cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรวรรดินิยมในเอเชีย
ฝรั่งเศสในอินโดจีน
บทบาทของฝรั่งเศสในอาณานิคมเอเชียนั้นแตกต่างจากอังกฤษ เพราะฝรั่งเศสได้สูญเสียอำนาจจักรวรรดินิยมของตนให้แก่อังกฤษไป ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ดังนั้นจึงมีพื้นฐานสำหรับการขยายดินแดนเข้ามาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งในแง่ของภูมิศาสตร์และการพาณิชย์น้อยกว่าอังกฤษ ในช่วงหลังจากทศวรรษ 1850 ลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งถูกกระตุ้นโดยความต้องการด้านชาตินิยมเพื่อแข่งขันกับคู่ปรับคืออังกฤษ และได้รับการสนับสนุนทางปัญญา โดยแนวคิดเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่เหนือกว่าชาติอื่นของวัฒนธรรมฝรั่งเศส และขบวนการพิเศษของ "mission civilisatrice" หรือ ขบวนการหล่อหลอมชนพื้นเมืองให้มีความอารยะโดยผ่านการซึมซับรับเอาวัฒนธรรมของชาติฝรั่งเศสเข้าไปอย่างกลมกลืนแทบไม่รู้สึกตัว ดังนั้น ข้ออ้างโดยตรงของฝรั่งเศสในการขยายอิทธิพลเข้าสู่อินโดจีนก็คือการปกป้องคณะมิชชั่นนารีฝรั่งเศสที่เข้าไปเผยแพร่ศาสนาในพื้นที่ดังกล่าว ควบคู่กันไปกับความปรารถนาที่จะค้นหาเส้นทางเข้าสู่ทางภาคใต้ของจีน โดยผ่านพื้นที่ทางภาคเหนือของเวียดนามซึ่งเรียกว่า ดินแดนตั๋งเกี๋ย (Tonkin)
ตามสนธิสัญญาฝรั่งเศส-เวียดนาม (Franco-Vietnamese Treaty) ซึ่งทำขึ้นในปี ค.ศ. 1862 นั้น จักรพรรดิเวียดนามไม่เพียงยินยอมยกดินแดน 3 จังหวัดในโคชิน ไชน่า (Cochin China) ดินแดนทางภาคใต้ให้แก่ฝรั่งเศสโดยสิ้นเชิงเท่านั้น แต่ยังให้การรับรองสิทธิพิเศษทั่วแผ่นดินเวียดนามทั้งทางด้านการค้าและการเผยแพร่ศาสนาให้แก่ฝรั่งเศส พร้อมทั้งยอมรับการเป็นรัฐในอารักขา (protectorates) หรือการมีฝรั่งเศสเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของเวียดนามอีกด้วย จากนั้นอย่างช้า ๆ อำนาจของฝรั่งเศสก็แผ่ขยายออกไปในอินโดจีน ด้วยการสำรวจหาดินแดนใหม่ การแต่งตั้งขึ้นเป็นรัฐภายใต้อารักขาของฝรั่งเศส และการใช้กำลังเข้ายึดครองมาเป็นอาณานิคมของตนดื้อ ๆ การบุกเข้ายึดครองฮานอยในปี ค.ศ. 1882 นำไปสู่การทำสงครามโดยตรงกับจีน (ค.ศ. 1883-1885) และการมีชัยชนะในการศึกของฝรั่งเศสในสงครามครั้งนี้ ก็เป็นยืนยันถึงการมีอิทธิพลครอบงำเหนือดินแดนในภูมิภาคนี้ของฝรั่งเศส ฝรั่งเศสปกครองดินแดนโคจินไชน่าในฐานะดินแดนอาณานิคมโดยตรงของฝรั่งเศส ส่วนอันนัม (Annam, พื้นที่ตอนกลางเวียดนาม) ตังเกี๋ย และกัมพูชา ตกเป็นดินแดนภายใต้อารักขาของฝรั่งเศส โดยมีระดับการควบคุมแตกต่างกันไป และในไม่ช้าก็สามารถยึดลาวเข้าเป็นรัฐใต้อารักขาของตนได้เพิ่มขึ้นอีกแห่งหนึ่ง
เมื่อต้นศตวรรษที่ 20 ฝรั่งเศสได้สร้างจักรวรรดิขึ้นในอินโดจีน ซึ่งมีพื้นที่กว้างใหญ่กว่าประเทศแม่ในยุโรปเกือบ 50% ผู้สำเร็จราชการเมืองขึ้นของฝรั่งเศสในฮานอยปกครองโคจินไช่น่าโดยตรง ขณะที่ควบคุมภูมิภาคอื่น ๆ ด้วยระบบผู้แทนผู้สำเร็จราชการที่อยู่ประจำรัฐอารักขา (system of residents) นั่นคือ ในทางทฤษฎีแล้ว ฝรั่งเศสจะปล่อยให้ผู้ปกครองท้องถิ่น ที่ปกครองดินแดนเหล่านี้มาก่อนตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ทำหน้าที่ปกครองดินแดนต่อไป พร้อมทั้งยังคงให้ใช้โครงสร้างการบริหารราชการแบบเดิม ทั้งใน อันนัม ตั่งเกี๋ย กัมพูชา และ ลาว. แต่ในความเป็นจริงนั้น ผู้สำเร็จราชการเมืองขึ้นของฝรั่งเศส จะทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางทั้งทางด้านการเงินและการบริหารปกครองดินแดนทั้งหมด อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสถาบันต่าง ๆ ของชนพื้นเมืองจะอยู่รอดต่อไปได้ เพื่อทำให้การปกครองอาณานิคมของฝรั่งเศสเป็นที่ยอมรับได้มากขึ้น แต่สถาบันต่าง ๆ เหล่านั้นก็มีสภาพเสมือนหุ่นเชิด หรือตรายางเท่านั้น เนื่องจากไร้อิสรภาพในการดำเนินการใด ๆ ได้อย่างเป็นเสรี. ผู้ปกครองอาณานิคมฝรั่งเศส พยายามดูดกลืนชนชั้นสูงในท้องถิ่น ให้ยอมรับความยิ่งใหญ่เหนือกว่าของอารยธรรมฝรั่งเศส. ในขณะที่ฝรั่งเศสพัฒนาระบบข้าราชการพลเรือนให้ดีขึ้น และสร้างเสถียรภาพทางด้านการค้านั้น มาตรฐานการดำรงชีวิตของชนพื้นเมืองก็ตกต่ำลง. โครงสร้างสังคมในช่วงก่อนยุคอาณานิคมเสื่อมโทรมลง อินโดจีนซึ่งมีจำนวนประชากรมากกว่า 18 ล้านคนในปี ค.ศ. 1914 มีความสำคัญต่อฝรั่งเศส เนื่องจากเป็นแหล่งทรัพยากรสำคัญที่ฝรั่งเศสต้องการ คือ ดีบุก พริกไทย ถ่านหิน ฝ้าย และข้าว อย่างไรก็ตาม ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่า การมีอาณานิคมนั้น โดยแท้จริงแล้ว สามารถสร้างผลกำไรที่คุ้มค่าทางด้านการค้าพาณิชย์ให้แก่ฝรั่งเศสได้จริงหรือไม่
การแทรกซึมของลัทธิจักรวรรดินิยมในจีน
ในช่วงศตวรรษที่ 18 นั้น อังกฤษมีการค้าขายที่คึกคักกับจีน โดยมีการส่งออกแร่เงินจากเม็กซิโกไปยังจีนและนำเข้าชาจากจีนไปยังเมืองแม่ แต่เมื่ออังกฤษสูญเสียอาณานิคมอเมริกาซึ่งอยู่ใกล้ชิดติดกับเม็กซิโกไป อังกฤษก็สูญเสียแหล่งป้อนแร่เงินสำคัญของตนไปด้วย จึงเกิดความจำเป็นที่จะต้องหาสินค้าทางเลือกอื่นเพื่อการส่งออก ฝิ่นของชนอินเดียนเป็นสินค้าที่สามารถทำกำไรได้งามถ้านำมาส่งออกไปยังจีนแทน ถ้าไม่คำนึงถึงศีลธรรม สินค้าตัวใหม่นี้จะช่วยแก้ปัญหาการขาดดุลบัญชีให้แก่อังกฤษได้ แต่ก็ทำให้เกิดความสูญเสียอย่างมหาศาลทางด้านสังคมในจีน ส่งผลให้เกิดสงครามฝิ่น (Opium Wars) ระหว่างอังกฤษกับจีนขึ้นเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1830
จีนภายใต้ลัทธิจักรวรรดินิยมอังกฤษในช่วงศตวรรษที่ 19 นั้นได้รับการเลี้ยงดูด้วยความคิดที่ผิด ๆ ด้วยเช่นกันว่า เป็นแหล่งตลาดโดยธรรมชาติสำหรับสินค้าอุตสาหกรรมจากอังกฤษ (สำคัญที่สุดคือสิ่งทอ) และที่ว่าชาวจีนไม่ยอมคบค้าเกี่ยวข้องกับสินค้าอุตสาหกรรมจากต่างชาตินั้นก็เป็นเพียงเพราะการควบคุมด้านการค้าอย่างเข้มข้นของรัฐบาลจีน แต่ปัจจุบันนี้ นักประวัติศาสตร์มีความเห็นสอดคล้องกันว่า การควบคุมทางการค้าของจีนในยุคสมัยนั้นไม่ได้เข้มงวดมากมายอะไรนัก และสินค้าสิ่งทอจากอังกฤษนั้นไม่สามารถที่จะแข่งขันกับจีนได้ เนื่องจากสินค้าสิ่งทอของจีนนั้นเป็นผลผลิตที่เกิดจากแรงงานส่วนเกินของคนในครอบครัว ดังนั้นจึงไม่ต้องอาศัยการยังชีพด้วยอัตราค่าจ้างดังเช่นที่คนงานผู้ผลิตสิ่งทอเป็นอยู่ในโรงงานของอังกฤษ
ความทะเยอทะยานของเหล่าบรรดานักล่าอาณานิคมและคู่แข่งในตะวันออกไกล ทำให้จีนซึ่งมีอาณาจักรกว้างใหญ่ไพศาล และจำนวนประชากรมากกว่า 1 ใน 4 ของโลก ตกเป็นเป้าของการไล่ล่าเพื่อเข้ายึดครองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่สิ่งที่ทำให้จีนยังคงสามารถอยู่รอดเป็นประเทศเอกราชอยู่ได้ในภาพรวมนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะความยืดหยุ่นของโครงสร้างทางสังคมและการบริหารปกครองของจีนเอง อย่างไรก็ตาม การคงความเป็นเอกราช รอดปากเหยี่ยวปากกาลัทธิจักรวรรดินิยมของแผ่นดินใหญ่จีนไว้ได้โดยรวมนั้น ยังสามารถมองได้ด้วยว่าเป็นภาพสะท้อนให้เห็นถึงขีดจำกัดที่แท้จริงของลัทธิจักรวรรดินิยมยุโรป เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการอ้างสิทธิในการแข่งขันที่คล้ายคลึงกันได้อีกด้วย
