cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระคัมภีร์คนยาก
งานโลหะ
ตั้งแต่สมัยไบแซนไทน์ตอนต้นก็เริ่มจะมีงานโลหะที่เป็นภาชนะที่ใช้สำหรับการทำพิธีศีลมหาสนิทออกมาในหลายรูปหลายแบบ บางชนิดเช่น “จานขนมปังศักดิ์สิทธิ์” (Paten) ที่พบที่อันติโอคมีการตกแต่งผิวโลหะ (Repoussé) เป็นลวดลายภาพเกี่ยวกับศาสนา จากคริสต์ศตวรรษที่ 8 ก็เริ่มมีการสร้างกางเขนแบบไบแซนไทน์ และถ้วยอาร์ดาห์จากไอร์แลนด์ที่ตกแต่งด้วยการลงยาคลัวซอนเน (Cloisonné) ตั้งแต่สมัยโรมาเนสก์เป็นต้นมาก็มีงานโลหะต่าง เช่นการประดับแท่นบูชาด้วยทองที่มหาวิหารบาเซิล (ค.ศ. 1022), ประตูสัมริดของมหาวิหารมอนรีอาลโดยโบนันโน ปิซาโน (ค.ศ. 1185), อ่างศีลจุ่มอันวิจิตรที่โบสถ์นักบุญมีคาเอล ฮิลเดสไฮม์ (ค.ศ. 1240) และหีบใส่มงคลวัตถุและงานตกแต่งแท่นเทศน์ของมหาวิหารโคโลญ, งานตกแต่งแท่นบูชา และ สิ่งตกแต่งอื่นๆ เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1400 โดนาเทลโลประติมากรผู้มีชื่อเสียงถูกจ้างให้สร้างรูปลักษณ์สำหรับฉากสำหรับบาซิลิกาซานอันโตนิโอที่ปาดัว
พหุศิลป์
การสร้างงานศิลปะด้วยวัสดุหลายอย่างเป็นเรื่องที่ทำกันตามปกติ เช่นจิตรกรรมสีน้ำมันมักจะอยู่ในกรอบลงยาอันงดงามหรูหรา สิ่งที่ตกแต่งอย่างอร่ามเรืองรองมักจะเป็นการตกแต่งที่ใช้สื่อผสมโดยการผสานงานศิลปะประเภทต่างๆ เช่นจิตรกรรมและประติมากรรมเข้าเป็นงานชิ้นเดียวกัน
ที่บาซิลิกาซานมาร์โค งานที่มีชื่อเสียงฉากแท่นบูชาทองซานมาร์โค (Pala d'Oro) เป็นฉากแท่นบูชาที่ทำติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีฉะนั้นลักษณะงานจึงมีทั้งอิทธิพลของศิลปะไบแซนไทน์และศิลปะกอธิค ฉากแท่นบูชาทองทำด้วยทองคำฝังด้วยเอนนาเมล, อัญมณี และ ไข่มุก งานสลักหินแข็งและงานแกะอัญมณีถือกันว่าเป็นงานที่มีคุณค่าในสมัยโบราณที่ใช้ช่างทองผู้มีฝีมือเป็นผู้ทำ ในสมัยบาโรกการใช้สื่อผสมก็เจริญถึงจุดสูงสุดเมื่อมีการสร้างแท่นบูชาจากงานฝังหินประดับ (Pietra dura) และหินอ่อน, ไม้และโลหะ ที่มักจะมีจิตรกรรมสีน้ำมันประกอบด้วย งานบางชิ้นก็ออกมาเหมือนงานลวงตาที่ทำให้ผู้ดูเกิดความรู้สึกว่าได้เห็นมโนทัศน์
งานสื่อผสมอื่นที่นิยมกันก็ได้แก่ประติมากรรมสำหรับสักการะโดยเฉพาะภาพพระแม่มารี ที่มักจะมีพระพักตร์ที่เขียนบนปูนพลาสเตอร์ แต่ก็มีบ้างที่ขี้ผึ้ง, งาช้าง, กระเบื้อง และ เครื่องดินเผาสีหม้อใหม่ (terracotta) ประติมากรรมก็มักจะทรงเครื่องอย่างหรูหราด้วยผ้าซาตินตกแต่งด้วยเปียโลหะ และ ลูกไม้, ไข่มุก, ประคำ และบางครั้งก็จะมีอัญมณี หรือสิ่งตกแต่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ถวายโดยผู้ศรัทธา
งานสื่อผสมอีกแบบหนึ่งที่สำคัญคืองาน “จัดฉาก” (Tableau) ที่อาจจะเป็นฉาก “พระเยซูในสวนเกทเสมนี” ที่นิยมสร้างกันในสุสานในเยอรมนี หรือ ฉาก “ความโทมนัส” ที่มักจะเป็นงานชุดที่ตั้งภายในคริสต์ศาสนสถานในเยอรมนีและฝรั่งเศส หรือ “การประสูติของพระเยซู” ที่ทำกันโดยทั่วไประหว่างเทศกาลคริสต์มัส
ฉากจากพระคัมภีร์ไบเบิล
ชีวิตของพระเยซู หัวข้อที่นิยมกันที่สุดในการสร้าง “พระคัมภีร์คนยาก” คือ งานเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซู ที่รวมทั้งการประสูติของพระเยซู, การชื่นชมของแมไจ, การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ, พระเยซูผจญมาร, ทุกขกิริยาของพระเยซู, การตรึงกางเขนของพระเยซู และ พระเยซูคืนชีพ การทำก็อาจจะเป็นภาพต่อเนื่องกันเป็นชุดที่อาจจะเป็นงานจิตรกรรม, งานโมเสก, งานประติมากรรมไม้ หรือ หน้าต่างประดับกระจกสี ที่อาจจะตั้งบนผนังของคริสต์ศาสนสถาน โดยเฉพาะภายในมหาวิหารในฝรั่งเศส หรือ ในเยอรมนี ภาพก็อาจจะตั้งอยู่ในช่องบนฉากกางเขนเพื่อที่จะให้ผู้เดินผ่านรอบจรมุขจะได้มองเห็นได้ง่าย
แต่ก็บ่อยครั้งการสร้างงานก็จะเป็นเพียงช่วงชีวิตช่วงใดช่วงหนึ่ง ที่นิยมกันมากก็คือฉากการตรึงกางเขนและพระเยซูคืนชีพ แต่หัวเรื่องอาจจะแตกต่างกันจากโบสถ์หนึ่งไปอีกโบสถ์หนึ่ง โบสถ์ที่ตั้งอยู่ใกล้สถานพยาบาลก็อาจจะเน้นในเรื่องการรักษาโดยปาฏิหาริย์ หรืออีกโบสถ์หนึ่งก็จะเน้นชีวิตในด้านพระภารกิจของพระองค์ที่ทรงกระทำต่อผู้อื่น หัวเรื่องเหล่านี้เป็นที่นิยมกันมากในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20
ชีวิตของพระนางพรหมจารี การบรรยายพระคัมภีร์อีกรูปแบบหนึ่งคือการสร้างภาพชุด “ชีวิตของพระนางพรหมจารี” ในสมัยแรกที่สร้างก็มักจะเป็นภาพชีวิตในวัยต้นที่อาจจะมีฉากเพิ่มเติมเชิงเคลือบแคลงที่มาจากหนังสือเช่นจาก “พระวรสารนักบุญยากอบ” ที่เขียนขึ้นราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 2 ภาพพระประวัติของพระแม่มารีย์มักจะบรรยายมาจนถึงการกำเนิดของพระเยซู ที่รวมทั้งภาพ “การนมัสการของโหราจารย์” และ “พระเยซูหนีไปอียิปต์” และข้ามมาถึงบั้นปลายชีวิตโดยเฉพาะภาพการ “การตรึงพระเยซูที่กางเขน” และในที่สุด “มรณกรรมของพระนางพรหมจารี” ที่ต่อมาในสมัยกลางมาแทนด้วยภาพ “แม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์”
ทางสู่กางเขน งานชุดสำคัญอีกชุดหนึ่งที่นิยมทำกันคืองาน “ทางสู่กางเขน” ซึ่งเป็นภาพเกี่ยวกับทุกขกิริยาของพระเยซูที่บรรยายเหตุการณ์ความทุกข์ทรมานทั้งทางร่างกายและทางจิตใจของพระเยซูในช่วงเวลาก่อนที่จะทรงถูกพิจารณาคดี และถูกตัดสินให้ถูกประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขน การตรึงพระเยซูที่กางเขน “ทางสู่กางเขน” เป็นภาพชุดที่จะปรากฏในโบสถ์คาทอลิกแทบทุกแห่ง ที่ใช้ในการสักการะ และช่วยในการเป็นภาพกระตุ้นการสวดมนต์หรือการทำสมาธิ ภาพชุดทางสู่กางเขนมักจะเป็นงานจิตรกรรมสีน้ำมัน ประติมากรรมภาพนูน หรือ ไม้สลักนูน ที่ประดับในกรอบที่ห้อยรายบนผนังรอบภายในโบสถ์ เพื่อให้ง่ายต่อการตามลำดับเรื่องราว
พันธสัญญาเดิม งานจากพันธสัญญาเดิมก็เป็นงานอีกประเภทหนึ่งที่เป็นที่นิยม ที่อาจจะเป็นภาพ “พระเจ้าสร้างโลกและมนุษย์” และ ภาพ “ขับจากสวรรค์” เพราะเนื่องมาจากการผิดพระประสงค์ของพระเจ้าของอาดัมและอีฟ งานครบชุดที่เกี่ยวกับพันธสัญญาเดิมเป็นสิ่งที่หาดูได้ยาก ชุดที่เก่าที่สุดทำด้วยโมเสกราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ภายในมหาวิหารซานตามาเรียมายอเรในกรุงโรม นอกจากนั้นก็มีจิตรกรรมฝาผนังที่สมบูรณ์อีกสองชุดในอิตาลี ชุดหนึ่งวาดโดยจุสโต เดมนาบวยภายในหอศีลจุ่มของมหาวิหารปาดัวในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และอีกภาพหนึ่งในช่วงเวลาเดียวกันโดยบาร์โทโล ดิ เฟรดิภายในโบสถ์ที่ซันจีมิญญาโน นอกจากนั้นก็ปรากฏบนหน้าต่างประดับกระจกสีเช่นที่วิหารแซงต์-ชาเปลในกรุงปารีส แต่ภาพชุดพันธสัญญาเดิมที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นภาพที่ปรากฏบนประตูสัมริดของหอศีลจุ่มซานจิโอวานนิแห่งฟลอเรนซ์ที่สร้างโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติที่เรียกกันว่า “ประตูสวรรค์” ส่วนภาพอื่นที่ปรากฏก็มักจะมีขนาดเล็กกว่าที่อาจจะสร้างเหนือประตูหรือหน้าต่างเป็นต้น
ชีวิตของนักบุญ
คริสต์ศาสนสถานและมหาวิหารหลายแห่งใช้ชื่อนักบุญในสมัยแรก ๆ หรือบางโบสถ์ก็จะก่อตั้งโดยหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลบางคนผู้ต่อมาได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นนักบุญ ความสัมพันธ์นี้ก็มักจะออกมาในรูปของการตกแต่งโบสถ์ด้วยงานศิลปะ ที่อาจจะเป็นภาพชีวประวัติของบุคคลดังกล่าวที่เกี่ยวกับการกำเนิด, กิจการที่กระทำ และ/หรือ การพลีชีพ
การตกแต่งก็อาจจะเป็นระเบียงภาพ เช่น ประติมากรรมภาพนูนของเรื่องราวชีวิตของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ที่มหาวิหารอาเมียงส์ในฝรั่งเศสที่ตั้งอยู่รอบนอกของบริเวณพิธีในบริเวณจรมุข หรืออาจจะเป็นภาพเดี่ยวเช่นประติมากรรมนักบุญเซบาสเตียนขณะที่ถูกผูกกับเสาหรือต้นไม้และมีลูกศรปักเต็มตัว หรือจิตรกรรมหรือประติมากรรมของนักบุญคริสโตเฟอร์แบบพระเยซูข้ามแม่น้ำ เป็นต้น
