cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไผ่ พงศธร
ประวัติ
ไผ่ พงศธร เป็นผู้ที่สู้ชีวิตเนื่องจากในวัยเด็กเกิดในครอบครัวที่ยากจน ต้องออกไปหางานทำตั้งแต่ยังเรียนอยู่ เนื่องจากเสียคุณพ่อไป จึงต้องหาเงินมาเรียนด้วยตนเองโดยการไปรับจ้างแบกเครื่องเสียง เป็นหางเครื่อง เป็นหนุ่มโรงงาน และงานรำวง หมอลำ และรำขอข้าว พอจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ก็จำเป็นเดินทางมาทำงานในกรุงเทพมหานคร เนื่องจากไม่สามารถเรียนต่อได้ โดยเข้ามาเป็นลูกมือที่ร้านของพี่สาว หลังจากนั้นญาติของคุณหย่องได้เข้ามาพบและเห็นว่าพอที่จะทำงานออกอัลบั้มได้ จึงได้ส่งไปบันทึกเสียงตัวอย่างเพลง โดยครูสลา คุณวุฒิ ซึ่งได้เรียกเข้าไปบันทึกเสียงและออกอัลบั้มที่ค่าย แกรมมี่ โกลด์
การศึกษา ระดับชั้นประถมศึกษา โรงเรียนบ้านสร้างแต้ อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนโพนงามพิทยาคาร อำเภอกุดชุม จังหวัดยโสธร ระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาเอกการจัดการ มหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต และ จบการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2548
ในวงการละครโทรทัศน์ เขาร่วมแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง มงกุฎดอกหญ้า ทางช่องวัน รับบทเป็น แดนดิน โดยแสดงคู่กับอรทัย ดาบคำ ทั้งนี้ยังเคยเป็นนักฟุตบอลให้กับทีมสโมสรฟุตบอลยโสธรอีกด้วย
ไผ่ก็ได้พักงานเพลงเป็นระยะเวลา 5 ปี (พ.ศ. 2561-2566) โดยผลงานสุดท้ายก่อนพักงานคืออัลบั้มชุดที่ 11 ในปีพ.ศ. 2561 และกลับมามีผลงานอีกครั้งในอัลบั้มชุดที่ 12 ในปี พ.ศ. 2566 โดยในปีพ.ศ. 2566
อัลบั้มเดี่ยว
{| class="wikitable" !ปี !สตูดิโออัลบั้ม !รายชื่อเพลง
อัลบั้มพิเศษ
{| class="wikitable" !ปี !สตูดิโออัลบั้ม !รายชื่อเพลง
อัลบั้มรวมฮิต
{| class="wikitable" !ปี !ชื่ออัลบั้ม !หมายเหตุ
เพลงที่ไปรับเชิญร้อง
เพลงที่ไผ่ได้มีส่วนร่วมในการการร้อง
เพชรในเพลง
สาขา การขับร้องเพลงดีเด่นด้านภาษาไทย ประเภท ชมเชยผู้ขับร้องเพลงไทยลูกทุ่งชาย เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ
Daradaily The GREAT Awards
สาขา นักร้องลูกทุ่งชายที่สุดแห่งปี
Intensive Watch Music Awards
รางวัล เพลงลูกทุ่งที่ได้รับความนิยมอันดับที่ 1 ที่เปิดบนสถานีวิทยุมากที่สุด ในกรุงเทพฯและปริมณฑล จากการวิจัยของ Intensive Watch
สวนดุสิตโพล
ผลสำรวจที่สุดแห่งปี สาขา นักร้องเพลงลูกทุ่งชาย ที่ประชาชนชอบมากที่สุด
เอแบคโพล
ผลสำรวจ ที่สุดของบัน​เทิง​แห่งปี สาขา นักร้องชายไทย ที่เป็นที่ชื่นชอบมากที่สุด อันดับที่ 3
คอนเสิร์ต
ถ่ายปกนิตยสาร นิตยสาร ขวัญเรือน ปีที่ 41 ฉบับที่ 911 ปักษ์แรกเดือน พฤศจิกายน ประจำปี 2552 ร่วมด้วย เอิร์น สุรัตน์ติกานต์ และ ฝน ธนสุนทร นิตยสาร Z Star ลูกทุ่ง ปีที่ 1 ฉบับที่ 6 เดือน มิถุนายน ประจำปี 2557 นิตยสาร All Magazine ปีที่ 10 ฉบับที่ 4 เดือน สิงหาคม ประจำปี 2558
วาสนา นาน่วม
วาสนา นาน่วม (ชื่อเล่น: เล็ก) ผู้สื่อข่าวสายทหารหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ และ โพสต์ทูเดย์ ผู้เขียนหนังสือชุดลับ ลวง พราง และผู้ดำเนินรายการวิทยุ “ลับ ลวง พราง” ทางโมเดิร์นเรดิโอ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์ มีการกล่าวว่าวาสนาเป็นที่รู้จักกันดี จากการเผยแพร่ข่าวที่ได้จากการสอบถามนายทหารระดับสูงหลายครั้ง
ประวัติ
วาสนา เกิดเมื่อ 16 มกราคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรสาวคนที่ 9 จากจำนวนพี่น้องทั้งสิ้น 10 คน ของประพันธ์ และพิไลสรรพ์ นาน่วม ในวัยเด็ก ชอบเล่นซุกซนกับพี่ ๆ หรือเพื่อน ๆ ที่เป็นผู้ชาย มากกว่าจะเล่นกับผู้หญิงด้วยกัน จนถูกให้ฉายาว่า หญิงเหล็ก
เนื่องจากบิดาเป็นข้าราชการตำแหน่งสมุห์บัญชีประจำอำเภอต่างๆ จึงทำให้ช่วงประถมศึกษา ต้องย้ายโรงเรียนหลายครั้ง จากนั้นจึงมาจบการศึกษาระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี มัธยมปลายสายศิลป์-ภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา และเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรวารสารศาสตรบัณฑิต (หนังสือพิมพ์และสิ่งพิมพ์; เกียรตินิยมอันดับสอง) จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และปริญญาโท รัฐศาสตร์ การเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พ.ศ. 2543
งานสื่อมวลชน
เริ่มต้นการเป็นสื่อมวลชน ขณะกำลังศึกษาชั้นปีที่ 3 โดยเข้าเป็นผู้สื่อข่าวฝึกงานในสายทหาร กับหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ในยุคที่พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นผู้บัญชาการทหารบก ต่อมาเมื่อกำลังศึกษาชั้นปีที่ 4 เข้าฝึกงานข่าวสายทหาร ของหนังสือพิมพ์แนวหน้า พร้อมกับทำสารนิพนธ์ในหัวข้อ ปร.42 กับการสั่งปิดหนังสือพิมพ์แนวหน้า
ต่อมา เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 เกิดการรัฐประหารโดยคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ยึดอำนาจจากรัฐบาลพล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ หลังจากนั้น มีประกาศ รสช. ฉบับที่ 14 ที่มีลักษณะคล้ายการนำประกาศคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ 42 พุทธศักราช 2519 (ปร.42) ที่ว่าด้วยการจำกัดสิทธิเสรีภาพสื่อมวลชน กลับมาบังคับใช้อีกครั้ง หลังจากที่รัฐบาล พล.อ. ชาติชายได้ยกเลิกไปเมื่อปี พ.ศ. 2533
จากนั้น ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 วาสนาได้รับหน้าที่ให้เข้าไปทำข่าว จนสามารถรับรู้ความรู้สึกของทุกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นกองกำลังทหาร หรือมวลชนผู้ประท้วง ต่อมา เข้าเป็นผู้สื่อข่าวสายทหาร กับหนังสือพิมพ์ เดอะ เนชั่น ตั้งแต่ พ.ศ. 2539 เป็นผู้สื่อข่าวสายความมั่นคงและทหาร กับหนังสือพิมพ์ บางกอกโพสต์ จนถึงปัจจุบัน
ในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 วาสนาเป็นบุคคลแรกที่เผยแพร่ข่าวพล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา ผู้บัญชาการทหารบกในขณะนั้น ประกาศกฎอัยการศึก ทางบัญชีโซเชียลเน็ตเวิร์กส่วนตัวของเธอ ก่อนจะมีการรัฐประหารในอีกสองวันต่อมา
ผลงานหนังสือ
หลังจากที่ คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) รัฐประหาร เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 วาสนาเขียนหนังสือ ''เส้นทางเหล็ก พล.อ. สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรีคนที่ 24'' ซึ่งเป็นชีวประวัติของ พล.อ. สุรยุทธ์ จุลานนท์ อดีตนายกรัฐมนตรี ซึ่งได้รับจากแต่งตั้งจาก คมช. จนกลายเป็นหนังสือติดอันดับขายดี ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2549
จากนั้น ในต้นปี พ.ศ. 2551 หลังรัฐบาล พล.อ. สุรยุทธ์ หมดวาระลงวาสนาก็ออกหนังสือ ลับ ลวง พราง ปฏิวัติปราสาททราย (สำนักพิมพ์มติชน) ซึ่งเป็นการเปิดเผยถึง เบื้องลึกเบื้องหลังของการรัฐประหาร 19 กันยายน ซึ่งได้ข้อมูลจากการสัมภาษณ์ พล.อ. สนธิ บุญยรัตกลิน ประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) และนายทหารที่เกี่ยวข้อง ซึ่งก็เป็นหนังสือติดอันดับขายดีเช่นเดียวกัน ต่อมา เมื่อต้นปี พ.ศ. 2552 วาสนาเขียนหนังสือออกมาสองเล่ม คือ ลับ ลวง พราง ภาคพิสดาร เป็นเรื่องความเชื่อด้านไสยศาสตร์ของนายทหารใน คมช. และ ลับ ลวง พราง ภาค 2 ซ่อนรูปปฏิวัติ หัก ‘เหลี่ยม’ โหด ซึ่งมีเรื่องราวต่อเนื่องจากเล่ม 1 โดยเรียบเรียงข้อมูลจากการสัมภาษณ์ พล.อ. อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผู้บัญชาการทหารบก และนายทหารที่เกี่ยวข้อง
ส่งผลให้คำว่า ลับ ลวง พราง กลายเป็นคำศัพท์ทางการเมือง ที่หมายถึง การเก็บความลับ ล่อลวง และอำพราง เพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามรับรู้ความคิดของตน
รายการวิทยุ
ตั้งแต่วันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2551 สำนักข่าวไทย บมจ.อสมท ได้เชิญให้วาสนาเป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุ ลับ ลวง พราง ที่เธอจะเป็นผู้สัมภาษณ์นายทหารคนสำคัญ ที่กำลังเป็นที่สนใจ หรือกำลังตกเป็นข่าวในแวดวงการทหาร และการเมืองไทย ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 08.10-09.30 น. ทางสถานีวิทยุ อสมท โมเดิร์น เรดิโอ เอฟเอ็ม 100.5 เมกะเฮิร์ตซ์
เคอร์บีส์ดรีมแลนด์
การพัฒนา
เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ ถูกพัฒนาโดยมาซาฮิโระ ซากุไรจากฮาลแล็บบราโทรี ในตอนนั้น เขาตั้งชื่อมันว่าโปโปโปะ (ポポポ (Popopo)) และ เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ เคยมีชื่อเป็น ทวินเกิลโปโปะ (ティンクル・ポポ (Tinkuru Popo)) อย่างไรก็ตาม มันถูกตั้งชื่อใหม่เป็นเคอร์บี และตัวเกมถูกเปลี่ยนเป็น โฮชิ โนะ คาบี; เคอร์บีออฟเดอะสตาร์ส (Kirby of the Stars) ซึ่งกลายเป็นชื่ออนิเมะรุ่นญี่ปุ่น ในระหว่างการพัฒนา มาซาฮิโระ ซากุไรอยากให้เคอร์บีมีสีชมพู ในขณะที่ชิเงรุ มิยาโมโตะอยากให้มันมีสีเหลือง ท้ายที่สุด ทางนินเท็นโดตัดสินให้เคอร์บีมีสีชมพู ถึงแม้ว่าสีชมพูเป็นสีหลักของเคอร์บี ในเกมหลัง ๆ มีการใช้ผู้เล่นที่สองเป็นเคอร์บีสีเหลือง แต่ทางนินเท็นโดอเมริกาได้ออกแบบภาพกล่องและโฆษณาเป็นเคอร์บีสีขาวตามภาพจากตัวเกม
วาสนา นาน่วม
กรณีพลเอก สุรยุทธ์ จุลานนท์
วันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในรายการลับ ลวง พราง ที่เธอจัดเป็นนั้นได้เปิดเทปบันทึกเสียงคำให้สัมภาษณ์ของพล.อ. สุรยุทธ์ จุลานนท์ อดีตนายกรัฐมนตรีและองคมนตรีโดยมีเนื้อหาว่า พล.อ. สุรยุทธ์นั้นพร้อมที่จะพูดคุยกับพ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ให้หยุดการเคลื่อนไหวหลังรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 แต่ข่าวออกไปเป็นในทำนองว่า พล.อ. สุรยุทธ์จะเป็นคนกลางเจรจาสมานฉันท์กับ พ.ต.ท. ทักษิณ ในที่สุดในวันที่ 22 ธันวาคม พล.อ. สุรยุทธ์ได้ออกมาแถลงข่าวถึงเรื่องดังกล่าวว่า ไม่เป็นความจริง ที่จริงแล้วเป็นเรื่องแค่การพูดคุย ตนพร้อมจะพูดคุย และพร้อมรับฟังปัญหาต่าง ๆ ทุกประการ แต่ไม่มีหน้าที่ที่จะต้องไปปฏิบัติหรือไปทำในสิ่งหนึ่งสิ่งใด แต่นับต่อไปนี้จะให้สัมภาษณ์อะไรกับสื่อมวลชนต้องระวังมากขึ้น และวาสนาก็ไม่ใช่วาสนาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ซึ่งส่วนของวาสนานั้น ก็ได้กล่าวว่าตนไม่ได้ชี้นำในรายการ แต่ที่มีข่าวออกมาหลังจากนั้น คงเป็นมาจากการขยายความมาจากการสัมภาษณ์ พล.อ.อ. สุเมธ โพธิ์มณี นายทหารเตรียมทหารรุ่นที่ 10 เพื่อนรักของ พ.ต.ท. ทักษิณ ชินวัตร และสมาชิกพรรคเพื่อไทย ถึงกรณีนี้หลังจากนั้นมากกว่า
เคอร์บีส์ดรีมแลนด์
การพัฒนา
เสียงดนตรีถูกแต่งโดย จุง อิชิกาวะ โดยเป็นผู้แต่งเพลงในซีรีส์ เคอร์บี เพลงบางอันถูกนำมาใช้ใหม่ในซีรีส์ของ ซูเปอร์สแมชบราเธอส์ ในฐานะเพลงฉากหลังของด่านดรีมแลนด์ใน ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส และด่านกรีนกรีนส์ใน ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส เมลี
การตอบรับ
เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ ได้รับเสียงวิจารณ์ทั่วไปในแง่บวก โดยได้คะแนนบนเกมแรงกิงส์ไป 62.22% กับความคิดเห็น 9 อัน ทำให้ตัวเกมอยู่ในอันดับ 17 ในเกมสำหรับเกมบอยที่ดีที่สุด ในวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ ถูกขายไป 1.3 ล้านอัน จนถึงตอนนี้ มีการขายไปถึง 5 ล้านอันทั่วโลก; Gamasutra ยกความสำเร็จของเกมมาจากวิธีเล่นแบบใหม่ ในตอนนั้น มันเป็นเกมที่ประสบความสำเร็จที่สุดของฮาลแล็บบราโทรี Ben Reeves จาก Game Informer ยกให้เป็นเกมสำหรับเกมบอยที่ดีที่สุดในอันดับที่ 14 และรู้สึกว่าเป็นเกมที่ผ่อนคลายดี Jonathan Wahlgren จาก Humongous Life กล่าวว่าเป็นเกมที่แข็งแกร่ง แต่รู้สึกว่าดู "พื้นฐานเกิน" Brett Elston จากGamesRadar เขียนบทความเกี่ยวกับดนตรี และยกย่องเพลงบอสสุดท้าย โดยกล่าวว่า "เป็นเพงเดียวในเคอร์บีที่ทำให้รู้สึกท้าทายหรือขัดแย้ง แทนที่จะเดินผ่านทุ่งของเค้กลอย" Nadia Oxford จาก 1UP.com ยกย่องระบบกลศาสตร์แพลต์ฟอร์มเฉพาะ โดยกล่าวถึงมันว่าเป็นจุดเริ่มต้นของ "ตำนานจอมตะกละ"
สิ่งสืบทอด
เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ มีภาคต่อในคอนโซลอื่นเป็นจำนวนมาก โดยภาคต่อแรกคือ เคอร์บีส์แอดเวนเจอร์ ที่เผยแพร่บนแฟมิคอม ได้แนะนำการขโมยพลังจากศัตรู ซึ่งกลายเป็นแก่นหลักในภาคต่อ ๆ มา ตัวซีรีส์ได้มีเกมภาคแยกที่มีประเภทเกมต่างกัน เช่น เคอร์บีแอร์ไรต์ เป็นเกมแข่งรถ, เคอร์บีส์พินบอลแลนด์ เป็นเกมพินบอล และเคอร์บีส์ดรีมคอร์ส เป็นเกมผสมระหว่างแอ็กชันกับกอล์ฟ เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ ได้ภาคต่อบนเกมบอยใน ค.ศ. 1994 ที่มีชื่อว่า เคอร์บีส์ดรีมแลนด์ 2 ซึ่งไม่มีคุณสมบัติการคัดลอกจาก เคอร์บีส์แอดเวนเจอร์
เคอร์บีกับคิงเดเดเดปรากฏเป็นตัวละครเล่นได้ในซีรีส์เกมต่อสู้ ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส ส่วนด่าน "กรีนกรีนส์" ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในเกม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส เมลี มีฐานจากด่านแรกของเกม
วฏทาเค
วฏทาเค (වටදාගෙ; vaṭadāge) หรือชื่ออื่น ทาเค, ถูปาคาร และ เจติยาคาร เป็นรูปแบบของสิ่งปลูกสร้างในศาสนาพุทธที่พบในประเทศศรีลังกา
วฏทาเคสร้างขึ้นเป็นทรงกลมรอบสถูปขนาดเล็กเพื่อปกป้องสถูป รวมถึงเป็นร่มเงาให้กับศาสนิกชนที่เดินทางมายังสถูป โครงสร้างค้พยันของวฏทาเคคือเสาซึ่งล้อมเป็นวงกลมหลายชั้น โดยชั้นในสุดจะสูงที่สุด และลดหลั่นลงมาตามรอบวง จำนวนเสานี้แตกต่างกันไปตามแต่ละที่ ตัวอย่างเช่นที่ลังการาม อาจเคยมีเสามากถึง 88 เสา อย่างไรก็ตาม มีข้อถกเถียงว่าจริง ๆ แล้วเสาเหล่านี้มีไว้เพื่อค้ำยันโครงสร้างหลังคาหรือไม่ เนื่องจากหากเป็นหลังคาคลุมจริง จะหมายความว่ายอดของสถูปก็ต้องถูกบดบังไปด้วย
บรรณานุกรม
title=Vatadageya: Vatadageya – Polonnaruwa|publisher=Story of Ceylon|date=2019|https://www.storyofceylon.com/vatadageya/}}
ชูต มี: ยูธ พาร์ท 1 (อีพี)
ชูต มี: ยูธ พาร์ท 1 (Shoot Me: Youth Part 1) เป็นอีพีที่ 3 ของวงดนตรีร็อกสัญชาติเกาหลีใต้ ถูกเผยแพร่โดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2018 และมีเพลงในอัลบั้มทั้งหมด 6 เพลง
ที่มาและการเผยแพร่
ในวันที่ 14 พฤษภาคม 2018 มีการรายงานข่าวว่าเดย์ซิกซ์จะกลับมาพร้อมกับอัลบั้มใหม่ในเดือนมิถุนายน และต้นสังกัด เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ ได้กล่าวว่า "เดย์ซิกซ์กำลังดำเนินการทำอัลบั้มใหม่อยู่ แต่เรายังไม่ได้ตัดสินใจช่วงแวลาคัมแบคที่แน่นอน"
หลังจากนั้น ในวันที่ 11 มิถุนายน ทางต้นสังกัดได้เผยแพร่ตารางการคัมแบค และเปิดเผยว่าวงจะปล่อยอีพีที่สามของพวกเขา ซึ่งมีชื่อว่า Shoot Me: Youth Part 1 ในวันที่ 26 มิถุนายน  ต่อมา ตั้งแต่วันที่ 15 ถึง 19 มิถุนายน มีการเผยแพร่ภาพโปสเตอร์และภาพทีเซอร์ของสมาชิกแต่ละคน     และตามด้วยภาพทีเซอร์ยูนิตในวันที่ 20
ในวันที่ 25 มิถุนายน ทีเซอร์ของมิวสิกวิดีโอสำหรับเพลงไตเติ้ล "Shoot Me" ถูกปล่อยออกมาบนช่องยูทูบทางการของทั้งเจวายพีและช่องวีไลฟ์ของวงเอง และในวันที่ 26 อีพีก็ได้เผยแพร่และวงจำหน่าย พร้อมกับมิวสิกวิดีโอเพลง "Shoot Me"
องค์ประกอบ
เพลงไตเติ้ลถูกบรรยายโดยบิลบอร์ด ว่า "มีความโดดเด่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพังก์ร็อก โดยมีซินธิไซเซอร์ที่ลื่นไหลเข้ามาอย่างดี ในท่อนตามชื่อเพลง “Shoot Me” บิลด์ขึ้นไปถึงจุดที่มีเสียงน่ากลัวกับท่อน “ปัง ปัง” ของคอรัสและจากนั้นก็สงบลงอย่างรวดเร็วก่อนที่จะทำงานอีกครั้งกับไดนามิกฮุคที่นำหน้าด้วยท่อนประสานที่ว่า "I'm OK, so if you want to hurt me, baby, just hurt me”
การโปรโมต
ในวันที่ 27 มถุนายน สองชั่วโมงหลักจากการเผยแพร่อัลบั้ม รายการ "Comeback Show" ได้ออกอากาศสดทางวีไลฟ์พร้อมด้วยสมาชิกของเดย์ซิกซ์ที่มาโปรโมตเพลงใหม่ นอกจากนี้ เดย์ซิกซ์ได้ทำการโปรโมตเพลงไตเติ้ลบนหลากหลายช่องเวทีเพลงในประเทศเกาหลีใต้ รวมถึงเวทีเอ็มเคานต์ดาวน์และมิวสิกแบงก์
ภาวะเสียการระลึกรู้
ภาวะเสียการระลึกรู้ หรือ ภาวะไม่รู้ (Agnosia มาจากภาษากรีกโบราณว่า  ἀγνωσία ซึ่งแปลว่า ความไม่รู้  หรือ  ความปราศจากความรู้,  คำว่า  gnosis  ที่ไม่มี a ข้างหน้า  แปลว่า  ความรู้ความเข้าใจในเรื่องลี้ลับเช่นจิตวิญญาณเป็นต้น)  เป็นการสูญเสียความสามารถในการรู้จำวัตถุ  บุคคล  เสียง  รูปร่าง  หรือกลิ่น  ในขณะที่การรับรู้ทางประสาทเฉพาะอย่างๆ ไม่มีความเสียหาย  และไม่มีการสูญเสียความทรงจำเป็นสำคัญ  เป็นภาวะที่ปกติมีความเกี่ยวข้องกับความบาดเจ็บทางสมองที่เกิดขึ้น  หรือโรคทางประสาท  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง  หลังจากเกิดความเสียหายใน  เขตบร็อดแมนน์ 37  คือช่วงต่อระหว่างสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับ  (occipitotemporal area)  ซึ่งเป็นส่วนของทางสัญญาณด้านล่างของระบบการเห็น
ภาวะไม่รู้จะมีผลกับการรับรู้ทางประสาทอย่างเดียวเท่านั้น เช่นการเห็นหรือการได้ยิน
ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา
ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา (Visual agnosia) เป็นกลุ่มของภาวะต่างๆ ที่คนไข้มีความบกพร่องในการรู้จำวัตถุทางตา ภาวะนี้สามารถแบ่งออกเป็นประเภทย่อย 2 อย่างคือ  แบบวิสัญชาน (apperceptive visual agnosia) และแบบสัมพันธ์ (associative visual agnosia)
คนไข้แบบวิสัญชานสามารถเห็นเส้นรูปร่างของวัตถุ แต่มีปัญหาถ้าต้องแยกประเภทวัตถุ  เป็นภาวะที่เกี่ยวข้องกับความเสียหายในสมองซีกหนึ่ง  โดยเฉพาะในส่วนหลังของซีกขวา  เปรียบเทียบกับคนไข้แบบสัมพันธ์  ผู้มีปัญหาในการบอกชื่อของวัตถุและมีความเสียหายในทั้งสมองซีกซ้ายทั้งซีกขวา  ที่จุดเชื่อมของสมองกลีบท้ายทอยและสมองกลีบขมับ.
รูปแบบอย่างหนึ่งของแบบสัมพันธ์ก็คือ ภาวะบอดใบหน้า (Prosopagnosia) ซึ่งเป็นความไม่สามารถรู้จำใบหน้า  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้อาจมีปัญหาในการรู้จำเพื่อนๆ สมาชิกในครอบครัว  และเพื่อนร่วมทำงาน  ถึงอย่างนั้น  คนไข้ภาวะนี้ยังสามารถรู้จำวัตถุอื่นๆ ทางตาได้
การตรวจโรค
เพื่อจะตรวจว่าคนไข้มีภาวะนี้หรือไม่ ต้องตรวจว่า  คนไข้ไม่ได้มีการสูญเสียความรู้สึกทางประสาท  และว่า  ทั้งความสามารถต่างๆ ในเรื่องภาษาและในเชาวน์ปัญญา  ไม่มีความเสียหาย    เพื่อจะวินิจฉัยว่ามีภาวะเสียการระลึกรู้  คนไข้ต้องมีความบกพร่องในประสาททางเดียว  (มีทางตาหรือหูเป็นต้น)
แยกแยะระหว่างแบบวิสัญชานกับแบบสัมพันธ์
ในขณะเดียวกัน คนไข้มีภาวะแบบสัมพันธ์  ก็จะไม่สามารถจับคู่ตัวกระตุ้นตัวเดียวกันที่ปรากฏต่างๆ กัน  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้ที่ถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะนี้ทางตาอย่างเดียว  ก็จะไม่สามารถจับคู่รูปของโน้ตบุ๊กที่เปิดอยู่กับที่ปิดอยู่ได้
วินิจฉัยภาวะบอดใบหน้า
คนไข้ภาวะบอดใบหน้า มักจะรับการตรวจสอบโดยแสดงรูปของใบหน้ามนุษย์ที่มีความคุ้นเคย  เช่นของดารา  นักร้อง  นักการเมืองที่มีชื่อเสียง  และของสมาชิกในครอบครัว  รูปที่ใช้จะเป็นรูปที่เหมาะสมต่อวัยและวัฒนธรรม  คนตรวจจะถามคนไข้ให้บอกชื่อของแต่ละใบหน้า  ถ้าคนไข้ไม่สามารถบอกชื่อของใบหน้าในรูปภาพ  คนตรวจอาจจะถามคำถามที่ช่วยในการรู้จำใบหน้าในรูปภาพ
เหตุ
ภาวะเสียการระลึกรู้อาจจะเกิดจากโรคลมปัจจุบัน ภาวะสมองเสื่อม  หรือโรคทางประสาทอย่างอื่นๆ  และก็อาจจะเกิดจากความบาดเจ็บที่ศีรษะ  การอักเสบในสมอง  หรือพันธุกรรม  นอกจากนั้นแล้ว  ประเภทบางอย่างของภาวะนี้ อาจจะเกิดจากโรคในช่วงพัฒนาการ  (developmental disorder)  ความเสียหายที่จะทำให้เกิดภาวะนี้ได้  มักจะเกิดที่สมองกลีบท้ายทอยหรือสมองกลีบข้าง  แม้ว่าการระลึกรู้ทางประสาททางหนึ่งอาจจะมีปัญหา  (เช่นทางตา)  แต่ว่าความสามารถในการรับรู้ต่างๆ อย่างอื่นจะไม่มีปัญหา พบว่า คนไข้ที่ได้คืนการเห็นจากความบอดอย่างไม่คาดคิด  จะมีภาวะเสียการระลึกรู้อย่างสำคัญ  หรืออย่างบริบูรณ์
การรักษา
โดยแนวการปฏิบัติ ไม่มีวิธีรักษาโดยตรงสำหรับผู้มีภาวะนี้  คนไข้อาจจะกระเตื้องขึ้นถ้าแสดงตัวกระตุ้นให้ทางประสาทอื่นที่ไม่ได้เสียหาย   การบำบัดบางอย่างอาจช่วยบรรเทาอาการต่างๆ ของภาวะนี้  ในบางกรณี  กิจกรรมบำบัดหรือการบำบัดวจีเภท  (speech therapy)  สามารถทำภาวะนี้ให้ดีขึ้น  โดยขึ้นอยู่กับสมุฏฐานของโรค
ในเบื้องต้น คนไข้หลายท่านที่มีภาวะเสียการระลึกรู้บางประเภท  อาจจะไม่รู้ถึงระดับขอบเขตของความบกพร่องในการรับรู้หรือการรู้จำของตน  ซึ่งอาจเป็นเพราะมีภาวะเสียสำนึกความพิการ (Anosognosia) ที่คนไข้ปราศจากการรับรู้ความบกพร่องนั้น  และทำให้คนไข้ปฏิเสธหรือต่อต้านการช่วยเหลือและการรักษา
มีวิธีหลายอย่างที่สามารถช่วยคนไข้ให้รู้ถึงความเสียหายในการรับรู้หรือการรู้จำที่มี เช่น  แสดงตัวกระตุ้นเพียงแต่ในทางประสาทที่คนไข้มีปัญหาเท่านั้น  เพื่อช่วยเพิ่มความรู้สึกตัวถึงความบกพร่องของตน  หรืออีกวิธีหนึ่งโดยเฉพาะสำหรับกิจกรรมที่คนไข้มีปัญหา  คือให้แยกกิจกรรมนั้นเป็นส่วนย่อยๆ เพื่อชี้ให้คนไข้เห็นว่า  มีปัญหาอยู่ที่ส่วนไหน
เมื่อคนไข้ยอมรับว่ามีความบกพร่องทางการรับรู้หรือการรู้จำ จึงอาจแนะนำการรักษาแบบใดแบบหนึ่ง  กลวิธีการรักษาที่สามารถช่วยได้นั้นมีหลายอย่าง  เช่น  กลวิธีการทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น  กลวิธีคำพูด  กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่น  หรือกลวิธีการจัดระเบียบ
กลวิธีการทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น
กลวิธีทดแทนโดยใช้ทางประสาทอื่น คือการใช้ทางประสาทที่ไม่เสียหายเพื่อทดแทนทางประสาทที่เสียหาย  ยกตัวอย่างเช่น  คนไข้ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตาอาจจะใช้ข้อมูลสัมผัสแทนที่ข้อมูลทางตา  หรือว่า    คนไข้ภาวะบอดใบหน้าอาจใช้ข้อมูลทางหูเพื่อทดแทนข้อมูลทางตา  ตัวอย่างเช่น  คนไข้ภาวะบอดใบหน้าสามารถรอให้บุคคลเป้าหมายพูด  เพื่อที่จะรู้จำบุคคลนั้นได้จากการพูด
กลวิธีคำพูด
กลวิธีคำพูดอาจช่วยผู้มีภาวะเสียการระลึกรู้บางอย่าง คนไข้ภาวะบอดใบหน้าอาจได้ประโยชน์ในการฟังคำพรรณนาถึงเพื่อนๆ และสมาชิกในครอบครัว แล้วรู้จำบุคคลเหล่านั้นด้วยลักษณะต่างๆ ในคำพรรณนานั้น  ซึ่งอาจง่ายกว่าการสังเกตลักษณะอื่นๆ เองทางตา
กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่น
กลวิธีตัวช่วยอย่างอื่นอาจจะมีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้มีภาวะไม่รู้สิ่งแวดล้อม (Environmental Agnosia) หรือภาวะบอดใบหน้า ตัวช่วยสำหรับผู้มีภาวะไม่รู้สิ่งแวดล้อมอาจจะเป็นสีหรือตัวช่วยทางสัมผัส  ที่เป็นสัญลักษณ์สำหรับห้องใหม่ๆ หรือเขตและพื้นที่เพื่อช่วยกระตุ้นความทรงจำ   ส่วนตัวช่วยสำหรับคนไข้ภาวะบอดใบหน้ามีลักษณะที่ไม่ทั่วไปเป็นต้นว่า  แผลเป็นบนใบหน้าหรือฟันที่คด  เพื่อจะช่วยให้รู้จำบุคคลนั้นได้
กลวิธีการจัดระเบียบ
กลวิธีการจัดระเบียบอาจจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับคนไข้ภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา (visual agnosia)  ตัวอย่างเช่น  จัดระเบียบเสื้อผ้าโดยใช้ที่แขวนที่แตกต่างกันเพื่อเป็นตัวช่วยทางสัมผัส  ทำให้ง่ายในการหาเสื้อผ้าบางชนิด  เปรียบเทียบกับการอาศัยเพียงแต่ตัวช่วยทางตาเท่านั้น
ประวัติ
ศัพท์ว่า "agnosia"  (ภาวะเสียการระลึกรู้) ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดยซิกมันด์ ฟรอยด์ ในปี ค.ศ. 1891 ว่า "สำหรับความปั่นป่วนในการรู้จำวัตถุต่างๆ ซึ่งฟิงเกลน์เบอร์กได้จัดเป็นประเภท asymbolia  (ไม่รู้เครื่องหมาย)  ข้าพเจ้าขอเสนอศัพท์ว่า  agnosia"
ก่อนการเสนอศัพท์นี้ของฟรอยด์ ความคิดเรื่องภาวะเสียการระลึกรู้มาจากเวอร์นิเก (ผู้ค้นพบเขตภาษาเวอร์นิเก ในสมอง)  ผู้ตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับภาวะเสียการสื่อความด้านรับ  (receptive aphasia) ขึ้นในปี ค.ศ. 1874 ซึ่งตั้งข้อสังเกตว่า  คนไข้ภาวะเสียการสื่อความด้านรับ  ไม่สามารถเข้าใจคำพูดหรือกล่าวตามคำต่างๆ ได้  เวอร์นิเกเชื่อว่า  ภาวะเสียการสื่อความด้านรับเกิดจากรอยโรคในส่วน 1/3 ท้ายของ รอยนูนกลีบขมับบน  (superior temporal gyrus)  และเพราะรอยโรคเหล่านี้  จึงเชื่อว่า  คนไข้เหล่านี้มีความหนวกแบบจำกัดสำหรับเสียงบางอย่างและความถี่เสียงบางระดับในคำพูด
หลังจากเวอร์นิเก ในปี ค.ศ. 1877 กุสมอล์ได้พยายามอธิบายเหตุของ ภาวะเสียการระลึกรู้ศัพท์ทางหู (Auditory verbal agnosia) ที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ภาวะหนวกศัพท์ (word deafness)  แต่โดยไม่เหมือนกับคำอธิบายของเวอร์นิเก  กุสมอล์เชื่อว่า  ภาวะนี้เกิดจากความเสียหายอย่างสำคัญต่อรอยนูนกลีบขมับ "ส่วนแรก" ซีกซ้าย  และได้ออกความคิดเห็นเกี่ยวกับการกำเนิดของภาวะเสียการอ่าน  (Alexia)  ซึ่งรู้จักอีกอย่างหนึ่งว่า  ภาวะบอดศัพท์  (word blindness)  ว่า  เกิดจากรอยโรคที่รอยนูนแองกูลาร์ (angular gyrus) และที่ Supramarginal gyrus ซีกซ้าย
ส่วนเฮ็นริค ลิสเซาร์ ได้ให้ความคิดของเขาเกี่ยวกับภาวะเสียการระลึกรู้หลังเวอร์นิเกและกุสมอล์  ในปี ค.ศ. 1890 เขาได้ตั้งทฤษฎีขึ้นว่า  มี  2  แบบ    ที่การรู้จำวัตถุสามารถเกิดความเสียหายได้  คือ  มีความเสียหายต่อการประมวลผลเพื่อการรับรู้ในระยะต้น  หรือว่า  มีความเสียหายต่อตัวแทนของวัตถุ  (object representation)  นั้น  ถ้าตัวแทนวัตถุมีความเสียหาย  วัตถุนั้นจะไม่สามารถบันทึกลงในความทรงจำทางตาได้  และดังนั้น  บุคคลนั้นก็จะไม่สามารถรู้จำวัตถุนั้นได้
ในสมัยของเวอร์นิเก กุสมอล์  และลิสเซาร์  พวกเขายังไม่มีความรู้เกี่ยวกับเปลือกสมอง  แต่ในปัจจุบันนี้  ด้วยเทคนิคการสร้างภาพประสาท  (neuroimaging)  ต่างๆ   เราสามารถที่จะเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับภาวะเสียการระลึกรู้ได้อย่างกว้างขวาง
ดีเอ็ฟ
คนไข้ชื่อว่าดีเอ็ฟมีความเสียหายในสมองในทางสัญญาณด้านล่างของระบบการเห็น แต่ว่าทางสัญญาณด้านหลังของดีเอ็ฟไม่เป็นอะไร  ความเสียหายทางสัญญาณด้านล่างทำให้ดีเอ็ฟเกิดภาวะเสียการระลึกรู้ทางตา  ดีเอ็ฟมีปัญหาในการรู้จำทางตา  ไม่สามารถรู้จำวัตถุง่ายๆ และไม่สามารถแยกแยะวัตถุต่างๆ จากกันได้  นอกจากนั้นแล้ว  ดีเอ็ฟไม่สามารถบอกทิศทางหรือความกว้างของวัตถุ
แต่ว่า ดีเอ็ฟสามารถสามารถลอกแบบทิศทางของเส้นหนึ่งๆ ได้  เมื่อมีเวลาไม่จำกัด  ในอีกการทดสอบหนึ่ง  ผู้ทดสอบให้ดีเอ็ฟมองดูสี่เหลี่ยมจัตุรัสและรูปกลมรี  แล้วถามว่า  วัตถุไหนเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสและวัตถุไหนเป็นรูปกลมรี  ในกรณีที่ดีเอ็ฟสามารถหยิบวัตถุนั้นขึ้นมาได้  เธอก็จะสามารถบอกได้ว่า  วัตถุไหนเป็นอะไร  แต่ถ้าไม่สามารถ  เธอก็ไม่สามารถบอกความแตกต่างของวัตถุเหล่านั้นได้
ดร.พี
โอลิเวอร์ แซคส์ ผู้เป็นนักประสาทวิทยา  ได้กล่าวถึงคนไข้ที่น่าสนใจของเขาผู้ชื่อว่า ดร.พี  ดร.พีเป็นบุคคลทั่วๆ ไปผู้เป็นครูสอนดนตรีในระดับมหาวิทยาลัย  ที่ในปัจจุบันรู้จักกันว่า  "ชายผู้สับสนภรรยาของตนว่าเป็นหมวก"  เขามีปัญหาในการรู้จำนักศึกษาผู้เข้ามาหาเขา  ต่อเมื่อนักศึกษาเหล่านั้นพูด  เขาจึงจะสามารถบอกว่านักศึกษาเหล่านั้นเป็นใคร  ดร.พีไม่สามารถเห็นภาพโดยองค์รวมและสามารถเพียงแต่สังเกตดูลักษณะเฉพาะอย่างๆ ของรูปภาพ  หรือส่วนเล็กๆ ของภาพเท่านั้น
ยกตัวอย่างเช่น ในรูปที่แสดงทิวทัศน์หลายอย่างรวมทั้งทะเลสาบ  ภูเขา  และป่าไม้   เขาสามารถที่จะสังเกตดูเพียงแค่ภูเขาเท่านั้น  หลังจากการนัดเจอกับคุณหมอแซคส์ครั้งหนึ่ง  ดร.พีลุกขึ้นและพยายามที่จะยกเอาศีรษะของภรรยาของตนขึ้นเพราะคิดว่า  ศีรษะของเธอเป็นหมวกของเขา  ดร.พีมีภาวะเสียการระลึกรู้ทางตาประเภทหนึ่ง  แต่โดยเฉพาะเจาะจงก็คือภาวะบอดใบหน้า  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังมีกลุ่มอาการละเลย  (neglect syndrome) รูปแบบหนึ่ง  ซึ่งแสดงให้เห็นเมื่อให้เขาจินตนาการเดินไปตามทางระเบียง  เขาก็จะพรรณนาแต่ด้านขวาของทางเดินเท่านั้นและละเลยด้านซ้าย
อีนิกมาแวริเอชันส์
Variations on an Original Theme for orchestra, Op. 36 "Enigma" หรือที่รู้จักกันในชื่อ อีนิกมาแวริเอชันส์ (Enigma Variations) เป็นผลงานประพันธ์โดยเอ็ดเวิร์ด เอลการ์ในช่วงปี ค.ศ. 1898-1899 ประกอบด้วยธีม และแวริเอชันอีก 14 ชิ้น ผลงานชิ้นนี้ได้รับความนิยม ทั้งจากท่วงทำนองที่ไพเราะ และจากความกระตือรือล้นที่จะถอดรหัสลับที่ผู้ประพันธ์ซุกซ่อนอำพรางไว้ ทั้งในชื่อแวริเอชันต่างๆ และท่วงทำนอง โดยเอลการ์ได้อุทิศผลงานชิ้นนี้ให้กับบุคคลที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวันของเขา
เอลการ์เริ่มแต่งบทประพันธ์ชิ้นนี้ระหว่างการเล่นเปียโนในบ่ายวันหนึ่ง แคโรไลน์ อลิซ เอลการ์ ภรรยาของเขาชื่นชอบดนตรีท่อนหนึ่งที่เขาเล่น จึงขอให้เล่นซ้ำอีกครั้ง เอลการ์จึงเริ่มแต่งแวริเอชันต่างๆ จากท่วงทำนองนั้น โดยตั้งชื่อแต่ละแวริเอชันตามชื่อเพื่อนสนิท และเหตุการณ์ในชีวิตประจำวัน ได้ออกแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1899 ที่หอประชุมเซนต์เจมส์ ลอนดอน ต่อมาเอลการ์ได้นำมาปรับปรุงใหม่ และเพิ่มการบรรเลงด้วยออร์แกน
การแสดงรอบปฐมทัศน์ มีขึ้นที่ดึสเซลดอร์ฟ เยอรมนี เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901 และได้รับความนิยมไปทั่วโลก ถูกนำไปบรรเลงที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในปี ค.ศ. 1904 โดยมีอะเล็กซานเดอร์ กลาซูนอฟ และนิโคไล ริมสกี-คอร์ซาคอฟ ร่วมรับชม และที่นิวยอร์กในปี ค.ศ. 1910 อำนวยเพลงโดยกุสตาฟ มาห์เลอร์
ผลงานชิ้นนี้ประกอบด้วยธีม และ 14 แวริเอชัน เอลการ์ได้เขียนบันทึกขยายความชื่อของแต่ละแวริเอชันไว้ดังนี้
ยึดวอลล์สตรีท
ออคคิวพายวอลล์สตรีท (Occupy Wall Street) เป็นชุดการเดินขบวนประท้วงที่เกิดขึ้นที่นครนิวยอร์ก เดิมการประท้วงเรียกร้องโดยกลุ่มกิจกรรมนิยมแคนาดา แอดบัสเตอร์ส (Adbusters) ได้รับแรงบันดาลใจจากขบวนการอาหรับสปริง โดยเฉพาะการประท้วงจัตุรัสตอห์รีร์ (Tahrir Square) ในกรุงไคโร อันเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอียิปต์ พ.ศ. 2554 และจากการประท้วงในสเปน
แม้การประท้วงดังกล่าวจะเสนอโดยนิตยสารแอดบัสเตอร์ส แต่การเดินขบวนดังกล่าวไม่มีผู้นำ นักเคลื่อนไหวจากกลุ่มนิรนามได้กระตุ้นให้ผู้ติดตามมีส่วนในการประท้วง ซึ่งเพิ่มความสนใจแก่กลุ่ม การประท้วงดังกล่าวรวมประชาชนในจุดยืนทางการเมืองต่าง ๆ กันมารวมกัน
วัดบางนาใน (กรุงเทพมหานคร)
วัดบางนาใน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เดิมชื่อว่า วัดกลางคลองบางนา เรียกสั้น ๆ ว่า วัดกลาง คู่กับวัดปากคลองบางนา ซึ่งปัจจุบันคือ วัดบางนานอก วัดบางนาในสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2433 ไม่ทราบนามผู้สร้าง โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน ได้รับพระราชทานเป็นพระอารามหลวงเมื่อ พ.ศ. 2539
วัดมีเนื้อที่ 8 ไร่ 40 ตารางวา มีกุฏิสงฆ์ 20 หลัง ศาลาการเปรียญ 2 หลังติดกัน อุโบสถมุงหลังคากระเบื้องดินเผา เคลือบสีแบบเกล็ดหางมน ซุ้มประตูหน้าต่างทำเป็นปูนปั้นลงรักปิดทอง มีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องทศชาติชาดกอยู่ภายใน มีพระเจดีย์เฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา รัชกาลที่ 9 ภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุจาก 8 ประเทศ โดยจากประเทศไทย สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ประทานมา และนอกนั้นเป็นพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศศรีลังกา อินเดีย เนปาล พม่า จีน ลาว และภูฏาน พระเจดีย์ทรงกลม องค์สีทอง บนยอดมีฉัตร มีพระปางประทานพรประดับอยู่ยอดองค์เจดีย์ทั้ง 4 ทิศ และมีเจดีย์มุมองค์เล็กสีทองทั้งองค์ทั้ง 4 ทิศ พระประธานประจำองค์เจดีย์ นาม พระพุทธสยามภูมินาถ ซึ่งมีความหมายว่า พระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของประชาชนในแผ่นดิน
คาร์มา (นักยิงธนู)
คาร์มา (เกิดเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1990) เป็นนักยิงธนูชาวภูฏาน โดยมาจากเมืองทราชิยังเจอ สูง 163 เซนติเมตร น้ำหนัก 51 กิโลกรัม คาร์มาเริ่มเล่นกีฬายิงธนู ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 โดยเข้าร่วมการแข่งขันเวิล์ด อาร์เชรี แชมป์เปี้ยนชิพส์ 2015 ที่โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก และเป็นตัวแทนประเทศภูฏาน ในการแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ที่รีโอเดจาเนโร
หนีรุ่นพี่หันหารุ่นพ่อ
เนื้อเรื่อง
เป็นเรื่องของหนุ่มใหญ่คนหนึ่ง ซึ่งกำลังจะแต่งงานกับหญิงสาวที่มีอายุต่างกันถึง 20 ปี เรื่องตลกร้ายที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อเขาเดินทางไปสู่ขอฝ่ายหญิงที่บ้านเกิดซึ่งทำธุรกิจไร่องุ่นสำหรับผลิตไวน์ในเขตชนบทในฝรังเศส ที่นี่เขาได้พบกับแฟนเก่าที่เลิกรากันไปเมื่อ 20 ปีที่แล้วโดยบังเอิญ เรื่องคงไม่เลวร้ายนัก ถ้าเพียงแต่ว่าแฟนเก่าของเขาคนนั้น จะไม่เป็นแม่ของหญิงสาวที่เขากำลังจะแต่งงานด้วย เรื่องวุ่นๆ ของคู่แต่งงานใหม่ที่ต้องมาเจอกับปัญหายุ่งๆ ในครอบครัว รวมไปถึงวิกฤตการณ์เมื่อฝ่ายชายถูกเลิกจ้างงาน และต้องเริ่มมองหางานใหม่ เป็นเรื่องราวของคนสองคนที่มีอายุและมุมมองที่ต่างกัน ที่ต้องปรับตัวเมื่อต้องมาอยู่ร่วมเป็นครอบครัวเดียวกัน
อ้างอิง
http://www.tbs.co.jp/jo-dan2007/index-j.html
Proprotein convertase
proprotein convertase เป็นหมู่โปรตีนที่ก่อกัมมันต์ให้แก่โปรตีนอื่น ๆ คือเมื่อแรกสังเคราะห์ขึ้น โปรตีนหลายอย่างจะไม่มีฤทธิ์เพราะมีโซ่กรดอะมิโนที่ระงับฤทธิ์ของมัน ดังนั้น proprotein convertase จะกำจัดโซ่เช่นนั้นแล้วก่อสภาพกัมมันต์ให้กับโปรตีน proprotein convertase ต้นแบบ/แบบอย่างก็คือ furin proprotein convertase สำคัญทางการแพทย์เพราะมีบทบาทในกระบวนการทางชีวภาพต่าง ๆ เช่นการสังเคราะห์คอเลสเตอรอล สารประกอบที่เรียกว่า proprotein convertase inhibitor สามารถยับยั้งฤทธิ์ของมัน จึงเท่ากับยับยั้งโปรตีนเป้าหมายอีกอย่างไม่ให้ออกฤทธิ์ proprotein convertase หลายอย่างโดยเฉพาะ furin และ PACE4 มีบทบาทในกระบวนการก่อโรค เช่นการติดเชื้อไวรัส การอักเสบ คอเลสเตอรอลในเลือดสูง (hypercholesterolemia) และมะเร็ง จึงคาดว่า สามารถเป็นเป้าหมายการรักษาสำหรับโรคเช่นนี้บางชนิด
รีโอเดจาเนโร
รีโอเดจาเนโรตั้งอยู่ที่ละติจูด 22 องศา 54 ลิปดาใต้ และลองจิจูด 43 องศา 14 ลิปดาตะวันตก (-22.9°N, -43.23333°W) รีโอมีประชากรประมาณ 6,150,000 (พ.ศ. 2547) และพื้นที่ 1,256 กม² (485 ไมล์²) และเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศบราซิลรองจากเซาเปาลู รีโอเป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศบราซิล ก่อนที่บราซิเลียจะเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 2503 (ค.ศ. 1960)
รีโอเดจาเนโรได้รับเลือกจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ให้เป็นเมืองเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ประจำปีคริสต์ศักราช 2016 (พ.ศ. 2559) ซึ่งเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์การจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นในเขตทวีปอเมริกาใต้นับตั้งแต่มีการริเริ่มแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเป็นต้นมา
Proteoglycan
proteoglycan เป็นโปรตีน ที่ผ่านกระบวนการ glycosylation มาแล้วอย่างเข้มข้น หน่วยพื้นฐานของมันประกอบด้วย "โปรตีนแกน" ที่ยึดอยู่กับโซ่ glycosaminoglycan (GAG) หนึ่งหน่วยหรือมากกว่านั้นผ่านพันธะโคเวเลนต์ โดยยึดอยู่ที่เรซิดิว serine (Ser) ผ่านสะพาน tetrasaccharide (คือ chondroitin sulfate-GlcA-Gal-Gal-Xyl-PROTEIN) เรซิดิว Ser ทั่วไปจะมีลำดับ -Ser-Gly-X-Gly- (โดย X อาจเป็นเรซิดิวกรดอะมิโนใดก็ได้ยกเว้น proline) แม้โปรตีนที่มีลำดับเช่นนี้ทุกหน่วยไม่จำเป็นต้องยึดกับ glycosaminoglycan โซ่เหล่านี้เป็นพอลิเมอร์คาร์โบไฮเดรตรูปเส้นตรงยาวที่มีประจุลบในสถานะต่าง ๆ ภายในร่างกายเนื่องจากการเกิดหมู่กรด sulfate และ uronic (sulfate/uronic acid group) โปรตีนนี้มีอยู่ในเนื้อเยื่อเกี่ยวพัน
เหตุโจมตีในมหาวิทยาลัยคาบูล พ.ศ. 2563
เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 มือปืน 3 คนบุกโจมตีภายในมหาวิทยาลัยคาบูลในกรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 35 คน และมีผู้บาดเจ็บอีก 50 คน การโจมตีเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 11.00 น. ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เจ้าหน้าที่รัฐบาลอัฟกานิสถานจะเดินทางมาถึงเพื่อเปิดงานเทศกาลหนังสือจากประเทศอิหร่าน ในเวลาต่อมามือปืนทั้งสามถูกสังหารระหว่างการยิงต่อสู้กับกองกำลังความมั่นคง กลุ่มรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ – จังหวัดโฆรอซอน ออกมาอ้างความรับผิดชอบในการโจมตี
เหตุโจมตีดังกล่าวเกิดขึ้นหลังสถานการณ์ความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นและดำเนินมาเป็นเวลาหลายเดือนระหว่างรัฐบาลอัฟกานิสถาน กลุ่มฏอลิบาน และนักสู้ในสังกัดรัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์
หมู่เกาะเซนต์แมรีส์
หมู่เกาะเซนต์แมรีส์ (St. Mary's Islands, ಸೈಂಟ್ ಮೇರೀಸ್ ದ್ವೀಪ; ไสนตเมรีทวีป) หรือ เกาะโคโคนัต (Coconut Island) เป็นเกาะสี่เกาะในทะเลอาหรับนอกชายฝั่งรัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากเสาหินบะซอลต์ที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ
การศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่าหินบะซอลต์ของหมู่เกาะเซนต์แมรีเกิดจากกิจกรรมซับแอเรียลซับโวลเคนิก ในเวลานั้นซึ่งมาดากัสการ์ยังคงเกาะอยู่กับอินเดีย กระทั่งมาดากัสการ์เคลื่อนตัวออกจากอินเดียเมื่อ 88 ล้านปีก่อน
เพลงชาติ
เพลงชาติ (national anthem) หมายถึง บทเพลงที่ประพันธ์ขึ้น เพื่อปลุกเร้าให้หวนระลึกถึงหรือสรรเสริญประวัติศาสตร์ชาติ ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาติ หรือการต่อสู้ของชนในชาติ โดยได้รับการยอมรับจากรัฐบาลของชาตินั้น ๆ อย่างเป็นทางการ หรือความตกลงใจร่วมกันของประชาชนในชาติว่า เพลงดังกล่าวเป็นเพลงประจำชาติของตน
ในหนังสือ "เพลงชาติ" โดย สุกรี เจริญสุข ได้กล่าวถึงความหมายของเพลงชาติไว้ 4 ประการ คือ
การเกิดของเพลงชาติ
เพลงชาติมีที่มาได้ 3 ลักษณะ ดังนี้
การใช้
เพลงชาติถูกนำไปใช้ในบริบทต่าง ๆ อย่างกว้างขวาง โดยมักมีการนำไปบรรเลงในวันหยุดและเทศกาลสำคัญของชาติ และมีความสัมพันธ์กับการจัดกิจกรรมกีฬาอย่างใกล้ชิด ในการแข่งขันกีฬาอย่างเช่นกีฬาโอลิมปิกนั้น จะมีการบรรเลงเพลงชาติเป็นเกียรติแก่ผู้ที่ชนะเลิศและได้รับเหรียญทองในพิธีมอบเหรียญรางวัล และยังใช้บรรเลงก่อนเริ่มการแข่งขันกีฬาด้วย ซึ่งธรรมเนียมดังกล่าวนี้เริ่มมีขึ้นในการแข่งขันเบสบอลในประเทศสหรัฐอเมริกาช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 สำหรับในประเทศอื่น ๆ การใช้เพลงชาตินั้นขึ้นอยู่กับการยอมรับสถานะความเป็นรัฐชาติต่อประเทศนั้น ๆ ด้วย เช่น ในกรณีของไต้หวัน (สาธารณรัฐจีน) คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ได้ยอมรับว่าไต้หวันมีสถานะเป็นรัฐชาติที่มีเอกราชเป็นของตนเอง และต้องใช้ชื่อประเทศในแข่งขันกีฬาว่า "จีนไทเป" ไต้หวันจึงต้องใช้เพลงธงชาติ ( กั๋วฉีเกอ; National Banner Song) เป็นเพลงสำหรับไต้หวันในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เป็นต้น
เนื้อร้อง
โดยทั่วไปแล้ว เพลงชาติของเกือบทุกประเทศย่อมมีเนื้อร้องประกอบทำนองอยู่เสมอ ยกเว้นในบางประเทศที่ไม่มีการใช้เนื้อร้องฉบับราชการ เช่น บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา สเปน ซานมาริโน เป็นต้น ในจำนวนของเพลงชาติที่มีเนื้อร้องประกอบนั้น มีอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งน้อยมากที่เป็นผลงานของนักเขียนรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ดังนี้
เพลงประจำชาติ
สุกรี เจริญสุข ได้กล่าวถึงเพลงประจำชาติไว้ในหนังสือ "เพลงชาติ" ของตนว่า
ยุทธการที่วุร์สเตอร์
การรุกรานอังกฤษ
พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ทรงได้รับความช่วยเหลือจากพันธมิตรสกอตแลนด์ในการพยายามชิงราชบัลลังก์ที่เสียไปหลังจากที่พระราชบิดาพระเจ้าชาลส์ที่ 1 ถูกปลงพระชนม์คืน แม่ทัพของสกอตแลนด์ เซอร์เดวิด เลสลี (David Leslie, Lord Newark) สนับสนุนแผนการที่ดึงครอมเวลล์เข้ามาต่อสู้ในสกอตแลนด์ที่มีกองหนุนที่หนาแน่นกว่า แต่พระเจ้าชาลส์มีพระราชประสงค์ที่จะทำสงครามในอังกฤษ ทรงคาดคะเนว่าขณะที่ครอมเวลล์นำกองทัพตัวแบบใหม่ขึ้นมาเหนือแม่น้ำฟอร์ท (River Forth) ก็จะเป็นโอกาสให้กองกำลังหลักของกองทัพฝ่ายกษัตริย์ของสกอตแลนด์ที่อยู่ใต้แม่น้ำฟอร์ธฉวยโอกาสเลี่ยงกองทัพตัวแบบใหม่และชิงเดินทัพลงไปลอนดอนโดยไม่มีผู้ขัดขวาง พระเจ้าชาลส์มิได้ทรงเพียงแต่จะระดมผู้ที่จงรักภักดีต่อพระองค์แต่ยังทรงระดมกลุ่มเพรสไบทีเรียน (Presbyterian) อังกฤษเพื่อสนับสนุนพระองค์ด้วย นอกจากนั้นก็ทรงคาดว่าการเป็นพันธมิตรกับกลุ่มคัฟเวอร์นันเตอร์ (Covenanters) ของกลุ่มเพรสไบทีเรียน (Presbyterian) และการลงพระนามใน "Solemn League and Covenant" จะเป็นการชักชวนให้กลุ่มเพรสไบทีเรียนอังกฤษหันมาสนับสนุนพระองค์ด้วย
ในระยะแรกของสงครามกองทัพฝ่ายกษัตริย์อยู่ในสภาพที่ดี และภายในอาทิตย์เดียวก็สามารถเดินทัพได้เป็นระยะทางถึง 150 ไมล์เมื่อเทียบกับการรณรงค์ที่ไม่ประสบความสำเร็จของเจมส์ แฮมมิลตัน ดยุคแห่งแฮมมิลตันที่ 1 (James Hamilton, 1st Duke of Hamilton) ในปี ค.ศ. 1648 ก่อนหน้านั้น เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม กองทหารก็ตั้งค่ายพักบริเวณระหว่างเพนริทกับเคนดัล
แต่ฝ่ายนิยมกษัตริย์ก็ต้องประหลาดใจ เมื่อโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ และองคมนตรีของเจ้าผู้พิทักษ์ (English Council of State) ที่เวสต์มินสเตอร์ คาดการณ์ล่วงหน้าถึงแผนการของฝ่ายสนับสนุนพระเจ้าชาลส์ได้ ฝ่ายครอมเวลล์จึงระดมกองทหารเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม โดยมีนายพลชาลส์ ฟลีตวุด (Charles Fleetwood) รวบรวมกองกำลังในบริเวณมิดแลนด์ที่แบนบรี (Banbury) โดยมีกองทหารที่ได้รับการฝึกในลอนดอนเข้าร่วมด้วยถึง 14,000 คน ผู้ใดที่สงสัยว่าเป็นฝ่ายสนับสนุนกษัตริย์ก็ได้รับการเฝ้าดูและอาวุธของเจ้าของที่ดินท้องถิ่นก็ถูกรวบรวมไปไว้ในที่มั่นต่าง ๆ ครอมเวลล์ได้รับชัยชนะต่อสกอตแลนด์เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคมและนำกองทัพกลับมาลีธภายในวันที่ 5 สิงหาคม หลังจากนั้นครอมเวลล์ก็ส่งนายพลจอห์น แลมเบิร์ต พร้อมกับกองทหารม้าไปรังควานผู้รุกราน ส่วนนายพลทอมัส แฮร์ริสัน (Thomas Harrison) ก็ขึ้นไปนิวคาสเซิลไปเลือกกองทหารสมทบกับกองทหารประจำการ
เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พระเจ้าชาลส์ตั้งค่ายอยู่ที่เคนดัล แลมเบิร์ตโจมตีกองหลังขณะที่แฮร์ริสันเดินทัพอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไปขวางทัพที่เมอร์ซีย์ (Mersey) ทอมัส แฟร์แฟ็กซ์ (Thomas Fairfax) รวบรวมกำลังพลที่ยอร์กเชอร์, แลงคาสเชอร์, เชชเชอร์ และสแตฟฟอร์ดเชอร์ และนำไปวอร์ริงตัน (Warrington) ไปสมทบกับแฮร์ริสันที่เดินทางไปถึงเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ไม่ไกลจากกองหน้าของพระเจ้าชาลส์เพียงไม่กี่ชั่วโมง แลมเบิร์ตก็อ้อมทางด้านซ้ายของกองทัพของพระเจ้าชาลส์ไปสมทบกับแฮร์ริสัน ฝ่ายอังกฤษถอยเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม และเลี่ยงการเข้าร่วมต่อสู้อย่างประจันหน้าบนทางไปลอนดอน
ยุทธการที่วุร์สเตอร์
พระเจ้าชาลส์ที่ 2 เสด็จมาถึงวุร์สเตอร์เมื่อวันที่ 22 สิงหาคม และทรงพักอยู่ที่นั่นห้าวันเพื่อเตรียมตัวและรวบรวมกำลังเพิ่มขึ้น แต่การพำนักอยู่ที่วุร์สเตอร์คงจะมิได้ทำให้ผลของยุทธการเปลี่ยนแปลงเมื่อเทียบกับการเดินทัพโดยตรงไปลอนดอน
ขณะที่เดินทัพลงใต้ทางฝ่ายครอมเวลล์ก็ส่งนายพันโรเบิร์ต ลิลเบิร์น (Robert Lilburne) ไปปราบปรามฝ่ายนิยมกษัตริย์ที่แลงคาสเชอร์ภายใต้การนำของเจมส์ สแตนลีย์ เอิร์ลที่ 7 แห่งดาร์บี (James Stanley, 7th Earl of Derby) ลิลเบิร์นก็ผลักดันให้กองทหารแลงคาสเชอร์เดินทางไปสมทบกับกองทัพฝ่ายกษัตริย์กองหลักที่ยุทธการวิกันเลน (Battle of Wigan Lane) เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม แต่เหตุการณ์นี้เพียงแต่ทำให้ครอมเวลล์ย้ายบริเวณการเดินทัพไปทางตะวันตกเฉียงใต้ไปยังอีฟชัม (Evesham) เช้าวันที่ 28 สิงหาคม แลมเบิร์ตจู่โจมกองที่เดินทางที่เซเวิร์นที่อัปตัน-อะพอน-เซเวิร์น (Upton-upon-Severn) 6 ไมล์จากวุร์สเตอร์ที่เป็นผลให้แมสซีย์บาดเจ็บสาหัส ขณะเดียวกันฟลีตวุดก็ติดตามแลมเบิร์ตลงมา กองทัพพระเจ้าชาลส์ขณะนั้นเหลือเพียง 16,000 คนซึ่งเป็นจำนวนเพียงครึ่งหนึ่งของกองกำลังฝ่ายครอมเวลล์
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ครอมเวลล์ถ่วงเวลาในการเริ่มยุทธการเพื่อสร้างสะพานพอนทูนสองสะพาน สะพานหนึ่งข้ามแม่น้ำเซเวิร์น (pontoon bridge) อีกสะพานหนึ่งข้ามแม่น้ำทีมใกล้ปากน้ำ การถ่วงเวลาทำให้ยุทธการล่าไปถึงวันที่ 3 กันยายน หนึ่งปีหลังพอดีจากวันที่ได้รับชัยชนะในยุทธการดันบาร์ของครอมเวลล์
การยุทธการ
ครอมเวลล์วางแผนการยุทธการอย่างแน่นหนา ลิลเบิร์นจากแลงคาสเตอร์และนายพลเมอร์เซอร์กับกองทหารม้าวุร์สเตอร์เชอร์มีหน้าที่ยึดสะพานบิวด์ลีย์ (Bewdley Bridge) 20 ไมล์เหนือวุร์สเตอร์และเป็นแนวที่ข้าศึกจะถอยมา ฝ่ายฟลีตวุดก็พยายามเดินทัพไปข้ามแม่น้ำทีมเพื่อไปโจมตีเซนต์จอห์นทางด้านตะวันตกของตัวเมืองวุร์สเตอร์ ขณะที่แลมเบิร์ตนำกองทัพทางตะวันออกเดินหน้าไปล้อมเมืองวุร์สเตอร์ ส่วนครอมเวลล์จะเป็นผู้นำการโจมตีทางด้านใต้ของกำแพงเมือง
การโจมตีเริ่มโดยฝ่ายรัฐสภาเมื่อเช้าวันที่ 3 กันยายน ฟลีตวุดบุกมาทางสะพานพอนทูนมาต่อสู้กับฝ่ายนิยมกษัตริย์ภายใต้การนำของนายพลมอนต์โกเมอรี  การพยายามข้ามสะพานโพวิคครั้งแรกนายพลริชาร์ด ดีนไม่สำเร็จเพราะการต่อต้านที่แข็งขันของฝ่ายนิยมกษัตริย์ที่นำโดยนายพลคีธ ทางตะวันออกของเซเวิร์นฝ่ายนิยมกษัตริย์เสียเปรียบเพราะมีกำลังน้อยกว่าโดยถูกโจมตีโดยกองทัพตัวแบบใหม่โดยการนำของครอมเวลล์และทางตะวันตกโดยฟลีตวุดที่ตีวงยาวสี่ไมล์ไปทางวุร์สเตอร์
ฝ่ายนิยมกษัตริย์ต่อต้านอย่างเหนียวแน่นในบริเวณโพวิคเมดโดว์ส การต่อต้านทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเซเวิร์นทางเหนือของแม่น้ำทีมของฝ่ายนิยมกษัตริย์ทำให้เป็นปัญหาหนักต่อฝ่ายรัฐสภา ครอมเวลล์จึงนำกองหนุนมาจากทางด้านตะวันออกของวุร์สเตอร์ข้ามสะพานพอนทูนที่แม่น้ำเซเวิร์นมาช่วยฟลีตวุด
พระเจ้าชาลส์ที่ 2 ทรงมองจากหอคอยของมหาวิหารวุร์สเตอร์ เห็นช่องที่จะโจมตีทางแนวตะวันออกของฝ่ายรัฐสภาที่เปิดอยู่ เมื่อผู้ต่อต้านทางด้านตะวันตกของตัวเมืองถอยเข้ามาในเมืองอย่างเป็นระเบียบแม้ว่าคีธจะถูกจับและนายพลมอนต์โกเมอรีจะได้รับบาดเจ็บ แต่พระเจ้าชาลส์ก็มีพระราชโองการให้กองทหารสองกองเข้าโจมตีฝ่ายรัฐสภาทางด้านตะวันออกของเมือง ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือทางประตูเซนต์มาร์ตินกองทหารนำโดยวิลเลียม แฮมมิลตัน ดยุคแห่งแฮมมิลตันที่ 2 (William Hamilton, 2nd Duke of Hamilton) โจมตีแนวรัฐสภาที่เพอร์รีวูด ทางตะวันออกเฉียงใต้ทางประตูซิดบรีกองทหารนำโดยพระเจ้าชาลส์ที่ 2 เปิดการโจมตีที่เรดฮิลล์ กองทหารม้าของฝ่ายกษัตริย์นำโดยเดวิด เลสลีย์ที่รวมตัวกันอยู่ที่พิทชครอฟต์เมดโดว์ทางด้านเหนือของเมืองไม่ได้รับคำสั่งให้ช่วย เลสลีย์จึงตัดสินใจไม่เข้าช่วย เมื่อเห็นปัญหาที่เกิดขึ้นที่แนวตะวันออกที่ต้องถอยข้ามกลับที่สะพานพอนทูนที่เซเวิร์นครอมเวลล์จึงส่งกองหนุนสามกองเข้าช่วย
แม้ว่าจะถูกผลักกลับ แต่ฝ่ายรัฐสภาที่นำโดยแลมเบิร์ตมีจำนวนมากและมีความชำนาญในการต่อสู้ หลังจากการสู้รบเกิดขึ้นได้ชั่วโมงหนึ่งที่เริ่มด้วยการเสียเปรียบของฝ่ายรัฐสภา แต่สถานะการณ์ก็เปลี่ยนไปเมื่อฝ่ายรัฐสภาได้รับการสนับสนุนจากกองหนุนสามกองของครอมเวลล์ที่ส่งมา ทำให้สามารถตีโต้ฝ่ายกษัตริย์ให้ถอยกลับเข้าไปในเมืองได้ การถอยของฝ่ายกษัตริย์กลายเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวของทั้งสองฝ่ายที่ร่นเข้าไปในเมือง ฝ่ายกษัตริย์ยิ่งเสียเปรียบหนักขึ้นเมื่อทหารเอสเซ็กซ์บุกเข้ายึดเนินฟอร์ทรอยัลได้ และใช้ปืนของฝ่ายกษัตริย์เองยิงเข้าไปในเมืองวุร์สเตอร์
เมื่อพลบค่ำวุร์สเตอร์ก็ถูกโจมตีพร้อมกันทั้งสามด้าน ต่างฝ่ายต่างก็ต่อสู้กันอย่างกล้าหาญ ฝ่ายกษัตริย์สองสามพันคนที่พยายามหลบหนีตอนกลางคืนถูกจับได้โดยลิลเบิร์นและเมอร์เซอร์หรือโดยทหารที่อยู่ระหว่างยอร์กเชอร์และแลงคาสเตอร์ แม้แต่ชาวบ้านก็ช่วยจับผู้หลบหนี ภายหลังจากการเสียเมืองทั้งนายทหารและลูกแถวต่างก็ประหลาดใจในสถานะการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลันจนมิได้พยายามต่อต้านอีก
ผลของสงคราม
หลังจากการพ่ายแพ้ที่วุร์สเตอร์แล้วพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ก็เสด็จหนี ในระหว่างเสด็จหนีก็ทรงต้องทรงเผชิญภัยหลายอย่างรวมทั้งการซ่อนพระองค์ในโพรงต้นโอ้ค ทหารฝ่ายพระองค์ 3,000 คนเสียชีวิตระหว่างยุทธการและอีก 10,000 ถูกจับที่วุร์สเตอร์หรือหลังจากนั้น เจมส์ แสตนลีย์ เอิร์ลแห่งดาร์บีย์ที่ 7 ถูกประหารชีวิต ทหารอังกฤษที่ถูกจับถูกเกณฑ์ให้เป็นทหารในกองทัพตัวแบบใหม่และถูกส่งไปประจำการในไอร์แลนด์ ส่วนทหารสกอตแลนด์อีก 8,000 คนที่ถูกจับถูกเนรเทศไปนิวอิงแลนด์, เบอร์มิวดา และเวสต์อินดีส ไปทำงานให้กับเจ้าของที่ดินที่นั่นในฐานะกรรมกรหนี้ (Indentured labour) ฝ่ายรัฐสภาเสียชีวิตไปเพียงจำนวนน้อยเมื่อเทียบกับฝ่ายกษัตริย์
หลังจากยุทธการแล้วครอมเวลล์ก็กลับไปเอลส์บรี (Aylesbury) ในบักกิงแฮมเชอร์ ที่เป็นที่มั่นหนึ่งของฝ่านรัฐสภาและไม่ไกลจากที่ตั้งของลูกพี่ลูกน้องของครอมเวลล์จอห์น แฮมพ์เด็น (John Hampden) ผู้เป็นวีรบุรุษของสงครามกลางเมืองผู้เสียชีวิตไปแล้ว ครอมเวลล์พักอยู่ที่คิงสเฮดอินน์เมื่อได้รับคำขอบคุณจากรัฐสภาในชัยชนะที่ได้รับต่อฝ่ายนิยมกษัตริย์
กองทัพตัวแบบใหม่ฝ่ายรัฐสภาถูกปลดระวางและส่งกลับบ้านเพียงอาทิตย์เดียวหลังจากสงครามสงบ ครอมเวลล์ผู้ถูกเย้ยหยันความคิดในการก่อตั้งกองทัพตัวแบบใหม่ทหารหกเดือนก่อนหน้านั้น เขียนจดหมายไปถึงรัฐสภาสรรเสริญความสามารถและกล่าวแนะนำว่ารัฐสภาควรจะซาบซึ้งในคุณค่าของทหารกลุ่มนี้
ก่อนสงครามพระเจ้าชาลส์ที่ 2 ทรงจ้างช่างตัดเสื้อให้เย็บเครื่องแบบให้กองทหารแต่ไม่ทรงสามารถจ่ายค่าจ้างจำนวน £453.3s ได้ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2008 เจ้าฟ้าชายชาลส์ ทรงชำระหนี้ที่สร้างไว้เมื่อ 357 ปีมาแล้วให้
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1786 จอห์น ควินซี แอดัมส์ และทอมัส เจฟเฟอร์สัน เดินทางไปดูฟอร์ตรอยัลฮิลล์ที่เกิดของยุทธการที่วุร์สเตอร์ เดวิด แมกคัลเลอบันทึกในหนังสือชีวประวัติของ "จอห์น แอดัมส์" ว่าเมื่อจอห์น แอดัมส์ไปถึงฟอร์ตรอยัลฮิลล์ก็เกิดความสะเทือนใจแต่รู้สึกผิดหวังที่ผู้คนในท้องถิ่นขาดความรู้เรื่องที่มาของยุทธการจนให้การบรรยายสดแก่ประชาชนที่มาชุมนุมว่า :
ประชาชนที่อยู่ในบริเวณนี้ดูเหมือนจะไม่มีความสนใจและไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับวุร์สเตอร์ที่ทำให้ข้าพเจ้าต้องถามตัวเองว่า "ชาวอังกฤษลืมเรื่องราวของแผ่นดินที่เป็นที่ต่อสู้เพื่อเสรีภาพอย่างรวดเร็วเช่นนั้นเชียวหรือ?" ท่านจงบอกเพื่อนบ้านและลูกหลานของท่านว่าแผ่นดินนี้เป็นแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์กว่าแผ่นดินที่เป็นที่ตั้งของวัด ชาวอังกฤษทุกคนควรจะมาทำความสักการะที่เนินนี้ปีละหน
เซอร์ไวเวอร์ เกาะรง
เซอร์ไวเวอร์ เกาะรง - บลอน ปะทะ เบรน ปะทะ บิวตี้ (Survivor: Kaôh Rōng - Brains vs. Brawn vs. Beauty) เป็นฤดูกาลที่ 32 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ ธีมหลักของฤดูกาลนี้ จะเหมือนกับเซอร์ไวเวอร์ กากายัน โดยผู้เล่นหน้าใหม่ 18 คนจะถูกแบ่งออกเป็น 3 เผ่าตามลักษณะที่โดดเด่นของผู้แข่งขัน ได้แก่ ความแข็งแกร่งทางร่างกาย ความฉลาดทางสติปัญญาและความงามอันน่าดึงดูดใจ แต่เดิมฤดูกาลนี้เคยถูกกำหนดให้เป็นฤดูกาลที่ 31 ก่อนจะถูกเปลี่ยนให้ออกอากาศเป็นฤดูกาลที่ 32 โดยสลับกับ เซอร์ไวเวอร์ แคมโบเดีย ทำให้ทั้งสองฤดูกาลนี้ ถ่ายทำในสถานที่เดียวกัน คือ เกาะรง ประเทศกัมพูชา
ผู้เข้าแข่งขัน
วันที่ 12 จูเลีย ถูกสลับไปอยู่เผ่าโตแตงคนเดียว และกลับเข้ามาเผ่าก็อนโด่วล์ในวันที่ 14 โดยเข้ามาแทนที่อันนาที่ถูกโหวตออกไป
การแข่งขัน
วันสลับเผ่า จูเลีย จับได้ผ้าสีแดงหมายความว่าจูเลียจะต้องไปอยู่เผ่าโตแตงคนเดียวเป็นเวลา 3 วัน ส่งผลให้เธอปลอดภัยจากการถูกโหวตออกในรอบนั้น
วันที่ 38 มิเชลได้รับแอดเวนเทจในการโหวตลูกขุนออก 1 คน ซึ่งเธอเลือกที่จะโหวตนีลออก
โอกาซากิ
โอกาซากิ เป็นนครในจังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 387.20 ตารางกิโลเมตร ในปี 2022 มีจำนวนประชากร 383,602 คน
ภูมิศาสตร์
โอกาซากิอยู่ในที่ราบชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดไอจิ ทางตะวันออกเฉียงเหนือสภาพพื้นที่สูงขึ้นเป็นเนินลูกคลื่น ประมาณร้อยละ 60 ของพื้นที่เป็นป่าและยังคงมีประชากรอยู่ประปราย
โอกาซากิห่างจากโตเกียวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 300 km
ภูมิอากาศ
โอกาซากิมีลักษณะภูมิอากาศคือ มีฤดูร้อนที่ร้อนและชื้น และฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในโอกาซากิอยู่ที่ 15.5 C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1507.6 mm โดยมีเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 27.4 C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 4.1 C
ซ็องจิน
พัค ซ็อง-จิน (박성진; เกิด 16 มกราคม พ.ศ. 2536) หรือ ซ็องจิน เป็นนักร้อง มือกีตาร์ และนักแต่งเพลงชาวเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกวงดนตรีสัญชาติเกาหลีใต้เดย์ซิกซ์ เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2558
ชีวิตก่อนการเป็นเด็กฝึก
ซองจินเกิดและเติบโตที่ปูซาน, เกาหลีใต้ เขาชื่นชอบในการร้องเพลงและมีเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ เขาจึงได้เข้าแข่งขันในรายการร้องเพลงหลายรายการ หลังจากนั้นเขาจึงได้เข้ามาเป็นเด็กฝึกที่บริษัทเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
ชีวิตการเป็นเด็กฝึก
เขาได้เข้ารับการฝึกในทุกๆ อย่างเหมือนเด็กฝึกคนอื่นๆ ทั้งการเต้น, การร้อง หรือการแร็ป แต่ซองจินทำได้ไม่ค่อยดีนัก ยกเว้นทักษะการร้อง ทำให้ทีมพัฒนาเทรนนีใหม่ของบริษัทตัดสินใจที่จะสร้างวงอะคูสติกขึ้น ซึ่งเป็นครั้งแรกของบริษัทเจวายพี เพราะพวกเขาไม่อยากเสียนักเรียงเสียงดีและมีเอกลักษณ์อย่างซ็องจินไป หลังจากนั้นก็มีเพื่อนร่วมวงอะคูสติกเพิ่มขึ้นอีก 4 คน ซึ่งก็คือสมาชิกของวงเดย์ซิกซ์ ได้แก่ จุนฮย็อก เจ ย็องเค และว็อนพิล โดยวงที่สร้างขึ้นนี้มีชื่อว่า 5live
2014 : ก่อนการเดบิวต์
ซ็องจินได้เข้าร่วมรายการแข่งขัน ระหว่างเด็กฝึกของค่ายเจวายพี และวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ชื่อว่า WIN: Who is Next? ซึ่งซ็องจินและสมาชิกทีม 5live เป็นหนึ่งตัวแทนทีมโวคอลของเจวายพี
ในปีเดียวกันการเดบิวต์ของ 5live ที่วางเอาไว้ก็ถูกยกเลิก เนื่องจากบริษัทต้องการเปลี่ยนจากวงอะคูสติกเป็นวงร็อคแทน ทำให้ซ็องจินซึ่งเล่นกาฆอน มาประมาณ 2–3 ปีต้องเปลี่ยนไปเล่นกีตาร์แทน แต่เนื่องจากซ็องจินไม่มีทักษะกีตาร์ทำให้เขาต้องหัดเล่นใหม่ทั้งหมด เขาจึงเคยเล่าว่ามีช่วงเวลาที่ท้อมากจนเกือบจะออกจากบริษัท
2015 : การเพิ่มสมาชิกและเปิดตัวอย่างเป็นทางการ
เนื่องจากตำแหน่งในวงยังขาดมือกลองอยู่ บริษัทเจวายพีจึงได้รับสมัครมือกลองใหม่ ซึ่งโดอุน ก็ผ่านการออดิชั่น และเข้ามาเป็นสมาชิกคนสุดท้าย วงจึงเปลี่ยนชื่อเป็น Day6 หลังจากการเข้ามาของโดอุนเพียง 3 เดือน ซ็องจินและสมาชิกอีก 5 คน เปิดตัวในฐานะวงดนตรีวงแรกของบริษัทเจวายพีในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2015 โดยซ็องจินมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าวงและมือกีต้าร์
ตัวจัดสรรหน่วยความจำ
ในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ภาษาซีพลัสพลัส, allocators หรือ ตัวจัดสรรหน่วยความจำ เป็นคอมโพเนนท์ที่สำคัญใน ไลบรารี่มาตราฐานของ C++ ซึ่งได้กำหนด โครงสร้างข้อมูลหลายตัว อย่างเช่น ลิสต์ (List) หรือ รายการ, เซต (Set) โดยทั่วไปโครงสร้างข้อมูลเหล่านี้รู้จักกันในนาม คอนเทนเนอร์ (Container) ลักษณะโดยทั่วไปของคอนเทนเนอร์คือ ความสามารถที่เปลี่ยนขนาดการจองหน่วยความจำได้ในขณะที่โปรแกรมกำลังทำงาน เพื่อที่จะสามารถกระทำการทำงานเหล่านี้ได้มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องใช้ การจัดสรรหน่วยความจำแบบพลวัต (Dynamic memory allocation) โดยการจัดสรรหน่วยความจำจะจัดการคำร้องขอการจัดสรร (allocation) และยกเลิการจัดสรร (deallocation) หน่วยความจำ ทั้งหมดแก่คอนเทนเนอร์ ไลบรารี่มาตราฐานของ C++ กำหนดให้ รูปแบบการจัดสรรหน่วยความเบื้องต้นให้แก่ผู้ใช้งานตั้งแต่เริ่มต้น อย่างไรก็ตามการปรับแต่งการจัดสรรหน่วยความจำ (Custom allocator) เพิ่มเติมก็สามารถทำได้ด้วยผู้พัฒนาโปรแกรม
ตัวจัดการหน่วยความจำ ที่เป็นส่วนหนึ่งของ Standard Template Library (STL) ถูกคิดค้นโดย Alexader Stepanov พวกเขาเริ่มต้นการคิดค้นเพื่อที่สร้างไลบรารี่ที่สามารถยืดหยุ่น และเป็นอิสระกับแบบจำลองหน่วยความจำระดับล่าง (Underlying memory model) ที่อนุญาตให้ผู้พัฒนาโปรแกรมใช้ตัวชืี้ที่กำหนดเอง (Custom pointer) และ การอ้างถึง ประเภทข้อมูลในไลบรารี่ อย่างไรก็ตามในขั้นตอนของการปรับ STL เข้ากับมาตราฐานของ C++ คณะกรรมการวางมาตราฐาน C++ (C++ standardiaztion committee) ได้ตระหนักถึง การทำแบบจำลองหน่วยความจำในแบบแอ็บสแตรค (Abstraction of the memory model) ทั้งหมด จะส่งผลเสียอย่างมากต่อประสิทธิภาพ จนไม่สามารถยอมรับได้ เพื่อที่จะแก้ไขปัญหานี้ ข้อกำหนดของตัวจัดสรรหน่วยความจำจึงถูกสร้างให้มีข้อจำกัดมากขึ้น ส่งผลให้ ระดับปรับปรุงแก้ใขที่ถูกกำหนดด้วยตัวจัดการหน่วยความจำมีข้อจำกัดกว่าในตอนที่เริ่มต้นในแนวคิดของ Stepanov
แม้กระนั้น ยังคงมีหลายๆ สถานการที่มีความจำเป็นในการปรับปรุงตัวจัดการหน่วยความจำ และในหลายๆเหตุผลในการปรับแต่งตัวจัดการหน่วยความจำนั้น ก็เพื่อเพิ่มประสิทธิ์ภาพในการจัดสรรหน่วยความจำ ให้ใช้หน่วยความจำแบบพูล (Memory pools) และการเอนแคบซูเลท (Encapsulating) การเข้าถึงของประเภทหน่วยความจำหลายชนิด อย่างเช่น หน่วยความจำที่ใช้ร่วมกัน (Shared memory) และ การกำจัดหน่วยความจำที่ไม่ใช้ (Garbage collected memory) โดยเฉพาะอย่างยิ่งโปรแกรมที่ใช้หน่วยความจำขนาดเล็กบ่อยๆ จะได้รับประโยชน์จากการปรับปรุงตัวจัดสรรหน่วยความจำ ทั้งในแง่ของ การทำงานของโปรแกรม และขนาดของการใช้งานหน่วยความจำ
ประวัติ
ข้อมูลเพิ่มเติม : Standard Template Library
Alexander Stepanov และ Meng Lee นำเสนอ Standard Template Library (STL) แด่คณะกรรมการวางมาตราฐาน C++ (C++ standardiaztion committee) ใน เดือนมีนาคม 2537 แม้ว่าจะประสพปัญหาบ้างแต่ไลบราลี่ก็ได้รับการอนุมัติในเบื้องต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Stepanov ได้ถูกร้องขอให้ทำการสร้างไลบรารี่ของคอนเทนเนอร์ ที่เป็นอิสระจากแบบจำลองหน่วยความจำระดับล่าง ซึ่งนำไปสู่การสร้างตัวจัดสรรหน่วยความจำ และในเวลาต่อมา อินเทอร์เฟสของ STL คอนเทนเนอร์ได้ถูกเขียนขึ้นใหม่ เพื่อที่จะสามารถใช้ตัวจัดสรรหน่วยความจำได้
ในการปรับปรุง STL ให้ถูกบรรจุในไลบรารี่มาตราฐานของ C++ Stepanov ได้ทำงานอย่างใกล้ชิดกับสมาชิกในกรรมการวางมาตราฐานบางท่าน ซึ่งประกอบด้วย Andrew Koenig และ Bjarne Stroustrup ซึ่งเป็นคนสังเกตว่า การปรับแต่งตัวจัดสรรหน่วยความจำมีความเป็นไปอย่างมากที่จะดำเนินการในการจัดเก็บ STL คอนเทนเนอร์อย่างถาวร ซึ่งขณะนั้น Stepanov กำลังพิจารณา "important and interesting insight" "ส่วนที่สำคัญและ หน้าสนใจ"
ในตอนเริ่มต้นข้อเสนอของตัวจัดสรรหน่วยความจำไม่สามารถทำงานร่วมในการใช้งานบางกรณี ที่ยังไม่เป็นที่ยอมรับจากคณะกรรมการวางมาตราฐาน คือความสามารถของการกำหนดชื่อที่ใช้ใน เทมเพลตอาร์กิวเมนต์ (Templat argument) เป็นเทมเพลตของตัวมัน ตั้งแต่ฟีเจอร์ (Feature) แบบนั้นไม่สามารถถูกคอมไพล์ (Compile) ได้ในทุกคอมไพเลอร์ (Compiler) ที่มีในตอนนั้น ตามคำกล่าวของ Stepanov ว่า "ทำให้ Bjarne [Stroustrup] และ Andy [Koenig] ใช้เวลาอย่างมากในการที่ จะพยายามตรวจสอบว่าพวกเราได้ทำการพัฒนาอย่างถูกต้องหรือไม่ กับฟีเจอร์ที่ไม่สามารถใช้งานได้" ทำให้ไลบรารี่ที่เคยให้งานพอร์ยเตอร์ และ เรฟเฟอร์เรนซ์ไทป์โดยตรง ถูกเปลี่ยนมาใช้การอ้างถึง ไทป์โดยตัวจัดสรรหน่วยความจำแทน Stepanov ได้กล่าวถึงตัวจัดสรรหน่วยความจำในตอนหลังว่า "ข้อดีของฟีเจอร์ใน STLคือ การเจาะจงที่จะสนใจแต่ประเภทข้อมูลที่มีขึ้นกับอุปกรณ์(...) ซึ่งถูกเอนแคบซูเลท (Encapsulated) ภายในโค้ดราวๆ 16 บรรทัด"