cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วอลอดือมือร์ กลึชกอ
ชีวิตส่วนตัว ใน ค.ศ. 1996 วอลอดือมือร์จบการศึกษาด้านครุศาสตร์จากสถาบัน Pereyaslav-Khmelnitsky Pedagogical Institute ที่ยูเครน และใน ค.ศ. 2001 ก็สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกในสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาจากมหาวิทยาลัยเคียฟ ตามวีตาลีย์ พี่ชายที่จบก่อนหน้านั้นไม่นาน นอกจากนี้แล้วยังชื่นชอบการเล่นกอล์ฟ และสามารถพูดได้ถึง 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษายูเครน ภาษารัสเซีย และภาษาเยอรมัน
บาคุโก คัตสึกิ
บาคุโก คัตสึกิ (爆豪 勝己, Bakugō Katsuki) เป็นตัวละครหลักจากการ์ตูนเรื่องมายฮีโร่ อคาเดเมีย
พระสุธรรมาธิบดี (แสง ชุตินฺธโร)
ประวัติ
พระสุธรรมาธิบดี มีนามเดิมว่า แสง ขุทรานนท์ เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2456 ณ บ้านม่วงสองต้น ตำบลม่วงสองต้น อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ท่านได้เข้าพิธีบรรพชา เมื่อปี พ.ศ. 2468 ที่วัดพระนคร อ.เมือง จ.นครศรีธรรมราช โดยมีพระรัตนธัชมุนี (แบน คณฺฐาภรโณ) วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ จนกระทั่งอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบท ณ วัดชลเฉนียน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยมีพระรัตนธัชมุนี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระปลัดแดง วัดพระนคร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระครูพิศาลบริหารวัตร เป็นพระอนุสาวนาจารย์
พ.ศ. 2478 ท่านได้เดินทางไปศึกษาพระปริยัติธรรมที่กรุงเทพฯ ณ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เมื่อครั้งพระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) เป็นเจ้าอาวาส จนสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 5 ประโยค
พ.ศ. 2494 ท่านได้มอบหมายจากพระศาสนโศภน (ปลอด อตฺถการี) เจ้าอาวาสวัดราชาธิวาส ให้มาช่วยงานคณะสงฆ์ เนื่องจากพระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติโก) เจ้าอาวาสวัดธรรมบูชา เข้าสู่วัยชรา โดยได้รับหมายให้ปกครองสงฆ์ภายในวัด ท่านได้กำกับและปกครองด้วยหลักเมตตาธรรม เป็นที่พอใจของเจ้าอาวาส
ข้อตกลงออสโล
ข้อตกลงออสโล เป็นความตกลงสองฉบับระหว่างรัฐบาลอิสราเอลกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ข้อตกลงออสโลประกอบด้วยข้อตกลงออสโล 1 ลงนามที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ในปี ค.ศ. 1993 และข้อตกลงออสโล 2 ลงนามที่เมืองทาบา ประเทศอียิปต์ในปี ค.ศ. 1995 ข้อตกลงออสโลเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการออสโล ซึ่งเป็นกระบวนการสันติภาพที่มุ่งบรรลุสนธิสัญญาสันติภาพที่อิงจากข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 และ 338 และสนอง "สิทธิของชาวปาเลสไตน์ในการกำหนดการปกครองด้วยตนเอง" กระบวนการออสโลเริ่มขึ้นหลังการเจรจาลับที่กรุงออสโล ประเทศนอร์เวย์ นำไปสู่การยอมรับรัฐอิสราเอลขององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ และอิสราเอลยอมรับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นผู้แทนชาวปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลมีที่มาจากข้อตกลงแคมป์เดวิดระหว่างอียิปต์กับอิสราเอลในปี ค.ศ. 1978From the Framework for Peace in the Middle East, part of the 1978 Camp David Accords and blueprint for the Oslo Accords: (See JimmyCarterLibrary, The Framework for Peace in the Middle East (1978). Accessed December 2013) ข้อตกลงแคมป์เดวิดได้ร่าง "กรอบสันติภาพในตะวันออกกลาง" ที่คำนึงถึงอัตตาณัติของชาวปาเลสไตน์ที่อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ซึ่งขณะนั้นมีชาวปาเลสไตน์อาศัยอยู่ในเวสต์แบงก์ประมาณ 7,400 คน (ไม่รวมเยรูซาเลมตะวันออก) และในฉนวนกาซา 500 คน เนื่องจากอิสราเอลถือว่าองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นองค์การก่อการร้าย อิสราเอลจึงเลือกเจรจากับอียิปต์ จอร์แดน และ "ผู้แทนของผู้อยู่อาศัยในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซาที่ได้รับเลือก" แทน ขณะที่เป้าหมายสุดท้ายของข้อตกลงแคมป์เดวิดคือ "สนธิสัญญาสันติภาพระหว่างอิสราเอลกับจอร์แดน" แต่ข้อตกลงนี้พิจารณาถึงสถานะสุดท้ายของเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา ข้อตกลงออสโลมุ่งหมายให้เกิดความตกลงชั่วคราวเพื่อสร้างขั้นแรกของกระบวนการสันติภาพที่จะนำไปสู่ข้อยุติที่สมบูรณ์ภายใน 5 ปีเช่นเดียวกับข้อตกลงแคมป์เดวิด อย่างไรก็ตามเมื่อมีการลงนามในสนธิสัญญาอิสราเอล–จอร์แดนในปี ค.ศ. 1994 กลับไม่มีชาวปาเลสไตน์ร่วมด้วย
ข้อตกลงออสโลจัดตั้งองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ที่มีอำนาจปกครองตนเองอย่างจำกัดในเวสต์แบงก์และฉนวนกาซา และรับรององค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์เป็นคู่เจรจาเรื่องสถานะและปัญหาอื่น ๆ กับอิสราเอล ปัญหาที่สำคัญที่สุดเกี่ยวข้องกับพรมแดนของอิสราเอลและปาเลสไตน์ นิคมชาวอิสราเอล และสถานะของเยรูซาเลม รวมถึงการมีอยู่ของทหารอิสราเอลและการควบคุมพื้นที่ที่เหลือหลังอิสราเอลยอมรับอัตตาณัติของปาเลสไตน์ และสิทธิในการกลับถิ่นฐานเดิมของชาวปาเลสไตน์ อย่างไรก็ตามข้อตกลงออสโลไม่ได้จัดตั้งรัฐปาเลสไตน์
ข้อตกลงออสโลถูกเห็นค้านจากชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ เอดเวิร์ด ซาอิด นักปรัชญากล่าวว่าข้อตกลงออสโลนั้นเป็น "สนธิสัญญาแวร์ซายสำหรับปาเลสไตน์"
เดอะเกมอวอร์ดส์ 2019
งานประกาศรางวัลเดอะเกมอวอร์ดส์ 2019 (The Game Awards 2019) เป็นงานมอบรางวัลที่ยกย่องวิดีโอเกมที่ดีที่สุดของปี 2562 งานนี้ผลิตและดำเนินรายการโดยเจฟฟ์ ไคลีย์ ผู้สร้างและโปรดิวเซอร์ของเดอะเกมอวอร์ดส์ และจัดขึ้นกับผู้ชมที่ได้รับเชิญที่ไมโครซอฟท์เธียเตอร์ นครลอสแอนเจลิสในวันที่ 12 ธันวาคม 2562 ซิดนี กู๊ดแมนทำหน้าที่เป็นพิธีกรก่อนเริ่มงาน โดยงานนี้มีการสตรีมสดบนแพลตฟอร์มดิจิทัลมากกว่า 50 แพลตฟอร์ม เป็นครั้งแรกที่ถ่ายทอดสดในอินเดียและฉายพร้อมกันในโรงภาพยนตร์ 53 แห่งทั่วสหรัฐ ในงานนี้มีการแสดงดนตรีจากวงเชิร์ชเชส ไกรมส์ และ กรีนเดย์ และการนำเสนอจากแขกรับเชิญที่มีชื่อเสียง เช่น สตีเฟน เคอร์รี วิน ดีเซล นอร์แมน รีดัส และ มิเชลล์ ราดรีเกซ เทศกาลเกมเสมือนจริงได้จัดขึ้นทางออนไลน์ โดยเปิดให้เล่นเดโมฟรีผ่านร้านค้าสตีมตลอด 48 ชั่วโมง
เกม เดธสแตรนดิง ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึง 10 สาขาซึ่งมากที่สุดเมื่อเทียบกับรางวัลเกมใด ๆ จนถึงปัจจุบัน ในขณะที่เกม ดิสโกเอลิเซียม เป็นเกมที่ได้รับรางวัลสูงสุดในประวัติศาสตร์ของรายการด้วยการได้รางวัลมากที่สุดถึง 4 สาขา เกม เซกิโระ: แชโดวส์ดายทไวซ์ ได้รับรางวัลเกมแห่งปี มีเกมใหม่หลายเกมที่ถูกเปิดตัวในระหว่างงานประกาศรางวัล ไม่ว่าจะเป็น Bravely Default II, Godfall และ Senua's Saga: Hellblade II และไมโครซอฟท์ได้เปิดตัวเอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์ ในฐานะเครื่องเล่นวิดีโอเกมรุ่นถัดไปต่อจากเครื่องเอกซ์บอกซ์วัน การเสนอชื่อเข้าชิงของเกม เดธสแตรนดิง ทำให้เกิดข้อกล่าวหาว่าไม่เหมาะสมเนื่องจากความสัมพันธ์ของไคลีย์กับฮิเดโอะ โคจิมะ ผู้กำกับเกม ไคลีย์ชี้แจงว่าเขาไม่มีส่วนร่วมในการลงคะแนนเสียง งานประกาศรางวัลในปีนั้นได้รับกระแสวิจารณ์ผสมกัน โดยได้รับการยกย่องในการประกาศ แต่การวิจารณ์มุ่งไปที่การให้ความสำคัญกับรางวัลที่ลดลง รายการนี้มีผู้ชมมากกว่า 45 ล้านคน ซึ่งมากที่สุดในประวัติศาสตร์จนถึงปัจจุบัน โดยมีผู้ชมพร้อมกันสูงสุด 7.5 ล้านคน
เกมที่ได้รับรางวัลและเกมที่ได้รับการเสนอชื่อ