เรื่องราวชีวิตของนักบุญอาจจะมีพื้นฐานมาจากแหล่งข้อมูลที่เป็นที่น่าเชื่อถือ หรืออาจจะมาจากเรื่องราวที่ประดิษฐ์คิดค้นกันขึ้น บางเรื่องก็ง่ายต่อการเข้าใจว่าเป็นผู้ใด เช่นเรื่องราวเกี่ยวกับโจนออฟอาร์คผู้แต่งตัวอย่างนักรบ, นักบุญสตีเฟนผู้เป็นมรณสักขีองค์แรกของคริสต์ศาสนา หรือ นักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิผู้เทศนานก แต่ก็มีนักบุญอีกมากที่เป็นที่รู้จักกันเฉพาะในท้องถิ่น เช่นนักบุญฟินาแห่งซานจิมิยาโนที่มีภาพเขียนอันงดงามขณะที่กำลังนอนเสียชีวิตที่เขียนโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดา
ประกาศก, สาวก และ สังฆราช
การสร้างงานเกี่ยวกับประกาศก, สาวก และ สังฆราช หรือผู้เกี่ยวข้องกับคริสต์ศาสนามักจะทำในบริบทของการใช้เป็นสิ่งตกแต่ง หัวเรื่องก็อาจจะเป็นหัวเรื่องที่เข้าใจง่าย เช่นการสร้างแถวบนหน้าต่างประดับกระจกสีเป็นภาพของประกาศกผู้พยากรณ์การมาเกิดของเมสไซยาห์ หรือภาพในช่องโค้งบนฉากก็อาจจะเป็นรูปสลักของพระมหากษัตริย์ผู้มีพระราชศรัทธาต่อศาสนา เช่นการตกแต่งระเบียงกษัตริย์บนผนังภายในด้านตะวันตกของมหาวิหารโนเทรอดามแห่งแรงส์ ถ้าเป็นสาวกก็มักจะเป็นอัครสาวกสิบสององค์ แต่บางครั้งก็จะรวมนักบุญพอล, นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์, นักบุญแมรี แม็กดาเลน และอื่นๆ ซึ่งมักจะเป็นนักบุญที่นิยมกัน หรือบางครั้งก็จะขึ้นอยู่กับท้องถิ่นเช่นความนิยมในการสร้างภาพนักบุญเซบาสเตียน หรือ นักบุญร็อคในอิตาลี หรือความนิยมในการสร้างภาพนักบุญจอห์น นโพมุคในสาธารณรัฐเช็กเป็นต้น ลักษณะรูปทรงที่มักจะเป็นแนวตั้งทำให้เหมาะกับการใช้ตกแต่งประกอบโครงร่างทางสถาปัตยกรรม ที่มักจะเป็นทรงเสา, รอบประตูหรือหน้าต่าง หรือบนชั้นบนด้านหน้าของมหาวิหาร
การเลือกว่าจะสร้างรูปใดหรือหัวข้อใดบางครั้งก็ยากที่จะเข้าใจได้ การเลือกก็ขึ้นอยู่กับปรัชญาท้องถิ่น หรือความต้องการชั่วแล่นของผู้จ้างงานอย่างใดอย่างหนึ่ง บางครั้งรูปที่สร้างก็ง่ายต่อการบอกได้ว่าเป็นผู้ใดเพราะมีสัญลักษณ์ประจำตัวประกอบ เช่นนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ก็อาจจมีกางเขนใบหญ้าและแถบหรืออาจจะสวมเสื้อขนอูฐ, นักบุญแมรี แม็กดาเลนก็จะมีผอบน้ำมันหอม, นักบุญปีเตอร์ถือกุญแจสวรรค์, นักบุญอากาธาถือถาดที่มีหน้าอก ผู้เป็นมรณสักขีก็มักจะถือใบปาล์ม หรือ อุปกรณ์ที่ใช้ในการฆ่า นักบุญเดอนีส์ประคองหัวตนเองที่อ้างกันว่าเดินถือรอบเมือง
หัวข้อที่นิยมสร้าง
“จากวิวรณ์ถึงวิวรณ์”
การสื่อความสำนึก, ความรู้สึกผิด และความกลัว วัตถุประสงค์หนึ่งในการสร้าง “พระคัมภีร์คนยาก” ภายในคริสต์ศาสนสถานก็เพื่อแสดงให้ผู้เข้ามาสักการะได้เห็น “ทางไปสู่การไถ่บาป” (Way to Salvation) การบรรลุถึงจุดที่ว่าทำได้โดยการดำเนินตามวิวรณ์สองทาง โดยเข้าถึงพระเจ้าด้วยตัวของผู้ถือคริสต์ศาสนาเอง และ โดยการสร้างงานศิลปะ
พระธรรมวิวรณ์อาจจะเขียนร่วมกับ “การพิพากษาครั้งสุดท้าย” หรือภาพสรวงสวรรค์ หรือ นรก หรือไม่ก็ได้ เหนือประตูทางเข้าโบสถ์ ในบริเวณที่มีหินมาก ก็อาจจะมีการใช้แผ่นหินแกะเป็นรูปดังว่าเหนือซุ้มประตูเข้าโบสถ์ก็ได้
การสื่อความศรัทธา, ความหวัง และ ความรัก วิวรณ์ทางที่สองที่ “พระคัมภีร์คนยาก” จะทำให้ได้จุดประสงค์คือการบอกให้ผู้ชมงานทราบถึงแผนการของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ในความรอด (Salvation) โดยการส่งพระบุตรซึ่งคือพระเยซูให้เกิดในร่างของมนุษย์ ให้เติบโตขึ้นท่างกลางมนุษย์ และ ให้เสียพระชีพอย่างทารุณเพื่อเป็นการไถ่บาปต่างที่มนุษย์ได้ทำขึ้น พระเยซูที่ปรากฏในรูปแบบต่าง ๆ ในคริสต์ศาสนสถานก็เพื่อเป็นการแสดงความรัก ความกรุณา และ พระเดชานุภาพของพระเจ้าที่มีต่อมวลมนุษย์ หรือเป็นการกล่าวง่าย ๆ ว่าเป็นหัวใจของ “พระคัมภีร์คนยาก” ทั้งหมด
นัยยะของสิ่งชั่วร้ายที่มนุษย์ประพฤติปฏิบัติอาจจะแสดงให้เห็นได้ด้วยวิธีหลายวิธี แม้ว่าภาพที่น่ากลัวจาก “การพิพากษาครั้งสุดท้าย” จะเป็นงานที่นิยมทำกันในยุคกลาง แต่เมื่อมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาหัวข้อเหล่านี้ก็หมดความนิยมลง แต่ที่นิยมเพิ่มขึ้นจะเป็นภาพจากหนังสือปฐมกาลที่เป็นเรื่องราวของอาดัมและอีฟกินผลไม้ที่ถูกห้ามโดยพระเจ้า นอกจากนั้นก็มีภาพเกี่ยวกับบาป 7 ประการ และเรื่องประกอบคำสอนเกี่ยวกับเพื่อนเจ้าสาวผู้ฉลาดเฉลียว และ ผู้งี่เง่า สิ่งที่เขียนขึ้นก็เป็นการทำให้ผู้คนหันเข้าหาพระเจ้าเพื่อให้ได้รับความรักและความกรุณาจากพระองค์
พระกรุณาของพระเจ้าอาจจะแสดงออกได้หลายวิธี เช่นในภาพการกำเนิดของพระเยซู, การพลีชีพของพระเยซู, การคืนชีพของพระเยซู หรือ การแสดงความมีเดชานุภาพของพระเยซู
ในคริสต์ศาสนสถานบางแห่งก็จะเน้นเหตการณ์ที่เกี่ยวกับเซนต์ที่วัดอุทิศให้ เช่นถ้าเป็นวัดที่อุทิศให้แก่นักบุญทอมัสก็อาจจะมีภาพนักบุญทอมัสอยู่บนแท่นบูชาเอกที่เป็นภาพของนักบุญทอมัสเห็นพระเยซูผู้คืนชีพผู้ประกาศพระองค์ว่าเป็น “พระเจ้า” คริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีก็อาจจะมีภาพเรื่องราวชีวิตและปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับพระองค์ การได้รับแผลศักดิ์สิทธิ์จากพระเยซูเป็นต้น
บริบทของพันธสัญญาใหม่และพันธสัญญาเดิม
การตกแต่งภาพเกี่ยวกับฉากชีวิตของพระเยซูบางครั้งก็จะสร้างในบริบทของหรือเรื่องราวที่คล้ายคลึงกันจากพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิม หรือบางครั้งก็มาจากกิจการของอัครทูต บุคคลบางคนจากพันธสัญญาเดิมบางท่านก็จะถือว่าเป็น “ปาง” หรือ ผู้ที่มาก่อนพระเยซูในรูปแบบต่าง ๆ แต่โดยทั่วไปแล้วกิจการหรืออุปนิสัยของบุคคลเหล่านี้จะตรงกันข้ามกับพระเยซู ตัวอย่างเช่น ตามพระคัมภีร์อาดัมเป็นผู้ที่ได้รับการสร้างจากความบริสุทธิ์และความไร้มลทินโดยพระเป็นเจ้า และเป็นผู้ที่ไม่สามารถที่จะเอาชนะสิ่งที่มายั่วยวนได้ ที่ทำให้กลายเป็นผู้นำมวลมนุษย์ไปสู่ความมีบาป แต่พระเยซูนั้นตรงกันข้าม พระองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่โดยปราศจากมลทิน และทรงพลีชีพเพื่อที่จะไถ่บาปกรรมต่าง ๆ ที่อาดัมและลูกหลานได้ทำไว้
การอ้างอิงไปยังระหว่างพันธสัญญาเดิม และพันธสัญญาใหม่ก็มักจะทำด้วยวิธีวางเปรียบเทียบอย่างง่าย ๆ โดยเฉพาะในงานกระจกสีของยุคกลาง ที่อาจจะวางฉากชีวิตของพระเยซูตามแนวตั้งกลางขนาบสองข้างด้วยเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกันจากพันธสัญญาเดิมหรือจากกิจการของอัครทูต การกระทำเช่นนี้ก็คล้ายกับการสร้างพระคัมภีร์ภาพที่มักจะวางองค์ประกอบคล้ายคลึงกัน หรือบางครั้งการสร้างพระคัมภีร์คนยากก็อาจจะใช้พื้นฐานจากพระคัมภีร์ภาพ ในหน้าต่างประดับกระจกสีของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ส่วนที่เป็นเรื่องหลักมักจะมีขนาดใหญ่กว่าเรื่องรองที่มาจากพันธสัญญาเดิม การจัดลักษณะนี้นิยมทำกันอยู่บ้างในการเขียนจิตรกรรมแผงเมื่อต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
หน้าต่างด้านตะวันออกของวัดเซนต์แมรีที่ชิลแลม, เค้นท์ บนหน้าต่างที่สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีการจัดคู่ดังนี้-
