cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาษาฮินดี
เพศ
คำนามในภาษาฮินดีแบ่งเป็น 2 เพศ คือ บุรุษลึงค์ และสตรีลึงค์  การกำหนดเพศนี้ใช้กับนามที่ไม่มีชีวิตด้วย  เสียงสระท้ายคำจะช่วยบอกเพศของคำ  คำยืมจากภาษาสันสกฤตจะกำหนดเพศเช่นเดียวกับภาษาสันสกฤต   คำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียจะถูกกำหนดเพศด้วย  คำยืมจากภาษาอังกฤษมีการระบุเพศเหมือนกันแต่ไม่แน่นอน
คำถาม
คำสรรพนามแสดงคำถามโดยทั่วไปคือ ใคร (कौन) อะไร (क्या) ทำไม (क्यों) เมื่อใด (कब) ที่ไหน (कहां) อย่างไร (कैसे) มากเท่าใด (कितना) ชนิดใด (कैसा) คำว่า क्या  ใช้เป็นตัวบ่งชี้คำถามในคำถามแบบใช่/ไม่ใช่ ได้ด้วย
การเรียงคำ
การเรียงคำในประโยคเป็น ประธาน-กริยาวิเศษณ์-กรรมรองและคำขยาย-กรรมตรงและคำขยาย-คำแสดงคำถามหรือปฏิเสธ-กริยาและกริยาช่วย รูปปฏิเสธแสดงโดยการเติม नहीं(ไม่) ลงในประโยค หรือเติมคำนำหน้า ता ในบางการก คำคุณศัพท์มาก่อนคำนาม กริยาช่วยตามหลังกริยาหลัก
กาล
กาลในภาษาฮินดีได้แก่ ปัจจุบันกาลไม่สมบูรณ์ ใช้กับเหตุการณ์ทั่วไปหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่พูด ปัจจุบันกำลังกระทำ อดีตกาลกำลังกระทำ อดีตกาลไม่สมบูรณ์ อดีตกาลสัมบูรณ์ นอกจากนี้มีประโยคในรูปคำสั่ง มีเงื่อนไข หรือเหตุการณ์สมมติ โดยปกติแล้วกาลและรูปแบบต่างๆแสดงในรูปกริยาช่วย ส่วนกริยาหลักแสดงจำนวนและเพศของคำนาม
การก
ภาษาฮินดีมีการผันคำน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างคำนามในประโยคแสดงด้วยปรบท คำนามมีสามการกคือการกตรง ไม่ใช้ปรบท มักเป็นประธานของประโยค การกรองใช้กับนามที่มีปรบทต่างๆกัน นามบางคำมีการกเรียกขานด้วย คำคุณศัพท์จะผันไปในทิศทางเดียวกับคำนาม
สัทวิทยา
สัทวิทยา, สรวิทยา หรือ วิชาระบบเสียง (phonology) เป็นการศึกษาที่เกี่ยวกับเรื่องเสียงในภาษา โดยแยกย่อยออกเป็น 2 แขนง คือ สัทศาสตร์ (phonetics) และสรศาสตร์ (phonemics)
สัทศาสตร์
สัทศาสตร์ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับลักษณะของเสียงในภาษาพูด มีแขนงย่อยอีก 3 สาขาคือ สรีรสัทศาสตร์ (articulatory phonetics) สวนสัทศาสตร์ (Acoustics phonetics) และโสตสัทศาสตร์ (auditory phonetics)
สรีรสัทศาสตร์
สรีรสัทศาสตร์ เป็นศาสตร์ที่ว่าด้วยการเปล่งเสียงแต่ละเสียงว่าใช้อวัยวะคือ ลิ้น ริมฝีปาก เส้นเสียงแต่ละเส้นเสียง และลมออกทางช่องปากหรือช่องจมูก เป็นต้น
สวนสัทศาสตร์
สวนสัทศาสตร์ [สะวะนะสัดทะสาด], สวันศาสตร์, กลสัทศาสตร์ หรือ นินาทสัทศาสตร์ เป็นศาสตร์ที่เกี่ยวกับลักษณะของคลื่นเสียงที่เปล่งออกมาว่าอยู่ในลักษณะใด เช่น ระดับเสียง ระดับความถี่ของเสียง มีการใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เข้ามาช่วยในด้านการออกเสียง เรียกว่า Sound Spectrogragp Oscillograph เป็นต้น
โสตสัทศาสตร์
โสตสัทศาสตร์ เป็นการศึกษาเกี่ยวกับกระบวนการรับฟัง เสียงประเภทต่าง ๆ ที่มักจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับการทำงานของสมอง เช่น เสียงพูดมีระดับสูง ต่ำมีส่วนส่งผลทางด้านจิตใจ
สรศาสตร์
สรศาสตร์ หรือ วิชาหน่วยเสียง เป็นการศึกษาภาษาศาสตร์ในด้านที่เกี่ยวกับหน่วยเสียง (phonemes) โดยศึกษาว่า เสียงในภาษาเสียงใดที่เป็นสิ่งสำคัญที่สามารถทำให้ความหมายของคำแตกต่างกัน
บัวตอง
บัวตอง ( (Hemsl.) A.Gray.) เป็นพืชพื้นเมืองของประเทศเม็กซิโก เป็นไม้ดอกมีอายุยืนยาวหลายปี สามารถสูงได้ถึง 5 เมตร ออกดอกเป็นช่อเดียว บริเวณปลายกิ่ง มีสีเหลืองคล้ายดอกทานตะวัน แต่มีขนาดเล็กกว่า ดอกวงนอกเป็นหมัน กลีบเรียวมีประมาณ 12–14 กลีบ ดอกวงในสีเหลืองส้มเป็นดอกสมบูรณ์เพศ ใบของบัวตองเป็นใบเดี่ยว รูปไข่หรือแกมขอบขนาน มีขนขึ้นเล็กน้อยประปราย บริเวณ ปลายใบเว้า มีขนขึ้นเล็กน้อยประปราย ปลายใบเว้าลึก 3–5 แฉก ชอบขึ้นในพื้นที่ที่มีอากาศเย็น จะออกดอกสวยงามที่สุดบนยอดดอยที่สูงกว่า 800 เมตรขึ้นไป โดยจะออกดอกในช่วงระหว่างเดือนพฤศจิกายนถึงต้นเดือนธันวาคมเท่านั้น ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ด
ในประเทศไทย บัวตองมิใช่พืชพื้นเมือง แต่มีสถานที่ที่มีดอกบัวตองขึ้นอย่างงดงามกว้างขวางเป็นทุ่งและมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักโดยทั่วไป คือ ดอยแม่อูคอ อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน มีที่มาจากการที่บาทหลวง ชาวเม็กซิโกผู้หนึ่งนำมาปลูก และต้องใช้เวลาหลายปีกว่าที่จะกลายมาเป็นทุ่งบัวตองอย่างในปัจจุบัน และถือเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดแม่ฮ่องสอน
พืชชนิดพันธุ์ต่างถิ่นรุกราน
บัวตองเป็นพืชที่ทนต่อความร้อนและความแห้งแล้ง สามารถขยายทรงพุ่มให้เจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็ว ในต่างประเทศเช่น ประเทศในหมู่เกาะแปซิฟิกและออสเตรเลีย จะพบตามข้างถนนและรบกวนพืชท้องถิ่นได้เป็นวงกว้าง มีการปล่อยสารพิษยับยั้งการเติบโตของพืชต้นอื่น มีอายุยืนยาว ต้นแตกหน่อได้ดี นอกจากนี้บัวตองมีเมล็ดที่มีน้ำหนักเบาและผลิตได้จำนวนมาก จึงสามารถแพร่พันธุ์ไปได้อย่างรวดเร็ว
การรุกรานในประเทศไทย
บัวตองเป็นพืชที่มักก่อความเสียหายต่อระบบนิเวศ โดยเฉพาะพื้นที่ต้นน้ำ พบบัวตองระบาดในพื้นที่สูงเกินระดับ 800 เมตรจากระดับน้ำทะเลปานกลางขึ้นไป พบระบาดมากในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ระบาดปานกลางในเชียงใหม่และเชียงราย ระบาดน้อยในพื้นที่จังหวัดลำปาง ลำพูน สุโขทัย พิษณุโลก เพชรบูรณ์ และเลย
การควบคุมจำนวน
บัวตองไม่สามารถกำจัดโดยการถางหรือขุดทำลายได้ และเป็นไม้ดอกที่มีความสวยงาม ทำให้คนนำเมล็ดไปขยายพันธุ์และหลุดเข้าสู่ธรรมชาติ จึงควรควบคุมโดยการห้ามไม่ใหคนนำเมล็ดไปเพาะขยายพันธุ์ ส่วนที่เป็นวัชพืชในธรรมชาติ ถ้ายังระบาดไม่มาก สามารถควบคุมโดยการถางลำต้นและขุดรากทำลายทิ้งก่อนที่จะมีการออกดอก แต่ถ้าพื้นที่การระบาดมีวงกว้าง ควรใช้สารเคมีในการควบคุม เช่น สารเคมีในกลุ่มไกลโฟเสท
อิกัวนาทะเล
อิกัวนาทะเล หรือ อิกัวนาทะเลกาลาปาโกส (marine iguana, Galápagos marine iguana; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานทะเลจำพวกกิ้งก่าชนิดหนึ่งในวงศ์อิกัวนา (Iguanidae) จัดเป็นกิ้งก่าเพียงชนิดเดียวในปัจจุบันนี้ที่พบอาศัยอยู่ได้ในทะเล และเป็นสัตว์เพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Amblyrhynchus
ลักษณะและพฤติกรรม
อิกัวนาทะเลมีลำตัวสีดำหรือสีคล้ำตลอดทั้งตัว โดยมีสีเดียวตลอดทั้งตัว และถือเป็นสัตว์ถิ่นเดียวที่พบได้เฉพาะเกาะต่าง ๆ ของหมู่เกาะกาลาปาโกส ในเขตแดนประเทศเอกวาดอร์ ในทวีปอเมริกาใต้เท่านั้น ขนาดเมื่อโตเต็มที่ในตัวผู้มีน้ำหนัก 12-13 กิโลกรัม โดยพบได้ในตอนใต้ของเกาะอีซาเบลลา ซึ่งเป็นเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะกาลาปาโกส และขนาดเล็กที่สุดมีน้ำหนักเพียง 1-2 กิโลกรัม ที่เกาะจีโนเบซา
อิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่ได้รับปริมาณเกลือจากน้ำทะเลเป็นอย่างมากในแต่ละวัน จึงมีวิธีการกำจัดเกลือออกจากร่างกายด้วยการพ่นออกทางรูจมูกเมื่ออยู่บนบกเป็นฝอยน้ำเหมือนจาม และถึงแม้จะว่ายน้ำและดำน้ำเก่งก็ตาม แต่อิกัวนาทะเลมักจะเกาะอยู่นิ่ง ๆ เป็นกลุ่มตามโขดหินริมทะเล เพื่ออาบแดดและเพื่อรักษาอุณหภูมิในร่างกาย ซึ่งในช่วงฤดูหนาวที่มีอากาศเย็นก็อาจส่งผลกระทบได้บ้าง แต่ก็ไม่ส่งผลมากนัก เนื่องจากหมู่เกาะกาลาปาโกสตั้งอยู่ในเขตเส้นศูนย์สูตรอยู่แล้ว สภาพภูมิอากาศจึงไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนัก หรืออาจพบได้บ้างตามป่าชายเลน ชายหาด หรือแอ่งน้ำขังตามริมทะเล แม้จะมีรูปร่างหน้าตาน่ากลัว แต่ที่จริงแล้วอิกัวนาทะเลเป็นสัตว์ที่รักสงบ ไม่มีนิสัยดุร้าย จึงมักมีกิ้งก่าตัวเล็ก ๆ มาเกาะตามส่วนหัวหรือบนหลังเพื่อจับแมลงหรือมดที่ไต่ตอมใกล้ ๆ ตัวอิกัวนาทะเลกินเป็นอาหาร โดยที่อิกัวนาทะเลจะไม่ทำอันตรายต่อกิ้งก่าเหล่านี้ แต่อิกัวนาทะเลก็มีศัตรูตามธรรมชาติ คือ นกกระสานวล ที่จับอิกัวนาทะเลขนาดเล็กกินเป็นอาหาร และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้อิกัวนาทะเลมักไม่ค่อยเคลื่อนไหวร่างกาย และจากหน้าตาและลักษณะที่โดดเด่น จึงถือเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่นใช้เป็นต้นแบบของก็อตซิลลา ตัวละครสัตว์ประหลาดชื่อดังสัญชาติญี่ปุ่นอีกด้วย
การจำแนก
อิกัวนาทะเลแบ่งออกได้เป็นชนิดย่อยต่าง ๆ ได้ 6 ชนิด โดยทั้งหมดจะอาศัยอยู่ตามเกาะต่าง ๆ และมีขนาดแตกต่างกันไป ทั้งนี้เป็นเพราะสภาพแวดล้อมและปริมาณสาหร่ายที่เป็นอาหาร
เขตของประเทศดอมินีกา
เขต (parish) เป็นเขตการปกครองระดับแรกของประเทศดอมินีกา มีทั้งหมด 10 เขต เขตที่มีประชากรมากที่สุดคือเขตเซนต์จอร์จซึ่งเป็นที่ตั้งของโรโซ (เมืองหลักของเขตและเมืองหลวงของประเทศ) มีประชากร 21,241 คน และเขตที่มีประชากรน้อยที่สุดคือเขตเซนต์ปีเตอร์ มีประชากรเพียง 1,430 คน ส่วนเขตที่มีขนาดพื้นที่มากที่สุดคือเขตเซนต์แอนดรูว์ มีพื้นที่ 179.9 ตารางกิโลเมตร (69.5 ตารางไมล์) ในขณะที่เขตเซนต์ลู้กมีขนาดพื้นที่น้อยที่สุดเพียง 10.8 ตารางกิโลเมตร (4.2 ตารางไมล์)
พระราชินีแมรี
พระราชินีแมรี (Queen Mary) อาจหมายถึง
ประเทศฟินแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศฟินแลนด์ จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศฟินแลนด์ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 14 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา
อำเภอยูกิ (จังหวัดอิบารากิ)
อำเภอนี้ประกอบด้วย 1 เทศบาลเมือง คือ ยาจิโยะ
วัดเมืองยะลา
วัดเมืองยะลา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสะเตง อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา ที่ดินที่ตั้งวัด มีเนื้อที่ 55 ไร่ 51 งาน 12 ตารางวา
พ.ศ. 2495 รัฐบาลในสมัยนั้นได้อนุมัติที่ดินราชพัสดุ จำนวนเนื้อที่ 55 ไร่ 50 วา 1 ศอก เพื่อสร้างวัด จนเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ได้เริ่มถางป่า ปรับพื้นที่เพื่อก่อตั้งวัด ต่อมา พ.ศ. 2505 ได้สร้างพระมหากัจจายนเถระองค์ใหญ่ขึ้น และได้ยกฐานะเป็นวัดเมืองยะลาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 โดยพระธรรมสิทธิมงคล หรือ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาส ท่านได้พัฒนาวัดเมืองยะลาเรื่อยมาจวบจนกระทั่งมรณภาพ ต่อมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งวัดเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
พ่อท่านฉิ้น โชติโก เป็นเกจิอาจารย์ เป็นลูกศิษย์คนสุดท้ายของ พระครูวิสัยโสภณ หรือพระอาจารย์ทิม วัดช้างให้ พ่อท่านฉิ้น โชติโก ได้สร้างหลวงพ่อทวดวัดเมืองยะลา มีประสบการณ์เลื่องลือไปทั่วเช่นเดียวกับหลวงพ่อทวดวัดช้างให้
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระมหากิจจายนะ พระพุทธชังมงคล และพระพุทธสิริมงคลบพิตร กิติสุขยะลารามสถิตทักษิณาภิบาล
พฤกษาพักตร์
พฤกษาพักตร์ หรือ รุกขามนุษย์ (Green Man) คือประติมากรรม, จิตรกรรม หรือรูปสัญลักษณ์อื่นๆ ของใบหน้าที่ล้อมรอบไปด้วยใบไม้ กิ่งไม้ หรือเถาไม้เลื้อย ที่งอกออกมาจากจมูก ปาก หรือส่วนอื่นๆ ของใบหน้า ไม้ที่งอกออกมาอาจจะมีดอกมีผลด้วยก็ได้ การตกแต่งด้วยพฤกษพักตร์มักจะใช้สำหรับเป็นสิ่งตกแต่งของสถาปัตยกรรม พฤกษาพักตร์มักจะพบในรูปของประติมากรรมทั้งภายนอกและภายในคริสต์ศาสนสถาน และสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ของคฤหัสน์ นอกจากนั้น “The Green Man” ยังเป็นชื่อที่นิยมใช้กันสำหรับสิ่งก่อสร้างสารธาณะ และปรากฏในหลายรูปหลายลักษณะเช่นบนป้ายโรงแรมเล็กๆ ที่บางครั้งอาจจะเป็นรูปเต็มตัวที่ไม่แต่จะเป็นเพียงเป็นใบหน้าเท่านั้น
ประเภทของพฤกษาพักตร์
คำว่า “พฤกษาพักตร์” คิดขึ้นมาโดยเลดี้แรกแลนสำหรับบทความ “พฤกษาพักตร์ในสถาปัตยกรรมของคริสต์ศาสนสถาน” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1939 ในวรสาร “The Folklore Journal” (วรสารตำนานพื้นบ้าน) ก่อนหน้านั้นพฤกษาพักตร์ที่กล่าวถึงในงานสถาปัตยกรรมมักจะเรียกว่า “หัวใบไม้” (foliate heads) บ้าง “หน้ากากใบไม้” (foliate masks) บ้าง
งานประติมากรรมของพฤกษาพักตร์มีด้วยกันหลายทรงทั้งที่เป็นลักษณะธรรมชาติและที่เป็นลักษณะที่ประดิษฐ์ขึ้น แบบที่ง่ายที่สุดก็จะเป็นใบหน้าที่แง้มออกมาจากพงไม้ บางหน้าก็จะมีผมหรือหนวดเป็นใบไม้ แต่ที่มักจะเห็นกันก็จะมีใบไม้ หรือยอดไม้งอกออกมาจากปากหรือจมูก หรือบางครั้งก็มีที่งอกออกมาจากตา หรือในงานที่เป็นแอ็ปสแตร็คท์เมื่อมองเผินๆ ก็อาจจะดูเหมือนเป็นเพียงรูปแกะของกลุ่มใบไม้จนเมื่อพิจารณาดูอย่างละเอียดจึงจะเห็นว่ามีใบหน้าที่แฝงอยู่ พฤกษาพักตร์ส่วนใหญ่ที่พบจะเป็นใบหน้าของชาย พฤกษาพักตร์หญิงหาดูได้ยาก บนหินบนหลุมศพ (gravestone) หรืออนุสรณ์ผู้ตายบางครั้งก็จะมีหัวกะโหลกที่มีเถาองุ่นหรือพันธุ์ไม้อื่นงอกออกมาที่อาจจะสันนิษฐานได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่ (resurrection)
พฤกษาพักตร์มีด้วยกันหลายแบบแต่มีอยู่สามแบบที่เป็นที่นิยมกันกว่าแบบอื่น:
พฤกษาพักตร์ในคริสต์ศาสนสถาน
เมื่อดูเผินพฤกษาพักตร์ก็จะดูเหมือนเป็นศิลปะที่มาจากวัฒนธรรมของเพเกิน ที่เป็นรูปสัญลักษณ์ของความบริบูรณ์ (fertility figure) หรือรูปเทพารักษ์ที่คล้ายคลึงกับมนุษย์ป่า (woodwose) แต่มักจะปรากฏบ่อยในงานแกะสลักหินหรือไม้ภายในคริสต์ศาสนสถานต่างๆ ที่รวมทั้งชาเปล แอบบี และ มหาวิหาร ที่ทำกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11 จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
