cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์
ประวัติ
ปีการศึกษา 2559 วิทยาลัยได้รับอนุญาตจากสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 1 (สพป.อบ.1) ให้เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ในประเภทวิชาพาณิชยกรรม สาขาวิชาการบัญชีและประเภทวิชาพาณิชยกรรม สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ และยังได้รับอนุญาตให้เปิดทำการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ในประเภทวิชาคหกรรม สาขาวิชาอาหารและโภชนาการและประเภทอุตสาหกรรมท่องเที่ยว สาขาวิชาการโรงแรม จำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 23 คน จำนวนผู้บริหารทั้งสิ้น 3 คน ครูบรรจุ 3 คน ครูพิเศษ 1 คน และบุคลากรทางการศึกษา 1 คน
ปีการศึกษา 2560 วิทยาลัยมีจำนวนนักศึกษาทั้งสิ้น 31 คน จำนวนผู้บริหารทั้งสิ้น 3 คน ครูบรรจุ 6 คน ครูพิเศษ 2 คน และบุคลากรทางการศึกษา 1 คน
ทำเนียบผู้อำนวยการ
2. ดร.สะอาด ศรีวรรณ  16  พฤษภาคม  2564
การสร้างวงจรรวมขนาดใหญ่มาก
การสร้างวงจรรวมขนาดใหญ่มาก (Very Large Scale Integration หรือ VLSI) เป็นกระบวนการในการสร้างวงจรรวม โดยการรวมทรานซิสเตอร์นับพันตัวให้อยู่ในชิปตัวเดียว VLSI เริ่มต้นในทศวรรษที่ 1970 เมื่อเทคโนโลยีของสารกึ่งตัวนำที่สลับซับซ้อน และเทคโนโลยีสื่อสารทั้งหลายกำลังถูกพัฒนา ไมโครโพรเซสเซอร์เป็นตัวอย่างหนึ่งของ VLSI
การพัฒนา
ชิปเซมิคอนดักเตอร์ครั้งแรกประกอบด้วยสองทรานซิสเตอร์ มีการเพิ่มทรานซิสเตอร์มากขึ้นต่อมาและเป็นผลให้มีการทำงานของแต่ละหน้าที่มากขึ้น หรือหลายๆระบบถูกรวมเข้าด้วยกันตลอดช่วงเวลา วงจรรวมตัวแรกถูกทำขึ้นประกอบด้วยอุปกรณ์เพียงไม่กี่ตัว มากสุด อาจจะมีสักสิบไดโอด, ทรานซิสเตอร์, ตัวเก็บประจุและตัวต้านทาน ทำให้เป็นไปได้ที่จะบรรจุลอจิกเกทหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งเกทลงในอุปกรณ์เดียว ตามที่เรียกกันตอนนี้ว่า เป็นการรวมวงจรขนาดเล็ก (Small Scale Integration) หรือ SSI การปรับปรุงด้านเทคนิคต่อมานำไปสู่​​อุปกรณ์ที่มีหลายร้อยลอจิกเกทที่เรียกว่าการรวมวงจรขนาดกลาง (Medium Scale Integration) หรือ MSI การปรับปรุงเพิ่มเติม จะนำไปสู่ ​​การรวมวงจรขนาดใหญ่ (Large Scale Integration) หรือ LSI  คือระบบที่มีอย่างน้อยหนึ่งพันลอจิกเกท เทคโนโลยีในปัจจุบันได้ขยายออกไปไกลจากจุดนี้ไปแล้ว และไมโครโปรเซสเซอร์ในปัจจุบันมีหลายล้านลอจิกเกทและพันล้านของ ทรานซิสเตอร์เดี่ยวๆ
ครั้งหนึ่ง มีความพยายามที่จะตั้งชื่อและปรับระดับต่างๆของการรวมกลุ่มขนาดใหญ่ที่สูงกว่า VLSI คำเช่นการสร้างวงจรรวมขนาดยิ่งใหญ่ (Ultra Large Scale Integration) หรือ ULSI ถูกนำมาใช้ แต่จำนวนมากของเกทและทรานซิสเตอร์ที่มีอยู่ใน อุปกรณ์ที่พบนำมาซึ่งความแตกต่างในการโต้แย้ง คำที่สูงกว่า VLSI จึงไม่ได้นำมาใช้งาน อย่างแพร่หลาย
ณ ต้นปี 2008 ตัวประมวลผลที่มีทรานซิสเตอร์เป็นพันล้านตัวได้ถูกใช้ในเชิงพาณิชย์ เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นขณะที่การผลิตเซมิคอนดักเตอร์ขั้นสูงจากรุ่นที่แล้ว ของกระบวนการ 65 นาโนเมตร  การออกแบบในปัจจุบัน แตกต่างจากอุปกรณ์ที่เก่าแก่ที่สุด ที่ ใช้ระบบอัตโนมัติที่ครอบคลุมการออกแบบและการสังเคราะห์ตรรกะอัตโนมัติที่จะใช้วางตัวทรานซิสเตอร์ ที่ช่วยให้ความซับซ้อนในการทำงานของตรรกะที่สูงขึ้น  บางบล็อกตรรกะที่มีประสิทธิภาพสูง เช่นเซลล์ SRAM (Static random-access memory) ยังได้รับการออกแบบด้วยมือ เพื่อให้แน่ใจว่ามีประสิทธิภาพสูงสุด เทคโนโลยี VLSI อาจจะย้ายไปยัง งานสร้างขนาดเล็กลงไปอีกต่อไป ด้วยการเปิดตัวของเทคโนโลยี NEMS (Nanoelectromechanical systems)
การออกแบบโครงสร้าง
การออกแบบโครงสร้างของ VLSI เป็นวิธีการแบบแยกส่วนที่มีต้นตอมาจาก Carver Mead และ Lynn Conway เพื่อการประหยัดพื้นที่ชิป โดยการลดพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างการผลิต สิ่งนี้สามารถทำได้โดยการจัดเตรียมซ้ำๆของบล็อกแมโครสี่เหลี่ยม ซึ่งสามารถเชื่อมต่อโดยการเดินสายให้ติดกัน ตัวอย่างเช่นมีการแบ่งรูปแบบของตัว adder ให้อยู่ในแถวของเซลล์ ชิ้นบิตเท่าๆกัน ในการออกแบบที่ซับซ้อน โครงสร้างนี้อาจจะทำได้โดยการลำดับชั้นการทำ nesting
การออกแบบโครงสร้าง VLSI ได้รับความนิยมในช่วงต้นปี 1980 แต่สูญเสียความนิยมในภายหลัง เพราะการถือกำเนิดของการจัดวางและเครื่องมือการกำหนดเส้นทางทำให้เกิด การสูญเสียจำนวนมากของพื้นที่โดยการกำหนดเส้นทาง ซึ่งเป็นที่ยอมทนรับเพราะความคืบหน้าของกฎของมัวร์ เมื่อมีการแนะนำภาษาคำอธิบายฮาร์ดแวร์ KARL ในกลางช่วงปี 1970, Reiner Hartenstein ประกาศคำว่า "การออกแบบโครงสร้าง VLSI" (เดิมเป็น "การออกแบบโครงสร้าง LSI ") สะท้อนวิธี การเขียนโปรแกรมโครงสร้างของ Edsger Dijkstra โดยขั้นตอนการทำ nesting เพื่อหลีกเลี่ยงโปรแกรมโครงสร้างสปาเก็ตตี้ที่วุ่นวาย
ตำบลตลาดไทร (อำเภอประทาย)
การปกครอง
ตำบลตลาดไทร แบ่งการปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน คือ
สกุลพริกนก
สกุลพริกนก หรือ Orophea เป็นสกุลของพืชในวงศ์ Annonaceae ตัวอย่างของพืชในสกุลนี้ได้แก่:
ลูเซนา (เมืองในประเทศฟิลิปปินส์)
นครลูเซนา, (ตากาล็อก: Lungsod ng Lucena) หรือ ลูเซนาซิตี เป็นนครที่มีความหนาแน่นในเขตคาลาบาร์โซน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 266,248 คน
ลูเซนา เป็นนครศูนย์กลางของจังหวัดเกซอน และปกครองอย่างเป็นอิสระ แต่จะถูกรวมอยู่ในจังหวัดด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์และสถิติ
เอเดรียน เคอร์รี
เอเดรียน เคอร์รี คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 1 ของรายการอเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
อ้างอิง
1982
X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์
X-เม็น ดาร์ก ฟีนิกซ์ (X-Men: Dark Phoenix) หรือบางแห่งเรียกว่า ดาร์ก ฟีนิกซ์ (Dark Phoenix) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่สัญชาติอเมริกันปี พ.ศ. 2562 ที่สร้างจากตัวละครเอ็กซ์เมนของมาร์เวลคอมิกส์ เป็นภาคต่อของ X-เม็น อะพอคคาลิปส์ ในปี พ.ศ. 2559 เป็นภาคที่ 7 และภาคสุดท้ายของภาพยนตร์ซีรีส์ X-Men และภาคที่สิบสองโดยรวม ภาพยนตร์เรื่องนี้เขียนบท, ร่วมอำนวยการสร้าง และกำกับการแสดงโดย ไซมอน คินเบิร์ก (ในผลงานการกำกับเรื่องแรกของเขา) และนำแสดงโดย เจมส์ แม็กอะวอย, มิชชาเอล ฟัสเบ็นเดอร์, เจนนิเฟอร์ ลอว์เรนซ์, นิโคลัส เฮาลต์, โซฟี เทอร์เนอร์, ไท เชอริแดน, อเล็กซานดรา ชิปป์ และเจสสิก้า แชสเทน ใน ดาร์ก ฟีนิกซ์ เหล่า X-Men ถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับพลังเต็มที่ของฟีนิกซ์หลังจากภารกิจในอวกาศผิดพลาด
จอมนางวังต้องห้าม 2
จอมนางวังต้องห้าม 2 (Palace II) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2555 เป็นละครภาคที่ 2 ของละครชุด "จอมนางวังต้องห้าม" เป็นภาคต่อจากละครเรื่อง จอมนางวังต้องห้าม นำแสดงโดย หยวน ซานซาน,มิคกี้ เหอ ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่องเหอหนานทีวีในจีน ละครเรื่องนี้มีภาคจบคือ จอมนางวังต้องห้าม 3
กลุ่มทีซีซี
กลุ่มไทยเจริญคอร์ปอเรชั่น (Thai Charoen Corporation Group) หรือ กลุ่มทีซีซี (TCC Group) ("ทีซีซี" นอกจากย่อมาจาก Thai Charoen Corporation แล้ว ยังย่อมาจากชื่อผู้ร่วมก่อตั้ง 3 คน ประกอบด้วย ที คือ เถลิง เหล่าจินดา, ซี คือ จุล กาญจนลักษณ์, ซี คือ เจริญ สิริวัฒนภักดี) เป็นกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่งของประเทศไทย ก่อตั้งโดยเจริญ และวรรณา สิริวัฒนภักดี เริ่มต้นจากธุรกิจขนาดเล็กเมื่อปี พ.ศ. 2503 และขยายตัวเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ โดยมีบริษัท ทีซีซี โฮลดิ้ง จำกัด เป็นผู้ดูแลภาพรวมของกลุ่มธุรกิจทั้งหมด
ประเทศเนเธอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเนเธอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ทะเลไอโอเนียน
ทะเลไอโอเนียน (Ionian Sea) อยู่บริเวณตอนกลางของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี และทางตะวันตกของประเทศกรีซ ทะเลไอโอเนียนเป็นบริเวณจุดที่ลึกที่สุดของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีความลึกประมาณ 2,290 เมตร
อีวาน ไซเซฟ
อีวาน ไซเซฟ (Ivan Zaytsev 2 ตุลาคม ค.ศ. 1988 –) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวอิตาลีเชื้อสายรัสเซีย ผู้ทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรวีซี ดีนาโมมอสโก
ชีวิตส่วนตัว
อีวานเกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1988 ในสโปเลโต ประเทศอิตาลี เขาลูกชายของเวียเชสลาฟ ไซเซฟ เป็นอดีตเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิกในกีฬาวอลเลย์บอล ส่วนแม่ของเขาอีรีนา ปอซดเนียโควา เป็นอดีตนักกีฬาว่ายน้ำ อีวานมีพี่สาว 1 คน คือ แอนนา (เกิดปี ค.ศ. 1975) พี่สาวของเขาแต่งงานในปี ค.ศ. 1993 และยังมีสัญชาติอิตาลีอยู่
ในปี ค.ศ. 2013 ไซเซฟ ได้แต่งงานกับแอชริง สิร็อคกี และเมื่อวันที่ 31 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ภรรยาของเขาได้ให้กำเนิดลูกชายพวกเขาตั้งชื่อว่า อเล็กซานเดอร์ (ซาชา)
สโมสร
เขาเริ่มต้นอาชีพของเขาด้วยการเป็นตัวเซ็ต หลังนั้นเขาได้เปลี่ยนไปเล่นตำแหน่งตัวตีด้านนอก สโมสรแรกของเขาคือ แอร์เรเปอา-ลุยจีบักกี.อีเต เปรูจา เขาเล่นได้ 2 ฤดูกาล หลังจากนั้นเขาย้ายไปสโมสรเอมเมโรมาวอลเลย์ ในฤดูกาล 2007/2008 เขาเล่นให้กับสโมสรอันเดรโอลีลาตีนา จากนั้นเขาก็กลับมาเล่นให้กับสโมสรเอมเมโรมาวอลเลย์ และในปี ค.ศ. 2012 ไซเซฟเซ็นสัญญากับลูเบบันกามาเชราตา ไซเซฟได้แชมป์อิตาเลียนซูเปอร์คัพในปี ค.ศ. 2012 และ อิตาเลียนแชมเปียนชิพ 2013/2014 เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 เขาได้ประกาศออกจากโมสรลูเบ จากนั้น 2 ฤดูกาล เขาได้เล่นให้กับสโมสรในรัสเซีย สโมสรวีซี ดีนาโมมอสโก
ทีมชาติ
ไซเซฟ ได้เข้าร่วมทีมชาติอิตาลีในปี ค.ศ. 2008 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนทีมชาติอิตาลีในการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป 2013 ไซเซฟได้รับรางวัลเสิร์ฟยอดเยี่ยมของการแข่งขัน ไซเซฟเป็นผู้ทำคะแนนหลักและเป็นหัวหน้าทีมในช่วงการแข่งขันเวิลด์ลีก 2014 และเขาได้เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการพาทีมชาติอิตาลีเข้ารับเหรียญทองแดง ในปี ค.ศ. 2014 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก 2014 ที่จัดขึ้นในประเทศโปแลนด์ เขาได้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมในรอบแรก แต่ในระหว่างการแข่งขันกับทีมชาติสหรัฐอเมริกา ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ดังนั้นจึงทำให้เขาไม่ได้ช่วยทีมในรอบที่ 2 เพราะเขาไม่สามารถเล่นได้
เรืองอุไร กุศลาสัย
ศาสตราจารย์พิเศษ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันทน์ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2463 – 31 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นนักเขียน นักแปล ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประเทศอินเดีย มีชื่อเสียงจากหนังสือและบทความเกี่ยวกับประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นผลงานร่วมกับกรุณา กุศลาสัย ซึ่งเป็นสามี ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2544 ศาสตราจารย์พิเศษ เรืองอุไร กุศลาสัย ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติเป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ.2560
เรืองอุไร กุศลาสัย เดิมชื่อ อุไร หิญชีระนันทน์ เกิดที่ตำบลศิริราช อำเภอบางกอกน้อย จังหวัดธนบุรี เป็นบุตรีของอำมาตย์ตรี พระสอนถูกระบอบ (เรือง หิญชีระนันทน์) กับนางบุญเรือน สอนถูกระบอบ (สกุลเดิม สิงหบุระอุดม) ต่อมาพระสารประเสริฐ (ตรี นาคะประทีป) เปลี่ยนให้เป็น "เรืองอุไร" เมื่อ พ.ศ. 2485 จบการศึกษาจากโรงเรียนสตรีวัดระฆัง โรงเรียนเบญจมราชาลัย และคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และรับราชการครูที่โรงเรียนฝึกหัดครูมัธยม (สถาบันราชภัฏจันทรเกษม) และโรงเรียนบพิตรภิมุข จนกระทั่งเกษียณอายุ
เรืองอุไร สมรสครั้งแรกโดยเปลี่ยนมาใช้ชื่อสกุลเป็น เรืองอุไร จูตะเสน แต่ต่อมาได้สมรสครั้งที่สองกับกรุณา กุศลาสัย ตั้งแต่ พ.ศ. 2492 จนกระทั่งสามีเสียชีวิต ทั้งสองมีบุตร-ธิดาด้วยกันสองคนคือ พันโทหญิง ทันตแพทย์หญิง อังศิกา และกัมปนาท กุศลาสัย
เรืองอุไร เสียชีวิตในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2561 เมื่อเวลา 06.00 น. ด้วยโรคชราที่บ้านพักส่วนตัว สิริอายุ 97 ปี
ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า
ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า (Electromagnetism) เป็นสาขาหนึ่งของวิชาฟิสิกส์ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา แรงแม่เหล็กไฟฟ้า ซึ่งเป็นปฏิสัมพันธ์ทางกายภาพชนิดหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างอนุภาคใด ๆ ที่มีประจุไฟฟ้า แรงแม่เหล็กไฟฟ้านั้นถูกส่งผ่านโดยสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (Electromagnetic field) ที่ประกอบไปด้วยสนามไฟฟ้า และสนามแม่เหล็ก  และเป็นต้นเหตุของการแผ่รังสีแม่เหล็กไฟฟ้าเช่นแสง  แรงแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นหนึ่งในสี่ปฏิสัมพันธ์พื้นฐาน (เรียกอีกแบบเป็น แรง) ในธรรมชาติ อีกสามแรงพื้นฐานได้แก่ อันตรกิริยาอย่างเข้ม, อันตรกิริยาอย่างอ่อน และแรงโน้มถ่วง
แม่เหล็กไฟฟ้ามาจากภาษาอังกฤษ electromagnet คำนี้ป็นรูปแบบผสมของคำภาษากรีกสองคำได้แก่ ἤλεκτρον (ēlektron) หมายถึง อิเล็กตรอน และ μαγνῆτιςλίθος (magnētis lithos) ซึ่งหมายถึง "หินแม่เหล็ก" ซึ่งเป็นแร่เหล็กชนิดหนึ่ง ปรากฏการณ์แม่เหล็กไฟฟ้าถูกนิยามในความหมายของแรงแม่เหล็กไฟฟ้า บางครั้งถูกเรียกว่าแรงลอเรนซ์ ซึ่งประกอบด้วยทั้งไฟฟ้าและแม่เหล็กในฐานะที่เป็นสององค์ประกอบของปรากฏการณ์เดียวกัน
แรงแม่เหล็กไฟฟ้ามีบทบาทสำคัญในการกำหนดคุณสมบัติภายในของวัตถุส่วนใหญ่ที่พบในชีวิตประจำวัน สสารทั่วไปจะได้รูปของมันจากผลของแรงระหว่างโมเลกุล (Intermolecular force) ของโมเลกุลแต่ละตัวในสสาร แรงแม่เหล็กไฟฟ้าระหว่างนิวเคลียสและอิเล็กตรอนยึดเหนี่ยวอิเล็กตรอนตามกลไกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเข้ากับวงโคจรรอบนิวเคลียส และยึดเหนี่ยวอะตอมไว้ด้วยกันซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของโมเลกุล แรงแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นตัวการให้เกิดพันธะเคมีระหว่างอะตอมทำให้เกิดโมเลกุลและแรงระหว่างโมเลกุล กระบวนการนี้จะควบคุมกระบวนการที่เกี่ยวข้องทั้งหลายในทางเคมีซึ่งเกิดขึ้นจากการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างอิเล็กตรอนในวงโคจรของอะตอมหนึ่งกับอิเล็กตรอนอื่นในวงโคจรของอะตอมที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งจะถูกกำหนดโดยการปฏิสัมพันธ์ระหว่างแรงแม่เหล็กไฟฟ้ากับโมเมนตัมของอิเล็กตรอนเหล่านั้น
มีคำอธิบายของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทางคณิตศาสตร์จำนวนมาก ในไฟฟ้าพลศาสตร์แบบคลาสสิก (classical electrodynamics) สนามไฟฟ้าจะอธิบายถึงศักย์ไฟฟ้าและกระแสไฟฟ้า ในกฎของฟาราเดย์ สนามแม่เหล็กจะมาพร้อมกับการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าและแม่เหล็ก, และสมการของแมกซ์เวลจะอธิบายว่า สนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กถูกสร้างขึ้นได้อย่างไร มีการเปลี่ยนแปลงซึ่งกันและกันอย่างไร และมีการเปลี่ยนแปลงโดยประจุและกระแสได้อย่างไร
