cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วัยซนคนมีพลังจิต
ตัวละครอื่นๆ
ฉายา ยุกกี้ เจ้าบ้ายูกิฮิระเป็นพ่อของมิคัง(แต่ตายไปแล้ว)และเป็นน้องชายของผอ.ฝ่ายมัธยมปลาย(ผอ.ยูกิฮิระ คาซึมิ)มีอลิซสลายพลัง เคยเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนอลิซ ดูแลนักเรียนสายพลังพิเศษ+สายอันตราย ในสมัยก่อน ตายเพราะอลิซของเพอร์โซน่า และคอยสืบเรื่องราวให้กับผอ.ฝ่ายมัธยมปลาย เป็นที่ชื่นชอบของนักเรียน แล้วก็หน้าคล้ายรูกะมาก ในอดีตก่อนที่จะมาเป็นครูเคยเป็นหวหน้าแก๊งซิ่งชื่อ ทาโร่บุริว มาก่อนตายหลังจากมีอะไรกับแม่มิคัง(อาซึมิ ยูกะ)ไม่กีชั่วโมงเพราะอลิซคำสาปของเพอร์โซน่าในตอนเด็กที่เสียใจอย่างรุนแรงที่รู้ว่าคนที่ขังตนไว้ในห้องใต้ดินคืออิซึมิ ก่อนจะไปเจอเพอร์โซน่าเขาได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง(มิคังที่หลุดจากมิติท่องเวลามา) ได้ตะโกนเรียกเขาว่า'พ่อ' ก่อนที่เธอจะหายไป ทำให้อิซึมิ สงสัยในใจว่า เด็กคนนั้นคือ 'มิคัง' (ชื่อที่เขาคิดจะตั้งให้ลูก) รึเปล่า?
ประเภทของอลิซ
เป็นอลิซสายสภาพทางกาย มีนารุมิ อ.ผู้ช่วย(+อื่นๆ)เป็นอาจารย์ประจำสาย อลิซสายสภาพทางกายคืออลิซที่มีติดตัว เช่นพวก ฟีโรโมน สะกดรอย ยืดขนาดตัว ฯ
แต่โดยส่วนมากอลิซสายสภาพทางกายจะเป็นพวกฟีโรโมนซะส่วนใหญ่
เป็นอลิซแห่งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สายเทคนิค) มีมิซากิ(+อื่นๆ)เป็นอาจารย์ประจำสาย อลิซสายเทคนิคคือพวกประดิษฐ์ ทดลอง ผสม ใส่ อะไรก็ได้
ที่ทำให้เกิดมามีชีวิตหรือกลายเป็นเครื่องใช้ไฮเทค (เป็นสายที่ได้รับความนิยมและมีสปอนเซอร์สูงที่สุด)
เป็นอลิซสายสภาพพลังจิต มีจินจิน เซรีน่า มาคิฮาระ(สอนสังคม)(+อื่นๆ)เป็นอาจารย์ประจำสาย อลิซสายพลังจิตคือสายพลังที่คล้ายๆกับพวกที่มีเวทมนตร์
พลังเหนือธรรมชาติสามารถใช้หรือเรียกสิ่งที่ไม่น่าจะมีอยู่จริงได้ เช่น ภาพลวงตา การทำนาย เห็นอนาคต เห็นอดีต อ่านใจ การสะกดจิต ฯ
เป็นอลิซอื่นๆที่ไม่อยู่ในกลุ่ม 3 กลุ่มแรก (สายความสามารถพิเศษ) มีโนดัจจิเป็นอาจารย์ประจำสาย เป็นสายอลิซที่รวมอลิซแปลกประหลาด ไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริง
ไม่ค่อยมีประโยชน์ เช่น เรียกฝน ถอดวิญญาณ ไร้ผล ไปไหนมาไหนด้วยกระจก แยกร่าง เล่นมุกแป้กแต่ทำให้คนฟังหัวเราะ สลายพลัง ฯ
เป็นอลิซที่สามารถสร้างอันตรายให้แก่ผู้อื่น (สายความสามารถอันตราย)มีเพอร์โซน่าเป็นอาจารย์ประจำสาย เป็นสายที่มีความอันตรายสูง
ส่วนมากจะเป็นอลิซที่สามารถใช้ทำลายล้าง หรือทำให้สลายหายไปได้ เช่น ไฟ อากาศ น้ำแข็ง คำสาป แมลงพิษ วิญญาณร้าย พื้นดิน ฯ หลายคน
เชื่อว่าความจริงแล้วสายความสามารถอันตรายคือสายที่เอาเด็กที่มีอลิซร้ายแรงมาฝึกและให้ทำงานแก่โรงเรียน
กลุ่มนักเรียนพิเศษ
ในโรงเรียนนักเรียนที่มีความประพฤติ อลิซ ความสามารถ การเรียน หรืออะไรต่างๆที่แตกต่างจากนักเรียนปกติทั่วไปหรืออยู่ในจำพวกที่เหนือกว่าอลิซปกติ จะถูกจัดไปอยู่ในกลุ่มต่างๆ ดังนี้
เป็นกลุ่มนักเรียนที่ประกอบไปด้วย นักเรียนชั้นพิเศษที่เป็นหลักสำคัญของนักเรียน จะประกอบไปด้วย ประธานนักเรียน รองประธานนักเรียน ผู้ช่วย
และตัวแทนอลิซสายต่าง ๆ เป็นฝ่ายดูแลบริหารนักเรียนในโรงเรียน
เป็นนักเรียนที่มีโอกาสจะได้เป็นพวกพรินซิเพิล ว่าที่นักเรียนชั้นพิเศษจะถูกคัดเลือกจากอลิซ ไหวพริบ ความสามารถ บุคลิก ความคิด
จินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์ อุดมคติ พฤติกรรม และความรู้ ในการทดสอบจะมีทั้งภาคปฏิบัติและภาคทฤษฏี
เป็นนักเรียนที่ได้รับคะแนนนิยมและผลโหวตจากบุคคลภายนอกมากที่สุด เป็นรางวัลรายบุคคลที่จะมอบให้ทุกปี ปีละครั้ง รางวัลที่ได้รับคือเงินรางวัล
และของที่ระลึก หากไม่มีผู้ที่เหมาะสมทั้ง2รางวัลก็จะไม่ถูกประกาศ
เป็นรางวัลที่จะมอบให้กับเฉพาะน้องใหม่ที่เพิ่งจะเข้าเรียนมาได้ไม่ถึงปี เป็นรางวัลดาวรุ่งน้องใหม่ไฟแรง รางวัลนี้สื่อว่ามีอนาคตอย่างแน่นอน
ผู้ที่ได้รับรางวัลนี้ คือนักเรียนที่เข้าใหม่แล้วมีคะแนนนิยม สปอนเซอร์ ผลโหวตมากที่สุด เป็นผลโหวตรายบุคคล รางวัลคือเงินและของที่ระลึก
จะจัดขึ้นทุกปี ปีละครั้งในวันขึ้นปีใหม่ที่ตำหนักเจ้าหญิงบุปผาของ ผอ.แผนกมัธยมต้น เป็นการสังสรรค์ของสาวงามอัจฉริยะ ผู้ที่จะได้รับเลือก
ต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น(หญิงแท้ๆ) สวย น่ารัก มีเสน่ห์ และความสามารถโดดเด่นกว่าหญิงทั่วไป หากถูกรับเลือกจะมีจดหมายเชิญส่งมา หรือบางคนอาจจะเจอ
ลูกแก้วแห่งการคัดเลือก ซึ่งคนที่เป็นที่น่าจับตามองหรือมาแรงในปีนั้นๆจะเจอลูกแก้วนี้ง่าย ยกเว้นกรณีของมิคังซึ่งร่างกายของมิคังน่าจะถูกฉโลกกับลูกแก้วคัดเลือก
มังงะ
ซีรีย์มังงะวัยซนคนมีพลังจิตนั้นเขียนโดยอาจาย์ทาจิบานะ ซึ่งตีพิมพ์ลงในนิตยสาร Hana to Yume ของญี่ปุ่น โดยสำนักพิมพ์ Hakusensha นั้นได้รวบรวมเล่มไว้ในtankōbon และเล่มที่สามสิบเอ็ดได้วางจำหน่ายในเดือนมีนาคม 2556
ยังถูกซื้อลิขสิทธิ์ในไทยโดยสำนักพิมพ์บงกซ นอกจากนี้สำนักพิมพ์ Tokyopop ในอเมริกาเหนือยังซื้อลิขสิทธ์และเอาไปเผยแพร่ในภาษาอังกฤษก่อนที่สำนักพิมพ์จะปิดตัวลง หลังจากที่ตีพิมพ์เล่มที่ 16 ่ ยังได้รับลิขสิทธิ์ในเยอรมันและสเปน
อนิเมะ
ทีวีซีรี่ย์อนิเมะนั้นกำกับโดยคุณ Takahiro Omori เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2547 ถึง 14 พฤษภาคม 2548 มีความยาวการฉายทั้งหมด 26 ตอน
แล้วซีรีย์นี้ยังใช้เพลงประกอบกับตัวอนิเมะหลักทั้งหมดสองเพลงด้วยกัน โดยเพลงเปิดได้ใช้ชื่อว่า "Pikapika no Taiyou" (Shining Sun) ซึ่งร้องโดยคุณอุเอดะ คานะ ผู้ซึ่งให้เสียงพากย์กับมิคัง นางเอกของเรื่อง ส่วนเพลงปิดมีชื่อว่า "Shiawase no Niji" ( Rainbow of Happiness)" ซึ่งร้องโดยคุณอุเอดะ คานะและริเอะ คูงิมิยะ
จากนั้นซีรี่ย์เรื่องนี้ได้ออกวางจำหน่ายดีวีดีเป็นภาษาญี่ปุ่นทั้งหมด 5 แผ่น มีกำหนดฉายในอเมริกาเหนือ เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 เท่านั้น
แฟนบุ๊คส์
วัยซนคนมีพลังจิตได้ออกแฟนบุ๊คส์ซึ่งเป็นออฟฟิเซี่ยล (เล่มที่ 7.5) และถูกตีพิมพ์ในเดือนมีนาคม พ.ศ.2548 ภายในเนื้อหาแฟนบุ๊คส์เล่มแรกจะมีข้อมูลบางอย่างที่ไม่มีในมังงะหลัก จนถึงเล่มที่ 7 ของซีรีย์ แล้วแฟนบุ๊คส์ในชื่อว่า "วัยซนคนมีพลังจิต SP Fanbook" ถูกวางจำหน่ายในรูปแบบของ furoku ในนิตยสารของHana to Yume
กระแสตอบรับ
ซีรีย์มังงะมียอดตีพิมพ์มากกว่า 7 ล้านเล่มในปี 2556
แจ็ก ซียาฮายา
แจ็ก ซียาฮายา (Jack Siahaya) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 12 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 1) แพ้ 7 เสมอ 1
ประวัติ
ซียาฮายาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 10 กันยายน พ.ศ. 2534 ชนะน็อคอาร์เนล บาโรตีโญ ยก 5 ที่อินโดนีเซีย จากนั้นเดินทางมากนอกรอบในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2537 แพ้น็อคฉัตรชัย สาสกุล ยก 5 และได้มีโอกาสชิงแชมป์โลก WBA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท เมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 แพ้น็อคหยกไท ศิษย์ อ. ยก 2 และได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 แพ้คะแนนหนึ่งอุบล ศิษย์เลิศชัย และได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 แพ้น็อคมาซาโทริ โทกูยาม่า ไปแค่ ยกที่ 2 หลังจากนั้น ซาเฮียยาขึ้นชกชนะที่อินโดนีเซีย 2 ครั้ง รวมทั้งชนะคะแนนกุมารทอง ป.ปลื้มกมล ด้วย แต่หลังจากที่ชกแพ้น็อคเปเดอริโต ลอเรนเต ยก 4 เมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ซียาฮายาก็แขวนนวมไป
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี (28 มีนาคม พ.ศ. 2417 – 6 สิงหาคม พ.ศ. 2481) มีพระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติที่ หม่อมเจ้าอาภาพรรณี เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ประสูติแต่หม่อมสุ่น คัคณางค์ ณ อยุธยา เป็นพระชายาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ และเป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี
ครั้นในปี พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาหม่อมเจ้าอาภาพรรณี สวัสดิวัตน์ ขึ้นเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี ด้วยเป็นพระสสุรี
พระชนม์ชีพช่วงต้น
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี ประสูติเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2417 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่จากทั้งหมดห้าพระองค์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร กับหม่อมสุ่น คัคณางค์ ณ อยุธยา มีพระกนิษฐาและพระอนุชา คือ หม่อมเจ้าหญิงกลาง, หม่อมเจ้าหญิงฉวีวิลัย, หม่อมเจ้าน้อย, หม่อมเจ้ากลาง และหม่อมเจ้าปรีดียากร ตามลำดับ
พระองค์มีกิติศัพท์ด้านความงามเป็นที่ลือเลื่อง ครั้นสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าสุทธาทิพยรัตน์ กรมหลวงศรีรัตนโกสินทร พระราชธิดาผู้ทรงสิริโฉมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ประสูติในปี พ.ศ. 2420 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงตรัสกับกรมหลวงพิชิตปรีชากรว่า "ฉันไม่แพ้เธอแล้ว" กล่าวกันว่าทรงงามทันสมัยไม่หยาดเยิ้มแต่ดูเก๋
เสกสมรส
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี เสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ มีพระโอรส-ธิดารวม 9 องค์ ได้แก่
ปลายพระชนม์
เมื่อถึงปีมะเส็งในปี พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนา หม่อมเจ้าอาภาพรรณี สวัสดิวัตน์ ขึ้นเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณี ด้วยเป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี แต่หลังการยึดอำนาจของคณะราษฎร พระองค์และสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์ พระสวามี และเจ้านายชั้นสูงหลายพระองค์ได้เสด็จลี้ภัยบนเกาะปีนัง
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภาพรรณีสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2481 สิริพระชันษา 64 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาส
ริลา
ริลา (Рила) เป็นเทือกเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย และเทือกเขาที่สูงที่สุดของบัลแกเรียและคาบสมุทรบอลข่าน โดยมียอดเขาสูงสุดเป็นมุซาลาที่ 2,925 เมตร เทือกเขานี้เป็นเทือกเขาที่สูงที่สุดเป็นอันดับหกในทวืปยุโรป (เมื่อภูเขาแต่ละลูกวัดที่ยอดเขาสูงสุดเท่านั้น) หลังเทือกเขาคอเคซัส เทือกเขาแอลป์ เซียร่าเนวาดา เทือกเขาพิเรนีส และภูเขาเอตนา นอกจากนี้ยังเป็นภูเขาที่โดดเดี่ยวทางภูมิประเทศอันดับ 4 ในทวีปยุโรป มากกว่าหนึ่งในสามของภูเขาเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติริลา ส่วนที่เหลืออยู่ภายในอุทยานธรรมชาติอารามริลา
ริลามีทะเลสาบน้ำแข็งอยู่มากมาย (ประมาณ 200 แห่ง) และน้ำพุร้อนในบริเวณรอยเลื่อนที่ฐานของภูเขา แม่น้ำที่ยาวที่สุดและลึกที่สุดของบอลข่านบางส่วนมาจากริลา ได้แก่ Maritsa, Iskar และ Mesta
ทางด้านวัฒนธรรม ริลามีชื่อเสียงในเรื่องอารามริลา ซึ่งเป็นอารามที่ใหญ่และสำคัญที่สุดของบัลแกเรียซึ่งก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 10 โดยนักบุญจอห์นแห่งริลา นอกจากสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมแล้ว ภูเขาแห่งนี้ยังมีชื่อเสียงในเรื่องทะเลสาบริลาทั้งเจ็ด
ภูมิศาสตร์ภูมิภาค
พื้นฐาน
ภูมิศาสตร์ภูมิภาคให้ความสำคัญกับลักษณะเฉพาะของแต่ละภูมิภาค เช่น องค์ประกอบทางธรรมชาติ องค์ประกอบทางสังคมมนุษย์ และภูมิภาคาภิวัตน์ ซึ่งครอบคลุมเทคนิคในการแบ่งพื้นที่ในแต่ละภูมิภาค สองเสาหลักของภูมิศาสตร์ภูมิภาคจากรากฐานของขนบธรรมเนียมในกลุ่มประเทศที่พูดภาษาเยอรมัน ประกอบด้วย การศึกษาเฉพาะกรณีถึงความเป็นปัจเจกของพื้นที่หรือ Länder เช่น สถานที่เฉพาะ ประเทศ หรือทวีป การศึกษาการจำแนกถึงประเภทของพื้นทีหรือภูมิทัศน์หรือ Landschaften เช่น บริเวณชายฝั่ง ภูเขา ชายแดนระหว่างภูมิภาค ฯลฯ
วิธีการ
ภูมิศาสตร์ภูมิภาคยังคงเป็นวิธีการหนึ่งในการศึกษาภูมิศาสตร์เช่นเดียวกับภูมิศาสตร์เชิงปริมาณและภูมิศาสตร์เชิงวิพากษ์ วิธีการนี้เกิดขึ้นในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 กระบวนทัศน์ทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคเป็นศูนย์กลางของวิทยาการทางภูมิศาสตร์ในสมัยดังกล่าว แต่ได้ถูกวิพากษ์ในภายหลังว่าเป็นเพียงการพรรณาและขาดทฤษฎีรองรับ การวิพากษ์ภูมิศาสตร์ภูมิภาคเกิดขึ้นอย่างรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคริสต์ทศวรรษ 1950 และช่วงของการปฏิวัติเชิงปริมาณโดยมี จี. เอช. ที. คิมเบิล และเฟร็ด เค. แชเฟอร์ เป็นผู้นำการวิพากษ์หลัก กระบวนทัศน์ทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคส่งผลต่อวิทยาการทางภูมิศาสตร์อื่น ๆ รวมถึงภูมิศาสตร์เศรษฐกิจและธรณีสัณฐานวิทยา ภูมิศาสตร์ภูมิภาคยังคงมีการสอนในมหาวิทยาลัยบางแห่ง เช่น การศึกษาภูมิภาคสำคัญของโลก เช่น อเมริกาเหนือและละตินอเมริกา ยุโรป เอเชีย และประเทศในภูมิภาคดังกล่าว นอกจากนี้การศึกษาภูมิศาสตร์ด้วยวิธีการของเมืองและภูมิภาคในภายใต้ปฏิสัมพันธ์ระหว่างเมืองและชนบทได้รับความเชื่อถือมาตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 นักภูมิศาสตร์บางคนได้พยายามที่จะรื้อฟื้นแนวคิดทางภูมิภาคนิยมขึ้นใหม่ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งเกี่ยวข้องกับคำนิยามอันซับซ้อนของภูมิภาคและปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนขอบเขตต่าง ๆ
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคคือ อัลเฟรด เฮทเนอร์จากเยอรมนีซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับภูมิภาคศาสตร์ ปอล วีดาล เดอ ลา บลัชจากฝรั่งเศสซึ่งเกี่ยวข้องกับแนวคิดความเป็นไปได้นิยม (ความเป็นไปได้นิยมเป็นแนวคิดที่อ่อนกว่านิยัตินิยมทางสิ่งแวดล้อม) และริชาร์ด ฮาร์ตชอร์นจากสหรัฐซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับความแตกต่างเชิงพื้นที่ สำนักคิดของคาร์ล โอ. เซาเออร์ที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอัลเฟรด เฮทเนอร์ และปอล วีดาล เดอ ลา บลัช ซึ่งมีมุมมองทางภูมิศาสตร์ภูมิภาคที่กว้างที่สุด
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ปทุมธานี
โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย ปทุมธานี ตั้งอยู่ เลขที่ 51 หมู่ 6 ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานีโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย  ปทุมธานี เป็นโรงเรียนที่เน้นการสอนด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อม ประกาศจัดตั้งโดยฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการ. กระทรวงศึกษาธิการ เมื่อ 31 กรกฎาคม 2538 โดยเป็นหนึ่งในโรงเรียนที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติ พระสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เนื่องในวโรกาสที่พระองค์มีพระชนมายุครบ 3 รอบ (36 พรรษา) เมื่อปี พ.ศ. 2536
ความหมายของชื่อโรงเรียน
รวมคำว่า จุฬาภรณราชวิทยาลัย จึงหมายถึงสถานที่แห่งวิชาความรู้ที่สร้างขึ้นด้วยความระลึกถึงพระกรุณาธิคุณของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี
ปรัชญาประจำโรงเรียน
ปญฺา ยตฺถํ วิปสฺสติ
หมายความว่า ปัญญาเกิดได้ด้วยเหตุ 3 ประการ ดังนี้
เอกลักษณ์ของโรงเรียน
เป็นผู้นำด้านนวัตกรรมและโครงงาน บนพื้นฐาน STEM ยกกำลังสอง
เพลงมาร์ชโรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย
ราชวิทยาลัยอันใหญ่ยิ่ง              งามเพริศพริ้งคุณธรรมเลิศล้ำค่า ทั้งศาสตร์ศิลปเลิศล้ำทางปัญญา          มุ่งศึกษาวิทยาศาสตร์ให้ก้าวไกล ชูเชิดเทิดพระเกียรติแห่งเจ้าฟ้า    องค์จุฬาภรณพระนามยิ่งใหญ่ เจ้าฟ้านักวิทยาศาสตร์ของชาติไทย       ก้องเกริกไกรลือเลื่องกระเดื่องนาม สีแสดประเสริฐเจิดจ้าองค์ฟ้าหญิง น้ำเงินมิ่งกษัตริยาฟ้าสยาม มงคลสถิตอยู่คู่เขตคาม                      ปรากฏนามจุฬาภรณราชวิทยาลัย มุ่งส่งเสริมสร้างสรรค์จรรโลงชาติ  สร้างนักวิทยาศาสตร์ให้ยิ่งใหญ์ สร้างเกียรตฺยศชื่อเสียงให้เกรียงไกร       นำชาติไทยก้าวหน้าชั่วฟ้าดิน
คำขวัญประจำโรงเรียน
รักศักดิ์ศรี มีคุณธรรม  นำวิชาการ  สืบสานงานพระราชดำริ
สีและดอกไม้ประจำโรงเรียน
สีประจำโรงเรียนคือ สีน้ำเงิน-แสด ดอกไม้ประจำโรงเรียนคือ ดอกแคแสด
การยกฐานะขึ้นเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค
เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คณะรัฐมนตรีได้เห็นชอบ ข้อเสนอของกระทรวงศึกษาธิการ ให้ยกฐานะของโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ทั้ง 12 แห่ง ขึ้นเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาค เพื่อเพิ่มโอกาสให้กับผู้มีความสามารถพิเศษด้านคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ซึ่งมีกระจายอยู่ในทุก ภูมิภาคทั่วประเทศ โดยเน้นการให้โอกาสกับผู้มีความสามารถพิเศษที่ขาดแคลนทุนทรัพย์ในภูมิภาค โดยมีการพัฒนา ปรับปรุง ส่งเสริม ให้โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยทั้ง 12 แห่ง มีมาตรฐานเทียบเท่าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ชั้นนำของโลก
ผู้อำนวยการโรงเรียน
ดร.สมร ปาโท
เขตธรรมชาติงดงามดีเด่น
บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น (Area of Outstanding Natural Beauty) มีชื่อย่อว่า “AONB” เป็นบริเวณชนบทที่ได้รับการพิจารณาว่ามีความสำคัญทางคุณค่าทางภูมิทัศน์ของอังกฤษ, เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือ โดยการระบุโดยกรมอนุรักษ์ธรรมชาติ (Natural England) ในนามของรัฐบาลแห่งสหราชอาณาจักร; สภาดินแดนชนบทแห่งเวลส์ (Countryside Council for Wales) ในนามของรัฐสภาแห่งเวลส์ และ กรมสิ่งแวดล้อมแห่งไอร์แลนด์เหนือ ในนามของรัฐบาลแห่งไอร์แลนด์เหนือ
จุดประสงค์
จุดประสงค์หลักของการระบุ “บริเวณธรรมชาติงดงามที่ดีเด่น” ก็เพื่อการอนุรักษ์และเพิ่มพูนความงดงามของทรัพยากรของภูมิทัศน์ทางธรรมชาติเพื่อให้เป็นประโยชน์แก่ผู้มาใช้สอย และในขณะเดียวกันก็คำนึงถึงผลประโยชน์ของผู้อยู่อาศัยและผู้ที่ทำมาหากินในบริเวณที่ระบุด้วย ในการที่จะบรรลุจุดประสงค์ หน่วยงานบริเวณธรรมชาติจำต้องพึ่งระบบการควบคุมการวางแผนของสหราชอาณาจักรและการบริหารอาณาบริเวณที่เป็นชนบท
มวลชีวภาพ
มวลชีวภาพ หรือ ชีวมวล (biomass) คือสารอินทรีย์ที่เป็นแหล่งกักเก็บพลังงานจากธรรมชาติและสามารถนำมาใช้ผลิตพลังงานได้ เช่น เศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตร หรือกากจากกระบวนการผลิตในอุตสาหกรรมการเกษตร เช่น
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Faculty of Associated Medical Sciences, Chiang Mai University) เป็นคณะเทคนิคการแพทย์คณะแรกของภาคเหนือและเป็นคณะที่สามของประเทศไทย ต่อจากมหาวิทยาลัยมหิดล และจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยตามลำดับ จัดตั้งขึ้นเพื่อตอบสนองต่อความต้องการบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ ที่มีความรู้ความสามารถเหมาะสมในการให้บริการด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพแก่ประชาชนในท้องถิ่น โดยแรกเริ่มมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ วางโครงการจัดตั้งภาควิชาเทคนิคการแพทย์ขึ้น ในปี พ.ศ. 2509 และได้รับอนุมัติให้เป็นภาควิชาเมื่อปี พ.ศ. 2510 ต่อมาในปี พ.ศ. 2512 คณะแพทยศาสตร์ ได้เห็นชอบให้ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ จัดทำโครงการจัดตั้งคณะเทคนิคการแพทย์ เพื่อรับผิดชอบผลิตบัณฑิตในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพออกไปรองรับงานในเขตภาคเหนือ ซึ่งได้รับอนุมัติให้เป็นคณะเทคนิคการแพทย์ ในปี พ.ศ. 2519
หน่วยงานและหลักสูตร
ปัจจุบันคณะเทคนิคการแพทย์แบ่งส่วนราชการเป็น สำนักงานเลขานุการ ภาควิชาเทคนิคการแพทย์ ภาควิชารังสีเทคนิค ภาควิชากิจกรรมบำบัดและภาควิชากายภาพบำบัด เปิดการเรียนการสอนมีทั้งในระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา ดังนี้
ภาษาฮานูโนโอ
ภาษาฮานูโนโอ เป็นภาษาที่พูดโดยชาวมังยัน ในจังหวัดมินโดโร ฟิลิปปินส์ เขียนด้วยอักษรฮานูโนโอ
วงกตหญ้า
วงกตหญ้ามักจะเป็นวงกตประเภทที่เรียกว่า “วงกตปริศนา” (maze) แม้ว่าคำว่า “วงกต” และคำว่า “วงกตซ้อน” จะถือว่าเป็นคำที่ใช้แทนที่กันไม่ได้แล้ว “วงกตซ้อน” จะเป็นลวดลายวกวนที่มีทางเข้าและทางภายในลวดลายที่แยกออกไปเป็นสาขา และอาจจะมีทางตัน ซึ่งต่างกับ “วงกต” หรือ “labyrinth” ที่จะเป็นทางเดียวที่นำไปสู่ศูนย์กลางโดยไม่มีทางแยก (unicursal) วงกตหญ้าบางวงก็จะมีทางที่ตัดเป็นร่องสำหรับเดินที่อาจจะหมายไว้ด้วยกรวดหรืออิฐ และที่พบบ่อยคือทางเดินจะเป็นทางที่ยกสูงต่างระดับขึ้นโดยมีร่องแคบๆ สองข้างขนาบทางเดิน
ตัวอย่างวงกตหญ้าของอังกฤษส่วนใหญ่จะมีสองลักษณะคือ “วงกตคลาสสิก” ที่เป็นวงกตเจ็ดชั้นง่ายๆ และ “วงกตยุคกลาง” ที่พัฒนามาจากวงกตคลาสสิกที่ซับซ้อนขึ้น
MR.MR
MR.MR  (MR.MR) ย่อมาจาก Mister Miste กลุ่มศิลปินบอยแบนด์หมายความถึง สมาชิกในวง (men among men) วง MR.MR สัญชาติเกาหลี มีสมาชิก 6 คน ประกอบสมาชิก จิน, โดยอน , ชางแจ, แทอี , รยู , ฮอน ตอนนี้ MR.MR มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน
แตรนอน
แตรนอน (Taps) เป็นสัญญาณแตรเดี่ยวบอกเวลานอนสำหรับทหารในยามปกติ  แต่เพลงนี้ก็ใช้เป็นเพลงในพิธีศพของทหารด้วยเช่นกัน โดยจะเป่าในเวลาที่กำลังฝังร่างผู้ตายลงหลุมศพ หรือในเวลาจุดไฟเผาศพ
เพลงนี้มีที่มาจากเหตุการณ์สงครามกลางเมืองในสหรัฐอเมริกาใน ค.ศ. 1862 ซึ่งในเวลานั้นประเทศสหรัฐอเมริกาได้แตกแยกออกเป็นฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ ร้อยเอกโรเบิร์ท เอลลิคอมแห่งกองทัพสหพันธรัฐฝ่ายเหนือซึ่งตั้งมั่นอยู่ค่ายแฮริสัน ในรัฐเวอร์จิเนีย ได้สูญเสียลูกชาย (ซึ่งเดินทางไปเรียนวิชาดนตรีที่ดินแดนฝ่ายใต้ก่อนเกิดสงครามไม่นานและได้สมัครเป็นทหารของฝ่ายใต้) จากการรบในที่นั้น  ร้อยเอกเอลลิคอมผู้พ่อจึงร้องขอผู้บังคับบัญชาจัดทำพิธีศพลูกชายเช่นเดียวกับทหารฝ่ายเหนือ  ผู้บังคับบัญชาของเขาได้ปฏิเสธคำขอนี้เนื่องจากผู้ตายเป็นทหารฝ่ายศัตรู  แต่อนุญาตจัดพลทหารดุริยางค์คนหนึ่งบรรเลงในงานศพนี้ได้เพราะยังเห็นแก่ความเป็นพ่อของร้อยเอกเอลลิคอม  เขาจึงเลือกพลแตรเดี่ยวมาบรรเลงเพลงตามโน้ตดนตรีที่เขาพบจากเศษกระดาษในกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของลูกชาย ซึ่งเพลงนี้ก็คือเพลงแตรนอนที่ใช้ในพิธีศพทหารมาจนถึงทุกวันนี้
กลองชาตรี
กลองชาตรี เป็นกลองสองหน้า มีรูปร่างเหมือนกลองทัดทุกอย่างแต่ขนาดย่อส่วนเปรียบเหมือนแม่กับลูก กลองชาตรีเป็นลูก มีเส้นผ่านศูนย์กลางยาวประมาณ 20 ซม. และสูง 24 ซม.ใช้เป็นคู่เช่นเดียวกัน ใช้ทำหน้าทับในวงปี่พาทย์เครื่องห้า หรือวงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบการแสดงละครโนรา ใช้เล่นคู่กับโทนชาตรี
มอริส ฟาร์ก
มอริส ฟาร์ก (Maurice Fargues; 23 เมษายน ค.ศ. 1913 — 17 กันยายน ค.ศ. 1947) เป็นนักดำน้ำในสังกัดกองทัพเรือฝรั่งเศส และเป็นเพื่อนสนิทของฌัก กุสโต ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1946 ฟาร์กได้ช่วยชีวิตกุสโต และเฟรเดริก ดูว์มา ในขณะที่พวกเขากำลังดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1947 ในความพยายามที่จะบันทึกสถิติความลึกใหม่ ฟาร์กเป็นนักดำน้ำคนแรกที่เสียชีวิตขณะใช้ถังออกซิเจน
GERS กับฟงแตนเดอโวกลูซ
ใน ค.ศ. 1945 เจ้าหน้าที่ฟาร์กได้เข้าร่วมกลุ่มการศึกษาและการวิจัยใต้น้ำ (GERS) ที่จัดตั้งขึ้นใหม่ โดยได้รับคำสั่งจากฟีลิป ตาเย พร้อมด้วยกุสโต ในฐานะรองผู้บัญชาการ กับเฟรเดริก ดูว์มา ในฐานะที่ปรึกษาพลเรือนและหัวหน้านักดำน้ำ ดูว์มาได้ฝึกฟาร์กรวมถึงสองสมาชิกที่รับเข้ามาใหม่ของ GERS ซึ่งได้แก่เจ้าหน้าที่ ฌ็อง ปีนาร์ และกีย์ โมร็องดีแยร์ ในฐานะนักประดาน้ำ ฟาร์กกลายมาเป็นผู้บังคับบัญชาของหน่วยดำน้ำ VP 8
ในวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1946 กุสโตและดูว์มาได้ดำน้ำเข้าไปในฟงแตนเดอโวกลูซ ซึ่งเป็นบ่อน้ำพุลึกลับในหมู่บ้านของจังหวัดโวกลูซ โดยหวังว่าจะค้นพบความลับของการที่เกิดน้ำพุพวยพุ่งขึ้นมาในแต่ละช่วงปี ฟาร์กเป็นผู้บัญชาการภาคพื้นดินของการดำเนินการในการหย่อนเชือกนำ โดยให้กุสโตและดูว์มาสามารถใช้ติดต่อภาคพื้นดินได้ เมื่อกุสโตและดูว์มาได้รับผลกระทบจากคาร์บอนมอนอกไซด์ในถังอากาศของพวกเขา ฟาร์กได้ช่วยชีวิตพวกเขาโดยการดึงพวกเขากลับขึ้นมาสู่ภาคพื้นดิน
การเสียชีวิต
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1947 GERS ได้วางแผนที่จะใช้ชุดของการดำน้ำเพื่อตรวจสอบระดับความลึกสูงสุดที่นักดำน้ำลึกสามารถเข้าถึงได้ วันที่ 17 กันยายน ฟาร์กทำการดำน้ำครั้งแรกใกล้กับฐานทัพเรือฝรั่งเศสที่ตูลง เขาลงสายสมอโดยทำเครื่องหมายตามระยะห่าง โดยได้เซ็นชื่อของเขาเพื่อรับรองความลึกที่เขาสามารถไปถึงได้ และระยะลากจูงในระดับที่ปลอดภัยซึ่งแนบไปกับเข็มขัดของเขา เพื่อให้เพื่อนที่อยู่ภาคพื้นดินได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากนั้นสามนาที ที่การบันทึกระดับความลึก 385 ฟุต ฟาร์กได้หยุดการส่งสัญญาณ ตาเยจึงได้สั่งให้ดึงเขาขึ้นมา ส่วนฌ็อง ปีนาร์ ได้ดำน้ำลงไปเพื่อหาเขา ซึ่งนั่นได้พบกับฟาร์กที่อยู่ในสภาพหมดสติ โดยหลอดปิดปากแขวนอยู่บนหน้าอกของเขา ความพยายามในการช่วยเหลือชีวิตเป็นไปอย่างต่อเนื่องถึงสิบสองชั่วโมง แต่ฟาร์กก็ได้เสียชีวิตลง อาการเมาไนโตรเจนเป็นสาเหตุการเสียชีวิตของเขาโดยหลอดปิดปากได้หลุดออกและจมน้ำตาย
ลายเซ็นลวก ๆ ของฟาร์กบนกระดานชนวนที่ระดับ 385 ฟุต ได้เป็นเครื่องยืนยันการบันทึกระดับความลึกของเขา กุสโตและกลุ่มของเขาได้สรุปว่าที่ระดับ 300 ฟุต คือความลึกสูงสุดของนักดำน้ำที่ใช้เครื่องอัดอากาศสามารถเข้าถึงได้ ฌัก กุสโต ยังกล่าวอีกด้วยว่า: "ดูว์มาและผมต่างเป็นหนี้ชีวิตของมอริส ฟาร์ก ผู้ซึ่งได้ช่วยชีวิตพวกเราให้พ้นความตายจากถ้ำที่โวกลูซ เราไม่สามารถเรียกขวัญกลับคืนมาได้ เนื่องด้วยเราไม่สามารถเป็นฝ่ายช่วยเหลือเขาไว้ได้เลย"
สิ่งสืบเนื่อง
วันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นการครบรอบหกสิบปีการจากไปของฟาร์ก ได้มีการจัดห้องสำหรับการอุทิศเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในชื่อ "ห้องมอริส ฟาร์ก" ที่พิพิธภัณฑ์นานาชาติแห่งการดำน้ำเฟรเดริก ดูว์มา ในซานารี-ซูร์-แมร์ ประเทศฝรั่งเศส ลูก ๆ ของฟาร์ก ซึ่งได้แก่ ร็อซลีนและหลุยส์ ฟาร์ก ต่างได้รับการเสนอตัวในพิธี ที่ห้องนี้มีภาพถ่ายของฟาร์กก่อนการดำน้ำครั้งสุดท้าย และสำเนาลายเซ็นครั้งสุดท้าย
แหล่งข้อมูลอื่น
19131947
คลอรีน
คลอรีน (Chlorine) (จากภาษากรีก oros แปลว่าสี "เขียวอ่อน") เป็นธาตุเคมีที่มีเลขอะตอม 17 และสัญลักษณ์ Cl เป็นแฮโลเจน พบในตารางธาตุ ในกลุ่ม 17 เป็นส่วนของเกลือทะเลและสารประกอบอื่น ๆ ปรากฏมากในธรรมชาติ และจำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ รวมถึงมนุษย์ด้วย ในรูปของก๊าซ คลอรีนมีสีเขียวอมเหลือง มีน้ำหนักมากกว่าอากาศ 2.5 เท่า มีกลิ่นเหม็นอย่างรุนแรง และเป็นพิษอย่างร้ายแรง เป็นตัวออกซิไดซ์ ฟอกขาว และฆ่าเชื้อได้เป็นอย่างดี
การใช้ประโยชน์
คลอรีนมีประโยชน์ดังนี้
แหล่งที่พบและการผลิต
ในธรรมชาติคลอรีนอยู่ในรูปของ คลอไรด์ไอออน (chloride ion) หรือเป็นรูปของ เกลือ ซึ่งละลายอยู่ในน้ำทะเลประมาณกันว่ามีอยู่ราว 1.9 % ของมวลน้ำทะเลใน มหาสมุทร ความเข้มข้นของ คลอไรด์ไอออน ที่มากกว่าในน้ำทะเลได้แก่น้ำใน ทะเลเดดซี (Dead Sea) และน้ำในเหมืองเกลือใต้ดิน คลอไรด์ไอออน ที่พบทั่วไปได้แก่
ในอุตสาหกรรมธาตุคลอรีนผลิตได้โดยปฏิกิริยา อิเล็กไลสิส (electrolysis) โซเดียมคลอไรด์ ที่ละลายในน้ำ กระบวนการนี้เรียกว่า กระบวนการคลอร์อัลคะไล ซึ่งนอกจากได้คลอรีนแล้วยังมีผลพลอยได้ ไฮโดรเจน และ โซเดียมไฮดรอกไซด์ ด้วย, ตาม สมการเคมี ข้างล่างนี้
สารประกอบคลอรีน
สารประกอบคลอรีนมีดังนี้ (Chlorate-ClO3− ) , (Chlorite-ClO2− ) , (HypochloriteClO− ) , (Perchlorate-ClO4− ) (Chloramine-NH2Cl) , (Chlorine dioxide-ClO2) , (Chloric acid-HClO3) , (Chlorine monofluoride-ClF) , (Chlorine trifluoride-ClF3) , (Chlorine pentafluoride-ClF5) (Dichlorine monoxide-Cl2O) , (Dichlorine heptoxide-Cl2O7) , (hydrochloric acid-HCl) , (Perchloric acid-HClO4) ,
ยูฟ์ลอสต์แดตเลิฟวินฟีลลิน
"ยูฟ์ลอสต์แดตเลิฟวินฟีลลิน" (You've Lost That Lovin' Feelin') เป็นซิงเกิ้ลอันดับ 1 ในปี ค.ศ. 1965 ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรของคู่ดูโอ เดอะไรเชียสบราเธอส์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1999 Broadcast Music, Inc. (BMI) ประกาศว่าเป็นเพลงที่ถูกเล่นมากที่สุดในศตวรรษที่ 20 นอกจากนั้นเพลงนี้ยังถูกเลือกให้เป็น 1 ในเพลงแห่งศตวรรษโดย RIAA และติดอันดับ 34 ในหัวข้อ 500 เพลงยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของนิตยสารโรลลิงสโตน
เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค
เอ็ลฟรีเดอ เย็ลลีเน็ค (Elfriede Jelinek; 20 ตุลาคม พ.ศ. 2489 – ) นักเขียนชาวออสเตรีย ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี พ.ศ. 2547
เย็ลลีเน็คเกิดเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2489 ในประเทศออสเตรีย บิดามีเชื้อสายเช็ก-ยิว มารดาเป็นชาวเวียนนา ในวัยเยาว์เธอได้รับการศึกษาด้านดนตรีหลายอย่าง เช่น เปียโน ออร์แกน รีคอร์เดอร์ เธอได้ศึกษาต่อด้านการเรียบเรียงเสียงประสานในสถาบัน Vienna Conservatory
เย็ลลีเน็คเริ่มต้นเขียนบทกวีตั้งแต่วัยเยาว์ และได้ตีพิมพ์รวมบทกวีชื่อ Lisas Schatten เมื่อปี พ.ศ. 2510 เมื่อได้ติดต่อกับขบวนการนักศึกษา งานเขียนของเธอจึงมีทิศทางในเชิงวิพากษ์วิจารณ์สังคม เช่น นวนิยายเสียดสีเมื่อปี พ.ศ. 2513 เรื่อง wir sind lockvögel baby! และ ''Michael. Ein Jugendbuch für die Infantilgesellschaft'' เมื่อปี พ.ศ. 2515 ผลงานส่วนใหญ่เขียนเป็นภาษาเยอรมัน
อาสนวิหารเดอรัม
คริสตจักรอาสนวิหารของพระคริสต์ พระนางมารีย์พรหมจารี และเซนต์คัธเบิร์ตแห่งเดอรัม (The Cathedral Church of Christ, Blessed Mary the Virgin and St Cuthbert of Durham) เรียกโดยย่อว่าอาสนวิหารเดอรัม เป็นอาสนวิหารแองกลิคัน ตั้งอยู่ที่เมืองเดอรัมใน สหราชอาณาจักร ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1093 มีชื่อเต็มว่า The Cathedral Church of Christ, Blessed Mary the Virgin and St Cuthbert of Durham
ลักษณะโครงสร้างส่วนใหญ่เป็นแบบโรมาเนสก์ มีหอคอยสูง 66 เมตร มีบันไดขึ้นทั้งหมด 325 ขั้น
อาสนวิหารเป็นที่เก็บเรลิกของคัธเบิร์ตแห่งลินเดสฟาร์น (Cuthbert of Lindisfarne) นักบุญจากศตวรรษที่ 7 นอกจากนั้นยังเป็นที่เก็บศีรษะของนักบุญออสวอลด์แห่งนอร์ธัมเบรีย (St Oswald of Northumbria) และร่างของนักบุญบีด
มุขนายกแห่งเดอรัมเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมากมาจนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ตำแหน่งของมุขนายกแห่งเดอรัมถือว่ามีความสำคัญเป็นที่สี่ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ แม้ในปัจจุบันก็ยังมีป้ายของมณฑลเดอรัมว่าเป็นดินแดนของ Prince Bishops
อาสนวิหารได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก พร้อมกับปราสาทเดอรัมซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกันเหนือแม่น้ำเวียร์ (River Wear)
สมัยแซ็กซอน
มุขมณฑลเดอรัมย้ายมาจากลินเดสฟาร์น ที่ก่อตั้งโดยนักบุญไอดัน (St Aidan) โดยการนำของนักบุญออสวอลด์ราวปี ค.ศ. 635 มุขมณฑลอยู่มาได้ถึงปี ค.ศ. 664 ก็ย้ายไปรวมกับขึ้นกับมุขนายกแห่งยอร์ก แต่ก็ได้กลับมาเป็นมุขมณฑลอิสระอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 678 โดยอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ในบริเวณนี้มีนักบวชที่ได้เป็นนักบุญหลายองค์รวมทั้งนักบุญคัธเบิร์ตแห่งลินเดสฟาร์นผู้เป็นคนสำคัญในการสร้างอาสนวิหารเดอรัม
หลังจากที่โดนถูกรุกรานโดยไวกิงหลายครั้งนักพรตก็หนีจากลินเดสฟาร์นเมื่อ ค.ศ. 875 ไปพร้อมกับวัตถุมงคลของนักบุญคัธเบิร์ต สังฆมณฑลลินเดสฟาร์นก็ไม่ได้อยู่เป็นที่เป็นทางมาจนราวปี ค.ศ. 882 เมื่อมีชุมชนก่อตั้งตัวขึ้นอีกครั้งหนึ่งที่เชสเตอร์เลอสตรีท (Chester-le-Street) มุขมณฑลก็ตั้งอยู่ที่นี่จนปี ค.ศ. 995 เมื่อถูกรุกรานอีกจนเหล่านักพรตต้องอพยพหนีอีกครั้ง
ตามตำนานกล่าวว่านักพรตที่หนีการรุกรานไปเจอหญิงรีดนมที่กำลังตามหาวัวสีน้ำตาล (Dun Cow) นักพรตก็ตามไปด้วยจนไปถึงแหลมที่เป็นรูปห่วงที่แม่น้ำเวียร์ พอมาถึงที่นั้นโลงของนักบุญคัธเบิร์ตก็ไม่ยอมเคลื่อนไปไหน นักพรตจึงถือว่าเป็นสัญญาณว่าควรจะสร้างวัดตรงนั้น แต่เหตุผลหนึ่งที่น่าจะมีเหตุผลกว่าคือที่ดินที่เป็นแหลมตรงนั้นเป็นที่สูงซึ่งเป็นตำแหน่งที่ง่ายต่อการป้องกันตัวจากข้าศึก และชุมชนที่ตั้งหลักแหล่งก็จะได้รับการคุ้มครองจากเอิร์ลแห่งนอร์ธัมเบอร์แลนด์ด้วย เพราะมุขนายกแอลดุน (Aldhun) เป็นญาติสนิทกับเอิร์ล แต่กระนั้นทางผ่านทางหอด้านตะวันออกของลานปราสาทก็จึงเรียกว่า Dun Cow Lane
เมื่อเริ่มแรกทางโบสถ์ก็สร้างสิ่งก่อสร้างชั่วคราวจากไม้เพื่อจะได้เป็นที่ตั้งนักบุญคัธเบิร์ต ต่อมาก็ย้ายไปตั้งในสิ่งก่อสร้างใหม่ที่ถาวรกว่าที่อาจจะทำด้วยไม้ สิ่งก่อสร้างนี้เรียกว่า White Church แต่วัดนี้ก็อยู่ได้เพียงสามปีก็มีวัดใหม่สร้างด้วยหินขึ้นมาแทน เมื่อปี ค.ศ. 998 โดยยังใช้ชื่อเดิม พอมาถึงปี ค.ศ. 1018 หอด้านตะวันตกก็ยังสร้างไม่เสร็จ อาสนวิหารเดอรัมกลายมาเป็นสถานที่ดึงดูดนักแสวงบุญของลัทธินิยมนักบุญคัธเบิร์ต พระเจ้าคานุท (King Canute) เองก็ทรงนิยมนักบุญคัธเบิร์ต โดยพระราชทานสิทธิพิเศษและที่ดินให้แก่ชุมชนเดอรัม ชุมชนเดอรัมก็ขยายตัวเป็นชุมชนที่ใหญ่ขึ้นตามลำดับ
ยุคกลาง
อาสนวิหารปัจจุบันออกแบบโดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ (Prince-bishop, William of St. Carilef) และเริ่มก่อสร้างเมื่อ ค.ศ. 1093 หลังจากที่วิลเลียมสิ้นพระชนม์ รานูลฟ แฟลมบาร์ด (Ranulf Flambard) ก็ดำเนินงานต่อ ลักษณะหลังคาเหนือทางเดินกลางเป็นโค้งแหลมเล็กน้อยแบบมีสัน (ribbed vault) รับด้วยเสาอิงสลับกับเสากลมใหญ่ กำแพงค้ำยันซ่อนอยู่ภายในส่วนโค้งเหนือทาง เดินข้าง ลักษณะหลังคาของอาสนวิหารเดอรัมเป็นลักษณะที่มาก่อนหน้าสถาปัตยกรรมกอทิกทางเหนือของฝรั่งเศสหลายสิบปีต่อมาซึ่งคงไปจากช่างสลักหินชาวนอร์มัน ถึงแม้โดยทั่วไปแล้วเดอรัมจะถือว่าเป็นอาสนวิหารแบบโรมาเนสก์ก็ตาม การใช้เพดานโค้งแหลมและสันบนเพดานและกำแพงค้ำยันทำให้สามารถวางผังโครงสร้างที่ซับซ้อนขึ้นได้ ทำให้การตกแต่งทำได้สวยขึ้น และทำให้สิ่งก่อสร้างสูงขึ้น กว้างขึ้น และทำหน้าต่างได้กว้างขึ้น
เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 12 มุขนายกฮิว เดอ พุยเซ็ท (Hugh de Puiset) ต่อเติมชาเปลกาลิลี (Galilee Chapel) ทางด้านตะวันตก หรือที่เรียกว่าชาเปลแม่พระ ชาเปลกาลิลีเป็นที่เก็บบุญราศีบีด และมุขนายกทอมัส แลงลีย์ซึ่งที่ฝังศพขวางประตูด้านตะวันตกของอาสนวิหาร ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตอยู่ทางด้านตะวันออก และครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ฝังศพที่หรูทำด้วยหินอ่อนสีครีมและทอง
โดยเจ้าชายมุขนายกวิลเลียมแห่งเซนต์คาริเลฟ รานูลฟ แฟลมบาร์ด และ บาทหลวงฮิว เดอ พุยเซ็ท ต่างก็ถูกฝังไว้ที่อาสนวิหารนี้ที่ในห้องประชุมนักบวชซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับระเบียงฉันนบถที่สร้างมาตั้งแต่ ค.ศ. 1140
ชาเปลเก้าแท่นบูชา (Chapel of the Nine Altars) มาสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางด้านตะวันออกของอาสนวิหาร เริ่มโดยริชาร์ด เดอ พัวร์ (Richard le Poore) หอกลางถูกทำลายโดยฟ้าผ่า หอปัจจุบันสร้างมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15
ยุบอาสนวิหาร
ที่ฝังศพของนักบุญคัธเบิร์ตถูกสั่งให้ทำลายโดยพระราชโองการของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 เมื่อปี ค.ศ. 1538 จนเหลือเพียงส่วนที่เป็นหิน สองปีต่อมาในปี ค.ศ. 1540 อารามที่เดอรัมก็ถูกสั่งให้ยุบตามพระราชกฤษฎีกายุบอาราม แต่ส่วนที่ยังเหลืออย่างสมบูรณ์แบบคือระเบียงฉันนบถ และอธิการองค์สุดท้ายฮิว ไวท์เฮดได้มาเป็นดีนคนแรกของอาสนวิหาร
1600-1900
เมื่อปี ค.ศ. 1650 อาสนวิหารเดอรัมกลายมาเป็นที่คุมขังเชลยศึกและขังนักโทษ จากสกอตแลนด์หลังจาก “ยุทธการดันบาร์ ค.ศ. 1650” (Battle of Dunbar (1650)) นักโทษเสียชีวิตไปราว 5000 คนถ้าไม่จากการเดินทางก็มาเสียชีวิตที่อาสนวิหาร ร่างของนักโทษเหล่านี้ถูกฝังในหลุมนิรนาม นักโทษที่รอดถูกส่งตัวไป อินเดียตะวันตก, รัฐเวอร์จิเนีย และ รัฐแมสซาชูเซตส์ และอีก 150 คนถูกส่งไปรัฐเมน เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 1650
คูหาสวดมนต์ 9 แท่นบูชา มีหน้าต่างกุหลาบขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่ 17 และมาซ่อมใหม่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 และรูปปั้นของวิลเลียม แวน มิลเดิร์ท (William Van Mildert) ผู้เป็นสมเด็จบาทหลวงองค์สุดท้ายระหว่างปี ค.ศ. 1826 ถึงปี ค.ศ. 1836 ผู้เป็นแรงหนุนหลังในการก่อตั้งมหาวิทยาลัยเดอรัม
ไรช์
ไรช์ (Reich) เป็นคำในภาษาเยอรมัน โดยทั่วไปมีความหมายว่า "ประเทศ" หรือ "อาณาจักร" แต่คำว่าไรช์ในฉบับดั้งเดิมนั้นถูกใช้เพื่อสื่อถึงประเทศของชาวโรมัน โดยเฉพาะจักรวรรดิโรมัน นอกจากนี้ยังมีการใช้คำว่า ไกเซอร์ไรช์ (ประเทศของไกเซอร์) สื่อถึงจักรวรรดิ และ เคอนิจไรช์ (ประเทศของกษัตริย์) สื่อถึงราชอาณาจักร
คำว่า ไรช์ ในแง่ประวัติศาสตร์ อาจหมายถึง:
ระหว่างยุคจักรวรรดิเยอรมันจนถึงนาซีเยอรมนี รัฐชาติเยอรมันใช้ชื่อประเทศอย่างเป็นทางการว่า ไรช์เยอรมัน ทำให้พวกนาซีประดิษฐ์คำว่า ไรช์ที่สาม ขึ้นมาเพื่อการโฆษณาชวนเชื่อว่ารัฐบาลนาซีเยอรมนีนั้น เป็น "ผู้สืบทอด" ของ ไรช์ที่หนึ่ง และ ไรช์ที่สอง ซึ่งคำว่า ไรช์ที่หนึ่ง และ ไรช์ที่สอง นี้เอง ไม่เคยถูกใช้โดยนักประวัติศาสตร์คนใดมาก่อน ในขณะที่คำว่า ไรช์ที่สี่ ถูกใช้ในงานประพันธ์หรือคำพูดเสียดสีทางการเมืองเท่านั้น
ไรช์ เป็นคำนามที่หมายความว่า "ประเทศ" หรือ "อาณาจักร" ในตัวมันเองอยู่แล้ว ดังนั้นกรณีที่มักพบการใช้คำว่า "จักรวรรดิไรช์" หรือ "อาณาจักรไรช์" จึงเป็นการใช้งานอย่างผิดๆ
โรงเรียนเลยพิทยาคม
โรงเรียนเลยพิทยาคม (อังกฤษ: Loei Pittayakom School; อักษรย่อ: ล.พ.ค. — LPK) หรือเรียกอย่างย่อว่า เลยพิทย์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประจำจังหวัดเลย ประเภทโรงเรียนสหศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 19 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ ณ ถนนเลย-ด่านซ้าย บ้านนาหนอง  ตำบลกุดป่อง  อำเภอเมืองเลย  จังหวัดเลย 42000 ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2515 โดยการรวมกันของโรงเรียนสโมสรวิทยาลัย (โรงเรียนชายล้วนประจำจังหวัด) และโรงเรียนสตรีเลย (โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด) ปัจจุบัน เปิดสอนระดับชั้น มัธยมศึกษาตอนต้นและชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษา
ไรช์
ประเทศออสเตรียมีชื่อในภาษาเยอรมันว่า Österreich ซึ่งมีความหมายว่า "ไรช์ตะวันออก"
โรงเรียนเลยพิทยาคม
โรงเรียนเลยพิทยาคมเป็น 1 ในโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School) ที่มีเพียง 5 แห่งในจังหวัดเท่านั้นได้แก่ โรงเรียนศรีสงครามวิทยา โรงเรียนภูเรือวิทยา โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย เลย โรงเรียนเลยอนุกูลวิทยา และโรงเรียนเลยพิทยาคม โดยโรงเรียนเลยพิทยาคมเป็น 1 ใน 2 โรงเรียนมัธยมศึกษาของจังหวัดเลย ที่เข้าร่วมในโครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ของ สสวท. ร่วมกับโรงเรียนเลยอนุกูลวิทยา นอกจากนี้โรงเรียนเลยพิทยาคมยังเป็นโรงเรียนศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา ตั้งแต่ปี 2559 เป็นต้นมา
ยุคที่ 2 กำเนิดเลยพิทยาคม
โรงเรียนเลยพิทยาคม เป็นโรงเรียนที่รวมโรงเรียนสตรีเลย (โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดเลย) กับโรงเรียนสโมสรวิทยาลัย (โรงเรียนชายประจำจังหวัดเลย) ตามประกาศของ กรมสามัญศึกษา เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2515 ทั้งนี้เพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายของกรมวิสามัญศึกษา (กรมสามัญศึกษา) ในการปรับปรุงโรงเรียนของรัฐบาลทั่วประเทศให้เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ โดยโรงเรียนรัฐบาลของจังหวัดใดก็ตามหากพิจารณาแล้ว เห็นว่าไม่สามารรับนักเรียนได้ถึง 2,000 คน  ในปี พ.ศ. 2515 กระทรวงศึกษาธิการก็จะรวมโรงเรียนประจำจังหวัดชายและโรงเรียนประจำจังหวัดหญิงเข้าด้วยกันเป็นโรงเรียนเดียวซึ่งในระยะเดียวกันนี้ จังหวัดอื่นๆ ก็มีการรวมโรงเรียนประจำจังหวัดทั้งชายและหญิงเข้าด้วยกันเป็นโรงเรียนเดียว เช่น โรงเรียนสระบุรีวิทยาคม จังหวัดสระบุรี โรงเรียนสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี โรงเรียนพิจิตรพิทยาคม จังหวัดพิจิตร โรงเรียนตากพิทยาคม จังหวัดตาก เป็นต้น ด้วยเหตุนี้ โรงเรียนสโมสรวิทยาลัย จึงต้องย้ายจากสถานที่เดิมที่มีพื้นที่เพียง 23 ไร่ (โรงเรียนเมืองเลยในปัจจุบัน) มารวมกับโรงเรียนสตรีเลย ซึ่งมีพื้นที่ถึง 81 ไร่ 2 งาน  04 5/10 ตารางวา
หลังจากมีประกาศของ กรมสามัญศึกษา แล้ว นายสมสิน โทณะสุต ศึกษาธิการจังหวัดเลยได้ดำเนินการย้ายโรงเรียนในช่วงปิดภาคเรียนและได้แต่ตั้ง นายเฉลิม จิรนาท อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสโมสรวิทยาลัยจังหวัดเลย เป็นผู้รักษาการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเลยพิทยาคม เมื่อเริ่มเปิดทำการสอนในปั พ.ศ. 2515 จัดการเรียนแบบสหศึกษา มีห้องเรียน 35 ห้อง นักเรียนรวมทั้งสิ้น 1,468 คน เป็นชาย 758 คน หญิง 710 คน  ครู-อาจารย์ 61 คน โดยมี ดร.ก่อ สวัสดิพานิชย์ อธิบดีกรมวิสามัญศึกษา และ นายวิจิน สัจจะเวทะ ผู้ว่าราชการจังหวัดเลย ได้เปิดป้ายโรงเรียนเลยพิทยาคม  เมื่อวันที่  8  มิถุนายน  2515 ในปี พ.ศ. 2518 โรงเรียนได้ดำเนินการสอน 2 ผลัด  ปี พ.ศ. 2519 โรงเรียนได้เข้าร่วมโครงการ “คมภ.2 รุ่น 1” ปี พ.ศ. 2521 ได้รับโอนนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 (ม.1) จากโรงเรียนเมืองเลย จำนวน 2 ห้อง และได้เปลี่ยนระบบการศึกษาจาก  7:3:2  มาเป็น  6:3:3
ข้อมูลทั่วไป
ปีการศึกษา 2565 โรงเรียนเลยพิทยาคม อำเภอเมือง จังหวัดเลย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ กำหนดแผนการจัดชั้นเรียน  ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 13:13:13/14:14:14  รวม 81 ห้องเรียน  มีครูและบุคลากรทางการศึกษารวม 228 คน  แยกเป็น ข้าราชการครู 156 คน  ข้าราชการ ก.พ. 1 คน ลูกจ้างประจำตำแหน่งยาม นักการภารโรง  9  คน  ลูกจ้างชั่วคราวปฏิบัติหน้าที่สอน 9 คน  ลูกจ้างชั่วคราวปฏิบัติหน้าที่สนับสนุน 13 คน  ลูกจ้างชั่วคราวปฏิบัติหน้าที่ยาม นักการภารโรง พนักงานขับรถ 16 คน  ครูชาวต่างประเทศ จำนวน 10 คน นักเรียน  3,382  คน มีอาคารเรียนถาวร 7 หลัง  อาคารประกอบ 11 หลัง  สถานภาพสำคัญที่หน่วยงานต้นสังกัด คือ กระทรวงศึกษาธิการและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)  กำหนดภารกิจ ให้ดำเนินการอย่างมีมาตรฐานคุณภาพ  ดังต่อไปนี้
ปัจจุบัน โรงเรียนเลยพิทยาคม เป็น 1 ใน 2 โรงเรียนมัธยมศึกษาของจังหวัดเลยที่เข้าร่วมในโครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ ของสสวท ร่วมกับโรงเรียนเลยอนุกูลวิทยา และเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล(World Class Standard School) ขนาดใหญ่พิเศษ ซึ่งมีเพียง 5 แห่งในจังหวัดเท่านั้นคือ โรงเรียนศรีสงครามวิทยา โรงเรียนภูเรือวิทยา โรงเรียนวิทยาศาสตร์จุฬาภรณราชวิทยาลัย โรงเรียนเลยอนุกูลวิทยาและโรงเรียนเลยพิทยาคม นอกจากนี้โรงเรียนเลยพิทยาคมยังเป็นโรงเรียนคู่พัฒนากับโรงเรียนเลยอนุกูลวิทยา ซึ่งในทุกๆปี จะมีการแข่งขัน ฟุตบอลประเพณีโรงเรียนคู่พัฒนา เลยพิทย์-เลยอนุกูล ซึ่งจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2560 โดยใช้สนามกีฬาจังหวัดเลยเป็นสถานที่จัดการแข่งขัน
อาณาเขต
มีพื้นที่รวม 81 ไร่ 2 งาน 04 5/10 ตารางวา
แผนการเรียน
โรงเรียนเลยพิทยาคมเปิดสอนในแผนการเรียนดังต่อไปนี้
กิจกรรมกีฬาภายใน "เลยพิทย์เกมส์" (กีฬาสี)
โรงเรียนเลยพิทยาคมจะมีการจัดการแข่งขันกีฬาภายในหรือกีฬาสีในช่วงปลายเดือนพฤษจิกายนของทุกปี ปีละ 2 วัน โดยแบ่งเป็น 4 คณะสี ได้แก่
มหกรรมวิชาการเฟ้นหาคนดี - คนเก่ง (วันวิชาการ)
โรงเรียนเลยพิทยาคมจะมีการจัดมหกรรมวิชาการเฟ้นหาคนเก่ง ซึ่งจะมีการแข่งขันทางวิชาการและการแสดงผลงานของนักเรียน ในช่วงเดือนสิงหาคมและกันยายนของทุกปี ปีละ 1 วัน ซึ่งครั้งที่ 13 ในปีการศึกษา 2560 มีการเปลี่ยนชื่อมหกรรมวิชาการเป็นการเฟ้นหา คนดี - คนเก่ง ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อเฟ้นหาบุคคลที่สมบูรณ์แบบในทุกด้านไม่ว่าจะเป็นการเรียน และคุณธรรมในการดำเนินชีวิตอย่างมีคุณค่า และมีคำขวัญของงานในปีการศึกษานี้คือ "เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 และเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ครบ 65 พรรษา"
กิจกรรมฟุตบอลประเพณีโรงเรียนคู่พัฒนา เลยพิทย์-เลยอนุกูล
ฟุตบอลประเพณีโรงเรียนคู่พัฒนา เลยอนุกูล-เลยพิทย์ เป็นกิจกรรมเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียน 2 โรงเรียนคือ โรงเรียนเลยพิทยาคมและโรงเรียนเลยอนุกูลวิทยา ซึ่งจะจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี โดยเริ่มต้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2560 ที่สนามกีฬาจังหวัดเลย และจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพทุกๆครั้ง คล้ายๆ กับฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์
ทำเนียบผู้บริหาร
นับแต่การสถาปนาโรงเรียนสโมสรวิทยาลัยเมื่อ พ.ศ. 2440 โรงเรียนสตรีเลยเมื่อ พ.ศ. 2482 จวบจนยุบรวมเป็นโรงเรียนเลยพิทยาคมในปัจจุบันเป็นเวลามากกว่า ปี มีผู้ดำรงตำแหน่งครูใหญ่,อาจารย์ใหญ่ และผู้อำนวยการโรงเรียนเลยพิทยาคมมาแล้วทั้งสิ้น 26 คน ดังนี้
เกียรติประวัติโรงเรียนเลยพิทยาคม
จาก สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จาก สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จาก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 19 จาก สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน กระทรวงพลังงาน จาก กระทรวงศึกษาธิการ จาก กระทรวงศึกษาธิการ จาก สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ของ กรมสามัญศึกษา ของ กรมสามัญศึกษา ของ สภาวัฒนธรรมแห่งชาติ ร่วมกับ กระทรวงศึกษาธิการ จาก กระทรวงศึกษาธิการ
แชโดว์โมเซส
"แชโดว์โมเซส" เป็นซิงเกิลของวงดนตรีเมทัลคอร์ชาวอังกฤษ บริงมีเดอะฮอไรซัน และเป็นเพลงลำดับที่หกจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 เซมพิเทอร์นัล เป็นซิงเกิลแรกที่มีสมาชิกคนใหม่ จอร์แดน ฟิช และเป็นซิงเกิลแรกที่ไม่มีอดีตมือกีตาร์ โจนา ไวน์โฮเฟน
มิวสิกวิดีโอ
เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2556 ทางวงได้เผยแพร่มิวสิกวิดีโอเพลง "แชโดว์โมเซส" กำกับโดย Fabian Röttger จาก A Nice Idea Everyday ถ่ายทำตามชายฝั่งของเกาะรือเกิน เกาะที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเยอรมนี ในสภาพอากาศที่มีหมอกหนาและเต็มไปด้วยหิมะ ที่ต้องถ่ายทำในสภาพอากาศแบบนี้ เพื่อให้เข้ากับเนื้อเพลงท่อนหนึ่งที่ร้องว่า “going nowhere” ตลอดทั้งวิดีโอ ใช้เทคนิคที่เรียกว่า “camera – shift technique” ซึ่งให้ผลคล้ายกับภาพยนตร์สามมิติโดยไม่จำเป็นต้องสวมแว่นตาหรือใช้หน้าจอพิเศษ เนื้อเรื่องของวิดีโอนี้ต่อเนื่องมาจากมิวสิกวิดีโอเพลงสลีปวอล์กกิง  หลังจากที่เผยแพร่วิดีโอนี้ ก็ได้รับการขนานนามว่าเป็น "วิดีโอแห่งปี" โดยสมาคมกรรมการวิดีโอเพลง (Music Video Directors Association)
เทศบาลเมืองกาญจนบุรี
กาญจนบุรี เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ตั้งอยู่บริเวณต้นแม่น้ำแม่กลอง จุดบรรจบของแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อย เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรี เมืองกาญจนบุรีมีระยะทางห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 129 กิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 29,420 คน มีพื้นที่ครอบคลุมหลายตำบลในอำเภอเมืองกาญจนบุรี ได้แก่ ตำบลบ้านเหนือทั้งตำบล ตำบลบ้านใต้ทั้งตำบล บางส่วนของตำบลปากแพรก และบางส่วนของตำบลท่ามะขาม รวมถึงบางส่วนของตำบลท่าล้อในอำเภอท่าม่วง
ประวัติ
ในสมัยอยุธยา จนกระทั่งถึงสมัยกรุงธนบุรีและรัตนโกสินทร์ เมืองกาญจนบุรีมีฐานะเป็นเมืองหน้าด่านสำคัญในการทำสงครามระหว่างกองทัพไทยกับพม่า โดยตัวเมืองเดิมตั้งอยู่ที่ตำบลลาดหญ้า (บริเวณเขาชนไก่ในปัจจุบัน) ภายหลังจนถึง พ.ศ. 2374 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ได้ย้ายตัวเมืองไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 16 กิโลเมตร ไปตั้งที่จุดบรรจบของแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อย ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองกาญจนบุรีในปัจจุบัน
วงศ์งูงวงช้าง
วงศ์งูงวงช้าง (File snakes, Elephant trunk snakes, Dogface snakes) เป็นวงศ์ของงูที่ไม่มีพิษวงศ์หนึ่ง ที่มีรูปร่างขนาดใหญ่ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Acrochordidae
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีหัวเล็กแต่มีลำตัวขนาดใหญ่ ผิวหนังไม่ยิดติดกับกล้ามเนื้อลำตัวและพับเป็นรอยย่นมาก เกล็ดตามลำตัวเป็นตุ่มนูนและเรียงตัวต่อเนื่องกัน โดยมีตุ่มหนามเจริญขึ้นมาจากผิวหนังลำตัวระหว่างเกล็ด เป็นงูที่อาศัยและหากินในน้ำเป็นหลัก จึงมีส่วนหางที่แบนเพื่อใช้ในการว่ายน้ำ ไม่มีแผ่นปิดช่องจมูกภายนอกแต่ในอุ้งปากมีแผ่นเนื้อเพื่อใช้ปิดโพรงจมูกด้านใน หากินปลาเป็นอาหารหลัก ด้วยการใช้ลำตัวส่วนท้ายที่เป็นตุ่มหนามยึดและรัดไว้ รอให้ปลาเข้ามาใกล้ เมื่อปลาสัมผัสกับผิวหนังลำตัวจะโบกรอยพับที่ย่นของลำตัวนั้นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องเพื่อผลักตัวปลาไปข้างหน้าแล้วใช้ปากงับไว้อย่างรวดเร็ว
เป็นงูที่มีขนาดใหญ่ ตั้งแต่ 80-100 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่เอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงหมู่เกาะฟิลิปปินและออสเตรเลีย มีทั้งหมดเพียง 3 ชนิด และสกุลเดียวเท่านั้นคือ Acrochordus ทุกชนิดออกลูกเป็นตัว โดยในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ งูงวงช้าง (A. javanicus) และงูผ้าขี้ริ้ว (A. granulatus)
แบล็กแจ็ก หมอปีศาจ
แบล็กแจ็ก หมอปีศาจ
เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ โอซามุ เท็ตซึกะ เรื่องราวเกี่ยวกับหมอที่เรียกชื่อตัวเองว่า "แบล็กแจ็ก" ใส่เสื้อคลุมสีดำ มีหน้าตาที่หล่อเหลาเอาการ เป็นหมอเถื่อนที่เก็บค่ารักษาแพง ๆ จากคนรวย และหลายคนคิดว่าเขาเป็นหมอหน้าเลือด ต่อมาได้ถูกดัดแปลงเป็นสื่อหลายหลายรูปแบบ ได้แก่ อนิเมะ โอวีเอ ภาพยนตร์การ์ตูนจอเงิน ภาพยนตร์แบบคนแสดง อนิเมะทางอินเทอร์เน็ต และเกม
ในประเทศไทย แบล็กแจ็กได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจไป 2 ภาค ซึ่งใช้ชื่อเรื่องภาษาไทยว่า แบล็กแจ็ก หมอปีศาจ สำหรับภาค Neo ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์บงกช
เนื้อเรื่อง
แบล็กแจ็ก หมอเถื่อนผู้มีความสามารถสูงส่งหรือนับได้เป็นศัลยแพทย์อัจฉริยะ ทว่าเขาเป็นที่รังเกียจของวงการแพทย์เนื่องจากไม่มีใบอนุญาตประกอบโรคศิลป์การรักษา และมีการเรียกค่ารักษาจำนวนมหาศาล ทว่าในการรักษาบางครั้งก็ไม่รับค่าตอบแทนใด สมัยก่อนแบล็กแจ็กมีครอบครัวแต่วันหนึ่งพ่อของเขาไปมีภรรยาใหม่แบล็กแจ็กเลยต้องอยู่กับแม่2คนตอนเด็กขณะที่ไปเล่นชายหาดกับแม่ แบล็กแจ็กได้พบระเบิดสงคราม แม่ของแบล็กแจ็กไปช่วยไว้ก็เลยโดนระเบิดเสียชีวิต ส่วนแบล็กแจ็กที่บาดเจ็บสาหัสก็ได้หมอฮอนมะช่วยชีวิตไว้
ตัวละครหลัก
ความที่ตนเองนับถือหมอฮอนมะ จึงได้เจริญรอยตามด้วยการเป็นแพทย์เหมือนกัน และรักษาโรคด้วยการรีดเงินมหาศาล แต่ในบางครั้งกลับรักษาโดยไม่เรียกค่าใช้จ่ายใดๆ หรือเรียกในสิ่งที่ไม่สมกับสิ่งที่เขารักษาเลย ขึ้นอยู่กับอุปนิสัยและความแน่วแน่ตั้งใจของผู้ป่วย
สาเหตุที่แบล็คแจ็คต้องการเงินมหาศาลเป็นเพราะเขาต้องการซื้อเกาะๆหนึ่งเพื่อดำเนินการล้างแค้น และเพื่อซื้ออุปกรณ์การแพทย์ราคาสูงซึ่งเขาต้องเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายเอง มีนิสัยชอบหลับเวลาเดินทางไกล และเคยผ่าตัดตัวเองโดยไม่มีผู้ช่วยในตอนที่28 เพื่อนำตัวปรสิตกลายพันธุ์ออกจากร่างกาย
ไรชส์แวร์
ไรชส์แวร์ (Reichswehr) หรือ กองป้องกันไรช์ เป็นชื่อเรียกกองกำลังป้องกันตนเองของเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1919 ถึง 1935 ไรชส์แวร์เป็นกองทัพเยอรมันที่ถูกลดขนาดลงหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปีค.ศ. 1919 ประกอบด้วยสองเหล่าทัพได้แก่ ไรชส์แฮร์ (กองกำลังทางบก) ซึ่งถูกจำกัดกำลังพลที่ไม่เกิน 100,000 นาย และ ไรชส์มารีเนอ (กองกำลังทางทะเล) ซึ่งถูกจำกัดกำลังพลที่ไม่เกิน 15,000 นาย
สนธิสัญญาแวร์ซายกำหนดห้ามไรชส์แวร์แต่งตั้งนายทหารชั้นนายพล, ห้ามมีปืนใหญ่ขนาดเกินกว่า 105 มม, ห้ามมีรถหุ้มเกราะ, ห้ามมีเรือดำน้ำ, ห้ามมีเรือรบขนาดใหญ่ ฯลฯ ด้วยสภาพการณ์เช่นนี้ ไรชส์แวร์จึงเปรียบเสมือนกองกำลังป้องกันตนเองที่ไม่สามารถรุกรานผู้ใด ทำได้เพียงรักษาความสงบในประเทศและตามแนวชายแดน ต่อมาเมื่อพรรคนาซีเรืองอำนาจ ฮิตเลอร์ประกาศบอกเลิกสนธิสัญญาแวร์ซายและทำการยกระดับไรชส์แวร์ขึ้นเป็นกองทัพแบบเต็มรูปแบบที่เรียกว่า แวร์มัคท์ ในปี 1935 พร้อมกับการเสริมสร้างแสนยานุภาพขนานใหญ่
มัธยมกะ
นิกายมัธยมกะ (मध्यमक, Madhyamaka; "สายกลาง"; ; ทิเบต:  དབུ་མ་པ  ; dbu ma pa) เป็นนิกายในศาสนาพุทธฝ่ายมหายานยุคแรกที่ก่อตั้งโดยท่านนาคารชุนะ คำว่ามัธยมกะมาจากคำว่ามัชฌิมาปฏิปทา บางครั้งเรียกนิกายนี้ว่าศูนยตา เพราะคำสอนของนิกายนี้เน้นที่ความว่างเปล่าของสรรพสิ่ง และเรียกผู้ที่นับถือนิกายนี้เรียกว่า มาธยมิกะ (Mādhyamika) คณาจารย์สำคัญของนิกายนี้ เช่น จันทรกีรติ
คัมภีร์
คัมภีร์ที่สำคัญของนิกายนี้มีหลายเล่ม ที่เขียนโดยท่านนาคารชุนะได้แก่ มาธยมิกศาสตร์ ทวาทศนิกายศาสตร์ ปรัชญาปารมิตาศาสตร์ และที่เขียนโดยลูกศิษย์ของท่าน เช่น ศตศาสตร์ของท่านเทวะ กรกาลรัตนศาสตร์ของท่านภาววิเวก
หลักธรรม
คำสอนของนิกายนี้เน้นที่หลักปฏิจสมุปบาทและศูนยตา โดยถือว่าสรรพสิ่งทั้งหลายไม่มีความอยู่ด้วยตัวเอง (สวภาวะ) แต่เกิดได้เพราะอาศัยเหตุปัจจัยอิงกันเกิด ปฏิเสธทั้งทิฐิข้างที่กล่าวอ้างว่าสรรพสิ่งมีอยู่จริง (สัสสตทิฐิ) และที่ถือว่าขาดศูนย์ (อุจเฉททิฐิ) คำสอนของนิกายนี้ขัดแย้งกับนิกายโยคาจารอย่างรุนแรง ในแง่ที่ว่านิกายโยคาจารยอมรับการมีอยู่ของสวภาวะแต่นิกายมัธยมกะไม่ยอมรับ มีการโจมตีกันว่าเป็นมิจฉาทิฐิในพุทธศาสนาทั้งสองฝ่าย
การปฏิเสธคำสอน
นิกายมัธยมกะ เป็นคำสอนแนวปฏิเสธ และเป็นเพียงปรัชญา ที่ทำให้หลุดพ้นไปไม่ได้เป็นเพียงทฤษฎีตามนิกายอื่น ๆ ที่โจมตี โดยนิกายที่ต่อยอดให้มัธยมกะ คือนิกายเทนได ที่พยายามต่อความคิด
จักรพรรดิชะฮันคีร์
นูรุดดีน สะลีม ชะฮันคีร์ (, ราชสมภพ 20 กันยายน ค.ศ. 1569 - สวรรคต 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1627) พระปรมาภิไธย นูรุดดีน มาจากภาษาอาหรับที่มีความหมายว่า  แสงแห่งศรัทธา ส่วนชะฮันคีร์ มาจากภาษาเปอร์เซียที่มีความหมายว่า ผู้พิชิตโลก
สมเด็จพระจักรพรรดิชะฮันคีร์ เป็นพระราชโอรสองค์ที่สามในสมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์ กับพระนางโชธาพาอี ทรงครองราชย์สมบัติต่อจากพระชนกในปี ค.ศ. 1605 เมื่อมีพระชนมายุได้ 37 พรรษา ก่อนเสด็จขึ้นครองราชย์ พระองค์ทรงก่อการกบฏต่อพระบิดาหลายครั้ง แต่ก็ได้รับพระราชทานอภัยโทษ พระองค์มีพระมเหสีเอกที่ทรงรักมากที่สุดคือ นูร์ ชะฮัน ซึ่งเป็นหญิงม่าย โดยในรัชสมัยของพระองค์ กัปตันวิลเลียม ฮอกินส์ (William Hawkins) ตัวแทนบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ได้เข้ามาติดต่อค้าขายกับอินเดีย
พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1627 ระหว่างทางที่มาจากกัศมีร์ สิริพระชนมายุได้ 58 พรรษา
พระปรางค์สามยอด
พระปรางค์สามยอด จังหวัดลพบุรี เป็นโบราณสถานและ แหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีที่สำคัญแห่งหนึ่งของจังหวัดลพบุรี ลักษณะเป็นปราสาทขอมในศิลปะบายน (พ.ศ. 1720 – 1773) โครงสร้างเป็นศิลาแลงประดับปูนปั้น สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (ครองราชย์ พ.ศ. 1724 – c. 1757) เพื่อเป็นพุทธสถานในลัทธิวัชรยานประจำเมืองละโว้หรือลพบุรี ซึ่งในขณะนั้นเป็นเมืองลูกหลวงของอาณาจักรขอม นับว่าเป็นปราสาทขอมโบราณที่เต็มเปี่ยมไปด้วยศิลปะและวัฒนธรรมแบบขอมโบราณที่ยังคงสมบูรณ์และเป็นแหล่งเรียนรู้ทางด้านประวัติศาสตร์มาจนถึงปัจจุบัน
สถานที่ตั้งและลักษณะทางกายภาพ
ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าหิน อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี บนเนินดินด้านตะวันตกของทางรถไฟ ใกล้กับศาลพระกาฬ เป็นปราสาทศิลาแลงแบบขอมเรียงต่อกัน 3 องค์ เชื่อมต่อกันด้วยมุขกระสัน ภายในบริเวณนอกจากปราสาททั้ง 3 องค์นี้แล้ว ทางด้านทิศตะวันออกของปราสาทประธานมีการต่อเติมวิหารก่ออิฐถือปูนเชื่อมต่อกับปราสาทประธาน เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช (ครองราชย์ พ.ศ. 2199 – 2231)
ประวัติ
กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2479 และได้กำหนดเขตที่ดินให้มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 3 ไร่ 2 งาน 54 ตารางวา ตามความในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 ในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2545
ลักษณะทางสถาปัตยกรรม
เป็นปราสาทขอม 3 องค์ เชื่อมต่อกันด้วยมุขกระสัน (อันตรละ) โดยวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ หันหน้าสู่ทิศตะวันออก ปราสาทประธานมีความสูงใหญ่กว่าอีก 2 องค์ โครงสร้างของปราสาททำจากศิลาแลงฉาบปูน มีการประดับประดาตามส่วนต่าง ๆ ของปราสาทด้วยปูนปั้น อันเป็นลักษณะของงานสถาปัตยกรรมในยุคของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ที่นิยมใช้ศิลาแลงเป็นวัสดุในการก่อสร้าง เช่น ปรางค์พรหมทัตที่ปราสาทพิมาย จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งประดิษฐานพระรูปของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ปราสาทวัดกำแพงแลง จังหวัดเพชรบุรี ที่สร้างเป็นปราสาทศิลาแลง 3 องค์เรียงกันในลักษณะเดียวกับพระปรางค์สามยอด และปรางค์องค์กลางของวัดพระพายหลวง จังหวัดสุโขทัย เป็นต้น
ลวดลายประดับ
ส่วนยอดหรือศิขระ สร้างด้วยหินทรายเป็นรูปบัวคว่ำบัวหงายซ้อนกัน 3 ชั้น ถัดลงมาเป็นการยกเก็จสามเก็จตรงด้านและมุมประดับด้วยกลีบขนุนทำจากศิลาแลง และบางส่วนทำจากปูนปั้นเป็นรูปบุคคลยืนอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ส่วนที่ยกเก็จชั้นที่ 4 เดิมทั้ง 4 ทิศ จะมีการปั้นเทพประจำทิศอยู่ในกลีบขนุนและตอนล่าง ได้แก่ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณประจำทิศตะวันออก พระวรุณทรงหงส์ ประจำทิศตะวันตก ท้าวกุเวรทรงมกร ทิศเหนือ และ พระยมทรงกระบือ ทิศใต้ ปัจจุบันเหลือเพียงบางส่วน สันหลังคาของมุขกระสันประดับด้วยบราลีศิลาแลงปั้นเป็นพระพุทธรูปประทับสมาธิราบ ปางสมาธิ ในซุ้มเรือนแก้ว ปัจจุบันเสียหายทั้งหมด
มีการประดับลวดลายปูนปั้นประกอบไปด้วย แถวบนสุดเป็นลายดอกไม้กลม ถัดลงมาปั้นปูนเป็นรูปกลีบบัวหงาย แถวถัดลงมาเป็นลายดอกซีกดอกซ้อน รูปหงส์ ลายกลีบบัวหงาย ลายก้านขด และดอกบัวตูม เรียงเป็นแถว ลวดลายละ 1 แถวรวมเป็น 3 แถว จบด้วยลายกรวยเชิงเป็นรูปเกียรติมุข (หน้ากาล) คายเฟื่องอุบะ
มีลายปูนปั้นประดับเป็นลายก้านขดที่แถวบนสุด ถัดลงมาเป็นบัวฟันยักษ์คว่ำ หน้ากระดานเป็นลายกระจังประกอบกันเป็นลายกากบาทแทรกด้วยลายประจำยามลายเล็กและลายดอกซีกดอกซ้อน ถัดลงมาเป็นลายกลีบบัวหงาย ลายกระหนกวงโค้ง ลายดอกบัว ตอนล่างสุดเป็นลายกรวยเชิงตามลำดับ