เกมที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเดอะเกมอวอร์ดส์ 2019 ถูกประกาศในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 เกมใดก็ตามที่วางจำหน่ายก่อนหรือในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 มีสิทธิ์ได้รับการพิจารณา เกมได้รับการเสนอชื่อได้รับการคัดเลือกโดยคณะกรรมการตัดสินซึ่งมีสมาชิกจากสื่อ 80 แห่งทั่วโลก ที่ได้รับรางวัลจะถูกตัดสินระหว่างคณะกรรมการตัดสิน (90 เปอร์เซ็นต์) และการโหวตจากสาธารณะ (10 เปอร์เซ็นต์) หลังจัดขึ้นผ่านทางเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ข้อยกเว้นคือรางวัลเกมที่ผู้เล่นโหวตให้มากทีสุด ซึ่งได้รับการเสนอชื่ออย่างเต็มที่และได้รับการโหวตจากสาธารณะหลังจากการโหวต 24 ชั่วโมงสามครั้งที่เริ่มต้นด้วย 24 เกมและจบลงด้วย 4 เกม คะแนนโหวตจากสาธารณะรวม 15.5 ล้านเสียง เพิ่มขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์จากรายการปีก่อนหน้า งานประกาศรางวัลยังรวมผู้ได้รับรางวัลพลเมืองเกมโลกใหม่ โดยความร่วมมือกับเฟสบุ๊คเกมมิ่ง ผู้ชนะสองคนได้รับการประกาศในงานอี3 2019 และสามคนสุดท้ายในระหว่างการประกาศรางวัลพร้อมกับวิดีโอโดย อินดี้เกม: เดอะมูฟวี่ จากผู้กำกับ Lisanne Pajot และ James Swirsky
รางวัล
เกมที่ได้รับรางวัลจะแสดงเป็นอันดับแรก เน้นด้วยตัวหนา และระบุด้วยกริชคู่ (‡)
การเสนอชื่อเข้าชิงหลายสาขา
เกม เดธสแตรนดิง ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึง 10 สาขา ซึ่งมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของรายการจนถึงตอนนี้ มีเกมอื่น ๆ ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายสาขา ได้แก่ เกม คอนโทรล ที่ 8 สาขา และ เซกิโระ: แชโดวส์ดายทไวซ์ ที่ 5 สาขา นินเท็นโดได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้งหมด 15 สาขา ซึ่งมากกว่าผู้จัดจำหน่ายรายอื่น ตามมาด้วยโซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่ 12 สาขา และแอ็กทิวิชัน ที่ 10 รายการ
รางวัลหลายสาขา
เกม ดิสโกเอลิเซียม ได้รับรางวัลมากที่สุด โดยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงทั้ง 4 สาขา ทำให้เป็นเกมเข้าชิงที่ได้รับรางวัลสูงสุดในประวัติศาสตร์งานประกาศรางวัลจนถึงปัจจุบัน เดธสแตรนดิง ได้รับรางวัล 3 สาขา ขณะที่เกม ไฟร์เอมเบลม: ทรีเฮาส์ และ เซกิโระ: แชโดวส์ดายทไวซ์ ได้รับรางวัล 2 สาขา แอ็กทิวิชันเป็นผู้จัดจำหน่ายที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด ได้รับรางวัลทั้งหมด 5 สาขา ในขณะที่นินเท็นโด และ ZA/UM ได้รับรางวัล 4 สาขา
.ss
.ss เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศเซาท์ซูดาน เริ่มมีขึ้นตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2554 ภายหลังจากที่เซาท์ซูดานได้รับเอกราชเมื่อเดือนกรกฎาคม 2554 แต่ยังไม่สามารถเปิดใช้งานได้ในทันที จนกระทั่งในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2562 บอร์ดบริหารของ ICANN ได้อนุมัติให้เปิดใช้งาน และใช้งานได้จริงในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 ก่อนหน้าที่จะมี .ss ใช้นั้น เซาท์ซูดานได้ใช้ .sd ของประเทศซูดาน
ก่อนหน้าที่จะมีการจดทะเบียน ccTLD .ss นั้น ทางการเซาท์ซูดานมีความไม่แน่ใจว่าคำขอจดทะเบียนนี้อาจจะไม่ได้รับการอนุมัติ เนื่องจาก SS นั้นไปตรงกับอักษรย่อของชุทซ์ชตัฟเฟิลซึ่งเป็นองค์กรกำลังกึ่งทหารในระบอบนาซี
Octospinifer
Octospinifer เป็นสกุลของ worms ที่อยู่ในวงศ์ Neoechinorhynchidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบได้ในอเมริกาเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ประวัติศาสตร์เมืองสงขลา
พัฒนาการทางประวัติศาสตร์จากเมืองท่า Singora สู่ Songkhla ในปัจจุบัน
ประวัติศาสตร์เมืองสงขลาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริง ประมาณพุทธศตวรรษที่ 22-24 โดยมีศูนย์กลางการปกครอง หรือ สถานที่ตั้งเมือง 3 แห่งโดยสามารถลำดับจากพัฒนาการ ได้แก่
ซึ่งสามารถอธิบายลำดับของความเป็นมาก่อนหลังที่มีเรื่องราวเชื่อมต่อกัน ได้ดังต่อไปนี้
สมัยเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง
เป็นยุคที่น่าจะมีมาก่อนพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 23 โดยพิจารณาจากเจดีย์บนยอดเขาน้อยที่กำหนดอายุได้ไม่น้อยกว่า พุทธศตวรรษที่ 17-18 โดยปรากฏชื่อในเอกสารต่างๆของพ่อค้าชาวตะวันตกว่า Singora บ้าง Singor บ้าง น่าจะมีชื่อเมือง สิงขร สิงคะ แปลว่าจอม ที่สูงสุดยอดเขา และภาษาไทยว่า “สิงขร” เป็นความหมายที่สอดคล้องกับที่ตั้งเมืองสงขลา โดยช่วงเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงนี้อยู่ภายใต้การปกครองของ เจ้าเมืองและ ปฐมพลเมืองชาวมุสลิม ซึ่งได้อพยพและนำพลพรรคชาวแขกชวา หนีภัยจากโจรสลัดที่คุกคามอย่างหนัก ในแถบหมู่เกาะชวาล่องเรือมาขึ้นฝั่งบริเวณฝั่งหัวเขาแดง โดยปรากฏในเอกสารชาวต่างชาติที่มาค้าขาย เป็นต้นว่าในสำเนาจดหมายของนายแมร์ เทนเฮาท์แมน จากอยุธยา มีไปจนถึงนายเฮนดริก แจนเซน นายพานิชย์คนที่ 1 ชาวดัตช์ ที่ปัตตานีในปี พ.ศ. 2156 ออกชื่อเจ้าเมืองสงขลาในขณะนั้นว่า “โมกุล” แต่ในบันทึกบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ได้กล่าวถึงเมืองสงขลาในปี พ.ศ. 2165 เรียกชื่อเจ้าเมืองว่า “ดาโต๊ะโกมอลล์”  จึงพอสรุปได้ว่า ผู้สร้างเมืองฝั่งหัวเขาแดงประมาณกลางพุทธศตวรรษที่ 22 เป็นมุสลิมที่ชาวอังกฤษในสมัยอยุทธยาเรียกว่า “โมกุล” และ ชาว ดัตช์ เรียกว่า “โมกอล”  โดย ดาโต๊ะโมกุล ได้ตั้งเมืองสงขลาบริเวณหัวเขาแดง เขาค่ายม่วงและ เขาน้อย ซึ่งน่าจะอยู่ระหว่าง พ.ศ. 2153 - 2154 ซึ่งตรงกับสมัยพระเอกาทศรถ สุภัทร สุคนธาภิรมย์ ณ พัทลุง ซึ่งเป็นเชื้อสายโดยตรงของสุลต่านสุไลมาน ได้เล่าว่า ประมาณ พ.ศ. 2145 ดาโต๊ะโมกอลซึ่งเคยปกครองเมืองสาเลย์ ที่เป็นเมืองลูก ของจาการ์ตา บนเกาะชวา (อินโดนีเซียในปัจจุบัน) ได้อพยพครอบครัว และบริวารหนีภัย การล่าเมืองขึ้น (ซึ่งใช้ปืนใหญ่จากเรือปืนยิงขึ้นฝั่งที่เรียกว่า Gunship policy) ลงเรือสำเภามาขึ้นฝั่งที่บริเวณบ้านหัวเขาแดง แขวงเมืองสงขลา เข้าใจว่าตระกูลนี้คงเคยเป็นตระกูลปกครองบ้านเมืองมาก่อน เมื่อเจอทำเลเหมาะสมหัวเขาแดง ท่านดะโต๊ะ โมกอล ก็ได้นำบริวารขึ้นบก แล้วช่วยกันสร้างบ้านแปลงเมือง และ ดัดแปลงบริเวณปากทางเข้าทะเลสาบสงขลาให้เป็นท่าจอดเรือขนาดใหญ่ ที่สามารถรับเรือสำเภา หรือ เรือกำปั่นที่ประกอบธุรกิจการค้าทางทะเล แวะเข้าจอดเทียบท่าได้ จนเมืองหัวเขาแดงในสมัยนั้น กลายเป็นเมืองท่าเรือระหว่างประเทศไป กิติศัพย์นี้โด่งดังไปจนถึงกรุงศรีอยุธยา ด้วยเหตุนี้สมเด็จพระเอกาทศรถ (พ.ศ. 2148 - 2153) จึงได้มีพระบรมราชโองการ แต่งตั้งให้ดะโต๊ะ โมกอล เป็นข้าหลวงใหญ่ของพระเจ้ากรุงสยาม ประจำเมืองพัทลุงอยู่ที่หัวเขาแดง แขวงเมืองสงขลา
สุลต่านผู้ครองเมืองสงขลาได้ปกครองเมืองแบบรัฐสุลต่าน ของราชวงศ์ ออโตมาน ซึ่งการปกครองแบบนี้แพร่หลายเข้ามายังเกาะสุมาตรา เกาะชวา และรัฐสุลต่านต่างๆ ทางปลายแหลมมาลายู โดยสุลต่านผู้ปกครองเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงได้นับถือศาสนาอิสลาม นิกายสุนี่ จึงดำรงค์ตำแหน่งจุฬาราชมนตรี ส่วนบุตรชาย สามคนคือ มุสตาฟา ฮุสเซน และ ฮัสซัน ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสูงทาง กองทัพเรือ ผู้บัญชาการป้อม และ ตำแหน่งการปกครองอื่นๆ ในระบอบการปกครองแบบสุลต่าน
ปฐมการค้า กับ ฮอลันดา
ในระยะแรกของการตั้งเมืองสงขลา เจ้าเมืองได้ยอมรับในการตกเป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองของกรุงศรีอยุธยา โดยสุรต่านผู้ครองเมือง ได้จัดส่งเครื่องราชบรรณาการซึ่งประกอบด้วยดอกไม้เงิน และ ดอกไม้ทอง แก่กรุงศรีอยุธยา โดยเจ้าเมืองสงขลาได้กำหนดทิศทางของการพัฒนาเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงเป็นลักษณะเมืองท่า ทำกิจการในแลกเปลี่ยนสินค้าในระดับนานาชาติ โดยเมืองท่านี้ได้ทำการค้าขายกับ ฮอลันดา โปรตุเกตุ อังกฤษ จีน อินเดีย และ ฝรั่งเศส ซึ่งประเทศคู่ค้าประเทศแรกๆ ที่สามารถมีสัมพันธภาพที่ดีต่อ กรุงศรีอยุธยา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย และสามารถขยายความสัมพันธ์ทางการค้า มายังสงขลาคือ ฮอลันดา โดยเฉพาะระหว่างปี พ.ศ. 2171 - 2201 เป็นสมัยที่ฮอลันดา มีความมั่งคั่งจาก การผูกขาดเครื่องเทศแต่เพียงผู้เดียว โดยฮอลันดาสามารถกำจัดคู่แข่งทางการค้าอื่นๆเช่น โปรตุเกตุ อังกฤษ และ พ่อค้ามุสลิม ให้ห่างจากเส้นทางการค้า มีผลทำให้ให้ฮอลันดามีความมั่งคั่ง และ มีอำนาจขึ้นในยุโรป และ ตะวันออกไกล ครั้นถึงปี พ.ศ. 2584 ชาวดัตช์สามารถยึดเมืองมะละกาซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าทางทะเลที่สำคัญได้จากโปรตุเกส จึงใช้มะละกาเป็นศูนย์กลางการค้าขายกับจีน และญี่ปุ่นโดยตรง โดยมีบันทึกหลายๆ ฉบับ ได้กล่าวถึงการค้าขายบริเวณเมืองท่าสงขลาฝั่งหัวเขาแดง ดังนี้
