาระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่แยกออกมาจากจักรวรรดิเยอรมันอย่างชัดเจน และมีการลงคะแนนเสียงเลือกพระประมุขแห่งลิทัวเนียเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 1918 โดยผู้ที่ได้รับเลือกคือ เจ้าชายวิลเฮ็ล์ม คาร์ล ดยุกแห่งอูลรัล ซึ่งพระองค์ได้ยอมรับคะแนนเสียงนี้และสถาปนาพระนามใหม่ว่า "สมเด็จพระราชาธิบดีมินกัวดาร์ที่ 2" ในเดือนกรกฎาคม 1918 อย่างไรก็ตาม พระองค์ก็ไม่เคยเสด็จเยือนลิทัวเนียเลยสักครั้ง ส่งผลให้การลงคะแนนเสียงเลือกพระองค์ได้เกิดข้อถกเถียงมากมายในสภาและไม่บรรลุผลตามที่ต้องการ ประกอบกับในเวลาเดียวกัน จักรวรรดิเยอรมันได้พ่ายแพ้ในสงครามและล่มสลายลงจากการปฏิวัติเยอรมัน ทางลิทัวเนียจึงได้ประกาศให้การลงคะแนนเสียงเลือกพระประมุขเป็นโมฆะเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 1918 ถือเป็นการสิ้นสุดการครองราชย์ของพระเจ้ามินกัวดาร์
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศเกาหลีเหนือ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเกาหลีเหนือเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเกาหลีเหนือได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 5 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แคว้นลัตซีโย
ลัตซีโย (Lazio, ) เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตจรดแคว้นตอสคานา แคว้นอุมเบรีย แคว้นมาร์เค แคว้นอาบรุซโซ แคว้นโมลีเซ แคว้นคัมปาเนีย และทะเลติร์เรเนียน แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 จังหวัด ได้แก่ โฟรซีโนเน (Frosinone), ลาตีนา (Latina), รีเอตี (Rieti), โรม (Roma) และวีแตร์โบ (Viterbo) เมืองหลักของแคว้นคือโรมซึ่งยังเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของอิตาลีอีกด้วย
ลัตซีโยเป็นแคว้นที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ศิลปกรรม สถาปัตยกรรม ศาสนา และวัฒนธรรมของอิตาลี ในแคว้นมีสโมสรกีฬาสำคัญสองทีมคือ สโมสรกีฬาลัตซีโยและสโมสรกีฬาโรมา
ซีไลฟ์ลอนดอนอควาเรียม
thumb|250px|ด้านนอกพิพิธภัณฑ์ 250px|thumb|ตู้จัดแสดงภายใน ซีไลฟ์ลอนดอนอควาเรียม หรือ ลอนดอนอควาเรียม (Sea Life London Aquarium, London Aquarium) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ที่ตั้งอยู่ในกรุงลอนดอน ประเทศสหราชอาณาจักร เปิดให้บริการตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1997
ซีไลฟ์ลอนดอนอควาเรี่ยม ตั้งอยู่ในอาคารชุดเคาน์ตีฮอลล์ ริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ ใกล้กับลอนดอนอาย และหอนาฬิกาบิ๊กเบน สามารถเดินทางไปได้อย่างสะดวกโดยการใช้รถไฟใต้ดิน ขึ้นที่สถานีวอเตอร์ลู แล้วออกทางประตูด้านทิศตะวันออก เมื่อพบกับลอนดอนอายแล้วเลี้ยวซ้ายตามทางเดิน ซีไลฟ์ลอนดอนอควาเรี่ยม จะอยู่ทางด้านซ้ายมือ อัตราค่าเข้าชมคนละ 19 ปอนด์ (950 บาท) ปิดจำหน่ายบัตรเข้าชมในเวลา 17.00 น. วันหยุดสุดสัปดาห์ในเวลา 18.00 น.
ด้านในพิพิธภัณฑ์จะเป็นลิฟต์ลงไปยังชั้นล่าง โดยแบ่งเป็นส่วนจัดแสดงต่าง ๆ ได้แก่
แอริกา ลัสต์
แอริกา ลัสต์ (เกิดปี ค.ศ. 1977) เป็นผู้กำกับ ผู้เขียนบท และโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์อีโรติกชาวสวีเดน นับตั้งแต่เปิดตัวภาพยนตร์อีโรติกอินดี้เรื่องแรกของเธอเรื่อง The Good Girl ในปี ค.ศ. 2004 ลัสต์ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นหนึ่งในผู้นำ ขบวนการสิทธินิยมสตรีในวงการหนังอนาจาร (feminist pornography movement) เธอกล่าวว่ากระบวนการถ่ายทำที่มีจริยธรรมทำให้บริษัทของเธอแตกต่างจากเว็บไซต์ลามกอนาจารอื่น เธอไม่มีปัญหาในการเรียกภาพยนตร์ของเธอว่าหนังโป๊ เนื่องจากเธอคาดหวังว่าผู้ชมจะถูกกระตุ้นทางเพศ ซึ่งแตกต่างจากผู้กำกับภาพยนตร์อีโรติกคนอื่น ๆ ที่สร้างความแตกต่างระหว่างงานของพวกเขาและสื่อลามก แม้ว่าทั้งสองประเภทจะมีฉากที่โจ่งแจ้งทางเพศก็ตาม เธอเขียนหนังสือหลายเล่ม รวมทั้งกำกับและอำนวยการสร้างภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลมากมาย
ภูมิหลัง
แอริกา ลัสต์ (เดิม แอริกา ฮอลล์ควิสต์) เกิดที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดนในปี ค.ศ. 1977 เธอหลงใหลในภาพยนตร์และละครเวที
เธอเข้าศึกษาคณะรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลุนด์ ขณะเรียนเธอพบหนังสือ Hard Core: Power, Pleasure และ Frenzy of the Visible ของ ลินดา วิลเลียมส์ ที่เขียนในปี ค.ศ. 1989 ซึ่งมีผลต่อการสร้างภาพยนตร์ของเธอในภายหลัง เธอสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี ค.ศ. 1999 โดยมีความเชี่ยวชาญด้านสิทธิมนุษยชนและสตรีนิยม หลังจากสำเร็จการศึกษา เธอย้ายไปบาร์เซโลนาในปี ค.ศ. 2000 และเริ่มเรียนการสร้างภาพยนตร์
อาชีพ
ลัสต์ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอเป็นเรื่องสั้น เรื่อง The Good Girl ในปี ค.ศ. 2004 ซึ่งได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว เผยแพร่ทางออนไลน์ฟรีภายใต้ใบอนุญาต ครีเอทีฟคอมมอนส์ มีการดาวน์โหลดนับล้านครั้งในเวลาเพียงไม่กี่วัน และถึงสองล้านครั้งในสองเดือน  ภาพยนตร์เรื่องนี้ฉายใน  ในปีต่อมาและได้รับรางวัล Ninfa Award
อูกูเลเล