ตามหลักการแล้ว เบื้องลึกของการไล่ล่าหาอาณานิคมของชาติตะวันตก ก็คือเพื่อให้มีดินแดนสำหรับใช้เป็นที่ตั้งกองกำลัง ซึ่งจะกลายเป็นฐานที่มั่นสำคัญทางยุทธศาสตร์ขึ้นในดินแดนที่อยู่ห่างไกล เพื่อกองกำลังเหล่านั้น จะได้ทำหน้าที่ปกป้องพื้นที่ "การลงทุน" ขนาดใหญ่ของเหล่าประเทศเจ้าอาณานิคมทั้งหลาย ดังเช่นใน อินเดีย ลาตินอเมริกา และจีน. แต่อังกฤษนั้น ในบางสำนึก ยังคงยึดมั่นกับแนวคิดตามลัทธิเสรีพาณิชย์ของนักเศรษฐศาสตร์ คอบ เด็น ที่ว่า ลัทธิอาณานิคมอย่างไม่เป็นทางการนั้น มีความเหมาะสมมากกว่า ซึ่งแนวคิดนี้ก็ได้เป็นที่ยอมรับตามกันอย่างเป็นเอกฉันท์ในกลุ่มนักทุนนิยมอุตสาหกรรมทั้งหลายในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาระหว่างการล่มสลายของนโปเลียนและสงครามฟรังโก-ปรัสเซียน. สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปนั้น ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นความชอบสำหรับลัทธิอาณานิคมเหนือกว่าจักรวรรดิอย่างไม่เป็นทางการ แต่ท่าทีต่อการปกครองอาณานิคมอย่างเป็นทางการในส่วนใหญ่ของพื้นที่ในแถบร้อนนั้น ครั้งหนึ่งเคยถูกพิจารณาว่า "ล้าหลัง" มากเกินไปสำหรับการค้า พื้นที่ซึ่งมีความเป็นเอกราชนั้น ให้การต้อนรับขับสู้จักรวรรดิอย่างไม่เป็นทางการอยู่แล้ว ส่วนใหญ่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกปกครองในฐานะอาณานิคมอย่างเป็นทางการ ในช่วงของการปรับเปลี่ยนโยกย้ายเข้าสู่ยุคจักรวรรดินิยมใหม่
อย่างไรก็ตาม อาจมีการโต้แย้งว่า ขนาดและกำลังความแข็งแกร่งของจีนเมื่อเปรียบเทียบกับชุมชนอัฟริกาในยุคก่อนอาณานิคมนั้น ทำให้การบังคับไล่ล่าเอาจีนมาเป็นเมืองขึ้นอย่างเป็นทางการโดยชาติมหาอำนาจตะวันตกเพียงชาติใดชาติหนึ่งเพียงชาติเดียวนั้นทำได้ยากยิ่ง แต่ถ้าชาติจักรวรรดินิยมเหล่านั้นผนึกกำลัง เป็นพันธมิตรและร่วมมือกันรุกรานจีน การเข้ายึดครองจีนมาเป็นอาณานิคมก็น่าจะเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ แต่ความเป็นศัตรูคู่ปฏิปักษ์ระหว่างกันของบรรดามหาอำนาจตะวันตกแต่ละชาติในช่วงเวลานั้น ทำให้ความร่วมมือดังกล่าวเป็นไปไม่ได้ จนกระทั่งในทศวรรษ 1900 การผนึกร่วมเป็นพันธมิตรของบรรดาชาติตะวันตกจึงปรากฏเป็นรูปเป็นร่างขึ้น แต่วัตถุประสงค์ของความร่วมมือดังกล่าวก็จำกัดอยู่เพียงแค่การร่วมกันปราบปรามกลุ่มกบฏนักมวยที่ก่อกบฏต่อต้านจักรพรรดิจีนเท่านั้น ทั้งนี้ก็เพราะอังกฤษและสหรัฐอเมริกามีความเห็นขัดแย้งกันในประเด็นของเป้าหมาย ("การเปิดประตู" หมายความว่ามหาอำนาจทุกประเทศจะได้รับประโยชน์ในการเข้าถึงตลาดเหมือน ๆ กันหมด) ส่วนเยอรมันและรัสเซียก็มีประเด็นไม่ลงรอยกันในเรื่องของเขตแดน
อังกฤษพบว่าเป็นการยากที่จะขายสินค้าของตนในจีน และประสบกับสถานการณ์ (ในลักษณะที่เหมือนกันกับชาติยุโรปอื่น ๆ) คือต้องเสียดุลการค้าให้แก่จีน มาจนกระทั่งต้นศตวรรษที่ 19 การเริ่มต้นการค้าฝิ่นขนานใหญ่จากอาณานิคมอินเดียของอังกฤษไปยังจีน ทำให้สถานการณ์ดุลการค้าดังกล่าวแปรเปลี่ยนไป พร้อมกับทำให้จำนวนผู้เสพติดฝิ่นเพิ่มขึ้นอย่างกว้างขวางในกลุ่มประชากรจีนระดับสูง และเป็นภัยคุกคามประเทศด้วยก่อให้เกิดความเสียหาย บ่อนทำลายประชากรจีนทั้งทางด้านสุขภาพ ศีลธรรมจรรยา และทางด้านจิตวิทยา อย่างรุนแรงจนไม่อาจจะวัดคำนวณออกมาเป็นสถิติตัวเลขได้
ความพยายามของเจ้าหน้าที่จีนในกวางโจว (Guangzhou/Canton) ในการหยุดยั้งการค้าฝิ่น นำไปสู่สงครามฝิ่นครั้งแรก (The First Opium War) ขึ้น ในระหว่างปี ค.ศ. 1839-1842 ซึ่งอังกฤษสามารถรบชนะจีนได้อย่างง่ายดาย และได้รับอำนาจในการปกครองฮ่องกง. สนธิสัญญานานกิง (The Treaty of Nanjing) ยอมรับหลักการของการมีสิทธิสภาพนอกอาณาเขต (the principle of extraterritory) ซึ่งคนสัญชาติอังกฤษที่กระทำผิดบนแผ่นดินจีนไม่ต้องขึ้นศาลจีน แต่จะถูกพิพากษาตัดสินโดยชาวอังกฤษด้วยกันเองแทน
สงครามฝิ่นครั้งที่ 2 (The Second Opium War ระหว่างปี ค.ศ 1856-1860) ฝรั่งเศสเข้าร่วมกับอังกฤษ หลังจากมิชชันนารีชาวฝรั่งเศสเสียชีวิตและจีนจับตัวกะลาสีชาวอังกฤษไป สงครามครั้งนี้ขยายเขตอิทธิพลของอังกฤษจากในฮ่องกงออกไปสู่พื้นที่ต่อเนื่องในแผ่นดินใหญ่คือเกาลูน สนธิสัญญาเทียนสิน (The Treaty of Tianjin) ที่จีนต้องลงนามเพื่อยุติสงคราม ยิ่งทำให้อำนาจจักรวรรดินิยมตะวันตกแผ่ขยายปกคลุมเหนือดินแดนจีนเพิ่มมากยิ่งขึ้นไปอีก
ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1894-1895 จีนแพ้สงครามเกาหลีที่ทำกับญี่ปุ่น ต้องจ่ายค่าปฏิกรสงครามเป็นมูลค่าสูงถึง 150 ล้านดอลลาร์ ต้องยอมยกเกาะไต้หวันหรือฟอร์โมซาและหมู่เกาะใกล้เคียงให้แก่ญี่ปุ่น สำหรับเกาหลีนั้นแม้จะเป็นประเทศที่ยอมรับกันว่าไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของใคร แต่ก็ตกอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นอยู่ระยะหนึ่ง ฝรั่งเศส เยอรมัน และรัสเซีย ได้ร่วมมือกันเข้าแทรกแซงและป้องกันไม่ให้ญี่ปุ่นรุกเข้าผนวกดินแดนอื่น ๆ ต่อไปได้ ซึ่งช่วงระยะเวลาดังกล่าวนี้ ได้กลายเป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำที่ขมขื่นในญี่ปุ่น เมื่อชาติมหาอำนาจกลุ่มเดียวกันนี้ ได้ช่วยกันเองเข้ายึดครองฐานทัพเรือ และขยายเขตอิทธิพลของกันและกัน เหนือดินแดนจีนในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1897-1898
จอห์น เฮย์ (John Hay) รัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐอเมริกาในขณะนั้นได้ออกมาเรียกร้องในเดือนกันยายน ค.ศ. 1899 ให้ชาติมหาอำนาจต่างๆ ยอมรับในหลักการ"เปิดประตู" (the principle of the "Open Door") อันหมายถึงเสรีภาพของการเข้าถึงการค้า (freedom of commercial access) ของทุกชาติและไม่ผนวกดินแดนจีนเข้าเป็นของตนเอง (non-annexation of Chinese territory) อังกฤษและญี่ปุ่นสนับสนุนหลักการของสหรัฐ ซึ่งท่าทีของสหรัฐดังกล่าวช่วยให้สามารถควบคุมการจัดสรรปันส่วน แบ่งแยกดินแดนจีนมิให้ขยายตัวต่อไปได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนี้ก็เป็นไปเพื่อตอบสนองต่อผลประโยชน์ของมหาอำนาจยุโรปที่ต้องการให้มีรัฐบาลจีนที่อ่อนแอ แต่ยังคงมีความเป็นเอกราชไว้อยู่ เนื่องจาก ถ้ารัฐบาลจีนเกิดล่มสลายลงอย่างสิ้นเชิงนั้น ประเทศมหาอำนาจทั้งหลายก็จะเกิดความเสี่ยงที่จะต้องสูญเสียสิทธิพิเศษต่างๆที่ได้มาแล้วจากการเจรจากับรัฐบาลจีนขณะนั้น ขณะเดียวกันชาติตะวันตกเหล่านี้ก็ไม่ต้องการเห็นรัฐบาลจีนที่เข้มแข็ง เนื่องจากจะไม่เป็นประโยชน์แก่ตน เพราะรัฐจีนที่แข็งแกร่งนั้นอาจสามารถฉีกสนธิสัญญาที่ทำไว้แล้วกับชาติตะวันตกเหล่านั้นทิ้งได้
การผุกร่อนของอำนาจอธิปไตยของจีนส่งผลให้กระแสการจลาจลต่อต้านชาวต่างชาติระเบิดขึ้นอย่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งในเดือนมิถุนายน ปี 1900 เมื่อกลุ่มนักมวย (Boxers – หรือที่ถูกต้องก็คือสมาคม "กำปั้นแห่งความยุติธรรมและความปรองดองสามัคคี - the righteous and harmonious fists") บุกเข้าโจมตีสถานทูตของชาติยุโรปต่างๆที่ตั้งอยู่ในกรุงปักกิ่ง ส่งผลให้ชาติตะวันตกเหล่านั้น จับมือผนึกกำลังรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พร้อมสั่งให้กองทัพของตนซึ่งประจำการอยู่ที่เมืองเทียนสิน กรีธาเดินหน้าเข้าสู่เมืองหลวงปักกิ่ง กองทหารเยอรมันปฏิบัติการแก้แค้นอย่างรุนแรงให้แก่ทูตของตนที่ถูกกลุ่มกบฏสังหาร ในขณะที่รัสเซียยึดครองแมนจูเรียในภาคตะวันออกเฉียงเหนือไว้อย่างเหนียวแน่นจนกระทั่งถูกญี่ปุ่นบดขยี้พ่ายแพ้ไปในสงครามระหว่างปี ค.ศ. 1904-1905
แม้ว่ากฎหมายสิทธิสภาพนอกอาณาเขต จะถูกยกเลิกไปในปี ค.ศ. 1943 แต่การปกครองของต่างชาติเหนือดินแดนจีนก็เพิ่งจะสิ้นสุดลงเมื่อไม่นานนี้เอง เมื่ออังกฤษและโปรตุเกส ส่งมอบฮ่องกงและมาเก๊ากลับคืนสู่อ้อมอกของจีนในปี 1997 และ 1999 ตามลำดับ
การขยายพรมแดนของจีน