เนื่องจากการที่เมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงเป็นเมืองคู่ค้าที่สำคัญ กับฮอลันดา ทำให้เมืองสงขลาได้รับการคุ้มครอง และ การสนับสุนด้านต่างๆ จากฮอลันดาเป็นอย่างมาก จนกระทั่งทำให้เมืองสงขลา โดย สุลต่านสุไลมาน ฉวยโอกาส แข็งเมืองในช่วงกบฏกรุงศรีอยุธยาใน รัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง ซึ่งผลจากการแข็งเมืองนี้เองทำให้ สุลต่านสุไลมานประกาศตัวเป็น พระเจ้าสงขลาที่ 1 และ ดำเนินการค้าโดยตรงกับนานาประเทศโดยเฉพาะ ประเทศฮอลันดา ซึ่งแทบจะเรียกได้ว่า ฮอลันดาได้ทำการค้าเพื่อเอาใจ และสัมพันธ์ด้านประโยชน์ทางการค้า  ทั้งกรุงศรีอยุธยาและสงขลา ไปในคราเดียวกัน ดั่งปรากฏหลักฐานว่า พระเจ้าปราสาททอง แห่งอยุธยาได้เคย ขอให้ฮอลันดาช่วยปราบกบฏเมืองสงขลา แต่ฮอลันดากลับไม่ได้ตั้งใจช่วยอย่างจริงจังตามที่ได้แสดงเจตนาไว้ ซ้ำยังให้ความช่วยเหลือเมืองสงขลาด้วยในคราเดียวกัน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง กับฮอลันดา ยิ่งทวีความแน่นแฟ้นขึ้นตามลำดับ โดยไม่มีบทบาทของกรุงศรีอยุธยามาแทรกแซง จนฮอลันดาสนใจจะเปิดสถานีการค้ากับเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง
ตามบันทึกของ ซามูเอล พอทท์ส ซึ่งไปสำรวจภาวะตลาดในเอเซียเมื่อปี พ.ศ. 2221 ได้บรรยายว่าเจ้าเมืองสงขลาต้อนรับเป็นอย่างดีที่วังของเมือง แสดงความเป็นกันเอง พร้อมทั้งตั้งข้อเสนอหลายอย่างที่เป็นการจูงใจให้เข้าไปค้าขาย เช่น จะไม่เก็บอากรบ้าน จะหาบ้านและที่อยู่ให้ โดยปรากฏหลักฐานสนับสนุนเรื่องนี้จากจากแผนที่ซึ่งทำโดยชาวฝรั่งเศส ได้ระบุว่า มีหมู่บ้านของชาวฮอลันดาปรากฏอยู่ในแผนที่ นอกเหนือจากการปรากฏหลักฐานของสุสานชาวดัตช์ อยู่ใก้ลที่ฝังศพ สุลต่านสุไลมานซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง โดยมีหลุมศพเหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ประมาณ 22 หลุม  ซึ่งชาวบ้านได้เรียกที่ฝังศพนี้ว่า “วิลันดา” ซึ่ง หนึ่งในยี่สิบสอง หลุมนี้อาจเป็นตัว ซามูเอล พอทท์ส หรือ พรรคพวกเองก็เป็นได้
ความสัมพันธ์ทางการค้ากับอังกฤษที่นำมาสู่เมืองแห่ง 20 ป้อมปืน
ความเป็นคู่แข่งทางการค้าระหว่างฮอลันดา กับ อังกฤษได้นำมาสู่การคานอำนาจของหัวเมืองต่างๆ ภายใต้การปกครองของกรุงศรีอยุธยา เช่น ขณะที่สงขลามีปฏิสัมพันธ์ทางการค้าและการเมืองที่ดีต่อ ฮอลันดา นั้นอังกฤษก็ได้เริ่มมุ่งความสนใจทางการค้ากับ เมืองปัตตานีที่เป็นเมืองท่าอยู่ทางตอนใต้ของสงขลา และ พยายามที่จะขยับขยายการค้ามาสู่ สงขลา ดังบันทึก ฉบับหนึ่งที่เขียนโดยพ่อค้าชาวอังกฤษ กล่าวถึงการค้าที่เมืองสิงขระว่า “จะไม่เป็นการผิดหวัง หากคิดจะสร้างคลังสินค้าขนาดใหญ่ขึ้นที่ สิงขระ ( Singora ) ข้าพเจ้าคิดว่าเราอาจจะใช้สิงขระ เป็นที่สำหรับตระเวณหาสินค้าจากบริเวณใกล้เคียง เพื่อจัดส่งให้แก่ห้างของเราที่กรุงสยาม โคชินไชน่า บอเนียว และญี่ปุ่นได้อย่างดี” โดยจาการค้าขายกับต่างชาตินี่เองทำให้เมืองสิงขระ ที่นำโดย “ดาโต๊ะโมกอล” ได้พัฒนาเมืองอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับการค้าขายระดับนานาชาติ และ เพื่อสร้างความปลอดภัย และ รักษาเมืองจากการปล้นสะดมจากโจรสลัดซึ่งเกิดขึ้นอย่างมากในขณะนั้น การพัฒาเมืองจึงได้รวมไปถึงการสร้าง ป้อมปืนใหญ่บริเวณบนเขา และ ที่ราบในชัยภูมิต่างๆถึง 20 ป้อมปืน รวมไปถึงการสร้าง ประตูเมือง และ คูดินรอบเมือง โดยได้รับการสนับสนุน เทคโนโลยี และ อาวุธ จากพ่อค้าชาวอังกฤษ แลกกับการที่อังกฤษมาตั้งห้างที่สงขลา ทั้งนี้ตรงกับหลักฐานตามที่นาย ลามาร์ ชาวฝรั่งเศส ได้บันทึกแผนผังเมืองไว้เมื่อ พ.ศ. 2230 ประกอบด้วย ประตูเมือง และ ป้อมปืน 17 ป้อม
จากการที่สงขลาแข็งเมือง ทำให้พ่อค้าชาวอังกฤษเห็นช่องทางในการลดค่าภาษีที่จะต้องส่งให้แก่กรุงศรีอยุธยา เพียงแต่ให้ของกำนัล แก่เจ้าเมือง สิงขระ เพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำการค้าขายในแถบนี้ได้แล้วดังบันทึกอันหนึ่ง ซึ่งเขียนโดยพ่อค้าชาวอังกฤษว่า “การตั้งคลังสินค้าขึ้นที่นี่ยังจะช่วยให้ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายสำหรับห้างอีกด้วย เพราะที่นี่ไม่เก็บอากรขนอนเลย เพียงแต่เสียของกำนัลให้แก่ดาโต๊ะโมกอลล์ (เจ้าเมืองสงขลา) ก็อาจนำเงินสินค้าผ่านไปได้   โดยผลจากการประกาศแข็งเมือง และ ตั้งตนเป็นพระเจ้าสงขลาที่ 1 ของสุลต่านสุไลมัน (บุตรของดาโต๊ะโมกอล) จึงเสมือนการเปิดโอกาสให้เมืองสงขลาในระยะนี้เจิญถึงจุดสูงสุด ถึงขั้นมีการผลิตเงินตราขึ้นใช้เอง โดยมี คำว่า “สงขลา. เป็นภาษาไทยบนหรียญ ภาษายาวีสองคำ อ่านว่า นะครี-ซิงเกอร์  แปลว่านครสงขลา และมีภาษาจีนอีก ห้าคำ เนื่องจากไม่ปรากฏหลักฐานในช่วงเวลาการผลิตเหรียญแต่สันนิษฐานจากภาษา แขก ที่ปรากฏบนเหรียญ จึงสันนิษฐานว่าน่าจะอยู่ในช่วงเวลาที่เจ้าเมืองแขกปกครองสงขลาอยู่เกือบ 40 ปี ทำให้เรา และ สามารถคาดการณ์ถึงสภาพเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองของเมืองสงขลาในขณะนั้นได้
ดังนั้นหลังจากปี พ.ศ. 2185 สุลต่านสุไลมานก็ตั้งต้นเป็นเอกราช สถาปนาตนเองเป็นเจ้าเมืองเสงขลา ดำเนินการค้ากับ ฮอลันดา อังกฤษ และประเทศอื่นๆ โดยตรงไม่ผ่านการส่งอากรสู่อยุธยาทำให้ พระเจ้าปราสาททอง กษัทติย์ ของอยุธยาในขณะนั้น ต้องส่งกองทหารมาปราบหลายครั้งตลอดรัชการของพระองค์ แต่ไม่สำเร็จเนื่องจากสงขลาแห่งนี้ ได้ตั้งเมืองอยู่ในชัยภูมิที่ดี และ มีการก่อสร้างกำแพงเมือง คันคู ตลอดจน ป้อมปืนใหญ่ที่มีประสิทธิภาพสูง เพื่อป้องกันเมืองทั้งทางน้ำและทางบกมากกว่า ยี่สิบป้อม (บางเล่มก็ระบุว่า 17 ป้อมผู้เขียนอยู่ระหว่างค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม) ดังหลักฐานจากข้อเขียนของ  วัน วลิต (Van Vliet) ผู้แทนบริษัท Dutch East India CO,Ltd. ประจำกรุงศรีอยุธยา ซึ่งเคยเดินทางมาเยือนเมืองสุรต่านที่หัวเขาแดง เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2185 ได้เขียนรายงานไว้ว่า พระเจ้าปราสาททอง ได้เคยส่งกองเรือจากกรุงศรีอยุธยามาร่วมกับกองทัพเมืองนครศรีธรรมราช (ซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของสงขลา) ทำการโจมตีเมืองสงขลาถึงสองครั้งในช่วงเวลาเพียง สองปี แต่ต้องประสพความพ่ายแพ้ไปทั้งสองครั้ง
ต่อมา เมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงได้ถูกกองทัพ ทั้งทางบก และ ทางทะเล ตีแตกในปี พ.ศ. 2223 ถัดมาในรัชการ สมัยสมเด็จพระนารายณ์ แห่งกรุงศรีอยุธยา  ดังปรากฏในจดหมายเหตุของมองซิเออ  เวเรต์ ชาวฝรั่งเศส ที่มาค้าขายในอยุธยา ใน พ.ศ. 2230 ว่า “พระเจ้ากรุงสยามได้ส่งกองทัพเรือซึ่งมีเรือรบมาเป็นอันมาก ให้มาตีเมืองสงขลาเป็นอย่างมาก และ ได้ใช้แผนล่อลวงผู้รักษาป้อมแห่งหนึ่งให้มีใจออกห่างจากนายตน จากนั้นทหารกรุงศรีอยุธยาจึงได้ลอบเข้าไปทางประตูดังกล่าวเปิดประตูให้ทหารเข้ามาทำลาย และ เผาเมือง โดยเพลิงได้ลุกลามจนไหม้ เมืองตลอดจนวังของเจ้าพระยาสงขลาหมดสิ้นอีกทั้ง ทหารกรุงศรีอยุธยาได้ยกทัพเข้าไปในเมืองทำลาย ป้อม ประตู หอรบ และบ้านเมืองจนเหลือแต่แผ่นดิน เพราะเกรงว่าจะมีคนคิดกบฏขึ้นมาอีก”
