cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การเดินป่าในเพชรพระอุมา
ไฟฉาย
ไฟฉาย เป็นอุปกรณ์สำคัญอย่างยิ่งในการเดินป่า ที่ขาดไม่ได้สำหรับนักเดินป่า แสงสว่างจากไฟฉายถือเป็นสิ่งสำคัญเช่นเดียวกับแสงสว่างจากกองไฟ ที่ช่วยให้นักเดินป่าสามารถค้นหาสิ่งของต่าง ๆ ภายในกองสัมภาระ รับรู้ถึงสภาพแวดล้อมของภูมิประเทศ ป้องกันอันตรายจากสัตว์ป่า ใช้สำหรับส่องสัตว์ในการนั่งห้างรวมทั้งเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในการเดินทาง ไฟฉายสำหรับนักเดินป่าส่วนมากที่นิยมใช้งานในปัจจุบันและพนมเทียนได้นำมาใช้ในเพชรพระอุมา เป็นไฟฉายขนาดแปดท่อน ที่ให้แสงสว่างมากกว่าแสงสว่างจากไฟฉายธรรมดา เนื่องจากให้แสงสว่างมากกว่าและสามารถพกพาตลอดการเดินทางได้โดยไม่เป็นภาระในการเดินทาง
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ)
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ/แจ้งกรณ์) อดีตเจ้าอาวาสวัดหนองโว้ง เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ที่มีคุณูปการต่องานสาธารณะสงเคราะห์ โดยเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลศรีสังวร อุปถัมภ์โรงพยาบาลพุทธชินราช โรงพยาบาลสุโขทัย รวมทั้งเป็นผู้ก่อตั้งวัดศรีสังวร นอกจากนี้ท่านยังเป็นเกจิย์คณาจารย์ที่มีการจัดสร้างวัตถุมงคลหลายรุ่น เพื่อจัดมอบให้แก่ศิษย์ที่เคารพนับถือ
การเดินป่าในเพชรพระอุมา
ตะเกียงแบตเตอรี่
ตะเกียงแบตเตอรี่ เป็นอุปกรณ์สำคัญในการเดินป่า มีขนาดเล็กกะทัดรัด พกพาสะดวกและใช้งานง่าย พนมเทียนนำเอาตะเกียงแบตเตอรี่มาสอดแทรกในเพชรพระอุมาตอนป่าโลกล้านปี โดยแสดงให้เห็นถึงความสำคัญและความจำเป็นในการนำเอาตะเกียงแบตเตอรี่ออกมาใช้งาน โดยคณะนายจ้างที่มีพันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ เป็นผู้เก็บรักษาไว้ในการเดินทาง และนำออกมาใช้เพื่อให้แงซายวาดภาพแผนที่เนินพระจันทร์อีกครั้ง ภายหลังจากที่ได้วาดภาพแผนที่เนินพระจันทร์ด้วยถ่านให้รพินทร์ ไพรวัลย์ดูเมื่อคืนก่อน
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ)
ประวัติ
เจ้าคุณสังวรกิจโกศล นามเดิมว่า ทองคำ แจ้งกรณ์ เกิดเมื่อวันอังคาร ขึ้น 11 ค่ำ เดือนอ้าย ปีฉลู จ.ศ. 1215 ตรงกับวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2432 ณ บ้านหนองป่าตอ ตำบลท่าทอง (อำเภอวังไม้ขอน จังหวัดสวรรคโลก ในอดีต) อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย เป็นบุตรคนที่ 7 ของ นายแจ้ง นางลูกจันทร์ แจ้งกรณ์
การเดินป่าในเพชรพระอุมา
ยาทาและยาฆ่าแมลง
ยาทาและยาฆ่าแมลง เป็นอุปกรณ์สำหรับการเดินป่าสำหรับป้องกันอันตรายจากสัตว์ป่า แมลงและทากดูดเลือด การเดินทางในป่าสำหรับนักเดินทาง ยาทาและยาฆ่าแมลงถือเป็นอุปกรณ์เดินป่าที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่ง ที่ควรนำพกติดตัวไว้ตลอดเวลา การเดินป่าในแถบป่าดิบชื้นหรือป่าดงดิบ แมลงและทากดูดเลือดเป็นสิ่งที่นักเดินป่าหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่สามารถป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นแก่ตนเองได้
พระสังวรกิจโกศล (ทองคำ ยสสุวณฺโณ)
การศึกษา
เมื่อ อายุ 18 ปี โยมมารดาได้นำไปฝาก พระอาจารย์แจ้ง สำนักวัดราชบูรณะ (วัดเลียบ) กรุงเทพฯ และได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดเลียบ จากนั้นย้ายไปศึกษาพระธรรมวินัยที่วัดปทุมคงคา (วัดสำเพ็ง) ที่นี่นอกเหนือจากการศึกษาแล้ว ยังได้ฝึกหัดเทศน์มหาชาติ กัณฑ์กุมารและมัทรี จนกระทั่งครบบวช จึงได้กลับไป อุปสมบทที่วัดเกาะ ตำบลวัดเกาะ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศลาว
สถานทูตและสถานกงสุลลาวนอกประเทศ
ถ่านก้อนกระดุม
ถ่านก้อนกระดุม หรือถ่านนาฬิกา (button cell หรือ coin cell) คือแบตเตอรี่เซลล์เดี่ยว ที่มีรูปร่างกลมแบนหรือทรงกระบอกเตี้ย ขนาดเล็ก โดยทั่วไปจะมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5 จนถึง 20 มิลลิเมตร, สูง 1 ถึง 6 มิลลิเมตร ซึ่งจะขนาดเท่าๆ กับกระดุม จึงเป็นที่มาของชื่อถ่านก้อนกระดุม
เนื่องจากขนาดที่เล็ก และอายุการใช้งานที่ยาวนาน จึงนิยมใช้เป็นแหล่งจ่ายไฟสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กหลายชนิด เช่น เครื่องคิดเลขพกพา, นาฬิกาข้อมือ และเครื่องช่วยฟัง
หวงเฟยหง ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด
หวงเฟยหง ภาค 5 ตอน สยบจอมสลัด (Once Upon a Time in China V) เป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้สัญชาติฮ่องกง ค.ศ. 1994 กำกับภาพยนตร์โดยฉีเคอะ ภาพยนตร์ชุดนี้เป็นภาคที่ห้าของภาพยนตร์ซีรีส์ชุด หวงเฟยหง ต่อจากภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 4 ตอน บรมคนพิทักษ์ชาติ โดยมีภาคต่อจากนี้คือ หวงเฟยหง พิชิตตะวันตก นำแสดงโดย เจ้า เหวินจั๋ว รับบทเป็นหวงเฟยหง, กวน จือหลิน, ม้อ เส้าชง
เรื่องย่อ
เรื่องราวเล่าต่อเนื่องจากภาค 4 หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในเมืองหลวง หวงเฟยหง ออกเดินทางกลับบ้านอีกครั้งพร้อมบิดา น้าสิบสี่ และบรรดาผู้ติดตาม ทั้งหมดนัดพบ น้าสิบสาม ที่เมืองบ้านนอกห่างไกลแห่งหนึ่ง กลายเป็นว่าเมืองที่ว่า กำลังเกิดเหตุโจรสลัดคุกคาม หวงเฟยหงจึงตัดสินใจเข้าช่วยเหลือในที่สุด
เบื้องหลังของภาพยนตร์
หลังจากที่ภาคที่แล้วไม่ค่อยประสบความสำเร็จ เพื่อสร้างความสนุกสนาน ให้กลับมาอีกครั้ง ฉีเคอะจึงสร้างภาคใหม่โดยดึงดาราเก่า ๆ มาร่วมงานอีกครั้ง ทั้งกวนจือหลิน Kent Cheng อาโซฟันเหยิน (กัวะจิ่งอันมาแทนจางเซียะโหย่ว) การสร้างบทน้าสิบสี่ ขึ้นมาในภาคที่แล้วอาจจะดูค่อนข้างไร้เหตุผลและไม่เข้าท่าสำหรับบางคน แต่เมื่อในภาคนี้ที่มีการนำบทน้าสิบสามกลับมากลับทำให้เรื่องราวความรักของหวงเฟยหง มีแง่มุมใหม่ ๆ มากกว่าที่จะเล่นบทพ่อแง่แม่งอนกับแบบซ้ำซากอย่างใน 3 ภาคแรก ความรักสามเส้าของทั้ง 3 ดูมีมิติความซับซ้อนมากขึ้น รวมทั้งการใส่เรื่องราวความสัมพันธ์พี่สาวน้องสาวของน้าสิบสามกับ น้าสิบสี่ ก็ดูลึกซึ้งกินใจ น่าชม
ไซมอน เนสส์แมน
ไซมอน เนสส์แมน (Simon Nessman; เกิด 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989) เป็นนักเดินแบบชั้นนำที่มีชื่อเสียงจากเมืองคอร์ตนีย์ รัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา
อาชีพ
ไซมอน เนสส์แมน เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเฟซออฟจอร์โจ อาร์มานี นอกจากนี้เขายังมีความสำคัญในแคมเปญโฆษณาของเวอร์ซาเช, โดลเช่แอนด์กาบบานา, จีวองชี, คาลวิน ไคลน์, ราล์ฟ ลอเรน, ลองแวง, อีฟว์ แซ็ง โลร็อง, แกป และจอห์น แกลลิอาโน ในปี ค.ศ. 2012 เขาปรากฏตัวในมิวสิกวีดีโอของมาดอนนา ในเพลงเกิร์ลกอนไวลด์ กำกับโดยช่างภาพแฟชั่น Mert and Marcus
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข เป็นเจ้าจอมมารดาคนแรกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2390
หม่อมราชวงศ์แข พึ่งบุญ เป็นธิดาของหม่อมนก พึ่งบุญ ซึ่งเดิมเป็น "หม่อมเจ้าชายนก พึ่งบุญ" พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงรักษ์รณเรศ (ซึ่งต้องพระราชอาญาถูกประหารชีวิต และถอดพระยศเป็น "หม่อมไกรสร" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว) พระโอรสและพระธิดาจึงพลอยถูกถอดยศจากเจ้าลงมาเป็นสามัญชน และเรียกหากันว่า "หม่อม" นำหน้านามต่อมา ส่วนพระนัดดาชั้นหม่อมราชวงศ์ รวมไปถึงพระปนัดดาชั้นหม่อมหลวงนั้นไม่นับเป็นเจ้านายในราชวงศ์ แต่เป็นเพียงเชื้อพระวงศ์ จึงยังคงใช้คำนำหน้านามได้อย่างเดิม
หม่อมราชวงศ์แข พึ่งบุญ นั้นรับราชการเป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะมีพระชนมายุเพียง 14-15 พรรษา และดำรงพระอิสริยยศเป็น "สมเด็จเจ้าฟ้าชายจุฬาลงกรณ์ กรมขุนพินิตประชานาถ" และได้ประสูติพระราชธิดาพระองค์แรกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คือ
