cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ซูโจว
คลอง
เมืองซูโจวมีความโดดเด่นในด้านคลองซึ่งมีเป็นจำนวนมาก ในตัวเมืองยังคงมีถนนโบราณที่ใช้เป็นถนนท่องเที่ยวสำหรับชมคลองโบราณ สะพานหินเก่าแก่ และสถาปัตยกรรมของเมือง เช่น ถนนผิงเจียง (อังกฤษ: Pingjiang Street; จีนตัวย่อ: 平江路) อายุกว่า 800 ปี หรือถนนซานถัง (อังกฤษ: Shantang Street; จีนตัวย่อ: 山塘街) อายุกว่า 1,200 ปี จนถนนทั้งสองสายได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น "ถนนสายประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม" ที่มีชื่อเสียงของประเทศจีนด้วย ถนนซานถัง มีความยาว 7 "ลี้ (li)" (ประมาณ 2 ไมล์ 2 mi) ถนนสายนี้เดิมในอดีตเคยถูกเรียกว่า ไป๋กงตี้ เมื่อไป๋จวีอี้ (อังกฤษ: Bai Juyi; จีนตัวย่อ: 白居易, 772–846) กวีที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ถังได้รีบการแต่งตั้งเป็นนายกเทศมนตรีของเมืองซูโจวในขณะนั้น เป็นผู้ควบคุมการขุดคลองและก่อสร้างถนนในบริเวณนี้ของเมืองขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับเขาหูชิว (Tiger Hill) และเรียกคลองและถนนที่สร้างขึ้นใหม่นี้โดยใช้ชื่อซานถัง คลองนี้เชื่อมโยงไปยังคลองขนาดใหญ่ที่ต่อไปยังเมืองปักกิ่งและเมืองหางโจว ส่วนถนนซานถังก็ได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นจนกลายเป็นสถานที่ท่องที่ยวพักผ่อนที่มีชื่อเสียงในด้านประเพณีของชนกลุ่มชาติพันธุ์หลากหลาย ทั้งยังมีวัดโบราณด้วย จนกระทั่งพระนางซูสีไทเฮา (อังกฤษ: The Empress Dowager Cixi; จีนตัวย่อ: 慈禧太后, 1835–1908) แห่งราชวงศ์ชิงมีพระราชเสาวณีย์ให้สร้างถนนซูโจว (Suzhou Street) ขึ้นในพระราชวังอี๋เหอหยวน (Summer Palace) ในเมืองปักกิ่งโดยให้สร้างเลียนแบบจากถนนซานถังทั้งหมดเพื่อเป็นสถานที่พักผ่อนส่วนพระองค์ เมื่อเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ. 2002 เมืองซูโจวได้เริ่มโครงการบูรณะถนนซานถังให้เป็นเขตอนุรักษ์ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม โดยโครงการในช่วงแรกได้เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว
อื่นๆ
ประตูทิศตะวันออก (Gate to the East) เป็นสัญญลักษณ์ของเมือง ตั้งอยู่บริเวณเขตธุรกิจของเมืองซูโจว
ประตูผาน (อังกฤษ: Pan Gate หรือ Pan Men ; จีนตัวย่อ: 盘门) อยู่ทางมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ของคลองรอบเมืองซูโจว สร้างขึ้นในยุคจั้นกั๋ว อายุเก่าแก่กว่า 2,500 ปี เป็นหนึ่งในสามสถานที่สำคัญของจุดท่องเที่ยวบริเวณประตูผาน (three landmarks of Pan Gate Scenic Area) โดยสถานที่สำคัญอีกสองแห่งคือ เจดีย์รุ่ยกวง (อังกฤษ: Ruiguang Pagoda ;จีนตัวย่อ: 瑞光塔) เป็นเจดีย์ที่สร้างขึ้นแห่งแรกๆ ของเมืองซูโจว โดยสร้างขึ้นในราว 247 ปีก่อนคริสตกาล และอีกแห่งคือ สะพานประตูอู๋ (the Wu Gate Bridge) เป็นสะพานที่สูงที่สุดในเมืองซูโจวในสมัยโบราณ
สะพานเป๋าไต๊ (อังกฤษ: Baodai Bridge หรือ Precious Belt Bridge; จีนตัวย่อ: 宝带桥) เป็นสะพานข้ามทะเลสาบต้านไถ (Dantai Lake) ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองซูโจว สร้างขึ้นในปี 806 ก่อนคริสตกาลในสมัยราชวงศ์ถัง มีพื้นที่ทั้งหมด 53 เอเคอร์ ยาว 317 เมตร สร้างด้วยหินจากภูเขาจินซาน (อังกฤษ: Jin Shan หรือ Gold Moutain; จีนตัวย่อ: 金山) สะพานนี้ถูกเรียกอีกชื่อว่าสะพานเข็มขัดสูงค่า หรือ Precious Belt Bridge เนื่องจากในอดีตระหว่างที่มีการระดุมทุนเพื่อสร้างสะพานแห่งนี้ ขุนนางผู้ปกครองเมืองได้บริจาคเข็มขัดมูลค่าสูงเพื่อเป็นทุนสร้างสะพาน โดยสะพานแห่งนี้ได้รับการบันทึกให้เป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติ (national monuments, resolution 5-285) ในปี ค.ศ. 2001
เจดีย์หูชิว (อังกฤษ: Huqiu Tower; จีนตัวย่อ: 虎丘塔) หรือหยุนเหยียน (อังกฤษ: Yunyuan Pagoda; จีนตัวย่อ: 云岩寺塔) สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 961 สมัยราชวงศซ่ง ลักษณะเป็นเจดีย์จีนตั้งอยู่บนเขาหูชิวหรือเนินเสือในเมืองซูโจว เจดีย์แห่งนี้มีชื่อเรียกหลากหลาย รวมถึงชื่อ "หอเอนแห่งประเทศจีน (Leaning Tower of China)" (อ้างอิงโดยนักประวัติศาสตร์ O.G. Ingles) เนื่องจากตัวเจดีย์เอนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเมื่อหลายพันปีที่แล้ว โดยศูนย์กลางด้านบนเอียงจากศูนย์กลางของฐานเจดีย์ 2.32 เมตร หรือประมาณ 3 องศา ตัวหอมีความสูง 47 เมตร (154 ฟุต) มีลักษณะเป็นรูปแปดเหลี่ยมและมีจำนวนชั้น 7 ชั้น สร้างโดยใช้อิฐสีน้ำเงิน มีน้ำหนักรวมทั้งสิ้นประมาณ 7000000 kg
เจดีย์เป่ยซีอหรือเจดีย์วัดเหนือ (อังกฤษ: Beisi Pagoda หรือ North Temple Pagoda; จีนตัวย่อ: 北寺塔) ตั้งอยู่ในบริเวณวัดเป่าเอิน (Bao’en Temple) ซึ่งเป็นวัดเก่าแก่สร้างราวศตวรรษที่ 17 เดิมเจดีย์มีความสูงถึง 11 ชั้น แต่ถูกเพลิงไหม้ได้รับความเสียหาย จึงเหลือเพียง 9 ชั้นภายหลังจากการบูรณะใหม่ รูปแบบของเจดีย์เป็นสถาปัตยกรรมสมัยราชวงศ์หมิงโดยโครงสร้างทำจากไม้และอิฐ เป็นเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีเก้าชั้น สูง 76 เมตร (243 ฟุต) โดยเป็นเจดีย์สูงที่สุดในซูโจวและทางตอนใต้ของแม่นำแยงซี
เจดีย์แฝด (อังกฤษ: Twin Pagodas;จีนตัวย่อ: 苏州双塔) เป็นเจดีย์สององค์ต้งอยู่บนถนนติ้งฮุ่ยซี่อ (อังกฤษ: Dinghui Temple Lane; จีนตัวย่อ: 定慧寺巷) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองซูโจว สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 982 ในสมัยราชวงศ์ซ่ง โดยพี่น้องหวัง (Wang brothers) เจดีย์องค์หนึ่งเรียกว่า "Clarity-Dispensing Pagoda" และอีกองค์เรียกว่า "Beneficence Pagoda" มีความสูง 33.3 และ 33.7 เมตร เป็นรูปทรงแปดเหลี่ยม 7 ชั้น โดยเจดีย์ทั้งสององค์มีรูปร่างลักษณะที่เหมือนกัน ลักษณะโดดเด่นของเจดีย์ทั้งสองคือมียอดเป็นแท่งโลหะตันแหลมสูงเกือบ 1 ใน 4 ของความสูงขององค์เจดีย์อยู่ที่ส่วนบนสุดขององค์เจดีย์
สวนอุตสาหกรรมซูโจว
สวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park; SIP) เป็นโครงการขนาดใหญ่ที่สุดที่เกิดจากความร่วมมือระหว่างรัฐบาลจีนและรัฐบาลสิงคโปร์ ตั้งอยู่ใกล้ทะเลสาบจินจี (Jinji Lake; อักษรจีนตัวย่อ: 金鸡湖) ทางด้านตะวันออกของเมืองเก่าซูโจว และเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 นายหลี่ หลานชิง (อักษรจีนตัวย่อ: 李岚清 ) รองนายกรัฐมนตรีจีนในขณะนั้น และนายลี กวนยู (อักษรจีนตัวย่อ: 李光耀 ) อดีตนายกรัฐมนตรีและนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศสิงคโปร์ (ตำแหน่งในขณะนั้นคือ Senior Minister) เป็นตัวแทนทั้งสองประเทศลงนามในข้อตกลงร่วมพัฒนาสวนอุตสาหกรรมซูโจว (เดิมเรียกว่า สวนอุตสาหกรรมสิงคโปร์) ร่วมกัน ซึ่งโครงการนี้เริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคมในปีเดียวกัน พื้นที่ทั้งหมดของสวนอุตสาหกรรมซูโจวครอบคลุมพื้นที่ถึง 288 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่พัฒนาร่วมระหว่างจีนและสิงคโปร์ประมาณ 80 ตารางกิโลเมตร โดยคาดว่าจะมีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 1.2 ล้านคน
โซนส่งออกในสวนอุตสาหกรรมซูโจว
