cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดาวพลูโต
ชั้นบรรยากาศ
ดาวพลูโตมีชั้นบรรยากาศที่ประกอบไปด้วยไนโตรเจน (N2) มีเทน (CH4) และคาร์บอนมอนอกไซด์ (CO) ซึ่งอยู่ในภาวะเป็นไอน้ำแข็งบนผิวดาวพลูโต จากผลการวัดของยานนิวฮอไรซันส์ ความดันที่ผิวดาวอยู่ที่ 1 ปาสกาล (10 ไมโครบาร์) น้อยกว่าประมาณ 1 แสน ถึง 1 ล้านเท่าของโลก ในเบื้องต้น นักดาราศาสตร์มีความเห็นว่า เมื่อดาวพลูโตเคลื่อนห่างจากดวงอาทิตย์ ชั้นบรรยากาศจะเกิดการแข็งตัวแล้วร่วงลงสู่ผิวดาว แต่เมื่อถึงช่วงที่ดาวพลูโตอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ อุณหภูมิพื้นผิวเพิ่มสูงขึ้น ทำให้น้ำแข็งเหล่านั้นระเหิดกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า ถึงกระนั้น ข้อมูลจากยานนิวฮอไรซันส์ แสดงให้เห็นว่า จริงๆแล้ว ความหนาแน่นชั้นบรรยากาศของดาวพลูโตกำลังเพิ่มขึ้น และดูเหมือนว่าจะหลุดลอยเป็นแก๊สตามวงโคจร การสำรวจของนิวฮอไรซันส์ ยังพบว่าไนโตรเจนในชั้นบรรยากาศหลุดออกมาในปริมาณน้อยกว่าจากที่คาดไว้ 10,000 เท่า แอลัน สเติร์นยืนยันว่าเพียงแค่อุณหภูมิผิวดาวพลูโตเพิ่มขึ้นเล็กน้อย จะทำให้ความหนาแน่นชั้นบรรยากาศเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ จาก 18 มิลลิบาร์เป็น 280 มิลลิบาร์ (3 เท่าของดาวอังคาร และหนึ่งในสี่ของโลก) ที่ความหนาแน่นขนาดนั้น ไนโตรเจนอาจไหลผ่านชั้นบรรยากาศในรูปของเหลว ความหนาของชั้นบรรยากาศดาวพลูโตสามารถเพิ่มสูงได้ถึง 1,670 กิโลเมตร แม้ชั้นบรรยากาศส่วนบนจะไม่มีรูปร่างที่แน่นอน
สมัยระหว่างกลางที่หนึ่งแห่งอียิปต์
สมัยระหว่างกลางที่หนึ่งแห่งอียิปต์ ซึ่งสามารถอธิบายได้ว่าเป็น 'ยุคมืด' ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ ซึ่งครอบคลุมช่วงเวลาไปประมาณ 125 ปี นับตั้งแต่ราว 2181–2055 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลังการล่มสลายของราชอาณาจักรเก่า ในสมัยระหว่างกลางที่หนึ่งจะประกอบด้วยราชวงศ์ที่เจ็ด (ถึงแม้ว่านักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่จะมองว่าเป็นราชวงศ์ที่ไม่มีอยู่จริง) ราชวงศ์ที่แปด ราชวงศ์ที่เก้า ราชวงศ์ที่สิบ และเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ที่สิบเอ็ด โดยแนวคิดของ "ช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง" ได้รับการคิดค้นในปี ค.ศ. 1926 โดยนักไอยคุปต์วิทยานามว่า จอร์จ สไตน์ดอร์ฟ และเฮนรี แฟรงฟอร์ท
ดาวพลูโต
ชั้นบรรยากาศ
การมีอยู่ของมีเทน ซึ่งเป็นแก๊สเรือนกระจกรุนแรง ในชั้นบรรยากาศของดาวพลูโต ทำให้เกิดการสลับที่ของอุณหภูมิ โดยอุณหภูมิในชั้นบรรยากาศสูงกว่าอุณหภูมิที่ผิวดาว แม้การสำรวจจากยานนิวฮอไรซันส์จะเผยว่าบรรยากาศชั้นบนของดาวพลูโต อาจมีอุณหภูมิต่ำกว่าที่คาดไว้มาก (70 K ซึ่งผิดจากที่คาดไว้ 100 K) ชั้นบรรยากาศของดาวพลูโตแบ่งออกเป็นชั้นหมอกทั้งหมด 20 ชั้น ซึ่งหนาประมาณ 150 กิโลเมตร คาดว่าจะเกิดจากคลื่นความดันที่สร้างขึ้นโดยการไหลของอากาศผ่านภูเขาบนดาวพลูโต
ดาวบริวาร
ดาวพลูโตมีดาวบริวารเท่าที่ทราบห้าดวง ได้แก่ แครอน ซึ่งมีการระบุครั้งแรกในปี พ.ศ. 2521 โดย เจมส์ คริสตี นักดาราศาสตร์, นิกซ์และไฮดรา ซึ่งถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2548 ทั้งคู่, เคอร์เบอรอส ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2554 และสติกซ์ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2555 วงโคจรของดาวบริวารเป็นวงกลม (ความเยื้องศูนย์กลาง < 0.006) และร่วมระนาบกับเส้นศูนย์สูตรของดาวพลูโต (ความเอียง < 1°) ฉะนั้นจึงเอียงประมาณ 120° เทียบกับวงโคจรของดาวพลูโต ระบบดาวบริวารของดาวพลูโตอัดกันอยู่อย่างหนาแน่นมาก โดยวงโคจรของดาวบริวารห้าดวงที่ทราบอยู่ใน 3% ชั้นในของบริเวณซึ่งวงโคจรตามทางจะเสถียร แครอนโคจรอยู่ใกล้ดาวพลูโตที่สุด โดยแครอนมีขนาดใหญ่พอที่จะอยู่ในสภาวะสมดุลอุทกสถิตและทำให้แบรีเซนเตอร์ของระบบดาวพลูโต–แครอนอยู่นอกดาวพลูโต ถัดจากแครอนออกไปมีดาวบริวารดาวคู่ (circumbinary) ขนาดเล็กกว่ามากของดาวพลูโต ได้แก่ สติกซ์ นิกซ์ เคอร์เบอรอส และไฮดราตามลำดับ
คาบการโคจรของดาวบริวารของดาวพลูโตทุกดวงสัมพันธ์กันในระบบของการสั่นพ้องวงโคจร เมื่อการหมุนควงถูกนับด้วยแล้ว สำหรับคาบโคจรของสติกซ์ นิกซ์ และไฮดรา อยู่ในอัตราส่วน 18:22:23 นอกจากนี้สติกซ์ นิกซ์ เคอร์เบอรอส และไฮดรายังโคจรอยู่ในอัตราส่วน 3:4:5:6 โดยประมาณ ด้วยแครอนที่ซึ่งเข้าใกล้แล้วก็ถอยห่างจากกลุ่มดาวบริวารนี้ออกไป
ระบบดาวพลูโต–แครอนเป็นระบบหนึ่งที่แบรีเซนเตอร์เลยออกไปจากผิวของดาวดวงใหญ่ (617 พาโทรคลัส เป็นตัวอย่างขนาดเล็กหนึ่ง และดวงอาทิตย์กับดาวพฤหัสบดี เป็นตัวอย่างขนาดใหญ่ตัวอย่างเดียว) การเยื้องของแบรีเซนเตอร์และขนาดที่ใหญ่ของแครอนเมื่อเทียบกับดาวพลูโตแล้ว ได้ทำให้นักดาราศาสตร์บางคนเรียกมันว่าดาวเคราะห์แคระคู่ ระบบนี้ยังมีลักษณะที่ไม่เหมือนกับระบบดาวเคราะห์ส่วนใหญ่ คือ การล็อกไทดัล กล่าวคือดาวพลูโตและแครอนจะหันหน้าเข้าหากันเสมอ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งใดบนดาวดวงใดก็ตาม ดาวอีกดวงจะลอยค้างอยู่บนฟ้าอย่างนั้นเสมอ หรือไม่ลอยขึ้นมาเสมอ นี่ยังหมายความว่าคาบการหมุนรอบตัวเองของแต่ละดาวเท่ากับระยะเวลาที่พวกมันใช้โคจรรอบจุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วง
ในปี พ.ศ. 2552 การสังเกตจากหอดูดาวเจมินี แสดงให้เห็นว่าบนผิวแครอน มีแอมโมเนียไฮเดรตและผลึกน้ำอยู่ ซึ่งหมายความว่าบนผิวดาวยังเกิดการปะทุของน้ำอยู่
ต้นกำเนิด
ต้นกำเนิดและตัวตนของดาวพลูโตเป็นปริศนาแก่นักดาราศาสตร์มาอย่างยาวนานแล้ว สมมติฐานแรก ๆ เกี่ยวกับดาวพลูโต ระบุว่าดาวพลูโตเคยเป็นดาวบริวารของดาวเนปจูนมาก่อน ก่อนที่จะถูกแรงโน้มถ่วงของไทรทันเหวี่ยงออกไป ภายหลังแนวคิดนี้ก็ถูกค้าน เนื่องจากพบว่าเป็นไปไม่ได้ที่ดาวพลูโตจะเป็นเช่นนั้น เพราะดาวพลูโตไม่เคยเข้าใกล้ดาวเนปจูนเลยสักครั้งเดียว
ตำแหน่งจริงของดาวพลูโตถูกเปิดเผยออกมาเมื่อ พ.ศ. 2535 เมื่อนักดาราศาสตร์เริ่มทำการสำรวจวัตถุน้ำแข็งขนาดเล็กในบริเวณพ้นวงโคจรของดาวเนปจูนออกไปเช่นเดียวกับ ดาวพลูโต ทั้งขนาดและองค์ประกอบ กลุ่มวัตถุพ้นดาวเนปจูนนี้เชื่อว่าจะเป็นต้นกำเนิดของดาวหางคาบสั้น ปัจจุบัน ดาวพลูโต รู้จักกันว่าเป็นสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดในแถบไคเปอร์ แถบของวัตถุซึ่งห่างออกไป 30–50 หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์ ณ ปี พ.ศ. 2554 การสำรวจแถบไคเปอร์ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์และวัตถุขนาดใกล้เคียงดาวพลูโตที่เหลือถูกคาดว่าจะอยู่ห่างออกไป 100 หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์ หรือมากกว่านั้น ดาวพลูโตเหมือนกับวัตถุในแถบไคเปอร์อื่น ๆ ตรงที่สมบัติของมันไปมีร่วมกันกับดาวหาง ตัวอย่างเช่น ลมสุริยะค่อย ๆ เป่าผิวของดาวพลูโตออกไปสู่อวกาศ นักดาราศาสตร์ยังเชื่อกันว่า ถ้าดาวพลูโตอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ในระยะเดียวกับโลกแล้ว ดาวพลูโตจะมีหางเช่นเดียวกับที่ดาวหางมี การคาดการณ์นี้ตกไปเนื่องด้วยข้อถกเถียงที่ว่าความเร็วหลุดพ้นของดาวพลูโตมีมากเกินไปที่จะเป็นเช่นนั้น
แม้ดาวพลูโตจะเป็นวัตถุในแถบไคเปอร์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยค้นพบ ไทรทัน ดาวบริวารของดาวเนปจูน ที่มีขนาดใหญ่กว่าดาวพลูโตเล็กน้อย มีลักษณะทางภูมิศาสตร์และภูมิอากาศคล้ายคลึงกับดาวพลูโต นั่นทำให้เชื่อกันว่าไทรทัน เดิมก็เป็นวัตถุในแถบไคเปอร์ที่ถูกดาวเนปจูนดึงมา อีริสมีขนาดใกล้เคียงกับดาวพลูโต (แต่มีมวลมากกว่า) แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกจัดรวมเป็นวัตถุในแถบไคเปอร์อย่างเคร่งครัดนัก มันดูค่อนข้างที่จะเป็นสมาชิกในแถบหินกระจายมากกว่า
วัตถุแถบไคเปอร์จำนวนมาก เหมือนกับดาวพลูโต มีอัตราส่วนวงโคจรเป็น 2:3 กับดาวเนปจูน วัตถุแถบไคเปอร์ที่มีอัตราส่วนวงโคจรนี้ เรียกว่า พลูติโน ตั้งชื่อตามดาวพลูโต
เหมือนกับดาวดวงอื่น ๆ ในแถบไคเปอร์ พลูโตถูกคาดว่าจะมีเศษซากของดาวเคราะห์เล็ก ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่จากจานดาวเคราะห์ก่อนเกิด ซึ่งเป็นเศษดาวที่ไม่สามารถรวมตัวกันได้ในยุคเริ่มแรกของระบบสุริยะ นักดาราศาสตร์ส่วนใหญ่ยอมรับว่าดาวพลูโตอยู่ในวงโคจรดังปัจจุบันนี้ได้ เนื่องจากการย้ายตำแหน่งฉับพลัน โดยดาวเนปจูนในช่วงแรก ๆ ของระบบสุริยะ ขณะที่ดาวเนปจูนเคลื่อนออกไปเรื่อย ๆ จนถึงตำแหน่งของวัตถุในแถบไคเปอร์ก่อนเกิด ได้ดึงดาวดวงนี้มาโคจรรอบตัวเอง (ไทรทัน) และทำให้อัตราส่วนวงโคจรของดาวดวงอื่นคงที่ และบางส่วนของถูกเหวี่ยงออกไปจนกลายเป็นวงโคจรที่ผิดปกติ วัตถุในแถบหินกระจายซึ่งเป็นบริเวณที่วงโคจรไม่เสถียร อยู่พ้นจากแถบไคเปอร์ออกไป ถูกคาดว่าวัตถุต่าง ๆ ที่อยู่ในตำแหน่งนั้นปัจจุบัน เกิดจากผลกระทบที่ดาวเนปจูนเคลื่อนออกมาจากบริเวณใกล้ดวงอาทิตย์ แบบจำลองคอมพิวเตอร์ที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2547 โดยอาเลสซันโดร มอร์บีเดลลี จากหอสังเกตการณ์โกตดาซูร์ในนิส เสนอว่าการย้ายตำแหน่งของดาวเนปจูนสู่แถบไคเปอร์นั้น อาจเกิดจากการก่อตัวของอัตราส่วนวงโคจร 1:2 ของดาวพฤหัสบดีกับดาวเสาร์ ซึ่งได้สร้างแรงผลักจากความโน้มถ่วง ทำให้วงโคจรของดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนขยายกว้างขึ้น จนสุดท้ายเกิดการสลับที่ เป็นผลให้วัตถุแถบไคเปอร์ดั้งเดิมถูกผลักออกไปด้วย ซึ่งสามารถอธิบายถึงการกระหน่ำครั้งใหญ่ช่วงปลาย ที่เกิดขึ้นเมื่อ 600 ล้านปีก่อนหลังจากการก่อตัวของระบบสุริยะ และจุดกำเนิดของโทรจันดาวพฤหัสบดี มันเป็นไปได้ว่าก่อนหน้าที่ดาวเนปจูนจะย้ายตำแหน่งจนรบกวนวงโคจรดาวต่าง ๆ ในตำแหน่งดั้งเดิม ดาวพลูโตเคยมีวงโคจรที่ระยะ 33 หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์ แบบจำลองนิซแสดงผลว่า จะมีวัตถุขนาดเท่าดาวพลูโตจำนวนมากอยู่ในจานดาวเคราะห์ก่อนเกิดดั้งเดิม ซึ่งรวมทั้งไทรทันและอีริส
การสำรวจ
ระยะทางของดาวพลูโตถึงโลก ทำให้ยากแก่การศึกษาและการสำรวจเชิงลึก ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ยานอวกาศนิวฮอไรซันส์ของนาซาบินผ่านระบบดาวพลูโต และให้ข้อมูลต่างๆมากมายกลับมา
การสังเกต
ดาวพลูโตมีค่าความส่องสว่างปรากฏอยู่ที่เฉลี่ย 15.1 และสว่างขึ้นถึง 13.65 ที่ตำแหน่งใกล้ดวงอาทิตย์ เพื่อที่จะสังเกต จำเป็นต้องใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาดประมาณ 30 เซนติเมตร (12 นิ้ว) และมีขนาดรูรับแสงพอประมาณ มันจะดูเหมือนดาวฤกษ์และไม่มีจานที่มองเห็นได้ แม้ว่าจะเป็นกล้องโทรทรรศนขนาดใหญ่ก็ตาม เพราะว่าดาวพลูโตมีขนาดเชิงมุมเพียงแค่ 0.11"
แผนที่าวพลูโตที่เก่าที่สุด ทำขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1980 เป็นแผนที่ความสว่างที่อิงจากการสังเกตอุปราคาระยะใกล้ โดยแครอน ดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดของมัน การสังเกตครั้งนั้นได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลงในค่าความสว่างเฉลี่ยของระบบดาวพลูโต-แครอนระหว่างการเกิดอุปราคา ตัวอย่างเช่น ถ้าเกิดอุปราคา ณ จุดที่สว่างที่สุดของดาวพลูโต จะทำให้ความสว่างรวมทั้งดาวเพิ่มขึ้นมากกว่าเกิดอุปราคา ณ จุดที่มืด การประมวลผลจากคอมพิวเตอร์ของการสังเกตจำนวนมากในลักษณะนี้ ทำให้สามารถสร้างแผนที่ความสว่างได้ วิธีนี้ยังสามารถติดตามการเปลี่ยนแปลงความสว่างแต่ละช่วงเวลาได้อีกด้วย
การสำรวจ
ยานอวกาศนิวฮอไรซันส์ ซึ่งบินผ่านดาวพลูโตในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 เป็นยานอวกาศลำแรกและลำเดียวที่พยายามสำรวจดาวพลูโตโดยตรง ถูกปล่อยในปี พ.ศ. 2549 ถ่ายภาพดาวพลูโตภาพแรกจากระยะไกลในช่วงปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2549 ระหว่างการทดสอบกล้องถ่ายภาพบนยาน ตัวภาพถ่ายที่ระยะทางประมาณ 4.2 พันล้านกิโลเมตร และได้พิสูจน์ความสามารถของยานในการถ่ายภาพระยะไกลได้ โดยถ่ายขึ้นมีจุดประสงค์หลักเพื่อเคลื่อนตัวไปอย่างระมัดระวังสู่ดาวพลูโตและวัตถุในแถบไคเปอร์ ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2550 ยานอวกาศได้ใช้แรงช่วยจากดาวพฤหัสบดี
นิวฮอไรซันส์บินเข้าใกล้ดาวพลูโตที่สุดในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 หลังจากการเดินทางข้ามระบบสุริยะกว่า 3,462 วัน การสังเกตทางวิทยาศาสตร์ของดาวพลูโตเริ่มขึ้นตั้งแต่ 5 เดือนก่อนที่ยานจะบินผ่านดาวพลุโต และดำเนินต่อไปอีกอย่างน้อยหนึ่งเดือนหลังบินผ่าน การสังเกตดำเนินการโดยใช้อุปกรณ์สำหรับการสำรวจระยะไกลซึ่งรวมทั้งอุปกรณ์ถ่ายภาพ และอุปกรณ์ส่งสัญญาณคลื่น จุดมุ่งหมายทางวิทยาศาสตร์ของยานนิวฮอไรซันส์ คือระบุรายละเอียดลักษณะทางกายภาพและสัณฐานของดาวพลูโตกับแครอน ดาวบริวารของมัน ทำแผนที่แต่ละส่วนของผิวดาว และวิเคราะห์ชั้นบรรยากาศปกติของดาวพลูโตและอัตราของหลุดออกของมัน
รายการอ้างอิง
<references group="lower-alpha"/>
มงค์ ข่าน
มงค์ ข่าน ( Möngke / Мөнх Mönkh; ; 11 มกราคม ค.ศ. 1209 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 1259) เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมองโกลพระองค์ที่ 4 ทรงปกครองตั้งแต่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1251 ถึง 11 สิงหาคม ค.ศ. 1259 พระองค์เป็นข่านพระองค์แรกจากเชื้อสายโทโลย ข่าน และทรงดำเนินการปฏิรูปการปกครองของจักรวรรดิอย่างมีนัยสำคัญ ภายใต้มงค์ ข่าน ชาวมองโกลพิชิตอิรักและซีเรียตลอดจนอาณาจักรต้าหลี่ (มณฑลยูนนานในปัจจุบัน)
แอดัมส์ (รัฐออริกอน)
แอดัมส์ (Adams) เป็นเมืองในเคาน์ตียูมะทิลลา รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา
ภูมิศาสตร์
เมืองแอดัมส์ตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 45.76722°N, -118.56361°W มีพื้นที่ทั้งหมด 0.9 ตารางกิโลเมตร
ประชากร
จากการทำสำมะโนประชากรในปี พ.ศ. 2543 เมืองแอดัมส์มีประชากร 297 คน มีความหนาแน่นของประชากร 337.3 คนต่อตารางกิโลเมตร
จังหวัดแมเนลัวร์
แมเนลัวร์ (Maine-et-Loire, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นเปอีเดอลาลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของประเทศ โดยมีอ็องเฌเป็นเมืองหลวง
แมเนลัวร์ที่เป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 เดิมชื่อมาแยเนลัวร์ แต่เปลี่ยนเป็นแมเนลัวร์ใน ค.ศ. 1791 แมเนลัวร์ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดแมน ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดแมเนลัวร์มีประชากร 818,273 คน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดแมเนลัวร์ ได้แก่ ปราสาทโซมูร์, แอบบีฟงเตอวโร และปราสาทมงเทรย-เบแล
ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
หน้ากากเสือ
หน้ากากเสือ หรือ ไทเกอร์มาสค์ เป็นมังงะที่เขียนโดยอิคคิ คะจิวะระ วาดภาพประกอบโดยนะโอะกิ ทซึจิ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ โดยช่วงปี ค.ศ. 1968 ถึง 1969 ลงในโบคุระแม็กกาซีน และย้ายมาลงในโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ ช่วงปี ค.ศ. 1970 ถึง 1970 ตีพิมพ์รวมเล่มทั้งสิ้น 14 เล่ม ต่อมาถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะโดยโตเอแอนิเมชัน จำนวน 105 ตอน ฉายทางโทรทัศน์สถานีโยมิอูริ ระหว่างปี ค.ศ. 1969-ค.ศ. 1971 และภาคสอง จำนวน 33 ตอน ฉายทางทีวีอาซาฮีเมื่อปี 1981 หน้ากากเสือเคยถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่องยาว ออกฉายในปี ค.ศ. 1970 ส่วนในประเทศไทยได้ฉายในปี พ.ศ. 2524
มวยปล้ำอาชีพ
จากความนิยมในมังงะและอนิเมะ ช่วงต้นทศวรรษ 1980 บริษัทมวยปล้ำอาชีพญี่ปุ่น ชื่อ นิวเจแปนโปรเวรสลิง ได้ซื้อลิขสิทธิ์หน้ากากเสือ และมอบหมายให้นักมวยปล้ำชื่อ ซะโทะรุ ซะยะมะ ขึ้นปล้ำโดยสวมหน้ากากและใช้ชื่อหน้ากากเสือ ซะยะมะเป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับตำแหน่งแชมเปียนรุ่นจูเนียร์เฮฟวีเวท ทั้งดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟในสหรัฐอเมริกา (ปัจจุบันคือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี) และเอ็นดับเบิลยูเอในญี่ปุ่น ก่อนจะลาออกในปี 1983 เนื่องจากไม่พอใจเรื่องอิทธิพลในแวดวงมวยปล้ำอาชีพ หลังจากซะยะมะ ได้มีนักมวยปล้ำอีก 4 คน ที่ปล้ำโดยใช้ชื่อ หน้ากากเสือ ตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ชื่อของหน้ากากเสือก็ได้รับการถือใช้โดย โยชิฮิโร ยามาซากิ ผู้ซึ่งได้รับการฝึกฝนโดยตรง (และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ) โดยซายามะ ซึ่งหน้ากากเสือ IV เดิมได้ร่วมแสดงผลงานในรายการมิชิโนคุโปรเวรสลิง และเข้าร่วมรายการนิวเจแปนใน ค.ศ. 2002 ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ได้เป็นผู้เข้ารับการคัดเลือกระดับบน (ควบคู่กับ มิโนรุ ทานากะ) เพื่อแทนที่ไลเกอร์ในฐานะดาวเด่นในรุ่นจูเนียร์เฮฟวี่เวทของรายการนิวเจแปน
ในช่วงปลายปี ค.ศ. 2010 ต่อต้นปี ค.ศ. 2011 ได้เกิดปรากฏการณ์บริจาคหน้ากากเสือ ในประเทศญี่ปุ่น ได้มีผู้นำอุปกรณ์การศึกษามาบริจาคให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยระบุชื่อผู้บริจาคว่า "นะโอะโตะ ดะเตะ" เมื่อมีสื่อมวลชนจำได้ว่าชื่อนี้เป็นชื่อจริงของหน้ากากเสือ และนำมาเสนอข่าว ทำให้เกิดพฤติกรรมเลียนแบบไปทั่วประเทศ มีผู้นำสิ่งของไปบริจาคโดยระบุชื่อนี้ให้กับสถานเลี้ยงเด็กทั่วประเทศญี่ปุ่น ที่มีอยู่กว่า 500 แห่ง
เขตคิตะ (นาโงยะ)
เขตคิตะ (北区 (Kita-ku)) เป็นหนึ่งใน 16 เขตของนครนาโงยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีเนื้อที่ 17.53 ตารางกิโลเมตรและมีประชากร 163,155 คน (ใน 1 เมษายน 2018) มีความหนาแน่นของประชากร 9,307 ต่อตารางกิโลเมตร
ชาเปลบริเวณมุขโค้ง
ชาเปลบริเวณมุขโค้ง (Absidiole, Apse chapel) เป็นชาเปลขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่บริเวณมุขโค้งด้านสกัด หรือจรมุข โดยปกติมักจะพบมากกว่าหนึ่งแห่ง โดยจำนวนของชาเปลนั้นขึ้นอยู่กับขนาดของมุขโค้ง (ถ้าเป็นแบบโค้ง) และแถบกำแพง (ในกรณีเป็นเหลี่ยม)
กองพลเรือดำน้ำที่ 24 (รัสเซีย)
กองพลเรือดำน้ำที่ 24 (Дивизия АПЛ СФ 24; 24th Submarine Division) เป็นหน่วยของกองเรือเหนือแห่งกองทัพเรือรัสเซีย ชื่อรัสเซียประกอบด้วย Дивизия (ดีวิสยา - กอง) АПЛ (เอพีแอล เป็นตัวย่อของ Атомная подводная лодка - เรือดำน้ำปรมาณู) СФ (เอสเอฟ เป็นตัวย่อของ เซเวอร์นีโฟลท - กองเรือเหนือ) และหมายเลขกองพลที่ 24 เข้าด้วยกัน
ประวัติ
ด้วยสหภาพโซเวียตเปิดตัวเรือดำน้ำติดตั้งขีปนาวุธร่อน กองทัพเรือโซเวียตได้ก่อตั้งรูปขบวนใหม่ในการดำเนินงาน
การก่อตั้งของกองพลที่ 24 ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าเสนาธิการทหารเรือเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 และจัดเตรียมเครื่องมือในปีเดียวกันขนานใหญ่ ซึ่งได้รับการก่อตั้งเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1985 เรือดำน้ำได้รับการนำมามอบหมายให้แก่กองพลที่เพิ่งจัดตั้ง โดยมีผู้บัญชาการคนแรกของกองพลคือกัปตันอันดับ 1 มิไคโลวิช
จักรพรรดิหงกวง
จักรพรรดิหงกวง (1607–1646) พระนามเดิม จู โหยวซง เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์หมิงใต้ ทรงครองราชย์ในเวลาสั้น ๆ ในจีนตอนใต้ระหว่างปีค.ศ. 1644 ถึง 1645 รัชศกของพระองค์ หงกวง แปลว่า "แสงอันยิ่งใหญ่" พระองค์ถูกจับและสำเร็จโทษในค.ศ. 1646 โดยราชวงศ์ชิง
ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง (สหรัฐ)
ผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง (Director of the Central Intelligence Agency) เป็นตำแหน่งที่จัดตั้งขึ้นตามประมวลกฎหมายสหรัฐ ลักษณะ 50 มาตรา 3036 เพื่อบังคับบัญชาสำนักข่าวกรองกลางซึ่งเป็นหน่วยงานหนึ่งของประชาคมข่าวกรองสหรัฐ
ผู้อำนวยการฯ ได้รับการยกฐานะขึ้นเสมอรัฐมนตรี ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 จนกระทั่งโจ ไบเดิน เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีใน พ.ศ. 2564
ผู้อำนวยการฯ ขึ้นตรงต่อผู้อำนวยการข่าวกรองแห่งชาติ และมีผู้ช่วย คือ รองผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองกลาง ผู้อำนวยการฯ อาจเป็นพลเรือนหรือทหารจากกองทัพสหรัฐก็ได้ โดยมาจากการเสนอชื่อของประธานาธิบดีตามคำแนะนำของผู้อำนวยการสำนักข่าวกรองแห่งชาติ และต้องได้รับการรับรองด้วยคะแนนเสียงข้างมากของวุฒิสภา
แยกศรีอยุธยา
แยกศรีอยุธยา เป็นสี่แยกในเขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดระหว่างถนนพระรามที่ 6 กับถนนศรีอยุธยา
ทัตสึฮิซะ ซูซูกิ
ทัตสึฮิซะ ซูซูกิ ( 鈴木 達央<rt>すずき たつひさ</rt>, 11 พฤศจิกายน 1983 -) เป็นนักพากย์ และ นักร้อง ชาวญี่ปุ่นสังกัดไอแอมเอนเทอร์ไพรส์ เกิด ที่เมืองอิจิกาวะ จังหวัดชิบะ และเติบโตที่ เมืองโอกาซากิ จังหวัดไอจิ
เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม 2021 ทางเว็บบุนชุนออนไลน์ได้รายงานความสัมพันธ์กับของเขาแฟนสาวอายุ 20 ปี ทางนิตยาสารโจเซย์เซเวน ได้รายงานว่าเขาพยายามฆ่าตัวตายในเดือนสิงหาคมหลังจากมีรายงานดังกล่าว และได้ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลในโตเกียว
ผลจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้ในวันที่ 4 สิงหาคมของปีเดียวกันนั้นได้มีการประกาศว่าเขาจะระงับกิจกรรมบันเทิงทั้งหมดเนื่องจากสภาพร่างกายที่ย่ำแย่ และในวันเดียวกัน LiSA ภรรยาของเขาก็ประกาศว่าจะระงับงานบางอย่างเนื่องจากความล้าทางร่างกายและจิตใจ
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2021 เขาเผยแพร่คำขอโทษบนเว็บไซต์ทางการของสำนักงานว่าตัวเองได้กระทำ "พฤติกรรมที่ขาดความรับผิดชอบและไม่เหมาะสม" และ "พฤติกรรมโง่เขลา" ต้นสังกัดกล่าวว่า "จากการหยุดงานชั่วคราว สภาพร่างกายของเขากำลังฟื้นตัว จากนี้ไปแม้ว่าจะค่อยเป็นค่อยไป แต่ก็ได้วางแผนที่จะเริ่มกิจกรรมอีกครั้งพร้อมกับติดตามการฟื้นตัวของเขา"
หลังจากนั้น กิจกรรมต่าง ๆ ของเขาก็ถูกเลื่อนออกไป เช่น การเลื่อนการปรากฏตัวในอีเวนต์ การถอนบทบาทงานพากย์ และการประกาศยุบวง OLDCODEX ในฤดูใบไม้ผลิปี 2022
เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2565 ทางสำนักงานในเครือได้ประกาศบนเว็บไซต์ว่าเขาได้กลับมาทำงานใหม่แล้ว
ตัวแทน/ผู้สืบทอด
นักพากย์ที่มารับบทบาทงานพากย์แทนเขาในช่วงที่เขาพักงานอยู่มีดังนี้
วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2023
วอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2023 (2023 FIVB Volleyball Women's Nations League) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 5 ของวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก ซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงระดับนานาชาติประจำปี การแข่งขันจัดขึ้นระหว่างวันที่ 30 พฤษภาคม – 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2023
ทีมที่เข้าร่วมแข่งขัน
ในครั้งนี้มี 16 ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน โดย 11 ทีมเป็นทีมหลัก และอีก 5 ทีมเป็นทีมท้าทาย (Challenger) จะสามารถตกชั้นได้ โครเอเชียถือเป็นครั้งแรกในฐานะผู้ชนะแชลเลนเจอร์คัพ 2022 ได้รับสิทธิ์ในการเข้าร่วมแข่งขันแทนที่เบลเยียมซึ่งเป็นทีมท้าทายอันดับสุดท้ายจากครั้งที่แล้ว
รูปแบบการแข่งขัน
การแข่งขันรอบแรกประกอบไปด้วย 16 ทีม จะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 8 ทีม ซึ่งแต่ละทีมจะแข่งขันทั้งหมด 12 นัด (4 นัดต่อสัปดาห์) โดยจะแข่งขันสลับกันกับทีมชายเป็นเวลาสามสัปดาห์ การแข่งขันจัดขึ้นทุกวันตั้งแต่วันอังคารถึงวันอาทิตย์ในแต่ละสัปดาห์
การแข่งขันรอบสุดท้ายจะมี 7 ทีมที่ผ่านการคัดเลือกพร้อมกับทีมเจ้าภาพ ซึ่งจะต้องทำการแข่งขันแบบรอบแพ้คัดออก ซึ่งประกอบด้วยการแข่งขันทั้งหมด 8 นัด ได้แก่: รอบก่อนรองชนะเลิศ 4 นัด, รอบรองชนะเลิศ 2 นัด และรอบชิงเหรียญทองแดงและชิงเหรียญทอง
การแข่งขันแบบรอบแพ้คัดออก:
การแบ่งกลุ่ม
การแบ่งกลุ่มได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2022
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1 (First Epistle to the Corinthians) เรียกโดยย่อว่าพระธรรม 1 โครินธ์ เป็นเอกสารฉบับที่ 7 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
ทั้งจากบทแรกของพระธรรมเอง และจากผู้นำคริสตจักรในยุคแรกระบุตรงกันว่านักบุญเปาโลเป็นผู้เขียนพระธรรมเล่มนี้ เดิมเป็นจดหมายที่นักบุญเปาโลเขียนถึงคริสตจักรที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ในเมืองโครินธ์ ซึ่งในตอนนั้นโครินธ์เป็นเมืองท่าศูนย์กลางการค้าขายที่เจริญ ตั้งอยู่ระหว่างอ่าวโครินธ์และอ่าวซาโรนิค จัดเป็นเมืองที่ร่ำรวยและรุ่งเรืองด้านวัตถุนิยม แต่เสื่อมโทรมด้านศีลธรรม และเป็นอยู่อย่างนั้นตลอดช่วงที่อาณาจักรโรมันรุ่งเรือง จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 55 อันเป็นช่วงที่นักบุญเปาโลอาศัยอยู่ในเมืองเอเฟซัสเกือบจะครบ 3 ปีพอดี
นักบุญเปาโลเป็นห่วงคริสเตียนในเมืองโครินธ์เป็นอย่างมาก เนื่องจากเมืองโครินธ์เป็นเมืองท่าและเป็นศูนย์กลางการค้า ทำให้มีผู้คนเป็นจำนวนมากและหลากหลายเชื้อชาติอยู่ในเมืองนี้ คล้ายกับมหานครหลายแห่งในปัจจุบันที่เป็นศูนย์กลางทางธุรกิจ แต่ศีลธรรมตกต่ำ คริสเตียนในเมืองนี้ต้องตกอยู่ในสภาพแวดล้อมของความบาป จึงเป็นเรื่องยากที่จะไม่หลงไปตามสังคมในยุคนั้น ส่วนผู้ที่เพิ่งเป็นคริสเตียน แม้ว่าจะเชื่อพระเยซูแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ละทิ้งการทำบาปบางอย่างที่เคยทำมา จดหมายของนักบุญเปาโลฉบับนี้จึงเป็นทั้งการชี้นำแนวทางที่ถูกต้องและตักเตือนไปด้วย
วัตถุประสงค์หลักที่นักบุญเปาโลเขียนพระธรรมเล่มนี้ขึ้นมี 2 ประการ ประการแรก คือ นักบุญเปาโลทราบมาว่ามีปัญหาหลายอย่างเกิดขึ้นกับคริสตจักรในเมืองโครินธ์ ทั้งที่ได้ยินมาจากคนอื่น ดังที่นักบุญเปาโลเขียนในจดหมายว่า "พี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า คนของนางคะโลเอได้เล่าเรื่องของท่านให้ข้าพเจ้าฟังว่า เกิดมีการทุ่มเถียงกันในระหว่างพวกท่าน" และทราบจากทางคริสตจักรในเมืองโครินธ์ที่ถามมาเอง ดังในจดหมายว่า "เรื่องที่พวกท่านเขียนมานั้นขอตอบว่า การที่ผู้ชายไม่ข้องแวะกับผู้หญิงเลยก็ดีแล้ว" เป็นต้น นักบุญเปาโลจึงต้องการชี้แจงให้เข้าใจว่า สำหรับปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้น แนวทางที่ถูกต้องคืออะไร
ประการที่สอง คือ นักบุญเปาโลต้องการให้คริสเตียนในเมืองโครินธ์ทราบว่า ข่าวประเสริฐเป็นหลักที่คริสเตียนควรยึดมั่นมากกว่าเรื่องอื่น ๆ ที่เป็นปัญหาทุ่มเถียงกัน เนื่องจากนักบุญเปาโลทราบมาว่า คริสเตียนในเมืองโครินธ์เกิดการแตกแยก มีการแบ่งเป็นกลุ่มคริสเตียนยิว กลุ่มคริสเตียนกรีก และกลุ่มอื่น ๆ อีก แม้ขณะที่ประชุมร่วมกันอยู่ในคริสตจักร การดำเนินการประชุมก็ไม่เป็นระเบียบ บางคนจะร้องเพลงสดุดี บางคนจะมีคำสั่งสอน เป็นต้น นักบุญเปาโลจึงเขียนถึงคริสเตียนในเมืองโครินธ์ว่า "ดูก่อนพี่น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอให้ท่านคำนึงถึงข่าวประเสริฐ ที่ข้าพเจ้าเคยประกาศแก่ท่านทั้งหลาย ซึ่งท่านได้ยอมรับไว้อันเป็นฐานซึ่งท่านทั้งหลายตั้งมั่นอยู่" นักบุญเปาโลต้องการให้เกิดความสามัคคี เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในหมู่คริสเตียน โดยเปรียบเทียบว่า "ถ้าอวัยวะอันหนึ่งเจ็บ อวัยวะทั้งหมดก็พลอยเจ็บด้วย ถ้าอวัยวะอันหนึ่งได้รับเกียรติอวัยวะทั้งหมดก็พลอยชื่นชมยินดีด้วย"
แม้ว่าเนื้อหาส่วนใหญ่ในพระธรรม 1 โครินธ์ เป็นเรื่องของความวุ่นวายที่เกิดขึ้น และแนวทางสำหรับแก้ปัญหาเหล่านั้นก็ตาม ในพระธรรมเล่มนี้ก็ยังมีบางบทที่มีความงดงามแทรกอยู่ เช่น การเน้นถึงความสำคัญของความรักว่า "แม้ข้าพเจ้าจะเผยพระวจนะได้ และเข้าใจในความล้ำลึกทั้งปวงและมีความรู้ทั้งสิ้น และมีความเชื่อมากยิ่งที่สุดพอจะยกภูเขาไปได้ แต่ไม่มีความรัก ข้าพเจ้าก็ไม่มีค่าอะไรเลย" และการบรรยายถึงลักษณะของความรักที่แท้จริง เป็นต้น
โครงร่าง
2. ชีวิตของอัครทูต 4:1 - 21
3. อภิปรายปัญหาส่วนตัว 5:1 - 6:20
4. ปัญหาการแต่งงาน 7:1 - 40
5. ปัญหาในชีวิตคริสเตียน 8:1 - 11:34
6. ของประทานฝ่ายวิญญาณ 12:1 - 14:40
7. การคืนพระชนม์ของพระคริสต์ 15:1 - 58
8. คำอำลา 16:1 - 24
อ้างอิง
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997
ทิมบักตู
ทิมบักตู (Timbuktu) หรือ ตงบุกตู (Tombouctou; ; Koyra Chiini: Tumbutu) เป็นเมืองแห่งหนึ่งของประเทศมาลี ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศที่มีแม่น้ำไนเจอร์ มีประชากรราว 54,453 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2009 เป็นเมืองที่ได้รับจดทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม
เมืองพี่น้อง
ทิมบักตูเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ดานิ เซบาโยส
ดานิเอล "ดานิ" เซบาโยส เฟร์นันเดซ (Daniel "Dani" Ceballos Fernández; เกิด 7 สิงหาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปน ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับเรอัลมาดริด สโมสรในลาลิกา และทีมชาติสเปน
เขาเริ่มต้นอาชีพกับเรอัลเบติส ซึ่งเขาช่วยให้ทีมชนะเลิศเซกุนดาดิบิซิออน ฤดูกาล หลังเขาช่วยให้เบติสอยู่รอดในลาลิกาในสองฤดูกาลถัดมา ในปี ค.ศ. 2017 เขาได้เซ็นสัญญาร่วมทีมเรอัลมาดริด ในปี ค.ศ. 2019 เขายืมตัวไปอาร์เซนอล เป็นเวลาสองปีช่วยให้ทีมชนะเลิศเอฟเอคัพ ในปี ค.ศ. 2020 เขาเป็นส่วนหนึ่งของการคว้าทริปเปิลแชมป์ให้กับเรอัลมาดริดทั้งลาลิกา ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และซูเปร์โกปาเเอสปัญญา ในฤดูกาล 2021–22
เกียรติประวัติ
เรอัลเบติส
เรอัลมาดริด
สเปน อายุไม่เกิน 19 ปี
สเปน โอลิมปิก
สถานีปุณณวิถี
สถานีปุณณวิถี (Punnawithi Station, รหัส E11) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสุขุมวิท ส่วนต่อขยายอ่อนนุช-แบริ่ง ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร เป็นสถานีที่สองของโครงการส่วนต่อขยายสายสุขุมวิทของกรุงเทพมหานครจากสถานีอ่อนนุชถึงสถานีแบริ่ง จำนวน 5 สถานี ระยะทาง 5.52 กิโลเมตร
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นจำหน่ายบัตรโดยสาร และชานชาลา ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด
สิ่งอำนวยความสะดวก
ลิฟต์ สำหรับผู้พิการและผู้สูงอายุ จากทางเท้าทั้ง 2 ฝั่งไปยังชั้นจำหน่ายบัตรโดยสาร และจากชั้นจำหน่ายบัตรโดยสารไปยังชั้นชานชาลาทั้ง 2 ฝั่ง
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 หน้าเดอะรูม สุขุมวิท 62 และ ทางออก 4 บริเวณหน้าปากซอยสุขุมวิท 64 (พงษ์เวชอนุสรณ์)
ดัดเล่ย์
ประวัติตามท้องเรื่อง
ดัดเล่ย์ ถือกำเนิดในตระกูลผู้ดีของอังกฤษที่มั่งคั่ง บิดาของเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ เมื่อดัดเล่ย์ยังเด็ก เขามีความปรารถนาที่จะเป็นนักสู้ แต่ครอบครัวของเขากล่าวว่าเขายังเด็กเกินกว่าที่จะเข้าแข่งขันใดๆ ต่อมา บิดาของเขาประสบคสามล้มเหลวทางธุรกิจ ความสูญเสียนี้เองที่ทำให้เขาใช้เวลาฝึกฝนเพื่อเป็นนักมวยอาชีพเพื่อกอบกู้ทรัพย์สินขึ้นมาใหม่ ดัดเล่ย์เติบใหญ่จนเป็นนักมวยที่น่าเกรงขามทั้งร่างกายจนถึงทักษะต่างๆ และเขาได้ประสบความสำเร็จในการนำครอบครัวกลับคืนสู่ความมั่งคั่งอีกครั้งหนึ่ง แม้จะมีเหตุการณ์หลายอย่างเกิดขึ้น ดัดเล่ย์ก็ยังคงแสวงหาความสมบูรณ์ด้านการชกมวย และออกจากสังเวียนมวยด้วยภาพลักษณ์ของสุภาพบุรุษ ทั้งนี้ มักมีการเปรียบเทียบอยู่เสมอว่า ริวเป็นซามูไรพเนจร ในขณะที่ดัดเล่ย์เป็นอัศวินที่นิยมการให้เกียรติคู่ต่อสู้
แหล่งข้อมูลอื่น
Personnages de Street Fighter
คลองบางไส้ไก่
คลองบางไส้ไก่ เป็นคลองในท้องที่เขตธนบุรีและเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร มีความยาว 3.212 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาด้านถนนเจริญนคร เขตคลองสาน ไปเชื่อมคลองบางกอกใหญ่ และมีจุดเชื่อมกับคลองสมเด็จเจ้าพระยาที่เขตธนบุรี ไปออกแม่น้ำเจ้าพระยาอีกทางหนึ่งที่เขตคลองสาน ถือเป็นคลองหลักสำคัญที่ช่วยในการระบายน้ำในย่านฝั่งธนบุรี แถบวงเวียนใหญ่
เขตผู้แทนพระสันตะปาปา
เขตผู้แทนพระสันตะปาปา (Apostolic vicariate) หรือมิสซัง เป็นเขตอำนาจทางอาณาเขตของคริสตจักรโรมันคาทอลิกที่ตั้งขึ้นในประเทศหรือแว่นแคว้นที่มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์แล้ว แต่ยังไม่ได้รับสถานะเป็น "มุขมณฑล"
คลองบางไส้ไก่
ประวัติ
สมัยก่อนคลองนี้เคยมีชื่อเรียกกันว่า คลองบางสักกาย โดยตั้งชื่อคลองตามถิ่นฐานของชาวมอญในบริเวณปากคลองฝั่งคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งชาวมอญกลุ่มนี้มีชื่อกลุ่มว่า มอญสักกาย ต่อมาชื่อคลองมีการเรียกเพี้ยนตามยุคสมัย โดยเพี้ยนมาเป็น บางสาวกลาย, บางสาวไก่, บางสายไก่ และบางไส้ไก่ตามลำดับ ส่งผลให้ชาวมอญที่ตั้งถิ่นฐานบริเวณปากคลองในปัจจุบันเปลี่ยนชื่อชุมชนเป็น "มอญบางไส้ไก่" คลองสายนี้คาดกันว่าน่าจะเป็นคลองที่ถูกขุดขึ้นมา แต่ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าขุดในสมัยใด คาดว่าน่าจะขุดในสมัยกรุงธนบุรีเป็นราชธานี บางข้อมูลบอกว่าเป็นคลองที่ขุดในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์
เขตผู้แทนพระสันตะปาปา
ตามปกติแล้วทุกคริสตจักรท้องถิ่นจะต้องปกครองตนเองภายใต้การนำของผู้ปกครองคือมุขนายก แต่กรณีที่คริสตจักรเพิ่งตั้งใหม่ หรือยังมีจำนวนคริสตชนน้อย ยังไม่พร้อมที่จะปกครองตนเอง พระสันตะปาปาจะทรงถือสิทธิ์ปกครองคริสตจักรนั้น แล้วส่งผู้แทนหรือวิคาร์ (vicar) ไปทำหน้าที่ปกครองแทน ด้วยเหตุนี้จึงเรียกผู้ปกครองนั้นว่าผู้แทนพระสันตะปาปา (apostolic vicar) (เพราะพระสันตะปาปาทรงสืบตำแหน่งมาจากอัครทูต (apostle)) บางตำราก็เรียกว่าประมุขมิสซัง หรือผู้แทนสันตะสำนัก  และเรียกเขตปกครองนั้นว่าเขตผู้แทนพระสันตะปาปา (apostolic vicariate) นอกจากนี้ยังนิยมเรียกในชื่ออื่นอีก เช่น มิสซัง (mission) เทียบมุขมณฑล หรือเขตปกครองโดยผู้แทนสันตะสำนัก ด้วย บุคคลที่ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระสันตะปาปาโดยปกติจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นมุขนายกเกียรตินาม (titular bishop) ด้วยเพื่อเป็นเกียรติในการทำงานและมีศักดิ์ศรีอย่างมุขนายกเขตมิสซังอื่นๆ
มิสซังในประเทศไทย
ในยุคแรกๆที่มีการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ในประเทศไทย พระสันตะปาปาได้ให้ตั้งมิสซังสยามขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2212 จวบจนยุครัตนโกสินทร์จึงให้แยกมิสซังสยามออกเป็น 2 มิสซังในปี พ.ศ. 2384 โดยอาณาจักรสยามและลาวอยู่ในส่วนของมิสซังสยามตะวันออก ต่อมาในปี พ.ศ. 2432 สันตะสำนักได้แยกลาวออกไปตั้งเป็นมิสซังลาว ต่อมาปี พ.ศ. 2484 พื้นที่ราชบุรีได้ถูกยกขึ้นเป็นมิสซัง ตามด้วยจันทบุรีก็ได้เป็นมิสซังในปี พ.ศ. 2487 ส่วนมิสซังลาวต่อมาเหลือพื้นที่เฉพาะภาคอีสานของไทยแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นมิสซังท่าแร่ ต่อมาพื้นที่อุดรธานี และอุบลราชธานีได้แยกออกเป็นมิสซังอีก ทำให้ในช่วงท้ายยุคมิสซังคริสตจักรโรมันคาทอลิกในประเทศไทยประกอบด้วยมิสซังถึง 7 มิสซัง จนกระทั่งวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2508 ทุกมิสซังที่มีอยู่ในประเทศไทยก็ถูกยกสถานะเป็นมุขมณฑลทั้งหมด ในปัจจุบันจึงไม่มีเขตผู้แทนพระสันตะปาปาอยู่ในประเทศไทย แต่ทางราชการไทยยังคงเรียกเขตเหล่านี้ว่าเขตมิสซัง เช่น เขตมิสซังกรุงเทพฯ เขตมิสซังท่าแร่-หนองแสง เป็นต้น
คลองบางไส้ไก่
ประวัติ
คลองบางไส้ไก่ได้รับการประกาศให้เป็นคลองสายสำคัญซึ่งควรอนุรักษ์ไว้ตามมติคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2510
ในอดีตเคยมีปลาอาศัยอยู่ในคลองเป็นจำนวนมาก รวมทั้งยังเคยใช้เป็นเส้นทางสำหรับสัญจรทางน้ำ และพื้นที่ริมคลองส่วนใหญ่ในอดีตเป็นสวนผลไม้ของชาวบ้าน แต่ในช่วงหลังจากปี พ.ศ. 2530 ความเจริญของกรุงเทพมหานครในพื้นที่ฝั่งธนบุรีได้พัฒนาขึ้นมากและมีการเพิ่มขึ้นของประชากรอย่างรวดเร็ว พื้นที่ริมคลองได้เปลี่ยนจากสวนผลไม้กลายเป็นอาคารบ้านเรือน และมีการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างรุกล้ำแนวคลอง ส่งผลให้คลองบางไส้ไก่ในปัจจุบันแคบลงอย่างที่เห็น ปัจจุบันคลองบางไส้ไก่มีความกว้างประมาณ 4–8 เมตร และสภาพน้ำในคลองเน่าเสียหลายจุด โดยเฉพาะบริเวณประตูระบายน้ำฝั่งคลองบางกอกใหญ่ ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับคลองสมเด็จเจ้าพระยา บริเวณใกล้กับมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา จะมีสภาพน้ำในคลองที่เน่าเสียอย่างเห็นได้ชัด
การใช้พื้นที่ริมคลอง
มีวัดสำคัญริมคลองได้แก่ วัดบางไส้ไก่ วัดหิรัญรูจีวรวิหาร วัดใหญ่ศรีสุพรรณ และวัดสุทธาราม ที่ริมคลองบางไส้ไก่ มีศาลเจ้าเก่าแก่คือ ศาลเจ้าแม่ทับทิม อยู่ตรงมุมบ้านหลวงอนุสิฐภูมิเทศ (เนียม เทวคุปต์) เดิมน่าจะเป็นศาลพระภูมิ แต่ต่อมากลายเป็นศาลเจ้าแม่ทับทิม
สันนิษฐานว่าในอดีตคนอาศัยอยู่แถบบางไส้ไก่กันมาก ต่อมาค่อย ๆ ขยายไปด้านทิศตะวันออกเช่นย่านสำเหร่ ยังมีชาวลาวที่อพยพมาจากเวียงจันทน์ตั้งแต่สมัยปลายกรุงธนบุรีถึงต้นรัตนโกสินทร์ เช่น หมู่บ้านลาว หรือ ชุมชนบางไส้ไก่ อยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เขตธนบุรี
ชุมชนริมคลองบางไส้ไก่เป็นอาคารบ้านเรือนที่เช่าจากตระกูลบุนนาค
อีนโนเคนตี สโมคตูนอฟสกี
อีนโนเคนตี มีไคโลวิช สโมคตูนอฟสกี (Иннокентий Михайлович Смоктуновский) เป็นนักแสดงชายชาวโซเวียตที่รับการยกย่องให้เป็น "ราชาแห่งนักแสดงโซเวียต" เขาได้รับรางวัล ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต ในปี 1974 และ วีรชนแรงงานแห่งสังคมนิยม ในปี 1990
แหล่งข้อมูลอื่น
19251994
อาคารรัฐสภาไทย
อาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 หรือ อาคารรัฐสภาถนนอู่ทองใน เป็นสถานที่ทำงานของสมาชิกฝ่ายนิติบัญญัติของประเทศไทย หรือเรียกว่ารัฐสภาไทย ใช้เป็นที่ประชุมร่วมกันหรือแยกกันของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยและวุฒิสภาไทย ทั้งยังใช้เป็นสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร และสำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา รวมตลอดถึงหน่วยงานอื่น ๆ ของรัฐสภาด้วย สื่อมวลชน เรียก อาคารรัฐสภาแห่งนี้ว่า สภาหินอ่อน เนื่องจากอาคารรัฐสภาแห่งนี้สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง เดิมตั้งอยู่ที่ถนนอู่ทองใน ปัจจุบันได้ถูกทุบทิ้งและส่งคืนพื้นที่ให้กับสำนักพระราชวัง
ประวัติ
เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2475 หลังการปฏิวัติสยามและประกาศใช้รัฐธรรมนูญชั่วคราวฉบับแรก ผู้แทนราษฎรจำนวน 70 คนซึ่งได้รับการแต่งตั้งจากผู้รักษาพระนครฝ่ายทหาร ได้ประกอบกันเป็นสภาผู้แทนราษฎรและประชุมกันเป็นครั้งแรก ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม เมื่อการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรทั่วประเทศได้สำเร็จลง พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดให้สภาผู้แทนราษฎรประชุมกันที่พระที่นั่งนี้ได้ต่อไป
ครั้นจำนวนสมาชิกรัฐสภาเพิ่มขึ้นตามสัดส่วนของจำนวนประชากร และต้องมีที่ทำการของข้าราชการฝ่ายรัฐสภา จึงมีความจำเป็นในการสร้างอาคารรัฐสภาที่รับความต้องการดังกล่าวได้ ในปีพ.ศ. 2512 ประเสริฐ ปัทมสุคนธ์ เลขาธิการรัฐสภา ได้เสนอความเห็นต่อประธานวุฒิสภาและประธานสภาผู้แทนราษฎร ถึงความจำเป็นที่ต้องมีที่ประชุมสภา ที่ประชุมกรรมาธิการ และสำนักงานของเจ้าหน้าที่ของสภานิติบัญญัติ เพราะสถานที่ที่ใช้ทำงานแยกกันอยู่และไม่เพียงพอแก่การปฏิบัติงาน ซึ่งประธานสภาทั้งสองได้เห็นชอบอนุมัติ และให้เร่งรัดไปทางคณะรัฐมนตรีขอให้พิจารณาอนุมัติจัดสร้างอาคารรัฐสภาโดยด่วน คณะรัฐมนตรี จอมพล ถนอม กิตติขจร เป็นนายกรัฐมนตรีได้ลงมติเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2512 อนุมัติให้ดำเนินการก่อสร้าง ภายในวงเงิน 78,112,628 บาท ในการนี้มีการวางโครงการสร้างอาคารรัฐสภาใหม่ถึงสี่ครั้ง แต่สามครั้งแรกไปไม่ตลอดรอดฝั่งเพราะคณะรัฐมนตรีซึ่งริเริ่มโครงการต้องพ้นจากตำแหน่งไปเสียก่อน ในครั้งที่สี่ เริ่มโครงการก่อสร้างเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2513 มีกำหนดสร้างเสร็จภายใน 850 วัน มีบริษัทพระนครก่อสร้างจำกัดเสนอราคาก่อสร้าง เฉพาะอาคาร 3 หลัง ต่ำที่สุด 51,027,360 บาท ในภายหลังใช้งบประมาณอาคารทั้งหมดและครุภัณฑ์ตลอดจนอุปกรณ์ต่างๆ รวมทั้งการตกแต่งบริเวณโดยรอบอาคารคิดเป็นเงินทั้งสิ้นประมาณ 100 ล้านบาท ประกอบด้วยอาคารหลัก 3 หลัง คือ
อาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 นี้ใช้ประชุมรัฐสภาเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2517 สมัยรัฐบาล สัญญา ธรรมศักดิ์ โดยมี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) คนแรกที่ได้ทำหน้าที่อาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 นี้ ส่วนพระที่นั่งอนันตสมาคมจะถูกใช้แต่ในทางรัฐพิธีเกี่ยวกับรัฐสภา เช่น รัฐพิธีเปิดสมัยประชุม รัฐพิธีฉลองวันพระราชทานรัฐธรรมนูญ และใช้ชั้นล่างของพระที่นั่งเป็นพิพิธภัณฑ์รัฐสภา
ต่อมา ภายหลังมีการก่อสร้างอาคารเพิ่มเติมอีกจำนวน 3 หลัง คืออาคารที่ทำการรัฐสภาและห้องประชุมกรรมาธิการ อาคารจอดรถ และอาคารกองรักษาการณ์ และฝ่ายอาคารสถานที่ ตามลำดับ
อาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 ให้บริการสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ที่มาจากการเลือกตั้ง 12 ชุด โดยชุดสุดท้ายคือ สภาผู้แทนราษฎร ลำดับที่ 24 ผ่านการทำหน้าที่ของประธานรัฐสภามาแล้ว 17 คน จากทั้งหมด 30 คน (ก่อนการย้ายไปยังอาคารใหม่ที่ย่านถนนเกียกกาย)
ในวันพุธที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ราชกิจจานุเบกษาได้เผยแพร่ประกาศสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรซึ่งกำหนดให้หอประชุมของบริษัท ทีโอที เป็นอาคารรัฐสภาชั่วคราวโดยให้มีผลตั้งแต่วันอังคารที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ปัจจุบันได้ย้ายสถานที่ประชุมของสมาชิกฝ่ายนิติบัญญัติ และสำนักงานเลขาธิการไปยัง สัปปายะสภาสถาน เป็นการถาวร
ความสำคัญทางสถาปัตยกรรมและศิลปกรรม
ตัวอาคารรัฐสภาแห่งที่ 2 ออกแบบโดย พล จุลเสวก นายช่างสถาปนิกเอกของกรมโยธาธิการ เป็นสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ โดยอาจได้รับแรงบันดาลใจในการออกแบบจากอาคารรัฐสภาบราซิลที่ออกแบบโดยออสการ์ นีเอไมเยร์ หรือ อาคารหลายแห่งที่ออกแบบโดยเลอกอร์บูซีเย มีโครงสร้างแบบ "เปลือกบาง" ไม่มีเสากลาง ครอบคลุมพื้นที่ราว 11,000 ตารางเมตร สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลังจึงมีชื่อเล่นว่า "สภาหินอ่อน" พื้นที่ทั้งหมดของอาคารรัฐสภาและอาคารบริวาร ราว 20 ไร่ มีบริษัทพระนครก่อสร้างจำกัด เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง
ภูมิสถาปัตยกรรมรอบอาคารรัฐสภา อู่ทองใน ถูกออกแบบโดยสถาปนิก แสงอรุณ รัตกสิกร ประกอบด้วยประติมากรรมลอยตัว ตั้งอยู่ด้านซ้ายของหน้าอาคารหลัก 'ดอกไม้ทอง' ทำด้วยเหล็ก ซ่อนนัยยะผ่านกลีบที่เบ่งบานลดหลั่นกันไป มีเพียงหนึ่งกลีบที่ผลิแย้มชูชันเด่น เป็นสัญลักษณ์ความงอกงามของระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย ส่วนกลีบที่ลดหลั่นกันไปบ่งบอกถึงอุปสรรคการพัฒนาระบบการปกครองของวันวาน ซึ่งแต่เดิมตั้งอยู่ที่ลานด้านหน้าอาคารหลัก ต่อมาเมื่อประดิษฐานพระบรมราชานุสาวรีย์รัชกาลที่ 7 จึงย้ายประติมากรรมนี้ไปไว้ที่บ่อน้ำด้านข้างแทน
นอกจากนี้ยังมีศิลปกรรมกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณของทั้ง 3 อาคาร ที่สะท้อนถึงพัฒนาการทางประวัติศาสตร์การเมืองไทย จำนวน 50 ภาพ เช่น อาคารแรก มีภาพวาดติดผนังบันไดทางขึ้นชั้น 3 ช่วงทางเชื่อมไปอาคารรัฐสภา 2 "รูปเด็กในไข่ทอง" หมายถึง ประชาชนรุ่นใหม่ของประเทศ พร้อมพันธุ์ไม้ผลิดอกรับแสง และรังผึ้ง สะท้อนถึงความสมบูรณ์ และ ภาพติดผนังทางเข้าห้องฟังการประชุม เช่น "ภาพบ้านเมือง" มีพื้นสีแดงเรื่อ หมายถึง ความรุนแรงก่อนที่จะใช้ตึกแห่งนี้เป็นที่ประชุม เมื่อปลายปี 2517 "ภาพรัฐธรรมนูญ" อันเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ วางอยู่บนมัดของธัญพืชเป็นสัญลักษณ์ของสังคมและการกสิกรรมของประเทศไทย
เพอร์ไลต์
หินเพอร์ไลต์ (Perlite) เป็นหินอสัณฐานภูเขาไฟที่มีปริมาณน้ำค่อนข้างสูง โดยเกิดจากการที่น้ำเข้าไปทำปฏิกิริยากับหินอ๊อบซิเดียน มักจะพบตามธรรมชาติ เมื่อถูกเผาจะเกิดการขยายตัว มีการนำมาใช้ในทางอุตสาหกรรม และเป็นผลผลิตทางการค้าที่มีประโยชน์ เนื่องจากคุณสมบัติที่มีน้ำหนักเบาหลังจากผ่านกระบวนการเผาไปแล้ว
คุณสมบัติ
หินเพอไลต์มีสมาตร คือ 7-16 เท่าของปริมาตรเดิม การขยายตัวทำให้หินมีความวาวมากขึ้น และส่งผลต่อการดูดซับฟองอากาศของหิน หินเพอร์ไลต์ที่ไม่มีการขยายตัวแล้วจะมีความหนาแน่นประมาณ 1100 kg/m³  ส่วนหินเพอร์ไลต์ที่มีการขยายตัวแล้วจะมีความหนาแน่นเหลือประมาณ 30–150 kg/m³.
การนำไปใช้ประโยชน์
เนื่องจากการหินเพอร์ไลต์มีความหนาแน่นต่ำ และราคาถูกจึงถูกพัฒนานำไปใช้ในการค้า เช่น พลาสเตอร์น้ำหนักเบา ส่วนผสมของปูนซีเมนต์ ฉนวน เป็นฝ้าเผดาน และ ตัวช่วยกรองในพืชสวน สำหรับในด้านการเกษตรหินเพอร์ไลต์สามารถใช้ปรับปรุงดิน และยังใช้สำหรับปกคลุมผิวดิน เพื่อป้องกันการเสียหน้าดิน
หินเพอร์ไลต์เป็นตัวกรองคุณภาพที่ดีแล้วยังนำไปใช้เป็นดินเบา ซึ่งเป็นที่นิยมไปทั่วโลก หินเพอร์ไลต์ที่มีขนาดเล็กจะถูกนำไปใช้กับโรงหล่อเย็น เป็นส่วนผสมในปูนซีเมนต์ นำไปเป็นส่วนประกอบของเซรามิกส์ และยังใช้ในอุตสาหกรรมระเบิดด้วย
ในปี 2007 ตารางแสดงอัตราส่วนของการนำหินเพอร์ไลต์ไปใช้ประโยชน์
เพอร์ไลท์กับการเพาะปลูก
เพอร์ไลท์ไม่ทำปฏิกิริยาเคมีหรือไอออนิกใดๆ ดังนั้นจึงเป็นคุณสมบัติที่ปลอดเชื้อเหมาะสำหรับการเพาะเมล็ด ต้นกล้า หรือการปักชำกิ่ง เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปลูกพืชไร้ดิน (Hydroponics) เพอร์ไลท์ไม่พองตัวเหมือนฟองน้ำ มีน้ำหนักเบา สามารถอุ้มน้ำได้ 3-4 เท่า มีความหนาแน่นประมาณ 95 – 145 kg/m3 มีความสามารถในการอุ้มน้ำและระบายอากาศได้ดี มีการยุบตัวน้อย จึงทำให้รากต้นไม้เดินสะดวกดูดสารอาหารได้ดีอีกด้วย
แนวโน้มการผลิต
ในปี 2005 กรีซเป็นประเทศที่มีการผลิตมากที่สุดในโลก รองลงมาเป็นจีน ญี่ปุ่น และตุรกี ตารางแสดงการเปลี่ยนแปลงของราคาหินเพอร์ไลต์ตั้งแต่ปี 2001
ดับเบิลเอส 501
ดับเบิลเอส501 (더블에스 501; SS501) เป็นวงดนตรีชายล้วน ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน สังกัดภายใต้ ดีเอสพีมีเดีย โดยเดบิวต์ในปี 2005 ด้วย อัลบั้ม Warning โดยมีเพลงโด่งดังอันดับหนึ่ง คือ "Never Never" ในปี 2550 SS501 ได้เข้าสู่ตลาดญี่ปุ่นด้วยซิงเกิ้ล Kokoro ซึ่งเปิดตัวที่อันดับห้าในชาร์ต Oricon และต่อมาในปี 2551 พวกเขากลายเป็นศิลปินชาวเกาหลีใต้กลุ่มแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้รับรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจาก Japan Gold Disc Awards ตลอดช่วงการทำกิจกรรมวงของ SS501 ได้ปล่อยเพลงในประเทศเกาหลี แบ่งเป็น อัลบั้มสตูดิโอ 1 ชุดและอัลบั้มทั่วไป 7 ชุด อักทั้งยังปล่อยสตูดิโออัลบั้ม 2 ชุด และ อัลบั้มทั่วไป 3 ชุด เป็นภาษาญี่ปุ่น โดยวงไม่มีการทำกิจกรรมมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 อย่างไรก็ตาม อย่างไรก็ตามกลุ่มย่อย Double S 301 ประกอบด้วยสมาชิก ฮอยองแซง, คิมกยูจง และ คิม ฮยอนจุน ยังคงปล่อยเพลงจนถึงปัจจุบัน
ที่มาและความหมาย
ที่มาของชื่อวงดนตรีเป็นการผสมผสานระหว่างตัวอักษรและตัวเลขที่มีความหมายพิเศษ “ S” ตัวแรกหมายถึง“ ซุปเปอร์สตาร์” ตัวที่สอง“ S” คือตัวย่อสำหรับ“ นักร้อง” และการรวมกันของ 5, 0, และ 1 เป็นสัญลักษณ์แทน "สมาชิกห้าคนรวมกันเป็นหนึ่งตลอดกาล"
ประวัติ
ก่อนเดบิวต์กับ SS501 สมาชิกส่วนใหญ่มีประสบการณ์ในวงการบันเทิง
คิมฮยอนจุงเริ่มแรกจะเปิดตัวในกลุ่มสมาชิกห้าคนซึ่งมีฮันยอนแห่ง B2Y (ได้ถูกยกเลิก) เป็นหัวหน้าวงและคิมที่เป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด ในระหว่างปี 2544 และ 2545 ในขณะที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารสำหรับครอบครัวตั้งอยู่ที่แจมซิลดงคิมได้รับการแนะนำให้รู้จักกับซีอีโอของ บริษัทดูแลศิลปินแห่งใหม่ ในขณะที่สมาชิกในวงได้รับการฝึกร่วมกัน บริษัทได้ขอให้วงเปิดตัวในฐานะวงดนตรีใหม่ในประเทศจีน แต่เด็กฝึกได้ปฏิเสธข้อเสนอและแยกวง
ฮอยองแซง เริ่มเป็นเด็กฝึกหัดที่ SM Entertainment ประมาณ 2.5 ปี จากนั้นเขาจึงได้เข้าบริษัท ดีเอสพีมีเดีย โดยเดิมชื่อ DSP Entertainment และฝึกฝนเป็นเวลาสามเดือนก่อนเดบิวต์ในฐานะสมาชิกของ SS501 ในความสัมพันธ์กับเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนท์ในฐานะเด็กฝึกหัด พ่อฮอยองแซงได้กล่าวว่า หากเขายังคงอยู่กับเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนท์ เป็นไปได้สูงว่าเขาจะเดบิวต์ร่วมกับ ซุปเปอร์จูเนียร์
ปาร์คจองมินครั้งหนึ่งเคยเป็นนายแบบโฆษณาสำหรับถุงยางอนามัย และเมื่อเขาอายุ 13 ปี เขาได้ถูกบริษัทแมวมองพบตัวและผ่านการออดิชั่นทั้ง ดีเอสพีมีเดีย และ เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ในเวลานั้น เอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้กล่าวถึง การกำลังเตรียมเปิดตัววงใหม่ของบริษัท แต่กลุ่มนั้นมีสมาชิกจำนวนมากซึ่งตามที่ปาร์คกล่าว มีความน่าจะเป็นว่าเป็นวง ซุปเปอร์จูเนียร์ นอกจากนี้เขาเห็นพวกเขาซ้อมร่วมกันอีกด้วย
คิมฮยอนจุง ได้เคยปรากฏตัวในมิวสิควิดีโอของ "Ock Joo-hyun" Catch "ในปี 2004 เขายังเป็นคนแรกที่เป็นสมาชิกอยู่ใน SS501 ซึ่งหมายความว่าเขามีระยะเวลาการเป็นเด็กฝึกที่ยาวนานที่สุด
นอกจากนี้ SS501 ยังมีรายการวาไรตี้ครั้งแรกก่อนที่จะเดบิวต์อย่างเป็นทางการในชื่อ SS501 M! กำกับโดย MNET, โดยมีการบันทึกวันเทปล่วงหน้า เนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตสมาชิกสามเดือนก่อนและหลังจากเดบิวต์ของวง
เมื่อวันที่ 20 มกราคม 2016 CI Entertainment ได้ยืนยันว่ากลุ่มโปรเจ็กต์พิเศษของ SS501 จะเปิดตัวเป็น Double S 301 โดยกลุ่มได้จัดแสดงคัมแบ็กที่ Art Hall ของ Lotte Card Art Center ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์เวลา 20.00 น. KST และเปิดตัวมินิอัลบั้มอย่างเป็นทางการ ETERNAL 5 ในวันรุ่งขึ้น
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2017 ฮยองจุนได้เริ่มการเกณฑ์ทหารและคาดว่าจะกลับมาในปี 2019 คิมฮยอนจุงกลับมาจากการเกณฑ์ทหารของเขาไม่นานหลังจากนั้น ในวันที่ 1 กรกฎาคมจองมินได้ออกจากรม
ในวันที่ 29 ธันวาคมจองมินประกาศว่าวงจะรวมตัวกันใหม่อีกครั้งที่ประเทศญี่ปุ่น (ยกเว้นฮยองจุนซึ่งยังคงรับราชการทหาร) เพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการสำหรับอัลบั้มรวมตัวใหม่ในปี 2018 จองมินยังประกาศว่าสมาชิกทั้ง 4 คนได้ตกลงกันแล้ว และจะปล่อยเพลงหลังจากการกลับมาของฮยองจุน
วงศ์ย่อยอีเห็น
วงศ์ย่อยอีเห็น เป็นวงศ์ย่อยของสัตว์กินเนื้อ ในวงศ์ชะมดและอีเห็น (Viverridae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Paradoxurinae
การจำแนก
เป็นวงศ์ย่อยของชะมดและอีเห็นที่มีพฤติกรรมหากินและอาศัยบนต้นไม้มากกว่าจะลงมาบนพื้นดิน กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ กระจายพันธุ์อยู่เฉพาะในพื้นที่อนุทวีปอินเดียและเอเชียอาคเนย์เท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น
Paradoxurinae
2001 จอมจักรวาล (ภาพยนตร์)
2001 จอมจักรวาล (2001: A Space Odyssey) เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากนิยายวิทยาศาสตร์ในชุด จอมจักรวาล ของ อาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก เรื่อง 2001 จอมจักรวาล เกี่ยวกับการเดินทางไปยังดาวเสาร์ของมนุษย์ในปี ค.ศ. 2001
ออกฉายในปี ค.ศ. 1968 กำกับโดยสแตนลีย์ คูบริก แต่มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องเล็กน้อย จากดาวเสาร์ในฉบับนิยายเป็นดาวพฤหัสบดี ด้วยเหตุผลด้านเทคนิคที่ไม่สามารถสร้างฉากดาวเสาร์ขึ้นมาได้ บทภาพยนตร์เขียนคู่ไปกับฉบับนิยาย
ได้รับการยกย่องอย่างสูงในฐานะแบบฉบับของภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ ได้รับรางวัลออสการ์ สาขา Visual Effects ค.ศ. 1968 และยังเป็นหนึ่งในสิบภาพยนตร์ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล จากการสำรวจของ Sight & Sound ในปี ค.ศ. 2002
เนื้อเรื่องย่อ
การค้นพบแท่งหินสีดำลึกลับที่เรียกว่าโมโนลิธบนดวงจันทร์โดยบังเอิญ และค้นพบร่องรอยว่ามีแท่งหินแบบเดียวกันอีกแท่งบนดวงจันทร์จาเพตัสของดาวเสาร์ ทำให้องค์การนาซาส่งยานโอดิสซีย์ออกไปสำรวจ ลูกเรือของยานโอดิสซีย์ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย ก่อนจะค้นพบความจริงของจักรวาล
โรเวอร์
โรเวอร์ (rover) หรือ แพลเน็ตทรีโรเวอร์ (planetary rover) คือ อุปกรณ์สำรวจอวกาศภาคพื้น (planetary surface exploration device) ที่ได้รับการออกแบบให้เคลื่อนตัวบนภาคพื้นดินของดาวเคราะห์หรือวัตถุทางดาราศาสตร์อื่น ๆ โดยมีทั้งโรเวอร์ที่ออกแบบให้สามารถใช้ขนส่งมนุษย์ได้ หรือในบางกรณีก็เป็นหุ่นยนต์อัตโนมัติ
โรเวอร์โดยทั่วไป มักจะมาถึงพื้นดินของดาวเคราห์ (นอกจากโลก) โดยยานสำรวจอวกาศชนิดลงจอด (lander) และมีภารกิจเพื่อเก็บตัวอย่างชิ้นส่วนฝุ่นหรือหิน ทดสอบ และถ่ายภาพ จัดได้ว่าเป็นอุปกรณ์สำคัญชิ้นหนึ่งในการสำรวจอวกาศ
รุ้งลาวัณย์ โทนะหงษา
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา หรือชื่อจริง ราวรรณ โทนะหงษา (ชื่อเล่น: รุ้ง) เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง หนูหิ่น เดอะมูฟวี่
ประวัติ
รุ้งลาวัลย์ โทนะหงษา เป็นชาวจังหวัดเลย มีชื่อเสียงหรือที่เรียกกันว่า หนูหิ่น และเป็น ตัวประกอบหลายเรื่อง ในละครเรื่องต่าง ๆ อย่าง ละครคลื่นรักสีคราม ละครคู่รักพลิกล็อก เพลงรักริมฝั่งโขง เรไรลูกสาวป่า สาบภูษา เป็นต้น และยังเคยเป็นทีมงานฝ่ายกำกับเวทีของรายการ ก่อนบ่ายคลายเครียด ซึ่งออกอากาศทางไทยทีวีสีช่อง 3 อีกด้วย มีผลงานถ่ายโฆษณาลูกอมมายมิ้นท์หนูหิ่น เครื่องปรับอากาศ Hitachi ผงซักฟอก เปา ปลากระป๋อง ปลาซาร์ดีน สามแม่ครัว อายิโนะโมะโต๊ะ พลัส พัดลม ฮาตาริ ห้าง เซ็นทรัล พระราม 2 น้ำผลไม้ กรีนเมท เชสเตอร์ กริลล์ น้ำยารีดผ้าเรียบ Hygiene น้ำปลาแท้ ตราหอยหลอด ไก่จ๊อ 5 ดาว
ด้านการศึกษา ชั้นประถมศึกษา โรงเรียนชุมชนบ้านหนองหิน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนหนองหินวิทยาคม ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสวนอนันต์ และระดับปริญญาตรี คณะวิทยาการจัดการ สาขานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต
ชื่อบุคคลไอซ์แลนด์
ชื่อบุคคลของไอซ์แลนด์จะต้องได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการการตั้งชื่อก่อน เพราะชื่อบุคคลในไอซ์แลนด์จะต้องสอดคล้องกับไวยากรณ์ของภาษาไอซ์แลนด์ ซึ่งมีการผันคำนามตามการก ดังนั้นชื่อที่ลงท้ายด้วยอักษรที่ผันตามหลักไวยากรณ์ไม่ได้ก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ และชื่อดังกล่าวจะต้องใช้เฉพาะตัวอักษรที่มีใช้ในอักษรไอซ์แลนด์เท่านั้น
เห่าดง
เห่าดง เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 สร้างจากบทประพันธ์ชิ้นแรกของฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ หรือ พนมเทียน ที่แต่งขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2484 สมัยยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่ที่โรงเรียนวัดสุทธิวราราม เป็นนิยายเชิงอาชญากรรม ที่มีตัวเอกสวมหน้ากาก เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยตามจินตนาการแบบเด็กๆ ตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ "เพลินจิตต์" รายวัน เมื่อ พ.ศ. 2490
ภาพยนตร์เห่าดง กำกับการแสดงโดย ศิริ ศิริจินดา อำนวยการสร้างโดย แท้ ประกาศวุฒิสาร  นำแสดงโดย อมรา อัศวนนท์ และเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกในชีวิตการแสดงของ ไชยา สุริยัน เริ่มฉายวันแรกที่โรงภาพยนตร์เอ็มไพร์ เมื่อวันที่  22 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ได้รับความนิยมสูงสุด โดยทีมงานสร้างได้ทำการประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าทางวิทยุ โทรทัศน์ และทำป้ายคัทเอาต์ขนาดยักษ์ รูปอมรา อัศวนนท์ สวมชุดเห่าดง สูงถึง 12 เมตร ตั้งอยู่ที่วงเวียนราชเทวี
ภาพยนตร์เรื่อง เห่าดง ถูกนำมาสร้างอีกครั้ง เมื่อ พ.ศ. 2526 นำแสดงโดย สรพงษ์ ชาตรี, ม.ล.สุรีย์วัล สุริยง, โกวิท วัฒนกุล, นาท ภูวนัย, มยุรา ธนะบุตร, อรัญญา นามวงศ์
เรื่องย่อ
กรุงเทพมหานครกำลังวุ่นวายเนื่องจากแก๊งโจรสามกลุ่ม คือ เล็บเหล็ก, แสงเทียน และ เห่าดง ออกปล้นสะดมอย่างต่อเนื่อง และกำลังเป็นที่ต้องการตัวของเจ้าหน้าที่  ในขณะที่เล็บเหล็ก และแสงเทียน ทำงานเป็นแก๊ง และฆ่าเจ้าทุกข์อย่างโหดเหี้ยม เห่าดงกลับทำงานคนเดียว และมักจะปล้นตลบหลังเล็บเหล็ก และแสงเทียน สร้างความอาฆาตแค้นให้กับทั้งคู่
วันหนึ่ง เล็บเหล็กออกปล้นร้านทองเยาวราช และถูกเจ้าหน้าตำรวจ นำโดย ร.ต.ท.วุฒิ (ไชยา สุริยัน) เข้าล้อมปราบ ขณะกำลังยิงต่อสู้กัน เห่าดงซึ่งเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ถูกว่อง สมุนแก๊งเล็บเหล็กสังหาร ทำให้ตำรวจทราบว่าแท้ที่จริงแล้ว เห่าดง คือ เพลิง พัชรพิบูลย์ อดีตนายทหารม้า
ต่อมา มีโจรลึกลับคนหนึ่ง สวมรอยใช้ชื่อเห่าดงออกทำการ ร.ต.ท.วุฒิ ได้ใช้กำลังปราบปราบแก๊งโจรอย่างจริงจัง และสามารถปราบเล็บเหล็ก และแสงเทียนได้ เหลือเพียงเห่าดงคนใหม่ ซึ่ง ร.ต.ท.วุฒิ ทราบในเวลาต่อมา ว่าแท้ที่จริงแล้วก็คือ พราว พัชรพิบูลย์ (อมรา อัศวนนท์) ลูกสาวบุญธรรมของเพลิง พัชรพิบูลย์ ซึ่งเป็นหญิงสาวที่เขาหลงรัก นั่นเอง
บ่าง
บ่าง หรือ พุงจง หรือ พะจง ในภาษาใต้ หรือ ปักขพิฬาร เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกหนึ่งในอันดับบ่าง (Dermoptera) มีรูปร่างคล้ายกระรอกบินขนาดใหญ่ พบได้แต่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Galeopterus variegatus นับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Galeopterus
ลักษณะ
มีรูปร่างคล้ายกระรอกบินขนาดใหญ่ ผิวหนังย่น ตามีขนาดใหญ่สีแดง ใบหูเล็ก มีนิ้วทั้งหมด 5 นิ้ว สีขนมีหลากหลายมาก โดยสามารถเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม ทั้งน้ำตาลแดง หรือเทา รวมทั้งอาจมีลายเลอะกระจายไปทั่วตัวด้วย โดยตัวเมียมีสีอ่อนกว่าตัวผู้  หางมีลักษณะแหลมยาว มีพังผืดเชื่อมติดต่อกันทั่วตัว โดยเชื่อมระหว่างขาหน้าและขาหลัง ขาหลังกับหาง ระหว่างขาหน้ากับคอ และระหว่างนิ้วทุกนิ้ว มีนิ้วทั้งหมด 5 นิ้ว โดยที่ไม่มีหัวแม่มือ เล็บแหลมคมมากใช้สำหรับไต่และเกาะเกี่ยวต้นไม้ มีความยาวหัวและลำตัวโตเต็มที่ราว  34-42 เซนติเมตร หาง 22-27 เซนติเมตร  น้ำหนัก 1-1.8 กิโลกรัม
พฤติกรรมและถิ่นที่อยู่
thumb|left|โครงกระดูกของบ่าง thumb|left|ภาพวาดแม่บ่างห่อตัวลูกด้วยผังผืด บ่างอาศัยและหากินอยู่บนต้นไม้สูง และสามารถอาศัยได้ในป่าทุกสภาพ ไม่เว้นแม้กระทั่งป่าเสื่อมโทรม หรือตามเรือกสวนไร่นาที่มีการทำเกษตรกรรม บ่างเป็นสัตว์ที่ไม่สามารถเดินบนพื้นดินได้ เมื่อตกลงพื้นจะรีบกระเสือกกระสนตัวเองปีนขึ้นสู่ต้นไม้ทันที เนื่องจากบ่างก็สามารถตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อชนิดต่าง ๆ ได้ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยตอนกลางวันจะนอนหลับพักผ่อนตามยอดไม้หรือโพรงไม้  กินอาหารจำพวกพืช ได้แก่ ยอดไม้, ดอกไม้ เป็นหลัก  แต่จากการศึกษาด้วยเครื่องติดตามตัวของบ่างที่เกาะชวา โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นพบว่า บ่างเป็นสัตว์ที่ช่างเลือกกิน โดยจะกินยอดไม้จากต้นไม้เพียง 2-3 ชนิดเท่านั้น และบ่างตัวเมียจะมีอาณาเขตการหากินที่ชัดเจน แน่นอน ส่วนตัวผู้จะไต่ต้นไม้และร่อนไปทั่ว บ่างสามารถร่อนจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังต้นหนึ่งได้ไกลกว่ากระรอกบินมาก โดยใช้นิ้วและผังผืดเป็นตัวควบคุมความเร็วและระยะทางระหว่างร่อน ใช้เวลาตั้งท้องนานประมาณ  60 วัน ออกลูกครั้งละตัว เนื่องจากแม่บ่างสามารถรับน้ำหนักลูกได้เพียงคราวละตัว  ลูกบ่างแรกเกิดมักมีการพัฒนาไม่มากนักคล้ายสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้อง แม่บ่างจะเลี้ยงลูกไว้โดยให้เกาะที่ท้อง เวลาเกาะอยู่กับต้นไม้ ผังผืดระหว่างขาจึงทำหน้าที่เหมือนเปลเลี้ยงลูกเป็นอย่างดีคล้ายสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้อง แม้ยามมีลูกอ่อน แม่บ่างก็ร่อนหาอาหารได้เหมือนเดิม  โดยลูกบ่างจะยึดเกาะขนที่หน้าท้องแม่ไว้แน่น ลูกบ่างจะกินมูลของแม่ เนื่องจากภายในมีแบคทีเรียที่ช่วยในการย่อยอาหาร ขณะที่แม่บ่างเมื่อเลียตัวทำความสะอาดลูกอาจเลียฉี่ของลูกบ่างไปด้วย  ลูกบ่างจะเกาะอาศัยอยู่กับแม่จนกว่าอายุได้ 2-3 ปี จึงแยกตัวออกไปหากินเองเป็นอิสระ จากนั้นแม่บ่างจึงจะมีลูกใหม่ แต่พฤติกรรมการผสมพันธุ์ของบ่างยังไม่เป็นที่รู้แน่ชัด
บ่าง เป็นสัตว์ที่มีเสียงร้องคล้ายเสียงคนร้องไห้ และความเป็นสัตว์ที่มีหน้าตาน่าเกลียดและหากินในเวลากลางคืน จึงเป็นที่รับรู้กันดีของผู้ที่อาศัยอยู่ชายป่าหรือผู้ที่นิยมการผจญภัย ว่าเสียงร้องของบ่างน่ากลัวเหมือนผี
เมื่อพระอาทิตย์จะลับขอบฟ้า หรือ ยามโพล้เพล้ บ่างจะแสดงพฤติกรรมแปลกอยู่อย่างหนึ่ง คือ จะออกมาจากที่หลบนอน แล้วห้อยตัวลงมาคล้ายค้างคาว โดยใช้เท้าหลังทั้งสองเกาะกิ่งไม้ แล้วทิ้งลำตัวห้อยลงมาในแนวดิ่ง ส่วนหัวและเท้าหน้าจะม้วนงอเข้าหาลำตัว (หากมองผิวเผินจะเหมือนค้างคาวแม่ไก่กำลังห้อยหัวมาก) พฤติกรรมนี้ยังหาข้อสรุปไม่ได้ชัดเจน บ่างจะห้อยตัวเช่นนี้ไปจนกว่าแสงสุดท้ายจะลับขอบฟ้าไป แล้วจะปีนป่ายไปหาต้นไม้ต้นประจำในการร่อน  มักจะเป็นต้นไม้ที่มีทรงพุ่มสูง ๆ  ที่ยืนอยู่เดี่ยว ๆ เพราะจะทำให้มีพื้นที่ในการร่อนมาก
บ่างในบางครั้งอาจจะสับสนกับ กระรอกบิน ซึ่งที่จริงแล้วบ่างกับกระรอกบินเป็นสัตว์คนละอันดับกัน   โดยภาษาใต้จะเรียกบ่างว่า "พะจง" หรือ "พุงจง" แต่ในภาษาเหนือและภาษาอีสานจะเรียกกระรอกบินว่า "บ่าง" จึงทำให้อาจเกิดความสับสนกัน
ในสำนวนไทยมีคำที่กล่าวเกี่ยวกับบ่างว่า บ่างช่างยุ มีความหมายเปรียบกับ คนที่ชอบยุแยงให้ผู้อื่นแตกแยกกัน