cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โอเทลโล (วรรณกรรม)
เนื้อเรื่อง
ขณะเดียวกันอิอาโก(Iago)นายธง ซึ่งสามีของสาวรับใช้ของโอเทลโล หวังที่จะให้โอเทลโลขึ้นยศ แต่โอเทลโลกลับขึ้นยศให้กับคาสิโอ(Cassio) ซึ่งเป็นคนที่โอเทลโลไว้ใจ จึงทำให้อิอาโกเคืองมากจนกระทั่งสาบานที่จะล้างแค้น โรดริโก้ (Rodrigo) ชายคนหนึ่งหลงรักเดสเดโมนาเช่นกัน จึงถูกอิอาโกหลอกใช้และถูกฆ่าในภายหลัง
ไม่นานต่อมาอิอาโกบอกเรื่องราวของโอเทลโลให้แบรบานซิโอ้ฟัง ซึ่งทำให้เขาโกรธมาก เนื่องจากเขาไม่เชื่อว่าลูกสาวเขาจะรักโอเทลโลด้วยความสมัครใจ คิดว่าจะต้องเป็นไสยศาสตร์ จึงฟ้องที่ศาลหาว่าโอเทลโลใช้ไสยศาสตร์ทำเสน่ห์ลูกสาวเขา เนื่องจากโอเทลโลเป็นนายทหารใหญ่ ดยุคแห่งเวนิสจึงเป็นผู้พิพากษา ซึ่งเดสเดโมนาก็ยืนยันความรักของเธอต่อโอเทลโลอีกครั้ง จึงทำให้แบรบานซิโอ้ต้องกัดฟันรับโอเทลโลเป็นลูกเขย
ต่อมาโอเทลโลถูกส่งไปไซปรัส เพื่อตั้งรับการรุกของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งเดสเดโมนา โรดริโก้ อิอาโกและภรรยา คาสิโอ ติดตามมาด้วย เมื่อถึงไซปรัสแล้ว โรดริโก้ได้ทำให้คาสิโอทะเลาะกับโอเทลโล หลังจากทะเลาะแล้วอิอาโกแนะนำให้คาสิโอไปปรึกษากับเดสเดโมนา เพื่อที่จะให้เดสเดโมนาช่วยพูดให้ จะไม่ได้กินใจกัน คาสิโอทำตามคำแนะนำ โดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกหลอกใช้
ต่อมาโอเทลโลเห็นแดสเดโมด้าคุยกับคาสิโอ้คุยกันลำพัง และเนื่องจากโดนอิอาโกเป่าหูว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ลับอันลึกซึ้ง จึงทำให้โอเทลโลอิจฉามาก เพื่อที่จะทำให้โอเทลโลเชื่อคำพูดของอิอาโก อิอาโกแอบเอาผ้าเช็ดหน้าที่เดสเดโมนาเคยทำตกไว้โดยบังเอิญ แอบใส่ให้คาสิโอ้โดยเจ้าตัวไม่รู้ตัว ซึ่งผ้าเช็ดหน้านี้โอเทลโลพบเจอในมือของคาสิโอ้ จึงทำให้โอเทลโลเชื่อว่าพบหลักฐานที่ภรรยาไม่ซื่อแล้ว
แม้ว่าเดสเดโมนาจะปฏิเสธและบอกว่าถูกปรักปรัม แต่โอเทลโลอิจฉามาก จึงไม่เชื่อเธอและฆ่าเธอบนเตียงนอน ถึงแม้ว่าภรรยาของอิอาโกจะเปิดโปรงแผนชั่วร้ายได้และถูกสามีฆ่าตาย แต่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว
ความหมายและบทบาทของตัวละคร
โอเทลโล เป็นคนที่มีจิตใจดี แต่เป็นคนที่ผิวดำ ซึ่งมีความแตกต่างกับชาวเวนิสมาก จึงทำให้ถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด การวิจัยเชกสเปียรมีข้อสงสัยว่าโอเทลโลนั้นเป็นชาวมูร อย่างคำที่ใช้หรือไม่ เนื่องจากว่าเชกสเปียรไม่กล่าวถึงศาสนามุสลิมในละครเลย แต่กลับให้ความรู้สึกว่าโอเทลโลจะเป็นชาวคริส
เดสเดโมด้าเป็นนางเอก ซึ่งมีความคล้ายกับตัวละครในนวนิยายแฮคทาโทมิริ (Hecatommithi) ซึ่งเขียนโดยจิรันโด ชินทิโอ (Girandio Cinthio) ณ ปีค.ศ. 1565 จึงสันนิษฐานว่าเชกสเปียร์ได้บทแปลมาเป็นตัวอย่าง เนื่องจากตัวละครคล้ายกันมาก อย่างเช่น ในนวนิยายนั้นมีตัวละคร นายธง กัปตันและมีชาวมูร ซึ่งนายธงหลงรักเดสเดโมด้า แต่ไม่ได้รับตอบสนอง จึงแค้นมาก ในนวนิยายของชินทิโอ ต่างกับเชกสเปีย ชาวมูรไม่เสียใจที่ฆ่าภรรยาตัวเอง ชาวมูรกับนายธงต่างพากันหนีและโดนคนอื่นฆ่าทีหลัง ซึ่งนักประพันธ์ต้องการให้เห็นว่าการแต่งงานระหว่างผู้หญิงยุโรปกับต่างชาตินั้น มีข้อสงสัยอีกว่าเดสโดโมด้ามาจากภาษาอิตาลี่ซึ่งเป็นคำว่า disdemona แปลว่าคนโชคร้าย
อีอาโกซึ่งชื่อคล้ายกับฆาตกรชาวมูร สันทิอาโก (Santiago) มีบทสนทนาที่มากที่สุดในละครนี้ ความแค้นที่มีต่อโอเทลโลถูกอธิบายอย่างละเอียด เช่นการไม่ได้ขึ้นยศ หรือข้อสงสัยว่าภรรยาเป็นชู้กับโอเทลโล ตัวละครนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความชั่ว
ละครชิ้นนี้เป็นละครได้รับความนิยมมากในศตวรรตที่ 17 และ 18 เริ่มต้นศตวรรตที่ 19 ถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส ซึ่งดัดแปลงให้ตอนจบเป็นแฮปปี้เอนด์ แต่ไม่ได้รับความนิยมจากฝรั่งเศส ภายหลังในสมัยโรแมนติกกลับได้รับความนิยมอีกครั้ง
วาทะคำคม
"Iago: "This is the night / That either makes me, or undoes me quite" (คืนนี้นี่แหละ คือคืนที่จะสร้างหรือทำลายฉันเลยทีเดียว)"
"Iago: I am not what I am (ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันเป็น)"
"Othello: “He that is robb'd, not wanting what is stol'n, Let him not know't, and he's not robb'd at all.” (ถ้าเขาถูกปล้นและไม่รู้ว่ากำลังถูกปล้น จงอย่าให้เขาได้รู้และเขาก็จะเหมือนไม่ได้ถูกปล้นเลย) "
"Othello: Trifles light as air are to the jealous confirmations strong as proofs of holy writ (สิ่งที่มีความสำคัญเพียงเล็กน้อยหรือบางเบาดังเช่นอากาศนั้น สำหรับผู้ที่มีความอิจฉาริษยาแล้ว เป็นเครื่องยืนยันที่หนักแน่นดังบทพิสูจน์การมีอยู่ของพระคัมภีร์)"
เส้นเมริเดียนที่ 126
เส้นเมริเดียนที่ 126 อาจหมายถึง:
ซูการ์โน (แก้ความกำกวม)
ซูการ์โน อาจหมายถึง
ช่องว่าง
ช่องว่าง อาจหมายถึง
ตรินิแดด
ตรินิแดด (Trinidad) เป็นเกาะที่ใหญ่กว่าและมีประชากรมากกว่าในสองเกาะใหญ่ของประเทศตรินิแดดและโตเบโก เกาะตั้งอยู่นอกชายฝั่งทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวเนซุเอลา ราว 11 km และตั้งอยู่บนไหล่ทวีปของอเมริกาใต้ มักได้รับการเอ่ยถึงว่าเป็นเกาะใต้สุดของทะเลแคริบเบียน เกาะมีพื้นที่ 4,768 กม² เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 5 ของหมู่เกาะเวสต์อินดีส
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
การแข่งขันยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 11 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 6-8 สิงหาคม พ.ศ. 2479 จัดขึ้นที่สนาม Wannsee ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงปืนครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 3 รายการ คือ ประเภททีมชาย 3 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 141 คน จาก 29 ประเทศ
กดือญา
กดือญา (Gdynia; Gdingen, ระหว่าง ค.ศ. 1939–1945 เรียก Gotenhafen; Gdiniô) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดปอมอแชของโปแลนด์และเมืองท่าของอ่าวกดัญสก์ทางตอนใต้ของทะเลบอลติก มีประชากร 246,232 คน ทำให้เมืองนี้เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สิบสองในโปแลนด์และใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดรองจากกดัญสก์
ในศตวรรษที่ผ่านมา กดือญายังคงเป็นหมู่บ้านเกษตรกรรมและหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ บนชายฝั่งทะเลบอลติก ในตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 กดือญากลายเป็นเมืองตากอากาศชายทะเลและมีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามา ก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นของประชากรในท้องถิ่น หลังจากโปแลนด์ฟื้นอิสรภาพใน ค.ศ. 1918 ได้มีการตัดสินใจสร้างท่าเรือในกดือญา ทำให้กดือญากลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจสำหรับฉนวนโปแลนด์ ตอนนั้นเองที่ทำให้เมืองนี้ได้รับรูปลักษณ์ที่เป็นสากลมากขึ้นด้วยความทันสมัยเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและได้รับสถานะเป็นนครใน ค.ศ. 1926
การพัฒนาอย่างรวดเร็วของกดือญาถูกขัดจังหวะจากการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพเยอรมันได้ทิ้งระเบิดโดยเจตนา ท่าเรือและอู่ต่อเรือที่สร้างขึ้นใหม่ถูกทำลายโดยสิ้นเชิงในช่วงสงคราม ประชากรของเมืองประสบความสูญเสียหนักกว่ามากเนื่องจากผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่ถูกขับไล่ ชาวบ้านถูกย้ายไปยังภูมิภาคอื่นของโปแลนด์ที่ถูกยึดครองหรือถูกส่งไปยังค่ายกักกันนาซีทั่วยุโรป หลังจากสงครามกดือญาถูกตั้งรกรากใหม่กับอดีตชาวเมืองวอร์ซอและเมืองที่สูญหายระหว่างสงครามเช่นลวิวและวิลนีอัสในชายแดนตะวันออก เมืองนี้ค่อย ๆ สร้างใหม่ด้วยอู่ต่อเรือที่ถูกสร้างขึ้นใหม่และมีขนาดใหญ่ขึ้น ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1970 คนงานในอู่เรือประท้วงต่อต้านการขึ้นราคาสินค้าแต่ถูกปราบปรามอย่างรุนแรง สิ่งนี้มีส่วนทำให้การเคลื่อนไหวของโซลิดาริตีในกดัญสก์เพิ่มขึ้นอย่างมาก
ปัจจุบันของกดือญาเป็นจุดแวะพักตามปกติในการเดินทางของเรือโดยสารที่หรูหราและมีท่าเรือข้ามฟากใหม่ที่มีสนามบินพลเรือน เมืองนี้ได้รับรางวัลมากมายเกี่ยวกับความปลอดภัย โครงสร้างพื้นฐาน คุณภาพชีวิต และสถานที่ท่องเที่ยวที่หลากหลาย ใน ค.ศ. 2013 กดือญาได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองที่ดีที่สุดของโปแลนด์ในการอยู่อาศัยและได้รับการจัดอันดับดีที่สุดในด้านคุณภาพชีวิต กดือญามีชื่อเสียงในด้านการเข้าถึงการศึกษา มีมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงเช่นโรงเรียนนายเรือโปแลนด์อยู่ใกล้เคียง
ภูเขาไฟรูปโล่
ภูเขาไฟรูปโล่ เป็นภูเขาไฟชนิดหนึ่งที่ประกอบด้วยลาวาแข็งตัวเป็นหลัก ไม่มีเถ้าที่พ่นจากปากปล่องภูเขาไฟประกอบด้วยหรือหากมีก็ไม่มาก ทำให้ภูเขาไฟชนิดนี้มีความสูงไม่มากนักแลดูเหมือนโล่นักรบเมื่อมองจากด้านบน  ภูเขาไฟรูปโล่พบได้ทั่วโลก ตัวอย่างเช่น ภูเขาไฟเวซูวีโย ภูเขาไฟเมานาเคอา นอกจากนี้ยังพบได้บนดาวเคราะห์หิน หรือดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่เพียงพอเก็บแมกมาไว้ภายใน เช่นดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดวงจันทร์ไอโอ
ภูเขาไฟรูปโล่ต่างจาก ภูเขาไฟเชิงประกอบตรงที่ภูเขาไฟเชิงประกอบมีเถ้าถ่านทับถมสลับกับลาวาเย็นตัว ทำให้่ภูเขาไฟเชิงประกอบมีความสูงมากกว่าภูเขาไฟรูปโล่
คุณลักษณะ
ภูเขาไฟรูปโล่เกิดจากการไหลของลาวาที่ไม่หนืด เมื่อลาวาเย็นตัวลงก็จะแข็งตัวกลายเป็นชั้นทับถมขึ้นเป็นรูปทรงภูเขาเตี้ย ๆ มีมุมชันไม่มากคือไม่เกิน 10 องศา ความสูงมักอยู่ในช่วงประมาณ 1/20 ของความกว้าง ในระยะแรกเมื่อก่อตัวจะเห็นเป็นลานลาวา (lava plateau) ต่างจากภูเขาไฟเชิงประกอบที่มีลักษณะเป็นการทับถมของเถ้าและลาวาสลับชั้น และต่างจากภูเขาไฟกรวยกรวดที่ประกอบด้วยเถ้าเป็นหลัก ภูเขาไฟรูปโล่มักจะปะทุต่อเนื่องตลอดเวลาแทนการปะทุเป็นครั้งคราวอย่างภูเขาไฟเชิงประกอบ ภูเขาไฟรูปโล่ใต้เมฆที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือ ภูเขาไฟเมานาโลอาซึ่งสูง 4169 m จากระดับน้ำทะเล และกว้าง 60 mi ประมาณกันว่ามีปริมาตรหินบะซอลต์ที่ประกอบเป็นภูเขาไฟทั้งสิ้น 80000 km3 ฐานรากของภูเขาไฟจมตัวอยู่ใต้เปลือกโลกลึกประมาณ 8 km
ภูเขาไฟรูปโล่ส่วนมากที่มีการศึกษามักอยู่ที่หมู่เกาะฮาวาย เพราะเข้าถึงง่าย และภูเขาไฟปะทุตลอดเวลา มีภูเขาไฟคิเลาเอียปะทุมาตั้งแต่ พ.ศ. 2526 เป็นแหล่งศึกษาหนึ่ง ลักษณะการปะทุและการปล่อยลาวาที่ไม่รุนแรงและเชื่องช้า กินเวลานานนี้เอง แม้ว่าจะมีการพ่นเถ้าถ่านบ้าง ทำให้นักวิทยาศาสตร์เรียกก่ารปะทุของภูเขาไฟนี้ว่า การปะทุฮาวาย (Hawaiian eruption) การปะทุฮาวายเมื่อเกิดหลายครั้ง ก็จะเกิดเป็นชั้นลาวาแข็งบาง ๆ ทับถมกันจนเกิดเป็นภูเขาซึ่งมักมีแอ่งลาวาตรงกลาง ภูเขาที่ว่านี้ไม่สูงนักเพราะการไหลแผ่กว้างของลาวา
ภูเขาไฟรูปโล่นอกโลก
นอกเหนือจากบนโลกแล้ว ภูเขาไฟรูปโล่ยังพบได้บนดาวเคราะห์หินอื่นตลอดจนดาวบริวารที่เป็นกิน อาทิ ดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดวงจันทร์ไอโอ
ดาวอังคารมีความเร่งโน้มถ่วงน้อยกว่าโลก คืออยู่ที่ 3.711 m/s² ซึ่งน้อยกว่าของโลกที่ 9.806 m/s² ทำให้ดาวอังคารมีภูเขาไฟที่งอกสูงกว่าโลก โดยมีความสูงได้ถึง 14 mi และกว้างได้ถึง 370 mi เทียบกับภูเขาไฟเมานาเคอาซึ่งกว้าง 74 miและสูง 6 mi  บนดาวอังคารมีภูเขาไฟรูปโล่ที่สูงที่สุดคือ ภูเขาไฟโอลิมปัสมอนส์
ดาวศุกร์มีความเร่งโน้มถ่วงพอ ๆ กับโลก คือ 8.87 m/s² ทำให้ปรากฏภูเขาไฟรูปโล่จำนวนมากคล้ายกับโลก นับได้มากกว่า 150 ลูก ลักษณะแบนราบกว่าบนโลก ภูเขาไฟบางลูกมีขนาดกว้างได้ถึง 700 km
อำเภอนครหลวง
นครหลวง เป็นอำเภอหนึ่งใน 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ
ในสมัยอยุธยานั้น บริเวณนอกกำแพงเมืองถูกแบ่งออกเป็นเขตการปกครอง 3 เขต เรียกว่าแขวง (ภายหลังเปลี่ยนมาเรียกอำเภอ) ประกอบด้วยแขวงขุนนคร แขวงขุนเสนา และแขวงขุนอุทัย
ส่วนนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอนครหลวงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอนครหลวงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 74 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอนครหลวงประกอบด้วยองค์การบริหารส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
เศรษฐกิจ
อำเภอนครหลวง เป็นเขตอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีนิคมอุตสาหกรรม 1 แห่ง คือ
หางนม
หางนม หรือ ซีรัมของนม (whey หรือ milk serum) เป็นของเหลวที่หลงเหลือจากการทำนมให้เป็นลิ่มนมและผ่านการกรองแล้ว มันเป็นผลผลิตพลอยได้จากการผลิตเนยแข็งหรือเคซีน และสามารถนำไปใช้ใทางธุรกิจได้หลายอย่าง หางนมหวานผลิตได้ระหว่างการทำเนยแข็งชนิดแข็งประเภทเรนเนต อย่างเช่น เนยแข็งเชดดา หรือเนยแข็งสวิส หางนมกรด (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "หางนมเปรี้ยว") ได้มาระหว่างการผลิตเนยแข็งประเภทกรด อย่างเช่น เนยแข็งคอทเทจ
การผลิต
หางนมเป็นผลิตภัณฑ์ร่วมในการผลิตเนยแข็ง โดยจะเป็นส่วนประกอบที่แยกตัวออกจากนมหลังจากถูกเปลี่ยนให้เป็นนมข้นแข็งแล้ว เมื่อเติมเรนเนตหรือสารที่เป็นกรดที่สามารถกินเข้าไป
การใช้
หางนมใช้ในการผลิตริคอตตา บราวน์ชีส และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อีกเป็นจำนวนมากสำหรับการบริโภคของมนุษย์ นอกจากนี้ มันยังได้เป็นสารปรุงแต่งในอาหารแปรรูปจำนวนมาก รวมทั้งขนมปัง แคร็กเกอร์ และขนมอบเชิงพาณิชย์ ตลอดจนอาหารสัตว์ โปรตีนหางนมโดยส่วนมากแล้วประกอบด้วยอัลฟาแลคตัลบูมินและบีตาแลคโตโกลบูลิน ขึ้นอยู่กับวิธีการผลิต ซึ่งอาจมีไดลโคมาโครเพปไทด์ (GMP) ด้วย
โปรตีนหางนมมักจะถูกขายเป็นสินค้าประเภทอาหารเสริม ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาเพาะกาย ในสวิตเซอร์แลนด์ ที่ซึ่งการผลิตเนยแข็งเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญ หางนมถูกใช้เป็นส่วนประกอบสำคัญในเครื่องดื่มอัดลม ที่เรียกว่า ริเวลลา ในไอซ์แลนด์ มีการผลิตและขายหางนมเหลวในกล่องขนาด 1 ลิตร (พลังงาน 78 kJ หรือ 18 kcal, โปรตีน 0.4 ก., คาร์โบไฮเดรต 4.2 ก., โซเดียม 55 มก.)
