cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตำบลนาป่า (อำเภอเมืองชลบุรี)
ประชากร
พื้นที่ตำบลนาป่า เป็นพื้นที่ที่มีเขตติดต่อกับนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร ส่งผลให้มีประชากรแฝงจากต่างท้องที่มาเช่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก โดยมีบ้านจำนวนมากที่เป็นบ้านว่าง (ไม่มีรายชื่อผู้อาศัยในบ้าน) ซึ่งเป็นบ้านที่สร้างขึ้นเพื่อให้ประชากรแฝงเหล่านี้เช่าพักอาศัย ทั้งในรูปแบบของห้องแถว คอนโดมิเนียม หมู่บ้านจัดสรร และอาคารพาณิชย์ อีกทั้งยังมีบ้านที่ไม่มีเลขที่ที่ได้สร้างหรือต่อเติมอาคารจากเดิมและแบ่งให้เช่าอีกด้วย ส่งผลให้ประชากรในตำบลนาป่านั้นมีประชากรแฝงไม่ต่ำกว่า 5,000 คน
เศรษฐกิจ
เดิมพื้นที่ในตำบลนาป่ามีลักษณะเป็นไร่นา แต่ปัจจุบันพื้นที่มีการเปลี่ยนแปลงไปเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม พาณิชยการและที่อยู่อาศัย ส่งผลให้การประกอบอาชีพของประชากรเปลี่ยนแปลงไป โดยอาชีพหลักของประชากรมีดังนี้
การศึกษา
มีสถานศึกษาจำนวน 4 แห่ง ดังนี้
การสาธารณสุข
ประชากรในพื้นที่ตำบลนาป่า มีการใช้บริการจากหน่วยงานสาธารณสุขจากภาครัฐ ดังนี้
ศาสนสถาน
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ มีศาสนสถานในตำบลดังนี้
ทวีพร พริ้งจำรัส
ทวีพร พริ้งจำรัส (ชื่อเล่น: อุ้ม) เป็นนางงามและนักแสดงชาวไทย ผู้ชนะการประกวดมิสแกรนด์จันทบุรี 2017 และได้เข้าร่วมการประกวด มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2017 คว้ารองอันดับ 3 มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2017 พ่วงตำแหน่งขวัญใจเชียงใหม่ และ ชนะเลิศชุดประจำชาติยอดเยี่ยม และได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมการประกวดมิสยูไนเต็ดคอนติเนนท์ 2017 ณ ประเทศเอกวาดอร์ได้รองอันดับ 3 ต่อมาเธอได้ชนะเลิศในการประกวดมิสแกรนด์ชุมพร 2023 และได้เป็นมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2023 ซึ่งเธอจะเข้าร่วมการประกวด มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2023 ที่นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
ประวัติ
ทวีพรเกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2539 โดยเธอเกิดและเติบโตที่จังหวัดเพชรบุรี จบการศึกษาสาขาบริหารทรัพยากรมนุษย์ เอกบริหารธุรกิจ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2020
ในปี พ.ศ. 2563 ทวีพรได้เข้าร่วมการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2020 และผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้าย
มิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2023
ทวีพรได้เป็นตัวแทนจังหวัดชุมพรเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ไทยแลนด์ 2023 โดยทวีพรสามารถชนะการประกวด และได้เป็นตัวแทนประเทศไทยไปประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2023 ณ นครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม
แอนโทนีแห่งปาดัว
นักบุญแอนโทนี (หรืออันตน) แห่งปาดัว (Anthony of Padua) เป็นนักบุญในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะฟรันซิสกัน เกิดวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ที่เมืองลิสบอน ประเทศโปรตุเกส และถึงแก่มรณกรรมวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1231 ที่เมืองปาโดวา  ประเทศอิตาลี  นักบุญแอนโทนีแห่งปาดัวเป็นหนึ่งใน "นักปราชญ์แห่งคริสตจักร"  ชื่อเสียงในการเทศน์ให้คนต่างศาสนาเปลี่ยนใจมาศรัทธานิกายโรมันคาทอลิกเป็นจำนวนมาก ว่ากันว่าหลังจากการฝังศพท่านไปเกือบ 40 ปี เมื่อมีการขุดศพขึ้นมาเพื่อทำเป็นเรลิกบูชาในมหาวิหาร กลับพบชิ้นส่วน "ลิ้น" ของท่านที่ยังคงสีแดงสดในขณะที่ร่างกายส่วนอื่นเน่าเปื่อยหมดแล้ว ซึ่งเป็นเครื่องหมายของการเทศนาอันดีเยี่ยมนั่นเอง จึงทำให้ท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญในคริสต์ศาสนา
ประวัติ
นักบุญอันตนแห่งปาดัว เกิดที่เมืองลิสบอน จากบิดาชื่อมาร์ติโน เด โบยญอน ซึ่งเป็นผู้ว่าราชการของเมืองลิสบอน และมารดาชื่อเทเรซา คาเวรา ท่านได้ถูกตั้งชื่อว่า แฟร์นันโด เด โบยญอน ครอบครัวของแฟร์นันโดเป็นครอบครัวจากตระกูลขุนนางที่ร่ำรวย บิดาของท่านต้องการสนับสนุนท่านให้ได้รับการศึกษาอย่างดีและให้ชีวิตของท่านประสบความสำเร็จทางด้านสังคม แต่จิตใจของท่านมีความรักที่จะเจริญชีวิตในความยากจน และอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ตามแบบอย่างของพระเยซู
เมื่ออายุได้ 15 ปี ท่านได้เข้าเป็นนักบวชคณะออกัสติเนียน ที่อารามนักบุญวินเซนต์ นอกกำแพงเมืองลิสบอน ตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตนักบวชอยู่ที่นั่นมักมีมิตรสหายเก่ามาเยี่ยมเยียนมิได้ขาด ท่านจึงขออนุญาตย้ายไปอยู่ในที่อารามซานตาครุส ซึ่งเป็นบ้านแม่ของคณะ อยู่ห่างจากกรุงลิสบอนเกือบร้อยไมล์ ท่านใช้เวลา 8 ปีที่นี่ ในความนบนอบ ในการภาวนา ในการศึกษาเล่าเรียน ท่านได้มีโอกาสรู้จักกับไฟรอาร์ห้าท่านในคณะฟรันซิสกัน และท่านก็เริ่มสนใจพวกเขาเป็นการส่วนตัว ซึ่งต่อมาไฟรอาร์ทั้งห้าท่านได้กลายเป็นมรณสักขีที่ประเทศโมรอกโก ท่านจึงตัดสินใจเป็นนักบวชคณะฟรันซิสกัน และได้รับนามใหม่ว่า อันตน
อ้างอิง
1195 1231
เจน ฟอนดา
เจน ฟอนดา (Jane Fonda) เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1936 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน นักเขียน นักเคลื่อนไหวด้านการเมือง อดีตนางแบบแฟชันและผู้รู้เรื่องฟิตเนส เธอมีชื่อเสียงในคริสต์ทศวรรษ 1960 กับผลงานภาพยนตร์เช่น Barbarella และ Cat Ballou และไม่นับที่เธอห่างหายจากวงการภาพยนตร์ไป 15 ปี ช่วงปี 1991 ถึง 2005 ในช่วงที่แต่งงานกับเท็ด เทอร์เนอร์ ผู้ก่อตั้งซีเอ็นเอ็น
เธอได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง รวมถึงยังได้รับรางวัลอื่น ๆ และได้รับการเสนอชื่ออีกมากมาย เธอประกาศว่าจะเลิกการแสดงในปี 1991 แต่ก็กลับมาในภาพยนตร์อีกครั้งในปี 2005 กับเรื่อง Monster in Law, และต่อมา Georgia Rule ออกในปี 2007 เธอยังร่วมสร้างและนำแสดงในวิดีโอออกกำลังกายหลายครั้ง ออกในระหว่างปี 1982 และ 1995
นอกจากนั้นแล้วเธอยังเป็นนักเคลื่อนไหวด้านการเมือง เช่นเรื่องขัดแย้งที่เธอต่อต้านในสงครามเวียดนาม ร่วมประท้วงต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในปี 1979 หลังเกิดอุบัติเหตุนิวเคลียร์ทรีไมล์ไอส์แลนด์ที่รัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งเกิดขึ้นเพียง 12 วันหลังภาพยนตร์เรื่อง The China Syndrome ภาพยนตร์เกี่ยวกับอุบัติเหตุนิวเคลียร์ที่เธอแสดงนำเข้าฉาย เธอยังร่วมประท้วงสงครามอิรักและการทารุณต่อสตรี เธออธิบายตัวเองว่าเป็นเสรีนิยมและสนับสนุนสิทธิสตรี และตั้งแต่ปี 2001 เธอเป็นคริสเตียน เธอตีพิมพ์อัตชีวประวัติในปี 2005 และย้ายมาอยู่ในแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย
1937
CYP3A5
ไซโทโครม P450 3A5 (Cytochrome P450 3A5; ชื่อย่อ: CYP3A5; ) เป็นเอนไซม์ชนิดหนึ่งในกลุ่มออกซิไดซิงเอนไซม์ตระกูลไซโตโครม P450 ที่มีความสำคัญยิ่งต่อร่างกายมนุษย์ โดยโปรตีน CYP3A5 ในมนุษย์จะถูกเข้ารหัสโดยยีน CYP3A5 ซึ่งยีนนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มยีน cytochrome P450 บน โครโมโซมคู่ที่ 7 โลคัส 7q22.1 CYP3A5 เป็นเอนไซม์ที่พบได้ในเนื้อเยื่อหลายชนิดในร่างกาย ส่วนมากมักอยู่ที่เนื้อเยื่อของเซลล์ตับ ต่อมลูกหมาก ทางเดินอาหาร ไต ต่อมหมวกไต อย่างไรก็ตาม CYP3A5 ที่อยู่ในเนื้อเยื่ออื่นที่นอกเหนือจากเซลล์ตับจะสามารถแสดงออกได้โดดเด่นมากกว่า