จีนในฐานะมหาอำนาจจักรวรรดินิยม (China as an imperialist power) แม้ว่าในการอภิปรายถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องลัทธิจักรวรรดินิยมนั้น จีนจะถูกมองว่าเป็นประเทศที่ตกเป็นเหยื่อของจักรวรรดินิยมตะวันตก แต่ถ้าติดตามเรื่องราวลึกลงไปกว่านั้นก็จะเห็นภาพที่ซับซ้อนเกี่ยวกับบทบาทของจีนในเรื่องนี้ลงไปอีกระดับหนึ่ง นั่นคือ ระหว่างที่จีนถูกโจมตีในช่วงทศวรรษที่ 19 โดยชาติยุโรปนั้น จีนเองก็ทำการขยายพรมแดนของตนออกไปทางทิศตะวันตกพร้อมๆกันไปด้วย โดยการผนวกแคว้นซินเจียง (Xinjiang) และทิเบตซึ่งตามประวัติศาสตร์แล้วดินแดนทั้งสองนี้ยากที่จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจีน โดยแท้จริงแล้วคำว่า ซินเจียง นั้นในภาษาจีนมีความหมายว่า พรมแดนใหม่
ความสามารถในการขยายอิทธิพลของตนเข้าไปสู่ดินแดนเอเชียกลางเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลง 2 ประการ คือการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเปลี่ยนแปลงทางด้านเทคโนโลยี การเปลี่ยนแปลงทางด้านสังคมเกิดขึ้นภายใต้ราชวงศ์ชิง (Qing dynasty) จากปี ค.ศ. 1616 เป็นต้นมา จีนตกอยู่ภายใต้การควบคุมของราชวงศ์แมนจูซึ่งเป็นผู้รวบรวมผนึกกำลังเหล่าทหารม้าของกองทัพจีนเข้าด้วยกันจนเป็นปึกแผ่น ซึ่งทำให้มีความเหมาะสมสำหรับการรุกขยายอำนาจและอิทธิพลออกไปยังดินแดนข้างเคียงมากกว่ากองกำลังทหารราบแบบดั่งเดิมของจีน ส่วนการเปลี่ยนแปลงทางด้านเทคโนโลยีนั้น เป็นความก้าวหน้าในด้านอาวุธปืนใหญ่และกองทหารปืนใหญ่ซึ่งทำให้ความได้เปรียบของประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตที่ราบในไซบีเรียและรัสเซียที่เหนือกว่ากองทัพเพราะมีกองม้าของตนเองนั้นหมดสิ้นไป
การแผ่อิทธิพลเข้าไปในเอเชียกลางของจีนได้รับแรงสนับสนุนจากผู้ปกครองท้องถิ่นส่วนใหญ่ที่ฝักใฝ่จีน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทิเบต) มากกว่าชาติมหาอำนาจตะวันตก เนื่องจากจีนใช้อำนาจในการควบคุมยึดครองอย่างหลวม ๆ ไม่รีดนาทาเร้นเข้มข้นหนักเท่ากับรัสเซียและอังกฤษ ส่วนใหญ่ของช่วงเวลาแห่งการขยายอิทธิพลดังกล่าว จีนจึงมีความทะเยนทะยานน้อยมากที่จะเข้ายึดครองเพื่อเป็นเจ้าจักรวรรดิหรือสถาปนาดินแดนเหล่านั้นให้เป็นพื้นที่อาณานิคมโดยตรงของตน แม้กระทั่งในยุคทองของจีน หรือในช่วงสมัยที่จีนมีความเจริญรุ่งเรืองสูงสุด คือในสมัยราชวงศ์ถัง (the Tang Dynasty) และในสมัยที่จีนมีความสามารถในการสร้างกองทัพเรือที่แข็งแกร่งที่สุดและใหญ่ที่สุดในยุคราชวงศ์หมิง (the Ming Dynasty) ที่เป็นเช่นนั้นอาจจะเป็นเพราะจีนมีความหยิ่งยะโสและเชื่อมั่นในตนเองสูงว่า จีนเป็นชาติที่มีอารยธรรมก้าวหน้าที่สุดในโลก ดังนั้นจึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำการค้าขายหรือติดต่อสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนภายนอกซึ่งทางจีนมองว่าเป็นพวก "ป่าเถื่อน (babarians)" นั่นเอง
เอเชียกลางและตะวันตก
เอเชียกลางและตะวันตก (Central and Western Asia) อังกฤษ จีน และรัสเซีย คือคู่แข่งสำคัญในเวทีเอเชียกลางและเอเชียตะวันตก ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 รัสเซียเข้าครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเอเชียกลาง ซึ่งนำไปสู่วิกฤตการณ์ในอัฟกานิสถานช่วงสั้นๆกับอังกฤษในปี ค.ศ. 1885 ในเปอร์เซีย(ปัจจุบันคืออิหร่าน) ทั้ง 2 ชาติได้ก่อตั้งธนาคารขึ้นหลายแห่งเพื่อขยายอิทธิพลทางเศรษฐกิจของตนในภูมิภาคนี้ อังกฤษนั้นคืบหน้าไปถึงขั้นเข้ารุกรานธิเบต ซึ่งเป็นดินแดนภายใต้อาณัติของจีนในปี 1904 แต่ก็ถอนตัวออกไปเมื่อพบว่าอิทธิพลของรัสเซียเหนือดินแดนดังกล่าวไม่มีความสำคัญและหลังจากพ่ายแพ้ให้แก่กองทัพจีนใหม่
ตามข้อตกลงในปี 1907 (ดู Entente) รัสเซียยุติการอ้างสิทธิอาณานิคมเหนือปากีสถาน ส่วนอำนาจความเป็นเจ้าเหนืออธิปไตยธิเบตของจีนได้รับการยอมรับจากทั้งรัสเซียและอังกฤษ เนื่องจากการควบคุมตามปกติโดยรัฐจีนที่อ่อนแอนั้นเป็นที่ยอมรับกันได้มากกว่าการยึดครองโดยมหาอำนาจรายใดรายหนึ่ง ส่วนเปอร์เซียนั้นถูกแบ่งออกเป็นเขตอิทธิพลของรัสเซียและอังกฤษ โดยมีเขตเป็นกลางหรือโซนเสรี (neutral/free or common zone) กั้นกลาง ต่อมาอังกฤษยังสมยอมให้รัสเซียเปิดปฏิบัติการปราบปรามรัฐบาลชาตินิยมเปอร์เซียในปี 1911 ด้วย หลังจากเกิดการปฏิวัติขึ้นในรัสเซีย รัสเซียก็ได้ยุติการอ้างสิทธิเหนือดินแดนภายใต้เขตอิทธิพลของตน แม้ว่าการเข้ามีส่วนร่วมในจักรวรรดินิยมจะยังคงมีอยู่เคียงข้างกันไปกับอังกฤษจนกระทั่งถึงทศวรรษ 1940
ในตะวันออกกลาง บริษัทของเยอรมันได้ก่อสร้างทางรถไฟจากกรุงคอนแสตนติโนเปิ้ลไปยังนครแบกแดกและอ่าวเปอร์เซีย เยอรมันต้องการเข้าควบคุมเศรษฐกิจในภูมิภาคแห่งนี้ไว่ก่อน และจากนั้นก็เคลื่อนเข้าสู่อิหร่านและอินเดีย แต่ก็ถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากอังกฤษ รัสเซีย และฝรั่งเศส ซึ่งได้แผ่อำนาจเข้าครอบครองและแบ่งสรรปันส่วนพื้นที่ระหว่างกันเองไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
โปรตุเกส
โปรตุเกสซึ่งมีฐานกำลังอยู่ที่กัว (Goa) และมะละก่ได้สร้างจักรวรรดินาวีขึ้นในมหาสมุทรอินเดียเพื่อผูกขาดการค้าเครื่องเทศ และก่อตั้งสร้างกำลังขึ้นที่มาเก๊าทางตอนใต้ของจีนเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่การค้าในจีนและญี่ปุ่นของตน โปรตุเกสไม่ได้เร่งขยายอาณานิคมในเอเชียอย่างจริงจังในเบื้องต้นเนื่องจากจักรวรรดิโปรตุเกสขยายขอบเขตมากจนตึงมือแล้ว อันเป็นผลจากขีดจำกัดทางด้านค่าใช้จ่ายของอาณานิคมและนาวีเทคโนโลยีร่วมสมัย (ทั้งสองปัจจัยนี้ทำงานคู่ขนานกันไปทำให้การค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการอาณานิคมต้องใช้เม็ดเงินจำนวนมหาศาล) ผลประโยชน์ของโปรตุเกสที่มีอยู่ในเอเชียจึงเพียงพอสำหรับการสนับสนุนทางการเงินแก่การขยายอาณานิคมและยึดที่มั่นไว้ต่อไปในเขตพื้นที่ซึ่งพิจารณาแล้วว่ามีความสำคัญทางยุทธศาสตร์เป็นอย่างมากในภูมิภาคที่ตั้งอยู่ใกล้ประเทศแม่มากกว่าคืออัฟริกาและบราซิล และดังที่ได้กล่าวถึงมาแล้วข้างต้น ว่า โปรตุเกสนั้นมีความสัมพันธ์ทางการค้าแนบแน่นมากกับญี่ปุ่น จนมีการบันทึกไว้ว่าโปรตุเกสคือชาติตะวันตกที่เดินทางไปเยือนญี่ปุ่นเป็นชาติแรก การสัมพันธ์ติดต่อทางค้าขายเหล่านี้ทำให้มีการนำเอาศาสนาคริสเตียนและอาวุธปืนเข้าไปเผยแพร่ในญี่ปุ่นด้วย
ความยิ่งใหญ่ในฐานะ เป็นมหาอำนาจทางทะเลของโปรตุเกสต้องสูญเสียให้แก่เนเธอร์แลนด์ไปในศตวรรษที่ 17 และนำมาซึ่งความท้าทายที่สำคัญยิ่งต่อโปรตุเกส แต่อย่างไรก็ตาม โปรตุเกสก็ยังคงยึดครองมาเก๊าซึ่งถูกประกาศว่าเป็นดินแดนใต้อาณานิคมของโปรตุเกสภายหลังจีนแพ้สงครามฝิ่น และจัดตั้งอาณานิคมแห่งใหม่ขึ้นบนเกาะติมอร์ จนกระทั่งหลังกลางศตวรรษที่ 20 โปรตุเกสจึงสูญเสียอาณานิคมในเอเชียของตนไป โดยกัวถูกรุกรานโดยอินเดียในปีค.ศ. 1962 และโปรตุเกสทอดทิ้งติมอร์ไปในปี 1975 ก่อนที่ดินแดนแห่งนี้จะถูกอินโดนีเซียบุกเข้ายึดครองและผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของประเทศ ส่วนมาเก๊านั้นโปรตุเกสส่งมอบคืนให้แก่จีนเมื่อสนธิสัญญาการเช่าหมดอายุลงในปี 1999
เนเธอร์แลนด์ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออก
บริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (The Dutch East India Company) ก่อตั้งสำนักงานใหญ่ขึ้นที่เมืองปัตตาเวีย (ปัจจุบันคือจาการ์ตา) ในหมู่เกาะชวา เพื่อควบคุมการค้าเครื่องเทศในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 บริษัทได้เข้ายึดไต้หวัน (ซึ่งในเวลานั้นจีนยังไม่ได้อ้างสิทธิว่าเป็นดินแดนของตน) เป็นดินแดนอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่การค้าขายกับจีนและญี่ปุ่น ภายหลังเกิดสงครามนโปเลียน (The Napoleonic Wars) ดัตช์ก็มุ่งความสนใจในการประกอบกิจการพาณิชย์ของตนไปอยู่ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (อินโดนีเซีย) มาจนตลอดศตวรรษที่ 19 และสูญเสียส่วนใหญ่ของอาณานิคมแห่งนี้ของตนให้แก่ญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อย่างไรก็ตาม เมื่อญี่ปุ่นยอมแพ้แก่กองกำลังพันธมิตรในปี 1945 โปรตุเกสก็ต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้เพื่อประกาศเอกราชของอินโดนีเซียต่อ