นัยยะทางทฤษฎีของแม่เหล็กไฟฟ้า โดยเฉพาะการสถาปนาความเร็วของแสงที่ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติของ "ตัวกลาง" การกระจายคลื่น ((ความสามารถในการซึมผ่าน (permeability) และแรงต้านสนามไฟฟ้า) นำไปสู่​​การพัฒนาทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษโดย อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ในปี 1905
แม้ว่าแรงแม่เหล็กไฟฟ้าถือเป็นหนึ่งในสี่แรงพื้นฐาน แต่ที่ระดับพลังงานสูงอันตรกิริยาอย่างอ่อนและแรงแม่เหล็กไฟฟ้าถูกรวมเป็นสิ่งเดียวกัน เช่นในประวัติศาสตร์ของจักรวาลในช่วงยุคควาร์ก อันตรกิริยาไฟฟ้าอ่อน (Electroweak interaction) จะหมายถึงแรง(แม่เหล็ก)ไฟฟ้า + (อันตรกิริยาอย่าง)อ่อน
ประวัติของทฤษฎี
แต่เดิม ไฟฟ้าและแม่เหล็กถูกคิดว่าเป็นสองแรงแยกออกจากกัน ความคิดนี้เปลี่ยนไปเมื่อหนังสือชื่อ A Treatise on Electricity and Magnetism ของเจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ ถูกพิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1873 บ่งว่า ปฏิสัมพันธ์ของประจุบวกและประจุลบถูกควบคุมโดยแรงเดียว ผลของการปฏิสัมพันธ์ทำให้เกิดผลกระทบสี่เรื่องหลัก ๆ ผลกระทบเหล่านี้สามารถสาธิตให้ดูได้จากการทดลอง ดังนี้
ในขณะที่ฮันส์ คริสเทียน เออร์สเตด กำลังเตรียมการสอนในตอนเย็นของวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1820 เขาได้สังเกตเห็นสิ่งน่าแปลกใจบางอย่าง เขาสังเกตเห็นเข็มทิศขยับออกจากทิศเหนือเมื่อกระแสไฟฟ้าจากแบตเตอรีที่เขาใช้อยู่ถูกปิดหรือเปิด การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เขามั่นใจว่าสนามแม่เหล็กถูกแผ่ออกมาจากทุกด้านของลวดที่มีกระแสไหลผ่าน เหมือนกับที่แสงและความร้อนแผ่รังสีออกมา และเป็นการยืนยันความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างไฟฟ้าและอำนาจแม่เหล็ก
การค้นพบของเออร์สเตดมีผลทำให้มีการค้นคว้าในกลุ่มนักวิทยาศาสตร์กันอย่างมากมายในเรื่อง พลศาสตร์ไฟฟ้า หรืออิเล็กโทรไดนามิกส์ (electrodynamics; การปฏิสัมพันธ์ระหว่างไฟฟ้าและแม่เหล็ก) สาขานี้มีอิทธิพลต่อนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศสชื่อ อ็องเดร-มารี อ็องแปร์ ที่พัฒนารูปแบบทางคณิตศาสตร์แบบเดียวเพื่อแสดงอำนาจแม่เหล็กระหว่างตัวนำหลายตัวที่มีกระแสไหลผ่าน การค้นพบของเออร์สเตดยังเป็นก้าวสำคัญในการทำให้กรอบความคิดเกี่ยวกับพลังงานเป็นหนึ่งเดียว
การเป็นหนึ่งเดียวนี้ซึ่งถูกสังเกตการณ์โดยไมเคิล ฟาราเดย์ ขยายเพิ่มเติมโดยเจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ และสูตรบางส่วนถูกสร้างขึ้นมาโดยโอลิเวอร์ เฮฟวีไซด์ และไฮน์ริช เฮิร์ตซ์ เป็นความสำเร็จที่สำคัญสำหรับฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ในศตวรรษที่ 19 และส่งผลกระทบอย่างกว้างไกล หนึ่งในนั้นก็คือความเข้าใจในธรรมชาติของแสง ต่างจากสิ่งที่ถูกนำเสนอในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าในขณะนั้น แสงและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าอื่น ๆ ในปัจจุบันถูกมองว่าอยู่ในรูปของปริมาณที่แน่นอน เป็นสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่กระจายออกไปด้วยตัวเองในรูปคลื่นแกว่งไปมาซึ่งถูกเรียกว่าโฟตอน ความถี่ในการแกว่งที่ต่างกันทำให้เกิดรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในรูปแบบที่แตกต่างกัน จากคลื่นวิทยุที่มีความถี่ต่ำสุด แสงมองเห็นได้ทีมีความถี่ขนาดกลาง ไปจนถึงรังสีแกมมาทีมีความถี่สูงสุด
เออร์สเตดไม่ใช่คนเดียวที่ทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างไฟฟ้ากับแม่เหล็ก ในปี ค.ศ. 1802 จาน โดเมนิโก โรมัญโญซี นักวิชาการกฎหมายชาวอิตาลี ขยับเข็มแม่เหล็กด้วยแท่งโวลตา (voltaic pile) ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าการจัดเตรียมการทดลองจริง ๆ เป็นเช่นไร หรือมีกระแสไหลผ่านเข็มหรือไม่ การค้นพบถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์อิตาลีในปี ค.ศ. 1802 แต่ถูกกลุ่มนักวิทยาศาสตร์มองข้ามไปในสมัยนั้น เพราะโรมัญโญซีไม่ได้อยู่ในกลุ่มสังคมนั้น
(ค.ศ. 1735) การเชื่อมโยงระหว่างไฟฟ้าและแม่เหล็กที่มีมาก่อนและมักถูกมองข้ามนั้นถูกบันทึกไว้โดย ดร. คุกสัน ในบันทึกนั้นกล่าวว่า:"A tradesman at Wakefield in Yorkshire, having put up a great number of knives and forks in a large box ... and having placed the box in the corner of a large room, there happened a sudden storm of thunder, lightning, &c. ... The owner emptying the box on a counter where some nails lay, the persons who took up the knives, that lay on the nails, observed that the knives took up the nails. On this the whole number was tried, and found to do the same, and that, to such a degree as to take up large nails, packing needles, and other iron things of considerable weight ..." "แปล: พ่อค้าคนหนึ่งที่ยอร์คเชียร์ หลังจากได้ใส่มีดและส้อมจำนวนมากลงในกล่องใหญ่ ... และได้วางกล่องไว้ในมุมของห้องขนาดใหญ่ ทันใดก็ได้มีพายุฟ้าผ่า ฟ้าแลบ ฯลฯ ... เจ้าของได้เทของลงบนโต๊ะซึ่งมีตะปูนอนอยู่ คนที่หยิบมีดซึ่งนอนอยู่บนตะปูขึ้นมา จะพบว่าตะปูติดมีดขึ้นมาด้วย พวกเขาได้ลองทำอย่างนี้กับที่เหลือ และพบว่าเป็นเช่นเดียวกัน และนั่นเป็นถึงว่าสามารถยกตะปูขนาดใหญ่ เข็มเย็บห่อผ้าใบ และวัตถุน้ำหนักพอใช้ได้อื่น ๆ ที่ทำด้วยเหล็ก ..." เอ็ดมันด์ เทย์เลอร์ วิตทิเกอร์ (E. T. Whittaker) เสนอในปี ค.ศ.1910 ว่าเหตุการณ์นี้เป็นต้นเหตุให้ "สายฟ้าถูกถือว่ามีพลังที่ทำให้เหล็กกล้าเป็นแม่เหล็ก และแน่นอนว่านี่นำพาให้แฟรงก์ลินพยายามทำให้เข็มเย็บผ้าเป็นแม่เหล็กด้วยการปล่อยประจุของขวดแก้วไลเดนในปี ค.ศ. 1751" ("credited with the power of magnetizing steel; and it was doubtless this which led Franklin in 1751 to attempt to magnetize a sewing-needle by means of the discharge of Leyden jars." )
สนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก
เราอาจเข้าใจสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในรูปของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก อนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าจะสร้างสนามไฟฟ้า และทำให้เกิดแรงไฟฟ้าขึ้น แรงนี้ทำให้เกิดไฟฟ้าสถิต และทำให้เกิดการไหลของประจุไฟฟ้า (กระแสไฟฟ้า) ในตัวนำขึ้น ขณะเดียวกัน อนุภาคที่มีประจุไฟฟ้าที่เคลื่อนที่ จะสร้างสนามแม่เหล็ก และทำให้เกิดแรงแม่เหล็กต่อวัตถุที่เป็นแม่เหล็ก ตัวอย่างเช่นเมื่ออิเล็กตรอนหรือกระแสไฟฟ้าไหลผ่านลวดตัวนำหรือสายไฟจะปรากฏสนามแม่เหล็กขึ้นรอบ ๆ ทำให้เข็มทิศที่วางใกล้สายไฟจะเบนไปทางอื่นที่ไม่ใช่ขั้วแม่เหล็กเหนือ คำว่า "แม่เหล็กไฟฟ้า" มาจากข้อเท็จจริงที่ว่า สนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กไม่สามารถแยกออกจากกันได้ ถ้ากฎของฟิสิกส์จะเหมือนกันใน ทุก กรอบอ้างอิงเฉื่อย (Inertia frame of reference) การเปลี่ยนแปลงสนามแม่เหล็ก ทำให้เกิดสนามไฟฟ้า (เรียกว่าการเหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้า ปรากฏการณ์นี้เป็นพื้นฐานของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและมอเตอร์ไฟฟ้านั่นเอง) ในทางกลับกัน การเปลี่ยนแปลงสนามไฟฟ้า ก็ทำให้เกิดสนามแม่เหล็ก