หน้าที่หลักของ CYP3A5 คือ การเมแทบอไลซ์ยาและสารประกอบไขมันต่างๆ ในร่างกาย เช่น เทสโทสเทอโรน โปรเจสเตอโรน และแอนโดรสตีนีไดโอน อย่างไรก็ตาม การทำงานของ CYP3A5 นั้นมีความแตกต่างกันไปในแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์ โดยชาติพันธ์ที่มีอัลลีลของ CYP3A5 เป็น CYP3A5*1 จะมีการทำงานของเอนไซม์ที่เป็นปกติ แต่ในบางกลุ่มชาติพันธ์ที่มีอัลลีลเป็น CYP3A5*3 อย่างประชากรในแถบยุโรป เอเชียตะวันตก และเอเชียกลาง จะมีการทำงานของเอนไซม์นี้ลดลง และในบางกลุ่มประชากรอาจเกิดการกลายพันธุ์จากอัลลีล CYP3A5*1 มาเป็น CYP3A5*3 ได้
ความมีนัยสำคัญทางคลินิก
โปรตีนในไซโทโครม P450 นั้นจัดเป็นโปรตีนที่เป็นมอนอออกซีจีเนสซึ่งจะเร่งการเกิดปฏิกิริยาต่างๆของร่างกายได้อย่างหลากหลาย ซึ่งรวมไปถึง การเกิดเมแทบอลิซึมของยา การสังเคราะห์คอเลสเตอรอล สเตอรอยด์ และไขมันชนิดอื่นๆ โดยโปรตีนเหล่านี้จะอยู่ในร่างแหเอนโดพลาซึมของเซลล์เนื่อเยื่อแล้วถูกระตุ้นด้วยกลูโคคอร์ติคอยด์หรือยาบางชนิด นอกจากเอนไซม์นี้จะทำหน้าที่เมแทบอลิซึมยา เช่น ไนเฟดิปีน และไซโคลสปอรินแล้ว ยังทำหน้าที่ในการเมแทบอไลซ์ฮอร์โมนเพศอย่าง เทสโทสเทอโรน โปรเจสเตอโรน และแอนโดรสตีนีไดโอนอีกด้วย ทั้งนี้ นอกจากยีน CYP3A5 ซึ่งเป็นยีนในกลุ่มยีนไซโทโครม P450 บนโครโมโซม 7q21.1. แล้ว ยังมียีนเทียมชื่อว่า CYP3A5P1 ในกลุ่มยีนดังกล่าว ซึ่งยีนเทียมชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกันกับยีน CYP3A5 เป็นอย่างมาก ซึ่งความคล้ายคลึงกันของทั้งสองยีนนี้ก่อให้เกิดความยากลำบากในการระบุลำดับโคลนบางลำดับว่าเป็นตัวแทนของยีน CYP3A5 หรือยีนเทียม CYP3A5P1
CYP3A4/3A5 ถือเป็นหนึ่งในกลุ่มเอนไซม์ฮีมไทโอเลท มอนอออกซีจีเนส โดยในไมโครโซมของเนื้อเยื่อตับ เอนไซม์เหล่านี้จะกระตุ้นขั้นตอนการขนส่งอิเล็กตรอนชนิดพึ่งพา NADPH (NADPH-dependent electron transport) อีกทั้งยังทำหน้าที่ออกซิไดซ์สารต่างๆในร่างกายหลายชนิด โดยไม่จำเพาะกับสารประกอบกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ซึ่งรวมถึงสเตอรอยด์ กรดไขมัน และสารซีโนไบโอติค การวิเคราะห์ไมโครโซมของเนื้อเยื่อตับด้วยวิธีอิมมูโนบล็อทพบว่า CYP3A5 นั้นจะแสดงผลเป็นโปรตีน 52.5-kD ส่วน CYP3A4 นั้นเป็นโปรตีน 52.0-kD โปรตีนในตระกูลย่อย CYP3A ของมนุษย์ ซึ่งรวมถึง CYP3A4 CYP3A5 CYP3A7 และ CYP3A43 ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในสารในระบบการเปลี่ยนแปลงยา (biotransformation system) เพื่อกำจัดยาออกจากร่างกายที่มีความเป็นสารอเนกประสงค์มากที่สุด โดยร้อยละ 37 ของยา 200 ลำดับแรกที่มีสั่งจ่ายมากที่สุดในสหรัฐอเมริกาล้วนถูกเมแทบอไลซ์ด้วยเอนไซม์ในตระกูลย่อยนี้
ทั้งนี้ เมื่อคิดคำนวณรวมปริมาณ CYP3A4 และ CYP3A5 เข้าด้วยกันจะพบว่ามีปริมาณมากถึงร้อยละ 30 ของเอนไซม์ทั้งหมดในมหาสกุลไซโทโครม P450 และยาที่ใช้ในการป้องกันและบำบัดรักษาโรคในปัจจุบันกว่าร้อยละ 50 นั้นที่เป็นสารซับเสตรตของไซโทโครม P450ล้วนแล้วแต่ต้องถูกเมแทบอไลซ์ด้วยปฏิกิริยาออกซิเดชันของเอนไซม์ในสกุลย่อย CYP3A โดยทั้ง CYP3A4 และ CYP3A5 นั้นสามารถทำงานได้ทั้งในเนื้อเยื่อตับและทางเดินอาหาร แต่ CYP3A5 จะทำงานได้โดดเด่นกว่าในเนื้อเยื่ออื่นที่ไม่ใช่เนื้อเยื่อตับ
การกระจายของอัลลีล
ยีน CYP3A5 มีรูปแบบการทำงานหลายรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับเชื้อชาติของแต่บุคคล โดยอัลลีล CYP3A5*1 นั้นจะมีความสัมพันธ์กับการเกิดเมแทบอลิซึมของยาแบบปกติทั่วไป ซึ่งพบได้ค่อนข้างมากในชนพื้นเมืองในประเทศแถบแอฟริกาตอนใต้ทะเลทรายซาฮารา (Sub-Saharan Africa) ถึงแม้ว่าจะพบการกลายพันธุ์ของอัลลีลดังกล่าวในประชากรกลุ่มนี้ได้บ้าง แต่ก็มีความถี่น้อยกว่าในประชากรกลุ่มอื่น ส่วนอัลลีลอีกชนิดหนึ่ง คือ CYP3A5*3 ซึ่งเป็นอัลลีลที่ทำให้การเมแทบอซึมยาที่เป็นซับสเตรตของ CYP3A5 เกิดขึ้นได้น้อยกว่าปกติ ซึ่งเกือบจะเป็นอัลลีลคงสภาพ (fixation) ของชาวยุโรป และในทำนองเดียวกัน ในกลุ่มประชากรเอเชียตะวันตก และเอเชียกลางก็สามารถพบอัลลีลนี้ได้ในความถี่ที่ค่อนข้างสูง รวมไปถึงในกลุ่มประชากรที่ใช้ภาษาตระกูลแอโฟรเอชีแอติก (Hamitic-Semitic) ในแอฟริกาเหนือและจะงอยแอฟริกา นอกจากนี้ยังพบการกลายพันธุ์ของยีน CYP3A5*1 มาเป็น CYP3A5*3 ในระดับความถี่ปานกลางค่อนข้างสูงในกลุ่มประชากรแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออก และในระดับความถี่ต่ำในกลุ่มประชากรแถบประเทศแอฟริกาที่อยู่ใต้เส้นศูนย์สูตร (Sub-Equatorial Africa)
ไฮโกรมัยซิน บี
ไฮโกรมัยซิน บี (Hygromycin B) เป็นยาปฏิชีวนะที่ถูกสร้างมาจากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ถูกจัดให้อยู่ในยากลุ่มอะมิโนไกลโคไซด์ ซึ่งออกฤทธิ์ฆ่าเชื้อแบคทีเรีย, เชื้อรา, และเซลล์ยูแคริโอตชั้นสูง โดยการยับยั้งกระบวนการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์
ประวัติและการค้นพบ
โดยแรกเริ่มนั้น ไฮโกรมัยซิน บี ถูกพัฒนาขึ้นมาเพื่อใช้กับสัตว์ในช่วงทศวรรตที่ 1950 โดยมีการเติมยาดังกล่าวลงไปในอาหารที่ใช้เลี้ยงหมูและไก่ เพื่อเป็นยาถ่ายพยาธิและฆ่าปรสิตจำพวกหนอนตัวกลม (ชื่อผลิตภัณฑ์: Hygromix) โดยไฮโกรมัยซิน บี นั้นสามารถผลิตได้จากเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ Streptomyces hygroscopicus ซึ่งเป็นแบคทีเรียที่แยกได้จากตัวอย่างดินเมื่อปี ค.ศ. 1953 ส่วนรายงานการดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี นั้น พบการรายงานการค้นพบยีนดื้อยาดังกล่าวเป็นครั้งแรกในช่วงต้นทศวรรตที่ 1980
กลไกการออกฤทธิ์
ไฮโกรมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะที่ออกฤทธิ์ต้านได้ทั้งเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต ผ่านการยับยั้งการสังเคราะห์โปรตีนของเซลล์นั้นๆ โดยเข้าจับกับตำแหน่ง A site บนหน่วยย่อย 30 เอสของไรโบโซม ทำให้ทีอาร์เอ็นเอไม่สามารถเข้าจับกับตำแหน่งดังกล่าวได้ ทำให้การแปรรหัสสารพันธุกรรมไม่สามารถเกิดขึ้นได้
การใช้ประโยชน์ในการศึกษาวิจัย
ในห้องปฏิบัติการ ไฮโกรมัยซิน บีจะถูกใช้ในการคัดเลือกและคงสภาพเซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอตที่มีส่วนประกอบของยีนดื้อยาในพลาสมิด ซึ่งยีนดื้อยานี้จะผลิตเอนไซม์ไคเนสออกมาทำปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชันกับไฮโกรมัยซิน บี จนหมดฤทธิ์ นับตั้งแต่มีการค้นพบยีนที่ดื้อต่อยาไฮโกรมัยซิน บี เป็นต้นมา ทำให้ไฮโกรมัยซิน บี กลายเป็นยาปฏิชีวนะมาตรฐานที่ใช้ในการคัดเลือกยาปฏิชีวนะอื่นผ่านการทดลองด้วยการถ่ายทอดยีนไปดังกล่าวเข้าสู่เซลล์โปรคาริโอตและยูคาริโอต เพื่อดูผลความไวของเซลล์ที่มียีนดื้อยาต่อยาปฏิชีวนะชนิดนั้นๆ
การวิจัยพันธุ์พืช
ยีนที่ดื้อต่อไฮโกรมัยซินมักอยู่นำมาใช้เป็นยีนบ่งชี้ (selectable marker) ในการทำการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับพืช การศึกษาในข้าวที่มีเชื้อแบคทีเรียสกุลอโกรแบคทีเรียมที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมเพาะเลี้ยงอยู่ เมื่อมีการใส่ไฮโกรมัยซินลงไปในระบบที่ความเข้มข้นประมาณ 30–75 mg L−1, ค่าเฉลี่ย 50 mg L−1. ซึ่งการใช้ไฮโกรมัยซินที่ความเข้มข้น 50 mg L−1 นี้จะมีความเป็นพิษสูงต่อแคลลัสที่ไม่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรม ซึ่งจะทำให้สามารถแยกแคลลัสที่ได้รับการตกแต่งสารพันธุกรรมออกมาได้
อาณาจักรอาหม