สำหรับผู้ดูในสมัยปัจจุบันพฤกษาพักตร์ที่สร้างกันระยะแรกเช่นในสมัยศิลปะโรมาเนสก์ และในยุคกลางมักจะมีลักษณะที่ทำให้ขนลุกหรือรู้สึกหวาดผวาที่ออกไปทางเหนือธรรมชาติ ซึ่งบางครั้งก็ทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นการแสดงให้เห็นถึงพลังความอยู่รอดของพฤกษาพักตร์ของวัฒนธรรมเพเกินที่มิได้ถูกทำลายไปเมื่อวัฒนธรรมคริสเตียนเข้ามาแทนที่ หรืออาจจะเป็นได้ว่าเป็นการสรรเสริญคริสต์ศาสนาที่ยอมรับวัฒนธรรมอื่นที่นอกไปจากวัฒนธรรมของคริสต์ศาสนาเอง แทนที่จะหันหลังให้กับวัฒนธรรมของผู้ที่เพิ่งเข้ามารับคริสต์ศาสนา ซึ่งเป็นสิ่งที่นักสอนศาสนาปฏิบัติกันในระยะแรกของการพยายามเผยแพร่ศาสนาด้วยการยอมรับและปรับให้เข้ากับเทพเจ้าพื้นบ้าน ที่ในบางครั้งถึงกับยกให้เป็นนักบุญย่อยๆ ก็มี
ลักษณะพฤกษาพักตร์ในสมัยต่อมา
ตั้งแต่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาเป็นต้นมาการสร้างพฤกษาพักตร์ก็วิวัฒนาการกันอย่างวิจิตรและบางครั้งก็จะกลายไปเป็นหัวสัตว์แทนที่จะเป็นมนุษย์ที่รวมทั้งที่ปรากฏในงานหนังสือวิจิตร, งานโลหะ, แผ่นพิมพ์หนังสือ และงานหน้าต่างประดับกระจกสี ที่มักจะใช้ในการตกแต่งโดยเฉพาะโดยไม่มีสัญลักษณ์ลึกซึ้งที่เคลือบแฝงแต่อย่างใด นักแกะภาพพิมพ์ชาวสวิสนูมา กูยต (Numa Guyot) สร้างแผ่นพิมพ์หนังสือที่เป็นภาพพฤกษาพักตร์ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่สร้างราว ค.ศ.1887
ในบริเตนพฤกษาพักตร์กลับมาเป็นที่นิยมกันอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในหมู่สถาปนิกของยุคฟื้นฟูกอธิคและในสมัยของการวิวัฒนาการของขบวนการศิลปะหัตถกรรมในการใช้เป็นสิ่งตกแต่งสิ่งก่อสร้างหลายแห่งทั้งทางศาสนาและทางโลก สถาปนิกชาวอเมริกันก็เริ่มนำพฤกษาพักตร์เข้ามาใช้ในการตกแต่งในช่วงเวลาเดียวกัน พฤกษาพักตร์ติดตามชาวยุโรปไปในดินแดนต่างๆ ที่ไปยึดเป็นอาณานิคม พฤกษาพักตร์ลักษณะต่างๆ พบในสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิคของสมัยวิคตอเรีย พฤกษาพักตร์เป็นที่นิยมกันในหมู่ช่างสลักหินชาวออสเตรเลียที่พบในงานสิ่งก่อสร้างทั้งของศาสนาและของฆราวาส
พฤกษาพักตร์สมัยใหม่
พฤกษาพักตร์กลับมาเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในสมัยปัจจุบันโดยศิลปินจากประเทศต่างๆ ทั่วโลกนำไปผสมผสานกับงานแบบต่างๆ ในบรรดาศิลปินที่กล่าวถึงใน “พฤกษาพักตร์คืนชีพ” (Green Man Resurrected--วิทยานิพนธ์สำหรับปริญญาโทโดยฟิลลิส อราเนโอ) ก็ได้แก่ศิลปินอังกฤษพอล ซิเวลล์ผู้สร้าง “พฤกษาพักตร์ไวท์ฟิลด์” ซึ่งเป็นงานแกะไม้ที่แกะบนส่วนที่ตายไปแล้วของต้นโอ้ค; เดวิด กอฟฟ์ เอเวลี นักออกแบบสวนชาวอังกฤษผู้ออกแบบ “วงกตพฤกษาพักตร์เพนพอนท์” (Penpont Green Man Millennium Maze) ที่ตั้งอยู่ที่เพาวิสในเวลส์ซึ่งเป็นพฤกษาพักตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก; และเอ็ม.เจย์. แอนเดอร์สันประติมากรที่ทำงานอยู่ในสหรัฐอเมริกาผู้สร้างงานประติมากรรมหินอ่อนชื่อ “พฤกษาพักตร์ในรูปของชนแอบอริจินชายฝั่งดั้งเดิมของทุกสมัยที่เป็นที่เจริญงอกงามของไม้และของธรรมชาติทุกอย่างที่ให้งอกมาจากนิ้ว” (Green Man as Original Coastal Aboriginal Man of All Time from Whence the Bush and All of Nature Sprouts from his Fingers)
ศิลปินผู้อื่นที่กล่าวถึงโดยอราเนโอก็ได้แก่เจน ไบรด์สันผู้เกิดที่กานา, ศิลปินออสเตรเลีย มาร์จอรี บุสซีย์, ศิลปินชาวอเมริกันมอนิคา ริชาร์ดส (และเป็นนักร้องและคีตกวี) และศิลปินแฟนตาซีชาวอังกฤษปีเตอร์ พราเคานิคที่งานพฤกษาพักตร์สร้างเป็นงานผสมสื่อที่รวมทั้งการสักทั้งตัว
ศิลปินเหล่านี้และศิลปินคนอื่นๆ ต่างก็สร้างงานศิลปะตามรอยการวิวัฒนการของการสร้างพฤกษาพักตร์ที่ทำต่อเนื่องกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ที่อราเนโอเรียกว่าการสร้างสิ่งที่เป็น “สัญชาตญาณของการแสดงออกที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ” พฤกษาพักตร์สมัยใหม่มักจะเป็นงานที่มีลักษณะแตกต่างจากที่ทำกันมาในสมัยโบราณที่มักจะเป็นภาพใบหน้าแต่เพียงอย่างเดียว และบางที่ก็แสดงลักษณะของความเป็นสตรีแต่ก็ยังหาดูยาก ศิลปินชาวอเมริกันรอบ จัสแซ็คเป็นต้นที่ใช้หัวเรื่องพฤกษาพักตร์ในการแสดงว่าเป็นโลกที่เป็นจิตพิทักษ์และแปลงภาพพฤกษาพักตร์ให้โอบอุ้มโลกทั้งหมด ศิลปินโดโรธี “บันนี” โบเวนศิลปินชาวอเมริกันเช่นกันสร้างจิตรกรรมกิโมโนไหมชื่อ “พฤกษาพักตร์สตรี” ที่เป็นการแสดงด้านความเป็นสตรีของตำนานพฤกษาพักตร์
ในลัทธิเพกันใหม่วิคคา พฤกษาพักตร์มักจะใช้เป็นสัญลักษณ์แทนเทพฮอร์น (Horned God) ที่มีรากฐานบางส่วนมาจากเทพเซอร์นันนอสซึ่งเป็นเทพโบราณของเคลติค และเทพแพนของตำนานเทพเจ้ากรีก
รูปสัญลักษณ์อื่นที่เกี่ยวข้อง
ความเกี่ยวข้องระหว่างพฤกษาพักตร์กับเทพารักษ์ต่างๆ ก็ได้รับการศึกษา บ้างก็เห็นว่าพฤกษาพักตร์มีความเกี่ยวข้องกับเทพหลายองค์เช่นเทพโอซีริส, เทพโอดิน และแม้แต่พระเยซูของคริสต์ศาสนา และต่อมาในตัวละครที่ปรากฏในตำนานหรือวรรณกรรมเช่นอัศวินเขียว (Green Knight) ที่ปรากฏในตำนานกษัตริย์อาร์เธอร์ที่เขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 14, จอห์น บาร์ลีย์คอร์น ที่ปรากฏในเพลงพื้นบ้านของอังกฤษที่เป็นสัญลักษณ์ของชาวเกษตรกรผู้ทุกข์ยาก,กษัตริย์ฮอลลี (Holly King) ที่ปรากฏในตำนานพื้นบ้านของอังกฤษผู้เป็นเทพแห่งฤดูหนาวและใช้ฮอลลีและเอเวอร์กรีนเป็นสัญลักษณ์ และ เทพทัมมุซ (Tammuz) ของ เมโสโปเตเมียผู้ที่ถือกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะของความมีชีวิตต่อฤดูหนาวและความตาย
ในงานเขียน ละครสวมหน้ากาก (Masque) “Summer's Last Will and Testament” โดยทอมัส แนช ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1592 และพิมพ์ในปี ค.ศ. 1600 ตัวละครก็อ้างถึงพฤกษาพักตร์ ตัวละครอื่นๆ ใน ตำนานลึกลับ เช่นโวเดน (Woden), เซอร์นันนอส (Cernunnos), ซิลวานัส (Sylvanus), เดิร์ก คอร์รา (Derg Corra), กรีนจอร์จ (Green George), แจ็คกรีน (Jack in the green), จอห์น บาร์ลีย์คอร์น (John Barleycorn), โรบิน กูดเฟลโล (Robin Goodfellow), พัค (Puck), เซอร์กาเวนและอัศวินกรีน (Sir Gawain and the Green Knight) ต่างก็มีลักษณะของพฤกษาพักตร์ นอกจากนั้นก็ยังมีที่กล่าวว่าเรื่องโรบิน ฮูดเป็นเรื่องที่มีต้นกำเนิดมาจากตำนานพฤกษาพักตร์ ผู้ที่เป็นสัญลักษณ์ของพฤกษาพักตร์ในสมัยปัจจุบันก็ได้แก่ปีเตอร์ แพนผู้เข้ามมาในโลกในเครื่องแต่งกายที่เป็นใบไม้สีเขียว หรือแม่แต่พ่อคริสต์มัสที่มักจะปรากฏเป็นภาพคนสูงอายุที่แต่งตัวด้วยมาลัยไอวีที่เป็นนัยยะถึงจิตวิญญาณจากป่า.