อูกูเลเล (ʻukulele, ; ukelele (BrE) หรือ ukulele (AmE), ยูเคอเลลี) หรือ กีตาร์ฮาวาย เป็นเครื่องดีด (chordophone) ซึ่งจัดเข้าพวกเป็นกระจับปี่ (plucked lute) อย่างหนึ่ง และเป็นรูปแบบย่อยรูปแบบหนึ่งของวงศ์กีตาร์ มีรูปลักษณ์คล้ายกีตาร์อันเล็ก ต่างกันตรงที่กีตาร์จะขึงสายสำหรับดีดทั้งหมด 6 สาย ส่วนอูกูเลเลขึงสายทั้งหมดเพียง 4 สาย ทำจากไนลอนหรือเชือกอย่างอื่น
อูกูเลเลมีกำเนิดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยชาวฮาวายซึ่งนำเอากีตาร์น้อย ประเภทกาวากิญญู (cavaquinho) กับราเฌา (rajão) มาประสมกัน ชาวโปรตุเกสที่อพยพเข้ามาในสหรัฐอเมริกาได้นำกีตาร์น้อยทั้งสองนี้เข้าสู่ฮาวาย ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อูกูเลเลได้รับความนิยมเป็นอย่างมากภายนอกสหรัฐอเมริกา และนับจากนั้นก็แพร่หลายทั่วไป
แนวและระดับเสียงของอูกูเลเลขึ้นอยู่ขนาดและโครงสร้างของมัน อูกูเลเลที่นิยมเล่นมี 3 ขนาด คือ โซปราโน, คอนเสิร์ด และเทอเนอร์
คอร์ด
ใช้คอร์ดเดียวกับเครื่องดนตรีทั่วไป (เช่น กีตาร์, คีย์บอร์ด) แต่วิธีการจับต่างกัน เพราะมีแค่ 4 สาย การตั้งสายแบบโซปาโน ซี สายที่ 1 คือเส้นล่างสุดจะให้เสียง A สายที่ 2 ให้เสียง E สายที่ 3 ให้เสียง C และสายที่ 4 คือเส้นบนสุด ให้เสียง G
ฮาร์ตเฟิร์ด
ฮาร์ตเฟิร์ดก่อตั้งเมื่อปี 1635 เป็นหนึ่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในสหรัฐ และเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ระดับชาติที่เก่าแก่ที่สุด (แวดส์เวิร์ทแอทีเนียม), สวนกองทุนสาธารณะที่เก่าแก่ที่สุด (สวนบุชเนลล์), หนังสือพิมพ์ที่ตีพิมพ์ต่อเนื่องยาวนานที่สุด (ฮาร์ตฟอร์ตคูแรนต์) และโรงเรียนมัธยมที่เก่าแก่เป็นอันดับ 2 (โรงเรียนรัฐบาลฮาร์ตเฟิร์ด) ยังเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยทรินิตี และบ้านมาร์ก ทเวน นักเขียนที่มีชื่อเสียง
ฮาร์ตเฟิร์ดเคยได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดในสหรัฐในหลายทศวรรษหลังสงครามกลางเมืองอเมริกา แต่ปัจจุบันกลายเป็นเมืองที่ยากจนที่สุดของประเทศ ทุก 3 ใน 10 ของครอบครัวอยู่ต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจน ในทางตรงกันข้ามเกรตเตอร์ฮาร์ตฟอร์ต มหานครอยู่อันดับ 32 จากมหานคร 318 แห่ง ที่มีการผลิตผลรวมทางเศรษฐกิจ และอยู่อันดับ 8 จากพื้นที่ทางสถิติของเมือง 280 แห่ง ทางด้านรายได้ต่อหัว
จากการสำรวจสำมะโนประชากร ฮาร์ตเฟิร์ดเป็นเมืองมีประชากรมากเป็นอันดับ 4 ของรัฐคอนเนทิคัต รองจากบริดจ์พอร์ต, นิวเฮเวน และสแตมฟอร์ด
Lasiosiphon
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เขตร้อนและทางตอนใต้ของแอฟริกา มาดากัสการ์ ตะวันตกเฉียงใต้ คาบสมุทรอาหรับ อินเดีย ศรีลังกา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดใหญ่หนองปลาขาว
วัดใหญ่หนองปลาขาว เป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่ที่ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย  อยู่ใกล้กับหนองปลาขาวซึ่งเป็นน้ำแม่อิงเดิม  ในวัดมีพระพุทธรูปโบราณ ศิลปะเชียงแสน
โครโมโซม
โครโมโซม (chromosome) เป็นที่เก็บของหน่วยพันธุกรรม ซึ่งทำหน้าที่ควบคุมและถ่ายทอดข้อมูล เกี่ยวกับ ลักษณะทางพันธุกรรมต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิต เช่น ลักษณะของเส้นผม ลักษณะดวงตา เพศ และสีผิว
การค้นพบ
ประมาณ ค.ศ. 1860 เกรกอร์ เม็นเดิล (Gregor Mendel) ได้ศึกษาลักษณะต่าง ๆ ของต้นถั่วลันเตา ที่มีการถ่ายทอดจากรุ่นหนึ่ง ไปยังต้นถั่วที่ปลูกในรุ่นถัดไป เขาตั้งสมมุติฐานว่า มีอะไรบางอย่าง นำลักษณะต่าง ๆ จากรุ่นพ่อแม่ ไปสู่รุ่นลูก
หน่วยพันธุกรรมที่เม็นเดิลค้นพบนั้น เม็นเดิลไม่ได้มองเห็นหน่วยพันธุกรรมจริง เพียงแต่อาศัยข้อมูล ที่ได้จากการทดลอง และหาเหตุผลทางคณิตศาสตร์ หน่วยพันธุ์กรรมที่เม็นเดิลค้นพบ เป็นเพียงนามธรรมเท่านั้น (และเขาก็ไม่ได้ใช้คำว่า ยีน หรือ หน่วยพันธุกรรม โดยตรง)
ในขณะที่เม็นเดิลค้นคว้าอยู่นั้น นักชีววิทยากลุ่มหนึ่งที่ใช้กล้องจุลทรรศน์ เป็นเครื่องค้นคว้า ได้พบรายละเอียดของเซลล์มากขึ้น จนกระทั่ง ค.ศ. 1889 นักชีววิทยาจึงสามารถ เห็นรายละเอียดภายในนิวเคลียส ขณะที่มีการแบ่งเซลล์ ได้พบว่าภายในนิวเคลียส มีโครงสร้างที่ติดสีได้และมีลักษณะเป็นเส้นใย เรียกว่า โครโมโซม (Chromosome)
ปี ค.ศ.1902 หลังจากการค้นพบผลงานของเม็นเดิล 2 ปี วอลเตอร์ ซัตตัน นักชีววิทยาชาวอเมริกัน และ เทโอดอร์ โบเฟรี นักชีววิทยาชาวเยอรมัน ได้เสนอว่า "หน่วยพันธุ์กรรมที่เม็นเดิลค้นพบ อยู่ในโครโมโซม" ซัตตันได้ศึกษาเซลล์ในอัณฑะตั๊กแตน และเสนอไว้ว่าโครโมโซม ที่เข้าคู่กันในขณะที่มีการแบ่งเซลล์แบบไมโอซิส จะแยกจากกันไปอยู่ต่างเซลล์กัน เหมือนการแยกของยีนที่เป็นแอลลีนกัน ตามกฎแห่งการแยกตัว จึงสรุปได้ว่ายีนอยู่บนโครโมโซม ซึ่งเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ในสมัยนั้น
ลักษณะของโครโมโซม
ในภาวะปกติเมื่อมองผ่านกล้องจุลทรรศน์จะเห็นโครโมโซมมีลักษณะคล้ายเส้นด้ายบาง ๆ เรียกว่า “โครมาติน (chromatin) ” ขดตัวอยู่ในนิวเคลียส เมื่อเซลล์เริ่มแบ่งตัว เส้นโครมาตินจะหดตัวสั้นเข้ามีลักษณะเป็นแท่ง จึงเรียกว่า “โครโมโซม” แต่ละโครโมโซมประกอบด้วยแขนสองข้างที่เรียกว่า “โครมาทิด (chromatid) ” ซึ่งแขนทั้งสองข้างจะมีจุดเชื่อมกัน เรียกว่า “เซนโทรเมียร์ ( centromere)