อาณาจักรอาหม (আহোম ৰাজ্য; อาโหมะ ราชยะ; Ahom Kingdom) บ้างเรียก อาณาจักรอัสสัม (Kingdom of Assam) มีชื่อในภาษาอาหมว่า เมืองถ้วนสวนคำ หรือ เมืองนุนสุนคำ (Mioung Dun Sun Kham) ไทใหญ่เรียกว่า เวสาลีโหลง เป็นรัฐรุ่นเดียวกับอาณาจักรสุโขทัย เริ่มต้นเมื่อ พ.ศ. 1771 นำโดยเจ้าหลวงเสือก่าฟ้า ปฐมกษัตริย์ หลังจากที่ต้องอพยพเดินทางทั้งยังทำการต่อสู้และย้ายถิ่นตลอด 38 ปี จึงได้วางรากฐานอาณาจักรอาหม โดยตั้งราชธานีที่เจ้รายดอย (หรือ จรวยเทพ) ในช่วงแรกที่ได้ตั้งอาณาจักรอาหมขึ้นมีการต่อสู้กับชนชาวเขาเผ่าต่าง ๆ ซึ่งเป็นชนพื้นเมือง
ยุคแรกของอาณาจักรอาหม
อาณาจักรอาหมที่ตั้งขึ้นครั้งแรกเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ เพราะมักมีการอพยพย้ายถิ่นฐาน ซึ่งเวลาอพยพนั้นตำนานให้ตัวเลขเพียง 9,000 คน รวมผู้หญิงและเด็ก ซึ่งคาดได้ว่าอีก 38 ปีภายหลัง จำนวนประชากรทั้งหมดที่เพิ่มขึ้นจากผู้อพยพเดิม ก็ยังคงไม่ถึง 20,000 คน
การต่อสู้ของชาวอาหม
อาณาจักรอาหมดำรงอยู่ได้มากว่า 260 ปี ซึ่งในช่วงเวลาระหว่างนี้มีประชากรเพิ่มมากขึ้น ทั้งจากที่เป็นชาวป่าชาวเขาในท้องถิ่นเดิม และทั้งที่อพยพมาอีก นับได้ว่าอาณาจักรอาหมมีความมั่นคง แต่ประมาณปี พ.ศ. 2070 อาณาจักรอาหมได้พบกับศัตรูร้ายกาจ นั่นคือจักรวรรดิโมกุล ในเบื้องต้นอาหมทำการต่อสู้ต้านทาน การรุกรานจึงไม่รุนแรงนัก และได้เงียบหายไปเป็นครั้งคราว เมื่อ พ.ศ. 2150 การรุกรานเริ่มหนักหน่วงรุนแรงยิ่งขึ้น และกลายเป็นสงครามที่ต่อเนื่องและยาวนานถึง 175 ปี ประวัติศาสตร์อาหมในตอนนี้ถือเป็นยุคของ สงครามโมกุล ในที่สุด สงครามได้สิ้นสุดในปี พ.ศ. 2225 โดยที่พวกโมกุลไม่สามารถเอาชนะอาหมได้ จึงต้องมีการทำการตกลงปักปันดินแดนเป็นการแน่นอนแล้วเลิกรบกันไป
ความเจริญของอาณาจักรอาหม
จากข้อเขียนของฟาติยะ อิบริยา ซึ่งติดตามไปกับกองทัพอิสลามเขียนบรรยายราชธานีครหคาออน ไว้ดังนี้
เมืองครหคาออน มีประตูเมือง 4 ประตู สร้างด้วยหินและปูนขาว มีถนนพูนดินสูง กว้าง และมั่นคงอยู่รอบเมือง สะดวกแก่การสัญจรไปมา สองฝั่งของแม่น้ำทิขุมีอาคารบ้านเรือนใหญ่โต ถนนที่ผ่านไปในตลาดแคบ และมีพ่อค้าขายหม้อขายกระทะเท่านั้น ไม่ขายของกินเช่นตลาดของเรา เพราะแต่ละบ้านตุนอาหารไว้กินตลอดปี
ตัวเมืองแออัดไปด้วยหมู่บ้าน ภายในเขตพระราชวังมีอาคารสูงและโอ่โถงอยู่หลายหลัง ท้องพระโรงยาว 120 ศอก (60 เมตร) กว้าง 30 ศอก (15 เมตร) มีเสา 66 ต้น แต่ละต้นหนา 4 ศอก เสาเหล่านี้แม้จะใหญ่แต่ก็เกลี้ยงเกลา เครื่องตกแต่งและความวิจิตรของท้องพระโรงนี้ อยู่เหนือคำบรรยายใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่มีอาคารใดในโลกจะเปรียบได้ในเรื่องความมั่นคงแข็งแรง และความงดงามแห่งรูปภาพและของท้องพระโรง กล่าวกันว่าต้องใช้คนงานสองหมื่นสองพันคน
ความยุ่งยากและการล่มสลาย
ภายหลังต่อต้านการรุกรานของพวกโมกุลอย่างทรหด ก็ได้เกิดการขัดแย้งภายในเอง ข้างต้นเริ่มยุ่งยากกับหมู่ชนต่าง ๆ และการแตกสามัคคีกันภายใน จนต้องขออาศัยการช่วยเหลือจากสหราชอาณาจักรที่มาปกครองอินเดีย สหราชอาณาจักรไม่อยากเกี่ยวข้องกับอาณาจักรอาหม พยายามให้อาหมแก้ปัญหาด้วยตนเองโดยสหราชอาณาจักรไม่ต้องไปเกี่ยวข้อง แต่อาหมก็ขอร้องให้สหราชอาณาจักรมาแทรกแซงอยู่เรื่อยมา
ภายใต้การปกครองอาณัติแห่งพม่า และการตกเป็นดินแดนบริติชอินเดีย
เมื่ออาหมอยู่ภายใต้การปกครองอาณัติแห่งพม่า สหราชอาณาจักรจึงต้องเข้าช่วยอาหมให้พ้นจากการปกครองของพม่า วิธีเดียวที่จะช่วยอาหมได้คือต้องให้อาหมเป็นอยู่ภายใต้การอารักขาของสหราชอาณาจักรโดยตรงตั้งแต่ พ.ศ. 2385 เมื่ออินเดียเป็นเอกราชหลังสงครามโลกครั้งที่สอง อาหมก็ถูกรวมอยู่กับอินเดีย
กษมา นิสสัยพันธ์
การศึกษา
กษมา นิสสัยพันธ์ได้รับการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว
ชีวิตส่วนตัว
ปัจจุบันได้ใช้ชีวิตคู่กับปัทมา ปานทอง นักแสดงที่เล่นละครและอยู่เบื้องหลังร่วมกัน
รายชื่อยมทูตในเทพมรณะ
นี่คือรายชื่อยมทูตในเทพมรณะ
อดีต ยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิ อายุ 2,100 กว่าปี ตายแล้ว
ยมทูตที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบพันปี ผู้ครอบครองดาบฟันวิญญาณเพลิงเก่าแก่สุดทรงพลัง ริวจินจักกะ และบังไค ซังกะโนะ ทาจิที่สามารถทำลายล้างโซลไซตี้ได้
รองหัวหน้า
อิเสะ นานาโอะ อิเสะ นานาโอะ ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเทพมรณะ เป็นยมทูต อดีตรองหัวหน้าหน่วยที่ 8
อิเสะเป็นยมทูตสาวที่มัดเกล้าผม ใส่แว่นตา และถือหนังสือไว้ตลอดเวลา เธอเป็นคนเคร่งครัดต่อกฎระเบียบเป็นอย่างมาก เป็นยมทูตที่เก่งในเรื่องวิถีมารคนหนึ่งในโซลโซไซตี้
พากย์เสียงโดย ฮิโตมิ นาบาทาเมะ
ซุยฟง
ซุยฟง เป็นยมทูต หัวหน้าหน่วย 2 และยังควบตำแหน่งผู้บัญชาการของ "หน่วยปราบปราม" แห่ง "หน่วยลับ"
ดาบฟันวิญญาณชื่อ ซึซึเมะบาจิ
ขั้นปลดปล่อยสวัสดิกะ จะกลายเป็นจรวดขนาดยักษ์ยิงออกไปจะเกิดระเบิดเป็นวงกว้าง เจ้าตัวไม่ค่อยชอบนักเพราะขัดกับการลอบสังหารที่เป็นสัญลักษณ์ของหน่วย 2
พากย์เสียงโดย โทโมโกะ คาวาคามิ
ดางาชิ
ดางาชิ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 2
โอมาเอดะ เป็นชายร่างอ้วนสูงใหญ่ ไว้ผมทรงหัวแห้ว ชอบกินขนมกรุบกรอบเป็นงานอดิเรก  จนบางทีเศษขนมตกลงไปที่หัวของซุยฟงซึ่งเป็นหัวหน้า  จนถูกลงโทษเป็นประจำ เป็นคนชอบอวดรวย
ดาบฟันวิญญาณชื่อ เกะเกะซึบุริ
พากย์เสียงโดย โชโต คาชิอิ
คิระ อิซึรุ
คิระ อิซึรุ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 3
คิระ อิซึรุเป็นคนเงียบ ๆ แต่เข้ากับผู้อื่นได้ดี จริงจังในหน้าที่และเทิดทูนหัวหน้าอิชิมารุอย่างมาก ขี้เมา
ดาบฟันวิญญาณชื่อ วาบิสุเกะ
พากย์เสียงโดย ทากาฮิโระ ซากุระอิ
อดีตหัวหน้าหน่วยที่ 4 อุโนะฮานะ เร็ตสึ
อุโนะฮานะ เร็ตสึ เป็นยมทูตหัวหน้าหน่วยที่ 4
อุโนฮานะเป็นหญิงสาวถักผมเปียด้านหน้า ใจเย็น กิริยาเนิบนาบอ่อนโยนและมีรอยยิ้มอยู่เสมอ แต่ถ้าโกรธเมื่อไหร่จะน่ากลัวขึ้นมาทันที เธอเป็นคนเฉลียวฉลาด ถึงกับมองออกว่าร่างของหัวหน้าไอเซ็นที่ตายไป ไม่ใช่ร่างที่แท้จริง ซึ่งเธอมีหน้าที่คอยรักษายมทูตที่บาดเจ็บจากการต่อสู้  โดยที่ทำการหน่วยที่ 4 คือ สถานพยาบาลอุโนะฮานะ และดูเหมือนเธอจะให้ความเอ็นดูแก่ยามาดะ ฮานาทาโร่ซึ่งเป็นนักสู้ลำดับภายในหน่วยเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม เมื่อเธออยู่ในสถานการณ์อันตรายหรือจำเป็นต้องสู้ นิสัยและสีหน้าจะเปลี่ยนไปทันที (และอิซาเนะจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเกรงขาม+หวาดกลัวขึ้นมาในทันทีเช่นกัน)แต่เวลาที่ต้องต่อสู้เธอจะน่ากลัวมาก แม้จะไม่โกรธ็ตาม แท้จริงแล้วเธอเป็นเค็มปาจิรุ่นแรกก่อนที่จะมาเป็นหัวหน้าหน่วยที่4 ปัจจุบันเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว เพราะถูกของร้องให้เธอไปฝึก ซาราคิ เคมปาจิ โดยถูก ซาราคิ เคมปาจิ ฆ่าตาย
อุโนฮานะ เป็นหนึ่งในหัวหน้าหน่วยที่มีความสามารถมาก ทั้งทางด้านพลัง หรือแม้แต่วิถีมาร เธอสามารถใช้วิธีมารได้หลากหลาย รวมไปถึงสามารถใช้วิถีมารชั้นสูงได้โดยปราศจากการร่ายท่วงทำนองวิญญาณเช่นเดียวกับหัวหน้าหน่วยวิถีมาร
ดาบฟันวิญญาณชื่อ มินาซึกิ
หัวหน้าหน่วยที่ 4 ปัจจุบัน      โคเท็ตสึ อิซาเนะ
โคเท็ตสึ อิซาเนะ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 4
อิซาเนะเป็นหญิงสาวร่างผอมสูง มีผมสีขาว และมีเส้นผมที่รัดยาวสี่เส้น นิสัยกระวนกระวาย เป็นห่วงน้องสาวของตัวเอง ไม่ค่อยภูมิใจในความสูงของตัวเอง เพราะทำให้การดำเนินชีวิตของเธอต้องแตกต่างไปจากหญิงสาวธรรมดาอย่างมาก และมักฝันร้ายที่ตลกอยู่เสมอ  เธอมักอิจฉาฮานาทาโร่ที่กล้าทำอะไรตามใจตัวเอง นั้นเป็นผู้หญิงที่เวลาเอาจริงเอาจัง ถนัดสายวิถีมารกับแรงดันวิญญาณ
ดาบฟันวิญญาณชื่อ อิเทะกุโมะ
พากย์เสียงโดย ยูคานะ โนงามิ
ยามาดะ ฮานาทาโร่
ยามาดะ ฮานาทาโร่ เป็นยมทูตนักสู้ลำดับที่ 7 ในหน่วยที่ 4
