cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การปฏิวัติครั้งที่สอง (สาธารณรัฐจีน)
กบฏไป๋หลางเกิดขึ้นพร้อมกันกับการปฏิวัติครั้งที่สอง
เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน–ไทรแอสซิก
เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก (Permian–Triassic extinction event) หรือในชื่อ การสูญพันธุ์ P–Tr (P–Tr extinction), การสูญพันธุ์ P–T (P–T extinction) , การสูญพันธ์ช่วงจบยุคเพอร์เมียน (End-Permian Extinction) หรือที่เรียกทั่วไปว่า การตายครั้งใหญ่ (Great Dying) เป็นจุดแบ่งระหว่างยุคเพอร์เมียนและไทรแอสซิก รวมถึงมหายุคพาลีโอโซอิกและนีโอโพรเทอโรโซอิก เมื่อ 251.9 ล้านปีก่อน เป็นการสูญพันธุ์ครั้งที่ใหญ่ที่สุดที่โลกเคยพบเห็น ด้วยสิ่งมีชีวิตน้ำมากกว่า 81%  และสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกอีกมากกว่า 70% สูญพันธุ์ นอกจากนั้นยังเป็นการสูญพันธุ์ครั้งที่ใหญ่ที่สุดของแมลงอีกด้วย โดยประมาณ 57% ของวงศ์ทางชีววิทยาทั้งหมดและ 83% ของสกุลทั้งหมดสูญพันธุ์
มีหลักฐานว่ามีระยะการสูญพันธุ์หนึ่งถึงสามระยะ   สาเหตุที่เป็นไปได้ของการแต่ละระยะ ได้แก่ เกิดการชนโดยอุกกาบาตขนาดใหญ่อย่างน้อยหนึ่งครั้ง เกิดการระเบิดของภูเขาไฟขนาดใหญ่ (เช่นไซบีเรียนแทรป ) และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดจากการปล่อยแก๊สมีเทนใต้น้ำครั้งใหญ่ จุลินทรีย์ที่สร้างแก๊สมีเทน หรือการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงฟอสซิล
ความเร็วในการฟื้นตัวจากการสูญพันธุ์ยังมีการถกเถียงกันอยู่ นักวิทยาศาสตร์บางคนคาดว่าต้องใช้เวลา 10 ล้านปี (จนถึงไทรแอสซิกกลาง) เนื่องจากความรุนแรงของเหตุการณ์ครั้งนี้และเนื่องจากสภาพที่เลวร้ายกลับมาเป็นระยะ ๆ ไปอีก 5 ล้านปี อย่างไรก็ตามการศึกษาในแบร์เลคเคาน์ตี้ใกล้กับปารีส, ไอดาโฮ แสดงให้เห็นว่าระบบนิเวศทางทะเลในไทรแอสสิกต้นฟื้นตัวอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาประมาณ 2 ล้านปีในการฟื้นตัว แสดงให้เห็นว่าผลกระทบของการสูญพันธุ์อาจได้รับความรุนแรงน้อยกว่าในบางพื้นที่
สิ่งมีชีวิตทะเล
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลได้รับความสูญเสียมากที่สุดในช่วงการสูญพันธุ์ P-Tr หลักฐานนี้พบในตัวอย่างจากภาคใต้ของจีนที่ขอบเขต P–Tr ซึ่ง 286 จาก 329 สกุลของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลหายไปภายจากโซนตะกอนสองโซนสุดท้ายที่มีคอนโดดอนต์จากยุคเพอร์เมียน การลดลงของความหลากหลายอาจเกิดจากการสูญพันธุ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วมากกว่าการลดลงของการเกิดสปีชีส์
การสูญพันธุ์ส่วนใหญ่ส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตที่มีโครงกระดูกที่สร้างจากแคลเซียมคาร์บอเนต โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตที่อาศัยระดับ CO2 ที่คงที่ในการสร้างกระดูกของพวกมัน สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีความอ่อนไหวต่อผลกระทบของการเป็นกรดในมหาสมุทรซึ่งเป็นผลมาจากจำนวน CO2 ในชั้นบรรยากาศที่เพิ่มขึ้น
ในบรรดาชีวินก้นทะเลเหตุการณ์การสูญพันธุ์ทำให้อัตราการสูญพันธุ์ในพื้นหลังทวีคูณ และทำให้เกิดการสูญเสียสายพันธุ์กับหน่วยอนุกรมวิธานที่มีอัตราการสูญพันธุ์ในพื้นหลังสูง อัตราการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตในทะเลอยู่ในระดับภัยพิบัติ
กลุ่มสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลที่รอดการสูญพันธ์ ได้แก่ แบรคิโอพอด (จำพวกที่มีบานพับ) ซึ่งมีจำนวนลดลงอย่างช้า ๆ นับตั้งแต่การสูญพันธุ์ P-Tr, อันดับ Ceratitida ของแอมโมไนต์ , และไครนอยด์ (พลับพลึงทะเล) ซึ่งเกือบจะสูญพันธุ์ แต่ต่อมากลับมีจำนวนมากมายและหลากหลาย
กลุ่มที่มีอัตราการรอดชีวิตสูงสุดโดยทั่วไปมีการควบคุมระบบไหลเวียน กลไกการแลกเปลี่ยนแก๊สที่ซับซ้อน และการสร้างปูนด้วยแสง สิ่งมีชีวิตใช้แคลเซียมอย่างหนักและมีระบบหายใจที่ง่ายนั้นมีการสูญเสียความหลากหลายของสายพันธุ์มากที่สุด ในกรณีของแบรคิโอพอด หน่วยอนุกรมวิธานที่ยังมีชีวิตอยู่โดยทั่วไปมีขนาดเล็กและเป็นสมาชิกที่หายากในกลุ่มที่หลากหลายในอดีต
แอมโมไนต์ที่อยู่ในช่วงลดลงระยะยาวมาเป็นเวลา 30 ล้านปีนับตั้งแต่ Roadian (ยุคเพอร์เมียนกลาง) ประสบกับระยะการสูญพันธุ์เมื่อ 10 ล้านปีก่อนการสูญพันธุ์ครั้งหลักในช่วงจบของระยะ Capitanian ในการสูญพันธุ์ก่อนเวลานี้ลดความไม่เสมอกันหรือกิลด์ที่แตกต่างกันในระบบนิเวศลงอย่างมาก ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมอาจเป็นต้นเหตุ ความหลากหลายและความไม่เสมอกันลดลงไปอีกจนถึงขอบเขตของ P–Tr ในช่วงไทรแอสซิกความหลากหลายของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ความไม่เสมอกันยังคงอยู่ในระดับต่ำ
ช่วงของ morphospace (รูปแบบรูปร่างหรือโครงสร้างที่เป็นไปได้) ของแอมโมไนต์ถูกจำกัดมากขึ้นตามยุคเพอร์เมียน ไม่กี่ล้านปีในยุคไทรแอสซิกโครงสร้างแอมโมไนต์แบบดั้งเดิมสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อีกครั้ง แต่ลักษณะพิเศษได้มีการแบ่งที่แตกต่างกันระหว่างแต่ละเคลด
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังบก
ในยุคเพอร์เมียนแมลงและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังชนิดอื่น ๆ มีความหลากหลายมาก รวมถึงมีแมลงที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา ช่วงจบเพอร์เมียนเป็นการสูญพันธุ์ของแมลงที่ใหญ่เท่าที่ทราบ ตามแหล่งข้อมูลบางแห่งยังบอกว่านี่เป็นการสูญพันธุ์เพียงครั้งเดียวของแมลง อันดับของแมลงแปดหรือเก้าชนิดสูญพันธุ์ไปและอีกสิบชนิดลดความหลากหลายลงอย่างมาก Palaeodictyopteroids (แมลงที่มีปากสำหรับเจาะและดูด) เริ่มลดลงในช่วงกลางของยุคเพอร์เมียน การสูญพันธุ์เหล่านี้เชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงของพืช การลดลงมากที่สุดเกิดขึ้นในปลายยุคเพอร์เมียน และอาจไม่ได้เกิดจากการเปลี่ยนของพืชที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศโดยตรง
การตอบสนองของระบบนิเวศของพืช
บันทึกทางธรณีวิทยาของพืชบนบกมีจำนวนน้อยนิด และส่วนใหญ่อาศัยการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูและสปอร์ พืชมีภูมิคุ้มกันต่อการสูญพันธุ์เป็นจำนวนมากโดยผลกระทบของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทั้งหมด "ไม่มีนัยสำคัญ" ในระดับวงศ์ ถึงแม้พบการลดลงของความหลากหลายของสปีชีส์ (50%) ส่วนใหญ่อาจเกิดจากกระบวนการเกี่ยวกับการเกิดฟอสซิล อย่างไรก็ตามการจัดเรียงระบบนิเวศใหม่ครั้งใหญ่ได้เกิดขึ้น โดยความอุดมสมบูรณ์ของพืชและการกระจายตัวเปลี่ยนไปอย่างมาก และป่าทั้งหมดแทบจะหายไป พืชพาลีโอโซอิกแทบไม่เหลือรอดจากการสูญพันธุ์นี้
เรณูวิทยาหรือการศึกษาเกี่ยวกับละอองเรณูจากชั้นหินตะกอนของกรีนแลนด์ตะวันออกในช่วงการสูญพันธุ์บ่งชี้ว่า มีพื้นที่ป่าพืชเมล็ดเปลือยหนาแน่นก่อนเกิดเหตุการณ์นี้ ในขณะเดียวกันกับที่แมคโครฟาวนาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังในทะเลลดลง ป่าไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้ก็ตายไป และตามมาด้วยความหลากหลายของไม้ล้มลุกขนาดเล็กรวมทั้งตระกูลไลโคโปดิโอไฟตาเช่น Selaginella และ Isoetales ต่อมากลุ่มพืชเมล็ดเปลือยกลุ่มอื่น ๆ กลับมามีบทบาทสำคัญอีกครั้ง แต่ก็ประสบปัญหาการตายครั้งใหญ่อีกครั้งด้วยเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงของพืชที่เป็นวัฏจักรเหล่านี้เกิดขึ้นอีกหลายครั้งในช่วงการสูญพันธุ์และหลังจากนั้น ความผันผวนของพืชที่โดดเด่นระหว่างหน่วยอนุกรมวิธานที่เป็นไม้ต้นและไม้ล้มลุกบ่งบอกถึงความเครียดจากสิ่งแวดล้อมเรื้อรัง ส่งผลให้สูญเสียพันธุ์ไม้ที่มีขนาดใหญ่ในป่าจำนวนมาก การสืบทอดและการสูญพันธุ์ของชุมชนพืชไม่สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของค่า δ13C แต่เกิดขึ้นหลายปีหลังจากนั้น การฟื้นตัวของป่าพืชเมล็ดเปลือยใช้เวลา 4-5 ล้านปี
ช่องว่างของถ่านหิน
ในทางกลับกันการขาดถ่านหินอาจสะท้อนให้เห็นถึงความขาดแคลนของตะกอนที่ทราบทั้งหมดจากยุคไทรแอสซิกตอนต้น ระบบนิเวศที่ผลิตถ่านหินแทนที่จะหายไปอาจย้ายไปอยู่ในพื้นที่ที่เราไม่มีบันทึกตะกอนสำหรับยุดไทรแอสซิกตอนต้น ตัวอย่างเช่นในออสเตรเลียตะวันออก สภาพอากาศหนาวเย็นเป็นเกิดขึ้นมาเป็นเวลานาน โดยระบบนิเวศของดินพรุปรับให้เข้ากับสถานการณ์เหล่านี้ ประมาณ 95% ของพืชที่ผลิตพรุเหล่านี้สูญพันธุ์จากท้องถิ่นช่วงขอบเขต P–Tr ตะกอนถ่านหินในออสเตรเลียและแอนตาร์กติกาหายไปอย่างมีนัยสำคัญก่อนขอบเขต P–Tr
สัตว์มีกระดูกสันหลังบก
มีหลักฐานเพียงพอที่จะบ่งชี้ว่ากว่าสองในสามของสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำบกชนิด labyrinthodont, sauropsid ("สัตว์เลื้อยคลาน"), และ therapsid ("สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมดั้งเดิม") ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว สัตว์กินพืชขนาดใหญ่ได้รับความสูญเสียหนักที่สุด
สัตว์เลื้อยคลานอะแนปซิดยุคเพอร์เมียนทั้งหมดสูญพันธุ์ยกเว้น procolophonids (แม้ว่า testudines จะมีกะโหลกศีรษะที่มีรูปร่างสัณฐานอะแนปซิดา แต่ตอนนี้คิดว่าพวกมันมีวิวัฒนาการแยกจากบรรพบุรุษของไดแอปซิด) Pelycosaurs สูญพันธุ์ก่อนที่ยุคเพอร์เมียนจะสิ้นสุดลง พบฟอสซิลไดแอปซิดยุคเพอร์เมียนน้อยเกินกว่าที่จะสนับสนุนข้อสรุปใด ๆ เกี่ยวกับผลกระทบของการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียนที่มีต่อไดแอปซิด (กลุ่ม "สัตว์เลื้อยคลาน" ที่พวกกิ้งก่า งู จระเข้ และไดโนเสาร์ (รวมถึงนก) วิวัฒนาการมา)
กลุ่มที่รอดชีวิตต้องสูญเสียสปีชีส์จำนวนมาก และกลุ่มสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกบางกลุ่มเกือบจะสูญพันธุ์ในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียน กลุ่มที่รอดชีวิตบางกลุ่มไม่ได้คงอยู่มานานจนถึงช่วงเวลานี้ แต่กลุ่มอื่น ๆ ที่แทบจะไม่รอดชีวิตก็ยังคงสร้างเชื้อสายที่หลากหลายและยาวนาน อย่างไรก็ตามสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกต้องใช้เวลาถึง 30 ล้านปีในการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ทั้งในเชิงตัวเลขและทางนิเวศวิทยา
คำอธิบายที่เป็นไปได้
การวิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ทางทะเลจากขั้นตอนสุดท้ายของ Changhsingian ของยุคเพอร์เมียน พบว่าสิ่งมีชีวิตในทะเลที่มีความทนทานต่อภาวะ hypercapnia (ความเข้มข้นคาร์บอนไดออกไซด์สูง) ต่ำ มีอัตราการสูญพันธุ์สูงและสิ่งมีชีวิตที่อดทนได้มากที่สุดมีการสูญเสียเล็กน้อยมาก
สิ่งมีชีวิตในทะเลที่ส่งผลมากที่สุดคือสิ่งมีชีวิตที่สร้างชิ้นส่วนแข็งจากแคลเซียมคาร์บอเนต และมีอัตราการเผาผลาญต่ำ และมีระบบทางเดินหายใจที่อ่อนแอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟองน้ำที่ใช้แคลเซียม, ปะการัง Rugosa และ Tabulata, แบรคีโอพอดที่สะสมแคลไซต์, ไบรโอซัว, และอิคีเนอเดอร์ม ประมาณ 81% ของสกุลดังกล่าวสูญพันธุ์ สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีชิ้นส่วนแข็งจากแคลเซียมได้รับความสูญเสียเพียงเล็กน้อย เช่น ดอกไม้ทะเล ซึ่งการวิวัฒนาการมาเป็นปะการังในปัจจุบัน สัตว์ที่มีอัตราการเผาผลาญสูง ระบบทางเดินหายใจที่พัฒนามาอย่างดี และชิ้นส่วนแข็งที่ไม่ได้มาจากแคลเซียม มีการสูญเสียเล็กน้อยยกเว้นคอนโดดอนต์ซึ่ง 33% ของสกุลทั้งหมดสูญพันธุ์
รูปแบบนี้สอดคล้องกับสิ่งผลกระทบเกี่ยวกับภาวะขาดออกซิเจน แต่ไม่ใช่การขาดออกซิเจนทั้งหมด อย่างไรก็ตามภาวะขาดออกซิเจนไม่สามารถเป็นกลไกการฆ่าสิ่งมีชีวิตในทะเลเพียงอย่างเดียว น่านน้ำไหล่ทวีปเกือบทั้งหมดจะต้องมีภาวะขาดออกซิเจนอย่างรุนแรงถึงมีการสูญพันธุ์ขนาดนี้ได้ แต่ภัยพิบัติดังกล่าวจะทำให้ยากที่จะอธิบายรูปแบบการเลือกสูญพันธุ์แบบนี้ได้ แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของบรรยากาศยุคเพอร์เมียนตอนปลายและยุคไทรแอสซิกตอนต้นแสดงให้เห็นว่า ระดับออกซิเจนในบรรยากาศลดลงอย่างมีนัยสำคัญ แต่เป็นแบบยืดเยื้อโดยไม่มีความเร่งใกล้กับขอบเขต P–Tr ระดับออกซิเจนในบรรยากาศขั้นต่ำในยุคไทรแอสซิกตอนต้นไม่เคยน้อยกว่าระดับปัจจุบัน ดังนั้นการลดลงของระดับออกซิเจนจึงไม่ตรงกับรูปแบบชั่วคราวของการสูญพันธุ์
สิ่งมีชีวิตในทะเลมีความไวต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับ CO2 (คาร์บอนไดออกไซด์) มากกว่าสิ่งมีชีวิตบนบกด้วยเหตุผลหลายประการ CO2 ละลายในน้ำได้มากกว่าออกซิเจนถึง 28 เท่า โดยปกติสัตว์ทะเลจะทำงานโดยมีความเข้มข้นของ CO2 ในร่างกายต่ำกว่าสัตว์บก เนื่องจากการกำจัด CO2 ในสัตว์ที่มีใช้อากาศหายใจจะถูกขัดขวางโดยความต้องการให้แก๊สผ่านเยื่อหุ้มระบบทางเดินหายใจ (ถุงลมปอดและหลอดลมเป็นต้น) แม้ว่า CO2 จะแพร่กระจายได้ง่ายกว่าออกซิเจน ในสิ่งมีชีวิตทะเล การเพิ่มขึ้นความเข้มข้นของ CO2 ที่ค่อนข้างน้อยแต่อย่างต่อเนื่องจะขัดขวางการสังเคราะห์โปรตีน ลดอัตราการปฏิสนธิ และทำให้เกิดความผิดปกติในส่วนแข็งที่เป็นแคลเซียม นอกจากนี้การเพิ่มขึ้นของความเข้มข้นของ CO2 นั้นเชื่อมโยงกับการเป็นกรดในมหาสมุทรอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งสอดคล้องกับการสูญพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตในหน่วยอนุกรมวิธานที่มีแคลเซียมมาก และสัญญาณอื่น ๆ ที่บันทึกในหินที่บ่งบอกว่ามหาสมุทรมีกรดมากขึ้น ค่า pH ในมหาสมุทรที่ลดลงคำนวณได้ 0.7 หน่วย
เป็นการยากที่จะวิเคราะห์การสูญพันธุ์และอัตราการรอดชีวิตของสิ่งมีชีวิตบนบกโดยละเอียด เนื่องจากมีซากดึกดำบรรพ์บนบกมีเพียงไม่กี่แห่งที่ครอบคลุมขอบเขตยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก แมลงยุคไทรแอสซิกแตกต่างจากยุคเพอร์เมียนมาก แต่ช่องว่างในซากฟอสซิลของแมลงมีระยะเวลาประมาณ 15 ล้านปีจากยุคเพอร์เมียนตอนปลายถึงยุคไทรแอสซิกตอนต้น บันทึกที่รู้จักกันดีที่สุดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของสัตว์มีกระดูกสันหลังในขอบเขตยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกมีอยู่ใน Karoo Supergroup ของแอฟริกาใต้ แต่การวิเคราะห์ทางสถิติยังไม่ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน อย่างไรก็ตามการวิเคราะห์การสะสมของซากดึกดำบรรพ์ของแม่น้ำในที่ราบน้ำท่วม บ่งบอกถึงการเปลี่ยนรูปแบบของแม่น้ำจากการคดเคี้ยวไปเป็บแบบประสานสาย ซึ่งบ่งบอกถึงสภาพภูมิอากาศที่แห้งลงอย่างกะทันหัน การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศอาจใช้เวลาเพียง 100,000 ปีกระตุ้นให้เกิดการสูญพันธุ์ของพืช Glossopteris และสัตว์กินพืชที่กินมัน ตามด้วยกิลด์ของสัตว์กินเนื้อ การสูญพันธุ์ช่วงจบยุคเพอร์เมียนไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสูญพันธุ์ของพืชล่าช้าไปตามกาลเวลา
ทฤษฎีของสาเหตุ
การระบุสาเหตุที่แท้จริงของ/เหตุการณ์สูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกเป็นเรื่องยาก ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันเกิดขึ้นเมื่อ 250 ล้านปีก่อน และตั้งแต่นั้นมาหลักฐานส่วนใหญ่ที่สามารถชี้หาสาเหตุถูกทำลายหรือจมลึกลงไปใต้หลาย ๆ ชั้นหินของโลก นอกจากนั้นก้นทะเลทั้งหมดถูกแปลงใหม่อย่างสมบูรณ์ทุก ๆ 200 ล้านปีโดยการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาคอย่างต่อเนื่องและการขยายตัวของพื้นมหาสมุทรโดยไม่ทิ้งสิ่งบ่งบอกต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์ไว้ใต้มหาสมุทร
ถึงอย่างนั้น นักวิทยาศาสตร์ได้รวบรวมหลักฐานสำคัญสำหรับสาเหตุและมีการเสนอกลไกที่เกิดขึ้นหลายอย่าง ข้อเสนอนี้มีทั้งกระบวนการที่รุนแรงแบบหายนะและแบบค่อยเป็นค่อยไป (เช่นเดียวกับทฤษฎีสำหรับเหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคครีเทเชียส–พาลีโอจีน)
การชนของอุกกาบาต
หลักฐานที่ได้รับรายงานสำหรับเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบในช่วงของ P–Tr ได้แก่ ช็อคเก็ดควอตซ์ (shocked quartz) ที่หาได้ยากซึ่งพบในออสเตรเลียและแอนตาร์กติกา ฟูลเลอรีนที่มีแก๊สจากนอกโลก เศษอุกกาบาตในแอนตาร์กติกา และธัญพืชที่อุดมไปด้วยธาตุเหล็ก นิกเกิล และซิลิกอน ซึ่งอาจสร้างขึ้นจากการชน อย่างไรก็ตามก็ยังคงมีการถกเถียงถึงความถูกต้องของหลักฐานเหล่านี้    ตัวอย่างเช่นควอตซ์จากยอดกราไฟต์ในแอนตาร์กติกาซึ่งเมื่อก่อนเคยคิดว่าเป็นแบบ "ช็อคเก็ด" ได้รับการตรวจสอบอีกครั้งด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบออปติกและแบบส่องผ่าน คุณสมบัติที่สังเกตได้สรุปได้ว่าไม่ได้เกิดจากการช็อค แต่เป็นการเสียรูปของสภาพพลาสติก ซึ่งตรงกับการก่อตัวบนสภาพแวดล้อมของเปลือกโลกเช่นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับภูเขาไฟ
หลุมอุกกาบาตบนพื้นทะเลน่าจะเป็นหลักฐานที่แสดงถึงสาเหตุที่เป็นไปได้ของการสูญพันธุ์ P-Tr แต่ในตอนนี้หลุมดังกล่าวหายไปแล้ว เนื่องจาก 70% ของพื้นผิวโลกในปัจจุบันเป็นทะเล ทำให้ดาวเคราะห์น้อยหรือดาวหางอาจมีแนวโน้มที่จะพุ่งชนมหาสมุทรมากกว่าพื้นดินสองเท่า อย่างไรก็ตามเปลือกโลกมหาสมุทรที่เก่าแก่ที่สุดของโลกมีอายุเพียง 200 ล้านปีเนื่องจากถูกทำลายและสร้างใหม่ต่อเนื่องโดยการขยายตัวของพื้นมหาสมุทร นอกจากนี้หลุมอุกกาบาตที่เกิดขึ้นอาจถูกปกปิดโดยการท่วมของหินบะซอลต์จากด้านล่างจากการที่เปลือกโลกถูกเจาะหรืออ่อนตัวลง อย่างไรก็ตามการถูกทำลายของพื้นทะเลไม่สามารถยอมรับเป็นคำอธิบายโดยสิ้นเชิงของเหตุการณ์นี้
สถานที่ที่อาจเกิดการชน
ได้รับการเสนอหลุมอุกกาบาตที่ทำให้เกิดการสูญพันธุ์ P–Tr  หลายแห่ง รวมถึงโครงสร้าง Bedout 250 กม. (160 ไมล์) นอกชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย และหลุมอุกกาบาตวิลค์สแลนด์ขนาด 480 กม. ทางตะวันออกของแอนตาร์กติกา หลุมอุกกาบาตทั้งสองแห่งยังไม่ได้รับการพิสูจน์และแนวคิดดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง ลักษณะทางธรณีใต้น้ำแข็งของวิลค์สแลนด์มีอายุไม่แน่นอนมากอาจหลังกว่าการสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิกเสียอีก
หลุมอุกกาบาต Araguainha ในบราซิลที่มีความยาว 40 กม. ได้รับการประมาณการชนเมื่อไม่นานมานี้ว่าเกิดขึ้นเมื่อ 254.7 ± 2.5 ล้านปีที่แล้วซึ่งทับซ้อนกับการประมาณของขอบเขตยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสซิก หินที่พบในท้องที่ส่วนใหญ่เป็นหินน้ำมัน พลังงานโดยประมาณที่ปล่อยออกมาจากชนของ Araguainha นั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ทั่วโลกโดยตรง แต่แรงสั่นสะเทือนของโลกในพื้นที่ขนาดมหึมาสามารถปล่อยน้ำมันและกแก๊สจำนวนมากออกจากหินที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ ภาวะโลกร้อนอย่างกะทันหันที่เกิดขึ้นอาจส่งผลให้เหตุการณ์การสูญพันธุ์ยุคเพอร์เมียน-ไทรแอสสิกได้
ภูเขาไฟ
ช่วงสุดท้ายของยุคเพอร์เมียนมีเหตุการณ์การท่วมของบะซอลต์สองครั้ง เอ๋อเหมยซานแทรปในประเทศจีนที่มีขนาดเล็กกว่าเกิดขึ้นในเวลาเดียวกันกับระยะการสูญพันธุ์สมัย Guadalupian ตอนปลายในพื้นที่ใกล้กับเส้นศูนย์สูตรในเวลานั้น การปะทุของหินบะซอลต์ที่ก่อให้เกิดไซบีเรียนแทรปถือเป็นหนึ่งในเหตุการณ์เกี่ยวกับภูเขาไฟที่เป็นที่รู้จักที่ใหญ่ที่สุดในโลก ครอบคลุมพื้นที่กว่า 2000000 km2   วันที่เกิดไซบีเรียนแทรปและเหตุการณ์การสูญพันธุ์ครั้งนี้เชื่อมโยงกัน
การปะทุของเอ๋อเหมยซานแทรปและไซบีเรียนแทรปอาจทำให้เกิดเมฆฝุ่นและละอองกรดซึ่งจะปิดกั้นแสงแดด ทำให้การสังเคราะห์แสงหยุดชะงักทั้งบนบกและในเขตมีแสงของมหาสมุทร ทำให้ห่วงโซ่อาหารพังทลาย การปะทุอาจทำให้เกิดฝนกรดเมื่อละอองลอยออกจากบรรยากาศ ซึ่งอาจฆ่าพืชบกหอยและสิ่งมีชีวิตที่เป็นแพลงก์ตอนซึ่งมีเปลือกแคลเซียมคาร์บอเนต การปะทุจะปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาทำให้เกิดภาวะโลกร้อน เมื่อเมฆฝุ่นและละอองลอยทั้งหมดออกจากชั้นบรรยากาศ แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ส่วนเกินยังจะทำให้ความร้อนดำเนินต่อไปโดยไม่มีการบรรเทาใด ๆ
ไซบีเรียนแทรปมีลักษณะที่ผิดปกติซึ่งทำให้อันตรายมากกว่าธรรมดา การท่วมหินบะซอลต์บริสุทธิ์ผลิตของเหลวลาวาที่มีความหนืดต่ำและไม่ปล่อยเศษเล็กเศษน้อยสู่ชั้นบรรยากาศ อย่างไรก็ตาม 20% ของผลผลิตของไซบีเรียแทรปที่ปะทุพบว่าเป็นไพโรคลาสติก (ประกอบด้วยเถ้าและเศษซากอื่น ๆ ที่สมารถปล่อยในชั้นบรรยากาได้ศสูง) ซึ่งจะเพิ่มผลการเย็นในระยะสั้น ลาวาบะซอลต์ที่ปะทุหรือแทรกซึมเข้าไปในหินคาร์บอเนตจะกลายเป็นตะกอนที่อยู่ระหว่างการก่อตัวเป็นถ่านหินขนาดใหญ่ ซึ่งทั้งสองอย่างนี้จะปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จำนวนมาก ซึ่งนำไปสู่ภาวะโลกร้อนที่รุนแรงขึ้นหลังจากฝุ่นและละอองลอยออกจากบรรยากาศ
ในเดือนมกราคม 2011 ทีมงานซึ่งนำโดย Stephen Grasby จากการสำรวจทางธรณีวิทยาแห่งแคนาดา (Geological Survey of Canada) ที่คัลการี รายงานหลักฐานว่าภูเขาไฟทำให้ถ่านหินขนาดใหญ่ลุกเป็นไฟซึ่งอาจปล่อยคาร์บอนมากกว่า 3 ล้านล้านตัน ทีมงานพบคราบขี้เถ้าในชั้นหินลึกใกล้กับที่ปัจจุบันคือทะเลสาบบูคานัน ตามบทความของพวกเขา "เถ้าถ่านหินที่กระจายตัวจากการปะทุของไซบีเรียแทรปคาดว่าจะมีการปลดปล่อยองค์ประกอบที่เป็นพิษที่เกี่ยวข้องลงในแหล่งน้ำที่ได้รับผลกระทบ ซึ่งขี้เถ้าลอยที่เกิดการปะทุระดับ Mafic megascale เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระยะยาวซึ่งจะทำให้เกิดการสะสมของเมฆเถ้าทั่วโลกอย่างมีนัยสำคัญ" ในแถลงการณ์ Grasby กล่าวว่า "นอกจากภูเขาไฟเหล่านี้จะก่อให้เกิดการไหม้ของถ่านหินแล้ว เถ้าถ่านที่พ่นออกมายังมีพิษสูงและถูกปล่อยออกมาทั้งบนบกและในน้ำซึ่งอาจนำไปสู่เหตุการณ์การสูญพันธุ์ครั้งเลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์โลก" ในปี 2013 ทีมที่นำโดย Q.Y. Yang รายงานปริมาณสารระเหยที่สำคัญทั้งหมดที่ปล่อยออกมาจากไซบีเรียนแทรปซึ่งก็คือ 8.5 × 107 Tg CO2, 4.4 × 106 Tg CO, 7.0 × 106 Tg H2S และ 6.8 × 107 Tg SO2 ซึ่งข้อมูลดังกล่าวสนับสนุนแนวคิดที่ว่างการสูญพันธุ์ช่วงจบยุคเพอร์เมียนของโลกเกิดจากการปล่อยสารระเหยจำนวนมหาศาลจากไซบีเรียนแทรปสู่ชั้นบรรยากาศ
ในปี 2015 มีหลักฐานและเส้นเวลาระบุว่าการสูญพันธุ์เกิดจากเหตุการณ์ในจังหวัดหินอัคนีขนาดใหญ่ของไซบีเรียนแทรป
ในปี 2020 นักวิทยาศาสตร์ได้สร้างกลไกที่สามารถนำไปสู่เหตุการณ์การสูญพันธุ์ได้ในแบบจำลองทางชีวเคมี แสดงให้เห็นถึงผลที่ตามมาของปรากฏการณ์เรือนกระจกที่มีต่อสิ่งแวดล้อมทางทะเล และรายงานว่าการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่สามารถย้อนกลับไปสู่การปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จากภูเขาไฟ มีการเผยแพร่หลักฐานเพิ่มเติม (อ้างอิงจากการเพิ่มขึ้นของการจับคู่กันระหว่างโคโรนานินและปรอท) ว่าการเผาไหม้ของภูเขาไฟเป็นสาเหตุของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ได้รับการตีพิมพ์ในปี 2020
การทำให้เป็นแก๊สของมีเทนไฮเดรต
นักวิทยาศาสตร์พบหลักฐานการลดลงของอัตราส่วนไอโซโทป 13C/12C ไป 1% อย่างรวดเร็วในหินคาร์บอเนตจากช่วงจบยุคเพอร์เมียน นี่เป็นครั้งแรก ครั้งที่ใหญ่ที่สุด และครั้งที่เร็วที่สุด ของการลดลงและเพิ่มขึ้นของสารในเวลาสั้น ๆ (ลดลงและเพิ่มขึ้นในอัตราส่วน 13C/12C) ที่ดำเนินต่อไปจนกว่าอัตราส่วนไอโซโทปจะคงที่อย่างกะทันหันในยุคไทรแอสซิกกลาง ตามมาด้วยการฟื้นตัวของชีวิตที่สร้างปูน (สิ่งมีชีวิตที่ใช้แคลเซียมคาร์บอเนตเพื่อสร้างชิ้นส่วนแข็งเช่นเปลือกหอย)
มีปัจจัยหลายประการที่อาจมีส่วนทำให้อัตราส่วนของ 13C/12C ลดลง แต่ส่วนใหญ่พบว่าไม่เพียงพอที่จะอธิบายจำนวนที่เห็นนี้ได้ครบถ้วน:
สมมติฐานอื่น ๆ ได้แก่ พิษในมหาสมุทรครั้งใหญ่ การปล่อย CO2 จำนวนมาก และการจัดโครงสร้างใหม่ของวัฏจักรคาร์บอนในระยะยาวทั่วโลก
ก่อนที่จะมีการพิจารณาการเผาตะกอนคาร์บอเนตโดยภูเขาไฟ กลไกที่เสนอเพียงอย่างเดียวที่เพียงพอที่จะทำให้อัตราส่วน 13C / 12C ลดลง 1% ทั่วโลกคือการปล่อยแก๊สมีเทนจากมีเทนคลาเทรต แบบจำลองวัฏจักรคาร์บอนยืนยันว่ามีผลเพียงพอที่จะทำให้เกิดการลดลงที่เห็นนี้ได้ มีเทนคลาเทรตหรือที่เรียกว่ามีเธนไฮเดรตประกอบด้วยโมเลกุลของมีเธนที่ติดอยู่ในกรงของโมเลกุลของน้ำ แก๊สมีเทนที่ผลิตโดยเมทาโนเจน (สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่เห็นด้วยกล้องจุลทรรศน์) มีอัตราส่วน 13C / 12C ต่ำกว่าปกติประมาณ 6.0% (δ13C −6.0%) เมื่อความดันและอุณหภูมิผสมกันอย่างเหมาะสมมันจะถูกขังอยู่ในคลาเทรตใกล้กับพื้นผิวของดินระเบิดและในปริมาณมากที่ขอบทวีป (ไหล่ทวีปและก้นทะเลที่ใกล้กับไหล่ทวีป) โดยปกติแล้วมีเธนไฮเดรตในมหาสมุทรจะถูกฝังอยู่ในตะกอนที่น้ำทะเลมีความลึกอย่างน้อย 300 ม. (980 ฟุต) สามารถพบได้สูงถึง 2,000 ม. (6,600 ฟุต) ใต้พื้นทะเล แต่โดยปกติแล้วจะอยู่ใต้พื้นทะเลประมาณ 1,100 ม. (3,600 ฟุต) เท่านั้น
พื้นที่ที่ลาวาปกคลุมจากการปะทุของไซบีเรียนแทรปมีขนาดใหญ่กว่าที่คิดไว้ในตอนแรกประมาณสองเท่าและพื้นที่เพิ่มเติมส่วนใหญ่เป็นทะเลตื้นในเวลานั้น ก้นทะเลอาจมีการสะสมของแก๊สมีเทนไฮเดรตและลาวาทำให้เกิดการแยกตัวออกจากกันปล่อยแก๊สมีเทนจำนวนมหาศาล การปล่อยแก๊สมีเทนจำนวนมากอาจทำให้เกิดภาวะโลกร้อนอย่างมีนัยสำคัญเนื่องจากแก๊สมีเทนเป็นแก๊สเรือนกระจกที่ทรงพลังมาก มีหลักฐานที่ชัดเจนแสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิของโลกเพิ่มขึ้นประมาณ 6°C (10.8°F) ใกล้เส้นศูนย์สูตรและเพิ่มขึ้นอีกตามละติจูดที่สูงขึ้น เช่น อัตราส่วนไอโซโทปของออกซิเจนลดลงอย่างรวดเร็ว (18O/16O) และการสูญพันธุ์ของพืช Glossopteris (Glossopteris และพืชที่เติบโตในพื้นที่เดียวกัน) ซึ่งต้องการสภาพอากาศที่หนาวเย็นซึ่งแทนที่ด้วยพืชที่อยู่ในละติจูดสมัยก่อนที่ต่ำกว่า
การขาดออกซิเจน
การแพร่กระจายของน้ำที่เป็นพิษและไม่มีออกซิเจนนี้จะส่งผลเสียต่อสิ่งมีชีวิตในทะเล ทำให้เกิดการตายอย่างกว้างขวาง แบบจำลองของเคมีในมหาสมุทรชี้ให้เห็นว่าการเกิด anoxia และ euxinia มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับ hypercapnia (มีคาร์บอนไดออกไซด์สูง) สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าพิษจากไฮโดรเจนซัลไฟด์ การเกิด anoxia และ hypercapnia ทำหน้าที่ร่วมกันเป็นกลไกในการฆ่า Hypercapnia อธิบายการสูญพันธุ์ของแต่ละสปีชีส์ได้ดีที่สุด แต่ภาวะ anoxia และ euxinia อาจมีส่วนทำให้เหตุการณ์นี้มีการตายจำนวนมาก การคงอยู่ของ anoxia ในช่วงต้นของไทรแอสซิกอาจอธิบายถึงการฟื้นตัวอย่างช้า ๆ ของสิ่งมีชีวิตในทะเลหลังการสูญพันธุ์ แบบจำลองยังแสดงให้เห็นว่าเหตุการณ์ anoxic ทำให้เกิดภัยพิบัติการปล่อยไฮโดรเจนซัลไฟด์สู่ชั้นบรรยากาศ
ลำดับเหตุการณ์ที่นำไปสู่การเกิด anoxic ในมหาสมุทรอาจถูกกระตุ้นโดยการปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์จากการระเบิดของไซบีเรียนแทรป ในสถานการณ์นั้น ความร้อนจากปรากฏการณ์เรือนกระจกที่เพิ่มขึ้นจะลดความสามารถในการละลายของออกซิเจนในน้ำทะเล ทำให้ความเข้มข้นของออกซิเจนลดลง การผุกร่อนของทวีปที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากความร้อนและการเร่งความเร็วของวัฏจักรน้ำ จะเพิ่มการไหลของฟอสเฟตจากแม่น้ำสู่มหาสมุทร ฟอสเฟตจะช่วยเพิ่มผลผลิตในพื้นผิวมหาสมุทร การเพิ่มขึ้นของการผลิตสารอินทรีย์จะทำให้สารอินทรีย์จมลงสู่มหาสมุทรลึกมากขึ้น ซึ่งการหายใจของมันจะลดความเข้มข้นของออกซิเจนลงไปอีก เมื่อเกิดภาวะ anoxia แล้วก็จะได้รับการตอบรับอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากภาวะ anoxia ในน้ำลึกมีแนวโน้มที่จะเพิ่มประสิทธิภาพในการนำฟอสเฟตมาใช้ใหม่ซึ่งนำไปสู่ผลผลิตที่สูงขึ้น
การปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์
เหตุการณ์ anoxic ที่รุนแรงในตอนท้ายของยุคเพอร์เมียนจะทำให้แบคทีเรียลดซัลเฟตเจริญเติบโตได้ดี ทำให้เกิดไฮโดรเจนซัลไฟด์จำนวนมากในมหาสมุทร การแช่อยู่ในน้ำนี้อาจปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์จำนวนมากสู่ชั้นบรรยากาศ ซึ่งเป็นพิษต่อพืชและสัตว์บนบก และทำให้ชั้นโอโซนลดลงอย่างรุนแรง ทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่เจอกับรังสี UV ระดับร้ายแรง อันที่จริงแล้ว หลักฐานทางชีวภาพสำหรับการสังเคราะห์ด้วยแสงแบบไม่ใช้ออกซิเจนโดย Chlorobiaceae (แบคทีเรียกำมะถันสีเขียว) จากยุคเพอร์เมียนตอนปลายไปสู่ไทรแอสซิบตอนต้น ่งชี้ว่าไฮโดรเจนซัลไฟด์อยู่ในน้ำตื้นได้ดีเนื่องจากแบคทีเรียเหล่านี้ถูก ำกัด ว้ทในเขตมีลสงแใช้ซัลไฟด์เป็นผู้บริจาคอิเล็กตรอน
สมมติฐานนี้สามารถอธิบายการสูญพันธุ์ของพืชจำนวนมาก ซึ่งเพิ่มระดับแก๊สมีเทนและควรเจริญเติบโตในบรรยากาศที่มีแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์สูง ฟอสซิลสปอร์จากปลายเพอร์เมียนสนับสนุนทฤษฎีนี้ ซึ่งพบความผิดปกติที่อาจเกิดจากรังสีอัลตราไวโอเลต ซึ่งมีจำนวนมากขึ้นหลังจากการปล่อยแก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์ทำให้ชั้นโอโซนลดลง
แก๊งค้ายากาลิ
แก๊งค้ายากาลิ (Cartel de Cali) เป็นแก๊งค้ายาเสพติดที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศโคลอมเบีย บริเวณรอบเมืองกาลิและจังหวัดบาเยเดลเกากา ผู้ก่อตั้งคือสองพี่น้องฮิลเบร์โต โรดริเกซ โอเรฮูเอลา และมิเกล โรดริเกซ โอเรฮูเอลา และโฮเซ ซานตากรุซ ลอนดอญโญ พวกเขาแยกตัวออกจากปาโบล เอสโกบาร์ และแก๊งค้ายาเมเดยินของเขาในปลายคริสต์ทศวรรษ 1980 เมือเอลเมร์ "ปาโช" เอร์เรรา ได้เข้าร่วมกลุ่มผู้นำสี่คนที่จะบริหารแก๊งกาลิในเวลาต่อมา
ในช่วงจุดสูงสุดของอำนาจของแก๊งกาลิระหว่าง ค.ศ. 1993–1995 มีการอ้างว่าแก๊งนี้มีอำนาจควบคุมกว่าร้อยละ 80 ของตลาดโคเคนโลก และมีการกล่าวว่าแก๊งนี้มีส่วนรับผิดชอบโดยตรงต่อการเติบโตของตลาดโคเคนในยุโรป โดยควบคุมร้อยละ 80 ของตลาดแห่งนั้นเช่นกัน เมื่อถึงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 อาณาจักรค้ายาเสพติดระหว่างประเทศของแก๊งกาลินั้นเป็นองค์กรอาชญากรรมที่ทำรายได้ถึง 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี
โปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์
บริษัท โปรเจกต์นัมเบอร์ไนน์ (株式会社project No.9 (Kabushiki-gaisha Purojekuto Nanbā Nain)) เป็นสตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
แขวงรองเมือง
รองเมือง เป็นแขวงหนึ่งของเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
แขวงรองเมืองตั้งชื่อตามถนนรองเมืองซึ่งเริ่มจากถนนพระรามที่ 4 ไปทางทิศเหนือในแนวขนานกับสถานีรถไฟหัวลำโพง แล้วไปสิ้นสุดที่ถนนพระรามที่ 1 เชิงสะพานกษัตริย์ศึก รวมระยะทางประมาณ 900 เมตร ซึ่งปัจจุบันได้ปรับเส้นทางให้รถวิ่งได้ทางเดียว และแบ่งออกเป็น 2 ส่วน เส้นทางจากถนนพระรามที่ 1 ให้รถวิ่งไปทางทิศใต้เท่านั้น ส่วนเส้นทางจากถนนพระรามที่ 4 ให้รถวิ่งไปทางทิศเหนือเท่านั้น โดยทั้ง 2 ส่วนจะบรรจบกันที่สามแยกที่เชื่อมต่อกับถนนเจริญเมือง และจะบังคับให้เดินรถไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนเจริญเมือง ไปยังถนนจารุเมืองหรือถนนบรรทัดทอง
ชื่อถนนรองเมืองตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่พระยาอินทราธิบดีสีหราชรองเมือง (หม่อมราชวงศ์ลพ สุทัศน์) ขุนนางในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านเป็นหนึ่งในขุนนางในสมัยนั้นที่ร่วมสร้างถนนหลายแห่งในเขตบางรักเพื่อการลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ เช่น ถนนสี่พระยา, ถนนเดโช, ถนนสุรวงศ์ เป็นต้น ถนนรองเมืองเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2445 จนแล้วเสร็จและมีพิธีเปิดถนนในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2447
ภูมิศาสตร์
แขวงรองเมืองมีพื้นที่ประมาณ 1.301 ตารางกิโลเมตร ถือเป็นพื้นที่เมืองและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจแห่งหนึ่งของกรุงเทพมหานคร
แขวงที่อยู่ติดกับแขวงรองเมืองได้แก่ (เรียงตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ)
แขวงนี้มีชุมชนอย่างน้อย 4 แห่ง เช่น ชุมชนตรอกสลักหิน, ชุมชนวัดดวงแข, ชุมชนแฟลตรถไฟ, ชุมชนจรัสเมือง เป็นต้น ในชุมชนดังกล่าวมีจุดหมายตาอย่างน้อย 7 แห่ง
นอกจากนี้ แขวงรองเมืองยังเป็นที่ตั้งของภัตตาคารหลายแห่งด้วย บางแห่งได้รับการจัดอยู่ในประเภทบีบกูร์ม็องจากมิชลินไกด์
โกปาเดลเรย์ นัดชิงชนะเลิศ 2021
บาร์เซโลนา ชนะเลิศโกปาเดลเรย์ เป็นสมัยที่ 31 หลังเอาชนะในนัดนี้ 4–0
เส้นทางสู้นัดชิงชนะเลิศ
สัญลักษณ์: (H) = เหย้า; (A) = เยือน
รีซิสแตนซ์: ฟอลออฟแมน
รีซิสแตนซ์: ฟอลออฟแมน (Resistance: Fall of Man) เป็นวิดีโอเกมแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งนิยายวิทยาศาสตร์ พัฒนาโดยอินซอมนีแอ็กเกมส์ และจัดจำหน่ายโดยโซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 3 ตัวเกมเซ็ตฉากประวัติศาสตร์แบบสมมติว่าโดยเซ็ตไปในปี 1951 โดยผู้เล่นจะได้รับบทเป็นจ่านาธาน เฮล ในขณะที่เขาและกองกำลังต่อต้านฝ่ายมนุษย์พยายามขับไล่การรุกรานของมนุษย์ต่างดาวที่ลึกลับให้ออกไปจากสหราชอาณาจักร รีซิสแตนซ์: ฟอลออฟแมน พัฒนาภายใต้ชื่อ I-8 เนื่องจากเป็นเกมที่แปดที่พัฒนาโดยอินซอมนีแอ็กเกมส์ ตัวเกมวางจำหน่ายในฐานะเกมเปิดตัวของเพลย์สเตชัน 3 ในสหรัฐในวันที่ 14 พฤศจิกายน 2006 และในภูมิภาคแพลในวันที่ 23 มีนาคม 2007
รีซิสแตนซ์: ฟอลออฟแมน ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมจากนักวิจารณ์ในเชิงบวกโดยได้รับคำชมเป็นพิเศษในแง่ของสถานะของเกมเปิดตัว และได้รับรางวัลมากมายรวมทั้งเป็นเกมเพลย์สเตชัน 3 เกมแรกที่ขายได้มากกว่าหนึ่งล้านชุด รีซิสแตนซ์: ฟอลออฟแมน ยังได้มีภาคต่ออีกสองภาคคือ รีซิสแตนซ์ 2 และ รีซิสแตนซ์ 3 เซิร์ฟเวอร์ออนไลน์สำหรับเกมนี้ได้ปิดตัวลงในวันที่ 8 เมษายน 2014 เวอร์ชันดิจิทัลของสองเกมแรกได้ถูกวางจำหน่ายหลังจากที่เซิร์ฟเวอร์ในโซนยุโรปได้ปิดตัวลง
มาดามหยาง
ชีวประวัติ
มาดามหยางให้กำเนิดซุน ยัตเซ็น เมื่อ ค.ศ. 1866 ในขณะที่เธออายุได้ 39 ปี ที่หมู่บ้านชุ่ยเหิง เมืองเซียงชาน (ปัจจุบันคือเมืองจงชาน) มณฑลกวางตุ้ง
ในปี ค.ศ. 1878 เมื่อซุน ยัตเซ็น อายุ 13 ปี เธอได้พาเขาเดินทางจากมาเก๊าไปโฮโนลูลูโดยเรือ เพื่อที่เขาจะได้อาศัยอยู่กับซุน เต๋อจาง พี่ชายของเขา และมาดามหยางเดินทางกลับประเทศจีนในปีเดียวกัน
มิวเคิลดรีมมี
มิวเคิลดรีมมี เป็นแฟรนไชส์ตัวละครสร้างโดยซานริโอ ออกแบบตัวละครโดยมายูมิ ยานางิตะ แฟรนไชส์เปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2560
ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศทุกสถานีโทรทัศน์ในญี่ปุ่นของ TXN ตั้งแต่วันที่ 5 เมษาย พ.ศ. 2563 ถึง 4 เมษายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองชื่อเรื่องว่า มิวเคิลดรีมมี มิกซ์! เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2564
อนิเมะ
ได้มีการประกาศสร้างซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์อิงจากแฟรนไชส์ของเล่นในงาน Sanrio Expo 2019 โดยสร้างโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ จิอากิ คง (โกลเด้นไทม์, เจ้าชายมิติมายา) เป็นผู้กำกับซีรีส์ และประกาศนักพากย์คนแรกคือนัตสึมิ มูรากามิ ในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2562 ได้มีการเผยแพร่วิดีโอโปรโมตทางช่องบนยูทูบของซานริโอแนะนำตัวละครเพิ่มเติมในอนิเมะ ในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2563 เว็บไซต์ของอนิเมะได้เผยว่าอนิเมะจะออกอากาศในเดือนเมษายน เว็บไซต์ยังได้ประกาศนักพากย์เพิ่มเติ่ม 10 คนและทีมงานเพิ่มเติม 3 คน รวมถึงฮิโรโกะ คานาซูงิ (พริพาระ, RobiHachi) ในฐานะนักเขียนบท และไม ฟูรูกิ (Planet With) ในฐานะผู้ออกแบบตัวละคร อย่างไรก็ตาม จิกาอิ คงได้ถอนตัวจากการเป็นผู้กำกับโดยไม่ทราบเหตุผล แต่ยังคงอยู่ร่วมโปรเจกต์ในฐานะที่ปรึกษาโปรเจกต์ หน้าที่ผู้กำกับมีฮิโรอากิ ซากูไร (Di Gi Charat, UFO Baby, ไซคิหนุ่มพลังจิตอลเวง) มาทำหน้าที่แทน ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 มีการยืนยันว่าอนิเมะจะออกอากาศในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2564 พร้อมประกาศนักพากย์และตัวละครเพิ่มเติม รวมถึงเพลงประกอบ ในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2563 ซานริโอประกอบว่าตั้งแต่ตอนที่ 5 เป็นต้นไปเลื่อนการออกอากาศเนื่องด้วยการระบาดทั่วของโควิด-19 ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 มีการเผยว่าอนิเมะตอนใหม่จะกลับมาออกอากาศต่อในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และออกอากาศต่อเนื่องถึงวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2564
ฤดูกาลที่สองชื่อเรื่องว่า มิวเคิลดรีมมี มิกซ์! มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2564 พร้อมด้วยทีมงานชุดเดิมที่กลับมาทำหน้าที่เดิม
วัดเจริญสุนทราราม
วัดเจริญสุนทราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระปลัด พงศกร ปทุโม ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเจริญสุนทรารามเดิมชื่อว่า วัดบางบ่อ เริ่มตั้งเป็นสำนักสงฆ์โดยมีประชาชนบริจาคที่ดินให้สร้างวัดเนื้อที่ 30 ไร่ หน้าวัดติดทะเล ด้านข้างวัดคือคลองบางบ่อ จนเมื่อ พ.ศ. 2499 ยกขึ้นเป็นวัด และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2505 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อ พ.ศ. 2517 ด้านการศึกษาทางวัดยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลภายในที่ดินของวัด
วัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ คือ ซากเรือโบราณซึ่งจมน้ำอยู่ปากอ่าวแม่กลอง ทางราชการได้กู้ขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2545 และนำมาไว้ที่วัดนี้ อายุเรือประมาณ 300 ปี โดยสันนิษฐานจากเครื่องใช้ที่ติดอยู่ในซากเรือ เช่น ถ้วยกระเบื้องและเครื่องดินเผา กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเรือเป็นโบราณวัตถุแล้ว
จัตุรัสแจ็กสัน (นิวออร์ลีนส์)
จัตุรัสแจ็กสัน (Jackson Square) เป็นสวนสาธารณะเก่าแก่ในย่านเฟรนช์ควอร์เทอร์ เมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา จัตุรัสได้รับการประกาศเป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติในปี 1960 ในฐานะสถานที่สำคัญใจกลางเมืองมาตลอดประวัติศาสตร์ของนิวออร์ลีนส์ และในฐานะสถานที่ที่ซึ่งในปี 1803 ลุยเซียนาได้ถูกซื้อโดยสหรัฐเข้าเป็นดินแดนของสหรัฐอเมริกา รูปปั้นตรงกลางจัตุรัสคือรูปปั้นของแอนดรูว์ แจ็กสันบนหลังม้า ผลงานออกแบบโดยคลาร์ก มิลส์
วัดลานนาบุญ
วัดลานนาบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 45 ตารางวา เป็นที่ราบต่ำอยู่ริมคลองบางตะนาวศรีซึ่งไหลผ่านทางด้านทิศใต้
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2459 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ลักษณะทรงไทย ไม่มีช่อฟ้าใบระกา หลังคาลด 2 ชั้น ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ลักษณะทรงไทย สร้างมาตั้งแต่ พ.ศ. 2515 ศาลาอเนกประสงค์ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศล เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก
วัดอุบลวนาราม (จังหวัดนนทบุรี)
วัดอุบลวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านคลองปลายบาง ตำบลปลายบาง อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 35 ไร่
วัดอุบลวนารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบชื่อผู้สร้างและบริจาคที่ดิน เดิมมีชื่อว่า วัดบัว ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดอุบลวนาราม" ตามรัฐนิยมสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2508 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 4 วา ยาว 8 วา และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2512 ได้มีการบูรณะพัฒนาวัดเป็นอันมากนับแต่ พ.ศ. 2521 เป็นต้นมา
อาคารและเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล วิหารหลวงพ่อโสธรจำลองสร้างประมาณ พ.ศ. 2512 วิหารองค์จตุคามรามเทพ และฌาปนสถาน ปูชนียวัตถุที่สำคัญได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2504 พระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2530 รอยพระพุทธบาทจำลอง มณฑปหลวงพ่อปลด เจ้าแม่กวนอิม และองค์จตุคามรามเทพ
เหตุกราดยิงที่มหาวิทยาลัยเคนต์สเตท
เหตุกราดยิงที่มหาวิทยาลัยเคนต์สเตท (Kent State shootings) หรือรู้จักในชื่อ การสังหารหมู่วันที่ 4 พฤษภาคม (May 4 massacre) หรือ การสังหารหมู่ที่มหาวิทยาลัยเคนต์สเตท (Kent State massacre)  เป็นเหตุกราดยิงนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเคนต์ผู้ปลอดอาวุธโดยกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิ โอไฮโอ ส่งผลให้มีนักศึกษาเสียชีวิตสี่รายและได้รับบาดแผลอีกเก้าราย เหตุการณ์เกิดขึ้นในวันที่ 4 พฤษภาคม 1970 ที่เมืองเคนต์ รัฐโอไฮโอ ราว 40 ไมล์ทางตอนใต้ของเมืองคลีฟแลนด์ เหตุฆาตกรรมนี้เกิดขึ้นระหว่างการเดินขบวนสันติภาพต่อต้านการขยายบทบาทในสงครามเวียดนามของสหรัฐเข้าไปยังประเทศกัมพูชาซึ่งเป็นกลางในขณะนั้น และประท้วงต่อต้านการมีกองกำลังติดอาวุธของกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิในวิทยาเขต เหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรกที่นักศึกษาที่ชุมนุมเพื่อต่อต้านสงครามถูกสังหารในประวัติศาสตร์สหรัฐ
นายทหารของกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิจำนวน 28 ยิงปืนราว 67 ครั้ง ภายในเวลา 13 วินาที ส่งผลให้นักศึกษาเสียชีวิตสี่ราย ได้รับแผลอีกเก้าราย ในจำนวนนี้มีหนึ่งรายที่กลายเป็นอัมพาตถาวร ในผู้เสียชีวิตสี่รายประกอบด้วยสามรายซึ่งเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที ได้แก่ แอลลิซัน เบธ คราวส์ อายุ 19 ปี, เจฟฟรีย์ เกลนน์ มิลเลอร์ อายุ 20 ปี และ แซนดรา ลี ชีวเออร์ อายุ 20 ปี ส่วน วิลเลียม น็อกซ์ โชรเอเดอร์ อายุ 19 ปี เสียชีวิตที่โรงพยาบาลรอบินซันเมมอเรียลไม่นานหลังถูกยิง
การประท้วงในครั้งนั้นมีนักศึกษาเข้าร่วมมากกว่า 300 คน รวมถึงคราวส์ และมิลเลอร์ โดยประท้วงการขยายบทบาทของสหรัฐในยุทธการกัมพูชาเพื่อต่อสู้ในสงครามเวียดนาม ที่ซึ่งประธานาธิบดีริเชิร์ด นิกซันประกาศทางโทรทัศน์ในวันที่ 30 เมษายน หรือหนึ่งสัปดาห์ก่อนการประท้วง ในขณะที่ชีวเออร์ และโชรเอเดอร์ เป็นหนึ่งในฝูงชนราว 100 คนที่สังเกตการณ์การประท้วงอยู่รอบนอก ราว 300 ฟุตห่างไปจากจุดกราดยิง กลุ่มคนกลุ่มนี้มาดูการประท้วงระหว่างช่วงพักระหว่างเรียน
เหตุกราดยิงจนมีผู้เสียชีวิตในครั้งนี้กระตุ้นให้เกิดความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรงและทันทีในสถานศึกษาต่าง ๆ ทั่วประเทศ มีนักศึกษามากกว่า 4 ล้านคนเข้าร่วมในกิจกรรมเดินออกหมู่ซึ่งจัดการกันเป็นระบบ (organized walk-outs) ในมหาวิทยาลัย, วิทยาลัย และโรงเรียนมัธยมหลายร้อยแห่ง ทำให้นี่เป็นการประท้วงหยุดเรียนครั้งใหญ่ที่สุดในสหรัฐ ณ ขณะนั้น การประท้วงหยุดเรียนของนักเรียนนักศึกษาทั่วประเทศ ปี 1970 ยังส่งผลให้สังคมตั้งคำถามและหันมาหนุนการต่อต้านการมีบทบาทของสหรัฐในสงครามเวียดนามหนักขึ้นกว่าก่อน
ราชอาณาจักรตองงา (ค.ศ. 1900–1970)
ระหว่าง ค.ศ. 1900–70 ราชอาณาจักรตองงาเป็นรัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักร โดยสถานะนี้เกิดขึ้นจากการลงนามในสนธิสัญญามิตรภาพเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 เมื่อชาวยุโรปและหัวหน้าชุมชนที่เป็นอริพยายามขับพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2 ออกจากราชบัลลังก์ สนธิสัญญาสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1970 ภายใต้ข้อตกลงที่สร้างขึ้นก่อนที่สมเด็จพระราชินีนาถซาโลเต ตูโปอูที่ 3 จะสวรรคต
ประวัติศาสตร์
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1900 ราชอาณาจักรตองงากลายเป็นรัฐในอารักขาของสหราชอาณาจักรจากการลงนามในสนธิสัญญามิตรภาพ เพื่อกีดกันการขยายอำนาจของเยอรมนี ประกอบกับมีความพยายามขับไล่พระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2 ออกจากราชบัลลังก์ การลงนามในสนธิสัญญาดังกล่าวทำให้การดำเนินนโยบายต่างประเทศของตองงาต้องผ่านทางกงสุลอังกฤษ และสหราชอาณาจักรมีอำนาจยับยั้งนโยบายต่างประเทศและการเงินของราชอาณาจักรตองงา
ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตองงาสงบ สนใจแต่กิจการภายในของตนและค่อนข้างโดดเดี่ยวจากการพัฒนาในส่วนอื่นของโลก โครงสร้างสังคมที่ซับซ้อนของตองงาโดยพื้นฐานแล้วสามารถแบ่งได้ออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ พระมหากษัตริย์, ชนชั้นสูงและสามัญชน โดยระหว่างชนชั้นสูงและสามัญชนจะมี "มาตาปูเล" ซึ่งมีความข้องเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์หรือชนชั้นสูงโดยอาจถือครองที่ดินหรือไม่ก็ได้ ภาระหน้าที่และความรับผิดชอบของคนแต่ละกลุ่มมีความแตกต่างกัน และแม้ว่าชนชั้นสูงจะขอการสนับสนุนจากผู้คนที่อยู่ในที่ดินของตนได้ ในทางกลับกันชนชั้นสูงต้องตอบแทนให้แก่ผู้คนเช่นกัน สถานะและลำดับทางสังคมมีส่วนอย่างมากในความสัมพันธ์ส่วนบุคคล แม้กระทั่งภายในครอบครัว
ในวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1970 สถานะอารักขาสิ้นสุดลง จากการเตรียมการมาตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถซาโลเต ตูโปอูที่ 3 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตใน ค.ศ. 1965
ยาสึเกะ ซามูไรแอฟริกา
ยาสึเกะ ซามูไรแอฟริกา (Yasuke) เป็นซีรีส์ออริจินัลเน็ตแอนิเมชันอเมริกา-ญี่ปุ่นแนววิทยาศาสตร์จินตนิมิต เนื้อเรื่องอิงจากบุคคลในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นชื่อยาซูเกะ นักรบซามูไรสัญชาติแอฟริกาผู้รับใช้ไดเมียวญี่ปุ่นชื่อโอดะ โนบูนางะในช่วงเหตุการณ์ความขัดแย้งระหว่างซามูไรในยุคเซ็งโงกุ สร้างสรรค์โดย LeSean Thomas และผลิตแอนิเมชันโดยสตูดิโอแอนิเมชันญี่ปุ่นแมปปา ผู้พากย์เสียงตัวละครเอกคือนักแสดง LaKeith Stanfield ซีรีส์มีกำหนดเผยแพร่ในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2564 ทางเน็ตฟลิกซ์
วัดรังสิต
วัดรังสิต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหลักหก อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีที่ดิตตั้งวัดเนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 96 ตารางวา โดยทางทิศตะวันตกติดต่อกับคลองเปรมประชากร
วัดรังสิตสร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 2410 โดยชาวบ้านร่วมใจกันสร้างขึ้นบริเวณทะเลสาบ ต่อมาทะเลสาบตื้นเขิน ชาวญวนแถวนั้นได้ขุดคลองจึงเรียกกันว่า วัดทะเลสาบ บ้าง และเรียก วัดคูญวน บ้าง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดรังสิต" และใช้มาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2482
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2425 กุฏิสงฆ์ จำนวน 14 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ
สาวน้อยชมรมผู้กล้า
สาวน้อยชมรมผู้กล้า เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่น 12 ตอน สร้างสรรค์โดยทากาฮิโระ ผลิตโดย Studio Gokumi และกำกับโดยเซจิ คิชิ เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์สื่อผสมที่เรียกว่า Takahiro IV Project ซีรีส์อนิเมะออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่นระหว่างวันที่ 17 ตุลาคมถึง 26 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ทางช่อง MBS มีการตีพิมพ์ซีรีส์ไลต์โนเวลและมังงะหลายเรื่องโดยสำนักพิมพ์ ASCII Media Works วิดีโอเกมบนเครื่องเล่น PlayStation Vita จำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 วิชวลโนเวลสำหรับ Windows จำหน่ายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 พร้อมดีวีดีและบลูเรย์แรกของอนิเมะ วิชวลโนเบลที่สองจำหน่ายพร้อมดีวีดีและบลูเรย์ชุดที่ 6 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 อนิเมะฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศระหว่างเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 ถึงมกราคม พ.ศ. 2561 เกมสมาร์ตโฟนปล่อยในปี พ.ศ. 2560 และกำลังจะได้รับสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะสั้นชื่อเรื่องว่า Yūki Yūna wa Yūsha de Aru Churutto! มีเริ่มออกอากาศในเดือนเมษายน พ.ศ. 2564 อนิเมะฤดูกาลที่ 3 ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2564
วัดบางนา (จังหวัดนนทบุรี)
วัดบางนา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านบางประดู่ ตำบลไทรม้า อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดบางนาเดิมเป็นวัดร้าง มีเนื้อที่ตามโฉนด 23 ไร่ 3 งาน 83 ตารางวา ออกเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ร.ศ. 129 (สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) จนเมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2523 มีพระภิกษุจำนวน 5 รูปมาจำพรรษา และได้ร่วมกับสาธุชนบูรณะวัด ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 กรมการศาสนาได้ประกาศยกฐานะจากวัดร้างเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ได้นามว่า "วัดบางนา" วัดเริ่มสร้างอุโบสถเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2545
อาคารและเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2543 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยชั้นเดียว ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางพิชิตมาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 ชั้น กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และวิหาร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนั้นบริเวณประตูหน้าวัดยังประดิษฐานพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ลักษณะเป็นพระบรมรูปประทับยืน ฉลองพระองค์จอมทัพเต็มยศ พระหัตถ์ซ้ายทรงกระบี่ ขนาดเท่าพระองค์จริง หล่อด้วยโลหะสัมฤทธิ์
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ ค.ศ. 2021
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ เป็นแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ เกิดนอกชายฝั่งทางตะวันออกของโทโฮกุ ประเทศญี่ปุ่น เกิดในวันเสาร์ที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เวลา 23:07 น. ตามเวลาท้องถิ่น แผนดินไหวครั้งนี้มีขนาด 7.1 ถึง 7.3 แมกนิจูด มีจุดศูนย์กลางอยู่นอกชายฝั่งจังหวัดฟูกูชิมะ 60 กิโลเมตร มีความลึกราว 51.9 กิโลเมตร หลังแผ่นดินไหวครั้งนี้ก็เกิดแผ่นดินไหวตามอีกหลายครั้งภายในเวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง โดยมีแผ่นดินไหวตาม 3 ครั้งที่มีขนาดเกิด 5.3 แมกนิจูด ผู้เชี่ยวชาญวิเคราะห์ว่าแผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นแผ่นดินไหวตามจากแผ่นดินไหวใหญ่ในโทโฮกุเมื่อ 10 ปีที่แล้ว และไม่มีรายงาน ความผิดปกติ เกิดขึ้นกับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แห่งใดในประเทศญี่ปุ่น
จากแผ่นดินไหวมีผู้เสียชีวิต 1 ราย และบาดเจ็บ 186 คน ไฟดับมากกว่า 9 แสนครัวเรือน อาคาร หลายแห่งในโทโฮกุและคันโตได้รับความเสียหาย มีรายงานการเกิดสึนามิในเช้าตรู่ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นสึนามิที่ไม่สร้างความเสียหายและมีความสูง 20 เซนติเมตร ที่ท่าเรือในจังหวัดมิยางิ แผ่นดินไหวครั้งนี้เกิดใกล้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่งทำให้มีข่าวความกังวลเกี่ยวกับการรั่วไหลของรั่วไหลของรังสี ซึ่งภายหลังมีการระบุว่าไม่มีความผิดปกติบริเวณโรงไฟฟ้า ถึงแม้จะไม่มีการรั่วไหลหรือการเปลี่ยนแปลงระดับการแผ่รังสี แต่บ่อเก็บกากเชื้อเพลิงนิวเคลียร์เกิดไหลท่วมพื้นที่แต่ไม่ได้รั่วไหลในโรงไฟฟ้า
ภูมิหลัง
แผ่นดินไหวใหญ่ในโทโฮกุเกิดขึ้นในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่นอกชายฝั่งตะวันออกของโทโฮกุ โดยศูนย์เกิดแผ่นดินไหวอยู่ลึกลงไป 29 กิโลเมตร แผ่นดินไหวครั้งนี้เป็นแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น และใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกเท่าที่เคยมีการบันทึก แผ่นดินไหวในครั้งนี้ก่อให้เกิดคลื่นสึนามิทำลายล้างซึ่งสูงที่สุดถึง 41 เมตร สูงที่สุดของญี่ปุ่น สึนามินี้ทำให้บ้านเมืองในที่ราบคันโตเสียหายและทำให้เกิดภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะแห่งที่หนึ่ง เหตุการแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในครั้งนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิต ประมาณ 20,000 คน สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจกว่า 360 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จึงถือเป็นภัยธรรมชาติที่สร้างความเสียหายสูงที่สุดในประวัติศาสตร์
แผ่นเปลือกโลก
แผ่นดินไหวขนาด 7.3 แมกนิจูด บริเวณชายฝั่งตะวันออกของเกาะฮอนชูประเทศญี่ปุ่นเกิดขึ้นอันเป็นผลมาจากการมุดเข้าหากันของแผ่นแปซิฟิกและแผ่นโอค็อตสค์ การเคลือนที่เข้าหากันของแผ่นเปลือกโลก 2 แผ่นนี้ทำให้เกิดเขตมุดตัวที่เรียกว่าร่องลึกบาดาลญี่ปุ่น ซึ่งร่องลึกบาดาลญี่ปุ่นนี้สามารถทำให้เกิดแผ่นดินไหวเมกะทรัสต์ขึ้นได้ (แผ่นดินไหวขนาด 8.5 แมกนิจูดขึ้นไป) โดยดูได้จากรายงานการเกิดแผ่นดินไหว
14 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเวลา 08:58 น. (เวลาท้องถิ่น) ของวันที่ 14 พฤษภาคม 2564 มีขนาด 6.0 แมกนิจูด มีศูนย์กลางอยู่ในจังหวัดฟุกุชิมะลึก 40 กิโลเมตร และไม่มีประกาศเตือนเกี่ยวกับสึนามิ ความรุนแรงที่รู้สึกได้สูงสุดคือ ชินโดะระดับ 4 VIII (อย่างรุนแรง) (USGS)
เลขาธิการคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
เลขาธิการใหญ่คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (Tổng Bí thư Ban Chấp hành Trung ương Đảng Cộng sản Việt Nam) (General Secretary of the Central Committee of the Communist Party of Vietnam) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2494 ถึง พ.ศ. 2519 เป็นสำนักงานสูงสุดในพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามและโดยทั่วไปมักเรียกว่า ผู้นำสูงสุดแห่งเวียดนาม หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม เลขาธิการเอก (Bí thư Thứ nhất) ในช่วงปี พ.ศ. 2494 ถึง พ.ศ. 2512 ตำแหน่งเลขาธิการเป็นตำแหน่งที่สูงสุดเป็นลำดับที่สองรองจากตำแหน่งประธานพรรคแรงงานเวียดนาม ซึ่งมีท่านโฮจิมินห์ดำรงตำแหน่งประธานอยู่ เลขาธิการใหญ่ยังเป็นเลขาธิการของคณะกรรมาธิการทหารส่วนกลางซึ่งเป็นผู้นำองค์กรพรรคในกิจการทหาร ในช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ตำแหน่งเลขาธิการใหญ่มีความหมายเปรียบเสมือนกันกับผู้นำสูงสุดของเวียดนาม เลขาธิการคนปัจจุบันคือเหงียน ฟู้ จ่องและเขาได้รับการจัดอันดับให้ลำดับที่หนึ่งในโปลิตบูโร
ประวัติ
เจิ่น ฟู้ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ได้รับเลือกเป็นเลขาธิการคนแรกของพรรค หนึ่งปีหลังจากได้รับเลือกเขาถูกทางการฝรั่งเศสตัดสินจำคุกเนื่องจากจัดกิจกรรมต่อต้านฝรั่งเศส เขาเสียชีวิตในคุกในปีเดียวกัน ผู้รับช่วงเป็นเลขาธิการคนที่ 2 โดยพฤตินัยคือ เลอ ห่ง ฟอง เลขาธิการ OEC ซึ่งเป็นผู้นำพรรคโดยผ่านสำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการบริหารพรรคแห่งโพ้นทะเล (OEC) เหตุที่ได้เป็นเลขาธิการพรรคเพราะคณะกรรมการกลางถูกปราบปรามทั้งหมด ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2478 ในการประชุมพรรคครั้งแรกที่มาเก๊า ฮ่า หุ่ย เติบ ได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการคนที่ 3 จนถึงวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2481 ในที่ประชุมคณะกรรมการพรรค ณ บาเดียม กรุงไซ่ง่อน ฮ่าหุ่ยเติบได้ลาออกจากตำแหน่ง เดือนพฤษภาคมเขาถูกเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสจับกุมและถูกประหารในวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2481 หลังการลาออกของเลขาธิการคนที่ 3 เหงียน วัน กื่อได้รับเลือกเป็นเลขาธิการคนที่ 4 ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2483 วันกื่อถูกเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสจับกุม และถูกประหารชีวิตโดยการยิงในวันที่ วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ท่ามกลางวิกฤติของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนที่ถูกทางการฝรั่งเศสกวาดล้างผู้นำพรรคหลายคน ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2484 เจื่อง จิญได้รับเลือกเป็นเลขาธิการคนที่ 5 โดยบทความใน NhânDân เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2494 ได้กล่าวถึงบทบาทของเจื่องจิญในฐานะ "ผู้สร้างและผู้บัญชาการ" ของการปฏิวัติในขณะที่โฮจิมินห์ถูกเรียกว่า "จิตวิญญาณของการปฏิวัติเวียดนามและการต่อต้านของเวียดนาม" ในปีพ.ศ. 2488 พรรคคอมมิวนิสต์อินโดจินได้สลายตัวทำให้เจื่องจิญพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ตามสภาพพรรค และในปี พ.ศ. 2499 ได้ก่อตั้งพรรคใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม จิญกลับมาเป็นเลขาธิการเอกคนที่ 1(5) แต่เนื่องจากบทบาทของเขาในการรณรงค์ปฏิรูปที่ดินอย่างรุนแรงจิญจึงต้องลาออก โฮจิมินห์จึงเข้ารับตำแหน่งเลขาธิการเอกพรรคแรงงานเวียดนามต่อเป็นคนที่ 2(6) แต่ได้แต่งตั้งให้เล สวนเป็นรักษาการเลขาธิการเอกโดยทันทีเนื่องจากโฮเป็นประธานพรรคอีกตำแหน่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2503 เล สวนได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการเอกคนที่ 3(7) และเป็นผู้นำสูงสุดลำดับที่สองจนกระทั่งโฮจิมินห์เสียชีวิตในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2512
นับตั้งแต่วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2512 เล สวนเป็นผู้นำของเวียดนามที่ไม่ได้ประสบปัญหาใดๆเหมือนอย่างผู้นำรุ่นก่อนๆจนกระทั่งเขาเสียชีวิตลงในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 โดยเลสวนได้เสียชีวิตลงก่อนการประชุมพรรคแห่งชาติครั้งต่อไปเพียงสองเดือน ผู้รับช่วงคนถัดมาคือเจื่อง จิญอดีตเลขาธิการพรรคสองสมัยและเขาเป็นผู้นำที่ดำรงตำแหน่งมากที่สุดเป็นอันดับสองและหลังจากโฮจิมินห์เสียชีวิตไปแล้วจิญกลายเป็นนักการเมืองที่มีอำนาจมากในเวียดนาม โดยในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2529 จิญได้รับการลงมติให้พ้นจากตำแหน่งตามวาระในที่ประชุมพรรคแห่งชาติชุดที่ 6 เหลือเพียงตำแหน่งประธานาธิบดี และที่ประชุมใหญ่ได้ลงมติเลือกเลขาธิการใหญ่คนที่ 8 เป็นเหงียน วัน ลิญ โดยสื่อตะวันตกมักเรียกเขาว่า "กอร์บาชอฟแห่งเวียดนาม" เนื่องจากนโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจ(โด๋ยเม้ย)ของเขา ในปี พ.ศ. 2534 เหงียน วัน ลิญได้ลาออกจากเลขาธิการพรรคเนื่องจากปัญหาทางสุขภาพของเขา และที่ประชุมใหญ่พรรคแห่งชาติชุด 7 ได้ลงมติรับรองให้โด๋ เหมื่อยเป็นเลขาธิการพรรคคนที่ 9 และในการประชุมพรรคชุดที่ 8 ในปี พ.ศ. 2539 เหมื่อยก็ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคอีกสมัยในาภาวะที่พรรคแบ่งเป็นสองฝ่าย แต่หลังจากดำรงตำแหน่งสมัยที่สองเพียงหนึ่งปีในการประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 ของคณะกรรมการกลางชุดที่ 8 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2540 ได้ให้โดเหมื่อยพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากปัญหาระหว่างฝ่ายอนุรักษ์นิยมซึ่งนำโดยโด๋เหมื่อยและฝ่ายปฏิรูปของเหงียนวันลิญ ที่ประชุมใหญ่พรรคชุดที่ 8 จึงได้ลงมติเลือกพลโทอาวุโสเล ขา เฟียวเป็นเลขาธิการพรรคคนที่ 10 และเขาได้เป็นผู้ประนีประนอมการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากถูกมองว่าเป็นผู้สนับสนุนฝ่ายโด๋เมื่อย และในปี 2544 ก่อนการประชุมพรรคแห่งชาติครั้งที่ 9 เมื่อคณะกรรมการกลางคว่ำการตัดสินใจของโปลิตบูโร เสียงข้างมากในที่ประชุมคณะกรรมการกลางได้ลงมติให้เฟียวพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการพรรค และที่ประชุมพรรคได้ลงมติเลือกหน่อง ดุ๊ก หมันห์เป็นเลขาธิการพรรคต่อจากเลขาเฟียว และดุ๊กหมันห์ได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้สร้างสรรค์สิ่งใหม่ เขายังเป็นเลขาธิการคนแรกที่สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย ดุ๊กหมันห์ดำรงตำแหน่งอยู่สองสมัยจึงได้พ้นจากตำแหน่งในปี 2554 และที่ประชุมใหญ่คณะกรรมการกลางพรรคชุดที่ 11 ได้เลือกเหงียน ฟู้ จ่องให้รับตำแหน่งเป็นเลขาธิการใหญ่คนปัจจุบันซึ่งปัจจุบันฟู้จ่องได้รับเลือกเป็นสมัยที่ 3 และตอนนี้เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลที่มีอำนาจทางการเมืองมากที่สุดในเวียดนาม
Cremospermopsis
Cremospermopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ว่านไก่แดง
ถิ่นกำเนิดของมันคือโคลอมเบีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
อำเภออัลมะซีละฮ์
อัลมะซีละฮ์ (المسيلة) เป็นอำเภอของเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 10,404 คน
เดอะกาบิลโด
ประวัติ
กาบิลโด (cabildo) เป็นคำในภาษาสเปน แปลว่าสภา (council) หรือล็อบบี (lobby) อาคารกาบิลโดหลังเดิมถูกทำลายไประหว่างอัคคีภัยใหญ่ปี 1788 อาคารกาบิลโดหลังใหม่จึงสร้างขึ้นใหม่ในระหว่างปี 1795–99 เพื่อเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลเทศบาลนิวออร์ลีนส์ของสเปน กระทั่งในปี 1821 ตราอาร์มแห่งราชอาณาจักรสอปนได้ถูกนำออกจากฟาซาดจั่วเตี้ยของอาคารและแทนที่ด้วยรูปนกอินทรีย์อเมริกันประกอบลูกปืนใหญ่ ผลงานของประติมากรชาวอิตาลี ปิเอโตร การ์เดลลี (Pietro Cardelli) ส่วนชั้นสามของอาคารซึ่งปิดด้วยหลังคาแบบมังซาร์ดต่อเติมเข้ามาในภายหลังเมื่อปี 1847 ด้วยลักษณะแบบฝรั่งเศส