สหรัฐอเมริกาในเอเชีย
นอกจากฟิลิปปินส์แล้ว สหรัฐอเมริกาได้เข้าผนวกเอาฮาวายในปี ค.ศ. 1893 และได้รับอำนาจเหนือดินแดนเกาะอีกหลายแห่งในแปซิฟิกระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2
สงครามโลกครั้งที่ 1 : ลัทธิจักรวรรดินิยมที่เปลี่ยนไป
สงครามโลกครั้งที่ 1 : ลัทธิจักรวรรดินิยมที่เปลี่ยนไป (World War I : Changes in Imperialism) เมื่อมหาอำนาจกลาง ซึ่งรวมถึงเยอรมนีและตุรกีเอาไว้ด้วยพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 การเปลี่ยนแปลงของอำนาจก็เกิดขึ้นและรับรู้ได้ทั่วโลก เยอรมนีสูญเสียดินแดนอาณานิคมของตนทั้งหมดไป ขณะที่ตุรกีนั้นต้องยอมปล่อยดินแดนอาหรับของตนให้แก่ผู้ชนะสงคราม ซีเรีย ปาเลสไตน์ และเมโสโปเตเมีย(ปัจจุบันคืออิรัก) ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสและอังกฤษตามคำสั่งการของสันนิบาตชาติ (League of Nations) การค้นพบน้ำมันในอิหร่านและต่อมาในดินแดนชาติอาหรับในปีที่ว่างเว้นสงครามก่อนเกิดสงครามโลกครั้งที่2 (interbellum) เปิดทางให้แก่เป้าความสนใจใหม่ในกิจกรรมปฏิบัติการของอังกฤษ ฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา ในภูมิภาคนี้
ญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นเริ่มพัฒนาประเทศชาติสู่ความเป็นเจ้าจักรวรรดินิยมในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 อันเป็นความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่ต่อมา ได้หยุดลงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ในช่วงแรกๆ ญี่ปุ่นโชคดีที่รอดพ้นจากชะตากรรมที่ชาติเอเชียอื่นๆ ได้รับ โดยเฉพาะอย่างเฉกเช่นประเทศจีน นั่นคือการที่ต้องตกเป็นดินแดนอาณานิคมอยู่ภายใต้อำนาจของชาติตะวันตก เสียบ้านเสียเมือง สิ้นราชวงศ์ สิ้นอธิปไตย สูญเสียความเป็นชาติ ประชาชนอดอยากต้องอพยพเร่ร่อนไปอาศัยในบ้านอื่นเมืองอื่นอย่างไร้ศักดิ์ศรี หลังจากที่ถูกพลเรือจัตวาเพอร์รี่ (Commodore Perry) บังคับให้เปิดประตูการค้า แล้วติดตามมาด้วยการจัดการเปิดการค้าให้แก่ชาติมหาอำนาจตะวันตกทั้งหมดในลักษณะเดียวกัน
การปฏิรูปสมัยเมจิ (the Meiji Restoration) ในปี ค.ศ. 1868 นำไปสู่การปฏิรูประบบการปกครองให้ทันสมัยและการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมาญี่ปุ่นมีทรัพยากรธรรมชาติน้อยบนแผ่นดินตนเองและมีความต้องการทั้งตลาดในต่างประเทศและแหล่งวัตถุดิบ ปัจจัยเหล่านี้ผลักดันให้เกิดการรุกรานไล่ล่าเพื่อพิชิตอาณานิคมแบบจักรวรรดินิยมซึ่งเริ่มต้นด้วยความพ่ายแพ้ของจีนซึ่งเป็นชาติที่มีประวัติศาสตร์พ่ายแพ้ชาติอื่นๆ มาโดยตลอด จึงทำให้ญี่ปุ่นสามารถพิชิตคนพันล้านคนได้อย่างง่ายๆ ยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ในปี ค.ศ. 1895 ไต้หวันซึ่งจักรวรรดิชิง (the Qing Empire) ยินยอมยกให้ได้กลายเป็นอาณานิคมแห่งแรกของญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 1899 ญี่ปุ่นมีชัยจากการที่มหาอำนาจยอมละทิ้งสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และการเข้าเป็นพันธมิตรกับอังกฤษในปี ค.ศ. 1902ทำให้ญี่ปุ่นกลายเป็นมหาอำนาจระหว่างประเทศการมีชัยเหนือรัสเซียในปี ค.ศ. 1905 ทำให้ญี่ปุ่นได้ดินแดนส่วนใต้ของเกาะซักคาลิน (Sakhalin) มาเป็นของตน นอกจากนี้อดีตรัสเซียยังยินยอมให้ญี่ปุ่นเช่าแหลมเลียวตุง (the Liaodong Peninsula) และเมืองปอร์ตอาเธอร์ (Port Arthurปัจจุบันคือเมือง ลูชุนโกะ -Lushunkou) และได้สิทธิเหนือแมนจูเรียด้วยในปี ค.ศ. 1910 เกาหลีก็ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่น
ขณะนั้นญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในชาติที่มีอำนาจมากที่สุดในตะวันออกไกลหรือเอเชียแปซิฟิก และในปี ค.ศ. 1914 ก็ก้าวเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่1 เคียงข้างอังกฤษ ญี่ปุ่นเข้ายึดดินแดนใต้อาณัติของเยอรมนีคือ เกาโจว (Kiaochow) และจากนั้นก็เรียกร้องให้จีนยอมรับอิทธิพลทางการเมืองของญี่ปุ่นและดินแดนที่ได้รับจากการเข้าสู่สงครามด้วยข้อเรียกร้อง21ข้อ (Twenty-one Demands) ในปี ค.ศ 1915 การประท้วงครั้งใหญ่ในกรุงปักกิ่งในปี ค.ศ. 1919 รวมทั้งแนวความคิดของฝ่ายพันธมิตร (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสหรัฐอเมริกา) ทำให้ญี่ปุ่นยอมยกเลิกส่วนใหญ่ของข้อเรียกร้องดังกล่าว และส่งมอบ เกาโจว (Kiaochow) คืนให้แก่จีนในปีค.ศ. 1922
ราฟาเอล อะเลนการ์
ราฟาเอล อะเลนการ์ (Rafael Alencar) เป็นนักแสดงและนายแบบหนังชายรักชายสำหรับผู้ใหญ่ ชาวบราซิล โดยราฟาเอลเคยได้มีโอกาสร่วมงานกับฟาลคอน สตูดิโอและเรจจิ้ง สเตเลียน ซึ่งเป็นหนึ่งในค่ายภาพยนตร์เกย์ที่ผลิตภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่เกย์มากที่สุด ราฟาเอลเคยได้มีโอกาสได้ถ่ายแบบลงในนิตยสารชั้นนำ และเขาก็ถือเป็นหนึ่งในนักแสดงภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่เกย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดอีกคนหนึ่ง
ประวัติ
ราฟาเอลเกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1978 ที่เมืองโจเอาเปสโซอา ประเทศบราซิล โดยเขาเกิดมาในครอบครัวชาวบราซิลเชื้อสายโปรตุเกสที่นับถือศาสนายูดาห์ และหลังจากที่เขาเรียนจบทันตแพทยศาสตร์ที่เซาเปาลู เขาก็ได้ประกอบอาชีพเป็นทันตแพทย์ที่เซาเปาลูไปสักระยะหนึ่ง จนกระทั่งเขาได้ตัดสินใจลาออกจากการเป็นทันตแพทย์แล้วไปประกอบอาชีพนายแบบแทน ซึ่งราฟาเอลก็เคยมีโอกาสได้ถ่ายแบบให้กับแบรนด์เสื้อผ้าอย่างคาลวิน ไคลน์ กระทั่งคริสเตน บยอร์น ผู้กำกับภาพยนตร์ลามกเกย์ ได้ไปเห็นรูปของเขาและชักชวนเขาให้มาเป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์แล้วทำให้เขาได้เข้าสู่วงการภาพยนตร์ลามกเกย์อย่างเต็มตัว โดยราฟาเอลก็ได้มีโอกาสร่วมงานกับค่ายภาพยนตร์ลามกเกย์หลายค่ายทั้ง ฟาลคอน, ฮอต เฮาส์ เอนเตอร์เทนเมนต์, เมนดอตคอม, เรจจิ้ง สเตเลียน และ สตูดิโอ 2000 โดยต่อมาราฟาเอลก็ได้เป็นผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ลามกเกย์อีกด้วย ซึ่งเขาก็ได้สร้างบริษัทเป็นของตัวเองขึ้นมาที่มีชื่อว่าแบล็ก สกอร์เปียนโดยบริษัทนี้เป็นบริษัทที่ผลิตสื่อลามกเกย์ออกมา ซึ่งราฟาเอลก็ได้ย้ายจากเซาเปาลูมาอยู่ที่นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างถาวรในปีค.ศ. 2003 และเขาก็ได้รับสัญชาติอเมริกันในเวลาต่อมา
ราฟาเอลได้รับการถูกเสนอชื่อเข้าชิงในรางวัล GayVN Awards เป็นครั้งแรกในปีค.ศ. 2004 และในเวลาต่อมาในปีค.ศ. 2010 เขาก็ได้มีโอกาสรับรางวัล GayVN Awards จากภาพยนตร์ลามกเกย์เรื่อง Wall Street แล้วนอกจากนี้เขายังได้มีโอกาสรับรางวัล Grabby Awards ในปีเดียวกัน ซึ่งต่อมาในปีค.ศ.2011 ก็ถือได้ว่าเป็นช่วงที่เขาประสบความสำเร็จมากที่สุดในสายอาชีพนี้จากเรื่อง Prison Shower ที่แสดงร่วมกับจอห์นนี แรพิด ซึ่งเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ภาพยนตร์ลามกเรื่อง Drill My Hole ของค่ายเมนดอตคอมโดยเขาก็ได้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในสาขาต่างๆมากมาย และในปีค.ศ.2018 ราฟาเอลก็ได้ตัดสินใจยุติบทบาทในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ลามกเกย์