พากย์เสียงโดย โคคิ มิยาตะ
รองหัวหน้าหน่วย ฮินาโมริ โมโมะ
ฮินาโมริ โมโมะ เป็นยมทูต รองหัวหน้าหน่วยที่ 5
ฮินาโมริเป็นผู้หญิงตัวเล็ก มีผมสีดำ และมัดผมไว้ตลอดเวลา เชี่ยวชาญเรื่องการใช้วิถีมารตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนยมทูต จนไต่เต้ามาเป็นรองหัวหน้าหน่วยที่ 5 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ เพราะเธอเคารพและเทิดทูนในตัวหัวหน้าไอเซ็นที่ช่วยชีวิตเธอตอนมาฝึกภาคปฏิบัติที่โลกมนุษย์  เธอเป็นหญิงสาวอ่อนแอแต่เพราะด้วยความเคารพต่อหัวหน้าของเธอจึงมีเหตุการณ์ที่เธอต้องเสี่ยงตายอยู่เสมอ
ดาบฟันวิญญาณชื่อ โทบิอุเมะ
พากย์เสียงโดย คุมิ ซากุมะ
อดีตหัวหน้าหน่วย โคมามูระ ซาจิน
โคมามูระ ซาจิน  เป็นพระเอกและหัวหน้าหน่วย 7 เป็นตัวละครเพียงไม่กี่คนในเรื่องที่มีหน้าตาแปลกประหลาด เขามีหน้าเป็นหมาป่าและตัวเป็นคน จึงมักสวมหน้ากากเหล็กปิดหน้าของตน หลังศึกที่สู้กับซาราคิ เขาก็มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และไม่อายจนต้องใส่หมวกปกปิดหน้าตาอีกต่อไป โคมามูระเป็นคนดีมากคนหนึ่ง รักษาสัจจะ กตัญญูต่อบุญคุณของผู้ที่ช่วยเขา และรักเพื่อนกับพวกพ้อง และเขายังได้รับความเคารพนับถือจากรองหัวหน้าอิบะและเหล่าสมาชิกหน่วยไม่เว้นแม้แต่สมาชิกหน่วยอื่น
ในภาคโซลโซไซตี้เขาได้เข้าต่อสู้กับ "ซาราคิ เคมปาจิ" ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วย 11 ซึ่งได้เข้าช่วยเหลือพรรคพวกอิจิโกะ พร้อมกับโทเซ็น ซึ่งเขาได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่การต่อสู้ก็ต้องหยุดไปกลางคันเสียก่อนเมื่อเขาเห็นโซเคียคุถูกปลดปล่อย
ต่อมาหลังจากได้รับข่าวการทรยศของไอเซ็นจากรองหัวหน้าอิซาเนะ เขาได้เข้าต่อสู้กับไอเซ็น แต่ก็โดนไอเซ็นเล่นงานได้รับบาดเจ็บสาหัส และก็ได้พักรักษาตัว
โคมามูระและฮิซางิ ชูเฮย์ได้สู้กับโทเซ็น คานาเมะซึ่งได้ปลดปล่อยทั้งดาบยมทูตและรีเซอร์เร็คชั่นในสภาพการกลายเป็นฮอลโลว์เหมือนอิจิโกะ และได้กลายร่างเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่คล้ายๆกับจิ้งหรีดผสมแมลงวัน และเข้าสู้กับโคมามูระที่ปลดปล่อยสวัสดิกะ แต่โคมามูระก็ยังไม่สามารถสู้ได้และโดนซัดลงไปนอนกองกับพื้น ในทันใดนั้นฮิซางิก็โผล่ขึ้นมาเอาดาบแทงตรงๆกลางศีรษะของโทเซ็น จากนั้นก็ปลดปล่อยดาบขั้นต้น(ชิไค-คาเสะชินิ)ซึ่งดาบแยกออกเป็นสองแฉก ทะลุภายในกะโหลกออกมาทางปาก โทเซ็นฟื้นขึ้นมาและเห็นฮิซางิและโคมามูระนั่งอยู่ข้างๆ พวกเขาพูดคุยกัน แต่จู่ๆร่างของโทเซ็นก็ระเบิดออก โคมามูระโกรธสุดขีดและหันไปตวาดไอเซ็นซึ่งอยู่เหนือพวกตนอย่างเกรี้ยวกราด กระทั่งอิจิโกะโผล่มาจึงได้เข้าต่อสู้อีกครั้งเพื่อปกป้องไม่ให้อิจิโกะเห็นการปลดปล่อยดาบของไอเซ็นตามเงื่อนไขในการใช้เคียวขะซุยเงสึ
หลักจากที่ควินซี่ กลับไปแล้ว พบว่า โคมามูระ ยังมีชีวิตอยุ แต่ หูข้างซ้ายขาด ไปเสียแล้ว หลังจากนั้นได้ฝึกฝนกับท่านปู่ทวดซึ่งเป็นสุนักป่าตัวยักษ์ และเรียนรูวิชาแปลงเป็นมนุษย์ และได้ควักหัวใจออกมาเพื่อสละทิ้งชีวิตตัวเองเพื่อฝึกฝนวิชานี้ และได้ต่อสู้กับ นักรบดวงดารา E ซึ่งได้ใช้วิชานี้ และบังไค ชนะได้ และก็กลายร่างกลับเป็นสุนักป่าทั้งตัว หลังจากนั้น อิบะ เท็ตซึซาเอม่อน ก็มารับตัวไป และบอกว่าไปต่อสู้กันเถอะ
ดาบฟันวิญญาณ ชื่อ เท็นเค็น
พากย์เสียงโดย เท็ตสึ อินาดะ
อิบะ เท็ตซึซาเอมอน
อิบะ เท็ตซึซาเอมอน เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วยที่ 7 เป็นชายผมดำไว้ทรงลานบิน  สวมแว่นตาดำตลอดเวลา ลักษณะคล้ายยากูซ่า แถมยังชอบการต่อสู้อย่างที่สุด  เขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน  จึงได้ฝึกฝนให้มีความสามารถรอบตัว เดิมทีอิบะเคยอยู่หน่วยที่ 11 แต่ต่อมาถูกชักชวนให้ไปอยู่หน่วยที่ 7 เพราะอยู่ที่หน่วย 11 แล้วคงไม่ได้เป็นรองหัวหน้า จึงได้ฝึกฝนให้มีความสามารถรอบด้าน
อิบะและหัวหน้าโคมามูระ พร้อมกับหัวหน้าโทเซ็นและรองหัวหน้าฮิซากิ ได้มาขวางทางหัวหน้าซาราคิที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ลานประหาร จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น โดยอิบะได้สู้กับอิกคาคุ ด้วยการดวลหากว่าใครเป่ายิ้งฉุบชนะได้อยู่ที่สูงใครแพ้อยู่ที่ข้างล่าง หากใครต่อสู้แพ้ต้องไปซื้อเหล้า ส่วนคนชนะได้นั่งพัก ทั้งนี้อิบะได้บอกว่าถ้าได้สู้กับอิจิโกะสักครั้งก็คงจะดี คำพูดนั้นเองที่อิกคาคุคิดว่ารองหัวหน้าอิบะยังคงสไตล์การต่อสู้ของหน่วยที่ 11 อยู่เต็มเปี่ยม อิบะได้หยุดการย้อนคืนของเมืองคาราคุระเพราะเสาพังไป1ต้น และได้ต่อว่าอิกคาคุเพราะไม่ยอมใช้ปลดปล่อยสวัสดิกะในการต่อสู้จนทำให้เสาพังไป
ชิไค คือ จงถากถาง ยูฮิคาเซมารุ
พากย์เสียงโดย รินทาโร่ นิชิ
เอ็นโจจิ ทัตสึฟุสะ
เอ็นโจจิ ทัตสึฟุสะ เป็นนักสู้ลำดับ 3 มีความเร็วในการฟันดาบที่เร็วมาก แต่ถูกแช้ดโจมตีเพียงหมัดเดียวขณะที่กำลังผ่านที่ทำการหน่วยที่ 8 ในตอนที่มาช่วยคุจิกิ ลูเคีย
โคมลอย
โคมลอยเป็นชื่อเครื่องตามไฟชนิดหนึ่งที่จุดไฟแล้วปล่อยให้ลอยไปในอากาศ เป็นบอลลูนลมร้อนขนาดเล็กอย่างหนึ่ง มักทำจากไม้ไผ่ตั้งเป็นโครงติดกระดาษสาทาน้ำมัน ข้างในใส่เทียนหรือเชื้อเพลิงแล้วจุด ความร้อนจะก่ออากาศภายในโคม โคมจึงเบาขึ้นจนค่อย ๆ ลอยไปในอากาศ เพราะฉะนั้น โคมลอยจึงลอยได้เท่าที่เพลิงยังไม่มอด เมื่อมอดแล้วก็ตกลงสู่พื้นโลกดังเดิม
ในทวีปเอเชียและที่อื่นทั่วโลก มีการทำโคมลอยเป็นประเพณีมาหลายศตวรรษแล้ว เพื่อปล่อยสำหรับเล่นหรือเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลซึ่งมีมายาวนาน ชื่อ "โคมลอย" เป็นคำแปลของชื่อภาษาจีน เทียนเติง (天燈, 天灯) โคมลอยนั้น บางทีก็เรียก ไฟลอยหรือเทียนลอย แต่คำอย่างหลังนี้มักใช้หมายถึง ระเบิดที่ใช้กันในสงครามโลกครั้งที่สองมากกว่า
ประวัติ
โจเซฟ นีดแฮม นักจีนศึกษาและนักประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์ ว่า ชาวจีนทดลองบอลลูนลมร้อนขนาดเล็กเพื่อส่งสัญญาณมาตั้งแต่ 3 ศตวรรษก่อนคริสตกาล ระหว่างยุครณรัฐ ทว่า ตามประเพณี การประดิษฐ์นั้นยกให้เป็นของปราชญ์และนักยุทธศาสตร์ทางทหาร จูเก่อเลี่ยง (234–181 ปีก่อนคริสตกาล) ฉายา ข่งหมิง กล่าวกันว่าเขาใช้สารซึ่งเขียนในโคมลอยเพื่อขอความช่วยเหลือครั้งเขาถูกทหารข้าศึกล้อม ด้วยเหตุนี้ โคมลอยจึงยังรู้จักในประเทศจีนว่า โคมข่งหมิง (孔明燈, 孔明灯)
จีนแผ่นดินใหญ่
ในจีนโบราณ โคมลอยใช้ในทางยุทธศาสตร์ในสงคราม ทว่า ช่วงหลัง มีการใช้นอกเหนือจากทางทหารเมื่อได้รับความนิยมในหมู่เด็กในเทศกาล ต่อมา โคมลอยเหล่านี้รวมอยู่ในเทศกาลอย่างเทศกาลไหว้พระจันทร์และเทศกาลโคม
ไต้หวัน
ย่านผิงซี (Pingxi District) ในนครนิวไทเปของไต้หวันจัดเทศกาลโคมประจำปีซึ่งมีการปล่อยโคมลอยสู่ท้องฟ้าราตรีพร้อมกับมีคำอธิษฐานเขียนไว้บนโคม
ไทย
ชาวล้านนาทางภาคเหนือของประเทศไทยใช้โคมลอยตลอดปี เพื่อการเฉลิมฉลองและโอกาสพิเศษอื่น เทศกาลสำคัญมากหนึ่งซึ่งใช้โคมลอย คือ เทศกาลยี่เป็ง ซึ่งจัดในวันเพ็ญ เดือน 2 ของปฏิทินล้านนา (ตรงกับลอยกระทง ในวันเพ็ญ เดือน 12 ของปฏิทินจันทรคติไทย) การเฉลิมฉลองยี่เป็งที่ซับซ้อนที่สุดเห็นได้ในจังหวัดเชียงใหม่ เมืองหลวงโบราณของอดีตราชอาณาจักรล้านนา เทศกาลนี้มุ่งหมายให้เป็นเวลาทำบุญ ในสมัยปัจจุบัน ชาวไทยทุกภาคนิยมลอยโคมเมื่อโคมลอยถูกรวมอยู่ในเทศกาลในส่วนที่เหลือของประเทศ
นอกเหนือจากนี้ คนยังประดับบ้าน สวนและวัดด้วยโคมกระดาษรูปทรงประณีต (เรียก โคมไฟ) หลายแบบ มองว่าการปล่อยโคมลอยทำให้โชคดี และชาวไทยจำนวนมากเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของปัญหาและความกังวลลอยไป
บราซิลและโปรตุเกส
