cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
น้ำตกอิเทอร์นัลเฟลม
องค์ประกอบและแหล่งที่มาของแก๊ส
นักธรณีวิทยาจากมหาวิทยาลัยอินดีแอนา บลูมมิงตัน สถาบันธรณีฟิสิกส์แห่งชาติอิตาลี และสถาบันธรณีฟิสิกส์และภูเขาไฟแห่งชาติได้เข้าทำการศึกษาใน ค.ศ. 2013 เพื่อทำการศึกษาว่าแก๊สธรรมชาติที่มาจากไฮโดรคาร์บอนที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติส่งผลต่อแก๊สเรือนกระจกในชั้นบรรยากาศอย่างไร
และพวกเขาได้ค้นพบว่า "macro seep" ที่น้ำตกแห่งนี้มีปริมาณอีเทนและโพรเพนมากกว่าแก๊สธรรมชาติอื่น ๆ ประมาณร้อยละ 35 ซึ่งมันจะทำให้มีสัดส่วนของแก๊สมีเทนมากขึ้น อีกทั้งพวกเขายังค้นพบอีกว่าน้ำตกแห่งนี้จะมีการปล่อยแก๊สมีเทนถึง 1 กิโลกรัมต่อวัน
นักวิจัยได้ตั้งข้อสังเกตว่า "micro seeps" น่าจะมาจากชั้นหินดินดานที่อยู่ใต้ดินลึกประมาณ 400 เมตร และคาดว่าแก๊สเหล่านี้สามารถซึมออกมาบนผิวดินได้ก็เพราะเกิดจากการมีกิจกรรมทางธรณีวิทยาต่าง ๆ ในบริเวณนั้น
เทอร์โบ (แก้ความกำกวม)
เทอร์โบ เป็นคำย่อมาจาก เทอร์โบชาร์จเจอร์ ส่วนประกอบของเครื่องยนต์สันดาปภายใน นอกจากนี้ยังอาจหมายถึง:
หมวยจิ้นดิ้นก้องโลก
หมวยจิ้นดิ้นก้องโลก เป็นภาพยนตร์ไทยแนวตลก-ครอบครัว สร้างโดย วีไอพี เอนเตอร์เทนเม้นท์ กำกับโดย ยศพนธ์ หาญวิวัฒน์กิจ และ ชนพล รินลา ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 นำแสดงโดย พิมพ์นิชกุล บำรุงกิจ นวไพบูลย์ วุฒินานนท์ นอกจากนี้ภาพยนตร์เรื่องนี้จัดว่าเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้น้อยที่สุดของไทยโดยรายได้รวมอยู่ที่ 29,900 บาท
เรื่องย่อ
เต้น วัยรุ่นขาร็อค พาตัวเองเดินทางจากกรุงเทพมาอาศัยที่ชุมชนบางโพ (ชุมชนโบราณเล็กๆริมทะเล) เพื่อเป็นที่รักษาแผลใจจากอดีตชั่วคราว ที่ชุมชนบางโพ เต้นได้พบกับหมวย วัยรุ่นสาวขาโหดสุดจิ้น ลูกสาวเจ้าของร้านเฮงฮวด ร้านขายของชำที่เก่าแก่ที่สุดในชุมชน โดยครอบครัวของหมวย อยู่ในช่วงเผชิญวิกฤติครั้งใหญ่ที่สุดของกิจการร้านชำ เพราะการมาของ จัมโบ้มินิมาร์ท ร้านสะดวกซื้อชื่อดัง ที่มาเปิดแย่งลูกค้าตรงข้ามร้านพอดี เต้นแอบชอบหมวยทั้งๆที่รู้ว่าจืด เพื่อนผู้ไร้ซึ่งความมั่นใจในชีวิต ก็แอบชอบหมวยเหมือนกัน เหตุการณ์ยิ่งอลหม่านขึ้นไปอีก เมื่อเจ้าของ จัมโบ้มินิมาร์ท คือ น้าของเต้น เต้นต้องมากลายเป็นพนักงานร้านที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจของครอบครัวหมวย ครอบครัวร้านเฮงฮวด จึงต้องช่วนกันระดมกลยุทธ์ทางการตลาดแบบบ้านๆเข้าต่อกร กับร้านสะดวกซื้อแฟรนไชส์ชื่อดัง อย่างสมานฉันท์ และขาวสะอาด อีกทั้งหมวยก็ยังมีภารกิจพิชิตฝันของเพื่อนซี้ กับการเต้นคัฟเว่อร์บนเวทีคอนเสิร์ตของ เคน นักร้องดังแห่งยุค โดยมี ผีออย เพื่อนซี้ที่ตายไปแล้ว เป็นครูสอนเต้นให้
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส (Eastern and Oriental Express, ตัวย่อ: E&O) เป็นขบวนรถไฟผู้โดยสารขบวนหนึ่ง วิ่งในประเทศไทย, ประเทศมาเลเซีย และประเทศสิงคโปร์ รถไฟขบวนนี้ติดอันดับขบวนรถไฟที่ดีที่สุดในโลก 25 อันดับแรก วิ่งระหว่างจุดผ่านรถไฟวุดแลนด์ กับสถานีรถไฟกรุงเทพ หยุดตามสถานีรายทางสำคัญ ได้แก่ สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์, สถานีรถไฟบัตเตอร์เวอร์ธ และสถานีรถไฟกาญจนบุรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 ได้เปิดเส้นทางใหม่ระหว่างกรุงเทพ-เวียงจันทน์
รถไฟขบวนนี้ ให้บริการโดยการรถไฟแห่งประเทศไทย และเคเรตาปิทะนาห์มลายู (เคทีเอ็ม)
ตัวรถไฟ
ตัวรถไฟสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2515 ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยบริษัทฮิตาชิ และได้ให้บริการครั้งแรกในฐานะของรถด่วนซิลเวอร์สตาร์ในนิวซีแลนด์ เส้นทาง อ๊อกแลนด์ไปกรุงเวลลิงตัน ต่อมาตู้โดยสารทั้ง 24 คัน ได้ถูกย้ายจากนิวซีแลนด์มายังไทย โดยปรับเปลี่ยนขนาดความกว้างรางรถไฟจาก มาเป็น  มีย่านจอดพักรถที่ย่านรถไฟบางซื่อ, ย่านรถไฟเคทีเอ็ม และย่านรถไฟสิงคโปร์ ตัวรถออกแบบโดยเกอราด กอลเล็ด ผลิตภัณฑ์บนรถไฟใช้ของเบลมอนด์
จักรกฤษณ์ คชรัตน์
จักรกฤษณ์ คชรัตน์ (ชื่อเล่น: โจ้) นักแสดงชายชาวไทยในบทประกอบและตัวร้าย สังกัดช่อง 7
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส
ตัวรถไฟ
ขบวนรถไฟนี้มีตู้อาหาร 2 คัน ตู้บาร์ 2 คัน ตู้ชมวิวท้ายขบวน 1 คัน ตู้ห้องหนังสือ 1 คัน ตู้จัดเฉพาะอีก 1 คัน ที่เหลือเป็นตู้นอนโดยแบ่งเป็นห้องแบบพูลแมนทั้งแบบเดี่ยวและเตียง 2 ชั้นแบบ Compartment แบบเดียวกับรถนอนปรับอากาศชั้น 1 ในไทย ตู้ละ 6 ห้อง แบบที่สองเป็นแบบห้องสเตท เป็นแบบเตียงคู่แบบ Twin มีตู้ละ 4 ห้อง และแบบสุดท้ายเป็นแบบห้องสวีท คือมีห้องโดยสารและห้องน้ำกับห้องแต่งตัวแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน มีตู้ละ 2 ห้อง ทุกแบบมีห้องน้ำในตัวพร้อมชักโครก และห้องฝักบัวและผู้ดูแลประจำตู้ อำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารอย่างทั่วถึงสมราคา ทั้งขบวนเป็นรถปรับอากาศทั้งหมด
จักรกฤษณ์ คชรัตน์
เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2518 ที่ตำบลแสมสาร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ก่อนย้ายไปอยู่กรุงเทพมหานครเมื่ออายุ 4 ขวบ ได้แสดงละครโทรทัศน์ในแนวจักร ๆ วงศ์ ๆ เรื่องแรก คือ สี่ยอดกุมาร ก่อนจะสร้างชื่ออย่างโด่งดัง จากละครโทรทัศน์เรื่อง ทองเนื้อเก้า ในบทบาทของ เณรวันเฉลิม ก่อนที่ชีวิตจะหันเหก้าวพลาดไปในเรื่องยาเสพติด เมื่อเป็นผู้ติดยาเสพติด ก่อนใช้เวลาหลายปีในการเลิก เมื่อเลิกได้เด็ดขาดแล้วมีโอกาสร้องเพลง ออกอัลบั้มและได้กลับมารับงานแสดงอีกครั้ง ในบทของ ดวล เด็กวัยรุ่นที่ติดยาในละครโทรทัศน์เรื่อง ข้ามสีทันดร ในปี พ.ศ. 2542 จากการชักชวนของสยาม สังวริบุตร ซึ่งตอนแรกเจ้าตัวเองไม่อยากเล่น เพราะคิดว่าจะทำได้ไม่ดีแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจรับบทบาทนั้น ซึ่งการแสดงครั้งนั้น ทำให้ได้มีโอกาสร่วมแสดงกับนักแสดงชั้นนำหลายคน เช่น ดวงดาว จารุจินดา, สุวนันท์ คงยิ่ง รวมถึง ธีรภัทร์ สัจจกุล ซึ่งเป็นนักแสดงนำ ละครโทรทัศน์เรื่องนี้ก็ทำให้ได้กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งจนได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำในบทบาทนักแสดงสมทบยอดเยี่ยม และกลับมามีผลงานอีกครั้ง
อีกทั้งยังเคยออกหนังสืออัตชีวประวัติตัวเองในปี พ.ศ. 2545 ชื่อ ชีวิตข้า ชีวิตดารา ชีวิตยาเสพติด ที่มีเนื้อหาบอกเล่าถึงชีวิตขณะที่ติดยาเสพติดอยู่ด้วย
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแกมเบีย
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแกมเบีย (The Gambia National Olympic Committee, รหัสไอโอซี: GAM) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศแกมเบียสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2515 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศแกมเบีย เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากแกมเบียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (โอเอ็นโอซี)
อีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส
บริการบนรถไฟ
คันแรกสุดจะประกอบด้วยรถกำลังไฟฟ้า เพื่อไปขับเคลื่อนระบบไฟฟ้าให้รถโดยสารทั้งขบวน 15-22 คัน แล้วแต่โอกาส
ต่อมาจะเป็นรถนอน โดยแบ่งเป็นห้องแบบพูลแมนทั้งแบบเดี่ยวและเตียง 2 ชั้นแบบ Compartment แบบเดียวกับรถนอนปรับอากาศชั้น 1 ในไทย ตู้ละ 6 ห้อง แบบที่สองเป็นแบบห้องสเตท เป็นแบบเตียงคู่แบบ Twin มีตู้ละ 4 ห้อง และแบบสุดท้ายเป็นแบบห้องสวีท คือมีห้องโดยสารและห้องน้ำกับห้องแต่งตัวแบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน มีตู้ละ 2 ห้อง ทุกแบบมีห้องน้ำในตัวพร้อมชักโครก และห้องฝักบัวและผู้ดูแลประจำตู้ อำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารอย่างทั่วถึงสมราคา
ต่อมาเป็นโดยรถรถบริการอาหาร มี 2 คัน ชื่อว่า รสรินทร์และอดิศร รถบาร์ รถห้องหนังสือ  รถจัดเฉพาะ ปิดท้ายด้วยรถชมวิว ตามลำดับ ปัจจุบัน ราคาตั๋วรถไฟขบวนนี้เริ่มต้นที่ 2,500 ดอลล่าสหรัฐ (ประมาณ 86,715บาท) อัตรแลกเปลี่ยน ณ วันที่ 10 มีนาคม 2566
