cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
ความขัดแย้งกับสกอตแลนด์
เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1314 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 และกองทัพที่มีกำลังทหารราบทั้งสิ้น 20,000 คนและทหารม้าอีกราว  2000 ถึง 3000 คนก็ยกขึ้นไปปราบการแข็งข้อที่สกอตแลนด์ กองทัพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมาพบกับกองทัพของโรเบิร์ต บรูซที่ใช้หอกยาว 14 ฟุตเป็นอาวุธ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงทราบการที่จะรักษาสกอตแลนด์ไว้ในมืออังกฤษได้  อังกฤษต้องรักษาปราสาทเสตอร์ลิง แต่ปราสาทก็ถูกล้อมอยู่เสมอ เซอร์ฟิลลิป เดอ โมว์เบรย์ แม่ทัพฝ่ายอังกฤษผู้มีหน้าที่รักษาปราสาทเสตอร์ลิงแจ้งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดว่าจะยอมแพ้แก่สกอตนอกจากว่าพระองค์จะเสด็จมาช่วยป้องกันปราสาทเสตอร์ลิงภายในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1314 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ทรงสามารถที่จะยอมเสียปราสาทเสตอร์ลิงให้แก่สกอตแลนด์ได้ จึงทรงรวบรวมกองทัพใหญ่ขึ้นไปสกอตแลนด์เพื่อจะขับไล่ผู้ล้อมปราสาทเสตอร์ลิงและดึงให้ทหารสกอตออกไปต่อสู้กันกลางทุ่ง
ฝ่ายพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมิได้ทรงคิดการณ์ล่วงหน้าและเตรียมตัวการต่อสู้เช่นเดียวกับโรเบิร์ต บรูซ แม้แต่การเรียกทหารก็มิได้ทรงออกหมายเกณฑ์จนกระทั่งวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1314 ทหารของพระองค์จึงไม่มีเวลาฝึกทำและขาดวินัย ความพ่ายแพ้ของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ศึกแบนน็อคเบิร์น (Battle of Bannockburn) ถือกันโดยนักประวัติศาสตร์ร่วมสมัยว่าเป็นการพ่ายแพ้ศึกที่ยับเยินที่สุดของอังกฤษตั้งแต่ศึกเฮสติ้งส์ (Battle of Hastings) ในปี ค.ศ. 1066 เป็นต้นมา เมื่อฝ่ายอังกฤษในขณะนั้นนำโดยพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสันพ่ายแพ้ต่อฝ่ายนอร์มันที่นำโดยดยุกแห่งนอร์มังดี บางสถติประมาณกันว่าจำนวนทหาร 16,000 คน 11,000 ถูกสังหารในสงครามและเหลือเพียงไม่เท่าใดที่รอดชีวิตมาถึงพรมแดนอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเองก็ทรงถูกพาตัวหนีจากสนามรบกลับอังกฤษ ชัยชนะของสงครามอิสรภาพของสกอตแลนด์ครั้งนี้เป็นไปอย่างเด็ดขาดแต่อังกฤษไม่ยอมรับจนกระทั่งสิบปีต่อมา
ต่อมาอังกฤษก็นำกลยุทธ์ของโรเบิร์ต บรูซไปใช้ในสงครามต่อต้านฝรั่งเศสในหลายร้อยปีต่อมา พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษทรงใช้วิธีเช่นเดียวกันนี้ในการต่อสู้กับทหารม้าฝรั่งเศสที่ยุทธการอแกงคูร์ต (Battle of Agincourt) ในปี ค.ศ. 1415 ซึ่งทรงได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศส
“สมัยปกครอง” ของเดสเพนเซอร์
หลังจากเพียร์ส เกฟสตันถูกสังหารพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงหันมาโปรดปรานฮิวห์ เดสเพนเซอร์ (ผู้ลูก) (Hugh Despenser the Younger) พระนัดดาผู้เป็นน้องเขยของเพียร์ส เกฟสตัน แต่ก็เช่นเดียวกับกรณีของเกฟสตัน ขุนนางไม่พึงพอใจที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไปทรงบำรุงบำเรอเดสเพนเซอร์ทั้งพ่อและลูก โดยเฉพาะกับเดสเพนเซอร์ผู้เป็นลูกมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1318 เดสเพนเซอร์มีความทะเยอทะยานที่เอาตำแหน่งเอิร์ลแห่งกลอสเตอร์และที่ดินของตำแหน่งที่ตามมา
ในปี ค.ศ. 1320 สถานะการณ์ในอังกฤษคลอนแคลนจนน่าเป็นอันตรายแต่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ไม่ทรงสนพระทัยกับการปกครองประเทศและทรงละเลยกฎหมายของแผ่นดิน แต่ทรงหันมาเอาใจใส่กับเดสเพนเซอร์แทนที่ เมื่อลอร์ด เดอ โบรสแห่งเกาเออร์ (Lord de Braose of Gower) ขายตำแหน่งแก่ลูกเขย เดสเพนเซอร์ก็เรียกร้องให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดยกเกาเออร์ให้ตนเองแทนที่ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงยึดเกาเออร์จากผู้ซึ้อโดยผิดกฎหมายเอามาให้เดสเพนเซอร์ การกระทำครั้งนี้ทำความโกรธเคืองให้แก่กลุ่มขุนนางมากขี้น ในปี ค.ศ. 1321 เอิร์ลแห่งแฮระฟอร์ด เอิร์ลแห่งแลงคาสเตอร์ และขุนนางคนอื่นๆ ยกอาวุธขึ้นต่อสู้ครอบครัวเดสเพนเซอร์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงถูกบังคับให้หนุนหลังกลุ่มขุนนาง ในวันที่ 14 สิงหาคมทรงประกาศที่เวสท์มินสเตอร์ฮอลเนรเทศพ่อลูกเดสเพนเซอร์จากราชสำนัก
แต่ชัยชนะของขุนนางก็เป็นสิ่งที่ทำลายตนเองด้วย หลังจากที่สองพ่อลูกถูกเนรเทศจากราชสำนัก ขุนนางหลายคนก็แก่งแย่งกันประจบสอพลอพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเพื่อจะเอาตำแหน่งที่ว่างอยู่ เพราะความโลภขุนนางบางคนจึงเต็มใจที่จะถวายความช่วยเหลือพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในการแก้แค้นกลุ่มขุนนางที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงต้องการทำร้าย ซี่งถ้าถวายความช่วยเหลือสำเร็จก็จะหมายถึงตำแหน่งและความมั่งมี ความขัดแย้งต่อมาก็ทำให้ขุนนางบางคนถูกฆาตกรรม เช่นเอิร์ลแห่งแลงคาสเตอร์ถูกตัดหัวต่อหน้าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเอง
เมื่อขุนนางผู้เป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์ถูกกำจัดออกไปหมด อำนาจทั้งหลายในอังกฤษก็ตกมาเป็นของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและพ่อลูกเดสเพนเซอร์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงออกพระราชบัญญัติที่รัฐสภายอร์คยกเลิกกฎบัตรต่างๆ ที่ออกมาก่อนหน้านั้นที่จำกัดอำนาจพระมหากษัตริย์ ตามพระราชบัญญัติฉบับใหม่ที่ทรงออกพระมหากษัตริย์ไม่ต้องอยู่ภายใต้อำนาจของรัฐสภาอังกฤษอีกต่อไป  ขุนนางและสภาสามัญชนยอมรับพระราชบัญญัติฉบับใหม่อย่างไม่มีข้อโต้แย้ง อำนาจของรัฐสภาในช่วงเวลานั้นจึงจำกัดลงไปเป็นเพียงเป็นสภาที่ปรึกษาต่อพระมหากษัตริย์เท่านั้น
พระราชินีอิสซาเบลลาออกจากอังกฤษ
ความขัดแย้งระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสเกิดขึ้นเมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ยอมประกาศแสดงความจงรักภักดี (pay homage) ต่อกษัตริย์ฝรั่งเศสสำหรับดินแดนในแกสโคนี หลังจากความพยายามที่จะยึดแกสโคนีมาเป็นของอังกฤษหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงทรงส่งพระราชินีอิสซาเบลลาไปเจรจาสงบศึกแทน
เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1325 พระราชินีอิสซาเบลลาทรงตกลงในสนธิสัญญาสงบศึกซึ่งฝรั่งเศสได้เปรียบกว่าอังกฤษซึ่งระบุว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดต้องมาแสดงความจงรักภักดีต่อพระเจ้าชาร์ลส์ในฝรั่งเศสด้วยพระองค์เอง แต่แทนที่จะทรงทำเช่นนั้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงส่งพระราชโอรสไปแทน การกระทำนี้เป็นผลที่นำมาสู่ความหายนะของทั้งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและเดสเพนเซอร์ เมื่อพระราชโอรสมาถึงฝรั่งเศสพระราชินีอิสซาเบลลาก็ทรงประกาศว่าจะไม่เสด็จกลับอังกฤษนอกจากว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะปลดเดสเพนเซอร์ออกจากราชสำนัก
การรุกรานของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์
เมื่อข้าราชบริพารของพระราชินีอิสซาเบลลาผู้จงรักภักดีต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดถูกเรียกตัวกลับและถูกพระราชินีอิสซาเบลลาส่งกลับอังกฤษ เมื่อกลับมาถึงราชสำนักอังกฤษเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1325 ก็ได้ถวายรายงานต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดว่าพระราชินีอิสซาเบลลาทรงมีความสัมพันธ์กับโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 1 ในปารีส และวางแผนที่จะรุกรานอังกฤษ
ดิซูก
ดิซูก (دسوق, ) เป็นเมืองในภาคเหนือของอียิปต์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของอเล็กซานเดรีย 80 กิโลเมตร และใน ค.ศ. 2011 มีประชากรในเมืองนี้ 137,660 คน
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษ
การรุกรานของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1326 มอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาก็เดินทางมารุกรานอังกฤษ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงประหลาดพระทัยในจำนวนทหารของพระราชินีอิสซาเบลลาเพราะทรงเตรียมกองกำลังจำนวนมากเพื่อต่อสู้ แต่กองทัพของพระองค์ก็ไม่ยอมยกอาวุธต่อสู้กับกองทัพของมอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลา ในที่สุดก็พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็เสด็จหนีจากลอนดอนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคมไปยังกลอสเตอร์และต่อไปทางใต้ของเวลส์เพื่อไปตั้งตัวที่บ้านของเดสเพนเซอร์ ทรงพยายามรวมกองกำลังเพื่อต่อสู้แต่ก็ไม่ทรงสามารถรวบรวมกำลังได้ เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ก็ทรงถูกละทิ้งโดยข้าราชบริพารทิ้งไว้กับเดสเพนเซอร์กับผู้รับใช้สองสามคน
เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม เดสเพนเซอร์ผู้พ่อก็ถูกกล่าวหาด้วยข้อหาต่างๆ เช่นส่งเสริมรัฐบาลที่ผิดกฎหมายของลูกชาย สร้างความร่ำรวยให้ตนเองจากทรัพย์สินของผู้อื่น และมีส่วนในการฆาตกรรมเอิร์ลแห่งแลงคาสเตอร์  เดสเพนเซอร์ถูกแขวนคอและตัดหัวที่บริสตอล เฮนรีแห่งแลงคาสเตอร์ถูกส่งไปเวลส์ไปนำตัวพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดและเดสเพนเซอร์ (ผู้ลูก) เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน เดสเพนเซอร์ถูกส่งตัวไปให้มอร์ติเมอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาที่แฮระฟอร์ด ส่วนพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด เฮนรีนำไปกักตัวไว้ที่ปราสาทเคนนิลเวิร์ธ
การสิ้นสุดของเดสเพนเซอร์
การแก้แค้นต่อพวกพ้องของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นไปอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น เอิร์ลแห่งอารันเดลศัตรูเก่าของมอร์ติเมอร์ถูกตัดหัวหลังจากการพิจารณาและการตัดสินของศาลและการสังหารเดสเพนเซอร์
เดสเพนเซอร์ถูกฆ่าอย่างทารุณ เริ่มด้วยการที่ผู้คนที่มาดูการสังหารดึงตัวเดสเพนเซอร์ลงจากหลังม้าเปลื้องเสื้อผ้าและสลักถ้อยคำจากไบเบิลเกี่ยวกับการไม่ควรฉ้อโกงและอื่นบนร่างกายของเดสเพนเซอร์ แล้วก็ลากตัวไปมอบให้กับโรเจอร์และพระราชินีอิสซาเบลลาและตระกูลแลงคาสเตรียน เดสเพนเซอร์ถูกตัดสินให้แขวนคอเยี่ยงโจร ตัดอวัยวะเพศทิ้ง ผ่าร่างแบ่งสี่เยี่ยงผู้เป็นกบฏต่อแผ่นดิน สึ่ส่วนที่แบ่งถูกส่งไปที่ต่างๆ ในอังกฤษ
สละราชสมบัติ
หลังจากจำขังพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แล้วพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์ก็มีปัญหาว่าจะทำเช่นใดกับพระองค์ วิธีที่ง่ายที่สุดคือปลงพระชนม์ ตำแหน่งพระมหากษัตริย์ก็จะตกไปเป็นของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดซึ่งพระราชินีอิสซาเบลลาทรงสามารถควบคุมได้ และเป็นการป้องกันการกู้ราชบัลลังก์คืนแก่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไปด้วยในตัว  แต่คำสั่งการปลงพระชนม์ต้องมาจากการพิจารณาคดีและการตัดสินของศาลว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงเป็นกบฏ แม้ว่าขุนนางจะเห็นพ้องกันว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดไม่ทรงใส่ใจในการปกครองบ้านเมือง แต่ขุนนางบางคนให้ข้อคิดเห็นว่าในเมื่อพระเจ้าแผ่นดินเป็นตำแหน่งที่ได้รับการแต่งตั้งจากพระเจ้าฉะนั้นพระเจ้าแผ่นดินจึงไม่สามารถถูกปลดหรือถูกตัดสินให้ประหารชีวิตทางนิตินัยได้ ถ้าทำเช่นนั้นพระเจ้าก็จะลงโทษประเทศ การตัดสินจึงเป็นที่ตกลงกันว่าจะจำขังพระองค์ตลอดพระชนม์ชีพแทนที่
แต่การจำขังพระองค์ก็ยังทำให้มีปัญหาตรงที่พระราชอำนาจตามนิตินัยก็ยังอยู่ที่พระองค์ พระราชินีอิสซาเบลลาทรงได้รับตราแผ่นดิน (Great Seal) และทรงใช้ตรานั้นในการปกครองในนามของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด ในนามของพระองค์เอง และในนามของพระโอรสแล้วแต่ความเหมาะสม แต่อย่างใดก็ตามการปกครองเช่นนี้เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย และเป็นการเปิดช่องให้มีผู้ท้าท้ายถึงความถูกต้องตามกฎหมายได้
สภาวการณ์เช่นนี้ทำให้รัฐสภาตัดสินใจเรียกประชุมสภาสามัญชนเพื่อมาเจรจาตัดสินกันว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานะการณ์ที่เป็นอยู่ อัครบาทหลวงแห่งยอร์คและสมาชิกบางคนออกตัวว่ากลัวกลุ่มชนชาวลอนดอนที่จงรักภักดีต่อมอร์ติเมอร์ บางคนก็ต้องการจะให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมีพระราชดำรัสประกาศการสละราชสมต่อรัฐสภาโดยตรงแทนที่จะทรงถูกปลดจากราชบัลลังก์โดยพระราชินีอิสซาเบลลาและผู้มีอำนาจอื่นๆ ในขณะนั้น มอร์ติเมอร์ตอบโต้โดยสั่งให้ริชาร์ด เดอ โบฮุนนายกเทศมนตรีลอนดอนขณะนั้นเขียนจดหมายถึงรัฐสภาขอให้รัฐสภาคุ้มครองพระราชินีอิสซาเบลลาและเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด และให้ปลดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจากราชบัลลังก์ นอกจากนั้นมอร์ติเมอร์ก็ยังเรียกประชุมขุนนางอย่างลับๆ ในคืนเดียวกัน ผู้เข้าร่วมประชุมเห็นพ้องต้องกันในการปลดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจากราชบัลลังก์
ในที่สุดรัฐสภาก็มีมติในการถอดพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจากราชบัลลังก์ แม้ว่ารัฐสภาจะเห็นพ้องกันว่าพระองค์ไม่ควรมีอำนาจใดๆ ในการปกครอง แต่ก็ยังมิได้ปลดอย่างเป็นทางการเพียงแต่มีมติเท่านั้นและให้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นผู้ตัดสินพระทัยในการยอมรับมติของรัฐสภา
เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1327 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดก็ทรงได้รับแจ้งที่ปราสาทเคนนิลเวิร์ธถึงมติของรัฐสภาและข้อกล่าวหาต่างที่มีต่อพระองค์ ข้อกล่าวหารวมทั้ง: ไม่ทรงมีสมรรถภาพในการปกครองโดยการที่ทรงอนุญาตให้ผู้อื่นมาปกครองแทนพระองค์ซึ่งทำให้มีผลเสียหายต่อประชาชนและสถาบันศาสนา; ไม่ทรงฟังคำแนะนำที่ดีและทำตามคำแนะนำที่ทำให้เป็นพระมหากษัตริย์ที่ไม่เหมาะสม; ทรงเสียดินแดนสกอตแลนด์, แกสโคนี และ ไอร์แลนด์เพราะไม่ทรงมีความสามารถทางการปกครองที่จะรักษาดินแดนเหล่านั้นไว้ได้; ทรงสร้างความเสียหายต่อสถาบันโรมันคาทอลิกและทรงจำขังผู้แทนของศาสนา; ทรงอนุญาตให้ขุนนางถูกฆาตกรรม, ยึดทรัพย์, จำขัง และ เนรเทศ; ไม่ทรงมีความยุติธรรมและยังทรงปกครองโดยเอาผลประโยชน์ที่ไม่เป็นธรรมและอนุญาตให้ผู้อื่นกระทำเช่นเดียวกัน; และทรงหลบหนีไปกับผู้มีความผิดต่างๆ ต่อราชอาณาจักรโดยทิ้งราชอาณาจักรไว้ให้ว่างลงโดยปราศจากรัฐบาลซึ่งเป็นผลทำให้ประชาชนหมดความเชื่อมั่นและความศรัทธาในรัฐบาล  พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดทรงคาดไม่ถึงถึงความรุนแรงของข้อกล่าวหาต่างๆ และผลการตัดสินทรงกันแสงไปในขณะที่ทรงฟัง เมื่อเสร็จจากการอ่านข้อกล่าวหา รัฐบาลก็ยื่นข้อแนะนำให้ทรงเลือกระหว่าการสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรส หรือ ปฏิเสธข้อกล่าวหาและสละราชสมบัติให้กับผู้ใดผู้หนึ่งที่ไม่ใช่พระญาติแต่มีประสบการณ์ในการปกครองซึ่งในกรณีนี้ก็คงจะหมายถึงมอร์ติเมอร์  พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจึงทรงสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรส เซอร์วิลเลียม ทรัสส์เซลผู้เป็นตัวแทนรัฐสภาจึงประกาศแทนรัฐสภายกเลิกความจงรักภักดีต่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด รัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 จึงสิ้นสุดลง
การสละราชสมบัติของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการที่ลอนดอนเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1327 วันต่อมาจึงเป็นวันแรกของรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ผู้มีพระชนมพรรษา 14 ปีและเป็นผู้ที่ยังถูกควบคุมโดยพระราชินีอิซาเบลลาและมอร์ติเมอร์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 เองก็ยังทรงถูกจำขัง
สวรรคต
รัฐบาลของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์อยู่ในสภาพที่ง่อนแง่นจนไม่กล้าที่จะทิ้งพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ไว้กับศัตรูทางการเมือง เมื่อวันที่ 3 เมษายน พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทรงถูกย้ายจากปราสาทเคนนิลเวิร์ธไปอยู่ในความดูแลของคนของมอร์ติเมอร์ ต่อมาก็ทรงถูกย้ายไปจำขังที่ปราสาทบาร์คลีย์ ในมลฑลกลอสเตอร์เชอร์ ซึ่งเชื่อกันโดยทั่วไปว่าเป็นที่ที่ทรงถูกปลงพระชนม์โดยคนของพระราชินีอิสซาเบลลาและมอร์ติเมอร์
ความสงสัยอันนี้ต่อมาได้รับการขยายความต่อมาโดยเซอร์ทอมัส มัวร์:
การฆ่าด้วยวิธีนี้ทำให้ดูเหมือนผู้ตายตายตามธรรมชาติเพราะผู้ทำจะสอดท่อนเหล็กก่อนที่จะใช้ท่อนเหล็กร้อนสวนลึกเข้าไปในร่างกายจึงทำให้ไม่เห็นรอยไหม้จากภายนอก
ตามคำกล่าวของนอร์มัน เอฟ แคนทอร์:
เรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับการสวรรคตของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ไม่มีหลักฐานสนับสนุนจากข้อเขียนใดๆ จากคริสต์ศตวรรที่ 14 หลักฐานที่ใกล้เคียงที่สุดก็เป็นบันทึกของแอดัม เมอริมัธที่กล่าวว่าความเชื่อส่วนใหญ่เกี่ยวกับสาเหตุการสวรรคตคือทรงถูกกลั้นลมหายใจให้ตาย บันทึกลิทชฟิลด์กล่าวว่าทรงถูกบีบคอ บันทึกอื่นๆ กล่าวว่าเสด็จสวรรคตเป็นไปตามธรรมชาติ จนกระทั่งกลางคริสต์ทศศตวรรษ 1330 จึงได้มีข่าวลือเรื่องท่อนเหล็กกันเป็นที่แพร่หลาย  ในพระราชประวัติของพระราชินีอิสซาเบลลาที่เขียนโดยนักประวัติศาสตร์แอลิสัน เวียร์ (Alison Weir) เวียร์เสนอทฤษฏีใหม่ที่อ้างจาก “จดหมายฟิเอสชิ” (Fieschi Letter) ซึ่งเป็นจดหมายโดย มานูเอล เดอ ฟิเอสชิ พระชาวเจนัวถึงพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ราวปี ค.ศ. 1337 โดยกล่าวว่าพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 มิได้ทรงถูกปลงพระชนม์แต่ทรงหนีจากการคุมขัง และมีพระชนม์อยู่ต่อมาอย่างผู้หนีภัยจนเสด็จสวรรคต เอียน มอร์ติเมอร์ในพระราชประวัติพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ยืนยันว่า พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ทรงมีชีวิตอยู่ต่อมาอีกอย่างน้อยสิบเอ็ดปีหลังจากปี ค.ศ. 1327 ที่เชื่อกันว่าเป็นปีที่สวรรคต และไปเสด็จสวรรคตเอาที่ประเทศอิตาลี
แหล่งข้อมูลอื่น
1284 1327
ยูลอ โฮร์น
ยูลอ โฮร์น (Gyula Horn) เป็นนักการเมืองชาวฮังการีที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฮังการีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ถึง ค.ศ. 1998
เอเชียวีก
ไทม์ได้ซื้อ เอเชียวีกมาจากบริษัท Yazhou Zhoukan (亞洲週刊)
ก็อดออฟวอร์
ก็อด ออฟ วอร์ เป็นเกมส์ action มุมมองบุคคลที่สามที่พัฒนาโดยซานตาโมนิกาสตูดิโอจัดจำหน่ายโดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เท็นเมนต์ เปิดตัวครั้งแรกเมื่อ 22 มีนาคม 2005 พอร์ตลงเครื่อง PlayStation 2 เป็นภาคแรกในซีรีส์นี้ พื้นฐานจะอยู่บนตำนานเทพเจ้ากรีกในสมัยกรีกโบราณที่มีการล้างแค้นเกิดขึ้น ผู้เล่นควบคุมตัวเอกเครโทส  นักรบสปาร์ตันที่ทำหน้าที่รับใช้เทพโอลิมปัส  เทพีอธีนา  ต้องการให้เครโทสฆ่าเทพเจ้าแห่งสงครามอาเรส  ซึ่งเป็นตัวการที่ให้ เครโทส ต้องฆ่าครอบครัวของเขาเองเขาต้องไปที่เอเธนส์ตามคำบอกของอธีนา ในการสืบเสาะเพื่อหาวัตถุหนึ่งที่มีความสามารถในการหยุดยั้งเทพ: กล่องแพนดอร่าในตำนาน  หลังจากที่เสร็จสิ้นภารกิจ เครโทส ได้แทนที่แอรีสเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามคนใหม่
ก็อด ออฟ วอร์ หลักๆ แล้วจะมุ่งเน้นไปที่คำสั่งต่อสู้ที่ต้องผสมปุ่มต่างๆมีอาวุธหลักและอาวุธรอง มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วที่ผู้เล่นจะต้องอาศัยทักษะควบคุมเกมในลำดับเวลาต่างๆที่จะเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่ง ผู้เล่นมีเวทมนตร์4ชนิดที่ใช้ช่วยในการโจมตีและความสามารถในการเพิ่มพลัง และยังมีปริศนาเป็นองค์ประกอบ
ก็อด ออฟ วอร์ ทำรายได้มากกว่า 4.6 ล้านก๊อปปี้ทั่วโลก ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดการผจญภัยสำหรับ PlayStation 2 ได้รับ "เกมแห่งปี" หลายรางวัล ในปี 2009 เว็บไซต์ไอจีเอ็นประกาศชื่อ ก็อด ออฟ วอร์ เป็นเกมส์แอ็คชั่นผจญภัย PlayStation 2 ที่ดีที่สุดอันดับที่เจ็ด ตั้งแต่เรื่องของการควบคุมเกมที่สำหรับกราฟิก เสียงและการนำเสนอเรื่องราว เกมและผลสืบเนื่องจากภาคแรก ก็อด ออฟ วอร์ 2 ถูกสร้างขึ้นและจัดจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน 2009 เป็นส่วนหนึ่งของ ก็อด ออฟ วอร์ ซีรีส์
แผ่นหน่วงคลื่น
แผ่นหน่วงคลื่น (waveplate หรือ retarder) เป็นอุปกรณ์ทางทัศนศาสตร์ ที่ใช้เปลี่ยนสถานะโพลาไรเซชัน ของคลื่นแสงที่เคลื่อนที่ผ่าน
หลักการทำงานคือทำให้เกิดการเลื่อนเฟส ระหว่างสององค์ประกอบในแนวตั้งฉากกันของโพลาไรเซชัน แผ่นหน่วงคลื่นโดยทั่วไปทำจากผลึกที่มีสมบัติทำให้เกิดการหักเหสองแนวได้ เช่น ไอซ์แลนด์สปาร์ ที่มีความหนาเฉพาะซึ่งเลือกมาอย่างระมัดระวัง ผลึกจะถูกตัดเพื่อให้แกนวิสามัญขนานกับพื้นผิวของแผ่น เมื่อดรรชนีหักเหของแสงวิสามัญมีค่าน้อยกว่าดรรชนีหักเหของแสงสามัญ เช่น ในแคลไซต์ แกนวิสามัญจะเรียกว่าแกนเร็วและแกนสามัญจะเรียกว่าแกนช้า แสงโพลาไรซ์บนแกนเร็วจะเคลื่อนที่เร็วกว่าบนแกนช้า ดังนั้นแล้ว องค์ประกอบโพลาไรซ์บนแกนทั้งสองจะเกิดสถานะโพลาไรซ์ที่แตกต่างกัน ได้เป็นแสงแสงที่มีคุณสมบัติการโพลาไรซ์ที่เปลี่ยนไป ความต่างเฟสที่เกิดขึ้นจากแผ่นหน่วงคลื่น \Gamma จากองค์ประกอบที่มีความต่างดัชนีหักเหระหว่างคลื่นสามัญกับคลื่นวิสามัญเป็น Δn ที่ความยาวคลื่น \lambda และความหนา L จะคำนวณได้ตามสูตรต่อไปนี้
ตัวอย่างเช่น แผ่นหน่วงคลื่นแบบหนึ่งในสี่คลื่น (quarter-wave plate) ซึ่งสามารถใช้เป็นโพลาไรเซอร์สำหรับสร้างแสงโพลาไรซ์แบบวงกลม โดยทำให้เกิดความต่างคลื่นหนึ่งในสี่ของความยาวคลื่น คือ 90 องศา และสามารถเปลี่ยนโพลาไรเซชันแบบเส้นตรงไปเป็นโพลาไรเซชันแบบวงกลม หรืออาจทำกลับกันก็ได้ ซึ่งทำได้โดยการปรับระนาบของแสงที่ตกกระทบเพื่อให้ทำมุม 45º กับแกนเร็ว จึงทำให้มีแอมพลิจูดเท่ากันสำหรับคลื่นสามัญและคลื่นวิสามัญ
แผ่นหน่วงคลื่นอีกแบบที่พบได้ทั่วไปคือ แผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่น (half-wave plate) ซึ่งจะหน่วงโพลาไรเซชันลงครึ่งหนึ่งของความยาวคลื่น หรือ 180 องศา แผ่นหน่วงคลื่นประเภทนี้จะมีไว้หมุนทิศทางของแสงโพลาไรซ์
นอกจากนี้ยังมี แผ่นหน่วงคลื่นแบบเต็มคลื่น (full-wave plate) ซึ่งกำจัดความยาวคลื่นค่าหนึ่ง ๆ ที่กำหนดโดยสิ้นเชิง (มักใช้กับความยาวคลื่นในช่วงแสงสีเขียว)
เนื่องจาก การกระเจิง ความแตกต่างของเฟสที่รีทาร์เดอร์แนะนำจะขึ้นอยู่กับ ความยาวคลื่น ของแสง
แผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่น
สำหรับแผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่น ความสัมพันธ์ระหว่าง L, Δn และ λ0 ถูกเลือกในลักษณะที่ทำให้การเลื่อนเฟสเป็น Γ = π สมมติว่าคลื่นโพลาไรซ์เชิงเส้นซึ่งมีเวกเตอร์โพลาไรซ์ ตกกระทบลงบนผลึก ตัวแปร θ หมายถึงมุมระหว่าง  และ  โดย  คือเวกเตอร์ที่ชี้ไปแนวแกนที่ไม่ได้ถูกหน่วงโดยแผ่นหน่วงคลื่น ส่วน  เป็นเวกเตอร์ที่ชี้ไปทางแกนที่ถูกหน่วง ในขณะที่ z หมายถึงแกนการแผ่ของคลื่น สนามไฟฟ้าของคลื่นตกกระทบคือ
ถ้า หมายถึงเวกเตอร์โพลาไรเซชันของคลื่นที่ออกจากแผ่นครึ่งคลื่น แสดงว่ามุมระหว่าง  และ  คือ −θ เห็นได้ชัดว่าผลของแผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่นคือการสะท้อนเวกเตอร์การโพลาไรซ์ของคลื่นผ่านระนาบที่เกิดจากเวกเตอร์  และ  สำหรับแสงโพลาไรซ์เชิงเส้น นี่เท่ากับเป็นการบอกว่าผลของแผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่นคือการหมุนเวกเตอร์โพลาไรเซชันเป็นมุม 2θ อย่างไรก็ตาม สำหรับแสงโพลาไรซ์แบบวงรี แผ่นหน่วงคลื่นแบบครึ่งคลื่นยังมีผลทำให้เกิดการหมุนกลับของไครัลลิตีของแสงได้
แผ่นหน่วงคลื่นแบบหนึ่งในสี่คลื่น
สำหรับแผ่นหน่วงคลื่นแบบหนึ่งในสี่คลื่น ความสัมพันธ์ระหว่าง L, Δn และ λ0 จะถูกกำหนดเพื่อให้การเลื่อนเฟสระหว่างองค์ประกอบโพลาไรซ์ไป Γ = π/2 ในที่นี้ สมมติว่าคลื่นโพลาไรซ์เชิงเส้นเกิดขึ้นบนผลึก คลื่นนี้สามารถเขียนเป็น
โดยที่ และ  คือแกน ที่ไม่ถูกหน่วง และ ถูกหน่วง ตามลำดับ คลื่นแผ่ไปตามแกน z และ Ef และ Es เป็นจำนวนจริง ผลกระทบของแผ่นหน่วงคลื่นแบบหนึ่งในสี่คลื่นคือเพิ่มพจน์การเปลี่ยนเฟสและ eiΓ =eiπ/2 = i ระหว่างส่วนประกอบของคลื่น ' และ ' ดังนั้นเมื่อออกจากผลึก คลื่นจะถูกกำหนดโดย
และคลื่นจะโพลาไรซ์เป็นรูปวงรี
และคลื่นจะโพลาไรซ์เป็นวงกลม
ถ้าแกนโพลาไรเซชันของคลื่นตกกระทบถูกเลือกให้ทำมุม 0° กับทั้งแกนที่ถูกหน่วงและไม่ถูกหน่วงของแผ่นหน่วงคลื่น สถานะโพลาไรซ์จะไม่เปลี่ยนแปลง ดังนั้นจึงยังคงเป็นเส้นตรง ถ้ามุมอยู่ระหว่าง 0° ถึง 45° คลื่นที่ได้จะมีโพลาไรซ์เป็นวงรี
การสร้างโพลาไรซ์แบบวงกลมอาจดูเป็นเรื่องที่จินตนาการได้ยาก แต่ก็อาจง่ายกว่าหากจะจินตนาการว่าเป็นผลรวมของโพลาไรเซชันเชิงเส้นสองแนวที่มีความต่างเฟส 90° ผลที่ได้ขึ้นอยู่กับโพลาไรเซชันของคลื่นขาเข้า สมมติว่าโพลาไรเซชันในแกน X และ Y ขนานกับแกนที่ไม่มีการหน่วงและมีการหน่วงเวลาของแผ่นหน่วงคลื่นแล้ว
โพลาไรเซชันของโฟตอนที่เข้ามา (หรือลำแสง) สามารถเขียนใหม่ได้เป็นโพลาไรเซชันสองแนวในแกน X และ Y หากโพลาไรเซชันขาเข้าขนานกับแกนที่ไม่ถูกหน่วง หรือแกนที่มีการถูกหน่วง แสดงว่าไม่มีโพลาไรซ์ของแกนอื่น ดังนั้น โพลาไรเซชันที่ได้จะเหมือนกับโพลาไรเซชันของขาเข้า (แค่เกิดการเลื่อนเฟสเป็นบวกหรือลบเท่านั้น) หากโพลาไรเซชันของขาเข้าทำมุม 45° กับแกนทั้งสองของแผ่น โพลาไรซ์ของแกนจะเท่ากัน อย่างไรก็ตาม เฟสของขาออกจากแกนที่ถูกหน่วงจะล่าช้าไป 90° เทียบกับที่ได้จากแกนที่ไม่ถูกหน่วง และได้แสงโพลาไรซ์แบบวงกลม ถ้าค่ามุมเป็นค่าอื่นนอกจาก 0° และ 45° ค่าสำหรับแกนที่ไม่ถูกหน่วงและแกนที่ถูกหน่วงจะต่างกันและจะกลายเป็นแสงโพลาไรซ์แบบวงรี
ยัน ฟัน โคเยิน
ยัน โยเซฟส์โซน ฟัน โคเยิน (Jan Josephszoon van Goyen; 13 มกราคม ค.ศ. 1596 - 27 เมษายน ค.ศ. 1656) เป็นจิตรกรชาวดัตช์คนสำคัญของยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ยัน ฟัน โคเยินมีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมภูมิทัศน์ โดยมีผลงานเป็นจำนวนมาก เท่าที่ทราบเป็นจำนวนถึงราวพันสองร้อยภาพ
ประวัติ
ฟัน โคเยินผู้เป็นลูกชายของช่างทำรองเท้าในไลเดิน ได้รับการศึกษาทางศิลปะกับเอเซยัส ฟัน เดอร์แฟ็ลเดอ เมื่ออายุได้ 35 ปี ฟัน โคเยินก็มีห้องเขียนภาพของตนเองที่เดอะเฮก พี. เครนชอว์กล่าวว่างานของฟัน โคเยินไม่เคยขายได้ในราคาสูง แต่เขาก็ทดแทนโดยการเขียนภาพจำนวนมาก การเขียนใช้สีที่บางและเขียนอย่างรวดเร็วโดยใช้สีที่มีราคาถูก แม้ว่าจะปรับปรุงงานเขียนด้วยวิธีต่าง ๆ แล้วฟัน โคเยินก็ยังต้องหารายได้เพิ่มโดยเป็นตัวแทนการซื้อขายและนักประมูลภาพเขียน รวมทั้งเก็งราคาทิวลิปและราคาบ้าน แม้ว่าธุรกิจหลังมักจะเป็นธุรกิจที่ค่อนข้างปลอดภัยสำหรับการลงทุน แต่ในกรณีของฟัน โคเยินกลับเป็นสิ่งที่ทำให้มีหนี้สินมหาศาล เปาลึส โปตเตอร์เช่าบ้านจากฟัน โคเยิน และนีโกลาส ฟัน แบร์เคม ได้มาเป็นลูกศิษย์ของเขา
ในปี ค.ศ. 1652 ถึงปี ค.ศ. 1654 ฟัน โคเยินจำต้องขายงานเขียนและงานกราฟิกที่สะสมไว้ และต้องย้ายไปอยู่บ้านที่มีขนาดเล็กกว่าเดิม เขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1656 ขณะที่มีหนี้สินจำนวนถึง 18,000 กิลเดอร์ดัตช์ ทำให้ภรรยาหม้ายต้องขายภาพเขียนและเครื่องเรือนที่ยังคงเหลือ การเป็นหนี้สินของฟัน โคเยินอาจจะมีผลต่อโอกาสความก้าวหน้าทางอาชีพของยัน สเตน ลูกศิษย์และลูกเขยซึ่งย้ายออกจากเดอะเฮกในปี ค.ศ. 1654
งานเขียน
ตามปกติแล้วจิตรกรรมดัตช์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือจิตรกรรมของยุคทองของเนเธอร์แลนด์แบ่งออกเป็นห้าประเภทตามทฤษฎีการจัดลำดับคุณค่าของศิลปะ ซึ่งได้แก่ จิตรกรรมประวัติศาสตร์, ภาพเหมือน, ภาพชีวิตประจำวัน, จิตรกรรมภูมิทัศน์ และจิตรกรรมภาพนิ่ง ฟัน โคเยินจัดอยู่ในกลุ่มจิตรกรภูมิทัศน์ผู้มีความถนัดในการแฝงหัวข้อเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน ฟัน โคเยินเขียนภาพคลองในบริเวณเดอะเฮก และหมู่บ้านในชนบทของเดลฟต์, โรตเตอร์ดัม, ไลเดิน และเคาดา
สมุดภาพ
1596 1656
มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่
มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่ (North-Chiang Mai University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2542 ใช้ชื่อว่า "วิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่" โดยอาจารย์ณรงค์ ชวสินธุ์ เป็นผู้เริ่มก่อตั้ง ตั้งอยู่ที่ตำบลหนองแก๋ว อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่ ต่อมาได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนแปลงประเภทเป็น "มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่" เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2547   โดยมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ กับมหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่ไม่ได้เป็นสถาบันในเครือเดียวกันแต่อย่างใด
ประวัติ
มหาวิทยาลัยได้รับการเปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยเป็นมหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันเปิดสอนในระดับปริญญาเอก 2 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 5 หลักสูตร และระดับปริญญาตรี 5 คณะ คือ 1) คณะวิศวกรรมศาสตร์ 2) คณะบริหารธุรกิจ 3) คณะสังคมศาสตร์และศิลปศาสตร์ 4) คณะนิติศาสตร์ และ 5) คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
ตราประจำมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่ ใช้เครื่องหมายวงกลมประกอบด้วย ช่อชัยพฤกษ์ ลูกดิ่ง และ อาม
นอร์ท หมายถึง เหนือในที่นี้หมายถึงภาคเหนือของประเทศไทย
เชียงใหม่ หมายถึง จังหวัดที่สำคัญทาง ภาคเหนือที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานกว่า 700 ปี เป็นศูนย์กลางทาง การศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ มีทัศนีย์ภาพอันงดงาม แวดล้อมไปด้วยขุนเขา มีอากาศดีเป็นจังหวัดที่จัดได้ว่า เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ นักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและ ชาวต่างประเทศนิยมมาท่อง เที่ยวศึกษาศิลปวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม และธรรมชาติอันงดงาม