แหล่งข้อมูลอื่น
1978
เฟท เทสทารอสซ่า
เฟท เทสทารอสซ่า เป็นตัวละครจากเรื่อง สาวน้อยจอมเวทย์ นาโนฮะ เป็นผู้ใช้ เวทมนตร์ ระบบมิดชิลด้า
บทบาทในสาวน้อยจอมเวทย์ นาโนฮะ
เฟทปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 4 ของเรื่อง พร้อมกับอัลฟ์ อสูรรับใช้คู่หู ขณะกำลังสำรวจเมืองเพื่อค้นหาจูเวลซี้ด เฟทไม่รู้ว่าเธอจะค้นหาไปเพื่ออะไรมากนัก รู้เพียงว่า จุดประสงค์ที่เฟทตามหาคือตามหาเพื่อแม่ของเธอ จากคำพูดที่ว่า
"ฉันต้องไปเอามัน เพราะแม่ฉันต้องการมัน"
- เฟท เทสทารอสซ่า
เฟทเกลียดชังคู่ปรับของเธอ ทาคามาจิ นาโนฮะ เป็นอย่างมาก และบอกว่าเป้าหมายของนาโนฮะนั้นไม่มีค่า แต่นาโนฮะก็ยังตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเปลี่ยนแปลงเฟท ภารกิจของเฟทเริ่มล้มเหลวมากขึ้น ทำให้แม่ของเฟท เพรเซีย เทสทารอสซ่า ไม่พอใจอย่างมากและทรมานเฟท พร้อมไล่ออกจากบ้าน
เฟทคิดถึงแม่ของเธอยามใจดี และคิดว่าจูเวลซี้ดจะช่วยทำให้แม่ของเธอกลับเป็นเหมือนเดิม เฟทปรากฏตัวขึ้นในเมืองเมื่อพบจูเวลซี้ด เพราะเธอไม่ได้เข้าโรงเรียนหรือทำอย่างอื่นใด จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอสวมใส่บาเรียแจ็คเก็ตตลอดเวลาในช่วงนี้
หลังจากถูกไล่ออกจากบ้าน เฟทได้ต่อสู้กับนาโนฮะโดยตั้งเงื่อนไขว่า ใครชนะได้จูเวลซี้ดทั้งหมดไป (ตอนที่ 11) สุดท้าย นาโนฮะเป็นฝ่ายชนะเฟท แต่ว่า เฟทก็ถูกเพรเซีย แม่ของเธอทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส หลังจากถูกควบคุมตัวมายังองค์กรควบคุมมิติเวลา เฟทได้รู้ความจริงว่า ตัวเองนั้นเป็นโคลนนิ่งของ อาลิเซีย เทสทารอสซ่า ลูกสาวที่เกิดจากการตัดต่อDNAอีกคนหนึ่ง ซึ่งตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน และ เพรเซีย ก็ได้บอกว่า เกลียดเฟทมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ส่วนจูเวลซี้ดก็เป็นเครื่องมือสำหรับเปิดประตูมิติไปยังอัลฮาซาร์ด สถานที่รวมเทคโนโลยีอันตรายและอาจก่อให้เกิดการบิดเบี้ยวของมิติครั้งใหญ่ หลังจากเฟทได้รู้ความจริงก็รู้สึกช็อกจนสลบไป
นาโนฮะได้บุกเข้าไปที่อุทยานแห่งกาลเวลาพร้อมกับโครโน่ ฮาราวน์ ยูโน สไครเออร์ และอัลฟ์ หลังจากเฟทรู้สึกตัวขึ้นมา ก็ได้ไปร่วมยุติการเปิดอัลฮาซาร์ดของเพรเซีย โดยร่วมต่อสู้กับนาโนฮะ และได้ขอให้เพรเซียหยุดแผนการนี้ แต่เพรเซียไม่ยอม และทำลายอุทยานแห่งกาลเวลา
หลังจากแผนการของเพรเซีย เทสทารอสซ่ายุติลง เฟท ก็ถูกนำตัวไปดำเนินคดีข้อหา ทำร้ายจอมเวทย์ และ ทำใหมิติเวลาบิดเบี้ยว
บทบาทใน สาวน้อยจอมเวทย์ นาโนฮะ เอส
เฟทได้มาช่วยนาโนฮะไว้หลังจากนาโนฮะถูกโจมตีจากวีต้า 1ใน4 อัศวินผู้พิทักษ์แห่งหนังสือแห่งความมืด พร้อมกับอัลฟ์ ในขณะที่เฟทกำลังได้เปรียบอยู่ ซิกนัม 1ใน4 อัศวินผู้พิทักษ์หนังสือแห่งความมืดก็ได้เดินทางมาถึงสถานที่ต่อสู้พร้อมกับซาฟีร่า เฟทถูกซิกนัมเล่นงานจนเสียท่า แต่ก็หนีมาได้จากการทำลายเขตอาคมของ เหล่าอัศวิน โดยใช้ Starlight Breaker ของนาโนฮะ ถึงกระนั้นบัลดิชก็ได้รับความเสียหายจนไม่สามารถใช้ต่อสู้ได้
ในระหว่างการพักฟื้นและซ่อมแซม นาโนฮะได้แนะนำตัวเฟท ต่อเพื่อนทั้งห้องโดยบอกว่าเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศ และรินดี้ ฮาราวน์ กัปตันของยานรบอาสร่าของฝ่ายควบคุมมิติเวลา ได้รับเฟทมาเป็นลูกบุญธรรม ภายหลังจึงได้ชื่อว่า เฟท ที ฮาราวนด์ (ที มาจาก เทสทารอสซ่า)
บทบาทใน สาวน้อยจอมเวทย์ นาโนฮะ สไตรเกอร์
พนักงานฝึกหัดของ TSAB มาในภาคนี้ได้กลายเป็นสาวอายุ 19 ปี เจ้าหน้าที่สืบสวนของTSAB ระดับจอมเวท S+ เฟทได้ผ่านคดีมากมายเกี่ยวกับ Lost Logia และได้ช่วยเหลือเหล่าเด็กๆที่ต้องพัวพันกับคดีและไร้ที่พึ่งพิง จนได้อุปการะเด็กๆไว้หลายคน และเด็กบางคนก็เป็นเด็กที่มีพลังเวทสูง ด้วยความใจดีแบบนี้ถ้านาโนฮะเป็นปีศาจสีขาว เฟทก็นางฟ้าสีดำ เฟทได้เข้าร่วมหน่วย Riot6 ของฮายาเตะ และได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีม Lightning มีซิกนั่ม เอริโอ และคาโรเป็นลูกทีม แต่ปกติเธอจะออกไปสืบคดีของ Lost Logia เท่านั้น
ความสามารถ
ความสามารถของเฟทนั้น มีทั้งความสามารถด้านป้องกันและโจมตี โดยคำที่ใช้สั่งการโจมตีคือ "Fire" โดยคำสั่งพื้นฐานมีดังนี้ ''
ปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์
ปภังกร ฤกษ์เฉลิมพจน์ (31 สิงหาคม พ.ศ. 2539 – 23 มีนาคม พ.ศ. 2565 )  เป็นพิธีกร นักแสดง นักร้อง ดีเจ นักกีฬาชาวไทย
ประวัติ
ปภังกร เกิดเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2539 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ ดาวิกา ปภังกร ชื่นชอบในการเล่นกีฬาเป็นอย่างมาก เช่น ฟุตบอล และเทควันโด ปภังกร เริ่มเล่นเทควันโด ตั้งแต่อายุ 6 ปี จนถึงอายุ 14 ปี ปภังกรเกือบที่จะติดในทีมชาติไทยแล้ว ปภังกรเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงตั้งแต่อายุ 16 ปี จากการที่ถูกชักชวนจาก ดาวิกา มารดาของปภังกร โดยจุดประสงค์ของมารดาคือ อยากให้บุตรของตัวเองมีประสบการณ์ใหม่ๆ ลองทำสิ่งใหม่ๆ และปภังกรก็ได้เข้ามาออดิชั่นในการตามหานักแสดงน้องใหม่ และปภังกรก้ได้ทำสำเร็จ เขาได้เข้ารอบ 8 คนสุดท้ายของการเข้าร่วมออดิชั่นในครั้งนี้ ปภังกรทุ่มเทในการเป็นนักแสดงเป็นอย่างมาก ในการแสดงในเรื่องต่างๆ ปภังกรมีผลงานในวงการชิ้นแรกคือ โฆษณาของเซเว่นอีเลฟเว่น ชุด หลอดแปลงร่าง ปภังกร เริ่มมีชื่อเสียงในด้านการแสดงเรื่องเคว้ง รับบทเป็น คราม   ปภังกรเป็นนักแสดงในสังกัดบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น
ปภังกร สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนพิบูลอุปถัมภ์, มัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสตรีวิทยา 2
การเสียชีวิต
ปภังกร เสียชีวิตที่ห้องพักส่วนตัว ถนนลาดพร้าว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร โดยมารดาได้ติดต่อหาปภังกร แต่ไม่มีการตอบกลับ มารดาจึงตัดสินใจขึ้นไปดูที่ห้องพักของปภังกร พบว่า ปภังกร แน่นิ่งบนเตียงนอน ทางมารดาจึงแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ และแพทย์ มายังห้องพักของปภังกร แต่สุดท้ายยื้อชีวิตไว้ไม่ได้  ปภังกรเสียชีวิตแล้ว แพทย์ สันนิษฐานว่าเสียชีวิตเวลาประมาณ 16 ชั่วโมง ของวันที่พบศพ ของวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2565  โดยการเสียชีวิตของปภังกร  คณะแพทย์ที่ชันสูตรศพได้ลงความเห็นว่า เสียชีวิตจากระบบไหลเวียนโลหิต และการหายใจล้มเหลว   โดยศพของปภังกร ตั้งบำเพ็ญกุศล ณ วัดเทพลีลา   และฌาปนกิจ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2565  ณ เมรุ วัดเทพลีลา ถนนรามคำแหง แขวงหัวหมาก เขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
ลิเบเร็ตส์
ลิเบเร็ตส์ (Liberec ; Reichenberg ) เป็นนครในประเทศเช็กเกีย เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศ
ลิเบเร็ตส์เคยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีความรุ่งเรืองด้านอุตสาหกรรมสิ่งทอ จนได้รับชื่อเล่นว่า "แมนเชสเตอร์แห่งโบฮีเมีย" พื้นที่รวมของเมือง หากรวมชานเมืองมีประชากร 150,000 คน ทำให้ลิเบเร็ตส์เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 (เมื่อรวมชานเมือง) ของโบฮีเมีย รองจากปรากและเปิลเซน
ไอ ซวิกกี 18