เนื่องจาก สนามทั้งสองไม่สามารถแยกจากกันได้ จึงควรรวมให้เป็นอันเดียวกัน เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ เป็นผู้รวมสนามไฟฟ้ากับสนามแม่เหล็กเข้าด้วยกันด้วยสมการทางคณิตศาสตร์ เพียงสี่สมการ ที่เรียกว่า สมการของแมกซ์เวลล์ ทำให้เกิดการพัฒนาฟิสิกส์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นอย่างมาก และนำไปสู่ความเข้าใจในเรื่องต่าง ๆ ตัวอย่างเช่น แสงนั้น อธิบายได้ว่าเป็นการสั่นของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่แผ่กระจายออกไป หรือเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านั่นเอง ความถี่ของการสั่นที่แตกต่างกันทำให้เกิดรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่แตกต่างกัน เช่น คลื่นวิทยุเกิดจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำ แสงที่มองเห็นได้เกิดจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ปานกลาง รังสีแกมมาเกิดจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูง
ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้ามีส่วนสำคัญที่ทำให้เกิด ทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในปี ค.ศ. 1905
อันตรกิริยาพื้นฐาน
แรงแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นหนึ่งในสี่แรงพื้นฐาน แรงอื่น ๆ มี: แรงอื่น ๆ ทั้งหมด เช่นแรงเสียดทาน และแรงสัมผัส เป็นแรงที่เกิดมาจากทั้งสี่แรงพื้นฐานนั้น
แรงแม่เหล็กไฟฟ้ามีบทบาทสำคัญในปรากฏการณ์ทุก ๆ อันที่พบเจอในชีวิตประจำวันที่มีขนาดเหนือนิวเคลียร์ ยกเว้นความโน้มถ่วง ถ้าพูดแบบกว้าง ๆ แรงทุกอันที่มีการปฏิสัมพันธ์ระหว่างอะตอมสามารถอธิบายได้ด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้าที่กระทำระหว่างนิวเคลียสของอะตอมกับอิเล็กตรอนของอะตอมที่มีประจุไฟฟ้า แรงแม่เหล็กไฟฟ้ายังอธิบายวิธีการที่อนุภาคแบกโมเมนตัมด้วยการเคลื่อนที่ของมันด้วย ซึ่งนี่รวมไปถึงแรงที่รู้สึกใน "การดัน" หรือ "การดึง" วัตถุวัสดุทั่วไปที่เป็นผลมาจากแรงระหว่างโมเลกุลที่กระทำระหว่างโมเลกุลในร่างกายและในวัตถุนั้น ๆ แรงแม่เหล็กไฟฟ้าก็ยังมีบทบาทในปรากฏการณ์ทางเคมีทุกรูปแบบ
พลศาสตร์ไฟฟ้าดั้งเดิม
ในปี พ.ศ. 2143 วิลเลียม กิลเบิร์ตเสนอในงานของเขา ‘’De Magnete’’ (เด มักเนเต, ว่าด้วยแม่เหล็ก) ว่าไฟฟ้าและแม่เหล็ก แม้ทั้งสองจะสามารถดึงดูดหรือผลักวัตถุ แต่เป็นปรากฏการณ์ที่ต่างกัน กะลาสีเรือได้สังเกตเห็นว่าสายฟ้าผ่ามีความสามารถรบกวนเข็มทิศ การเชื่อมโยงระหว่างสายฟ้าและไฟฟ้ายังไม่ถูกยืนยันจนกระทั่งการทดลองในปี พ.ศ. 2295 ที่เสนอโดยเบนจามิน แฟรงคลิน หนึ่งในบุคคลแรก ๆ ที่ค้นพบและตีพิมพ์การเชื่อมโยงระหว่างกระแสไฟฟ้าที่มนุษย์สร้างและแม่เหล็กคือโรมัญโญซี ผู้ซึ่งในปี พ.ศ. 2345 สังเกตว่าเมื่อเชื่อมต่อสายไฟกับแท่งโวลตา เข็มทิศที่อยู่ใกล้ ๆ จะกันเห แต่ปรากฏการณ์นี้ไม่เป็นที่รู้จักจนถึงปี พ.ศ. 2363 เมื่อเออร์เสตดปฏิบัติการทดลองที่คล้าย ๆ กัน งานของเออร์สเตดมีอิทธิพลต่อแอมแปร์ให้สร้างทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งวางเรื่องนี้บนรากฐานของคณิตศาสตร์
ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าหนึ่ง เรียกว่าทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิม ถูกพัฒนาโดยนักฟิสิกส์หลากหลายคนในช่วงปี พ.ศ. 2363 ถึง 2416 โดยถึงจุดสูงสุดในงานตีพิมพ์ A Treatise on Electricity and Magnetism (ศาสตรนิพนธ์ว่าด้วยไฟฟ้าและแม่เหล็ก) โดยเจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ ซึ่งรวมการพัฒนาก่อนหน้าเป็นทฤษฎีหนึ่งทฤษฎี และค้นพบธรรมชาติความเป็นแม่เหล็กไฟฟ้าของแสง ในทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิม พฤติกรรมของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าถูกอธิบายโดยชุดของสมการที่เรียกว่าสมการของแมกซ์เวลล์ และแรงแม่เหล็กไฟฟ้าถูกกำหนดโดยแรงลอเรนซ์
หนึ่งในความประหลาดของทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิมคือมันยากที่จะเข้ากับกลศาสตร์ดั้งเดิม แต่สอดคล้องกับทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ตามสมการของแมกซ์เวลล์ อัตราเร็วของแสงในสุญญากาศเป็นค่าคงตัวสากลที่ขึ้นอยู่กับแค่แรงต้านสนามไฟฟ้าและความสามารถในการซึมผ่านของปริภูมิเสรี นี่ละเมิดความไม่แปรเปลี่ยนแบบกาลิเลโอ (galilean invariance) ซึ่งเป็นเสาหลักที่มีมายาวนานของกลศาสตร์ดั้งเดิม วิธีหนึ่งที่จะปรองดองทฤษฎีสองทฤษฎีนี้ (แม่เหล็กไฟฟ้าและกลศาสตร์ดั้งเดิม) คือต้องสมมุติการมีอยู่ของอากาศธาตุนำแสง (luminiferous aether) ซึ่งแสงแพร่กระจายและถ่ายทอดผ่าน แต่ความพยายามผ่านการทดลองต่อ ๆ มาล้มเหลวที่จะตรวจจับการมีอยู่ของอากาศธาตุนั้น หลังจากการช่วยเหลือที่สำคัญของแฮ็นดริก โลเรินตส์ และอ็องรี ปวงกาเร ในปี พ.ศ. 2448 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ แก้ปัญหานี้ด้วยการนำเสนอทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ ซึ่งแทนที่จลนศาสตร์ดั้งเดิมด้วยทฤษฎีจลนศาสตร์ใหม่ซึ่งสอดคล้องกับทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิม (ข้อมูลเพิ่มเติมเชิญอ่าน ประวัติทฤษฎีสัมพันธภาพพิเศษ (history of special relativity))
นอกจากนั้น ทฤษฎีสัมพันธภาพบอกเป็นนัยว่าในกรอบอ้างอิงที่เคลื่อน สนามแม่เหล็กจะแปลงเป็นสนามที่มีส่วนประกอบไฟฟ้าที่ไม่เป็นศูนย์ และกลับกันสนามไฟฟ้าที่เคลื่อนจะแปลงเป็นส่วนประกอบแม่เหล็กที่ไม่เป็นศูนย์ ดังนั้นเป็นการแสดงอย่างหนักแน่นว่าปรากฏการณ์ทั้งสองเป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน จากนี่จึงเรียกว่า “ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า” (ข้อมูลเพิ่มเติมเชิญอ่าน ทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิมและทฤษฎีสัมพันธภาพพิเศษ (classical electromagnetism and special relativity) และการบัญญัติแปรปรวนร่วมเกี่ยวของทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้าดั้งเดิม (covariant formulation of classical electromagnetism))
การขยายสู่ปรากฏการณ์ไม่เชิงเส้น
สมการของแมกซ์เวลล์เป็น เชิงเส้น นั่นคือการเปลี่ยนแปลงในแหล่งกำเนิด (ประจุและกระแส) มีผลเป็นการเปลี่ยนแปลงที่แปรผันตามในสนาม พลวัตไม่เชิงเส้น (nonlinear system) สามารถอุบัติขึ้นเมื่อสนามแม่เหล็กไฟฟ้าจับคู่เชื่อมกับสสารที่ปฏิบัติตามกฏพลวัตไม่เชิงเส้น นี่ถูกศึกษาเช่นในวิชาพลศาสตร์ของไหลแม่เหล็ก (magnetohydrodynamics) ซึ่งรวมสมการของแมกซ์เวลล์กับสมการนาเวียร์-สโตกส์
กรุณา กุศลาสัย
กรุณา กุศลาสัย (10 พฤษภาคม พ.ศ. 2463 - 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552) เป็นนักเขียนบทความและสารคดี เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภารตวิทยา กรุณาได้รับรางวัลศรีบูรพาปี พ.ศ. 2538, รางวัลนราธิปปี พ.ศ. 2544 และได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2546 ผลงานที่มีชื่อเสียงคือผลงานแปลกวีนิพนธ์ "คีตาญชลี" ของรพินทรนาถ ฐากูร และอัตชีวประวัติ ชื่อเรื่อง "ชีวิตที่เลือกไม่ได้"
ประวัติ
กรุณา กุศลาสัย เดิมชื่อ นายกิมฮง แซ่โค้ว เกิดในเรือกระแชง หน้าวัดตะแบก ตำบลแควใหญ่ อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ บิดามารดามีเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว มีอาชีพค้าขายทางเรือ แต่เสียชีวิตเมื่อกรุณายังเด็ก จึงเติบมาโดยการเลี้ยงดูของน้าสาว เมื่อน้าสาวเสียชีวิตจึงได้ไปบวชเป็นสามเณร เมื่อ พ.ศ. 2476 เมื่ออายุ 13 ปี ในโครงการ "พระภิกษุสามเณรใจสิงห์" ของพระโลกนาถ พระสงฆ์ชาวอิตาลี เพื่อนำภิกษุสามเณรจากประเทศไทย พม่า ศรีลังกา ไปศึกษาอบรมที่ประเทศอินเดีย
กรุณามีโอกาสได้ศึกษาภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภาษาอังกฤษจนเชี่ยวชาญ สอบภาษาฮินดีได้ที่ 1 ของอินเดีย ได้รับทุนการศึกษาจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต เมื่ออายุเพียง 18 ปี และเริ่มเขียนข่าวและบทความ ส่งมาตีพิมพ์ในประเทศไทย ในวารสาร ธรรมจักษุ พุทธศาสนา และ ประชาชาติ ใช้นามปากกา "สามเณรไทยในสารนาถ" จากนั้นได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวิศวภารติในเมืองศานตินิเกตัน รัฐเบงกอลตะวันออก เมื่อ พ.ศ. 2482
เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง สามเณรกรุณาถูกจับเป็นเชลยศึก เนื่องจากเป็นพลเมืองไทยซึ่งเป็นประเทศคู่สงครามกับอังกฤษในฐานะบริติชราช และถูกจองจำในค่ายกักกันที่นิวเดลีพร้อมทั้งพระโลกนาถและเฟื้อ หริพิทักษ์ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ในขณะนั้น กรุณาได้ลาสิกขาบท และพบรักกับโยโกะ โมริโมโตะ เชลยชาวญี่ปุ่นในค่ายเดียวกัน แต่ทั้งคู่ได้แยกจากกันหลังสงครามสงบ
ขณะทำงานอยู่ที่สถานทูตอินเดีย กรุณา กุศลาศัย เคยเป็นผู้แทนของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม เพื่อเดินทางไปสร้างความสัมพันธ์กับประเทศจีน และเมื่อทำงานหนังสือพิมพ์ก็ได้เดินทางไปกับคณะผู้แทนการค้า ร่วมคณะกับสุวัฒน์ วรดิลก, กุหลาบ สายประดิษฐ์ และเพ็ญศรี พุ่มชูศรี แต่ครั้งหลัง เมื่อเดินทางกลับมาในปี พ.ศ. 2501 ภายหลังจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ทำการรัฐประหารในปีนั้น กรุณาถูกจับและคุมขังที่เรือนจำลาดยาว ด้วยข้อหามีการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ พร้อมกับสังข์ พัธโนทัย และอารีย์ ภิรมย์ กรุณาต้องติดคุกอยู่เป็นเวลา 9 ปี จึงได้รับอิสรภาพ หลังจากล้มป่วยด้วยอาการทางสมอง และศาลอนุญาตให้ประกันตัว เพื่อไปรักษาตัวที่บ้าน และได้รับการถอนฟ้อง เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2512
กรุณา กุศลาศัย สมรสกับ เรืองอุไร กุศลาสัย (สกุลเดิม: หิญชีระนันท์) เมื่อ พ.ศ. 2492 และเริ่มสร้างผลงานร่วมกันในนามปากการ่วม "กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย"
กรุณา กุศลาศัย ล้มป่วยด้วยโรคพาร์คินสัน และมีอาการของโรคสมองเสื่อม จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลาประมาณ 17.00 น. สิริอายุ 89 ปี โดยบริจาคร่างกายเพื่อการศึกษาให้กับภาควิชากายวิภาคศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช รวมถึงได้กำชับไม่ให้นำร่างขนย้ายมาประกอบพิธีศพแต่ให้ใช้รูปถ่ายตนตั้งแทนหีบศพและไม่ให้พิธียาวเกิน 3 วัน และได้ขอให้ลงแจ้งความข่าวการเสียชีวิตในหนังสือพิมพ์รายวันเป็นเวลา 7 วันติดต่อกัน ทั้งหมดนี้กรุณาระบุไว้ในจดหมายที่ลงวันที่ 13 มิถุนายน 2529
ผลงานหนังสือ
ผลงานชิ้นสำคัญ เช่น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
รายการต่อไปนี้ยังไม่สมบูรณ์ ท่านสามารถช่วยเพิ่มเติมได้
เนโกะ จัมพ์
เนโกะ จัมพ์ (Neko Jump; ネコジャンプ) เป็นนักร้องดูโอ้สัญชาติไทย ประกอบด้วยสมาชิกซึ่งเป็นฝาแฝดคือ เนย และ แจม ทั้งสองคนเคยเข้าร่วมการประกวดทางดนตรีรางวัลเคพีเอ็น (เคพีเอ็นอวอร์ด) และเข้ารอบสิบคนสุดท้าย โดยเจ้าหน้าที่ของบริษัทอาร์เอส เล็งเห็นความสามารถจึงแนะนำให้ไปทดสอบความสามารถที่บริษัท และเป็นที่มาของวงเนโกะ จัมพ์
แรกเริ่มสังกัดอยู่ค่ายบิ๊กบลู เร็คคอร์ด ต่อมาได้ย้ายมาออกอัลบั้มชุดที่ 2 จุ๊บ จุ๊บ กับทางสังกัด เมโลดิก้า ก่อนจะย้ายมาอยู่ กามิกาเซ่ ของบริษัทอาร์เอส ในเวลาต่อมา และมีผลงานออกมาเรื่อย ๆ จนถึงค่ายเพลงกามิกาเซ่ได้ปิดตัวลงจึงย้ายมาอยู่สังกัด เยส มิวสิก ปัจจุบันเป็นอิสระไม่มีสังกัด ครอบครัว มี พี่น้อง 3 คน เนย วรัฐฐา อิมราพร แจม ชรัฐฐา อิมราพร เนโกะ จัมพ์ พิกเล็ท ชาราฎา อิมราพร วง ชูการ์ อายส์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 แจม ได้ออกมาเปิดเผยว่าจะไม่ต่อสัญญากับค่าย RS ซึ่งสัญญาจะหมดในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2560 เนโกะ จัมพ์ได้ยุบวงไปแล้ว เนื่องจากหมดสัญญาค่ายอาร์เอสและทั้งสองตัดสินใจที่จะไม่ต่อสัญญา ปัจจุบันทั้งคู่เป็นนักแสดงอิสระ
ปี พ.ศ. 2561 แจมเข้ามาแข่งขันใน The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 4 แข่งใน Group A ฉายาหน้ากากปลาทอง รอบแรกใช้เพลง เร็กกิงบอล (ไมลีย์ ไซรัส) ชนะหน้ากากขนุน (สุพจน์ จันทร์เจริญ) รอบ Semifinal ใช้เพลง แพ้แล้วพาล (ศรัณยู วินัยพานิช) แพ้หน้ากากโจรสลัด (รณเดช วงศาโรจน์)
ในปัจจุบัน ฝาแฝด เนยและแจม ได้ร่วมทำเพลง กับน้องสาว พิกเล็ต อดีตสมาชิกวง Sugar eyes โดยตั้งชื่อวงใหม่ ในนาม JNP โดยปล่อย Single ดังนี้
สมาชิก
<td width = "50%">
sevendays2 (เนย)
อิสระ ในนาม JNP (เนย,แจม,พิกเล็ต) เพลง หมอนเน่า ,งงมากแม่
เพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูน
เพลง ปู และเพลง ช่วยมัดหน่อย ได้ถูกรับเลือกให้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์อนิเมะ เรื่อง อันยะมะรุ ทันเต คิรุมินซู (あにゃまる探偵 キルミンずぅ,Anyamaru tantei Kiruminzuu) โดยเพลง "ปู" เป็นเพลงเปิดของอนิเมะเรื่องนี้ และเพลง "ช่วยมัดหน่อย" เป็นเพลงปิดของเรื่องนี้ ลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่น จัดจำหน่ายโดยบริษัท Star Child จำกัด
เพลงที่ร้องร่วมกับศิลปินอื่น
เพลง หมอนเน่า (BAD PILLOW) ร้องร่วมกับ พิกเล็ท ชาราฎา อิมราพร
เพลง งงมากแม่ (Love Who I Am) ในนาม JNP
ไจติกะ
นิกายเจติยวาท หรือ นิกายไจติกะ เป็นนิกายฝ่ายอาจริยวาท ตั้งขึ้นโดยอาจารย์มหาเทวะ แยกมาจากนิกายมหาสางฆิกะ หลักธรรมส่วนใหญ่เหมือนนิกายมหาสังฆิกะ ที่ต่างไปคือถือว่าการสร้างและการตกแต่งสถูปเจดีย์ได้บุญมาก พระนิพพานเป็นสภาวะที่มีอยู่ เป็นอมตธาตุ
ตัวเขียน
ตัวเขียน (cursive) มาจากภาษาละติน (cursivus) แปลว่า การไหล หมายถึงรูปแบบการเขียนด้วยลายมือชนิดใดชนิดหนึ่ง ถูกออกแบบขึ้นเพื่อใช้ในการเขียนจดหมายหรือจดบันทึกอย่างรวดเร็ว ตัวเขียนของอักษรละติน อักษรซีริลลิก และอักษรอาหรับ เป็นต้น ตัวอักษรจะเชื่อมติดกันเป็นคำ ทำให้คำหนึ่ง ๆ ถูกเขียนด้วยเส้นเดียวแต่ซับซ้อน
ขากรรไกร
ขากรรไกร (jaw) เป็นกระดูกหลายชิ้นมีข้อ ที่มาประกบกันได้ของปาก ปกติใช้จับหรือจัดการอาหาร บางครั้งใช้กว้าง ๆ รวมเอาช่องปาก มีหน้าที่ปิดเปิดปาก และเป็นส่วนร่างกายของสัตว์โดยมาก
สัตว์มีกระดูกสันหลัง
ในสัตว์มีกระดูกสันหลังโดยมาก ขากรรไกรจะเป็นกระดูกหรือกระดูกอ่อน ประกบกันทางด้านบน-ล่าง จึงมีขากรรไกรบนและล่าง พัฒนาการ/วิวัฒนาการมาจากส่วนโค้งคอหอย (pharyngeal arch) หน้าสุดสองชุดซึ่งค้ำเหงือก ปกติมีฟันหลายซี่
ปลา
ขากรรไกของสัตว์มีกระดูกสันหลังน่าจะวิวัฒนาการขึ้นในยุคไซลูเรียน ซึ่งปรากฏในปลามีเกราะ แล้วหลายหลากยิ่งขึ้นในยุคดีโวเนียน ส่วนโค้งคอหอยหน้าสุดสองชุดเชื่อว่าได้กลายเป็นขากรรไกรและส่วนโค้งกระดูกไฮออยด์ (hyoid arch) ตามลำดับ ระบบกระดูกไฮออยด์แขวนขากรรไกรไว้กับกระดูกหุ้มสมอง ทำให้ขยับขากรรไกรได้อย่างสะดวก แม้จะไม่มีหลักฐานซากดึกดำบรรพ์ที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ แต่ก็เข้ากับสิ่งที่เห็นว่า สัตว์มีกระดูกสันหลังที่มีขากรรไกร (อินฟราไฟลัม Gnathostomata) มีส่วนโค้งคอหอยเพียงแค่ 7 ชุด แต่สัตว์มีกระดูกสันหลังที่ไร้ขากรรไกร (ปลาไม่มีขากรรไกร) มี 9 ชุด
ประโยชน์ของขากรรไกรที่ได้คัดเลือกในเบื้องต้นอาจไม่เกี่ยวกับการกิน แต่ทำให้หายใจอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น คือใช้เป็นปัมพ์ (buccal pump ดังที่เห็นในปลาและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกปัจจุบัน) ส่งน้ำไปที่เหงือก (ปลา) หรือส่งอากาศไปที่ปอด (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก) แล้วในที่สุดก็วิวัฒนาการมาเป็นขากรรไกรดังที่เห็นในมนุษย์เพื่อใช้กินอาหาร ซึ่งเป็นหน้าที่สำคัญมากในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ส่วนปลา teleost (infraclass Teleostei) หลายชนิดมีขากรรไกรที่วิวัฒนาการเพื่อดูดกิน และเพื่อยื่นขากรรไกรออก จึงเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนมากและมีกระดูกที่เกี่ยวข้องเป็นโหล ๆ
สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ปีก
ขากรรไกของ tetrapod (superclass Tetrapoda) ง่ายกว่าของปลามาก เพราะกระดูกขากรรไกส่วนบนต่าง ๆ (คือ premaxilla, maxilla, jugal, quadratojugal และ quadrate) ได้เชื่อมยึดกับกระดูกหุ้มสมอง และกระดูกขากรรไกรล่างต่าง ๆ (dentary, splenial, angular, surangular และ articular) ได้เชื่อมเป็นหน่วยเดียวกันโดยเรียกว่า ขากรรไกรล่าง (mandible) ขากรรไกรทั้งสองเชื่อมเป็นข้อที่กระดูก quadrate กับ articular และสามารถขยับกระดูกต่าง ๆ มากน้อยต่างกันแล้วแต่สัตว์ สัตว์บางสปีชีส์มีกระดูกขากรรไกรที่เชื่อมเข้าด้วยกันโดยสิ้นเชิง บางสปีชีส์มีข้อต่อให้เคลื่อนกระดูก dentary, quadrate หรือ maxilla ได้ ส่วนงูสามารถขยับขากรรไกรได้มากที่สุด ทำให้สามารถกลืนเหยื่อขนาดใหญ่ได้
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีขากรรไกรล่าง (mandible) และขากรรไกรบน (maxilla) ส่วนเอปมีโครงสร้างทำให้ขากรรไกรล่างแข็งแรงขึ้นที่เรียกว่า simian shelf ซึ่งมนุษย์ปัจจุบันไม่มี ในวิวัฒนาการของขากรรไกรสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกสองชิ้น (คือ articular ของขากรรไกรล่าง และ quadrate ของขากรรไกรบน) ได้ลดขนาดลงแล้วรวมเข้าเป็นส่วนของหู และมีกระดูกอีกจำนวนหนึ่งที่เชื่อมเข้าด้วยกัน ดังนั้น จึงขยับกระดูกต่าง ๆ ได้ไม่ดี และขากรรไกรล่างจึงเชื่อมกับกระดูกขมับด้วยข้อต่อขากรรไกร (temporomandibular joint) มีโรคสามัญที่ข้อต่อนี้เรียกว่า temporomandibular joint dysfunction (การทำหน้าที่ผิดปกติของข้อต่อขากรรไกร) ซึ่งมีอาการเจ็บ ส่งเสียงเมื่อขยับ และขยับขากรรไกรล่างไม่สะดวก
เม่นทะเล
เม่นทะเลมีขากรรไกรพิเศษซึ่งปรากฏเป็นส่วนที่สมมาตรกัน 5 ส่วน แต่ละส่วนยึดกับฟันซี่เดียวที่งอกออกเรื่อย ๆ ทำด้วยแคลเซียมคาร์บอเนตที่เป็นผลึก
จักรพรรดิซันโจ
จักรพรรดิซันโจ (三条天皇 (Sanjō-tennō)) จักรพรรดิองค์ที่ 67 ของญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
ต่อมาพระนามของพระองค์ใช้เป็นพระนามของ จักรพรรดิโก-ซันโจ จักรพรรดิองค์ที่ 71 ผู้เป็นพระราชนัดดา
หลังจากนั้นในวันที่ 16 เดือน 7 ปี คันนะ ที่ 1 ตรงกับวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 986 เจ้าชายอิยะซะดะได้รับสถาปนาให้เป็นรัชทายาทและผู้สืบราชบัลลังก์ในรัชสมัย จักรพรรดิอิจิโจ จักรพรรดิองค์ที่ 66 ขณะมีพระชนมายุเพียง 10 พรรษา
ในวันที่ 13 เดือน 6 ปี คันโค ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1011 จักรพรรดิอิชิโจได้สละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอิยะซะดะขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิซันโจ ขณะพระชนมายุได้ 35 พรรษาหลังจากนั้นไม่นานได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง และได้มีการสถาปนาเจ้าชายอัตสึฮิระพระราชโอรสองค์ใหญ่ในอดีตจักรพรรดิอิจิโจเป็นรัชทายาท
ใน ค.ศ. 1012 จักรพรรดิซันโจได้เสกสมรสกับ ฟุจิวะระ โนะ เคนชิ บุตรสาวคนที่ 2 ของ ฟุจิวะระ โนะ มิชินะงะ ผู้เป็นพระมาตุลา (น้า) ต่อมาจักรพรรดินีเคนชิองค์นี้ได้ประสูติพระธิดาคือ เจ้าหญิงเทชิ ซึ่งต่อมาได้เป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ
จากนั้นใน ค.ศ. 1016 จักรพรรดิซันโจพระประชวรหนักถึงขั้นพระเนตรมืดบอดจึงสละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้าชายอัตสึฮิระที่รัชทายาทขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโกะ-อิจิโจ เมื่อวันที่ 29 เดือน 1 ปี โชวะ ที่ 5 ตรงกับวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1016 แต่มีเงื่อนไขกับมิชินะงะผู้เป็นเซ็สโซว่าจะต้องสถาปนาเจ้าชายอัตสึอะกิระผู้เป็นพระราชโอรสของพระองค์ให้เป็นรัชทายาท
อดีตจักรพรรดิซันโจได้เสด็จออกผนวชเมื่อวันที่ 29 เดือน 4 ปี คันนิง ที่ 1 ตรงกับวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1017 แต่หลังจากออกผนวชได้ไม่นานก็พระประชวรหนักและเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 เดือน 5 ปี คันนิง ที่ 1 ตรงกับวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1017 ขณะพระชนมายุเพียง 41 พรรษา
ฟาโรห์แรเมซีสที่ 6
ฟาโรห์แรเมซีสที่ 6 (Ramesses VI) ฟาโรห์องค์ที่ 5 แห่ง ราชวงศ์ที่ยี่สิบ พระองค์ครองสิริราชสมบัติทั้งสิ้น 8 ปีในช่วงกลางถึงปลาย คริสต์ศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสต์ศักราช และเป็นพระราชโอรสของ แรเมซีสที่ 3 โดยเมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายพระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพลกองทัพรถม้า
หลังการสวรรคตของพระนัดดา แรเมซีสที่ 5 พระราชโอรสของพระเชษฐาของแรเมซีสที่ 6 แรเมซีสที่ 4 แรเมซีสที่ 6 ขึ้นสืบราชบัลลังก์และถูกสืบราชบัลลังก์โดยพระราชโอรสของพระองค์ แรเมซีสที่ 7
-1136
ชาวดัตช์
ชาวดัตช์ (Dutch ) คือกลุ่มชาติพันธุ์ของประชากรส่วนใหญ่ของประเทศเนเธอร์แลนด์ นอกจากในประเทศเนเธอร์แลนด์แล้วชาวดัตช์หรือผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวดัตช์ก็ยังตั้งถิ่นฐานในดินแดนต่างๆ ทั่วโลกโดยเฉพาะในแคนาดา, ออสเตรเลีย, สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ และในสหรัฐอเมริกา
สกุลจันทนา
สกุลจันทนา หรือ Tarenna เป็นสกุลของพืชในวงศ์ Rubiaceae ตัวอย่างสปีชีส์ในสกุลนี้ได้แก่:
นิวไลน์ซินีมา
นิวไลน์ซินีมา (New Line Cinema) หรือมักเรียกสั้น ๆ ว่า นิวไลน์ (New Line) เป็นหนึ่งในสตูดิโอผลิตภาพยนตร์ใหญ่ในสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1967 และถึงแม้ว่าจะเริ่มก่อตั้งในฐานะสตูดิโอภาพยนตร์อิสระ แต่ก็ได้กลายมาเป็นบริษัทในเครือของ ไทม์วอร์เนอร์ ในปี ค.ศ. 1996 และรวมเข้ากับสตูดิโอพี่น้องที่ใหญ่กว่าคือ วอร์เนอร์บราเธอร์ส ในปี ค.ศ. 2008
ประเทศไทยในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศไทย ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ณ เมืองบัวโนสไอเรสประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศไทยได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 57 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 25 คนและหญิง 32 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 21 ชนิดกีฬา โดยได้รับเหรียงรางัลได้แก่ 4 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 11 เหรียญ
ยกน้ำหนัก
ไทยได้รับโควต้านักกีฬาชาย 1 คน หญิง 2 คน จากการจัดอันดับหลังการแข่งขันยกน้ำหนักเยาวชนชิงแชมป์โลก 2013
รายชื่อธงในประเทศโปรตุเกส
ตารางเบื้องล่างนี้แสดงภาพธงต่างๆ ที่ใช้ในประเทศโปรตุเกส
รายชื่อทางแยกในเขตหลักสี่
รายชื่อทางแยกในเขตหลักสี่ เฉพาะทางแยกสัญญาณไฟจราจร รวมทั้งทางแยกบางแห่งที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจรและไม่ใช่ทางแยกต่างระดับ แต่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ
อัลมัซเบก อาตัมบายิฟ
อัลมัซเบก ชาร์เชโนวิช อาตัมบายิฟ (Алмазбек Шаршенович Атамбаев) เป็นนักการเมืองชาวคีร์กีซที่ทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคีร์กีซสถานตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ถึง 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เขาเป็นนายกรัฐมนตรีคีร์กีซสถานตั้งแต่วันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ถึง 1 ธันวาคม พ.ศ. 2554 และจาก 29 มีนาคม พ.ศ. 2550 ถึง 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และเป็นประธานของพรรคสังคมประชาธิปไตยคีร์กีซสถานตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 ถึง 23 กันยายน พ.ศ. 2554
โอนิปัง!
