cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แคลคูลัสแลมบ์ดา
พจน์แลมบ์ดา
กฎ 3 ประการด้านล่างเป็นนิยามเชิงอุปนัยซึ่งใช้ในการสร้างพจน์แลมบ์ดาทั้งหมดที่ถูกต้อง กฎข้างต้นเป็นกฎทั้งหมดที่ใช้อธิบายพจน์แลมบ์ดา ไม่มีกฏอื่น ๆ อีกที่ใช้ในการอธิบายพจน์แลมบ์ดา ดังนั้น พจน์หนึ่ง ๆ จะเป็นพจน์แลมบ์ดาที่ถูกต้องก็ต่อเมื่อพจน์นั้นสามารถสร้างได้จากการใช้กฎทั้ง 3 ซ้ำไปมาจนได้พจน์ดังกล่าว อย่างไรก็ตาม วงเล็บอาจจะสามารถละไว้ได้ในบางกรณี เช่น วงเล็บชั้นนอกสุดมักจะมีการละไว้ ดูเพิ่มเติมที่ส่วน สัญลักษณ์ด้านล่าง
การสร้างแลมบ์ดา \lambda x.t เป็นการนิยามฟังก์ชันนิรนามที่สามารถรับข้อมูลนำเข้า x และแทนที่ข้อมูลดังกล่าวใน นิพจน์ t ดังนั้น นี่จึงเป็นการนิยามฟังก์ชันนิรนามที่รับข้อมูลนำเข้า x และคืนค่า t ตัวอย่างเช่น  เป็นการสร้างแลมบ์ดาของฟังก์ชัน  โดยมีพจน์ x^2+2 เป็น t  นิยามของการสร้างแลมบ์ดานี้เพียงแค่ "สร้าง" ตัวฟังก์ชัน แต่ไม่ได้เรียกใช้ฟังก์ชัน การสร้างแลมบ์ดาโยงตัวแปร x ในพจน์ t
แคลคูลัสแลมบ์ดาไม่มีแนวคิดของการประกาศตัวแปร ในพจน์เช่น  (หรือ ) แคลคูลัสแลมบ์ดานับ y ว่าเป็นตัวแปรที่ยังไม่ได้รับการนิยาม การสร้างแลมบ์ดา  ถูกต้องในเชิงวากยสัมพันธ์ และแสดงถึงฟังก์ชันที่บวกข้อมูลนำเข้ากับตัวแปร y ซึ่งยังไม่รู้ค่า
อ่านเพิ่มเติม
หนังสืออ่านเรียนสำหรับนักเรียนปริญญาเอก เนื้อหาบางส่วนของบทความนี้อิงมาจากเนื้อหาจาก FOLDOC โดยได้รับการอนุญาตแล้ว
เดอะเบสต์ออฟไมเคิล แจ็กสัน
เดอะเบสต์ออฟไมเคิล แจ็กสัน (The Best of Michael Jackson) เป็นอัลบั้มรวบรวมเพลงฮิต ของไมเคิล แจ็กสัน และจัดจำหน่ายในปี ค.ศ. 1975 โดย โมทาวน์ ยอดขาย 2.4 ล้านชุดทั่วโลก และติดอันดับที่ 44 ของ U.S. R&B albums chart
ลุดวิก เยอรันซอน
ลุดวิก เยอรันซอน (Ludwig Göransson; เกิด 1 กันยายน ค.ศ. 1984) เป็นนักแต่งเพลง ผู้ควบคุมวงดนตรี และโปรดิวเซอร์เพลงชาวสวีเดน เคยได้รับรางวัลแกรมมีสาขาดนตรีประกอบสื่อยอดเยี่ยม และรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่องแบล็ค แพนเธอร์
ด้านชีวิตส่วนตัว เยอรันซอนสมรสแล้ว มีบุตร 1 คน
พระวิสุทธิกษัตรีย์
พระวิสุทธิกษัตรีย์ หรือคำให้การชาวกรุงเก่าออกพระนามว่าพระบรมเทวี มีพระนามเดิมว่า สมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระสวัสดิราชธิดา เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ประสูติแต่พระสุริโยทัย ภายหลังได้รับการสถาปนาเป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช และเป็นพระราชชนนีในพระสุพรรณกัลยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราช และสมเด็จพระเอกาทศรถ
พระชนม์ชีพช่วงต้น
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ระบุว่าหลังสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสวยราชย์จากความช่วยเหลือจากขุนพิเรนทรเทพ ขุนอินทรเทพ หมื่นราชเสน่หา และหลวงศรียศบ้านลานตากฟ้า จึงทรงปรึกษาพระธรรมนูญหอหลวงเพื่อพระราชทานบำเหน็จรางวัล และมีพระราชดำรัสว่าจะพระราชทานสมเด็จพระเจ้าลูกเธอพระสวัสดิราชธิดาแก่ขุนพิเรนทรเทพ แล้วจึงถวายพระนามให้ใหม่ว่า วิสุทธิกษัตรีย์ เป็นตำแหน่งพระอัครมเหสีเมืองพิษณุโลก พร้อมพระราชทานเครื่องราชูปโภค ศักดิฝ่ายทหารพลเรือน เรือชัยพื้นดำแดงคู่หนึ่ง และเครื่องราชกกุธภัณฑ์
ขณะที่ คำให้การชาวกรุงเก่า ระบุว่าสมเด็จพระมหาธรรมราชามีพระนามาภิไธยเดิมว่าพระไชย เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ประสูติแต่พระมหาเทวี ต่อมาโปรดให้ไปครองเมืองพิษณุโลก มีพระอัครมเหสีชื่อ พระบรมเทวี และประสูติกาลพระราชบุตรสามพระองค์คือ พระสุวรรณกัลยา พระนเรศวร และพระเอกาทศรถ
พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับเยเรเมียส ฟาน ฟลีต ระบุว่าพระองค์กับพระราชสวามีคือออกญาพิษณุโลก มิใคร่จะลงรอยกัน เคยถูกพระราชสวามีตีพระเศียรจนพระโลหิตไหล พระวิสุทธิกษัตรีย์ทรงใช้ผ้าซับพระพักตร์เช็ดพระโลหิตใส่ถ้วยทองพร้อมหนังสือฟ้องร้องนำส่งจากพิษณุโลกไปยังพระราชบิดาในกรุงศรีอยุธยา เมื่อสมเด็จพระมหาจักรพรรดิทราบความดังนั้นก็ทรงกริ้วมาก มีรับสั่งให้ทหารพร้อมอาวุธขึ้นไปพิษณุโลกหวังประหารพระชามาดา ออกญาพิษณุโลกจึงหนีราชภัยไปหงสาวดี เมื่อพบพระเจ้าหงสาวดีจึงกราบทูลว่าสมเด็จพระมหาจักรพรรดิมีช้างเผือกเจ็ดเชือก หลายตัวเกิดแถบชายแดนหงสาวดี พระเจ้าหงสาวดีจึงมีสิทธิในช้างเผือก จึงก่อให้เกิดสงครามช้างเผือก
สงครามช้างเผือก
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ระบุว่าหลังการเสวยราชย์ครั้งที่สองของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เวลานั้นพระวิสุทธิกษัตรีย์ยังประทับอยู่ที่เมืองพิษณุโลกร่วมกับสมเด็จพระเอกาทศรถ สมเด็จพระมหินทราธิราชเกรงว่าพระภคินีและพระราชนัดดาจะเป็นอันตราย เพราะทรงพิจารณาแล้วว่าสมเด็จพระมหาธรรมราชาเอาใจออกหากเข้าฝ่ายหงสาวดี สมเด็จพระมหาจักรพรรดิและสมเด็จพระมหินทราธิราชจึงไปชิงตัวพระวิสุทธิกษัตรีย์และสมเด็จพระเอกาทศรถเสด็จลงมา ณ กรุงอโยธยา ครั้นสมเด็จพระมหาธรรมราชาทรงทราบข่าวจึงทูลฟ้องพระเจ้าบุเรงนอง พระเจ้าบุเรงนองจึงยกทัพใหญ่ไปตีกรุงอโยธยา สามารถปิดล้อมกรุงอโยธยาไว้ได้ แต่ตีพระนครแต่ไม่สำเร็จ ระหว่างนั้นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิประชวรได้ 25 วันก็เสด็จสวรรคต
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
พระวิสุทธิกษัตรีย์เป็นตัวละครในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ดังนี้
เยลโลว์ไนฟ์
เยลโลว์ไนฟ์ (Yellowknife) เป็นเมืองหลวงและนครใหญ่สุดของนอร์ทเวสต์เทร์ริทอรีส์ ประเทศแคนาดา ตั้งอยู่บริเวณตอนเหนือของชายฝั่งทะเลสาบเกรตสเลฟ ซึ่งอยู่ห่างจากวงกลมอาร์กติกไปทางทิศใต้ประมาณ 400 km และตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของอ่าวเยลโลว์ไนฟ์ซึ่งอยู่ใกล้กับปากแม่น้ำเยลโลว์ไนฟ์ มีประชากร 19,569 คน (พ.ศ. 2559)
ในเยลโลว์ไนฟ์ มีภาษาที่ประชากรส่วนใหญ่พูดเป็นหลัก 5 ภาษา ได้แก่ ภาษาชิพิวยัน ภาษาโดกริบ ภาษาสเลวีย์ ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส โดยในภาษาโดกริบเรียกนครเยลโลว์ไนฟ์ในชื่อ Sǫ̀mbak'è (Som-ba Kay) ซึ่งแปลว่า "สถานที่ที่เต็มไปด้วยเงินทอง"
สราหัน
สราหัน (อักษรโรมัน: Sarahan) เป็นเมืองเล็ก ๆ ในรัฐหิมาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นที่รู้จักจากภีมากาลีมนเทียร ซึ่งบูชาภีมากาลี เทวีองค์อุปถัมภ์แห่งอดีตรัฐพุศหัร มนเทียรนี้ตั้งอยู่ห่างไปราว 170 กิโลเมตรจากศิมลา และถือเป็นหนึ่งใน 51 ศากติปีฐ เมืองสราหันยังได้รับชื่อว่าเป็น "ประตูสู่กินเนาร์" เนื่องจากเมืองตั้งอยู่ใกล้กับถนนสายอินเดีย-ทิเบตเส้นเก่า ห่างไปเจ็ดกิโลเมตร (17 กิโลเมตรทางถนน) ด้านใต้ของเมืองคือสาตลุช สราหันปรากฏในชื่อ โศนิตปุระ (Shonitpur) ในปุราณะ
ภีมากาลีถือเป็นกุลเทวี (เทพเจ้าประจำราชวงศ์) ของรัฐพุศหัร ภายในมนเทียรมีทั้งเทวรูปและการตกแต่งแบบฮินดูและแบบพุทธสายวัชรยาน ซึ่งสะท้อนถึงที่ตั้งของมนเทียรนี้ซึ่งอยู่บนเส้นทางโบราณเชื่อมต่อระหว่างอินเดียกับทิเบต วิหารไม้ของมนเทียรนี้สร้างขึ้นด้วยรูปแบบ กัถ-กุนี (Kath-Kuni) งานศิลปะบนหินจำนวนหนึ่งมีอายุสมัยกุษาณ (ราวศตวรรษที่ 1-3)
ไอนด์โฮเวน
ไอนด์โฮเฟน (Eindhoven) เป็นเทศบาลและเมืองในจังหวัดนอร์ทบราบรันต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศและใหญ่ที่สุดในจังหวัดนอร์ทบราบันต์ เดิมทีตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำ ดมเมล (Dommel) และแม่น้ำเคนเดอร์ (Gender) ปัจจุบัน มีประชากร 231,469 คน (ค.ศ. 2019) แต่หากรวมเมืองข้างๆทั้งมหานครแล้วจะมีประชากรรวม 419,045 คน
คริสต์ศตวรรษที่ 13-15
บันทึกทางประวัติศาสตร์ชี้ว่าไอนด์โฮเฟนมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1232 เมื่อ ดยุค เฮนดริค ที่ 1 แห่งบราบันต์ยกฐานะไอนด์โฮเฟนขึ้นเป็นเมือง ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงแค่หมู่บ้านเล็กๆที่เป็นจุดบรรจบกันของแม่น้ำดมเมลและแม่น้ำเคนเดอร์ มีบ้านเรือนเพียง 170 หลังที่อยู่หลังกำแพงเมือง หลังจากยกระดับเป็นเมืองแล้ว เมืองสามารถมีตลาดนัดรายสัปดาห์ได้ ดึงดูดให้ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงเดินทางมายังไอนด์โฮเฟนเพื่อซื้อขายสินค้า กลายเป็นจุดส่งผ่านสินค้าที่สำคัญ ที่เชื่อมระหว่างแผ่นดินฮอลแลนด์และเมืองลีแอจ (ในเบลเยียม ปัจจุบัน)
ราวปี ค.ศ. 1388 ได้มีการสร้างกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้นมาอีกชั้น แต่ไม่รอดพ้นกับการถูกปล้นและเผาเมืองในปี ค.ศ. 1486
คริสต์ศตวรรษที่ 16-18
ไอนด์โฮเฟนได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1502 โดยมีกำแพงเมืองที่แข็งแรงขึ้น และปราสาทใหม่ แต่กลับถูกโจมตีอีกครั้งในปี ค.ศ. 1543 เพราะระบบการป้องกันเมืองไม่ได้รับการทำนุบำรุงเนื่องจากขาดงบประมาณ
ต่อมา ในปี ค.ศ. 1554 เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ทำให้พื้นที่ราว 75 เปอร์เซ็นต์ของเมองได้รับความเสียหาย ก่อนที่จะถูกบูรณะขึ้นมาอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งราชวงศ์ออเรนจ์
ในช่วงสงครามปฏิวัติของดัตช์ ไอนด์โฮเฟนตกอยู่ในมือของชาวดัตช์และสเปนสลับไปมาหลายครั้ง ก่อนจะถูกทหารสเปนบุกยึดได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1583 และได้ทำลายกำแพงเมืองลงโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อเนเธอร์แลนด์ประกาศเอกราชได้สำเร็จ ราวๆ ค.ศ. 1629 ไอนด์โฮเฟนกลับไม่ได้ถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งเนเธอร์แลนด์ ต่อมาเมื่อถูกฝรั่งเศสยึดครอง กองกำลังฝรั่งเศสได้ทำลายบ้านเมืองลงอย่างมาก ทำให้ไอนด์โฮเฟนกลายเป็นเพียงแค่เมืองรอง จนถึงช่วงปฏิวัติอุตสาหกรรม
คริสต์ศตวรรษที่ 19
ในช่วงแรก อุตสาหกรรมที่สร้างรายได้ให้กับเมืองคือ ยาสูบและสิ่งทอ ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นอุตสาหกรรมหลอดไฟ เมื่อบริษัทฟิลิปส์ ยักษ์ใหญ่ในวงการการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าจะเริ่มตั้งโรงงานผลิตหลอดไฟขึ้นในปี ค.ศ. 1891
การปฏิวัติอุตสาหกรรมทำให้จำนวนประชากรในไอนด์โฮเฟนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเมื่อมีการสถาปนาราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1815 ไอนด์โฮเฟนมีประชากรเพียง 2,310 คนเท่านั้น
คริสต์ศตวรรษที่ 20
จำนวนประชากรของไอนด์โฮเฟนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จาก 47,946 คนในปี 1920 เป็น 63,870 คนในปี 1925 และพุ่งขึ้นเป็น 103,030 คน ในปี 1935 อุตสาหกรรมที่เติบโตขึ้นทำให้ผู้ทำงานในโรงงานมีความต้องการบ้านที่อยู่อาศัยเพิ่มมากขึ้น จากที่เคยมีการพัฒนาจำกัดแค่ในรัศมีกำแพงเมืองในยุคกลาง ได้มีการสร้างบ้านขึ้นมาใหม่ในเขตเทศบาลโดยรอบ ไม่ว่าจะเป็น วูนเซล (ทางเหนือ) ทงเคลเรอ (ทางตะวันออก) สตราตรัม (ทางตะวันออกเฉียงใต้) เคสเทล เอน บลาร์เธม (ทางตะวันตกเฉียงใต้) และสไตรป์ (ทางตะวันตก) รวมกลายเป็นนครบาลไอนด์โฮเฟนใหญ่ (Groot-Eindhoven) แต่คำว่าใหญ่ได้ถูกตัดทิ้งในภายหลัง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ไอนด์โฮเฟนได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการโจมตีของกองทัพอากาศของอังกฤษและของเยอรมนี เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ได้มีการบูรณะฟื้นฟูเมืองขึ้นมาอีกครั้งแต่สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ไม่ได้รับการซ่อมแซมเท่าไหร่หนัก แต่มักจะถูกทำลายและสร้างขึ้นมาเป็นอาคารสมัยใหม่ตามแผนบูรณะของเมืองเสียมากกว่า ทำให้ปัจจุบัน ไอนด์โฮเฟนมีมรดกทางประวัติศาสตร์หลงเหลืออยู่น้อย
ราวทศวรรษที่ 1970 ถึง 1990 มีการสร้างบ้านขึ้นมาจำนวนมากในเขตวูนเซล ส่งผลให้ไอนด์โฮเฟนกลายมาเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 5 ของเนเธอร์แลนด์ และมีแผนขยายพื้นที่อยู่อาศัยไปทางทาอาศยานแห่งเก่าทางตะวันตกของไอนด์โฮเฟนอีกด้วย ส่วนท่าอากาศยานแห่งใหม่ถูกย้ายไปยังพื้นที่ปัจจุบัน
เจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักร
แกรนด์ดัชเชสอลิซแห่งเฮ็สเซินและริมไรน์ พระนามเดิมคือ เจ้าหญิงอลิซแห่งสหราชอาณาจักร (อลิซ ม้อด แมรี;25 เมษายน ค.ศ. 1843 - 14 ธันวาคม ค.ศ. 1878) ทรงเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์อังกฤษ เป็นพระราชธิดาองค์ที่สามในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เป็นพระชายาในหลุยส์ที่ 4 แกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์และไรน์ พระองค์ทรงดำรงพระยศเป็น แกรนด์ดัชเชสแห่งเฮสส์และไรน์
เจ้าหญิงอลิซเป็นพระปัยยิกาในเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ พระราชสวามีใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งสมเด็จพระราชินีนาถเอง ก็ทรงสืบเชื้อสายจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เช่นกัน
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์
เจ้าหญิงอลิซประสูติเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1843 ณ พระราชวังบัคกิงแฮม กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา สาเหตุที่ชื่ออลิซมาจากเกียรติยศของนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ลอร์ดเมลเบิร์น พระราชินียังกระตือรือร้นในข้อความชื่ออลิซเป็นชื่อของผู้หญิง ม็อด เป็นชื่อของภาษาแองโกล-แซ็กซอน จากชื่อเดิมว่า มาทิลดา ซึ่งมาจากเกียรติยศของพระมาตุจฉา เจ้าหญิงโซเฟียแห่งกลอสเตอร์ พระราชภาติกาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 และพระนาม แมรี มาจากเกียรติยศของเจ้าหญิงแมรี ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์และเอดินบะระ พระมาตุจฉาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียซึ่งประสูติในวันเดียวกัน
เมหรานครห์
ป้อมเมหรานครห์ (Mehrangarh Fort) เป็นป้อมขนาด 1,200 เอเคอร์ ตั้งอยู่ในโชธปุระ รัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนยอดเขา สูงราว 122 เมตรเหนือพื้น ป้อมสร้างขึ้นใน c. 1459 โดยผู้นำราชปุต ราว โชธ ส่วนสิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ที่พบในปัจจุบัน มาจากศตวรรษที่ 17 ภายในขอบเขตของป้อมยังปรเกอบด้วยพระราชวังจำนวนมากที่เป็นที่รู้จักจากงานแกะสลักและลานกว้างภายใน บนผนังของประตูที่สองของป้อมยังสามารถพบร่องรอยลูกปืนใหญ่จากกองทัพของรัฐชัยปุระที่มาตีป้อมในอดีต ทางตะวันออกเฉียงเหนือของป้อมยังมี ฉัตรี ระลึกถึงกีรัต สิงห์ โสทะ (Kirat Singh Soda) ซึ่งเป็นทหารที่เสียชีวิตขณะพยายามป้องกันป้อมอยู่ตรงจุดนั้น
ป้อมประกอบด้วยเจ็ดประตู ซ่งรวมถึง ชัยโปล (ประตูชัยชนะ) สร้างขึ้นโดยมหาราชา มาน สิงห์ เพื่อฉลองชัยชนะเหนือกองทัพชัยปุระ และกองทัพพิกาเนร์ เมื่อปี 1806 ส่วนฟัตเตหโปล (Fattehpol; ประตูชัยชนะ เช่นกัน) สร้างขึ้นเพื่อฉลองชัยชนะของมหาราชาอาชีต สิงห์ เหนือจักรวรรดิโมกุล คำว่าเมหรานครห์ มาจากคำภาษสันสกฤต 'มิหิร' (Mihir) พระอาทิตย์ หรือเทพพระอาทิตย์ กับ 'ครห์' แปลว่าป้อม แปลรวมกันว่า "ป้อมพระอาทิตย์" ตามระบบการรวมคำและออกเสียงภาษาราชสถาน ซึ่งเป็นภาษาท้องถิ่น 'มิหิรครห์' กลายเป็น 'เมหรานครห์' เทพพระอาทิตย์นี้เป็นเทพประจำตระกูลของราฐูร ถึงแม้จะเริ่มสร้างป้อมในปี 1459 โดย ราว โชธ ปฐมราชาแห่งโชธปุระ แต่ส่วนใหญ่ของป้อมในปัจจุบันสร้างขึ้นในสมัยของมหาราชาชัสวันต์ สิงห์ (1638–78)
ประวัติศาสตร์
ราว โชธ ผู้นำแห่งราชวงศ์ราฐูร (Rathore clan) เป็นผู้ที่ถือกันว่าเป็นผู้ริเริ่มการตั้งนครโชธปุระ เขาสร้างเมืองโชธปุระขึ้นในปี 1459 เพื่อเป็นราชธานีของมาร์วาร์ (Marwar) ที่ซึ่งมานเทาร์เป็นราชธานีแห่งเดิม ราว โชธ เป็นหนึ่งในบุตร 24 คนของรันมัล ผู้นำคนที่สิบห้าของราฐูร หนึ่งปีหลังขึ้นปกครอง โชธตัดสินใจย้ายราชธานีไปยังโชธปุระที่ปลอดภัยขึ้น เนื่องจากป้อมของมานเทาร์อันเดิมนั้นอายุราวพันปี ไม่เพียงพอต่อการให้ความปลอดภัย
ป้อมโชธปุระเริ่มตั้งขึ้นโดยราว นารา (Rao Nara) บุตรของ ราว สามรา (Rao Samra) รากฐานของป้อมตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 1459 ในการก่อสร้างป้อม ยังได้ฝังมนุษย์ทั้งเป็นตรงจุดที่สร้างป้อมเนื่องจากเชื่อว่าเป็นมงคลแก่ป้อม ผู้ที่ถูกฝังคือชายวรรณะเมฆวาลนามว่า "ราช ราม เมฆวาล" (Raja Ram Meghwal) ซึ่งยินดีที่จะถูกฝังด้วยตนเอง และราชวงศ์ราฐูรก็ให้คำสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวของเมฆวาลต่อ
ภาษายูราร์เทีย
ภาษายูราร์เทีย เป็นภาษาที่ใช้พูดในราชอาณาจักรยูราร์ตู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอนาโตเลีย (ปัจจุบันคือประเทศตุรกี) เป็นภาษารูปคำติดต่อซึ่งไม่อยู่ในภาษาตระกูลอินโด-ยุโรเปียนและภาษากลุ่มเซมิติก แต่ถือว่าอยู่ในกลุ่มฮูร์โร-ยูราร์เทีย พบในจารึกจำนวนมากในบริเวณราชอาณาจักรยูราร์ตู เขียนด้วยอักษรรูปลิ่มของอัสซีเรีย มีรูปแบบที่เขียนด้วยไฮโรกลิฟด้วยซึ่งใช้ในทางศาสนา
การจัดจำแนก
ภาษายูร์ราเทียเป็นภาษารูปคำติดต่อและใช้การกเกี่ยวพันซึ่งไม่อยู่ในตระกูลภาษาเซมิติกหรือตระกูลภาษาอินโด-ยุโรเปียนแต่อยู่ในตระกูลภาษาฮูร์โร-อูราเทีย ภาษานี้เหลือรอดในรูปของจารึกจำนวนมากที่พบในบริเวณอาณาจักรอูราตู เขียนด้วยอักษรรูปลิ่มอัสซีเรียแต่นักวิชาการบางกลุ่มจัดว่าภาษานี้อักษรภาพเป็นของตัวเองเรียกว่าเฮียโรกลิฟแบบยูร์ราเทีย
ภาษายูร์ราเทียใกล้เคียงกับภาษาฮูร์เรียซึ่งเป็นภาษาที่ใช้ในยุคก่อนหน้าและไม่คาบเกี่ยวกัน ในช่วง 1,457 ปี ถึง 657 ปีก่อนพุทธศักราช  โดยเขียนด้วยผู้ที่พูดภาษานี้เป็นภาษาแม่ถึงประมาณ 807 ปีก่อนพุทธศักราช  ทั้งสองภาษาพัฒนาอย่างเป็นอิสระแก่กัน  จนถึงประมาณ 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช  แม้ว่าภาษายูราร์เทียไม่ได้เป็นสำเนียงของภาษาฮูร์เรีย แต่มีลักษณะบางอย่างที่พัฒนาการร่วมกับภาษาฮูร์เรีย ความใกล้ชิดนี้เป็นไปได้ว่าเกิดจากการมีผู้รู้ภาษายูราร์เทียและภาษาฮูร์เรียทั้งสองภาษา
การถอดความ
นักวิชาการชาวเยอรมัน F. E. Schulz ผู้ค้นพบจารึกทะเลสาบวานและจารึกอูราร์ตูใน พ.ศ. 2369 ได้ทำสำเนาจารึกจำนวนมาก แต่ไม่ได้พยายามถอดความ หลังจากที่ถอดความอักษรรูปลิ่มอัสซีเรียได้ในราว พ.ศ. 2393 สำเนาของ Schulz กลายเป็นพื้นฐานสำหรับการถอดความภาษายูราร์เทีย ปัจจุบันเป็นที่แน่นอนว่าภาษานี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาที่รู้จักกันอยู่ และการพยายามถอดความโดยใช้ภาษาที่เป็นที่รู้จักกันแล้วในบริเวณนั้น ประสบความล้มเหลว จารึกเหล่านี้ถอดความได้ใน พ.ศ. 2425 โดย A. H. Sayce จารึกที่เก่าที่สุดมีอายุราวสมัยซาร์ดูรีที่ 1 แห่งอูราร์ตู
การถอดความได้ก้าวหน้ามากขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อมีการพบจารึกภาษายูราร์เทีย-อัสซีเรียที่ Kelišin และ Topzawä ใน พ.ศ. 2509 มีการตีพิมพ์ไวยากรณ์ภาษายูราร์เทียเขียนโดย G. A. Melikishvili ในรัสเซียและแปลเป็นภาษาเยอรมันใน พ.ศ. 2514 และในเวลาเดียวกันนี้มีการตีพิมพ์เกี่ยวกับความคล้ายคลึงกับภาษาฮูร์เรียโดย I. M. Diakonoff
อักษรรูปลิ่ม
อักษรรูปลิ่มของภาษายูราร์เทียมีมาตรฐานเช่นเดียวกับอักษรรูปลิ่มอัสซีเรียใหม่ แต่ที่ต่างจากของอัสซีเรียคือสัญลักษณ์ 1 ตัวแทนเสียงเดียว เช่น u-gi-iš-ti หมายถึง Uīšdi
เฮียโรกลิฟ
ภาษายูราร์เทียบางส่วนเขียนด้วยเฮียโรกกลิฟแบบอนาโตเลียที่ใช้กับภาษาลูเวีย นอกจากนั้นยังมีเฮียโรกลิฟเป็นของตัวเองด้วย
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย (Faculty of Science and Technology, Loei Rajabhat University) เป็น คณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย
สรรพเทวนิยม
ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 สรรพเทวนิยมได้รับการฟื้นคืนอีกครั้ง และได้รับการป่าวประกาศจากความตระหนักเกี่ยวกับระบบนิเวศที่เพิ่มมากขึ้นในสังคมและสื่อ สรรพเทวนิยมมักถูกประกาศว่าเป็น "เทววิทยา" เบื้องหลังของลัทธิเพกัน ในปี พ.ศ. 2518 เป็นปีก่อตั้งสมาคมสรรพเทวนิยมสากล อย่างไรก็ตามกลุ่มดังกล่าวยังคงมีขนาดเล็กมาก การก่อตั้งขบวนการสรรพเทวนิยมโลกอันมีลักษณะธรรมชาตินิยมในปี พ.ศ. 2542 โดยมีจดหมายกลุ่มและเครือข่ายสังคมมาก ทำให้กลุ่มได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางกว่ามาก
เดอะก็อดดีลูชันของริชาร์ด ดอว์คินส์ ได้ทำให้สรรพเทวธรรมชาตินิยมได้รับความเชื่อถือมากยิ่งขึ้นในหมู่ผู้ที่เชื่อว่าไม่มีพระเจ้า โดยอธิบายสรรพเทวนิยมว่า "อเทวนิยมที่น่าสนใจขึ้น" สันตะสำนักได้รับรองความสำคัญของสรรพเทวนิยมยิ่งขึ้นในสารพระสันตปาปาในปี พ.ศ. 2552 และแถลงการณ์วันขึ้นปีใหม่เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2553 ซึ่งวิจารณ์สรรพเทวนิยมที่ปฏิเสธว่ามนุษย์เหนือว่าธรรมชาติ และ "เห็นแหล่งการไถ่บาปของมนุษย์ในธรรมชาติ"
สรรพเทวนิยมแตกต่างจากสรรพัชฌัตเทวนิยม (panentheism) ซึ่งเชื่อว่าพระเจ้าปรากฏอยู่ทุกหนแห่งในจักรวาลและในทางทฤษฎีแล้วมีอยู่ "นอกเหนือจาก" หรือ "พ้น" จักรวาลในฐานะผู้สร้างและผู้ค้ำจุน ดังนั้น สรรพัชฌัตเทวนิยมจึงไม่ใช่อย่างเดียวกับสรรพเทวนิยม ซึ่งพระเจ้ากับจักรวาลนั้นเป็นสิ่งเดียวกัน และไม่มีส่วนใดของพระเจ้าอยู่แยกออกจากจักรวาล
เดอะเกรทอเมริกันแบช (2006)
เดอะเกรทอเมริกันแบช (2006) (The Great American Bash (2006)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ณ สนามConseco Fieldhouse ในเมืองอินเดียแนโพลิส ,รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นรายการในลำดับรายการเดอะเกรทอเมริกันแบชครั้งที่ 3 โดยแสดงนักมวยปล้ำจากสแมคดาวน์ ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 7 รายการด้วยกัน
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โรงเรียนนี้ได้กำเนิดขึ้นโดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียน เป็นผู้รับสนองพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนเพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อและทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในรัชกาลที่ 9 ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2507 และโรงเรียนได้นับว่าวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนราชประชาสมาสัย ฝ่ายมัธยม รัชดาภิเษก ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
โรงเรียนนี้ได้กำเนิดมาจากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้ทรง พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนของมูลนิธิราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ดำเนินการก่อสร้างโรงเรียน เพื่อจัดการศึกษาให้แก่บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนที่ปราศจากเชื้อ เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2504 และได้พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จำนวน หนึ่งล้านบาท เพื่อการนี้โดยให้สร้างอาคาร ในวงเงิน ห้าแสนบาท และอีก ห้าแสนบาท ใช้สำหรับดำเนินกิจการของโรงเรียน โดยได้ดำเนินการสร้างบนที่ดินราชพัสดุ จำนวน 32 ไร่ เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2506 จดทะเบียนเป็น โรงเรียนราษฎร์ ชื่อว่าโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ มีมูลนิธิราชประชาสมาสัยในพระบรมราชูปถัมภ์เป็นเจ้าของและท่านผู้หญิง ดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการจัดโรงเรียนเป็นผู้จัดการ บุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนเหล่านี้ทรงรับเป็นนักเรียนในพระบรมราชานุเคราะห์อยู่ประจำที่โรงเรียน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงประกอบพิธีเปิดโรงเรียน เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2507 และโรงเรียนได้ถือเอาวันนี้เป็นวันพระราชทานกำเนิดโรงเรียน และในปีการศึกษา 2508 โรงเรียนได้รับนักเรียนไป - กลับในท้องถิ่นเข้ามาเรียนด้วย ตามพระราชกระแสรับสั่ง
ในปี พ.ศ. 2513 เมื่อโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ ได้เปิดทำการสอน ถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา ประธานกรรมการการจัดโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ และคณะกรรมการจัดโรงเรียน เห็นว่าในปี พ.ศ. 2514 จะมีนักเรียนซึ่งเป็นบุตรผู้ป่วยโรคเรื้อนจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จะต้องเรียนต่อใน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 หากส่งไปเรียนต่อที่อื่นเกรงว่า จะเป็นปมด้อยแก่นักเรียนเหล่านี้ และต้องเดินทางไปเรียนไกลจะไม่ปลอดภัยแก่ตัวนักเรียน ท่านผู้หญิงดุษฎีมาลา มาลากุล ณ อยุธยา จึงขอให้กรมวิสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ก่อสร้างโรงเรียนรัฐบาลในมูลนิธิ ราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษา เพื่อรองรับนักเรียนที่จบชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 จากโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์อื่น ๆ ในพื้นที่ในขณะนั้นกระทรวงศึกษาธิการ การสร้างโรงเรียน 9 ทิศ เพื่อเฉลิมพระเกียรติและสนองพระมหากรุณาธิคุณ เนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองสิริราชสมบัติ และสนองพระมหากรุณาธิคุณขออนุมัติแล้วกระทรวงศึกษาธิการได้มอบหมายให้กรมวิสามัญศึกษาดำเนินการจัดสร้างโรงเรียนมัธยมศึกษาในส่วนกลางขึ้นบนที่ราชพัสดุด้านทิศตะวันออกของถนนสุขสวัสดิ์ (บริเวณโรงเรียนปัจจุบัน) โดยขอแลกที่ดินของโรงเรียนราชประชาสมาสัย ในพระบรมราชานุเคราะห์ จำนวน 10 ไร่ กับที่ดินของกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 40 ไร่ เพื่อจัดสร้างโรงเรียนตามที่กรมวิสามัญศึกษาต้องการโดย นายก่อ สวัสดิพาณิชย์ อธิบดีกรมวิสามัญศึกษาเป็นผู้วางศิลาฤกษ์
การกำเนิดของความยิ่งใหญ่ของโรงเรียนได้เริ่มก่อขึ้นจากเต๋า โรงไอติมเป็นผู้ก่อตั้งความยิ่งใหญ่เหนือทุกโรงเรียนในย่านนั้น เรื่องราวได้เกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2553 เด็กชายคนนึงได้เข้ามาสมัครเรียนด้วยความมุ่งอันแรงกล้าที่จะปกครองโรงเรียนแห่งนี้ให้ได้
พัก ชัน-ย็อล
ประวัติ
พัก ชัน-ย็อล เกิดในโซล ประเทศเกาหลีใต้ ชันย็อลมีพี่สาวอยู่หนึ่งคน  ปัจจุบันพี่สาวของชันย็อลทำงานเป็นผู้ประกาศข่าวฝึกหัดอยู่ ในปี 2551 ชันย็อลได้ไปรับการคัดเลือกการประกวดของเอสเอ็มและชันย็อลใช้เวลาประมาณ 4 ปีในการฝึกฝน  ก่อนจะเป็นนักร้องชันย็อลเคยร่วมแสดงมิวสิกวิดีโอเพลง Genie (รุ่นภาษาญี่ปุ่น) ของเกิลส์เจเนอเรชัน ตำแหน่งในวง คือ ร้อง แร็ป เต้น
เพลง
หมายเหตุ
ผลงานการแต่งเพลง
เครดิตทั้งหมดดัดแปลงมาจาก Korea Music Copyright Association เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม ตั้งอยู่ที่ถนนกระนวน-ท่าคันโท ตำบลหนองโก อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ขอนแก่น สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน(สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคม จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2516 ได้เปิด สอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 แบบสหศึกษา 2 ห้องเรียน นักเรียน 90 คน โดยอาศัยสถานที่หอประชุมโรงเรียนกระนวนเป็นสถานที่เรียนอยู่ในแปลงที่ ขก.2030 จำนวน 9 ไร่ 3 งาน 36.5 ตารางวา ในปีแรกที่เปิดสอนมีนายสวาท  ภูคำแสน เป็นครูใหญ่และครูอีก 3 คน  นักการภารโรง 1 คน ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้ย้ายมาเรียน ณ ที่ตั้งปัจจุบัน  ซึ่งทางราชการได้อนุมัติงบประมาณก่อสร้างอาคารแบบ 216ก. ให้ 4 ห้องเรียน  ต่อมามีการก่อสร้างอาคารเรียนชั่วคราวอีก 1 หลัง 8 ห้องเรียน โดยโรงเรียนขยายแผนการเรียนเพิ่มตลอดจนเพิ่มจำนวนครู, ลูกจ้างและงบประมาณก่อสร้าง ปี พ.ศ. 2529 กรมสามัญศึกษาได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้ นายสมภาร ร่มโพธิ์ทอง  มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ แทนนาย สวาท ภูแสนคำ   ที่ย้ายไปดำรงตำแหน่งที่โรงเรียนชุมแพศึกษา อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
อาคารเรียน
โรงเรียนศรีกระนวนวิทยาคมมีอาคารเรียน 5 อาคารทั้งหมด ดังนี้
วัดภาวนาราม (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านขุนสมุทรไทย (แพรกตะเข้) ตำบลนาเกลือ อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ ปัจจุบันมีพระครูสมุห์ สมศักดิ์ ชวโน เป็นเจ้าอาวาส
วัดภาวนารามได้รับอนุญาตให้สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2518 กระทรวงศึกษาธิการประกาศตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 โดยมีนายประยงค์ เต่าทอง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด นายจ้อยและนางอบเชย เต่าทอง ถวายที่ดินให้สร้างวัด ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ทำพิธียกวัดถวายแด่สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วัดมีชื่อเดิมว่า วัดภาวณาสุวรรณาราม ต่อมาตัดคำว่า "สุวรรณา" ออก จึงเป็นชื่อ "วัดภาวนาราม" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2524 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
วัดภาวนารามมีถาวรวัตถุประกอบด้วยวิหารหลวงพ่อโต โบสถ์ไม้แดง หอระฆัง กุฏิพระภิกษุ 10 หลัง และเมรุ
หอยทะเล
หอยทะเล เป็นหอยที่อาศัยอยู่ในทะเล โดยมากมักมีเปลือกแข็งหุ้มตัว สำหรับประเทศไทยมักนิยมนำมาประกอบอาหาร เนื่องจากมีรสชาติที่อร่อย ถูกปากทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ
ลักษณะเปลือก
เปลือกหอยทะเลแบ่งได้เป็น 3 ชั้น ดังนี้
ลักษณะตัว
หอยทะเลมีเนื้อนุ่ม ลำตัวไม่แบ่งเป็นปล้อง ประกอบด้วยหัว ตีน แผ่นเนื้อแมนเทิล และอวัยวะภายใน หอยทะเลส่วนมากที่หัวมีหนวดและตา (ยกเว้นหอยแปดเกล็ดและหอยกาบคู่) ที่ใช้เป็นอวัยวะรับสัมผัส หอยกาบเดี่ยวอาจมีจะงอยปากหรืองวงสำหรับช่วยในการกินอาหาร ตีนเป็นกล้ามเนื้อแข็งแรง ใช้ในการคืบคลานหรือขุดพื้นเพื่อฝังตัว พวกที่เคลื่อนที่ได้จึงมีตีนขนาดใหญ่และแข็งแรง เช่น หอยแปดเกล็ด หอยงาช้าง หอยกาบเดี่ยว หอยกาบคู่ที่ฝังตัวอยู่ใต้พื้น ส่วนพวกที่ไม่มีความจำเป็นต้องใช้ตีน เนื่องจากอยู่ติดกับที่ ตีนจะมีขนาดเล็กหรือไม่มีเลย เช่น หอยแมลงภู่ หอยนางรม สำหรับหอยงวงช้างกระดาษและหอยงวงช้างมุก ตีนเปลี่ยนรูป และอยู่รอบปาก มีลักษณะคล้ายหนวด ทำหน้าที่จับอาหารและช่วยในการพยุงตัว หอยมีแผ่นเนื้อแมนเทิลที่ห่อหุ้มอวัยวะภายในไว้ และขอบของแผ่นเนื้อนี้ทำหน้าที่สร้างเปลือก ระหว่างแผ่นเนื้อกับตีนเป็นช่องที่น้ำและอากาศผ่านเข้าออกได้เรียกว่า ช่องแมนเทิล ซึ่งมีเหงือกอยู่ภายใน
อาหารและวิธีการกินอาหาร
หอยทะเลกินอาหารแตกต่างกันไป บางชนิดกินอาหารเฉพาะอย่าง บางชนิดกินอาหารได้หลายอย่าง สิ่งที่เป็นอาหาร คือ
หอยทะเลเกือบทุกชนิด (ยกเว้นหอยกาบคู่) มีแผ่นขูด (radula) อยู่ภายในช่องปาก แผ่นขูดมีลักษณะเป็นแถบยาว มีฟัน (radula teeth) ขนาดเล็กเรียงเป็นแถวในแนวขวางจำนวนหลายแถว ทำหน้าที่ช่วยในการกินอาหาร ส่วนหอยที่เป็นนักล่า แผ่นขูดเปลี่ยนรูปเป็นลักษณะคล้ายลูกศร เพื่อใช้เป็นอาวุธในการล่าเหยื่อ หอยกาบเดี่ยวใช้จะงอยปาก งวง และแผ่นขูด ในการกินอาหาร หอยกาบคู่กินอาหารโดยใช้เหงือกกรองอาหารจากมวลน้ำแล้วส่งเข้าสู่ช่องปาก ส่วนหอยงาช้าง หอยงวงช้างมุก และหอยงวงช้างกระดาษใช้หนวดช่วยในการจับอาหารส่งเข้าปาก อาหารจะผ่านจากช่องปากลงสู่หลอดอาหาร และย่อยในกระเพาะผ่านเข้าสู่ลำไส้ กากอาหารออกทางรูก้น
การกำจัดของเสีย
หอยมีไตเป็นอวัยวะที่ทำหน้าที่ขับถ่ายของเสียออกจากตัว ของเสียส่วนใหญ่ถูกขับออกมาในรูปของกรดอะมิโน กรดยูริก และสารประกอบของแอมโมเนีย
การรับสัมผัสและระบบประสาท
หอยทะเลส่วนมากมีหนวด ซึ่งทำหน้าที่รับสัมผัสสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัว มีกลุ่มเซลล์รับสัมผัสทางเคมีอยู่บริเวณเหงือก ซึ่งทำหน้าที่รับกลิ่น และตรวจสอบสภาพของน้ำเรียกว่า ออสฟราเดียม (osphradium) มีถุงทรงตัว (statocyst) ที่มักพบอยู่บริเวณตีน ทำหน้าที่ควบคุมการทรงตัว มีตาทำหน้าที่รับสัมผัสความเข้มของแสง มีระบบประสาทที่ประกอบด้วยปมประสาทและเส้นประสาท โดยปมประสาทจะกระจายอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ เช่น หัว ตีน ข้างลำตัว อวัยวะภายในระหว่างปมประสาท มีเส้นประสาทเชื่อมต่อถึงกัน และจากปมประสาทมีเส้นประสาทแตกแขนงสู่อวัยวะต่างๆ
การแพร่พันธุ์และการเจริญเติบโต
หอยทะเลแพร่พันธุ์โดยการวางไข่ มีระบบสืบพันธุ์แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ ประเภทแยกเป็นเพศผู้และเพศเมีย และประเภทกะเทย คือ มีระบบสืบพันธุ์ของเพศผู้และเพศเมียอยู่ในตัวเดียวกัน ส่วนการปฏิสนธิมี 2 ลักษณะ คือ การปฏิสนธินอกตัว และการปฏิสนธิในตัว การปฏิสนธินอกตัวนั้น หอยจะไม่มีการจับคู่ผสมพันธุ์ เพศผู้และเพศเมียต่างปล่อยอสุจิและไข่ในน้ำ การปฏิสนธิเกิดในน้ำ เมื่ออสุจิและไข่ มีโอกาสมาอยู่ในที่เดียวกัน ในกรณีนี้อาจมีไข่หอยจำนวนมากที่ไม่ได้รับการผสม เนื่องจากถูกกระแสน้ำพัดพาไปในบริเวณที่ไม่มีอสุจิ หอยที่มีการปฏิสนธิลักษณะนี้ ได้แก่ หอยแปดเกล็ด หอยกาบเดี่ยวบางชนิด เช่น หอยเป๋าฮื้อ หอยนมสาว หอยกาบคู่เกือบทุกชนิด หอยงาช้าง ส่วนการปฏิสนธิในตัว หอยจะจับคู่กัน จากนั้นเพศผู้ปล่อยน้ำอสุจิเข้าไปในท่อไข่ของเพศเมีย ไข่ได้รับการผสมในท่อไข่ ไข่ส่วนมากจะได้รับการผสม หอยที่เป็นกะเทย ถึงแม้จะสร้างอสุจิและไข่ในตัวเดียวกัน แต่จะสุกไม่พร้อมกัน จึงต้องมีการผสมข้ามตัว ไข่ที่อยู่ในท่อไข่จะค่อยๆ เคลื่อนตัวมาตามท่อ และก่อนที่แม่หอยจะวางไข่ จะมีการสร้างวุ้นหรือปลอกหุ้มไข่ไว้ก่อน จึงวางไข่ ภายในวุ้นและภายในแต่ละปลอกมีไข่จำนวนมาก ไข่มักถูกวางรวมกันเป็นกระจุก โดยอาจติดอยู่ตามสาหร่ายหรือวัตถุที่อยู่ในน้ำ เช่น ก้อนหิน ท่อนไม้ เปลือกหอยเก่า หอยที่มีการปฏิสนธิในตัว ได้แก่ หอยกาบเดี่ยวเกือบทั้งหมด ทากทะเล หอยงวงช้างมุก และหอยงวงช้างกระดาษ
การเจริญเติบโตของตัวอ่อนอันเกิดจากการปฏิสนธิต่างแบบมีความแตกต่างกันไป หอยที่มีการปฏิสนธินอกตัวนั้น ตัวอ่อนเมื่อฟักออกจากไข่ มีรูปร่างคล้ายลูกข่าง มีขนเรียงเป็นแถบรอบตัวและไม่มีเปลือก เรียกว่า ตัวอ่อนโทรโคฟอร์ (trochophore) ซึ่งจะลอยตัวอยู่ในทะเล จากนั้นจึงมีการเปลี่ยนแปลงรูปร่าง โดยสร้างวีลัม (velum) ที่มีลักษณะเป็นแผ่นแบนบาง มีขนตามขอบ เพื่อใช้ในการช่วยพยุงตัวและว่ายน้ำ พร้อมๆ กับเริ่มสร้างเปลือกคลุมตัวเรียกว่า ตัวอ่อนเวลิเจอร์ (veliger) รูปร่างเปลือกของตัวอ่อนเวลิเจอร์ในหอยแต่ละกลุ่ม มีลักษณะแตกต่างกันไป เช่น ตัวอ่อนเวลิเจอร์ของหอยเป๋าฮื้อ มีเปลือกรูปร่างกลม ส่วนหอยนางรมมีเปลือกรูปร่างคล้ายอักษรตัว D ในระยะแรก และเปลี่ยนเป็นรูปคล้ายสามเหลี่ยมในระยะต่อมา ตัวอ่อนเวลิเจอร์จะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป โดยวีลัมมีขนาดเล็กลงและค่อยๆ หดหายไป เปลือกมีขนาดใหญ่ขึ้นและหุ้มตัวไว้ทั้งหมด จากนั้นจะค่อยๆ จมตัวลงสู่พื้น โดยอาจคืบคลานอยู่ตามพื้นใต้น้ำ หรือเกาะติดอยู่ตามก้อนหินและวัตถุอื่นๆ ระยะนี้มีลักษณะคล้ายพ่อแม่ จึงเรียกว่า "ลูกหอย" ซึ่งจะเจริญเติบโตเป็นตัวเต็มวัยต่อไป ส่วนหอยที่มีการปฏิสนธิในตัวนั้น เมื่อไข่ฟักตัวเป็นตัวอ่อน โทรโคฟอร์จะเจริญอยู่ภายในวุ้นหรือปลอกไข่ระยะหนึ่ง จนเมื่อเจริญเป็นตัวอ่อนเวลิเจอร์แล้ว จึงออกจากปลอกไข่ลอยตัวอยู่ในน้ำทะเล แล้วเจริญเติบโตเป็นลูกหอยและตัวเต็มวัย
ความเป็นพิษจากหอยทะเล
จากการนำหอยทรายไปตรวจสารพิษที่คณะสัตว­แพทย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยฉีดน้ำสกัดเข้าหนูขาวพบว่าเกิดพิษคล้ายกับพิษอัมพาตในหอย และเทโทรโดท็อกซิน ต่อมาจึงได้ทำการศึกษาต่อในรายละเอียดและตีพิมพรายงานผลการศึกษาวิจัย พบว่าจากการศึกษาขั้นต้น พิษอัมพาตในหอยและพิษเทโทรโดท็อกซิน ซึ่งสกัดได้จากหอยทรายทะเลในปี พ.ศ. 2531 มีความเป็นพิษสูงในระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน และมีพิษต่ำตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนธันวาคม เมื่อทำซ้ำอีกครั้งหนึ่งในปี พ.ศ. 2532 พบว่าหอยมีพิษสูงอีกในระหว่างเดือนมีนาคมและเมษายน โดยครั้งนี้ได้มีการวางแผนการตรวจสอบสารพิษจากอวัยวะต่างๆ ของหอยทะเล และทำการแยกเชื้อแบคทีเรียจากอวัยวะด้วย พร้อมทั้งได้เก็บตัวอย่างตรวจจากสิ่งแวดล้อมและได้มีการตรวจหาชนิดของ "ไดโนแฟล็กเอลเลต" ในสกุล Alexandrium และแบคทีเรียในน้ำทะเลและดินตะกอนโคลนทรายที่หอยอาศัยอยู่
และยังพบอีกว่าเชื้อ Vibrio alginolyticus ซึ่งแยกได้จากหอยทรายทะเลบริเวณเกาะสีชัง จังหวัดชลบุรี สร้างสารพิษทั้งชนิด PSP และ TTX
และผลการศึกษาต่อมาบ่งชี้ว่าหอยกาบคู่ที่กรองอาหารจากสิ่งแวดล้อม (ดังเช่นหอยทรายทะเลที่ศึกษา) หอยจะกรองเอาตะกอนที่มีแบคทีเรียซึ่งสร้างสารพิษทั้ง 2 ชนิด เข้าไปภายในตัว เมื่อแบคทีเรียถูกย่อยทำให้สารพิษกระจายไปสะสมอยู่ในอวัยวะต่างๆ และเมื่อนำเอาอวัยวะไปวิเคราะห์ จึงพบสารพิษ ดังกล่าวในอวัยวะนั้นๆ ซึ่งได้แก่ แมนเติล เหงือก กระเพาะอาหาร เนื้อเยื่อสืบพันธุ์ ตับและตับอ่อน เป็นต้น
ชนิดและสายพันธุ์ของแบคทีเรียที่สามารถ สร้างพิษทั้ง 2 ชนิด ที่พบในบริเวณอวัยวะต่างๆ ดังกล่าวมาแล้วนั้น มีความแตกต่างกัน เช่น จีนัสฟวิบริโอ พบที่ไซฟอน เหงือก เนื้อเยื่อสืบพันธุ์และกระเพาะอาหาร ที่เหงือกมีแบคทีเรีย Micrococcus เพิ่มขึ้นอีกสกุลหนึ่งด้วย ส่วนที่พบในดินตะกอนที่หอยทรายทะเลอาศัยอยู่จะพบแบคทีเรียในสกุล Fla vobacterium รายละเอียดลักษณะทางด้านรูปพรรณสัณฐานและคุณสมบัติทางชีวเคมีของแบคทีเรียทั้งหมดนี้ได้ศึกษาไว้แล้ว จะได้นำไปใช้ประกอบ เพื่อการวินิจฉัยชนิด (สปีชีส์) และสายพันธุ์ต่อไปในอนาคต
เดอะดรีมเมอร์ คอนโด/บาริสต้า/สถาปนิก
เดอะดรีมเมอร์ คอนโด/บาริสต้า/สถาปนิก เป็นละครชุดไทย เขียนบทซีรีส์โดย ชัยอนันต์ สร้อยจำปา, กรรณิการ์ โตวรานนท์ สร้างเป็นละครซีรีส์ทางโทรทัศน์ โดยออกอากาศทางช่องวัน ในปึ 2559 นำแสดงโดย มชณต สุวรรณมาศ และ จินตนัดดา อัตถวิบูลย์
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวการทำตามความฝันของ ปองขวัญ (มชณต สุวรรณมาศ) สถาปนิกสาวที่มีความเชื่อเรื่องการออกแบบผลิตภัณฑ์เชิงนิเวศ หรือ Green Design เธอพยายามจะแสดงออกทั้งในชีวิตธรรมดาและชีวิตการทำงาน จนเธอได้โจทย์ใหญ่ในชีวิตมานั่นคือ การออกแบบคอนโดมิเนียมให้มีลักษณะสอดคล้องกับ Green Design และ Eco Living มากที่สุด ดูเหมือนงานนี้จะถูกจริตกับเธอ แต่แท้จริงแล้วขึ้นชื่อว่าการทำงาน ย่อมไม่มีอะไรสำเร็จง่ายๆ แน่นอน
มรดกเลือดนางพญาหงส์
มรดกเลือดนางพญาหงส์ (浴火鳳凰, Pheonix from the ashes) เป็นละครโทรทัศน์จากสถานีโทรทัศน์ ATV ของฮ่องกงออกอากาศเมื่อปี ค.ศ. 2006 และออกอากาศในประเทศไทยในปีนี้ทางช่อง ทรู เอเชียน ซีรีส์ของทรูวิชันส์ โดยเนื้อเรื่องกล่าวถึงความแค้นของ 2 ตระกูลและคน 2 รุ่น
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ มีการเคลื่อนที่ด้วยการเหวี่ยงตัวไปข้าง ๆ ด้วยการควบคุมตัวให้ตกลงสู่พื้นในแนวดิ่งเพื่อหลีกเลี่ยงการลื่นไถล เพื่อทำให้เกิดแรงผลักและทำให้ลำตัวเคลื่อนไปข้างหน้าขณะเดียวกันลำตัวถูกยกขึ้นสูงจากพื้นวัสดุแล้วตกลงในแนวดิ่ง จึงสามารถเคลื่อนไปข้างหน้าได้ แต่ทิศทางการเลื้อยอาจดูเฉียงไปด้านข้างเล็กน้อย ทั้งนี้เพราะรูปแบบการเคลื่อนที่แบบนี้เหมาะมากสำหรับการเคลื่อนที่ของสัตว์ที่ไม่มีขาบนพื้นทราย ที่อ่อนนุ่มแบบนี้ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญที่ใช้เรียกด้วย
งูหางกระดิ่งไซด์ไวน์เดอร์ เป็นงูที่ออกหากินในเวลากลางคืน ด้วยการตรวจจับคลื่นอินฟาเรดจากความร้อนของตัวเหยื่อ ซึ่งเหยื่อ โดยมากจะได้แก่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่น หนู หรือสัตว์ฟันแทะและกิ้งก่าชนิดต่าง ๆ ที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย
แพร่กระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ของสหรัฐอเมริกา เช่น รัฐเท็กซัส, ยูทาห์, เนวาดา, อริโซนา, แคลิฟอร์เนีย และตอนเหนือของเม็กซิโก แบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย ตามแต่ละถิ่นที่อยู่อาศัย (ดูในตาราง) thumb|left|220px|รอยบนพื้นทราย ที่เป็นงูเหวี่ยงตัวผ่าน เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัวได้มากกว่าครั้งละ 18 ตัว
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การแข่งขันยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 20 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก ระหว่างวันที่ สิงหาคม -  กันยายน พ.ศ. 2515 จัดขึ้นที่สนาม ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงปืนครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 8 รายการ คือ ประเภททีมผสม 8 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 397 คน จาก 71 ประเทศ
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ประเทศบาห์เรน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบาห์เรนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 15 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบาห์เรนไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปรัตยังคิรา
ปรัตยังคิรา (प्रत्यङ्गिरा, ) คำไวพจน์เรียกอีกนามว่า อาถรรพณะ ภัทรกาลี, นรสิงหิ, สิงหมุกขี และ นิกุมภา เป็นเจ้าแม่ในศาสนาฮินดูที่เกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับนิกายศักติ พระนางถูกกล่าวถึงในฐานะพลังเป็นพละกำลังอำนาจและชายาของพระนรสิงห์ ตามคัมภีร์ตรีปุระรักษยะ พระนางคือพละกำลังอำนาจและเป็นภาคโกรธดุร้ายของพระแม่ตริปุรสุนทรี สำหรับในพระเวท, นางคือภาคหนึ่งของอาถรรพณะ ภัทรกาลี, เทวีแห่งอาถรรพ์เวท และ เวทมนตร์กลพระคาถาทั้งหลาย พระนางเป็นหนึ่งในกลุ่มคณะเทวีสัปตมาตฤกาเทพมารดร
ในมหากาพย์ฮินดู
เจ้าแม่ปรัตยังคิรา มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งอันถูกกล่าวถึงในมหากาพย์ฮินดูรามายณะ อินทรชิต ซึ่งประกอบพิธี "นิกุมภิลายัญ" (พิธีการสักการะบูชาบวงสรวงสังเวยพลีกรรมอุทิศถวายแด่ จ้าวแม่นิกุมภิลา, อันเป็นคำไวพจน์เรียกอีกนามของเจ้าแม่ปรัทยังกีร่า) ในขณะที่พระรามและทหารยุทธโยธาของพระองค์กำลังทำการรบรณรงค์สงครามอยู่ในสนามรบนครลังกา หนุมานได้มาทำลายพิธีกรรมนี้ของอินทรชิต,ด้วยเหตุที่ว่าหากอินทรชิตประกอบพิธีสำเร็จครบถ้วนตามตำราขนบประเพณีจะกลายเป็นอมตะและไม่มีผู้ใดหยุดยั้งเขาไว้ได้ และโดยทั่วไปพระนางถือว่าเป็นกุลเทวดา (เทพบรรพชน) ผู้รักษาตระกูลของทศกัณฐ์และนครลงกา ส่วนในรามเกียรติ์และโขนของไทยและเรียมเกร์ละโคนโขลของกัมพูชาปรากฏนามของพระนางในนามของ กุมภนิยาอันเป็นพิธีกรรมบูชายัญของอินทรชิตแต่ไม่ปรากฏบทบาทของพระนางในรามเกียรติ์และโขนของไทยและเรียมเกร์ละโคนโขลของกัมพูชาเช่นรามายณะต้นฉบับ แต่ยกบทบาทของเทพเจ้าฮินดูที่อินทรชิตทำพิธีการสักการะบูชาบูชายัญครั้งให้แก่ท้าวมหาพรหมธาดาอันเป็นมเหศักดิ์เทวราชแทน
สายสีเขียว (องค์การขนส่งมวลชนมหานครแอตแลนตา)
รถไฟใต้ดินแอตแลนตา สายสีเขียว เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในมหานครแอตแลนตา สถานีปลายทางคือ สถานีแบงก์เฮด และสถานีเอดจ์วูด/แคนดเลอร์ปาร์ค แต่เดิมถูกเรียกว่า สายปรอกเตอร์ครีก จนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2009 ได้กำหนดให้สีเขียวเป็นสีประจำเส้นทาง แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะวิ่งขนานกับสายสีน้ำเงิน
เจเอเอ็มเอ
วารสารของสมาคมการแพทย์อเมริกัน, จามา หรือ JAMA (The Journal of the American Medical Association) เป็นวารสารการแพทย์ ตรวจสอบโดยผู้ชำนาญในระดับเดียวกัน พิมพ์ 48 ครั้งต่อปี ของสมาคมการแพทย์อเมริกัน (American Medical Association) มีเนื้อหาเกี่ยวกับทุก ๆ ด้านของชีวเวชหรือวิทยาศาสตร์ชีวเวช พิมพ์เนื้อหาหลักเป็นงานวิจัยดั้งเดิมหรืองานปริทัศน์ (หรือการทบทวนวรรณกรรม) และเนื้อหารองอื่น ๆ เช่น รายงานสัปดาห์ของความเจ็บป่วยและการตาย (Morbidity and Mortality Weekly Report) เป็นวารสารที่ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2426 (ค.ศ. 1883) หัวหน้าบรรณาธิการปัจจุบันตั้งแต่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 คือ น.พ. Howard Bauchner ผู้เป็นรองประธานคณะกุมารเวชศาสตร์ของมหาวิทยาลัยบอสตัน วารสารมีทั้งฉบับภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส และภาษาสเปน
ประวัติ
สมาคมการแพทย์อเมริกันเริ่มพิมพ์วารสารในปี 2426 โดยทดแทนวารสาร Transactions of the American Medical Association ต่อมาปี 2503 วารสารจึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่อปัจจุบันคือ "JAMA: The Journal of the American Medical Association" แต่มักจะเรียกโดยสามัญว่า JAMA
การศึกษาต่อเนื่องทางการแพทย์
Continuing Education Opportunities for Physicians (โอกาสในการศึกษาต่อเนื่องสำหรับแพทย์) เป็นหัวข้อที่พิมพ์ทุกครึ่งปีที่มีรายการการศึกษาต่อเนื่องทางการแพทย์ (continuing medical education ตัวย่อ CME) ในระดับพื้นที่หรือในระดับชาติ โดยระหว่างปี 2480 ถึงปี 2498 รายการนี้ตีพิมพ์ทุก 3 เดือนหรือครึ่งปี แต่ต่อมาระหว่างปี 2498-2524 รายการเปลี่ยนมาทำทุกปี เนื่องจากว่า จำนวนรายการ CME เพิ่มขึ้นจาก 1,000 รายการ (2498) มาเป็น 8,500 รายการ (2524) เว็บไซต์ของสมาคม (JAMA Network) ระบุว่า มีรายการ CME ที่ทำในรูปแบบของ webinar (สัมมนาทางเว็บ) จากเนื้อหาของวารสารของสมาคม 12 ฉบับที่รวมทั้งวารสาร จามา ในชื่อ JN Learning CME & MOC ซึ่งให้เครดิตการเรียนของ CME และ MOC ด้วย
การเผยแพร่บทความโดยบารัก โอบามา
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 วารสารจามา ตีพิมพ์บทความโดยบารัก โอบามา ในชื่อ "การปฏิรูปการดูแลสุขภาพของสหรัฐ: ความคืบหน้าจนถึงปัจจุบันและขั้นตอนต่อไป (United States Health Care Reform: Progress to Date and Next Steps)" ซึ่งเป็นบทความวิชาการชิ้นแรกที่ตีพิมพ์โดยประธานาธิบดีสหรัฐซึ่งอยู่ในตำแหน่งในขณะนั้น บทความนี้ไม่ได้อยู่ภายใต้การพิชญพิจารณ์โดยการสุ่ม ซึ่งเป็นที่ถกเถียงในการเป็นนโยบายเฉพาะ ที่ประธานาธิบดีในอนาคตสามารถดำเนินการเพื่อปรับปรุงการดำเนินนโยบาย "การปฏิรูปการดูแลสุขภาพแห่งชาติ" ดังกล่าว
การเปลี่ยนนโยบาย
หลังจากที่มีการไล่ออกหัวหน้าบรรณาธิการในปี 2542 ที่ก่อให้เกิดการโต้แย้ง วารสารจึงได้ก่อตั้งกระบวนการเพื่อรักษาอิสรภาพของบรรณาธิการ และตั้งคณะกรรมการควบคุมดูแลมีสมาชิก 7 คนเพื่อประเมินหัวหน้าบรรณาธิการ โดยเป็นคณะที่ประชุมกันอย่างน้อยปีละครั้ง ในปัจจุบัน วารสารกำหนดให้อ้างที่มาไปยังผู้เขียนไม่ใช่มาที่วารสาร
ภาพศิลปะประกอบ
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2507 ถึง 2556 วารสารจามา ใช้ภาพงานศิลปะบนหน้าปกและมีข้อความแสดงความคิดเห็นของบทความบนภาพงานศิลปะนั้น อ้างอิงจากอดีตบรรณาธิการจอร์จ ลุนด์เบิร์ก (George D. Lundberg) วิธีนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเชื่อมโยงมนุษยศาสตร์กับการแพทย์ ในปี 2556 การออกแบบรูปแบบใหม่ได้ย้ายส่วนภาพศิลปะไปเป็นหน้าภายใน และแทนที่ภาพงานศิลปะบนหน้าปกด้วยรายการสารบัญ วัตถุประสงค์ของการออกแบบใหม่คือการสร้างมาตรฐานให้กับรูปลักษณ์ของวารสารทั้งหมดในเว็บไซต์ของสมาคม
การสร้างบทคัดย่อและดัชนี
ปัจจุบัน มีการสร้างบทคัดย่อและดัชนีสำหรับวารสารในเว็บต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ • Academic OneFile
• Academic Search
• BIOSIS Previews
• Biological Abstracts
• CINAHL
• Current Index to Statistics
• Elsevier BIOBASE
• Embase
• Global Health
• Index Medicus/MEDLINE/PubMed
• PsychINFO
• Science Citation Index
• Scopus
ในปี 2562 วารสารมีปัจจัยกระทบ (impact factor) ที่ 45.540 เป็นอันดับ 3 ในบรรดาวารสาร 165 ฉบับภายใต้หมวดหมู่ "การแพทย์ทั่วไปและอายุรศาสตร์ (Medicine, General & Internal)" ต่อจากวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ และเดอะแลนซิต
การปฏิบัติอิงหลักฐาน
การปฏิบัติอิงหลักฐาน (Evidence-based practice, ตัวย่อ EBP) เป็นวิธีปฏิบัติทางคลินิกหลายสาขา ที่เพิ่มความนิยมขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1992 โดยเริ่มในสาขาแพทยศาสตร์ที่เรียกว่า เวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (evidence-based medicine) แล้วขยายไปในสาขาอื่น ๆ รวมทั้งทันตแพทยศาสตร์ พยาบาลศาสตร์ จิตวิทยา การศึกษา บรรณารักษศาสตร์และสารนิเทศศาสตร์ หลักพื้นฐานของวิธีปฏิบัติก็คือ การตัดสินใจทางการปฏิบัติทั้งหมดควรจะ โดยปกติแล้ว มาตรฐานที่ว่าจะไม่สนใจผลงานเชิงทฤษฎีหรือผลงานเชิงคุณภาพ (qualitative) และจะพิจารณาผลงานเชิงปริมาณ (quantitative) โดยกรองผ่านกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดว่า อะไรชื่อว่า หลักฐาน และถ้าไม่ใช้กฎเกณฑ์ที่เข้มงวดเช่นนี้ ก็จะเรียกการปฏิบัติตามผลงานเช่นนั้นว่า "การปฏิบัติอาศัยการวิจัย" (research based practice)
เค้ก
เค้ก (cake) เป็นอาหารชนิดหนึ่งที่มักมีรสหวานและผ่านกระบวนการ ทำมาจากแป้งสาลี, น้ำตาล และส่วนประกอบอื่นแล้วแต่ชนิดของเค้ก เช่น ไข่ ผัก ถั่ว ผลไม้ที่ให้รสหวานหรือเปรี้ยว ชีส คัสตาร์ด หรือส่วนประกอบที่มีไขมัน เช่น เนย นม เนยเทียม เป็นต้น นิยมรับประทานเป็นของหวาน และเฉลิมฉลองในเทศกาลต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันเกิดและวันแต่งงาน ซึ่งมีตำรับหรือสูตรการทำเค้กในที่ต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก อีกทั้งตำรับการทำเค้กบางสูตรก็มีการสืบทอดการทำเป็นเวลาหลายศตวรรษ แสดงถึงความเป็นอาหารหวานที่นิยมไปทั่วโลก ปัจจุบันมีผู้สนใจที่อยากเรียนทำเค้กในจุดประสงค์ที่หลากหลาย อย่างเช่น เรียนเพื่อที่จะนำมาประกอบอาชีพเปิดร้านเค้ก เป็นต้น
ชนิดของเค้ก
เค้กแบ่งได้เป็นหลายประเภท ดังนี้
สมาคมพิทักษ์สัตว์แห่งโลก
สมาคมพิทักษ์สัตว์แห่งโลก คือ World Society for the Protection of Animals หรือ WSPA เป็นองค์กรพัฒนาเอกชนนานาชาติ มีสมาชิกระดับท้องถิ่นเข้าร่วมกว่า 800 องค์กรจากกว่า 150 ประเทศ และในประเทศไทย ได้รับพระกรุณาคุณจาก พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จเป็นประธานในพิธีเปิดสมาคมพิทักษ์สัตว์แห่งโลก สำนักงานใหญ่ ประจำภูมิภาคเอเชีย (WSPA Asia) ในประเทศไทยอย่างเป็นทางการ ที่ชั้น 19 ตึกOlympia Thai Tower ทั้งนี้เพื่อจะได้เข้าไปช่วยเหลือและยกระดับสัตว์ในภูมิภาคเชียได้ดียิ่งขึ้น ประเทศไทยสมาคมพิทักษ์สัตว์แห่งโลกมีสมาชิกเข้าร่วม 11 องค์กรด้วยกัน
WSPA ได้จัดทำโครงการรณรงค์ลงนามสนับสนุน “ปฏิญญาสากลว่าด้วยสวัสดิภาพสัตว์ (Universal Declaration on Animal Welfare หรือ UDAW)” ด้วยการนำรายชื่อของประชาคมโลกจำนวน 10 ล้านรายชื่อ ยื่นต่อองค์การสหประชาชาติ (UN) ภายในปี พ.ศ. 2553 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อโน้มน้าวให้รัฐบาลนานาประเทศตระหนักถึงความสำคัญของสวัสดิภาพสัตว์ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิต มีความรู้สึก สามารถรับรู้ถึงความเจ็บปวดและความยินดีได้ พร้อมแสดงให้รัฐบาลเห็นว่าสวัสดิภาพสัตว์เป็นสิ่งจำเป็น และควรพิจารณาออกปฏิญญาสากลว่าด้วยสวัสดิภาพสัตว์ โดยให้ถือเป็นแนวทางปฏิบัติระหว่างประเทศ
ภารกิจหลัก
6 ภารกิจหลักของสมาคมพิทักษ์สัตว์แห่งโลก
องค์กรที่สนับสนุน
รัฐบาล และ องค์กรระหว่างประเทศที่ได้ประกาศสนับสนุน ได้แก่ รัฐบาลสหราชอาณาจักร, ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์, แทนซาเนีย, ลัตเวีย, ลิทัวเนีย, โปแลนด์, สโลวีเนีย, องค์การโรคระบาดสัตว์ระหว่างประเทศ (World Organization for Animal Health หรือ Office International des Epizooties, OIE), สหพันธ์เกษตรอินทรีย์นานาชาติ (International Federation of Organic Agriculture Movements, IFOAM), สหพันธ์สัตวแพทย์แห่งยุโรป (Federation of Veterinarians of Europe, FVE), สมาคมสัตวแพทย์แห่งรัฐที่ปกครองตนเอง (Commonwealth Veterinary Association, CVA), เครือข่ายตะวันออกกลางเพื่อสวัสดิภาพสัตว์ (Middle East Network for Animal Welfare, MENAW) และสมาคมสัตวแพทยศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (Philippine Veterinary Medical Association, PVMA)
ฌ็อง-ลุก กอดาร์
ฌ็อง-ลุก กอดาร์ (Jean-Luc Godard) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และนักวิจารณ์ภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส เป็นผู้บุกเบิกแนวภาพยนตร์คลื่นลูกใหม่ฝรั่งเศสในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960
ผลงานภาพยนตร์ของเขาได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้กำกับคนอื่นอีกมากมาย เช่น มาร์ติน สกอร์เซซี เควนติน แทแรนติโน ไบรอัน เดอ ปาลมา สตีเวน โซเดอเบิร์ก ดี. เอ. เพนเนเบกเคอร์ รอเบิร์ต ออลต์แมน จิม จาร์มุช หว่อง ก๊า ไหว่ วิม เวนเดอส์ แบร์นาโด แบร์โตลุชชี และปิแอร์ เปาโล ปาโซลินี
ฌ็อง-ลุก กอดาร์ เสียชีวิตในวัย 91 ปี เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 2022 ที่บ้านพักของเขา ในเมืองรอล รัฐโว ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ จากการจบชีวิตตนเอง ภายใต้ความช่วยเหลือทางการแพทย์
โนฮิเมะ
โนฮิเมะ (濃姫 (Nōhime); "เจ้าหญิงโน") นามเดิมคือ คิโจ (帰蝶 (Kichō)) เป็นภริยาของโอะดะ โนะบุนะงะ ซึ่งเป็นไดเมียวที่มีชื่อเสียงในยุคเซงโกคุในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ชื่อจริงของเธอคือ คิโจ แต่เมื่อเธอเดินทางจากแคว้นมิโนะ ผู้คนก็รู้จักเธอในนาม โนฮิเมะ (เจ้าหญิงแห่งมิโนะ) เธอเป็นที่รู้จักในเรื่องความงามและความฉลาด
บิดาของเธอคือ ไดเมียว ไซโต โดซัน มารดาของเธอเป็นที่รู้จักกันในนาม โอะมิ โนะ คะตะ โนฮิเมะมีบทบาทในทางประวัติศาสตร์น้อยมาก ไม่มีข้อมูลของเธอเกี่ยวกับวันเกิดและวันเสียชีวิต
การสมรสกับโนะบุนะงะ
โนฮิเมะได้รับการกว่าวขานในเรื่องความงดงามและความเฉลียวฉลาด ในวันสมรส โนะบุนะงะได้กล่าวถึงเธอว่า "เธอมีสติปัญญาที่ชาญฉลาดและมีรูปลักษณ์ลักษณะดั่งเทพธิดา" เธอสมรสกับโนะบุนะงะในปี พ.ศ. 2092 ระหว่างการเป็นไมตรีของบิดาของเขาคือโอะดะ โนะบุฮิเดะ กับ ไซโต โดซัน
การสมรสเป็นไปตามเหตุผลทางการเมืองและหลายคนเชื่อว่าทำให้เกิดความรักเล็กๆ ระหว่างโนฮิเมะและโนะบุนะงะ ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นภริยาอย่างเป็นทางการของโนะบุนะงะ แต่ก็มีหลายคนเชื่อว่าโนะบุนะงะรักใคร่ในอิโกะมะ คิซึโนะ ซึ่งเป็นอนุภรรยา ผู้ให้กำเนิดบุตรชายคนแรกของเขาคือ โอะดะ โนะบุทะดะ โนฮิเมะไม่เคยให้กำเนิดบุตร หลายคนเชื่อว่าเธอไม่สามารถมีบุตรได้ ใน 3 ปีหลังจากเกิดเหตุการณ์กบฏที่วัดฮนโนจิและการเสียชีวิตของโนะบุนะงะในเหตุการณ์นั้น หนึ่งในบุตรของเขาได้ให้เงินตั้งตัวแก่โนฮิเมะ
ความขาดแคลนข้อมูลทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเธอทำให้ไม่สามารถทราบถึงวันเสียชีวิตของเธอ ชีวประวัติทั้งหมดของเธอมาจาการผสมผสานด้วยตำนาน, นิทานพื้นบ้านและเค้าโครงเรื่องจริง หลุมฝังศพของโนฮิเมะถูกค้นพบที่วัดโซเคนอิน วัดย่อยของ วัดไดโทคุจิในเกียวโต
ตำนาน
โนฮิเมะได้รับการกล่าวอ้างว่าเธอเป็นสายลับหรือนักลอบสังหารของบิดาของเธอ และในตอนนั้นเธอยังไม่ได้สมรส ในตอนนั้นโนะบุนะงะได้รับสมญานามว่า "จอมโง่เขลาแห่งโอะวะริ" (尾張の虚け (Owari no Utsuke)) ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่โดซันจะให้โนฮิเมะมาลอบสังหารโนะบุนะงะในตอนนั้น โนฮิเมะมีความชำนาญในเรื่องดาบ ศิลปะการต่อสู้ และ การใช้อาวุธปืน ในภายหลัง จากการที่สามีโนะบุนะงะนำเข้าอาวุธปืนในช่วงเวลานั้น
ในปี พ.ศ. 2099 ไซโต โดซัน บิดาของโนฮิเมะถูกสังหารจากการยึดอำนาจในแคว้นมิโนะ จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเป็นการลดคุณค่าการเป็นภริยาของโนฮิเมะ ซึ่งเธอไม่สามารถมีครรภ์ได้และถูกกล่าวหาว่าเป็นสายลับ
หลังจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ ที่ซึ่งคร่าชีวิตของโนะบุนะงะและโนะบุทะดะ ทำให้โนฮิเมะไม่มีที่ที่จะไป บางหลักฐานกล่าวว่านางเสียชีวิตทีวัดฮนโนจิ แต่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็นโสเภณีที่โนะบุนะงะชอบพออยู่ แต่อย่างไรก็ตามหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ภริยาทุกคนและผู้รับใช้หญิงของโนะบุนะงะถูกส่งตัวไปยังปราสาทอะซุจิ ที่ซึ่งเป็นที่โนะบุนะงะเคยพักอาศัย สตรีทุกคนได้ถูกเรียกว่า ท่านหญิงอะซุจิ (安土殿 Azuchi dono) ผู้ใช้ชื่อนี้คือ โอะดะ โนะบุคะสึ ท่านหญิงอะซึจินี้เชื่อกันว่าเป็นโนฮิเมะปลอมตัวมา หลังจากนั้นเธอก็หายตัวไปจากปราสาทอะซุจิในตอนกลางคืน
แต่ข่าวลือบางสายกล่าวว่า โนฮิเมะถูกสังหารโดยมือสังหารที่ถูกส่งมาโดยอะเคะจิ มิสึฮิเดะ ระหว่างที่เธอกำลังหลบหนีจากเหตุการณ์ที่วัดฮนโนจิ
พระเจ้ามุนมู
พระเจ้ามุนมู (, (r. 661 – 681) ) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 30 แห่งอาณาจักรชิลลา พระองค์มักจะถูกมองว่าเป็นกษัตริย์องค์แรกในยุคอาณาจักรรวมชิลลา พระเจ้ามุนมูเป็นพระราชโอรสของพระเจ้ามูยอล กษัตริย์องค์ที่ 29 และพระราชินีมุนมย็อง ซึ่งเป็นน้องสาวของจอมพลคิม ยูชิน ในรัชสมัยของพระราชบิดา พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นปาจินชัน ซึ่งรับผิดชอบกิจการทางทะเล และมีบทบาทสำคัญในการพัฒนาความสัมพันธ์ทางการทูตของราชอาณาจักรกับราชวงศ์ถังของจีน พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายบ็อพมิน และใช้พระนามว่า มุนมู เมื่อพระองค์สืบราชสันตติวงศ์ต่อจากพระราชบิดา หลังจากที่พระองค์สวรรคตแล้ว พระองค์ก็ได้รับพระสมัญญาว่าราชามังกร
รวมสามอาณาจักร
พระเจ้ามุนมูขึ้นครองราชบัลลังก์ท่ามกลางความขัดแย้งอันยาวนานกับอาณาจักรแพ็กเจและอาณาจักรโคกูรยอ ไม่นานหลังจากที่นายพลคเยแบ็กและอาณาจักรแพ็กเจพ่ายแพ้ที่ซาบีกับนายพลคิม ยูชิน ซึ่งเป็นพระปิตุลา (ลุง) ฝ่ายพระราชมารดาของพระองค์ในปี ค.ศ. 660 ในการต่อสู้ ชิลลาได้รับความช่วยเหลืออย่างมากจากราชวงศ์ถัง
พระองค์พยายามเอาชนะอาณาจักรโคกูรยอมาครั้งหนึ่งแต่ล้มเหลวในปี ค.ศ. 661 ในที่สุดในปี ค.ศ. 667 พระองค์ก็สั่งโจมตีอีกครั้งซึ่งนำไปสู่การพ่ายแพ้และการล่มสลายของอาณาจักรโคกูรยอในปี ค.ศ. 668 หลังจากที่กลุ่มต่อต้านกลุ่มเล็ก ๆ ถูกกำจัดออกไป พระเจ้ามุนมูกลายเป็นกษัตริย์องค์แรกที่ได้เห็นคาบสมุทรเกาหลีรวมกันอย่างสมบูรณ์
อ้างอิง
681 626
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ (MTV Video Music Awards, หรือเรียกย่อว่า VMAs) เป็นงานมอบรางวัลที่นำเสนอโดยเอ็มทีวี เพื่อเป็นเกียรติแก่มิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม เดิมทีเป็นทางเลือกแทนรางวัลแกรมมี (ในหมวดวิดีโอ) งานมอบรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ประจำปี มักถูกเรียกว่า "ซูเปอร์โบวล์สำหรับเยาวชน" อันเป็นการยอมรับศักยภาพของวีเอ็มเอในการดึงดูดเยาวชนนับล้านจากกลุ่มวัยรุ่นอายุราว ๆ 20 ปี จนในปี 2001 วีเอ็มเอได้กลายเป็นรางวัลอันทรงเกียรติ รูปปั้นที่มอบให้แก่ผู้ชนะคือ นักบินอวกาศบนดวงจันทร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวแทนแรกสุดของเอ็มทีวีและถูกเรียกขานว่า "มูนแมน" (moonman) อย่างไรก็ตามในปี 2017 คริส แม็กคาร์ธี ประธานของเอ็มทีวีกล่าวว่ารูปปั้นนี้จะถูกเรียกว่า "มูนเพอร์สัน" (Moon Person) นับตั้งแต่นั้น รูปปั้นออกแบบโดยแมนแฮตตันดีไซน์ ซึ่งเป็นผู้ออกแบบเครื่องหมายการค้าเอ็มทีวีดั้งเดิม รูปปั้นอิงจากแอนิเมชันอย่าง ท็อปออฟเดอะอาวเออร์ เมื่อปี 1981 ที่สร้างโดยเฟรด ไซเบิร์ต ผลิตโดยแอลัน กูดแมน และบัซ โปตัมกิน ปัจจุบันรูปปั้นทำขึ้นโดยนิวยอร์กเฟิร์มโซไซอิตีอะวอดส์ นับตั้งแต่งานมอบรางวัลปี 2006 ผู้ชมสามารถลงคะแนนวิดีโอโปรดของพวกเขาในหมวดหมู่ทั่วไปทั้งหมดได้ โดยเยี่ยมชมเว็บไซต์ของเอ็มทีวี
เครื่องอิสริยาภรณ์ฮังการี
ตารางข้างล่างนี้แสดง รายชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์ฮังการี โดย ประธานาธิบดีฮังการี ในฐานะประธานแห่งอิสริยาภรณ์ เป็นผู้มอบให้กับผู้กระทำคุณความดีให้แก่ประเทศชาติ เนื่องในวันสำคัญของชาติ.
คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทรวงศึกษาธิการ โดยเป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับ 2 ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ภายในการนำของหลวงดำริอิสรานุวรรตน์