ชาเปลสโครเวนยี, ปาดัว, อิตาลี ภาพบางชุดที่เป็นภาพชุดที่ซับซ้อน นอกไปจากการอ้างถึงเรื่องราวในพันธสัญญาเดิม ก็ยังอ้างถึงอ้างถึงเรื่องราวในพันธสัญญาใหม่เองด้วย เช่นงานเขียนโดยจอตโต ดี บอนโดเนจิตรกรเอกชาวอิตาลีที่เขียนภายในชาเปลสโครเวนยีที่เมืองปาดัวเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 เมื่อดูเผิน ๆ และก็จะเป็นภาพต่อเนื่องของฉากการเกิดและชีวิตวัยเด็กของเวอร์จินแมรีและชีวิตของพระเยซูเป็นชั้น ๆ บนผนัง ตามลำดับที่ทราบกัน โดยมีแผงเล็กที่เป็นภาพจากพันธสัญญาเดิมประกอบระหว่างภาพเหล่านี้ แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดแล้วก็จะเป็นภาพที่มีบริบทที่ลึกซึ้ง การจัดภาพเหล่านี้เข้าด้วยกันเป็นการจัดที่แสดงความหมายที่แสดงความสัมพันธ์กันระหว่างภาพสองชุด ไม่ว่าจะเป็นการวางภาพตามแนวตั้งในแถวเดียวกัน หรือ การวางตรงข้ามกันระหว่างผนังห้องที่ตรงข้ามกัน การวางภาพคู่เคียงเช่นว่าก็รวมทั้งการวางภาพแมไจคุกเข่าถวายความเคารพชื่นชมพระบุตรคู่เคียงกับภาพนักบุญปีเตอร์คุกเข่าล้างเท้าให้สาวก หรือการชุบชีวิตนักบุญลาซารัสโดยพระเยซูคู่กับการคืนชีพของพระองค์เอง
การสืบทอด
วัตถุประสงค์หนึ่งของการตกแต่งคริสต์ศาสนสถานก็เพื่อเป็นการยืนยันความสำคัญและความมีบทบาทของคริสต์ศาสนสถานต่อคริสต์ศาสนาและต่อผู้ถือคริสต์ศาสนา ในความหมายอย่างกว้าง ๆ คริสต์ศาสนสถานคือผู้ถือคริสต์ศาสนาเอง แต่ในความหมายอย่างแคบ ๆ แล้วคริสต์ศาสนสถานก็จะหมายถึงองค์กร และ โดยเฉพาะองค์กรที่เสี่ยงต่อการถูกทำลายโดยผู้นอกศาสนา, คตินิยม, ความแตกแยก และ การปฏิรูป ซึ่งทำให้จำเป็นที่จะต้องบำรุงรักษา และ ยืนยันความคงอยู่ในฐานะของการเป็นทางสู่ความรอด การตกแต่งคริสต์ศาสนสถานมักจะสะท้อนบทบาทของสถาบันศาสนา วัตถุประสงค์สำคัญวัตถุประสงค์หนึ่งคือการแสดงว่า “คริสต์ศาสนสถาน” ก่อตั้งขึ้นโดยสาวกและประวัติความเป็นมาก็สามารถสืบสาวกลับไปยังต้นตอได้โดยไม่มีช่องว่าง วิธีหนึ่งที่ใช้ในการแสดงความต่อเนื่องคือการเป็นเจ้าของเรลิกของสาวกหรือนักบุญผู้พลีชีพเพื่อศาสนาจากสมัยคริสเตียนยุคแรก การไปแสวงหาหรือซื้อขายแลกเปลี่ยนอวัยวะของนักบุญหรือเรลิกที่เกี่ยวข้องกับพระเยซูเป็นกิจการที่กระทำกันอย่างแพร่หลายรุ่งเรืองในสมัยกลาง ตัวอย่างเช่น มีคริสต์ศาสนสถานสามแห่งที่ต่างก็อ้างว่าเป็นเจ้าของร่างของมารีย์ชาวมักดาลา หรือจำนวนวัดที่อ้างว่าเป็นเจ้าของพระทนต์น้ำนมของพระแม่มารีย์ก็มีมากกว่าจำนวนฟันน้ำนมของเด็กเป็นต้น
เมื่อมีเรลิกแล้วทางคริสต์ศาสนสถานก็จะสร้างภาชนะ, หีบ หรือ กรอบตกแต่งสิ่งเหล่านี้กันอย่างหรูหราด้วยงาช้าง, ทอง และ อัญมณีอันมีค่า นักบุญบางองค์ที่ได้ชื่อว่าเป็นนักบุญผู้มีอำนาจในการรักษาอาการเจ็บป่วย ก็จะเป็นปัจจัยในการดึงดูดนักแสวงบุญเข้าวัดซึ่งเป็นการสร้างความมั่งคั่งและชื่อเสียงให้แก่วัดที่เกี่ยวข้อง และถ้าเป็นนักบุญที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีการดึงดูดก็จะครอบคลุมไปถึงคริสต์ศาสนาอื่นที่ตั้งเรียงรายบนเส้นทางการแสวงบุญมาจนถึงคริสต์ศาสนสถานที่เป็นที่เก็บรักษามงคลวัตถุของนักบุญผู้นั้น คริสต์ศาสนสถานสามแห่งที่เป็นที่นิยมกันที่สุดของนักแสวงบุญในสมัยกลางคือโบสถ์โฮลีเซพัลเครอในกรุงเยรูซาเลม, มหาวิหารซันตีอาโกเดกอมปอสเตลาในสเปน และ มหาวิหารแคนเทอร์เบอรีในเค้นท์ในอังกฤษ
คริสต์ศาสนสถานโดยเฉพาะสำนักสงฆ์มักจะมีนักบุญประจำวัดที่เป็นของตนเองเช่นมหาวิหารแคนเตอร์บรีก็จะมีนักบุญทอมัสแห่งแคนเตอร์บรี หรือ นักบุญทอมัส เบ็คเค็ทผู้ที่ถูกลอบสังหารโดยข้าราชสำนักในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ขณะที่กำลังทรงสวดมนต์อยู่ในคูหาสวนมนต์ภายในมหาวิหาร และในที่สุดสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ก็ต้องทรงทำการแก้บาปโดยการเดินทางไปแสวงบุญหรือไปแก้บาปที่มหาวิหารแคนเตอร์บรี แม้ว่าหน้าต่างประดับกระจกสีของมหาวิหารจะสูญหายไปมาก แต่ก็ยังมีแผ่นกระจกที่ยังแสดงการปาฏิหาริย์ของนักบุญทอมัส เบ็คเค็ททั้งก่อนหน้าและหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว
คริสต์ศาสนสถานที่เป็นสำนักสงฆ์จะเน้นเรื่องราวเกี่ยวกับนักบุญประจำลัทธิของสำนักสงฆ์ และที่พบเสมอคือภาพพระแม่มารีและพระบุตรล้อมรอบด้วยนักบุญที่รวมทั้งนักบุญในคริสต์ศตวรรษที่ 1 และนักบุญที่เป็นของลัทธิประจำสำนักสงฆ์ที่ว่าจ้างให้เขียนภาพ
อีกวิธีหนึ่งที่เป็นการรับรองสถานะของคริสต์ศาสนสถานคือบทบาทของความรับผิดชอบในการประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ เช่นที่พบในวัดเซนต์จอห์นที่ไทด์เวลล์ในดาร์บีเชอร์ในอังกฤษที่เป็นงานแกะไม้ของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่เป็นภาพพิธีรับศีลจุ่ม พิธีรับศีลมหาสนิท และ พิธีรับศีลบวช
โลก
หัวข้องานที่เป็นที่นิยมกันในบรรดาคริสต์ศาสนสถานหลายแห่งจะเป็นภาพสรรเสริญพระบารมีของพระเจ้าในการเป็น “พระผู้สร้าง” และ ผู้วางกฎระเบียบต่าง ๆ ในสิ่งที่ทรงสร้างขึ้น การสร้างงานก็มักจะเป็นภาพพระเจ้าขณะที่กำลังทรงสร้างสิ่งต่างๆ ตามที่บรรยายในหนังสือปฐมกาล - สร้างโลก, สร้างพระอาทิตย์ และ พระจันทร์บนท้องฟ้า และ สร้างมนุษย์ชายและหญิงคนแรก นอกจากนั้นก็ยังใช้สัญลักษณ์เช่นแม่น้ำสี่สายสำหรับโลกที่บรรยายว่าเป็นแม่น้ำที่ไหลจากสวนอีเดน เมื่อมาถึงสมัยบาโรก โลกก็จะเป็นลูกโลกกลมที่ความเป็นจริงแตกต่างกันออกไป
เช่นในพระธรรมปฐมกาล ที่ระบุแม่น้ำสี่สายที่แบ่งโลก เช่นเดียวกับบทเขียนสำคัญของคริสต์ศาสนาที่เขียนโดยผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน ตามความเชื่อแล้วก็จะมีสี่ทิศ, ลมสี่ทิศ, ธาตุหลักทั้ง 4ที่ประกอบด้วยไฟ, อากาศ, ดิน และ น้ำ และอารมณ์ทั้งสี่ที่มีผลต่อธรรมชาติของมนุษย์ เลขสี่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งที่พระเจ้าทรงใช้ในการจัดระบบความเป็นระเบียบของโลก ฉะนั้นการสร้างงานที่เกี่ยวกับจำนวนสี่จึงพบเสมอในศิลปะคริสต์ศาสนา เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่าง โลก และ สิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างในโลก
จักรราศี
หัวเรื่องที่เกี่ยวกับการเป็นผู้สร้างของพระเจ้า คือระบบของพระเจ้า (God's Order) พระเจ้าในหนังสือปฐมกาลผู้ทรงสร้างพระอาทิตย์ให้ส่องให้โลกสว่างในเวลากลางวัน และพระจันทร์ในเวลากลางคืน ก็ยังทรงจัดให้ดวงดาวต่างให้โคจรไปตามการหมุนเวียนของฤดูกาลเพื่อให้เหมาะสมกับการเพาะปลูกและเก็บเกี่ยว สัญลักษณ์ของจักรราศีขนาดเล็กก็ยังคงใช้ประดับเช่นตามรอบโค้งของประตู หรือ บนหน้าต่างประดับกระจกสี ตามทรงโค้งของวัฏจักร นอกจากนั้นก็ยังเหมาะแก่การตกแต่งบนแผงแคบเล็กบนซี่หน้าต่างกุหลาบที่มีลักษณะกลมด้วย
จักรราศีเป็นสิ่งที่คู่เคียงกับงานศิลปะที่เรียกว่า “แรงงานสิบสองเดือน” (Labours of the Months) ซึ่งเป็นภาพแสดงกิจการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเดือนต่างของรอบปี เช่นการปลูกพืชพรรณ, การเก็บเกี่ยว, การล่าสัตว์ และ การเลี้ยงเทศกาลเป็นต้น
พรสวรรค์จากพระเป็นเจ้า
ตามปรัชญาพระธรรมปฐมกาลกล่าวว่าพระเจ้าทรงสร้างสวรรค์และโลกมนุษย์ และทรงสร้างมนุษย์ในรูปลักษณ์ของพระองค์ (พระธรรมปฐมกาล 1:26) และประทานความสามารถในการสร้างสรรค์ให้ หัวข้อนี้เป็นหัวข้อที่ไม่ปรากฏบ่อยนัก ถ้ามีก็จะเป็นการแสดงพรสวรรค์ในการเป็นช่างหิน, ช่างสลักไม้, จิตรกร และ ช่างกระจกขณะที่กำลังทำงานช่าง นอกจากนั้นก็ยังมีภาพของนักบวช, นักดนตรี หรือ นักคัด และ คนปั่นด้าย, คนทอผ้า, พ่อค้า, คนครัว, คนลากเกวียน, คนฆ่าสัตว์, หมอยา, คนล่าขนสัตว์, ชาวประมง และ คนเลี้ยงแกะ
โดยทั่วไปแล้วการสร้างงานศิลปะที่เป็นภาพชีวิตชาวบ้านจะไม่จัดอยู่ในประเภทศิลปะที่เรียกว่าวิจิตรศิลป์ แต่จะเป็นศิลปะที่ถือกันว่าเป็นศิลปะระดับรองหรือบางครั้งก็ไม่เป็นที่ทราบกัน ศิลปินจึงมักจะซ่อนภาพเหล่านี้ไว้ในพงใบไม้บนหัวเสา หรือ บนปุ่มหินบนเพดาน หรือบางครั้งก็จะเป็นแผ่นภาพเล็กๆ ตกแต่งภายนอกสิ่งก่อสร้าง หรือ สลักไว้ใต้เก้าอี้อิงภายในบริเวณร้องเพลงสวด