โอนิปัง! เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยโนริฮิโระ นางานูมะ ผลิตโดยสตูดิโอวิตสตูดิโอ  และอำนวยการสร้างโดยโชงากูกัง-ชูเอชะโปรดักชัน กำกับโดยมาซาฮิโกะ โอตะ เขียนบทโดยทากาชิ อาโอชิมะ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยยาซูฮิโระ มิซาวะ  ออกอากาศระหว่างเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ทางรายการวาไรตี้สำหรับเด็ก โอฮา ซูตะ ทางช่องทีวีโตเกียว
โยแอนนา เฮาส์
โยแอนนา เฮาส์ คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 2 ของรายการอเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
1990
รายชื่อเว็บไซต์ที่ถูกบล็อกในประเทศสิงคโปร์
ต่อไปนี้คือรายชื่อของเว็บไซต์บางส่วนที่ถูกบล็อกการเข้าถึงในประเทศสิงคโปร์ ภายใต้ความรับผิดชอบของกรมการพัฒนาสื่ออินโฟคอม (IMDA) ส่วนใหญ่ถูกบล็อกเนื่องจากเป็นบริการพนันผิดกฎหมาย, ขายบริการ ("กิจกรรมที่ขัดต่อศีลธรรม"), ละเมิดลิขสิทธิ์ และเผยแพร่ข้อมูลเท็จ
ข้อมูลจากปี 2019 พบว่ามีเว็บไซต์จำนวน 202 เว็บที่ถูกทางการสิงคโปร์บล็อกเนื่องจากเหตุผล "กิจกรรมที่ขัดต่อศีลธรรม" (vice-related)
รายชื่อเว็บไซต์บางส่วนที่ถูกบล็อก
อย่างไรก็ตาม เว็บไซต์ที่ถูกบล็อกในสิงคโปร์สามารถเข้าถึงได้โดยอ้อมได้โดยง่าย ผ่านการเปลี่ยนดีเอ็นเอสโดยไม่จำเป็นต้องใช้วีพีเอ็น
กรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารเรือ
กรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารเรือ (อักษรย่อ: อล.ทร. ; Naval Electronics Department) เป็นองค์การอำนวยการด้านอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ที่ขึ้นตรงต่อกองทัพเรือไทย ซึ่งมีเจ้ากรมอิเล็กทรอนิกส์คนปัจจุบันคือพลเรือตรี ณัฐชัย วรรณบูรณ รองเจ้ากรมได้แก่ นาวาเอก กริช ขันธอุบล นาวาเอก ศักดิ์ชัย อนันตชัย
ประวัติ
กรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารเรือ มีความเป็นมาตั้งแต่เรือหลวงมกุฎราชกุมารขึ้นระวางประจำการในกองทัพเรือไทยเมื่อปี พ.ศ. 2517 โดยเป็นเรือที่มีวิทยาการด้านอิเล็กทรอนิกส์ที่ทันสมัยที่สุดในขณะนั้น ทั้งเรดาร์, โซนาร์, ระบบวิทยุสื่อสาร รวมถึงระบบควบคุมการยิง ที่เป็นดิจิทัลและคอมพิวเตอร์มาเกี่ยวข้อง ทางกองทัพเรือจึงได้ปรับหน่วยงานดูแลขณะนั้นขึ้นเป็น "โรงงานซ่อมเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ กองโรงงานไฟฟ้า กรมอู่ทหารเรือ" เมื่อปี พ.ศ. 2519
เนื่องด้วยต่อมาเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ได้มีการพัฒนาอย่างรวดเร็ว จึงเล็งเห็นความสำคัญเร่งด่วนในการพัฒนากำลังพล กระทั่ง "ศูนย์ฝึกอบรมอิเล็กทรอนิกส์" ได้ถือกำเนิดขึ้นเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2521 โดยขึ้นตรงกับกรมอู่ทหารเรือ
ทว่า สายงานด้านอิเล็กทรอนิกส์ได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก และรวดเร็วเกินกว่าที่หน่วยงานขนาดเล็กจะดูแลได้ จึงได้มีการจัดตั้ง "กรมอิเล็กทรอนิกส์ทหารเรือ" ที่ขึ้นตรงกับกองทัพเรือเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2533 และถือวันดังกล่าว เป็นวันสถาปนากรม
เสาตรานติกะ
เสาตรานติกะ หรือสุตตวาท เป็นพระพุทธศาสนานิกายหนึ่ง คัมภีร์ฝ่ายสันสกฤตระบุว่าแยกมาจากนิกายสรวาสติวาท ส่วนฝ่ายบาลีว่าแยกมาจากนิกายสังกันติกะ เหตุที่แยกออกมาเพราะเมื่อคณาจารย์ฝ่ายสรวาสติวาทหันไปนับถือพระอภิธรรมปิฎกมากขึ้น แต่มีบางส่วนเห็นแย้งว่าพระสุตตันตปิฎกสำคัญกว่า กลุ่มนี้จึงแยกมาตั้งนิกายใหม่ นิกายทั้ง 2 นี้ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง จนมีกล่าวโต้แย้งปรัชญาซึ่งกันและกัน นิกายนี้แพร่หลายอยู่ทางตอนเหนือของอินเดีย
เชื่อว่าผู้ก่อตั้งนิกายนี้คือพระกุมารลาตะ ไม่มีคัมภีร์ของนิกายนี้เหลืออยู่ คงมีแต่ที่กล่าวพาดพิงถึงในคัมภีร์ของนิกายสรวาสติวาทเท่านั้น ปรัชญาของนิกายนี้เชื่อว่าความจริงมีสองอย่างคือวัตถุกับจิตใจ เน้นเรื่องอนิจจัง ทุกอย่างไม่เที่ยงทั้งภาวะและอภาวะ ชีวิตเป็นเพียงลำดับของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความรู้ทั้งหลายจะรู้ได้เฉพาะอนุมานประมาณเท่านั้น เพราะจิตไม่อาจยึดความจริงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาได้ นิกายนี้ถือว่าเฉพาะวิญญาณขันธ์ในขันธ์ห้าเท่านั้นที่ไปเกิดใหม่ได้ ซึ่งขัดแย้งกับนิกายสางมิตียะ เชื่อว่าทุกคนมีธาตุแห่งพุทธะอยู่ในตัวเช่นเดียวกับความเชื่อของฝ่ายมหายาน
จอมนางวังต้องห้าม (ละครโทรทัศน์)
จอมนางวังต้องห้าม (Palace) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2554 เป็นละครภาคที่ 1 ของละครชุด "จอมนางวังต้องห้าม" นำแสดงโดย หยาง มี่,เฝิง เส้าเฟิง ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่องเหอหนานทีวีในจีน ละครเรื่องนี้มีภาคต่อคือ จอมนางวังต้องห้าม 2 และ 3
ไวยากรณ์ภาษาเบงกอล
ภาษาเบงกอลเป็นภาษาที่มีการผันคำตามการกเช่นเดียวกับภาษากลุ่มอินโด-อารยันอื่น ๆ แต่ไม่มีการผันคำตามเพศ เรียงประโยคแบบประธาน-กรรม-กริยา
คำสรรพนาม
คำสรรพนามแบ่งเป็นบุรุษที่ 1 2 และ 3 และแบ่งเป็นเอกพจน์กับพหูพจน์ ไม่มีความแตกต่างระหว่างเพศ มีการแบ่งสรรพนามบุรุษที่ 3 ตามความใกล้เคียงคือใช้กับผู้ที่อยู่ใกล้ อยู่ไกลออกไปและไม่อยู่ในสถานที่นั้น และยังแบ่งสรรพนามตามระดับความสนิทสนมและความสุภาพ
มีการผันสรรพนามตามการก การกประธานใช้กับสรรพนามที่เป็นประธานของประโยค การกกรรมใช้กับสรรพนามที่เป็นกรรมตรงหรือกรรมรองของประโยค ตารางต่อไปนี้เป็นการแสดงสรรพนามแทนบุคคลในการกประธานและการกกรรม
การก
คำนามมีการผันตามการกเช่นกันโดยการกสำหรับนามได้แก่ การกประธาน การกกรรม การกแสดงความเป็นเจ้าของ และการกสถานที่ การผันคำนามขึ้นกับการมีหรือไม่มีชีวิตของคำนามด้วย
คำลักษณนาม
ในการนับ ภาษาเบงกอลมีคำลักษณนามเช่นเดียวกับภาษาในเอเชียอื่น ๆ เช่น ภาษาจีน ภาษาญี่ปุ่น และภาษาไทย คำลักษณนามอยู่ระหว่างตัวเลขและนาม นามทั่วไปมีคำลักษณนามรวมคือ ta แต่มีนามจำนวนมากที่มีคำลักษณนามจำเพาะ เช่น jon ใช้กับมนุษย์เท่านั้น
การละคำลักษณนามในประโยคถือว่าผิดไวยากรณ์ แต่การใช้ลักษณนามโดยละคำนามนั้นถือว่ายอมรับได้ เช่นใช้ jon แทนคำว่า loke (บุคคล) ในประโยคได้ เพราะ jon เป็นลักษณนามของ loke เท่านั้น
ปรบท
ตรงกับคำบุพบทในภาษาไทย เพียงแต่วางไว้หลังคำนามการกกรรม การกความเป็นเจ้าของ หรือแสดงสถานที่ ตัวอย่างปรบทได้แก่ ปรบทสำหรับการกประธาน เช่น age (ก่อน) oi pare (ข้าม) jonno (สำหรับ) ปรบทสำหรับการกกรรม เช่น dhore (เป็นเวลา) porjonto (จนกระทั่ง) nie (รวม)
คำกริยา
คำกริยาในภาษาเบงกอลประกอบด้วยรากศัพท์และคำลงท้าย การสร้างนามกริยาทำได้โดยการเติม –a เข้ากับรากศัพท์ เช่น rakha (การวาง) รากศัพท์อาจจะลงท้ายด้วยสระหรือพยัญชนะ คำริยาประกอบด้วยการผันตามกาลและบุคคลซึ่งจะเปลี่ยนแปลงตรงส่วนท้ายคำ เสียงสระในคำอาจเปลี่ยนแปลงได้เมื่อได้รับอิทธิพลจากสระอื่น เช่น รากศัพท์ lekh (เขียน) เป็น tomara lekho (พวกเธอเขียน) และ amara likhi (พวกเราเขียน)
บุคคลและรูปแบบ
คำกริยาผันตามบุคคลและระดับความนับถือแต่ไม่ผันตามจำนวน รูปแบบของกริยามีสองแบบคือ แบบบ่งชี้ใช้กับการยืนยันข้อเท็จจริง และแบบบังคับใช้แสดงความเห็น
กาล
ภาษาเบงกอลมีกาลธรรมดาสี่แบบ คือ ปัจจุบันธรรมดา อดีตกาลธรรมดา อดีตตามประเพณี และอนาคตกาล
ไนมา โมรา
1990
ธงชาติมาดากัสการ์
ธงชาติมาดากัสการ์ เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศนี้เตรียมการลงประชามติต่อสถานะของประเทศในประชาคมฝรั่งเศส และเป็นเวลาก่อนหน้าการประกาศเอกราชจากประเทศฝรั่งเศส 2 ปี ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ตอนต้นธงเป็นแถบสีขาวตามแนวตั้ง กว้างเป็น 1 ใน 3 ส่วนของความยาวธง ส่วนที่เหลือตอนปลายธงแบ่งครึ่งตามแนวนอน ครึ่งบนเป็นพื้นสีแดง ครึ่งล่างพื้นสีเขียว