ช่อชัยพฤกษ์ หมายถึง ความดี ปณิธานของผู้รับใบอนุญาตในความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ ที่จะให้สถานที่แห่งนี้ เป็นสถาบันการศึกษาที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพ สามารถประสาทวิชาความรู้ และปลูกฝังทัศนคติอันพึง ปรารถนา พัฒนาทักษะและศักยภาพของเยาวชนไทยให้เป็น พลเมืองที่ดีสืบไป
อาม หมายถึง จิตวิญญาณ สามารถถ่ายทอดความรู้และเป็นแหล่งวิชาการที่ ผลิตองค์ความรู้ไปสู่ภูมิภาคได้ อีกทั้งยังหมายถึงพลังแห่งความ ก้าวหน้าทางวิทยาการ ซึ่งมีวิวัฒนาการอย่างไม่หยุดยั้ง
สีประจำมหาวิทยาลัย
สีชมพู หมายถึง ความสดใส ความสดชื่น และเป็นสีประจำวันพระราชสมภพของ สมเด็จพระปิยมหาราช
สีเหลือง หมายถึง ความสว่างนำ ทางสู่เป้าหมายที่สูงสุดของชีวิต และเป็นสีประจำวัน พระราชสมภพ ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพล อดุลยเดชมหาราช
เส้นเมริเดียนที่ 97 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 97 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 97 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 83 องศาตะวันตก
อีเอฟแอลลีกวัน ฤดูกาล 2016–17
อีเอฟแอลลีกวัน ฤดูกาล 2016–17 (หรือเรียกว่า สกายเบตลีกวัน ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) เป็นการแข่งขันอีเอฟแอลลีกวันฤดูกาลแรกของลีกภายใต้ชื่อปัจจุบันและในฤดูกาลที่ 24 ภายใต้รูปแบบการแบ่งลีกปัจจุบัน
จากลีกอื่นเข้ามาสู่ลีกวัน
เลื่อนชั้นมาจาก อีเอฟแอลลีกทู ฤดูกาล 2015–16 ตกชั้นจาก ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2015–16
จากลีกวันไปลีกอื่น
เลื่อนชั้นสู่ ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2016–17
ตกชั้นสู่ ฟุตบอลลีกทู ฤดูกาล 2016–17
ทีม
ทีมเข้าแข่งขันทั้งหมด 24 ทีม โดยเป็น 17 ทีมจากในฤดูกาล 2015-16, 3 ทีมที่ตกชั้นจากฟุตบอลลีกแชมเปียนชิป ฤดูกาล 2015–16 และอีก 4 ทีมที่เลื่อนชั้นจากฟุตบอลลีกทู ฤดูกาล 2015-16
Nepenthes beccariana
Nepenthes beccariana ( ได้ชื่อตามโอโดอาร์โด เบคคารี (En:Odoardo Beccari), นักพฤกษศาสตร์ ) เป็นพืชเขตร้อนชื้นในสกุลหม้อข้าวหม้อแกงลิง มันถูกจัดจำแนกโดยจอห์น มิวร์เฮด แมกฟาร์แลน (En:John Muirhead Macfarlane) ในปี ค.ศ. 1908 จากตัวอย่างที่เก็บมาจากเกาะเนียส์ (Nias) ที่ทอดตัวยาว 120 กิโลเมตรนอกชายฝั่งของเกาะสุมาตรา ใกล้กับเมืองซิโบลกา (Sibolga) มันเป็นญาติใกล้ชิดกับ N. longifolia และ N. sumatrana และเป็นไปได้ที่ N. longifolia อาจเป็นชื่อพ้องเฮเทอโรไทปิกของหน่วยอนุกรมวิธานนี้
N. beccariana ไม่มีการจัดจำแนกทั้งรูปแบบและความหลากหลาย
ประวัติทางพฤกษศาสตร์
ตัวอย่างต้นแบบของ N. beccariana ถูกเก็บได้โดยนักสำรวจชาวอิตาลีที่ชื่อเอลิโอ มอดิลยานี (En:Elio Modigliani) ระหว่างปี ค.ศ 1886 ในการสำรวจเกาะเนียส์ ซึ่งห่างจากเมืองท่าซิโบลกาบนเกาะสุมาตราประมาณ 120 กม. ตัวอย่างถูกตั้งชื่อว่า E.Modigliani s.n. และเป็นตัวอย่างรหัส FI-HB 7485 ที่เก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ในฟีเรนเซ ประเทศอิตาลี ตัวอย่างต้นแบบประกอบด้วยใบสามใบและหม้อสามหม้อ (หม้อล่างสองหม้อ หม้อบนหนึ่งหม้อ)และอยู่ในสภาพเสียหายโดยใบหลุดออกมาจากลำต้น ทำให้เราไม่รู้ว่าส่วนเชื่อมต่อเป็นอย่างไร
N. beccariana ถูกตีพิมพ์อย่างเป็นทางการโดยจอห์น มิวร์เฮด แมกฟาร์แลนในเอกสารของเขาในปี ค.ศ. 1908 และถูกตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่โอโดอาร์โด เบคคารี นักธรรมชาติวิทยาชาวอิตาลี ในรายละเอียดที่บรรยายโดยแมกฟาร์แลนมีภาพร่างของ N. beccariana ที่แสดงแผ่นใบ, หม้อล่าง และหม้อบน รวมอยู่ด้วย
ยี่สิบปีต่อมา บี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ทำการพ้องหม้อข้าวหม้อแกงลิงบางชนิดกับ N. mirabilis ในเอกสารสัมมนา "The Nepenthaceae of the Netherlands Indies (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์)" ของเขา และได้สนใจสถานะทางอนุกรมวิธานของ N. beccariana แดนเซอร์เขียนไว้ว่า:
อย่างไรก็ตามแดนเซอร์ก็ไม่เคยเห็นตัวอย่างต้นแบบของ N. beccariana เลย การผนวกรวมเข้ากับ N. mirabilis ของเขาอยู่บนพื้นฐานของวัตถุในหอพรรณไม้เท่านั้น ในปี ค.ศ. 1997 เอกสารเกี่ยวกับวงศ์หม้อข้าวหม้อแกงลิงของ แมตทิว จิบบ์ (Matthew Jebb) และ มาร์ติน ชีก (Martin Cheek) จัดให้ N. beccariana เป็นชื่อพ้องของ N. mirabilis แต่ไม่มีการพิจารณาตัวอย่างต้นแบบเช่นเดียวกัน
ในปี ค.ศ. 2000 เจน สเชลาเลอร์ (Jan Schlauer) และ ซี. นีปิ (C. Nepi) พิจารณาตัวอย่างต้นแบบของ N. beccariana และหมายเหตุถึงความแตกต่างที่สำคัญระหว่าง N. beccariana และ N. mirabilis เป็นการแสดงถึงว่ามันเป็นชนิดที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน ในหนังสือ Nepenthes of Sumatra and Peninsular Malaysia (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งสุมาตราและเพนนิซูล่า มาเลเซีย) ชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) เห็นด้วยที่ N. beccariana แตกต่างจาก N. mirabilis และ N. sumatrana แต่หมายเหตุไว้ว่าถ้า N. beccariana เป็นชนิดเดียวกับ N. longifolia จะทำให้ N. longifolia กลายเป็นชื่อพ้องเฮเทอโรไทปิกของ N. beccariana
ลักษณะทางพฤษศาสตร์
ใบคล้ายแผ่นหนัง มีก้านใบ แผ่นใบรูปรีใบหอกถึงรูปไข่กลับ ยาว 40 ซม.กว้าง 9 ซม. ก้านใบยาว 7 ถึง 10 ซม.และมีปีก กึ่งหุ้มลำต้นด้วยปีกบางๆ สายดิ่งยาว 25 ถึง 35 ซม.
หม้อใบกระจุกและหม้อล่างยาว 18 ซม.กว้าง 5 ซม. ฝาปิดรูปหัวใจกึ่งไข่ยาว 7 ซม.กว้าง 5 ซม. เดือยเป็นรูปทรงกระบองรูปเส้นด้ายยาว 15 มม.อยู่ตรงฐานของฝา
หม้อบนทรงกระบอกใหญ่กว่าหม้อล่าง สูง 30 ซม.กว้าง 6 ซม.
ดอกและผลไม่มีข้อมูล
ไม่มีการจัดจำแนกทั้งรูปแบบและความหลากหลายของ N. beccariana ถูกจัดจำแนกไว้
นิเวชวิทยา
เป็นที่รู้กันว่า N. beccariana มีถิ่นอาศัยที่แน่ใจจากที่ตั้งแบบฉบับบนเกาะเนียส์เพียงแห่งเดียวเท่านั้น ซึ่งเป็นที่ๆตัวอย่างต้นแบบถูกเก็บมา
ต้นไม้ที่คล้ายกับ N. beccariana และอาจเป็นชนิดเดียวกันพบเติบโตริมถนนจากเมืองซิโบลกาถึงทารุทัง (Tarutung) ในสุมาตราเหนือ หม้อข้าวหม้อแกงลิงนี้อยู่ที่เดียวกันกับ N. ampullaria, N. gracilis, N. rafflesiana, N. reinwardtiana, และ N. tobaica
สถานะการอนุรักษ์ของ N. beccariana ยังไม่ได้ถูกกำหนดอย่างเป็นทางการและไม่มีชื่อในบัญชีแดงของ IUCN 2006
ญาติใกล้ชิด
N. beccariana เป็นญาติใกล้ชิดกับ N. longifolia และ N. sumatrana นอกจากนี้มันอาจเป็นชนิดเดียวกันกับ N. longifolia ขอบเขตของความหลากหลายใน N. beccariana และ N. longifolia ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดทำให้ยากที่จะกำหนดขอบเขต การเฝ้าดู N. beccariana ในที่ตั้งแบบฉบับเป็นที่ต้องการเพื่อแก้ปัญหาความสับสนนี้
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะมีลักษณะบางประการที่เหมือนกันของ N. sumatrana และ N. beccariana แต่มันก็แยกจากกันได้ง่าย N. sumatrana มีหม้อบนเป็นรูปกรวยมีเพอริสโตมส่วนหน้ายกขึ้น (N. beccariana มีรูปทรงกระบอก) ในหม้อล่างคล้ายรูปไข่ของ N. sumatrana มีฝารูปวงกลม ตรงข้ามกับฝารูปไข่ของ N. beccariana
หม้อข้าวหม้อแกงลิงที่ยังไม่ระบุบชนิด (N. cf. beccariana) ที่เติบโตริมถนนจากเมืองซิโบลกาถึงทารุทังนั้นคล้ายกับ N. longifolia แต่ผิดแบบไปจากชนิดนี้ มันแตกต่างไปจากแบบต้นแบบของ N. longifolia ในส่วนก้านใบตรงไม่เป็นครีบในส่วนของปีกเหนือปล้องและขนขอบใบร่วงง่าย ถิ่นอาศัยของมันก็ต่างกันโดยหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่ยังไม่ระบุบชนิดขึ้นท่ามกลางพุ่มไม้หนาแน่นในที่เปิดโล่ง ขณะที่ N. longifolia พบในป่าทึบ
ลูกผสมทางธรรมชาติ
เป็นลูกผสมทางธรรมชาติที่มีการสันนิษฐานไว้
การลงประชามติแยกรัฐควิเบกเป็นเอกราช พ.ศ. 2538
'''การลงประชามติแยกรัฐควิเบกเป็นเอกราช พ.ศ. 2538''' เป็นการลงประชามติครั้งที่สองซึ่งถามผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งในรัฐควิเบก ประเทศแคนาดา ว่ารัฐควิเบกควรแยกตัวจากแคนาดาและจัดเป็นรัฐอิสระหรือไม่ โดยคำถามว่า:
"คุณเห็นด้วยหรือไม่ที่ควิเบกควรเป็นเอกราชหลังทำคำเสนออย่างเป็นทางการต่อแคนาดาสำหรับความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการเมืองแบบใหม่ภายในขอบเขตของร่างกฎหมายซึ่งเกี่ยวข้องกับอนาคตของควิเบกและของความตกลงที่ลงนามเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2538"
การลงประชามติ พ.ศ. 2538 แตกต่างจากการลงประชามติแยกรัฐควิเบกเป็นเอกราชครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2523 ตรงที่ คำถามเมื่อ พ.ศ. 2523 นั้นเสนอเพื่อเจรจา "เอกราช-ความสัมพันธ์" กับรัฐบาลแคนาดา ขณะที่คำถามเมื่อ พ.ศ. 2538 เสนอ "เอกราช" ตลอดจนข้อเสนอความร่วมมือแบบรับเลือกกับส่วนที่เหลือของแคนาดา
การลงประชามติมีขึ้นในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ผลปรากฏว่า รัฐควิเบกยังคงเป็นส่วนหนึ่งของแคนาดาต่อไป ด้วยคะแนนเสียงเฉียดฉิว 50.58% ต่อ 49.42%
ผล
ขณะมีการลงประชามติ สมเด็จพระราชินีกำลังประทับอยู่ที่จุดแวะเติมน้ำมันในลอสแอนเจลิสระหว่างทางไปยังการประชุมประมุขรัฐบาลเครือจักรภพ พ.ศ. 2538 ในออกแลนด์ ประเทศนิวซีแลนด์ พระองค์ทรงขอให้นักบินยังไม่นำเครื่องขึ้นจนกว่าจะทรงทราบผลการลงประชามติ
การแยกรัฐควิเบกเป็นเอกราชนั้นถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง แต่มีช่องว่างน้อยกว่าใน พ.ศ. 2523 โดย 50.58% เลือก "ไม่" และ 49.42% เลือก "ใช่" สถิติ 94% ของผู้ลงทะเบียนในรัฐควิเบก 5,087,009 คน ไปใช้สิทธิ์
ผลเลือก "ใช่" ส่วนใหญ่อยู่ในหน่วยเลือกตั้งสภานิติบัญญัติแห่งชาติ 81 หน่วยจาก 125 หน่วย แต่มีแนวโน้มเป็นหน่วยที่มีประชากรน้อย ยกเว้นพื้นที่ชนพื้นเมือง การเลือก "ไม่" ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ในหน่วยเลือกตั้งเขตเมือง
ภาษางายู
ภาษางายู (Ngaju language) หรือ ภาษางายา เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียที่มีผู้พูดในบริเวณแม่น้ำกาปวซ, กาฮายัน, กาตีงัน และเมินตายาในจังหวัดกาลีมันตันกลาง ประเทศอินโดนีเซีย มีความใกล้ชืดกับภาษาบากุมไป ภาษานี้มี 3 ภาษาย่อย—ปูโลเปตัก (Pulopetak), บาอามัง (Ba'amang) และมันตาไง (Mantangai)
พยัญชนะ
พยัญชนะในภาษางายูมีดังต่อไปนี้
สระ
สระในภาษางายูมีดังต่อไปนี้ ทุกตัวยกเว้น เป็นเสียงยาวได้
คำศัพท์
การเปรียบเทียบคำศัพท์ระหว่างภาษาบากุมไป ภาษางายู ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาไทย
อะกาเว
อะกาเว (Agave, หรือ  ) เป็นสกุลของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว อยู่ในวงศ์ย่อย Agavoideae วงศ์ Asparagaceae แต่นักพฤกษศาสตร์บางกลุ่มแยกออกมาเป็นวงศ์ Agavaceae เป็นไม้อวบน้ำ ทรงพุ่มแผ่เป็นวงกว้าง สูงประมาณ 2 เมตร พุ่มกว้าง 0.3-1 เมตร ผิวสัมผัสหยาบ ใบจะมีสีเขียวอมเทา ขอบใบจะมีหนามแข็ง บางชนิดคล้ายหนวด เรียงตัวเหมือนกลีบกุหลาบ ดอกออกเป็นช่อสูงถึง 6 เมตร ดอกสีเหลือง ออกดอกครั้งเดียวแล้วจะตาย
ในต่างประเทศ พืชในสกุลนี้ใช้ทำเครื่องดื่ม อาหาร และเส้นใย ส่วนในประเทศไทย ใช้เป็นไม้ประดับ
ดอก : ใช้ผลิตนํ้าผึ้ง รู้จักกันในชื่อ นํ้าผึ้งดอกอะกาเว
ใบ : ใช้ทําเป็นเส้นใยนํามาเป็นเชือก มีความเเข็งเเรงสูง
ลําต้น : นํามาทําเป็นอาหาร เเต่เฉพาะสายพันธุ์ เเต่ต้องลอกเปลือกลําต้นเเละเอาเเค่เนื้อในที่เป็นสีขาว โดย วิธีการทําควรทําให้สุก เพื่อไม่ให้สารพิษตกค้าง
เนื่องจากอะกาเวมีพิษ เมื่อโดนพิษจะทําให้ปวดท้อง อาเจียนหรือปวดหัว
เครื่องดื่ม : อะกาเวใช้ทําเครื่องดื่ม เรียกว่า เตกิลา (tequila) โดยชนิดสายพันธุ์ที่นํามาผลิต คือ blue agave (agave azul) (Agave tequilana) ซึ่งพบเห็นได้ในเม็กซิโกเป็นส่วนใหญ่ โดยสำคัญต่อเศรษฐกิจของรัฐฮาลิสโกของเม็กซิโก
สีไส ลือเดดมูนสอน
สีไส ลือเดดมูนสอน (ສີໄສ ລືເດດມູນສອນ; เกิดวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1959) เป็นนักการเมืองชาวลาวและสมาชิกพรรคประชาชนปฏิวัติลาว (LPRP) ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการกลาง LPRP ฝ่ายคณะกรรมการองค์กร และสมาชิกคณะกรรมการกลางที่ 11, โปลิตบูโรที่ 11 และเลขาธิการที่ 11
เธอเป็นสมาชิกคณะกรรมการกลางตั้งแต่สมัยที่ 8 ใน ค.ศ. 2006 นอกจากนี้ เธอยังเป็นประธานสหภาพแม่หญิงลาวใน ค.ศ. 2004 ถึง 2020
บรรณานุกรม
บทความ:
1959
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 15
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 15 (U.S. Route 15) เป็นทางหลวงสหรัฐที่มีระยะทาง 791.71 mi กำหนดให้เป็นเส้นทางผ่าน รัฐเซาท์แคโรไลนา รัฐนอร์ทแคโรไลนา รัฐเวอร์จิเนีย รัฐแมริแลนด์ รัฐเพนซิลเวเนีย และรัฐนิวยอร์ก เป็นทางหลวงที่อยู่ในแนวเหนือ–ใต้ ตั้งแต่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 17 ออลเทอร์เนต ในเมืองวอลเตอร์โบโร รัฐเซาท์แคโรไลนา ถึงอินเตอร์สเตต 86 และทางหลวงรัฐนิวยอร์กหมายเลข 17 ในหมู่บ้านเพนทิดโพสต์ รัฐนิวยอร์ก
ทางหลวงหมายเลข 15 เป็นหนึ่งในระบบทางหลวงสหรัฐเดิมของปี ค.ศ. 1926
โท ยู
คิม ชี-ฮุน (김치훈; เกิด 11 เมษายน พ.ศ. 2524) หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า โท ยู เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากบทบาท วิคเตอร์ โซอิ ในภาพยนตร์มิวสิคัลเรื่อง เลโต
ชีวิตส่วนตัว
โท ยู มีชื่อเกิดว่า คิม ชี-ฮุน เขาเกิดที่เมืองโคโลญ, ประเทศเยอรมนี พ่อของเขาเป็นคนงานเหมืองและแม่ของเขาเป็นพยาบาล หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในเยอรมนี เขาไปเรียนการแสดงที่สหรัฐและอังกฤษ
ในปี ค.ศ. 2007 เขาแต่งงานกับศิลปินชื่อ นิกกี้ เอส. ลี
ญะมาล คอชุกญี
ญะมาล อะห์มัด คอชุกญี (جمال أحمد خاشقجي; 13 ตุลาคม ค.ศ. 1958 – 2 ตุลาคม ค.ศ. 2018) เป็นนักข่าว นักเขียนชาวซาอุดีอาระเบีย อดีตเคยเป็นผู้จัดการทั่วไปและบรรณาธิการบริหารของAl-Arab News Channel
แหล่งข้อมูลอื่น
19582018
วิลเดอบีสต์เคราขาว
ศัพท์มูลวิทยา
คำว่า "วิลเดอบีสต์" เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "สัตว์ป่า" หรือ "วัวป่า" ในภาษาแอฟริกาน (เบียส = วัว) ในขณะที่ Connochaetes มาจากภาษากรีก คำ κόννος (Konnos) หมายถึง "เครา" และ χαίτη (khaítē) หมายถึง "ไหล่ผม" หรือ "แผงคอ" ขณะที่คำว่า "กนู" มาจากภาษากอยกอยแปลว่า "สัตว์เหล่านี้"
ลักษณะและพฤติกรรม
จัดเป็นวิลเดอบีสต์อีกชนิดหนึ่ง มีลักษณะขาคู่หน้ายาวกว่าขาคู่หลัง ใบหน้าเรียวยาวและแคบทำให้แลดูคล้ายวัว มีเขาทั้งตัวผู้และตัวเมีย แต่ตัวเมียจะมีเขารวมถึงรูปร่างเล็กกว่าตัวผู้ บนหลังคอมีแผงขนสีดำต่อไปถึงไหล่  มีลำตัวทั้งสีเทาเข้มและสีน้ำเงิน ใต้คางมีขนคล้ายเคราสีขาวหรือสีดำจนถึงช่วงล่างของลำคอ (แตกต่างกันไปตามชนิดย่อย) หางยาวมีขนคล้ายแส้หรือพู่สีดำ ตัวผู้มีความสูงตั้งแต่กีบเท้าถึงหัวไหล่ 145 เซนติเมตร (57 นิ้ว)  น้ำหนักมากกว่า 275 กิโลกรัม (606 ปอนด์) มีอายุขัยมากกว่า 20 ปี
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ตอนเหนือของเคนยา, ตอนใต้ของแทนซาเนีย, และจนไปถึงแอฟริกาใต้ มีพฤติกรรมรวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่ โดยมีตัวผู้ที่บึกบึนแข็งแรงเป็นจ่าฝูง มักรวมตัวกันที่ทุ่งหญ้าปะปนกับสัตว์กินหญ้าชนิดอื่น เช่น ม้าลาย บางครั้งมีจำนวนนับหมื่นตัว จะหากินหญ้าไปเรื่อย ๆ และอพยพย้ายถิ่นตามฤดูกาล
ถือเป็นแอนทีโลปที่พบได้ง่ายและมีจำนวนชุกชุมมากที่สุดในทวีปแอฟริกา มักตกเป็นอาหารของสัตว์ล่าเหยื่อต่าง ๆ เช่น สิงโต, ไฮยีนา, เสือดาว, เสือชีตาห์ ฤดูกาลอพยพจะเริ่มต้นในเดือนพฤษภาคม ฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวจะเริ่มอพยพจากทุ่งหญ้าเซเรงเกติในแทนซาเนีย เดินทางไกลกว่า 1,500 กิโลเมตร เพื่อไปสู่แหล่งอาหารที่อุดมกว่าที่ทุ่งหญ้ามาไซมารา ในเคนยา เป็นระยะเวลามากกว่า 2 เดือน จนกระทั่งเดือนกันยายนหรือตุลาคม ก็จะอพยพกลับมายังที่เดิม
ซึ่งภาพการอพยพของฝูงวิลเดอบีสต์เคราขาวนั้นน่าประทับใจมาก เพราะจะมีการรวมฝูงกันอพยพจำนวนกว่า 2,000,000 ตัว และทุกครั้งในการเดินทางทั้งไปและกลับจะมีวิลเดอบีสต์เคราขาวล้มตายประมาณ 200,000 ตัว ทั้งจากการเบียดเสียดกันและถูกจับกินเป็นอาหาร โดยเฉพาะการว่ายข้ามแม่น้ำมารา ซึ่งจะมีจระเข้แม่น้ำไนล์มาดักรองับเป็นอาหาร โดยจะถูกกัดกดให้จมน้ำตายและรุมกินอย่างดุเดือด และเมื่อขึ้นถึงฝั่งแล้วก็ยังจะถูกตามล่าอีกจากสัตว์นักล่าอื่น ๆ แต่เมื่อกลับไปถึงเซเรงเกติแล้ว วิลเดอบีสต์เคราขาวจะให้กำเนิดลูกที่เกิดใหม่ราว 500,000 ตัว ทดแทนจำนวนที่สูญเสียไป ในราวเดือนกุมภาพันธ์–มีนาคม ลูกที่เกิดใหม่ก็เตรียมตัวเพื่อรอการเดินทางอพยพที่จะมีขึ้นในเดือนพฤษภาคมอีกด้วย
การจำแนก
แบ่งออกเป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 5 ชนิด
ตะกวดเหลือง
ตะกวดเหลือง (Yellow monitor; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานในวงศ์ตะกวด (Varanidae) ชนิดหนึ่ง
มีรายงานเคยพบในประเทศไทยในภาคใต้และภาคตะวันตกเมื่อนานมาแล้ว สถานภาพปัจจุบันพบมากใน อินเดีย, เนปาล, บังกลาเทศ และปากีสถาน
ยังมีชื่อเรียกอื่น อีก เช่น "แลนดอน" เป็นต้น
บลิสส์ (ภาพถ่าย)
บลิสส์ (Bliss; แปล: ความสุขอันล้นพ้น) เป็นภาพวอลล์เปเปอร์คอมพิวเตอร์แรกตั้งค่า (default) ของระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอกซ์พีของไมโครซอฟต์ ลักษณะของภาพถ่ายนี้เป็นเขาสีเขียวและท้องฟ้าสีน้ำเงิน มีเมฆกระจัดกระจาย ในลอสแคร์เนอรอส (Los Carneros) พื้นที่เกษตรกรรมไวน์แห่งอเมริกา (American Viticultural Area) ในไวน์คันทรี รัฐแคลิฟอร์เนีย ภาพนี้ถ่ายโดยชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) ในปี 1996 และไมโครซอฟต์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ไปในปี 2000 มีการประมาณว่ามีคนมากกว่าหลายพันล้านคนที่เคยเห็นภาพนี้ เป็นไปได้ว่าภาพนี้อาจจะเป็นภาพถ่ายที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก
ชาลส์ โอ’เรียร์ (Charles O'Rear) เป็นอดีตช่างภาพของ นิตยสารเนชันแนล จีโอกราฟิก และอาศัยอยู่ใกล้กับเทือกเขานาแพ (Napa Valley) เป็นผู้ถ่ายภาพนี้ด้วยฟิล์ม โดยใช้กล้องมีเดียม-ฟอร์แมต Mamiya RZ67 ระหว่างทางไปพบแฟนสาวของเขาในปี 1996 ถึงแม้ว่าต่อมาจะเชื่อกันว่าภาพนี้มีการตกแต่งทางดิจิตัล หรือแมัแต่ว่าภาพนี้สร้างขึ้นโดยใซ้ชอฟต์แวร์อย่างอะโดบี โฟโตชอป แต่โอ’เรียร์ปฏิเสธว่าภาพนี้ไม่เคยถูกเอาไปตกแต่งหรือแม้แต่สร้างขึ้นด้วยเทคนิคทางดิจิตัลเลย เขาได้ขายภาพนี้ให้กับเวสต์ไลธ์ (Westlight) ให้เป็นภาพโหล (stock photography) โดยใช้ชื่อ Bucolic Green Hills (เนินเขาสีเขียวในบ้านนอก) เวสไลธ์ได้ถูกซื้อโดย คอร์บิส (Corbis) ในปี 1998 ผู้ซึ่งทำการ ดิจิไทส์ ภาพที่มียอดขายสูงมากของตน สองปีหลังเขาขายภาพไป ทีมออกแบบของไมโครซอฟท์ได้เลือกภาพของเขาเป็นวอลล์เปเปอร์ใน Windows XP และท้ายที่สุดได้ถูกเลือกให้เป็นภาพวอลล์เปเปอร์เริ่มแรก (default wallpaper) ที่ซึ่งไมโครซอฟท์ได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพถ่ายนี้มา และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น Bliss (บลิสส์; แปล: ความสุขเปี่ยมล้น)
เนื่องด้วยความสำเร็จทางการขายของวินโดวส์เอกซ์พี  ไปตลอดอีกทศวรรษถัดมา ภาพนี้จึงได้รับการอ้างถึงว่าเป็น “ภาพถ่ายที่มีคนเห็นมากที่สุดในโลก” (the most viewed photograph in the world) ในขณะนั้น
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์
จิตรกรรมยุคทองของเนเธอร์แลนด์ (Dutch Golden Age painting) คือช่วงระยะหนึ่งของประวัติศาสตร์จิตรกรรมของเนเธอร์แลนด์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ราว ค.ศ. 1584 มาจนถึง ค.ศ. 1702 เมื่อการค้าขาย, วิทยาศาสตร์ และศิลปะของเนเธอร์แลนด์เป็นทีเจริญถึงจุดสูงสุดและเลื่องลือไปทั่วโลก จิตรกรของสมัยนี้สร้างแบบฉบับการเขียนงานจิตรกรรม และ ทิ้งอิทธิพลงานที่เป็นอนุสรณ์ต่อนักเขียนภาพรุ่นต่อมาเป็นอันมาก
ประเภทของงานเขียน
ลักษณะของจิตรกรรมของดัตช์ที่แตกต่างจากการเขียนจิตรกรรมของยุโรปก่อนหน้านั้นคือจำนวนการเขียนภาพที่เกี่ยวกับศาสนาที่ลดน้อยลง ที่มีสาเหตุมาจากการที่นิกายคาลวินห้ามการตั้งภาพเขียนทางศาสนาในวัดแต่ก็ยังอนุญาตให้ตั้งภาพเขียนที่เกี่ยวกับพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นการส่วนตัวได้ในที่อยู่อาศัย ลักษณะที่เด่นของยุคนี้คือการเขียนภาพประเภทอื่น ๆ ที่ไม่ใช้จิตรกรรมศาสนาที่แบ่งออกเป็นประเภทย่อยมากมาย เช่นการเขียนเกี่ยวกับชีวิตของเกษตรกร, ภูมิทัศน์, นครทัศน์, ทะเลทัศน์, ภูมิทัศน์กับสัตว์ และ ภาพนิ่งแบบต่าง ๆ ภาพเขียนเหล่านี้มามีต่ออิทธิพลของจิตรกรดัตช์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 อย่างชัดเจน
ในช่วงนี้ก็มีทฤษฎีที่แพร่หลายในการการจัดจิตรกรรมตามที่เรียกว่า “ลำดับคุณค่าของศิลปะ” (Hierarchy of genres) ซึ่งถือว่าศิลปะบางประเภทมีคุณค่าที่สูงกว่าประเภทอื่นตามลำดับที่ลดหลั่นกันไป โดยถือว่า “จิตรกรรมประวัติศาสตร์” เป็นจิตรกรรมที่มีคุณค่าสูงที่สุดในบรรดาประเภทจิตรกรรมทั้งหมด ซึ่งทำให้จิตกรต่างก็ต้องการแต่จะเขียนภาพประเภทนี้ แต่ในช่วงนั้นเป็นภาพที่ไม่มีตลาด ซึ่งทำให้จิตรกรต้องหันไปเขียนภาพประเภทอื่นที่รวมทั้งภาพเหมือน หรือ ภาพชีวิตประจำวันซึ่งเป็นที่นิยมของตลาดมากกว่า ลำดับคุณค่าของศิลปะลดหลั่นกันตามลำดับดังนี้:
ในบางครั้งการอาจจะมีการรวมลำดับระหว่างงานสองประเภทหรือกว่านั้น และมีการใช้อุปมานิทัศน์ในการภาพที่เป็นสัญลักษณ์สื่อความหมายอย่างอื่นนอกเหนือจากที่เห็นโดยตรงในภาพ เป็นต้นว่าภาพนิ่งอาจจะมีหัวกะโหลก, นาฬิกาทรายและเทียนที่ดับแล้วซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสิ้นสุดหรือความตาย ฤดูกาลมักจะวาดเคียงข้างกับกิจการต่าง ๆ ที่เหมาะสมแก่ฤดูของมนุษย์ เช่นการเล่นสเกตในฤดูหนาว การหว่านพืชในฤดูใบไม้ผลิ หรือการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงเป็นต้น และสิ่งสำคัญคือการใช้จิตรกรรมเป็นเครื่องมือในการสื่อสารทางจริยธรรม
จิตรกรดัตช์นิยมเขียนภาพในประเภทที่ “ลำดับคุณค่าของศิลปะ” ถือว่ามีระดับ “ต่ำ” แต่ก็มิได้หันหลังให้กับทฤษฎีการลำดับคุณค่าโดยสิ้นเชิง ภาพเขียนส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก – ภาพเขียนขนาดใหญ่ที่ทำจะเป็นภาพเหมือนของกลุ่มคน จิตรกรรมฝาผนังแทบจะหายไปจนหมด ถ้าจะตกแต่งผนังก็จะใช้ภาพเขียนในกรอบตกแต่งแทนที่ การเขียนก็ยังคงเขียนบนไม้กันต่อมา แม้ว่าจิตรกรในยุโรปตะวันตกอื่น ๆ จะเลิกใช้กันไปแล้วและหันไปเขียนบนผ้าใบ จิตรกรบางคนก็ใช้แผ่นทองแดงที่นำกลับมาใช้แผ่นที่ใช้ในการพิมพ์ (printmaking) จำนวนภาพเขียนจากยุคนี้ลดลงไปบ้างจากการเขียนทับ (overpaint) โดยจิตรกรรุ่นต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ในช่วงนี้แทบจะไม่มีงานประติมากรรม ที่มีก็เป็นงานที่พบในสุสานที่เป็นอนุสรณ์ของผู้ตาย หรืองานที่ใช้ตกแต่งสิ่งก่อสร้าง หรือประติมากรรมชิ้นเล็กภายในที่อยู่อาศัย การเขียนกระเบื้องเดลฟ์ (delftware) ก็ถูกลงและมีขายโดยทั่วไปแต่งานที่มีคุณภาพสูงก็ยังคงหายาก แต่งานเงินโดยเฉพาะลักษณะ auricular นำสมัยในยุโรป
โลกของงานศิลปะ
จำนวนภาพเขียนอันมหาศาลที่ผลิตโดยจิตรกรดัตช์และการจัดงานแสดงใหญ่ ๆ ที่มีการขายภาพเขียนจำนวนมากเป็นที่สังเกตของชาวต่างประเทศ – ประมาณกันอย่างคร่าว ๆ ว่าดัตช์ผลิตภาพเขียนราว 1.3 ล้านภาพระหว่างช่วงยี่สิบปีหลังจาก ค.ศ. 1640 เท่านั้น จำนวนการเขียนที่สูงทำให้ราคาภาพค่อนข้างต่ำ นอกไปจากภาพที่เขียนโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียงหรือผู้เป็นที่นิยมกันในขณะนั้น จิตกรที่ไม่มีชื่อเสียงหรือตกอันดับรวมทั้งจิตรกรที่ในปัจจุบันถือว่าเป็นจิตรกรเอกเช่นโยฮันส์ เวร์เมร์, ฟรันส์ ฮาลส์ และ แรมบรังด์ในบั้นปลายต่างก็ประสบกับความยากลำบากในการพยายามทำมาหากินโดยการเป็นจิตรกร จิตรกรหลายคนต้องทำงานอื่นด้วยเพื่อประทังชีวิต หรือเลิกอาชีพการเป็นจิตรกรโดยสิ้นเชิง  สถานการณ์เลวร้ายลงโดยเฉพาะเมื่อฝรั่งเศสเข้ารุกรานบริเวณกลุ่มประเทศต่ำในปี ค.ศ. 1672 (หรือ “ปีแห่งความหายนะ” (Rampjaar)) ที่มีผลต่อความอดวายของตลาดงานศิลปะที่ไม่ได้ฟื้นตัวขึ้นมาเท่ากับสมัยที่รุ่งเรืองหลังจากนั้น ในช่วงที่รุ่งเรืองความแพร่หลายของภาพเขียนก็เป็นไปโดยทั่วไปในทุกระดับของสังคมจนนักท่องเที่ยวจากอังกฤษเขียนบรรยายในปี ค.ศ. 1640 ว่าแม้แต่ช่างตีเหล็ก หรือ ช่างทองแดงต่างก็มีภาพเขียนแขวนอยู่ในโรงช่าง: “yea many tymes, blacksmithes, cobblers etts., will have some picture or other by their Forge and in their stalle. Such is the generall Notion, enclination and delight that these Countrie Native have to Painting” ช่วงนี้เป็นช่วงแรกที่จิตรกรคนสำคัญ ๆ ก็เริ่มใช้ตัวแทนค้าขายภาพเขียน (art dealer) ที่เป็นงานอาชีพขายภาพให้
วิธีการเขียนภาพของดัตช์โดยทั่วไปในช่วงนี้มีคุณภาพสูง แต่ยังคงใช้ระบบการเขียนแบบยุคกลาง โดยการฝึกจิตรกรใหม่กับครู จำนวนของผู้ทำงานกับห้องเขียนภาพ (workshop) โดยทั่วไปมีจำนวนน้อยกว่าห้องเขียนภาพในฟลานเดอร์สหรือในอิตาลีที่อาจจะมีผู้ได้รับการฝึกหัดเพียงคนหรือสองคน จำนวนนี้จำกัดโดยกฎของสมาคมจิตรกร ในขณะเดียวกันอำนาจของสมาคมเซนต์ลูคระดับท้องถิ่นเริ่มลดถอยลง แต่ในบางท้องที่ก็ยังคงมีอิทธิพลพอสมควรอยู่ และการก่อตั้งสมาคมใหม่ขึ้นก็มีบ้าง เช่นสมาคมใน อัมสเตอร์ดัมที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1579 และสมาคมในกูดา, ร็อตเตอร์ดัม, อูเทร็คท์ และ เดลฟท์ต่างก็ก่อตั้งขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1609 ถึงปี ค.ศ. 1611 และที่ล่าสุดในไลเดนในปี ค.ศ. 1648 นอกจากการเขียนภาพเหมือนที่ได้รับจ้างแล้ว การเขียนภาพประเภทอื่น ที่เป็นการเขียนล่วงหน้าแบบ 'เก็ง' ความต้องการของตลาดโดยไม่มีการจ้างให้เขียนอย่างเฉพาะเจาะจงซึ่งต่างกับลักษณะการเขียนในชาติอื่น ๆ
ตระกูลจิตรกรก็มีด้วยการหลายตระกูล และจิตรหลายคนก็ทำการสมรสกับลูกสาวของครู หรือ ของจิตรกรอื่น ๆ จิตรกรบางคนก็มาจากครอบครัวที่มีฐานะดีผู้สามารถจ่ายค่าฝึกหัดของตนเองได้ ทั้งแรมบรังด์และยาน สตีนต่างก็ได้รับการศึกษาที่มหาวิทยาลัยไลเดนอยู่ชั่วขณะหนึ่ง นอกจากนั้นลักษณะการเขียนที่เป็นเอกลักษณ์หรือประเภทของงานจิตรกรรมก็อาจจะแตกต่างกันไปตามเมืองของจิตรกร แต่อัมสเตอร์ดัมเป็นศูนย์กลางของงานเขียนทั้งหมด
จิตรกรของดัตช์คำนึงถึงทฤษฎีศิลปะน้อยกว่าจิตรกรในประเทศอื่น ๆ หรือการถกเถียงกันในทฤษฎีศิลปะเช่นที่นิยมทำกันในบรรดาปัญญาชนอย่างแพร่หลายในอิตาลี ก็เกิดขึ้นในเนเธอร์แลนด์ไม่บ่อยครั้งนัก การจ้างเขียนหรือการขายภาพเขียนเกือบทั้งหมดเป็นการจ้างและการซื้อส่วนบุคคล และระหว่างชาวเมือง ที่มิได้มีการเก็บรักษาหลักฐานการซื้อขายกันไว้ ซึ่งทำให้หลักฐานเกี่ยวกับภาพเขียนแต่ละภาพมีน้อยกว่าในบริเวณอื่น แต่ศิลปะของดัตช์ก็เป็นความมีหน้ามีตาของชาติ ฉะนั้นหลักฐานสำคัญที่เกี่ยวกับภาพเขียนจึงมักจะเป็นหลักฐานทางอ้อมที่มาจากหนังสือชีวประวัติของจิตรกรและงานเขียนโดยทั่วไป เช่นในงานเขียนของคาเรล ฟาน มานเดอร์ (Karel van Mander) ที่เขียนเกี่ยวกับศิลปะของช่วงร้อยปีก่อนหน้านั้น และ อาร์โนลด์ เฮาบราเคน (Arnold Houbraken) ใน “"De groote schouburgh der Neder­lantsche konstschilders en schilderessen"” (“เวทีใหญ่ของจิตรกรดัตช์”, ค.ศ. 1718–1721)  งานทั้งสองตามด้วยงานเขียนชีวประวัติสั้น ๆ ของจิตรกรมากมายที่รวมทั้งงานเขียนของเฮาบราเคนเองที่รวมชีวประวัติของจิตรกรกว่า 500 คน และถือกันว่าเป็นงานที่เที่ยงตรงต่อความเป็นจริง ศิลปินเยอรมันโยฮาคิม ฟอน ซานดรัท (Joachim von Sandrart, ค.ศ. 1606 - 1688) ทำงานอยู่ระยะหนึ่งในฮอลแลนด์ และ “"Deutsche Akademie"” (สถาบันเยอรมัน) ก็มีเนื้อหาเกี่ยวกับจิตรกรดัตช์ที่โยฮาคิมรู้จัก ครูของเฮาบราเคนและลูกศิษย์ของแรมบรังด์ - ซามูเอล ฟาน ฮูกสทราเทน (Samuel van Hoogstraten, ค.ศ. 1627–1678) ผู้เขียน “"Zichtbare wereld"” และ “"Inleyding tot de Hooge Schoole der Schilderkonst"” (ค.ศ. 1678) ในเนื้อหาที่เป็นการวิพากษ์มากกว่าจะเป็นชีวประวัติ ซึ่งเป็นงานเขียนที่มีความสำคัญต่อภาพเขียนในยุคนี้ แต่หนังสือเหล่านี้ก็เช่นเดียวกับหนังสือดัตช์ที่เกี่ยวกับทฤษฎีศิลปะอื่น ๆ มักจะกล่าวถึงทฤษฎีการเขียนภาพของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและไม่ได้สะท้อนลักษณะการเขียนภาพร่วมสมัยในขณะนั้น และมักจะเน้นเนื้อหาที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของศิลปะ
จิตรกรรมประวัติศาสตร์
ภาพเขียนประวัติศาสตร์ต่างจากภาพเขียนประเภทอื่นตรงที่ จิตรกรสำคัญหลายคนในช่วงแรกของยุคทองยังคงได้รับอิทธิพลจากการเขียนแบบอิตาลี ภาพเขียนของจิตรกรสำคัญของอิตาลีถูกส่งหมุนเวียนในหมู่นักเขียน ความสามารถในการแสดงแสงในภาพที่เพิ่มมากขึ้นเป็นอิทธิพลโดยตรงที่มาจากอิตาลี โดยเฉพาะโดยคาราวัจโจ จิตรกรดัตช์บางคนก็เดินทางไปอิตาลีแต่ก็น้อยกว่าเมื่อเทียบกับจิตรกรเฟล็มมิช เพื่อที่จะฝึกงานหรือหาประสบการณ์ในการไปชมภาพเขียนของจิตรกรอิตาลี แต่กระนั้นจิตกรสำคัญ ๆ บางคนของเนเธอร์แลนด์เช่นฟรันส์ ฮาลส์ หรือ ยาคอป ฟาน รุยส์เดลก็มิได้มีโอกาสเดินทางไปอิตาลี
ในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษจิตรกรลัทธิแมนเนอริสม์ที่ลักษณะการเขียนที่มาจากคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านั้นก็ยังดำเนินการเขียนตามแบบฉบับต่อมาจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1630 ในกรณีของอับราฮัม โบลเมิร์ท และ โยอาเคม วเทเวล (Joachem Wtewael) จิตรกรรมประวัติศาสตร์หลายภาพมีขนาดเล็ก ขณะที่จิตรกรเยอรมันที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในกรุงโรมอาดัม เอลสไฮเมอร์และคาราวัจโจต่างก็มีอิทธิพลต่อจิตรกรของดัตช์เช่นเปียเตอร์ ลาสท์มัน, แรมบรังด์ และ ยานและ ยาคอป พินาส (Pynas) เมื่อเปรียบเทียบประวัติศาสตร์ของศิลปะบาโรกจากประเทศอื่น ศิลปะบาโรกของอิตาลีและดัตช์ต่างก็เน้นความเป็นสัจนิยม และการสื่อความหมายที่ตรงไปตรงมา ที่บางครั้งเรียกว่า "จิตรกรรมก่อนแบบแรมบรังด์" ("Pre-Rembrandtists")  ซึ่งเป็นลักษณะของการเขียนภาพของแรมบรังด์ในช่วงแรก ๆ