cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส ไททานิก
ชั้นหนึ่ง (First Class)
บริเวณของผู้โดยสารชั้นหนึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในชั้น A, B , C, D และบางส่วนของชั้น E ห้องพักแบบธรรมดายังมีการจัดระดับแยกอีก 2 แบบอีกด้วย คือ แบบห้องสวีท (ห้องชุด) บนชั้น B และ C ผู้โดยสารจะได้รับความหรูหรามากกว่าโรงแรมแทบทั้งหมดในอังกฤษหรือสหรัฐเมริกา ผู้โดยสารสามารถเลือกลักษณะห้องพักของตนได้ เพราะห้อง First Class ถูกเตรียมไว้ถึง 11 รูปแบบ ตั้งแต่สไตล์อิตาเลียนเรเนอซองส์, ดัตช์โบราณ , ดัตช์สมัยใหม่ , รีเจนซี่, อดัมส์, อิมพีเรียล, หลุยส์ที่ 14, หลุยส์ที่ 15, หลุยส์ที่ 16 ควีนแอน และจอร์เจียน นอกจากนี้ ยังมีการตกแต่งในรูปแบบพิเศษอีก 2 ที่ออกแบบโดยอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟ์อีกด้วย โดยใช้ชื่อว่า Bedroom A ที่ดัดแปลงมาจากสไตล์ฝรั่งเศสลดทอนรายละเอียดลง ใช้ผนังไม้โอ๊ก และ Bedroom B คล้ายรูปแบบอดัมส์ โดยผนังไม้ส่วนบนแกะสลักเรียบง่ายสีขาว ผนังไม้ส่วนล่างจากพื้น 3 ฟุตเป็นมะฮอกกานี
และห้องพักชั้นหนึ่งแบบธรรมดาจะมีการแตกแต่งแบบเรียบง่าย อีกทั้งขนาดห้องเล็กกว่า ซึ่งทุกห้อง ถูกผสมผสานเข้ากับความเป็นสมัยใหม่ได้ลงตัวมาก ทุกห้องมีเทคโนโลยีทำความร้อนจากไฟฟ้าและหลอดไฟฟ้า โดยห้องพักแบบนี้พบตามชั้น A ถึง D และมากสุดชั้น E
ห้องที่แพงที่สุดบนเรือคือชั้นหนึ่งแบบห้องชุดพิเศษ (Parlor Suite) นั้น ในฤดูกาลท่องเที่ยว (High-Season) จะราคาสูงถึง 870 ปอนด์ (94,500 ปอนด์ หรือ 4,160,000 บาทในปัจจุบัน) คุณภาพที่ได้รับก็สมราคา เพราะผู้โดยสารที่ซื้อตั๋ว จะมีห้องนอน 2 ห้อง ห้องนั่งเล่นพักผ่อนส่วนตัว ห้องแต่งตัว ห้องน้ำส่วนตัว โดยห้องพัก Millionair Suite บนเรือไททานิกมีอยู่ 4 ห้องโดย 2 ห้องแรกบนชั้น B จะมีระเบียงชมทะเลส่วนตัวขนาดยาว 50 ฟุต และอีก 2 ห้องบนชั้น C
วันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1911
เรือไททานิกถูกปล่อยลงน้ำเป็นครั้งแรก โดยใช้เวลาเพียง 62 วินาที เรือก็ลงสู่น้ำเป็นที่เรียบร้อย ไททานิกที่ต่อเสร็จแล้วได้กลายเป็นพาหนะที่ใหญ่ที่สุดในโลกในยุคนั้น มีความยาว 268 เมตร กว้าง 28 เมตร และความสูงวัดจากท้องเรือถึงสะพานเดินเรือ (สะพานเดินเรือหมายถึงห้องควบคุมเรือที่อยู่บนดาดฟ้า) 30 เมตร พิธีปล่อยเรือถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และมีผู้เข้าชมถึง 100,000 คน
วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912
สายการเดินเรือไวต์สตาร์จัดการเดินทางรอบปฐมฤกษ์ของเรือไททานิกในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 1912 โดยเดินทางจากท่าเรือเซาแทมป์ตัน ประเทศอังกฤษ ไปยังนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ในการเดินทางรอบปฐมฤกษ์นี้เป็นแผนการประชาสัมพันธ์เรือไททานิกด้วย ดังนั้นจึงมีบุคคลสำคัญและบุคคลในวงสังคมชั้นสูงทั้งของอังกฤษ ทวีปยุโรป และสหรัฐอเมริการ่วมเดินทางไปด้วยเป็นจำนวนมาก รวมทั้ง เจ. พี มอร์แกน เจ้าของไวต์สตาร์ เจ. บรูซ อิสเมย์ ผู้จัดการไวต์สตาร์ รวมทั้งยังมีโทมัส แอนดรูวส์ จูเนียร์ วิศวกรอาวุโสของอู่ต่อเรือฮาร์แลนด์ และวูลฟฟ์ ผู้ออกแบบและควบคุมการต่อเรือไททานิก แต่ต่อมามอร์แกนยกเลิกการเดินทางกะทันหันเนื่องจากล้มป่วย
แม้ไททานิกจะถูกออกแบบมาให้เป็นเรือที่ใช้ในได้ในทุกฤดูกาล แต่การเดินทางในช่วงนี้ก็ต้องระวังเป็นพิเศษเพราะธารน้ำแข็งแถบกรีนแลนด์จะละลายและก่อให้เกิดภูเขาน้ำแข็งเคลื่อนตัวลงมาในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือและลอยตามกระแสน้ำในมหาสมุทรลงมาทางใต้
ในเช้าวันเดินทาง ตามกฎการเดินเรือ เจ้าหน้าที่ประจำเรือต้องฝึกซ้อมการใช้เรือชูชีพเผื่อกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน การฝึกซ้อมในเช้านั้นแค่พอเป็นพิธีเท่านั้น ดังนั้นจึงมีลูกเรือมาฝึกซ้อมเพียงไม่กี่นาย แต่เดิมไททานิกถูกออกแบบมาให้มีเรือชูชีพ 32 ลำ แต่ต่อมาถูกตัดออกเหลือ 20 ลำซึ่งจุผู้โดยสารรวมกันได้ 1,178 คนเท่านั้น เนื่องจากเห็นว่าเกะกะ อีกทั้งเห็นว่าจำนวนเพียงเท่านี้ก็เหลือเฟือแล้วตามกฎหมายการเดินเรือในยุคนั้นที่กำหนดจำนวนเรือชูชีพตามน้ำหนักเรือเป็นเกณฑ์โดยไม่คำนึงถึงจำนวนผู้โดยสาร ซึ่งในกรณีของไททานิก เรือชูชีพเพียงแค่ 962 ที่ก็เป็นการเพียงพอแล้ ตามกฎหมาย
ครั้นเวลาเที่ยง เรือไททานิกก็ออกเดินทางจากท่าเรือเซาแทมป์ตัน ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่พนักงานเหมืองถ่านหินประท้วงและนัดหยุดงาน ส่งผลให้เรือหลายลำต้องจอดแช่อยู่ที่ท่าเรือเนื่องจากไม่มีถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงสำหรับการเดินทาง แต่เนื่องจากไวต์สตาร์เป็นสายการเดินเรือใหญ่ จึงมีถ่านหินตุนอยู่บ้างทำให้ไททานิกสามารถออกเดินทางได้
เมื่อออกจากท่าเรือเซาแทมป์ตัน ไททานิกมุ่งหน้าไปยังเมืองแชร์บูร์ก ประเทศฝรั่งเศส เพื่อแวะรับผู้โดยสาร
11 เมษายน
ไททานิกแวะที่ท่าเรือเมืองควีนส์ทาวน์ ไอร์แลนด์ และในเวลา 13.30 น. ไททานิกก็ถอนสมอและมุ่งหน้าไปยังสหรัฐอเมริกา
12 - 13 เมษายน
ทะเลสงบและอากาศแจ่มใส การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น ผู้โดยสารบนเรือต่างรื่นเริงกับการเดินทางอันหรูหราในครั้งนี้
14 เมษายน
ตามกำหนดการเดิม เช้าวันอาทิตย์ที่ 14 นี้จะต้องมีการซ้อมการใช้เรือชูชีพโดยมีผู้โดยสารร่วมฝึกซ้อมด้วย แต่การฝึกซ้อมได้ถูกยกเลิกไป
แม้ในสมัยนั้นจะมีระบบโทรศัพท์เกิดขึ้นแล้วก็ตาม แต่การติดต่อด้วยเสียงพูดระหว่างเรือกับเรือหรือเรือกับแผ่นดินยังไม่สามารถทำได้ ระบบที่มีอยู่ในตอนนั้นคือวิทยุโทรเลขซึ่งเป็นการส่งรหัสมอร์สด้วยคลื่นวิทยุ ในเรือแต่ละลำจะมีห้องวิทยุโทรเลขซึ่งมีเจ้าหน้าที่คอยรับส่งข้อความโดยเฉพาะเพราะต้องเป็นผู้ที่รู้จักรหัสมอร์ส
ห้องส่งวิทยุโทรเลขบนเรือเดินสมุทรในยุคนั้นมีวัตถุประสงค์เพื่อบริการแก่ผู้โดยสารเป็นหลัก เพราะการเดินทางโดยทางเรือนั้นต้องใช้เวลานาน จากหลายวันถึงเป็นเดือน ดังนั้นการติดต่อกับผู้ที่อยู่บนบกจึงเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับผู้โดยสาร ส่วนการใช้เพื่อประโยชน์ในการเดินเรือนั้นเป็นวัตถุประสงค์รอง
ในเรือไททานิกนี้ก็เช่นกัน ห้องวิทยุโทรเลขมีไว้เพื่อบริการผู้โดยสารเป็นหลัก เจ้าหน้าที่วิทยุโทรเลขนี้ไม่ใช่พนักงานประจำเรือ แต่เป็นพนักงานของบริษัทมาร์โคนีซึ่งเป็นต้นตำรับในการสื่อสารด้วยวิทยุโทรเลข แม้แต่ใบโทรเลขในยุคนั้นที่จริงก็ไม่ได้เรียกว่า โทรเลข (telegram) แต่เรียกว่า มาร์โคนีแกรม (marconigram) อัตราค่าส่งวิทยุโทรเลขบนเรือไททานิกคิดเป็นเงิน 3.12 ดอลลาร์หรือเทียบเท่ากับ 36 ดอลลาร์ในปัจจุบัน
เนื่องจากไททานิกเป็นเรือขนาดใหญ่ จุผู้โดยสารได้มาก ดังนั้นปริมาณการใช้บริการส่งวิทยุโทรเลขก็ต้องมากเป็นธรรมดา พนักงานรับส่งวิทยุโทรเลขจึงต้องทำงานค่อนข้างหนักมาก เมื่อว่างเว้นจากงานบริการผู้โดยสารแล้วจึงค่อยมาสะสางเรื่องการติดต่อเพื่อการเดินเรือ อีกทั้งในสมัยนั้นยังไม่มีขั้นตอนการนำส่งข้อความแก่กัปตันเรืออย่างเป็นระบบ ดังนั้นจึงไม่มีหลักประกันแต่อย่างใดว่าข่าวสารจะถึงมือกัปตันหรือไม่ หรือถึงช้าเร็วเพียงใด
เช้าวันที่ 14 เมษายน กัปตันสมิทสั่งเดินเครื่องเรือไททานิกเต็มที่ สำหรับสาเหตุของการเร่งเครื่องครั้งนี้เนื่องจาก การเกิดเหตุเพลิงไหม้ใน บล็อกเก็บถ่านหินที่ 5 และ 6 วิธีการที่จะดับไฟจากถ่านหินคือต้องใช้ถ่านหินที่มีไฟลุกอยู่ตักเข้าห้องเครื่องให้หมด หากทว่าถ่านหินที่เก็บไว้นั้นจะไม่เพียงพอที่จะพาเรือไปยัง นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาได้หากใช้ความเร็วตํ่า เพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียงนั้น เหตุการณ์ที่อาจจะหลีกเลี่ยงได้คือการชนภูเขานํ้าแข็ง แต่ การใช้ถ่านหินหมด เป็นไปได้มากกว่า ไททานิกจึงแล่นด้วยความเร็วถึง 22.5 นอต ซึ่งเกือบถึงความเร็วสูงสุดของเรือ (23 นอต)
และในวันเดียวกันนี้เอง ไททานิกได้รับวิทยุโทรเลขเตือนเรื่องภูเขาน้ำแข็งในเส้นทางเดินเรือถึง 7 ครั้ง (เอกสารบางแหล่งระบุว่า 6 ครั้ง) จากเรือเดินสมุทรในสายแอตแลนติกเหนือ อาทิ จากเรือ อาร์เอ็มเอส แคโรเนีย (RMS Caronia), อาร์เอ็มเอส บอลติก, เอสเอส อเมริกา (SS Amerika), เอสเอส แคลิฟอร์เนียน (SS Californian) และ เอสเอส เมซาบา (SS Mesaba) ฯลฯ และที่ร้ายก็คือ เมื่อเวลา 21.45 น. ไททานิกได้รับวิทยุโทรเลขเตือนว่ามีภูเขาน้ำแข็งและน้ำแข็งกระจัดกระจายอยู่ในเส้นทางข้างหน้า แต่พนักงานวิทยุโทรเลขไม่ได้ส่งข้อความนั้นให้แก่กัปตันหรือเจ้าหน้าที่เรือคนใดเลย ทั้งนี้ เพราะมัวยุ่งอยู่กับการส่งวิทยุโทรเลขให้แก่ผู้โดยสาร
การอับปางของเรือ
วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1912 ขณะเดินทางอยู่ทางใต้ของแกรนด์แบงค์ของนิวฟันด์แลนด์ 22 นาฬิกา 45 นาที อุณหภูมิภายนอกเรือลดลงอย่างรวดเร็วจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง และน้ำทะเลรอบ ๆ ก็นิ่งลงจนแทบไม่มีคลื่นเลย แต่ก็ไม่มีใครในเรือที่รู้สึกถึงความผิดปกติ ผู้โดยสารที่อยู่บนดาดฟ้าก็กลับลงไปในเรือและใช้ชีวิตต่อตามปกติ 22 นาฬิกา 50 นาที เรือเดินสมุทร แคลิฟอร์เนียน ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ได้ส่งข่าวเตือนไททานิก ว่าเรือ แคลิฟอร์เนียน ต้องหยุดเรือ เพราะถูกน้ำแข็งล้อม
23 นาฬิกา 39 นาที เวรยามที่เสากระโดงแจ้งว่าได้พบภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่อยู่ข้างหน้าเรือ ลูกเรือจึงเลี้ยวลำเรือเพื่อหลบ แต่เนื่องจากใบจักรและหางเสือที่มีขนาดเล็กเมื่อเทียบกับขนาดของเรือ ทำให้ผู้บังคับเรือซึ่งยังไม่ชินกับการบังคับเรือใหญ่ขนาดนี้ทำให้ตัดสินใจผิดพลาด
23 นาฬิกา 40 นาที อาร์เอ็มเอส ไททานิก ชนเข้ากับภูเขาน้ำแข็ง ที่ ละติจูด 41 องศา 46 ลิปดาเหนือ ลองจิจูด 50 องศา 14 ลิปดาตะวันตก
ไม่กี่นาทีต่อมาวิศวกรเดินลงไปตรวจดูความเสียหาย และรายงานมาว่า เรือได้ชนกับภูเขาน้ำแข็งทางกราบขวาด้านหัวเรือ ซึ่งเป็นจุดอ่อนทนรอยแตกได้ไม่ทนทานเท่าจุดอื่น ๆ และห้องเครื่องส่วนหัว 5 ห้องเครื่องแรกก็เกิดรอยรั่ว ซึ่งวิศวกรบอกว่า หัวเรือเป็นจุดอ่อนที่สุดในเรือที่สามารถรับรอยแตกต่อเนื่องจากหัวเรือได้ 4 ห้อง ไม่ใช่ 5 ห้องดังที่เป็น ดังนั้นน้ำจะท่วมห้องเครื่องทั้งห้าสูงขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อท่วมมิดชั้น F เริ่มไหลขึ้นชั้น E น้ำก็จะล้นกำแพงกั้นน้ำเข้าท่วมห้องเครื่องที่ 6 และท่วมไปทีละห้องกระทั่งจมในที่สุด ดังนั้น เรือกำลังจะจมจากหัวเรือก่อน โดยเรือเหลือเวลาไม่กี่ชั่วโมง
0 นาฬิกา ของวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 น้ำเริ่มท่วมส่วนห้องพักของผู้โดยสารชั้นสาม ทำให้เริ่มเกิดข่าวลือว่าเรือกำลังจะจม แต่ผู้โดยสารส่วนมากยังไม่เชื่อ เพราะก่อนหน้านี้เรือไททานิกถูกโฆษณาว่าไม่มีวันจม
0 นาฬิกา 5 นาที กัปตันสั่งให้เตรียมเรือสำรองไว้ เตรียมอพยพผู้คนโดยด่วน, บอกเจ้าหน้าที่วิทยุให้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ และบอกพนักงานให้ไปปลุกผู้โดยสาร ให้ผู้โดยสารสวมเสื้อชูชีพ และทำร่างกายให้อบอุ่น และไปที่ดาดฟ้า ทำให้ข่าวลือเรื่องเรือกำลังจะจมแพร่ไปทั่วเรือ แต่ส่วนใหญ่ยังไม่เชื่อ ส่วนใหญ่ยังดำเนินกิจกรรมต่อไปอย่างใจเย็น และเมื่อขึ้นไปที่ดาดฟ้า เจออากาศหนาวภายนอก ก็กลับเข้าไปข้างในอีก ในช่วงเวลานี้ ผู้โดยสารดูไม่ตื่นตัว และไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังจะพบนั้นเลวร้ายเพียงใด
ต่อมาราว 5-15 นาที เรืออาร์เอ็มเอส คาร์พาเธีย ของสายการเดินเรือคูนาร์ด (Cunard Line) รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของไททานิกได้ และตอบกลับ โดยบอกว่าเร่งเครื่องเต็มที่แล้ว และคาร์พาเธียจะไปถึงเรือไททานิกภายใน 4 ชั่วโมง แต่ไม่ทันกาล วิศวกรบอกว่าเรือลอยอยู่ได้ไม่ถึง 4 ชั่วโมงแน่ ดังนั้น ไททานิก จึงต้องพึ่งตนเอง
0 นาฬิกา 45 นาที เรือสำรองลำแรกถูกปล่อยลงมา และเมื่อผู้โดยสารได้รับข่าวการปล่อยเรือชูชีพ และเห็นเจ้าหน้าที่ต่างทำงานอย่างเคร่งเครียดเอาจริงเอาจัง ก็เริ่มเชื่อข่าวที่ลือกันในเรือว่า เรือกำลังจะจม
0 นาฬิกา 50 นาที เริ่มยิงพลุขอความช่วยเหลือขึ้นฟ้า
1 นาฬิกาตรง ผู้โดยสารและลูกเรือส่วนใหญ่เชื่อว่าเรือกำลังจะจม เกิดความวุ่นวายและตื่นตระหนกขึ้น ลูกเรือที่ทำหน้าที่ปล่อยเรือสำรองเริ่มเผชิญแรงกดดันจากการที่ผู้โดยสารแย่งกันเป็นคนถัดไปที่จะได้ขึ้นเรือสำรอง เกิดเป็นความวุ่นวายเล็ก ๆ แต่ในขณะเดียวกัน ผู้โดยสารชายหลายคนแสดงความเป็นสุภาพบุรุษ โดยให้ภรรยาและลูกขึ้นเรือ แล้วตนเองถอยไป
1 นาฬิกา 15 นาที น้ำท่วมขึ้นมิดหัวเรือ และข่าวการที่น้ำท่วมมาจนมิดหัวเรือ ทำให้ผู้โดยสารเริ่มตื่นตระหนก เพราะเคยเห็นว่าหัวเรือนั้นสูงเพียงใด ดังนั้นผู้โดยสารและลูกเรือจึงตื่นตระหนกมากขึ้นเมื่อรู้ข่าว เพราะเรือจมเร็วกว่าที่คิด ทำให้ผู้โดยสารแย่งกันขึ้นเรือ ทำให้ความวุ่นวายทวีความรุนแรงขึ้น
1 นาฬิกา 25 นาที ความวุ่นวายทวีความรุนแรงขึ้นมาก เจ้าหน้าที่เริ่มใช้ปืนควบคุม เรือบดถูกเจ้าหน้าที่ปล่อยลงอย่างรีบร้อน เพราะความวุ่นวายจะทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งจะเป็นอุปสรรคสำคัญในการบรรจุคนลงเรือ และในการปล่อยเรือสำรองลงไป ในขณะที่เรือเองก็จมลงเรื่อย ๆ เหล่านักดนตรีได้แสดงสปิริต พวกเขาพยายามเล่นดนตรีเพื่อผ่อนคลายความตื่นตระหนกของคนบนเรือตลอดเวลา เมื่อห้องโถงด้านหัวเรือจมต่ำลงก็ย้ายไปเล่นที่ดาดฟ้าด้านท้ายเรือ และบรรเลงไปจนนาทีสุดท้ายของชีวิต เพลงสุดท้ายที่บรรเลงเป็นเพลงช้าในชื่อ “Nearer, My God, to Thee” หรือแปลว่า “ใกล้ชิดพระเจ้า” ซึ่งเป็นเพลงที่คริสต์ศาสนิกชนใช้ร้องเพื่อแสดงความไว้อาลัย 1 นาฬิกา 45 นาที น้ำเริ่มเข้าท่วมบริเวณระเบียงด้านหัวเรือ ในขณะนี้ ชั้น A ด้านหัวเรือ เหลือความสูงจากผิวน้ำ 3 เมตร
1 นาฬิกา 55 นาที เรือสำรองทุกลำถูกปล่อยออกไปหมด เจ้าหน้าที่จึงเตรียมเรือสำรองแบบพับได้ และเริ่มลำเลียงผู้คนออกจากเรือต่อ
2 นาฬิกา น้ำเริ่มไหลเข้าท่วมดาดฟ้าเรือบริเวณส่วนหัว ท่วมห้องบังคับการเรือ และเริ่มเข้าท่วมลึกเข้าไป ไม่นานปล่องควันปล่องที่ 1 ก็หักโค่นเพราะแรงดันน้ำที่อัดฐานปล่องควัน จึงเปิดทางให้น้ำทะลักเข้าไปในตัวเรือส่งผลให้เรือเริ่มยกตัวสูงขึ้นและเริ่มเอียงไปทางซ้ายมากขึ้น
เพราะในเวลานั้น เจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเรือสำรองได้นำเรือสำรองทุกลำให้ออกห่างจากตัวเรือไททานิกให้ไกลที่สุด เพราะไททานิกที่กำลังจมอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทำให้เกิดแรงดูดของน้ำบริเวณใกล้ลำเรือซึ่งอาจจะดูดเรือสำรองจมลงไป หรืออาจเกิดอันตรายอย่างอื่น ที่สามารถทำให้เรือสำรองจมได้ เหล่าเจ้าหน้าที่พยายามนำเรือสำรองออกไปให้ไกลที่สุด และน้ำทะเลในบริเวณดังกล่าวเย็นเกือบเป็นน้ำแข็ง ดังนั้น ผู้ที่ตัดสินใจในการโดดมาจากเรือไททานิก แล้วคิดว่ายไปขึ้นเรือสำรอง ส่วนใหญ่จึงถูกน้ำที่เย็นยะเยือกทำให้แข็งตาย
2 นาฬิกา 18 นาที ระบบไฟฟ้าบนเรือหยุดทำงาน ไม่นานต่อมา เรือก็ขาดออกเป็นสองท่อน (จุดที่ฉีกขาดคาดว่าอยู่ใต้ปล่องที่ 3 พอดี) แต่พื้นของชั้นล่างสุดยังไม่ขาดออกจากกัน การหักครั้งนี้ ทำให้ส่วนหัวเรือจมดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ดึงส่วนท้ายเรือขึ้นมา ส่งผลให้ส่วนท้ายเรือยกเกือบตั้งฉากกับพื้นน้ำ และเริ่มจมลงในแนวดิ่ง
2 นาฬิกา 20 นาที เรือทั้งลำจมลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ผู้โดยสารจำนวนมากลอยคออยู่ด้วยเสื้อชูชีพ แต่น้ำทะเลในขณะนั้นเย็นจัด ผู้โดยสารและลูกเรือที่ขึ้นเรือสำรองไม่ทันถูกทิ้งให้ลอยคอบนน้ำที่เย็นยะเยือก ในขณะที่ทางเรือสำรองที่ลอยอยู่ด้านนอกก็พยายามจะเข้าไปช่วย แต่ไม่ได้ เพราะหากผลีผลามเข้าไป คนที่ลอยคออยู่ในน้ำที่เย็นเยือกจะแย่งกันขึ้นเรือสำรองเพื่อที่จะหลุดพ้นจากน้ำอันเย็นหนาว ซึ่งนั่นจะทำให้เรือสำรองถูกผู้ที่ลอยคออยู่รุมจนจมลงไปด้วย ดังนั้น จึงต้องรอให้ผู้ที่ลอยคอหนาวตายไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะเหลือผู้รอดน้อยพอที่จะเข้าไปช่วยเหลือได้โดยที่เรือสำรองจะไม่ถูกรุมจนจม
3 นาฬิกาตรง เสียงหวีดร้องขอความช่วยเหลือเงียบลง รวมเป็นเวลา 40 นาที ที่ผู้ที่ลอยคออยู่ตายไปจนเกือบหมด เจ้าหน้าที่จึงส่งเรือสำรองมาช่วย แต่ไม่ค่อยทัน ส่วนใหญ่ตายหมดแล้ว เรือสำรองที่เข้าไปช่วยเหลือนั้น นำผู้โดยสารที่ยังไม่เสียชีวิตขึ้นมาได้เพียง 14 คนในสภาพหนาวสั่นทรมาน และในจำนวนนี้ 3 คนเสียชีวิต รวมแล้วเหลือผู้ที่รอดจากการถูกนำมาจากน้ำเย็นเฉียบเพียง 11 คน
4 นาฬิกา 10 นาที อาร์เอ็มเอส คาร์พาเธีย ได้เข้าไปช่วยเหลือผู้รอดชีวิตบนเรือสำรองทั้งหมด และพาสู่นครนิวยอร์ก ในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1912 จากนั้น ได้มีการสรุปยอดและรายชื่อของผู้รอดและผู้เสียชีวิต ดังนี้
18 เมษายน เวลาประมาณ 9.00 น. เรือคาร์เพเทียก็ได้มาถึงนครนิวยอร์ก มีผู้ที่มารอที่ท่าเรือถึงหนึ่งแสนคนเพื่อรอฟังข่าวภัยพิบัติทางเรือครั้งร้ายแรงนี้
ยังมีปริศนาอีกหลายเรื่องที่ยังไม่ได้รับความกระจ่าง เป็นต้นว่า เรือลึกลับที่มีผู้รอดชีวิตเห็นขณะ ไททานิก กำลังอับปางนั้นคือเรือลำใดแน่ บ้างเชื่อว่าเป็นเรือแคลิฟอร์เนียน แต่บ้างคิดว่าอาจไม่ใช่เพราะหลักฐานเท่าที่สอบสวนได้ยังไม่เพียงพอที่จะชี้ชัดลงไปเช่นนั้น รวมทั้งเรื่องที่ว่าไททานิกอับปางในลักษณะใดกันแน่ จากคำบอกเล่าของผู้รอดชีวิตที่ว่าไททานิกหักเป็น 2 ท่อนนั้น ผู้เชี่ยวชาญสมัยนั้นรวมทั้งคนทั่วไปไม่ค่อยให้ความเชื่อถือนัก คิดว่าผู้เล่าเห็นเหตุการณ์ไม่ชัดและเล่าผิดพลาดมากกว่า ส่วนใหญ่คงเชื่อว่าเรือไททานิกจมลงไปทั้งลำ
ผู้รอดชีวิต
ภัยพิบัติ ไททานิกครั้งนี้มีผู้รอดชีวิตทั้งสิ้น 710 คน แต่มีผู้เสียชีวิต 1514คน นับเป็นภัยพิบัติครั้งร้ายแรงครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์การเดินเรือ
อันที่จริงแล้ว ผู้ที่รอดชีวิตจากเรือไททานิกมิได้มีแต่เพียงผู้หญิงและเด็กเท่านั้น แต่ยังมีชายด้วย จากการสรุปข้อเท็จจริงพบว่าชายที่รอดชีวิตมีทั้งผู้โดยสารชั้น 1 ชั้น 2 ชั้น 3 และลูกเรือ
บุคคลที่รอดชีวิตบางคนที่น่ากล่าวถึงคือ เจ. บรูซ อิสเมย์ กรรมการผู้จัดการไวต์สตาร์ ผู้คนส่วนใหญ่ต่างสงสัยกันว่าอิสเมย์รอดมาได้อย่างไรทั้ง ๆ ที่ผู้ชายส่วนใหญ่เสียชีวิตหมดเนื่องจากสละที่นั่งให้แก่สตรีและเด็ก ชีวิตในช่วงหลังของอิสเมย์ต้องล้มละลายทางเกียรติยศเพราะสังคมตราหน้าว่าเขารอดมาได้เพราะแย่งที่ของสตรีและเด็ก บางคนก็พูดกันว่าอิสเมย์พรางตัวเป็นหญิงเพื่อลงเรือ แต่อิสเมย์ชี้แจงว่าตนลงเรือชูชีพลำสุดท้าย เมื่อเห็นยังมีที่ว่างจึงได้ลงเรือไปและก็ไม่ได้พรางตัวเป็นสตรีแต่อย่างใด มอลลี บราวน์ (Molly Brown) ซึ่งเป็นพวกเศรษฐีใหม่ที่เดินทางไปกับเรือไททานิก เมื่ออยู่ในเรือ ชูชีพนางบราวน์ได้แสดงความเข้มแข็งและกล้าหาญ ในสภาพที่ทุกคนหมดเรี่ยวแรง เธอได้แสดงบทบาทผู้นำโดยให้สั่งคนในเรือช่วยกันพายเรือมุ่งไปยังเรือคาร์เพเทีย และพยายามช่วยคนที่ตกน้ำ หลังจากวิกฤตการณ์ครั้งนี้ ชีวิตของนางบราวน์ก็รุ่งเรืองขึ้น จากเดิมที่สังคมชั้นสูงในเมืองเดนเวอร์ไม่ยอมรับเธอ แต่จากวีรกรรมอันกล้าหาญทำให้เธอก้าวไปไกลถึงขนาดได้รับเสนอการชื่อให้เข้าชิงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาทีเดียว รวมทั้งยังมีผู้นำเรื่องราวของเธอไปสร้างเป็นภาพยนตร์ แต่อย่างไรก็ดี ในบั้นปลายของชีวิต เธอก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนที่ค่อนข้างเห็นแก่ตัว
ไม่มีลูกเรือ ไททานิก ที่รอดชีวิตคนใดก้าวไปถึงตำแหน่งกัปตันเรือ
จากนั้น ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1985 ซากเรือไททานิกได้ถูกค้นพบ
เมื่อต้นปี ค.ศ. 1997 เอดิท ไฮส์แมน ผู้รอดชีวิตจากเรือไททานิกที่มีอายุมากที่สุดเสียชีวิตลง เธออยู่ในเหตุการณ์เมื่ออายุ 15 ปีและเสียชีวิตลงเมื่ออายุได้ 100 ปี และผู้ที่รอดชีวิตรายสุดท้ายจากเหตุการณ์เรือไททานิกอับปาง คือ มิลล์วินา ดีน (Millvina Dean) ชาวอังกฤษ ซึ่งเธอได้เสียชีวิตลงเมื่อ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 รวมอายุได้ 97 ปี ซึ่งในขณะเกิดเหตุ เธอมีอายุเพียง 9 สัปดาห์เท่านั้น นับได้ว่าเป็นภัยพิภัติครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ในการเดินเรือเลยก็ว่าได้
ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน (American English, AmE, AE, AmEng, USEng, en-US) หรืออาจเรียกว่า ภาษาอังกฤษแบบสหรัฐ (United States English, U.S. English) เป็นกลุ่มของภาษาถิ่นของภาษาอังกฤษที่ใช้ในสหรัฐเป็นส่วนใหญ่ ประมาณสองในสามของเจ้าของภาษาอังกฤษอาศัยอยู่ในสหรัฐ
พจนานุกรมเล่มแรกของภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน เขียนโดยโนอาห์ เว็บสเตอร์ ใน ค.ศ. 1828 แสดงถึงข้อแตกต่างระหว่างภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน และอังกฤษดั้งเดิมที่มาจากบริเตน ข้อแตกต่างที่เว็บสเตอร์เขียนรวมถึง การสะกดคำ เช่นคำว่า center แทนคำว่า centre และ color แทน colour และการอ่านออกเสียงต่าง ๆ
ตัวอย่างคำศัพท์หลายคำที่มีต้นกำเนิดมาจากภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน ซึ่งได้แก่ OK (โอเค), blizzard (บลิซซาร์ด) และ teenager (วัยรุ่น)
มงกุฎมิกิโมโตะ
มงกุฎฟีนิกซ์ มิกิโมโตะ (คันจิ: 御木本不死鳥王冠) หรือที่รู้จักกันอย่างไม่เป็นทางการว่า มงกุฏมิกิโมโตะ เป็นมงกุฎของการประกวดที่สวมใส่โดยผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล
มงกุฎนี้จัดทำโดยบริษัท มิกิโมโตะเพิร์ล ในเมืองโทบะ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งองค์การมิสยูนิเวิร์สเป็นผู้ใช้งาน มงกุฎนี้ถูกออกแบบที่ทันสมัยภายใต้แนวคิด เลดี้คราวน์ แทนแบบดั้งเดิมซึ่งใช้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 ในบรรดาผู้ชื่นชอบการประกวดนางงาม มงกุฏนี้ถือเป็นมงกุฎที่สง่างามที่สุดในสิบมงกุฎที่ผู้เข้าประกวดใช้จนถึงปี พ.ศ. 2560
รายชื่อนางงามจักรวาลที่ได้สวมมงกุฎ
ผู้ชนะต่อไปนี้ได้รับการรับรองโดยข่าวประชาสัมพันธ์หรือสิ่งพิมพ์อย่างเป็นทางการให้สวมมงกุฎฟีนิกซ์มิกิโมโตะตามที่องค์การมิสยูนิเวิร์สกำหนด ได้แก่
การควบคุมโดยพลเรือน
การควบคุมโดยพลเรือน หรือการควบคุมทหารโดยพลเรือน เป็นลัทธิในทางทหารและรัฐศาสตร์ซึ่งให้ความรับผิดชอบสูงสุดในด้านการตัดสินใจทางยุทธศาสตร์ของประเทศอยู่ในมือของผู้นำทางการเมืองที่เป็นพลเรือน มิใช่นายทหารอาชีพ
การควบคุมโดยพลเรือนมักถูกมองว่าเป็นลักษณะที่ต้องมีของเสรีประชาธิปไตย ที่มีเสถียรภาพ คำว่า "การควบคุมโดยพลเรือน" ในการวิเคราะห์เชิงวิชาการมักเกิดในบริบทของประชาธิปไตยซึ่งปกครองโดยข้าราชการที่มาจากการเลือกตั้ง แม้การที่ทหารอยู่ภายใต้การบังคับการควบคุมทางการเมืองจะมิใช่เอกลักษณ์เฉพาะในสังคมเสรีประชาธิปไตยเท่านั้น ตัวอย่างหนึ่ง คือ สาธารณรัฐประชาชนจีน เหมา เจ๋อตงกล่าวว่า "หลักของเรา คือ พรรคเป็นผู้สั่งปืน และจักต้องไม่ยอมให้ปืนเป็นผู้สั่งพรรค" ซึ่งสะท้อนความสำคัญสูงสุดของพรรคคอมมิวนิสต์จีน (ตลอดจนพรรคคอมมิวนิสต์ทั้งหมดโดยรวม) ในฐานะผู้ตัดสินใจตามระบบศูนย์รวมอำนาจปกครองประชาธิปไตยในทฤษฎีลัทธิมากซ์-เลนินและลัทธิเหมา
สิงโตแห่งลูเซิร์น
สิงโตแห่งลูเซิร์น (Lion of Lucerne) หรือที่เรียกว่า เลอเวินเด็งค์มาล (Löwendenkmal) เป็นประติมากรรมแกะสลักหินผา ตั้งอยู่ใจกลางนครลูเซิร์น ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ รูปสลักสิงโตที่ใกล้ตายถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้ผู้คนระลึกถึงองครักษ์สวิสที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์คณะปฏิวัติบุกพระราชวังตุยเลอรีในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ปี ค.ศ. 1792 อนุสาวรีย์นี้ถือเป็นอนุสาวรีย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในสวิตเซอร์แลนด์ มีผู้มากเยี่ยมชมมากกว่าล้านคนในแต่ละปี อนุสาวรีย์แห่งนี้ได้รับการคุ้มครองเป็นให้เป็นมรดกแห่งชาติสวิส
ราชสำนักฝรั่งเศสได้ว่าจ้างหน่วยทหารสวิสราว 1,200 นายได้ทำหน้าองค์รักษ์ของราชสำนัก ต่อมาเมื่อมีการปฏิวัติฝรั่งเศสเกิดขึ้น กลุ่มผู้ปฏิวัติที่โกรธแค้นได้บุกและยึดพระราชวังตุยเลอรีในกรุงปารีส แม้สมาชิกของราชวงศ์ได้หลบหนีออกจากวังไปแล้วก่อนที่คณะปฏิวัติจะมาถึง แต่เหล่าทหารสวิสราว 1,000 นายก็ยังคงยืนหยัดทำหน้าที่ของตนในการปกป้องพระราชวัง ทหารสวิสได้อยู่ต่อสู้กับฝูงชนเพื่อปกป้องพระราชวังที่ไร้ผู้คน ในการต่อสู้ครั้งนี้มีทหารมีเสียชีวิตประมาณ 760 นาย นอกจากนี้ ยังมีทหารสวิสอีกส่วนหนึ่งที่เสียชีวิตระหว่างคุ้มกันพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไปลี้ภัยยังอาคารสมัชชาแห่งชาติ
ประวัติ
การสร้างอนุสาวรีย์นี้เป็นความคิดริเริ่มของทหารนายหนึ่งคาร์ล  ไฟเฟอร์ ฟอน อัลติสโฮเฟน   ซึ่งขณะนั้นประจำการที่กรุงปารีสและได้เดินทางมาพักผ่อนในฤดูร้อนที่เมืองลูเซิร์นในปี ค.ศ.1792 ชื่อ เขาต้องการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและระลึกถึงเพื่อนทหาร  เขาจึงเริ่มเรี่ยไรเงินในปี ค.ศ. 1818 ชาวสวิสทั้งในและนอกประเทศต่างพากันบริจาคเงินสมทบทุนรวมทั้งสมเด็จพระจักรพรรดิของรัสเซีย   พระราชาแห่งปรัสเซีย  สมาชิกราชวงศ์แห่งฝรั่งเศสเช่นเดียวกับ เจ้าชายคริสเตียน  เฟเดอริคแห่งเดนมาร์ก (ต่อมาเป็นพระราชาคริสเตียนที่ 8)
ในส่วนของที่ตั้งอนุสาวรีย์ไฟเฟอร์ได้เสนอให้มีการสร้างอนุสาวรีย์ไว้ที่กำแพงหินนอกเมืองลูเซิร์น  อย่างไรก็ตามได้มีการออกแบบอนุสาวรีย์หลายครั้งแต่ไม่เป็นตามความต้องการ ไฟเฟอร์จึงได้ขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของเขา วินเซนต์  รึททิมันซึ่งตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่วินเซนต์พำนักอยู่ที่กรุงโรมและเขาได้ขอให้ช่างสลักชื่อดังชาวเดนมาร์กอย่าง  เบอร์เทล ธอร์วาเซ่นมาออกแบบอนุสาวรีย์    ในปีค.ศ. 1818 เขาได้นำเสนอแบบร่าง   ต่อมาในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1819 เขาได้จัดแสดงแบบของอนุสาวรีย์ 2 แบบที่ห้องทำงานของเขา แบบแรกมีสิงโตอย่างเดียว และแบบที่สองมีสิงโตอยู่ในถ้ำ
ไฮน์ริช  เคลเลอร์ยืนกรานว่าจะต้องมีการสร้างอนุสาวรีย์ตามแผนเดิมของไฟเฟอร์ และธอร์วาลเซ่นก็เห็นด้วยกับแผนที่ว่านั่นคือควรจะสร้างสิงโตอย่างเดียวโดยไม่มีถ้ำ   อย่างไรก็ตามธอร์วาเซ่นไม่เห็นด้วยกับความคิดของไฟเฟอร์ที่จะให้มีการสร้างรูปสลักสิงโตที่ตายขึ้นเพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ที่เศร้าสลดที่เกิดขึ้นที่ปารีส  แต่เขาคิดว่าควรจะสร้างรูปสลักสิงโตที่กำลังจะตายดีกว่า เพื่อแสดงให้เห็นว่า “สิงโตไม่ได้ตาย แต่สิงโตจากไปอย่างสงบ”   ในที่สุดได้มีการสร้างอนุสาวรีย์ขึ้นตามแบบของธอร์วาลเซ่นและในตอนแรกภายใต้การควบคุมของช่างสลักที่ชื่อ อัว พานคราซ  เอกเกนชวิลเลอร์ (ซึ่งต่อมาไม่นาน ก็ประสบอุบัติเหตุ)และสุดท้าย ชาวคอนสตานที่ชื่อ  ลูคัส  อาฮอร์นเป็นผู้สร้างเสร็จที่บ่อทรายเก่าเมืองลูเซิร์น   วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1821 ซึ่งครบรอบ 29ปีพอดีหลังจากเหตุการณ์ลุกฮือที่พระราชวังวังทุยเลอเรียน  ได้มีพิธีเปิดอนุสาวรีย์อย่างเป็นทางการ
มีการสลักคติพจน์ภาษาละตินไว้เหนือรูปสลักสิงโตว่า Helvetiorum Fidei ac Virtuti ซึ่งมีความหมายว่า ศรัทธาแลเกียรติคุณของสวิส
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22 เป็นการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรปถ้วยใหญ่ที่สุด จัดขึ้นโดยยูฟ่า โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่ 67 และเป็นฤดูกาลที่ 30 ตั้งแต่มีการเปลี่ยนชื่อจากยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ เป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
สิงโตแห่งลูเซิร์น
ประวัติ
นอกจากนี้มีการสลักรายชื่อของทหารที่เสียชีวิต 26 นาย และรายชื่อทหาร 16 นายที่ได้รับการช่วยเหลือหรือรอดชีวิต  จำนวนการเสียชีวิตของทหารรักษาการสวิสในแต่ละเหตุการณ์ มีทหารเสียชีวิตประมาณ 760 นายและรอดชีวิต 350 นาย
งานสลักที่เป็นงานเลียนแบบอนุสาวรีย์สิงโต   ซึ่งในตอนนั้นศิลปินได้อ้างว่าเป็นผลงานของตนเองที่ไม่ได้ลอกเลียนแบบใคร  ก็คืออนุสาวรีย์สิงโตสมาพันธรัฐอเมริกา ที่สุสานโอ๊คแลนด์เมืองแอตแลนตา   รัฐจอร์เจีย
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22
นัดชิงชนะเลิศประจำฤดูกาลนี้ มีกำหนดแข่งขันที่ สตาดเดอฟร็องส์ ใน แซ็ง-เดอนี, ประเทศฝรั่งเศส. เดิมทีมีกำหนดที่จะลงเล่นที่ อัลลีอันทซ์อาเรนา ใน มิวนิก ประเทศเยอรมนี. อย่างไรก็ตาม, เนื่องจากการเลื่อนและการย้ายที่ตั้งของ นัดชิงชนะเลิศ ปี ค.ศ. 2020, เจ้าภาพสุดท้ายถูกเลื่อนกลับไปหนึ่งปี, โดยที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์กกำหนดให้เป็นเจ้าภาพ นัดชิงชนะเลิศปี ค.ศ. 2022. เนื่องจาก การรุกรานยูเครนของรัสเซีย, นัดชิงชนะเลิศเลยถูกย้ายไปที่ แซ็ง-เดอนี. ทีมที่ชนะเลิศของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22 จะได้รับสิทธิ์การแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2022–23 รอบแบ่งกลุ่ม โดยอัตโนมัติ และนอกจากนี้ยังได้รับสิทธิ์ในการลงเล่นพบกับทีมชนะเลิศของยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2021–22 ในยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2022.
การคัดเลือกสโมสร
80 สโมสรจาก 54 ประเทศ ของสมาชิกยูฟ่าจำนวน 55 ประเทศ จะได้เข้าร่วมการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22 (ยกเว้นลิกเตนสไตน์, ซึ่งไม่ได้จัดการแข่งขันลีก). โดยจะจัดอันดับแต่ละประเทศสำหรับจำนวนของสโมสรที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขัน ดังนี้:
การจัดอันดับตามสมาคมฟุตบอล
สำหรับการแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2021–22 จะจัดอันดับอ้างอิงตามค่าสัมประสิทธิ์ของยูฟ่าในปี พ.ศ. 2563 (ค.ศ. 2020) ซึ่งคิดตามผลการแข่งขันฟุตบอลระดับทวีปตั้งแต่ฤดูกาล 2015–16 ถึง 2019–20
นอกจากการคิดจากค่าสัมประสิทธิ์แล้ว สมาคมของประเทศนั้นจะได้รับสิทธิ์ให้มีสโมสรเข้าแข่งขันเพิ่มในแชมเปียนส์ลีก ดังนี้:
การจัดการแข่งขัน
ตารางด้านล่างนี้เป็นการจัดการแข่งขันของฤดูกาลนี้. ในฐานะแชมป์เก่าแชมเปียนส์ลีก, เชลซี, ซึ่งได้รับการันตีได้สิทธิ์ในแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม, ผ่านเข้ารอบในลีกภายในประเทศแล้ว (ในฐานะทีมอันดับที่สี่ใน พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2020–21), การเปลี่ยนแปลงด้านล่างนี้สู่ลำดับการเข้ารอบที่จะจัดขึ้น:
สโมสร
อันดับในลีกซึ่งเป็นอันดับในฤดูกาลก่อนหน้าจะแสดงในวงเล็บ (TH: สโมสรชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก; EL: สโมสรชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก).
ป้ายกำกับในวงเล็บแสดงให้เห็นว่าแต่ละทีมมีคุณสมบัติสำหรับพื้นที่ของรอบที่เริ่มต้น:
หมายเหตุ
วันแข่งขันและวันจับสลาก
การจับสลากทั้งหมด ยกเว้นรอบแบ่งกลุ่ม เริ่มต้นที่เวลา 12:00 CEST/CET, และจัดขึ้นที่สำนักงานใหญ่ของยูฟ่า ในเมืองนียง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์. การจับสลากรอบแบ่งกลุ่มจะเริ่มต้นที่เวลา 18:00 CEST, ที่สนามแข่งขันที่ได้รับการยืนยัน.
รอบแบ่งกลุ่ม
การจับสลากสำหรับรอบแบ่งกลุ่มจะจัดขึ้นในวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2564, 18:00 CEST (19:00 TRT), ใน อิสตันบูล, ประเทศตุรกี.
เชริฟฟ์ ตีรัสปอล ได้สร้างโอกาสการลงสนามของพวกเขาเป็นครั้งแรกในรอบแบ่งกลุ่ม. พวกเขาจะเป็นทีมแรกที่มาจากมอลโดวาที่เล่นในแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม.
สถิติ
สถิติรวมตั้งแต่รอบคัดเลือก และ รอบเพลย์ออฟ.
พีซีดี (อัลบั้ม)
พีซีดี (PCD) เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวโดยเกิร์ลกรุ๊ปอเมริกันชื่อ พุสซีแคตดอลส์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2548 โดย A&M Records ในปี พ. ศ. 2536 Pussycat Dolls ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นคณะละครล้อเลียนโดยนักออกแบบท่าเต้น โรบิน แอนติน หลังจากดึงดูดความสนใจจากสื่อ Antin ได้ร่วมทุนกับ Interscope Records เพื่อพัฒนา Pussycat Dolls ให้เป็นแบรนด์โดย Jimmy Iovine มอบหมายโครงการนี้ให้ Ron Fair ในฐานะหนึ่งในผู้อำนวยการสร้าง แฟร์ผลิตอัลบั้มส่วนใหญ่และร่วมมือกับโปรดิวเซอร์อย่าง Kwamé, Polow da Don และ Rich Harrison อัลบั้มนี้เน้นเพลงแดนซ์ป๊อปและอาร์แอนด์บีเป็นหลัก ในทำนองเดียวกันอัลบั้มนี้มีการเสียดสีทางเพศและสำรวจธีมของสตรีนิยมและความโรแมนติก มีเสียงร้องของแขกรับเชิญจากแร็ปเปอร์ Busta Rhymes, Timbaland และ will.i.am
3 นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่
3 นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ เป็นภาพยนตร์ไทยแนว โลดโผน, ตลก และอาชญากรรม โดยเป็นผลงานลำดับแรกของค่ายไทรทองภาพยนตร์ และจัดจำหน่ายโดยนิวไฟว์สตาร์ (ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อค่ายไทรทองภาพยนตร์ปิดกิจการลงไปลิขสิทธิ์จึงตกมาอยู่กับไฟว์สตาร์โปรดักชั่น) จากการกำกับของผู้ที่ใช้นามแฝงว่า ทับทิมสยาม ออกฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม 2519 นำแสดงโดย สรพงศ์ ชาตรี, อุเทน บุญยงค์, ไพโรจน์ ใจสิงห์, ภาวนา ชนะจิต, บู๊ วิบูลย์นันท์, แพน บอระเพ็ด, พิภพ ภู่ภิญโญ, ไกร ครรชิต, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม และดวงใจ หทัยกาญจน์
ทิวเขาถนนธงชัย
ทิวเขาถนนธงชัย (Thanon Thong Chai Range; Tanen Taunggyi) เป็นแนวทิวเขาทางด้านตะวันตกของภาคเหนือ เริ่มจากจุดที่บรรจบกับทิวเขาแดนลาว ทอดตัวเป็นแนวยาวลงมาทางตอนล่างของภาค แบ่งออกเป็น 3 แนว ได้แก่
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันตก หรือ ทิวเขาดอยมอนกุจู หรือ ทิวเขาดอนะ (ภาษาพม่า) เป็นแนวพรมแดนธรรมชาติระหว่างไทยกับพม่า ตั้งแต่อำเภอแม่สะเรียง จังหวัดแม่ฮ่องสอน จนถึงอำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก รวมความยาว 305 กิโลเมตร ยอดเขาสำคัญ เช่น ยอดเขาโมโกจู (ความสูง 1,964 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติแม่วงก์ (บริเวณอำเภอปางศิลาทอง จังหวัดกำแพงเพชร)
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก
ทิวเขาถนนธงชัยตะวันออก หรือ ทิวเขาอินทนนท์ ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำแจ่มกับแม่น้ำปิง ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ตอนกลางจังหวัดเชียงใหม่ รวมความยาวประมาณ 225 กิโลเมตร มียอดเขาสูงและสำคัญ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไม่มากนัก เช่น ดอยอินทนนท์ (ความสูง 2,565 เมตร) ดอยผ้าขาว (ความสูง 1,990 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ (บริเวณอำเภอจอมทองและอำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่), ดอยสุเทพ (ความสูง 1,676 เมตร) ในอุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย (บริเวณตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่)
ทิวเขาถนนธงชัยทั้ง 3 แนว ก่อให้เกิดแม่น้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำปาย, แม่น้ำยวม, แม่น้ำเมย, แม่น้ำตื่น, แม่น้ำแจ่ม เป็นต้น
ปีเตอร์ ดิงเคลจ
หลังจากถ่ายตอนไพล็อตในปี 2009 ดิงเคลจรับบททีเรียน แลนนิสเตอร์ในซีรีส์ทางโทรทัศน์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง Game of Thrones ที่ทำให้เขาได้รับรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี 3 รางวัล จากการเสนอรางวัล 7 ครั้งติดต่อกัน เขายังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำจากบทนี้ในปี 2012
นาโออากิ อาโอยามะ
นาโออากิ อาโอยามะ (青山 直晃 (Aoyama Naoaki)) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เขาเคยลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ในไทยลีกระหว่างฤดูกาล 2558 และฤดูกาล 2561 ก่อนจะย้ายไปร่วมกับกัมบะ โอซากะในฤดูกาลถัดไปหลังสิ้นสุดสัญญา
อาโอยามะเกิดเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ในเมืองอิจิโนมิยะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น หลังจากเขาได้เรียนจบชั้นมัธยมปลายในปี พ.ศ. 2547 ได้เซ็นสัญญาในการเล่นฟุตบอลอาชีพกับชิมิซุ เอส-พัลส์ ในปีต่อมา และเป็นตัวหลักของสโมสรในเวลาถัดมา
หลาง เยว่ถิง
หลาง เยว่ถิง (郎月婷 ) เป็นนักแสดงชาวจีน มีผลงานเด่นคือ Blind Detective, Office
ยิปมัน 3
ยิปมัน 3 (Ip Man 3; จีนตัวเต็ม:	葉問3; จีนตัวย่อ: 叶问3; พินอิน: Yè Wèn Sān) ภาพยนตร์กังฟูสัญชาติฮ่องกง ออกฉายในปลายปี ค.ศ. 2015 ในปี 2018 ได้มีภาคแยกของจังทีชี่ชื่อว่า master Z: the IP man legacy ยิปมัน: ตำนานมาสเตอร์ Z
เรื่องย่อ
ฝอซาน ในปี ค.ศ. 1959 ยิปมัน ได้ย้ายกลับมาจากฮ่องกงอยู่ที่นี่พร้อมกับ เจ็ง หวิ่งซิง ภรรยาและยิปเช็ง ลูกชายคนเล็ก แต่ทว่าอิทธิพลจากชาติตะวันตกที่เข้ามาหวังจะฮุบโรงเรียนประถม ที่เป็นสถานที่เรียนของเด็ก ๆ ที่นี่ ทำให้ยิปมันพร้อมกับลูกศิษย์ต้องต่อสู้เพื่อปกป้องชุมชนที่อาศัยอยู่ ขณะเดียวกัน จัง ทีชี่ ชายหนุ่มผู้ซึ่งมาใหม่ ซึ่งก็เป็นหย่งชุนเช่นเดียวกัน และเป็นศิษย์ร่วมสำนักกับยิปมัน ก็ฉายแสงเจิดจรัสขึ้นมา และประกาศท้าประลองกับยิปมัน เพื่อพิสูจน์ว่า ใครเป็นปรมาจารย์หย่งชุนตัวจริง
การสร้างและการเข้าฉาย
Ip Man 3 นับเป็นผลงานภาพยนตร์ภาคที่ 3 ซึ่งเป็นภาคต่อของ Ip Man เมื่อปี ค.ศ. 2008 และ Ip Man 2 เมื่อปี ค.ศ. 2010 ภาพยนตร์กังฟูแนวชีวประวัติของยิปมัน ปรมาจารย์กังฟูแบบหย่งชุน ผู้มีตัวตนจริงและได้รับการยอมรับไปทั่วโลก ในฐานะผู้ที่ถ่ายทอดหย่งชุนในยุคปัจจุบัน และเป็นอาจารย์คนแรกของบรูซ ลี ซึ่งต่อมากลายเป็นนักแสดงแอ๊คชั่นระดับตำนานของวงการภาพยนตร์ โดยได้นักแสดงหลัก คือ เจิ้น จื่อตัน กลับมารับบทยิปมันอีกครั้ง โดยมี หยวน หวูปิง กำกับฉากแอ๊คชั่น ซึ่งคราวนี้ยังได้ ไมค์ ไทสัน อดีตนักมวยระดับแชมป์โลกในรุ่นเฮฟวี่เวท มารับบท แฟรงกี้ นักพัฒนาธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ต้องการยึดครองที่ดินที่เป็นที่ตั้งของโรงเรียนในเนื้อเรื่องด้วย โดยถือว่าภาพยนตร์เรื่องแรก ที่ไทสันรับบทเด่น หลังจากที่ผ่านมารับแต่เพียงบทตัวประกอบหรือบทตลกเท่านั้น โดยระหว่างการถ่ายทำที่ต้องเข้าฉากต่อสู้กันกับเจิ้น จื่อตัน กระดูกนิ้วมือของไทสันถึงกับหัก อีกทั้งยังได้ จาง จิ้น นักแสดงกังฟูรุ่นใหม่รับบท จัง ทีชี่ ปรมาจารย์หย่งชุนที่ต้องการประลองฝีมือกับยิปมันอีกด้วย และยังมี สุชาติ ขันวิไล หรือ ไซมอน กุ๊ก นักแสดงแสตนอินและสตันแมนชาวไทย ผู้ที่เคยผ่านงานในภาพยนตร์แนวเดียวกันนี้มาแล้วมากมาย เช่น องค์บาก หรือ ต้มยำกุ้ง รับบท สุชาติ นักสู้ในแบบมวยไทยร่วมแสดงด้วย
เมื่อออกฉาย ภาพยนตร์ทำรายได้ในสัปดาห์แรกที่ฮ่องกงถึง 40 ล้านเหรียญฮ่องกง (ประมาณ 186 ล้านบาท) และขึ้นชาร์ตเป็นอันดับหนึ่ง ทั้งที่ฉายพร้อมกับ Star Wars: The Force Awakens ภาพยนตร์ไซไฟฟอร์มใหญ่จากฮอลลีวูด นอกจากนี้แล้วการเข้าฉายที่ไต้หวันและมาเลเซียก็ทำรายได้เป็นอันดับหนึ่งเช่นเดียวกัน
ในส่วนของประเทศไทย มีการฉายในระบบ 4 มิติ และหากชมแล้วไม่สนุก ทางโรงภาพยนตร์ยินดีคืนเงินภายใน 30 นาที ที่เริ่มฉาย
ชิน ยุน-โจ
ชิน ยุนโจ (Korean:신윤조 ; เกิด 14 ธันวาคม 2535 ) เป็นนักร้อง นักแสดง นักแร็ปชาวเกาหลีใต้ รู้จักในสถานะสมาชิกวง Hello Venus, UNI.T
ประวัติ
ชิน ยุนโจ (신윤조) เกิดวันที่ 14 ธันวาคม 2535 นับถือศาสนาคริสต์ เกิดที่ โซล ประเทศเกาหลีใต้ เธอเป็นสมาชิกวงเฮลโลวีนัส ยุนโจเข้าร่วมโรงเรียนมัธยมปลายศิลปะโซลซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศเกาหลีใต้ เธอมีความคล้ายคลึงกับเจสสิก้า และ แทยอน สมาชิกวงวงโซนยอชินแด และมีความสามารถของเธอ คือ โอเปร่า (ฝึกมาตั้งแต่ ป.6) แต่งเนื้อเพลง วิชาเอกของเธอคือ ดนตรีและการขับร้อง โดยเฉพาะการร้องเพลงคาสสิค เธอเป็นนักร้อง soprano การเลือกตั้งในวันที่ 19 ธันวา เป็นการเลือกตั้งครั้งแรกของ ยุนโจ และ อารา เพราะพึ่งบรรลุนิติภาวะ
ในปี พ.ศ. 2554 เข้าสู่สังกัดจากการออดิชั่นร่วมกับยูอารา และ คิมฮเยริม(ราอิม) เพื่อที่จะเป็นสมาชิกวงอาฟเตอร์สกูล แต่สุดท้าย ทางต้นสังกัดก็คัดอียองเป็นสมาชิกวงอาฟเตอร์สกูล จนถึงปัจจุบันนี้
ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2556 ยุนโจและเพื่อนสมาชิกในวง เข้าร่วมกีฬาสีไอดอล อยู่ทีม D ร่วมกับ วงเอพิ้งค์ ซีเครต NU'EST B.A.P และอื่นๆเธอเกิดในโซล ประเทศเกาหลีใต้
Hello Venus
เธอเปิดตัววง Hello Venus ในปี 2555 กับซิงเกิล Venus แต่เธอมีอาการเจ็บขาทำให้เธอคัมแบ็กไม่ได้ทำให้ทางต้นสังกัดจึงตัดสินใจให้เธอปรากฏในเอ็มวีเพียงไม่กี่ฉาก,
เดี่ยว
ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ยุนโจเดบิวต์สมาชิกวงเฮลโลวีนัส เมื่อปี พ.ศ. 2554 เธอได้ร้องเพลง Dream ซึ่งร้องร่วมกับ After school ซึ่งเป็น featured ในอัลบั้ม Virgin
เปิดตัวพร้อมกับมินิอัลบั้ม Venus พร้อมด้วย 4 ซิงเกิลแรก ได้แก่ Hello, Venus, Excitement, Love Appeal โปรดิวซ์ โดย โช ยองซู และคิม แทฮยอน แต่หลังจากนั้นไม่นาน ยุนโจ ก็ได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ทำให้ไม่อาจขึ้นแสดงสดได้ ทางต้นสังกัดจึงให้อีก 5 คนที่เหลือแสดง รวมถึงการเล่นมิวสิควีดีโอด้วย ที่ยุนโจก็ปรากฏตัวเพียงไม่กี่ฉาก
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2556 เฮลโลวีนัสก็ได้โปรโมทเพลง Romantic Love ซึ่งเป็นเพลงในมินิอัลบั้ม What Are You Doing Today
หลังจากที่ปล่อยภาพทีเซอร์ฝาแฝดไปเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา คราวนี้สาวๆ กลายเป็นเทพธิดาในฤดูใบไม้ผลิที่น่ารักและงดงามสำหรับภาพถ่ายใหม่ล่าสุดของพวกเธอ ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่น ที่ให้ความรู้สึกสบายๆและผ่อนคลาย แสดงถึงกลิ่นอายแห่งความหวานของพวกเธอ ปล่อยให้แฟนๆ คิดว่านี่จะเป็นคอนเซ็ปสำหรับการแสดงบนเวทีของพวกเธอ
ต่อมาได้เปิดตัวมินิอัลบั้มชุดที่ 3 Do You Want Some Tea? ในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 ด้วยมิวสิควีดีโอสีสันสดใส
ในวันที่ 3 กันยายน 2556 สมาชิกและยุนโจก็ได้เข้าร่วมกีฬาสีไอดอล และทำการอัดเทป
ซูกันมาเลเซีย
ซูกันมาเลเซียครั้งแรกจัดขึ้นที่กัวลาลัมเปอร์ ระหว่างวันที่ 19 ถึง 26 เมษายน ค.ศ. 1986 มีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 3,849 คนจาก 13 รัฐของมาเลเซีย, ดินแดนสหพันธรัฐกัวลาลัมเปอร์, สภากีฬามหาวิทยาลัยมาเลเซีย, สำนักงานตำรวจแห่งชาติมาเลเซีย และ นักกีฬากองทัพมาเลเซียเข้าร่วมแข่งขัน การแข่งขันครั้งที่สามจัดขึ้นที่รัฐซาราวักในปี ค.ศ. 1990 และเป็นการแข่งขันครั้งแรกที่จัดขึ้นในรัฐซาราวักและมาเลเซียตะวันออก
รัฐที่เข้าร่วมแข่งขัน
รัฐและประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันในซูกันมาเลเซีย
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน
รายการด้านล่างนี้เป็นกีฬาที่แข่งขันในซูกันมาเลเซียทั้งหมดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1986
รายชื่อของซูกันมาเลเซีย
ทุกรัฐได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันซูกันมาเลเซีย ยกเว้น รัฐกลันตัน (รัฐกลันตันจะเป็นเจ้าภาพจัดแข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 2028)
อันดับปลากระเบน
อันดับปลากระเบน (อันดับ: Myliobatiformes) เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนกลุ่มหนึ่ง ในอันดับใหญ่ Batoidea ถือเป็น 1 ใน 4 อันดับในอันดับใหญ่นี้
ซึ่งปลาที่อยู่ในอันดับนี้ มีรูปร่างโดยรวม คือ มีทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ พบทั้งในทะเล, น้ำกร่อย และน้ำจืด ลำตัวแบนลงมาก ครีบอกแผ่ออกด้านข้าง มีเหงือกประมาณ 5 คู่ อยู่ด้านล่างของส่วนหัว บริเวณถัดจากส่วนท้ายของนัยน์ตามีรูเปิดข้างละช่อง มีส่วนหางที่ยื่นยาวเหมือนแส้ในบางวงศ์ หรือ บางวงศ์มีครีบที่แผ่ออกไปด้านข้างลำตัวเหมือนปีกของนกหรือผีเสื้อ ทำให้ว่ายน้ำได้เหมือนการโบยบินของนก บางสกุลหรือบางวงศ์มีหางที่สั้น ลำตัวแบนกลมเหมือนจานข้าวหรือแผ่นซีดี
โดยมากเป็นปลาที่หากินตามหน้าดิน โดย อาหารหลักได้แก่ ครัสเตเชียนและหอยชนิดต่าง ๆ ในบางวงศ์เท่านั้น ที่หากินในระดับใกล้ผิวน้ำและกินอาหารเป็นแพลงก์ตอนด้วยการกรองเข้าปาก
โคโรนาดัล
โคโรนาดัลยังเป็นหนึ่งในเมืองที่ถูกวางแผนของฟิลิปปินส์ ซึ่งได้รับการลงนามในปี ค.ศ. 1965 ประชากรส่วนใหญ่ในตัวเมืองพูดภาษาฮีลีไกโนน เนื่องจากประชากรร้อยละ 95 เป็นชาวฮีลีไกโนนที่อพยพมาจากวิซายัส
จอร์จ ซี. สกอตต์
จอร์จ แคมป์เบลล์ สกอตต์ (George Campbell Scott; 18 ตุลาคม 1927 – 22 กันยายน 1999) เป็นนักแสดง ผู้กำกับ และโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองไวส์ รัฐเวอร์จิเนีย เป็นบุตรชายของจอร์จ สกอตต์ ดิวอี และ เฮเลนา อักเนส สกอตต์เข้าเรียนที่โรงเรียนเรดฟอร์ดไฮสกูล และเรียนจบในระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยมิสซูรี-โคลัมเบีย เอกสื่อสารมวลชนในปี ค.ศ. 1953 เขามีชื่อเสียงครั้งแรกจากบทบาทพลเอกจอร์จ เอส. แพตตัน ในภาพยนตร์เรื่อง Patton ทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทดราม่า เขายังเป็นคนแรกที่ปฎิเสธรางวัลออสการ์และจะไม่ไปร่วมงานดังกล่าว โดยสกอตต์ให้เหตุผลว่าการเมืองที่เกี่ยวพันกับออสการ์นั้นโหดร้าย แต่ปรากฏว่าเขาได้รับรางวัลในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ทำให้โปรดิวเซอร์หนังจึงต้องขึ้นรับรางวัลแทน สกอตต์มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ 64 เรื่อง ระหว่างปี 1958–1999 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 4 ครั้ง, เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ 5 ครั้ง, เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมี 8 ครั้ง และเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตา 3 ครั้ง
ด้านชีวิตส่วนตัว สกอตต์แต่งงานทั้งหมดห้าครั้งโดยครั้งแรกแต่งงานกับแคโรลีน ฮิวจ์ มีบุตรด้วยกันหนึ่งคน ชื่อวิกตอเรีย ครั้งที่สองกับแพทริเซีย รีด มีบุตรด้วยกันสองคน ชื่อ แมทธิว และ เดวอน ครั้งที่สามเขาแต่งงานกับนักแสดงชาวแคนาดา คอลลีน ดิวเฮิสท์ มีบุตรด้วยกันสองคน ชื่อ แคมป์เบลล์ และ อเล็กซานเดอร์ ต่อมาพวกเขาหย่าร้างกันในปี ค.ศ. 1965 หลังใช้ชีวิตร่วมกันห้าปี ในปี ค.ศ. 1967 เขาแต่งงานกับคอลลีนอีกครั้งเป็นครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้าสกอตต์แต่งงานกับนักแสดงชาวอเมริกัน ทริช แวน เดเวียร์ พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันจนสกอตต์เสียชีวิตในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1999 ด้วยอาการท่อเลือดแดงส่วนท้องโป่งพอง
มิติสัมพันธ์
มิติสัมพันธ์ คือ ความสามารถในการรับรู้ตำแหน่งของสิ่งต่างๆ เมื่อเทียบกับตำแหน่งหรือจุดอ้างอิงจุดใดจุดหนึ่ง เช่นการอ้างอิงจากตัวเอง  หน้า หลัง บน ล่าง ซ้าย ขวา เป็นต้น
คนที่มีทักษะด้านมิติสัมพันธ์ จะมีความสามารถในการมองเห็นความสัมพันธ์ของมิติต่างๆ อาทิ ความสัมพันธ์ของพื้นที่ ที่ว่าง สถานที่ อัตราความเร็ว ตำแหน่งที่ตั้ง เวลา อีกทั้งสามารถมองเห็นความเชื่อมโยงของสิ่งต่างๆ และสามารถวาดมโนภาพของความเชื่อมโยงให้เกิดขึ้นในใจ และถ่ายทอดออกมาให้คนอื่นรับรู้เป็นรูปธรรม
เตาแสงอาทิตย์
เตาแสงอาทิตย์ หรือเตาสุริยะ (solar cooker) เป็นอุปกรณ์ให้ความร้อนในการหุงต้มอาหาร ซึ่งใช้พลังงานโดยตรงจากแสงแดด, โดยทั่วไปจะประกอบด้วยแผ่นสะท้อนแสงโค้งมันวาวขนาดใหญ่ (บางแบบจะรูปทรงคล้ายจานดาวเทียม) เพื่อใช้สะท้อนแสงแดดไปรวมกันตรงจุดที่วางภาชนะหูงต้มจนเกิดเป็นความร้อนสูง ทำให้อาหารสุก, และบางชนิดจะมีการครอบปิดส่วนวางภาชะด้วยแก้ว เพื่อไม่ให้รังสีความร้อนสะท้อนกลับออกมาภายนอก
เนื่องจากเตาแสงอาทิตย์ไม่มีการใช้เชื้อเพลิง ทำให้แทบไม่มีค่าใช้จ่าย, จึงใช้กันอย่างแพร่หลายในประเทศยากจนและในกิจการขององค์กรสาธารณกุศลต่างๆ แต่มีข้อจำกัดที่ต้องใช้เวลาหูงต้มนานกว่าเตาปกติ และไม่สามารถหูงต้มได้หากไม่มีแดด
เสนียด
เสนียด (, Malabar nut, adulsa, adhatoda, vasa, หรือ vasaka) เป็นไม้พุ่ม ใบเดี่ยว ดอกช่อ ดอกย่อยกลีบแยกเป็นปาก สีขาวประม่วง เป็นพืชสมุนไพรที่มีถิ่นกำเนิดในเอเชีย กระจายทั่วไปในศรีลังกา เนปาล อินเดีย ปากีสถาน อินโดนีเซีย มาเลเซีย จีน และปานามา
ทุกส่วนของลำต้นเมื่อรับประทานทำให้คลื่นไส้อาเจียน ชาวกะเหรี่ยงใช้รากต้มน้ำดื่มรักษาโรคหอบหืด เนื้อไม้ใช้ทำรั้ว ในใบมีสารเคมีหลายชนิด เช่น อัลคาลอยด์ แทนนิน ซาโพนิน ฟีโนลิก และฟลาโวนอยด์ สารที่สำคัญคือวาสิซีน ซึ่งเป็นควินาโซลีนอัลคาลอยด์ พบในปริมาณ 0.541 - 1.1% ของน้ำหนักแห้ง ใช้เป็นพืชสมุนไพรตามตำรับยาอายุรเวท สิทธะ และอูนานี ดอกเสนียดเป็นดอกไม้ประจำจังหวัดปัญจาบ ประเทศปากีสถานอย่างไม่เป็นทางการ
ซ้องกั๋ง
ซ้องกั๋ง หรือชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาจีนกลางว่า ฉุยหู่จ้วน เป็นนวนิยายจีนซึ่งเชื่อกันว่าเป็นผลงานของชือ ไน่อัน และนับถือกันว่าเป็นหนึ่งในสี่สุดยอดวรรณกรรมจีน แม้เขียนด้วยภาษาธรรมดา มากกว่าจะเป็นภาษาทางวรรณกรรมก็ตาม ในภาษาอังกฤษแปลชื่อเรื่องของซ้องกั๋งเป็นหลายชื่อได้แก่ Water Margin, Outlaws of the Marsh, Tale of the Marshes, All Men Are Brothers, Men of the Marshes และ The Marshes of Mount Liang
ซ้องกั๋งได้รับการแปลและเรียบเรียงเป็นภาษาไทยครั้งแรกโดยสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) เมื่อปี พ.ศ. 2410 ในสมัยรัชกาลที่ 4 แปลออกมาเป็นหนังสือ 82 เล่มสมุดไทย และได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกโดยโรงพิมพ์หมอบรัดเลเมื่อปี พ.ศ. 2422 ในสมัยรัชกาลที่ 5 โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ซ้องกั๋ง" ตามชื่อของตัวละครเอกคือซ้องกั๋งหรือที่เรียกในภาษาจีนกลางว่า "ซ่งเจียง"
เนื้อหาดำเนินไปในสมัยราชวงศ์ซ่ง (ราชวงศ์ซ้อง) ว่าด้วยโจรหนึ่งร้อยแปดคนซึ่งมั่วสุมประชุมกันอยู่ ณ เขาเหลียง หรือบึงน้ำเหลียงซาน (เนียซัวเปาะ) เพื่อตั้งกองทัพ แต่ภายหลังรัฐบาลนิรโทษกรรมให้ แล้วส่งไปสู้รบชิงชัยกับต่างชาติที่รุกรานจีน รวมถึงปราบปรามกบฏ ตัวละครหลายตัวในเรื่องยังได้รับความนิยมมากที่สุดในบรรดาตัวละครวรรณกรรมจีน เช่น อู่ ซง (บู๊สง), หลิน ชง (ลิมชอง) และหลู่ จื้อเชิน (ลูตีซิม)
โครงเรื่อง
เหตุการณ์ในเรื่องเกิดขึ้นในสมัยปลายราชวงศ์ซ่งในรัชสมัยของ จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจง (ซ้องฮุยจง) ซึ่งเป็นฮ่องเต้ที่อ่อนแอ เชื่อฟังแต่ขุนนางกังฉิน จนเรียกได้ว่าเป็นยุคกังฉินครองเมือง และขุนนางกังฉินที่มีอิทธิพลมากในสมัยนั้นได้แก่ชื่อ เกาฉิว (กอกิว) ถ่งกวาน (ท่องกวน) และไช่จิ้ง (ซัวเกีย)
ตัวละครทั้ง 108 คนนั้นมีประวัติความเป็นมาแทบจะเหมือนกันหมด คือ ถูกขุนนางกลั่นแกล้ง กดขี่ข่มเหง เป็นต้น ทำให้แต่ละคนลี้ภัยออกจากเมืองของตัวเอง แล้วมารวมตัวกัน ณ เขาเหลียง หรือบึงน้ำเหลียงซาน (เนียซัวเปาะ) เพื่อปราบปรามขุนนางชั่ว อันที่จริงแล้ว เหล่าผู้กล้าทั้ง 108 นี้คือเทพยดาจุติลงมาเกิดเพื่อปราบยุคเข็ญ เมื่อพวกเขาได้มาพบกัน ก็สาบานตัวเป็นพี่น้องกัน ผู้นำคนสำคัญของผู้กล้าเขาเหลียง คือ ซ่งเจียง (ซ้องกั๋ง) ซ่งเจียงนั้นได้รับความยกย่องจากชาวยุทธทั่วหล้าว่า เป็น "ฝนทันใจ" เนื่องจากเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี และส่งเสริมและให้ความช่วยเหลือชาวยุทธมาตลอดจนได้แต่งตั้งให้เป็นหัวหน้า
เรื่องราวตอนต้น ๆ จะกล่าวถึงที่มาของตัวละครบางตัวที่สำคัญว่า เหตุใดถึงได้เข้ามารวมกลุ่มเขาเหลียงได้ เช่น หลวงจีนหลู่จื้อเซิน (ลูตีซิม) สื่อจิ้น (ซือจิน) หลินชง (ลิมชอง) อู่ซง (บู๊สง) หลี่ขุย (ลีขุย) ซ่งเจียง เป็นต้น ส่วนกลางเรื่องจนถึงท้ายเรื่องนั้น จะเกี่ยวข้องกับ การที่เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงต้องออกไปปราบปรามกบฏกลุ่มต่าง ๆ ทั่วแผ่นดิน ตามราชโองการของฮ่องเต้ (ซึ่งจริง ๆ แล้วเป็นแผนหลอกใช้ของเกาฉิวอีกที) การไปปราบกบฏกลุ่มต่าง ๆ นั้น แสดงถึงการรบโดยขาดการวางแผนอย่างดี จนทำให้สูญเสียผู้กล้าไปมากมายอย่างน่าเสียดาย เพราะผู้กล้าหลายคนเสียชีวิตจากกับดักต่าง ๆ เป็นอันมาก และเป็นการรบที่รบเสียจนแทบไม่ได้หยุดหย่อน ผู้กล้าบางคนทนไม่ไหวแยกตัวออกไปจากกลุ่ม ในท้ายที่สุด ซ่งเจียงก็ปราบกบฏทั่วแผ่นดินได้หมด ฮ่องเต้จึงได้พระราชทานเหล้าให้แก่ซ่งเจียง แต่เกาฉิวได้แอบใส่ยาพิษไปในเหล้าด้วย ทำให้ซ่งเจียงเสียชีวิต จึงทำให้ไม่สามารถรวมตัวผู้กล้าที่รอดชีวิตจากศึกครั้งนี้ได้อีก และเหล่าผู้กล้าที่เหลือก็ถูกเกาฉิวสังหารไปทีละคนจนหมด แต่ว่าเวลาต่อมา จักรพรรดิซ่งฮุ่ยจงทรงพระสุบินว่า เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงได้รุมว่ากล่าวประณามพระองค์ว่า อ่อนแอ และหูเบา พร้อมกันรุมทำร้ายพระองค์จนถึงกับสะดุ้งตื่นจากพระบรรทม หลังจากนั้นพระองค์ก็ได้ตั้งศาลเจ้าให้แก่เหล่าผู้กล้าแห่งเขาเหลียงเพื่อระลึกความกล้าหาญและความจงรักภักดีต่อแผ่นดินเป็นต้นมา
มะเดื่อในคัมภีร์ไบเบิล
มะเดื่อในพระคัมภีร์ เป็นเรื่องราวอย่างลึกซึ้ง ที่กล่าวถึงคำอุปมาสำคัญในพระคัมภีร์ไบเบิล มะเดื่อที่ถูกสาป เป็นข้อสังเกตที่นักศึกษาพระคัมภีร์ทุกแห่งให้ความสำคัญ ในหนังสือฉบับปฐมกาล (3:7) แสดงข้อความถึงใบมะเดื่อซึ่งเป็นใบไม้ที่มนุษย์คู่แรกในพระคัมภีร์ใช้เป็นเครื่องปกปิดร่างกายหลังจากฟื้นความจำ, หนังสือสุภาษิต (27:18) แสดงข้อความถึงบทเรียนจากต้นมะเดื่อและการระแวดระวัง สาส์นจากพระคัมภีร์จากหนังสือฉบับสำคัญที่มีชื่อ ตั้งแต่ภาคพันธสัญญาเดิมเป็นต้นมา ได้กล่าวถึงต้นมะเดื่ออย่างมีนัยยะสำคัญ เช่น การกล่าวถึง การไม่ยอมเป็นพระราชาของต้นมะเดื่อ ในหนังสือผู้วินิจฉัย ในหนังสือภาคพันธสัญญาใหม่ ได้กล่าวถึงพระเยซู ว่าพระองค์ "ทรงสาปต้นมะเดื่อและทรงให้เรียนคำเปรียบเรื่องต้นมะเดื่อ"
ซึ่งมาจากหลักฐานทางการบันทึกที่บรรยายถึงเหตุการณ์ระหว่างทางที่พระองค์เสด็จจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังเบธานีในหนังสือภาคพันธสัญญาใหม่ (มัทธิว บทที่ 21, 24) ที่กล่าวถึงเรื่องราวอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์และคำสอนของพระเยซู
ซีแอลซี
ซีแอลซี (씨엘씨; CLC, ย่อมาจาก "CrystaL Clear" ) เป็นเกิร์ลกรุปหญิงของประเทศเกาหลีใต้ สังกัดค่ายคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2015 ประกอบไปด้วยสมาชิกจำนวนเจ็ดคนคือ ซึงฮี, ยูจิน, ซึงย็อน, สร, เยอึน, เอลกี และอึนบิน เปิดตัวด้วยอีพีชื่อ เฟิสต์เลิฟ ในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2015 เดิมทีซีแอลซีมีสมาชิกเพียงห้าคน ต่อมาจึงได้มีการเพิ่มสมาชิกเข้ามาจำนวนสองคนในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ปัจจุบัน กลุ่มปล่อยอีพีมาแล้ว 8 อัลบั้ม และอีพีภาษาญี่ปุ่น 2 อัลบั้ม และในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ที่ผ่านมาทางคิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ได้ประกาศยุติกิจกรรมวงอย่างเป็นทางการ
2015: เปิดตัวด้วยอีพี เฟิสต์เลิฟ และ เควสชัน
เปิดตัววงด้วยเพลง PEPE อัลบั้ม First Love ในรายการ showcase วันที่ 18 มีนาคม 2558 ที่  Acts Hotel in Seoul ปล่อยมิวสิควีดีโอและเพลงในอัลบั้ม First Love ออกมาในวันที่ 19 มีนาคม 2558 พร้อมกับการขึ้นแสดงบนเวทีครั้งแรกที่เวที Mnet's M! Countdown music show. วง CLC ปล่อยเพลง Eighteen วันที่ 16 เมษายน และใช้ ขึ้นแสดงบนเวทีรายการ  comeback stage on the 17th at KBS's Music Bank. วง CLC กลับมาพร้อมกับอัลบั้มที่ 2 เป็นมินิอัลบั้มที่ชื่อว่า Question on May 28. เพลง "Hide & Seek," เพลงที่ 4 ของอัลบั้ม ร่วมแต่งโดย Ilhoon of BTOB. CLC ถูกใช้บนเวทีรายการ comeback stage on the 28th at Mnet's M! Countdown.
2017: คริสตัล และ Free'sm
7 สาว CLC (씨엘씨) กลับมาอีกครั้ง กับมินิอัลบั้มที่5 "CRYSTYLE" โดยการกลับมาครั้งนี้ได้เปลี่ยนโฉมครั้งใหญ่โดยครั้งนี้ "สร" เมมเบอร์คนไทย ยังได้มีส่วนร่วมในขั้นตอนการเลือกคอนเซ็ปท์ รวมไปถึงเสื้อผ้าที่ใช้โปรโมทในครั้งนี้ด้วยทั้งภาพลักษณ์ แนวเพลง จึงต่างจากการคัมแบคครั้งก่อนๆ โดยครั้งนี้สาวๆกลับมาพร้อมกับไตเติลแทร็คเพลงใหม่ "Hogoblin" (도깨비)"Hogoblin" เป็นเพลงแนว EDM - TRAP เขียนเนื้อเพลงโดยฮยอนอา, Seo Jaewoo , Big Sancho และ Son Yeongjinซึ่งมีเนื้อเพลงเกี่ยวกับปีศาจสาวที่มีเสน่ห์ยั่วยวนคนที่เธอถูกใจ ‘Hobgoblin’ ที่เขียนโดยฮยอนอา(HyunA) นักร้องในสังกัด Cube ที่ยังช่วยในการออกแบบท่าเต้น
2018: แบล็กเดรส
1 เมษายน 2561 CLC ได้จัดคอนเสิร์ตการกุศลครบรอบ 3 ปีของการเดบิวต์ จัดขึ้นที่ Shinsaegae Mesa Hall โดยคอนเสิร์ตมีชื่อว่า 'CLC 3rd Anniversary Charity Concert' เพื่อนำเงินไปมอบให้แก่สมาคมเด็กโรคเบาหวาน เป็นคอนเสิร์ตที่ไม่เสียค่าใช้จ่าย เข้าชมฟรี นอกจากนี้ ภายในคอนเสิร์ต CLC ยังได้นำของรักของตนเองมาแจกให้แก่แฟนคลับที่เข้าชมคอนเสิร์ตด้วย
โยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ
โยฮัน ว็อล์ฟกัง ฟ็อน เกอเทอ (Johann Wolfgang von Goethe, 28 สิงหาคม พ.ศ. 2292 — 22 มีนาคม พ.ศ. 2375) เป็นผู้รู้รอบด้านชาวเยอรมัน เขาเป็นทั้งนักเขียนนิยาย นักเขียนบทละคร นักสิทธิมนุษยชน นักวิทยาศาสตร์ นักปรัชญา รวมถึงดำรงตำแหน่งสมาชิกคณะบริหารของไวมาร์ในประเทศเยอรมนีอยู่ 10 ปี
เกอเทอเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของวรรณคดีเยอรมัน คลาสสิกใหม่ของยุโรปและโรมัน ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เกอเทอและงานของเขาได้ส่งผลไปทั่วยุโรปและได้สร้างแรงบันดาลใจกับงานต่อ ๆ มาทางด้าน ดนตรี การละคร และกวี
17491832
สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในฤดูกาล 1960–61
ฤดูกาล 1960–61 เป็นฤดูกาลที่ 69 ในฟุตบอลลีกของลิเวอร์พูลและเป็นฤดูกาลที่ 7 ในดิวิชัน 2 นี่เป็นฤดูกาลที่ 2 ของบิลล์ แชงคลี และเป็นฤดูกาลแรกของเขาแบบเต็มฤดูกาลกับสโมสร การสร้างสโมสรขึ้นใหม่ยังคงดำเนินต่อไปโดยจบอันดับที่ 3 และตกรอบก่อนกำหนดทั้งในเอฟเอคัพและลีกคัพที่ตั้งขึ้นใหม่
โซตัสเอสเดอะซีรีส์
โซตัสเอสเดอะซีรีส์ (SOTUS S The Series) เป็นซีรีส์สร้างจากนิยายชื่อเดียวกันของ BitterSweet ภาคต่อจาก พี่ว้ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี กำกับโดย ผดุง สมาจาร และพงศ์พิสิฐ บทศรี นำแสดงโดยปราชญา เรืองโรจน์ และ พีรวัส แสงโพธิรัตน์ ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 22.15 น. - 23.15 น. ทางช่องวัน เริ่ม 9 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ต่อจาก เธอคนเหงากับเขาทั้งเจ็ด
มาร์โก ฟัน คิงเกิล
วึลแฟร์ต กอร์เนลียึส "มาร์โก" ฟัน คิงเกิล (Wulfert Cornelius "Marco" van Ginkel, ) เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1992 เป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับเชลซี และทีมชาติเนเธอร์แลนด์ เขาเป็นลูกชายของอาเลกซ์ ฟัน คิงเกิล อดีตนักฟุตบอลซึ่งเคยทำประตูให้กับสโมสรฟุตบอลยูเทรกต์ ในนัดที่พบกับสโมสรเอลลัสเวโรนาของการแข่งขันยูฟ่าคัพ 1987–88 รอบที่ 2
ฟัน คิงเกิล เริ่มต้นชีวิตการเป็นนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของเอสเบเฟ ฟีเตสเซอ (SBV Vitesse) โดยเข้าร่วมสโมสรจากเมืองอาร์เนมแห่งนี้ตั้งแต่มีอายุเพียง 7 ปีใน ค.ศ. 1999 หลังจากที่ผ่านการเล่นให้กับทีมเยาวชนมาแล้วหลายระดับอายุ ฟัน คิงเกิล ก็ได้ลงเล่นเปิดตัวกับทีมชุดใหญ่ของสโมสรใน ค.ศ. 2010 ก่อนจะทำสัญญาย้ายไปยังเชลซีด้วยค่าตัวประมาณ 8 ล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 2013
ในระดับนานาชาติ ฟัน คิงเกิล เคยลงแข่งขันในนามของทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ชุดอายุไม่เกิน 19 ปี และ 21 ปี ก่อนที่จะเปิดตัวกับทีมชาติชุดใหญ่ในนัดที่พบกับเยอรมนีเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2012
ทิวเขาผีปันน้ำ
ทิวเขาผีปันน้ำ เป็นแนวทิวเขาขนาดใหญ่และสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทย เป็นสันปันน้ำที่แบ่งน้ำไหลแยกกันไปสองทาง ทางหนึ่งไปสู่อ่าวเจ้าพระยาอีกทางหนึ่งไปสู่อ่าวแม่โขง เขาย่อย ๆ หลายทิวประกอบขึ้นเป็นทิวเขาผีปันน้ำของแม่น้ำปิง วัง ยม และน่าน ซึ่งเป็นแควของแม่น้ำเจ้าพระยา ทิวเขาทั้งทิวครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของตอนกลางของภาคเหนือในทิศทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทางตะวันตกของทิวเขานี้เป็นทิวเขา ซึ่งเรียงตัวกันตามแนวเส้นแวง ยอดเขาที่สำคัญคือ ดอยขุนออน ดอยผาโจ้ ดอยผีปันน้ำ ภูชี้ฟ้า และดอยขุนตาล เป็นภูเขาหินแกรนิต ซึ่งตั้งขวางเส้นทางรถไฟสายเหนือ ทำให้ต้องเจาะลอดสันเขาทางใต้ของทิวเขานี้ เป็นอุโมงค์ขุนตาล ในปี พ.ศ. 2450 และเสร็จสิ้นในปี พ.ศ. 2461 โดยมี ดอยหลวง เป็นดอยเขาที่สูงที่สุด ด้วยความสูง 1,694 เมตร (5,558 ฟุต) ในเขตจังหวัดพะเยา เชียงราย และลำปาง
thumb|600px|center|มุมมองที่[[กว๊านพะเยา เห็นทิวเขาผีปันน้ำอยู่เป็นฉากหลัง]]
รถไฟชานเมืองบูดาเปสต์
รถไฟชานเมืองบูดาเปสต์ (Budapest Helyiérdekű Vasút) เป็นระบบขนส่งมวลชนประเภทรถไฟชานเมืองในเขตชานกรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี ใช้รางมาตรฐาน ไฟฟ้า 1000 โวลต์ โดยบางช่วงของเส้นทางเป็นทางใต้ดิน