กำหนดเวลา
รถไฟอีสเทิร์นแอนด์โอเรียนทัลเอ็กซ์เพรส มีจำนวน 9 เส้นทาง ใน พ.ศ. 2553 ได้มีการเปิดเส้นทางท่องเที่ยว 6 คืน ระหว่างกรุงเทพ-เชียงใหม่
เส้นทางที่ยอดนิยมที่สุด คือสายสิงคโปร์-กรุงเทพ
พ.ศ. 1643
พุทธศักราช 1643 ใกล้เคียงกับ
อภิญญา สกุลเจริญสุข
อภิญญา สกุลเจริญสุข (เกิด 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักแสดง นางแบบ พิธีกรชาวไทย เริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นนางเอกภาพยนตร์เรื่อง พลอย และอดีตพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก
ประวัติ
อภิญญา สกุลเจริญสุข หรือ สายป่าน เป็นบุตรสาวคนโตของวิเชียร และเพ็ญแข สกุลเจริญสุข มีน้องสาว คือ จริยา สกุลเจริญสุข(ผ้าแพร) คุณพ่อกับคุณลุงหุ้นกันเปิดร้านอาหารที่สวีเดน การศึกษา เข้าศึกษาระดับอนุบาล-ประถมฯ จาก โรงเรียนชินวร ระดับมัธยมต้น โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า ระดับมัธยมปลาย โรงเรียนเซนต์เทเรซา (ม.4 แล้วดร็อป) ไอบีเอส 3 (Interkids Bilinguall School) เคยศึกษาที่ วิทยาลัยนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาจาก วิทยาลัยนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต สาขาวิชาการภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ได้รับเกียรตินิยมอันดับ 2 ด้วยเกรดเฉลี่ยสะสม 3.27
สายป่าน เข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกด้วยผลงานถ่ายโฆษณา เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2544 เดิมพ่อแม่ตั้งชื่อเล่นให้ว่าสายป่าน แต่เห็นว่ายาวไปจึงเรียกตัวเองว่า "ป่าน" เฉย ๆ แต่เมื่อเป็นพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้กซึ่งมีคนชื่อป่านอีกเหมือนกัน จึงกลับมาเรียกตนเองว่า "สายป่าน" ต่อมาได้ถ่ายโฆษณา dtaç (ออกฉายในโรงภาพยนตร์) ซึ่งเป็นโฆษณาแรกที่ทำให้หลายคนสนใจและเริ่มเป็นที่รู้จัก จนได้แสดงภาพยนตร์เรื่องพลอย ทำให้เธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น และสาวน้อยผมหยิกฟูก็กลายเป็นภาพติดตาผู้คนทั่วไปนับจากนั้น จากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้สายป่านได้รับเสนอชื่อเข้าชิงในงาน เอเชียนฟิล์มอวอร์ดส (Asianfilmawards 2008) ในสาขา Best Supporting Actress ต่อมาจึงมีผลงานแสดงอย่างต่อเนื่อง เช่น ภาพยนตร์เรื่อง สี่แพร่ง, เฟรนด์ชิพ เธอกับฉัน, บุญชู 9 และละครโทรทัศน์เรื่อง ส้มหวานน้ำตาลเปรี้ยว เป็นต้น
สายป่านเข้าพิธีสมรสกับนักแสดงหนุ่ม นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์ เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2562
หุยง่วนเสียว
หุยง่วนเสียว  (裴元紹; ?-200) เป็นตัวละครในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ยอดนิยมของจีนเรื่องสามก๊ก
หุยง่วนเสียวเดิมเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเตียวก๊ก ซึ่งเป็นนายพลของกองทัพโพกผ้าเหลือง หลังจากกบฏโพกผ้าเหลือง เขาและจิวฉอง ได้นำพวกที่เหลือไปเป็นโจรบนภูเขา ในเจี้ยนอันศกปีที่ 5 (ค.ศ. 200) กวนอูอยู่ที่บ้านของกัวเสียง ลูกชายของกัวเสียงเป็นเพื่อนของหุยง่วนเสียวและเขาแนะนำให้หุยง่วนเสียวขโมยม้าเซ็กเธาว์ของกวนอู หุยง่วนเสียวมาขโมยม้าและเมื่อรู้ว่าเป็นม้าของกวนอู เขาจึงยอมจำนนต่อกวนอูและเขาแนะนำจิวฉองให้กวนอูรู้จัก ในท้ายที่สุด จิวฉองก็กลายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของกวนอู และหุยง่วนเสียวจัดระเบียบผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาและรอเล่าปี่บนภูเขา หลังจากนั้นไม่นาน หุยง่วนเสียวต้องการจะขโมยม้าขาวของจูล่งที่บังเอิญผ่านมา แต่ถูกจูล่งฆ่า
อ้างอิง
Pei Yuanshao
ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์
ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ (Atomic, Molecular, and Optical physics: AMO (อ่าน เอ-เอ็ม-โอ) physics) เป็น ศาสตร์แขนงหนี่งของฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับ สสาร และ ปฏิกิริยาระหว่าง แสง (light) กับ สสาร (matter) ที่ระดับขนาดเท่ากับ อะตอมเดี่ยว หรือ โครงสร้างที่ประกอบไปด้วยอะตอมจำนวนไม่มากนัก ศาสตร์แขนงนี้เป็นการรวมเอา (1) ฟิสิกส์อะตอม (atomic physics), (2) ฟิสิกส์โมเลกุล (molecular physics) และ (3) ฟิสิกส์ทัศนศาสตร์ (optical physics) เข้าไว้ด้วยกัน
ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ มีกำเนิดมาพร้อมกับ ฟิสิกส์สาขาหลักๆ สามสาขา นับจากการศึกษาโครงสร้างของอะตอม การค้นพบการแผ่รังสีจากวัตถุดำ และ การศึกษาทดลองเกี่ยวกับโมเลกุล หากแต่ว่า ชื่ออย่างเป็นทางการของสาขา ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ ยังไม่ได้ถือกำเนิดขึ้น
ฟิสิกส์ทั้งสามแขนง ได้ถูกนำมารวมไว้ในกลุ่มเดียวกันเนื่องมาจากเหตุผลหลายๆ ข้อ เช่น ปฏิกิริยาระหว่างกันของ อะตอม โมเลกุล และ แสง, ความคล้ายคลึงกันของวิธีการที่ใช้ศึกษา และ ลักษณะร่วม ของ ระดับขนาดของพลังงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้นักฟิสิกส์ใช้ความรู้ทั้ง ทาง ฟิสิกส์ดั้งเดิม (classical physics) และ ควอนตัมฟิสิกส์ (quantum physics) ในการศึกษาศาสตร์แขนงนี้
เมื่อศาสตร์ทั้งสามนี้ได้รับการพัฒนาขึ้น ซึ่งเป็นการพัฒนาที่ขนานไปกับพัฒนาการของกลศาสตร์ควอนตัม ความเชื่อมโยงกันระหว่างสาขาก็มีมากขึ้น และ หลอมรวมเข้าด้วยกันตามกาลเวลา ความเชื่อมโยงยิ่งมีมากขึ้นไปอีกเมื่อมีการประดิษฐ์ เลเซอร์ ขึ้นในห้องปฏิบัติการ ซึ่งโดยตัวของมันเองแล้ว เลเซอร์ ก็คือผลพวงหนึ่งของความรู้ความเข้าใจใน ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์
สิ่งที่บ่งบอกช่วงระยะเวลากำเนิดชื่อสาขาอย่างเป็นทางการของ AMO นั้นเช่น การที่ American Physical Society (APS) มีการตั้งภาคเฉพาะสำหรับ AMO ชื่อว่า เด-มอพ (Division of Atomic, Molecular, and Optical Physics: DAMOP) ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2486 ซึ่งเป็นช่วงแรกๆ ของกำเนิดทฤษฎีอิเล็กโทรดายนามิกส์ควอนตัม หรือ อย่างเช่นการกำเนิดของวารสาร Journal of Physics B: Atomic, Molecular and Optical Physics ขึ้นในปี พ.ศ. 2511 หลังการค้นพบเลเซอร์ ได้ 8 ปี
ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ เป็นศาสตร์ที่เชื่อมโยงกับวิทยาศาสตร์สาขาอื่นๆ ได้กว้างขวางมาก โดยจะเห็นได้จาก การนำความรู้ความเข้าใจใน ฟิสิกส์อะตอม โมเลกุล และทัศนศาสตร์ ไปประยุกต์ใช้ในหลายทาง
ฟิสิกส์อะตอม
ฟิสิกส์อะตอม เป็นศาสตร์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ อะตอม เช่น การทำปฏิกิริยาระหว่าง อะตอม กับ อะตอม, การทำปฏิกิริยาระหว่าง อะตอม กับ แสง, สถิติทางควอนตัมของอะตอม
ฟิสิกส์อะตอม แตกต่างกับ ฟิสิกส์นิวเคลียร์ ตรงที่ ฟิสิกส์อะตอม มุ่งศึกษา คุณสมบัติของอะตอมในภาพกว้าง ซึ่ง ส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดย สถานะของอิเล็กตรอนในอะตอม ในขณะที่ ฟิสิกส์นิวเคลียร์ มุ่งศึกษาเฉพาะ คุณสมบัติของนิวเคลียสของอะตอม (Atomic nucleus)
ฟิสิกส์โมเลกุล
ฟิสิกส์โมเลกุล เป็นศาสตร์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ โมเลกุล (โครงสร้างที่ประกอบไปด้วยอะตอมมากกว่าหนึ่งตัว) เช่น การศึกษา ชั้นพลังงานที่มีในโมเลกุล, สถิติทางควอนตัมของโมเลกุล, พันธะระหว่างอะตอมที่ประกอบกันเป็นโมเลกุล, การทำปฏิกิริยาระหว่าง โมเลกุล กับ อะตอม, โมเลกุล กับ โมเลกุล และ โมเลกุล กับ แสง
ฟิสิกส์ทัศนศาสตร์
ฟิสิกส์ทัศนศาสตร์ เป็นศาสตร์ที่ศึกษา คุณสมบัติพื้นฐานทางกายภาพที่เกี่ยวข้องกับ แสง เช่น การแทรกสอด และ การเลี้ยวเบนของแสง, ปฏิกิริยาระหว่างแสง กับ อะตอม, สถิติทางควอนตัมของแสง
ฟิสิกส์ทัศนศาสตร์ สามารถถูกแบ่งออกได้เป็น สองแขนง ขึ้นกับวิธีที่ใช้อธิบาย คือ
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา  หรือมักเรียกว่า ท่าอากาศยานนานาชาติมาเล เป็นท่าอากาศยานหลัก ของ  ประเทศมัลดีฟส์ ตั้งอยู่บน เกาะฮุลฮูเลล ทางตอนเหนือของ อะทอลล์มาเล, ใกล้กับเมืองหลวง กรุงมาเล.
ประวัติ
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานาเริ่มเปิดดำเนินการเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2509. ภายใต้การดำเนินงานของ บริษัท Maldives Airports Company Limited (MACL),โดยรัฐบาลมัลดีฟส์ แต่เดิมรู้จักกันในนามสนามบินฮุลฮูเลล แล้วจึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นท่าอากาศยานนานาชาติมาเล เพื่อการรองรับอากาศยานจากต่างประเทศ และได้มีการปรับปรุงอาคารผู้โดยสารและทางวิ่ง ให้มีขนาดที่ใหญ่ขึ้น เพื่อรองรับผู้โดยสารมากให้ขึ้น จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา ในปัจจุบัน,
ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานา มีขนาดทางวิ่ง 3,200 เมตร หรือ 10498 ฟุต อยู่ที่ระดับความสูง 2 เมตรจากระดับน้ำทะเล ทิศทาง 18/36 สามารถรองรับเครื่องบินขนาดใหญ่สุด โบอิ้ง B747-400
มาราปู
มาราปู (อักษรโรมัน: Marapu) หรือ มาราฟู (อักษรโรมน: Marafu) เป็นรูปแบบหนึ่งของศาสนาบรรพชน ผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในเกาะซุมบา ประเทศอินโดนีเซีย ไปจนถึงในพื้นที่ที่ห่างไกลของโฟลเรซ ทั้งศาสนิกชนของศาสนาคริสต์และอิสลามบนเกาะซุมบาและโฟลเรซ ล้วนนำเอามาราปูมาผสมผสานกับความเชื่อในศาสนาของตน มาราปู และศาสนาพื้นถิ่นอื่น ๆ เช่นกาฮารีญันของชาวดายัก ไม่ได้รับการรับรองเป็นศาสนาอย่างเป็นทางการในประเทศอินโดนีเซีย และเนื่องด้วยกฎหมายของอินโดนีเซียจะต้องระบุตนว่าเป็นศาสนิกชนของหนึ่งในศาสนาที่รัฐรับรอง ผู้นับถือมาราปูจึงต้องเลือกว่านับถือศาสคริสต์หรืออิสลามในเอกสารยืนยันตัวบุคคลของตน
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณา
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณา (9 มิถุนายน พ.ศ. 2425 – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2467) มีพระนามลำลองว่า "พระองค์หญิงกลาง" เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ประสูติแต่หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์ มีพระยศเมื่อประสูติเป็น “หม่อมเจ้า” ต่อมา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็น “พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า” เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2436 และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเป็น “พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า” เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2443
พระประวัติ
พระองค์เป็นที่โปรดปรานของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีพระราชประสงค์ให้อภิเษกสมรสกับ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร ได้เคยพระราชทานพระราชปรารภไว้ว่า "จะเลี้ยงหญิงกลางให้เป็นควีน" และได้ทรงขอพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณา มาเลี้ยงดูใกล้ชิดพระองค์ ในพระอภิบาลของพระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เข้าเฝ้าสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ อยู่เสมอ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2467 สิริพระชันษา 41 ปี
สถานีซูยู
สถานีซูยู (Suyu Station) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินโซล สาย 4 สถานีนี้ตั้งที่ในแขวงซูยู เขตคังบุก โซล
เจียงหนาน
เจียงหนาน (อดีตทับศัพท์เป็น Kiang-nan, หมายถึง "ทางใต้ของแม่น้ำแยงซี") คือพื้นที่บริเวณตอนล่างของแม่น้ำแยงซีในประเทศจีนปัจจุบัน โดยรวมถึงพื้นที่ตอนใต้ของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี (長江三角洲) ด้วย บริเวณเจียงหนานมีพื้นที่ครอบคลุมนครเซี่ยงไฮ้ ทางตอนใต้ของมณฑลเจียงซู ทางตอนใต้ของมณฑลอานฮุย ทางตอนเหนือของมณฑลเจียงซี และตอนเหนือของมณฑลเจ้อเจียง เมืองสำคัญในบริเวณนี้ ได้แก่ เมืองเซี่ยงไฮ้, หนานจิง, ซูโจว, อู๋ซี, หนิงป่อ, หางโจว, ฉางโจว และเช่าซิง
ประชาชนในบริเวณเจียงหนานส่วนมากมักใช้ภาษาจีนอู๋เป็นภาษาพูดประจำท้องถิ่น
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า เจียง มีที่มาจากคำในภาษาจีนว่า ฉางเจียง หรือ Cháng Jiāng ซึ่งหมายถึง "แม่น้ำแยงซี" และคำว่า หนาน หรือ nán มีความหมายว่า "ทิศใต้" จึงมีความหมายแปลตามตัวอักษรว่า “ทางตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี (South of the Yangtze river) ” ในช่วงศตวรรษที่ 19 เคยมีการใช้ชื่อเรียกในภาษาอังกฤษว่า เกียงหนาน (Keang-nan) ด้วยเช่นกัน
ประวัติศาสตร์
พบหลักฐานทางโบราณคดีที่เก่าแก่ที่สุดดั้งเดิมในพื้นที่บริเวณเจียงหนาน คือ ชุมชนที่มีวัฒนธรรมหม่าเจียปัง (อังกฤษ: Majiabang culture; จีน: 馬家浜文化; พินอิน: Mǎ jiā bāng wénhuà) และวัฒนธรรมเหอหมู่ตู้ (อังกฤษ: Hemudu cultures; จีน: 河姆渡文化; พินอิน: Hémǔdù wénhuà) ซี่งเป็นวัฒนธรรมยุคหินใหม่ในเขตตอนปลายแม่น้ำแยงซี ต่อมาในราว 2600-2000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในสมัยวัฒนธรรมเหลียงจู่ (อังกฤษ: Liangzhu culture; จีน: 良渚文化; พินอิน: Liángzhǔ wénhuà) มีชื่อเสียงในด้านการประดิษฐ์งานฝีมืออันสวยงามจากหยก ส่วนด้านเศรษฐกิจพื้นฐานมาจากการทำนาปลูกข้าว ทำการเกษตร การประมง และมีลักษณะการก่อสร้างบ้านเรือนบนเสาสูงเหนือแม่น้ำหรือทะเลสาบ ในสมัยราชวงศ์โจว ชาวอู๋ (Wu; 吴) และชาวไป๋เย่ว์ (Baiyue; 百越) อาศัยอยู่ในพื้นที่บริเวณนี้ ได้มีการพัฒนาระบบการเขียนอักษรจีน (Chinese writing system) และผลิตดาบทำด้วยสำริด (หรือ สัมฤทธิ์) ที่มีคุณภาพดีเยี่ยม
ต่อมาภายหลังแคว้นฉู่ (Chu; 楚) (c. 1030 BC – 223 BC) จากทางตะวันตกของประเทศจีน (ในมณฑลหูเป่ย์) ได้ขยายอำนาจและมีอิทธิพลเหนือแคว้นเย่ว์ ภายหลังเมื่อราชวงศ์ฉินได้รับชัยชนะเหนือแคว้นเย่ว์ ได้มีการรวบรวมประเทศจีนให้เป็นหนึ่งเดียว และเมื่อราชวงศ์จิ้นล่มสลายลงในช่วงต้นของศตวรรษที่ 4 มีประชาชนชาวจีนจำนวนมากจากทางตอนเหนือได้อพยพย้ายมายังพื้นที่บริเวณเจียงหนานแห่งนี้
แม้ว่าอารยธรรมจีนจะเริ่มขึ้นในพื้นที่ราบตอนเหนือของประเทศจีน (North China Plain) ในบริเวณแถบลุ่มแม่น้ำหวง แต่การเปลี่ยนแปลงของสภาวะอากาศรวมถึงการรุกรานทรัพยากรธรรมชาติในพื้นที่ทางเหนืออย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงสหัสวรรษแรกของคริสต์ศักราช (ช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1 - ค.ศ. 1000) ทำให้ประชาชนจำนวนมากย้ายมาตั้งถิ่นฐานทางตอนใต้ เช่น ในพื้นที่บริเวณเจียงหนาน เป็นต้น เนื่องจากเป็นบริเวณที่มีภูมิอากาศที่อบอุ่นและชื้นทำให้เหมาะแก่การเพาะปลูกและทำเกษตรกรรมได้ดี ในช่วงต้นของสมัยราชวงศ์ฮั่น (คริสต์ศตวรรษที่ 2) เจียงหนานกลายเป็นเพื้นที่ทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศจีน นอกจากพืชเศรษฐกิจอย่างข้าวแล้ว ยังมีการผลิตสินค้าและผลิตภัณฑ์ที่เป็นที่ต้องการและสามารถสร้างรายได้สูง ได้แก่ ชา เครื่องภาชนะดินเผา (celadon) เป็นต้น ทั้งยังมีการคมนาคมขนส่งที่สำคัญที่ช่วยให้การค้าและเศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น เช่น มีคลองต้ายวิ่นเหอหรือแกรนด์คาแนล (Grand Canal) ที่เป็นเส้นทางคมนาคมสู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีแม่น้ำแยงซีเป็นเส้นทางคมนาคมขนส่งสู่ทิศตะวันตก และมีท่าเรือเพื่อใช้ในการขนส่งออกสู่ทะเล เช่น หยางโจว เป็นต้น