โคมลอยเป็นลักษณะตามประเพณีหนึ่งของเทศกาลเดือนมิถุนายน (Festas Juninas) เมื่อปลายเดือนมิถุนายน อ้างว่า ผู้อยู่ในนิคมนำจารีตประเพณีดังกล่าวจากโปรตุเกสไปบราซิลในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และยังคงเหนียวแน่นในประเทศโปรตุเกส โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโปร์ตู ประเพณีวันหยุดเดือนมิถุนายนยังรวมประทัดและดอกไม้ไฟ ซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ของจีนเช่นกัน ฉะนั้นจึงคาดคะเนว่า นักสำรวจชาวโปรตุเกสอาจนำส่วนเหล่านี้มาจากจีนราว ค.ศ. 1500 มีการดัดแปลงการออกแบบปละจารีตประเพณีของโคมลอยบราซิลให้เข้ากับเทศกาลของตน
โคมลอยบราซิลปกติทำโดยเด็กและวัยรุ่นกลุ่มเล็ก แต่ผู้ใหญ่ร่วมด้วยบางครั้ง โดยเฉพาะบอลลูนขนาดใหญ่และประณีตมาก การปล่อยโคมขนาดใหญ่ ซึ่งอาจมีเส้นผ่านศูนย์กลางได้ถึงสองเมตร ปกติจะต้องอาศัยการร่วมมือของหลายคนช่วยจับบอลลูนให้ตึงเต็มที่ก่อนพอง
อันตราย
โคมลอยอาจตกสู่พื้นขณะไฟยังลุกอยู่ ทำให้เป็นอัคคีภัย ในการออกแบบตรงแบบ ตราบเท่าที่โคมตั้งตรงอยู่ กระดาษจะไม่ร้อนจนติดไฟ แต่หากโคมเอียง (อาจเกิดจากลมหรือการชนวัตถุบางอย่าง) โคมอาจติดไฟขณะอยู่ในอากาศ ปกติกระดาษจะไหม้หมดในไม่กี่นาที แต่ต้นเพลิงยังจุดอยู่จนตกถึงพื้น
หลังบอลลูนตก โครงลวดบางที่เหลือจะสลายไปช้ามาก เหลือเป็นภัยต่อสัตว์ที่อาจไปกลืนมัน ใน ค.ศ. 2009 บริษัทอังกฤษ สกายออบส์ไชนีสแลนเทินส์ พัฒนาโคมซึ่งมีเชือกกันไฟสลายได้ทางชีวภาพแทนลวดโลหะ ผู้ผลิตสัญชาติยุโรปอื่นอีกมากรับการออกแบบคล้ายกันนี้ ใน ค.ศ. 2012 บริษัทเดียวกันออกการออกแบบที่ได้สิทธิบัตรโดยมีฐานกันไฟหลังมีรายงานโคมทำให้เกิดไฟ
วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 เกิดเพลิงใหญ่สุดที่เคยมีมาในเวสต์มิดแลนส์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวัสดุรีไซเคิล 100,000 ตันและก่อความเสียหายมูลค่าที่ประเมิน 6 ล้านปอนด์ เริ่มจากโคมลอยซึ่งตกที่โรงรีไซเคิลพลาสติกในสเมธวิก (Smethwick) กล้องโทรทัศน์วงจรปิดสามารถจับภาพโคมเริ่มต้นไฟได้ ในการสนองต่อเหตุดังกล่าว พาวนด์แลนด์ตัดสินใจหยุดขายโคมลอยและเรียกคืนสต็อกทั้งหมดเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2013
รัฐบาลสหราชอาณาจักรตัดสินใจไม่ห้ามโคมลอย แต่ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 สถาบันมาตรฐานการค้า ตามการอภิปรายระหว่างรัฐบาลและอุตสาหกรรม ออกกฎระเบียบอุตสาหกรรมเพื่อให้แนวทางแก่ผู้ผลิต ผู้นำเข้า ผู้จัดจำหน่ายและผู้ค้าปลีกโคมลอย ซึ่งต้องให้การผลิต และคำเตือนและคำชี้แจง
สถานะทางกฎหมาย
แม้มีใช้มาหลายศตวรรษ แต่บางคนมีความกังวลเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับอันตรายที่เกิดขึ้นได้ทำให้พืชผลหรือเพลิงไหม้อาคาร และอาจทำอันตรายต่อสัตว์ที่อาจกินเศษที่เหลือ แม้มิได้แพร่หลายทั่วไป แต่บางที่ห้ามโคมลอยด้วยเหตุผลเหล่านี้
นครซานย่า ประเทศจีน ห้ามโคมลอยเนื่องจากภัยต่ออากาศยานและการนำทางน่านฟ้า
การปล่อยโคมลอยมิชอบด้วยกฎหมายในส่วนใหญ่ของประเทศเยอรมนี แม้การใช้ไม่ผิดกฎหมาย เช่นในแฮร์ฟอร์ด จำเป็นต้องขอคำอนุญาตล่วงหน้าจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ในประเทศออสเตรีย การผลิต ขาย นำเข้าหรือจัดจำหน่ายไม่ชอบด้วยกฎหมาย ในประเทศอาร์เจนตินา ชิลีและโคลอมเบีย การปล่อยโคมไม่ชอบด้วยกฎหมาย เช่นเดียวกับในประเทศสเปนและเวียดนาม ในประเทศบราซิล การปล่อยโคมเป็นอาชญากรรมต่อสิ่งแวดล้อม มีโทษจำคุกสูงสุด 3 ปีตั้งแต่ ค.ศ. 1998
การค้าปลีกโคมลอย (แต่ไม่รวมการครอบครองและใช้) ซึ่ง "อาศัยไฟเปิดเพื่อให้ความร้อนอากาศในโคม" ถูกห้ามในประเทศออสเตรเลียเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011
โคมลอยยังถูกห้ามในเทศมณฑลคิตทิทัส (Kittitas) รัฐวอชิงตัน เนื่องจากความกังวลต่อไฟเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2013
ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โคมลอย หรือเรียก บอลลูนไฟหรือร่มไฟ ถูกห้ามตั้งแต่ ค.ศ. 1892
ในบริเตนใหญ่ การใช้โคมลอยไม่ผิดกฎหมาย แต่ในประกาศที่กำหนดโดยการบินพลเรือนซึ่งระบุใน CAP 736 และเป็นอันตรายต่ออากาศยานมีโทษจำคุกสูงสุด 2 ปีและโทษปรับ 5,000 ปอนด์
เจ็ต (วงดนตรี)
เจ็ต (Jet หรือเขียนว่า JET) เป็นวงร็อกจากเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ประกอบด้วยสมาชิกคือ แคเมรอน มันเซย์, มาร์ก วิลสัน และพี่น้อง นิกและคริส เซสเตอร์ วงมียอดขาย 4 ล้านชุดทั่วโลก
พรรคคอมมิวนิสต์มลายา
พรรคคอมมิวนิสต์มลายา (Malayan Communist Party, Communist Party of Malaya) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตัวขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 และประกาศวางอาวุธเมื่อ พ.ศ. 2532 บทบาทที่สำคัญของพรรคนี้คือ ทำให้เกิดภาวะฉุกเฉินมลายา
การก่อตั้ง
แนวคิดคอมมิวนิสต์เข้ามาสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้โดยชาวดัตช์หัวรุนแรงและเติบโตขึ้นตามการเติบโตของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ใน พ.ศ. 2455 พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เปิดสำนักงานขึ้นที่สิงคโปร์ ซึ่งกลายเป็นจุดกำเนิดของพรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้หรือพรรคอมมิวนิสต์หนานหยาง พรรคนี้มีกิจกรรมมากในดัตช์อีสต์อินดีสและอินโดจีนฝรั่งเศส ในสิงคโปร์ การทำงานของพรรคมีศูนย์กลางที่สหภาพการค้า หลังจากการลุกฮือที่ล้มเหลวเมื่อ พ.ศ. 2468 ชาวอินโดนีเซียที่นิยมคอมมิวนิสต์ได้ลี้ภัยมายังสิงคโปร์และดำเนินกิจการทางการเมืองร่วมกัน ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2473 พรรคคอมมิวนิสต์ทะเลใต้ได้สลายตัวและตั้งพรรคคอมมิวนิสต์มลายาขึ้นแทน โดยมีพื้นที่รับผิดชอบในมลายาและสิงคโปร์ และยังมีกิจกรรมบางส่วนในไทยและดัตช์อีสต์อินดีส
การเติบโต
พรรคนี้เป็นพรรคนอกกฎหมาย ภายใต้การปกครองของอังกฤษ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2474 ผู้นำพรรคหลายคนถูกจับกุม อย่างไรก็ตาม พรรคยังมีอิทธิพลในสหภาพการค้าและจัดให้มีการนัดหยุดงานหลายครั้งเช่นที่ เหมืองถ่านหินบาตูอารัง เมื่อ พ.ศ. 2478 และยังสนับสนุนให้จัดตั้งคณะกรรมการแรงงานในที่ทำงาน ซึ่งคณะกรรมการและการนัดหยุดงานมักถูกปราบปรามโดยตำรวจ ผู้ประท้วงที่มีเชื้อชาติจีนถูกส่งกลับจีน ซึ่งมักจะถูกรัฐบาลก๊กมินตั๋งประหารชีวิตด้วยข้อหาคอมมิวนิสต์ หลังจากที่ญี่ปุ่นรุกรานจีนใน พ.ศ. 2480 ซึ่งทำให้เกิดความร่วมมือระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนกับรัฐบาลก๊กมินตั๋ง สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์มลายาจึงเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น
โครงสร้าง
พรรคคอมมิวนิสต์มลายานำโดยคณะกรรมกลางสูงสุด 12–15 คน โดยประมาณ 6 คนจัดเป็นคณะโปลิตบูโร ในแต่ละรัฐจะมีคณะกรรมการเป็นของตนเอง โครงสร้างที่เล็กที่สุดของพรรคเรียกเซลล์ ซึ่งอยู่ในระดับหมู่บ้านหรือที่ทำงาน
สงครามโลกครั้งที่ 2
ในวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 กองทัพญี่ปุ่นได้รุกรานมลายา อังกฤษได้ยอมรับพรรคคอมมิวนิสต์มลายาเพื่อร่วมมือกันต่อต้านญี่ปุ่นและได้ปล่อยสมาชิกพรรคที่ถูกคุมขังเมื่อ 15 ธันวาคม ตั้งแต่วันที่ 20 ธันวาคม กองทัพอังกฤษเริ่มฝึกสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ให้สู้รบแบบกองโจรเพื่อจัดตั้งเป็นกองกำลังพิเศษแห่งสิงคโปร์ โดยมีผู้เข้ารับการฝึกราว 165 คน พรรคเริ่มจัดตั้งการต่อสู้ด้วยอาวุธที่รัฐยะโฮร์ก่อนสิงคโปร์แตกเมื่อ 15 กมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 และได้ประกาศตัวเป็นกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่น เริ่มโจมตีญี่ปุ่น ญี่ปุ่นได้ตอบโต้ด้วยการโจมตีพลเรือนชาวจีน ทำให้ชาวมลายาเชื้อสายจีนอพยพออกไปจากเมือง หลังจากสิงคโปร์แตก ไล เตกถูกทหารญี่ปุ่นจับกุม ต่อมาใน 1 กันยายน พ.ศ. 2485 ญี่ปุ่นเข้าทำลายการประชุมลับของฝ่ายต่อต้าน และจับกุมสมาชิกพรรคไปได้มากกว่าร้อยคน ที่บาตู จาเรสทางเหนือของกัวลาลัมเปอร์ และถูกฆ่าทั้งหมด ทำให้การดำเนินการของพรรคยากขึ้นเพราะขาดผู้นำ
หลังสงคราม
หลังจากญี่ปุ่นยอมแพ้ กองกำลังอังกฤษกลับมาในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2488 สิงคโปร์ถูกอังกฤษปกครองอีกครั้งในวันที่ 8 กันยายน การถอนตัวของญี่ปุ่นทำให้เกิดสุญญากาศทางการเมือง กองทัพประชาชนได้เข้ามาทดแทนช่องว่างนั้น โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ชาวจีนอาศัยอยู่ ในวันที่ 12 กันยายน มีการจัดตั้งหน่วยบริหารกองทัพอังกฤษในกัวลาลัมเปอร์ ส่วนกองทัพประชาชนได้สลายตัวไป พรรคคอมิวนิสต์มลายายังคงเป็นพรรคนอกกฎหมาย
พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้ออกมาเรียกร้องเอกราช มีการนัดหยุดงานโดยการสนับสนุนของพรรคคอมมิวนิสต์ นอกจากนี้ พรรคนี้ยังมีอิทธิพลต่อพรรคการเมืองอื่นคือพรรคสหภาพประชาธิปไตยมลายาและพรรคชาตินิยมมลายู ใน พ.ศ. 2489 ผู้นำพรรคคือไล เตก ต่อมา เมื่อเขาถูกตั้งข้อสงสัยในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2490 เขาได้หนีออกจากประเทศไปพร้อมกับเงินของพรรค จีนเป็งขึ้นมาเป็นเลขาธิการของพรรคคนใหม่
ภาวะฉุกเฉินในมลายา
รัฐบาลอาณานิคมได้ประกาศภาวะฉุกเฉินในมลายาเมื่อ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2491 หลังจากที่มีชาวยุโรปถูกสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ฆ่าตายในรัฐเปรัก ตำรวจพยายามเข้ากวาดล้างพรรคคอมมิวนิสต์ ในอีกสองสัปดาห์ต่อมา สมาชิกพรรคฯราว 100 คนถูกจับกุม พรรคกลายเป็นพรรคนอกกฎหมายเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 พรรคนี้ได้จัดตั้งกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านอังกฤษซึ่งส่วนใหญ่มาจากกองทัพประชาชนมลายาต่อต้านญี่ปุ่นเดิม เลา เยิวถูกฆ่าในการปะทะเมื่อ 16 กรกฎาคม ส่วนจิน เป็งหลบหนีไปได้ กองทัพของพรรคเริ่มหลบหนีเข้าป่า เพื่อจัดตั้งพื้นที่ปลดปล่อยในพื้นที่ห่างไกล กองกำลังประชาชนมลายาต่อต้านอังกฤษก็ประสบความสำเร็จน้อย เพราะการจัดองค์กรไม่ดีและขาดการฝึกฝน
ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 กองกำลังประชาชนต่อต้านอังกฤษเปลี่ยนชื่อมาเป็นกองทัพปลดปล่อยประชาชนมลายา และพรรคได้ประกาศต่อสู้เพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนมลายาซึ่งรวมสิงคโปร์ด้วย กองทัพปลดปล่อยควบคุมโดยคณะกรรมการกลางทางการทหาร ที่ประกอบด้วยคณะโปลิตบูโร และบางส่วนของผู้บัญชาการทางทหารและตำรวจ สมาชิกที่มีอิทธิพลได้แก่ จินเปง เยือง โกว และเลา ลี กองทัพมีทหารประมาณ 4,000 คนและเป็นหญิง 10% แบ่งเป็น10 ส่วน 9 ส่วนเป็นกองกำลังชาวมลายาเชื้อสายจีน อีก 1 ส่วนเป็นของชาวมลายู และชาวมลายาเชื้อสายอินเดีย ซึ่งส่วนสุดท้ายนี้ถูกอังกฤษทำลายไปเพื่อให้พรรคนี้เป็นพรรคของชาวจีน
กองทัพอังกฤษได้จัดให้มีการตั้งถิ่นฐานใหม่และอารักขาหมู่บ้านใหม่ด้วยตำรวจ ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2494 อังกฤษได้ใช้นโยบายปิดล้อมให้อดอาหาร ซึ่งในพื้นที่จำกัดอาหาร จะให้ทำอาหารกินที่บ้านเท่านั้น ห้ามมีร้านอาหารหรือการขายอาหารในที่ทำงาน ร้านค้าถูกจำกัดจำนวนขายโดยเฉพาะอาหารกระป๋อง การเผาหมู่บ้านที่ต้องสงสัยว่าร่วมมือกับคอมมิวนิสต์เป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไป การปิดล้อมทางอาหารให้ผลสำเร็จมาก ใน พ.ศ. 2496 กองทัพปลดปล่อยฯประสบปัญหาการขาดแคลนอาหารและจำนวนทหารลดลง การจัดตั้งพื้นที่ปลดปล่อยไม่ประสบความสำเร็จ พรรคคอมมิวนิสต์ต้องกลับมาดำเนินงานในฐานะพรรคการเมือง
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2498 มีการเลือกตั้งทั่วไปในมลายาและตวนกูอับดุลเราะห์มานได้เป็นนายกรัฐมนตรี ในวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2498 จิน เป็งได้เขียนจดหมายถึงอับดุลเราะห์มานเพื่อเจรจาสันติภาพ และได้รับการยอมรับในวันที่ 17 ตุลาคม ตัวแทนของรัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์ได้เจรจากันแต่ตกลงกันไม่ได้ ฝ่ายรัฐบาลต้องการให้สลายพรรค แต่ทางพรรคคอมมิวนิสต์ปฏิเสธ ใน พ.ศ. 2499 จิน เป็งได้ติดต่ออับดุลเราะห์มานเพื่อขอเจรจาอีกแต่อับดุลเราะห์มานปฏิเสธ ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2501 กองทัพปลดปล่อยมลายาคงอยู่เฉพาะในรัฐเปรักและทางใต้ของยะโฮร์ ต่อมา ใน พ.ศ. 2502 กองทัพปลดปล่อยมีกิจกรรมเฉพาะตามแนวชายแดนไทยเท่านั้น
หลัง พ.ศ. 2503 เป็นต้นมา
คาดการณ์ว่าในช่วงนี้สมาชิกพรรคเหลือประมาณ 2,000 คน กองกำลังของพรรคถูกบีบให้ลดจำนวนลงและอยู่ตามแนวชายแดนไทย จิน เป็งอยู่ในจีนและมีการติดต่อกับสมาชิกได้จำกัด ใน พ.ศ. 2512 ได้เปิดสถานีวิทยุที่เกาะไหหลำในชื่อเสียงแห่งการปฏิวัติมลายาและถูกปิดเมื่อ พ.ศ. 2524 ตามคำร้องขอของเติ้ง เสี่ยวผิง ใน พ.ศ. 2512 นี้ พรรคได้เพิ่มการต่อสู้ด้วยอาวุธมากขึ้นเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์คือสงครามเวียดนามและการปฏิวิติวัฒนธรรมในจีน ใน พ.ศ. 2513 พรรคได้แตกแยกเป็นสองฝ่ายและต่างก็ประณามกันเอง และจิน เปงประกาศไม่ยุ่งเกี่ยว ใน พ.ศ. 2532 พรรคได้ตัดสินใจวางอาวุธเมื่อ 2 ธันวาคมที่หาดใหญ่ ประเทศไทย หลังจากมีการลงนามสันติภาพระหว่างพรรคกับรัฐบาลไทยและมาเลเซีย
หยัน ลี่เปิ่น
หยันลี่เปิ่น (, 601 — 14 พฤศจิกายน 673) จิตรกรชาวจีนและขุนนางในช่วงต้น ราชวงศ์ถัง ผู้มีผลงานเด่นในการวาดภาพของจักรพรรดิตั้งแต่ ราชวงศ์ฮั่น ถึง ราชวงศ์สุย
การพิจารณาคดีเอาชวิทซ์
การพิจารณาคดีเอาชวิทซ์ ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 ในกรากุฟ เมื่อผู้ปกครองโปแลนด์(ศาลฎีกาสูงสุดแห่งโปแลนด์)ได้ทำการพิจารณาคดี 40 คนของอดีตเจ้าหน้าที่ในค่ายกักกันเอาชวิทซ์ การพิจารณาคดีได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1947
ฝ่ายจำเลยที่ได้เป็นที่รู้จักกันดีคือ อาเธอร์ ลีเบเฮนชเลบ (Arthur Liebehenschel) อดีตผู้บัญชาการค่าย, มาเรีย มันเดอ (Maria Mandel) หัวหน้าของผู้คุมนักโทษฝ่ายหญิงของค่ายเอาชวิทซ์; และนายแพทย์-เอ็สเอ็ส โยฮันน์ เคร์เมอร์ (Johann Kremer) เจ้าหน้าที่เอ็สเอ็สคนอื่นๆ 38 คน - ผู้ชาย 34 คนและผู้หญิง 4 คน - ผู้ที่ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้คุมหรือแพทย์ในค่ายได้ถูกนำตัวพิจารณาคดี
เจ้าหญิงมาริแลนน์แห่งออเรนจ์-นัสเซา ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน
เจ้าหญิงมาริแลนน์แห่งออเรนจ์-นัสเซา ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน (Her Highness Princess Marilène of Orange-Nassau, van Vollenhoven) เป็นพระชายาใน เจ้าชายเมาริทส์แห่งออเรนจ์-นัสเซา ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน พระโอรสพระองค์แรกใน เจ้าหญิงมาร์ครีตแห่งเนเธอร์แลนด์ กับ ปีเตอร์ ฟัน โฟลเลินโฮเฟิน พระองค์เป็นบุตรีของนาย ฮันส์ แวน เดอ เบริก อดีตรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศเนเธอร์แลนด์ พระองค์และพระสวามี มีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์
สหพันธรัฐหมู่เกาะคุก
สหพันธรัฐหมู่เกาะคุกก่อตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1893 ในฐานะเขตการปกครองซึ่งตั้งขึ้นมาแทนที่ราชอาณาจักรราโรตองงา ต่อมาในปี ค.ศ. 1901 สหราชอาณาจักร จึงได้มอบอำนาจการดูแลดินแดนแห่งนี้ให้อยู่ภายใต้การบริหารของประเทศนิวซีแลนด์