ไอ ซวิกกี 18 (I Zw 18) เป็นดาราจักรไร้รูปแบบแคระอยู่ประมาณ 59 ล้านปีแสง เป็นดาราจักรแรกที่ระบุไว้โดยนักดาราศาสตร์ชาวสวิส ฟริตซ์ ซวิกกี ในการสำรวจถ่ายภาพของดาราจักรในคริสต์ทศวรรษที่ 1930 การศึกษาที่หอดูดาวพาโลมาร์นำบางส่วนที่ผ่านมา 40 ปีนักดาราศาสตร์เชื่อว่าดาราจักรปะทุขึ้นด้วยพันล้านก่อตัวดาวปีหลังจากเพื่อนบ้านของดาราจักร ลักษณะดาราจักรอ่อนเยาว์ที่คล้ายคลึงกับ ไอ ซวิกกี 18 มักจะพบเฉพาะในเอกภพในยุคต้น กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลได้แต่พบลมดาวที่มีอายุมากกว่าที่มีอยู่ภายในดาราจักร การเสนอของการก่อดาวฤกษ์ของมันเริ่มต้นอย่างน้อยหนึ่งพันล้านปีที่ผ่านมาและอาจจะมากที่สุดเท่าที่หมื่นล้านปีที่ผ่านมา ดาราจักรจึงอาจจะเกิดขึ้นในเวลาเดียวกับที่ดาราจักรอื่น ๆ มากที่สุด
จักรพรรดิจิ้นเฟ่ย
342 386
นอร์ท อเมริกัน X-15
นอร์ท อเมริกัน X-15 เป็นเครื่องบินทดสอบไฮเปอร์โซนิคที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์จรวด ถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐและนาซ่า
X-15 ได้ทำสถิติเกี่ยวกับความเร็วและความสูงได้ในทศวรรษที่ 1960 โดยได้บินข้ามเส้นคาร์มันน์และกลับมาพร้อมกับข้อมูลที่จำเป็นในการออกแบบอากาศยานและยานอวกาศ สถิติโลกของ X-15 สำหรับเครื่องบินแบบมีคนขับที่ทำความเร็วได้สูงสุดเกิดขึ้นในเดือนตุลาคม ปี 1967 เมื่อ วิลเลี่ยม เจ.ไนท์ บินด้วยความเร็ว มัค 6.70 (7,274 กม./ชม. ; 2,021 เมตร/วินาที) ที่ความสูง 31,120 เมตร สถิตินี้ยังคงไม่มีใครทำลายได้ในปัจจุบัน
ในระหว่างโครงการ X-15 นักบินจำนวน 12 คนได้บินรวมกันทั้งหมด 199 เที่ยวบิน ซึ่ง 8 คนในนี้มีเที่ยวบินถึง 13 เที่ยวบินที่ตรงกับเกณฑ์ของกองทัพอากาศที่ว่า นักบินที่บินขึ้นไปสูงกว่า 50 ไมล์ (80 กม.) จะถูกนับว่าเป็นนักบินอวกาศ ทำให้นักบินของกองทัพอากาศได้รับเหรียญตรานักบินอวกาศในทันที
พระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป
พระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป เป็นพระภิกษุฝ่ายอรัญวาสี วัดอรัญญวิเวก สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย
กำเนิด
พระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป นามสกุลเดิม วงษาจันทร์ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ตรงกับวันพฤหัสบดี ปีระกา ณ บ้านโคกคอน ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร บิดาชื่อ กิ่ง มารดาชื่อ อรดี สกุลเดิม จุนราชภักดี บิดามารดาทำการค้าขาย มีฐานะดี คุณตาเป็นกำนันอยู่ที่ตำบลโคกสี ชื่อ ขุนจุนราชภักดี และคุณยายรักท่านมากจึงรับท่านมาเลี้ยงดูตั้งแต่ยังเล็ก ๆ ท่านมีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน เป็นผู้ชาย 5 คน ผู้หญิง 1 คน มีชื่อตามลำดับ ดังนี้
ปรัชญาวิศวกรรม
ปรัชญาวิศวกรรม เป็นระเบียบวิธีที่เกิดขึ้นใหม่ซึ่งพิจารณาว่าวิศวกรรมศาสตร์คืออะไร วิศวกรทำอะไร  และผลงานของพวกเขามีผลต่อสังคม  รวมถึงแง่มุมของจริยศาสตร์ และสุนทรียศาสตร์   ตลอดจนภววิทยา  ญาณวิทยา ฯลฯ ที่อาจศึกษาได้ในปรัชญาวิทยาศาสตร์ หรือ ปรัชญาเทคโนโลยี
ประวัติศาสตร์
วิศวกรรม เป็นอาชีพที่มุ่งปรับเปลี่ยนสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติผ่านการออกแบบ การผลิต  และบำรุงรักษาสิ่งประดิษฐ์และระบบเทคโนโลยี   ตรงกันข้ามกับวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อทำความเข้าใจ ธรรมชาติ   หัวใจหลักของวิศวกรรม คือ การก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง  ดังนั้น การจัดการเพื่อการเปลี่ยนแปลงจึงเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติทางวิศวกรรม   ปรัชญาของวิศวกรรม คือ การพิจารณาประเด็นทางปรัชญาที่ใช้กับศาสตร์ทางด้านวิศวกรรม   รวมถึงความเป็นภววิสัยของประสบการณ์   จริยศาสตร์ของกิจกรรมทางวิศวกรรมในสถานปฏิบัติงานและในสังคม  และสุนทรียศาสตร์ของสิ่งประดิษฐ์ทางวิศวกรรม  เป็นต้น
คำว่าวิศวกรรมในอดีต หมายถึง การประดิษฐ์ แต่ความแตกต่างระหว่างงานศิลปะ  งานฝีมือและเทคโนโลยียังไม่ชัดเจน   คำว่า art (ศิลปะ) มีรากศัพท์มาจากภาษาละติน คือ คำว่า ARS   คำว่า craft (งานฝีมือ) มีรากศัพท์มาจากภาษากลุ่มเยอรมัน คือคำว่า kraft   ส่วนคำว่า Technology (เทคโนโลยี) มีรากศัพท์มาจากภาษากรีก คือ Techne   รากศัพท์เดิมจึงหมายถึง ทักษะหรือความสามารถในการผลิตสิ่งที่ตรงข้ามกับการพูด, และความสามารถด้านกีฬา   นั่นคือสิ่งที่จับต้องได้ เช่น ประติมากรรม หรือ อาคาร หรือจับต้องได้น้อยกว่า เช่น ผลงานวรรณกรรม   ปัจจุบัน คำว่า ศิลปะ มักนำไปใช้กับสาขาทัศนศิลป์  ศิลปะการแสดงหรือวรรณกรรม  โดยเฉพาะสิ่งที่เรียกว่าวิจิตรศิลป์ (อย่างเช่น 'ศิลปะการเขียน')   งานฝีมือ มักนำไปใช้กับทักษะงานฝีมือที่เกี่ยวข้องกับการผลิตวัตถุ  ไม่ว่าจะเป็นการเย็บปักถักร้อย หรือ เครื่องบิน (อย่างเช่น 'งานฝีมือของการ เรียงพิมพ์ ') และ เทคโนโลยี มีแนวโน้มที่จะหมายถึงผลิตภัณฑ์และกระบวนการที่นำมาใช้ในอุตสาหกรรม (อย่างเช่น 'เทคโนโลยี การพิมพ์ ') ในทางตรงกันข้าม วิศวกรรม คือ กิจกรรมที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงผ่านการออกแบบและผลิตสิ่งประดิษฐ์ (อย่างเช่น 'วิศวกรรมของเทคโนโลยีการพิมพ์')
จริยศาสตร์
สิ่งที่ทำให้การออกแบบทางวิศวกรรมแตกต่างจากการออกแบบทางศิลปะ คือ ข้อกำหนดสำหรับวิศวกรในการคาดการณ์เชิงปริมาณของพฤติกรรมและผลกระทบของสิ่งประดิษฐ์ก่อนดำเนินการผลิต  การคาดการณ์ดังกล่าวอาจมีความแม่นยำมากหรือน้อย  แต่โดยปกติจะรวมถึงผลกระทบต่อบุคคลและสังคมด้วย  ในทางสังคมวิศวกรรมถือได้ว่าเป็นข้อบังคับทางเทคโนโลยี  และไม่เพียงตัดสินในเชิงเจาะจงว่าสิ่งประดิษฐ์นั้นทำงานได้หรือไม่  แต่ยังรวมถึงอิทธิพลที่มีต่อสังคมและการมีคุณค่าทางสังคมอีกด้วย  สิ่งที่วิศวกรทำขึ้นอยู่กับการประเมินคุณค่าทางศีลธรรม
วงจรของการผลิต
สาขาวิศวกรรมแบบดั้งเดิมดูเหมือนไม่ต่อเนื่อง แต่วิศวกรรมของสิ่งประดิษฐ์มีผลกระทบที่ขยายออกไปนอกเหนือจากสาขาวิชาดังกล่าวไปสู่สาขาที่รวมถึงจิตวิทยา  การเงิน และ สังคมวิทยา  จากนั้นการออกแบบสิ่งประดิษฐ์ใด ๆ จะคำนึงถึงเงื่อนไขที่จะผลิตขึ้น  เงื่อนไขที่จะใช้  และเงื่อนไขที่จะดำเนินการจัดการ   วิศวกรสามารถพิจารณาปัญหา "วงจรชีวิต" ดังกล่าวได้โดยไม่สูญเสียความแม่นยำและความเข้มงวดที่จำเป็นในการออกแบบระบบการทำงาน
พระอาจารย์เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป
การประกอบอาชีพและชีวิตก่อนบวช
ในการประกอบอาชีพค้าขายของท่านนั้น ท่านต้องออกเดินทางไปซื้อของถึงจังหวัดอุดรธานี โดยนั่งรถโดยสารบ้าง รถบรรทุกหรือรถขายถ่านบ้าง สินค้าส่วนใหญ่เป็นเครื่องมือเครื่องใช้ทั่วไป เมื่อถึงฤดูทำนาก็จ้างคนมาทำนา แต่ละปีสามารถเก็บเกี่ยวข้าวจากนาได้มาก จึงขยายกิจการไปค้าขายข้าวเปลือกกับโรงสีใหญ่ ๆ ด้วย
หลังจากผ่านการคัดเลือกทหารแล้ว ท่านหันไปสนใจการรักษาคนเจ็บป่วย ได้รับถ่ายทอดวิชาความรู้เรื่องยา การรักษาคนไข้จากหมอประจำอำเภอซึ่งเป็นญาติกัน คุณหมอจึงคิดจะส่งท่านไปเรียนต่อที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ซึ่งคุณตาก็สนับสนุน แต่มารดาไม่อนุญาต ต้องการให้ท่านดูแลการค้าต่อไป
ในการทำการค้านั้น กิจการต่าง ๆ ดำเนินไปด้วยดี ฐานะการเงินของครอบครัวดี พระอาจารย์เปลี่ยนเป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบในการงานสูง ญาติพี่น้องและผู้ใกล้ชิดจึงไว้ใจ ได้พากันนำเงินมาฝากท่านเหมือนหนึ่งเป็นธนาคาร ท่านก็เก็บรักษาให้เขาโดยไม่ได้อะไรตอบแทน ท่านทำให้กับทุกคนด้วยความรักและนับถือเหมือนกับที่เขาวางใจท่าน ส่วนในเรื่องการครองเรือนนั้น ท่านไม่คิดที่จะแต่งงานหรือตกลงใจกับใคร แม้ว่าจะมีเพศตรงข้ามพยายามเข้ามาสนิทสนมด้วยหลายคน