แต่ถ้างานศิลปะประเภทนี้สร้างโดยสมาคมศิลปิน ก็อาจจะเป็นงานชั้นดีที่สร้างโดยศิลปินมีชื่อ เช่นประติมากรรมชุดนักบุญผู้พิทักษ์ที่อยู่ในช่องบนผนังด้านนอกของโบสถ์ซันมีเกเล ใน ฟลอเรนซ์ที่เป็นภาพนักบุญจอร์จโดยโดนาเทลโล ซึ่งเป็นประติมากรรมที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดชิ้นหนึ่งของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น นักบุญผู้พิทักษ์ต่างก็มีอาชีพต่าง ๆ เช่น ช่างเหล็ก, ทหาร, แพทย์, คนเก็บภาษี และ ช่างทำรองเท้า
แฟมิลี่มาร์ท
แฟมิลี่มาร์ท (อังกฤษ : FamilyMart; ญี่ปุ่น : ファミリーマート ) เป็นกิจการค้าปลีกลักษณะร้านสะดวกซื้อ (Convenience Store) ที่ดำเนินธุรกิจจัดจำหน่ายสินค้าอุปโภค บริโภค ที่เปิดบริการตลอด 24 ชั่วโมง จึงอำนวยความสะดวกสำหรับลูกค้าทั้งในด้านเวลา สถานที่ และสินค้าที่มีให้เลือกอย่างครบครัน
แฟมิลี่มาร์ทเป็นกิจการร้านค้าที่มีกำเนิดมาจากประเทศญี่ปุ่น ในเครือเซซันกรุ๊ป ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการห้างสรรพสินค้าเซบุ และร้านซูปเปอร์สโตร์เซยู โดยเริ่มมีแนวคิดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 และเปิดสาขาแรกในปี พ.ศ. 2518 จากนั้นได้เปิดสาขาในต่างประเทศ รวมถึงประเทศไทย
แฟมิลี่มาร์ทในประเทศไทย
โดยเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2555 เซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชั่น บริษัทในกลุ่มเซ็นทรัล ได้ลงนามในสัญญาเข้าซื้อหุ้นของ บริษัท สยามแฟมิลี่มาร์ท จำกัด ในจำนวน 50.29% จึงทำให้กลุ่มเซ็นทรัลกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทฯ และยังทำให้กลุ่มเซ็นทรัลกลายเป็นผู้บริหารร้านสะดวกซื้อแฟมิลี่มาร์ทในประเทศไทย ซึ่งจากการลงนามในครั้งนี้ ทำให้กลุ่มเซ็นทรัลได้จัดวิธีการบริหารใหม่ทั้งหมด โดยในปีต่อมาได้เปลี่ยนชื่อ บริษัท สยามแฟมิลี่มาร์ท จำกัด เป็น บริษัท เซ็นทรัล แฟมิลี่มาร์ท จำกัด จัดรูปแบบร้านค้าต้นแบบเพื่อกำหนดรูปแบบของสาขาแฟมิลี่มาร์ทหลังจากนี้ และเริ่มนำสินค้าประเภทอาหารสดจากร้านค้าที่บริหารโดยเซ็นทรัลเรสเทอรองค์กรุ๊ปเข้ามาขาย เช่นข้าวกล่องจากร้าน เดอะเทอเรซ โดนัทจากมิสเตอร์โดนัท เป็นต้น รวมถึงนำแฟมิลี่มาร์ทเข้าร่วมเป็นหนึ่งในร้านค้าพันธมิตรของเครือข่ายบัตร "เดอะ วัน การ์ด" ทำให้สมาชิกเดอะ วัน การ์ด สามารถสะสมและแลกคะแนนที่ร้านได้ทุกสาขา
ในปี พ.ศ. 2560 ได้มีการเปิดและปรับโฉมสาขาต่าง ๆ เช่น สาขาโรงแรมฮอลิเดย์ อินน์ สีลม โดยเพิ่มอาหารและเครื่องดื่ม ร้านกาแฟเซกาเฟรโด ซาเนตติ บาร์เครื่องดื่มเบียร์สดแบบเติมไม่อั้น ตู้แช่ไวน์ อาหารกล่องจากภัตตาคารสีฟ้า บริการเดลิเวอรี่ ส่งพัสดุ เพื่อรองรับกลุ่มเป้าหมายคนทำงานและนักท่องเที่ยว, สาขาสุขุมวิท 33 ที่เพิ่มอาหารพร้อมรับประทาน มุมกาแฟ เบเกอรี พร้อมจุดนัดพบเพื่อพักผ่อน ทำงาน พบปะสังสรรค์ รองรับคนทำงาน คนรุ่นใหม่ในย่านนั้น , สาขาเซ็นทรัล ชิดลม ซึ่งร่วมมือกับ ไทยยามาซากิ และเบทาโกร ทำเมนูแซนด์วิชหลากหลายชนิดให้เลือก ตอบโจทย์ชีวิตคนทำงานในย่านนั้น โดยสาขานี้เป็นต้นแบบที่ใช้ในการเปิดภายในศูนย์การค้าเซ็นทรัลสาขาอื่น ๆ ทั่วประเทศ และสาขาหาดป่าตอง ที่มีจุดถ่ายรูปพร้อมอุปกรณ์ชายหาด รองรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ
ต่อมาในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 บริษัท เซ็นทรัล ฟู้ด รีเทล จำกัด บริษัทย่อยของ บมจ. เซ็นทรัล รีเทล คอร์ปอเรชั่น ได้เข้าซื้อหุ้นของ บริษัท เซ็นทรัลแฟมิลี่มาร์ท จำกัด ในอีก 49.00% ที่เหลืออยู่จาก แฟมิลี่มาร์ท ประเทศญี่ปุ่น ทำให้แฟมิลี่มาร์ทในไทยเหลือสถานะเพียงแฟรนไชส์ของแฟมิลี่มาร์ทญี่ปุ่น สอดคล้องกับแผนถอนทุนในประเทศไทยของแฟมิลี่มาร์ท และในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2566 แฟมิลี่มาร์ทญี่ปุ่นได้ประกาศยุติการดำเนินธุรกิจในประเทศไทย หลังหมดสัญญาบริหารแฟรนไชส์กับกลุ่มเซ็นทรัลตั้งแต่เดือนพฤษภาคม โดยก่อนหน้านั้น เซ็นทรัลรีเทลได้เปลี่ยนชื่อ บจก. เซ็นทรัล แฟมิลี่มาร์ท เป็น บจก. เซ็นทรัล ฟู้ด มินิ มาร์เก็ต และทะยอยรีแบรนด์ร้านแฟมิลี่มาร์ทที่เหลือทั้งหมดเป็น ท็อปส์ เดลี่ ซึ่งกำหนดดำเนินการแล้วเสร็จภายในช่วงปลายปีดังกล่าว
อนึ่ง ผลประกอบการของแฟมิลี่มาร์ทในช่วง 4 ปีหลังสุดก่อนยุติกิจการในไทย ขาดทุนมาโดยตลอด โดยในปี พ.ศ. 2564 มีรายได้ 7,481.8 ล้านบาท ขาดทุน 1,049 ล้านบาท
เจ้าชายโนอาแห่งนัสเซา
เจ้าชายโนอาแห่งนัสเซา (His Royal Highness Prince Noah of Nassau) ประสูติเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2550 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน เจ้าชายหลุยส์แห่งลักเซมเบิร์ก และ เทสซี อ็องตอนี อดีตพระชายา เป็นพระนัดดาใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก และ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย เตเรซาแห่งลักเซมเบิร์ก โดยเจ้าชายโนอา มีนามเมื่อแรกประสูติที่ โนห์อา เด นัสเซา ต่อมาในวันชาติลักเซมเบิร์กเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552 แกรนด์ดยุกอ็องรีโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระมารดาคือ นางเทสซี ให้ดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงแห่งลักเซมเบิร์ก และพระบุตรทุกพระองค์ รวมไปถึงพระบุตรที่จะประสูติกาลในเบื้องหน้าก็จะได้รับการสถาปนาเป็น เจ้าชาย/หญิงแห่งนัสเซา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส ทรงมีพระเชษฐา 1 พระองค์คือ เจ้าชายกาบรีแยลแห่งนัสเซา พระองค์มีพระบิดาพระมารดาทูลหัวคือ เจ้าชายกีโยม แกรนด์ดยุกรัชทายาทแห่งลักเซมเบิร์ก พระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) และ แพตตี อ็องตอนี พระมาตุจฉา (ป้าฝ่ายแม่)
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน
ซากรากอนแวร์ซาซีโอเน (Sacra conversazione; Holy Conversation/Sacred Conversation) การสนทนาอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นชื่อศิลปะศาสนาคริสต์แบบหนึ่ง ที่เป็นที่นิยมกันในประเทศอิตาลีซึ่งองค์ประกอบของภาพจะมีแม่พระและพระกุมาร ท่ามกลางเหล่าเซนต์ ลักษณะองค์ประกอบที่ว่านี้เริ่มวาดกันในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มาแทนบานพับภาพที่องค์ประกอบมีส่วนสัมพันธ์แบบทัศนียภาพกับช่องว่างภายในภาพ ตัวอย่างงานชิ้นแรก ๆ ที่ใช้การเขียนลักษณะนี้ก็ได้แก่งานของปีเอโร เดลลา ฟรันเชสกา หรืองานของฟราอันเจลีโก หรือฟีลิปโป ลิปปี
ตำบลหินเหล็กไฟ (อำเภอหัวหิน)
หินเหล็กไฟ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จัดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2494 โดยใช้ชื่อ "เขาหินเหล็กไฟ" เป็นชื่อตำบลโดยแยกออกมาในปี พ.ศ. 2515 และได้รับการจัดตั้งตามพระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2539 มีประชากร 8,634 คน (พ.ศ. 2548) เป็นชาย 4,179 คน แยกเป็นหญิง 4,455 คน
ภูมิศาสตร์
สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูง ลักษณะดินเป็นดินปนทราย รวมพื้นที่ทั้งหมด 95 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 59,375 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังนี้
อับดิฮาคิม อับดุลลาฮี ฮาจี โอมาร์
อับดิฮาคิม อับดุลลาฮี ฮาจี โอมาร์ (Cabdihakiin Cabdulaahi Xaaji Cumar, عبد الحكيم عبد الله حاجي عمر) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม อับดิฮาคิม อับดุลลาฮี โอมาร์ เอมีร์ เป็นนัการเมืองชาวโซมาเลีย เขาดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีพุนต์แลนด์ ตั้งแต่ 8 มกราคม พ.ศ. 2014
Pseudoplantago
Pseudoplantago เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae.