อัศวินกรีนใน “เซอร์กาเวนและอัศวินกรีน” เป็นทั้งมอนสเตอร์และครูของเซอร์กาเวนจากโลกก่อนสมัยคริสเตียนแต่ก็มาผสมผสานเข้ากับปรัชญาของคริสต์ศาสนาต่อมา
ในชาติเจอร์มานิค เช่นเยอรมนี, ไอซ์แลนด์ และ อังกฤษ การสร้างพฤกษาพักตร์อาจจะมีแรงบันดาลใจมาจากเทพเช่นเฟรเยอร์ (Freyr) หรือโวเดนที่มีลักษณะที่เป็นลักษณะของพฤกษาพักตร์ที่แพร่หลายไปทั่วยุโรป
จากการค้นคว้าศึกษาที่มาของคำโดยมหาวิทยาลัยเวลส์จากชื่อที่ใช้ในตำนานเทพเจ้าเคลติคกล่าวว่าชื่อของเทพวิริดิออส (Viridios) แปลว่า “Green Man” ทั้งในภาษากลุ่มเคลติค และภาษาละติน
พฤกษาพักตร์นอกยุโรป
ในหนังสือ “A Little Book of The Green Man” และเว็บไซต์ ไมค์ ฮาร์ดิงยกตัวอย่างของพฤกษาพักตร์ในบอร์เนียว, เนปาล และ อินเดีย: พฤกษาพักตร์ปรากฏเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ในวัดเจนในรัฐราชสถาน ฮาร์ดิงตั้งข้อสังเกตต่อไปถึงหัวจากเลบานอนและอิรักอาจจะสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 นอกจากนั้นก็ยังพบพฤกษาพักตร์ของโรมาเนสก์จากคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในคริสต์ศาสนสถานของอัศวินเทมพลาร์ในเยรูซาเลม ฮาร์ดิงตั้งข้อสังเกตว่าอาจจะเป็นสัญลักษณ์ที่มีต้นตอมาจากอานาโตเลียและถูกนำเข้ามาในยุโรปโดยช่างสลักหินที่เดินทางเข้ามา นักบุญอิสลาม ทอม ชีแธมผู้เป็นผู้มีความรู้ในเรื่องตำนานของอิสลามกล่าวว่าคิเดอร์ (Al-Khidr) ของลัทธิซูฟี (Sufism) ก็คือพฤกษาพักตร์ ในหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับงานของเฮนรี คอร์บินและอื่นๆ เกี่ยวกับนักบุญอิบน์ อารอบี (Ibn Arabi) ของคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับพฤกษาพักตร์/คิเดอร์ว่าเป็นสื่อระหว่างโลกมนุษย์และโลกวิญญาณ
ในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันนักเขียนเกี่ยวกับจิตวิญญาณและสถาปัตยกรรมวิลเลียม แอนเดอร์สันกล่าวว่า: "ตำนานเกี่ยวกับท่าน([คิเดอร์])มีด้วยกันหลายตำนาน [คิเดอร์]ก็เช่นเดียวกับโอซิริสที่เป็นผู้ถูกทรมานและเกิดใหม่ และคำพยากรณ์เชื่อมท่านก็เช่นเดียวกับพฤกษาพักตร์ที่เชื่อมกับวันสิ้นโลก ชื่อของท่านแปลว่า Green One หรือ Verdant One ท่านคือเสียงของแรงบันดาลใจแก่ผู้ที่ต้องการจะเป็นศิลปินหรือผู้ที่เป็นศิลปินผู้มุ่งมั่น ท่านอาจจะมาในรูปของรัศมีสีขาว หรือ เงาวาวบนใบหญ้า แต่โดยทั่วไปแล้วท่านจะมาในรูปของพลังอารมณ์ภายใน สัญญาณการปรากฏของท่านคือการสามารถสร้างงานหรือการเกิดความรู้สึกที่กระตือรือร้นอันไม่เหน็ดเหนื่อยที่เกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถรู้สึกได้ ดังที่กล่าวนี้จึงอาจเป็นได้ว่าท่านความสัมพันธ์คาบวัฒนธรรมต่างๆ, …เหตุผลหนึ่งของความรู้สึกอันกระตือรือร้นของสถาปนิกของยุคกลางในการสร้างงานพฤกษาพักตร์อาจจะเป็นได้ว่าท่านเป็นต้นกำเนิดของแรงบันดาลใจทุกแรง"
บทบาทของเทพเจ้าอียิปต์โอซิริสที่เกี่ยวกับเทพแห่งข้าวโพดมักจะเขียนให้มีใบหน้าเป็นสีเขียวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของพืช การเกิดใหม่ และ การคืนชีพ ผอบดินทรงโอซิริสปลูกด้วยเมล็ดพืช (“แปลงโอซิริส”) พบในที่เก็บศพของราชอาณาจักรใหม่บางแห่ง ข้าวโพดที่งอกเป็นนัยยะของโอกาสที่จะคืนชีพของผู้ตาย
พระเจ้าองค์อื่นที่เขียนเป็นสีเขียวก็ได้แก่ Amogha-siddhi ของธิเบตหรือ Tlaloc ของเม็กซิโก
ตำนานพระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร
พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือ พระแก้วมรกต เป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของชาวไทย ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม (หรือ วัดพระแก้ว) ในพระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานคร ประวัติความเป็นมาของพระแก้วมรกตนี้ได้มีกล่าวไว้ในตำนานซึ่งมีรายละเอียดดังนี้
สถาปนาพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต
ตำนานพระแก้วมรกตเดิมระบุว่าสร้างพ.ศ.500 สร้างโดยเทวดาในประเทศอินเดีย แต่ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ทรงพระราชนิพนว่า สร้างโดยช่างโยนก ไม่ใช่สร้างในอินเดีย ที่น่าเชื่อถือจริงๆ คือประวัติตั้งแต่เชียงรายเป็นต้นไป ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องแต่งทั้งสิ้น ดังนี้
ตามตำนานพระแก้วมรกต ในบันทึกแนบท้ายพระราชพงศาวดารเหนือ ระบุไว้ว่า พระแก้วมรกตสร้างขึ้นในปี พุทธศักราช 500 โดยพระนาคเสนเถระ วัดอโศการาม กรุงปาฏลีบุตร ในแผ่นดินพระเจ้ามิลินท์ (เมนันเดอร์) โดยเริ่มแรก เริ่มจากพระนาคเสนเถระได้ปวารณา จะสร้างพระพุทธรูปให้สืบต่อพระพุทธศาสนาจรด 5000 พระพุทธศักราช จึงได้เป็นกังวลว่าจะหาวัสดุใดมาสร้างพระพุทธรูปนี้ ด้วยปริวิตกว่า หากใช้ไม้ ก็จะไม่อยู่ถึง 5000 พระชันษา หากใช้เหล็ก ก็อาจจะถูกนำไปหลอมละลายเมื่อคราวจะมีผู้ทำลาย หากจะใช้หินศิลาธรรมดา ก็จะดูเป็นพระพุทธรูปสามัญทั่วไป จึงได้ตกลงปลงใจเลือกใช้แก้วมณีมาจำหลักพระพุทธรูป เพียงแต่ยังกังวลว่าจะใช้แก้วมณีชนิดใด
การนั้น สมเด็จพระอมรินทราธิราช พร้อมกับพระวิสสุกรรมเทพบุตร ได้จำแลงกายเป็นมานพธรรมดา ไปกราบนมัสการพระคุณเจ้าว่า ตนทั้งสองเป็นพ่อค้าเดินทางมาหลายที่ ได้ไปพบแก้วรัตนโสภณมณีโชติ อันมีรัตตนายกดิลกเฉลิม 3000 ดวง สีแดงสุกใส ที่เขาวิบุลบรรพต (เวฬุบรรพต) ณ ดินแดนห่างไกลโพ้น คิดว่าเป็นแก้วที่เหมาะสมควร แก่การนำมาจำหลักพระพุทธรูปให้สืบพระพุทธศาสนาจรด 5000 พระพุทธศักราช ว่าแล้วดังนั้น เมื่อถึงเขาวิบุลบรรพต สมเด็จพระอมรินทราธิราช จึงโปรดให้พระวิสสุกรรมเทพบุตร เข้าไปนำแก้วรัตนโสภณมณีโชติมา แต่พระวิสสุกรรมทรงกราบทูลว่า ยักษ์ผู้เฝ้าแก้วนั้นมิยอมมอบให้ สมเด็จพระอมรินทราธิราชจึงเสด็จด้วยพระองค์เอง พวกยักษ์ก็ยังกราบทูลไม่ถวายแก้วรัตนโสภณมณีโชติเช่นเดิม โดยทูลเหตุผลประกอบว่า แก้วนี้เป็นแก้วคู่บุญบารมีพระบรมศุลีจอมไกรลาส เป็นแก้วชั้นมหาจักรพรรดิ มิสามารถถวายให้ได้จริง สมเด็จพระอมรินทราธิราชจึงตรัสตอบว่า จะทรงนำไปจำหลักพระพุทธรูปให้สืบทอดพระพุทธศาสนาตลอดล่วง 5000 พระชันษา เหล่ายักษ์จึงประชุมกันและลงความเห็น มอบแก้วโลกาทิพยรัตตนายก อันมีรัตนายกดิลกเฉลิม 1000 ดวง สีเขียวทึบ (หยกอ่อน) ให้ไปแทน
เมื่อถึงวัดอโศการาม จึงทรงมอบให้พระนาคเสน และพระวิษุกรรมจึงทรงจำหลักพระพุทธรูปองค์นี้ถวายดังพระประสงค์ เมื่อจำหลักเสร็จเรียบร้อยเป็นพระพุทธรูปที่มีพุทธลักษณะงดงาม ตามประสงค์ของพระนาคเสนเถระแล้ว พระนาคเสนจึงบอกบุญไปยังอุบาสก อุบาสิกา สร้างมหาวิหารใกล้กับอโศการาม แล้วอัญเชิญพระแก้วมรกตขึ้นประดิษฐานไว้เหนือแท่นรัตนบัลลังก์ และปฐมฐาปนาถวายพระนามว่า พระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต
นอกจากนี้ในตำนานยังระบุด้วยว่าขณะที่ประดิษฐานอยู่นั้น พ่อค้าวานิช และพระมหาราชาธิราชจากประเทศต่างๆที่มาสักการะ ต่างพบเห็นพระแก้วมรกตเปล่งพระรัศมีออกมางามหาที่เปรียบมิได้ เป็นที่น่าพิศวงยินดียิ่งนัก พระนาคเสนจึงได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ลงไปในพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต 7 พระองค์ คือพระโมลี พระนลาฏ พระนาภี พระหัตถ์ซ้าย-ขวา และพระเพลาซ้าย-ขวา แต่เมื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุแล้วอัญเชิญขึ้นประดิษฐานแล้วนั้น เกิดเหตุการแผ่นดินไหวขึ้น พระนาคเสนเห็นเหตุการณ์นั้น จึงทราบด้วยฌานสมาบัติ และพยากรณ์ว่า พระแก้วองค์นี้ เห็นทีจะไม่ได้ดำรงพระชันษาตลอด 5000 พระพุทธศักราช หากจะให้ครบ ควรจะเสด็จไปโปรดสรรพสัตว์ในเบญจประเทศ คือ ลังกาทวีป กัมโพชะศรีอโยธยา โยนะวิสัย ปะมะหละวิสัย และ สุวรรณภูมิ
เสด็จลังกาทวีปและแผ่นดินกัมพูชา
พุทธศักราช 800 โดยประมาณในแผ่นดินพระเจ้าศิริกิตติกุมาร พระเชษฐราชโอรสในพระเจ้าตักละราช ขึ้นครองราชสมบัติเมืองปาฏลีบุตร เป็นช่วงที่เมืองปาฏลีบุตรเกิดมหากลียุค ทั้งมีการจลาจลภายในและข้าศึกภายนอก ผู้คนในปาฏลีบุตรที่เคารพนับถือพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต จึงลงความเห็นกันว่า ถึงเวลาแล้วที่จะต้องอัญเชิญหนีมหาภยันตราย จึงอัญเชิญพระรัตนตรัย และพุทธบริษัท คือพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตในฐานะพระพุทธ พระไตรปิฎกธรรม ที่ประดิษฐานในวิหารนั้น พร้อมทั้งพระสงฆ์ พ่อค้าวานิชและชาวเมืองปาฏลีบุตรกลุ่มหนึ่ง ลงสู่สำเภาแล้วเดินทางลี้ภัยไปยังลังกาทวีป เมื่อถึงลังกาทวีปพระเจ้าแผ่นดินลังกาทวีปในสมัยนั้น(ไม่ได้ระบุพระนาม) ทรงรับรักษาพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตเป็นอย่างดียิ่ง และทรงอุปถัมภ์ค้ำชูชาวปาฏลีบุตรเป็นอย่างดีสมควรตามความดีความชอบ
พุทธศักราช 1000 โดยประมาณในแผ่นดินศรีเกษตรพุกามประเทศ พระมหากษัตริย์ผู้ครองนครขณะนั้นคือพระเจ้าอนุรุทธราชาธิราช(ภาษาบาลี) หรือ มังมหาอโนรธาช่อ(ภาษามอญ) พระองค์เป็นกษัตริย์ที่มีพระอานุภาพมาก บริบูรณ์ด้วยพลช้างพลม้าและทหารมากมาย แต่พระองค์ก็เป็นกษัตริย์ที่ตั้งมั่นอยู่ในสัมมาทิฐิ ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาอย่างดียิ่ง พระศีลขันธ์ภิกษุ และพระอาจารย์(ไม่ได้ระบุนาม) ได้ทำการพิจารณาพระไตรปิฎก ท่านเกิดสงสัยว่าพระไตรปิฎกธรรมในแผ่นดินพม่ารามัญทั้งปวงนั้น เห็นจะผิดอักขระไม่ต้องตามกระแสพระพุทธฎีกา จึงทูลพระเจ้าอนุรุทธไปตามนั้น พระเจ้าอนุรุทธได้ทรงสดับก็มีพระศรัทธาเลื่อมใส จึงตรัสถามถึงที่ตั้งของพระไตรปิฎกธรรมฉบับที่ถูกต้อง พระศีลขันธ์จึงทูลว่า พระไตรปิฎกฉบับที่สมบูรณ์ถูกต้องนั้น คือพระไตรปิฎกฉบับพระพุทธโฆษาจารย์เถระที่ลังกาทวีป
ราชทูตพุกามเข้าเฝ้าถวายสาส์น พระเจ้าขัตติยศรีรามวงศ์ พระเจ้าแผ่นดินลังกาทวีปก็เสด็จรับ ด้วยพระองค์เองที่พระราชวังริมฝั่งอ่าวลังกา พระสังฆราชลังกาก็ให้การอุปสมบทพระสงฆ์พุกามทั้ง 8 รูปเป็นภิกษุบริสุทธิ์พระเจ้าอนุรุทธ ดำรัสสั่งเสนาอำมาตย์ราชบัณฑิต ระดมคัดลอกพระไตรปิฎกและคัมภีร์สัททาวิเสส ซึ่งครั้งนั้น ชาวเมืองลังกาก็ช่วยคัดเพิ่มอีกสำรับหนึ่ง
พระเจ้าอนุรุทธจึงขอพระราชทานพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต จากพระเจ้าขัตติยศรีรามวงศ์ ซึ่งด้วยเป็นพระราชไมตรีอันมาช้านานนั้น จึงต้องจำพระทัยยกให้ แต่ด้วยที่แผ่นศรีเกษตรพุกามนั้น มิได้เป็นแผ่นดินที่พระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตจะประดิษฐาน เรือพระที่นั่งพระเจ้าอนุรุทธและเรือพระไตรปิฎกฉบับชาวพุกามคัดลอก สามารถกลับถึงกรุงพุกามได้เพียงสองลำ ส่วนเรือทรงพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต และพระไตรปิฎกฉบับชาวลังกาช่วยคัดลอกถูกพายุมรสุมพัด พลัดเข้าไปทางอ่าวกัมพูชาแทน
พระเจ้านารายณ์ราชสุริยวงศ์ เจ้ากรุงอินทปัตถ์มหานคร แคว้นกัมพูชา มีพระรับสั่งว่า สำเภาซึ่งบรรทุกพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตกับพระไตรปิฎกนั้น เป็นของพระเจ้ากรุงพุกามจริงและทรงเห็นแก่พระราชไมตรี จึงทรงให้อำมาตย์คุมสำเภากลับไปถวายคืนแก่พระเจ้าอนุรุทธ แต่ส่งกลับไปเพียงพระไตรปิฎกเท่านั้น มิได้ส่งพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกตไปด้วย แต่ถึงมิได้พระแก้วกลับมา พระเจ้าอนุรุทธก็ทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา และแก้ไขพระไตรปิฎกที่ผิดเพี้ยนทั้งหมดเสร็จสิ้นในปีพ.ศ. 1172
เสด็จประทับ เชียงแสน ล้านนา ล้านช้าง
หลังจากที่พระแก้วมรกตได้ประดิษฐานอยู่กรุงอินทปัตถ์นานพอสมควร(ไม่ได้ระบุปี) ในแผ่นดินพระเจ้าเสน่ห์ราช เกิดพายุฝนขนาดใหญ่ตกเป็นนิจกาลยาวนานหลายเดือน(ไม่ได้ระบุ) พระเจ้าเสน่ห์ราชก็สวรรคตด้วยอุทกภัยนั้น พระมหาเถระ(ไม่ปรากฏพระนาม) ได้อัญเชิญพระแก้วมรกตขึ้นสำเภาหนีไปยังที่ดอน พระเจ้าอติตะราช (อาทิตยราช) เจ้าครองนครอโยธยา(หมายถึงอโยธยาโบราณ) ทราบเรื่องจึงเสด็จกระบวนพยุหยาตรา ไปอัญเชิญพระแก้วมรกตมาไว้ในที่ปลอดภัย โดยทรงอัญเชิญพระแก้วมรกตประดิษฐานในพระมหาเวชยันตปราสาท และได้ประดิษฐานในนครอโยธยาอีกหลายรัชสมัย
ต่อมาเจ้าเมืองกำแพงเพชร ซึ่งเป็นพระบรมญาติกับกษัตริย์อโยธยาสมัยนั้น จึงทูลขอนำพระแก้วมรกตขึ้นไป ประดิษฐานที่เมืองกำแพงเพชรอีกหลายรัชสมัย ซึ่งปัจจุบันก็คือวัดพระแก้วกำแพงเพชร ในอุทยานประวัติศาสตร์กำแพงเพชร พระเจ้าพรหมทัศน์เจ้านครหิรัญนครเงินยางเชียงแสนทรงทราบว่าพระบรมราชาธิราช เจ้าเมืองกำแพงเพชรมีพระแก้วมรกต พระเจ้าพรหมทัศน์มีพระราชประสงค์ใคร่จะได้ ไปเป็นศรีนครแก่นครเชียงแสนจึงทูลขอต่อพระเจ้ากำแพงเพชร
ด้วยสันถวไมตรีพระเจ้ากำแพงเพชรจึงได้ถวายให้นครเชียงแสน ต่อมานครเชียงแสนเกิดมีศึกกับนพบุรีศรีนครพิงค์เชียงใหม่ เจ้าผู้ครองนครเชียงแสนในเวลานั้นได้พิจารณาว่า หากนำพระแก้วมรกต หลบภัยสงครามไปด้วยอาจจะเกิดอันตรายกับพระแก้วมรกตได้ จึงได้ทำการพอกปูนจนทึบและลงรักปิดทองเสมือนพระพุทธรูปสามัญทั่วไป แล้วบรรจุเก็บไว้ในเจดีย์วัดป่าญะในเมืองเชียงแสน จากนั้นกษัตริย์และพระราชวงศ์อพยพผู้คนลงมาทางใต้ ส่วนเมืองเชียงแสนก็ถูกตีแตกและ ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านนาในที่สุด เป็นอันจบส่วนของตำนาน เพราะหลังจากมีการพบพระพุทธรัตนพรรณมณีมรกต ในเจดีย์ป่าญะ วัดพระแก้วงามเมืองนั้น ก็เป็นเหตุการณ์ที่ได้มีการบันทึกตรงกันในทุกสำนัก หากแต่คลาดเคลื่อนเรื่องวันเดือนปีไปบ้าง เนื่องจากการนับศักราชต่างกัน
ปัญหาการตีความทางประวัติศาสตร์
พระแก้วมรกต พระบาง และพระพุทธรูปหลายองค์ มักมีตำนานเกี่ยวเนื่องกัน ว่าสร้างในกรุงปาฏลีบุตรบ้าง สร้างในกรุงราชคฤห์บ้าง ซึ่งเป็นการกล่าวอ้างเพื่อทำให้ดูศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้น เพราะเมื่อพิจารณาจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์แล้ว ทำให้เชื่อได้ว่าตำนานนั้นเป็นเรื่องที่แต่งเติมขึ้น ในกรณีของพระแก้วฯ นั้น ตำนานระบุว่าสร้างในเมืองปาฏลีบุตร ซึ่งเป็นที่ทราบกันว่าเป็นเมืองหลวงของแคว้นมคธ, ประเทศอินเดีย โดยปี พ.ศ. 500 ที่ตำนานอ้างถึงนั้น อาณาจักรมคธ อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์กานวะ ส่วนพระนาคเสน และพระเจ้ามิลินท์ (ชื่อตามประวัติศาสตร์คือ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1) ที่กล่าวอ้างไว้ ครองราชย์ระหว่างพ.ศ. 378 - พ.ศ. 413 อยู่ที่กรุงสาคละ (อยู่ห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือหลายพันกิโลเมตร) ซึ่งไม่ตรงกันทั้งช่วงเวลาและสถานที่ อีกทั้ง ช่วงพ.ศ. 800 ที่ตำนานกล่าวถึงอีกครั้ง ในขณะนั้นแคว้นมคธได้ล่มสลายไปแล้ว อยู่ในช่วงต้นของอาณาจักรคุปตะ จึงเป็นที่เชื่อได้ว่าตำนานช่วงต้นนั้นเห็นจะเป็นเรื่องแต่งขึ้นมา จริงๆแล้วน่าจะสร้างช่วงราวปีพ.ศ. 1600 มีอายุประมาณ 900 ปี เพราะเป็นศิลปะเชียงแสนที่นิยมสร้างพระพุทธรูปจากหินแกะสลัก ที่บอกว่าสร้างพ.ศ. 500 นั้นเป็นเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ ไม่ควรพิมพ์ให้เด็กอ่านและจดจำอีกต่อไป
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ
โบสถ์อุร์สุลินตรีเอกภาพ (Uršulinska cerkev svete Trojice) ซึ่งมีชื่อทางการว่า โบสถ์แพริชตรีเอกภาพ (Župnijska cerkev svete Trojice) และมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า โบสถ์ชี (Nunska cerkev) เป็นโบสถ์แพริชในกรุงลูบลิยานา ประเทศสโลวีเนีย ตั้งอยู่ริมถนนสโลวีน (Slovenska cesta) ทางด้านตะวันตกของจัตุรัสสภา โบสถ์สร้างขึ้นระหว่างปี 1718 ถึงปี 1726 ตามสถาปัตยกรรมบารอก
สโมสรฟุตบอลแบรดฟอร์ด (พาร์กอะเวนิว)
สโมสรฟุตบอลแบรดฟอร์ด (พาร์กอะเวนิว) เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ในเมืองแบรดฟอร์ด เทศมณฑลเวสต์ยอร์กเชียร์ ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันลงแข่งขันในเนชันนัลลีกนอร์ท ซึ่งอยู่ในลำดับ 6 ของระบบฟุตบอลลีกอังกฤษ
คำว่า พาร์กอะเวนิว ในวงเล็บหมายถึงชื่อสนามเหย้าดั้งเดิมของสโมสรที่ตั้งอยู่ที่ฮอร์ตันพาร์กอะเวนิว ซึ่งมีการนำมาใส่ไว้ในวงเล็บต่อท้ายชื่อสโมสรเพื่อไม่ให้สับสนกับ สโมสรฟุตบอลแบรดฟอร์ด ซิตี ที่ลงแข่งขันในอีเอฟแอลลีกวัน โดยสโมสรแห่งนี้มีชื่อเรียกอย่างย่อในหมู่แฟนฟุตบอลท้องถิ่นว่า แบรดฟอร์ด
สโมสรฟุตบอลแบรดฟอร์ด (พาร์กอะเวนิว) ในปัจจุบัน เป็นสโมสรที่ก่อตั้งขึ้นใหม่จากสโมสรเดิมที่ลงแข่งขันในฟุตบอลลีกในช่วงปี ค.ศ. 1908 ถึง ค.ศ. 1970 ก่อนจะตกชั้นลงไปแข่งขันในนอร์เทิร์น พรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นลีกฟุตบอลสมัครเล่น และเข้าสู่การชำระบัญชีเลิกกิจการเมื่อปี ค.ศ. 1974 ก่อนจะก่อตั้งใหม่และไปเริ่มต้นแข่งจากลีกลำดับที่ 13
ตราสัญลักษณ์สโมสร
ตราสัญลักษณ์ของสโมสรนำเค้าโครงส่วนใหญ่มาจากตราอาร์มของสภาเทศบาลเมืองแบรดฟอร์ด ต่างกันตรงที่ตราของเทศบาลเมืองแบรดฟอร์ดจะมีคำขวัญด้านล่างเป็นภาษาอังกฤษว่า Progress, Industry, Humanity แต่ตราของสโมสรคำขวัญด้านล่างจะเป็นข้อความภาษาละตินว่า Labor omnia vincit ซึ่งเป็นข้อความที่นำมาจากหนังสือของเวอร์จิล กวีชาวโรมัน ตรงกับภาษาอังกฤษว่า Work conquers all (ความวิริยะอุตสาหะเป็นหนทางสู่ความสำเร็จ)
ส่วนที่นำมาจากตราของสภาเมืองได้แก่เครื่องยอด ที่เป็นรูปหัวของหมูป่า สื่อถึงตำนานพื้นบ้านของเมืองแบรดฟอร์ด ที่กล่าวไว้ถึงหมูป่าอันดุร้ายแห่งป่าคลิฟฟ์วูด (The Boar of Cliffe Wood) และสัตว์ประคองข้างที่เป็นแพะพันธุ์แองโกรา สื่อถึงความเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงด้านอุตสาหกรรมเสื้อขนสัตว์
พระมหากษัตริย์กัมพูชา
พระมหากษัตริย์กัมพูชา (ព្រះមហាក្សត្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรกมฺพุชา; King of Cambodia) เรียกเต็มว่า พระมหากษัตริย์ในพระราชาณาจักรกัมพูชา (ព្រះមហាក្សត្រនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា พฺระมหากฺสตฺรไนพฺระราชาณาจกฺรกมฺพุชา) ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐของประเทศกัมพูชา มีพระราชอำนาจจำกัดในฐานะผู้นำเชิงสัญลักษณ์ซึ่งได้รับความเคารพจากสาธารณชน ทั้งทรงเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ เสถียรภาพ และสวัสดิภาพของชาวเขมร
นับแต่ ค.ศ. 1993 พระมหากษัตริย์กัมพูชาต้องทรงสืบสายโลหิตราชสกุลนโรดม (នរោត្តម นโรตฺตม) หรือราชสกุลสีสุวัตถิ์ (ស៊ីសុវតិ្ថ สีสุวตฺถิ) และมีพระชนมายุอย่างน้อย 30 พรรษา ซึ่งกรมปรึกษาราชบัลลังก์ (ក្រុមប្រឹក្សារាជបល្ល័ង្ กฺรุมบฺรึกฺสาราชบลฺลังฺ; Royal Council of the Throne) เลือกตั้งให้ขึ้นครองราชย์ จึงเป็นหนึ่งในไม่กี่ระบอบกษัตริย์ที่มีการเลือกตั้ง
บทบาท
รัฐธรรมนูญกัมพูชา ค.ศ. 1993 กำหนดให้บทบาทส่วนใหญ่ของพระมหากษัตริย์เป็นไปในทางพิธีการ โดยมาตรา 7 ระบุไว้ชัดเจนว่า "ให้ทรงปกเกล้า แต่ไม่ทรงปกครอง" (shall reign, but not govern) และมาตรา 8 ว่า ให้ทรงเป็น "สัญลักษณ์แห่งความสามัคคีและความสืบเนื่องของชาติ" (symbol of national unity and continuity) รัฐธรรมนูญให้พระมหากษัตริย์ทรงปฏิบัติพระราชกิจบางประการที่เกี่ยวเนื่องกับแผ่นดิน เช่น
กระทรวงสำนักพระราชวัง
กระทรวงสำนักพระราชวังแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชามีหน้าที่ดูแลกิจการเกี่ยวกับพระราชสำนักและพระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล, ปัจจุบันได้อยู่ภายใต้การบริหารของสมเด็จกรมวัง กง ซัม ออล รัฐมนตรีประจำสำนักพระราชวัง มีหน้าที่หลักคือช่วยเหลือและถวายคำแนะนำแก่พระมหากษัตริย์ในการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะพระมหากษัตริย์
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สรุปเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เป็นรายชื่อของจำนวนเหรียญประเภทต่าง ๆ ที่ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมโอลิมปิกชนะระหว่างการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง ฮ่องกง ชิงเต่า ชิงหวงเต่า เซี่ยงไฮ้ เฉิ่นหยาง และเทียนจิน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่ 8 สิงหาคม ถึง 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 มีตัวเลขประมาณการณ์นักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 11,028 คนในการแข่งขัน 302 ครั้งในกีฬา 28 ชนิด
หวัง เจี่ยน
หวัง เจี่ยน เป็นขุนพลจาก รัฐฉิน ใน ยุครณรัฐ. ภายใต้การบังคับบัญชาของเขา, กองทัพฉินสามารถพิชิต รัฐจ้าว รัฐเยี่ยน และ รัฐฉู่. เขาเป็นหนึ่งในสี่ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่ง ยุครณรัฐ, ร่วมกับ ไป๋ ฉี่ เหลียนป๋อ และ หลี่มู่.
หวังเกิดที่ ตงเซียง, ผินหยาง, กวนจง (ตะวันออกเฉียงเหนือของ เทศมณฑลฟู่ผิง, มณฑลส่านซี ในปัจจุบัน). บุตรชายของเขา, หวัง เปิ่น (王賁), เป็นขุนพลฉินด้วย.
ชีวิตช่วงต้น
ใน 236 ปีก่อนคริสตกาล, หวัง เจี่ยน บังคับบัญชากองทัพฉินโจมตี รัฐจ้าว และยึดได้ 9 เมือง. การกระทำครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นของ สงครามรวมชาติของฉิน.
รวมพลคนเหนือมนุษย์
รวมพลคนเหนือมนุษย์เป็นภาพยนตร์ชุดแนวแอกชันผจญภัยซูเปอร์ฮีโร่จากประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งพัฒนาโดย Greg Berlanti, Marc Guggenheim, Andrew Kreisberg และ Phil Klemmer บริหารและอำนวยการสร้างโดย Klemmer, Sarah Schechter และ Chris Fedak โดย Klemmer และ Ferdak รับหน้าที่เป็น showrunner ด้วย ซีรีส์นี้ดัดแปลงจากตัวละครในดีซีคอมิกส์ ออกฉายทางสถานีโทรทัศน์ The CW เป็นภาคแยกจากเรื่อง โคตรคนธนูมหากาฬ และ เดอะ แฟลช วีรบุรุษเหนือแสง และอยู่ในจักรวาลเดียวกัน
นักแสดง
Keiynan Lonsdale รับบทเป็น Wally West / Kid Flash
ชิบามเกากะบาน
ชิบามเกากะบาน (شبام كَوْكَبَان หรือ Shibam Kawkaban)
เป็นเมืองในอำเภอชิบามเกากะบาน เขตผู้ว่าการอัลมะห์วีต ประเทศเยเมน ตั้งอยู่ห่างจากซานา เมืองหลวงของประเทศ เป็นระยะทาง 38 กิโลเมตร ตัวเมืองห้อมล้อมไปด้วยป้อมปราการ และตั้งอยู่ที่ความสูง 2,931 เมตร (9,616 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล เมืองตั้งอยู่บนยอดเขาและเคยเป็นราชธานีของจักรวรรดิมุสลิมยูฟิริดส์ (ค.ศ. 847–997)
แฮร์มัน บัวร์ชาร์ท นักสำรวจและช่างภาพชาวเยอรมัน เคยเดินทางมาที่นี่และพรรณนาถึงเมืองไว้เมื่อปี 1902 ว่า: "เกากะบานเป็นเมืองร้าง ทั้งที่ 40 ปีก่อนเคยมีประชากรถึง 30,000 คน ปัจจุบันมีไม่ถึงร้อยสองร้อยคน; [เมืองนี้] ยังมีย่านชาวยิวที่ยังมีครอบครัวบางส่วนอาศัยอยู่"
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2016 ระหว่างสงครามกลางเมืองเยเมน เครื่องบินไล่ล่าของสหรัฐ-ซาอุดีอาระเบียเข้าโจมตีเมือง มีผู้เสียชีวิตเจ็ดราย ทำลายซุ้มประตูทางเข้าเก่าแก่ของเมือง และบ้านเรือนซึ่งอายุมากกว่า 700 ปี
กายา กรอแบ็ลนา
กายา กรอแบ็ลนา (Kaja Grobelna; 4 มกราคม ค.ศ. 1995 –) เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงชาวเบลเยียมเชื้อสายโปแลนด์ ปัจจุบันเล่นให้กับอูเนต เอ-วอร์ก บุสโต อาร์ซีซีโอและทีมชาติเบลเยียมในตำแหน่งตัวตีตรงข้าม
กรอแบ็ลนาเริ่มต้นอาชีพนักวอลเลย์บอลกับสโมสรอัสเตอริกซ์ กิลแด็รชต์ก่อนจะย้ายมาอยู่กับอาลีอันซ์ เอ็มเทเฟา ชตุทท์การ์ทในฤดูกาล 2015-16 หลังจากเธอย้ายไปยังบูดอฟลานี วูชในฤดูกาล2016-18 และในฤดูกาลต่อมาได้ย้ายมาเล่นให้กับอูเนต เอ-วอร์ก บุสโตอาร์ซีซีโอ
เธอลงเล่นให้ทีมชาติชุดใหญ่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2017 และเธอได้เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017
การลูกเสือสำหรับเด็กชาย
การลูกเสือสำหรับเด็กชาย: คู่มือการสอนการเป็นพลเมืองดี หรือชื่อในภาษาอังกฤษว่า Scouting for Boys: A handbook for instruction in good citizenship เป็นหนังสือว่าด้วยการฝึกลูกเสือ จัดพิมพ์ตั้งแต่ พ.ศ. 2451 จนถึงปัจจุบัน มีการแก้ไขหลายครั้ง ทั้งเล็กน้อยและแก้ไขอย่างมีนัยสำคัญ รวมถึงมีฉบับแปลเป็นภาษาต่าง ๆ รวมถึงภาษาไทยด้วย ฉบับแรกสุดเขียนโดยโรเบิร์ต เบเดน โพเอลล์ เนื้อหาหลักเป็นเรื่องการสังเกต การสะกดรอย พืชพรรณและสัตว์นานาชนิด การฝึกฝนตนเอง การพัฒนาตนเอง และหน้าที่พลเมือง ในหนังสือสอดแทรกประสบการณ์ของเบเดน-โพเอลล์ ตอนที่ยังเยาว์ ช่วงชีวิตการงานตอนต้น ขณะที่ไปกำกับกองเสือป่ามาฟีคิง การรบในสงครามโบเออร์ครั้งที่สอง และประสบการณ์ในค่ายลูกเสือเกาะบราวน์ซี
ประวัติ
ก่อนหน้าที่จะมาเป็นหนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย นั้น เบเดน-โพเอลล์ ได้เขียนหนังสือ คำแนะนำการเสือป่า (Aids to Scouting) เมื่อ พ.ศ. 2432 โดยกลั่นกรองประสบการณ์ของเขาในการสอดแนมทางทหาร หรือการเสือป่า และการพึ่งตนเอง ซึ่งได้ถ่ายทอดจากเฟรเดอริก รัสเซลล์ เบอร์แนม (Frederick Russell Burnham) ทหารแนวหน้าชาวอเมริกัน หลังเกิดการโจมตีที่มาฟีคิง คำแนะนำการสอดแนมได้กลายเป็นหนังสือยอดนิยมในหมู่ครูและนักเรียน
ในช่วงการโจมตีที่มาฟีคิง เบเดน-โพเอลล์ ได้ให้ทหารคนสนิทรวบรวมเด็กชายอายุ 12-15 ปี เป็นกองเสือป่า ทำหน้าที่พลถือสาร นายไปรษณีย์ พยาบาลสนาม และพลปืน ต่อมาเด็กเหล่านี้มีบทบาทในช่วงสงครามโบเออร์ครั้งที่สองด้วย ครั้นเบเดน-โพเอลล์ กลับมายังประเทศอังกฤษ เขาทราบว่าหนังสือที่เขาเขียนเป็นที่นิยมในหมู่ครูและนักเรียน ใช้สอนการสังเกตและการใช้เหตุผลนิรนัย คือการใช้เหตุผลที่เอากฎธรรมชาติอันมีทั่วไปดีแล้วมาอธิบายสิ่งที่เกิด ต่อมาเบเดน-โพเอลล์ สนทนากับเออร์เนสต์ ทอมป์สัน เซตัน (Ernest Thompson Seton) ในเรื่องการฝึกเด็กและเยาวชน เซตันให้หนังสือธรรมชาติวิทยาอินเดียนแดงThe Birch Bark Roll of the Woodcraft Indians ซึ่งเขียนในปี พ.ศ. 2449 โพเอลล์ตัดสินใจปรับปรุงหนังสือให้เหมาะแก่เด็กชาย โดยได้รับความช่วยเหลือจากมิตรสหาย อาทิ วิลเลียม อะเลกซานเดอร์ สมิท (William Alexander Smith) ผู้ก่อตั้งบอยส์บริเกด (Boys' Brigade) และไซริล อาร์เทอร์ เพียร์สัน (Cyril Arthur Pearson) เจ้าของโรงพิมพ์ ครั้นหนังสือถูกปรับปรุงแล้ว ได้ใช้ชื่อ เสือป่าน้อย (Boys' Patrols) ก่อนหน้าค่ายลูกเสือที่เกาะบราวน์ซี
หนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย เผยแพร่เป็นรายปักษ์ (คือครึ่งเดือน) ทั้งสิ้น 6 ปักษ์ ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2451 แต่ละฉบับมีความยาวประมาณ 70 หน้า แม้ว่าหนังสือเล่มเดิมคือการเสือป่าสำหรับเด็กชายจะถูกนำมาปรับ แต่ผู้เขียนก็ได้ลดเนื้อหาทางทหารลง ปรับให้เป็นแนวสำหรับเด็กและนักสำรวจ นอกจากนี้ยังเพิ่มเกม คำปฏิญาณ กฎ และเกียรติของลูกเสือ ต่อมาหนังสือถูกปรับแก้โดยผู้เขียนหลายคน ไม่ว่าจะเป็นการแก้ไขเล็กน้อยหรือการแก้ไขทั้งหมด กล่าวกันว่าหนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย เป็นหนังสือขายดีอันดับสี่แห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20
เนื้อหา
หนังสือทั้งหกตอนนั้น มีชื่อว่า การลูกเสือสำหรับเด็กชาย ราคาเล่มละ 4 เพนนี (สมัยนั้น 12 เพนนี เท่ากับ 1 ชิลลิง และ 20 ชิลลิง เท่ากับ 1 ปอนด์ทองคำ) ซึ่งไม่แพงเกินสมควรและสามารถหาซื้อได้ง่าย ตอนต้นบทมีนิทาน คำแนะนำสำหรับผู้กำกับลูกเสือ ตอนท้ายบทส่วนมากมีเกมและกิจกรรม รวมถึงรายชื่อหนังสือที่ควรอ่านเพิ่ม
ตอนที่ 1 การลูกเสือเบื้องต้น
หนังสือในปักษ์แรก หน้า 3 - 70 เป็นส่วนที่ว่าด้วยพื้นฐานของการลูกเสือ
ตอนที่ 2 การสะกดรอยและการรู้จักพืชและสัตว์
หนังสือในปักษ์ที่สอง หน้า 71 - 174 มีบทที่ 2 การสะกดรอย และบทที่ 3 การรู้จักพืชและสัตว์ แต่ละบทมีการเล่นรอบกองไฟ 3 แบบ แต่ละหัวข้อมีคำแนะนำสำหรับผู้กำกับลูกเสือ และหนังสือสำหรับอ่านเพิ่ม
ตอนที่ 3 ชีวิตในค่ายพักแรมและการหาเส้นทาง
หนังสือในปักษ์ที่สาม หน้า 143 - 206 ประกอบด้วยบทที่ 4 ชีวิตในค่ายพักแรม และบทที่ 5 การหาเส้นทาง แต่ละหัวข้อมีคำแนะนำสำหรับผู้กำกับลูกเสือ และหนังสือสำหรับอ่านเพิ่ม
ตอนที่ 4 ความอดทนและเกียรติศักดิ์
หนังสือในปักษ์ที่สี่ หน้า 207 - 270 ประกอบด้วยบทที่ 6 ความอดทนสำหรับลูกเสือ หรือทำตัวอย่างไรจึงจะแข็งแรง และบทที่ 7 เกียรติศักดิ์ของอัศวิน แต่ละหัวข้อมีคำแนะนำสำหรับผู้กำกับลูกเสือ การฝึกปฏิบัติ และหนังสือสำหรับอ่านเพิ่ม.
ตอนที่ 5 การช่วยชีวิตและความรักชาติ
หนังสือในปักษ์ที่ห้า หน้า 271 - 334 ประกอบด้วยบทที่ 8 การช่วยชีวิต หรือการปฏิบัติเมื่อมีเหตุร้าย และบทที่ 9 ความรักชาติ หรือหน้าที่พลเมือง
ตอนที่ 6 หมายเหตุสำหรับผู้กำกับลูกเสือ เกม การฝึกปฏิบัติ และนิทรรศการ
หนังสือในปักษ์ที่หก หน้า 335 - 398 มีบทเดียวสำหรับใช้เป็นคู่มือผู้กำกับลูกเสือ
สถานะลิขสิทธิ์
สมาคมลูกเสือสหราชอาณาจักร เป็นผู้ทรงลิขสิทธิ์ในหนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย ในสหราชอาณาจักรจวบจนวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2544 ที่ผ่านมา เนื่องจากสิ้นปีที่ 70 นับแต่ผู้สร้างสรรค์ตาย ปัจจุบันจึงมีสถานะเป็นงานอันไม่มีลิขสิทธิ์ เว้นแต่จะมีการแก้ไขโดยผู้อื่น ก่อนหน้านี้การทำสำเนาต้องได้รับอนุญาตจากสมาคมฯ ในส่วนของสหรัฐอเมริกา คณะลูกเสือแห่งสหรัฐอเมริกา ได้รับลิขสิทธิ์จากเบเดน-โพเอลล์ โดยตรง เขียนเป็นหนังสือเรื่อง คู่มือลูกเสือ ในปี พ.ศ. 2453
ในประเทศไทย หนังสือ การลูกเสือสำหรับเด็กชาย แปลโดยอภัย จันทวิมล เมื่อ พ.ศ. 2518 และจัดพิมพ์โดยองค์การค้าของคุรุสภา
หนังสือเล่มอื่น
เบเดน-โพเอลล์ เขียนหนังสือเล่มอื่นด้วย อาทิ
ชัง นก-ซู
พระสนมชัง นก-ซู (? - ค.ศ. 1506 ) เป็นพระสนมของ ย็อนซันกุน เธอมักถูกเปรียบเทียบกับพระสนม ชัง ฮี-บิน ของ พระเจ้าซุกจง และ ชองนานจอง ภรรยาของ ยุน ว็อน-ฮย็อง สตรีอีกสองคนในราชวงศ์โชซ็อน หลังจากการโค่นล้ม ย็อนซันกุน เธอถูกประหารโดยกษัตริย์องค์ใหม่ พระราชอนุชาต่างพระราชมารดาของ ย็อนซันกุน, พระเจ้าชุงจง
อำนวย ปะติเส
อำนวย ปะติเส เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย และเป็นอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (หม่อมราชวงศ์ปรีดียาธร เทวกุล) ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม 2 สมัย
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน โคโค่
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน โคโค่ หรือ โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน ความลับของป่าลึก (Pokémon the Movie: Secrets of the Jungle) เป็นภาพยนตร์โปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 23 เดอะมูฟวี่นี้กลับมาใช้ในรูปแบบ 2D ดั้งเดิมตลอดทั้งเรื่อง แตกต่างการใช้ในรูปแบบ 3D โดยใช้ CGI animation เรื่อง ความแค้นของมิวทู อีโวลูชัน กำกับโดย เท็ตสึโอะ ยาจิมะ สำหรับโปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 23 นี้มีการเปลี่ยนผู้กำกับครั้งที่ 2 ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2563 เดิมกำหนดฉาย วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 แต่ถูกเลื่อนฉายออกไปเนื่องจาก การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศญี่ปุ่น  อย่างไรก็ตามได้ฉายนอกประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกที่ในประเทศจีนเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2564 และออกฉายในประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2564 ออกฉายในเน็ตฟลิกซ์ทั่วโลกและส่วนในประเทศไทยมีการเปลี่ยนชื่อภาพยนตร์ฉบับของเน็ตฟลิกซ์ตอนว่า ความลับของป่าลึก เมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564 โปเกมอน เดอะมูฟวี่ เป็นครั้งแรกในรอบ 22 ปี เลื่อนวันฉายเดือนกรกฎาคมของทุกปีและไม่มีภาคใหม่ในปี พ.ศ. 2564-2565
อำนวย ปะติเส
ประวัติ
อำนวย ปะติเส เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2490 เป็นบุตรของนายทองแดง และนางห้วย ปะติเส ชาวอำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี เศรษฐศาสตร์บัณฑิต(เกียรตินิยมดี) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญาโท เศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรสกับ นางสมใจ ปะติเส มีบุตร 3 คน ชื่อ นาย อดิษฐ์ ปะติเส นางสาว อทิชา ปะติเส นางสาว อนุชนา ปะติเส
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน โคโค่
เรื่องย่อ
โคโค่เติบโตมาในพงไพรกับโปเกมอนรักสันโดษอย่างซารู้ด และได้สัมผัสโลกของมนุษย์หลังได้พบกับซาโตชิและพิคาชู ก่อนที่จะค้นพบแผนการร้ายซึ่งอาจนำภัยมาสู่บ้านของเขา!