โซนส่งออกในสวนอุตสาหกรรมซูโจว (The Suzhou Industrial Park Export Processing Zone) ได้รับการอนุมัติให้จัดสร้างขึ้นโดยรัฐบาลจีนเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 มีพื้นที่รวม 2.9 ตารางกิโลเมตร และอยู่ในบริเวณพื้นที่พัฒนาร่วมระหว่างประเทศจีนและสิงคโปร์ด้วย ภายในโซนส่งออกในสวนอุตสาหกรรมซูโจว ประกอบด้วยโครงสร้างพื้นฐานที่มีมาตรฐานสูง ทั้งด้านระบบการจัดการข้อมูลและระบบนอิเล็กทรอนิกส์ ข้อมูลศุลกากรต่างๆ สามารถเข้าถึงได้ด้วยระบบออนไลน์
เขตเมืองใหม่ซูโจว
เขตเมืองใหม่ซูโจว (Suzhou New District; SND) ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1990 ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1992 เขตเมืองใหม่นี้ได้รับการอนุมัติให้เป็นพื้นที่หรือเขตอุตสาหกรรมไฮเทคระดับประเทศ (The national-level hi-tech industrial zone) เมื่อปลายปี ค.ศ. 2007 เขตนี้มีบริษัทต่างชาติเข้ามาลงทุนโดยมีมูลค่าทุนจดทะเบียนสูงถึง 13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นทุนจดทะเบียนชำระแล้วมูลค่ากว่า 6.8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมมีบริษัทต่างชาติในเขตเมืองใหม่ซูโจวนี้ถึงกว่า 1,500 บริษัท
รถไฟ
สถานีรถไฟซูโจวเหนือ (Suzhou North Railway Station) อยู่ทางตอนเหนือขึ้นไปไม่กี่กิโลเมตร เป็นสถานีที่อยู่บนเส้นทางรถไฟความเร็วสูงสายปักกิ่ง–เซี่ยงไฮ้ (Beijing–Shanghai High-Speed Railway) เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 2011 ให้บริการรถไฟความเร็วสูงไปปักกิ่งและชิงเต่า เป็นต้น
ทางหลวง
ทางด่วนสายนานกิง-เซี่ยงไฮ้ เชื่อมระหว่างเมืองซูโจวและเมืองเซี่ยงไฮ้ และยังมีทางด่วนสายเลียบแม่น้ำแยงซีและทางด่วนสายซูโจว-เจียซิง-หางโจวด้วย ในปี ค.ศ. 2005 มีการก่อสร้างถนนวงแหวนซูโจวเสร็จ ซึ่งเชื่อมเมืองไท่ชาง คุนซานและชางชู ถึงกัน และยังมีทางหลวงหลักสาย 312 (China National Highway 312) ที่ตัดผ่านเมืองซูโจวเช่นกัน
ทางน้ำ
ท่าเรือซูโจวซึ่งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำแยงซี ในปี ค.ศ. 2012 มีปริมาณสินค้ามากถึง 428 ล้านตันและตู้คอนเทนเนอร์จำนวนมากกว่า 5.86 ล้านตู้ ผ่านท่าเรือแห่งนี้ ทำให้ท่าเรือแห่งนี้เป็นท่าเรือฝั่งแม่น้ำที่พลุกพล่านที่สุดในโลก
รถไฟฟ้า
ปัจจุบันระบบรถไฟฟ้าซูโจว (Suzhou Rail Transit) มีให้บริการอยู่ 2 สาย และยังมีอีก 5 สายที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง โดยระบบรถไฟฟ้าทั้งหมดมีรวม 9 สาย เส้นทางรถไฟฟ้าสายแรกเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 2012 สาย 2 เปิดให้บริการวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ส่วนอีก 5 เส้นทางจะเปิดให้บริการภายในปี ค.ศ. 2020
แท็กซี่
รถแท็กซี่มีให้บริการอยู่ทั่วไปและค่อนข้างสะดวกสำหรับการเดินทางในตัวเมือง หมายเลขศูนย์รถแท็กซี่อย่างเป็นทางการ คือ หมายเลข 67776777 (ดำเนินการภายใต้การควบคุมของรัฐบาล) นอกจากนี้ยังสามารถใช้แอปพลิเคชันบนมือถือแบบสมาร์ตโฟนในการจองและเรียกใช้บริการรถแท็กซี่ได้อีกด้วย
นอกจากนี้ยังมีบริการจองรถล่วงหน้าซึ่งคิดค่าบริการเริ่มต้นที่ 15 หยวน สำหรับ 3 km แรก อัตราค่าโดยสารระยะทางตั้งแต่ 3 กิโลเมตรเป็นต้นไป ราคา 3.0 หยวน สำหรับระยะทางทุกๆ 1 km รถแท็กซี่สำหรับบริการจองรถล่วงหน้ามักใช้รถโตโยต้า แคมรี่ (Toyota Camry) และนิสสัน เทียน่า (Nissan Teana) ซึ่งจะไม่ให้บริการเรียกทั่วไปบนท้องถนน แต่จะให้บริการผ่านศูนย์บริการแท็กซี่หมายเลข 67776777 ผ่านสมาร์ตโฟนแอปพลิเคชัน และผ่านท่าจอดรถ (berths) เท่านั้น
รถสามล้อถีบ
รถสามล้อถีบ (pedicab) เป็นพาหนะซึ่งเหมาะสำหรับการเที่ยวชมเมืองอย่างมาก ราคาค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 2 หยวน เพิ่มขึ้นขั้นละ 3 ถึง 5 หยวน และควรตกลงค่าบริการให้เรียบร้อยก่อนการใช้บริการ
จักรยาน
รถจักรยานเป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่นักท่องเที่ยวนิยมใช้เป็นพาหนะสำหรับการเที่ยวชมเมืองซูโจว ราคาค่าเช่าจักรยานโดยประมาณ 2 หยวน (CNY) ต่อ 4 ชั่วโมง และประมาณ 5 หยวน (CNY) สำหรับการเช่าขี่ทั้งวัน การเช่าจักรยานจะต้องวางเงินมัดจำและแสดงบัตรประจำตัว เช่น บัตรประชาชน หรือหนังสือเดินทางด้วย
รถไฟใต้ดินนิจนีนอฟโกรอด
รถไฟใต้ดินนิจนีนอฟโกรอด (Нижегородское метро) หรือที่รู้จักกันในชื่อ รถไฟใต้ดินกอร์กี (Горьковское Метро) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเมืองนิจนีนอฟโกรอด ประเทศรัสเซีย เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1985 จำนวน 15 สถานี ระยะทาง 21.6 km
ละหมาดวันศุกร์
ศัพทมูลวิทยา
อัลญุมุอะฮ์ มาจากคำกริยาว่า อิจตะอะมะ ซึ่งหมายถึงรวบรวมผู้คน
ความจำเป็น
มีมติเป็นเอกฉันท์แก่มุสลิมทุกคนว่าละหมาดวันศุกร์เป็น วาญิบ จากรายงานในอายะฮ์อัลกุรอาน เช่นเดียวกันกับสายรายงานทั้งชีอะฮ์กับซุนนี ซึ่งจากสำนักซุนนีส่วนใหญ่และนักกฎหมายชีอะฮ์บางคนกล่าวว่า ละหมาดวันศุกร์เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อศาสนา แต่ข้อแตกต่างอยู่ที่ความจำเป็นที่ขึ้นอยู่กับผู้นำหรือผู้ลงนามแทนท่านหรือ วาญิบ โดยไม่มีเงื่อนไข สำนักฮะนะฟีกับอิมามะฮ์เชื่อว่าการมีอยู่ของผู้นำหรือผู้ลงนามแทนท่านเป็นสิ่งที่จำเป็น ถ้าทั้งสองฝ่ายไม่อนุญาต ก็ละหมาดวันศุกร์ไม่ได้ ตามที่อิมามะฮ์ต้องการให้ผู้นำยอมรับ (อาดิล); ไม่เช่นนั้นการมีอยู่ของท่านจะเท่ากันกับการไม่มีอยู่ ส่วนฮะนะฟี การมีอยู่ของท่านเพียงพอแล้ว ถึงแม้ว่าท่านจะไม่อนุญาตก็ตาม แต่สำนักชาฟิอี, มาลิกี และฮันบะลีกล่าวว่าไม่จำเป็นต้องให้ผู้นำอนุญาต ก็ละหมาดได้
ที่มากไปกว่านั้น มีการกล่าวว่าการละหมาดวันศุกร์ไม่จำเป็นต่อคนชรา, เด็ก, ผู้หญิง, ทาส, นักเดินทาง, คนป่วย, คนตาบอด และคนพิการ เช่นเดียวกันกับคนที่ไปไกลกว่า 2 ฟาร์ซัค
ในอัลกุรอาน
มีการกล่าวในอัลกุรอานว่า: "โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย! เมื่อได้มีเสียงร้องเรียก (อะซาน) เพื่อทำละหมาดในวันศุกร์ก็จงรีบเร่งไปสู่การรำลึกถึงอัลลอฮฺ และจงละทิ้งการค้าขายเสีย นั่นเป็นการดีสำหรับพวกเจ้าหากพวกเจ้ารู้ ต่อเมื่อการละหมาดได้สิ้นสุดลงแล้ว ก็จงแยกย้ายกันไปตามแผ่นดิน และจงแสวงหาความโปรดปรานของอัลลอฮฺและจงรำลึกถึงอัลลอฮฺให้มาก ๆ เพื่อว่าพวกเจ้าจะได้รับชัยชนะ"
- กุรอาน ซูเราะฮ์อัลญุมุอะฮ์ (62), อายะฮ์ที่ 9-10
ในฮะดีษ
"รายงานจากอบูฮุร็อยเราะฮ์ว่า: ท่านศาสดาได้กล่าวว่า "ทุกวันศุกร์มลาอิกะฮ์จะยืนหน้าประตูมัสยิดเพื่อเขียนชื่อคนตามลำดับ (ป.ล. รายงานเวลาที่พวกเขามาละหมาดวันศุกร์) และเมื่ออิหม่ามนั่ง (บนแท่นเทศน์) พวกท่าน (มลาอิกะฮ์) จะเก็บม้วนกระดาษและเตรียมสดับฟังคำเทศนา""
- บันทึกโดยมุฮัมมัด อัลบุคอรี
มุสลิม อิบน์ ฮัจญาจ นิชาบูรีเล่าว่า ศาสดามุฮัมมัดได้อ่านซูเราะฮ์ที่ 87 (อัลอะอ์ลา) และซูเราะฮ์ที่ 88, (อัลฆอชิยะฮ์) ในละหมาดอีดและละหมาดวันศุกร์ ถ้าหนึ่งในเทศกาลตกอยู่ในวันศุกร์ ท่านจะอ่านสองซูเราะฮ์นั้นในเวลาละหมาด
ศาสดามุฮัมมัดกล่าวว่า "วันที่ดีที่สุดที่ดวงอาทิศย์ขึ้นคือวันศุกร์; ณ วันนั้นอัลลอฮ์ทรงสร้างอาดัม ณ วันนั้น เขาอาศัยอยู่ในสวรรค์ ณ วันนั้น เขาถูกเนรเทศออกมา และวันสุดท้ายจะไม่เกิดในวันใด นอกจากวันศุกร์" [บันทึกโดยอะฮ์มัดกับอัตติรมิซี]
ในคำกล่าวของซุนนี
