cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คดีเพชรซาอุ
การตามหาเครื่องเพชรของจริง และคดีฆ่าชาวซาอุ
มีสมมุติฐานหลายประการเกี่ยวกับเหตุการณ์ฆ่าดังกล่าว โมฮัมเหม็ด ซาอิด โคจา (Mohammed Said Khoja) นักการทูตชาวซาอุดีอาระเบีย เชื่อว่ามีนายตำรวจ 18 นายเกี่ยวข้องกับการหายไปของเพชร และเชื่อว่าตำรวจเป็นผู้ลงมือฆ่านักการทูตชาวซาอุดีอาระเบียสามคน ด้านบันทึกการทูตในปี 2553 จากสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำประเทศไทยที่เผยแพร่โดยวิกิลีกส์ระบุว่า การฆ่าดังกล่าว "แทบแน่นอน" ว่าเป็นส่วนหนึ่งของการบาดหมางระหว่างซาอุดีอาระเบียกับกลุ่มติดอาวุธเลบานอนฮิซบุลลอฮ์
บทสัมภาษณ์ในเวลาต่อมา เกรียงไกรไม่สามารถระบุได้ว่าเพชรบลูไดมอนด์ขณะนี้อยู่ที่ใด และว่า "ถ้าเรื่องไม่เกี่ยวข้องกับผู้มีอำนาจในประเทศไทย เรื่องก็จะไม่ใหญ่ขนาดนี้" ในปี 2563 ไพศาล พืชมงคล อดีตกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี โพสต์เฟซบุ๊กว่า "สร้อยพระศอของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเป็นบลูแซฟไฟร์ไม่ใช่บลูไดมอนด์เครื่องเพชรราชวงศ์ซาอุ" ทั้งนี้ สร้อยพระศอไพลินสีน้ำเงิน (Blue Sapphire) องค์นี้ประดับโดยเพชรไพลินสีน้ำเงินเม็ด ขนาด 109.57 กะรัต จี้ไพลินสีน้ำเงินองค์นี้เป็นฝีมือการออกแบบและประดิษฐ์จากบริษัท อัญมณี Van Cleef & Arpels จากประเทศฝรั่งเศส เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2506 แต่เหตุการณ์โจรกรรมเครื่องเพชรราชวงศ์ซาอุดีอาระเบียนั้นเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2532
คดีความของชุดสืบสวน
พลตำรวจโท ชลอ เกิดเทศ กลับมาทำคดีนี้อีกครั้งหนึ่ง โดยใช้ได้ทุกวิถีทางในการนำเพชรที่เหลือกลับคืนมาให้ได้ จากคำให้การของนายเกรียงไกร ที่บอกว่า ได้โจรกรรมเครื่องเพชรของเจ้าชายไฟซาล แล้วนำเข้ามาขายในประเทศไทย โดยขายให้สันติ ศรีธนะขัณฑ์ เสี่ยเจ้าของร้านเพชร แต่เขายืนยันว่าคืนให้หมดแล้ว ในปี 2537 ชุดปฏิบัติงานของตำรวจลักพาตัวภรรยาและลูกของสันติเพื่อบีบให้เขาคืนเพชรให้ จนสุดท้ายฆ่าปิดปากทั้งสองโดยจัดฉากให้ดูเหมือนอุบัติเหตุจราจร
ต่อมา ทีมสอบสวนชุดใหม่กลับสืบพบว่าเป็นการอุ้มฆ่า จึงได้ทำการจับกุมตัว พล.ต.ท.ชลอ และลูกน้องทั้ง 9 คน มาดำเนินการทางกฎหมาย พล.ต.ท. ชลอถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานออกคำสั่งฆ่าสองแม่ลูกในปี พ.ศ. 2538 และในที่สุดศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ประหารชีวิต พล.ต.ท.ชลอ และศาลฎีกาก็ได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ยืนตามศาลอุทธรณ์ให้ประหารชีวิต ต่อมาเขาได้รับการลดโทษเหลือจำคุก 50 ปีในวโรกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 84 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ตำรวจอีกหกนายถูกพิพากษาว่ามีความผิดด้วย และได้รับพระราชทานอภัยโทษในปี 2558 ตำรวจนายหนึ่งในชุดทำงานยังถูกพิพากษาลงโทษฐานยักยอกเงินของกลางในปี 2557
ในวันที่ 22 มีนาคม 2562 ศาลฎีกาพิพากษาปล่อยตัวนายตำรวจห้านายในคดีลักพาตัวและฆ่านักธุรกิจชาวซาอุดีอาระเบีย Mohammad al-Ruwaili
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ซาอุดิอาระเบียยกเลิกการทำวีซ่าทำงานให้กับคนไทย และประกาศเตือนคนในประเทศไม่ให้เดินทางมายังกรุงเทพมหานคร ทำให้จำนวนคนงานไทยในซาอุดิอาระเบียลดลงจาก 150,000 คน ในปี พ.ศ. 2532 เหลือเพียง 10,000 คน ในปี พ.ศ. 2549
ความสัมพันธ์ดังกล่าวค่อยกลับมาเป็นปกติในปี 2565 ซึ่งมีการเยือนระดับผู้นำรัฐบาลครั้งแรกในรอบ 30 ปีหลังการลดความสัมพันธ์ ศราวุฒิ อารีย์ ผู้อำนวยการศูนย์มุสลิมศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้ความเห็นว่า ทางการซาอุดิอาระเบียไม่ได้ติดใจเรื่องไม่ได้เครื่องเพชรบลูไดมอนด์คืน มากเท่ากับการอุ้มฆ่าเชื้อพระวงศ์ในประเทศไทย และการพยายามฟื้นฟูความสัมพันธ์ในปี 2565 มาจากวิสัยทัศน์ของซาอุดีอาระเบียเองที่ต้องการสานสัมพันธ์กับทุกประเทศ
วอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ 2021
วอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ 2021 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ครั้งที่ 10 ซึ่งในฤดูกาลนี้จะมีสโมสรเข้าร่วมการแข่งขันเป็น 8 สโมสร เดิมมีกำหนดจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 13-15 พฤศจิกายน 2564 และได้เปลี่ยนแปลงวันแข่งขันมาเป็นวันที่ 13-17 พฤศจิกายน 2564 ณ ยิมเนเซียมโรงเรียนเทศบาล 1 (เยี่ยมเกษสุวรรณ) จังหวัดสมุทรปราการ
รถไฟใต้ดินโซล
รถไฟใต้ดินโซล เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ มีจำนวนสถานีมากเป็นอันดับที่สอง รองจากรถไฟใต้ดินนครนิวยอร์ก และมีจำนวนผู้โดยสารหนาแน่นมากที่สุด ปัจจุบันมี 19 เส้นทาง ได้รับการโหวตจาก Jalopnik ให้เป็นระบบรถไฟฟ้าที่ดีที่สุดในโลก โดยตั้งฉายาว่า "super highway" เนื่องจากมีความสะอาด และง่ายต่อการโดยสาร เป็นระบบแรกที่มีกการใช้บัตร contactless smart ที่เรียกว่า Upass แลใช้เทคโนโลยีอื่น ๆ อีก เช่น 4G LTE, WiFi, DMB และ WiBro รถไฟทุกขบวนจะติดตั้งจอโทรทัศน์และเครื่องปรับอากาศไว้ด้วย ในปี ค.ศ. 2009 ได้มีการติดตั้งประตูกั้นชานชาลา กับสถานีรถไฟฟ้า 92 สถานี
สุด แสงวิเชียร
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450— 8 มิถุนายน พ.ศ. 2538) แพทย์ชาวไทย นักกายวิภาคศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์ นักโบราณคดี ราชบัณฑิต และ ผู้ได้รับรางวัลแพทย์ดีเด่น บุคคลดีเด่นแห่งชาติ และนักอนุรักษ์ดีเด่น
ศาสตราจารย์ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร มีผลงานโดดเด่นในเรื่องวิทยาเอ็มบริโอ ด้านจุลกายวิภาคศาสตร์ ด้านมหกายวิภาคศาสตร์ หนึ่งในแพทย์ผู้ชันสูตรพระบรมศพสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
ประวัติ
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์ สุด แสงวิเชียร เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2450 ที่ตำบลปากน้ำ อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรของขุนแสงสุรพาณิชย์ (จันทร์ แสงวิเชียร) และนางทรัพย์ แสงสุรพาณิชย์ (ทรัพย์ แสงวิเชียร*2413 - 2512: 99 ปี) เป็นบุตรคนที่ 6 ของพี่น้อง 7 คน พี่ชาย 4 คน พี่สาว 1 คน น้องชาย 1 คน ท่านถึงแก่อนิจกรรมเมื่อ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2538 เมื่ออายุได้ 88 ปี ท่านเป็นอาจารย์แพทย์ผู้สร้างความเจริญให้กายวิภาคศาสตร์ของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล หนึ่งในคณะกรรมการฝ่ายแพทย์ ผู้ชันสูตรพระบรมศพ ผู้เขียนบันทึก เรื่อง "เมื่อข้าพเจ้าเข้าไปเกี่ยวข้องกับกรณีสวรรคต : หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นเอกสารประวัติศาสตร์ที่ยืนยันว่าเป็นการลอบปลงพระชนม์"
ท่านสมรสกับนางผจงจีบ แสงวิเชียร (จีบ บุตรานนท์ *2455 - 2542:87 ปี) บุตรี นายนาวาตรี หลวงเจียรเจนสมุทร์ (เจียร บุตรานนท์) และนางยิ้ม เจียรเจนสมุทร์ มีบุตรธิดารวมทั้งสิ้น 5 คน เป็นแพทย์ 3 คน ทันตแพทย์ 1 คน คือ ผศ.พญ.คุณหญิง แสงจันทร์ แสงวิเชียร, ศ.นพ.สรรใจ แสงวิเชียร, นายสายสุด แสงวิเชียร, ผศ.ทพญ.จุติศรี แสงวิเชียร, และรศ.พญ.จีระสุข จงกลวัฒนา
การศึกษา
การศึกษาเบื้องต้นกับบิดาของตน ศึกษาชั้นประถมปีที่ 1-3 มัธยมปีที่ 3 ที่โรงเรียนประจำจังหวัดสมุทรปราการ มัธยมปีที่ 4-8 ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้น ในปี พ.ศ. 2469 เป็นนิสิตเตรียมแพทย์ปริญญารุ่น 2 (นิสิตแพทย์) ที่ปัจจุบันคือคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เรียนสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2473 ผลการเรียนยอดเยี่ยม จนได้รับทุนเรียนดีของพระยาอุเทนเทพโกสินทร (ประสาร บุรณศิริ) พ.ศ. 2473 ได้รับพระราชทานปริญญาเวชชบัณฑิตชั้นตรี หรือแพทยศาสตร์บัณฑิต เป็นแพทย์ศิริราช รุ่นที่ 36 (แพทย์ปริญญารุ่น 3) ได้รับรางวัลเหรียญเงินรองเยี่ยมตลอดหลักสูตร 4 ปี เหรียญทองแดงที่ 1 ในแผนกศัลยศาสตร์ และเหรียญทองแดงที่ 1 ในแผนกอายุรศาสตร์ นอกจากนี้ระหว่างเข้ารับราชการเป็นอาจารย์แผนกกายวิภาคศาสตร์ จุฬาฯ และได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ไปศึกษาต่อทางกายภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน และมหาวิทยาลัยเคสเวสเทิร์นรีเซิร์ฟ สหรัฐอเมริกา ได้รับเงินทุนจากกองทุนพระมรดกของสมเด็จพระเจ้าพี่ยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ และใน พ.ศ. 2506 ได้รับทุน WHO ไปศึกษาวิชามนุษยพันธุศาสตร์และวิจัยโครงกระดูกมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ที่ขุดพบในประเทศไทย ที่มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
การทำงาน
เมื่อจบการศึกษาแล้ว พ.ศ. 2474 ท่านเข้ารับราชการเป็นอาจารย์แผนกกายวิภาคศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้รับทุนมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ไปศึกษาต่อทางกายวิภาคศาสตร์ที่สหรัฐอเมริกา และได้กลับมาเป็นอาจารย์ที่แผนกกายวิภาคศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ ระหว่าง พ.ศ. 2476-2513 ในระหว่างเหตุการณ์กรณีสวรรคต นั้น ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกกายวิภาคศาสตร์ และได้เข้าร่วมเป็นแพทย์ผู้ชันสูตรพระบรมศพ ร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ ศิริราช
ท่านมีผลงานโดดเด่นทางด้านวิทยาเอ็มบริโอ ด้านจุลกายวิภาคศาสตร์ ด้านมหกายวิภาคศาสตร์ (การดองศพ) ท่านมีผลงานวิจัยมากกว่า 250 เรื่อง เป็นหัวหน้าแผนกที่สามารถทำให้แผนกกายวิภาคศาสตร์เจริญก้าวหน้า โดยเฉพาะงานด้านพิพิธภัณฑ์ เป็นผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์กายวิภาคศาสตร์คองดอน(เป็นเกียรติแก่ ศ.คองดอน) เมื่อ พ.ศ. 2491 ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์แห่งเดียวในโลก ที่มีระบบประสาทและระบบหลอดเลือดแดงทั้งตัว
ศ.นพ.สุด เคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2516
ผลงาน
ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร มีผลงานทางวิชามากมาย ได้แก่
เกียรติคุณ
ศ.นพ.สุด แสงวิเชียร ได้รับการเชิดชู ทั้งระดับประเทศ และนานาชาติ ที่สำคัญได้แก่
สถานีศรีอุดม
สถานีศรีอุดม (Si Udom station; รหัส: YL16) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง
ถนนศรีนครินทร์ บริเวณทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทางแยกศรีอุดมหรือทางแยกหนองบอน (จุดตัดระหว่างถนนศรีนครินทร์ ถนนอุดมสุข และถนนเฉลิมพระเกียรติ ร.9) ในพื้นที่แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
สีสัญลักษณ์ของสถานี
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานียกระดับ เป็นชานชาลาด้านข้าง (Station with Side Platform) ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา มีประตูกั้นชานชาลาแบบ Half Height Platform Screen Doors ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่
เกมปีศาจยันต์มหัศจรรย์
บาเคเกียมอน เกมปิศาจยันต์มหัศจรรย์ เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเขียนโดย คาซุฮิโร่ ฟูจิตะ มีเนื้อหาเกี่ยวกับความเชื่อของปีศาจและสิ่งลี้ลับของญี่ปุ่น
บาเคเกียมอนถูกนำไปเป็นอนิเมะโดยเริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2549 และจบลงเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2550 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว โดยออกอากาศทั้งหมด 51 ตอน
แท่นจู่โจม
แท่นจู่โจม คือ เครื่องอ่านยันต์โจมตีโดยใช้การรูดยันต์จากบนลงล่าง เมื่อทำการรูดยันต์เสร็จจะต้องรอให้ลูกแก้วที่อยู่บนแท่นจู่โจมทำการอ่านค่าพลังเสร็จสิ้นเสียก่อนจึงจะสามารถเรียกป๊ศาจออกมาได้ เมื่อใช้แท่นจู่โจมเป็นระยะเวลานานจะทำให้พลังในการอ่านค่ายันต์ลดน้อยลงเช่นเดียวกับโทรศัพท์มือถือที่ไม่ได้มีการสำรองไฟ
อัญเชิญขั้นสูง
อัญเชิญขั้นสูงเป็นรูปแบบการอัญเชิญปีศาจในลักษณะที่ได้วิวัฒนาการแล้วโดยเงื่อนไขการเชิญต้องมีลูกแก้วอัญเชิญขั้นสูง และต้องมีกำลังใจสมบูรณ์พร้อม เพราะลูกแก้วจะตอบรับและกลายสภาพเป็นยันต์เชิญปีศาจขั้นสูงให้กับเพลเยอร์ ปีศาจที่ได้รับการอัญเชิญขั้นสูงแล้วจะมีพลังที่รุนแรงกว่าร่างปกติมาก และสามารถเปลี่ยนแปลงร่างของตนได้
อัญเชิญผสาน
อัญเชิญผสาน คือ การอัญเชิญปีศาจที่มีลักษณะของธาตุต่างกันทั้ง2ธาตุและธาตุทั้ง2จะต้องเป็นธาตุที่เกี่ยวข้องซึ่งกันและกันไม่ว่าจะเป็นธาตุตรงข้ามกันหรือธาตุเกื้อหนุนกัน เช่น ธาตุไฟเกื้อหนุนกับธาตุไม้ หรือ ธาตุไม้เกื้อหนุนกับธาตุน้ำ เป็นต้น อัญเชิญผสานมีระดับพลังใกล้เคียงกับอัญเชิญขั้นสูง
ยันต์โจมตี
ยันต์โจมตีมีลักษณะเป็นใบกระดาษสีแดงลายสีดำ มีวิญญาณปีศาจสิงสถิตอยู่ภายใน ถ้าใช้แท่นจู่โจมจะทำการปลดผนึกทำให้ปีศาจออกมาได้โดยคนที่ออกคำสั่งจะเป็นเพลเยอร์ของเกมเท่านั้น ยันต์โจมตีแบ่งเป็นสองประเภทคือยันต์อัญเชิญปีศาจที่จะใช้เรียกปีศาจที่มีหน้าที่โจมตีหลักและยันต์อัญเชิญอาวุธ เป็นปีศาจที่ไว้สนับสนุนการโจมตีหรือไว้เสริมพลังต่างๆของปีศาจรูปแบบโจมตี
ยันต์ปีศาจ
ปีศาจของซันชิโร่ ปีศาจของอาคิ ยันต์อาวุธของอาคิ ปีศาจของซายากะ ยันต์อาวุธของซายากะ ปีศาจของมิค
ยันต์อาวุธของมิค
ยันต์อาวุธ
เป็นการเรียกพลังเพิ่มเติมตามธาตุที่ตนใช้ เช่นความมืด เพลิง น้ำ วายุ
แหล่งข้อมูลอื่น
บาเคเกียมอน TV-Tokyo web official site
การสังหารหมู่ต้าซิง
การสังหารหมู่ต้าซิง หรือรู้จักกันในชื่อ อุบัติการณ์ต้าซิง (大兴事件) เป็นเหตุการณ์หนึ่งในการสังหารหมู่สิงหาแดงที่ปักกิ่งในการปฏิวัติทางวัฒนธรรมช่วงต้น     เหตุการณ์เกิดที่อำเภอต้าซิงของปักกิ่งในวันที่ 27 ถึง 31 สิงหาคม โดยมีเป้าหมายหลักคือสมาชิกเฮย์อู่เล่ย์ (黑五类; Five Black Categories)  เมื่อรวมกันแล้ว ในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1966 มีผู้ถูกฆ่า 325 คน โดยคนแก่ที่สุดอยู่ที่ 80 ปี ส่วนเด็กที่สุดอยู่ที่ 38 วัน มีครอบครัวถูกล้างบาง 22 ตระกูล
การสังหารหมู่ต้าซิงเกิดขึ้นหลังเหมา เจ๋อตงสนับสนุนขบวนการยุวชนแดงอย่างเปิดเผยที่ปักกิ่ง และเซี่ย ฟู่จี้ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ สั่งให้ปกป้องยุวชนแดงและอย่าจับกุมพวกเขา ในวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1966 หนึ่งวันก่อนการสังหารหมู่ เซี่ยกล่าวว่า เป็นเรื่องไม่ผิดที่ยุวชนแดงโจมตี"คนชั่ว" และจะเป็นเรื่องดีถ้า"คนชั่ว"เหล่านี้ถูกฆ่า   วิธีการฆาตกรรมในช่วงสังหารหมู่มีทั้งการตี เฆี่ยน รัดคอ กระทืบ ตัดหัว เป็นต้น วิธีการฆ่าเด็กทารกและเด็ก ๆ ส่วนใหญ่คือ ทุบลงบนดินหรือผ่าครึ่งซีก
ศัตรูประชาชน
ศัตรูประชาชน (Enemies of the People) เป็นภาพยนตร์สารคดีที่เขียนบท กำกับ ถ่ายทำ และอำนวยการสร้างโดย เทด สัมพัด ผู้สื่อข่าวชาวกัมพูชา และร็อบ เลมกิน ผู้สร้างภาพยนตร์สารคดีชาวอังกฤษ ภาพยนตร์ออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์สารคดีนานาชาติอัมสเตอร์ดัมในปี 2009 และฉายในเทศกาลภาพยนตร์อีกหลายแห่ง ได้รับรางวัลภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์ซันแดนซ์ ประจำปี 2010
ในภาพยนตร์ เทด สัมพัด ซึ่งสูญเสียบุคคลในครอบครัวทั้งหมดจากเหตุการณ์ทุ่งสังหาร ได้เดินทางไปสัมภาษณ์บุคคลต่างๆ รวมทั้ง นวน เจีย ผู้นำอันดับสองของเขมรแดงรองจาก พล พต ซึ่งได้ยอมรับระหว่างการถ่ายทำว่า ได้สั่งการให้มีการสังหารสมาชิกพรรค ที่พวกเขาเห็นว่าเป็น "ศัตรูของประชาชน"
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกห้ามฉายในประเทศกัมพูชา เนื่องจากเกรงว่าการฉายให้ชาวกัมพูชาชม อาจมีผลต่อการพิจารณาคดีในศาลพิเศษกรุงพนมเปญ คดีสังหารหมู่ประชาชนของกลุ่มผู้นำเขมรแดง
อิจญ์ติฮาด
อิจญ์ติฮาด (اجتهاد, Ijtihad) ทางภาษา คือ การใช้ความพยายามและความสามารถ ทางวิชาการศาสนา คือ การใช้ความพยายามเกี่ยวกับตัวบทหลักฐานเพื่อวิเคราะห์และวินิจฉัยกำหนดบทบัญญัติ
กฎบัญญัติของศาสนาอิสลาม มาจากพระผู้เป็นเจ้า (อัลลอฮฺ) ที่บัญญัติมาทางพระดำรัสหรืออัลกุรอาน และความรู้อีกส่วนหนึ่งที่ประทานให้แก่นบีมุฮัมมัด ที่เรียกว่า ซุนนะฮฺ หรือ หะดีษ ซึ่งทั้งอัลกุรอานและหะดีษ เป็นคำสอนอันบริสุทธิ์จากพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งประกอบไปด้วยความรู้เกี่ยวกับสัจธรรมที่มาที่ไปและความเป็นจริงของโลกและชีวิตมนุษย์ทุกคน มีเนื้อหาเกี่ยวกับข้อเท็จจริงทางธรรมชาติ ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสิ่งเร้นลับ การเกิดการตาย เป้าหมายของการมาอยู่บนโลกและทางรอดของชีวิต และก็มีส่วนที่เป็นกฎหมายหรือบทบัญญัติ ที่มนุษย์พึงปฏิบัติต่อพระเจ้า พึงปฏิบัติต่อมนุษย์ และการปกครองสังคม
กฎหมายนี้ในภาษาอาหรับเรียกว่า "ชารีอะฮฺ" ซึ่งมีที่มาคือ
บรรดาปราชญ์ของอิสลามนั้นเรียกว่า "อุละมาอฺ"(ผู้รู้) ซึ่งจะมีส่วนหนึ่งที่มีคุณสมบัติเป็น "มุจญ์ตะฮิด"
มุจญ์ตะฮิด (مجتهد, Mujtahid) หมายถึง ผู้ที่สามารถทำการอิจญ์ติฮาดได้ คือ ผู้มีคุณธรรม มีความเชี่ยวชาญในภาษา มีความรู้ในอัลกุรอานและหะดีษอย่างลึกซึ้ง รู้ความหมายและที่มาที่ไปของบัญญัติตลอดจนเป้าหมาย มีความรู้ในประวัติของนบีและบรรดาสาวก ตลอดจนฎีกาต่างๆในแต่ละยุคสมัยเป็นอย่างดี นอกจากนั้นก็ยังมีความรู้ทางสังคม การเมือง และความรู้รอบตัวอื่นๆอีกด้วย ฉะนั้นเหตุการณ์หรือสิ่งใหม่ที่ไม่มีปรากฏในสมัยของท่านนบีและสาวก บรรดามุจญ์ตะฮิดจะทำการวินิจฉัยหรืออิจญ์ติฮาดเพื่อกำหนดบัญญัติให้ผู้คนถือปฏิบัติ เนื่องจากกฎหมายอิสลามหรือชารีอะฮฺนั้น มีคำสั่งโดยกว้างๆครอบคลุมตลอดไปทุกยุคทุกสมัย และบังคับใช้จนถึงวันสิ้นโลก
"ฟัตวา" หมายถึง การชี้คำตอบในปัญหาศาสนา หรือการให้คำตัดสินเกี่ยวกับบัญญัติ
"มุฟตี" หมายถึง ผู้ตอบปัญหาศาสนา หรือผู้ให้คำตัดสินในเรื่องบัญญัติ ซึ่งคุณสมบัติของมุฟตีนั้นต้องเป็นผู้ที่มีความเข้าใจอย่างแตกฉานเกี่ยวกับอัลกุรอานและสุนนะฮฺ มีความเชี่ยวชาญด้านภาษาอาหรับ มีความรอบรู้ศาสตร์ที่ว่าด้วยชีวิตและสังคมมนุษย์ มีสติปัญญาอันเฉียบแหลมกอปรกับความรู้ความสามารถในการเข้าถึงแก่นแห่งศาสนบัญญัติได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ
คัตสึโดชาชิง
คัตสึโดชาชิง (活動写真 (Katsudō Shashin)) หรือบางครั้งเรียกว่า ชิ้นส่วนมัตสึโมโตะ เป็นฟิล์มสตริปภาพเคลื่อนไหวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผลงานอนิเมะญี่ปุ่นที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบ โดยไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างผลงาน หลักฐานบ่งชี้ว่าสร้างขึ้นก่อน ค.ศ. 1912 ดังนั้นฟิล์มสตริปชิ้นนี้อาจมีมาก่อนการจัดแสดงภาพยนตร์การ์ตูนของตะวันตกในญี่ปุ่น โดยมีการค้นพบ คัตสึโดชาชิง ในชุดสะสมภาพยนตร์และเครื่องฉายในเกียวโตเมื่อ ค.ศ. 2005
อิจญ์ติฮาด
กรณีหากเกิดขัดแย้ง หรือเข้าใจศาสนาไม่ตรงกัน ให้มุสลิมนั้นกลับไปที่อัลกุรอานและหะดีษ และละทิ้งเรื่องที่คลุมเครือ ส่วนกรณีปัญหาขัดแย้งระหว่างบุคคล ให้ยุติที่คำตัดสินของศาล (กอฎี หรือในเมืองไทยเรียกดาโต๊ะ)
คัตสึโดชาชิง
ฟิล์มสตริปความยาวสามวินาทีแสดงให้เห็นเด็กผู้ชายเขียนคำว่า "活動写真" จากนั้นถอดหมวกแล้วโค้งคำนับ โดยใช้อุปกรณ์สำหรับทำสไลด์โคมไฟวิเศษในการพิมพ์ฉลุเฟรมด้วยสีแดงและสีดำ และยึดฟิล์มสตริปให้เป็นวงเพื่อให้สามารถเล่นได้ต่อเนื่อง
ลักษณะ
คัตสึโดชาชิง ประกอบด้วยชุดของภาพการ์ตูนบนแถบเซลลูลอยด์ห้าสิบเฟรม มีความยาวสามวินาทีที่สิบหกเฟรมต่อวินาที ฟิล์มสตริปแสดงเด็กชายในชุดกะลาสีเขียนตัวอักษรคันจิ "活動写真" (katsudō shashin, "ภาพเคลื่อนไหว") จากขวาไปซ้าย จากนั้นหมุนตัวมาทางผู้ชม ถอดหมวก แล้วคำนับ คัตสึโดชาชิง เป็นชื่อชั่วคราว ด้วยไม่ทราบชื่อที่แท้จริง
ภูมิหลัง
ภาพยนตร์แอนิเมชันภาพพิมพ์ในยุคเริ่มแรกสำหรับเป็นของเล่นทางสายตา เช่น โซอิโทรป มีมาก่อนแอนิเมชันที่ใช้เครื่องฉาย เกอบรือเดอร์บิงซึ่งเป็นผู้ผลิตของเล่นเยอรมันนำเสนอเครื่องฉายที่เทศกาลของเล่นในเนือร์นแบร์คเมื่อ ค.ศ. 1898 ไม่นานนักผู้ผลิตของเล่นรายอื่นก็ขายเครื่องมือที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน การสร้างภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงจริงสำหรับเครื่องฉายดังกล่าวมีราคาสูง ส่วนภาพยนตร์แอนิเมชันสำหรับเครื่องมือเหล่านี้มีวางขายอย่างเร็วที่สุดน่าจะใน ค.ศ. 1898 โดยสามารถยึดเป็นวงเพื่อการรับชมอย่างต่อเนื่อง การนำเข้าเครื่องฉายจากเยอรมนีเข้าสู่ญี่ปุ่นเกิดขึ้นอย่างเร็วที่สุดใน ค.ศ. 1904 โดยฟิล์มมักจะมีภาพเคลื่อนไหวที่วนกลับมาภาพเดิม
เทคโนโลยีการฉายภาพยนตร์จากตะวันตกเข้ามาในญี่ปุ่นในช่วง ค.ศ. 1896–1897 การฉายแอนิเมชันต่างชาติครั้งแรก ๆ ในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่สามารถระบุวันที่ได้แน่ชัดได้แก่เรื่อง เลแซ็กซ์ปลัวเดอเฟอฟอแล (ค.ศ. 1911) ของเอมีล โกล นักวาดภาพแอนิเมชันฝรั่งเศส ซึ่งฉายรอบปฐมทัศน์ในโตเกียวเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 สำหรับภาพยนตร์แอนิเมชันญี่ปุ่นเรื่องแรกที่ได้ฉายในโรงภาพยนตร์เป็นผลงานของโอเต็ง ชิโมกาวะ, เซอิตาโร คิตายามะ และจุงอิจิ โคอูจิ ใน ค.ศ. 1917 แม้ฟิล์มจะสูญหาย แต่มีการค้นพบบางส่วนในฉบับ "ภาพยนตร์ของเล่น" สำหรับการรับชมที่บ้านด้วยเครื่องฉายมือหมุน ภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่ได้แก่ ฮานาวะ เฮโกไน เมโต โนะ มากิ (1917) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อว่า ''นามากูระกาตานะ
การค้นพบอีกครั้ง
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2004 พ่อค้ามือสองในเกียวโตติดต่อนัตสึกิ มัตสึโมโตะ ผู้เชี่ยวชาญด้านประติมานวิทยาจากมหาวิทยาลัยศิลปะโอซากา พ่อค้าได้รับชุดสะสมฟิล์มและเครื่องฉายจากครอบครัวเก่าแก่ในเกียวโต และมัตสึโมโตะมารับของสะสมเหล่านี้ในเดือนถัดไป ชุดสะสมเหล่านี้ประกอบด้วยเครื่องฉาย 3 เครื่อง, ฟิล์ม 35 มม. 11 ชิ้น และสไลด์โคมไฟวิเศษ 11 ชิ้น
เมื่อมัตสึโมโตะค้นพบ คัตสึโดชาชิง ในชุดสะสม ฟิล์มสตริปอยู่ในสภาพที่แย่ ในชุดสะสมมีฟิล์มสตริปแอนิเมชันแบบตะวันตกสามชิ้น โดย คัตสึโดชาชิง อาจผลิตขึ้นด้วยการเลียนแบบจากตัวอย่างของแอนิเมชันเยอรมันหรือประเทศตะวันตกอื่น หากพิจารณาจากหลักฐาน เช่น วันที่ผลิตที่เป็นไปได้ของเครื่องฉายในชุดสะสม มัตสึโมโตะและนักประวัติศาสตร์แอนิเมชันอย่างโนบูยูกิ สึงาตะ คาดว่าภาพยนตร์นี้น่าจะสร้างขึ้นในช่วงปลายยุคเมจิซึ่งสิ้นสุดใน ค.ศ. 1912 นักประวัติศาสตร์อย่างเฟรเดริก เอส. ลิตเติน เสนอแนะว่าน่าจะสร้างเมื่อประมาณ ค.ศ. 1907 และ "ปีที่สร้างไม่น่าก่อน ค.ศ. 1905 และไม่น่าหลัง ค.ศ. 1912" ด้วยในช่วงเวลานั้นโรงภาพยนตร์หาได้ยากในประเทศญี่ปุ่น หลักฐานจึงชี้ได้ว่ามีการผลิต คัตสึโดชาชิง ออกมาจำนวนมากเพื่อขายให้แก่คนร่ำรวยที่เป็นเจ้าของเครื่องฉายใช้ในบ้าน ขณะนี้ยังไม่ปรากฏชื่อผู้สร้าง ในความเห็นของมัตสึโมโตะนั้น คุณภาพที่ค่อนข้างแย่และเทคนิคการพิมพ์ระดับต่ำบ่งชี้ว่า คัตสึโดชาชิง น่าจะมีที่มาจากบริษัทขนาดเล็ก
การค้นพบครั้งนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในสื่อญี่ปุ่น เมื่อพิจารณาปีที่สร้างตามที่ได้คาดกันไว้ ภาพยนตร์ชิ้นนี้อาจเกิดขึ้นร่วมสมัยหรืออาจเกิดขึ้นก่อนงานแอนิเมชันของโกลและนักแอนิเมชันชาวอเมริกันอย่างเจ. สจวร์ต แบล็กตัน และวินซอร์ แม็กเคย์ หนังสือพิมพ์ อาซาฮีชิมบุง ยอมรับในความสำคัญของการค้นพบแอนิเมชันสมัยเมจิ แต่ยังแสดงความกังขาต่อการจัดให้ภาพยนตร์ชิ้นนี้อยู่ในกลุ่มแอนิเมชันญี่ปุ่น โดยเขียนไว้ว่า "มีข้อถกเถียงว่า [คัตสึโดชาชิง] ควรจะถูกเรียกว่าแอนิเมชันในความเข้าใจร่วมสมัยหรือไม่"
คูรุรุ
สิบเอกคูรุรุ เป็นทหารรุ่นเดียวกับสิบโทเคโรโระยศสิบเอก มาจากหมู่ดาวแกมม่าดาวเคราะห์ลำดับที่ 58 ดาวเคโรนสังกัดการรุกรานจักรวาล ทหารหน่วยจู่โจมพิเศษ สิบเอกคูรุรุมีร่างกายสีเหลือง(เมื่อตอนเด็กเป็นสีฟ้า แต่เพราะคุรูรุได้ช่วยให้เคโรโระออกมาจากเคโระบอล และเคโรโระตกลงจะเลี้ยงข้าวแกงกะหรี่ให้ พอช่วยได้เคโรโระก็ได้ใช้เคโระบอลทำให้มีข้าวแกงกะหรี่ออกมา แต่มันได้ขยายใหญ่ขึ้น และทับคุรูรุจนกลายเป็นสีเหลือง)มีสัญลักษณ์เป็นรูปหอยอาคุสีเหลืองเข้มบนหน้าผากและสีแดงบนหน้าท้อง คูรุรุ เป็นนักประดิษฐ์ที่เก่งมากสามารถประดิษฐ์สิ่งของได้ทุกอย่างที่เคโรโระสั่ง คูรุรุเกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ส่วนสูง 76 ซม. น้ำหนัก 5.6 กิโลกรัม คูรุรุชอบประดิษฐ์สิ่งของเพื่อไว้ใช้ในการยึดครองโลก ชอบกินข้าวหน้าแกงกะหรี่มาก(แต่มากซะจนน่ากลัวเพราะเวลาที่คุรุกินอาหารอย่างอื่นนอกจากแกงกะหรี่ร่วมกับคนอื่นมักจะพกซองแกงกะหรี่มาเสมอและราดใส่อาหารแทน บางครั้งก็บังคับให้พี่น้องฮินาตะกินน้ำแข็งใสราดแกงกะหรี่) และมีเสียงหัวเราะที่ชวนให้นึกถึงความเจ้าเล่ห์ยังไงอยู่มีหูฟังอันใหญ่ติดอยู่ที่หูทั้งสองข้างมีแว่นตารูปหอยอาคุอีกด้วย ท่าไม้ตายของคูรุรุคือสามารถสร้างบอลพลังมหาศาลขึ้นมาได้เพราะประดิษฐ์เครื่องสร้างพลังไว้ที่หูฟังทั้งสองข้างและยังสามารถลบความทรงจำของคนอื่นได้อีกด้วย(เคยลบความทรงจำของกิโรโระเรื่องนัทสึมิและเรื่องที่กิโรโระได้รู้ว่ามุทสึมิคือซาบุโร่) นอกจากนั้นคุรุรุได้สร้างสูทแบบชาวโพโคเพนแบบเต็มตัว(ทั้งหัวและตัวเป็นชาวโพโคเพน)เป็นแบบหญิงสาวที่สวมชุดสีส้มอย่าง คุรุรุโกะอีกด้วย
ความสัมพันธ์กับครอบครัวฮินาตะ
สิบเอกคูรุรุไม่ค่อยมีความสัมพันธุ์กับฟูยูกิและนัทสึมิเท่าไหร่ แต่จะสนิทกับฮินาตะอากิซึ่งเป็นแม่ของฟูยูกิและนัทสึมิที่คูรุรุสนิทด้วยเพราะอากิได้รับคูรุรุเข้ามาอยู่โดยไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย เพราะอย่างนี้คูรุรุจึงสนิทกับอากิที่สุดในบ้านฮินาตะและเวลาที่อากิอยากจะได้อะไรคูรุรุก็จะสร้างให้ทุกอย่างเพื่อตอบแทนบุญคุณต่ออากิ และอากิเองก็ดูจะสนิทกับคูรุรุที่สุดด้วยถึงแม้คูรุรุจะชอบหัวเราะก็ตามอากิก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไร เพราะลักษณะท่าทางของคูรุรุเหมาะที่จะเป็นตัวเอกในการ์ตูนเรื่องที่อากิกำลังจะสร้างอยู่พอดีเลย เพราะอย่างนี้คูรุรุถึงได้สนิทกับอากิมากที่สุดและไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้อากิเลยสักครั้งเดียวจึงทำให้อากิรู้สึกดีกับคูรุรุที่สุด แต่คูรุรุชอบอากิมากจนเข้าขั้นเพี้ยนเลยทีเดียว(เคยดูอากิอาบน้ำด้วย) และพวกนัทสึมิก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะคูรุรุไม่ได้สร้างความรำคาญอะไรเหมือนเคโรโระเลย
ความสัมพันธ์กับซาบุโร่
ซาบุโร่เป็นคนให้ที่พักพิงคูรุรุก่อนจะมาอยู่ที่บ้านฮินาตะเพราะเหตุนี้ทำให้คูรุรุดีกับซาบุโร่มาก และยังให้ปากกาคุรุการ์มิกส์กับซาบุโร่จึงให้คูรุรุอยู่ที่บ้าน คูรุรุเห็นว่าซาบุโร่ไม่ไปแจ้งตำรวจก็เริ่มสร้างอาวุธให้ซาบุโร่ไว้ป้องกันตัว และต่อจากนั้นซาบุโร่กับคูรุรุก็เป็นคู่หูกันมาตลอดและคูรุรุขอให้ซาบุโร่ช่วยตามหาพรรคพวกให้ซึ่งนั่นก็คือพวกเคโรโระไงล่ะซาบุโร่ก็หาจนเจอ และนัทสึมิยังแอบชอบซาบุโร่อยู่พอคูรุรุเจอเพื่อนซาบุโร่ก็ให้คูรุรุมาอยู่กับเพื่อนคูรุรุจึงสร้างอาวุธสุดท้ายให้นั่นก็คือรังสีคูรุรุ ซึ่งจะครอบร่างกายของซาบุโร่ไว้เพื่อป้องกันอันตรายแต่สามารถปิดรังสีคูรุรุได้ ซาบุโร่มีบุญคุณกับสิบเอกคูรุรุถึงอย่างนี้จึงได้เป็นคู่หูกันและซาบุโร่ก็มาเยี่ยมคูรุรุบ่อย ๆ และถือเป็นโอกาสดีของนัทสึมิด้วยที่จะใกล้ชิดกับซาบุโร่
ความสัมพันธ์กับเคโรโระ
สิบเอกคูรุรุมีความสัมพันธ์กับเคโรโระคือเคโรโระจะสั่งให้สิบเอกคูรุรุสร้างของสิ่งประดิษฐ์เพื่อแก้แค้นนัทสึมิ แต่บางทีคูรุรุไม่สร้างให้เพราะเห็นแก่ฮินาตะ อากิจึงไม่ยอม เคโรโระจึงคิดจะขโมยสิ่งของของคูรุรุไปประกอบเองแต่คูรุรุรู้จึงลงโทษเคโรโระให้ห้ามจับกันพลาทั้งอาทิตย์ เคโรโระจึงต้องยอมเพราะเวลาสิบเอกคูรุรุโกรธจะน่ากลัวมากจึงไม่กล้าหือด้วยแต่สิบเอกคูรุรุก็ชอบทำตัวเป็นที่น่ารังเกียจของสังคมไม่มีใครอยากจะคบด้วย แต่อย่างไรก็ตามเคโรโระมักจะพึ่งพาคุรุเสมอ ถึงแม้บางครั้งก็ไม่เต็มใจช่วยก็ตาม
จุดอ่อน
สิบเอกคูรุรุมีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง ก็คือการมองของแองโกล โมอา (มัวร์)ซึ่งเป็นการมองแบบสาวน่ารักและใสซื่อบริสุทธิ์ที่ทำให้จิตใจคูรุรุที่เจ้าเลห์ดำมืดรู้สึกหดหู่จนทนไม่ได้ ซึ่งเกิดขึ้นตอนที่สิบเอกคูรุรุได้ออกอาละวาดในบ้านของฮินาตะ เช่น กลั่นแกล้งสองพี่น้องฮินาตะ หรือติดตั้งเลเซอร์ไว้ในปืนกันพลาของสิบโทเคโรโระ จนไปโดนกันพลาตัวอื่น เป็นต้น ทำให้บรรดาเพื่อนๆต้องเข้าไปเคลียร์กับสิบเอกคูรุรุที่ห้องทำงาน แต่ก็ไม่มีใครสามารถเข้าไปคุยหรือเจรจากับสิบเอกคูรุรุได้เลย ยกเว้นมัวร์
อาร์มาดาสเปน
กองเรืออาร์มาดา เกิดขึ้นในยุคสมัยของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน โดยเป็นกองเรือที่ถูกเรียกว่าแข็งแกร่งที่สุดเก่งที่สุด ถูกสร้างขึ้นเพื่อเตรียมบุกชิงราชบัลลังก์อังกฤษเนื่องจากพระเจ้าฟิลิปเปที่ 2 ผู้เป็นคริสเตียนนิกายโรมันคาทอลิก ทรงเห็นว่าสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบทที่ 1 ผู้ปกครองอังกฤษในขณะนั้น ซึ่งพระนางทรงเป็นคริสเตียนนิกายโปรเตสแตนต์ ไม่คู่ควรกับราชบัลลังก์อังกฤษที่สมควรจะมีไว้สำหรับเชื้อพระวงศ์ที่เป็นโรมันคาทอลิกเท่านั้น แต่เหตุผลที่พระเจ้าฟิลิปเปนำมาอ้างก็คือโจรสลัดอังกฤษปล้นเรือสินค้าของสเปนหลายครั้ง ทำให้สเปนต้องทำการตอบโต้อังกฤษ ในการนี้กองเรืออาร์มาดาได้ยกพลไปบุกอังกฤษถึงสองครั้งแต่ก็พ่ายแพ้ทั้งสองครั้ง
ลำดับเหตุการณ์
เมื่อสิ้นสุดรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ผู้ซึ่งได้ทำการฟื้นฟูอิทธิพลของนิกายโรมันคาทอลิกในอังกฤษและนอกจากนี้พระนางยังเป็นพระมเหสีในพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน ทำให้พระนางเอลิซาเบทได้ขึ้นครองราชสมบัติต่อจากพระนางแมรี แต่พระนางเอลิซาเบททรงเป็นโปรเตสแตนต์ ด้วยเหตุผลนี้ทำให้พระเจ้าฟิลิปเปที่ 2 ทรงไม่พอพระทัยที่อังกฤษจะกลายไปเป็นพวกโปรเตสแตนต์ พระเจ้าฟิลิปเปที่ 2 จึงทรงตัดสินพระทัยให้สร้างกองเรืออาร์มาดาขึ้นเพื่อทำการบุกอังกฤษ
จอห์น แมคเคน
จอห์น ซิดนีย์ แมคเคน ที่ 3 (John Sidney McCain III; 29 สิงหาคม ค.ศ. 1936 - 25 สิงหาคม ค.ศ. 2018) เป็นสมาชิกของวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนาต่อเนื่องตั้งแต่ปี 1987 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี 2018 และเป็นตัวแทนพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2008
อาร์มาดาสเปน
ลำดับเหตุการณ์
การโต้กลับของอังกฤษในปีเดียวกันภายใต้การนำของ ฟรานซิส เดรก (Francis Drake) โดยการชิงบุกก่อนที่ทัพเรืออาร์มาดาจะเคลื่อนขบวน ซึ่งทัพเรือของอังกฤษยกกองทัพไปทำลายเสบียงและสัมภาระของทัพเรืออาร์มาดาเสียหายหลายพันตันและยึดแหลมวินเซนต์กับอ่าวลิสบอนไว้ชั่วคราว ก่อนกลับอังกฤษยังยึดเรือสเปนลำหนึ่งพร้อมด้วยทรัพย์สิน 114,000 ปอนด์ไปด้วย
จอห์น แมคเคน
ประวัติ
ทั้งปู่และพ่อของแมคเคนนั้นเป็นพลเรือเอกของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา แมคเคนยังเคยเข้าศึกษาในโรงเรียนนายเรือแอนนาโปลิสแห่งสหรัฐอเมริกาอีกด้วย และจบการศึกษาด้วยอันดับเกือบท้ายสุดของห้องในปี 1958 ต่อมา แมคเคนได้มาเป็นนักบินเครื่องบินจู่โจมจากเรือบรรทุกเครื่องบิน ได้มีส่วนร่วมในสงครามเวียดนาม จนเกือบเสียชีวิตในสมรภูมิในปี 1967 จากเหตุการณ์ Forrestal fire จากนั้น ในระหว่างการปฏิบัติภารกิจทิ้งระเบิดในเวียดนามเหนือช่วงปลายปี 1967 นั้น เขาถูกยิงและได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาตกเป็นเชลยศึกของฝ่ายตรงข้ามเป็นเวลากว่า 5 ปีครึ่ง แถมยังได้รับความทุกข์ทรมาน ก่อนจะถูกปล่อยตัวในปี 1973 หลังจากสหรัฐอเมริกาได้มีการลงนามสงบศึกที่กรุงปารีส
อาร์มาดาสเปน
ลำดับเหตุการณ์
ในปี ค.ศ. 1588 สเปนจัดทัพเรืออาร์มาดาขึ้นมาใหม่ได้สำเร็จ ประกอบด้วยเรือ 350 ลำจากสเปน 80 ลำจากเวนิสและเจนัวอิตาลี ทหาร 12,000 คน จากการสนับสนุนของอิตาลี และสมเด็จพระสันตะปาปาในฐานะที่รบเพื่อโรมันคาทอลิก (สำนักวาติกัน) เพิ่มเติมอีก 6,000 คน จากการสนับสนุนของพ่อค้าสเปนอีก 12,000 คน และที่ขุนนางสเปนช่วยกันสมทบ รวมแล้วมีเรือรวมเรือรบและเรือเสบียง 450 ลำ กับทหารและลูกเรืออีก 30,000 คน โดยการนำท่านดยุคแห่งปาร์มา และ สิโดเนียดยุคแห่งเมดินา เป็นผู้บังคับบัญชากองเรือในขณะนั้น เอกสารประวัติศาสตร์บางชิ้นระบุว่าทัพเรือสเปนมีเรือรบขนาดใหญ่ประสิทธิภาพสูง บรรทุกลูกเรือ 20,000 คน แล่นออกจากสเปนแล้วขึ้นไปรับทหารอีก 17,000 คน ของดยุคแห่งปาร์มาที่เนเธอร์แลนด์ โดยมีสิโดเนียดยุคแห่งเมดินาเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองเรืออาร์มาดาทั้งหมด
จอห์น แมคเคน
ประวัติ
ต่อมาแมคเคนลาออกจากกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาในปี 1981 และย้ายภูมิลำเนาไปอยู่ที่แอริโซนาก่อนจะหันไปเล่นการเมือง ในปี 1982 เขาชนะการเลือกตั้งและได้รับตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนา หลังจากรับตำแหน่งได้ 2 ปีนั้น เขาได้รับเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐอเมริกาจากรัฐแอริโซนาในปี 1986 และได้ชนะการเลือกตั้งอีกครั้งในปี 1992, 1998 และปี 2004 โดยทั่วไปแล้ว เขาเป็นนักอนุรักษนิยมชาวอเมริกันคนหนึ่งเลยทีเดียว เขามีชื่อเสียงมาจากการเป็นผู้ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดในทางการเมือง ด้วยความตั้งใจที่จะท้าทายความเชื่อดั้งเดิมของพรรคริพับลิกันในเรื่องของผลประโยชน์บางข้อ หลังจากรอดจากกรณีอื้อฉาว มาได้ เขาก็ได้รณรงค์ให้มีการปฏิรูปทางการเงิน อันเป็นหนึ่งในความตั้งใจของเขา จนในที่สุดได้นำไปสู่การปฏิรูป ในปี 2002 ได้ในที่สุด
อาร์มาดาสเปน
ลำดับเหตุการณ์
วันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1588 กองเรืออาร์มาดาแล่นออกจากท่าลิสบอน ซึ่งในวันที่ 31 กรกฎาคม ทัพเรือทั้งสองปะทะกันเป็นครั้งแรก โดยกองทัพเรืออังกฤษไล่ตีสเปนไปไปตามช่องแคบและสามารถยึดเรือสเปนได้สองลำ ชัยชนะครั้งแรกเป็นของอังกฤษ ต่อมาในวันที่ 7 สิงหาคม ทัพเรืออังกฤษ และ กองเรืออาร์มาดาได้ต่อสู้กัน แต่เรืออังกฤษทำการบรรทุกเชื้อเพลิงไว้แล้วเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดานจากนั้นจุดเพลิงเผาให้วอดแล้วพุ่งชนกองเรือของสเปน ทำให้เกิดการระเบิดขึ้นและกองเรือของสเปนเกิดความหวาดกลัว ทำให้กองเรือของสเปนต่างถ่อยร้นทำให้กองเรือสเปนแตกพ่าย และนั้นคือจุดจบของกองเรืออาร์มาดาของสเปน
จอห์น แมคเคน
ประวัติ
แมคเคนได้ลงสมัครชิงตำแหน่งตัวแทนพรรครีพับลิกัน เพื่อสมัครเข้ารับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2000 แต่พ่ายให้กับจอร์จ ดับเบิลยู บุช ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา และในปี 2008 นั้น เขากลับมาลงสมัครอีกครั้งและเป็นตัวเต็งว่าจะได้เป็นตัวแทนของพรรครีพับลิกันในการเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งนี้ มีคู่แข่งคนสำคัญคือ รอน พอล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐเท็กซัส แมคเคนได้เดเลเกตเพียงพอที่เป็นตัวแทนจากพรรครีพับลิกันในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2008
ถึงแก่อสัญกรรม​
แมคเคน ถึงแก่อสัญกรรมด้วยโรคมะเร็ง เมื่อวันที่​ 26​ สิงหาคม​ ค.ศ.2018 ด้วยสิริอายุรวม 81 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น
19362018
บางปู
thumb|บางปู thumb|ศูนย์ศึกษาธรรมชาติกองทัพบกบางปู บางปู หรือ สถานตากอากาศบางปู ในชื่ออย่างเป็นทางการ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในแบบพักผ่อนตากอากาศทางชายทะเลด้านอ่าวไทยที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของประเทศไทย บางปูได้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2480 ตามดำริของ จอมพลแปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น มีพื้นที่ทั้งหมด 639 ไร่
ต่อมาจึงได้สร้างสะพานขึ้นมา ชื่อ "สะพานสุขตา" สะพานสุขตาถือได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของสถานพักผ่อนตากอากาศแห่งนี้ ซึ่งในเวลาต่อมาสะพานสุขตา ได้มีการสร้างเป็นอาคารขึ้นมาในปลายสะพาน ในชื่อ "ศาลาสุขใจ" ปัจจุบันเป็นร้านอาหาร และเป็นที่นัดพบของผู้สูงอายุ สำหรับกิจกรรมเต้นลีลาศ ทุกวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 16.00 น.
สถานตากอากาศบางปูตั้งอยู่ที่ ถนนสุขุมวิท กิโลเมตรที่ 37 ตำบลบางปูใหม่ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ จึงทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้กรุงเทพมหานคร เป็นสถานที่ท่องเที่ยวและพักผ่อนที่ได้รับความนิยมอย่างมากของวัยรุ่นคนหนุ่มสาวในยุคก่อน นอกจากนี้แล้ว บางปูยังถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวและดูนกที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับนกนางนวล ที่อพยพหนีหนาวจากไซบีเรียมาในช่วงต้นฤดูหนาวของทุกปี โดยมีจำนวนนกไม่ต่ำกว่า 5,000 ตัวในแต่ละปี และมีจำนวนนกกว่า 200 ชนิดที่อาศัยอยู่ ณ ที่นี่
ดินแดนครัสโนดาร์
ดินแดนครัสโนดาร์ (Краснода́рский край) เป็นหนึ่งในหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย (ดินแดน) ในเขตสหพันธ์ใต้ เมืองหลวงคือ ครัสโนดาร์ ถือเป็นหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซียที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 โดยมีประชากร 5,226,647 คน (ค.ศ. 2010)
เครื่องยนต์ฮอนด้า H
เครื่องยนต์ H ของฮอนด้าผลิตในปี ค.ศ. 1991 (พ.ศ. 2534) ออกมาเป็นทางเลือกกับเครื่องยนต์รุ่น B แม้เครื่องยนต์ทั้งสองรุ่นจะมีการพัฒนาไปใช้ VTEC แต่เครื่องยนต์ H จะให้แรงบิดสูงตั้งแต่รอบต่ำจนถึงรอบสูง เพราะมีช่วงชักของลูกสูบสั้นกว่าหากเปรียบเทียบกับเครื่องยนต์รุ่น B เครื่องยนต์รุ่น H ผลิตมาทั้งหมดสองรุ่น คือ H22A และ H23A แรงม้าตั้งแต่ 158–220 แรงม้า รถที่ติดตั้งเครื่องยนต์รุ่นนี้ได้แก่ รถยนต์ยี่ห้อฮอนด้ารุ่น Prelude, Accord, Accord Wagon  ก่อนที่จะถูกทดแทนด้วยรุ่น K ในปี ค.ศ. 2002 นอกจากรถยนต์ของฮอนด้าเอง เครื่องยนต์รุ่นนี้ยังติดตั้งในรถยนต์ยี่ห้อ Rover รุ่น 623i
รุ่นต่าง ๆ
H23A รุ่นติดตั้ง VTEC ขนาดความจุ 2258 ซีซี อัตราส่วนกำลังอัด 10.6:1 ขนาดกระบอกสูบและช่วงชัก 87.0×95.0 มม. ให้กำลัง 200 แรงม้า ออกจำหน่ายระหว่างปี ค.ศ. 1999–2002
Nepenthes madagascariensis
Nepenthes madagascariensis เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นเมืองหนึ่งในสองชนิดของประเทศมาดากัสการ์ อีกชนิดคือ N. masoalensis
จังเกิล
จังเกิล (jungle music) เป็นดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ประเภทหนึ่งที่มีความใกล้เคียงกับดนตรีดรัมแอนด์เบส ได้รับอิทธิพลจาก เบรกบีตฮาร์ดคอร์ เทคโน และ เร็กเก/ดั๊บ/แดนซ์ฮอลล์ มีลักษณะจังหวะเบรกบีตที่รวดเร็ว (ความเร็วอยู่ระหว่าง 150–200 bpm) กับดั๊บเร็กเกไลน์เบสพร้อมกับหนักในการใช้ลูป แซมเพิล และเอฟเฟกต์สังเคราะห์ ด้วยการเปลี่ยนเสียงรัวสแนร์ที่มักใช้ในโอลด์สคูลจังเกิล จังเกิลเป็นแนวเพลงที่มาก่อนดรัมแอนด์เบส แนวเพลงรู้จักกันทั่วไปของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์
พิพิธภัณฑ์แกรนด์อียิปต์
พิพิธภัณฑ์แกรนด์อียิปต์ (المتحف المصري الكبير al-Matḥaf al-Maṣriyy al-Kabīr; Grand Egyptian Museum) คือพิพิธภัณฑ์โบราณคดีที่กำลังก่อสร้างในเมืองกีซา ประเทศอียิปต์ เมื่อสร้างเสร็จจะเป็นพิพิธภัณฑ์โบราณคดีที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนพื้นที่ประมาณ 480,000 ตร.ม. ห่างจากมหาพีระมิดแห่งกีซาราว 2 กิโลเมตร สำหรับจัดแสดงโบราณวัตถุของอารยธรรมอียิปต์โบราณ ซึ่งรวมถึงสิ่งของที่ขุดค้นได้จากหลุมพระศพของฟาโรห์ตุตันคาเมนทั้งชุด ซึ่งหลายชิ้นเป็นการจัดแสดงเป็นครั้งแรก
การจัดแสดง
นิทรรศการจะครอบคลุมพื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของพื้นที่พิพิธภัณฑ์ทั้งหมดที่แสดงโบราณวัตถุราว 50,000 ชิ้น จุดน่าสนใจคือการจัดแสดงครั้งแรกอย่างเต็มรูปแบบของวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากสุสานขฟาโรห์ตุตันคามุน (เควี 62) ประกอบด้วยสิ่งของทั้งหมดประมาณ 5,000 ชิ้น และของที่ย้ายจากพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร พิพิธภัณฑ์ในลักซอร์ มินยา โซฮัก อัสยูต เบนิ ซูเอฟ ฟายุม เดลต้า และอเล็กซานเดรีย
โซล เมโทร
โซล เมโทร เป็นหนึ่งในบริษัทที่ดำเนินการรถไฟใต้ดินโซล (เฉพาะสาย 1-4)
เซาเทิร์นโรดีเชีย
เซาเทิร์นโรดีเชีย (Southern Rhodesia) เป็นชื่อของอาณานิคมปกครองตนเองของอังกฤษ ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำลิมโปโปกับสหภาพแอฟริกาใต้ พื้นที่ซึ่งเซาเทิร์นโรดีเชียครอบครองอยู่ถูกเรียกว่า "ซิมบับเว" มาตั้งแต่ พ.ศ. 2523 หลังการประกาศอิสรภาพฝ่ายเดียวเมื่อ พ.ศ. 2508 ประเทศดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "โรดีเชีย" จนถึง พ.ศ. 2522 เมื่อโรดีเชียสถาปนาตนเองใหม่ภายใต้การถือเสียงข้างมากเป็นเกณฑ์เป็นรัฐ "ซิมบับเวโรดีเชีย" ซึ่งไม่ได้รับการรับรอง ก่อนจะย้อนมาเป็นสถานะอาณานิคมโดยความตกลงแลงคัสเตอร์ในเดือนธันวาคม และกลายมาเป็นรัฐซิมบับเวซึ่งได้รับการรับรองในเดือนเมษายน พ.ศ. 2523 มีการใช้นโยบายการทำให้เป็นแอฟริกา (Africanization) ไม่นานหลังจากนั้น โดยมีเป้าหมายเพื่อแทนที่ร่องรอยของอังกฤษ โรดีเชีย และการปกครอง กฎหมาย ทรัพย์สิน และการตั้งชื่อแบบคนขาวในอดีต ด้วยทางเลือกซึ่งถูกมองว่าพื้นเมืองกว่า
ชาตรามือ
ชาตรามือ เป็นผลิตภัณฑ์ชาไทย ของบริษัท สยาม เอฟ บี โปรดักส์ จำกัด สินค้าภายใต้แบรนด์ชาตรามือมีทั้ง ชาแดง ชาเขียว ชาอูหลง ชากุหลาบ ฯลฯ และยังเปิดร้านจำหน่ายในชื่อร้าน ชาตรามือ
ประวัติ
ต้นตระกูลของดิฐพงศ์ เรืองฤทธิเดช ได้เข้ามาไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2468 ได้จัดตั้งร้านชาจีนที่ชื่อ Lim Meng Kee บริเวณแยกเฉลิมบุรี บนถนนเยาวราช โดยนำผลิตภัณฑ์ชานำเข้าจากประเทศจีน แต่ชาจีนร้อนไม่ได้รับความนิยมเนื่องจากประเทศไทยมีภูมิอากาศร้อน จึงได้นำเข้าชาแดงเพื่อนำมาทำชานม และชาดำไทยที่ใส่น้ำแข็งลงไป ที่รู้จักในชื่อ ชาเย็น จนในปี พ.ศ. 2488 จึงได้เริ่มชายี่ห้อ ชาตรามือ เริ่มปลูกชาเองที่เชียงราย โดยตั้งโรงงานอยู่ที่กรุงเทพ
ต่อมาดิฐพงศ์ได้สืบทอดกิจการชาตรามือจากพ่อ จัดตั้งบริษัท สยาม เอฟ บี โปรดักส์ จำกัด เมื่อปี 2537 ที่ทำออกมาในรูปแบบของผลิตภัณฑ์ชาบรรจุกระป๋อง และต่อมารุ่นที่ 3 คือ พราวนรินทร์ เรืองฤทธิเดช ในปี พ.ศ. 2561 ออกผลิตภัณฑ์ ชากุหลาบ และซอฟต์เสิร์ฟรสชาติต่าง ๆ อย่างไอศกรีมชาไทย
การตลาด
ชาตรามือมีส่วนแบ่งของตลาดชาไทยถึง 70-80% ของทั้งประเทศ จากข้อมูลปี พ.ศ. 2562 มีสาขา 92 สาขาทั่วประเทศไทย แบ่งเป็น 60 สาขาในกรุงเทพฯ และ 32 สาขาในหัวเมืองใหญ่ ได้แก่ 10 สาขาในภาคเหนือ, 11 สาขาในภาคอีสาน, 7 สาขาในภาคตะวันออก และ 4 สาขาในภาคใต้ โดยทุกสาขาเป็นการลงทุนเองของทางบริษัท และยังมีสาขาในมาเลเซีย 11 สาขา ช่วงกลางปี 2560 เปิดสาขาเกาหลีใต้เป็นสาขาแรก ในปี 2562 เปิดสาขา ย่าน Causeway Bay ที่ฮ่องกง และสาขาในประเทศอื่นอย่าง พม่า, สิงคโปร์, บรูไน, กัมพูชา และประเทศจีน
ชาตรามือยังมีลูกค้าอย่าง คาเฟ่ อเมซอน ที่สั่งซื้อครั้งละ 88.5 ตันต่อเดือน ชาตรามือยังส่งออกไปยังประเทศแถบอาเซียน อย่าง สิงคโปร์ อินโดนีเซีย กัมพูชา และจีน บริษัทมีรายได้จากชาปรุงสำเร็จ 40% ชาเขียวปรุงสำเร็จ 40% ผลิตภัณฑ์อื่น 20% สัดส่วนจำหน่ายในประเทศ 60% และส่งออกต่างประเทศ 40%
Nepenthes albomarginata
Nepenthes albomarginata หรือ White-Collared Pitcher-Plant, เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นเมืองของเกาะบอร์เนียว, มาเลเซียตะวันตก, และ เกาะสุมาตรา ชื่อ albomarginata มาจากภาษาละตินจากคำว่า albus (ขาว) และ marginatus (ขอบ) ซึ่งหมายถึงขอบขนสีขาวซึ่งเป็นลักษณะพิเศษในหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
Nepenthes albomarginata เป็นไม้เลื้อยไต่ ลำต้นอาจยาวถึง 4 ม.มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5 มม. ปล้องเป็นทรงกระบอกเมื่อตัดขวาง ยาว 15 ซม.
ใบคล้ายแผ่นหนัง แผ่นใบรูปใบหอก ยาว 25 ซม.กว้าง 2 ซม. ปลายแหลม ฐานสอบเรียวเล็กน้อย หุ้มลำต้น ใบในหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้มีลักษณะพิเศษคือไม่มีก้านใบ เส้นใบตามยาวไม่ชัดเจน สายดิ่งยาว 20 ซม.
หม้อล่างและหม้อใบกระจุกป่องที่ฐานประมาณหนึ่งในสามของความสูง และเป็นทรงกระบอกในส่วนที่เหนือขึ้นมา หม้อมีขนาดเล็ก 15 ซม.กว้าง 4 ซม.มีปีกตะเข็บหนึ่งคู่กว้าง 5 มม.ที่ด้านหน้าของหม้อ ปากกลมเฉียงไปด้านหลังเล็กน้อย เพอริสโตมทรงกระบอกเมื่อตัดขวาง กว้าง 2 มม.มีฟันไม่แยก มีแถบขนสั้นสีขาวใต้เพอริสโตม ถึงแม้ว่าจะหายไปเมื่อหม้อดักจับปลวกได้ มีต่อมปกคลุมที่ผิวภายในบริเวณส่วนที่ป่อง ฝากึ่งรูปวงกลม ไม่มีรยางค์ มีเดือยเดี่ยว (ยาว ≤3 มม.) ใกล้ฐานฝา
หม้อบนคล้ายหม้อล่าง เป็นรูปทรงกระบอก-รูปกรวย ปีกลดรูปลงเหลือแค่สัน
Nepenthes albomarginata มีช่อดอกแบบกระจะ ช่อดอกเพศผู้จะยาวกว่า ก้านช่อดอกยาว 25 ซม.ขณะที่แกนกลางยาวถึง 40 ซม. ก้านดอกย่อยมีหนึ่งถึงสองดอก ยาว 30 มม. ไม่มีใบประดับ กลีบเลี้ยงรูปไข่กลับถึงรูปขอบขนาน ยาว 4 มม.
มีสิ่งปกคลุมหนาแน่นเกือบทุกส่วน เป็นขนรูปดาวสั้นสีขาว ใต้แผ่นใบปกคลุมด้วยขนยาวหนาแน่น
นิเวศวิทยา
Nepenthes albomarginata เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่มีการกระจายพันธุ์กว้าง พบในบอร์เนียว, มาเลเซียตะวันตก, และสุมาตรา พบที่ระดับความสูง 0 ถึง 1000 ม.จากระดับน้ำทะเล
ทั่วไปจะพบในป่าฝนเขตร้อน (Kerangas forest) แต่ก็มีรายงานว่าพบตามพื้นดินในทุ่งโล่งบนเนิน ขึ้นบนดินที่เกิดจากต้นไม้ในหนองที่ทับถมกัน และหินปูน
ญาติใกล้ชิด
ในปี ค.ศ. 2001 ชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) ได้ทำการวิเคราะห์ลำดับชั้นบนพื้นฐานของการวิวัฒนาการชาติพันธุ์ของ หม้อข้าวหม้อแกงลิง บนเกาะสุมาตราและเพนนิซูล่า มาเลเซีย โดยใช้รูปร่างลักษณะ 70 ลักษณะของอนุกรมวิธาน ตามส่วนของแผนภาพวิวัฒนาการชาติพันธุ์ที่ได้ แสดงในส่วนของ "เครือบรรพบุรุษที่ 6 (Clade 6)" มีส่วนคล้ายคลึงเพียง 50% ส่วน N. angasanensis และ N. mikei มีส่วนคล้ายคลึงถึง 79%
N. albomarginata × N. northiana
Nepenthes × cincta เป็นพืชที่พบได้ยากเนื่องจากการกระจายตัวของ N. northiana นั้นพบแค่เพียงไม่กี่แห่งใน เบา รัฐซาราวัก บนหินปูน
ลักษณะพิเศษของ N. albomarginata โดดเด่นมาในลูกผสมนี้ เพอริสโตมกว้างของ N. northiana นั้นหายไป หม้อรูปกรวย สีครีมถึงม่วงเข้ม มีจุดแดงหรือดำ
N. albomarginata × N. reinwardtiana
หม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้พบในบอร์เนียวและสุมาตรา ตัวอย่างถูกเก็บโดยไซเกะโอะ คุระตะ (Shigeo Kurata) ใน เกนูกัต (Kenukat), กาลีมันตัน ตะวันตก, ในปี ค.ศ. 1981 คุระตะจำแนกลูกผสมนี้ในปีถัดมา
ยัน ลีเฟินส์
ยัน ลีเฟินส์ (Jan Lievens; 24 ตุลาคม ค.ศ. 1607 – 4 มิถุนายน ค.ศ. 1674) เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในช่วงยุคทองของเนเธอร์แลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เขามักจะมีชื่อเกี่ยวพันกับแร็มบรันต์เพราะมีลักษณะการเขียนภาพที่คล้ายคลึงกัน ยัน ลีเฟินส์ฝึกงานเบื้องต้นกับปีเตอร์ ลัสต์มันอยู่สองปี ก่อนที่จะมาเป็นจิตรกรอิสระเมื่ออายุได้ 14 ปีที่เมืองไลเดิน ลีเฟินส์มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์และภาพเหมือน
ลีเฟินส์เกิดเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1607 ที่เมืองไลเดินในภูมิภาคฮอลแลนด์ของสาธารณรัฐดัตช์ และเสียชีวิตเมื่อราววันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1674 ที่เมืองอัมสเตอร์ดัมในภูมิภาคฮอลแลนด์เช่นกัน
สมุดภาพ
1607 1674
โรงเรียนปัว
โรงเรียนปัว (อังกฤษ : Pua School ; อักษรย่อ : ปว., PUA.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ ประเภทโรงเรียนประจำอำเภอ จัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา และเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School) สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาน่าน ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 266 หมู่ 8 ถนนวรนคร ตำบลปัว อำเภอปัว จังหวัดน่าน เปิดทำการสอนตั้งแต่วันที่
ประวัติ
โรงเรียนปัว เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา แบบสหศึกษา ประจำอำเภอปัว ตั้งอยู่เลขที่ 266 หมู่ที่ 8 ตำบลปัว อำเภอปัว จังหวัดน่าน เปิดการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 โดยอาศัยอาคารเรียนของโรงเรียนบ้านปรางค์ปราสาท (โรงเรียนบ้านปรางค์ปัจจุบัน) ซึ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ มีครู 2 คน นักการภารโรง 1 คน นักเรียน 35 คน ต่อมาจึงย้ายทำการเรียนการสอน ณ สถานที่ปัจจุบัน ซึ่งได้รับความอุปถัมภ์จากข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน ในเขตอำเภอปัวร่วมกันซื้อที่ดินประมาณ 17 ไร่ และซื้อมาเพิ่มเติมต่อมา ปัจจุบันมีพื้นที่ทั้งหมด 67 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา
เมื่อปี พ.ศ. 2534 โรงเรียนปัวได้รับผิดชอบดูแล โรงเรียนศรัทธาศิลาเพชรรังสรรค์ อำเภอปัว จังหวัดน่าน เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2534 โดยมีท่านผู้อำนวยการประพันธ์ พันธุปาล ผู้อำนวยการโรงเรียนปัว เป็นผู้ดูแลบริหารงานในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2534 มีนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 167 คน จนถึงในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2534 ทางกรมสามัญศึกษาจึงได้แต่งตั้งผู้บริหารและครูอาจารย์เข้ารับผิดชอบมาจนถึงปัจจุบัน
โรงเรียนปัว เป็นโรงเรียนที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติ มีสภาพเป็นที่ราบด้านหน้าติดถนนวรนคร ส่วนพื้นที่ด้านหลังติดกับถนนน่าน-ทุ่งช้าง โดยมีสภาพเป็นเนินเขากับธรรมชาติที่เต็มไปด้วยป่าไม้ที่ต้องอนุรักษ์เพื่ออนุชนรุ่นหลังได้ศึกษาเล่าเรียนต่อไป
ปัวปริทัศน์
ปัวปริทัศน์ หรืองาน Open School เป็นงานที่ทางโรงเรียนปัวจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี ถือว่าเป็นงานใหญ่ระดับอำเภอเลยทีเดียว โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการแสดงศักยภาพด้านการเรียนการสอน ด้านวิชาการ ด้านกีฬา ด้านดนตรี ฯลฯ ให้กับประชาชนภายนอกได้รับรู้ ในงานจะมีการจัดแสดงผลงานในด้านต่างๆของแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้ และฝ่ายงานต่างๆของทางโรงเรียน โดยจะมีผู้ปกครอง ครู อาจารย์ นักเรียนจากโรงเรียนอื่นๆ ประชาชน รวมถึงผู้ที่สนใจ เข้ามาเยี่ยมชมผลงานของทางโรงเรียนเป็นจำนวนมาก ซึ่งนักเรียนโรงเรียนปัวจะจัดซุ้มแสดงผลงานในจุดต่างๆของโรงเรียน และในงานปัวปริทัศน์จะมีโครงการทดสอบความรู้ทางวิชาการสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา ชื่อว่า "สอบวัดความรู้เชิดชูสถาบัน" ซึ่งคุณครูในโรงเรียนระดับประถมศึกษานิยมพานักเรียนมาทำการทดสอบในโครงการนี้ ทั้งโรงเรียนในเขตอำเภอปัว และโรงเรียนในเขตอำเภอใกล้เคียง เพื่อเป็นการสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียน โดยทางโรงเรียนปัวจะทำการทดสอบและรวบรวมคะแนน แล้วจัดเรียงลำดับคะแนนที่นักเรียนสอบได้ทั้งหมดจากมากไปหาน้อย และทางโรงเรียนปัวจะมอบประกาศนียบัตรให้กับทางโรงเรียนและนักเรียนที่ทำคะแนนได้มากเป็นอันดับต้นๆด้วย
รายชื่อหนังสือแปล
รายชื่อหนังสือแปล
ชื่อหนังสือหรือชื่อชุดหนังสือฉบับแปล {ชื่อหนังสือต้นฉบับ หรือชุดหนังสือต้นฉบับ (ถ้ามี), ชื่อหนังสือหรือชื่อเล่มแรกหรือเล่มดังในชุด} - ผู้แต่ง1, ผู้แต่ง2(ถ้ามี),... - ผู้แปล1, ผู้แปล2(ถ้ามี),... - จำนวนหนังสือในชุด (ถ้ามี)
ไฮยาซินธ์
ไฮยาซินธ์ อาจจะหมายถึง
กลอร์ฟินเดล
กลอร์ฟินเดล (Glorfindel) เป็นตัวละครสมทบในปกรณัมของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ที่ปรากฏอยู่ในนิยายสองชุดคือ ซิลมาริลลิออน และ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ โดยแม้จะมีการกล่าวถึงเพียงเล็กน้อยในนิยายทั้งสอง แต่บทบาทของเขานับว่าส่งผลต่อเนื่องต่อตัวละครหลักอย่างสูง
ความหมายของชื่อ
ชื่อของกลอร์ฟินเดล เป็นภาษาโนลโดริน (ยุคที่สามคือ ภาษาซินดารินตะวันตก) มีความหมายว่า ‘เกศาทอง’ อันเป็นการสะท้อนถึงลักษณะเด่นของเขาที่มีเรือนผมสีทอง
แม้ว่ากลอร์ฟินเดลจะเป็นเอลฟ์ชาวโนลดอร์ แต่ก็เชื่อกันว่าเขาคงมีสายเลือดของชาววันยาร์ปะปนอยู่ ทั้งนี้เนื่องจากชาวโนลดอร์โดยปกติจะมีผมสีเข้ม ขณะที่ชาววันยาร์จะมีผมสีบลอนด์ทอง และหากมีการสมรสข้ามเผ่าพงศ์กัน ก็จะเกิดผมสีบลอนด์ในสายตระกูลของทายาทคนใดคนหนึ่งได้ ดังเช่นกรณีของฟินาร์ฟิน โอรสองค์ที่สามของฟินเวที่กำเนิดจากอินดิส ชายาองค์ที่สองชาววันยาร์ ฟินาร์ฟินมีผมสีทองเหมือนมารดา อีกทั้งทายาทในสายตระกูลของเขาบางคน คือฟินร็อดกับกาลาเดรียล ก็มีผมสีทองเช่นกัน
เดิมทีเขามีชื่อเป็นภาษาเควนย่าว่าลอเรฟินดิล (Laurefindil) กลอร์ฟินเดลเป็นการแปลมาในภาษาซินดาริน
นอกจากนี้ บ้างก็เชื่อว่ากลอร์ฟินเดลอาจมีเชื้อสายเกี่ยวข้องกับสายราชวงศ์ด้วยก็ได้ เนื่องจากในลอร์ดออฟเดอะริงส์กล่าวถึงกลอร์ฟินเดลว่า ‘...พรายสูงศักดิ์จากตระกูลเจ้า (…an elf-lord of the house of princes)’ อีกทั้งฟินเวก็มีธิดาที่กำเนิดจากอินดิสด้วยเช่นกันถึงสององค์ กลอร์ฟินเดลจึงอาจเป็นทายาทจากเจ้าหญิงทั้งสองก็ได้ อย่างไรก็ตาม ไม่มีการระบุไว้แต่อย่างใดโดยเจ.อาร์.อาร์. โทลคีน ทั้งหมดจึงเป็นเพียงข้อสันนิษฐานของนักอ่านเท่านั้น
ใน The Complete Guide to Middle-earth ได้มีการเสนอแนะว่ากลอร์ฟินเดลอาจเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลฟินาร์ฟิน
กลอร์ฟินเดลแห่งกอนโดลิน
กลอร์ฟินเดลเป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกในเรื่อง การล่มสลายของกอนโดลิน (the Fall of Gondolin) ที่โทลคีนประพันธ์ไว้ตั้งแต่ช่วงปี พ.ศ. 2459 - 2460 ซึ่งเหตุการณ์ในเรื่องนี้กล่าวว่าอยู่ในช่วงยุคที่หนึ่งของโลก
กลอร์ฟินเดลเป็นชาวโนม (โนลดอร์) ที่เดินทางกลับมาจากวาลินอร์สู่มิดเดิลเอิร์ธพร้อมกับทัวร์กอน ผู้ต่อมาเป็นกษัตริย์แห่งกอนโดลิน โดยกลอร์ฟินเดลเป็นหนึ่งในขุนศึกเอกของทัวร์กอน และเป็นผู้นำของตระกูลโกลเดนฟลาวเวอร์
เมื่อครั้งนครกอนโดลินถึงกาลล่มสลาย กลอร์ฟินเดลมีส่วนสำคัญในการช่วยให้เจ้าหญิงอิดริล ทูออร์ และเออาเรนดิล หนีรอดจากนครได้ โดยเขาและผู้คนในสังกัดเท่าที่เหลืออยู่ได้เข้าต้านทานทัพออร์คที่ดักเส้นทางหนี ส่วนกลอร์ฟินเดลก็ต่อสู้กับบัลร็อกร้ายอย่างดุเดือดกล้าหาญ ก่อนที่ทั้งคู่จะจบชีวิตลง ณ ก้นบึ้งอเวจีของช่องเขาคิริธโธโรนัธ
การณรงค์ในครั้งนั้นเป็นที่ขับขานในบทเพลงต่อมาอีกมากมาย อีกทั้งทุกปีก็จะมีพิธีรำลึกถึงวีรกรรมในครั้งนั้นของกลอร์ฟินเดลด้วย ทั้งนี้เพราะเขาเป็นหนึ่งในผู้เป็นที่รักยิ่งของชาวนคร กล่าวกันว่า หลังจากที่พญาอินทรีโธรอนดอร์นำร่างของกลอร์ฟินเดลขึ้นมาจากหุบเหวและฝังร่างของเขาภายใต้กองหินแล้ว ต่อมากลับปรากฏต้นหญ้าและดอกไม้งามสีเหลืองทองขึ้นปกคลุมหลุมศพนั้น สันนิษฐานได้ว่าดอกไม้นั้นคือดอกเซลันดีน (celandine) อันเป็นลวดลายปักบนเสื้อคลุมประจำตัวของกลอร์ฟินเดลนั่นเอง ซึ่งเมื่อใดก็ตามที่มีผู้พบเห็นดอกไม้นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหวนรำลึกถึงเหตุการณ์ยุทธ์ในครั้งนั้น ดอกเซลันดีนจึงเป็นเสมือนดอกไม้ที่รำลึกแห่งวีรกรรมของกลอร์ฟินเดล
กลอร์ฟินเดลแห่งริเวนเดลล์
เมื่อโทลคีนเขียนเรื่องลอร์ดออฟเดอะริงส์ (พ.ศ. 2480-2497) ซึ่งเหตุการณ์ของเรื่องเกิดขึ้นในยุคที่สามของโลก ก็มีนามกลอร์ฟินเดลมาปรากฏอีกครั้งในวรรณกรรมเรื่องนี้ โดยครั้งนี้เขาเป็นหนึ่งในขุนศึกของเอลรอนด์ มนุษย์กึ่งเอลฟ์ ผู้เป็นประมุขแห่งริเวนเดลล์
เมื่อครั้งที่โฟรโดนำแหวนเอกเดินทางมายังริเวนเดลล์ภายใต้การนำทางของสไตรเดอร์ กลอร์ฟินเดลได้เดินทางมาดักระหว่างทางเพื่อให้ความช่วยเหลือ มีคำบรรยายถึงกลอร์ฟินเดลว่า เขาดูราวมีแสงเรื่อเรืองส่องทะลุผ่านอาภรณ์ออกมาจากร่างกาย ซึ่งที่ริเวนเดลล์ แกนดัล์ฟก็กล่าวเกี่ยวกับตัวเขาให้โฟรโดฟังว่า ‘และที่นี่เอง ในริเวนเดลล์ ที่ศัตรูตัวฉกาจของเจ้าอสูรยังคงอยู่ นั่นคือเหล่าพรายเจ้าเอลดาร์ผู้วิเศษจากดินแดนโพ้นทะเล พรายเหล่านี้ไม่กลัวภูตแหวน เพราะผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ย่อมมีชีวิตอยู่ทั้งสองโลกในเวลาเดียวกัน และมีพลังยิ่งใหญ่ทั้งต่อสิ่งที่มองเห็นและมองไม่เห็น’ และ ‘เขาคือผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของเหล่าปฐมชนแห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ เป็นพรายผู้สูงศักดิ์จากตระกูลเจ้า’ และโดยที่กลอร์ฟินเดลเป็นผู้หนึ่งที่ไม่กลัวภูตแหวนเช่นกัน จึงแสดงว่าเขาต้องเป็นเอลดาร์จากโพ้นทะเลมาแต่เมื่อยุคที่หนึ่งเป็นแน่ นอกจากนี้กลอร์ฟินเดลยังได้รับเกียรติอย่างมากจากเอลรอนด์ในการให้เขานั่งเคียงข้างบนโต๊ะอาหารใหญ่ ทั้งยังได้ร่วมในที่ประชุมของเอลรอนด์ด้วย
แม้ว่าในสงครามแหวน กลอร์ฟินเดลจะไม่มีบทบาทร่วมในการรบก็ตาม แต่บทบาทของเขาในยุคที่สามนี้กลับถูกกล่าวไว้ในภาคผนวกของลอร์ดออฟเดอะริงส์ โดยการที่เขาเป็นผู้นำกองผสมของทัพเอลฟ์แห่งริเวนเดลล์ มิธลอนด์ และลอธลอริเอน ในการเข้าโจมตีราชันขมังเวทย์แห่งอังก์มาร์ที่ฟอร์นอร์ส ร่วมกับทัพของเออาร์นัวร์แห่งกอนดอร์ การรบครั้งนี้ราชันขมังเวทย์เป็นฝ่ายพ่ายหนีไป และกลอร์ฟินเดลก็ได้กล่าวคำพยากรณ์ถึงชะตาของราชันขมังเวทย์ไว้ว่า ‘...อวสานของเขายังอยู่อีกยาวไกล และจะไม่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของบุรุษใด’ คำพยากรณ์นี้เป็นจริงในยุคสงครามแหวน ณ ยุทธการทุ่งเพเลนนอร์ เมื่อราชันขมังเวทย์ หรือแท้จริงคือ เจ้าแห่งภูตแหวน ถูกสังหารโดยเมอเรียดอค ชาวฮาล์ฟลิง และเลดี้เอโอวีนแห่งโรฮัน
การคืนชีพ
แม้เมื่อแรกเขียนเรื่องลอร์ดออฟเดอะริงส์จะมีความคลุมเครืออยู่มากว่า กลอร์ฟินเดลแห่งริเวนเดลล์ใช่บุรุษเดียวกันกับกลอร์ฟินเดลแห่งกอนโดลินในตำนานชั้นก่อนหน้าหรือไม่ ทั้งนี้เนื่องจากในลอร์ดออฟเดอะริงส์กล่าวถึงกลอร์ฟินเดลไว้ว่า เขาคือเอลฟ์(พราย)สูงศักดิ์จากแดนโพ้นทะเล ผู้ยิ่งใหญ่ของเหล่าปฐมชน หนึ่งในเอลฟ์ไม่กี่คนที่ไม่กลัวภูตแหวนและสามารถรับมือพวกมันได้ นอกจากนี้โทลคีนยังเคยเขียนเกริ่นไว้ในต้นร่างของลอร์ดออฟเดอะริงส์ เพื่อที่จะผูกเขียนเรื่องราวต่อไปไว้ว่า ‘กลอร์ฟินเดลเล่าถึงเชื้อเครือของเขาในนครกอนโดลิน (Glorfindel tells of his ancenstry in Gondolin)’ ดังที่คริสโตเฟอร์ โทลคีนนำมาแสดงไว้ในหนังสือ Return of the Shadow ซึ่งแสดงนัยในทำนองว่า เขาคือกลอร์ฟินเดลเดียวกันกับบุคคลในตำนานแห่งอดีต อย่างไรก็ตามเนื้อหาในตอนนี้ก็ถูกละทิ้งไป เหลือเพียงข้อความที่คลุมเครือทั้งยังอาจสามารถตีความได้ว่า กลอร์ฟินเดลแห่งริเวนเดลล์อาจเป็นผู้สืบโลหิตของวีรบุรุษแห่งกอนโดลินก็ได้ ด้วย ณ เวลานั้นยังไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับการคืนชีพใหม่ของเอลฟ์ หรือเรื่องการเดินทางสู่มิดเดิ้ลเอิร์ธเป็นคำรบสองของชาวโพ้นทะเล จนกระทั่งท้ายที่สุดโทลคีนจึงได้เขียนบทความอันเกี่ยวกับกลอร์ฟินเดลไว้ว่า
โดยเนื้อความเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นในราว พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนหน้าที่โทลคีนจะเสียชีวิต อันเป็นการแสดงเจตจำนงของผู้ประพันธ์ว่า กลอร์ฟินเดลจากนิยายทั้งสองเรื่องในปกรณัมของท่านนั้น คือบุคคลเดียวกัน
อ้างอิง
Figuren in Tolkiens Welt Lista Calaquendich
ยอตุนน์
ยอตุนน์ (jǫtunn) มีความหมายว่ายักษ์ปรากฏในเทพปกรณัมนอร์ส ยอตุนน์เป็นเผ่าพันธุ์หนึ่งที่แยกจากกลุ่มแอซีร์ (Æsir) และวานีร์ (Vanir)
โอโตโมะ โซริน
โอโตโมะ โซริน เป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในไดเมียวผู้นับถือศาสนาคริสต์ของยุคเซ็นโกคุ
ในอดีตเขามีชื่อเดิมว่า โยชิชิเงะ (ญี่ปุ่น : 義鎮, อังกฤษ : Yoshishige) แต่ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โซริน ในปี ค.ศ.1562 จากนั้นอีก 16 ปีต่อมา เขาได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์ และได้รับชื่อเป็น ดอน ฟรานซิสโก (ドン・フランシスコ)
ความรุ่งเรือง
ในสมัยที่โซรินเป็นไดเมียว ตระกูลโอโตโมะถือได้ว่าเป็นหนึ่งในตระกูลที่ยิ่งใหญ่แห่งเกาะคิวชู เขาเป็นผู้ที่ริเริ่มความสัมพันธ์และการทูตกับต่างประเทศ ในส่วนของการค้าขาย ตระกูลโอโตโมะได้มีรายได้อย่างมหาศาล เนื่องจากแคว้นบุนโงะถือเป็นแหล่งการค้าที่สำคัญ และผลจากการค้าขายและแลกเปลี่ยนซื้อสินค้า ทำให้ตระกูลโอโตโมะมีอาวุธยุทธภัณฑ์จำพวกปืนใหญ่อยู่เป็นจำนวนมาก มีเรื่องเล่าว่าเขาได้ส่งเสริมไมตรีกับกัมพูชาและทำการแลกเปลี่ยนซื้อขายสินค้ากัน ในส่วนของการทูต เขาได้ร่วมมือกับโอมุระ ซุมิทาดะและอาริมะ ฮารุโนบุ ส่งคณะทูตปีเท็นโชไปแสดงความเคารพต่อองค์โป๊บเกรกอรีที่ 13 ในราวปี ค.ศ.1582
การสงคราม
ในสมัยของโซริน ได้มีการทำสงครามกับตระกูลโมริ, ตระกูลริวโซจิ และตระกูลชิมาสุ รวมถึงตระกูลเล็ก ๆ อย่างตระกูลอากิซุกิ เป็นต้น
การสงครามกับตระกูลริวโซจิ
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ.1570 โซรินได้ทำสงครามกับริวโซจิ ทากาโนบุที่จังหวัดซางะ (ยุทธการอิมายามะ) ซึ่งสงครามจบลงในเดือนกันยายน ด้วยชัยชนะของตระกูลริวโซจิ ส่วนฝ่ายโอโตโมะได้พ่ายแพ้
การสงครามกับตระกูลชิมาสุ
การสงครามนี้ถือว่าเป็นจุดที่เริ่มบั่นทอนความมั่นคงทางกองทัพของโอโตโมะ โดยในปี ค.ศ.1578 ฝ่ายโอโตโมะได้พ่ายแพ้ในการรบที่มิมิงาวะ และผลจากความพ่ายแพ้ครั้งนั้น ทำให้รายได้ของโอโตโมะลดลงไปมาก เนื่องจากท่าเรือได้ถูกเรือรบของชิมาสุ โยชิฮิสะเข้าปิดล้อมเอาไว้ ทำให้ทำการค้าไม่ได้เลย