มีถิ่นกำเนิดคือ เวเนซุเอลา บราซิลตอนใต้ถึงอาร์เจนติน่าตะวันออกเฉียงเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เพอร์แลน
เพอร์แลน (Perlan) เป็นอาคารแลนด์มาร์กของประเทศไอซ์แลนด์ ตั้งอยู่ที่เรคยาวิก เมืองหลวงของประเทศ สูง 25.7 เมตร (84.3 ฟุต) มีลักษณะเป็นอาคารขนาดใหญ่ด้านบนเป็นรูปทรงคล้ายลูกโลกครึ่งวง ตั้งอยู่บนฐานที่คล้ายถังน้ำขนาดใหญ่ 4 ฐาน  ที่มองเห็นได้ในระยะไกลโดดเด่น  มีความสูงของอาคารอยู่ 5 ชั้น มีพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางเมตร ซึ่งจัดแยกเป็นส่วนต่าง ๆ เช่น ร้านอาหาร  ร้านไอซ์ครีม พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ไวกิ้ง  สวนน้ำ จุดชมวิวที่สามารถดินได้รอบเป็นวงกลมคล้ายบนดาดฟ้าเรือ  ร้านขายของที่ระลึก รวมไปถึงโซนจัดแสดงนิทรรศการในโอกาสต่าง ๆ
เพอร์แลนออกแบบโดยสถาปนิกชื่อ อิงกิมูนดูร์ (Ingimundur Sveinsson) และสร้างในสมัยที่เดวิด อัดด์สัน (Davíð Oddsson) อดีตนายกรัฐมนตรีของไอซ์แลนด์ (พ.ศ. 2534-2547) อดีตหัวหน้าพรรค Independence Party อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศ และผู้ว่าการธนาคารแห่งชาติ  ในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้การกรุงเรกยาวิก (พ.ศ. 2525-2534) ได้มีนโยบายและจัดสรรงบประมาณให้สร้าง ในบริเวณที่เป็นถังน้ำเดิมประจำเมือง  บนเนินเขาที่ชื่อว่า Öskjuhlíð
คำว่า เพอร์แลน ในภาษาไอซ์แลนด์ มีความหมายตรงกับภาษาอังกฤษว่า The Pearl ที่แปลว่าอ่าว โดยการสร้างสถานที่แห่งนี้จะให้หมายถึงว่าเป็นสัญลักษณ์ของอ่าวเรกยาวิก
อะบูซัยยาฟ
อะบูซัยยาฟ (جماعة أبو سياف; ตากาล็อกและAbu Sayyaf) เป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนนิยมอิสลามกลุ่มหนึ่งทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ อยู่ในเขตบังซาโมโร (โกโล บาซีลัน และมินดาเนา) ที่ซึ่งมีกลุ่มต่าง ๆ ต่อสู้มานานเกือบ 30 ปี เพื่อจัดตั้งรัฐอิสลามแยกออกจากฟิลิปปินส์ที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์ ชื่อของกลุ่มมาจากภาษาอาหรับ อะบู หมายถึง พ่อ และซัยยาฟ หมายถึง ทหาร
ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 กลุ่มนี้ใช้การลอบวางระเบิด ลอบสังหาร ลักพาตัว และการข่มขู่ในการต่อสู้เพื่อจัดตั้งรัฐอิสลามในมินดาเนาตะวันตกและหมู่เกาะซูลู ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างรัฐอิสลามในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เริ่มตั้งแต่มินดาเนาในฟิลิปปินส์ทางตะวันออกไปจนถึงมาเลเซีย ไทย และพม่าทางตะวันตก รวมทั้งแผนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เพื่อต่อต้านคริสตจักรโรมันคาทอลิกในฟิลิปปินส์ สหรัฐจัดให้กลุ่มนี้เป็นกลุ่มก่อการร้าย
ที่ตั้งและภาพรวม
จุดเริ่มต้นของอะบูซัยยาฟอยู่ที่เมืองอีซาเบลา ทางเหนือของเกาะบาซีลัน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจังหวัดบาซีลัน อะบูซัยยาฟเป็นกลุ่มเล็ก ๆ แต่แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งในบรรดาขบวนการแบ่งแยกดินแดนในมินดาเนา สมาชิกอะบูซัยยาฟบางส่วนเคยเรียนหรือทำงานในซาอุดีอาระเบีย และเคยเข้าร่วมกับมูจาฮิดีนในการต่อต้านการรุกรานอัฟกานิสถานของโซเวียต อะบูซัยยาฟมีความร่วมมือกลับกลุ่มญะมาอะห์ อิสลามียะห์ในอินโดนีเซีย และได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มอัลกออิดะฮ์
ประวัติ
ในช่วง พ.ศ. 2513 แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรเป็นกลุ่มกบฏมุสลิมกลุ่มหลักในบาซีลันและมินดาเนา ในช่วง พ.ศ. 2520 – 2523 อับดูรอจิก อาบูบาการ์ จันจาลอนี พี่ชายของ คาดาฟฟี จันจาลอนี ผู้ไปศึกษาภาษาอาหรับในลิเบีย ซีเรีย และซาอุดีอาระเบียได้เข้าร่วมการต่อต้านโซเวียตในอัฟกานิสถาน และได้พบกับบิน ลาดิน บิน ลาดินได้ให้เงินสนับสนุน 6 ล้านเหรียญสหรัฐเพื่อสนับสนุนแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโร และมีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองของมุสลิมมินดาเนาเพื่อแก้ปัญหาใน พ.ศ. 2532
อะบูซัยยาฟภายใต้การนำของ อับดูรอจิก จันจาลอนี
อับดูรอจิกกลับสู่บาซีลันเมื่อ พ.ศ. 2533 และแบ่งแยกตัวออกจากแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติโมโรมาจัดตั้งกลุ่มอะบูซัยยาฟ กลุ่มนี้เริ่มปฏิบัติการใน พ.ศ. 2534 และเริ่มดำเนินการด้วยการก่อการร้ายครั้งแรกด้วยการโจมตีเมืองไอปีบนเกาะมินดาเนาเมื่อ พ.ศ. 2538 อะบูซัยยาฟลอบวางระเบิดหลายแห่งในฟิลิปปินส์ อับดูรอจิก จันจาลอนี ถูกสังหารเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ในการต่อสู้กับตำรวจฟิลิปปินส์ที่เกาะบาซีลัน ขณะมีอายุ 39 ปี การตายของเขาเป็นจุดเปลี่ยนของอะบูซัยยาฟ เมื่อน้องชายของเขา คาดาฟฟี จันจาลอนี ขึ้นเป็นผู้นำแทน
อะบูซัยยาฟภายใต้การนำของ คาดาฟฟี จันจาลอนี
คาดาฟฟี จันจาลอนีขึ้นเป็นผู้นำอะบูซัยยาฟเมื่ออายุ 23 ปี กลุ่มนี้ได้เปลี่ยนมาใช้การลักพาตัวเพื่อเรียกร้องเงินและอิงศาสนาน้อยลง กลุ่มนี้ขยายตัวไปมาเลเซียเมื่อ พ.ศ. 2543
ขุมกำลัง
คาดว่ามีนักรบหลักประมาณ 100 คน รายได้หลักมาจากเงินค่าไถ่ตัวประกันต่างชาติและอาจได้เงินสนับสนุนจากกลุ่มมุสลิมหัวรุนแรงในเอเชียใต้และตะวันออกกลาง
มินเลตยาแห่งอังวะ
มินเลตยาแห่งอังวะ (မင်းလက်ျာ, ; – 1586) เจ้าเมืองอังวะระหว่าง ค.ศ. 1584 ถึง 1586 ระหว่างรัชสมัย พระเจ้านันทบุเรง แห่ง ราชวงศ์ตองอู ของ พม่า มินเลตยาเป็นพระราชโอรสองค์เดียวของ พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้
มินเลตยาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองอังวะเมื่อ ค.ศ. 1584 โดยพระเจ้านันทบุเรงภายหลังจากที่พระเจ้านันทบุเรงสามารถปราบกบฏในเมืองอังวะภายใต้การนำของ พระเจ้าตะโดเมงสอแห่งอังวะ ลงได้สำเร็จเมื่อเดือนเมษายนปีเดียวกัน
มินเลตยามีธิดาคนเดียวคือ ขิ่นเม ซึ่งต่อมาได้เป็นพระมเหสีใน พระเจ้าญองยาน
1540 1586
อี ซ็อง-ย็อล
อี ซ็อง-ย็อล (Lee Sung-Yeol, 이성열) หรือที่รู้จักในชื่อ ซ็อง-ย็อล เป็นสมาชิกวงอินฟินิต วงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ ตำแหน่งร้องเสริมและเต้นภายในวง นอกจากเป็นนักร้องแล้ว อี ซ็อง-ย็อลยังมีผลงานด้านการแสดงอีกด้วย อาทิ While You Were Sleeping, Please Remember, Princess, High School - Love On เป็นต้น
ประวัติส่วนบุคคล
อี ซ็อง-ย็อล เกิดเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ที่เมืองยงอิน ในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ มีน้องชาย 1 คนชื่อ อี แด-ย็อล (Lee Dae-Yeol) อายุน้อยกว่าซ็อง-ย็อล 2ปี ซึ่งปัจจุบันเป็นเด็กฝึกหัดอยู่ภายในค่ายเดียวกันกับซ็อง-ย็อล (ปัจจุบันเปิดตัวในนามศิลปินกลุ่มชื่อ โกลเดนไชลด์)ซ็อง-ย็อลจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแท-กย็อง (Daekyung University) ในปี ค.ศ. 2011 พร้อมกับสมาชิกในวงอีก 4คน (แอล คิม ซ็อง-กยู โฮยา และดงอู)
ประวัติการทำงาน
ซ็อง-ย็อลเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี ค.ศ.2008 ในฐานะนักแสดง ก่อนจะเปิดตัวเป็นนักร้องสมาชิกวงอินฟินิต ในปี ค.ศ. 2010 พร้อมกับเพลง “Come Back Again” ซึ่งอยู่ภายในสังกัดบริษัท Woollim Entertainment และในปัจจุบันซ็อง-ย็อลยังคงมีผลงานด้านการแสดงออกมาอย่างต่อเนื่อง
โทมัส แซงสเตอร์
โทมัส โบรดี-แซงสเตอร์ (Thomas Brodie-Sangster; เกิดวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1990) บางครั้งเขียนในเครดิตเป็น โทมัส แซงสเตอร์ เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักจากการรับบทเป็นแซมใน ทุกหัวใจมีรัก (2003) ไซมอนใน Nanny McPhee (2005), เฟิร์บใน ฟีเนียสกับเฟิร์บ (2007–2015), Jojen Reed ใน มหาศึกชิงบัลลังก์ (2013–2014), Newt ในภาพยนตร์ชุด เมซ รันเนอร์ (2014–2018) และ Benny Watts ในมินิซีรีส์เน็ตฟลิกซ์ เกมกระดานแห่งชีวิต (2020) ซึ่งทำให้เขาได้เข้าชิงรางวัลเอ็มมีอะวอร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น
1990
การปราบปรามความไม่สงบในหมั่นโจวกั๋ว
