cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระยาทรงสุรเดช (เทพ พันธุมเสน)
ลงมือปฏิวัติ
จากนั้นแผนการนำทหารออกมาใช้เปลี่ยนแปลงการปกครองของพระยาทรงสุรเดชก็ได้เปิดเผยออกมาเป็นลำดับ ทั้งหมดในเวลา 05.00 น. ก็ได้มุ่งหน้าไปยังกรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ วงเวียนเกียกกาย (ปัจจุบันคือ สี่แยกเกียกกาย) มีเป้าหมายเพื่อยึดรถเกราะ ยึดรถรบ ยึดคลังกระสุน และหลอกพาทหารเดินมาขึ้นรถบรรทุกของกรมทหารปืนใหญ่ ภายใต้การบังคับบัญชาของพระยาฤทธิอัคเนย์ ที่อยู่ใกล้กัน ก่อนจะเคลื่อนขบวนไปลานพระบรมรูปทรงม้า
เมื่อไปถึงกรมทหารม้า ด่านแรกที่จะต้องฝ่าไปให้ได้คือกองรักษาการณ์ที่ด้านหน้า สามทหารเสือ คือ พระยาทรงสุรเดช พระยาพหลพลพยุหเสนา และพระประศาสน์พิยายุทธ เข้าไปในกองรักษาการณ์ ถามหาตัวผู้บังคับการกองรักษาการณ์ แล้วผู้ก่อการก็พูดด้วยเสียงดุว่า
"เวลานี้เกิดกบฏกลางเมืองขึ้นแล้ว มัวแต่หลับนอนอยู่ได้ เอารถเกราะ รถรบ เอาทหารออกไปช่วยเดี๋ยวนี้"
ฝ่ายผู้บังคับการที่เป็นนายทหารชั้นผู้น้อย เมื่อเผชิญหน้ากับนายทหารชั้นผู้ใหญ่ซึ่งเคยเป็นอาจารย์มาก่อน ก็หลงเชื่ออย่างสนิทใจ ชั่วอึดใจเดียวเสียงเป่าแตรแจ้งสัญญาณเหตุสำคัญก็ปลุกทหารทั้งกรมตื่นขึ้นมาด้วยความโกลาหล
ช่วงเวลาแห่งความระทึกนี้ นายทหารผู้ก่อการต่าง ๆ ที่ได้รับมอบหมายหน้าที่ก็แยกย้ายกันไป
พระยาพหลพลพยุหเสนา ใช้กรรไกรตัดเหล็กที่พระประศาสน์พิยายุทธเตรียมมาตัดโซ่กุญแจคลังกระสุนได้สำเร็จ ช่วยกันลำเลียงกระสุนออกมาอย่างรวดเร็ว
พระประศาสน์พิทยายุทธ ตรงไปยังโรงเก็บรถพร้อม ร.อ.หลวงทัศนัยนิยมศึก เร่งระดมให้ทหารสตาร์ตรถถัง รถเกราะ ออกมาโดยเร็ว
ไม่กี่นาทีต่อมา ทหารม้าก็พร้อมแล้วที่ออกเดินทางไปขึ้นรถบรรทุกทหารภายในกรมทหารปืนใหญ่ที่ได้นัดแนะเอาไว้แล้ว พระยาฤทธิอัคเนย์สั่งให้ทหารปืนใหญ่ขึ้นรถ พระประศาสน์พิทยายุทธ นำขบวนรถถัง รถเกราะ รถขนกระสุนและปืนกลเบาราว 15 คัน ออกมาจากที่ตั้งกรม นำหน้าขบวนรถทั้งหมด มุ่งหน้าตรงไปยังลานพระบรมรูปทรงม้า สมทบกับทหารหน่วยอื่น ๆ ที่นัดหมายกันไว้
เมื่อขบวนรถบรรทุกทหารแล่นผ่านกองพันทหารช่าง ซึ่งเหล่าทหารกำลังฝึกอยู่บนสนามหน้ากองพัน พระยาทรงสุรเดชก็กวักมือพลางตะโกนเรียกให้ขึ้นรถ ผู้บังคับการทหารช่างเข้าใจว่าได้เวลาที่จะไปฝึกการต่อสู้รถถังตามที่ตกลงกันเมื่อเย็นวาน จึงสั่งทหารช่างขึ้นรถบรรทุกไปด้วย
ปฏิบัติการยึดกรมทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์สำเร็จลงอย่างรวดเร็วตามความคาดหมายภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง มีคำถามมากมายว่า เพราะเหตุใดกองรักษาการณ์กรมทหารม้าจึงไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมยามคลังกระสุนจึงปล่อยให้พระยาพหลพลพยุหเสนา งัดประตูเอากระสุนออกไปได้ ทำไมนายทหารในกรมนี้จึงปล่อยให้นายทหารที่อื่นนำทหารของตัวออกไปได้โดยไม่แสดงปฏิกิริยาอันใดเลย
สำหรับคำตอบของคำถามนี้ พระยาทรงสุรเดชได้บันทึกเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ชัดเจนว่า
ผลลัพธ์การปฏิวัติ
หลังจากที่พระยาทรงสุรเดชและคณะได้ลงมือเปลี่ยนแปลงการปกครองจนสำเร็จแล้ว ก็ได้ดำรงตำแหน่ง ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบกฝ่ายยุทธการ (เทียบเท่ารองผู้บัญชาการทหารบกฝ่ายยุทธการในปัจจุบัน) และรักษาราชการแทนเจ้ากรมยุทธการทหารบก โดยพฤตินัยแล้วพระยาทรงสุรเดชเป็นนายทหารที่มีอำนาจในกองทัพโดยมากที่สุดในเวลานั้น ได้เริ่มวางรากฐานการปฏิรูปกองทัพให้มีความทัดเทียมกับอารยประเทศ เช่น ส่งเสริมการศึกษาและพัฒนารถยานเกราะในประเทศไทย, ตัดลดงบประมาณหลายส่วนในกองทัพ, ปรับลดขนาดกองทัพให้มีขนาดเล็กลงโดยจะไม่ให้มีนายทหารยศเกินพันเอกอีกต่อไป ฯลฯ
ด้วยแนวทางการพัฒนากองทัพที่ขัดใจกลุ่มทหารหนุ่มบางกลุ่มในเวลานั้น ทำให้กลุ่มทหารหนุ่มบางกลุ่มที่ยังต้องการให้กองทัพมีความโอ่อ่าหรูหราอยู่ เกิดความไม่พอใจขึ้น แต่ก็ด้วยความที่เป็นทหารชั้นผู้น้อยและแทบไม่มีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จึงไม่สามารถขัดขวางการปฏิรูปกองทัพครั้งนี้ได้
หลังจากพระยาทรงสุรเดชได้วางรากฐานในการปฏิรูปกองทัพเสร็จสิ้นแล้ว พระยาทรงสุรเดชได้วางมือจากการเมืองเพื่อเป็นแบบอย่างให้กับนายทหารรุ่นหลังไม่ให้เข้าไปข้องเกี่ยวกับอำนาจทางการเมืองอีก จึงลาออกจากทุกตำแหน่งในทางการเมืองและในกองทัพ แล้วใช้ชีวิตอย่างสันโดษมักน้อย
เนื่องจากพระยาทรงสุรเดชเป็นที่เคารพอย่างสูงทั้งจากนายทหารด้วยกันและจากสมาชิกผู้แทนราษฎรที่เป็นพลเมือง พระยาทรงสุรเดชจึงได้รับการเชื้อเชิญให้เป็นนายกรัฐมนตรีหลายต่อหลายครั้ง แต่ท่านก็ปฏิเสธเสมอมา
หลังจากพระยาทรงสุรเดชได้วางมือจากทุกตำแหน่งแล้ว ความนิยมในตัวพระยาทรงสุรเดชได้แพร่ขยายมากขึ้นเรื่อย ๆ กลุ่มทหารหนุ่มบางกลุ่มที่กำลังทวีอำนาจมากขึ้น ทั้งในกองทัพและในทางการเมือง จึงคิดหาทางที่จะทำลายพระยาทรงสุรเดชด้วยวิธีการต่าง ๆ ตั้งแต่การสั่งห้ามไม่ให้ตีพิมพ์บทความที่มีเนื้อหาชื่นชมพระยาทรงสุรเดชลงบนหนังสือพิมพ์ การใส่ร้ายป้ายสีตามช่องทางต่าง ๆ หรือการพยายามกำจัดกลุ่มนายทหารที่มีเคารพต่อพระยาทรงสุรเดชออกไป จนในที่สุดพระยาทรงสุรเดชและคณะก็ถูกกำจัดด้วยคดีกบฏพระยาทรงสุรเดช
มีความพยายามที่จะใส่ร้ายพระยาทรงสุรเดชว่าไม่จงรักภักดีต่อพระราชวงศ์ แต่สำหรับผู้ใกล้ชิดแล้ว ย่อมตระหนักดีว่าพระยาทรงสุรเดชเป็นผู้ที่มีความจงรักภักดีต่อพระราชวงศ์อย่างยิ่ง
รัฐประหาร พ.ศ. 2476
ดูเนื้อหาหลักที่ รัฐประหารในประเทศไทย เมษายน พ.ศ. 2476
สืบเนื่องจากการยื่นเสนอเค้าโครงเศรษฐกิจโดยนายปรีดี พนมยงค์ ที่เรียกกันว่า "สมุดปกเหลือง" ที่ต่อมาได้สร้างความขัดแย้งอย่างกว้างขวางระหว่างพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ข้าราชการ และนักการเมืองในหมู่คณะราษฎรด้วยกัน เพราะได้มีการวิจารณ์ว่าเค้าโครงเศรษฐกิจฉบับนี้มีลักษณะเป็นสังคมนิยมคล้ายคอมมิวนิสต์ในแบบของสตาลิน พระยามโนปกรณนิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) นายกรัฐมนตรี ก็ไม่เห็นด้วย พระยามโนปกรณ์นิติธาดาได้เกลี้ยกล่อมพระยาทรงสุรเดช พระยาพหลพลพยุหเสนา พระยาฤทธิ์อัคเนย์ และพระประศาสน์พิทยายุทธ อันเป็น "4 ทหารเสือ" ซึ่งเป็นนายทหารระดับสูงในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระยาทรงสุรเดชเห็นด้วยกับพระยามโนปกรณ์นิติธาดา และได้ชักชวนพระยาฤทธิ์อัคเนย์ และพระประศาสน์พิทยายุทธ เห็นชอบด้วยกับการปิดสภาผู้แทนราษฎรและงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา แต่ทว่าพระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้าคณะราษฎรกลับเห็นด้วยกับเค้าโครงเศรษฐกิจฉบับนี้ จึงมีการกล่าวหากันว่า พระยาทรงสุรเดชพยายามที่จะโดดเดี่ยว พระยาพหลพลพยุหเสนา และคิดแย่งตำแหน่งจากพระยาพหลพลพยุหเสนา โดยเป็นผู้รับใช้พระยามโนปกรณ์นิติธาดา
กบฏพระยาทรงสุรเดช
ทั้งก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระยาทรงสุรเดชขัดแย้งกับหลวงพิบูลสงคราม ซึ่งเป็นนายทหารรุ่นหลังที่มียศชั้นต่ำกว่า ในหลายเรื่องอย่างรุนแรง เช่น การประชุมวางแผนกันก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทั้งคู่ก็มีปากเสียงกัน ถึงขนาดที่หลวงพิบูลสงคราม ปรารภออกมาหลังการประชุมว่า ตนไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับพระยาทรงสุรเดชได้
และต่อมาทั้งคู่ก็มีแนวคิดต่างกันในเรื่องของโครงสร้างกองทัพ โดยพระยาทรงสุรเดชเห็นว่า นายทหารนั้นควรมียศไม่เกิน พันเอก (พ.อ.) และกองกำลังทหารนั้นไม่ควรรวมศูนย์อยู่ที่เมืองหลวง แต่ให้กระจายกันไปตามภูมิภาคต่าง ๆ อันเป็นภูมิลำเนาของทหารแต่ละคน อาวุธก็ให้เก็บประจำกายไว้ จนกว่าจะมีคำสั่งเรียกรวมพลหรือเรียกเพื่อการฝึกใด ๆ จึงมารวมตัวกัน อันเป็นลักษณะรูปแบบของกองทัพแบบประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ที่พระยาทรงสุรเดชเคยได้ศึกษาดูงานมา แต่ทางหลวงพิบูลสงคราม เห็นว่าทหารควรจะมียศชั้นสูงถึง จอมพล และอำนาจทางทหารต้องรวมไว้ที่ศูนย์กลาง เพื่อธำรงไว้ซึ่งเกียรติยศของทหาร
เมื่อพระยาพหลพลพยุหเสนาประกาศไม่ขอรับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่ออีกในปลายปี พ.ศ. 2481 ทั้งคู่เสมือนเป็นคู่แข่งกันในการชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ถึงขนาดที่มีหนังสือพิมพ์บางฉบับได้ลงรูปและเขียนข้อความใต้ภาพของทั้งคู่เปรียบเทียบกันบนหน้าหนึ่งว่าเป็น ผู้ที่จะขึ้นเป็นนายกฯคนต่อไป ในคราวแรกมีการหยั่งเสียงกัน ปรากฏว่าเสียงสนับสนุนพระยาทรงสุรเดชมีถึง 50 เสียง ขณะที่เสียงสนับสนุนหลวงพิบูลสงครามมีเพียง 5 เสียงเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อมีการลงคะแนนเสียงจริงในสภาผู้แทนราษฎร ปรากฏว่าเสียงสนับสนุนหลวงพิบูลสงครามมีมากกว่า จึงได้เป็นนายกรัฐมนตรีในที่สุด ดังนั้นความขัดแย้งกันทั้งหมดนี้ได้กลายมาเป็นข้อกล่าวหากันในคดีกบฏพระยาทรงสุรเดชในเวลาต่อมา
บั้นปลายชีวิต
หลังจากมีความขัดแย้งกับสมาชิกระดับสูงในคณะราษฎรด้วยกันเองมาตลอด พระยาทรงสุรเดชก็ได้เดินทางไปพำนักที่ประเทศศรีลังกาเป็นระยะเวลา 2 ปี จนกระทั่ง พ.ศ. 2481 เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เหมาะสมแล้วจึงเดินทางกลับประเทศ และเสนอต่อกระทรวงกลาโหมขอตั้งโรงเรียนรบขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ สภากลาโหมอนุมัติ จึงทำนายทหารระดับหัวกะทิทั้งหมด 29 นายขึ้นไปเรียนที่นั่น แต่ทาง หลวงพิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีเกรงว่าจะเป็นการซ่องสุมผู้คนก่อการกบฏ จึงส่งหน่วยสอดแนมไปติดตามดูความเคลื่อนไหวเป็นระยะ
เมื่อนักเรียนรุ่นแรกศึกษาจบแล้ว พระยาทรงสุรเดชได้นำลูกศิษย์ตระเวนดูงานทหารตามกรมกองต่าง ๆ แต่เมื่อถึงกรมทหารราชบุรี ได้ถูกยื่นซองขาวมีข้อความให้ออกจากราชการโดยไม่มีเบี้ยหวัดบำนาญ พร้อมกับบีบบังคับให้เดินทางออกสู่ต่างประเทศ
พระยาทรงสุรเดชพร้อมนายทหารคนสนิทเมื่อถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ จึงถูกให้ออกจากราชการโดยไม่มีเบี้ยหวัดและถูกบีบให้เดินทางออกนอกประเทศ ไปพร้อมกับ ร้อยเอกสำรวจ กาญจนสิทธิ์ นายทหารคนสนิท โดยถูกควบคุมตัวขึ้นรถไฟไปที่อำเภออรัญประเทศ และเดินทางข้ามพรมแดนต่อไปยังประเทศกัมพูชาซึ่งในขณะนั้นเป็นดินแดนในอาณานิคมของประเทศฝรั่งเศส หลังจากที่ลี้ภัยอยู่ที่กัมพูชาได้ไม่นาน ทางการกัมพูชาก็ไม่อนุญาตให้อยู่ จึงต้องเดินทางไปพำนักอยู่ที่เมืองไซ่ง่อน โดยมีภริยาติดตามไปด้วย จากนั้นจึงได้รับอนุญาตให้กลับมาที่พนมเปญอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งในระหว่างที่ยังพำนักอยู่ที่เมืองไซง่อน พระยาทรงสุรเดชได้เขียนบันทึกไว้เล่มหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2482 เกี่ยวกับเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองทั้งหมด ตลอดจนความล้มเหลวของผลในการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ซึ่งบันทึกเล่มนี้ต่อมาได้ถูกตีพิมพ์เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2513 ในชื่อ "บันทึกพระยาทรงสุรเดช"
ชีวิตพระยาทรงสุรเดชที่กัมพูชา ไม่มีทรัพย์เงินทองเหลือติดตัวอยู่เลย ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยการทำขนมกล้วยขายพร้อมกับภริยา ซึ่งต้องลงมือโม่แป้งด้วยตนเอง รวมทั้งรับจ้างซ่อมจักรยาน
ซึ่งช่วงที่อยู่กัมพูชานั้น เมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น ในปี พ.ศ. 2484 เมื่อกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้บุกเข้าประเทศไทย และบีบบังคับรัฐบาลขอใช้ประเทศไทยเป็นทางผ่านเพื่อที่จะบุกไปพม่า และอินเดีย พระยาทรงสุรเดชมีความคิดที่จะต่อต้านญี่ปุ่น โดยคิดว่าจะเดินข้ามพรมแดนไปประเทศไทยตามลำพัง เนื่องจากอยู่ในที่ ๆ ห่างไกลข้อมูลข่าวสาร จึงไม่มีโอกาสได้ทราบว่าในประเทศไทยมีขบวนการต่อต้านญี่ปุ่นกำเนิดขึ้นมาเหมือนกัน พระยาทรงสุรเดชจึงตกอยู่ในสภาพเสมือนว่าต่อต้านญี่ปุ่นอยู่คนเดียว และก็ไม่มีโอกาสได้ลงมือกระทำจริง ต่อมา พระยาทรงสุรเดชสิ้นชีวิตอย่างกะทันหันทั้งที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีมากโดยตลอด เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ที่ตำหนักร้างแห่งหนึ่งในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ซึ่งแพทย์ชาวเยอรมันลงความเห็นว่า เสียชีวิตด้วยอาการโลหิตเป็นพิษ (แต่ก็มีข้อสงสัยว่าอาจเสียชีวิตเพราะถูกวางยาพิษ ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่มีข้อพิสูจน์)
ภววิทยา (วิทยาการสารสนเทศ)
ภววิทยา (ontology information science) ในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์และวิทยาการสารสนเทศ หมายถึง วิธีการบรรยายขอบเขตแนวคิดที่สนใจ หรือข้อกำหนดที่เกี่ยวกับแนวคิด โดยภววิทยาเป็นการสร้างโครงสร้างฐานความรู้หรือขอบเขตใดขอบเขตหนึ่งซึ่งมีแนวคิดและความเข้าใจตรงกันและใช้ในการนิยามตัวแบบ (model) ภายในขอบเขตขององค์ความรู้เพื่ออธิบายสิ่งที่เราสนใจ (domain) ให้ได้ใจความและถูกต้อง
ความหมาย
ภววิทยาโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงคำอธิบายที่ชัดเจน ของหลักการในการอธิบายถึงขอบเขต คุณสมบัติของแต่ละสิ่งก็จะอธิบายถึงคุณลักษณะของสิ่งนั้นๆ คือภาษาที่ใช้เป็นตัวอธิบายข้อมูลเชิงสัมพันธ์ หรือเรียกง่ายๆ ว่า “ข้อมูลที่ใช้อธิบายความหมายของข้อมูล”
ความสามารถของออนโทโลจี
ภววิทยาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจำกัดองค์ความรู้ (Knowledge) ของขอบเขตข้อมูลนั้น ๆ โดยมีความสามารถในการใช้ข้อมูลร่วมกัน สามารถนำข้อมูลกลับมาใช้ได้ และมีความสามารถในการถ่ายทอดคุณสมบัติ การนำออนโทโลยีมาใช้งานจึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการแชร์ข้อมูล และแยกองค์ความรู้ออกจากฐานข้อมูล
ลักษณะ
ภววิทยาจะเน้นไปที่คลาส ซึ่งอธิบายถึงสิ่งนั้นในขอบเขตที่มันควรจะเป็น คือต้องใช้เทคโนโลยีออนโทโลยี จำแนกความรู้ออกมาแล้วจัดแยกหมวดหมู่ให้เป็นกลุ่ม ๆ แล้วแตกเป็นโครงสร้างข้อมูลแบบลำดับชั้น หมวดหมู่ เพื่อให้ผู้ใช้ หรือเครื่องคอมพิวเตอร์ประมวลผล อ่านและทำการวิเคราะห์ข้อมูลได้ง่ายขึ้น ช่วยให้กระบวนการต่างๆดำเนินไปได้เร็วขึ้น เพื่ออธิบายสิ่งเหล่านี้ให้มนุษย์และคอมพิวเตอร์ความเข้าใจได้ตรงกัน ในปัจจุบันได้กำหนดภาษามาตรฐานที่ใช้จำลองและออกแบบโครงสร้างของเอกสารเอกซ์เอ็มแอล โดยใช้นิยามแนวคิดให้อยู่ในรูปของกฎ คลาส ความสัมพันธ์ระหว่างคลาส และสมบัติของคลาส
ภววิทยาช่วยในการจำแนก
ภววิทยามักจะอธิบายถึง
วัดชายนา (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดชายนาเริ่มก่อสร้างเมื่อราว พ.ศ. 2504–2505 ชาวบ้านจากหมู่บ้านในดง ซึ่งแต่เดิมขึ้นตรงกับหมู่ 8 ตำบลบางปลาเค้า ได้นิมนต์พระสงฆ์ไปจำพรรษาที่วัดร้าง ได้รับการบุกเบิกหักร้างถางพง โดยหลวงพ่อตัด ปวโร พร้อมด้วยชาวบ้าน พ.ศ. 2505 พื้นที่แปลงนี้อยู่ในความดูแลของอดีตกำนัน คำ ทองทา ถวายไว้เพื่อให้สร้างวัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่พฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ประกาศตั้งวัดเมื่อวันพุธที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 วางศิลาฤกษ์อุโบสถ เมื่อวันพุธที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 โดยมีพระราชสุทธิโมลี เจ้าคณะจังหวัด ธรรมยุต วางศิลาฤกษ์ พระครูโสภิตธรรมาภรณ์ (ทอง) เป็นประธาน นายกำนันคำ ทองทา เป็นกรรมการ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาประกาศ ณ วันพฤหัสบดีที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 หล่อพระประธานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 ผูกพัทธสีมาเมื่อวันพุธที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2525
วัดชายนามีเกจิอาจารย์ คือ พระพุทธวิริยากร (หลวงพ่อตัด ปวโร) ท่านมีชื่อเสียงในการสร้างวัตถุมงคล ตะกรุดเนื้อตะกั่ว ที่มากด้วยพุทธคุณและประสบการณ์
เคาน์ตีแอโน
อาณาจักรเคานต์แห่งแอโน (County of Hainaut; Comté de Hainaut; Graafschap Henegouwen) เป็นดินแดนในประวัติศาสตร์ในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ปกครองโดยเคานต์แห่งแอโน
อาณาจักรเคานต์แห่งแอโนประกอบด้วยจังหวัดแอโนในเบลเยียมปัจจุบันและทางตอนใต้ของจังหวัดนอร์ของฝรั่งเศส
ในสมัยโรมันแอโนตั้งอยู่ในจังหวัดโรมันชื่อแกลเลียเบลจิกาและโลว์เออร์เจอร์เมเนีย และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชนเคลต์จนกระทั่งมาแทนด้วยชนเจอร์มานิคที่เป็นการยุติอำนาจการปกครองของจักรวรรดิโรมัน ในปัจจุบันอาณาจักรเคานต์แห่งแอโนเดิมตั้งอยู่ในเบลเยียมและฝรั่งเศส
เปียนซี
เปียนซี ภรรยาของโจโฉและเป็นพระราชมารดาของ พระเจ้าเว่ยเหวิน หรือ พระเจ้าโจผี ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์วุย
นางเปียนซีเกิดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 159 ที่ไป่ถิงในครอบครัวที่มีฐานะยากจนทำให้นางต้องไปทำงานเป็นนางคณิกากระทั่ง โจโฉ ได้มาไถ่ตัวนางออกจากหอนางโลมจนกระทั่ง ค.ศ. 187 ขณะอายุได้ 28 ปีนางได้ให้กำเนิดบุตรชายคนที่ 2 ของโจโฉแต่เป็นบุตรชายคนแรกของนางคือ โจผี ทำให้ในปีต่อมาคือ ค.ศ. 188 โจโฉได้รับนางเป็นอนุภรรยาอย่างเป็นทางการ
ใน ค.ศ. 220 หลังจากที่โจผีได้โค่นล้ม ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าเว่ยเหวินพระองค์ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาให้มีศักดิ์เทียบเท่าจักรพรรดินีมีพระนามว่า จักรพรรดินีอู่เซฺวียน กระทั่งพระองค์ได้สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 230 ในรัชสมัย พระเจ้าโจยอย ผู้เป็นพระราชนัดดาเมื่อพระชนมายุได้ 70 พรรษา
159 230
การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน
การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชิน (Garmisch-Partenkirchen, ; บาวาเรีย: Garmasch-Partakurch) เป็นเมืองชนบททางใต้ของรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี ติดกับพรมแดนประเทศออสเตรีย ถือเป็นแหล่งเล่นสกีที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง เมืองแห่งนี้เคยเป็นสถานที่จัดโอลิมปิกฤดูหนาว 1936 บริเวณใกล้เคียงยังเป็นที่ตั้งของซุกชปิทเซอ (2,962 เมตร) ภูเขาที่สูงที่สุดในเยอรมนี และยังเป็นบ้านเกิดของคีตกวีชื่อดังอย่างริชชาร์ท ชเตราส์ ซึ่งจะมีการจัดเทศกาลดนตรีริชชาร์ท-ชเตราส์ในเดือนมิถุนายนของทุกปี
เมืองแห่งนี้เคยมีชื่อว่า พาร์ทานุม (Partanum) ในสมัยจักรวรรดิโรมัน ซึ่งตั้งอยู่บนเส้นทางค้าขายระหว่างนครเวนิสกับเอาคส์บวร์ค ก่อนที่ราว 800 ปีต่อมาจะถูกเรียกว่า แกร์มาเนสเกา (Germaneskau) ซึ่งแปลว่า "แขวงเยอรมัน"
การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชินเป็นที่ตั้งของแกรนด์โฮเทลโซนเนินบิชเชิล หนึ่งในที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวในประเทศเยอรมนี
เมืองพี่น้อง
การ์มิช-พาร์เทินเคียร์เชินเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 แห่งเลออน
พระเจ้าออร์ดอญโญที่ 4 (Ordoño IV; เลออน: Ordoñu IV) หรือ พระเจ้าออร์ดอญโญผู้เลวร้าย (Ordoño el Malo; เลออน: Ordoñu el Malu) เสด็จพระราชสมภพประมาณ ค.ศ. 926 สิ้นพระชนม์ประมาณ ค.ศ. 962 หรือ 963 ที่กอร์โดบา ครองราชย์เป็นกษัตริย์แห่งเลออนตั้งแต่ ค.ศ. 958 ถึง ค.ศ. 960 คั่นกลางระหว่างรัชสมัยของพระเจ้าซันโชที่ 1 แห่งเลออนเป็นเวลา 2 ปี
พระราชประวัติ
ออร์ดอญโญเป็นพระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 แห่งเลออนกับพระราชินีโอเนกา ซันเชซแห่งปัมโปลนา และเป็นพระภาติยะของพระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งเลออนและพระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 1 แห่งปัมโปลนา
ลอรีฌีนดูว์มงด์
ลอรีฌีนดูว์มงด์ (L'Origine du monde; "ต้นกำเนิดของโลก") เป็นจิตรกรรมสีน้ำมันบนผ้าใบโดยกุสตาฟว์ กูร์แบ ศิลปินชาวฝรั่งเศส เขียนขึ้นในปี 1866 แสดงภาพใกล้ของสตรีเปลือยส่วนช่องคลอดและท้องขณะนอนถ่างขาบนเตียง
ตัวตนของนางแบบในภาพ
ตัวตนของนางแบบในภาพเป็นที่สนใจในหมู่นักประวัติศาสตร์ศิลป์มาโดยตลอด ส่วนใหญ่เชื่อว่านางแบบคือโจแอนนา ฮิฟเฟอร์นัน หรือโจ นางแบบคนโปรดของกูร์แบ ซึ่งเป็นคู่รักของเจมส์ วิสเลอร์ ศิลปินชาวอเมริกันและเพื่อนของกูร์แบ ฮิฟเฟอร์นันเคยปรากฏเป็นนางแบบในชุดภาพเขียนสี่ภาพของกูร์แบ ชื่อ โจ ลาแบลีร์ล็องแดซ ("โจ โฉมงามชาวไอริช") เขียนขึ้นในปี 1865–1866 จึงมีความเป็นไปได้มากว่าเธอจะเป็นนางแบบในภาพ ลอรีฌีนดูว์มงด์ เช่นกัน นอกจากนี้ยังมีผู้ตั้งข้อสันนิษฐานว่าเธออาจมีความสัมพันธ์กับกูร์แบ จนนำไปสู่การตัดขาดระหว่างกูร์แบกับวิสเลอร์ไม่นานจากนั้น อย่างไรก็ตาม มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่าเธอเป็นสตรีผมแดง จึงไม่น่ามีขนอวัยวะเพศสีดำดังที่เห็นในภาพ ลอรีฌีนดูว์มงด์
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 ปารีมัตช์ รายงานว่า ฌ็อง-ฌัก แฟร์นีเย ผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับกูร์แบ ระบุว่าสามารถยืนยันภาพเขียนที่เป็นท่อนบนของภาพ ลอรีฌีนดูว์มงด์ บางส่วนระบุว่านี่เคยเป็นภาพเดียวกันมาก่อนที่จะถูกแยกจากกัน แฟร์นีเยสรุปผลการศึกษาดังกล่าวหลังใช้เวลาสองปี และเสนอให้ใส่ภาพส่วนท่อนบนประกอบไปด้วยในกาตาลอกแรซอเนของกูร์แบในฉบับถัดไป ในขณะที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซซึ่งเป็นสถานที่จัดแสดงภาพ ระบุว่า ลอรีฌีนดูว์มงด์ ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชิ้นที่ใหญ่กว่า เดอะเดลีเทลิกราฟ รายงานว่า "ผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์วิจัยการา (ศูนย์วิเคราะห์และวิจัยศิลปะและโบราณคดี) สามารถปะติดปะต่อภาพเขียนทั้งสองโดยใช้ร่องที่มาจากกรอบไม้เดิมและเส้นบนผ้าใบ ซึ่งตรงกันทั้งสองภาพ" แต่การาไม่ได้รายงานข้อสรุปอื่นใดเกี่ยวกับภาพเขียนอีก
มีนักวิจารณ์ศิลปะบางส่วนเชื่อว่าภาพนี้เป็นภาพเขียนจากศพของสตรีมากกว่านางแบบที่ยังมีชีวิตอยู่
เจ้าของ
เชื่อกันว่าฮาลิล เชริฟ พาชา (ฮาลิลเบย์) ทูตชาวออตโตมันเป็นผู้จ้างกูร์แบให้สร้างภาพเขียนนี้ขึ้นไม่นานหลังพาชาย้ายไปอาศัยในปารีส โดยชาร์ล โอกุสแต็ง แซ็งต์-เบิฟว์ เป็นผู้แนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน พาชาตั้งใจจะเก็บภาพเขียนเข้าชุดสะสมภาพเขียนแนวกามวิสัยของเขา ซึ่งมีผลงานชิ้นอื่น ๆ เช่น เลอแบ็งตูร์ก ("โรงอาบน้ำตุรกี") โดยฌ็อง-โอกุสต์-ดอมีนิก แอ็งกร์ และ เลอซอแมย์ ("ผู้หลับใหล") ของกูร์แบเอง
ภายหลังพาชาสูญเสียเงินจากการพนัน ภาพเขียนได้ถูกส่งต่อเป็นของสะสมส่วนบุคคลเรื่อยมา พาชาขายภาพนี้ครั้งแรกในปี 1868 โดยมีผู้ซื้อคืออ็องตวน เดอ ลา นาร์ด พ่อค้าของโบราณผู้ซึ่งต่อมาได้ขายให้แก่แอดมง เดอ กงกูร์ ในปี 1889 ตามด้วยบารอนแฟแร็นตส์ ฮ็อตว็อญ นักสะสมชาวฮังการี ซื้อภาพเขียนนี้จากหอศิลป์แบร์นายม์-เฌินในปี 1910 และนำกลับไปบูดาเปสต์ ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ภาพเขียนถูกกองทัพโซเวียตขโมยไป แต่ฮ็อตว็อญได้จ่ายค่าไถ่ขอภาพคืนมาก่อนจะนำภาพเขียนออกจากประเทศฮังการีในปี 1947 ไปยังปารีส
หลังลาก็องเสียชีวิตในปี 1981 รัฐมนตรีกระทรวงเศรษฐกิจและการเงินของฝรั่งเศสได้รับภาพเขียนนี้แลกกับภาษีมรดกของลาก็อง (กระบวนการซึ่งเรียกว่า Dation en paiement ในกฎหมายฝรั่งเศส) ต่อมาภาพเขียนได้รับการจัดแสดงและเป็นของสะสมของพิพิธภัณฑ์ออร์แซนับตั้งแต่ปี 1995 ถึงปัจจุบัน
ความปลุกปั่น
ในศตวรรษที่ 19 ได้เกิดการปฏิวัติการจัดแสดงภาพเปลือยบุคคล นำโดยกูร์แบและเอดัวร์ มาแน
ถึงแม้ความตื่นเต้นและปลุกปั่นของภาพเปลือยจะลดลงนับตั้งแต่ยุคของกูร์แบ อันเป็นผลจากวิวัฒนาการของการถ่ายภาพและภาพยนตร์ แต่เมื่อภาพมาถึงที่พิพิธภัณฑ์ออร์แซก็ได้สร้างความตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก รายงานการขายโปสต์การ์ดของร้านค้าพิพิธภัณฑ์ออร์แซระบุว่าโปสต์การ์ดภาพ ลอรีฌีนดูว์มงด์ มีคนซื้อไปมากที่สุดเป็นอันดับสอง รองจาก การเต้นรำที่มูแล็งเดอลากาแล็ต ของปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์
อิทธิพล
ความโจ่งแจ้งของภาพอาจเป็นแรงบันดาลใจของผลงานชิ้นสำคัญสุดท้ายของมาร์แซล ดูว์ช็อง ในชื่อ เอต็องดอเน (1946–1966)
ในปี 2004 อานิช กปูร จัดแสดงผลงานติดตั้งชื่อ ลอรีฌีนดูว์มงด์ ซึ่งตั้งตามผลงานของกูร์แบ ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด คานาซาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2011 เฟซบุ๊กเซ็นเซอร์ภาพ ลอรีฌีนดูว์มงด์ ซึ่ง Frode Steinicke ศิลปินชาวโคเปนเฮเกนโพสต์เพื่อใช้แทนความเห็นของเขาต่อรายการโทรทัศน์ทางช่อง DR2 หลังเกิดเหตุการณ์ได้มีการเคลื่อนไหวออนไลน์โดยมีผู้ใช้จำนวนหนึ่งเปลี่ยนรูปโพรไฟล์ตนเป็นรูปของภาพเขียนนี้เพื่อแสดงจุดยืนร่วมกับ Steinicke ซึ่งในตอนนั้นถูกเฟซบุ๊กระงับการใช้งานบัญชี ท้ายที่สุดเฟซบุ๊กถอนการระงับบัญชี แต่ยังคงดำเนินการลบหน้าที่มีภาพเขียนนี้ออกต่อไป
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฤดูกาล 1997–98
ฤดูกาล 1997–98 เป็นฤดูกาลที่ 6 ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีกและเป็นฤดูกาลที่ 23 ติดต่อกันในลีกสูงสุดของฟุตบอลอังกฤษ รอย คีน กองกลางทีมชาติไอร์แลนด์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นกัปตันทีมคนใหม่ ต่อจากเอริก ก็องโตนา โดยพีเตอร์ สไมเกิล ผู้รักษาประตูทีมชาติเดนมาร์ก เป็นรองกัปตันทีม ยูไนเต็ดเสียตำแหน่งแชมป์พรีเมียร์ลีกให้กับอาร์เซนอลภายใต้การคุมทีมของอาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการทีมชาวฝรั่งเศส เจ้าของสถิติชนะติดต่อกัน 10 นัดรวดในช่วง 2 เดือนสุดท้ายของฤดูกาล เช่นเดียวกับการตกรอบด้วยน้ำมือของคู่แข่งในลีกอย่างบาร์นสลีย์ และอาแอ็ส มอนาโก ในเอฟเอคัพ และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ตามลำดับ จบฤดูกาลโดยมีเพียงแชริตีชีลด์ในตู้โชว์ถ้วยรางวัลเท่านั้น
หลังจากเสียกัปตันทีมและดาวยิงอย่างเอริก ก็องโตนาที่แขวนสตั๊ดเมื่อจบฤดูกาลที่แล้ว เฟอร์กูสันได้ตัวเทดดี เชริงงัมกองหน้าทีมชาติอังกฤษมาแทนที่ทันทีจากทอตนัมฮอตสเปอร์ด้วยสัญญา 3 ปีค่าตัว 3.5 ล้านปอนด์ และมีการสับเปลี่ยนหมายเลขผู้เล่นภายในทีม เดวิด เบ็คแคมได้รับเสื้อหมายเลข 7 และเชริงงัมได้รับเสื้อหมายเลข 10 ซึ่งเป็นหมายเลขเสื้อเดิมของเบ็คแคม เฮนนิง เบิร์กซึ่งเป็นหนึ่งในทีมชุดแชมป์พรีเมียร์ลีกของแบล็กเบิร์นโรเวอส์ในฤดูกาล 1994–95 ถูกคว้าตัวเข้าสู่ถิ่นโอลด์แทรฟฟอร์ดด้วยค่าตัว 5 ล้านปอนด์เมื่อเริ่มต้นฤดูกาล และได้รับเสื้อหมายเลข 21
สิงหาคม–ตุลาคม
แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เริ่มต้นป้องกันแชมป์พรีเมียร์ลีกเพื่อคว้าแชมป์ติดต่อกันเป็นสมัยที่ 3 ที่ไวต์ฮาร์ตเลน ซึ่งเป็นสนามเก่าของเทดดี เชริงงัม หนึ่งชั่วโมงในการเปิดตัวทำให้เขามีโอกาสยิงจุดโทษที่น่าสงสัย แต่เขายิงไปชนเสาและกระดอนออกไปข้างสนาม ในที่สุดยูไนเต็ดชนะ 2–0 จากการยิงในนาทีที่ 82 ของนิคกี บัตต์ และทำเข้าประตูตัวเองโดยรามอน เวกา กองหลังทีมชาติสวิสในนาทีที่ 83 เดวิด เบ็คแคมออกจากม้านั่งสำรองลงมายิงประตูชัยในเกมพบเซาแทมป์ตันที่โอลด์แทรฟฟอร์ด 1–0 บุกเสมอเลสเตอร์ 0–0 ที่ฟิลเบิร์ตสตรีทในนัดถัดมา ทำให้พวกเขาเก็บคลีนชีต 3 นัดรวด เบ็คแคมรักษาสถิติการทำประตูที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เชริงงัมยิงประตูแรกให้กับสโมสรในเกมที่เฟอร์กูสันเอาชนะเอฟเวอร์ตันที่กูดิสันพาร์ก
ประวัติศาสตร์ดอมินีกา
ประวัติศาสตร์ดอมินีกา (History of Dominica) มีการบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรกเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1493 เมื่อ คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส นักสำรวจและนักเดินเรือชาวอิตาลี ค้นพบเกาะแห่งนี้ การเดินทางของเขาซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกษัตริย์แห่งสเปนที่นับถือนิกายคาทอลิก เป็นการติดต่อครั้งแรกของยุโรปกับหมู่เกาะแคริบเบียน อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ ก่อนการติดต่อกับชาวยุโรป ดอมินีกาเคยเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอาราวักซึ่งเป็นกลุ่มชนพื้นเมืองมาก่อน ดอมินีกาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี 1715 จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามเจ็ดปี ในปี 1763 โดยกลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษแทนตั้งแต่ปี 1763 ถึง 1978 และได้รับเอกราชในปี 1978
ก่อนการติดต่อกับชาวยุโรป {{small|(ศตวรรษที่ 14)}}
ชาวอาราวักถูกกระแสน้ำบริเวณเส้นศูนย์สูตรทางใต้จากน่านน้ำของแม่น้ำโอรีโนโก พัดพาไปยังบริเวณดอมินีกาและเกาะอื่น ๆ ในทะเลแคริบเบียน โดยลูกหลานของไทนอสยุคแรกเหล่านี้ถูกโค่นล้มโดยเผ่าแครินาโกแห่งแคริบ ชาวแคริบซึ่งตั้งรกรากที่นี่ในศตวรรษที่ 14 เรียกเกาะนี้ว่า Wai'tu kubuli ซึ่งแปลว่า "ตัวของเธอสูง"
การติดต่อกับชาวยุโรป {{small|(ค.ศ. 1493 – 1715)}}
คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสตั้งชื่อเกาะนี้ตามวันในสัปดาห์ที่เขาค้นพบ คือ ดอมินีกา (แปลว่าวันอาทิตย์ในภาษาละติน) ซึ่งตรงกับวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1493 ในการเดินทางครั้งที่สองของเขา เนื่องจากถูกต่อต้านอย่างรุนแรงจากชาวแคริบ และสเปนอ่อนแอลงเนื่องจากไม่มีทองคำ ชาวสเปนจึงไม่สามารถตั้งรกรากบนเกาะแห่งได้ได้ ทำให้ชาวคาริบ ที่มีจำนวนมากยังคงอาศัยอยู่ในดินแดนแคริบ (Carib Territory) ซึ่งมีพื้นที่กว่า 3,700 เอเคอร์ (15 ตารางกิโลเมตร) บนชายฝั่งตะวันออกของดอมินีกา
อาณานิคมของฝรั่งเศส {{small|(ค.ศ. 1715 – 1763)}}
สเปนประสบความสำเร็จน้อยมากในการล่าอาณานิคมในดอมินีกา และในปี ค.ศ. 1690 ชาวฝรั่งเศสได้ตั้งถิ่นฐานถาวรเป็นครั้งแรกในดอมินีกา คนตัดไม้ชาวฝรั่งเศสจากมาร์ตินีกและกวาเดอลูปเริ่มตั้งค่ายพักไม้เพื่อจัดหาไม้ให้กับหมู่เกาะของฝรั่งเศส และค่อย ๆ กลายเป็นผู้ตั้งถิ่นฐานถาวร พวกเขานำทาสกลุ่มแรกจากแอฟริกาตะวันตกไปยังดอมินีกา ในปี ค.ศ. 1715 เกิดการก่อจลาจลของเกษตรกรรายย่อยที่ "ยากจนผิวขาว" ทางตอนเหนือของมาร์ตินีก ซึ่งรู้จักกันในชื่อ La Gaoulé ทำให้พวกเขาอพยพไปทางตอนใต้ของดอมินีกาแทน พวกเขาตั้งรกรากขนาดเล็ก ในขณะเดียวกัน ครอบครัวชาวฝรั่งเศสและคนอื่น ๆ จากกวาเดอลูปได้ตั้งรกรากอยู่ทางตอนเหนือ ในปี ค.ศ. 1727 ผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสคนแรก M. Le Grand เข้าควบคุมเกาะโดยมีรัฐบาลฝรั่งเศสสั่งการ ดอมินีกาจึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ และมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตหรือ "ไตรมาส" ชาวฝรั่งเศสค่อย ๆ พัฒนาพื้นที่เพาะปลูกในดอมินีกาสำหรับกาแฟ พวกเขานำเข้าทาสแอฟริกันเพื่อเติมเต็มความต้องการแรงงานแทนที่ชาวคาริบพื้นเมือง ในปี 1761 ระหว่างช่วงสงครามเจ็ดปี การเดินทางมายังดอมินีกาของอังกฤษเพื่อต่อต้านดอมินีกาที่นำ Lord Rollo ประสบความสำเร็จ และเกาะแห่งนี้ก็ถูกพิชิตพร้อมกับเกาะในทะเลแคริบเบียนอื่น ๆ อีกหลายแห่ง หลังจากที่ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ต่ออังกฤษในสงครามเจ็ดปี ฝรั่งเศสได้ยกเกาะนี้ให้กับอังกฤษภายใต้สนธิสัญญาปารีส (ค.ศ. 1763) ในปี 1778 ระหว่างสงครามปฏิวัติอเมริกา ชาวฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการรุกรานด้วยความร่วมมืออย่างแข็งขันของประชาชน สนธิสัญญาปารีสในปี 1783 ซึ่งยุติสงครามได้คืนเกาะแห่งนี้ให้กับอังกฤษ การรุกรานของฝรั่งเศสในปี 1795 และ 1805 สิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว
อาณานิคมของอังกฤษ {{small|(ค.ศ. 1763 – 1978)}}
เกาะแห่งนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาปารีสในปี ค.ศ. 1763 หลังการสิ้นสุดลงของสงครามเจ็ดปี เกาะแห่งนี้จึงกลายเป็นดินแดนในครอบครองของอังกฤษ ในปี 1778 ระหว่างสงครามประกาศอิสรภาพของอเมริกา ชาวฝรั่งเศสประสบความสำเร็จในการรุกรานด้วยความร่วมมืออย่างแข็งขันของประชากร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวฝรั่งเศส จากสนธิสัญญาปารีสในปี 1783 หลังยุติสงครามฝรั่งเศสจึงได้คืนเกาะแห่งนี้ให้กับอังกฤษ การรุกรานของฝรั่งเศสในปี 1795 และ 1805 สิ้นสุดลงด้วยความล้มเหลว โดยการบุกรุกในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1805 ฝรั่งเศสได้เผาโรโซจนราบไปกับพื้น
ในปี 1763 อังกฤษได้จัดตั้งสภานิติบัญญัติขึ้น ซึ่งสมาชิกต้องเป็นประชากรผิวขาวเท่านั้น ต่อมาในปี 1831 อังกฤษจึงร่างกฎหมาย Brown Privilege Bill มอบสิทธิทางการเมืองและสังคมแก่คนผิวสี สะท้อนถึงการเปิดเสรีทัศนคติทางเชื้อชาติของอังกฤษอย่างเป็นทางการ โดยคนผิวสี 3 คนก็ได้รับเลือกเข้าสู่สภานิติบัญญัติในปีถัดมา ในปี 1834 ดอมินีกากลายเป็นอาณานิคมแห่งเดียวในแคริบเบียนของอังกฤษที่มีการเลิกทาส ในปี 1838 หลังการมอบสิทธิทางการเมืองและสังคมแก่คนผิวสีในศตวรรษที่ 19 สมาชิกสภานิติบัญญัติผิวสีส่วนใหญ่เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์รายย่อยหรือพ่อค้าที่มีมุมมองทางเศรษฐกิจและสังคมซึ่งตรงกันข้ามกับผลประโยชน์ของชนชั้นชาวสวนของอังกฤษที่ร่ำรวยน้อยกว่า เมื่อตอบสนองต่อภัยคุกคามที่รับรู้ ชาวสวนจึงโน้มน้าวให้อังกฤษปกครองโดยตรงมากขึ้น
ในปี 1865 หลังเกิดความปั่นป่วนและตึงเครียดอย่างหนัก สำนักงานอาณานิคมได้เปลี่ยนสภานิติบัญญัติ ให้มีสมาชิกที่ได้รับการเลือกตั้งกึ่งหนึ่ง และได้รับการแต่งตั้งอีกกึ่งหนึ่ง สมาชิกสภานิติบัญญัติที่ได้รับการเลือกตั้งถูกขัดขวางหลายครั้งโดยชาวสวนที่เป็นพันธมิตรกับผู้บริหารอาณานิคม ในปี 1871 ดอมินีกาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด พลังของประชากรผิวสีถูกกัดเซาะอย่างต่อเนื่อง รัฐบาลของ Crown Colony ได้รับการสถาปนาขึ้นใหม่ในปี 1896
หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 การตื่นตัวทางการเมืองทั่วแคริบเบียนนำไปสู่การก่อตั้งสมาคมตัวแทนรัฐบาล ท่ามกลางความคับข้องใจของประชาชนที่ไม่มีเสียงในการปกครองดอมินีกา กลุ่มนี้ได้ที่นั่งหนึ่งในสามของที่นั่งที่ได้รับการเลือกตั้งอย่างแพร่หลายในสภานิติบัญญัติในปี 1924 และครึ่งหนึ่งในปี 1936 หลังจากนั้นไม่นาน ดอมินีกาก็ถูกย้ายจากฝ่ายบริหารของหมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด ไปเป็นส่วนหนึ่งของ หมู่เกาะวินด์เวิร์ด จนถึงปี 1958 เมื่อเข้าร่วมกับสหพันธรัฐอินเดียตะวันตกเป็นเวลาสั้น ๆ
ในปี 1961 รัฐบาลพรรคแรงงานดอมินีกา นำโดยเอ็ดเวิร์ด โอลิเวอร์ เลอบลัง ได้รับเลือกหลังจากการสลายตัวของสหพันธ์ ดอมินีกาก็กลายเป็นรัฐที่เกี่ยวข้องของสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1967 และรับผิดชอบกิจการภายในอย่างเป็นทางการ เลอบลังเกษียณในปี 1974 แพทริก จอห์น จึงดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคแทนซึ่งกลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศ
เครือรัฐดอมินีกา {{small|(ค.ศ. 1978 – ปัจจุบัน)}}
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 เครือรัฐโดมินิกาได้รับเอกราชจากสหราชอาณาจักร
ความเป็นอิสระไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาที่เกิดจากความด้อยพัฒนาทางเศรษฐกิจมานานหลายศตวรรษ และในกลางปี 1979 ความไม่พอใจทางการเมืองนำไปสู่การจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราว นำโดย Oliver Seraphin หลังจากการเลือกตั้งในปี 1980 ก็ถูกแทนที่โดยรัฐบาลที่นำโดยพรรคเสรีภาพดอมินีกา ภายใต้นายกรัฐมนตรี Eugenia Charles ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของแคริบเบียน ภายในหนึ่งปีหลังจากเข้ารับตำแหน่ง เธอรอดพ้นจากการรัฐประหารที่ไม่ประสบความสำเร็จถึงสองครั้ง และในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1983 ในฐานะประธานองค์การรัฐแคริบเบียนตะวันออก ได้รับรองการบุกครองกรีเนดาของสหรัฐฯ
ด้วยปัญหาทางเศรษฐกิจที่เรื้อรังมานานประกอบกับผลกระทบรุนแรงของพายุเฮอริเคนในปี 1979 และ 1980 ในช่วงปลายทศวรรษ 1980 เศรษฐกิจได้ฟื้นตัวอย่างมาก แต่ก็ลดลงในปี 1990 เนื่องจากราคากล้วยที่ลดลง
ในปี 1995 รัฐบาลพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งให้กับ พรรคสหกรรมกร ของเอดิสัน เจมส์ ทำให้เจมส์กลายเป็นนายกรัฐมนตรี โดยทำหน้าที่จนถึงการเลือกตั้งในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 เมื่อพรรคสหกรรมกร (DUWP) พ่ายแพ้ต่อพรรคแรงงานดอมินีกา (DLP) นำโดยโรซี ดักลาส ซึ่งเป็นอดีตนักกิจกรรมสังคมนิยม และหลายคนกลัวว่าแนวทางการเมืองของเขาอาจใช้ไม่ได้จริง อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ค่อนข้างเงียบลงเมื่อเขาจัดตั้งรัฐบาลร่วมกับพรรคเสรีภาพดอมินีกาที่อนุรักษ์นิยมมากกว่า เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ดักลาสเสียชีวิตกระทันหันหลังจากดำรงตำแหน่งเพียง 8 เดือน ปิแอร์ ชาร์ล ซึ่งเป็นสมาชิกของ DLP จึงดำรงตำแหน่งแทน ในปี 2003 นิโคลัส ลิเวอร์พูล ได้รับเลือกและสาบานตนรับตำแหน่งประธานาธิบดี ต่อจากเวอร์นอน ชอว์ เมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2004 นายกรัฐมนตรีปิแอร์ ชาลส์ ซึ่งป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 ก็เสียชีวิต เขากลายเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองซึ่งดำรงตำแหน่งติดต่อกันของดอมินกาที่เสียชีวิตในตำแหน่งด้วยอาการหัวใจวาย รัฐมนตรีต่างประเทศ Osborne Riviere ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีทันที และรูสเวลต์ สเกอร์ริต รัฐมนตรีกระทรวงการศึกษาก็ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากเขา และกลายเป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่ของพรรคแรงงานดอมินีกา การเลือกตั้งมีขึ้นในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 โดยรัฐบาลผสมยังคงรักษาอำนาจเอาไว้ได้
ในปี 2017 พายุเฮอริเคนมาเรียพัดถล่มดอมินีกา และเป็นเฮอริเคนที่ทรงพลังและทำลายล้างมากที่สุดเท่าที่เคยบันทึกไว้ในดอมินีกา
ชาลส์ ซาวาริน ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งในปี 2018
ในการเลือกตั้งทั่วไปปี 2019 พรรคแรงงานโดมินิกา (DLP) ได้รับมอบอำนาจอย่างท่วมท้นอีกครั้ง ดำรงตำแหน่งติดต่อกัน 5 ปีติดต่อกันเป็นสมัยที่ 5 รูสเวลต์ สเกอร์ริต ผู้นำที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่มักจะคิดร้ายต่อพรรค จะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีดอมินีกาในวาระ 5 ปี
อาหารฮังการี
อาหารฮังการี หรือ อาหารม็อจยอร์ (อังกฤษ: Hungarian cuisine หรือ Magyar cuisine, ฮังการี: Magyar konyhaművészet) เป็นลักษณะอาหารของประเทศฮังการีและกลุ่มชาติพันธุ์ฮังการี อาหารฮังกาเรียนดั้งเดิมมีพื้นฐานมาจากเนื้อสัตว์ ผักตามฤดูกาล ผลไม้ ขนมปังสด ผลิตภัณฑ์จากนม และ ชีส
ลักษณะทั่วไป
อาหารฮังการีมีความเป็นมาจากยุโรปกลาง มีองค์ประกอบวัตถุดิบอาหารบางส่วนแบบยุโรปตะวันออก  เช่น การใช้งาดำ และ การใช้ผลิตภัณฑ์จากนมวัวแบบเป็นก้อน (kefir และ quark) อาหารฮังการีปรุงอาหารโดยใช้พริกปาปริก้า เครื่องเทศ และ พริกไทย อาหารฮังกาเรียนทั่วไปมีนม ชีส และเนื้อสัตว์ คล้ายกับอาหารเช็กเกีย โปแลนด์ และ สโลวาเกียที่อยู่ใกล้เคียง โดยส่วนมากใช้เนื้อไก่ เนื้อหมู และเนื้อวัวในการปรุง แต่ก็ใช้เนื้อไก่งวง, เป็ด, เนื้อแกะ, ปลาและเนื้อสัตว์ป่าในโอกาสพิเศษ ประเทศฮังการีมีชื่อเสียงในด้านการแปรรูปซาลามี่และไส้กรอกที่คุณภาพสูงและราคาไม่แพง โดยผลิตจากเนื้อหมูเป็นหลัก แต่ก็มีเนื้อสัตว์ปีก เนื้อวัว และ อื่น ๆ เป็นส่วนน้อย ขนมปังอาจเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของอาหารฮังการี ชาวฮังการีทานขนมปังกับอาหารทุกมื้อ ก่อนการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในปี ค.ศ. 1990 ขนมปังขาวเป็นอาหารหลักของชาวฮังการี ในเวลาต่อมา มีขนมอบหลายประเภท เช่น ขนมปังก้อนขนมอบเค็ม และ ขนมอบหวาน ที่มีการสร้างสรรค์ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา สามารถพบได้ในร้านเบเกอรี่มากมาย ทั่วประเทศฮังการี อาหารฮังการีแยกอาหารจานหลักเป็น 2 ประเภท ได้แก่:
1. เมนูทานกับอาหารข้างเคียง หรือเรียกว่า เกอแร็ต (köret) ในภาษาฮังการี เช่น มันฝรั่ง สปาเก็ตตี้ และ ขนมปัง และอีกแบบ แบบที่
2.เมนูแบบทานเดี่ยว ๆ ไม่มีเครื่องเคียง อาหารบางเมนูจะเป็นการแปลกหากทานโดยไม่มีเครื่องเคียง (คล้ายกับแกงไทย ต้องทานกับข้าว) ในทางกลับกัน บางเมนูที่ทานเดี่ยว ๆ จะแปลกมาก ถ้าทานกับเครื่องเคียง (อาทิ การทานก๋วยเตี๋ยวกับข้าว) เครื่องเคียงส่วนมากมักจะเป็นมันฝรั่งที่ปรุงด้วยวิธีการหลายรูปแบบ แต่ข้าวหรือผักนึ่งก็เป็นที่นิยมเช่นกัน อาหารบางอย่างมีเครื่องเคียงตามธรรมเนียม เช่น ไก่ราดพริกปาปริก้า (ชิร์แกปอปริกาช csirkepaprikás) มักจะกินกับแป้งพาสต้าโนแค็ดลิ (ในเยอรมนีเรียกว่า ชเป็ทซ์เลอ) (nokedli) ในขณะที่บางเมนูสามารถกินกับอะไรก็ได้ อาทิเช่น ชีสทอด (รานโตต ช็อยต์ rántott sajt) สามารถทานกับเครื่องเคียงชนิดใดก็ได้ อาหารฮังการีแต่ละเมนูมักมีท้อปปิ้ง สำหรับทานกับอาหารหลัก เช่น ครีมเปรี้ยวและขนมปัง สำหรับทานกับกระหล่ำปลียัดไส้ (เติลเติตกาโปสตอ töltöttkáposzta)
ในหลายปีที่ผ่านมา มีการปรุงอาหารฮังการีในรูปแบบศิลปะสร้างสรรค์ เพิ่มส่วนผสมใหม่ และ รูปแบบการเตรียมอาหารที่ไม่เคยมีมาก่อนในอดีต จึงทำให้อาหารฮังการีที่เตรียมไว้สำหรับนักท่องเที่ยว อาจดูแปลกมากสำหรับชาวฮังการีที่มักจะทานอาหารเหล่านั้นในแบบดั้งเดิม
กูยาช อาหารฮังการีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด ในความเป็นจริงแล้ว เป็นอาหารที่ไม่ได้ทานกันบ่อยนัก กูยาชเป็นอาหารแบบดั้งเดิมของชาวฮังการี เป็นสตูว์เนื้อสัตว์ สตูว์เนื้อฮังการีอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียง เป็นที่นิยมทาน ประกอบไปด้วย ปอปริกาช (paprikás) สตูว์ข้นกับเนื้อเคี่ยวในซอสเกรวี่ปาปริก้ารสเข้มข้น และ เปอร์เกิลต์ (pörkölt) สตูว์ของชาวฮังการีที่มีวัตถุดิบหลักเป็นเนื้อไม่มีกระดูก (โดยปกติจะเป็นเนื้อวัวหรือหมู บางครั้งอาจใช้เนื้อกวาง) ผสมกับหัวหอมและผงปาปริก้าหวาน ทานกับแป้งพาสต้าโนแค็ดลิ (nokedli) หรือ กอลุชกอ (galuska) ซึ่งเป็นเกี๊ยวขนาดเล็ก สตูว์เนื้อสัตว์ในการปรุงแบบโบราณ จะใช้ผลไม้ เช่น ลูกพลัม หรือแอปริคอต ปรุงพร้อมกับเนื้อสัตว์สัตว์ที่ล่ามาได้ ผสมกับซอสที่มีรสเผ็ดร้อน เมนูอาหารฮังการีมักมีกับข้าวเครื่องเคียงเป็นเกี๊ยว มันฝรั่ง หรือ ข้าว รวมไปถึง โกลบาส (kolbász)ไส้กรอกแห้งฮังการี และซาลามี่ เป็นอีกส่วนหนึ่งที่สำคัญของอาหารฮังการี อาหารฮังการีอื่น ๆ มี ซุป, อาหารตุ๋น ขนมหวาน ขนมอบ และ แพนเค้กแบบยุโรปตะวันออกที่เรียกว่า ปอลอชินตอ (palacsinta) อาหารฮังการีมีความแตกต่างกันค่อนข้างมากในแต่ละภูมิภาคในเมนูเดียวกัน อาทิเช่น ซุปชาวประมง (halászlé) ซุปปลาร้อนฮังการี มีการปรุงที่แตกต่างกันระหว่าง 2 ริมฝั่งแม่น้ำสายสำคัญของฮังการี ได้แก่ แม่น้ำดานูบและแม่น้ำทิสซอ
2 องค์ประกอบที่น่าทึ่งของอาหารฮังการี ที่คนฮังการีไม่ค่อยสังเกต แต่มักกระตุ้นความสนใจอย่างมากจากชาวต่างชาติ คือ 1.főzelék ซุปผักเหลว และ 2.ซุปผลไม้เย็น เช่น ซุปเชอร์รี่เปรี้ยวเย็น (hideg meggyleves)
อาหารฮังกาเรียนใช้ชีสหลากหลายชนิด แต่ที่พบบ่อยที่สุดคือ túró (เนยแข็งควาร์กชนิดหนึ่ง), ครีมชีส, ชีส picante ewe (juhturó) ชีสฮังการีที่พบมากที่สุดคือ ชีส Karaván, Pannonia, Pálpusztai, Emmentaler และ Edamชาวฮังการีบริโภคผลิตภัณฑ์หมูรมควันมากมายหลายแบบ เป็นส่วนสำคัญของอาหารฮังการี อาหารหลายเมนูมีรสชาติเอกลักษณ์ของกลิ่นควันของเนื้อหมูรมควัน ชาวฮังการีทานไส้กรอกฮังการีรมควัน, แฮมรมควัน และ มันหมูรมควัน โดยไม่จำเป็นต้องทำการปรุงอาหารเพิ่มเติม ทานกับขนมปังและผักสด เมนูแบบนี้เรียกว่า 'จานเย็น' มักทานเป็นอาหารเช้า หรือ อาหารเย็น แต่บางครั้งก็เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในร้านอาหาร ผลิตภัณฑ์ผักดอง มักใช้ปรุงอาหารฮังการี อาทิเช่น ชอวอญูกาโปสตอ savanyúkáposzta (กะหล่ำปลีดอง) ทานกับพริกหยวกเปรี้ยว, แตงกวาดอง, ดอกกะหล่ำ, มะเขือเทศสีเขียว, แตงโมอ่อน, และผักอื่น ๆ เมนูแบบนี้มักทานในฤดูหนาว และเป็นแหล่งหลักของวิตามินซีตลอดฤดูหนาวที่หนาวเย็น อาหารตามฤดูกาลบางอย่างเช่น กระหล่ำปลียัดไส้ Töltöttkáposzta, เนื้อยัดไส้ Húsoskáposzta หรือ ซุปโกรแฮย์ Korhely leves โดยเมนูทั้งหมดเหล่านี้มี กระหล่ำปลีดอง savanyúkáposzta เป็นเมนูต้นตำหรับ ร้านอาหารฮังการีคลาสสิกมักเสิร์ฟผักดองเป็นเครื่องเคียงเพื่อเพิ่มความสดชื่นสำหรับอาหารจานหนัก
เครื่องเทศ
อาหารฮังการีใช้เครื่องเทศที่คัดสรรมาอย่างดีเพื่อเพิ่มรสชาติ อาหารฮังการีส่วนใหญ่จะไม่มีพริกเผ็ดร้อนผสมอยู่ แม้ว่าพริกปาปริก้าจะเป็นจุดเด่นของประเทศฮังการีก็ตาม พริกเผ็ดร้อนในปัจจุบันนั้น มักใช้เพื่อปรุงแต่งในอาหารฮังการีแบบดั้งเดิมเท่านั้น หรืออาจให้พริกไว้ข้างจานในเมนูอื่น ๆ เพื่อเพิ่มความเผ็ดสำหรับแต่ละคน ซึ่งแตกต่างกับประเทศเขตร้อนอื่น ๆ ที่ปรุงอาหารด้วยพริก เช่น เม็กซิโก และ ไทย ซึ่งใช้พริกเผ็ดร้อนบ่อยกว่าและมักใช้เป็นเครื่องปรุงหลักเพื่อเพิ่มรสชาติ ในประเทศฮังการีพริกปาปริก้าหวาน (พริกหยวก) เป็นอาหารที่พบได้ทั่วไปมากกว่าพริกเผ็ดร้อน ใช้สร้างสีสันในอาหารส่วนใหญ่ การใช้ซาวครีมข้นที่เรียกว่า แทยเฟิล (tejföl) เป็นที่นิยมอย่างมากในการปรุงอาหารฮังการี
นอกเหนือจากพริกหยวกและหัวหอม เครื่องปรุงสำหรับปรุงอาหารทั่วไปอื่น ๆ ได้แก่ ผักชีลาว ใบกระวาน พริกไทยดำ ยี่หร่า ผักชี อบเชย กระเทียม มะรุม มะนาว มาร์จอแรม มัสตาร์ด ทาร์รากอน ออริกาโน ผักชีฝรั่ง น้ำส้มสายชู เมล็ดงาดำ และ วานิลลา
เครื่องเทศที่ใช้น้อย ได้แก่ โป๊ยกั๊ก ใบโหระพา เชอร์วิล กุ้ยช่าย กานพลู จูนิเปอร์เบอร์รี่ โกฐเชียง จันทน์เทศ โรสแมรี่ ซาวอรี่ ไทม์ ไทม์ป่า และ พริกไทยขาว
ลำดับการเสิร์ฟอาหารฮังการีโดยทั่วไป
ในการทำอาหารฮังการีแบบดั้งเดิม จะมีลักษณะการประกอบอาหารสำคัญดังนี้:
อาหารเรียกน้ำย่อย (Előételek แอเลอเอแตแล็ค)
อาหารเรียกน้ำย่อย เป็นอาหารจานเล็กๆ ที่น่าทาน โดยจะทานก่อนเริ่มเข้าอาหารจานหลัก อาหารเรียกน้ำย่อยไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอาหารฮังการีแบบดั้งเดิม ทำให้ในการทานอาหารตามบ้านเรือนของชาวฮังการีอาจไม่มีอาหารเรียกน้ำย่อยและข้ามไปที่จานซุปเลย
อาหารเรียกน้ำย่อยมักจะเสิร์ฟในปริมาณที่น้อยกว่าอาหารจานหลัก เหมาะสำหรับการเพิ่มความหลากหลายของอาหารให้กับเมนู อาหารเรียกน้ำย่อยฮังการีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในปัจจุบันคือ แพนเค้กโฮร์โตบาจย์ (hortobágyi palacsinta), ตับห่านย่าง (libamáj หรือที่ฝรั่งเศสเรียกว่า ฟัวกราส์), แครกเกอร์ห่าน หรือจะเป็นไส้กรอกฮังการี (kolbász) และซาลามี่
ซุป (Leves แลแวช)
ซุปมีบทบาทสำคัญในอาหารของชาวฮังการี ทำให้ในซุปฮังการีจะมีความพิถึพิถันทั้งในด้านส่วนผสมและวิธีการเตรียม อย่างแรกคือน้ำซุป ซึ่งสามารถทำจากเนื้อไก่ เนื้อหมู หรือ เนื้อวัว มีการใส่พาสต้าเส้นเล็ก ๆ เข้าไปในซุปเช่นกัน ในบรรดาซุปฮังการี ซุปปลาเป็นที่นิยมในเขตที่มีปลาจำนวนมาก เช่น แถบติดแม่น้ำทิสซอ และ แม่น้ำดานูบ
ในซุปฮังการีมักจะมีมันฝรั่ง ผักชนิดต่าง ๆ และ พริกเขียวและแดง นอกจากซุปปลา ก็ยังมีซุปเนื้อ (húsleves), ซุปถั่ว, ซุปถั่วโยคอย (Jókai-bableves) และซุปปอโลตซ์ (palócleves) หรือซุปเชอร์รี่เย็นๆ หรือ ซุบผลไม้เย็นชนิดอื่น ๆ
เนื้อ (Hús ฮูช)
เนื้อสัตว์ในอาหารฮังการี ส่วนใหญ่จะเสิร์ฟเป็นเนื้อทอด กะหล่ำปลียัดไส้ หรือสตูว์ต่างๆ แต่เดิมแล้วชาวนาฮังการีส่วนใหญ่มักผัดและสตูว์เนื้อให้สุกสำหรับทาน ส่วนใหญ่ใช้เนื้อแม่ไก่ เป็ด และห่าน ส่วนเนื้อหมู แกะ และวัว จะทานในช่วงเทศกาลเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งต่างไปจากสมัยปัจจุบัน
อาหารฮังการีที่สำคัญที่สุดคือเนื้อหมู หมูสามารถนำไปแปรรูปเป็นไขมัน เบคอน แฮม ไส้กรอกตับ ชีสหมู (disznósajt เป็นการนำเอาเนื้อและเครื่องในหมูมาบ่มไว้ในกระเพาะหมู) และไส้กรอก สำหรับทานได้ตลอดทั้งปี รวมถึงนำไปปรุงอาหาร และนำไปรมควัน ทอด และตากแห้ง หนึ่งในไฮไลท์ของปีคือ การฆ่าหมู (disznóvágás ดิสโนวากาช แปลตรงตัวว่า "การผ่าหมู") ซึ่งเกิดขึ้นเกือบทุกภูมิภาคในฮังการีก่อนวันคริสต์มาส การใช้น้ำมันหมูเป็นลักษณะประจำของอาหารฮังการี
ผลิตภัณฑ์จากเนื้อที่มีชื่อเสียงของฮังการี คือ ไส้กรอกยูลอ (gyulai kolbász), ไส้กรอกชอบอ (csabai kolbász), ไส้กรอกแดแบร็ตแซ็น (debreceni kolbász), ซาลามี่ฤดูหนาว (téliszalámi), แฮมฮังการี (magyar sonka), เบคอนรมควัน (füstölt szalonna), ซาลามี่ (szalámi), และครีมตับห่านที่ใช้ทานกับขนมปัง (libamáj pástétmom)
โอกาสพิเศษ
ในวันส่งท้ายปีเก่า หรือ ที่ในฮังการีเรียกว่า ซิลแว็สแตร์ (Szilveszter) ชาวฮังกาเรียนมักจะเฉลิมฉลองด้วย วิร์ชลี (virsli ไส้กรอกเวียนนา) และซุปถั่วเลนทิล ในช่วงวันปีใหม่เป็นเรื่องปกติที่จะกินซุปถั่วเลนทิล หรือ โครแฮย์เลแว็ช (korhelyléves) ซึ่งเป็นซุปกะหล่ำปลีเปรี้ยวผสมเนื้อสัตว์ โดยเชื่อว่าช่วยแก้อาการเมาค้างหลังปาร์ตี้ปีใหม่ได้
อาหารในช่วงเทศกาลอีสเตอร์ หรือ เทศกาลฮูชเว็ต (Húsvét) มีอาหารจานพิเศษเล็กน้อย โดยชาวฮังการีบางคน (โดยเฉพาะในเทศมณฑลซอโบ็ลช์ Szabolcs) จะทำชีสสีเหลืองรสหวานพิเศษ เรียกว่า ชาร์กอตูโร (Sárgatúró) ทำจากเนยควาร์ก (túró) และไข่
เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์
เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่ฮังการีก็เป็นอีกสิ่งที่น่าลอง ในฮังการี คนฮังการีดื่มแอลกอฮอลล์แทบทุกชนิด ตั้งแต่เบียร์ ไวน์ ปาลิงกอ (เหล้าผลไม้) เหล้าบรั่นดี วอดก้า และอื่น ๆ โดยเหล้าปาลิงกอ (Pálinka) เป็นเหล้าผลไม้ที่กลั่นจากผลไม้ที่ปลูกในสวนผลไม้ที่ตั้งอยู่บนที่ราบฮังการีใหญ่ (ทางตะวันออกของฮังการี) เป็นสุราที่มีถิ่นกำเนิดในฮังการีและมีหลากหลายรสชาติเช่นแอปริคอท และเชอร์รี่ อย่างไรก็ตาม ปาลิงกอรสพลัม เป็นรสชาติที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เบียร์เข้ากันได้ดีกับอาหารฮังการีแบบดั้งเดิมมากมาย เบียร์ฮังการีห้ายี่ห้อหลัก ได้แก่ Borsodi, Soproni, Arany Ászok, Kõbányaiและ Dreher โดยในฮังการี คนทั่วไปจะไม่ชนแก้วหรือแก้วเมื่อดื่มเบียร์ มีตำนานเมืองในวัฒนธรรมฮังการีกล่าวว่านายพลชาวออสเตรียเคาะแก้วเบียร์เพื่อเฉลิมฉลองการประหารชีวิต 13 ผู้กล้าแห่งเมืองอารัด (13 Martyrs of Arad) ในปี  ค.ศ.1849 (เหตุการณ์การปฏิวัติฮังการี ค.ศ.1848) คนมีอายุหลายคนยังคงปฏิบัติตามประเพณี แต่ว่าคนรุ่นใหม่มักจะไม่ทำตามประเพณีนี้แล้ว คนอายุน้อยมักจะปฏิเสธก็ตามโดยอ้างว่าคำปฏิญาณมีอายุครบ 150 ปีไปแล้ว ไวน์ Tokaji (ไวน์โตคอยิ) ที่มีชื่อเสียง ถูกเรียกว่า "Vinum Regum, Rex Vinorum" ("ปีกของราชา ราชาแห่งไวน์") โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส
อ้างอิง
<references group="" responsive="0">
แอ็สการ์โก
แอ็สการ์โก (escargot,, แปลว่า "หอยทาก") เป็นอาหารฝรั่งเศสที่มีส่วนประกอบคือหอยทาก โดยมากรับประทานเป็นออร์เดิร์ฟในประเทศฝรั่งเศส และร้านอาหารฝรั่งเศสทั่วไป
ประเทศอุซเบกิสถานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศอุซเบกิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอุซเบกิสถานเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 28 คน ใน 11 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอุซเบกิสถานได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 8 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
มวยสากลสมัครเล่น
ผลการแข่งขันดังนี้ :
การสิ้นพระชนม์ของพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี สิ้นพระชนม์เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เวลา 19.09 นาฬิกา ณ โรงพยาบาลศิริราช พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุมัติ หมายกำหนดการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายพระศพระหว่างวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2528 - 18 มกราคม พ.ศ. 2529 ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร หมายกำหนดการพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ ระหว่างวันที่ 7 - 16 มีนาคม พ.ศ. 2529 ซึ่งพระราชพิธีจะมีขึ้น ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระพลานามัยก่อนสิ้นพระชนม์
พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี มีพระพลานามัยแข็งแรง หลังจากทรงเข้ารับการผ่าตัดกล่องพระสกุล (มดลูก) ที่ประเทศอังกฤษแล้ว ก็ไม่เคยเข้าโรงพยาบาลอีก ต่อมามีพระอาการประชวรตามพระชันษา โดยพระอาการเริ่มแสดงตั้งแต่พระชันษา 70 ปี โดยในปีนั้นมีการเรียกร้องทางการเมือง ทำให้ทรงระลึกถึงเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ที่ทำให้ทรงต้องย้ายที่ประทับครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ประชวรด้วยพระโรคอัลไซเมอร์ โดยเหมือนพระองค์ทรงย้อนเวลากลับไปในอดีต ทรงกวดขันพระราชธิดาราวกับพระราชธิดายังทรงพระเยาว์ ในตอนแรกก็ทรงควบคุมพระสติได้ แต่ต่อมาก็ทรงมีพระอาการทรุดลง โดยทรงจำรหัสตู้นิรภัยไม่ได้และทรงสลับเอกสารระหว่างกระเป๋าถือกับกระเป๋าทรงสำอาง ในคราวหนึ่งนางสนองพระโอษฐ์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มาเยี่ยมพระอาการ พระองค์ก็เสด็จลงมารับตามปกติ แต่พอถึงกลางบันไดกลับทรงนั่งลงอยู่ประมาณ 10 นาที นางสนองพระโอษฐ์ผู้นั้นจึงแจ้งแพทย์ประจำพระองค์ ต่อมาทรงเข้ารับการรักษาและพบว่าพระวักกะ (ไต) พิการ เมื่อพระอาการทุเลาลงจึงเสด็จกลับ ต่อมาประชวรด้วยพระโรคอัลไซเมอร์ จนกระทั่งทรงจำข้าหลวงที่ทรงชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เยาว์วัยได้ ต่อมาประชวรพระปับผาสะ (ปอด) อักเสบ คณะแพทย์จากโรงพยาบาลศิริราชได้ถวายการรักษาและเฝ้าระวังพระอาการอย่างใกล้ชิด โดยมีพลเอกประพัทธ์ กุวานนท์ ราชองครักษ์ประจำพระองค์และราชเลขานุการส่วนพระองค์ ซึ่งเป็นพระญาติของพระองค์ด้วย รับสนองพระบัญชาโดยตลอด
ในเวลาต่อมาพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี เริ่มมีพระอาการพระปัปผาสะ (ปอด) อักเสบ มีรับสั่งน้อยลง แต่ทรงทราบกิจทุกเรื่อง คณะแพทย์จึงได้ถวายพระโอสถ มีพยาบาลมาดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ต่อมาพระองค์ประชวรด้วยพระอาการแทรกซ้อนภายในพระปัปผาสะ คณะแพทย์ได้ถวายการรักษาจนสุดความสามารถ จนสิ้นพระชนม์
สิ้นพระชนม์
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สำนักพระราชวังประกาศเรื่อง พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี สิ้นพระชนม์ และโปรดเกล้าฯ ให้ไว้ทุกข์ในพระราชสำนัก ความว่า
พระราชพิธีพระราชทานและถวายน้ำสรงพระศพ
วันศุกร์ที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2528 เวลา 17.09 น. พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่งจากพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต ถึงยังพระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร ในการถวายสรงน้ำพระศพ โดยพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, สมเด็จพระกนิษฐา​ธิราช​เจ้า​ กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี​ กรมพระศรีสวางควัฒน์ วรขัตติยราชนารี, สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี, พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ เฝ้าฯ รับเสด็จ เมื่อรถยนต์พระที่นั่งเทียบที่ประตูพระที่นั่งทรงธรรมแล้ว พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จฯ ขึ้นสู่พระที่นั่งทรงธรรม และเสด็จฯ เข้าภายในพระฉาก พระศพบรรทมอยู่บนพระแท่น โดยทรงชุดไทยจิตรลดาสีฟ้าอ่อน
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร ทรงจุดธูปเทียนเครื่องทองน้อยสำหรับบูชาพระพุทธรูปประจำพระชนมวาร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง​ทรงจุดธูปเทียนเครื่องทองน้อยสักการะพระศพ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร ทรงรับหม้อน้ำพระสุคนธ์และโถน้ำขมิ้นจากเจ้าพนักงานสนมพลเรือนพระราชทานสรงที่ตรงพระอุระพระศพ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงรับโถน้ำพระสุคนธ์ ถวายสรงที่พระบาทพระศพ แล้วทรงคมต่อจากนั้น พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร ทรงหวีพระเกศาพระศพขึ้นครั้งหนึ่ง แล้วทรงหวีลงอีกครั้งหนึ่ง เสร็จแล้วทรงหักพระสางนั้นวางไว้บนพานซึ่งเจ้าพนักงานเชิญอยู่ จากนั้นเสด็จประทับราบกับพระบรมวงศานุวงศ์ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้บรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ และพระประยูรญาติกราบถวายบังคมพระศพ ​พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร เสด็จฯไป​​พระราชทานซองพระศรีบรรจุดอกบัวและธูปเทียนที่ปากพระโกศ แล้วทรงรับแผ่นทองคำจำหลักลายปิดพระพักตร์ ทรงรับพระชฎาทองคำสวมพระเศียรพระศพ แล้วเสด็จฯออกไปประทับพระราชอาสน์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพนักงานเชิญพระศพลงสู่พระโกศ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จฯตามพระโกศ ตำรวจหลวงเชิญพระโกศพระศพขึ้นประดิษฐานเหนือพระแท่นแว่นฟ้าทอง 3 ชั้น ประกอบพระลองทองน้อย ภายใต้ฉัตรตาดทอง 5 ชั้น แวดล้อมด้วยเครื่องสูง บังแทรก ชุมสาย ต้นไม้ทองเงิน
อนึ่ง ก่อนพระบาทสมเด็จพระมหาภุมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร​ จะเสด็จฯถึง พระบรมวงศ์ได้เข้าถวายน้ำสรงพระศพที่พระบาท ส่วนพระอนุวงศ์ นายกรัฐมนตรี ประธานรัฐสภา และประธานศาลฎีกา ตลอดจนพระประยูรญาติ เข้าถวายน้ำสรงพระศพที่พระขันสาคร โดยเจ้าพนักงานได้เชื่อมสายสิญจน์ไว้กับพระอังคุตพระบาท (นิ้วหัวแม่เท้า) ของพระศพ
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จฯไปทรงวางพวงมาลาที่หน้าพระโกศพระศพ ทรงจุดธูปเทียนเครื่องทองน้อยถวายสักการะพระศพ ทรงจุดธูปเทียนเครื่องนมัสการบูชาพระพุทธรูปประจำพระชนมวาร ทรงกราบ แล้วทรงทอดผ้าไตร พระสงฆ์ 40 รูป สดับปกรณ์ ทรงหลั่งทักษิโณทก ถวายอนุโมทนา ถวายอดิเรก ถวายพระพรลา พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช​ บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ​ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ทรงคมไปที่หน้าพระโกศพระศพ ทรงคมไปยังพระพุทธรูปประจำพระชนมวาร จากนั้นทรงจุดธูปเทียนเครื่องบูชากระบะมุกที่หน้าพระแท่นเตียงพระสวดพระอภิธรรม ทรงคม เสด็จฯกลับ
ต่อจากนั้น สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จกลับเข้ามายังพระที่นั่งทรงธรรม ทรงสดับพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมพระศพจนจบ จากนั้นพระพิธีธรรมขึ้นนั่งยังอาสน์สงฆ์ ทรงทอดผ้าสดับปกรณ์ พระพิธีธรรม ๘ รูป สดับปกรณ์ ทรงหลั่งทักษิโณทก พระสงฆ์ถวายอนุโมทนา เสด็จไปทรงกราบที่หน้าพระโกศพระศพ เสด็จไปทรงกราบพระพุทธรูปประจำพระชนมวาร และเสด็จกลับ