cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปลาตะพัด
สายพันธุ์ที่นิยมเลี้ยง
นอกจากนี้ยังมีสายพันธุ์ที่ใกล้เคียงกัน โดยพบในประเทศอินโดนีเซียเช่นเดียวกัน แต่พบคนละแหล่งน้ำ คือ เรด บี (Red B) หรือ บันจาเรด (Banja Red) (แต่ปัจจุบันถูกเรียกว่า เรดแอโรวานา) ซึ่งเมื่อยังเล็กจะมีสีแดงสดเหมือนปลาแอโรวานาแดงอินโดนีเซียทั่วไป แต่เมื่อโตขึ้นสีจะซีดลง จนเกล็ดมีเพียงสีเงินเหลือบเหลืองอ่อน ๆ สีครีบและหางเป็นสีเหลืองปนส้มเท่านั้น แลดูคล้ายปลาทองอ่อน และเป็นปลาที่มีราคาต่ำกว่า
ปัจจุบัน ได้มีการผสมข้ามสายพันธุ์กับปลาแอโรวานาทองมลายู เป็นปลาลูกผสมระหว่างสายพันธุ์ทั้ง 2 ที่มีสีทองแดง เรียกว่า เรดสเปลนเดอร์ (Red Splendor)
อนึ่ง ในปี ค.ศ. 1994 มีนักวิทยาศาสตร์ได้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ของปลาแอโรวานาแดงอินโดนีเซียแยกออกมาต่างหาก โดยเรียกว่า Scleropages legendrei แต่ชื่อนี้ยังไม่ได้รับการยอมรับเป็นสากลเท่าที่ควร
แอโรวานาทองอินโดนีเซีย (Red Tail Golden Arowana) เป็นปลาที่ได้รับความนิยม เนื่องจากมีราคาที่ไม่สูงมาก หากเทียบกับสายพันธุ์อื่นที่พบในเอเชียด้วยกัน อีกทั้งมีความสวยงามมีสีทองเข้ม ครีบอก กระโดงต่าง ๆ และหาง มีสีแดงสด ด้วยเหตุนี้ จึงมีชื่อเรียก ว่า Red Tail Golden (นิยมเรียกสั้น ๆ ว่า RTG) ครีบหลังและหางส่วนบนจะมีสีแดงคล้ำปนดำ บนหลังจะมีเกล็ดสีดำ เกล็ดสีทองจะมีขึ้นมาถึงเกล็ดแถวที่ 4 และอาจจะมีขึ้นประปรายบ้างบนแถวที่ 5 เรียกว่า ไฮแบ็ก (High Back) ปัจจุบันมีการผสมข้ามสายพันธุ์กับปลาแอโรวานาทองมลายูจนได้สายพันธุ์ปลาพันธุ์ใหม่ที่เรียกว่าไฮแบ็กมากขึ้น โดยเกล็ดเงางามขึ้น และเกล็ดเปิดถึงแถวที่ 5 ได้เร็วขึ้น
นอกจากนี้แล้วยังมีสายพันธุ์ที่สีอ่อนกว่า เมื่อเล็กมีลักษณะคล้ายปลาตะพัดหรือปลาแอโรวานาเขียวมาก โตขึ้นครีบมีสีใสและเกล็ดเป็นสีเงินปนเหลืองอ่อน ๆ เรียกว่า "ทองอ่อน" และตัวใดที่ครีบมีสีเหลืองเข้มขึ้นมาหน่อย ก็จะถูกเรียกว่า "ทองหางเหลือง" (Yellow Tail) เป็นต้น
เป็นปลาที่พบในประเทศอินโดนีเซีย บริเวณบอร์เนียวเหนือและเกาะสุมาตรา และส่วนของทางหางเหลืองก็อยู่ในแหล่งน้ำที่ต่างจากทองอินโดนีเซีย
อนึ่ง ในปี ค.ศ. 1994 มีนักวิทยาศาสตร์ได้ตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ของแอโรวานาทองอินโดนีเซียแยกออกมาต่างหากว่า Scleropages aureu ส่วนทองหางเหลืองก็ได้มีการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์แยกออกมาอีกว่า Scleropages macrocephalus ในปี ค.ศ. 2003
อีกทั้งในบางตัวยังมีฐานสีที่บริเวณเกล็ดเป็นสีม่วงหรือสีน้ำเงินเรียกว่า บลูเบส (Blue Base) ในบางตัวที่มีฐานเกล็ดเป็นสีเขียวเรียกว่า กรีนเบส (Green Base) ในขณะที่ตัวที่มีสีทองเหลืองอร่ามทั้งตัวโดยไม่มีสีอื่นปะปนจะเรียกว่า ฟูลโกลด์ (Full Gold)
เมื่อเทียบกับปลาตะพัดสายพันธุ์อื่น ๆ จะพบว่าแอโรวานาทองมลายูเป็นสายพันธุ์ที่มีขนาดเล็กที่สุด อีกทั้งครีบและหางเล็กกว่า แต่มีสีสันที่สวยที่สุด
ไฮแบ็ก (Hight Back) เป็นปลาลูกผสมระหว่างทองอินโดนีเซียกับทองมลายู ทำให้ลูกปลาที่เกิดออกมามีส่วนเด่นของทั้งสองสายพันธุ์ คือ มีเกล็ดที่แวววาวกว่าทองอินโดทั่วไปและสีทองของเกล็ดจะเปิดถึงแถวที่ 5 มากกว่าทองอินโดปกติ
ความมั่นคงแห่งชาติ
ความมั่นคงแห่งชาติ (national security) หรือ การป้องกันประเทศ (national defense) เป็นมโนทัศน์ว่ารัฐบาล ตลอดจนรัฐสภา ควรพิทักษ์รัฐและพลเมืองของรัฐต่อวิกฤตการณ์ "แห่งชาติ" ทุกชนิดโดยใช้การแสดงอำนาจ (power projection) ต่าง ๆ เช่น อำนาจทางการเมือง การทูต อำนาจทางเศรษฐกิจ แสนยานุภาพ เป็นต้น
มาตรการที่ดำเนินเพื่อประกันความมั่นคงแห่งชาติ ได้แก่
หลักการพื้นฐานโคเปอร์นิคัส
ในการศึกษาจักรวาลวิทยา หลักการพื้นฐานโคเปอร์นิคัส (ซึ่งตั้งชื่อตาม นิโคเลาส์ โคเปอร์นิคัส) ระบุว่า โลกมิได้เป็นศูนย์กลางจักรวาล ในช่วงหลังมานี้ หลักการนี้ได้ถูกดัดแปลงให้เป็นกลางยิ่งขึ้นตามแนวคิดของทฤษฎีสัมพัทธภาพ คือ มนุษย์มิได้เป็นผู้สังเกตการณ์ที่มีสิทธิพิเศษในเอกภพ
กองรบพิเศษที่ 19
กองรบพิเศษที่ 19 (ส่งทางอากาศ) (19th Special Forces Group (Airborne); อักษรย่อ: 19th SFG (A)) เป็นหนึ่งในสองกองกำลังรักษาดินแดนของหน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐ กองที่ 19—ตามที่เรียกกันในบางครั้ง—ได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้า ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง โดยมีกองบัญชาการตั้งอยู่ในเดรเปอร์ รัฐยูทาห์ ซึ่งมีกองทหารในรัฐวอชิงตัน, รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย, รัฐโอไฮโอ, รัฐโรดไอแลนด์, รัฐโคโลราโด, รัฐแคลิฟอร์เนีย และรัฐเท็กซัส กองรบพิเศษที่ 19 (ส่งทางอากาศ) แบ่งส่วนความรับผิดชอบทั่วเอเชียตะวันตกเฉียงใต้กับกองรบพิเศษที่ 5 (ส่งทางอากาศ) และแปซิฟิกกับกองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ)  ทั้งนี้ กองร้อยเอ กองพันที่ 2 เป็นหนึ่งในหลายกองกำลังรักษาดินแดนที่มีรากฐานมาจากอาณานิคม
ปัญหาการแต่งงานที่มีเสถียรภาพ
ปัญหาการแต่งงานที่มีเสถียรภาพ (stable marriage problem) คือปัญหาในวิชาคณิตศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และวิทยาการคอมพิวเตอร์ ที่เกี่ยวข้องกับการจับคู่ที่เสถียรระหว่างสมาชิกของกลุ่มสองกลุ่มที่มีขนาดเท่าๆ กัน โดยที่สมาชิกแต่ละคนมีลำดับความต้องการคู่ของตัวเอง ความเสถียรในที่นี้หมายถึง ในผลของการจับคู่ จะต้องไม่มีสถานการณ์ที่มีสมาชิกคู่หนึ่งจากแต่ละกลุ่ม ต่างฝ่ายต่างต้องการที่จะจับคู่กันเองมากกว่าคู่ที่ได้รับในผลของการจับคู่นั้น
ปัญหานี้เรียกกันทั่วไปว่าปัญหาการแต่งงานที่มีเสถียรภาพ จากวิธีอธิบายปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่ใช้ตัวอย่างเป็นการจับคู่แต่งงานระหว่างฝ่ายชายและฝ่ายหญิง ในบทความของเดวิด เกล และ ลอยด์ แชปลีย์
ปัญหาการจับคู่และอัลกอริทึมของเกลและแชปลีย์ ได้รับการนำมาใช้วางระบบจับคู่หลายอย่าง เช่น การรับนักเรียนในสถาบันการศึกษา การจับคู่ระหว่างนักศึกษาแพทย์กับโรงพยาบาล เป็นต้น
ที่มาของปัญหา
ในค.ศ. 1962 เดวิด เกล และ ลอยด์ แชปลีย์ นักคณิตศาสตร์ และนักเศรษฐศาสตร์ชาวอเมริกัน ได้ทำการพิสูจน์ว่า ทุกๆ ครั้งที่มีจำนวนของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงเท่ากัน จะสามารถแก้ปัญหาการแต่งงานที่มีเสถียรภาพได้เสมอ  โดยพวกเขาได้ทำการเสนอขั้นตอนวิธี ที่ชื่อว่า ขั้นตอนวิธีของเกล-แชปลีย์เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว
ผลเฉลยของปัญหาที่คิดค้นโดย เดวิด เกล และ ลอยด์ แชปลีย์
ขั้นตอนวิธีของเกล-แชพลีย์ จะใช้วงวนสำหรับการดำเนินการตามขั้นตอนวิธี โดยที่ฝ่ายชายที่ยังไม่ได้ทำ"การหมั้น"กับฝ่ายหญิง ทำการเลือกฝ่ายหญิงที่ตนหมายปองมากที่สุด และเป็นคนที่เขายังไม่ได้เลือกมาก่อน โดยที่ฝ่ายหญิงแต่ละคนนั้นทำการพิจารณาเลือกฝ่ายชายที่ทำการเลือกเธอแต่ละคน  และบอกว่าผู้ใดที่เธอพึงพอใจมากที่สุด  โดยการ ตอบตกลง สำหรับคนที่เธอเลือก และ ปฏิเสธ กับทุกคนที่เธอไม่ได้เลือก  จากนั้นฝ่ายหญิงจะตอบรับ"การหมั้น"จากฝ่ายชายที่ตนเลือกไว้ชั่วคราว  ซึ่งจะสามารถคิดเป็นขั้นตอนวิธีได้ดังนี้
ในการวนซ้ำครั้งแรกนั้น จะประกอบไปด้วยขั้นตอนดังนี้ ในการวนซ้ำรอบถัด ๆ มา จะประกอบไปด้วยขั้นตอนดังนี้
รหัสเทียม(Pseudo Code)