พระอาจารย์เปลี่ยนมีโอกาสดีได้คุ้นเคยกับพระสงฆ์มาตั้งแต่อายุ 11-12 ปี เมื่อทางบ้านมีงานบุญ ท่านจะทำหน้าที่ไปรับพระที่วัด จึงได้เห็นวิธีเดินจงกรมของพระอาจารย์ลี วัดป่าบ้านตาล และเป็นผู้ที่ได้แนะนำให้ไปหาหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ (ซึ่งบวชเมื่ออายุมากแล้วและติดตามหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ไปปฏิบัติธรรมที่ถ้ำเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับการยกย่องด้านการบำเพ็ญเพียรไม่ท้อถอย) หลวงปู่พรหมได้เดินจงกรมให้ดู และสอนให้เดินด้วย จึงถือได้ว่าหลวงปู่พรหมเป็นพระอาจารย์องค์แรกของพระอาจารย์เปลี่ยน
ครั้นทำการฌาปนกิจศพคุณลุงแล้ว วันรุ่งขึ้นท่านก็ถือโอกาสเข้าวัดเพื่อเตรียมตัวบวช หัดขานนาคพร้อมกับคนอื่นซึ่งมาอยู่วัดถือศีลอีก 2 คน ฝึกสวดมนต์เจ็ดตำนานได้เกือบหมดเล่ม ใช้เวลา 40 วัน มีพระอาจารย์สุภาพ ธัมมปัญโญ เป็นครูผู้ฝึกสอน
การบวช
พระอาจารย์เปลี่ยนเข้าพิธีอุปสมบทที่วัดธาตุมีชัย บ้านโคกคอน ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2502 พระอุปัชฌาย์ชื่อ พระครูอดุลย์สังฆกิจ พระกรรมวาจาจารย์ชื่อ พระครูพิพิธธรรมสุนทร ได้ฉายาว่า ปัญญาปทีโป
เนื่องจากวัดธาตุมีชัยเป็นวัดฝ่ายมหานิกาย ดังนั้น เมื่อพระอาจารย์เปลี่ยนบวชแล้วจึงย้ายไปอยู่วัดทุ่งสว่าง บ้านโคกคอน ต.โคกสี อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร ท่านมีความสบายกายสบายใจมากเพราะได้ปล่อยวางภาระต่าง ๆ ตั้งแต่การรับผิดชอบเงินทองจำนวนมาก ทั้งของท่านเองและเงินฝากของผู้อื่น ความกังวลในการค้าขายให้กับครอบครัวและญาติพี่น้อง รวมทั้งการดูแลรักษาไร่นา วัวควาย และทรัพย์สมบัติอื่น ๆ ที่ท่านแบกอยู่ผู้เดียวมาตั้งแต่อายุ 12 ปี ครั้นบวชได้ 18 วัน โยมมารดาก็ขอให้ท่านสึก เพราะเลยกำหนดเวลาที่อนุญาตแล้ว แต่ด้วยความฝักใฝ่ในการศึกษาธรรมะของท่าน จึงได้ขอโยมมารดาบวชต่อให้ครบ 1 พรรษา
แสวงโมกขธรรม
ด้วยความมุ่งมั่นของพระอาจารย์เปลี่ยนที่จะศึกษาธรรมะให้ถึงจุดหมายปลายทางของศาสนา ท่านจึงพยายามบ่ายเบี่ยงโยมมารดาในการสึกและหนีออกไปธุดงค์ตามจังหวัดต่าง ๆ เพื่อแสวงหาโมกขธรรม และได้พบกับพระอาจารย์ที่ได้ยินกิตติศัพท์ ทั้งภาคอีสาน ภาคใต้ และภาคเหนือ แต่ที่พระอาจารย์เปลี่ยนอยู่ฝึกปฏิบัติธรรมด้วยนาน ๆ และรับใช้ใกล้ชิดอย่างสนิทสนมคือ หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม และ หลวงปู่แหวน สุจิณโณ ส่วนองค์อื่น ๆ เช่น อาจารย์จวน กุลเชฏโฐ หลวงปู่ขาว อนาลโย หลวงปู่คำดี ปภาโส หลวงปู่ชอบ ฐานสโม พระสุธรรมยานเถร (อินถา อินฺทจกฺโก) หลวงปู่สาม อกิญฺจโน พระอุดมสังวรวิสุทธิเถร (วัน อุตฺตโม) หลวงปู่แว่น ธนปาโล หลวงพ่อผาง จิตฺตคุตฺโต พระอาจารย์ที่ท่านได้พบนั้นต่างมีเมตตาเทศน์อบรม ทำให้ท่านมีความก้าวหน้าในการปฏิบัติธรรมยิ่งขึ้นไปเป็นลำดับ
พระอาจารย์เปลี่ยนเป็นเจ้าอาวาสวัดอรัญญวิเวก อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2509 เป็นต้นมาจนกระทั่งปัจจุบัน ท่านมีลูกศิษย์มากมายที่ติดตามและฝึกปฏิบัติตามแนวทางของท่าน พระอาจารย์เปลี่ยนได้รับการยอมรับในหมู่นักปฏิบัติว่าเป็นพระป่ากรรมฐานผู้เคร่งครัดในธรรมวินัย มีความเพียรอันยิ่งในการปฏิบัติ เป็นพระสุปฏิปันโนและเป็นพระแท้ที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ท่านเขียนหนังสือหลายเล่มเพื่อถ่ายทอดธรรมะต่อสาธุชนแบบไม่มีค่าใช้จ่าย ธรรมบรรยายของท่านนั้นล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้องตรงจริตของผู้ฟังและสามารถนำไปใช้ในการพัฒนาการปฏิบัติของตนเองได้เป็นอย่างดี การสอนของพระอาจารย์เปลี่ยนที่สำคัญนั้นมุ่งเน้นการปฏิบัติที่นำไปสู่นิพพานซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของการปฏิบัติในพระพุทธศาสนา
มรณภาพ
พระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป ได้ละสังขารอย่างสงบ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 เวลา 15.03 น. อายุ 84 ปี 59 พรรษา มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันเสาร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 ณ วัดอรัญญวิเวก อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
หนังสือของพระอาจารย์เปลี่ยน
หนังสือของพระอาจารย์เปลี่ยน มีดังนี้
กิวิอัก
ในการทำกิวิอัก ชาวอินูอิตจะยัดนกออกเล็กที่ฆ่าแล้วจำนวนมากถึง 500 ตัวเข้าไปในซากแมวน้ำโดยไม่ดึงจะงอยปากและขนออก รีดอากาศออกจากซากแมวน้ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเย็บและปิดผนึกด้วยไขมันแมวน้ำซึ่งจะช่วยไล่แมลงวัน จากนั้นนำไปฝังไว้ในกองหินโดยวางหินก้อนใหญ่ทับด้านบนเพื่อกันอากาศเข้า เมื่อเวลาผ่านไปสามเดือน นกในซากแมวน้ำจะผ่านกระบวนการหมักจนได้ที่ และชาวอินูอิตจะนำนกหมักมารับประทานในช่วงฤดูหนาวของอาร์กติกโดยเฉพาะในงานวันเกิดและงานแต่งงาน
กระบวนการทำกิวิอักได้รับการนำเสนอในตอนที่สามของภาพยนตร์สารคดีทางโทรทัศน์ชุด ฮิวแมนแพลนิต ของบีบีซีใน พ.ศ. 2554
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2556 มีผู้เสียชีวิตหลายคนในหมู่บ้านซิโอราปาลุกในกรีนแลนด์จากการรับประทานกิวิอักที่ทำจากเป็ดทะเลไอเดอร์ (eider) แทนนกออกเล็ก เป็ดไอเดอร์ไม่มีกระบวนการหมักที่ดีอย่างนกออกเล็ก ทำให้ผู้ที่รับประทานมันเข้าไปป่วยจากโรคโบทูลิซึม
โผน อินทรทัต
พันตรี โผน อินทรทัต (พ.ศ. 2454 – 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492) เป็นนายทหารและนักการเมืองชาวไทย สมาชิกขบวนการเสรีไทยสายสหรัฐอเมริกา รุ่นที่ 1 ถูกยิงเสียชีวิตในเหตุกบฏวังหลวง
ช่วงศึกษาต่อยังต่างประเทศ
แต่เมื่อสงครามแปซิฟิกระเบิดขึ้นและกองทัพญี่ปุ่นบุกประเทศไทยเมื่อเช้ามืดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 นายทหารทั้ง 3 นายตัดสินใจไม่กลับประเทศไทยตามคำสั่งรัฐบาล และเข้าร่วมกับขบวนการเสรีไทย
กับขบวนการเสรีไทย
เมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา ร.ท.โผน อินทรทัต อาสาสมัครเป็นทหารเสรีไทยและได้รับการฝึกตามหลักสูตรของสำนักบริการยุทธศาสตร์ หรือ "โอ.เอส.เอส." ในรุ่นที่ 1 แล้วจึงได้รับยศนายทหารเสรีไทยเป็นร้อยเอก ต่อมาในกลางเดือนมีนาคม 2486 ก็ออกเดินทางโดยเรือ "อับราฮัม คลาร์ก" พร้อมนายทหารเสรีไทยอีก 19 คนจากเมืองท่าบัลติมอร์เข้าคลองปานามาออกไปสู่มหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ แล้วตัดอ้อมทางใต้ของทวีปออสเตรเลียเข้าสู่มหาสมุทรอินเดีย ไปขึ้นบกที่นครบอมเบย์กลางเดือนมิถุนายน รวมเวลาเดินทางในทะเล 95 วัน นายทหารเสรีไทยรุ่นที่ 1 อยู่ในความควบคุมดูแลของ ร.อ.นิคอล สมิธ แห่งโอ.เอส.เอส ร.ท.โผนมีชื่อรหัสว่า "พอล"
ในบรรดาเสรีไทยสายอเมริกา ร.ท.โผน มีความอาวุโสมากที่สุด และมากกว่าเสรีไทยสายอเมริกาที่เป็นทหารทุกคน ยกเว้นแต่เพียง พ.ท.หม่อมหลวงขาบ กุญชร ทูตฝ่ายทหาร
ในระหว่างเดินทาง ร.ท.โผนพำนักอยู่ห้องเดียวกับ ร.อ.นิคอล สมิธ ผู้เขียนหนังสือ "สู่สยาม, ประเทศใต้ดิน" (Into Siam, Underground Kingdom) ที่ตีพิมพ์หลังสงคราม นิคอล สมิธ กล่าวถึง "พอล" ไว้ในบางตอนว่า
นิคอล สมิธ ยังบันทึกไว้ด้วยว่า "พอล" เป็นคนผิวคล้ำ และสนใจศึกษาภาษาจีน เพราะทราบว่าจะต้องไปปฏิบัติภารกิจในจีน
