cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สตรีในประเทศไทย
บทบาทและสถานภาพของสตรีในประวัติศาสตร์
สตรีมีบทบาทในทางเศรษฐกิจค่อนข้างมาก โดยอัตราการมีงานทำของสตรีอยู่ที่ร้อยละ 44.1 ใน พ.ศ. 2547 ทำงานในภาคเกษตรกรรมสูงสุด (ร้อยละ 40.4) ตามมาด้วยภาคบริการและอุตสาหกรรม (ร้อยละ 40.2 และ 19.5 ตามลำดับ) สถิติสตรีเป็นนายจ้าง ลูกจ้าง และประกอบธุรกิจส่วนตัวโดยไม่มีลูกจ้างเพิ่มขึ้น และช่วยเศรษฐกิจในครัวเรือนโดยไม่ได้รับค่าจ้างลดลง สตรีมีการศึกษาระดับอุดมศึกษาสูงกว่าชาย สตรียังมีสถิติทำงานในแวดวงราชการสูงกว่าชายโดยอยู่ที่ร้อยละ 60.1
เหตุเครื่องบินของเจแปนแอร์ไลน์เฉียดกันที่อ่าวซูรูงะ พ.ศ. 2544
'''เหตุเครื่องบินของเจแปนแอร์ไลน์เฉียดกันที่อ่าวซูรูงะ พ.ศ. 2544''' ( 2001 Japan Airlines mid-air incident) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยเครื่องบินสองลำซึ่งดำเนินการโดยเจแปนแอร์ไลน์บินเข้าใกล้กันเกินระยะปลอดภัยบริเวณน่านฟ้าเหนืออ่าวซูรูงะ เครื่องบินลำแรก เที่ยวบินที่ 907 เป็นเครื่องบินโบอิง 747-400 เดินทางจากท่าอากาศยานฮาเนดะไปยังนาฮะในโอกินาวะ ส่วนเครื่องบินลำที่สอง เที่ยวบินที่ 958 เป็นเครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10-40 เดินทางจากพูซาน ประเทศเกาหลีใต้ไปยังท่าอากาศยานนาริตะ โดยเครื่องบินทั้งสองลำมีผู้โดยสารและลูกเรือรวม 677 คน ถ้าเครื่องบินสองลำนี้ชนกันอาจกลายเป็นอุบัติเหตุทางอากาศที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดแทนที่ภัยพิบัติท่าอากาศยานเตเนริเฟซึ่งเกิดขึ้นที่แคว้นกานาเรียสใน พ.ศ. 2520 โดยสาเหตุหลักของเหตุการณ์มาจากความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศ ทางการของประเทศญี่ปุ่นได้ร้องขอไปยังองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) เพื่อให้ออกมาตรการป้องกันเหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันไม่ให้เกิดขึ้นอีก
เที่ยวบินที่ 907
เจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 907 เป็นเที่ยวบินภายในประเทศ เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (ฮาเนดะ) ไปยังท่าอากาศยานนาฮะในจังหวัดโอกินาวะ โดยใช้เครื่องบินโบอิง 747-400ดี หมายเลขทะเบียน JA8904 ซึ่งเป็นเครื่องบินโบอิง 747-400 รุ่นพิเศษที่ใช้สำหรับเที่ยวบินภายในประเทศญี่ปุ่น ควบคุมโดยกัปตันมาโกโตะ วาตานาเบะ มีผู้โดยสาร 411 คนและลูกเรือ 16 คน ขึ้นบินจากท่าอากาศยานฮาเนดะเวลา 15:36 น. ตามเวลาท้องถิ่น (เร็วกว่าประเทศไทย 2 ชั่วโมง)
เที่ยวบินที่ 958
เจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 958 เป็นเที่ยวบินระหว่างประเทศ เดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ นครพูซาน ประเทศเกาหลีใต้ ไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ โดยใช้เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10-40 หมายเลขทะเบียน JA8546 ควบคุมโดยกัปตันทัตสึยูกิ อากาซาวะ มีผู้โดยสาร 237 คนและลูกเรือ 13 คน ตามกำหนดแล้วเที่ยวบินทั้งสองจะผ่านกันที่ระยะห่าง 2,000 ฟุต
เหตุการณ์
เหตุการณ์เกิดขึ้นขณะที่พนักงานบนเที่ยวบินที่ 907 เตรียมตัวบริการเครื่องดื่มให้กับผู้โดยสาร โดยระบบแจ้งเตือนการชน (TCAS) ของเที่ยวบินที่ 907 ส่งสัญญาณเตือนหลังจากขึ้นบินได้ 20 นาที ในระหว่างที่เครื่องบินกำลังไต่ระดับไปที่ระดับความสูง 39,000 ฟุต ในขณะที่เที่ยวบินที่ 958 รักษาระดับที่ 37,000 ฟุต นักบินของทั้งสองเที่ยวบินได้รับคำสั่งจากระบบแจ้งเตือนการชน แต่นักบินของเที่ยวบินที่ 907 ได้รับคำสั่งจากเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรทางอากาศประจำศูนย์ควบคุมพื้นที่โตเกียว (ตั้งอยู่ที่เมืองโทโกโรซาวะ จังหวัดไซตามะ) ซึ่งขัดแย้งกับคำสั่งจากระบบแจ้งเตือน กัปตันวาตานาเบะสั่งให้เที่ยวบินที่ 907 ลดระดับลงตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ควบคุม ในขณะที่กัปตันอากาซาวะสั่งให้เที่ยวบินที่ 958 ลดระดับลงตามคำสั่งจากระบบแจ้งเตือน ซึ่งหมายความว่าเครื่องบินทั้งสองลำยังมีโอกาสชนกันได้
ฮิเดกิ ฮาจิตานิ เจ้าหน้าที่ควบคุมจราจรอายุ 26 ปี ซึ่งเพิ่งเข้าทำงานใหม่กำลังดูแลเที่ยวบินอื่นอีก 10 เที่ยวบินซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ฮาจิตานิตั้งใจจะบอกให้เที่ยวบินที่ 958 ลดระดับลง แต่กลับสั่งให้เที่ยวบินที่ 907 ลดระดับลงแทนเมื่อเวลา 15:54 น. หลังจากที่ฮาจิตานิพบว่าเที่ยวบินที่ 958 ยังคงรักษาระดับความสูงเดิม เขาจึงสั่งให้เที่ยวบินที่ 958 เลี้ยวขวา แต่นักบินบนเที่ยวบินที่ 958 ไม่ได้รับคำสั่ง ในขณะนั้น ยาซูโกะ โมมิอิ ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของฮาจิตานิได้สั่งให้เที่ยวบินที่ 907 ไต่ระดับ แต่กลับส่งคำสั่งไปยัง "เที่ยวบินที่ 957" ซึ่งน่านฟ้าบริเวณนั้นในขณะนั้นไม่มี "เจแปนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 957"
เมื่อเครื่องบินทั้งสองลำใกล้กันมากพอและนักบินของเที่ยวบินทั้งสองเห็นว่าเครื่องบินกำลังจะชนกัน นักบินของทั้งสองเที่ยวบินจึงหักหลบ เครื่องบินทั้งสองลำบินเฉียดกันโดยห่างกันเพียง 135 m เท่านั้น อเล็กซ์ เทิร์นเนอร์ ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่ 907 ซึ่งเป็นนักเรียนของโรงเรียนสำหรับบุตรของทหารอากาศอเมริกันที่ประจำฐานทัพอากาศคาเดนะในจังหวัดโอกินาวะ ได้ให้สัมภาษณ์ว่าการหักหลบใช้เวลาประมาณสองวินาที
ผู้โดยสาร 7 คนและลูกเรือ 2 คนบนเที่ยวบินที่ 907 ได้รับบาดเจ็บสาหัส ในขณะที่ผู้โดยสาร 81 คนและลูกเรือ 10 คนบาดเจ็บเล็กน้อย แรงเหวี่ยงจากการหักหลบทำให้ผู้โดยสารที่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย ลูกเรือที่กำลังเตรียมบริการเครื่องดื่ม และรถเข็นสำหรับบริการเครื่องดื่มลอยขึ้นไปกระแทกเพดานห้องโดยสาร เด็กคนหนึ่งถูกเหวี่ยงลอยข้ามที่นั่งไปสี่แถว ผู้โดยสารที่ได้รับบาดเจ็บส่วนใหญ่มีอาการฟกช้ำ ผู้โดยสารหญิงอายุ 54 ปีคนหนึ่งขาหัก นอกจากนี้ยังมีผู้โดยสารบางส่วนถูกน้ำร้อนจากรถเข็นเครื่องดื่มลวก เที่ยวบินที่ 958 ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ เที่ยวบินที่ 907 บินกลับมาที่ท่าอากาศยานฮาเนดะและลงจอดอย่างปลอดภัยเมื่อเวลา 16:45 น.
ผลสืบเนื่อง
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 คณะกรรมการสืบสวนอุบัติเหตุการบินและรถไฟ (Aircraft and Railway Accidents Investigation Commission) ของประเทศญี่ปุ่นได้เผยแพร่รายงานสรุปผลการสืบสวน โดยในรายงานฉบับดังกล่าวได้ร้องขอให้องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) กำหนดให้ชัดเจนว่าคำสั่งจากระบบแจ้งเตือนการชน (TCAS) มีอำนาจเหนือคำสั่งจากเจ้าหน้าที่ควบคุมจราจร โดยสามเดือนถัดมาหลังจากรายงานฉบับนี้เผยแพร่ หน่วยงานด้านความปลอดภัยการจราจรทางอากาศของประเทศเยอรมนีได้ร้องขอในลักษณะเดียวกันหลังจากเหตุเครื่องบินชนกันกลางอากาศที่อือเบอร์ลิงเงิน พ.ศ. 2545 องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศยอมรับคำร้องของทั้งสองหน่วยงานและปรับปรุงข้อปฏิบัติในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546
ตรันส์เฟอเกอเรอชัน
ตรันส์เฟอเกอเรอชัน (Transfăgărășan) หรือ DN7C เป็นถนนลาดยางสายภูเขาที่ตัดผ่านตอนใต้ของเทือกเขาคาร์เพเทียนในประเทศโรมาเนีย มีสถานะถนนของรัฐ และถือเป็นถนนลาดยางที่อยู่สูงที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ รองมาจาก ถนนเริ่มต้นใกล้กับหมู่บ้านบัสกอฟ ใกล้กับเมืองปีเตชต์ และวิ่งไปยาว 90 km ตัดกับ DN1 และซีบิว ระหว่างยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศสองยอด คือ มอลดอเวอานูกับเนกอยู ถนนสร้างขึ้นในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นเป็นเส้นทางยุทธศาสตร์การทหาร เขื่อมต่อภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ทรานซิลเวเนียกับวอลเลเกียเข้าด้วยกัน
ประวัติศาสตร์
ถนนสร้างขึ้นด้วยแรงงานที่ส่วนใหญ่มาจากกองทัพ ด้วยค่าใช้จ่ายทั้งเงินทุนและแรงงานสูง ในภูมิอากาศแบบอัลไพน์ ที่ความสูง 2000 m จากระดับน้ำทะเล ในการก่อสร้างถนนใช้ระเบิดไดนาไมต์ไปรวม 6000000 kg ซึ่งดำเนินการจุดระเบิดโดยทหารชั้นผู้น้อยที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเรื่องเทคนิคการระเบิด มีเจ้าหน้าที่เสียชีวิตเป็นจำนวนมากในการก่อสร้างถนน รายงานทางการระบุยอดเสียชีวิตของทหารขณะก่อสร้างอยู่ที่ 40 ราย ในขณะที่การประมาณอย่างไม่เป็นทางการโดยคนงานคาดว่ายอดเสียชีวิตอยู่ที่หลายร้อยราย
ในวัฒนธรรม
รายการโทรทัศน์สัญชาติอังกฤษ Top Gear ในตอนแรกของฤดูกาลที่ 14 (พฤศจิกายน 2009) ถ่ายทำที่ถนนสายนี้ ผู้ดำเนินรายการ เจเรมี คลาร์กสัน อ้างว่าตรันส์เฟอเกอเรอชันเป็น "ถนนที่ดีที่สุดในโลก" ก่อนหน้านี้เขาเคยให้ตำแหน่งนี้กับทางช่องเขาสเตลวีโอ ในอิตาลี
ถนนยังได้รับการเรียกล้อเลียนว่าเป็น "เรื่องโง่ของเชาเชสกู" (Ceaușescu's Folly)
เหตุเพลิงไหม้ซานติก้าผับ
เหตุเพลิงไหม้ซานติก้าผับ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร เกิดขึ้นในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 มีผู้เสียชีวิต 66 คน (สื่อมวลชนไทยรายงานว่าเสียชีวิต 67 คน) อายุต่ำสุด 17 ปี เด็กนักเรียนชาย 2 คน สูงสุดอายุ 51 ปี โดยสื่อมวลชนไทย รายงานผู้เสียชีวิตชื่อทรงพลถึง 3 ราย และนามสกุลคล้ายกันมาก ได้แก่ นาย ทรงพล หวังทวีวงศ์ นาย ทรงพล ธาโพธิ์ เสียชีวิตที่เกิดเหตุ และ นาย ทรงพล โปธา เสียชีวิตที่ สถาบันนิติเวช โรงพยาบาลรามาธิบดี ในวันที่ 22 มีนาคม พบศพเพิ่มเติมอีกหนึ่งราย และบาดเจ็บอย่างน้อย 225 คนในจำนวนนี้บาดเจ็บสาหัส 45 ราย (สื่อมวลชนไทยรายงานว่า 222 คนที่บาดเจ็บ) เหตุเพลิงไหม้เกิดขึ้นหลังช่วงจัดงานปีใหม่ เวลา 00.35 น. ชาวต่างชาติจากประเทศออสเตรเลีย เบลเยียม ฝรั่งเศส ฟินแลนด์ ญี่ปุ่น เนปาล เนเธอร์แลนด์ สิงคโปร์ เกาหลีใต้ สวิตเซอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และสหรัฐอเมริกา ได้รับบาดเจ็บในเหตุนี้ด้วย และมีชาวต่างชาติจากประเทศสิงคโปร์ 3 ราย ประเทศญี่ปุ่น 1 รายประเทศซูดาน 1 รายเสียชีวิต ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น 1 ราย ลูกครึ่งไทย-พม่า 1 ราย ลูกครึ่งไทย-ฟิลิปปินส์ และ ลูกครึ่งไทย-แคนาดา 1 ราย
ก่อนเกิดเหตุ
ซานติก้าผับได้เปิดทำการมาตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2547 ซานติก้าผับเป็นอาคารเดี่ยวในพื้นที่ประมาณ 500 ตารางเมตรปลูกอยู่ในพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ ยกระดับ 3 ชั้น เป็น ชั้น1 ชั้น 2 และชั้นใต้ดิน ซานติก้าผับ มีประตูทางออก 4 ประตู โดยแบ่งเป็น ประตูทางออกสำหรับบุคคลสำคัญ และ ประตูทางออกสำหรับออกไปสูบบุหรี่ ประตูทางออกหลัก 2 ประตู ซานติก้าผับได้รับการยอมรับว่าเป็นสถานบันเทิงที่มีชื่อเสียงและหรูหราที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทยซึ่งมีกำหนดหมดสัญญาเช่าในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 ทางผับได้จัดงานอำลาวันสุดท้ายของผับขึ้นโดยเชิญ โจอี้ บอย และนักร้อง ดีเจ มาร่วมคืนฉลองส่งท้ายวันทำการวันสุดท้ายของซานติก้าผับ ใช้ชื่องานว่า "goodbye santika 2009"
วันเกิดเหตุ
31 ธันวาคม พ.ศ. 2551 มีผู้คนจำนวนมากเดินทางมาที่ผับเพื่อฉลองปีใหม่ ในค่ำคืนนั้น มีการจุดไฟเย็น ดื่มเหล้า ทานอาหารและแสดงดนตรี จำนวนคนร่วมงานคาดการณ์ว่ามากถึง 1000 คน ซึ่งเกิดกว่าขีดจำกัดของทางผับที่รับได้ประมาณ 500 คน นักท่องเที่ยวทั้งหมดเข้ามาจากทางประตูหน้าที่มีความกว้างสองเมตรครึ่ง จำนวนคนในผับแน่นขนัดทั้งสองชั้นและบริเวณบันได
ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 นักท่องเที่ยวได้จุดพลุไฟเย็นในขณะที่เกิดเหตุเพลิงไหม้เมื่อมีการแจกพลุกระดาษให้กับนักท่องเที่ยวพวกเขาจุดพลุกระดาษจนไปติดไฟสปอร์ตไลท์ ขณะนั้น แม้ว่า เพลิงไหม้แล้ว นักท่องเที่ยวยังไม่ทราบว่าเกิดเหตุ มีคนตะโกนว่า "เอฟเฟกต์ เอฟเฟกต์" ภายหลังจึงพบหลักฐานในที่เกิดเหตุ หลักฐานดังกล่าวคือกล้องที่ตกอยู่ ซึ่งบันทึกภาพการแสดงในช่วงเวลาที่เกิดเหตุไฟไหม้ได้ เผยให้เห็นภาพการแสดงของวงเบิร์น ที่เมื่อแสดงจบนักร้องนำคนดังกล่าวก็ได้เดินออกไปข้างเวที ก่อนที่สเปเชียลเอฟเฟกต์จะถูกจุดขึ้นกลางเวที ในตอนนั้นที่นักร้องคนใหม่เดินเข้ามา ก่อนที่จะเกิดเพลิงไหม้ขึ้น ซึ่งภาพดังกล่าวเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่าเพลิงที่ไหม้ซานติก้าผับ แท้จริงแล้วเกิดจากสเปเชียลเอฟเฟกต์ของเวที ซึ่งเกิดจากระบบไฟฟ้า ไม่ใช่พลุกระดาษที่นักร้องนำวงเบิร์นเป็นคนจุด ภายหลังจากนั้นไฟฟ้าในอาคารได้ดับลง กว่าจะทราบว่าเป็นเพลิงไหม้ เพลิงก็ได้ทำการลุกไหม้จากบริเวณชั้นสอง ทำให้โครงสร้างถล่มลงมา เนื่องจากภายในผับมีวัตถุที่เอื้อต่อการเกิดเพลิงไหม้ อาทิ ผนังโฟม สุรา ฯลฯ เพลิงจึงลุกไหม้อย่างรวดเร็ว นักท่องเที่ยวพยายามหนีออกมาทางประตูด้านหน้า ซึ่งมีขนาดเพียงสองเมตรครึ่ง เนื่องจากไม่ทราบทางออกอื่น แต่ไม่สามารถออกมาได้เนื่องจากคนแน่นขนัดมาก และ ประตูมีขนาดเล็ก คนที่ล้มลงในสถานที่เกิดเหตุไม่สามารถลุกขึ้นมาได้และถูกเหยียบซ้ำสภาพศพหลายศพถูกทับกัน
ต้นเหตุ
ต้นเหตุการเกิดไฟไหม้ครั้งนี้ ตอนแรกทางตำรวจสันนิษฐานว่ามาจากการยิงพลุกระดาษ โดยก่อนเกิดไฟไหม้หลังจากวงเบิร์นได้แสดงเสร็จ มีการแจกไฟเย็น โดยการโยนให้กับนักท่องเที่ยวและมีการยิงพลุกระดาษจนไปติดสปอร์ตไลท์ด้านบนจึงเกิดประกายไฟและไฟไหม้ ในเวลาต่อมาทางตำรวจได้แจ้งจับนักร้องนำวงเบิร์น ด้วยข้อหาเป็นคนจุดพลุไฟ จนทำให้เกิดเพลิงไหม้
อย่างไรก็ตาม เมื่อทางสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ กระทรวงยุติธรรม ได้เข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุอีกครั้ง พวกเขาก็ได้พบกับหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์แก่นักร้องนำวงเบิร์นได้ รวมทั้งชี้ให้เห็นว่าแท้จริงแล้ว ต้นเพลิงมาจากอะไรกันแน่ หลักฐานดังกล่าวคือภาพจากกล้องวงจรปิดของซานติก้าผับ ซึ่งสามารถบันทึกภาพการแสดงในช่วงเวลาที่เกิดเหตุไฟไหม้ได้ เผยให้เห็นภาพการแสดงของวงเบิร์น ที่เมื่อแสดงจบนักร้องนำคนดังกล่าวก็ได้เดินออกไปข้างเวที ก่อนที่สเปเชียลเอฟเฟกต์จะถูกจุดขึ้นกลางเวที ในตอนนั้นที่นักร้องคนใหม่เดินเข้ามา ก่อนที่จะเกิดเพลิงไหม้ขึ้น ซึ่งภาพดังกล่าวเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่าเพลิงที่ไหม้ซานติก้าผับ แท้จริงแล้วเกิดจากสเปเชียลเอฟเฟกต์ของเวทีและเกิดจากระบบไฟฟ้า ไม่ใช่พลุกระดาษที่ตำรวจกล่าวหาว่านักร้องนำวงเบิร์นเป็นคนจุด