การละหมาด ญุมุอะฮ์ เป็นครึ่งหนึ่งของละหมาด ซุฮรี ซึ่งตามต่อจาก คุตบะฮ์ (การเทศนาที่แทนที่ 2 เราะกะอัต ของละหมาดซุฮรี) ซึ่งมีอิหม่ามนำละหมาด โดยส่วนใหญ่เคาะฏีบมักทำหน้าที่เป็นอิหม่าม การไปละหมาดเป็นข้อบังคับต่อผู้ชายวัยผู้ใหญ่ชายที่เป็นคนในท้องถิ่น มุอัซซินจะอาซานเป็นเวลา  15–20 นาทีในตอนต้นของญุมุอะฮ์ เมื่อเคาะฏีบยืนบนมินบัร จะมีการอาซานรอบที่สอง แล้วเคาะฏีบจะกล่าวคำเทศนาสองรอบ โดยหยุดและนั่งระหว่างสองอัน หลังจากนั้นมุอัซซินจะอิกอมะฮ์ เพื่อเป็นสัญญาณให้ละหมาดญุมุอะฮ์ได้
ในคำกล่าวของชีอะฮ์
ในนิกายชีอะฮ์ การละหมาดวันศุกร์เป็นวาญิบตัคยีรี (ณ เวลาที่ซ่อนเร้น), ซึ่งหมายความว่า พวกเขาอาจจะละหมาดวันศุกร์ ถ้าเป็นไปตามเงื่อนไข หรือจะละหมาดซุฮรี นักวิชาการชีอะฮ์แนะนำว่า การละหมาดวันศุกร์จะวาญิบ (จำเป็น) หลังจากอิหม่ามมะฮ์ดีกับนบีอีซาปรากฏตัว
ในประวัติศาสตร์อิสลาม
รายงานจากประวัติศาสตร์อิสลามกับรายงานจากอับดุลลอฮ์ อิบน์ อับบาส ว่า จากท่านศาสดาได้กล่าวว่า: การอนุญาตละหมาดวันศุกร์ถูกประทานโดยอัลลอฮ์ในช่วนก่อนฮิจเราะห์ แต่ผู้คนยังไม่สามารถรวมตัวและปฏิบัติไต้ ท่านศาสดาจึงส่งจดหมายแก่มุสอับ อิบน์ อุมัยร์ ให้ละหมาดสองเราะกะอัตในการรวมตัวของวันศุกร์ (นั่นคือ ญุมุอะฮ์) จากนั้น หลังจากท่านศาสดาอพยพไปมะดีนะฮ์ ก็ได้มีการละหมาดญุมุอะฮ์ขึ้น
ส่วนตามรายงานฝั่งชีอะฮ์ การรวมตัวละหมาดวันศุกร์ที่มีการเทศนาเป็นสิ่งที่ผิด และถูกเลื่อน (พร้อมกับการทำพิธีทางศาสนาอื่น ๆ) จนกว่ามุฮัมมัด อัลมะฮ์ดี อิหม่ามคนที่ 12 จะกลับมา อย่างไรก็ตาม มุฮัมมัด อิบน์ มุฮัมมัด มะฮ์ดี อัลเคาะลีซี (ค.ศ. 1890–1963) นักชีอะฮ์สมัยใหม่ อธิบายว่าชีอะฮ์ควรละหมาดวันศุกร์อย่างระมัดระวังในจุดเชื่อมกับซุนนี หลังจากนั้น ได้มีการฝึกละหมาดวันศุกร์ จนกลายเป็นมาตรฐานโดยรูฮุลลอฮ์ โคมัยนีในอิหร่าน และจากนั้นโดยโมฮัมมัด โมฮัมมัด ซาเด็ก อัลซัดร์ในประเทศอิรัก
เงื่อนไข
การละหมาดวันศุกร์ที่สมบูรณ์ ต้องเป็นไปตามข้อต่าง ๆ ดังนี้:
ความสำคัญ
มีหลายรายงานจากฮะดีษที่กล่าวถึงความสำคัญของญุมุอะฮ์ ตามรายงานดังนี้:
พระครูภาวนากิจจาภิรม (สมชาย จีรปุญฺโญ)
พระครูภาวนากิจจาภิรม วิ. (นามเดิม: สมชาย แสงสิน) น.ธ.เอก, ปบ.ส., พธ.บ., พธ.ม. (รัฐประศาสนศาสตร์) (1 ตุลาคม พ.ศ. 2506 - ปัจจุบัน) ผู้ช่วยเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์, เจ้าสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3  , รองเจ้าคณะตำบลคุ้งตะเภา พระอุปัชฌาย์ และเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2506 อุปสมบทเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2530 หลังจากสำเร็จการศึกษา น.ธ.เอก ในปี พ.ศ. 2533 ได้ออกธุดงค์และไปอยู่ที่สวนโมกขพลารามเพื่อฝึกปฏิบัติธรรมกับท่านพุทธทาส จนหลังจากท่านพุทธทาสมรณภาพในปี พ.ศ. 2536 ท่านจึงได้กลับมาจำพรรษาที่วัดคุ้งตะเภา จนถึงปัจจุบัน
ท่านเป็นพระสงฆ์นักพัฒนา เป็นประธานมูลนิธิ ๒๕๐ ปี วัดคุ้งตะเภา เป็นนักเผยแผ่ศาสนาพุทธ และนักปฏิบัติธรรมรูปสำคัญในจังหวัดอุตรดิตถ์ มีผลงานเป็นที่ปรากฏชัดเจนในหมู่คณะพระนักเผยแผ่ และคณะสงฆ์จังหวัดอุตรดิตถ์ ทั้งในด้านสาธารณูปการ สาธารณสงเคราะห์ และการศึกษาคณะสงฆ์ มานับสิบปี เป็นที่เคารพนับถือของบรรพชิตและคฤหัสถ์ทั่วไปในจังหวัดอุตรดิตถ์ในปัจจุบัน
ด้วยเหตุที่ท่านเป็นพระสงฆ์นักพัฒนาที่มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ จึงทำให้ท่านได้รับถวายรางวัลจากหน่วยงานและองค์กรต่าง ๆ มากมาย จนในปี พ.ศ. 2554 ท่านจึงได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ เข้ารับพระราชทานรางวัลเสาเสมาธรรมจักร จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ซึ่งถือเป็นรางวัลทรงเกียรติสูงสุดที่มอบถวายแด่ผู้ทำคุณประโยชน์ต่อพระพุทธศาสนาในประเทศไทย
แรกบวช
พระครูภาวนากิจจาภิรม วิ. (สมชาย) เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2506 เป็นบุตรของพ่ออู๋ แสงสิน และแม่ละมาย แสงสิน ชาติภูมิคนคุ้งตะเภาโดยกำเนิด บรรพชาอุปสมบท เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ณ พัทธสีมาวัดคุ้งตะเภา ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ โดยมีพระครูคัมภีร์ธรรมคุณ เจ้าคณะตำบลท่าเสา เป็นพระอุปัชฌาย์ ปัจจุบันพระสมุห์สมชายจำพรรษาอยู่ที่วัดคุ้งตะเภา
ออกปฏิบัติ
หลังจากบรรพชาอุปสมบท หลวงพ่อสมชาย ได้ศึกษาปริยัติธรรมจนจบนักธรรมชั้นเอกในปี พ.ศ. 2533 ท่านได้ปฏิเสธการรับตำแหน่งพระสังฆาธิการเจ้าอาวาส และได้มีศรัทธาออกธุดงค์ในช่วงหลังออกพรรษาของทุกปีไปยังพื้นที่ป่าเขาชนบททั้งในและนอกประเทศ เพื่อโปรดสาธุชนและฝึกปฏิบัติธรรม ตั้งแต่สิบสองปันนา (ประเทศจีน) เชียงตุง (ประเทศพม่า) รัฐกะเหรี่ยง (ประเทศพม่า) กัมพูชา รวมถึงในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2534 หลวงพ่อสมชายได้ธุดงค์ไปจังหวัดภาคใต้ และได้เข้าพักที่สวนโมกขพลาราม และอยู่ฝากตัวเพื่อปฏิบัติศึกษาธรรมกับหลวงพ่อพุทธทาสก่อนที่ท่านพุทธทาสจะมรณภาพ และเป็นหนึ่งในพระลูกศิษย์ไม่กี่รูปที่อยู่ในวันฌาปนกิจสรีระของหลวงพ่อพุทธทาสในปี พ.ศ. 2536
สร้างบารมี
หลังจากหลวงพ่อพุทธทาสมรณภาพลง ท่านได้กลับมาจำพรรษาที่วัดคุ้งตะเภา วัดบ้านเกิดของท่าน และได้รับตราตั้งจากเจ้าคณะจังหวัดอุตรดิตถ์ แต่งตั้งเป็นรองเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา ในปี พ.ศ. 2540 ได้รับฐานานุกรมที่พระสมุห์ในปี พ.ศ. 2542 และเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา ในปี พ.ศ. 2554 โดยหลังจากท่านกลับมาจำพรรษายังวัดบ้านเกิด ท่านได้สร้างคุณประโยชน์นานัปการแก่วงการพระพุทธศาสนาในจังหวัดอุตรดิตถ์ ทั้งในด้านสาธารณูปการ สาธารณสงเคราะห์ และการศึกษาคณะสงฆ์จนถึงปัจจุบัน
ผลงาน
ในด้านการศึกษาและเผยแผ่พระพุทธศาสนา ท่านเป็นผู้ริเริ่มให้มีการจัดการศึกษาพระปริยัติธรรมในวัดคุ้งตะเภา จัดการศึกษาศาสนศึกษาแก่เด็กและเยาวชนในตำบลคุ้งตะเภา ตั้งศูนย์พุทธศาสนศึกษาวันอาทิตย์ในวัดโดยไม่หวังพึ่งงบประมาณจากภาครัฐ รวมถึงเป็นประธานริเริ่มจัดโครงการต่าง ๆ มากมาย เพื่อส่งเสริมการศึกษาพระปริยัติธรรมสู่เยาวชน และประชาชน เช่น โครงการ บวร บ้าน-วัด-โรงเรียน, โครงการปาฐกถาธรรมนำใจ, โครงการต้นไม้พูดได้ เป็นต้น นอกจากนี้ยังเป็นประธานจัดโครงการสืบสานศาสนทายาทบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อน รวมถึงร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐต่าง ๆ รวมทั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และโรงเรียนในจังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นพระธรรมวิทยากรจัดอบรมเยาวชนในรูปแบบต่าง ๆ เช่น โครงการพัฒนาคุณภาพชีวิต, ค่ายคุณธรรมจริยธรรม, ค่ายพุทธบุตร และโครงการปฏิบัติธรรมในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมให้แก่เยาวชนให้ห่างไกลจากยาเสพติด โดยจัดนับสิบโครงการตลอดทั้งปี มานานนับสิบปี และมีเยาวชนผ่านโครงการต่าง ๆ ที่จัดแล้วนับหมื่นคน ด้านการปฏิบัติธรรม หลวงพ่อสมชายได้จัดโครงการปฏิบัติธรรมธุดงค์วัตรธรรมจาริก เพื่อฝึกพระภิกษุให้มีความชำนาญด้านการปฏิบัติภาวนา ความอดทน เป็นการสร้างพระวิทยากรที่ชำนาญการปฏิบัติธรรมรุ่นใหม่ เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา และฉลองศรัทธาแก่ชาวเขาและสาธุชนผู้เลื่อมใสในเขตทุรกันดารมานานนับสิบรุ่น
ในด้านสาธารณูปการและสาธารณสงเคราะห์ หลวงพ่อสมชาย เป็นพระสงฆ์รูปสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ที่มีความเชี่ยวชาญในงานด้านนวกรรม ดังปรากฏผลงานการเป็นผู้นำประชาชนก่อสร้างศาสนสถานกว่ายี่สิบแห่ง รวมถึงเป็นผู้นำประชาชนในชุมชนนำสิ่งของบรรเทาทุกข์แจกจ่ายแก่ผู้ประสบภัยพิบัติต่าง ๆ สิ้นงบประมาณไปกว่ายี่สิบล้านบาท จนเป็นที่ศรัทธาเลื่อมใสของประชาชนทั่วไป
วัดชัยมงคล (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดชัยมงคล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างคลาน อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 61 ตารางวา มีอาณาเขตทิศเหนือจรดที่ดินของสมาคมฝรั่งเศส (กงสุล) ทิศใต้จรดที่ดินของเอกชน ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำปิง ทิศตะวันตกจรดถนนเจริญประเทศ
วัดชัยมงคล แต่เดิมเป็นวัดมอญมีชื่อว่า วัดมะเล่อ หรือ วัดมะเลิ่ง มีความหมายว่า "รุ่งแจ้ง" หรือ "รุ่งอรุณ" ในภายหลังได้มีการเรียกชื่อกันใหม่ว่า วัดอุปาเพ็ง หรือ วัดอุปาพอก ถือว่าเป็นวัดพี่วัดน้องกับวัดบุพพาราม (อุปาใน) จนเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดชัยมงคล" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดสร้างสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่สันนิษฐานว่าอายุราว 600 ปี ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2479 โดยในสมัยครูบาดวงแก้ว คันธิยะ อดีตเจ้าอาวาส ถนนเลียบฝั่งแม่น้ำปิงถูกกัดเซาะพังไปหมด ครูบาดวงแก้วจึงเจรจากับรัฐบาลฝรั่งเศสเพื่อขอแลกที่ดิน โดยได้มีการย้ายเจดีย์องค์เก่าซึ่งติดกับรั้วของกงสุลฝรั่งเศส มาสร้างใหม่เป็นทรงมอญ (เม็ง)
เพลงธงชาติสาธารณรัฐจีน
เพลงธงชาติสาธารณรัฐจีน ( แปลตามตัวว่า "เพลงธงชาติ" ในภาษาอังกฤษรู้จักในชื่อ "National Banner Song") เป็นเพลงสำหรับใช้ในพิธีเชิญธงชาติสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ขึ้นสู่ยอดเสาและลงจากยอดเสาโดยเฉพาะ แต่เพลงนี้ไม่ใช่เพลงชาติของสาธารณรัฐจีนที่แท้จริง ประพันธ์คำร้องโดย ไต้ฉวนเซี่ยน (จีนตัวเต็ม: 戴傳賢; พินอิน: Dài Chúanxían) ผู้มีส่วนรวมในการเขียนบทร้องของเพลงชาติสาธารณรัฐจีน  ทำนองโดย หวงจื้อ (จีนตัวเต็ม: 黃自; พินอิน: Huáng Zì)
ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติเช่นกีฬาโอลิมปิก โดยที่สาธารณรัฐจีนต้องใช้ชื่อประเทศว่า "จีนไทเป" เพลงนี้ใช้เป็นเพลงสำหรับสาธารณรัฐจีนแทนที่เพลงชาติ
การใช้
เพลงธงชาติสาธารณรัฐจีนได้เริ่มใช้ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแทนเพลงชาติสาธารณรัฐจีนนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) เป็นต้นมา ด้วยแรงกดดันจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนและคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ทั้งนี้ยังรวมถึงการเปลี่ยนแปลงสัญลักษณ์ของไต้หวันและชื่อที่ใช้ในการแข่งขันด้วยว่า "จีนไทเป" ("Chinese Taipei)" ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 เมื่อจีนไทเปได้รับรางวัลเหรียญทองเหรียญแรก เพลงเชิญธงชาติสาธารณรัฐจีนได้ใช้บรรเลงในพิธีเชิญธงชาติ โดยในพิธีมอบเหรียญรางวัล ได้มีการประกาศชื่อเพลงนี้ว่า "เพลงชาติจีนไทเป" ("National Anthem of Chinese Taipei")
ในโรงเรียนซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่กรุงไทเป ทุกเช้าในพิธีเคารพธงชาติก่อนเริ่มการเรียนการสอน จะมีการขับร้องทั้งเพลงชาติและเพลงธงชาติ พร้อมไปกับการชักธงชาติสาธารณรัฐจีนขึ้นสู่ยอดเสา
เพลงประจำคณะกรรมการโอลิมปิกจีนไทเป
การเปลี่ยนแปลงสัญลักษณ์ของไต้หวันและชื่อที่ใช้ในการแข่งขันด้วยว่า "จีนไทเป" ("Chinese Taipei)" ทำให้จำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงธง ตราสัญลักษณ์ และเพลงชาติ ในปี 1983 ทางคณะกรรมการได้ใช้เพลงธงชาติสาธารณรัฐจีนแทนเพลงชาติ เพื่อใช้บรรเลงในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1984 แต่ถูกทางคณะกรรมการโอลิมปิกสากลปฏิเสธ คณะกรรมการโอลิมปิกจีนไทเป จึงได้ให้มีการประพันธ์เพลงประจำคณะกรรมการโอลิมปิกจีนไทเป โดยใช้ทำนองเพลงธงชาติสาธารณรัฐจีน แต่ประพันธ์คำร้องขึ้นมาใหม่ ซึ่งประพันธ์คำร้องโดย จางปี่เต๋อ (จีนตัวเต็ม: 張彼德 ; พินอิน: Zhāng Bǐdé)
ในการแข่งขันกีฬากีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 เมื่อจีนไทเปได้รับรางวัลเหรียญทองเหรียญแรก เพลงประจำคณะกรรมการโอลิมปิกจีนไทเป(เพลงเชิญธงชาติสาธารณรัฐจีน)ได้ใช้บรรเลงในพิธีเชิญธงชาติ โดยในพิธีมอบเหรียญรางวัล ได้มีการประกาศชื่อเพลงนี้ว่า "เพลงชาติจีนไทเป" ("National Anthem of Chinese Taipei")
=== เนื้อร้อง (อักษรจีนตัวเต็ม) ===
เนื้อร้อง (พินอิน)
Àolínpǐkè ，Àolínpǐkè ，
Wú fēn zōngjiào ，bùlùn zhǒngzú.
Wèi cùjìn yǒuyì ，wèi shìjièhépíng ，
Yàzhōu qīngnián ，jùhuì Àoyùn.
Gōngpíng jìngsài ，chuàngzào xīn jìlù ，
Dé shèng wù jiāo ，shībài yì wú něi.
Àolínpǐkè yǒng guānghuī.
Nǔlì xiàngqián ，gèng kuài gèng qiáng ，
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – แทรป บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – แทรป บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 15 รายการแข่งขันยิงปืนที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 28-29 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามยิงปืนอาซากะ การแข่งขันรายการแทรป บุคคลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 53 คน จาก 45 ประเทศโดยประมาณ
สถิติ
ก่อนการแข่งขัน สถิติโลกและโอลิมปิกมีดังนี้
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)
ฟยอร์ด
ฟยอร์ด (fjord, ) เป็นอ่าวเล็ก ๆ บริเวณชายฝั่งทะเลซึ่งถูกน้ำกัดเซาะจนเว้าแหว่งมีลักษณะแคบและยาว เว้าลึกเข้าไปในฝั่งระหว่างแผ่นดินสูงชันหรือระหว่างหน้าผาสูงชันตามเชิงเขา ฟยอร์ดเกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็ง ฟยอร์ดสามารถพบได้หลายที่ในบริเวณชายฝั่งเช่น อะแลสกา, บริติชโคลัมเบีย, ชิลี, กรีนแลนด์, ไอซ์แลนด์, นิวซีแลนด์, นอร์เวย์, สก็อตแลนด์, แลบราดอร์, นูนาวุต, นิวฟันด์แลนด์รวมถึงรัฐวอชิงตัน
ฟยอร์ดสามารถพบได้มากในบริเวณชายฝั่งของประเทศนอร์เวย์ ซึ่งมีความยาวประมาณ 29000 km และมีฟยอร์ดกว่า 1,190 แห่ง แต่มีพื้นที่ชายฝั่งประมาณ 2500 km เท่านั้นที่ไม่มีฟยอร์ด
กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 เป็นการแข่งขันกีฬาสเกตความเร็ว หรือกีฬาสปีดสเกตติ้ง ที่จัดขึ้นในเมืองพย็องชัง, ประเทศเกาหลีใต้ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 10–24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 โดยได้จัดขึ้นที่ สนามกีฬาคังนึงโอว็อล
ซึ่งการแข่งขันกีฬาสเกตความเร็วครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ คือ ชาย 5 รายการ และหญิง 5 รายการ โดยทั้ง 11 รายการจะมีนักกีฬาทั้งหมด 189 คน จาก 29 ประเทศ
ตารางการแข่งขัน
ตารางข้างล่างนี้เป็นตารางการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ
เวลาจะยึดตามเวลามาตรฐานเกาหลี (UTC+9).