โครโมโซมเป็นโครงสร้างที่อยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ ในขณะที่เซลล์ไม่แบ่งตัว โครโมโซมจะยืดยาวออกคล้ายเส้นใยเล็ก ๆ สานกันอยู่ในนิวเคลียส เมื่อมีการแบ่งเซลล์จะมีการแบ่งโครโมโซม โดยโครโมโซมจะจำลองตัวเองขึ้นมา เป็นเส้นคู่ที่เหมือนกันทุกประการ แล้วค่อย ๆ ขดตัวสั้นเข้า โครโมโซมจะโตมาก การศึกษาโครโมโซมจึงต้องศึกษาในระยะแบ่งเซลล์ ถ้ามีเทคนิคในการเตรียมที่ดี ก็จะสามารถมองเห็นรูปร่างลักษณะ ของโครโมโซมจากกล้องจุลทรรศน์ และอาจนับจำนวนโครโมโซมได้
โครโมโซมเป็นโครงสร้างที่อยู่ในนิวเคลียสของเซลล์ ในขณะที่เซลล์ไม่แบ่งตัวหรืออยู่ในระยะอินเตอร์เฟส (interphase) เราจะไม่เห็นโครโมโซมเนื่องจากโครโมโซมอยู่ในลักษณะเป็นเส้นใยเล็ก ๆ สานกันอยู่ในนิวเคลียส เส้นใยนี้เรียกว่า โครมาทิน (Chromatin) แต่เมื่อเซลล์จะแบ่งตัวโครมาทินแต่ละเส้นจะแบ่งจาก 1 เป็น 2 เส้น แล้วขดตัวสั้นเข้า และหนาขึ้นจนมองเห็นเป็นแท่งในระยะโพรเฟส และ เมทาเฟส และเรียกชื่อใหม่ว่า โครโมโซม ทำให้เรามองเห็นรูปร่างลักษณะและจำนวนโครโมโซมได้ โครโมโซมที่เห็นได้ชัดในระยะเมทาเฟต ประกอบด้วย โครมาทิด 2 อัน ยึดติดกันตรงเซนโทรเมียร์ ส่วนของโครโมโซมที่ยื่นออกไปจากเซนโทรเมียร์ เรียกว่า แขน
อันสั้นเรียกว่า แขนสั้น อันยาวเรียกว่า แขนยาว ในโครโมโซมบางอัน มีเนื้อโครโมโซมเล็ก ๆ ยึดติดกับส่วนใหญ่โดยเส้นเล็ก ๆ เรียกว่า เนื้อโครโมโซมเล็ก ๆ นั้นว่า stellite และเส้นโครโมโซมเล็ก ๆ นั้น เรียกว่า secondary constriction
โครมาทิน เป็นสารนิวคลีโอโปรตีน ซึ่งก็คือ DNA สายยาวสายเดียวที่พันรอบโปรตีนที่ชื่อ ฮีสโทน (histone) เอาไว้ ทำให้รูปร่างโครมาทินคล้ายลูกปัดที่เรียงต่อ ๆ กัน แล้วมี DNA พันรอบลูกปัดนั้น ในเซลล์ทั่ว ๆ ไป เมื่อย้อมสีเซลล์ ส่วนของโครมาทินจะติดสีได้ดีและมองดูคล้ายตาข่ายละเอียด ๆ จึงเห็นนิวเคลียสชัดเจน
Bathanthidium
Bathanthidium เป็นสกุลของผึ้งที่อยู่ในวงศ์ Megachilidae
โครโมโซม
รูปร่าง ลักษณะ โครโมโซม
แต่ละโครโมโซมประกอบด้วย 2 โครมาทิด ที่เหมือนกัน ซึ่งเกิดจากการที่โครโมโซมจำลองตัวเองในระยะอินเตอร์เฟส (Interphase) เพื่อจะแยกออกจากกันในระยะแอนาเฟส (Anaphase) ของการแบ่งเซลล์ โครมาทิดทั้งสองจะติดกันอยู่ตรงส่วนที่เรียกว่า เซนโทรเมียร์ (Centromere) รวมเรียกเซนโทรเมียร์แบ่งเป็น 2 ส่วน แต่ละโครมาทินก็เรียกว่าโครโมโซม นั่นคือ 1 โครโมโซม มี 1 เซนโทรเมียร์ โครโมโซม ของเซลล์ร่างกายจะอยู่กันเป็นคู่ ๆ แต่ละคู่เรียกว่า โฮโมโลกัสโครโมโซม (Homologous Chromosome)
Bathanthidium
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
โครโมโซม
รูปร่าง ลักษณะ โครโมโซม
การนำโครโมโซมขนาดต่าง ๆ มาเรียงกันกันเรียกว่า แครีโอไทป์ (Karyotype) โดยจำแนกตามลักษณะ ขนาด และตำแหน่งของเซนโทรเมียร์อาจจะอยู่ตรงกลาง ค่อนไปทางปลาย หรือ ปลายโครโมโซม จึงแบ่งลักษณะโครโมโซมเป็นแบบต่าง ๆ ได้ดังนี้
Bathanthidium
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
โครโมโซม
รูปร่าง ลักษณะ โครโมโซม
โครมาทิต 2 โครมาทิต มีตัวเชื่อมคือ เซนโทรเมียร์
ยูคาริโอต
ในเซลล์ยูคาริโอต โครโมโซมจะอยู่ในนิวเคลียส มีโปรตีนยึดจับให้ขมวดเป็นรูปร่างเรียกว่าโครมาติน การจับขมวดรูปร่างเช่นนี้ทำให้สายดีเอ็นเอซึ่งยาวมากสามารถอยู่ในนิวเคลียสได้ โครงสร้างของโครโมโซมและโครมาตินนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละระยะของวัฏจักรเซลล์ เมื่อโครมาตินถูกขมวดแน่นขึ้นไปอีกก็จะเรียกว่าโครโมโซม เป็นหน่วยย่อยที่สำคัญของการแบ่งเซลล์ ซึ่งการแบ่งเซลล์จะสำเร็จได้นั้น โครโมโซมจะต้องผ่านกระบวนการทำซ้ำ (replication) แยกตัว (division) และส่งต่อไปยังเซลล์ลูกทั้งสองได้อย่างสมบูรณ์ เพื่อให้สิ่งมีชีวิตนั้น ๆ สามารถสืบทอดเผ่าพันธุ์และคงความหลากหลายทางพันธุกรรมเอาไว้ได้ โครโมโซมนั้นอาจจะอยู่เดี่ยว (unduplicated) หรืออยู่เป็นคู่ (duplicated) ก็ได้แล้วแต่ระยะ โดยโครโมโซมเดี่ยวนั้นประกอบจากสายดีเอ็นเอสายเดียวขดพันกัน ส่วนโครโมโซมที่เป็นคู่นั้นประกอบด้วยสายดีเอ็นเอที่เหมือนกันทุกประการสองสาย เรียกว่า โครมาทิด หรือซิสเตอร์โครมาทิด เชื่อมกันด้วยเซนโทรเมียร์
ยูคาริโอต (เซลล์ที่มีนิวเคลียส เช่นในพืช ยีสต์ หรือสัตว์) มีโครโมโซมขนาดใหญ่หลายสายอยู่ในนิวเคลียส แต่ละโครโมโซมมีหนึ่งเซนโทรเมียร์ ซึ่งมีแขนหนึ่งหรือสองแขนยื่นออกมา อย่างไรก็ตาม ในสภาวะส่วนใหญ่จะไม่สามารถสังเกตเห็นแขนเหล่านี้ได้ นอกจากนี้ ยูแคริโอตส่วนใหญ่ยังมีไมโทคอรเดรียลดีเอ็นเอเป็นวงกลมขนาดเล็ก และยูแคริโอตบางชนิดมีดีเอ็นเอทั้งแบบเส้นและวงแหวนขนาดเล็กอยู่ในไซโทพลาซึม
ในโครโมโซมในนิวเคลียสของยูคาริโอต สายดีเอ็นเอที่ไม่ได้อัดแน่น (uncondensed) จะมีโครงสร้างที่กึ่งมีระเบียบ โดยพันอยู่รอบโปรตีนฮิสโตน เป็นสารเชิงซ้อนเรียกว่า โครมาติน
โครมาติน
โครมาตินเป็นสารเชิงซ้อนระหว่าง DNA กับโปรตีนในนิวเคลียสของเซลล์ยูคาริโอต โครงสร้างของโครมาตินจะแตกต่างกันไปตามขั้นตอนในวัฏจักรเซลล์ ขึ้นกับความต้องการของสายดีเอ็นเอ
โครมาตินในอินเตอร์เฟส
ในช่วงอินเตอร์เฟส (ช่วงของวัฏจักรเซลล์ที่เซลล์ไม่ได้แบ่งตัว) สามารถพบโครมาตินได้สองประเภทคือ:
โครมาตินในเมตาเฟสและการแบ่งตัว