สุขภาพ
เนื่องจากหางนมมีแล็กโทส ประชากรสหราชอาณาจักรที่แพ้แลคโทสประมาณ 5% จึงควรหลีกเลี่ยงการบริโภคหางนม หางนมแห้ง ซึ่งเป็นอาหารเสริมที่พบได้ทั่วไป มีแล็กโทสเป็นส่วนประกอบมากกว่า 70%
หางนมเหลวประกอบด้วยแล็กโทส โปรตีนและแร่ธาตุ ตลอดจนไขมันบางส่วน ใน พ.ศ. 2548 นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยลุนด์ในสวีเดน ค้นพบว่า หางนมได้กระตุ้นการปลดปล่อยอินซูลินในผู้ป่วยเบาหวานชนิดที่ 2 งานเขียนในวารสารสารอาหารคลินิกอเมริกัน ได้ค้นพบเช่นกันว่า หางนมสามามารถช่วยควบคุมและลดลิ่มในระดับน้ำตาลเลือดในหมู่ผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 โดยการหลั่งอินซูลิน
การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน
การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน (chunked transfer encoding) เป็นวิธีหนึ่งของเว็บเซิร์ฟเวอร์เอชทีทีพี ในการส่งถ่ายข้อมูลไปยังโปรแกรมประยุกต์ของเครื่องลูกข่าย (ซึ่งมักจะเป็นเว็บเบราว์เซอร์) ปกติแล้วข้อมูลที่ได้รับจากข้อความตอบรับเอชทีทีพีจะถูกส่งมาเป็นข้อมูลชิ้นเดียว ซึ่งขนาดของเนื้อหานั้นได้แสดงไว้ในส่วนหัว Content-Length ขนาดของข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ เพราะว่าเครื่องลูกข่ายจำเป็นต้องทราบว่า เมื่อไรข้อความตอบรับจะสิ้นสุดและเมื่อไรข้อความถัดไปจะตามมา และด้วยการใช้การเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วน ข้อมูลจะถูกแบ่งออกเป็นบล็อกย่อย ๆ และถูกส่งออกไปเป็นหนึ่งหรือหลาย "ชิ้นส่วน" (chunk) ดังนั้นเครื่องแม่ข่ายอาจเริ่มส่งข้อมูลก่อนที่มันจะทราบว่าขนาดรวมทั้งหมดของเนื้อหาเป็นเท่าใด บ่อยครั้งที่ขนาดของบล็อกจะเท่ากันหมด แต่ก็ไม่แน่เสมอไป
บางครั้งเครื่องให้บริการเอชทีทีพีใช้การบีบอัดข้อมูล (gzip หรือ deflate) เพื่อลดเวลาที่ใช้ในการส่งถ่ายข้อมูล แม้ว่าการเข้ารหัสขนส่งเป็นชิ้นส่วนสามารถใช้ได้กับทรัพยากรที่บีบอัดเพื่อลดปริมาณชิ้นส่วนที่ส่ง แต่หลังจากแบ่งแล้ว ชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ไม่ได้มีการบีบอัดในตัวเองก็จะไม่มีประโยชน์อะไร แถมยังทำให้เซิร์ฟเวอร์เสียเวลาในการบีบอัดอย่างเต็มที่ แล้วข้อมูลบีบอัดที่ออกมาจึงค่อยถูกตัดแบ่งตามแผน ส่วนกรณีที่มีการตัดแบ่งเป็นชิ้นส่วนก่อนแล้วค่อยนำไปบีบอัด มีข้อดีตรงที่สามารถบีบอัดได้ทันทีในขณะที่ข้อมูลกำลังส่ง เพราะข้อมูลที่นำมาบีบอัดมีขนาดเล็ก แต่ก็มีข้อเสียคือไม่สามารถทราบถึงขนาดข้อมูลสุดท้ายที่บีบอัดแล้วได้โดยง่าย
ตัวอย่างข้อความตอบรับ
HTTP/1.1 200 OK Content-Type: text/plain Transfer-Encoding: chunked
23 This is the data in the first chunk
1A and this is the second one
เพโลพอนนีส
เพโลพอนนีส (Πελοπόννησος, Peloponnese หรือ Peloponnesus) เดิมเรียกว่า "มอเรีย" เป็นคาบสมุทรใหญ่ (หรือเกาะ หลังจากการตัดคลองคอรินท์ ซึ่งแยกเพโลพอนนีสออกจากส่วนที่เหลือของกรีซแผ่นดินใหญ่) ทางตอนใต้ของประเทศกรีซทางตอนใต้ของอ่าวคอรินท์ ที่มีเนื้อที่ทั้งหมดราว 21,549 ตารางกิโลเมตร คาบสมุทรเพโลโพนีสแบ่งเป็นเขตการปกครองสามเขต (periphery) เขตเพโลโพนีส ส่วนหนึ่งของกรีซตะวันตก และเขตอัตติกา เมื่อขุดคลองคอรินท์ในปี ค.ศ. 1893 แล้วคาบสมุทรเพโลโพนีสก็ถูกแยกออกจากแผ่นดินใหญ่แต่มิได้ถือว่าเป็น “เกาะ”
ช่วงนี้
"ช่วงนี้ (Karma)" เป็นซิงเกิลลำดับที่ 6 ของ อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม ในปี พ.ศ. 2560 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม และเรียบเรียงโดย กันต์ รุจิณรงค์ และกวิน อินทวงษ์ ออกจำหน่ายในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2560
ที่มาของเพลง
ที่มาของเพลงนี้ มาจากช่วงที่อะตอมทำงานหนัก กลับไปเจอที่บ้านน้อยและตรงกับช่วงเบญจเพส เวลากลับบ้านแม่ชอบเตือนว่า “ช่วงนี้ระวังหน่อย” บวกกับเคยประสบอุบัติเหตุบนถนนระหว่างขับรถ เลยนึกถึงเรื่องที่แม่เคยเตือนว่าช่วงนี้ให้ระวัง จึงหยิบเอาเรื่องนี้มาเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนเพลงที่พูด ถึงเรื่องความเชื่อ กฎแห่งกรรม คนในสังคมมีเยอะที่ทำตัวไม่ดีแล้วยังไม่ได้รับผล อะตอมตั้งใจแต่งรวมๆ ให้กับการใช้ชีวิต บางคนเดินหน้าเห็นแต่ความสำเร็จของตัวเองโดยไม่หันมามองข้างหลังว่าทำร้ายใครไว้บ้าง ทำใครเจ็บไปเท่าไหร่ อยากกระตุ้นให้คนหันกลับมามองเรื่องเวรกรรม โดยเล่นกับความเชื่อของคนไทยที่สัมผัสง่าย พบเห็นทั่วไป เรื่องเวรกรรมอาจจะโยงกับเรื่องความรักได้ แต่ความรักมันละเอียดอ่อนเกินกว่าจะบอกว่าใครถูกผิด จะบอกว่าเป็นเวรกรรมก็ได้ไม่เต็มปากเต็มคำ
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 จัดแข่งขันที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ แข่งขัน 14 ประเภท
อำเภอเมืองภูเก็ต
เมืองภูเก็ต เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเมืองภูเก็ตมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
อำเภอเมืองภูเก็ตเดิมใช้ชื่อว่า เมืองภูเก็จ เป็นเมือง 1 ใน 8 หัวเมืองภาคใต้ฝั่งทะเลตะวันตก ปรากฏชื่อเมืองภูเก็จในปลายกรุงศรีอยุธยา  และเมื่อพบจดหมายเหตุเมืองถลางที่เก็บรักษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษ  จึงปรากฏชื่อเจ้าเมืองภูเก็จ เรียกว่า เมืองภูเก็จ คือบุตรชายของท่านผู้หญิงจัน(ท้าวเทพกระษัตรี) ชื่อพญาเทียน (ต้นนามสกุลประทีป ณ ถลาง) มีบริเวณเมืองอยู่ที่บ้านเกาะแก้ว บ้านบางคู บ้านสะปำ
เมื่อเมืองถลางถูกศัตรูเข้าโจมตีแตกในปี พ.ศ. 2352 บุตรชายพญาถลางเจ๊ะมะเจิมคือ พญาวิชิตสงคราม(แก้ว) เป็นเจ้าเมืองภูเก็จอยู่ที่บ้านเก็ตโฮ่ (ตำบลกะทู้ อำเภอกะทู้) พระยาวิชิตสงคราม(ทัด) ย้ายเมืองภูเก็จมาที่บ้านทุ่งคาปากคลองบางใหญ่  เมืองภูเก็จเจริญพัฒนาอย่างรวดเร็วเพราะโลกต้องการแร่ดีบุก เมืองภูเก็จต้องการกุลีในเหมืองแร่  กุลีส่วนใหญ่มาจากมณฑลฮกเกี้ยน(ฟูเจี้ยน) ที่ผ่านมาจากสิงคโปร์ มะละกา ปีนัง และมาจากมณฑลฮกเกี้ยนโดยตรงในสมัยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี(คอซิมบี้ ณ ระนอง)เป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็จ  ชื่อภูเก็จเริ่มหายไปมีภูเก็ตเข้ามาแทนกลายชื่อเป็นเมืองภูเก็ตในเวลาต่อมา
แต่เดิมอำเภอเมืองภูเก็ตนั้นมีชื่อว่า อำเภอทุ่งคา แต่ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น อำเภอเมืองภูเก็ต เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเมืองภูเก็ตแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 ตำบล 44 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเมืองภูเก็ตประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
รายชื่อผลงานเพลงของเล็งกา
รายชื่อผลงานเพลงของเล็งกา (Lenka) นักร้อง นักแต่งเพลงชาวออสเตรเลีย เป็นที่รู้จักจากเพลง "เดอะโชว์" เธอเข้าสู่วงการโดยการเป็นนักแสดงก่อนที่จะเป็นนักร้อง โดยเธอได้ปล่อยอัลบั้มแรกชื่อเดียวกันกับเธอ ในปี พ.ศ. 2551 มีเพลงโด่งดังที่ทำให้เธอเป็นรู้จักกว้างขว้าง คือ เดอะโชว์ และ ทรับเบิลอิสอะเฟรนด์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 เธอได้ปล่อยอัลบั้มที่มีชื่อว่า ทู ซึ่งมีเพลงที่ใช้ประกอบโฆษณาวินโดวส์ 8 คือ เอเวอรีติงแอทวันซ์ และในปี พ.ศ. 2556 เธอได้ปล่อยอัลบั้มที่สามชื่อว่า แชโดว์ส
เทศบาลตำบลไพรบึง
เทศบาลตำบลไพรบึง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล อยู่ในเขตพื้นที่อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษโดยเป็น 1 ในบรรดาเทศบาลตำบลจำนวน 23 แห่งในปัจจุบันของจังหวัดศรีสะเกษ มีสำนักงานตั้งอยู่หมู่ที่ 20 ถนนเทศบาล 30 ตำบลไพรบึง อำเภอไพรบึง จังหวัดศรีสะเกษ
เขตเทศบาลตั้งอยู่ในบริเวณตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ ห่างจากตัวเมืองจังหวัดศรีสะเกษมาทางทิศใต้ประมาณ 42 กิโลเมตร มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลไพรบึงและตำบลสำโรงพลัน ของอำเภอไพรบึง โดยเป็นที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอและหน่วยงานส่วนราชการระดับภูมิภาคต่างๆ รวมทั้งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ บริการและการคมนาคมของอำเภอ
ตราสัญลักษณ์
ป่าไม้ หมายถึง ไพรหรือผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ ซึ่งเป็นคำหนึ่งที่ประกอบในชื่อเทศบาล สื่อถึงความเขียวขจีของพืชพรรณ ธัญญาหารและป่าไม้
น้ำ หมายถึง บึงหรือแหล่งน้ำจืดตามธรรมชาติขนาดใหญ่ อันได้แก่บึงนกเป็ดน้ำไพรบึง (หนองใหญ่) ซึ่งเป็นบึงดั้งเดิมที่ตั้งอยู่ระหว่างชุมชนบ้านไพรบึงกับบ้านสวายทางตอนเหนือของเทศบาล บึงแห่งนี้เป็นที่มาของคำอีกหนึ่งคำที่ประกอบเป็นชื่อเทศบาล บ่งบอกถึงความชุ่มชื้นตามธรรมชาติ และความมีน้ำใจของชาวเทศบาลไพรบึง
ฝูงนกเป็ดน้ำกำลังโผบิน หมายถึง นกเป็ดน้ำซึ่งเป็นสัตว์ป่าอนุรักษ์และได้รับความคุ้มครอง มีแหล่งพักอาศัยชุกชุมในบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง อันเป็นแหล่งสันทนาการและท่องเที่ยวสำคัญอีกแห่งหนึ่งในเขตเทศบาลและของจังหวัดศรีสะเกษ
สภาพภูมิประเทศ
เทศบาลตำบลไพรบึงตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนกลางของจังหวัดศรีสะเกษ สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม สลับกับลูกคลื่นลอนลาด มีแหล่งน้ำธรรมชาติที่สำคัญได้แก่หนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง และบางส่วนของลำห้วยชลัง ซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศตะวันออกของเขตเทศบาล สภาพดินเหมาะสมสำหรับการเกษตรกรรมทั้งการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์
ประชากรและกลุ่มชาติพันธุ์
ในเขตเทศบาลประกอบด้วยประชากร จำนวนทั้งสิ้น 10,705 คน จำแนกเป็นเพศชาย จำนวน 5,351 คน, เพศหญิง จำนวน 5,354 คน มีจำนวนผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งสิ้น 7,593 คน มีบ้านเรือนทั้งหมดจำนวน 2,376 หลังคาเรือน กลุ่มชาติพันธุ์ในเขตเทศบาลประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย ซึ่งมีทั้งชาวไทยเชื้อสายลาวซึ่งพูดภาษาลาว ชาวไทยเชื้อสายเขมรซึ่งพูดภาษาเขมรสูงหรือขแมร์เลอ ชาวไทยเชื้อสายกูย (หรือกวยหรือส่วย) ชาวไทยเชื้อสายเยอซึ่งพูดภาษากูยเยอ กลุ่มชาติพันธุ์เหล่านี้ถือเป็นประชากรกลุ่มใหญ่ มักประกอบอาชีพหลักด้านการเกษตร นอกจากนั้น ยังมีชาวไทยเชื้อสายจีน ซึ่งพูดทั้งภาษาจีน ภาษาไทยลาวหรือไทยอีสานและเขมรสูงหรือขแมร์เลอ จัดเป็นประชากรส่วนรองซึ่งเป็นกลุ่มหลักที่เป็นนักลงทุนและเจ้าของธุรกิจค้าปลีกและการบริการ
เขตการปกครอง
ภายในพื้นที่เทศบาลจำแนกเป็น 11 ชุมชน ได้แก่ชุมชนหมู่ต่างๆในบางส่วนของตำบลไพรบึงและตำบลสำโรงพลัน ซึ่งไม่นับรวมเป็นเขตองค์การบริหารส่วนตำบลไพรบึงและเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสำโรงพลัน
โครงสร้างพื้นฐานและสาธารณูปโภค
พื้นที่เขตเทศบาลตำบลไพรบึงเป็นที่ตั้งของหน่วยงานและศูนย์บริการสาธารณูปโภคด้านต่างๆ ดังนี้
การคมนาคมและขนส่ง
นอกจากนั้น บริเวณสี่แยกหัวช้าง ในเขตบ้านหัวช้าง ตำบลสำโรงพลัน ของอำเภอไพรบึง ซึ่งห่างจากเขตเทศบาลไพรบึงไปทางทิศใต้ (ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2111) ประมาณ 3 กิโลเมตร ถือเป็นชุมทางการคมนาคมและการขนส่งขนาดใหญ่อีกจุดหนึ่ง เนื่องจากเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 (ถนนโชคชัย-เดชอุดม) ชุมทางแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการพักรถและพักผ่อนสำหรับผู้เดินทาง ซึ่งประกอบด้วยสถานีบริการน้ำมันเชื้อเพลิงขนาดใหญ่จำนวน 3 แห่ง ร้านอาหารและร้านสะดวกซื้อ ตลอดจนป้อมตำรวจหน่วยบริการประชาชนของสถานีตำรวจภูธรไพรบึง
การศึกษา
สถานศึกษาซึ่งตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลไพรบึงได้แก่
การกีฬาและสันทนาการ
นอกจากนี้ ประชากรในเขตเทศบาลยังนิยมวิ่งออกกำลังกายรอบสวนสาธารณะเฉลิมพระเกียรติ (หนองปิด) และสวนสาธารณะหนองใหญ่หรือบึงนกเป็ดน้ำไพรบึง
สภาพพื้นฐานหลักทางเศรษฐกิจ
สภาพทั่วไปทางเศรษฐกิจของอำเภอไพรบึง มีพื้นฐานหลักจากการเกษตรกรรม การพาณิชยกรรมด้านการค้าปลีก และการบริการประเภทต่างๆ โดยด้านการเกษตรกรรมนั้นเป็นผลมาจากสภาพภูมิประเทศมีความอุดมสมบูรณ์ จึงมีผลผลิตทางการเกษตรออกสู่ตลาดทั้งพืชและสัตว์ในรูปแบบต่างๆไม่ว่าจะเป็นผลิตผลที่ยังไม่ผ่านการแปรรูปและที่ผ่านการแปรรูปแล้ว ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่สำคัญได้แก่ ข้าว พืชสวนและพืชไร่ สัตว์เลี้ยง ขณะที่ธุรกิจค้าปลีกและบริการประเภทต่างๆ ผู้ประกอบการจำหน่ายอาหาร สินค้าอุปโภค บริโภค อุปกรณ์ก่อสร้าง และอุตสาหกรรม บริการต่างๆ ด้วยเหตุที่เขตเทศบาลตำบลไพรบึงเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการและธุรกิจดังกล่าวของอำเภอ จึงส่งผลให้เขตเทศบาลเป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจของอำเภอด้วยเช่นกัน นอกเหนือจากตลาดสดเทศบาลตำบลไพรบึงและย่านศูนย์รวมกิจการค้าปลีกและการบริการแล้ว ในเขตเทศบาลยังเป็นที่ตั้งของสหกรณ์การเกษตรและตลาดกลางรับซื้อข้าวเปลือก ตลอดจนผลิตผลทางการเกษตรของอำเภอไพรบึงด้วย
นายกรัฐมนตรีออสเตรีย
นายกรัฐมนตรี (Bundeskanzler) หรือเรียกอย่างเป็นทางการว่า นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย เป็นหัวหน้ารัฐบาลและประธานคณะรัฐมนตรีของสาธารณรัฐออสเตรีย ซึ่งประกอบไปด้วยนายกรัฐมนตรี รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีต่าง ๆ ในขณะที่ประธานาธิบดีมีฐานะเป็นประมุขแห่งรัฐทางพิธีการ คณะรัฐมนตรีถือเป็นฝ่ายบริหารสูงสุดของรัฐบาล
ประเทศออสเตรียใช้การปกครองแบบสาธารณรัฐระบบรัฐสภาซึ่งเป็นระบบรัฐบาลที่อำนาจบริหารทั้งหมดรวมอยู่ที่หัวหน้ารัฐบาล อย่างไรก็ตามในออสเตรียนั้นอำนาจบริหารที่สำคัญสามารถใช้ได้โดยประธานาธิบดีซึ่งจะต้องอยู่ภายใต้คำแนะนำของนายกรัฐมนตรีหรือรัฐมนตรีที่เกี่ยวข้อง นายกรัฐมนตรีจึงจำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากประธานาธิบดีก่อนจึงสามารถใช้อำนาจบริหารพิเศษได้ อย่างไรก็ตามนายกรัฐมนตรีนั้นไม่ได้ถือเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของประธานาธิบดี
สถานีรถไฟใต้ดินสตาดิออน
สถานีรถไฟใต้ดินสตาดิออน (Stadion) ตั้งอยู่บนสายสีแดงของรถไฟใต้ดินสต็อกโฮล์ม ตั้งอยู่ใกล้กับสต็อกโฮล์มสตาดิออน ในเขตเอิสเตอร์มัล์มของสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เปิดใช้งานในวันที่ 30 กันยายน 1973 เป็นสถานีหนึ่งในส่วนต่อขยายจากเอิสเตอร์มัล์มสตอร์ยไปสิ้นสุดที่สถานีเทคนิสกาเฮิสโกลัน
มินามิ สึดะ
มินามิ สึดะ (津田 美波, つだ みなみ, 8 มิถุนายน 1989 -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดคานางาวะ สังกัดอาโอนิโปรดักชัน
เดยัน กูลูเชฟสกี
เดยัน กูลูเชฟสกี (Дејан Кулушевски; เกิด 25 เมษายน ค.ศ. 2000) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวสวีเดนที่เล่นในตำแหน่งปีกหรือกองกลางให้แก่ทอตนัมฮอตสเปอร์ และทีมชาติสวีเดน
กูลูเชฟสกีเปิดตัวในทีมชุดใหญ่ให้แก่อาตาลันตาโดยก้าวขึ้นมาจากทีมเยาวชนใน ค.ศ. 2019 ก่อนจะย้ายไปร่วมทีมปาร์มาด้วยสัญญายืมตัวในช่วงต้นฤดูกาล 2019–20 เขาย้ายไปร่วมทีมยูเวนตุสในช่วงตลาดซื้อขายนักเตะหน้าหนาวด้วยค่าตัว 35 ล้านยูโร และถูกส่งกลับไปปาร์มาด้วยสัญญายืมตัวในช่วงที่เหลือของฤดูกาล ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2022 กูลูเชฟสกีถูกส่งให้ทอตนัมฮอตสเปอร์ยืมตัว
กูลูเชฟสกีเกิดที่สวีเดน พ่อเป็นชาวสวีเดนเชื้อสายมาซิโดเนียและแม่เป็นชาวมาซิโดเนีย เขาเป็นตัวแทนในระดับเยาวชนของทั้งทีมชาติมาซิโดเนียและทีมชาติสวีเดน ก่อนที่จะเลือกเล่นให้กับประเทศบ้านเกิดของเขาในระดับทีมชาติชุดใหญ่ โดยเปิดตัวอย่างเต็มตัวใน ค.ศ. 2019
เริ่มต้นอาชีพ
กูลูเชฟสกีเกิดที่สตอกโฮล์มและเข้าร่วมกับทีมเยาวชนของ IF Brommapojkarna เมื่ออายุได้ 6 ขวบ
ยืมตัวไปทอตนัมฮอตสเปอร์