การปราบปรามความไม่สงบในหมั่นโจวกั๋ว เป็นการทัพต่อต้านการก่อกบฏของญี่ปุ่นในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองเพื่อปราบปรามการต่อต้านด้วยอาวุธที่มีต่อรัฐหุ่นเชิดของหมั่นโจวกั๋วที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่ๆจากกองกำลังทหารอาสาสมัครต่อต้านญี่ปุ่นหลายหน่วยในเขตยึดครองแมนจูเรียและต่อมากองทัพร่วมต่อต้านญี่ปุ่นทางภาคเหนือของคอมมิวนิสต์ ปฏิบัติการครั้งนี้ได้ถูกดำเนินการโดยกองทัพคันโตแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นและกองกำลังทหารที่เป็นฝ่ายให้ความร่วมมือของรัฐบาลหมั่นโจวกั๋ว ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1932 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1942 และผลลัพธ์ในชัยชนะของญี่ปุ่น
ประจวบ สุนทรางกูร
พลเอก ประจวบ สุนทรางกูร อดีตอธิบดีกรมตำรวจ อดีตรองนายกรัฐมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย
ประวัติ
ประจวบ สุนทรางกูร เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2463 เป็นบุตรของนายมนู กับนางเป้า เกลี้ยงกรม จบการศึกษาจากโรงเรียนเทคนิคทหารบก สมรสกับคุณหญิงพิมพา สุนทรางกูร
การทำงาน
ประจวบ สุนทรางกูร เริ่มรับราชการเป็นทหารบก เมื่อปี พ.ศ. 2489 ในตำแหน่งผู้บังคับกองร้อย 3 กรมรถรบ ต่อมาในปี พ.ศ. 2505 ได้รับแต่งตั้งยศ "พลตรี" เป็นผู้บัญชาการกองพลทหารม้า ในปี พ.ศ. 2512 ได้รับแต่งตั้งยศ "พลโท" ต่อมาในปี พ.ศ. 2515 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองอธิบดีกรมตำรวจ และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2516 (รัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์) และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมตำรวจในวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ภายหลังจากที่ จอมพลประภาส จารุเสถียร ได้พ้นจากตำแหน่งรักษาราชการแทน อธิบดีกรมตำรวจ พร้อมกับรับพระราชทานยศ พลตำรวจเอก ต่อมาในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 พลโทประจวบได้รับพระราชทานยศ พลเอก
ต่อมาในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518  พลตำรวจเอกประจวบ พ้นจากตำแหน่ง อธิบดีกรมตำรวจ พร้อมกับถูกโยกย้ายกลับไปประจำกองบัญชาการกองทัพบกพร้อมกับพลตำรวจโท วิฑูรย์ ยะสวัสดิ์ ผู้ช่วยอธิบดีกรมตำรวจ โดย พลตำรวจโทพจน์ เภกะนันทน์ รองอธิบดีกรมตำรวจรักษาราชการแทน จนกระทั่งได้รับตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี 2 สมัย  และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2529
พลเอก ประจวบ สุนทรางกูร เป็นประธานสโมสรคนแรก ของสโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย
อำเภอกุฉินารายณ์
กุฉินารายณ์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดกาฬสินธุ์
ประวัติและความเป็นมา
อำเภอกุฉินารายณ์ มีชื่อเดิมคือ "กุดสิมนารายณ์" ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่บ้านกุดสิมหรือบ้านคุ้มเก่า ตำบลคุ้มเก่า (ในเขตอำเภอเขาวงปัจจุบัน) ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองชั้นตรี มีชื่อว่า "กุดสิมนารายณ์" โดยมีพระธิเบศร์วงศา (ท้าวกอ หรือ ราชวงษ์กอ, ต้นตระกูล โทธิเบศร์วงศา) เป็นผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองคนแรก เหตุที่ได้ชื่อว่า "กุดสิมนารายณ์" ก็เนื่องจากที่ตั้งที่ว่าการอำเภอหรือที่ตั้งเมือง มีหนองน้ำแยกจากห้วยเรียกว่า "กุด" และมีศาลาสำหรับประกอบศาสนากิจอยู่กลางน้ำ เรียกว่า "สิม" ต่อมาชาวบ้านได้พบเทวรูปพระนารายณ์ทำด้วยไม้อยู่ในหนองน้ำแห่งนั้น ชาวบ้านจึงเรียกว่า "กุดสิมนารายณ์" และต่อมาได้แผลงไปตามสำเนียงการพูดเป็น "กุฉินา-รายณ์"
แต่เดิมมีเขตการปกครอง 4 ตำบล คือ ตำบลคุ้มเก่า ตำบลสงเปลือย ตำบลแจนแลน และตำบลชุมพร ส่วนตำบลนาคู ตำบลภูแล่นช้าง ตำบลคำบง ตำบลไค้นุ่น อยู่ในเขตการปกครองของเมืองภูแล่นช้าง ต่อมาทางราชการได้พิจารณาเห็นว่าเมืองภูแล่นช้างกับเมืองกุดสิมนารายณ์ มีอาณาเขตคับแคบและตั้งอยู่ใกล้กัน จึงได้ยุบเมืองภูแล่นช้างให้ไปตั้งเป็นเมืองใหม่ที่อำเภอยางตลาดในปัจจุบัน แล้วให้รวมอาณาเขตเมืองภูแล่นช้างเข้ากับเมืองกุดสิมนารายณ์ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2445
ครั้นต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2454 ทางราชการได้แต่งตั้งหลวงประเวศน์อุทรขันธ์ (ลี มัธยมนันท์) มาดำรงตำแหน่งนายอำเภอ และได้พิจารณาเห็นว่าสภาพท้องที่ทางภูมิศาสตร์ไม่เหมาะสมทุรกันดาร ทางคมนาคมไม่สะดวก ในฤดูแล้งขาดแคลนน้ำดื่มน้ำใช้มีไข้ป่าชุกชุม ราษฎรทำมาหากินไม่สะดวกจึงได้ย้ายที่ตั้งเมืองมาอยู่ที่บ้านบัวขาว เมื่อปี พ.ศ. 2456 อันเป็นที่ตั้งของอำเภอในปัจจุบัน และเป็นการสิ้นสุดระบบเจ้าเมืองภูไท โดยพระธิเบศร์วงศา หรือท้าวกินรี เป็นเจ้าเมืองคนที่สามเป็นเจ้าภูไทคนสุดท้ายที่ได้ปกครองหัวเมือง  ในปี พ.ศ. 2474 จังหวัดกาฬสินธุ์ถูกยุบลงเป็นอำเภอ โดยให้จังหวัดกาฬสินธุ์เดิมทั้งหมดไปขึ้นกับจังหวัดมหาสารคาม รวมทั้งอำเภอกุฉินารายณ์ด้วย จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2483 หลวงบริหารชนบท (ส่วนบริหารชนบท) ซึ่งเป็นข้าหลวงจังหวัดมหาสารคามได้ขอแบ่งปันเขตจังหวัดใหม่ ระหว่างจังหวัดนครพนมกับจังหวัดมหาสารคาม โดยถึอเอากึ่งกลางลำน้ำพอง และสันเขาภูพานเป็นเขตแดน จึงได้ตัดโอนหมู่บ้านห้วยแดง บ้านโคกโก่ง และบ้านขุมขี้ยาง จากอำเภอคำชะอี จังหวัดนครพนม (ปัจจุบันขึ้นกับจังหวัดมุกดาหาร) มาขึ้นกับ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
ต่อมาในปี พ.ศ. 2490 ทางราชการได้ยกฐานะอำเภอเมืองกาฬสินธุ์ ขึ้นเป็นจังหวัดกาฬสินธุ์ อำเภอกุฉินารายณ์ จึงโอนมาขึ้นกับจังหวัดกาฬสินธุ์ตามเดิม และได้มีการเปลี่ยนแปลงอาณาเขตของตำบลต่างๆ อีกครั้งคือ แบ่งตำบลบัวขาว ออกเป็น 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลบัวขาว ตำบลจุมจัง ตำบลกุดหว้า ตำบลเหล่าไฮงาม และตำบลหนองห้าง แบ่งตำบลแจนแลน ออกเป็น 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลแจนแลน และตำบลสามขา แบ่งตำบลภูแล่นช้าง ออกเป็น 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลภูแล่นช้าง ตำบลคำบง และตำบลไค้นุ่น และแบ่งตำบลคุ้มเก่า ออกเป็น 4 ตำบล ได้แก่ ตำบลคุ้มเก่า ตำบลนาคู ตำบลหนองผือ และตำบลสงเปลือย รวม 14 ตำบล จนกระทั่ง เมื่อปี พ.ศ. 2512 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลคุ้มเก่าขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเขาวงโดยมี ตำบลคุ้มเก่า ตำบลสงเปลือย ตำบลหนองผือ ตำบลภูแล่นช้าง และตำบลนาคู อยู่ในเขตการปกครองของกิ่งอำเภอเขาวง คงเหลือตำบลที่อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกุฉินารายณ์ รวม 9 ตำบล ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ทางราชการตั้งตำบลเหล่าใหญ่ขึ้นอีก 1 ตำบล โดยแยกจากตำบลแจนแลน ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 ได้รับอนุมัติให้ตั้งตำบลนาขามขึ้นอีก 1 ตำบล โดยแยกจากตำบลสามขา ในปี พ.ศ. 2521 ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งตำบลขึ้นอีก 2 ตำบล คือ ตำบลนาโก แยกออกจากตำบลบัวขาว และตำบลไค้นุ่น แยกจากตำบลนิคมห้วยผึ้ง
ในปี พ.ศ. 2524 ทางราชการได้ยกฐานะตำบลนิคมห้วยผึ้ง ขึ้นเป็นกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง มีตำบลนิคมห้วยผึ้ง ตำบลไค้นุ่น และตำบลคำบง ไปขึ้นอยู่ในเขตการปกครองของกิ่งอำเภอห้วยผึ้ง คงเหลือตำบลที่อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอกุฉินารายณ์ 10 ตำบล 84 หมู่บ้าน ในขณะนั้น
ปัจจุบัน อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์ มีเขตการปกครองทั้งสิ้น 12 ตำบล 142 หมู่บ้าน เทศบาล 4 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) 10 แห่ง นายอำเภอคนปัจจุบัน ชื่อนายรณชิต พุทธลาดำรงตำแหน่ง เป็นลำดับที่ 46 ของผู้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอ
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอกุฉินารายณ์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 70 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ยศทหารแอฟริกาใต้
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหาร และ กำลังกึ่งทหารของกองทัพแอฟริกาใต้ ในห้วงเวลาต่างๆ โครงสร้างชั้นยศได้รับแบบธรรมเนียมมาจากกองทัพสหราชอาณาจักร.
