cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดูกี
การออกจำหน่าย
ดูกี ออกจำหน่ายเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1994 ตอนออกนั้นอัลบัมเข้าชาร์ต 7 ประเทศ ขึ้นอันดับสูงสุดอันดับ 2 บนบิลบอร์ด 200 ในสหรัฐ และยังประสบความสำเร็จในอีกหลายประเทศ โดยสูงสุดอันดับ 1 ในนิวซีแลนด์ อันดับต่ำสุดในทุกประเทศคือในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 13 ขณะที่ทุกซิงเกิลจากอัลบัม ติดชาร์ตในหลายประเทศ ซิงเกิลฮิต "บาสเกตเคส" เข้าท็อป 10 ในสหราชอาณาจักรและสวีเดน ต่อมาปี 1995 อัลบัมได้รับรางวัลแกรมมีสาขาอัลบัมดนตรีออลเทอร์นาทิฟยอดเยี่ยม โดย "ลองวิว" กับ "บาสเกตเคส" ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่
ตลอดในคริสต์ทศวรรษ 1990 ดูกี ยังคงทำยอดขายได้ดี จนท้ายสุดสามารถได้รับการรับรองแผ่นเสียงเพชร ในปี 1999 ดูกี มียอดขายมากกว่า 20 ล้านชุดทั่วโลก และยังคงเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของวง
การตอบรับ
ดูกี ได้รับคำชื่นชม บิล แลมบ์จาก อะเบาต์.คอม เห็นว่าเป็นอัลบัมที่ดีกว่าในช่วงเวลานั้นแน่ ๆ โดยเรียกว่า "หนึ่งในอัลบัมเสาหลักของคริสต์ทศวรรษ 1990" สตีเฟน โทมัส เออร์เลวิน แห่งออลมิวสิกอธิบาย ดูกี ว่าเป็น "ชิ้นส่วนดาวแจ่มจรัสของมอเดิร์นพังก์ที่หลายวงพยายามทำเลียนแบบ แต่ไม่มีใครทำได้ดีกว่านี้" ในปี 1994 ไทม์ กล่าวว่า ดูกี เป็นอัลบัมดีที่สุดประจำปีอันดับ 3 และเป็นอัลบัมร็อกที่ดีที่สุดประจำปี 1994 จอน พาเรเลส จาก เดอะนิวยอร์กไทมส์ ในช่วงต้นปี 1995 บรรยายดนตรีของ ดูกี ว่า "พังก์ที่กลับมาเป็นป็อปได้อย่างรวดเร็ว ตลก ติดหู เพลงอันทรงพลัง ที่เกี่ยวกับการคร่ำครวญ และเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ ความไม่แยแสต่อซาวด์ที่ซาบซึ้งอย่างมาก" พอล เอแวนส์ แห่ง โรลลิงสโตน อธิบายถึงกรีนเดย์ว่า "พวกเขาได้กำลังโน้มน้าวโดยส่วนมาก เพราะพวกเขาได้เข้าใจการต่อต้านค่านิยมแบบหยาบจากพังก์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง อย่าง การกล่าวโทษ การสมเพชตัวเอง การรู้สึกชิงชังตัวเองอย่างยโส อารมณ์ขัน การหลงตัวเอง และตลก"
นีล สเตราส์แห่ง เดอะนิวยอร์กไทมส์ แม้จะชมเชยคุณภาพโดยรวมของอัลบัม ก็ได้ตั้งข้อสังเกตว่า "ซาวด์ป็อปของ ดูกี แค่คล้ายเพลงพังก์อย่างไกล ๆ" วงไม่ได้โต้ตอบคำวิจารณ์เหล่านี้ในช่วงแรก จนต่อมาก็อ้างว่า พวกเขา "แค่พยายามเป็นตัวเอง" และบอกว่า "วงเราเอง เราจะทำอะไรตามที่อยาก" เดินต์อ้างว่าอัลบัมต่อมา อินซอมนิแอก เป็นหนึ่งในอัลบัมของวงที่มีเนื้อเพลงและดนตรีหนักที่สุด โดยวงได้ปล่อยความโกรธต่อคำวิจารณ์จากนักวิจารณ์และอดีตแฟนเพลง
ดูกี ได้รับเครดิตร่วมไปกับอัลบัม สแมช ของดิออฟสปริง ว่าได้ช่วยทำให้พังก์ร็อกกลับมาสู่วัฒนธรรมกระแสหลักได้ โทมัส แนสซิฟจากช่อง ฟิวส์ เอ่ยว่าเป็นอัลบัมป็อปพังก์ที่สำคัญที่สุด
ในเดือนเมษายน 2014 โรลลิงสโตน ให้อัลบัมนี้อยู่อันดับ 1 ของรายชื่อ "1994: 40 งานเพลงยอดเยี่ยมจากปียอดเยี่ยมของออลเทอร์นาทิฟกระแสหลัก" เดือนต่อมา ลาวด์ไวร์ ให้ ดูกี อยู่อันดับ 1 ของรายชื่อ "10 อัลบัมฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยมแห่งปี 1994" กีตาร์เวิลด์ ให้ ดูกี อยู่อันดับ 13 ของรายชื่อ "ซูเปอร์อันโนวน์: 50 อัลบัมรูปสัญญะ (iconic) ที่นิยามปี 1994"
การได้รับเกียรติ
ตั้งแต่ออก ดูกี ได้อยู่ในหลายรายชื่อ "ต้องมี" อยู่มากมาย ที่จัดขึ้นโดยสื่อดนตรี ด้านล่างคือรายชื่อที่โดดเด่นที่จัดให้ ดูกี อยู่ในรายชื่อ โดยข้อมูลดัดแปลงจากเว็บไซต์แอกเคลมด์มิสิก
การแสดงสด
ทันทีหลังออกจำหน่าย วงเริ่มออกทัวร์ระดับประเทศ โดยเริ่มต้นในสหรัฐที่พวกเขาใช้ห้องสมุดเคลื่อนที่ที่เป็นของพ่อเทร คูล ใช้ในการเดินทางระหว่างโชว์ มีผู้ชมนับล้านได้เห็นการแสดงของกรีนเดย์ที่งานวูดสต็อก '94 ผ่านระบบจ่ายเมื่อรับชมซึ่งทำให้วงมีแฟนเพลงมากขึ้น งานนี้มีเรื่องอื้อฉาวที่เป็นที่ที่วงใช้โคลนสู้กับฝูงชน ไปจนจบโชว์ของกรีนเดย์ ระหว่างการสู้นี้ ผู้รักษาความปลอดภัยเข้าใจผิดว่าเดินต์เป็นแฟนเพลง จึงตะครุบตัวเขาแล้วโยนเขาเข้ากับจอมอนิเตอร์ เป็นเหตุให้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขนและฟันหัก 2 ซี่
วงปรากฏตัวที่งานลอลลาพาลูซา และซีวันฮันเดรดอะคูสติกคริสต์มาสที่เมดิสันสแควร์การ์เดน โดยอาร์มสตรองแสดงเพลง "ชี" ในสภาพเปลือยเปล่า วงออกทัวร์ไปทั่วสหรัฐและแคนาดา จากนั้นก็แสดงอีกไม่กี่โชว์ในยุโรป ก่อนที่จะบันทึกเสียงงานอัลบัมชุดถัดไป อินซอมนิแอก ระหว่างการทัวร์อาร์มสตรองคิดถึงบ้าน ภรรยาเขา เอเดรียน อาร์มสตรอง ซึ่งได้แต่งงานกันไม่นานหลังออกอัลบัม ดูกี ก็ได้ตั้งครรภ์ระยะเวลาแทบจะทั้งทัวร์ อาร์มสตรองรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่สามารถช่วยเหลือและเอาใจใส่เธอได้
เดือนสิงหาคม 2013 มีการเล่นเพลงทั้งหมดในอัลบัม ดูกี ที่สถาบันบริกซ์ตันในลอนดอนและเทศกาลเรดิงและลีดส์เพื่อเป็นฉลองในวาระจะครบรอบ 20 ปีของอัลบัม
คณะผู้สร้างอัลบั้ม
ฝ่านเทคนิค
ฮิว บอนเนวิลล์
ริชาร์ด ฮิว บอนเนวิลล์ วิลเลียมส์ (Hugh Richard Bonneville Williams) เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 เป็นนักแสดงอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักกันดีในบทบาท รอเบิร์ต รอว์ลีย์ ในละครชุด ดาวน์ตันแอบบีย์
ประวัติ
ฮิว บอนเนวิลล์ล์ เป็นหนึ่งในสมาชิกของโรงละครเยาวชนแห่งชาติ เขาศึกษาด้านศาสนศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในเมืองเคมบริจ และมีผลงานแสดงอย่างจริงจังครั้งแรกที่ละครรีเจนต์พาร์กเมื่อปี ค.ศ. 1986 ด้วยการเล่นดนตรีฉิ่งในเรื่อง A Midsummer Night’s Dream และเป็นตัวแสดงแทนของราล์ฟ ฟีนส์ ในบทไลแซนเดอร์ หลังจากนั้นเขามีผลงานแสดงร่วมกับโรงละครแห่งชาติอีกหลายฤดูกาล โดยเขาได้แสดงในเรื่อง School For Wives เป็นต้น เขายังได้รับบทเป็นชาลส์ เซอร์เฟส ในเรื่อง The School for Scandal และรับบทแสดงนำในเรื่อง The Devil's Disciple เขาร่วมงานกับบริษัท รอยัลเชกสเปียร์ เมื่อปี ค.ศ. 1991 โดยแสดงในเรื่อง Two Gentlemen of Verona, The Alchemist, Tis Pity She's a Whore, The Virtuso และ Amphibians เขายังรับบท ลีเอเทส ในการแสดงของเค็นเน็ธ บรานอห์ เรื่อง Hamlet การแสดงของเขาที่ RSC ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล The Ian Charleson Award
เมื่อไม่กี่ปีนี้บอนเนวิลล์เป็นที่คุ้นหน้าของผู้ชมทางโทรทัศน์จากการรับบทแสดงในเรื่อง The Cazalets, Take a Girl Like You, Armadillo, Daniel Deronda และ The Commander เขาเคยได้รับรางวัลเอ็มมีจากเรื่อง The Gathering Storm และรับบทเป็นนักกวี ฟิลลิป ลาร์คิน ในเรื่อง Love Again ผลงานเรื่องอื่นที่มีชื่อเสียงของเขามีตั้งแต่ผลงานละครตลกอย่างเรื่อง The Robinsons ไปจนถึงผลงานแนวดรามาอย่างเรื่อง Diary of a Nobody เป็นต้น ภาพยนตร์เรื่อง Twenty Twelve เขาได้รับรางวัลตลกอังกฤษ (ค.ศ. 2011) และรางวัลแบฟตา (ค.ศ. 2013) สาขาซิตคอมยอดเยี่ยม โดยบอนเนวิลล์ล์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงตลกยอดเยี่ยม การแสดงเรื่องนี้ยังได้รับรางวัลสาขาผลงานภาพยนตร์ตลกยอดเยี่ยมที่งาน South Bank Sky Arts และ Broadcasting Press Guild Awards
บอนเนวิลล์แสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในเรื่อง Mary Shelley’s Frankenstein เมื่อปี ค.ศ. 1994 กำกับโดยเค็นเน็ธ บรานอห์ ตั้งแต่นั้นมาเขามีผลงานการแสดงมากกว่า 12 เรื่อง เช่น รักบานฉ่ำที่น็อตติ้งฮิลล์ และ 007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย เป็นต้น ในปี ค.ศ. 2002 บอนเนวิลล์ได้รับรางวัล New Talent Award ที่งาน Berlin Film Festival และเข้าชิงรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมจากการแสดงบทจอห์น เบย์ลีย์ ช่วงวัยเด็กในเรื่อง Iris
ในปี ค.ศ. 2008 เขาได้รับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในงานเทศกาลภาพยนตร์มอนเตคาร์โล จากการแสดงในเรื่อง French Film ซึ่งเพิ่งจะมีการรีเมคเป็นภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ เรื่อง แพดดิงตัน คุณหมี หนีป่ามาป่วนเมือง ละครชุดสำหรับเด็กสุดคลาสสิกของบีบีซี และหนังสือที่ได้รับความนิยมมากของไมเคิล บอนด์ ร่วมงานกับผู้อำนวยการสร้างเดวิด เฮย์แมน และผู้กำกับ พอล คิง ช่วงกลางปี 90 บอนเนวิลล์ได้ร่วมสร้างเรื่อง Beautiful Thing ที่โรงละคร Duke of York’s Theatre และเขียนเรื่อง Half Time ร่วมกับคริสโตเฟอร์ ลุสคอมบ์ โดยเขาทำหน้าที่กำกับด้วย
ในการร่วมงานกับภาพยนตร์บีบีซี บอนเนวิลล์ได้พัฒนาภาพยนตร์เรื่องแรกในฐานะผู้อำนวยการสร้าง จากบทภาพยนตร์ของแอชลิน ดิตต้า โดยสร้างขึ้นจากเรื่อง Me: The Authorised Biography อัตชีวประวัติของนักข่าวที่ชื่อไบรอน โรเจอส์ มีกำหนดฉายภาพยนตร์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014
แหล่งข้อมูลอื่น
1963
ภาสานจร
ภาสานจร (ভাসানচর; ) เป็นเกาะในเขตตำบลหาติยา อำเภอโนยาขาลี ภาคจิตตะกอง ประเทศบังกลาเทศ ตั้งอยู่ในอ่าวเบงกอล ห่างจากเกาะสันทวีปประมาณ 6 กิโลเมตร และห่างจากแผ่นดินใหญ่ประมาณ 60 กิโลเมตร
ภาสานจรก่อตัวขึ้นจากตะกอนทรายแป้งจากเทือกเขาหิมาลัยใน พ.ศ. 2549 มีพื้นที่ประมาณ 40 ตารางกิโลเมตร (15 ตารางไมล์) รัฐบาลบังกลาเทศวางแผนที่จะสร้างอาคารทั้งหมด 1,440 หลังซึ่งรวมถึงศูนย์พักพิงพายุไซโคลน 120 ศูนย์ เพื่อเคลื่อนย้ายผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจา 100,000 คนออกจากค่ายที่เมืองค็อกส์บาซาร์บนแผ่นดินใหญ่ รัฐบาลบังกลาเทศเสนอให้ย้ายผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจามายังเกาะนี้เป็นครั้งแรกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 หน่วยงานด้านผู้ลี้ภัยของสหประชาชาติให้ความเห็นว่าข้อเสนอดังกล่าว "มีความท้าทายด้านการจัดระบบการดำเนินงาน" ถึงกระนั้นรัฐบาลบังกลาเทศก็สั่งการให้ย้ายชาวโรฮีนจามายังเกาะนี้เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2560 ฮิวแมนไรตส์วอตช์กล่าวว่าแผนการนี้เป็น "หายนะทางสิทธิมนุษยชนและมนุษยธรรมที่กำลังก่อตัว"
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 รัฐบาลบังกลาเทศประกาศขยายโครงการอาศรยัณ (อาศรยัณ-3) เพื่อสร้างบ้าน 100,000 หลังที่ภาสานจร บ้านเหล่านี้จะยกพื้นสูง 4 ฟุตเพื่อปกป้องผู้ลี้ภัยจากคลื่นน้ำขึ้นลง งานโยธาสาธารณะมีค่าใช้จ่ายสูงถึง 309.5 ล้านฏากา ซึ่งเพิ่มขึ้นร้อยละ 34 จากการจัดสรรงบประมาณครั้งแรก โครงการเพิ่มเติมได้แก่ การก่อเขื่อนกันน้ำท่วมสูงตั้งแต่ 2.7 เมตร (9 ฟุต) ถึง 5.8 เมตร (19 ฟุต) และการก่อสร้างหมู่บ้านเป็นกลุ่ม สถานีพักพิง โครงสร้างพื้นฐานร่องน้ำ ถนน และการพัฒนาที่ดินนอกเหนือจากงานที่ค้างอยู่ 26 งานภายใต้โครงการ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 โครงการนี้เดินหน้าต่อไปแม้จะมีเสียงต่อต้านจากบรรดาผู้นำชาวโรฮีนจาและกลุ่มสิทธิมนุษยชน รัฐมนตรีกระทรวงกิจการผู้ลี้ภัยของบังกลาเทศระบุว่าภาสานจร "พร้อมสำหรับการอยู่อาศัย" ต่อมาในวันที่ 4 ธันวาคม ปีเดียวกัน รัฐบาลบังกลาเทศได้เริ่มเคลื่อนย้ายผู้ลี้ภัยชาวโรฮีนจาชุดแรก จำนวน 1,640 คน ออกจากค่ายที่ค็อกส์บาซาร์ เดินทางทางเรือจากท่าจิตตะกองมายังเกาะนี้
การเดินทางแบบสะพายหลัง
การเดินทางแบบสะพายหลัง (backpacking) เป็นรูปแบบหนึ่งของการเดินทางอย่างอิสระที่มีค่าใช้จ่ายต่ำ อย่างการพักในที่พักราคาไม่แพงและแบกของที่จำเป็นทั้งหมดไว้ในกระเป๋าสะพายหลัง เป็นรูปแบบการเดินทางโดยจำกัดที่ดำเนินการด้วยความจำเป็นเท่านั้น จึงเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวกระแสหลัก
แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วการท่องเที่ยวแบบสะพายหลังจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการเดินทางของคนหนุ่มสาวซึ่งส่วนใหญ่ดำเนินการโดยคนหนุ่มสาวในช่วงปีว่าง (gap year) แต่ก็มีการเดินทางแบบนี้โดยผู้มีอายุมากกว่าด้วยอย่างในช่วงพักงานหรือเกษียณอายุ
พงศาวลีจ๊กก๊ก
บรรพบุรษของเล่าปี่
ชีวประวัติของเล่าปี่ในจดหมายเหตุสามก๊ก ระบุว่าเล่าปี่สืบเชื้อสายจากเล่าเชิ่ง (หลิว เชิ่ง) ผู้มีบรราดาศักดิ์เป็นจงซานจิ้งอ๋อง (จงซานจิ้งหวาง) และเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นเกงเต้ (ฮั่นจิ่งตี้) บุตรชายของเล่าเชิ่งคือเล่าเจิน (หลิว เจิน)
อย่างไรก็ตาม บันทึกเตี่ยนเลฺว่ได้อ้างว่าเล่าปี่สืบเชื้อสายจากหลินอี้โหว ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ฮั่นชู และโฮ่วฮั่นชู มีผู้มีบรรดาศักดิ์หลินอี้โหวสองคนที่สืบสายไปถึงพระราชโอรสของจักรพรรดิฮั่นเกงเต้ได้ จึงมีเชื้อสายอีกสองสายที่เป็นไปได้ที่เล่าปี่สืบทอดมา
เส้นกลางในพงศาวลีนี้แสดงเชื้อสายของเล่าเชิ่ง ส่วนอีกสองเส้นแสดงเชื้อสายของหลินอี้โหว
เล่าปี่
บิดาของเล่าปี่คือเล่าเหง (หลิว หง) บิดาของเล่าเหงคือเล่าสฺยง (หลิว สฺยง) อาของเล่าปี่คือเล่าจื่อจิ้ง (หลิว จื่อจิ้ง)
เล่าปี่มีภรรยาสี่คนคือ กำฮูหยิน, บิฮูหยิน, ซุนฮูหยิน และงอซี บิฮูหยินเป็นน้องสาวของบิต๊กและบิฮอง ซุนฮูหยินเป็นน้องสาวของซุนกวน งอซีเป็นน้องสาวของงออี้
กำฮูหยินให้กำเนิดเล่าเสี้ยน เล่าเอ๋ง และเล่าลีเป็นบุตรชายของเล่าปี่และเป็นน้องชายต่างมารดาของเล่าเสี้ยน เล่าเอ๋งและเล่าลีเกิดจากมารดาคนละคนกัน  เล่าปี่มีบุตรสาวสองคน ทั้งสองคนถูกโจซุนจับตัวได้ในศึกสะพานเตียงปันเกี้ยว เล่าฮองเป็นบุตรบุญธรรมของเล่าปี่
เล่าลีมีบุตรชายสองคนคือ เล่าอิ้น (หลิว อิ้น) และเล่าจี๋ (หลิว จี๋) เล่าอิ้นมีบุตรชายชื่อเล่าเฉิง (หลิว เฉิง) หลานชายของเล่าเอ๋งชื่อเล่าเสฺวียน (หลิว เสฺวียน)
1เล่าฮองเป็นบุตรบุญธรรมของเล่าปี่
เล่าเสี้ยน
เล่าเสี้ยนมีภรรยาสี่คนคือ เตียวซีหรือจิ้งไอฮองเฮา (จิ้งไอหฺวังโฮ่ว), เตียวฮองเฮา, หลี่เจาอี๋ และหวางกุ้ยเหริน เตียวซี (จิ้งไอฮองเฮา) เป็นพี่สาวของเตียวฮองเฮา ทั้งคู่เป็นบุตรสาวของเตียวหุย
หวางกุ้ยเหรินให้กำเนิดเล่ายอย เล่าเสี้ยนยังมีบุตรชายอีกหกคนคือ เล่าเอียว, เล่าจ้อง, เล่าจ้าน, เล่าขำ, เล่าสุน และเล่ากี๋ มารดาของบุตรชายทั้งหกคนนี้ไม่ทราบแน่ชัด
ลิมฟา
ลิมฟา (Lympha, พหูพจน์ Lymphae) เป็นเทวภาพของน้ำบริสุทธิ์ในศาสนาโรมันโบราณ โดยเป็นหนึ่งในสิบสองเทพเกษตรกรรม ซึ่งมาร์คัส เทเรนชีอัส วาร์โร นักปราชญ์โรมัน ได้บันทึกไว้ว่าทรงเป็น "ผู้นำ" (duces) ของเกษตรกรโรมัน เนื่องจาก "หากปราศจากน้ำแล้ว การเพาะปลูกทั้งหลายก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ เนื่องจากความแห้งแล้งและอัตคัด" บ่อยครั้ง ลิมฟามักจะเชื่อมโยงกับฟอนตัส เทพเจ้าแห่งน้ำพุและแหล่งต้นน้ำ ลิมฟาเป็นตัวแทนของ "การสนใจการนำไปใช้ประโยชน์" ของน้ำบริสุทธิ์ ตามกรอบความคิดการศึกษาเทพเจ้าโรมันของไมเคิล ลิปกา หรืออาจหมายถึงความชื้นโดยรวม
ลิมฟาอาจเทียบกับกับนิมฟ์ตามเทพปกรณัมกรีก แต่ไม่สามารถใช้แทนกันได้ทั้งหมด ข้อแตกต่างระหว่างลิมฟาและนิมพ์คือ การอุทิศให้กับการฟื้นฟูทรัพยากรน้ำเป็น "กาารอุทิศเพื่อนิมฟ์และยกย่องลิมฟา" ในบทกวี ลิมฟาเป็นสามานยนาม ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วมักใช้ในรูปพหูพจน์ แต่ก็อาจพบใช้ในรูปเอกพจน์บ้างเช่นกัน โดยมีความหมายถึงแหล่งน้ำบริสุทธิ์ หรืออาจหมายถึง "น้ำ" อย่างง่าย ๆ ลิมฟาเป็นเทพที่เหมาะสมสำหรับบวงสรวงบูชาสำหรับการรักษาแหล่งน้ำ ในวิธีเดียวกับที่เทพลิเบอร์ทรงจัดหาไวน์หรือขนมปังเซเรส
อีฟว์ แกล็ง