การทำงาน การจับคู่ที่มีเสถียรภาพ 1: เริ่มต้นให้ ฝ่ายชายทุกคน และฝ่ายหญิงทุกคนเป็นโสด 2: ขณะที่ มีฝ่ายชายที่ยังเป็นโสด 3:               เลือกฝ่ายชายที่ยังไม่ได้จับคู่เป็น M และฝ่ายหญิงคนแรกที่อยู่ในรายการของเขาเป็น W 4:               ลบ W จากรายการของเขา เพื่อไม่ให้ถูกเลือกอีกเป็นครั้งที่สอง 5:               ถ้า W หมั้นอยู่แล้ว ให้ทำ 6:                          ถ้า W หมายปอง M มากกว่าคู่หมั้นชั่วคราวของตน P ให้ทำ 7:                                      ตั้งค่าให้ W ถอนหมั้นกับ P และ P เป็นโสด 8:                                      ตั้งค่าให้ M หมั้นชั่วคราวกับ W 9:                          มิเช่นนั้น ให้ทำ 10:                                     M ยังคงเป็นโสดเช่นเดิม เนื่องจาก W พอใจที่จะอยู่กับ P มากกว่า 11:                        จบการทำงานของเงื่อนไขรอง 12:              มิเช่นนั้น ให้ทำ 13:                        ตั้งค่าให้ W หมั้นชั่วคราวกับ M 14:              จบการทำงานของเงื่อนไขหลัก 15: จบการทำงานของวงวน 16: จบการทำงาน
ตัวอย่างการอธิบายขั้นตอนวิธี
{| class="wikitable"
{| class="wikitable" ! รายชื่อที่หมายปองของฝ่ายชาย!! รายชื่อที่หมายปองของฝ่ายหญิง
จากตารางจะพบว่าไม่มีสมาชิกของฝ่ายชายและฝ่ายหญิงใด ที่ยังไม่มีคู่หมั้น จึงได้คำตอบของปัญหาการแต่งงานที่มีเสถียรภาพ ดังนี้
วิเคราะห์ประสิทธิภาพการทำงาน
ใช้พื้นที่ในการเก็บรายชื่อที่หมายปองของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงเป็น 2n^2
การพิสูจน์ความถูกต้อง :
1. ขั้นตอนวิธีนี้จะหยุดการทำงานสำหรับกรณีช้าที่สุดเป็น n^2 จากการทำงานของวงวน 2. ฝ่ายชายและฝ่ายหญิงทุกคนได้แต่งงานกันทุกคน 3. ไม่มีคู่สมรสใด ที่ขาดเสถียรภาพ
16
16 (สิบหก) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 15 (สิบห้า) และอยู่ก่อนหน้า 17 (สิบเจ็ด)
ร็อคแมน X คอมมานด์มิชชัน
ร็อคแมน X: คอมมานด์มิชชัน (ロックマンＸ コマンドミッション) หรือ เมก้าแมน X: คอมมานด์มิชชัน (Mega Man X: Command Mission) เป็นวิดีโอเกมจากซีรีส์ร็อคแมน X ผลิตโดยบริษัทแคปคอม ซึ่งมีลักษณะต่างจากซีรีส์ก่อนหน้าโดยมีรูปแบบเป็นโรลเพลย์อิงเกมมากกว่าแอ็คชั่นเกมแบบฉายด้านข้าง
เนื้อเรื่องย่อ
ร็อคแมน X: คอมมานด์มิชชัน เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี 22XX เมื่อมีสสารชื่อ "ฟอร์ซเมทัล" ได้ถูกสกัดออกมาจากอุกกาบาตขนาดเล็ก แล้วนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้ในการปฏิวัติกับทางวิศวกรรมเรพพริลอยด์ ในจิกะซิตี้ซึ่งเป็นเกาะเทียมกลางทะเล ได้สร้างขึ้นโดยมีจุดมุ่งหมายในการทำขุดแร่และหลอมละลายเมทัลฟอร์ซ ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีจนกระทั่งกำลังอาวุธของเหล่าเรพพริลอยด์ได้เปิดการโจมตีบนเกาะแห่งนี้ เอพไซลอนซึ่งเป็นผู้นำ"อิเรกูลาร์"โดยรัฐบาล กับทีม"อิเรกูลาร์ฮันเตอร์" ได้ถูกสังหารโดยพันเอกเรดิปส์ที่จิกะซิตี้ ตามคำสั่งเพื่อทำการกบฏต่อเอพไซลอน ร็อคแมน X, ซีโร่ และชาโดว์เดินทางมายังซากปรักหักพัง ก่อนที่จะเริ่มในศึกแตกหัก เอ็กซ์ได้ออกสู้ในเส้นทางของเขาก่อนที่จะทำการร่วมมือกับซีโร่ในภายหลัง
การตอบรับ
ร็อคแมน X: คอมมานด์มิชชัน ได้รับการตอบรับในเกณฑ์ปานกลางจากนักวิจารณ์ โดยในเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 2 ได้รับการตอบรับจากเว็บไซต์เกมแรงกิงส์ที่ 69% และ 69 เต็ม 100 จากเมตาคริทิค ส่วนในเวอร์ชันเกมคิวบ์ได้รับคะแนนลดลงเล็กน้อยโดยอยู่ที่ระดับ 68% และ 67 เต็ม 100 ตามลำดับ   ส่วนระบบการต่อสู้ได้รับการยกย่องโดยทั่วไป โดยแนวคิดการกดปุ่มร่วมกันในการดึงเทคนิคหรือพัฒนาพลังทางเทคนิคที่ได้รับการกล่าวว่าเป็นไฮไลท์ของเกม  ในขณะที่ข้อตำหนิที่พบคือระยะยาวของเกม
ปะเทดลาว
ปะเทดลาว (Pathet Lao; ປະເທດລາວ) เป็นชื่อของขบวนการปฏิวัติลาวที่เป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามในสมาคมอินโดจีนช่วงแรก กลุ่มนี้มีความสัมพันธ์กับพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2487 กำเนิดของกลุ่มนี้เริ่มจากการที่เจ้าสุภานุวงศ์ได้ต่อต้านการฟื้นฟูลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศส จนต้องเข้ามาลี้ภัยในไทยและออกไปเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2492 เมื่อมีการประนีประนอมระหว่างกลุ่มชาตินิยมลาวกับฝรั่งเศส เมื่อ พ.ศ. 2493 เจ้าสุพานุวงจึงจัดตั้งสมัชชาต่อต้านขึ้นที่แนวชายแดนเวียดนาม และตั้งกลุ่มต่อต้านรัฐบาลแห่งชาติที่เป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อปะเทดลาว
กลุ่มปะเทดลาวถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าร่วมการประชุมเพื่อทำข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยอินโดจีน ใน พ.ศ. 2497 หลังจากนั้นกลุ่มนี้ได้ก่อตั้งแนวลาวฮักซาดเป็นแนวร่วมของพรรคประชาชนปฏิวัติลาวหรือพรรคคอมมิวนิสต์ และยังเป็นชื่อเรียกของขบวนการปฏิวัติที่ยึดอำนาจได้เด็ดขาดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2518
การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้
การบุกเลียวตั๋งของสุมาอี้ (Sima Yi's Liaodong Campaign) ที่เกิดขึ้นใน ค.ศ. 238 ระหว่าง ยุคสามก๊ก ของ ประวัติศาสตร์จีน สุมาอี้ ขุนพลแห่งรัฐ วุยก๊ก นำกองทัพจำนวน 40,000 นายโจมตีขุนศึก กองซุนเอี๋ยน ซึ่งปกครองตระกูลที่เป็นอิสระจากรัฐบาลกลางมาถึง 3 ชั่วอายุคนในพรมแดนตะวันออกเฉียงเหนือของเลียวตั๋งหรือเหลียวตง (ทุกวันนี้คือทางตะวันออกของ มณฑลเหลียวหนิง) หลังจากปิดล้อมนาน 3 เดือนเมืองศูนย์กลางของกองซุนเอี๋ยนก็เสียแก่สุมาอี้กับพันธมิตรจาก โคกูรยอ (หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี) ผู้คนที่รับใช้ตระกูลกองซุนถูกสังหารหมู่เป็นจำนวนมาก
พระวิมลเมธาจารย์ (เจ้ง จนฺทสโร)
หลวงพ่อเจ้ง จันทสโร (20 กรกฎาคม พ.ศ. 2406 - 27 เมษายน พ.ศ. 2499) อดีตเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม และ อดีตเจ้าคณะจังหวัดตราด ได้รับการขนานนามว่า บิดาแห่งการศึกษาของจังหวัดตราด ในฐานะที่เป็นพระผู้เคร่งครัด ในพระธรรมวินัย เป็นนักปกครอง เป็นแบบอย่างที่ดีและที่สำคัญท่านให้การสนับสนุนทางการศึกษาในจังหวัดตราดเป็นอย่างมาก แม้แต่ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ สมเด็จพระสังฆราช ยังเคยย้ำพระราชดำรัสถึง 2 ครั้งว่า พระเจ้งเป็นพระที่ดีมาก
ประวัติ
พระวิมลเมธาจารย์ หรือ หลวงพ่อเจ้ง จันทสโร ท่านเกิดเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2406 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 แห่งราชวงศ์จักรี ณ บ้านแหลมหิน ตำบลหนองคันทรง อำเภอเมือง จังหวัดตราด วัยเด็กได้รับการศึกษาเพียงการหัดอ่านภาษาไทยจากพระอาจารย์สร้อย วัดแหลมหิน ซึ่งในสมัยนั้นไม่มีโรงเรียนไม่มีแบบเรียนจึงมีน้อยคนนักที่จะรู้หนังสือไทย ท่านอุปสมบทเมื่อมีอายุได้ 21 ปี ในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2427 ในรัชกาลถัดมา ณ วัดไผ่ล้อม โดยมีพระอุปัชฌาย์รุ่ง วัดไผ่ล้อม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระปลัดนิตย์ วัดกลาง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระใบฎีกาหล่อน วัดไผ่ล้อม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ หลังจากนั้นได้เริ่มศึกษาหนังสือไทย พระธรรมคำภีร์ บาลีและพระวินัยบัญญัติ ท่านอุตสาหะและพากเพียรในการเขียนอ่านจนมีความรู้ทั้งภาษาไทยและขอมจนแตกฉาน ได้รับอนุญาตให้แสดงธรรมเทศนา พระธรรมเจ็ดคัมภีร์ ที่แสดงได้ยากยิ่ง เมื่อบวชได้เพียง 4 พรรษาเท่านั้น ต่อมาท่านได้รวบรวมหนังสือสวดมนต์มาทำการแปลและจัดพิมพ์ขึ้น เช่น คิริมานนทสูตร เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2445 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม เป็นพระอุปัชฌาย์ เป็นพระครูวิมลเมธาจารย์ ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดตราด ตามลำดับ ครั้งสุดท้ายได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะที่ พระวิมลเมธาจารย์วรญาณคณานุรักษ์ สังฆปาโมกข์ ท่านได้ตั้งโรงเรียนสอนนักธรรมขึ้นเป็นครั้งแรกในจังหวัดตราด ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2499 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช
แนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร
แนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมร (រណសិរ្សរំដោះជាតិខ្មែរ รณสิรฺสรํเฎาะชาติขฺแมร; Khmer People’s National Liberation Front) เป็นกองกำลังต่อต้านรัฐบาลในกัมพูชาที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2522 เพื่อต่อต้านรัฐบาลที่มีเวียดนามหนุนหลัง ผู้ก่อตั้งคือซอนซาน ใน พ.ศ. 2525 กลุ่มนี้เข้าร่วมในรัฐบาลผสมกัมปูเจียประชาธิปไตยพริอมกับเขมรแดงและกลุ่มฟุนซินเปก โดยซอนซานได้เป็นนายกรัฐมนตรีของรัฐบาลผสมนี้ เป็นกลุมที่ไม่มีความเข้มแข็งทางด้านกำลังทหารเท่าใดนัก ได้เข้าร่วมในการเจรจาสันติภาพที่กรุงปารีสเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 เมื่อสหประชาชาติเข้ามาจัดการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2536 แนวร่วมได้เปลี่ยนชื่อเป็นพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมชาวพุทธเข้าร่วมในการเลือกตั้งครั้งนั้น ได้ 10 จาก 120 ที่นั่งและได้เข้าร่วมในรัฐบาลผสมที่จัดตั้งขึ้นโดยมีบทบาทในรัฐบาลน้อยมาก
จุดกำเนิด
เมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2522 มีการจัดตั้งคณะกรรมการพื่อความเป็นกลางและสันติภาพกัมพูชาที่ปารีส โดยซอน ซาน ซิม วาร์ เยน สัมบัวร์ เฮียก เพียวลอง นง กิมมี โทน โอก์ และ ชัย โทล ซึ่งมีจุดประสงค์ในการต่อต้านเขมรแดงและการรุกรานของเวียดนามเหนือ ซึ่งขัดแย้งกับข้อตกลงเจนีวา พ.ศ. 2497 และข้อตกลงสันติภาพปารีส พ.ศ. 2516 ซอน ซานได้เดินทางไปยังนิวยอร์ก เพื่อเชิญพระนโรดม สีหนุมาเป็นนผู้นำของแนวร่วมแต่พระองค์ปฏิเสธ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 นายพลเดียน เดลและเงือน ไพทัวเรต ได้เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อจัดตั้งแนวร่วมปลดปล่อยชาติเขมรและได้เชิญผู้นำอื่นๆมาร่วมกับซอน ซานได้แก่ เจีย จุต อดีตนายพลของกองทัพแห่งชาติเขมร ปรุม วิท ตา เมียงและ โอม ลวต ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2522 มีทหารเข้าร่วมราว 1,600 คน
กองกำลังทางการทหาร
ส่วนที่เป็นทหารของแนวร่วมฯคือกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนเขมรที่ก่อตั้งโดยนายพลเดียน เดลในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2522 และอยู่ภายใต้การควบคุมของ สัก สุตสคานในช่วง พ.ศ. 2524 – 2535 ในช่วงต่อมา การสู้รบของแนวร่วมฯได้เข้าร่วมกับขบวนการต่อต้านอื่นๆเพื่อให้มีขอบเขตในการสู้รบเพิ่มขึ้น เช่น เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2529 กองกำลังของเขมรสามฝ่ายสามารถยึดครองจังหวัดพระตะบองได้ การรบโดยลำพังในฐานะแนวรบขนาดใหญ่ของแนวร่วมฯลดลงหลังจากถูกเวียดนามโจมตีใน พ.ศ. 2527 – 2528 ทำให้สูญเสียทหารไปถึง 30%
ความขัดแย้งภายในก่อนข้อตกลงปารีส
ความขัดแย้งภายในแนวร่วมเกิดขึ้นสองครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นก่อนข้อตกลงปารีสใน พ.ศ. 2534 และอีกครั้งเกิดขึ้นหลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 ความแตกแยกครั้งแรกเริ่มปรากฏต่อสาธารณชนในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2528 ระหว่างซอน ซาน กับสัก สุตสกัน ผู้นำทางการทหาร ต่อมาในวันที่ 2 มกราคม เดียน เดลและสัก สุตสกันได้ออกมาก่อตั้งคณะกรรมการเฉพาะกาลเพื่อการปลดปล่อย ซอน ซานได้ออกมาต่อต้านเดียน เดลและสัก สุตสกัน โดยกล่าวว่าการกระทำของทั้งคู่ผิดกฎหมายและเป็นการต่อต้านจิตวิญญาณของกลุ่มและยินดีต้อนรับกลับมาถ้ายุติพฤติกรรมแบ่งแยก ซอน ซานยังกล่าวว่าฝ่ายของเขาได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐ อาเซียนและจีนซึ่งเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินของกลุ่ม
อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีฝ่ายใดมีอำนาจเหนืออีกฝ่ายหนึ่ง ต่อมาฝ่ายไทยเห็นว่าความแตกแยกของผู้นำแนวร่วมฯทำให้ความสามารถในการต่อสู้กับรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาลดลง ไทยจึงจัดตั้งคณะกรรมการทางทหารชั่วคราวขึ้นใน พ.ศ. 2529 เพื่อเข้ามาควบคุมกองทัพจนกว่าความขัดแย้งจะยุติลง ซึ่งการเข้ามาแทรกแซงของไทยในครั้งนี้ ทำให้ความขัดแย้งสงบลงได้
หลังข้อตกลงปารีส
ใน พ.ศ. 2534 ฝรั่งเศสและอินโดนีเซียได้เรียกร้องให้มีการประชุมสันติภาพเกี่ยวกับสงครามกลางเมืองในกัมพูชา เขมรสี่ฝ่าย สหประชาชาติและประเทศอื่นๆที่เกี่ยวข้อง เช่น สหรัฐ สหภาพโซเวียต จีน และอังกฤษ เป้าหมายของการประชุมเพื่อสร้างเอกภาพ สันติภาพและประชาธิปไตยที่เป็นกลางของกัมพูชา ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 ทุกกลุ่มที่เข้าร่วมได้ลงนามในข้อตกลงปารีสให้สหประชาชาติเข้ามาจัดการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2536เพื่อกำหนดรัฐบาลกัมพูชาในอนาคต กัมพูชาจะต้องอยู่ภายใต้การดูแลของสหประชาชาติจนกว่าการเลือกตั้งจะเสร็จสิ้น และลดจำนวนกองทัพของตน ยกเว้นเขมรแดงที่ถูกคว่ำบาตรไม่ให้เข้าร่วมการเลือกตั้ง
ตัวแทนของแนวร่วมคือพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยมชาวพุทธเข้าร่วมในการเลือกตั้งและได้ 10 จาก 120 ที่นั่งในสภา เนื่องจากไม่ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้ง พรรคจึงเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคประชาชนกัมพูชาและพรรคฟุนซินเปก และมีผู้ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรี เช่น เอง เมาลีเป็นรัฐมนตรีกระทรวงสารสนเทศ และ เคม โสขาเป็นประธานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนในสภาแห่งชาติ
ความขัดแย้งภายในหลังการเลือกตั้ง
ความขัดแย้งเมื่อ พ.ศ. 2529 ได้ส่งผลมาถึงความขัดแย้งใน พ.ศ. 2538 โดยในครั้งนี้เกิดความขัดแย้งระหว่างซอน ซานกับเอง เมาลี ซึ่งเกิดจากความแตกต่างทางความคิด ซอน ซานต่อต้านเวียดนาม ส่วนเมาลีได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับบทบาทของราชวงศ์ในประชาธิปไตยใหม่ ความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ทำให้เกิดข้อตกลงกัน ทั้งเมาลีและซอน ซานเข้าร่วมในการเลือกตั้ง โดยซอน ซานเป็นหัวหน้าพรรค ส่วน เอง เมาลีเข้าไปเป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลผสมเพื่อรักษาอำนาจของพรรคไว้
อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งได้มาถึงจุดเดือด เมื่อกลุ่มผู้สนับสนุนซอน ซานออกมาประกาศว่าเอง เมาลีถูกขับออกจากพรรค ต่อมา 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 เอง เมาลี ได้ประกาศให้มีการเลือกคณะกรรมการบริหารพรรคใหม่ ซึ่งกลุ่มของซอน ซานไม่ได้เข้าร่วมประชุม หลังจากการประชุมครั้งนั้นไม่นาน พรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยชาวพุทธได้สลายตัว เอง เมาลีไปจัดตั้งพรรคประชาธิปไตยเสรีนิยม กลุ่มของซอน ซานแยกไปตั้งพรรคซอน ซาน ทั้งสองพรรคไม่ได้รับการเลือกตั้งหลังการแยกตัว
เสียงขุ่นนาสิก
เสียงขุ่นนาสิก หรือเสียงนาสิกวรรค が (ga)   หรือเสียงขุ่นนาสิกวรรค が (ga)  หมายถึง เสียงของตัวอักษร 「が・ぎ・ぐ・げ・ご」 ที่พยัญชนะออกเสียงขึ้นจมูกเป็นเสียงนาสิก [ŋ] และถือเป็นหน่วยเสียงย่อยของหน่วยเสียง /g/  โดยทั่วไปจะปรากฏในตำแหน่งกลางคำ (ตำแหน่งอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ต้นคำ) ตรงกับง|พยัญชนะ ง ของภาษาไทย