ศรุต วิจิตรานนท์
ศรุต วิจิตรานนท์ (เกิด 28 ตุลาคม พ.ศ. 2515) ชื่อเล่น บิ๊ก เป็นนักแสดงและนักดนตรีวงโซลอาฟเตอร์ซิกซ์ สังกัดเบเกอรี่มิวสิค รับหน้าที่ตำแหน่งมือเบส
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน (Recep Tayyip Erdoğan, เกิด 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1954) เป็นนักการเมืองชาวตุรกีซึ่งปัจจุบันเป็นประธานาธิบดีตุรกีนับแต่ปี 2547 เดิมเขาเป็นนายกรัฐมนตรีตั้งแต่ปี 2546 ถึง 2557 และนายกเทศมนตรีอิสตันบูลตั้งแต่ปี 2537 ถึง 2541 เขาก่อตั้งพรรคความยุติธรรมและการพัฒนา (AKP) ในปี 2544 และนำพรรคชนะการเลือกตั้งทั่วไปในปี 2545 2550 และ 2554 ก่อนลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีในปี 2557 เขามาจากภูมิหลังการเมืองอิสลามมิสต์ (Islamist) และอธิบายตนเองว่าเป็นประชาธิปไตยอนุรักษนิยม เขาส่งเสริมอนุรักษนิยมทางสังคมและนโยบายเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม ภายใต้รัฐบาลเขา ประชาธิปไตยในประเทศตุรกีถดถอย
ศรุต วิจิตรานนท์
ศรุตศึกษาที่โรงเรียนปานะพันธุ์วิทยา จากนั้นศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า ได้เริ่มตั้งวงดนตรีตั้งแต่เรียนมัธยม และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยหอการค้าไทยแล้วย้ายไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ได้เจอเพื่อนวงโซลอาฟเตอร์ซิกซ์ที่นี่จึงได้ก่อตั้งวงขึ้น จนมีผลงานอัลบั้มแรกชุด Soul After Six ในปี พ.ศ. 2539 มีเพลงดังคือ "ก้อนหินละเมอ" จากนั้นวงได้แยกย้ายกันนาน 6 ปี ก่อนจะกลับมารวมตัวกันในปี 2545 กับอัลบั้มชุด The Rhythm และมีอัลบั้มคัฟเวอร์ชุด Mellow Moods ในปี 2561 ยังออกซิงเกิ้ล "ในฝัน" ซึ่งศรุตเป็นผู้ร้องเอง
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน
แอร์โดอันเคยเล่นฟุตบอลให้กับทีมคาซิมบาซาก่อนได้รับเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีอิสตันบูลในปี 2537 จากพรรคสวัสดิการอิสลามมิสต์ เขาถูกริบตำแหน่ง ห้ามรับตำแหน่งทางการเมือง และจำคุกสี่เดือน ฐานอ่านบทกวีซึ่งส่งเสริมมุมมองการปกครองทางศาสนาระหว่างสุนทรพจน์ในปี 2541 แอร์โดอันทิ้งนโยบายอิสลามมิสต์เปิดเผยและตั้งพรรค AKP ซึ่งเป็นอนุรักษนิยมสายกลางในปี 2544 หลังพรรคชนะการเลือกตั้งถล่มทลายในปี 2555 ผู้ร่วมก่อตั้งพรรค อับดุลลาห์ จึล เป็นนายกรัฐมนตรี และรัฐบาลประกาศให้คำสั่งห้ามรับตำแหน่งทางการเมืองของแอร์โดอันเป็นโมฆะ แอร์โดอันเป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนมีนาคม 2546 หลังชนะการเลือกตั้งซ่อมในจังหวัดซีร์ต
ศรุต วิจิตรานนท์
ศรุตก้าวสู่การแสดงโดยได้แสดงละครเรื่อง กุหลาบที่ไร้หนาม โดยเล่นเป็นพระรอง และมีผลงานแจ้งเกิดคือเรื่อง เก็บแผ่นดิน หลังจากนั้นก็มาเรื่อง เพลงผ้าฟ้าล้อมดาว แล้วก็มีเรื่อง แม้เลือกเกิดได้ จากนั้นได้แสดงเรื่อง บางระจัน รับบทเป็นนายทองแสงใหญ่ และมีผลงานออกมามากกว่า 35 เรื่อง แม้ละครเรื่องนั้นจะเป็นบทบาทสมทบ แต่ก็เป็นบทที่มีความโดดเด่นอยู่ไม่น้อย
ในปี 2561 ได้รับบทเป็นพระเพทราชา ในละครอิงประวัติศาสตร์ บุพเพสันนิวาส ที่ต่อมาเริ่มมีคนสนใจในบทบาทนี้จนเป็นกระแส และจากบทนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 33 สาขาดาราสนับสนุนชายดีเด่น แต่พ่ายให้หลุยส์ สก๊อตจากละครเรื่องเดียวกัน และได้รับรางวัลสยามดารา สตาร์ อวอร์ด 2018 สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ด้านชีวิตส่วนตัว มีบุตรชาย 1 คน ชื่อ สุภวิทย์ วิจิตรานนท์ ต่อมาในปี 2562 สมรสกับชณัญพัชร์
ดนตรี
ผลงานทั้งหมดร่วมกับวงโซลอาฟเตอร์ซิกซ์
เห่เรื่องพระอภัยมณี
เห่เรื่องพระอภัยมณี เป็นบทเห่กล่อมพระบรรทมที่ประพันธ์โดย สุนทรภู่ มีทั้งสิ้น ๘ ช่วง  แต่ละช่วงนำมาจากเรื่องราวบางตอนของเรื่องพระอภัยมณี ได้แก่
พิษสวาท
พิษสวาท เป็นนวนิยาย บทประพันธ์ของทมยันตี แนวลึกลับสยองขวัญและดราม่า นวนิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารสกุลไทยรายสัปดาห์ในเวลานั้น(เกือบ 50 ปีที่แล้วจากปีพ.ศ. 2559) เป็นเรื่องราวความรักข้ามภพของวิญญาณผู้เฝ้าสมบัติแผ่นดินผู้เปี่ยมด้วยความรักและหน้าที่ ทำให้เกิดอาถรรพณ์ต่างๆนานาตามมาด้วยแรงของกฏแห่งกรรมและผลลัพธ์ของการทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว ซึ่งอยู่ในแกนของความจงรักภักดีซื่อสัตย์ต่อชาติและแผ่นดิน สุดท้ายก็ลงเอยด้วยปรัชญาที่ว่า รักที่แท้จริง คือการเสียสละและให้อภัย
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน
รัฐบาลแอร์โดอันควบคุมการเจรจาสมาชิกภาพของตุรกีในสหภาพยุโรป การฟื้นฟูเศรษฐฏิจหลังภาวะการเงินตกต่ำในปี 2544 การเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญผ่านการลงประชามติในปี 2550 และ 2553 นโยบายต่างประเทศออตโตมันใหม่ และการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานอย่างถนน สนามบินและเครือข่ายรถไฟความเร็วสูง และสุดท้ายวิกฤตเงินตราและหนี้ตุรกีปี 2561   ด้วยความช่วยเหลือของขบวนการกูเลน แอร์โดอันสามารถกำราบอำนาจของกองทัพผ่านคดีความในศาล ปลายปี 2555 รัฐบาลของเขาเริ่มการเจรจาสันติภาพกับพรรคแรงงานเคอร์ดิสถานเพื่อยุติการก่อการกำเริบของพรรคฯ ซึ่งเริ่มตั้งแต่ปี 2521 การหยุดยิงล้มเหลวในปี 2558 นำไปสู่การบานปลายของความขัดแย้งรอบใหม่ ในปี 2559 มีความพยายามรัฐประหารที่ไม่สำเร็จต่อแอร์โดอันและสถาบันของรัฐตุรกี เกิดการกวาดล้างและภาวะฉุกเฉินที่กำลังดำเนินอยู่ตามมา
พิษสวาท
บทประพันธ์เรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์, ละครวิทยุและละครโทรทัศน์มาก่อนปีพ.ศ. 2559 จำนวน 3 ครั้ง ซึ่งทุกครั้งที่สร้างก็จะเกิดเรื่องราวลี้ลับและปรากฏการณ์แปลกต่างๆกับผู้คนและนักแสดงที่เกี่ยวข้อง
การสร้าง
ละครเรื่อง พิษสวาท ทำเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 สร้างโดย เทิ่ง สติเฟื่อง แสดงโดย เสาวนีย์ สกุลทอง รับบท อุบล ออกอากาศทางช่อง 7 ขาวดำ (ช่อง 5) และต่อมาในปี พ.ศ. 2517 ได้สร้างเป็นละครวิทยุ โดยคณะละครวิทยุอัชชาวดี และเป็นภาพยนตร์ในปีเดียวกันนั้นเอง
ต่อมาทำเป็นละครโทรทัศน์อีก 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2524 โดย รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง ออกอากาศทาง ช่อง 3 นำแสดงโดย รัชนู บุญชูดวง, สมภพ เบญจาธิกุล, ลินดา ค้าธัญเจริญ, อนุสรณ์ เดชะปัญญา และในปี พ.ศ. 2534 ออกอากาศทางช่อง 5 สร้างโดย กันตนา นำแสดงโดย เล็ก ไอศูรย์, ลีลาวดี วัชรโลบล, จอนนี่ แอนโฟเน่, วรรณิศา ศรีวิเชียร (ปัทมา ปานทอง เล่นแทนครึ่งหลัง)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ทางเอ็กแซ็กท์และซีเนริโอ มีแผนจะรีเมคละครโทรทัศน์เรื่องนี้ใหม่ ออกอากาศทางช่อง 5 อีกครั้ง โดยให้ ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์, น้ำทิพย์ จงรัชตวิบูลย์และพิมพ์มาดา บริรักษ์ศุภกร นำแสดง แต่แล้วก็ยกเลิกไป จนกระทั่งใน พ.ศ. 2558 เอ็กแซ็กท์และซีเนริโอได้รื้อแผนงานละครเรื่องนี้กลับมาทำอีกครั้งเพื่อออกอากาศทางช่องวัน 31 ในปี พ.ศ. 2559 โดยที่ได้เปลี่ยนนักแสดงบทอุบลเป็นวรนุช ภิรมย์ภักดี และยังคงนักแสดงหลักหลายคนตามเดิม แต่ภายหลัง พิมพ์มาดาขอถอนตัวไปรักษามะเร็งรังไข่ จึงมีการเปลี่ยนนักแสดงในบทคุณทิพอาภาเป็นเรวิญานันท์ ทาเกิด
ฉบับภาพยนตร์ เป็นภาพยนตร์ 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม สร้างโดย รณภพฟิล์ม กำกับการแสดงและอำนวยการสร้างโดย รุจน์ รณภพ นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี, อรัญญา นามวงศ์, มยุรฉัตร เหมือนประสิทธิเวช, รุจน์ รณภพ ร่วมด้วย สมชาย, พัชนี, เสริมพันธ์, เทพ เทียนชัย, ทานทัต, เปี๊ยก ปัตตานี ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2517 ที่โรงหนังเพชรรามา
เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020 แอร์โดอันได้เปลี่ยนสถานะฮาเกียโซเฟียไปเป็นมัสยิด การเปลี่ยนครั้งนั้นสร้างเสียงวิจารณ์และคัดค้านทั้งฝ่ายค้าน, ยูเนสโก, สภาคริสตจักรสากล และผู้นำนานาชาติหลายแห่ง
พิษสวาท
การสร้าง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2566 ซีเนริโอ ได้นำ "พิษสวาท" มาสร้างเป็นละครเวทีเป็นครั้งแรก ในชื่อ พิษสวาท เดอะมิวสิคัล กำกับโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ นำแสดงโดย ภพธร สุนทรญาณกิจ และกุลกรณ์พัชร์ โพธิ์ทองนาค เมอนาร์ด กำหนดเปิดแสดงตั้งแต่ 14 มิถุนายน - 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ณ โรงละครเมืองไทยรัชดาลัย เธียเตอร์ ศูนย์การค้าเซ็นทรัล ดิ เอสพละนาด
ทศศีล
ศีล 10 หรือ ทศศีล สำหรับสามเณร แต่ผู้ใดศรัทธาจะรักษาก็ได้ หัวข้อเหมือนศีล 8 แต่แยกข้อ 7 เป็น 2 ข้อ เลื่อนข้อ 8 เป็น 9 และเติมข้อ 10 คือ
ศีล 10 ข้อ
ศีล 10 นี้ ประกอบด้วยศีล 5 ข้อแรกเป็นของฆราวาส สำหรับผู้ครองเรือน ส่วนศีล 10 เป็นข้อปฏิบัติของสามเณร สามเณรี และสิกขมานา (ผู้ที่ขอบวชเป็นภิกษุณี ซึ่งต้องบวชเป็นสามเณรี และไม่ผิดศีลข้อ 1 2 3 4 5 6 เป็นเวลาถึง 2 ปีโดยไม่ขาดศีลทั้ง 6 ข้อโดยไม่ขาดเลย แต่ข้อ 7 8 9 10 ขาดได้บ้าง) รวมทั้งเป็นข้อปฏิบัติของ สมณะนักบวชนอกพระศาสนา (หนึ่งในเทวทูต 4) ก็ถือศีล 10 มาก่อน เป็นศีลขั้นต่ำของพระอรหันต์ เพราะพระอรหันต์ทั้งหลายมีปกติไม่ผิดศีลข้อ 1 ถึงข้อ 9 ตลอดชีวิต และมีปกติรักษาศีลข้อ 10 เป็นธรรมชาติ
เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริก
เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริก (piezoelectric accelerometer) เป็นเครื่องวัดความเร่งที่ใช้วัดการเปลี่ยนแปลงของแรงกลต่าง ๆ อาทิเช่น ความเร่ง การสั่นสะเทือน หรือแรงกระตุก เป็นต้น โดยขึ้นอยู่กับความเป็นเพียโซอิเล็กทริกของวัสดุนั้น ๆ และเช่นเดียวกับตัวแปรสัญญาณต่าง ๆ เครื่องวัดความเร่งเพียโซอิเล็กทริกมีหน้าที่เปลี่ยนพลังงานชนิดหนึ่งไปเป็นอีกชนิดหนึ่งที่ให้กำเนิดสัญญาณไฟฟ้าตามปริมาณ คุณสมบัติ หรือสถานะของสิ่งที่กำลังวัดอยู่ มวลที่จะใช้วัดจะติดอยู่กับสปริงหรือห้อยอยู่บนคานรองรับ ซึ่งจะเปลี่ยนจากแรงกลไปเป็นสัญญาณไฟฟ้าโดยอาศัยแรงภายนอกหรือการกระจัดตามรูปด้านขวามือ
เฮลโลเคทีทัวร์
เฮลโลเคทีทัวร์ (Hello Katy Tour) เป็นทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี ส่งเสริมสตูดิโออัลบั้มที่สอง วันออฟเดอะบอยส์ (2008) ทัวร์จัดขึ้นที่อเมริกาเหนือ ยุโรป เอเชีย และออสเตรเลีย
เบื้องหลัง
หลังจากสิ้นสุดวาปต์ทัวร์ 2008 เพร์รีประกาศว่าจะมีทัวร์คอนเสิร์ตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอะวอดส์ที่เธอเป็นพิธีกร ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสารบิลบอร์ด เพร์รีกล่าวว่า "ฉันมีคนที่ทำเวทีให้มาดอนน่ามาทำงานในทัวร์ครั้งนี้ด้วย ฉันต้องการให้ดีไซน์เกี่ยวกับผลไม้และแมว และฉันเป็นคนออกแบบชุดต่าง ๆ เอง"
เวทีประกอบด้วยเสาปักรั้วสีขาว กล่องไปรษณีย์ นกฟลามิงโกสีชมพูตัวใหญ่ ผลไม้พลาสติกพองได้ และแมวยักษ์ (ชื่อ "คิตตี เพอร์รี") ที่เปล่งแสงในช่วงอังกอร์ เพร์รีมีชุดสวมใส่ 2 ชุด ในช่วงอังกอร์ เธอแต่งตัวเป็นแมว
มุมไบ
มุมไบ (मुंबई, ) หรือรู้จักในชื่อ บอมเบย์ (Bombay,, ชื่อทางการจนถึงปี 1995) เป็นเมืองหลวงของรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย สหประชาชาติระบุไว้ในปี 2018 ว่ามุมไบเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศอินเดียเป็นอันดับสองรองจากเดลี และเป็นอันดับที่เจ็ดของโลก ด้วยประชากรราว 20 ล้านคน ข้อมูลจากสำมะโนประชากรปี 2011 มุมไบเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศอินเดีย ด้วยประชากรจำนวน 12.5 ล้านคนที่อาศัยภายในเขตมุมไบและปริมณฑล มุมไบเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคเขตเมืองมุมไบ เขตเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดเป็นอันดับหกของโลก ด้วยประชากรมากกว่า 23 ล้านคน มุมไบตั้งอยู่บนชายฝั่งโกนกานทางตะวันตกของอินเดีย และมีอ่าวธรรมชาติที่ลึกลงไป ในปี 2008 มุมไบได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นเมืองอัลฟาโลก มุมไบเป็นเมืองที่มีจำนวนของเศรษฐีและ มหาเศรษฐี มากที่สุดในประเทศอินเดีย  ในเมืองมุมไบมีแหล่งมรดกโลกอยู่สามแห่ง คือ ถ้ำเอลิฟันตา, สถานีฉัตรปตีศิวาจี และ กลุ่มอาคารสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโคและวิคตอเรียน
มุมไบดั้งเดิมนั้นประกอบขึ้นมาจากเกาะเจ็ดเกาะซึ่งเป็นที่อยู่ของชาวโกลีที่พูดภาษามราฐี  และอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิพื้นถิ่นต่าง ๆ เป็นเวลานับศตวรรษก่อนจะถูกยึดครองโดยจักรวรรดิโปรตุเกส ซึ่งต่อมาได้ถูกขายให้กับบริษัทอินเดียตะวันออก ต่อมาในปี 1661 เมื่อกษัตริย์ชาลส์ที่สองแห่งอังกฤษอภิเษกสมรสกับพระนางกาตารีนาแห่งบรากังซา เกาะทั้งเจ็ดของบอมเบย์รวมถึงท่าเรือตันเกียร์ได้ถูกยกให้ในฐานะสินสอด ในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 บอมเบย์ได้ถูกเปลี่ยนแปลงรูปร่างโดยโครงการ ฮอร์นบี เวลเลิร์ด ที่ซึ่งมีการถมผืนดินขึ้นมาระหว่างเกาะทั้งเจ็ด ซึ่งมีการก่อสร้างถนนและทางรถไฟสายสำคัญ, โครงการสร้างแผ่นดินข้นบนผืนน้ำ จนเสร็จสมบูรณ์ในปี 1845 ได้ทำให้บอมเบย์กลายเป็นเมืองท่าสำคัญบนทะเลอาหรับ บอมเบย์ในสตวรรษที่ 19 เต็มไปด้วยการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการศึกษา ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ยังเป็นฐานที่แบ็งแรงให้กับขบวนการเอกราชอินเดีย หลังอินเดียได้รับเอกราชในปี 1947 บอมเบย์ได้ถูกรวมเข้าเป็นรัฐบอมเบย์ ต่อมาในปี 1960 ภายหลังการเคลื่อนไหวของขบวนการสามยุกต์มหาราษฏร จึงได้ตั้งรัฐใหม่ในชื่อรัฐมหาราษฏระ และมีบอมเบย์เป็นเมืองหลวง
ม้าฮ่อ
ม้าฮ่อประกอบไปด้วยสองส่วนคือตัวผลไม้ และตัวไส้ ตัวผลไม้ส่วนใหญ่เป็นสับปะรดหั่นชิ้นขนาดพอคำ หากเป็นส้มจะนำกลีบส้มที่ลอกใยส้มออกแล้วไปผ่ากลาง สำหรับนำไส้ไปใส่ ส่วนตัวไส้ทำจากกระเทียม รากผักชี พริกไทยโขลกแล้วนำไปผัดกับน้ำมันให้หอม ใส่น้ำตาลปี๊บ (หรือน้ำตาลทราย) หมูสับ (และ/หรือกุ้งสับ) เกลือ (หรือน้ำปลา) ถั่วลิสงคั่วบด ผัดจนเหนียวเข้ากันให้ได้รสหวานเค็ม ก่อนนำไปปั้นเป็นก้อนกลมแล้ววางลงบนผลไม้ที่เตรียมไว้ เสร็จสรรพจึงนำใบผักชีและพริกชี้ฟ้าซอยตกแต่งให้สวยงาม
เครือปรอกช้าง
เครือปรอกช้าง อยู่ในวงศ์ Rhamnaceae เปลือกสีน้ำตาลเข้มอมดำ ใบค่อนข้างหนา ขอบใบเป็นคลื่น ดอกช่อ ดอกย่อยสีเหลือง เถาใช้ฟอกเลือดขับระดู แก้เลือดและน้ำเลี้ยงเสีย
โรงเรียนสาธิตเตรียมวิศวกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
โรงเรียนสาธิตเตรียมวิศวกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน (Preparatory Engineering and Technology Demonstration School, Rajamangala University of Technology Isan) สังกัด คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสกลนคร ก่อตั้งโดยขอใช้หลักสูตรจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ก่อตั้งขึ้นในปีพ.ศ. 2553 สภามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ได้อนุมัติจัดตั้งเป็น “ฝ่ายโรงเรียนสาธิตเตรียมวิศวกรรมและเทคโนโลยี ” ให้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของคณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสกลนคร