cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ลัทธิอนาธิปไตย
สมัยคลาสสิก
ในสมัยคลาสสิกของลัทธิอนาธิปไตย อนาธิปัตย์มีแนวทางปะทะต่อสู้ นอกจากการเผชิญหน้ากับกองกำลังติดอาวุธของรัฐเช่นในสเปนและยูเครน ยังมีการใช้การก่อการร้ายเป็นการโฆษณาชวนเชื่อด้วยการกระทำ มีความพยายามลอบสังหารประมุขแห่งรัฐซึ่งในบางกรณีทำได้สำเร็จ อนาธิปัตย์ยังมีส่วนร่วมในการปฏิวัติต่าง ๆ อนาธิปัตย์บางคน โดยเฉพาะพวกกัลเลอานิสตี (Galleanisti) เชื่อว่าความพยายามเหล่านี้จะกลายเป็นแรงกระตุ้นให้เกิดการปฏิวัติต่อต้านทุนนิยมและรัฐ ในหลายกรณีผู้โจมตีเป็นปัจเจกบุคคลและส่วนใหญ่เกิดขึ้นในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1870 ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1880 และในคริสต์ทศวรรษ 1890 และยังมีบางกรณีเกิดขึ้นในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1900 ความแพร่หลายของวิธีนี้ลดน้อยลงไปอันเป็นผลจากอำนาจตุลาการที่เพิ่มขึ้นและการเพ่งเล็งและเก็บรายชื่อโดยสถาบันรัฐ
มุมมองของอนาธิปัตย์ต่อความรุนแรงเป็นข้อถกเถียงมาโดยตลอด ลัทธิอนาธิปไตยแบบสันตินิยม (Anarcho-pacifism) สนับสนุนวิธีการไม่รุนแรงเพื่อให้ได้มาซึ่งเป้าหมายไม่รุนแรงที่ไม่มีรัฐ อนาธิปัตย์กลุ่มอื่น ๆ สนับสนุนการกระทำโดยตรงซึ่งอาจประกอบด้วยการก่อวินาศกรรม (sabotage) หรือการก่อการร้าย แนวคิดนี้เป็นทัศนคติหลักในศตวรรษที่ผ่านมาเพราะมองว่ารัฐเป็นทรราช และอนาธิปัตย์บางคนเชื่อว่าพวกเขาย่อมมีสิทธิที่จะต่อต้านการกดขี่ (oppression) โดยรัฐด้วยวิธีใดก็ตามที่มีความสามารถจะทำ เอมมา โกลด์แมน (Emma Goldman) และแอร์รีโก มาลาเตสตา (Errico Malatesta) เป็นผู้สนับสนุนการใช้ความรุนแรงในระดับจำกัด โดยกล่าวว่าความรุนแรงนี้เป็นเพียงปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นต่อความรุนแรงโดยรัฐและเป็นความชั่วร้ายจำเป็น (necessary evil)
อนาธิปัตย์มีบทบาทอย่างแข็งขันในการนัดหยุดงาน (strike action) แม้ว่าจะไม่พอใจกับแนวคิดสหการนิยมตามแบบและมองว่าเป็นแนวคิดปฏิรูปนิยม (reformism) พวกเขามองว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของความเคลื่อนไหวเพื่อล้มล้างรัฐและระบอบทุนนิยม. อนาธิปัตย์ยังได้ส่งเสริมโฆษณาชวนเชื่อภายในแวดวงศิลปะ บางส่วนปฏิบัติตามคตินิยมธรรมชาติ (naturism) พวกเขาสร้างชุมชนบนพื้นฐานของมิตรภาพและมีส่วนร่วมในอุตสาหกรรมข่าว (news media)
ปฏิวัติ
อนาธิปัตย์ชาวอิตาลีอัลเฟรโด โบนันโน (Alfredo Bonanno) ผู้สนับสนุนลัทธิอนาธิปไตยแบบก่อการกบฏ (insurrectionary anarchism) ได้รื้อฟื้นข้อถกเถียงเกี่ยวกับความรุนแรงขึ้นมาใหม่ด้วยการปฏิเสธยุทธวิธีไม่รุนแรงที่โครปอตกินและอนาธิปัตย์คนสำคัญต่อ ๆ มานำมาใช้ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โบนันโนและกลุ่มชาวฝรั่งเศสที่ชื่อว่าคณะกรรมการล่องหน (The Invisible Committee) สนับสนุนการจัดตั้งกลุ่มเครือสหายขนาดเล็กที่ไม่เป็นทางการขึ้นมา โดยสมาชิกแต่ละคนจะรับผิดชอบการกระทำของตัวเองแต่ทำงานร่วมกันเพื่อโค่นล้มการกดขี่ผ่านการก่อวินาศกรรมและการใช้ความรุนแรงรูปแบบอื่น ๆ ต่อรัฐ ทุนนิยม และศัตรูอื่น ๆ สมาชิกของคณะกรรมการล่องหนถูกจับกุมใน ค.ศ. 2008 ด้วยหลายข้อหา หนึ่งในนั้นคือข้อหาก่อการร้าย
โดยรวมแล้ว อนาธิปัตย์ร่วมสมัยใช้ความรุนแรงและการปะทะต่อสู้น้อยกว่าบรรพชนทางอุดมการณ์มาก ส่วนใหญ่จะปะทะกับตำรวจระหว่างการชุมนุมและการจลาจล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศแคนาดา (Anarchism in Canada) กรีซ (Anarchism in Greece) และเม็กซิโก (Anarchism in Mexico) เป็นต้น กลุ่มประท้วงแนวร่วมชุดดำแบบเผชิญหน้าเป็นที่รู้จักจากการปะทะกับตำรวจ ทว่าอนาธิปัตย์ไม่ได้ปะทะกับผู้กระทำที่เป็นรัฐเท่านั้น แต่ยังต่อสู้กับฟาสซิสต์และพวกเหยียดเชื้อชาติด้วย ด้วยการดำเนินปฏิบัติการต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ (anti-fascism) และการระดมพลป้องกันไม่ให้การเดินขบวนแสดงความเกลียดชังจัดขึ้นได้
วิวัฒนาการ
อนาธิปัตย์โดยทั่วไปใช้การกระทำโดยตรง อาจเป็นในรูปแบบของการขัดขวางและการประท้วงต่อต้านลำดับชั้น (hierarchy) ที่อยุติธรรม หรือในรูปแบบของการจัดการชีวิตของตนเองผ่านการสร้างสถาบันต่อต้านไม่ว่าจะเป็นคอมมูนหรือคอลเลกทีฟที่ไม่มีลำดับชั้น ซึ่งการตัดสินใจทำในแนวทางต่อต้านอำนาจนิยม โดยทุกคนมีปากเสียงเท่า ๆ กันในการตัดสินใจแต่ละกรณี แนวทางนี้เรียกว่าวิถีระนาบ (horizontalism) อนาธิปัตย์ร่วมสมัยมีส่วนร่วมในหลายขบวนการรากหญ้าที่ตั้งอยู่บนวิถีระนาบไม่มากก็น้อยแม้ว่าจะไม่ได้เป็นแนวอนาธิปไตยอย่างชัดเจน ซึ่งเคารพในอัตตาณัติของบุคคลและเข้าร่วมดำเนินกิจกรรมของมวลชนไม่ว่าจะเป็นการนัดหยุดงานหรือการชุมนุม ลัทธิอนาธิปไตยแบบ a ตัวเล็กแบบใหม่นี้แสดงถึงความแตกต่างจากลัทธิอนาธิปไตยแบบ A ตัวใหญ่ของสมัยคลาสสิกตรงที่แนวทางของการไม่วางความคิดและการกระทำไว้บนฐานของลัทธิอนาธิปไตยสมัยคลาสสิกหรืออ้างอิงอนาธิปัตย์สมัยคลาสสิกอย่างปิออตร์ โครปอตกิน และปีแยร์-โฌแซ็ฟ พรูดง เพื่อสร้างความชอบธรรมให้ความคิดเห็นของพวกเขา อนาธิปัตย์พวกนี้นิยมวางความคิดและปฏิบัติการของพวกเขาบนฐานของประสบการณ์ของตัวเองซึ่งจะนำมาสร้างทฤษฎีในภายหลัง
กระบวนการตัดสินใจของกลุ่มเครือสหาย (affinity group) อนาธิปัตย์ขนาดเล็กมีบทบาทที่สำคัญทางยุทธวิธี อนาธิปัตย์สร้างฉันทมติภายในสมาชิกกลุ่มโดยไม่ต้องมีผู้นำหรือกลุ่มผู้นำด้วยวิธีการที่หลากหลาย วิธีการหนึ่งให้บุคคลหนึ่งจากกลุ่มทำหน้าที่เป็นผู้เอื้ออำนวยการสร้างฉันทมติโดยไม่เข้ามีส่วนร่วมในการสนทนาเองหรือชูประเด็นใดประเด็นหนึ่ง เสียงข้างน้อยโดยปกติจะยอมรับฉันทมติคร่าว ๆ ยกเว้นเมื่อรู้สึกว่าข้อเสนอนั้นขัดแย้งกับจริยธรรม เป้าหมาย และค่านิยมแบบอนาธิปไตย อนาธิปัตย์โดยปกติจะสร้างกลุ่มที่มีขนาดเล็ก (5-20 คน) เพื่อพัฒนาอัตตาณัติและมิตรภาพระหว่างสมาชิก กลุ่มจำพวกนี้มักเชื่อมโยงกันระหว่างแต่ละกลุ่มเป็นเครือข่ายที่ใหญ่กว่า อนาธิปัตย์ยังคงสนับสนุนและเข้าร่วมการนัดหยุดงาน โดยเฉพาะการนัดหยุดงานโดยพลการ (Wildcat strike action) เพราะเป็นการนัดหยุดงานที่ไม่มีผู้นำและไม่ได้ถูกจัดตั้งขึ้นจากส่วนกลางโดยสหการ
อนาธิปัตย์อาจรวมพลเข้าจับจองและยึดพื้นที่สาธารณะคืนในเหตุการณ์สำคัญอย่างการประท้วงหรือเมื่อพื้นที่กำลังถูกยึดครอง เรียกว่าเขตปกครองตนเองชั่วคราว (TAZ) ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ศิลปะ กวีนิพนธ์ และลัทธิเหนือจริงผสมเข้ากันเพื่อจัดแสดงอุดมคติแบบอนาธิปไตย อนาธิปัตย์มองว่าการจับจองเป็นวิถีทางหนึ่งในการยึดเอาพื้นที่เมืองคืนมาจากตลาดทุนนิยม โดยทำไปด้วยความต้องการทางปฏิบัติและเพื่อให้เป็นแบบอย่างของการกระทำโดยตรง การหาพื้นที่มาได้ทำให้อนาธิปัตย์สามารถทดลองกับแนวคิดของตัวเองและสร้างพันธะทางสังคม เมื่อพิจารณายุทธวิธีต่าง ๆ เหล่านี้ โดยเข้าใจว่าอนาธิปัตย์แต่ละคนไม่ได้มีมุมมองต่อพวกมันในแบบเดียวกัน ประกอบกับการประท้วงรูปแบบต่าง ๆ ในเหตุการณ์ที่มีความเป็นสัญลักษณ์สูง เหล่านี้เป็นบรรยากาศแบบคาร์นิวัล (carnivalesque) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความแตกต่างหลากหลายภายในลัทธิอนาธิปไตยของยุคร่วมสมัย
ประเด็นหลัก
ลัทธิอนาธิปไตยเป็นปรัชญาที่ครอบคลุมทัศนคติ แนวคิด และสำนักคิดที่หลากหลาย เป็นเรื่องปกติที่จะมีความคิดเห็นไม่ตรงกันเกี่ยวกับค่านิยม อุดมการณ์ และยุทธวิธี ความหลากหลายนี้ทำให้มีการใช้คำศัพท์คำเดียวกันแต่คนละความหมายในแนวคิดแบบอนาธิปไตยต่าง ๆ ซึ่งทำให้เกิดข้อกังวลทางนิยามในทฤษฎีอนาธิปไตย (definitional concerns in anarchist theory) ความเข้ากันได้ระหว่างลัทธิอนาธิปไตยกับทุนนิยม (Anarchism and capitalism) ชาตินิยม (Anarchism and nationalism) และศาสนา (Anarchism and religion) เป็นข้อถกเถียงในวงกว้าง ลัทธิอนาธิปไตยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับอุดมการณ์อื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นลัทธิคอมมิวนิสต์ กลุ่มนิยม ลัทธิมากซ์ หรือสหภาพแรงงาน นักอนาธิปัตย์อาจได้แรงผลักดันจากมนุษยนิยม พระเป็นเจ้า ประโยชน์ส่วนตน (enlightened self-interest) วีแกน (Veganarchism) หรือหลักจริยธรรมทางเลือกอื่น ๆ ลัทธิอนาธิปไตยบางกลุ่มอาจวิจารณ์ปรากฏการณ์เช่นอารยธรรม เทคโนโลยี (เช่นในบรรพกาลนิยมแบบอนาธิปไตย) และกระบวนการประชาธิปไตย แต่อาจมีบางกลุ่มที่สรรเสริญสิ่งเหล่านี้ในขณะเดียวกัน
รัฐ
การต่อต้านรัฐและสถาบันของรัฐเป็นหลักที่ขาดไม่ได้ (sine qua non) ของลัทธิอนาธิปไตย อนาธิปัตย์มองว่ารัฐเป็นเพียงเครื่องมือครอบงำและเชื่อว่าไม่มีความชอบธรรมไม่ว่าจะมีแนวคิดทางการเมืองแบบใดก็ตาม อภิสิทธิ์ชนกลุ่มน้อยเป็นผู้ตัดสินใจเรื่องใหญ่ ๆ แทนที่ผู้คนจะสามารถควบคุมทุกแง่มุมในชีวิตของตัวเองได้ ไม่ว่าอย่างไรสุดท้ายผู้มีอำนาจก็ตั้งอยู่บนอำนาจ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจที่เปิดเผย (Open government) หรือโปร่งใสก็ตาม เพราะยังคงสามารถบีบบังคับผู้คนได้ เหตุผลในการต่อต้านรัฐอีกแบบของลัทธิอนาธิปไตยอ้างว่าผู้คนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลจะพยายามเพิ่มอำนาจตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมเท่าใดก็ตาม และจะนำไปสู่การทุจริต อนาธิปัตย์มองแนวคิดที่กล่าวว่ารัฐคือเจตจำนงร่วมกันของประชาชนว่าเป็นเพียงนิยายที่ไม่มีทางเป็นไปได้ ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าชนชั้นปกครอง (ruling class) เป็นกลุ่มคนที่แตกต่างจากสังคมที่เหลือ
ทัศนคติที่อนาธิปัตย์มีต่อรัฐมีความแตกต่างกันไป รอเบิร์ต พอล โวล์ฟ (Robert Paul Wolff) เชื่อว่าความตึงเครียดระหว่างอำนาจกับอัตตาณัติจะทำให้รัฐไม่มีทางมีความชอบธรรมได้ บาคูนินมองว่ารัฐหมายถึง "การบีบบังคับ การครอบงำด้วยการบีบบังคับ อาจอำพรางตัว แต่อาจโจ่งแจ้งไม่ไว้หน้าใครถ้าจำเป็น" เอ. จอห์น ซิมมอนส์ (A. John Simmons) และเลสลี กรีน (Leslie Green (philosopher)) ซึ่งมีแนวโน้มลัทธิอนาธิปไตยเชิงปรัชญาเชื่อว่ารัฐสามารถชอบธรรมได้ถ้าปกครองผ่านฉันทมติ แต่ก็มองว่าสิ่งนี้มีโอกาสเป็นไปได้น้อย นอกจากนี้ ความเชื่อในวิธีการล้มล้างรัฐก็มีความแตกต่างเช่นกัน
สถานะเพศ เพศวิถี และความรักเสรี
เพราะสถานะเพศและเพศวิถีมาพร้อมกับพลวัตทางลำดับชั้น นักอนาธิปัตย์หลายคนกล่าวถึง วิเคราะห์ และต่อต้านการกดทับอัตตาณัติของบุคคลจากบทบาททางเพศ
นักอนาธิปัตย์สมัยคลาสสิกไม่ค่อยพูดถึงเพศวิถี แต่บางคนที่พูดถึงมองว่าสังคมอนาธิปไตยจะนำไปสู่เพศวิถีที่พัฒนาขึ้นมาเองโดยธรรมชาติ นักอนาธิปัตย์สนใจกับประเด็นความรุนแรงทางเพศ แต่บางคนเช่นเบนจามิน ทักเกอร์ (Benjamin Tucker) ต่อต้านกฎหมายกำหนดอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้ ขบวนการในประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นและเฟื่องฟูในลัทธิอนาธิปไตยระหว่าง ค.ศ. 1890 กับ 1920 คือความรักเสรี (free love) กระแสการเมืองนี้เหลือรอดมาในลัทธิอนาธิปไตยร่วมสมัยในรูปของแนวคิดที่สนับสนุนการมีคนรักหลายคน อนาธิปไตยความสัมพันธ์ (relationship anarchy) และลัทธิอนาธิปไตยเควียร์ (queer anarchism) ผู้สนับสนุนความรักเสรีต่อต้านการสมรส เพราะมองว่าเป็นอีกหนึ่งวิธีที่ผู้ชายใช้อำนาจเหนือผู้หญิง เหตุผลหลักเป็นเพราะกฎหมายการสมรสเข้าข้างอำนาจของผู้ชายอย่างมาก ความรักเสรีมีนัยที่กว้างและยังรวมถึงการวิพากษ์ระเบียบสังคมที่เป็นอยู่ซึ่งจำกัดเสรีภาพและสุขารมณ์ทางเพศของผู้หญิง ขบวนการความรักเสรีมีส่วนในการก่อตั้งบ้านส่วนรวมที่ให้นักเดินทางกลุ่มใหญ่ นักอนาธิปัตย์ และนักกิจกรรมอื่น ๆ นอนด้วยกัน ความรักเสรีมีรากเหง้าอยู่ในยุโรปและสหรัฐ นักอนาธิปัตย์บางส่วนมีปัญหากับความอิจฉาที่เกิดขึ้นจากความรักเสรี นักสตรีสิทธินิยมแนวอนาธิปไตยมีวาระสนับสนุนความรักเสรี ต่อต้านการสมรส และสนับสนุนสิทธิการทำแท้งซึ่งคล้ายกัน นักสตรีสิทธินิยมแนวอนาธิปไตยกับไม่อนาธิปไตยมีความเห็นต่างกันในเรื่องสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง แต่สนับสนุนกันและกัน
ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ลัทธิอนาธิปไตยเข้าไปข้องเกี่ยวกับขบวนการสตรีสิทธินิยมคลื่นลูกที่สอง ซึ่งส่งอิทธิผลต่อขบวนการสตรีสิทธินิยมบางกลุ่มและยังได้รับอิทธิพลกลับมาเช่นกัน จนทศวรรษท้าย ๆ ของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ทั้งนักอนาธิปัตย์กับนักสตรีสิทธินิยมเรียกร้องสิทธิและอัตตาณัติให้กับผู้หญิง เกย์ เควียร์ และกลุ่มคนชายขอบกลุ่มอื่น ๆ และมีนักคิดสตรีสิทธินิยมบางคนเสนอให้หลอมรวมสองกลุ่มการเมืองนี้เข้าด้วยกัน ต่อมาในกระแสสตรีสิทธินิยมคลื่นลูกที่สาม (Third-wave feminism) นักอนาธิปัตย์เริ่มศึกษาเกี่ยวกับอัตลักษณ์ทางเพศและความรักต่างเพศภาคบังคับ กลายเป็นข้อวิจารณ์ความปรกติทางเพศแบบหลังโครงสร้างนิยม นักอนาธิปัตย์บางคนแยกตัวเองออกจากความคิดแนวนี้ โดยกล่าวว่าเป็นการเอนเอียงเข้าหาปัจเจกนิยมที่กำลังทิ้งเป้าหมายการปลดปล่อยทางสังคม
การศึกษา
นักอนาธิปัตย์สนใจด้านการศึกษาตั้งแต่เริ่มแรกลัทธิอนาธิปไตยสมัยคลาสสิก โดยมองว่าการศึกษาที่เหมาะสมจะต้องวางพื้นฐานอัตตาณัติในอนาคตให้กับปัจเจกกับสังคมและเป็นระบบร่วมด้วยช่วยกันแบบหนึ่ง นักเขียนอนาธิปัตย์อย่างวิลเลียม กอดวิน (Enquiry Concerning Political Justice) และมัคส์ ชเตียร์เนอร์ (The False Principle of Our Education) โจมดีทั้งการศึกษาโดยรัฐและเอกชนว่าเป็นเพียงวิธีการผลิตซ้ำอภิสิทธิ์ของชนชั้นปกครอง
ใน ค.ศ. 1901 นักอนาธิปัตย์ชาวกาตาลาและนักคิดอย่างอิสระฟรันซิสโก เฟร์เรร์ (Francisco Ferrer) ก่อตั้งเอสกูเอลา โมเดร์นา (Escuela Moderna) ในบาร์เซโลนาเพื่อต่อต้านสถาบันระบบการศึกษาที่ศาสนจักรคาทอลิกควบคุม แนวทางของเฟร์เรร์เป็นแบบโลกวิสัยที่ปฏิเสธการแทรกแซงกระบวนการศึกษาไม่ว่าจะโดยรัฐหรือศาสนจักร และมอบอัตตาณัติให้กับนักเรียนในการวางแผนการทำงานและการเข้าเรียนเอง เฟร์เรร์ตั้งเป้าให้การศึกษากับชนชั้นแรงงานและพยายามฟูมฟักสำนึกทางชนชั้น (class consciousness) ภายในกลุ่มนักเรียน โรงเรียนต้องปิดตัวลงหลังรัฐคุกคามและจับกุมตัวเฟร์เรร์ในเวลาต่อมา แต่ถึงอย่างนั้น แนวคิดของเขากลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับโรงเรียนแบบโมเดิร์น (Ferrer Center and Colony) ทั่วโลก นักอนาธิปัตย์คริสเตียนเลโอ ตอลสตอย ที่เขียนความเรียน Education and Culture ก่อตั้งโรงเรียนที่คล้ายกันโดยมีหลักการพื้นฐานว่า "การศึกษาจะมีประสิทธิภาพได้จะต้องไม่มีค่าใช้จ่าย" เอ. เอส. นีล (A. S. Neill) ก่อตั้งโรงเรียนซัมเมอร์ฮิลล์ขึ้นใน ค.ศ. 1921 ด้วยเหตุผลเดียวกันและประกาศว่าจะปราศจากการบีบบังคับ
การศึกษาแบบอนาธิปไตยตั้งอยู่บนแนวคิดของการเคารพในสิทธิของเด็กที่จะพัฒนาอย่างอิสระโดยปราศจากการบิดเบือนและการที่ความมีเหตุผลจะนำพาเด็กไปสู่บทสรุปที่ถูกต้องทางศีลธรรม ทว่ายังไม่มีฉันทมติในหมู่นักอนาธิปัตย์ว่าอะไรบ้างที่เป็นการบิดเบือน เฟร์เรร์เชื่อว่าการปลูกฝังความเชื่อทางศีลธรรมเป็นสิ่งจำเป็นและสั่งสอนนักเรียนอย่างชัดเจนว่าความเท่าเทียม เสรีภาพ และความยุติธรรมทางสังคมไม่มีทางเป็นไปได้ภายในระบอบทุนนิยม พร้อมกับการวิจารณ์รัฐบาลและชาตินิยม
นักเขียนอนาธิปัตย์ช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 และร่วมสมัย (พอล กูดแมน (Paul Goodman) เฮอร์เบิร์ต รีด (Herbert Read) and โคลิน วอร์ด (Colin Ward)) เน้นและขยายข้อวิจารณ์การศึกษาโดยรัฐของลัทธิอนาธิปไตย โดยชี้ไปที่ความจำเป็นต้องมีระบบที่ให้ความสำคัญกับความคิดสร้างสรรค์ของเด็กมากกว่าความสามารถในการงานอาชีพหรือการบริโภค (consumerism) ในฐานะส่วนหนึ่งของสังคมผู้บริโภค โคลิน วอร์ด กล่าวว่าการศึกษาโดยรัฐทำหน้าที่เป็นเครื่องผลิตซ้ำความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจสังคม
แม้สถาบันการศึกษาแบบอนาธิปไตยหลงเหลืออยู่ในสมัยใหม่ไม่มาก แต่หลักการสำคัญของโรงเรียนอนาธิปไตยไม่ว่าจะเป็นความเคารพในอัตตาณัติของเด็กและการใช้วิธีการสอนด้วยการให้เหตุผลมากกว่าการปลูกฝังได้แพร่กระจายเข้าสู่สถาบันการศึกษากระแสหลักแล้ว จูดิธ ซูยซา (Judith Suissa) ยกตัวอย่างโรงเรียนสามแห่งที่เป็นโรงเรียนของอนาธิปัตย์อย่างเด่นชัด กล่าวคือ Free Skool Santa Cruz ในสหรัฐซึ่งเป็นส่วนของเครือข่ายหนึ่งของโรงเรียนอเมริกัน-แคนาดา Self-Managed Learning College ที่ไบรตันในสหราชอาณาจักร และ Paideia School ในสเปน
ศิลปกรรม
ลัทธิอนาธิปไตยกับศิลปะมีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งในสมัยคลาสสิกของลัทธิอนาธิปไตย โดยเฉพาะในกระแสศิลปะที่กำลังพัฒนาขึ้นในยุคสมัยนั้นไม่ว่าจะเป็นอนาคตนิยม ลัทธิเหนือจริง และอื่น ๆ ในวรรณกรรม ลัทธิอนาธิปไตยมีความสัมพันธ์กับกลุ่ม New Apocalyptics และขบวนการจินตนิยมใหม่ (neo-romanticism) ในดนตรี ลัทธิอนาธิปไตยมีความสัมพันธ์กับดนตรีแนวต่าง ๆ เช่นพังก์ นักอนาธิปัตย์อย่างเลโอ ตอลสตอย และเฮอร์เบิร์ต รีด กล่าวว่าเส้นแบ่งระหว่างศิลปินกับคนที่ไม่ใช่ศิลปิน ระหว่างศิลปะกับกิจประจำวัน คือสิ่งประกอบสร้างอันเป็นผลผลิตจากความแปลกแยกที่เกิดขึ้นจากทุนนิยมและเป็นสิ่งที่ขัดขวางไม่ให้มนุษย์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ศิลปะมีสมบัติสามประการที่ทับซ้อนกันซึ่งทำให้มีประโยชน์ใช้สอยกับนักอนาธิปัตย์ เช่นความสามารถในการวาดภาพข้อวิจารณ์สังคมและลำดับชั้นที่เป็นอยู่ การทำหน้าที่เป็นเครื่องมือฉายภาพอนาคตสะท้อนสังคมในอุดมคติของอนาธิปัตย์ และการเป็นวิธีการกระทำโดยตรงในฐานะส่วนหนึ่งของการประท้วง ศิลปะดึงดูดใจมนุษย์และส่งผลกระทบอย่างทรงพลังเพราะศิลปะดึงดูดทั้งอารมณ์และเหตุผล ขบวนการลัทธิประทับใจใหม่ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีสุนทรียะแบบนิเวศวิทยาและแสดงแบบอย่างของเส้นทางสู่สังคมนิยมในมุมมองของอนาธิปัตย์ การผสมผสานระหว่างสุนทรียะและความบรรสานทางสังคมใน Les chataigniers a Osny ของจิตรกรอนาธิปัตย์กามีย์ ปีซาโร เป็นการฉายภาพของชุมชนเกษตรกรรมแนวอนาธิปไตยในอุดมคติ
ข้อวิจารณ์
ข้อวิจารณ์ลัทธิอนาธิปไตยข้อหนึ่งที่พบได้บ่อยที่สุดกล่าวว่ามนุษย์ไม่สามารถปกครองตนเอง (Self-governance) และจึงจำเป็นต้องมีรัฐขึ้นมาเพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ สนับสนุนข้อวิจารณ์นี้โดยกล่าวว่า "สันติ สงคราม ภาษี การควบคุมสุขาภิบาลและการซื้อขายยาเสพติดให้โทษ การพิทักษ์รักษาระบบการกระจายที่ยุติธรรม เหล่านี้และอื่น ๆ เป็นภารกิจที่มิอาจกระทำได้เลยในประชาคมซึ่งไม่มีรัฐบาลกลาง" ข้อวิจารณ์ลัทธิอนาธิปไตยอีกข้อหนึ่งกล่าวว่ามันเหมาะสมกับโลกที่อยู่กันแบบสันโดษซึ่งรวมกลุ่มกันขนาดเล็กพอที่จะสามารถปกครองตนเองได้เท่านั้น นักคิดอนาธิปัตย์ตอบโต้ว่าพวกเขาสนับสนุนให้มีระบบสหพันธรัฐแบบอนาธิปไตย
อาจารย์ปรัชญาแอนดรูว์ จี. ฟีอาลา (Andrew G. Fiala) รวมรวมเหตุผลต่อต้านลัทธิอนาธิปไตยที่พบได้บ่อยไว้ ซึ่งรวมถึงข้อวิจารณ์ว่าลัทธิอนาธิปไตยมีธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงและการทำลายล้างเป็นต้น โดยไม่เพียงแต่ในโลกจริงเช่นในการประท้วงเท่านั้นแต่ในโลกของจริยธรรมเช่นกัน ข้อที่สองประเมินว่าลัทธิอนาธิปไตยเป็นไปไม่ได้หรือเป็นแนวคิดแบบยูโทเปียเพราะจะไม่สามารถมีชัยชนะเหนือรัฐได้ในทางปฏิบัติ เหตุผลแนวนี้ถูกใช้เพื่อเรียกร้องให้มีการกระทำทางการเมืองเพื่อปฏิรูปจากภายในระบบ เหตุผลข้อที่สามกล่าวว่าลัทธิอนาธิปไตยมีความขัดแย้งในตัวเองเพราะเป็นทฤษฎีการปกครองที่ไม่มีทฤษฎีการปกครอง และยังเรียกร้องให้มีการกระทำเป็นกลุ่มแต่ส่งเสริมอัตตาณัติของปัจเจกในเวลาเดียวกัน การกระทำเป็นกลุ่มจึงไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ข้อสุดท้าย ฟีอาลากล่าวถึงข้อวิจารณ์ลัทธิอนาธิปไตยเชิงปรัชญาว่าไม่เป็นผล (ดีแต่พูดกับคิด) และทุนนิยมกับชนชั้นกระฎุมพีจะยังคงเข้มแข็งต่อไป
ลัทธิอนาธิปไตยเชิงปรัชญาได้รับคำวิจารณ์จากวงการวิชาการหลังจากการตีพิมพ์ของหนังสือต่าง ๆ ที่สนับสนุนลัทธิอนาธิปไตยอาทิ Moral Principles and Political Obligations ของ เอ. จอห์น ซิมมอนส์ (A. John Simmons) ศาสสตราจารย์ด้านกฎหมายวิลเลียม เอ. เอดมันด์สัน (William A. Edmundson) เขียนความเรียงให้เหตุผลต่อต้านหลักการอนาธิปไตยเชิงปรัชญาหลักสามข้อที่เขามองว่าผิด เอดมันด์สันกล่าวว่าแม้ปัจเจกจะไม่มีหน้าที่เชื่อฟังรัฐแต่ก็ไม่ได้แปลว่าลัทธิอนาธิปไตยจะเป็นบทสรุปที่หลีกเลี่ยงไม่ได้และรัฐยังคงถือความชอบธรรมทางศีลธรรม ใน The Problem of Political Authority ไมเคิล ฮิวเมอร์ (Michael Huemer) ปกป้องลัทธิอนาธิปไตยเชิงปรัชญาว่า "อำนาจหน้าที่ทางการเมืองเป็นภาพลวงตาทางศีลธรรม"
ข้อวิจารณ์ลัทธิอนาธิปไตยที่เกิดขึ้นมาครั้งแรก ๆ กล่าวว่าลัทธิอนาธิปไตยขัดขืนและไม่เข้าใจความโน้มเอียงทางชีววิทยาเข้าหาอำนาจ โยเซฟ ราซ (Joseph Raz) กล่าวว่าการยอมรับอำนาจหมายถึงความเชื่อมั่นว่าเมื่อทำตามคำสั่งของอำนาจจะทำให้ประสบความสำเร็จมากกว่า ราซเชื่อว่าเหตุผลนี้เป็นจริงไม่ว่าจะเป็นการทำตามคำสั่งที่สร้างความสำเร็จหรือความผิดพลาดก็ตาม นักอนาธิปัตย์ปฏิเสธข้อวิจารณ์นี้เพราะการท้าทายหรือไม่เชื่อฟังอำนาจไม่ได้แปลว่าข้อได้เปรียบจากการยอมรับอำนาจเช่นแพทย์หรือทนายว่าน่าเชื่อถือจะหายไป เพียงไม่ได้เป็นการยอมสละการตัดสินใจโดยอิสระของตนไปโดยสิ้นเชิง นักวิชาการต่าง ๆ วิจารณ์แนวคิดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์ในมุมมองอนาธิปัตย์ การปฏิเสธรัฐ และความมุ่งมั่นปฏิวัติสังคมว่าไร้เดียงสา เรียบง่ายเกินไป และไม่สมจริงตามลำดับ ลัทธิอนาธิปไตยสมัยคลาสสิกถูกวิจารณ์ว่าพึ่งพาในความเชื่อว่าการล้มล้างรัฐจะนำไปสู่มนุษย์ที่ร่วมมือกันเจริญก้าวหน้ามากเกินไป
ฟรีดริช เอ็งเงิลส์ ซึ่งนับว่าเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งหลักของลัทธิมากซ์วิจารณ์การต่อต้านอำนาจนิยมของลัทธิอนาธิปไตยว่าเป็นปฏิปักษ์ต่อการปฏิวัติ เพราะในมุมมองของเขา การปฏิวัติเป็นอำนาจนิยมในตัวมันเอง จอห์น มอลีนิว (John Molyneux (trotskyist)) เขียนในหนังสือ Anarchism: A Marxist Criticism ว่าอนาธิปไตยไม่สามารถชนะได้ โดยเชื่อว่าขาดความสามารถนำแนวคิดของมันมาปฏิบัติใช้จริงได้อย่างเหมาะสม ข้อวิจารณ์ลัทธิอนาธิปไตยแบบมาร์กซิสต์กล่าวว่ามีลักษณะเป็นยูโทเปียเพราะทุก ๆ คนจะต้องมีมุมมองและค่านิยมแบบอนาธิปไตย มาร์กซิสต์มองว่าเนื้อแท้ของลัทธิอนาธิปไตยคือการที่ความคิดทางสังคมจะเกิดขึ้นโดยตรงจากทั้งอุดมคติมนุษย์แบบนี้กับเจตจำนงเสรีของปัจเจกทั้งปวงและกล่าวว่าความขัดแย้งนี้เป็นเหตุให้มันไร้ความสามารถในการกระทำ อนาธิปัตย์มองว่าความขัดแย้งระหว่างเสรีภาพกับความเท่าเทียมสามารถตกลงกันได้ผ่านการอยู่ร่วมกันและการสานเข้าด้วยกัน
แมรอแนก
แมรอแนก เป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเทศมณฑลแดมอแวนด์ จังหวัดเตหะราน ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่บนพื้นที่สุสานโบราณของชาวยิว ในปี พ.ศ. 2547 แมรอแนกเป็นที่ตั้งของโครงการการสอนของนักเรียนอิหร่านเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์
แขวงโคกแฝด
โคกแฝด เป็นแขวงหนึ่งของเขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร กฎกระทรวงให้ใช้บังคับผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556 กำหนดให้ที่ดินส่วนใหญ่ในแขวงนี้เป็นที่ดินประเภทประเภทชนบทและเกษตรกรรมและที่ดินประเภทที่อยู่อาศัยหนาแน่นน้อย ในขณะที่บางส่วนเป็นที่ดินประเภทอนุรักษ์ชนบทและเกษตรกรรม
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงโคกแฝดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเขตหนองจอก มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
การคมนาคม
ถนนในพื้นที่แขวงโคกแฝด ได้แก่
สถานีขนส่งผู้โดยสารเบอร์เซอปาดูเซอลาตัน
สถานีขนส่งผู้โดยสารเบอร์เซอปาดูเซอลาตัน (, TBS) เป็นสถานีขนส่งผู้โดยสารหลัก ทางตอนใต้ของกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ในตำบลบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน ดำเนินการโดย บริษัท สถานีขนส่งผู้โดยสาร มาจู จำกัด (Maju TMAS)
สถานีขนส่งผู้โดยสารแห่งนี้ เปิดทดลองใช้งานครั้งแรกวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2011 และได้ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2013
สถานที่ใกล้เคียง
สถานีขนส่งผู้โดยสารแห่งนี้เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้าบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน
มณฑลฉ่านซี
{{กล่องข้อมูล นิคม หุย – 0.4% 324.34 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 15) 8,482 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 12)
หยานอาน
สุสานเฉียนหลิง
}}
ฉ่านซี ตามสำเนียงกลาง หรือ เจียบไซ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นมณฑลหนึ่งในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศแถบลุ่มแม่น้ำเหลือง (หวงเหอ) โดยมากมีลักษณะภูมิประเทศคล้ายแอ่งอยู่ระหว่างภูเขาหลายแห่ง มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองระดับมณฑลอื่น ๆ ได้แก่ มณฑลชานซี (ตะวันออกเฉียงเหนือ), มณฑลเหอหนาน (ตะวันออก), มณฑลหูเป่ย์ (ตะวันออกเฉียงใต้), ฉงชิ่ง (ใต้), มณฑลเสฉวน (ตะวันตกเฉียงใต้), มณฑลกานซู่ (ตะวันตก), เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ย (ตะวันตกเฉียงเหนือ) และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน (เหนือ)
มณฑลฉ่านซีครอบคลุมพื้นที่ 205,000 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 37 ล้านคน ซึ่งมากเป็นอันดับที่ 16 ของประเทศจีน เมืองหลวงของมณฑลคือ ซีอาน ซึ่งรวมพื้นที่ของอดีตเมืองหลวงของจีน อันได้แก่ เฟิงเฮ่า และฉางอาน โดยซีอานเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน และยังเป็นหนึ่งในเมืองเก่าแก่ที่สุดในจีน โดยเคยเป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก ราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์จิ้น ราชวงศ์สุย และราชวงศ์ถัง นอกจากนี้ เสียนหยาง ก็เคยเป็นเมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ฉิน ซึ่งตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำเว่ย์
ประชากรส่วนใหญ่ของมณฑลฉ่านซีเป็นชาวจีนฮั่น ภาษาที่ใช้ส่วนใหญ่เป็นภาษาจีนกลาง รวมทั้งภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง ภาษาจีนกลางตะวันตกเฉียงใต้ และสำเนียงท้องถิ่นอื่น ๆ เช่น ภาษาจีนจิ้น
มณฑลฉ่านซีมีเศรษฐกิจที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 15 ของจีน โดยอยู่ในอันดับกึ่งกลางในบรรดาเขตการปกครองระดับมณฑลของจีน อุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฉ่านซีประกอบไปด้วยภาคเชื้อเพลิงฟอสซิลและเทคโนโลยีขั้นสูง สำหรับภาคเทคโนโลยีขั้นสูงนั้นประกอบด้วยอุตสาหกรรมอากาศยานและอวกาศ โดยมณฑลฉ่านซีเป็นแหล่งผลิตอุปกรณ์การวิจัยและพัฒนา และอุปกรณ์การผลิต สำหรับอุตสาหกรรมการบินเชิงพาณิชย์ภายในประเทศมากกว่าร้อยละ 50 ของประเทศ
เอ็มแบล็ก
เอ็มแบล็ก (MBLAQ, 엠블랙; ย่อจาก Music Boys Live in Absolute Quality ) เป็นกลุ่มบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ โดยมี เรน เป็นโปรดิวเซอร์ ภายใต้สังกัด J.Tune Entertainment เปิดตัวเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในคอนเสิร์ต Rain's "Legend of Rainism" และในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2552 เอ็มแบล็กเปิดตัวมินิอัลบั้มแรกของพวกเขาในชื่อ "Just BLAQ" โดยได้อันดับ 1 จากชาร์ตเพลงในเกาหลีใต้ทั้งแบบออฟไลน์ และ ออนไลน์ ในวันที่ 30 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน เอ็มแบล็กก็ได้เปิดตัวกลุ่มแฟนคลับของวง โดยมีชื่อว่า "เอ-พลัส" (A-Plus)
วันที่ 18 พฤษภาคม เอ็มแบล็กเปิดตัวมินิอัลบั้มที่ 2 ซึ่งได้ออกภาพแจ๊คเกตเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ที่ผ่านมา
เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2557 ได้มีการประกาศ อีจุน และ ทันเดอร์ ได้ออก จากวง และพวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่ กิจกรรม ของแต่ละบุคคลในขณะนี้
เมื่อวันที่ 13 กุมพาพันธ์ 2560 ทางวงเอ็มแบล็ก หมดสัญญากับต้นสังกัด และต้นสังกัดยืนยันไม่ยุบวง แม้จะอยู่ต้นสังกัดเดียวกันก็ตาม ทางวงจะทำกิจกรรมเดี่ยว
แยกบางโพ
แยกบางโพ เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนประชาราษฎร์ 2 สาย คือสาย 1 และสาย 2 ในแขวงบางซื่อ เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
กายภาพ
thumb|left|[[วัดบางโพโอมาวาส]] บริเวณแยกบางโพฝั่งถนนประชาราษฎร์ สาย 1 ทั้งสองฝั่งนั้น ถนนฝั่งหนึ่งมี 2 ช่องจราจร และอีกฝั่งมี 3 ช่องจราจร ไม่มีเกาะกลาง ถนนประชาราษฎร์ สาย 2 ฝั่งที่มาจากแยกเตาปูนนั้นมี 2 ช่องจราจรทั้งสองฝั่ง ไม่มีเกาะกลาง และบริเวณถนนประชาราษฎร์ สาย 2 ตั้งแต่แยกบางโพถึงท่าน้ำเดิมเป็นถนน 2 ช่องจราจรและจอดรถได้ทั้งสองฝั่ง แต่ในปัจจุบันมีการก่อสร้างรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ช่วงเตาปูนถึงท่าพระ ทำให้ถนนฝั่งซ้าย (เมื่อมาจากเตาปูน) นั้นช่องจราจรซ้ายจะเป็นถนนขาไป และช่องจราจรขวาจะเป็นถนนขากลับ เนื่องจากด้านขวาเป็นที่ก่อสร้างนั้นเอง
ปัจจุบัน ภายในซอยประชาราษฎร์ สาย 1 ซอย 24 (ประชานฤมิตร) บริเวณใกล้กับแยกบางโพเป็นแหล่งรวมของร้านค้าเครื่องเรือนเป็นจำนวนมาก ขึ้นชื่ออย่างยิ่งโดยเฉพาะเครื่องไม้ จนได้ชื่อว่าเป็น "ถนนสายไม้"
มุขมนตรีประชาคมฝรั่งเศส
มุขมนตรีประชาคมฝรั่งเศส (ministre-président de la Communauté française) หรือ มุขมนตรีสหพันธ์วอลโลเนีย-บรัสเซลส์ (ministre-président du Gouvernement de la Fédération Wallonie-Bruxelles) เป็นผู้นำฝ่ายบริหารในรัฐบาลประชาคมฝรั่งเศสแห่งเบลเยียม
อูรูมะ
อูรูมะ (うるま市 (Uruma-shi); ウルマ Uruma) เป็นนครในจังหวัดโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2005 โดยการควบรวมนครกูชิกาวะและนครอิชิกาวะเข้ากับเมืองคัตสึเร็งและเมืองโยนาชิโระ (เมืองทั้งคู่เดิมอยู่ในอำเภอนากางามิ)
มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 87.02 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 126,299 คน
วัดดอยแม่ปั๋ง
อาคารและเสนาเสนะประกอบด้วย อุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ กุฎิสงฆ์ จำนวน 39 หลัง วิหาร ศาลาอเนกประสงค์ ศาลาบำเพ็ญบุญ พิพิธภัณฑ์มณฑปประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้งรูปเหมือนและอัฐิ รวมทั้งอัฐบริขารของหลวงปู่แหวน พลับพลา ศาลา 9 ห้อง และศาลาจันทโรจน์วงค์ ปูชนียวัตถุ มีพระพุทธรูปเนื้อโลหะ และเจดีย์
แนแฆเด
แนแฆเด (سولدوز; نه‌غه‌ده‌) เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลแนแฆเด จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 72,975 คนใน 18,320 ครัวเรือน
วัดดอนจันทร์
วัดดอนจันทร์ ตั้งอยู่ถนนบ้านดอนจันทร์ ตำบลบ้านไร่ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย เป็นศาสนสถานในพระพุทธศาสนา เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่มี พื้นที่ สี่เหลียมผืนผ้า ด้านหน้าติดกลับถนน ด้านหลังติดกลับหมู่บ้าน ทิศเหนือ ติกกลับถนนสาธารณประโยชน์ ของหมู่บ้าน ทิศไต้ติดกลับทุ่งนา
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ กรกฎาคม  ขนาดของพระอุโบสถ กว้าง   เมตร ยาว  เมตร ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่  ตอนที่  เป็นปีที่  ในรัชกาลปัจจุบัน
การมีคนรักหลายคน
การมีคนรักหลายคน หรือ พอลีแอเมอรี (polyamory, จาก ภาษากรีก πολύ poly แปลว่า "หลากหลาย"และ ภาษาละติน amor แปลว่า "ความรัก") เป็นการปฏิบัติหรือความปรารถนา จะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด กันมากกว่าหนึ่งคนโดยที่ทุกคนที่เกี่ยวข้องรับรู้ มีการอธิบายไว้ว่า เป็น "ความยินยอม จริยธรรม และการมีคู่ครองหลายคนอย่างมีความรับผิดชอบ" คนที่แสดงตัวเป็น พอลีแอเมอรี ปฏิเสธว่า มุมมองทางเพศและการมีความสัมพันธ์กับบุคคลเดียว เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับความรัก และความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในระยะยาว
รูปแบบของพอลีแอเมอรีมีความหลากหลาย สะท้อนถึงทางเลือกและปรัชญาของบุคคลที่เกี่ยวข้อง แต่ด้วยแก่นหรือค่านิยม เช่น ความรัก ความสนิทสนม ความซื่อสัตย์สุจริตความเท่าเทียมกัน การสื่อสารและข้อผูกมัด
ความสับสนเกิดขึ้นเมื่อใช้พอลีแอเมอรีในความหมายที่กว้างขึ้น โดยใช้เป็นคำที่ครอบคลุมรูปแบบต่าง ๆ ของการมีหลายคู่ครองโดยสมัครใจ ความสัมพันธ์หลายคู่ (รวมถึงพอลีแอเมอรี) หรือความสัมพันธ์ทางเพศหรือโรแมนติกที่ไม่ผูกขาดกับบุคคลเดียว
รูปแบบ
พอลีแอเมอรีมีมาตรฐานสูงในการรักอย่างมีจริยธรรม การซื่อสัตย์ การเปิดเผยและการให้ความเคารพต่อกันและกัน พอลีแอเมอรีมีหลากหลายรูปแบบได้แก่
ศาสนา
ชุมชนโอเนดะ (Oneida Community) เป็นชุมชนศาสนาคริสต์ในนิวยอร์ก ในช่วงศตวรรษที่ 19 เชื่อมั่นในระบบรักอิสระ (free love) และการแต่งงานที่ซับซ้อน (complex marriage) โดนสมาชิกมีอิสระในการมีเซ็กส์กับทุกคนที่ยินยอม การยึดครอง ความเป็นเจ้าของ และการคบหาดูใจกับคนใดแค่คนเดียวมักไม่ได้รับการยอมรับจากชุมชน
บางคนคิดว่าตัวเองเป็นคริสเตียนและเป็นพอลีแอเมอรี แต่หลักศาสนาคริสต์ส่วนใหญ่ไม่ยอมรับ
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2560 คณะมนตรีเกี่ยวกับพระคัมภีร์ไบเบิ้ลบุรุษและสตรีได้ออกแถลงการณ์เกี่ยวกับเรื่องเพศของมนุษย์ที่เรียกว่า "แถลงการณ์แนชวิลล์" ข้อความดังกล่าวได้รับการลงนามโดยผู้นำศาสนา 150 คนและรวมถึงความเชื่อ 14 ข้อ หนึ่งในนั้นกล่าวว่า "เราปฏิเสธว่าพระเจ้าได้ออกแบบการแต่งงานไว้ สำหรับพวกรักร่วมเพศ พวกที่มีคู่ครองหลายคนหรือ พวกที่มีความสัมพันธ์แบบพอลีแอเมอรี"
หลักปฏิบัติ
นอกจากปรัชญาพื้นฐานสำหรับความสัมพันธ์แล้ว พอลีแอเมอรียังมีหลักปฏิบัติที่รับมือ และจัดการกับปัญหาบางอย่างไม่ต่างจากการมีคู่สมรสเพียงคนเดียวที่ได้รับการยอมรับจากสังคม
คอมเพอชัน (compersion)
คอมเพอร์ชัน (หรือในสหราชอาณาจักรใช้คำว่า ฟรับเบิล ( frubble) ) ใช้เพื่ออธิบายว่าคนหนึ่งมีประสบการณ์ในแง่บวก เมื่อคนรักของตนกำลังมีความสุขกับความสัมพันธ์กับผู้อื่น
หยวน หย่งอี้
หยวน หย่งอี้ (ออกเสียงภาษาจีนว่า "ยฺเหวียน หย่งอี๋") มีชื่อภาษาอังกฤษ: Anita Yuen "แอนนิตา หยวน"  เธอเป็นที่รู้จักของคนไทยจากภาพยนตร์ต่างๆที่แสดงร่วมกับ หลิว เต๋อหัว, โจว ซิงฉือ เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2514 ที่ฮ่องกง
ประวัติ
หยวน หย่งอี้ เข้าวงการโดยประกวดมิสฮ่องกงปี 1990 หลังจบมัธยมปลายและเคยคว้ารางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง 2 ปีติดต่อกันเมื่อช่วง 1993 - 1994 คบหากับนักแสดงหนุ่ม จางจื่อหลิน มาตั้งแต่ปี 1993 จนแต่งงานกันในปี 2001 และเคยออกมายอมรับว่า เป็นมือที่สามมาก่อนหน้านี้อีกด้วย
ภาพยนตร์
ฯลฯ
ละคร
ฯลฯ
อาสนวิหารชาทร์
อาสนวิหารชาทร์ หรือ อาสนวิหารพระแม่แห่งชาทร์ (Cathédrale Notre-Dame de Chartres) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในเมืองชาทร์ ประเทศฝรั่งเศส ราว 80 km ทางตะวันตกเฉียงใต้ของปารีส และเป็นอาสนวิหารของบิชอปแห่งชาทร์ ส่วนใหญ่ของอาคารสร้างขึ้นในปี 1194 ถึง 1220 โบสถ์หลังปัจจุบันเป็นหลังที่ห้าเป็นอย่างต่ำ อาสนวิหารได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกซึ่งบรรยายอาสวิหารชาทร์ว่าเป็น "จุดสูงสุดของศิลปะกอธิกแบบฝรั่งเศส" สถาปัตยกรรมหลักของอาสนวิหารเปลี่ยนแปลงน้อยมากนับตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 จึงเป็นหนึ่งในสถาปัตยกรรมจากยุคนั้นในฝรั่งเศสที่ยังคงอนุรักษ์มาถึงปัจจุบัน
อัครบิดร
อัครบิดร (patriarch) ชาวออร์ทอดอกซ์ในประเทศไทยเรียกว่า พระอัครบิดร ชาวโปรเตสแตนต์ในประเทศไทยเรียกว่า อัครปิตา ส่วนชาวโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า พระอัยกา ถือเป็นตำแหน่งมุขนายกชั้นสูงสุดในคริสตจักรอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และอื่น ๆ เช่นออเรียนทัลออร์ทอดอกซ์ โรมันคาทอลิก และอัสซีเรียนแห่งตะวันออก
แต่เดิมคัมภีร์ไบเบิลใช้คำนี้เพื่อหมายถึง อับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ผู้เป็นปฐมบรรพบุรุษของวงศ์วานอิสราเอล และเรียกยุคที่ทั้งสามคนนี้มีชีวิตอยู่ว่ายุคอัครบิดร
ประวัติ
หลังการสังคายนาไนเซียครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 325 ได้มีการแบ่งเขตการปกครองภายในคริสตจักรออกเป็น 3 เขตอัครบิดร ได้แก่ โรม อะเล็กซานเดรีย และแอนติออก แต่ละเขตมีอัครบิดรเป็นประมุข โดยถือเอาอัครบิดรแห่งกรุงโรมเป็นพระสันตะปาปาหรือประมุขสูงสุดในคริสตจักรสากล ต่อมามีการประชุมสภาสังคายนาแห่งแคลซีดันกำหนดให้มีเขตอัครบิดรเยรูซาเลมและเขตอัครบิดรคอนสแตนติโนเปิล แยกออกมาจากเขตอัครบิดรแอนติออก ทำให้ได้เขตอัครบิดร 5 เขต และมีอัครบิดร 5 คนในคริสตจักร โดยอัครบิดรแห่งโรมยังคงเป็นประมุขสูงสุดในคริสตจักรสากล (Ecumenical church) และอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นรอง แต่ถือว่าเป็นใหญ่สุดในคริสตจักรตะวันออกซึ่งใช้ภาษากรีก ทำให้ในทางปฏิบัติอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลมีอิทธิพลมากกว่า
ต่อมาเขตอัครบิดรแอนติออกยังถูกแบ่งออกเป็น 3 เขตตามภาษาพิธีกรรม คือ เขตอัครบิดรเมลไคต์ (Melkite) เขตอัครบิดรมาโรไนต์ (Maroniite) และเขตอัครบิดรซีเรียน เขตอัครบิดรกรุงโรมก็แบ่งเป็นอีก 3 เขตพิเศษ คือ เขตอัครบิดรเวนิส เขตอัครบิดรลิสบอน และเขตอัครบิดรกัว
เมื่อคริสตจักรแบ่งออกเป็น 2 นิกาย คือฝ่ายตะวันตกกลายเป็นนิกายโรมันคาทอลิก ส่วนฝ่ายตะวันออกเป็นนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ เมื่อนิกายออร์ทอดอกซ์แพร่หลายไปยังท้องที่อื่นในภูมิภาคตะวันออก จึงเกิดเขตอัครบิดรต่าง ๆ มากขึ้น เช่น กรีก อาร์มีเนีย รัสเซีย เซอร์เบีย โรมาเนีย เป็นต้น โดยให้เกียรติอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลเป็นบุคคลอันดับหนึ่งในบรรดาผู้ที่เท่าเทียมกัน แต่ไม่ใช่เป็นประมุขสูงสุด
ฮิโรชิ อันโด
ฮิโรชิ อันโด (安藤尋 (Andō Hiroshi); เกิดวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1965) เป็นนักเขียนและผู้กำกับชาวญี่ปุ่น มีภาพยนตร์บางส่วนให้เครดิตแก่เธอ เช่น ซาราบะโกกูโดะ เดดบีต, บลู, โคโกโระโนะคาราดะ และ โบกุวะอิโมโตะนิโคอิโอะซูรุ ภาพยนตร์ บลู ถูกคัดเลือกเข้าในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงมอสโกครั้งที่ 24
อ้างอิง
1965
จังหวัดอักลัน
จังหวัดอักลัน (Akean) (เสียงอ่านภาษาอักลัน: [ak'ɤan]) (อักลัน: Probinsiya it Aklan; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Aklan; Lalawigan ng Aklan) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือคาลีโบ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอันตีเก‎ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และจังหวัดคาปิซทางทิศตะวันออก จังหวัดอักลันติดกับทะเลซีบูยันและจังหวัดโรมโบลนทางทิศเหนือ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 สายสุพรรณบุรี–อรัญประเทศ (เขตแดนไทย/กัมพูชา) เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดในภาคกลางและภาคตะวันออกของประเทศไทย สายทางเริ่มต้นในจังหวัดสุพรรณบุรี และสิ้นสุดที่ชายแดนประเทศกัมพูชา อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว มีระยะทางตลอดทั้งสายรวม 295.478 กิโลเมตร ในปัจจุบัน ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 เฉพาะช่วงหินกองถึงอรัญประเทศได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายทางหลวงเอเชียสาย 1 โดยถนนตลอดสายมีขนาดระหว่าง 2-6 ช่องจราจร
รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในช่วงแรกมีเส้นทางเริ่มต้นมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ที่แยกไผ่ขวาง ในอำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เข้าสู่จังหวัดอ่างทอง ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ในอำเภอป่าโมก เข้าสู่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 และตัดกับที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3298 ที่อำเภอบางปะหัน โดยช่วงนี้เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร จากนั้นเส้นทางจะเลี้ยวซ้าย ข้ามแม่น้ำป่าสักใน อำเภอนครหลวง ข้ามทางรถไฟสายชานเมือง ในอำเภอภาชี แล้วตัดกับถนนเลียบคลองระพีพัฒน์ จากนั้นเข้าสู่จังหวัดสระบุรี ตัดกับถนนพหลโยธิน ที่ทางแยกต่างระดับหินกอง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี โดยช่วงนี้ยังคงเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นสะพานข้ามทางรถไฟในอำเภอภาชี มีขนาด 2 ช่องจราจร จากนั้นเส้นทางจะผ่านอำเภอวิหารแดง แล้วเข้าสู่จังหวัดนครนายก ที่อำเภอบ้านนา จากนั้นเข้าสู่อำเภอเมืองนครนายก ที่ตำบลพราหมณี และถนนจะขยายเป็น 6 ช่องจราจร จากนั้นข้ามแม่น้ำนครนายก สู่อำเภอปากพลี และแนวเส้นทางสายใหม่จะตรงไป (ขณะที่ทางสายเก่าจะแยกออกไปทางซ้าย และได้รับการกำหนดให้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3649) และลดเหลือ 2 ช่องจราจร แล้วเข้าสู่จังหวัดปราจีนบุรี ที่อำเภอเมืองปราจีนบุรี เส้นทางจะขยายเป็น 4 ช่องจราจรเมื่อตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 319 และจะลดเหลือ 2 ช่องจราจรเมื่อพ้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 320 เป็นระยะทางประมาณ 6.3 กิโลเมตรก่อนที่ถนนจะขยายเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้ง ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3649 และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3452 ที่อำเภอประจันตคาม จากนั้นแนวเส้นทางจะผ่านอำเภอประจันตคามและเข้าสู่อำเภอกบินทร์บุรี ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 304 บริเวณทางแยกกบินทร์บุรี (สามทหาร) จากนั้นวิ่งเลียบทางรถไฟสายตะวันออก เข้าสู่ จังหวัดสระแก้ว ที่อำเภอเมืองสระแก้ว ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 317 ที่อำเภอเมืองสระแก้ว ผ่านอำเภอวัฒนานคร ไปสิ้นสุดที่ชายแดนไทย-กัมพูชา อำเภออรัญประเทศ มีระยะทางตลอดทั้งสายรวม 295.478 กิโลเมตร
ประวัติ
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2493 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ช่วงบ้านภาชี–หินกอง–นครนายก–อรัญประเทศ ได้รับการขนานนามว่า "ถนนสุวรรณศร" เพื่อเป็นเกียรติแก่นายธะทรง สุวรรณศร อดีตนายช่างกำกับเขตการทางกรุงเทพฯ ส่วนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ช่วงสุพรรณบุรี–หินกอง เดิมเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 329 โดยในปัจจุบันกรมทางหลวงได้ยกเลิก และยุบรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33
บรูโน มาร์ตินส์ อินดี
โรลันโด มักซิมิเลียโน "บรูโน" มาร์ตินส์ อินดี (เกิดวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ผู้เล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับอาเซ็ด อัลก์มาร์ในเอเรอดีวีซี
มาร์ตินส์ อินดี ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์มาตั้งแต่ ค.ศ. 2012 จนถึง ค.ศ. 2017 โดยได้ลงเล่น 34 นัด และเป็นส่วนหนึ่งในชุดที่จบอันดับท่สามในฟุตบอลโลก 2014
หลิน ไต้
ลินดา หลิน ไต้ (Linda Lin Dai) เป็นนักแสดงหญิงชาวจีน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับเอเชีย ในวงการภาพยนตร์ฮ่องกงในช่วงทศวรรษ 1950 ถึง 1960 เป็นนางเอกภาพยนตร์ภาษาจีนกลางอันดับหนึ่งในสังกัดชอว์บราเดอส์ มีชื่อเสียงอย่างมากจากเรื่อง จอมใจจักรพรรดิ์ (The Kingdom and the Beauty, 江山美人) เมื่อปี ค.ศ. 1959 เคยได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียแปซิฟิก ถึง 4 ครั้ง ช่วงที่เธอมีชีวิตอยู่ เธอได้ฉายาจากสื่อว่าเป็น ราชีนีจอเงินแห่งเอเชีย
หลิน ไต้ เกิดที่เมืองกุ้ยหลิน มีชื่อจริงว่า เฉิง เยว์รู่ (Cheng Yueru, 程月如)  เป็นบุตรสาวของนักการเมืองมณฑลกวางสี และย้ายไปอยู่ฮ่องกงพร้อมกับครอบครัว ในปี ค.ศ. 1958 เธอศึกษาต่อด้านการแสดงที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา และพบรักกับ หลง เฉิงซวิ่น บุตรชายของ หลง หยุ่น อดีตผู้ว่าการมณฑลยูนนาน ทั้งคู่แต่งงานกันในปี ค.ศ. 1961
หลิน ไต้ เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 29 ปี จากการกินยานอนหลับเกินขนาด และฆ่าตัวตายด้วยการรมแก๊สในห้องพัก เนื่องจากปัญหาชีวิตสมรส
ฝน ธนสุนธร
ฝน ธนสุนทร เป็นชื่อการแสดงของ เตือนใจ ศรีสุนทร (เกิด 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517) เป็นนักร้องลูกทุ่งหญิงชาวไทย เจ้าของฉายา "เจ้าหญิงลูกทุ่ง" เริ่มต้นเธอเคยร้องเพลงสตริงมาก่อน แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร จึงหันมาร้องเพลงลูกทุ่ง และประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูงจากผลงานสตูดิโออัลบั้ม ใจอ่อน เมื่อปี พ.ศ. 2544
ชีวิตในวัยเด็ก
ฝน ธนสุนธร เกิดเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2517 ที่ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี ในครอบครัวที่ยากจน เป็นบุตรของนายแดง และนางทองเลื่อน ศรีสุนทร บิดาของเธอเป็นคนขับสามล้อ มารดาของเธอนั้นเป็นแม่ค้าหาบเร่ (ปัจจุบันมารดาของเธอได้เสียชีวิตแล้วเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ) ชีวิตในวัยเด็กนั้นเธอรับจ้างเก็บขยะเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว และลำบากจนกระทั่งเคยขอข้าววัดรับประทานมาแล้วในวัยเด็ก เริ่มศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนมุขมนตรี ต่อมาศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสตรีราชินูทิศ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช และปริญญาโท คณะรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยปทุมธานี
วงการบันเทิง
เธอชื่นชอบการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็ก เคยเป็นนักร้องในเชียร์รำวงและปู่ของเธอก็ฝึกฝนการร้องเพลงให้ เธอเริ่มหารายได้จากการร้องเพลงตั้งแต่ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยเสียงของเธอนั้นเป็นที่ยอมรับในหมู่ผู้ฟังเป็นจำนวนมาก จึงทำให้เธอมีงานขึ้นมาเรื่อย ๆ จากนั้นเธอจึงเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการประกวด มิสทีนโอเล่ และได้ตำแหน่งมาครอง หลังจากนั้นเธอจึงได้เป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณา "ลูกอมโอเล่" เป็นผลงานในวงการบันเทิงชิ้นแรกของเธอ ต่อมาสมัยเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เธอได้รับเชิญให้ไปบันทึกเทปเพลงที่จัดทำขึ้นเพื่อฉลอง 100 ปีของจังหวัดอุดรธานี โดยเธอได้ร้อง 3 เพลง คือ กราบเท้าพ่อหลวง, อุดรฯ มีของดี และ 3 ส. โดยได้รับค่าจ้างมาถึง 500 บาท และจุดนี้ได้ทำให้ปรีชา อรัญวารี นักจัดรายการวิทยุในสังกัดของชัวร์ออดิโอเห็นแววในการเป็นนักร้องของเธอ และได้ชักนำเธอเข้าสู่การเป็นนักร้องอาชีพเต็มตัว
เมื่อไม่ประสบความสำเร็จ ทางต้นสังกัดจึงตัดสินใจเปลี่ยนแนวเพลงให้เธอได้ร้องเพลงลูกทุ่งตามแนวที่เธอถนัด โดยให้เริ่มร้องเพลงคู่กับมนต์สิทธิ์ คำสร้อย และเกษม คมสันต์ ในชุด เกี่ยวก้อย ซึ่งก็ได้รับความสนใจจากแฟนเพลงมากขึ้น ในที่สุดเธอก็มีผลงานเป็นของตัวเองใน พ.ศ. 2544 กับสตูดิโออัลบั้มชุดแรก ฮักอ้ายโจงโปง และประสบความสำเร็จกับผลงานสตูดิโออัลบั้มชุด ใจอ่อน หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานในวงการเพลงเป็นเรื่อยมา และอยู่ในวงการบันเทิงมาจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 เธอได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 คือ มิตร ชัยบัญชา มายาชีวิต โดยเธอรับบทเป็นเพชรา เชาวราษฎร์ คู่กับอครา อมาตยกุล และ พ.ศ. 2551 เธอได้แสดงละครเรื่องดาวจรัสฟ้า ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 โดยรับบทเป็น "ฟ้า" คู่กับทฤษฎี สหวงษ์
ชีวิตส่วนตัว
เธอคบกับหญิง LGBT นอกวงการกว่า 20 ปีแล้ว
อัลบั้มเดี่ยว
{| class="wikitable" !ปี !สตูดิโออัลบั้ม !รายชื่อเพลง
อัลบั้มกลุ่ม
{| class="wikitable" !ปี !สตูดิโออัลบั้ม !รายชื่อเพลง
ชัวร์ชะชะช่า ชุดที่ 1, 2
ร่วมกับ มนต์สิทธิ์ คำสร้อย, ดำรง วงศ์ทอง, เกษม คมสันต์, สำราญ บุญลาภ, อัมพร แหวนเพชร และ บุญตา เมืองใหม่
ชัวร์ชะชะช่า ชุดที่ 3, 4
ร่วมกับ มนต์สิทธิ์ คำสร้อย, ดำรง วงศ์ทอง, เกษม คมสันต์, สมชาย ไทรงาม, อัมพร แหวนเพชร, บุญตา เมืองใหม่, แอร์ สุชาวดี และนักร้องรับเชิญ น้องใบเตย
จดหมายรักจากชัวร์
ร่วมกับ มนต์สิทธิ์ คำสร้อย, ดำรง วงศ์ทอง, เกษม คมสันต์, สมชาย ไทรงาม, บุญตา เมืองใหม่ และ แอร์ สุชาวดี
แม่แห่งชาติ
(ได้รับรางวัลพระพิฆเนศทอง ครั้งที่ 6 พ.ศ.2547 "ประเภทสร้างสรรค์สังคมยอดเยี่ยม")
เพลงประกอบละคร "ดาวจรัสฟ้า" ชุดที่ 1,2
ชุดที่ 1 ร่วมกับ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา, โฬม-พัชฎะ นามปาน, ปอ-ทฤษฎี สหวงษ์, บุ๋ม- รัญญา ศิยานนท์,บุญใจ บุญเจริญ, บัญชา ผาลี และอั้ม นันทิยา
ชุดที่ 2 ร่วมกับ เบนซ์-พรชิตา ณ สงขลา, โฬม-พัชฎะ นามปาน, ปอ-ทฤษฎี สหวงษ์, บุ๋ม- รัญญา ศิยานนท์,โอ๋- ภัคจิรา วรรณสุทธิ์, พร อภิรดี และศักดา คำพิมูล
อีสานบ้านเฮา - โฬม พัชฎะ นามปาน เหงาที่ไร้เงาอ้าย - ฝน ธนสุนธร ฮักที่ต้องจากลา - เบนซ์ พรชิตา ณ สงขลา รักแท้ก็แพ้ได้ - ปอ ทฤษฎี สหวงษ์ เสน่ห์อีสาน - ฝน ธนสุนธร ยอมทนเจ็บคนเดียว - เบนซ์ พรชิตา ณ สงขลา จำไว้นะ - บุ๋ม รัญญา ศิยานนท์ ส่งซิกสายตา - โฬม พัชฎะ นามปาน ดาวเปื้อนดิน - ฝน ธนสุนธร คนดีที่น้องบ่ฮัก - ศักดา คำพิมูล นางเอกอกหัก - พร อภิรดี ขอหอมก่อนแต่ง - ฝน ธนสุนธร & ปอ ทฤษฎี สหวงษ์ ฮักอ้ายแล้วเด้อ - โอ๋ ภัคจิรา วรรณสุทธิ์ เกือบฮักแฟนเขา - เบนซ์ พรชิตา ณ สงขลา ออนซอนเด - ฝน ธนสุนธร
แกรมมี่ ดวงจันทร์...กลางดวงใจ พุ่มพวง ดวงจันทร์ ชุดที่ 1
ร่วมกับ คัฑลียา มารศรี, ต่าย อรทัย, หลิว อาจารียา, ฝน ธนสุนธร
อัลบั้มรวมฮิต
{| class="wikitable" !ปี !สตูดิโออัลบั้ม !รายชื่อเพลง
ขี้หึง
"ขี้หึง" เป็นเพลงของวงดนตรีซิลลี่ ฟูลส์ จากสตูดิโออัลบั้มที่ 4 จุยซี ประพันธ์เนื้อร้องโดย ณัฐพล พุทธภาวนา, แต่งทำนองโดย ณัฐพล พุทธภาวนา และเทวฤทธิ์ ศรีสุข และเรียบเรียงโดย เทวฤทธิ์ ศรีสุข และซิลลี่ ฟูลส์ ออกจำหน่ายในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2545
การตอบรับ
เพลง "ขี้หึง" ในการจัดอันดับของ 104.5 แฟต เรดิโอ สามารถขึ้นอันดับ 1 ได้เป็นเวลา 1 สัปดาห์
เวอร์ชันลิปตา
ในปี พ.ศ. 2557 เพลง "ขี้หึง" ถูกขับร้องใหม่โดยลิปตา โดยมีโจ๊ก กรภพ จันทร์เจริญ จากวง So Cool มีร่วมร้องด้วย ซึ่ง LIPTA ได้แต่งท่อนแร๊พและเรียบเรียงใหม่ ออกจำหน่ายในวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2557 โดยเพลงนี้ถูกรวมในอัลบั้ม FRONTAGE FREEFORM
เพลงเวอร์ชันนี้ได้ติดอับดับสูงสุด 16 ใน 100 ของชาร์ตหมวดเพลง จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2557
กีฬาตะวันออกไกล 1915
กีฬาตะวันออกไกล ครั้งที่ 2 ระหว่างวันที่ 4 - 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1915 จัดขึ้นที่ เซี่ยงไฮ้, สาธารณรัฐจีน.
กรีฑา
การแข่งขันกรีฑาในกีฬาตะวันออกไกล
ว่ายน้ำ
ระยะสั้น 40 หลา, ระยะกลาง 220 หลา, ระยะไกล 440 หลา
จักรยาน
ระยะทาง 10 ไมล์ (16 กิโลเมตร) และ 20 ไมล์ (32 กิโลเมตร)
เทศบาลเมืองศรีสะเกษ
เทศบาลเมืองศรีสะเกษ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ประเภทเทศบาลเมือง ระดับเทศบาลขนาดใหญ่ มีพื้นที่ครอบคลุม 7 ตำบล ในเขตอำเภอเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ ได้แก่ ตำบลเมืองเหนือ,ตำบลเมืองใต้,ตำบลหนองครก,ตำบลโพธิ์,ตำบลโพนข่า,ตำบลหญ้าปล้อง และตำบลน้ำคำ ภายในเขตเทศบาลเป็นที่ตั้งหน่วยงานการบริหารของอำเภอเมืองศรีสะเกษ รวมทั้งเป็นที่ตั้งศูนย์กลางการบริหาร สถาบันการศึกษา สถานพยาบาลและสาธารณสุข เศรษฐกิจ ตลอดจนการคมนาคมขนส่งของจังหวัดศรีสะเกษ
ประวัติ
เทศบาลเมืองศรีสะเกษเดิมชื่อว่า "เทศบาลเมืองขุขันธ์" จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2479 มีพื้นที่ 3.26 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุม 2 ตำบล คือตำบลเมืองเหนือและตำบลเมืองใต้ ต่อมาได้มีการเปลื่ยนชื่อจังหวัดขุขันธ์ เป็นจังหวัดศรีสะเกษ จึงทำให้เทศบาลเมืองขุขันธ์ได้รับการเปลี่ยนชื่อตามพระราชกฤษฎีกามาเป็น "เทศบาลเมืองศรีสะเกษ" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 เป็นต้นมา
ในปี พ.ศ. 2530 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ จังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ. 2530 กำหนดขอบเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ (ใหม่) โดยขยายพื้นที่เขตเทศบาลจากเดิม 2 ตำบลออกไปครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของอีก 5 ตำบล ปัจจุบัน เทศบาลเมืองศรีสะเกษมีพื้นที่ครอบคลุม 7 ตำบล ในเขตอำเภอเมืองศรีสะเกษ รวม 36.66 ตารางกิโลเมตร
พื้นที่และอาณาเขต
มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดใน 2 ตำบลคือตำบลเมืองเหนือ ตำบลเมืองใต้ และครอบคลุมบางส่วนในพื้นที่ตำบลอีก 5 ตำบล ได้แก่ ตำบลซำ ตำบลหนองครก ตำบลหญ้าปล้อง ตำบลโพธิ์ และตำบลโพนข่า รวมพื้นที่ทั้งหมด 36.66 ตารางกิโลเมตร
ตราสัญลักษณ์
พระนางศรีสระเกศ หมายถึง พระนางศรี ซึ่งปรากฏชื่อในตำนานเมืองศรีสะเกษ ว่าเป็นธิดาพญาขอม โดยพระนางเป็นผู้นำในการสร้างเมืองศรีสะเกษมาแต่ครั้งสมัยขอมโบราณ รูปพระนางศรีในอิริยาบถกำลังสระผม (เกศ) ดังกล่าวสอดคล้องกับเนื้อความตอนหนึ่งในตำนานว่าพระนางศรีได้ลงสรงน้ำและสระผม (เกษ) ในสระกำแพง ซึ่งเป็นบารายหรือสระน้ำประจำปราสาทสระกำแพงใหญ่และปราสาทสระกำแพงน้อย อันเป็นที่มาของชื่อเมืองว่า "ศรีสระเกศ" ในอดีต หรือ "ศรีสะเกษ" ในปัจจุบัน
ประชากรและกลุ่มชาติพันธุ์
ปัจจุบันเทศบาลเมืองศรีสะเกษมีประชากรจำนวนทั้งสิ้น 41,680 คน จำแนกเป็น เพศชาย จำนวน 19,924 คน และเพศหญิง จำนวน 21,756 คน ซึ่งอาศัยอยู่ในหลังคาเรือนจำนวน 17,216 หลัง เป็นครอบครัวทั้งหมดจำนวน 17,253 ครอบครัว จัดเป็นเทศบาลเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดแห่งหนึ่ง
กลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมในเขตเทศบาลคือกลุ่มชาติพันธุ์ลาว ซึ่งพูดภาษาลาว จัดเป็นภาษาถิ่นไทยอีสานภาษาหลักที่พูดกันแพร่หลายในกลุ่มประชากรภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อย่างไรก็ตาม จากอดีตจนถึงปัจจุบันมีการเคลื่อนย้ายของประชากรจากต่างถิ่นมาตั้งถิ่นฐานในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายในพื้นที่เทศบาลแห่งนี้ ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาลาวและภาษาไทยภาคกลาง (ซึ่งจัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท) และกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในตระกูลภาษามอญ-เขมร ได้แก่ภาษาเขมรถิ่นไทย (คแมเลอหรือเขมรสูง) ภาษากูย (หรือกวย หรือส่วย) และภาษาเยอ thumb|240 px|ห้างสรรสินค้า ธุรกิจของนักลงทุนท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ
เทศบาลเมืองศรีสะเกษแบ่งเขตการปกครองออกเป็นชุมชนจำนวน 46 ชุมชน ได้แก่
การศึกษา
เขตเทศบาลเมืองศรีสะเกษ เป็นศูนย์กลางทางการศึกษาของจังหวัดศรีสะเกษและพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง โดยเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษาทุกระดับตั้งแต่ระดับพื้นฐานถึงระดับอุดมศึกษา ประกอบด้วยสถานศึกษาที่สำคัญในแต่ละระดับ ดังนี้
ระดับอุดมศึกษา ระดับอาชีวศึกษา
ระดับมัธยมศึกษา
ระดับอนุบาลและประถมศึกษา
การพาณิชยกรรมและบริการ
สถานประกอบการด้านพาณิชยกรรม
สถานประกอบการด้านบริการธุรกรรมทางการเงิน
โครงสร้างและบริการสาธารณูปโภคพื้นฐาน
การประปา แหล่งน้ำและระบบชลประทาน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ
เป็นสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ แห่งแรกของประเทศ ที่รัฐบาลประกาศจัดตั้งขึ้นจำนวน 12 แห่ง เพื่อเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในวโรกาสเจริญพระชนมายุครบ 80 พรรษา ใน พ.ศ. 2523 โดยมีมติเลือกพื้นที่ป่าธรรมชาติดั้งเดิมบริเวณนี้เพื่อดำเนินการปรับปรุงพัฒนาจัดตั้งเป็น "สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ" จนแล้วเสร็จและเปิดใน พ.ศ. 2524 บนเนื้อที่ 237 ไร่  ทั้งนี้ มูลนิธิสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ มีบทบาทสำคัญในการดำเนินงานและระดมทุนทั้งเป็นค่าก่อสร้างและกองทุนสำหรับการดูแลรักษา โดยเป็นผู้ดูแลร่วมกับจังหวัดและท้องถิ่นอันเป็นที่ตั้งของสวน
สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของเขตเทศบาล เป็นสวนสาธารณะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเขตเมืองศรีสะเกษ มีความชุ่มชื้นและสมบูรณ์ตามธรรมชาติ แวดล้อมด้วยลำห้วยปูน ห้วยระกำ เป็นแหล่งอนุรักษ์สัตว์ป่าไทยและต่างประเทศหลายชนิด อาทิ ไก่ฟ้าหลายพันธุ์ กวาง เม่น นกกระจอกเทศ จระเข้ งู นกแร้ง เต่า ตลอดจนฮิปโปโปเตมัส และสัตว์อื่นๆ อีกจำนวนมาก สัตว์หลายชนิดเป็นสัตว์ป่าที่มีถิ่นอาศัยอยู่เดิมในพื้นที่ป่าอันเป็นที่ตั้งของสวน ซึ่งเปิดให้เข้าชมในลักษณะสวนสัตว์ขนาดย่อมสำหรับนักท่องเที่ยว ทั้งยังเป็นแหล่งทัศนศึกษาของนักเรียนนักศึกษาในจังหวัดศรีสะเกษ และจังหวัดใกล้เคียง
ลักษณะเด่นของสวนคือความเขียวชอุ่มด้วยสวนพฤกษศาสตร์ไม้ดอกนานาพรรณและไม้ยืนต้น อันเป็นพันธุ์ไม้พื้นถิ่นของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยเฉพาะ "ลำดวน" และ " ดอกลำดวน" ซึ่งถือเป็นต้นไม้และดอกไม้สัญลักษณ์ประจำจังหวัดศรีสะเกษ ที่ขึ้นหนาแน่นอยู่ในพื้นที่นี้จำนวนมากกว่า 50,000 ต้น ระหว่างเดือนมีนาคม เป็นช่วงที่ต้นลำดวนออกดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอบอวลทั้งในเขตสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ และพื้นที่เขตเทศบาลซึ่งมีต้นลำดวนปลูกอยู่ตามแนวถนนทุกสาย เทศบาลเมืองศรีสะเกษ ร่วมกับจังหวัดศรีสะเกษ ได้จัดให้มี"เทศกาลดอกลำดวนบาน สืบสานประเพณีสี่เผ่าไทยศรีสะเกษ" ขึ้นบริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ เป็นประจำทุกปี  เป็นเทศกาลท่องเที่ยวที่ได้รับการสนับสนุนจากการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2543
พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
ใน พ.ศ. 2543 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ประดิษฐานพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ในพระอิริยาบถประทับนั่ง ไว้ภายในสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ บริเวณทางเข้า เพื่อเป็นราชสักการะและถวายพระเกียรติหลังการสิ้นพระชนม์ของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี โดยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จทรงประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม
อนุสาวรีย์พระนางศรีสระเกศ
ประดิษฐานอยู่ทางตอนเหนือของเขตเทศบาล บนถนนศรีสะเกษ ใกล้กับสถานีรถไฟศรีสะเกษและวัดมหาพุทธาราม (วัดพระโต) องค์พระนางศรี เป็นประติมากรรมรูปหล่อสร้างด้วยทองเหลืองรมดำ ประดิษฐานอยู่เหนือแท่นหินอ่อน บนฐานล่างทรงกลม รูปหล่อพระนางศรีประทับนั่งในอิริยาบถกำลังสระเกศ (เส้นผม) สอดคล้องกับนามเมือง "ศรีสระเกศ" หรือ "ศรีสะเกษ" ดังปรากฏในตำนานเมือง กล่าวว่าพระนางศรีผู้เป็นธิดาพญาขอม ได้เป็นผู้สร้างเมืองศรีสะเกษตั้งแต่ในสมัยอาณาจักรขอม พระนางศรีได้สรงน้ำและสระเกศ (ผม) ที่สระกำแพงซึ่งเป็นบารายหรือสระน้ำประจำเทวสถานสำคัญในสมัยนั้นคือปราสาทสระกำแพงใหญ่และปราสาทสระกำแพงน้อย จึงเป็นที่มาของชื่อ "ศรีสะเกษ" ("ศรีสระเกศ")
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา (อังกฤษ: Sarasas Witaed Nakhonratchasima School) เป็นโรงเรียนลำดับที่ 28 ของกลุ่มโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ตั้งอยู่เลขที่ 1152 หมู่ 4 ถนนมหาวิทยาลัย ต.หนองจะบก อ.เมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา 30000 เปิดสอนหลักสูตรสองภาษา (Bilingual Program) และ หลักสูตรสามัญ (Mini-Bilingual Program) ก่อตั้งขึ้นโดยท่านอาจารย์พิบูลย์ และท่านอาจารย์ เพ็ญศรี ยงค์กมล และได้มอบหมายให้ สยมพร ทองเนื้อดี ผู้อำนวยการโรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน เป็นผู้บริหารงานโรงเรียนสารสาสน์วิเทศนครราชสีมา
ตำบลหินลาด (อำเภอบ้านกรวด)
ตำบลหินลาด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดบุรีรัมย์ ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 65 กิโลเมตร ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 11 กิโลเมตร
ประวัติ
ตำบลหินลาดเดิมขึ้นอยู่กับตำบลโนนเจริญ อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ ต่อมาได้แยกตั้งเป็นตำบลหินลาด เมื่อปี พ.ศ. 2522 ปัจจุบันมี นายคำรณ สิมวิเศษ เป็นกำนัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหินลาดมีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังนี้
ภูมิประเทศ
สภาพโดยทั่วไปของตำบลหินลาดด้านทิศใต้เป็นที่ราบสูง ด้านทิศตะวันออกเป็นที่ดอน ส่วนทางด้านทิศเหนือ และทิศตะวันตกเป็นที่ลุ่ม และสภาพทั่วไปเป็นดินร่วนปนทราย
ภูมิอากาศ
ตำบลหินลาด มีสภาพอากาศแบ่งออกเป็น 3 ฤดู ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลหินลาดแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 9 หมู่บ้านคือ
การคมนาคม
การคมนาคมติดต่อระหว่างตำบลและหมู่บ้านใช้การคมนาคมทางบกโดยทางรถยนต์เป็นหลักในการติดต่อและขนส่งผลิตผลทางการเกษตร โดยมีเส้นทางที่สำคัญ ดังนี้
โทรคมนาคม
มีการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่และอินเทอร์เน็ตกันอย่างแพร่หลาย มีเสาส่งสัญาณโทรศัพท์ทุกเครือข่ายครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบล และมีสายโทรศัพท์ผ่าน ทำให้การติดต่อสื่อสารทางโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ตเป็นไปอย่างสะดวกรวดเร็ว