cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อัศวินเทมพลาร์
การก่อตั้ง
ราวปี ค.ศ. 1119 อัศวินชาวฝรั่งเศสผู้ผ่านศึกในสงครามครูเสดครั้งที่ 1 อูกแห่งปาแย็ง (Hugues de Payens) และกอดเฟรย์แห่งเซนต์โอแมร์ (Godfrey de Saint-Omer) ญาติของเขาเสนอที่จะจัดตั้งคณะนักบวชอารามิกเพื่อปกป้องผู้แสวงบุญ พระเจ้าบอลวินด์ที่ 2 แห่งเยรูซาเลมทรงเห็นด้วยกับคำขอและมอบพื้นที่ให้จัดตั้งกองบัญชาการบนภูเขาเทมเพิล (Temple Mount) ในมัสยิดอัลอักซา (Al Aqsa Mosque) ที่ยึดมาได้ ภูเขาเทมเพิลมีความลึกลับที่เชื่อกันว่ามันตั้งอยู่บนซากพระวิหารแห่งซาโลมอน ดังนั้นนักรบสงครามครูเสดจึงเรียกมัสยิดอัลอักซาเป็นพระวิหารแห่งซาโลมอน และจากสถานที่นี้คณะจึงนำมาตั้งเป็นชื่อ คณะทหารผู้ยากแห่งพระคริสต์และพระวิหารแห่งซาโลมอน หรือ "คณะอัศวินแห่งพระวิหาร (Templar knights)" ขณะนั้นคณะมีอัศวินเพียงเก้านาย มีแหล่งเงินทุนอันน้อยนิดและต้องอาศัยเงินบริจาคเพื่อความอยู่รอด สัญลักษณ์อัศวิน 2 นายขี่ม้าตัวเดียวกัน แสดงออกถึงความขัดสนของภาคี
แต่เหล่าอัศวินเทมพลาร์ก็ไม่ได้ขัดสนยากจนนานนัก เมื่อเขาได้รัปการอุปถัมภ์จากนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โว ผู้เป็นคนสำคัญของศาสนจักรและเป็นหลานชายของอ็องเดรแห่งมงบาร์ (André de Montbard) เขากล่าวและเขียนเกลี้ยกล่อมในนามของพวกเขา และใน ปี ค.ศ. 1129 ที่การประชุมสภาสังคายนาแห่งทรอยส์ คณะก็ได้การรับรองอย่างเป็นทางการจากพระศาสนจักร และด้วยการนี้เทมพลาร์ก็ได้รับการสนับสนุนบริจาคตลอดทั้งพระศาสนจักร ไม่ว่าจะเป็นเงิน ที่ดิน ธุรกิจ และบุตรชายผู้มีตระกูลจากครอบครัวที่กระตือรือล้นที่อยากจะช่วยต่อสู้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ผลประโยชน์ที่สำคัญที่สุดของคณะได้รับในปี ค.ศ. 1139 เมื่อสารตราพระสันตะปาปาของสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 2 Omne Datum Optimum ได้ให้คณะอยู่เหนือกฎหมายท้องถิ่น ด้วยอำนาจนี้หมายความว่าเหล่าเทมพลาร์สามารถผ่านแดนได้โดยอิสระ ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าภาษีใด ๆ และไม่อยู่ภายใต้อำนาจผู้ใดยกเว้นพระสันตะปาปา
ด้วยภารกิจที่ชัดเจนและทรัพยากรที่เพียงพอ คณะได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว บ่อยครั้งที่เทมพลาร์รับบทกองกำลังหน่วยรุกซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการรบของสงครามครูเสด ด้วยความที่เป็นอัศวินเกราะหนักบนม้าศึกจึงใช้โจมตีทำลายแนวต้านทานของข้าศึก หนึ่งในชัยชนะที่สร้างชื่อในปี ค.ศ. 1177 ระหว่างยุทธการที่ม็องต์กิซาร์ด เมื่ออัศวินเทมพลาร์ 500 นายได้ช่วยยัดเยียดความปราชัยแก่กองทัพของศอลาฮุดดีนที่มีทหารมากกว่า 26,000 นาย
จากการผสมผสานกันของการรับบริจาคและธุรกิจการค้า เทมพลาร์ได้สร้างเครือข่ายการเงินไปทั่วคริสตจักร เขาได้มาซึ่งที่ดินขนาดใหญ่ทั้งในยุโรปและตะวันออกกลาง ซื้อและจัดการไร่นาและไร่องุ่น สร้างโบสถ์และปราสาท มีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมการผลิต นำเข้า และส่งออก มีกองเรือเป็นของตนเอง และณ จุดหนึ่ง พวกเขายังเป็นเจ้าของเกาะทั้งหมดของไซปรัส คณะอัศวินเทมพลาร์มีคุณสมบัติที่จะเป็นบรรษัทข้ามชาติแห่งแรกของโลก
ความเสื่อม
ในตอนกลางของคริสต์ทศวรรษที่ 1100 กระแสสงครามได้พลิกผัน โลกมุสลิมได้เป็นปึกภายใต้ผู้นำที่เก่งกาจอย่างศอลาฮุดดีน และได้เกิดความแตกร้าวท่ามกลางกลุ่มคริสตชนทั้งที่เกี่ยวข้องและในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ บางครั้งอัศวินเทมพลาร์ถูกนำไปเปรียบกับคณะทหารคริสตชนอื่นอีกสองคณะคือคณะอัศวินฮอสปิทัลเลอร์และคณะอัศวินทิวทัน และเป็นทศวรรษแห่งการอาฆาตล้างผลาญกันเองทำให้สถานะภาพของคริสตชนอ่อนแอลงทั้งทางการเมืองและการทหาร หลังจากเทมพลาร์ได้เข้าร่วมทำการรบที่ประสบความล้มเหลวหลายครั้ง รวมถึงยุทธการที่เขาแห่งฮัททิน กำลังศอลาฮุดดีนก็สามารถยึดเยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1187 นักรบครูเสดยึดเมืองคืนมาได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1229 โดยปราศจากความช่วยเหลือของเหล่าเทมพลาร์ แต่ก็รักษาไว้ได้เพียงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น ในปี ค.ศ. 1244 จักรวรรดิควาริซเมียน (Khwarezmian Empire) ได้เข้ายึดครองเยรูซาเลม และเมืองก็ไม่กลับเป็นของตะวันตกอีกเลยจนกระทั่งปี ค.ศ. 1917 เมื่อบริเตนได้ยึดมันมาจากจักรวรรดิออตโตมัน
เทมพลาร์โดนบังคับให้ย้ายกองบัญชาการไปยังเมืองอื่นๆในตอนเหนือ เช่น ท่าเรือของเอเคอร์ซึ่งพวกเขาตั้งมั่นได้จนถึงศตวรรษถัดมา แต่พวกเขาก็ต้องศูนย์เสียที่มั่นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1291 และได้ย้ายต่อไปที่เทอร์โทซา (Tortosa, ปัจจุบันคือประเทศซีเรีย) และแอสริส (Atlit) ซึ่งที่มั่นสุดท้ายบนแผ่นดินใหญ่ กองบัญชาการได้ย้ายไปสู่ลิมาสซอล﻿ (Limassol) บนเกาะของไซปรัส พวกเขายังคงพยายามรักษากองทหารไว้บนเกาะอาร์วัด (Arwad) ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่นอกชายฝั่งของเทอร์โทซา ในปี ค.ศ. 1300 ได้มีความพยายามเข้าร่วมรบในความพยายามประสานงานร่วมกันทางทหารกับมองโกล ร่วมกับกองกำลังโจมตีที่อาร์วัด ในปี ค.ศ. 1302 หรือ 1303 เทมพลาร์ได้สูญเสียเกาะให้กับทหารทาสชาวอียิปต์ในยุทธการที่อาร์วัด เมื่อสูญเสียเกาะไป นักรบครูเสดก็สูญเสียที่หยั่งเท้าสุดท้ายในแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์
เมื่อภารกิจทางทหารของคณะด้อยความสำคัญลง การสนับสนุนจากองค์กรก็เริ่มลดลง มันเป็นสถานะการณ์ที่ซับซ้อน การดำรงอยู่ของพวกเขาทำให้เทมพลาร์กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันตลอดทั้งคริสตจักร ที่ตั้งของเทมพลาร์ขององค์กรกว่าร้อยแห่งกระจายอยู่ทั่วทั้งยุโรปและตะวันออกใกล้ ทำให้พวกเขาสามารถเข้าถึงได้ในระดับท้องถิ่น เทมพลาร์ยังคงบริหารจัดการกิจการทั้งหลายของพวกเขา และชาวยุโรปหลายต่อหลายคนได้ติดต่อกับเครือข่ายของเทมพลาร์ในทุก ๆ วัน เช่น ทำงานในไร่นาหรือไร่องุ่นของเทมพลาร์ หรือ ใช้ภาคีต่างธนาคารในการฝากสิ่งของมีค่า คณะยังคงอยู่เหนือรัฐบาลท้องถิ่น สถานภาพของคณะในทุกหนแห่งประหนึ่งเป็น "รัฐภายในรัฐ (state within a state)" แม้ว่าจะไม่ได้มีภารกิจที่กำหนดแน่ชัด ทหารประจำการของคณะก็สามารถผ่านพรมแดนได้อย่างอิสระ ซึ่งสถานะการณ์นี้ได้สร้างความตึงเครียดอย่างมากกับขุนนางยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่เทมพลาร์แสดงความสนใจที่จะตั้งรัฐอารามขึ้นเหมือนอย่างอัศวินทิวทันกระทำในปรัสเซีย (Prussia) และอัศวินฮอสปิทัลเลอร์กระทำกับโรดส์
การจับกุมและการล่มสลาย
ในปี ค.ศ. 1305 สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 5 พระสันตะปาปาองค์ใหม่ชาวฝรั่งเศสได้ส่งจดหมายถึงผู้นำคณะอัศวินเทมพลาร์ ฌักแห่งมอแล (Jacques de Molay) และผู้นำอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ ฟูล์กแห่งวีลลาเรต (Fulk de Villaret) เพื่อหารือเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของการรวมทั้งสองภาคเข้าด้วยกัน แต่ทั้งสองไม่เห็นด้วย แต่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ยังคงยืนกรานในความคิดนี้ และในปี ค.ศ. 1306 สมเด็จพระสันตะปาปาได้เชิญผู้นำทั้งสองไปฝรั่งเศสเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกครั้ง ฌักได้ไปถึงก่อนในต้นปี ค.ศ. 1307 แต่ฟูล์กกลับมาสายไปหลายเดือน ขณะรอ ฌักและสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ได้หารือถึงค่าใช้จ่ายที่ได้กระทำเมื่อสองปีก่อนโดยเทมพลาร์ที่ถูกขับออก ทั้งสองตกลงกันว่าเป็นค่าใช้จ่ายเท็จ แต่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์เขียนถึงพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศสเพื่อขอความช่วยเหลือในการสืบสวน พระเจ้าฟิลิปผู้ซึ่งเป็นหนี้เทมพลาร์จำนวนมหาศาลจากการทำสงครามกับประเทศอังกฤษ ตัดสินใจที่จะยึดตามข่าวลือเพื่อประโยชน์ส่วนพระองค์ และเริ่มกดดันคริสตจักรให้ดำเนินเอาผิดต่อคณะ ตามหนทางเพื่อให้พระองค์พ้นจากหนี้
