cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเทพกษัตรีย์
สงครามช้างเผือก
มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว ระบุว่า ในช่วงที่พระเมกุฏิสุทธิวงศ์แห่งอาณาจักรล้านนาทรงแข็งเมือง พระเจ้าบุเรงนองโปรดให้อะวะสะโตมางจอ พระชามาดา, พระมหาอุปราช พระราชโอรส และมางแรจอถิง พระราชาภาคินัย แยกทัพออกเป็นสามทางไปตีเมืองเวียงจันทน์ สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชทรงหนีรอดไปได้ แต่ฝ่ายพม่าได้ควบคุมตัวพระมเหสีสามพระองค์คือ พระนางสี (มเหสีใหญ่), พระนางมนุรา (คาดว่าคือพระเทพกษัตรีย์) พระราชธิดาพระเจ้าอโยธยา, พระนางศิริมา พระราชธิดาพระเจ้าเชียงตุง ตลอดจนบรรดาสนม อำมาตย์ สิ่งของเงินทอง และพลเมืองเป็นอันมาก ส่วน พระราชพงศาวดารพม่า พระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ระบุว่า พม่าจับพระมเหสีของกษัตริย์ล้านช้างได้สามพระองค์ คือ พระมหานารี, พระมโนรา (พระราชธิดากรุงสยาม) และฟ้าสิริมา (บุตรีเจ้าฟ้าเชียงตุง) และทรงอธิบายว่าพระมโนรานั้นน่าจะเป็นพระแก้วฟ้ามากกว่าพระเทพกษัตรีย์ เพราะล้านช้างยังมิได้ส่งพระแก้วฟ้าคืนตามที่พงศาวดารไทยกล่าวไว้
พงศาวดารเมืองหลวงพระบางฉบับศาลาลูกขุน ระบุว่า ในปี พ.ศ. 2112 สมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชทรงยกทัพไปช่วยกรุงศรีอยุธยาจากการโจมตีของพม่า แต่ถูกทัพของพระมหาอุปราช สะโตมางจอ พระชามาดาพระเจ้าหงสาวดี และตองอูบุริงมางของเจ้าเมืองตองอูล้อมตีจนแตกทัพ แต่ก็หนีกลับล้านช้างได้ หลังพระเจ้าหงสาวดีทรงยึดกรุงศรีอยุธยาได้แล้ว จึงยกทัพไปตีเวียงจันทน์ พม่าใช้เวลาเจ็ดเดือนเพื่อตามหาสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราชแต่ทว่าไม่พบ พระเจ้าหงสาวดีจึงยกทัพกลับ
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
พระเทพกษัตรีย์เป็นตัวละครในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ดังนี้
ท่าอากาศยานอัลบุกอ์
อัลบุกอ์ เป็นทางวิ่งในหมู่บ้านอัลบุกอ์ ประเทศเยเมน
Stephanococcus
Stephanococcus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเขตร้อนตอนกลางตะวันตก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จิตรกรรมสีน้ำมัน
จิตรกรรมสีน้ำมัน หรือ ภาพเขียนสีน้ำมัน (oil painting) คือการเขียนภาพโดยใช้สีฝุ่นที่ผสมกับน้ำมันแห้ง (drying oil) — โดยเฉพาะในตอนต้นของยุโรปสมัยใหม่, น้ำมันลินสีด (linseed oil) ตามปกติแล้วก็จะต้มน้ำมันเช่นลินสีดกับยางสนหรือยางสนหอม (frankincense) ส่วนผสมนี้เรียกว่า "น้ำมันเคลือบ" (varnish) ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ภาพเขียนมีความหนาและเป็นเงา น้ำมันอื่นที่ใช้ก็มีน้ำมันเม็ดฝิ่น, น้ำมันวอลนัต, และน้ำมันดอกคำฝอย น้ำมันแต่ละอย่างก็มีคุณภาพต่าง ๆ กัน เช่นอาจจะทำให้สืเหลืองน้อยลง หรือใช้เวลาแห้งไม่เท่ากัน บางครั้งก็จะเห็นความแตกต่างจากเงาของภาพเขียนแล้วแต่ชนิดของน้ำมัน จิตรกรจะใช้น้ำมันหลายชนิดในภาพเขียนเดียวกันเพื่อให้ได้ลักษณะของภาพเขียนออกมาตามที่ต้องการ การแสดงออกของสีก็จะต่างกันตามแต่วัสดุที่ใช้เขียน
พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าฌูเอาที่ 3 แห่งโปรตุเกส (7 มิถุนายน 2045-11 มิถุนายน 2100) เป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสและแอลการ์ฟตั้งแต่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2064 ถึง 11 มิถุนายน พ.ศ. 2100 พระองค์เป็นพระราชโอรสของ พระเจ้ามานูเอลที่ 1 และ พระนางมาเรียแห่งอารากอน พระราชธิดาองค์ที่ 3 ของ พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน และ สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา พระเจ้าฌูเอาสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระราชบิดาของพระองค์ใน พ.ศ. 2064 ตอนพระชนมายุสิบเก้า
ในช่วงการปกครองของพระองค์มีการครอบครองและขยายดินแดนของโปรตุเกสทั้งในเอเชียและในโลกใหม่ผ่านการตั้งอาณานิคมโปรตุเกสของบราซิล พระราโชบายของพระเจ้าฌูเอาที่ 3 ในการตอกย้ำฐานของโปรตุเกสในอินเดีย (เช่นกัว) ทำให้โปรตุเกสเป็นผู้ผูกขาดการค้าเครื่องเทศของกานพลูและลูกจันทน์เทศจากเกาะมาลุกุอันเป็นผลมาจากการที่พระเจ้าฌูเอาที่ 3 ถูกเรียกว่าราชาของชำ ในช่วงก่อนที่พระองค์จะเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2100 จักรวรรดิโปรตุเกสมีขนาดทั่วโลกครอบคลุมเกือบ 1 พันล้านเอเคอร์ (ประมาณ 4 ล้านตารางกิโลเมตร)
ในช่วงรัชสมัยของพระองค์ชาวโปรตุเกสกลายเป็นชาวยุโรปชาติแรกที่ติดต่อกับทั้งจีนภายใต้ ราชวงศ์หมิง และญี่ปุ่นในช่วง ยุคมูโรมาจิ พระองค์ละทิ้งดินแดนมุสลิมในแอฟริกาเหนือเพื่อสนับสนุนการค้ากับอินเดียและการลงทุนในบราซิล ในยุโรปพระองค์ปรับปรุงความสัมพันธ์กับภูมิภาคบอลติกและไรน์แลนด์หวังว่าสิ่งนี้จะหนุนการค้าของโปรตุเกส
เคานต์นิโคไลแห่งมงเปอซา
เคานต์นิโคไลแห่งมงเปอซา หรือเดิมคือ เจ้าชายนิโคไล วิลเลียม อเล็กซานเดอร์ เฟรเดอริกแห่งเดนมาร์ก (Prins Nikolai William Alexander Frederik til Danmark, greve af Monpezat; 28 สิงหาคม พ.ศ. 2542) เป็นพระโอรสคนโตในเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก กับเคาน์เตสอเล็กซันดราแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก อดีตพระชายา มีน้องชายและน้องสาวร่วมบิดา คือ เคานต์เฟลิกซ์แห่งมงเปอซา เคานต์เฮนริกแห่งมงเปอซาและเคาน์เตสอะธีนาแห่งมงเปอซา
ประวัติ
เคานต์นิโคไลแห่งมงเปอซาเกิดเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน (Rigshospitalet) ในพระอิสริยยศ เจ้าชายนิโคไลแห่งเดนมาร์ก เป็นพระโอรสพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโจอาคิมแห่งเดนมาร์ก กับเคาน์เตสอเล็กซันดราแห่งเฟรเดอริกสบอร์ก อดีตพระชายา เป็นพระราชนัดดาพระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก กับเจ้าชายเฮนริกแห่งเดนมาร์ก พระราชสวามี
เคานต์นิโคไลได้ทำพิธีบัพติศมาในโบสถ์น้อยในพระราชวังเฟรเดนสบอร์ก เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 มีพ่อทูนหัว ซึ่งเป็นพระปิตุลาฝ่ายพระชนก เจ้าชายเฟรเดอริก มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก, เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เอิร์ลแห่งเวสเซ็กส์ และปีเตอร์ สทีนทรัป (Peter Steentrup) ส่วนแม่ทูนหัวที่เป็นพระมาตุจฉาฝ่ายพระมารดา ได้แก่ นิโคลา แบร์ด (Nicola Baird) และคามิลลา ฟลินต์ (Camilla Flint)
ส่วนบิดาของเคานต์นิโคไล ทรงหมั้นกับมารี กาวัลลีเย วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ก่อนที่จะทรงอภิเษกสมรสในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 โดยในความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหญิงมารีแห่งเดนมาร์ก ซึ่งถือเป็นพระมารดาเลี้ยงของเคานต์และน้องชาย คือ เคานต์เฟลิกซ์ และทั้งคู่เข้ากันได้ดีกับแม่เลี้ยง
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2565 สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 ทรงตัดสินพระทัยถอดพระอิสริยยศพระโอรสธิดาในเจ้าชายโจอาคิม ทำให้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2566 เจ้าชายนิโคไลจึงทรงดำรงพระอิสริยยศ เคานต์นิโคไลแห่งมงเปอซา
พ.ศ. 1856
พุทธศักราช 1856 ตรงกับ พุทธศักราช 1856 ใกล้เคียงกับ
แม่ครัวคนใหม่
แม่ครัวคนใหม่ เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-คอมเมดี้ โดยบทประพันธ์ของสุฟ้า และบทโทรทัศน์โดย ประไพศรี ศรีนาทม ใน พ.ศ.2550 สร้างเป็นละครครั้งแรกโดย บริษัท สเต็ป ออน เวิร์ด จำกัด กำกับการแสดงโดย ณรงค์ จารุจินดา นำแสดงโดย ณัฐรัฐ โมริส เลอกรอง และ ณปภา ตันตระกูล และล่าสุด พ.ศ.2564 ได้นำกลับมารีเมค สร้างโดย บริษัท สเต็ปเพาเวอร์ทรี จำกัด กำกับการแสดงโดย ชาปุญญ์ จำเริญสาร นำแสดงโดย วชิรวิชญ์ ไพศาลกุลวงศ์ และ ธัญญภัสร์ ภัทรธีรชัยเจริญ ออกอากาศทางช่อง 3 เวลา 19.00 - 20.00 น. และล่าสุดในเดือนเมษายน พ.ศ.2566 แม่ครัวคนใหม่ (สร้าง พ.ศ. 2564) ได้ออกอากาศในสาธารณรัฐประชาชนจีนแผ่นดินใหญ่ บนแพลตฟอร์มเทนเซ็นต์ วิดีโอ (Tencent Video) ได้รับผลตอบรับดีเกินความคาดหมาย
อาการปวดเค้นไม่เสถียร
อาการปวดเค้นไม่เสถียร (unstable angina) เป็นอาการปวดเค้นหัวใจอย่างหนึ่ง ซึ่งผู้ป่วยมีอาการแบบไม่เสถียร (เจ็บหน้าอกโดยที่ไม่ได้อยู่ในภาวะที่กล้ามเนื้อหัวใจต้องการออกซิเจนมากกว่าปกติ ("ทำงานหนัก") ) เป็นโรคหนึ่งซึ่งถูกจัดอยู่ในกลุ่มภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน
ภาวะนี้อาจแยกจากกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดชนิดไม่พบคลื่น Q ได้ยาก
รูเพิตส์แลนด์
รูเพิตส์แลนด์ หรือ ปรินซ์รูเพิตส์แลนด์ เป็นดินแดนในอเมริกาเหนือของอังกฤษ ประกอบด้วยบริเวณลุ่มแม่น้ำอ่าวฮัดสัน ซึ่งถือครองในนามโดยบริษัทอ่าวฮัดสันเป็นเวลา 200 ปี ตั้งแต่ ค.ศ. 1670 ถึง 1870 แม้ว่าจะมีกลุ่มพื้นเมืองหลายกลุ่มอาศัยอยู่ในบริเวณเดียวกันและพิพาทเกี่ยวกับอธิปไตยเหนือพื้นที่ดังกล่าว พื้นที่ที่เคยได้ชื่อว่า "รูเพิตส์แลนด์" ปัจจุบันส่วนใหญ่อยู่ในประเทศแคนาดา แต่มีส่วนเล็กที่อยู่ในสหรัฐอเมริกา ดินแดนนี้ตั้งตามพระนาม เจ้าชายรูเปิร์ตแห่งไรน์ ผู้ว่าการพระองค์แรกของบริษัทอ่าวฮัดสัน
กิล อีแวนส์
เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ "กิล" อีแวนส์ หรือ กิล อีแวนส์ นักเปียโนแจ๊ส นักเรียบเรียงเสียงประสาน นักแต่งเพลง และหัวหน้าวงดนตรีชาวอเมริกัน เป็นนักดนตรีที่เคยร่วมงานกับไมล์ส เดวิส และร่วมพัฒนาดนตรีสไตล์คูลแจ๊ส โมดัลแจ๊ส ฟรีแจ๊ส และแจ๊สร็อก
อีแวนส์เดิมชื่อ เอียน เออร์เนสต์ กิลมอร์ กรีน เกิดที่โทรอนโท ประเทศแคนาดา ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นอีแวนส์ ตามพ่อเลี้ยง และย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา แล้วย้ายไปทำงานที่นิวยอร์ก เป็นนักเรียบเรียงเสียงประสาน และได้ร่วมวงกับไมล์ เดวิส และเจอร์รี มัลลิแกน และทำงานอยู่เบื้องหลังผลงานชุดต่างๆ ของเดวิส รวมทั้งผลงานในนามของตัวเอง
กิล อีแวนส์ ได้รับคัดเลือกอยู่ในรายชื่อหอเกียรติยศของนิตยสารดาวน์บิทในปี ค.ศ. 1986 สองปีก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1988
แหล่งข้อมูลอื่น
19121988
ลิเบอร์ตี (บุคลาธิษฐาน)
แนวคิดของเสรีภาพบ่อยครั้งมักแสดงออกในลักษณะของบุคลาธิษฐาน (Personification) มักแสดงออกคร่าว ๆ ในลักษณะของเทพีสตรีคลาสสิค ตัวอย่างเช่น มารีอาน บุคลาธิษฐานประจำชาติของสาธารณรัฐฝรั่งเศส และค่านิยมเสรีภาพ เสมอภาค ภราดรภาพ (Liberté, Égalité, Fraternité), ลิเบอร์ตีสตรีที่ปรากฏบยเหรียญของอเมริกา เป็นต้น ลักษณะเหล่านี้มีรากฐานมาจากเหรียญโรมันโบราณที่แสดงภาพของเทพีโรมันพระนามว่า เทพีลิเบอร์ตาส (Libertas) และจากการพัฒนารูปแบบในสมัยยุคเรอเนซองซ์เป็นต้นมา
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
โครงข่ายระบบรถไฟฟ้าในประเทศไทย เป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางในประเทศไทย เริ่มเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2542 โดยกรุงเทพมหานครเป็นเมืองแรกที่มีระบบรถไฟฟ้า ตามมาด้วยนนทบุรี สมุทรปราการ และปทุมธานี ตามลำดับ
กรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถไฟฟ้าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เริ่มเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2542 ในเส้นทางหมอชิต - อ่อนนุชและสนามกีฬาแห่งชาติ - สะพานตากสิน โดยในปัจจุบันมีรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการแล้วทั้งสิ้น 8 สาย ครอบคลุมระยะทาง 210.25 กิโลเมตร
โครงการรถรางรอบพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์
กรุงเทพมหานครเตรียมผุดระบบขนส่งมวลชนรอง รถราง (Tram) รอบพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์เพื่อแก้ไขปัญหาจราจรและส่งเสริมการท่องเที่ยวในเขตเมืองเก่า พร้อมเชื่อมต่อโครงข่ายรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงินและสายสีส้มในอนาคต
จังหวัดขอนแก่น
รถไฟฟ้าในเทศบาลนครขอนแก่น เป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในพื้นที่ 5 เทศบาล ประกอบด้วย เทศบาลนครขอนแก่น เทศบาลเมืองศิลา เทศบาลตำบลเมืองเก่า เทศบาลตำบลสำราญ และ เทศบาลตำบลท่าพระ รูปแบบขนส่งที่เลือกใช้คือ ระบบรถไฟฟ้ารางเบา
ความคืบหน้า
จังหวัดเชียงใหม่
จังหวัดเชียงใหม่
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นโครงการก่อสร้างรถไฟฟ้าในพื้นที่เทศบาลนครเชียงใหม่และชานเมืองเชียงใหม่ โดยมีการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยเป็นผู้รับผิดชอบ แผนแม่บทรถไฟฟ้าจังหวัดเชียงใหม่แบ่งออกเป็นสามสายทั้งแบบระดับดินและใต้ดิน มูลค่าลงทุนรวมทั้งสิ้น 95,321 ล้านบาท ปัจจุบันอยู่ในขั้นตอนออกแบบและศึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อม หมายเหตุ: * กรณีนับสถานีร่วมเป็นหนึ่งสถานี
แผนแม่บทรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนจังหวัดเชียงใหม่กำหนดเส้นทางออกเป็น 3 สาย ระยะทางรวม 34.93 กิโลเมตร
จังหวัดนครราชสีมา
เทศบาลนครนครราชสีมา
เทศบาลนครนครราชสีมา เป็น 1 ใน 3 เทศบาล ที่มีโครงการก่อสร้างรถราง โดยเสนอโครงการระบบรถราง
สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ได้ตั้งงบประมาณเพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของขนส่งมวลชนในเมืองนครราชสีมา โดยให้มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (มทส.) เป็นผู้ศึกษาและออกแบบ รูปแบบขนส่งที่เลือกใช้คือ ระบบรถรางเบาระดับพื้น (High Floor)
เส้นทาง
สายสีเขียว (ตลาดเซฟวัน – สถานคุ้มครองและพัฒนาอาชีพบ้านนารีสวัสดิ์) จำนวน 20 สถานี ระยะทาง 11.17 กิโลเมตร
รายชื่อสถานีรถไฟรางเบา มีจำนวน 20 สถานี ประกอบด้วย
สายสีส้ม จำนวน 17 สถานี ระยะทาง 9.81 กิโลเมตร
สายสีม่วง จำนวน 9 สถานี ระยะทาง 7.14 กิโลเมตร
ส่วนต่อขยายมี 3 เส้นทาง ประกอบด้วย สีเขียว สีส้ม และสีม่วง รวม 20 สถานี ระยะทางรวม 21.97 กิโลเมตร
หมวกกะปิเยาะ
หมวกกะปิเยาะ (หรือสะกด กะปิเยาะห์) เดิมเป็นสัญลักษณ์แห่งวัฒนธรรมในการสวมใส่หมวกของชาวอาหรับ ซึ่งในประเทศแถบมลายูรวมถึงจังหวัดปัตตานี  ยะลา  และนราธิวาสของประเทศไทยจะนิยมสวมใส่หมวกที่เรียกกันว่า  "ซอเกาะ"  มากกว่า หมวกกะปิเยาะเป็นหมวกที่ชาวชาวไทยมุสลิมสวมใส่ประกอบศาสนกิจ (การประกอบพิธีละหมาด) และสวมใส่ประจำวัน  เกิดจากการนำผ้าหลายๆชนิดมาตัดเย็บซ้อนกัน 3 ชั้น  เย็บด้วยผ้าหลายชนิดทับซ้อนกัน  และจะมีลวดลายต่าง ๆ บนหมวก  ฝีมือการผลิตประณีต  มีลวดลายปักและฉลุหลายแบบ
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
จังหวัดพิษณุโลก
เทศบาลนครพิษณุโลก
หมวกกะปิเยาะ
ลักษณะรูปทรง
รูปทรงของหมวกกะปิเยาะก็มีด้วยกันหลากหลาย อาทิ ทรงดาดา ทรงจาบา ทรงเมกกะ ทรงสูง ทรงลายรุ้ง ทรงซอเกาะดำ ทรงมัสยิด และทรงตริดจอแดน แต่ละทรงจะมีความงดงามแตกต่างกันไป ทรงที่ขายดีราคาย่อมเยาเป็นที่นิยมคือ "ทรงซูดาน" ขึ้นอยู่กับการออกแบบ มี 3 ขนาด  คือ
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
จังหวัดพิษณุโลก
เทศบาลนครพิษณุโลก เป็น 1 ใน 3 เทศบาล ที่มีโครงการก่อสร้างรถราง โดยเสนอโครงการระบบรถราง
หมวกกะปิเยาะ
ประวัติความเป็นมาของหมวกกะปิเยาะ
ในอดีตการผลิตหมวกกะปิเยาะเป็นการผลิตงานในครัวเรือน มีจุดเริ่มต้นในปีพ.ศ. 2517 ได้มีการเริ่มผลิตกะปิเยาะเป็นครั้งแรก ในตำบลกะมิยอ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี โดยกลุ่มผู้ที่เดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ ที่ประเทศซาอุดิอาระเบีย ได้ไปรับจ้างเย็บกะปิเยาะอยู่ที่นั่นประมาณจนมีความชำนาญ จึงริเริ่มนำจักรเย็บผ้า ที่เรียกว่าจักร PAFF กลับมาเย็บกะปิเยาะที่จังหวัดปัตตานี ช่วงแรกกลุ่มลูกค้าคือชาวมุสลิมที่ไปประกอบพิธีฮัจญ์ ณ ประเทศซาอุดิอาระเบีย
ต่อมาในปีพ.ศ. 2537 การผลิตหมวกกะปิเยาะได้กลายเป็นการผลิตที่แพร่หลาย จนเกิดการรวมตัวเป็นกลุ่มผู้ผลิตรายย่อย ขึ้นหลายกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีผู้ประกอบการลงทุนในการจัดหาเครื่องตัดผ้า เครื่องฉลุลาย และวัสดุ เช่น ผ้า และด้ายในการเย็บกะปิเยาะ
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
จังหวัดสงขลา
อำเภอหาดใหญ่
จังหวัดภูเก็ต
จังหวัดภูเก็ต
รถไฟฟ้าในจังหวัดภูเก็ต เป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในจังหวัดภูเก็ต เนื่องจากภูเก็ตเป็นเมืองที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก ทำให้ต้องพัฒนาระบบขนส่งมวลชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว โดยเสนอโครงการระบบรถไฟฟ้ารางเบา ปัจจุบันอยู่ระหว่างให้ที่ปรึกษาทำการศึกษารูปแบบการเปิดให้เอกชนร่วมทุน (PPP) ตามขั้นตอน พ.ร.บ.จัดซื้อจัดจ้าง โดยอยู่ระหว่างการศึกษาและออกแบบโครงการเพื่อเตรียมเสนอกระทรวงคมนาคมพิจารณา คาดว่าจะใช้เวลาก่อสร้างประมาณ 3 ปี
กีฬาเรือประเพณีในซีเกมส์ 2015
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
จากนักกีฬาทั้งหมด 148 คนจาก 6 ชาติสมาชิกที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเรือแคนูในซีเกมส์ 2015:
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
ความคืบหน้า
รายชื่อสถานี มีจำนวน 21 สถานี ดังนี้
กีฬาเรือประเพณีในซีเกมส์ 2015
ตารางเหรียญรางวัล
{{legend|#ccccff|ประเทศเจ้าภาพ|border=solid 1px #AAAAAA}}
รถไฟฟ้าในประเทศไทย
จังหวัดชลบุรี
เมืองพัทยา
รถไฟฟ้าในเมืองพัทยา เป็นเป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในเมืองพัทยา เนื่องจากพัทยาเป็นเมืองที่มีนักท่องเที่ยวมาก ทำให้เมืองพัทยาต้องพัฒนาระบบขนส่งมวลชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว โดยเสนอโครงการระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวหรือโมโนเรล ปัจจุบันโครงการนี้ อยู่ระหว่างพักการดำเนินการชั่วคราว เนื่องจากได้รับการคัดค้านจากประชาชนเป็นส่วนใหญ่
ทั้งนี้ ผู้สื่อข่าวรายงานว่า โครงการรถไฟรางเบา หรือแทรม จะเป็นรถไฟที่วิ่งบนพื้นราบ หรือวิ่งบนถนนเส้นเดิมที่มีอยู่ และไม่ใช่รถไฟลอยฟ้าที่ชาวพัทยา​ คัดค้าน เนื่องจากเกรงว่าจะกระทบต่อทัศนียภาพ โดยจะเป็นการเดินทางเพื่อเชื่อมต่อตัวเมืองกับโครงการรถไฟความเร็วสูง และยังพัฒนาระบบขนส่งมวลชนขนาดรองในพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ได้เป็นอย่างดี
นาซีอูลัม
นาซีอูลัม (อินโดนีเซียและNasi ulam; Sega ulam) เป็นข้าวนึ่งที่ผสมสมุนไพรหลายอย่าง เช่น บัวบก หรือแมงลัก ผัก และเครื่องเคียงอื่น ๆ อาหารนี้เป็นอาหารของชาวมลายูที่มีความแตกต่างไปบ้างระหว่างในมาเลเซียและอินโดนีเซีย
ในอินโดนีเซีย นาซีอูลัมเป็นอาหารของชาวเบอตาวี และชาวมลายูในสุมาตรา รวมทั้งชาวบาหลี ในจาการ์ตามีนาซีอูลัมสองชนิดคีอแบบน้ำของทางเหนือและตอนกลางของจาการ์ตา และแบบแห้งของทางใต้ ในอินโดนีเซีย นาซีอูลัมปรุงรสเผ็ดด้วยพริก ใส่ถั่วลิสงและมะพร้าวคั่ว อาหารที่นิยมรับประทานกับนาซีอูลัม ได้แก่ เดินเดง ออมเล็ต มันฝรั่งทอด เต้าหู้ทอด เต็มเป และข้าวเกรียบ
นาซีอูลัมในมาเลเซียประกอบด้วยข้าวใส่สมุนไพรเช่น ใบพริก ใบมะม่วงหิมพานต์ หัวหอม มะพร้าวคั่ว บางครั้งใส่ปลาทอด พบได้ทั่วไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของคาบสมุทรมลายู ส่วนทางตะวันออกเฉียงเหนือจะนิยมรับประทานข้าวยำหรือนาซีกราบูแทน
การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย (ค.ศ. 1968–1989)
การก่อการกำเริบคอมมิวนิสต์ในประเทศมาเลเซีย (Communist insurgency in Malaysia) หรือรู้จักกันว่า วิกฤตการณ์มาลายาครั้งที่สอง (Second Malayan Emergency; Perang Insurgensi Melawan Pengganas Komunis หรือ Perang Insurgensi Komunis และ Darurat Kedua) เป็นการขัดกันทางอาวุธที่เกิดขึ้นในประเทศมาเลเซียตั้งแต่ปี ค.ศ. 1968 ถึง 1989 ที่เกี่ยวข้องกับพรรคคอมมิวนิสต์มลายา (MCP) และกองกำลังรักษาความปลอดภัยแห่งรัฐบาลกลางมาเลเซีย
หลังจากสิ้นสุดวิกฤตการณ์มาลายาในปี ค.ศ. 1960 กองทัพปลดปล่อยชนชาติมาลายาเชื้อสายจีนส่วนใหญ่, กองกำลังติดอาวุธของพรรคคอมมิวนิสต์มลายา ได้ถอยกลับไปที่ชายแดนมาเลเซีย-ไทย ซึ่งได้มีการจัดกลุ่มใหม่และฝึกสำหรับการโจมตีรัฐบาลมาเลเซียในอนาคต การก่อความไม่สงบเริ่มขึ้นเมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาเข้าโจมตีกองกำลังความมั่นคงในโกรฮ์–เบตง ทางตอนเหนือของมาเลเซียตะวันตก ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1968 ความขัดแย้งยังสอดคล้องกับความตึงเครียดที่เกิดขึ้นใหม่ระหว่างชาติพันธุ์มาเลย์กับจีนในมาเลเซียตะวันตกและสงครามเวียดนาม
ในขณะที่พรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้รับการสนับสนุนอย่างจำกัดจากประเทศจีน การสนับสนุนนี้สิ้นสุดลงเมื่อกรุงกัวลาลัมเปอร์และปักกิ่งสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1974 ในปี ค.ศ. 1970 พรรคคอมมิวนิสต์มลายาประสบการแตกความสามัคคีซึ่งนำไปสู่การเกิดขึ้นของสองกลุ่มแยก ได้แก่ พรรคคอมมิวนิสต์แห่งมลายา–ลัทธิมากซ์-ลัทธิเลนิน (CPM–ML) และคณะปฏิวัติ (CPM–RF) แม้จะพยายามทำให้พรรคคอมมิวนิสต์มลายาดึงดูดความสนใจมาเลย์ก็ตาม ซึ่งองค์กรถูกครอบงำโดยกลุ่มเชื้อสายจีนตลอดสงคราม แทนที่จะประกาศ "สถานการณ์ฉุกเฉิน" อย่างที่อังกฤษเคยทำมาก่อน รัฐบาลมาเลเซียตอบโต้การก่อความไม่สงบด้วยการนำเสนอนโยบายหลายประการรวมถึงโครงการความมั่นคงและการพัฒนา (KESBAN), รูกุนเตตังกา (เพื่อนบ้านเฝ้าระวัง) และเหล่าเรลา (กลุ่มอาสาสมัครประชาชน)
การก่อความไม่สงบสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์มลายาได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพกับรัฐบาลมาเลเซียที่หาดใหญ่ในภาคใต้ของประเทศไทย สิ่งนี้ใกล้เคียงกับการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์กลุ่มตะวันออก นอกจากการต่อสู้บนคาบสมุทรมลายูแล้ว การก่อความไม่สงบของพรรคคอมมิวนิสต์อื่นก็เกิดขึ้นในรัฐซาราวักของมาเลเซียในเกาะบอร์เนียว ซึ่งได้รวมเข้าด้วยกันเป็นสหพันธรัฐมาเลเซียเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 1963
อันดับมหาเศรษฐีไทย
ด้านล่างนี้ คือ อันดับมหาเศรษฐีไทย ข้อมูลจากนิตยสารฟอร์บส์ ในปี พ.ศ. 2562
เครื่องอิสริยาภรณ์เยอรมัน
