cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พลอย เลี้ยงประเสริฐ
พลอยเป็นนักมวยที่มีเชิงชกใกล้เคียงกับโพล้ง ผู้เป็นพี่ชาย เคยมาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับพี่ๆ แต่ไม่มีข้อมูลว่าเคยขึ้นชกกับใครบ้าง เมื่อกลับไปบ้านเกิด กลายเป็นนักมวยมีชื่อรุ่นเดียวกับ ศรี ชัยมงคล ศิษย์ของนายโพล้ง น่าเสียดายที่นายพลอยเสียชีวิตแต่ยังหนุ่ม ขณะอายุได้ 24 ปี เท่านั้น (ประมาณ พ.ศ. 2474)
ไข้รูมาติก
ไข้รูมาติก (Rheumatic fever) เป็นโรคอักเสบซึ่งเกิดหลังการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส กลุ่ม เอ (Group A streptococcal) ซึ่งเป็นเชื้อเดียวกับที่ทำให้มีอาการเจ็บคอหรือไข้ดำแดง เชื่อกันว่าเป็นผลจากแอนติบอดีทำปฏิกิริยาข้ามไปมีผลต่อเนื้อเยื่อหัวใจ ข้อต่อ ผิวหนัง และสมอง อาการมักปรากฏขึ้น 2-3 สัปดาห์หลังจากการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส ไข้รูมาติกเฉียบพลันมักเกิดในเด็กอายุระหว่าง 5 ถึง 15 ปี โดยมีเพียงร้อยละ 20 ที่เกิดเป็นครั้งแรกในผู้ใหญ่ โรคนี้มีชื่อรูมาติกเนื่องจากมีอาการปรากฏคล้ายกับรูมาติซึม (rheumatism)
การวินิจฉัย
เกณฑ์การวินิจฉัย Modified Jones criteria ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1944 โดยนายแพทย์ T. Duckett Jones ซึ่งถูกทบทวนอย่างเป็นระยะๆ โดยสมาคมโรคหัวใจสหรัฐอเมริกาโดยความร่วมมือของหลายกลุ่ม จากเกณฑ์วินิจฉัยดังกล่าว การวินิจฉัยไข้รูมาติกต้องประกอบด้วยเกณฑ์หลัก 2 ข้อ หรือเกณฑ์หลัก 1 ข้อรวมกับเกณฑ์รอง 2 ข้อ และร่วมกับหลักฐานของการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส ข้อยกเว้นคือโคเรีย (chorea) และหัวใจอักเสบแฝง (indolent carditis) ซึ่งตัวมันบ่งบอกถึงไข้รูมาติก
พยาธิสรีรวิทยา
ไข้รูมาติกเป็นโรคที่เกิดทั่วร่างกายที่มีผลต่อเนื้อเยื่อเกี่ยวพันรอบหลอดเลือดแดงย่อย (peri-arteriolar connective tissue) และเกิดได้หลังจากการติดเชื้อ บีตา ฮีโมไลติก สเตร็ปโตค็อกคัส กลุ่ม เอ (Group A Beta hemolytic streptococcus) ที่คอหอย เชื่อกันว่ากลไกเกิดจากแอนติบอดีไปทำปฏิกิริยาข้าม (cross-reactivity) ปฏิกิริยาข้ามนี้เป็นปฏิกิริยาภาวะภูมิไวเกินชนิดที่ 2 (Type II hypersensitivity) เรียกว่า molecular mimicry หรือการเลียนแบบระดับโมเลกุล
โดยทั่วไป บีเซลล์ของร่างกายที่ทำงานจะยังไม่ถูกกระตุ้นในเนื้อเยื่อรอบนอกหากปราศจากการกระตุ้นร่วมจากทีเซลล์ แต่ระหว่างที่มีการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสเซลล์นำเสนอแอนติเจน (antigen presenting cell) เต็มวัยเช่นบีเซลล์จะนำเสนอแอนติเจนของแบคทีเรียไปยัง CD4-T cells ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงไปเป็น helper T2 cell ซึ่งเซลล์นี้ต่อไปจะกระตุ้นบีเซลล์ให้กลายเป็นพลาสมาเซลล์ (plasma cell) และชักนำให้สร้างแอนติบอดีเพื่อต่อต้านผนังเซลล์ของสเตร็ปโตค็อกคัส อย่างไรก็ตามแอนติบอดีที่สร้างอาจทำปฏิกิริยาต่อกล้ามเนื้อหัวใจและข้อต่อได้ด้วย จึงทำให้มีอาการของไข้รูมาติก
ในไข้รูมาติกเฉียบพลัน รอยโรคนี้จะพบการอักเสบได้ในหัวใจทุกชั้น การอักเสบนี้ทำให้มีสิ่งซึมเยิ้มข้นจากน้ำเหลืองและไฟบรินที่เยื่อหุ้มหัวใจ (serofibrinous pericardial exudates) คล้ายเนยและขนมปังที่เรียกว่า “bread-and-butter” pericarditis ซึ่งมักหายได้โดยไม่มีผลตามมา รอยโรคของเยื่อบุหัวใจมักเป็นเนื้อตายเฉพาะส่วนแบบไฟบรินอยด์ (fibrinoid necrosis) และมีผิวขรุขระตลอดแนวปิดของลิ้นหัวใจด้านซ้าย ผิวขรุขระลักษณะคล้ายหูดนี้เกิดจากการสะสมของสาร ในขณะที่รอยโรคของชั้นใต้เยื่อบุหัวใจกระตุ้นให้เกิดการหนาตัวผิดปกติที่เรียกว่า MacCallum plaques
โรคหัวใจรูมาติกเรื้อรังมีลักษณะเป็นการอักเสบซ้ำๆ และการทุเลาอักเสบชนิดมีไฟบริน (fibrinous resolution) โครงสร้างของหัวใจโดยเฉพาะลิ้นหัวใจเปลี่ยนแปลง ได้แก่แผ่นลิ้นหัวใจหนาขึ้น แนวประสานเชื่อมติดกัน (commissural fusion) และคอร์ดี เท็นดินีหนาขึ้นและหดสั้นลง
การป้องกัน
การป้องกันการกลับเป็นซ้ำทำโดยการกำจัดการติดเชื้อในระยะเฉียบพลัน และการให้ยาปฏิชีวนะป้องกัน สมาคมโรคหัวใจสหรัฐอเมริกาแนะนำการป้องกันด้วยยาทุกวันหรือทุกเดือน ต่อเนื่องกันเป็นเวลานาน หรืออาจตลอดชีวิต การคัดกรองอาการเจ็บคอในเด็กวัยเรียนอาจช่วยในการป้องกัน
การรักษา
การรักษาไข้รูมาติกเฉียบพลันมีเป้าหมายเพื่อลดการอักเสบ ด้วยการใช้ยาต้านอักเสบเช่นแอสไพรินหรือคอร์ติโคสเตอรอยด์ (corticosteroid) ผู้ป่วยที่มีผลเพาะเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสเป็นบวกควรได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะ
แอสไพรินเป็นยาที่ควรเลือกใช้และควรให้ในปริมาณสูง คือ 100 มิลลิกรัม/กิโลกรัม/วัน ซึ่งต้องเฝ้าระวังผลข้างเคียงของยาเช่นกระเพาะอาหารอักเสบ (gastritis) และการเป็นพิษจากซาลิไซเลต (salicylate poisoning) การใช้ยาแอสไพรินหรือยาที่มีส่วนประกอบของแอสไพรินในเด็กและวัยรุ่นอาจทำให้เกิดกลุ่มอาการเรย์ (Reye's syndrome) ซึ่งมีความรุนแรงและอาจทำให้เสียชีวิตได้ การใช้แอสไพรินหรือยาที่มีส่วนประกอบของแอสไพรินในเด็กและวัยรุ่นต้องพิจารณาข้อดีข้อเสียและการเลี่ยงไปใช้ยาอื่นทุกครั้ง ควรพิจารณาใช้ยาไอบูโปรเฟน (Ibuprofen) เพื่อระงับปวดและอาการไม่สบายตัว และคอร์ติโคสเตอรอยด์สำหรับปฏิกิริยาอักเสบปานกลางและรุนแรงจากไข้รูมาติกในผูป่วยเด็กและวัยรุ่น
การใช้สเตอรอยด์ควรสงวนไว้ใช้ในผู้ป่วยที่มีหลักฐานของโรคที่หัวใจ การใช้สเตอรอยด์อาจช่วยป้องกันการเกิดแผลเป็นที่เนื้อเยื่อและป้องกันการเกิดผลที่ตามมา อาทิ ลิ้นหัวใจไมทรัลตีบ (mitral stenosis)
ข้อควรพิจารณาของการรักษาไข้รูมาติกหนึ่งคือการให้ยาปฏิชีวนะ เช่น เพนิซิลลิน ซัลฟาไดอะซีน อิริโทรมัยซินหรือขนาดต่ำๆ ต่อเนื่องเพื่อป้องกันการกลับเป็นซ้ำ ในผู้ป่วยที่เคยเป็นไข้รูมาติกครั้งหนึ่งควรได้รับการฉีดยาเพนิซิลลินชนิดออกฤทธิ์ยาวทุกเดือนเป็นเวลานาน 5 ปี แต่ถ้าหากมีหลักฐานของหัวใจอักเสบร่วมด้วยอาจต้องให้เพนิซิลลินนานถึง 40 ปี
การติดเชื้อ
ผู้ป่วยที่มีผลเพาะเชื้อ Streptococcus pyogenes เป็นบวกควรได้รับการรักษาด้วยเพนิซิลลินหากไม่มีการแพ้ยา การรักษานี้ไม่ช่วยเปลี่ยนระยะเวลาดำเนินโรคในระยะเฉียบพลัน การรักษาที่เหมาะสมที่สุดที่อ้างในคู่มือเวชศาสตร์คลินิกของออกซ์ฟอร์ดคือเบนซิลเพนิซิลลิน (benzylpenicillin)
การอักเสบ
ผู้ป่วยที่มีอาการชัดเจนอาจต้องรักษาด้วยคอร์ติโคสเตอรอยด์ (corticosteroids) การใช้ยากลุ่มซาลิไซเลตอาจช่วยในเรื่องของอาการปวด
หัวใจวาย
ผู้ป่วยบางรายที่มีหัวใจอักเสบชัดเจนซึ่งแสดงอาการออกมาด้วยหัวใจวายเลือดคั่ง ผู้ป่วยกลุ่มนี้จำเป็นต้องได้รับการรักษาด้วยยาที่ใช้รักษาภาวะหัวใจวายทั่วไปคือยาขับปัสสาวะ (diuretics) และไดจ็อกซิน (digoxin) ข้อแตกต่างระหว่างหัวใจวายจากไข้รูมาติกและหัวใจวายธรรมดาคือหัวใจวายจากไข้รูมาติกจะตอบสนองได้ดีต่อคอร์ติโคสเตอรอยด์
ระบาดวิทยา
ไข้รูมาติกเป็นโรคที่พบบ่อยทั่วโลกและเป็นสาเหตุของการเสียหายของลิ้นหัวใจในผู้ป่วยหลายราย ในประเทศตะวันตกพบว่าโรคนี้พบได้น้อยลงตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 อาจเป็นจากการใช้ยาปฏิชีวนะกันอย่างแพร่หลายเพื่อรักษาการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัส ในขณะที่โรคนี้ค่อนข้างพบได้ไม่บ่อยในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา แต่ปรากฏว่ามีการระบาดช่วงสั้นๆ ในทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าโรคนี้จะเกิดได้ไม่บ่อยแต่ก็มีความรุนแรงและมีอัตราเสียชีวิตถึงร้อยละ 2-5
ไข้รูมาติกมักเกิดกับเด็กอายุระหว่าง 5-15 ปี และเกิดหลังจากการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสที่คอประมาณ 20 วัน ราวหนึ่งในสามของผู้ป่วยอาจไม่แสดงอาการของการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสล่วงหน้ามาก่อน อัตราการเป็นไข้รูมาติกในผู้ป่วยที่ติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสแล้วไม่ได้รักษาประมาณร้อยละ 3 อุบัติการณ์ของการกลับเป็นซ้ำของผู้ป่วยที่ไม่ได้รักษาการติดเชื้อค่อนข้างสูงมาก (ประมาณร้อยละ 50%) อัตราของการเป็นโรคในผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะค่อนข้างต่ำ ผู้ป่วยที่เคยเป็นไข้รูมาติกมีแนวโน้มที่จะกลับมาเป็นซ้ำหลังจากมีการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสซ้ำ
การกลับมาเป็นโรคไข้รูมาติกซ้ำจะพบได้บ่อยในผู้ที่ไม่ได้รับยาปฏิชีวนะขนาดต่ำเพื่อควบคุมอาการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 3-5 ปีแรกภายหลังจากการติดเชื้อครั้งแรก และภาวะแทรกซ้อนเกี่ยวกับหัวใจอาจเกิดในระยะยาวและรุนแรงโดยเฉพาะหากมีรอยโรคที่ลิ้นหัวใจด้วย
ผู้ที่หายจากไข้รูมาติกมักต้องได้รับยาเพนิซิลลินเพื่อป้องกันการติดเชื้อสเตร็ปโตค็อกคัสซึ่งอาจทำให้เป็นไข้รูมาติกซ้ำและอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ
ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 – 2446 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายฤทธิ์เข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายโต๊ะและนายพลอย ผลงานที่ปรากฏ เคยเสมอกับบังสะเล็บ ศรไขว้ นักมวยไทยเชื้อสายแขกชวา กลับไปอุตรดิตถ์พร้อมกับพี่น้องคนอื่น เสียชีวิตปีใดไม่ปรากฏ
แหลม มอริสัน
รุ่งศักดิ์ อิศรางกูร (เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2487) ที่จังหวัดธนบุรี ต่อมาเจ้าตัวได้เปลี่ยนชื่อจริงเป็น วิชัย นวลแจ่ม และเปลี่ยนเป็น แหลมมอริสัน นวลแจ่ม ในเวลาต่อมา ส่วนชื่อใช้วงการที่เคยใช้ เช่น รุ่งศักดิ์ อิสราภรณ์ (แหลม) และ แหลม มอริสัน ซึ่งชื่อนี้เป็นชื่อที่เป็นที่รู้จักที่สุด โด่งดังและเป็นที่รู้จักจากการเล่นดนตรีร็อกแอนด์โรลในสไตล์เฮฟวี่ เมทัล ตามผับหรือสถานบันเทิงต่าง ๆ ให้แก่ทหารเกณฑ์อเมริกันในช่วงสงครามเวียดนามในชื่อวง V.I.P. ที่จังหวัดอุดรธานี โดยชื่อ แหลม มอริสัน ได้มาจากเสียงร้องที่แหบแหลม เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง และสามารถเล่นเพลงของจิม มอร์ริสัน นักร้องนำของวง เดอะ ดอร์ส วงร็อกสัญชาติอเมริกันชื่อดังในยุคนั้นได้เหมือนมาก ซึ่งหานักร้องนักดนตรีชาวไทยน้อยรายที่สามารถจะทำเช่นนี้ได้
เมื่อกองทัพอเมริกาเริ่มถอยทัพจากสงครามเวียดนาม ประกอบกับช่วงการชุมนุมขับไล่การตั้งฐานทัพของอเมริกาช่วงเหตุการณ์ 14 ตุลา ใน พ.ศ. 2516 ทำให้วง V.I.P. ในขณะนั้นต้องหาแหล่งรายได้ใหม่กลับมาเล่นที่กรุงเทพได้สักพัก ก็เริ่มบินไปหางานเอาดาบหน้าที่ประเทศเยอรมันนี ซึ่งสมัยนั้นการเดินทางเข้าไปยังไม่ต้องขอวีซ่าและสามารถอยู่ได้ถึง 8 เดือน หวังว่าจะไปเล่นดนตรีในฐานทัพอเมริกาในเยอรมันนี แต่พอไปถึงกลับไม่ได้รับความนิยมเหมือนฐานทัพในประเทศไทย จากนั้นจึงเริ่มรับงานผับเล็กๆ ของเด็กนักเรียน ก่อนที่จะได้งานผับอื่นๆ ในเยอรมันนีแบบสัญญาจ้าง 2 อาทิตย์/ร้าน ก่อนที่จะมีเจ้าของโรงแรมแห่งหนึ่งมาเป็นนายหน้าจัดหาผับให้วง ซึ่งการทัวร์ยุโรปครั้งนี้เป็นลักษณะรับจ้างเล่นในผับ ไม่ใช่การทัวร์จากการออกอัลบั้มแต่อย่างใด นอกจากนี้ยังมีวงไทยในยุคนั้นได้ตามไปรับจ้างเล่นที่เยอรมัน เช่น วงไรเดอร์ ที่เล่นประจำอยู่โรงแรมคอนติเนนตัล และวงแฟนตาซีไฟว์ ส่วนวงจากเอเซียอื่นๆ ในขณะนั้นก็มีหลายๆ วงจากประเทศฟิลิปปินส์ไปเล่นดนตรีหากินอยู่ที่นั่นเช่นกัน
ฉายา กีต้าร์คิง ของเมืองไทย ที่ แหลม มอริสัน มาจากการที่ได้เข้าประกวดการ Music Talent เมื่อปี 2523 ที่ Oberberghof (Pyramide Night Club) ในเมืองอุล์ม ประเทศเยอรมนี โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย โดยนายพิชัย สัตยาพันธุ์ ที่เป็นนายกสมาคมในขณะนั้น และแหลม มอริสันได้รับรางวัลชนะเลิศจากผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 35 กลุ่ม โดยโซโล่กีต้าร์ด้วยเพลง Beethoven-Symphony No.5 พร้อม Backing Track  นั่นทำให้ชาวต่างชาติจะให้เกียรติยกย่องเรียกเขาว่า กีต้าร์คิง ของเมืองไทย แต่ว่ารายการการประกวดดังกล่าว ไม่มีหลักฐานใดๆเลย แม้แต่ในหนังสือพิมพ์ของเมือง
แหลม มอริสัน ได้ไปเล่นดนตรีในต่างประเทศหลายประเทศในแถบสแกนดิเนเวีย เช่น นอร์เวย์, สวีเดน, เดนมาร์ค และเยอรมนี และเคยร่วมเล่นกับไมเคิล แชงเกอร์ [ต้องการอ้างอิง] มือกีตาร์ของวง สกอร์เปี้ยน มาแล้ว ซึ่งเป็นมือกีตาร์ที่ทั่วโลกยอมรับว่าเป็นมือกีตาร์ระดับต้น ๆ ของโลก และไมเคิล แชงเกอร์ ก็ยอมรับในความสามารถของแหลม มอริสัน [ต้องการอ้างอิง]
แหลม มอริสัน ได้เล่นดนตรีตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ทั่วประเทศ และเคยร่วมเล่นเป็นศิลปินรับเชิญหรือแบ็กอัพให้แก่ศิลปินไทยหลายคน หลายวง เช่น คาราบาว, โดม มาร์ติน เป็นต้น และในต้นปี พ.ศ. 2538 ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวของตนเอง มีเพลงโปรโมตชื่อ แรงต้านลม
แหลม มอริสัน ได้รับการยอมรับว่าเป็นมือกีตาร์ระดับต้น ๆ คนหนึ่งของประเทศไทย จนได้รับฉายาว่า "กีตาร์คิง" ซึ่งเมื่อปลายปี พ.ศ. 2538 ในอัลบั้ม 15 ปี คาราบาว หากหัวใจยังรักควาย ของคาราบาว ได้แต่งเพลงขึ้นมาเพลงหนึ่ง ชื่อ กีตาร์คิงส์ เพื่อเป็นการยกย่องถึงแหลม มอริสัน ด้วย
ปัจจุบัน ยังคงเล่นดนตรีอยู่ที่ร้าน Blue Factory พัทยาใต้ ทุกคืนตั้งแต่เวลา 23.00 น.เป็นต้นไป และห้าง The Chilled ซอยเขาน้อย ทุกวันอังคาร และ ศุกร์ เวลา 22.00 น. เป็นต้นไป
ชีวิตครอบครัว สมรสกับ ตรีดาว พงศ์สุรีย์นันท์ แต่ต่อมาได้แยกทางกัน มีบุตรสาวหนึ่งคน คือ ณัฐชา นวลแจ่ม (ชื่อเล่น: แนท) เป็นนักแสดงนำในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ซักซี้ด ห่วยขั้นเทพ ซึ่งออกฉายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2554 และปัจจุบันเป็นนักแสดงของสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ผลงานเพลง วง LMG (Lam Morrison Group) อัลบั้ม Forever King (2538)
1 ช่างใคร
2 โลกใบเก่า
3 สอดรู้สอดเห็น
4 ล่องลอย
5 This Is My Life
6 ลาวเทคโน
7 แรงต้านลม
8 หมื่นแสนล้านคำ
9 รอ
10 หมาโกย
11 Forever King
ข้อพิพาทเรื่องเพลง Night in Bangkok ลอก Parisienne walkways ของแกรี่ มัวร์
วง V.I.P. ช่วงทัวร์ยุโรปเล่นเพลงสากลล้วนอยู่แล้ว มีเพลงบรรเลงเพลงหนึ่ง ได้ทำนองมาจากเพลง Parisienne Walkways ของแกรี่ มัวร์ จากอัลบั้ม Back on the Streets (1978) ซึ่งตอนเล่นสดในยุโรปก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่พอวง V.I.P. กลับมาเมืองไทย (ปี 2525) ได้มีการนำบันทึกแสดงสดมาอัดเป็นแผ่นไวนิลและเทปคลาสเซ็ทขาย มีการตั้งชื่อเพลงบรรเลงนี้ว่า Night in Bangkok และวง V.I.P. ก็ได้ออก TV และก็มีการแนะนำชื่อเพลงนี้ว่า เพลง Night in Bangkok ในเรื่องนี้จึงมีคนต่อว่าพี่เขามากว่าก๊อปเพลง หรือไม่ให้เครดิตต้นฉบับ ซึ่งในเรื่องนี้พี่แหลมก็ไม่เคยมาตอบโต้อะไรเลย เหมือนยอมรับกลายๆว่าก๊อปเขามาจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรเพราะเวลาแกยิ้มหวานทุกคนก็หายโกรธแล้ว (ยิ้มน่ารัก)89
และฉายา Guitar King ท่านได้มาจากการแข่งกีตาร์ทาเลนท์ที่ประเทศเยอร์มันเมื่อปี 2524 แต่มีบางคนที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้จะหมั่นไส้คำว่า Guitar King (ราชากีตาร์) แต่หลังๆเนื่องจากท่านอายุมากแล้ว จะออกลีลาโน้ตเพี้ยนและโซโล่ไปเรื่อยทำให้บางคนไปด่าแกตามเวปบอร์ดและมีข้อสงสัยถึงคำว่า Guitar King นั้นคู่ควรกับพี่แหลมอยู่หรือไม่ แต่พี่แกก็ไม่เคยเดือดร้อนอะไรเพราะคำว่า Guitar King นั้นคนอื่นพากันเรียกแกแต่แกไม่เคยเรียกตัวเอง
ปัจจุบัน พี่แหลม มีอาการป่วยด้วยโรคปอดอักเสบ และมีลูกหลานญาติมิตรคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง
อ้างอิง
2. http://www.oknation.net/blog/kilroy/2008/04/08/entry-2
กระเทียม (แก้ความกำกวม)
กระเทียม อาจหมายถึง
มิรเรอร์เคิลเวิลด์
มิรเรอร์เคิลเวิลด์ เป็นซิงเกิลที่ 44 ของอายูมิ ฮามาซากิ ออกจำหน่ายในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยเพลง "มิรเรอร์เคิลเวิลด์" เป็นเพลงเต็มของเพลง "มิรเรอร์" ในอัลบั้ม กิลตี ของอายูมิ  โดยมิวสิกวีดีโอถ่ายทำที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส
"มิรเรอร์เคิลเวิลด์" แบ่งออกเป็น 2 แบบเพื่อฉลองครบรอบ 10 ปีของอายูมิในวงการเพลง โดยมี 2 ฉบับ คือ "ฉบับยู" และ "ฉบับดีเพนด์ออนยู"
เพลง "มิรเรอร์เคิลเวิลด์" เป็นเพลงประกอบโฆษณากล้องถ่ายรูปดิจิตอลของพานาโซนิค โดยมีการถ่ายทำโฆษณานี้ที่เมืองเวนิสในประเทศอิตาลี
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซิงเกิล "มิรเรอร์เคิลเวิลด์" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAJ หลังจากได้ครั้งสุดท้ายในซิงเกิล "บลูเบิร์ด" เมื่อปี พ.ศ. 2549
ฉบับยู
1. Mirrorcle World (Original Mix)
2. Life (Original Mix)
3. YOU (10th Anniversary version)
4. Mirrorcle World (Instrumental)
5. Life (Instrumental)
6. YOU (10th Anniversary version-Instrumental-)
ฉบับดีเพนด์ออนยู
1. Mirrorcle World (Original Mix)
2. Life (Original Mix)
4. Mirrorcle World (Instrumental)
5. Life (Instrumental)
6. Depend on you (10th Anniversary version-Instrumental-)
มิวสิกวีดีโอ
1. Mirrorcle World (Music Video)
2. Mirrorcle World (Making Clip)
อาดัม อูนัส
ฌีรงแด็ง เดอ บอร์โด
ในเดือนเมษายน 2013 อูนัสได้เซ็นสัญญาเข้าร่วมสโมสรฟุตบอลฌีรงแด็ง เดอ บอร์โด และได้ลงเล่นในทีมสำรองในฐานะนักฟุตบอลเยาวชน ก่อนจะได้รับโอกาสให้ลงสนามในทีมชุดใหญ่เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2015 ในนัดที่พบกับสโมสรโลริย็อง
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทัน
องค์การบริหารส่วนตำบลโนนทัน อาจจะหมายถึง
Eutetranychus
Eutetranychus เป็นสกุลของmitesที่อยู่ในวงศ์ Tetranychidae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
การทดลองของมิลแกรม
การทดลองของมิลแกรมว่าด้วยการเชื่อฟังผู้มีอำนาจ เป็นชุดของการทดลองจิตวิทยาสังคมซึ่งศาสตราจารย์ สแตนลีย์ มิลแกรม นักจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยเยล เป็นผู้จัดทำ การทดลองดังกล่าววัดความสมัครใจของผู้เข้าร่วมการศึกษาซึ่งเป็นชายต่างอาชีพต่างระดับการศึกษา ว่าจะเชื่อฟังผู้มีอำนาจเพียงใดเมื่อผู้มีอำนาจออกคำสั่งให้เขาทำสิ่งที่ขัดกับมโนธรรมส่วนตัว ผลการทดลองที่คาดไม่ถึงนี้มีว่า บุคคลส่วนมากพร้อมเชื่อฟังแม้ไม่เต็มใจ แม้จะประจักษ์ว่าก่อให้เกิดการบาดเจ็บและความทรมานร้ายแรง มิลแกรมอธิบายงานวิจัยนี้ครั้งแรกในบทความตีพิมพ์ในวารสารจิตวิทยาอปกติและจิตวิทยาสังคม (Journal of Abnormal and Social Psychology) ตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2506 และต่อมาได้อภิปรายการค้นพบของเขาในรายละเอียดในหนังสือ การเชื่อฟังผู้มีอำนาจ: มุมมองทดลอง (Obedience to Authority: An Experimental View) ตีพิมพ์เมื่อปี 2517
งานทดลองนี้เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม 2504 สามเดือนหลังการพิจารณาอาชญากรสงครามนาซีเยอรมัน อดอล์ฟ ไอชมันน์ ในนครเยรูซาเล็ม มิลแกรมออกแบบการศึกษาจิตวิทยาของเขาเพื่อตอบคำถามซึ่งแพร่หลายกันในเวลานั้นว่า "เป็นไปได้หรือไม่ที่ไอชมันน์และผู้ร่วมกระทำความผิดนับล้านในฮอโลคอสต์เพียงแค่กระทำตามสั่งเท่านั้น เราจะเรียกเขาทั้งหมดว่าผู้ร่วมกระทำความผิดได้หรือไม่" (Could it be that Eichmann and his million accomplices in the Holocaust were just following orders? Could we call them all accomplices?) มีการทำการทดลองซ้ำหลายครั้งในภายหลังโดยให้ผลสอดคล้องกันในสังคมต่าง ๆ เพียงแต่ให้ผลร้อยละของผู้เชื่อฟังต่างกันเท่านั้น
มิลแกรมสรุปใจความงานทดลองของเขาในบทความ "The Perils of Obedience" (ภยันตรายของความเชื่อฟัง) ในปี 2517 ไว้ดังนี้
การทดลอง
มิลแกรมลงโฆษณาหนังสือพิมพ์หาอาสาสมัครมาช่วยร่วมการวิจัย โดยในตอนแรกอาสาสมัครถูกหลอกว่านี่เป็นการวิจัยเกี่ยวกับความจำและการเรียนรู้ ผู้วิจัยแกล้งปลอมตัวเป็นนักชีววิทยาอายุ 31 ปี ท่าทางเข้มงวด แต่งตัวใส่ชุดคลุมแลป ผู้ช่วยนักวิจัยทำตัวเป็นอาสาสมัครปลอม อายุ 47 ปี ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นกันเอง
ในห้องมีคนสามคน นักวิจัย อาสาสมัครปลอม และ อาสาสมัครจริง ในตอนแรก นักวิจัยให้อาสาสมัครจริงหยิบบัตรหนึ่งใบขึ้นมาจากหมวก แกล้งทำเป็นว่ามีโอกาส 50-50 ที่จะได้คำว่า "ผู้สอน" หรือ "นักเรียน" แต่ทว่าจริงๆ อาสาสมัครตัวจริงหยิบได้คำว่า "ผู้สอน" เพราะในหมวกมีแต่คำนั้น ในระหว่างนี้ อาสาสมัครปลอมพูดเปรยๆ ว่าเขาเป็นโรคหัวใจ
"นักเรียน" (ผู้ช่วยนักวิจัย ซึ่งเล่นเป็นอาสาสมัครปลอม) และ "ผู้สอน" (อาสาสมัครตัวจริง) ถูกพาไปคนละห้องซึ่งมองไม่เห็นกัน แต่ว่าได้ยินเสียงกัน นักวิจัย ช็อกผู้สอนด้วยกระแสไฟฟ้า 45 โวลต์ เพื่อให้ผู้สอนได้ลองสัมผัส ว่ากระแสช็อกรู้สึกอย่างไร นักวิจัยบอกผู้สอนว่า ตอนนี้นักเรียนถูกมัดนั่งอยู่บนเก้าอี้ ติดกับเครื่องช็อกกระแสไฟฟ้า ซึ่งสวิตช์อยู่ในห้องผู้สอน
นักวิจัยให้ผู้สอนอ่านคำให้นักเรียนฟังทีละคู่ หลังจากนั้นถามคำถามทดสอบดูว่า นักเรียนจำและจับคู่คำเหล่านั้นได้หรือไม่ นักเรียนมีปุ่มสี่ปุ่มให้กดตอบคำถาม ถ้านักเรียนตอบผิด ผู้สอนต้องส่งกระแสไฟฟ้าไปช็อกนักเรียน โดยเริ่มจาก 15 โวลต์เมื่อตอบคำถามแรกผิด และช็อกด้วยกระแสหนักขึ้น เป็น 30, 45, 60,... จนถึง 450 โวลต์เมื่อตอบผิดในคำถามต่อๆ ไป
ผู้สอนคิดว่าเขากำลังช็อกนักเรียนจริงๆ แต่ในอีกห้องหนึ่งนั้นนักเรียนนั่งอยู่สบายๆ ไม่ได้รับกระแสไฟฟ้า แค่แกล้งตอบผิดและทำเสียงเหมือนเจ็บปวด เมื่อกระแสไฟฟ้าเริ่มแรงขึ้น นักเรียนเริ่มเอามือทุบผนังกั้นห้อง และแกล้งร้องถึงโรคหัวใจของเขา มาถึงขั้นนี้ผู้สอน (อาสาสมัครจริง) มักจะเริ่มลังเลใจและอยากจะหยุดทำการทดลอง แต่โดยมากแล้วจะยอมทำการทดลองต่อไป เมื่อนักวิจัยบอกว่าเขาจะรับผิดชอบทุกอย่าง อาสาสมัครบางคนเริ่มหัวเราะอย่างประหม่าเมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนมาจากห้องนักเรียน
หากระหว่างนั้นผู้รับการทดลองแสดงความประสงค์ยุติการทดลอง เขาจะได้รับคำสั่งต่อเนื่องจากผู้ทดลองเป็นลำดับดังนี้
ถ้าอาสาสมัครยังไม่ยอมทำการทดลองต่อ หลังจากนักวิจัยพยายามชักจูงด้วยข้อความเหล่านี้ การวิจัยก็จบลง ถ้าอาสาสมัครยอมทำการทดลองต่อไปเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วการทดลองจะจบลงเมื่อนักเรียนถูกช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าสูงสุด 450 โวลต์สามครั้ง
ผู้ทดลองยังให้คำชักจูงพิเศษหากผู้สอนแสดงความเห็นเฉพาะ หากผู้สอนถามว่าผู้เรียนอาจได้รับอันตรายทางกายถาวร ผู้ทดลองจะตอบว่า "แม้การช็อกจะเจ็บปวด แต่ไม่มีความเสียหายต่อเนื้อเยื่อถาวร ฉะนั้นกรุณาทำต่อ" หากผู้สอนกล่าวว่าผู้เรียนต้องการหยุดอย่างชัดเจน ผู้ทดลองจะตอบว่า "ไม่ว่าผู้เรียนชอบหรือไม่ คุณต้องทำต่อจนกว่าเขาจะได้เรียนรู้คู่คำทั้งหมดอย่างถูกต้อง ฉะนั้นกรุณาทำต่อ"
สรุปผล
ก่อนเริ่มการทดลอง มิลแกรมอธิบายการทดลอง ให้นักเรียนสิบสี่คนในคณะจิตวิทยาฟัง และให้พวกเขาทายว่าผลการทดลองจะออกมาเป็นอย่างไร ทุกคนทำนายว่าเพียงส่วนน้อยของอาสาสมัคร (คำตอบของนักเรียนอยู่ในช่วง 0-3% เฉลี่ย 1.2%) จะทำการทดลองจนถึงระดับแรงดันไฟฟ้าสูงสุด มิลแกรมยังหยั่งความเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาอย่างไม่เป็นทางการ และพบว่า พวกเขาเชื่อว่าอาสาสมัครน้อยมากจะทำการทดลองไปเกินการช็อกที่รุนแรงมาก มิลแกรมยังหยั่งความเห็นจากจิตแพทย์สี่สิบคนจากสถาบันแพทยศาสตร์ และพวกเขาเชื่อว่าจนถึงช็อกที่สิบ เมื่อเหยื่อเรียกร้องให้ปล่อยเป็นอิสระ อาสาสมัครส่วนมากจะหยุดการทดลอง พวกเขาทำนายว่า เมื่อถึงช็อก 300 โวลต์ เมื่อเหยื่อปฏิเสธจะตอบ จะเหลืออาสาสมัครเพียง 3.73% ที่ยังทำการทดลองต่อไป และพวกเขาเชื่อว่า "มีอาสาสมัครเกินหนึ่งในสิบของหนึ่งเปอร์เซนต์เล็กน้อยจะทำการทดลองจนถึงช็อกสูงสุดบนบอร์ด"
ในชุดการทดลองแรกของมิลแกรม อาสาสมัครเข้าร่วมการทดลอง 65% (26 จาก 40 คน) ทำการทดลองไปจนถึงขั้นกระแสไฟฟ้าสูงสุดที่ 450 โวลต์ แม้หลายคนจะรู้สึกอึดอัดที่ได้ทำเช่นนั้น เมื่อถึงขั้นหนึ่ง อาสาสมัครทุกคนจะหยุดและตั้งคำถามถึงการทดลอง บางคนจะให้เงินที่จ่ายให้เข้าร่วมการทดลองคืน ตลอดการทดลอง อาสาสมัครแสดงระดับความเครียดต่าง ๆ กัน อาสาสมัครนั้นเหงื่อออก สั่นเทา พูดติดอ่าง กัดริมฝีปาก ครวญคราง จิกเล็บเข้าเนื้อตัวเอง และบางคนถึงกับระเบิดหัวเราะออกมาอย่างประสาทหรือชัก
ดร. โธมัส แบลส แห่งมหาวิทยาลัยแมรีแลนด์ บัลติมอร์เคาน์ตี ทำการอภิวิเคราะห์ต่อผลของพฤติกรรมที่แสดงออกมาซ้ำ ๆ ในการทดลอง เขาพบว่าร้อยละของอาสาสมัครที่เตรียมช็อกด้วยกระแสไฟฟ้าที่ถึงตายยังคงมีสูงอยู่อย่างประหลาด คือ 61-66% โดยไม่ขึ้นอยู่กับเวลาและสถานที่ทดลอง
องค์การบริหารส่วนตำบลวังม่วง
องค์การบริหารส่วนตำบลวังม่วง อาจจะหมายถึง
การทดลองของมิลแกรม
จรรยาบรรณในการทำการทดลอง
การทดลองของมิลแกรมนั้น ได้สร้างข้อกังขาต่างๆ เรื่องของงานวิจัยเชิงจรรยาบรรณทางการทดลองวิทยาศาสตร์ อันเนื่องมาจากความเครียดทางอารมณ์ขั้นร้ายแรง และความขัดแย้งภายในของอาสาสมัครจริง นักวิจารณ์บางท่านอย่าง จีนา เพอร์รี ได้แย้งขึ้นมาว่าอาสาสมัครจริงอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำมากกว่า แต่มิลแกรมก็ได้ออกมาแย้งว่า ร้อยละ 84 จากการทำแบบสำรวจกับอาสาสมัครจริงบอกว่าพวกเขานั้น "ดีใจ" หรือ "ดีใจมากๆ" ทีได้ร่วมการทดลอง ส่วนร้อยละ 15 ก็เลือกว่า "เฉยๆ (neutral)" (จากผลการสำรวจของอาสาสมัครจริง 92%) และที่เหลือส่วนใหญ่ก็เขียนจดหมายขอบคุณ อาสาสมัครจริงหลายคนที่ออกไป ก็เขียนคำร้องมาขอเป็นผู้ช่วยกับมิลแกรมด้วย
หกปีต่อมา (อยู่ในประมาณช่วงสงครามเวียดนาม) มีอาสาสมัครจริงหนึ่งคน ได้เขียนจดหมายถึงมิลแกรม ว่าทำไมถึงดีใจ ทั้งๆ ที่เต็มไปด้วยความกดดันว่า : "ในหนังสือ Obedience to Authority: An Experimental View มิลแกรมได้แย้งต่อการโจมตีด้านจรรยาบรรณในการทดลอง เนื่องจากผลที่เขาต้องการรู้นั้น จะเป็นการเปิดเผยความจริงไม่พึงประสงค์ของธรรมชาติของมนุษย์ ส่วนข้อโต้แย้งอื่นๆ จะเป็นเรื่องปัญหาอันร้ายแรงในการทดลองทางวิธีวิทยานี้"
สโมสรวอลเลย์บอลยากูโซ่ ราชมงคลธัญบุรี
สโมสรวอลเลย์บอลยากูโซ่ ราชมงคลธัญบุรี เป็นสโมสรวอลเลย์บอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ทอำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันลงแข่งขันในวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก
โดยสโมสรได้รับสิทธิในการลงแข่งขันในวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก ต่อจากสโมสรวอลเลย์บอลแอร์ฟอร์ซที่ยุบสโมสรไปก่อนหน้านี้
รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2021-22
''ข้อมูล ณ เดือนมกราคม พ.ศ. 2565''
โอลิมปิกฤดูร้อน 1896
'''โอลิมปิกฤดูร้อน ค.ศ. 1896 (Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896) มีชื่อทางการว่า กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 1 (Αγώνες της 1ης Ολυμπιάδας) และรู้จักกันโดยทั่วไปในชื่อ เอเธนส์ 1896''' (Αθήνα 1896) เป็นกีฬาโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกที่ได้ถูกจัดขึ้นหลังจากหยุดไปเป็นเวลานาน จัดขึ้นในกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ในวันที่ 6 ถึง 15 เมษายน พ.ศ. 2439
การฟื้นฟูกีฬาโอลิมปิกยุคโบราณได้ดึงดูดนักกีฬาจาก 14 ประเทศ ด้วยผู้แทนนักกีฬากลุ่มใหญ่จาก ประเทศกรีซ เยอรมนี ฝรั่งเศส และอังกฤษ ในวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2439 นายเจมส์ คอนนอลลี่ ชาวอเมริกัน ชนะการแข่งขันกระโดดสามเท่า ซึ่งกลายเป็นผู้ชนะเลิศในโอลิมปิกคนแรกในรอบมากกว่า 150 ปี ผู้ชนะได้รับรางวัลเป็นเหรียญเงินและช่อโอลีฟ
การแข่งขันครั้งนี้นับว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของกรีซ ไม่ใช่แค่เพียงได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งนี้เท่านั้น  แต่เพราะนักกีฬาชาติกรีกได้นำชัยชนะมาให้กรีก โดยเฉพาะการเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันวิ่งมาราธอน ซึ่งถือเป็นกีฬาสัญลักษณ์ของโอลิมปิก ในโอลิมปิกครั้งนี้สหรัฐอเมริกาเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขัน ด้วยการกวาดเหรียญรางวัลชนะเลิศ 11 เหรียญ ส่วนกรีซได้เหรียญรางวัลรวมมากที่สุดถึง 46 เหรียญ และคาร์ล ชูมันน์ นักกีฬาเยอรมนีชนะเลิศมากที่สุด รวม 4 รายการ ได้แก่กีฬายิมนาสติกชาย 3 รายการ และ กีฬามวยปล้ำชาย 1 รายการ
การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ
ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลครั้งแรกนั้ได้จัดขึ้นที่กรุงปารีส ในวันที่ 8 - 23 มิถุนายน พ.ศ. 2439 และในการประชุมครั้งนั้นได้มีมติเลือกกรุงเอเธนส์ เป็นเจ้าภาพในการจัดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 1
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน
•
• * ถนน (1)
• * ลู่ (5)
สิงหาคม พ.ศ. 2559
'''สิงหาคม พ.ศ. 2559''' เป็นเดือนที่ 8 ของปี พ.ศ. 2559 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
ประเทศชาดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศชาด เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติชาดเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศชาดไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
วอลเลย์บอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2016
การแบ่งกลุ่ม
อันดับที่ 1 และ 2 ของกลุ่มจะเรียงตามอันดับจากวอลเลย์บอลเยาวชนหญิงชิงแชมป์เอเชีย 2014 ตามระบบเซอร์เพนไทน์ อันดับถัดไปจะใช้วิธีจับฉลาก ยกเว้นเจ้าภาพจะอยู่อันดับ 1 กลุ่ม A โดยไม่ต้องดูอันดับคราวก่อน ตัวเลขอันดับจะแสดงในวงเล็บท้ายชื่อทีม
เกณฑ์การจัดลำดับจากผลการแข่งขัน
แมทช์ที่มีผลการแข่งขัน 3–0 หรือ 3–1 ทีมชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมแพ้จะได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่มีผลการแข่งขัน 3–2 ทีมชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมแพ้จะได้ 1 คะแนน
รอบก่อนรองชนะเลิศ
}
โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ
พระอธิการโต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ อดีตเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2440 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ แพ เลี้ยงประเสริฐ ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด
นายโต๊ะเข้ามาชกในกรุงเทพฯพร้อมกับนายฤทธิ์และนายพลอย หลังจากที่นายแพและนายโพล้งเคยมาขึ้นชกก่อนหน้านั้น ผลงานการชกในกรุงเทพมหานคร ของนายโต๊ะเท่าที่มีบันทึกไว้ คือเคยชกกับสุวรรณ นิวาสะวัต และนายแอ ม่วงดี นายโต๊ะกลับอุตรดิตถ์พร้อมน้องชาย มาเป็นนักมวยดังแถวบ้านเกิด บั้นปลายชีวิตบวชเป็นพระภิกษุจนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา มรณภาพปีใดไม่ปรากฏ ทราบแต่ว่าเสียชีวิตหลังนายพลอยและนายฤทธิ์ แต่ก่อนนายโพล้งและนายแพ
ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ
ตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ มีอักษรย่อว่า ต.จ.ว. เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ในตระกูลเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นที่ 3 ซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจะพระราชทานเฉพาะฝ่ายหน้า (บุรุษ) จำนวน 250 ดวง โดยตติยจุลจอมเกล้าวิเศษจัดเป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ที่มีลำดับเกียรติอันดับที่ 21 ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
ลักษณะ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า ชั้นตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ประกอบด้วย ดวงตราซึ่งมีลักษณะเหมือนทุติยจุลจอมเกล้า แต่ขนาดย่อมกว่า โดยมีลักษณะดังนี้
ดวงตราของตติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ใช้สำหรับประดับห้อยกับแพรแถบสีชมพู กว้าง 4 เซนติเมตร มีดอกไม้จีบติดบนแพรแถบและมีเข็มทอง ประดับที่อกเบื้องซ้าย
เจ้าพระยามหาเสนา (น้อย)
เจ้าพระยามหาเสนา นามเดิม น้อย เป็นสมุหพระกลาโหมในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
เจ้าพระยามหาเสนาเป็นบุตรขุนนางสมัยกรุงศรีอยุธยา บิดาท่านเป็นญาติกับบิดาของเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) เมื่อกรุงศรีอยุธยาแตกใน พ.ศ. 2310 ได้หนีไปอยู่กัมพูชา เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงสถาปนาอาณาจักรธนบุรีขึ้น จึงกลับมารับราชการอยู่ ณ กรุงธนบุรี
ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์ ได้เป็นพระยาศรีสุริยพาห กรมม้า ท่านสนิทสนมกับองเชียงสือ เมื่อองเชียงสือไปครองราชย์เป็นจักรพรรดิซา ล็อง ท่านได้ทำหน้าที่ราชทูตไปเมืองญวน เมื่อเจ้าพระยามหาเสนา (สังข์) ถึงแก่อสัญกรรมในรัชกาลที่ 3 ท่านจึงได้เลื่อนขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนาแทน จนถึงแก่อสัญกรรมในรัชกาลนั้น
ครอบครัว
เจ้าพระยามหาเสนา (น้อย) ไม่มีบุตรหลานรับราชการ แต่สมัยอยู่กัมพูชาท่านมีธิดาคนหนึ่ง ซึ่งเป็นบรรพชนของเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) จึงนับเจ้าพระยาอภัยภูเบศร (ชุ่ม อภัยวงศ์) ว่าร่วมสายสกุลเดียวกันมาแต่เดิม
สตีฟ จอบส์
สตีเวน พอล จอบส์ (Steven Paul Jobs) หรือที่รู้จักในชื่อ สตีฟ จอบส์ (Steve Jobs); 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 - 5 ตุลาคม ค.ศ. 2011) เป็นผู้นำธุรกิจและนักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ผู้ร่วมก่อตั้ง ประธาน อดีตประธานบริหารของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ และยังเคยเป็นประธานบริหาร พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ และเป็นคณะกรรมการบริหารบริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ใน ค.ศ. 2006 หลังดิสนีย์ซื้อกิจการพิกซาร์ ฟรัค
หลังจาก สตีฟ จอบส์ ประกาศแก่พนักงานแอปเปิลว่าตรวจพบมะเร็งตับอ่อนตั้งแต่กลางปี ค.ศ. 2004 จอบส์ ก็มีปัญหาทางสุขภาพเรื่อยมา จนตัดสินใจลาออกจากการเป็นประธานบริหารของแอปเปิล เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 2011 และ เสียชีวิตในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2011 หลังจากที่แอปเปิล ประกาศเปิดตัว ไอโฟน 4เอส ได้เพียงแค่วันเดียว
ช่วงแรกของชีวิต
สตีฟ จอบส์ เกิดที่เมืองซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย มีชื่อจริงว่า สตีเวน พอล จอบส์ เป็นบุตรบุญธรรมของพอล แรนโฮลด์ จอบส์ กับคลารา จอบส์ (สกุลเดิม ฮาโกเพียน ) ครอบครัวชาวอเมริกันเชื้อสายอาร์เมเนีย ต่อมาพ่อแม่บุญธรรมก็รับผู้หญิงมาเป็นบุตรบุญธรรมอีกคน ชื่อ แพทรีเชีย "แพตตี" แอน จอบส์
บิดามารดาที่แท้จริงของจอบส์ เขามีบิดาชื่อ อับดุลฟัตตะห์ "จอห์น" จันดาลี (عبدالفتاح جندلي) ชาวซีเรียมุสลิม นักศึกษา (ในขณะนั้น) แต่ต่อมาได้ทำงานเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยสาขารัฐศาสตร์ กับโจแอน แคโรลด์ ชีเบิล (Joanne Carole Schieble) ที่มีเชื้อสายสวิสและนับถือคาทอลิก นักศึกษาในขณะนั้น ต่อมาได้ทำงานเป็นวิทยากรในการบำบัด ขณะที่จอบส์เกิด พ่อแม่ที่แท้จริงของเขายังมิได้สมรสกัน จันดาลี กล่าวว่า เขาไม่มีทางเลือกที่ยกทารกให้เป็นบุตรบุญธรรมของผู้อื่น เนื่องจากของครอบครัวของโจแอน ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของตน ต่อมาภายหลังบิดามารดาได้สมรสกันและให้กำเนิดน้องสาวร่วมสายเลือดของจอบส์ คือ โมนา ซิมป์สัน นักแต่งนวนิยาย
ในปีค.ศ. 1972 จอบส์จบการศึกษาจากโฮมสตีดไฮสคูล ในเมืองคิวเปอร์ทีโน รัฐแคลิฟอร์เนีย และได้สมัครเข้าเรียนต่อที่วิทยาลัยรีด (Reed College) ในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน แต่ก็ต้องลาพักการเรียนหลังจากเข้าเรียนได้เพียงหนึ่งภาคการศึกษา หลายปีต่อมา ในปาฐกถาครั้งหนึ่งในพิธีสำเร็จการศึกษาของบัณฑิตมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ปีค.ศ. 2005 จอบส์ได้กล่าวว่าเพราะเขาลาพักเรียนไป จึงมีเวลาเข้าชั้นเรียนคัดตัวหนังสือ "ถ้าผมไม่ได้เรียนวิชานั้นที่วิทยาลัยรีด เครื่องแมคอินทอชคงจะไม่มีรูปแบบอักษรหลากหลาย และปราศจากฟอนต์ที่มีการแบ่งระยะห่างอย่างถูกสัดส่วนเช่นนี้" จอบส์กล่าว
ก่อตั้งแอปเปิล
ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ. 1974 จอบส์ได้กลับมายังรัฐแคลิฟอร์เนีย และได้เริ่มเข้าประชุมชมรม"เครื่องคอมพิวเตอร์ทำเองที่บ้าน" กับ สตีฟ วอซเนียก จากนั้นก็สมัครเข้าทำงานในตำแหน่งช่างเทคนิคที่ อาตาริ ผู้ผลิตคอมพิวเตอร์และวิดีโอเกมส์ที่ได้รับความนิยมอย่างสูง ตลอดช่วงเวลานี้ มีการค้นพบว่านกหวีดของเล่นที่แถมมาในกล่องอาหารเช้าทำจากธัญพืชยี่ห้อแคปแอนด์ครันช์ ทุกกล่อง เมื่อนำมาดัดแปลงเล็กน้อยแล้วจะสามารถทำเกิดเสียงความถี่ 2,600เฮิร์ทซ์ ที่ใช้ในระบบโทรศัพท์ทางไกลของเอทีแอนด์ทีได้ โดยไม่รอช้า ในปีค.ศ. 1974จอบส์กับวอซเนียกได้เริ่มธุรกิจผลิตกล่อง"บลูบ็อกซ์" จากแนวความคิดดังกล่าวอันทำเราสามารถโทรศัพท์ทางไกลได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด
ในปีค.ศ. 1976 สตีฟ จอบส์ในวัย 21 ปี กับสตีฟ วอซเนียก วัย 26 ปี ได้ก่อตั้งบริษัทแอปเปิล คอมพิวเตอร์ขึ้น ในโรงรถที่บ้านของครอบครัวจอบส์ เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่จอบส์กับวอซเนียกได้นำเสนอออกสู่สายตาได้แก่เครื่องApple I ถูกตั้งราคาไว้ที่ 666.66 ดอลลาร์สหรัฐ โดยนำตัวเลขมาจากหมายเลขโทรศัพท์ของเครื่องตอบโทรศัพท์เล่าเรื่องตลกขบขันของวอซเนียก ที่มีเบอร์โทรลงท้ายด้วย -6666
ในปีค.ศ. 1977 จอบส์กับวอซเนียก ได้นำเครื่องApple IIออกสู่ตลาด และประสบความสำเร็จอย่างมากในตลาดคอมพิวเตอร์ใช้งานในบ้าน และทำให้แอปเปิลกลายเป็นผู้ผลิตรายสำคัญในวงการอุตสาหกรรมเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลที่กำลังอยู่ในช่วงเริ่มต้น ในเดือนธันวาคม ปีค.ศ. 1980 แอปเปิลคอมพิวเตอร์ได้กลายมาเป็นบริษัทมหาชน และการเปิดขายหุ้นให้แก่สาธารณชนผู้สนใจร่วมลงทุน ทำให้สถานภาพส่วนตัวของจอบส์สูงส่งขึ้นเป็นอันมาก ในปีเดียวกันนี้เอง แอปเปิลคอมพิวเตอร์ได้นำเครื่องApple IIIออกวางตลาด แต่กลับประสบความสำเร็จน้อยกว่าเดิม
ในขณะที่ธุรกิจของแอปเปิลกำลังเติบโตต่อไป บริษัทได้เริ่มมองหาผู้มีความเชี่ยวชาญในการบริหารธุรกิจเพื่อมาช่วยในการขยายกิจการ ในปีค.ศ. 1983 จอบส์ได้ว่าจ้าง จอห์น สกัลลีย์ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเป็บซี่-โคล่า ให้มาดำรงตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของแอปเปิล โดยที่จอบส์ได้กล่าวท้าทายเขาว่า "คุณต้องการจะใช้ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ไปกับการขายน้ำหวาน หรือว่าต้องการโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้กันแน่?" ในปีเดียวกัน แอปเปิลยังได้เปิดตัวเครื่องคอมพิวเตอร์ลิซา ที่มีเทคโนโลยีล้ำหน้าแต่กลับไม่ประสบความสำเร็จทางการตลาดแต่อย่างใด
ในปีค.ศ. 1984 เราได้เห็นการเปิดตัวเครื่องแมคอินทอช เครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นแรกที่มีส่วนประสานงานผู้ใช้แบบกราฟิกส์ที่ประสบความสำเร็จทางการค้า การพัฒนาเครื่องแมคริเริ่มขึ้นโดย เจฟ ราสคินและทีมงานที่ได้แรงบันดาลใจจากเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นโดยศูนย์วิจัยซีรอกซ์พาร์ก แต่ยังไม่มีการนำมาพัฒนาเพื่อการค้า ความสำเร็จของเครื่องแมคอินทอช ทำให้แอปเปิลเลิกพัฒนาเครื่องApple II เพื่อส่งเสริมสายการผลิตเครื่องรุ่นแมค ซึ่งยังคงยืนหยัดมากระทั่งทุกวันนี้
ออกจากแอปเปิล ก่อตั้งกิจการบริษัทเน็กซ์
ในขณะที่จอบส์กำลังผลักดันโครงการต่าง ๆ ของแอปเปิล ในปี ค.ศ. 1985 ภายหลังจากประสบปัญหาขัดแย้งเรื่องอำนาจภายในบริษัท จอบส์ก็ถูกคณะกรรมการบริหารของแอปเปิลถอดถอนออกจากภารกิจต่าง ๆ ที่เขาเป็นผู้รับผิดชอบ และได้ลาออกในที่สุด
เครื่องคอมพิวเตอร์รุ่นเน็กซ์คิวบ์ (NeXT Cube) ถือกำเนิดขึ้นจากแนวความคิดทางปรัชญาของจอบส์ในเรื่องของ "คอมพิวเตอร์ระหว่างบุคคล" ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นก้าวสำคัญหลังจากมีคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเกิดขึ้น นั่นคือ หากคอมพิวเตอร์สามารถให้มนุษย์สื่อสารและประสานงานกันอย่างง่ายดายแล้ว จะสามารถแก้ปัญหามากมายที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลเคยประสบมา จอบส์เคยถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักที่เขาไม่ได้รวมเอาคุณลักษณะทางเครือข่ายเข้าไว้ในเครื่องแมคอินทอชรุ่นดั้งเดิม (และเรียกว่า "สายรกที่เชื่อมโยงเครื่องคอมพิวเตอร์เข้ากับบริษัท") และเขาตั้งใจว่าจะไม่ทำพลาดเช่นนั้นอีก ในช่วงเวลาที่อีเมลสำหรับคนส่วนมากยังคงเป็นระบบตัวหนังสือล้วน จอบส์รักที่จะทำการแสดงการสาธิต "เน็กซ์เมล" ระบบอีเมลของบริษัทเน็กซ์เพื่อให้เห็นถึงปรัชญาของเครื่องคอมพิวเตอร์ระหว่างบุคคล เน็กซ์เมลเป็นอีเมลระบบแรก ๆ ที่สนับสนุนการมองเห็นกราฟิกส์และเสียงที่ฝังอยู่ในอีเมลได้จากทุกแห่ง และยังสามารถคลิกได้อีกด้วย
จอบส์บริหารงานที่บริษัทเน็กซ์โดยหวังผลประโยชน์สูงแม้ว่าจะมีใช้ค่าใช้จ่ายที่สูงก็ตาม การกระทำเหล่านี้ได้เป็นตัวบ่อนทำลายแผนกฮาร์ดแวร์ของเน็กซ์ในที่สุด แต่ในทางกลับกัน ยังเป็นการแสดงให้โลกได้รู้ว่าจอบส์สามารถออกแบบเครื่องแมคอินทอช ที่ดีกว่ารุ่นดั้งเดิมในแบบที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ กล่องเครื่อง เน็กซ์คิวบ์ที่ทำจากแมกนีเซียมตัดด้วยเลเซอร์ได้ชื่อว่าเป็นความสวยงามที่ไม่ว่าจะจ่ายเท่าไรก็จะต้องได้มา เช่นเดียวกับที่จอบส์แข่งขันกับไอบีเอ็มในช่วงที่งานอยู่ที่แอปเปิล ต่อมา หลังจากที่แผนกฮาร์ดแวร์ของเน็กซ์ถูกปลด จอบส์กับสก็อตได้เปิดตัว OPENSTEP ด้วยกัน
ในช่วงที่จอบส์ทำงานอยู่ที่เน็กซ์นั้นมักจะไม่มีผู้กล่าวถึงในตำราประวัติศาสตร์ แต่จอบส์ได้อุทิศประโยชน์ไว้ในเหตุการณ์สำคัญยิ่งสองเหตุการณ์ด้วยกัน
กลับมาสู่แอปเปิล
ในปีค.ศ. 1996 แอปเปิลได้ซื้อกิจการบริษัทเน็กซ์ คอมพิวเตอร์ด้วยราคา 402ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อนำจอบส์กลับมาสู่บริษัทที่เขาก่อตั้งเอาไว้ ในปีค.ศ. 1997 เขาได้กลายเป็นผู้บริหารระดับสูง"ชั่วคราว"ของแอปเปิล หลังจากที่ผู้จัดการหลายคนเสียความเชื่อมั่นในตัว จิล อะเมลิโอ ผู้บริหารระดับสูงในขณะนั้นที่ถูกถอดออก ในช่วงที่กลับมาดำรงตำแหน่งผู้นำของแอปเปิล จอบส์เรียกชื่อตำแหน่งของเขาว่า "ไอซีอีโอ" (iCEO)
ด้วยการซื้อกิจการของเน็กซ์ เทคโนโลยีหลายตัวของบริษัทได้แจ้งเกิดในผลิตภัณฑ์ของแอปเปิล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Mac OS X ที่พัฒนามาจาก NeXTSTEP ภายใต้การนำของจอบส์ บริษัทสามารถเพิ่มยอดขายได้อย่างมากด้วยการเปิดตัว ไอแมค (iMac) นับแต่นั้นเป็นต้นมา การออกแบบที่ดึงดูดใจ และยี่ห้อสินค้าที่มีพลังเป็นผลดีต่อแอปเปิลอย่างยิ่ง
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ บริษัทแอปเปิล คอมพิวเตอร์ ได้ขยายกิจการไปหลายสาขา ด้วยการเปิดตัวไอพ็อด เครื่องเล่นดนตรีขนาดพกพา ไอทูนส์ ซอฟต์แวร์สำหรับดนตรีดิจิทัล รวมไปถึงร้านดนตรีไอทูนส์ แสดงให้เห็นว่าบริษัทต้องการยึดหัวหาดด้านอุปกรณ์อิเลคทรอนิคส์ส่วนบุคคล และร้านขายดนตรีออนไลน์ ด้วยแรงผลักดันทางนวัตกรรม จอบส์มักจะเตือนพนักงานของเขาว่า "ศิลปินที่แท้จริงต้องส่งงาน" ซึ่งหมายความว่าการจัดส่งผลิตภัณฑ์ให้ตรงเวลานั้น มีความสำคัญพอ ๆ กับนวัตกรรมและการออกแบบที่โดนใจผู้ใช้
จอบส์ทำงานที่บริษัทแอปเปิลเป็นเวลาหลายปีติดกันด้วยค่าจ้างรายปีเพียง 1 ดอลลาร์สหรัฐ และนั่นทำให้เขาได้ถูกบันทึกไว้ในสถิติโลกกินเนสส์ว่า เป็นผู้บริหารระดับสูงที่ได้รับค่าจ้างต่ำที่สุดในโลก ในการเป็นองค์นำปาฐกถาที่งานแมคเวิลด์เอกซ์โป (Macworld Expo) ในนครซานฟรานซิสโก บริษัทได้ตัดคำว่า "ชั่วคราว" ออกจากตำแหน่งของเขา แต่เงินค่าจ้างของเขาที่แอปเปิลก็ยังคงเป็น 1 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี แม้ว่าเขาจะได้รับของขวัญพิเศษจำนวนมากที่สร้างรายได้แก่เขาจากคณะกรรมการบริหารตามธรรมเนียม รวมถึงเครื่องบินเจ็ต Gulfstream V มูลค่า 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปีค.ศ. 1999 และหุ้นมูลค่าเกือบ ๆ 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากหุ้นปุริมสิทธิ์ในปีค.ศ. 2000 - ค.ศ. 2002 ดังนั้น จอบส์จึงได้รับค่าตอบแทนอย่างงามสำหรับความพยายามของเขาที่แอปเปิล แม้จะได้ชื่อว่ามีค่าจ้างเพียง 1 ดอลลาร์สหรัฐก็ตาม
จอบส์ได้รับทั้งคำชื่นชมและวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับทักษะด้านการขายและดึงดูดใจผู้บริโภคของเขา ซึ่งถูกแทนที่ด้วยคำว่า "พื้นที่ที่ความจริงถูกบิดเบือน" ซึ่งเห็นได้ชัดอย่างยิ่งระหว่างที่เขากล่าวปราศรัยในงานแมคเวิลด์เอกซ์โป เกราะกำบังด้วย "พื้นที่ที่ความจริงถูกบิดเบือน" เป็นคำเปรียบเปรย ที่ใช้กับแอปเปิลด้วยในช่วงที่ราคาสินค้าไม่สามารถแข่งขันในตลาดได้ ในขณะที่เครื่อง G4 cube มีราคาแพงเกินไป บริษัทก็ยังตัดสินใจสวนกระแสความต้องการของตลาด ด้วยการกำจัดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ลอกแบบจากเครื่องแมคอินทอช การตัดสินใจของจอบส์ไม่ได้รับฉันทมติจากคนส่วนใหญ่ไปเสียทุกเรื่อง เป็นต้นว่า ความพยายามทางการตลาดของแอปเปิลในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ที่เป็นเลิศในแง่เทคนิค แต่กลับเป็นแนวคิดแปลกแยกในหมู่นักลงทุนที่เล่นหุ้นของบริษัท ทำให้กลุ่มคนเหล่านี้หันไปซื้อหุ้นของไอบีเอ็ม ส่งผลให้ราคาหุ้นของแอปเปิลตกลงฮวบฮาบ ไมโครซอฟท์ก็ซ้ำเติมการเสียตำแหน่งผู้นำของแอปเปิลด้วยการพัฒนาส่วนประสานผู้ใช้แบบกราฟิกส์ของตัวเองขึ้นมา ใช้ชื่อว่า ไมโครซอฟท์วินโดวส์ ซึ่งก็บดบังความร้อนแรงของหุ้นแอปเปิลและครองส่วนแบ่งทางการตลาดได้ในที่สุด
ร่วมก่อตั้งพิกซาร์
ในปีค.ศ. 1986 จอบส์ได้ร่วมกับเอ็ดวิน แคทมัลล์ก่อตั้งพิกซาร์ ซึ่งเป็นสตูดิโอสร้างภาพยนตร์แอนิเมชันด้วยคอมพิวเตอร์ ตั้งอยู่ที่เมืองเอเมอรีวิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย บริษัทนี้ก่อตั้งขึ้นจากแผนกคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ของบริษัทลูคัสฟิล์มเดิม ซึ่งจอบส์ได้ซื้อกิจการต่อมาจากจอร์จ ลูคัส ผู้ก่อตั้ง ด้วยราคา 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือหนึ่งในสามของราคาที่ตั้งไว้
พิกซาร์ได้กลายเป็นบริษัทที่โด่งดังและประสบความสำเร็จในอีกหนึ่งทศวรรษให้หลัง ด้วยภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องยาวแหวกแนว เรื่อง"ทอย สตอรี่" และจากนั้นก็ได้ผลิตภาพยนตร์ที่ชนะรางวัลประกวดหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็น "ตัวบั๊กส์ หัวใจไม่บั๊กส์" ในปีค.ศ. 1998 "ทอย สตอรี่ 2" ในปีค.ศ. 1999 "มอนสเตอร์ส อิงค์ บริษัทรับจ้างหลอน(ไม่)จำกัด" ในปีค.ศ. 2001 "นีโม่...ปลาเล็กหัวใจโต๊...โต" ในปีค.ศ. 2003 และ "รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก" ในปีค.ศ. 2004 ภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องล่าสุดของพิกซาร์คือเรื่อง "Cars2" มีกำหนดออกฉายในต้นเดือนกันยายน ปีค.ศ. 2011
นีโม่...ปลาเล็กหัวใจโต๊...โต และ รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก ต่างได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม
เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 2006 บริษัทเดอะวอลต์ดิสนีย์ได้เข้าซื้อกิจการของพิกซาร์ด้วยวิธีแลกหุ้น การเข้าซื้อกิจการครั้งนี้มีมูลค่า 7.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ในปีเดียวกัน
ชีวิตส่วนตัว
มีอยู่ช่วงหนึ่งที่จอบส์ได้คบหาดูใจอยู่กับโจอาน แบเอซ ผู้ซึ่งถูกเจฟฟรีย์ ยัง ผู้เขียนหนังสือชีวประวัติของจอบส์ "iCon Steve Jobs" กล่าวถึงว่า จอบส์รู้สึกติดตรึงใจสนใจหล่อน เนื่องจากโจอาน แบเอซเคยเกี่ยวพันกับ บอบ ดีแลน นักดนตรีขวัญใจของเขา และยังเกี่ยวพันกับ วัฒนธรรมฮิปปี้ (Beat Generation) เจฟฟรีย์ ยัง บอกเป็นนัย ๆ ว่า บิล แอตคินสัน เคยได้ยินจอบส์พูด (แล้วเอาไปพูดต่อ) ว่าเขาคงจะแต่งงานกับแบเอซไปแล้ว หากเขาไม่มีความคิดว่าหล่อนซึ่งขณะนั้นมีอายุ 41 ปี มากเกินไปที่จะมีบุตร
จอบส์เป็นมังสวิรัติที่ยังรับประทานปลา (ไม่ใช่มังสวิรัติ หรือ มังสวิรัติเคร่งครัด ตามที่มีมักจะอ้างกัน) — แม้ว่าเขาจะไม่กินเนื้อสัตว์ มีรายงานว่าเขากินปลาในบางครั้ง
เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2004 จอบส์ได้เข้ารับการผ่าตัดเอาเนื้องอกมะเร็งออกจากตับอ่อน เขาเป็นโรคมะเร็งในตับอ่อนซึ่งในแบบที่พบได้น้อยมาก ที่เรียกว่า "เนื้องอกในเซลล์ที่ผลิตอินซูลินอันส่งผลต่อระบบประสาทที่ควบคุมการทำงานของร่างกาย " (islet cell neuroendocrine tumor) ซึ่งเป็นเนื้องอกที่ไม่ต้องการเคมีบำบัด หรือรังสีบำบัดแต่อย่างใด ระหว่างที่เขาป่วย ทิม คุก ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้างานขายและปฏิบัติการทั่วโลกของแอปเปิล เป็นผู้บริหารงานแทน
ในปีค.ศ. 2005 สตีฟ จอบส์ได้สั่งห้ามมิให้จำหน่ายหนังสือทุกเล่มที่มาจากสำนักพิมพ์วิลลีย์ในร้านหนังสือขายปลีกของแอปเปิล เพื่อตอบโต้ที่สำนักพิมพ์นี้ได้ตีพิมพ์ชีวประวัติฉบับที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ที่มีชื่อว่า "iCon Steve Jobs: The Greatest Second Act in the History of Business" เขียนโดยเจฟฟรีย์ ยัง และ วิลเลียม แอล. ไซมอน หลายคนเชื่อว่าการสั่งห้ามหนังสือดังกล่าวมาจากชื่อที่มีนัยยะในแง่ลบ มากกว่าจะมาจากเนื้อหาซึ่งออกจะกล่าวถึงในแง่บวกเสียมากกว่า
การเสียชีวิตของสติฟ จอบส์
ในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2011 หลังจากที่แอปเปิล ประกาศเปิดตัวไอโฟน 4เอส ได้เพียงแค่วันเดียว แอปเปิลคอมพิวเตอร์ประกาศว่า สตีฟ จ็อบส์ เสียชีวิตอย่างสงบแล้วจากโรคมะเร็งตับอ่อนรุมเร้ามาตั้งแต่กลางปี ค.ศ. 2004 ด้วยวัยเพียง 56 ปี โดยในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 2011 แอปเปิลได้จัดงานรำลึกถึงสตีฟ จอบส์ขึ้นมา โดยมีทิม คุก พูดถึงชีวิตของจอบส์ในแง่ต่าง ๆ และเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองให้กับความสำเร็จที่ผ่าน ๆ มาของจอบส์ ณ Apple Campus เมืองคูเปอร์ทิโน รัฐแคลิฟอร์เนีย
ข้อขัดแย้งเกี่ยวกับบุคลิกของจอบส์
บุคลิกก้าวร้าวและชอบเรียกร้องของสตีฟ จอบส์ถูกกล่าวถึงและเขียนถึงเป็นอันมาก โดยมีหนังสือชีวประวัติที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเขาหลายต่อหลายเล่ม เป็นต้นว่า "The Little Kingdom" โดย ไมเคิล โมริทซ์ "Steve Jobs: The Journey Is the Reward" โดย เจฟฟรีย์ เอส. ยัง "The Second Coming of Steve Jobs" โดย อลัน ดอยช์แมน และ "iCon Steve Jobs" โดย เจฟฟรีย์ เอส. ยัง และ วิลเลียม แอล. ไซมอน
ในสารคดี ชัยชนะของพวกเนิร์ด คนจำนวนมากกล่าวถึงเหตุการณ์อันโด่งดังเมื่อสตีฟ จอบส์ถูก ผู้บริหารระดับสูง จอห์น สกัลลีย์ และ คณะกรรมการผู้จัดการของแอปเปิลไล่ออก:
ภาพของจอบส์
19552011
มนจายากิ
มนจายากิ หรือนิยมเรียกอย่างย่อว่า มนจะ  เป็นอาหารญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง ทำจากแป้งเหลวที่ทอดในกระทะ เป็นที่นิยมในภูมิภาคคันโต มีลักษณะคล้ายคลึงกับโอโกโนมิยากิ แต่ใช้ส่วนผสมในแป้งเหลวที่แตกต่างกัน
การปรุง
ส่วนผสมในมอนจายากินั้นจะถูกสับละเอียดและผสมลงในแป้งเหลวก่อนทอด แป้งเหลวของมอนจายากิมีส่วนผสมคล้ายกันกับโอโกโนมิยากิ แต่มีการเติมดาชิหรือน้ำลงไปเพิ่มลงในส่วนผสมของแป้งมนจายากิ ทำให้มนจายากิที่ปรุงสุกมีลักษณะเหลวข้นมากกว่าโอโกโนมิยากิ ความเหลวข้นของมอนจะยากิที่ปรุงสุกเทียบได้กับเนยแข็งที่หลอมเหลว
ผู้รับประทานกินมนจายากิได้โดยตรงจากกระทะโดยใช้ตะหลิวขนาดเล็ก ผู้รับประทานมนจายากิอาจมีส่วนร่วมในการปรุง ด้วยการเทแป้งเหลวและวัตถุดิบของมอนจายากิลงปรุงในกระทะด้วยตนเอง ร้านมอนจายากิหลายแห่งสามารถพบได้ในย่านสึกิชิมะ ของกรุงโตเกียว ซึ่งว่ากันว่าเป็นต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้ ร้านอาหารเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังเสิร์ฟโอโกโนมิยากิแบบธรรมดาอีกด้วย
ชือ ไน่อัน
ชือ ไน่อัน (, ราว ค.ศ. 1296–1372) เป็นนักประพันธ์ชาวจีนจากมณฑลซูโจว เชื่อกันว่าชือ ไน่อันเป็นผู้ประพันธ์นวนิยายเรื่อง ซ้องกั๋ง ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน
ข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของชือ ไน่อันมีเพียงเล็กน้อย เชื่ออันว่าชื่อ ไน่อันเป็นอาจารย์ของล่อกวนตง ผู้ประพันธ์นวนิยายเรื่อง สามก๊ก ซึ่งเป็นอีกหนึ่งเรื่องในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน นักวิชาการสมัยใหม่บางคนตั้งข้อสงสัยเกี่ยวการมีตัวตนของชือ ไน่อัน บ้างก็ว่า "ชือ ไน่อัน" เป็นเพียงนามแฝงของล่อกวนตง
ชื่อของรางวัลวรรณกรรมชื่อ ไน่อันตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นเกียรติแก่ชือ ไน่อัน
เรือหลวงเมนดิป (L60)
เรือหลวงเมนดิป (L60) เรือพิฆาตชั้นฮันต์ของราชนาวีอังกฤษ มันเป็นสมาชิกกลุ่มย่อยกลุ่มแรกของชั้นดังกล่าว เรือนี้มีความโดดเด่นเมื่อพิจารณาถึงการรับใช้ในกองทัพเรือของสามประเทศอื่น หลังจากที่เคยใช้โดยราชนาวีอังกฤษ ซึ่งมีการพบเรือนี้ประจำการในสงครามโลกครั้งที่สอง และต่อมาในฐานะเรือของกองทัพเรืออียิปต์ในวิกฤตการณ์คลองสุเอซ มันถูกเข้ายึดในยุทธการเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1956 โดยกองทัพเรืออิสราเอลและได้รับการขึ้นระวางใหม่ในฐานะไอเอ็นเอส ไฮฟา (K-38)
การสร้างและการขึ้นระวาง
เมนดิปได้รับการสั่งซื้อภายใต้โครงการสร้างเรือปี ค.ศ. 1939 จากสวอนฮันเตอร์ ที่วอลเซนด์ เมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1939 มันได้รับการวางกระดูกงูในฐานะงานเหมาหมายเลข เจ 4111 ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1939 และได้รับการปล่อยลงน้ำในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1940 มันเป็นเรือราชนาวีอังกฤษลำแรกที่นำไปสู่ชื่อของการล่าสุนัขจิ้งจอกในซัมเมอร์เซต การก่อสร้างเรือเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1941 และหลังจากประสบความสำเร็จในการรณรงค์เงินสะสมแห่งชาติของสัปดาห์เรือรบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 มันได้รับการลงมติยอมรับโดยชุมชนพลเรือนของเชปตันแมลเล็ต ซัมเมอร์เซต
โอลิมปิกกรีน
อุทยานโอลิมปิกปักกิ่ง หรือ โอลิมปิกกรีน (Olympic Green, ) เป็นอุทยานโอลิมปิกในย่านเฉาหยาง กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน โดยใช้เป็นสถานที่หลักในการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4
เดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4 เป็นเกมแรกที่เดินเครื่องบนบอร์ดระบบอาร์เคดของเซกา ลินด์เบิร์ก ส่วนเวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3 ที่มีการรองรับเพลย์สเตชัน มูฟ และสองด่านจากเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด 4 สเปเชียล ได้รับการวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2012 ในเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก
รูปแบบการเล่น
ตัวละครของผู้เล่นจะติดปืนกลมือในภาคนี้ ซึ่งตรงข้ามกับปืนพกกึ่งอัตโนมัติในสองภาคแรกหรือปืนลูกซองในภาคสาม ปืนดังกล่าวจะยิงในโหมดอัตโนมัติเต็มรูปแบบตราบเท่าที่กดไกปืน และสามารถบรรจุกระสุนใหม่ได้โดยการเขย่าหรือชี้ออกจากหน้าจอ ผู้เล่นสามารถค้นหาและขว้างระเบิดเพื่อทำลายศัตรูจำนวนมากได้ในคราวเดียว ตลอดจนสามารถรับระเบิดเพิ่มเติมจากการทำภารกิจบางอย่างหรือโดยการยิงลัง และในบางจุดของเกม ผู้เล่นจะต้องเขย่าปืนอย่างแรงเพื่อหลบหนีจากสถานการณ์บางอย่าง
เกมนี้มีเส้นทางแยกย่อย เส้นทางส่วนใหญ่นำไปสู่จุดเดียวกันในเรื่องราวของเกม เช่นเดียวกับเดอะเฮาส์ออฟเดอะเดด III ซึ่งมีโบนัสตอนจบด่านที่ผู้เล่นสามารถได้รับชีวิตพิเศษโดยขึ้นอยู่กับคอมโบระดับยิงที่หัว, ความแม่นยำ และคะแนน ส่วนอีกปัจจัยที่กลับมาคือการมีแถบ "ยกเลิก"
สัตว์พวกหนอนปล้อง
สัตว์พวกหนอนปล้อง หรือ แอนเนลิดา เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังได้แก่ ไส้เดือนดิน ไส้เดือนทะเลและปลิงน้ำจืด ลำตัวกลมยาว คล้ายวงแหวนต่อกันเป็นปล้องอย่างแท้จริง อวัยวะภายนอกและภายในจัดเป็นชุดซ้ำ ๆ กันในแต่ละปล้องไปตลอดตัว ส่วนใหญ่ดำรงชีวิตเป็นอิสระ มีส่วนน้อยที่เป็นปรสิต ผิวหนังปกคลุมด้วยคิวติเคิลบาง มีต่อมสร้างเมือก มีระยางค์เป็นแท่งแข็งหรือเดือยในแต่ละปล้อง ช่วยในการเคลื่อนที่  ลำตัวมีกล้ามเนื้อวงกลมและกล้ามเนื้อตามยาว ซีลอมแบ่งเป็นห้อง ๆ ตามลำตัวตามปล้องลำตัว การหายใจผ่านทางผิวหนัง ระบบขับถ่ายมีเนฟฟริเดียมปล้องละ 1 คู่ นำของเสียมาตามท่อ เปิดสู่ภายนอก ระบบประสาทมีปมสมอง 1 คู่เชื่อมไปยังเส้นประสาทกลางตัวด้านล่างซึ่งมีปมประสาทและเส้นประสาทย่อย มีเซลล์รับสัมผัสกลิ่นและแสง ระบบสืบพันธุ์มีทั้งแบบแยกและไม่แยกเพศ แต่ไม่สามารถผสมพันธุ์ภายในตัวเองได้
โร
โร (rho; ρω, ρο, ตัวใหญ่ Ρ, ตัวเล็ก ρ หรือ ϱ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 17 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 100 สำหรับอักษรรูปนี้ ϱ จะถูกใช้เมื่อต้องการแยกแยะความแตกต่างออกจากอักษรละติน p
ใคร...ในห้อง
ใคร...ในห้อง(อังกฤษ : Who are you ?) เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญจิตวิทยา กำกับโดย ภาคภูมิ วงศ์จินดา เข้าฉายวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่แสดงเนื้อหาที่เกี่ยวกับโรคฮิคิโคโมริ ซึ่งเป็นโรคที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นที่ชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องนานเป็นเดือนเป็นปี โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างขึ้นมาจากเรื่องจริงเรื่องหนึ่งของผู้ที่มีอาการของโรคฮิคิโคโมริ
เรื่องย่อ
นิดา (สินจัย เปล่งพานิช) แม่ค้าขายแผ่นซีดีตามตลาดนัดวัยกลางคน มีลูกชายวัยรุ่นคนหนึ่งชื่อ ต้น มีอาการประหลาดไม่ยอมออกจากห้องนอนตัวเองมาเป็นเวลานานถึง 5 ปี โดยที่ตัวเธอเองก็ไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความผิดปกติอะไร จนกระทั่งรุ่นน้องที่เธอรู้จักคนหนึ่งที่ทำงานเบื้องหลังรายการโทรทัศน์ (พงศ์พิชญ์ ปรีชาบริสุทธิ์กุล) ได้รู้เข้า จึงอยากติดต่อไปออกรายการ แต่ต้นไม่ยอมไป แถมยังมีเศษกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตูความว่า ห้ามยุ่ง ไม่เช่นนั้นเตรียมมาเก็บศพเขาได้เลย และที่บ้านตรงข้าม ป่าน (กัญญา รัตนเพชร์) เด็กสาววัยรุ่นรุ่นเดียวกับต้น ก็ถูกผู้เป็นแม่เก็บตัวไว้เฉพาะแต่ในห้องนอนเหมือนกัน เนื่องจากเธอเป็นโรคภูมิแพ้อย่างรุนแรง จากการที่จ้องมองไปยังห้องของต้นทุกวัน ป่านสงสัยว่าในบ้านตรงข้ามนั้นมีใครอยู่ในห้องหรือไม่
นานะ โคมัตสึ
นานะ โคมัตสึ (เกิด 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดงหญิงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากบทบาทการแสดงในคานาโกะ นางฟ้าอเวจี, จมดิ่งสู่ห้วงรัก, พรุ่งนี้ผมจะเดตกับเธอคนเมื่อวาน และตลอดมา ตลอดไป คือเธอ โคมัตสึได้เปิดตัวบทบาทการแสดงในภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องศรัทธาไม่เงียบ
อาชีพ
ใน ค.ศ. 2016 เธอได้รับบทบาทเล็กน้อยในภาพยนตร์โดยมาร์ติน สกอร์เซซี เรื่องศรัทธาไม่เงียบ เธอผ่านการคัดนักแสดงผ่านการแพร่ภาพออนไลน์หลังสกอร์เซซีเห็นความสามารถด้านการแสดงของเธอ
โคมัตสึได้รับการเสนอชื่อในรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์มครั้งที่ 43 สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากบทบาทการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Family of Strangers และภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ได้รับรายได้มากที่สุดเป็นลำดับที่หกใน ค.ศ. 2020 ตลอดมา ตลอดไป คือเธอ ใน ค.ศ. 2021 นานะนำแสดงในภาพยนตร์เรื่องปาฏิหาริย์รัก ใต้เงาจันทร์ และ ปรสิตมีรัก และใน ค.ศ. 2022 นานะนำแสดงร่วมกับ เค็นตาโร ซากางูจิในสุดท้ายและตลอดไป ภาพยนตร์ได้รายได้มากกว่า 2.5 พันล้านเยน
แพ เลี้ยงประเสริฐ
แพ เลี้ยงประเสริฐ เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2447 ที่บ้านท่าเสา จังหวัดอุตรดิตถ์ มีพี่น้อง 7 คน โดยเป็นชาย 6 คน หญิง 1 คน โดยพี่น้องที่เป็นชาย 5 คนคือ แก้ว เลี้ยงประเสริฐ, โต๊ะ เลี้ยงประเสริฐ, โพล้ง เลี้ยงประเสริฐ, ฤทธิ์ เลี้ยงประเสริฐ และพลอย เลี้ยงประเสริฐ เป็นนักมวยมีชื่อเสียงทั้งหมด