ในวันศุกร์ที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1307 (บางครั้งเชื่อมโยงกับความเชื่อที่ว่าเป็นต้นกำเนิดของวันศุกร์ที่ 13)  พระเจ้าฟิลิปสั่งให้จับกุมฌักและเหล่าเทมพลาร์อีก 20 คนในฝรั่งเศสในเวลาเดียวกัน เทมพลาร์โดนตั้งข้อกล่าวหามากมาย (ประกอบไปด้วย ละทิ้งศาสนา บูชารูปเคารพ นอกรีต พิธีกรรมลามกและรักร่วมเพศ ทุจริตและฉ้อโกงทางการเงิน และ ปิดบังอำพราง)  จำเลยหลายคนรับสารภาพถึงข้อกล่าวหาเหล่านั้นภายใต้ทัณฑ์ทรมาน คำสารภาพภายใต้การขู่บังคับนี้ก่อให้เกิดเรื่องอื้อฉาวไปทั่วปารีส หลังจากการข่มขู่กดดันอย่างหนักหน่วงจากพระเจ้าฟิลิป สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ได้ประกาศสารตราพระสันตะปาปา (Pastoralis Praeeminentiae) ในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1307 โดยสั่งให้กษัตริย์คริสตชนในทวีปยุโรปทำการจับกุมเหล่าเทมพลาร์และยึดทรัพย์สินของพวกเขา
สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ได้เรียกประชุมเพื่อพิจารณาไต่สวนว่าเทมพลาร์มีความผิดจริงหรือเป็นผู้บริสุทธิ์และปลดปล่อยเทมพลาร์จากการสอบสวนหาความผิดด้วยการทรมาน มีเทมพลาร์หลายคนได้ปฏิเสธข้อกล่าวหา บางคนมีประสบการณ์ทางด้านกฎหมายเพียงพอที่จะปกป้องตัวเองจากการสอบสวน แต่ในปี ค.ศ. 1310 พระเจ้าฟิลิปขัดขวางความพยายามนี้ และบังคับใช้คำสารภาพก่อนหน้าทำการเผาเทมพลาร์ทั้งเป็นหลายสิบคนที่หลักประหารในปารีส
ด้วยพระเจ้าฟิลิปได้ทรงขู่คุกคามด้วยกำลังทางทหารต่อสมเด็จพระสันตะปาปาเพื่อให้สมเด็จพระสันตะปาปาปฏิบัติตามความประสงค์ของพระองค์ สุดท้ายสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ทรงยอมตกลงที่จะยุบคณะโดยอ้างถึงเรื่องอื้อฉาวที่ได้จากการรับสารภาพ ณ ที่การประชุมสภาสังคายนาแห่งเวียนน์ในปี ค.ศ. 1312 สมเด็จพระสันตะปาปาได้ประการชุดสารตราพระสันตะปาปาซึ่งประกอบด้วย '"Vox in excelso" ซึ่งเป็นการยุบคณะอย่างเป็นทางการ และ "Ad providam" ซึ่งเป็นการส่งมอบทรัพย์สินของเทมพลาร์ทั้งหมดให้แก่ฮอสปิทัลเลอร์
เมื่อผู้นำคนสุดท้ายของคณะได้จากไป เหล่าเทมพลาร์ทั่วทั้งยุโรปบ้างการถูกจับและสอบสวนภายใต้การสืบสวนในนามสมเด็จพระสันตะปาปา (ไม่มีการพิสูจน์ว่ามีความผิด) บ้างกับไปเข้าร่วมกับคณะทหารอื่นอย่างอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ หรือปลดประจำการและได้รับอนุญาตให้อยู่อย่างสงบในวันที่เหลืออยู่ บางคนอาจหนีไปยังพื้นที่อื่นที่นอกเหนือการควบคุมของสมเด็จพระสันตะปาปา เช่น สกอตแลนด์ หรือ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นดินแดนนอกศาสนา ส่วนองค์กรเทมพลาร์ในประเทศโปรตุเกสเพียงแค่เปลี่ยนชื่อจากคณะอัศวินเทมพลาร์ไปเป็นคณะอัศวินแห่งพระคริสต์
องค์กร
เทมพลาร์เป็นคณะนักบวชอารามิกคล้ายกับคณะซิสเตอร์เชียนของแบร์นาร์ ซึ่งสามารถพิจารณาเป็นองค์กรระหว่างประเทศองค์กรแรกในยุโรป โครงสร้างขององค์กรมีโซ่แห่งอำนาจที่แข็งแกร่ง ประเทศหลัก ๆ ที่มีเทมพลาร์ (ฝรั่งเศส, อังกฤษ, อารากอง, โปรตุเกส, ปัวตู, ปูเกลีย, เยรูซาเลม, ตริโปลี, แอนติออก, อ็องฌู, ฮังการี, และ โครเอเชีย) แต่ละประเทศจะมีผู้บังคับการของคณะสำหรับเทมพลาร์ในแต่ละพื้นที่ ผู้บังคับการทั้งหมดจะอยู่ภายใต้ผู้นำสูงสุดซึ่งดำรงตำแหน่งตลอดชีวิต ผู้คอยควบคุมทั้งกองกำลังทางทหารของคณะในฝั่งตะวันออกและทางการเงินที่ถือครองอยู่ในฝั่งตะวันตก จำนวนสมาชิกในองค์กรไม่มีตัวเลขที่แน่นอน แต่มีการประมาณกันว่าช่วงที่คณะขึ้นสู่จุดสูงสุดน่าจะมีสมาชิกราว 15,000 ถึง 20,000 คน ซึ่งหนึ่งในสิบเป็นอัศวิน
แบร์นาร์แห่งแกลร์โวซ์และผู้นำคนแรก อูกแห่งปาแย็ง เป็นผู้ได้กำหนดระเบียบความประพฤติของคณะแห่งพระวิหารหรือที่รู้จักกันในนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ว่า Latin Rule (วินัยฉบับละติน) มีทั้งสิ้น 72 ข้อที่จำกัดความถึงพฤติกรรมในอุดมคติของอัศวิน เช่น ชนิดของเครื่องแต่งกายที่สวมใส่และจำนวนม้าที่สามารถมีได้ อัศวินจะรับประทานอาหารในความเงียบ รับประทานเนื้อสัตว์ไม่เกินสามมื้อต่อสัปดาห์ และไม่แตะต้องตัวสตรีใดแม้แต่สมาชิกในครอบครัวของตนเอง ผู้นำของคณะได้รับ "ม้า 4 ตัว, และอนุศาสนาจารย์ 1 คนและเสมียน 1 คน กับม้า 3 ตัว, และทหาร 1 คนกับม้า 2 ตัว, และสุภาพบรุษรับใช้สำหรับถือโล่ห์และหอกของเขา, กับม้า 1 ตัว" เมื่อคณะโตขึ้น แนวทางจำนวนมากก็ถูกเพิ่มเข้ามา จากเดิมที่มีเพียง 72 ข้อเป็นหลายร้อยข้อในท้ายที่สุด
ระดับในเทมพลาร์แบ่งออกเป็น 3 ระดับคือ อัศวินขุนนาง ทหารที่มีชาติกำเนิดต่ำกว่า และนักบวช อัศวินต้องเป็นการสืบเชื้อสายและสวมเสื้อคลุมไร้แขนสีขาว พวกเขามีอุปกรณ์ครบครันอย่างทหารม้าเกราะหนักกับม้าสามหรือสี่ตัวและผู้ติดตามหนึ่งถึงสองคน ผู้ติดตามปกติจะไม่ใช่สมาชิกของคณะแต่จะเป็นคนนอกที่ได้รับการว่าจ้างมาช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในคณะระดับต่ำกว่าอัศวินจะเป็นทหารซึ่งมาจากคนชั้นที่ต่ำกว่าในสังคม พวกเขามีอุปกรณ์อย่างทหารม้าเกราะเบากับม้าหนึ่งตัว หรือรับผิดชอบในหน้าที่อื่น เช่น บริหารทรัพย์สินของคณะหรือ ทำงานรับใช้หนัก ๆ และค้าขาย อนุศาสนาจารย์ซึ่งเป็นระดับที่เหลือ ผู้บวชเป็นบาทหลวงมีหน้าที่ดูแลความต้องการทางจิตวิญญาณของเทมพลาร์
อัศวินสวมเสื้อคลุมที่มีรูปกางเขนสีแดงและเสื้อคลุมไร้แขนสีขาว ทหารสวมเสื้อชั้นนอกสีดำมีกางเขนสีแดงทั้งด้านหน้าและด้านหลังและเสื้อคลุมไร้แขนสีดำหรือสีน้ำตาล เสื้อคลุมไร้แขนสีขาวถูกมอบหมายให้เทมพลาร์ใช้ที่การประชุมสภาสังคายนาแห่งทรอยส์ในปี ค.ศ. 1129 และกางเขนน่าจะเพิ่มเข้าไปบนเสื้อผ้าเมื่อเริ่มสงครามครูเสดครั้งที่ 2ในปี ค.ศ. 1147 เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 3 พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส และขุนนางอื่น ๆ ได้เข้าร่วมประชุมของเหล่าเทมพลาร์ชาวฝรั่งเศสที่กองบัชญาการใหญ่ของพวกเขาใกล้กรุงปารีส  ตามกฎแล้ว อัศวินต้องสวมเสื้อคลุมไร้แขนสีขาวตลอดเวลา ถึงขั้นห้ามดื่มกินจนกว่าจะสวมเสื้อคลุมเสียก่อน
การเข้าเป็นสมาชิก หรือที่รู้จักกันในชื่อการต้อนรับ (receptio) ในคณะ เป็นพันธะที่ลึกซึ้งและพิธีการที่เคร่งขรึม ถึงกับทำลายขวัญบุคคลภายนอกจากการเข้าร่วมพิธีการซึ่งกระตุ้นข้อสงสัยของพนักงานสอบสวนในสมัยยุคกลางระหว่างการสอบสวนในภายหลัง
สมาชิกใหม่ต้องยกทรัพย์สมบัติและสินค้าทั้งหมดแก่ภาคีอย่างเต็มใจและให้คำสัตย์สาบานแห่งความยากจน บริสุทธิ์ กตัญญู และการเชื่อฟัง พี่น้องจำนวนมากเข้าร่วมตลอดทั้งชีวิต แต่ก็มีบางคนได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมเพียงช่วงเวลาหนึ่ง บางครั้งชายผู้แต่งงานแล้วได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมถ้าภรรยายินยอม แต่เขาจะไม่ได้รับอนุญาตให้สวมเสื้อคลุมสีขาว
กางเขนสีแดงที่เทมพลาร์ใช้บนเสื้อคลุมยาวเป็นสัญลักษณ์ของความทุกข์ทรมาน และการตายในการรบถือว่าเป็นเกียรติอย่างมากและจะได้ขึ้นสวรรค์อย่างแน่นอน มีกฎสำคัญที่นักรบของคณะไม่ควรยอมแพ้เว้นแต่ธงเทมพลาร์ได้ลดธงลงมา ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากพวกเขาได้รวมกลุ่มกันใหม่กับคณะทหารคริสตชนอื่น เช่น อัศวินฮอสปิทัลเลอร์ หลังจากธงทั้งหมดได้ลดลงเท่านั้นพวกเขาจึงยอมออกจากสนามรบ ด้วยหลักการที่เด็ดเดี่ยวพร้อมกับชื่อเสียงของความกล้าหาญ การฝึกฝนอย่างดี และสวมเกราะหนัก ทำให้เทมพลาร์เป็นหนึ่งในกองกำลังที่น่ากลัวที่สุดในสมัยกลาง
ผู้นำ
ผู้นำ (Grand Master) เป็นตำแหน่งสูงสุดในคณะ ตำแหน่งนี้เป็นไปตลอดชีวิต ผู้นำคนแรกคืออูกแห่งปาแย็ง ผู้ก่อตั้งคณะในปี ค.ศ. 1118–1119 แต่เมื่อพิจารณาลักษณะการต่อสู้ของคณะแล้วผู้ครองตำแหน่งมักถือครองเพียงช่วงสั้น ๆ เกือบทั้งหมดของผู้นำเสียชีวิตขณะดำรงตำแหน่งและหลายคนเสียชีวิตระหว่างการรบ เช่น ในระหว่างสงครามชิงเมืองอัสคาลอนในปี ค.ศ. 1153 เบบาร์ดแห่งตรองเมอเลย (Bernard de Tremelay) ได้นำเทมพลาร์ 40 คนล่วงเข้าไปในกำแพงเมืองแต่กองทัพครูเสดที่เหลือไม่ได้ติดตามเข้าไป เหล่าเทมพลาร์รวมถึงผู้นำถูกล้อมจับและประหารโดยการตัดคอ ผู้นำเทมพลาร์ เชราร์ดแห่งรีเดอฟอร์ด (Gérard de Ridefort) ถูกประหารโดยการตัดคอโดยศอลาฮุดดีนในปี ค.ศ. 1189 ที่สงครามชิงเมืองเอเคอร์
ผู้นำกำกับดูแลการดำเนินงานทั้งหมดของคณะ ประกอบไปด้วยการรณรงค์ทางทหารในดินแดนศักดิ์สิทธิ์และในยุโรปตะวันออก และธุรกิจการเงินและธุรกิจการค้าของเทมพลาร์ยุโรปตะวันตก ผู้นำบางคนยังดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสนามรบ แม้ว่าจะเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดนัก ความผิดพลาดหลายครั้งของเชราร์ดซึ่งเป็นผู้นำในการรบมีส่วนทำให้พ่ายแพ้อย่างยับเยินที่ยุทธการฮัททิน ผู้นำคนสุดท้ายคือฌักแห่งมอแล ถูกเผาที่หลักประหารในปารีสในปี ค.ศ. 1314 โดยคำสั่งพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส
มรดก
ด้วยภารกิจทางทหารและแหล่งการเงินที่แผ่กว้าง อัศวินเทมพลาร์มีกองทุนมหาศาลสำหรับสร้างสิ่งก่อสร้างจำนวนมากทั่วยุโรปและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สิ่งก่อสร้างหลายแห่งยังคงยืนหยัดอยู่จนถึงปัจจุบัน หลายแห่งมีคำว่า "เทมเพิล (Temple)" อยู่ในชื่อเพราะมีความเกี่ยวข้องกับเทมพลาร์มาหลายศตวรรษ เช่น ผืนดินของเทมพลาร์บางแห่งในลอนดอนซึ่งภายถูกเช่าโดยทนายความ เป็นเหตุนำมาซึ่งชื่อของประตูเทมเพิลบาร์ (Temple Bar) และสถานีรถไฟใต้ดินเทมเพิล รวมถึงสองในสี่แห่งของเนติบัณฑิตยสภาของอังกฤษ (Inns of Court) ซึ่งเป็นสถานฝึกสอนเนติบัณฑิตคือเทมเพิลใน (Inner Temple) และ เทมเพิลกลาง (Middle Temple)
สิ่งที่โดดเด่นทางสถาปัตยกรรมของสิ่งก่อสร้างของเทมพลาร์คือการใช้รูปของ "อัศวินสองนายขี่ม้าตัวเดียวกัน" ซึ่งเป็นตัวแทนความขัดสนของอัศวิน และสิ่งก่อสร้างทรงกลมที่ออกแบบคล้ายกับโบสถ์แห่งสุสานศักดิ์สิทธิ์ (Church of the Holy Sepulchre) ในเยรูซาเลม
องค์กรเทมพลาร์ในปัจจุบัน
เรื่องราวของการประหัตประหารและการสลายตัวอย่างฉับพลันของเหล่าเทมพลาร์ยุคกลางที่ลึกลับแต่ทรงพลังได้ดึงเอากลุ่มอื่น ๆ มากมายมาใช้การกล่าวอ้างถึงความเชื่อมโยงกับเทมพลาร์เพื่อปรับปรุงภาพลักษณ์และความลึกลับของตนเอง ไม่มีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนระหว่างอัศวินเทมพลาร์ซึ่งถูกลบออกจากม้วนบันทึกของคริสตจักรคาทอลิกใน ค.ศ. 1309 ด้วยการตายของฌักแห่งมอแล และองค์กรยุคใหม่ต่างๆ ซึ่งปรากฏต่อสาธารณะครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 18
ฟรีเมสัน
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 ฟรีเมสันได้รวมสัญลักษณ์และพิธีกรรมของภาคีทหารยุคกลางหลายภาคีไว้ในองค์กรเมสันย่อย (Masonic bodies) ต่างๆ ที่โดดเด่นสุดคือ กางเขนแดงแห่งคอนสแตนติน (Red Cross of Constantine) ซึ่งได้แรงบรรดาลใจจาก Military Constantinian Order ภาคีแห่งมอลตา (Order of Malta) ได้แรงบันดาลใจจากอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ และภาคีแห่งวิหาร (Order of the Temple) ได้แรงบันดาลใจจากอัศวินเทมพลาร์ โดยเฉพาะสองภาคีหลังมีชื่อเสียงอย่างมากใน York Rite ทฤษฎีหนึ่งอ้างว่าฟรีเมสันสืบสายตรงมาจากอัศวินเทมพลาร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้อพยพหลบหนีข้อกล่าวหาไปยังประเทศสกอตแลนด์และช่วยโรเบิร์ต เดอะ บรูซ (Robert the Bruce) ให้ได้รับชัยชนะที่แบนน็อคเบิร์น ทฤษฎีนี้ถูกปฏิเสธทั้งจากผู้มีอำนาจในองค์กรเมสันย่อย และนักประวัติศาสตร์ เนื่องจากไม่มีหลักฐาน มีคำพูดของนักวิชาการคนหนึ่งกล่าวว่า "ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่เชื่อมโยงอัศวินเทมพลาร์เข้ากับฟรีเมสัน"
ตำนานและวัตถุศักดิ์สิทธิ์
อัศวินเทมพลาร์ถูกนำไปเชื่อมโยงกับตำนานที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความลึกลับเหนือหลักการทั่วไปที่สืบย้อนไปตั้งแต่สมัยโบราณ มีการกระพือข่าวลือแม้แต่ช่วงสมัยของเทมพลาร์เอง นักเขียนฟรีเมสันได้เพิ่มความคิดคาดเดาของพวกเขาลงไปในงานเขียนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังมีการเพิ่มเติมเสริมแต่งในนวนิยายยอดนิยม เช่น ไอแวนโฮ (Ivanhoe) ฟูโกล์ แพนดูลัม (Foucault's Pendulum) และ รหัสลับดาวินชี ภาพยนตร์สมัยใหม่ เช่น ปฏิบัติการเดือดล่าขุมทรัพย์สุดขอบโลก และ ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอน ศึกอภินิหารครูเสด หรือในวิดีโอเกม เช่น Broken Sword และ Assassin's Creed
หลายตำนานของเทมพลาร์เกี่ยวข้องกับกองบัญชาการในยุคต้น ๆ บนภูเขาเทมเพิลในเยรูซาเลมซึ่งมีการคาดเดากันว่าเทมพลาร์อาจพบเรลิกบางอย่างที่นั่น เช่น จอกศักดิ์สิทธิ์ หรือ หีบแห่งพันธสัญญา นั่นก็คือเทมพลาร์ต้องครอบครองสิ่งศักดิ์สิทธิ์บางอย่างอยู่แน่นอน โบสถ์หลายแห่งนั้นยังคงแสดงวัตถุมงคลศักดิ์สิทธิ์ เช่น กระดูกนักบุญ เศษผ้าสวมใส่โดยนักบวชผู้ศักดิ์สิทธิ์ หรือกะโหลกของมรณสักขี (martyr) เทมพลาร์ก็ทำเช่นเดียวกัน มีบันทึกของเทมพลาร์ว่ามีกางเขนแท้ (True Cross) ชิ้นหนึ่งที่มุขนายกแห่งเอเคอร์นำติดตัวเข้าสู่การรบที่พบกับความย่อยยับที่เขาแห่งฮัททิน เมื่อการรบยุติลง ศอลาฮุดดีนได้ยึดเรลิกชิ้นนี้ไป ภายหลังนักรบสงครามครูเสดได้ไถ่คืนกลับมาเมื่อมุสลิมยอมจำนนที่เมืองเอเคอร์ในปี ค.ศ. 1191 นอกจากนี้เป็นที่รู้กันว่าเทมพลาร์ได้ครอบครองศีรษะของนักบุญยูฟีเมียแห่งคาล์เซดอน (Saint Euphemia of Chalcedon) มีประเด็นของเรลิกที่พบระหว่างการสืบสวนพวกเทมพลาร์ ตามเอกสารการพิจารณาคดีหลายฉบับระบุบการสักการะรูปเคารพบางชนิด เช่น แมว ศีรษะมนุษย์ที่มีเครา หรือในบางกรณีเป็นบาโฟเมต (Baphomet) ข้อกล่าวหาเหล่านี้ นำไปสู่ความเชื่อในปัจจุบันที่ว่าเทมพลาร์ฝึกฝนการใช้เวทมนตร์คาถา อย่างไรก็ตาม นักวิชาการส่วนใหญ่ในปัจจุบันได้อธิบายว่าชื่อบาโฟเมตจากเอกสารพิจารณาคดีเป็นการสะกดชื่อมุหัมมัด (Mahomet) ผิดในภาษาฝรั่งเศส
สำหรับตำนานอื่นที่มีการอ้างว่ามีความเกี่ยวข้องกับเทมพลาร์คือผ้าห่อศพแห่งตูริน ในปี ค.ศ. 1357 ผ้าห่อศพแห่งตูรินปรากฏตนต่อสาธารณชนครั้งแรกโดยขุนนางที่รู้จักกันในชื่อเชอฟฟรีย์แห่งชาร์เนย์ (Geoffrey of Charney) ซึ่งแหล่งข่าวบางแหล่งกล่าวว่าเป็นสมาชิกในครอบครัวของหลานชายเชอฟเฟรย์แห่งชาร์เนย์ผู้ถูกเผาทั้งเป็นที่หลักประหารพร้อมฌักแห่งมอแล ต้นกำเนิดของผ้าห่อศพยังคงเป็นที่ขัดแย้ง แต่ใน ค.ศ. 1988 การวิเคราะห์ด้วยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสีแสดงว่าผ้าห่อศพสร้างขึ้นในระหว่าง ค.ศ. 1260 - 1390 ซึ่งเป็นช่วงครึ่งศตวรรษสุดท้ายในการคงอยู่ของเทมพลาร์ ความเที่ยงตรงของวิธีการตรวจสอบอายุยังก่อให้เกิดคำถาม และอายุของผ้าห่อศพแห่งตูรินยังคงเป็นหัวข้อในการอภิปรายอย่างแพร่หลาย
วัฒนธรรมร่วมสมัย
อัศวินเทมพลาร์มีความเกี่ยวข้องกับตำนานที่เกี่ยวกับความลับและความลึกลับที่สืบทอดมาจากยุคโบราณ ข่าวลือได้แพร่สะพัดแม้แต่ในช่วงเวลาของเทมพลาร์เอง นักเขียนเมซันนิกได้เพิ่มการคาดเดาของตนเองในศตวรรษที่ 18 และได้รับการปรุงแต่งเพิ่มเติมจนเป็นนวนิยายในนวนิยายยอดนิยม เช่น Ivanhoe, Foucault's Pendulum, และ รหัสลับดาวินชี, ภาพยนตร์สมัยใหม่ เช่น National Treasure, The Last Templar, ขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า 3 ตอน ศึกอภินิหารครูเสด, ซีรีส์ทางโทรทัศน์ Knightfall, รวมถึงวิดีโอเกม เช่น Broken Sword, Deus Ex และ อัสแซสซินส์ครีด