สัญญาบัตร
ยศทหารสัญญาบัตรของ กองทัพอากาศ และ บริการสาธารณสุขทหาร ใช้ระบบ เครื่องหมายยศทหารเดียวกับยศกองทัพบก ทุกประการ อนึ่งในปี ค.ศ. 2002 กองทัพอากาศ ได้เปลี่ยนแปลงระบบยศทหาร โดยยกเลิกรูปแบบยศเดิม (ยุคการถือผิว) ไปใช้ระบบยศของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
เหตุกราดยิงที่เซติเญ พ.ศ. 2565
เหตุการณ์
เมื่อเวลาประมาณ 15:30 น. ของวันที่ 12 สิงหาคม 2022 บอริลอวิชเข้าไปในบ้านของเขาในย่านเมดอวินาของเมืองเซติเญ ก่อนจะมีปากเสียงกับครอบครัวที่เป็นผู้เช่าช่วง (sub-tenant) ในบ้านหลังนั้น   จากนั้นเขาใช้ปืนคาร์ไบน์ล่าสัตว์ยิงใส่สมาชิกของครอบครัวสามคนจนเสียชีวิต ในจำนวนนี้เป็นเด็กสองคน เมื่อยิงเสร็จ บอริลอวิชโทรศัพท์หาผู้เป็นพ่อของครอบครัวดังกล่าวซึ่งไม่อยู่ในที่เกิดเหตุในเวลานั้น เพื่อแจ้งว่าได้สังหารภรรยาและลูก ๆ ของเขาแล้ว ขณะเกิดเหตุยิง มีผู้โทรศัพท์แจ้งเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยเซติเญ จากนั้นบอริลอวิชเดินออกไปนอกบ้านและยิงพลเรือนบนท้องถนนโดยไม่เลือกหน้า เขาบุกเข้าบ้านหลังหนึ่งในละแวกนั้นและสังหารพลเมืองสูงอายุสองคน ส่วนหลานอายุ 32 ปี บาดเจ็บ จากนั้นจึงสังหารลูกชายของพลเมืองสูงอายุที่หน้าประตูบ้าน บอริลอวิชยังสังหารลุงของตนเองและเพื่อนบ้านอีกสามคน สองคนในจำนวนนี้เป็นสตรี
เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุ บอริลอวิชปฏิเสธที่จะมอบตัวแต่กลับยิงใส่ตำรวจ เป็นผลให้มีตำรวจได้รับบาดเจ็บหนึ่งคน บอริลอวิชยังยิงปืนใส่รถพยาบาลคันหนึ่งเพื่อกันไม่ให้เจ้าหน้าที่เข้าไปดูแลผู้ที่ถูกเขายิง เมื่อเวลาราว 15:50 น. บอริลอวิชหยุดยิงและโทรศัพท์และกล่าวว่าเขา "คงไม่รอด" จากนั้นเขาวิ่งหนีออกไปทางภูเขาออร์ล็อฟเกิร์ช ในขณะเดียวกันตำรวจก็เริ่มยิงใส่เขา ต่อมามีรายงานว่าพลเมืองคนหนึ่งในพื้นที่ยิงบอริลอวิชเสียชีวิตด้วยปืนพกระหว่างที่บอริลอวิชยิงสู้กับตำรวจ นอกจากนี้ยังมีพลเมืองพยายามเกลี้ยกล่อมให้บอริลอวิชยอมมอบตัว เจ้าหน้าที่ตำรวจยิงกระสุนใส่บอริลอวิชประมาณยี่สิบนัด แต่โดนเขาอย่างน้อยเพียงห้านัดตามรายงานการชันสูตรพลิกศพ ถนนหลายสายในพื้นที่ถูกสั่งปิดและมีการเสริมกำลังตำรวจในพื้นที่อย่างแน่นหนา
ผู้เสียหาย
เหตุการณ์นี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวมสิบเอ็ดคน (รวมทั้งผู้ก่อเหตุ) และส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บหกคน เด็กอายุ 8 ปี และ 11 ปีเสียชีวิตในบ้านของบอริลอวิช ส่วนผู้เป็นแม่เสียชีวิตที่โรงพยาบาล เหยื่อที่เหลือเจ็ดคนเป็นพลเรือนในพื้นที่ ผู้บาดเจ็บสองคนถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในเซติเญ และผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสอันตรายถึงชีวิตสี่คนถูกส่งตัวไปยังศูนย์คลินิกพอดกอรีตซา
ผู้ก่อเหตุ
วุชกอ บอริลอวิช เป็นผู้ก่อเหตุกราดยิงนี้ เขาทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ในอุทยานแห่งชาติลอฟเช็นเป็นเวลาห้าปีกระทั่งเสียชีวิต ก่อนหน้านี้เคยเป็นหัวหน้าบริการรักษาความสะอาดสิ่งแวดล้อม (environmental hygiene service) เขาเกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 1988 ในเซติเญ สาธารณรัฐมอนเตเนโกร ประเทศยูโกสลาเวีย จบการศึกษาระดับประถมในเมืองบ้านเกิดและจบการศึกษาระดับมัธยมในเบลเกรด ประเทศเซอร์เบีย เขาเคยเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นจากพรรคประชาธิปไตยสังคม เขาแต่งงานแล้วและมีลูกสามคน
การสืบค้น
เจ้าหน้าที่ยังไม่เปิดเผยรายละเอียดและเหตุจูงใจที่ทำให้บอริลอวิชก่อเหตุกราดยิง ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งของเขาอ้างว่าแรงจูงใจมาจากผู้เช่าช่วงค้างชำระค่าเช่าบ้านแก่บอริลอวิช
รายงานระบุว่าพลเมืองท้องถิ่นที่ยิงบอริลอวิชเสียชีวิตขณะกำลังยิงโต้ตอบกับตำรวจคือ เนนาด "เนนอ" กาลูเจรอวิช (Ненад "Нено" Калуђеровић / Nenad "Neno" Kaluđerović) อย่างไรก็ตาม ยังไม่เป็นที่ทราบชัดเจนว่าบอริลอวิชเสียชีวิตจากกระสุนของเนนาดจริงหรือไม่
อีดีอาร์
อีดีอาร์ (EDR) อาจหมายถึง
แฟนฉัน
แฟนฉัน เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก-คอมเมดี้ดราม่าว่าด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับความรักวัยเด็ก ในอดีตแห่งความทรงจำ กำกับการแสดงโดยกลุ่ม 365 ฟิล์ม และเข้าฉายอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2546
ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่เกิดขึ้นจากการที่ 3 บริษัทบันเทิงไทยอย่าง จีเอ็มเอ็ม พิคเจอร์ ที่พรั่งพร้อมด้วยแผนการตลาดและโฆษณามี ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่เชี่ยวชาญในเรื่องการจัดจำหน่ายแน่นด้วยประสบการณ์ที่เข้าใจคนดูหนังไทย และ หับ โห้ หิ้น ฟิล์ม ที่อัดแน่นด้วยทีมงานการสร้างภาพยนตร์ระดับแนวหน้าร่วมมือร่วมใจกันทำงานเพื่อบันทึกไว้เป็นเกียรติประวัติทั้ง 3 บริษัทมีมุมมองเดียวกัน นอกจากนั้น ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้มากที่สุดในปีนั้น ด้วยมูลค่าถึง 137.3 ล้านบาท ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จทั้งด้านกระแสตอบรับและรายได้เป็นอย่างสูง และด้วยความสำเร็จนั้นทำให้บริษัททั้งสามได้ยุบตัวแล้วรวมตัวกันเป็นบริษัทใหม่ในชื่อ จีเอ็มเอ็ม ไท หับ หรือ จีทีเอช
ในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2566 จีดีเอช ห้าห้าเก้า ประกาศนำภาพยนตร์แฟนฉันกลับมาทำใหม่ในฉบับ Digital Remaster บนความละเอียดระดับ 4K เพื่อออกฉายใหม่ในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2566 พร้อมกันนี้ยังได้ร่วมมือกับ ช่องวัน 31 และซีเนริโอ ประกาศพัฒนาละครเวที แฟนฉัน 1.5 เดอะมิวสิคัล โดยมีกำหนดเปิดแสดงในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ณ โรงละครเมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัล ดิ เอสพละนาด ทั้งหมดเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 20 ปี ภาพยนตร์แฟนฉันในปี พ.ศ. 2566
งานสร้างและสถานที่ถ่ายทำ
ภาพยนตร์เรื่อง แฟนฉัน กำกับโดยผู้กำกับการแสดง 6 คน ในนามกลุ่ม 365 ฟิล์ม กลุ่มคนรักหนังของเพื่อนๆ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รุ่น 29 วิชาเอกภาพยนตร์และภาพนิ่ง อันประกอบด้วย นิธิวัฒน์ ธราธร (ต้น), ทรงยศ สุขมากอนันต์ (ย้ง), คมกฤษ ตรีวิมล (เอส), วิทยา ทองอยู่ยง (บอล), วิชชา โกจิ๋ว (เดียว), อดิสรณ์ ตรีสิริเกษม (ปิ๊ง) ฝึกสอนการแสดงโดย รสสุคนธ์ กองเกตุ หรือครูเงาะเจ้าของโรงเรียนสอนแอคติ้ง The Drama Academy โดยมี จิระ มะลิกุล, ยงยุทธ ทองกองทุน และ ประเสริฐ วิวัฒนานนท์พงษ์ เป็นโปรดิวเซอร์
ในเรื่องการเขียนบทที่ผู้กำกับฯ ทั้ง 6 คนร่วมกันเขียน ยังได้ อมราพร แผ่นดินทอง รุ่นน้องที่เป็นนักเขียนนิตยสารเด็ก มาร่วมเขียนบทอีกด้วย โดยดัดแปลงมาจากเรื่องสั้น อยากบอกเธอรักครั้งแรก ในเว็บไซต์ นิเทศฯ ดอตเน็ต ที่บอล (วิทยา ทองอยู่ยง) เป็นคนเขียน ทั้งนี้หลายๆฉากในภาพยนตร์ ได้รับอิทธิพลมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นยุค '80 เรื่องโดราเอมอนอีกด้วย
ชื่อภาพยนตร์ มาจากชื่อเพลง แฟนฉัน ของวงชาตรี
โดยฉากในภาพยนตร์ ถ่ายทำที่โรงเรียนเทพวิทยา อ.บ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี ,ชายหาดเจ้าสำราญ,เทศบาลเมืองเพชรบุรี, ค่ายเพชรบุรีราชสิรินธร กองพันล่าง จังหวัดเพชรบุรี, โรงเรียนบ้านท่ายาง(ประชาสรรค์) โครงรักษาและบำรุงน้ำ(เขื่อนเพชร) อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี, ตำบลบ่อนอก และสถานีรถไฟบ่อนอก อำเภอกุยบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ในฉากปั่นจักรยานร้องเพลงคอนเสิร์ตคนจน ของวงนกแล
เพลงประกอบภาพยนตร์
ส่วนเพลงที่นำมาทำใหม่เช่น แฟนฉัน โดย AB Normal, เพลงรักครั้งแรก โดย จั๊ก - ชวิน, เพลงป้ากะปู่ โดย ดาจิม และเพลงความทรงจำสีจาง ที่แต่งใหม่ร้องโดย ปาล์มมี่
สิ่งสืบเนื่อง
เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2566 ซีเนริโอ ได้จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวโครงการละครเวที แฟนฉัน เดอะมิวสิคัล 1.5 เพื่อเป็นการฉลองครบรอบ 20 ปี ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวละครเวทีจะเล่าถึงเหตุการณ์นับจากวันที่น้อยหน่าย้ายบ้านไป 20 ปีให้หลัง และเจี๊ยบกับน้อยหน่ามีโอกาสได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัย โดยละครเวทีมีกำหนดเปิดแสดงในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ณ โรงละครเมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัล ดิ เอสพละนาด
ฟร็องซัว บูเช
ฟร็องซัว บูเช (François Boucher; 29 กันยายน ค.ศ. 1703 - 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1770) เป็นจิตรกรสมัยโรโคโคคนสำคัญชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ผู้มีชื่อเสียงในงานเขียนที่เป็นอุดมคติและอวบอิ่ม (voluptuous) ของภาพประเภทคลาสสิก อุปมานิทัศน์ และท้องทุ่ง (pastoral) นอกจากนั้นบูเชก็ยังเขียนภาพเหมือนหลายภาพของมาดาม เดอ ปงปาดูร์
ประวัติ
ฟร็องซัว บูเชเกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 1703 ที่กรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นบุตรของนีกอลา บูเช ช่างออกแบบลูกไม้ บูเชอาจจะเป็นจิตรกรตกแต่งผู้มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 18 จากงานเขียนที่เรียกว่ามีลักษณะแบบโรโคโค เมื่อมีอายุได้ 17 ปีบูเชก็ไปฝึกงานกับฟร็องซัว เลอมวน (François Lemoyne) แต่เพียงสามเดือนบูเชก็ไปทำงานกับช่างพิมพ์ (engraver) ฌ็อง-ฟร็องซัว การ์ ภายในสามปีเท่านั้นบูเชก็ได้รับรางวัลอันมีเกียรติกรองด์ปรีซ์เดอโรมจากราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรม (Académie de peinture et de sculpture) แต่ก็ไม่ได้ถือโอกาสรับรางวัลในการเดินทางไปศึกษายังสถาบันแห่งฝรั่งเศสแห่งกรุงโรม (Académie de France à Rome) จนกระทั่งอีกสี่ปีต่อมา เมื่อกลับจากอิตาลีในปี ค.ศ. 1731 บูเชก็ได้รับเข้าเป็นสมาชิกของราชสถาบันแห่งจิตรกรรมและประติมากรรมในฐานะจิตรกรประวัติศาสตร์ และในปี ค.ศ. 1734 ก็ได้เป็นสมาชิกของคณะวิชาการของสถาบัน
Pseudomisopates
Pseudomisopates เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Plantaginaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Pseudomisopates rivas-martinezii.
ฟร็องซัว บูเช
ประวัติ
จากนั้นงานอาชีพของบูเชก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นเมื่อได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นจากการเป็นศาสตราจารย์เป็นอธิการของสถาบัน, เป็นผู้อำนวยการโรงงานทอพรมแขวนผนังกอเบอแล็ง ในปี ค.ศ. 1755 และ เป็นจิตรกรเอกประจำราชสำนักฝรั่งเศส ระหว่างปี ค.ศ. 1765 ถึงปี ค.ศ. 1770
Pseudomisopates
ถิ่นกำเนิดของมันคือสเปนตอนกลาง
ฟร็องซัว บูเช
ประวัติ
อิทธิพลของอ็องตวน วาโต และปีเตอร์ พอล รูเบนส์ เห็นได้ในงานเขียนในสมัยแรกของบูเชที่เป็นงานเขียนที่แสดงความสงบและความเป็นอุดมคติ ที่เห็นได้จากธรรมชาติและภูมิทัศน์ที่เขียน แต่งานเขียนของบูเชต่างจากงานเขียนประเภทเดียวกันที่ทำกันมาก่อนหน้านั้นที่มิได้แสดงความบริสุทธิ์ของธรรมชาติแต่เป็นการเขียนที่มีลักษณะเฉพาะตัวและแฝงความเร้าใจทางเพศ (eroticism) เข้าไปในภาพด้วย นอกจากนั้นงานเขียนที่เกี่ยวกับตำนานเทพก็เป็นงานเขียนที่เต็มไปด้วยพลังและความรู้สึกอันใกล้ชิดแทนที่จะเป็นงานเขียนที่แสดงความมีอานุภาพของเทพตามธรรมเนียมการเขียน มาดาม เดอ ปงปาดูร์ (พระสนมในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15) เป็นผู้หนึ่งที่ชื่นชมงานเขียนของบูเช โดยเฉพาะในงานเขียนภาพเหมือนของเธอเองที่บูเชส่งเสริมความงามของตัวแบบ
ภาพเขียนเช่น “อาหารเช้า” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1739 เป็นฉากครอบครัวเป็นภาพที่แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนภาพชีวิตประจำวันที่บูเชใช้ภรรยาและครอบครัวของตนเองเป็นแบบ แต่ฉากที่แสดงความใกล้ชิดของครอบครัวเช่นนี้เป็นลักษณะที่ต่างจากการเขียนภาพแบบ “ยั่วยวนอารมณ์” (licentious) อย่างสิ้นเชิง เช่นที่เห็นในภาพเหมือนประเภทสตรีในฮาเร็ม “โอดาลิสก์” (Odalisque) ภาพ “โอดาลิสก์” ผมดำภาพหนึ่งถึงกับทำให้นักวิพากษ์ศิลป์เดอนี ดีเดอโร (Denis Diderot) ถึงกับกล่าววิจารณ์บูเชว่า “ขายภรรยาเป็นโสเภณี” และภาพ “โอดาลิสก์ผมทอง”  เป็นภาพเหมือนที่แสดงให้เห็นถึงการมีความสัมพันธ์นอกสมรสของพระมหากษัตริย์ บูเชมามีชื่อกับการเขียนภาพให้ลูกค้าส่วนตัวผู้มีฐานะดี แต่หลังจากที่ถูกวิจารณ์โดยดิเดอโรต์แล้วงานของบูเชก็เริ่มถูกโจมตีหนักขึ้นในระหว่างบั้นปลายของความสร้างสรรค์
นอกจากจะเป็นจิตรกรแล้วบูเชก็ยังออกแบบฉากละครและเครื่องแต่งกายของตัวละครด้วย เช่นสำหรับอุปรากรชวนขันโดยชาร์ล ซีมง ฟาวาร์ (Charles Simon Favart) ที่คล้ายกับลักษณะงานจิตรกรรมที่เขียน และออกแบบพรมทอแขวนผนัง เช่นการออกแบบพรมทอแขวนผนังโบแว (Beauvais tapestry) ที่เป็นหัวเรื่อง “เทศกาลอิตาลี” ในปี ค.ศ. 1736 ซึ่งเป็นงานที่มีชื่อเสียงจนมีการทอกันใหม่หลายครั้งต่อมา และต่อมาในชุดที่เป็นเรื่องราวของคิวปิดและไซคี ระหว่างยี่สิบปีที่ยุ่งอยู่กับงานพรมทอแขวนผนังโบแว บูเชก็ออกแบบพรมอีกหกชุด จนเมื่อมาได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงงานทอพรมแขวนผนังกอเบอแล็ง ในปี ค.ศ. 1755 ที่เป็นคู่แข่งกับโบแวเท่านั้นที่ทำให้ต้องหยุดชะงักลง นอกจากนั้นแล้วบูเชก็ยังถูกเรียกตัวไปออกแบบงานฉลองในเทศกาลต่างๆ ของราชสำนักที่จัดโดยแผนกจัดงานมหกรรม (Menus plaisirs du Roi) และสำหรับอุปรากรที่พระราชวังแวร์ซายส์และพระราชวังฟงแตนบโล งานที่ได้รับก็ยิ่งสร้างชื่อเสียงที่มีอยู่แล้วให้มากยิ่งขึ้น ที่ทำให้มีผู้นำไปแกะพิมพ์ หรือเมื่อโรงงานพอร์ซีเลนแว็งแซน (Vincennes porcelain) และ โรงงานแห่งชาติแห่งแซฟวร์ (Manufacture nationale de Sèvres) นำไปเป็นลวดลายในการออกแบบเครื่องเคลือบ
จิตรกรฟื้นฟูคลาสสิกฌัก-หลุยส์ ดาวิดเริ่มศึกษางานเขียนกับฟร็องซัว บูเช
บูเชมีชื่อเสียงจากประโยคที่ว่าธรรมชาติ “trop verte et mal éclairée” ที่แปลว่า “เขียวเกินไปและให้แสงไม่ถูกต้อง”
บูเชเสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1770 ในกรุงปารีส ชื่อของบูเชและมาดาม เดอ ปงปาดูร์เป็นชื่อสองชื่อที่มีความเกี่ยวดองกับศิลปะโรโคโคอย่างขาดไม่ได้ ที่ทำให้พี่น้องกงกูร์บรรยายว่า “บูเชเป็นหนึ่งในบุคคลประเภทที่เป็นผู้แทนของรสนิยมของศตวรรษ ผู้ที่แสดง, เป็นตัวแทน และ เป็นสัญลักษณ์ของยุค”
สมุดภาพ
1703 1770
ราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรม
ราชสถาบันจิตรกรรมและประติมากรรม (Académie de peinture et de sculpture) เป็นสถาบันการศึกษาที่ตั้งอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1648 ตามแบบสถาบันศิลปะของประเทศอิตาลี เช่นวิทยาสถานนักบุญลูกาในกรุงโรม
Pseudomelasma
ถิ่นกำเนิดของมันคือมาดากัสการ์
พวงมาลัย (แก้ความกำกวม)
พวงมาลัย สามารถหมายถึง
โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน
โบสถ์พระนางมารีแห่งไซออน (Church of Our Lady Mary of Zion; ርዕሰ አድባራት ቅድስተ ቅዱሳን ድንግል ማሪያም ፅዮን Re-ese Adbarat Kidiste Kidusan Dingel Maryam Ts’iyon) เป็นโบสถ์ในคริสตจักรออร์โฑด็อกซ์เทวาเฮโดแบบเอธิโอเปียในประเทศเอธิโอเปีย โบสถ์นี้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีการอ้างว่าเป็นสถานที่เก็บรักษาของหีบแห่งพันธสัญญาในปัจจุบัน โบสถ์ตั้งอยู่ในเมืองอะซุม, ภูมิภาคติกรัย เชื่อกันว่าโบสถ์หลังเดิมสร้างขึ้นรัชสมัยของเอซานา ผู้ปกครองแรกของอาณาจักรอะซุม (ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่ของประเทศเอริเทรีย และ เอธิโอเปีย) ที่เป็นคริสต์ชน ในศตวรรษที่ 4 นับจากนั้นได้มีการสร้างโบสถ์หลังใหม่ขึ้นอีก
สถานที่แห่งนี้เป็นที่ประกอบพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิเอธิโอเปียมาแต่เดิม และจะได้รับนามกล่าวเรียกเป็น "Atse" หลังเข้าร่วมพิธีที่อะซอนนี้