บริเวณเจียงหนานยังมีความสำคัญด้านที่มีเมืองหลวงของราชวงศ์จีนโบราณอยู่หลายสมัย เช่น ในยุคสามก๊ก เมืองเจียงเย่ (ปัจจุบันคือ เมืองหนานจิง) เป็นเมืองหลวงของง่อก๊ก ในช่วงศตวรรษที่ 3 มีชาวจีนจากตอนเหนือของประเทศย้ายมายังเจียงหนานมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง ต่อมาในช่วงศตวรรษที่ 10 มีการก่อต้งอาณาจักรอู๋เย่ว์ (Wuyue; 吳越) โดยจักรพรรดิเฉียนหลิว (อังกฤษ: Qian Liu; จีนตัวย่อ: 钱镠; พินอิน: Qián Liú) ทำให้บริเวณเจียงหนานได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากยุคนั้นมาจนปัจจุบัน
ในช่วงปลายรัชสมัยของราชวงศ์หยวน เจียงหนานถูกแย่งชิงโดยกลุ่มกบฏสองฝ่าย คือระหว่างฝ่ายจูหยวนจาง หรือต่อมาคือ หงหวู่ตี้ หรือสมเด็จพระจักรพรรดิหงหวู่ (อังกฤษ: Hongwu Emperor; จีน: 洪武帝; พินอิน: Hóngwǔ หงหวู่ตี้ ) แห่งราชวงศ์หมิง ซึ่งมีฐานที่มั่นอยู่ที่เมืองหนานจิง (หรือนานกิง) และกลุ่มของจางซื่อเฉิง (อังกฤษ: Zhang Shicheng; จีน: 张士诚; พินอิน: Zhāng Shìchéng) ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ในเมืองซูโจวของแคว้นอู๋ หลังจากการต่อสู้แย่งชิงยาวนานนับสิบปี หมิงไท่จู่ (หรือ จูหยวนจาง (朱元璋; เป็นพระนามเดิมของสมเด็จพระจักรพรรดิหงหวู่)) จึงสามารถเข้าโจมตีและยึดครองเมืองซูโจวจากกลุ่มของจางซื่อเฉิงได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1367 และรวบรวมเจียงหนานเข้าด้วยกัน ในภายหลังจูหยวนจางได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้ และทรงใช้พระนามว่า หมิงไท่จู่ (明太祖) หรือสมเด็จพระจักรพรรดิหงหวู่ ในวันปีใหม่จีน (20 มกราคม) ในปี ค.ศ. 1368 เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งราชวงศ์หมิง หลังจากนั้นไม่นานพระองค์ทรงยกทัพขับไล่ชาวมองโกลทางตอนเหนือของจีนได้สำเร็จ เมืองหนานจิงจึงเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์หมิงจากนั้นมา จนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 15 เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิหย่งเล่อ (Yongle) กษัตริย์พระองค์ที่สามแห่งราชวงศ์หมิงมีพระราชดำริให้ย้ายเมืองหลวงจากหนานจิงไปยังเมืองปักกิ่ง
เมือราชวงศ์ชิงเข้าปกครองประเทศจีนในช่วงเริ่มแรก มีการปฏิเสธและต่อต้านการเก็บภาษีของราชสำนักโดยขุนนางและชนชั้นสูงในเจียงหนานในสมัยนั้น
นอกจากนี้ เจียงหนานยังเป็นบริเวณที่มีความสำคัญและมีชื่อเสียงในด้านการเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจทั้งในด้านความสวยงามของสถานที่และด้านประเพณีวัฒนธรรม ในอดีตมีกษัตริย์ของจีนหลายพระองค์เสด็จประพาสพื้นที่บริเวณเจียงหนาน อาทิ สมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิงทรงเคยเสด็จประพาสเจียงหนาน อยู่หลายครั้งเพื่อชมการแสดงงิ้ว หรืออุปรากรจีน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุคนั้น หรือสมเด็จพระจักรพรรดิคังซีก็ทรงเคยเสด็จประพาสแถบนี้เช่นกัน
ช่วงศตวรรษที่ 19 ประชาชนหลายกลุ่มเริ่มรวมตัวกันเพื่อต่อต้านอำนาจรัฐกลายเป็นกบฏไท่ผิง (Taiping Rebellion) กองทัพไท่ผิงสามารถยึดครองพื้นที่ได้หลายส่วน รวมถึงบริเวณเจียงหนาน โดยหลังจากการบุกยึดเมืองหนานจิงสำเร็จจึงได้สถาปนาให้เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรไท่ผิงเทียนกั๋ว และต่อมาเมื่อมีการปราบปรามกบฏจนล่มสลายลง พื้นที่บริเวณนี้ได้จึงถูกทำลายลงอย่างมากจนกระทั่งมีการบูรณะใหม่ในสมัยการปกครองโดยชาวแมนจู
หลังจากการล่มสลายของระบอบกษัตริย์ราชวงศ์ชิงในปี ค.ศ. 1911 และการกรีฑาทัพขึ้นเหนือ (Northern Expedition) ของเจียงไคเชก ร้ฐบาลสาธารณรัฐจีน (จีน: 中華民國; พินอิน: Zhōnghuá Mínguó ; อังกฤษ: Republic of China) ได้ตั้งเมืองหนานจิงขึ้นเป็นเมืองหลวงตามความปรารถนาของ ดร. ซุนยัตเซ็น ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1920 จนถึงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง บริเวณเจียงหนานได้กลายเป็นพื้นที่สำคัญของการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศจีน โดยมีบุคคลชั้นนำด้านการปกครองของพรรคก๊กมินตั๋งและบุคคลสำคัญในด้านเศรษฐกิจของรัฐบาลสาธารณรัฐจีนจำนวนมากมาจากพื้นที่เจียงหนาน
เอกลักษณ์ภาษาถิ่น
ภาษาถิ่นถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการแสดงอัตลักษณ์ของกลุ่มชนท้องถิ่นทั้งในบริเวณเจียงเป่ยและเจียงหนาน เช่น เมืองหยางโจวซึ่งเป็นศูนย์กลางการค้าขายและเศรษฐกิจ รวมทั้งเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองเป็นอันมากในยุคนั้น ถูกนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของเจียงหนานด้วย แม้ว่าจะมีที่ตั้งอยู่ในบริเวณตอนเหนือของแม่น้ำแยงซี หากเมื่อเมืองหยางโจวตกต่ำลง กลับถูกผลักไสให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเจียงเป่ยแทน และเมื่อหยางโจวไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ในบริเวณเจียงหนานแล้ว ชาวเมืองจึงตัดสินใจเปลี่ยนภาษาจากเจียงหวยแมนดาริน (Jianghuai Mandarin) มาเป็นใช้ภาษาไท่หูอู๋ (Taihu Wu dialects) แทน เป็นต้น ส่วนพื้นที่บริเวณเจียงหนานเองมีการแย่งชิงของภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ อยู่เสมอเพื่อให้ภาษาถิ่นของตนได้กลายเป็นภาษาจีนอู๋ซึ่งเป็นภาษาหลักประจำพื้นที่แถบเจียงหนานนี้
ภูมิศาสตร์
ในทางภูมิศาสตร์บริเวณเจียงหนานมีพื้นที่ครอบคลุมเมืองในสมัยปัจจุบัน คือ เมืองเซี่ยงไฮ้ (Shanghai, 上海) หนานจิง (หรือนานกิง) (Nanjing, 南京) ซูโจว (Suzhou, 苏州) เจิ้นเจียง (Zhenjiang, 镇江) อู๋ซี (Wuxi, 无锡) ฉางโจว (Changzhou, 常州) หางโจว (Hangzhou, 杭州) เจียซิง (Jiaxing, 嘉兴) หูโจว (Huzhou, 湖州) เช่าซิง (Shaoxing, 绍兴) หนิงป่อ (Ningbo, 宁波) ฮุ่ยโจว (หวงซาน) (Huizhou, 徽州; Huangshan, ) เหอเฝย์ (Hefei, 合肥) อู๋หู (Wuhu, 芜湖) หม่าอานซาน (Maanshan, 马鞍山) ถงหลิง (Tongling, 铜陵) จี๋โจว (Chizhou, 池州)  หนานฉาง (Nanchang, 南昌) ซ่างเหรา (Shangrao, 上饶) จิ่งเต๋อเจิ้น (Jingdezhen, 景德镇) จิ่วเจียง (Jiujiang, 九江)
โดยในสมัยราชวงศ์หมิง เจียงหนานซึ่งเป็นมณฑลที่มีอาณาเขตครอบคลุมมณฑลเจียงซู (Jiangsu province, 江苏省) และมณฑลอานฮุยหรืออันฮุย (Anhui province, 安徽) ในปัจจุบัน
วัฒนธรรมและการท่องเที่ยว
ด้านแหล่งท่องเที่ยว เจียงหนานเป็นจุดท่องเที่ยวมีชื่อเสียงระดับประเทศ โดยมีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญ ได้แก่ แหล่งท่องเที่ยวทะเลสาบในเมืองหางโจว (Hangzhou West Lake Scenic Area) เดอะบัน (The Bund of Shanghai) แหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและทัวทัศน์บริเวณแม่น้ำชินหวย (Cultural and Scenic Area of Qinhuai River) และสวนจีนโบราณในเมืองต่าง ๆ เช่น ฮุ่ยโจว (Huizhou; 惠州) ซูโจว หนานจิง อู๋ซี หยางโจว หูโจว หางโจว และเซี่ยงไฮ้ โดยมีสวนจีนโบราณที่มีชื่อเสียงมากและได้รับการบันทึกให้เป็นมรดกโลกหลายแห่งตั้งอยู่ในเมืองซูโจว
นอกจากนั้นยังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมโบราณ ทั้งด้านลัทธิเต๋า ขงจื้อ และศาสนาพุทธ โดยเฉพาะเมืองหางโจว ซูโจว และหนานจิง ซึ่งได้รับการยกย่องเป็น 3 ใน 8 เมืองหลวงโบราณของประเทศจีน มีมรดกทางวัฒนธรรมโบราณและสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญทางศาสนาหลายแห่ง อาทิ วัดในพุทธศาสนา วัดของลัทธิเต๋า และสถานที่สำคัญที่เกี่ยวกับขงจื้อ เป็นต้น
การอพยพของประชากร
ในช่วงราชวงศ์หยวน เจียงหนานเป็นเมืองที่ใหญ่และเมืองสำคัญของชุมชนชาวมุสลิม และกองทัพชาวมุสลิมได้เริ่มให้มีการก่อสร้างมัสยิดขึ้นในเจียงหนาน ในราวปี ค.ศ. 1379 สมัยราชวงศ์หมิง ต่อมาในช่วงปี ค.ศ. 1400 ชาวจีนฮั่นได้อพยพจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี ไปยังเซ็งเกอซอง (Seng ge gshong) ซึ่งในภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น อู่ถุ๋น (Wutun; 五屯) โดยพบว่าในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิเฉียนหลงได้มีการบันทึกการอพยพนี้ไว้ในซุนฮัวจื่อ (Xunhua zhi) ด้วย ปัจจุบันเมืองอู่ถุ๋นอยู่ในเขตมณฑลชิงไห่
ภายหลังในช่วงสมัยราชวงศ์หมิง ประชาชนชาวจีนจากมณฑลเจียงซูอพยพไปยังเถ้าหมิน (Taomin) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีนซึ่งมีการใช้ภาษาท้องถิ่นที่เรียกว่า "เถ้าโจว (Taozhou)"
เศรษฐกิจ
ในอดีต เจียงหนานมีการค้าส่งออกผ้าไหมและชาเขียวเป็นจำนวนมาก เนื่องจากบริเวณนี้เป็นพื้นที่ที่มีแม่น้ำขนาดเล็กไหลผ่านเป็นจำนวนมาก ทำให้สามารถทำการเกษตรได้ผลดี อีกทั้งแม่น้ำเหล่านี้ยังมีความสำคัญต่อการคมนาคมขนส่งในสมัยโบราณ จึงทำให้เจียงหนานได้รับการพัฒนาเป็นเมืองที่มีความรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจเป็นอันดับแรก ๆ ในสมัยนั้น สำหรับประเทศจีนยุคใหม่ช่วงหลังการปฏิวัติวัฒนธรรม (ปี ค.ศ. 1966-1976) การพัฒนาเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วทำให้เมืองโบราณโดยรอบของเจียงหนานได้ถูกทำลายไปเป็นอันเมาก
เขาฮีโบก-ฮีโบก
เขาฮีโบก-ฮีโบก (Bundok Hibok-Hibok) หรือ ภูเขาไฟคาตาร์มัน (Bulkang Catarman) เป็นภูเขาไฟมีพลังชนิดกรวยภูเขาไฟสลับชั้นในคามีกิน เป็นหนึ่งในวงแหวนไฟ
คำอธิบาย
นักวิทยาภูเขาไฟจัดภูเขาฮีโบก-ฮีโบกเป็นภูเขาไฟชนิดกรวยภูเขาไฟสลับชั้น และ dome complex ซึ่งมีระดับความสูงจากน้ำทะเล 1,332 เมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางที่ฐาน 10 กิโลเมตร
มีบ่อน้ำร้อนหกบ่อ (Ardent Spring, Tangob, Bugong, Tagdo, Naasag และ Kiyab) หลุมอุกกาบาตสามหลุม (Kanangkaan Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1948; Itum Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1949 และ Ilihan Crater, สถานที่ที่มีการระเบิดเมื่อ ค.ศ. 1950)
มีภูเขาไฟใกล้ ๆ คือ Mt. Vulcan, สูง 580 เมตร อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ; Mt. Mambajao, สูง 1552 เมตร อยู่กลางคามีกิน; Mt. Guinsiliban สูง 581 เมตร, จุดใต้สุดของคามีกิน; Mt. Butay สูง 679 เมตร; และ Mt. Uhay, ทางเหนือของ Mount Ginsiliban. และยังคงมีโดมและกรวยอีกที่ Campana Hill, Minokol Hill, Tres Marias Hill, Mt. Carling, Mt. Tibane และ Piyakong Hill
ภูเขาไฟนี้และ Timpoong เป็นส่วนหนึ่งของอนุสรณ์สถานธรรมชาติ Timpoong และ Hibok-Hibok
การระเบิด
เขาฮีโบก-ฮีโบกได้มีการระเบิดห้าครั้งในประวัติศาสตร์ ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1827 และได้มีครั้งต่อมาอีกเมื่อ ค.ศ. 1862
ภาษากัมเบอรา
ภาษากัมเบอราหรือภาษาซุมบา ภาษาซุมบาตะวันออก ภาษาฮุมบา ภาษาฮีลู ฮุมบา เป็นภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซีย ใช้พูดในหมู่เกาะซุนดาน้อย ประเทศอินโดนีเซีย
ซันอิง
ซันอิง เป็นอนุภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น หมายถึงบริเวณภาคใต้ของเกาะฮนชู เกาะหลักของญี่ปุ่น เป็นอนุภูมิภาคของภาคชูโงกุ ทางด้านตะวันตกติดกับทะเลญี่ปุ่น ในยุคปัจจุบัน ภาคซํนอิง ประกอบด้วย จังหวัดชิมาเนะ จังหวัดทตโตริ และตอนเหนือของจังหวัดยามางูจิ ทั้งนี้ในบางครั้งอาจรวมถึงตอนเหนือของจังหวัดเฮียวโงะและตอนเหนือของจังหวัดเกียวโต
ภาคซันอิงเมื่อเทียบกับภาคอื่น ๆ ถือว่ามีการพัฒนาที่น้อยกว่า พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ชนบทและไม่ค่อยมีภาคอุตสาหกรรม ดังนั้น เกษตรกรรมจึงเป็นภาคการผลิตหลักของภาคซันอิง
พังก์โกส์ป็อป 5
พังก์โกส์ป็อป 5 (Punk Goes Pop 5) เป็นอัลบั้มรวมเพลงลำดับที่ 13 ในซีรีส์อัลบั้มเพลงคัฟเวอร์ พังก์โกส์... และเป็นอัลบั้ม พังก์โกส์ป็อป ลำดับที่ 5 อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ผ่านค่ายเพลงเฟียร์เลสเรเคิดส์ อัลบั้มนี้เปิดตัวในชาร์ต บิลบอร์ด 200 ในอันดับที่ 16 และมียอดจำหน่ายมากกว่า 21,000 ชุดภายในสัปดาห์แรก
พ.ศ. 1644
พุทธศักราช 1644 ใกล้เคียงกับ
คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาแห่งชาติกินี
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติและกีฬากินี (Comité National Olympique et Sportif Guinéen; Guinean National Olympic and Sports Committee, รหัสไอโอซี: GUI) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศกินีสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2507 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศกินี เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากกินีเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (โอเอ็นโอซี)
ลูอีช บงฟา
ลูอีช โฟลเรียนู บงฟา (Luiz Floriano Bonfá) นักกีตาร์และนักแต่งเพลงชาวบราซิล มีชื่อเสียงในฐานะผู้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ Orfeu Negro
ลูอีช บงฟาเกิดที่รีโอเดจาเนโร เริ่มหัดเล่นกีตาร์ด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกฝนจากครูสอนกีตาร์คลาสสิกชาวอุรุกวัยชื่อ อีซาอีอัส ซาบีโอ (Isaías Sávio) ตั้งแต่อายุ 12 ปี บงฟาเริ่มเล่นดนตรีอาชีพและมีชื่อเสียงตั้งแต่อายุ 25 ปี และมีโอกาสได้ร่วมงานกับอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง และวีนีซีอุช จี โมไรช์ โดยได้ร่วมแต่งเพลงประกอบละครเวที Orfeu da Conceição ของจี โมไรช์ ซึ่งต่อมาได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์โดยมาร์เซล คามุส ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส Orfeu Negro ในปี 1959
ในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1970 บงฟาย้ายไปอาศัยในสหรัฐอเมริกา และได้ร่วมงานกับศิลปินชื่อดังเป็นจำนวนมาก เช่น ควินซี โจนส์, จอร์จ เบนสัน, สแตน เก็ตซ์, แฟรงก์ ซินาตรา และเอลวิส เพรสลีย์
ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดของบงฟา คือเพลงจากภาพยนตร์ Orfey Negro "Samba de Orfeu"  และ "Manhã de Carnaval" (Morning of Carnival,  เช้าวันงานคาร์นิวัล) โดยเฉพาะเพลงหลัง ถูกนำมาใส่คำร้องภาษาอังกฤษโดยจอร์จ ไวส์ ขับร้องโดยเพอร์รี โคโม  และอีกฉบับหนึ่ง คำร้องภาษาอังกฤษโดยคาร์ล ซิกแมน ใช้ชื่อว่า "A Day in the Life of a Fool" ขับร้องโดยแฟรงก์ ซินาตรา   เพลง Manhã de Carnaval นี้ได้รับการบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นหนึ่งในสิบเพลงสแตนดาร์ดยอดนิยม
หลุมพอทะเล
หลุมพอทะเล หรือ ประดู่ทะเล เป็นต้นไม้พืชดอกในวงศ์ถั่ว มีถิ่นกำเนิดในอินโดแปซิฟิก มีการกระจายพันธุ์จากประเทศแทนซาเนียและประเทศมาดากัสการ์ไปทางตะวันออกผ่านประเทศอินเดียและรัฐควีนส์แลนด์, ประเทศออสเตรเลียถึงหมู่เกาะแปซิฟิกของประเทศซามัว ต้นสูงได้หลายเมตร พบในป่าชายเลน
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หลุมพอทะเลเป็นไม้ยืนต้น อาจจะ สูง 20–40  เมตร  เรือนยอดเป็นพุ่มทรงสูงถึงแผ่กว้าง เปลือกสีเทาแกมเหลืองถึงสีน้ำตาลเทา  เรียบหรือแตกสะเก็ด  ใบย่อยเรียงเป็นคู่ แผ่นใบรูปรีถึงรูปไข่กลับ  กว้าง  4–10  เซนติเมตร  ยาว  5–18  เซนติเมตร  ดอกออกเป็นช่อแยกแขนงตามง่ามใบและปลายกิ่ง มีสีขาวก่อนเปลี่ยนเป็นสีชมพูและแดงในเวลาต่อมา  เส้นผ่านศูนย์กลาง  2–2.5  เซนติเมตร ผลแบน รูปขอบขนาน ผิวเกลี้ยง กว้าง 4–5 เซนติเมตร ยาว 10–25 เซนติเมตร แตกเมื่อแก่ มี 4–8 เมล็ด เมล็ดสีน้ำตาลเข้ม รูปไข่ ปลายมนโคนตัด  กว้างประมาณ 2 เซนติเมตร ยาว 2.5–3 เซนติเมตร
การใช้ประโยชน์
เปลือกและใบของใช้เป็นยาแผนโบราณ ไม้ท่อนในปาปัวนิวกินีและนิวซีแลนด์เรียกว่า กวิลา (kwila) เป็นไม้ที่ทนทานและกันปลวกได้ดี ทำให้เป็นวัสดุที่มีมูลค่าสูง ใช้สำหรับการปูพื้นและการใช้งานอื่น ๆ เนื้อไม้ยังสามารถใช้สกัดสีย้อม ไม้อาจมีจุดสีทองแทรกในเนื้อซึ่งน่าดึงดูดสำหรับผู้บริโภคบางกลุ่ม เนื่องจากมีการตัดไม้เป็นจำนวนมาก ทำให้ใกล้สูญพันธุ์ในหลายพื้นที่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการซื้อไม้เป็นจำนวนมากสำหรับตกแต่งสถานที่จัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ในประเทศจีน ซึ่งเป็นผู้นำเข้าไม้รายใหญ่ที่สุด ในตลาดสหรัฐอเมริกาและยุโรปเป็นไม้ใช้สำหรับปูพื้น ซึ่งโดยทั่วไปจะขายโดยใช้ชื่อต่างกัน โรงเลื่อยที่ทำการตัดไม้มีทั้งที่ได้รับอนุญาตและไม่ได้รับใบอนุญาต กรีนพีซอ้างว่าในอัตราปัจจุบันของการทำไม้ ต้นหลุมพอทะเลจะถูกตัดจนหมดภายใน 35 ปี
สัญลักษณ์
หลุมพอทะเล เป็นต้นไม้สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของดินแดนกวมของสหรัฐ รู้จักกันในชื่ออิฟิต (ifit) ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองไม่มีความอุดมสมบูรณ์ของไม้ชนิดนี้อีกต่อไปบนเกาะ การตัดต้นอิฟิตที่มีชีวิตบนเกาะกวมถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย เนื้อไม้ยังคงเป็นที่นิยมมากที่สุดสำหรับช่างแกะสลักในท้องถิ่น
เวชศาสตร์การกีฬา
เวชศาสตร์การกีฬา (Sports medicine) เป็นสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับการป้องกัน วินิจฉัย และรักษาการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับการออกกำลังกายหรือกีฬา เช่น ความผิดปกติของข้อต่อหรือกล้ามเนื้อซึ่งเกิดจากกิจกรรมทางกายภาพ
นักเวชศาสตร์การกีฬา
นักเวชศาสตร์การกีฬา หรืออาจเรียกว่า นักกีฬาเวชศาสตร์ นั้น เป็นบุคลากรที่สำคัญในด้านเวชศาสตร์การกีฬาของทีมงานเวชศาสตร์ฟื้นฟู นักเวชศาสตร์การกีฬา เป็นผู้ที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาทางด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา หรือด้านพลศึกษา แล้วเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลเป็นส่วนหนึ่งของงานเวชศาสตร์ฟื้นฟู
ผู้ที่จัดว่าเป็นนักเวชศาสตร์การกีฬานั้นต้องปฏิบัติงานในโรงพยาบาล หากเป็นผู้ที่ให้คำแนะนำทางด้านการออกกำลังกายในโรงออกกำลังกาย (ยิม) แล้ว จะเรียกว่า นักวิทยาศาสตร์การกีฬา
ขอบเขตของงานด้านเวชศาสตร์การกีฬา
นักเวชศาสตร์การกีฬา เป็นผู้ให้การรักษาด้วยการออกกำลังกายอย่างเป็นระบบ เช่นเดียวกับการให้การฟื้นฟูนักกีฬาที่ได้รับบาดเจ็บ ด้วยการประยุกต์ใช้เครื่องมือออกกำลังกาย และหลักวิทยาศาสตร์การกีฬา (Sport science) ต่างๆ โดยมีการกำหนดโปรแกรมการออกกำลังกาย เพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายแก่ผู้ป่วยและนักกีฬาที่บาดเจ็บ ให้มีสมรรถภาพทางกายและสมรรถภาพทางการกีฬาใกล้เคียงก่อนการบาดเจ็บหรือให้มีสมรรถภาพทางกีฬามากขึ้นกว่าเดิม
นอกเหนือจากการให้การรักษาแล้ว นักเวชศาสตร์การกีฬายังเป็นผู้ทำการทดสอบต่างๆตามคำสั่งการรักษาของแพทย์ เพื่อประเมินสมรรถภาพทางกายและสมรรถภาพทางการกีฬา โดยการใช้เครื่องมือต่างๆ เช่น ประเมินปริมาณการใช้อ๊อกซิเจนของร่างกาย (Oxygen consumption) ประเมินสมรรถภาพปอด (Lung function test) ประเมินความคล่องตัว (Agility test) ประเมินการเคลื่อนไหวด้วยเครื่องมือ (Instrumental gait analysis) เป็นต้น
นอกจากนี้ ยังเป็นผู้คำแนะนำ และให้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์และการออกกำลังกายประเภทต่างๆ และจัดการทดสอบสมรรถภาพประจำปีอีกด้วย
เวชศาสตร์การกีฬาในต่างประเทศ
เชื่อกันว่างานด้านเวชศาสตร์การกีฬามีมาตั้งแต่สมัยกรีกโบราณ โดยมีการประยุกต์ใช้ศาสตร์ด้านนี้ในการเสริมสร้างสมรรถภาพทางการกีฬา แก่นักกีฬาที่เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ในต่างประเทศ งานด้านเวชศาสตร์การกีฬาจัดว่าเฟื่องฟูมาก โดยเฉพาะในประเทศที่เป็นมหาอำนาจทางการกีฬา เช่น อเมริกา ประเทศต่างๆในยุโรป รัสเซีย จีน ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น เป็นต้น โดยมีการเรียนการสอนบุคลากรทางด้านนี้ ทั้งนักเวชศาสตร์การกีฬาและแพทย์เวชศาสตร์การกีฬา และมีการตั้งองค์กรหรือสถาบันต่างๆขึ้นมาเพื่องานด้านเวชศาสตร์การกีฬาโดยตรง
เวชศาสตร์การกีฬาในประเทศไทย
งานเวชศาสตร์การกีฬาในประเทศไทย ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักในวงกว้างเท่าไร และไม่ค่อยได้นำมาใช้อย่างจริงจัง เนื่องจากขาดงบประมาณ อีกทั้งทัศนคติและความคุ้นชินกับรูปแบบการฝึกสอนแบบเดิมๆของนักกีฬา และผู้เกี่ยวข้อง จึงเป็นเหตุให้ปริมาณของนักเวชศาสตร์การกีฬาในประเทศไทยมีไม่มากนัก ในประเทศไทยมีบริการด้านเวชศาสตร์การกีฬาแต่ในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ และเมืองใหญ่ๆ และโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยต่างๆ เท่านั้น วิชิต
ภาษาตูโรโย
ภาษาตูโรโย เป็นภาษาซีเรียคใหม่หรือภาษาอราเมอิกใหม่ ใช้พูดในตุรกีตะวันออกและซีเรียตะวันออกเฉียงเหนือ โดยผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายซีเรียคออร์ธอดอกซ์ คำว่าตูโร ( ṭuro), หมายถึงภูเขา ตูโรโย (Ṭuroyo) จึงหมายถึงสำเนียงภูเขาทงตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี  ชื่อเก่าของภาษานี้คือซูรายต์ (Ṣurayt) ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องกับคำว่าซีเรียค ผู้พูดภาษานี้ใช้ภาษาซีเรียคคลาสสิกเป็นภาษาทางศาสนาและวรรณคดี  และมีความพยายามที่จะนำกลับมาใช้เป็นภาษาพูด ไม่มีการใช้ภาษาตูโรโยเป็นภาษาเขียนแต่เขียนด้วยภาษาซีเรียคคลาสสิกแทน
ระบบการเขียน
ในพ.ศ. 2423 มิชชันนารีชาวตะวันตกพยายามเขียนภาษาตูโรโยด้วยอักษรซีเรียคแบบเซอร์โต ด้วยความยุ่งยากในบริเวณบ้านเกิด ผู้พูดภาษาตูโรโยได้อพยพออกไปทั่วโลก ทั้งไปซีเรีย เลบานอน สวีเดนและเยอรมัน ชุมชนผู้พูดภาษานี้ในสวีเดนได้มีการพัฒนาสื่อการสอนด้วยภาษาตูโรโย Yusuf Ishaq พัฒนาระบบการเขียนภาษาตูโรโยด้วย[[อักษรละติน] และเรียกการเขียนแบบนี้ว่า Toxu Qorena! (มาอ่านเถอะ!) และมีการสร้างพจนานุกรมภาษาสวีเดน-ตูโรโยด้วยอักษรนี้
คำศัพท์และระบบเสียง
ระบบเสียงของภาษาตูโรโยใกล้เคียงกับภาษาซีเรียคคลาสสิก ระบบคำกริยาใกล้เคียงกับภาษาอราเมอิกใหม่ มีการพัฒนาคำสรรพนามชี้เฉพาะมากกว่าภาษาอราเมอิก มีคำนำหน้านามชี้เฉพาะ เช่น u-malko (the king) i-malëkṯo (the queen)
การคัดเลือกพันธุ์
ชาร์ลส์ ดาร์วิน กล่าวไว้ใน Origin of Species ว่าการคัดเลือกพันธุ์สามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้จริงเมื่อเวลาผ่านไป เป็นข้อมูลสนับสนุนให้ดาร์วินเสนอทฤษฎีการคัดเลือกโดยธรรมชาติขึ้นมาได้
การคัดเลือกพันธุ์อาจเกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจได้ เช่น จากการเพาะปลูก ซึ่งอาจให้ผลผลิตบางสายพันธุ์อยู่รอดได้มากกว่าโดยบังเอิญ เช่น ขนาดเมล็ดข้าวอาจถูกคัดเลือกโดยไม่ตั้งใจจากขนาดร่องดินที่เกิดจากการไถนา เป็นต้น
คณะกรรมการโอลิมปิกกินี-บิสเซา
คณะกรรมการโอลิมปิกกินีบิสเซา (Comité Olímpico da Guiné-Bissau; Guinea-Bissau Olympic Committee, รหัสไอโอซี: GBS) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศกินีบิสเซาสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2538 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศกินีบิสเซา เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากกินีบิสเซาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสมาคมคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกา (โอเอ็นโอซี)
ต่อพงษ์ ไชยสาส์น
ต่อพงษ์ ไชยสาส์น อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และอดีตรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นบุตรชายของนายประจวบ ไชยสาส์น อดีตหัวหน้าพรรคเสรีธรรม
ประวัติ
ต่อพงษ์ ไชยสาส์น เกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2512 เป็นบุตรของนายประจวบ ไชยสาส์น กับนางทองพูน ไชยสาส์น จบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากสถาบันกอล์ฟซานดิเอโก ประเทศสหรัฐอเมริกา ระดับปริญญาโท ด้านการบริหารธุรกิจ จากวิทยาลัยอเมริกัน และปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
การทำงาน
ต่อพงษ์ ไชยสาส์น ทำงานเป็นพนักงานธนาคารในช่วงแรก ต่อมาได้เข้าสู่งานการเมือง โดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 และ พ.ศ. 2550 เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรองโฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และเคยดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมาธิการการต่างประเทศ สภาผู้แทนราษฎร ในช่วงที่เกิดความขัดแย้งไทย-กัมพูชา
ในปี พ.ศ. 2554 ได้สมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 121 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต่อมาถูกปรับออกจากตำแหน่งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 96
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 36 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ
พ.ศ. 1645
พุทธศักราช 1645 ใกล้เคียงกับ
วันเกิด
ไม่ทราบวัน พ่อขุนศรีนาวนำถุม  ผู้สถาปนาแคว้นสุโขทัย - ศรีสัชนาลัย (นคร 2 อัน) (สวรรคต พ.ศ. 1724)
กลีบเลี้ยง
ในทางสัณฐานวิทยา กลีบเลี้ยงเจริญมาจากใบที่เปลี่ยนรูป กลีบเลี้ยงเป็นส่วนที่อยู่นอกสุดของวงดอก ส่วนใหญ่มีสีเขียว มีส่วนช่วยในการสังเคราะห์ด้วยแสง หลังออกดอกกลีบเลี้ยงมักโรยหรือแห้ง แต่พืชบางชนิด เช่น สกุล Acaena, โทมาทิลโล (Physalis philadelphica) และกระจับเขาควาย (Trapa natans) มีกลีบเลี้ยงเป็นหนามไว้ปกป้องผล โทงเทงฝรั่ง (Physalis peruviana) และ Hibiscus trionum พัฒนากลีบเลี้ยงเป็นถุงครอบป้องกันผลจากแมลงและนก ขณะที่กลีบเลี้ยงของกระเจี๊ยบเปรี้ยว (Hibiscus sabdariffa) เจริญไปเป็นผลวิสามัญหลังออกดอก
กลีบเลี้ยงมีหลายรูปแบบ กลีบเลี้ยงทั่วไปมีลักษณะแยก พืชใบเลี้ยงคู่แท้จะมีกลีบเลี้ยง 4–5 กลีบ ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีกลีบเลี้ยง 3 กลีบ พืชวงศ์ตะแบกและวงศ์ถั่วมีกลีบเลี้ยงที่โคนติดกันเป็นหลอด ขณะที่พืชในอันดับกุหลาบและอันดับชมพู่ ฐานวงกลีบเลี้ยง วงกลีบดอกและเกสรตัวผู้จะก่อตัวร่วมกันเป็นฐานดอกรูปถ้วย
ในบางกรณี มีการใช้คำว่ากลีบรวม (tepal) เพื่ออธิบายดอกที่ยากต่อการจำแนกส่วน เช่น กลีบเลี้ยงและกลีบดอกมีสีเดียวกัน หรือไม่มีกลีบดอกแต่กลีบเลี้ยงมีสีสัน เมื่อกลีบรวมอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบรวม (perianth)
สัญญาณดิจิทัล
สัญญาณดิจิทัล เป็นสัญญาณทางกายภาพที่เป็นตัวแทดับของค่าที่แยกจากกัน เช่น กระแสบิตที่ไม่มีหลักเกณฑ์หรือสัญญาณแอนะล็อกที่ถูกทำเป็นบิตสตรีม ถูกสุ่มเลือกและแปลงจากแอนะล็อกให้เป็นดิจิทัล สัญญาณดิจิทัลสามารถอ้างถึงอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้
สัญญาณที่ถูกสร้างขึ้นโดยวิธี แบบดิจิทัลแบบหนึ่ง ที่จะถูกโอนย้ายระหว่างโมเด็มจะอยู่ในกรณีแรกและจะถือได้ว่าเป็นสัญญาณดิจิทัล ส่วนในกรณีที่สองเป็นการแปลงสัญญาณจากแอนะล็อกให้เป็นดิจิทัล
รูปคลื่นในระบบดิจิทัล
ในสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์และระบบดิจิทัลอื่น ๆ รูปคลื่นที่สลับระหว่างสองระดับแรงดันไฟฟ้าที่เป็นตัวแทนของทั้งสองสถานะของค่าบูลีน จะถูกเรียกว่าเป็นสัญญาณดิจิทัล ถึงแม้ว่ามันจะเป็นรูปคลื่นแรงดันแอนะล็อก เพราะมันจะถูกแปลในรูปของสองระดับเท่านั้น
สัญญาณนาฬิกาเป็นสัญญาณดิจิทัลพิเศษที่ใช้ในการซิงโครไนส์กับวงจรดิจิทัลต่าง ๆ ภาพประกอบจะแสดงรูปคลื่นของสัญญาณนาฬิกา การเปลี่ยนแปลงแบบลอจิกจะถูกกระตุ้นโดยขอบที่กำลังขึ้นหรือขอบที่กำลังลงอย่างใดอย่างหนึ่ง
แผนภาพประกอบเป็นตัวอย่างของชีพจรในทางปฏิบัติและดังนั้นเราจึงได้แนะนำศัพท์ใหม่สองคำดังนี้:
ถึงแม้ว่าในรูปแบบของวงจรดิจิทัลที่ง่ายและในอุดมคติมาก ๆ ที่เราอาจจะต้องการให้การเปลี่ยนผ่านในระดับแรงดันให้เกิดขึ้นในทันทีทันใดเพื่อให้ได้รูปคลื่นที่ขึ้นลงทันทีทันใด โลกแห่งความจริงไม่มีวงจรที่สามารถเปลี่ยนระดับแรงดันไฟฟ้าได้อย่างรวดเร็วอย่างนั้น ซึ่งหมายความว่าในช่วงเวลาการเปลี่ยนผ่านระยะสั้น เอาต์พุตอาจจะไม่สะท้อนอย่างเหมาะสมกับอินพุท และ แน่นอนอาจไม่สอดคล้องกับระดับแรงดันไฟฟ้าลอจิกไม่ว่าที่ระดับสูงหรือระดับต่ำ
ระดับแรงดันลอจิก
ในวงจรหนึ่ง ๆ มีการวัดคุณสมบัติทางไฟฟ้าเป็นสองสถานะโดยใช้: แรงดันไฟฟ้า ซึ่งพบมากที่สุด หรือใช้กระแส ที่ถูกนำมาใช้ในบางครอบครัวของลอจิก เกณฑ์อันหนึ่งจะถูกออกแบบมาสำหรับแต่ละครอบครัวลอจิกนั้น ถ้าต่ำกว่าเกณฑ์นั้นถือว่า"ต่ำ" ถ้าสูงกว่าถือว่า"สูง" วงจร ดิจิทัลสร้าง"พื้นที่ว่างเปล่า"หรือ"เขตยกเว้น" ที่กว้างกว่าความอดทนของชิ้นส่วน วงจรต่าง ๆ จะหลีกเลี่ยงพื้นที่นั้นเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงผลที่ไม่แน่นอน
มันเป็นเรื่องปกติที่จะยอมให้มีความอดทนบางอย่างในระดับแรงดันไฟฟ้าที่ถูกใช้ ตัวอย่างเช่น 0-2 โวลต์อาจเป็นตัวแทนของลอจิก 0 และ 3 ถึง 5 โวลต์เป็นลอจิก 1 แรงดันไฟฟ้าของ 2 ถึง 3 โวลต์จะไม่ถูกต้องและจะเกิดขึ้นเฉพาะในสภาพผิดปรกติหรือในระหว่างการเปลี่ยนผ่าน ระดับลอจิกเท่านั้น อย่างไรก็ตาม วงจรลอจิกไม่กี่วงจรสามารถตรวจสอบเงื่อนไขดังกล่าวและอุปกรณ์ส่วนใหญ่จะตีความสัญญาณเพียงเป็นสูงหรือต่ำในลักษณะที่ไม่ได้กำหนดไว้หรือลักษณะเฉพาะของอุปกรณ์นั้น ๆ บางอุปกรณ์ลอจิกประกอบด้วยอินพุทแบบชมิตต์ทริกเกอร์ที่มีพฤติกรรมที่กำหนดเกณฑ์การอดทนได้ดีกว่าและได้เพิ่มความยืดหยุ่นให้กับอินพุตที่มีแรงดันไฟฟ้าขนาดเล็ก
หลายระดับแรงดันเป็นตัวแทนของจำนวนเต็มเลขฐานสองหรือระดับลอจิกของในลอจิกที่จะทำงานเมื่อสูงระดับ"ต่ำ" หมายถึงไบนารี และระดับ"สูง"หมายถึงไบนารี 1 ลอจิกที่จะเป็นตรงกันข้าม
!เทคโนโลยี !! โวล์ทต่ำ !! โวล์ทสูง !! หมายเหตุ
แชกรินฟอลส์
แชกรินฟอลส์ (Changrin Falls) เป็นหมู่บ้าน ใน เทศมณฑลคูยาโฮกา (Cuyahoga County) รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา และตั้งอยู่แถบชานเมืองของคลีฟแลนด์ ในเขตปริมณฑลเมืองคลีฟแลนด์ - แอครอน - แคนตัน ทางตะวันออกเฉียงเหนือของโอไฮโอ ซึ่งเป็นเขตปริมณฑลเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 15 ของประเทศสหรัฐอเมริกา หมู่บ้านแชกรินฟอลส์สร้างขึ้นรอบบริเวณน้ำตกแชกรินฟอลส์ ในแม่น้ำแชกริน ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 4,104 คน
ประวัติ
หมู่บ้านแชกรินฟอลส์ ถูกสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2380 ชุมชนนี้ได้ชื่อมาจากน้ำตกของแม่น้ำแชกรินซึ่งมีหลายชั้นที่ไหลผ่านกลางเมือง หมู่บ้านนี้ถูกรวมพื้นที่ในปีพ.ศ. 2387 จากบางส่วนของเมืองสามแห่งในสองเทศมณฑล เมืองแชกรินฟอลส์ที่อยู่ใกล้เคียงก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2388