อีฟว์ แกล็ง (Yves Klein) เกิดที่เมืองนิส ประเทศฝรั่งเศส เป็นศิลปินชาวฝรั่งเศส ผู้นำสีฟ้ามาจดเป็นลิขสิทธิ์และนำมาใช้ในการสร้างงานศิลปะ เขาเป็นหนึ่งในผู้นำกลุ่มศิลปะในลัทธิสัจนิยมใหม่ (Nouveau réalisme) ใช้ชีวิตและการทำงานศิลปะส่วนใหญ่ในกรุงปารีสและเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่นั่น งานของเขาสะท้อนให้เห็นถึงความคิดแปลกใหม่ นำเสนอผู้ชมด้วยรูปแบบที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจตลอดเวลา นิทรรศการ "Monochrome Proposition" เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา
ชีวิต (1928-1962)
อีฟว์ แกล็ง เกิดและเติบโตในบ้านที่ใช้เป็นสตูดิโอสำหรับวาดภาพ บิดาของเขาชื่อ แฟรด แคลน เป็นลูกครึ่งดัตช์กับอินโดนีเซีย เป็นศิลปินรูปธรรม (Impressionist) ส่วนแม่ชื่อมารี แรมง เกิดที่จังหวัดอาลป์-มารีตีม โด่งดังในฐานะศิลปินนามธรรม (Tachisme) รูปแบบการวาดภาพแบบนามธรรมที่เป็นที่นิยมในฝรั่งเศสในช่วงปี ค.ศ. 1940-1950) แกล็งจึงได้ใกล้ชิดและคลุกคลีกับศิลปะมาตั้งแต่เกิด
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942 ถึง ค.ศ. 1946 แกล็งได้เข้าศึกษาที่ The École Nationale de la Marine Marchande และ the École Nationale des Langues Orientales เขาได้เข้าร่วมชมรมยูโด ในช่วงฤดูร้อน ที่ยิมยูโด แกล็งได้ทำความรู้จักกับโคลด ปาสกาล และอาร์มองด์ แฟร์นองเด พวกเขาฝึกยูโดกันที่นี่ และเขามีความเชื่อ 3 อย่างเกี่ยวกับ การเดินทาง การสร้างสรรค์ และความเชื่อเรื่องจิตและวิญญาณ บนชายหาดที่เมืองนิส พวกเขาทั้งสามคนเลือกที่จะ "แบ่งปันโลก" โดยอาร์มองด์ค้นพบเรื่องโลกและความร่ำรวย โคลดเรื่องค้นพบเรื่องอากาศ และแกล็งค้นพบเรื่องเรื่องท้องฟ้าและความไม่สิ้นสุด แกล็งได้กลายเป็นนักยูโดที่เก่งกาจภายในเวลาไม่กี่ปี นอกจากเป็นนักยูโดแล้วเขายังต้องการมีเชื่อเสียงในวงการยูโด เขาได้เดินทางไปเก็บภาพเกี่ยวกับกีฬายูโดที่ญี่ปุ่นและนำภาพถ่ายและภาพเคลื่อนไหวที่เขาบันทึกไว้กลับมา เขาสร้างชื่อจากการนำสิ่งเหล่านั้นมาเผยแพร่และขายในประเทศฝรั่งเศส หลังจากนั้นราวปี ค.ศ. 1955 เขาได้จัดแสดงผลงานของเขาขึ้นที่ The Galerie des Solitairesในกรุงปารีส ระยะแรกผลงานของแกล็งคือการใช้สีโทนเดียวแบบ Monochrome แต่ยังมีความหลากหลายโดยใช้สีส้ม สีเหลือง สีชมพู สีแดง และสีเขียว นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1957 เป็นต้นไปผลงานของแกล็งจะใช้สีน้ำเงินเป็นหลัก นอกจากภาพวาดแล้วเขายังเป็นศิลปินคนแรก ๆที่บุกเบิกศิลปะแบบ Performance Art ในฝรั่งเศสอีกด้วย เมื่อวันที่ 21 มกราคม ปี ค.ศ. 1962 เขาได้เข้าพิธีสมรสกับ Rotraut Uecker ที่โบสถ์ Saint Nicolas des Champs ในกรุงปารีส ผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา เช่น International Klein Blue (1962) และ Monotone Symphony (1949) แกล็งได้จบชีวิตลงด้วยวัยเพียง 34 ปี เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1962 ณ กรุงปารีส
1958
ในวันที่ 5 มิถุนายน 1958 การทดลองเทคนิคใหม่ของเขาที่เรียกว่า "pinceaux vivants" หรือฝีแปรงที่มีชีวิต ถูกจัดขึ้นในอะพาร์ตเมนต์ของรอแบร์ กอแด (Robert Godet) ที่แซงหลุย ณ กรุงปารีส (Saint-Louis à Paris) สีฟ้า ได้ถูกจดเป็นลิขสิทธิ์ของแกล็ง เขาได้ใช้ผู้หญิงเปลือย ซึ่งมีการนำสีฟ้ามาทาบนร่างกายและกลิ้งเกลือกไปมาบนผลงานของเขา
1960
ค.ศ. 1960 ปิแอร์ เรสตานี (Pierre Restany) กับกลุ่มของแกล็งได้เคลื่อนไหวก่อตั้งศิลปินกลุ่มหนึ่งโดยเรียกชื่อกลุ่มของพวกตนว่า "สัจนิยมใหม่" โดยมีจุดประสงค์ในเรื่องการพิทักษ์รักษาศิลปะของสำนักปารีส (School of Paris) ไม่ให้โน้มเอียงไปในแนวอิทธิพลใหม่ ๆ จากศิลปะของอเมริกา เท่ากับเป็นปรากฏการณ์ของศิลปินในยุโรป ซึ่งรวมกลุ่มกันขึ้นเพื่อเป็นปฏิปักษ์ต่อคตินิยมพ็อพ อาร์ตของอเมริกานั่นเอง เหตุที่ใช้คำว่า "นิว" (ใหม่) เพราะว่ามีการนำเสนอความเป็นบริสุทธิ์และความง่ายซึ่งแนบสนิทอยู่กับส่วนต่าง ๆ ของสัจธรรม ดังเช่น พวกเขากำลังเป็นอยู่ในเวลานี้จริง ๆ เรสตานีกล่าวว่า "ลัทธิสัจนิยมใหม่เป็นเครื่องบอกสัจธรรมทางสังคมศาสตร์ โดยปราศจากความตั้งใจจะถกเถียงใด ๆ ทั้งสิ้น"
9 มีนาคม ค.ศ. 1960 เขาจัดแสดงผลงานที่สถานแสดงศิลปกรรมร่วมสมัยนานาชาติ (Galerie Internationalale d’Art Contemporatine) ซึ่งงานจัดแสดงครั้งนี้ได้มีการนำเพลง "ซิมโฟนีเสียงเดียว" (Monotone Symphony) เพลงที่ประพันธ์ขึ้นโดยแกล็ง โดยใช้เสียงแบบโทนเดียวในการบรรเลง 10 นาที ร่วมกับการแสดงผลงานในชื่อ Blue Anthoropometrics โดยได้นำสีฟ้ามาทาร่างกายบนผู้หญิงเปลือย 3 คนจากนั้นนำร่างมากลิ้งเกลือกลงบนผืนผ้าซึ่งกางบนพื้นห้องรวมทั้งบนกำแพง
คำแถลงการณ์ของกลุ่มตีพิมพ์ในนครมิลานเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1960 มีการจัดตั้งกลุ่มเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 ตุลาคมปีเดียวกันนั้น ในปลายปีก็ได้มีผลงานชื่นชุมนุมของศิลปินกลุ่มก้าวหน้าของฝรั่งเศสขึ้นในปารีส ระหว่างเดือนพฤศจิกายน-ธันวาคม ทางกลุ่มจึงจัดรวบรวมผลงานแสดงเป็นครั้งแรก และครั้งที่สองในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1961 ที่ เจ. แกลเลอรี โดยให้ชื่อว่า "แอท 40 โอเวอร์ ดาดา" (At 40 Over Dada)
สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มทั้งหมดมี 9 คน ได้แก่ แกล็ง, เซซาร์ (Cesar), แตงเกอลี (Tinguely), เฮนส์ (Heins), วิลเลอเกล (Villegle), ดูเฟรสเนอ (Dufresne), มาร์ตีอาล เรย์เซอ (Martial Raysee), อาร์มัง (Arman) และมันโซนี (ManZoni)
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 ศิลปินได้จ้างช่างภาพ Harry Shunk และ janos (jean) Kender เพื่อสร้างงานโดยทำการตัดต่อภาพของศิลปินขณะกระโดดลงจากชั้นสองของหน้าต่างในอาคาร บริเวณชานเมือง Fontenay-aux-Roses ประเทศฝรั่งเศส ศิลปินจงใจทำผลงานนี้ขึ้นจากภาพสองภาพ ภาพแรกเป็นภาพที่ศิลปินทำท่ากระโดดลงมาโดยมีผ้าใบกันน้ำรองรับที่พื้นถนน ส่วนภาพที่สองเป็นภาพถ่ายอาคารตรงนั้น เมื่อนำมาตัดต่อก็จะได้ภาพเสมือนศิลปินกำลังดิ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า ปฏิเสธแรงโน้มถ่วงใด ๆ ผลงานนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากการฝึกยูโดและทัศนคติในเรื่องการจุ่มตัวเองลงไปในสีหรือจุ่มลงไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง ภาพตัดต่อนี้ศิลปินนำมาตีพิมพ์จากลงในหนังสือพิมพ์ Parisian เพื่อเป็นอนุสรณ์เหตุการณ์ที่แสดงให้เห็นถึงกระบวนการผลิตซ้ำของวัตถุ เพื่อกระจายออกสู่สาธารณชน
1961
ในปี ค.ศ. 1961 อีฟว์ แกล็งได้จัดนิทรรศการจิตรกรรมเผาไฟ โดยใช้สีแดงและสีน้ำเงินระบายบนแผ่นใยสังเคราะห์แอสเบสทอส ซึ่งเป็นวัสดุทนไฟ จากนั้นใช้เครื่องพ่นผ่านไปที่ภาพ สี่ที่ถูกไฟไหม้จะเกิดปฏิกิยาต่าง ๆ บางแห่งไหม้เกรียม และบางแห่งสีเปลี่ยนไป ปรากฏรูปลักษณ์พิเศษขึ้น ถัดมาในปีเดียวกัน เขาแสดงน้ำพุไฟและน้ำพุน้ำ ด้วยการใช้ไฟพ่นให้ปะทะกับเครื่องพ่นน้ำ ดูผลของไฟละน้ำซึ่งปะทะกันกลางอากาศ
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เป็นชื่อที่ใช้เรียก "รายการพระธรรมเทศนา" การศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมผ่านทางโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาของช่องโทรทัศน์เพื่อการศึกษาผ่านดาวเทียมช่องดีเอ็มซี ของวัดพระธรรมกาย ซึ่งเผยแพร่ไปทั่วโลก และเผยแพร่ทางออนไลน์ผ่านระบบอินเทอร์เน็ต รวมถึงผ่านวิทยุกระจายเสียงทั้งระบบ เอฟเอ็ม และ เอเอ็ม ทั่วประเทศ ซึ่งเป็นรายการสดที่พระเทพญาณมหามุนี เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ได้แสดงพระธรรมเทศนาออกอากาศ ในวันจันทร์ถึงวันเสาร์ เวลา 19.30 น. - 22.00 น. (ต่อมาปรับเวลาเป็น 19:00-20:30 น.) โดยมีการประยุกต์นำภาพและเพลงมาประกอบการเทศน์สอน
นอกจากนี้ ยังเป็นคำที่ใช้เรียกกลุ่มสาธุชนทั่วโลกที่รับชมและฟังพระธรรมเทศนาของ พระเทพญาณมหามุนี ในรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ภาควิชาธรณีวิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นหน่วยงานด้านการศึกษาแรกของประเทศไทย ที่เปิดให้มีการเรียนการสอนด้านธรณีวิทยาในระดับมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ โดยเปิดทำการสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2501 และรับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นภาควิชาธรณีวิทยาขึ้นในคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2502   ปัจจุบันเปิดสอนทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก ในหลักสูตร ธรณีวิทยา และ โลกศาสตร์ (วิทยาศาสตร์โลก)
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ทั้งนี้ รายการออกอากาศเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ก่อนจะงดออกอากาศไประยะหนึ่งเนื่องจากมีการประกาศคำสั่งตามมาตรา 44 ให้พื้นที่บริเวณวัดพระธรรมกาย ต.คลองสาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี เป็นเขตพื้นที่ควบคุมพิเศษ ส่งผลให้ไม่สามารถถ่ายทอดสดรายการได้ เนื่องจากมีการปิดกั้นพื้นที่วัดทั้งหมด  จนกระทั่งหลังจากกรมสอบสวนคดีพิเศษได้ประกาศยุติแผนการเข้าค้นวัดพระธรรมกายเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2560 ส่งผลให้มีการเปิดพื้นที่วัดให้ศิษยานุศิษย์ของวัดสามารถเข้าออกได้ตามปกติ ทำให้สามารถถ่ายทอดสดรายการดังกล่าวได้ตามปกติ โดยรายการจะกลับมาถ่ายทอดสดอีกครั้งในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ภาควิชาธรณีวิทยา วิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 มีศาสตราจารย์ ดร. แถบ นีละนิธิ คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ และรักษาการหัวหน้าภาควิชาธรณีวิทยา (สมัยนั้นเรียกแผนกวิชา) มีศาสตราจารย์ ดร. Th. H. F. Klompe ชาวฮอลันดา เป็นผู้ร่างหลักสูตร ร่วมกับกรมทรัพยากรธรณี (กรมโลหกิจเดิม) ต่อมาเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 จึงได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นภาควิชาธรณีวิทยาขึ้นในคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อย่างเป็นทางการ ตามข้อบังคับจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ว่าด้วยการจัดเพิ่มแผนกวิชาในคณะต่างๆ แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2502 (ประกาศ ณ วันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2502)
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
และจนถึงปัจจุบันรายการอนุบาลฝันในฝันวิทยายังคงออกอากาศอย่างต่อเนื่อง จะมีพระผู้ช่วยพระเทพญานมหามุนีมาสอนแทน
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในช่วงต้นของการพัฒนาภาควิชา ภาควิชาธรณีวิทยาได้รับการช่วยเหลือทั้งด้านอุปกรณ์การสอน และการพัฒนาบุคลากร จากองค์กรทั้งในและต่างประเทศจำนวนมาก ปีแรกที่เปิดดำเนินการ ยังไม่มีอาคารสำนักงานของตนเอง ได้อาศัยห้อง 111 ตึกชีววิทยา และห้อง 216 ตึกเคมี 2 เป็นห้องเรียน  ห้องสมุดได้อาศัยจากหลายแห่ง เช่น หอสมุดกลาง ห้องสมุดคณะวิทยาศาสตร์ ห้องสมุดภาควิชาเคมี ห้องสมุดภาควิชาชีววิทยา และห้องสมุดกรมทรัพยากรธรณี เป็นส่วนใหญ่  เนื่องจากภาควิชาธรณีวิทยามีอาจารย์ประจำอยู่เพียงคนเดียว คือ ศาสตราจารย์ ดร. Klompe การสอนนั้นย่อมจะต้องหนักบ้างเป็นธรรมดา แต่ก็มีอาจารย์พิเศษจากหน่วยงานต่าง ๆ มาช่วยสอนด้วย เช่น อาจารย์ไสว สุนทโรวาท จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ อาจารย์ชุมเจษฎ์ จรัลชวนะเพท ผู้เชี่ยวชาญธรณีวิทยา จากกรมทรัพยากรธรณี ดร. C.Y. Li นักธรณีวิทยาจาก ECAFE ศาสตราจารย์ ม.จ. ประสมสวัสดิ์ สุขสวัสดิ์ จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาฯ เป็นต้น  สำหรับแผนที่ ตัวอย่างแร่หิน และอุปกรณ์การสอนอย่างอื่นที่ใช้ในการสอนนั้น ศาสตราจารย์ ดร. Klompe ได้นำติดตัวมาจากต่างประเทศบ้าง และได้รับการอุปถัมภ์จากกรมทรัพยากรธรณีบ้าง
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ที่มาของชื่อ
คำว่า โรงเรียน คือ แหล่งของคนที่มารวมตัวกันเพื่อศึกษาเรื่องราวใดๆ จึงนำมาใช้เรียกสถานที่ที่กลุ่มคน ซึ่งในที่นี้คือ "กลุ่มสาธุชน" ผู้กำลังรับชมรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา สาเหตุที่เรียกว่า โรงเรียนอนุบาล เพราะสาธุชนที่รับชมรายการ เปรียบเสมือนว่า เป็นเด็กอนุบาลที่เพิ่งเริ่มเรียนรู้เรื่องราวความเป็นจริงของชีวิตและที่มา(การมาเกิด) ที่ไป(การไปเกิดเมื่อละโลก)ของชีวิตในสังสารวัฏ ตามคำสั่งสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปี พ.ศ. 2502 ได้ย้ายที่ทำการภาควิชา จากห้อง 111 ตึกชีววิทยาหลังเก่า ไปอยู่ห้อง 233 ตึกชีววิทยาหลังใหม่ ซึ่งมีขนาดกว้างกว่าเดิม 3-4 เท่า พอมีเนื้อที่แบ่งเป็นห้องพักอาจารย์ได้ 1 ห้อง ห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ได้ 1 ห้อง และจัดเป็นที่อ่านหนังสือ โดยมีตู้ โต๊ะ วาง 3-4 ตัว เรียกว่าพอเป็นห้องสมุดเล็ก ๆ ได้ บางครั้งก็อาศัยเป็นห้องปฏิบัติการ ดูแร่และหินในห้องนั้นได้ด้วย การเรียนการสอนก็ยังใช้อาจารย์ชุดเดิม และสถานที่เรียนเดิมทั้งหมด
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ที่มาของชื่อ
สาธุชนที่รับชมและฟังพระธรรมเทศนาในรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝัน นั้น จึงถูกเรียกว่า "นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา" หรือ  "นักเรียนอนุบาลฯ" ซึ่งฝันในฝันแปลว่า ไม่ใช่ความจริงอยู่แต่ในฝัน ฝันซ้อนฝัน ไม่มีทางเป็นจริงได้
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
กลางปี พ.ศ. 2503 ได้ย้ายที่ทำการภาควิชาอีกครั้งมาอยู่ที่ตึกห้องสมุดคณะวิทยาศาสตร์ (อาคารแถบ นีละนิธิ) ซึ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ เป็นอาคาร 4 ชั้นที่ทันสมัย มีหน้าต่างกระจกรอบด้าน ที่ทำการภาควิชาฯ อยู่บนชั้นที่ 3 และ 4 ของตึกห้องสมุดฯ ตั้งแต่ได้ย้ายที่เรียนและที่ทำการมาอยู่ที่ตึกห้องสมุดฯ แล้ว ภาควิชาธรณีวิทยาได้พัฒนาตัวเองเกือบทุกด้าน ตั้งแต่สถานที่ทำงาน ได้จัดให้เป็นสัดเป็นส่วน ห้องพักอาจารย์ ห้องธุรการ ห้องสมุด ห้องเก็บของ ห้องทำ Thin Section ห้องปฏิบัติการ และห้องเรียนที่ทันสมัย ซึ่งส่วนมากใช้ฉายสไลด์ และภาพยนตร์ได้ด้วย อุปกรณ์การเรียนการสอนต่าง ๆ เช่น ตัวอย่างแร่และหิน กล้องจุลทรรศน์ และเครื่องใช้ในสนามเรามีครบครัน หนังสือนั้นได้รับบริจาคจากองค์การ USOM เป็นจำนวนมาก พร้อมทั้งรถยนต์จิ๊ปวิลลี่หน้ากบ 1 คัน และกล้องจุลทรรศน์อีก 2-3 กล้อง เป็นต้น ในปีนี้เองภาควิชาธรณีวิทยา ได้มีอาจารย์ประจำชาวต่างประเทศมาสอนเพิ่มอีก 1 คน คือ ดร. W.F. Beeser เป็นชาวฮอลันดา ชาติเดียวกับ ศาสตราจารย์ ดร. Klompe นั้นเอง ดร.W.F. Beeser ผู้นี้ภายหลังจากได้มาประจำทำการสอนแล้ว ได้ช่วยแบ่งเบางานด้านวิชาการของ ศาสตราจารย์ ดร. Klompe ไปได้มาก โดยเฉพาะวิชา Optics, Mineralogy, Petrography และ Fieldwork ต่อมาภายหลังจากการสอนมาครบ 4 ปีตามสัญญาแล้ว ได้ต่ออายุสัญญาจ้างอีกครั้งโดยไม่มีกำหนด ระยะเวลา ให้สอนไปจนกว่าจุฬาฯ จะบอกเลิกจ้าง  ดร. Beeser ได้ทำการสอนที่ภาควิชาธรณีวิทยา มาตลอดตั้งแต่ต้น จนกระทั่งถึงแก่กรรม เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2525 รวมเวลาทำการสอนได้ประมาณ 22 ปีเศษ
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ที่มาของชื่อ
พระเทพญาณมหามุนี ซึ่งเป็นผู้สอน จึงเรียกนามแทนตนเองว่า "ครูไม่ใหญ่" ซึ่งหมายถึงครูที่เพิ่งเริ่มฝึกสอน และ เริ่มสอนในระดับชั้นอนุบาล เท่านั้น
ในช่วงกลางปี พ.ศ. 2559 จะมีพระวิทยากรทำหน้าที่บรรยายธรรมสลับไปในแต่ละสัปดาห์
เนื้อหารายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
1. "กรณีศึกษา เรื่อง กฎแห่งกรรม" ซึ่งเป็นกรณีศึกษาของบุคคลจริงที่ส่งเรื่องราวของตนเองและครอบครัวถึงพระเทพญาณมหามุนี  ด้วยต้องการทราบถึงบุพพกรรมและปรโลกของบุคคลเหล่านั้น โดยพระเทพญาณมหามุนี เรียกวิธีการที่ทำให้ทราบบุพพกรรมและปรโลกของบุคคลเหล่านั้น ว่า "ฝันในฝัน" ตามอย่างคำกล่าวของ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ซึ่งหมายถึงการเข้าถึงสมาธิชั้นสูงและการใช้วิชชาธรรมกายเพื่อศึกษาความเป็นมาเป็นไปของสรรพสัตว์
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ปี พ.ศ. 2520 ภาควิชาธรณีวิทยา เริ่มเปิดให้มีการเรียนการสอน ในหลักสูตรปริญญามหาบัณฑิต (ปริญญาโท) สาขาวิชาธรณีวิทยาเป็นครั้งแรก  หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2541 ภาควิชาธรณีวิทยาได้มีการพัฒนาอีกขั้นหนึ่ง โดยเปิดหลักสูตรปริญญาดุษฎีบัณฑิต (ปริญญาเอก) ในสาขาวิชาธรณีวิทยา และได้รับการอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัย ให้ทำการรับนิสิตได้ในปีถัดไป และปี พ.ศ. 2542 ภาควิชาธรณีวิทยาได้รับการอนุมัติเปิดหลักสูตรปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาโลกศาสตร์ อีกหนึ่งหลักสูตร
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
เนื้อหารายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
ในช่วง 2550 เป็นต้นมา รายการดังกล่าวเป็นเพียงเทปบันทึกภาพ หลังจากมีจำนวนกรณีศึกษาที่ออกอากาศแล้วเกือบ 2,000 เคส โดยพระเทพญาณมหามุนี ได้ปรับการออกอากาศเป็น "ข่าวสั้นทันปรโลก" หรือ การนำเสนอเรื่องราวกฎแห่งกรรมของผู้เป็นต้นบุญต้นแบบในการสร้างบารมีอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เช่น กรณีศึกษาของ ดร. กฤษดา จ่างใจมนต์ เจ้าของบริษัท เนเจอร์กิฟท์, เนื้อหาบางส่วนที่กล่าวถึงอดีตชาติของ คุณอนันต์ อัศวโภคิน เจ้าของ บริษัท แลนด์แอนด์เฮ้าส์ และ คุณบุญชัย เบญจรงคกุล และ กรณีศึกษาของคุณพ่อ ของนักร้องระดับโลก Howard McCrary ซึ่งเป็นเพื่อนรักกับไมเคิล แจ็คสัน เป็นต้น
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สัญลักษณ์ของภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาฯ
สัญลักษณ์ของภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นหน่วยงานด้านการศึกษาแรกของประเทศไทยที่เปิดให้มีการเรียนการสอนด้านธรณีวิทยาในระดับมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ โดยเปิดทำการสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2501 มีลักษณะเป็นรูปของบรรพชีวินหรือซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิลของแอมโมไนต์และค้อนธรณีวิทยา ปัจจุบันยังไม่มีบันทึกว่า เพราะเหตุใดทางภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จึงเลือกใช้ทั้งสิ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงาน แต่เป็นที่ทราบกันดีว่า สำหรับค้อนธรณีวิทยานั้น เป็นอุปกรณ์สำคัญประจำตัวของนักธรณีวิทยาทุกคน ดังที่ปรากฏในบทเพลงประจำกลุ่มของกลุ่มนิสิตและนักศึกษาสาขาวิชาธรณีวิทยาที่ยังมีการสืบทอดและขับร้องให้นิสิตนักศึกษาที่เข้าใหม่ทุกคนได้เรียนรู้
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
เนื้อหารายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
2."โครงการฟื้นฟูศีลธรรม กิจกรรมเพื่อจรรโลงพระพุทธศาสนาในแบบต่างๆ" ที่เป็นกิจกรรมที่เกิดขึ้นจากดำริของพระเทพญาณมหามุนี เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย เช่น เนื้อหาเกี่ยวกับโครงการอุปสมบทหมู่พระธรรมทายาทรุ่นต่างๆ, โครงการบรรพชาอุปสมบทหมู่ทั่วประเทศไทย, โครงการธุดงค์ธรรมชัยทั่วไทย, โครงการตักบาตรพระ 2 ล้านรูป ทุกวัด 77 จังหวัดทั่วไทย, โครงการบวชอุบาสิกาแก้วหน่ออ่อนทั่วประเทศ, โครงการเด็กดีวีสตาร์,โครงการกฐินสัมฤทธิ์เด็กดีวีสตาร์ เป็นต้น
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หน่วยงานในความร่วมมือของภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
กรมทรัพยากรธรณี เป็นหน่วยงานแรกของประเทศไทยที่มีการทำงานและการศึกษาด้านธรณีวิทยา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ประกาศตั้ง กรมราชโลหกิจและภูมิวิทยา ขึ้นในกระทรวงเกษตราธิการ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ร.ศ. 110 (พ.ศ. 2434) นับจนถึงขณะนี้ เป็นเวลา 115 ปีแล้ว และต่อมาได้ย้ายสังกัดไปขึ้นกับกระทรวงต่าง ๆ ตามยุคสมัย 6 กระทรวง คือ กระทรวงเกษตราธิราช กระทรวงมหาดไทย กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ กระทรวงเศรษฐการ กระทรวงอุตสาหกรรม และกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ โดย ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรมทรัพยากรธรณี เมื่อครั้งสังกัด กระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ ภายหลังจากการปฏิรูประบบราชการเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 กรมทรัพยากรธรณี ได้ย้ายมาสังกัด กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
เนื้อหารายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
3. "ผลการปฏิบัติธรรม" เพื่อให้เข้าถึงพระธรรมกายตามแนววิชชาธรรมกาย ซึ่งเป็นผลการปฏิบัติธรรมที่ส่งมาจากพระภิกษุ สามเณร และสาธุชนทุกชาติ ศาสนา และทุกภาษาทั่วโลก ที่มีผลการปฏิบัติธรรมออกมาในแนวเดียวกัน ที่เป็นพยานว่าภายในตัวของมนุษย์ทุกคนมี "ดวงธรรมและพระธรรมกาย " ไม่ว่าคนๆ นั้นจะนับถือศาสนาหรือเชื้อชาติใดก็ตาม
4. "ทศชาติชาดก" เช่น พระเตมียกุมาร ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมะบารมี, พระภูริทัตกุมาร ผู้ยิ่งด้วยศีลบารมี, มหาพรหมนารท ผู้ยิ่งด้วยอุเบกขาบารมี เป็นต้น
5. "ซีรีส์พุทธประวัติ" ได้แก่ พระสมณโคดมสัมสัมพุทธเจ้า, พระศรีอาริยเมตไตรย์สัมมาสัมพุทธเจ้า
6. เรื่องราวเกี่ยวกับปรโลก ได้แก่ "สวรรค์ และ อบายภูมิ " เช่น เทพนารี, มหานรกขุม 5, เปรต เป็นต้น
7.สื่อประกอบการสอนยอดเยี่ยม​ในรูปแบบแอนนิเมชั้น​ เพื่อสร้างเสริมให้เข้าใจมากยิ่งขึ้น
รางวัล
พ.ศ. 2550 : มูลนิธิธรรมกาย โดยมีพระเทพญาณมหามุนี เป็นประธานมูลนิธิฯ ได้รับรางวัลเทลลี (telly award) จำนวน 12 รางวัล จากผลงานที่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ผ่านช่องโทรทัศน์เพื่อการศึกษาผ่านดาวเทียมช่องดีเอ็มซี (Dhamma Media Channel; DMC)
1. ได้รับรางวัลสื่อคุณภาพด้านรายการที่เหมาะสำหรับผู้ชมเด็ก(Children)
4. เพลงพุทธประวัติ ได้รับรางวัลสื่อคุณภาพด้านศาสนา(Religion / Spirituality)
5. ทศชาติชาดก ได้รับ 2 รางวัล คือ สื่อคุณภาพด้านศาสนา (Religion / Spirituality) สื่อคุณภาพด้านสาระบันเทิง (Edutainment)
6. animation มหานรกขุม 5 ได้รับ 2 รางวัล คือ สื่อคุณภาพด้านศาสนา (Religion / Spirituality) สื่อคุณภาพด้านการใช้แอนิเมชั่น (Use of Animation)
7. กิจกรรมเทเหล้าเผาบุหรี่ ได้รับ 4 รางวัล คือ สื่อคุณภาพด้านศาสนา (Religion / Spirituality) สื่อคุณภาพด้านส่งเสริมสุขภาพ (Health and Wellness) สื่อคุณภาพด้านสังคม (Social Issue) สื่อคุณภาพด้านการสร้างแรงบันดาลใจ (Motivation)
หนังสืออ่านเพิ่มเติม
ปีที่พิมพ์ : 1/2551, 400 หน้า ISBN 978-974-06-1994-9
คาร์ล มาคส์
คาร์ล ไฮน์ริช มาคส์ (Karl Heinrich Marx, 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2361 — 14 มีนาคม พ.ศ. 2426) เป็นนักปรัชญา นักเศรษฐศาสตร์ นักประวัติศาสตร์ นักทฤษฎีการเมือง นักสังคมวิทยา นักหนังสือพิมพ์และนักสังคมนิยมปฏิวัติชาวเยอรมัน
มาคส์เกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในเทรียร์ เขาศึกษากฎหมายและปรัชญาแบบเฮเกิล เนื่องจากงานพิมพ์การเมืองของเขาทำให้เขาไร้สัญชาติและอาศัยลี้ภัยในกรุงลอนดอน ซึ่งเขายังพัฒนาความคิดของเขาต่อโดยร่วมมือกับนักคิดชาวเยอรมัน ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ และจัดพิมพ์งานเขียนของเขา เรื่องที่ขึ้นชื่อของเขา ได้แก่ จุลสารปี 2391, แถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์ และทุน จำนวนสามเล่ม ความคิดทางการเมืองและปรัชญาของเขามีอิทธิพลใหญ่หลวงต่อปัญญาชนรุ่นหลัง วิชาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจและประวัติศาสตร์การเมือง ชื่อของเขาเป็นคำคุณศัพท์ นามและสำนักทฤษฎีสังคม
ทฤษฎีของมาคส์เกี่ยวกับสังคม เศรษฐศาสตร์และการเมือง ที่เรียกรวมว่า ลัทธิมาคส์ถือว่าสังคมมนุษย์พัฒนาผ่านการต่อสู้ระหว่างชนชั้น ในทุนนิยม การต่อสู้ระหว่างชนชั้นแสดงออกมาในรูปการต่อสู้ระหว่างชนชั้นปกครอง (เรียก ชนชั้นกระฎุมพี) ซึ่งควบคุมปัจจัยการผลิตและชนชั้นแรงงาน (เรียก ชนกรรมาชีพ) นำปัจจัยการผลิตดังกล่าวไปใช้โดยขายกำลังแรงงานของพวกตนเพื่อแลกกับค่าจ้าง มาคส์ใช้แนวเข้าสู่การศึกษาวิพากษ์ที่เรียก วัสดุนิยมทางประวัติศาสตร์ ทำนายว่าทุนนิยมจะก่อเกิดความตึงเครียดภายในซึ่งจะนำไปสู่การทำลายตนเองเช่นเดียวกับระบบสังคมและเศรษฐกิจก่อนหน้านี้ และแทนที่ด้วยระบบใหม่ คือ สังคมนิยม; สำหรับมาคส์ การต่อต้านชนชั้นภายใต้ทุนนิยมซึ่งบางส่วนมีสาเหตุจากความไม่มั่นคงและสภาพที่มีแนวโน้มเกิดวิกฤติ จะลงเอยด้วยการพัฒนาความสำนึกเรื่องชั้นชนของชนชั้นแรงงาน และนำไปสู่การพิชิตอำนาจทางการเมืองและสุดท้ายการสถาปนาสังคมคอมมิวนิสต์ปราศจากชนชั้นอันประกอบด้วยการรวมกันเป็นสมาคมอิสระของผู้ผลิต มาคส์เรียกร้องให้นำความคิดดังกล่าวไปปฏิบัติอย่างแข็งขัน โดยแย้งว่าชนชั้นแรงงานควรเป็นผู้ลงมือปฏิวัติแบบจัดระเบียบเพื่อโค่นทุนนิยมและนำมาซึ่งการปลดปล่อยให้เป็นอิสระทางสังคมและเศรษฐกิจ
มีผู้อธิบายว่ามาคส์เป็นบุคคลทรงอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์มนุษย์ และงานของเขาได้รับการสรรเสริญและวิพากษ์ งานของเขาในวิชาเศรษฐศาสตร์วางรากฐานสำหรับความเข้าใจในปัจจุบันของแรงงานและความสัมพันธ์กับทุน และความคิดทางเศษฐศาสตร์สมัยหลัง  ปัญญาชน สหภาพแรงงาน ศิลปินและพรรคการเมืองจำนวนมากทั่วโลกได้รับอิทธิพลจากงานของมาคส์ มีหลายคนดัดแปลงหรือรับความคิดของเขามาใช้ มักออกชื่อมาคส์ว่าเป็นผู้สร้างสังคมศาสตร์สมัยใหม่คนสำคัญคนหนึ่ง
วัยเด็ก
คาร์ล มาคส์ เกิดในครอบครัวชาวยิวหัวก้าวหน้าในเมืองเทรียร์ ราชอาณาจักรปรัสเซีย (ปัจจุบันอยู่ในเยอรมนี) บิดาของเขา เฮอร์เชล ผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลที่เป็นราไบ ทำอาชีพทนาย ชื่อสกุลเดิมของมาคส์คือ มาคส์ เลวี ซึ่งแปลงมาจากชื่อสกุลยิวเก่าว่า มาร์โดไค ในปี ค.ศ. 1817 พ่อของมาคส์ได้เปลี่ยนศาสนาเป็นนิกายลูเทอแรนซึ่งเป็นศาสนาประจำรัฐปรัสเซีย เพื่อรักษาอาชีพทนายเอาไว้ ครอบครัวมาคส์เป็นครอบครัวเสรีนิยม และได้รับรองแขกที่เป็นนักวิชาการและศิลปินหลายคนในสมัยที่มาคส์ยังเป็นเด็ก
การศึกษา
มาคส์ได้คะแนนดีใน ยิมเนเซียม ซึ่งเป็นโรงเรียนระดับมัธยมปลายในปรัสเซีย เขาได้รางวัลจากวิทยานิพนธ์ระดับมัธยมปลายที่มีชื่อว่า "ศาสนา: กาวที่เชื่อมต่อสังคมเข้าด้วยกัน" งานชิ้นแรกนี้เป็นจุดเริ่มต้นให้กับงานวิเคราะห์ศาสนาของเขาต่อไปในภายหลัง
มาคส์เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยบ็อนในปี ค.ศ. 1833 (พ.ศ. 2376) เพื่อศึกษากฎหมาย ตามคำเรียกร้องของบิดา ที่บ็อนเขาเข้าชมรมนักเดินทางแห่งเทรียร์ (และบางช่วงยังได้เป็นประธานชมรม) ผลการเรียนของเขาเริ่มตกต่ำ เนื่องจากเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการร้องเพลงอยู่ในร้านเบียร์ ปีถัดไปพ่อของเขาจึงให้เขาย้ายไปยังกรุงเบอร์ลินเพื่อเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฟรีดรีช-วิลเฮ็ล์ม (Friedrich-Wilhelms-Universität) ที่เอาจริงเอาจังด้านการวิชาการมากขึ้น ปัจจุบันมหาวิทยาลัยนี้คือมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน
มาคส์และกลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่
ที่เบอร์ลิน มาคส์เริ่มหันไปสนใจปรัชญาท่ามกลางความไม่พอใจของบิดา เขาได้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มนักศึกษาและอาจารย์ที่มีอายุไม่มากที่เป็นที่รู้จักในชื่อ "กลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่" (Young Hegelians) ซึ่งนำโดยบรูโน บาวเออร์ (Bruno Bauer) สมาชิกหลายคนในกลุ่มพยายามโยงปรัชญาแนวหลังอริสโตเติลเข้ากับปรัชญาหลังเฮเกิล มักซ์ สเตอร์เนอร์ สมาชิกกลุ่มเฮเกิลรุ่นใหม่อีกคนหนึ่ง นำการวิพากษ์แบบเฮเกิลมาใช้เพื่อสร้างคำอธิบายที่แทบจะเป็นแบบสุญนิยม ว่าสุดท้ายแล้วอีโกนิยมคือเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์ แนวคิดเช่นนี้ไม่เป็นที่ยอมรับของแทบทุกคนในกลุ่ม และมาคส์ได้โต้แนวคิดนี้บางส่วนใน Die Deutsche Ideologie (อุดมการณ์เยอรมัน)
เกออร์ค เฮเกิล เพิ่งเสียชีวิตไปไม่นานในปีค.ศ. 1831 (พ.ศ. 2374) และในช่วงชีวิตของเขานั้น ได้เป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลทางวิชาการในสังคมเยอรมนีมาก กลุ่มที่เชื่อแนวคิดแบบเฮเกิล (รู้จักกันในชื่อว่า กลุ่มเฮเกิลขวา) เชื่อว่าลำดับการวิภาษทางประวัติศาสตร์นั้นเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว และสังคมปรัสเซีย ที่ถึงพร้อมด้วยการบริการพลเมือง มหาวิทยาลัยที่ดี การพัฒนาทางอุตสาหกรรม และอัตราการจ้างงานที่สูง เป็นผลสรุปของการพัฒนาการทางสังคมดังกล่าว กลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่ที่มาคส์สังกัดอยู่ด้วยนั้นเชื่อว่ายังจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงแบบวิภาษอีก และสังคมปรัสเซียในขณะนั้น ยังมีความไม่สมบูรณ์อีกมาก ทั้งนี้เนื่องจากสังคมยังมีความยากจน รัฐบาลยังคงใช้ระบบเซ็นเซอร์ที่เข้มแข็ง และกลุ่มคนที่มิได้นับถือศาสนาคริสต์นิกายลูเทอแรนยังคงโดยกีดกันทางสังคม
มาคส์ถูกเตือนมิให้ส่งวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยฟรีดรีช-วิลเฮ็ล์ม เนื่องจากคาดว่าจะไม่เป็นที่ยอมรับที่นั่นเนื่องจากชื่อเสียงของมาคส์ ว่าเป็นนักคิดแนวถอนรากถอนโคนในกลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่ มาคส์จึงส่งวิทยานิพนธ์ของเขา ที่เปรียบเทียบทฤษฎีทางด้านอะตอมของดิโมคริตัสกับอีพิคารุสไปยังมหาวิทยาลัยเยนา ในปี ค.ศ. 1840 (พ.ศ. 2383) ซึ่งได้กลายเป็นมหาวิทยาลัยที่มาคส์จบการศึกษา และ ในปี ค.ศ. 1841 คาร์ล มาคส์ เรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเยนา
อาชีพ
เมื่อบาวเออร์อาจารย์ของเขาถูกขับออกจากภาควิชาปรัชญาในปี ค.ศ. 1842 (พ.ศ. 2385) มาคส์จึงเลิกสนใจปรัชญาและหันเหความสนใจไปยังการเป็นนักข่าว เขาได้เข้าทำหน้าที่บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ Rheinische Zeitung หนังสือพิมพ์หัวก้าวหน้าของเมืองโคโลญ อย่างไรก็ตามหนังสือพิมพ์เล่มนั้นโดนสั่งปิดในปี ค.ศ. 1843 (พ.ศ. 2386) ซึ่งเป็นผลบางส่วนจากความขัดแย้งระหว่างมาร์คกซ์กับมาตรการเซ็นเซอร์ของรัฐ มาร์คซ์กลับไปสนใจปรัชญา และหันไปเป็นนักกิจกรรมทางการเมือง พร้อมกับทำงานเป็นนักข่าวอิสระ ไม่นานมาคส์ก็ต้องเดินทางลี้ภัย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องกระทำอยู่เรื่อย ๆ เนื่องจากการแสดงความเห็นแบบถอนรากถอนโคนของเขา
มาคส์เดินทางไปยังประเทศฝรั่งเศส ที่นั่นเอง เขาได้ขบคิดเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับบาวเออร์และกลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่ และได้เขียนบทความ ปัญหาชาวยิว (On the Jewish Question) ซึ่งเป็นบทวิพากษ์แนวคิดปัจจุบันเกี่ยวกับสิทธิพลเมืองและการปลดปล่อยทางการเมือง ที่ปารีสเขาได้พบ ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ผู้ซึ่งกลายเป็นผู้ร่วมงานกับมาคส์ไปตลอดชีวิตของเขา เอ็งเงิลส์ได้กระตุ้นให้ มาคส์สนใจสถานการณ์ของชนชั้นทำงาน และช่วยแนะนำให้มาคส์สนใจเศรษฐศาสตร์ เมื่อเขาและเอ็งเงิลส์ถูกภัยการเมืองอีกครั้งอันเนื่องมาจากงานเขียน เขาย้ายไปยังเมืองปรัสเซล ประเทศเบลเยียม
พวกเขาได้ร่วมกันเขียนบทความชื่อ อุดมการณ์เยอรมัน (The German Ideology) ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์ปรัชญาของเฮเกิลและกลุ่มนิยมเฮเกิลรุ่นใหม่ หลังจากนั้นมาคส์เขียน ความอับจนของปรัชญา (The Poverty of Philosophy) ซึ่งวิพากษ์ความคิดสังคมนิยมสายฝรั่งเศส บทความทั้งสองวางรากฐานให้กับ คำประกาศเจตนาคอมมิวนิสต์ (The Communist Manifesto) อันเป็นผลงานที่โด่งดังที่สุดของมาคส์และเอ็งเงิลส์ หนังสือ คำประกาศเจตนา ซึ่งสมาพันธ์คอมมิวนิสต์ซึ่งเป็นกลุ่มผู้อพยพชาวเยอรมันที่มาคส์ได้พบที่ลอนดอนได้ร้องขอให้เขียน ได้รับการตีพิมพ์เมื่อวันที่ 21 ก.พ. ค.ศ. 1848 (พ.ศ. 2391)
ปีนั้นเอง ในทวีปยุโรปได้เกิดการลุกฮือครั้งยิ่งใหญ่ กลุ่มคนงานได้เข้ายึดอำนาจจากพระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส และได้เชิญมาคส์กลับปารีส ต่อมาหลังจากที่รัฐบาลคนงานล่มสลายลงในปี ค.ศ. 1849 (พ.ศ. 2392) มาคส์ได้ย้ายกลับไปยังโคโลญ และได้เริ่มพิมพ์หนังสือพิมพ์ Rheinische Zeitung ขึ้นมาใหม่ก่อนจะถูกสั่งปิดลงอีกครั้ง          สุดท้ายมาคส์จึงย้ายไปอยู่ที่ลอนดอน ขณะที่อยู่ที่ลอนดอนนั้น มาคส์ทำหน้าที่เป็นผู้สื่อข่าวฝั่งยุโรปให้กับหนังสือพิมพ์นิวยอร์กทรีบูน (New York Tribune) ระหว่างปี ค.ศ. 1852 (พ.ศ. 2395) ถึง 1861 (พ.ศ. 2404) ในปี ค.ศ. 1852 นั้นเอง มาคส์ได้เขียนแผ่นพับ การปฏิวัติของหลุยส์ โบนาปาร์ต (The Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte) เพื่อวิเคราะห์เหตุการณ์ที่หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต (หลานของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส) เข้ายึดอำนาจรัฐในฝรั่งเศสและสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดินโปเลียนที่ 3
สากลที่หนึ่ง และคำพูดของแกลดสตัน
ในปีค.ศ. 1863 (พ.ศ. 2406) รัฐมนตรีคลังของอังกฤษ วิลเลียม แกลดสตันได้กล่าวสุนทรพจน์แก่สภาสามัญชน โดยเขาได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับการเพิ่มขึ้นของความร่ำรวยของประเทศอังกฤษและได้เพิ่มเติม (ตามรายงานจากหนังสือพิมพ์ ไทมส์) ว่า "ผมควรจะมองการเพิ่มขึ้นของความมั่งคั่งและอำนาจอย่างเมามายเหล่านี้ ด้วยความหวาดกลัวและความเจ็บปวด ถ้าผมเชื่อว่ามันเกิดขึ้นเฉพาะกับกลุ่มชนที่มีชีวิตสะดวกสบายเท่านั้น ที่ผมกล่าวมาทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ความรู้เกี่ยวกับสภาพของประชากรที่ใช้แรงงานเลย การเพิ่มขึ้นมาของความมั่งคั่งที่ผมได้อธิบายและที่ผมคิดว่าเกิดขึ้นจากกำไรจากการลงทุนนั้น เป็นการเพิ่มขึ้นที่เกิดเฉพาะกับชนชั้นที่ครอบครองทรัพย์สินเท่านั้น" แต่ในรายงานฉบับกึ่งทางการ แกลดสตันได้ลบประโยคสุดท้ายออก ซึ่งการแก้ไขนี้เป็นสิ่งที่กระทำกันทั่วไปในหมู่สมาชิกสภา
ในปี ค.ศ. 1864 (พ.ศ. 2407) มาคส์ได้ก่อตั้งสมาคมกรรมกรสากล ซึ่งต่อมาถูกเรียกว่าองค์การสากลที่หนึ่ง เพื่อเป็นแกนหลักในการทำกิจกรรมทางการเมือง ในคำสุนทรพจน์เปิดงานนั้น มาคส์ได้อ้างถึงคำพูดของแกลดสตันไปในทำนองที่ว่า "การเพิ่มขึ้นของความร่ำรวยและอำนาจอย่างเมามายนี้ เกิดขึ้นกับเฉพาะชนชั้นที่มีทรัพย์สินเท่านั้น" เขายังอ้างถึงคำพูดนี้อีกในหนังสือ ว่าด้วยทุน ไม่นานนักความแตกต่างระหว่างสิ่งที่มาคส์อ้างกับที่มีบันทึกไว้ในรายงาน (ซึ่งเป็นที่แพร่หลาย) ถูกนำมาใช้เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของแนวร่วมระหว่างประเทศ มาคส์พยายามจะโต้ตอบข้อกล่าวหาเรื่องความไม่ซื่อสัตย์นี้ แต่ว่าข้อกล่าวอ้างนั้นก็กลับมาเรื่อย ๆ
จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชุมพร พ.ศ. 2566''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 โดยแบ่งเขตเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2562 โดยในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
คาร์ล มาคส์
สากลที่หนึ่ง และคำพูดของแกลดสตัน
ในภายหลังมาคส์ได้ระบุแหล่งข้อมูลที่เขาใช้ว่าคือหนังสือพิมพ์ เดอะ มอร์นิง สตาร์
จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดชุมพร
คาร์ล มาคส์
สากลที่หนึ่ง และคำพูดของแกลดสตัน
เอ็งเงิลส์ได้ใช้เนื้อที่ในส่วนคำนำในการพิมพ์ครั้งที่สี่ของหนังสือ ว่าด้วยทุน เพื่อพูดถึงเรื่องนี้ แต่ก็ไม่สามารถจบข้อโต้เถียงนี้ลงได้ เอ็งเงิลส์อ้างว่าแหล่งข่าวนั้นไม่ใช่ เดอะ มอร์นิง สตาร์ แต่เป็น ไทมส์ นักวิจารณ์แนวคิดมาคส์เช่นนักข่าว พอล จอห์นสัน ยังคงใช้เรื่องนี้ในการ กล่าวหามาคส์ในเรื่องความซื่อสัตย์อยู่
ช่วงปลายชีวิตของมาคส์
ที่ลอนดอน ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่มีการโต้เถียงเรื่องการอ้างคำพูดของแกลดสตันนี้ มาคส์ได้ทุ่มเทเวลาไปกับการวิจัยเชิงประวัติศาสตร์และเชิงทฤษฎีสำหรับการเขียนหนังสือ ว่าด้วยทุน (หรือในชื่อเต็มว่า ทุน: บทวิพากษ์ทางเศรษฐศาสตร์การเมือง และชื่อภาษาเยอรมันว่า Das Kapital). มาคส์ตีพิมพ์เล่มแรกของชุดในปี ค.ศ. 1867 (พ.ศ. 2410), สำหรับอีกสองเล่มที่เหลือนั้น มาคส์ไม่ได้เขียนให้เสร็จสิ้น แต่ได้รับการเรียบเรียงโดยเอ็งเงิลส์จากบันทึกและร่างต่าง ๆ และตีพิมพ์หลังจากที่มาคส์เสียชีวิตลงแล้ว
จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอสวี (ยกเว้นตำบลเขาค่ายและตำบลเขาทะลุ) และอำเภอเมืองชุมพร (ยกเว้นตำบลบางลึก ตำบลหาดพันไกร ตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา และตำบลถ้ำสิงห์)
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอปะทิว อำเภอท่าแซะ และอำเภอเมืองชุมพร (เฉพาะตำบลบางลึก ตำบลหาดพันไกร ตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา และตำบลถ้ำสิงห์)
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอพะโต๊ะ อำเภอละแม อำเภอหลังสวน อำเภอทุ่งตะโก และอำเภอสวี (เฉพาะตำบลเขาค่ายและตำบลเขาทะลุ)
คาร์ล มาคส์
ชีวิตสมรส
เจ็นนี ฟ็อน เว็สท์ฟาเลิน ผู้เป็นภรรยาของมาคส์ มาจากครอบครัวราชการ ลุงของเธอคือไลออน ฟิลิปส์ บิดาของพี่น้องเจอราร์ดและแอนตันผู้ก่อตั้งบริษัทฟิลิปส์ในปีค.ศ. 1891 ครอบครัวมาคส์มีลูกหลายคน แต่ก็มีหลายคนที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก เอลินอร์ มาคส์ลูกสาวของพวกเขา (1855-1898) ซึ่งเกิดในลอนดอน ก็เป็นนักสังคมนิยมที่ทุ่มเทและช่วยแก้ไขงานของพ่อของเธอ เจ็นนี มาคส์เสียชีวิตในเดือนธันวาคมปีค.ศ. 1881 (พ.ศ. 2424)
แนวคิดที่มีอิทธิพลต่อความคิดของมาคส์
ปรัชญาของมาคส์ (ที่เฮเกิล เรียกว่า วัตถุนิยมประวัติศาสตร์) นั้นได้รับอิทธิพลอย่างสูงมาจากแนวคิดของเฮเกิลที่ว่าความจริง (รวมถึงประวัติศาสตร์) นั้นจะต้องพิจารณาแบบวิภาษวิธี (dialectic) โดยมองว่าเป็นการปะทะกันของแรงคู่ตรงข้าม หลายครั้งแนวคิดนี้ถูกเขียนย่อว่าเป็น thesis + antithesis → synthesis (ข้อวินิจฉัย + ข้อโต้แย้ง → การประสม, การสังเคราะห์) เฮเกิลเชื่อว่าทิศทางของประวัติศาสตร์นั้นสามารถพิจารณาได้เป็นช่วง ๆ ที่มีเป้าหมายไปสู่ความสมบูรณ์และจริงแท้ เขากล่าวว่าหลายครั้งพัฒนาการจะเกิดขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป แต่ก็อาจมีบางช่วงที่ต้องมีการต่อสู้และเปลี่ยนแปลงผู้ที่อยู่ในอำนาจเดิม มาคส์ยอมรับภาพรวมของประวัติศาสตร์ตามที่เฮเกิลเสนอ อย่างไรก็ตามเฮเกิลนั้นเป็นนักปรัชญาแนวจิตนิยม ส่วนมาคส์นั้นต้องการจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในรูปของวัตถุ เขาได้เขียนว่านักปรัชญาสายเฮเกิลนั้นวางความเป็นจริงไว้บนหัว ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องจับมันให้วางเสียใหม่บนเท้าของตนเอง
ในการยอมรับวิภาษวิธีเชิงวัตถุ ซึ่งเป็นการปฏิเสธแนวคิดแบบจิตนิยมของเฮเกิลนั้น มาคส์ได้รับอิทธิพลมาจากลูทวิช ฟ็อยเออร์บัค (Ludwig Feuerbach) ในหนังสือ "The Essence of Christianity" ฟอยเออร์บาคได้อธิบายว่าพระเจ้านั้น คือผลงานสร้างสรรค์ของมนุษย์ และคุณลักษณะต่าง ๆ ที่ผู้คนยกย่องพระเจ้านั้น แท้จริงแล้วเป็นคุณลักษณะของความเป็นมนุษย์นั่นเอง มาคส์ยอมรับแนวคิดเช่นนี้ และได้อธิบายว่า โลกวัตถุนั้นเป็นโลกที่แท้จริง ส่วนแนวคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับโลกนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นผลสืบเนื่องมาจากโลกวัตถุ แม้ว่ามาคส์จะเชื่อเช่นเดียวกับเฮเกิลและนักปรัชญาคนอื่น ๆ ในการแบ่งแยกโลกที่ปรากฏกับโลกที่แท้จริง เขาไม่เชื่อว่าโลกวัตถุนั้นจะซ่อนโลกที่แท้จริงทางจิตเอาไว้ ในทางกลับกัน มาคส์ยังเชื่อว่าอุดมการณ์ที่ถูกสร้างผ่านทางประวัติศาสตร์และกระบวนการสังคมนั้น เป็นสิ่งที่ปิดบังไม่ให้ผู้คนเห็นสถาพทางวัตถุที่แท้จริงในชีวิตของพวกเขา
ผลงานอีกชิ้นหนึ่ง ที่มีส่วนสำคัญในการปรับปรุงแนวคิดของเฮเกิลของมาคส์ คือ หนังสือที่เขียนโดยฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ชื่อว่า "The Condition of the Working Class in England in 1844" (สภาพของชนชั้นกรรมาชีพในอังกฤษในปี 1844) หนังสือเล่มนี้ทำให้มาคส์มองวิภาษวิธีเชิงประวัติศาสตร์ออกมาในรูปของความขัดแย้งระหว่างชนชั้น และมองเป็นว่าชนชั้นกรรมาชีพสมัยใหม่จะเป็นแรงผลักดันที่ก้าวหน้าที่สุดสำหรับการปฏิวัติ
ปรัชญาของมาคส์
แนวคิดหลักของมาคส์วางอยู่บนความเข้าใจเกี่ยวกับ แรงงาน โดยพื้นฐานแล้ว มาคส์กล่าวว่ามนุษย์มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสิ่งรอบข้าง เขาเรียกกระบวนการเปลี่ยนแปลงนี้ว่าการ ใช้แรงงาน และความพลังในการเปลี่ยนแปลงนี้ว่า กำลังแรงงาน สำหรับมาคส์แล้ว การใช้แรงงานนี้นอกจากจะเป็นความสามารถโดยธรรมชาติของกิจกรรมต่าง ๆ ทางกายภาพแล้ว แรงงานยังเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับความคิดและจินตนาการของมนุษย์ด้วย:
นอกเหนือจากการที่อ้างว่าความสามารถของมนุษย์คือการเปลี่ยนแปลงธรรมชาติแล้ว มาคส์มิได้ใช้ข้ออ้างอื่น ๆ เกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์อีกเลย.
มาคส์สืบทอดแนวคิดแบบวิภาษวิธีของเฮเกิล ดังนั้นเขาจึงมักจะหลีกเลี่ยงความคิดที่ว่ามนุษย์มีธรรมชาติบางอย่างที่ไม่เปลี่ยนแปลง บางครั้งมาคส์จะอธิบายแนวคิดนี้โดยการเปรียบเทียบระหว่าง "ธรรมชาติ" กับ "ประวัติศาสตร์" หลายครั้งพวกเขาจะกล่าวว่า "สภาพการมีอยู่นำหน้าสำนึก" นั่นคือใครคนหนึ่งจะเป็นอย่างใดนั้นขึ้นอยู่กับตำแหน่งแห่งหนและเวลาที่เขาอยู่ -- สถาพทางสังคมมีอำนาจมากกว่าพฤติกรรมดั้งเดิม หรืออาจกล่าวได้ว่าลักษณะสำคัญของมนุษย์คือการปรับตัวให้เขากับสิ่งต่าง ๆ รอบตัว
มาคส์ไม่เชื่อว่าคนทุกคนจะทำงานในลักษณะเดียวกัน แต่เขาก็ไม่เชื่อเช่นเดียวกันว่าลักษณะที่ใครสักคนทำงานนั้นถูกกำหนดด้วยความคิดส่วนตัวไปทั้งสิ้น เขากลับอธิบายว่าการทำงานนั้นเป็นกิจกรรมทางสังคม และเงื่อนไขรวมถึงรูปแบบของการทำงานนั้นถูกกำหนดโดยสังคมและเปลี่ยนแปลงตามเวลา
การวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของมาคส์นั้นวางอยู่บนความแตกต่างระหว่าง ปัจจัยการผลิต ซึ่งหมายถึงสิ่งของเช่นที่ดินหรือทรัพยากรธรรมชาติ รวมไปจนถึงเทคโนโลยี ที่จำเป็นต่อการผลิตสินค้าที่เป็นวัตถุ และ ความสัมพันธ์เชิงสังคมของการผลิต ที่กล่าวได้ว่าเป็นความสัมพันธ์เชิงสังคมที่ผู้คนถูกดึงเข้าไปร่วม เมื่อเขาได้เป็นเจ้าของและได้ใช้ปัจจัยการผลิต ปัจจัยสองประการนี้รวมเป็น รูปแบบการผลิต มาคส์สังเกตว่าในสังคมหนึ่ง ๆ รูปแบบการผลิตนั้นมีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย สำหรับสังคมทางยุโรปนั้นมีรูปแบบในการพัฒนาโดยเริ่มจากรูปแบบการผลิตแบบศักดินา ไปจนถึงรูปแบบการผลิตแบบทุนนิยม โดยทั่วไปแล้ว มาคส์เชื่อว่าปัจจัยการผลิตนั้นเปลี่ยนแปลงได้รวดเร็วมากกว่าความสัมพันธ์ของการผลิต ยกตัวอย่างเช่นเราได้พัฒนาเทคโนโลยีใหม่ เช่นอินเทอร์เน็ต แต่ต้องใช้เวลาหลังจากนั้น ก่อนที่เราจะได้พัฒนากฎหมายที่ควบคุมเทคโนโลยีนั้น สำหรับมาคส์แล้วการไม่เข้ากันของ ฐาน ทางเศรษฐกิจกับ โครงสร้างส่วนบน (superstructure) ทางสังคม คือสิ่งที่ทำให้เกิดความระส่ำระสายและความขัดแย้งในสังคม
มาคส์ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับกำลังแรงงาน ซึ่งเป็นทรัพยากรพื้นฐานที่สุดของมนุษย์เอง ในการอธิบายความสัมพันธ์นี้โดยละเอียด มาคส์ทำโดยผ่านทางปัญหาความแปลกแยก ซึ่งเกิดขึ้นกับผู้ใช้แรงงาน กล่าวคือ เมื่อกำลังแรงงานได้ถูกใช้ไปในการผลิต แต่เมื่อกิจกรรมนั้นสิ้นสุดลงกรรมสิทธิ์ของผลลัพธ์ที่ได้กลับตกไปเป็นของนายทุน นั่นคือมองได้ว่าเป็นการละทิ้งกรรมสิทธิ์ในกำลังแรงงานของตนเอง สภาวะเช่นนี้ก่อให้เกิดความแปลกแยกจากธรรมชาติของตนเอง และก่อให้เกิดความรู้สึกสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ภาวะเช่นนี้ก่อให้เกิดสภาพการคลั่งไคล้โภคภัณฑ์ (commodity fetishism) ซึ่งผู้คนจะคิดว่าสิ่งสำคัญที่พวกเขาสร้างขึ้นก็คือสินค้า ความสำคัญทุกอย่างจะถูกถ่ายโอนไปที่วัตถุรอบกายแทนที่จะเป็นผู้คนด้วยกันเอง หลังจากนั้นผู้คนจะมองเห็นและเข้าใจตนเองผ่านทางความสัมพันธ์กับทรัพย์สินหรือสินค้าที่ตนเองครอบครองไว้เท่านั้น
แม้ว่าในงานวิทยานิพนธ์ระดับเตรียมอุดมศึกษาเขาเคยอ้างว่าหน้าที่หลักของศาสนาคือการสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แต่ในที่นี้มาคส์มองว่าศาสนานั้นเป็นเครื่องมือทางสังคมสำหรับการแสดงออกและจัดการกับความเหลื่อมล้ำนั่นเอง
วิลาสินี ขำศรีบุศ
วิลาสินี ขำศรีบุศ (Wilasinee Khamsribusa; ชื่อเล่น: ปั๊บ) เกิดวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2539 นักเทควันโดหญิงทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญทองจากการแข่งขัน "เทควันโดไทยแลนด์โอเพ่น 2014" หรือ G1 รุ่นไม่เกิน 49 กก.หญิง เหรียญทองจากการแข่งขันเทควันโดกีฬามหาวิทยาลัยอาเซียน รายการ "17th Asean University Games 2014" รุ่นไม่เกิน 46 กก.หญิง ที่ประเทศอินโดนีเซีย และเหรียญเงินจากการแข่งขันเทควันโดกีฬามหาวิทยาลัยโลก รายการ "2015 Summer Universiade" รุ่นไม่เกิน 46 กก.หญิง ที่ประเทศเกาหลีใต้
ประวัติ
วิลาสินีสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนราชวินิตบางเขน ปัจจุบันกำลังศึกษาระดับปริญญาตรีที่คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เคยมีผลงานการแข่งขันเทควันโดในระดับประเทศ เช่น เหรียญเงินจากการแข่งขัน รายการ "GH BANK" เทควันโด ยุวชน - เยาวชน ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ประจำปี 2556 รุ่นไม่เกิน 46 กก.หญิง เหรียญทองจากการแข่งขันเทควันโด รุ่นไม่เกิน 46 กก.หญิง "กีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 30" หรือ "ศรีสะเกษเกมส์" เหรียญเงินจากการแข่งขันเทควันโด รุ่นไม่เกิน 46 กก.หญิง "กีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42" หรือ "สุพรรณบุรีเกมส์" และเหรียญทองจากการแข่งขัน รายการ "GH BANK" เทควันโดชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ประจำปี 2558 รุ่นไม่เกิน 49 กก.หญิง