เสียงนี้เป็นลักษณะเด่นอย่างหนึ่งของภาษาถิ่นโตเกียวซึ่งกลายเป็นภาษากลางของประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบัน ผู้ประกาศข่าว นักแสดง นักพากย์ ฯลฯ จึงฝึกฝนในฐานะการออกเสียงมาตรฐาน  ปัจจุบันประชากรที่ออกเสียงเป็นเสียงขุ่นนาสิกลดจำนวนลงอย่างต่อเนื่องยกเว้นภูมิภาคโทโฮกุ
ประวัติ
เสียงขุ่นนาสิก [ŋ] ซึ่งปรากฏกลางคำนี้พบได้มากในภาษาญี่ปุ่นตะวันออก ตั้งแต่ภาษาถิ่นคิงกิ (คันไซ) เรื่อยไปตามทิศตะวันออกจนถึงเกาะฮกไกโด แต่แทบไม่พบในภาษาถิ่นชูโงกุและภาษาถิ่นคีวชู  และในพื้นที่ที่มีเสียงขุ่นนาสิกเองก็ยังสามารถแบ่งเป็นภาษาถิ่นที่ออกเสียง /g/ กลางคำเป็นเสียงขุ่นนาสิก [ŋ] หรือเสียงขุ่นธรรมดา [g] สลับกันไปมาอย่างอิสระ (เช่น ภาษาถิ่นเกียวโต)  ภาษาถิ่นที่ออกเสียง /g/ เป็นเสียงขุ่นนาสิก [ŋ] ในบางสภาพแวดล้อมตามเงื่อนไข (เช่น ภาษาถิ่นโตเกียว)  และภาษาถิ่นที่เสียง /g/ กลางคำออกเสียงเป็นเสียงขุ่นนาสิก [ŋ] เสมอ (ภาษาถิ่นโทโฮกุ)
ที่มาของเสียงขุ่นนาสิก [ŋ] ในภาษาถิ่นโตเกียวไม่ชัดเจนเนื่องจากหลักฐานเกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่นยุคก่อนสมัยใหม่มักเป็นภาษาถิ่นเกียวโต (เมืองหลวงเก่าของญี่ปุ่น) อย่างไรก็ตามหลักฐานช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 แสดงให้เห็นว่าภาษาถิ่นเกียวโตในช่วงเวลานั้นหน่วยเสียง /g/ เคยออกเสียงนาสิกนำ (prenasalization) เป็น  [ᵑɡ] และปัจจุบันก็ยังคงพบการออกเสียงเช่นนี้ในภาษาถิ่นบางภาษา เราจึงอนุมานได้ว่าในอดีตการออกเสียงนาสิกนำเคยเป็นลักษณะร่วมของภาษาญี่ปุ่นหลาย ๆ ถิ่น  Inoue (1971 อ้างใน Takayama, 2015) ได้ศึกษาการปรากฏเป็นรูป (phonetic realization) ของเสียง /g/ ของภาษาถิ่นทั้งประเทศและสรุปว่า เดิมทีหน่วยเสียง /g/ เคยออกเสียงเป็น [ᵑɡ] จากนั้นจึงมีวิวัฒนาการแยกเป็น 2 สาย สายหนึ่งวิวัฒนาการเป็นเสียง [ŋ] และอีกสายหนึ่งวิวัฒนาการเป็นเสียง [ɡ]  ภาษาถิ่นโตเกียวจัดว่าเป็นแบบแรก
ปัจจุบันประชากรที่ใช้เสียงขุ่นนาสิก [ŋ] ได้ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ แม้แต่ในกลุ่มเจ้าของภาษาถิ่นโตเกียวรุ่นใหม่ ๆ เองก็เปลี่ยนจากออกเสียง [ŋ] ในบางสภาพแวดล้อมตามเงื่อนไขมาเป็นออกเสียง [ŋ]↔[g] สลับกันไปมาอย่างอิสระ และบางคนก็ไม่ใช้เสียงขุ่นนาสิกเลย   แนวโน้มนี้พบเห็นได้กระทั่งในกลุ่มคนที่น่าจะได้รับการอบรมและฝึกฝนเสียงขุ่นนาสิกมาอย่างเข้มงวด เช่น ดารา นักแสดง ผู้ประกาศข่าวที่อายุยังน้อยของสถานีโทรทัศน์เอกชน โดยมีการระบุว่าผู้ประกาศข่าวรุ่นใหม่ของสถานีโทรทัศน์เอกชนประมาณ 2 ใน 3 และผู้ประกาศข่าวรุ่นใหม่ของสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค (NHK) ประมาณ 1 ใน 3 ไม่ได้ใช้เสียงขุ่นนาสิกตามภาษาถิ่นโตเกียว  อนึ่ง ประชากรที่ไม่ใช้เสียงขุ่นนาสิกมักจะออกเสียงกลางคำเป็นเสียงขุ่นธรรมดา ส่วนประชากรที่ใช้สลับกันไปมามักจะใช้เสียงขุ่นนาสิกเฉพาะในบริบทที่ผู้พูดไม่ระวังตัวเท่านั้น
เสียงขุ่นนาสิกเคยถูกบรรจุในหลักสูตรการเรียนการสอนระดับประถมศึกษาจนกระทั่งญี่ปุ่นแพ้สงครามและถูกฝ่ายสัมพันธมิตรนำโดยสหรัฐอเมริกาเข้ายึดครอง ปัจจุบันพบเห็นได้ในสื่อการสอนสำหรับเด็กเล็ก เช่น เพลง『華麗に鼻濁音』(Karei ni bidakuon, คาเร นิ บิดากูอง) ในรายการโทรทัศน์ช่อง NHK Educational TV ซึ่งมีเนื้อหาเชิญชวนให้เด็ก ๆ และผู้ปกครองออกเสียงขุ่นนาสิกเพื่อให้คำพูดฟังดูนุ่มนวลขึ้น
กฎการเปลี่ยนเป็นเสียงขุ่นนาสิก
คำอธิบายในที่นี้เป็นแนวโน้มการออกเสียงเป็นเสียงขุ่นนาสิกในภาษาถิ่นโตเกียว ข้อมูลในส่วน "พจนานุกรมการออกเสียง" มีการใช้สัญลักษณ์พิเศษตามที่ปรากฏในพจนานุกรมดังนี้
ข้อยกเว้น
ส่วนคำสัทพจน์ที่ /g/ ไม่ได้ปรากฏต้นคำจะออกเป็นเสียงขุ่นนาสิก เช่น
องค์หญิงพัดเหล็ก
องค์หญิงพัดเหล็ก (Princess Iron Fan หรือ Steel Fan Princess) หรือ นางรากษส (จีนกลางว่า หลัวชา จีนฮกเกี้ยนว่า ล่อซั่ว ) เป็นตัวละครจากนวนิยายคลาสสิกของจีนเรื่องไซอิ๋ว
นางเป็นภริยาของราชาปีศาจกระทิง และเป็นมารดาของเด็กแดง โดยปรกติ นางจะปรากฏกายเป็นเทพธิดามีรูปโฉมงดงาม แต่ที่จริงแล้ว นางเป็นรากษสี (รากษสตัวเมีย) นางอาศัยอยู่ในถ้ำใต้ดินร่วมกับครอบครัว มักจะรอสามีกลับบ้านเสมอ แต่จะเกรี้ยวกราดเป็นอันมากเมื่อทราบว่าสามีไปยุ่งเหยิงกับบรรดานางจิ้งจอก นางยังเป็นเจ้าของพัดที่เรียกว่า "พัดเหล็ก" ซึ่งอันที่จริงแล้วทำจากใบตอง ในโอกาสทั่วไป พัดนี้จะมีขนาดเล็ก และองค์หญิงพัดเหล็กจะอมเก็บไว้ในปาก แต่เมื่อจะใช้ พัดสามารถขยายรูปได้มหาศาลตามต้องการ และมีคุณวิเศษ เมื่อใช้โบกแล้วจะบันดาลลมสลาตัน
ในเรื่องไซอิ๋ว คณะจาริกของพระถังซัมจั๋งได้เดินทางมาถึงจุดแห่งเทือกเขาไฟที่ลุกเป็นเพลิงอย่างใหญ่หลวง และจะผ่านเส้นทางนั้นได้ก็แต่โดยให้เทือกเขาสงบลง เห้งเจียต้องการยืมพัดเหล็กขององค์หญิงพัดเหล็กมาดับเทือกเขาเพลิง แต่นางบอกปัด เพราะเห้งเจียคงเคยทำร้ายสามีและลูกของนางมาก่อน เห้งเจียจึงแปลงตัวเป็นแมลงวันบินเข้าไปในปากนาง จากลำคอลงสู่กระเพาะ แล้วถีบถองทุบเตะนางอยู่ข้างใน จนนางเจ็บปวดมิอาจทนได้ และยอมส่งพัดให้ ทว่า เป็นพัดที่ใช้โบกแล้วจะโหมให้ไฟลุกทวีขึ้น คณะจารึกจึงต้องผจญเพลิงหนักยิ่งกว่าเดิม เห้งเจียกลับไปหานางอีกครั้ง โดยแปลงตัวเป็นราชาปีศาจกระทิง แล้วล่อหลอกขอยืมพัดเหล็กมา องค์หญิงพัดเหล็กจึงส่งพัดให้ หลังจากนั้นไม่นาน ราชาปีศาจกระทิงกลับบ้าน และโมโหเป็นอันมากเมื่อทราบเรื่อง เขาจึงแปลงกายเป็นตือโป๊ยก่าย แล้วเดินไปบอกเห้งเจียว่าจะช่วยถือพัดเหล็กให้ แต่เห้งเจียจับได้ จึงเกิดต่อสู้กัน ราชาปีศาจกระทิงแพ้ เห้งเจียยึดพัดเหล็กไปได้
ในคำแปลเรื่องไซอิ๋ว จัดพิมพ์โดย พระโสภณอักษรกิจ (เล็ก สมิตะศิริ) ในสมัยรัชกาลที่ 5 บรรยายว่า
"'นางล่อซั่วผู้นี้ กำเนิดเดิมนางเป็นยักษ์รากษส นางมีพัดเหล็กวิเศษอยู่พัดหนึ่ง มีฤทธาอานุภาพมาก อาจพัดให้บังเกิดเป็นลมพายุใหญ่และห่าฝนตกลงมาได้ในที่ใช่ฤดูแห่งฝน และจะพัดให้ไฟติดขึ้นจนไม่รู้จักดับก็ได้ นางเป็นภรรยาของงู้ม่ออ๋อง และเป็นมารดาของอั้งฮั้ยยี้ซึ่งมีฤทธิ์เดชมาก ปากพ่นเป็นไฟได้ ที่สำนักของนางอยู่ที่เขาม่อฮุ่นซัว ถ้ำปอเจียวต๋อง แต่งู้ม่ออ๋องไปมีภรรยาใหม่ นางอยู่ในสำนักแต่ผู้เดียว'"
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษในกรุงเทพมหานคร ประเภทสหวิทยา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ขนาดเนื้อที่ 39 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา
ประวัติ
เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) อัครมหาเสนาบดีสมุหนายก และแม่ทัพใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เล็งเห็นถึงความสำคัญของการศึกษา ท่านเห็นว่าโรงเรียนจะเป็นสถานที่ดักความชั่ว และเป็นที่ที่สอนความเป็นคน แนวความคิดของท่านได้รับการสืบสานโดยทายาทชั้นเหลนของท่าน ในปีพ.ศ. 2507 คุณหญิงนครราชเสนี (เจือ สิงหเสนี) ได้บริจาคที่ดินผืนนี้อันเคยเป็นที่พักทัพของท่าน เพื่อให้กระทรวงศึกษาธิการได้ใช้ประโยชน์ในการศึกษา
พ.ศ. 2511 กรมสามัญศึกษาได้มอบหมายให้คุณหญิงบุญเลื่อน เครือตราชู ผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาในขณะนั้นเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
30 เมษายน 2514 ประกาศจัดตั้งโรงเรียน โดยกระทรวงศึกษาธิการ
ในปีการศึกษา 2514 กรมสามัญศึกษาแต่งตั้งนายเฉลิม สิงหเสนี เป็นอาจารย์ใหญ่คนแรก ได้รับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 6 ห้องเรียนและนักเรียนชั้น ม.4 จำนวน 12 ห้องเรียน มีนักเรียน 838 คน ครู-อาจารย์ 43 คน โดยใช้สถานที่เรียนครั้งแรก ณ โรงเรียนเตรียมอุดม เมื่อก่อสร้างอาคารเรียนเสร็จเรียนร้อยแล้ว จึงย้ายมาเรียน ณ ที่ตั้งปัจจุบัน เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2516