เครื่องอิสริยาภรณ์เยอรมัน (Deutscher Orden) เป็นรางวัลปูนบำเหน็จอันสูงสุดที่พรรคนาซีสามารถจะมอบให้แก่บุคคลสำหรับการทำหน้าที่เพื่อ "รัฐและพรรค" ออกแบบโดย Benno von Arent อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ปูนบำเหน็จด้วยเหรียญดังกล่าวเป็นครั้งแรกให้กับรัฐมนตรีไรช์ ฟริทซ์ ท็อท ภายหลังการเสียชีวิตในพิธีงานศพในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 การปูนบำเหน็จเครื่องอิสริยาภรณ์เยอรมันภายหลังการเสียชีวิตครั้งที่สองได้มอบให้กับไรน์ฮาร์ท ไฮดริช ประจำเอ็สเอ็ส-โอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์ที่พิธีงานศพในเดือนมิถุนายนของปีนั้น พวกซีนิกเรียกรางวัลนี้ว่า "เครื่องอิสริยาภรณ์ความตายของวีรบุรุษ" เนื่องจากรางวัลนี้มักจะมอบภายหลังการเสียชีวิตทุกครั้ง มีผู้ได้รับเพียงสองคนที่ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เยอรมันและรอดชีวิตจากสงครามคือ Konstantin Hierl และอาร์ทัวร์ อัคส์มัน
รายชื่อของผู้ที่ได้รับ
มี 11 คนที่ได้รับการยืนยันว่าได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ในช่วง ค.ศ. 1942 ถึง 1945:
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง (Mahamakut Buddhist University, Sri Lanchang Campus) เป็นวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ตั้งอยู่ที่ตำบลกุดป่อง อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2538
ประวัติ
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง แรกเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2536 พระธรรมวราลังการ (หลวงปู่ศรีจันทร์ วัณณาโภ) ได้ปรารภถึงความจำเป็นของพระภิกษุสามเณรในภูมิภาคนี้ มีความลำบากในการเข้าไปศึกษาต่อในส่วนกลาง จึงได้เริ่มโครงการเปิดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาแก่ภิกษุสามเณรขึ้น และได้จัดตั้งกรรมการพิจารณาจัดทำโครงการจัดตั้งวิทยาเขต จากมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย เพื่อเสนอขอเปิดเป็นศูนย์ของวิทยาเขตอีสาน จังหวัดขอนแก่น โดยท่านพระเดชพระคุณพระธรรมวราลังการ รับอุปถัมภ์ด้านทุนทรัพย์ในการดำเนินการ และได้รับอนุมัติให้เป็นสาขาวิทยาเขตอีสาน ในโครงการนำร่องวิทยาเขตนอกเขต ได้เริ่มเปิดให้การศึกษา ตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 เป็นต้นมา
วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2538 คณะกรรมการการศึกษาของสงฆ์ ได้อนุมัติให้จัดตั้งวิทยาเขตได้ตามมติสภามหาวิทยาลัย ที่ 1/2538 จึงได้จัดตั้งวิทยาเขตศรีล้านช้าง จังหวัดเลยขึ้น และได้ย้ายโอนนักศึกษาจากวิทยาเขตอีสานมาสังกัดวิทยาเขตศรีล้านช้าง
หน่วยงาน
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง ภายใต้การบริหารของคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่าคณะกรรมการประจำวิทยาเขตศรีล้านช้าง แบ่งส่วนการบริหารงานออกเป็น 3 ส่วนงาน คือ
หลักสูตรที่เปิดสอน
มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง (มมร.) จังหวัดเลย เป็นวิทยาเขตที่ขึ้นตรงต่อมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ส่วนกลาง ที่ตั้งอยู่ตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม มีอัตลักษณ์ด้านการส่งเสริมศีลธรรม สร้างคนดี บริการวิชาการทางพระพุทธศาสนาแก่สังคม และสร้างโอกาสและอนาคตสำหรับทุกคน เปิดการเรียนการสอนสำหรับบรรพชิตและบุคคลทั่วไป ตั้งแต่ระดับปริญญาตรีถึงปริญญาเอก ระดับปริญญาตรี เปิดสอน 5 หลักสูตร ระดับปริญญาโท 3 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก 2 หลักสูตร ได้แก่ 1) หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสตร์เพื่อการพัฒนา
2) หลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง
3) หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ
4) หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย
5) หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา            1) หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต (ร.ม.)
3) หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม) สาขาวิชาพุทธศาสน์ศึกษา            1) หลักสูตรรัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ร.ด.)
2) หลักสูตรศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต (ศษ.ด.) สาขาวิชาการบริหารการศึกษา
หมายเหตุ : ทั้ง 2 ระดับเปิดการเรียนการสอนในภาคปกติ (จันทร์-ศุกร์) และภาคพิเศษ (เสาร์ – อาทิตย์)
ยุนฮยู
ยุนฮยู (윤휴, 14 ตุลาคม 2160 - 20 พฤษภาคม 2223) ขุนนางในสมัยราชวงศ์โชซ็อน และบัณฑิตลัทธิขงจื๊อใหม่ กวี ยุนเป็นผู้นำกลุ่มการเมืองกลุ่มฝ่ายใต้ ชื่อรองของเขา แบ็กโฮ (백호) ฮาฮ็อน (하헌) และ ยาโบ (야보)
ใน พ.ศ. 2203 เขาเป็นผู้นำในข้อถกเถียงเรื่องการสวมชุดไว้ทุกข์ให้กับ พระเจ้าฮโยจง และใน พ.ศ. 2217 เขาเป็นผู้นำในข้อถกเถียงเรื่องที่ 2 เรื่องการสวมชุดไว้ทุกข์เนื่องจากการสิ้นพระชนม์ของ พระนางอินซ็อน สมเด็จพระราชินี ใน พระเจ้าอินโจ
กระทั่ง พ.ศ. 2223 พระเจ้าซุกจง ได้มีพระราชโองการให้ ยุนฮยู ที่ถูกเนรเทศไปก่อนหน้านั้นจากกรณีความพยายามที่จะก่อกบฏของขุนนางฝ่ายชาวทักษิณเพื่อจะยกองค์ชายพงซอนขึ้นสืบราชบัลลังก์แทนพระเจ้าซุกจงฆ่าตัวตายเสีย
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่ เป็นรายการเกมโชว์และเรียลลิตีโชว์ภาคต่อของรายการ เกมพันหน้า ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2560 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 11:45 - 12:45 น. ผลิตโดย บริษัท ทริปเปิ้ล ทู จำกัด โดยมี กิ๊ก - เกียรติ กิจเจริญ และ ติ๊ก กลิ่นสี เป็นผู้ดำเนินรายการ และมี บอล เชิญยิ้ม เป็นผู้กำหนดโจทย์
ตำบลหินดาด (อำเภอด่านขุนทด)
ตำบลหินดาด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา แยกออกจากตำบลตะเคียนเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในบริหารโดย องค์การบริหารส่วนตำบลตำบลหินดาด
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่
รายการออกอากาศเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ก่อนเปลี่ยนรูปแบบรายการเป็น เกมพันหน้า ซูเปอร์เซเว่น
ตำบลหินดาด (อำเภอด่านขุนทด)
หมู่บ้าน
ปัจจุบัน ตำบลหินดาดแบ่งออกเป็น 24 หมู่บ้าน ได้แก่
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่
รูปแบบรายการ
รายการนี้แบ่งรูปแบบออกเป็น 2 รูปแบบ คือ รูปแบบปกติ และรูปแบบ On Tour
ตำบลหินดาด (อำเภอด่านขุนทด)
หมู่บ้าน
โดยมีหมู่บ้านตอนแรก 9 หมู่บ้าน
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่
แบบปกติ
ทางรายการจะคัดผู้ชายที่มีพละกำลังแข็งแรงมาจำนวน 14 คน มาแข่งขันเกมให้ผู้ชมทางบ้านร่วมกันโหวตหาคนเดียวที่ได้เป็น The Hero และทุกสัปดาห์จะมีนักแสดงสาวจากทางช่อง 7 มาเป็นกรรมการตัดสินหาฮีโร่ในดวงใจประจำสัปดาห์ ในการแข่งขันจะแบ่งออกเป็น 3 รอบ ดังนี้
รอบแรก
ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 14 คนจะได้แสดงความแข็งแรงของร่างกาย เช่น งอเหล็กเส้น, โหนบาร์, ยกรถ โดยผู้ที่ชนะในแต่ละเกมจะได้รับเงินรางวัลและบางครั้งอาจมีกระเช้าของขวัญจากผู้สนับสนุนด้วย ซึ่งในรอบนี้จะยังไม่มีการคัดผู้เข้าแข่งขันออก ส่วนฮีโร่ในดวงใจประจำสัปดาห์จะได้รับเงินรางวัลจำนวน 5,000 บาท กติกานี้เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 3 กันยายน - 8 ตุลาคม พ.ศ. 2560
ตำบลหินดาด (อำเภอด่านขุนทด)
ข้อมูลทั่วไป
ชาวบ้านส่วนใหญ่นับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท มีวัด 17 แห่ง โรงเรียนประถมศึกษา 7 โรง โรงเรียนมัธยมศึกษา 1 โรง (คือ โรงเรียนปราสาทวิทยาคม) มีโรงงานอุตสาหกรรม 1 แห่ง มีเส้นทางคมนาคมหลัก คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2256 ด้านเศรษฐกิจ ชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่
เกมพันหน้า เดอะฮีโร่
รอบ Final
จะเป็นการแข่งขันวัดพละกำลังความสามารถในรูปแบบทีม ระหว่างทีมสีแดงและสีน้ำเงิน โดยจะต้องแข่งกัน 2 เกม ในเกมแรก ทีมที่ชนะจะได้เงินรางวัล 5,000 บาทและกระเช้าของขวัญจากดีน่าแบล็ค ส่วนเกมที่ 2 ทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 30,000 บาท และไม่มีใครถูกคัดออก ส่วนทีมที่แพ้จะมีผู้ชมในห้องส่ง 100 คน เป็นคนให้คะแนนความชอบ คนที่ได้คะแนนความชอบน้อยที่สุดจะต้องตกรอบ จนกระทั่ง เหลือ 7 คนที่จะผ่านเข้าสู่รอบ Super-Final อนึ่ง ฮีโร่ในดวงใจประจำสัปดาห์จะได้รับเกราะป้องกัน หมายความว่าจะไม่ถูกคัดออกในสัปดาห์นั้น พร้อมกับชุดของขวัญจาก เอ็มเกลือแร่ ซึ่งเป็นผู้สนับสนุน กติกานี้เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 5 พฤศจิกายน - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2560
รอบ Super-Final
เป็นการแข่งขันครั้งสุดท้าย ซึ่งใช้ในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2560 โดยจะแบ่งเป็น 3 ช่วง ช่วงแรกจะให้ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 7 คน ออกมาแสดงความสามารถของตัวเองเป็นโชว์เปิดตัว และโชว์ที่ประทับใจกรรมการมากที่สุด เจ้าของโชว์จะเป็นฮีโร่ในดวงใจ รับเงินรางวัล 5,000 บาท และรับนมถั่วเหลือง ดีน่าแบล็ก ไปดื่มฟรีตลอดปี ช่วงที่ 2 จะให้ผู้เข้าแข่งขันทดสอบพละกำลังในเกม The Hero ซึ่งเป็นการรวบรวมเกมที่เคยแข่งมาก่อนแล้วมาเรียบเรียงใหม่และให้ผู้เข้าแข่งขันแข่งแบบตัวต่อตัว คนที่ทำเวลาได้น้อยที่สุดจะได้รับเงินรางวัล 30,000 บาท เมื่อจบช่วงนี้แล้วพิธีกรจะทำการปิดโหวต ช่วงสุดท้าย ทีมงานจะรวบรวมคะแนนโหวตจากทั่วประเทศ และประกาศผลผู้ที่ได้เป็น The Hero
ของรางวัลสำหรับ The Hero
ผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับคะแนนโหวตสูงสุดและได้เป็น The Hero จะได้รับรถกระบะ มิตซูบิชิ ไทรทัน แอทลีท 1 คัน
On Tour
ผู้เข้าแข่งขันจะได้เดินทางไปแข่งเกมทดสอบพละกำลังในรูปแบบการแข่งขันกับชาวบ้านตามสถานที่ต่างๆ ที่ทุรกันดาร และมอบสิ่งของเครื่องใช้อุปโภคบริโภค โดยมี บอล เชิญยิ้ม และโรเบิร์ต สายควัน เป็นพิธีกรภาคสนาม ออกอากาศจำนวน 4 เทป ในวันที่ 14 มกราคม - 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
รายชื่อผู้เข้าแข่งขัน
หมายเหตุ:ชื่อผู้เข้าแข่งขันที่เป็นตัวหนา คือผู้ได้เป็น The Hero และตัวเอียง คือผู้ที่ผ่านเข้าสู่รอบ Super-Final
ดร.ลู้ก
ลูคัสซ์ เซบาสเตียน "ลู้ก" ก็อตต์วอลด์ (Lukasz Sebastian "Luke" Gottwald: เกิด 26 กันยายน ค.ศ. 1973) รู้จักกันในชื่อ ดร.ลู้ก เป็นนักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์เพลง นักดนตรี และนักรีมิกซ์เพลงชาวอเมริกัน ดร.ลู้กเริ่มอาชีพดนตรีในรายการโทรทัศน์รอบดึกแนวตลก แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ โดยมีหน้าที่เป็นมือกีตาร์ให้กับวงดนตรีของรายการในปี ค.ศ. 1997 และผลิตเพลงฉบับรีมิกซ์ให้กับศิลปินเช่น บองโจวี และเกรฟดิกกาซ์ เขาเริ่มโดดเด่นด้านดนตรีในปี ค.ศ. 2004 หลังจากผลิตเพลง "ซินซ์ยูบีนกอน" ให้กับเคลลี คลาร์กสัน ร่วมกับโปรดิวเซอร์เพลงชาวสวีเดน แมกซ์ มาร์ติน
ในขณะที่ทำเพลงให้กับเพร์รี, ลาวีน และพิงก์อยู่นั้น ดร.ลู้ก ยังทำงานร่วมกับศิลปินอีกมากมาย ได้แก่ ไทโอ ครูซ, บี.โอ.บี, เจสซี เจ, บริตนีย์ สเปียส์, โฟล ไรเดอ, ไมลีย์ ไซรัส, ที.ไอ., นิกกี มินาจ, จูซี เจ, ริอานนา และชากีรา ดร.ลู้ก ยังเป็นผู้แจ้งเกิดให้กับเคชา และซาบี และมีบทบาทสำคัญในอาชีพการงานของพวกเขาด้วย
งานของดร.ลู้ก คู่ควรกับรางวัลด้านอุตสาหกรรมดนตรีจำนวนมาก นิตยสารบิลบอร์ดเรียกเขาว่าเป็นหนึ่งในโปรดิวเซอร์อันดับต้น ๆ ของคริสต์ทศวรรษ 2000 สมาคมนักแต่งเพลง นักประพันธ์ และนักตีพิมพ์อเมริกัน (American Society of Composers, Authors and Publishers; ASCAP) ให้รางวัลเกียรติยศโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงแห่งปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 - 2011 ในงานประกาศรางวัลแกรมมีครั้งที่ 53 เขาได้เข้าชิงรางวัลโปรดิวเซอร์ที่ไม่ใช่แนวคลาสสิกแห่งปี (Producer of the Year, Non-Classical) และอัลบั้ม ทีนเอจดรีม ของเพร์รี ได้เข้าชิงสาขาอัลบั้มแห่งปี
อ้างอิง
1973
กอสซิปแคนดี้
"กอสซิป แคนดี้" เป็นผลงานซิงเกิลที่ 47 ของคุมิ โคดะ ในรูปแบบควอดรุพเพิล เอ ไซด์ซิงเกิล มีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ในรูปแบบซีดีและซีดีคู่กับดีวีดี ประกอบไปด้วยเพลงหลัก 4 เพลง คือ Lollipop, Inside Fishbowl, Outside Fishbowl และ For you พร้อมกับเพลงพิเศษ Got To Be Real ที่มีในเฉพาะซีดีในการผลิตครั้งแรกเท่านั้น และซิงเกิล Gossip Candy มีคล้ายคลึงกับซิงเกิล 4 hot wave, FREAKY และ MOON ที่มีเพลงหลังในซิงเกิล 4 เพลง
เพลง Inside Fishbowl และเพลง Outside Fishbowl เป็นเพลงที่มีทำนองเดียวกัน แต่ต่างเนื้อร้องเหมือนกับซิงเกิล ยูเมโนะอุตะ / ฟูตาริเดะ...
เพลง "Lollipop" เป็นเพลงประกอบโฆษณา music.jp โฆษณาโทรศัพท์มือถือโซนี่ อีริคสันรุ่น XPERIA X10 ของ docomo และโฆษณาเซเว่นเน็ตของเซเว่น อีเลฟเว่น และนอกจากนี้ยังเป็นเพลงประกอบรายการ "แฮปปี้มิวสิก" ทางช่องนิปปอนทีวี เพลง "Inside Fishbowl" เป็นเพลงประกอบรายการ "กุรุกุรุไนน์ตี้ไนน์" ทางช่องนิปปอนทีวี เพลง "Outside Fishbowl" ประกอบละครซีรีส์สช่วงเที่ยงคืนของช่องนิปปอนทีวี และเพลง "Got To Be Real" เป็นเพลงประกอบโฆษณาเครื่องดื่มเป๊ปซี่
แมวดาว
แมวดาว (leopard cat; ) เป็นแมวป่าขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในเอเชียใต้ ตะวันออกเฉียงใต้ และตะวันออก บัญชีแดงไอยูซีเอ็นจัดให้อยู่ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์มาตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เนื่องจากมีการกระจายอย่างกว้างขวางแม้ว่าจะถูกคุกคามจากการสูญเสียแหล่งที่อยู่อาศัยและการล่าสัตว์ในบางพื้นที่
ชนิดย่อยของแมวดาวมีสีขน ความยาวหาง รูปร่างกะโหลก และขนาดฟันกรามที่หลากหลาย หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่าแมวดาวเป็นแมวชนิดแรกที่ถูกปรับเป็นสัตว์เลี้ยงในจีนยุคหินใหม่ประมาณ 5,000 ปีที่แล้วในมณฑลฉ่านซีและมณฑลเหอหนาน
ลักษณะทั่วไป
แมวดาวเป็นแมวป่าที่พบได้ง่ายที่สุดในเมืองไทยและในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีขนาดเล็กใกล้เคียงแมวบ้าน แต่ขายาวกว่าเล็กน้อย มีลายจุดทั่วทั้งตัว สีลำตัวต่างกันไปในแต่ละพื้นที่ มีตั้งแต่สีเทาซีด น้ำตาล เหลืองทอง จนถึงสีแดง ด้านใต้ลำตัวสีขาว จุดข้างลำตัวเป็นจุดทึบหรือเป็นดอก ส่วนบริเวณขาและหางเป็นจุดทึบ มีเส้นดำหลายเส้นพาดขนานกันตั้งแต่หน้าผากจนถึงท้ายทอยและเริ่มขาดท่อนกลายเป็นจุดรี ๆ ที่บริเวณหัวไหล่ บางตัวมีเส้นยาวนี้พาดยาวตลอดแนวสันหลัง มีแถบสีขาว 2 แถบและแถบดำ 4 แถบพาดจากหัวตาไปที่หู ขนมีความยาวต่างกันตามเขตที่อยู่ พันธุ์ที่อาศัยอยู่ทางเหนือจะมีขนยาวและแน่นกว่าพันธุ์ที่อยู่ทางใต้ หัวค่อนข้างเล็ก กรวยปากแคบและสั้น คางสีขาว มีแต้มสีขาวที่มีแถบสีดำแคบ ๆ ล้อมรอบที่บริเวณแก้ม ม่านตาลึก หูยาวและมน ขอบหูดำและกลางหลังหูสีขาว หางด้านบนมีลายจุด ปลายหางสีเนื้อ ส่วนใกล้ปลายหางเป็นปล้องที่ไม่ชัดนัก แมวดาวตัวผู้ใหญ่กว่าตัวเมีย
การจำแนก
ในปี ค.ศ. 2009 มีการจำแนกชนิดย่อยของแมวดาวไว้ดังนี้
แมวอิริโอโมเตะนั้นเคยถูกจัดเป็นแมวชนิดหนึ่งซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับแมวดาว นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 แต่จากการวิเคราะห์ไมโตคอนเดรียดีเอ็นเอในช่วงทศวรรษที่ 1990 พบว่าเป็นชนิดย่อยหนึ่งของแมวดาว
ถิ่นที่อยู่อาศัย
แมวดาวเป็นแมวป่าในเอเชียที่มีเขตกระจายพันธุ์กว้างขวางที่สุดชนิดหนึ่ง พบใน 21 ประเทศตั้งแต่ตะวันตกของปากีสถาน ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จนถึงตะวันออกของเกาะชวา บอร์เนียว และกลางหมู่เกาะฟิลิปปินส์ และเหนือสุดถึงแมนจูเรีย
แมวดาวอาศัยได้ในพื้นที่หลายชนิด เช่นป่าละเมาะ ที่ราบกึ่งทะเลทราย ป่าชั้นสอง ป่าทึบ และพื้นที่เพาะปลูก ในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือมักพบตามป่าสน โดยเฉพาะป่าเปิดที่มีไม้ล้มจำนวนมาก แมวดาวค่อนข้างชอบป่าชั้นสองมากกว่าป่าดึกดำบรรพ์ ทนการรบกวนจากมนุษย์ได้ดี จึงพบได้แม้ในป่าที่มีการทำไม้ บริเวณใกล้หมู่บ้าน และพื้นที่การเกษตรอย่างสวนยาง สวนปาล์ม หรือไร่กาแฟ ชอบอยู่ใกล้แหล่งน้ำ ไม่ชอบอาศัยในพื้นที่ที่มีหิมะปกคลุมหนาเกินกว่า 10 เซนติเมตร และไม่พบในทุ่งหญ้าสเต็ปป์ที่หนาวเย็น และไม่ชอบที่ ๆ แห้งแล้งมาก ๆ อยู่ได้ตั้งแต่ที่ราบต่ำจนถึงบนเทือกเขาหิมาลัยที่ระดับความสูงถึง 3,000 เมตร
แมวดาวพบได้แม้ในเกาะที่อยู่ห่างไกล เช่นที่เกาะเชจู และเกาะเล็ก ๆ ของเกาหลีใต้ เกาะสึชิมะของญี่ปุ่น และเกาะเล็ก ๆ ของสุมาตรา ไทย เวียดนาม จีน และอินเดีย แมวดาวที่อาศัยอยู่ในเกาะเหล่านี้มักมีสีคล้ำกว่าที่อื่น
อุปนิสัย
แมวดาวหากินได้ทั้งบนดินและบนต้นไม้ ว่ายน้ำเก่งมาก ไม่ค่อยกลัวมนุษย์ จึงพบได้บ่อยใกล้หมู่บ้าน ชาวบ้านในบางพื้นที่ก็เลี้ยงแมวดาวไว้เพื่อจับหนู เช่นเดียวกับแมวชอฟรัว (Geoffroy's Cat) ในอเมริกาใต้ อาหารหลักของแมวดาวคือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก โดยเฉพาะสัตว์ฟันแทะ นอกจากนี้ยังกิน นก สัตว์เลื้อยคลาน ปลา สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ และแมลง และเคยมีผู้พบเห็นแมวดาวกินซากสัตว์ด้วย
แมวดาวปีนต้นไม้ได้เก่ง ในประเทศไทย เคยพบแมวดาวพักผ่อนอยู่บนต้นไม้สูงถึงกว่า 20 เมตร มีเรื่องเล่าว่าแมวดาวจับนกโดยการทิ้งตัวลงมาจับจากข้างบน
แมวดาวหากินเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็พบตอนกลางวันได้บ่อย จากการติดตามแมวดาวด้วยปลอกคอวิทยุในประเทศไทย 4 ตัว พบว่ามีการออกหากินเวลากลางวันบ่อยครั้ง และแต่ละตัวมีช่วงเวลาหากินประจำต่างกันไป
ชีววิทยา
แม่แมวดาวตั้งท้องนานประมาณ 56-70 วัน ส่วนใหญ่ออกลูก 2-3 ตัว แต่เคยพบกรณีที่มีถึง 8 ตัว เลี้ยงลูกในโพรงไม้ หลืบหินหรือถ้ำ น้ำหนักแรกเกิด 80 กรัม ตาเปิดเมื่ออายุได้ 5-15 วัน แมวดาวที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือมีฤดูผสมพันธุ์ปีละครั้งระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคมและออกลูกในเดือนพฤษภาคม แต่แมวดาวในเขตใต้จะออกลูกได้ตลอดปี เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 8-18 เดือน แมวดาวในธรรมชาติมีอายุขัยประมาณ 10-15 ปี ส่วนแมวดาวในสถานที่เพาะเลี้ยงมีอายุกว่า 15 ปี แต่ฟันจะหักหายไปหมดเมื่ออายุ 8-10 ปี
ภัยที่คุกคาม
แมวดาวเป็นแมวป่าที่ปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมและการเสื่อมโทรมของป่าได้ดี หากเทียบกับแมวและเสือชนิดอื่น ๆ ในเอเชียแล้วก็เป็นรองเพียงแมวป่า (เสือกระต่าย) เท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าแมวดาวจะไม่ถูกคุกคามเลย ดังจะเห็นได้ว่าจำนวนประชากรลดลงในหลายพื้นที่โดยเฉพาะตามเกาะต่าง ๆ จนต้องมีศูนย์เพาะพันธุ์เกิดขึ้นหลายแห่ง เช่นที่เกาะสึชิมะในญี่ปุ่น และที่เกาะ Negros ในฟิลิปปินส์
ในประเทศจีน ซึ่งเป็นศูนย์กลางเขตกระจายพันธุ์ของแมวดาว มีล่าและค้าขายอวัยวะสัตว์ป่ากันอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะทางตะวันตกเฉียงใต้ ก่อนหน้าปี 2527 มีการส่งออกหนังแมวดาวเฉลี่ยปีละประมาณ 200,000 ผืน แต่หลังจากนั้นจนถึงปี 2532 ได้เพิ่มจำนวนขึ้นมาก จากการสำรวจคลังเก็บขนสัตว์ของบริษัทขนสัตว์ยักษ์ใหญ่ของจีนในปี 2532 พบว่ามีมากกว่า 800,000 ผืน ในช่วงปี 2498-2524 มีการล่าเฉลี่ย 150,000 ตัวต่อปี ส่วนในปี 2528-2531 คาดว่ามีมากถึง 400,000 ตัวต่อปี
เดิมยุโรปเคยเป็นตลาดหลักของจีนในการส่งออกหนังแมวดาว แต่หลังจากมีการห้ามการนำเข้าในปี 2531 ตลาดหลักของจีนก็เปลี่ยนมาเป็นญี่ปุ่นแทน เฉพาะปี 2532 มีการส่งออกหนังแมวดาวจากจีนไปญี่ปุ่น 50,000 ผืน นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังมีการนำเขาเนื้อแมวดาวเพื่อทำเป็นอาหารด้วย เพราะที่ญี่ปุ่นมีคนนิยมกินเนื้อแมวดาวมาก
เมื่อไม่นานมานี้ เคราะห์กรรมของแมวดาวสัญชาติจีนก็ยิ่งแย่ขึ้นไปอีก เมื่อรัฐสภาจีนได้มีการเสนอให้เพิ่มโควตาส่งออกหนังแมวดาวมากขึ้น 500% เพื่อเพิ่มผลกำไรให้ประเทศ
มีภัยที่คุกคามแมวดาวอีกอย่างหนึ่งเพิ่งเกิดขึ้นมาไม่นาน เป็นภัยจากคนที่บอกว่าเป็นคนรักแมว ความต้องการแมวบ้านพันธุ์ใหม่ ๆ ของคนนิยมเลี้ยงแมว ทำให้นักผสมพันธุ์แมวบางกลุ่มลองนำแมวดาวมาผสมกับแมวบ้านหลายพันธุ์เพื่อให้เกิดลูกผสมพันธุ์ใหม่ที่สวยงามและราคาดี เช่น แมวเบงกอล และแมวซาฟารี การกระทำเช่นนี้เป็นการทำให้พันธุกรรมของแมวดาวอ่อนแอลง และตัดโอกาสแมวดาววัยเจริญพันธุ์ที่จะผสมพันธุ์ให้กำเนิดลูกแมวดาวทายาทเผ่าพันธุ์ตนเองลงไป
สถานภาพ
ปัจจุบันสถานภาพของแมวดาวยังถือว่าปลอดภัยหากเทียบกับแมวและเสือชนิดอื่น ๆ แต่พวกที่อาศัยอยู่ในเกาะต่าง ๆ กำลังลำบาก แมวดาวในประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งสถานการณ์ป่าไม้จัดว่าย่ำแย่ที่สุดในเอเชียเขตร้อนอาจเป็นกลุ่มที่เผชิญเคราะห์กรรมหนักที่สุด เกาะเกือบทั้งหมดในประเทศนี้ที่เคยมีแมวดาวอยู่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว ส่วนที่เกาะสึชิมะซึ่งเคยมีแมวดาวอยู่ 200-300 ตัวในช่วงทศวรรษ 1960-1970 ปัจจุบันเหลืออยู่ไม่ถึงหนึ่งร้อยตัว
แม้จำนวนประชากรลดลง ไอยูซีเอ็นยังจัดสถานภาพของแมวดาวไว้ในระดับมีความเสี่ยงน้อย (LC) ไซเตสจัดให้แมวดาวอยู่ในบัญชีหมายเลข 2 ยกเว้นพันธุ์ F.b. bengalensis อยู่ในบัญชีหมายเลข 1
ประเทศที่ควบคุมการล่าและการซื้อขาย
เกาหลีใต้ ลาว สิงคโปร์
ประเทศที่ไม่มีการคุ้มครองนอกเขตอนุรักษ์
ภูฏาน บรูไนดารุสซาราม จีน ฟิลิปปินส์ เวียดนาม
พระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย
สมเด็จพระเจ้าอิดริสที่ 1 แห่งลิเบีย (إدريس الأول), (พระนามเดิม: ซัยยิด มุฮัมมัด อิดริส บิน มุฮัมมัด อัลมะห์ดี อัสเซนุสซียะห์; Sayyid Muhammad Idris bin Muhammad al-Mahdi as-Senussi), 13 มีนาคม ค.ศ. 1890 – 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1983), ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกและพระองค์เดียวแห่งราชอาณาจักรลิเบีย เสวยราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1951 - 1969 และประมุขแห่งราชวงศ์เซนุสซี (Senussi)
โฮโมโฟเบีย
โฮโมโฟเบีย หรือ อาการเกลียดหรือกลัวผู้มีความหลากหลายทางเพศหรือรักร่วมเพศ (Homophobia) คือการกลัวอย่างไม่มีเหตุผล การเกลียดชัง หรือการเลือกปฏิบัติ ต่อบุคคลที่มีรสนิยมรักร่วมเพศหรือพฤติกรรมรักเพศเดียวกัน และยังอธิบายถึงความกลัวหรือการดูถูกเลสเบียนและเกย์ รวมถึงพฤติกรรมต่าง ๆ ที่มาจากความรู้สึกเกลียดชัง ในบางแห่งจำกัดความโดยไม่มีคำว่า "อย่างไม่มีเหตุผล" และดูมุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมมากกว่าแรงกระตุ้น คำว่า โฮโมโฟเบีย มีใช้ครั้งแรกในยุคสมัยใหม่ในปี 1971 ถึงแม้ว่าคำนี้จะเกิดขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1950 ก็ตาม เป็นคำที่แสดงความเห็นกับพวกแสดงความเหยียดหยามกับกลุ่มที่มีทัศนะคติต่างกัน และกับนักวิจัยหลายคนเสนอความหมายของคำนี้อีกอย่างว่าเป็นการอธิบายถึง ความลำเอียงและการเลือกปฏิบัติ ต่อเกย์ เลสเบียน หรือผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศ
โดยทั่วไปแล้วโฮโมโฟเบียจะพบในกลุ่มคนรักต่างเพศ โดยนักจิตวิทยาบางส่วนเชื่อมโยงโฮโมโฟเบียกับความกลัวที่จะรักเพศเดียวกัน ซึ่งอาจมีผลมาจากแบบตายตัวทางเพศในครอบครัว ซึ่งมีผู้ชายเป็นใหญ่และผู้หญิงอุทิศตัวต่อสามีและลูก เป็นความเชื่อฝังใจต่อบทบาทที่ถูกต้องเหมาะสมตามครรลองทางธรรมชาติ และผู้ที่ยึดติดดังกล่าวอาจรู้สึกถึงการถูกคุกคามของการมีอยู่ของเกย์และเลสเบียน เพราะเป็นกลุ่มที่มีแนวโน้มที่จะทำให้บทบาททางเพศที่พวกเขาคิดว่าถูกต้องตามธรรมชาติเกิดความสับสนและอาจรวมถึงการกลัวการรักเพศเดียวกัน ซึ่งการเป็นโฮโมโฟเบียส่วนใหญ่อาจมาจาก กลุ่มบุคคลที่ยึดถือบทบาททางเพศแบบตายตัว และกลุ่มคนที่เคร่งครัดตามคัมภีร์หรือคำสอนทางศาสนา นอกจากนี้แล้วการเป็นโฮโมโฟเบียอาจเกิดจากชายที่รักต่างเพศบางคนเกิดความกลัวหรือหวาดระแวงว่าจะถูกเพศชายด้วยกันทำล่วงละเมิดทางเพศ เช่นการลวนลาม หรือการข่มขืนทางทวารหนัก เป็นต้น ในบางกรณีการที่ผู้ชายบางคนมีความกลัวการที่จะถูกล้อเลียน ถูกเกลียดชัง หรือถูกสังคมตัดสินว่าเป็นเกย์นั้นก็อาจถูกจัดว่าเป็นโฮโมโฟเบียอย่างหนึ่ง
โดยลักษณะที่อาจแสดงให้เห็นของบุคคลที่มีอาการโฮโมโฟเบีย เช่น การเรียกคนที่รักเพศเดียวกันในทางลบ เช่นคำว่า ตุ๊ด, แต๋ว , ตีฉิ่ง , ฟักทองบด , ผิดเพศ , ขุดทอง และ สายเหลือง เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีการกีดกันผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศออกจากสังคม , หน้าที่การงาน , การกีดกันไม่ให้เข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆในสังคม , การคุกคามทางวาจา , การลดทอนความเป็นมนุษย์ , การใช้วาจาสบประมาท เยาะเย้ย ล้อเลียน กลั่นแกล้ง ดูถูก ด่าทอ  หรือในบางกรณีอาจถึงขั้นทำร้ายร่างกาย
ในสหรัฐอเมริกาเคยมีเหตุการณ์ที่กลุ่มบุคคลที่มีอาการโฮโมโฟเบียได้ทำลายเอกสารหรือหนังสือ ที่ผู้เขียนมีชื่อหรือนามสกุลว่า Gay หรือในชื่อหนังสือมีคำว่า Gay โดยในกรณีดังกล่าวไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มของชายรักชายเลยทั้งสิ้น
เอ-คิด
คาร์ลอส รุยซ์ (Carlos Ruiz ; 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวสเปนที่รู้จักในนาม เอ-คิด (A-Kid) เซ็นสัญญากับ WWE เป็นแชมป์ NXT UK Heritage Cup Champion คนแรกใน NXT UK เขาเคยแข่งขันในสมาคมอิสระของอเมริกาและยุโรปโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับ Pro Wrestling Guerrilla (PWG), Progress Wrestling, Chikara, Defiant Wrestling และ White Wolf Wrestling (Triple W) ในเดือนเมษายน 2018, เขากลายเป็นชาวสเปนคนแรกและเมื่ออายุ 20 ปีเป็นนักมวยปล้ำที่อายุน้อยที่สุดที่เคยแข่งขันในการแข่งขันเดี่ยวที่ได้รับการจัดอันดับห้าดาวโดย the Wrestling Observer Newsletter
ทางแยกต่างระดับวังมะนาว
ทางแยกต่างระดับวังมะนาว (Wang Manao Interchange) หรือ แยกวังมะนาว เป็นทางแยกต่างระดับแห่งหนึ่งในอำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี ตั้งอยู่บนถนนพระรามที่ 2 บริเวณกิโลเมตรที่ 84+041 ตัดกับถนนเพชรเกษม บริเวณกิโลเมตรที่ 125+175
ภาควิชาภูมิศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ภาควิชาภูมิศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นภาควิชาแห่งแรกของประเทศไทยที่ทำการเปิดการเรียนการสอนทางด้านภูมิศาสตร์ เพื่อผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญทางด้านภูมิศาสตร์ในแขนงวิชาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น ภูมิศาสตร์มนุษย์ ภูมิศาสตร์กายภาพ และภูมิสารสนเทศศาสตร์ รวมไปถึงการบูรณาการองค์ความรู้เชิงพื้นที่เพื่อการวางแผนและการจัดการอย่างเหมาะสม ให้แก่องค์กรภาครัฐและเอกชนต่างๆ พร้อมกับการสร้างความร่วมมือทางวิชาการกับหน่วยงานทั้งในและต่างประเทศอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ
พ.ศ. 2507 ในวันที่ 18 มิถุนายน ภาควิชาภูมิศาสตร์ ทำการเปิดการเรียนการสอนขึ้นในหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภูมิศาสตร์
พ.ศ. 2525 ภาควิชาภูมิศาสตร์ ทำการเปิดการเรียนการสอนระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิศาสตร์
พ.ศ. 2547 ภาควิชาภูมิศาสตร์ ทำการเปิดการเรียนการสอนระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิสารสนเทศ (ภาคพิเศษ)
การออกแบบเพื่อทุกคน
การออกแบบเพื่อทุกคน (Universal Design) หมายถึง การออกแบบผลิตภัณฑ์ และสภาพแวดล้อม ที่ปราศจากการออกแบบหรือดัดแปลงเป็นพิเศษ เป็นการออกแบบที่ทุกคนสามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้าง ขวางเท่าที่เป็นไปได้มากที่สุด โดยไม่มีข้อจำกัดทางด้านอายุและสภาพร่างกาย ทั้งนี้แนวคิดดังกล่าว ถูกผลักดันจากกลุ่มผู้สูงอายุ และคนพิการ ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของการออกแบบเพื่อทุกคน การทำความเข้าใจเรื่องผู้สูงอายุและคนพิการ จึงเป็นเรื่องสำคัญ
พัฒนาการการออกแบบเพื่อทุกคนนี้ เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1950 ซึ่งเป็นแนวคิดการออกแบบใหม่สำหรับคนพิการในยุโรป ญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกา จากแนวคิดเรื่องการออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง (Barrier-free design) มีการพัฒนาขึ้นเพื่อขจัดอุปสรรคในการสร้างสภาพแวดล้อมสำหรับคนที่มีความพิการทางร่างกาย ตามแนวทางของเครือข่ายทางสังคมในการดูแลคนพิการ โดยพัฒนาจากการดูแลแบบสถาบัน (Institutional care) เช่น โรงพยาบาล สถานสงเคราะห์ เป็นต้น ไปสู่การดูแลแบบชุมชน (Community care) การออกแบบนี้จะแยกการออกแบบพิเศษเป็นการเฉพาะ โดยเฉพาะกับผู้มีข้อจำกัดทางร่างกายที่รุนแรง
ในปี ค.ศ. 1970 บางส่วนของยุโรปและสหรัฐอเมริกา เริ่มเปลี่ยนแนวคิดจากการออกแบบเฉพาะ เจาะจง (Exclusive design) มาเป็นแนวคิดการออกแบบที่ครอบคลุม (Inclusive design) เป็นการทำให้ง่ายขึ้น และเริ่มใช้คำว่าการออกแบบที่สามารถเข้าถึงได้ (Accessible design) ในประเทศสหรัฐอเมริกา การเคลื่อนไหวสิทธิของคนพิการเป็นรูปเป็นร่างในช่วงกลางยุคปี 70 บนวิสัยทัศน์ของสิทธิมนุษยชน โดยพระราชบัญญัติสำหรับชนกลุ่มน้อย ปี ค.ศ. 1964 ที่มีเป้าหมายเพื่อความเท่าเทียมกันของโอกาสและการดูแล เป็นครั้งแรกที่การออกแบบนี้ได้รับการยอมรับเป็นเงื่อนไขเพื่อให้บรรลุถึงสิทธิมนุษยชน พัฒนาการของการออกแบบเพื่อทุกคนในแต่ละประเทศจึงมีรายละเอียดที่แตกต่างกันบ้างตามสภาพสังคม เศรษฐกิจ และการผลักดันของกลุ่มคนพิการและผู้สูงอายุ
ประวัติ
ในช่วงต้นของการออกแบบสถาปัตยกรรมที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง ซึ่งได้รับการยอมรับทั้งทางกฎหมาย ทางเศรษฐกิจและสังคม เป็นแนวคิดที่ต้องการความร่วมมือกันของคนทั่วไปและคนพิการ แต่กลายเป็นว่ามีการออกแบบแยกส่วนที่สามารถเข้าถึงได้เป็น “พิเศษ” ทำให้มีราคาแพงขึ้นและมักจะดูไม่สวยงาม การเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมที่จำเป็นเพื่อรองรับคนพิการนี้ คนทั่วไปก็ได้รับประโยชน์เช่นกัน จนกระทั่งการออกแบบดังกล่าวเป็นที่รับรู้และยอมรับกันโดยทั่วไป จนทำให้ค่าก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านั้นถูกลง ไม่ต้องติดป้ายเป็นการเฉพาะ มีความสวยงามและเป็นที่ยอมรับในตลาด ถือเป็นการเคลื่อนไหวและเป็นรากฐานสำคัญสำหรับการออกแบบเพื่อทุกคนในเวลาต่อมา
ในปี ค.ศ. 1987 กลุ่มของนักออกแบบชาวไอริชประสบความสำเร็จในการเรียกร้องต่อที่ประชุมการออกแบบโลก (The World Design Congress) จนได้รับมติให้นักออกแบบทุกควรคำนึงถึงปัจจัยความพิการและความชราในผลงานการออกแบบของพวกเขา
แนวคิด
การออกแบบเพื่อทุกคน (Universal Design) นี้ เริ่มต้นจาก การออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง (The "Barrier-Free" concept) หรือ การออกแบบที่สามารถเข้าถึงได้ (Accessibility Design) ซึ่งเป็นการออกแบบสำหรับคนพิการหรือผู้มีความบกพร่องทางร่างกายเข้าใช้ประโยชน์ได้ และต่อมาได้ถูกขยายขอบเขตมาถึงการออกแบบสภาพแวดล้อมที่สร้างขึ้น บริการ วัฒนธรรม และข้อมูล หรือที่เรียกว่า การออกแบบสำหรับคนทั้งมวล (Design for All: DFA) การออกแบบที่ครอบคลุม (Inclusive Design) และนำมาสู่แนวคิด การออกแบบเพื่อทุกคน (Universal Design) ซึ่งเป็นการออกแบบที่ทุกคนสามารถใช้ประโยชน์ได้ครอบคลุมแนวคิดทั้งหมดดังกล่าว
การออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง (The "Barrier-Free" Design)
เป็นแนวคิดการออกแบบหรือการดัดแปลงอาคารเพื่อให้คนพิการหรือผู้มีความบกพร่องทางร่างกายเข้าถึงและใช้ประโยชน์ได้ โดยเริ่มตั้งแต่ช่วงการออกแบบที่ต้องวิเคราะห์ผู้ใช้อาคารทุกกลุ่มความพิการ พื้นที่ที่เป็นอุปสรรคต่อการเข้าถึง ทั้งที่เป็นโครงสร้างและรายละเอียดการออกแบบ การออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง (The "Barrier-Free" Design) นี้ใช้สำหรับประเทศที่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ เช่น ญี่ปุ่น เยอรมัน สำหรับประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาทางการ เช่น อังกฤษ สหรัฐอเมริกา มักใช้คำว่า การออกแบบที่สามารถเข้าถึงได้ (Accessibility Design) การออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวางได้ถูกนำมาใช้กับการออกกฎหมายที่เกี่ยวข้อง เช่นพระราชบัญญัติความพิการของชาวอเมริกัน (Americans with Disabilities Act of 1990) อย่างไรก็ตามการออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวางนี้ ได้ถูกแทนที่โดยแนวคิดของการออกแบบเพื่อทุกคน (Universal design)
การออกแบบสำหรับคนทั้งมวล (Design for All: DFA)
คือการออกแบบเพื่อความหลากหลายของมนุษย์ในสังคม แสดงถึงความเท่าเทียมกัน เป็นการออกแบบที่เป็นองค์รวม ถือเป็นสิ่งที่ท้าทายความคิดสร้างสรรค์และจริยธรรมสำหรับนักออกแบบ ผู้ประกอบการ และผู้นำทางการเมือง การออกแบบสำหรับคนทั้งมวลนี้เป็นการออกแบบที่มีเป้าหมายให้คนจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สามารถใช้ประโยชน์ได้ และเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ สภาพแวดล้อมที่สร้างขึ้นในชีวิตประจำวันและบริการข้อมูลต่างๆ ทุกอย่างที่ได้รับการออกแบบ ต้องสามารถเข้าถึงได้สะดวกสำหรับทุกคนในสังคมและตอบสนองต่อการพัฒนามนุษย์ การออกแบบนี้ต้องมีการวิเคราะห์ความต้องการของมนุษย์และต้องมีส่วนร่วมของผู้ใช้ในทุกขั้นตอนของกระบวนการออกแบบ ทั้งนี้สหภาพยุโรปเป็นผู้กระตุ้นและสนับสนุนให้ผู้ผลิตและผู้ให้บริการผลิตเทคโนโลยีสำหรับทุกคน เทคโนโลยีนี้มีความเหมาะสมสำหรับผู้สูงอายุและคนพิการ อาจจะกล่าวได้ว่า จุดเริ่มต้นของการออกแบบสำหรับคนทั้งมวลนี้ คือ การคำนึงถึงการออกแบบที่ปราศจากสิ่งกีดขวาง นั้นเอง
การออกแบบที่ครอบคลุม(Inclusive Design)
ในปี ค.ศ. 2000 รัฐบาลสหราชอาณาจักรกำหนดให้ “การออกแบบที่ครอบคลุม” (Inclusive Design) หมายถึง “สินค้า บริการ และสภาพแวดล้อมที่ตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคจำนวนที่มากที่สุด รวมถึงการดูแลสุขภาพและที่อยู่อาศัยสำหรับทุกคน” Inclusive Design ถูกนำมาใช้ในยุโรป ซึ่งนอกเหนือไปจากกลุ่มผู้สูงอายุและคนพิการแล้ว ยังมุ่งเน้นไปที่กลุ่มอื่นๆ ที่ไม่อยู่ในกระแสหลักของการบริโภคเช่น กลุ่มเด็ก อีกด้วย
หลัก 7 ประการ
การออกแบบเพื่อทุกคน (Universal Design) เป็นแนวความคิดสากลที่องค์การสหประชาชาติได้พยายามเผยแพร่และส่งเสริม จากแนวความคิดดั้งเดิมที่ให้คนพิการได้รับสิ่งอำนวยความสะดวกในการดำรงชีวิตในอาคารและสิ่งแวดล้อมตามโครงการ Promotion of Non-Handicapping Physical Environment for Disabled Persons และได้มีการพัฒนามาเป็นลำดับเป็น Accessible Design, Adaptable Design, Barrier Free Design ซึ่งในที่สุดก็เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปในหลักการของ Universal Design ซึ่งประกอบด้วย หลัก 7 ประการ ดังรายละเอียด
ทุกคนใช้ได้อย่างเท่าเทียมกัน (Equitable Use)
เป็นการออกแบบที่เป็นประโยชน์และตรงความต้องการของกับคนทุกกลุ่มโดยมีรายละเอียดดังนี้
การออกแบบที่สามารถสร้างความเท่าเทียมกันในการใช้สอยของผู้ใช้ที่ต่างวัยและต่างความสามารถ เช่น ประตูบานเลื่อนแบบเซ็นเซอร์ ที่ผู้ใช้ทุกสภาพร่างกายสามารถใช้งานอย่างเท่าเทียมกัน
ภาพแสดงประตูบานเลื่อนแบบเซ็นเซอร์ผู้ใช้ทุกสภาพร่างกายสามารถใช้ได้อย่าสะดวกสบาย
มีความยืดหยุ่น ปรับเปลี่ยนการใช้ได้ (Flexible Use)
เป็นการออกแบบที่รองรับความสามารถที่หลากหลายของแต่ละบุคคลทุกคนสามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวางเท่าที่เป็นไปได้มากที่สุด ทำให้งานออกแบบต้องมีความยืดหยุ่น โดยมีรายละเอียดดังนี้
การออกแบบสามารถรองรับการใช้สอยจากผู้ใช้ที่หลากหลาย โดยอาจมีหลายทางเลือกที่สามารถใช้งานได้
สามารถปรับเปลี่ยนการใช้งานได้ตามความต้องการของผู้ใช้
ใช้งานง่าย (Simple and Intuitive Use)
เป็นการออกแบบที่ง่ายต่อความเข้าใจ โดยไม่คำนึงถึงประสบการณ์ระดับความรู้หรือทักษะการใช้ภาษาของผู้ใช้  การควรง่ายต่อการเข้าใจ โดยไม่คำนึงถึงประสบการณ์ความรู้ภาษาหรือระดับความชำนาญของผู้ใช้ เป็นการออกแบบที่เรียบง่าย
ผู้ใช้งานสามารถใช้งานได้โดยง่ายจากสามัญสำนึก
การสื่อความหมายเป็นที่เข้าใจง่าย (Perceptible Information)
เป็นการสื่อสารข้อมูลที่จำเป็นในการออกแบบได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่คำนึงถึงสภาพแวดล้อมหรือความสามารถทางประสาทสัมผัสของผู้ใช้ มีรายละเอียดดังนี้
1 งานออกแบบสามารถสื่อสารข้อมูลที่จำเป็นกับผู้ใช้งานได้ โดยปราศจากข้อจำกัดของผู้มีความบกพร่องทางประสาทสัมผัส เช่น การใช้พื้นผิวต่างสัมผัสหรือสีสันที่ตัดกัน
ใช้แรงน้อย (Low Physical Effort)
เป็นการออกแบบที่สามารถนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพ สะดวกสบาย และไม่เกิดความเมื่อยล้า
การออกแบบที่มีความสะดวกต่อการใช้งานง่ายด้วยท่าทางปรกติ โดยใช้กำลังตามปรกติ ไม่ต้องออกแรงมาก หรือต้องพยายามใช้งานหลายครั้ง
มีขนาดและพื้นที่ที่เหมาะสมกับการเข้าถึงและใช้งาน (Size and Space for Approach and Use)
เป็นการออกแบบที่มีขนาดที่เหมาะสมและมีพื้นที่ให้สำหรับการเข้าถึงและการใช้งานที่เพียงพอ โดยคำนึงถึงขนาดร่างกายท่าทางหรือการเคลื่อนไหวของผู้ใช้ที่หลากหลาย ขนาดและพื้นที่ใช้งานที่เหมาะสม สามารถใช้งานได้อย่างสะดวก ทั้งการเอื้อม การหยิบจับ โดยปราศจากเงื่อนไขของข้อจำกัดทางร่างกายหรือการเคลื่อนไหว
ระดับของหลักการเข้าถึงและใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวก
จากหลักการออกแบบเพื่อทุกคน 7 ประการ ดังกล่าว เมื่อนำไปประยุกต์กับงานออกแบบในพื้นที่จริง กับกลุ่มเป้าหมายจริง จะพบว่ามีข้อจำกัด ไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์เต็มที่ เช่น มีข้อจำกัดเรื่องโครงสร้างอาคารเดิม ข้อจำกัดเรื่องทำเลที่ตั้ง ไม่สามารถออกแบบเพื่อทุกคนครบทั้ง 7 ประการ ซึ่งเป็นระดับที่ 1 ได้ ในทางปฏิบัติสามารถใช้การออกแบบระดับที่ 2 คือ เทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวก (Assistive Technology) และ/หรือ เป็น การให้ความช่วยเหลืออย่างสมเหตุสมผล (Reasonable Accommodation) ซึ่งเป็นระดับที่ 3 ได้ โดยมีรายละเอียดดังนี้