ในขั้นตอนแรก ๆ ของการแบ่งเซลล์แบบไมโทซิสหรือไมโอซิส สายโครมาตินจะอัดตัวหนาแน่นขึ้น เป็นโครงสร้างที่กระทัดรัดและขนส่งได้ง่าย ทำให้ไม่สามารถเข้าถึงรหัสพันธุกรรม(เพื่อทำการถอดรหัส)ได้อีกต่อไป โครงสร้างที่อัดแน่นนี้ทำให้สามารถสังเกตเห็นโครโมโซมแต่ละอันได้ชัดเจน และมีลักษณะเป็นสี่แขนแบบที่มักคุ้นเคย กล่าวคือเป็นคู่ของโครมาทิดที่ติดกัน ณ เซนโทรเมียร์ แขนที่สั้นกว่าเรียกว่า p arms (จากภาษาฝรั่งเศส petit แปลว่า เล็ก) และแขนที่ยาวกว่าเรียกว่า q arms (เพราะ q ตามหลัง p ในอักษรละติน หรือบางแหล่งกล่าวว่า q มาจาก queue แปลว่า สูง ในภาษาฝรั่งเศส ) สภาวะนี้เป็นแบบเดียวในธรรมชาติที่สามารถเห็นโครโมโซมแต่ละอันแยกจากกันอย่างชัดเจนโดยใช้กล้องจุลทรรศน์แสง
ในไมโทซิส ไมโครทูบูลจะยืดออกมาจากเซนโทรโซมทั้งสองที่อยู่ขั้วตรงข้ามกันของเซลล์ และไปยึดกับเซนโทรเมียร์ที่โครงสร้างพิเศษเรียกว่า ไคนีโทคอร์ (kinetochore) ซึ่งจะมีหนึ่งอันต่อหนึ่งโครมาทิด บริเวณไคนีโทคอร์จะมีลำดับเบส DNA กับโปรตีนพิเศษที่ทำให้เกิดการยึดเกาะได้แน่นหนา จากนั้นไมโครทูบูลจะดึงเอาโครมาทิดออกจากกันไปสู่เซนโทรโซม ทำให้เซลล์ลูกแต่ละเซลล์ได้รับโครมาทิดหนึ่งชุด เมื่อเซลล์แบบตัวแล้ว โครมาทิดจะคลายตัวออกเป็นสายดีเอ็นเอที่สามารถทำการถอดรหัสได้อีกครั้งหนึ่ง โครโมโซมมีความอัดแน่นทางโครงสร้างสูงมาก ซึ่งทำให้สายดีเอ็นเอขนาดใหญ่สามารถอยู่ในนิวเคลียสได้ (Fig. 2)
โครโมโซมมนุษย์
โครโมโซมของมนุษย์อาจแบ่งออกได้เป็นสองกลุ่ม คือออโตโซม และโครโมโซมเพศ ลักษณะทางพันธุกรรมบางอย่างนั้นมีความเชื่อมโยงกับเพศ และถ่ายทอดไปทางโครโมโซมเพศ ส่วนลักษณะอื่น ๆ ที่เหลือ ถูกเก็บไว้บนออโตโซม โครโมโซมทั้งสองประเภทมีกระบวนการเปลี่ยนแปลงขณะแบ่งเซลล์ในลักษณะเดียวกัน เซลล์มนุษย์มีโครโมโซมรวมแล้ว 23 คู่ เป็นออโตโซม 22 คู่ และโครโมโซมเพศอีก 1 คู่ รวมเป็นมีโครโมโซม 46 แท่ง ต่อหนึ่งเซลล์ นอกจากนี้ยังมีไมโตคอนเดรียลจีโนม หรือข้อมูลพันธุกรรมในไมโตคอนเดรีย อีกหลายร้อยชุดต่อเซลล์ ข้อมูลที่ได้จากการหาลำดับดีเอ็นเอ (DNA sequencing) ของจีโนมมนุษย์ทำให้ได้ข้อมูลของโครโมโซมแต่ละแท่งมากขึ้น ตารางข้างล่างแสดงข้อมูลทางสถิติของโครโมโซมแต่ละแท่ง ข้อมูลนี้มาจากข้อมูลจีโนมมนุษย์ใน VEGA database ของสถาบัน Sanger จำนวนยีนบนโครโมโซมแต่ละแท่งเป็นค่าประมาณจากการทำนายยีน ความยาวทั้งหมดของโครโมโซมเป็นค่าประมาณเช่นกัน รวมถึงการประมาณขนาดของบริเวณเฮเทอโรโครมาตินซึ่งไม่ได้รับการถอดลำดับ
ยีนกับโครโมโซม
ยีน หมายถึง ส่วนของ DNA ที่ทำหน้าที่ถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรม โครโมโซม เป็นโครงสร้างที่มี DNA และโปรตีนเป็นองค์ประกอบ โครโมโซมจึงเป็นที่อยู่ของยีน และในแต่ละโครโมโซมมียีนอีกมากมายมาเรียงต่อ ๆ กัน ดังนั้นลักษณะทางพันธุกรรม ที่ถูกถ่ายทอดไปจึงถูกควบคุม โดยยีนในโครโมโซมนั่นเอง ซึ่งแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ ยีนในออโตโซมหรือยีนในโครโมโซมร่างกาย และยีนในโครโมโซมเพศ
มัลติเปิลอัลลีนส์
มัลติเปิลอัลลีนส์ (Multiple alleles) คือ กลุ่มของอัลลีลส์ที่มียีนควบคุมลักษณะ มากกว่า 2 แบบขึ้นไป ควบคุมลักษณะใดลักษณะหนึ่งของสิ่งมีชีวิต กฎของเม็นเดิลสามารถใช้ทำนายโอกาสที่จะเกิดหมู่เลือด หมู่ใดหมู่หนึ่งได้
จำนวนโครโมโซมของสิ่งมีชีวิต
จำนวนโครโมโซมของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ๆ จะมีจำนวนเท่ากันเสมอ สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจมีจำนวนโครโมโซมเท่ากันได้ ด้วยเหตุนี้นักวิทยาศาสตร์จึงไม่ใช้จำนวนของโครโมโซมมาจำแนกความแตกต่างระหว่างสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิด เช่น แม้ว่าจำนวนโครโมโซมจะมาก แต่กลับไม่มีผลต่อขนาดของสิ่งมีชีวิต ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ยูกลีนา ที่มีขนาดเล็กมากแม้มีจำนวนโครโมโซมถึง 90 แท่ง หรือ 45 คู่
สิ่งมีชีวิตชนิดต่าง ๆ มีจำนวนโครโมโซมแตกต่างกัน จำนวนโครโมโซมในเซลล์ร่างกายทั่วไปมีอยู่ 2 ชุด หรือเรียกว่า 2n ส่วนในเซลล์สืบพันธุ์มีจำนวนโครโมโซมเพียงชุดเดียวเรียกว่า n หรือ จำนวนแฮพลอยด์
การกำหนดเพศในมนุษย์
สำหรับในมนุษย์มีจำนวนโครโมโซม 46 โครโมโซม หากนำมาจัดเป็นคู่จะได้ 23 คู่ซึ่งจะมี 22 คู่ ที่เหมือนกันในเพศชายและเพศหญิงเราจะเรียกคู่โครโมโซมเหล่านี้ว่า โครโมโซมร่างกาย (autosome) ซึ่งจะมีบทบาทในการกำหนดลักษณะทางพันธุกรรมต่าง ๆ ในร่างกาย
สำหรับโครโมโซมที่เหลืออีก 1 คู่จากทั้งหมด 23 คู่ จะเป็นโครโมโซมที่ทำหน้าที่กำหนดเพศ เรียกว่า โครโมโซมเพศ (Sex chromosome) โดยโครโมโซมจะเป็นการจับคู่กันของโครโมโซม 2 ตัวที่มีลักษณะต่างกันคือ โครโมโซม X เป็นตัวกำหนดเพศหญิง และโครโมโซม Y เป็นตัวกำหนดเพศชาย ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าโครโมโซม X
เซลล์เพศที่ถูกสร้างขึ้นมาแต่ละเซลล์จะมีโครโมโซมเพศเพียงชุดเดียวโดยที่เซลล์สืบพันธุ์เพศชาย (สเปิร์ม) จะมีเซลล์สืบพันธุ์ ซึ่งมีโครโมโซม 2 ชนิด คือ 22+X หรือ 22+Y ส่วนเซลล์สืบพันธุ์ของเพศหญิงจะมีโครโมโซมได้เพียงชนิดเดียว คือ 22+X ดังนั้นโอกาสในการเกิดทารกเพศหญิง (โครโมโซม 44+XX) หรือทารกเพศชาย (โครโมโซม 44+XY) จึงเท่ากัน ขึ้นอยู่กับสเปิร์มที่เข้าผสมกับไข่จะเป็นสเปิร์มชนิดใด
โครโมโซมในร่างกายมนุษย์มีทั้งหมด 46 แท่ง แบ่งเป็น
Lasiocladus
Lasiocladus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Acanthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ มาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ประตูเทียนอัน