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้โรงเรียนใช้ตรา "พระเกี้ยว" เป็นเครื่องหมายประจำโรงเรียน และโรงเรียนได้อัญเชิญตรานี้ประดับอกเสื้อเหนืออักษรย่อ บ.ด. สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
พ.ศ. 2516 นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายได้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และในปีต่อมานักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นก็ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ในปีเดียวกันนั้นสมาคมครูและผู้ปกครองก็ถือกำเนิดขึ้น โดยมีจุดประสงค์เพื่อสนับสนุนกิจการต่างๆของโรงเรียน
24 มิถุนายน 2521 เป็นวันคล้ายวันอสัญกรรมของเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ซึ่ง 24 มิถุนายน ของทุกปีถือเป็นวันสำคัญของโรงเรียน ได้มีการสร้างอนุสาวรีย์ของท่านขึ้นและพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินมาทรงทำพิธีเปิด
พ.ศ. 2529 มีการสร้างพระพุทธรูปประจำโรงเรียน โดยสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร ประทานนามว่า "พระพุทธบดินทรพิทักษ์บริรักษ์ศิษยา"
พ.ศ. 2530 เนื่องในโอกาสเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ คุณจวงจันทร์     สิงหเสนี และสมาคมศิษย์เก่าได้สมทบทุนสร้าง "อาคารเฉลิมพระเกียรติ" ขึ้น โดยชั้นบนของอาคารใช้เป็นหอประชุม ชั้นล่างคือ "หอสมุดคุณหญิง  นครราชเสนี (เจือ สิงหเสนี)" ซึ่งได้รับรางวัลห้องสมุดโรงเรียนดีเด่นของกรมสามัญศึกษา และของสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2531
พ.ศ. 2532 โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้รับคัดเลือกให้เป็น "โรงเรียนพระราชทานระดับมัธยมศึกษาขนาดใหญ่"
พ.ศ. 2537 เป็นปี "กาญจนาภิเษก" ด้วยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองศิริราชสมบัติครบรอบ 50 ปี และเป็นปีที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ได้ก่อตั้งมาครบรอบ 25 ปี ทายาทสกุลสิงหเสนี คณาจารย์ นักเรียน ผู้ปกครอง และนักเรียนเก่า จึงได้ร่วมใจสร้างพิพิธภัณฑ์เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี)
วันที่ 24 มิถุนายน 2539 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพีธีเปิดพิพิธภัณฑ์
ทำเนียบผู้บริหารโรงเรียน
นับตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนจนถึงปัจจุบัน โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) มีผู้บริหารทั้งหมด 14 คน ดังต่อไปนี้
ผู้เล่นคนที่ 12
ผู้เล่นคนที่ 12 (12th man หรือ 12th player) เป็นคำที่อธิบายถึงแฟนฟุตบอลในสนามฟุตบอลระหว่างการแข่งขันฟุตบอลหรืออเมริกันฟุตบอล คำนี้มีความหมายแตกต่างในกีฬาคริกเกต หมายถึงผู้เล่นสำรองคนแรกที่ได้ลงสนามหลังจากที่ผู้เล่นบาดเจ็บ ในกีฬาฟุตบอลซึ่งมีจำนวนผู้เล่นแข่งขันในสนาม 11 คนต่อทีม คำ ๆ นี้จึงแสดงถึงแฟนฟุตบอลที่พยายามช่วยทีม ส่วนในอเมริกันฟุตบอลคำนี้เป็นสัญลักษณ์และมีที่มาจากมหาวิทยาลัยเท็กซัสเอแอนด์เอ็ม ในปี ค.ศ. 1922
การแสดงของแฟนสามารถมีผลกระทบต่อฝีมือการเล่นของทีมได้ เป็นองค์ประกอบความได้เปรียบของทีมเหย้า กล่าวคือ แฟนทีมเหย้าต้องการเห็นทีมของตนชนะในบ้านตัวเอง ดังนั้นแฟนเหล่านี้จะมักสร้างเสียงดังหรือร้องเพลงเพื่อหวังที่จะสร้างความรำคาญ ลดความมั่นใจ และสับสน ต่อทีมคู่แข่ง ขณะที่พวกเขาครองบอล หรือชี้นำผู้ตัดสินในการตัดสินใจ เสียงต่าง ๆ นี้อาจเกิดจากการโห่ ผิวปาก กระทืบ หรือเทคนิคต่าง ๆ
Oppiidae
Oppiidae เป็นวงศ์ของ Mite ที่อยู่ในอันดับ Sarcoptiformes
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
บุญผ่อง สิริเวชชะพันธ์
พันโท บุญผ่อง สิริเวชชะพันธ์ (21 เมษายน พ.ศ. 2449 – 29 มกราคม พ.ศ. 2525) อดีตนักธุรกิจและนายกเทศมนตรีเมืองกาญจนบุรี ผู้มีส่วนช่วยเหลือเชลยสัมพันธมิตรในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อดีตนักธุรกิจกิจการรถเมล์บุญผ่อง รถเมล์เอกชนวิ่งรับผู้โดยสารในกรุงเทพมหานคร
ครอบครัว
พันโทบุญผ่อง สิริเวชชะพันธ์ เกิดวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2449 ที่ตลาดปากแพรก อำเภอเมือง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรชายคนโตในบรรดาบุตรทั้งหมด 7 คน ของนายแพทย์ขุนสิริเวชชะพันธุ์ (เขียน สิริเวชชะพันธุ์) กับนางลำเจียก สิริเวชชะพันธุ์ บุญผ่องมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน คือ
พันโทบุญผ่องสมรสกับนางสุรัตน์ สิริเวชชะพันธ์ (นามสกุลเดิม: ชอุ่มพฤษ์) ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันทั้งหมด 1 คน คือ นางผณี ศุภวัฒน์
การศึกษา
พันโทบุญผ่อง จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวิสุทธรังษี โรงเรียนประจำจังหวัดกาญจนบุรีแล้วได้ไปศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย สำเร็จการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2469 หลังจากนั้นได้เข้ารับราชการที่กรมรถไฟเป็นเวลา 8 ปี จึงลาออกมาประกอบอาชีพค้าขายกับบิดาและพี่น้องที่บ้านจังหวัดกาญจนบุรี โดยเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญของครอบครัว บุญผ่องมีบ้านเรือนอยู่ที่ตึกแถวถนนเลียบริมแม่น้ำแม่กลอง เป็นตึกสูง 3 ชั้น โดยมีชื่อร้านว่า “Boonpong and Brothers” (บุญผ่อง แอนด์ บราเดอร์)
ต่อมานายบุญผ่อง ได้ลงสมัครเป็นนายกเทศมนตรีเมืองกาญจนบุรี และได้ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองกาญจนบุรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2483–พ.ศ. 2485 นับเป็นนายกเทศมนตรีคนที่ 3 ของเมืองกาญจนบุรี ซึ่งอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองพอดี ซึ่งนายบุญผ่องขณะนั้นมีอายุเพียง 40 ปี
บทบาทในสงครามโลกครั้งที่ 2
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นมีแผนในการสร้างทางรถไฟเพื่อที่จะตัดต่อไปยังประเทศพม่า จึงมีการต้อนเชลยศึกซึ่งส่วนใหญ่เป็นทหารสัมพันธมิตรชาติอังกฤษ, ออสเตรเลีย และเนเธอร์แลนด์ และสิงคโปร์มาที่กาญจนบุรีเพื่อสร้างทางรถไฟ จึงได้มาติดต่อขอซื้ออาหารจากร้านบุญผ่องแอนด์บราเดอร์ ซึ่งเป็นกิจการของครอบครัว ของนายบุญผ่อง เพื่อให้ไปส่งถึงที่ค่ายที่บริเวณเขาช่องไก่ เลียบแม่น้ำแควน้อย (ช่องเขาขาดในปัจจุบัน) นายบุญผ่องเมื่อได้เข้าไปถึงในค่ายเห็นสภาพความเป็นอยู่ของเชลยแล้วพบว่ามีความเป็นที่อยู่ที่ทรมานอย่างยิ่ง ส่วนใหญ่บาดเจ็บล้มป่วยจากโรคมาเลเรียและการทำงานหนัก แต่ไม่มียารักษา จากสภาพแวดล้อมที่เป็นป่าดิบทึบ มีเชลยที่ต้องเสียชีวิตจากการนี้เป็นจำนวนมาก นายบุญผ่องจึงแอบลักลอบนำยาตลอดจนอาหารและจดหมายติดต่อต่าง ๆ เข้าไปยังค่ายก่อสร้าง โดยซ่อนไว้ในหีบห่อหรือบรรจุภัณฑ์ต่าง ๆ แม้จะต้องเสี่ยงต่อชีวิต ซึ่งในครั้งหลัง ๆ นายบุญผ่องได้ให้บุตรสาวเพียงคนเดียวเอาเข้าไปให้แทน จากการที่สร้างมิตรภาพแก่ทหารญี่ปุ่น จนได้รับความไว้วางใจ กระทั่งได้รู้จักกับนายแพทย์ เอ็ดเวิร์ด "เวรี่" ดันล็อป แพทย์ทหารชาวออสเตรเลีย หนึ่งในเชลยศึก
วีรกรรมที่พันโทบุญผ่องได้สร้างไว้ ทำให้ได้รับการยกย่องอย่างมากจากชาติสัมพันธมิตร และได้รับฉายาจากนายแพะทย์ดันล็อปว่า "The Quiet Lions" (สิงโตเงียบ) เนื่องจากในช่วงต้นที่ติดต่อกันนั้น พันโทบุญผ่องต้องระมัดระวังตัวมาก โดยหลังสงคราม ได้เดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานคร เพื่อประกอบกิจการรถเมล์ ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ตอบแทนน้ำใจนายบุญผ่อง ด้วยการมอบรถที่ยึดได้จากกองทัพญี่ปุ่นเกือบ 200 คัน ให้ไปเป็นรถประกอบกิจการ ในนาม บริษัท บุญผ่อง จำกัด เรียกกันว่า รถเมล์สายสีน้ำเงิน นับเป็นคู่แข่งรถเมล์ขาวของบริษัท นายเลิศ ของเลิศ เศรษฐบุตร