เพลงประกอบ
เพลงญี่ปุ่น เพลงอังกฤษ เพลงไทย ไม่มีการใช้เพลงไทย (ใช้เพลงอังกฤษฉบับของเน็ตฟลิกซ์)
อำนวย ปะติเส
งานการเมือง
อำนวย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2535 และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย ในวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2537 แทนนายไตรรงค์ สุวรรณคีรี ที่ขอลาออกจากตำแหน่งดังกล่าว
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ลำดับที่ 44 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
อำนวย ปะติเส มีความเชี่ยวชาญด้านอ้อยและน้ำตาลทราย นอกจากนั้นเขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารองค์การสวนยาง กรรมการ ธ.ก.ส. และองค์กรอื่นอีกหลายองค์กร รวมถึงได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการศูนย์บริหารโครงการรักษาเสถียรภาพราคายาง และกรรมการในคณะกรรมการวิสามัญพิจารณาร่างพระราชบัญญัติการยางแห่งประเทศไทย
อำนวย ปะติเส เคยได้รับแต่งตั้งเป็นประธานที่ปรึกษาของนายธีระชัย แสนแก้ว รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช และเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (นายยุทธพงศ์ จรัสเสถียร) ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร
ในปี พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (หม่อมราชวงศ์ปรีดิยาธร เทวกุล) ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา แต่งตั้งเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2557 ต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่ง เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม ของปีเดียวกัน ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลดังกล่าว กระทั่งพ้นจากความเป็นรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2558
งานวิชาการ
อำนวย ปะติเส เคยเป็นอาจารย์ประจำภาคเศรษฐศาสตร์วิทยาลัยการค้า หอการค้าไทย และเป็นอาจารย์พิเศษสาขาเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย และในปี พ.ศ. 2552 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นนายกสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่วันที่ 7 กันยายน 2552
สเยาง์ ถุงคา ผูลกา หามี
เพลงชาติสหพันธ์สาธารณรัฐประชาธิปไตยเนปาลมีชื่อว่า สเยาง์ ถุงฺคา ผูลกา หามี (सयौँ थुँगा फूलका, ออกเสียง [sʌjʌ̃ũ̯ tʰuŋɡa pʰulka ɦami]; แปลว่า "เราคือบุปผานับร้อย") เป็นผลงานการประพันธ์เนื้อร้องโดยประทีป กุมาร ราอิ (Pradeep Kumar Rai) กวีชาวเนปาล ซึ่งรู้จักกันทั่วไปในชื่อ พยากุล มาอิลา (Byakul Maila) ทำนองโดยอัมพาร์ คุรุง (Ambar Gurung)
เพลงนี้ได้เริ่มใช้เป็นเพลงชาติเนปาลอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ในรัฐพิธีซึ่งจัดขึ้น ณ หอประชุมคณะกรรมการการวางแผนชาติ ภายในพระราชวังสิงหดรูบาร์ (Singha Durbar) อันเป็นที่ตั้งของรัฐสภาเนปาล โดยนายสุภาศ เนมวัง (Subhash Nemwang) ประธานรัฐสภาเนปาล เป็นผู้เปิดแผ่นซีดีบรรเลงเพลงชาติในพิธีดังกล่าว  ทั้งนี้ การเริ่มใช้เพลงชาติเนปาลใหม่อย่างเป็นทางการข้างต้น ได้มีขึ้นก่อนการผ่านกฎหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญมาสู่ระบอบสาธารณรัฐอย่างเป็นทางการประมาณ 4 เดือน
อนึ่ง คำว่าเพลงชาติในภาษาเนปาลใช้คำว่า "ราษฺฏฺริย คาน" (อักษรเทวนาครี: राष्ट्रिय गान) แต่ในเอกสารภาษาต่างประเทศมักใช้อ้างอิงถึงเพลง "ศรีมาน คัมภีระ เนปาลี" (อักษรเทวนาครี: श्रीमान् गम्भीर नेपाली) ซึ่งเป็นเพลงชาติเนปาล ในสมัยราชาธิปไตย
ดีปา นูซันตารา ไอดิต
ดีปา นูซันตารา ไอดิต (Dipa Nusantara Aidit) เป็นผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2508 เขามีบทบาทสำคัญในการฟื้นฟูพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียขยายตัวมากระหว่างประชาธิไปไตยแบบชี้นำของซูการ์โน ก่อนจะถูกทหารปราบปรามอย่างราบคาบหลังเหตุการณ์กบฏ พ.ศ. 2508
ประวัติ
ไอดิตเกิดที่เมืองเมดัน เกาะสุมาตราเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2466 เขาอพยพมาอยู่จาการ์ตาเมื่ออายุได้ 11 ปี เขาเข้าศึกษาในโรงเรียนทางการพาณิชย์แต่ต้องออกกลางคันเมื่อญี่ปุ่นบุกเข้าอินโดนีเซียใน พ.ศ. 2485 ไอดิตเข้าร่วมขบวนการทางการเมืองตั้งแต่ พ.ศ. 2482 โดยเข้าร่วมขบวนการเกอรินโตที่นิยมฝ่ายซ้ายของอามีร์ ซารีฟุดดิน ทำให้เขาได้ศึกษาลัทธิมากซ์ก่อนจะเข้าเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียใน พ.ศ. 2486 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไอดิตทุ่มเทเวลาให้กับการจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย ต่อมาเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์นำโดยมุซโซก่อการกบฏที่ล้มเหลวที่เมืองมาดียุน พ.ศ. 2490 ไอดิตต้องลี้ภัยไปจีนและเวียดนามก่อนจะกลับมาใน พ.ศ. 2493 และได้จัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง เขาได้เป็นเลาธิการพรรคใน พ.ศ. 2494 และได้เป็นประธานพรรคในเวลาต่อมา
ในช่วงแรก พรรคคอมมิวนิสต์เป็นพันธมิตรกับพรรคเปเอ็นอีของซูการ์โนและได้รับความนิยมสูง ต่อมาเมื่อระบบรัฐสภาล้มเหลว ซูการ์โนนำประชาธิปไตยแบบชี้นำมาใช้ ไอดิตสนับสนุนซูการ์โนอย่างเต็มที่ และทำให้เกิดความขัดแย้งกับกลุ่มกองทัพบกและผู้นำศาสนาที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับซูการ์โน และตั้งแต่ พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา พรรคคอมมิวนิสต์สนับสนุนให้ซูการ์โนใช้นโยบายที่แข็งกร้าวกับฝ่ายตรงข้ามมากขึ้น เช่น ยุบพรรคเมอรีบาของกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ และเสนอให้ซูการ์โนจัดตั้งกองทัพประชาชน
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2508 เกิดกบฏที่ฐานทัพอากาศที่ฮาลิม นายพลในกองทัพหลายคนถูกสังหาร กองทัพบกอ้างว่าพรรคคอมมิวนิสต์เกี่ยวข้องกับกบฏและขณะเกิดเหตุได้อยู่ในฮาลิมด้วย ซูฮาร์โตปราบปรามฝ่ายกบฏสำเร็จและถอดถอนซูการ์โนออกจากอำนาจ ปราบปรามพรรคคอมมิวนิสต์อย่างรุนแรง ไอดิตถูกทหารจับกุมและถูกประหารชีวิตเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ขณะมีอายุ 42 ปี
ไอ้ก้านยาว
ไอ้ก้านยาว อาจหมายถึง
ชาปัตตาเวีย
ชาปัตตาเวีย หรือ ชาใบมัน (Singapore Holly หรือ Miniature Holly ; L.)  เป็นพืชมีดอกในวงศ์ Malpighiacea และเป็นพืชท้องถิ่นในแถบแคริบเบียน  บางครั้งเรียกว่าโฮลลีแคระเพราะรูปร่างของใบ แต่เป็นพืชคนละชนิดกับโฮลลี่ที่อยู่ในสกุล Ilex มีดอกสีขาว ผลแบบเบอร์รี่สีแดง และเป็นอาหารของนก ซึ่งช่วยในการกระจายพันธุ์ นิยมนำมาทำบอนไซ
อะโซลซิลลิน
อะโซลซิลลิน(Azlocillin)
จ้อจี้
จ้อจี้ เป็นรายการโทรทัศน์แนวตลกขำขัน ผลิตโดย บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ร่วมกับบริษัท อิเมจิเนชั่น ริม จำกัด ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2546 ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ดำเนินรายการโดยจิ้ม ชวนชื่น​ และพัชราภา ไชยเชื้อ โดยออกอากาศครั้งสุดท้ายในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2560 และได้นำรายการใหม่ ลูกจ๋าป๊ะป๋ามาแล้ว The Return Of Superman Thailand ของผู้ผลิตเดียวกันมาฉาย รายการของทางผู้จัด บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) ผ่านการพิจารณาของบอร์ดคณะกรรมการบริหารช่อง 7 ออกอากาศตั้งแต่ปี 2546 มาจนถึงปี 2560
เด็กจี้ตอนรู้จักหนูน้อยเกินไป
ช่วงที่เด็กจี้จะช่วยอาสาทำงานเพื่อให้เยาวชนสมัยใหม่ได้ทำงานเองโดยแต่ละสัปดาห์จะมีเด็กจี้ 3 คนไปทำภารกิจต่างๆกันไป เช่นขายข้าวบริจาคเงิน ทาสีห้องน้ำโรงเรียน ฯลฯ โดยนำเงินจากภารกิจประจำสัปดาห์นั้นไปช่วยมูลนิธิต่างๆจากนั้นพอจบ VTR จะให้กรรมการในห้องส่งให้คะแนนของเด็กจี้คนนั้นพร้อมกับของเล่นที่อยากได้ เด็กจี้คนไหนคะแนนเยอะกว่ารับของเล่นชิ้นนั้นไปเลย ภายหลังไม่มีการให้คะแนนแต่จะเสนอเฉพาะ VTR เท่านั้น
ในปี 2559 ได้เปลี่ยนรูปแบบเป็นการส่งคลิปของเด็กที่น่ารักและแสดงออกด้านความสามารถแทนการนำเด็กออกไปทำกิจกรรม