สีในธงชาติมาร์ดากัสการ์นี้สะท้อนถึงประวัติศาสตร์ของประเทศ ความปรารถนาในอิสรภาพ และชนชั้นในสังคมมาร์ดากัสการ์ โดยสีแดงและสีขาวนั้นคือสีธงของสมเด็จพระราชินีรานาวาโลนาที่ 3 (Ranavalona III) กษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรเมรินา (Merina kingdom) ซึ่งพ่ายแพ้ต่อฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2439 และสีนี้อาจเป็นเครื่องบ่งบอกว่าชาวมาร์ดากัสการ์มาจากคนในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดังปรากฏการใช้สีดังกล่าวนี้ร่วมกันในธงชาติอินโดนีเซีย ส่วนสีเขียวหมายถึงชนชั้นโฮวา (Hova) อันเป็นชนชั้นสามัญชนในสังคมมาร์ดากัสการ์ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านและเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศส
เจ้าพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง ณ อุบล)
พระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (ท้าวคำผง)  หรือ พระปทุมวรราชสุริยวงษ ในจารึกพระเจ้าอินแปงออกนามว่า พระปทุม ชาวเมืองอุบลราชธานีในสมัยโบราณนิยมออกนามว่า อาชญาหลวงเฒ่า ดำรงตำแหน่งพระประเทศราชครองเมืองอุบลราชธานีศรีวนาลัยประเทศราชคนแรก (ปัจจุบันคือจังหวัดอุบลราชธานีในภาคอีสานของประเทศไทย) นามเดิมว่า ท้าวคำผง เป็นโอรสในเจ้าพระตา (พระวรราชปิตา) ผู้ครองนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (จังหวัดหนองบัวลำภู) กับพระนางบุศดี สมภพ ณ นครเวียงจันทน์ สืบเชื้อสายมาจากพระอัยกา (ปู่) คือ เจ้าอุปราชนอง ซึ่งสืบเชื้อสายสามัญชนทางไทพวนแต่ต้นวงศ์ โดยสืบมาจากแสนทิพย์นาบัวผู้เป็นบิดา เจ้านองคือผู้สร้างนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (จังหวัดหนองบัวลำภูในปัจจุบัน) อีกทั้งท้าวคำผงยังมีศักดิ์เป็นพระปนัดดาในสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 2 หรือ พระเจ้าไชยองค์เว้ พระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ เนื่องจากเจ้าอุปราชนองทรงเป็นพระอนุชาต่างบิดาเเต่ร่วมมารดาของพระเจ้าไชยองค์เว้
อนึ่ง พระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (ท้าวคำผง) เป็นต้นสกุลพระราชทาน ณ อุบล แห่งจังหวัดอุบลราชธานี ในภาคอีสานของประเทศไทย
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2311 พระตากับพระวอ เกิดผิดใจกันกับสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ ๓ หรือสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารแห่งนครเวียงจันทน์ จึงอพยพไพร่พลมาตั้งแข็งข้ออยู่เมืองหนองบัวลุ่มภูซึ่งพระบิดาของตนเคยปกครองมาก่อน อันมีสาเหตุมาจากความหวาดระแวงของเจ้าสิริบุญสาร เนื่องด้วยเมืองหนองบัวลุ่มภูเป็นเมืองใหญ่ มีไพร่พลมาก อีกทั้งในช่วงนั้น ล้านช้างหลวงพระบางและล้านช้างเวียงจันทน์ก็เป็นอริต่อกัน พระวอพระตาจึงเปรียบเสมือนพันธมิตรของอาณาจักร์ล้านช้างหลวงพระบาง แม้ว่าพระตาพระวอจะได้เคยช่วยเหลือเจ้าสิริบุญสารด้วยการให้หลบราชภัยที่เมืองหนองบัวลุ่มภูนานนับสิบปี ช่วงที่เกิดการแย่งชิงราชบัลลังก์ในล้านช้างเวียงจันทน์ และได้นำทัพช่วยออกรบเพื่อชิงบัลลังก์ให้เจ้าสิริบุญสารจนได้นั่งเมืองมาแล้วก็ตาม ดังนั้นเมื่อเสร็จศึก เจ้าสิริบุญสารจึงยังไม่ให้ทัพเจ้าพระตาเจ้าพระวอกลับเมืองหนองบัวลุ่มภู แต่ได้ขอให้ไปช่วยรักษาการที่ด่านหินโงมแทน ต่อมาทางเจ้าสิริบุญสารไม่ไว้ใจพระวอพระตาและเกรงจะมีการพยายามจะยึดอำนาจโดยกลุ่มพระวอพระตา อีกทั้งพระตายังขอพระราชทานตำแหน่งที่สูงเกินไป เจ้าสิริบุญสารไม่ยอมแต่งตั้งให้ พระวอพระตาไม่พอใจจึงยกไพร่พลมาสร้างค่ายคูประตูหอรบที่เมืองหนองบัวลุ่มภูแล้วยกขึ้นเป็นเมืองเอกราชนามว่า นครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน สถาปนาพระองค์เป็นเจ้าผู้ครองนครอิสระไม่ยอมส่งเครื่องราชบรรณาการถวายกรุงเวียงจันทน์อีกต่อไป พร้อมทั้งส่งเจ้านายกรมการเมืองจำนวนมากออกไปตั้งเมืองใหม่ อาทิ เมืองผ้าขาว เมืองพันนา เมืองภูเขียว เมืองภูเวียง เป็นต้น ฝ่ายนครเวียงจันทน์ได้ยกทัพมาตีเมืองหนองบัวลุ่มภูซึ่งแต่เดิมเป็นเมืองขอบด่านขึ้นแก่นครเวียงจันทน์มาแต่โบราณ การต่อสู้นั้นใช้ระยะเวลายาวนานอยู่ถึง 3 ปี ฝ่ายเมืองหนองบัวลุ่มภูเห็นว่านานไปจะสู้ฝ่ายนครเวียงจันทน์ไม่ได้ จึงส่งทูตไปขอกองทัพจากพม่าที่นครเชียงใหม่มาช่วยรบ แต่กองทัพพม่าได้ยกมาสมทบกับกองทัพนครเวียงจันทน์ตีเมืองหนองบัวลุ่มภูแตก เป็นเหตุให้พระตาสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ฝ่ายพระวอกับท้าวคำผงและพวกจึงต้องทิ้งเมืองหนีไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จนได้ไปพึ่งพระราชบารมีในสมเด็จพระพุทธเจ้าองค์หลวงไชยกุมารแห่งนครจำปาศักดิ์ โดยตั้งค่ายอยู่บ้านดู่บ้านแก ขึ้นกับแขวงเมืองจำปาศักดิ์ ฝ่ายสมเด็จพระพุทธเจ้าองค์หลวงไชยกุมารทรงแบ่งรับแบ่งสู้ด้วยทรงเห็นว่าอาจเป็นการทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนครเวียงจันทน์กับนครจำปาศักดิ์ร้าวฉานได้
ต่อมาเมื่อสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารทรงทราบว่า พระวอกับพวกมาตั้งอยู่ที่ค่ายบ้านดู่บ้านแกแขวงเมืองนครจำปาศักดิ์ และพระวอมีกำลังพลน้อยตั้งขัดแข็งอยู่ จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาสุโพยกทัพมาตีค่ายบ้านดู่บ้านแกแตก โดยตั้งใจว่าจะให้นำตัวพระวอมาเข้าเฝ้าและยอมอ่อนน้อมต่อเวียงจันทน์ แต่สงครามกลับเป็นเหตุให้พระวอสิ้นพระชนม์ในสนามรบ ฝ่ายพระปทุมสุรราช (ท้าวคำผง) เห็นว่าจะสู้กองทัพนครเวียงจันทน์ไม่ได้ จึงให้ท้าวก่ำพระอนุชา (ต่อมาได้เป็นเจ้าเมืองเขมราฐธานีในฐานะพระประเทศราช) แอบนำพระราชสาส์นไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองธนบุรี (สิน) เจ้าเมืองธนบุรี (สิน) จีงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาจักรีและเจ้าพระยาสุรสีห์ยกทัพมาช่วย เมื่อทราบสาเหตุจากพระปทุมสุรราช (ท้าวคำผง) แล้ว สยามจึงยกทัพตามตีทัพพระยาสุโพไปจนถึงนครเวียงจันทน์ ได้รบกันอยู่นาน 4 เดือน นครเวียงจันทน์จึงแตกเมื่อ พ.ศ. 2322 ส่งผลให้หัวเมืองลาวและหัวเมืองของชาติพันธุ์ต่างๆ ในแถบสองฝั่งแม่น้ำโขงทั้งฝั่งอีสานและฝั่งลาวถูกเผาจนย่อยยับ สงครามครั้งนี้ส่งผลให้อาณาจักรล้านช้างทั้ง 3 แห่ง ตลอดจนราชธานีใหญ่ ๆ ในลาวและอีสานตกเป็นประเทศราชของสยามสืบมา จนกระทั่งสยามเสียดินแดนเหล่านี้ให้แก่ฝรั่งเศสในสมัยรัชกาลที่ 5 ส่วนบุตรของพระตาได้แก่ท้าวคำผงและท้าวฝ่ายหน้าที่ได้ติดตามพระวอไปอยู่ที่จำปาศักดิ์ เมื่อสมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกยกทัพไปตีเมืองจำปาศักดิ์ ท้าวคำผงและท้าวฝ่ายหน้าได้เข้าร่วมรบช่วยฝ่ายจำปาศักดิ์สู้กับสยาม ภายหลัง เจ้าองค์หลวงฯ ทรงพระเมตตาขอเอาเจ้านางตุ่ย พระธิดาในเจ้ามหาอุปฮาชธรรมเทโว อุปราชนครจำปาศักดิ์ ให้เป็นพระชายาของท้าวคำผง และทรงแต่งตั้งให้ท้าวคำผงเป็นที่ พระปทุมสุรราช นายกองคุมเลกเมืองจำปาศักดิ์ ผู้ช่วยพระวอ นายกองนอก ภายจึงหลังย้ายถิ่นฐานไปที่ดอนมดเเดง
ในปี พ.ศ. 2319 เกิดน้ำท่วมใหญ่ที่ดอนมดแดง พระประทุมสุรราช (ท้าวคำผง) จึงพาไพร่พลอพยพหนีน้ำมาอยู่ที่ดอนริมห้วยแจระแม (อยู่เหนือตัวเมืองอุบลราชธานีปัจจุบันประมาณ 8 ก.ม.) เมื่อน้ำลดลงจึงย้ายไปอยู่ที่ดงอู่ผึ้งริมฝั่งแม่น้ำมูลเพื่อสร้างเป็นถิ่นฐานใหม่ เเต่ก็ยังขึ้นตรงต่อนครจำปาศักดิ์
ประเทศเนปาลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเนปาล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
เจ้าพระประทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง ณ อุบล)
ประวัติจากพงษาวดารหัวเมืองมณฑลอิสาณเอกสารฝ่ายสยาม
ในเอกสาร "พงษาวดารหัวเมืองมณฑลอิสาณ" ซึ่งเรียบเรียงโดย หม่อมอมรวงษ์วิจิตร (หม่อมราชวงศ์ปฐม คเนจร) ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือประชุมพงศาวดาร ภาค 4 เมื่อปีเถาะสัปตศก พ.ศ. 2458 ได้กล่าวถึงประวัติของพระปทุมวรราชสุริยวงศ์ (เจ้าคำผง) ไว้โดยละเอียด ดังต่อไปนี้