ประเทศที่เข้าร่วม
มีนักกีฬาทั้งหมด 184 คนจาก 29 ประเทศเข้าร่วมแข่งขัน (รวมถึงคณะนักกีฬาจากนักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย) ประเทศที่เข้าร่วมครั้งแรก
ประเภทชาย
นักสเกตที่ไม่ได้แข่งขันรอบชิงชนะเลิศ แต่ได้รับรางวัล
หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ
หลวงปู่แหวน สุจิณโณ (16 มกราคม พ.ศ. 2430 — 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2528) เป็นภิกษุชาวไทย ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย จำพรรษา ณ วัดดอยแม่ปั๋ง จังหวัดเชียงใหม่
กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ประเภทหญิง
นักสเกตที่ไม่ได้แข่งขันรอบชิงชนะเลิศ แต่ได้รับรางวัล
สถิติโลกและสถิติโอลิมปิก
การทำลายสถิติกีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 มีทั้งหมด 13 รายการ แบ่งเป็นสถิติโอลิมปิก (OR) 8 รายการ และสถิติโลก ณ ระดับน้ำทะเล (WB)
หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ
ประวัติ
พอท่านมีอายุ ได้ประมาณ 5 ขวบเศษ โยมมารดาของท่านก็ล้มป่วย แม้จะได้รับการดูแลเยียวยารักษาเป็นอย่างดีจากสามี แต่อาการของท่านก็มีแต่ทรงกับทรุด ในที่สุดเมื่อท่านรู้ตัวว่า คงจะไม่รอดชีวิตไปได้แน่แล้วท่านจึงได้เรียกหลวงปู่แหวน เข้าไปใกล้ แล้วกล่าวความฝากฝังเอาไว้ว่า ลูกเอ๋ย...แม่ยินดีต่อลูก สมบัติใด ๆ ในโลกนี้ล้วน กี่โกฎก็ตามแม่ไม่ยินดี แม่จะยินดีมากถ้าลูกจะบวชให้แม่ เมื่อลูกบวชแล้วก็ให้ตายกับผ้าเหลือง ไม่ต้องสึกออกมา มีลูกมีเมียนะ... หลวงปู่แหวนพยักหน้า รับคำเท่านั้น ดวงวิญญาณของท่านก็ออกจากร่างไป มาอีกไม่นาน ดึกสงัดของค่ำคืนวันหนึ่งขณะที่คุณยายของหลวงปู่แหวนกำลังนอนหลับสนิทก็เกิดฝันประหลาด อันเป็นมงคลนิมิตหมายที่ดีงาม ท่านจึงได้นำเอาความฝันมาเล่าสู่ลูกหลานและหลวงปู่แหวนฟัง ในวันรุ่งขึ้นว่า เมื่อคืนนี้ ยายนอนหลับและได้ฝันประหลาดมาก ฝันว่าเจ้าไปนอนอยู่ในดงขมิ้น จนกระทั่งเนื้อตัวของเจ้าเหลือง อร่ามไปหมด ดูแล้วน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก ยายเห็นว่า เจ้านี้จะมีอุปนิสัยวาสนาในทางบวช ฉะนั้นยายขอให้เจ้าบวชตลอดชีวิต และขอให้ตายกับผ้าเหลือง ไม่ต้องสึกออกมามีลูกมีเมียเจ้าจะทำได้ไหม
กีฬาสเกตความเร็วในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
สถิติทั่วไป
ประเทศเนเธอแลนด์ได้รับรางวัลทั้งเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ในรายการ 3000 เมตร บุคคลหญิง
หลวงปู่แหวน สุจิณฺโณ
บรรพชา
จากนั้น วันเวลาผ่านมาจนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2439 ท่านมีอายุได้ 9 ขวบ คุณยายของท่านที่ได้เลี้ยงดูแลเอาใจใส่มาอย่างทะนุถนอม ได้เรียกท่านพร้อมกับ หลานชายอีกคนหนึ่ง ที่เป็นญาติสนิทรุ่นราวคราวเดียวกัน เข้าไปหาแล้วพูดว่า ยายจะให้เจ้าทั้งสองบวชเป็น สามเณร เมื่อบวชแล้วไม่ต้องสึก เจ้าจะบวชได้ไหม ท่านหันมามองหลวงปู่แหวนอย่างตั้งใจฟังคำตอบ หลวงปู่แหวนก็พยักหน้ารับ พอใกล้เข้าพรรษา คุณยายของท่านจึงได้ตระเตรียมเครี่องบริขาร จนครบเรียบร้อยแล้ว จึงได้พาเด็กชายทั้งสองเข้าถวายตัวต่อพระอุปัชฌาย์ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้า เข้าพรรษาเป็นสามเณร ณ วัดโพธิ์ชัย พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็นเด็กชาย ญาณ เป็นสามเณร แหวนนับแต่นั้นมา
ตลอดพรรษาที่ได้บรรพชา เป็นสามเณรนั้น หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ได้แต่ทำวัตร สวดมนต์ต์บ้างตามโอกาส เท่าที่พระภิกษุและ สามเณร ภายในวัดจะร่วมกันทำสังฆกรรม นอกจากนั้นก็จะใช้เวลา ไปในทางเล่นซุกซนตามประสาเด็ก ในที่สุดพระอาจารย์อ้วน ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของท่าน มองเห็นว่าหากปล่อยให้เป็นไปเช่นนี้ จะทำให้สามเณรน้อยไม่มีความรู้ จึงพาไปฝากฝังถวาย เป็นศิษย์ของท่านพระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม (ที่จริงน่าจะเป็นพระอาจารย์เสาร์ กนฺตสีโลมากกว่า เพราะหลวงปู่แหวนเกิด 16 มกราคม พ.ศ. 2430 ส่วนพระอาจารย์สิงห์เกิด 27 มกราคม พ.ศ. 2432 พระอาจารย์สิงห์อ่อนกว่าหลวงปู่แหวน 2 ปี) ณ วัดบ้านสร้างถ่อ อำเภอเกษมสีมา จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันอำเภอเกษมสีมาคือตำบลเกษมสีมา อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี) เป็นที่น่าอัศจรรย์ ขณะที่พระอาจารย์อ้วนกำลังพาสามเณรน้อย เดินฝ่าเปลวแดดสีทองมุ่งหน้าเข้าสู่บริเวณวัดในยามบ่ายนั้น พระอาจารย์สิงห์ขนัง ศิษย์สำคัญสูงสุดของพระอาจารย์ใหญ่ ฝ่ายวิปัสสนากรรมฐานคือ พระมั่น ภูริทัตโต กำลังมองที่ร่างสามเณรน้อย พลันก็บังเกิดฤทธิ์อำนาจ แห่งอภิญญาณทำให้ท่านเห็นรัศมีเป็นแสงสว่างโอภาส เปล่งประกายออกมาจากร่างของสามเณรน้อยผู้นี้ เป็นผู้ที่มีบุญญาธิการมาเกิด ดังนั้นพระอาจารย์สิงห์ จึงได้ถ่ายทอดความรู้ตลอดจนข้อวัตรปฏิบัติทั้งหมดให้
การออกจาริกแสวงบุญ
เมื่อหลวงปู่แหวนได้มาอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋งแล้ว ครั้งแรกท่านพักอยู่ที่กุฏิหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง การมาอยู่ที่วัดดอยแม่ปั๋งนี้ ท่านได้มีข้อตกลงกับพระอาจารย์หนูว่า หน้าที่ต่างๆ และกิจทุกอย่างที่มีขึ้นในวัด ให้ตกเป็นภาระของพระอาจารย์หนูแต่เพียงผู้เดียว ส่วนท่านจะอยู่ในฐานะพระผู้เฒ่าผู้ปฏิบัติธรรมจะไม่มีภาระใดๆ ทั้งสิ้น นอกจากนั้นหลวงปู่แหวนจะไม่รับนิมนต์โดยเด็ดขาด แม้ที่สุดถึงจะเกิดอาพาธหนักเพียงใดก็ตาม ท่านไม่ยอมนอนรักษาที่โรงพยาบาล ถึงธาตุขันธ์จะทรงอยู่ต่อไปไม่ได้ก็จะให้สิ้นไปในป่าอันเป็นที่อยู่ ตามอริยโคตรอริยวงศ์ ซึ่งบูรพาจารย์ท่านเคยปฏิบัติมาแล้วในกาลก่อน
นับตั้งแต่หลวงปู่แหวนได้ขึ้นไปทางเหนือ ท่านไม่เคยไปจำพรรษาที่ภาคอื่นเลย เพราะอากาศทางภาคเหนือสัปปายะสำหรับท่าน หลวงปู่แหวนได้มรณภาพลงที่วัดดอยแม่ปั๋งแห่งนี้ เมื่อวันที่ 2 ก.ค.2528 สิริอายุ 98 ปี
อิบน์ รุชด์
อบูวาลีด มุฮัมมัด บิน อะฮ์มัด อิบน์ รุชด์ หรือ อิบนุ รุชด์ (أبو الوليد محمد بن احمد بن رشد‎ หรือ ابن رشد‎, Averroes; 14 เมษายน ค.ศ. 1126 — 10 ธันวาคม ค.ศ. 1198) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อาแวร์รูอิส (Averroes) เป็นแพทย์และนักปรัชญาชาวอาหรับ
อาแวร์รูอิสเกิดที่คอร์โดบาในปี ค.ศ. 1126 ในครอบครัวผู้พิพากษาที่โดดเด่น ปู่ของท่านเป็นหัวหน้าผู้พิพากษาของเมือง ในปี ค.ศ. 1169 เขาได้รับการแนะนำให้รู้จักกับกาหลีบ (ผู้นำศาสนาอิสลาม) Abu Yaqub Yusuf ผู้ซึ่งประทับใจในความรู้ของเขา จนกลายเป็นผู้อุปถัมภ์ของเขาและอุปถัมภ์งานของ อาแวร์รูอิสจำนวนมาก ต่อมาอาแวร์รูอิสทำหน้าที่ในฐานะผู้พิพากษาในเซบิยาและคอร์โดบาอยู่หลายวาระ ในปี ค.ศ. 1182 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นแพทย์ศาลและหัวหน้าผู้พิพากษาของคอร์โดบา หลังจากอาบูยูซุฟเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1184 เขายังคงอยู่ในความโปรดปรานของกาหลีบพระองค์ใหม่จนได้รับความอัปยศในปี ค.ศ. 1195 เขาถูกตั้งข้อหาในข้อหาต่าง ๆ ซึ่งน่าจะเป็นเพราะเหตุผลทางการเมือง และถูกเนรเทศไปยังลูเซน่า เขากลับมาเป็นที่โปรดปรานของกาหลีบก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1198
ในโลกตะวันตก อาแวร์รูอิส เป็นที่รู้จักผ่านงานเขียนอธิบายและแสดงข้อคิดเห็น (commentary) เกี่ยวกับคำสอนของอริสโตเติล ซึ่งงานของอาแวร์รูอิสได้รับการแปลเผยแพร่เป็นภาษาละตินและภาษาฮิบรู การแปลเผยแพร่งานของเขากระตุ้นความสนใจของชาวยุโรปตะวันตกในอริสโตเติลและนักคิดชาวกรีกซึ่งเป็นพื้นที่การศึกษาที่ถูกทิ้งร้างเกือบจะสิ้นเชิงหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน. ความคิดของเขาสร้างข้อโต้แย้งในคริสต์จักรละตินและเป็นการเหนี่ยวไกให้เกิดการเคลื่อนไหวทางปรัชญาที่เรียกว่า Averroism ซึ่งมีพื้นฐานอยู่บนงานเขียนของเขา. ทฤษฎีว่าด้วยความเป็นเอกภาพของปัญญา (unity of the intellect) ของอาแวร์รูอิส เสนอว่ามนุษย์ทุกคนมีสติปัญญาเป็นหนึ่งเดียวกัน ซึ่งเป็นหลักคำสอนของอาแวร์รูอิสที่รู้จักกันดีและเป็นที่ถกเถียงกันมากที่สุดในตะวันตก ผลงานของเขาถูกประณามจากโบสถ์คาทอลิกในปี 1270 และ 1277. แต่แม้ว่าจะถูกบั่นทอนจากการประณามและการวิพากษ์วิจารณ์อย่างต่อเนื่อง (โดยเฉพาะจากโธมัส อควีนาส) แต่ปรัชญาสาย Averroism ก็ยังคงดึงดูดผู้ติดตามต่อไปจนถึงศตวรรษที่สิบหก
เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งยูโกสลาเวีย
เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งยูโกสลาเวีย (Princess Elizabeth of Yugoslavia) ประสูติเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2479 ณ เบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย เป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องและพระองค์เดียวใน เจ้าชายพอลแห่งยูโกสลาเวีย กับ เจ้าหญิงโอลกาแห่งกรีซและเดนมาร์ก เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายนิโคลัสแห่งกรีซและเดนมาร์ก พระราชปนัดดาใน พระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ เป็นพระภาคิไนยใน เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งกรีซและเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระมารดาทูลหัวของพระองค์ และ เจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์ เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ เจ้าหญิงอเล็กซานดรา เดอะออนะระเบิล เลดีโอกิลวี เจ้าชายไมเคิลแห่งเคนต์ ด้านการศึกษา ทรงได้รับการศึกษาในเคนยาที่สหราชอาณาจักรและสวิตเซอร์แลนด์ ในที่สุดทรงศึกษาประวัติศาสตร์ของศิลปะในปารีส ทรงสามารถรับสั่งภาษาอังกฤษ, ฝรั่งเศส , สเปน , อิตาลีและเซอร์เบียได้
เสกสมรส
เจ้าหญิงเอลิซาเบธ ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ ฮาร์วาร์ด โออเซ็นเบิร์ก ในปี 2504 มีพระบุตร 2 คน คือ
ก่อนจะหย่าร้างในปี 2506 และเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ นีล บัลโฟร์ เมื่อวันที่ 23 กันยายน 2512 และหย่าจากกันในเดือนพฤศจิกายน 2521 มีพระบุตร 1 คน คือ
และเสกสมรสครั้งที่ 3 กับ มานูเอล อูโลอา อีเลียส ในปี 2530 และหย่าจากกันในปี 2532 ไม่มีพระบุตร
รายชื่อตอนในรักน้องต้องมีเหมียว!