ประตูเทียนอัน (天安门) เป็นประตูใหญ่ในใจกลางเมืองปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นประตูหน้านครจักรพรรดิแห่งปักกิ่ง ตั้งอยู่ใกล้กับเขตศูนย์กลางธุรกิจของเมือง และเป็นสัญลักษณ์ประจำชาติที่รับรู้โดยทั่วกัน
ประตูเทียนอันสร้างขึ้นครั้งแรกในช่วงราชวงศ์หมิง ในปี ค.ศ. 1420 โดยเป็นทางเข้าสู่นครจักรพรรดิ ซึ่งเป็นที่ตั้งของพระราชวังต้องห้าม ประตูเทียนอันตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจัตุรัสเทียนอันเหมิน และมีถนนฉางอานเป็นจุดแบ่งออกจากจัตุรัส
ชื่อ
เทียนอันเหมิน (天安门) ประกอบด้วยอักษรจีนสามตัว ได้แก่ เมื่อแปลตามตัวอักษร จะได้ความหมายว่า "ประตูแห่งสันติภาพสวรรค์"
ประตู
ในสมัยราชวงศ์หมิง เดิมประตูนี้มีชื่อว่า "เฉิงเทียนเหมิน" มีความหมายว่า "ประตูแห่งอาณัติสวรรค์" ต่อมาได้ถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่หลายครั้ง ตัวประตูดั้งเดิมสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1420 โดยตั้งชื่อตามประตูของพระราชวังต้องห้ามในหนานกิง ต่อมาประตูถูกฟ้าผ่าจนไฟไหม้หมดทั้งหลังในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1457
ในปี ค.ศ. 1465 จักรพรรดิเฉิงฮว่าแห่งราชวงศ์หมิงรับสั่งให้ซื่อ กุย (自圭) เสนาบดีโยธาธิการ สร้างประตูขึ้นมาใหม่ จึงได้เปลี่ยนรูปแบบจากแบบไผฟางเดิมเป็นแบบประตูเมืองอย่างที่เห็นในปัจจุบัน
ตัวประตูได้รับความเสียหายอีกครั้งในช่วงสงครามปลายราชวงศ์หมิง เมื่อในปี ค.ศ. 1644 ประตูถูกเผาโดยกลุ่มกบฏที่นำโดย หลี่ จื้อเฉิง (李自成)
หลังจากการสถาปนาราชวงศ์ชิง มีการสร้างประตูนี้ขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยเริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1645 ในรัชสมัยจักรพรรดิชุ่นจื้อแห่งราชวงศ์ชิง และโปรดให้เปลี่ยนชื่อประตูเป็น "เทียนอันเหมิน" สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1651
ตัวประตูและหอคอย
ประตูเทียนอันมีความยาว 66 เมตร กว้าง 37 เมตร และมีความสูง 32 เมตร ส่วนตัวหอคอยมีความยาว 57.14 เมตร กว้าง 21.97 เมตร มีชายคาคาสองชั้นอยู่บนยอดและปูด้วยกระเบื้องเคลือบสีเหลือง มีตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีนแขวนไว้ระหว่างชายคาทั้งสอง
รูปปั้นสิงโตสองตัวยืนอยู่หน้าประตู และอีกสองตัวเฝ้าสะพาน ในวัฒนธรรมจีน เชื่อว่าสิงโตจะปกป้องมนุษย์จากวิญญาณชั่วร้าย
หัวเปี่ยว (华表)
เสาหินสองต้นเรียกว่า หัวเปี่ยว มีสิงโตยืนอยู่บนยอด เดิมที วัตถุประสงค์ของการติดตั้งได้รับการออกแบบมาสำหรับประชาชนทั่วไปในการถวายฎีกาโดยการเขียนหรือติดคำร้องไว้บนเสา อย่างไรก็ตามเป็นเพียงการตกแต่งเท่านั้น และสื่อถึงความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิ
ป้ายคำขวัญ
ด้านตะวันตกและตะวันออกของประตูมีการติดตั้งป้ายคำขวัญขนาดใหญ่ ด้านซ้ายเขียนว่า "中华人民共和国万岁" (พินอิน: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó wànsuì) แปลว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีนจงเจริญ" ส่วนด้านขวาเขียนว่า "世界人民大团结万岁" (พินอิน: Shìjiè rénmín dà tuánjié wànsuì) แปลว่า "ความสามัคคีอันยิ่งใหญ่ของประชาชนโลกจงเจริญ"
ในอดีตป้ายด้านขวาเขียนว่า "中央人民政府万岁" (พินอิน: Zhōngyāng Rénmín Zhèngfǔ wànsuì) แปลว่า "รัฐบาลกลางของประชาชนจงเจริญ" สำหรับพิธีสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน
แต่ภายหลังพิธีได้เปลี่ยนเป็น "世界人民大团结万岁" (พินอิน: Shìjiè rénmín dà tuánjié wànsuì) แปลว่า "ความสามัคคีอันยิ่งใหญ่ของประชาชนโลกจงเจริญ" แผ่นป้ายทั้งสองเปลี่ยนมาใช้ภาษาจีนตัวย่อแทนตัวอักษรจีนตัวเต็มในปี ค.ศ. 1960
แท่นอัฒจันทร์
แท่นอัฒจันทร์อยู่ทางด้านตะวันตกและด้านตะวันออกของประตู จะเปิดใช้งานในวันแรงงานสากล (1 พฤษภาคม) และวันชาติ (1 ตุลาคม) ของสาธารณรัฐประชาชนจีน และงานรัฐพิธีอื่นๆ ของรัฐบาล ที่จัดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน
ประวัติ
เนื่องจากตำแหน่งของประตูเทียนอันอยู่ที่ด้านหน้าของพระราชวังต้องห้าม และเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์หลายเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน ประตูนี้จึงมีความสำคัญทางการเมืองอย่างมาก ในปี ค.ศ. 1925 เมื่อรัฐบาลสาธาณรัฐปกครองจีน ภาพเหมือนขนาดใหญ่ของซุน ยัตเซ็น แขวนไว้ที่ประตูหลังจากที่เขาเสียชีวิต ในปี ค.ศ. 1945 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือญี่ปุ่น ภาพเหมือนขนาดใหญ่ของเจียง ไคเชก ก็แขวนไว้เช่นกัน
ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1949 ภาพเหมือนขนาดใหญ่ของ จูเต๋อ และ เหมา เจ๋อตง แขวนเพื่อรำลึกถึงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง
นับตั้งแต่วันที่สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 ภาพเหมือนขนาดใหญ่ของเหมาแขวนไว้ที่ประตู ภาพจะเปลี่ยนทุกปีก่อนวันชาติ มีอยู่ครั้งเดียวเท่านั้นที่นำภาพเหมือนของโจเซฟ สตาลินมาแขวนแทนเป็นการชั่วคราวในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1953 เพื่อรำลึกถึงการเสียชีวิตของเขา
ตราแผ่นดิน
เนื่องจากมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ ประตูเทียนอันเหมินจึงมีการแขวนตราแผ่นดินของสาธารณรัฐประชาชนจีนไว้ และตัวประตูเทียนอันเหมินก็ยังปรากฏในตราแผ่นดินสาธาณรัฐประชาชนจีนอีกด้วย
การเข้าถึง
ประตูเทียนอันเหมินเปิดให้สาธารณชนเข้าชมทุกวันตั้งแต่ 8.30 น. ถึง 17.00 น.