ภูมิศาสตร์
จากข้อมูลของ สำนักสำรวจสำมะโนประชากรของสหรัฐอเมริกา หมู่บ้านนี้มีพื้นที่ทั้งหมด 5.54 ตร.กม. (2.14 ตร.ไมล์) ซึ่งเป็นที่ดิน 5.38 ตร.กม. (2.08 ตร.ไมล์) และเป็นผืนน้ำ 0.15 ตร.กม. (0.06 ตร.ไมล์) สถานสำคัญคือ น้ำตกแชกรินฟอลส์
สำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปีพ.ศ. 2553 มีประชากร 4,104 คน, 1,872 ครัวเรือน, 1,049 ครอบครัวอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ความหนาแน่นของประชากร 763.5 คนต่อตร.กม. (1,977.4 คนต่อตร.ไมล์) ที่อยู่อาศัยมีจำนวน 2,042 หน่วย เฉลี่ยเป็น 382.1 หน่วยต่อตร.กม. (986.2 หน่วยต่อตารางไมล์) สัดส่วนเชื้อชาติของประชากรในหมู่บ้านแบ่งออกเป็น ผิวขาวร้อยละ 98.0, แอฟริกันอเมริกันร้อยละ 0.4, เอเชียร้อยละ 0.8, ชาวเกาะแปซิฟิกร้อยละ 0.1, ชาติพันธุ์อื่นร้อยละ 0.1 และร้อยละ 0.5 เป็นสองเผ่าพันธุ์ขึ้นไป, ฮิสแปนิกหรือลาติน คิดเป็นร้อยละ 0.9 ของประชากร
จากจำนวนครัวเรือน 1,872 หน่วย ครัวเรือนที่มีเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 อาศัยด้วยเป็นร้อยละ 28.2, ครัวเรือนที่คู่แต่งงานอยู่ด้วยกันร้อยละ 45.2, ครัวเรือนที่มีหญิงที่ไม่มีสามีร้อยละ 8.0, ครัวเรือนที่มีชายที่ไม่มีภรรยาร้อยละ 2.9, ครัวเรือนที่ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันร้อยละ 44.0, ครัวเรือนที่อาศัยคนเดียวร้อยละ 39.9 และครัวเรือนที่อาศัยคนเดียวที่มีอายุ 65 ปีขึ้นไปมีร้อยละ 20.8 ขนาดครัวเรือนเฉลี่ย 2.16 คน และขนาดครอบครัวเฉลี่ย 2.94 คน
อายุเฉลี่ยในหมู่บ้านคือ 46.1 ปี ร้อยละ 23.8 ของผู้อยู่อาศัยอายุต่ำกว่า 18 ปี, ร้อยละ 4.3 อยู่ระหว่าง 18 ถึง 24 ปี, ร้อยละ 20.3 มีอายุ 25 ถึง 44 ปี, ร้อยละ 29 อายุ 45 ถึง 64 ปี และร้อยละ 22.8 อายุ 65 ปีขึ้นไป สัดส่วนชายต่อหญิงของหมู่บ้านเป็นชายร้อยละ 46.2 และหญิงร้อยละ 53.8
สำมะโนประชากร พ.ศ. 2543
จากการสำรวจสำมะโนประชากรในปีพ.ศ. 2543 มีประชากรจำนวน 4,024 คน, 1,862 ครัวเรือน, 1,100 ครอบครัวอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ความหนาแน่นของประชากร1,943.2 คนต่อตารางไมล์ (750.6 คน/ตร.กม. ) ที่อยู่อาศัย 2,041 หน่วย เฉลี่ยเป็น 380.7 หน่วย/ตร.กม. (985.6 หน่วยต่อตร.ไมล์) สัดส่วน อายุของประชากรในหมู่บ้านแบ่งออกเป็น ร้อยละ 22.2 อายุต่ำกว่า 18 ปี, ร้อยละ 3.5 อายุ18 ถึง 24 ปี, ร้อยละ 27.8 อายุ 25 ถึง 44 ปี, ร้อยละ 26.9 อายุ 45 ถึง 64 ปี และร้อยละ 19.7 อายุ 65 ปีขึ้นไป อายุเฉลี่ย 43 ปี สำหรับผู้หญิงทุก 100 คนมีผู้ชาย 84.8 คน สำหรับผู้หญิงทุก 100 คนที่อายุ 18 ปีขึ้นไปมีผู้ชาย 77.6 คน
รายได้เฉลี่ยสำหรับครัวเรือนในหมู่บ้านคือ 62,917 ดอลลาร์และสำหรับครอบครัวคือ 90,094 ดอลลาร์ เพศชายมีรายได้เฉลี่ย 69,609 ดอลลาร์เทียบกับ 36,319 ดอลลาร์สำหรับเพศหญิง รายได้ต่อหัว ของหมู่บ้าน 42,885 ดอลลาร์ ประมาณร้อยละ 2.4 ของจำนวนครอบครัวทั้งหมด และร้อยละ 3.6 ของประชากรอยู่ต่ำกว่า เส้นความยากจน รวมถึง ร้อยละ 6.3 ของผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีและไม่มีผู้ที่มีอายุ 65 ปีขึ้นไป อยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน
การศึกษา
หมู่บ้านแชกรินฟอลส์ อยู่ในเขตการศึกษาแชกรินฟอลส์ ซึ่งให้บริการครอบคลุมหมู่บ้านแชกรินฟอลส์, South Russell และ Bentleyville และส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน Moreland Hills
โรงเรียนมัธยมแชกรินฟอลส์ ได้รับการจัดอันดับที่ 97 ใน รายชื่อโรงเรียนยอดนิยม 1,200 อันดับแรก ของ นิวส์วีก ในปี 2549 (การศึกษาการจัดอันดับนี้ขึ้นอยู่กับอัตราส่วนของการทดสอบการจัดตำแหน่งขั้นสูงหรือการทดสอบ Baccalaureate ระหว่างประเทศกับจำนวนผู้สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย) นอกจากนี้ในปี 2549 เขตแชกรินฟอลส์ ยังได้รับคะแนน "ดีเยี่ยม" เป็นปีที่หกติดต่อกันโดย นิวส์วีก เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2551 โรงเรียนมัธยมแชกรินฟอลส์ ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 100 โรงเรียนมัธยมของรัฐชั้นนำของประเทศอีกครั้ง โรงเรียนได้รับการจัดอันดับที่ 98 โดยมีอัตราส่วนการสอบที่ปรับคุณภาพต่อผู้เข้าสอบเท่ากับ 3.8 ได้รับการจัดอันดับให้เป็นโรงเรียนมัธยมชั้นนำในโอไฮโอตะวันออกเฉียงเหนือเป็นประจำ
บริการฉุกเฉิน
กองตำรวจ แชกรินฟอลส์ ซึ่งให้บริการหมู่บ้าน แชกรินฟอลส์ และเมืองแชกรินฟอลส์ที่อยู่ใกล้เคียง
กองตำรวจดับเพลิงแชกรินฟอลส์ มีเจ้าหน้าที่ทั้งแบบทำงานเต็มเวลาและอาสาสมัครนอกเวลา ให้บริการทั้งการดับเพลิงและการกู้ภัยทางการแพทย์ (EMS - Emergency Medical Service) ให้แก่หมู่บ้าน แชกรินฟอลส์, Bentleyville, Hunting Valley, Moreland Hills และ South Russell
ภาษาอาหรับยิวแบกแดด
ภาษาอาหรับยิวแบกแดด (Baghdad Jewish Arabic; عربية يهودية بغدادية, ) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่พูดโดยชาวยิวในแบกแดดและเมืองอื่นๆทางภาคใต้ของอิรัก ต่างจากสำเนียงของชาวยิวที่อยู่ทางภาคเหนือของอิรัก เช่น โมซูลและอานา สำเนียงแบกแดดและสำเนียงอิรักเหนือจัดเป็นสำเนียงย่อยของภาษาอาหรับอิรักของชาวยิว
เอฟเอคัพ
เอฟเอคัพ (FA Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลถ้วยที่ใช้การแข่งขันแบบแพ้คัดออก (น็อกเอาต์) ซึ่งจัดการแข่งขันโดยสมาคมฟุตบอลอังกฤษ (เอฟเอ) เริ่มการแข่งขันเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1872 ปัจจุบันมีสโมสรฟุตบอลเข้าร่วมทั้งสิ้น 762 ทีม ลักษณะของฟุตบอลเอฟเอคัพ จะมีสโมสรฟุตบอลหลายระดับร่วมการแข่งขัน โดยสโมสรในระดับล่างของฟุตบอลอังกฤษจะแข่งขันรอบคัดเลือกแบบแพ้คัดออกเสียก่อน ส่วนสโมสรในลีกระดับสูงจะเข้าร่วมแข่งขันในรอบหลัง ๆ เช่น สโมสรในลีกวันและลีกทูจะเข้ามาแข่งขันในรอบแรกเมื่อจบรอบคัดเลือก ในขณะที่สโมสรจากพรีเมียร์ลีกและแชมเปียนชิปจะเข้ามาร่วมแข่งขันในรอบที่สาม
การแข่งขันนัดชิงชนะเลิศ
A. ปี 1923 ผู้ชมอย่างเป็นทางการคือ 126,047 แต่เชื่อได้ว่ามีผู้ชมจริงอยู่ในราว 150,000 – 300,000 คน
ภาษาอาหรับยิวแบกแดด
การจัดจำแนก
ภาษาอาหรับยิวแบกแดดคล้ายกับสำเนียงอิรักเหนือและสำเนียงในซีเรียแต่ต่างจากภาษาอาหรับแบกแดดที่พูดโดยชาวมุสลิม คาดกันว่าภาษาอาหรับยิวแบกแดดและภาษาอาหรับเมโสโปเตเมียเหนือเป็นสำเนียงดั้งเดิมในเมโสโปเตเมีย ส่วนสำเนียงของชาวมุสลิมนั้นมาจากสำเนียงของชาวเบดูอิน ภาษาอาหรับยิวแบกแดดมีส่วนที่มาจากภาษาอราเมอิกเช่นเดียวกับภาษาอาหรับเมโสโปเตเมียเหนือและภาษาอาหรับซีเรีย
ประวัติ
ชาวยิวแบกแดดอพยพมาจากภาคเหนือของอิรักในช่วงที่ชาวมองโกลเข้ามาปกครองเมื่อราว พ.ศ. 1801 ส่วนใหญ่มาจากโมซูลและอเลบโป ชาวยิวแบกแดดจะพูดสำเนียงแบกแดดในหมู่ของตนและพูดสำเนียงของชาวมุสลิมเมื่อติดต่อกับชาวมุสลิม ภาษานี้ยังใช้ในหมู่ชาวยิวแบกแดดที่ไปตั้งรกรากที่อื่นระหว่างพุทธศตวรรษที่ 23-25 ที่บอมเบย์ กัลกัตตา สิงคโปร์ ฮ่องกง แมนเชสเตอร์ และอื่นๆ เมื่อมีการอพยพชาวยิวในอิรักไปอิสราเอล อิสราเอลจึงกลายเป็นศูนย์กลางของผู้พูดภาษาอาหรับยิวแบกแดด
อักขรวิธี
ชาวยิวในแบกแดดเขียนภาษาอาหรับ-ยิวที่มีความแตกต่างจากภาษาพูดและใช้อักษรฮีบรู โดยมีึัมภีร์ทางศาสนาจำนวนหนึ่งที่เขียนด้วยภาษานี้ เช่น คัมภีร์ไบเบิลฉบับแปล กับ กอนูนุนนิซาอ์ (قانون النساء ของฮาคัม โยเซฟ ฮัยยิม
ตารางข้างล่างแสดงวิธีการอธิบายตัวอักษรของครูในแบกแดดจนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้: