cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เขมรแดง
ความน่าหวาดกลัว
หน่วยรักษาความปลอดภัยที่เรียกว่าสันติบาลที่จัดตั้งขึ้นหลังจาก 17 เมษายน พ.ศ. 2518 นำโดย ซอน เซน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของกัมพูชาประชาธิปไตย เขาได้มอบหมายให้ดุจ เป็นผู้ดำเนินการหน่วยนี้ ในช่วงแรก เขาใช้บริเวณเมืองหลวงเป็นที่กักขังนักโทษ ต่อมา ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2519 ดุจได้ย้ายสถานที่คุมขังมาที่คุกตวล แซลงที่คุมขังนักโทษได้ถึง 1,500 คน รัฐบาลเขมรแดงได้สั่งให้จับกุมและประหารชีวิตบุคคลที่ต้องสงสัยว่าเป็นศัตรูของรัฐ ได้แก่ มีประชาชนประมาณ 17,000 คนที่เคยเข้าคุกตวลซแลง ส่วนใหญ่ถูกประหารชีวิต มีเพียงราวพันคนที่รอดชีวิตออกมาได้ จำนวนประชากรที่เสียชีวิตในช่วงที่เขมรแดงครองอำนาจยังเป็นที่โต้แย้งกันอยู่ รัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาที่ครองอำนาจสืบต่อจากเขมรแดงระบุว่ามีคนตายไป 3.3 ล้านคน แต่ยังหาตัวเลขที่เป็นการสรุปแน่นอนไม่ได้ งานวิจัยสมัยใหม่ที่ศึกษาทางด้านนี้ระบุว่าคนที่เสียชีวิตน่าจะอยู่ที่ 1.4 - 2.2 ล้านคน มีทั้งที่ถูกฆ่าและตายเพราะขาดอาหารและโรคระบาด โครงการวิจัยทางด้านการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในกัมพูชาระบุว่ามีผู้เสียชีวิตราว 1.2 – 1.7 ล้านคน ส่วนข้อมูลของเขมรแดงเอง พล พตระบุว่ามีคนตาย 800,000 คน ส่วนเขียว สัมพันระบุว่าถูกฆ่าไปราว 1 ล้านคน
การเปลี่ยนแปลงสังคม
ประชากรที่อพยพออกจากเมืองจะถูกเรียกว่าประชาชนใหม่ ส่วนประชาชนที่อยู่ในเขตชนบทดั้งเดิมถูกเรียกว่าประชาชนเก่า ในระดับล่างสุดของสังคมคือกรม ประกอบด้วย 10 – 15 ครอบครัว กรมบริหารโดยคณะกรรมการสามคน ประธาน พรรคคอมมิวนิสต์เป็นผู้เลือก มีหน้าที่เผยแพร่ความเป็นสังคมนิยมแก่ประชาชนและรายงานขึ้นไปเป็นลำดับชั้น ในระยะแรกมีประชาชนใหม่อยู่ราว 2.5 ล้านคน ประชาชนใหม่ถูกบังคับให้ใช้แรงงานในพื้นที่ที่ยากลำบาก เช่น ในป่า ที่สูงและที่ลุ่ม และมักเกิดปัญหาขัดแย้งกับประชาชนเก่า สมาชิกในครอบครัวถูกแบ่งแยก เพราะต้องทำงานตามอายุและเพศ และมีการแบ่งไปทำงานยังส่วนต่าง ๆ ของประเทศ ประชาชนเก่าจะได้รับการปฏิบัติจากเขมรแดงดีกว่า
จากการสัมภาษณ์ผู้อพยพของไมเคิล วิกกอรี ผู้เขียนหนังสือ Cambodia 1975–1982 กล่าวว่าการตายเกิดขึ้นในพื้นที่ด้อยพัฒนาและเกิดกับประชาชนใหม่ที่ถูกส่งไปบุกเบิกพื้นที่ในบริเวณนั้น ในเขตตะวันออกซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีผู้นิยมเวียดนามอยู่มาก และอิทธิพลของพล พตไม่ได้เข้าไปถึงอย่างเต็มที่ การปฏิบัติต่อประชาชนเก่าและประชาชนใหม่เป็นธรรมกว่าและการประหารชีวิตเกิดขึ้นน้อยกว่า ประชาชนใหม่จะไม่ถูกบีบบังคับถ้าให้ความร่วมมือที่ดี ในภาคตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือเป็นบริเวณที่มีความอดอยากมากกว่า เพราะเป็นพื้นที่ที่ต้องส่งข้าวเข้าสู่พนมเปญ เขตเหนือและเขตกลาง ส่วนใหญ่ถูกประหารชีวิตมากกว่าเป็นเหยื่อของความอดอยาก ส่วนข้อมูลในเขตตะวันออกเฉียงเหนือมีจำกัด
เขียว พอนนารี ภรรยาของพล พตเป็นผู้นำของสมาคมสตรีประชาธิปไตยเขมร และน้องสาวคือเขียว ธิริทธ์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการสังคม ยุน ยัต ภรรยาของซอน เซนเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการศึกษา หลาน ๆ ของพล พตทำงานในกระทรวงการต่างประเทศหลายคน ลูกสาวของเอียง ซารีเป็นประธานโรงพยาบาลแม้จะไม่จบชั้นมัธยมศึกษา หลานของเอียง ซารีเป็นผู้แปลภาษาอังกฤษของสถานีวิทยุพนมเปญแม้จะรู้ภาษาอังกฤษน้อยมาก
ความขัดแย้งกับประเทศเพื่อนบ้านและการล่มสลาย
ความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามและกัมพูชาดีขึ้นใน พ.ศ. 2519 เพราะพล พตมีความกังวลเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในพรรค ในเดือนพฤษภาคมมีการส่งตัวแทนไปเจรจาเรื่องความขัดแย้งตามแนวชายแดน แต่การเจรจายุติลงโดยไม่สามารถตกลงกันได้ ความขัดแย้งของทั้งสองประเทศรุนแรงขึ้นอีกในปีเดียวกันนั้นเมื่อทางเวียดนามได้ประกาศรวมชาติอินโดจีน และแสดงให้เห็นถึงความร่วมมือระหว่างเวียดนามกับลาวเพื่อให้เขมรแดงทำตาม เมื่อพล พตขึ้นมาเป็นผู้นำใน พ.ศ. 2520 ความสัมพันธ์กับเวียดนามแย่ลงในเดือนเมษายน พ.ศ. 2520 กองทัพเขมรแดงได้บุกโจมตีหมู่บ้านตินห์เบียว ในจังหวัดอันยางของเวียดนาม เวียดนามโต้ตอบด้วยการส่งเครื่องบินมาทิ้งระเบิดในกัมพูชา เขมรแดงจึงบุกโจมตีจังหวัดท้ายบิ่ญและจังหวัดฮาเตียนเป็นการโต้ตอบในเดือนกันยายน
นอกจากนั้น กองกำลังเขมรแดงยังโจมตีตามแนวชายแดนลาวและโจมตีหมู่บ้านในบริเวณชายแดนไทยด้านจังหวัดปราจีนบุรี (ในขณะนั้น ปัจจุบันคือจังหวัดสระแก้ว) หลายครั้ง วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2520 มีกลุ่มชาวเขมรข้ามแดนมาปล้นสะดมที่บ้านน้อยป่าไร่ บ้านกกค้อ และบ้านหนองดอ อำเภออรัญประเทศ โดยกองกำลังเขมรแดง​เข้าโจมตีบ้านหนองดอก่อน จากนั้นจึงโจมตีบ้านกกค้อที่อยู่ใกล้เคียงกัน ทำให้ที่บ้านหนองดอ มีผู้เสียชีวิต 21 ศพ ที่บ้านกกค้อ มีผู้เสียชีวิต 8 ศพ กองกำลังเขมรแดง​ที่เข้าโจมตีที่บ้านน้อยป่าไร่ ซึ่งกองกำลังตำรวจตระเวนชายแดนประจำการอยู่ เกิดการปะทะกัน ทำให้ฝ่ายไทยเสียชีวิต 1 ศพคือ จ.ส.ต. ภิรมย์ แก้ววรรณา ในที่สุดกองกำลังฝ่ายเขมรแดง​ได้ล่าถอยไป วันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2520 กองกำลังกัมพูชาประชาธิปไตย​ข้ามแดนเข้ามาโจมตีที่บ้านสันรอจะงันและบ้านสะแหง อำเภอตาพระยา จังหวัดปราจีนบุรี ทำให้มีการปะทะกับตำรวจตระเวนชายแดนและทหารไทย โดย พ.อ. ประจักษ์ สว่างจิตรเป็นผู้นำทหารไทยในการผลักดันกองกำลังกัมพูชาออกไป
ในเวลาใกล้เคียงกัน หมู่บ้านตามแนวชายแดนในเวียดนามถูกโจมตี ทำให้เวียดนามหันมาโจมตีทางอากาศต่อกัมพูชาเป็นการสั่งสอน ในเดือนกันยายน ชาวตามแนวชายแดนเสียชีวิต 1,000 คน ทำให้ในเดือนต่อมา เวียดนามนำทหาร 20,000 นายเข้ามาต่อต้านการโจมตีของเขมรแดง ความสัมพันธ์ระหว่างผู้นำเขมรแดงกับเวียดนามเลวร้ายลง เพราะเขมรแดงต้องการทำสงคราม และจีนน่าจะอยู่ฝ่ายเขมรแดงระหว่างความขัดแย้งนี้ ในขณะเดียวกันก็เกิดความขัดแย้งภายในพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ซึ่งเวียดนามได้ตกลงใจในช่วงต้น พ.ศ. 2521 ที่จะสนับสนุนฝ่ายต่อต้านพล พต ในที่สุด ได้เกิดการลุกฮือนำโดยโส พิมในภาคตะวันออกในเดือนพฤษภาคม ในระหว่างเวลาดังกล่าว สถานีวิทยุพนมเปญได้ประกาศปลุกระดมให้ชาวกัมพูชาลุกขึ้นต่อสู้กับเวียดนาม โดยกล่าวว่าถ้าทหารกัมพูชา 1 คน ฆ่าชาวเวียดนามได้ 30 คน ทหารกัมพูชาที่มีอยู่ราว 2 ล้านคน จะเพียงพอในการฆ่าชาวเวียดนาม 50 ล้านคน และเพียงพอในการยึดดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงกลับมาเป็นของกัมพูชา หลังการลุกฮือของโส พิมไม่สำเร็จ ทำให้เกิดการสังหารหมู่ชาวเวียดนามในภาคตะวันออกตามมา ในเดือนพฤศจิกายน วอน เว็ตได้ก่อรัฐประหารแต่ไม่สำเร็จ ทำให้มีทั้งชาวกัมพูชาและชาวเวียดนามจำนวนมากลี้ภัยเข้าไปยังเวียดนาม
ในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2521 วิทยุฮานอยได้ประกาศการจัดตั้งแนวร่วมสามัคคีประชาชาติกู้ชาติกัมพูชา ซึ่งเป็นกลุ่มผสมระหว่างพวกที่นิยมและไม่นิยมคอมมิวนิสต์ที่ไปลี้ภัยในเวียดนาม และต้องการโค่นล้มระบอบของพล พตโดยมีเวียดนามหนุนหลัง เวียดนามเริ่มบุกรุกเข้ามาในกัมพูชาเมื่อ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2521 และใช้เวลาไม่นานก็สามารถยึดพนมเปญได้ในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2522 พล พตและกองกำลังเขมรแดงหลบหนีมายังแนวชายแดนไทยในเขตป่าเขาเพื่อฟื้นฟูกองกำลังขึ้นใหม่ ส่วนแนวร่วมที่เวียดนามหนุนหลังได้จัดตั้งสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาเพื่อฟื้นฟูประเทศในด้านต่าง ๆ ต่อไป
หลังสูญเสียอำนาจ
หลังสูญเสียอำนาจ ฐานของเขมรแดงเหล่านี้ไม่สามารถพึ่งพาตนเองได้และได้รับทุนสนับสนุนจากการลักลอบขนเพชรและไม้ ความช่วยเหลือทางทหารจากจีนโดยกองทัพไทย และอาหารที่ลักลอบนำเข้ามาจากตลาดข้ามพรมแดนในประเทศไทย ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2522 กองกำลังเขมรแดงนำโดยพล พตยอมให้นักข่าวชาวญี่ปุ่นเข้าไปสัมภาษณ์ได้ คณะนักข่าวญี่ปุ่นจำนวน 8 คนได้เดินทางออกจากกรุงเทพฯเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เพื่อเดินทางเข้าสู่กัมพูชาที่ชายแดนด้านจังหวัดสุรินทร์ พล พตได้ให้สัมภาษณ์ว่าต้องการร่วมมือกับกัมพูชาทุกฝ่ายเพื่อรวมประเทศและปฏิเสธข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ คณะนักข่าวชาวญี่ปุ่นเดินทางกลับสู่ประเทศไทยเมื่อ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2522 เมื่อข่าวนี้เผยแพร่ออกไป ฝ่ายของเฮง สัมรินได้ออกแถลงการณ์โจมตีการพบปะของเขมรแดงกับนักข่าวญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2522 ว่าเป็นความร่วมมือของจีน ญี่ปุ่น ไทยและอาเซียนในการสนับสนุนเขมรแดง
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2525 เขมรแดงเข้าร่วมในรัฐบาลผสมแนวร่วมเขมรสามฝ่ายภายใต้การนำของสีหนุเพื่อต่อต้านเวียดนามและรัฐบาลพนมเปญ เขมรแดงเข้าร่วมในสภาสูงสุดแห่งชาติกัมพูชาโดยตัวแทนคือเขียว สัมพัน และซอนเซน และได้เข้าร่วมในการเจรจาสันติภาพที่กรุงปารีสเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2534 และร่วมลงนามในข้อตกลง ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เกิดเหตุการณ์จลาจลต่อต้านผู้นำเขมรแดง ประชาชนเข้าทำร้ายนายเขียว สัมพันที่เดินทางมาร่วมประชุมสภาสูงสุดแห่งชาติกัมพูชาจนบาดเจ็บ ทำให้การประชุมสภาสูงสุดแห่งชาติต้องเลื่อนออกไป เขมรแดงได้จัดตั้งพรรคการเมืองคือพรรคสามัคคีแห่งชาติกัมพูชาเพื่อเตรียมเข้าร่วมการเลือกตั้ง แต่เกิดความหวาดระแวงว่าอาจเป็นกลลวงให้วางอาวุธเพื่อจับตัวไปดำเนินคดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ จึงประกาศคว่ำบาตรการเลือกตั้ง โดยเขมรแดงถอนตัวออกจากการเจรจาสันติภาพ และไม่เข้าร่วมการเลือกตั้ง ไม่ยอมปลดอาวุธและไม่ยอมให้ประชาชนในเขตของตนลงทะเบียนเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งใน พ.ศ. 2536 จุดยืนของเขมรแดงที่ไม่เข้าร่วมในประบวนการสันติภาพ ตามที่เขียวสัมพันระบุ คือ
เมื่อรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาประกาศให้พรรคการเมืองของเขมรแดงเป็นพรรคที่ผิดกฎหมาย เขมรแดงได้ตอบโต้โดยจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชา ที่จังหวัดไพลินและจังหวัดพระวิหารเขมรแดง พยายามเข้ามามีบทบาทเป็นที่ปรึกษาในรัฐบาลใหม่แต่ก็ยังประกาศต่อต้านรัฐบาลใหม่ด้วยอาวุธด้วย รัฐบาลพนมเปญส่งกำลังทหารเข้าปราบเขมรแดงใน พ.ศ. 2537 แต่กองกำลังของเขมรแดงยังยันกำลังฝ่ายรัฐบาลไว้ได้ เขมรแดงพยายามตอบโต้รัฐบาลโดยลักพาตัวชาวบ้านเข้าไปเป็นแรงงานเพื่อเตรียมสู้กับฝ่ายรัฐบาล เช่น ในช่วง 24 ตุลาคม – 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 เขมรแดงเข้ามาลักพาตัวชาวบ้านในจังหวัดเสียมราฐไปราว 150 คน เพื่อนำไปซ่อมสร้างถนนและขนอาวุธให้เขมรแดง การรบของเขมรแดงเน้นการรบแบบจรยุทธ์ ส่วนกลยุทธของฝ่ายรัฐบาลคือพยายามขยายนำความเจริญเข้าไปสู่พื้นที่ห่างไกล เพื่อไม่ให้ตกอยู่ใต้อิทธพลของเขมรแดง และพยายามชักนำให้ทหารระดับล่างของเขมรแดงแปรพักตร์มาร่วมกับฝ่ายรัฐบาล โดยใน พ.ศ. 2536 มีทหารเขมรแดงมอบตัวราว 1,000 คนและใน พ.ศ. 2537 มีทหารเขมรแดงในจังหวัดกำปอตมอบตัวอีกประมาณ 150 – 200 คน ในขณะเดียวกัน รัฐบาลพนมเปญมักจะกล่าวหาทหารไทยว่าให้ความช่วยเหลือเขมรแดงเมื่อเกิดเหตุปะทะกันตามแนวชายแดน ตัวอย่างเช่น ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 ทหารไทยกับทหารกัมพูชาปะทะกันที่ช่องพระประไล อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ โดยทหารกัมพูชาล้ำแดนเข้ามาและซุ่มโจมตีรถบรรทุกทหารในฝั่งไทย ทำให้ทหารไทยเสียชีวิต 2 นาย ฝ่ายกัมพูชาอ้างว่าทหารไทยล้ำแดนกัมพูชาและส่งเสบียงให้เขมรแดง
ใน พ.ศ. 2539 เริ่มมีความแตกแยกอย่างรุนแรงในกลุ่มเขมรแดงซึ่งถึงแม้จะต่อสู้กับรัฐบาลด้วยกำลังทหารได้แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากประชาชนทั่วไป ความแตกแยกเห็นได้จากการหันมาให้ความร่วมมือกับรัฐบาลพนมเปญของเอียง สารี และทหารเขมรแดงกว่า 3,000 คน ที่เข้ามอบตัวต่อฝ่ายรัฐบาลเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2539 และจัดตั้งพรรคการเมืองของตัวเองคือขบวนการสหภาพแห่งชาติประชาธิปไตย ในขณะที่วิทยุเขมรแดงออกมาโจมตีเอียง ซารีว่าฉ้อโกงเงินจากกองทัพเขมรแดงจำนวน 400 ล้านบาท และไม่ยอมนำรายได้จากการค้าพลอยและไม้เข้าสู่กองทุนรวมของพรรค และการที่พอล พต สั่งฆ่าซอน เซนและครอบครัวเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 เมื่อเกิดเหตุการณ์รัฐประหารในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540 เขมรแดงนำโดยเขียว สัมพัน ตา มก ตา มุต และตา มิตยังเข้าช่วยฝ่ายของพระนโรดม รณฤทธิ์ในการต่อสู้กับทหารฝ่ายของฮุน เซนแต่สุดท้ายฝ่ายของพระนโรดม รณฤทธิ์เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ต่อมาใน พ.ศ. 2540 นี้เอง เขียว สัมพันได้แยกตัวออกจากเขมรแดงไปจัดตั้งพรรคการเมืองของตนเองคือพรรคเอกภาพแห่งชาติเขมร เพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2541
หลังจากการเสียชีวิตของพอล พต เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2541 กองกำลังเขมรแดงส่วนใหญ่ได้ยอมวางอาวุธ เขียว สัมพัน กับนายเจียยอมจำนนต่อฮุน เซนเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 ทำให้เหลือเพียงกองกำลังติดอาวุธจำนวนน้อยของตาม็อกเท่านั้น เขียว สัมพันและตาม็อกประกาศยกเลิกรัฐบาลเฉพาะกาลเพื่อสหภาพแห่งชาติและการปลดปล่อยแห่งชาติกัมพูชาหลังการเสียชีวิตของพล พต ใน พ.ศ. 2541 ตาม็อกถูกฝ่ายรัฐบาลจับได้เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตาม็อกและกังเก็กเอียงที่เป็นผู้บัญชาการคุกต็วล ซแลง ที่ใช้คุมขังนักโทษการเมืองในขณะที่เขมรแดงเรืองอำนาจ ถูกตั้งข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
การพิจารณาคดีอดีตผู้นำเขมรแดง
ใน พ.ศ. 2540 รัฐบาลกัมพูชาได้เริ่มดำเนินการที่จะดำเนินคดีกับผู้นำเขมรแดงในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ แต่กระบวนการเกิดขึ้นช้า ซึ่งรัฐบาลกล่าวว่าเป็นเพราะเศรษฐกิจไม่ดีและชาติแคลนเงินทุน หลายประเทศได้ให้เงินสนับสนุนรวมทั้งอินเดียและญี่ปุ่น แต่จนเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 เงินทุนก็ยังไม่เพียงพอ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ศาลสูงของกัมพูชาได้ตัดสินว่าผู้นำเขมรแดง 30 คนมีความผิด และสหประชาชาติเสนอให้ดำเนินคดีกับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่
เทศบาลนครมาริบอร์
เทศบาลนครมาริบอร์ (Mestna občina Maribor) หรือ นครมาริบอร์ เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดเทศบาลนครในสโลวีเนีย ศูนย์กลางการปกครองคือมาริบอร์ เมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในสโลวีเนีย จำนวนประชากรในเขตเทศบาลเมืองคือ 111,079 คน ในปี 2017
น้ำตก (แก้ความกำกวม)
น้ำตก อาจหมายถึง
สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมอนเตเนโกร
สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมอนเตเนโกร (Milena Vukotić) (มีพระปรมาภิไธยเดิมว่า:มิเลนา วูโกติช) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2391 ณ มอนเตเนโกร เป็นธิดาของเปตรา วูโกติช และเยเลนา วูโกติช พระราชบิดาของพระองค์ทรงเป็นเศรษฐีที่ดินรายใหญ่ของประเทศ และยังเป็นสหายคนสนิทของมิครอฟ เปรโตวิช-เนจอร์จ พระราชบิดาในพระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกรซึ่งเป็นทหารในยุค 2393 ในปี 2396 ขณะพระองค์มีพระชนมายุได้ 6 พรรษา ก็ได้หมั้นกับดานิโลที่ 1 เจ้าชายแห่งมอนเตเนโกรซึ่งเป็นพระปิตุลาในพระราชสวามี และเมื่อพระราชมารดาของพระองค์ถึงแก่กรรม การหมั้นนั้นก็ยุติลงเนื่องจากพระองค์และดานิโลที่ 1 เจ้าชายแห่งมอนเตเนโกรมิได้มีใจให้กันแต่อย่างใด พระองค์ทรงเติบโตมาในแบบของผู้ดีชั้นสูงของยุโรป เรียนรู้วัฒนธรรมและประเพณีของยุโรปจนชำนาญ แต่พระองค์ก็ยังทรงไม่สามารถอ่านหนังสือออก พระองค์ถูกส่งไปเรียนในตรีเยสเต พระองค์ทรงสามารถอ่านออกเขียนได้ในเวลาไม่นานก่อนจะย้ายไปปารีส
อภิเษกสมรส
มิเลนา วูโกติชทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ พระเจ้านิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกร ในเดือนพฤศจิกายน 2403 มิเลนา วูโกติซ รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงพระชายาแห่งมอนเตเนโกร จนกระทั่งพระราชสวามีขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ มิเลนา วูโกติซ จึงเป็น สมเด็จพระราชินีมิเลนาแห่งมเนเตเนโกร ทั้งคู่ มีพระราชบุตรถึง 12 พระองค์ ดังนี้
บั้นปลายพระชนม์ชีพ
สมเด็จพระราชินีมิเลนา ทรงดำรงพระชนม์ชีพแบบเรียบง่าย ถึงแม้ประเทศนั้นกำลังต่อต้านราชวงศ์ จนเกิดการปฏิวัติมอนเตเนโกรเข้าสู่ระบอบประธานาธิบดี และพระองค์กับพระราชสวามี จึงเป็นพระมหากษัตริย์และสมเด็จพระราชินีแห่งมอนเตเนโกรเพียง 2 พระองค์เท่านั้น พระองค์และพระราชสวามีเคยเสด็จพระราชดำเนินเยือนอิสตันบูล ตามคำกราบบังคมทูลเชิญของ สุลต่านอับดุล ฮามิดที่ 2 ในปี 2422 ซึ่งถือเป็นพระราชวงศ์ต่างประเทศเพียงไม่กี่พระองค์เท่านั้น ที่มีโอกาสได้เสด็จไปนครแห่งนี้ จนกระทั่งมอนเตเนโกรถูกผนวกเข้ากับเซอร์เบีย ในปี 2461 พระบรมวงศ่นุวงศ์แห่งมอนเตเนโกรต้องเสด็จพระราชดำเนิน/เสด็จออกจากประเทศซึ่งพระองค์แลพระราชสวามีเสด็จสวรรคตลงในประเทศฝรั่งเศส พระบรมศพของพระองค์และพระราชสวามีถูกฝังในซานโรเม เมืองทางตอนใต้ของอิตาลี
สังข์รดน้ำ
สังข์รดน้ำ (Valambari shank, Great indian chank; ) เป็นหอยทะเลฝาเดี่ยวชนิดหนึ่ง ในวงศ์หอยสังข์มงคล (Turbinellidae)
จัดเป็นหอยขนาดใหญ่ มีเปลือกหนา รูปเปลือกค่อนข้างป้อม วงเกลียวตัวกลม ส่วนปลายมีร่องยาวปานกลาง ส่วนยอดเตี้ย ช่องเปลือกรูปรี ขอบด้านในมีสัน 3-4 อัน ผิวชั้นนอกสุดสีน้ำตาล เป็นชั้นที่บางและหลุดล่อนง่าย และมักจะหลุดออกเมื่อหอยตาย เปลือกชั้นรองลงไปเป็นส่วนที่มีความหนาและแข็ง ค่อนข้างเรียบ มีสีขาวนวลหรือสีขาวอมชมพู
พบกระจายพันธุ์อยู่เฉพาะมหาสมุทรอินเดียทางตอนใต้ของประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกาเท่านั้น อาศัยอยู่ตามพื้นน้ำที่เป็นพื้นทราย กินหนอนตัวแบนและแพลงก์ตอนเป็นอาหาร
สังข์รดน้ำ โดยปกติแล้วจะมีเปลือกเวียนทางซ้าย (อุตราวรรต) ตามเข็มนาฬิกา แต่มีบางตัวที่เวียนไปทางด้านขวา (ทักษิณาวรรต) ซึ่งพบได้น้อยมาก ซึ่งหอยลักษณะนี้ตามคติของศาสนาฮินดูจะถือเป็นมงคล (ตามคติของพราหมณ์-ฮินดู ขวา=ซ้าย, ซ้าย=ขวา ในแบบสากล) ด้วยถือว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์ และเป็นหอยที่อยู่ในพระกรของพระวิษณุ จึงนำมาใช้ในงานมงคลต่าง ๆ ที่มีพิธีการ เช่น การรดน้ำในพิธีแต่งงาน โดยเชื่อว่าจะเป็นสิริมงคล หรือใช้เป่าโดยต้องตัดส่วนปลายของเปลือกหรือก้นหอยออก ใช้ในงานพระราชพิธี รวมถึงงานสมโภชและงานพิธีมงคลอื่น ๆ รวมถึงมีการนำไปใช้ทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ด้วยการนำเปลือกหอยไปล้างทำความสะอาดและผ่านการเจียระไนด้วยการฝาน, ตัด, เจาะ หรือแกะสลักในแบบต่าง ๆ ทั้งเป็นกำไลข้อมือ, ปิ่นปักผม หรือของประดับตบแต่งเพื่อความสวยงาม เป็นต้น  โดยเชื่อว่าชาวทิเบตเป็นคนกลุ่มแรกที่นำมาใช้ในพิธีกรรมก่อนที่จะแผ่ขยายมาสู่ความเชื่อในศาสนาฮินดู
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1
เซนุสเรตที่ 1 (อียิปต์สมัยกลาง: z-n-wsrt; /suʀ nij ˈwas.ɾiʔ/) หรือในรูปแบบที่แปรมาเป็นภาษาอังกฤษ เซซอสทริสที่ 1 และเซนวอสเรตที่ 1 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์ที่สองจากราชวงศ์สิบสอง พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ 1971 ถึง 1926 ปีก่อนคริสตกาล (หรือ 1920 ถึง 1875 ปีก่อนคริสตกาล) และเป็นหนึ่งในฟาโรห์ที่มีอำนาจมากที่สุดในราชวงศ์นี้ พระองค์เป็นพระราชโอรสในฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 เป็นที่ทราบโดยพระนามนำหน้าของพระองค์พระนามว่า เคเปอร์คาเร ซึ่งหมายความว่า "ดวงวิญญาณแห่งเทพเรทรงถูกสร้างขึ้น" พระองค์ทรงขยายพระราชอาณาจักรอียิปต์ ส่งผลให้พระองค์ทรงปกครองแผ่นดินในยุครุ่งเรือง
พระองค์ยังคงทรงดำเนินต่อพระราโชบายขยายขอบเขตเชิงรุกของพระราชบิดาไปยังดินแดนนิวเบีย โดยเริ่มจากการส่งคณะเดินทางจำนวนสองครั้งเข้าในนิวเบียในช่วงปีที่ 10 และ 18 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ และทรงสถาปนาพรมแดนทางใต้อย่างเป็นทางการของอียิปต์ใกล้กับแก่งน้ำตกที่สองของแม่น้ำไนล์ ซึ่งพระองค์ทรงได้วางกองทหารรักษาการณ์และจารึกแห่งชัยชนะไว้ที่นั่น พระองค์ทรงยังได้จัดคณะเดินทางไปยังโอเอซิสของทะเลทรายตะวันตก ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ทรงได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการฑูตกับผู้ครองนครถิ่นในซีเรียและคานาอัน นอกจากนี้ พระองค์ยังพยายามรวมศูนย์โครงสร้างทางการเมืองของพระราชอาณาจักรด้วยการสนับสนุนบรรดาผู้ปกครองท้องถิ่นที่ภักดีต่อพระองค์ พีระมิดของพระองค์ได้ถูกสร้างขึ้นที่เอล-ลิชต์ และยังมีการกล่าวถึงพระองค์ในงานเขียนชื่อว่า เรื่องราวแห่งซินูเฮ (The Story of Sinuhe) ซึ่งได้บันทึกว่า พระองค์ทรงรีบเสด็จกลับไปยังพระราชวังในเมมฟิสจากการทรงดำเนินการทางทหารในดินแดนลิเบีย หลักจากทรงทราบการลอบปลงพระชนม์ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ซึ่งเป็นพระราชบิดาของพระองค์
พระราชวงศ์
เป็นที่ทราบอย่างดีเกี่ยวความสัมพันธ์ภายในพระราชวงศ์ของพระองค์ โดยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 เป็นพระราชโอรสในฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 กับพระนางเนเฟริทาเทเนน ซึ่งเป็นพระราชินีในพระราชบิดา พระมเหสีพระองค์หลักของพระองค์นามว่า พระนางเนเฟรูที่ 3 ซึ่งเป็นพระภคินีหรือพระขนิษฐาของพระองค์ และยังเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 2 ซึ่งเป็นผู้ที่ขึ้นมาปกครองต่อจากพระราชบิดา ส่วนพระราชบุตรทีเหลือและเป็นที่ทราบก็คือ เจ้าหญิงอิตาคายต์ และเจ้าหญิงเซบาต ซึ่งพระราชธิดาพระองค์หลังนี้น่าเป็นพระธิดาของพระนางเนเฟรูที่ 3 เนื่องจากพระนางได้ปรากฏพร้อมกับเจ้าหญิงพระองค์ดังกล่าวในจารึกเดียวกัน ต่อมาฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 พระราชบิดาของพระองค์ได้ถูกลอบปลงพระชนม์
เหตุการณ์ภายในรัชสมัย
ในปีที่ 18 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 พระองค์ทรงเริ่มดำเนินการทางทหารกับดินแดนนิวเบียล่าง และพิชิตดินแดนนี้จนถึงแก่งน้ำตกที่สองของแม่น้ำไนล์ ช่วงเวลาแห่งการออกเดินทางของคณะได้ระบุไว้บนจารึกจากบูเฮน มีการกล่าวถึงการดำเนินการทางทหารไว้ในจารึกหลายชิ้นในรัชสมัยของฟาโรห์พระองค์นี้ ข้าราชการท้องถิ่นหลายคนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการสำรวจทางทหาร เช่น อเมเนมเฮต ซึ่งเป็นผู้ปกครองท้องถิ่นเขตปกครองแห่งออริกซ์ ได้เดินทางไปที่นั่นพร้อมด้วยตำแหน่ง ผู้ดูแลกองทัพ ในปีที่ 25 แห่งการครองราชย์ ภายในพระราชอาณาจักรได้เกิดทุพภิกขภัยขึ้น เนื่องจากระดับในแม่น้ำไนล์ลดต่ำ
แผนสิ่งปลูกสร้าง
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ได้ทรงส่งคณะสำรวจเหมืองหินหลายครั้งไปยังคาบสมุทรไซนายและวาดิ ฮัมมามัต และทรงโปรดให้สร้างศาลเทพเจ้าและวิหารหลายแห่งทั่วอียิปต์และนิวเบียในช่วงรัชสมัยอันยาวนานของพระองค์ พระองค์โปรดให้สร้างวิหารที่สำคัญแห่งเทพเร-อาตุมขึ้นในเฮลิโอโพลิส ซึ่งเป็นศูนย์กลางของลัทธิบูชาพระอาทิตย์ พระองค์ทรงโปรดให้เสาหินแกรนิตสีแดงจำนวนสองเสาขึ้นที่นั่น เพื่อเฉลิมฉลองเทศกาลเซดในปีที่ 30 แห่งการครองราชย์ หนึ่งในเสาโอเบลิสก์ยังคงอยู่และเป็นเสาโอเบลิสก์ที่เก่าแก่ที่สุดในอียิปต์ ขณะนี้อยู่ในพื้นที่อัล-มาซัลลา (เสาโอเบลิสค์ในภาษาอาหรับ) ของเขตอัล-มาตารัยยาห์ ซึ่งใกล้ใกล้กับเขตอายน์ ชามส์ (เฮลิโอโพลิส) ซึ่งมีความสูง 67 ฟุต และหนัก 120 ตันหรือ 240,000 ปอนด์
พระองค์ทรงเป็นผู้โปรดให้สร้างวิหารสำคัญหลายแห่งในสมัยอียิปต์โบราณ รวมทั้งวิหารแห่งเทพมินที่คอปโตส วิหารแห่งเทพีซาเทตบนเกาะแอลเลเฟนไทน์ วิหารแห่งเทพมอนทูที่อาร์มันต์และวิหารแห่งเทพมอนทูที่เอล-โตด ที่มีจารึกที่เกี่ยวข้องพระองค์ยังคงหลงเหลืออยู่
ศาลเทพเจ้า (หรือรู้จักกันในชื่อว่า วิหารน้อยขาว หรือวิหารน้อยแห่งการเฉลิมฉลอง) ซึ่งมีภาพนูนต่ำนูนสูงของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ที่สร้างขึ้นที่คาร์นัก เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบปีที่ 30 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ต่อมาได้มีบูรณะใหม่โดยสมบูรณ์จากบล็อกหินต่าง ๆ ที่อองรี เชฟคีเออร์ค้นพบในปี ค.ศ. 1926 และพระองค์ยังทรงโปรดให้บูรณะปรับปรุงวิหารแห่งเคนติ-อเมนติอู โอซิริส ที่อไบดอส ซึ่งอยู่ในหมู่แผนก่อสิ่งปลูกสร้างหลักอื่น ๆ ของพระองค์
พระราชสำนัก
สมาชิกคนสำคัญบางส่วนของพระราชสำนักในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 เป็นที่รู้ทราบ เช่น ราชมนตรีในช่วงต้นรัชสมัยของพระองค์มีนามว่า อินเตฟิเกอร์ ซึ่งเป็นที่ทราบจากจารึกมากมายและจากหลุมฝังศพของเขาถัดจากพีระมิดแห่งอเมนเนมเฮตที่ 1 ดูเหมือนว่าเขาจะดำรงตำแหน่งนี้มาเป็นเวลานาน และตามมาด้วยราชมนตรีคนถัดมาที่มีนามว่า เซนุสเรต ผู้ดูแลพระคลังมหาสมบัติจำนวนสองคน ซึ่งเป็นที่ทราบจากในรัชสมัยของพระองค์มีนามว่า โซเบคโฮเทป (ปีที่ 22) และเมนทูโฮเทป ซึ่งมีหลุมฝังศพขนาดใหญ่ด้านหลังติดกับพีระมิดของพระองค์ และดูเหมือนเขาจะเป็นสถาปนิกหลักของวิหารแห่งเทพอามุนที่คาร์นัก มีเจ้าพนักงานชั้นสูงหลายคน ร่วมถึง ฮอร์ ซึ่งเป็นที่ทราบจากจารึกหลายชิ้น และจารึกในวาดิ เอล-ฮูดิ ซึ่งเห็นได้ชัดว่า เขาเป็นผู้นำคณะสำรวจแร่อเมทิสต์ หนึ่งในจารึกนั้นมีอายุย้อนไปถึงปีที่ 9 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ และมีผู้หนึ่งนามว่า นาคร์ เข้ารับตำแหน่งในราชสำนักช่วงประมาณปีที่ 12 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ เขามีหลุมฝังศพที่ลิชต์ อันเตฟ บุตรชายของสตรีคนหนึ่งนามว่า ซาตอามุน ซึ่งเป็นที่ทราบจากจาึกหลายชิ้น โดยระบุช่วงเวลาถึงปีที่ 24 และอีกปีหนึ่งถึงปีที่ 25 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 และอันเตฟอีกคน ผู้เป็นบุตรชายของสตรนามว่า ซาตยูเซอร์ และมีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นเจ้าพนักงานชั้นสูงในรัชสมัยของพระองค์
การสืบสันตติวงศ์
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 ได้รับพระราชทานตำแหน่งผู้สำเร็จราชการร่วมกับฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 ในช่วงปีที่ 20 แห่งการครองราชย์ของพระราชบิดา ในช่วงปลายรัชสมัย พระองค์ได้พระราชทานแต่งตั้งฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 2 ผู้เป็นพระราชโอรสขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับพระองค์ ศิลาจารึกแห่งเวปวาเวโทที่ระบุช่วงระหว่างปีที่ 44 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ และปีที่ 2 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 2 ดังนั้น พระองค์คงจะพระราชทานตำแหน่งผู้สำเร็จราชการร่วมในปีที่ 43 และสันนิษฐานว่า ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 1 เสด็จสวรรคในช่วงปีที่ 46 แห่งการครองราชย์ของพระองค์จากที่บันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินได้ระบุไว้ว่า พระองค์ครองราชย์เป็นระยะเวลา 45 ปี
วัดเพลงวิปัสสนา
วัดเพลงวิปัสสนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางขุนศรี เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดเพลงวิปัสสนาสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2375 โดยกรมหลวงรักษ์รณเรศ โปรดให้เจ้ากรมปลัดขำ สร้างวัดฝ่ายวิปัสสนาธุระขึ้นในบริเวณที่ดินที่ชาวจีนทำสวนผัก และได้สร้างศาลเจ้าจีนไว้ด้วย ที่มาของชื่อวัดสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นสถานที่ที่สมเด็จพระเจ้าตากสินเคยเสด็จและประชาชนได้ร้องเพลงถวายพระพรเป็นการสรรเสริญพระบารมี และได้ต่อคำว่า วิปัสสนา มาด้วยเนื่องจากมีพุทธบริษัททั้งคฤหัสถ์และบรรพชิต ปฏิบัติกรรมฐานติดต่อกันมาโดยไม่ขาดสาย
ราวปี พ.ศ. 2480 ได้บูรณปฏิสังขรณ์สร้างวิหารเล็ก (เก๋งจีน) ขึ้นแทนวิหารที่พังทลาย สร้างศาลาการเปรียญขึ้นใหม่ซ่อมแซมอุโบสถ ต่อระเบียงโบสถ์ขึ้นและปฏิสังขรณ์กุฏิ
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 27 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก พระอุโบสถปฏิสังขรณ์ใหม่ตั้งขนานกับวิหารซึ่งเคยเป็นอุโบสถเก่า วัดมีศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ วิหาร ศาลาท่าน้ำ กุฏิสงฆ์มี 65 หลัง ส่วนมากเป็นกุฏิกัมมัฏฐาน ก่อสร้างด้วยไม้ 30 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 11 หลัง และเป็นตึก 24 หลัง นอกจากนี้ยังมีหอระฆัง
ปูชนียวัตถุสำคัญของวัด ได้แก่ พระพุทธรูป 2 องค์ ที่สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ประดิษฐานไว้ภายในเก๋งจีน
พรรคชาติประชาธิปไตย
พรรคชาติประชาธิปไตย เป็นพรรคการเมืองของประเทศไทย ในอดีตซึ่งมีพลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ อดีตนายกรัฐมนตรี เป็นหัวหน้าพรรค และมีพลอากาศเอก ทวี จุลละทรัพย์ เป็นประธานที่ปรึกษา พรรคจดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2525 เป็นลำดับที่ 7/2525 โดยมีแกนนำพรรคในชุดก่อตั้งพรรค เช่น อบ วสุรัตน์ ปรีดา กรรณสูต วงศ์ พลนิกร ประโยชน์ เนื่องจำนงค์ ประยูร สุรนิวงศ์ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ ชูสง่า ฤทธิประศาสน์ ไพฑูรย์ แก้วทอง สมพงษ์ อมรวิวัฒน์ ดำริ น้อยมณี และ ปิยะ อังกินันทน์
พรรคชาติประชาธิปไตย มีที่ปรึกษาประกอบด้วย พลอากาศเอก ทวี จุลละทรัพย์ พลเอก เล็ก แนวมาลี อุปดิศร์ ปาจรียางกูร ระพี สาคริก และ อุทัย บูรณสมภพ
การเลือกตั้ง
ซึ่งทางพรรคได้ส่งสมาชิกพรรคลงรับสมัครเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 ครั้งคือ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522 (ในนามกลุ่มชาติประชาธิปไตย) ได้ 1 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 ได้รับเลือกตั้งจำนวน 15 ที่นั่ง และ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 ได้รับเลือกตั้งเพียง 3 ที่นั่ง
แต่ในปี พ.ศ. 2531 ทางพรรคมิได้ส่งสมาชิกลงรับสมัครเลือกตั้ง ศาลฎีกาจึงมีมติยุบพรรคชาติประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2532
ผู้ฝึกสอน (บาสเกตบอล)
การฝึกสอนบาสเกตบอล คือปฏิบัติการด้านการกำกับและการวางกลยุทธของทีมบาสเกตบอล หรือนักบาสเกตบอลเป็นรายบุคคล การฝึกสอนบาสเกตบอลโดยทั่วไปจะครอบคลุมการปรับปรุงทั้งแบบรายบุคคลและแบบทีม ในทักษะการรุกและการป้องกัน ตลอดจนการวางเงื่อนไขทางกายภาพโดยรวม
การฝึกสอนมักจะดำเนินการโดยคนเพียงคนเดียว และมักจะมีความช่วยเหลือจากผู้ช่วยที่จำนวนหนึ่งคนหรือมากกว่า
เครื่องมือการฝึกสอน
บอร์ดแสดงแผนในช่วงก่อนการแข่งขันเพื่ออธิบายถึงการเล่นและแสดงภาพรวมของกลยุทธฝ่ายทีมตรงข้าม ผู้ฝึกสอนจะเป็นผู้วางกลยุทธและเป็นคนสืบเหตุการณ์ทีมฝ่ายตรงข้ามและหาวิธีที่จะเอาชนะทีมเหล่านั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะเดียวกัน เขาจะเลือกผู้เล่นที่ดีที่สุดห้าคนลงสนามในช่วงเริ่มการแข่งขัน (มีเพียงห้าคนเท่านั้นในการแข่งแต่ละครั้ง) ผู้ฝึกสอนยังต้องตระหนักถึงลูกทีมที่เขาได้คุมตลอดทั้งการแข่งขัน เพื่อให้เขาเหล่านั้นเกิดมีกำลังใจที่ฮึกเหิม
โพรโทเธอเรีย
โพรโทเธอเรีย  (Subclass Prototheria)  จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง เป็นชั้นย่อยของชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่วางไข่
วาเหคุรุ
วาเหคุรู หรือ วาเฮ่คุรุ (वाहेगुरू; วา-เฮ-กุ-รู) หรือ วาหิคุรู (ਵਾਹਿਗੁਰੂ) เป็นพระนามของพระเป็นเจ้าสูงสุด ผู้ทรงอำนาจ พระวิญญาณบริสุทธิ์อันเป็นที่เคารพ และเป็นพระผู้สร้างในความเชื่อของศาสนาซิกข์
วาหิคุรุ ตามเอกสารของซิกข์ระบุว่าประกอบมาจากคำว่า วาเห (vāhe) แปลว่า "อัศจรรย์", คุ (gu) แปลว่า "ความมืดมิด" และ รู (ru) แปลว่า "แสงสว่าง" ซึ่งรวมกันแปลได้ความว่า ท่านผู้สูงส่งผู้อัศจรรย์ ผู้ขจัดความมืดมิดคือความเขลา และนำพาความสว่างแห่งสัจธรรมและการตื่นรู้
วาหิคุรุยังถือเป็นมนตร์หลักอีกบทของซิกข์ที่เรียกว่า "คุรมนตร์" (gurmantra)
กาบิ
ชีวิตช่วงแรก
กาบิเกิดในโลสปาลาซิโอสอีบิยาฟรังกาในเซบิยา แคว้นอันดาลูซิอา เขาเข้าร่วมทีมเลียราบาลอมปิเอในบ้านเกิดและย้ายไปสถาบันฟุตบอลเยาวชนของเรอัลเบติสเมื่ออายุ 10 ขวบ เขาทำ 95 ประตูให้กับทีม ทำให้ได้รับความสนใจจากหลากหลายทีมใหญ่ในสเปน รวมทั้งบิยาร์เรอัล, และ
บาร์เซโลนา
ในปี ค.ศ. 2015 กาบิ ในวัย 11 ปี ได้เข้าร่วมทีมเยาวชนของ ก่อนที่จะได้รับการเซ็นสัญญาอาขีพครั้งแรกกับทีม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2020 และได้รับการเลื่อนขั้นโดยตรงจากทีมรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี มาสู่ทีมรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ในฤดูกาล 2020–21 เขาได้มีโอกาสลงเล่นกับ (ทีมสำรองในเซกุนดาดิบิซิออน เบ) สองนัด ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ซึ่งชนะเซเอ ลุสปิตาแล็ต 6–0 และวันที่ 14 มีนาคม ซึ่งชนะแอร์ราเซเด อัสปัญญ็อล เบ 0–1 จากนั้น เขาได้รับโอกาสจากโรนัลด์ กุมัน ผู้จัดการทีม ให้เป็นส่วนหนึ่งของทีมชุดใหญ่ในการแข่งขันช่วงก่อนเริ่มฤดูกาล 2021–22
ในวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2021 เขาได้ลงเล่นในลาลิกานัดแรกในนัดที่เอาชนะเฆตาเฟ 2–1 จากการเปลี่ยนตัวลงมาแทน แซร์ฌี รูแบร์ตู ในนาทีที่ 73 ในวันที่ 14 กันยายน เขาได้ลงเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกนัดแรก ในนัดที่แพ้ต่อไบเอิร์นมิวนิก 0–3 หลังถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทนเซร์ฆิโอ บุสเกตส์ ในอีก 7 วันถัดมา เขายังทำแอสซิตส์ให้โรนัลด์ อาราอูโฆ ทำประตูตีเสมอ 1–1 ช่วยให้ทีมเก็บหนึ่งคะแนนได้สำเร็จ ในวันที่ 24 ตุลาคม เขายังได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในเอลกลาซิโก ครั้งที่ 247 กับ ที่กัมนอว์ โดยทีมของเขาแพ้ไปด้วยคะแนน 1–2 ในวันที่ 18 ธันวาคม เขาทำประตูแรกให้กับบาร์เซโลนาได้ในนัดที่เอาชนะ เป็นประตูขึ้นนำ 2–0 ในนาทีที่ 19 ก่อนที่จะจบลงด้วยการชนะ 3–2
ระดับทีมชาติ
กาบิ ได้เป็นตัวแทนของทีมชาติสเปนมาตั้งแต่ระดับเยาวชนรุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี 16 ปี และ 18 ปี
ก่อนที่ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 เขาได้ถูกเรียกติดทีมชาติสเปนชุดใหญ่เพื่อแข่งขันยูฟ่าเนชันส์ลีก รอบสุดท้าย ที่ประเทศอิตาลี โดยลุยส์ เอนริเกซึ่งได้สร้างความแปลกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
กาบิ ในวัย 17 ปี 62 วันได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในเกมยูฟ่าเนชันส์ลีก รอบรองชนะเลิศ ซึ่งเอาชนะอิตาลี 2–1 ในวันที่ 6 ตุลาคม ที่สตาดีโอจูเซปเปเมอัซซา ทำให้เขากลายเป็นนักเตะที่ลงเล่นให้กับทีมชาติสเปนชุดใหญ่ด้วยอายุน้อยที่สุด ทำลายสถิติเดิมของอังเฆล ซูเบอิตา ด้วยวัย 17 ปี 284 วันซึ่งทำไว้เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1936 เขายังได้ลงเล่นในรอบชิงชนะเลิศ กับฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ในท้ายที่สุดทีมของเขาพ่ายแพ้ไป 1–2
ในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 เขาได้เป็น 1 ใน 26 คนที่มีชื่อติดทีมชาติเพื่อแข่งขันฟุตบอลโลก 2022 ที่ประเทศกาตาร์ โดยเขาได้ลงเล่นครบทุกนัดให้แก่สเปนรวมสี่นัด เขายังทำประตูได้ในนัดที่เอาชนะคอสตาริกา 7–0 ในนัดแรกของสเปนในการแข่งขัน กาบิ กลายเป็นนักเตะที่ทำประตูในฟุตบอลโลกด้วยอายุน้อยที่สุดเป็นลำดับที่สาม เป็นรองเพียงเปเล่ และมานูเอล โรซาส์ ตามลำดับ
เกียรติประวัติ
สเปน
พู่ระหง
พู่ระหง เป็นพืชในสกุลชบา เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาตะวันออก ตั้งแต่ เคนยา แทนซาเนีย และโมซัมบิก ลักษณะดอกคล้ายชบาแต่ดอกห้อยลง กลีบดอกสีแดงสดหรือชมพู ใช้เป็นไม้ประดับ
เมดิเตอร์เรเนียนเกมส์ 1959
กีฬาเมดิเตอร์เรเนียนเกมส์ 1959 (ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1959‎) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่เบรุต ประเทศเลบานอน
นิวเอรา แก๊ป
บริษัท นิวเอรา แค๊ป จำกัด ( New Era Cap Company) (เรียกกันสั้นว่า New Era แปลเป็นภาษาไทยตรงตัวว่า หมวกยุคใหม่) ตั้งอยู่ที่ บัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เป็นผู้ผลิดหมวก ถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1920 โดย นาย เอร์ฮาท ก๊อช (Ehrhardt Koch)  อพยพเข้ามาในประเทศเยอรมัน หมวก นิวเอราคือผู้ผลิตหมวกแต่เพียงผู้เดียว และ จัดจำหน่าย อย่างเป็นทางการโดยส่วนมากหมวกจะสวมใส่ในทีมเบสบอล ของเมเจอร์ลีกเบสบอล (Major Leage Baseball) และสหพันธ์เยาวชนทั้งที่รับมาเป็นสมาชิก และได้เซนต์สัญญากับ NHL NBA  วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยในสหรัฐกว่า 200 มหาวิทยาลัย
การแจก
หมวกนิวเอรา ได้จำหน่ายปลีกให้กับบริษัทในเครือรายใหญ่ แต่ยังมีข้อตกลงกับบริษัทในเครือเป็นผู้สนับสนุนผลิดภันฑ์ทั้งหมด ร้าน แฟล๊กชิพ (Flagship) เปิด เมื่อปี ค.ศ. 2006 ตั้งอยู่ โซโฮ (Soho) รัฐนิวยอร์ก ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ร้าน แฟล๊กชิพ แห่งที่ 2 เปิดที่ หมู่บัพโฟโล รัฐนิวยอร์ก แห่งที่ 3 ตั้งอยู่ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร เมื่อปี ค.ศ. 2007 เดือนสิงหาคม ร้านค้าได้ตั้งอยู่ที่ กรุงโตรอนโต ประเทศแคนาดา บนถนน ควีน สตรีท เวส (Queen Street  West)  และร้านค้าตั้งอยู่ที่ แอ๊ตลันตา (Atlanta ) เมื่อไม่นาน นิวเอราได้เปิดร้าน แฟล๊กชิพเป็นแห่งที่ 2 ในทวีปยุโรป ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอมัน และ เมืองเบอร์มิงแฮม สหราชอาณาจักร ล่าสุดในประเทศไทย ที่สยามสแควร์ 2 ได้เปิดร้าน Flagship แต่ยังคงใช้ New Era เป็นชื่อร้าน ซึ่งเป็นหมวกลิขสิทธิ์ของแท้
ผลิตภัณฑ์
ในเดือนมีนาม ค.ศ. 2007 หมวก New Era ได้มีการเปลี่ยนแปลง ผู้รับบอลในการแข่งขันกีฬาอเมริกันเบสบอล ผู้เล่นส่วนใหญ่ร้อยละ 100 แทนการใช้หมวกขนสัตว์ บริษัทแนะนำหมวกที่ทำด้วยโพลีเมอร 100% เป็นผลสำเร็จ สิ่งเหล่านี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงเครื่องหมายเป็นครั้งแรก ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนรูปแบบของหมวกเบสบอล เมื่อ20กว่าปีก่อน หมวก New Era ยังรวมไปถึงที่มีใต้ขอบหมวกสีดำ (ที่จะช่วยลดการเกิดแสงไม่ให้ไปเข้าตา) ตรงกันข้ามใต้ขอบหมวกจะมีสีเทา รวมทั้งสีดำแทนที่สีขาว
รูปแบบ
รวมทั้ง 59 Fifty หมวก New Era รูปแบบการผลิตเหมือนกับ 49Forty, 39Thirty, 29Twenty, EK ,Capture the Flag
ย้ายที่อยู่ใหม่
21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 New Era ได้ที่ย้ายที่ทำการสำนักงานใหญ่จากเดิมอยู่ที่เมืองบัฟโฟโล ไปอยู่ที่หมู่บ้านเดอร์บี้ (Derby) ซึ่งเป็นที่ทำการใหม่ ในอดีตเมืองบัฟโฟโลเป็นย่านศูนย์การค้าของเมือง
ประวัติพนักงาน
มี 2 เหตุกาณณ์ที่ทำให้ New Era ได้มีคามพยายามในการทำงาน เมื่อ88 ปีที่ก่อน ในปี 2001 ได้ร่วมกับพนักงานการสื่อสารแห่งสหรัฐอเมริกา (Communications  Workers  of  America)  และในปี 2007 / 2008 ได้ร่วมกับ (International  Brotherhood  of  Teamsters)
เคทีเอ็ม
เคทีเอ็ม (Kronreif & Trunkenpolz Mattighofen) เป็นบริษัทจากประเทศออสเตรียที่ผลิตรถจักรยานยนต์ รถสปอร์ต และจักรยาน ปัจจุบันเป็นเจ้าของโดย PIERER Mobility AG และ บาจาจ
ค.ศ.1934 / พ.ศ.2477
วิศวกรชาวออสเตรีย ชื่อ Johann (Hans) Trunkenpolz ได้ก่อตั้งร้านซ่อมรถขนาดเล็กในเมือง Mattighofen ประเทศออสเตรีย
ค.ศ.1937 / พ.ศ.2480
Hans Trunkenpolz ได้เริ่มขายรถจักรยานยนต์ยี่ห้อ DKW และรถยนต์ยี่ห้อ Opel ร้านของเขารู้จักกันในชื่อ Kraftfahrzeug Trunkenpolz Mattighofen แต่เขาไม่ได้จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าไว้
ระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ภรรยาของเขาได้ดูแลกิจการโดยประกอบธุรกิจซ่อมแซมเครื่องยนต์ดีเซล
หลังจบสงครามโลกครั้งที่ 2 Hans Trunkenpolz ได้คิดแผนที่จะทำรถจักรยานยนต์ในยี่ห้อตัวเอง
ค.ศ.1951 / พ.ศ.2494
รถจักรยานยนต์ต้นแบบคันแรกชื่อ R100 ได้ถูกสร้างขึ้นโดย Hans Trunkenpolz โดยส่วนใหญ่เขาจะผลิตในร้านของเขาเอง ยกเว้นเครื่องยนต์ Rotax ซึ่งผลิตโดย Fichtel & Sachs
ค.ศ.1953 / พ.ศ.2496
สายการผลิตของรุ่น R100 ได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีพนักงานในสายการผลิตเพียง 20 คนเท่านั้น โดยมีอัตราการผลิตเพียงแค่ 3 คันต่อวัน
ยศทหารไนจีเรีย
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหาร และ กำลังกึ่งทหารของกองทัพไนจีเรีย ในห้วงเวลาต่างๆ โครงสร้างชั้นยศได้รับแบบธรรมเนียมมาจากกองทัพสหราชอาณาจักร.
เคทีเอ็ม
ค.ศ.1953 / พ.ศ.2496
นักธุรกิจ Ernst Kronreif ได้มาทำธุรกิจร่วมกับ Hans Trunkenpolz ซึ่งเปลี่ยนชื่อบริษัทและจดทะเบียนการค้าเป็น Kronreif & Trunkenpolz Mattighofen (KTM)
ค.ศ.1954 / พ.ศ.2497
รุ่น R125 Tourist ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรก และ เคทีเอ็ม ส่งเข้าการแข่งขันในรายการ Austrian 125cc national championship
ค.ศ.1955 / พ.ศ.2498
ยี่ห้อ Mirabell ได้ก่อตั้งขึ้น โดยเน้นขายรถสกูตเตอร์เป็นหลัก
ค.ศ.1956 / พ.ศ.2499
เคที่เอ็ม ได้ส่งลงรายการแข่งขันอย่าง International Six Days Trials โดยนักแข่ง Egon Dornauer ได้รับเหรียญทองในรายการนี้
ค.ศ.1960 / พ.ศ.2503
รถจักรยานยนต์ขนาดเล็กรุ่น Pony I ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรก
นักธุรกิจ Ernst Kronreif ได้เสียชีวิตลงจากโรคหัวใจเฉียบพลัน
ค.ศ.1962 / พ.ศ.2505
รถจักรยานยนต์ขนาดเล็กรุ่น Pony II ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรก
ผู้ก่อตั้ง Hans Trunkenpolz ได้เสียชีวิตลงจากโรคหัวใจเฉียบพลัน ส่งผลให้ลูกชายของเขาอย่าง Erich Trunkenpolz เข้ามารับช่วงต่อธุรกิจจากบิดา
ค.ศ.1963 / พ.ศ.2506
รถจักรยานยนต์ขนาดเล็กรุ่น Comet ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรก
ค.ศ.1971 / พ.ศ.2514
หลังจากก่อตั้งบริษัทมานานกว่า 40 ปี เคทีเอ็มได้เปิดสายการผลิตไปทั้งหมด 42 รุ่นแล้ว และมีพนักงานรวมทั้งหมด 400 คน ซึ่งทำให้เคทีเอ็มสามารถผลิตรถจักรยานยนต์สำหรับการแข่งขันได้ ในระหว่างนั้นได้ผลิตเครื่องยนต์และแผ่นกรองอากาศรถยนต์ เพื่อส่งออกไปขายยังผู้ผลิตฝั่งยุโรป
ค.ศ.1978 / พ.ศ.2521
KTM North America Inc. ได้ก่อตั้งในเมือง Lorain รัฐ Ohio
ค.ศ.1981 / พ.ศ.2524
เคทีเอ็มมีพนักงานทั้งหมด 700 คน และมีรายได้ประมาณ 54.5 ล้านยูโร ซึ่งถือหุ้นบริษัทอยู่ถึง 76%
ค.ศ.1988 / พ.ศ.2531
ธุรกิจขายรถสกูตเตอร์และรถจักรยานยนต์ขนาดเล็กไม่ค่อยสุ้ดีนัก จึงทำให้ยุติการตลาดส่วนนี้ไป
ค.ศ.1989 / พ.ศ.2532
Erich Trunkenpolz ได้เสียชีวิตลง ทำให้บริษัทถูกเทคโอเวอร์ไป 51% ถือครองโดย Austrian investment trust GIT Trust Holding โดยนักการเมืองชื่อ Josef Taus แต่ไม่นานนักก็ทำให้เป็นหนี้มหาศาลจากการที่ขาดทุนยับ ส่งผลให้บริษัทเคทีเอ็มถูกทางธนาคารยึดไป
ค.ศ.1991 / พ.ศ.2534
บริษัทเคทีเอ็มได้แยกออกเป็น 4 บริษัทย่อย ได้แก่ KTM Sportmotorcycle GmbH (รถจักรยานยนต์), KTM Fahrrad GmbH (จักรยาน), KTM Kühler GmbH (แผ่นกรองอากาศรถยนต์) และ KTM Werkzeugbau GmbH (เครื่องมือ)
ค.ศ.1992 / พ.ศ.2535
Stefan Pierer (เจ้าของ Cross Holding) ได้ซื้อบริษัท KTM Sportmotorcycle GmbH (รถจักรยานยนต์) และในเวลาต่อมาได้ซื้อบริษัท KTM Werkzeugbau GmbH (เครื่องมือ) โดยได้เพิ่มแผนก R&D ขึ้นเพื่อเจาะจงเป็นผู้สนับสนุนและการแข่งขันภายใต้ชื่อบริษัท
ค.ศ.1994 / พ.ศ.2537
รถจักรยานยนต์สปอร์ตรุ่น Duke ได้เปิดตัวเป็นครั้งแรก
ค.ศ.1995 / พ.ศ.2538
บริษัทเคทีเอ็มได้ซื้อบริษัท Husaberg AB และควบคุมกิจการบริษัทย่อยอย่าง White Power Suspension (WP)
ค.ศ.2007 / พ.ศ.2550
บริษัทบาจาจ ได้ซื้อหุ้นของบริษัทเคทีเอ็มไปถึง 14.5% และได้เปิดตัวรถสปอร์ตชื่อ X-Bow (อ่านว่า ครอสโบว์) เป็นครั้งแรก
ค.ศ.2021 / พ.ศ.2564
บริษัทบาจาจ ได้ซื้อหุ้นของบริษัทเคทีเอ็มไปถึง 46.5% และอีก 49% ให้บริษัท PIERER Mobility AG
รถวิบาก
Motocross ได้แก่ SX (50/50 mini/65/85/105/125/150/250), SX-F (250/350/450)
Cross-country ได้แก่ XC-F (250/350/450), Enduro R (690)
Enduro ได้แก่ XC (250/300), XC-W (150/200/250/300), EXC (250/300)
Free Ride ได้แก่ E-SX (50), E-XC (50), Freeride (250R/350)
รถสตรีทไบค์
Supermoto ได้แก่ SMC (625/640/660/690), SMC R (690), SM/SMR (950), SM R/SM T (990)
Adventure tourer ได้แก่ Adventure (250/390/620/625/640/950/990/1090/1190), Adventure R (1090), Super Adventure R/S/T (1290), Enduro (690/690R), Super-Enduro R (950)
Naked bikes ได้แก่ Duke (125/200/250/390/640/690/790), Duke R (690/890), Superduke (990R/1290R/1290GT)
Supersport ได้แก่ RC (125/200/250/390/390R)
ประเภทอื่นๆ ได้แก่ Freeride (125), E-SM (125) , ATV (450 SX/450 SC/505 SX/525 XC)
รถยนต์
รถสปอร์ตสำหรับใช้งานทั่วไป ได้แก่ X-Bow (R/RR/GT/GT-XR)
คอมพิวเตอร์ช่วยสอน
คอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI:COMPUTER ASSISTED INSTRUCTION)คือการสอนโดยใช้คอมพิวเตอร์เป็นเครื่องช่วย ผู้เรียนสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง ผ่านสื่อคอมพิวเตอร์ที่เป็นผู้นำเสนอ ผู้เรียนสามารถปฏิสัมพันธ์ โต้ตอบกับคอมพิวเตอร์ได้
โทรจัน
โทรจัน (Trojan) ตามศัพท์หมายถึง "แห่งเมืองทรอย" (Troy) อาจหมายถึง
โคไดระ
โคไดระ (小平市 (Kodaira-shi)) เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 20.51 sqkm โคไดระมีจำนวนประชากรประมาณ 195,207 คน 93,654 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 9,500 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์
โคกูบุนจิตั้งอยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ อยู่ใกล้กับจุดกึ่งกลางทางภูมิศาสตร์ของมหานครโตเกียว
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของโคไดระเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960
ทางหลวง
โคไดระไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน
นานา
นานา, นานะ หรือ Nana สามารถหมายถึง
วิศวกรรมอุตสาหการ
วิศวกรรมอุตสาหการ (Industrial Engineering) เป็นวิศวกรรมศาสตร์สาขาที่เกี่ยวกับการออกแบบ พัฒนา วางแผน ควบคุม การวิจัยดำเนินงาน จัดการและประเมินผล ระบบ โดยรวม ซึ่งครอบคลุมปัจจัยทุก ๆ ด้านทั้ง บุคคล สารสนเทศ อุปกรณ์ พลังงาน วัสดุ สถานที่ เวลา รวมไปถึง การเงิน
วิศวกรรมอุตสาหการเป็นงานทางด้านการประยุกต์ที่เกี่ยวกับการวิจัยดำเนินงาน ทรัพยากรต่าง ๆ และปฏิสัมพันธ์ระหว่างการดำเนินงานและทรัพยากร เพื่อบรรลุจุดประสงค์การดำเนินงาน ด้วยทรัพยากรที่มีอยู่ อย่างมีประสิทธิภาพ โดยใช้หลักการและวิธีการทางด้านการวิเคราะห์และสังเคราะห์ทางวิศวกรรม รวมถึงคณิตศาสตร์ สถิติ ฟิสิกส์ การตลาด การบริหารการจัดการ สารสนเทศ เศรษฐศาสตร์ และ สังคมศาสตร์ จิตวิทยา
งานของวิศวกรอุตสาหการ จะเกี่ยวกับ การควบคุมคุณภาพ การประกันคุณภาพ การลดเวลาการปฏิบัติงาน ค่าใช้จ่าย วัสดุ พลังงาน และทรัพยากรอื่น ๆ รวมไปถึงงานแก้ไขและป้องกันปัญหา ของ กระบวนการผลิต หรือ การดำเนินงาน เพื่อให้ผลลัพธ์อยู่ในระดับที่ต้องการ โดยหากลวิธีต่าง ๆ ในการควบคุม พัฒนา ปรับปรุง แก้ไข เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานให้คุ้มค่าที่สุด
ถึงแม้คำว่า “วิศวกรรมอุตสาหการ” จะถูกใช้เพื่อสื่อถึงงานทางด้านการผลิตในโรงงาน แต่ในปัจจุบันขอบข่ายของงานได้ครอบคลุมไปถึงงานด้านอื่นรวมถึง ธุรกิจการให้บริการ สาขาอื่น ๆ ที่ใกล้เคียงกับวิศวกรรมอุตสาหการได้แก่ การวิจัยดำเนินงาน การบริการการจัดการ วิศวกรรมระบบ วิศวกรรมการผลิต วิศวกรรมคุณภาพ การยศาสตร์ วิศวกรรมการบำรุงรักษา วิทยาการบริหารจัดการ วิศวกรรมความปลอดภัย การจัดการวิศวกรรม วิศวกรรมการจัดการและโลจิสติกส์
หนังหุ้มปลาย
ในกายวิภาคศาสตร์มนุษย์เพศชาย หนังหุ้มปลาย คือส่วนทบแบบสองขั้นของกล้ามเนื้อเรียบ หลอดเลือด เซลล์ประสาท ผิวหนัง และ เยื่อเมือก ที่เป็นส่วนหนึ่งของขององคชาต ทำหน้าที่ปกคลุมและปกป้องส่วนหัวองคชาตและรูปัสสาวะ มันยังสามารถอธิบายว่าเป็นหนังหุ้มปลายองคชาตได้อีกด้วย ในทางกว้างขึ้นทางศัพท์เทคนิคนั้นจะหมายรวมไปถึงหมวกปุ่มกระสัน (Clitoral hood) ในผู้หญิงด้วยด้วย ซึ่งหนังหุ้มปลายนั้นเป็นตัวอ่อนที่ต้นกำเนิดเหมือนกัน เป็นบริเวณเขตเยื่อบุทวารหนักกับผิวหนังที่ปกคลุมไปเส้นประสาทอย่างมากขององคชาต ซึ่งเกิดขึ้นใกล้กับส่วนปลายของหนังหุ้มปลาย หนังหุ้มปลายนั้นสามารถเคลื่อนที่ได้ง่าย ยืดออกได้พอสมควร และทำหน้าที่เป็นสารหล่อลื่นตามธรรมชาติ
โดยปกติ หนังหุ้มปลายของผู้ใหญ่จะสามารถดึงรั้งลงมา (retractable) จากส่วนหัวองคชาตได้ ซึ่งครอบคลุมส่วนหัวทั้งในสถานะอ่อนตัวและแข็งตัว ขึ้นอยู่กับความยาวของหนังหุ้มปลาย เมื่อแรกเกิดหนังหุ้มปลายจะยึดอยู่กับส่วนหัวองคชาต และโดยทั่วไปจะยังไม่สามารถดึงรั้งลงได้ในวัยทารก เมื่อโตขึ้นในวัยเด็กสามารถจึงสามารถดึงรั้งลงมาได้ แต่จากผลสำรวจพบว่า 95% ของผู้ชายสามารถดึงรั้งหนังหุ้มปลายลงมาได้อย่างเต็มที่ขณะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว การไม่สามารถดึงรั้งหนังหุ้มปลายลงมาได้ในวัยเด็กนั้นไม่ควรถือว่าเป็นปัญหาเว้นแต่มีอาการอย่างอื่น
องค์การอนามัยโลกมีการอภิปรายถึงหน้าที่อย่างแน่นอนของหนังหุ้มปลาย ซึ่งรวมถึง "ทำหน้าที่รักษาความชุ่มชื้นของส่วนหัวขององคชาต ปกป้องการพัฒนาขององคชาตในวัยแรก หรือเพิ่มความความสุขทางเพศเนื่องจากมีตัวรับความรู้สึก"
หนังหุ้มปลายอาจตกอยู่ภายใต้สภาวะทางพยาธิวิทยาจำนวนมาก ส่วนมากเงื่อนไขนั้นเกิดยาก และสามารถรักษาได้ง่าย ในบางกรณี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับภาวะเรื้อรัง การรักษาอาจทำได้วิธีการการขลิบหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ ซึ่งเป็นการนำหนังหุ้มปลายองคชาตบางส่วนหรือทั้งหมดออกไป
อธิบาย
เมื่อมองจากภายนอก หนังหุ้มปลาย คือ การต่อเนื่องกันของผิวหนังและแท่งองคชาต (Shaft) แต่ด้านใน หนังหุ้มปลาย คือ เยื่อเมือกเหมือนกับที่อยู่ด้านในของเปลือกตาหรือปาก เขตเยื่อบุทวารหนักกับผิวหนังเกิดขึ้นในบริเวณที่ด้านนอกและด้านในของหนังหุ้มปลายมาพบกัน แถบริ้วเป็นบริเวณที่ปกคลุมไปด้วยเนื้อเยื่อเส้นประสาทอย่างมากและอยู่ด้านในส่วนบนสุดของหนังหุ้มปลาย เช่นเดียวกับเปลือกตา หนังหุ้มปลายสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระหลังจากที่มันแยกตัวออกจากส่วนหัวองคชาตแล้ว ซึ่งมักเกิดขึ้นในช่วงก่อนหรือในช่วงวัยเริ่มเจริญพันธุ์ โดยหนังหุ้มปลายถูกเชื่อมต่อกับส่วนหัวองคชาตด้วยเส้นสองสลึง
ทวีปซีแลนเดีย
ทวีปซีแลนเดีย (Zealandia, ) มีอีกชื่อว่า เตรีอูอามาวอี (Te Riu-a-Māui) หรือ แทสแมนติส (Tasmantis) เป็นมวลที่จมอยู่ใต้น้ำของมวลเปลือกโลกภาคพื้นทวีป ซึ่งจมลงหลังแยกออกจากมหาทวีปกอนด์วานาใน 83–79 ล้านปีก่อน โดยได้รับการสันนิษฐานว่าเป็นชิ้นส่วนของทวีป, อนุทวีป และทวีป ชื่อและแนวคิดสำหรับทวีปซีแลนเดียได้รับการเสนอจาก Bruce P. Luyendyk ใน ค.ศ. 1995 และภาพถ่ายดาวเทียมแสดงถึงขนาดที่เกือบเท่าออสเตรเลีย งานวิจัยใน ค.ศ. 2021 กล่าวแนะว่าซีแลนเดียมีอายุ 1 พันล้านปี ซึ่งมากกว่าอายุที่นักธรณีวิทยาเคยสันนิษฐานไว้ประมาณสองเท่า
หนังหุ้มปลาย
อธิบาย
วิทยาลัยแพทย์และศัลยแพทย์แห่งบริติชโคลัมเบีย ได้เขียนระบุเกี่ยวกับหนังหุ้มปลายว่าเป็น "การประกอบด้วยของผิวหนังด้านนอกและเยื่อเมือกด้านในซึ่งอุดมไปด้วยปลายประสาทสัมผัสพิเศษและเนื้อเยื่ออีโรจีนัส (Erogenous tissue)"
การพัฒนา
แปดสัปดาห์หลังจากการปฏิสนธิ หนังหุ้มปลายเริ่มเจริญขึ้นเหนือหัวขององคชาต และจะปกคลุมอย่างสมบูรณ์เมื่อวัย 16 สัปดาห์ ที่สถานะนี้ หนังหุ้มปลายและส่วนหัวองคชาตแบ่งปันเยื่อบุผิว (ชั้นเยื่อเมือก) ด้วยกัน นั่นทำให้มันรวมเข้าด้วยกัน และจะคงอยู่ไปจนกว่าหนังหุ้มปลายจะแยกออกจากส่วนหัวขององคชาต
ตามที่การศึกษาเมื่อปี 1949 โดยดักลาส แกรดเนอร์ หนังหุ้มปลายโดยทั่วไปจะยังคงถูกรวมเข้ากับส่วนหัวในตอนที่เกิด ในกระบวนการตอนวัยเด็ก มันจะแยกออกจากกันทีละน้อย จากรายงานนั้นจะแตกต่างกันออกไปตามอายุที่หนังหุ้มปลายจะสามารถแยกออกได้ เมื่อปี 2005 ทอร์วาลด์เซนและเมย์ฮอฟฟ์ รายงานว่า 21% ของเด็กชายวัย 7 ปีในการศึกษาของพวกเขาไม่สามารถแยกหนังหุ้มปลายออกได้ และสัดส่วนนี้จะลดลงไป 7% ในวัยเริ่มเจริญพันธุ์ ซึ่งการแยกออกครั้งแรกนั้นเฉลี่ยจะอยู่ที่อายุประมาณ 10.4 ปี แต่รายงานของแกรดเนอร์เมื่อปี 1949 ระบุว่ามีเพียง 10% ของเด็กชายวัย 3 ปีเท่านั้นที่ไม่สามารถแยกหนังหุ้มปลายออกได้ อย่างไรก็ตาม แกรดเนอร์นั้นมีข้อผิดพลาดในเรื่องของการพัฒนาและการแยกออกของหนังหุ้มปลาย รายงานของไรท์ (Wright) เมื่อปี 1994 ได้โต้แย้งในการใช้ความรุนแรงในการแยกหนังหุ้มปลาย ซึ่งควรหลีกเลี่ยงการกระทำนั้น และควรให้ตัวเด็กเองเป็นผู้แยกหนังหุ้มปลายของเขาเองในครั้งแรก ความพยายามที่จะแยกหนังหุ้มปลายอาจก่อให้เกิดความเจ็บปวดและเป็นเหตุแห่งอาการบาดเจ็บได้
ในวัยเด็ก หนังหุ้มปลายโดยมากจะปกคลุมส่วนหัวโดยสมบูรณ์ แต่ในวัยผู้ใหญ่มันอาจไม่เป็นอย่างนั้น Schöberlein (1966) ได้จัดการศึกษาผู้ชายวัยรุ่น 3,000 คนในเยอรมัน และพบว่า 41.9% ยังมีหนังหุ้มปลายปกคลุมบางส่วน และ 8.5% นั้นไม่มีปกคลุมแล้ว ราว ๆ ครึ่งหนึ่งในจำนวนนั้น (4%) หนังหุ้มปลายได้ถอยร่นไปเองตามธรรมชาติโดยปราศจากการศัลยกรรม ในระหว่างการแข็งตัว องศาของการถอยร่นของหนังหุ้มปลายนั้นต่างกันอย่างมาก ในผู้ใหญ่บางคน หนังหุ้มปลายจะยังคงเหลือปกคลุมทั้งหมดหรือบางส่วนของส่วนหัวองคชาต จนกระทั่งมีการถอยร่นด้วยตนเองหรือมีกิจกรรมทางเพศ ความแตกต่างนี้ถูกพิจารณาโดยเฉิงซูเมื่อปี 2011 ในฐานะเงื่อนไขผิดปกติชื่อว่า 'prepuce redundant' ความถี่ของการแยกออกและล้างภายใต้ของหนังหุ้มปลายนั้นแนะนำสำหรับผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ที่มีหนังหุ้มปลายยาวหรือหนังหุ้มปลายมากเกินไป เมื่อหนังหุ้มปลายนั้นยาวกว่าองคชาต มันจะไม่ถอยร่นออกไปเองขณะมีการแข็งตัว
มันแสดงให้เห็นว่าการดึงหนังหุ้มปลายโดยใช้มือระหว่างวัยเด็กหรือในวัยผู้ใหญ่ทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาตามปกติและดึงหนังหุ้มปลายลงโดยอัตโนมัติ ซึ่งชี้ว่ามีหลายเงื่อนไขที่มีผลต่อหนังหุ้มปลายซึ่งอาจกีดขวางหรือถนอมทางพฤติกรรม ในผู้ชายบางคน ตามที่ Xianze ระบุไว้เมื่อปี 2012 พวกเขาอาจไม่เต็มใจที่ส่วนหัวองคชาตของพวกเขานั้นถูกเปิดออก เพราะว่ารู้สึกไม่สะดวกสบายเมื่อมันถูกรบกวนจากการปะทะกับเสื้อผ้า แม้ว่าความรู้สึกไม่สะดวกสบายส่วนหัวของคชาตตามรายงานจะหายไปภายในเวลาหนึ่งสัปดาห์หลังจากเปิดออก Guochang (2010) รายงานว่าสำหรับคนที่มีหนังหุ้มปลายองคชาตที่คับแน่นจนเกินไปที่จะเปิดออกหรือมีบางสิ่งที่ยืดไว้ ควรหลีกเลี่ยงการเปิดออกเพราะอาจก่อให้เกิดอาการบาดเจ็บได้
หน้าที่
องค์การอนามัยโลกมีการอภิปรายถึงหน้าที่อย่างแน่นอนของหนังหุ้มปลาย ซึ่งรวมถึง "ทำหน้าที่รักษาความชุ่มชื้นของส่วนหัวขององคชาต ปกป้องการพัฒนาขององคชาตในวัยแรก หรือเพิ่มความความสุขทางเพศเนื่องจากมีตัวรับความรู้สึก" หนังหุ้มปลายช่วยให้องคชาตมีผิวหนังเพียงพอเมื่อเกิดการแข็งตัวและขยายออกได้อย่างเต็มรูปร่าง สมาคมเพศวิทยาคลินิกแห่งนอร์ดิก ได้ระบุว่าหนังหุ้มปลาย "ก่อให้เกิดการทำงานตามธรรมชาติเมื่อมีการใช้องคชาตในกิจกรรมทางเพศ"
ทวีปซีแลนเดีย
ด้วยขนาดพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 4900000 km2 ทำให้ซีแลนเดียเป็นอนุทวีปขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่มีขนาดใหญ่กว่าสองเท่าของอนุทวีปขนาดใหญ่อันดับถัดไปและมีขนาดมากกว่าครึ่งหนึ่งของอนุทวีปขนาดใหญ่ของทวีปออสเตรเลีย
ประชากร
ซีแลนเดียมีประชากรมนุษย์ประมาณ 5.4 ล้านคน
เทศบาลนครแซลิแย
เทศบาลนครแซลิแย (Mestna občina Celje) เป็นหนึ่งในสิบเอ็ดเมืองเทศบาลในสโลวีเนีย มีศูนย์กลางคือเมืองแซลิแยซึ่งเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคสตีเรีย
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2005 จัดขึ้นที่ เมืองเตหะราน, ประเทศอิหร่าน 13–19 พฤษภาคม 2005
การแบ่งกลุ่ม
แบ่งกลุ่มโดยอาศัยอันดับจากวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์เอเชีย 2003
สนามกีฬาโอลิมปิกสต็อกโฮล์ม
สนามกีฬาโอลิมปิกสต็อกโฮล์ม (Stockholms stadion) ตั้งอยู่ที่เมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1910 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1912 ซึ่งเป็นสนามกีฬาขนาดใหญ่อันดับที่ 1 ของสวีเดน
ในปี ค.ศ. 1912 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาโอลิมปิก ครั้งที่ 5 ที่สวีเดนเป็นเจ้าภาพ
แคลร์ คอร์เล็ตต์
แคลร์ มาร์กาเร็ต คอร์เล็ตต์ (Claire Margaret Corlett) เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักพากษ์เสียงชาวแคนาดา. เป็นที่รู้จักในการพากษ์เสียงเป็นสวีตตี้เบลล์ในเรื่องมายลิตเติ้ลโพนี่ มิตรภาพอันแสนวิเศษ. เธอเป็นน้องสาวของฟิลลิป คอร์เล็ตต์.
รายชื่อนายกรัฐมนตรีเดนมาร์ก
นายกรัฐมนตรีเดนมาร์ก เป็นหัวหน้ารัฐบาลแห่งเดนมาร์กและเป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรีแห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่พ.ศ. 2461 พวกเขาจะได้รับตำแหน่ง "รัฐมนตรี" ("Minister of State") (ภาษาเดนมาร์ก:statsminister) นายกรัฐมนตรีจะได้รับการโปรดเกล้าฯแต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยพระมหากษัตริย์ ผู้ทรงเป็นประมุขแห่งรัฐ
ตำแหน่งสูงสุดที่ไม่ใช่ตำแหน่งจากพระมหากษัตริย์ที่มีมาก่อนพ.ศ. 2391 ถือว่าเป็นตำแหน่งที่มาก่อนตำแหน่งในสมัยใหม่อย่างนายกรัฐมนตรี มีการใช้หลากหลายตำแหน่งอาทิ "อัครมหาเสนาบดี", "รัฐมนตรี", "นายกรัฐมนตรี", "ประธานคณะกรรมการ" และ "รัฐมนตรี" อีกครั้ง นายกรัฐมนตรีแต่ละคนตั้งแต่พ.ศ. 2391 ได้เป็นผู้นำในคณะรัฐมนตรีที่หนึ่งหรือมากกว่านั้น (ดูรายนามสมบูรณ์ที่ รายนามคณะรัฐมนตรีเดนมาร์ก)
นายกรัฐมนตรีเดนมาร์กคนปัจจุบันคือ เฮลเลอ ทัวนิง-สมิต เป็นตัวแทนของสังคมนิยมประชาธิปไตยจากพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย เฮลเลอ ทัวนิง-สมิตดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2554 จากการได้ครองตำแหน่งหลังจากการเลือกตั้งและจัดตั้งรัฐบาลผสม โดยฝ่ายตรงข้ามคืออดีตนายกรัฐมนตรีลาร์ส เลิกเกอ รัสมุสเซิน ตัวแทนฝ่ายเสรีนิยมจากพรรคเวนสเตร
{{legend|#FFFFFF|ไม่สังกัดพรรคการเมือง|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#afeeee|พรรคเสรีนิยมแห่งชาติ|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#90ee90|พรรคโฮ็จเร-ฝ่ายขวา|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#0000ff|พรรคเวนสเตร-ฝ่ายซ้าย|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#ff00ff|พรรคสังคมเสรีนิยม-ฝ่ายซ้ายปฏิกิริยา|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#3cb371|พรรคอนุรักษนิยมประชาชน|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#ff0000|พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตย|border=1px solid #AAAAAA}} ถึงแก่อสัญกรรมระหว่างดำรงตำแหน่งใช้สัญลักษณ์ †
วัดเขาแก้ว (จังหวัดนครสวรรค์)
วัดเขาแก้ว เป็นวัดประจำตำบลพยุหะคีรี อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์ มีพื้นที่บริเวณวัดติดกับเขาแก้ว และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนพยุหะวิทยา (วัดเขาแก้ว)
ประวัติ
สันนิษฐานว่า วัดเขาแก้วนั้น ตั้งมาตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 1900 สมัยสุโขทัยเป็นราชธานี ได้ชื่อวัดเขาแก้วเพราะ บริเวณที่ตั้งของวัดแห่งนี้ ด้านหลังติดเขา ซึ่งสภาพหินจะมีลักษณะเหลี่ยมใส คล้ายแก้ว จึงเรียกนามว่า เขาแก้ว และเรียกวัดแห่งนี้ว่า วัดเขาแก้ว อนึ่ง มีตำนานเล่าต่อๆ กันมาว่า บนเขาแก้วมีถ้ำ ภายในถ้ำมีวัวหัวแด่นตัวใหญ่ ยืนเฝ้าสมบัติอยู่ ชาวบ้านจึงเรียกว่าบ้าน วัวหน้าแด่น ภายหลังก็เพี้ยนมาจนเป็น บ้านหัวแด่น ภายในวัดมีวัตถุโบราณหลายชิ้น และศาสนสถานโบราณอยู่หลายแห่ง อายุก็คาดว่าอยู่สมัยราวๆ กรุงสุโขทัยเป็นราชธานี
เบอริงเคน (เบลเยียม)
เบอริงเคน (Beringen) เป็นเมืองและเทศบาลที่ตั้งอยู่ในมณฑลลิมเบิร์กของประเทศเบลเยียม มีประชากรประมาณ 44,000 คน เบอริงเคนเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสามของมณฑลลิมเบิร์กรองจากฮัสเซิลต์และเคงก์ นอกจากนี้ยังเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญทางภาคตะวันตกของมณฑล
วัดเปาโรหิตย์
วัดเปาโรหิตย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดเปาโรหิตย์เดิมชื่อ วัดเกาะ เนื่องจากเคยมีคลองและคูน้ำล้อมรอบ มีวัดตั้งอยู่ตรงกลางคล้ายเกาะ สร้างราวปี พ.ศ. 2367 ในสมัยรัชกาลที่ 3 ผู้สร้างคือ พระยามหาราชครูปุโรหิตาจารย์ (บุญรอด เปาโรหิตย์) วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์จากบุตรหลานตระกูลเปาโรหิตย์มาโดยตลอด มีการสร้างเจดีย์บรรจุอัฐิพระมหาครูปุโรหิตาจารย์ (บุญรอด เปาโรหิตย์) ราวสมัยรัชกาลที่ 3–4 ต่อมาราวสมัยรัชกาลที่ 6 สร้างเจดีย์ทรงปรางค์หมายเลข 3 ต่อมาท่านน้อย เปาโรหิตย์ได้มาบูรณปฏิสังขรณ์ และท่านเจ้าพระยามุขมนตรี (อวบ เปาโรหิตย์) ได้บูรณปฏิสังขรณ์ในราว พ.ศ. 2472–2473
วัดเกาะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเปาโรหิตย์" เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2367 กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนวัดนี้เป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2520