เนื่องจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีเจ้าจอมพระองค์แรกตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ ทั้งยังเป็นพระพี่เลี้ยงผู้มีอายุมากกว่าพระองค์ จึงเป็นเหตุให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงกริ้ว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงบันทึกในพระราชหัตถเลขาที่ทรงมีถึงสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ความว่า
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 พำนักในพระบรมมหาราชวังตราบจนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคอติสาร เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 สิริอายุได้ 78 ปี และได้มีการพระราชทานเพลิงศพที่เมรุวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อ พ.ศ. 2473 โดยในหมายกำหนดการ วันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เวลา 15 นาฬิกา เจ้าพนักงานเชิญศพเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข ในรัชกาลที่ 5 ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ขึ้นรถประเทียบออกจากสุสานหลวงวัดเทพศิรินทราวาส มีนายตำรวจนครบาลขึ้นม้านำ 1 คู่ ไปถามถนนพลับพลาชัย ถนนบำรุงเมือง ถนนกรุงเกษม ถนนราชดำเนิน หยุดรถที่ประตูหน้าวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เชิญศพขึ้นเสลี่ยงหิ้ว ศพเจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แข กั้นกลดขาวลายทอง มีฉัตรเบญจา กลองชนะ จ่าปี่ แห่เวียรเมรุ 3 รอบ แล้วยกขึ้นตั้งบนจิตกาธาน โปรดเกล้าฯ ให้มีพระสงฆ์สวดพระอภิธรรมประจำสร้าง และมีการประโคมพระศพตามเกียรติยศ เวลา 17 นาฬิกา 30 นาที ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานผ้าไตร 5 ไตร พระสงฆ์บังสุกุล แล้วพระราชทานเพลิงศพ
มาโกะ มิโดริ
มาโกะ มิโดริ เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1944 ที่ประเทศไต้หวัน เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
จอร์จ กอริง ลอร์ดกอริง
จอร์จ กอริงเกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1608 เป็นบุตรของจอร์จ กอริง เอิร์ลแห่งนอริชที่ 1 ต่อมากอริงก็สมรสกับเล็ททิส บอยล์บุตรีของริชาร์ด บอยล์ เอิร์ลแห่งคอร์คที่ 1 ผู้ที่เป็นผู้จัดการให้กอริงได้ตำแหน่งในกองทัพเนเธอร์แลนด์ในฐานะนายพัน กอริงได้รับบาดเจ็บที่ทำให้ขาพิการจากการรบที่เบรดาในปี ค.ศ. 1637 เมื่อเดินทางกลับอังกฤษเมื่อต้นปี ค.ศ. 1639 กอริงก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นข้าหลวงของพอร์ทสมัธ
ดูเพิ่ม
1608 1657
สาธารณรัฐโมลอสเซีย
สาธารณรัฐโมลอสเซีย เป็น ประเทศจำลอง มีพรมแดนติดกับสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งโดย เควิน เบห์ (เกิด 30 กรกฎาคม 1962) และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่บ้านของเขาใกล้ Dayton, เนวาดา
สาธารณรัฐโมลอเซียอ้างสิทธิ์ในตัวเองว่าเป็นประเทศ แต่ไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นประเทศโดย สหประชาชาติ หรือรัฐบาลหลัก ๆ เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2559 Baugh ได้จัดทัวร์ โมลอสเซีย ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเว็บไซต์ Atlas Obscura
เควิน เบห์ ยังคงจ่ายภาษีทรัพย์สินในที่ดินไปยัง สตอรีย์เคาน์ตี้ (รัฐบาลท้องถิ่นที่ได้รับการยอมรับ) แม้ว่าเขาจะเรียกมันว่า "การช่วยเหลือจากต่างประเทศ" การใช้ที่ดินของทรัพย์สินที่ระบุว่าอยู่ภายในเขตนั้นผลิตขึ้นเป็นบ้านที่แปลงเป็นอสังหาริมทรัพย์ เควิน บาจฮ์ กล่าวว่า "เราทุกคนต้องการที่จะคิดว่าเรามีประเทศของเราเอง แต่คุณรู้ว่าสหรัฐฯยิ่งใหญ่กว่านี้มาก" เควิน เบสจ์ ก็ยังจ่ายเงินให้ รัฐบาลท้องถิ่น เช่นกัน.
ประวัติศาสตร์
ต้นกำเนิดของสาธารณรัฐโมลอสเซียมาจากโครงการประเทศจำลองเรียกว่า สาธารณรัฐวูลด์สตีน ก่อตั้งโดย บาห์ และ เจมส์ สเปียลแมน เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม 1977 โดยสาธารณรัฐวูลด์สตีนได้ถูกก่อตั้งขึ้นและมีผู้พำนักคือ สมเด็จพระราชาเจมส์ที่หนึ่ง (สเปียลแมน) และนายกรัฐมนตรีคือ บาห์ แม้ว่าเจมส์ได้ออกจากสาธารณรัฐวูลด์สตีนไป แต่บาจ์ก็ยังคงใช้สัญชาติในนามของสาธารณรัฐวูลด์สตีนในขณะที่เขาเรร่อนในยุโรปตั้งแต่ปี 1998 - 1999
โมลอสเซียเคยเป็นสมาชิกสหมณฑลยูโทเปีย 3
เมื่อ 3 กันยายน 1999 บาห์สร้างสาธารณรัฐโมลอสเซียเป็นประเทศที่สืบต่อจากวูลด์สตีน และประกาศตัวประธานาธิบดี เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2012 เควิน บาห์ได้สร้างคำร้องบนเว็บไซต์ 'Whitehouse.gov เพื่อที่จะได้รับการยอมรับในการเป็นประเทศจำลองอย่างเป็นทางการ (คำร้อง "We the People" ) เขาได้ประกาศการสำรวจสำมะโนประชากรครั้งสุดท้าย เมื่อ 18 มีนาคม 2012 มีประชากรรวม 27 คน ( Newsbites Molossia )
สัญลักษณ์ประจำชาติ
ธงของสาธารณรัฐโมลอสเซียเป็นธงไตรรงค์แนวนอนประกอบด้วยสีฟ้า ขาว และเขียว แถบสีฟ้าแสดงถึงความแข็งแกร่งของประเทศและท้องฟ้าที่เป็นทะเลทราย แถบสีขาวแสดงถึงความบริสุทธิ์และภูเขาโดยรอบ และแถบสีเขียวแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองและภูมิประเทศ
สัญลักษณ์ประจำชาติอื่น ๆ
สัตว์ประจำชาติ คือ ม้ามัสแตง และนกกระทาทะเลทราย
ต้นไม้ประจำชาติ คือ ต้นจูนิเปอร์สามัญ และต้นบรัช
เรอเน เดอซาแยร์
เรอเน เดอซาแยร์ (René Desaeyere) อดีตนักฟุตบอลเบลเยียม เกิดเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1947 เขาเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับหลายสโมสรในไทย เช่น เมืองทอง ยูไนเต็ด, เชียงใหม่, สุพรรณบุรี, บีอีซี เทโรศาสน และ ราชบุรี มิตรผล
ผลงาน
เรเน่ เดอซาเยียร์ เป็นชาวเบลเยียม มีประสบการณ์โชกโชน เป็นนักเตะอาชีพลีกสูงสุดของเบลเยียม 17 ปี โดยเฉพาะกับทีมชั้นนำอัลท์เวิร์ป ตั้งแต่ปี 1967 จนถึงปี 1984 ติดทีมชาติเบลเยียม จากนั้นในปีเดียวกันก็ผันตัวเองมาเป็นโค้ชสโมสร มีดีกรีโปรไลเซ่นส์ ถือเป็นหลักสูตรโค้ชระดับสูงสุดของฟีฟ่า คุมทีมในบ้านเกิดตั้งแต่ดิวิชั่น 4 จนถึงดิวิชั่น 1 มีทีมชื่อดัง สตองดาร์ด ลีแอช และเบเวอเรน รวมอยู่ด้วย และในปี 1997 ได้มารับหน้าที่เฮดโค้ชในเอเชีย  เริ่มจากการทำทีมในเกาหลีใต้ (Ilhawa Chunma) พาทีมเข้ารอบชิงชนะเลิศ Asia Cup และปี 1999 มาคุมเจลีกญี่ปุ่นกับสโมสร Cerezo-Osaka ที่ได้รับรางวัลโค้ชยอดเยี่ยมแห่งปีของสมาคมฟุตบอลประเทศญี่ปุ่น และรับหน้าที่เฮดโค้ช All-Star Team ในเจลีก ในปี 1999 พร้อมผ่านประสบการณ์ฟุตบอลในช่วงที่ญี่ปุ่นรุ่งเรืองขีดสุดกับการเป็นเจ้าภาพร่วมในฟุตบอลโลก 2002 ของญี่ปุ่น จากนั้นปี 2002-2009 กลับประเทศไปคุมทีมดิวิชั่น3, ดิวิชั่น2 และดิวิชั่น1 ในบ้านเกิดที่เบลเยียม
เจมส์ คลาเวลล์
เจมส์ คลาเวลล์ (10 ตุลาคม ค.ศ. 1924 - 7 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักเขียน นักเขียนบทภาพยนตร์ และผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษ เคยเป็นทหารผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่สอง สังกัดกองทัพเรืออังกฤษ และยังตกเป็นเชลยศึกต่อกองทัพญี่ปุ่นในระหว่างสงคราม
ผลงานที่มีชื่อเสียงของเจมส์ คลาเวลล์ คือนวนิยายชุด เอเชียนซากา จำนวน 6 เรื่อง ที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1962 - 1993 เกี่ยวกับชาวยุโรป ที่เดินทางเข้ามาในประเทศต่างๆ แถบเอเซีย กล่าวถึงผลกระทบที่เกิดขึ้น จากพบกันเป็นครั้งแรกของอารยธรรมตะวันตก และอารยธรรมตะวันออก ในสถานการณ์ต่างๆกัน นอกจากนั้นคลาเวลล์ ยังมีส่วนร่วมในฐานะผู้เขียนบท และผู้กำกับในภาพยนตร์เรื่อง The Great Escape (ไทย: แหกค่ายมฤตยู) และ "To Sir, with Love" (ไทย: แด่คุณครู ด้วยดวงใจ)
ประวัติ
เจมส์ คลาเวลล์ เป็นบุตรของนายทหารเรืออังกฤษที่ประจำอยู่ที่ออสเตรเลีย เมื่อจบชั้นมัธยมเขาได้สมัครเข้ากองทัพ ถูกส่งไปรบกับกองทัพญี่ปุ่นที่มลายู ในระหว่างสงครามเขาได้รับบาดเจ็บ ถูกทหารญี่ปุ่นจับเป็นเชลย ถูกส่งไปค่ายกักกันที่เกาะชวา ต่อมาได้ย้ายไปขังที่เรือนจำจางี ในสิงคโปร์ จนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม
เจมส์ คลาเวลล์ สมรสกับนักแสดงชื่อ เอพริล สไตรด์ ในปี ค.ศ. 1951 และย้ายไปอยู่สหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1953 และเริ่มงานเขียนบทจากภาพยนตร์เรื่อง The Fly ในปี ค.ศ. 1958 ได้รับรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ของสหภาพนักเขียนบทแห่งอเมริกา (Writers Guild of America) จากภาพยนตร์เรื่อง The Great Escape ในปี ค.ศ. 1963 และเป็นผู้เขียนบทและกำกับ เรื่อง To Sir, with Love ที่เป็นภาพยนตร์ยอดนิยมในปี ค.ศ. 1967
เจมส์ คลาเวลล์ เปลียนสัญชาติเป็นอเมริกันในปี ค.ศ. 1963 เขาเสียชีวิตที่สวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1994 หลังการรักษาตัวจากโรคมะเร็ง
ผลงานนวนิยาย
คลาเวลล์เขียนนวนิยายเรื่องแรกเรื่อง King Rat (ไทย: ราชาหนู) ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1962 จากประสบการณ์ส่วนตัวขณะถูกคุมขังอยู่ที่เรือนจำจางี ในสิงคโปร์ และกลายเป็นนักเขียนติดอันดับขายดี หนังสือถูกดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์ในเวลาต่อมา ตามมาด้วยเรื่อง "Tai-Pan" (ไทย: ไท-ปัน) ในปี ค.ศ. 1966 เกี่ยวกับชาวอังกฤษที่เข้ามามีอิทธิพลในฮ่องกง ภายหลังสงครามฝิ่น
นวนิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดของคลาเวลล์ คือเรื่อง Shogun ในปี ค.ศ. 1975 เกี่ยวกับศักดินาญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 16 ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์มินิซีรีส์ฉายในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1980 เป็นภาพยนตร์ซีรีส์ยอดนิยมที่มีจำนวนผู้ชมถึง 120 ล้านคน
ผลงานของคลาเวลล์จำนวน 6 เรื่อง ในชุด เอเชียนซากา ประกอบด้วย
Escape (หนีนรกแผ่นดินเดือด แปลโดย สุวิทย์ ขาวปลอด สำนักพิมพ์ วรรณวิภา)
แหล่งข้อมูลอื่น
19241994
โยะชิโอะ โคะซุกิ
โยะชิโอะ โคะซุกิ (15 กันยายน ค.ศ. 1903 - 12 มีนาคม ค.ศ. 1968) เป็นนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น
จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น
จอมจักรพรรดิหย่งเจิ้น (雍正王朝; Yongzheng Dynasty) เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงพระราชประวัติของจักรพรรดิหย่งเจิ้น นำแสดงโดย ถัง กั๋วเฉียง, เจียว หวง, ซู่ หมิน, หวัง หุ่ยฉุน, หวัง หุ่ย, ตู้ อู้ลู่, เจียง กวงอู่, ตู้ จื่อกัว ออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี
เนื้อเรื่องย่อ
ปี ค.ศ. 1722 ราชวงศ์ชิง วันที่ 13 เดือน 11 ปีที่ 61 แห่งรัชกาลจักรพรรดิคังซี ซึ่งทรงครองราชย์ยาวนานถึง 61 ปีได้เสด็จสวรรคต องค์ชายที่ขึ้นครองราชย์สืบต่อจากคังซีนั้นกลับไม่ใช่องค์ชายรองที่ดำรงตำแหน่งรัชทายาทมาเป็นเวลาเกือบสี่สิบปี ไม่ใช่องค์ชายสามผู้ที่มีความรอบรู้ ไม่ใช่องค์ชายแปดผู้ที่มีความสามารถชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่ว ไม่ใช่องค์ชายสิบสี่ที่จักรพรรดิคังซีทรงโปรดปรานเป็นที่สุด ทว่ากลับเป็นอิ้นเจิ้นองค์ชายสี่ผู้ซึ่งมีใบหน้าที่เยือกเย็น
หากกล่าวถึงชื่อเสียงของอิ้นเจิ้นองค์ชายสี่นั้นไม่ค่อยสู้ดีเท่าใดนัก เพราะเมื่อครั้งบรรเทาทุกข์ที่เจียนหนัน อิ้นเจิ้นเป็นหัวแรงใหญ่ที่ปลุกระดมชาวบ้านให้ก่อเรื่องขึ้น โดยเป็นผู้วางแผนนำเงินจำนวนสองล้านกว่าตำลึงจากกระเป๋าของขุนนางและเศรษฐีท้องถิ่น ติดตามทวงหนี้ของท้องพระคลัง บีบบังคับขุนนางเก่าแก่ต้องผูกคอตายตาม ๆ กัน นอกจากนี้ยังทำให้องค์ชายทั้งหลายต่างต้องพากันขายทรัพย์สินที่มีอยู่อีกด้วย
อิ้นเจิ้นยืมมือเหนียนเกิงเหยากวาดล้างเมืองเจียงเซี่ย เพียงคืนเดียวฆ่าคนถึงเจ็ดร้อยกว่าชีวิต
แต่ทว่า อิ้นเจิ้นก็เป็นคนหนึ่งที่เข้าใจถึงความเป็นอยู่ของพสกนิกรเป็นอย่างดี โดยตระหนักดีถึงพระเมตตาของจักรพรรดิคังซีที่มีต่อพสกนิกร แต่ในความคิดของอิ้นเจิ้นแล้วเพื่อความยิ่งใหญ่ของต้าชิงจำเป็นต้องกำจัดการทุจริตให้สิ้น นอกจากนี้ อิ้นเจิ้นยังเป็นผู้ที่มีความรอบรู้ทางธรรม ปรัชญาเมธีทั้งหลาย ตลอดจนการรู้จักใช้คนอีกด้วย
หลังจากที่อิ้นเจิ้นขึ้นครองราชย์แล้วได้ฉลองพระนามใหม่ว่าหย่งเจิ้น ราชกิจที่พระองค์ทรงกระทำเป็นสิ่งแรกคือริบทรัพย์ขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงกว่าแปดสิบคนเป็นของหลวง จนเป็นชนวนให้เกิดคดี
นั่วหมิ่นที่ซันซีขึ้น นอกจากนี้หย่งเจิ้นทรงปรับปรุงราชสำนักใหม่โดยรับคนที่มีความรู้ความสามารถเข้ามารับใช้ราชสำนัก กำจัดขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงให้สิ้นซาก เมื่อครั้งที่ซีเป่ยประสบภัยธรรมชาติและต้องการกำลังทหารจำนวนมาก หย่งเจิ้นได้ทรงยึดทรัพย์ขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงแล้วนำเงินจำนวนนี้ให้ความช่วยเหลือที่ซีเป่ย
หย่งเจิ้นทรงใช้การบริหารบ้านเมืองแบบใหม่ โดยได้รับความช่วยเหลือจากองค์ชายสิบสามโค่นอ๋องแปด ไม่เพียงเท่านี้พระองค์ยังทรงพระทัยเด็ดเดี่ยวสังหารโอรสของพระองค์เองอีกด้วย
ราชสำนักใหม่ถูกก่อตั้งขึ้นมาด้วยความยากลำบาก แต่กระนั้นก็ตามทำให้บ้านเมืองเจริญรุ่งเรือง เงินทองเต็มท้องพระคลัง ภาระที่พสกนิกรต้องแบกรับก็พลอยบรรเทาลง
ปี ค.ศ. 1735 วันที่ 22 เดือน 8 ปีที่ 13 แห่งรัชกาลหย่งเจิ้น ประวัติศาสตร์จีนจารึกถึงหย่งเจิ้นกษัตริย์ที่ทรงตรากตรำมาตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์เสด็จสวรรคต ณ ที่ประทับงานของพระองค์เอง
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) เป็นพงศาวดารสยาม เนื้อหาเริ่มตั้งแต่แรกสถาปนากรุงศรีอยุธยาจนสิ้นสุดรัชกาลสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ต้นฉบับเป็นสมุดไทยจำนวน 22 เล่ม ในบางเล่มมีข้อความขาดหายบางส่วน แต่ปัจจุบันพบว่าเหลือเพียง 11 เล่ม
ประวัติ
บานแพนกของพระราชพงศาวดารฉบับนี้ระบุว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชโปรดให้ชำระเมื่อปี พ.ศ. 2338 และมีบานแพนกแทรกในข้อความหลังรัชกาลพระเจ้าเสือว่าเรื่องเดิมสิ้นสุดเพียงเท่านั้น และโปรดให้เจ้าพระยาพิพิธพิชัยเขียนเพิ่มเติมอีกเริ่มตั้งแต่รัชกาลสมเด็จพระเพทราชาเป็นต้นไป นักประวัติศาสตร์ไทยเชื่อว่าเนื้อหาบางส่วน โดยเฉพาะก่อน พ.ศ. 2320 น่าจะเขียนสมัยกรุงธนบุรี และน่าจะเป็นพงศาวดารเก่าดั้งเดิมที่ใช้เป็นต้นฉบับในการชำระพระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน และพระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา
ต่อมากรมศิลปากรได้นำเนื้อหาเฉพาะตอนกรุงศรีอยุธยามาพิมพ์ในชื่อ "ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" แจกในงานปลงศพคุณหญิงปฏิภานพิเศษ (ลมุน อมาตยกุล) ณ วัดประยุรวงศาวาส วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2479 ส่วนตอนกรุงธนบุรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ โปรดให้พิมพ์ "ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๕ พระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)" แจกในงานพระราชทานเพลิงศพนายพันเอก พระยาสิริจุลเสวก (พัว จุลเสวก) ณ วัดมกุฏกษัตริยาราม วันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2480
โรงเรียนโคราชพิทยาคม
โรงเรียนโคราชพิทยาคม (Korat Pittayakhom School) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม 2519 เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประเภทโรงเรียนสหศึกษา ตั้งอยู่ 234 ซอยมิตรภาพ 8 ถนนมิตรภาพ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา 30000
ประวัติโรงเรียน
ในปี พ.ศ. 2519 นายสวัสดิ์ สายขุนทด ศึกษาธิการอำเภอเมืองนครราชสีมาได้เสนอเรื่องขอตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาบนพื้นที่ดังกล่าว ใช้ชื่อว่า “โรงเรียนปรุใหญ่พิทยาคม” ทางกระทรวงศึกษาธิการได้อนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่วันที่ 2 พฤษภาคม 2519 และเปิดทำการสอนอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2519 โดยใช้โรงเรียนบ้านหลักร้อย องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา เป็นสถานที่ชั่วคราวในการทำการเรียนการสอน ในปีแรกที่เปิดทำการสอนนั้นมีนักเรียนทั้งหมด 91 คน ครูช่วยราชการ 1 คน คือ นายเชียร ศิลนะชัย ตำแหน่งอาจารย์ 1 โรงเรียนบุญวัฒนา และครูอาสาช่วยสอนอีก 1 คนคือนางสาวนิทรา นัดพบสุข และนายเชียร ศิลนะชัย เป็นผู้บริหารคนแรกของโรงเรียนจนถึงปีการศึกษาพ.ศ. 2532 ตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนขึ้นทางโรงเรียนก็ได้มีการพัฒนาทั้งในเรื่องของหลักสูตรและการพัฒนาในเรื่องของสถานศึกษาให้ได้มาตราฐานยิ่งขึ้น
เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 โรงเรียนได้ย้ายมาตั้งที่ถนนมิตรภาพ ซอย 8 และใช้เป็นที่ตั้งโรงเรียนมาจนถึงปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2525 ทางโรงเรียนได้เปลี่ยนชื่อจาก ‘โรงเรียนปรุใหญ่พิทยาคม ’ มาเป็น ‘โรงเรียนโคราชพิทยาคม’
โปเกมอน มาสเตอส์
โปเกมอน มาสเตอส์ (Pokémon Masters) เป็นเกมมือถือเล่นฟรีประเภทผจญภัยสวมบทบาทที่เปิดบริการเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ภายใต้การพัฒนาโดยบริษัทดีนา และจัดจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด สำหรับมือถือพกพาในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์และไอโอเอส ปัจจุบันได้ปรับปรุงใหม่เป็น โปเกมอน มาสเตอส์ EX
ภาพรวม
โปเกมอน มาสเตอส์ เป็นเกมที่พัฒนาโดยบริษัทดีนา และจัดจำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด สำหรับมือถือพกพาในระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์และไอโอเอส
โดยตัวละครของเกมได้นำตัวละครจากเกมชุดโปเกมอนตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน โดยมีทั้งเทรนเนอร์และโปเกมอนคู่หูเป็นผู้ร่วมเดินทาง
อย่างไรก็ตามเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2020 ได้ปรับปรุงใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็น โปเกมอน มาสเตอส์ EX (ポケモンマスターズ EX)
ซิงค์แพส์
ซิงค์แพส์ หรือ คู่หู (バディーズ (Badīzu); ) เป็นการจับคู่ระหว่างโปเกมอนเทรนเนอร์หนึ่งคนกับโปเกมอนหนึ่งตัว โดยในแต่ละซิงค์แพส์จะมีบทบาท (Role) อยู่สามบทบาทได้แก่ "สไตรก์" (Strike) เป็นบทบาทที่จะมุ่งเน้นไปยังการสร้างความเสียหายเป็นหลัก "ซัพพอร์ต" (Support) เป็นบทบาทที่จะมุงเน้นไปยังการป้องกัน, รักษาเลือด (HP), และเพิ่มค่าสเตตัส (Status) ของทั้งทีม "เทค" (Tech) เป็นบทบาทที่มุงเน้นไปยังการทำให้โปเกมอนฝ่ายตรงข้ามติดสภาวะผิดปกติต่าง ๆ เช่นติดสภาวะพิษ (Poison), สภาวะหลับ (Sleep), สภาวะไหม้ (Burn), สภาวะชา (Paralysis), สภาวะสับสน (Confusion), สภาวะแข็ง (Freeze), เป็นต้น
แบตเทิลแบบเวลาจริง
จุดเด่นของ โปเกมอน มาสเตอส์ ที่ทำให้แตกต่างจากเกมโปเกมอนอื่น ๆ นั้นก็คือระบบการเล่นแบบ 3 ต่อ 3 ในแบบเวลาจริง (Real-time) ซึ่งเกมโปเกมอนส่วนใหญ่จะเป็นแบบทีละรอบ (Turn-based) โดยในแบบเวลาจริงนั้นผู้เล่นสามารถควบคุมโปเกมอนทั้งสามตัวได้อย่างอิสระ และใช้ท่าได้อย่างอิสระขึ้นอยู่กับเวลาคูลดาวน์และเกจ (Gauge) ที่เป็นแถบสีอยู่ด้านล่างสุดของหน้าจอ
เล่นแบบรวมมือกัน
ผู้เล่นสามารถปลดล็อกโหมดเล่นแบบร่วมมือกัน (Co-op) ได้หลังจากผ่านเนื้อเรื่องหลักในบทที่ 11 เท่านั้น โดยหลังจากที่ปลดล็อกแล้วจะมีให้เลือกที่จะเล่นกับคนอื่นหรือกับเพื่อนในการผ่านด่านต่าง ๆ สูงสุด 3 คนเท่านั้น
โครงเรื่อง
เวิลด์โปเกมอนมาสเตอส์ หรือ โปเกมอนมาสเตอส์ลีก (ワールドポケモンマスターズ) เป็นทัวร์นาเมนต์ที่จัดขึ้นบนเกาะเทียมปาชิโอ (パシオ)โดยจะมีเหล่ายิมลีดเดอร์, สี่จตุรเทพ, แชมเปียน, และเทรนเนอร์ที่มีชื่อเสียงจากทุกภูมิภาคมารวมตัวกันเพื่อจัดตั้งทีมและมีส่วนร่วมในโปเกมอนแบตเทิลแบบ 3 ต่อ 3 การที่จะเข้าร่วมได้นั้นผู้เล่นและคู่หูพิคาชูจะต้องเอาชนะวีพีเอ็มลีดเดอร์เพื่อรวบรวมเหรียญตราให้ครบ 5 อัน
การพัฒนาและการเปิดตัว
โปเกมอน มาสเตอส์ ได้ประกาศครั้งแรกโดยบริษัท โปเกมอน จำกัด ในวันที่ 29 พฤษภาคม ปี พ.ศ. 2562 พร้อมกันกับโปเกมอน สลีปและโปเกมอน โฮม ซึ่งเป็นการร่วมมือครั้งแรกระหว่างบริษัทและผู้พัฒนาเกมมือถือดีนา แนวคิดของเกมมาจากนักวาดและนักออกแบบเกมของเกมฟรีก เค็น ซุงิโมริ เป็นผู้เสนอความคิดที่ว่าให้มีตัวละครในอดีตทั้งหมดจากเกมชุดหลักรวมอยู่ในเกมเดียวกัน เปิดให้ลงทะเบียนล่วงหน้าทั่วโลกในวันที่ 24 กรกฎาคม ปี พ.ศ. 2562 โดยได้เปิดให้บริการล่วงหน้าที่ประเทศสิงค์โปร์, และแคนาดาเท่านั้น ซึ่งจะรองรับภาษาอังกฤษ, ฝรั่งเศส, เยอรมัน, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลี, สเปน, และจีน เริ่มเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการทั่วโลกเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ยกเว้นประเทศเนเธอร์แลนด์และประเทศเบลเยียมเนื่องจากมีการแบนลูตบอกซ์ในประเทศดังกล่าว
การตอบรับ
โปเกมอน มาสเตอส์ ได้รับการตอบรับที่ดีโดยภายใน 4 วันแรกตัวเกมมียอดดาวน์โหลดถึง 10 ล้านครั้ง และทำรายได้มากกว่า 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภายในสัปดาห์แรกตัวเกมทำรายได้เพิ่มขึ้นถึง 26 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
คันโต
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน โปเกมอน เรด, กรีน, บลู พิคาชู, ไฟร์เรด และ ลีฟกรีน และ Let's Go! พิคาชู และ Let's Go! อีวุย
โจโตะ
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน โกลด์, ซิลเวอร์, คริสตัล และ ฮาร์ตโกลด์ และ โซลซิลเวอร์
โฮเอ็น
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน รูบี้, แซฟไฟร์, เอเมอรัลด์ และ โอเมการูบี้ และ แอลฟาแซฟไฟร์
ชินโอ
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน ไดมอนด์, เพิร์ล, แพล็ตตินัม
อิชชู
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน แบล็ค และ ไวท์ / แบล็ค 2 และ ไวท์ 2
คาลอส
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน X และ Y
อโลล่า
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน ซัน, มูน, อัลตร้าซัน, อัลตร้ามูน
กาลาร์
ตัวละครที่เคยปรากฏตัวใน ซอร์ด และ ชิลด์
โยโกะ มิฮะระ
โยโกะ มิฮะระ (10 มกราคม ค.ศ. 1933 -  กรกฎาคม ค.ศ. 2013) เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศกัมพูชา
สถานทูตและสถานกงสุลกัมพูชาในประเทศต่าง ๆ
คาโยะ มัตสึโอะ
คาโยะ มัตสึโอะ เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1943 เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น
สายลมรักในฤดูหนาว
ฤดูหนาวนั้น สายลมพัดผ่าน หรือ สายลมรักในฤดูหนาว เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติเกาหลีในปี ค.ศ. 2013 นำแสดงโดย โช อิน-ซ็อง, ซง ฮเย-คโย, คิม บอม และช็อง อึน-จี ออกอากาศทุกวันพุธและวันพฤหัสบดี เวลา 21:55 เริ่มตอนแรกเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)  (นามเดิม: โต) หรือนามที่นิยมเรียก "สมเด็จโต" "หลวงปู่โต" หรือ "สมเด็จวัดระฆัง" เป็นพระภิกษุมหานิกาย เป็นพระมหาเถระรูปสำคัญที่ได้รับความนิยมนับถืออย่างมากในประเทศไทย ท่านเคยดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหารในสมัยรัชกาลที่ 4-5
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) นับเป็นพระเกจิเถราจารย์ผู้มีปฏิปทาจริยาวัตรน่าเลื่อมใส เป็นที่เคารพนับถือทั่วไปมาตั้งแต่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ตั้งแต่พระมหากษัตริย์จนถึงสามัญชน และนอกจากจริยาวัตรด้านความสมถะอันโดดเด่นของท่านแล้ว ท่านยังทรงคุณทางด้านวิชชาคาถาอาคม เมตตามหานิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัตถุมงคล "พระสมเด็จ" ที่ท่านได้สร้างขึ้นเพื่อเป็นพุทธบูชา ได้ถูกจัดเข้าในพระเครื่องเบญจภาคี หรือสุดยอดของพระเครื่องวัตถุมงคล 1 ใน 5 ของประเทศไทย และมีราคาซื้อขายในปัจจุบันต่อองค์เป็นราคานับล้านบาท ด้วยปฏิปทาจริยาวัตรและคุณวิเศษอัศจรรย์ของท่าน ทำให้พุทธศาสนิกชนชาวไทยเคารพนับถือว่าท่านเป็นอมตะเถราจารย์รูปหนึ่งของเมืองไทย และมีผู้นับถือจำนวนมากในปัจจุบัน
ชาติภูมิ
สมเด็จพระพุฒาจารย์ เกิดในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (หลังสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ได้แล้ว 7 ปี ) เมื่อวันพฤหัสบดี เดือน 5 ขึ้น 12 ค่ำ ปีวอก จุลศักราช 1150 เวลาพระบิณฑบาต (ตรงกับวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2331) ณ บ้านไก่จ้น (บ้านท่าหลวง) อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
มารดาบิดาของท่านเป็นใครไม่ทราบแน่ชัด มีผู้กล่าวประวัติของท่านในส่วนนี้แตกต่างกันไปหลายฉบับ เช่น ฉบับของพระยาทิพโกษา กล่าวว่า มารดาของท่านชื่อนางงุด บุตรของนายผลกับนางลา ชาวนาเมืองกำแพงเพชร หรือฉบับของพระครูกัลยาณานุกูล (เฮง อิฏฐาจาโร) กล่าวว่า มารดาของท่านชื่อเกตุ คนท่าอิฐ อำเภอบางโพ  อย่างไรก็ดีมารดาของท่านเป็นชาวเมืองเหนือ (คำเรียกในสมัยอยุธยา) เพราะทุกแหล่งอ้างอิงกล่าวตรงกันว่ามารดาของท่านเป็นชาวเมืองเหนือแต่ได้ลงมาทำมาหากินแถบภาคกลางในช่วงหลัง
สำหรับบิดาของท่านนั้น ฉบับของพระยาทิพโกษา กล่าวว่าท่านเป็นโอรสนอกเศวตฉัตรของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ครั้งทรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าพระยาจักรี ส่วนฉบับของพระครูกัลยาณานุกูล และฉบับของตรียัมปวายกล่าวว่าท่านเป็นโอรสในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และแม้ในฉบับของตรียัมปวายจะมีข้อสันนิษฐานเพื่อยืนยันหลายข้อ แต่อย่างไรก็ตาม ประวัติทั้งสองฉบับกล่าวตรงกันเพียงว่า ข้อสันนิษฐานว่าด้วยบิดาของท่านนั้นเป็นเพียงเรื่องเล่าซึ่งชาวบ้านในสมัยนั้นกล่าวและเชื่อกันโดยทั่วไป
บรรพชาและอุปสมบท
เมื่อถึงวัยพอสมควรแล้ว ได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อ พ.ศ. 2343 ต่อมาปรากฏว่าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกโปรดและเมตตาสามเณรโตเป็นอย่างยิ่ง ครั้นอายุครบอุปสมบทปี พ.ศ. 2350 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นนาคหลวง อุปสมบท ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีสมเด็จพระอริยวงษญาณ สมเด็จพระสังฆราช (สุก ญาณสังวร) เป็นพระอุปัชฌาย์ มีฉายานามในพุทธศาสนาว่า "พฺรหฺมรํสี" เนื่องจากเป็นเปรียญธรรมจึงเรียกว่า "พระมหาโต" มานับแต่นั้น ต่อมาพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้โปรดเกล้าฯ ให้รับพระมหาโตไว้ในพระบรมราชูปถัมภ์
จริยาวัตร
ท่านมีอุปนิสัยทำสิ่งใดตามความพอใจของตน ไม่ถือเอาความนิยมของผู้อื่นเป็นหลัก และไม่ปรารถนายศศักดิ์หรือลาภสักการะใด ๆ แม้ได้ศึกษาพระธรรมวินัยจนแตกฉาน ก็ไม่ยอมเข้าสอบเปรียญธรรม ครั้นถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวจะทรงตั้งท่านเป็นพระราชาคณะ แต่ท่านไม่ยอมรับ จึงคงเป็นพระมหาโตมาตลอดรัชกาล
สมณศักดิ์
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดปรานพระมหาโตเป็นอย่างยิ่ง ในปี พ.ศ. 2395 พระองค์จึงได้พระราชทานตั้งสมณศักดิ์พระมหาโตเป็นครั้งแรก เป็นพระราชาคณะที่ "พระธรรมกิติ" และดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตาราม ขณะนั้นท่านอายุ 65 ปี  โดยปกติแล้วพระมหาโตมักพยายามหลีกเลี่ยงการรับพระราชทานสมณศักดิ์  แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ทำให้ท่านต้องยอมรับพระราชทานสมณศักดิ์ในที่สุด อีก 2 ปีต่อมา (พ.ศ. 2397) ท่านจึงได้รับการเลื่อนสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นผู้ใหญ่ที่ "พระเทพกระวี"   หลังจากนั้นอีก 10 ปี (พ.ศ. 2407) จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาสมณศักดิ์ขึ้นสมเด็จพระราชาคณะชั้นหิรัญบัฏ ในราชทินนามที่ "สมเด็จพระพุฒาจารย์" มีราชทินนามตามจารึกในหิรัญบัฏว่า
"สมเด็จพระพุฒาจารย์ อเนกสถานปรีชา วิสุทธศีลจรรยาสมบัติ นิพัทธุตคุณ สิริสุนทรพรตจาริก อรัญญิกคณิศร สมณนิกรมหาปรินายก ตรีปิฎกโกศล วิมลศีลขันธ์ สถิต ณ วัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร พระอารามหลวงฯ"
สมณศักดิ์ดังกล่าวนี้นับเป็นสมณศักดิ์ชั้นสูงสุดและเป็นชั้นสุดท้ายที่ท่านได้รับตราบจนกระทั่งถึงวันมรณภาพ คนทั่วไปนิยมเรียกท่านว่า "สมเด็จโต" หรือ "สมเด็จวัดระฆัง" ส่วนคนในยุคร่วมสมัยกับท่านเรียกท่านว่า "ขรัวโต"
ปัจฉิมวัย
ราวปี พ.ศ. 2410 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ได้มาเป็นประธานก่อสร้างปูชนียวัตถุครั้งสุดท้ายที่สำคัญของท่าน คือ พระพุทธรูปหลวงพ่อโต (พระศรีอริยเมตไตรย) ที่วัดอินทรวิหาร (ในสมัยนั้นเรียกว่า วัดบางขุนพรหมใน) ทว่าการก่อสร้างก็ยังไม่ทันสำเร็จ โดยขณะนั้นก่อองค์พระได้ถึงเพียงระดับพระนาภี (สะดือ)  สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ก็ได้มรณภาพบนศาลาเก่าวัดบางขุนพรหมใน ณ วันเสาร์ แรม 2 ค่ำ เดือน 8 ปีวอก เวลาเที่ยง ตรงกับวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2415 ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  สิริรวมอายุได้ 84 ปี อยู่ในสมณเพศ 64 พรรษา เป็นเจ้าอาวาสครองวัดระฆังโฆสิตารามได้ 20 ปี
คำสอน
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เป็นพระเกจิเถราจารย์ที่เป็นที่เคารพนับถือนอกจากด้านคาถาอาคมแล้ว ท่านยังได้ดำรงตนเป็นผู้สมถะ มักน้อยสันโดษ ไม่ปรารถนาลาภยศ การแสดงออกของท่านตามบันทึกหลักฐานในสมัยหลัง มักบันทึกถึงความเป็นพระเถระผู้มีเมตตา ดำรงศีลาจารวัตรเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของคนทั่วไป อย่างไรก็ตาม เอกสารที่บันทึกประวัติของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ไว้เป็นหมวดหมู่ชั้นเก่าสุด คือเอกสารฉบับของมหาอำมาตย์ตรีพระยาทิพยโกษา (สอน โลหนันท์) ซึ่งเป็นฉบับที่รวบรวมโดย ม.ล.พระมหาสว่าง เสนีย์วงศ์ ณ อยุธยา ที่รวบรวมขึ้นในปี พ.ศ. 2473 ไม่ได้บันทึกคำสอนของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ไว้เป็นหมวดหมู่ เพียงแต่กล่าวถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในช่วงชีวิตของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ต่างกรรมต่างวาระกัน ตามที่ผู้รวบรวมได้บันทึกมาจากปากคำผู้มีชีวิตร่วมสมัยกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เท่านั้น
วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)
วัดหนองจอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร ทางทิศเหนือติดกับคลองแสนแสบ ทางทิศใต้ติดกับถนนเลียบวารี
วัดหนองจอกตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2441 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมวัดมีที่ดิน 10 ไร่ 8 ตารางวา ภายหลังซื้อเพิ่มอีก 1 ไร่ 2 งาน 82 ตารางวา มีที่ดินตั้งวัดกับที่ธรณีสงฆ์จำนวน 6 โฉนด เนื้อที่ 68 ไร่ 1 งาน 56 ตารางวา โดยมีนายโม้ บุญรอด, นายช่วง บุญรอด และนายชื่น ดอกไม้ เป็นผู้ยกที่ดินประมาณ 6 ไร่ ให้และดำเนินการสร้างวัด ต่อมานายพิน ชูจันทร์ ที่ได้บริจาคที่ดินขาย 500 ไร่ ให้เป็นทุนก่อสร้างวัดจนเสร็จ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมากว้าง 18 เมตร ยาว 22 เมตร เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2456 และผูกพัทธสีมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 ปัจจุบันมีเจ้าอาวาสคือ พระครูผาสุกิจโกวิท (โกวิท จารุวํโส) ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมต้งแต่ พ.ศ 2463 และมีโรงเรียนระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตั้งอยู่บนที่ดินของวัด
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
คำสอน
อย่างไรก็ดี ในปัจจุบันได้ปรากฏมีคำสอนต่าง ๆ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นคำสอนของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่เป็นที่นิยมนับถือกันทั่วไป โดยไม่มีการอ้างอิงที่มาที่แน่ชัด เช่น
"บุญเราไม่เคยสร้าง...ใครที่ไหนจะมาช่วยเจ้า ..."
"ลูกเอ๋ย ก่อนที่จะเข้าไปขอบารมีหลวงพ่อองค์ใด เจ้าจะต้องมีทุนของตัวเอง คือบารมีของตนลงทุนไปก่อน เมื่อบารมีของเจ้าไม่พอจึงค่อยขอยืมบารมีคนอื่นมาช่วย มิฉะนั้นเจ้าจะเอาตัวไม่รอด เพราะหนี้สินในบุญบารมีที่ไปเที่ยวขอยืมมาจนพ้นตัว...เมื่อทำบุญทำกุศลได้บารมีมา ก็ต้องเอาไปผ่อนใช้หนี้เขาจนหมดไม่มีอะไรเหลือติดตัว...แล้วเจ้าจะมีอะไรไว้ในภพหน้า...หมั่นสร้างบารมีไว้...แล้วฟ้าดินจะช่วยเอง...จงจำไว้นะ... เมื่อยังไม่ถึงเวลาเทพเจ้าองค์ใดจะคิดช่วยเจ้าไม่ได้... ครั้นเมื่อถึงเวลา... ทั่วฟ้าจบดินก็ต้านเจ้าไม่อยู่...จงอย่าไปเร่งเทวดาฟ้าดิน เมื่อบุญเราไม่เคยสร้างไว้เลยจะมีใครที่ไหนมาช่วยเจ้า"
วัดหนองจอก (กรุงเทพมหานคร)
วัดมีการจัดงานประจำปีในช่วงกลางเดือน 3 หรือเดือนกุมภาพันธ์
สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
รูปเหมือนของสมเด็จโต
เนื่องจากสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) เป็นพระมหาเกจิเถราจารย์ผู้เป็นที่เคารพนับถือยิ่งนับแต่เมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ จนถึงปัจจุบันผู้ศรัทธาในสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ได้ทำการสร้างรูปเหมือน รูปเคารพจำลองของท่านไว้ตามสถานที่ต่าง ๆ มากมาย โดยเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า "รูปหล่อสมเด็จ" ตามหลักฐานฉบับของพระครูกัลยาณานุกูล (เฮง อิฏฐาจาโร) ระบุว่ารูปจำลองรูปแรกของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) คือรูปหล่อที่ประดิษฐานที่วัดเกศไชโยวรวิหาร ในสมัยรัชกาลที่ 5 ปั้นหุ่นลงรักปิดทองโดยหลวงวิจิตรนฤมล (พึ่ง ปฏิมาประกร) หน้าตัก 40.2 เซนติเมตร หล่อขึ้นที่วัดระฆังโฆสิตาราม แต่ได้หล่อเมื่อปีใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าสร้างก่อนปี พ.ศ. 2444 ดังความในสำเนาพระราชหัตถเลขา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวคราวเสด็จประพาสมณฑลฝ่ายเหนือ พุทธศักราช 2444 ดังนี้
อย่างไรก็ดี รูปเคารพท่านที่เป็นที่แพร่หลายคือรูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่สร้างขึ้นและประดิษฐานอยู่ที่วัดระฆังโฆสิตาราม สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นไม่นานหลังจากได้สร้างรูปเคารพรูปแรกขึ้นและนำไปประดิษฐานที่วัดไชโยวรวิหาร ก่อนปี พ.ศ. 2444 มีขนาดหน้าตัก 48 เซนติเมตร ลักษณะนั่งสมาธิ โดยเคยมีงานแห่สมโภชรูปหล่อเจ้าประคุณสมเด็จฯ ในวัน แรม 3 ค่ำ เดือน 12 ของทุกปี แต่ปัจจุบันได้เลิกจัดไปแล้ว ปัจจุบันรูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ของวัดระฆังโฆสิตาราม ยังคงประดิษฐานอยู่ในพระวิหารหน้าพระอุโบสถของวัด มีผู้คนเคารพนับถือมากราบไหว้สักการะมากในปัจจุบัน
เชิงอรรถ
ตำบลท่าอิฐในที่นี้ หมายถึงตำบลเมืองท่าค้าขายของเมืองเหนือในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยาต่อต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งปัจจุบันคือแถบ 3 หมู่บ้านโบราณริมน้ำน่านคือ บ้านท่าอิฐ บ้านท่าเสา และบ้านคุ้งตะเภา ในเขตอำเภอเมืองอุตรดิตถ์ (สมัยนั้นชื่ออำเภอบางโพ) จังหวัดอุตรดิตถ์ (สมัยนั้นชื่อแขวงพิไชย) ในปัจจุบัน
เมืองเหนือในที่นี้หมายถึงคำเรียกของชาวเมืองเหนือในสมัยอยุธยาจนถึงช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งหมายถึงเมืองสุโขทัย พิษณุโลก พิชัย (อุตรดิตถ์ในปัจจุบัน) พิจิตร กำแพงเพชร อันเป็นกลุ่มหัวเมืองเหนือในสมัยอยุธยา หรือบ้านเมืองที่เคยอยู่ในเขตแคว้นของสุโขทัยแต่เดิม
หากถือตามหลักฐานของพระครูกัลยาณานุกูลที่กล่าวว่ามารดาของท่านเป็นคนท่าอิฐ นางเกตุ ที่ขึ้นล่องเรือลงมาทำมาหากินแถบภาคกลางในช่วงหลังตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ ย่อมมีความสอดคล้องกับประวัติของเมืองอุตรดิตถ์ ที่กล่าวว่าช่วงกรุงศรีแตก แถบอุตรดิตถ์ไม่ได้รับผลกระทบเพราะอยู่นอกทางเดินทัพ ทำให้แถบนี้มีคนแถบเมืองเหนือมาอาศัยหลบภัยมาก จนมีการตั้งชุมนุมพระฝางเป็นเมืองใหญ่ ในช่วงหลังชุมนุมเจ้าพระฝางแตกในปี พ.ศ. 2313 เมืองท่าอิฐได้โรยราไปพักหนึ่งจนถึงช่วงต้นรัตนโกสินทร์ เมืองพระฝางซึ่งอยู่เหนือท่าอิฐที่เคยเป็นชุมนุมใหญ่ก็ได้ทรุดโทรมจนหมดความสำคัญลง ทำให้ช่วงหลังครอบครัวมารดาของท่านจึงอพยพย้ายถิ่นมาทำมาหากินทางแถบเมืองใต้ (ภาคกลาง) แต่ช่วงหลัง ตำบลท่าอิฐก็เริ่มมีความเจริญสืบมาจนสมัยรัชกาลที่ 5
แหล่งข้อมูลอื่น
ข้อมูลอย่างเป็นทางการของพระอารามหลวง
ข้อมูลประวัติสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) จากเว็บไซต์อื่น
ข้อมูลคัดลอกจากเอกสารต้นฉบับ
จอมผีดิบมันตรัย
จอมผีดิบมันตรัย เป็นตอนที่สามของเพชรพระอุมาจำนวน 4 เล่ม ได้แก่จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 1 - 4
จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 1
ภายหลังจากที่แงซายทดลองทางปืน.460 เวเธอร์บีแม็กนั่ม ตกตอนเย็นพรานบุญคำที่แอบไปปลดทุกข์บริเวณต้นไม้ใหญ่ที่ถูกใช้เป็นเป้าทดลองกระสุน วิ่งกระหืดกระหอบกลับมาแจ้งแก่รพินทร์ถึงรอยปืนบนต้นไม้ มียางไหลซึมออกมาสีแดงสดคล้ายกับเลือด รพินทร์รับรู้ถึงความผิดปกติในสีหน้าและแววตาตื่นตระหนกของพรานบุญคำ และเมื่อย้อนกลับไปยังต้นไม้ใหญ่ซึ่งทราบภายหลังว่าเป็นต้นตะเคียน พบรอยยางไม้ไหลซึมออกมาเป็นสีแดงคล้ายเลือดจริงตามที่พรานบุญคำบอก แต่รพินทร์สั่งให้เก็บเรื่องยางตะเคียนสีแดงคล้ายเลือดไว้ ห้ามแพร่งพรายให้คณะนายจ้างรู้โดยเด็ดขาด ช่วงระยะเวลาประมาณหัวค่ำ ในขณะที่คณะนายจ้างรับประทานอาหารและสนทนากัน ดารินเกิดมีอาการหน้ามืดเป็นลม
ตกดึกเกิดเหตุการณ์ประหลาดรอบบริเวณปางพัก ก้อนหินขนาดใหญ่เท่าลูกมะพร้าวจำนวนมากถูกมือที่มองไม่เห็นขว้างปาใส่ราวกับห่าฝน รพินทร์แจ้งให้คณะนายจ้างทราบถึงต้นเหตุของเหตุการณ์ผิดปกติและเตรียมพร้อมรับมือกับอำนาจเร้นลับเหนือธรรมชาติที่รายล้อมรอบปางพัก ไชยยันต์ตะโกนท้าทายอำนาจเร้นลับด้วยความโกรธ ทำให้เกิดลมพายุพัดกระหน่ำพร้อมกับเสียงหัวเราะของผู้หญิง รพินทร์แก้เหตุการณ์เฉพาะหน้าด้วยการนำของขลังในไถ้ที่ได้รับมอบจากคอของหนานไพร มาบรรจุลงในปลอกกระสุนปืนลูกซองก่อนเหนี่ยวไกยิงใส่ ซึ่งสามารถทำให้ลมพายุสงบลงทันทีพร้อมกับเสียงโหยหวนราวกับป่าแตก หลังพายุสงบดารินกลับหายตัวไปจากปางพัก โดยทิ้งร่องรอยเพียงอย่างเดียวคือรอยเท้าบนพื้นดินอย่างชัดเจน บ่ายหน้าขึ้นสู่ตลิ่งไปยังป่าฝั่งตรงข้าม
รพินทร์ เชษฐา แงซายและคนอื่นออกติดตามรอยเท้าของดารินจนพบที่ต้นตะเคียนใหญ่ ดารินถูกนางตะเคียนเข้าสิงนำตัวมาจากปางพัก เพื่อใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับการขอขมาจากเชษฐาและแงซาย โดยนำตัวดารินขึ้นไปบนต้นตะเคียนและแสดงอิทธิฤทธิ์ให้เห็น รพินทร์พยายามเจรจาด้วยภาษาชาวเขาแขนงหนึ่งกับนางตะเคียนในร่างดาริน ที่ยินยอมคืนตัวดารินให้เพื่อแลกกับการขอขมาจากเชษฐาและเลือดสามหยดจากแงซาย ซึ่งทั้งสองคนยอมปฏิบัติแต่โดยดีและได้ตัวดารินกลับคืนมา หลังจากฟื้นคืนสติ ดารินกลับจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้แม้แต่น้อย มีความรู้สึกเหมือนไม่สบายและหลับไปเท่านั้น พร้อมกับเล่าความฝันแปลกประหลาดให้ทุกคนฟัง
มาเรีย ฮอฟมันแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะเห็นด้วยตาของตนเองที่ดารินสามารถพูดจาโต้ตอบกับรพินทร์ด้วยภาษาชาวเขาเช่นขมุและกะเหรี่ยง ทั้งที่ความจริงแล้วไม่สามารถพูดได้แม้แต่คำเดียว เช้าวันรุ่งขึ้นรพินทร์นำคณะนายจ้างออกเดินทางต่อโดยบ่ายหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขาหัวแร้ง มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังทุ่งมรณะ โดยที่รพินทร์แจ้งตำแหน่งปัจจุบันคือเหนือรัฐกะยา ทางตอนใต้ของรัฐไทยใหญ่ให้แก่คณะนายจ้างทราบ รพินทร์นำคณะนายจ้างเดินทางมาสร้างปางพักในหุบเขากองกอย ในช่วงเวลาประมาณใกล้ค่ำ รพินทร์ขออนุญาตดารินล่าสัตว์สำหรับเป็นอาหารเย็นจากสัญญาที่เคยให้ไว้ เนื่องจากเสบียงและอาหารกระป๋องที่นำติดตัวมา สามารถใช้ยังชีพได้ไม่เกินเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ทั้งคณะเดินทางต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น พร้อมกับเสียงโวยวายตื่นตระหนกของส่างปาและคะหยิ่นที่ออกล่าสัตว์
รพินทร์สอบถามจนได้ความว่าทั้งสองพบกับงูใหญ่มีหงอนเหมือนกับตัวที่ออกอาละวาดในหมู่บ้านหล่มช้าง จึงนำคณะนายจ้างออกค้นหาจนพบกับคราบของงูขนาดใหญ่ที่ลอกคราบทิ้งไว้บริเวณปากถ้ำแห่งหนึ่ง คืนนั้นเชษฐายิงกวางที่มากินดินโป่งได้ตัวหนึ่ง มีพรานบุญคำช่วยส่องไฟให้แต่ไม่ตาม โดยตั้งใจจะตามซากในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ตกดึกประมาณตีสอง ทั้งปางพักได้ยินเสียงร้องแปลกประหลาดเหมือนเสียงนกกวักดังก๋อง ๆ ก๋อย ๆ ไปทั่ว แงซายแนะให้รพินทร์ตามซากกวางพร้อมกับเล่าเรื่องราวที่มาของเสียงประหลาด จากที่เคยผ่านหุบเขาลูกนี้ในอดีตให้รพินทร์และคณะนายจ้างฟัง เช้าตรู่รพินทร์รู้เรื่องกวางที่เชษฐายิงได้เมื่อคืนแต่เหลือเพียงแค่โครงกระดูก จึงรีบนำคณะนายจ้างตรงไปยังซากกวางที่เชษฐายิงได้เมื่อวาน พบกลายเป็นโครงกระดูกจริงตามคำบอกเล่าของแงซาย
รพินทร์บอกแก่คณะนายจ้างถึงตัวการที่รุมกินซากกวางด้วยความหิวโหยคือกองกอย ที่เป็นภูติไพรชนิดหนึ่ง มีฟันแหลมและคมกริบราวกับมีดโกน สร้างความฉงนให้แก่คณะนายจ้างซึ่งเคยได้ยินชื่อกองกอยจากเรื่องเล่าขานเท่านั้น เชษฐาเตือนให้ทั้งหมดคอยระวังตัวจากกองกอย จากเหตุการณ์เมื่อคืนถ้าเชษฐาไม่ยิงกวางล้มแล้วปล่อยทิ้งเอาไว้ไม่ตามซาก เหยื่อเคราะห์ร้ายอาจจะกลายเป็นใครคนหนึ่งหรือทุกคนในปางพักแทน รพินทร์นำคณะนายจ้างและพรานพื้นเมืองออกเดินทางต่อไต่สันเขาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ พร้อมกับหาแหล่งน้ำสำหรับดื่มกิน มาเรียคาดคะเนถึงแหล่งน้ำที่อาจอยู่เลยไปไม่ไกลนัก จากประสบการณ์ในการเดินป่าทำให้รู้ว่าภายหลังจากที่ถูกยิง กวางอาจมุ่งหน้ามายังแหล่งน้ำแต่เกิดตายเสียก่อนที่จะไปถึง
ซึ่งเป็นจริงดังที่คาดการณ์ไว้ แงซายและพรานพื้นเมืองทั้งหมดก็สามารถหาแหล่งน้ำพร้อมกับบรรจุในกระบอกไม้ไผ่จนเต็มกลับมายังที่พัก รพินทร์สั่งให้หยุดพักชั่วคราวก่อนออกเดินทางต่อ โดยนำคณะนายจ้างไต่เนินขึ้นลงและหยุดพักเที่ยงที่ชายเนินริมทุ่ง ก่อนตัดทางขึ้นเนินลูกเล็ก ๆ ทางทิศใต้เพื่อหาแหล่งน้ำมวก ตลอดระยะทางไม่พบแม้แต่สัตว์แม้แต่ตัวเดียว จนประมาณบ่ายสามโมงเย็นจึงถึงพื้นราบบนไหล่ดอย มาเรียออกไปหาเนื้อไว้สำหรับเป็นเสบียงโดยมีส่างปาติดตามไปด้วย รพินทร์และบุญคำตามรอยของมาเรียไป แต่แยกไปคนละเส้นทางได้เพียงชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงไรเฟิล .357 ของส่างปาลั่นขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวก จึงรู้ว่ามาเรียเกิดปะทะกับกระทิงขนาดใหญ่กลางทุ่งโล่ง รพินทร์ พรานบุญคำ ไชยยันต์ ดารินและคนอื่น ๆ ช่วยกันยิงสมทบช่วยเหลือมาเรียที่พยายามเอาตัวรอดจากการพุ่งเข้าใส่ของกระทิง รพินทร์ยิงด้วยไรเฟิล 30/60 แต่จับเป้าหมายที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไม่ได้ พรานบุญคำช่วยยิงซ้ำด้วย .375 แต่ก็พลาดไม่โดนอีกเช่นกัน
เชษฐาใช้ปืน .458 ยิงสกัดแต่กระสุนผ่านหน้าขาไปไม่ถูกเป้า มาเรียทำศึกกับกระทิงใหญ่จนสามารถหยิบไรเฟิล .357 ที่ส่างปาทำหล่นไว้มาได้สำเร็จก่อนจะเหนี่ยวไกยิง กระสุน .357 จากไรเฟิลพุ่งเข้าตัดก้านคอของกระทิงใหญ่ล้มทันที กลายเป็นอาหารมื้อเย็นอย่างดีให้แก่คณะเดินทาง ภายหลังล้มกระทิงสำเร็จและล้อมวงรับประทานอาหารเย็นด้วยกันแล้ว ต่างพากันแยกย้ายไปพักผ่อนตามอัธยาศัย ตกดึกทั้งปางพักเงียบสงัดอย่างผิดปกติ ดารินรู้สึกตัวตื่นเนื่องจากมีอะไรบางอย่างกระทบบริเวณปลายเท้า และเมื่อฉายไฟส่องดูก็ทำให้ทั้งปางพักแตกตื่นชุลมุนวุ่นวายด้วยเสียงปืน .357 ติดต่อกัน 3 - 4 นัดซ้อน รพินทร์สอบถามดารินถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับสั่งให้ก่อกองไฟที่มอดขึ้นทันที ในขณะที่ทั้งหมดกำลังหาร่องรอยของตัวประหลาดที่บุกเข้ามาภายในที่พัก เสียงตะโกนโหวกเหวกพร้อมเสียงปืนก็ลั่นขึ้นสนั่นหวั่นไหว ทางปางพักถูกกองกอยจำนวนโอบล้อมเอาไว้และบุกเข้ามาทำร้าย ไชยยันต์และเชษฐาช่วยกันยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ไล่กองกอยจนถอยร่นไปไม่เป็นกระบวน พรานพื้นเมืองของรพินทร์ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มีพรานเกิดเพียงคนเดียวที่ถูกกัดขาเป็นแผลเหวอะหวะ
ดารินขอให้มาเรียช่วยหยิบกล่องปฐมพยาบาลให้ แต่ทั้งหมดก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อมาเรียร้องลั่นขึ้นหลังจากพบกองกอยหลบซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าใบ รพินทร์ให้พรานบุญคำจับเป็นกองกอยที่ได้รับบาดเจ็บจนไส้ไหลและไม่คิดหลบหนี กองกอยสะกดจิตแงซายให้ถ่ายทอดความคิดทุกอย่างออกมาโดยใช้ร่างของแงซายเป็นสื่อ เรื่องราวของอาณาจักรโบราณที่ถูกฝังอยู่ภายใต้ผืนดิน นางพญาที่ถูกขังวิญญาณด้วยคัมภีร์มายาวิน และราชปุโรหิตจอมชั่วร้ายมันตรัยพรั่งพรูออกมาจากปากของแงซาย รวมทั้งขอร้องให้ทุกคนช่วยปลดปล่อยวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่อย่างยาวนานให้เป็นอิสระ ทั้งหมดยกเว้นดารินไม่เชื่อในคำพูดของแงซายและจับกองกอยมัดไว้ รุ่งเช้ารพินทร์ตื่นนอนมาพบว่ากองกอยและแงซายหายไปพร้อมกับแผนที่ของมังมหานรธา การเดินทางต้องหยุดชะงักกลายเป็นการออกติดตามแงซายและแผนที่แทน รพินทร์ตามรอยเท้าของแงซายที่ทิ้งร่องรอยไว้เป็นระยะ ๆ เพื่อชักจูงให้ติดตามไปยังอาณาจักรนิทรานคร
รพินทร์นำคณะนายจ้างตัดเบี่ยงเส้นทางมาทางทิศตะวันตกประมาณ 45 องศา บ่ายหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามหุบเขาที่เป็นทิวต่ำลงไปยังเบื้องล่าง มองเห็นเป็นสามยอดเรียงกันเป็นทุ่งโล่งมีชื่อเรียกว่าทุ่งมรณะ ระหว่างทางพบเจอกับต้นพริกขี้หนูยักษ์ และตะขาบยักษ์ที่โจมตีคณะเดินทางแตกกระจายกันไปคนละทิศละทาง รพินทร์เป็นคนยิงตะขาบยักษ์ตายด้วยปืน .460 เวเธอร์บี้แม็กนั่ม และทิ้งซากไว้บริเวณใกล้ต้นพริกขี้หนูยักษ์ ระหว่างทางทั้งหมดพบร่างของแงซายผลุบ ๆ โผล่ ๆ เป็นระยะ ไชยยันต์ตามรอยแงซายไปยังก้นหุบเขาแต่เกิดพลาดท่าโดนตะขาบกัดแทบเสียชีวิต ดารินพยายามปฐมพยาบาลช่วยชีวิตไชยยันต์อย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่สามารถแก้พิษของตะขาบดงได้ จนกระทั่งส่างปาเป็นคนเสนอให้ใช้วิธีรักษาด้วยการนำพริกขี้หนูดงและเนื้อตะขาบมาพอกบริเวณปากแผล
จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 2
กองกอยที่เคยบุกปางพักจนถูกจับได้ก่อนหลบหนีหายไปกับแงซาย ย้อนกลับมาช่วยนำทางรพินทร์ไปยังต้นพริกขี้หนู เพื่อนำเม็ดพริกมาบดผสมกับเนื้อตะขาบยักษ์ใช้รักษาแก้อาการพิษตะขาบ แต่ถูกค้างคาวยักษ์โจมตีอย่างกะทันหันจนเกิดการยิงปะทะกันขึ้น เมื่อทำร้ายฝ่ายรพินทร์ไม่ได้ ค้างคาวยักษ์ตัวนั้นก็หวนกลับไปทางด้านปางพัก เชษฐาและดารินก็เกิดยิงต่อสู้กับค้างคาวยักษ์ที่โฉบลงมาหมายชิงซากตะขาบยักษ์เช่นกันจนหลบหนีไป รพินทร์นำพริกขี้หนูมาให้ส่างปาผสมกับเนื้อตะขาบช่วยให้ไชยยันต์รอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์
รุ่งขึ้น รพินทร์นำคณะนายจ้างออกตามรอยของแงซายต่อ ท่ามกลางภาวะขาดแคลนน้ำดื่ม และพบกับเสือโคร่งสีดำที่มีขนาดใหญ่เท่าม้าลูกผสม ซึ่งรพินทร์เป็นคนพบรอยเท้าของมัน และเงยหน้าขึ้นมาปะทะหน้ากับมันก่อนที่มันจะกระโจนหนีไป คะหยิ่นใช้ความสามารถพิเศษในการใช้จมูกดมกลิ่นในอากาศ เพื่อหาแหล่งน้ำจนผ่านเข้าเขตดงมรณะ รพินทร์บุกนำทุกคนผ่านมาจนถึงป่าโปร่งในเวลาประมาณบ่ายสี่โมง พบซากละมั่งที่ถูกดูดเลือดจนตาย ก่อนหยุดพักแรม
คะหยิ่นได้กลิ่นเสน่ห์จันทร์ซึ่งเป็นแหล่งน้ำ จึงนำรพินทร์และคณะนายจ้างมุ่งหน้าขึ้นทางเหนือ ท่ามกลางความกระหายน้ำอย่างหนัก แงซายได้นำน้ำมวกใส่กระบอกไม้ไผ่มาช่วยเหลือโดยวางทิ้งไว้พร้อมกับรอยเท้า ขณะที่ดารินดื่มน้ำด้วยความกระหาย ก็พบเห็นมันตรัยซึ่งหลบแวบไวๆเข้าไปในดงเถาวัลย์ ก่อนจะพบซากศพแห้งตายซากแช่อยู่ในแอ่งน้ำ ดารินจำมันตรัยได้จากการที่ปรากฏตัวให้เห็นเมื่อครู่จึงร้องเอ็ดขึ้นลั่น ทุกคนไม่อยากจะเชื่อดารินเท่าไร แต่เมื่อผละจากแอ่งน้ำนั้นออกมา ก็พบว่าคะหยิ่นลืมปืนทิ้งไว้ที่แอ่งน้ำนั้น จึงย้อนกลับไป และพบว่าศพตายซากนั้นหายไปจากแอ่งน้ำ และทิ้งไว้แต่เพียงรอยเท้าเปียกน้ำเดินหายไป
รพินทร์นำคณะนายจ้างเดินทางมุ่งเข้าเขตดงเถาวัลย์กินคน พรานเกิด พรานเส่ย และไชยยันต์เกือบถูกเถาวัลย์รัดไปกิน เชษฐา ดาริน และรพินทร์ต้องช่วยกันแก้ออกมา คณะเดินทางพบบันทึกการเดินทางของ "แจน เครเมอร์" ซึ่งเป็นนักสำรวจที่ผ่านเข้ามาในบริเวณนี้เมื่อกว่า 40 ปีที่แล้ว ระบุเรื่องของเสือโคร่งดำ ตะขาบยักษ์ กองกอย ค้างคาวยักษ์ เหมือนอย่างที่คณะเจออยู่ตอนนี้  และพบเสือหินสลักในถ้ำที่มีขนาดและลักษณะเดียวกันกับเสือโคร่งดำที่ทั้งคณะพบทุกประการ ในตอนเย็นเสือโคร่งดำก็เข้ามาดื่มน้ำในแอ่งน้ำใกล้ที่พัก ในคืนนั้นเชษฐาได้ยินเสียงกลองมโหรีแว่วราวกับมีงานพระราชพิธี รพินทร์ได้ยินเสียงฆ้องใหญ่ ดารินฝันถึงเรื่องราวของอาณาจักรนิทรานคร และในเช้าของวันต่อมา ทุกคนก็พบว่าเสือหินในถ้ำนั้นหายไปแล้วอย่างไร้ร่องรอย
จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 3
รุ่งขึ้นระหว่างตามร่องรอยของแงซายพบรอยเท้าช้างขนาดใหญ่ เชษฐาถูกเสือโคร่งดำแอบผลักหินกลิ้งลงมาถูกปืนพัง จึงเปลี่ยนมาใช้ปืน .460 ของแงซายที่ทิ้งไว้แทน ซึ่งมีลูกกระสุนเหลืออยู่ 28 นัด และพบซากผีตายซากตัวเดียวกับที่ปรากฏในแอ่งน้ำในถ้ำจึงช่วยกันหากิ่งไม้มาทำฟืนเผา แต่มีเสือโคร่งดำตัวใหญ่กระโจนเข้าขัดขวางและคาบซากหลบหนีไป รพินทร์นำคณะนายจ้างตัดทางผ่านไปตามทุ่งแฝกและหญ้าคา ระหว่างทางเกิดไฟป่าลุกลามอย่างรวดเร็ว ทำให้ทั้งหมดต้องดิ้นรนเอาตัวรอด หลบหนีเข้าไปภายในถ้ำ จนพบหลักฐานคนโบราณเคยอาศัยอยู่ในถ้ำ โดยมีโขลงช้างหลบหนีไฟป่าตามเข้ามาไปถ้ำด้วย ทำให้แต่ละคนพากันหลบหนีโขลงช้างจนพลัดตกลงไปในเหว รพินทร์ตกลงไปกับดาริน ไชยยันต์ตกลงไปกับมาเรีย ส่วนเชษฐาและพรานพื้นเมืองที่เหลือตกลงในปล่องบริเวณตื้น ๆ จึงสามารถคลานขึ้นมาเก็บสัมภาระทั้งหมดไว้ได้
รพินทร์และดารินตกลงไปในถ้ำ สลบจนบ่ายวันรุ่งขึ้นจึงรู้สึกตัว พบปืนวินเชสเตอร์ .458 และ .44 แมกนั่มยังอยู่ในเป้สนาม ส่วนปืน .300 ตกอยู่ใกล้ ๆ ดารินมี .357 ติดอยู่ในซองข้างเอว รพินทร์รอจนดารินฟื้นคืนสติจึงออกเดินทางต่อ โดยยึดเส้นทางตามลำธารใต้ภูเขาออกมาได้ในช่วงเวลาประมาณใกล้ค่ำ ตกดึกมันตรัยในร่างศพตายซากและเสือโคร่งดำมาก่อกวน ดารินยิงมันตรัยในร่างศพตายซากด้วย .300 ก่อนที่มันตรัยจะหลบหนีไป
ฝ่ายไชยยันต์ที่ตกลงไปพร้อมกับมาเรีย เมื่อฟื้นขึ้นมาก็พบข้อเท้าตนเองหลุด มาเรียช่วยเหลือด้วยการดึงจนเข้าที่ก่อนแยกย้ายกันสำรวจอาวุธปืนที่หล่นลงมาจนพบภายใต้ถ้ำใต้ภูเขา ไชยยันต์ออกสำรวจรอบ ๆ บริเวณพบปล่องลาวาและเสือหิน จนหาทางออกสู่โลกภายนอกได้สำเร็จในเวลาบ่าย ในช่วงเวลาใกล้ค่ำมาเรียยิงเลียงผาได้ตัวหนึ่งเป็นอาหารเย็นก่อนหลับไปด้วยความเพลีย ตกดึกค้างคาวยักษ์ออกอาละวาด แต่ถูกไชยยันต์ยิงบาดเจ็บสาหัสหลบหนีไป
จอมผีดิบมันตรัย เล่ม 4
เช้าวันรุ่งขึ้นไชยยันต์และมาเรียออกติดตามรอยค้างคาวเข้าไปในถ้ำ พบไฟเย็นที่ค้างคาวใช้รักษาบาดแผล แต่หลังจากนั้นถูกซากศพตายซากและเสือโคร่งดำออกตามล่า กองกอยตามมาช่วยเหลือโดยนำทางให้จนออกมานอกถ้ำได้ในตอนบ่ายราวสี่โมง ทั้งสองคนพลัดหลงเข้าไปในป่าดงดิบก่อนช่วยกันจับปลาในลำธารมาเป็นอาหารแต่กลับกลายไปปิ้งปลาบนหลังงูขนาดใหญ่แทน เมื่องูเลื้อยจากไป พบซากกำแพงเมืองโบราณจากจุดที่งูเคยนอนจำศีลอยู่ คืนนั้นมาเรียเป็นประจำเดือนและเกิดอาการปวดท้อง โดยมีไชยยันต์คอยดูแลด้วยความเป็นห่วง
รุ่งเช้าไชยยันต์และมาเรียออกเดินทางต่อจนพบปราสาทเก่าและสุสานโบราณ ระหว่างทางเกิดฝนตกหนัก ทั้งสองคนพากันเข้าไปหลบฝน และลงไปสำรวจในสุสาน ก่อนจะถูกมันตรัยปิดทางลงด้วยประตูกล ติดขังอยู่ในสุสานผีดิบนั้น
ทางด้านรพินทร์และดารินนั้น เมื่อเช้าขึ้นก็ผละจากที่พักริมลำธารออกเดินทางตามหาพรรคพวก และพบแงซายออกมาเดินลับๆล่อๆให้ตามอยู่ช่วงหนึ่งก่อนจะหลบหายไป ฝ่ายพรานบุญคำที่พลัดหลงกับเชษฐาและคนอื่น ออกติดตามค้นหาคณะเช่นกัน แต่กลับเจอโขลงช้างจนต้องปีนหนีขึ้นต้นไม้ พอตอนจะลงกลับลงไม่ได้เพราะช้างดึงเถาวัลย์ขาดหมด แงซายนำลูกทอยมาทิ้งไว้ให้ที่โคนต้นไม้ก่อนจากไป จนกระทั่งพรานบุญคำได้ยินเสีบงปืนจากดารินซึ่งยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อเป็นสัญญาณเรียกหาแงซายที่หายไป ก็กู่เรียกหา รพินทร์กับดารินตามเสียงมาจนกระทั่งพบกัน และรพินทร์ก็ตอกทอยขึ้นไปรับพรานบุญคำลงมาจากต้นกร่างใหญ่ ซึ่งเมื่อลงมาถึงพื้นดินพรานบุญคำก็เล่าถึงเมืองโบราณที่เห็นเมื่อคืนให้รพินทร์และดารินฟัง
โน้ต-ตูน
โน้ต-ตูน (Note&Toon) เป็นศิลปินดูโอ้สัญชาติไทยประกอบด้วยสมาชิกคือโน้ต ณัฐกานต์ ประสพสายพรกุล และตูน สุภัชชา ปิตินันท์
ประวัติ
"โน้ต & ตูน" เริ่มมีผลงานอัลบั้มชุดแรกในปี พ.ศ. 2544 ชื่อชุดว่า "Note & Toon" กับค่ายโซนี่ มิวสิค จากความต่างที่รวมกันเป็นหนึ่ง อัลบั้มแรกในชีวิต Note & Toon ได้ถ่ายทอดเรื่องราวความรักของสาวทันสมัยจากชีวิตจริงของเธอทั้งสอง ด้วยเนื้อหาดนตรี pop ที่มีกลิ่นอาย R&B และ Dance เจือจาง ประกอบด้วยเพลง ตะกุกตะกัก, รักเธอไม่ได้ , ตัวแทน , แต่ก่อนไม่เหงา , ไม่ต้องลา ฯลฯ ผลงานอัลบั้มแรกประสบความสำเร็จ  ส่งผลให้ 2 สาว เป็นที่รู้จักในหมู่วัยรุ่นไทยแค่ข้ามคืน