หลังเกิดเหตุ
มีการสั่งย้ายผู้อำนวยการเขตปทุมวันและเขตวัฒนา และนำคดีฟ้องศาล ศาลฎีกามีคำสั่ง จำคุก นายวิสุข เสร็จสวัสดิ์ และและนายบุญชู เหล่าสีนาท กรรมการผู้มีอำนาจ บริษัทโฟกัสไลท์ ซาวน์ซิสเต็ม คนละ 3 ปี ทั้งให้ชดใช้โจทก์ร่วมที่บาดเจ็บและเสียชีวิต อีก 5.12 ล้านบาท
นอกจากนั้นมีกลุ่มผู้เสียหาย 12 คน ไปยื่นฟ้อง กทม. ต่อศาลปกครองกลาง เนื่องจากละเลยไม่ดำเนินการตรวจสอบและควบคุมอาคารที่เปิดเป็นสถานบริการ ซานติก้าผับ ศาลปกครองอ่านคำพิพากษาให้ กทม. ชดเชยค่าเสียหายให้ทั้ง 12 คน ในจำนวนร้อยละ 20 ของค่าเสียหายทั้งหมดที่ผู้เสียหายเรียกร้อง พร้อมดอกเบี้ย ร้อยละ 7.5 ต่อปี นับจากวันที่ศาลมีคำพิพากษา เนื่องจากศาลเห็นว่า กทม. มีส่วนร่วมในการปล่อยปละละเลยการตรวจตราสถานบันเทิง ซานติก้าผับ
ภายหลังเหตุเพลิงไหม้ซานติก้าผับมีการออก ''กฎกระทรวง กำหนดประเภทและระบบความปลอดภัยของอาคารที่ใช้เพื่อประกอบกิจการเป็นสถานบริการ พ.ศ. 2555'' สาระสำคัญคือได้แบ่งขนาดพื้นที่บริการ 6 ประเภท ตามขนาดพื้นที่และลักษณะอาคารเดี่ยว หรือสถานบริการหลายประเทศรวมกัน กำหนดตำแหน่งบันไดหนีไฟอย่างน้อย 2 ทาง รวมถึงทางออก และประตูทางออก ที่สอดคล้องกับจำนวนคนสูงสุดที่อยู่ในพื้นที่บริการ มีการกำหนดโครงสร้างหลัก โครงสร้างหลังคาที่ต้องมีอัตราทนไฟ รวมทั้งมีอุปกรณ์ป้องกันไฟไหม้ เครื่องดับเพลิงแบบมือถือ หรือหัวจ่ายน้ำดับเพลิง ตามขนาดสถานบริการ เป็นต้น
วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2552 ได้มีการพบชิ้นส่วนกระดูกเพิ่มเติมที่ชั้นสองของอาคาร ส่งผลให้ พ.ต.ต.อุเทน ทักขิโน พนักงานสอบสวน.ทองหล่อเดินทางมารับชิ้นส่วนกระดูกและซากโทรศัพท์มือถือไอโฟนอย่างไรก็ตามไม่ได้มีการเปิดเผยผลการสอบสวนแต่อย่างใด
คิม ว็อน-อิล
คิม ว็อน-อิล (Kim Won-il, 김원일) เกิดเมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2525 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวเกาหลีใต้ซึ่งได้เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์รุ่นแบนตัมเวต พ.ศ. 2545 และได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเกมส์ พ.ศ. 2547 แต่แพ้ วรพจน์ เพชรขุ้ม ตกรอบ
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ (Thamkrasae Railway Station) เดิมใช้ชื่อ"สะพานถ้ำกระแซ" อยู่ในเส้นทางรถไฟสายใต้ (ช่วงสถานีรถไฟชุมทางหนองปลาดุก - สถานีรถไฟน้ำตก) หรือทางรถไฟสายตะวันตก ป้ายหยุดรถไฟตั้งอยู่บริเวณสะพานถ้ำกระแซ ซึ่งเป็นสะพานไม้เลียบหน้าผาที่มีความยาวกว่า 450 เมตร เปิดใช้งานเพื่อเป็นสถานที่ท่องเที่ยว โดยปัจจุบันที่นี่เป็นจุดหนึ่ง ที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในเส้นทางสายนี้ (ทางรถไฟสายมรณะ)
ประวัติ
ป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ เป็นป้ายหยุดรถไฟสร้างขึ้นมาหลังการเปิดเดินรถไฟช่วงที่ 2( สถานีรถไฟกาญจนบุรี - สถานีรถไฟวังโพ) ของการฟื้นฟูเส้นทางรถไฟสายน้ำตก(หนองปลาดุก-น้ำตก) ระหว่าง ระยะทาง 61 กิโลเมตร โดยเปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2532 สำหรับการเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว พร้อมกับป้ายหยุดรถวิทยาลัยเกษตร ป้ายหยุดรถบ้านโป่งเสี้ยว และป้ายหยุดรถเกาะมหามงคล
จากป้ายสถานีรถไฟ เดิมป้ายหยุดรถไฟนี้ใช้ชื่อว่า"สะพานถ้ำกระแซ" โดยปัจจุบันเหลือแค่"ถ้ำกระแซ" จากหลักฐานของป้ายป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(เดิม) ฝั่งกาญจนบุรี ทีภาษาอังกฤษเขียนว่า "Thamkrasae Bridge" ที่แปลว่าสะพานถ้ำกระแซ
ตารางเดินรถ
* ข้อมูลเมื่อ 15 พฤษภาคม 2563
เนื่องจากป้ายหยุดรถทั้ง 2 ยังมีการใช้งานอยู่ ตารางเวลาเดินรถป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซนี้อาจเกิดความสับสน จึงมีการอ้างอิงตามตำแหน่งของป้ายหยุดรถไฟถ้ำกระแซ(ใหม่) ฝั่งสถานีรถไฟน้ำตกเป็นหลัก
เที่ยวไป
มีจำนวน 5 ขบวน หยุดสถานี 4 ขบวน
สะพานถ้ำกระแซ
ปัจจุบันเป็นจุดท่องเที่ยวอันโด่งดังทั่วโลก ที่ชาวต่างชาติและคนไทยให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก ที่รู้จักกันในนาม สะพานรถไฟมรณะ
ถ้ำกระแซ
ตั้งอยู่ติดกับเส้นทางรถไฟสายมรณะอันเป็นหนึ่งในประวัติศาสตร์สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2  และถ้ำนี้เป็นถ้ำที่เคยเป็นที่พักของเชลยศึกเมื่อครั้งสร้างเส้นทางรถไฟสายมรณะจากไทยไปพม่า ภายในถ้ำโปร่ง และมีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ มองจากปากถ้ำมาที่บริเวณทางรถไฟจะเห็นทิวทัศน์ที่งดงามและมองเห็นแม่น้ำแควน้อยอยู่เบื้องล่าง
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน (Түркменистан Совет Социалистик Республикасы; Туркменская Советская Социалистическая Республика) เป็นหนึ่งใน 15 สาธารณรัฐองค์ประกอบ (constituent republic) ของสหภาพโซเวียต สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปี 1921 ถึงปี 1991 ในตอนแรกเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 1921 สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมนได้ก่อตั้งขึ่นจากแคว้นเติร์กเมนของสาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ก่อนที่จะถูกก่อตั้งขึ้นในวันที่ 13 พฤษภาคม 1925 อันเป็นสาธารณรัฐของสหภาพโซเวียตที่แยกกันเป็นสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
หนู คลองเตย
หนู คลองเตย หรือ หนู เชิญยิ้ม มีชื่อจริง วันชาติ พึ่งฉ่ำ เป็นนักแสดงตลกชื่อดังโดยเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือการเดินแบบนกกระยาง รวมทั้งท่าทางที่ยียวนที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งสร้างตัวตนให้ผู้คนจดจำหนูได้เป็นอย่างดี เกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 เป็นลูกของนายทอง พึ่งฉํ่า-นางเกิ่น พึ่งฉํ่า มีพี่น้องทั้งหมด 9 คน เป็นชาย 6 คน หญิง 3 คน โดยนายวันชาติเป็นคนที่ 5 มีศักดิ์เป็นญาติกับจ๊ะเอ๋ เชิญยิ้ม ในอดีตเคยได้ 3 รางวัลซ้อน ได้แก่ รางวัลลูกกตัญญูดีเด่น, รางวัลครอบครัวมหาชนดีเด่น และรางวัลเมฆลาทองคำ เมื่อปี 2538 หนูเสียชีวิตด้วยวัย 41 ปี ที่โรงพยาบาลบำราศนราดูรเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548 โดยมีอาการท้องเสียรุนแรงหลังจากล้มป่วยมานาน โดยเสียชีวิตจากโรคไวรัสขึ้นสมองและวัณโรค โดยมีผลงานการแสดงภาพยนตร์ก่อนจะเสียชีวิตในปี [tel:2546-2547 2546-2547] อาทิเช่น คนปีมะ, ผีหัวขาด 2, หลบผี ผีไม่หลบ, คนหลบผี, ปล้นก็ปล้นวะ และเคยเป็นอดีต แก็งสามช่า ใน ชิงร้อยชิงล้านคู่กับ เท่ง เถิดเทิง และ หม่ำ จ๊กมก ในปี 2541 อยู่เพียงแค่ 3 เทปเท่านั้น (4-18 มีนาคม 2541 ) จากปัญหาส่วนตัว เช่น ความไม่ตรงต่อเวลา รวมถึงข่าวยาเสพติดจนถูก โหน่ง ชะชะช่า มาแทนที่ตำแหน่งดังกล่าว และเคยเป็นตัวแสดงหลักในระเบิดเถิดเทิง ในปี [tel:2539-2542 2539-2542] โดยรับบทเป็น คุณนายสะอาด ปัจจุบันมุขหนูยังคงเป็นที่หยิบยกอยู่บ่อยครั้ง อาทิ เช่น โก๊ะตี๋ อารามบอย ได้นำมุขหลวงปู่เค็มซึ่งเค้าโครงมาจากวัดเขาอีโต้​
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
ตั้งแต่พรมแดนของเติร์กเมนิสถานไม่มีการเปลี่ยนแปลง ในวันที่ 22 สิงหาคม 1990 เติร์กเมนิสถานประกาศอธิปไตยเหนือกฎหมายของสหภาพโซเวียต และในวันที่ 27 ตุลาคม 1991 เติร์กเมนิสถานประกาศเป็นเอกราชและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น เติร์กเมนิสถาน
หนู คลองเตย
จากเด็กบ้านนอกเข้าสู่สลัม
หนูเกิดที่จังหวัดสิงห์บุรี เป็นคนที่ฐานะยากจนมาก อีกทั้งการเรียนจบแค่ ป.1 และได้เดินทางในเมืองกรุงและอยู่ที่สลัมคลองเตย ซึ่งเป็นแหล่งมั่วสุมยาเสพติด และหนูกลายเป็นทาสของยาเสพติดไปในที่สุด งานแรกที่หนูได้ทำคือล้างไส้หมูในโรงเชือดหมูต่อมาเป็นกระเป๋ารถสองแถวและเด็กขัดรองเท้าที่ประตูน้ำ
