cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาพเหมือนตนเอง
ภาพเหมือนตนเอง (Self-portrait) คือภาพเหมือนของศิลปินเองผู้อาจจะวาด เขียนด้วยสี ถ่ายภาพ หรือแกะสลักด้วยตนเอง แม้ว่าศิลปินจะสร้างภาพเหมือนของตนเองมาแต่โบราณ แต่ก็ไม่ได้ทำกันอย่างแพร่หลาย หรือบอกได้ว่าเป็นภาพเหมือนของศิลปินเองจริง ๆ หรือวาดเป็นบุคคลหัวใจของภาพมาจนกระทั่งเมื่อต้นยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาในกลางคริสต์ทศวรรษ1400 กระจกที่มีคุณภาพดีขึ้นและราคาถูกลงทำการเขียนภาพเหมือนบนจิตรกรรมแผง จิตรกร ประติมากร และช่างแกะพิมพ์มีการทำกันมากขึ้น ตัวอย่างแรกก็ได้แก่ "ภาพเหมือนของชายคนหนึ่ง (ภาพเหมือนตนเอง?)" ที่เขียนโดยยัน ฟัน ไอก์ ของปี ค.ศ. 1433 ซึ่งเป็นภาพเหมือนตนเองภาพแรกที่มีหลักฐานให้เห็น อีกภาพหนึ่งที่ฟัน ไอก์เขียนเป็นภาพของภรรยา นอกจากนั้นฟัน ไอก์ก็ยังเป็นสมาชิกของกลุ่มที่เริ่มจะรับงานเขียนภาพเหมือนโดยทั่วไป ที่เริ่มจะเป็นงานจ้างที่นิยมกันในบรรดาชาวดัตช์ผู้มีอันจะกิน แต่ก็มิได้มาเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปจนกระทั่งมาถึงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาเมื่อผู้คนมีฐานะมั่งคั่งมากขึ้น และความสนใจในการใช้ตัวแบบเป็นหัวข้อของการเขียนมีเพิ่มมากขึ้น
ภาพเหมือนยุคโบราณ
ภาพเหมือนของศิลปินขณะที่ทำงานที่เก่าที่สุดพบในงานจิตรกรรมและประติมากรรมของอียิปต์โบราณ และบนแจกันของกรีกโบราณ ภาพเหมือนตนเองในยุคแรกสร้างโดยประติมากรของฟาโรห์อเคนาเตนชื่อบัคในปี 1365 ก่อนคริสต์ศักราช พลูทาร์คกล่าวว่าประติมากรกรีกฟิเดียส (Phidias) สร้างงานศิลปะที่รวมทั้งที่เหมือนตนเองของตัวแบบหลายตัวในงานชื่อ "ยุทธการของชาวอเมซอน" (Amazonomachy) บนวิหารพาร์เธนอน และมีการอ้างอิงถึงจิตรกรรมภาพเหมือนตนเอง แต่ไม่มีชิ้นใดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ให้เห็น
ภาพเหมือนตนเองในยุคแรก
ภาพเหมือนตนเองที่อาจจะเป็นภาพเหมือนของศิลปิน มักจะเขียนเป็นส่วนหนึ่งของงานชิ้นใหญ่ หรือภาพเหมือนหมู่ เชื่อกันว่าจิตรกรหลายคนวาดภาพเหมือนของคนบางคนหรือของตนเองผสานลงไปในภาพเขียนทางศาสนาหรือภาพเขียนประเภทอื่นที่มิได้จงใจจะให้เป็นภาพเหมือนของผู้หนึ่งผู้ใดโดยเฉพาะ การวาดลักษณะนี้ส่วนใหญ่จะเป็นใบหน้าในบรรดาหมู่คน และมักจะอยู่ตรงมุมภาพ ภาพเขียนอีกประเภทหนึ่งที่นิยมสอดแทรกบุคคลร่วมสมัยและจิตรกรเองเข้าไปในภาพคือภาพประวัติศาสตร์ ที่ทำให้ภาพกลายเป็นทั้งภาพเหมือนและภาพประวัติศาสตร์ ทั้งเปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ และแร็มบรันต์เขียนภาพประเภทนี้ ที่ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ออกมาในรูปของภาพเขียนโดยยัน เดอ ไบร หรืองานภาพถ่ายของซินดี เชอร์แมน นอกจากการเขียนด้วยสีแล้วก็ยังมีการใช้การวาดเส้น และการพิมพ์ในการเขียนภาพเหมือนตนเองด้วย
ศิลปินบางคนวางรูปของตนเองท่ามกลางกลุ่มคนในภาพเช่นงานเขียนของยัน ฟัน ไอก์ในภาพ "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" ที่มีอิทธิพลต่อภาพ "นางสนองพระโอษฐ์" โดย เดียโก เบลัซเกซ ต่อมาการเขียนภาพเหมือนของกลุ่มหรือครอบครัว หรือกลุ่มสมาคม ก็ค่อยมาเป็นสิ่งที่ทำกันโดยทั่วไปมากขึ้น
ภาพเหมือนตนเองที่จิตรกรแทรกภาพเหมือนตนเองเข้าไปในภาพใหญ่
<Gallery> ไฟล์:Sandro Botticelli 085.jpg| การชื่นชมของแมไจ ซันโดร บอตตีเชลลี แทรก "ภาพเหมือนตนเอง" ที่มองตรงมายังผู้ชมภาพตรงมุมขวาของภาพ ซึ่งเป็นลักษณะโดยทั่วไปของการเขียนภาพเหมือนตนเองประเภทแทรกอยู่ในกลุ่มคน ไฟล์:Masaccio Self Portrait.jpg| มาซาชิโอแทรก "ภาพเหมือนตนเอง" ในจิตรกรรมฝาผนังภายใน ชาเปลบรันคาชชิ (เช่นเดียวกับ ฟิลิปปิโน ลิปปี) ค.ศ. 1424-1426 ไฟล์:Resurrection detail.JPG| เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา เป็นทหารหลับยามในภาพ "พระเยซูคืนชีพ" ค.ศ. 1463 จิตรกรรมฝาผนัง ที่ซานเซพอลโคร ไฟล์:Filippino Lippi 007.jpg| ฟิลิปปิโน ลิปปี ปรากฏในภาพ การพลีชีพของนักบุญปีเตอร์ จิตรกรรมฝาผนัง ค.ศ. 1481-82 ชาเปลบรันคาชชิ ฟลอเรนซ์ ลิปปีอยู่ทางด้านขวาสุดของกลุ่มคน
ภาพเหมือนตนเองโดยจิตรกรสตรี
จิตรกรสตรีมีชื่อเสียงในการเขียนภาพเหมือนตนเอง; จิตรกรสตรีคนสำคัญเกือบทุกคนทิ้งภาพเหมือนตนเองเป็นตัวอย่างให้เห็น ตั้งแต่คาเทอรินา ฟาน เฮเมสเซ็นไปจนถึงเอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง และฟรีดา คาห์โล วิฌี-เลอเบริงเขียนภาพเหมือนตนเองด้วยกันทั้งหมดถึง 37 ภาพ บางภาพเป็นงานก็อปปีงานที่เขียนก่อนหน้านั้นที่ทำขึ้นเพื่อขาย ในยุคนั้นจิตรกรสตรีมักจะไม่มีโอกาสได้ฝึกเขียนจากแบบที่เปลือย ซึ่งทำให้เป็นการยากต่อการที่จะเขียนภาพสรีระของมนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเขียนภาพเหมือน มาจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สตรีมักจะแสดงภาพของตนเองขณะที่กำลังจะเขียนภาพ หรืออย่างน้อยก็ถือแปรงและจานสี และผู้ชมมักจะมีความสงสัยว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นเครื่องแต่งกายที่ใช้ในการเขียนจริงหรือไม่หรือแต่งตัวให้ดีขึ้นสำหรับภาพ
ภาพเหมือนตนเองโดยจิตรกรเอเชีย
ภาพเหมือนและภาพเหมือนตนเองในศิลปะเอเชียมีประวัติที่ยืนยาวกว่าของยุโรป การเขียนภาพของนักปราชญ์-ผู้คงแก่เรียนของเอเชียมักจะเป็นภาพขนาดเล็ก ที่เป็นภาพของศิลปินท่ามกลางภูมิทัศน์ และมีกวีนิพนธ์เขียนเป็นอักษรวิจิตรบรรยายความรู้สึกเกี่ยวกับฉากในภาพ ลักษณะการเขียนอีกแบบหนึ่งเกี่ยวกับนิกายเซ็น ซึ่งจะเป็นภาพเหมือนตนเองเชิงเป็นการ์ตูนมีอารมณ์ขัน ขณะที่ลักษณะการเขียนอื่นจะเป็นภาพเหมือนอย่างเป็นทางการทั่วไป
ภาพเหมือนตนเองโดยจิตรกรยุโรป
เอกสารตัวเขียนสีวิจิตรมักจะมีภาพเหมือนตนเองโดยเฉพาะในงานเขียนของนักบุญดันสตัน และแม็ทธิว แพริส ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภาพจิตรกรขณะที่กำลังเขียนภาพหรือไม่ก็เสนองานที่เขียนเสร็จแก่ผู้อุทิศหรือต่อผู้ศักดิ์สิทธิ์
ภาพเหมือนตนเองแรกสุดที่เขียนในอังกฤษ นอกไปจากเอกสารตัวเขียนวิจิตร และก็เป็นภาพเหมือนขนาดเล็กที่เขียนโดยจิตรกรเยอรมันเยอร์ลาค ฟลิคเคอในปี ค.ศ. 1554
อัลเบรชท์ ดือเรอร์, ค.ศ. 1471–ค.ศ. 1528
อัลเบรชท์ ดือเรอร์เป็นศิลปินผู้มีความความพะวงเกี่ยวกับภาพพจน์และชื่อเสียงของตนเองอยู่เสมอ รายได้ส่วนใหญ่มาจากการสร้างภาพพิมพ์ของจิตรกรชั้นปรมาจารย์ที่ขายไปทั่วยุโรป ดือเรอร์อาจจะวาดภาพตัวเองบ่อยกว่าจิตรกรอื่น ๆ ในสมัยเดียวกัน เท่าที่ทราบอย่างน้อยก็ประมาณสิบสองภาพที่รวมทั้งจิตรกรรมสีน้ำมัน และวาดเป็นบุคคลหนึ่งในงานชิ้นใหญ่ที่เป็นแท่นบูชา ภาพเขียนภาพแรกเป็นภาพวาดลายเส้นที่เขียนเมื่ออายุได้เพียงสิบสามปี เมื่ออายุได้ยี่สิบสองปีดือเรอร์ก็เขียน "ภาพเหมือนตนเองกับดอกคาร์เนชัน" (ค.ศ. 1493, พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์) ที่อาจจะเขียนเพื่อส่งไปให้คู่หมั้นใหม่ ภาพเหมือนตนเองมาดริด (ค.ศ. 1498, พิพิธภัณฑ์ปราโด) เป็นภาพดือเรอร์ในเครื่องแต่งกายหรูหราแบบอิตาลีที่สะท้อนให้เห็นความมีชื่อเสียงไปทั่วยุโรป ในภาพเหมือนตนเองภาพสุดท้ายที่ขายหรือมอบให้เมืองเนิร์นแบร์กที่ตั้งแสดงให้สาธารณชนชมเป็นภาพที่วาดเชิงเป็นพระเยซู (พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม, มิวนิก) ต่อมาดือเรอร์ก็ใช้ใบหน้าเดียวกันนี้ในการสร้างภาพพิมพ์ของพระพักตร์ของพระเยซูที่ปรากฏบน "ผ้าซับพระพักตร์เวอโรนิคา" (Veil of Veronica) แต่ภาพเหมือนตนเองที่ส่งไปให้ราฟาเอลหายสาบสูญไป ภาพพิมพ์แกะไม้ในโรงอาบน้ำและภาพวาดลายเส้นเป็นภาพเหมือนตนเองที่แทบจะเป็นภาพเปลือย
ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและยุคบาโรก
จิตรกรชั้นปรมาจารย์ของอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เขียนภาพเหมือนตนเองไว้อย่างเป็นทางการ ส่วนใหญ่แล้วก็จะเขียนภาพของตนรวมไว้ในภาพเขียนใหญ่ ภาพเหมือนตนเองที่เขียนก็เป็นภาพเขียนที่ตรงไปตรงมาไม่มีการจัดท่าตั้งท่าเช่นที่ทำกันในสมัยต่อมา การเขียนแบบที่นอกแนวออกไปเช่นที่ดือเรอร์ทำก็แทบจะไม่มีผู้ใดทำตาม นอกไปจาก "ภาพเหมือนตนเองในบทเดวิด" ของจอร์โจเน (ถ้าเป็นภาพเหมือนตนเองจริง) ภาพเหมือนที่มีอยู่ก็ได้แก่ภาพเหมือนของเปียโตร เปรูจิโนที่เขียนราว ค.ศ. 1500 และภาพของพาร์มิจานิโนที่เป็นภาพเขียนเป็นเหมือนกระจากนูน และภาพเหมือนตนเองที่เป็นภาพวาดลายเส้นโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี (ค.ศ. 1512) และภาพเหมือนตนเองที่เป็นส่วนหนึ่งของภาพเขียนใหญ่ของมีเกลันเจโล ผู้เขียนใบหน้าของตนเองบนหนังที่ถูกถลกออกมาจากร่างของนักบุญบาร์โทโลมิวในภาพ "การตัดสินครั้งสุดท้าย" ภายในชาเปลซิสติน (ค.ศ. 1536-ค.ศ. 1541) และ ราฟาเอล ที่ปรากฏในภาพ "โรงเรียนแห่งเอเธนส์" (ค.ศ. 1510) หรือภาพที่เกาะไหล่เพื่อน (ค.ศ. 1518) นอกจากนั้นภาพอื่นที่เด่นก็ได้แก่ภาพเหมือนของทิเชียนที่เขียนเป็นชายสูงอายุที่เขียนเมื่อคริสต์ทศวรรษ 1560, เพาโล เวโรเนเซปรากฏเป็นนักเล่นไวโอลินใส่เสื้อสีขาวในภาพ "การแต่งงานที่คานา" โดยมีทิเชียนเล่น bass viol (ค.ศ. 1562) จิตรกรทางตอนเหนือของยุโรปจะนิยมเขียนภาพเหมือนมากกว่าจิตรกรในอิตาลี ที่มักจะวางท่าเดียวกับภาพชาวเมืองผู้มีอันจะกินอื่น ๆ ที่เป็นลูกค้าผู้มาว่าจ้างให้วาด
<Gallery> ไฟล์:Bellini selfportrait.jpg| เจ็นทิเล เบลลินี, ชอล์คดำ ค.ศ. 1496 หรือก่อนหน้านั้น เบอร์ลิน ไฟล์:Adam Kraft.jpg| ประติมากรอาดัม คราฟท์ ในวัดเซนต์ลอเรนซ์ ที่เนิร์นแบร์ก คริสต์ทศวรรษ 1490 ไฟล์:Possible Self-Portrait of Leonardo da Vinci.jpg| อาจจะเป็นภาพเหมือนตนเองของเลโอนาร์โด ดา วินชี ราว ค.ศ. 1512-1515 ไฟล์:Nicholas Hilliard 021.jpg| ภาพเหมือนตนเองของ นิโคลัส ฮิลลาร์ด เป็นภาพเหมือนขนาดเล็ก ค.ศ. 1577
แร็มบรันต์ และคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในยุโรปเหนือ
ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 จิตรกรเฟลมิชและดัตช์เขียนภาพของตนเองมากกว่าจิตรกรในประเทศอื่นในยุโรป ในช่วงเวลานี้จิตรกรผู้มีชื่อเสียงก็จะมีฐานะทางสังคมดีพอที่จะต้องการที่จะมีภาพเขียนของตนเองเอาไว้เช่นเดียวกับผู้อยู่ฐานะเท่าเทียมกันในสังคม นอกจากเขียนภาพตนเองแล้วจิตรกรก็ยังอาจจะเขียนภาพของภรรยาและบุตรธิดา หรือญาติพี่น้องเช่นเดียวกับพฤติกรรมของชนชั้นกลางโดยทั่วไปในขณะนั้น อันโตนี ฟัน ไดก์ และ เปเตอร์ เปาล์ รือเบินส์ต่างก็เขียนภาพของตนเองเป็นจำนวนหลายภาพ โดยเฉพาะรือเบินส์ผู้นอกจากจะเขียนภาพของตนเองแล้วก็ยังเขียนภาพของครอบครัวด้วย
แร็มบรันต์เป็นจิตรกรผู้เขียนภาพเหมือนตนเองมากที่สุดคนหนึ่ง และบางครั้งก็จะเขียนภาพของภรรยา, ลูกชาย และภรรยาน้อย เดิมเชื่อกันว่าแร็มบรันต์เขียนภาพเหมือนตนเองราวเก้าสิบภาพ แต่ต่อมาก็เป็นที่ทราบกันว่าภาพบางภาพเป็นภาพก็อปปีโดยลูกศิษย์ที่แร็มบรันต์ให้ทำเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกหัด เมื่อแยกภาพเหล่านี้ออกไปแล้วนักวิชาการสมัยใหม่เชื่อกันว่าแร็มบรันต์เขียนภาพเหมือนตนเองราวสี่สิบภาพ และภาพวาดเส้นอีกสองสามภาพ รวมทั้งภาพพิมพ์อีกสามสิบเอ็ดภาพ ภาพเขียนหลายภาพเป็นภาพที่แร็มบรันต์แต่งตัวแบบกึ่งโบราณอย่างหรูหรา ภาพเขียนเหล่านี้แสดงความก้าวหน้าในชีวิตที่เริ่มตั้งแต่ภาพของจิตรกรหนุ่มไปจนถึงศิลปินผู้ประสบความสำเร็จกับการเขียนภาพเหมือนในคริสต์ทศวรรษ 1630 และต่อไปยังชายสูงอายุผู้ดูจะมีเรื่องครุ่นคิด แต่ก็เป็นผู้มีความสามารถที่ไม่มีผู้ใดเทียมได้
จิตรกรสมัยใหม่ผู้เขียนภาพเหมือนตนเองเป็นจำนวนมาก
จิตรกรคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งและคนที่เขียนภาพเหมือนตนเองมากที่สุดคนหนึ่งคือฟินเซนต์ ฟัน โคคผู้เขียนภาพเหมือนตนเองด้วยกันทั้งหมด 37 ภาพระหว่าง ค.ศ. 1886 จนถึง ค.ศ. 1889 สิ่งที่น่าสังเกตของภาพเหมือนของฟัน โคคคือจะไม่มีภาพใดเลยที่จิตรกรจะมองตรงมายังผู้ชมภาพ แม้ว่าจะเป็นภาพที่จ้องตรงไปข้างหน้าแต่ก็ดูเหมือนว่าฟัน โคคจะมีจุดสนใจอื่น ภาพเขียนเหล่านี้ใช้สีที่เข้มข้น บางรูปก็เป็นภาพที่มีผ้าพันแผลรอบหู ซึ่งมาจากความเชื่อที่ว่าฟัน โคคตัดหูตนเอง
ตลอดอาชีพการเป็นจิตรกรปาโบล ปีกัสโซมักจะใช้ภาพเหมือนตนเองในการบรรยายตนเองหลายแบบ จากช่วงที่เป็นจิตรกรหนุ่มผู้ยังไม่เป็นที่รู้จักใน "Yo Picasso" ไปจนถึงช่วง "Minotaur in the Labyrinth", ตามด้วย "old Cavalier" และ "lecherous old artist and model" ภาพเหมือนตนเองของปีกัสโซมักจะเผยความเข้าใจอันลึกซึ้งทางจิตวิทยาของตัวปีกัสโซเอง ทั้งทางส่วนตัวและทางการเป็นศิลปิน ศิลปินอีกผู้หนึ่งที่เขียนภาพเหมือนตนเองที่เผยลักษณะของตนเองตลอดชีวิตการเป็นจิตรกรคือปีแยร์ บอนาร์ นอกจากนั้นบงนาร์ดก็ยังเขียนภาพเหมือนของภรรยาอีกหลายสิบภาพตลอดชีวิตการเขียนด้วย ศิลปินโดยเฉพาะฟินเซนต์ ฟัน โคค, ปอล โกแก็ง และ อีกอน ชีเลอ ต่างก็เขียนภาพเหมือนตนเองที่เผยตนเองทางจิตวิทยาโดยตลอดอาชีพการเป็นจิตรกร
จิตรกรกำลังเขียนภาพ
ภาพเหมือนจากยุคกลางเป็นจำนวนมากเป็นภาพเขียนของจิตรกรที่กำลังเขียนภาพ เช่นในภาพเหมือนตนเองของยัน ฟัน ไอก์ที่ใส่ "Chaperon" ที่มีลักษณะคล้ายหมวก ที่ฟัน ไอก์ตลบชายที่ห้อยลงมาขึ้นไปพันรอบศีรษะที่ทำให้ดูคล้ายผ้าโพกของซิกส์ ที่คงจะเป็นการทำเพื่อที่จะให้สะดวกระหว่างการเขียนภาพ ระหว่างสมัยใหม่ตอนต้นจิตรกรทั้งหญิงและชายที่เขียนภาพเหมือนตนเองก็จะต้องเลือกระหว่างการเขียนภาพในเครื่องแต่งกายที่ดีที่สุดหรือในห้องที่ดีที่สุด หรือจะเขียนตามสภาพความเป็นจริง
กลุ่มภาพเหมือนตนเอง
นักวิพากษ์ศิลป์ กาลินา วาซิลเยนา-เชลียพินาแยกลักษณะการเขียนภาพตนเองเป็นสองกลุ่ม ภาพเหมือน "แสดงอาชีพ" (professional) ซึ่งเป็นภาพเขียนของจิตรกรระหว่างการเขียนภาพ และ ภาพเหมือน "ส่วนตัว" (personal) ที่เผยถึงสภาวะทางจริยธรรมและทางด้านจิตใจของผู้เขียน นอกจากนั้นก็ยังแบ่งต่อไปอีกเป็น (1) "ภาพแทรง" คือภาพที่จิตรกรวาดภาพเหมือนตนเองเข้าไปในรูป เช่นอยู่ในหมู่คนในรูป; (2) "ภาพแสดงศักดิ์หรือสัญลักษณ์" คือภาพที่จิตรกรวาดภาพเหมือนตนเองเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์หรือศาสนา; (3) "ภาพเหมือนกลุ่ม" คือภาพที่จิตรกรวาดภาพเหมือนตนเองเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวจริง; (4) "ภาพแท้จริง หรือ ภาพธรรมชาติ" คือภาพที่จิตรกรวาดภาพเหมือนตนเองคนเดียว แต่การจัดกลุ่มที่ว่านี้ก็อาจจะเป็นการจัดที่ค่อนข้างขาดความยืดหยุ่น และภาพเหมือนบางภาพก็อาจจะผสมระหว่างลักษณะการเขียนมากกว่าสองอย่าง
การใช้กระจกและการวางท่า
ภาพเหมือนตนเองตามทฤษฎีแล้วเป็นภาพที่เขียนจากเงาที่สะท้อนจากกระจก เมื่อกระจกแพร่หลายขึ้นในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 15 กระจกที่ใช้กันแบบแรกเป็นกระจกนูนที่บางครั้งจิตรกรก็ยังรักษาภาพที่บิดเบือนจากความเป็นจริงของตนเองตามลักษณะกระจกไว้เช่นภาพ "ภาพเหมือนตนเองในกระจก" โดยพาร์มิจานิโนที่เขียนใน ค.ศ. 1524 นอกจากนั้นแล้วกระจกก็ยังสามารถทำให้สร้างองค์ประกอบของภาพได้หลายแบบเช่นภาพ "ภาพเหมือนตนเองสามแบบ" โดยโยฮันส์ กัมพ์ที่เขียนในปี ค.ศ. 1646 หรือเมื่อไม่นานมานี้ในภาพที่เขียนโดยซัลบาดอร์ ดาลีที่เป็นภาพด้านหลังขณะที่กำลังเขียนภาพภรรยา
การใช้เงาที่สะท้อนจากกระจกมักจะเป็นผลทำให้จิตรกรที่ถนัดมือขวาปรากฏในภาพเป็นผู้ถนัดมือซ้าย หรือในทางกลับกันจิตรกรถนัดซ้ายก็จะกลายเป็นผู้ถนัดขวา ฉะนั้นภาพเหมือนที่เป็นก็จะเป็นภาพสะท้อนของจิตรกรที่โลกทั้งโลกเห็นนอกจากว่าจะใช้กระจกสองอัน ภาพเหมือนของแร็มบรันต์ส่วนใหญ่ที่เขียนก่อน ค.ศ. 1660 จะเป็นภาพที่มีมือเพียงมือเดียว - มือที่ใช้เขียนภาพไม่ปรากฏในภาพ ดูเหมือนว่าแร็มบรันต์จะซื้อกระจกบานใหญ่ขึ้นราวปี ค.ศ. 1652 หลังจากนั้นภาพเหมือนตนเองก็มีขนาดใหญ่ขึ้น ในปี ค.ศ. 1658 กระจกบานใหญ่ที่มีกรอบไม้แตกขณะที่ทำการขนย้ายไปยังบ้านของแร็มบรันต์ แต่กระนั้นแร็มบรันต์ก็ยังสามารถเขียนภาพภาพเหมือนตนเองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดตั้งแต่เขียนมาได้
ขนาดของกระจกยังคงจำกัดอยู่จนกระทั่งมีการพัฒนาทางเทคโนโลยีในปี ค.ศ. 1688 ในฝรั่งเศสโดยแบร์นาร์ด แปร์โรต์ นอกจากนั้นก็ยังแตกง่าย และราคาก็สูงขึ้นตามขนาด กระจกบานใหญ่ที่แตกก็จะถูกตัดเป็นบานเล็ก ๆ ขาย กระจกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่สามารถทำได้ในขณะนั้นมีขนาดราว 80 เซนติเมตร ราวขนาดเดียวกับกระจกในพระราชวังในภาพ "Las Meninas" (กระจกโค้งนูนในภาพ "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" ถือกันโดยนักประวัติศาสตร์ว่าเป็นขนาดที่ใหญ่เกินความเหมาะสม ซึ่งเป็นกลเม็ดอันฉลาดอันหนึ่งในการบิดเบือนขนาดอัตราส่วนของภาพ) เพราะความจำกัดของขนาดของกระจกทำให้ภาพเหมือนตนเองของจิตรกรมักจะเป็นภาพครึ่งตัว ภาพเหมือนตนเองของจิตรกรขณะที่กำลังเขียนภาพเป็นประเภทของภาพเหมือนตนเองที่พบบ่อยที่สุดในการเขียนภาพเหมือนตนเองในยุคกลาง และนิยมกันต่อมาโดยเฉพาะตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา ภาพเหมือนตนเองอีกประเภทหนึ่งที่นิยมกันในยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคือการเขียนตนเองเป็นนักบุญลูค (ผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของศิลปิน) กำลังเขียนภาพเวอร์จินแมรี ภาพเหล่านี้มักจะเขียนเพื่อมอบให้สมาคมเซนต์ลูคท้องถิ่นสำหรับนำไปตั้งในชาเปลของสมาคม ภาพเหมือนตนเองที่มีชื่อเสียงก็ได้แก่ภาพ "จิตรกรในห้องเขียนภาพ" โดยกุสตาฟว์ กูร์แบ (ค.ศ. 1855) ซึ่งเป็นภาพ "อุปมานิทัศน์" ขนาดใหญ่ของสิ่งต่าง ๆ และตัวแบบต่าง ๆ รอบจิตรกร
การใช้ภาพเหมือนตนเองในการสื่อ
ภาพเหมือนตนเองของจิตรกรรมศิลปินร่วมสมัยและศิลปินสมัยใหม่มักจะแสดงลักษณะเด่นตรงที่เป็นการสื่อเรื่องราวที่ไม่เฉพาะแต่เรื่องราวของชีวิตของตัวศิลปินเอง บางครั้งเรื่องราวในภาพก็จะลม้ายแฟนตาซีหรือ การเล่นบท และ เป็นเรื่องที่สร้างขึ้น นอกจากเดียโก เบลัซเกซ (ในภาพเขียน "Las Meninas"), แร็มบรันต์, ยัน เดอ ไบร, กุสตาฟว์ กูร์แบ, ฟินเซนต์ ฟัน โคค และ ปอล โกแก็งแล้ว ภาพเหมือนตนเองของศิลปินคนอื่น ๆ ที่เผยถึงความซับซ้อนก็รวมทั้งปีแยร์ บอนาร์, มาร์ก ชากาล, ลูเซียน ฟรอยด์, อาร์ชีล กอร์คี, แอลิซ นีล, ปาโบล ปีกัสโซ, ลูคัส ซามาราส, เจนนี ซาวิลล์, ซินดี เชอร์แมน, แอนดี วอร์ฮอล และ กิลเบิร์ตและจอร์จ
ภาพเหมือนตนเองที่บอกอาการทางสุขภาพ
นักเขียนบางคนที่ป่วยด้วยโรคเกี่ยวกับประสาท หรือ ทางร่างกายก็ทิ้งภาพเหมือนตนเองที่ทำให้นายแพทย์ต่อมาพยายามทำการวิจัยความบกพร่องทางจิต และการวินิจฉัยบางอย่างก็ได้รับการตีพิมพ์ในตำราทางด้านประสาทวิทยา การเขียนภาพเหมือนตนเองของศิลปินผู้ป่วยด้วยโรคจิตประสาทเป็นการเปิดโอกาสให้นายแพทย์ได้ศึกษาการมองตนเองของผู้มีปัญหาทางด้านจิตวิทยา และ ประสาทวิทยา
นักเพศวิทยาชาวรัสเซียอิกอร์ คอนตั้งข้อสังเกตในบทความเกี่ยวกับการสำเร็จความใคร่ว่ากิจการดังกล่าวอาจจะปรากฏในงานศิลปะ โดยเฉพาะในงานจิตรกรรม เช่นในภาพเขียนของศิลปินชาวออสเตรียอีกอน ชีเลอ ซึ่งคอนตั้งข้อสังเกตว่าไม่ใช้เป็นภาพเขียนที่แสดงความพึงพอใจของผู้กระทำ แต่เป็นภาพที่แสดงถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยว งานเขียนของชีเลอได้รับการวิจัยโดยนักค้นคว้าอื่นทางด้านพฤติกรรมทางเพศของมนุษย์ โดยเฉพาะทางด้านที่เกี่ยวกับโรคใคร่เด็ก (pedophilia)
ภาพเหมือนตนเองที่เป็นภาพถ่าย
วิธีสองวิธีที่จะได้มาซึ่งภาพถ่ายของภาพเหมือนตนเองที่ใช้กันโดยทั่วไป ก็ได้แก่การถ่ายจากภาพสะท้อนจากกระจก และ ถือกล้องยื่นออกไปจากตนเอง อีเลียซาร์ แลงแมนถ่ายภาพเงาสะท้อนของตนเองจากกาชาเคลือบนิคเคิล
อีกวิธีหนึ่งทำโดยการตั้งกล้องบนสามขาและตั้งเวลา หรือใชรีโมทคอนโทรลในการคุมชัตเตอร์ อีกวิธีหนึ่งคือตั้งกล้องแล้วเดินไปตั้งท่า ปล่อยให้ผู้ช่วยกดชัตเตอร์แทนให้
แหล่งข้อมูลอื่น
One can also use the term "autoportrait" in the search engine of the Joconde database, which describes the works of 84 French museums, including the Louvre:
จิตวิญญาณธรรมศาสตร์
คำว่า จิตวิญญาณธรรมศาสตร์ เป็นคำที่นิยมใช้ติดปากในการกล่าวถึงเหตุการณ์ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แม้จะยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่า คำว่า “จิตวิญญาณธรรมศาสตร์” นั้นกำเนิดเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใด แต่การหยิบยกคำนี้มาใช้ และการถกเถียงถึงนิยามความหมายของคำ ๆ นี้นั้น เข้มข้นเป็นอย่างมากในช่วงปี พ.ศ. 2544 เมื่อฝ่ายบริหารมหาวิทยาลัยประกาศเดินหน้าแผนการย้ายการเรียนการสอนระดับปริญญาตรีทั้งหมด (ยกเว้นโครงการพิเศษบางโครงการ) ไปที่ศูนย์รังสิต ทำให้เกิดปฏิกิริยาต่าง ๆ จากทั้งประชาคมธรรมศาสตร์ และบุคคลผู้สนใจทั่วไป โดยประชาคมธรรมศาสตร์จำนวนหนึ่งซึ่งไม่เห็นด้วยกับการย้าย ซึ่งนำโดย ​นายชาญวิทย์​ ​เกษตรศิริ​ ​อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ และอดีต​ผู้​บริหารมหาวิทยาลัย ได้ยกคำนี้มาเป็นคำขวัญในการต่อสู้ และอ้างว่าการย้ายปริญญาตรีออกไปจากท่าพระจันทร์นั้น จะทำให้จิตวิญญาณธรรมศาสตร์นั้นสูญหายไป เนื่องจากทางกลุ่มเห็นว่าสิ่งนี้ผูกพันเป็นอย่างมากกับท่าพระจันทร์ การนำจิตวิญญาณธรรมศาสตร์มาเป็นข้ออ้างนี้ ก่อให้เกิดการโต้เถียงเรื่องนิยามความหมายและการดำรงอยู่ของ “จิตวิญญาณธรรมศาสตร์” ในวงกว้าง ทั้งจากบุคคลที่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยโดยตรง และบุคคลที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัย โดยบางกลุ่มก็เห็นว่าจิตวิญญาณนี้อาจจะไม่ได้ดำรงอยู่อีกต่อไปแล้วก็ได้ หากจะมองมันในนิยามเดิม ๆ ส่วนบางกลุ่มก็เห็นว่ายังมีอยู่ แต่อาจจะไม่ได้ยึดโยงอยู่เฉพาะกับธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์แต่เพียงอย่างเดียว
ในความเข้าใจกว้าง ๆ ทั่วไปแล้ว สิ่งที่เรียกกันว่า “จิตวิญญาณธรรมศาสตร์” นั้นหมายถึงการเรียกร้องความเท่าเทียมกันในสังคม ดังจะเห็นได้จากการที่มหาวิทยาลัยเกี่ยวพันกับการต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมในสังคม โดยเฉพาะพัฒนาการของประชาธิปไตยของประเทศไทยมาโดยตลอดตั้งแต่ก่อตั้ง โดยมหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นโดยรัฐบาลคณะราษฎรที่ได้กระทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นประชาธิปไตย เพื่อให้การศึกษาวิชาการเมืองการปกครองแก่ประชาชนทั่วไป ดังที่ประกาศในพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง พ.ศ. 2476 ว่า “โดยที่สภาผู้แทนราษฎรถวายคำปรึกษาว่า เมื่อได้มีการปกครองระบอบรัฐธรรมนูญแล้ว ก็เป็นการสมควรที่จะรีบจัดบำรุงการศึกษาวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองให้ได้ระดับมหาวิทยาลัยในอารยประเทศ และให้แพร่หลายยิ่งขึ้นโดยเร็ว จึ่งเป็นการสมควรที่จะจัดตั้งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมืองขึ้นเป็นพิเศษ”
พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์ อาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งข้อสังเกตในบทความ “จิตวิญญาณธรรมศาสตร์” จงไปสู่สุขคติ ว่า จิตวิญญาณธรรมศาสตร์นั้น ได้พัฒนาและเฟื่องฟูขึ้นในเงื่อนไขเผด็จการทหาร ที่กดขี่ข่มเหงและทุจริต ลิดรอน สิทธิ เสรีภาพ ของประชาชน โดยเป็นแสงสว่างทางปัญญาของสังคมไทยในช่วงที่ภาคประชาสังคมและชนชั้นกลางไทยยังอ่อนแอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปพร้อมกับการอ่อนกำลังลงของระบอบเผด็จการทหาร (พิชิตเขียนบทความดังกล่าวใน พ.ศ. 2544 ห้าปีก่อนรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549) และประชาสังคมไทยได้พัฒนาเข้มแข็งขึ้น ความจำเป็นของ “กองหน้าปัญญาชน” เช่นในอดีตจึงหายไป จิตวิญญาณธรรมศาสตรจึงไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ อีกต่อไป โดยพิชิตเสนอว่า หากจิตวิญญาณธรรมศาสตร์ หมายถึงจิตใจที่ต่อต้านเผด็จการ ต่อสู้เพื่อสิทธิเสรีภาพ ประชาธิปไตย และความเป็นธรรมทางสังคมแล้ว จิตวิญญาณที่ว่านี้ ก็ได้ยกระดับไปสู่ประชาสังคมวงกว้างที่เริ่มตื่นตัวและรู้จักต่อสู้ด้วยตนเองแล้ว ดังจะเห็นได้ชัดจากการต่อสู้ครั้งพฤษภาทมิฬ ที่ไม่ได้มี “ขบวนการนิสิตนักศึกษา” หรืออาจารย์ธรรมศาสตร์เข้ามามีบทบาทโดยตรง แต่เป็นประชาสังคมไทยที่ลุกขึ้นต่อสู้ช่วงชิงประชาธิปไตยกลับคืนมากันเอง นับเป็นพัฒนาการสำคัญอีกก้าวหนึ่งของประชาสังคมไทย
ในปาฐกถางาน “เดินประชาธิปไตย” เนื่องในวาระ 69 ปี การเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 เมื่อ พ.ศ. 2544 ณ หอประชุมเล็ก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ นิธิ เอียวศรีวงศ์ นักวิชาการประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่และมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนเสนอว่าในการพิจารณาจิตวิญญาณธรรมศาสตร์นั้น ไม่ควรจะติดอยู่เพียงเรื่องของจิตวัญญาณที่ศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียว แต่ควรจะทบทวนในด้านอุดมการณ์ของการอุดมศึกษาให้ดี และเสนอต่อไปว่าหลักการสำคัญของอุดมการณ์การอุดมศึกษานั้นอยู่ในสิ่งที่เรียกว่า “จิตวิญญาณของธรรมศาสตร์” และแม้จะชื่อว่าธรรมศาสตร์ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เท่านั้น โดยอ้างถึงคำกล่าวของผู้ประศาสน์การ ปรีดี พนมยงค์ ในโอกาสการก่อตั้งมหาวิทยาลัย ที่ว่า “มหาวิทยาลัยย่อมอุปมาประดุจบ่อน้ำบำบัดความกระหายของราษฎร ผู้สมัครแสวงหาความรู้อันเป็นสิทธิและโอกาสที่เขาควรมีควรได้ตามหลักแห่งเสรีภาพในการศึกษา” กล่าวคือจิตวิญญาณธรรมศาสตร์คือการให้ความสำคัญกับหลักสิทธิเสรีภาพ และมองการแสวงหาความรู้ว่าเป็นสิทธิเสรีภาพที่ทุกคนควรมี ไม่ใช่คิดว่าการศึกษาเป็นแต่เพียงการสร้างคนสร้างความรู้ไปตอบสนองธุรกิจและรัฐเท่านั้น ในตอนท้ายของปาฐกถา นิธิได้เสนอว่า ถ้าธรรมศาสตร์เคยเป็นหัวหอกของการต่อสู้อำนาจเผด็จการทหาร วันนี้ธรรมศาสตร์ต้องต่อสู้กับเผด็จการทุนและธุรกิจ เพราะจิตวิญญาณของธรรมศาสตร์คือการต่อสู้กับเผด็จการ
Meeboldia
Meeboldia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เนปาล เทือกเขาหิมาลัยตะวันออก เทือกเขาหิมาลัยตะวันตก ทิเบต จนถึงจีนกลางตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
มาซายะ มัตสึกาเซะ
มาซายะ มัตสึกาเซะ ( 松風 雅也<rt>まつかぜ まさや</rt>, 9 กันยายน 1976 -) เป็น นักพากย์ ดีเจ นักแสดง ชาวญี่ปุ่น ชื่อจริงของเขาคือ มาซายะ วาตานาเบะ (渡邉 政也) เกิดที่ จังหวัดฟุกุชิมะ โตที่โตเกียว ส่วนสูง 177 ซม. สังกัดอาโอนิโปรดักชัน
โช นิชิโนะ
โช นิชิโนะ (เกิด 29 มิถุนายน ค.ศ. 1985) ชื่อเล่น โชตาโระ และชื่อในการคอสเพลย์ว่า ไอระ  เป็นนักแสดงภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่ นักแสดง นักร้อง นางแบบ นักคอสเพลย์หญิงชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่ามี "รูปโฉมใสซื่อบริสุทธิ์" แต่ชำนิชำนาญกามปฏิบัติผิดกับรูปโฉม กระทั่งได้รับรางวัลนักแสดงภาพยนตร์เชิงสังวาสยอดเยี่ยมด้วย
ประวัติ
โชเกิดที่เกาะฮนชู เมืองชิซูโอกะ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สำนักข่าวบางฉบับรายงานว่า บิดาของโชเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย และมารดาเป็นนักเปียโน โชยังเป็นน้องสาวของนัตสึมิ โฮริงูจิ (Natsumi Horiguchi) ซึ่งเป็นนักแสดงภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่เช่นกัน แต่โชปฏิเสธว่า ข้อมูลเรื่องครอบครัวดังกล่าวไม่เป็นความจริง และกล่าวว่า ต้นตอน่าจะมาจากสื่อมวลชนจีน
ฮีโรอินส์รันเดอะโชว์
ฮีโรอินส์รันเดอะโชว์ เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ ผลิตโดยสตูดิโอ Lay-duce เนื้อเรื่องอิงจากเพลง "ฮีโรอิน ทารูโมโนะ!" ของวงฮันนี่เวิร์คส์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในโครงการเพลงโวคาลอยด์ชุด แบบฝึกหัดสารภาพรักของฉันกับเธอ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565
โช นิชิโนะ
ประวัติ
โชมีใจรักการแสดงและประสงค์จะเป็นนักแสดง จึงเข้าสู่วงการภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่เมื่อเดือนสิงหาคม 2004 งานเริ่มแรกเป็นประเภทโฆษณาในโทรทัศน์ ไม่ช้าก็ได้แสดงภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่ แต่ก็ยังรับงานประเภทอื่นด้วย เช่น แสดงละครโทรทัศน์ ซึ่งเริ่มตั้งแต่เดือนมีนาคม 2005 รวมตลอดถึงแสดงละครเวที ถ่ายแบบ และร้องเพลง สำหรับงานร้องเพลงนั้น เธอสังกัดกลุ่มเอะบิซุมัสแคตส์ (Ebisu Muscats) ส่วนในงานภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่นั้น โชได้ประกอบกามกิจกับทั้งบุคคลต่างเพศและบุคคลเพศเดียวกัน โดยโชได้บทบาทหลากหลาย เป็นต้นว่า นักเรียนหญิงที่มีทักษะในทางกระตุ้นกามารมณ์ด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น เฟอเลชิโอ (fellatio) หรือใช้ปากอมดูดอวัยวะเพศ และอาร์มพิตจ็อบ (armpit job) หรือเลียและสูดดมที่รักแร้ ไปจนถึงบทบาทภริยาสาว แม่หม้าย และครู
ปี 2012 โชได้รับเลือกจากสหมงคลฟิล์มให้แสดงเป็นวิไลเรข วิสนันท์ หรือแก้ว ในภาพยนตร์เชิงสังวาสสัญชาติไทยเรื่อง จัน ดารา ซึ่งหม่อมหลวงพันธุ์เทวนพ เทวกุล กำกับ ในการแสดงต้องพูดเป็นภาษาไทยทั้งสิ้น เธอกล่าวว่า ในตอนแรกสงสัยว่าทำไมจึงต้องติดต่อตนมาร่วมแสดง และเห็นว่าคงไม่อาจร่วมงานได้เนื่องด้วยปัญหาเรื่องภาษา แต่ในท้ายที่สุดก็ตกลงร่วมแสดง เพราะต้องการพัฒนาตนเองในด้านการแสดง และเธอก็ผ่านพ้นอุปสรรคเรื่องภาษาไปได้ ด้วยการฝึกภาษากับล่าม เพื่อนนักแสดงชาวไทย และเสียงบันทึกในซีดี โชยังประทับใจชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต ซึ่งร่วมแสดงเรื่องเดียวกัน เป็นอันมาก และรู้สึกยินดีที่ได้รับคำชื่นชมจากผู้คนรอบข้างว่ามีฝีมือการแสดงดี เธอยังกล่าวด้วยว่า ผลงานนี้จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ใช่แต่ว่าตนแสดงเป็นแต่บทมีเพศสัมพันธ์
ปี 2013 โชได้รับเลือกจากเอ็ม เทอร์ตี้ไนน์ ให้รับบทบาทแสดงเป็นผีสาวชาวญี่ปุ่น ผู้มีบทบาทเด่นและเป็นจุดสำคัญในภาพยนตร์เรื่อง ฮาชิมะ โปรเจกต์ ไม่เชื่อต้องลบหลู่ ถือเป็นการพลิกบทบาทอีกครั้งของเธอในการแสดงภาพยนตร์ และ ภาพยนตร์ในประเทศไทย
Brachypodella
Brachypodella เป็นสกุลของชั้นแกสโทรโพดาที่อยู่ในวงศ์ Urocoptidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
Culicia
Culicia เป็นสกุลของปะการังที่อยู่ในวงศ์ Rhizangiidae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
มอริซ กิบบ์
มอริซ เอิร์นสต กิบบ์ ซีบีอี นักร้อง นักแต่งเพลง นักกีตาร์ชาวอังกฤษ  เป็นหนึ่งในสามพี่น้องกิบบ์ ที่เป็นสมาชิกวงบีจีส์ วงดนตรีป็อปวงหนึ่งที่ประสบความสำเร็จสูงสุด มียอดขายมากกว่า 100 ล้านแผ่น มอริซเป็นคู่แฝดกับโรบิน กิบบ์ เป็นน้องชายของแบร์รี กิบบ์ และเป็นพี่ชายของแอนดี กิบบ์ มอริซ กิบบ์ เป็นนักแต่งเพลงชาวอังกฤษที่ประสบความสำเร็จสูงสุดเป็นอันดับ 14 บนชาร์ตของอังกฤษ
มอริซ กิบบ์ เกิดที่เกาะแมน ประเทศอังกฤษ ต่อมาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่แมนเชสเตอร์ และย้ายไปอาศัยที่บริสเบน ประเทศออสเตรเลียในปี ค.ศ. 1958 มอริซร่วมกับแบร์รีและโรบิน โดยมอริซเน้นไปที่การแต่งทำนองและเรียงเรียงเสียงประสาน ได้เริ่มร้องเพลงและบันทึกเสียงในชื่อ "บีจีส์" ก่อนจะย้ายกลับประเทศอังกฤษในปี 1967 และได้เซ็นสัญญาออกแผ่นเสียงในอังกฤษและสหรัฐอเมริกา  ต่อมาพี่น้องกิบบ์ได้ย้ายไปอาศัยที่ไมอามี ฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี 1975 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อปี 2003 ภายหลังการเสียชีวิตของมอริซ สมาชิกบีจีส์ที่เหลือเพียงสองคน คือโรบินและแบร์รีได้ประกาศว่าจะหยุดการแสดงโดยใช้ชื่อ บีจีส์  จนกระทั่งในปี 2009 ทั้งคู่ได้ประกาศว่าจะกลับมาแสดงร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง
มอริซ สมรสกับลูลู่ นักร้องชาวสกอตแลนด์ชื่อดังในปี ค.ศ. 1969 ก่อนจะหย่าขาดจากกันในปี 1973 ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน
คิม ซ็อง-แอ
คิม ซ็อง-แอ ( เกาหลี : 김성애 ,เกิด 1928-2014 ) เป็นอดีตภรรยาคนที่สองของ คิม อิล-ซ็อง เธอได้สมรสในปี ค.ศ.1952 ถึง ค.ศ.1994 และเป็นภรรยาคนที่สองของท่านประธานาธิบดีตลอดกาลของเกาหลีเหนือคิม อิลซุง ทั้งสองท่านเป็นคู่สมรสกันในปี 1952 หลังจากการตายของคิม จอง-ซุกภรรยาคนแรกของคิม อิล-ซุง ในปี 1949 ก่อนที่จะเกิดสงครามเกาหลี  เธอให้กำเนิดลูกสาว คิม คยอง-จิน ในปี 1953 และลูกชายสองคนคือ คิม พยอง อิล ในปี 1955และ คิม ยอง อิล ในปี 1957 หลังจากนั้นเธอก็ได้มีอำนาจทางการเมืองกลายเป็นประธานของคณะกรรมการกลางของสมาคมสตรีเกาหลี  ในช่วงกลางทศวรรษ 1960 และในปี 1970 เธอดำรงตำแหน่งนี้และลาออกจะลาออกในปี 1998 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีข้อมูลเกี่ยวกับตัวเธอน้อยมาก
ปลาไหลเผือกน้อย
ปลาไหลเผือกน้อย Pierre เป็นพืชในวงศ์ Simaroubaceae เป็นไม้พุ่ม มีรากแก้วขนาดใหญ่เพียงรากเดียว รากยาว สีขาวนวล รากที่มีอายุหลายปีจะมีความยาวมาก อาจยาวมากกว่า 2 เมตร ใบประกอบแบบขนนก โคนใบเบี้ยว เส้นกลางใบนูนเล็กน้อยด้านบน นูนเด่นชัดด้านล่าง ผิวใบเรียบเป็นมัน ดอกช่อแยกแขนง ออกที่ซอกใบขนานกับพื้นดิน ขนสั้นนุ่ม ไม่มีขนต่อม ดอกย่อยหลายดอก แยกเพศ สีแดงแกมม่วง กลีบดอกมีขนทั้งสองด้าน เกสรเพศผู้ 5 อัน ขนสั้นนุ่ม รังไข่ลดรูปในดอกเพศผู้ ก้านเกสรเพศเมียเรียวยาว ยอดเกสรรูปโล่ ริ้วประดับรูปสามเหลี่ยมขนาดเล็ก ร่วงง่าย หลอดกลีบเลี้ยงสั้น ผลสด ทรงรี ก้านผลสั้น เปลือกนอกบาง พบในลาวและกัมพูชา ในไทยเฉพาะทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ปลาไหลเผือกน้อยมีฤทธิ์ทางสมุนไพรคล้ายปลาไหลเผือกใหญ่ ใช้เปลือกลำต้น แก้ไข้จับสั่น ไข้สันนิบาต ไข้ทรพิษ และแก้เบาพิการ ราก ใช้เป็นยาแก้ไข้ทุกชนิด ถ่ายพิษทุกชนิด แก้ลม แก้วัณโรค ถ่ายฝีในท้อง ขับเหงื่อ ขับพยาธิ แก้เจ็บคอ แก้กาฬโรค และรักษาความดันโลหิตสูง ถ่ายพิษเสมหะและโลหิต ใช้เป็นส่วนประกอบของยาสามราก ยาประสะเหมือดคน ยาจันทร์ลีลา ทางจังหวัดอุบลราชธานี ใช้ราก ต้มน้ำดื่ม แก้ไข้ แก้ปวด แก้ไข้มาลาเรีย ช่วยบำรุงกำลัง ฝนกับน้ำทา แก้ฝีหนอง ฝนน้ำกิน มีรสเบื่อมา ใช้เลิกเหล้า นำรากมาผสมกับพญายา และพริกป่า ต้มน้ำกินแก้ไข้
เส้นยืน
เส้นยืน หรือ ด้ายยืน (ในการทอผ้า) หมายถึง เส้นด้ายชุดหนึ่ง ที่เรียงอยู่ในแนวขวาง โดยจะมีเส้นพุ่งคอยขัดสลับให้กลายเป็นผืนผ้า ในการทอผ้า ช่างทอจะต้องเตรียมเส้นด้ายยืนเอาไว้ก่อนเสมอ โดยอาจมีความยาวหลายสิบเมตร การเตรียมด้ายยืนเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก และใช้เวลามาก
การทอผ้าโดยทั่วไปจะใช้เส้นยืนสีเดียว หากเส้นยืนสีเข้ม ก็จะทำให้เนื้อผ้ามีสีเข้ม หากเส้นยืนมีสีอ่อน ก็จะทำให้ผ้ามีสีอ่อน แต่การทอผ้าบางชนิด เช่น ผ้าขาวม้า หรือ ผ้าอันปรม เส้นยืนจะมีหลายสี ตามความต้องการของช่างทอ
กรณีที่ทอผ้ามุก ช่างทอจะต้องเตรียมเส้นยืนสองชุด ชุดหนึ่งเป็นเส้นยืนปกติ หรือเส้นยืนหลัก อีกชุดหนึ่งเป็นเส้นยืนพิเศษ (มีจำนวนน้อยกว่าเส้นยืนหลัก) ยกลอยเหนือเส้นยืนหลัก เพื่อสร้างลวดลายเสริมให้กับผืนผ้าในแนวตั้ง
ชู้รักเลดี้แชตเตอร์เลย์
ชู้รักเลดี้แชตเตอร์เลย์ (Lady Chatterley's Lover) เป็นนวนิยายโดยดี. เอช. ลอว์เรนซ์ นักเขียนชาวอังกฤษ เนื้อหากล่าวถึงความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างสตรีชั้นสูง กับชายผู้ใช้แรงงาน โดยมีบทบรรยายถึงฉากการร่วมเพศ และใช้คำศัพท์ อย่างโจ่งแจ้ง ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1928 วางจำหน่ายในวงปิดที่ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี นวนิยายเรื่องนี้ถูกห้ามวางจำหน่ายในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ตามกฎหมายว่าด้วยสื่ออนาจารเป็นเวลาหลายปี เพิ่งได้รับอนุญาตให้ตีพิมพ์จำหน่ายในสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1960 นวนิยายฉบับภาษาไทย แปลโดยสด กูรมะโรหิต
เนื้อเรื่องกล่าวถึงหญิงสาวจากตระกูลชั้นสูงชื่อ คอนสตันซ์ แต่งงานกับนายทหารชื่อ คลิฟฟอร์ด แชตเตอร์เลย์ ซึ่งต่อมาได้รับบาดเจ็บในสงครามจนร่างกายท่อนล่างเป็นอัมพาต และไม่สามารถให่้ความสุขทางเพศกับคอนสตันซ์ได้ คอนสตันซ์ลักลอบคบชู้กับคนสวนชื่อ โอลิเวอร์ เมลเลอร์ส จนตัวเองตั้งครรภ์ เมลเลอร์สถูกไล่ออกจากงาน และพยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคอนสตันซ์ ที่ขอหย่าขาดจากสามี
นวนิยายได้รับการดัดแปลงสร้างเป็นภาพยนตร์ฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1955 ชื่อ L'Amant de lady Chatterley ถูกห้ามฉายในสหรัฐอเมริกา และสร้างเป็นภาพยนตร์อเมริกัน Lady Chatterley's Lover ในปี ค.ศ. 1981 ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ผู้สร้างชาวฝรั่งเศสได้สร้าง Lady Chatterley ฉบับภาษาฝรั่งเศส โดยดัดแปลงมาจากนวนิยาย จอห์น โทมัส และเลดี้เจน (John Thomas and Lady Jane) นวนิยายเรื่องก่อนหน้าของดี. เอช. ลอว์เรนซ์ ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1927 ภาพยนตร์ฉบับนี้ได้รับรางวัลซีซาร์ และรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์ไทรเบคา ในปี 2007
ปนตียานัก
ปนตียานัก (Pontianak) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย เมืองปนตียานักตั้งอยู่บนเส้นศูนย์สูตรพอดี จึงเรียกชื่อเมืองนี้กันว่า Kota Khatulistiwa (เมืองศูนย์สูตร) ด้วยศูนย์กลางเมืองปนตียานักตั้งอยู่ไม่ถึง 3 km ทางใต้ของเส้นศูนย์สูตร ปนตียานักมีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 26 ในประเทศอินโดนีเซีย
ดนตรีอะคูสติก
ดนตรีอะคูสติก (acoustic music) เป็นดนตรีที่ใช้ผลิตเสียงผ่านเครื่องดนตรีอะคูสติก ตรงกันข้ามกับเครื่องดนตรีไฟฟ้าหรืออิเล็กทรอนิกส์ คำว่า ดนตรีอะคูสติก ได้เกิดขึ้นหลังจากการเกิดของเครื่องดนตรีไฟฟ้า เช่น กีตาร์ไฟฟ้า ไวโอลินไฟฟ้า ออร์แกนไฟฟ้า และ เครื่องสังเคราะห์เสียง
นักดนตรีอะคูสติกมักจะเพิ่มระดับเสียงแทนโดยไม่ใช้แอมป์กีตาร์ไฟฟ้า อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์เครื่องขยายเสียงทั่วไปแตกต่างจากเครื่องดนตรีขยายเสียงซึ่งให้เสียงที่เป็นธรรมชาติมากกว่า บ่อยครั้งที่ไมโครโฟนจะอยู่ในด้านหน้าเครื่องดนตรีอะคูสติก ซึ่งจะต่อสายไฟเข้ากับเครื่องขยายเสียงที่หลัง
ดนตรีอะคูสติกมีต้นกำเนิดจากดนตรีโฟล์กและดนตรีป๊อปในทศวรรษที่ 1960 ต่อมาได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นจากรายการโทรทัศน์ เอ็มทีวีอันปลั๊ก (MTV Unplugged) ในช่วงทศวรรษที่ 1990 อะคูสติกมักจะเล่นโดยนักดนตรี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวงดนตรีกรันจ์) ที่มักจะพึ่งพาเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งได้ถูกเรียกว่า "นักดนตรีที่ไม่ใช้ไฟฟ้า" นอกจากนี้ยังมีการขนานนามว่าเป็น "อะคูสติกร็อก" (acoustic rock) ในบางกรณี
แบรนด์กีตาร์โปร่งที่มีชื่อเสียงได้แก่ มาร์ติน และ เทย์เลอร์ นอกจากนี้มีแบรนด์ที่เจาะจงในกีต้าร์ไฟฟ้า เช่น กิบซัน เฟนเดอร์ และ ไอบาเนซ
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)
โอลึมพีอาชตาดีอ็อน (Olympiastadion, แปลว่า "สนามกีฬาโอลิมปิก") เป็นสนามกีฬาในกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ออกแบบโดยอ็อทโท มาร์ช (Otto March) และลูกชายแวร์เนอร์ มาร์ช (Werner March) สถาปนิกชาวเยอรมัน สนามกีฬาก่อสร้างในระหว่าง ค.ศ. 1934–1936 และเปิดใช้งานใน ค.ศ. 1936 สำหรับกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมนีได้พ่ายแพ้ต่อสงคราม สหราชอาณาจักรได้ยึดส่วนหนึ่งของประเทศรวมถึงสนามกีฬา จนกระทั่ง ค.ศ. 1994 จึงได้กลับมาเป็นของเยอรมนีอีกครั้ง
สนามกีฬานี้ได้จัดฟุตบอลโลก 2 ครั้งคือ ฟุตบอลโลก 1974 จัดแข่ง 3 นัด และในฟุตบอลโลก 2006 จัดแข่ง 6 นัดรวมถึงนัดชิงชนะเลิศ
พรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (เยอรมนี)
พรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียนแห่งเยอรมนี (Christlich Demokratische Union Deutschlands (CDU)) มีชื่อย่อว่า เซเดอู เป็นพรรคการเมืองในประเทศเยอรมนี ก่อตั้งหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 โดย ค็อนราท อาเดอเนาเออร์ อดีตนายกรัฐมนตรี และ แอนเดรียส เฮอร์เมส โดยมีอุดมการณ์และจุดยืนคือ ประชาธิปไตยคริสเตียนและกลาง-ขวา ตามลำดับ ซึ่งพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียนจะทำงานในทุกรัฐ ยกเว้นรัฐบาวาเรีย โดยจะนั่งเป็นกลุ่มเดียวกันกับพรรคสหภาพสังคมคริสเตียนในสภาผู้แทนราษฎร (Bundestag)
Armandiella
Armandiella เป็นสกุลของชั้นแกสโทรโพดาที่อยู่ในวงศ์ Camaenidae
Megacarpaea
ถิ่นกำเนิดของมันคือ รัสเซียยุโรปใต้ถึงเอเชียกลางและตะวันตกและจีนกลาง
เฟรเดอริก แบนติง
เฟรเดอริก แกรนต์ แบนติง (Sir Frederick Grant Banting, KBE, MC, MD, FRSC - 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2434 – 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484) นักวิทยาศาสตร์การแพทย์ชาวแคนาดา และผู้ได้รับรางวัลโนเบลจากการร่วมเป็นผู้ค้นพบอินซูลิน
แบนติงได้ทำการทดลองอย่างหนัก โดยการผ่าตัดสุนัขเพื่อมัดท่อตับอ่อน เพื่อทำให้เกิดการฝ่อบางส่วนแล้วจึงตัดเอาตับอ่อนออกในสัปดาห์ต่อมา โดยหวังว่าตับอ่อนจะมีสารหลั่งที่สะอาด เข้มข้นและไม่ปนเปื้อน จากนั้นจะทำการสกัดไปรักษาสุนัขที่ป่วยเป็นเบาหวานโดยการรักษาด้วยการลดน้ำตาลในเลือดเพื่อดูว่าจะได้ผลหรือไม่
หลายเดือนต่อมา ดูเหมือนว่าวิธีการของแบนติงจะได้ผลเนื่องจากเขาสามารถทำให้สุนัขมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการลดระดับน้ำตาลในเลือดลง และได้รีบรายงานให้แมคลอยด์ได้รับทราบ ยังมีข้อสงสัยว่าวิธีของแบนติงยังหยาบและไม่ได้ผลจริง ต่อมาจากการเข้าลงมือร่วมวิจัยโดยตรงของแมคลอยด์และนักเคมีชื่อเจมส์ คอลลิบ พบว่าการใช้ตับอ่อนของสุนัขได้ผลในทางปฏิบัติ จึงย้ายไปทำกับลูกวัวและวัว เทคนิคการผูกท่อตับอ่อนถูกยกเลิกไป หันมาใช้วิธีสกัดที่ได้ผลดีในตับธรรมดาที่ไม่ต้องมัดท่อ และเรียกสารที่สกัดได้นี้ในระหว่าง พ.ศ. 2464 – 2465 ว่า "อินซูลิน"
การกระทำนี้ได้รับการสรรเสริญว่าเป็นความก้าวหน้าสูงสุดในยุคนั้น ไม่เพียงการค้นพบเพียงอินซูลิน แต่ยังสามารถทำการผลิตเป็นจำนวนมากในเวลานับได้เป็นเดือนเท่านั้น เรียกได้ว่าสามารถช่วยชีวิตคนนับล้านทั่วโลกที่ป่วยจากโรคต่อมไร้ท่อและโรคเบาหวานซึ่งไม่สามารถรักษาและพยากรณ์โรคในขณะนั้นได้ทันที ผู้ป่วยจากปัญหาการเผาผลาญไขมันและโปรตีนซึ่งนำไปสู่การตาบอดและเสียชีวิตในเวลาต่อมา สามารถรับการรักษาได้ตั้งแต่เริ่มเป็นโรค
แบนติง และ แมคลอยด์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ แบนติงได้แบ่งเงินรางวัลให้เบสท์ เพราะเชื่อว่าเบสท์สมควรได้รับรางวัลมากกว่าแมคลอยด์ ผู้ซึ่งต่อมาก็ได้แบ่งเงินรางวัลให้แก่คอลลิบด้วยเช่นกัน แบนติงได้สร้างความปลาบปลื้มให้แก่ชาวแคนาดาเป็นอันมาก เนื่องจากเขาเป็นบุคคลแรกที่สร้างชื่อเสียงในระดับโลกให้แก่แคนาดา รัฐบาลแคนาดาได้สนับสนุนเงินวิจัยแก่แบนติงไปตลอดชีวิต ในปี พ.ศ. 2477 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักรได้พระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้นเซอร์แก่แบนติงเป็น เซอร์ เฟรเดอริก แบนติง
งานวิจัยในกองทัพและชีวิตในช่วงท้าย
การรุ่งเรืองของนาซีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2473 เป็นต้นมา ทำให้เกิดการพัฒนาอาวุธต่าง ๆ ทั้งเพื่อการป้องกันและการโจมตี แบนติงได้เข้าทำงานวิจัยในกองทัพ โดยร่วมการพัฒนาและสร้างชุดนักบิน และการผลิตอาวุธชีวภาพ รวมถึงเชื้อแอนแทรกซ์ ซึ่งไม่มีความชัดเจนในหลักฐาน
ระหว่างการทำงาน แบนติงไม่ใคร่พอใจกับวงการแพทย์ในขณะนั้นนัก และได้เข้าไปคลุกคลีกับกลุ่มศิลปินเพื่อปลดปล่อยความวุ่นวายใจที่ได้รับจากการทำงานด้านการแพทย์ ภาพเขียนของแบนติงที่หลงเหลืออยู่มีความคล้ายคลึงมากกับศิลปินที่มีชื่อคือ "กลุ่มเจ็ด" (Group of Seven) ซึ่งเป็นกลุ่มจิตรกรภาพเขียนภูมิทัศน์ที่โด่งดังของแคนาดา
แบนติงแต่งงานสองครั้งและมีบุตรชายหนึ่งคน จากการแต่งงานครั้งแรก
แบนติงเสียชีวิต เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2484 จากเครื่องบินลาดตระเวนทิ้งระเบิดล็อกฮีดที่เขาโดยสารเพื่อเดินทางไปอังกฤษตกหลังจากบินขึ้นไม่นาน วัตถุประสงค์ในการเดินทางในครั้งนั้นไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเพื่ออะไร แต่เชื่อกันว่า แบนติงพยายามไปร้องขอให้เพื่อนร่วมงานในอังกฤษใช้อาวุธชีวภาพเป็นที่พึ่งสุดท้าย ในกรณีที่เยอรมันบุกเข้าโจมตีเกาะอังกฤษ อีกกระแสหนึ่งกล่าวว่า แบนติงปรารถนาใคร่ออกรบในแนวหน้า แต่ไม่ได้รับการยินยอมจากรัฐบาลเพราะว่างานวิจัยในแนวหลังสำคัญกว่า
ศพของแบนติงได้รับการฝังไว้ที่สุสานเมาต์พลีแซนต์ โทรอนโต
มรดก
ในปี พ.ศ. 2537 เฟรเดอริก แบนติงได้รับการบรรจุชื่อไว้ใน "หอเกียรติยศด้านการแพทย์แห่งแคนาดา" ปลายปี พ.ศ. 2546 ได้รับการเสนอชื่อเป็น 1 ใน 10 ของชาวแคนาดาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดด้วยอันดับที่ 4 และในการลงคะแนนเลือกผู้ยิ่งใหญ่ดังกล่าว ได้มีการพูดถึงการจัดตั้งบ้านฟาร์มของแบนติงในชนบทเนื้อที่ประมาณ 250 ไร่ ให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ โดยเมืองนิวเทคัมเชที่บ้านฟาร์มนี้ตั้งอยู่ได้เสนอมอบเงิน 1 ล้านดอลลาร์ให้แก่สมาคมประวัติศาสตร์ออนแทรีโอซึ่งได้ที่ดินมาจากหลานชายผู้ล่วงลับของแบนติง เพื่อให้มูลนิธิเซอร์เฟรเดอริก แบนติงใช้จัดทำเป็นค่ายเด็กผู้ป่วยเบาหวาน แต่พบว่าสมาคมประวัติศาสตร์ดังกล่าวได้ขายบ้านฟาร์มนี้ให้แก่ผู้พัฒนาบ้านจัดสรรไปก่อนแล้วด้วยเงิน 2 ล้านดอลลาร์
เมืองนิวเทคัมเช ประกาศว่าจะกำหนดให้ทรัพย์ดังกล่าวอยู่ภายใต้กฎหมายมรดกแห่งออนแทรีโอ ซึ่งจะป้องกันการพัฒนาในเชิงพาณิชย์และบังคับให้เจ้าของต้องบำรุงรักษาอย่างเหมาะสม สมาคมประวัติศาสตร์ได้คัดค้าน คณะกรรมการพิจารณาการอนุรักษ์ของออนแทรีโอได้ไต่สวนข้อโต้แย้งและยกเลิกข้อตกลงในเดือนกันยายน พ.ศ. 2550 และแนะนำให้ทำข้อตกลงสำหรับสถานที่ทั้งหมดใหม่ให้แล้วเสร็จในเดือนตุลาคม เมืองได้ผ่านข้อบัญญัติกฎหมายอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ได้มีการสำรวจทั่วแคนาดาเพื่อลงคะแนนหางานค้นคว้าที่ยิ่งใหญ่ 10 อันดับของแคนาดา ปรากฏว่า อินซูลิน มาเป็นอันดับหนึ่ง
Lobonema
Lobonema เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Lobonematidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Lobonema smithii.
สปีชีส์นี้พบในมาเลเซีย
โรงพยาบาลเด็ก
นอกจากการสนับสนุนด้านจิตวิทยา โรงพยาบาลเด็กยังได้มีสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมของพนักงานให้บริการ โดยผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับการฝึกฝนในการรักษาเด็ก ในขณะที่โรงพยาบาลตามปกติจำนวนมากสามารถรักษาเด็กได้อย่างพอหอมปากหอมคอ แต่หากเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเด็กอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีเมื่อมันมาถึงการรักษาโรคที่หายาก ที่อาจพิสูจน์ได้ว่าร้ายแรงหรือเป็นอันตรายค่อนข้างมากสำหรับเด็กเล็ก หรือในบางกรณีก่อนที่เด็กจะถือกำเนิด นอกจากนี้ โรงพยาบาลเด็กหลายแห่งจะยังคงดูแลเด็กที่เป็นโรคหายากต่อไปจนเข้าสู่วัยฉกรรจ์ เพื่อให้เกิดการดูแลอย่างต่อเนื่อง
การจัดอันดับ
ทุกปี นิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ต ได้มีการจัดอันดับของโรงพยาบาลเด็กและศูนย์ชำนาญด้านกุมารเวชศาสตร์ชั้นนำในสหรัฐอเมริกา สำหรับปี ค.ศ. 2010-2011 โรงพยาบาลแปดแห่งได้รับการจัดอันดับจากศูนย์ชำนาญด้านกุมารเวชศาสตร์ที่มีอยู่ทั้งหมด 10 แห่ง โดยระบบการจัดอันดับที่ใช้โดยนิตยสารยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์รีพอร์ตขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายประการ ในปีที่ผ่านมา (ค.ศ. 2007 ซึ่งเป็นปีที่ 18 ของการจัดอันดับในด้านกุมารเวชศาสตร์) การจัดอันดับของโรงพยาบาลได้พิจารณาบนฐานของชื่อเสียงเพียงอย่างเดียว โดยการประเมินจากการสุ่มตัวอย่างและการสำรวจของกุมารแพทย์และผู้เชี่ยวชาญด้านกุมารเวชศาสตร์ทั่วประเทศ ซึ่งระบบการจัดอันดับที่ใช้อยู่ในขณะนี้อยู่ในระหว่างการพิจารณาใหม่
เกาะดีเซปชัน
เกาะดีเซปชัน (Deception Island) เป็นเกาะในหมู่เกาะเซาท์เชตแลนด์ ใกล้กับคาบสมุทรแอนตาร์กติก ที่ได้รับคำพูดเชิงประชดว่าเป็นท่าเรือที่ปลอดภัยที่สุดในแอนตาร์กติก เกาะเป็นหลุมปล่องภูเขาไฟที่ยังคงปะทุอยู่ ที่มีความกว้างถึง 5 ไมล์ทะเล เคยก่อให้เกิดความเสียหายกับสถานีทดลองทางวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ. 1967 และ 1969 ก่อนหน้านี้เคยเป็นที่ตั้งของสถานีล่าวาฬ ปัจจุบันเป็นสถานที่ท่องเที่ยว และด่านหน้าของสถานีทดลองวิทยาศาสตร์ ซึ่งมีทีมวิจัยจากอาร์เจนตินาและสเปน ก่อนหน้านี้มีหลายประเทศถือสิทธิ์การปกครอง แต่ปัจจุบันปกครองโดยระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก
บริเวณรอบ ๆ เกาะดีเซปชันซึ่งยังมีภูเขาไฟที่ยังคงปะทุอยู่ โดยมีหมอก คือ ควันจากภูเขาไฟลอยคุกรุ่นอยู่ตลอดเวลา ทำให้อุณหภูมิที่นี่แปลกไปกว่าที่อื่น ๆ ในแอนตาร์กติกา คือ อากาศอบอุ่น และทำให้อุณหภูมิของน้ำรอบ ๆ เกาะอุ่นไปไกลถึง 5 กิโลเมตรจากชายฝั่ง จนสามารถลงไปเล่นน้ำด้วยตัวเปล่าได้
เอมิเรตอัฟกานิสถาน
เอมิเรตอัฟกานิสถาน (Emirate of Afghanistan; د افغانستان امارت Da Afghānistān Amārat) เป็นเอมิเรตที่ปกครองอัฟกานิสถานระหว่างปี ค.ศ. 1823–1926 เอมิเรตแห่งนี้แยกตัวออกจากจักรวรรดิดุรรานีในช่วงที่พระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน (Dost Mohammed Khan) แห่งราชวงศ์บารักไซ (Barakzai) ขึ้นครองราชย์ ความขัดแย้งของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่านกับมูฮัมหมัด ชาห์แห่งอิหร่าน มีส่วนทำให้รัสเซียและอังกฤษที่กำลังมีข้อพิพาทกันอยู่สนใจแผ่อิทธิพลเข้ามาในภูมิภาคนี้ จนนำไปสู่สงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่หนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1939–1942 หลังสงครามและการสวรรคตของพระเจ้าดอสต์ โมฮัมหมัด ข่าน ตำแหน่งเอมีร์ก็เปลี่ยนมือหลายครั้งจนมาถึงรัชสมัยของพระเจ้าเชอร์ อาลี ข่าน (Sher Ali Khan) ซึ่งเคยถูกเนรเทศไปอยู่ในรัสเซีย การขึ้นครองราชย์ของเอมีร์องค์นี้ทำให้เกิดความขัดแย้งกับอังกฤษอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 1878 อังกฤษยาตราทัพเข้าสู่อัฟกานิสถาน เกิดเป็นสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง การสู้รบยุติลงในปี ค.ศ. 1880 หลังอังกฤษและอัฟกานิสถานทำสนธิสัญญาสันติภาพและสถาปนาพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่าน (Abdur Rahman Khan) ขึ้นเป็นเอมีร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1893 อังกฤษและอัฟกานิสถานลงนามยอมรับเส้นดูรันด์ ซึ่งเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอัฟกานิสถานและปากีสถาน และเป็นพื้นที่กันชนระหว่างรัสเซียกับอังกฤษ
หลังพระเจ้าอับดุร ราห์มาน ข่านสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 พระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่าน (Habibullah Khan) พระโอรส ทรงขึ้นครองราชย์ต่อ พระองค์ทรงพยายามประนีประนอมกับทั้งรัสเซียและอังกฤษ และวางตัวเป็นกลางในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง หลังพระเจ้าฮาบิบุลลอฮ์ ข่านสวรรคต พระเจ้านาสรุลลอฮ์ ข่าน (Nasrullah Khan) พระอนุชาทรงขึ้นครองราชย์ต่อ แต่ต่อมาถูกโค่นอำนาจโดยพระเจ้าอมานุลเลาะห์ พระองค์ทำสงครามกับอังกฤษอีกครั้งในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และทำให้อัฟกานิสถานได้รับเอกราชจากอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1926 พระเจ้าอมานุลเลาะห์ทรงขึ้นครองราชย์เป็น "กษัตริย์แห่งอัฟกานิสถาน" และเปลี่ยนจากเอมิเรตเป็นราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน
Mediasia
Mediasia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอเชียกลางถึงอัฟกานิสถาน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศมอลตา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศมอลตาทั้งสิ้น 3 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศมอลตามีสถานที่ที่ได้รับขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 7 แห่ง
Anoma
Anoma เป็นสกุลของชั้นแกสโทรโพดาที่อยู่ในวงศ์ Urocoptidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในทวีปอเมริกา
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
พัชราภิเษก
พัชราภิเษก (diamond Jubilee) เป็นการเฉลิมฉลองเพื่อแสดงการครบรอบ 60 ปี ซึ่งเกี่ยวกับบุคคล (เช่น การครบรอบแต่งงาน ระยะเวลาการครองราชสมบัติของพระมหากษัตริย์) หรือครบรอบ 75 ปี ซึ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์
จักรพรรดิโชวะ
ในประเทศญี่ปุ่น พระราชพิธีพัชราภิเษกหมายถึงการครองราชสมบัติครบ 60 ปี ซึ่งเรียกว่า โกะไซอิ โระคุจูเน็น คิเน็น แปลว่า การรำลึกถึงการครองราชสมบัติเป็นปีที่ 60 โดยจักรพรรดิโชวะ (29 เมษายน พ.ศ. 2444 - 7 มกราคม พ.ศ. 2532) ทรงเฉลิมฉลองพระราชพิธีพัชราภิเษกเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2529
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
​ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549 พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดงานตามที่รัฐบาลขอพระราชทาน มีชื่องานว่า พระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี แต่ไม่ใช่ พระราชพิธีพัชราภิเษก ดังที่บางคนเรียกเพราะยังไม่ครบ 75 ปี
จักรวรรดิอังกฤษและเครือจักรภพ
ในประเทศอังกฤษและดินแดนในเครือจักรภพอื่น ๆ เช่น แคนาดา ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์นั้น พระราชพิธีพัชราภิเษกจะจัดขึ้นโอกาสการครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีขององค์พระประมุข
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
ก่อนหน้าที่เครือจักรภพอังกฤษยังเป็นจักรวรรดิอังกฤษอันยิ่งใหญ่ ได้มีการจัดพระราชพิธีพัชราภิเษกมาแล้วครั้งหนึ่งในรัชสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2440
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ถัดมาในรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ซึ่งเป็นพระประมุขแห่งดินแดนรัฐอิสระในเครือจักรภพจำนวนมาก เช่น อังกฤษ แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ จาเมกา และประเทศและดินแดนโพ้นทะเลอื่น ๆ มีการฉลอง พระราชพิธีพัชราภิเษก ในระหว่างวันที่ 2 - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2555
ทาน
ทาน หมายถึง การให้, การแบ่งปัน, การเสียสละ, การเอื้อเฟื้อ หรืออีกความหมายหนึ่งคือ วัตถุที่พึงให้
ทานที่แปลว่า การให้, การแบ่งปัน, การเสียสละ, การเอื้อเฟื้อ หมายถึงการให้ทานด้วยจิตใจที่ดีงาม มุ่งเพื่อบูชาพระคุณ เช่นที่ให้แก่บิดามารดา ถวายแก่พระสงฆ์ เป็นต้นบ้าง มุ่งเพื่อสงเคราะห์ เช่นที่ให้แก่คนตกทุกข์ได้ยาก ให้แก่คนทั่วไปด้วยความกรุณาสงสารบ้าง
ทานที่แปลว่า วัตถุที่พึงให้ ย่อมาจาก "ทานวัตถุ" หมายถึงสิ่งของสำหรับให้สำหรับเสียสละให้ผู้อื่น ได้แก่สิ่งของที่ถวายพระ สิ่งของที่ควรนำไปให้เพื่อตอบแทนบุญคุณแก่ผู้มีพระคุณ เช่นพ่อแม่ ครู อาจารย์ ญาติผู้ใหญ่ เรียกว่าไทยทาน บ้าง ไทยธรรม บ้าง มี 10 อย่าง ทานสูตร ได้แก่ อาหาร, น้ำ, เครื่องนุ่งห่ม, ยานพาหนะ, มาลัยและดอกไม้, ของหอม (ธูปเทียน), เครื่องลูบไล้ (สบู่เป็นต้น), ที่นอน, ที่อยู่อาศัย, และประทีป (ไฟหรือไฟฟ้า) การให้ทานวัตถุ 10 อย่างนี้มีผลอานิสงส์มากเพราะเป็นสิ่งที่ให้ประโยชน์อย่างเดียว ไม่มีโทษ ไม่มีพิษภัยแก่ผู้รับ การเลือกของที่จะให้บัณฑิตสรรเสริญ ด้วยจิตใจที่ดีงาม
ทานเป็นบุญอย่างหนึ่ง เรียกว่า "ทานมัย" คือบุญที่เกิดจากการให้ เป็นสังคหวัตถุ คือเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจกันไว้ได้ และเป็นบ่อเกิดแห่งบารมีที่เรียกว่า ทานบารมี
การให้ทานมีวัตถุประสงค์สำคัญในการคลายความตระหนี่ ความเห็นแก่ตัว ความโลภในจิตใจมนุษย์ ส่งผลให้เกิดความ ใส สว่าง สะอาดของจิตใจขึ้นมา
ซิก ซิกลาร์
ฮิลลารี ฮินตัน "ซิก" ซิกลาร์ (Hilary Hinton "Zig" Ziglar; 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1926 — 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012) เป็นทั้งนักเขียน, นักขาย และนักสร้างแรงบันดาลใจชาวอเมริกัน
ประวัติ
ซิก ซิกลาร์ เกิดในคอฟฟี่คันทรี่ รัฐแอละแบมา ซึ่งเป็นบุตรของ จอห์น ไซลัส ซิกลาร์ และ วิโอลา ซิกลาร์ โดยเป็นบุตรคนที่สิบจากพี่น้องทั้งหมด 12 คน
ใน ค.ศ. 1931 เมื่อซิกลาร์มีอายุได้ห้าปี พ่อของเขาก็ได้มอบตำแหน่งผู้จัดการฟาร์มที่รัฐมิสซิสซิปปี และครอบครัวของเขาย้ายไปยังยาซูซิตี้ รัฐมิสซิสซิปปี ที่ซึ่งเป็นการใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงวัยเด็กของเขา ใน ค.ศ. 1932 พ่อของเขาก็เสียชีวิตลงด้วยโรคหลอดเลือดสมอง และน้องสาวของเขาก็เสียชีวิตลงในช่วงสองวันต่อมา
ซิกลาร์เข้าปฏิบัติหน้าที่ให้แก่กองทัพเรือในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (ประมาณ ค.ศ. 1943-1945) เขาอยู่ในกองทัพเรือ ในหลักสูตรการฝึกอบรมวิทยาลัยกองทัพเรือ V - 12 ร่วมกับมหาวิทยาลัยเซาท์แคโรไลนา
ใน ค.ศ. 1970 ซิกลาร์ก็ได้เข้าสู่ธุรกิจการพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจแบบเต็มเวลา โดยเน้นคุณค่าของคริสต์ศาสนิกชน กระทั่งหลังจากนั้น เขาก็ได้เรียกตัวเขาเองโดยใช้ชื่อแรกคือ ฮิลลารี แต่ในปัจจุบัน เขาได้เริ่มใช้ชื่อเล่นของเขา ซึ่งคือ ซิก แทน
ใน ค.ศ. 2010 ซิกลาร์ยังคงออกเดินทางไปในบริเวณใกล้เคียงโดยรอบสำหรับการมีส่วนร่วมการสัมนาสร้างแรงบันดาลใจ แม้จะเคยลดเที่ยวบินลงใน ค.ศ. 2007 อันเนื่องด้วยปัญหาของความจำระยะสั้นก็ตาม
การเสียชีวิต
ซิกลาร์ประสบความทุกข์จากโรคปอดบวม เขาเสียชีวิตเมื่ออายุได้แปดสิบหกปีที่โรงพยาบาลในเมืองดัลลัสชานเมืองพลาโน ณ วันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012
แดน-บีม
แดน-บีม (Dan-Beam) เป็นศิลปินกลุ่มดูโอชาย ประกอบด้วยสมาชิก ได้แก่ แดน-วรเวช ดานุวงศ์ และ บีม-กวี ตันจรารักษ์ ออกอัลบั้มแรกในปี พ.ศ. 2548 มีผลงานเพลงอัลบั้มเต็มรวม 4 อัลบั้ม และยุบวงในปี พ.ศ. 2550
ประวัติ
เริ่มต้นจาก ดีทูบี (D2B) ซึ่งเป็นศิลปินกลุ่มที่เปิดตัวในปี พ.ศ. 2544 ในเครือบริษัทอาร์เอส จำกัด (มหาชน) และประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้นและรวดเร็ว จนกระทั่งอุบัติเหตุทางรถของ บิ๊ก-อภิเชษฐ์ กิตติกรเจริญ จนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา แดนและบีมได้แยกออกมาตั้งวงใหม่ในชื่อ แดน-บีม
อัลบั้มแรกของแดน-บีม คือ The Album เกิดขึ้นภายหลังที่บีมเดินทางกลับจากการเรียนภาษาที่ประเทศออสเตรเลีย อัลบั้มนี้มีการเปลี่ยนแปลงแนวเพลงไปจากดีทูบีค่อนข้างมาก โดยซิงเกิลแรกคือ คิดมาก ประสบความสำเร็จและกลายเป็นชื่อคอนเสิร์ตแรกของแดน-บีม และภายหลังคอนเสิร์ตแรกที่ได้รับการตอบรับอย่างดี คอนเสิร์ตที่สอง Unseen Concert ก็ถูกจัดขึ้นตามลำดับ
อัลบั้มที่สอง คือ The Album II : Relax เป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของแดน-บีม ซิงเกิลแรก ไปน่ารักไกลๆหน่อย กลายเป็นเพลงสัญลักษณ์ของแดน-บีมไปโดยปริยาย และเพลงนี้ยังถูกทำซ้ำและเรียบเรียงใหม่ด้วยศิลปินอื่นๆในค่ายอาร์เอสอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ ซิงเกิลต่อมา ไม่ซื่อ ก็ได้รับความนิยมอย่างมากเช่นกัน
อัลบั้มที่สาม The Album 3 - Freedom เป็นอัลบั้มที่สามของแดน-บีม ซึ่งทำให้ทั้งคู่ได้เดินทางไปทั่วโลกเพื่อถ่ายทำรายการ Dan-Beam the Series ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับสินค้าหลายรายการ และคอนเสิร์ต Frredom Around the World Live in Concert กลายเป็นคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งสุดท้ายของแดน-บีม โดยอัลบั้มนี้มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ ซิงเกิ้ลที่สอง เพลง "เวลาไม่เคยพอ"
อัลบั้มสุดท้าย DB2B - Dan Beam to Big เป็นอัลบั้มพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อรำลึกถึงบิ๊กและมอบรายได้ส่วนหนึ่งให้แก่ครอบครัวกิตติกรเจริญ อัลบั้มนี้สร้างขึ้นเสร็จสิ้นก่อนการประกาศยุบวงของแดน-บีมในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และนั่นถือเป็นจุดสิ้นสุดของดีทูบีด้วยเช่นกัน
ถึงแม้แดนและบีมจะไม่ได้ออกอัลบั้มร่วมกันอีก แต่ทั้งคู่ยังคงมีผลงานอื่นร่วมกันอยู่เสมอ เช่น ส.ค.ส. สวีทตี้, วาเลนไทน์ สวีทตี้, คืนวันเสาร์ถึงเช้าวันจันทร์ เป็นต้น
คอนเสิร์ตอื่นได้เข้าร่วม
รวบรวมเฉพาะรายการคอนเสิร์ตที่ได้รับเชิญร่วมกันในฐานะ แดน-บีม
ละครโทรทัศน์
รวบรวมเฉพาะผลงานที่ได้แสดงร่วมกัน
ภาพยนตร์
รวบรวมเฉพาะภาพยนตร์ที่ได้แสดงร่วมกัน
ผลงานโฆษณา
รวบรวมเฉพาะผลงานที่ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ร่วมกัน
พิธีกรรายการโทรทัศน์
รวบรวมเฉพาะรายการที่เป็นพิธีกรร่วมด้วยกัน
รางวัลที่ได้รับ
รวบรวมเฉพาะรางวัลที่ได้รับร่วมกัน
Mathiasella
Mathiasella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae. ,มันอยู่ในเผ่า Selineae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Mathiasella bupleuroides Constance & C.L.Hitchc.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโก
วัดป่าสัก
วัดป่าสัก สามารถหมายถึง
รัก-ยม
รัก-ยม เป็นภาพยนตร์ไทย จากบทประพันธ์ของ ป.พิมล เข้าฉายเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 บริษัทผู้สร้างโดย พันธุ์ทองภาพยนตร์ สร้างบทภาพยนตร์โดย ประสิทธิ์ ศิริบรรเทิง อำนวยการสร้างโดย จินดา พันธ์ทองดี กำกับการแสดงโดย พันคำ ถ่ายภาพโดย ฉลอง ภักดีวิจิตร ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. พากย์สด
รัก-ยม นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, อดุลย์ ดุลยรัตน์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, ศศิธร เพชรรุ่ง, ท้วม ทรนง และ ชาลี อินทรวิจิตร
เรื่องย่อ
ณ หมู่บ้านสะแกลาย สีดา (จุฑารัตน์ จินรัตน์) อดีตนางเอกละครชื่อดัง อาศัยอยู่กับลูกสาวชื่อแสงดาว (เพชรา เชาวราษฏร์) ที่สนใจอยากเป็นศิลปินนักแสดงอย่างแม่สีดา แสงดาวรบเร้าแม่ให้ช่วยสนันสนุนแต่สีดาทัดทาน สีดามี รัก-ยม คอยช่วยเหลือตลอดมา แต่ต่อมาสีดาผิดคำสาบานที่ให้ไว้กับรัก-ยม สีดาจึงตกต่ำและยากจนลง คืนวันหนึ่งแสงดาวได้อธิษฐานต่อ รัก-ยม ให้รัก-ยมช่วยเหลือเธอ แล้วได้นำเอา รัก-ยม ติดตัวหนีออกจากบ้านมุ่งเข้ากรุงเทพฯ