เมื่อเดินทางถึงประเทศอินเดียแล้ว นายทหารเสรีไทยสายอเมริการุ่นที่ 1 ก็เดินทางไปเข้าค่ายฝึกของศูนย์ปฏิบัติการ 101 ของโอ.เอส.เอส. ที่เมืองนาซีราซึ่งอยู่ชายแดนอัสสัมใกล้พม่า ภายหลังการฝึกอย่างทรหดที่ใช้เวลาประมาณ 2 เดือนเสร็จสิ้นลง ร.อ. นิคอล สมิธ จึงนำนายทหารเสรีไทย ซึ่งมี ร.อ.โผน อินทรทัต รวมอยู่ด้วย เดินทางด้วยเครื่องบิน ซี 47 ผ่านเทือกเขาหิมาลัย ไปลงที่สนามบินจุงกิง เมืองหลวงและที่มั่นในยามสงครามของรัฐบาลจีนคณะชาติเมื่อเดือนสิงหาคม 2486 พ.ท. หม่อมหลวงขาบ กุญชร ซึ่งเดินทางล่วงหน้าด้วยเครื่องบินจากวอชิงตันมารอรับ ต่อมาคณะนายทหารเสรีไทยได้พบนายสงวน ตุลารักษ์กับคณะที่เล็ดลอดออกมาจากกรุงเทพฯ และทราบข่าวการถึงแก่กรรมของนายจำกัด พลางกูรผู้แทนขององค์การใต้ดินต่อต้านญี่ปุ่นในประเทศไทยที่เล็ดลอดเดินทางมาถึงจุงกิงตั้งแต่เดือนมีนาคมศกเดียวกัน
ฐานปฏิบัติการที่ซือเหมา
ร.อ.โผน อินทรทัต และเพื่อนร่วมตายจากอเมริกาพำนักอยู่จุงกิง ประมาณ 3 เดือน จึงเดินทางไปยังคุนหมิงในเดือนพฤศจิกายน ต่อมาเมื่อได้ตกลงใจแล้วว่า จะใช้เมืองซือเหมาเป็นฐานปฏิบัติการสำหรับส่งนายทหารเสรีไทยเดินทางเข้าสู่ตอนเหนือของประเทศไทยโดยทางบกแล้ว กลางเดือนมกราคม 2487 คณะนายทหารเสรีไทยสายอเมริการุ่นที่ 1 กับ ม.ล.ขาบ กุญชร และนายทหาร โอ.เอส.เอส. จึงเดินทางมาซือเหมา
เมื่อจัดตั้งฐานปฏิบัติการเรียบร้อยแล้ว ม.ล.ขาบ กุญชร ได้คัดเลือกเสรีไทยชุดแรกที่จะส่งเข้าประเทศไทย 5 นาย คือ ร.อ.การะเวก ศรีวิจารณ์ กับ ร.ท.สมพงษ์ ศัลยพงษ์ คู่หนึ่ง, ร.ท.การุณ เก่งระดมยิง กับ ร.ท.เอี่ยน ขัมพานนท์ อีกคู่หนึ่ง
สำหรับ ร.อ.โผน อินทรทัต ซึ่งเป็นนายทหารอาชีพที่มีความอาวุโสมากกว่าผู้อื่น จะเดินเข้าประเทศไทยโดยลำพัง โดยมีหน้าที่ในการหาทางเดินประจำจากชายแดนอินโดจีนไปอุตรดิตถ์ ศูนย์กลางทางรถไฟในภาคกลางสยาม ร.อ.โผน จะเป็นผู้ติดต่อกับผู้สื่อข่าวอื่น ๆ นำสิ่งของที่ต้องการไปให้ ถือเอกสารสำคัญที่ส่งทางวิทยุไม่ได้
ในที่สุด นายทหารเสรีไทยทั้ง 5 พร้อมด้วย ม.ล.ขาบและนายพลโซะของจีน เดินทางจากซือเหมาบุกป่าฝ่าเขาไปยังเมืองเชียงรุ่ง เมืองหลวงของเขตสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน โดยปลอมตัวเป็นพ่อค้าจีน คนนำทางที่ทางการจีนจัดให้ พา ร.อ.โผน และนายทหารเสรีไทยอีก 4 นายออกเดินทางไปสู่แม่น้ำโขงเมื่อประมาณวันที่ 10 มีนาคม 2487 ตามที่ได้ตกลงกันนั้น การเดินทางจากเชียงรุ่งไปถึงเมืองล่าซึ่งเป็นเมืองติดชายแดนลาวทางตอนใต้ของจีน จะใช้เวลาประมาณ 7 วัน และจากเมืองล่าไปถึงแม่น้ำโขงก่อนข้ามเข้าเขตไทยจะใช้เวลาอีกประมาณ 15 วัน แต่เหตุการณ์ไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ปัญหาของการเดินทางเข้าประเทศไทย
ประมาณกลางเดือนเมษายน 2487 ขณะที่ ม.ล.ขาบ กุญชร กำลังรอรับสัญญาณวิทยุจากเสรีไทยทั้ง 5 นายซึ่งในช่วงเวลานั้นควรจะอยู่ในประเทศไทยแล้ว ร.อ.โผน อินทรทัต กลับมาซือเหมาและรายงานว่า ร.ท.การุณ เก่งระดมยิง กับ ร.ท. เอี่ยน ขัมพานนท์ เดินทางกลับมาเชียงรุ่งอีก ทั้ง ๆ ที่ได้ออกเดินทางมุ่งไปเมืองล่าแล้ว ส่วน ร.ท.โผน ยังคงติดค้างอยู่ เนื่องจากจีนผู้นำทางไม่ยอมพาไป โดยอ้างข้อขัดข้องสารพัดอย่างและที่สุดก็บอกว่าต้องการยารักษาโรค ทำให้ ร.อ.โผน ต้องเดินทางบุกป่ากลับมาที่ฐานปฏิบัติการซือเหมา รวมเวลาที่ ร.อ.โผน อินทรทัต ออกเดินทางไปเชียงรุ่งพร้อมกับ ม.ล.ขาบ กุญชรและเพื่อนเสรีไทยสายอเมริกา 4 นายเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ จนกระทั่งกลับสู่ซือเหมาประมาณเดือนครึ่ง
เมื่อ ร.อ.โผนรวบรวมยาได้แล้ว ก็เดินทางไปเชียงรุ่งตามลำพังอีกครั้งหนึ่งโดยใช้เวลาประมาณ 1 สัปดาห์ ความบิดพลิ้วของคนจีนผู้นำทางที่ ร.อ.โผน รายงานทำให้ ม.ล.ขาบ และ ร.อ.นิคอล สมิธ ต้องไปขอร้องบาทหลวงอิวยีน คุง ให้เป็นผู้นำทางทหารเสรีไทยเข้าประเทศไทยอีก 5 นาย คือ ร.ท.เป้า ขำอุไร คู่กับ ร.ท.พิสุทธิ์ สุทัศน์ ณ อยุธยา ร.ท.บุญเย็น ศศิรัตน์ คู่กับ ร.ท.สวัสดิ์ เชี่ยวสกุล ส่วน ร.ท.อานนท์ ณ ป้อมเพชรเดินทางโดยลำพังในลักษณะเดียวกับ ร.อ.โผน อินทรทัต
การเดินทางออกจากซือเหมาอีกครั้งเริ่มต้นเมื่อ 27 เมษายน 2487 โดยมีจุดหมายที่เมืองเชียงรุ่งเป็นแห่งแรก หลังจากนั้นต่างก็แยกย้ายกันไปตามแผนที่กำหนดไว้ ร.อ.โผน เดินทางจากเชียงรุ่งไปเมืองล่า แล้วล้มป่วยด้วยโรคบิดอยู่ที่นั่นจนกระทั่งกลางเดือนพฤษภาคมจึงสามารถเดินทางต่อไปได้
ความสำเร็จในการติดต่อกับเสรีไทยในประเทศ
ร.อ.โผน อินทรทัต เดินทางโดยทางเท้าตามลำพังจากเมืองล่าซึ่งอยู่ตอนใต้ของจีนเข้าสู่ลาวทางแขวงพงสาลี แล้วข้ามแม่น้ำโขงเข้าสู่ประเทศไทยทางจังหวัดน่าน และเดินทางต่อไปจังหวัดแพร่ โดยขณะที่เดินทางเข้าเมืองไทย ร.อ.โผน ได้ใช้ชื่อแฝงว่า "นายไทย รักไทย" เพื่อความปลอดภัย
ในที่สุด ร.อ.โผน ก็เข้ามอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจและถูกส่งไปพบกับ พล.ต.อ.อดุล อดุลเดชจรัส และถูกส่งต่อไปพบกัน นายปรีดี พนมยงค์ หัวหน้าขบวนการเสรีไทย เพื่อแจ้งข่าวสารต่าง ๆ หลังจากนั้น พล.ต.อ.อดุล อดุลเดชจรัส จึงให้ตำรวจสันติบาลพา ร.อ.โผน ไปส่งที่ที่อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย เพื่อเดินทางกลับไปประเทศจีนอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะเดินทางไปประสานกับ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช ที่กรุงวอชิงตัน
เมื่อถึงเชียงราย ร.อ.โผน ได้พบกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่แห่งกองทัพพายัพบางนาย ซึ่งได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติภารกิจของขบวนการเสรีไทยด้วย อาทิ พล.ต.พิชัย หาญสงคราม เสนาธิการกองทัพพายัพ เป็นต้น การประสานงานกับกองทัพพายัพของ ร.อ.โผน มีส่วนช่วยให้การเดินทางเข้าประเทศไทยของ ร.ต.อายุส อิศรเสนา ณ อยุธยา นายทหารเสรีไทยสายสหรัฐอเมริกา รุ่นที่ 2 ซึ่งปฏิบัติการอยู่กับกองทัพพายัพมีความสะดวกและราบรื่นยิ่งขึ้น ร.ต.อายุส พบกับ ร.อ.โผน ที่ซือเหมาก่อนที่ ร.ต.อายุส จะออกเดินทางกลับสู่ประเทศไทย
ร.อ.โผน เดินทางไปกรุงวอชิงตันเพื่อรายงานให้ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมชทราบถึงเรื่องราวของขบวนการเสรีไทยภายในประเทศไทย ที่มีนายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นหัวหน้า และพล.ต.อ.อดุล อดุลเดชจรัส เป็นรองหัวหน้า ตลอดจนแนวทางการประสานงานระหว่างกองบัญชาการเสรีไทยภายในประเทศกับเสรีไทยในสหรัฐอเมริกา รายยงานจากนายทหารเสรีไทยสายอเมริกาที่ได้เดินทางเข้าประเทศไทยแล้วกลับไปกรุงวอชิงตัน 2 นาย คือ ร.อ.โผน อินทรทัต และ ร.ท.การุณ เก่งระดมยิง ทำให้ หม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมชเข้าใจถึงสถานการณ์ของประเทศไทยรวมทั้งสถานภาพของขบวนการเสรีไทยภายในประเทศดียิ่งขึ้น จนสามารถประสานงานกับผู้แทนของกองบัญชาการเสรีไทยภายในประเทศที่ นายปรีดี พนมยงค์ ให้เดินทางมากรุงวอชิงตันในปี 2488 คือ นายกนต์ธีร์ ศุภมงคล, พระพิศาลสุขุมวิท และหลวงสุขุมนัยประดิษฐได้
ภายหลังภารกิจที่ซือเหมา
เมื่อเสร็จภารกิจที่กรุงวอชิงตัน ร.อ.โผน อินทรทัตจึงมาประจำอยู่ที่ศูนย์ฝึกของ โอ.เอส.เอส. ที่ทรินโกมาลี บนเกาะลังกา และปฏิบัติงานอยู่ ณ ที่นั้นจนกระทั่งวันสันติภาพ 16 สิงหาคม 2488 จึงดินทางเข้าสู่ประเทศไทย ร.อ.โผน ได้รับพระราชทานยศทหารไทยเป็นพันตรี และเป็นทหารเสรีไทยสายสหรัฐอเมริกา รุ่นที่ 1 คนเดียวที่ได้ยศพันตรีขณะมีชีวิตอยู่ (พ.ต.การะเวก ศรีวิจารณ์ และ พ.ต.สมพงษ์ ศัลยพงษ์ เสียชีวิตไปในระหว่างเดินทางเข้าประเทศไทยเมื่อเดือนมิถุนายน 2487)
พ.ต.โผน อินทรทัต ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง รองผู้อำนวยการโรงงานยาสูบ กระทรวงการคลัง เพราะมีคุณวุฒิทางด้านวิศวกรรมเคมีจากสหรัฐอเมริกา ไปจนกระทั่งเกิดการรัฐประหารเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน 2490 ผลจากการรัฐประหารในครั้งนั้น ทำให้มีคำสั่งเลิกจ้าง พ.ต.โผน อินทรทัต ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานยาสูบในปีถัดมา