cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พ.ศ. 858
พุทธศักราช 858 ใกล้เคียงกับ
Fortuyniidae
Fortuyniidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โบราณสถานแห่งเติงเฟิง
โบราณสถานแห่งเติงเฟิง ณ "ใจกลางฟ้าดิน" (Historic Monuments of Dengfeng in "The Centre of Heaven and Earth"; ) คือแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในมณฑลเหอหนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มรดกโลก
เขาอู่ไถได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 34 เมื่อปี พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2010) ที่กรุงบราซิเลีย ประเทศบราซิล ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
Escherichia coli O104:H4
Escherichia coli O104:H4 เป็นแบคทีเรีย Escherichia coli สายพันธุ์ที่ทำให้เกิดเลือดออกในทางเดินอาหาร (enterohemorrhagic strain) ชนิดหายากชนิดหนึ่ง ซึ่งสามารถผลิตพิษคล้ายพิษของเชื้อบิดได้ ทำให้เกิดการระบาดใน พ.ศ. 2554 โดยอักษร O หมายถึงชนิดการจำแนกประเภทตามวิทยาภูมิคุ้มกันจากแอนติเจนไลโปโพลีแซคคาไรด์บนเยื่อหุ้มเซลล์ ส่วนตัว H หมายถึงแอนติเจนบนแฟลเจลลัม
BGI Shenzhen ถอดรหัสพันธุกรรมของเชื้อนี้แล้วพบว่าเป็นสายพันธุ์ใหม่ซึ่งผลิตพิษที่มีความรุนแรงมาก เป็นสายพันธุ์ผสมซึ่งได้รับพันธุกรรมที่ผลิตพิษมาจากเชื้อ E. coli สายพันธุ์ที่มีการสะสมในทางเดินอาหาร (enteroaggregative strain) ผ่านการถ่ายทอดยีนในแนวราบ เชื้อ E. coli สายพันธุ์ O104:H4 มีลักษณะเฉพาะทางพันธุกรรมดังตจ่อไปนี้
ก่อนจะมีการระบาดใน พ.ศ. 2554 มีการรายงานผู้ป่วย E. coli O104:H4 ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการเพียงรายเดียว เป็นผู้ป่วยหญิงชาวเกาหลี ซึ่งรายงานไว้ใน ค.ศ. 2005 นอกจากนี้ยังมีการระบาดของเชื้อสายพันธุ์ที่เชื่อกันว่ามีความใกล้เคียงกัน คือ O104:H21 ทำให้เกิดการระบาดของลำไส้ใหญ่อักเสบตกเลือดในมอนทานา เมื่อ ค.ศ. 1994
พ.ศ. 857
พุทธศักราช 857 ใกล้เคียงกับ
อุทยานแห่งชาติคาคาดู
อุทยานแห่งชาติคาคาดู (Kakadu National Park) เป็นหนึ่งในอุทยานที่ใหญ่ที่สุดในโลก อยู่ทางด้านตะวันออกของเมืองดาร์วินในดินแดนนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ประเทศออสเตรเลีย มีลักษณะเป็นที่ราบน้ำท่วมถึง มีหน้าผา ครอบคลุมเนื้อที่กว่า 12,950 ตารางกิโลเมตร หรือ 8,093,750 ไร่ อุทยานแห่งนี้ตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1979 ซึ่งในที่ชื้นแฉะเขตร้อนนั้น มีนกท้องถิ่นและนกย้ายถิ่นมาแพร่พันธุ์อยู่ ในแม่น้ำเป็นถิ่นที่อยู่ของจระเข้น้ำจืด รวมทั้งปลาหายากหลายชนิด
วันอนุรักษ์เสือโลก
วันอนุรักษ์เสือโคร่งแห่งชาติ (International Tiger Day) หรือ วันอนุรักษ์เสือโลก (Global Tiger Day) เป็นวันระลึกประจำปี เพื่อสร้างความตระหนักในการอนุรักษ์เสือโคร่ง ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคมของทุกปี วันดังกล่าวได้รับการกำหนดขึ้นจากการประชุมว่าด้วยเรื่องเสือโคร่งที่เมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ใน ค.ศ. 2010 โดยมีเป้าหมายคือส่งเสริมให้ทั้งโลกได้มีการปกป้องที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ และเพื่อสร้างความตระหนักของประชาชน ตลอดจนการสนับสนุนสำหรับการอนุรักษ์เสือโคร่ง
ฟาโรห์กาคาเร ไอบิ
กาคาเร ไอบิ เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในสมัยต้นช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง (ระหว่าง 2181–2055 ปีก่อนคริสตกาล) และเป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสี่แห่งราชวงศ์ที่แปด  ศูนย์อำนาจของพระองค์อยู่ที่เมมฟิส และพระองค์อาจไม่ได้มีอำนาจครอบคลุมเหนืออียิปต์ทั้งหมด ฟาโรห์กาคาเร ไอบิเป็นหนึ่งในฟาโรห์ที่มีหลักฐานยืนยันรับรับรองที่สมบูรณ์ที่สุดในราชวงศ์ที่แปดจากการค้นพบพีระมิดขนาดเล็กของพระองค์ในซัคคาราใต้
สถานที่ฝังพระศพ
ฟาโรห์กาคาเร ไอบิถูกฝังอยู่ในพีระมิดขนาดเล็กที่ซัคคาราใต้ ถูกค้นพบโดยคาร์ล ริชาร์ด เลปเซียสในคริสตศตวรรษที่ 19 ซึ่งบันทึกเป็นหมายเลข XL ในรายการการค้นพบพีระมิดของเขา และพีระมิดแห่งนี้ถูกขุดสำรวจขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1929 ถึง ค.ศ. 1931 โดยกุสตาฟ เฌอกีเออร์
พีระมิดแห่งไอบิเป็นสิ่งปลูกสร้างสุดท้ายที่สร้างขึ้นในซัคคารา ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของหลุมฝังพระศพของฟาโรห์เซฟเซสคาฟ และใกล้กับทางเดินหลวงของพีระมิดแห่งเปปิที่ 2 และพีระมิดของพระองค์มีความคล้ายคลึงกันมากในรูปแบบ ขนาด และการตกแต่งกับพีระมิดของพระราชินีในฟาโรห์เปปิที่ 2 ซึ่งเป็นฟาโรห์ผู้ยิ่งใหญ่พระองค์สุดท้ายในสมัยราชอาณาจักรเก่า ดังนั้นจึงเสนอว่าพีระมิดแห่งนี้เดิมเป็นของพระนางอังค์เอสเอนเปปิที่ 4 (ˁnḫ-n=s ppj, แปลว่า "เปปิมีชีวิตอยู่เพื่อพระองค์") ซึ่งเป็นพระมเหสีของฟาโรห์เปปิที่ 2 และถูกเปลี่ยนมาเป็นของฟาโรห์กาคาเรในภายหลัง มีวิหารขนาดเล็กที่มีพิธีบูชาพระศพติดกับพีระมิด และจนถึงทุกวันนี้ยังไม่พบร่องรอยของทางเดินหลวงหรือห้องโถงและมีแนวโน้มว่าจะไม่มีสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้เลย
พีระมิด
พีระมิดแห่งไอบิไม่ได้ตั้งอยู่ที่จุดสำคัญใดๆ เลย โดยอยู่บนแนวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ-ตะวันออกเฉียงใต้ พีระมิดนี้น่าจะมีขนาดใหญ่ประมาณ 31.5 ม. (103 ฟุต) และสูง 21 ม. (69 ฟุต) และมีความลาดชัน 53°7′ ในขณะก่อสร้าง แกนกลางของพีระมิดถูกสร้างขึ้นด้วยหินปูน ซึ่งมีที่มาจากในท้องถิ่น ซึ่งส่วนใหญ่ได้หายไปแล้ว อาจจะถูกนำมาใช้ซ้ำในการก่อสร้างในภายหลัง ด้วยเหตุนี้ พีระมิดนี้จึงปรากฏเพียงแค่กองโคลนและหินปูนสูง 3 เมตร (9.8 ฟุต) ในทะเลทรายของซัคคารา ในบล็อกที่เหลืออยู่บางส่วน พบคำจารึกด้วยหมึกสีแดงที่กล่าวถึงผู้นำแห่งชาวลิเบียซึ่งความหมายไม่ชัดเจน ดูเหมือนว่าแม้ว่าจะมีการวางสร้างโครงสร้างด้านนอกของพีระมิด แต่มันไม่เคยถูกสร้าง
โครงสร้างภายใน
ทางด้านทิศเหนือของสถานที่ฝังพระศพ เฌอกีเออร์พบทางเดินที่ฉาบด้วยหินปูนยาว 8 เมตร (26 ฟุต) ที่ทอดลงมาจากแนวลาดเอียง 25° ไปยังหินแกรนิตขนาดใหญ่ หลังประตูรั้วนี้มีห้องฝังพระศพของฟาโรห์อยู่ ทั้งทางเดินและผนังของห้องฝังพระศพถูกจารึกไว้ด้วยตัวอย่างสุดท้ายของตำราพีระมิด ดูเหมือนว่าข้อความจะถูกจารึกไว้โดยตรงสำหรับพระองค์มากกว่า เฌอกีเออร์ได้ตัดสินคุณภาพของจารึกว่า "ธรรมดามาก" นอกจากนี้จารึกมนต์คาถาที่ยังดูไม่เจาะจงนัก เพดานห้องฝังพระศพเรียบและประดับประดาด้วยดวงดาว มันน่าจะสร้างจากหินปูนจากทูรายาว 5 เมตร (16 ฟุต) เพียงก้อนเดียว ซึ่งตอนนี้หายไปแล้ว ในปัจจุบันมีก้อนคอนกรีตขนาดใหญ่มาใช้แทนหินก้อนดังกล่าว
วิหาร
มีวิหารอิฐโคลนขนาดเล็กติดกับด้านตะวันออกของพีระมิด ซึ่งทำหน้าที่เป็นวิหารสำหรับพิธีบูชาฟาโรห์ที่สวรรคต ทางเข้าวิหารตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือ ภายในของวิหาร ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับกำแพงพีระมิด เป็นโถงถวายเครื่องบูชาที่เฌอกีเออร์พบอ่างล้างหน้าหินและประตูเหล็กหรือประตูหลอก ซึ่งเหลือเพียงฐานรากเท่านั้น นอกจากนี้ยังพบถาดหินปูนและครกหินออบซิเดียนอีกด้วย
พ.ศ. 859
พุทธศักราช 859 ใกล้เคียงกับ
เธอคนนั้นคือฉันอีกคน
เธอคนนั้นคือฉันอีกคน (Who Are You) เป็นละครชุด (ซีรีส์) แนวดราม่า-วัยรุ่น ที่มีเค้าโครงมาจากละครชุดเกาหลีเรื่อง ชีวิตใหม่ หัวใจไม่ลืมรัก ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวีและนักเล่าเรื่อง   นำแสดงโดย ทิพนารี วีรวัฒโนดม, พีรวัส แสงโพธิรัตน์, เค เลิศสิทธิชัย และ พลอยชมพู ศุภทรัพย์ กำกับการแสดงโดย ขนิษฐา ขวัญอยู่ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์จีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ ตั้งแต่วันที่ 2 พฤษภาคมถึง 28 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เวลา 21:30 น. รวม 18 ตอน และได้นำกลับมาออกอากาศซ้ำอีกครั้งทางสถานีโทรทัศน์จีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันจันทร์-ศุกร์ ตั้งแต่วันที่ 4-27 มกราคม พ.ศ. 2564 เวลา 10:45 น.