คอลิด เอซ่า
คอลิด เอซ่า (خالد عيسى) เป็นนักฟุตบอลที่เล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
มิตซูบิชิ เอเอเอ็ม-3
มิตซูบิชิ เอเอเอ็ม-3 (ขีปนาวุธอากาศสู่อากาศแบบ 90, 90式空対空誘導弾) เป็นขีปนาวุธอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ พัฒนาโดยญี่ปุ่น เริ่มเข้าประจำการตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 90 และถูกแทนที่โดย เอไอเอ็ม-9 ไซด์ไวน์เดอร์
ประเทศมัลดีฟส์ในโอลิมปิก
นับตั้งแต่ประเทศมัลดีฟส์ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬามัลดีฟส์ยังไม่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากกีฬาโอลิมปิก
เจ. บรูซ อิสเมย์
ชีวิตส่วนตัว
ในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1888 อิสเมย์แต่งงานกับจูเลีย ฟลอเรนซ์ ชิฟเฟลิน (5 มีนาคม ค.ศ. 1867 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 1963) มีบุตรด้วยกัน 5 คน:
ในปี ค.ศ. 1891 อิสเมย์กลับมาพร้อมครอบครัวที่สหราชอาณาจักรและกลายเป็นหุ้นส่วนในบริษัทของบิดาชื่อ อิสเมย์ อิมรี แอนด์ คอมพานี (Ismay and Imrie and Company) ในปี 1899 โธมัส อิสเมย์เสียชีวิต และบรูซ อิสเมย์ก็เป็นหัวหน้าธุรกิจของครอบครัว อิสเมย์เป็นผู้นำด้านธุรกิจ และไวต์สตาร์ไลน์ก็รุ่งเรืองภายใต้การนำของเขา นอกเหนือจากการทำธุรกิจเรือแล้ว อิสเมย์ยังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการของบริษัทอื่นๆ อีกหลายแห่ง ในปี 1901 เขาได้รับการทาบทามจากนักธุรกิจชาวอเมริกันที่ต้องการสร้างกลุ่มบริษัทเดินเรือระหว่างประเทศคือ บริษัทอินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน (International Mercantile Marine Company) ซึ่งอิสเมย์ตกลงที่จะขายบริษัทของเขา
เชิงอรรถ
อ้างอิง
แหล่งข้อมูล
Philometroides
Philometroides เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Philometridae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรปและอเมริกาเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Allodape
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในแอฟริกา
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
รายชื่อบุคคลในยุคสามก๊ก (ฉ)
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อของบุคคลในประวัติศาสตร์จีนในยุคสามก๊กที่มีชื่อขึ้นต้นด้วยตัวอักษร ฉ รายชื่อนี้แสดงชื่อตามสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน กรณีเป็นชื่อบุคคลที่ไม่ปรากฏในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) จะแสดงเฉพาะชื่อในภาษาจีนกลาง ชื่อในอักษรโรมัน และชื่อเขียนเป็นตัวอักษรจีน
ขมิ้นต้น
ขมิ้นต้น เป็นพืชในวงศ์ Berberidaceae ลักษณะเป็นไม้พุ่ม สูงได้ถึง 4 เมตร เนื้อไม้มีสีเหลือง ใบเป็นใบประกอบยาว 20-70 เซนติเมตร ใบย่อยมี 4-9 คู่ รูปขอบขนานแกมรูปไข่หรือรูปใบหอก ยาว 4-15 เซนติเมตร โคนใบกลม เบี้ยว ขอบจักซี่ฟันห่าง ๆ ปลายจักแหลมคล้ายหนาม ดอกออกเป็นช่อแบบกระจะที่ปลายกิ่ง มีหลายช่อ ยาวได้ถึง 30 เซนติเมตร ใบประดับรูปใบหอกยาว 2-3.5 เซนติเมตร ดอกสีเหลือง ก้านดอกยาว 3-6 มิลลิเมตร ใบประดับย่อยยาว 3-7 มิลลิเมตร กลีบเลี้ยงคล้ายกลีบดอก มี 9 กลีบ เรียง 3 วง วงนอกสั้นกว่าวงใน วงในยาวได้ถึง 8 มิลลิเมตร กลีบดอก 6 กลีบ รูปรีปลายมนยาว 5-8 มิลลิเมตร เกสรเพศผู้มี 6 อัน ยาว 3.5-5.5 มิลลิเมตร ติดตรงข้ามกลีบดอก อับเรณูมีรยางค์ ก้านเกสรเพศเมียยาว 2-3 มิลลิเมตร ผลสดเส้นผ่านศูนย์กลาง 5-8 มิลลิเมตร เมื่อสุกมีสีม่วงเข้ม ภายในมี 4-7 เมล็ด
ขมิ้นต้นเป็นพืชท้องถิ่นในอินเดีย, พม่า, ไทยและทางใต้ของจีน นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ เปลือกต้นใช้รักษาโรคไข้ดำแดงและท้องเสีย ช่วยให้เจริญอาหาร
Lasianthera
Lasianthera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Stemonuraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ไนจีเรียไปจนถึงภาคกลางตะวันตก Tropical Africa
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดพระนาคแก้ว
วัดพระนาคแก้ว เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่ ถนนเทิง - เชียงราย  หมู่ 1  ตำบลเวียง อำเภอเทิง  จังหวัดเชียงราย
อู โด-ฮวัน
อู โด-ฮวัน (우도환; เกิด 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากการแสดงบทบาทในละครโทรทัศน์เรื่องเรื่อง เซฟมี (2017), แมดด็อก (2017), เทมเท็ด (2018), มายคันทรี: เดอะนิวเอจ (2019) และ เดอะคิง: อีเทอนัลโมนาช (2020) เขายังปรากฏตัวในภาพยนตร์ เดอะดิไวน์ฟิวรี (2019)
ฟูโรซีไมด์
ฟูโรซีไมด์ (Furosemide) ขายภายใต้ชื่อการค้า ลาซิกซ์ (Lasix) ฯลฯ เป็นยาที่ใช้รักษาอาการบวมน้ำเนื่องจากภาวะหัวใจวาย โรคตับแข็งหรือโรคไต นอกจากนี้ยังอาจใช้รักษาความดันโลหิตสูง ปริมาณยาที่ใช้แล้วแต่บุคคล ให้ได้ทั้งเข้าหลอดเลือดดำและทางปาก เมื่อรับประทานตรงแบบยาจะเริ่มออกฤทธิ์ภายในหนึ่งชั่วโมง แต่ถ้าเข้าหลอดเลือดดำตรงแบบจะเริ่มออกฤทธิ์ในห้านาที