รายชื่อตอนของอนิเมะเรื่อง รักน้องต้องมีเหมียว! หรือ Nyan Koi! มีทั้งหมด 12 ตอน ด้วยกัน ซึ่งเริ่มฉายตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2522 และ จบเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2522
จอห์น โลจี เบร์ด
จอห์น โลจี เบร์ด (John Logie Baird, 13 สิงหาคม พ.ศ. 2431 - 14 มิถุนายน พ.ศ. 2489) เป็นวิศวกรชาวสกอตแลนด์ เป็นผู้ประดิษฐ์ระบบโทรทัศน์เป็นครั้งแรกของโลก
ลินน์
ลินน์ (りん; Lynn, เกิด 1 มิถุนายน ) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น อยู่สังกัดอาตส์วิชัน เกิดที่เมืองโยโกสึกะ จังหวัดคานางาวะ โตที่เมืองเมียวโก จังหวัดนีงาตะ
ไวทัส เบริง
ไวทัส เบริง (Vitus Bering, สิงหาคม พ.ศ. 2224 - 19 ธันวาคม พ.ศ. 2284) เป็นนักสำรวจชาวเดนมาร์กในกองทัพเรือของรัสเซีย
ฉบับพระเจ้าเจมส์
ฉบับพระเจ้าเจมส์ (King James Version: KJV) หรือ ไบเบิลพระเจ้าเจมส์ (King James Bible: KJB) หรือ ฉบับอนุมัติ (Authorized Version: AV) เป็นฉบับแปลภาษาอังกฤษของคัมภีร์ไบเบิลในคริสต์ศาสนา จัดทำขึ้นสำหรับคริสตจักรอังกฤษ เริ่มดำเนินการใน ค.ศ. 1604 และสำเร็จลุล่วงใน ค.ศ. 1611 เนื้อหาประกอบด้วยภาคพันธสัญญาเดิม (Old Testament) ซึ่งแบ่งเป็นหนังสือ 39 เล่ม, ภาคนอกสารบบ (Apocrypha) ซึ่งแบ่งเป็นหนังสือ 14 เล่ม ส่วนใหญ่ตรงกับคัมภีร์อธิกธรรม (Deuterocanon) ของเอกสารซิกซ์โต-เคลเมนไทน์วัลเกต (Sixto-Clementine Vulgate) ที่คริสตจักรคาทอลิกยึดถือกัน, และภาคพันธสัญญาใหม่ (New Testament) ซึ่งเป็นแบ่งหนังสือ 27 เล่ม
การแปลนี้เป็นครั้งที่สามที่ได้รับอนุมัติจากคริสตจักรอังกฤษ ครั้งแรกเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1535 รัชกาลพระเจ้าเฮนรีที่ 7 สำเร็จเป็นผลงานชื่อ เกรตไบเบิล (Great Bible) และครั้งที่สองเกิดใน ค.ศ. 1568 สำเร็จเป็นผลงานชื่อ บิช็อปส์ไบเบิล (Bishops' Bible) ทว่า กลุ่มพิวริตัน (Puritan) ในคริสตจักรอังกฤษชี้ว่า คำแปลเหล่านี้มีปัญหา พระเจ้าเจมส์ที่ 1 จึงทรงเรียกประชุมราชสำนักแฮมป์ตัน (Hampton Court Conference) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1604 นำไปสู่การแปลครั้งใหม่ซึ่งสำเร็จเป็นผลงานที่เรียก ฉบับพระเจ้าเจมส์ นี้
ในการแปลนั้น คณะทำงานประกอบด้วยบัณฑิต 47 คน ทุกคนเป็นสมาชิกคริสตจักรอังกฤษ การดำเนินงานเป็นไปในทำนองเดียวกับคำแปลชุดอื่น ๆ ในยุคนั้น คือ ภาคพันธสัญญาเดิม แปลจากเอกสารภาษาฮีบรูและภาษาแอราเมอิก, ภาคนอกสารบบ แปลจากเอกสารภาษากรีกแบบคอยเนและภาษาละติน, ส่วนภาคพันธสัญญาใหม่ แปลจากเอกสารภาษากรีกแบบคอยเน นอกจากนี้ พระเจ้าเจมส์ยังมีพระราโชวาทกำกับการทำงาน ด้วยหมายพระทัยจะให้คำแปลฉบับใหม่สอดคล้องกับวิทยาการพระศาสนจักร (ecclesiology) รวมถึงสะท้อนโครงสร้างการปกครองและความเชื่อในคณะสงฆ์ของคริสตจักรอังกฤษ เมื่อสำเร็จแล้ว รอเบิร์ต บาร์เกอร์ (Robert Barker) ผู้พิมพ์หลวง เป็นผู้ตีพิมพ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1611
คำแปลฉบับพระเจ้าเจมส์นี้มีชื่อเสียงด้าน "โวหารอลังการ" (majesty of style) และนับเป็นหนึ่งในเอกสารสำคัญทางวัฒนธรรมอังกฤษ ทั้งยังเป็นแรงผลักดันให้เกิดการหลอมรวมโลกที่ใช้ภาษาอังกฤษ คำแปลฉบับนี้ยังเป็นที่ยึดถือในคริสตจักรแองกลิคันและโปรเตสแตนต์ เว้นแต่ส่วนเพลงสดุดี (Psalms) และข้อความสั้นบางตอน ที่ใช้ตาม หนังสือสวดมนต์ทั่วไป (Book of Common Prayer) คำแปลฉบับพระเจ้าเจมส์ไม่มีผู้ตั้งปัญหาเรื่องความถูกต้องแม่นยำเลยในตลอดครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ทั้งนักวิชาการที่ใช้ภาษาอังกฤษก็ยึดเป็นพระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานแทนเอกสารวัลเกตภาษาละติน (Latin Vulgate) ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษเดียวกันนั้น จนเมื่อการพิมพ์แบบสเตริโอไทป์ (stereotype) พัฒนาขึ้นในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำแปลฉบับพระเจ้าเจมส์ก็กลายเป็นหนังสือที่ตีพิมพ์บ่อยครั้งที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยมักยึดฉบับพิมพ์ ค.ศ. 1769 ที่เบนจามิน เบลย์นีย์ (Benjamin Blayney) จากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ปรับปรุง เป็นแม่แบบ และมักตัดภาคนอกสารบบออก ดังนั้น เมื่อกล่าวถึงพระคัมภีร์พระเจ้าเจมส์ ปัจจุบันก็มักเข้าใจถึงฉบับออกซฟอร์ดนี้
คำแปลฉบับพระเจ้าเจมส์ได้รับการแปลต่อเป็นหลายภาษา รวมถึงฉบับภาษาไทยที่สมาคมพระคริสตธรรมไทยดำเนินการตั้งแต่ ค.ศ. 1920 จนถึง ค.ศ. 1940
เทพเจ้าอียิปต์โบราณ
เทพเจ้าอียิปต์โบราณ เป็นเทพและเทพีที่ได้รับการเคารพบูชาในช่วงสมัยอียิปต์โบราณ ความเชื่อและพิธีกรรมเกี่ยวกับเทพเจ้าดังกล่าวก่อตัวเป็นแกนหลักของศาสนาอียิปต์โบราณ ซึ่งถือกำเนิดขึ้นในช่วงยุคก่อนประวัติศาสตร์ เทพเป็นตัวแทนของพลังธรรมชาติและปรากฏการณ์ต่างๆ และชาวอียิปต์ได้เคารพบูชาและเอาใจทวยเทพผ่านการเซ่นไหว้และพิธีกรรม เพื่อให้พลังเหล่านี้ยังคงทำงานต่อไปตามมาอัตหรือบัญชาจากสวรรค์ หลังจากการก่อตั้งรัฐอียิปต์ประมาณ 3100 ปีก่อนคริสตกาล อำนาจในการดำเนินการดังกล่าวถูกควบคุมโดยฟาโรห์ ซึ่งอ้างพระองค์ว่าทรงเป็นตัวแทนของเทพเจ้าและทรงเป็นผู้จัดการวิหารที่ประกอบพิธีกรรม
ลักษณะที่ซับซ้อนของเทพเจ้าถูกแสดงออกมาในตำนานและในความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อนระหว่างเทพเจ้า เช่น ความสัมพันธ์ในครอบครัว ความสัมพันธ์แบบกลุ่มและลำดับชั้นอย่างหลวม ๆ และการรวมกันของเทพเจ้าที่แยกจากกันเป็นหนึ่งเดียว รูปลักษณ์ที่หลากหลายของเทพในงานศิลปะ เช่น สัตว์ มนุษย์ สิ่งของ และการผสมผสานรูปแบบต่างๆ กัน ยังเกี่ยวถึงคุณลักษณะที่สำคัญของเทพเหล่านั้นผ่านสัญลักษณ์ด้วย
ในยุคต่างๆ เทพเจ้าทั้งหลายได้รับการกล่าวขานว่าทรงดำรงตำแหน่งสูงสุดในสังคมศักดิ์สิทธิ์ รวมถึงสุริยเทพรา เทพอามุนผู้ลึกลับ และเทพีไอซิสผู้เป็นพระมารดา เทพสูงสุดมักจะให้มีความเกี่ยวข้องกับการสร้างโลกและมักเกี่ยวข้องกับพลังแห่งชีวิตของดวงอาทิตย์ นักวิชาการบางคนโต้แย้งว่าชาวอียิปต์รับรู้ถึงอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเดียวที่อยู่เบื้องหลังทุกสิ่งและมีอยู่ในตัวเทพพระองค์อื่นทั้งหมด โดยอ้างอิงจากงานเขียนของชาวอียิปต์ ถึงกระนั้นก็ไม่เคยละทิ้งมุมมองที่นับถือพระเจ้าหลายพระองค์ดั้งเดิมที่มีต่อโลก เว้นแต่เป็นไปได้ว่าในช่วงสมัยของลัทธิอาเตนนิยมในศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสต์ศักราช เมื่อศาสนาอย่างเป็นทางการมุ่งความสนใจไปที่เทพสุริยะที่เป็นนามธรรมเท่านั้น ซึ่งก็คือ เทพอาเตน
สันนิษฐานว่า เทพเจ้ามีอยู่ทั่วโลกสามารถมีอิทธิพลต่อเหตุการณ์ทางธรรมชาติและวิถีชีวิตของมนุษย์ ผู้คนมีปฏิสัมพันธ์กับพระองค์ในวิหารและศาลเจ้าด้วยเหตุผลส่วนตัว เช่นเดียวกับเป้าหมายที่ใหญ่กว่าของพิธีกรรมของรัฐ ชาวอียิปต์สวดอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากสวรรค์ ใช้พิธีกรรมเพื่อบังคับให้เทพเจ้าทำตาม และขอคำแนะนำจากพระองค์ และความสัมพันธ์ของมนุษย์กับเทพเจ้าเป็นส่วนสำคัญของสังคมอียิปต์
การนิยามเทพเจ้าอียิปต์โบราณ