การจัดอันดับรายการทีวีในไทย (Ratings)
ข้อมูลของตัวเลขในตารางด้านล่าง
แสดงถึงตอนที่มีค่าเฉลี่ยส่วนแบ่งผู้ชมน้อยที่สุดจากทุกตอน
แสดงถึงตอนที่มีค่าเฉลี่ยส่วนแบ่งผู้ชมมากที่สุดจากทุกตอน
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์ (Martin Heidegger) เป็นนักปรัชญาและนักคิดชาวเยอรมัน เขาตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ (being) ของมนุษย์ด้วยวิธีทางปรากฏการณ์วิทยา เจ้าของผลงาน ภาวะและเวลา (Sein und Zeit) งานเขียนทางปรัชญาที่ทรงอิทธิพลที่สุดเล่มหนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 20
ไฮเด็กเกอร์เห็นว่ามนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่ตั้งคำถามถึงการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์ตน และการเข้าใจความหมายการดำรงอยู่ของมนุษย์จำเป็นต้องเข้าใจผ่านเวลา มนุษย์เกิดและดำรงอยู่ในโลกที่มีอยู่ก่อนหน้า และพยายามทำให้โลกและชีวิตบนโลกมีความหมายด้วยการทำกิจวัตรต่างๆ เพื่อให้เวลาผ่านพ้นไป กิจวัตรเหล่านี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างความหมายให้แก่ชีวิตของเรา ทว่าถึงจุดหนึ่ง มนุษย์ก็จะค้นพบเส้นขอบฟ้าที่เบื้องปลายของการดำรงอยู่ (outermost horizon of being) เป็นขีดจำกัดที่มนุษย์มิอาจก้าวผ่าน นั่นคือความตาย
ประวัติ
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์ เป็นบุตรของนายฟรีดริช ไฮเด็กเกอร์ และนางโยฮันนา เค็มพฟ์ เขาเติบโนในบรรยากาศที่มีศรัทธาต่อศาสนาคริสต์คาทอลิกอย่างเต็มที่ และคลุกคลีอยู่กับบรรยากาศของโบสถ์ ต่อมาใน ค.ศ. 1903 เขาสมัครเข้าสถานอบรมบาทหลวงของอัครมุขมณฑลไฟรบวร์ค และเข้าเรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนของสังฆมณฑล ต่อมาใน ค.ศ. 1909 จึงเข้าฝึกเป็นเยสุอิตและเรียนปรัชญาและเทววิทยาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน (Port Jackson shark; ) เป็นปลาฉลามขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ Heterodontidae
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์
ประวัติ
ใน ค.ศ. 1911 เขาลาออกจากคณะเยสุอิต และศึกษาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเดิม ในที่สุดก็เปลี่ยนใจมาทำปริญญาทางปรัชญา และจบการศึกษาดุษฎีบัณฑิตสาขาปรัชญาใน ค.ศ. 1913 ภายหลังเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งระหว่าง ค.ศ. 1917–1919 เขาก็กลับมาสอนวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และได้เป็นผู้ช่วยของเอ็ทมุนท์ ฮุสเซิร์ล จนถึง ค.ศ. 1923 ไฮเด็กเกอร์ออกหนังสือชื่อว่า ภาวะและเวลา ต่อมาใน ค.ศ. 1928 เขาได้ตำแหน่งศาสตราจารย์แทนที่ฮุสเซิร์ลซึ่งเกษียณอายุ
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสันเป็นปลาฉลามขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ที่ไม่มีอันตรายต่อมนุษย์ มีความยาวประมาณ 100-120 เซนติเมตร และพบยาวเต็มที่ 1.67 เมตร มีลำตัวยาวทรงกระบอก มีส่วนหัวที่เหลี่ยมคล้ายกับหัวของวัว ปากมีขนาดเล็ก และมีฟันซี่เล็ก ๆ ที่ไม่แหลมคม ใช้สำหรับกินสัตว์มีเปลือกตามหน้าดินชนิดต่าง ๆ, เม่นทะเล และหอยเป็นอาหารโดยเฉพาะ
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์
ประวัติ
หลังฮิตเลอร์เถลิงอำนาจใน ค.ศ. 1933 ไฮเด็กเกอร์รับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยไฟรบวร์ค และเข้าเป็นสมาชิกพรรคนาซี เขากล่าวออกวิทยุสนับสนุนให้เยอรมนีออกจากองค์การสันนิบาตชาติ สร้างความไม่พอใจแก่เพื่อน ๆ อาจารย์ เขาดำรงตำแหน่งอธิการบดีได้หนึ่งปีเต็มก็ลาออกจากตำแหน่งโดยยังคงเป็นอาจารย์อยู่ ใน ค.ศ. 1944 ไฮเด็กเกอร์ถูกเกณฑ์เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองโดยมีหน้าที่ขุดสนามเพลาะให้กองทัพเยอรมัน เมื่อเยอรมนีแพ้สงคราม เขาถูกห้ามสอนและใช้ชีวิตอยู่ชานเมืองไฟรบวร์ค ในช่วงนี้เขามีเวลาว่างในการคิดและเขียนหนังสือออกมามาก
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน
นอกจากนี้แล้วมีรายงานว่า ที่ครีบหลัง 2 ครีบ มีเงี่ยงที่มีพิษ
มาร์ทีน ไฮเด็กเกอร์
อ้างอิง
18891976
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสัน
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสันเป็นปลาที่หากินและอาศัยอยู่บริเวณหน้าดิน พื้นทะเล รอบ ๆ ออสเตรเลีย เช่น ท่าเรือแจ็กสัน หรือ อ่าวซิดนีย์ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก
ปลาฉลามพอร์ตแจ็กสันเป็นปลาที่มีวงจรชีวิตค่อนข้างมหัศจรรย์ กล่าวคือ เป็นปลาฉลามที่ออกลูกเป็นไข่ ซึ่งเชื่อว่าลักษณะเดียวกับปลาฉลามในยุคจูราสซิคแพร่ขยายพันธุ์เช่นเดียวกัน ลักษณะของไข่จะมีลักษณะเป็นเกลียวคล้ายกับที่เปิดจุกไวน์สีคล้ำ ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าปลาตัวผู้ จะวางไข่ครั้งละ 2 ฟอง การผสมพันธุ์จะเกิดในช่วงที่พระจันทร์เต็มดวงที่น้ำขึ้นเต็มที่ ปลาจะว่ายมารวมตัวกันนับร้อยตัว ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายกัดที่ครีบหลังตัวเมีย เมื่อออกไข่แล้ว ปลาตัวผู้จะเป็นฝ่ายใช้ปากคาบไข่ไปซ่อนไว้ในกอสาหร่ายเพื่อให้ปกป้องไข่ ซึ่งจะเวลา 9 เดือน ที่ลูกปลาจะฟักออกมา เมื่อลูกปลาออกมาแล้ว จะว่ายน้ำเข้าสู่ชายฝั่งและเลี้ยงดูตัวเองบริเวณนั้น เช่น ป่าโกงกาง, ปากแม่น้ำ เป็นต้น ปลาจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 25 ปี
โอลิมปิกฤดูหนาว 1928
'''มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 2 ประจำปี ค.ศ. 1928 (พ.ศ. 2471)''' (II Olympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 2 จัดขึ้น ณ เมืองซังคท์โมริทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 11-19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ
สวิตเซอร์แลนด์
พิธีเปิด
ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ นายเอ๊ดมันด์ ซัลท์เตส ประธานาธิบดีสวิตเซอร์แลนด์ เป็นประธานในพิธี พร้อมด้วย อ็องรี เดอ บาแย-ลาตูร์ ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเป็นต้น
สรุปเหรียญการแข่งขัน
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
สนามกีฬาโอลิมปิกชามอนี
สนามกีฬาโอลิมปิกชามอนี (Stade olympique de Chamonix) เป็นสนามกีฬาขี่ม้าตั้งอยู่ที่เมืองชามอนี ประเทศฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 1924 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 1924 ที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ
Glycacaridae
Glycacaridae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เกมล่าเกม
เกมล่าเกม (The Hunger Games) เป็นภาพยนตร์อเมริกัน ค.ศ. 2012 แนวแอ็คชั่นดราม่ารูปแบบนิยายวิทยาศาสตร์ว่าด้วยเรื่องราวอันโหดร้าย กำกับโดย แกรี รอสส์ ซึ่งอิงจากนิยายเนื้อเรื่องเดียวกัน ที่เขียนขึ้นโดย ซูซาน คอลลินส์ นำแสดงโดย เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์, จอช ฮัทเชอร์สัน, เลียม เฮมส์เวิร์ท, วู้ดดี้ ฮาร์เรลสัน และ เอลิซาเบธ แบงส์ ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2012 ในประเทศฝรั่งเศสรวมถึงประเทศอื่นๆ และในระดับสากล ณ วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2012 โดยจัดฉายทั้งในโรงภาพยนตร์ทั่วไปรวมถึงโรงภาพยนตร์ดิจิตอลไอแมกซ์ ภาพยนตร์ชุดนี้ทำสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศอันดับสามในช่วงสุดสัปดาห์เปิดตัวนับตั้งแต่ภาพยนตร์ทุกเรื่องที่เคยมีมา (155 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในสหรัฐอเมริกาถัดจาก แบทแมน อัศวินรัตติกาล (158 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) และ แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ภาค 2 (169 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) รวมถึงเป็นภาพยนตร์ที่มิใช่ภาคต่อที่ประสบความสำเร็จสูงสุด ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ ซึ่งได้ยกย่องการแสดงของลอว์เรนซ์รวมถึงรูปแบบกับถ้อยคำที่ใช้
เนื้อเรื่องย่อ
เนื้อเรื่องของเกมล่าเกม เกิดขึ้นที่ พาเน็ม เดิมพาเน็มแบ่งออก 13 เขตปกครอง มีแคปปิตอลเป็นเมืองหลวง แคปปิตอลนั้นกดขี่ทั้ง 13 เขตมาโดยตลอด จนทำให้เขต 13 ก่อกบฏ แคปปิตอลไหวตัวได้ทันและทำลายเขต 13 ทิ้งจนไม่เหลือซาก และเพื่อเป็นตอกย้ำให้ประชากรอีก 12 เขตทราบถึงผลเสียที่จะเกิดขึ้นหากคิดก่อกบฏ แคปปิตอลจึงจัดการแข่งขัน "เกมล่าชีวิต" ขึ้น เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจประชาชนทุกคนว่าแคปปิตอลมีอำนาจแม้กระทั่งควบคุมชีวิตคนได้ กฎของเกมล่าชีวิตคือ ทั้ง 12 เขต ต้องจับสลากเลือกบรรณาการชายหญิงอายุ 12-18 ปี ในวันเก็บเกี่ยว อย่างละคน มาเพื่อลงแข่ง และทั้ง 24 คน จาก 12 เขต ต้องฆ่ากันเองจนกว่าจะเหลือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว
แคตนิส เอฟเวอร์ดีน เด็กสาววัย 16 ปี อาศัยอยู่ในเขต 12 ที่แร้นแค้น เธอเป็นเสาหลักให้ครอบครัวนับตั้งแต่พ่อตาย คอยหาอาหารประทังแม่กับน้องสาว ในวันเก็บเกี่ยว ก่อนเกมล่าชีวิตครั้งที่ 74 พริมโรส เอฟเวอร์ดีน น้องสาวของแคตนิสถูกจับชื่อเป็นบรรณาการหญิงของเขต 12 ซึ่งแคตนิสเองก็อาสาแทนพริมเนื่องจากไม่ต้องการให้เธอตายในสนามประลอง และบรรณาการชายของเขต 12 ก็ตกเป็นของ พีต้า เมลลาร์ก ลูกชายร้านขนมปังที่เคยช่วยชีวิตแคตนิสไว้ในตอนที่เธอเกือบจะอดตาย แคตนิสล่ำลาครอบครัวและออกเดินทางออกจากเขต 12 ตรงสู่แคปปิตอลเพื่อเข้าแข่งเกมล่าชีวิตทันที แคตนิสและพีต้าต้องเข้าพบกับพี่เลี้ยงเขต 12 ซึ่งก็คือ เฮย์มิช อาเบอร์นาธี ผู้ชนะเพียงคนเดียวของเขต 12 จากเกมล่าชีวิตครั้งที่ 50 ซึ่งแคตนิสก็ไม่ถูกชะตากับเฮย์มิชเท่าไรนัก เมื่อถึงแคปปิตอลทั้งสองเข้าพบกับทีมสไตล์ลิส ที่นำโดยซินน่า เพื่อแปลงโฉมให้ทั้งสองเป็นที่สนใจและดึงดูดแก่เหล่าสปอนเซอร์ที่จะส่งของมาช่วยเหลือในสนามประลองได้ และผลก็เป็นดังคาด เขต 12 ได้รับการจับตามองจากผู้ชมอย่างล้นหลาม
ในการฝึกซ้อมแคตนิสและพีต้าสามารถทำผลงานได้ดี จนทำให้ทุกสายตาของแคปปิตอลจับจ้องไปยังพวกเขาทั้งคู่ และในวันสัมภาษณ์ก่อนการแข่งขันพีต้า ให้สัมภาษณ์กับพิธีกรว่า เขามาแข่งครั้งนี้พร้อมกับคนที่เขาหลงรัก นั่นก็คือแคตนิส ทำให้ผู้ชมเริ่มเห็นใจและเทคะแนนให้เขต 12 มากขึ้น แต่แคตนิสกลับมองว่าพีต้าทำเพื่อตัวเองเสียมากกว่า ในวันแข่งขัน สนามประลองถูกออกแบบให้เป็นป่าขนาดใหญ่ มีทุ่งอยู่ตรงกลาง พร้อมกับคอร์นูโคเปีย ที่รวบรวมอาวุธและข้าวของเครื่องใช้ให้บรรณาการมาแย่งกัน บรรณาการทั้ง 24 คนถูกปล่อยตัว และการแข่งขันจึงเริ่มต้น เพียงแค่ในวันแรกบรรณาการเขตต่างๆถูกฆ่าตายไปกว่าครึ่งนึงที่คอร์นูโคเปีย ส่วนแคตนิสใช้วิธีหนีออกห่างบรรณาการคนอื่นๆให้ไกลที่สุด แต่เธอถูกไฟป่าที่แคปปิตอลสร้างขึ้นไล่ต้อนจนทำให้บาดเจ็บสาหัส
แคตนิสได้รับความช่วยเหลือจากสปอนเซอร์ที่เฮย์มิสหามาให้ เธอได้รับเป็นยาทาแผล ทำให้สามารถรอดจากบาดแผลไฟไหม้ได้ แต่แล้วแคตนิสกลับต้องเข้าตาจนเมื่อต้องพบกับเหล่า"มืออาชีพ" ซึ่งก็คือกลุ่มบรรณาการที่แข็งแกร่งจับกลุ่มกันออกล่าบรรณาการคนอื่น ๆ ซึ่งในกลุ่มของมืออาชีพก็มีพีต้าอยู่ด้วย แคตนิสทิ้งรังแทร็กเกอร์ แจ็กเกอร์ ตัวต่อมรณะใส่พวกมืออาชีพ ทำให้กลุ่มมืออาชีพแตกกลุ่มกระเจิง แต่แคตนิสเองก็ถูกแทร็กเกอร์ แจ็กเกอร์ต่อยเช่นกัน พิษของมันทำให้แคตนิสประสาทหลอนและเกือบถูก คาโต้จากเขต 2 ฆ่าตายแต่พีต้าเข้ามาขวางไว้ ทำให้เธอรู้ทันทีว่าพีต้าร่วมกลุ่มกับพวกมืออาชีพเพื่อช่วยเธอ แคตนิสหนีไปได้แต่ก็สลบไปเพราะพิษของแทร็กเกอร์ แจ็กเกอร์ แคตนิสฟื้นขึ้นพบกับริว เด็กสาววัย 12 ปีจากเขต 11 ที่ช่วยเธอไว้ ทั้งสองช่วยกันหาอาหารทำให้แคตนิสเอ็นดูริว แต่แล้วริวกลับถูกฆ่าตายในขณะที่พลัดหลง ทำให้แคตนิสเริ่มเห็นถึงความอยุติธรรมที่แคปปิตอลมอบให้เด็กอายุ 12 คนนึง เธอจัดแต่งศพของริวให้สวยงาม พร้อมกับชูสัญลักษณ์ 3 นิ้วแสดงถึงการบอกลาและขอบคุณ จากจุดนี้ทำให้ประชาชนเขตต่าง ๆ เริ่มรู้สึกฮึกเหิมที่จะไม่อยู่ใต้อำนาจของแคปปิตอลตลอดไป
แคตนิสหนีไปจนพบกับพีต้า แต่เธอพบว่าพีต้าได้รับบาดเจ็บสาหัสจากตอนสู้กับคาโต้ แคตนิสอาสาไปงานเลี้ยงเสบียงเพื่อนำยากลับมาช่วยพีต้า ทั้งสองแกล้งทำเป็นรักกันจนทำให้สปอนเซอร์ส่งของมาช่วยเหลือมากขึ้น ผู้คุมเกมประกาศให้มีผู้ชนะ 2 คนจากเขตเดียวกันได้ ทำให้ทั้งสองมีโอกาสมากขึ้น สุดท้ายบรรณาการเหลือเพียงแค่ คาโต้ แคตนิส และพีต้า ทั้งสามหนีการไล่ล่าของมัตต์ อสูรกลายพันธ์ของแคปปิตอล แคตนิสฆ่าคาโต้ตาย แต่แล้วเกมกลับยังไม่จบเนื่องจากผู้คุมเกมเปลี่ยนกฎให้มีผู้ชนะเพียงคนเดียว ซึ่งเท่ากับว่าแคตนิสและพีต้าต้องฆ่ากันเอง แคตนิสไม่ยอมตกอยู่ใต้อำนาจของแคปปิตอล เธอหยิบลูกเบอร์รีพิษขู่ผู้คุมเกมว่าจะกินลูกเบอร์รีพร้อมพีต้าและจะตายไปด้วยกัน ทำให้ผู้คุมเกมถูกปั่นหัวและเปลี่ยนให้มีผู้ชนะสองคนในตอนสุดท้าย
หลังเกมจบทั้งสองได้รับการรักษา และรับตำแหน่งผู้ชนะเกมล่าชีวิตครั้งที่ 74 ร่วมกัน แต่การที่แคตนิสให้ความสำคัญกับการตายของริว และใช้ลูกเบอร์รีข่มขู่แคปปิตอลนั้นเริ่มสร้างความกระด้างกระเดื่องเล็ก ๆ ในหมู่ประชาชนทั้ง 12 เขต เนื่องจากผู้คนเริ่มเห็นว่าตนไม่ได้ตกภายใต้อำนาจของแคปปิตอลอีกต่อไป แคตนิสและพีต้ากลับสู่เขต 12 เพื่อรับรางวัลเป็นความเป็นอยู่ที่ดีตลอดชีวิตที่แคปปิตอลจะมอบให้ พีต้าบอกกับแคตนิสว่าเขารักเธอจริง ๆ แต่แคตนิสไม่ได้คิดไปมากกว่านั้น สิ่งที่เธอคิดเพียงแค่ช่วยให้ครอบครัวของเธอรอดชีวิตเท่านั้น ทั้งสองถูกต้อนรับชัยชนะโดยประชาชนเขต 12 โดยไม่รู้เลยว่า พาเน็มกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
การถ่ายทำภาพยนตร์
แกรี รอสส์ กลายมาเป็นผู้กำกับในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 บริษัทประกันภัยกองทุนไฟเยอร์แมนได้ประกันการผลิต แต่เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการที่มีการวิเคราะห์ความเสี่ยงถึงอันตรายโดยละเอียดหลายประการ อาทิ จากลูกธนู, ไม้เลื้อยพิษ, หมี, ฝูงผึ้ง และการไล่ล่าข้ามห้วงน้ำอย่างรวดเร็ว
ลอว์เรนซ์ได้ย้อมผมของเธอเป็นสีดำ เธอยังเข้ารับการฝึกอบรมเพื่อให้ได้รูปร่างที่เข้ากับบทบาท อาทิ การยิงธนู, การปีนก้อนหินและต้นไม้, การต่อสู้, การวิ่ง, ปาร์กัว และโยคะ รวมทั้งได้เกิดอุบัติเหตุในวันสุดท้ายของสัปดาห์ที่หกจากการฝึกหัดของเธอ ซึ่งเธอได้วิ่งชนกำแพงขณะที่เธอวิ่งอย่างรวดเร็วเต็มที่ แต่ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใด นักแสดงคนอื่นที่ทำการย้อมผม ประกอบด้วย จอช ฮัทเชอร์สัน ในบทของ พีตา และ เลียม เฮมส์เวิร์ท ในบทของ เกล ไลออนส์เกทยังได้ทำการจ้างนักยิงธนูเจ้าของเหรียญทองแดงโอลิมปิกอย่าง คาทูนา ลอริก มาสอนถึงวิธีการยิงธนูให้แก่ลอว์เรนซ์ด้วยเช่นกัน
ปฏิกิริยาการตอบรับ
เกมล่าเกม ได้รับการสรรเสริญจากนักวิจารณ์ในเวทีสากล โดยอิงจาก 226 ความคิดเห็นที่รวบรวมจากเว็บไซต์รอทเทนโตเมโต้ ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับการจัดระดับที่ 85% ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ "รับรองความสด" และได้ค่าเฉลี่ยที่ 7.3/10 คะแนน ภาพยนตร์ชุดนี้ได้รับคะแนนที่ค่า 80% จากนักวิจารณ์ชั้นนำ ฉันทามติของเว็บไซต์ดังกล่าวระบุว่า "น่าตื่นเต้นและแสดงได้ดีเยี่ยม เกมล่าเกม สามารถเข้าถึงความรุนแรง, อารมณ์ดิบ รวมถึงขอบเขตการทะเยอทะยานที่มีอยู่ในนิยายต้นฉบับได้เป็นอย่างมาก" เว็บไซต์เมต้าคริทิคส์ ให้คะแนนภาพยนตร์ดังกล่าวที่ 67 คะแนนจากคะแนนเต็ม 100 และมีการบอกถึงการตอบรับโดยทั่วไปในเกณฑ์ที่ดี โดยอิงจาก 44 ความคิดเห็นของนักวิจารณ์
บ็อกซ์ออฟฟิศ
ณ วันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เกมล่าเกม ได้ทำลายสถิติยอดบัตรเข้าชมผ่านทางแฟนแดงโก ทำลายสถิติ แวมไพร์ ทไวไลท์ 3 อีคลิปส์ ที่ได้ทำไว้ในช่วงก่อนหน้าเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 โดยยอดจำหน่ายได้รับการรายงานว่าอยู่ที่ 83 เปอร์เซ็นต์ของยอดรวมตลอดวัน
โฮมมีเดีย
ภาพยนตร์ได้รับการเปิดตัวในทวีปอเมริกาเหนือและเนเธอร์แลนด์ในรูปแบบดีวีดีและบลูเรย์ ณ วันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2012 และในยุโรป ณ วันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2012 และแถมเบื้องหลัง 'ภาพยนตร์ที่คนทั้งโลกเฝ้ารอคอย: การสร้างเกมล่าเกม', ฟีเจอร์ที่หลากหลาย, วิดีโอประชาสัมพันธ์, การพูดคุยกับผู้กำกับ แกรี รอสส์ และ เอลวิส มิชเชล กับความสำเร็จในการทำการตลาด
ในสุดสัปดาห์แรกของการจัดจำหน่าย ไลออนส์เกตได้รายงานว่ามีการจำหน่ายดีวีดีและบลูเรย์ไปแล้ว 3.8 ล้านชุด โดยมากกว่าหนึ่งในสามอยู่ในรูปแบบของบลูเรย์ สามสัปดาห์ภายหลังจากการเปิดตัวภาพยนตร์ในรูปแบบโฮมมีเดียในสหรัฐฯ ได้มีการจำหน่ายในรูปแบบดีวีดีไปแล้ว 5 ล้านชุด และในรูปแบบบลูเรย์อีก 3.7 ล้านชุด
ภาคต่อ
ในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ในช่วงที่การถ่ายทำยังคงดำเนินอยู่ ทางไลออนส์เกทได้ประกาศว่า ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนิยายภาคสองในไตรภาคของ เดอะฮังเกอร์เกมส์ ที่มีชื่อว่า ปีกแห่งไฟ มีกำหนดเปิดตัว ณ วันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013
เดอะฮังเกอร์เกมส์แอดเวนเจอร์
เกมโซเชียลเน็ตเวิร์คในชื่อชุด เดอะฮังเกอร์เกมส์แอดเวนเจอร์ ได้รับการเปิดตัวผ่านทางเฟซบุ๊กในช่วงเดียวกันกับการเปิดตัวภาพยนตร์ชุดนี้ ซึ่งเป็นวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่พัฒนาขึ้นโดยไลออนส์เกท ที่ได้ร่วมมือกับฟังแทคติกซ์
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2521
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2521
พ.ศ. 860
พุทธศักราช 860 ใกล้เคียงกับ
เจล
เจล เป็นวัสดุคล้ายของแข็ง เกิดจากสารละลายคอลลอยด์ (colloidal solution) มีโครงสร้างแบบร่างแห ที่สามารถเพิ่มปริมาตรเมื่ออยู่ในของเหลว ตัวอย่างของเจลที่กินได้ ได้แก่เจลาติน โดยมากมีสมบัติเป็นของเหลวเมื่อถูกกวน และสามารถกลับเป็นของแข็งเมื่อ5ปล่อยทิ้งให้พัก (thixotropy)
การใช้งาน
มีสสารหลายชนิดที่ทำให้เกิดเป็นเจลได้ ทั้งในอาหาร สี และ สารเคมีจำพวกกาว
พ.ศ. 861
พุทธศักราช 861 ใกล้เคียงกับ
ธงชาติออสเตรเลีย
ธงชาติออสเตรเลีย มีลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีน้ำเงิน ที่มุมธงบนด้านคันธงมีรูปธงชาติสหราชอาณาจักร ใต้ธงชาติสหราชอาณาจักรนั้นเป็นรูปดาวเจ็ดแฉกสีขาวดวงหนึ่ง มีชื่อเรียกว่า ดาราสหพันธรัฐ (The Commonwelth Star) ถัดจากรูปดังกล่าวมาทางด้านปลายธงนั้น เป็นรูปดาวเจ็ดแฉก 5 ดวง และดาวห้าแฉกอีก 1 ดวง เรียงกันเป็นรูปกลุ่มดาวกางเขนใต้
การประกวดแบบธงชาติ ค.ศ.1901
ลักษณะของธงที่ปรากฏนี้เป็นแบบธงที่ได้รับเลือกจากการประกวดแบบธงในปี พ.ศ. 2444 โดยรัฐบาลสหพันธรัฐออสเตรเลีย (ชื่อประเทศในขณะนั้น) และในอีกไม่กี่ปีต่อมารัฐบาลสหราชอาณาจักรและรัฐบาลออสเตรเลีย ก็ได้ประกาศให้ใช้เป็นธงของออสเตรเลียอย่างเป็นทางการ แม้ว่ากำหนดของแบบธงที่แน่นอนนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงอยู่หลายคราว ไม่ว่าจะเป็นด้วยความตั้งใจหรือความเข้าใจผิดก็ตาม แบบธงที่กำหนดให้ใช้ในปัจจุบันนี้ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2477 และได้รับการยอมรับตามกฎหมายว่าเป็น "ธงของชาวออสเตรเลีย" ("Australian National Flag") ในปี พ.ศ. 2497 ตามพระราชบัญญัติธง ค.ศ. 1953 (Flags Act 1953) โดยมีการกำหนดธงอย่างอื่น สำหรับเป็นเครื่องหมายของประชาชนและหน่วยงานราชการของออสเตรเลียด้วย
ฟาโรห์เนเฟอร์เคาเร
หลักฐานรับรอง
ฟาโรห์เนเฟอร์เคาเรยังเป็นที่ทราบจากจารึกร่วมสมัย บันทึกพระราชโองการที่ชำรุดโดยแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ซึ่งจารึกไว้บนแผ่นหินปูนที่เรียกว่าบันทึกพระราชโองการแห่งคอปโตส เฮช (Coptos Decree h) ซึ่งบันทึกพระราชโองการเกี่ยวกับเครื่องเซ่นไหว้สำหรับวิหารแห่งเทพมินที่คอปโตส หนึ่งในสองฉบับที่มีอยู่ของบันทึกคำสั่งดังกล่าวนี้ถูกมอบให้กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิแทนโดยเอ็ดเวิร์ด ฮาร์คเนส ซึ่งปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในแกลเลอรี 103  บันทึกพระราชโองการได้บันทึกขึ้นในปีที่สี่แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เนเฟอร์เคาเร ซึ่งเป็นระยะเวลาการมีอยู่ที่นานที่สุดในบรรดาฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่แปด  เครื่องหมายแรกของพระนามฮอรัสฟาโรห์ปรากฏอย่างชัดเจน ในขณะที่มีการถกเถียงกันถึงสัญลักษณ์ที่สอง ฟอน เบ็คเคอราท ได้เสนอเพียงสัญลักษณ์แรกเท่านั้นและอ่านว่า คา[...] ขณะที่เบเกอร์และวิลเลียม ซี. ฮาเยสเสนอให้อ่านว่า คาบาว   บันทึกพระราชโองการนี้ส่งถึงเซไมย์ ผู้ว่าการอียิปต์ตอนบนในขณะนั้น และกำหนดให้มีการถวายเครื่องเซ่นไหว้ตามจำนวนที่กำหนดเป็นระยะ ๆ แก่เทพมิน และจากนั้นก็อาจจะมอบให้กับรูปสลักของฟาโรห์
Eustathiidae
Eustathiidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น คิวคิวเซ็นไต โกโกไฟว์ เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 23 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 จนถึงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 มีจำนวนตอนทั้งหมด 50 ตอน ออกอากาศทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 7:30 น. - 8:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ
พ.ศ. 862
พุทธศักราช 862 ใกล้เคียงกับ
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์
ภาพรวม
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์ เป็นผลงานซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์โดยนำแนวคิดเกี่ยวกับการกู้ภัยและสอดคล้องเกี่ยวกับปีที่ออกอากาศนั่นก็คือปี ค.ศ. 1999 โดยชื่อขบวนการในภาษาญี่ปุ่นคือคำว่า คิวคิว ซึ่งคล้องจองกับคำว่า คิว (九) ในภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าเลข 9 รวมไปถึงการนำอาชีพข้าราชการมาใช้เพื่อดึงดูดความสนใจจากการที่จะเป็นเจ้าหน้าที่ต่างๆ ทั้งพยาบาล, หน่วยกู้ภัยจากภัยพิบัติต่างๆ นอกจากนี้ตัวละครหลักเป็นพี่น้องทั้ง 5 คนโดยทำงานหน้าที่เป็นนักดับเพลิง, เจ้าหน้าที่ตำรวจ, พยาบาล ซึ่งแรงจูงใจหลักคือ "ปกป้องชีวิตมนุษย์" = "ปกป้องอนาคตของโลก"
เฟมโตลิตร
เฟมโตลิตร (femtolitre; femtoliter) เป็นหน่วยเมตริกของปริมาตร มีค่าเท่ากับ 10−15 ลิตร สามารถใช้ตัวย่อว่า fL หรือ fl หนึ่งเฟมโตลิตรมีค่าเท่ากับ 1 ลูกบาศก์ไมโครเมตร (1 μm3)
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์
เนื้อเรื่อง
ในอดีตได้มีการทำนายถึงกาลอวสานของโลก ในปี ค.ศ. 1999 ซึ่งเกิดจากปรากฏการณ์ "แกรนด์ครอส" (ปรากฏการณ์ที่ดาวทั้ง 9 ดวงในระบบสุริยะจักรวาล เรียงตัวเป็นรูปไม้กางเขน โดยมีโลกเป็นศูนย์กลาง) อันส่งผลให้เกิดความหายนะทั่วระบบสุริยะจักรวาล
เมื่อประมาณ 10 กว่าปีก่อน (ค.ศ. 1986) ศจ.ทัตซึมิ มอนโด ได้ล่วงรู้คำทำนายต้องห้ามที่จะเกิดขึ้น จึงทำการค้นคว้าและประดิษฐ์อุปกรณ์เพื่อรับมือกับเหตุร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้า โดยทิ้งชีวิตอันแสนสุขของครอบครัวไว้เบื้องหลัง ในขณะเดียวกัน เผ่าปีศาจภัยพิบัติ ไซม่า ได้รอคอยการคืนชีพของผู้เป็นบิดา-มารดาของพวกเขา ผ่านปรากฏการณ์"แกรนด์ครอส" เพื่อหวังที่จะยึดครองโลกอีกครั้ง