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเติร์กเมน
ในทางภูมิศาสตร์ เติร์กเมนิสถานมีพรมแดนติดกับ อิหร่าน และ อัฟกานิสถานไปทางทิศใต้ ทะเลแคสเปียน ไปทางตะวันตก คาซัคสถานไปทางทิศเหนือ และ อุซเบกิสถานไปทางทิศตะวันออก
หนู คลองเตย
เข้าวงการตลก
หนูเริ่มเข้าสู่วงการแสดงด้วยการเข้าร่วมคณะลิเก ในฐานะเด็กตีกลอง ขณะเล่นลิเกใช้ชื่อว่าหนูแดง, ดอกโศก, ลูกกอล์ฟ และย้ายมาคณะลิเก "อิสระ เดือนเพ็ญ" ขณะนั้นใช้ชื่อว่าหนู เดือนเพ็ญภายหลังถูกขมิ้น เชิญยิ้มพบเข้าที่ห้างสรรพสินค้าและชักจูงมาเป็นสมาชิกคณะตลกของ เป็ด เชิญยิ้ม และได้สร้างเอกลักษณ์คือ เดินท่านกกระยาง โดยในช่วงแรกที่เล่นคณะเป็ดเชิญยิ้ม หนูมักจะได้รับบทบาทเป็นเพศที่สาม ทำให้ได้รับความนิยมและมีชื่อเสียง อีกทั้งมีผลงานทางด้านพิธีกรรายการเกมโชว์ต่าง ๆ และได้รับรางวัลลูกกตัญญูอีกด้วย รวมถึงเคยคบหานางแบบนู้ดชื่อดังมีชื่อว่า มรกต มณีฉาย เพึยงช่วงเวลาสั้น ๆ และเคยได้รับรางวัลลูกยอดกตัญญูเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2537
ยุคตกต่ำ
หลังจากความนิยมของหนู เชิญยิ้มแพร่หลายในทั่วประเทศ แต่เกิดเรื่องอื้อฉาวคือ หนูติดหนี้การพนันบอลถึง 10 ล้านบาท จนทำให้บ้านส่วนตัวถูกยึดทั้งหมด และหนูได้ลาออกจากรายการที่หนูอยู่ทั้งหมด รวมไปถึงเลิกคบหามรกตอีกต่อไป และลาออกจากคณะเป็ด เชิญยิ้ม เพราะไม่อยากทำให้เกิดเรื่องเสียชื่อเสียงของคณะเชิญยิ้ม หลังมีข่าวอื้อฉาวถึงพนันจนทำให้ห่างหายจากวงการ หนูได้ออกรายการเจาะใจเมื่อวันที่ 16 เมษายน 2541 ยอมรับกับรายการว่าตนเคยติดหนี้พนันบอลถึง 13 ล้าน และยาเสพติด และตนเลิกทั้งสองอย่างแล้ว นับได้ว่าเป็นการเปิดใจในรอบสองเดือนของหนูจากข่าวอื้อฉาวพนันบอล เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น หนูตั้งคณะเดี่ยวอิสระ ชื่อว่า “หนู คลองเตย” เพื่อลบคำสมประมาทและไม่ให้เชิญยิ้มเกิดข้อกังขา ล้อต๊อก ดาราตลกผู้ล่วงลับเป็นผู้แนะนำสกุลดังกล่าว “เขาไม่ให้ใช้เชิญยิ้ม เราก็ใช้คลองเตย ถ้ามีปัญหาก็บอกต๊อก คลองตันตั้งให้”
กลับมาอีกครั้ง
หลังจากหนู เชิญยิ้มได้ออกรายการเจาะใจ และได้สัมภาษณ์ในรายการ ทำให้หนูกลับมาแสดงตลกอีกครั้ง และคราวนี้ใช้ชื่อว่า หนู คลองเตย โดยสาเหตุที่ใช้เนื่องจากตนไม่ใช้ชื่อเชิญยิ้ม เพราะเกิดเสียชื่อเสียงต่อคณะเชิญยิ้ม รวมทั้งได้เข้าร่วมแก๊งสามช่าจากรายการชิงร้อยชิงล้าน แต่ก็ถูกออกไปจากแก๊งสามช่าเนื่องจากมีเรื่องอื้อฉาวว่าหนูมีอาการวิกลจริตจนไปเข้าสงบสติอารมณ์โดยยึดธรรมะเข้าข่มอยู่วัดซอยสามัคคี (ธรรมสุขใจ) ซึ่งเป็นวัดที่ผู้เป็นแม่เคยบวชชี และหลังแม่เสียชีวิตก็ได้นำอัฐิมาเก็บไว้ที่วัดแห่งนี้ ขณะสงบจิตใจ ข่าวคราวของหนู คลองเตย ก็เงียบหายไป ในเวลาต่อมา คณะหนู คลองเตย นั้นหนูเป็นหัวหน้าคณะ และนำอดีตทีมตลกบางคนของคณะต่าง เช่น หม่อมเหยิน และ แป๋ว บ้านโป่ง และตลกคนใหม่เช่น ไมเคิล เชิญยิ้ม เอ เชิญยิ้ม
ปลายชีวิต
หลังจากหายไปเกือบ 3 ปี จากกรณีที่มีภาพข่าวว่าเจ้าตัวเป็นคนวิกลจริต หนูได้กลับมาแสดงอีกครั้งโดยประกาศว่าตนจะไม่เสพยา พนันบอลตลอดไป โดยหนูได้มีผลงานภาพยนตร์เรื่องฅนปีมะ ซึ่งได้รับความนิยมอยู่มาก ทำให้หนูมีผลงานการแสดงละครและภาพยนตร์ต่าง ๆ แต่ว่าหนูมีโรคประจำตัวคือวัณโรค และไวรัสติดเชื้อเข้าสมอง ทำให้หนูต้องเข้าโรงพยาบาลตลอด จนกระทั่งอาการทรุดหนัก แพทย์ต้องห้ามญาติและผู้อื่นเข้าเยี่ยมอาการ จนกระทั่งหนูเสียชีวิตด้วยอายุเพียง 41 ปี เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2548
กู๋หว่าไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง
กู๋หว่าไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง (Young and Dangerous 5, ) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1998 กำกับโดย แอนดริว เลา ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ลำดับที่ 5 ในภาพยนตร์ชุด กู๋หว่าไจ๋
เนื้อเรื่องย่อ
ในภาคนี้เรื่องราวกล่าวถึงการต่อยตีของเด็กหนุ่มวัยรุ่น มาเป็นความขัดแย้งของรุ่นใหญ่ การต่อสู้แย่งชิงอำนาจที่ดูราวกับเป็นการต่อสู้ทางการเมือง ห้าวหนาน ต้องเจอมือดีจากตงซิ่งคนใหม่ "ซือถูห้าวหนาน" คนชื่อเดียวกับเขา ที่ขอท้าทายอำนาจเหนือย่านถงหลอวาน ด้วยการจัดแข่งขันมวยเดิมพันขึ้นมา
งานสร้างภาพยนตร์
เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญกับหนังภาค 5 "กู๋หว่าไจ๋ ฟัดใหญ่เมืองตะลึง" เมื่อไม่มีบทบาทของ ไก่ป่า ในภาคนี้ แต่ในด้านเรื่องราวก็ยังคงวนเวียนอยู่กับศัตรูตัวใหม่ ๆ สถานการณ์ใหม่ ๆ ที่ความสนุกเริ่มลดลง และภาพรวมของหนังดูจะเข้าข่าย "ตัน" เสียแล้ว กู๋หว่าไจ๋ มักจะถูกปรามาสว่าไม่ได้ให้อะไรกับคนดู มากกว่าการฉายภาพฉาบฉวยของตัวละครนักเลงวัยรุ่นหนุ่มหล่อแต่งตัวดีมีรสนิยม, ทำผมเท่ห์ มีสาวสวย ๆ อยู่รายล้อม แต่ตลอดทั้ง 5 ภาคหนังก็แสดงถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวละครเพื่อฉายให้เห็นถึงสัจธรรมบางข้อได้อยู่เหมือนกัน จากอันธพาลที่เอาชนะด้วย หมัด, มีด หรือปืน ไปสู่โลกแห่งความเป็นผู้ใหญ่ที่ความขัดแย้งมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้น โดยเฉพาะในยุคที่เงินทองเริ่มหายาก เหล่านักเลงต้องดิ้นรน ไปสู่หนทางใหม่ พยายามลงทุนในธุรกิจ แต่สุดท้ายการต่อสู้ในสนามที่แปลกใหม่ ก็ยิ่งมีแต่จะเสียเปรียบ งานนี้ ห้าวหนาน และพวกแทบจะเอาตัวไม่รอดเพราะโดนหลอกลวงมามาก เช่นเดียวกับเพื่อนจาก หงซิ่งหลาย ๆ คนที่ต้องแย่เพราะเศรษฐกิจตกต่ำ เงินขาดมือ สถานการณ์เลวร้ายกว่าตอนโดนคู่อริวิ่งถือมีดพร้าเข้าใส่เสียอีก
พระขันธกุมาร
พระขันทกุมาร หรือ พระมุรุกัน (முருகன், เทวนาครี: मुरुगन; มุรุคะนะ, മുരുകന്‍; มุรุกัน) หรือ พระการติเกยะ (เทวนาครี: कार्तिकेय) หรือ พระสกันทกุมาร (เทวนาครี: स्कंदकुमार) หรือ พระสุพรหมัณยะ (ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ, సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర) เป็นเทพเจ้าแห่งการสงครามในศาสนาฮินดู พระขันธกุมารเป็นบุตรของพระศิวะกับพระปารวตี พระเชษฐา (พี่ชาย) ของพระคเณศ เป็นที่นิยมบูชามากในชาวฮินดูในแถบอินเดียใต้, ศรีลังกา, มาเลเซีย และสิงคโปร์
กู๋หว่าไจ๋ 5 ฟัดใหญ่เมืองตะลึง
งานสร้างภาพยนตร์
แม้จะไม่ได้นำเสนออะไรที่ลึกซึ้งมากมาย แต่หนังก็สะท้อนความเป็นจริงบางอย่างออกมาได้ โดยเฉพาะบรรยากาศของฮ่องกงหลังกลับคืนสู่การปกครองของจีน ความไม่มั่นใจกับระบบการปกครองใหม่ แต่ถ้าจะนับความสนุก, ความลื่นไหลดูมันส์แล้ว ก็ถือว่าเป็นรองภาคอื่น ๆ อยู่ เพราะเนื้อหาของภาพยนตร์ไม่ได้ใหม่พอที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากนัก สุดท้ายรายได้ก็เริ่มลงลดลง และปีต่อ ๆ ไปก็ไม่ได้มี "กู๋หว่าไจ๋" มาให้ดูกันปีต่อปีอีกต่อไป
พระขันธกุมาร
พระมุรุกันเป็นที่ถือกันว่าเป็น "เทพเจ้าของชาวทมิฬทั้งปวง" มีการตั้งสมมติฐานว่าพระมุรุคะ ซึ่งเป็นเทพเจ้าในศาสนาพื้นถิ่นทราวิฑถูกรวมเข้ากับพระสุพรหมัณยะซึ่งเป็นเทพเจ้าพระเวท นับตั้งแต่ยุคสังฆัมเป็นต้นมา เทพเจ้าทั้งสององค์ถูกรวมกันและนับถือในฐานะพระมุรุกันนับจากนั้น
เทวกำเนิด
การกำเนิดของพระขันทกุมารนั้นก็เพื่อปราบอสูรที่ชื่อ ตาระกาสูร เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นตรีปุระ อสูรตนนี้มีตบะแรงกล้ามาก สามารถบำเพ็ญฌานบารมีจนร้อนไปถึงพรหมโลก ทำให้จักรวาลสั่นสะเทือนโกลาหลไปหมด กษัตริย์อสูรตนนี้ไม่เกรงพระบารมีของมหาเทพผู้สร้าง (พระพรหม) คิดว่าตนเองก็เป็นหนึ่งเหมือนกัน
การบำเพ็ญฌานบารมีนั้นทำให้ พระพรหม ทนความร้อนไม่ไหว ต้องเสด็จมาประทานพรตามที่อสูรปรารถนา เหตุที่บอกว่าอสูรตาระกามีตบะแรงกล้านั้น เพราะได้ทำสมาธิอย่างเข้มงวดเป็นเวลายาวนานกว่า 100 ปีสวรรค์ ทำให้พรที่อสูรตนนี้ขอไว้กับพระพรหมคือขอให้มีชีวิตเป็นอมตะ แข็งแกร่งไม่มีผู้ใดในตรีภพเทียบได้ และไม่มีใครสามารถสังหารเขาได้นอกเสียจากโอรสของพระศิวะ เมื่อได้พรแล้ว เขาได้ยึดครองสวรรค์ปกครองโลกทั้ง 3 ภพ ครานั้น พระศิวะมหาเทพ ได้ทรงแบ่งน้ำเชื้อที่มีความร้อน เหมือนไฟแห่งการทำลายล้างออกมาหยดหนึ่งร่วงลงสู่พื้นดิน ด้วยความรีบร้อน พระอัคนี ได้รีบแปลงกายเป็นนกเขา กลืนเอาน้ำเชื้อนั้นเข้าไป ความร้อนแรงแห่งน้ำเชื้อนั้นทำให้พระอัคนีร้อนรนจนทนไม่ได้ พระศิวะแนะนำให้เอาน้ำเชื้อนั้นไปใส่ในครรภ์ของผู้หญิงแทน และต้องใส่ในครรภ์ของหญิงซึ่งได้อาบน้ำในวันแรกของเช้าตรู่ของเดือนมาฆะ
ในวันนั้น บรรดาภริยาของฤาษีทั้ง 7 ตนได้มาอาบน้ำ ปรากฎว่า ภริยาทั้ง 6 คน (เหลือเพียงคนเดียว) ที่ลงอาบน้ำนั้นถูกน้ำเชื้อที่นกเขาคายไว้ ซึมแทรกเข้าไปตามรูขุมขน นางทั้งหกจึงร้อนรนทุกข์ทรมานมาก นางทั้งหกได้ถูกเหล่าฤาษีขับไล่ออกจากอาศรม จึงได้ตัดสินใจทำลายน้ำเชื้อที่เป็นตัวอ่อนทิ้ง ด้วยพลังแห่งโยคะที่เทือกเขาหิมาลัย เพื่อจะได้หลุดพ้นจากความทรมาน ด้วยการเหวี่ยงตัวอ่อนลงไปที่แม่น้ำคงคา เช่นเดียวกับ พระแม่คงคา ที่ได้เหวี่ยงเอาตัวอ่อนนี้ขึ้นไปที่พงหญ้า เสมือนการชุบตัวจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ได้ปรากฎทารกน้อยขึ้นตนหนึ่งที่พงหญ้านั้น
พระพรหมทรงรู้ด้วยญาณว่า โอรสแห่งพระศิวะเทพได้ถือกำเนิดแล้ว จึงบัญชาให้พระฤาษีวิศวามิตรไปประกอบพิธีให้กับโอรสน้อยแห่งศิวะเทพ ทารกนี้พูดได้ตั้งแต่ยังแบเบาะว่า "ด้วยประสงค์ของพระศิวะเทพที่ส่งท่านมายังที่นี้ ขอให้ท่านฤาษีจงประกอบพิธีทางศาสนาเพื่อชำระร่างกายของข้า ให้บริสุทธิ์ตามกฎแห่งพระเวทที่วางไว้เถิด" ฝ่ายพระอัคนีที่เคยอุ้มน้ำเชื้อไว้ เมื่อสมัยจำแลงกายเป็นนกเขานั้น ได้เดินทางมายังที่แห่งนี้ด้วย และมอบคฑาศักดิ์สิทธิ์ถวายให้กับพระองค์ (บ้างก็ว่าพระแม่ปารวตีเป็นผู้มอบหอกศักติแก่พระองค์) ทันทีที่ได้รับอาวุธ พระขันทกุมารก็เหาะขึ้นไปบนยอดเขาแห่งหนึ่ง เพื่อพิสูจน์พลังอำนาจแห่งตน ด้วยการใช้คฑานั้นฟาด จนภูเขาถล่มทลายลงในพริบตา ทันทีที่ยอดเขานั้นแยกออก ได้ปรากฎปิศาจ 10 โกฏิตนออกมาก แต่ก็ถูกพระองค์สังหารจนสิ้น
งานบุญกลางบ้าน
ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มักจัดขึ้นในราวกลางเดือน 3 ถึงเดือน 6 ตามปฏิทินจันทรคติไทย มักจะตกอยู่ในราวเดือนกุมภาพันธ์ ตามปฏิทินสุริยคติ
ประเพณีงานบุญกลางบ้านในปัจจุบัน จะจัดขึ้นหลังเสร็จสิ้นจากการเก็บเกี่ยวข้าวของเกษตรกรชาวนา โดยในแต่ละท้องถิ่นมีรายละเอียดการจัดประเพณีแตกต่างกันไป แต่ยังคงสาระหลักในการทำบุญกลางบ้าน เพื่อสร้างเสริมกำลังใจ และสร้างความสามัคคีของคนในชุมชนชนบทเอาไว้สืบมาจนปัจจุบัน
ประวัติ
ประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีงานบุญของชาวไทยกลุ่มวัฒนธรรมที่ราบลุ่มภาคกลาง มีมาแต่เมื่อใดไม่ปรากฏ แต่สันนิษฐานว่าอาจจะมีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัย ดังการพบหลักฐานตุ๊กตาดินเผาสะเดาะเคราะห์รูปคน หรือที่เรียกว่า "ตุ๊กตาเสียกบาล" ซึ่งเป็นสิ่งประกอบในการกระทำประเพณีงานบุญกลางบ้านมาจนถึงปัจจุบัน
โดยประเพณีงานบุญกลางบ้าน เป็นประเพณีไทยที่จัดภายนอกศาสนสถาน ชาวบ้านจะเลือกวันจัดที่เหมาะสม โดยจัดในบริเวณลานกว้างในหมู่บ้านที่เป็นสถานที่ที่เคยจัดกันมาเป็นประจำทุกปี เพื่อเป็นการชุมนุมชาวหมู่บ้านมาร่วมจัดงานประเพณีร่วมกัน โดยมีรายละเอียดการจัดแตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ โดยบางแห่งมีการก่อพระเจดีย์ทรายไว้เป็นเครื่องหมาย ซึ่งคติการก่อเจดีย์ทรายไว้กลางหมู่บ้านนี้มาจากเรื่องราวในธรรมบทเพื่อเป็นการสร้างกุศลก่อเจดีย์ถวายเป็นพุทธบูชาร่วมกัน และมีการทำกบาลใส่ดินปั้นผู้อาศัยในครัวเรือนของตน ๆ ไปวางไว้ตามทางสามแพร่งเพื่อสะเดาะเคราะห์อีกด้วย โดยมีการนิมนต์พระภิกษุสงฆ์ มาสวดพระปริตรพระพุทธมนต์ในเวลาค่ำ และนิมนต์พระภิกษุสงฆ์มาถวายภัตตาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น เพื่อเป็นการบำเพ็ญกุศลเสริมสร้างสิริมงคลแก่หมู่บ้านและชุมชนนั้น ๆ
ความเชื่อ
คติความเชื่อของประเพณีงานบุญกลางบ้าน มาจากการผสานความเชื่อเรื่องบรรพบุรุษของคนโบราณ เข้ากับความเชื่อทางพุทธศาสนา เป็นคติความเชื่อเรื่องผีบรรพบุรุษ ในการขอบคุณบรรพบุรุษที่ประทานความอุดมสมบูรณ์จนสามารถเก็บเกี่ยวได้ และเป็นการสะเดาะห์เคราะห์คนในหมู่บ้านทั้งหมด และสอดคล้องกับวิถีชีวิตทางเกษตรกรรมของคนในชุมชน โดยประสานกับคติทางพุทธศาสนาเถรวาท ด้วยการจัดให้มีการทำบุญเลี้ยงพระภิกษุสงฆ์ เพื่อเป็นอุทิศส่วนกุศลให้บรรพบุรุษ และเสริมสวัสดิมงคลความอุดมสมบูรณ์ของคนในหมู่บ้านหลังฤดูเก็บเกี่ยว และมีความเชื่อว่าหากบรรพบุรุษเคยจัดประเพณีงานบุญกลางบ้านขึ้น ณ สถานที่ใด ต้องมีการกระทำสืบต่อในสถานที่นั้นเป็นประจำทุกปี หากยกเลิกไม่กระทำต่อ จะเกิดภัยพิบัติแก่หมู่บ้านนั้น
เบนจามิน จุง ทัฟเนล
เบนจามิน จุง ทัฟเนล (Benjamin Tuffnell) เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายเกาหลี ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสโมสรฟุตซอลชลบุรีบลูเวฟ อดีตเคยเป็นนักร้องนำวงซิลลี่ฟูลแทนที่ณัฐพล พุทธภาวนา (โต ซิลลี่ ฟูลส์)
ประวัติ
เบนจามิน จุง ทัฟเนล เกิดที่เมืองโอซาน ประเทศเกาหลีใต้ (เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2518) ได้รับการอุปการะจากเกลนและโจแอน ทัฟฟ์เนล (Glenn and JoAnne Tuffnell) และได้ย้ายไปอาศัยอยู่ที่เมืองเบิร์กเล่ย์ ไฮทส์ (Berkley Heights) ประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2518 เบนจามินเติบโตที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน โดยมีสตีฟและจอห์นซึ่งเป็นพี่ชายของเบนจามินเป็นคนแนะนำเกี่ยวกับดนตรี
ครอบครัวของเบนจามินได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองบาร์กิ้ง ริจช์ (Basking Ridge) รัฐนิวเจอร์ซีย์ เบนจามินเรียนโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนริจช์ (Ridge) ต่อมาเบนจามินก็ได้ย้ายไปเรียนที่แบลร์ อะคาเดมี (Blair Academy) จนจบการศึกษา เบนจามินได้เข้าศึกษาต่อด้าน Creative Writing และ History (สาขาการเขียนเชิงสร้างสรรค์และประวัติศาสตร์)ที่มหาลัยโลโยลา แมรี่แลนด์ (Loyola University Maryland) เมื่อ พ.ศ. 2538 และได้รับทุนการศึกษาในฐานะนักกีฬา รวมทั้งยังได้รับจดหมายเชิญให้ไปเล่นฟุตบอลดิวิชั่น 1
หลังจากจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เบนจามินได้ตกลงที่จะรับตำแหน่งเป็นอาจารย์สอนที่โรงเรียนอัสสัมชัญ ระยอง หลังจากได้มาอยู่เมืองไทย เบนจามินมีโอกาสได้รู้จักกับโกมุต อัตตเกษม (ต๊อก) และ นพพร อิ่มทรัพย์ (หรั่ง)
เบนจามินได้เริ่มปรากฏตัวในวง Shadow ซึ่งเล่นอยู่ตามสถานบันเทิงต่างๆ ใน พ.ศ. 2543 เบนจามินได้ย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ และได้ร่วมงานกับต๊อกและหรั่งที่ผับ T29 ซึ่งเจ้าของคือ วิยดา โกมารกุล ณ นคร
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008
การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 หรือรู้จักกันในชื่อ ยูโร 2008 (UEFA Euro 2008) เป็นการแข่งขันฟุตบอลยูโร ครั้งที่ 13 จัดขึ้นที่ประเทศออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 7-29 มิถุนายน พ.ศ.​2551 โดยทีมชาติกรีซเป็นแชมป์การแข่งขันก่อนหน้า การแข่งขันฟุตบอลยูโรครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่มีเจ้าภาพร่วม ถัดจาก ยูโร 2000 ซึ่งมีเบลเยียมและเนเธอร์แลนด์เป็นเจ้าภาพร่วม
ยูโร 2008 รอบสุดท้ายมีทีมเข้าแข่งขันทั้งหมด 16 ทีม โดยออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ได้สิทธิ์เข้ารอบอัตโนมัติในฐานะเจ้าภาพ ส่วนอีก 14 ทีมจะคัดเลือกโดยเริ่มแข่งขันตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ผู้ชนะของการแข่งขันคราวนี้จะได้สิทธิไปแข่งขันใน ฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2009 ที่จัดขึ้นที่ประเทศแอฟริกาใต้ ในปี พ.ศ. 2552 ซึ่งไม่เป็นการบังคับที่จะต้องเข้าร่วม
สนามแข่งขัน
ทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์จะเล่นรอบแบ่งกลุ่มที่เมืองบาเซิล ส่วนทีมชาติออสเตรียจะเล่นรอบแบ่งกลุ่มที่เวียนนา
รอบน็อกเอาต์
รอบน็อกเอาต์ในการแข่งขันครั้งนี้ แตกต่างจากครั้งที่ผ่านๆ มา โดยทีมในกลุ่ม A และ B จะถูกแยกจากทีมกลุ่ม C และ D จนกว่าจะถึงรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งทำให้โอกาสที่สองทีมจากกลุ่มเดียวกันจะได้พบกันอีกครั้งในรอบน็อกเอาต์ และเป็นไปไม่ได้ที่จะมีนัดชิงชนะเลิศจากสองทีมจากฝั่งเดียวกัน (A-B และ C-D) นอกจากนี้ การเปลี่ยนแปลงหลักอีกอย่างหนึ่ง สำหรับการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป คือมีเพียงสองสนามเท่านั้น ที่จะใช้ในการแข่งขันรอบน็อกเอาต์ทั้งเจ็ดนัด คือซังคต์ยาคอบพาร์คที่บาเซิล และสนามกีฬาแอนสท์ฮัพเพลที่เวียนนา
สารขับไล่แมลง
สารขับไล่แมลง เป็นสารที่ทาบนผิวหนัง เสื้อผ้าหรือพื้นผิวอื่น ซึ่งทำให้แมลง (และสัตว์ขาปล้องทั่วไป) บนลงมาเกาะหรือปีนบนพื้นผิวนั้นน้อยลง นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์สารขับไล่แมลงที่ใช้การสร้างเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งอัลตราซาวน์ (เสียงความถี่สูงกว่าที่มนุษย์จะได้ยิน) ทว่า การศึกษาโดยสำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมสหรัฐและหลายมหาวิทยาลัยพบว่า อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้ไม่มีผลขับไล่ยุง สารขับไล่แมลงช่วยป้องกันและควบคุมการระบาดของโรคที่มาจากแมลง เช่น มาลาเรีย โรคไลม์ ไข้เด็งกี กาฬโรคที่ต่อมน้ำเหลือง และไข้ไนล์ตะวันตก สัตว์รังควานที่มักเป็นพาหะของโรคที่กล่าวมารวมถึงหมัด แมลงวันและยุง ตลอดจนหมัด
Lamprologus ocellatus
Lamprologus ocellatus เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
จัดเป็นปลาหมอสีจำพวกปลาหมอหอยชนิดหนึ่ง มีหน้าตาประหลาดคล้ายกบ ลำตัวมีสีเหลืองสวยงาม มีเกล็ดเป็นจุดคล้ายมุกสีน้ำเงินอยู่ตามแนวยาวของลำตัว มีความยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร โดยตัวผู้จะมีขนาดใหญ่และลำตัวยาวกว่า
เป็นปลาที่อาศัยอยู่เฉพาะในทะเลสาบแทนกันยีกาเท่านั้น โดยอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำตื้นในระดับความลึก 15-100 ฟุต ได้แก่บริเวณ เอ็มบิต้า, แวมแพมบี้ และในบริเวณประเทศแซมเบีย มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมฝูงกันบริเวณที่เป็นสุสานหอย คือ บริเวณที่มีซากเปลือกหอยทับถมกันอยู่หนาแน่น เพราะใช้ซากเปลือกหอยเป็นที่หลบภัยจากสัตว์ผู้ล่า ตลอดจนใช้แหล่งผสมพันธุ์สร้างรังวางไข่ และเก็บเลี้ยงลูกปลาให้ปลอดภัย
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยได้ชื่อว่าเป็นปลาหมอสีตระกูลปลาหมอหอยที่ได้รับความนิยมสูงสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตัวที่มีสีเหลืองจัด หรือสีทองทั้งตัว สามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ได้ในสถานที่เลี้ยง โดยปลาจะถึงวัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 1 ปี สามารถวางไข่ได้ประมาณ 5-6 รอบต่อปี ปลาตัวเมียจะมีขนาดป้อมสั้นกว่าตัวผู้ ขณะที่สีสันทั้งสองเพศนั้นคล้ายคลึงกันจนไม่สามารถแยกออกได้ด้วยวิธีนี้ เป็นปลาที่มีพฤติกรรมก้าวร้าว หวงถิ่น โดยมักจะว่ายวนเวียนอยู่เฉพาะรอบ ๆ เปลือกหอยที่ตัวอาศัยอยู่ มักไล่ปลาอื่นที่เข้าใกล้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไล่กัดปลาตัวอื่นจนบาดเจ็บหรือล้มตาย และถึงแม้จะนำมาเลี้ยงในตู้กระจกแล้วก็ยังไม่เกรงกลัวมนุษย์ เมื่อใช้กระชอนช้อนลงไป จะไม่ว่ายหนีเหมือนปลาอื่น ๆ แต่กลับว่ายออกมาดูตลอดจนจิกกัดกระชอนเสียด้วยซ้ำ ในที่เลี้ยงสามารถให้กินได้ทั้งอาหารสด และอาหารสำเร็จรูป การผสมพันธุ์ในที่เลี้ยงจะเหมือนกับปลาผสมพันธุ์เองในธรรมชาติ โดยปลาจะฝ่ายจับคู่ที่เหมาะสมเอง พฤติกรรมเมื่อวางไข่ ปลาตัวผู้จะพยายามชักชวนตัวเมียให้เข้ามาวางไข่ในเปลือกหอย ตัวเมียจะเข้าออกเปลือกหอยติดต่อกันหลายวัน เมื่อพร้อมที่จะวางไข่ ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าไปในเปลือกหอยเพื่อให้ไข่ได้รับการปฏิสนธิ ช่วงที่ตัวเมียวางไข่นั้นมักจะมุดเข้าไปในเปลือกหอย จนดูเหมือนว่าจะหายตัวไป และจะไล่ปลาทุกตัวที่เข้าใกล้ ไม่เว้นแม้แต่ปลาตัวผู้ ไข่มีลักษณะเป็นเม็ดสีขาวขนาดเล็กมาก จำนวนประมาณ 8-30 ฟอง ไข่ใช้เวลา 2 สัปดาห์ จึงจะฟักเป็นตัว พ่อแม่ปลาจะช่วยกันดูแลลูกปลา จะป้อนอาหารให้ลูกปลาด้วยการเคี้ยวในปากแล้วย่อยออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผ่านทางเหงือก ลูกปลาจะว่ายอยู่บริเวณรอบ ๆ เปลือกหอย และเมื่อมีอันตรายก็จะมุดเข้าเปลือกหอยพร้อมกัน พ่อแม่ปลาจะอยู่แลดูลูกปลาจนมีขนาดได้ประมาณ 1-1.5 เซนติเมตร พ่อแม่ปลาจะเริ่มห่างจากลูกปลา และเริ่มไล่ลูกปลาให้พ้นไปจากอาณาบริเวณตัวเอง เพื่อให้ลูกปลาเจริญเติบโตด้วยตนเอง และพ่อแม่ปลาก็พร้อมที่จะผสมพันธุ์และวางไข่ครั้งใหม่
กัลฟ์ไลฟ์สต็อก 1
กัลฟ์ไลฟ์สต็อก 1 (Gulf Livestock 1) เป็นเรือบรรทุกปศุสัตว์จดทะเบียนสัญชาติปานามา ซึ่งอับปางลงห่างไปทางตะวันตกของเกาะอามามิ โอชิมะ 100 ไมล์ทะเล (185 กม.) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2563 เนื่องจากพายุไต้ฝุ่นไมสัก
เรือลำนี้ถูกสร้างขึ้นเป็นเรือบรรทุกในชื่อ แมรสก์ วอเตอร์เฟิร์ด (Maersk Waterford) โดยอู่ต่อเรือเฮเกมันน์ โรลันด์แวรฟ์ท เมืองแบร์นเนอ ประเทศเยอรมนี ได้รับการวางกระดูกงูในวันที่ 4 เมษายน 2545 ปล่อยลงน้ำในวันที่ 20 กันยายน และสร้างเสร็จในวันที่ 9 ธันวาคม ต่อมาได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น ดานา ฮอลแลนเดีย (Dana Hollandia) ในปี 2549, ซีตัส เจ. (Cetus J.) ในปี 2555 และในปี 2558 ได้มีการเปลี่ยนประเภทของเรือเป็นเรือบรรทุกปศุสัตว์ในชื่อ ราห์เมห์ (Rahmeh) และในปี 2562 ได้มีการเปลี่ยนชื่อครั้งสุดท้ายเป็น กัลฟ์ไลฟ์สต็อก 1 (Gulf Livestock 1) โดยมีตันกรอสของเรือ (gross tonnage) ที่ 6,370 ตันกรอส และมีระวางบรรทุกสูงสุด (deadweight tonnage) ที่ 8,372 ตันบรรทุกสูงสุด มีความยาววัดได้ 133.6 เมตร (438 ฟุต 4 นิ้ว) มีความกว้าง 19.4 เมตร (63 ฟุต 8 นิ้ว) และมีเครื่องยนต์ดีเซลเครื่องเดียวในการให้พลังงาน ทำความเร็วได้ 18 นอต
การเดินทางครั้งสุดท้าย
ในการเดินทางครั้งสุดท้าย เรือกัลฟ์ไลฟ์สต็อก 1 ได้บรรทุกปศุสัตว์ไปทั้งสิ้น 5,867 ตัว เป็นเรือในสังกัดของบริษัทกัลฟ์เนวิเกชันโฮลดิง ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เรือเดินทางออกจากเมืองเนเพียร์ ประเทศนิวซีแลนด์ ในวันที่ 14 สิงหาคม มีกำหนดถึงท่าเรือจิงถัง เมืองถังชาน ประเทศจีนในวันที่ 11 กันยายน 2563
เรือได้ส่งสัญญาณฉุกเฉินจากทะเลจีนตะวันออก ทางตะวันตกของเกาะอามามิ โอชิมะของประเทศญี่ปุ่น ในเวลา 01:40 น. ของวันที่ 2 กันยายน 2563 ตามเวลาท้องถิ่นประเทศญี่ปุ่น (16:40 UTC วันที่ 1 กันยายน 2563) ผู้รอดชีวิตที่ได้รับการกู้ภัยเป็นคนแรก ระบุว่าเครื่องยนต์หลักเพียงเครื่องเดียวของเรือล้มเหลว ด้วยทะเลที่รุนแรงจากพายุไต้ฝุ่นไมสัก จากนั้นเรือได้จมลงหลังจากถูกคลื่นซัด โดยก่อนที่เรือจะอับปางลง กัปตันเรือวัย 34 ปีชาวฟิลิปปินส์ ได้ส่งข้อความไปบอกภรรยาทันที ว่าพายุไต้ฝุ่นอันเลวร้ายได้ทำให้เครื่องยนต์ของเรือล้มเหลว
โดยบนเรือนั้นบรรทุกลูกเรือไปทั้งสิ้น 43 คน เป็นชาวฟิลิปปินส์ 39 คน ชาวนิวซีแลนด์ 2 คน และ ชาวออสเตรเลีย 2 คน ซึ่งชาวออสเตรเลียทั้งสองคนนั้นเป็นสัตวแพทย์และผู้จัดการสต็อก
วันที่ 2 กันยายน มีการกู้ชีพหัวหน้าลูกเรือวัย 45 ปี ชาวฟิลิปปินส์ขึ้นมาได้อีกหนึ่งคนโดยรักษาความปลอดภัยชายฝั่งญี่ปุ่น วันที่ 4 กันยายน มีการพบตัวลูกเรือคนที่สองซึ่งไม่มีการตอบสนองต่อหน่วยยามฝั่ง และเสียชีวิตลงไม่นานหลังจากได้รับการกู้ภัย ในบริเวณเดียวกันนั้น ยังสามารถกู้ซากวัวขึ้นมาได้อีกหลายตัวรวมถึงเสื้อชูชีพอีกจำนวนหนึ่งด้วย ผู้รอดชีวิตรายที่สอง เป็นกลาสีปากเรือ (deckhand) วัย 30 ปีชาวฟิลิปปินส์ที่อยู่ในแพชูชีพ ซึ่งได้รับการกู้ภัยในช่วงบายสองโมงของวันที่ 4 กันยายน
ทรงกลด บางยี่ขัน
ทรงกลด บางยี่ขัน อดีตบรรณาธิการนิตยสาร a day ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารและผู้ก่อตั้งนิตยสารออนไลน์ชื่อ The Cloud และอีกบทบาทหนึ่งคือการเป็นเจ้าของพ็อกเก็ตบุ๊ก ซึ่งมีกลิ่นอายของความอุ่น เหงา และโรแมนติก ถึง 4 เล่ม
ทรงกลดเริ่นต้นในถนนนักเขียนจากการชักชวนของ อธิคม คุณาวุฒิ บรรณาธิการ Section เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ (ในสมัยนั้น) ซึ่งเห็นฝีมือจากสารคดีท่องเที่ยวเรื่อง "โปรดอ่านใต้แสงเทียน เพราะผมเขียนใต้แสงดาว" ที่ทรงกลดส่งมาให้พิจารณา และหลังจากนั้นก็ถูก วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ทาบทามให้มาทำงานที่นิตยสาร a day
ตลอด 2 ปีกว่าที่เขียนความเรียงใน เสาร์สวัสดี นั้นก็ถูกคัดเลือก มาถึง 40 เรื่อง เพื่อนำไปรวมเล่มในพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ "นายเท้าซ้าย เด็กชายเท้าขวา" ที่หน้าปกหนังสือโปรยไว้ว่า หวานแบบเหงาๆ เศร้าแบบอุ่นๆ แล้วความช่างคิดของทรงกลดนั้นยังส่งผ่านมายังชื่อตอนของแต่ละความเรียง อย่างคมคาย เช่น โทรศัพท์ร้อยปี ไปรษณีย์ร้อยชาติ, ไม่มีสัญญาณตอบรัก, ทะเลของคนว่ายน้ำไม่เป็น, ฝันตกไม่ทั่วฟ้า ฯลฯ
ปีต่อมา ความเรียงเหงาๆ เศร้าแบบอุ่นๆ ระลอก 2 ของทรงกลดก็ถูกส่งตามมาในชื่อ "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" ซึ่งคราวนี้ถูกรวบรวมมาจากนิตยสาร a day weekly ซึ่ง "นั่งฝังตะวันตื่น ยืนฝังตะวันตก" นี้เหมือนเป็นตอกย้ำและแสดงตัวตนที่ชัดเจนของ ทรงกลด มากยิ่งขึ้นที่อยู่ในรูปแบบของภาษาที่เล่นที่จริงไม่เคร่งครัด แต่ถ้าอ่านดูก็จะรู้ว่าผ่านการคิดอย่างหนักหน่วงมาแล้ว ซึ่งแสดงถึงความช่างสังเกต ความละเอียดและละเมียดในการคิดค้นประเด็น และขยันหาข้อมูลมาสนับสนุนในงานเขียนของตัวเอง (อธิคม คุณาวุฒิ)
"สองเงาในเกาหลี" ผลงานพ็อกเก็ตบุ๊กที่โปรยปกบอกไว้ว่า เป็นบันทึกการเดินทางของชายหญิงแปลกหน้าที่บังเอิญมาร่วมทางด้วยกันในแดนโสม เป็นการฉีกแนวความเรียงแบบเดิมของทรงกลด ซึ่งคราวนี้มาในรูปแบบกึ่งนิยาย กึ่งบันทึก แต่ยังคงชั้นเชิงในด้านภาษาที่ปะปนระหว่างความขี้เล่นแต่จริงจังของคนเขียนเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ทั้งยังมีความโรแมนติกที่ทรงกลดได้แสดงออกมาให้เห็นในรูปแบบความเรียงอุ่นๆ ชุดนี้ด้วย
"ดาวหางเหนือทางรถไฟ" บันทึกการเดินทางเล่มโตล่าสุดจากทรงกลด ถูกกลั่นกรองขึ้นมาจากความทรงจำเกี่ยวกับการท่องเที่ยวในรูปแบบที่เคยหมายมาดไว้ แต่กลับต้องพบเจอกับเรื่องราวไม่คาดฝันตลอดการเดินทาง
เบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
เบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน (Ben 10: Alien Force) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกา ผลิตโดย Man of Action (เป็นทีมประกอบด้วย Duncan Rouleau, Joe Casey, Joe Kelly และ Steven T. Seagle) สังกัด Cartoon Network Studios เป็นภาคต่อของเบ็นเท็น ออกฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 2008 ส่วนในประเทศไทยได้มีการฉายสองตอนแรกผ่านรายการเบ็นเท็นสุดสัปดาห์ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 และฉายอย่างเป็นทางการในรายการศุกร์หรรษา วันศุกร์ที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2552 ทางช่องการ์ตูนเน็ทเวิร์ค ทรูวิชั่นส์ช่อง 29 สำหรับระบบอนาล็อก และช่อง 32 สำหรับระบบดิจิตอล
เรื่องราวของเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยนดำเนินต่อจากตอนจบของเบ็นเท็น 5 ปี เมื่อปู่แม็กซ์หายตัวไปจากการสืบคดีกับกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าไฮบรีดและอัศวินอมตะ เขาต้องร่วมมือกับเกวน ลูกพี่ลูกน้องของเขา และเควิน อดีตศัตรูที่มาร่วมมือกัน เพื่อช่วยเหลือปู่แม็กซ์ด้วยพลังใหม่จากออมนิทริกซ์
ตัวละครหลัก
เบ็นชอบน้ำผัก-ผลไม้ปั่นของ ร้าน Mr.Smoothy กับ เฟรนฟรายด์แซ่บเป็นพิเศษ
รายชื่อตอน
ดูบทความหลักที่: รายชื่อตอนในเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
ดีวีดี
ลิขสิทธิ์ดีวีดีและวีซีดีในประเทศไทยเป็นของบริษัท MVD จำกัด และใช้ชื่อเรื่องว่า เบ็นเท็น: เอเลี่ยนฟอร์ซ (ทับศัพท์ภาษาอังกฤษ) {| class="wikitable" width="99%" style="text-align:center" ! ชุดที่ || จำนวนตอน || วันวางจำหน่าย (สหรัฐอเมริกา) || วันวางจำหน่าย (ไทย)
เบ็นเท็น: ฝูงมฤตยูเอเลี่ยน (เบ็นเท็น: ฝ่าวิกฤติชิปมรณะ) ภาพยนตร์คนแสดงของเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า Ben 10: Alien Swarm กำกับโดย Alex Winter นำแสดงโดย Ryan Kelly เป็นเบ็น Nathan Keyes เป็น เควิน Galadriel Stineman เป็น เกวน Barry Corbin เป็น ปู่แมกซ์ (แต่เดิมจะให้ Lee Majors เล่น แต่ปฏิเสธ) และ Alyssa Diaz เป็นตัวละครใหม่ เอเลน่า
เรื่องราวในภาพยนตร์จะเป็นเรื่องราวที่พวกของเบ็นได้พบกับเอเลน่า อดีตเพื่อนร่วมทีมและได้เข้าไปพัวพันกับชิปปริศนาที่มีความสามารถในการเข้าครอบงำมนุษย์ได้ ขณะที่เกวนและเควินไม่เชื่อใจเอเลน่าเพราะเธอเป็นลูกสาวของอดีตช่างประปาที่ทรยศองค์กร เบ็นกลับเชื่อใจเอเลน่าและออกตามหาพ่อของเธอซึ่งเกี่ยวข้องกับชิป
ฉายทางโทรทัศน์ในประเทศสหรัฐอเมริกาในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ฉายในประเทศไทยในวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ส่วนลิขสิทธิ์ดีวีดีและวีซีดีในประเทศไทยจะใช้ชื่อภาษาไทยว่า เบ็นเท็น: ฝ่าวิกฤติชิปมรณะ
เบ็นเท็น: อัลติเมทเอเลี่ยน
การ์ตูนเน็ตเวิร์คได้ประกาศภาคที่สามของเบ็นเท็น ในชื่อ เบ็นเท็น:อัลติเมทเอเลี่ยน โดยจะฉายต่อจากตอบจบของเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยนในปีค.ศ. 2010 เป็นเรื่องราวของเบ็นในอายุ 16 ปี ซึ่งตอนนี่ความลับเอเลี่ยนของเขาได้ถูกเปิดเผย ทำให้เบ็นกลายเป็นฮีโร่ซูเปอร์สตาร์ พร้อมด้วยออมนิทริกซ์รูปแบบใหม่ ซึ่งในซีซันแรกจะมีจำนวนตอนทั้งหมด 20 ตอน
ไซลิทอล
ไซลิทอล (xylitol) เป็นน้ำตาลแอลกอฮอล์ที่มีคาร์บอน 5 อะตอมใช้ให้ความหวานเพื่อใช้ทดแทนน้ำตาล โดยมีอยู่ตามธรรมชาติ สามารถพบได้ทั่วไปในผักผลไม้หลายชนิด ในทางการแพทย์ มีการใช้ไซลิทอลเป็นอาหารทางสายของผู้ป่วย และยังมีการใช้เพื่อป้องกันฟันผุ เพราะไซลิทอลทำให้ความเป็นกรดในน้ำลายลดลง การเกิดการสะสมกลับของแร่ธาตุบนผิวฟันจะเกิดได้มากขึ้น บริษัทผลิตหมากฝรั่งบางแห่งนำเอาสารไซลิทอลมาเป็นส่วนผสม ยังพบได้ในยาสีฟัน น้ำยาบ้วนปาก และลูกอมบางยี่ห้อ
อำเภออาชิงาราชิโมะ
อำเภออาชิงาราชิโมะ (足柄下郡 (Ashigarashimo-gun)) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น พื้นที่ส่วนใหญ่ของอำเภอเป็นภูเขามีประชากรเบาบาง และเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนครโอดาวาระเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาชิงาราชิโมะ
ในปี 2009 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 48,713 คน ความหนาแน่น 346 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 140.73 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์
อำเภออาชิงาราชิโมะเป็นหนึ่งในเขตการปกครองย่อยของแคว้นซางามิ ตามระบบริตสึเรียวในยุคนาระ ภายใต้ชื่ออำเภออาชิโนชิโมะ (足下郡 (Ashinoshimo-gun)) พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลโฮโจยุคหลังในยุคเซ็งโงกุ และเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอดาวาระในยุคเอโดะ หลังจากเกิดภัยพิบัติจากการปะทุของภูเขาไฟฟูจิ พื้นที่ส่วนหนึ่งก็ถูกจัดให้เป็นดินแดนเท็นเรียวที่ปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
ลำดับเวลา
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ในตอนแรกอำเภอนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอาชิงาระซึ่งมีอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะได้รับการจัดตั้งเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดคานางาวะภายใต้การปฏิรูปที่ดินในปี 1878 ในปี 1889 อำเภอนี้แบ่งการปกครองออกเป็น 2 เมือง (โอดาวาระ และฮาโกเนะ) และ 30 หมู่บ้าน เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1940 โอดาวาระได้ยกฐานะเป็นนคร ในปี 2005 มีแผนที่จะควบรวมเมืองยูงาวาระให้เป็นของนครโอดาวาระ แต่ถูกปฏิเสธโดยผู้มีสิทธิเลือกตั้งในท้องถิ่นในการลงประชามติเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2004
วาสนา พูนผล
วาสนา พูลผล (เกิด 16 สิงหาคม พ.ศ. 2513) เป็นนักแสดงชาวไทย
ประวัติ
วาสนาเกิดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2513 มีพี่ 3 คน สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนแสนยานุกรวิทยา และชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ ก่อนที่จะย้ายตามพี่ชายไปเรียนที่เกาะไต้หวัน 3 ปี โดยเข้าเรียนโรงเรียนหญิงล้วนที่ใช้ภาษาจีนกลางก่อน ต่อด้วยโรงเรียนนานาชาติ จากนั้นจึงกลับเมืองไทยและสอบเทียบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนมักกะสันพิทยา
วาสนาเริ่มเข้าสู่วงการตั้งแต่วัยรุ่น ด้วยการถ่ายแบบโดยเริ่มจากนิตยสารแพรว ตามด้วยนิตยสารแฟชั่นเล่มอื่น ๆ รวมทั้งงานโฆษณาต่าง ๆ เช่น เจลและมูสแต่งผม Pucelle, ผ้าอนามัยโซฟี, ยีนส์ Rena, สารให้ความหวาน Pal Sweet, John Henry ฯลฯ อีกทั้งยังเริ่มแสดงมิวสิกวีดีโอให้กับวงไมโครในเพลง "เติมน้ำมัน" และวงนูโวในเพลง "สัญชาตญาณบอก"
อีกทั้งยังมีกิจการส่วนตัวเป็นร้านขายสินค้าเด็กที่ห้างตรีนิตี้มอลล์ ซอยละลายทรัพย์ สีลม
อ็อช
อ็อช (Auch, ) หรือ เอาช์ (กัสกอญ: Aush, Aux, ) เป็นเมืองและเทศบาลทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดแฌร์ในแคว้นอ็อกซีตานี และเป็นเมืองหลักทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคกัสกอญ
ยุโรปตะวันออก
ยุโรปตะวันออก (Eastern Europe) เป็นภูมิภาคทางตะวันออกของทวีปยุโรป ไม่มีคำจำกัดความที่สอดคล้องกับพื้นที่อย่างแม่นยำและครอบคลุม ซึ่งส่วนหนึ่งเพราะศัพท์นี้มีความหมายกว้างในเชิงภูมิรัฐศาสตร์, ภูมิศาสตร์, ชาติพันธุ์, วัฒนธรรม และเศรษฐกิจสังคม ประเทศรัสเซียเป็นทั้งประเทศที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในทวีปยุโรป โดยกินพื้นที่เกือบร้อยละ 40 ของทวีป และประชากรมากกว่าร้อยละ 15 ของประชากรทั้งทวีป
รายงานจาก the Center for Educational Technologies ที่มหาวิทยาลัยเยสุอิตวีลิง มี "คำจำกัดความของยุโรปตะวันออกเกือบเท่ากับจำนวนนักวิชาการในภูมิภาคนี้" เอกสารของสหประชาชาติระบุเพิ่มเติมว่า "การประเมินเอกลักษณ์เชิงพื้นที่ทุกครั้งอยู่ในกลุ่มพื้นฐานทางสังคมและโครงสร้างทางวัฒนธรรม"
คำจำกัดความหนึ่งระบุยุโรปตะวันออกว่ามีความเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม โดยภูมิภาคนี้มีเอกลักษณ์หลักที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมสลาฟ, กรีก, ไบแซนไทน์, ออร์ทอดอกซ์ตะวันออก และออตโตมัน ส่วนอีกคำจำกัดความหนึ่งถูกสร้างขึ้นในช่วงสงครามเย็นและมักถูกใช้เป็นกลุ่มตะวันออก ซึ่งมีคำอธิบายคล้ายกันของรัฐยุโรปคอมมิวนิสต์ในอดีตที่อยู่นอกสหภาพโซเวียตว่าเป็นยุโรปตะวันออก คำจำกัดความเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกมองว่าล้าสมัย    แต่บางครั้งยังคงใช้งานในเชิงสถิติ
กีฬากอล์ฟในกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 33
กีฬากอล์ฟในกีฬาเยาวชนแห่งชาติ ครั้งที่ 33 จัดแข่งขันที่สนามกอล์ฟ เขื่อนรัชชประภา อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 21 ถึง 24 มีนาคม พ.ศ. 2560 มีการชิงชัยทั้งหมด 4 เหรียญทอง
ภูมิภาคปัญจาบ
ปัญจาบ (Punjab; ปัญจาบ: ਪੰਜਾਬ, پنجاب) เป็นภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ในเอเชียใต้ ประกอบด้วยดินแดนทางตะวันออกของประเทศปากีสถาน และทางเหนือของประเทศอินเดีย  ทางฝั่งปากีสถานประกอบด้วยแคว้นปัญจาบและบางส่วนของดินแดนนครหลวงอิสลามาบาด ทางฝั่งอินเดียประกอบด้วยรัฐปัญจาบ บางส่วนของรัฐหรยาณา รัฐหิมาจัลประเทศ‎ รัฐฉัตตีสครห์‎ จังหวัดชัมมู และบางส่วนของดินแดนนครหลวงเดลี
ชื่อปัญจาบมาจากภาษาเปอร์เซีย แปลว่า (ดินแดนแห่ง) แม่น้ำห้าสาย ซึ่งประกอบด้วยแม่น้ำเฌลัม, แม่น้ำจนาพ, แม่น้ำราวี, แม่น้ำสตลุช และแม่น้ำบีอัส แม่น้ำห้าสายนี้ไหลมารวมกันเป็นแม่น้ำสินธุ
ฮิวอีย์ลูวิสแอนด์เดอะนิวส์
ฮิวอี ลูวิส แอนด์ เดอะ นิวส์ (Huey Lewis and the News) เป็นวงดนตรีอเมริกัน ที่เคยชนะรางวัลแกรมมี่ เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ เริ่มก่อตั้งวงในซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย พวกเขามีเพลงดังในระหว่างทศวรรษ 1980 ถึงต้นทศวรรษ 1990
พวกเขามีผลงานอัลบั้มอันดับ 1 ชุด Sports ที่โด่งดังเนื่องจากความโด่งดังของช่องเอ็มทีวีด้วย จากนั้นพวกเขาประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ จากการมีเพลง "The Power of Love" ที่เป็นเพลงในภาพยนตร์เรื่อง เจาะเวลาหาอดีต และก็ขึ้นถึงอันดับ 1 บนชาร์ทบิลบอร์ดด้วย
ตาลีไซ (จังหวัดเซบู)
ตาลีไซ (Talisay) เป็นเมืองในจังหวัด ตามการสำมะโนประชากร ค.ศ. 2015 เมืองนี้มีประชากร คน.
ชื่อของตาลีไซมาจากต้นมักตาลีไซซึ่งมีมากมายในเมืองนี้
ไอ ฮาชิโมโตะ
ไอ ฮาชิโมโตะ (เกิด 12 มกราคม ค.ศ. 1996) เป็นนักแสดง นักเดินแบบแฟชันและนักร้องชาวญี่ปุ่น
ฮาชิโมโตะเกิดที่คูมาโมโตะ, จังหวัดคูมาโมโตะ ลูกสาวลำดับที่สองจากสามคน ใน ค.ศ. 2008 ฮาชิโมโตะชนะการออดิชัน HUAHUA จัดโดยนักแสดงหน้าใหม่ ใน ค.ศ. 2009 ฮาชิโมโตะได้รับเลือกให้เป็น "มิสเซเวนทีน" ที่เด็กที่สุดโดยนิตยสารแฟชันเซเวนทีน พร้อมกับ เอมิ คูโด, อาริซะ ทากาดะ และ อลิส​ ฮิโรเซะ จากผู้สมัคร 5,267 คน ในปีเดียวกัน ฮาชิโมโตะเปิดตัวในฐานะนักแสดงในภาพยนตร์เรื่องกิฟแอนด์โก (Give and Go) แสดงเป็นหญิงหูหนวกที่หมกมุ่นกับบาสเกตบอล ฮาชิโมโตะปรากฏในภาพยนตร์เรื่องคำสารภาพ ใน ค.ศ. 2010 และนำแสดงในคิริชิมะ ลาออกจากชมรมซะแล้วล่ะ ใน ค.ศ. 2012 ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลนักใหม่ในงานรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม และรางวัลคิเนมะจุมโป ฮาชิโมโตะยังปรากฏในภาพยนตร์เรื่องซาโดโกะทรีดี คำสาปมรณะ หลอนทะลุจอ แสดงเป็น ซาโดโกะ
แหวนดอกไม้
แหวนดอกไม้ เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติก-คอมเมดี สร้างจากบทประพันธ์ของ ดวงตะวัน เคยสร้างขึ้นสองครั้งเมื่อ พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2560 โดยการสร้างครั้งแรก ได้รับรางวัลบทละครดีเด่น จากงานโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 22
การสร้างเป็นละครโทรทัศน์
ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2550 สร้างเป็นละครโทรทัศน์ ทางช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท ทีวีซีน จำกัด นำแสดงโดยสหรัถ สังคปรีชา, รุจิรา ช่วยเกื้อ ออกอากาศทุกวัน พุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.30 น. ตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม 2550 - 15 สิงหาคม 2550
ครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2560 ได้นำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25 ผลิตโดยเก้ง กวาง แก๊งค์ นำแสดงโดย พุฒิชัย เกษตรสิน, อริย์กันตา มหาพฤกษ์พงศ์ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20 - 21.35 น. เริ่ม 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560-22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ต่อจากละครชุดเลิฟบุกส์เลิฟซีรีส์
เวอร์ชัน 2550
พัดยศ ประมุขของบ้านใหญ่กลางกรุง ซึ่งกำหนดให้บรรดาลูกๆ ทั้ง 5 คนต้องสร้างครอบครัวอยู่ใกล้ๆ ในบริเวณเนื้อที่ผืนเดียวกัน เครือเถา ลูกสาวคนโตนั้นประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตพร้อมสามี ทิ้งลูกสาวชื่อ ตุ้งติ้ง ซึ่งกำลังวัยรุ่นเต็มตัวไว้ในความดูแลของคุณตาและน้าๆ ลูกชายคนรอง ข้าวบิณฑ์ จึงเลื่อนอันดับเป็นพี่ใหญ่ของบ้านโดยปริยายและมีภรรยาชื่อ สายฟ้า ผู้เพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติแม่ศรีเรือน