cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เวียง วรเชษฐ์
ประวัติ
เวียง วรเชษฐ์ เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ที่อำเภอจตุรพักตรพิมาน จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรของนายชาย กับ นางเหลา วรเชษฐ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตมหาสารคาม (มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ในปัจจุบัน)
การทำงาน
เวียง วรเชษฐ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด สมัยแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติประชาธิปไตย สมัยต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคกิจประชาคม (และเป็นกรรมการบริหารพรรค ) สมัยที่ 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 สังกัดพรรคความหวังใหม่ และสมัยที่ 4 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่เช่นเดียวกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการบริหารพรรคเพื่อแผ่นดิน กระทั่งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 86
ใน พ.ศ. 2561 นายเวียงได้ย้ายมาร่วมงานกับพรรคพลังประชารัฐ และในปี 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ลำดับที่ 36 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
การโยกย้ายประชากร
การโยกย้ายประชากร หรือ การแลกเปลี่ยนประชากร (Population transfer หรือ Population exchange) เป็นกระบวนการในการขนย้ายประชากรจำนวนมากจากภูมิภาคหนึ่งไปยังอีกภูมิภาคหนึ่งตามนโยบายที่กำหนดโดยรัฐหรือองค์การนานาชาติ ที่ส่วนใหญ่แล้วมาจากความแตกต่างของชาติพันธุ์หรือศาสนา การขับ หรือ การเนรเทศก็เป็นกระบวนการที่คล้ายคลึงกันแต่เป็นการกระทำต่อบุคคลหรือกลุ่มบุคคลเท่านั้น โดยทั่วไปแล้วประชากรที่ถูกโยกย้ายโดยวิธีนี้เป็นประชากรที่ถูกบังคับให้ทำการโยกย้ายมิใช่ด้วยความสมัครใจ ไปยังดินแดนที่อยู่ห่างไกลออกไปมาก ที่บางครั้งก็เป็นดินแดนที่ไม่เหมาะสมกับสภาพการดำรงชีวิต และเป็นอันตรายเป็นอันมากต่อผู้ถูกโยกย้าย นอกจากนั้นแล้วการโยกย้ายดังกล่าวก็ยังทำให้ผู้ถูกโยกย้ายต้องสูญเสียอสังหาริมทรัพย์ที่ไม่อาจจะนำติดตัวไปได้
ส่วน การแลกเปลี่ยนประชากร เป็นโยกย้ายแลกเปลี่ยนประชากรระหว่างสองชาติในขณะเดียวกัน เช่นการแลกเปลี่ยนที่เกิดขึ้นหลายครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 เช่นการแลกเปลี่ยนประชากรระหว่างกรีซและตุรกีหลังสมัยออตโตมัน และระหว่างอินเดีย และปากีสถาน/บังคลาเทศในการแบ่งแยกอินเดีย
ถนนโดเวอร์
ถนนโดเวอร์ (Dover Street) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตเมย์แฟร์ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นที่รู้จักว่าเป็นที่ตั้งของสโมสรและโรงแรมที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีผู้นำระดับโลกมาเยี่ยมเยือน หรืออาจเป็นสถานที่ที่มีคุณค่าทางศิลปะ ถนนสายนี้ยังเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยอีกมากมาย และบริเวณทางแยกที่ตัดกับถนน Piccadilly ตรงข้ามกับโรงแรมริทซ์ มีรูปประติมากรรมที่แกะสลักโดย Elizabeth Frink ตั้งอยู่
วัดพระงาม (อำเภอบางปะหัน)
วัดพระงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเดื่อ อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ
ไม่มีพงศาวดารใดกล่าวถึง จึงไม่ปรากฏหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่าสร้างขึ้นเมื่อใดและใครเป็นผู้สร้าง จากซากเจดีย์เก่าจึงสันนิษฐานว่าคงสร้างมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ข้อมูลจากสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2112 จนได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2401 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยต่อมากรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานวัดพระงามเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 115 ตอนพิเศษ 37 ง
เชื่อกันว่าวัดพระงามแต่เดิมเป็นวัดมอญ เพราะตั้งอยู่ในชุมชนมอญและยังมีเสาหงส์อยู่หน้าวัด รวมถึงมีช้างเอราวัณกระจายอยู่ในวัด ซึ่งโดยปกติแล้วหากเป็นวัดไทยโดยเฉพาะในสมัยกรุงศรีอยุธยาถึงต้นรัตนโกสินทร์ตอนกลาง จะไม่สร้างช้างเอราวัณไว้ในวัด มีแต่วัดมอญเท่านั้นที่สร้าง
หลังเหตุการณ์อุทกภัย พ.ศ. 2554 วัดพระงามได้รับความเสียหายจากน้ำท่วมขัง ทำให้เกิดการทรุดของดิน โดยเมื่อ พ.ศ. 2557 สำนักศิลปากรที่ 3พระนครศรีอยุธยาจึงทำดำเนินการบูรณะในส่วนของอุโบสถ รวมทั้งยังบูรณะผนังกันดินด้วย โดยได้ทำการรื้อถอนวัสดุมุงหลังคาและติดตั้งกระเบื้องมุงหลังคาที่ยังคงสภาพดีกลับในตำแหน่งเดิม มีการทำพิมพ์ช่อฟ้า ใบระกาและหางหงส์จากปูนซีเมนต์ขึ้นมาใหม่ และทำการสกัดคานคอนกรีตเสริมเหล็กจากการบูรณะครั้งก่อนหน้าออกเพื่อรักษารูปแบบดั้งเดิมของอาคารและได้ทำการฝังท่อดินเผาสำหรับระบายความชื้นในผนัง
ราวเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562 มีการบูรณะบริเวณวิหารจตุรมุข อาคารพิพิธภัณฑ์ การออกแบบและจัดแสดงโบราณวัตถุ การอนุรักษ์โบราณวัตถุ การ ปรับปรุงภูมิทัศน์และการอนุรักษ์จิตรกรรมในมณฑปพระพุทธบาท
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เนื่องจากใช้โครงสร้างระบบผนังรับน้ำหนักแล้ว หน้าบันไม้ แต่ปั้นปูนประดับเป็นลายเสมาธรรมจักรตั้งอยู่บนพาน ล้อมด้วยลายก้านขดอย่างเรียบง่ายเต็มพื้นที่ว่าง
มณฑปประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุโบสถ มีฐานประทักษิณเป็นฐานบัวยกสูง ล้อมรอบด้วยระเบียงเจาะช่องแนวทแยงมีบันไดทางขึ้นสี่ทิศและมีซุ้มหน้าบันโค้งครึ่งวงกลมแบบฝรั่ง มีหอระฆังประจำมุม
ซากอาคารวิหารทรงจัตุรมุขตั้งอยู่ทางทิศใต้ ขนานกับอุโบสถ มีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ในผังกากบาท อาจมีมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากมีการทำพนักระเบียงเจาะช่องรูปกลีบบัวและเสาหัวเม็ดทรงมัณฑ์ ซึ่งพบมากในศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย
ศาลาการเปรียญมีรูปแบบอาคารแบบศิลปะรัตนโกสินทร์ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ยกพื้นสูง ฐานก่อซุ้มโค้งมีใต้ถุนเป็นช่องตรงกับหน้าต่าง ช่องระหว่างหน้าต่างมีการยกกระเปาะตั้งแต่ฐาน ขนาบด้วยศาลาขวางซึ่งเชื่อมกับตัวอาคารหลังกลางด้วยชานเล็ก ๆ มีมุขยื่นออกมา 4 ด้าน
เจดีย์ประธานน่าจะสร้างสมัยรัตนโกสินทร์เป็นเจดีย์ทรงระฆังที่มีส่วนรองรับองค์ระฆังเป็นชุดฐานสิงห์ในผังแปดเหลี่ยมและตั้งอยู่บนฐานประทักษิณในผังแปดเหลี่ยม
วัดยังมีสุสานซึ่งมีมาแล้วอย่างน้อยในสมัยรัตนโกสินทร์ ช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าเป็นการนำแนวคิดการทำสุสานหลวงวัดราชบพิธสถิตมหาสีมารามมาใช้
NK THX
NK THX เป็นโรงภาพยนตร์ในเครือของบริษัท เอ็นเค เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ในเครือ บริษัท นนทนันท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด บริหารโดย นายสุพจน์ พิสิฐวุฒินันท์ มีจุดเด่น คือเป็นโรงภาพยนตร์ที่ฉายในระบบ THX ทั้งหมด
ประวัติ
หลังจากที่นายวิชัย พูลวรลักษณ์ ได้ประสบความสำเร็จในการเปิดตัวโรงภาพยนตร์ อีจีวี บางแค 10 ในปี พ.ศ. 2537 จึงทำให้มีโรงภาพยนตร์แบบมัลติเพล็กซ์เกิดขึ้นมากมายในกรุงเทพและปริมณฑล ซึ่งระบบเสียงแต่ละที่ก็แทบจะไม่แตกต่างกันเลย ดังนั้น จึงมีแนวคิดที่จะสร้างโรงภาพยนตร์ที่เป็น All THX ขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย
ปิดกิจการ
ในปัจจุบันนี้ โรงภาพยนตร์ในประเทศไทยแต่ละแห่งล้วนไม่ได้ใช้ระบบ THX อีกแล้ว เนื่องจากต้องเสียค่าลิขสิทธิ์เป็นรายปี ซึ่งมีเพียงโรงภาพยนตร์ในเครือ NK THX เพียงเครือเดียว ที่ยังคงเป็นระบบ THX อยู่
หลังจากที่ NK6 THX ปิดตัวไปในปี พ.ศ. 2547 ในปี พ.ศ. 2549 NK6 THX ก็ได้มีกลับมาอีกครั้งในย่านถนนรัตนาธิเบศร์ แต่ร่วมทุนจดทะเบียนกับ เอสเอฟ ซีเนมา ซิตี้ เป็นโรงภาพยนตร์ร่วมใช้ชื่อว่า "SF Cinema City NK" ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลพลาซ่า รัตนาธิเบศร์ มีทั้งหมด 7 โรง ซึ่งเดิมทีนั้น NK THX ได้เซ็นสัญญาเช่าพื้นที่ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เอาไว้ก่อนนานแล้ว และได้วางแผนจะเปิดสาขาใหม่ของตนที่นี้ แต่ตอนหลัง SF Cinema ได้ติดต่อขอร่วมหุ้นด้วย โดยชุดลำโพงและจอภาพยนตร์บางส่วนจากที่นิวเวิลด์ รัตนาธิเบศร์ ได้ถูกนำมาติดตั้งที่นี้ ทำให้ที่นี่ กลายเป็นโรงภาพยนตร์ที่มีคุณภาพอีกแห่งหนึ่ง ภายใต้การบริหารโดยเครือเอสเอฟซีนีม่า และนอกจากนั้น ยังได้ยกเก้าอี้ชมภาพยนตร์และระบบต่าง ๆ ไปติดตั้งยังโรงภาพยนตร์นครนนท์รามา ซึ่งอยู่ในเครือนครหลวง ต้นสังกัดของ NK เช่นกันแทน
ต่อมาในกลางปี พ.ศ. 2550 NK THX เดอะมอลล์ ท่าพระ ก็ได้ปิดตัวไปอีกแห่ง และได้ทำการปรับปรุงและต่อเติมกลายเป็นโรงภาพยนตร์ SF Cinema City The Mall Thaphra 8 โรงภาพยนตร์ แทน
ต่อมากิจการของ NK THX เหลือเพียงสาขาเดียวคือที่ นวนคร แต่ก็มีสภาพกิจการที่ซบเซามาก ต้องลดจำนวนโรงภาพยนตร์จากเดิมลงจาก 5 โรงเป็น 3 โรง และประมาณเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 ก็ได้ผันตัวเองจากโรงภาพยนตร์มัลติเพล็กซ์ ไปดำเนินกิจการรูปแบบโรงภาพยนตร์ชั้น 2 โดยเปิดโรง 1 และ 3 ฉายวนทั้งวัน 3 เรื่อง ในราคา 50 บาท และปลายปี พ.ศ. 2551 เมื่อเมเจอร์ ซีนีเพล็กซ์ ได้เปิดสาขาของตนเองในห้างบิ๊กซี และโลตัส รวมทั้งสิ้น 7 โรง ซึ่งอยู่บริเวณปากทางเข้า นวนคร ทำให้โรงภาพยนตร์ NK นวนคร ได้ปิดกิจการและรื้อถอนจนถูกทุบทิ้งไปในที่สุด
ผัน บุญชิต
ผัน บุญชิต (29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 - 7 ธันวาคม พ.ศ. 2541) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ และ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 6 สมัย
ประวัติ
ผัน บุญชิต เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2462 สำเร็จการศึกษาธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
งานการเมือง
ผัน เคยดำรงตำแหน่งเป็น ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดบุรีรัมย์ ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ครั้งแรก ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2495 และได้รับเลือกเรื่อยมา จนถึง พ.ศ. 2529 รวม 6 สมัย
ผัน ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2526 ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.43)
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ผัน บุญชิต ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 6 สมัย คือ
ถึงแก่อนิจกรรม
ผัน บุญชิต ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2541 สิริอายุ 79 ปี
อิฟวีเอเวอร์มีตอะเกน
"อิฟวีเอเวอร์มีตอะเกน" (If We Ever Meet Again) เป็นซิงเกิลที่สี่ของแร็ปเปอร์ชาวอเมริกัน ทิมบาแลนด์ จากสตูดิโออัลบั้มที่สาม ช็อกแวลยู II ทิมบาแลนด์ร้องคู่กับเคที เพร์รี และเป็นซิงเกิลที่สองที่ออกจำหน่ายทั่วโลก น้องชายของทิมบาแลนด์ชื่อ เซบาสเตียน ปรากฏในท้ายเพลงด้วย แต่ไม่ได้อยู่ในเครดิต
เฉลิม สุจริต
รองศาสตราจารย์ เฉลิม สุจริต (6 พฤศจิกายน 2475 - 3 กันยายน 2533) สถาปนิก อาจารย์มหาวิทยาลัย หัวหน้าภาควิชาสถาปัตยกรรมและคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ชีวประวัติ การศึกษาและการทำงาน
รองศาสตราจารย์ เฉลิม สุจริต เกิดที่อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี เป็นบุตรคนแรกของร้อยโทสุวรรณและนางฟื้น สุจริต มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 3 คน เมื่อวัยเด็กได้เข้าศึกษาในโรงเรียนประถมและมัธยมที่จังหวัดปราจีนบุรีบ้านเกิด เมื่อจบมัธยมศึกษาแล้วจึงเข้ามาศึกษาต่อระดับอาชีวศึกษาที่โรงเรียนช่างก่อสร้างอุเทนถวาย จบแล้วได้สอบคัดเลือกเข้าศึกษาต่อที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนจบการศึกษาปริญญาตรีสถาปัตยกรรมศาสตร์ เกียรตินิยมอันดับ 2 เมื่อ พ.ศ. 2498
หลังจากเข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ตรีในสถาบันที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยนั้นเองแล้ว ต่อมา หลังสอนมาเป็นเวลา 10 ปี รองศาสตราจารย์เฉลิม สุจริตจึงขอลาศึกษาต่อที่ประเทศเนเธอร์แลนด์และได้รับประกาศนียบัตรชั้นสูง (DIPL.ICPB with Distinction) จากสถาบันบาวเซนตรุม นครร็อตเตอร์ดัมเมื่อ พ.ศ. 2511 จากนั้นจึงได้ไปศึกษาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ระดับปริญญาโท (M. Arch.) ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา
นอกจากวิชาการออกแบบสถาปัตยกรรมแล้ว รองศาสตราจารย์เฉลิม สุจริตยังมีความเชี่ยวชาญการสอนด้านการก่อสร้างและการจัดการงานก่อสร้างอีกด้วย นอกเหนือจากการสอนแล้ว รองศาสตราจารย์เฉลิม สุจริตได้ดำรงตำแหน่งกรรมการที่สำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ กรรมการควบคุมการประกอบวิชาชีพสถาปัตยกรรม (กส.) กรรมการการเคหะแห่งชาติ กรรมการร่างมาตรฐานวัสดุก่อสร้าง รวมทั้งกรรมการกำหนดมาตรฐานวัสดุก่อสร้างของกระทรวงอุตสาหกรรมอีกหลายชุด
ซาวด์ฟอนต์
ซาวด์ฟอนต์ (SoundFont) เป็นเครื่องหมายการค้าของครีเอทีฟ นำมาผสมผสานกับการ์ดเสียง ซึ่งมีการพัฒนาต่อจากเทคโนโลยีคุณภาพเสียง MIDI ฉะนั้นซาวด์ฟอนต์จึงเปรียบเสมือนรูปแบบของคุณภาพเสียง MIDI และให้เสียงของชิ้นดนตรีที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ช่วยให้เสียงดนตรีมีความยืดหยุ่นมากขึ้น ซาวด์ฟอนต์แบงก์ (SoundFont bank) เป็นห้องสมุดของซอฟต์แวร์ที่เก็บเสียงตัวอย่างของชิ้นดนตรีต่าง ๆเอาไว้หลากหลายเสียง ซึ่งเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งจะมีแบบของเสียงเก็บไว้หลายเสียง เช่น เสียงของเปียโน จะมีแบบของเสียงที่ได้ยินหลาย ๆ แบบด้วยกัน เสมือนกับเสียงที่เราได้จากชิ้นดนตรีแต่ละชิ้นจริง ๆ ซาวด์ฟอนต์ช่วยให้เสียงของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นนั้นมีความยืดหยุ่น และสามารถปรับแต่งได้ตามต้องการ ซาวด์ฟอนต์จะเข้ากันได้กับผลิตภัณฑ์ที่มี หรือการ์ดเสียงที่สนับสนุน E-MU / ENSONIQ ได้แก่
นีโน ซูอีโล
ประวัติ
ซูอีโลขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ชนะน็อค เฟอร์ดินาน ทารอย ยก 3 จากนั้น ขึ้นชกชนะรวดเป็นส่วนใหญ่ มีแพ้เพียงสองครั้ง และได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวทที่ว่างเมื่อ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนน โรเดล มายอล ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ซูอีโลได้ชิงแชมป์เยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC และแชมป์ ABCO รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโอเล่ห์ดง ศิษย์เสมอชัย ไม่ได้แชมป์อีก หลังจากนั้น ซูอีโลได้มาชกในประเทศไทยหลายครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2547 – 2548 โดยมาชกแพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย แพ้น็อค ยอดแสนเก่ง พ.ชุมโชค ยก 4 แพ้คะแนน เนตร ศศิประภายิม และแพ้คะแนน แสงเพชร ส.สกุลภัณฑ์ จากนั้น ได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนพรสวรรค์ ป.ประมุขไปเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ต่อมา ซูอีโลเลื่อนมาชกในรุ่นใหญ่ขึ้น และได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นฟลายเวทเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แต่ก็แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ต่อมา ซูอีโลประสบความสำเร็จได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวท เมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2550 เมื่อเป็นฝ่ายชนะคะแนน เชอร์วิน มานาทัด และต่อมาได้เลื่อนรุ่นมาชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซูอีโลเป็นฝ่ายชนะน็อค  ดาเนียล ดิโอลัน ยก 6 ได้แชมป์มาครอง และมาชกนอกรอบในไทย แพ้คะแนนวันดี สิงห์วังชาเมื่อ พ.ศ. 2551 ซูอีโลได้ชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นฟลายเวทเมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน เทพฤทธิ์ ศิษย์หมอเส็ง หลังจากนั้น ซูอีโลก็แขวนนวมไป
พระเนมินาถ
พระเนมินาถ เป็นตีรถังกรที่ 22 ของศาสนาเชน ชื่ออื่น ๆ เช่น "พระเนมิ" และ "พระอริสตเนมิ" พระองค์เป็นหนึ่งในสี่ตีรถังกรที่ได้รับการเคารพสูงสุดในศาสนาเชน ได้แก่ พระฤษภนาถ, พระมหาวีระ, พระปารศวนาถ และ พระเนมินาถ
นักประวัติศาสตร์เชื่อกันว่าพระเนมินาถมีชีวิตอยู่ในช่วงราว 3,200 ปี ก่อน ค.ศ. เชื่อกันว่ามีอายุไขถึง 1,000 ปี ท่านเกิดเป็นบุตรคนสุดท้องของ Samudravijaya และ พระนางศิวเทวี นอกจากนี้ยังเชื่อกันว่าท่านเป็นพระญาติกับพระกฤษณะซึ่งเป็นเทพฮินดู การสร้างรูปเคารพจึงประกอบด้วยสังข์เช่นเดียวกับที่พบในรูปเคารพของพระวิษณุ ท่านเกิดที่ Sauripura (Dvaraka) ใน Yadu lineage เช่นเดียวกันกับพระกฤษณะ ท่านเป็นผู้ดูแลฝูงสัตว์ และตกหลุมรักในสัตว์ต่าง ๆ ในตำนานของเชน ในพิธีมงคลสมรสของท่าน ท่านได้ยินเสียงสัตว์ร้องโหยหวนเพราะโดนฆ่าเพื่อนำมาประกอบอาหารเลี้ยงในงาน ท่านเกิดความสงสารและเศร้าโศกมาก จึงสละชีวิตทางโลก ฉากดังกล่าวพบได้ทั่วไปในงานศิลปะเชน  ท่านเข้าถึงโมกษะบนเขา Girnar ใกล้ Junagadh ปัจจุบันเป็นสถานที่แสวงบุญสำคัญ
ยุค (ธรณีวิทยา)
ยุคทางธรณีวิทยา (geological period) เป็นหนึ่งในการแบ่งธรณีกาลผ่านการตรวจสอบหินและเหตุการณ์ทางธรณีวิทยาในแต่ละสถานที่ โดยยุคเหล่านี้ก่อร่างองค์ประกอบลำดับชั้นของการแบ่งที่นักธรณีวิทยาได้แบ่งประวัติศาสตร์โลก
บรมยุคและมหายุคมีช่วงเวลาที่ใหญ่กว่ายุค ในขณะที่ยุคอาจถูกแบ่งเป็นสมัยและช่วงอายุ
โครงสร้าง
นี่คือตารางที่รวมยุคทั้งหมด โดยช่วงเวลาก่อน 2500 ล้านปีจะไม่มีการแบ่งยุค
เมหราวลี
เมหราวลี (Mehrauli) หรือ มหราวลี เป็นย่านในเดลีใต้ อำเภอหนึ่งของเดลี ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ใกล้กับคุรคาว และติดกับวสัตนกูนจ์ MLA คนปัจจุบันของเมหราวลีคือนเรศ ยาดาฟ จาก พรรคอามอาทมี
ไอเฮตยู
"ไอเฮตยู" (I Hate You;니가 밉다) เป็นเพลงลำดับที่ 3 ในซิงเกิลชุดที่ 2 ของวงทูพีเอ็ม วางจำหน่ายเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2552 และเป็นเพลงโปรโมทลำดับที่ 2 ของซิงเกิลชุดนี้ และก็เป็นอีกเพลงหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากคว้ารางวัลเพลงยอดนิยมจากหลายเวที
เมหราวลี
เมหราวลีเป็นที่ตั้งของสถานที่ซึ่งมีสถาปัตยกรรมโดดเด่นเฉพาะตัวมากมาย เช่น อสิงสาสถัล ที่ประดิษฐานเทวรูปของพระมหาวีระขนาดใหญ่, กุตุบมีนาร์ ซึ่งเชื่อว่าสร้างขึ้นทับเทวสถานเดิมในศาสนาฮินดูและพุทธโดย Qutub ud din Aybak และต่อเติมในภายหลังโดย Iltutmish และ Alauddin Khalji หมู่โบราณสถานกุตับ ในปัจจุบันเป็นแหล่งมรดกโลก ยูเนสโก และที่จัดเทศกาลประจำปี กุตุบเฟสติวอล
บ๊อบ อาร์มสตรอง (นักบาสเกตบอล)
ธีโอดอร์ โรเบิร์ต อาร์มสตรอง (Bob Armstrong, 17 มิถุนายน ค.ศ. 1933 – 5 มกราคม ค.ศ. 2016) เป็นนักบาสเกตบอลชาวอเมริกัน บ๊อบเกิดที่เมือง ดีทรอยต์,รัฐมิชิแกน ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาเล่นที่วิทยาลัยมลรัฐมิชิแกน
เขาถูกเลือกโดยซาคราเมนโตคิงในการดราฟผู้เล่นในปี 1955เขาเล่นในทีมโกลเดนสเตท วอริเออร์	(1956–1957) ในNBA สำหรับ 19 เกม.
หลุยส์ เบรลล์
หลุยส์ เบรล (เกิดวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2352 (ค.ศ. 1809) ที่เมือง Coupvray ประเทศฝรั่งเศส) ครูตาบอดชาวฝรั่งเศส โดยเมื่อปี พ.ศ. 2372 สำนักงานสำมะโนประชากรฝรั่งเศสขึ้นบัญชีชื่อของเขา เป็นผู้ไม่รู้หนังสือแต่ในปีนั้นเขาเพิ่งจะตีพิมพ์ผลงานว่าด้วยเรื่อง "ภาษาใหม่" ผู้ประดิษฐ์อักษรเบรลล์สำหรับคนตาบอดอ่าน โดยใช้นิ้วมือสัมผัส เขาได้ความคิดมาจากการส่งข่าวสารทางทหาร ในเวลากลางคืนของกัปตันชาร์ลส์ บาร์บิเอร์ ซึ่งใช้กระดาษแข็งปั๊มเป็นรหัสจุด-ขีด โดยพัฒนามาเป็นระบบ 6 จุด ซึ่งสามารถจัดกลุ่มของจุดได้ถึง 63 แบบ ใช้แทนอักษรตาดี
อ้างอิง
18091852
แกงคั่ว
แกงคั่ว เป็นอาหารไทยชนิดหนึ่งประเภทแกงกะทิมีสีแดงอมส้ม รสชาติของแกงคั่วทั่วไปมี 3 รส คือ เปรี้ยว หวาน และเค็ม
ประวัติ
แกงคั่วเป็นอาหารโบราณของไทย คนโบราณมักรับประทานแกงคั่วคู่กับหมี่กรอบเป็นเครื่องเคียง ที่มาของชื่อ "แกงคั่ว" ไม่ชัดเจน เพราะเวลาปรุงไม่ได้มีกรรมวิธีการคั่ว พบการเอ่ยถึงในวรรณคดี เช่น "แกงคั่วลูกฟัก" พบในบทละครนอกเรื่อง สังข์ทอง และ "แกงคั่วหมูป่าใส่ระกำ" พบในบทพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เรื่อง กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวาน ดังความว่า
ส่วนประกอบ
พริกแกงของแกงคั่วเหมือนแกงเผ็ดอื่น ๆ แต่ตัดส่วนที่เป็นเครื่องเทศออกไป คือ ประกอบด้วยพริกแห้ง พริกไทย หอม กระเทียม ข่า รากผักชี กะปิ ตะไคร้ และผิวมะกรูด ขณะที่แกงเผ็ดอื่น ๆ อย่างพริกแกงแดงจะใส่เครื่องเทศ เช่น ลูกผักชี ยี่หร่า หากใส่กุ้งแห้งหรือปลากรอบป่นลงไปโขลกกับพริกแกงจะเป็นพริกแกงของแกงคั่วส้ม แกงเทโพ แกงอ่อมมะระ
แกงคั่วนิยมแกงกับกุ้ง หอย ปลาน้ำจืด เนื้อหมู หรือไม่ก็แกงกับผักอย่างเช่นผักบุ้ง สับปะรด แกงคั่วนิยมกินกับข้าวหรือขนมจีน รสชาติของแกงคั่วทั่วไปมี 3 รส คือ เปรี้ยว หวาน และเค็ม แต่แกงคั่วบางชนิดจะมีสองรสคือ เค็มกับหวาน แกงคั่วที่ปรุงรสออกเปรี้ยวนำเรียกว่า แกงคั่วส้ม เช่น แกงคั่วส้มหมูเทโพ
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic paper) บางครั้งก็เรียกว่า อีเปเปอร์ เป็นเทคโนโลยีการแสดงผลที่เลียนแบบลักษณะการใช้หมึกบนกระดาษปกติ แต่แตกต่างจากจอแสดงผลแบบจอแบนโดยทั่วไป ตรงที่มีการใช้แบคไลต์ เพื่อให้ความสว่างแต่เซลล์ภาพ (pixel) ทำให้กระดาษอิเล็กทรอนิกส์สะท้อนแสงได้เหมือนกระดาษทั่วไป และสามารถบันทึกข้อความและภาพโดยไม่ต้องอาศัยไฟฟ้า หรือการใช้กำลังประมวลผล ขณะเดียวกันก็สามารถเปลี่ยนกระดาษได้ด้วย คุณลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งที่จำเป็นก็คือ เซลล์ภาพจะมีเสถียรภาพด้านภาพแบบไบสเตเบิล ทให้สถานะของแต่ละเซลล์ภาพสามารถคงอยู่ โดยไม่ต้องมีการจ่ายกำลังไฟ
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์นั้นมีการพัฒนาขึ้นมาเพื่อเอาชนะข้อจำกัดของจอมอนิเตอร์สำหรับคอมพิวเตอร์ ตัวอย่างเช่น การใช้แสงแบคไลต์ของมอนิเตอร์นั้นทำให้สายตาของมนุษย์ล้า ขณะที่กระดาษอิเล็กทรอนิกส์นั้นสะท้อนแสงคล้ายกระดาษปกติ ทำให้อ่านเมื่อวางเป็นมุมเอียงได้ง่ายกว่าอ่านจอคอมพิวเตอร์ นอกจากนี้ยังมีน้ำหนักเบา ทนทาน และโค้งงอได้มากกว่า เมื่อเทียบกับเทคโนโลยีจอแสดงผลแบบอื่นๆ แม้จะไม่สามารถโค้งงอหรือยับได้เหมือนกระดาษก็ตาม
การประยุกต์ใช้งานในอนาคตนั้นคาดว่าจะมีหนังสือที่ใช้กระดาษอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งสามารถเป็นรุ่นเก็บข้อมูลดิจิตอลจากหนังสือต่างๆ มากมาย โดยมีหนังสือเพียงเล่มเดียวที่แสดงผลหน้าต่างๆ พร้อมกัน โปสเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ และโฆษณาอื่นๆ ในร้านค้านั้นได้มีการสาธิตอยู่บ้างแล้ว
เทคโนโลยี
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์นั้นมีการพัฒนาครั้งแรก ในราวทศวรรษ 1970 โดย Nick Sheridon แห่งศูนย์วิจัยแพโล แอลโต ของซีรอกซ์ กระดาษอิเล็กทรอนิกส์ชิ้นแรก เรียกว่า Gyricon ประกอบด้วยทรงกลมโพลีเอทีลีน มีขนาดระหว่าง 20-100 ไมโครเมตร แต่ละทรงกลมประกอบด้วยพลาสติกสีดำมีประจุลบที่ด้านหนึ่ง และพลาสติกสีขาวมีประจุบวกอีกด้านหนึ่ง ทรงกลมนี้ถูกฝังอยู่ในแผ่นซิลิโคนโปร่งใส แต่ละลูกจะแขวนลอยอยู่ในฟองน้ำมัน ทำให้มันสามารถหมุนไปได้โดยอิสระ สภาพขั้วของแรงดันไฟฟ้าที่จ่ายให้ขั้วไฟฟ้าแต่ละคู่ จะพิจารณาว่าด้านขาวหรือด้านดำที่หันขึ้นด้านบน และจะทำให้พิกเซลสีดำหรือสีขาวปรากฏขึ้น
เมื่อมาถึงทศวรรษ 1990 มีการประดิษฐ์กระดาษอิเล็กทรอนิกส์อีกชนิดหนึ่งขึ้นมา โดยนายโจเซฟ จาคอบสัน (Joseph Jacobson) ซึ่งภายหลังได้ร่วยมก่อตั้งบริษัท E Ink ขึ้น และได้เป็นพันธมิตรกับ Philips Components อีกสองปีต่อมาจึงได้พัฒนาและทำตลาดเทคโนโลยีดังกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง
เทคโนโลยีดังกล่าวนี้ใช้ไมโครแคปซูลขนาดจิ๋ว ที่บรรรจุอนุภาคระดับโมเลกุลสีขาวที่มีประจุไฟฟ้า แขวนลอยอยู่ในน้ำมันแร่มีสี กระดาษอิเล็กทรอนิกส์รุ่นแรกๆ นั้นมีวงจรที่ใช้ควบคุมว่าอนุภาคหรือขาวอยู่ที่ด้านบนของแคปซูล (ทำให้ผู้ชมเห็นเป็นสีขาว) หรือที่ด้านล่างของแคปซูล (ทำให้ผู้ชมเห็นเป็นสีของน้ำมัน) ข้อนี้เป็นจุดสำคัญ เพราะเป็นการแนะนำเทคโนโลยีจอแสดงผลแบบ Electrophoresis ขึ้นใหม่ แต่การใช้ไมโครแคปซูลทำให้มีการใช้จอแสดงผลบนแผ่นพลาสติกโค้งงอได้ แทนที่จะเป็นกระดาษ
กระดาษอิเล็กทรอนิกส์รุ่นแรกๆ แบบหนึ่งประกอบด้วยแผ่นแคปซูลโปร่งแสงขนาดเล็กมาก แต่ละแผ่นมีขนาดประมาณ 40 ไมโครเมตร แต่ละแคปซูลประกอบด้วยสารละลายเหมือนน้ำมัน มีสีย้อมสีดำ (หมึกอิเล็กทรอนิกส์) และมีอนุภาคไทเทเนียมไอออกไซด์สีขาวจำนวนมากแขวนลอยอยู่ภายใน อนุภาคเหล่านี้มีประจุไฟฟ้าลบไม่สูงนัก และแต่ละอนุภาคก็มีสีขาวโดยธรรมชาติ
แคปซูลขนาดเล็กที่เรียกว่าไมโครแคปซูลนี้ถูกยึดไว้ในชั้นผิวของพอลิเมอร์เหลว ประกบอยู่ระหว่างขั้วไฟฟ้าสองชุด ด้านบนทำด้วยอินเดียมทินออกไซด์ (ITO) เป็นโลหะนำไฟฟ้าโปร่งแสง
มีสองอาเรย์ที่ถูกเรียงทำทำให้แผ่นแคปซูลถูกแบ่งเป็นพิกเซล ซึ่งแต่ละพิกเซลจะสอดคล้องกับคู่อิเล็กโตรดที่อิ่มตัวทั้งสองด้านของแผ่น แผ่นดังกล่าวถูกเคลือบด้วยพลาสติกโปร่งแสงเพื่อป้องกันความเสียหาย ทำให้มีความหนารูปไข่ 80 ไมโครเมตร หรือสองเท่าของกระดาษธรรมดา
โครงข่ายของอิเล็กโตรดจะถูกเชื่อมต่อเข้ากับวงจรแสดงผล ซึ่งเปลี่ยนหมึกอิเล็กทรอนิกส์ให้เป็น เปิด และ ปิด ที่พิกเซลหนึ่งๆ โดยการจ่ายแรงดันไฟฟ้าไปยังคู่อิเล็กโตรดนั้นๆ การจ่ายประจุลบไปยังอิเล็กโตรดที่พื้นผิว จะผลักอนุภาคไปยังด้านล่างสุดของแคปซูลนั้นๆ เป็นการผลักสีย้อมดำไปยังพื้นผิว และทำให้เซลล์ภาพนั้นปรากฏเป็นสีดำ เมื่อมีการแปลงสลับแรงดันไฟฟ้า ก็มีผลตรงกันข้าม คือทำให้อนุภาคถูกขับจากพื้นผิว ทำให้เซลล์ภาพปรากฏเป็นสีขาว
เมื่อเร็วๆ นี้มีการใช้อิเล็กโตรดชั้นเดียวใต้ไมโครแคปซูล ซึ่งนับว่าลดความยุ่งยากลงได้เป็นอย่างมาก
กระดาษสี หรือโพลีโครม
กระดาษอีเปเปอร์แบบสีอย่างง่าย ประกอบด้วยฟิลเตอร์เสริมเป็นสี ขนาดบาง เพิ่มเข้าไปยังเทคโนโลยีโมโนโครม (กระดาษสีเดียว หรือขาวดำ) ที่กล่าวมาข้างต้น อาร์เรย์ของพิกเซลนั้นแบ่งเป็นแม่สี ซึ่งปกติประกอบด้วยสีแดง เขียว และน้ำเงินมาตรฐาน ในลักษณะเดียวกับมอนิเตอร์แบบ CRT จอแบบนี้จะถูกควบคุมคล้ายกับจอแสดงผลภาพสีแบบอิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ
การประยุกต์ใช้
มีแนวทางการใช้กระดาษอิเล็กทรอนิกส์นี้มากมายหลายอย่าง โดยใช้ร่วมกับเทคโนโลยีที่กำลังพัฒนาร่วมของบริษัทต่างๆ ที่มีความสนใจและชำนาญในสาขานี้ เทคโนโลยีด้านอื่นๆ ที่ถูกประยุกต์เข้ากับกระดาษอิเล็กทรอนิกส์ได้แก่ การปรับปรุงจอแสดงผลแบบผลึกเหลว (liquid crystal display : LCD), จอแสดงผลอิเล็กโตรโครมิก (electrochromic display) และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ จาก Etch-A-Sketch ที่มหาวิทยาลัยคิวชู ประเทศญี่ปุ่น
Gyricon ได้พัฒนากระดาษอิเล็กทรอนิกส์อีกแบบหนึ่ง ร่วมกับ Philips Electronics, Kent Displays (จอแสดงผลคอเลสเตอริก), Nemoptic (เทคโนโลยี bistable nematic - BiNem), NTERA (จอแสดงผล electrochromic NanoChromics), E Ink และ SiPix Imaging (electrophoretic) และอื่นๆ อีกมาก
การประยุกต์ใช้ในเชิงพาณิชย์
E Ink Corporation ได้ร่วมงานกับบริษัทต่างๆ เช่น Phillips และ Sony เพื่อพัฒนาการประยุกต์ใช้ในเชิงพาณิชย์ ทั้งยังประกาศเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 ว่า จะเริ่มจัดส่ง shipping developer kits เป็นกระดาษอิเล็กทรอนิกส์ ความละเอียด 800 x 600 ขนาด 6 นิ้ว ในวันที่ 1 พฤศจิกายน 2005 และวันที่ 14 – 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 Fujitsu ได้แสดงกระดาษอิเล็กทรอนิกส์ที่ตนร่วมพัฒนา ที่ Tokyo International Forum โดยมีการใช้กำลังไฟต่ำ และไม่ต้องการไฟฟ้า เว้นแต่ในช่วงการเปลี่ยนภาพบนจอเท่านั้น ทำให้กระดาษเล็กทรอนิกส์เหมาะสมเป็นพิเศษ สำหรับเป็นแผ่นป้ายโฆษณา หรือป้ายแจ้งข่าวสารในสถานที่สาธารณะ แทนที่กระดาษที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
ลิฟต์แห่งกานาลดูว์ซ็องทร์
ลิฟต์แห่งกานาลดูว์ซ็องทร์ หรือชื่อตามที่ขึ้นทะเบียนว่า ลิฟต์ทั้งสี่แห่งกานาลดูว์ซ็องทร์และอาณาบริเวณใกล้เคียง เมืองลาลูเวียร์และเลอเริล (มณฑลแอโน) (Les quatre ascenseurs du canal du Centre et leur site, La Louvière et Le Rœulx (Hainaut)) ได้แก่ ลิฟต์ยกเรือจำนวนสี่แห่ง ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองลาลูเวียร์ ประเทศเบลเยียม ในเขตอุตสาหกรรมซียงแห่งวัลโลเนีย ซึ่งลิฟต์ทั้งสี่แห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานสำคัญแห่งวาโลเนีย และมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1998 คลองแห่งที่ลิฟต์พาดผ่านนั้นมีความยาวประมาณ 7 กิโลเมตร ซึ่งเรียกว่า กานาลดูว์ซ็องทร์ ทำหน้าที่เชื่อมต่อลุ่มแม่น้ำเมิซกับแม่น้ำสเกลต์ ซึ่งมีระดับต่างกันถึง 66.2 เมตร จึงต้องมีการออกแบบลิฟต์เพื่อยกเรือขึ้นทีละระดับ โดยลิฟต์ชุดแรก (ลิฟต์หมายเลข 1) มีความสูง 15.4 เมตร เปิดใช้เมื่อปี ค.ศ. 1888 และอีกสามชุดมีความสูงเท่า ๆ กันคือ 16.93 เมตร เปิดใช้ต่อมาในปีค.ศ. 1917 ลิฟต์ในแต่ละชุดประกอบด้วยลิฟต์และประตูน้ำจำนวนสองช่อง ซึ่งมีช่องเก็บน้ำจำนวนสองชุด โดยมีโครงสร้างและประตูน้ำทำจากเหล็กกล้าทั้งชุด ทั้งสองช่องนั้นทำงานสัมพันธ์กัน โดยเมื่อช่องหนึ่งมีระดับน้ำเพิ่มสูงขึ้น อีกช่องหนึ่งจะลดระดับลงเพื่อรักษาสมดุลของลิฟต์ทั้งชุด ลิฟต์ทั้งสี่ชุดนี้ได้รับการออกแบบโดยเอดวิน คลาร์ก โดยบริษัทสัญชาติอังกฤษ คลาร์ก สแตนส์ฟีลด์ แอนด์ คลาร์ก (Clark, Stansfield & Clark)
อาซาอี
อาซาอี (açaí, จากคำภาษาเญเองาตูว่า asai; ) เป็นปาล์มชนิดหนึ่งในสกุล Euterpe นิยมปลูกเพื่อใช้ประโยชน์จากผล (เรียกว่า "อาซาอีเบอร์รี" หรือ "อาซาอี") ยอดอ่อน (เป็นผัก) ใบ และลำต้น ความต้องการผลอาซาอีทั่วโลกขยายตัวอย่างรวดเร็วในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ดังนั้นจึงมีการปลูกปาล์มชนิดนี้เพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวเป็นหลัก
ค่าของคน
ค่าของคน เป็นนวนิยายของ โรสราเรน หรือ ทมยันตี เป็นนวนิยายที่สะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของชีวิต ความรัก คุณธรรมและความดีงาม ซึ่งซื้อหาไม่ได้ด้วยอำนาจเงิน ตีพิมพ์รวมเล่มในปี พ.ศ. 2508 จนถึงปัจจุบัน นวนิยายเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์และโทรทัศน์มาหลายครั้งรวมทั้งละครวิทยุ
ล่าสุดในปี พ.ศ. 2554 บริษัทเอ็กแซ็กท์ ได้นำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 7 ทุก วันศุกร์ (20.30 น.) และ วันเสาร์ วันอาทิตย์ (20.15 น.) กำกับการแสดงโดย บรรเจิด พุทธโศภิษฐ์ นำแสดงโดย ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์, วรนุช ภิรมย์ภักดี, รพีภัทร เอกพันธ์กุล, พิชญา เชาวลิต, อนุชิต สพันธุ์พงษ์, อภิษฎา เครือคงคา และมี พิศมัย วิไลศักดิ์ มาร่วมแสดง แถมเคยแสดงในบทกล้วย รจเรข มาแล้ว ในรูปแบบภาพยนตร์มาแล้ว ในปี พ.ศ. 2514 ซึ่งเริ่มออกอากาศ วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
เรื่องย่อ
ลักษมณ์ นฤนารถไมตรี เป็นลูกชายของท่านเจ้าพระยานฤนาทไมตรีกับท่านผู้หญิงศรีสวัสดิ์ ท่านเจ้าพระยามีหน้าที่การงานเป็นท่านทูต ด้วยสาเหตุนี้เองทำให้ครอบครัวต้องมีการโยกย้ายไปยังต่างประเทศบ่อยครั้ง เมื่อตอนเด็กๆ ลักษมณ์พบว่าความสัมพันธ์ของครอบครัวไม่ดีเท่าที่ควรโดยพ่อแม่ ของเขามักจะแสดงความเหินห่าง จนกระทั่งเมื่อท่านเจ้าพระยาได้กลับมาที่เมืองไทยความเหินห่างก็ยิ่งปรากฏให้เห็นชัดเจนขึ้น เมื่อพ่อของเขาได้พาผู้หญิงเข้ามาอยู่ในบ้าน หลังจากนั้นลักษมณ์ก็ถูกส่งตัวไปเรียนหนังสือยังต่างประเทศ ไม่นานแม่ของเขาก็ได้ส่งข่าวไปบอกว่า พ่อของเขาป่วยหนัก ดังนั้นลักษมณ์จึงได้กลับมาที่เมืองไทยเพื่อมาดูอาการของพ่อเมื่อกลับมาเขา ก็ได้รู้ความจริงว่าคุณแข เป็นภรรยาของพ่ออีกคนหนึ่งและเขาก็ได้มีน้องชายอีกคนชื่อพิมาน
ลักษมณ์ เป็นคนชัดเจนต่อชีวิตทั้งในด้านดีและด้านเลว ในด้านการงานเขาจึงไม่เคยถูกตำหนิแต่ในเรื่องความประพฤติเขามักจะถูกตำหนิบ่อยๆ จึงเป็นเหตุผลให้คุณแข ซึ่งเป็นแม่เลี้ยงพยายามที่จะหาสตรีที่มีความเหมาะสมเพียบพร้อมในทุกๆ ด้านมาแต่งงานกับเขา แต่ไม่เป็นผลสำเร็จ คุณแขจึงได้หันไปสนใจที่จะหาภรรยาให้แก่พิมาน ลูกชายของตัวเอง แต่เนื่องจากพิมานมีคนรักอยู่แล้วเขาจึงปฏิเสธ คุณแขจึงได้ไปขอให้ลักษมณ์ช่วย ลักษมณ์ก็เลยไปหาคนรักของพิมานชื่อรจเรจ
โดยเขาได้ตกลงกับรจเรจว่า ให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับพิมาน ซึ่งเขาได้ยื่นข้อเสนอเป็นเงิน 1 ก้อน และเพื่อเป็นการตัดปัญหาจะต้องมีการจดทะเบียนสมรสระหว่างเขาและรจเรจ และจะทำการหย่าเมื่อเขาแน่ใจว่าพิมานจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่เลือกให้ แม้ว่ารจเรจจะเป็นผู้หญิงที่มีความรักเกียรติ รักศักดิ์ศรีมาก แต่เนื่องจากเธอมีความจำเป็นที่จะต้องใช้เงินมาไถ่บ้าน จากที่ลักษมณ์ไม่เคยเห็นคุณค่าของคนและคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งชีวิตคน สามารถซื้อมาด้วยเงิน ทำให้เขาคิดว่ารจเรจก็เหมือนกับผู้หญิงทั่วๆ ไปที่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน เมื่อรจเรจได้เข้ามาอยู่ในบ้านทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนแปลงไปในด้านที่ดีขึ้น จนกระทั่งทั้งคู่ได้รักกัน และรจเรจก็ได้ทำให้ลักษมณ์ได้รู้ว่าอำนาจเงินไม่สามารถซื้อได้ทุกอย่างโดยเฉพาะคน
ไอ้หนุ่มซินตึ้ง หัวใจผงาดฟ้า
ไอ้หนุ่มซินตึ้ง หัวใจผงาดฟ้า (Fist of Legend ,) นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, เฉิน เสี่ยวโหว กำกับโดย หยวน หวูปิง ออกฉายเมื่อกลางปี ค.ศ. 1994 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ เฉินเจิน หน้ากากฮีโร่ ที่เจิ้น จื่อตันแสดงนำ
เนื้อเรื่องย่อ
ฮั่ว หยวนเจี๋ย ผู้ทรงไว้ซึ่งคุณธรรม มีความรู้สึกว่าในยุคที่สถานการณ์ของบ้านเมืองเกิดการสับสนนี้ คนรุ่นหนุ่มวัยฉกรรจ์จีนนั้นมักหลงทิศทางที่ผิดไปได้ง่าย จึงตัดสินใจตั้งสำนักวรยุทธของจีน และตัวเขาหวังถ่ายทอดวรยุทธให้แก่ชนรุ่นหลัง ชื่อเสียงของสำนักมวยจีนระบือไกลจนกลายเป็นสำนักที่ใหญ่ที่สุดของเซี่ยงไฮ้ ขณะนั้นทหารญี่ปุ่นจ้องที่จะขย้ำจีน แต่ติดตรงที่วรยุทธของจีนนั้นเข้มแข็ง เถียนเอินซึ่งเป็นทหารญี่ปุ่นประจำเซี่ยงไฮ้ ใช้ให้โก้ชวน ไปท้าทายฮั่วหยวนเจี๋ยประลองฝีมือ แต่เถียงเอินเล่นสกปรกแอบวางยาฮั่วหยวนเจี๋ย เฉินเจินซึ่งเป็นศิษย์รักของฮั่วหยวนเจี๋ยรีบกลับมาเมื่อรู้ข่าวว่าอาจารย์ตาย และไม่เชื่อว่าอาจารย์ของตนจะพ่ายแพ้ จึงได้หาข้อพิสูจน์ความจริงเพื่อกอบกู้และฟื้นฟูชื่อเสียงของสำนักให้ได้
พีระมิดระบบทุนนิยม
พีระมิดระบบทุนนิยม (Pyramid of Capitalist System) คือชื่อเรียกทั่วไปของภาพวาดการ์ตูนจากสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2454 ที่ล้อเลียนและเสียดสีข้อวิจารณ์ถึงระบบทุนนิยม โดยอ้างอิงจากต้นฉบับที่เป็นภาพวาดบนใบปลิวจากรัสเซียราวปี พ.ศ. 2443 ภาพวาดดังกล่าวมุ่งประเด็นไปที่การจัดช่วงชั้นทางสังคมออกเป็นชนชั้นต่าง ๆ และความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ ซึ่งภาพวาดชิ้นนี้ถูกขนานนามว่า "โด่งดัง" และ "เป็นที่รู้จักและถูกทำซ้ำอย่างแพร่หลาย" ก่อให้เกิดภาพวาดอื่น ๆ ที่อ้างอิงภาพวาดนี้ตามมาอีกหลายชิ้นงาน
ภาพวาดดังกล่าวถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ อินดัสเตรียลเวิร์กเคอร์ (Industrial Worker) โดยบริษัท อินเทอร์เนชันแนลพบลิชชิง จำกัด ในคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ขององค์การแรงงานอุตสาหกรรมสากล (Industrial Workers of the World) วาดโดย "เนเดลยอโควิช บรัสซิช และคูฮาริช"
ภาพวาดนี้อ้างอิงมาจากต้นฉบับที่เป็นภาพล้อเลียนลำดับชั้นทางสังคมในจักรวรรดิรัสเซียของสหภาพนักสังคมนิยมรัสเซีย ซึ่งวาดโดยบุคคลนิรนามราวปี พ.ศ. 2443 โดยภาพต้นฉบับแสดงให้เห็นถึงชนชั้นกรรมกรที่แบกรับพีระมิดไว้บนหลังของพวกเขาพร้อมกับโคลงบนหนึ่งว่า "กาลเวลาจะเวียนมาถึงเมื่อฝูงชนผู้โกรธแค้นจะผายหลังอันคดงอให้ตรงขึ้นและพังโครงสร้างพีระมิดทั้งหมดลงด้วยแรงผลักอันทรงพลังจากไหล่ของพวกเขาเอง" ทั้งนี้ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนระหว่างภาพวาดต้นฉบับรัสเซียปี พ.ศ. 2443 และภาพวาดอ้างอิงฉบับอเมริกันปี พ.ศ. 2454 คือการแทนที่นกอินทรีสีดำของรัสเซียที่อยู่ด้านบนสุดด้วยถุงเงิน แทนที่พระเจ้าซาร์และพระจักรพรรดินีรัสเซียด้วยตัวแทนของผู้นำรูปแบบทั่วไป 3 บุคคล (พระมหากษัตริย์และผู้นำของรัฐในชุดสูทสองคน) แทนที่นักบวชในนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย 2 ท่านด้วยพระคาร์ดินัลในนิกายโรมันคาทอลิกและบาทหลวงในนิกายโปรเตสแตนต์ และแทนที่กองทหารรัสเซียด้วยนายทหารกลุ่มที่มีรูปแบบทั่วไปมากขึ้น ส่วนเหล่ากรรมกรไม่ได้วาดให้ลำตัวคดงอเท่าต้นฉบับและไม่มีโคลงปลุกใจประกอบในภาพ ทั้งนี้ภาพทั้งสองปรากฏมีรูปของเด็กชนชั้นกรรมากรผู้นอนหงายอยู่บนพื้นอันเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงชะตากรรมอันเลวร้ายที่ชนชั้นล่างต้องเผชิญ อีกหนึ่งองค์ประกอบของภาพที่มีร่วมกันก็คือธงสีแดงที่คนในชนชั้นล่างชูขึ้นมา เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงการถือกำเนิดขึ้นของขบวนการสังคมนิยม
ข้อความหลัก ๆ ที่ภาพนี้ต้องการจะสื่อถึงคือบทวิจารณ์ต่อระบบทุนนิยมที่มีลำดับชั้นของอำนาจและความร่ำรวยมั่งคั่ง นอกจากนี้ภาพยังแสดงให้เห็นว่าชนชั้นล่างหรือกรรมกรคือผู้ที่ค้ำจุนผู้คนในทุกชนชั้นของสังคม หากขาดเสียงสนับสนุนจากคนกลุ่มนี้ก็จะส่งผลให้ระบบทุนนิยมหรือระเบียบสังคมในปัจจุบันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ซึ่งข้อวิจารณ์เช่นนี้เป็นแนวคิดของนักสังคมนิยมชาวฝรั่งเศส หลุยส์ บล็องก์
ลัทธิอาณานิคม
ลัทธิอาณานิคม (colonialism) เป็นการสถาปนา แสวงหาประโยชน์จากพื้นที่อื่น ธำรงรักษา ได้มาซึ่งและขยายอาณานิคมในดินแดนหนึ่งจากประชากรอีกดินแดนหนึ่ง ลัทธิอาณานิคมเป็นชุดความสัมพันธ์ไม่เท่ากันระหว่างเจ้าอาณานิคมและอาณานิคม และมักระหว่างผู้อยู่ในนิคมและประชากรพื้นเมือง
สมัยอาณานิคมยุโรปอยู่ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 เมื่อชาติยุโรปหลายชาติสถาปนาอาณานิคมในทวีปเอเชีย แอฟริกาและอเมริกา ทีแรก ประเทศต่าง ๆ ดำเนินนโยบายลัทธิพาณิชยนิยมซึ่งออกแบบมาเพื่อเสริมเศรษฐกิจของประเทศแม่โดยแลกกับเศรษฐกิจของคู่แข่ง ฉะนั้น ปกติอาณานิคมจึงได้รับอนุญาตให้ค้าขายเฉพาะกับประเทศแม่เท่านั้น ทว่า เมื่อถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 จักรวรรดิบริติชยกเลิกลัทธิพาณิชยนิยมและการจำกัดการค้า และเริ่มใช้หลักการค้าเสรี โดยมีการจำกัดหรือภาษีศุลกากรน้อย
ประวัติ
ลัทธิอาณานิคมสมัยใหม่เริ่มด้วยยุคแห่งการสำรวจ โปรตุเกสและสเปนค้นพบดินแดนใหม่ทั่วทั้งมหาสมุทรและสร้างสถานีการค้าหรือพิชิตดินแดนกว้างใหญ่ไพศาล บางคนถือว่าการสร้างอาณานิคมทั่วทั้งมหาสมุทรนี้เองที่แยกแยะลัทธิอาณานิคมจากลัทธิการขยายอาณาเขต (expansionism) แบบอื่น มีการแบ่งดินแดนใหม่เหล่านี้ระหว่างจักรวรรดิโปรตุเกสและสเปนครั้งแรกโดยสารตราพระสันตะปาปาอินเทอร์เซเทอรา และต่อมาโดยสนธิสัญญาทอร์เดสซิลลาสและสนธิสัญญาซาราโกซา (ค.ศ. 1529)
สมัยนี้ยังสัมพันธ์กับการปฏิวัติพาณิชย์ สมัยกลางตอนปลายมีการปฏิรูปการบัญชีและการธนาคารในอิตาลีและเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ยุโรปตะวันตกรับและนำมาปรับใช้กับความเสี่ยงและรางวัลสูงที่เกี่ยวข้องกับการลงทุนอาณานิคม
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีการสร้างจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสและจักรวรรดิดัตช์ เช่นเดียวกับกรรมสิทธิ์โพ้นทะเลของอังกฤษ ซึ่งต่อมากลายเป็นจักรวรรดิบริติช นอกจากนี้ ยังมีการสถาปนาจักรวรรดิอาณานิคมเดนมาร์กและอาณานิคมโพ้นทะเลของสวีเดนบ้าง
การแพร่กระจายของจักรวรรดิอาณานิคมลดลงในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยสงครามปฏิวัติอเมริกาและสงครามประกาศอิสรภาพละตินอเมริกา อย่างไรก็ตาม มีการสถาปนาอาณานิคมใหม่จำนวนมากหลังช่วงนี้ รวมทั้งจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมันและจักรวรรดิอาณานิคมเบลเยียม ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลายชาติยุโรปเกี่ยวข้องในลัทธิอาณานิคมในทวีปแอฟริกา
จักรวรรดิรัสเซีย จักรวรรดิออตโตมันและจักรวรรดิออสเตรียมีอยู่ในห้วงเวลาเดียวกันกับจักรวรรดิข้างต้น แต่มิได้แผ่ข้ามมหาสมุทร จักรวรรดิเหล่านี้ขยายผ่านช่องทางแต่เดิมโดยการพิชิตอาณาเขตเพื่อนบ้านแทน จักรวรรดิญี่ปุ่นจำลองตนเองตามจักรวรรดิอาณานิคมยุโรป สหรัฐได้ดินแดนโพ้นทะเล
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝ่ายสัมพันธมิตรผู้คว้าชัยแบ่งจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมันและจักรวรรดิออตโตมันส่วนใหญ่ระหว่างพวกตนในฐานะอาณัติสันนิบาตชาติ ดินแดนเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสามระดับตามความพร้อมได้รับเอกราช ทว่า การปลดปล่อยอาณานิคมนอกทวีปอเมริกาล่าไปจนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ใน ค.ศ. 1972 สหประชาชาติตั้งคณะกรรมาธิการพิเศษการปลดปล่อยอาณานิคม หรือมักเรียกว่า คณะกรรมาธิการ 24 เพื่อส่งเสริมกระบวนการนี้
ยิ่งไปกว่านั้น มีขบวนการเอกราชและโครงการความเป็นปึกแผ่นการเมืองโลก เช่น ขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด มีส่วนสำคัญในความพยายามปลดล่อยอาณานิคมในอดีตอาณานิคม
จักรวรรดิทวีปยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 20
เป็นจักรวรรดิของประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรป
จักรวรรดินอกทวีปยุโรป
เป็นจักรวรรดิของประเทศต่าง ๆ นอกทวีปยุโรป
อ้างอิง
wikipediaอาณาจักรรัตนโกสินทร์
ลิซาเดอะสเคปทิก
"ลิซาเดอะสเคปทิก" (Lisa the Skeptic; ลิซาผู้สงสัย) เป็นตอนที่แปดของ เดอะซิมป์สันส์ ' ซีซันที่ 9 ฉายครั้งแรกบนช่องฟอกซ์ในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 1997 เนื้อหาหลักของตอนเกิดขึ้นระหว่างที่ลิซากำลังขุดค้นทางโบราณคดีร่วมกับชั้นเรียน เธอได้พบกับโครงกระดูกที่ดูเหมือนกับเทวดา ชาวเมืองทั้งหมดล้วนเชื่อว่าโครงกระดูกนี้ต้องมาจากเทวดาจริง ๆ แต่ด้วยความสงสัยของลิซาทำให้เธอพยายามที่จะโน้มน้าวชาวเมืองว่ามันต้องสามารถมีคำอธิบายได้ด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ นักเขียนของตอนนี้ เดวิด เอ็กซ์. คอเฮิน พัฒนาแนวคิดนี้หลังเขาได้ไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอเมริกัน และตัดสินใจที่จะสร้างธีมของตอนให้คู่ขนานอย่างหลวม ๆ ไปกับคดีความสโคปส์ ตอนนี้ยังเป็นการพาดพิงถึงข่าวลือหลอกลวงในโลกความเป็นจริง เช่น ยักษ์คาร์ดิฟฟ์ ไปเช่นกัน
ตอนนี้ได้ถูกนำมาพูดถึงในแง่ของภววิทยา, อัตถิภาวนิยม และ วิมตินิยม นอกจากนี้ยังถูกนำมาประกอบในคาบเรียนเกี่ยวกับศาสนาคริสต์เพื่อเริ่มต้นการพูดคุยเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องเทวดา, วิมตินิยม, วิทยาศาสตร์ และความเชื่อ
ตอนนี้เป็นตอนหนึ่งที่โดยทั่วไปได้รับกระแสตอบรับในทางบวก
การอ้างถึงวัฒนธรรม
ฉากในศาลที่ซึ่งลิซาถูกดำเนินคดีกรณีขโมยโครงกระดูกนั้นถูกมองว่าเป็นการอ้างถึงเหตุการณ์จากทศวรรษ 1920s การพิพากษาคดีสโคปส์ ในเดย์เทิน รัฐเทนเนสซี ที่ซึ่งเกี่ยวกับการแยกออกจากกันระหว่างรัฐและศาสนจักร และการโต้เถียงในประเด็นของลัทธิครีเอชันนิสม์ และ วิวัฒนาการ การแสดงตะลึงของผู้พัฒนาห้างในตอนนั้นถูกเปรียบเทียบกับการหลอกลวงทางวิทยาศาสตร์ เช่น ยักษ์แห่งคาร์ดิฟฟ์ และ พิลท์ดาวน์แมน เมื่อลิซาถามว่าชาวเมืองรู้สึกโกรธแค้นที่ถูกหลอกด้วยการแสดงสร้างความตะลึงสาธารณะของห้างไหม ผู้กองวิกกัมกำลังที่จะตอบลิซา แต่สุดท้ายก็ถูกดึงความสนใจด้วยพอทเทอรีบาร์นในห้างเฮเวนลีฮิลส์แห่งใหม่นี้ ฉากที่แสดงเงาของโครงกระดูกที่ถูกพระอาทิตย์ตกดินพาดผ่านนั้นนำมาจาก Raiders of the Lost Ark (1981)
สถานีรถไฟโชจะงาฮามะชิโอไซฮามานาซุโคเอ็มมาเอะ
สถานีรถไฟโชจะงาฮามะชิโอไซฮามานาซุโคเอ็มมาเอะ เป็นสถานีรถไฟในเมืองคาชิมะ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น โดยเป็นสถานีรถไฟที่มีชื่อยาวที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
วิลเฮ็ล์ม ไมบัค
วิลเฮ็ล์ม ไมบัค (Wilhelm Maybach) เป็นผู้ออกแบบเครื่องยนต์คนแรกๆและนักอุตสาหกรรมชาวเยอรมัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทบริษัทไมบัค-โมทอร์เรินเบา ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชาแห่งนักออกแบบ"
วิลเฮ็ล์ม ไมบัค เกิดในปีค.ศ. 1846 ที่เมืองไฮล์บร็อนในราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค เป็นบุตรของช่างไม้ เมื่ออายุได้แปดขวบครอบครัวก็ย้ายไปพำนักในเมืองชตุทท์การ์ท เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนการกุศลในเมืองร็อยท์ลิงเงิน ผู้อำนวยการโรงเรียนเห็นว่าเด็กชายไมบัคมีแววด้านเทคนิคจึงส่งตัวไปฝึกงานที่โรงเรียนช่าง เมื่ออายุได้ 15 ปี ไมบัคสนใจงานออกแบบเชิงอุตสาหกรรม และเข้าศึกษาวิชาฟิสิกส์และคณิตศาสตร์เพิ่มเติมที่โรงเรียนมัธยมของรัฐในเมืองร็อยท์ลิงเงิน
ไมบัคก้าวหน้าจนได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของบรรษัทไดม์เลอร์มอเตอร์ (Daimler Motoren Gesellschaft) แต่เข้ากับประธานบริษัทไม่ค่อยได้ นั่นทำให้ไมบัคลาออกจากบริษัทในปี 1907 เพื่อไปก่อตั้งบริษัทของตนเองกับลูกชายชื่อว่าบริษัทไมบัค-โมทอร์เรินเบา (Maybach-Motorenbau GmbH) เมื่อปีค.ศ. 1909 ซึ่งมีส่วนร่วมในการผลิตเครื่องยนต์ให้กับเรือเหาะเซ็พเพอลีน (Zeppelin) ต่อมาเมื่อจักรวรรดิเยอรมันพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและจำต้องลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซาย ไมบัคปรับตัวเข้ากับสถานการณ์นี้โดยหันไปผลิตรถยนต์หรูวางจำหน่ายภายใต้แบรนด์ "Maybach" บริษัทยังมีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่สองในปีค.ศ. 1940 โดยการผลิตเครื่องยนต์ให้กับรถถังหนัก ทีเกอร์ 1 และทีเกอร์ 2
เชิงอรรถ
18461929
อักษรเบรลล์
อักษรเบรลล์ (Braille) เป็นอักษรสำหรับคนตาบอด ประดิษฐ์โดย หลุยส์ เบรลล์ (Louis Braille) ครูตาบอดชาวฝรั่งเศส มีลักษณะเป็นจุดนูนเล็ก ๆ ใน 1 ช่องประกอบด้วยจุด 6 ตำแหน่ง ซึ่งนำมาจัดสลับกันไปมาเป็นรหัสแทนอักษรตาดีหรือสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ โน้ตดนตรี ฯลฯ การเขียนใช้เครื่องมือเฉพาะเรียก สเลต (Slate) และดินสอ (Stylus) การพิมพ์ใช้เครื่องพิมพ์เรียก เบรลเลอร์ (Brailler) ใช้กระดาษหนาขนาดกระดาษวาดรูป
ประวัติ
หลุยส์ เบรลล์ (Louis Braille) เกิดที่เมืองกูเฟร (Coupvray) ใกล้กับปารีส ในประเทศฝรั่งเศส แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็กของเขาที่เมืองลิล (Lisle) บิดาคือ ซิมง-เรเน เบรลล์ (Simon-René Braille) มีอาชีพทำอานม้า เมื่ออายุได้ 3 ปี เบรลล์ประสบอุบัติเหตุจากเข็มของบิดา ทำให้ตาข้างซ้ายบอด เมื่ออายุได้ 4 ปี โรคตาอักเสบอย่างรุนแรงทำให้เบรลล์ตาบอดทั้ง 2 ข้าง แต่เบรลล์ก็ยังได้เข้าเรียน ด้วยการสนับสนุนจากพ่อ ในปี ค.ศ. 1821 กัปตันชาร์ล บาบิเยร์ นายทหารแห่งกองทัพบกฝรั่งเศสได้มาเยี่ยมโรงเรียน และนำวิธีการส่งข่าวสารของทหารในเวลากลางคืน เรียกว่า night-writing มาลองใช้ ซึ่งเป็นรหัสที่ใช้จุด 12 จุด และใช้ค่อนข้างยาก ในปีนั้นเอง เบรลล์ได้เริ่มประดิษฐ์อักษรที่ใช้ระบบจุดเช่นกัน เบรลล์ใช้จุดเพียง 6 จุด และใช้เพียงนิ้วเดียววางบนจุดทั้งหมด
อักษรเบรลล์ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก จนกระทั่งปี ค.ศ. 1868 เมื่อนายแพทย์โทมัส อาร์มิเทจ (Thomas Armitage) กับเพื่อนอีก 5 คน ผู้ก่อตั้ง British and Foreign Society for Improving the Embossed Literature of the Blind (ตอนหลังเปลี่ยนชื่อเป็น Royal National Institute of the Blind) ได้ตีพิมพ์หนังสือ Braille's system ปัจจุบันอักษรเบรลล์ได้ถูกนำไปใช้ทั่วโลก
ที่มา
อักษรเบรลล์มาจากลำดับอักษรละตินในภาษาฝรั่งเศส โดยตัว w อยู่ท้ายสุด
แม้ว่าจุดไม่ได้เรียงอย่างเห็นได้ชัด อักษรสามตัวแรกมีจุดน้อยที่สุด abc = 123 (⠁|⠃|⠉) อักษรที่เป็นสระสามตัว aei (⠁|⠑|⠊) และเลขคู่ 4, 6, 8, 0 (⠙|⠋|⠓|⠚) เรียงเป็นมุมฉาก
สิบตัวถัดมาเหมือนเดิม แต่เพิ่มจุด 3 และจุด 6 (จุดเขียวในตารางด้านล่าง) w ยังไม่เป็นอักษรฝรั่งเศสทางการในช่วงชีวิตของเบรลล์ ลำดับอักษรเบรลล์ฝรั่งเศสคือ u v x y z ç é à è ù (|⠥|⠧|⠭|⠽|⠵|⠯|⠿|⠷|⠮|⠾).
สิบตัวถัดมา จบที่w เหมือนเดิม แต่ใช้จุด 6 (จุดม่วงตามตารางด้านบน) ไม่มีจุด 3.
อนุกรม a–j เลื่อนลงหนึ่งจุด (⠂|⠆|⠒|⠲|⠢|⠖|⠶|⠦|⠔|⠴) ใช้เป็นเครื่องหมายวรรคตอน
!colspan=2|แถว|| ||colspan=10|อนุกรมเลข || ||colspan=2|เลื่อนขวา !1st !2nd !3rd !4th !5th ! shift down
ตอนแรกอักษรเบรลล์มีเก้าแถว แถวที่ห้าถึงเก้าใช้ขีดเช่นเดียวกับจุด แต่ใช้งานลำบากจึงถูกยกเลิกและเปลี่ยนมาเป็นเครื่องหมายบอกตัวเลข (⠼)
ประวัติเบรลล์ในประเทศไทย
อักษเบรลล์เริ่มมีการนำเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2482 โดยอาจารย์เจนีวีฟ คอลฟิลด์ (Genevieve Caulfield) ก่อตั้งโรงเรียนสอนคนตาบอดขึ้นในประเทศไทย 12 มกราคม พ.ศ. 2482 ใช้ชื่อว่า โรงเรียนสอนคนตาบอด นับว่าเป็นโรงเรียนสำหรับคนพิการแห่งแรกในประเทศไทย โดยได้รับการสนับสนุนจาก นายแพทย์ฝน แสงสิงแก้ว ร่วมกำหนดรหัสโค้ดอักษรเบรลล์ไทยขึ้น ประกอบด้วย พยัญชนะต้น สระ วรรณยุกต์ และตัวสะกด มีนักเรียนคนแรก คือ หม่อมเจ้าพวงมาศผกา ดิศกุล และได้ทำการเผยแพร่ในระบบการศึกษาและการประกอบอาชีพยาวนานกว่า 70ปี
ในวันที่ 13-15 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการจัดทำร่างคู่มือมาตรฐานการใช้อักษรเบรลล์ในประเทศไทย และเริ่มใช้เมื่อปี พ.ศ. 2553 อย่างไรก็ตาม อักษรเบรลล์ภาษาอังกฤษในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยองค์กร BANA (The Braille Authority Of North America) ซึ่งเป็นตัวแทนของ 14 องค์กรได้มีการเปลี่ยนแปลงรหัสอักษรเบรลล์บางตัว ทำให้ในประเทศไทยต้องปรับปรุงคู่มือมาตรฐานการใช้อักษรเบรลล์ในไทยด้วย
ส่วนประกอบ
ตัวอักษรเบรลล์จะมีจุดทั้งหมด 6 จุด เรียงกันเป็น 2 แถวในแนวตั้ง นับจากด้านซ้าย จากบนลงล่าง เป็น 1-3 และด้านขวา จากบนลงล่าง เป็น 4-6 โดยใช้การมีจุดและไม่มีจุดเป็นรหัส กล่าวคือวงกลมทึบ ● หมายถึงจุดนูน และวงกลมโปร่ง ○ หมายถึงจุดที่ไม่ใช้ วิธีนี้สามารถทำได้ถึง 63 ตัวอักษร (มาจาก (26) -1) การกำหนดรหัสตัวอักษร 10 ตัวแรก A-J จะใช้จุด 1 2 4 และ 5 สลับกันไป 10 ตัวต่อมา K-T จะเติมจุดที่ 3 ลงไปในอักษร 10 ตัวแรก และ 5 ตัวสุดท้าย (ไม่นับ W เพราะ ณ เวลานั้นภาษาฝรั่งเศสไม่ใช้ W) เติมจุดที่ 3 และ 6 ลงไปในอักษร 5 ตัวแรก
อักษรเบรลล์ร่วม
อักษรเบรลล์ในหลายภาษาจะใช้อักษรเบรลล์เดียวกันแทนเสียงที่ใกล้เคียงกัน
รายชื่อรายการข่าวทางสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี 4
จ
จิงรื่อญ่าโจรว(เอเชียทูเดย์)
ดูเพิ่ม
ซีซีทีวี 4
อักษรเบรลล์
อักษรเบรลล์ไทย-ลาว
อักษรเบรลล์ภาษาไทย ประดิษฐ์ดัดแปลงเพิ่มเติมโดย เจนีวีฟ คอล์ฟิลด์ และนายแพทย์ฝน แสงสิงแก้ว (ผู้ได้รับรางวัลแมกไซไซ สาขาบริการรัฐกิจ ในปี ค.ศ. 1966) อักษรเบรลล์ไทยกลายเป็นต้นแบบของอักษรเบรลล์ภาษาลาว และเขมร ในเวลาต่อมา
ตารางอักษรเบรลล์ไทย
พยัญชนะอักษรเบรลล์ไทยมาจากอักษรเบรลล์ละตินในวงเล็บ
อักษรต่ำคู่มาจากอักษรสูงเพิ่มจุด6
อักษรที่มาจากอักษรละตินเพิ่มสองจุดล่าง (_)
อักษรที่มาจากการสะท้อน (\)
ป มาจาก บ ซ้อนกับ ผ
อักษรที่มีเสียงซ้ำกัน ให้ใช้ ⠠ หรือ ⠤ หรือ ⠴ นำหน้า
ตารางสระเบรลล์
สระ อะ อิ อุ เอ โอ มาจากอักษรเบรลล์ญี่ปุ่น และสระ อา อี อู แปลงจาก อะ อิ อุ สระอุลาวเบรลล์จะเป็นคนละแบบกับไทย
อักษรเบรลล์ของตัวเลข
สำหรับการเขียนตัวเลข จะต้องมีเครื่องหมายนำเลขเสมอ
อักษรเบรลล์เกาหลี
* อักษรเบรลล์จะไม่เขียน ng ในรูปพยัญชนะต้น
พยัญชนะหนักให้ใช้ ㅅ นำหน้า
ราชนาวี (แก้ความกำกวม)
ราชนาวี สามารถหมายถึง
ปราชกา
ปราชกา (Praszka, ; Praschkau) เป็นเมืองทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ อยู่ในเขตจังหวัดออปอแล มีเนื้อที่ 9.45 ตารางกิโลเมตร ใน ค.ศ. 2017 มีประชากร 7,655 คน ในช่วงการแบ่งโปแลนด์ครั้งที่ 2 เมืองได้ถูกรวมเข้ากับราชอาณาจักรปรัสเซีย
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975–1998 เมืองได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดตแชญสตอคอวา
พระฝางจำลอง
พระฝางจำลอง เป็นพระพุทธรูปสร้างใหม่ ประดิษฐานที่อุโบสถวัดพระฝางสว่างคบุรีมุนีนาถ อำเภอเมือง จังหวัดอุตรดิตถ์ พระพุทธรูปองค์นี้จำลองมาจาก พระพุทธรูปพระฝาง ที่ประดิษฐาน ณ วัดเบญจมบพิตร ทั้งองค์จำลองและองค์จริงมีพุทธลักษณะปางมารวิชัย ทรงเครื่องอย่างจักรพรรดิราช ศิลปะสมัยอยุธยาวัสดุโลหะลงรักปิดทอง (องค์จริงโลหะสัมฤทธิ์ปิดทอง) หน้าตักกว้าง 1 ศอก 1 คืบเศษ (31 นิ้ว)
สาขาวิชาจิตวิทยา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติโดยสังเขป
ภาควิชาจิตวิทยาเป็นส่วนราชการไทยระดับภาควิชา (department) สังกัดคณะศิลปศาสตร์ (Faculty of Liberal Arts) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทรวงศึกษาธิการ โดยนับเป็นสาขาวิชาที่เปิดดำเนินการสอนขึ้นเป็นลำดับที่ 6 ของคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นสถาบันการเรียนการสอนทางด้านจิตวิทยาที่ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นอันดับแรกของประเทศไทย เมื่อปีพุทธศักราช 2507 โดยแต่เดิม ก่อนปีพุทธศักราช 2507 ที่มีโครงสร้างหลักสูตรจิตวิทยานั้น พบว่ายังไม่ได้มีการก่อตั้งภาควิชาจิตวิทยาขึ้นอย่างเป็นทางการ และยังไม่ได้รับสังกัดในคณะใดๆ หากแต่มีการเรียนการสอนวิชาจิตวิทยาอยู่ก่อนแล้ว โดยที่เป็นลักษณะของการไปบรรยายส่งเสริมเข้าในเนื้อหาของคณะต่างๆ ตามที่จำเป็นต้องใช้ประกอบในเนื้อหาวิชานั้นๆ เช่น นิติศาสตร์ พาณิชยศาสตร์และการบัญชี วิชาผู้บริโภค การตลาด เป็นต้น จนกระทั่งคณาจารย์ได้ร่วมกันวางแผนหลักสูตรการเรียนการสอนวิชาจิตวิทยาระดับบัณฑิตศึกษา (ปริญญาตรี) 4 ปี ขึ้นมา เพื่อตอบสนองความต้องการบุคลากรด้านจิตวิทยา เพื่อนำความรู้ที่ได้รับนี้ไปใช้สนับสนุนในเนื้องานและการประกอบวิชาชีพที่ต้องใช้ความรู้ทางจิตวิทยา เมื่อครั้งแรกเริ่มก่อตั้ง ภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้รับการสนับสนุนในแง่มุมของหลักวิชาการเป็นอย่างดีจากสมาคมฟุลไบรท์ (องค์กรนักจิตวิทยาซึ่งประกอบด้วยชาวต่างชาติผู้เชี่ยวชาญทางด้านการแก้ปัญหาครอบครัว) จิตวิทยามุ่งศึกษาในเชิงวิทยาศาสตร์ มีการทดลองด้วยกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ โดยใช้ต้นแบบจากสมาคมจิตวิทยาอเมริกัน หรือ APA อนึ่ง ในสมัยแรกนั้นภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้จัดการเรียนการสอนทุกชั้นปีการศึกษาที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ตั้งแต่ปีที่ได้รับการสถาปนา แต่ต่อมาทางภาควิชาได้ขยายส่วนมาจัดการเรียนการสอนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ครบทั้ง 4 ชั้นปี อย่างเต็มรูปแบบ ซึ่งเป็นไปตามนโยบายของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในครั้งนั้นที่ต้องการขยายพื้นที่การศึกษาระดับปริญญาตรีทุกคณะ ดังนั้นจึงส่งผลให้ปัจจุบันนี้ นักศึกษาระดับปริญญาตรีได้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต
พระฝางจำลอง
พระพุทธรูปองค์นี้ คณะนักศึกษาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตรป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 41 และหลักสูตรป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชนรุ่นที่ 11, จังหวัดอุตรดิตถ์, กรมศิลปากร และพุทธศาสนิกชน ร่วมใจกันจัดสร้างขึ้นแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2550 และได้อัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดพระฝางสวางคบุรี เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เพื่อนำมาประดิษฐาน ณ ฐานพระเปล่าในอุโบสถวัดพระฝาง สถานที่ ๆ เคยประดิษฐานพระพุทธรูปพระฝางในอดีต พระพุทธรูปที่รัชกาลที่ 5 โปรดให้อัญเชิญองค์พระมาประดิษฐานที่มุขเด็จ พระวิหารสมเด็จ วัดเบญจมบพิตร กรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2444 และยังคงประดิษฐานอยู่ที่นั่นมาจนถึงปัจจุบัน
สาขาวิชาจิตวิทยา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หัวหน้าภาควิชา และหัวหน้าสาขาวิชา
อาจารย์เกียรติศักดิ์ จังเจริญจิตต์กุล อาจารย์ปุญชรัศมิ์ เตชะวชิรกุล
จันทนีจาวก์
จันทนีจาวก์ (The Chandni Chowk; จัตุรัสแสงจันทร์) เป็นหนึ่งในตลาดที่เก่าแก่และวุ่นวายที่สุดในเดลีเก่า เดลี ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟเดลีเก่า โดยมีป้อมแดงตั้งอยู่ที่ปลายตะวันออกของจันทนีจาวก์ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยจักรพรรดิโมกุล ชาห์จะฮัน ออกแบบโดยบุตรีจะฮานารา ในอดีตตลาดจันทนีเคยถูกแบ่งด้วยคลองซึ่งสะท้อนแสงจันทร์ในยามค่ำคืน ในปัจจุบันยังคงเป็นหนึ่งในตลาดค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย และตั้งอยู่บนฝั่งของแม่น้ำยมุนา
พระฝางจำลอง
การจัดสร้างองค์พระฝางจำลอง
พ.ศ. 2547 คณะนักศึกษาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร หลักสูตรป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 41 และหลักสูตรป้องกันราชอาณาจักรภาครัฐร่วมเอกชนรุ่นที่ 11, จังหวัดอุตรดิตถ์, กรมศิลปากร และพุทธศาสนิกชน ได้ร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดพระฝางสวางคบุรี และจัดสร้างบานประตูวัดพระฝางจำลอง รวมทั้งจัดสร้างองค์พระฝางจำลองเพื่อนำกลับไปประดิษฐาน ณ วัดพระฝางสวางคบุรี
โดยคณะกรรมการ วปรอ. 41-11 ได้ทำการขอพระบรมราชานุญาตจากองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพื่อจัดสร้างองค์พระฝางจำลองในปี พ.ศ. 2547 ตามหนังสือพระราชทานพระบรมราชานุญาตที่ 112/47 ลงวันที่ 1 กรกฎาคม 2547
พิธีหล่อพระฝางทรงเครื่อง (จำลอง) องค์ใหม่ จัดขึ้นที่ วัดเบญจมบพิตร โดยมีสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ทรงประกอบพิธีเททองหล่อพระฝางทรงเครื่อง เมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2549 และวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2551 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมุฎราชกุมาร ทรงประกอบพิธีเบิกพระเนตร พระพุทธรูปพระฝางจำลอง ณ ศาลาสหทัยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง กรุงเทพมหานครฯ
ปัจจุบันพระพุทธรูปพระฝางจำลองได้ประดิษฐาน ณ อุโบสถวัดพระฝางตามเดิม หลังจากพระพุทธรูปพระฝางองค์จริงได้จากเมืองอุตรดิตถ์ไปครบ 100 ปี การอัญเชิญพระพุทธรูปพระฝางจำลองกลับคืนสู่จังหวัดอุตรดิตถ์ในปี พ.ศ. 2551 นี้ นับว่าเป็นมงคลสมัยครบรอบ 100 ปี นับแต่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชหัตถเลขารับสั่งให้นำพระฝางกลับคืนยังเมืองฝาง ยังความปลื้มปีติแก่ชาวอุตรดิตถ์เป็นล้นพ้น จากพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9
ฉู่ฉี่
ฉู่ฉี่ เป็นอาหารไทยประเภทแกงชนิดหนึ่ง ใช้พริกแบบแกงคั่ว แต่ลักษณะน้ำแกงราดขลุกขลิกสีแดงส้มแตกมัน ข้นกว่าแกงเผ็ด รสกลมกล่อม หวานนำนิด ๆ ไม่เผ็ด หอมกะทิ นิยมแกงกับกุ้ง ปลากะพง ปลาทู และปลาเนื้ออ่อน ปรุงรสด้วยน้ำปลาและน้ำตาลปี๊บ โรยใบมะกรูดหั่นฝอยและพริกชี้ฟ้าแดงหั่นแฉลบบาง ๆ
ส่วนผสมของเครื่องแกงสมัยก่อนจะโขลกมะพร้าวขูดปนไปกับเครื่องแกงเพื่อทำให้น้ำแกงข้น ปลาที่ใช้แกงฉู่ฉี่สมัยก่อนใช้ปลาหมอขอดเกล็ดและผ่าท้อง แต่ในปัจจุบันไม่นิยมใช้ปลาหมอเนื่องจากก้างติดคอได้ง่าย
แม่ครัวหัวป่าก์ (พ.ศ. 2452) ปรากฏชื่อ "ปลาเนื้ออ่อนฉู่ฉี่น้ำ" ซึ่งมีเครื่องปรุงและวิธีปรุงเหมือนในปัจจุบันแทบทุกประการ ในตำราเล่มเดียวกันก็ยังมีสูตร "หมูฉู่ฉี่แห้ง" แตกต่างที่ใช้น้ำมันผัดเครื่องแกง (ต้นฉบับเรียก "พริกขิง") และเครื่องแกงนั้นใส่ปลาสลาดย่างป่นหรือกุ้งแห้งป่นตำรวมกันไปด้วยให้พอมีเนื้อพริกแกงเพิ่มขึ้น ฉู่ฉี่แห้งหารับประทานได้ยากในปัจจุบัน แต่ก็พบได้ที่จังหวัดเพชรบูรณ์ ส่วนใน ตำหรับสายเยาวภา (พ.ศ. 2478) พบชื่อ "ฉู่ฉี่ปลาสวาย" ซึ่งดูคล้ายกับฉู่ฉี่แห้ง
ทูพีเอ็ม - เดอะเฟิสต์อัลบั้ม วัน:ฟิฟตี้ไนน์ พีเอ็ม
ทูพีเอ็ม - เดอะเฟิสต์อัลบั้ม วัน:ฟิฟตี้ไนน์ พีเอ็ม (2PM - The First Album 1:59PM) เป็นอัลบั้มเต็มอัลบั้มแรกของวงทูพีเอ็ม วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ซึ่งอัลบั้มนี้เป็นการทำงานด้วยสมาชิกเพียง 6 คน ภายหลังการลาออกจากวงของแจบอม และก็ยังได้รับความนิยมอย่างมากมาย การทำงานในอัลบั้มชุดนี้มีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากทั้งเนื้อหาเพลงและท่าเต้น
เล่งทอง (ลั่ว ถ่ง)
เล่งทอง (ค.ศ. 193–228) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า ลั่ว ถ่ง  ชื่อรอง กงซฺวี่  เป็นขุนนางผู้รับใช้ขุนศึกซุนกวนในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและต้นยุคสามก๊กของจีน