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 เผ่าปีศาจภัยพิบัติ ไซม่า อันประกอบด้วย จิลฟีซะ, โกบอลดะ, ดีนัส, ดรอป และพ่อบ้าน ปิแอร์ ได้เริ่มแผนการยึดครองโลกเพื่อเตรียมการต้อนรับ แกรนด์เดียร์ มหาราชินีผู้เป็นมารดาของเผ่าปีศาจภัยพิบัติ โดยส่งอุตกาบาตขนาดยักษ์ เป็นการอุ่นเครื่อง ทางด้านพี่น้องครอบครัวทัตซึมิ อันประกอบไปด้วย มาโตอิ, นางาเระ, โช, ไดมอน และ มัตซึริ ซึ่งเติบโตขึ้นเป็นสมาชิกหน่วยกู้ภัยต่างๆ เมื่อทราบข่าวอุตกาบาต ขนาดยักษ์ตกลงมาที่โตเกียว จึงรีบรุดมาช่วยเหลือทันที แต่กลับโดนอุตกาบาตทำร้ายเข้าอย่างจัง บุคคลที่ช่วยชีวิตพี่น้องทัตซึมิ คือ ศจ.ทัตซึมิ มอนโด ที่หายสาบสูญไปร่วม 10 กว่าปี ได้ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับปรากฏการณ์ "แกรนครอส" ให้ทราบ พร้อมทั้งบังคับให้พี่น้องทั้ง 5 คน เป็นนักรบกู้ภัย (Rescue soilder) ในนาม ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์ เพื่อปกป้องโลกไม่ให้เกิดการล่มสลาย
99 แมชชีน
99 แมชชีน (99マシン, คิวคิว แมชชีน) เป็นพาหนะขนาดยักษ์ ถูกสร้างขึ้นเพื่อรับมือกับภัยพิบัติต่างๆและใช้รับมือกับการโจมตีของไซม่า
โกไลเนอร์
โกไลเนอร์ (ゴーライナー) เป็นพาหนะขนาดยักษ์รูปร่างคล้ายรถไฟ มีขนาดใหญ่กว่า 99 แมชชีน ถึงเท่าตัว ใช้กับ 99 แมชชีน หรือ มาร์ส แมชชีน ความเร็วของโก ไลเนอร์ทั้ง 5 ขบวนมีความเร็วมากกว่ารถไฟชินคันเซ็นหลายเท่า
มาร์สแมชชีน
มาร์สแมชชีน เป็นพาหนะขนาดยักษ์ แรกเริ่มได้กำหนดให้เป็นพาหนะกู้ภัยสำหรับการกู้ภัยในอวกาศ แต่ภายหลังมักจะใช้ในการต่อสู้ในโลกเสียมากกว่า
เผ่าปีศาจภัยพิบัติ ไซม่า
เผ่าปีศาจภัยพิบัติ ไซม่า (災魔一族) เป็นตระกูลปีศาจที่มีวัตถุประสงค์เดียวคือการทำลายล้างและตั้งใจที่จะใช้การจัดตำแหน่งดาวเคราะห์แกรนด์ครอส
การออกอากาศ
ขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์ ออกอากาศทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 7:30 น. - 8:00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ
ในประเทศไทย ผู้ที่ได้รับสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายคือ โรสวิดีโอ ใช้ชื่อว่า ขบวนการ โกโกไฟว์ วางจำหน่ายในรูปแบบ VCD ภายหลังมี DVD มาขายโดยนำไฟล์ของ VCD มารวมลงในแผ่น DVD แทน แต่ไม่ได้ออกอากาศทางโทรทัศน์ในขณะนั้นด้วยสาเหตุบางประการ อย่างไรก็ตามก็ได้มีการออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียม แก๊งการ์ตูนแชนเนล ทั้งนี้จำนวนตอนที่โรสนำมาเผยแพร่มี 49 ตอน โดยตอนที่ 44 ไม่ได้มีการถูกพากย์แต่อย่างใด
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช (2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2374 – 5 เมษายน พ.ศ. 2461) ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 63 และองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ (21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2436 – 5 เมษายน พ.ศ. 2461) เป็นพระโอรสองค์ที่สองในเจ้าอนันตวรฤทธิเดชฯ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 62 และเป็นพระนัดดา (หลานปู่) ใน สมเด็จเจ้าฟ้าอัตถวรปัญโญ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 57 และเป็นพระเชษฐาต่างเจ้ามารดากับ เจ้ามหาพรหมสุรธาดาฯ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 64 ชาวเมืองน่านเรียกพระนามอย่างลำลองว่า "พระเจ้าน่าน" และทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครที่ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเลื่อนพระเกียรติยศขึ้นเป็น "พระเจ้าประเทศราช" องค์ที่ 7 (18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2446 – 5 เมษายน พ.ศ. 2461) ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5
พระประวัติ
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช มีพระนามเดิมว่า เจ้าสุริยะ ประสูติเมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2374 (ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 3 ปีเถาะ จ.ศ. 1193) เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ในเจ้าอนันตวรฤทธิเดชฯ เจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 62 ประสูติแต่แม่เจ้าสุนันทาอรรคราชเทวี (พระชายาที่ 1) มีพระเชษฐาพระอนุชาและพระขนิษฐาร่วมพระมารดา 6 พระองค์ ดังนี้
พระอิสริยยศ
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ทรงได้รับพระราชทานพระอิสริยยศ ต่าง ๆ ดังนี้
ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่านพระองค์แรกและพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์น่านที่ได้รับการสถาปนาพระอิสริยยศสูงสุดถึง พระเจ้านครเมืองน่าน มีพระสถานะเป็น พระเจ้าประเทศราชล้านนา องค์ที่ 7 (องค์สุดท้าย) นอกจากนี้พระองค์ยังทรงได้รับพระราชทานมหามงกุฎจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นับว่าเป็น พระเจ้าประเทศราชล้านนา พระองค์เดียวที่ได้รับพระราชทานพระเกียรติยศนี้
เครื่องอิสริยยศ
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ทรงได้รับพระราชทานเครื่องประกอบพระอิสริยยศต่าง ๆ ดังนี้
1.) เครื่องประกอบพระอิสริยยศครั้งที่ได้รับสถาปนาขึ้นเป็น เจ้านครเมืองน่าน
2.) เครื่องประกอบพระอิสริยยศครั้งที่ได้รับสถาปนาขึ้นเป็น พระเจ้านครเมืองน่าน
(นอกจากนี้ยังได้รับพระราชทานสิ่งของสำหรับพระเกียรติยศอีกหลายอย่าง เช่น พระชฎา เป็นต้น)
พิราลัย
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้าผู้ครองนครน่าน ประชวรเป็นพระโรคชรา อาการทรงบ้างทรุดบ้างเสมอมา จนถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2461 พระอาการได้กำเริบมากขึ้น แพทย์หลวงและแพทย์ชเลยศักดิประกอบโอสถถวายการรักษาโดยเต็มกำลังพระอาการหาคลายไม่ ครั้นถึงวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2461 (เวลา 4.50 น.) พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ ก็ได้เสด็จถึงแก่พิราลัย ณ หอคำหลวงเมืองนครน่าน (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ น่าน) สิริพระชนมายุได้ 87 ปี 2 เดือน 28 วัน รวมระยะเวลาที่ทรงครองเมืองนครน่าน 25 ปี
ด้านการถวายความจงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรี
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ได้เข้าเฝ้าทูลอองธุลีพระบาท พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 รวมทั้งสิ้น 12 ครั้ง ดังนี้
เหตุการณ์สำคัญในเมืองนครน่าน
เหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่สำคัญของเมืองนครน่าน ในยุคสมัยที่พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน (พ.ศ. 2436 – พ.ศ. 2461) มีเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ดังนี้
1.) นครน่าน เสียดินแดนฝั่งขวาแม่น้ำโขง (ประเทศไทยเสียดินแดน ครั้งที่ 11 )
การเสียดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงในอาณาเขตเมืองนครน่าน ให้กับจักรวรรดิฝรั่งเศส เมื่อปี พ.ศ. 2446 โดยในอดีตพื้นที่บริเวณฝั่งขวาของแม่น้ำโขงเป็นเขตอิทธิพลของล้านนา ซึ่งถือกันมาตั้งแต่โบราณว่าเป็นเขตแดนล้านนาจรดกับแม่น้ำโขงโดยมีแม่น้ำโขงเป็นพรมแดนธรรมชาติกั้นอาณาจักรล้านนากับอาณาจักรล้านช้าง (ลาว) หลักการข้างต้นยังปฏิบัติสืบมาถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 25 เพราะมีหลักฐานกล่าวถึง เมืองเงิน หรือ (เมืองกุฎสาวดี) ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำโขงและอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองนครน่าน เมื่อปี พ.ศ. 2415 คนในบังคับของอังกฤษเดินทางเข้ามาค้าขายที่เมืองเงิน ถูกคนร้ายฆ่าตาย แล้วเหตุการณ์ในครั้งนั่น เจ้าหลวงเมืองนครน่าน เป็นผู้ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้กับคนในบังคับของอังกฤษ หัวเมืองชายแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงที่เป็นเมืองขึ้นกับเมืองนครน่าน ประกอบด้วย เมืองเงิน (เมืองกุฎสาวดี), เมืองคอบ, เมืองเชียงลม, เมืองเชียงฮ่อน และเมืองหลวงภูคา แม้ว่าทั้ง 5 เมืองนี้จะเป็นเมืองชายขอบของเมืองนครน่าน แต่เจ้าผู้ครองนครน่าน ก็ดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิด อย่างไรก็ตามเมื่อจักรวรรดินิยมมีความต้องการดินแดนในส่วนนี้ก็เข้าแทรกแซงด้วยกำลังที่เหนือกว่า จนกระทั่งได้ไปในที่สุด
- ประการที่ 1 ผลของการตีความในสนธิสัญญาที่ลงนามเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2436 ซึ่งมีข้อความเกี่ยวกับดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขงในเขตพื้นที่ 25 กิโลเมตร
- ประการที่ 2 สืบเนื่องมาจากปัญหาการแย่งชิงบ่อเกลือ ซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะในบริเวณต้นแม่น้ำน่าน เมืองที่มีบ่อเกลือจำนวนมาก ได้แก่ เมืองเงิน (เมืองกุฎสาวดี) จึงเกิดปัญหาโต้เถียงกันบ่อยที่สุด และเป็นเมืองที่อยู่ในเขตพื้นที่ 25 กิโลเมตร ทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขง โดยตั้งอยู่ริมแม่น้ำเงินซึ่งไหลลงสู่แม่น้ำโขง ประกอบกับเป็นเมืองที่มีพืชพันธุ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ ราษฎรส่วนใหญ่มีเชื้อสายไทลื้อ สิ่งต่าง ๆ ดังกล่าวเป็นสิ่งยั่วยุให้ฝรั่งเศสคิดเข้าครอบครองพื้นที่บริเวณส่วนนี้มากขึ้น แต่อย่างไรก็ตามราษฎรส่วนใหญ่ในเมืองเงินมีความจงรักภักดีต่อ เจ้าหลวงเมืองน่าน เป็นอย่างมาก จึงเป็นอุปสรรคต่อการเกลี้ยกล่อมของฝรั่งเศสไม่น้อย นอกจากเมืองเงินซึ่งเป็นปัญหาสำคัญในเขตพื้นที่ 25 กิโลเมตรแล้ว ยังมีเมืองคอบ เมืองเชียงลม และเมืองเชียงฮ่อน ล้วนต้องประสบปัญหาการเข้าแทรกแซงของฝรั่งเศสทั้งสิ้น
เหตุผลที่ไทยต้องยอมสูญเสียดินแดนดังกล่าวให้แก่ฝรั่งเศสในครั้งนั้น เพราะไทยต้องการยุติปัญหาการแย่งชิง เมืองเงินระหว่างเมืองนครน่าน กับ เมืองหลวงพระบาง ซึ่งทั้งสองเมืองได้เข้ามาแย่งกันปกครองในพื้นที่จนเกิดการวิวาทถกเถียงกันเสมอ โดยทุกครั้งสยามต้องพยายามอดกลั้นไม่ใช้กำลังโต้ตอบตลอดมา เพราะไม่ปรารถนาประจัญหน้ากับฝรั่งเศส ผู้ที่สนับสนุนการกระทำของเมืองหลวงพระบาง ฉะนั้นเพื่อยุติปัญหาที่ยืดเยื้อสยามจึงต้องยอมยกเมืองเงินและเมืองอื่น ๆ ในเขต 25 กิโลเมตร (พื้นที่ 25,500 ตร.กม.) ให้แก่จักรวรรดิฝรั่งเตามที่ต้องการ ซึ่งเป็นผลให้การคุกคามของจักรวรรดิฝรั่งเศสในหัวเมืองมณฑลพายัพ ด้านทิศตะวันออก ยุติลงด้วย จึงทำให้ฝ่ายสยามเห็นโอกาสที่จะผนวกหัวเมืองประเทศราชล้านนาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรสยาม จึงจัดการปฏิรูปการปกครองภายในมณฑลพายัพทั้งหมดในปี พ.ศ. 2458 นอกจากนั้นการสูญเสียดินแดนดังกล่าว เพื่อแลกกับการยึดครองเมืองจันทบุรีที่จักรวรรดิฝรั่งเศสยึดเอาไว้เป็นประกันซึ่งเป็นเมืองไทยแท้กว่าเมืองประเทศราช.
เบนดิ้ง เดอะ รูลส์
เบนดิ้ง เดอะ รูลส์ เป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 2012 กำกับโดย อาร์ตี้ แมนเดลเบิร์ก โดยผลิตจาก ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สตูดิโอส ค่ายภาพยนตร์ของดับเบิลยูดับเบิลยูอี นำแสดงโดย อดีตนักมวยปล้ำอาชีพ อดัม "เอดจ์" โคปแลนด์ และ เจมมี เคนนาดี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้มีกำหนดออกฉายในวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2012 ทุกโรงภาพยนตร์ในสหรัฐอเมริกา
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช
เหตุการณ์สำคัญในเมืองนครน่าน
2.) จัดตั้งมณฑลเทศาภิบาล
- ในปี พ.ศ. 2437 จากการที่หัวเมืองประเทศราชล้านนา 5 หัวเมือง ถูกจักรวรรดิอังกฤษและจักรวรรดิฝรั่งเศสขนาบโอบล้อมทั้ง 2 ด้าน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวม 5 หัวเมืองประเทศราชล้านนา ซึ่งประกอบด้วย เมืองนครเชียงใหม่, เมืองนครลำปาง , เมืองนครน่าน , เมืองนครลำพูน และเมืองนครแพร่ จัดตั้งเป็นมณฑลลาวเฉียง
- ในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้แยก เมืองนครลำปาง, เมืองนครน่าน และเมืองนครแพร่ จัดตั้งเป็นมณฑลมหาราษฎร์ ตั้งสำนักข้าหลวงใหญ่มณฑลที่เมืองนครแพร่
- ในปี พ.ศ. 2469 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยุบมณฑลมหาราษฎร์ แล้วให้มารวมกับมณฑลพายัพตามเดิม
รับราชการพิเศษ
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ทรงรับราชการสนองพระเดชพระคุณ ในวาระโอกาศต่าง ๆ ดังนี้
ราชโอรส ราชธิดา
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช มีพระชายา 7 องค์ และพระโอรสพระธิดา รวมทั้งสิ้น 41 พระองค์ (อยู่ในราชสกุล ณ น่าน สายที่ 1) มีรายพระนามตามลำดับ ดังนี้
พระชายาที่ 2 แม่เจ้าคำปลิวราชเทวี ประสูติพระธิดา 4 พระองค์ (ถึงแก่กรรมไปตั้งแต่เยาว์วัยทั้งหมด ไม่ปรากฏพระนาม)
พระชายาที่ 3 แม่เจ้าจอมแฟงราชเทวี ประสูติพระโอรสพระธิดา 3 พระองค์ ดังนี้
พระชายาที่ 4 แม่เจ้าคำเกี้ยวเทวี ประสูติพระธิดา 2 พระองค์ ดังนี้
พระชายาที่ 5 แม่เจ้ายอดหล้าเทวี (คนละองค์กับชายาเอก) ประสูติพระโอรสพระธิดา 7 พระองค์ ดังนี้
ชายาที่ 6 หม่อมศรีคำ ชายา ประสูติพระโอรสพระธิดา 5 พระองค์ (พระโอรส 3 พระองค์/พระธิดา 2 พระองค์) พระโอรสถึงแก่กรรมไปตั้งแต่เยาว์วัยเหลือแต่พระธิดา ดังนี้
ชายาที่ 7 หม่อมบัว ประสูติพระโอรสพระธิดา 7 พระองค์ (ถึงแก่กรรมแต่เยาว์วัย 4 พระองค์) ส่วนที่ยังพระชนย์ชีพอยู่ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ทรงได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ ดังนี้
เหรียญราชอิสริยาภรณ์
พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ พระเจ้านครเมืองน่าน ทรงได้รับพระราชทาน เหรียญราชอิสริยาภรณ์ต่าง ๆ ดังนี้
เดอะโฟลตแอตมารีนาเบย์
เดอะโฟลตแอตมารีนาเบย์ (The Float at Marina Bay; Terapung Teluk Marina; ; மரீனா பே மிதக்கும் மேடை) เป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 1 ของประเทศสิงคโปร์ เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2006 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2007
ในปี ค.ศ. 2010 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่สิงคโปร์เป็นเจ้าภาพ
พ.ศ. 863
พุทธศักราช 863 ใกล้เคียงกับ
ปัณณ์พันธุ์พงษ์ ปิ่นกอง
ปัณณ์พันธุ์พงษ์ ปิ่นกอง หรือชื่อเดิม พลวัฒน์ ปิ่นกอง เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2530 เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งกองหลัง
ประวัติ
ปัณณ์พันธุ์พงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2530 ที่จังหวัดพิษณุโลก จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ประวัติการค้าแข้ง
วาลดัส อาดัมกุส
วาลดัส อาดัมกุส (Valdas Adamkus) เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926) เคยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีลิทัวเนียมาแล้ว 1 สมัย ระหว่าง ค.ศ. 1998–2003 ต่อมาในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเมื่อ ค.ศ. 2003 อาดัมกุสประสบความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งต่อรอลานดัส ปากซัส ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีรอบที่สองเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2003
วารินทร์ สัจเดว
วารินทร์ สัจเดว เป็นผู้ประกาศข่าว, นักจัดรายการวิทยุ และนักแสดงชาวไทยเชื้อสายอินเดีย เกิดที่ย่านพาหุรัดในเกาะรัตนโกสินทร์ นับถือศาสนาฮินดู สำเร็จการศึกษาสาขานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยเอเมอร์สัน บอสตัน สหรัฐ (นักเรียนทุนฟุลไบรท์), บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเศรษฐศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง)
เริ่มงานการเป็นสื่อมวลชนตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538
รายชื่อสถานีรถไฟฟ้าปารีส
บทความนี้เป็นรายชื่อสถานีรถไฟฟ้าปารีสทั้ง 298 สถานี (382 ป้าย) สถานีที่ถูกปิดไปแล้วไม่ได้รวมอยู่ในที่นี่
Eremaeidae
Eremaeidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พ.ศ. 864
พุทธศักราช 864 ใกล้เคียงกับ
ตำบลนาแก้ว (อำเภอโพนนาแก้ว)
นาแก้ว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 6 กิโลเมตร และห่างจากจังหวัดประมาณ 40 กิโลเมตร มีหมู่บ้านในความรับผิดชอบจำนวน 14 หมู่บ้าน พื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบ ลักษณะเป็นลูกคลื่นลอนลาด มีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 160–170 เมตร สภาพดินเป็นหินลูกรัง ในฤดูแล้งมักประสบปัญหาการขาดแคลนน้ำเพื่อการเกษตรและปศุสัตว์ แหล่งน้ำธรรมชาติมีน้อยและตื้นเขิน มีลำห้วยต้นน้ำ 2 สาย คือ ลำห้วยหลัวและลำห้วยลองน้อย
ประวัติ
ตำบลนาแก้วเดิมอยู่ในเขตปกครองอำเภอเมืองสกลนคร ต่อมาทางราชการได้แยกออกมาขึ้นกับกิ่งอำเภอโพนนาแก้ซึ่งประกาศจัดตั้งในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2533 มีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2534 และอำเภอโพนนาแก้วเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ตามลำดับ
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลนาแก้วในพื้นที่ ต่อมาเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 สภาตำบลนาแก้วได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลนาแก้ว และต่อมาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2555 องค์การบริหารส่วนตำบลนาแก้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลนาแก้ว ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลนาแก้ว อำเภอโพนนาแก้ว จังหวัดสกลนคร เป็นเทศบาลตำบลนาแก้ว ประกาศราชกิจจานุเบกษา ณ วันที่ 6 กรกฎาคม 2555
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลนาแก้วแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี
เลขที่ 92 ถนนอัสสัมชัญ แขวงบางไผ่ เขตบางแค กรุงเทพมหานคร 10160
คุณไถง สุวรรณทัต ศิษย์เก่าอาวุโสอัสสัมชัญ ผู้ก่อตั้ง หมู่บ้านเศรษฐกิจ มอบที่ดิน 56 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา ปัจจุบันมีขนาด 80 ไร่ 27 ตารางวา
ผู้อำนวยการ คนปัจจุบัน ภราดาศักดา สกนธวัฒน์
ตราสัญลักษณ์
เครื่องหมายโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี มีลักษณะ เป็นตราโล่สีแดงคาดสีขาว กึ่งกลางมีตัวอักษร ACT สีน้ำเงินไขว้กันอยู่ และปีคริสต์ศักราช 1961 สีนำเงินอยู่ใต้ตัวอักษร ซึ่งเป็นปีก่อตั้งโรงเรียน นอกจากนี้ สีที่ปรากฏบนโล่ยังเตือนใจให้รำลึกถึงชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์
ประวัติ
โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ได้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2504 เป็นโรงเรียนเอกชนลำดับที่ 8 ที่ก่อตั้งโดยเจษฎาจารย์ ฟ. ฮีแลร์(F. Hilaire)และเจษฎาธิการ ภราดายอห์น แมรี่ เยซู ซาลาส เอสควิโรส ภารดาในมูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย จากความประสงค์ของภราดาผู้ใหญ่ที่ต้องการให้มีโรงเรียนในฝั่งธนบุรี หรือจังหวัดธนบุรี ในสมัยนั้น เพราะในขณะนั้นโรงเรียนอัสสัมชัญและโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ทั้ง 2 โรงเรียนไม่สามารถรองรับจำนวนนักเรียนที่มาสมัครเข้าเรียนเป็นจำนวนมากได้เพียงพอ ด้วยเหตุนี้เอง เจษฎาธิการ ภราดายอห์น แมรี่ และเจษฎาจารย์ ฟ. ฮีแลร์ จึงได้นำเรื่องนี้ หารือกับนายไถง สุวรรณทัต ศิษย์เก่าอาวุโสโรงเรียนอัสสัมชัญ ที่กำลังเปิดโครงการจัดสรรที่ดินขนาดใหญ่แห่งแรกของประเทศไทย นายไถง สุวรรณฑัต จึงได้บริจาคที่ดินเนื้อที่ทั้งหมด 56 ไร่ 1 งาน 9 ตารางวา ในบริเวณหมู่บ้านเศรษฐกิจ เพื่อก่อสร้างโรงเรียน ต่อมาทางโรงเรียนได้มีการพัฒนาขึ้นตามลำดับ จึงได้มีการจัดซื้อที่ดินเพิ่มอีกเป็นจำนวน 80 ไร่ 27 ตารางวา ทางทิศเหนือของโรงเรียน จนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2504 ภราดาอาซีเนียว อานเกล อินฟานเต ได้ดำรงตำแหน่งอธิการคนแรก และภราดาประทีป ม. โกมลมาศ เป็นครูใหญ่คนแรก ปีการศึกษา 2504 สร้างเรือนไม้ 2 ชั้น คือ บ้านพักภราดาและอาคารเรียน เป็นเรือนไม้ชั้นเดียว ความยาว 104 เมตร มี 13 ห้องเรียน สอนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น ครูรุ่นแรกของโรงเรียนมีจำนวน 5 ท่าน เปิดเรียนวันแรกเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2504 มีจำนวนนักเรียน 95 คน โดยในวันเปิดเรียน คุณไถง สุวรรณฑัต ได้ทำพิธีมอบที่ดินโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรีให้แก่มูลนิธิคณะเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย
ปี พ.ศ. 2505 ได้มีการสร้างโรงอาหารและได้ต่อเติมอาคารเรียนเรือนไม้ให้มีห้องเรียนมากขึ้น ทำให้อาคารหลังนี้ยาวถึง 176 เมตร นอกจากนั้น ยังได้ขุดคูระบายน้ำรอบโรงเรียนและได้สร้างสนามฟุตบอลและสนามบาสเกตบอล สร้างบ้านพักภราดาขึ้นใหม่ เป็นอาคารคอนกรีต 2 ชั้น ปรับปรุงบ้านพักภราดาหลังเดิมให้เป็นบ้านพักครู มีห้องปฏิบัติการทางวิทยาศาสตร์พร้อมกล้องส่องดูดาวขนาดใหญ่ และได้ตั้งชมรมดาราศาสตร์ขึ้น ขณะเดียวกัน ภราดามาร์ติน ประทีป โกมลมาศ และมาสเตอร์ทวี ปัญญา ได้ฝึกฝนเปียโนและไวโอลินให้กับนักเรียน จนหลายคนสามารถสอบวิชาดนตรีของ The Trinity College of Music, London University ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้เกรด 4 พร้อมได้รับประกาศนียบัตร ในระหว่างนี้ ภราดามาร์ติน ได้นำไม้ยืนต้น จากกรมป่าไม้โดยได้รับความเอื้อเฟื้อจากคุณเขตร์ ศรียาภัย  ศิษย์เก่าโรงเรียนอัสสัมชัญ มาปลูกในโรงเรียนกว่า 500 ต้น และในปีการศึกษา 2508 ได้เริ่มสร้างอาคารคอนกรีตทรงญี่ปุ่น ขนาด 10 ห้องเรียน ความยาว 80 เมตร สำหรับนักเรียนที่จะศึกษาในปีการศึกษา 2509 และเรียกอาคารนี้ว่า “ตึกญี่ปุ่น”
ปี พ.ศ. 2508 ได้ปรับปรุงอาคารเรียนให้มีขนาดใหญ่ขึ้น โดยเพิ่มจำนวนห้องเรียน ปรับพื้นที่บริเวณโรงเรียน สร้างสนามบาสเกตบอลคอนกรีต 2 สนาม สร้างสนามฟุตบอลขนาดมาตรฐาน สร้างบ้านพักครู 5 หลัง สำหรับครูที่มีครอบครัวแล้ว 4 หลัง และบ้านครูโสด 1 หลัง จำนวน 5 ห้อง ซึ่งเรียกว่า “บ้านชายโสด” ปรับปรุงเรือนไม้ที่เคยใช้เป็นบ้านพักภราดา โดยให้ชั้นบนเป็นห้องเรียนและห้องสมุด  นับเป็นห้องสมุดแห่งแรกของโรงเรียน สำหรับชั้นล่างเป็นห้องพักครู จากนั้นได้เริ่มก่อสร้างอาคารคอนกรีต 3 ชั้น 12 ห้องเรียน แต่สร้างไม่ทันเสร็จ ท่านอธิการก็ได้ไปดำรงตำแหน่งอธิการโรงเรียนอัสสัมชัญนครราชสีมาเสียก่อน