ส่วนอีกบันทึกหนึ่งได้เล่าไว้ว่า กองเรือจากกรุงศรีอยุธยาได้ร่วมกับกองทัพจากนครศรีธรรมราช ได้ยกทัพเรือมาดอบล้อมเมืองสุรต่านที่หัวเขาแดง โดยมีพระยารามเดโช เป็นแม่ทัพใหญ่ ครั้นแล้วกองทัพทั้ง สอง ฝ่ายก็ได้เริ่มทำยุธนาการกันทั้งกลางวันและกลางคืน โดยมีลูกเรือชาวดัตช์ที่มารักษาการณ์ อยู่ที่สถานีการค้าของบริษัท Dutch East India Co.Ltd. ที่หัวเขาแดง เข้าช่วยฝ่ายสุลต่านเมืองเขาแดง เข้ารบกับกองทัพเมืองนครศรีธรรมราช ดังปรากฏที่ฝังศพของทหารอาสาชาวดัตช์ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของกุโบร์ที่ฝังศพของสุรต่านสุลัยมาน โดยในบันทึกได้บรยายรายละเอียดว่าในคืนวันหนึ่งขณะที่ปืนใหญ่จากเรือรบของนครศรีธรรมราช กำลังกระหน่ำยิงเมืองหัวเขาแดงทหารซึ่งอยู่ที่ป้อมเมืองสงขลาของสุรต่านมุสตาฟา (บุตร สุลต่านสุไลมาน) จำนวนสองคนได้ทำการทรยศจุดคบไฟโยนลงจากบนภูเขาใส่บ้านเรือนราษฎรที่ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา ซึ่งส่วนมากจะมุงด้วยหลังคาใบจาก จึงได้เกิดไฟไหม้ขึ้น ทำให้เกิดโกลาหลอลม่านกันขึ้น จนกระทั่งกองทัพกรุงศรีอยุธยา และ เมืองนครศรีธรรมราชสามารถยกพลขึ้นบกได้หลายจุด เช้าวันรุ่งขึ้น มุสตาฟาและ ฮุสเซน และ ฮัสซัน น้องชาย เข้าพบและยอมจำนนแก่แม่ทัพใหญ่ เจ้าเมืองนครศรีธรรมราช
ผลที่สุดจึงปรากฏว่า สมเด็จพระนารายณ์มหาราชมีพระบรมราชโองการ ให้ยุบเลิกเมือง สุลต่าน ที่หัวเขาแดง ล้วกวาดต้อนกองกำลัง และ บริวารทั้งหมดออกจากพื้นที่ แล้วลงเรืออพยพแบ่งเป็นสองพวกคือ คนที่มีอยุหกสิบปีขึ้นไป ให้อพยพไปตั้งหลักแหล่งใหม่ที่หมู่บ้านสงขลา เมืองไชยา  (ในพื้นที่ จ สุราษฎธานี ห่างจากสงขลา ห้าร้อยกิโลเมตรทางตอนเหนือ)  ส่วนคนหนุ่มคนสาว รวมทั้งลูกเจ้าเมืองทั้ง สาม ของสุรต่านสุไลมาน ให้อพยพเข้าไปอยู่ในกรุงศรีอยุธยา หลังจากเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดงถูกทำลายแล้วทางกรุงศรีอยุธยามีนโยบายจะยกเมืองสงขลาให้ฝรั่งเศส แต่ฝรั่งเศสไม่ยอมรับ ดังหลักฐานจากหนังสือสัญญาที่ฟอนคอนทำไว้ที่เมืองลพบุรี เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พศ” 2228 ระบุไว้ว่า “สมเด็จพระเจ้ากรุงสยามยกเมืองสงขลา และ เมืองขึ้นของสงขลา พระราชทานให้พระเจ้ากรุงฝรั่งเศส และ พระราชทานพระราชานุญาตให้พระจ้ากรุงฝรั่งเศสสร้างป้อม หรือจัดทำอะไรในเมืองสงขลาได้แล้วแต่พระทัย” แต่ข้อนี้ทางฝ่ายฝรั่งเศสได้ปฏิเศษข้อเสนอดังกล่าว เนื่องจากเมืองสงขลาในขณะนั้นอยู่ในสภาพเสียหายอย่างหนักเพราะถูกทำลายจนหมดสิ้น  อย่างไรก็ตาม เมืองสงขลาฝั่งหัวขาแดงก็ยังมีการสร้างกำแพงหรือขอบเขตของเมืองด้วยไม้  แต่ประชาชนส่วนใหญ่ก้ได้โยกย้ายไปตั้งบ้านเรือน อยู่ฝั่งแหลมสนซึ่งอยู่ทางฟากเขาอีกด้านหนึ่ง ซึ่งชุมชนนี้ต่อมาได้พัฒนาเป็นเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน )
สมัยเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน
หนีความทุกข์ยากหลังสงครามเมือง : Singora สู่เมืองสงขลาฝั่งแหลมสน ภายหลัง เมื่อเมืองสงขลาฝั่งหัวเขาแดง   ถูกกองทัพกรุงศรีอยุธยาทำลายจนหมดสิ้น เมื่อ พ.ศ. 2223 ประชาชนชาวสงขลาฝั่งหัวเขาแดงที่เหลืออยู่ ได้ย้ายชุมชนไปสร้างเมืองใหม่ ณ เมืองสงขลาแห่งที่สองนี้ ที่รู้จักกันในชื่อว่าเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน โดยเมืองนี้เป็นเมืองที่ไม่ได้รับการวางแผนในการสร้างเมืองตั้งแต่ต้น ประกอบกับเป็นเมืองที่ถูกสร้างเนื่องจากการย้ายเมืองภายหลังจากสงคราม ดังนั้นลักษณะของเมืองจึงเป็นเมืองที่ถูกสร้างกันอย่างง่ายๆ บนพื้นที่เชิงเขาติดทะเล ถัดจากตำแหน่งเมืองสงขลาเดิมที่ถูกทำลายลงไปอีกด้านหนึ่งของฝากเขา  เนื่องจากเป็นที่ตั้งเมืองที่อยู่บนเชิงเขา ทำให้เมืองสงลาแห่งที่สองนี้ในภายหลังประสบกับปัญหาการขาดแคนน้ำจืดอุปโภค  และ ปัญหาการมีพื้นที่ในทางราบไม่เพียงพอกับการขยายและเติบโตของเมือง ซึ่งเป็นปัญหาหลักที่ทำให้เกิดการย้ายเมืองในเวลาต่อมา  ลักษณะการสร้างบ้านเรือนของสงขลาฝั่งแหลมสน ส่วนใหญ่บ้านเรือนจะทำด้วยวัสดุไม่ถาวร เช่น ไม้ และ ใบจาก ในลักาณะเรือนเครื่องสับ จึงทำให้หลงเหลือร่องรอย และ หลักฐานไม่มากนัก  เนื่องจากประชากรในการสร้างเมืองส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านธรรมดาสามัญชน ประกอบกับขนาด และ อณาเขต รวมไปถึง อำนาจการปกครองของเมืองสงขลาได้ลดฐานะเป็นแค่เมืองเล็กๆ ของเมืองบริวาร ของเมืองพัทลุง   ดังนั้นเจ้าเมืองสงขลาคนแรกจึงถูกแต่งตั้งโดยพระยาจักกรี และ พระยาพิชัยราชา เป็นเพียงแค่การคัดเลือกชาวบ้านคนหนึ่งชื่อ “โยม” มาดำรงตำแหน่งเป็นพระสงขลา เจ้าเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน และ ในคราวเดียวกันนั่นเอง ยังมีชาวจีนคนหนึ่งชื่อ นายเหยี่ยง แซ่เฮา ชาวจีน ซึ่งอพยพ มาจาก เมือง เจียงจิ้งหู มลฑลฟูเจี้ยน ได้เสนอบัญชีทรัพย์สิน และบริวารของตน เพื่อแลกกับสัมปทานผูกขาดธุรกิจรังนกบน เกาะสี่เกาะห้า ในทะเลสาบสงขลา เจ้าพระยาทั้งสองจึงพิจารณา แต่งตั้งให้ นายเหยี่ยง  แซ่เฮา เป็นหลวงอินทคีรีสมบัติ นายอาการรังนกเกาะสี่เกาะห้า
พระสงขลาได้ปกครองเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน อยู่จนถึงปี พ.ศ. 2317 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้ดำริว่า พระสงขลา (โยม) หย่อนสมรรถภาพในการปฏิบัติราชการ จึงให้หลวงอินทคีรีสมบัติ (เหยียง แซ่เฮา) ซึ่งเป็นนายอากรรังนก เกาะสี่เกาะห้า เลื่อนตำแหน่งเป็น หลวงสุวรรณคีรีสมบัติ เจ้าเมืองสงขลา คนถัดมาซึ่งนับว่าเป็นการเริ่มต้นสายสกุล ณ สงขลา ซึ่งต่อมาได้ปกครองเมืองสงขลา มาถึง 8 รุ่น ในการปกครองสงขลาในช่วงเวลานี้นับเป็นช่วงเวลาของการทำหน้าที่ปกป้องอณาเขต และ รับใช้ราชการปกครองแทน เมืองหลวง ซึ่งตรงกับกรุงรัตนโกสินทร์ ปกครองโดยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชการที่ 2 ปัญหาหลักของการปกครองสงขลาคือการส่งกำลังไปร่วมกำกับและควบคุมหัวเมืองแขกต่างๆ ให้อยู่ในความสงบ โดยมีเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับการรบหลายครั้ง ทำให้เจ้าเมืองสงขลา ในรุ่นต่างๆได้มีโอกาสแสดงความสามารถ และ ความภัคดีทางการรบ โดยในสมัยสงขลา ครั้งนี้มีเมือง แขก ปัตตานี ได้ถูกแยกออกเป็น เจ็ดหัวเมืองย่อย ได้มาอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสงขลา ซึ่งต่อมาชื่อเมืองต่างๆได้ถูกนำไปตั้งเป็นชื่อถนน ในครั้งตั้งเมืองใหม่ ณ ฝั่งบ่อยาง เมืองทั้งเจ็ดมีรายชื่อดังนี้  เมืองปัตตานี เมืองหนองจิก เมืองเมืองยะลา เมืองรามันห์ เมืองยะหริ่ง เมืองสายบุรี และเมืองระแงะ  และ เมืองสุดท้ายที่เข้ามาอยู่ใต้การกำกับดูแลของสงขลา ในช่วงปี พ.ศ. 2379 คือเมืองสตูลใ นสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชการที่ 3 และตรงกับ เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เถี้ยนเส้ง) ปกครองเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน เนื่องจากเมืองสงขลาฝั่งแหลมสนเป็นเมืองที่ถูกสร้างอย่างง่ายๆ เพื่อรองรับการหนีภัยในช่วงเมืองแตก ทำให้เกิดปัญหาและ ข้อขัดข้องในการพัฒนาเมืองหลายประการตามมา ส่งผลต่อการพิจารณาย้ายเมืองในเวลาต่อมาไม่นานนัก
สมัยเมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง
สร้างเมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง สู่ความรุ่งเรือง และความมั่งคั่งของเมืองท่า จนถึงเมืองท่องเที่ยว จากการขยายตัวของเมืองสงขลาฝั่งแหลมสน ทำให้ปัญหาการขาดแคลนน้ำจืดเพื่อการอุปโภคบริโภค ทวีความรุนแรงมากขึ้น ประกอบกับพื้นที่บริเวณสงขลาฝั่งแหลมสน เป็นพื้นที่ลาดชันเชิงเขา ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการขยายตัวของเมืองรวมถึง อาจเป็นอุปสรรคของการขยายตัวเป็นเมืองท่าในอนาคต ซึ่งจากลักษณะทางภูมิศาสตร์ น่าจะเป็นข้อได้เปรียบ แต่เนื่องจากมีพื้นที่ในแนวราบไม่เพียงพอ จึงทำให้เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เถี้ยนเส้ง) ไปตั้งเมืองสงขลาใหม่ที่ตำบลบ่อยาง (สถานที่ปัจจุบัน) ตั้งแต่ พ.ศ. 2379 ซึ่งเมืองใหม่ที่สร้างขึ้น ก็ยังคงรักษาความเป็นเมืองท่าไว้อย่างเดิม โดยในเบื้องต้นของการสร้างเมือง เจ้าพระยาคีรี (เถี้ยนเส้ง ณ สงขลา) ได้เริ่มสร้างป้อม กำแพงเมืองยาว 1200 เมตร และ ประตูเมือง สิบประตู  ตั้งแต่ พ.ศ. 2379 หลังจากนั้นจึงได้วางหลักเมือง (ไม้ชัยพฤษ์พระราชทาน) และสมโภชน์หลักเมืองในปี พ.ศ. 2385 และเรียกบริเวณพื้นที่นี้ว่า “เมืองสงขลาฝั่งบ่อยาง” ก่อนที่เจ้าพระยาคีรี (เถี้ยนเส้ง) จะถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2408
ถัดจากนั้น เจ้าพระยาคีรี ลำดับต่อมา ได้เป็นเจ้าเมืองสงขลาต่อ และ ได้ดำเนินการพัฒนาสงขลาในลักษณะเมืองกันชนระหว่างเมืองปัตตานี ซึ่งเป็นเมืองมุสลิมที่อยู่ทางตอนใต้ของสงขลา และ เมืองนครศรีธรรมราชซึ่งเป็นเมืองพุทธศาสนิกชน โดยเมืองสงขลาได้อยู่ภายใต้การปกครองของสายสกุล ณ สงขลา ซึ่งมี นายเหยียง แซ่เฮา เป็นต้นสกุล รวมเจ้าเมืองสายสกุล ณ สงขลาที่ปกครองเมืองสงขลา บ่อยาง ดังนี้
หลังจากพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) ได้เป็นเจ้าเมืองสงขลาได้ประมาณปีเศษ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ได้เสด็จราชดำเนินมายังเมืองสงขลา และได้พระราชทานเงินบางส่วนเพื่อสร้างเจดีย์ บนยอดเขาตังกวน ระหว่างปี พ.ศ. 2437-2439 เมืองสงขลาได้เปลี่ยนแปลงการปกครอง โดยสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ได้ปฏิรูปการปกครองเป็นแบบมณฑลเทศาภิบาล โดยตั้งมลฑลนครศีธรรมราช ประกอบด้วย นครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา และ หัวเมืองแขกอีก เจ็ดเมือง โดยมี พระวิจิตร (ปั้น สุขุม) ลงมาเป็นข้าหลวงพิเศษว่าการมณฑลนครศรีธรรมราช ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งอาคารที่ว่าการอยู่ที่เมืองสงขลาบ่อยาง และลดบทบาทเจ้าเมืองเป็นผู้ว่าราชการเมือง ซึ่งถือว่าเป็นการสิ้นสุดยุคการปกครองแบบเจ้าเมืองไปด้วย ทั้งนี้เจ้าเมืองคนสุดท้ายในสายสกุล ณ สงขลา ที่ปกครองเมืองสงขลามามากกว่า แปดรุ่น ต่อมาประเทศไทยได้ปรับเปลี่ยนการปกครองอีกหลายครั้ง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2475 รัฐบาลได้เปลี่ยนแปลงการปกครองโดยยกเลิกระบบเดิมทั้งหมด และยกระดับสงขลา ขึ้นเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย
สมเด็จพระวันรัต (เฮง เขมจารี)
สมเด็จพระวันรัต นามเดิม เฮง ฉายา เขมจารี เป็นสมเด็จพระราชาคณะฝ่ายมหานิกาย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น เจ้าคณะใหญ่หนใต้ เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร และแม่กองบาลีสนามหลวง
ชาติกำเนิด
สมเด็จพระวันรัต มีนามเดิมว่า กิมเฮง บิดาเป็นพ่อค้าชาวจีนชื่อตั้วเก๊า แซ่ฉั่ว มารดาชื่อทับทิม เสียชีวิตระหว่างคลอดบุตรคนที่สี่ ท่านเกิดเมื่อวันจันทร์ ขึ้น 11 ค่ำ เดือน 3 ปีมะเส็ง ตรงกับวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2424 (นับแบบปัจจุบันตรงกับปี พ.ศ. 2425) ภูมิลำเนาท่านอยู่บ้านท่าแร่ ตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี เมื่ออายุได้ 10 ปี ได้เรียนภาษาไทยกับพระอาจารย์ชัง วัดขวิด อยู่ 2 ปี แล้วย้ายไปเรียนกับพระสุนทรมุนี (ใจ) ขณะยังเป็นพระปลัดอยู่วัดมณีธุดงค์
อุปสมบทและศึกษาปริยัติธรรม
เมื่ออายุได้ 13 ปี ได้บรรพชาเป็นสามเณรแล้วเรียนภาษาบาลีที่วัดมณีธุดงค์ต่อจนกระทั่งอายุได้ 16 ปี ตรงกับปี พ.ศ. 2440 จึงย้ายไปอยู่วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ เรียนภาษาบาลีกับพระยาธรรมปรีชา (ทิม) และหลวงชลธีธรรมพิทักษ์ (ยิ้ม) เมื่อยังเป็นมหาเปรียญ ต่อมาเรียนกับพระอมรเมธาจารย์ (เข้ม ธมฺมสโร) วัดมหาธาตุฯ สมเด็จพระวันรัต (แดง สีลวฑฺฒโน) สมเด็จพระวันรัต (ฑิต อุทโย) และสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เมื่อยังดำรงพระยศเป็นกรมหลวง จนสอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยคในปี พ.ศ. 2444
ถึงปีขาล พ.ศ. 2445 ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดมหาธาตุฯ สมเด็จพระวันรัต (ฑิต อุทโย) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระธรรมวโรดม (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) และพระเทพเมธี (เข้ม ธมฺมสโร) เป็นคู่พระกรรมวาจาจารย์ แล้วเข้าสอบในปี ร.ศ. 122 ได้เพิ่มอีก 2 ประโยค รวมเป็นเปรียญธรรม 7 ประโยค ต่อมาเข้าสอบอีกได้เป็นเปรียญธรรม 8 ประโยคในปี ร.ศ. 123 และในที่สุดสอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยค ในปี ร.ศ. 124
ศาสนกิจ
เมื่อพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 ประกาศใช้ ท่านได้รับคัดเลือกเป็นประธานสังฆสภาเป็นรูปแรก
กาบี โดม
กาบี โดม (Gaby Dohm; 23 กันยายน ค.ศ. 1943) เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
โทโดโรกิ โชโตะ
โทโดโรกิ โชโตะ (轟焦凍, Todoroki Shōto) เป็นตัวละครหลักจากการ์ตูนเรื่องมายฮีโร่ อคาเดเมีย
เทพบุตรนักบาส
เทพบุตรนักบาส หรือ Hot Shot เป็นละครซีรีส์ไต้หวันที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ CTV โดยเนื้อเรื่องเล่าถึงการแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นและเรื่องความรักในทีมบาสของโรงเรียนแห่งหนึ่งนำแสดงโดย เจอร์รี เหยียน หรือ เจอร์รี F 4 โชว์ ลัวหรือ หลัวจื้อเสียง
Micracanthorhynchina
Micracanthorhynchina เป็นสกุลของ worms ที่อยู่ในวงศ์ Rhadinorhynchidae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ปีดาราคติ
ปีดาราคติ (sidereal year) คือระยะเวลาที่ผู้สังเกตการณ์จากบนโลกเห็นดวงอาทิตย์กลับมาสู่ตำแหน่งเดิมในทรงกลมท้องฟ้า เมื่อเทียบกับดาวฤกษ์ที่เป็นฉากหลัง กล่าวคือ เป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ต้องใช้เพื่อเคลื่อนไปรอบทรงกลมท้องฟ้า 360 องศา ซึ่งเท่ากับระยะเวลาที่โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ 1 รอบ
ความยาวของปีดาราคติเพิ่มขึ้น 1 วินาทีทุก ๆ 10,000 ปี เนื่องจากแรงรบกวนโดยดาวเคราะห์ดวงอื่นที่มีต่อโลก
กระตุกต่อมฮาอเมริกา
กระตุกต่อมฮาอเมริกา หรือ America's Funniest Home Videos (มีชื่อย่อว่า AFV) เป็นรายการที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ ABC มานานถึง 20 ปีโดยในฤดูกาลที่ 20 ได้ออกอากาศที่อเมริกาไปแล้วตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2009 ส่วนฤดูกาลที่ 19 นั้นได้ออกอากาศในประเทศไทยทาง ทรูวิชั่นส์ ช่อง 20 ไปแล้วเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 โดยเนื้อหาของรายการนั้นทางรายการจะให้ผู้ชมส่งเทปวิดีโอที่คิดว่าตลกที่สุดเข้ามายังรายการ
กีฬาตะวันออกไกล 1930
กีฬาตะวันออกไกล ครั้งที่ 9 ระหว่างวันที่ 24 พฤษภาคม - 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1930 จัดขึ้นที่ โตเกียว, จักรวรรดิญี่ปุ่น. นับเป็นตรั้งที่ 3 ที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาตะวันออกไกล
ฮูโก ฟลิงค์
ฮูโก ฟลิงค์ (16 สิงหาคม ค.ศ. 1879 – 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1947) เป็นนักแสดงละครเวทีและนักแสดงชาวออสเตรีย
ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข
ร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุข เป็นร่างพระราชบัญญัติที่มีจุดประสงค์ที่จะให้เป็นเครื่องมือที่สำคัญเพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งระหว่างแพทย์กับคนไข้ และช่วยไม่ให้เกิดการฟ้องร้องต่อแพทย์ เน้นการช่วยเหลือผู้เสียหายจากบริการสาธารณสุขโดยไม่ต้องพิสูจน์ความผิดมากกว่าการหาผู้กระทำความผิดมาลงโทษ แต่แพทย์เกิดความกังวลต่อประเด็นดังกล่าว เนื่องจากเห็นว่าผลกระทบของกฎหมายอาจไม่เป็นไปตามเจตนารมณ์
มูลนิธิเพื่อผู้บริโภคได้กล่าวถึงความจำเป็นของร่างพระราชบัญญัติดังกล่าว ดังนี้
ในปี พ.ศ. 2550 กลุ่มประชาชนที่ได้รับความเสียหายจากบริการสาธารณสุขและกลุ่มอื่น ๆ พยายามร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวขึ้น โดยประสานความร่วมมือกับมงคล ณ สงขลา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข โดยได้เสนอให้มีคณะทำงานยกร่างพระราชบัญญัติและมีองค์ประกอบจากทั้งนักวิชาการ แพทยสภา กองประกอบโรคศิลปะ ตัวแทนผู้เสียหาย และหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง หลังจากการทำงานร่วมกันในชั้นกฤษฎีกาแล้ว ได้มีข้อตกลงร่วมกันเป็นร่างพระราชบัญญัติที่รอเข้าสมัยประชุมสภา