ในวันจันทร์ที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2022 คูลูเชฟสกี้ถูกส่งให้ทอตนัมฮ็อทสเปอร์ยืมตัวเป็นเวลา 18 เดือน; สัญญายืมตัวมีมูลค่า 10 ล้านยูโร และรวมออปชั่นซื้อขาดจะกลายเป็นราคา 35 ล้านยูโร เขาลงเล่นนัดแรกให้กับสเปอร์ในวันเสาร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ ในเกมเอฟเอคัพ เจอกับไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน โดยลงเป็นตัวสำรองในเกมที่ชนะ 3–1
ทอตนัมฮอตสเปอร์
ในวันเสาร์ที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2023 มีการประกาศว่าคูลูเชฟสกี้ได้เซ็นสัญญาถาวร 5 ปีกับทอตนัมฮอตสเปอร์จนถึง ค.ศ. 2028
เสนาธิการทหารอากาศ (สหราชอาณาจักร)
เสนาธิการทหารอากาศ (Chief of the Air Staff; CAS) เป็นอีกตำแหน่งของผู้บริหารระดับสูงกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร เสนาธิการทหารอากาศเป็นสมาชิกของสภากลาโหมกับคณะกรรมมาธิการกองทัพอากาศ ตำแหน่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2461 โดยมีผู้ประเดิมตำแหน่งคนแรกคือ พลอากาศตรี เซอร์ ฮิวฮ์ แทงเคอร์ ผู้ดำรงตำแหน่งปัจจุบันคือ พลอากาศเอก เซอร์ ไมเคิล วิกสตัน เข้ารับราชการเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2562
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 จัดแข่งขันที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน แข่งขัน 14 ประเภท
ลัทธิตีโต
ลัทธิตีโต ได้ถูกอธิบายว่าเป็นนโยบายและแผนปฏิบัติในภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับยอซีป บรอซ ตีโต ในช่วงสงครามเย็น มีความโดดเด่นคือ การเป็นปรปักษ์กับสหภาพโซเวียต
มันมักจะแสดงถึงหลักคำสอนยูโกสลาเวียของตีโตในการเมืองระหว่างประเทศช่วงสงครามเย็น มันปรากฏขึ้นด้วยการเข้าปลดปล่อยประเทศยูโกสลาเวียให้เป็นอิสระของพลพรรคชาวยูโกสลาเวีย หรือไม่ได้รับความช่วยเหลือจากกองทัพแดง ส่งผลทำให้ยูโกสลาเวียเป็นประเทศยูโรปตะวันออกเพียงประเทศเดียวที่ยังคงเป็น "สังคมนิยม, แต่มีอิสระ" ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เช่นเดียวกับการต่อต้านการกดดันของสหภาพโซเวียตเพื่อให้เป็นสมาชิกของกติกาสัญญาวอร์ซอ
ปัจจุบัน ลัทธิตีโต ยังถูกใช้เพื่อเอ่ยอ้างถึงการรำลึกถึงยูโก(Yugo-nostalgia) ความปราถนาเพื่อการสถาปนาใหม่หรือฟื้นฟูลัทธิยูโกสลาเวีย หรือ ยูโกสลาเวียโดยประชาชนของรัฐสืบทอดของยูโกสลาเวีย
เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟ แห่งลีชเทินชไตน์ (1962–1991)
เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟแห่งลีชเทินชไตน์ (ค.ศ. 1962–1991) (Prince Franz Josef of Liechtenstein (1962–1991)) ประสูติเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2505 พระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ และ เคาน์เตสจอร์จจีนา ฟอน วิลเซค พระอนุชาพระองค์เล็กใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 แห่งลีชเทินชไตน์ รัชกาลปัจจุบัน พระองค์มีพระนามลำลองที่ครอบครัวและประชาชนเรียกคือ เจ้าชายเว็นท์เซิส ในปี 2525 พระองค์ได้เข้ามาศึกษาใน โรงเรียนนายร้อยทหารบกแซนด์เฮิสต์ และปีต่อมาประดับยศร้อยตรีในกองทัพบกอังกฤษ ณ กรุงลอนดอน จากนั้นทรงเข้ามาด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟรีบูร์กและมหาวิทยาลัยซูริค ก่อนจะทรงงาเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่โรงพยาบาลรอร์แชค
พระองค์สิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 สิริพระชันษา 28 ปี
ทะเลสาบเกรตซอลต์
ทะเลสาบเกรตซอลต์ (Great Salt Lake) ตั้งอยู่ในรัฐยูทาห์ ประเทศสหรัฐอเมริกา มีขนาดความยาว 120 กิโลเมตร กว้าง 50 กิโลเมตร ทะเลสาบแห่งนี้ได้รับน้ำจากแม่น้ำสามสาย (คือแม่น้ำแบร์ แม่น้ำจอร์แดน และแม่น้ำเวเบอร์) และไม่มีทางออกสู่ทะเล เมื่อปริมาณไอน้ำระเหยมากกว่าน้ำที่ไหลเข้าทำให้แร่ธาตุที่สะสมอยู่ในทะเลสาบมีความเข้มข้นสูง ทำให้น้ำในทะเลสาบเค็มกว่าปกติร้อยละ 20-27 บางช่วงเวลาทะเลสาบมีเนื้อที่เพียง 1,500 ตารางกิโลเมตร แต่ช่วงที่น้ำมากเนื้อที่ทะเลสาบอาจมีเนื้อที่ถึง 5,311 ตารางกิโลเมตร
เบซิล นักสืบหนูผู้พิทักษ์
เบซิล นักสืบหนูผู้พิทักษ์ (The Great Mouse Detective หรือที่รู้จักในชื่อ The Adventures of the Great Mouse Detective สำหรับการฉายซ้ำในปี พ.ศ. 2535 และ Basil the Great Mouse Detective ในบางประเทศ) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชั่นอเมริกาแนวผจญภัย รหัสคดี ในปี ค.ศ. 1986 ผลิตโดย Walt Disney Feature Animation และออกฉายโดยวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันของดิสนีย์ลำดับที่ 26 กำกับโดย John Musker, Ron Clements, Dave Michener และ Burny Mattinson (เป็นผลงานการกำกับเรื่องแรกของพวกเขา) ตัวละครหลักในภาพยนตร์ทั้งหมดเป็นเป็๋นหนูที่อาศัยอยู่ในกรุงลอนดอน สมัยวิกตอเรีย ภาพยนตร์สร้างจากหนังสือเด็กชุด เบซิลออฟเบเกอร์สตรีต โดย Eve Titus และ Paul Galdone
เบซิล นักสืบหนูผู้พิทักษ์ เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1986 ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกและประสบความสำเร็จด้านรายได้ ตรงกันข้ามกับภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องก่อนหน้าของดิสนีย์เรื่อง เดอะ แบล็ค คอลดรอน (ค.ศ. 1985) ที่ทำรายได้ได้น้อย
เพลง
เพลงต้นฉบับที่แสดงในภาพยนตร์ประกอบด้วย:
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ตั้งอยู่บนถนนอังรีดูนังต์ แขวงปทุมวัน เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นโรงเรียนสาธิตภายใต้การกำกับดูแลของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย
ประวัติ
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน ได้ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2496 ตามดำริของ ฯพณฯ ศาสตราจารย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้น พลเอกมังกร พรหมโยธี และ ศาสตราจารย์คุณหญิงอุบล หุวะนันทน์ โดยเริ่มวางโครงการดำเนินการจัดการเรียนการสอน กำหนดตั้งเป็นหน่วยสาธิตในแผนกฝึกหัดครูมัธยมของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เพื่อเป็นที่ฝึกงานของนิสิตกับครูที่ต้องบรรจุฝึกงานก่อนไปสอนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา พร้อม สังกัดกองเตรียมอุดมศึกษา กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ, วิทยาลัยวิชาการศึกษา กับ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งนับเป็นโรงเรียนแห่งแรกที่เรียกชื่อว่า โรงเรียนสาธิต
ปีการศึกษา 2497 เปิดรับนักเรียนเป็นปีการศึกษาแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ป.5 ในปัจจุบัน) และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 (ม.2 ในปัจจุบัน)  ชั้นละ 2 ห้องเรียน โดยใช้เรือนไม้ชั้นเดียวที่อยู่ในบริเวณเดียวกับโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ด้านถนนสนามม้า (ถนนอังรีดูนังต์ ในปัจจุบัน) เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว ในขณะที่กำลังก่อสร้างอาคาร 1 สาธิตปทุมวัน ยังไม่เสร็จ การแต่งกายของนักเรียน ในยุคแรกใช้ชุดนักเรียนปักอักษรย่อ ต.อ. และใช้เครื่องหมายพระเกี้ยวธรรมจักร เป็นตราประจำโรงเรียน พร้อมทั้งกำหนดให้มี สีประจำโรงเรียนมาพร้อมกับ การก่อตั้งโรงเรียน โดย ฯพณฯ ศาสตราจารย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้ให้สีที่เป็นสิริมงคลเป็นสีประจำโรงเรียนไว้ 2 สี
ปีการศึกษา 2498 ยกฐานะเป็นโรงเรียนมัธยมสาธิตวิทยาลัยวิชาการศึกษาปทุมวัน สังกัดกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ และเปิดทำการสอนในระดับมัธยมศึกษาครบ 6 ชั้น พร้อมได้ย้ายนักเรียนไปเรียน อาคาร 1 สาธิตปทุมวัน (อาคารอำนวยการ ในปัจจุบัน)
ในปีการศึกษา 2499 และจึงได้มีการขยับขยายสถานที่เรียนเพิ่มขึ้นให้เหมาะสม
ในปีการศึกษา 2517 วิทยาลัยวิชาการศึกษาปทุมวัน ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย โรงเรียนจึงเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน หรือ โรงเรียนสาธิต มศว. ปทุมวัน สังกัดมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ทบวงมหาวิทยาลัย และเปลี่ยนใช้อักษรย่อของโรงเรียน เป็น ส.มศว และเครื่องหมายรูปกราฟ เป็นเครื่องหมายประจำโรงเรียน
ต่อมาใน พ.ศ. 2536 มศว ปทุมวัน ได้ถูกยุบลงและรวมเข้ากับ มศว ประสานมิตร โรงเรียนจึงได้ขยายเนื้อที่ออกไปเพิ่มในพื้นที่ของ มศว ปทุมวัน โรงเรียนสาธิต มศว ปทุมวัน จึงย้ายมาอยู่ในสังกัด มศว ประสานมิตร
หลักสูตร
ปัจจุบันโรงเรียนมีหลักสูตรการเรียนการสอนจำนวน 2 หลักสูตร ได้แก่
ในระดับชั้นมัธยมปลาย มีแผนการเรียนให้เลือก 4 แผนการเรียน ได้แก่
สิ่งก่อสร้างภายในโรงเรียน
มีการก่อสร้างอาคารสถานที่สำหรับการเรียนการสอน 7 อาคาร ได้แก่
สร้างสระว่ายน้ำ ห้องสมุด ห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ห้องปฏิบัติการภาษา ห้องปฏิบัติการคหกรรมศาสตร์ ห้องปฏิบัติการดนตรีและการละคร ห้องกิจกรรมสังคมศึกษา ห้องกิจกรรมคณิตศาสตร์ ห้องกิจกรรมวิทยาศาสตร์ ห้องกิจกรรมภาษาไทย ห้องโสตทัศนศึกษา ห้องพยาบาล ห้องประชุม และสร้างสนามบาสเกตบอล สนามวอลเลย์บอล สนามเทนนิส และสนามเปตอง รวมทั้งปรับภูมิทัศน์ของโรงเรียนโดยรอบ
ลานหน้าอาคารสาธิตปทุมวัน 5 ใช้เล่นกีฬาต่าง ๆ และบางครั้งโรงเรียนก็ได้ใช้ สนามฟุตบอลโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เพื่อทำกิจกรรม เช่น วิชากีฬา/กรีฑา, กีฬาสี
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
(ข้อมูลเริ่มต้นนำมาจากสมาคมศิษย์เก่าสาธิตปทุมวัน www.satitpatumwan.com )
กงส์ต็องตีน (ประเทศแอลจีเรีย)
เมืองนี้สร้างขึ้นโดยชาวอาหรับ สร้างขึ้นเป็นป้อมปราการบนโขดหินสูงกว่า 240 เมตร เหนือหุบเขาลำน้ำเบื้องล่าง มีกำแพงและประตูเมืองสร้างในสมัยกลาง รวมทั้งซากเมืองโรมันในบริเวณใกล้เคียง เคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์นูมิเดียเมื่อประมาณ 2 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาจักรพรรดิคอนสแตนติน มหาราชจักรพรรดิของโรมันได้บูรณะขึ้นใหม่ใน ค.ศ. 313 ต่อมาฝรั่งเศสยึดครองไว้ในปี ค.ศ. 1837 จากนั้นจึงตั้งเป็นเมืองหลักของจังหวัดกงส์ต็องตีนของฝรั่งเศสจนถึง ค.ศ. 1962
กงส์ต็องตีนได้รับเลือกเป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับใน ค.ศ. 2015
ภูมิอากาศ
กงส์ต็องตีนมีสภาพภูมิอากาศเมดิเตอร์เรเนียน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Csa) ที่มีฤดูร้อนที่ร้อนและแห้ง และฤดูหนาวที่อ่อนและชื้น
บอราบอรา
บอราบอรา (Bora Bora, ); บอรา-บอรา (Bora-Bora, ) หรือ ปอราปอรา (Pora Pora) เป็นเกาะแห่งหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตีในเฟรนช์พอลินีเชีย ดินแดนโพ้นทะเลของประเทศฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ลักษณะเป็นเกาะที่ปกคลุมไปด้วยป่าเขตร้อน มีซากภูเขาไฟหลายลูก พื้นทะเลนิ่งเพราะมีเทือกปะการังล้อมรอบเกาะ และมีหาดทรายที่สวยงาม ภาษาที่ใช้กันบนเกาะคือภาษาตาฮีตีและภาษาฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีประชากรมาท่องเที่ยวสูง ทำให้ชนพื้นเมืองเริ่มพูดภาษาอังกฤษได้
สัตยพรต ศาสตรี
ศาสตราจารย์ สัตยพรต ศาสตรี (Satya Vrat Shastri) (เกิด 29 กันยายน พ.ศ. 2473 ณ ประเทศอินเดีย ถึงแก่กรรม 14 กันยายน พ.ศ. 2564 ณ ประเทศอินเดีย อายุ 91 ปี) นักวิชาการภาษาสันสกฤตที่มีชื่อเสียงทั้งในประเทศอินเดีย และต่างประเทศ รวมทั้งในประเทศไทยด้วย นอกจากนี้ยังได้รับเชิญไปสอนและบรรยายด้านภาษาสันสกฤตในมหาวิทยาลัยหลายแห่งทั่วโลก
การศึกษา
ศาสตราจารย์ สัตยพรต ศาสตรี หรือ ศาสตราจารย์ ดร.สัตยพรต ศาสตรี ได้รับการศึกษาในวัยเด็กกับบิดา ซึ่งเป็นนักวิชาการที่มีชื่อเสียง นั่นคือ "ศรีจรุ เทว ศาสตรี" เมื่อโตขึ้นได้เข้าเรียนในระบบ จนได้รับปริญญาศิลปศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยม (B.A. Hons.) ด้านภาษาสันสกฤต และปริญญาโท (First Class First in M.A) จากมหาวิทยาลัยปัญจาบ โดยได้รับเหรียญเกียรติคุณจากมหาวิทยาลัยด้วย และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยพาราณสีฮินดู (Banaras Hindu University)
การทำงาน
หลังสำเร็จการศึกษาปริญญาเอก ท่านเข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยเดลฮี ตลอดระยะเวลากว่า 40 ปีที่ทำการสอนนั้น ท่านได้รับตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง เช่น หัวหน้าภาควิชาภาษาสันสกฤต และคณบดีคณะอักษรศาสตร์ด้วย
นอกจากนี้ยังเคยเป็นรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยศรีชคันนาถสันสกฤต ในรัฐโอริสสา และยังเป็นศาสตราจารย์รับเชิญในมหาวิทยาลัยต่างๆ ได้แก่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร และมหาวิทยาลัยพุทธศาสนาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (หนองคาย) มหาวิทยาลัยทือบิงเงน (เยอรมนี) มหาวิทยาลัยคาธอลิก (เบลเยียม) และมหาวิทยาลัยอัลแบร์ตา (แคนาดา)
ลิงบาบูนเหลือง
ลิงบาบูนเหลือง (Yellow baboon; ) เป็นลิงจำพวกลิงบาบูนชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ลิงโลกเก่า (Cercopithecidae)
มีรูปร่างและลักษณะคล้ายกับลิงบาบูนทั่วไป แต่มีรูปร่างเล็กและบอบบางกว่าลิงบาบูนชัคม่า (P. ursinus) และลิงบาบูนสีมะกอก (P. anubis) และมีส่วนปากที่ไม่ยื่นยาวออกมาเหมือน 2 ชนิดแรก ลิงบาบูนเหลืองมีขนตามลำตัวสั้นสีเทาอมเหลืองอันเป็นที่มาของชื่อ
มีน้ำหนักในตัวผู้ประมาณ 27–40 กิโลกรัม ตัวเมียประมาณ 14–17 กิโลกรัม ความสูงจากพื้นถึงหัวไหล่ 60–80 เซนติเมตร ความยาวลำตัว 60–70 เซนติเมตร และอาจยาวได้ถึง 84 เซนติเมตร ความยาวหาง 40–48 เซนติเมตร อายุโดยเฉลี่ย 10–20 ปี และอาจมีชีวิตอยู่ได้นานถึง 30 ปี
พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออก เช่น เคนยา แทนซาเนีย ซิมบับเว และบอตสวานา มีพฤติกรรมและอุปนิสัยคล้ายกับลิงบาบูนชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าโปร่ง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและเนื้อสัตว์ เช่น รากไม้ เมล็ดพืช ใบไม้ หญ้า ผลไม้ และสัตว์ขนาดเล็ก
การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย
ทีโอพี (แร็ปเปอร์)
ชเว ซึง-ฮย็อน (최승현; เกิด 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987) ชื่อในการแสดงว่า ทีโอพี (T.O.P) เป็นแร็ปเปอร์ นักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเคยเป็นแร็ปเปอร์ใต้ดินก่อนจะได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลงวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ และเปิดตัวในฐานะแร็ปเปอร์หลักของบิกแบง ในปี 2006 วงกลายเป็นหนึ่งในศิลปินกลุ่มที่ทำยอดขายได้ดีที่สุดตลอดกาลในเอเชียและหนึ่งในบอยแบนด์ที่ทำยอดขายได้ดีที่สุดตลอดกาล ในปี 2010 ขณะที่วงอยู่ในช่วงพัก ทีโอพีและจี-ดรากอนได้ร่วมมือกันออกอัลบั้มชุด จีดีแอนด์ท็อป ในฐานะแร็ปเปอร์เดี่ยว เขายังออกซิงเกิลดิจิทัลสองเพลงคือ "เทิร์นอิตอัป" (2010) และ "ดูมดาดา" (2013) ซึ่งขึ้นสูงสุดที่อันดับสองและสี่ตามลำดับบนแกออนดิจิทัลชาร์ต
ทีโอพีเริ่มงานแสดงในปี 2007 ในละครเรื่อง ครูหนุ่มกับนักเรียนสุดซ่าส์ (2007) ตามด้วย นักฆ่าล่าหัวใจเธอ (2009) และภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง รักสามเรา เหงาอันตราย (2009) ภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาอย่าง สมรภูมิไฟล้างแผ่นดิน (2010) ทำให้เขาได้รับการยกย่องและได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลบลูดรากอนฟิล์มอะวอดส์และแพ็กซังอาร์ตส์อะวอดส์สาขานักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม จากนั้นได้รับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง ล่าเดือด...สายลับเพชฌฆาต (2013) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลนักแสดงเอเชียหน้าใหม่แห่งปีจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติปูซาน และยังได้แสดงคู่กับชิน เซ-คย็อง ในภาพยนตร์เรื่อง สงครามรัก สงครามพนันเปิดไพ่ตาย (2014)
1987–2006: เริ่มต้นอาชีพและเปิดตัวกับบิกแบง
ชเว ซึง-ฮย็อน เกิดและเติบโตในโซล เขาเป็นหลานชายของคิม วานกี ศิลปินผู้บุกเบิกศิลปะนามธรรมในเกาหลีและได้คลุกคลีกับงานศิลปะเนื่องจากครอบครัวของเขา ชเวเริ่มสนใจฮิปฮอปตั้งแต่อายุยังน้อย เขาและเพื่อนร่วมวงในอนาคต คว็อน จี-ยง เป็น "เพื่อนบ้านสมัยเรียนมัธยมต้น" และมักจะเต้นและแร็ปด้วยกัน แม้ว่าในเวลาต่อมาคว็อนจะย้ายออกไปและทั้งคู่ต้อง "ห่างเหิน" กัน ชเวได้รับการติดต่อจากคว็อนเมื่อวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นค่ายเพลงของคว็อน กำลังหาผู้สมัครที่เป็นไปได้เพื่อสร้างบอยแบนด์ ซึ่งในขณะนั้น ชเวเคยแสดงบนเวทีใต้ดินหลายครั้งที่คลับฮิปฮอป และสร้างชื่อเสียงในฐานะแร็ปเปอร์ใต้ดินที่มีชื่อในการแสดงว่า "เทมโป" (Tempo) ในปี 2003 ภายใต้ชื่อ เทมโป เขาเป็นผู้ชนะในรายการ แร็ปแบตเทิล ของเคบีเอสเรดิโอ ด้วย ภายหลังการติดต่อ ชเวได้บันทึกเดโมหลายครั้งกับคว็อนและส่งให้ ยัง ฮย็อน-ซ็อก ผู้บริหารค่ายวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งต่อมาได้ขอให้เขาไปออดิชัน ชเวถูกปฏิเสธจากค่ายเพลงในตอนแรก เพราะเขา "ท้วม" เกินกว่า "รูปแบบในอุดมคติ" ของไอดอล จากนั้นเขาจึง "กลับบ้านและออกกำลังกายอย่างหนักเพราะ [เขา] ต้องการเข้าร่วมกับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์" เขาลดน้ำหนัก 20 กก. ใน 40 วัน หกเดือนต่อมา ชเวกลับมาออดิชันอีกครั้งและได้เซ็นสัญญา
ทะเลสาบโอกูตามะ
ทะเลสาบโอกูตามะ ตั้งอยูที่รอยต่อระหว่างกรุงโตเกียวและจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากอยู่เหนือเขื่อนโอโงจิจึงเป็นที่รู้จักในอีกชื่อหนึ่งว่าอ่างเก็บน้ำโอโงจิ มีพื้นที่ครอบคลุมเมืองโอกูตามะในอำเภอนิชิตามะ กรุงโตเกียว และหมู่บ้านทาบายามะในอำเภอคิตัตสึรุ จังหวัดยามานาชิ เป็นแหล่งน้ำดื่มที่สำคัญของโตเกียว
รอบทะเลสาบ
แม่น้ำทามะไหลลงสู่ทะเลสาบโอกูตามะที่ปลายสุดด้านตะวันตก ด้านตะวันตกเฉียงใต้มีแม่น้ำโคซูเงะไหลลงสู่ทะเลสาบเช่นกัน ปลายด้านตะวันออกคือแม่น้ำทามะที่ไหลออกจากทะเลสาบ บริเวณรอบทะเลสาบเป็นแหล่งชมดอกซากูระบานในฤดูใบไม้ผลิที่มีชื่อเสียง
ไลโก
หอสังเกตการณ์คลื่นความโน้มถ่วงโดยใช้อินเตอร์เฟอโรมิเตอร์ชนิดเลเซอร์ (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory) หรือเรียกโดยย่อว่า ไลโก (LIGO) เป็นโครงการทดลองทางฟิสิกส์ขนาดใหญ่เพื่อสังเกตการณ์คลื่นความโน้มถ่วง ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2535 โดยคิป ธอร์น และโรนัลด์ เดรเวอร์ แห่งสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย และเรนเนอร์ ไวส์ แห่งสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ร่วมกับนักวิทยาศาสตร์จากทั่วโลก โดยหนึ่งในนั้นมีคนไทยเข้าร่วม 2 คน คือ น.ส.ณัฐสินี กิจบุญชู และ ดร.ธารา เฉลิมทรงศักดิ์ โครงการนี้อยู่ภายใต้การบริหารงานโดยองค์กรความร่วมมือวิทยาศาสตร์ไลโก เพื่อสังเกตการณ์และวิเคราะห์ผลจากข้อมูลที่ได้เพื่อใช้คลื่นความโน้มถ่วงนี้ในทางดาราศาสตร์ ไลโกได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากมูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา และได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีจากสภาสนับสนุนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งสหราชอาณาจักร สมาคมมักซ์พลังค์แห่งเยอรมนี และสภาวิจัยแห่งออสเตรเลีย
ฟูจิโยชิดะ
ฟูจิโยชิดะ (富士吉田市 (Fujiyoshida-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในบริเวณพื้นที่ทะเลสาบฟูจิทั้งห้าเหนือระดับน้ำทะเล 2,140 ถึง 2,800 ฟุต มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 45,318 คน
ประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของฟูจิโยชิดะลดลงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา
เบตตี และ จอร์จ คูมเบียส์
เบตตี คูมเบียส์ (Betty Coumbias) และ จอร์จ คูมเบียส์ (George Coumbias) เป็นคู่สามีภรรยาชาวแคนาดาที่ต่อมาเป็นคู่สมรสคู่แรกที่ได้กระทำการฆ่าตัวตายต่อเนื่องกันโดยถูกต้องตามกฎหมาย ทั้งสองปรากฏในสารคดี ปี 2007 เรื่อง The Suicide Tourist เนื่องจากการฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือของแพทย์หรือบุคคลอื่น (assisted suicide) เป็นสิ่งผิดกฎหมายในประเทศแคนาดาในขณะนั้น ทั้งคู่จึงออกเดินทางไปยังประเทศสวิตเซอร์แลนด์เพื่อได้รับการอนุมัติทางกฎหมายจากรัฐบาลสวิตเซอร์แลนด์ในการฆ่าตัวตายภายใต้การช่วยเหลือของบุคคลอื่น
เรื่องที่ประหลาดของคู่นี้จากบรรดาบุคคลอื่นที่ประสงค์การการุณยฆาตคือถึงแม้จอร์จจะป่วยด้วยโรคหัวใจ แต่เบตตีมีรายงานว่าเธอมีสุขภาพที่ดี
ลุดวิก มิเนลลี (Ludwig Minelli) ผู้อำนวยการของดิกนิตัส กลุ่มสนับสนุนการฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือของบุคคลอื่น ยื่นเรื่องต่อเขตปกครองซือริชเพื่อขอรับแพทย์ภายใต้กฎหมายในการอนุมัติการให้บุคคลผู้มีสุขภาพดีเข้ารับการฆ่าตัวตาย
ในปี 2009 เบตตีถูกตรวจพบด้วยโรคมะเร็งและเสียชีวิต ในขณะที่จอร์จยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปภายใต้สภาวะโรคหัวใจ จนกระทั่งเสียชีวิตในปี 2016
ฮิมาเลีย (ดาวบริวาร)
ฮิมาเลีย หรือ ไฮเมเลีย (Ἱμαλία; Himalia; IPA: /hɪmɑːliə/ หรือ /haɪmeɪliə/) เป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มดาวบริวารผิดปกติของดาวพฤหัสบดี และเป็นดาวบริวารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของดาวพฤหัสบดีทั้งหมด ถูกค้นพบโดยชาลส์ ดิลลอน เพอไรน์ (Charles Dillon Perrine) ที่หอดูดาวลิก เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม 1904 และตั้งชื่อตามนิมฟ์ฮิมาเลียในตำนานกรีก ที่ให้กำเนิดบุตร 3 คนของเทพซูส (ซึ่งเทียบเท่าดาวพฤหัสบดีในตำนานกรีก)
ลักษณะทางกายภาพ
ฮิมาเลียปรากฏเป็นสีเทา (ไม่มีสี) เช่นเดียวกับดาวบริวารอื่นของกลุ่มซึ่งมี ดัชนีสี BV = 0.62, VR = 0.4, คล้ายกับดาวเคราะห์น้อยชนิดซี วัดโดย แคส ยืนยันไม่มีรูป คลื่น ที่มีการดูดซึมเล็กน้อยที่ 3 ไมครอนซึ่งสามารถ แสดงสถานะของน้ำ
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน หรือ หลวงปู่ดี ฉนฺโน เป็นพระภิกษุฝ่ายวิปัสสนาธุระ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ลูกศิษย์องค์สำคัญของ พระครูวิเวกพุทธกิจ (เสาร์ กนฺตสีโล) และ พระครูวินัยธรมั่น ภูริทตฺโต
ชาติกำเนิด
พระอาจารย์ดี ฉนฺโน หรือ หลวงปู่ดี ฉนฺโน เดิมมีชื่อว่า ดี วงศ์เสนา เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 ณ เมืองพนมไพรแดนมฤค หรือบ้านกุดน้ำใส อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด ในปัจจุบัน บิดาชื่อ หลวงอินทร์ วงศ์เสนา มารดาชื่อ จันทรา วงศ์เสนา เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้องทั้งหมดรวม 9 คน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2452 ครอบครัวของ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้อพยพย้ายถิ่นฐานไปตั้งหลักแหล่งอยู่ที่ บ้านกุดแห่ ตำบลหนองสิม อำเภอบุ่ง จังหวัดอุบลราชธานีในขณะนั้น หรือในปัจจุบันคือ บ้านกุดแห่ ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
อุปสมบท
ปี พ.ศ. 2457 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย โดยมี พระธรรมบาล วัดบ้านกุดมะฮง เป็นพระอุปัชฌาย์ จำพรรษาอยู่ที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขก (วัดร้างบ้านกุดแห่ ปัจจุบันเป็นที่ธรณีสงฆ์วัดป่าสุนทราราม)