ปี พ.ศ. 2510 ได้มีการสร้างอาคาร 3 ชั้น ต่อจนเสร็จ และเปิดใช้ในปีการศึกษา 2512 เรียกว่า “ตึกอำนวยการ” ปัจจุบัน คือ “อาคารเซนต์คาเบรียล” จากนั้นได้ปรับปรุงเรือนไม้ให้เป็นห้องประชุม ห้องสมุด ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องวิทยาศาสตร์ และห้องจำหน่ายอุปกรณ์การเรียน ราวต้นปีการศึกษา 2512 ภราดาราฟาแอล ภักดี ทุมมกานน เห็นว่าถนนตั้งแต่วงเวียนทะเลสาบถึงโรงเรียน เป็นหลุมเป็นบ่อจึงได้รวบรวมทุนทรัพย์จากผู้ปกครองและให้บริษัท ประยูรวิศว์ จำกัด มาลาดยางมะตอยเส้นทางดังกล่าว เรียกถนนสายนี้ว่า “ถนนอัสสัมชัญ” ต่อมาภราดาเลโอได้สร้างอาคารคอนกรีต 3 ชั้น เรียกว่า “ตึกวิทยาศาสตร์” ปัจจุบันเรียกว่า “อาคารอิลเดอฟองโซ” ใช้เป็นห้องวิทยาศาสตร์ 2 ห้อง ห้องฉายภาพยนตร์ ห้องพิมพ์ดีด และห้องพักครู เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2514 ฯพณฯ สุกิจ นิมมานเหมินทร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ให้เกียรติมาเป็นประธานเปิดอาคาร ต่อมา เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2515 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศรับรองวิทยฐานะโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ในปีนี้ เริ่มมีการแข่งขันกีฬาประเพณีระหว่างโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรีกับโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ในปีการศึกษา 2516 ภราดาราฟาแอล ได้ซื้อที่ดินด้านหลังสนามฟุตบอลใหญ่เพิ่มอีก 10 ไร่ 9 ตารางวา
ปี พ.ศ. 2518 ได้มีการปรับปรุงและพัฒนางานด้านวิชาการครั้งใหญ่ ได้ขยายห้องสมุดขนาด 6 ห้องเรียนให้ได้มาตรฐาน จัดหาอุปกรณ์วิทยาศาสตร์เพื่อให้นักเรียนได้ทดลองด้วยตนเองจำนวนมาก สร้างกำแพงโรงเรียนด้านหน้าและด้านข้างบางส่วน แทนรั้วลวดหนามและรั้วเฟื่องฟ้าเดิม ปรับปรุงโรงเรียนอัสสัมชัญอาชีวศึกษา ที่เลิกกิจการไปให้เป็นนวกสถาน ปรับปรุงเป็นหอพักนักเรียนประจำ  นำบ้านมงฟอร์ตมาเป็นสถานที่อบรมเยาวชนที่จะบวชเป็นภราดา ก่อนที่จะส่งไปศึกษาต่อที่ประเทศอินเดีย ในระหว่างนี้ ภราดาราฟาแอลได้ซื้อที่ดินที่ติดกับพื้นที่ด้านหลังโรงเรียนเพิ่มอีก 11 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา และได้ซื้อที่ดินแปลงเล็ก ๆ เพิ่มอีก จนกระทั่งปัจจุบัน โรงเรียนมีเนื้อที่ทั้งหมด 80 ไร่ 27 ตารางวา
ปี พ.ศ. 2520 ได้มีการเปลี่ยนวันหยุดประจำสัปดาห์ จากเดิมหยุดวันพฤหัสบดีและวันอาทิตย์ มาเป็นหยุดในวันเสาร์และวันอาทิตย์ ในปีการศึกษา 2522 ได้ก่อตั้ง กองลูกเสือสำรองและสามัญขึ้นเป็นครั้งแรก ต่อมาปีการศึกษา 2523 มาสเตอร์ทวี ปัญญา ได้แต่งเพลงมาร์ชอัสสัมชัญธนบุรี และภราดาพีรพงศ์ ดาราไทย ได้ตั้งคณะโขนขึ้น ในส่วนของอาคารสถานที่ ได้ปรับปรุงสนามตะกร้อ สร้างสนามกรีฑา สนามเทนนิส ห้องน้ำนักเรียน ถนนรอบโรงเรียน และหอพักนักเรียนประจำ ขยายจำนวนห้องเรียนจากชั้นละ 4 ห้องเรียน เป็น 5 ห้องเรียน รื้ออาคารไม้หลังแรกออก และได้เริ่มก่อสร้างอาคารเรียนคอนกรีต 4 ชั้น 21 ห้องเรียน สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2525 เรียกว่า “อาคาร 4” ปีการศึกษา 2525 เปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย สายวิทย์และสายศิลป์ อย่างละ 1 ห้อง เป็นปีแรก ซึ่งนักเรียนรุ่นแรก สามารถสอบเข้าศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐบาลได้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้น ยังได้ตั้งวงดนตรีไทยวงใหญ่ขึ้น ซึ่งได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดดนตรีไทยประเภทขับร้องเดี่ยว ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5-6 ทั่วประเทศ ได้รับรางวัลโล่ชนะเลิศจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ต่อมา ได้ตั้งวงโยธวาทิตพร้อมเครื่องดนตรีใหม่ครบชุด 36 ชิ้น ขึ้นเป็นครั้งแรกในโรงเรียน
ปี พ.ศ. 2526 ได้มีการจัดทำแผนแม่บทระยะ 12 ปี ได้สร้างอาคารเรียน 4 ชั้น ทางด้านทิศตะวันออกเชื่อมกับอาคาร 4 เดิม แล้วเสร็จในปีการศึกษา 2529 ซึ่งเป็นโอกาสที่โรงเรียนก่อตั้งครบ 25 ปี และได้รับพระกรุณาธิคุณจากพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ  เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานพิธีเปิด  ภราดามีศักดิ์ ยังได้ก่อตั้งสมาคมผู้ปกครองและครูฯ ก่อตั้งสมาคมศิษย์เก่าอัสสัมชัญธนบุรี สร้างกำแพงด้านข้างและด้านหลังโรงเรียนต่อจากของเดิม  ทำให้โรงเรียนมีกำแพงล้อมรอบโรงเรียนครบทั้ง 4 ด้าน สร้างโรงอาหารขนาดมาตรฐาน 2 ชั้น  เริ่มจัดทำวารสารประจำโรงเรียน  จัดให้มีงานราตรีสัมพันธ์เป็นครั้งแรก  จัดตั้งโรงเรียนคอมพิวเตอร์อัสสัมชัญธนบุรี สร้างสระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานโอลิมปิกเป็นสระลอย 2 สระ โดยได้รับพระกรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 2535 และได้รับพระบรมราชานุญาตให้ใช้ชื่อสระว่ายน้ำว่า “เทิดเทพรัตน์’ 36” ในวโรกาสที่พระองค์ท่านมีพระชนมายุ 36 ชันษา นอกจากนั้น ยังได้สร้างเรือนไทยคีตวัณณ์ สำหรับฝึกซ้อมวงดนตรีไทย ได้ปรับปรุงวงโยธวาทิตโดยจัดหาเครื่องดนตรีเพิ่มเติมหลายชิ้น และมีการฝึกซ้อมอย่างจริงจัง จนได้รับรางวัลชนะเลิศการแข่งขันวงโยธวาทิตนักเรียน  นิสิต  นักศึกษา เขตการศึกษากรุงเทพมหานคร ประจำปีการศึกษา 2533 นอกจากนั้นยังได้รับเชิญให้ไปร่วมแสดงงานดนตรีเยาวชน 90 ในโอกาสที่ประเทศสิงคโปร์เฉลิมฉลองเอกราชครบ 25 ปี ได้สร้างสนามกรีฑาขนาดมาตรฐานพร้อมอัฒจันทร์และกระถางคบเพลิง ปรับปรุงสนามฟุตบอล สร้างอาคารมัธยมศึกษาตอนปลายชั่วคราว  สร้างอาคารเก็บพัสดุครุภัณฑ์ต่าง ๆ ปรับปรุงประตูทางเข้า พัฒนาโรงอาหารจนได้รับรางวัลโรงอาหารมาตรฐานระดับดีเยี่ยม ริเริ่มให้มีการแข่งขันกีฬาครูสัมพันธ์อัสสัมชัญ 4 สถาบัน ขึ้นเป็นครั้งแรก
ปี พ.ศ. 2534 ได้มีการปรับปรุงแผนแม่บทในการพัฒนาโรงเรียน ปีการศึกษา 2538 ได้ร่วมกับ The Bell Educational Trust จากสหราชอาณาจักร เปิดศูนย์ภาษาอังกฤษอัสสัมชัญธนบุรี Bell โดย ดร.เจริญ คันธวงศ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นประธานพิธีเปิด นอกจากนั้น ยังมีการส่งเสริมและพัฒนาความรู้ด้านเทคโนโลยีอย่างจริงจัง  โดยให้บุคลากรทุกคนอบรมการใช้คอมพิวเตอร์ ปีการศึกษา 2539 ในโอกาสที่ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี  สมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี ร่วมกับคณะผู้ปกครอง ได้ร่วมกันสมทบทุนสร้างสวนกาญจนาภิเษก จากนั้น ได้เริ่มโครงการก่อสร้างศูนย์การเรียนรู้โดย นาย ชวน หลีกภัย นายกรัฐมนตรี ในขณะนั้น เป็นประธานพิธีวางศิลาฤกษ์ และพระคาร์ดินัลไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู อัครมุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ  เป็นประธานพิธีเสกอาคาร และเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2540 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาธิคุณเสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานเปิดอาคาร และได้พระราชทานนามอาคารหลังนี้ว่า “รัตนบรรณาคาร” แปลว่า อาคารแห่งหนังสือที่รุ่งเรือง พร้อมกันนี้ โรงเรียนได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายห้องทรงงานบนชั้น 3 ของอาคาร โดยได้รับพระราชานุญาต ให้ใช้นามห้องนี้ว่า “สิรินธร” และในคราวเสด็จฯ ทอดพระเนตรนิทรรศการ มีพระกรุณาธิคุณผสมเกสรดอกกล้วยไม้ระหว่างพันธุ์มาดามวิภากับพันธุ์เขียวบางเลน และได้พระราชทานนามกล้วยไม้ที่ผสมนี้ว่า “พันธุ์อัสสัมชัญ” ปีการศึกษา 2540 ได้เปิดการเรียนการสอนแบบสหศึกษาขึ้นเป็นครั้งแรก โดยรับนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายเป็นปีแรก จากนั้นได้ก่อสร้างอาคาร “ราฟาแอล” โดยมีศิษย์เก่า คือ ฯพณฯ สุวัจน์ ลิปตพัลลภ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม เป็นประธานพิธีวางศิลาฤกษ์ และมุขนายกยอร์ช ยอด พิมพิสาร เป็นประธานพิธีเสกอาคาร จากนั้น ได้ก่อสร้างอาคารหอประชุมหลุยส์ มารี เดอ มงฟอร์ต ในโอกาสที่ก่อตั้งโรงเรียนครบ 36 ปี นับได้ว่ายุคนี้ เป็นช่วงเวลาแห่งการเข้าสู่ยุคการศึกษาสมัยใหม่อย่างแท้จริง