เสียชีวิต
พันโทบุญผ่อง ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2525 ด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจพอง มีการตีพิมพ์ข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์อังกฤษ เนเธอร์แลนด์ และออสเตรเลีย รายงานว่า วีรบุรุษสงครามโลกชาวไทยได้เสียชีวิตด้วยโรคเส้นเลือดในหัวใจพอง มีการสัมภาษณ์อดีตทหารผ่านศึกหลายคน กล่าวยกย่องความกล้าหาญและทำให้พวกเขารอดชีวิตมาได้เพราะผู้ชายไทยคนนี้
เรื่องราววีรกรรมของพันโทบุญผ่องได้ถูกถ่ายทอดเป็นละครโทรทัศน์เรื่อง บุญผ่อง เมื่อกลางปี พ.ศ. 2556 ทางสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส
แรงลอยตัว
ในทางฟิสิกส์ แรงลอยตัว คือแรงกระทำในทิศทางพุ่งขึ้นที่ของเหลวต่อต้านต่อน้ำหนักของวัตถุ ถ้ามองของไหลในแนวดิ่ง ความดันจะเพิ่มขึ้นตามระดับความลึกอันเป็นผลจากน้ำหนักของของไหลที่อยู่ชั้นบน ๆ ดังนั้นในแท่งของไหลหนึ่ง ๆ หรือวัตถุที่จมอยู่ในของเหลวนั้นในระดับลึก จะพบกับความดันที่มากกว่าเมื่ออยู่ที่ระดับตื้น ความแตกต่างของความดันนี้เป็นผลจากแรงสุทธิที่มีแนวโน้มผลักดันวัตถุให้ขึ้นไปข้างบน ขนาดของแรงนั้นเท่ากับความแตกต่างของความดันระหว่างจุดบนกับจุดล่างสุดของแท่งของเหลวนั้น ซึ่งเท่ากับน้ำหนักของของเหลวที่อยู่ในแท่งของเหลวนั้นด้วย ด้วยเหตุนี้ วัตถุที่มีความหนาแน่นมากกว่าของเหลวจะมีแนวโน้มที่จะจมลงไป ถ้าวัตถุมีความหนาแน่นน้อยกว่าของเหลว หรือมีรูปร่างที่เหมาะสม (เช่น การเรือ, การบิน, การอวกาศ) แรงนั้นจะสามารถทำให้วัตถุลอยตัวอยู่ได้
โรเบิร์ต อี. ลี
โรเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด ลี (Robert Edward Lee) (19 มกราคม ค.ศ. 1807 – 12 ตุลาคม ค.ศ. 1870) เป็นนายพลที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนหนึ่งของอเมริกา เขามีบทบาทสำคัญมากในสงครามเม็กซิโก–อเมริกา และ สงครามกลางเมืองอเมริกา โดยนายพลลีได้สละหน้าที่การงานของเขาในสหรัฐอเมริกา เพื่อกลับมาร่วมสู้กับบ้านเกิดที่เวอร์จิเนีย ซึ่งอยู่ฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา เขาสามารถนำชัยชนะมาสู่ฝ่ายใต้ของเขานับไม่ถ้วน ทั้ง ๆ ที่ฝ่ายใต้มีแสนยานุภาพในหลาย ๆ ด้านด้อยกว่าฝ่ายเหนือมากก็ตาม แต่ถึงแม้นายพลลีจะเก่งกาจปานใด เขาก็ต้องฝ่ายแพ้ฝ่ายเหนือในยุทธการเกตตีสเบิร์ก นำไปสู่ความพ่ายแพ้ของฝ่ายใต้ในที่สุด
วัยเด็ก
โรเบิร์ต อี. ลี เกิดเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1807 ที่เวสท์มอร์แลนด์ คันที รัฐเวอร์จิเนีย เขาเป็นบุตรชายของ เฮนรี ลี เทิร์ด กับ แอนนี ฮิลล์ เขาเกิดในตระกูลชั้นสูงของเวอร์จิเนีย พ่อของเขาเป็นทหารในสงครามปฏิวัติอเมริกา ซึ่งได้เสียชีวิตไปเมื่อลีอายุได้เพียง 11 ปี ลีได้เรียนทหารในเวสท์พอยท์เมื่อปี ค.ศ. 1825 และเรียนจบในปี ค.ศ. 1829
ครอบครัว
ลีได้แต่งงานกับ แมรี แอนนา คัสทิส ลี (1 ตุลาคม ค.ศ. 1808 – 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1873) ทั้งคู่ได้แต่งงานกันเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1831 มีบุตรด้วยกันทั้งสิ้น 7 คน เป็นชาย 3 คน หญิง 4 คน ได้แก่
สงครามกลางเมืองอเมริกา
นายพลโรเบิร์ต อี. ลี ได้เข้ามาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการของกองทัพแห่งเวอร์จิเนียเหนือ ของฝ่ายใต้ นายพลลีสามารถนำชัยชนะมาสู่ฝ่ายใต้ได้หลายครั้งในช่วงสงครามกลางเมือง ทั้ง ๆ ที่ฝ่ายใต้เสียเปรียบฝ่ายเหนืออยู่หลายอย่าง แต่ด้วยความสามารถของนายพลลีทำให้เป็นที่หวั่นเกรงของฝ่ายเหนือไม่น้อย และในช่วงต้นสงคราม กองทัพฝ่ายใต้ใต้การบัญชาการของนายพลลีเป็นฝ่ายรุกในสงคราม และมีแนวโน้มได้รับชนะสูงอยู่พอสมควร
แต่ชัยชนะก็ไม่ได้อยู่ในกำมือของนายพลลีเสมอไป เพราะกองทัพแห่งเวอร์จิเนียเหนือ ใต้การนำของเขาก็ประสบความพ่ายแพ้บ้างเป็นบางสมรภูมิ ที่โด่งดังมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้นยุทธการเกตตีสเบิร์ก ที่กองทัพของนายพลลีพ่ายแพ้แก่ฝ่ายเหนืออย่างราบคาบ ถึงแม้จะได้รับความเสียหายอย่างหนักทั้งสองฝ่ายก็ตามที ซึ่งหลังยุทธการเกตตีสเบิร์ก นายพลลีได้ยื่นใบลาออก แต่ไม่ผ่านการอนุมัติ ลียังคงร่วมรบกับฝ่ายใต้ต่อไป จนกระทั่งฝ่ายเหนือสามารถรุกเข้ามาถึงเวอร์จิเนีย นายพลลีได้ถอยทัพลงไปเรื่อย ๆ จนไปจนมุมในที่สุด ลีได้ยอมแพ้ต่อฝ่ายเหนือในปี ค.ศ. 1865
การเสียชีวิต
ในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ. 1870 ลีป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ทำให้ไม่สามารถพูดได้ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1870 ลีได้เสียชีวิตลงด้วยโรคปอดบวม ร่างของเขาถูกฝังไว้ที่โบสถ์ลี ในเขตมหาวิทยาลัยวอชิงตันแอนด์ลี
เจ้าชายปีเตอร์ รัชทายาทแห่งเซอร์เบีย
เจ้าชายปีเตอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งเซอร์เบียหรือเจ้าชายปีเตอร์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งยูโกสลาเวีย (ปีเตอร์ คาราจอร์เจวิช; Петар Карађорђевић; 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523) ประสูติที่เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอย สหรัฐ พระองค์เป็นพระโอรสพระองค์แรกในอาเล็กซานดาร์ คาราจอร์เจวิช กับเจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ อดีตพระวรชายา เจ้าชายปีเตอร์เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 2 แห่งยูโกสลาเวีย พระบิดาอุปถัมภ์พระองค์คือเจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งยูโกสลาเวีย พระโอรสในเจ้าชายพอลแห่งยูโกสลาเวียผู้สำเร็จราชการ
เจ้าชายปีเตอร์ทรงพำนักในชิคาโก จนกระทั่ง พ.ศ. 2524 เมื่อต้องทรงย้ายตามพระบิดาและพระมารดาไปยังรัฐเวอร์จิเนีย ใน พ.ศ. 2526 ทรงเข้าศึกษาที่ไทซัน คอร์เนอร์ และใน พ.ศ. 2527 ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียน ใน พ.ศ. 2531 เมื่อมีพระชนมายุได้ 8 พรรษา ทรงเข้าศึกษาในโรงเรียนเตรียมความพร้อม ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2541 ทรงเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนเดอะคิงส์ที่เคนเตอร์บิวรี ประเทศอังกฤษ ทรงได้รับการศึกษาในศิลปะ ภาษาสเปน และภาษาฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2542 ทรงเข้าศึกษาศิลปะในกรุงลอนดอน ที่วิทยาลัยศิลปะแคมเบิลเวล ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 ทรงจบแผนการภาควิชาศิลปะภาคพื้นทวีปยุโรปในบาร์เซโลนาและเซบิยา เจ้าชายปีเตอร์ทรงใช้เวลา 1 ปีที่โรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์ ปัจจุบันพระองค์ทรงทำงานด้านการออกแบบกราฟิกและเทคโนโลยี คอมพิวเตอร์ เจ้าชายปีเตอร์ทรงสามารถตรัสภาษาอังกฤษ ภาษาสเปน และภาษาฝรั่งเศส ปัจจุบันกำลังศึกษาภาษาเซอร์เบีย
เจ้าชายปีเตอร์ได้เดินทางมาที่เซอร์เบียใน พ.ศ. 2534 และในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2543 ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 พระราชวงศ์ได้รับสิทธิ์ในพระราชวังหลวงเบลี ดีวอร์ที่กรุงเบลเกรด พระองค์ได้เดินทางในยุโรป สหรัฐ ตะวันออกกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อเมริกากลาง และอเมริกาใต้
ปัจจุบันเจ้าชายปีเตอร์ทรงอยู่ในลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ทางพระมารดาพระองค์ทรงเป็นเชื้อสายรุ่นที่ 10 ในมาเรีย เลสไชน์สกาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสและทรงเป็นเชื้อพระวงศ์สายตรงในราชวงศ์บูร์บง พระองค์สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์เนมานจิคแห่งบอลข่านในยุคกลาง เจ้าชายปีเตอร์เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีอเล็กซันดราแห่งยูโกสลาเวียผู้เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งกรีซกับเจ้าหญิงแอสปาเชีย มานอส พระวรราชชายาแห่งกรีซ สายบิดาสืบเชื้อสายจากพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซทางราชวงศ์โคเมนอสและทางมารดาจากโอลกา คอนสแตนตินอฟนาแห่งรัสเซีย สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซทางราชวงศ์โรมานอฟ
พระองค์มีพระอนุชาอยู่ 2 พระองค์คือ
ถ้าเจ้าชายปีเตอร์ทรงครองราชสมบัติจะมีพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีปีเตอร์ที่ 3 แห่งยูโกสลาเวีย
อ้างอิง
1980
พระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล (ประสงค์ อมาตยกุล)
พระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล เกิดที่บ้านหน้าวัดราชบูรณะหรือวัดเลียบ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อ พ.ศ. 2426 เป็นบุตรนายหนู และนางหนู อมาตยกุล นายหนูผู้บิดานั้นเป็นบุตรของพระยากระสาปนกิจโกศล (โหมด อมาตยกุล) ส่วนนางหนูผู้มารดานั้น เป็นบุตรีของพระยาธรรมสารนิติพิพิธภักดี (ตาด อมาตยกุล) ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญซอสามสาย นายหนูและนางหนู มีวงเครื่องสายประจำบ้าน นางหนูนั้น นอกจากจะสีซอด้วงและสีไวโอลินแล้ว ยังเป็นนักร้องอีกด้วย
พระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล เรียนซอด้วง ซออู้ และไวโอลินกับบิดามารดาและได้ร่วมวงเล่นเครื่องสายมากับญาติผู้ใหญ่ของท่าน และเรียนสีซอสามสายจากเจ้าจอมประคอง ในรัชกาลที่ 5 ต่อมาสอบชิงทุนรัฐบาลได้ ไปเรียนวิชากฎหมายกลับมารับราชการที่กระทรวงยุติธรรมในปลายรัชกาลที่ 5 ต่อมาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อรับราชการแล้ว ท่านได้เรียนวิชาดนตรีไทยเพิ่มเติม อีกจนเชี่ยวชาญ และได้สอนดนตรีไทยให้ผู้สนใจหลายคนเช่น พระยาภูมีเสวิน นายเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล เป็นต้น
พระยาอมาตยพงศ์ธรรมพิศาล สมรสกับกับถนอม สวัสดิ-ชูโต บุตรเกิดด้วยคุณหญิงถนอม ๔ คน แต่ไม่มีบุตรคนใดเป็นนักดนตรี ท่านป่วยด้วยโรคปวดกระดูกเรื้อรังจนถึงแก่กรรมเมื่อ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2495 รวมอายุได้ 69 ปี
อ้างอิง
http://sirindhornmusiclibrary.mahidol.ac.th/musiclibrary/index.php?ac=hall_of_fame/hall_of_fame_dataperson&id=76&languages=th#001
กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ
กฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ เป็นส่วนของกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับหลักการแห่งจารีตประเพณี ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ นักนิติศาสตร์ สหประชาชาติและรัฐสมาชิกถือว่าเป็นบ่อเกิดหลักของกฎหมายระหว่างประเทศ ร่วมกับสนธิสัญญาและหลักกฎหมายทั่วไป
ใน ค.ศ. 1950 คณะกรรมาธิการกฎหมายระหว่างประเทศระบุว่ารูปแบบของหลักฐานของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ ได้แก่ สนธิสัญญา คำวินิจฉัยของศาลระดับชาติและนานาชาติ กฎหมายระดับชาติ ความเห็นของที่ปรึกษากฎหมายระดับชาติ หนังสือโต้ตอบทางูต และการปฏิบัติขององค์การระหว่างประเทศ ใน ค.ศ. 2018 คณะกรรมาธิการฯ รับบทสรุปและข้อสังเกตว่าด้วยเกณฑ์บ่งชี้ความเป็นหลักกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ และต่อมาสมัชชาสหประชาชาติรับบทสรุปฯ และส่งสเสริมให้แพร่หลายให้กว้างขวางที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
Oribellidae
Oribellidae เป็นวงศ์ของ Mite ที่อยู่ในอันดับ Sarcoptiformes
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
สาวปากฉีก
สาวปากฉีก (Slit-Mouthed Woman) เป็นหญิงสาวในปกรณัมญี่ปุ่นซึ่งถูกสามีผู้หึงหวงทำร้ายจนเสียอวัยวะ และต่อมากลายเป็นผีร้าย (onryō) เรื่องสาวปากฉีกนั้นเริ่มโจษจันกันในปี 2522 จนแพร่ไปทั่วประเทศในเวลาอันเร็วและยังให้เกิดความตื่นตระหนกในหลายหัวเมือง ถึงขนาดที่มีรายงานข่าวว่าโรงเรียนต้องจัดครูคุ้มกันนักเรียนจนถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ และเจ้าพนักงานตำรวจต้องเพิ่มเวรยาม
ตำนานดั้งเดิม
เรื่องสาวปากฉีกนั้นปรากฏในสมัยเฮอัง ความว่า หญิงคนหนึ่งเป็นภารยาหรืออนุภริยาซามูไรนายหนึ่ง แต่ไม่ซื่อตรงต่อสามี สามีพบเข้าก็โกรธ เอาดาบสับปากนางจนถึงใบหู แล้วว่า "ดูเถิดคนเขาจะเห็นว่ามึงงดงามอยู่อีกหรือไม่" หญิงนั้นก็ตาย แต่เพราะใจพยาบาทสามี จึงไม่ไปผุดไปเกิด กลับกลายเป็นผีร้ายมาแก้แค้นสามีและหลอกหลอนผู้คนอยู่ทั่วไป
ตำนานปัจจุบัน
ตำนานสาวปากฉีกกลับมาเป็นที่ร่ำลือกันอีกครั้งในต้นพุทธทศวรรษที่ 2500 ว่ากันว่า เด็กบางคนเมื่อเดินอยู่ลำพังในยามวิกาลอาจพบหญิงสาวคนหนึ่งสวมหน้ากากอนามัย ซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันอยู่ในประเทศญี่ปุ่นเพื่อป้องกันมิให้คนอื่นติดโรคของตัวไปด้วยเป็นต้น ครั้นแล้ว หญิงนั้นจะหยุดเดินและถามเด็กว่า "ฉันสวยไหม" ถ้าเด็กบอกปัด หญิงนั้นจะล้วงกรรไกรออกมาตัดปากเด็กจนถึงแก่ความตาย ถ้าเด็กตอบรับ หญิงนั้นจะปลดหน้ากากอนามัยออก และยิ้มให้เด็กชมดู เผยให้เห็นปากที่ถูกแหวะจนถึงใบหูมีโลหิตท่วม ซึ่งเรียก "รอยยิ้มแบบแกล็สโกว" (Glasgow smile) แล้วถามเด็กนั้นอีกว่า "แล้วตอนนี้ฉันสวยไหม" ถ้าเด็กว่าไม่ หญิงนั้นจะล้วงกรรโกรมาตัดกายเด็กเป็นสองท่อน ถ้าว่าใช่ หญิงนั้นจะมอบความสวยงามให้แก่เด็กนั้นบ้างโดยเอากรรไกรตัดปากเด็กจนถึงใบหูเสีย เด็กไม่อาจวิ่งหนีหญิงคนนั้นพ้นได้ เพราะหญิงสาวจะปรากฏต่อเด็กอีกจนกว่าจะได้ประทุษร้ายเด็กนั้น
ครั้นบอกเล่ากันไปมาก็กลายเป็นมีวิธีหนีหญิงนั้นได้ขึ้นมา โดยถ้าหญิงนั้นถามว่าสวยไหม ก็ให้ตอบว่าน่ารักสองครั้งติด ๆ กัน หญิงนั้นก็จะสับสนฉงนใจอยู่ ก็ให้อาศัยจังหวะหนีไป ปล่อยให้หญิงร้ายครุ่นคิดอยู่หาคำตอบมิได้อย่างนั้น บางกระแสก็ว่า ให้ตอบ "ก็พอดูชม" หรือให้ถามกลับไปว่า "แล้วฉันล่ะน่ารักไหม" หญิงนั้นก็จะได้งงงวยเช่นกัน ที่ให้ตอบว่า "ฉันกำลังหมั้นหมายอยู่" ก็มี ตอบเช่นนั้นแล้วหญิงร้ายจะขอให้อภัยต่อการกระทำของนางและขอตัวจากไป และที่ว่า ขณะที่ถูกหญิงนั้นไล่ล่า ก็ให้โยนส้มสูกลูกไม้หรือโปรยลูกอมขนมหวานไป หญิงจะหันไปเก็บของเหล่านั้น เปิดโอกาสให้หนีพ้นไปได้ก็มี
เกลียวอาร์คิมิดีส
เกลียวอาร์คิมิดีส (Archimedes' screw) หรือปั๊มเกลียว (screwpump) คือเครื่องจักรในประวัติศาสตร์ที่ใช้ในการขนถ่ายน้ำจากที่ต่ำไปยังท้องร่องชลประทาน อาร์คิมิดีสได้ชื่อว่าเป็นผู้คิดค้นปั๊๊มเกลียว แต่ที่แท้แล้วมีการใช้งานเครื่องจักรลักษณะนี้มาก่อนหน้าเขาแล้วหลายศตวรรษในประเทศอียิปต์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย
รายพระนาม รายนาม เสนาบดี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ที่ยังมีชีวิตอยู่
ปัจจุบันมีรัฐมนตรีว่าการเกษตรและสหกรณ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ 20 คน ได้แก่
ขนมปังแบน
ขนมปังแบน หรือ แฟลตเบรด (flatbread) เป็นขนมปังที่ทำจากแป้งประกอบอาหาร น้ำ (หรือของเหลวชนิดอื่นเช่นนมหรือโยเกิร์ต เป็นต้น) และเกลือ ผสมกันแล้วนวดให้เป็นแผ่นแบน ขนมปังแบนโดยส่วนใหญ่จะไม่ใส่ยีสต์หรือสารอื่นที่ทำให้ขึ้นฟู แต่ก็จะมีบางชนิดที่ทิ้งให้ขึ้นฟูเช่นพิซซ่าหรือพีตาเป็นต้น
ขนมปังแบนมีความหนาได้ตั้งแต่ไม่ถึงหนึ่งมิลลิเมตรไปจนถึงหลายเซนติเมตรเพื่อให้สามารถรับประทานได้โดยไม่ต้องหั่นเป็นแผ่น ขนมปังแบนสามารถทำให้สุกได้หลายวิธี เช่นอบในเตา ทอดในน้ำมัน ย่างบนถ่านร้อน หรือทอดบนกระทะแบน เป็นต้น และสามารถรับประทานได้ทันทีหลังอบหรือเก็บเอาไว้ใช้ภายหลังได้
ประวัติศาสตร์