การปรากฏอยู่ของสิ่งหนึ่งในวัฒนธรรมอียิปต์โบราณที่อาจจะถูกนิยามว่าเป็นเทพเจ้านั้นยากที่จะนับ ตำราอียิปต์ระบุพระนามเทพเจ้าหลายพระองค์ที่ไม่ทราบลักษณะ และอ้างอิงทางอ้อมถึงเทพพระองค์อื่นที่คลุมเครือซึ่งไม่ได้ระบุพระนามด้วยซ้ำ เจมส์ พี. อัลเลน นักไอยคุปต์วิทยาประเมินว่ามีเทพเจ้ามากกว่า 1,400 พระองค์ที่มีพระนามอยู่ในตำราอียิปต์ ในขณะที่คริสเตียน ลีตซ์ ได้กล่าวว่ามีเทพเจ้าเป็น "พันๆ ต่อพัน"
คำศัพท์ในภาษาอียิปต์สำหรับสิ่งหนึ่งดังกล่าว คือ nṯr, "เทพ" และคำศัพท์ในเพศหญิงคือ nṯrt, "เทพี" นักวิชาการได้พยายามแยกแยะธรรมชาติดั้งเดิมของเทพเจ้าจากรากศัพท์ของคำดังกล่าว แต่ไม่มีข้อสันนิษฐานใดที่เป็นที่ยอมรับ และที่มาของคำดังกล่าวนั้นยังคงคลุมเครือ อักษรอียิปต์โบราณที่ใช้เป็นสัญลักษณ์และตัวกำหนดในการเขียนคำเหล่านั้นได้แสดงลักษณะบางอย่างที่ชาวอียิปต์เชื่อมโยงกับความเป็นพระเจ้า สัญลักษณ์ที่พบบ่อยที่สุดคือ สัญลักษณ์ธงที่สะบัดบนเสา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงวัตถุที่คล้ายกันนี้ถูกวางไว้ที่ทางเข้าของวิหาร และแสดงถึงการมีอยู่ของเทพเจ้าตลอดประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ อักษรอียิปต์โบราณอื่นๆ เช่น นกเหยี่ยว ซึ่งชวนให้นึกถึงเทพเจ้าในยุคแรกหลายพระองค์ที่ถูกพรรณนาว่าเป็นนกเหยี่ยว และเทพหรือเทพีในท่าอิริยาบถประทับนั่ง เทพในรูปสตรีสามารถเขียนได้ด้วยใช้สัญลักษณ์รูปไข่เป็นตัวกำหนด และเชื่อมโยงเทพีเข้ากับการสร้างและกำเนิด หรือกับงูเห่า สะท้อนถึงการใช้งูเห่าเพื่อพรรณนาเทพสตรีหลายพระองค์
ชาวอียิปต์ได้แยกแยะคำว่า nṯrw "เทพเจ้า" จาก rmṯ ซึ่งแปลว่า "มนุษย์" แต่ความหมายของคำในภาษาอียิปต์และภาษาอังกฤษไม่ตรงกันมากนัก โดยคำว่า nṯr อาจจะใช้กับสิ่งหนึ่งใดๆ ก็ตามที่อยู่นอกขอบเขตของชีวิตประจำวันในทางใดทางหนึ่ง มนุษย์ที่ตายแล้วถูกเรียกว่า nṯr เพราะถือว่าเป็นเหมือนเทพเจ้า ในขณะที่คำดังกล่าวไม่ค่อยใช้กับสิ่งเหนือธรรมชาติที่ด้อยกว่าของอียิปต์จำนวนมาก ซึ่งนักวิชาการสมัยใหม่มักจะเรียกสิ่งมีชีวิตดังกล่าวว่า "ปีศาจ" ศิลปะทางศาสนาของอียิปต์ยังแสดงสถานที่ วัตถุ และแนวคิดในรูปแบบของมนุษย์ ความคิดที่เป็นตัวเป็นตนดังกล่าวปรากฏขึ้นนับตั้งแต่เทพเจ้าที่มีความสำคัญในตำนานและพิธีกรรมไปจนถึงสิ่งมีชีวิตที่คลุมเครือ ซึ่งถูกกล่าวถึงเพียงครั้งหรือสองครั้งเท่านั้น ซึ่งอาจจะเป็นเพียงคำอุปมาอุปมัยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปัญหากับความแตกต่างที่คลุมเครือเหล่านี้ระหว่างเทพเจ้าและการปรากฏอยู่ของสิ่งหนึ่งอื่นๆ โดยนักวิชาการได้เสนอคำจำกัดความต่างๆ ของ "เทพ" คำจำกัดความที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางข้อสันนิษฐานแรก ซึ่งเสนอโดยแจน อัสมันน์ ได้กล่าวว่าเทพพระองค์หนึ่งมีลัทธิบูชา ทรงมีส่วนร่วมในบางแง่มุมของจักรวาล และทรงอธิบายไว้ในตำนานหรือรูปแบบอื่นๆ ของประเพณีที่เป็นลายลักษณ์อักษร ตามคำจำกัดความที่แตกต่างกันโดยดิมิทรี มีกส์ ซึ่งไม่ใช้กับสิ่งหนึ่งใดๆ ที่เป็นจุดสนใจของพิธีกรรม จากข้อสันนิษฐานดังกล่าว "เทพเจ้า" รวมถึงกษัตริย์ ซึ่งถูกเรียกว่าเทพเจ้า หลังจากประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษกแล้ว และวิญญาณผู้ล่วงลับที่เข้าสู่อาณาจักรอันศักดิ์สิทธิ์ผ่านพิธีศพ ในทำนองเดียวกัน ความยิ่งใหญ่ของเหล่าทวยเทพยังคงรักษาไว้ได้ด้วยการอุทิศตนตามพิธีกรรมที่กระทำเพื่อพระองค์ทั่วอียิปต์
ที่มาของเทพเจ้าอียิปต์โบราณ
หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกเกี่ยวกับเทพเจ้าในอียิปต์มาจากช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้น (ประมาณ 3100 – 2686 ปีก่อนคริสตกาล) โดยเทพเจ้าอียิปต์โบราณจะต้องปรากฏขึ้นแล้วในช่วงสมัยก่อนยุคราชวงศ์ (ก่อน 3100 ปีก่อนคริสตกาล) และพัฒนามาจากความเชื่อทางศาสนาในยุคก่อนประวัติศาสตร์ งานศิลปะก่อนยุคราชวงศ์ได้แสดงให้เห็นรูปร่างสัตว์และมนุษย์ที่หลากหลาย ภาพดังกล่าวบางภาพ เช่น ดวงดาวและฝูงวัว ซึ่งชวนให้นึกถึงลักษณะสำคัญของศาสนาอียิปต์ในช่วงเวลาต่อมา แต่ในกรณีส่วนใหญ่ ไม่ปรากฏหลักฐานเพียงพอที่จะอธิบายว่าภาพเหล่านั้นเกี่ยวข้องกับเทพเจ้าหรือไม่ เมื่อสังคมอียิปต์เจริญเติบโตขึ้น สัญลักษณ์ที่ชัดเจนของกิจกรรมทางศาสนาก็ปรากฏขึ้น วิหารที่เก่าแก่ที่สุดที่ทราบนั้นปรากฏในช่วงศตวรรษสุดท้ายของสมัยก่อนยุคราชวงศ์ พร้อมกับภาพที่คล้ายกับสัญลักษณ์ของเทพเจ้า เช่น นกเหยี่ยว ซึ่งเป็นตัวแทนของเทพฮอรัสและเทพเจ้าอื่นๆ หลายพระองค์ สัญลักษณ์ลูกศรไขว้ที่หมายถึงเทพีนิอิธ และ "สัตว์เซธ" อันลึกลับก็แสดงถึงเทพเซธ นักไอยคุปต์วิทยาและนักมานุษยวิทยาหลายคนได้เสนอข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับพัฒนาการของเทพเจ้าในสมัยแรก ๆ นี้ตัวอย่างเช่น กุสตาฟ เยควิเออร์ เชื่อว่าชาวอียิปต์นับถือเครื่องรางดั้งเดิมมาเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงนับถือเทพเจ้าในร่างสัตว์ และสุดท้ายก็นับถือเทพเจ้าในร่างมนุษย์ ในขณะที่เฮนรี แฟรงฟอร์ทได้โต้แย้งว่าเทพเจ้าจะต้องถูกจินตนาการให้อยู่ในร่างมนุษย์มาตั้งแต่ต้นแล้ว ข้อสันนิษฐานเหล่านี้บางส่วนถูกมองว่าสรุปง่ายเกินไป และข้อสันนิษฐานอื่น ๆ ในปัจจุบัน เช่น สมมติฐานของซิกฟรีด โมเรนซ์ ที่ว่าเทพถือกำเนิดขึ้นเมื่อมนุษย์เริ่มแยกแยะตัวเองออกจากสิ่งแวดล้อม และเพื่อ 'แสดงตัวตน' ความคิดเกี่ยวกับเทพ ซึ่งทฤษฎีดังกล่าวนั้นกลับพิสูจน์ได้ยาก
อียิปต์ในช่วงสมัยก่อนยุคราชวงศ์นั้นเดิมที่แล้วประกอบด้วยหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่อย่างอิสระ ทำให้เทพเจ้าหลายพระองค์ในช่วงเวลาต่อมามีความผูกผันอย่างมากกับเฉพาะแต่ละเมืองและภูมิภาค นักวิชาการหลายคนเสนอความเห็นว่าวิหารแพนธีออนก่อตัวขึ้น เมื่อชุมชนที่แตกต่างกันรวมกันเป็นรัฐที่ใหญ่ขึ้น แพร่กระจายและผสมผสานการบูชาเทพเจ้าในท้องถิ่นแบบเก่า ส่วนคนอื่นก็ได้โต้แย้งว่าเทพเจ้าที่สำคัญที่สุดในช่วงสมัยก่อนยุคราชวงศ์ก็เหมือนกับองค์ประกอบอื่นๆ ของวัฒนธรรมอียิปต์มีอยู่ทั่วพื้นที่ ถึงแม้จะมีความแตกแยกทางการเมืองก็ตาม
ช่วงสุดท้ายในการก่อตัวของศาสนาอียิปต์โบราณ คือ การรวมอาณาจักรอียิปต์เข้าด้วยกัน ซึ่งผู้ปกครองจากอียิปต์บนได้ทรงตั้งพระองค์เป็นฟาโรห์ปกครองทั้งอาณาจักร กษัตริย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์และผู้ใต้บังคับบัญชาดังกล่าวได้ทรงถือสิทธิ์ในการติดต่อกับเทพเจ้า และความเป็นกษัตริย์ก็กลายเป็นจุดรวมของศาสนา
เทพพระองค์ใหม่ได้ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว เทพสำคัญบางพระองค์เช่น ไอซิสและอามุน ซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนจนกระทั่งมาปรากฏในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า (ประมาณ 2686–2181 ปีก่อนคริสตกาล) สถานที่และแนวคิดสามารถสร้างแรงบันดาลใจในการสร้างเทพเจ้าเพื่อเป็นตัวแทน และบางครั้งเทพเจ้าก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นเพศตรงข้ามกับเทพหรือเทพีที่เป็นที่เคารพบูชา กษัตริย์ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นพระเจ้า ถึงแม้ว่าจะมีเพียงไม่กี่พระองค์เท่านั้นที่ยังคงได้รับการเคารพบูชาต่อไปอีกนานหลังจากการเสด็จสวรรคต สามัญชนบางคนก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นที่โปรดปรานของเทพเจ้าและได้รับการเคารพตามนั้น ความเลื่อมใสดังกล่าวมักจะอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ แต่สถาปนิกในราชสำนักอย่างอิมโฮเทปและอเมนเอมฮัต บุตรแห่งฮาปุ กลับได้รับการบูชาว่าเป็นเทพเจ้าเป็นระยะเวลาหลายศตวรรษหลังจากมรณกรรม เช่นเดียวกับขุนนางคนอื่นๆ
ชาวอียิปต์ยังรับเอาเทพเจ้าจากต่างแดนด้วยการติดต่อกับอารยธรรมใกล้เคียง เทพเดดูน ซึ่งถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในสมัยราชอาณาจักรเก่า ซึ่งอาจจะมีที่มาจากนิวเบีย และเทพเจ้าบาอัล, เทพีอะนัต และเทพีอัสตาร์เต และเทพเจ้าอื่น ๆ ซึ่งเป็นเทพเจ้าจากศาสนาคานาอันที่รับเข้ามาในช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่ (ประมาณ 1550 – 1070 ปีก่อนคริสตกาล) ในสมัยกรีกและโรมัน ตั้งแต่ 332 ปีก่อนคริสตกาลจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ อียิปต์ได้นับถือเทพเจ้าจากดินแดนบริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แต่ยังคงบูชาเทพเจ้าพื้นเมืองอยู่ และบ่อยครั้งที่จะรับเอาลัทธิของผู้มาใหม่ดังกล่าวมาใช้ในการบูชาของตนเอง
ลักษณะเฉพาะเทพเจ้าอียิปต์โบราณ
ความรู้ในสมัยใหม่ที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อของชาวอียิปต์เกี่ยวกับเทพเจ้าส่วนใหญ่มาจากงานเขียนทางศาสนาที่บันทึกโดยอาลักษณ์และนักบวช ซึ่งผู้คนเหล่านี้เป็นชนชั้นสูงของสังคมอียิปต์และแตกต่างจากประชาชนทั่วไป ซึ่งส่วนใหญ่แล้วไม่รู้หนังสือ และไม่ค่อยทราบว่าประชากรในวงกว้างนี้รู้หรือเข้าใจความคิดที่ซับซ้อนที่ชนชั้นสูงที่พัฒนาขึ้นได้ดีเพียงใด การรับรู้ของคนทั่วไปเกี่ยวกับพระเจ้าอาจจะแตกต่างในแต่ละนักบวช ประชาชนอาจจะนำมาปฏิบัติต่อข้อความเชิงสัญลักษณ์ของศาสนาเกี่ยวกับเทพเจ้าและการกระทำว่าเป็นความจริงโดยแท้ แต่โดยรวมแล้ว สิ่งที่ไม่ค่อยมีใครทราบเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาที่เป็นที่นิยมนั้นได้สอดคล้องกับประเพณีของชนชั้นสูง ทั้งสองประเพณีก่อให้เกิดวิสัยทัศน์ที่เหนียวแน่นของเทพเจ้าและธรรมชาติของเทพเจ้า
บทบาท
ตัวอย่างเทพในศาสนาฮินดู (จากบน): พระวิษณุ พระพิฆเนศ พระศิวะ พระทุรคา พระกาลี และพระสรัสวดี เทพอียิปต์ส่วนใหญ่เป็นตัวแทนของปรากฏการณ์ทางธรรมชาติหรือทางสังคม ซึ่งกล่าวกันโดยทั่วไปว่าเทพเจ้าทั้งหลายไม่ดำรงอยู่ในปรากฏการณ์ดังกล่าว แต่จะสถิตอยู่ในธรรมชาติแทน ประเภทของปรากฏการณ์ที่เทพเจ้าทรงเป็นตัวแทนนั้น ได้แก่ สถานที่และวัตถุทางกายภาพ ตลอดจนแนวคิดและแรงที่เป็นนามธรรม เช่น เทพชู ซึ่งเป็นเทพเจ้าแห่งอากาศทั้งหมดของโลก เทพีเมเรตเซเกอร์ ซึ่งทรงปกครองพื้นที่สุสานหลวงแห่งธีบส์ และเทพซิอา ซึ่งทรงเป็นบุคลาธิษฐานของการรับรู้ที่เป็นนามธรรม เทพเจ้าที่สำคัญมักเกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์หลายประเภท ตัวอย่างเช่น เทพคนุมทรงเป็นเทพเจ้าแห่งเกาะเอเลแฟนไทน์ที่อยู่ท่ามกลางแม่น้ำไนล์ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่มีความสำคัญต่ออารยธรรมอียิปต์ พระองค์ได้รับการยกย่องจากการสร้างน้ำท่วมในแม่น้ำไนล์ประจำปี ซึ่งให้ปุ๋ยแก่พื้นที่เพาะปลูกของดินแดนอียิปต์ และบางทีอาจจะเป็นผลพลอยได้จากที่ทรงมีหน้าที่ให้ชีวิต ว่ากันว่าพระองค์ทรงสร้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดโดยปั้นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นบนวงล้อของช่างปั้นหม้อ เทพเจ้าสามารถมีส่วนร่วมในบทบาทเดียวกันในธรรมชาติ เช่น เทพรา, เทพอาตุม, เทพเคปริ, เทพฮอรัส และเทพอื่น ๆ ทำหน้าที่เป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์ ถึงแม้ว่าจะมีหน้าที่หลากหลาย แต่เทพเจ้าส่วนใหญ่ก็มีบทบาทสำคัญเหมือนกัน นั่นคือการรักษามาอัต ซึ่งเป็นระเบียบสากลที่เป็นหลักการสำคัญของศาสนาอียิปต์โบราณและทรงเป็นบุคลาธิษฐานในฐานะเทพี ถึงกระนั้นเทพบางพระองค์ก็เป็นตัวแทนของการรบกวนมาอัต โดยเทพที่โดดเด่นที่สุด คือ เทพอะเปป ซึ่งเป็นพลังแห่งความโกลาหล และคุกคามอย่างต่อเนื่องที่จะทำลายล้างระเบียบของจักรวาล และเทพเซธ เป็นเทพที่คลุมเครือของสังคมศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถต่อสู้กับความวุ่นวายและปลุกระดมความวุ่นวายได้
ไม่ใช่ทุกทุกสิ่งถูกมองว่าเป็นเทพเจ้า ถึงแม้ว่าเทพเจ้าหลายพระองค์จะเกี่ยวข้องกับแม่น้ำไนล์ แต่กลับไม่ปรากฏเทพเจ้าพระองค์ใดที่แสดงให้เห็นในลักษณะที่เทพราทรงเป็นบุคลาธิษฐานของพระอาทิตย์ และปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นระยะเวลาสั้นๆ เช่น ปรากฏการณ์รุ้งกินน้ำหรือสุริยุปราคาก็ไม่ได้เป็นตัวแทนใดของเทพเจ้า รวมทั้งไฟ น้ำ หรือส่วนประกอบอื่นๆ ของโลก
บทบาทของเทพแต่ละพระองค์นั้นมีความลื่นไหล และเทพแต่ละพระองค์ก็ทรงสามารถพัฒนาธรรมชาติเพื่อรับลักษณะใหม่ได้ เป็นผลให้บทบาทของเทพเจ้าเป็นเรื่องยากที่จะจัดหมวดหมู่หรือให้คำจำกัดความ ถึงแม้จะมีความลื่นไหลในบทบาท แต่เหล่าทวยเทพก็ทรงมีความสามารถและอิทธิพลที่จำกัด แม้แต่เทพเจ้าผู้สร้างก็ทรงไม่สามารถไปถึงขอบเขตของจักรวาลที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นมาได้ และแม้แต่เทพีไอซิส แม้ว่าพระองค์จะถูกกล่าวว่าเป็นเทพเจ้าที่ฉลาดที่สุด แต่ก็กลับไม่ได้เป็นสัพพัญญู (ผู้รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง) อย่างไรก็ตาม ริชาร์ด เอช. วิลกินสันได้โต้แย้งว่าข้อความบางส่วนจากสมัยราชอาณาจักรใหม่ตอนปลายที่บันทึกว่า เมื่อความเชื่อเกี่ยวกับเทพเจ้าอามุนได้พัฒนาขึ้น พระองค์กลับทรงมีความคิดที่จะเข้าใกล้ความเป็นสัพพัญญูและอุตรภาพ (การอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่ง) และก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกในแบบที่เทพเจ้าพระองค์อื่นทำไม่ได้
เทพเจ้าที่ทรงมีขอบเขตจำกัดและเชี่ยวชาญที่สุด มักจะเรียกว่า "เทพเจ้ารอง" หรือ "ปีศาจ" ในงานเขียนสมัยใหม่ ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจนสำหรับคำศัพท์เหล่านี้ก็ตาม ปีศาจบางตัวได้เป็นผู้พิทักษ์สถานที่บางแห่ง โดยเฉพาะในดูอัต ซึ่งเป็นดินแดนแห่งความตาย ผู้อื่นที่ท่องไปในโลกมนุษย์และดูอัต ไม่ว่าจะเป็นคนรับใช้และผู้ส่งสารของเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่กว่าหรือเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ก่อให้เกิดความเจ็บป่วยหรือความโชคร้ายอื่น ๆ ในหมู่มวลมนุษย์ ส่วนตำแหน่งของปีศาจในลำดับชั้นของเทพเจ้านั้นไม้ได้ถูกจำกัด เดิมทีแล้วเทพผู้คุ้มครองอย่างเบสและทาเวเรต ซึ่งทรงมีบทบาทเล็กน้อยที่มีลักษณะคล้ายปีศาจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็กลับได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมาก และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในดูอัต ซึ่งถูกมองว่าน่ารังเกียจและเป็นอันตรายต่อมนุษย์ ตลอดประวัติศาสตร์อียิปต์ก็ถูกมองว่าเป็นสมาชิกที่ต่ำต้อยโดยพื้นฐานในสังคมแห่งสวรรค์ และเป็นตัวแทนที่ตรงกันข้ามกับเทพเจ้าหลักที่เป็นประโยชน์และเป็นผู้ทรงให้ชีวิต ถึงกระนั้นเทพผู้เป็นที่เคารพสูงสุดในบางครั้งยังสามารถแก้แค้นมนุษย์หรือเทพเจ้าซึ่งกันและกันได้ โดยแสดงด้านที่เหมือนกับปีศาจและทำให้ขอบเขตระหว่างปีศาจกับเทพเจ้าจางไป