ปี พ.ศ. 2470 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ขอทำการ ทัฬหิกรรม ญัตติเป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ณ พระอุโบสถวัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร โดยมี พระครูจิตตวิโสธนาจารย์ (ทองพูน โสภโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และพระอาจารย์ที่ติดตามอีกหลายรูปร่วมนั่งหัตถบาตร
ชีวิตในร่มกาสาวพัสตร์และการศึกษาธรรม
ปี พ.ศ. 2457 หลังจากอุปสมบทแล้ว พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขก (วัดบ้านกุดแห่) ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส ได้พัฒนาวัดจนเจริญรุ่งเรืองมีชื่อเสียงมากในยุคนั้น ท่านเป็นพระนักเทศนาโวหาร มีม้าเป็นพาหนะ ขี่ม้าไปเทศน์ตามบ้านต่างๆ เป็นพระนักพัฒนา มีความรู้ความชำนาญในด้านช่างไม้ ช่างก่อสร้าง งานแกะสลัก จึงได้ก่อสร้างเสนาสนะ ศาลาโรงธรรม หอธรรมาสน์อันมีลวดลายวิจิตร หอไตรรูปทรงสวยงามสำหรับเก็บหนังสือพระธรรมใบลาน อีกทั้งมีความรู้ด้านยาสมุนไพรและยังเก่งวิชาคาถาอาคม จนชาวบ้านตั้งฉายาว่า อาจารย์ดี ผีย่าน (ย่าน หมายถึง กลัว)
ปี พ.ศ. 2465 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกธุดงค์เที่ยวหาเรียนวิชาอาคม หาของขลังและหาความรู้เพิ่มเติม ท่านได้เดินทางขึ้นไปทางสกลนคร นครพนม จึงได้พบกับ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่บ้านสามผง อำเภอศรีสงคราม จังหวัดนครพนม เมื่อได้ฟังธรรมจากหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้ว จึงเกิดความเลื่อมใสศรัทธาเชื่อว่าหลวงปู่มั่นเป็นผู้มีญาณวิเศษสำเร็จแล้ว เพราะทักท้วงได้อย่างถูกต้องเหมือนตาเห็นเป็นอัศจรรย์ จึงได้กราบขอฝากตัวเป็นลูกศิษย์ ให้ช่วยชี้แนะแนวทางประพฤติปฏิบัติให้ถูกต้องตามพระธรรมวินัย และได้จำพรรษาในเขตจังหวัดนครพนมและจังหวัดสกลนคร
ปี พ.ศ. 2470 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ทำการ ทัฬหิกรรม ญัตติเป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ณ พระอุโบสถวัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี ในขณะนั้น ปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม (พระอารามหลวง) อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร โดยมี พระครูจิตตวิโสธนาจารย์ (ทองพูน โสภโณ) เป็นพระอุปัชฌาย์ ในการนี้ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และพระอาจารย์ที่ติดตามอีกหลายรูปร่วมนั่งหัตถบาตร
ปี พ.ศ. 2471 เมื่อได้ฝึกอบรมจิตภาวนาและข้อวัตรปฏิบัติกับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต แล้ว พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงธุดงค์กลับไปปักกลดที่ ดอนคอกวัว เพื่อโปรดชาว บ้านกุดแห่ ซึ่งเป็นบ้านของท่าน พ่อเฒ่าฝ่ายหน้า บุรารัตน์ เจ้าของที่ดินแปลงนี้ได้ถวายที่ดินเพื่อให้สร้างวัด พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงสั่งให้ญาติโยมรื้อศาลากุฏิจากวัดศรีบุญเรืองท่าแขกทั้งหมดเอาไปปลูกสร้างวัดใหม่ที่บริเวณดอนคอกวัว และในปีนี้ พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงได้สร้างวัดใหม่ให้เป็นวัดป่าปฏิบัติกัมมัฏฐานสายพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต และเห็นว่า พระอาจารย์อินทร์ สุนฺทโร (วงศ์เสนา) ซึ่งเป็นบิดาของท่านได้อุปสมบทมานานแล้ว จึงนำเรื่องเสนอพระเถระแต่งตั้ง พระอธิการอินทร์ สุนฺทโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก และตั้งชื่อวัดให้คล้ายฉายาของเจ้าอาวาสรูปแรกซึ่งเป็นรูปปฐมฤกษ์ว่า วัดป่าสุนทราราม และพื้นที่วัดศรีบุญเรืองท่าแขกเดิมได้กลายเป็นธรณีสงฆ์ของวัดป่าสุนทราราม ตำบลกุดแห่ อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร
ในระหว่างพรรษานี้ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ศิษย์อาวุโสของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ซึ่งอยู่จำพรรษาที่บ้านหนองขอน จังหวัดอุบลราชธานี ได้รับจดหมายนิมนต์จาก พระครูพิศาลอรัญเขต เจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์และเจ้าคณะธรรมยุตจังหวัดขอนแก่นในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระเทพสิทธาจารย์ (จันทร์ เขมิโย) ให้ไปช่วยเผยแผ่ธรรมปฏิบัติให้กับประชาชนชาวจังหวัดขอนแก่น หลังจากออกพรรษา พระอาจารย์ดี ฉนฺโน จึงได้เดินทางไปบ้านน่าหัวงัวเพื่อนมัสการหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต และร่วมประชุมปรึกษาหารือในกิจนิมนต์ดังกล่าว ในการนี้มีพระภิกษุสามเณรลูกศิษย์ของหลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และ หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต จากเมืองอุบลฯ เมืองสกลฯ เมืองนครพนม เมืองยโสธร เมืองหนองคาย และเมืองเลย ต่างก็เดินทางมาประชุมพร้อมกันในช่วงวันมาฆบูชา วันเพ็ญเดือน 3 ณ บ้านนาหัวงัว อำเภอกุดชุม จังหวัดอุบลราชธานีในขณะนั้น หรือในปัจจุบันคือจังหวัดยโสธร เมื่อที่ประชุมคณะสงฆ์ตกลงเห็นพ้องต้องกันแล้ว จึงได้แยกย้ายกันเดินทางมุ่งสู่จังหวัดขอนแก่น คณะสงฆ์กองทัพธรรมนำโดย หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม พระอาจารย์มหาปิ่น ปญฺญาพโล พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร พระอาจารย์ดี ฉนฺโน พระอาจารย์อ่อน ญาณสิริ พระอาจารย์เกิ่ง อธิมุตฺตโก พระอาจารย์สีลา อิสฺสโร เป็นต้น เมื่อไปถึงแล้วได้พำนักที่ ป่าช้าโคกเหล่างา ด้านทิศตะวันออกของเมืองขอนแก่น คณะสงฆ์จึงได้ร่วมกันสร้าง สำนักสงฆ์ป่าช้าโคกเหล่างา หรือ วัดป่าเหล่างา ขึ้น ซึ่งปัจจุบันก็คือ วัดป่าวิเวกธรรม อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
ปี พ.ศ. 2475 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้ออกเดินธุดงค์ไปโปรดประชาชนชาวจังหวัดขอนแก่น ผ่านบ้านโสกแสง อำเภอน้ำพอง บ้านเม็งใหญ่ บ้านยางคำ อำเภอหนองเรือ และบ้านกุดเค้า อำเภอมัญจาคีรี จังหวัดขอนแก่น จึงได้พำนักจำพรรษาบริเวณนี้
ปี พ.ศ. 2476 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้จำพรรษาอยู่ที่ วัดป่าศิลาวิเวก อำเภอเมือง จังหวัดมุกดาหาร ในช่วงนี้ท่านได้ปฏิบัติธรรมกรรมฐานทำความเพียรอย่างอุกฤษฎ์ และได้รับ สามเณรถิร บุญญวรรณ เป็นศิษย์ ซึ่งต่อมาก็คือ หลวงปู่ถิร ฐิตธมฺโม หรือ พระครูสถิตธรรมวิสุทธิ์ (ถิร ฐิตธมฺโม)
ปี พ.ศ. 2479 พระอาจารย์ดี ฉนฺโน ได้มีโอกาสกราบถวายตัวเป็นศิษย์ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล และได้ออกธุดงค์ติดตามหลวงปู่ใหญ่เสาร์ตลอดมา จนกระทั่งวาระสุดท้ายที่หลวงปู่เสาร์มรณภาพ
ในปีนี้ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ได้ปรารภถึงการเดินทางกลับจังหวัดอุบลราชธานี คณะศิษย์ทั้งหลายจึงได้จัดประชุมคณะสงฆ์และร่วมทำบุญในวันมาฆบูชา ณ วัดอ้อมแก้ว หรือ วัดเกาะแก้วอัมพวัน อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ซึ่งถือเป็นภารกิจสุดท้ายของหลวงปู่ใหญ่เสาร์ที่จังหวัดนครพนมและถือเป็นการให้โอวาทครั้งสุดท้ายแก่คณะศิษย์ที่ไม่ได้เดินทางติดตามไปที่จังหวัดอุบลราชธานี การประชุมในครั้งนี้ ถือได้ว่าเป็นการประชุมพระธุดงค์กรรมฐานครั้งใหญ่ที่สุดของจังหวัดนครพนมในสมัยนั้น
คณะศิษย์ได้เดินทางติดตาม หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปพำนักที่จังหวัดอุบลราชธานี ในครั้งนั้นมีพระภิกษุสามเณรไม่น้อยกว่า 70-80 รูป หลวงปู่ใหญ่เสาร์จึงแบ่งคณะศิษย์ออกเป็นหลายกลุ่มหลายคณะ โดยมีศิษย์อาวุโสรับเป็นหัวหน้าแต่ละคณะ พร้อมทั้งกำหนดหมู่บ้านต่างๆ ที่แต่ละคณะจะไปพำนักเพื่อโปรดญาติโยมชาวเมืองอุบลราชธานี เช่น หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล ไปพำนักจำพรรษาที่บ้านข่าโคม บ้านเกิดของท่าน พระอาจารย์ทองรัตน์ กนฺตสีโล ศิษย์อาวุโสฝ่ายมหานิกาย ไปตั้งวัดจำพรรษาอยู่ที่บ้านชีทวน พระอาจารย์บุญมาก ฐิติปุญโญ ไปอยู่บ้านท่าศาลา พระอาจารย์ทอง อโสโก ไปอยู่บ้านสวนงัว และพระอาจารย์ดี ฉนฺโน ไปอยู่บ้านกุดแห่ ซึ่งเป็นบ้านของท่าน เป็นต้น