ขนมปังแบนเป็นอาหารแปรรูปที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่ง โดยพบหลักฐานการทำขนมปังแบนในแหล่งอารยธรรมเก่าแก่เช่นเมโสโปเตเมีย อียิปต์โบราณ และลุ่มแม่น้ำสินธุ เป็นต้น
ใน ค.ศ. 2018 ได้มีการขุดพบร่องรอยเศษขนมปังในแหล่งขุดค้นของแหล่งวัฒนธรรมนาตูเฟียนชื่อว่า "ชูบัยเกาะฮ์ 1" ในพื้นที่ฮัรเราะตุชชาม ในเขตประเทศจอร์แดน ซึ่งมาจากประมาณ 12,400 ปีก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 4,000 ปีก่อนหลักฐานเกี่ยวกับเกษตรกรรมในพื้นที่ จากการวิเคราะห์พบว่าเศษขนมปังดังกล่าวน่าจะมาจากขนมปังแบนที่ทำจากข้าวบาร์เลย์ป่า ข้าวสาลีไอน์คอร์น ข้าวโอ๊ต และ Bolboschoenus glaucus ซึ่งเป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง
กลุ่มชนในอานาโตเลียใช้เตาดินที่เรียกว่า tandir อบขนมปังแบนที่ไม่ใส่เชื้อฟูในสมัยจักรวรรดิเซลจุคและจักรวรรดิออตโตมัน และมีการค้นพบเตาดังกล่าวในแหล่งโบราณคดีทั่วภูมิภาคตะวันออกกลาง คำว่า tandir มาจากคำในภาษาแอกแคดว่า tinuru ซึ่งต่อมาได้กลายเป็น tannur ในภาษาฮีบรูและภาษาอาหรับ tandır ในภาษาตุรกี และ tandur ในภาษาอูรดูและภาษาฮินดี ขนมปังแบบ tinuru ทำให้สุกโดยการแนบแผ่นขนมปังกับผนังด้านในของเตาทรงกระบอก ซึ่งขนมปังลักษณะดังกล่าวก็ยังคงพบในชนบทในบริเวณเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันตก
สี จิ้นผิง
สี จิ้นผิง (เกิด 15 มิถุนายน พ.ศ. 2496) เป็นนักการเมืองจีน ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน ประธานาธิบดีสาธารณรัฐประชาชนจีนและประธานคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง บางทีเรียก "ผู้นำสูงสุด" ของจีน ในปี 2559 พรรคให้ตำแหน่งเขาเป็นผู้นำ "แกนกลาง" ในฐานะเลขาธิการ สีเป็นคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาคณะกรรมการบริหารสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งเป็นองค์กรวินิจฉัยสั่งการสูงสุดของจีน
สี จิ้นผิงเป็นเลขาธิการคนแรกที่เกิดหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นบุตรของทหารผ่านศึกคอมมิวนิสต์จีน สี จ้งซฺวิน สีขยับตำแหน่งทางการเมืองในมณฑลฝั่งทะเลของจีน สีเป็นผู้ว่าการมณฑลฝูเจี้ยนตั้งแต่ปี 2542 ถึง 2545 และผู้ว่าการ ซึ่งขณะนั้นเป็นตำแหน่งเลขาธิการพรรคของมณฑลเจ้อเจียงตั้งแต่ปี 2545 ถึง 2550 หลังการปลดเฉิน เหลียงยฺหวี่ สีถูกโอนไปเซี่ยงไฮ้เป็นเลขาธิการพรรคช่วงสั้น ๆ ในปี 2550 สีเข้าร่วมคณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาคณะกรรมการบริหารสูงสุดและสำนักเลขาธิการกลางในเดือนตุลาคม 2550 ใช้เวลาอีกห้าปีเป็นผู้สืบทอดของหู จิ่นเทา สีเป็นรองประธานาธิบดีตั้งแต่ปี 2551 ถึง 2556 และรองประธานคณะกรรมการกลางทหารส่วนกลางตั้งแต่ปี 2553 ถึง 2555
ประวัติ
สี จิ้นผิง เป็นบุตรของ สี จ้งซฺวิน อดีตรองนายกรัฐมนตรีจีน ผู้ซึ่งเป็นคนใกล้ชิดของประธาน เหมา เจ๋อตง แต่ก่อนการปฏิวัติวัฒนธรรมไม่นาน จ้งซฺวินก็ถูกปรับลดตำแหน่งลงเป็นเพียงกรรมกร เนื่องจากเป็นผู้อนุมัติให้มีการตีพิมพ์หนังสือที่วิจารณ์ประธานเหมา ครอบครัวสีก็เข้าสู่ความทุกข์ยาก และเนื่องจากประวัติที่ด่างพร้อยของบิดาทำให้เขาเป็นนักเรียนที่มักถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ พี่สาวของสีก็ถูกกลั่นแกล้งเช่นกัน ด้วยความทุกข์หลายประการสุดท้ายเธอก็ฆ่าตัวตาย และแล้ว สี จิ้นผิง ก็กลายเป็นหนึ่งใน 29,000 ปัญญาชนชุดแรกที่ถูกกวาดต้อนไปเข้ารับการศึกษา ใช้ชีวิตเรียนรู้การทำไร่ทำนาและปศุสัตว์ พำนักอยู่ในถ้ำที่เหลียงเจี่ยเหอ หมู่บ้านเล็ก ๆ ทางเหนือของมณฑลชานซีในปี พ.ศ. 2512 ถึงกระนั้น เขามีความมุ่งมั่นที่จะเป็นสมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์จีนมาก สี จิ้นผิง ซึ่งยังคงอาศัยอยู่ในถ้ำ ได้เขียนจดหมายสมัครเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะถูกปฏิเสธมาตลอด แต่ในที่สุด หลังจากความพยายามหลายครั้ง เขาก็ได้เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์
ชีวิตส่วนตัว
สีแต่งงานครั้งแรกกับ เค่อ หลิงหลิง บุตรีของเค่อ หัว อดีตเอกอัครราชทูตจีนประจำอังกฤษ ก่อนที่ทั้งคู่แยกทางกันหลังจากแต่งงานเพียงไม่กี่ปี
ต่อมา พ.ศ. 2530 สีแต่งงานกับ เผิง ลี่ยฺเหวียน เธอเป็นนักร้องเพลงพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงในระดับประเทศ ซึ่งเธอเป็นที่รู้จักมากขึ้นอีกครั้งเมื่อนายสีได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์ และภายหลังสามีได้ขึ้นเป็นประธานาธิบดีอย่างเป็นทางการ นางเผิง เริ่มที่จะเข้ามามีบทบาทในด้านการเจริญสัมพันธไมตรีกับต่างประเทศ ในฐานะที่เธอเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของจีน ซึ่งถือเป็นครั้งแรกที่ภริยาผู้นำสูงสุดออกมามีบทบาทต่อสาธารณชน ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคน ชื่อว่า สี หมิงเจ๋อ ซึ่งเธอจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ในฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2558 ขณะที่เรียนเธอใช้นามแฝง โดยศึกษาทางด้านจิตวิทยาและภาษาอังกฤษ
นางเผิงเคยกล่าวถึงชีวิตในครอบครัวว่า "พอเขามาถึงบ้าน ดิฉันไม่เคยรู้สึกเลยว่ามีผู้นำกำลังอยู่ในบ้าน ในสายตาฉันเขายังคงเป็นแค่สามี"
ประธานาธิบดี
หลังเถลิงอำนาจ สีริเริ่มมาตรการกว้างขวางเพื่อใช้บังคับวินัยของพรรคและรับประกันเอกภาพภายใน การรณรงค์ปราบการฉ้อราษฎร์บังหลวงอันเป็นสัญลักษณ์ของเขานำสู่การหมดอำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐทั้งปัจจุบันและเกษียณแล้วคนสำคัญหลายคน สีเพิ่มการจำกัดสังคมพลเมืองและวจนิพนธ์อุดมการณ์ ส่งเสริมการตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ตในประเทศจีนตามมโนทัศน์ "เอกราชอินเทอร์เน็ต" สีเรียกร้องให้มีการปฏิรูปเศรษฐกิจแบบตลาดเพิ่ม การปกครองตามกฎหมายและเสริมสร้างสถาบันกฎหมาย โดยเน้นความทะเยอทะยานปัจเจกบุคลและชาติภายใต้คำขวัญ "ฝันจีน" สียังเป็นผู้นำนโยบายต่างประเทศที่ในเชิงรุกมากขึ้น โดยเฉพาะกับความสัมพันธ์ระหว่าง จีน–ญี่ปุ่น ไปจนถึงการอ้างสิทธิ์ของจีนในทะเลจีนใต้ และบทบาทในการเป็นผู้นำการค้าเสรีและโลกาภิวัฒน์ เขายังมุ่งขยายอิทธิพลในยูเรเชียของจีนผ่านการริเริ่มหนึ่งเข็มขัดหนึ่งเส้นทาง เขาถือเป็นบุคคลศูนย์กลางของผู้นำรุ่นที่ 5 ของสาธารณรัฐประชาชนจีน สีรวบอำนาจสถาบันมากขึ้นโดยดำรงตำแหน่งผู้นำหลายตำแหน่ง รวมทั้งประธานคณะกรรมการความมั่นคงแห่งชาติที่ตั้งใหม่ ตลอดจนคณะกรรมการขับเคลื่อนใหม่ว่าด้วยการปฏิรูปเศรษฐกิจและสังคม การจัดโครงสร้างกองทัพใหม่ และอินเทอร์เน็ต ความคิดทางการเมืองของสี ถูกเขียนอยู่ในธรรมนูญของพรรค และมีการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญเพื่อเลิกข้อจำกัดวาระของประธานาธิบดี นั่นทำให้ผู้นำจีนต่อไปนี้ สามารถรับเลือกเป็นประธานาธิบดีได้โดยไม่จำกัดวาระ ซึ่งเป็นเรื่องที่ถูกจำกัดมาตั้งแต่สมัยที่เติ้งเสี่ยวผิงปฏิรูปประเทศจีน สีมีการสร้างลัทธิบูชาบุคคลรอบตัวเขา "โดยมีหนังสือ การ์ตูน เพลงป๊อบ และกระทั่งท่าเต้น"
ความคิดสี จิ้นผิง
ในปี พ.ศ. 2559 เดือน ก.ย. ทางคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์ ได้มีมตินำปรัชญาความคิดทางการเมืองของสีจิ้นผิง บรรจุเป็นแนวทางและยุทธ์ศาสตร์หลักในการบริหารประเทศ ซึ่งถูกเรียกว่า "ความคิดของสีจิ้นผิง" เป็นการรวบรวมเอา ปาฐกถา สุนทรพจน์ คำปราศรัย ถ้อยแถลง บทสัมภาษณ์ ปรัชญา ไปจนถึงจดหมายและข้อเขียนของสีจิ้นผิง ในระหว่างวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ถึงวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2014 ออกเผยแพร่ โดยสีให้ความสำคัญต่อหลักการสังคมนิยม และรูปร่างของจีนในยุคใหม่ เพื่อเป็นทิศทางของการบริหารประเทศจีนต่อไป