สิ่งนี้เริ่มขึ้นในทศวรรษที่ 1960 มีการคาดเดาถึงสาเหตุในการยึดครองเนินพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็ม และการคาดเดาเกี่ยวกับเรลิกที่อัศวินเทมพลาร์อาจค้นพบ เช่น การเสาะหาจอกศักดิ์สิทธิ์หรือหีบแห่งพันธสัญญา หรือการกล่าวหาซึ่งเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ในพิธีสักการะเทวรูป (บาโฟเมต) ก่อนกลายเป็นบริบทของ "มด"
ความคิดที่เชื่อมโยงจอกศักดิ์สิทธิ์กับอัศวินเทมพลาร์มีตัวอย่างอยู่ในนิยายศตวรรษที่ 12 Parzival ของ Wolfram von Eschenbach ที่เรียกผู้พิทักษ์อาณาจักรจอกศักดิ์สิทธิ์ ว่า templeisen เป็นการประพันธ์นวนิยายถึง templarii
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231 เป็นเครื่องบินโดยสารของสายการบินเดินอากาศไทย เดินทางด้วยเครื่อง Hawker Siddeley HS-748 และลงจอดที่ท่าอากาศยานดอนเมืองในขณะฝนตกหนักและสภาพอากาศเลวร้าย เกิดไมโครเบิร์สต และทำให้เกิดวินด์เชียร์กระทำต่อตัวเครื่องขณะลดระดับลง ส่งผลให้เครื่องเสียการทรงตัว และตกกระแทกพื้นดินที่กลางทุ่งนารังสิต บริเวณคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ห่างจากสนามบิน 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) ผู้โดยสาร 40 คน จาก 49 คน และลูกเรือ 4 คน เสียชีวิต
อะเลคเซย์ มีรันชุค
อะเลคเซย์ อันเดรเยวิช มีรันชุค (Алексей Андреевич Миранчук; เกิดวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลชาวรัสเซียที่เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกหรือกองหน้าให้กับอาตาลันตาในเซเรียอาและทีมชาติรัสเซีย
ทีมชาติ
มีรันชุคลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติรัสเซียเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ในนัดกระชับมิตรที่พบกับเบลารุสที่สนามกีฬาอะเรนาคิมกี โดยเขาได้ลงเล่นแทนที่ยูรี จีร์คอฟ ในนาทีที่ 71 และทำประตูช่วยให้ทีมเอาชนะไปได้ 4–2
เดินอากาศไทย เที่ยวบินที่ 231
ผู้เสียชีวิตรายสำคัญ
ในจำนวนผู้โดยสารที่เสียชีวิตทั้ง 49 คน มีพระสงฆ์ซึ่งเป็นพระนักกัมมัฏฐานสายของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต รวมอยู่ด้วยจำนวน 5 รูป ซึ่งได้แก่
อะเลคเซย์ มีรันชุค
ทีมชาติ
วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 เขามีชื่อในทีมชาติชุดเบื้องต้นสำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 และในวันที่ 3 มิถุนายน เขายังคงมีชื่อในชุดสุดท้ายที่ตัดตัวแล้ว เขาลงเล่นในฟุตบอลโลกเพียงนัดเดียวในรอบแบ่งกลุ่มนัดสุดท้ายที่รัสเซียแพ้อุรุกวัย 0–3 และเขาถูกเปลี่ยนตัวออกหลังจากที่ลงเล่นไปได้หนึ่งชั่วโมง โดยมีฟิโอดอร์ สโมลอฟ สลับมาลงเล่นแทน
วันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 เขามีชื่อติดทีมชาติชุดเบื้องต้นสำหรับการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ต่อมาวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2021 เขายังคงมีชื่อในทีมชาติชุดสุดท้ายที่ตัดตัวแล้ว เขาได้ลงเล่นเป็นตัวสำรองในครึ่งหลังของนัดเปิดสนามที่รัสเซียแพ้เบลเยียม 0–3 ต่อมาวันที่ 16 มิถุนายน เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงและทำประตูชัยช่วยให้รัสเซียเอาชนะฟินแลนด์ไปได้ 1–0
สโมสร
โลโคโมติฟมอสโก
ฐิติ เวชบุล
ฐิติ เวชบุล (เอ็กซ์) นักร้อง นักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากการเป็นนักร้องภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เคยเป็นศิลปินวงทีนเอจเกรดเอ เมื่อ พ.ศ. 2541 ก่อนจะแยกตัวมากกอัลบั้มเดี่ยวถึง 2 ชุด มีเพลงที่เป็นที่รู้จักได้แก่ เพลง เธอมากับฝน, หากเป็นฉัน, อย่าห้ามใจผมเลย เป็นต้น
ประวัติ
หลังได้ออกอัลบั้มกับแกรมมี่เอ็กซ์ ฐิติก็ได้หายจากวงการไปเป็นเวลาหลายปี จนปี พ.ศ. 2554 เอ็กซ์ ฐิติได้หวนคืนวงการด้วยการแสดงภาพยนตร์กับโปรเจ็กต์ใหญ่ หลุด 4 หลุด จากค่ายสหมงคลฟิล์ม กับเรื่องราวที่จะทำให้ทุกคนได้หลอนจนจิตหลุดไม่รู้ตัวในตอน “คืนจิตหลุด” แถมยังได้ประกบคู่กับพระเอกหนุ่มสุดเซอร์ “อนันดา เอเวอริงแฮม” และดีเจหนุ่มคลื่นฮอท “อิ๊คคิว พีระพล เสนาคุณ” ในบทบาททางการแสดงสุดเข้มข้น
ในปี พ.ศ. 2555 เอ็กซ์ได้มีผลงานภาพยนตร์สองเรื่อง 407 เที่ยวบินผี และ 9-9-81 บอก-เล่า-9-ศพ
จบการศึกษาระดับมัธยมต้นและมัธยมตอนปลายจาก โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว
วิศวกรรมก่อสร้าง
วิศวกรรมก่อสร้าง เป็นสาขาวิชาชึพที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบ, การวางแผน, การก่อสร้าง, และการจัดการสำหรับโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ เช่นทางหลวง, สะพาน, สนามบิน, ทางรถไฟ, อาคาร, เขื่อน, และระบบสาธารณูปโภค วิศวกรเหล่านี้เป็นหนึ่งเดียวชึ่งพวกเขาจะเป็นจุดตัดระหว่างวิศวกรโยธาและผู้บริหารการก่อสร้าง วิศวกรก่อสร้างเรียนรู้ด้านการออกแบบมากอย่างเช่นวิศวกรโยธาและทำหน้าที่การจัดการสถานที่ก่อสร้างเหมือนผู้จัดการก่อสร้าง
ความแตกต่างอย่างแรกระหว่างวิศวกรก่อสร้างและผู้จัดการการก่อสร้างก็คือวิศวกรก่อสร้างมีความสามารถที่จะนั่งเป็นผู้รับใบอนุญาตวิศวกรมืออาชีพ (Professional Engineer license (PE)) ในขณะที่ผู้จัดการการก่อสร้างไม่สามารถเป็นได้ ในระดับการศึกษา, ผู้จัดการการก่อสร้างไม่ได้มุ่งเน้นไปที่งานออกแบบเพราะพวกเขาอยู่ในขั้นตอนการก่อสร้าง, วิธีการ, และการบริหารจัดการคน ความกังวลหลักของพวกเขาคือการส่งมอบโครงการให้ทันเวลา, ภายในงบประมาณ, และคุณภาพที่ต้องการ
ความแตกต่างระหว่างวิศวกรก่อสร้างและวิศวกรโยธาเป็นเพียงระดับการศึกษาเท่านั้นเพราะสาขาวิชาทั้งสองมีความสามารถที่จะนั่งสอบ PE ที่จะให้พวกเขามีตำแหน่งวิศวกรเหมือนกัน นักศึกษาวิศวกรรมโยธามุ่งมั่นมากกว่าในงานออกแบบ, วางทิศทางของตนเองไปในสายอาชีพเป็นนักออกแบบมืออาชีพ นี้เป็นหลักที่พวกเขาจำเป็นต้องเข้าเรียนในหลักสูตรการออกแบบต่าง ๆ เพื่อให้มีความหลากหลาย นักศึกษาวิศวกรรมก่อสร้างก็เข้าเรียนในหลักสูตรการออกแบบเช่นเดียวกับหลักสูตรการบริหารงานก่อสร้าง นี้จะช่วยให้พวกเขาเข้าใจทั้งหน้าที่การออกแบบเช่นเดียวกับความต้องการของอาคารที่จำเป็นในการออกแบบและสร้างโครงสร้างพื้นฐานของวันนี้
กิจกรรมการทำงาน
ขึ้นอยู่กับอาชีพไหนที่วิศวกรก่อสร้างได้เลือกที่ติดตาม, วิศวกรออกแบบระดับต้นปกติจะให้การสนับสนุนแก่ผู้จัดการโครงการและช่วยเหลือด้วยการสร้างการออกแบบ, ขอบเขต, และการประมาณการค่าใช้จ่ายที่เป็นแนวคิดสำหรับการวางแผนและการก่อสร้างของโครงการที่ได้รับการอนุมัติ มันควรจะถูกตั้งข้อสังเกตว่าอาชีพในการทำงานออกแบบต้องมีใบอนุญาตวิศวกรมืออาชีพ (PE) บุคคลที่ไล่ตามเส้นทางอาชีพนี้ควรอย่างยิ่งที่จะนั่งในการสอบวิศวกรในการฝึกอบรม (Engineer In Training (EIT)) ในขณะที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเพราะมันต้องใช้เวลาห้าปี (4 ปีในสหรัฐอเมริกา) หลังการจบการศึกษาจึงจะได้รับใบอนุญาตเป็น PE
ตำแหน่งผู้จัดการการก่อสร้างระดับต้นมักจะถูกเรียกว่าวิศวกรโครงการหรือผู้ช่วยวิศวกรโครงการ พวกเขารับผิดชอบในการจัดทำใบขอซื้อ, การประมวลการเปลี่ยนแปลงคำสั่งซื้อ, การจัดทำรายงานการจัดทำงบประมาณรายเดือน, และการจัดทำรายงานการประชุม ตำแหน่งการบริหารงานก่อสร้างไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาต PE; อย่างไรก็ตาม การมีไว้สักหนึ่งใบจะทำให้บุคคลนั้นเป็นที่ต้องการของตลาดมากขึ้น, เพราะใบอนุญาต PE ช่วยให้บุคคลสามารถเซ็นอนุมัติการออกแบบโครงสร้างชั่วคราวได้
ความสามารถ
วิศวกรก่อสร้างเป็นนักแก้ปัญหา, พวกเขาช่วยสร้างโครงสร้างพื้นฐานตรงตามความต้องการที่สุดเฉพาะของสภาพแวดล้อมนั้น ๆ พวกเขาจะต้องสามารถที่จะเข้าใจวงจรชีวิตของโครงสร้างพื้นฐานและมีมุมมองที่จะแก้ปัญหาความท้าทายทางเทคนิคด้วยความชัดเจนและมีจินตนาการ ดังนั้นบุคคลที่ควรจะมีความเข้าใจที่ดีในสาขาวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์, แต่ทักษะอื่น ๆ อีกมากมายก็จำเป็นต้องมี, รวมทั้งการคิดในวิกฤตและการวิเคราะห์, การจัดการเวลา, การจัดการคนและทักษะการสื่อสารที่ดี
ความต้องการด้านการศึกษา
บุคคลที่กำลังมองหาปริญญาด้านวิศวกรรมการก่อสร้างสิ่งแรกต้องแน่ใจว่าโปรแกรมนั้นได้รับการรับรองโดย EAC หรือ Technology Accreditation Commission (TAC) ของคณะกรรมการรับรองวิศวกรรมและเทคโนโลยี (ABET) การรับรองของ ABET ให้ความเชื่อมั่นว่าโปรแกรมของวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยมีคุณภาพตรงตามมาตรฐานที่กำหนดโดยมืออาชีพที่ได้เตรียมความพร้อมให้กับผู้เรียน ในสหรัฐอเมริกาปัจจุบันมียี่สิบห้าโปรแกรมที่มีอยู่ในประเทศทั้งหมดดังนั้นจึงขอแนะนำให้พิจารณาวิทยาลัยด้วยความระมัดระวัง
ค่าตอบแทน
เงินเดือนเฉลี่ยสำหรับวิศวกรโยธาในสหราชอาณาจักรขึ้นอยู่กับภาคอุตสาหกรรม, และโดยเฉพาะยิ่งขึ้นกับระดับของประสบการณ์ของแต่ละบุคคล การสำรวจในปี 2010 เกี่ยวกับค่าตอบแทนและผลประโยชน์ของผู้ที่ครอบครองงานในการก่อสร้างและอุตสาหกรรมในสภาพแวดล้อมการก่อสร้าง แสดงให้เห็นว่าเงินเดือน (ต่อป๊) เฉลี่ยของวิศวกรโยธาในสหราชอาณาจักรเป็น £ 29,582. ในประเทศสหรัฐอเมริกา, ณ เดือนพฤษภาคม 2013, ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ $ 85,640 เงินเดือนเฉลี่ยที่แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับประสบการณ์, เช่นเงินเดือนประจำปีเฉลี่ยสำหรับวิศวกรโยธาที่มีประสบการณ์ระหว่าง 3 ถึง 6 ปีเป็น £ 23,813, สำหรับผู้ที่มีประสบการณ์ระหว่าง 14 ถึง 20 ปีเฉลี่ยอยู่ที่ £ 38,214
อ้างอิง
แผนกวิชาช่างก่อสร้าง - วิทยาลัยเทคนิคลำพูน แผนกวิชาช่างก่อสร้าง - วิทยาลัยเทคนิคลำพูน
หอคอยซิดนีย์
หอคอยมีความสูง 309 เมตร เหนือศูนย์กลางเขตธุรกิจเมืองซิดนีย์ (Sydney CBD) ตั้งอยู่บน Market Street ระหว่าง Pitt และ Castlereagh Street หอคอยนี้สามารถเข้าถึงได้จากส่วนถนนคนเดินของ Pitt Street ซึ่งเป็นหนึ่งในแหล่งช้อปปิ้งที่มีคนเดินมากที่สุดในออสเตรเลีย โดยมีศูนย์การค้า Whilst เป็นฐานของหอคอยนี้
ประวัติ
การวางแผนก่อสร้างหอคอยซิดนีย์ถูกเปิดเผยใน ค.ศ. 1968 และการก่อสร้างอาคารสำนักงานถูกสร้างใน ค.ศ. 1970 ส่วนการก่อสร้างหอคอยถูกสร้างใน ค.ศ. 1975 ในช่วงแรกของการก่อสร้างหอคอยมีความสูงอยู่ที่ 279 เมตร การเปิดหอคอยให้สาธารณะเข้าชมเริ่มในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1981 การก่อสร้างมีมูลค่ารวม 36 ล้านดอลลาร์ออสเตรเลีย ใน ค.ศ. 1998 มีการเพิ่มเติมสายล่อฟ้า ทำให้ส่วนยอดของหอคอยถูกขยายความสูงจาก 309 เมตร เป็น 327 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล
ในขณะที่บริษัท AMP บริหารศูนย์การค้า Centrepoint แห่งนี้ หอคอยแห่งนี้ถูกใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "หอคอย AMP" และหลังจาก Westfield Group ได้เข้ามาซื้อกิจการและเป็นเจ้าของศูนย์การค้า Centrepoint ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 หอคอยนี้จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "หอคอยซิดนีย์"
โชคชัย เจริญสุข
โชคชัย เจริญสุข เกิดเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 เป็นนักแสดง และ นักร้องชาวไทย
ประวัติ
โชคชัยเกิดที่กรุงเทพ เป็นลูกชายคนโต มีน้องสาวอีก 2 คน เมื่ออายุได้ 3 ปี ย้ายไปอยู่ที่จังหวัดชัยนาท อาศัยอยู่กับคุณป้า คุณตาและคุณยาย ใช้ชีวิตต่อสู้ด้วยตัวเอง ทำงานเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่ยังเด็ก เขามักช่วยคุณป้าทำงานร้านอาหารที่กรุงเทพฯ โดยเข้ามากรุงเทพเย็นวันศุกร์ และกลับชัยนาทเย็นวันอาทิตย์ นอกจากนั้นเขายังทำงานหาเงินอื่นอย่างเช่น ขายหนังสือพิมพ์ เครื่องดื่ม ยาดม ลุกอม ที่ขนส่งหมอชิตเก่า เขาทำงานมาโดยตลอดโดยเข้ามากรุงเทพทำงานในวันวันหยุดเสาร์อาทิตย์ หลังจากจบชั้น ม.3 ได้เรียนต่อที่กรุงเทพฯ จบการศึกษาระดับ ปวช. ในสาขาช่างไฟฟ้า จากเทคโนโลยีกรุงเทพ
หลังจากนั้นเริ่มทำงานเต็มเวลา เริ่มจากเป็นช่างเครื่องเย็น ช่างประจำโรงแรม เซลล์ขายของ จนเข้าสู่วงการบันเทิงจากการทำงานเป็นพนักงานในหน้าที่บันทึกเทปและเสียงของบริษัทกันตนา โดยเริ่มแสดงในละครสั้นและละครต่าง ๆ ของบริษัท เช่น ละครสั้นรู้จักชีวิต (ภายหลังเปลี่ยนชื่อ เป็นบ้านนี้ไม่มีปัญหา) ยังเป็นพิธีกรภาคสนามในรายการ มนุษย์เจ้าปัญหา และ โลกนี้สิพิสดาร แต่เริ่มเป็นที่รู้จักจากการเป็นนายแบบโฆษณา เช่น โฆษณา เซเว่น-อีเลฟเว่น สีซุปเปอร์โค้ท ฟิลม์สีฟูจิเอ็กซ์ตร้า ห้างเมอรรี่คิงส์ สุราวีคเอนส์
จากนั้นโด่งดังจากบท ฤกษ์ดี ในละครเรื่อง อรุณสวัสดิ์ ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2535 หลังจากนั้นมีละครตามมาเล่น จะไม่มีช่องว่างระหว่างเรา ยังได้ร่วมแสดงภาพยนตร์อย่าง เกิดอีกทีต้องมีเธอ นำแสดงโดยทัช ณ ตะกั่วทุ่ง และกุลสตรี ศิริพงษ์ปรีดา ในปี พ.ศ. 2538
เขายังเป็นนักร้องในค่ายอาร์เอส ออกอัลบั้มชุด โชค ในปี พ.ศ. 2537 มีเพลงดังอย่าง "หนีร้อน", "ข้างเดียว", "เข็ด" และ "ฆ่าเวลา" ยังร้องเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง เหมือนคนละฟากฟ้า นำแสดงโดยวิลลี่ แมคอินทอชและจินตหรา สุขพัฒน์ นอกเหนือจากนั้น โชค ได้มีส่วนร่วมในการร้องเพลง RS Unplugged ในเพลง ไฟตกน้ำ ซึ่งต้นฉบับ ร้องโดย "ไฮแจ็ค" อีกด้วย
ปัจจุบันมีครอบครัว อยู่กับภรรยาและลูกเปิดร้านอาหารที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ชื่อร้านเถ้าแก่ลาว เขากลับทำงานเพลงร่วมกับศิลปินอีกหลายคนในอัลบั้ม เดอะ สมอลล์ ดรีม โปรเจกต์
ลิงอ้ายเงียะ
ลิงอ้ายเงียะ, ลิงอัสสัม หรือ ลิงภูเขา (Assam macaque; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่งที่อยู่ในอันดับวานร (ไพรเมต) มีรูปร่างอ้วนเทอะทะ แขนและขาสั้น ขนตามลำตัวมีสีเหลืองปนเทา บางตัวอาจมีสีเข้มมากจนดูคล้ายสีน้ำตาลดำ ส่วนหัวไหล่ ศีรษะ และแขนจะมีสีอ่อนกว่าสีขนบริเวณอื่น ๆ ของร่างกาย ขนบริเวณหัวและหางมักมีสีเทา ขนที่ไหล่มีความยาวมากกว่า 8.5 เซนติเมตร ในบางฤดูกาลผิวหนังใต้ขนจะเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า มีความยาวลำตัวและหางรวม 51-63.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20-38 เซนติเมตร น้ำหนัก 5-10 กิโลกรัม
มักอาศัยในป่าบนภูเขาสูงหรือตามที่ราบสูงซึ่งมีความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 500-3,500 เมตร ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ซึ่งมีเรือนยอดไม้สูงจากพื้นดินประมาณ 10-15 เมตร จากการศึกษาพบว่ามักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงเล็ก ๆ โดยฝูงหนึ่งมีสมาชิกประมาณ 40- 60 ตัว ในระหว่างการหากินจะมีสมาชิกบางตัวทำหน้าที่ระวังภัยให้ฝูง โดยจะนั่งสังเกตการณ์อยู่บนต้นไม้ซึ่งสูงที่สุด และหากมีอันตรายเข้ามาใกล้จะส่งเสียงร้องเตือนให้หลบหนี โดยจะร้องเสียงดัง "ปิ้ว" ลิงอ้ายเงียะจัดเป็นลิงนิสัยดุร้าย สามารถกระดิกหางได้เหมือนสุนัข เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3-4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5-6 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ในระหว่างเดือนเมษายน-มิถุนายน กินอาหารประกอบไปด้วย ผลไม้ ยอดไม้อ่อน แมลง และสัตว์เลื้อยคลานจำพวกกิ้งก่า เป็นต้น
มีการกระจายพันธุ์พบในเนปาล ภูฏาน สิกขิมและรัฐอัสสัมของอินเดีย ภาคใต้ของจีน ภาคเหนือของพม่า ภาคเหนือของเวียดนาม ภาคตะวันตกและภาคอีสานของไทย แบ่งเป็นชนิดย่อย 2 ชนิดได้แก่ ลิงอ้ายเงียะตะวันออก (M. a. assamensis) และลิงอ้ายเงียะตะวันตก (M. a. pelops) ซึ่งแบ่งตามสองฝั่งของแม่น้ำพรหมบุตร
ลิงอ้ายเงียะในประเทศไทย ปัจจุบันนี้พบได้เพียง 9 แห่งเท่านั้น ได้แก่ วัดถ้ำปลา และวัดถ้ำผาแลนิภาราม จ.เชียงราย, บ้านป่าไม้ จ.เชียงใหม่, เขตห้ามล่าสัตว์ป่าถ้ำผาท่าพล จ.พิษณุโลก, อุทยานแห่งชาติน้ำตกคลองลาน จ.กำแพงเพชร, เขตรักษาพันธ์ป่าอุ้มผาง จ.ตาก, อุทยานแห่งชาติภูเขียว จ.ชัยภูมิ, เขื่อนเขาแหลม และ อุทยานแห่งชาติน้ำตกเอราวัณ จ.กาญจนบุรี และยังมีข้อมูลว่าพบที่อุทยานแห่งชาติถ้ำผาไท จ.ลำปางอีกด้วยซึ่งถือว่าน้อยมาก ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535
นกเงือกดินเหนือ
นกเงือกดินเหนือ หรือ นกเงือกดินอะบิสซิเนีย (northern ground hornbill หรือ Abyssinian ground hornbill; ) เป็นนกเงือกขนาดใหญ่หนึ่งในสองชนิดในวงศ์นกเงือกดิน มีพฤติกรรมหากินและดำรงชีวิตบนพื้นดินเป็นหลัก พบเฉพาะในตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตรของทวีปแอฟริกา นกเงือกดินเหนือต่างจากนกเงือกดินใต้ ตรงที่มีขนาดเล็กกว่า มีสีหนังขอบตาสีฟ้า และถุงคอสีฟ้า (ในนกตัวเมีย)
อนุกรมวิธาน
นกเงือกดินเหนือ (B. abyssinicus) ได้รับการระบุชนิดโดยจอร์จ-ลุยส์ เลอแคลค เคานต์แห่งบูฟฟง (Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon) นักธรรมชาติวิทยาและพหุคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1780 ในหนังสือประวัติศาสตร์ธรรมชาติของนก (Histoire Naturelle des Oiseaux) นกเงือกดินเหนือยังปรากฏในภาพพิมพ์แกะสลัก (ด้วยมือ) โดยฟรองซัวร์-นิโคลา มาร์ติเนต (François-Nicolas Martinet) เป็นภาพประกอบหนึ่งในพันภาพของชุดสมุดภาพประวัติศาสตร์ธรรมชาติ (Planches Enluminées D'Histoire Naturelle) ซึ่งผลิตภายใต้การกำกับของเอดเมอ-ลุยส์ เดาเบ็นทง (Edme-Louis Daubenton) และประกอบกับคำอธิบายลักษณะของบูฟฟง
ทั้งภาพประกอบบรรยายและคำอธิบายของบูฟฟงดังกล่าวไม่ได้ระบุชื่อวิทยาศาสตร์ จนกระทั่ง ค.ศ. 1783 พิเอแทร์ โบดแดร์ท (Pieter Boddaert) นักธรรมชาติวิทยาชาวดัตช์ได้บัญญัติชื่อทวินาม Buceros abyssinicus ในบัญชีรายชื่อประกอบที่เขาสร้างเพิ่มเติมในชุดสมุดภาพประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ตัวอย่างชนิดต้นแบบเก็บจากประเทศเอธิโอเปีย (หรือที่เรียกอะบิสซิเนีย) ปัจจุบันนกเงือกดินเหนือ (หรือนกเงือกดินอะบิสซิเนีย) อยู่ในสกุลนกเงือกดิน (Bucorvus) ซึ่งเดิมเป็นสกุลย่อยระบุโดยเรอเน เลซง (René Lesson) นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1830 นกเงือกดินเหนือมีชนิดย่อยเดียว (monotypic)
ชื่อสามัญ (ชื่อสกุล Bucorvus) ของนกเงือกดินเหนือ (และนกเงือกดินใต้) ดัดแปลงมาจากชื่อสกุล Buceros ที่กาโรลุส ลินเนียส นำเสนอใน ค.ศ. 1758 สำหรับสกุลนกเงือกเอเชียขนาดใหญ่ โดยที่ corvus เป็นคำภาษาละตินสำหรับ เป็น "นกกา" จากลักษณะโดยรวมที่คล้ายอีกา
ลักษณะ
นกเงือกดินเหนือเป็นนกเงือกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในทวีปแอฟริกา รองจากนกเงือกดินใต้ที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อย
เป็นนกขนาดใหญ่ (ปลายปากถึงรูทวาร) ยาวรวม 90 ถึง 110 เซนติเมตร (35 ถึง 43 นิ้ว) อาศัยบนพื้นเป็นหลัก มีขนบนลำตัวสีดำและขนปีกหลักสีขาวซึ่งมองเห็นได้ในขณะบิน ตัวผู้ที่โตเต็มวัยมีผิวเปลือยสีฟ้ารอบดวงตา มีถุงหนังเปลือยที่คอสีแดงและพองตัวได้ แต้มด้วยหนังเปลือยสีฟ้าที่คางซึ่งหนังคางสัฟ้านี้มีขนาดต่าง ๆ กันในแต่ละตัว จะงอยปากยาวสีดำ มีแถบสีแดงที่โคนจะงอยปากใต้โหนก ด้านบนของจะงอยปากมีโหนกแข็ง (casque) สีดำปลายเปิด ทู่ และสั้น นกตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกันแต่เล็กกว่า ผิวเปลือยทั้งหมด (รอบตา ถุงคอ และคาง) เป็นสีน้ำเงินเข้ม (ยังคงมีแถบสีแดงบนโคนจะงอยปาก) นกรุ่นมีขนสีน้ำตาลเข้ม มีปากที่เล็กกว่าและโหนกแข็งในระยะเริ่มต้น มักใช้เวลา 3 ปีในการเจริญเป็นตัวเต็มวัยซึ่งจะค่อย ๆ พัฒนาส่วนที่เป็นขนนก สีของผิวเปลือย และโหนกแข็ง
นกเงือกดินเหนือ มีขนยาวคล้ายขนตาที่ล้อมรอบดวงตา ช่วยปกป้องดวงตาจากการบาดเจ็บ
จากการศึกษาพบว่า เมื่อยืนนกสูงประมาณ 90 ถึง 100 เซนติเมตร (35 ถึง 39 นิ้ว) อาจสูงได้ 110 ซม. (43 นิ้ว) และหนักประมาณ 4 กิเลกรัม (8.8 ปอนด์) จากรายงานการศึกษาของสตีเวนสันและแฟนชอว์ ระบุว่านกเงือกดินเหนือเป็นชนิดที่มีขนาดเฉลี่ยที่ที่ 102 เซนติเมตร (40 นิ้ว) ใหญ่กว่านกเงือกดินใต้ แต่น้ำหนักและการวัดมาตรฐานในส่วนอื่นขัดแย้งกันซึ่งระบุว่านกเงือกดินใต้นั้นใหญ่กว่าเล็กน้อยจริง ๆ
เสียงร้อง
มีเสียงร้องที่ลึกต่ำและกังวาน "อุ-อุ" และ "อุ-อุ-อุ" ซึ่งได้ยินชัดจากระยะไกล มักร้องในตอนเช้าจากทั้งขณะเกาะคอนหรือขณะอยู่บนพื้นดิน โดยทั่วไปนกตัวผู้และตัวเมียจะร้องเพลงคู่กัน
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
นกเงือกดินเหนือ พบได้ทางตอนเหนือของภูมิภาคแอฟริกาใต้สะฮารา (โดยเฉพาะช่วงตอนเหนือของเส้นศูนย์สูตรของภูมิภาคฯ) จากตอนใต้ของมอริเตเนีย เซเนกัล และกินีทางตะวันออกถึงเอริเทรีย เอธิโอเปีย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของโซมาเลีย ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเคนยา และยูกันดา พบในแหล่งที่อยู่อาศัยแบบเปิด เช่น ทุ่งหญ้าสะวันนา ทุ่งหญ้ากึ่งทะเลทราย และบริเวณที่เป็นหิน โดยชอบพื้นที่ที่มีพืชพรรณต้นเตี้ยซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในพฤติกรรมการหาอาหารด้วยสายตา มักอาศัยในพื้นที่ที่แห้งแล้งกว่าถิ่นที่อยู่ที่นกเงือกใต้เลือก นกเงือกดินเหนือทนต่อพื้นที่ธรรมชาติที่ถูกรบกวน แต่ยังต้องการต้นไม้ขนาดใหญ่เพื่อใช้เป็นที่ทำรัง
มีประชากรนกเงือกดินเหนือหลบหนีหรือถูกปล่อยโดยเจตนาในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา แต่ไม่มีหลักฐานว่าประชากรนกเงือกเหล่านี้กำลังขยายพันธุ์และคงสืบพันธุ์อยู่ได้หลังการปล่อยหรือหลบหนี
พฤติกรรม
นกเงือกดินเหนืออาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าโล่ง อยู่เป็นคู่หรืออาศัยแบบครอบครัวเล็ก ๆ มักออกลาดตระเวนอาณาเขตของตนด้วยการเดินและมักไม่เลือกที่จะบิน โดยปกติแล้วจะบินขึ้นไปในอากาศเมื่อตื่นตระหนกเท่านั้น กลุ่มนกเงือกดิน (ฝูงครอบครัวขนาดเล็ก) ครอบครองพื้นที่ขนาด 2–100 ตารางไมล์ (5.2–259.0 km2) เป็นนกที่หากินกลางวัน นกที่เลี้ยงในกรงขังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ 35–40 ปี
อาหารในธรรมชาติประกอบด้วยสัตว์มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังหลายชนิด รวมทั้งเต่าบกขนาดเล็ก กิ้งก่า งู นก แมงมุม ด้วง และหนอนผีเสื้อ นอกจากนี้ยังอาจกินซากศพ ผลไม้ เมล็ดพืช และถั่วเปลือกแข็งที่พบที่พื้น
การผสมพันธุ์
ฤดูผสมพันธุ์ของนกเงือกดินเหนือแตกต่างกันไปตามช่วงการกระจายพันธุ์ ได้แก่ ประชากรนกในแอฟริกาตะวันตกผสมพันธุ์ในเดือนมิถุนายนถึงเดือนสิงหาคม ประชากรในไนจีเรียและยูกันดาผสมพันธุ์ในเดือนมกราคม และประชากรในเคนยาผสมพันธุ์ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน พวกมันชอบทำรังบนต้นไม้ใหญ่ โดยมักใช้โพรงในต้นเบาบับและตอปาล์ม รวมทั้งได้รับการบันทึกว่าทำรังในโพรงประเภทอื่น ๆ ได้แก่ รูในหินและโพรงที่มนุษย์สร้างขึ้น เช่นในกล่องเลี้ยงผึ้งหรือตะกร้า
การทำรังของนกเงือกดิน นกตัวเมียจะฟักและดูแลในโพรงรังที่ปิดผนึกบางส่วนโดยใช้ส่วนผสมของโคลนและพืชพรรณ ซึ่งต่างกับนกเงือกชนิดอื่น ๆ ตัวเมียที่ทำรังจะสลัดขนปีกหลักออกทั้งหมด นกเงือกดินตัวผู้เตรียมรังโดยใช้ใบไม้แห้งบุก้นโพรงก่อนที่ตัวเมียจะเข้าไปและวางไข่หนึ่งหรือสองฟองในช่วงห่างประมาณห้าวัน ตัวเมียเริ่มฟักไข่ทันทีที่วางไข่เพื่อให้ลูกนกที่ฟักออกมาก่อนมีพัฒนาการที่เหนือลูกนกตัวถัดมา การฟักไข่แต่ละครั้งใช้เวลาประมาณ 37 ถึง 41 วัน ตลอดช่วงฟักไข่นกไม่มีความพยายามที่จะรักษาโพรงให้สะอาดและนกตัวผู้มีหน้าที่จัดหาอาหารให้กับตัวเมียที่กำลังฟักไข่ น้ำหนักของลูกไก่ที่เพิ่งฟักออกมาใหม่จะอยู่ที่ประมาณ 70 กรัม (2.5 ออนซ์) และลูกนกที่ฟักครั้งแรกจะโตอย่างรวดเร็วเพื่อแย่งทรัพยากรจากลูกนกที่ฟักออกตัวที่สองซึ่งปกติแล้วจะตายจากความอดอยากก่อนที่มันจะอายุสี่วัน โดยลูกนกตัวแรกอาจมีน้ำหนักมากถึง 350 กรัม (12 ออนซ์) (ในระยะเพียงช่วงระหว่างไข่ใบแรกและใบที่สองฟัก) เมื่อลูกนกที่รอดตายอายุ 21 ถึง 33 วัน แม่จะออกจากรังและเริ่มให้อาหารจากนอกรัง ลูกนกจะออกจากรังหลังจากวันที่ 80 ถึง 90
นกเงือกดินเหนือลงทุนทางทรัพยากรอย่างมากในลูกหลานของพวกมัน และลูกนกที่โตเต็มวัยจะอยู่กับพ่อแม่ได้นานถึงสามปี พวกมันมีอัตราการผสมพันธุ์ที่ต่ำ โดยเฉลี่ยแล้วนกหนึ่งตัวจะโตเต็มวัยเมื่ออายุ 9 ปี ดังนั้นการลงทุนในการเติบโตเต็มวัยในนกแต่ละตัวของพ่อแม่นกจึงสูงเป็นพิเศษ
การหาอาหาร
นกเงือกดินเหนือ เป็นนกที่หาอาหารตามโอกาส ไม่ว่าโดยการหาอาหารตามหลังฝูงสัตว์กีบและจากไฟป่า โดยใช้กลยุทธ์การรอโอกาสกินสัตว์เล็ก ๆ ที่ถูกรบกวนโดยฝูงสัตว์ขนาดใหญ่หรือเปลวไฟ นกเงือกดินเหนือแต่ละตัวสามารถเดินได้ไกลถึง 11 กิโลเมตร (6.8 ไมล์) ในแต่ละวัน เมื่อพบอาหารจะพุ่งกระโจนเข้าหาและกินสัตว์ขนาดเล็กทุกอย่างที่พวกมันเจอ มีการบันทึกว่านกเงือกดินเหนืออาจขุดหาสัตว์จำพวกแมลงและแมงในดินและโจมตีรังผึ้งเพื่อกินรังผึ้ง นกเงือกดินเหนือมักไม่ค่อยกินพืชใด ๆ อาจเนื่องจะงอยปากที่ยาวแข็งแรงเหมาะกับการใช้เพื่อจับและฆ่าเหยื่อในการกิน
สัตว์นักล่า
สัตว์นักล่าของนกเงือกดินเหนือ ได้แก่สัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่ เช่น เสือดาว การถูกล่าเป็นอาหารของมนุษย์เกิดขึ้นในบางประเทศ ได้แก่แคเมอรูนตอนเหนือและบูร์กินาฟาโซ รังอาจตกเป็นเหยื่อโดยสัตว์บกนักล่าแม้มีขนาดเล็กกว่า
ปรสิตและโรคต่าง ๆ
เป็นที่รู้จักดีว่ามักพบเหานก Bucorvellus docophorus, Bucerophagus productus และ Bucerophagus africanus ในนกเงือกดินเหนือ และยังพบปรสิตเช่นไส้เดือนฝอย (พยาธิตัวกลม) Histiocephalus bucorvi และพยาธิตัวตืด Chapmania unilateralis, Idiogenes bucorvi, Ophryocotyloides pinguis และ Paruterina daouensis นกเลี้ยงในกรงขังที่จับมาจากธรรมชาติมักตายจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Aeromonas hydrophila ซึ่งเป็นเชื้อก่อโรคทั่วไปในปลา แต่ไม่พบรายงานการติดเชื้อนี้ในนกเงือกดินเหนือในธรรมชาติ ในอเมริกาเหนือพบว่านกเงือกดินเหนือในกรงเลี้ยงตายเพราะไวรัสเวสต์ไนล์
ความสำคัญในวัฒนธรรม
นกเงือกดินเหนือ ไม่ใช่เหมืองนกที่ถูกล่าเพื่อการค้านกเชิงพาณิชย์ แม้ว่าไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบพวกมันในสวนสัตว์
ในบางพื้นที่นกชนิดนี้มีความสำคัญทางวัฒนธรรม พรานล่าสัตว์ใช้หัวและคอของนกเงือกดินห้อยรอบคอด้วยความเชื่อที่ว่าจะช่วยให้พวกมันสะกดรอยตามฝูงสัตว์กีบเท้า ในบางหมู่บ้านมักจะเลียนแบบเสียงร้องของนกชนิดนี้ แม้กระทั่งบางเพลงที่แต่งขึ้นจากพื้นฐานเสียงร้องคู่ประสานของนกเงือกดินเหนือตัวผู้และตัวเมีย
สถานภาพและการอนุรักษ์
นกเงือกดินเหนืออยู่ภายใต้ภาวะการสูญเสียและความเสื่อมโทรมของถิ่นที่อยู่ และบางส่วนของการถูกล่า ในลักษณะเดียวกันกับญาติของมันคือ นกเงือกดินใต้ เป็นผลให้แนวโน้มประชากรของนกเงือกดินทั้งสองชนิดอาจเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN) ระบุให้มีสถานะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายใกล้การสูญพันธุ์ (VU)
ลิงวอก
มีความยาวลำตัวและหัว 47–58.5 เซนติเมตร ความยาวหาง 20.5–28 เซนติเมตร น้ำหนัก 3–6 กิโลกรัม
มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่อัฟกานิสถาน, ภาคเหนือของอินเดีย, เนปาล, พม่า, ภาคใต้ของจีน, ลาว, เวียดนาม และภาคตะวันตกของไทย โดยในประเทศ ปัจจุบันเชื่อว่า เหลืออยู่เพียงฝูงสุดท้ายแล้วที่วัดถ้ำผาหมากฮ่อ ในพื้นที่อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย แต่จากข้อมูลล่าสุด ยังพบเห็นฝูงลิงวอกได้อีกที่บริเวณสะพานข้ามน้ำ หน่วยพิทักษ์ป่าศาลาพรม ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ตั้งแต่ 50 ตัวขึ้นไป สมาชิกส่วนใหญ่ในฝูงประกอบไปด้วยลิงตัวเมียและลูก ๆ ตัวเมียในฝูงจะมีบทบาทสำคัญมากกว่าตัวผู้ แต่ลิงตัวผู้จะมีบทบาทในการปกป้องฝูง ลิงวอกเริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 3–4 ปี ระยะตั้งท้องนาน 5–7 เดือน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลิงตัวเมียจะอยู่กับฝูงไปจนตาย แต่ตัวผู้เมื่อโตขึ้น มักจะถูกขับไล่ให้ออกจากฝูง จากการศึกษาพบว่า ลิงวอกมีความสัมพันธ์กับชุมชนมนุษย์มาเป็นเวลานาน แต่การที่ลิงวอกมักเข้ามาอาศัยและใช้ประโยชน์ในพื้นที่เกษตรกรรม จึงทำให้ไม่กลัวคน ในบางครั้งจึงถูกจับฆ่าเพื่อนำมาทำเป็นอาหารและฆ่าเพื่อลดความรำคาญ
ปัจจุบัน เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535 แต่ประชาชนทั่วไป สามารถ ขออนุญาตเลี้ยงได้ ตามกฎกระทรวงกำหนดชนิดของสัตว์ป่าชนิดที่เพาะพันธุ์ได้ พ.ศ. 2546 ส่วนใหญ่จะเลี้ยงไว้ใช้งาน เป็นลิงเก็บมะพร้าว ซึ่งเป็นอาชีพดังเดิมของคนไทยที่ควรอนุรักษ์ไว้
เยย์ซอน มูริโย
ขีวิตช่วงแรก/กรานาดา
มูริโยเกิดในกาลิ, ในปี ค.ศ. 2009 มูริโยเข้าร่วมทีมเยาวชนของสโมสรเดปอร์ติโบกาลิ และในปีต่อมาหลังจากวันครบรอบวันเกิดครบอายุ 18 ปี ไม่กี่วันตัวเขาได้เข้าร่วมทีมอูดีเนเซกัลโชในอิตาลี แต่เขาก็ถูกยืมไปให้กรานาดา ในสเปนทันที ในฐานะเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลงหุ้นส่วนระหว่างทั้งสองสโมสร โดยในปีแรกเขาเล่นอยู่ในทีมสำรองซึ่งเล่นอยู่ในดิวิชัน 6 ของสเปน
ในฤดูกาล 2011–2012 มูริโยได้เซ็นสัญญาซื้อขาด แต่ก็ถูกยืมตัวไปทีมกาดิซ ที่เล่นในระดับเซกุนดาดิบิซิออน เบ หรือดิวิชัน 3 ของสเปน ในขณะนั้น โดยตลอดทั้งฤดูกาลในทุกรายการเขาลงเล่นไป 29 นัด และทำประตูได้ 3 ประตู
ในฤดูฏาล 2012–2013 มูริโย ได้ถูกยืมตัวไปให้กับทีมอูเด ลัสปัลมัส ซึ่งเล่นอยู่ในเซกุนดาดิบิซิออนหรือดิวิชัน 2 ของสเปน ในขณะนั้น เขายังทำประตูแรกให้กับทีมได้ในเกมลีกที่ออกไปเยือนอูเด อัลเมริอา ซึ่งผลจบลงด้วยที่ต้นสังกัดของเขาเอาชนะไปได้ 3–2 ยังช่วยให้ทีมจบอันดับที่ 6 ซึ่งได้เล่นในรอบเพลย์ออฟเลื่อนชั้นแต่ก็ได้แพ้ต่ออูเด อัลเมริอา ในรอบรองชนะเลิศ
อินเตอร์มิลาน
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 มูริโยได้ตกลงการเข้าร่วมทีมอินเตอร์มิลานโดยมีสัญญาทั้งสิ้น 5 ปี โดยจะย้ายไปร่วมทีมในเดือนกรกฎาคม มีค่าตัวอยู่ที่ 8 ล้านยูโร พร้อมโบนัส 2 ล้านยูโรและค่าเหนื่อย 1 ล้านยูโรต่อปี โดยมูริโยได้สวมเสื้อหมายเลข 24 เขาลงเล่นในเซเรียอาเกมแรกในวันที่ 23 สิงหาคมซึ่งเป็นเกมแรกของฤดูกาล 2015–16 ในเกมที่เปิดบ้านเอาชนะอาตาลันตา 1–0 เขาทำประตูให้อินเตอร์มิลานประตูแรกในวันที่ 22 พฤศจิกายน ในเกมที่เปิดบ้านชนะโฟรซิโนเนกัลโชเป็นประตู 3–0 ก่อนที่ผลจะจบลงด้วยสกอร์ 4–0 อีกด้วย ตลอดทั้งฤดูกาล 2015–16 มูริโย่โดนใบเหลืองมากถึง 11 ใบ มากที่สุดในทีม ซึ่งการโดน 4 ครั้งเป็นใบเหลืองที่สองในเกม ทำให้เป็นใบแดงไล่ออกจากสนาม ทั้งฤดูกาลเขาลงเล่นไป 35 นัดในทุกรายการ
บาเลนเซีย
ในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2017 มูริโยได้กลับมาค้าแข้งในสเปนอีกครั้ง โดยถูกยืมตัวมายังบาเลนเซีย มีสัญญายืมตัวทั้งสิ้น 2 ปี โดยสามารถซื้อขาดได้หากทำผลงานดี เขาได้ลงเล่น 17 เกมในฤดูกาลแรก
บาร์เซโลนา (ยืมตัว)
ในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2018 มูริโยได้ถูกยืมตัวไปบาร์เซโลนาจนจบฤดูกาล 2018–2019 ในราคา 2 ล้านยูโร และมีเงื่อนไขที่จะซื้อขาดได้ในราคา 25 ล้านยูโร. ในวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 2019 เขาได้ลงเล่นเป็นนัดแรกในเกมที่บาร์เซโลนาแพ้ในการไปเยือนกับเลบันเต 1–2 ในการแข่งขันโกปาเดลเรย์ รอบ 16 ทีม นัดแรก มูริโย่ได้ใบเหลือง ในนาทีที่ 22 โดยในเกมที่กลับมาเล่นที่กัมนอว์ ในสัปดาห์ต่อมาเขายังได้ลงเล่นครบทั้งเกมเช่นกัน โดยบาร์เซโลนาเอาชนะไปได้ 3-0 ทำให้ผ่านเข้ารอบได้สำเร็จ
เซลตาบิโก (ยืมตัว)
ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2020 ซัมป์โดเรีย ได้ปล่อยยืมมูริโยสู่ เซลตาเดบิโก สโมสรในลีกสูงสุดของสเปน เป็นเวลาครึ่งฤดูกาล โดยมีสัญญาจนถึงวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 2020 พ่วงเงื่อนไขการซื้อขาดได้ โดยตัวเขาได้ลงเล่นให้กับเซลตาเป็นครั้งแรก ในวันที่ 20 มกราคม ในเกมที่พวกออกไปเยือน อัตเลติกเดบิลบาโอ ที่ซานมาเมส ซึ่งผลจบลงที่ทั้งสองทีมเสมอกันที่ 1–1, ในวันที่ 21 มิถุนายน มูริโย ทำประตูแรกให้กับทีมได้ในเกมที่ทีมของเขาเอาชนะ เดปอร์ติโบอลาเบส 6–0 ที่บาลาอิโดส โดยเป็นประตูแรกของเกม
ชุดเยาวชน
มูริโยติดทีมชาติโคลอมเบีย รุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ชุดแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี ที่ประเทศไนจีเรีย โดยได้ลงเล่นทั้งสิ้น 6 เกม จาก 7 เกม และยิงประตูได้ในรอบ 16 ทีมสุดท้ายกับอาร์เจนตินา เป็นประตูไล่มาเป็น 1–2 ก่อนที่โคลอมเบียจะสามารถแซงเอาชนะไปได้ 3–2 โดยโคลอมเบียจบอันดับที่ 4 ในการแข่งขันรายการนี้ ในปี ค.ศ. 2011 มูริโยยังติดทีมชาติโคลอมเบีย รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี เพื่อแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2011 ที่โคลอมเบียเป็นเจ้าภาพ ซึ่งเขาลงเล่นทั้งหมด 4 นัด จาก 5 นัด ซึ่งนัดที่เขาไม่ได้ลงเล่นนั้นคือเกมในรอบก่อนรองชนะเลิศซึ่งโคลอมเบียแพ้ เม็กซิโก 3–1 ทำให้โคลอมเบียตกรอบในที่สุด
ชุดใหญ่
มูริโยมีชื่อติดทีมชาติโคลอมเบียชุดใหญ่ครั้งแรกในชุดที่พบกับทีมชาติเอลซัลวาดอร์และแคนาดาที่สหรัฐ โดยได้เล่นในเกมที่ชนะเอลซัลวาดอร์ 3–0 ในวันที่ 10 ตุลาคม โดยได้ลงเล่นเป็นตัวสำรองลงมาแทนเปโดร ฟรังโก ในนาทีที่ 61 และในเกมที่ชนะแคนาดา 0–1 ในวันที่ 14 ตุลาคม โดยได้ลงเล่นเป็นตัวจริงแต่ถูกเปลี่ยนตัวออกในนาทีที่ 86 เขามีชื่อติดทีมชุดแข่งขันโกปาอาเมริกา 2015 โดยได้ลงเล่นทุกเกมและทำหนึ่งประตูในเกมที่เอาชนะบราซิล 0–1 โคลอมเบียตกรอบในรอบก่อนรองชนะเลิศ โดยแพ้ให้กับอาร์เจนตินาซึ่งเสมอกันใน 90 นาที 0–0 ทำให้ต้องตัดสินด้วยการยิงลูกโทษ มูริโยรับหน้าที่ยิงเป็นคนที่ 7 เขายิงข้ามคานทำให้โคลอมเบียแพ้ในการดวลจุดโทษ 5–4 แต่เขาได้รับ "รางวัลนักเตะดาวรุ่งยอดเยี่ยม" ของการแข่งขันรายการนี้ด้วย
ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 มูริโยมีชื่อติดทีมชาติโคลอมเบียเพื่อแข่งขันโกปาอาเมริกาเซนเตนาริโอ ที่สหรัฐ ซึ่งมูริโยได้ลงเล่น 4 นัด จาก 5 นัดที่แข่งขัน
ประตูในระดับทีมชาติ
(ประตูและผลประตูของโคลอมเบียจะขึ้นก่อน)
สโมสร
บาเลนเซีย
อำเภอซัมบุ
อำเภอซัมบุ (山武郡 (Sanbu-gun)) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ เดือนมกราคม 2013 อำเภอนี้มีประชากร 49,488 คน ความหนาแน่นประชากร 369 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 134.1 km2
การยกฐานะโออามิชิราซาโตะเป็นนคร
โออามิชิราซาโตะ เดิมเป็นเมืองในอำเภอซัมบุ ได้ยกฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2013 และไม่เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอซัมบุนับตั้งแต่นั้นมา
ประวัติ
ในช่วงต้นของยุคเมจิ เมื่อมีการก่อตั้งระบบเทศบาลขึ้นในวันที่ 1 เมษายน 1889 อำเภอยามาเบะ (山辺郡 (Yamabe-gun)) ซึ่งมี 3 เมือง และ 14 หมู่บ้าน และอำเภอมูชะ (武射郡 (Musha-gun)) ซึ่งมี 1 เมือง และ 14 หมู่บ้าน ได้ก่อตั้งขึ้นในพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นคาซูซะ สองอำเภอนี้ได้รวมเข้าด้วยกันเป็นอำเภอซัมบุเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1897
แขวงหัวพัน
หัวพัน (ຫົວພັນ) เป็นหนึ่งในแขวงของประเทศลาว ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับประเทศเวียดนาม เดิมแขวงนี้รู้จักในชื่อ "หัวพันห้าทั้งหก" (มักเรียกผิดเป็น หัวพันทั้งห้าทั้งหก) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์สงครามปราบฮ่อ
แขวงหัวพันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของแขวงเชียงขวาง ประวัติศาสตร์ของสองแขวงนี้มีความคล้ายคลึงกัน ในอดีตหัวพันเคยตกเป็นเมืองขึ้นของเวียดนามสลับกับการดำรงอยู่ในฐานะรัฐเอกราช และเพิ่งถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของลาวในสมัยที่ตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ปัจจุบันมีประชากรราว 322,200 คน ภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าไม้ อากาศค่อนข้างหนาว ประกอบด้วยชนกลุ่มน้อยกว่า 20 เผ่า เช่น ไทขาว ไทแดง ไทดำ ไทเหนือ ไทน้อย ไทพวน ม้ง ขมุ ยูนนาน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาในกลุ่มภาษาไท
การปกครอง
แขวงหัวพันประกอบด้วยเมืองต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
การเดินทาง
จากแขวงเชียงขวางมาแขวงหัวพัน โดยใช้ทางหลวงหมายเลข 7 เดินทางไปยังเมืองคำทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าทางหลวงหมายเลข 6 ตรงมายังน้ำเนิน ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง จากนั้นจะเป็นถนนลูกรังตัดเข้าไปในเขตภูเขาสูง ระหว่างทางจะพบหมู่บ้านชาวเขาหลายแห่ง
ซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 34
ซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 34 (Super Bowl XXXIV) เป็นการแข่งขันกีฬาอเมริกันฟุตบอล NFL นัดตัดสินในฤดูกาล 2000 เป็นการแข่งขันระหว่างแชมป์เนชันแนลฟุตบอลคอนเฟอเร็นซ์ (NFC) St. Louis Rams กับแชมป์อเมริกันฟุตบอลคอนเฟอเร็นซ์ (AFC) Tennessee Titans โดยทีม St. Louis Rams เอาชนะ ทีม Tennessee Titans ในคะแนน 23–16 เกมนี้จัดในวันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2000 ที่สนามGeorgia Dome ในเมืองแอตแลนตา, รัฐจอร์เจีย
ขุนทอง ภูผิวเดือน
นายขุนทอง ภูผิวเดือน (3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 - 7 สิงหาคม พ.ศ. 2538) อดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ 6 สมัย
ประวัติ
ขุนทอง ภูผิวเดือน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2470 สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สมรสกับนางใจดี ภูผิวเดือน มีบุตร-ธิดา รวม 9 คน
การทำงาน
เริ่มเข้ารับราชการครูโดยการรักษาในตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนประชาบาล ตำบลอีตือ (คำเหมือดแก้วบำเพ็ญวิทยา) ต่อมา พ.ศ. 2508 ย้ายไปดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนท่าคันโทวิทยาคม และ พ.ศ. 2509 ย้ายไปศึกษานิเทศก์ฝ่ายสามัญศึกษา ประจำจังหวัดกาฬสินธุ์ จนถึงปี พ.ศ. 2511
งานการเมือง
ขุนทอง ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาฬสินธุ์ ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2512 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง เดือนกันยายน พ.ศ. 2535 รวม 6 สมัย