ผลข้างเคียงทั่วไปมีความดันเลือดตกเมื่อยืนขึ้น เสียงในหูและภาวะไวแสง ผลข้างเคียงร้ายแรงที่อาจเกิดขึ้นได้มีการเสียดุลอิเล็กโทรไลต์ ความดันเลือดต่ำ และหูหนวก แนะนำให้ทดสอบเลือดเป็นประจำสำหรับผู้ที่ได้รับยาเพื่อรักษา ฟูโรซีไมด์เป็นยาขับปัสสาวะที่ออกฤทธิ์ที่ลูป (loop diuretic) ชนิดหนึ่งซึ่งออกฤทธิ์โดยลดการดูดกลับโซเดียมที่ไต
ฟูโรซีไมด์ถูกค้นพบเมื่อปี 2505 อยู่ในรายการยาหลักของตัวแบบองค์การอนามัยโลก (World Health Organization's List of Essential Medicines) คือ ยาที่สำคัญที่สุดที่จำเป็นต่อระบบบริการสุขภาพพื้นฐาน ราคาขายส่งทั่วโลกอยู่ระหว่าง 0.004 ถึง 0.02 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน ในสหรัฐมีขายเป็นยาสามัญ ราคาประมาณ 0.15 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน ฟูโรซีไมด์อยู่ในรายการยาต้องห้ามขององค์กรต่อต้านการใช้สารต้องห้ามโลกเนื่องจากกังวลว่าอาจบดบังยาอื่น ยานี้ใช้ป้องกันและรักษาม้าแข่งที่มีภาวะเลือดออกในปอดที่ชักนำด้วยการออกกำลังกาย (exercise-induced pulmonary hemorrhage)
Physocephalus
Physocephalus เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Spirocercidae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เจ้ายอดศึก
พลเอก เจ้ายอดศึก (ယွက်စစ်,, ยอดซึก) เป็นผู้นำกองทัพรัฐชานใต้คนปัจจุบัน ดำรงตำแหน่ง ประธานสภาเพื่อการกอบกู้รัฐชาน (R.C.S.S.) เป็นหัวหน้ากองกำลังกู้ชาติไทใหญ่
พลเอก เจ้ายอดศึก เกิดเมื่อ พ.ศ. 2502 ที่จังหวัดดอยแหลม เขตรัฐชานภาคใต้ เข้าร่วมกับกองกำลังปฏิวัติแห่งชาติรัฐชาน (Shan United Revolution Army : SURA) ตั้งแต่อายุ 17 ปี เมื่อกองกำลัง SSA ได้รวมตัวกับกองกำลัง SURA เมื่อ พ.ศ. 2533 ก็ได้เป็นผู้นำทหารในเขตเมืองทาและเมืองจ้อด ต่อมาเมื่อขุนส่าตกลงเจรจาต่อทางการพม่า และส่งมอบอาวุธของกองทัพเมิงไตให้กับพม่าในเดือนมกราคม พ.ศ. 2539 เจ้ายอดศึกจึงได้ขึ้นเป็นผู้นำกองกำลังไทใหญ่ต่อต้านกองทัพพม่า จนกระทั่งเขาลาออกในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557
การศึกษา ปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี
วัดอำมาตย์
วัดอำมาตย์ เป็นวัดในเขตอำเภอเทิง ตั้งอยู่ที่  ถนนพิศาล  หมู่ 1 ตำบลเวียง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย  มีเนื้อที่ทั้งหมด 2 ไร่ 50 ตารางวา และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดอำมาตย์วิทยา พระปริยัติธรรมแผนกสามัญ
วัดอำมาตย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2412 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2501 มีเรื่องเล่าว่า เมื่อ พ.ศ. 1402 พระเจ้ากาวีละ เจ้าเมืองลำปาง พร้อมพระอนุชาได้ไปเยี่ยมเมืองหลวงพระบาง เมืองเวียงจันทน์ พระอนุชาได้รับเอามเหสีชื่อ จันทรา มาถึงเมืองเทิง มอบหมายให้ดูแลเมืองเทิง ต่อมามีมเหสีอีกคนชื่อ แก้ว เมื่อพระนางจันทรา มาอยู่เมืองเทิงแล้ว มีความประสงค์จะสร้างวัด โดยตั้งชื่อว่า วัดหลวง แต่เมื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่เวียงจันทน์ได้เสียชีวิตลง พระนางแก้วจึงให้เสนาอำมาตย์ สร้างต่อจนเสร็จและตั้งชื่อใหม่ว่า "วัดอำมาตย์"
Lamprothamnus
Lamprothamnus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เอ็มเอ็นเอ็ม (มวยปล้ำอาชีพ)
เอ็มเอ็นเอ็ม (MNM) (Mercury Nitro Melian) เป็นทีมนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมของWWE ประกอบด้วย จอห์นนี ไนโตร, โจอี เมอร์คิวรี และเมลีนา
Porrocaecum
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โมฮาเหม็ด ฟอว์ซี (นักฟุตบอล)
โมฮาเหม็ด ฟอว์ซี (محمد فوزي‎) เป็นนักฟุตบอลที่เล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ชนะ คณะ มนะ
"ชนะ คณะ มนะ" (জন গণ মন, Jôno Gôno Mono; แปลว่า "พระผู้เป็นนายเหนือจิตใจปวงชน") เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐอินเดีย บทเพลงนี้เขียนขึ้นด้วยภาษาเบงกอลสันสกฤตและประพันธ์ทำนองโดยรพินทรนาถ ฐากุร นักเขียนรางวัลโนเบลชาวเบงกอล โดยบทที่นำมาใช้เป็นเพลงชาตินี้นำมาจากบทแรกของเพลงเดิมซึ่งเป็นเพลงสรรเสริญแบบพฺราหฺมะ (ব্রাহ্ম, Brahmo) ของแคว้นเบงกอล มีเนื้อหาทั้งหมด 5 บท  เพลงดังกล่าวได้มีการขับร้องอย่างเป็นทางการครั้งแรกในที่ประชุมคองเกรสแห่งชาติของอินเดีย (Indian National Congress) ที่เมืองกัลกัตตา เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1911 ภายหลังเพลง "ชนะ คณะ มนะ" ได้รับการยอมรับให้ใช้เป็นเพลงชาติอินเดียอย่างเป็นทางการโดยสภาร่างรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1950
บทกวีต้นฉบับของรพินทรนาถ ฐากุร ได้ถูกแปลออกเป็นภาษาฮินดูสตานี (ฮินดี-อูร์ดู) โดย อะบิด อะลี บทเพลงต้นฉบับภาษาฮินดีของเพลงชนะ คณะ มนะ ซึ่งแปลโดยอะลี และอิงจากบทกวีของฐากุรนั้น มีความแตกต่างจากต้นฉบับเดิมอยู่บ้าง โดยเนื้อเพลงขึ้นต้นว่า "ศุภ สุข ไจน กี พรขา พรเส, ภารต ภาค ไห ชาคา..."
การบรรเลงเพลงชาติอินเดียเต็มเพลงอย่างเป็นทางการใช้เวลา 52 วินาที ส่วนการบรรเลงแบบสังเขปในบางโอกาส ใช้เวลาบรรเลง 20 วินาที โดยตัดเอาโน้ตท่อนแรกและท่อนสุดท้ายมาบรรเลง รพินทรนาถ ฐากุรได้เขียนบทแปลภาษาอังกฤษของเพลงนี้ด้วยตนเอง โดยมีมากาเร็ต เคาซินส์ (ภรรยาของ เจมส์ เฮนรี เคาซินส์ กวีชาวไอริช ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีแบบยุโรป) ช่วยวางบทเพลงลงเป็นโน้ตดนตรีสากล ที่เมืองมฑนปัลเล รัฐอานธรประเทศ ซึ่งต้องร้องอย่างช้าๆ ตามต้นฉบับเท่านั้นจึงจะถูกต้องต้องนามโน้ตเพลงดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อมีการขับร้องบทเพลงในฉบับที่เป็นเพลงชาติ มักจะบรรเลงโดยโน้ตเพลงที่ปรับใช้สำหรับวงออร์เคสตร้าและการขับร้องประสานเสียงโดยเฮอร์เบิร์ต เมอร์ริล นักประพันธ์ดนตรีชาวอังกฤษ ซึ่งดำเนินการภายใต้คำขอของชวาหระลาล เนห์รู
บทเพลงอีกบทหนึ่งของฐากุร คือ อามาร์ โชนาร์ บังกลา ซึ่งเป็นบทประพันธ์ที่แต่งขึ้นก่อนหน้าเพลงชนะ คณะ มนะ ต่อมาได้รับเลือกให้ใช้เป็นเพลงชาติบังกลาเทศในปี ค.ศ. 1972
บทร้อง
ตัวบทของเพลงชนะ คณะ มนะ ถึงแม้จะเป็นภาษาเบงกอล แต่ก็มีลักษณะของภาษาสันสกฤตอยู่สูงมาก เนื่องจากประพันธ์ด้วยภาษาหนังสือ (ภาษาเขียน) ที่เรียกว่า "สาธุภาษา" เนื้อเพลงนั้นเกือบทั้งหมดเขียนด้วยคำนามซึ่งสามารถทำหน้าที่เป็นคำกริยาได้ด้วยเช่นกัน คำนามที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นคำที่ใช้ในภาษาหลักๆ ที่ใช้ในประเทศอินเดีย ด้วยเหตุนี้ ตัวบทเพลงดั้งเดิมจึงสามารถเข้าใจได้ค่อนข้างชัดเจน และโดยข้อเท็จจริงแล้ว ยังคงเกือบจะไม่เปลี่ยนแปลงเลยในหลายๆ ภาษาที่ใช้แตกต่างกันออกไปในอินเดีย ด้วยความที่คล้ายคลึงกับภาษาสันสกฤตมากเช่นนี้ เพลงนี้จึงเป็นที่ยอมรับได้ในตระกูลภาษาอินดิกสมัยใหม่หลายภาษา แต่การออกเสียงย่อมจะผิดแผกกันไปตามแต่ละภาษาทั่วประเทศอินเดีย  เหตุผลเบื้องต้นนั้นคือ ตระกูลภาษาอินดิกส่วนมากใช้อักษรสระประกอบ (Abugida) ซึ่งพยัญชนะที่ไม่มีเครื่องหมายใดๆ กำกับจะถือว่ามีเสียงสระกำกับอยู่ในตัวด้วย แต่ข้อตกลงเกี่ยวกับเรื่องนี้จะแตกต่างกันไปในระหว่างภาษาต่างๆ ของอินเดีย  รูปอักษรที่ปรากฏเบื้องล่างต่อไปนี้สะท้อนถึงการออกเสียงตามภาษาเบงกอล ทั้งในรูปอักษรเบงกอลและอักษรโรมัน ข้อความต่อไปนี้เป็นบทร้องเพลงชาติฉบับที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการโดยรัฐบาลอินเดีย ในภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการบางภาษา
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996
การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 เป็นการแข่งขันมวยปล้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในแอตแลนตา สหรัฐอเมริกา กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 19 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2539
ชนะ คณะ มนะ
บทร้อง
สำหรับคำแปลภาษาไทยที่ให้ไว้ในที่นี่เป็นคำแปลแบบวรรคต่อวรรค ซึ่งถอดความจากคำแปลภาษาอังกฤษของ Sitansu Sekhar Mittra อีกชั้นหนึ่ง
คำแปลภาษาอังกฤษ
รพินทรนาถ ฐากุร ได้แปลเพลงนี้ออกเป็นภาษาอังกฤษด้วยตนเอง เมื่อ ค.ศ. 1919 ซึ่งรัฐบาลอินเดียยังคงเผยแพร่อยู่ในปัจจุบัน (แก้ไขในปี ค.ศ. 1950 โดยเปลี่ยนคำว่า Sindhu (สินธุ) เป็น Sindh (สินธ์) เนื่องจากแคว้นสินธุได้ตกเป็นของปากีสถานหลังจากการแบ่งแยกประเทศและได้เปลี่ยนชื่อเป็นจังหวัดสินธ์) มีใจความดังนี้
ซึ่งถอดความเป็นภาษาไทยได้ว่า
Lamiodendron
Lamiodendron เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Bignoniaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ 'Lamiodendron magnificum' ' Steenis It is also in the Tribe Tecomeae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ นิวกินี
ชนะ คณะ มนะ
คำแปลภาษาอังกฤษ
ท่านคือผู้ครองใจชนทั้งผอง ผู้ประสาทโชคชะตาแก่ภารตะ (ประเทศอินเดีย) ชื่อของท่านปลุกเร้าหัวใจแห่งปัญจาบ สินธุ คุชราต และมราฐา (มหาราษฏระ) ทราวิฑ อุตกัล (โอริศา) และพังคะ (เบงกอล) ย่อมสะท้อนในขุนเขาวินธัยและหิมาลัย ผสานในดนตรีแห่งยมุนาและคงคา ที่พร่ำท่องโดยกระแสคลื่นแห่งทะเลภารตะ ชนทั้งผองร้องสรรเสริญและอวยชัย จงปลอดภัยอยู่ในหัตถ์ของท่านเทอญ ท่านผู้ประสาทชะตาแก่ภารตะ ชโย ชโย ขอท่านจงมีชัยเทอญฯ
การประพันธ์ดนตรีและแปลเป็นภาษาอังกฤษ
รพินทรนาถ ฐากุร แปลเพลง "ชนะ คณะ มนะ" จากภาษาเบงกอลเป็นภาษาอังกฤษ และปรับเนื้อร้องในเข้ากับดนตรีที่มฑนปัลเล เมืองขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่ในเขตจิตตูระ (Chittoor district) รัฐอานธรประเทศ ประเทศอินเดีย
ถึงแม้เพลงที่เป็นภาษาเบงกอลนี้จะได้เขียนขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911 แต่คนส่วนมากไม่รู้จักเพลงนี้นอกจากผู้อ่านนิตยสาร "ตัตวะ โพธะ ประกาศิกะ" (Tatva Bodha Prakasika) ซึ่งมีฐากุรเป็นบรรณาธิการอยู่เท่านั้น
ระหว่างปี ค.ศ. 1919 ฐากุรได้ตอบรับคำเชิญจากเพื่อนและกวีชาวไอริชชื่อ เจมส์ เอช. เคาซินส์ (James H. Cousins) ในการไปเยือนวิทยาลัยเทววิทยาเบแซนต์ (Besant Theosophical College) ซึ่งตั้งอยู่ที่เมืองมฑนปัลเลเป็นเวลา 2-3 วัน โดยฝ่ายเคาซินส์เป็นเจ้าภาพ ในเย็นวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 เขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มนักศึกษาที่มารวมตัวกัน และร้องเพลงชนะ คณะ มนะ ด้วยภาษาเบงกอล ตามคำขอของเคาซินส์ ผู้บริหารของวิทยาลัยดังกล่าวหลายคนรู้สึกประทับใจอย่างยิ่งในอุดมคติอันสูงส่งของบทเพลงและการสรรเสริญพระเจ้า จึงได้เลือกเอาเพลงนี้เป็นเพลงสวดอธิษฐานพระเจ้าของวิทยาลัยนั้น หลายวันถัดมา ด้วยความหลงใหลในภูมิทัศน์ของหุบเขาเมืองมฑนปัลเล ฐากุรจึงได้เขียนคำแปลของเพลงดังกล่าว และวางบทเพลงลงเป็นโน้ตดนตรีซึ่งยังใช้สืบมาจนถึงทุกวันนี้ โดยมีมากาเร็ต เคาซินส์ (ภรรยาของ เจมส์ เฮนรี เคาซินส์ กวีชาวไอริช) ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีแบบยุโรป ช่วยในการนี้  เพลงชนะ คณะ มนะ ได้แพร่หลายไปไกลเกินกว่าพรมแดนของอินเดียโดยบรรดานักศึกษาระดับวิทยาลัย และกลายเป็น "เพลงยามเช้าของอินเดีย" (The Morning Song of India) และเพลงชาติอินเดียดามลำดับ
ปัจจุบัน ต้นฉบับของบทแปลเพลงชนะ คณะ มนะ ภาคภาษาอังกฤษในชื่อ "The Morning Song of India" ได้จัดเก็บใส่กรอบรูปและจัดแสดงไว้ในหอสมุดวิทยาลัยเทววิทยาเมืองมฑนปัลเล