ด้านศาสตราจารย์ นายแพทย์ สมศักดิ์ โล่ห์เลขา นายกแพทยสภา ได้มีหนังสือถึงสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ให้ทบทวนมติเห็นชอบร่างพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้เสียหายจากการรับบริการสาธารณสุขเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2553 เพื่อดูผลกระทบวงกว้างและป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาแก่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยในหนังสือกล่าวว่าร่างกฎหมายดังกล่าวเสนอโดยกลุ่มเอ็นจีโอ และทำให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุขได้รับผลกระทบเนื่องจากผู้เสียหายสามารถฟ้องร้องเจ้าหน้าที่นั้นได้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 สายทางต่างระดับสีคิ้ว–อุบลราชธานี ปัจจุบันคือ ถนนสีคิ้ว–วารินชำราบ (เดิมเรียก "ถนนโชคชัย–เดชอุดม"), ถนนสถลมาร์ค (ช่วงเดชอุดม–วารินชำราบ) หรือ ถนนสถิตย์นิมานการ (ช่วงวารินชำราบ–อุบลราชธานี) เป็นทางหลวงสายประธานภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่แยกออกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 เดิมกิโลเมตรที่ 0 อยู่ที่ทางแยกโชคชัย ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 224 (ถนนราชสีมา–โชคชัย) ต่อมาได้มีการนับกิโลเมตรที่ 0 ที่ทางแยกต่างระดับสีคิ้ว ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) และต่อขยายจากอำเภอเดชอุดมถึงอำเภอวารินชำราบ เป็นทางหลวงสำคัญที่เชื่อมต่อกลุ่มจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ตัดผ่านเขตจังหวัดนครราชสีมา บุรีรัมย์ สุรินทร์ ศรีสะเกษ และอุบลราชธานี ตามลำดับ
โดยถนนสายนี้ส่วนหนึ่งอยู่ใกล้ตัวเมืองใหญ่ และเป็นหนึ่งในเส้นทางสัญจรหลักของประเทศเชื่อมต่อระหว่างภาคกลาง–ภาคตะวันออกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง อีกทั้งเป็นถนนสายหลักที่ใช้เชื่อมต่อไปยังประเทศลาวและประเทศกัมพูชา ในปัจจุบันได้ดำเนินการขยายช่องจราจรเป็น 4 ช่องจราจร เสร็จสิ้นตลอดทั้งสายแล้ว และอนาคตจะขยาย 6 ช่องจราจร (ช่วงสีคิ้ว–โชคชัย) 8 ช่องจราจร (ช่วงโชคชัย–ขุขันธ์) และ 12 ช่องจราจร (ช่วงขุขันธ์–เดชอุดม)
ประวัติ
ทางหลวงหมายเลข 24 เป็นหนึ่งในทางหลวงแผ่นดินสำคัญที่ก่อสร้างตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 2 พ.ศ. 2510–2514 ในยุคสมัยของรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร โดยก่อสร้างในรูปแบบถนนคอนกรีตและแอสฟัลต์ ใน พ.ศ. 2513 ช่วงอำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา ถึงอำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี รวมระยะทาง 331 กิโลเมตร เป็นทางหลวงสำคัญในการสัญจรของประชาชนในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง โดยนิยมเรียกกันว่า ถนนโชคชัย–เดชอุดม
ต่อมาในปี พ.ศ. 2555–2556 ยุครัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้มีการขยายทางหลวงเป็น 4 ช่องจราจร ในช่วงอำเภอสีคิ้ว–อำเภอโชคชัย และได้นับหลักทางหลวงใหม่ที่บริเวณแยกต่างระดับสีคิ้ว เปลี่ยนชื่อเป็น ถนนสีคิ้ว–อุบลราชธานี และได้มีโครงการขยายช่องจราจรต่อไป ในช่วงอำเภอนางรองถึงอำเภอปราสาท และไปแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2560 รวมเส้นทางที่มี 4 ช่องจราจร 190 กิโลเมตร
พ.ศ. 2560–2561 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 ถูกบรรจุอยู่ในแผนงานการก่อสร้างทางสายหลักเป็น 4 ช่องจราจร ระยะที่ 2 ของกรมทางหลวง [โครงข่ายที่ 7 สาย อำเภอสัตหีบ–อำเภอพนมสารคาม–อำเภอกบินทร์บุรี–อำเภอปักธงชัย–อำเภอโชคชัย–อำเภอนางรอง–อำเภอปราสาท–อุบลราชธานี–มุกดาหาร (รวมอำเภอสีคิ้ว–อำเภอโชคชัย)] ได้มีการขยายช่องจราจรต่อไปในเส้นทางที่เหลือช่วงอำเภอปราสาท–อำเภอขุขันธ์-แยกทางหลวง 2085 ระยะทาง 118.542 กิโลเมตร และแล้วเสร็จในปลายปี พ.ศ. 2562 ทำให้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 เป็นทางหลวง 4 ช่องจราจรตลอดทั้งสายนับแต่นั้นมา เป็นการเพิ่มความสะดวกในการสัญจรขนส่ง และรองรับการเชื่อมต่อกับประเทศเพื่อนบ้าน ไม่ว่าจะเป็นกัมพูชา ลาว และเวียดนาม
จังหวัดนครราชสีมา
ทางหลวงแผ่นดินสายทางต่างระดับสีคิ้ว–อุบลราชธานี เป็นทางหลวงสายประธานภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่แยกออกมาจากถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2) ที่หลักกิโลเมตร 102+078 เริ่มต้นทางหลวงที่บริเวณแยกทางต่างระดับสีคิ้ว อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกผ่าน อำเภอสีคิ้ว อำเภอปักธงชัย อำเภอโชคชัย ผ่านแยกโชคชัย ตำบลโชคชัย ซึ่งเป็นหลักกิโลเมตรเริ่มต้นเดิม ผ่านอำเภอหนองบุญมาก จังหวัดนครราชสีมา รวมระยะทาง 86.14 กม.
จังหวัดบุรีรัมย์-สุรินทร์-ศรีสะเกษ
เข้าสู่ จังหวัดบุรีรัมย์ ตัดผ่านพื้นที่ อำเภอหนองกี่ อำเภอนางรอง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ บริเวณแยกบ้านตะโกสามารถเลี้ยวขวาเข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2117 เพื่อเดินทางไปยังอุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้งได้ จากนั้นผ่าน อำเภอประโคนชัย รวมระยะทางในเขตจังหวัดบุรีรัมย์ทั้งสิ้น 85.70 กม.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010–11
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010-11 นี้จะเป็นฤดูกาลที่ 56 ของการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรป โดยการแข่งขันนี้ จัดโดย ยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 19 ในการใช้ชื่อ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
จังหวัดบุรีรัมย์-สุรินทร์-ศรีสะเกษ
ช่วง จังหวัดสุรินทร์ ผ่าน อำเภอปราสาท ที่แยกกลางเมืองปราสาท สามารถเลี้ยวขวาไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214 เพื่อเดินทางเชื่อมต่อไปยังประเทศกัมพูชา ณ ด่านพรมแดนช่องจอม จากนั้นผ่านอำเภอสังขะ รวมระยะทางในเขตจังหวัดสุรินทร์ 90.30 กม.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010–11
รอบ 16 ทีมสุดท้าย
เลกแรกของรอบ 16 ทีมสุดท้ายจะลงเล่นในวันที่ 15, 16, 22 และ 23 กุมภาพันธ์, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 8, 9, 15 และ 16 มีนาคม พ.ศ. 2554.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
จังหวัดบุรีรัมย์-สุรินทร์-ศรีสะเกษ
จากนั้นเข้าสู่เขต จังหวัดศรีสะเกษ ผ่านแยกนาเจริญ ตำบลโสน อำเภอขุขันธ์ ซึ่งสามารถเลี้ยวไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2201 เพื่อไปยังด่านศุลกากรช่องสะงำ เชื่อมต่อไปยังประเทศกัมพูชา จากนั้นผ่านตัวอำเภอขุขันธ์ อำเภอไพรบึง อำเภอขุนหาญ อำเภอกันทรลักษ์ อำเภอเบญจลักษ์ รวมระยะทาง 85.40 กม.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010–11
รอบ 8 ทีมสุดท้าย
เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 5 และ 6 เมษายน, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 12 และ 13 เมษายน พ.ศ. 2554.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
จังหวัดอุบลราชธานี
ทางหลวงหมายแผ่นดินเลข 24 เข้าสู่ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นจังหวัดสุดท้าย ตัดผ่านพื้นที่ อำเภอเดชอุดม จากนั้นจะเลี้ยวออกไปทางซ้าย มุ่งหน้าไปขึ้นทางทิศเหนือ โดยในช่วงอำเภอเดชอุดม ไปจนถึงอำเภอวารินชำราบจะเปลี่ยนชื่อเป็น ถนนสถลมาร์ค (ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกถนนที่ตัดจากตัวเมืองวารินชำราบถึงอำเภอเดชอุดมมาแต่เดิม ตั้งแต่ พ.ศ. 2493 ก่อนจะกลายเป็นทางหลวง) จากนั้นจะเข้าสู่เทศบาลเมืองวารินชำราบ บริเวณแยกตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 217 ไปจนถึงบริเวณก่อนขึ้นสะพานเสรีประชาธิปไตย 2497 จะเปลี่ยนชื่อเป็น ถนนสถิตย์นิมานกาล (เป็นชื่อที่ใช้เรียกถนนที่ตัดจากวารินชำราบ-พิบูลมังสาหาร-ช่องเม็ก ซึ่งปัจจุบันคือ ทางหลวงหมายเลข 24 ในช่วงเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ และทางหลวงหมายเลข 217 ในช่วงวารินชำราบ-ช่องเม็ก) ทางหลวงแผ่นดินจะสิ้นสุดบริเวณ ถนนอุปราช ในอำเภอเมือง
ในปัจจุบันทางหลวงหมายเลข 24 เป็นทางหลวง 4 ช่องจราจรตลอดทั้งสาย รวมระยะทางทั้งสิ้น 420.94 กิโลเมตร
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2010–11
รอบรองชนะเลิศ
เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 26 และ 27 เมษายน, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 3 และ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2554.
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
เขตควบคุมของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 17 ตอน ได้แก่
ถนนเข้าบ้านนาส่วง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2483)
ทางหลวงหมายเลข 24 ตอนมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี - อ.เดชอุดม เดิมมีเส้นทางที่ตัดผ่านกลางหมู่บ้านนาส่วง ตำบลนาส่วง ทำให้ยากต่อการขยายพื้นที่จราจร ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 จึงได้มีตัดถนนเลี่ยงเมืองนาส่วงใหม่แล้วตั้งเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 เพิ่มเติมจากเส้นทางเดิม ช่วงระหว่าง กม.19+300 ถึง กม.27+300 รวมระยะทาง 8.6 กม. เพื่อเลี่ยงบริเวณพื้นที่หมู่บ้านนาส่วง ขยายพื้นผิวจราจร ช่วยรองรับปริมาณการจราจร และเพิ่มศักยภาพสายทางเชื่อมโยงโครงข่ายสู่ประเทศเพื่อนบ้าน ต่อมา ได้มีการเปลี่ยนแปลงหมายเลขทางหลวงเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2483 สายทางเข้านาส่วง
เอนีไทม์ยูนีดอะเฟรนด์
"เอนีไทม์ยูนีดอะเฟรนด์" (Anytime You Need a Friend) เป็นเพลงที่เขียนและโปรดิวซ์โดยนักร้องอเมริกัน มารายห์ แครีและวอลเตอร์ อฟานาซีฟ สำหรัลเพลงในอัลบั้มชุดที่ 3 ของแครี ชุด Music Box (1993) เป็นเพลงบัลลาดที่ได้กลิ่นอายกอสเปล ที่พรรณาถึงเพื่อนซึ่งในบางครั้งพวกเขาก็ต้องการเพื่อนที่จะอยู่ ณ ที่นั้น เพลงนี้เป็นซิงเกิ้ลสุดท้ายของอัลบั้ม ออกในปี 1994 มีหน้าบีคือเพลง "Music Box" เขียนและโปรดิวซ์โดยแครีและอฟานาซีฟ เช่นกัน เพลง "เอนีไทม์ยูนีดอะเฟรนด์" ได้รับรางวัลบีเอ็มไอป็อปอวอร์ดและ แอสแคปป็อปมิวสิกอวอร์ดในสาขารางวัลนักแต่งเพลง ในปี 1995
รายชื่อเพลง
CD single #2
U.S. CD maxi-single 1
U.S. CD maxi-single 2
European CD maxi-single
ยอดขาย
{| class="wikitable" border="1" !ผู้มอบ ! ยอดขาย ! ระดับ
1 In Japan, EPs are charting on the albums chart.
ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์
อัลบั้ม ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์ (25 hours) เป็นผลงานที่ออกกับสังกัดบีลีฟเรเคิดส์ มีซิงเกิลที่เป็นที่รู้จักของคนฟัง ได้แก่ "วันดีดี" "ถามจันทร์" และ "ทำได้เพียง" ซึ่งเป็นเพลงที่ติดอันดับ 1 ในชาร์ตของ Seed Top 20, Hot Chart 20 ทั้งหมด 3 สัปดาห์ และอยู่ในอันดับ 1 ของ The Fat 40 รวมทั้งหมด 4 สัปดาห์
ทเวนตีไฟฟ์อาเวอส์ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากการประกาศผลรางวัลแฮมเบอร์เกอร์อวอร์ดส ครั้งที่ 7
พ.ศ. 2557 ทเวนตี้ไฟฟ์อาเวอส์ได้ย้ายมายังค่าย จีนี่เรคอร์ดส เนื่องจากหมดสัญญากับทางค่าย บีลีฟเรดคอร์ดส
เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 แหลม สมพล รุ่งพาณิชย์ ได้ประกาศยุบวงในทางไอจีส่วนตัวก่อนวงจะยุบ ทางสังกัด จีนี่ เรคคอร์ดส ได้ปล่อยซิงเกิ้ลเพลงสุดท้ายก่อนยุบวง ชื่อเพลง "BEFORE SUNSET (หมดเวลาแล้ว)"
รางวัล
FAT AWARDS ครั้งที่ 10 SEED AWARDS ครั้งที่ 5 You2Play Award แฮมเบอร์เกอร์อวอร์ดส ครั้งที่ 7 สยามดารา สตาร์ อวอร์ด 2010 Gmember Awards 2010
สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์
สมาคมผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ (Girl Guides Association of Thailand; ชื่อย่อ: GGAT) เป็นองค์กรเนตรนารีระดับชาติของประเทศไทย โดยมีสมาชิกผู้คอยให้บริการ 28,030 คน (ในพ.ศ. 2546) ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2500 โดยนางสาวกนก สามเสน (ชื่อปัจจุบัน: คุณหญิงกนก สามเสน วิล) องค์กรดังกล่าวได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกทดลองขององค์การผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งโลก ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2506
ประวัติ
กิจการผู้บำเพ็ญประโยชน์แห่งประเทศไทยเริ่มขึ้นในภายหลังจากที่นางสาวกนก สามเสน (ชื่อปัจจุบัน: คุณหญิงกนก สามเสน วิล) ได้เยี่ยมชมกิจการของ The Girl Scouts Association of U.S.A ที่นิวยอร์ก ในครั้งที่เข้าร่วมการสัมนา Committee of Correspondence ในปีพ.ศ. 2499 โดยได้เกิดความประทับใจต่อการดำเนินงานของคณะกรรมการและเจ้าหน้าที่ ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่ของ Girl Scouts ที่มีความคล่องแคล่ว ท่านเห็นว่ากิจกรรมดังกล่าวเป็นประโยชน์และเหมาะสมต่อเด็กผู้หญิง
โครงสร้าง
โครงสร้างขององค์กรจะแบ่งออกเป็นสี่ระดับตามอายุดังต่อไปนี้:
สังคมนิยม
สังคมนิยม (Socialism) เป็นระบบสังคมและเศรษฐกิจซึ่งมีลักษณะคือ สังคมเป็นเจ้าของปัจจัยการผลิตและการจัดการเศรษฐกิจแบบร่วมมือ ตลอดจนทฤษฎีและขบวนการทางการเมืองซึ่งมุ่งสถาปนาระบบดังกล่าว "สังคมเป็นเจ้าของ" อาจหมายถึง การประกอบการสหกรณ์ การเป็นเจ้าของร่วม รัฐเป็นเจ้าของ พลเมืองเป็นเจ้าของความเสมอภาค พลเมืองเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ หรือที่กล่าวมารวมกัน มีความผันแปรของสังคมนิยมจำนวนมากและไม่มีนิยามใดครอบคลุมทั้งหมด ความผันแปรเหล่านี้แตกต่างกันในประเภทของการเป็นเจ้าของโดยสังคมที่ส่งเสริม ระดับที่พึ่งพาตลาดหรือการวางแผน วิธีการจัดระเบียบการจัดการภายในสถาบันการผลิต และบทบาทของรัฐในการสร้างสังคมนิยม
ระบบเศรษฐกิจสังคมนิยมอาศัยลัทธิองค์การการผลิตเพื่อใช้ หมายความว่า การผลิตสินค้าและบริการเพื่อตอบสนองอุปสงค์ทางเศรษฐกิจและความจำเป็นของมนุษย์โดยตรง และระบุคุณค่าวัตถุตามคุณค่าการใช้ประโยชน์หรืออรรถประโยชน์ ซึ่งตรงข้ามกับการผลิตมาเพื่อสะสมทุนและเพื่อกำไร ในแนวคิดดั้งเดิมของเศรษฐกิจสังคมนิยม มีการประสานงาน การทำบัญชีและการประเมินค่าอย่างเดียวกันโดยปริมาณทางกายภาพร่วม (common physical magnitude) หรือโดยการวัดแรงงาน-เวลาแทนการคำนวณทางการเงิน มีสองข้อเสนอในการกระจายผลผลิต หนึ่ง ยึดตามหลักที่ว่าให้กระจายแก่แต่ละคนตามการเข้ามีส่วนร่วม และสอง ยึดตามหลักผลิตจากทุกคนตามความสามารถ ให้แก่ทุกคนตามความจำเป็น วิธีการจัดสรรและประเมินคุณค่าทรัพยากรที่แน่ชัดยังเป็นหัวข้อการถกเถียงในการถกเถียงการคำนวณสังคมนิยมที่กว้างกว่า
ในการกำหนดเป้าหมาย การเมืองแบบสังคมนิยมเคยเป็นทั้งชาตินิยมและนานาชาตินิยม สร้างผ่านพรรคการเมืองและการเมืองที่ต่อต้านพรรคการเมือง ในบางครั้งทับซ้อนกับสหภาพการค้า ในบางครั้งเป็นอิสระและมีความสำคัญกับเหล่าสหภาพ และมีให้เห็นทั้งในบรรดาประเทศอุตสาหกรรมและประเทศกำลังพัฒนา เริ่มจากการเคลื่อนไหวทางสังคมนิยม ประชาธิปไตยสังคมนิยมนำเศรษฐกิจแบบผสมมารวมเป็นส่วนหนึ่งกับตลาด ที่มีการแทรกแซงของรัฐในรูปแบบของ การกระจายรายได้ กฎระเบียบ และรัฐสวัสดิการ ประชาธิปไตยเศรษฐกิจ(Economic democracy) เสนอลักษณะของสังคมนิยมทางการตลาด(Market socialism) ซึ่งมีการควบคุมการกระจายอำนาจของ บริษัท สกุลเงิน การลงทุน และทรัพยากรธรรมชาติ มากขึ้น
ฟุตบอลทีมชาติซาอุดีอาระเบีย
ฟุตบอลทีมชาติซาอุดีอาระเบีย (المنتخب العربي السعودي لكرة القدم) เป็นทีมฟุตบอลประจำชาติของประเทศซาอุดีอาระเบียในการแข่งขันระหว่างประเทศ อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลซาอุดีอาระเบีย มีฉายาคือ อัลศอกรฺ (Al-Saqour) หรือภาษาอังกฤษคือ The Falcons (นกเหยี่ยว) และ อัลอัคฎอร (Al-Akhdar) หรือภาษาอังกฤษคือ The Green ซึ่งมาจากสีประจำทีมคือสีเขียว ซาอุดีอาระเบียได้ลงแข่งขันทั้งในรายการของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ และสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย
ซาอุดีอาระเบียเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดทีมหนึ่งในทวีปเอเชีย โดยชนะเลิศการแข่งขันเอเชียนคัพ 3 สมัย (ค.ศ. 1984, 1988 และ 1996) และเป็นหนึ่งในสองทีมที่เข้าชิงชนะเลิศรายการนี้มากที่สุด 6 ครั้ง และพวกเขายังคว้าเหรียญเงินในเอเชียนเกมส์ 1986 ซาอุดีอาระเบียเข้าร่วมฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย 6 ครั้ง และยังเป็นชาติแรกในเอเชียที่เข้าถึงรอบชิงชนะเลิศการแข่งขันของฟีฟ่าในนามทีมชาติชุดใหญ่ โดยเข้าชิงชนะเลิศรายการ คิงฟาฮัด คัพ ใน ค.ศ. 1992 ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ "ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ" โดยมีเพียงอีกสองชาติที่ทำสถิติดังกล่าวได้จนถึงปัจจุบัน ได้แก่ ออสเตรเลีย ใน ค.ศ. 1997 (ซึ่งลงแข่งขันในนามสมาพันธ์ฟุตบอลโอเชียเนียในขณะนั้น) และญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2001
ซาอุดีอาระเบียลงแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกในฟุตบอลโลก 1994 โดยเอาชนะเบลเยียม และโมร็อกโกได้ในรอบแบ่งกลุ่ม ก่อนจะเข้าไปแพ้สวีเดนในรอบ 16 ทีมสุดท้าย ส่งผลให้พวกเขาเป็นทีมจากชาติอาหรับประเทศที่สองที่เข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลก ต่อจากโมร็อกโกในฟุตบอลโลก 1986 และเป็นหนึ่งในห้าทีมของเอเชียที่ทำได้ (ร่วมกับญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, ออสเตรเลีย และเกาหลีเหนือ)
ประวัติ
ฟุตบอลทีมชาติซาอุดีอาระเบียมีจุดเริ่มต้นใน ค.ศ. 1951 จากการรวมตัวของผู้เล่นจากสโมสรกีฬาอัล-เวห์ดา เมกกะ และ สโมสรฟุตบอลอัลอะฮ์ลี (ญิดดะฮ์) เพื่อลงแข่งขันเกมกระชับมิตรพบกับทีมจากกระทรวงสาธารณสุขจากประเทศอียิปต์ ในวันที่ 27 มิถุนายน ณ เมืองญิดดะฮ์ และทั้งสองทีมได้แข่งขันกันอีกครั้งในวันต่อมา โดยซาอุดีอาระเบียใช้ผู้เล่นของสโมสรฟุตบอลอัล อิติตฮัด และ สโมสรฟุตบอลอัลฮิลาล ต่อมาในเดือนสิงหาคม เจ้าชาย อับดุลลาห์ บิน ไฟซาล อัล ซาอุด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยได้จัดการแข่งขันกระชับมิตรกับอียิปต์เป็นครั้งที่สาม และถือเป็นจุดเริ่มต้นของแนวคิดในการจัดตั้งทีมฟุตบอลเพื่อเป็นตัวแทนของประเทศ
ใน ค.ศ. 1953 ซาอุดีอาระเบียก็ได้ก่อตั้งทีมฟุตบอลขึ้น และได้เดินทางไปแข่งขันกระชับมิตรระหว่างประเทศเป็นครั้งแรก ณ กรุงดามัสกัส ประเทศซีเรีย ในวโรกาสที่สมเด็จพระราชาธิบดีซะอูด บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด เสด็จขึ้นครองราชย์ ต่อมาใน ค.ศ. 1957 ซาอุดีอาระเบียได้ร่วมแข่งขันรายการแพนอาหรับเกมส์ ที่เบรุต ประเทศเลบานอน โดยสมเด็จพระราชาธิบดีซะอูด บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด ได้รับเชิญให้เสด็จไปร่วมพิธีเปิด ณ สนาม คามิลล์ ชามูน สปอร์ตส์ ซิตี สเตเดียม ร่วมกับ คามิลล์ ชามูน ประธานาธิบดีเลบานอน และในนัดเปิดสนามเป็นการแข่งขันระหว่างซาอุดีอาระเบีย และเลบานอน โดยเสมอกันไป 1–1 และซาอุดีอาระเบียตกรอบแบ่งกลุ่ม
สหพันธ์ฟุตบอลซาอุดีอาระเบีย ได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1956 ทว่าหลังจากนั้น ซาอุดีอาระเบียไม่ได้ร่วมแข่งขันในรายการสำคัญใด ๆ จนกระทั่งเอเชียนคัพ 1984 ที่ประเทศสิงคโปร์ ซึ่งพวกเขาคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยแรก เอาชนะจีนในรอบชิงชนะเลิศ 2–0 และพวกเขากลายเป็นหนึ่งในทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดทีมหนึ่งในทวีปเอเชียนับตั้งแต่นั้น โดยเข้าชิงชนะเลิศเอเชียนคัพได้อีก 4 ครั้งติดต่อกัน และคว้าแชมป์เพิ่มได้อีกสองครั้งในปี 1988 (ชนะจุดโทษเกาหลีใต้) และ 1996 (ชนะจุดโทษสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์) และได้ร่วมแข่งขันเอเชียนคัพทุกครั้งนับตั้งแต่นั้นจนถึงปัจจุบัน แต่ยังไม่สามารถคว้าแชมป์เพิ่มได้ โดยผลงานดีสุดคือการเข้าชิงชนะเลิศในเอเชียนคัพ 2007 แพ้อิรัก 0–1
พวกเขาเข้าร่วมฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายสมัยแรกในฟุตบอลโลก 1994 ภายใต้ผู้ฝึกสอนชาวอาร์เจนตินา ฆอร์เก โซลารี และผู้เล่นพรสวรรค์สูงอย่าง ซะอีด อัลอุวัยรอน และ ซามี อัลญาบิร พาทีมผ่านเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายก่อนจะแพ้สวีเดน 1–3 และพวกเขาเข้าร่วมฟุตบอลโลกในอีกสามครั้งถัดมา แต่ไม่สามารถชนะในรอบแบ่งกลุ่มแม้แต้นัดเดียว และไม่ได้เข้าไปเล่นในฟุตบอลโลก 2010 และ 2014 ก่อนจะกลับมาแข่งขันในฟุตบอลโลก 2018 แพ้เจ้าภาพอย่างรัสเซียในนัดเปิดสนามขาดลอย 0–5 ซึ่งถือเป็นการชนะด้วยผลประตูที่มากที่สุดเป็นอันดับสองตลอดกาลของชาติเจ้าภาพในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย นับตั้งแต่อิตาลีเจ้าภาพฟุตบอลโลก 1934 เอาชนะสหรัฐด้วยผลประตู 7–1 ซาอุดีอาระเบียตกรอบแรกอีกครั้งหลังจากแพ้อุรุกวัยไปอย่างสูสี 0–1 แม้พวกเขาจะเอาชนะอียิปต์ได้ในนัดสุดท้าย 2–1 ในครั้งนี้ซาอุดีอาระเบียมีผลงานในฟุตบอลโลกที่แย่ที่สุดนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 2002 ซึ่งพวกเขาแพ้เยอรมนี 0–8 และจบในอันดับ 32 ซึ่งเป็นอันดับสุดท้ายจากการจัดอันดับรวมเมื่อจบการแข่งขัน อย่างไรก็ตาม พวกเขายังได้รับเสียงชื่นชมจากการชนะได้หนึ่งนัดในครั้งนี้ นับเป็นชัยชนะครั้งแรกนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1994
ซาอุดีอาระเบียลงแข่งขันเอเชียนคัพ 2019 ด้วยความคาดหวังว่าจะทำผลงานได้ดีขึ้น แต่พวกเขาจบอันดับสองของกลุ่ม หลังจากแพ้กาตาร์ในรอบสุดท้าย ส่งผลให้พวกเขาต้องพบกับทีมใหญ่อย่างญี่ปุ่นและแพ้ไป 0–1 แม้พวกเขาจะเล่นได้ดีกว่าตลอดทั้งเกม
ในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2019 ซาอุดีอาระเบียได้แข่งขันกับปาเลสไตน์ ที่เวสต์แบงก์เป็นครั้งแรก โดยก่อนหน้านี้การแข่งขันระหว่างสองทีมจะจัดขึ้น ณ ประเทศที่สาม การแข่งขันดังกล่าวถูกมองว่าเป็นจุดเริ่มต้นในการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของซาอุดีอาระเบียและอิสราเอล ทว่าก็ได้รับการวิจารณ์จากองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ว่าจะเป็นการสนับสนุนอำนาจอธิปไตยในเขตเวสต์แบงก์ ทั้งสองทีมเสมอกันไป 0–0
ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย – รอบที่ 3 ซาอุดีอาระเบียอยู่ในกลุ่มบีร่วมกับญี่ปุ่น, ออสเตรเลีย, จีน, โอมาน และเวียดนาม พวกเขาสามารถผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลก 2022 รอบสุดท้ายได้หลังจากที่ออสเตรเลียเปิดบ้านแพ้ญี่ปุ่น 0–2 โดยอยู่ร่วมกลุ่มกับอาร์เจนตินา โปแลนด์ และเม็กซิโก และตกรอบแรกจากผลงานชนะหนึ่งนัดและแพ้สองนัด แม้จะทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในนัดแรกจากการชนะอาร์เจนตินา
คู่แข่ง
อิรักถือเป็นคู่แข่งที่สำคัญเช่นกัน โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากทศวรรษ 1970 จากเหตุการณ์สงครามอ่าว ซึ่งอิรักได้รุกรานพันธมิตรของซาอุดีอาระเบีย และนับแต่นั้นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองชาติก็ไม่แน่นอนนัก โดยมีทั้งการพัฒนาความสัมพันธ์ในเชิงบวกสลับกับความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดจนถึงปัจจุบัน โดยอิรักเกือบจะถอนตัวจากการแข่งขัน กัลฟ์ คัพ ออฟ เนชั่นส์ ใน ค.ศ. 2013 หลังจากได้รับการปฏิเสธการเป็นเจ้าภาพ โดยอิรักเชื่อว่าซาอุดีอาระเบียเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง