cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อ็องรี มาติส
ด้านประติมากรรม
ในวงการประติมากรด้วยกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยมีคนนิยมชมชอบในประติมากรรมของมาติส แต่ในหมู่นักวิจารณ์และนักประวัติศาสตร์ศิลปะสมัยใหม่ต่างก็เห็นว่า งานของเขามีความสำคัญไม่น้อยไปกว่างานจิตรกรรมของเขาในด้านของการบุกเบิกรูปแบบ และแนวคิดใหม่ ในงานประติมากรรมของเขาก็ใช้หลักเดียวกันกับจิตรกรรมคือการทำขึ้นมาเพื่อคัดค้านโต้ตอบวิธีการที่ทำแค่ตาเห็นของลัทธิประทับใจ
มากิ โฮริกิตะ
มะกิ โฮะริกิตะ（堀北真希) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น ชาวโตเกียวโดยกำเนิด เริ่มเข้าวงการบันเทิงเมื่ออายุได้ 15 ปี จากการชักชวนของแมวมอง
โฆษณา
อื่นๆ
แหล่งข้อมูลอื่นๆ
1988
เมดิสันสแควร์
เมดิสันสแควร์ (Madison Square) ตั้งอยู่ถนนที่ 5 และถนนบรอดเวย์ที่ 23 ในเขตเกาะแมนฮัสตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ลานแห่งนี้ถูกตั้งชื่อตาม เจมส์ เมดิสัน ประธานาธิบดีคนที่ 4 แห่งสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นผู้มีส่วนร่างรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา
เมดิสันสแควร์ เป็นสวนสาธารณะซึ่งมีเนื้อที่ 6.2 เอเคอร์ และตั้งอยู่ทางตะวันออกของถนนเมดิสัน แต่ลานแห่งนี้เป็นที่รู้จักกันอย่างดีในชื่อ เมดิสันสแควร์การ์เดน ซึ่งเป็นสนามกีฬาในร่มที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลานเมดิสันสแควร์ บริเวณรอบๆ เมดิสันสแควร์ยังมีอาคารที่มีชื่อเสียง ได้แก่ อาคาร Flatiron อาคาร New York Life ศูนย์การค้า New York Merchandise  ศาลอุทธรณ์นิวยอร์ก อาคาร Met Left อาคาร One Madison Park 3
นกกระทาดงแข้งเขียว
นกกระทาดงแข้งเขียว (Green-legged partridge, Scaly-breasted partridge, Green-legged hill-partridge) เป็นนกในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) พบในป่าในอินโดจีนไปจนถึงตอนใต้สุดของประเทศจีน (มณฑลยูนนาน) จัดเป็นญาติใกล้ชิดกับนกกระทาดงเวียดนามและนกกระทาดงปักษ์ใต้
ลักษณะ
คิ้ว แก้ม และคอสีขาว มีจุดดำขนาดเล็กกระจายเต็มบนพื้นขาว ข้างหัวและคอด้านล่างสีส้มแกมน้ำตาล ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลลายขวางดำ อกและสีข้างสีน้ำตาลสลับด้วยน้ำตาลอ่อน ท้องสีน้ำตาลอ่อน แข้งเหลืองแกมเขียว
เรจโจคาลาเบรีย
เรจโจดีคาลาเบรีย (Reggio di Calabria, ; Riggiu; Ρήγι) หรือ เรจโจคาลาเบรีย (Reggio Calabria) เป็นเมืองใหญ่สุดในแคว้นคาลาเบรีย มีประชากรประมาณ 200,000 คน และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 21 ในประเทศอิตาลี และเขตนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับที่ 100 ของยุโรป เรจโจคาลาเบรียตั้งอยู่ตรงกลางของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และเป็นที่รู้จักจากสภาพภูมิอากาศ ชาติพันธุ์ และวัฒนธรรมที่มีความหลากหลาย เรจโจคาลาเบรียเป็นเมืองศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจอันดับสามของอิตาลีใต้แผ่นดินใหญ่ ในเขตนครเรจโจดีคาลาเบรียมีประชากรรวม 560,000 คนตามสถิติปี 2015 เรจโจคาลาเบรียตั้งอยู่ตรงจุดที่เป็น "นิ้วโป้งเท้า" ของคาบสมุทรอิตาลี
เรจโจคาลาเบรียเป็นเมืองเก่าแก่ที่สุดในภูมิภาค และในสมัยโบราณเคยเป็นเมืองขึ้นที่เจริญรุ่งเรืองของมังนาไกรกิอา นครเรจโจมีระบบผังเมืองแบบนครที่เป็นระบบระเบียบ จัดตั้งขึ้นใหม่ภายหลังเมืองถูกทำลายในแผ่นดินไหวปี 1908 นอกจากนี้เมืองยังเคยประสบกับแผ่นดินไหวมาอีกหลายครั้งก่อนหน้า
กีฬาขี่ม้าในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"กีฬาขี่ม้า" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
นกเอี้ยงหัวสีทอง
ความหมายอื่น ดูที่: สาลิกาลิ้นทอง
นกเอี้ยงหัวสีทอง หรือ นกสาลิกาลิ้นทอง (Golden-crested myna; ) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกเอี้ยงและนกกิ้งโครง (Sturnidae) จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Ampeliceps
มีลักษณะทั่วไป คือ ตัวสีดำ มีแถบสีเหลืองที่ขอบปีกค่อนไปทางปลายปีก หนังรอบดวงตาสีเหลือง ตัวผู้ที่โคนปากด้านบนกระหม่อมไปจรดท้ายทอยสีเหลือง คอสีเหลืองไปจรดใต้ตา ตัวเมียโคนปากด้านบนจรอกระหม่อมสีเหลือง คอมีแถบสีเหลืองเล็ก ๆ มีความยาวประมาณ 22-24 เซนติเมตร
เป็นนกที่พบได้ในป่าดิบ, ป่าโปร่ง และพบได้จนถึงพื้นที่ ๆ ที่สูงจากระดับน้ำทะเล 800 เมตร พบได้ทั่วไปในทวีปเอเชียจนถึงบริติชอินเดียนโอเชียนเทร์ริทอรี ในมหาสมุทรอินเดีย ในประเทศไทยจะพบได้ที่ภาคเหนือตอนบน และผืนป่าภาคตะวันตก เช่น ทุ่งใหญ่นเรศวร ส่วนภูมิภาคอื่น พบได้บางพื้นที่ จัดเป็นนกที่ไม่พบบ่อยมากนัก
มีสถานะเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย
ไอซิส-จัง
ไอซิส-จัง (ちゃん (aishisuchan) ) เป็นตัวละครสมมติในมังงะที่มาจากกระดานข้อความของทูแชนแนลในอินเทอร์เน็ตญี่ปุ่น และถูกสร้างในปีค.ศ. 2015 หลังจากอุบัติการณ์ชาวญี่ปุ่นถูกลักพาตัวและตัวหัวโดย รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ ตัวละครถูกสร้างให้เป็นหญิงแนวโมเอะ
ภาพรวม
ไอซิส-จังถูกวาดโดยสมาชิกจากทูแชนแนล เพื่อเป็นการตอบรับโฆษณาชวนเชื่อของกลุ่มผู้ก่อการร้ายอิสลามรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (หรือรัฐอิสลามอิรักและซีเรีย)  ตัวละครมีความเป็นมานุษยรูปนิยมแบบโมเอะของไอซิล และกลายเป็นอินเทอร์เน็ตมีมทั่วสื่อสังคมญี่ปุ่น
เจตนาของพวกเขาคือทำให้เว็บเต็มไปด้วยภาพของไอซิส-จัง เพื่อทำให้ตัวละครได้อันดับสูงสุดจากผลการค้นหาในโปรแกรมค้นหาเว็บของกูเกิล (กูเกิลบอมบ์) ถ้าเป็นไปได้ด้วยดี พวกเขาหวังว่าการค้นหากลุ่มไอซิสในอินเทอร์เน็ตจะเป็นรูปตัวละครแบบโมเอะแทนเว็บโฆษณาชวนเชื่อทางทหาร
ไอซิส-จังได้ถูกใส่เสียงด้วยอูตาอุในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015
ภูมิจิต
ภูมิจิต (อ่านว่า พูม-จิด) เป็นวงดนตรีอิสระ ที่เล่นดนตรีในแนว อัลเทอร์เนทีฟร็อคมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 โดย พุฒิยศ (นักร้องนำ) เกษม (มือกีตาร์) ร่วมด้วย ชานนท์ (มือเบส) และ ฉันทวัช (มือกลอง) ตามลำดับ ซึ่งทั้งหมดเป็นเพื่อนนิสิตร่วมสถาบันที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประวัติ
ออกแสดงครั้งแรกวันที่ 25 พฤษภาคม 2545 ที่หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยเพลงแรกของภูมิจิตที่เล่นสดนั้นคือเพลง "เหนื่อยไหมคนดีมีพี่เป็นแฟน" ของไมค์ ภิรมพร
หลังจากตั้งวงได้ไม่นาน วงภูมิจิตส่งเพลงไปในช่วง "แจ้งเกิดดาราลูกทุ่ง" ของคลื่น AM ย่านความถี่ 103 ด้วยเพลงคือ "เอนท์ไม่ติด" (คือเพลง "แอ๊ดมิชชั่นไม่ติด..." ในปัจจุบัน) และ "มากมายก่ายกอง"
ผลงานชิ้นแรกเป็นซิงเกิลชื่อ "มากมายก่ายกอง (Different People)" ผลิตออกมาเป็นจำนวนจำกัด เพียง 30 แผ่นเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ในงาน แฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 2 -อิมพีเรียล เวิลด์ ลาดพร้าว
และเริ่มมีชื่อเสียงในกลุ่มผู้ฟังจำนวนหนึ่ง เมื่อเดือน กุมภาพันธ์ 2546 หลังจากการแสดงคอนเสิร์ต "Live in A Day 1st" จัดโดยนิตยสาร อะเดย์ เป็นงานที่นำศิลปินหน้าใหม่ที่ผ่านการออดิชั่น จากทางนิตยสาร มาเล่นในงานมา
จัดเป็นโชว์ที่มีเวทีพร้อม ซึ่งเป็นเวทีแจ้งเกิดของศิลปินหน้าใหม่จำนวนมาก เช่น Playground, Scrubb, Monotone Group
ไม่กี่เดือนต่อมา พุฒิยศ จึงทำการชักชวนเพื่อนต่างวงที่เล่นในงาน "Live in a day ครั้งที่ 1" มาจัดคอนเสิร์ทที่ชื่อ "โคตรอินดี้" ในวันที่ 16 สิงหาคม 2546 ที่โรงหนังนิวแหลมทอง ถ. เยาวราช และมีเรื่องชกต่อย ตามสไตร์ชาว ROCK กับ นักเลงจีน คาดว่าเป็นจีนแดงจากแผ่นดินใหญ่ สุดท้ายโดนตำรวจซิวไปเปรียบเทียบปรับ หมดไปคนละ 500 บาท ต้องขอบริจาคเงินแฟนเพลงและคนผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเพื่อหารถกลับบ้าน
พ.ศ. 2547 มีนักดนตรีเข้ามาร่วมวง แทนที่สองตำแหน่ง คือ อาสนัย ในตำแหน่งมือกลอง จากวง แสงระวี และ นัทธิ์ ตำแหน่งมือเบส จากวง หมอนวด.com เพราะ ฉันทวัช และ ชานนท์  ต้องไปทำงานเป็นวิศวกร
พ.ศ. 2548 กลุ่มดนตรี โคตรอินดี้ ที่พุฒิยศร่วมก่อตั้งขึ้น ได้มีโอกาสออกงานรวมเพลงของทางกลุ่ม ในชุด "โคตรอินดี้" (Code Indy) ซึ่งภูมิจิตได้ส่งเพลง "รอผล Ent'" ออกกับทางสังกัด แบล็คชีพ ในเครือ โซนี่ มิวสิก บีอีซี-เทโร แต่ไม่ได้รับการตอบรับมากนัก ก่อนที่วงจะถูกพัก เนื่องจากไม่มีตังค์ทำอัลบั้ม
ปี พ.ศ. 2549 หลังจากที่ทางวงได้หาสังกัด แต่ไม่ลงตัวเสียที ทางวงจึงตัดสินใจบันทึกเสียงอัลบั้มเอง ที่สตูดิโอซอยลาดพร้าว 87 หลังจากที่บันเสียงเสร็จ ทางวงกลับไม่มีทุนมากพอที่จะมิกซ์ดาว-มาสเตอร์ริงและปั้มแผ่น จึงได้ออกขายเสื้อภูมิจิตรุ่นพิเศษ ใส่แล้วรวย (เทียบเท่าเหรียญหลวงพ่อชื่อดัง วัดจานบิน) เพื่อนำเงินมาทำอัลบั้มที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จ พร้อมแนบเอกสารในการอธิบายวัตถุประสงค์ของการทำเสื้อขายอันเป็นวัตถุมงคล แนบมาด้วย
สาสน์ของการขายเสื้อตัวนี้ตกไปถึงอิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา นักร้องนำ/นักแต่งเพลง/มือกีต้าร์ วงพาราด็อกซ์ จึงได้เริ่มทำงานกับสังกัด "ตาต้า สตูดิโอ"
ปีเดียวกัน ทางวงได้ออกผลงานสองซิงเกิ้ลใส่ไว้ในอัลบั้มรวมศิลปินของสังกัด ตาต้า สตูดิโอ ในชื่อว่า "Tata Tomorrow" ซึ่งภูมิจิตได้ส่งเพลง "New World OH YEHHHHH" และ "แฮ๊งแต่เช้า" โดยแรงบันดาลใจมาจากการเสพสมุนไพรจำพวกปอกะบิด
หลังการออกอัลบั้มรวมเพลงชุดนี้ นัทธิ์ มือเบส ได้ลาออกจากวง ทางวงก็ได้ ธิตินันท์ มือเบสจาก วง Peanuty เข้ามาแทนในตำแหน่งนี้ และร่วมบันทึกเสียงในอัลบั้มเต็มของวงอีกด้วย
ภูมิจิต เป็นศิลปินในสังกัด ตาต้า สตูดิโอ ของอิทธิพงศ์ กฤดากร ณ อยุธยา นักร้องนำ, นักแต่งเพลง, มือกีต้าร์ วงพาราด็อกซ์ มีผลงานเพลงอัลบั้มแรกชื่อ "found and Lost" วางจำหน่ายวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซึ่งอัลบั้มนี้ได้รับคำวิจารณ์ในแง่ดีมากมาย แต่ตัวเพลงกลับได้รับความนิยมในวงแคบๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กกลุ่มเล็กๆ ในมหาวิทยาลัยต่างๆ จนสร้างแฟนเพลงกลุ่มๆ เล็กที่หลายๆ คนสร้างงานศิลปปะต่อยอดจากดนตรีของภูมิจิต เช่นภาพยนตร์สั้น หนังสือ
วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ทางวงได้มีคอนเสิร์ทใหญ่ครั้งแรก ที่สถาบันปรีดี พนมยงค์, ซอยทองหล่อ กับการแสดงโชว์ความยาว 2 ชั่วโมงเต็ม โดยมีแฟนเพลงจำนวนมากซื้อบัตรคอนเสิร์ตเข้าชม และขายบัตรในระยะเวลา 1 วัน
และอีกสัปดาห์ต่อมา ภูมิจิตได้เล่นเวที แฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 8 ซึ่งหลายๆคนยกให้โชว์ของภูมิจิตเป็นโชว์ที่เร้าใจที่สุดในงานแฟตครั้งนั้นด้วยจำนวนคนดู เหยียบ 10,000,000 คน เต็มความจุของเวที โซนด้านนอกอาคาร เรียกว่า วงรุ่นใหญ่ ในเวทีแฟตระดับ ไมเคิล แจกสัน ยังสู้ไม่ได้ OMG
แต่เมื่อถึงช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2552 ความไม่ประสบความสำเร็จในได้ยอดขาย ทำให้วงภูมิจิต หายจากวงการดนตรีไปเงียบๆ พุฒไปเป็นวิศวกร กานต์เป็นผู้ช่วยช่างภาพ แม็ค ไปเล่นดนตรีกับวงซุปเปอร์กลาสเซส ที่กำลังไปได้สวย และบอมกลับไปเป็นอะนิเมเตอร์
เดือนสิงหาคมงาม Fat Radio จัดงานซานมิเกล มิวซิกเฟส ทริบิววงพราว วงดนตรีภูมิจิตได้รับเลือกให้เล่นเปิดให้วงในตำนานอย่างพราว ทำให้วงดนตรีภุมิจิตกลับมารวมตัวกันอีกครั้งพร้อมด้วยเพลงใหม่ๆที่พุฒเริ่มเขียนขณะที่ทำงานประจำ โดยเพลงของพราวที่เลือกมาเล่นคือเพลง "เส้นสลึง" ขณะเดียวกันก็เริ่มทำเพลงใหม่ที่ชื่อ "Uniform" ได้แรงบันดาลใจจาก หนัง AV ญี่ปุ่น เล่นครั้งแรกในงานเดียวกัน
จากนั้นจึงเริ่มวางโครงการจะทำอัลบั้มใหม่โดยแรกๆเรียกอัลบั้มนี้ว่า "sex machine" ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "erotic rock" และ "Bangkok Fever" สนองนโยบายรัฐบาลในเวลาต่อมา โดย พุฒ เป็นคนวางคอนเซปให้เป็นอัลบั้มมหากาพของมนุษย์เงินเดือนที่ปล่าวเปลี่ยวหัวใจ โดยมีดนตรี Rock ยุค 80-00 ผสมกับดนตรีลูกทุ่งหมอลำและดนตรีพื้นบ้าน โดยกานต์ มือกีตาร์วงถึงขั้นไปศึกษาเครื่องดนตรีอีสานที่เรียกว่า "พิน" แล้วนำกลับมาใช้เล่นกับกีตาร์
อัลบั้มเริ่มบันทึกเสียงตั้งแต่ปลายปี 52 โดยได้กัล วงซุปเปอร์ซับมาเป็นวิศวกรเสียง และบันทึกเสียงเสร็จช่วงเดือน ก.ย. 53 และเริ่มทำงานกับ Lemon Factory ในฐานะ PR และ การจัดการ
ช่วงเวลาบันทึกเสียงถือเป็นช่วงเวลาที่ลำบากมาก เพราะพุฒต้องออกจากงานมาเพื่อบันทึกเสียงให้เสร็จ ส่วนกานต์มือกีตาร์ก็วางแผนจะไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษทำให้มีช่วงเวลาที่จำกันในการทำงานมาก แต่สุดท้ายก็สามารถทำอัลบั้มให้เสร็จตามเวลาที่กำหนดได้
ขณะนี้วงดนตรีภูมิจิตได้วางจำหน่ายอัลบั้มชุดที่ 2 ไปแล้วเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ในงาน "แฟตเฟสติวัล ครั้งที่ 10" โดยมีชื่ออัลบั้มว่า "Bangkok Fever"
ในวันเสาร์ที่ 30 มิถุนายน 2555 วงภูมิจิตได้มีคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งที่สองที่มีชื่อว่า "Live in Bangkok Fever" ณ หอประชุม เอยูเอ ราชดำริ โดยคอนเสิร์ตนี้ทางวงได้นำบทเพลงทุกเพลงของวงไปเล่นทั้งหมด พร้อมแขกรับเชิญพิเศษมากมาย อาทิเช่น ต้า พาราด็อกซ์, วงบลูส์บาร์, วงซูเปอร์ซับ, อ๋อง ไปส่งกู บขส. ดู๊ เป็นต้น โดยภาพยนตร์สารคดีที่ถ่ายทำในช่วงคอนเสิร์ดดังกล่าวที่มีชื่อว่า "Poomjit Life in Bangkok Fever" ได้นำออกฉา ในงาน Happening @ House ครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ปีเดียวกัน ณ โรงภาพยนตร์เฮาส์ อาร์ซีเอ และจะเป็นส่วนหนึ่งของดีวีดีคอนเสิร์ตดังกล่าวด้วย
เมอร์รีคริสต์มาสทูยู
เมอร์รีคริสต์มาสทูยู (Merry Christmas II You) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 13 และเป็นอัลบั้มคริสต์มาสชุดที่ 2 ของนักร้องชาวอเมริกัน มารายห์ แครี อัลบั้มออกขายเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010
ทองสัมฤทธิ์รีอาเช
ประติมากรรมสองชิ้นรู้จักในชื่ออย่างง่ายว่า "รูปปั้นเอ" (Statue A) ซึ่งใช้เรียกรูปปั้นที่เป็นชายหนุ่มกว่า ส่วน "รูปปั้นบี" (Statue B) เรียกที่แสดงชายที่ดูแก่กว่า ประติมากรรมทั้งสองหล่อขึ้นด้วยวิธีการสูญขี้ผึ้ง
ลุยจิ
ลุยจิ (Luigi, ) หรือ หลุยส์ เป็นตัวละครจากเกมมาริโอ ลุยจิเป็นน้องชายของมาริโอและในเนื้อเรื่อง ทั้งคู่ต่างร่วมมือกันเพื่อช่วยเจ้าหญิงพีชให้รอดพ้นจากการลักพาตัวของบาวเซอร์
ลักษณะพิเศษของลุยจิ คือ มีขากรรไกรเป็นวงรี มีความสูง 170 ซม. หนัก 68 กก. นอกจากนี้ ชื่อของลุยจิเป็นต้นแบบให้กับตัวละครที่ชื่อว่า วาลุยจิ ซึ่งอยู่ในชุดเกมเดียวกันด้วย
ประวัติตามท้องเรื่อง
ลุยจิ เป็นน้องชายของมาริโอ เขาเป็นเพื่อนร่วมทางในการเดินทางของมาริโอหลายครั้ง และเป็นตัวละครที่ผู้เล่นสามารถเล่นได้ในโหมดมัลติเพลย์เยอร์แทบทุกเกม พฤติกรรมของลุยจิบางครั้งก็เหมือน "แมวขี้ตกใจ" ที่เดินทางเพื่อช่วยมาริโอแต่ต้องกลายเป็นการช่วยตัวเองแทน ถึงแม้ว่าเขาจะต้องช่วยมาริโอบางครั้งบางคราวอย่างที่แสดงให้เห็นใน "ลุยจิ แมนชั่น" และในบางครั้ง ลุยจิจะกลายเป็นตัวละครลับที่ผู้เล่นต้องปลดล็อกมาใช้ อย่าง "มาริโอ้ กาแล็คซี่" หรือ "มาริโอ้ทรีดีแลนด์"
ลักษณะนิสัย
เป็นตัวละครที่มักจะตื่นตูมกับทุกสิ่ง
นาสคาร์
สมาคมการแข่งรถสต็อกคาร์แห่งชาติ (National Association for Stock Car Auto Racing) หรือ นาสคาร์ (NASCAR) เป็นบริษัทประเภทธุรกิจครอบครัวที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการแข่งรถ ก่อตั้งโดย บิลล์ ฟรานซ์ ซีเนียร์ ในปี ค.ศ.1948 ต่อมา ไบรอัน ฟรานซ์ หลานชายได้เข้ารับตำแหน่งเป็นประธานบริหารในปี ค.ศ. 2003 นาสคาร์เป็นองค์กรจัดการแข่งขันรถสต็อกคาร์ที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายและมีความโดดเด่นอย่างมาก โดยมีการแข่งขันสามรายการใหญ่ ได้แก่ สปรินท์คัพ ซีรีส์, เอกซ์ฟินิตี ซีรีส์ และ แคมปิงเวิลด์ทรัค ซีรีส์
สะพานมิลเลนเนียม (ลอนดอน)
สะพานมิลเลนเนียม (Millennium Bridge) หรือชื่อทางการ สะพานเดินเท้าลอนดอนมิลเลนเนียม (London Millennium Footbridge) เป็นสะพานแขวนเหล็กสำหรับเดินเท้าข้ามแม่น้ำเทมส์ในลอนดอน เชื่อมต่อย่านแบงค์ไซด์เข้ากับนครหลวงลอนดอน แรก่อสร้างสะพานเริ่มต้นในปี 1998 และเปิดให้บริการในปี 2000
ชาวลอนดอนเรียกสะพานนี้ว่า "สะพานวอบบลี" (Wobbly Bridge; สะพานโคลงเคลง) หลังผู้เดินเท้าพบว่าสะพานสั่นโคลงเคลงจนอันตรายในวันแรกที่สะพานเปิดให้บริการ ส่งผลให้สะพานถูกปิดเป็นเวลาสองปีเพื่อปรับปรุงซ่อมแซมก่อนจะเปิดให้บริการอีกครั้งในปี 2002
สะพานตั้งอยู่ระหว่าง สะพานซัทเทิร์ค กับ สะพานรถไฟแบล็คแฟรส์ เชิงสะพานฝั่งทิศใต้อยู่ใกล้กับโรงละครโกลบ, หอศิลป์แบงค์ไซด์ และ เททมอเดิร์น ส่วนทางทิศเหนืออยู่ไม่ไกลจากอาสนวิหารเซนต์พอล
ดนตรีคริสต์มาส
ดนตรีคริสต์มาส หรือ เพลงคริสต์มาส (Christmas music) ประกอบด้วยแนวเพลงหลากหลายแนว ที่จะแสดงหรือได้ยินในช่วงเทศกาลคริสต์มาส มักจะเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนธันวาคม จนถึงเทศกาลคริสต์มาส จนจบในสุดสัปดาห์ของเทศกาล
Koleda Julesang Weihnachtslied Villancico クリスマスの音楽一覧 Kolęda Colind
ขอโทษหัวใจ
"ขอโทษ...หัวใจ" เป็นซิงเกิลของอินสติงต์ ในปี พ.ศ. 2558 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย ปรียวิศว์ นิลจุลกะ เรียบเรียงโดย อนุกานต์ จันทร์อุไร ออกจำหน่ายในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2558 สังกัดจีนี่เรคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ เป็นเพลงที่พูดถึง คนที่อกหัก ที่ลืมดูแลหัวใจตัวเอง เอาแต่สนใจถึงเรื่องอื่นๆ สนใจคนที่ทำให้เจ็บ
การตอบรับ
เพลง "ขอโทษ...หัวใจ" ติดอันดับสูงสุดที่ 14 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
กระทรวงกลาโหมสหรัฐ
กระทรวงกลาโหมสหรัฐ แบ่งการบริหารออกเป็นสามทบวงทหารได้แก่: ทบวงทหารบก, ทบวงทหารเรือ และทบวงทหารอากาศ แต่ละทบวงอยู่ภายใต้การกำกับของรัฐมนตรีว่าการทบวง ซึ่งเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ริโคเชต์
เทรเวอร์ ดีน แมน (Trevor Dean Mann; October 11, 1988) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับ WWE ในนาม ริโคเชต์ (Ricochet) นอกจากนี้ยังเป็นคนแรกที่ได้แชมป์มิดการ์ดทุกเส้นของ WWE (NXT North American Championship, WWE United States Championship และ WWE Intercontinental Championship)
โมโตโรลา ไดนาแท็ค
ไดนาแท็ค (DynaTAC) เป็นโทรศัพท์มือถือที่ผลิตและจัดจำหน่ายโดยโมโตโรลา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 ถึง ค.ศ. 1994 โมโตโรลา ไดนาแท็ค รุ่น 8000X เป็นโทรศัพท์มือถือแบบพกพาเครื่องแรกของโลก ที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการกลางกำกับดูแลกิจการสื่อสารของสหรัฐ (FCC) เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1983 โดยทำงานในมาตรฐาน 1 จี คือใช้สำหรับโทรเข้า-ออก ใช้เวลาชาร์จแบตเตอรี่จนเต็มถึงประมาณ 10 ชั่วโมง มีเวลาสนทนา 30 นาที นอกจากนี้ยังมีจอแสดงผลแอลอีดีสำหรับโทรออกหรือวางสาย 1 ใน 30 หมายเลขโทรศัพท์ ราคาอยู่ที่ 3,995 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 1984 ซึ่งเป็นปีที่วางจำหน่ายเชิงพาณิชย์ เทียบเท่ากับ 9,831 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2019 ไดนาแท็คย่อมาจาก "Dynamic Adaptive Total Area Coverage" แปลว่า "การปรับแบบไดนามิกให้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด"
มีหลายรุ่นตามมาโดยเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 กับยุค 8000X และดำเนินการต่อด้วยการอัปเดตความถี่ที่เพิ่มขึ้นเป็นระยะจนถึงคลาสสิกทู (Classic II) ในปี ค.ศ. 1993 บทบาทส่วนใหญ่ของไดนาแท็คถูกแทนที่ด้วย โมโตโรลา ไมโครแท็ค ที่มีขนาดเล็กกว่ามาก เมื่อเปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1989 และเมื่อถึงเวลาที่ โมโตโรลา สตาร์แท็ค เปิดตัวในปี ค.ศ. 1996 ไดนาแท็คก็ล้าสมัย
คำอธิบาย
มีการสร้างผลิตภัณฑ์ต้นแบบหลายชิ้นระหว่างปี ค.ศ. 1973 ถึง ค.ศ. 1983 แต่ผลิตภัณฑ์ที่ FCC ยอมรับมีน้ำหนัก 28 ออนซ์ (790 กรัม) และสูง 10 นิ้ว (25 เซนติเมตร) ไม่รวมสายอากาศยางชนิด "เป็ดยาง" ที่สามารถยืดหยุ่นได้ นอกเหนือจากปุ่มกดโทรศัพท์ 12 ปุ่มทั่วไปแล้วยังมีปุ่มพิเศษเพิ่มเติมอีก 9 ปุ่ม ดังนี้ โดยใช้เทคโนโลยีบางอย่างที่เคยใช้ในระบบอะโลฮาเน็ต ซึ่งรวมถึงตัวรับส่งสัญญาณโลหะ-ออกไซด์-เซมิคอนดักเตอร์ (MOS) และเทคโนโลยีโมเด็ม
ริโคเชต์
ตลอดปี 2010 ถึง 2018, เขาปล้ำให้กับสมาคม Pro Wrestling Guerrilla (PWG) ได้แชมป์ PWG World Championship และผู้ชนะทัวร์นาเมนต์ Battle of Los Angeles (BOLA) 2ครั้ง, ในปี 2014 และ 2017 เขายังปล้ำให้กับสมาคม Chikara ภายใต้หน้ากากนาม เฮลิออส (Helios)
โมโตโรลา ไดนาแท็ค
คำอธิบาย
ไดนาแท็ค 8 ซีรีส์, คลาสสิก, คลาสสิกทู, อัลตราคลาสสิก และอัลตราคลาสสิกทู มีจอแสดงผลแอลอีดี พร้อมไดโอดเปล่งแสงสีแดง ไดนาแท็คอินเตอร์เนชันแนลซีรีส์ มีไดโอดเปล่งแสงสีเขียว และไดนาแท็ค 6000XL ใช้จอแสดงผลเรืองแสงสูญญากาศ จอแสดงผลเหล่านี้ถูกจำกัดอย่างมากในข้อมูลที่สามารถแสดงได้ แบตเตอรี่อนุญาตให้โทรได้นานถึง 1 ชั่วโมง หลังจากนั้นจำเป็นต้องชาร์จโทรศัพท์นานถึง 10 ชั่วโมงในเครื่องชาร์จแบบหยด หรือ 1 ชั่วโมงในเครื่องชาร์จแบบเร็วซึ่งเป็นอุปกรณ์เสริมแยกต่างหาก ในขณะที่ยังคงรักษาชื่อไดนาแท็คไว้ แต่ 6000XL นั้นไม่เกี่ยวข้องกับไดนาแท็ค 8000 ซีรีส์โดยสิ้นเชิง เนื่องจากเป็นโทรศัพท์แบบพกพาที่มีไว้สำหรับติดตั้งในยานพาหนะ
ไดนาแท็คถูกแทนที่โดยไมโครแท็คในปี ค.ศ. 1989
ทวารหนักถึงปาก
ทวารหนักถึงปาก (ass to mouth, A2M, ATM) เป็นคำศัพท์สแลงที่ใช้ในหลักการอธิบายถึงการถอนอวัยวะเพศชายหรือของเล่นเซ็กส์(เช่น ดิลโด้) ออกจากทวารหนักของคู่ร่วมนอนและตามมาด้วยการสอดใส่อวัยวะเพศชายหรือของเล่นเซ็กส์เข้าไปในปากของคู่ร่วมนอน
ข้อกังวลด้านสุขภาพ
หากผู้ถูกกระทำทวารหนักถึงปากได้กระทำเฟอเลชิโอบนองคชาตหรือสิ่งของที่ถูกถอนออกจากทวารหนักของเขา/เธอ อาจเกิดความเสี่ยงทางสุขภาพด้านผลกระทบของทางเดินอาหารจากการแนะนำแบคทีเรียประจำถิ่นในทวารหนักไปยังปากและทางเดินอาหารส่วนบน และหากบริเวณทวารหนักของผู้ถูกกระทำติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เช่น หนองในแท้ อาจมีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อบริเวณปาก และ/หรือ ลำคอ พยาธิลําไส้และสิ่งมีชีวิตอื่นอาจอาศัยอยู่ในอุจจาระ โดยความเสี่ยงต่อการติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์หรือได้รับพยาธิจะเกิดต่อเมื่อมีชิ้นส่วนอุจจาระเข้าไปทางปากของผู้ไม่มีเชื้อ
ฟาโรห์อไมร์เตอุส
อไมร์เตอุส (Ἀμυρταῖος Amyrtaios ซึ่งเป็นพระนามภาษากรีก โดยมีพระนามภาษาอียิปต์โบราณว่า อเมนอิร์ดิซู) แห่งซาอิส เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณเพียงพระองค์เดียวจากราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดแห่งอียิปต์ และสันนิษฐานว่าน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเชื้อพระวงศ์ที่มาจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์ (ระหว่าง 664 – 525 ปีก่อนคริสตกาล) พระองค์ทรงต่อต้านการยึดครองของชาวเปอร์เซียครั้งแรกเหนือราชอาณาจักรอียิปต์ได้สำเร็จ (ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์ ซึ่งปกครองระหว่าง 525 – 404 ปีก่อนคริสตกาล) และทรงครองราชย์ตั้งแต่ 404 จนถึง 399 ปีก่อนคริสตกาล การที่ฟาโรห์อไมร์เตอุสได้ทรงลุกฮือต่อต้านจักรวรรดิอะคีเมนิดและทรงประสบความสำเร็จนั้น ได้ทำให้ราชอาณาจักรอียิปต์กลับมามีอิสรภาพอีกครั้งและเป็นครั้งสุดท้ายในนามของรัฐอิสระของชนพื้นเมืองชาวอียิปต์ ซึ่งได้กินระยะเวลาไปประมาณ 60 ปี จนกระทั่งชาวเปอร์เซียยึดครองราชอาณาจักรอียิปต์อีกครั้ง
หลักฐานและการมีตนตัว
เซกตัส จูเลียส แอฟริกานัส ได้ขานพระนามของพระองค์ว่า "อไมร์ทีออส (Amyrteos)" แต่ในขณะที่ยูเซเบียสแห่งซีซาเรีย ได้ขานพระนามของพระองค์ว่า "อมิร์ไทออส (Amirtaios)" ซึ่งทั้งคู่บันทึกว่า พระองค์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลา 6 ปี ในบันทึกคำพยากรณ์อียิปต์โบราณหรือประชุมพงศาวดารเดมอติก (เขียนขึ้นราวศตวรรษที่ 3/2 ก่อนคริสตกาล) ได้กล่าวว่า:
"ผู้ปกครองพระองค์แรกที่ปกครองต่อจากชาวต่างชาติที่เป็นชาวมีเดีย [เปอร์เซีย] คือฟาโรห์อเมนอิร์ดาอิส [อมิร์ไทออส]"
ฟาโรห์อไมร์เตอุสน่าจะเป็นหลานชายของอไมร์เตอุสแห่งซาอิส ซึ่งเป็นผู้นำการก่อกบฏระหว่าง 465 ปีก่อนคริสตกาล และ 463 ปีก่อนคริสตกาล ต่อผู้ปกครองท้องถิ่นของกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 ร่วมกับผู้ปกครองกบฏนามว่า อินารอสที่ 2 ผู้ซึ่งเป็นพระราชนัดดาของฟาโรห์พซัมเตกที่ 3 พระองค์เป็นที่ทราบจากแหล่งบันทึกภาษาอาราเมคและกรีกโบราณ และถูกกล่าวถึงในประชุมพงศาวดารเดมอติกว่าเป็น "ผู้ปกครองที่แทบจะไม่มีใครทราบเลย" ไม่ทราบว่าพระองค์ทรงมีอนุสาวรีย์ใดบ้าง และพระนามของพระองค์ในภาษาอียิปต์ได้รับการขนานพระนามขึ้นใหม่จากคำบอกกล่าวในประชุมพงศาวดารเดมอติกเท่านั้น ไม่พบการเขียนพระนามของพระองค์แบบอักษรอียิปต์โบราณ
การก่อกบฏและการครองราชย์
ก่อนหน้าที่พระองค์จะทรงขึ้นครองพระราชบัลลังก์แห่งอียิปต์นั้น ฟาโรห์อไมร์เตอุสได้ทรงก่อกบฏต่อกษัตริย์ดาริอัสที่ 2 แห่งจักรวรรดิอะคีเมนิด (ปกครองระหว่าง 423 – 404 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงเวลาที่เร็วที่สุดประมาณ 411 ปีก่อนคริสตกาล โดยทรงเป็นผู้นำการรบแบบกองโจรในบริเวณดินแดนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งทางตะวันตกรอบ ๆ เมืองซาอิส ซึ่งเป็นสถานที่พระราชสมภพของพระองค์
หลังจากการเสด็จสวรรคตของกษัตริย์ดาริอัส ฟาโรห์อไมร์เตอุสก็ทรงประกาศพระองค์ขึ้นเป็นฟาโรห์ในช่วง 404 ปีก่อนคริสตกาล ตามคำกล่าวของไอโซเครติส กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ได้ทรงรวบรวมกองทัพในฟีนิเซียภายใต้บัญชาการของอาโบรโคมัส เพื่อยึดอียิปต์คืนหลังจากขึ้นครองพระราชบัลลังก์เปอร์เซียได้เพียงระยะเวลาไม่นาน แต่ปัญหาทางการเมืองกับไซรัส ผู้เยาว์ ซึ่งเป็นพระอนุชาของพระองค์ได้ขัดขวางไม่ให้เกิดการปราบปรามกบฏในอียิปต์ จึงปล่อยให้ชาวอียิปต์มีเวลาเพียงพอที่จะทำให้ตนเองหลุดออกจากการปกครองของจักรววรดิอะคีเมนิด ในขณะที่การปกครองของฟาโรห์อไมร์เตอุสในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำฝั่งตะวันตกได้สถาปนาขึ้นในช่วง 404 ปีก่อนคริสตกาล แต่กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 ก็ยังคงทรงได้รับการยอมรับว่าเป็นฟาโรห์ที่แอลเลเฟนไทน์จนถึงช่วง 401 ปีก่อนคริสตกาล แต่ในบันทึกภาษาอรามาอิกจากบริเวณดังกล่าวได้กล่าวถึง ปีที่ 5 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อไมร์เตอุสในช่วงเดือนกันยายน ราว 400 ปีก่อนคริสตกาล และบันทึกแห่งแอลเลเฟนไทน์ยังได้แสดงให้เห็นด้วยว่าในช่วงระหว่าง 404 ถึง 400 ปีก่อนคริสตกาล (หรือ 398 ปีก่อนคริสตกาล) อียิปต์บนยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิเปอร์เซียอยู่ ในขณะที่กองกำลังของฟาโรห์อไมร์เตอุสนั้นปกครองอยู่ในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกนามว่า ดิโอโดรัส ซิคูลัส ได้บันทึกไว้ใน Bibliotheca Historicala (XIV, 35.3–5) ว่า กษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่า พซัมเตก (Psamtik) ซึ่งดูเหมือนจะระบุถึงฟาโรห์อไมร์เตอุส บางทีอาจเป็น "พซัมเตก" พระนามที่สูญหายหายไปของพระองค์ ซึ่งได้ทรงสังหารนายพลชาวกรีกนามว่า ทามอส ผู้ซึ่งได้ลี้ภัยในราชอาณาจักรอียิปต์หลังจากความพ่ายแพ้ของการก่อกบฏของไซรัส หากข้อเท็จจริงนั้นถูกต้องจะทำให้ดูเหมือนว่า ฟาโรห์อไมร์เตอุสจะทรงกระทำในลักษณะนี้เพื่อทรงเอาใจกษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 2 และเป็นไปได้ว่าฟาโรห์อไมร์เตอุสทรงเข้าไปเป็นพันธมิตรกับชาวสปาร์ตาโดยนัยว่า อียิปต์ได้รับความช่วยเหลือทางทหารจากสปาร์ตาเพื่อแลกกับเมล็ดธัญพืช
การล่มสลายและการสวรรคต
ฟาโรห์อไมร์เตอุสได้ทรงพ่ายแพ้ในการต่อสู้เปิดโดยผู้ปกครองต่อจากพระองค์นามว่า ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 1 แห่งเมนเดส และทรงถูกสำเร็จโทษที่เมืองเมมฟิส ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ปรากฏในบันทึกปาปิรุสอราเมอิกบรูคลินหมายเลข 13 ได้กล่าวเป็นนัยว่าน่าจะเกิดขึ้นในเดือนตุลาคม ราว 399 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากนั้น ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 1 ก็ทรงย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองเมนเดส (บริเวณอียิปต์ล่าง) ไม่ทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการปกครอง การล่มสลายและการสวรรคตของ ฟาโรห์อไมร์เตอุสอีกเลย โดยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 1 ทรงครองราชย์จนถึง 393 ปีก่อนคริสตกาล และมีพระราชโอรสทรงสืบทอดราชสมบัติต่อในพระนามฟาโรห์ฮาคอร์
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
'''การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907 หรือที่รู้จักกันว่า การเวนคืนจัตุรัสเยเรวาน''' คือการใช้อาวุธปล้นการขนส่งเงินของธนาคารโดยนักปฏิวัติพรรคบอลเชวิคในเมืองติฟลิส ประเทศจอร์เจีย (ปัจจุบันคือกรุงทบิลิซี เมืองหลวงของประเทศ) เหตุปล้นดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1907 ที่จัตุรัสเยเรวาน (ปัจจุบันคือจัตุรัสเสรีภาพ) ผู้ร่วมก่อการ (ซึ่งต่อมาหลายคนได้กลายเป็นผู้นำระดับสูงของสหภาพโซเวียต) ได้ใช้ทั้งระเบิดและปืนในการเข้าล้อมและยึดรถม้าที่กำลังขนส่งเงินระหว่างที่ทำการไปรษณีย์กับธนาคารรัฐของจักรวรรดิรัสเซีย สาขาติฟลิส ท่ามกลางจัตุรัสที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ตามเอกสารจดหมายเหตุอย่างเป็นทางการระบุว่า การปล้นดังกล่าวทำให้มีผู้เสียชีวิตถึง 40 คน และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีก 50 คน ผู้ก่อการหนีไปได้โดยได้เงินไปกว่า 341,000 รูเบิล (กว่า 3.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ใน ค.ศ. 2008)
ผู้วางแผน และ/หรือ ลงมือปฏิบัติการในการปล้นธนาคารครั้งนั้น ประกอบด้วยผู้นำระดับสูงหลายคนของพรรคบอลเชวิค รวมไปถึง วลาดิมีร์ เลนิน โจเซฟ สตาลิน แม็กซิม ลิทวินอฟ เลโอนิด คราซิน อเล็กซานเดอร์ บอกดานอฟ และคาโม เพื่อหาเงินทุนสนับสนุนกิจกรรมในการปฏิวัติ รายงานผลที่ตามมาหลังเหตุการณ์ดังกล่าวถูกนำไปใช้ต่อต้านเลนินและสตาลิน ซึ่งคนทั้งสองพยายามเอาตัวออกห่างจากเหตุปล้นธนาคารดังกล่าว
เมื่อถึงยุคโซเวียต จัตุรัสเยเรวานได้เปลี่ยนชื่อเป็นจัตุรัสเลนิน โดยมีการสร้างอนุสาวรีย์เพื่ออุทิศแก่ผู้นำการปฏิวัติ สุสานและอนุสาวรีย์อุทิศให้คาโม ผู้นำของกลุ่มปฏิบัติการปล้นธนาคารครั้งนี้ ตั้งอยู่ใกล้กับจัตุรัสในสวนพุชกินในช่วงสมัยโซเวียตยุคแรก แต่ในภายหลังได้ย้ายออกไป
เบื้องหลัง
พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซีย (RSDLP) ซึ่งเป็นองค์กรดั้งเดิมก่อนกลายไปเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ได้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1898 โดยมีเป้าหมายเพื่อเปลี่ยนแปลงระบบเศรษฐกิจและการเมืองของรัสเซียโดยอาศัยการปฏิวัติของชนชั้นกรรมาชีพตามทฤษฎีมาร์กซิสต์ นอกเหนือจากกิจกรรมทางการเมืองแล้ว ทางพรรคและกลุ่มปฏิวัติอื่น ๆ (อย่างเช่น ผู้นิยมอนาธิปไตยและกลุ่มสังคมนิยมปฏิวัติ) ยังดำเนินปฏิบัติการทางทหาร รวมไปถึง "การเวนคืน" ซึ่งเป็นคำสวยหรูที่ใช้เรียกการปล้นรัฐบาลหรือกองทุนเอกชนโดยใช้อาวุธเพื่อหาเงินทุนสนับสนุนกิจกรรมปฏิวัติ
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1903 เป็นต้นมา พรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตยรัสเซียได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ ได้แก่ บอลเชวิคและเมนเชวิค  หลังจากการปราบปรามการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1905 กลุ่มการเมืองบอลเชวิคและเมนเชวิคต่างก็พยายามที่จะสร้างเอกภาพภายในพรรค โดยจัดการประชุมใหญ่ร่วมและตั้งคณะกรรมการกลางร่วม
ในระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงมิถุนายน ค.ศ. 1907 พรรคได้จัดการประชุมใหญ่ครั้งที่ 5 ในกรุงลอนดอน ด้วยความหวังว่าจะแก้ปัญหาความแตกต่างระหว่างบอลเชวิคและเมนเชวิค ในระหว่างการประชุม ได้มีการเลือกตั้งสมาชิกคณะกรรมการกลางร่วม โดยมีสมาชิกบอลเชวิคได้รับเลือกเข้ามาเป็นส่วนน้อย ประเด็นหนึ่งซึ่งแบ่งแยกกลุ่มทั้งสองออกจากกัน คือ มุมมองที่แตกต่างกันในด้านกิจกรรมสงคราม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "การเวนคืน" กลุ่มบอลเชวิคที่พร้อมรบที่สุด นำโดย วลาดีมีร์ เลนิน สนับสนุนวิธีการปล้นต่อไป ในขณะที่เมนเชวิคสนับสนุนการรุกแบบค่อยเป็นค่อยไปและเป็นไปโดยสันติกว่าเพื่อการปฏิวัติ และต่อต้านปฏิบัติการสงคราม การประชุมครั้งที่ 5 ประณามการเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องหรือการให้ความสนับสนุนในกิจกรรมสงครามทั้งหมด รวมไปถึง "การเวนคืน" โดยมองว่าเป็น "ความยุ่งเหยิงและเสื่อมเสียคุณธรรม" และเรียกร้องให้ทหารอาสาสมัครของพรรคทั้งหมดสลายตัว มติดังกล่าวผ่านโดยเสียงส่วนใหญ่ 65% โดยมีเพียง 6% เท่านั้นที่มีมติไม่เห็นด้วย (ในขณะที่ที่เหลือสละสิทธิ์หรือไม่ลงคะแนน) โดยที่เมนเชวิคทั้งหมดและบอลเชวิคบางส่วนให้การสนับสนุนมติดังกล่าว
ถึงแม้ว่าพรรคจะห้ามจัดตั้งคณะกรรมการและการเวนคืนแยกต่างหาก ในระหว่างการประชุมครั้งที่ 5 บอลเชวิคได้เลือกคณะกรรมการปกครองเป็นของตนเอง เรียกว่า บอลเชวิคกลาง และเก็บไว้เป็นความลับจากสมาชิกที่เหลือของพรรคแรงงานสังคมประชาธิปไตย  บอลเชวิคกลาง นำโดย "กลุ่มการเงิน" ซึ่งประกอบด้วยเลนิน เลโอนิด คราซิน และอเล็กซานเดอร์ บอกดานอฟ ในกิจกรรมอื่นของพรรค กลุ่มการเงินได้มีแผนการ "การเวนคืน" จำนวนหนึ่งเตรียมไว้แล้วในหลายส่วนของรัสเซียในระหว่างการประชุมครั้งที่ 5 และรอคอยการปล้นครั้งใหญ่ในติฟลิส ซึ่งเกิดขึ้นเพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากการประชุมครั้งที่ 5 ยุติ
การเตรียมการ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1907 บอลเชวิคระดับสูงได้จัดการประชุมขึ้นในเบอร์ลินเพื่อตกลงขั้นตอนการปล้นหาทุนสำหรับใช้จัดซื้ออาวุธ ผู้เข้าร่วมประชุมได้แก่ เลนิน คราซิน บอกดานอฟ มาซิม ลิตวีนอฟ และโจเซฟ สตาลิน กลุ่มได้ตัดสินใจว่า สตาลิน ผู้ขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ โคบา อันเป็นชื่อเล่นเก่า กับสหายชาวจอร์เจีย ไซมอน เตียร์-เปตรอสซีอัน หรือ คาโม ควรจัดการปล้นธนาคารในเมืองติฟลิส
เมื่อตอนจัดประชุมนั้นสตาลินอายุ 29 ปี เขาอาศัยอยู่ในติฟลิสกับภรรยา เอคาเตรีนา และยาคอฟ บุตรชายที่เพิ่งเกิด สตาลินมีประสบการณ์วางแผนก่อการปล้นมาก่อน ซึ่งทำให้เขามีชื่อเสียงว่าเป็นผู้จัดหาเงินคนสำคัญของคณะกรรมการกลาง ส่วนคาโมผู้อายุน้อยกว่าสตาลินสี่ปี ก็มีกิตติศัพท์ด้านความโหดเหี้ยม ดังในช่วงหลังๆ ที่มีรายงานว่าเขาตัดหัวใจของชายคนหนึ่งออกจากอก ระหว่างที่กำลังเตรียมการปล้นอยู่นี้ เขาบริหารองค์กรอาชญากรรมแห่งหนึ่งอยู่ เรียกชื่อว่า "เดอะเอาท์ฟิต" สตาลินเรียกคาโมว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านการปลอมตัว" และเลนินเรียกคาโมว่า "โจรคอเคซัส" ของเขา สตาลินกับคาโมนั้นเติบโตขึ้นมาด้วยกัน และสตาลินเป็นผู้เปลี่ยนความเชื่อของคาโมมาเป็นมาร์กซิสม์
หลังจากการประชุมเมษายน สตาลินและลิตวีนอฟได้เดินทางไปยังติฟลิสเพื่อแจ้งให้คาโมทราบถึงแผนการและเตรียมการปล้น ตามข้อมูลใน The Secret File of Joseph Stalin: A Hidden Life (แฟ้มลับของโจเซฟ สตาลิน: ชีวิตที่ถูกปิดบัง) ของโรมัน แบรกแมน ระหว่างที่สตาลินกำลังทำงานร่วมกับบอลเชวิคในการจัดกิจกรรมทางอาชญากรรม เขายังทำงานเป็นผู้ให้ข้อมูลแก่โอฮรานา ตำรวจลับรัสเซีย แบรกแมนอ้างว่าเมื่อกลุ่มได้เดินทางมาถึงติฟลิส สตาลินได้แจ้งข้อมูลให้แก่ผู้ติดต่อโอฮรานาของเขา เจ้าหน้าที่มุฮ์ตารอฟ เกี่ยวกับแผนการปล้นธนาคารและสตาลินได้ให้สัญญาว่าจะให้ข้อมูลแก่ออฮรานาเพิ่มเติมในภายหลัง
เมื่อกลับถึงติฟลิส สตาลินได้เริ่มการวางแผนสำหรับการปล้น เขาสามารถติดต่อกับบุคคลสองคนซึ่งมีข้อมูลภายในเกี่ยวกับกิจการของธนาคารรัฐ ได้แก่ เจ้าหน้าที่รับฝากและถอนเงินธนาคารชื่อว่า จีโก คัสรัดเซ และเพื่อนเก่าสมัยเรียนของสตาลิน ชื่อว่า วอซเนเซนสกี ซึ่งทำงานที่สำนักงานแบงก์เมล์ติฟลิส วอซเนเซนสกีกล่าวในภายหลังว่า เขายกย่องบทกวีอันแสนโรแมนติกของสตาลินมาก และตัดสินใจจะช่วยเหลือในการปล้นเนื่องจากความชื่นชมนี้เอง เพราะว่าเขาทำงานในสำนักงานแบงก์เมล์ติฟลิส วอซเนเซนสกีจึงสามารถเข้าถึงตารางเวลาลับของรถม้าขนเงินไปยังธนาคารรัฐสาขาติฟลิส วอซเนเซนสกีแจ้งให้สตาลินทราบว่ากำลังจะมีการขนส่งเงินครั้งใหญ่ด้วยรถม้าไปยังธนาคารติฟลิสในวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1907
ในการเตรียมการสำหรับการปล้น คราซินได้ช่วยผลิตระเบิดเพื่อใช้โจมตียานพาหนะ แก๊งของคาโมลักลอบนำระเบิดเข้าไปในติฟลิสโดยซุกซ่อนไว้ในโซฟา เพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้าการปล้น คาโมจุดระเบิดหนึ่งในระเบิดของคราซินโดยอุบัติเหตุระหว่างที่พยายามติดตั้งสายชนวน แรงระเบิดได้ทำให้ดวงตาของคาโมได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้เขามีแผลเป็นถาวร  คาโมไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้เป็นเวลาหนึ่งเดือนเนื่องจากความเจ็ดปวดอย่างแรง และยังไม่หายดีเมื่อถึงเวลาลงมือปล้น   ในขณะที่ทางกลุ่มวางแผนสำหรับการปล้น ทางการรัสเซียก็ได้ทราบว่าจะเกิดการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่ได้รับการวางแผนโดยกลุ่มปฏิวัติในติฟลิส แม้ว่าจะไม่ทราบถึงรายละเอียดก็ตาม และด้วยสาเหตุดังกล่าว ทางการจึงได้ประจำฝ่ายรักษาความปลอดภัยเพิ่มในจัตุรัสหลักของเมือง
วันลงมือ
ในวันลงมือปล้น 26 มิถุนายน ค.ศ. 1907 ผู้วางแผนลงมือ รวมทั้งสตาลิน ได้พบกันใกล้กับจัตุรัสเยเรวานเพื่อทำให้แผนการเสร็จสมบูรณ์ หลังจากการประชุมครั้งสุดท้าย ผู้วางแผนได้เดินทางไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ในขั้นตอนการเตรียมการโจมตี ตำรวจได้รับการเตือนล่วงหน้าก่อนการปล้นและยืนเฝ้าอยู่ทุกหัวมุมถนนในจัตุรัสเยเรวาน เพื่อรับมือกับการรักษาความปลอดภัยที่เพิ่มขึ้นนี้ สมาชิกแก๊งจึงได้รับมอบหมายให้คอยสอดส่องดูเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก่อนการปล้น โดยสมาชิกเหล่านี้ประจำอยู่ที่หอคอยเหนือถนนหลักและมองลงไปยังจัตุรัส
สมาชิกแก๊งส่วนใหญ่แต่งกายคล้ายกับชาวบ้านและรอคอยอยู่ตามหัวมุมถนนพร้อมด้วยปืนพกลูกโม่และระเบิดมือ ในลักษณะขัดแย้งกับการปล้นครั้งอื่น คาโมได้อำพรางเป็นนายร้อยทหารม้าและเดินทางเข้ามาในจัตุรัสด้วยรถม้าเปิดประทุน
ผู้สมรู้ร่วมคิดได้เข้าควบคุมโรงเตี๊ยมซึ่งหันหน้าไปทางจัตุรัสในการเตรียมการปล้น พยานผู้รู้เห็นเหตุการณ์ เดวิด ซากิรัชวีลี ซึ่งในภายหลังได้กล่าวว่าขณะกำลังเดินอยู่ในจัตุรัสเยเรวานพร้อมกับเพื่อนชื่อ บาชัว คูเปรียชวีลี ผู้ซึ่งภายหลังได้กลายมาเป็นว่าเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มขโมยนั้นด้วย ได้เชิญเขาเข้าไปในโรงเตี๊ยมและขอให้เขาอยู่ ซากิรัชวีลีค้นพบว่ากลุ่มชายติดอาวุธกำลังหยุดไม่ให้คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมนั้นออกไป เมื่อสเตจโคชขนเงินมาใกล้จัตุรัส กลุ่มชายติดอาวุธก็ได้ออกจากอาคารอย่างรวดเร็วพร้อมกับชักปืนพกออกมา
การโจมตี
สเตจโคชได้แล่นผ่านทางจัตุรัสที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเมื่อเวลาราว 10.30 น. เมื่อสเตจโคชเข้ามาใกล้ คูเปรียชวีลีได้ให้สัญญาณแก่ผู้ปล้นให้ทำการโจมตี เมื่อได้รับสัญญาณแล้ว ผู้ปล้นได้ดึงสลักจากระเบิดมือของตนและขว้างเข้าใส่รถม้า  แรงระเบิดที่เกิดขึ้นได้สังหารม้าและยาม ผู้ปล้นยิงชายรักษาความปลอดภัยหลายนายที่เฝ้าสเตจโคช เช่นเดียวกับที่รักษาความปลอดภัยในจัตุรัส
พยานผู้เห็นเหตุการณ์ได้รายงานว่าระเบิดถูกโยนมาจากทุกทิศทาง หนังสือพิมพ์จอร์เจีย อิซารี รายงานว่า "ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเหตุยิงกันอันน่าหวาดกลัวนั้นเป็นเสียงตูมของปืนใหญ่หรือแรงระเบิดของระเบิด ... เสียงได้ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นทุกหนแห่ง ... เกือบจะทั่วทั้งเมือง ผู้คนได้เริ่มต้นที่จะวิ่งหนี รถม้าและเกวียนได้วิ่งควบหนีไป ..." แรงระเบิดรุนแรงมากเสียจนมีรายงานว่าทำให้ปล่องไฟที่อยู่ใกล้เคียงล้มลงมา และกระจกทุกบานในรัศมีหนึ่งไมล์แตกกระจาย เอคาเทียรีนา สวานิดเซ ภรรยาของสตาลิน ซึ่งกำลังยืนอยู่บนระเบียงที่บ้านของพวกเขาใกล้กับจัตุรัสพร้อมกับครอบครัวและลูกน้อย เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงระเบิด พวกเขาก็ได้รีบเร่งวิ่งเข้าไปหลบอยู่ในบ้านด้วยความหวาดกลัว
ถึงแม้ว่าแรงระเบิดจะฆ่ายามและม้าไปเป็นจำนวนมาก หนึ่งในม้าที่ถูกเทียมเข้ากับสเตจโคชได้รับบาดเจ็บแต่ยังมีชีวิตอยู่ มันได้รีบผละไปจากจุดเกิดเหตุพร้อมกับลากสเตจโคชไปด้วย  ผู้ปล้นสามคน ได้แก่ คูเปรียชวีลี, ดาติโค ชีเบรียชวิลี และคาโม ได้ไล่ตามม้าตัวดังกล่าวซึ่งลากสเตจโคชบรรทุกเงินไปด้วย คูเปรียชวีลีโยนระเบิดมือเข้าใส่สเตจโคชที่กำลังหลบหนีนั้น และแรงระเบิดได้ระเบิดเอาขาของม้า ซึ่งทำให้ม้าล้มและสเตจโคชหยุดลงในที่สุด แรงระเบิดยังได้ทำให้คูเปรียชวีลีลอยขึ้นไปในอากาศ และตกลงมามึนงงกับพื้น ในภายหลัง คูเปรียชวีลีมีสัมปชัญญะอีกครั้งหนึ่งและเริ่มต้นย่องออกไปจากจัตุรัสก่อนที่กองกำลังความมั่นคงจะมาถึง หลังจากที่สเตจโคชถูกหยุดไว้แล้ว ดาติโค ชีเปรียชวีลีได้เดินเข้าไปยังสเตจโคชเพื่อคว้าเอากระสอบเงิน ขณะที่คาโมซึ่งยิงปืนพกจากบนรถม้าเปิดประทุน ได้วิ่งอย่างเร็วเข้าไปหาสเตจโคชคันนั้น   เมื่อคาโมมาถึงสเตจโคช ชีเปรียชวีลีและผู้ปล้นอีกคนหนึ่งซึ่งมาถึงสเตจโคชได้ช่วยโยนเงินที่ขโมยมาเข้าไปในรถม้าของคาโม เพื่อให้ทันเวลา ผู้ปล้นจึงไม่ทันเอาเงินอีกสองหมื่นรูเบิลที่ยังคงเหลืออยู่ในสเตจโคช หลังจากการปล้น คนขับสเตจโคชที่รอดชีวิตได้พยายามยักยอกเงินส่วนที่เหลือนี้และถูกจับในภายหลังข้อหาลักทรัพย์
การหลบหนีและเหตุการณ์สืบเนื่อง
หลังจากได้รับเงินมาแล้ว คาโมได้ขี่รถม้าออกจากจัตุรัสอย่างรวดเร็วและเผชิญหน้ากับรถม้าของตำรวจที่ขี่โดยรองผู้กำกับการ แทนที่จะหันหลังกลับไปอีกทางหนึ่ง คาโมกลับแสดงตนว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังความมั่นคงและตะโกนใส่นายตำรวจว่า "เงินปลอดภัยแล้ว วิ่งไปยังจัตุรัสแล้ว" รองผู้กำกับการคนดังกล่าวเชื่อฟังคำพูดนั้น และอีกเป็นเวลานานกว่าที่เขาจะพบว่าเขาถูกหลอกโดยผู้ปล้นที่กำลังหลบหนี รองผู้กำกับการผู้นี้ทำอัตวินิบาตกรรมหลังจากนั้นไม่นาน
คาโมได้ขี่ไปยังที่ซ่อนของแก๊งที่ซึ่งเขาถอดเครื่องแบบออก ผู้ปล้นทั้งหมดได้กระจายตัวไปอย่างรวดเร็ว และไม่มีผู้ใดถูกจับกุมจากเหตุดังกล่าวโดยทางการแม้แต่คนเดียว หนึ่งในผู้ปล้นได้หลบหนีออกจากจัตุรัส ขโมยเครื่องแบบครูที่เขาพบใกล้เคียง จากนั้นจึงกลับเข้ามาในจัตุรัสเพื่อชื่นชมผลงานของพวกเขา สิ่งที่เขาเห็นนั้นคือฉากการสังหารอันนองเลือด
มีผู้ได้รับบาดเจ็บห้าสิบคนถูกทิ้งให้นอนอยู่ในจัตุรัสพร้อมกับศพคนและม้า ทางการกล่าวว่ามีเพียงสามคนเท่านั้นที่เสียชีวิต แต่เอกสารในหอจดหมายเหตุออครานาเปิดเผยว่าตัวเลขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ราวสี่สิบคน
ธนาคารรัฐไม่ทราบแน่ชัดว่าเงินถูกขโมยไปเท่าใดจากเหตุการณ์ดังกล่าว แต่ส่วนใหญ่ประมาณว่าอยู่ที่ราว 341,000 รูเบิล (ซึ่งมีมูลค่าประมาณ 3.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามค่าเงินใน ค.ศ. 2008) จากจำนวน 341,000 รูเบิลที่ถูกปล้นไปนั้น ราว 91,000 รูเบิลเท่านั้นที่เป็นธนบัตรเล็กที่ไม่สามารถตามรอยได้ แต่อีก 250,000 รูเบิล เป็นธนบัตร 500 รูเบิลขนาดใหญ่ซึ่งมีหมายเลขอนุกรมซึ่งตำรวจทราบ  ทำให้การแลกเงินเหล่านี้โดยที่ไม่ถูกตรวจจับได้ทำได้ยาก
บทบาทของสตาลินในการปล้น
พฤติการณ์ที่แน่ชัดของสตาลินในวันปล้นยังคงไม่เป็นที่ทราบกันและยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ หลังจากการปล้น มีข่าวลือว่าสตาลินเป็นผู้โยนระเบิดมือลูกแรกจากหลังคาของคฤหาสน์ที่อยู่ใกล้เคียง หนึ่งข้อมูลหนึ่ง พี.เอ. ปัฟเลนโค กล่าวอ้างว่าสตาลินโจมตีรถม้าด้วยตัวเองและได้รับบาดเจ็บจากสะเก็ดระเบิด ในภายหลัง คาโมได้รายงานโดยระบุว่า สตาลินไม่มีส่วนร่วมในปฏิบัติการปล้นครั้งดังกล่าว แต่ได้มองดูจากระยะไกล แหล่งข้อมูลอื่นระบุในรายงานของตำรวจว่า สตาลิน "เฝ้าสังเกตการนองเลือดอย่างไร้ความปรานี ขณะสูบบุหรี่ไปด้วย จากลานของคฤหาสน์หลังหนึ่ง" แหล่งข้อมูลอีกแหล่งหนึ่งอ้างว่า แท้จริงแล้วสตาลินอยู่ที่สถานีรถไฟระหว่างการปล้นและมิได้อยู่ที่จัตุรัส พี่สะใภ้ของสตาลินกล่าวว่า ในคืนวันปล้นนั้น สตาลินได้มาที่บ้านและกล่าวแก่ครอบครัวถึงความสำเร็จของการปล้น
บทบาทของสตาลินในการปล้นได้ถูกตั้งคำถามในภายหลังในหมู่นักปฏิวัติในสมัยหลัง ที่โดดเด่นได้แก่ เลออน ทรอตสกี และบอริส นิโคลาเอฟสกี ในหนังสือ "Stalin – An Appraisal of the Man and his Influence" (สตาลิน - การประเมินค่าบุรุษและอิทธิพลของเขา) ของทร็อตสกี เขาได้วิเคราะห์จากสื่อตีพิมพ์หลายแขนงซึ่งอธิบายถึงการเวนคืนติฟลิสและกิจกรรมติดอาวุธอื่น ๆ ของบอลเชวิคในเวลานั้น และได้สรุปว่า "คนอื่น ๆ ได้ทำการสู้รบ แต่สตาลินได้ควบคุมจากระยะไกล" ตามข้อมูลของนิโคลาเอฟสกี โดยทั่วไปแล้ว "บทบาทของสตาลินในกิจกรรมของกลุ่มคาโมได้กล่าวเกินความเป็นจริงตามลำดับ" อย่างไรก็ตาม ในภายหลัง คุนได้ค้นพบเอกสารจดหมายเหตุทางการที่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า "นับตั้งแต่ปลาย ค.ศ. 1904 หรือต้น ค.ศ. 1905 สตาลินมีส่วนร่วมในการร่างแผนการเวนคืน" และ "เป็นที่แน่นอนแล้วว่า [สตาลิน] ควบคุมจากปีกของแผนเริ่มต้นของกลุ่ม" ซึ่งปฏิบัติการปล้นในติฟลิส
การตอบสนองของฝ่ายความมั่นคงและการสืบสวน
สื่อมวลชนได้รายงานการปล้นครั้งนี้อย่างกว้างขวาง: เดย์ลีมีร์เรอร์ในลอนดอนเขียนบทความภายใต้พาดหัวข่าว "Rain of Bombs: Revolutionaries Hurl Destruction among Large Crowds of People" (ห่าระเบิด: นักปฏิวัติขว้างทำลายกลางหมู่ฝูงชน) เดอะไทมส์ออฟลอนดอนเขียนบทความภายใต้พาดหัวข่าว "Tiflis Bomb Outrage" (ระเบิดทำลายติฟลิส) เลอ ตงป์สในปารีสเขียนบทความใต้พาดหัวข่าว "Catastrophe!" (มหันตภัย!) และเดอะนิวยอร์กไทมส์เขียนบทความภายใต้พาดหัวข่าว "Bomb Kills Many; $170,000 Captured" (ระเบิดคร่าคนจำนวนมาก: ฉกเงิน 170,000 ดอลลาร์)
สำหรับส่วนของทางการ ได้ตอบสนองต่อการปล้นโดยการระดมกองทัพ ปิดถนน และปิดล้อมจัตุรัส โดยหวังว่าจะสามารถจับกุมผู้สมคบคิดและได้รับเงินคืน ตำรวจเริ่มต้นสืบสวนอาชญากรรมดังกล่าว และหน่วยสืบสวนพิเศษที่ถูกส่งเข้ามาในพื้นที่เพื่อนำการสืบสวน โชคร้ายสำหรับเจ้าหน้าที่สืบสวน คำให้การของพยานนั้นน่าสงสัยและขัดแย้งกันเอง ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังไม่ทราบด้วยว่ากลุ่มใดมีส่วนรับผิดชอบต่อเหตุดังกล่าว เนื่องจากมีข่าวลือเป็นจำนวนมากว่าพรรคสังคมนิยมโปแลนด์ อาร์มีเนีย พวกอนาธิปไตย พรรคสังคมนิยม-ปฏิวัติเป็นผู้ลงมือ หรือแม้กระทั่งข่าวลือที่ว่าทางการรัสเซียจัดฉากขึ้นเองด้วย
ในหนังสือ The Secret File of Joseph Stalin: A Hidden Life (แฟ้มลับของโจเซฟ สตาลิน: ชีวิตที่ถูกปิดบัง) ของโรมัน แบร็กแมน หลายวันหลังจากการปล้น เจ้าหน้าที่โอฮรานา มูฮ์ตารอฟ ได้ตั้งคำถามสตาลินเกี่ยวกับการปล้นในอพาร์ตเมนต์ลับแห่งหนึ่ง เจ้าหน้าที่ได้ทราบข่าวลือมาว่าสตาลินยืนมองอยู่โดยไม่ทำอะไรระหว่างการปล้น มูฮ์ตารอฟถามสตาลินว่าทำไมเขาจึงไม่แจ้งพวกเขาเกี่ยวกับการปล้น แต่สตาลินระบุว่าเขาได้ให้ข้อมูลต่อทางการมากพอเพื่อป้องกันการปล้นแล้ว การตั้งคำถามยกระดับขึ้นกลายเป็นการโต้เถียงอย่างเผ็ดร้อน มูฮ์ตารอฟตบหน้าสตาลินจนเจ้าหน้าที่ออครานาคนอื่นต้องเข้าห้ามไว้ หลังจากเหตุดังกล่าว มูฮ์ตารอฟถูกพักงานจากโอฮรานา และสตาลินได้รับคำสั่งให้ออกจากติฟลิสและไปยังบาคูเพื่อรอผลตัดสินใจจากเจ้าหน้าที่เกี่ยวกับคดีดังกล่าว สตาลินออกจากบาคูพร้อมด้วยเงิน 20,000 รูเบิลจากจำนวนที่ถูกขโมยไปในเดือนกรกกฎาคม ค.ศ. 1907 การกล่าวอ้างที่ว่าสตาลินทำงานร่วมกับโอฮรานาเป็นหัวข้อโต้เถียงในหมู่นักประวัติศาสตร์เป็นเวลาหลายทศวรรษ
การขนย้ายเงินและการจับกุมคาโม
เงินที่ได้จากการปล้นเดิมถูกเก็บรักษาไว้ที่บ้านเพื่อนของสตาลิน มีฮาและมาโร โบชอริดเซ ซึ่งอาศัยอยู่ในติฟลิส เงินถูกเย็บซ่อนไว้ในฟูกเพื่อจะสามารถขนย้ายและเก็บรักษาได้ง่ายโดยไม่เป็นที่สงสัย ฟูกที่เก็บซ่อนเงินไว้นั้นถูกเคลื่อนย้ายจากเซฟเฮาส์หลังหนึ่งไปยังอีกหลังหนึ่ง และในภายหลังได้เคลื่อนย้ายไปยังเก้าอี้ยาวของผู้อำนวยการ ณ สถานีอุตุนิยมวิทยาติฟลิส สตาลินทำงานที่สถานีอุตุนิยมวิทยาดังกล่าวก่อนหน้าการปล้น และอาจเป็นเหตุผลว่าเหตุใดจึงนำเงินมาซ่อนไว้ที่นี่  แหล่งข้อมูลบางแหล่งยังได้กล่าวอ้างว่าสตาลินได้ช่วยขนย้ายเงินเข้ามาในสถานีอุตุนิยมวิทยาดังกล่าวอีกด้วย ผู้อำนวยการสถานีกล่าวว่าเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเงินที่ถูกขโมยนั้นถูกเก็บไว้ใต้จมูกของเขาเช่นนี้
เงินที่ถูกปล้นมาส่วนใหญ่ถูกขนย้ายโดยคาโม ผู้ซึ่งนำเงินไปให้แก่เลนินในฟินแลนด์ ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย จากนั้นคาโมได้ใช้เวลาในช่วงฤดูร้อนที่เหลืออาศัยอยู่กับเลนินที่ดาชาของเขา ในฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น คาโมเดินทางออกจากฟินแลนด์ไปเพื่อซื้ออาวุธสำหรับกิจกรรมในอนาคต เขาได้เดินทางไปยังปารีส และต่อไปยังเบลเยียมเพื่อซื้ออาวุธและเครื่องกระสุน จากนั้นไปยังบัลแกเรียเพื่อซื้อตัวจุดระเบิด 200 ตัว
หลังจากการซื้ออาวุธในบัลแกเรีย คาโมเดินทางไปยังเบอร์ลินและส่งจดหมายจากเลนินให้แก่แพทย์บอลเชวิคที่มีชื่อเสียง ยาคอฟ จีโตมีร์สกี โดยขอให้แพทย์ผู้นั้นให้ความช่วยเหลือในการรักษาดวงตาที่ยังได้รับบาดเจ็บของคาโม เลนินหวังว่าจะช่วยชายผู้ซึ่งประสบความสำเร็จในการลงมือปล้น แต่กลับส่งตัวคาโมให้แก่สายลับสองหน้าโดยมิได้ตั้งใจ จีโตมีร์สกีได้ทำงานอย่างลับ ๆ เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลรัสเซียและรีบแจ้งข่าวแก่โอฮรานาเกี่ยวกับการมาถึงของคาโม จากนั้น โอฮรานาได้ร้องขอให้ตำรวจกรุงเบอร์ลินเข้าจับกุมคาโม และเมื่อมีการจับกุม พวกเขาได้พบหนังสือเดินทางออสเตรียปลอมและกระเป๋าเงินที่มีตัวจุดระเบิด 200 ตัว ซึ่งเขาวางแผนที่จะใช้ในการปล้นธนาคารครั้งใหญ่อีกครั้งหนึ่ง
เซลล์เชื้อเพลิงชนิดเยื่อแลกเปลี่ยนโปรตอน
เซลล์เชื้อเพลิงชนิดเยื่อแลกเปลี่ยนโปรตอน (Proton exchange membrane fuel cells) หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งคือ polymer electrolyte membrane fuel cells ซึ่งเรียกย่อ ๆ ว่า  (PEMFC)  เป็นหนึ่งในชนิดของเซลล์เชื้อเพลิงที่กำลังมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เพื่อประยุกต์ใช้สำหรับเป็นแหล่งจ่ายไฟฟ้าแก่ยานภาหนะ หรือตามสถานที่ต่าง ๆ โดยเซลล์เชื้อเพลิงชนิดนี้มีจุดเด่นที่สามารถทำงานได้ที่อุณหภูมิและความดันต่ำ อีกทั้งยังมีความพิเศษในส่วนของเยื่อพอลิเมอร์ที่สามารถใช้ในการแลกเปลี่ยนโปรตอน
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
การจ่ายธนบัตรที่มีเครื่องหมาย
หลังจากทราบข่าวการถูกจับกุมของคาโมในกรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1907 เลนินกลัวว่าตนอาจถูกจับกุมด้วยเช่นกันและวางแผนที่จะหลบหนีออกจากฟินแลนด์พร้อมกับภรรยา เพื่อที่จะหนีออกจากฟินแลนด์โดยไม่ถูกสะกดรอยตาม เลนินเดินเป็นระยะทาง 4.8 กิโลเมตรข้ามทะเลสาบที่เป็นน้ำแข็งในเวลากลางคืนเพื่อขึ้นเรือกลไฟที่เกาะใกล้เคียง ระหว่างการเดินทางข้ามน้ำแข็งนั้น เลนินและเพื่อนร่วมทางของเขาอีกสองคนหวุดหวิดที่จะจมน้ำเสียชีวิตเมื่อน้ำแข็งแตกออกใต้เท้าของพวกเขา ทำให้เลนินคิดว่า "อา ช่างเป็นวิธีตายที่โง่เสียจริง" เลนินกับภรรยาสามารถหลบหนีออกจากฟินแลนด์ได้สำเร็จ และมุ่งหน้าไปยังสวิตเซอร์แลนด์
เซลล์เชื้อเพลิงชนิดเยื่อแลกเปลี่ยนโปรตอน
เซลล์เชื้อเพลิงชนิดนี้สามารถผลิตกระแสไฟฟ้า โดยอาศัยปฏิกิริยาทางไฟฟ้าเคมี ตามปฏิกิริยารีดอกซ์ โดยที่ขั้วอิเล็กโทรด ของเซลล์ไฟฟ้าชนิดนี้ใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาแพลตทินัม(Pt)และขั้วอิเล็กโทรไลท์ใช้โพลิเมอร์แข็ง คือ แนฟฟิออน(Nafion(R)) เป็นเยื่อเลื่อกผ่านประจุ สารตั้งต้นของเซลล์เชื้อเพลิงแบบเยื่อแลกเปลี่ยนโปรตอน ใช้ กาซไฮโดรเจน และ ออกซิเจน(หรือ อากาศ) โดยกาซไฮโดรเจนจะแตกตัวบนพื้นผิวตัวเร่งปกิกิริยาที่ด้านแอโนด ให้ผลิตภัณท์คือ โปรตอน และ อิเล็กตรอน ตามปฏิกิริยาออกซิเดชั่น แต่ในเซลล์เชื้อเพลิงที่ใช้แนฟฟิออนเป็นเยื่อเลือกผ่านนี้ เฉพาะอิออนที่มีประจุบวกเท่านั้นจึงจะผ่านได้ ดังนั้นในที่นี้โปรตรอนจึงถูกเลือกให้เคลื่อนที่ผ่านไปยังขั้วแคโทด ส่วนอิเล็กตรอนจะเคลื่อนที่ออกจากเซลล์ไฟฟ้าเคมีไปยังขั้วแคโทด โดยผ่านภาระทางไฟฟ้า หรือ โหลด (Load)และเป็นที่รู้กันดีว่าไฟฟ้าเกิดจากการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอน ดังนั้นเราก็จะได้แสงสว่างจากไฟฟ้าที่ผลิตได้ หากโหลดนั้นคือหลอดไฟฟ้า เมื่ออิเล็กตรอนเคลื่อนที่ไปยังขัวแคโทดถือว่าครบวงจร จากนั้นอิเล็กตรอน โปรตอน และก๊าซออกซิเจน ตามปฏิกิริยารีดักชั่น ก็จะรวมตัวกัน กลายเป็นน้ำ ดังนั้นเซลล์เชื้อเพลิงชนิดนี้จึงไม่ก่อให้เกิดมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
การจ่ายธนบัตรที่มีเครื่องหมาย
การแลกธนบัตรจากการปล้นที่ไม่มีเครื่องหมายนั้นทำได้ง่าย แต่หมายเลขอนุกรมของธนบัตร 500 รูเบิลเป็นที่รู้กันของเจ้าหน้าที่ทางการ ทำให้การแลกธนบัตรเหล่านี้ในธนาคารรัสเซียนั้นเป็นไปไม่ได้ เมื่อถึงปลายปี ค.ศ. 1907 เลนินตัดสินใจที่จะแลกเปลี่ยนธนบัตร 500 รูเบิลที่เหลือในต่างประเทศ ในการเตรียมการสำหรับการแลกเปลี่ยน คราซินได้ให้นักปลอมแปลงเอกสารพยายามเปลี่ยนแปลงหมายเลขอนุกรมบางตัว ธนบัตรเหล่านี้จำนวน 200 ใบถูกส่งไปยังต่างประเทศโดยมาร์ติน ลืยอะดอฟ (ธนบัตรเหล่านี้ถูกเย็บเข้ากับเสื้อกล้ามโดยภรรยาของเลนินและบอกดานอฟที่สำนักงานใหญ่ของเลนินในคูออคคาลา) แผนการของเลนินคือการให้บุคคลจำนวนมากแลกเปลี่ยนธนบัตร 500 รูเบิลที่ถูกขโมยนี้พร้อมกันในธนาคารหลายแห่งทั่วทวีปยุโรปในเดือนมกราคม ค.ศ. 1908 จีโตมีร์สกีทราบแผนการดังกล่าวและรายงานข้อมูลนี้ให้กับโอฮรานา โอฮรานาติดต่อกรมตำรวจทั่วทวีปยุโรปและร้องขอให้จับกุมใครก็ตามผู้พยายามขึ้นเงินธนบัตรดังกล่าว
เซลล์เชื้อเพลิงชนิดเยื่อแลกเปลี่ยนโปรตอน
อ้างอิง
연료전지
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
การจ่ายธนบัตรที่มีเครื่องหมาย
เดือนมกราคม ค.ศ. 1908 มีหลายคนถูกจับกุมขณะพยายามแลกเปลี่ยนธนบัตร  หนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ รายงานว่า ผู้หญิงคนหนึ่งผู้ซึ่งพยายามจ่ายธนบัตร 500 รูเบิลที่มีเครื่องหมายพยายามกลืนหลักฐานหลังจากที่แคชเชียร์เรียกตำรวจ แต่ตำรวจกำช่องคอของเธอไว้ก่อนที่เธอจะกลืนลงไป การจับกุมครั้งสำคัญที่สุด ได้แก่ มาซิม ลิตวินอฟ ผู้ซึ่งถูกจับกุมพร้อมกับธนบัตร 500 รูเบิล จำนวน 12 ใบ ซึ่งปล้นมาขณะกำลังขึ้นรถไฟพร้อมกับอนุภรรยาที่สถานีรถไฟการ์ดูนอร์ในปารีส  ลิตวินอฟวางแผนจะไปยังลอนดอนเพื่อจ่ายธนบัตรดังกล่าว รัสเซียต้องการให้ส่งลิตวินอฟเป็นผู้ร้ายข้ามแดน แต่รัฐมนตรียุติธรรมฝรั่งเศสกลับตัดสินใจเนรเทศลิตวินอฟและอนุภรรยาจากแผ่นดินฝรั่งเศสแทน ความล้มเหลวที่จะส่งผู้ร้ายข้ามแดนทำให้รัฐบาลรัสเซียโกรธ รัฐบาลฝรั่งเศสแถลงอย่างเป็นทางการระบุว่า คำร้องขอส่งผู้ร้ายข้ามแดนของรัสเซียนั้นมาช้าเกินไป แต่หลักฐานบางชิ้นได้พิจารณาว่ารัฐบาลฝรั่งเศสปฏิเสธการส่งผู้ร้ายข้ามแดนเนื่องจากพวกสังคมนิยมฝรั่งเศสได้กดดันทางการเมืองเพื่อให้ปล่อยตัวลิตวินอฟ
นาเดซฮดา ครุปสกายา ภรรยาของเลนิน อภิปรายถึงเหตุการณ์ดังกล่าวในบันทึกความทรงจำของเธอว่า
เงินที่ได้จากการปล้นที่ติฟลิสถูกส่งไปให้บอลเชวิคเพื่อจุดประสงค์ในการปฏิวัติ แต่ก็ไม่สามารถนำเงินนั้นไปใช้ได้ ทั้งหมดเป็นธนบัตร 500 รูเบิล ซึ่งจำเป็นจะต้องแลกย่อย แต่เราไม่สามารถแลกธนบัตรในรัสเซีย เพราะธนาคารจะมีรายการหมายเลขธนบัตรในกรณีเช่นนี้เสมอ... เงินเป็นที่ต้องการอย่างยิ่งยวด ดังนั้น กลุ่มสหายจึงพยายามแลกธนบัตร 500 รูเบิลในเมืองต่างด้าวพร้อมๆ กันหลายเมืองหลังจากเรามาถึงไม่นาน... จีโตเมียร์สกีเตือนตำรวจเรื่องความพยายามแลกธนบัตรรูเบิลเหล่านั้น และผู้เกี่ยวข้องก็ถูกจับกุม สมาชิกของกลุ่มซูริก a Lett ถูกจับกุมในสต็อกโฮล์ม และโอลกา ราวิช สมาชิกของกลุ่มเจนีวา ผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาจากรัสเซีย ถูกจับกุมในมิวนิกพร้อมกับบอกดัสซาเรียนและโฮจามีเรียน ในเจนีวา เอ็น. เอ. เซมัชโก ถูกจับกุมหลังจากที่ได้รับโปสการ์ดฉบับหนึ่งซึ่งส่งมาจากหนึ่งในกลุ่มคนที่ถูกจับกุมแล้ว
แบรกแมนอ้างว่าถึงแม้จะมีการจับกุมดังกล่าว เลนินยังคงพยายามแลกธนบัตร 500 รูเบิลต่อไปและทำการแลกเปลี่ยนธนบัตร 500 รูเบิลจำนวนหนึ่งกับหญิงนิรนามในมอสโกเป็นเงิน 10,000 รูเบิล อย่างไรก็ตาม ตามข้อมูลของนีโคลาเอฟสกี หลังจากการจับกุมในเดือนมกราคม ค.ศ. 1908 แล้วเลนินก็ยุติความพยายามใดๆ ที่จะแลกธนบัตรเหล่านี้อีก อย่างไรก็ตาม บอกดานอฟและคราซินยังคงพยายามต่อไปอีกหลายครั้ง ตามข้อมูลของนีโคลาเอฟสกี บอกดานอฟพยายามและล้มเหลวที่จะแลกเปลี่ยนธนบัตรในอเมริกาเหนือ ขณะที่คราซินประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนหมายเลขอนุกรมและแลกเปลี่ยนธนบัตรอีกเพิ่มเติม ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนร่วมงานของเลนินได้เผาธนบัตร 500 รูเบิลทั้งหมดที่พวกเขายังครอบครองอยู่
การพิจารณาคดีคาโม
หลังจากที่คาโมถูกจับกุมในกรุงเบอร์ลินและกำลังรอคอยการพิจารณาคดี คาโมได้รับข้อความจากคราซินผ่านทางทนายความของเขา ออสการ์ โคฮ์น ซึ่งบอกให้คาโมแสร้งทำเป็นวิกลจริตเพื่อที่ว่าเขาจะได้รับการประกาศว่าไม่เหมาะสมที่จะรับการพิจารณาคดี เพื่อแสดงออกซึ่งความวิกลจริต คาโมปฏิเสธอาหาร ฉีกทึ้งเสื้อผ้า ผม ตลอดจนพยายามอัตวินิบาตกรรมโดยการแขวนคอตนเอง เฉือนข้อมือตัวเอง และกินอุจจาระของตน  เพื่อที่จะตรวจสอบให้แน่ใจว่าคาโมไม่ได้แสร้งวิกลจริต แพทย์ชาวเยอรมันได้แทงเข็มหมุดเข้าใต้เล็บ แทงเข็มเล่มยาวเข้าที่หลัง และจี้ด้วยเตารีดร้อน ๆ แต่คาโมยังไม่หลุดจากการแสดงของตน  หลังจากการทดสอบดังกล่าวทั้งหมดแล้ว หัวหน้าแพทย์แห่งโรงพยาบาลจิตเวชกรุงเบอร์ลิน เขียนเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1909 ว่า "ไม่มีหลักฐานสนับสนุนความเชื่อที่ว่า [คาโม] กำลังแสร้งวิกลจริต เขามีการเจ็บป่วยทางจิตอย่างไม่ต้องสงสัย และไม่สามารถที่จะปรากฏตัวต่อหน้าศาล หรือได้รับโทษตามกฎหมาย มันเป็นที่น่าสงสัยอย่างยิ่งว่าเขาจะสามารถฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์หรือเปล่า"
ค.ศ. 1909 คาโมถูกส่งตัวข้ามแดนไปยังรัสเซียที่ซึ่งเขายังคงแสร้งวิกลจริตต่อไป ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1910 คาโมถูกพิจารณาคดีเนื่องจากบทบาทในการปล้นธนาคารติฟลิส ระหว่างการพิจารณาคดี คาโมยังคงแสร้งวิกลจริตโดยไม่สนใจการสืบสวนและให้อาหารนกเลี้ยงอย่างเปิดเผยซึ่งเขาแอบนำเข้ามาด้วยโดยซ่อนไว้ในเสื้อของตน การพิจารณาคดีหยุดชะงักไปขณะที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบอาการวิกลจริตของคาโม ศาลพบว่าเขามีจิตปรกติเมื่อเขาปล้นธนาคารที่ติฟลิส แต่ขณะนี้กลับมีอาการป่วยทางจิตและควรจะถูกกักกันตัวจนกว่าเขาจะหาย
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1911 หลังจากแสร้งวิกลจริตมากว่าสามปี คาโมหลบหนีจากแผนกจิตเวชของเรือนจำในติฟลิสโดยเลื่อยผ่านลูกกรงหน้าต่างของเขาและปีนลงมาด้วยเชือกทำเอง