cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฐานข้อมูลโครงสร้าง
ข้อมูลแต่ละชิ้นถ้าเป็นไปได้ก็จะประกอบด้วยชื่อของสิ่งก่อสร้าง, ภาพ, ที่ตั้ง, ประเภทของสิ่งก่อสร้าง การใช้สอย ข้อมูลเกี่ยวกับผู้ออกแบบและผู้สร้าง ข้อมูลทางวิศวกรรมและสถาปัตยกรรม, เว็บไซต์ที่เกี่ยวข้อง และวรรณกรรมเกี่ยวกับสิ่งก่อสร้าง
เจ้าชายเฟรเดอริก มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก
พระประวัติ
พระบิดามารดาอุปถัมภ์ของพระองค์ได้แก่ เจ้าชายจอร์จ วัลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก บารอนแม็กซิมิลเลียนแห่งวัทเทอร์วิลล์-เบร็คเฮล์ม, เคานต์อีเทนเนแห่งลาบอร์ด เดอ มงเปอซา, สมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ, แกรนด์ดัชเชสโจเซฟีน-ชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก และนางบริจิตตา จูเอล เฮลลิงโซ ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2515 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น มกุฎราชกุมารแห่งเดนมาร์ก โดยพระมารดาคือสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
เจ้าชายเฟรเดอริกทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนระดับประถมศึกษาที่เครปสโครวระหว่างปี พ.ศ. 2517 - พ.ศ. 2524 ต่อมาในปี พ.ศ. 2517 – พ.ศ. 2519 ทรงเป็นนักเรียนประจำพระราชวังอามาเลียนเบิร์กและช่วงชั้นที่ 3 ที่เครปสโครว ในระหว่างปี พ.ศ. 2525 - พ.ศ. 2526 มกุฎราชกุมารทรงเป็นนักเรียนประจำที่ École des Roches ในนอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส ในปี พ.ศ. 2529 ทรงเข้าศึกษาโรงเรียนมัธยมปลายโอเรการ์ด จิมเนเซียม
พระองค์ทรงเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ พ.ศ. 2535 – พ.ศ. 2536 โดยทรงใช้พระนามว่า เฟรเดอริก เฮนริกเซน ทรงศึกษาด้านรัฐศาสตร์ จากนั้นในปี พ.ศ. 2537 ทรงเป็นผู้แทนของเดนมาร์กปฏิบัติงานในองค์การสหประชาชาติที่นครนิวยอร์ก ต่อมาทรงเข้าศึกษาระดับมหาบัณฑิตด้านรัฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยออร์ฮูส โดยทรงทำวิทยานิพนธ์ในเรื่องการวิเคราะห์นโยบายต่างประเทศของรัฐบอลติกซึ่งพระองค์เคยเสด็จเยือนหลายครั้งในระหว่างทรงศึกษา หลังสำเร็จการศึกษาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 มกุฎราชกุมารทรงได้ตำแหน่งเลขาธิการประจำสถานเอกอัครราชทูตเดนมาร์กที่กรุงปารีสตั้งแต่ ตุลาคม พ.ศ. 2541 ถึงตุลาคม พ.ศ. 2542
พระองค์ทรงสำเร็จการฝึกหลักสูตรของหน่วยมนุษย์กบแห่งเดนมาร์ก (เทียบเท่ากับหลักสูตรนักทำลายใต้น้ำจู่โจม หรือซีล) ซึ่งมีระยะเวลาการฝึกประมาณ 9 เดือน และทรงเข้าประจำการเป็นทหารเรือในหน่วยดังกล่าวเมื่อปี พ.ศ. 2537 ในระหว่างการฝึก ทรงได้รับฉายามนุษย์กบว่า "พินโก"
ในระหว่างปี พ.ศ. 2544 – พ.ศ. 2545 พระองค์ได้รับการฝึกเป็นผู้นำ ณ สถาบันป้องกันประเทศแห่งเดนมาร์ก และในปีต่อมาทรงเป็นหนึ่งในคณะทหารของการบัญชาการการป้องกันราชอาณาจักรเดนมาร์ก นอกจากนี้ยังทรงเป็นองค์ปาฐกถาระดับอาวุโสขององค์การแผนยุทธศาสตร์ในสถาบันดังกล่าวอีกด้วย
ชีวิตส่วนพระองค์
ในรัฐสภาเดนมาร์ก วันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2546 สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกเธทรงมีพระบรมราชานุญาตการอภิเษกสมรสของมกุฎราชกุมารเฟรเดริคกับ นางสาวแมรี เอลิซาเบธ โดนัลด์สัน นักปรึกษาการตลาดชาวออสเตรเลีย ที่มกุฎราชกุมารทรงพบกับเธอครั้งแรกในงานโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย การอภิเษกสมรสจัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ณ มหาวิหารโคเปนเฮเกน โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก
ในวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2548 สำนักพระราชวังเดนมาร์กได้ประกาศว่า มกุฎราชกุมารีแมรีทรงพระครรภ์ และทั้งสองพระองค์มีพระบุตรองค์แรกในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2548 โดยเป็นเป็นพระโอรส ตามธรรมเนียมของเดนมาร์กกษัตริย์ได้ประทานพระนามว่า เฟรเดริค หรือคริสเตียน พระโอรสได้รับการเป็นเจ้าฟ้าชายคริสเตียน วัลเดมาร์ อองรี จอห์น เมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2549
ในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2549 สำนักพระราชวังได้ประกาศอีกว่ามกุฎราชกุมารีทรงพระครรภ์และเป็นพระบุตรองค์ที่สอง ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2550 ทรงให้กำเนิดพระธิดาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ซึ่งเป็นเจ้าหญิงพระองค์แรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2489 พระธิดาทรงได้พระนามว่า เจ้าหญิงอิซาเบลลา เฮนเรียตตา อิงกริด มาร์เกรเธ เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2550
เมื่อพระองค์เสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติ จะทรงพระปรมาภิไธยที่ สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 10 แห่งเดนมาร์ก
วัดเสมียนนารี
วัดเสมียนนารี เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ในแขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 18 ไร่ 90 ตารางวา
ประวัติ
วัดเสมียนนารีตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2400 ในนาม วัดแคราย โดยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 ผู้ริเริ่มตั้งวัดมีนามว่า ท่านเสมียนขำ ซึ่งดำรงตำแหน่งเสมียนพระคลังข้างที่ ภายหลังตกทอดมายังธิดาของท่าน คือ คุณท้าวภัณฑสารนุรักษ์ (เพิ่มรัตนทัศนีย์) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2522 วัดได้รับนามว่า "วัดเสมียนนารี" เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่ท่านทั้งสองที่ได้สร้างและทำนุบำรุงวัดนี้มาตลอดอายุขัย ต่อมาใน พ.ศ. 2555 สมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกฐานะวัดเสมียนนารีจากวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ต่อมาในวาระที่ 2 มีพิธีสมโภชการยกวัดราษฎร์ขึ้นเป็นพระอารามหลวง
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถหลังเก่าประดิษฐานพระพุทธรูปแบบศิลปะสุโขทัย มีพระนามว่า หลวงพ่อพุทธสุโขอภิโรจนะ และหลวงพ่อพุทธโสธร หลวงพ่อสังกัจจายน์
อุโบสถหลังใหม่ของวัดมีขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 30 เมตร ลักษณะทรงไทย สร้างด้วยหินอ่อนทั้งหลัง ภายในอุโบสถมีพระประธานพิมพ์พระพุทธชินราช (จำลอง) พระนามว่า พระศรีศากยะพุทธวงศ์มุนี ขนาดหน้าตักกว้าง 4 ศอก 9 นิ้ว ปิดทองทั้งองค์ และฝาผนังอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ด้านทิศใต้เป็นภาพพุทธประวัติตั้งแต่ประสูติ ตรัสรู้ จนถึงปรินิพพาน ด้านหลังอุโบสถเป็นหลวงพ่อพระร่วงโรจนฤทธิ์ ด้านหน้าวิหารมีรูปเหมือนพระครูภัทรโสภณ (หลวงพ่อโปร่ง) ด้านขวาวิหารเป็นศาลาพระโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม ด้านข้างมีพระบรมสาทิสลักษณ์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ศาลาการเปรียญหลังใหม่มีความสูง 3 ชั้น ขนาดกว้าง 20 เมตร ขนาดยาว 57 เมตร ลักษณะทรงไทย ส่วนที่พักของพระภิกษุสามเณรเป็นกุฏิทรงไทย 3 ชั้น มี 81 ห้อง
ไฟฟ้าลัดวงจร
thumb|right|ประกายไฟที่เกิดขึ้น ในการลัดวงจรจากตะปู thumb|right|สายส่งไฟฟ้าแรงสูงลัดวงจร จากกิ่งไม้ที่พาดทับ
ไฟฟ้าลัดวงจร หรือไฟฟ้าชอร์ต (short circuit) เป็นสภาพผิดปกติ ที่เกิดจากวงจรไฟฟ้ามีเส้นทางให้กระแสไหลจากจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าสูง ไปยังจุดที่มีศักย์ไฟฟ้าต่ำ โดยแทบไม่ผ่านความต้านทานใดๆ, ซึ่งจะทำให้มีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านวงจรในปริมาณสูงมาก และเกิดความร้อนสูงในจุดต่างๆ ของวงจร, ซึ่งหากกระแสไม่ถูกตัดอย่างทันท่วงที มักจะสร้างความเสียหายกับแหล่งจ่ายไฟ สายไฟ หรืออุปกรณ์ไฟฟ้าที่กระแสนั้นไหลผ่าน, และในบางกรณีที่มีกระแสไฟฟ้าสูงมากพอ ในเวลาที่นานพอ ความร้อนจะสูงจนเกิดประกายไฟ และเป็นเหตุนำไปสู่อัคคีภัยได้
เพื่อป้องกันผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้น, วงจรไฟฟ้า โดยเฉพาะระบบที่ใช้ไฟบ้านหรือไฟรถยนต์ มักจะมีการต่อฟิวส์หรือเบรกเกอร์อนุกรมเอาไว้, ซึ่งจะตัดกระแสไฟฟ้าออกเมื่อมีกระแสไหลมากเกินพิกัด ก่อนที่จะเกิดความเสียหายถาวรกับวงจรหรืออุปกรณ์ข้างเคียง
แม้ว่าไฟฟ้าลัดวงจรส่วนมากจะมีเหตุจากการเสื่อมสภาพของชิ้นส่วน ความเสียหายของอุปกรณ์ (เช่น ฉนวนสายไฟที่กรอบจากอายุ) หรือเหตุสุดวิสัยต่างๆ (เช่น กิ่งไม้หักทับสายส่งไฟฟ้าแรงสูง), แต่ก็มีการใช้ประโยชน์จากการจงใจทำให้ไฟฟ้าลัดวงจรในสภาวะที่เหมาะสม หรือมีการควบคุมด้วย เช่น วงจรป้องกันไฟเกิน ซึ่งเมื่อตรวจพบแรงดันไฟฟ้าที่สูงเกินระดับปลอดภัย จะทำการลัดวงจรให้ฟิวส์ขาด เพื่อป้องกันไม่ให้อุปกรณ์ไฟฟ้าที่อ่อนไหวเสียหาย, รวมทั้งการเชื่อมไฟฟ้าบางชนิด ที่อาศัยการลัดวงจรตรงจุดที่ช่างแตะลวดเชื่อมเข้ากับรอยต่อชิ้นงาน ทำให้เกิดความร้อนสูง จนลวดเชื่อมหลอมละลายและเชื่อมชิ้นงานเข้าด้วยกัน เป็นต้น
ปัทมา ปานทอง
ประวัติ
ปัทมา ปานทอง เกิดที่กรุงเทพมหานคร มีพี่น้อง 4 คน ปัทมา เป็นบุตรคนสุดท้อง
รายชื่อประเทศในภาษาต่าง ๆ (A–C)
รายชื่อประเทศในภาษาต่างๆ ประเทศส่วนใหญ่ของโลกมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันไปในแต่ละภาษาที่แตกต่างกัน บางประเทศยังได้เกิดการเปลี่ยนแปลงชื่อด้วยเหตุผลทางการเมืองหรืออื่น ๆ บทความนี้พยายามที่จะให้ทางเลือกชื่อทั้งหมดที่รู้จักกันสำหรับทุกประเทศและรัฐอธิปไตย
ปัทมา ปานทอง
ประวัติ
จากนั้นได้แสดงภาพยนตร์ทั้งบท นางเอก เพื่อนนางเอก น้องนางเอก ใช้ชีวิตเป็นนักแสดงอยู่หลายปี จึงได้หันมาเป็นนักร้อง ออกอัลบั้มชุด ''สาว 16
รายชื่อประเทศในภาษาต่าง ๆ (A–C)
บทความอื่นๆในหมวดหมู่นี้:
ปัทมา ปานทอง
ประวัติ
หลังจากนั้นค่ายเพลงที่ทำอยู่เกิดมีปัญหา ปัทมา จึงได้มาเซ็นสัญญาเป็นศิลปินอยู่กับค่ายโพลิดอร์ ซึ่งเป็นบริษัททำเพลงจากต่างประเทศ และได้ออกอัลบั้มชุดที่ 2 เป็นแนวเพลงไทยที่มีท่วงทำนองเพลงจีน ชื่ออัลบั้ม ''ไม่เป็นไร ซึ่งประสบความสำเร็จมากพอสมควร ได้ออกแสดงโชว์ทั้งในประเทศ และ ต่างประเทศ
ในช่วงเป็นนักร้องได้ห่างหายจากการเป็นนักแสดง จนก่อนออกอัลบั้มชุด 2 ได้มีผลงานแสดงอีกครั้ง โดยแสดงใน งานละครทีวี ละครเรื่องแรกที่ ปัทมา เล่นคือเรื่อง หมูแดง ออกอากาศทางช่อง 3 ซึ่งทำให้รู้จักอย่างกว้างขวางขึ้น จนได้มาแสดงละครเรื่อง ขมิ้นกับปูน ทางช่อง 7 ละครโด่งดังมากในยุคนั้น
ชีวิตส่วนตัว
ด้านชีวิตส่วนตัว ได้แต่งงานกับนักธุรกิจ และมีลูกสาว 1 คนชื่อ ภัทราภรณ์ ปานทอง (พลอย) แต่มีปัญหาและไม่ได้อยู่ด้วยกัน จนคบหากับเอ๋ กษมา นิสสัยพันธุ์ อยู่ด้วยกันจนถึงปัจจุบัน เธอยังมีธุรกิจเล็กๆ ที่ทำกับครอบครัว คือการเปิดสำนักพิมพ์ ทำพ็อกเกตบุ๊ก ผลิตนิยาย
ละครพื้นบ้าน
.   ปี พ.ศ  2543 ลักษณะวงศ์  ช่อง7  สุวรรณอัมภา
ผลงานเพลง
''ชุด THE FRESH COLD (พ.ศ. 2526) ''ชุด ไม่เป็นไร
อัลบั้มพิเศษ
ร้องเพลงคู่ ชุด ทับทิมสยาม 1 กับค่าย โพลิดอร์ คือเพลง "อย่าหนี"
โดยร้องคู่กับ คุณธีระ ดีล่า(ลูกครึ่งไทย-ฟิลิปินส์)
อัลบั้มนี้ จัดทำเพื่อ เชิดชูเกียรติของท่านสุนทรภู่ ซึ่งมีผลงานเพลงของหลากหลายศิลปินด้วยกัน
''คู่เท่ห์
''อมตะเพลงคู่ ชุด 1
ปี พ.ศ. 2529 ในวาระครบรอบ 200 ปีชาตกาล ท่านสุนทรภู่ ได้รับยกย่องจาก องค์การยูเนสโก ให้เป็นบุคคลสำคัญของโลกด้านงานวรรณกรรม สำนักเอกลักษณ์ของชาติ กระทรวงศึกษาธิการ และ ไชโย ภาพยนตร์ ได้ร่วมกันผลิตผลงานเพลงเพื่อเชิดชูวรรณกรรมสุนทรภู่ เรื่องพระอภัยมณี โดยเชิญนักร้องที่มีชื่อเสียงและผลงานดีเด่นมาร่วมขับร้อง ดังต่อไปนี้
ผู้ประพันธ์เพลง ได้แก่ : ดนัย วิไลพรรณ : วิมล จงวิไล : สกนธ์ มิตรานนท์
ควบคุมการผลิต - ดนัย วิไลพรรณ
บันทึกเสียง - มนตรี โรจนถาวร / ไพบูลย์ สตูดิโอ
ท่าอากาศยานอิสตันบูล
ท่าอากาศยานอิสตันบูล เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศตุรกี ตั้งอยู่ในนครอิสตันบูล บนฝั่งด้านตะวันตกของเมืองซึ่งอยู่ติดกับทวีปยุโรป ท่าอากาศยานแห่งนี้เปิดใช้งานเต็มรูปแบบเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 โดยเป็นการย้ายมาจากท่าอากาศยานนานาชาติอะตาตืร์ก
สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2563–2564
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ประจำปี พ.ศ. 2563 – พ.ศ. 2564
นัด
หมายเหตุ แมตช์ตั้งแต่สัปดาห์ที่ 5 ถูกเลื่อนออกไปเป็นไปตาม การระบาดของโคโรนาไวรัส และจลงเล่นแบบจำกัดจำนวนผู้ชมเป็นไปตามรูปแบบกฏกติกา นิวนอร์มัล.
ผู้ทำประตู
''นับรวมการแข่งขันอย่างเป็นทางการทั้งหมด. รายชื่อเป็นไปตามหมายเลขเสื้อในกรณีที่จำนวนประตูเท่ากัน.''
ชาวบาสก์
ชาวบาสก์ (euskaldunak ; vascos ; basques ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในยุโรปตะวันตกเฉียงใต้ ที่มีภาษาบาสก์, วัฒนธรรมทั่วไป และมีพันธุกรรมบรรพบุรุษจากVascones และ Aquitani โบราณ
ชาวบาสก์อาศัยอยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาพิเรนีส บนชายฝั่งอ่าวบิสเคย์และข้ามไปถึงทางตอนเหนือ-กลางของประเทศสเปน และทางใต้-ตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส พวกบาสก์โดยทั่วไปเป็นพวกนับถือศาสนาคริสต์ที่เคร่งมากและมีภาษาเป็นของตนเองซึ่งแตกต่างจากสเปนและฝรั่งเศส
โบรมีน
โบรมีน (Bromine) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอม 35 และสัญลักษณ์คือ Br
"โบรมีน" เป็นอโลหะ มาจากคำในภาษากรีกว่า Bromos แปลว่า กลิ่นเหม็น อยู่ในกลุ่มฮาโลเจนเป็นของเหลวสีแดง ระเหยง่ายที่อุณหภูมิห้อง มีความไวต่อปฏิกิริยาเคมี โบรมีนเป็นอันตรายต่อระคายเคืองเนื้อเยื้อมนุษย์ ไอระเหยสามารถระคายเคืองต่อตาและคอถ้าอยู่ใกล้
กลุ่มเกาะชิโลเอ
กลุ่มเกาะชิโลเอ (Archipiélago de Chiloé) เป็นกลุ่มเกาะนอกชายฝั่งของประเทศชิลี แบ่งแยกออกจากแผ่นดินใหญ่ของชิลีโดยช่องแคบชากาโอทางทิศเหนือ ทะเลชิโลเอตั้งอยู่ทางตะวันออก และอ่าวกอร์โกบาโดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เกาะของกลุ่มเกาะ ยกเว้นหมู่เกาะเดเซร์โตเรส เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดชิโลเอ (หมู่เกาะเดเซร์โตเรส เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดปาเลนา) มีเกาะที่สำคัญคือ เกาะชิโลเอ
กลุ่มเกาะเป็นที่รู้จักด้านประเพณีความเชื่ออันโดดเด่น รวมถึงตำนานต่าง ๆ อาหาร และสถาปัตยกรรมอันมีเอกลักษณ์
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
นักกีฬา
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้
เปาบุ้นจิ้น (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2553)
เปาบุ้นจิ้น (包青天) เป็นละครโทรทัศน์ที่ออกอากาศในประเทศจีนที่สร้างขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 2010 กล่าวถึงคดีอันโด่งดังของเปาบุ้นจิ้น ซึ่งได้นำโครงเรื่องจากละครเรื่อง เปาบุ้นจิ้น (2536) มาสร้างใหม่ ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 3 แฟมิลี่ ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 15:30 น. นำแสดงโดย จิน เชาฉฺวิน, เหอ เจียจิ้ง, ฟ่าน หงเซฺวียน, หวัง ซาซา, หลุง หลุง, หยาง นา
เนื้อเรื่องย่อ
ในยุคราชวงศ์ซ่ง เปาบุ้นจิ้น ขุนนางที่มีความซื่อสัตย์สุจริต ถึงแม้สอบเป็นขุนนางได้แล้ว แต่ด้วยความที่พ่อแม่อายุมากแล้ว จึงยังไม่ได้เข้ารับราชการ จนกระทั่งพ่อแม่ของเปาบุ้นจิ้นเสียชีวิตจึงได้เข้ารับราชการ เมื่อเข้ารับราชการก็ยกเลิกกฎเกณฑ์เก่าๆ ในที่ว่าการ โดยนำกลองมาวางไว้หน้าที่ว่าการเพื่อให้ประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อนมาร้องทุกข์
คดีที่ 1 อ่างผีสิง
จางเหล่าฮั่น ถูกวิญญาณที่สิงอยู่ในอ่างดำบีบบังคับให้มาตีกลองร้องทุกข์เพื่อขอความเป็นธรรม เปาบุ้นจิ้น สอบถามวิญญาณที่สิงอยู่ในอ่างดำว่าถูกให้ร้ายด้วยเรื่องใด อ่างดำกลับไม่ตอบ ที่แท้วิญญาณในอ่างดำเนื้อตัวล่อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ จางเหล่าฮั่นจึงซื้อเสื้อผ้ากระดาษเผาไปให้ เปาบุ้นจิ้นสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมดเพื่อที่จะพูดคุยกันตามลำพัง ที่แท้วิญญาณที่สิงอยู่ในอ่างดำเป็นชาวหางโจว ชื่อว่าหลิวซื่อชาง ด้วยความที่ภรรยาหมอจ้าวละโมบเห็นแก่เงินทอง จึงวางแผนฆ่าตน ทั้งยังนำกระดูกของตนผสมดินปั้นเป็นอ่างดำขึ้นมา เพื่อทำลายศพ เปาบุ้นจิ้นออกอุบายเพื่อให้ภรรยาหมอจ้าวจำนนด้วยหลักฐาน คืนความเป็นธรรมให้หลิวซื่อชาง ความเที่ยงธรรมของเปาบุ้นจิ้นจึงเป็นที่ติดตรึงใจชาวเมืองติ้งหย่วน ในวันที่เปาบุ้นจิ้นเดินทางไปรับตำแหน่งใหม่ ชาวบ้านต่างตะโกนร้องแซ่ซ้องในความดีของเปาบุ้นจิ้น ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตเที่ยงธรรมของเป้าบุ้นจิ้น ทำให้กงซุนเช่อเกิดความเลื่อมใสยินดีติดตามให้ความช่วยเหลือ นอกจากนี้ยังมีหวังเฉา,หม่าฮั่นและ จางหลง,เจ้าหู่คอยติดสอยห้อยตามอีกด้วย จนกระทั่งมาดำรงตำแหน่งที่ศาลไคฟง
คดีที่ 2 ประหารผังอี้
หลังจากที่เหยินจงฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์แล้ว เปาบุ้นจิ้นก็ได้รับการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งเป็นนายอำเภอไคฟง  ในเวลานั้นเฉินโจวประสบภัยพิบัติ ประชาชนหิวโหยทุกข์ยากลำเค็ญ อันเล่อโหว ผังอี้ได้รับพระบัญชาให้นำเสบียงอาหารและเงินทองไปช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่ผังอี้กลับฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำให้ประชาชนเดือดร้อนมากขึ้น ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงเมืองหลวง บรรดาขุนนางในราชสำนักต่างพากันถวายฎีกาเพื่อให้สืบเรื่องเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย เหยินจงฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งเปาบุ้นจิ้นเป็นผู้แทนพระองค์ไปสืบหาความจริง ทั้งยังทรงประทานเครื่องประหาร อันได้แก่ เครื่องประหารหัวมังกร เครื่องประหารหัวพยัคฆ์และเครื่องประหารหัวสุนัข ให้เปาบุ้นจิ้นด้วย  ผังอี้ลำพองที่พ่อของตนเป็นถึงราชครูและน้องสาวเป็นถึงพระสนม ดังนั้นจึงไม่เห็นเปาบุ้นจิ้นอยู่ในสายตา เปาบุ้นจิ้นได้รับความช่วยเหลือจากกงซุนเช่อที่มีสติปัญญาดี และจั่นเจาจอมยุทธใต้ที่เก่งกล้าสืบหาหลักฐานการกระทำความผิดของผังอี้ จนผังอี้ถูกประหารด้วยเครื่องประหารหัวมังกร
คดีที่ 3 ห้าหนูผดุงธรรม
ราชครูผังและพระสนมผังต่างพากันทูลเหยินจงฮ่องเต้ถึงความร้ายกาจของเปาบุ้นจิ้น จั่นเจาลอบเข้าวังหลวงยามวิกาลเพื่อทูลความจริงต่อเหยินจงฮ่องเต้  นึกไม่ถึงว่าเหยินจงฮ่องเต้ไม่เพียงไม่เอาผิดจั่นเจา อีกทั้งยังแต่งตั้งจั่นเจาเป็นองครักษ์ขั้นสี่ฉายา “แมวหลวง” อีกด้วย
อาเจียวกับสั่วเอ๋อนายบ่าวเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณบรรพบุรุษ แต่ระหว่างทางได้ถูกโจรปล้น ไป๋อี้ถังยื่นมือให้ความช่วยเหลือสังหารโจรร้าย ไป๋อี้ถังและอาเจียวถูกชะตากัน แต่แล้วจู่ๆอาเจียวก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไป๋อี้ถังจึงออกตามหานาง ไป๋อี้ถังได้พบกับอาเจียวอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่านางจะกลายเป็นนางรำที่มีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วทั้งยุทธภพ ระหว่างนั้นไป๋อี้ถังได้ลอบเข้าไปในที่พักของแม่ทัพเหยาเหวยซึ่งถูกฆ่าตาย ทำให้เขาถูกนำตัวมาสอบสวน ภายในศาลไคฟง ไป๋อี้ถังและอาเจียวต่างยอมรับว่าตนเองเป็นฆาตกร เปาบุ้นจิ้นจึงสืบหาความจริงแล้วก็พบว่าไป๋อี้ถังเป็นผู้บริสุทธิ์ สามารถล้างมลทินให้ไป๋อี้ถังได้
คดีที่ 4 จอมยุทธน้อยอ้ายหู่
อ้ายหู่ติดตามเปาบุ้นจิ้นเดินทางกลับเมืองหลวง ระหว่างทางฝนตกติดต่อกันไม่หยุด จนคันกั้นน้ำของแม่น้ำไช่เหอที่สร้างขึ้นใหม่เกิดพังทลาย ทำให้ไร่นาบ้านเรือนของประชาชนเสียหายและประชาชนเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก  เหยินจงฮ่องเต้จึงมีพระบัญชาให้เปาบุ้นจิ้นสืบหาสาเหตุที่คันกั้นน้ำพังทลายลงมา  สาเหตุเกิดจากสีหมิงที่เคยรับราชการเป็นราชเลขา หลังจากเกษียณอายุราชการก็สมคบคิดกับผู้รับเหมาก่อสร้างคันกั้นน้ำ ยักยอกงบประมาณ ลดคุณภาพของวัสดุ จึงทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้ขึ้นมา สีหมิงเห็นว่าเปาบุ้นจิ้นรับผิดชอบคดีนี้จึงรีบไปขอความช่วยเหลือจากราชครูผังเพื่อให้ตนพ้นความผิด พร้อมนำเสื้อไข่มุกของล้ำค่าไปติดสินบนราชครูผังด้วย
เหยินจงฮ่องเต้ทราบเรื่องจึงทรงตำหนิพระสนมผัง และมีรับสั่งให้นางนำเสื้อไข่มุกมอบให้เปาบุ้นจิ้นเพื่อเป็นหลักฐานเอาผิดสีหมิง นึกไม่ถึงว่าเสื้อไข่มุกจะผูกโยงถึงฆาตกรที่ฆ่าพ่อของอ้ายหู่ในอดีต ที่แท้สีหมิงเป็นผู้บงการฆ่าพ่อของอ้ายหู่นั่นเอง ในที่สุดศัตรูที่อ้ายหู่ตามหามานานก็ถูกล้างแค้น
คดีที่ 5 จอมยุทธเหนือโอวหยางชุน
หลี่หยวนฮ่าว เป็นฮ่องเต้ต้าเซี่ย มีความประสงค์ที่จะเป็นอิสระต่อต้าซ่ง แต่เสียดายที่ไม่ได้รับการสนับสนุน  จึงจำเป็นต้องมอบองค์หญิงหยวนเจินน้องสาวและม้าพันธุ์ดีเป็นบรรณาการแก่ต้าซ่ง นึกไม่ถึงว่าระหว่างทางไปต้าซ่งขบวนของบรรณาการจะถูกโจรปล้น องค์หญิงหยวนเจินและม้าพันธุ์ดีหายไป ทำให้ผู้ติดตามซึ่งเป็นผู้บริสุทธิ์ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เพื่อไม่ให้หลี่หยวนฮ่าวใช้เหตุนี้เป็นข้ออ้างทำศึกสงคราม เหยินจงฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชาให้เปาบุ้นจิ้นสืบหาความจริง จั่นเจาพบหลักฐานที่เกิดเหตุเกี่ยวพันกับสำนักอาชา จึงเดินทางไปหาโอวหยางชุนจอมยุทธอุดรเจ้าสำนักอาชา โอวหยางชุนตกใจมากเมื่อรู้ว่าหยวนเจินถูกลักพาตัวไป เพราะโอวหยางชุนและหลี่หยวนฮ่าวเป็นสหายที่สนิทสนมกันมาก  อีกทั้งเขายังมีใจให้หยวนเจิน แต่กลับถูกหยวนฮ่าวขัดขวาง โอวหยางชุนมีคำสั่งให้พี่น้องสำนักอาชาออกตามหา ในที่สุดก็พบความจริงว่าทั้งหมดเป็นฝีมือกัวเลี่ยง จิ้งเปียนโหวที่ถูกลิดรอนอำนาจทางการทหารไปนั่นเอง  กัวเลี่ยงต้องการให้เกิดศึกสงคราม จึงชิงขบวนเครื่องบรรณาการไป เมื่อเปาบุ้นจิ้นรู้ความจริงจากการช่วยเหลือของจอมยุทธเหนือใต้ ในที่สุดก็สามารถจับกุมตัวกัวเลี่ยงมาลงโทษได้สำเร็จ หลีกเลี่ยงภัยสงครามที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ประชาชน
คดีที่ 6 ประหารท่านอ๋อง
หูอี้จิน แม่ทัพที่รักษาเฉิงโจวได้รับข่าวว่าจะมีการลอบนำดินระเบิดจากญี่ปุ่นเข้ามา แต่นึกไม่ถึงว่ากลับถูกนายอำเภอเฉิงโจวปรักปรำให้ร้าย หูอี้จินเพลี่ยงพล้ำจึงต้องหลบหนีเอาตัวรอด เปาบุ้นจิ้นเห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องใหญ่จึงไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ นึกไม่ถึงว่าเหยินจงฮ่องเต้ทรงรู้เรื่องนี้มาแต่แรกแล้ว และเชื่อว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับจิงตงอ๋องเสด็จอาของพระองค์ ที่แท้เมื่อครั้งที่เหยินจงฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ จิงตงอ๋องไม่เคยเห็นเหยินจงฮ่องเต้อยู่ในสายตาเลย อ๋องแปดเสนอแผนการให้ลิดรอนอำนาจทางการทหารแล้วขับไล่ไปจากเมืองหลวง
จิงตงอ๋องมีเจตนาก่อกบฏ ที่ผ่านมาจึงแอบซ่องสุมกำลังขุนนางในราชสำนักและบรรดาแม่ทัพนายกอง  เปาบุ้นจิ้นได้รับพระบัญชาจากเหยินจงฮ่องเต้ให้สืบหาหลักฐานการกระทำความผิดของจิงตงอ๋อง จั่นเจาเชื้อเชิญไป๋อี้ถังและสี่หนูมาให้ความช่วยเหลือ ในที่สุดก็สืบพบหลักฐานการกระทำความผิดของจิงตงอ๋อง จับกุมตัวจิงตงอ๋องกลับมารับโทษที่เมืองหลวง
เหยินจงฮ่องเต้เห็นแก่ความเป็นอาหลานจึงทรงมีพระเมตตานิรโทษกรรมให้แก่จิงตงอ๋อง เปาบุ้นจิ้นทูลคัดค้าน แต่ก็ไร้ผลจึงตัดสินใจออกจากราชการ ในที่สุดเหยินจงฮ่องเต้ก็ทรงตระหนักถึงความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมาย จึงทรงมีพระบัญชาให้เปาบุ้นจิ้นใช้เครื่องประหารหัวมังกรประหารจิงตงอ๋อง
คดีที่ 7 สามจอมยุทธสกุลติง
สามพี่น้องสกุลติงที่มีชื่อเสียงเลื่องลือทั่วทั้งยุทธภพ ซึ่งได้แก่ ติงจ้าวหลัน,ติงจ้าวฮุ่ยและติงเยี่ยหัว พี่ชายสองคนรักเยี่ยหัวน้องสาวมาก เป็นธุระให้น้องสาวของพวกตนแต่งงานกับหนันกงฮุยทายาทหนันกงอ๋อง  เนื่องจากบรรพชนของหนันกงฮุยช่วยเหลือกษัตริย์ต้าซ่งสร้างแผ่นดิน จึงได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องมายังชั่วลูกชั่วหลาน หนันกงฮุยถึงแม้เป็นลูกชายคนโต แต่ก็ไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งอ๋องได้ แต่แล้ววันหนึ่งนึกไม่ถึงว่าหนันกงเย่าทายาทผู้สืบตำแหน่งอ๋อง จู่ๆก็เสียชีวิตลง เปาบุ้นจิ้นได้รับพระบัญชาให้สืบหาความจริงเรื่องนี้ จึงเป็นสาเหตุให้จั่นเจาและติงเยี่ยหัวเข้าใจผิดกัน โดยที่ทั้งสองหารู้ไม่ว่าต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน แต่เยี่ยหัวได้ถูกหมั้นหมายเอาไว้แล้วจึงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ในใจ จั่นเจาสงสัยว่าการตายของหนันกงเย่าทายาทผู้สืบตำแหน่งอ๋องต้องเกี่ยวพันกับหนันกงฮุยอย่างแน่นอน พี่ชายทั้งสองของเยี่ยหัวกลับเข้าใจผิดว่าการที่จั่นเจาให้ร้ายหนันกงฮุย นั่นเพราะต้องการช่วงชิงเยี่ยหัวไป
เมื่อจั่นเจาถูกปรักปรำ ราชครูผังเห็นเป็นโอกาสดีจึงคิดใช้จั่นเจาแก้แค้นเปาบุ้นจิ้น เมื่อเห็นเปาบุ้นจิ้นไม่มีคำสั่งประหารจั่นเจาด้วยเครื่องประหารหัวพยัคฆ์เสียทีก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมา เยี่ยหัวนำหลักฐานการกระทำความผิดของหนันกงฮุยไปช่วยชีวิตจั่นเจา และแล้วหนันกงฮุยก็ถูกลงโทษตามกฎหมายบ้านเมือง
คดีที่ 8 ประหารเปาเหมี่ยน
ตอนที่เปาบุ้นจิ้นเกิดมา แม่ไม่มีนมเลี้ยงดู จึงไปขอน้ำนมจากซ้อใหญ่แม่ของเปาเหมี่ยนซึ่งเกิดมาในเวลาไล่เลี่ยกัน เปาบุ้นจิ้นและเปาเหมี่ยนเป็นอาหลานเติบโตมาด้วยกัน และเห็นซ้อใหญ่ดุจดั่งแม่บังเกิดเกล้าโดยเรียกนางว่าแม่  ต่อมาเปาเหมี่ยนเข้ารับราชการมีหน้าที่ดูแลการผลิตเกลือ แต่กลับอาศัยอำนาจหน้าที่แสวงหาประโยชน์ส่วนตัว เปาบุ้นจิ้นสืบหาความจริงพบว่าเปาเหมี่ยนฉ้อราษฎร์บังหลวง พร้อมทั้งหลักฐานแน่นหนา หลังจากที่ราชครูผังรู้เรื่องนี้จึงคิดแก้แค้นให้ผังอี้ลูกชายของตน เปาบุ้นจิ้นเห็นแก่ความถูกต้องจึงลงโทษประหารเปาเหมี่ยน
การตัดสินลงโทษประหารชีวิตเปาเหมี่ยน เป็นเหตุให้เปาบุ้นจิ้นเป็นที่เกลียดชังของญาติพี่น้อง เหยินจงฮ่องเต้จึงทรงแนะนำเปาบุ้นจิ้นให้มอบคดีนี้ให้ผู้อื่นรับผิดชอบ เปาบุ้นจิ้นเห็นแก่ความถูกต้องและความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมาย  ยืนกรานปิดคดีนี้ด้วยตนเอง แม่ของเปาเหมี่ยนไม่อยากเป็นภาระให้เปาบุ้นจิ้น นางจึงตัดสินใจกินยาพิษฆ่าตัวตาย
ปูจั๊กจั่น
ปูจักจั่น (อังกฤษ: Red Frog Crab, Spanner Crab, Kona Crab; ชื่อวิทยาศาสตร์: Ranina vanima) เป็นปูในวงศ์ Raninidae ถิ่นที่อยู่ตั้งแต่หมู่เกาะฮาวาย, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, ฟิลิปปินส์, ไทย จนไปถึงหมู่เกาะอินโดนีเซีย และ แอฟริกาตะวันออก จัดเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Ranina
ลักษณะทั่วไป
มีกระดองทรงรีรูปไข่กว้างทางด้านข้างขอบกระดอง ด้านหน้ามีหนามแหลม เป็นกลุ่มจำนวน 7 กลุ่ม กลุ่มละ 3 อัน ด้าน บนมีหนามแหลมแข็งขนาดเล็ก ปลายหนามชี้ไปทางส่วนหัว ปกคลุมทั่วไป มีก้านตายาว และตั้งขึ้นสามารถพับเก็บลงในร่องทางด้านหน้าไต้กระดองตากระเปาะทรงรีอยู่ปลายก้านตา มีหนวด 2 คู่ ขนาดเล็กสั้นหนวดข้างหนึ่งแยก 2 เส้น ส่วนอีกคู่หนึ่งมีฐานเป็นแผ่นแข็งมีขนขึ้นโดยรอบ  ระยางค์ปากมีขนาดใหญ่แข็งแรง มีก้ามหนีบขนาดใหญ่ ปลายก้ามหันเข้าหากัน ฟันในส่วน ของก้ามหนีบด้านละ 6-7 อัน มีขาเดิน 4 คู่ สองคู่แรก มีปลายคล้ายใบหอก ส่วนสองคู่หลัง ปลายแบนคล้ายพาย ลักษณะลำตัวเป็นปล้อง 6 ปล้อง ขนาดเล็กต่อจากปลายกระดองม้วนด้านล่าง ปล้องสุดท้ายมีแพนหางรูปสามเหลี่ยม ตอนท้ายมีขาว่ายน้ำ 1 คู่ ลำตัวด้านล่างมีสันนูน (เพศเมียจะเห็นได้ชัดเจน) มีขาสีน้ำตาลค่อน ข้างรอบขอบกระดอง เพศผู้จะเห็นชัดเจนลำตัวกับขาเดิน  มีสีส้มอมแดงหรือน้ำตาล ส่วนท้องมีสีขาวขอบกระดอง หน้าและหลังมีสีขาวเช่นเดียวกัน  ตามีหลายสี เช่น ดำ, เหลือง หรือน้ำตาล
มีความยาวประมาณ 7-15 เซนติเมตร (ตัวผู้ประมาณ 7-14 เซนติเมตร ตัวเมียประมาณ 5-8 เซนติเมตร)
พบตามชายฝั่งที่เป็นโขดหิน แหล่งที่อยู่อาศัยชอบหมกตัวกับพื้นที่เป็นทรายรอบกองหินหรือแนวหินใต้น้ำระดับน้ำลึกประมาณ 60 เมตร กินอาหารที่เป็นซากสัตว์และพืชที่เน่าเปื่อย
เป็นปูที่นิยมใช้รับประทานเป็นอาหาร
แสงโลก
แสงโลก (earthlight หรือ earthshine) อาจหมายถึง
แอนน์ บุญช่วย
แอนน์ สาวิสา บุญช่วย (Anne Savisa Boonchuy) ตัวละครหลักที่เป็นเด็กหญิงลูกครึ่งไทย-อเมริกัน อายุ 13 ปี ที่ได้เข้าไปยังดินแดนของแอมฟิเบีย หลังจากได้เปิดกล่องดนตรีปริศนากับเพื่อนอีกสองคน
ฮิวแมนไรตส์วอตช์
ฮิวแมนไรตส์วอตช์ (Human Rights Watch; ย่อ: HRW) เป็นองค์การนอกภาครัฐระหว่างประเทศซึ่งทำวิจัยและส่งเสริมสิทธิมนุษยชน สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในนครนิวยอร์ก โดยมีสำนักงานในอัมสเตอร์ดัม เบรุต เบอร์ลิน บรัสเซลส์ ชิคาโก เจนีวา โจฮันเนสเบิร์ก ลอนดอน ลอสแอนเจลิส มอสโก ปารีส ซานฟรานซิสโก โตเกียว โตรอนโตและวอชิงตัน ดี.ซี. ก่อตั้งครั้งแรกในปี ค.ศ. 1978
ในเดือนมิถุนายน 2011 รายจ่ายประจำปีขององค์การอยู่ที่ 50.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เสม็ดใบกว้าง
เสม็ดใบกว้าง หรือ เสม็ดขาวใบกว้าง เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ที่มีขนาดเล็กถึงกลางของพืชในสกุลเมอร์เทิล ของวงศ์ชมพู่ (Myrtaceae) สามารถแผ่กิ่งก้านสาขามีความสูงของต้นได้ถึง 20 เมตร เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ เรียงซ้อนกันเป็นปึกหนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ ใบมีสีเขียวอมเทารูปทรงคล้ายใบหอกหรือรูปไข่ และมีดอกเป็นพู่สีเหลืองอ่อนหรือสีขาว ออกดอกตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง อย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน
มีถิ่นกำเนิดในนิวแคลิโดเนีย ปาปัวนิวกินี และชายฝั่งตะวันออกของออสเตรเลีย ตั้งแต่อ่าวโบทานีในนิวเซาท์เวลส์ ขึ้นไปทางเหนือในควีนส์แลนด์ M. quinquenervia เติบโตได้ดีในหนองน้ำที่ราบลุ่มแม่น้ำและปากแม่น้ำ ซึ่งมักเป็นดินเหนียว มีการนำเข้าไปกระจายพันธุ์ในเอเวอร์เกรดส์ของรัฐฟลอริดาและถูกจัดให้เป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานที่ร้ายแรงโดย USDA ไม่พบเสม็ดใบกว้างในประเทศไทย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
เสม็ดใบกว้าง (Melaleuca quinquenervia) เป็นไม้ยืนต้นไม่ผลัดใบ ขนาดกลาง ซึ่งมักแผ่กิ่งก้านสาขาได้สูง 8–15 เมตร และทรงพุ่มกว้าง 5–10 เมตร แต่บางต้นสามารถสูงได้ถึง 25 เมตร ต้นอ่อนหรืออายุน้อยมีขนทั้งยาวสั้นและนุ่มปกคลุมลำต้น เปลือกลำต้นเป็นสีขาวนวลจนถึงสีน้ำตาลเทา มีลักษณะเป็นแผ่นบาง ๆ คล้ายกระดาษเรียงซ้อนกันเป็นปึก หนานุ่ม ลอกออกได้เป็นแผ่น ๆ
ใบ ออกเรียงสลับรอบกิ่ง ใบแบน เหนียว รูปใบหอกแบบกว้างหรือรูปไข่ ทรงใบค่อนไปทางสมมาตร สีเขียวหม่นหรือสีเขียวอมเทา ยาว 55–120 มิลลิเมตร และกว้าง 10–31 มิลลิเมตร สัดส่วนความยาวของใบเป็นสามถึงแปดเท่าของความกว้าง (รูปทรงใบที่ออกกว้าง) เส้นใบที่เด่นชัดสีเขียวอ่อน 5 เส้น และเกือบขนานไปกับขอบใบ
ดอกสีขาวหม่น สีครีม สีเหลืองอ่อน หรืออาจมีสีเขียวแกม เป็นพู่ ออกที่ปลายกิ่ง ซึ่งสามารถเติบโตผลิยอดต่อไปหลังจากออกดอกได้ บางครั้งออกดอกที่ด้านบนของซอกใบ ดอกพู่กระจุกเป็นช่อ 5 ถึง 18 ดอก คล้ายแปรงล้างขวด ปลายกิ่งเดียวมีได้มากถึง 3 ช่อ และช่อดอกอาจมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึง 40 มิลลิเมตร ดอก และยาวประมาณ 20–50 มิลลิเมตร กลีบดอกยาวประมาณ 3 มิลลิเมตร และร่วงหล่นตามวัย มีเกสรตัวผู้จำนวนมาก ซึ่งกระจุกกันเป็นมัด 5 มัดรอบ ๆ แต่ละมัดมีเกสรเพศผู้ 5 ถึง 10 เส้น ออกดอกตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิถึงต้นฤดูใบไม้ร่วงคือ เดือนกันยายนถึงมีนาคมในออสเตรเลีย
ผล มีลักษณะเป็นเปลือกไม้ ทรงกลมแป้น หรือทรงกระบอกสั้น ยาว 2.5–4 มิลลิเมตร และเป็นกระจุกกันแน่นเป็นตุ่ม ๆ เรียงกันเป็นพืดตามแนวรอบกิ่งก้าน แต่ละผลมีเมล็ดขนาดเล็ก ๆ จำนวนมาก ซึ่งจะออกเป็นประจำทุกปี
เสม็ดใบกว้าง มีลักษณะทางพฤกษศาสตร์ใกล้เคียงกันมากกับ เสม็ดขาว (Melaleuca cajuputi) และ เสม็ดขาวใบยาว (Melaleuca leucadendra) ที่พบในประเทศไทย ทั้งสามเป็นพืชในสกุล Melaleuca ต่างกันเล็กน้อยที่ลักษณะเด่นของเสม็ดใบกว้าง คือ เส้นใบที่มี 5 เส้นชัดเจน สัดส่วนของใบที่กว้าง สั้นกว่า ค่อนไปทางสมมาตร ช่อดอกสั้นกว่า ผลที่ติดกันเป็นพืด และทั้งสามชนิดมีถิ่นกำเนิดต่างกัน
อนุกรมวิธาน
เสม็ดใบกว้างได้รับการจัดอนุกรมวิธานอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี พ.ศ. 2340 โดยอันโตนิโอ โฆเซ กาบานิเยส (Antonio José Cavanilles) นักธรรมชาติวิทยาชาวสเปน โดยให้ชื่อว่า Metrosideros quinquenervia จากตัวอย่างที่เก็บรวบรวมใกล้พอร์ตแจ็คสัน และได้รับการเผยแพร่ใน Icones et Descriptiones Plantarum ในปีพ.ศ. 2501 สแตนลีย์ แทชเชอร์ เบลค (Stanley Thatcher Blake) จากหอพรรณพืชควีนส์แลนด์ (Queensland Herbarium) ได้ย้ายชื่อชนิดไปยังสกุล Melaleuca
ชื่อแสดงคุณลักษณะ quinquenervia มาจาก ภาษาละติน quinque แปลว่า "ห้า" และ nervus แปลว่า "เส้นใบ" หมายถึง ใบที่มีเส้นใบห้าเส้นเด่นชัด
มีชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า Broad-leaved paperbark, Broad-leaved tea tree และชื่อสั้นเรียก Paperbark รวมทั้งชื่อ Tea tree ที่ใช้ในออสเตรเลีย และ Punk tree ที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา ยังเป็นที่รู้จักกันในชื่อ Niaouli, Itachou (paicî) และ Pichöö (xârâcùù) ใน นิวแคลิโดเนีย
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด
ในประเทศออสเตรเลีย เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) แพร่กระจายตามชายฝั่งตะวันออกตั้งแต่คาบสมุทรเคปยอร์ก ในควีนส์แลนด์ ไปจนถึงอ่าวโบทานี (Botany Bay) ในนิวเซาท์เวลส์ เติบโตได้ดีในที่ราบลุ่ม หนองน้ำตามฤดูกาล ที่ราบปากแม่น้ำ ป่าชายหาดใกล้ทะเล ที่ลุ่มน้ำขัง ตามชายขอบป่าพรุ และเป็นพืชพันธุ์ที่โดดเด่นในภูมิภาคซิดนีย์ ที่เติบโตควบคู่ไปกับต้นไม้อื่น เช่น ไม้มะฮอกกานี (Eucalyptus robusta) และ Bangalay (E. botryoides) เสม็ดใบกว้างเติบโตในดินเหนียว ดินป่าพรุหรือดินที่มีน้ำขัง และเติบโตได้ในดินเปรี้ยวที่มี pH ต่ำถึง 2.5
เสม็ดใบกว้าง มีถิ่นกำเนิดในภาคใต้ของนิวกินีตะวันตก ของประเทศอินโดนีเซีย และประเทศปาปัวนิวกินี และกระจายพันธุ์ในนิวแคลิโดเนียรวมทั้ง แกรนด์แตร์, Belep, เกาะ Pines และ Maré อาจพบต้นเสม็ดใบกว้างกระจัดกระจายตามภูมิประเทศทุ่งหญ้าสะวันนาทางตะวันตกของนิวแคลิโดเนีย ซึ่งสันนิษฐานว่าเคยมีสภาพป่ามาก่อน แต่ถูกปรับสภาพเป็นทุ่งหญ้าตั้งแต่การตั้งถิ่นฐานเริ่มแรกของมนุษย์ในภูมิภาคซึ่งใช้ไฟในการบุกเบิกปรับหน้าดิน ภัยคุกคามที่สำคัญต่อเสม็ดใบกว้าง คือการพัฒนาที่อยู่อาศัย การตัดถนน การปลูกอ้อยและสวนสน เสม็ดใบกว้างที่เหลืออยูู่ในออสเตรเลียไม่ได้รับการคุ้มครองในเขตสงวน โดยพื้นที่ป่าเสม็ดใบกว้างส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในที่ดินส่วนบุคคลซึ่งการหักล้างถากพงยังคงดำเนินต่อไป
เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) ได้รับการแนะนำให้เป็นไม้ประดับในพื้นที่เขตร้อนหลายแห่งของโลก รวมทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แอฟริกา และอเมริกา และกลายเป็นวัชพืชต่างถิ่นรุกรานในหลายพื้นที่เหล่านั้น
นิเวศวิทยา
ดอกเสม็ดใบกว้างเป็นแหล่งน้ำหวานที่ดีสำหรับสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ได้แก่ ค้างคาวผลไม้ แมลง และนกหลากหลายชนิด เช่น นกแก้วเขียวอกลาย (Trichoglossus chlorolepidotus) ค้างคาวแม่ไก่ป่าฝนหัวสีเทา (Pteropus poliocephalus) และค้างคาวแม่ไก่สีแดง (P. scapulatus) ที่กินทั้งดอก
เคมี
สารสำคัญที่สกัดได้จากเสม็ดใบกว้าง คือ สารประกอบอินทรีย์เทอร์พีน ที่ต่างกัน 2 รูปแบบคือ
และยังมี Grandinin เป็น ellagitannin ที่พบในใบของเสม็ดใบกว้าง
การใช้ประโยชน์
เสม็ดใบกว้าง (M. quinquenervia) มีประโยชน์หลายอย่าง
ใบ มีรสขมหอม เมื่อถูกขยี้จะมีกลิ่นหอมระเหย ชาวออสเตรเลียพื้นเมือง นิยมใช้ใบอ่อนไปต้มเพื่อรักษา โรคหวัด อาการปวดหัว และโรคทั่วไป
น้ำมันหอมระเหย ของ Melaleuca quinquenervia (โดยเฉพาะน้ำมันจากใบที่กลั่นด้วยไอน้ำมีสารสำคัญ 1,8-cineole ใช้ภายนอกสำหรับอาการไอ หวัด โรคประสาท และ โรคไขข้อ ใช้กินช่วยขับเสมหะ แก้หลอดลมอักเสบ นอกจากนี้ยังมีการสกัดสารสำคัญ nerolidol และ linalool) ซึ่งใช้ในน้ำยาไล่ยุงหรือแมลงและใช้เป็นตัวแต่งกลิ่นในสบู่และเครื่องสำอาง ได้ถูกใช้ในผลิตภัณฑ์เครื่องสำอางหลายชนิดโดยเฉพาะในออสเตรเลีย น้ำมันมีบันทึกในตำรับสมุนไพรและยาธรรมชาติ ใช้เป็นสารฆ่าเชื้อและต้านเชื้อแบคทีเรียเพื่อช่วยในการติดเชื้อในกระเพาะปัสสาวะ ปัญหาทางเดินหายใจและ โรคหวัด เป็นน้ำมันที่ไม่เป็นพิษ และทำให้เกิดอาการระคายเคืองได้น้อยมาก มีระดับความเป็นอันตรายต่ำมาก (ระดับ 0) ในฐานข้อมูลความปลอดภัยของเครื่องสำอาง
เปลือกไม้ที่เหมือนกระดาษนั้นใช้ในการรอง คูลามอน (ถาดทรงยาวคล้ายฟักผ่าครึ่ง) ใช้สร้างที่พักอาศัยแบบชั่วคราว ใช้ห่ออาหารอบ และใช้ปูหลุมเตาใต้ดิน
ดอก น้ำหวานสกัดแบบดั้งเดิมโดยการขยำในน้ำใน คูลามอน ใช้เป็น เครื่องดื่ม ดอกหอมของเสม็ดใบกว้างยังช่วยผลิต น้ำผึ้ง สีเหลืองอำพันสีอ่อนถึงเข้มซึ่งต่างกันในแต่ละพื้นที่ เป็นน้ำผึ้งที่มีรสชาติเฉพาะตัวและหวานจัด ไม่จัดเป็นน้ำผึ้งคุณภาพสูง แต่ก็เป็นที่นิยม
บางครั้งต้นเสม็ดใบกว้าง ยังนิยมทำเป็น บอนไซ
เนื้อไม้ ทนต่อความชื้นและทนการแช่น้ำ และมักใช้เป็นรั้ว
เป็นต้นไม้ ที่นิยมปลูกข้างถนนหรือปลูกในสวนสาธารณะโดยเฉพาะในซิดนีย์ ในประเทศออสเตรเลียใช้ในการกันลม บังแดดให้ร่ม และแหล่งอาหารที่ดีสำหรับแมลงและนกท้องถิ่นหลากหลายชนิด สามารถทนต่อดินที่มีน้ำขังได้ ทั้งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนจาก กระทรวงเกษตรของสหรัฐอเมริกา (USDA) ว่าเป็น วัชพืชรุกราน ใน รัฐฟลอริดา ซึ่งเคยได้แนะนำให้ปลูกในการช่วยซับน้ำในหนองน้ำ
เอ็ม ไอ ทรี: มิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ล
เอ็ม ไอ ทรี: มิชชั่นอิมพอสซิเบิ้ล (Mission: Impossible III) เป็นภาพยนตร์โลดโผน/สายลับลำดับที่ 3 ในชุด มิชชั่น:อิมพอสซิเบิ้ล กำกับและร่วมเขียนบทโดยเจ.เจ. แอบรัมส์ นำแสดงโดยทอม ครูซ, ฟิลิป ซีมัวร์ ฮอฟฟ์แมน, มิเชลล์ โมนาแกน และวิง เรมส์ เข้าฉายเมื่อปี ค.ศ. 2006
เรื่องย่อ
อีธาน ฮันต์ลาออกจากงานภาคสนามของ IMF และไปทำหน้าที่ฝึกสอนสายลับใหม่แทน เขาใช้ชีวิตกับจูเลีย มี้ด คู่หมั้นซึ่งทำอาชีพพยาบาลและไม่รู้อาชีพที่แท้จริงของเขา ต่อมาฮันต์ได้รับการติดต่อจากจอห์น มัสเกรฟ เพื่อนสายลับ IMF ให้ทำภารกิจช่วยเหลือลินซีย์ แฟร์ริส สายลับที่ฮันต์เป็นคนฝึกสอนที่ตอนนี้ถูกโอเวน เดเวียน นักค้าอาวุธจับตัวไป ฮันต์สร้างทีมใหม่โดยประกอบไปด้วยเด็คแคลน กอร์มลีย์ เจินและลูเทอร์ สติกเคล
ทีมของฮันต์ช่วยเหลือแฟร์ริสออกมาได้และยึดแล็ปท็อปที่เสียหาย 2 เครื่อง แต่แฟร์ริสเสียชีวิตหลังจากไมโครชิปที่ถูกฝังไว้ในสมองระเบิด เมื่อกลับมาถึงสหรัฐอเมริกา ฮันต์และมัสเกรฟถูกผู้อำนวยการ IMF ทีโอดอร์ แบรสเซลตำหนิ ฮันต์พบว่าแฟร์ริสส่งจดหมายให้ตนก่อนถูกจับ ฮันต์พบไมโครด็อตบรรจุข้อมูลเล็ก ๆ บนจดหมาย
เบนจี ดันน์ ช่างเทคนิคของ IMF กู้ข้อมูลจากแล็ปท็อป 2 เครื่องและพบว่าเดเวียนจะเดินทางไปนครรัฐวาติกันเพื่อรับสิ่งของที่มีชื่อว่า "ตีนกระต่าย" ฮันต์เข้าพิธีแต่งงานกับจูเลียก่อนวางแผนจับตัวเดเวียนโดยพลการ ทีมของฮันต์ลอบเข้าไปในวาติกันและจับตัวเดเวียนได้สำเร็จ ขณะบินกลับไปสหรัฐอเมริกา เดเวียนขู่ฆ่าฮันต์และคนรักของเขา ฮันต์จึงขู่จะทิ้งเดเวียนลงจากเครื่องบิน สติกเคลเข้าไปห้ามปรามทำให้เดเวียนรู้ชื่อของฮันต์ เมื่อเครื่องลง ฮันต์ดูวิดีโอที่อยู่ในไมโครด็อต เป็นวิดีโอที่แฟร์ริสบอกว่าเธอสงสัยว่าแบรสเซลอาจจะทำงานให้เดเวียน ฉับพลันขบวนรถของฮันต์ก็ถูกคนของเดเวียนโจมตี เดเวียนหนีรอดไปได้ ฮันต์ซึ่งห่วงสวัสดิภาพของจูเลียรีบไปที่โรงพยาบาลและพบว่าเธอถูกจับตัวไป เดเวียนติดต่อฮันต์แล้วบอกว่าเขามีเวลาให้ฮันต์ 48 ชั่วโมงเพื่อนำตีนกระต่ายมาคืนแลกกับชีวิตของจูเลีย ต่อมาฮันต์ถูกหน่วย IMF จับกุม
มัสเกรฟเข้าร่วมการสอบสวนฮันต์และแอบบอกข้อมูลว่าตีนกระต่ายอยู่ในเซี่ยงไฮ้ เขาแอบช่วยฮันต์ให้หนีออกมา ทีมของฮันต์รีบไปที่เซี่ยงไฮ้โดยฮันต์นำตีนกระต่ายไปให้เดเวียนเพียงลำพัง เขาถูกวางยาสลบ เมื่อตื่นมาพบว่าตัวเองถูกฝังไมโครชิประเบิดไว้ในสมอง เดเวียนเล็งปืนไปที่จูเลียแล้วถามว่าตีนกระต่ายของจริงอยู่ที่ไหน พร้อมกับนับ 1-10 ก่อนจะยิงจูเลียและออกไป
มัสเกรฟมาถึงแล้วบอกฮันต์ว่าผู้หญิงที่เดเวียนยิงคือหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยในวาติกันของเดเวียนแต่ใส่หน้ากากจูเลียไว้ เดเวียนใช้วิธีนี้เพื่อยืนยันว่าตีนกระต่ายที่ฮันต์นำมาเป็นของจริง ส่วนจูเลียตัวจริงยังมีชีวิตอยู่ มัสเกรฟเปิดเผยว่าตัวเขาเองที่ทำงานให้เดเวียน เพื่อให้เดเวียนนำตีนกระต่ายไปขายให้กลุ่มก่อการร้าย และ IMF จะมีสิทธิ์ในการถล่มกลุ่มก่อการร้าย มัสเกรฟให้ฮันต์ฟังเสียงจูเลียเพื่อยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่จริง แต่ฮันต์กัดมือเขาและทำร้ายมัสเกรฟจนสลบ ฮันต์ให้ดันน์ตามสัญญาณโทรศัพท์ไปจนพบจูเลีย เขาสู้กับเดเวียนจนอีกฝ่ายถูกรถชนเสียชีวิต ฮันต์สั่งให้จูเลียใช้ไฟฟ้าช็อตเขาก่อนที่ไมโครชิปในสมองจะทำงานและช็อตเขาอีกครั้งเพื่อทำให้เขาฟื้น นอกจากนี้ยังสอนวิธีใช้ปืน ขณะที่กำลังกู้ชีวิตฮันต์ มัสเกรฟได้เข้ามาและถูกจูเลียยิงเสียชีวิต ฮันต์ฟื้นในที่สุดและบอกอาชีพที่แท้จริงของเขาให้จูเลียฟัง
หลังเสร็จภารกิจ แบรสเซลแสดงความยินดีกับฮันต์ ฮันต์บอกว่าเขาไม่แน่ใจว่าจะกลับมาทำงานให้ IMF ไหม แบรสเซลจึงบอกฮันต์ว่าถ้าฮันต์กลับมาทำงานให้ IMF เขาจะบอกว่าตีนกระต่ายคืออะไร
โลก
ในทางปรัชญามองโลกอยู่ 2 แบบ คือ
ในทางเทววิทยา โลก หมายถึง โลกที่เป็นวัตถุหรือภพภูมิที่เป็นโลกียะ ซึ่งต่างจากสภาพเจตะ อุตรภาพ หรือศักดิ์สิทธิ์
คำว่า "โลกาวินาศ" หมายถึง สภาพการณ์ที่เชื่อว่าเป็นจุดสิ้นสุดของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ แนวคิดนี้มักพบในศาสนาต่าง ๆ
ประวัติศาสตร์โลก หมายถึง พัฒนาการทางภูมิรัฐศาสตร์หลัก ๆ ในช่วง 5 สหัสวรรษตั้งแต่อารยธรรมแรกมาจนปัจจุบันนี้
ประชากรโลก หมายถึง จำนวนรวมประชากรมนุษย์ทั้งหมดในช่วงเวลาหนึ่ง ๆ และเช่นเดียวกันคำว่าเศรษฐกิจโลกก็หมายถึง สภาพเศรษฐกิจของสังคมทั้งหมดทุกประเทศ โดยเฉพาะในบริบทของโลกาภิวัตน์ คำว่าโลกใน ศาสนาโลก ภาษาโลก และสงครามโลก เน้นถึงขอบข่ายระหว่างประเทศหรือระหว่างทวีป โดยไม่ได้หมายความว่าเกี่ยวกับโลกโดยรวมทั้งหมด
ส่วนคำว่าโลกในแผนที่โลก ภูมิอากาศโลก มิได้หมายถึงโลกในเชิงวัฒนธรรมหรืออารยธรรมมนุษย์ แต่หมายถึงดาวเคราะห์โลก
โอลิเวีย นิวตัน-จอห์น
โอลิเวีย นิวตัน-จอห์น (Olivia Newton-John, 26 กันยายน ค.ศ. 1948 – 8 สิงหาคม ค.ศ. 2022) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวบริติช-ออสเตรเลียที่มีชื่อเสียงในระดับโลก
โอลิเวีย นิวตัน-จอห์น โด่งดังมีชื่อเสียงในระดับโลกขึ้นมาจากการร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Grease ร่วมกับจอห์น ทราโวลตา ในปี ค.ศ. 1978 ซึ่งเป็นภาพยนตร์เพลงที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
ด้านผลงานการร้องเพลง ได้ออกซิงเกิลอัลบั้มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 ซึ่งเป็นอัลบั้มในแนวป็อป, ดิสโกและคันทรี มีเพลงที่โด่งดังอย่าง "I Honestly Love You", "Make A Move On Me", "Physical", "The Air That I Breathe", "Xanadu" และ "Long Live Love" เป็นต้น ยอดขายอัลบั้มของเธอถึงปัจจุบันมีมากกว่า 100 ล้านชุด ในจำนวนทั้งสิ้นกว่า 20 อัลบั้ม
นอกจากนี้แล้ว เธอยังเป็นนักกิจกรรมทั้งทางด้านสิ่งแวดล้อมและการให้ความรู้เรื่องมะเร็งเต้านม เนื่องจากเคยป่วยเป็นโรคนี้มาก่อน ทำให้ต้องพักงานในวงการบันเทิงไปนานกว่า 10 ปี เธอมีธุรกิจชื่อ Koala Blue และร่วมก่อตั้ง Gaia Retreat and Spa นอกจากนี้เธอยังก่อตั้ง Olivia Newton-John Foundation เพื่อสนับสนุนการวิจัยด้านมะเร็ง
โอลิเวีย นิวตัน-จอห์น ได้มาแสดงคอนเสิร์ตในประเทศไทยเป็นครั้งแรกในวันศุกร์ที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2012 ที่ศูนย์นิทรรศการและการประชุมไบเทค บางนา ในชื่อ Summer Night With Olivia Newton-John Live In Bangkok
ผลงานเพลง
เคยร่วมงานกับศิลปินระดับแนวหน้า Cliff Richard, John Travolta, Electric Light Orchestra, John Farrar, Helen Reddy, Bruce Welch
ภาษามือไทย
ภาษามือไทย (Thai Sign Language หรือ ThSL) คือภาษามือทางการของประเทศไทย และใช้เป็นอย่างมากในประเทศไทย เทียบเป็น 20% ใน 56,000 คนหูหนวกก่อนรู้ภาษาที่ได้ไปที่โรงเรียน ภาษามือไทยได้ชื่อว่าเป็น "ภาษาทางการของประเทศไทยสำหรับคนหูหนวก" ในสิงหาคม พ.ศ. 2542 ในการลงนามโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในนามของรัฐบาลไทย
เครื่องเบญจรงค์
เครื่องเบญจรงค์ คือ เครื่องปั้นเคลือบที่เขียนลายโดยวิธีลงยา โดยส่วนที่เรียกว่า เบญจรงค์ เป็นการเขียนลวดลายลงบนงานที่ผลิตด้วยสี 5 สี โดยทั่วไปเป็นสีดำ สีขาว สีเหลือง สีแดง และสีเขียว (หรือสีคราม)
ประวัติ
เมื่อสยามได้เริ่มติดต่อเจริญสัมพันธไมตรีกับต่างประเทศในยุคกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ได้รับอิทธิพลในการนำเข้าเครื่องใช้ไม้สอยจากหลากหลายประเทศรวมถึงประเทศจีน ในขณะนั้นสมัยราชวงศ์บ้านพลูหลวงได้มีการสั่งทำเครื่องเบญจรงค์จากจีนมีลักษณะคล้ายกับเครื่องถ้วยเขียนสี วัสดุทำจากเนื้อดินสีขาว น้ำเคลื่อบชั้นดีมันวาวเรียบ ลวดลาย สีสันสดสวย รูปทรงและลวดลายผสมผสานศิลปวัฒนธรรมไทยจีน เป็นที่นิยมอย่างมากในกลุ่มเจ้านายชั้นสูงในสมัยนั้น
จนในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เครื่องเบญจรงค์ได้รับความนิยมมากขึ้น มีลวดลายที่เป็นเอกลักษณ์ ได้แก่ ลายเทพพนมนรสิงห์ ลายประจ่ายาม ลายก้านขด ลายวิชาเยนทร์ ลายเบญจมาศ เป็นต้น ภายในภาชนะนิยมเคลือบด้วยสีเขียวขุ่น เริ่มมีการเขียนลายสอดเส้นทองเกิดขึ้น หรือที่เรียกว่า ลายน้ำทอง จนในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ราชสำนักยังนิยมสั่งผลิตและนำเข้าเครื่องถ้วยต่าง ๆ จากประเทศจีน ช่างหลวงจากสยามเดินทางไปกับเรือสำเภาเพื่อกำกับการวาดลายของช่างจีน ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เครื่องเบญจรงค์มีเอกลักษณ์โดดเด่นในด้านของลวดลาย ได้แก่ ลายครุฑยุดนาค ซึ่งเป็นพระราชลัญจรในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ลายเทพพนม ลายราชสีห์ และเกิดการผูกลวดลายใหม่ ๆ เกิดขึ้นมาก อาทิ ลายนกไม้ ลายก้านต่อดอก ลายกุหลาบน้ำทอง เป็นต้น
นับแค่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เครื่องเบญจรงค์ยังคงรูปแบบและลวดลายดังเช่นในอดีต เกิดโรงงานผลิตเครื่องเบญจรงค์ขึ้นมากมายในหลายพื้นที่ของประเทศไทย อาทิ สมุทรสงคราม สมุทรสาคร เพชรบุรี พระนครศรีอยุธยา ชัยนาท พิจิตร ชลบุรี ลำปาง เชียงใหม่ นครปฐม และกรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน เครื่องเบญจรงค์ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลาย มีการผลิตเพื่อส่งออกไปยังประเทศต่าง ๆ ทั้งยุโรป และเอเชีย
ลักษณะ
เครื่องเบญจรงค์ในอดีต ใช้เพียงห้าสี ได้แก่ สีดำ สีขาว สีเหลือง สีแดง และสีเขียว (หรือสีคราม) แต่ในปัจจุบันได้มีการประยุกต์รูปแบบและสีสันให้มีมากกว่าห้าสีหลักนี้มากมาย สีที่ใช้ในอดีตเป็นสีที่เกิดจากการเผาแร่ผสมกับน้ำยาเคลือบ วาดลวดลายลงบนภาชนะก่อนนำไปเข้าเตาเผา จนได้เป็นเครื่องเบญจรงค์ที่สดสวยมันวาว
ลายที่นิยมเขียน ได้แก่ ลายเทพพนม ลายนรสิงห์ ลายก้านขด และลายกระหนก ลายเทพพนมนรสิงห์ ลายประจำยาม ลายบัวเจ็ดสี ลายเบญจมาศ ลายวิชาเยนทร์ ลายพุ่มข้าวบิณฑ์ เป็นต้น ลวดลายในช่วงที่ช่างจีนเขียนอาจดูแปลกตาไปเช่น ลายเทพพนมที่เทวดาแลดูอ้วนและพุงพลุ้ย ด้วยศิลปะปลายพู่กันของช่างจีน ส่วนเอกลักษณ์ของการใช้น้ำทองวาดลวดลายบนเครื่องกระเบื้องซึ่งที่เป็นที่นิยมในช่วงยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งแสดงถึงความมั่งคั่ง รุ่งเรือง และความสงบของบ้านเมืองในยุคนั้น ลวดลายเครื่องเบญจรงค์ออกแบบโดยช่างหลวง มีสีขาวเป็นพื้นบ้าง สีเบญจรงค์บ้าง และเขียนลวดลายทับสีพื้นอีกชั้นหนึ่ง โดดเด่นด้วยลายน้ำทองซึ่งมีการเผาสีทองในประเทศไทย
เครื่องเบญจรงค์เป็นเครื่องปั้นดินเผาประเภทเซรามิก (Ceramics) ใช้เนื้อดินประเภทพอร์ซเลน (Porcelain ware) มีเนื้อดินที่ใช้เรียกว่า เครื่องขาว ซึ่งเนื้อดินที่ใช้ทำในประเทศไทย มาจาก 3 แหล่ง ได้แก่ ดินระนอง ดินสุราษฎร์ ดินลำปาง ปัจจุบันสีที่ใช้เป็นสีเคมีสำเร็จรูป เรียกว่า สีบนเคลือบ (Over glaze)
วิลเลียม มาร์แชล เอิร์ลที่ 1 แห่งเพ็มบรุก
ครอบครัวผู้ทรยศ
วิลเลียม มาร์แชลเกิดในราวปี ค.ศ. 1147 และถูกบันทึกไว้ว่าเป็นบุตรชายคนที่สี่ของจอห์น ฟิตซ์กิลเบิร์ต ขุนนางชั้นผู้น้อยที่เป็นแม่ทัพในราชสำนักของพระเจ้าสตีเฟน มารดาของวิลเลียมคือซีบิลแห่งซอลส์บรีซึ่งเป็นภรรยาคนที่สองของจอห์น เธอเป็นน้องสาวของแพทริค เอิร์ลแห่งซอลส์บรี อดีตคู่แข่งที่แย่งชิงอำนาจที่ในท้องถิ่นกันของจอห์น
ในช่วงที่วิลเลียมยังอยู่ในวัยเด็ก บิดาของเขาตัดสินใจเปลี่ยนข้างจากฝ่ายพระเจ้าสตีเฟนไปอยู่ฝ่ายเดียวกับจักรพรรดินีมาทิลดา ลูกพี่ลูกน้องของกษัตริย์ที่เป็นคู่แข่งขับเคี่ยวแย่งชิงบัลลังก์อังกฤษกันในช่วงสงครามกลางเมืองที่มีชื่อว่า "ช่วงอนาธิปไตย (The Anarchy)" ผลของการทรยศครั้งนี้ทำให้จอห์นถูกปิดล้อมในปราสาทนิวบรีในปี ค.ศ. 1152 เขายอมส่งตัววิลเลียม บุตรชายวัย 5 ขวบให้กษัตริย์เพื่อเป็นตัวประกันแลกกับการทำสัญญาพักรบ แต่จอห์นไม่ได้คิดจะพักรบจริงๆ กษัตริย์จึงข่มขู่ว่าจะจับวิลเลียมแขวนคอ ซึ่งจอห์นไม่ได้สนใจ เขาตอบอย่างใจดำว่า"'ข้ายังมีค้อนและทั่งให้หล่อหลอมบุตรชายที่ดียิ่งกว่าขึ้นมาใหม่'"นับเป็นโชคดีของเด็กน้อยที่กษัตริย์ไม่ได้สังหารเขาอย่างที่พูด วิลเลียมเป็นนักโทษอยู่อีกหลายเดือนจนกระทั่งสงครามกลางเมืองสงบลง เขาได้รับการปล่อยตัวตามเงื่อนไขในสนธิสัญญาวอลลิงฟอร์ดในปี ค.ศ. 1153
เนื่องจากเป็นบุตรชายคนรอง วิลเลียมจึงไม่มีทั้งที่ดินและยศศักดิ์ เมื่ออายุได้ 12 ปี เขาถูกส่งไปอยู่ในครัวเรือนของกีโยม เดอ ต็องแกวีล มหาดเล็กประจำนอร์ม็องดีซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของซีบิล มารดาของวิลเลียม เขาเข้ารับการฝึกฝนเป็นอัศวิน ในปี ค.ศ. 1166 ต็องแกวีลได้ตั้งวิลเลียมเป็นอัศวิน เขาเดินทางกลับอังกฤษ (ซึ่งขณะนั้นเป็นรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์แพลนแทเจเนต บุตรชายของจักรพรรดินีมาทิลดา) เพื่อรับใช้แพทริคแห่งซอลส์บรีผู้เป็นลุงและได้เข้าร่วมการประลองโหดซึ่งเป็นที่นิยมของยุคนั้นหลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1168 พระนางอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระมเหสีของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เดินทางกลับไปปกครองเคาน์ตีอากีแตนอันเป็นดินแดนมรดกของพระนาง ซอลส์บรีกับครัวเรือนซึ่งมีวิลเลียมเป็นหนึ่งในสมาชิกได้ร่วมติดตามไปคุ้มครองพระนาง
การขึ้นมาเรืองอำนาจ
แต่ใช่ว่าทุกคนจะยินดีกับการขึ้นมาเรืองอำนาจของวิลเลียม ศัตรูของเขาปล่อยข่าวลือว่าเขาได้หลับนอนกับมาร์เกอรีตแห่งฝรั่งเศส พระมเหสีของยุวกษัตริย์ แม้เขาจะปฏิเสธข้อกล่าวหาและขอรับการตัดสินด้วยการประลอง แต่วิลเลียมก็ถูกเขี่ยอออกจากราชสำนัก เขาเลิกรับใช้ยุวกษัตริย์ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1183 เมื่อไม่มีนายให้รับใช้วิลเลียมจึงกลายเป็นอัศวินเร่ร่อนและเข้าร่วมการประลองมากมายทั่วยุโรป ในตอนที่อยู่บนเตียงเสียชีวิต วิลเลียมอ้างว่าได้ล้มอัศวินไปในการประลองทั้งสิ้น 500 คน เขากลายเป็นนักสู้ระดับตำนานที่เข้าร่วมเวทีต่อสู้อันรุนแรงหลายครั้งเพื่อแลกกับชื่อเสียงและเงินทอง
การกลับมารับใช้กษัตริย์
สุดท้ายมาร์แชลกับยุวกษัตริย์ก็กลับมาคืนดีกัน มาร์แชลได้ให้คำสัตย์กับอดีตลูกศิย์ว่าจะรับกางเขนศักดิ์สิทธิ์เพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์ ในปี ค.ศ. 1183 เฮนรียุวกษัตริย์ก่อกบฏต่อพระราชบิดาและวิลเลียมตัดสินกลับเข้าสู่เวทีการเมืองในราชสำนักอังกฤษ เขาขอพระราชานุญาตจากพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เพื่อเข้าร่วมเป็นฝ่ายเดียวกับพระราชโอรสในการต่อสู้กับพระองค์ กษัตริย์พระราชทานพระราชานุญาตให้อย่างน่าเหลือเชื่อ พระเจ้าเฮนรีอาจหวังให้วิลเลียมใช้อิทธิพลของตนหยุดการปฏิวัติ ทว่าเฮนรียุวกษัตริย์สวรรคตเสียก่อนในปีเดียวกันจากการล้มป่วย
ต่อมาวิลเลียมเดินทางไปทำสงครามครูเสดเป็นการส่วนตัวเพื่อเป็นเกียรติแก่เฮนรียุวกษัตริย์ตามที่เคยให้คำสัตย์ไว้ เขาล่องเรือไปเยรูซาเล็มในช่วงฤดูหนาวของปี ค.ศ. 1183 และกลับมาอังกฤษในปี ค.ศ. 1185 หรือ 1186 วิลเลียมได้เข้าร่วมราชสำนักของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 เขาถูกตั้งเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์
การก่อกบฏของริชาร์ด
หลังยุวกษัตริย์สวรรคต ริชาร์ด พระราชโอรสคนรองของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ได้ขึ้นเป็นทายาทในบัลลังก์อังกฤษ พระเจ้าเฮนรีกับริชาร์ดมีความสัมพันธ์ที่ลุ่มๆดอนๆ ไม่นานริชาร์ด (ซึ่งขณะนั้นเป็นดยุคแห่งอากีแตน) ได้ก่อกบฏต่อพระราชบิดาโดยมีพระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศสเป็นพันธมิตร ในยุทธการระหว่างพระเจ้าเฮนรีกับริชาร์ดในปี ค.ศ. 1189 วิลเลียมได้พุ่งเข้าใส่ริชาร์ดจนทำให้พระองค์ตกจากหลังม้า แม้จะมีโอกาสเผด็จศึกว่าที่กษัตริย์ แต่เขากลับแสดงความเมตตาด้วยการสังหารม้าของพระองค์แทน เหตุการณ์นี้ทำให้วิลเลียมอ้างได้ว่าตนคือคนเดียวที่สามารถเอาชนะริชาร์ดได้ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัว
ในเดือนกรกฎษคม ค.ศ. 1189 พระเจ้าเฮนรีที่ 2 เสด็จสวรรคต ก่อนหน้าการสวรรคตไม่นานพระองค์ได้ให้สัญญาว่าจะให้วิลเลียมสมรสกับอิซาเบล เดอ แคลร์ ธิดาและทายาทของริชาร์ด เดอ แคลร์ เอิร์ลแห่งเพ็มบรุก ผู้ถือครองที่ดินจำนวนมากมายในเวลส์ตอนใต้และไอร์แลนด์ เมื่อพระเจ้าริชาร์ดได้ขึ้นเป็นกษัตริย์คนใหม่ของอังกฤษ พระองค์ได้สานต่อคำสัญญาของพระราชบิดาโดยให้มาร์แชลวัย 43 ปีสมรสกับอิซาเบลวัย 17 ปีในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1189 การสมรสได้ให้กำเนิดทายาท 10 คน คือ
แม้จะเคยยืนอยู่คนละฝ่าย แต่วิลเลียมแสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีจนได้รับความไว้วางใจจากกษัตริย์ที่แต่งตั้งให้เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในช่วงที่พระองค์ออกเดินทางไปทำสงครามครูเสดครั้งที่สามในปี ค.ศ. 1190 ในช่วงที่ปกครองอังกฤษพระเจ้าริชาร์ดใช้เวลาอยู่ในอังกฤษน้อยมาก พระองค์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำศึกในฝรั่งเศสและทำสงครามครูเสดในตะวันออกกลาง วิลเลียมช่วยบริหารบ้านเมืองในยามที่พระองค์ไม่อยู่และยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับลองแชมป์และจอห์น พระอนุชาที่เป็นกบฏของพระเจ้าริชาร์ด
การถึงแก่กรรม
เมื่อพระเจ้าริชาร์ดเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1199 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าจอห์น แม้จะเคยอยู่ฝ่ายตรงข้าม แต่เมื่อพระเจ้าจอห์นขึ้นครองราชย์วิลเลียมได้ให้การสนับสนุนพระองค์ ขณะที่ขุนนางอีกกลุ่มให้การสนับสนุนอาร์เธอร์ ดยุคแห่งเบรอตาญผู้เป็นบุตรชายของเจฟฟรีย์ แพลนแทเจเนตซึ่งเป็นพระเชษฐาของพระเจ้าจอห์น เขาไม่เห็นด้วยกับการเดินทางไปทำศึกในฝรั่งเศสของกษัตริย์ในปี ค.ศ. 1205 แต่ก็ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่คุ้มกันอังกฤษ ต่อมาเขาขึ้นเป็นหัวหน้าคณะที่ปรึกษาของกษัตริย์และเป็นผู้พิทักษ์ของเฮนรี ทายาทของพระเจ้าจอห์น แม้จะเกิดสงครามขุนนางครั้งที่หนึ่งขึ้นจนนำไปสู่การลงนามในแม็กนาคาร์ตา วิลเลียมก็ยังคงภักดีต่อพระเจ้าจอห์นและไม่ได้ร่วมปฏิวัติกับขุนนางคนอื่นๆ แต่ก็ไม่สามารถเห็นดีเห็นงามไปกับการเมืองการปกครองที่รุนแรงของพระเจ้าจอห์นได้เช่นกัน ส่งผลให้เขาถูกมองว่าเป็นขุนนางที่เป็นกลางและได้รับความนิยมในหมู่ผู้สนับสนุนของทั้งสองฝั่ง
เมื่อพระเจ้าจอห์นเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1216 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 พระราชโอรสวัย 9 พรรษาของพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ วิลเลียมถูกตั้งเป็นผู้พิทักษ์กษัตริย์และผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ในตอนนั้นพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสกำลังนำทัพเข้ารุกรานอังกฤษ กรุงลอนดอนและท่าเรือข้ามช่องแคบส่วนใหญ่ถูกกองทัพฝรั่งเศสยึดครอง มาร์แชลประกาศเจตนารมณ์ว่าจะปกครองภายใต้เงื่อนไขในแม็กนาคาร์ตา เขาต่อสู้กับพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 ในศึกที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีอายุมากกว่า 70 ปีแล้วก็ตาม หลังความขัดแย้งกับพระเจ้าหลุยส์จบลงอย่างเป็นที่น่าพอใจ มาร์แชลได้เจรจาสนธิสัญญาสันติภาพจนทำให้หลายคนมองว่าเขาคือบุคคลสำคัญที่ช่วยรักษาสันติภาพไว้ แม้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าข้อเสนอที่เขาทำกับฝรั่งเศสนั้นใจกว้างเกินไป แต่มาร์แชลก็รักษาเสถียรภาพไว้ให้กษัตริย์น้อยได้
วิลเลียม มาร์แชลถึงแก่กรรมที่เคฟแชมในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1219 และถูกฝังในโบสถ์เทมเพิลของกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ในกรุงลอนดอน เมื่อครั้งที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ วิลเลียมเคยสาบานกับกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ว่าจะขอตายในฐานะอัศวินคนหนึ่งของกลุ่ม ร่างของเขาจึงได้รับอนุญาตให้ฝังในโบสถ์ของกลุ่มอัศวิน หลุมฝังศพและรูปปั้นแกะสลักเหนือหลุมศพของเขายังอยู่มาจนถึงปัจจุบัน
วัดจันทร์ธาดาประชาราม
วัดจันทร์ธาดาประชาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาเนาะแมเราะ อำเภอเบตง จังหวัดยะลา วัดยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดยะลา แห่งที่ 8 ปัจจุบันมีพระครูเกษมธรรมธาดา เป็นเจ้าอาวาส
วัดจันทร์ธาดาประชาราม หรือ วัด กม.7 เพราะอยู่ห่างจากตัวเมืองเบตงประมาณ 7 กิโลเมตร ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 โดยมีพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) เป็นเจ้าอาวาสรูแแรก เป็นเจ้าอาวาสมาจนกระทั่งละสังขาร ซึ่งสรีระของท่านตั้งอยู่ภายในอาคาร 80 ปี ซึ่งปัจจุบันมีประชาชนเข้ามาท่องเที่ยว ทำบุญ กราบไหว้ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
ภายในวัดมีพระปรางค์เปิดโลกอยู่ด้านบน ต่อด้วยลงมาในชั้นกลางเป็นพระสังกัจจายน์ และชั้นล่างเป็นวิหารหลวงปู่ทวด และวิหารพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) ขนาดยาว 20 เมตร สร้างพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) เพื่อสานต่อเจตนารมร์ของพระครูทักษิณันตบริหาร (พ่อท่านคล้าย สุชาโต) ภายในพระนอนสามารถลอดผ่านเข้าไปได้ และจะพบเป็นหัวใจพระนอน
บ้านแถวในเมืองที่เป็นผลงานหลักของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์)
บ้านแถวในเมืองที่เป็นผลงานหลักของสถาปนิกวิกตอร์ ออร์ตา (บรัสเซลส์) (Major Town Houses of the Architect Victor Horta (Brussels)) คือหมู่อาคารที่พักอาศัยที่ตั้งอยู่ริมถนน หรือ ทาวน์เฮาส์ ในเขตกรุงบรัสเซลส์ ซึ่งออกแบบการก่อสร้างโดยสถาปนิกคนสำคัญของเบลเยียม วิกตอร์ ออร์ตา ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 4 แห่ง ซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 2000
ทาวน์เฮาส์ทั้งสี่หลังได้แก่ ออแตลตาแซล (Hôtel Tassel), ออแตลซอลแว (Hôtel Solvay), ออแตลฟันเอตเฟลเดอ (Hôtel van Eetvelde) และบ้านและสำนักงานออร์ตา โดยทั้งสี่หลังนั้นตั้งอยู่ในกรุงบรัสเซลส์