cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทฤษฎี ณ พัทลุง
ความสามารถทางด้านดนตรี
ผลงานด้านการอำนวยเพลงของทฤษฎียังได้รับชื่นชมจากนักวิจารณ์ที่ได้เห็นผลงานการอำนวยเพลงของเขาในการแสดงชุด The Magic Flute ของ Mozart เมื่อปี พ.ศ. 2549 ณ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย โดยได้เขียนลงในนิตยสารโอเปร่า (OPERA) แห่งกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ตอนหนึ่งว่า "หากคำว่า “อัจฉริยะ” ยังเหลือความหมายใด ๆ อยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยคำกล่าวอ้างเกินจริงนี้ “ทฤษฎี” นับเป็นตัวอย่างที่แท้จริงแห่งยุคปัจจุบัน”
แม่น้ำแม่กลอง
แม่กลอง เป็นแม่น้ำสำคัญสายหนึ่งในภาคตะวันตกของประเทศไทย เกิดจากแม่น้ำแควใหญ่และแม่น้ำแควน้อยไหลมารวมกันที่อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี ไหลผ่านจังหวัดราชบุรีและจังหวัดสมุทรสงคราม ก่อนไหลลงสู่อ่าวไทยที่อำเภอเมืองสมุทรสงคราม มีความยาวประมาณ 132 กิโลเมตร พื้นที่รับน้ำที่ปากแม่น้ำแม่กลอง 30,106 ตารางกิโลเมตร ช่วงที่ไหลผ่านจังหวัดราชบุรีได้อีกชื่อหนึ่งว่า "แม่น้ำราชบุรี"
แม่น้ำแม่กลองมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 30,837 ตารางกิโลเมตร หรือ 19.45 ล้านไร่ ครอบคลุมพื้นที่ 8 จังหวัด ได้แก่ กาญจนบุรี ราชบุรี สมุทรสงคราม บางส่วนของสุพรรณบุรี นครปฐม สมุทรสาคร เพชรบุรี และประจวบคีรีขันธ์ ปริมาณน้ำท่ารายปีเฉลี่ย 7,973 ล้านลูกบาศก์เมตร
ลุ่มน้ำแม่กลองแบ่งออกเป็นลุ่มน้ำย่อย 14 ลุ่มน้ำย่อย ได้แก่ แม่น้ำแควใหญ่ (1,445 ตารางกิโลเมตร), ห้วยแม่ละมุง (910 ตารางกิโลเมตร), ห้วยแม่จัน (862 ตารางกิโลเมตร), แม่น้ำแควใหญ่ตอนกลาง (3,380 ตารางกิโลเมตร), แม่น้ำแควใหญ่ตอนล่าง (4,094 ตารางกิโลเมตร), ห้วยขาแข้ง (2,320 ตารางกิโลเมตร), ห้วยตะเพียน (2,627 ตารางกิโลเมตร), แม่น้ำแควน้อยตอนบน (3,947 ตารางกิโลเมตร), ห้วยเขย็ง (1,015 ตารางกิโลเมตร), ห้วยแม่น้ำน้อย (947 ตารางกิโลเมตร), ห้วยบ้องตี้ (477 ตารางกิโลเมตร), แม่น้ำแควน้อยตอนกลาง (2,042 ตารางกิโลเมตร), แม่น้ำภาชี (2,453 ตารางกิโลเมตร) และทุ่งราบแม่น้ำแม่กลอง (4,318 ตารางกิโลเมตร)
เอชไอวี/เอดส์ในแอฟริกา
เอชไอวี/เอดส์ เป็นปัญหาใหญ่ด้านสาธารณสุขและสาเหตุหลักที่ทำให้ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาเสียชีวิต มีการประเมินว่าแอฟริกามีผู้ป่วยเอชไอวีมากถึง 67% ของโลก และผู้เสียชีวิตจากโรคเอดส์ 72% ทั่วโลกใน พ.ศ. 2552 อยู่ในแอฟริกา
โครงการโรคเอดส์แห่งสหประชาชาติ (UNAIDS) พยากรณ์ผลของภูมิภาคจนถึง พ.ศ. 2568 ซึ่งมีตั้งแต่การไม่เพิ่มขึ้นและการลดลงของจำนวนผู้เสียชีวิตเริ่มตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2555 ไปจนถึงการเพิ่มขึ้นของการเสียชีวิตอย่างต่อเนื่องจนเข้าขั้นหายนะ โดยเป็นไปได้ว่าอาจมีผู้ป่วยมากถึง 90 ล้านคน
โดยปราศจากการรักษาพยาบาลและยา (อย่างยาต้านไวรัส) ซึ่งหาได้ในประเทศพัฒนาแล้ว ประชากรจำนวนมากในแอฟริกาจะยิ่งมีการพัฒนาของเอดส์มากยิ่งขึ้น พวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่สามารถไปทำงานได้เท่านั้น แต่ยังต้องได้รับการรักษาพยาบาลอย่างสำคัญด้วย ซึ่งมีแนวโน้มจะก่อให้เกิดการล่มสลายของเศรษฐกิจและสังคมได้
ในบทความชื่อ "Death Stalks A Continent" (ความตายย่องเข้าทวีป) โจฮันนา แมกเกียรีพยายามอธิบายความรุนแรงของปัญหา "คนที่แข็งแรงที่สุดของสังคม มิใช่คนที่อ่อนแอที่สุด เป็นผู้ที่จะตาย ผู้ใหญ่หายไป ทิ้งคนชราและเด็กไว้เบื้องหลัง คุณไม่สามารถนิยามกลุ่มเสี่ยงได้ ทุกคนที่มีเพศสัมพันธ์ล้วนเสี่ยงหมด เด็กทารกก็เช่นกัน ได้รับเชื้อผ่านมารดาโดยไม่เจตนา น้อยครอบครัวนักที่ไม่มีผู้ป่วยเอดส์เลย ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าพวกเขาติดเชื้ออย่างไรหรือเมื่อไหร่ หลายคนไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาติดเชื้อ หลายคนที่รู้ตัวก็ไม่บอกใครเลยว่าพวกเขากำลังรอความตายอยู่"
ชนชาติปกครอง
ชนชาติปกครอง (Herrenrasse; master race) หรือ ชนปกครอง (Herrenvolk; master people) เป็นคติความเชื่อของระบอบนาซีและนีโอนาซีว่าผู้สืบสายชนชาตินอร์ดิกเป็นชนอารยัน (มาจากคำว่า "อารยะ" ในภาษาสันสกฤต) มีความเหนือกว่าชาวเยอรมันและชาวยุโรปทั่ว ๆ ไป ถือเป็นชนชาติที่อยู่จุดสูงสุดในลำดับชั้นทางเชื้อชาติ ผู้เป็นสมาชิกของชนชาติปกครองถูกระบุว่าเป็น อภิมนุษย์ (Herrenmenschen)
เจ้าหน้าที่นาซี อัลเฟรท โรเซินแบร์ค มีความเชื่อว่าชนชาตินอร์ดิกเป็นชนชาติผู้สืบเชื้อสายมาจากกลุ่มชนอารยันดั้งเดิม (Proto-Aryans) ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่ตั้งรกรากในแผ่นดินเยอรมันในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และเชื่อถึงขั้นว่ามนุษย์กลุ่มนี้คือชาวทวีปแอตแลนติสที่สาบสูญ พวกนาซีได้ประกาศว่าชนชาตินอร์ดิก (ซึ่งก็คือกลุ่มชนเจอร์แมนิก) หรือบางครั้งก็เรียกว่าชนชาติอารยัน อยู่เหนือกว่าชนชาติชาติอื่น ๆ ในขณะที่ชาวสลาฟตลอดจนชาวยิปซีและชาวยิว ถูกระบุว่าเป็นพวกด้อยพงษ์และมิใช่อารยันที่เรียกว่า "ด้อยมนุษย์" (Untermenschen) ถือเป็นกลุ่มคนที่เป็นอันตรายต่อชนชาติอารยันและเชื้อชาติเยอรมัน
พวกนาซีได้บังคับใช้มาตรการทางกฎหมายในวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1933 เกี่ยวกับการพิสูจน์อารยัน (Ariernachweis) ซึ่งเป็นเอกสารที่ประชาชนทุกคนในประเทศต้องมีเพื่อแสดงว่าตนเองนั้นผ่าน "การรับรองอารยันเบื้องต้น" (Kleiner Ariernachweis) ซึ่งสามารถได้มาโดยสองวิธีคือการเข้าพิสูจน์ทางการแพทย์หรือโดยการแสดง "หนังสือบรรพชน" (Ahnenpaß) ซึ่งเป็นหนังสือแสดงเทือกเถาเหล่ากอของผู้ถือไปอย่างน้อยถึงรุ่นปู่ย่าตาตาย ว่าในบรรดาพวกเขาไม่มีใครที่เป็นพวกมิใช่อารยัน
ค่ำแล้ว
ค่ำแล้ว หรือ Lullaby เป็นเพลงพระราชนิพนธ์ลำดับที่ 24 พระราชนิพนธ์เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2498 พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจักรพันธ์เพ็ญศิริ นิพนธ์คำร้องภาษาอังกฤษร่วมกับท่านผู้หญิงนพคุณ ทองใหญ่ ณ อยุธยา และท่านผู้หญิงสมโรจน์ สวัสดิกุล ณ อยุธยา ประพันธ์คำร้องภาษาไทยถวาย
เป็นเพลงที่พระราชนิพนธ์เมื่อมีพระราชธิดาแล้ว เพลงนี้มีผู้เข้าใจว่าพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรพระราชนิพนธ์พระราชทาน สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี แต่มีผู้นำรับสั่งของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีมาเล่าว่า
“สมเด็จ พระเทพฯ รับสั่งว่าที่จริงแล้วไม่ได้พระราชนิพนธ์เพลงนี้เพื่อสมเด็จพระเทพฯ แต่ว่าเมื่อสมเด็จพระเทพฯ ฟังเพลงนี้ทีไรหลับทุกครั้ง ตอนนั้นท่านเพิ่งประสูติ ใครๆก็เลยคิดว่าเป็นเพลงสมเด็จพระเทพฯ”
แยกวิทยุ
แยกวิทยุ เป็นสี่แยกแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ระหว่างจุดแบ่งเขตของแขวงลุมพินี เขตปทุมวัน แขวงสีลม เขตบางรัก และแขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร เป็นจุดตัดระหว่างถนนพระรามที่ 4 ถนนวิทยุ ถนนสาทรใต้ และถนนสาทรเหนือ
สะพานไทย-เบลเยียม
สะพานไทย-เบลเยียม แต่เดิมนั้นอยู่ในกรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยียม โดยมีชื่อว่า สะพาน Viaduc Leopold II โดยสร้างขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในงานเอ็กซ์โป 1958 ที่กรุงบรัสเซลส์เป็นเจ้าภาพ ซึ่งมีจุดเด่น คือ เป็นสะพานที่สามารถรื้อถอนแล้วนำไปก่อสร้างในสถานที่อื่น ๆ ได้ โดยสะพานแห่งนี้ถูกรื้อถอนลงในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 (ค.ศ. 1984) ประเทศเบลเยียมจึงได้บริจาคสะพานนี้ให้กับประเทศไทยเพื่อใช้อำนวยความสะดวกชั่วคราวในปี พ.ศ. 2526 เนื่องจากในสมัยนั้นการคมนาคมบริเวณช่วงนั้นและการขยายถนนพระรามที่ 4 ยังไม่เพียงพอ ซึ่งภายหลังจึงได้ปรับปรุงโครงสร้างจากสะพานชั่วคราวเป็นสะพานโครงโลหะเสริมความแข็งแรงด้วยคอนกรีต และใช้เป็นสะพานข้ามแยกวิทยุอย่างถาวรเรื่อยมา
พระเจ้ามังระ
พระเจ้ามังระ (ဆင်ဖြူရှင်မင်း ซีน-พยูชีนมี่น) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในจำนวน 6 พระองค์ของพระเจ้าอลองพญา ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โก้นบอง ได้ขึ้นเป็นพระเจ้าอังวะพระองค์ที่ 3 ของราชวงศ์ในปี พ.ศ. 2306 พระองค์ได้ตามเสด็จพระเจ้าอลองพญาออกรบตั้งแต่อายุ 15 ปี เมื่ออายุ 17 ปี ก็สามารถเป็นผู้นำทัพเข้ายึดกรุงอังวะจากทหารมอญทั้งที่มีกำลังพลน้อยกว่ามากได้อย่างน่าทึ่ง ครั้นอายุ 20 ปีก็ช่วยพระเจ้าอลองพญารวมแผ่นดินสถาปนาราชวงศ์โก้นบองได้สำเร็จ อีกทั้งยังได้ติดตามพระราชบิดามาทำสงครามกับอยุธยาในการบุกครั้งแรกด้วย โดยในพงศาวดารของฝั่งพม่าได้กล่าวถึงมังระราชบุตรว่า เป็นผู้เตือนพระบิดาคือพระเจ้าอลองพญาว่า การบุกคราวนี้ยังไม่พร้อมพอที่จะเอาชัยชนะต่อกรุงศรีอยุธยาที่มีปราการธรรมชาติระดับนี้ได้ ซึ่งการณ์ก็เป็นไปดังนั้น และพระองค์ยังต้องเสียพระราชบิดาไปในศึกคราวนี้ด้วย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2306 หลังจากขึ้นครองราชย์ พระองค์ปรารภในที่ประชุมขุนนางว่า "อยุธยาไม่เคยแพ้อย่างราบคาบมาก่อน" พระองค์สืบทอดเจตนารมณ์ของพระราชบิดาด้วยการส่งเนเมียวสีหบดีเข้ามากวาดต้อนผู้คนและกำลังพลจากหัวเมืองทางเหนือก่อนในปี พ.ศ. 2307 และได้ส่งทัพจากทางใต้คือมังมหานรธาเข้ามาเสริมช่วยอีกทัพหนึ่ง ทั้ง 2 ทัพได้ล้อมกรุงศรีอยุธยานานถึง 1 ปีกับสองเดือน แม้ถึงฤดูน้ำหลากก็ไม่ยกทัพกลับ สามารถเข้าตีพระนครได้เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ตรงกับวันอังคาร ขึ้นเก้าค่ำ เดือนห้า ปีกุน
พระนาม
พระเจ้ามังระมีพระนามที่ปรากฏในพงศาวดารพม่าว่า ซีน-พยูชีน โดยเป็นพระนามที่พระองค์ตั้งเอง อันเป็นพระนามเดียวกับพระเจ้าบุเรงนองซึ่งแปลว่า "พระเจ้าช้างเผือก" ก่อนที่จะยกทัพตีอยุธยา พระเจ้ามังระได้ยกความชอบธรรมเหนือดินแดนอยุธยามาแต่ครั้งพระเจ้าบุเรงนอง
ส่วนพระนาม มังระ หรือ มองระ ในพงศาวดารไทย มีที่มาจากพระนามจริงของพระองค์ คือ หม่องรวะ (မောင်ရွ)
พระเจ้ามังระทรงเป็นนักรบและนักการทหารที่เก่งกาจที่สุดพระองค์หนึ่ง โดยจะเห็นได้จากการทำสงครามแต่ละครั้งพระองค์จะทรงเป็นผู้มองภาพรวม วางยุทธศาสตร์ใหญ่ ก่อนจะมอบหมายงานให้แม่ทัพแต่ละคนได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่ โดยในยุคของพระองค์มีแม่ทัพที่เก่งกาจอยู่มาก ทั้งอะแซหวุ่นกี้, มังมหานรธา, เนเมียวสีหบดี, เนเมียวสีหตู และบะละมี่นทีน โดยจะมีพระองค์เป็นจอมทัพที่จะคอยกำหนดภาพรวมของสงครามและคอยสนับสนุนแม่ทัพต่าง ๆ เมื่อถึงเวลา
ศึกกับอาณาจักรอยุธยา
พระองค์ทรงเป็นผู้ที่เคยติดตามพระบิดาคือ พระเจ้าอลองพญา มาทำสงครามกับอาณาจักรอยุธยา โดยพงศาวดารพม่าได้กล่าวถึงพระเจ้ามังระว่าเป็นผู้เตือนพระบิดาถึงความยากลำบากในการเข้าตีกรุงศรีอยุธยาที่มีปราการธรรมชาติยิ่งใหญ่ขนาดนี้ หากจะอาศัยแต่กำลังพลและเสบียงอาหารเท่าที่มีอยู่นั้น เห็นจะไม่สามารถปิดล้อมสายส่งกำลังบำรุงทั้งทางเหนือและใต้ของกรุงศรีอยุธยาได้หมด และหากยุทธปัจจัยของกรุงศรีอยุธยายังบริบูรณ์ พม่าจะไม่มีทางทำอะไรกรุงศรีอยุธยาได้เลย ควรยกทัพกลับไปวางแผนใหม่จะดีกว่า แต่พระเจ้าอลองพญาเชื่อมั่นในความสามารถของพระองค์จึงได้ทำการรบพุ่งต่อ สุดท้ายการณ์ก็เป็นอย่างที่พระเจ้ามังระตรัสไว้ แม้พระเจ้าอลองพญาจะพยายามอย่างมากแต่ก็ไม่สามารถหาทางข้ามแม่น้ำเข้ากรุงศรีอยุธยาได้ ด้วยครั้งนั้นอยุธยายังเพียบพร้อมไปด้วยอาวุธและกำลังพล อีกทั้งสายส่งกำลังบำรุงจากทางเหนือและใต้ก็ยังสามารถส่งอาหารและกระสุนดินดำเข้าสู่พระนครได้อยู่ และครั้งนั้นกรุงศรีอยุธยายังได้สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรออกบัญชาการรบด้วยพระองค์เอง สร้างขวัญกำลังใจให้แก่ทั้งทหารและประชาชนในพระนครเป็นอันมาก จนพระเจ้าอลองพญาต้องมาสวรรคตด้วยกระสุนปืนใหญ่แตกใส่ (ตามพงศาวดารฝ่ายไทย หากอิงตามพงศาวดารพม่าก็จะระบุว่าสวรรคตเพราะประชวร)
อย่างไรก็ตาม การที่พระเจ้ามังระต้องมาเห็นพระบิดาของพระองค์สิ้นไปในศึกครั้งนี้ทำให้พระองค์มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะพิชิตอาณาจักรอยุธยาเพื่อสานต่อปณิธานของบิดา รวมไปถึงการอ้างสิทธิมาแต่ครั้งพระเจ้าบุเรงนองเหนืออาณาจักรอยุธยา อีกทั้งทรงมองออกว่าการที่กบฏต่าง ๆ สามารถฟื้นคืนกลับมาได้ในเวลาอันรวดเร็วนั้น ก็เพราะมีมหาอำนาจอย่างอยุธยาเป็นผู้หนุนหลังอยู่ ทำให้ไม่ว่าจะปราบอย่างไรก็จะไม่มีวันสิ้นสุด
โดยในศึกครั้งนี้พระองค์ได้ปรารภในสภาขุนนางว่า "อาณาจักรอยุธยายังไม่เคยถึงกาลต้องพินาศลงอย่างเด็ดขาดมาก่อน หากแต่จะอาศัยกำลังของเนเมียวสีบดีที่ยกไปทางเชียงใหม่แต่เพียงทัพเดียวนั้นย่อมยากที่จะตีอยุธยาให้สำเร็จได้ จำเป็นต้องให้มังมหานรธายกไปช่วยกระทำการอีกด้านหนึ่งการณ์นี้จึงจะสำเร็จ" ทรงกำหนดวิธีการพิชิตอาณาจักรอยุธยาโดยส่งแม่ทัพมังมหานรธา และเนเมียวสีหบดีโดยแบ่งเป็นฝ่ายเหนือ-ใต้ ให้ไล่ยึดหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อโดดเดียวอยุธยา จากนั้นก็ให้รวมไพร่พลระหว่างการเดินทัพ ซึ่งการมาครั้งนี้เป็นการจงใจมาในจังหวะที่อาณาจักรอยุธยาอ่อนแอ เนื่องจากแม่ทัพห่างสงครามมายาวนาน และภายในก็ระส่ำระส่ายจากขุนนางฉ้อฉล
พระองค์ทรงมีบทเรียนมาจากคราวทำศึกกับอาณาจักรอยุธยาครั้งแรก โดยมองออกว่าแม้ตัวเมืองอยุธยานั้นจะบุกได้ยากเนื่องจากมีลักษณะเป็นเกาะ แต่นั้นก็เป็นเหมือนดาบสองคม เพราะหากเกาะที่ขาดกำลังบำรุงแม้จะแข็งแกร่งหรือมีไพร่พลมากซักเพียงใด สุดท้ายอาหารก็ต้องหมด การรักษาภาพรวมเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ จนผ่านฤดูน้ำหลากไปได้ ภายในเมืองย่อมระส่ำระสาย และการณ์ก็เป็นเช่นนั้น เมื่อกองทัพพม่าสามารถพิชิตกรุงศรีอยุธยาได้ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ตรงกับวันอังคาร ขึ้นเก้าค่ำ เดือนห้า ปีกุน และนั้นแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่พระองค์คิดนั้นถูกต้อง กองทัพพม่าสามารถยึดกรุงศรีอยุธยาเอาไว้ได้
สงครามจีน–พม่า
สงครามจีน–พม่าเริ่มขึ้นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2308 มีเหตุมาจากความขัดแย้งระหว่างพม่ากับจีนในเรื่องหัวเมืองไทใหญ่ ซึ่งกองทัพพม่าได้ยกเข้าดินแดนไทใหญ่และรุกคืบไปเรื่อย ๆ ทำให้พวกเจ้าฟ้าไทใหญ่ได้ไปขอความช่วยเหลือจากจีน แต่จีนก็ยังไม่ส่งกำลังมาช่วยโดยรอเวลาที่เหมาะสมอยู่ และเวลานั้นก็มาถึงเมื่อจีนเห็นพม่ากำลังทำศึกติดพันอยู่กับอยุธยา จึงเห็นว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการกำราบพม่าลง แต่การณ์ก็ไม่ได้เป็นไปดังนั้น เมื่อกองทัพของพม่าที่นำโดยอะแซหวุ่นกี้, เนเมียวสีหตู, บะละมี่นทีน และเนเมียวสีหบดีที่กลับมาช่วยในภายหลังนั้นกลับเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะต่อกองทัพต้าชิงอันเกรียงไกร ทำให้แม่ทัพของราชวงศ์ชิงอย่างหลิวเจ้าแม่ทัพกองธงเขียว (บุกครั้งที่ 1) หยางอิงจวี่แห่งกองธงเขียว (บุกครั้งที่ 2) รวมถึงพระนัดดาหมิงรุ่ยแห่งกองธงเหลือง (ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้) ขุนพลเอกแห่งราชวงศ์ชิงผู้พิชิตมองโกลและเติร์ก (บุกครั้งที่ 3) ต้องฆ่าตัวตายหนีความอัปยศ
หลังทรงทราบข่าวความพ่ายแพ้ของหมิงรุ่ย จักรพรรดิเฉียนหลงทรงตกพระทัยและกริ้วยิ่งนัก จึงทรงมีรับสั่งเรียกตัวองค์มนตรีฟู่เหิงซึ่งมีศักดิ์เป็นลุงของหมิงรุ่ย นักการทหารผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าชิงกลับมารับตำแหน่ง พร้อมด้วยแม่ทัพแมนจูอีกหลายนายเช่น เสนาบดีกรมกลาโหมอากุ้ย, แม่ทัพใหญ่อาหลีกุ่น, รวมทั้งเอ้อหนิงสมุหเทศาภิบาลมณฑลยูนนานและกุ้ยโจว ให้มารวมตัวกันเพื่อเตรียมบุกพม่าเป็นครั้งที่สี่ นับเป็นการรวมตัวกันของเสนาบดีระดับสูงครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในยุคของพระองค์ โดยอาศัยกำลังทั้งจากทัพแปดกองธงและกองธงเขียว การสู้รบเป็นไปอย่างดุเดือด โดยฝ่ายจีนพยายามอย่างมากในการเข้ายึดหมู่บ้านก้องโตนอันเป็นจุดยุทธศาสตร์ แต่บะละมี่นทีนก็ยังสามารถต้านเอาไว้ได้อย่างน่าประหลาดใจ ส่วนอีกด้านหนึ่งกองทัพจีนก็รุกคืบได้ช้ามาก เนื่องจากอะแซหวุ่นกี้ได้ส่งเนเมียวสีหตูคอยทำสงครามจรยุทธปั่นป่วนแนวหลังของต้าชิงเอาไว้ ทำให้ต้าชิงต้องพะวงหลังตลอดการศึก ถึงอย่างนั้นอะแซหวุ่นกี้เองก็มีกำลังไม่มากพอที่จะเอาชนะต้าชิงได้ในตอนนี้
แต่แล้วจุดเปลี่ยนสำคัญก็มาถึง เมื่อกองทัพของเนเมียวสีหบดีกลับมาถึงหลังจากพิชิตกรุงศรีอยุธยาลงได้แล้ว อะแซหุว่นกี้จึงเปลี่ยนแผนโดยใช้กองทัพเข้าโจมตีจุดสำคัญในเวลาพร้อม ๆ กัน เพื่อบีบให้กองทัพต้าชิงที่กระจายตัวอยู่ถอยกลับมารวมกับกองทัพใหญ่ จากนั้นกองทัพพม่าจึงเข้าตีกระหนาบและล้อมกองทัพต้าชิงไว้ได้ แม้ชัยชนะจะอยู่ต่อหน้าแล้ว แต่อะแซหวุ่นกี้ก็ไม่ได้สั่งให้ทหารพม่าเข้าทำลายกองทัพต้าชิง ทำแต่เพียงล้อมเอาไว้แล้วบีบให้ยอมเจรจา หลังจากการรบยืดเยื้อจนถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2312 พม่าและจีนก็พักรบเนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างเหนื่อยล้าเต็มทน และยิ่งนานไปยิ่งไม่เป็นผลดีต่อทั้งคู่ โดยฝ่ายต้าชิงที่ติดอยู่ในวงล้อมตัดสินใจยอมเจรจากับทางพม่า การสู้รบที่ยาวนานถึง 4 ปีก็จบลงมีการทำสนธิสัญญาก้องโตน เป็นการจบสงครามระหว่างพระเจ้ามังระกับจักรพรรดิเฉียนหลงลงในวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2312
การรบครั้งนี้ทำให้ต้าชิงต้องสูญเสียฟู่เหิงและอาหลีกุ่น แม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพ ด้วยไข้มาลาเรีย หลังจากนั้น 20 ปี เมื่อพระเจ้ามังระสิ้นไปแล้ว ราชวงศ์โก้นบองและจีนก็ได้ฟื้นความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่ในยุคของพระเจ้าปดุงหลังพระองค์ทรงพ่ายแพ้ต่อกรุงรัตนโกสินทร์ถึง 2 ครั้ง โดยพม่ายอมส่งบรรณาการให้แก่อาณาจักรต้าชิง แลกกับการที่จีนยอมรับราชวงศ์โก้นบองของพม่า
หมายพิชิตกรุงธนบุรี
พระเจ้ามังระทราบว่าขณะนี้ทางอยุธยากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง ราชธานีแห่งใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นนั้นคือกรุงธนบุรี แต่ในช่วงเวลานี้ภัยคุกคามจากต้าชิงสำคัญกว่ามาก เพราะหากพลาดพลั้งนั้นหมายถึงการล่มสลายของอาณาจักรโก้นบองที่พระองค์เพียรสร้างขึ้น ดังเช่นอาณาจักรพุกามที่ถูกกองทัพมองโกลทำลายล้างในอดีต หลังจากจบศึกกับต้าชิง พระองค์ประเมินแล้วว่าอาณาจักรของพระองค์บอบช้ำเกินกว่าจะทำศึกต่อไปได้อีก พระองค์จึงทรงให้ไพร่พลได้พักฟื้นถึง 5 ปี ในระหว่างพักพื้นนั้นก็ได้มีการตระเตรียมเสบียงอาหารเอาไว้ เพื่อใช้สำหรับทำศึกกับอาณาจักรที่เพิ่งก่อตั้งอย่างกรุงธนบุรี หลังเตรียมการเป็นอย่างดีในปี พ.ศ. 2318 พระเจ้ามังระได้ให้อะแซหวุ่นกี้เป็นแม่ทัพใหญ่ลงมาทำศึกด้วยตนเอง อะแซหวุ่นกี้ได้นำทัพ 35,000 นาย พิชิตหัวเมืองต่าง ๆ มาได้ตลอดทางรวมแล้วมีกำลังพลมากกว่า 50,000 นาย จนสามารถตีเมืองพิษณุโลกแตกและเตรียมรวมทัพมุ่งสู่กรุงธนบุรี อีกเส้นพระองค์ได้ให้เนเมียวสีหบดีเป็นแม่ทัพไปปราบปรามหัวเมืองทางเหนือจนสามารถยึดเชียงใหม่ได้ เตรียมนำกองทัพลงไปสมทบกับอะแซหวุ่นกี้ที่เป็นแม่ทัพใหญ่อีกทางหนึ่ง ส่วนทัพทางใต้ก็สามารถตีเมืองกุย เมืองปราณได้สำเร็จพร้อมนำทัพบุกเข้ากรุงธนบุรีอีกทางหนึ่ง แต่แล้วในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2319 ราชสำนักอังวะได้แจ้งข่าวมาถึงอะแซหวุ่นกี้ว่า พระเจ้ามังระได้เสด็จสวรรคตแล้ว พระเจ้าจิงกูจา กษัตริย์พระองค์ใหม่ มีบัญชาให้อะแซหวุ่นกี้ยกทัพกลับกรุงอังวะในทันที
สวรรคต
พระเจ้ามังระสวรรคตอย่างกะทันหันในปี พ.ศ. 2319 ขณะพระชนมายุเพียง 39 พรรษา ทรงครองราชย์ได้ 12 ปี 164 วัน โดยก่อนจะสวรรคตพระองค์ลังเลที่จะมอบราชบัลลังก์ให้แก่พระเจ้าจิงกูจา เนื่องจากทรงเห็นอุปนิสัยตั้งแต่เด็กว่าชอบดื่มสุราและมีอารมณ์ฉุนเฉียวโหดร้าย ครั้นจะยกราชสมบัติให้ราชบุตรองค์รองเจ้าชายแชลงจาซึ่งมีสติปัญญาดีและอ่อนโยนกว่า ก็คิดว่าพระเจ้าจิงกูจาต้องไม่ยอมเป็นแน่ ไม่แคล้วคงเกิดสงครามระหว่างพี่น้องจึงได้ตัดสินพระทัยมอบราชสมบัติแก่พระเจ้าจิงกูจาโดยหวังว่าเมื่อได้สมบัติแล้วคงไม่คิดทำร้ายน้อง แต่ครั้งนี้พระองค์คิดผิด เมื่อพระเจ้าจิงกูจาได้ราชสมบัติแล้วก็สั่งปลดอะแซหวุ่นกี้ แม่ทัพคู่บารมีของพระองค์ ทั้งที่เป็นผู้ส่งต่ออำนาจให้พระเจ้าจิงกูจาอย่างมั่นคง และที่น่าเศร้ากว่านั้นคือพระเจ้าจิงกูจาทรงระแวงพระอนุชาว่าจะคิดแย่งราชสมบัติ จึงสั่งให้นำเจ้าชายแชลงจาไปประหารด้วยเสียอีกคน
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ (Palestine Democratic Union; ภาษาอาหรับ: Al-Ittihad al-Dimuqrati al-Filastini) เป็นพรรคการเมืองขนาดเล็กในปาเลสไตน์ มีกิจกรรมอยู่ในองค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์และตัวแทนชาติปาเลสไตน์
ภูมิหลัง
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยแยกตัวออกมาจากแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ โดยเป็นกำลังส่วนใหญ่ของแนวร่วมในเขตเวสต์แบงก์ สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์วางตัวเป็นกลางต่อปัญหาความขัดแย้งอิสราเอล-ปาเลสไตน์ มากกว่าแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์ที่นำโดยนาอีฟ ฮาวัตเมห์ ที่ดามัสกัส ซีเรีย และพยายามตั้งตัวเป็นกลุ่มการเมืองฝ่ายซ้ายในการเมืองปาเลสไตน์
ความเชื่อและแนวคิด
คำขวัญของสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์คือ “อิสรภาพ เอกราช การกลับคืน ประชาธิปไตยและสังคมนิยม” กลุ่มนี้สนับสนุนการแก้ปัญหาแบบสองรัฐโดยยึดถือตามแนวชายแดนที่กำหนดเมื่อ พ.ศ. 2510 และเยรูซาเล็มตะวันออกเป็นเมืองหลวงของปาเลสไตน์ ผู้นำของกลุ่ม มัมดุห์ โนฟัล ลงนามสนับสนุนเพื่อยุติการใช้ระเบิดพลีชีพ พรรคเคยจัดการประชุมระดับชาติ 2 ครั้ง ครั้งแรกในเจริโคเมื่อ พ.ศ. 2538 และครั้งที่สองเมื่อ พ.ศ. 2543
ผู้นำ
ยัสเซอร์ อับด์ ร็อบโบ เป็นผู้ก่อตั้งสหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ซึ่งต่อมาเป็นตัวแทนขององค์กรในการประชุมสุดยอดขององค์กรปลดปล่อยปาเลสไตน์ และทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของยัสเซอร์ อาราฟัต ใน พ.ศ. 2545 พรรคได้มีการปรับรูปแบบที่เกิดจากความขัดแย้งภายใน นักกิจกรรมเพื่อเรียกร้องสิทธิสตรี ซาฮิรา กามัล ได้รับเลือกให้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลของตัวแทนชาติปาเลสไตน์
การมีส่วนร่วมในการเลือกตั้ง
สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์เข้าร่วมการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติปาเลสไตน์ใน พ.ศ. 2539 ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มฟาตะห์ และได้รับเลือกตั้ง 1 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 สหภาพประชาธิปไตยปาเลสไตน์ส่งผู้สมัครลงแข่งขันร่วมกับแนวร่วมประชาธิปไตยเพื่อการปลดปล่อยปาเลสไตน์และพรรคประชาชนปาเลสไตน์ ซึ่งปรากฏว่าได้คะแนนเสียง 2.8% และได้ 2 ที่นั่งจาก 132 ที่นั่ง
เพียร ยงหนู
เพียร ยงหนู เป็นประธานที่ปรึกษาสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจ การไฟฟ้านครหลวง อดีตประธานสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจ การไฟฟ้านครหลวง มีบทบาทสำคัญเป็นแกนนำสหภาพแรงงานรัฐวิสาหกิจในการคัดค้านการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ
ด้านความเกี่ยวเนื่องทางการเมืองที่มีต่อกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางการเมืองต่างๆ ในขณะนี้ไม่ชัดเจน
เป็นผู้นำแรงงานที่ช่วยเหลือผู้ใช้แรงงานทั้งหลายในทุกๆเรื่อง แต่แรงงานในองค์กรตัวเองมีแต่เอาเปรียบ แบ่งพรรคแบ่งพวก
Laminosioptidae
Laminosioptidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
บาดแผล
บาดแผล เป็นคำเรียกลักษณะของการฉีกขาดของเนื้อเยื่อและอวัยวะภายในร่างกาย  (Disruption of the anatomical continuity of tissur)  ซึ่งอาจเกิดจากการได้รับแรงกระแทกจากของแข็ง  (Mechanical Forces)  หรืออาจเกิดจากของมีคม บาดแผลจึงกลายเป็นสิ่งที่ตามมาของการเกิดอาการบาดเจ็บ  (Trauma)  การเกิดบาดแผลภายในร่างกาย ถ้าบาดแผลได้รับจากการทำร้ายร่างกายหรือเกิดจากการกระทำของผู้อื่น จนเป็นเหตุให้ถึงกับเสียชีวิต บาดแผลจะกลายเป็นหลักฐานในการชี้ชัดถึงสาเหตุการตาย และเป็นหลักฐานสำคัญในการมัดตัวผู้กระทำความผิดในคดีฆาตกรรม
ในทางอาชญากรรม บาดแผลอาจเป็นเครื่องบ่งชี้เจตนาของผู้กระทำความผิด ถ้าบาดแผลที่ปรากฏตามร่างกายสาหัสและโหดเหี้ยมเพียงใด ก็จะเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาในการกระทำภายในจิตใจของผู้กระทำความผิด เพราะฉะนั้นในการวินิจฉัยบาดแผลที่ปรากฏตามร่างกาย ก็จะเป็นการวินิฉัยจิตใจของผู้กระทำความผิดด้วย ว่ามีเจตนา มุ่งร้ายหรือป้องกันตัวเองจากภัยอันตรายอย่างไร
บาดแผลและแผล
นอกเหนือจากคำว่า "บาดแผล" แล้ว ในทางด้านการแพทย์ยังปรากฏคำว่า "แผล"  (Ulcer)  โดย บาดแผล และ แผล นั้นมีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป แผลอาจเกิดจากการหายไปหรือการแหว่งของเนื้อเยื่อที่บริเวณผิวหนังของร่างกาย หรือแผลที่ปรากฏในบริเวณเยื่อบุภายในร่างกาย ซึ่งแผลที่ปรากฏบริเวณผิวหนังเมื่อร่างกายเป็นฝี เป็นหนองแล้วเกิดการแตกของผิวหนัง เมื่อเลือดและหนองไหลออกมาจากฝีที่แตก ทำให้เนื้อเยื่อบริเวณนั้นเป็นโพรงและเกิดเป็นแผลขึ้นมา หรือลักษณะของผิวหนังบริเวณร่างกายเมื่อเกิดการอักเสบ เนื้อบริเวณที่เกิดการอักเสบจะตายและเน่าเปื่อยหายไป เกิดเป็นรอยแหว่งบริเวณผิวหนังและกลายเป็นแผล หรือเมื่อร่างกายเกิดเป็นมะเร็งหรือเนื้องอก เมื่อเนื้อนั้นโตเต็มที่แล้วแตกออกกลายเป็นแผล
ในทางนิติวิทยาศาสตร์ บาดแผลสามารถแบ่งออกได้เป็น 6 ชนิด คือ
บาดแผลถลอก
บาดแผลถลอก เป็นลักษณะของการเกิดบาดแผลที่บริเวณชั้นผิวหนังชั้นตื้น ซึ่งเป็นบาดแผลที่เกิดจากการฉีกขาดของผิวหนังที่เป็นหนังกำพร้า บาดแผลถลอกจะมีลักษณะเป็นขุยขาว ๆ ที่บริเวณชั้นผิวหนัง ซึ่งอาจจะมีเลือดหรือน้ำเหลืองซึมออกมาจากบาดแผลบ้างเล็กน้อย ขึ้นอยู่กับแรงที่มากระทำที่บริเวณผิวหนัง ตามปกติบาดแผลถลอกจะหายเองเมื่อระยะเวลาผ่านไปประมาณ 2-3 วัน ถ้าไม่มีการติดเชื้อและการอักเสบของบาดแผล ลักษณะของบาดแผลจะเปลี่ยนจากขุยขาว ๆ เป็นตกสะเก็ดสีน้ำตาล แผลจะแห้งและแข็ง แต่ถ้าภายหลังจาก 24 ชั่วโมงหลังจากเกิดบาดแผลแล้วมีการติดเชื้อและแผลอักเสบ บริเวณบาดแผลจะมีน้ำเหลืองและหนองไหลเยิ้ม
การเกิดบาดแผลถลอก เกิดจากการที่ของแข็งที่มีผิวหยาบ มากระทบหรือเสียดสีกับผิวหนัง หรืออาจเกิดจากการขีดข่วนของของมีคมหรือของเล่ม เช่นลวดหนาม เส้นลวดหรือเศษไม้เป็นต้น ลักษณะของบาดแผลถลอกที่เกิดจากการขีดข่วนของของแหลมหรือของมีคม จะมีลักษณะเป็นเส้นหรือเป็นแนว ในการชันสูตรพลิกศพ ศพที่มีร่องรอยของบาดแผลถลอกจะมีลักษณะของบาดแผลเป็นสีน้ำตาล บริเวณผิวหนังที่มีบาดแผลถลอกจะแห้งและแข็งกว่าผิวหนังบริเวณอื่น เพราะน้ำที่อยู่ภายในร่างกาย สามารถระเหยออกไปได้มากกว่าที่อื่น
บาดแผลฟกช้ำ
การเกิดบาดแผลฟกช้ำ เกิดจากการที่ของแข็งที่มีผิวหยาบ มากระทบหรือเสียดสีกับผิวหนัง หรืออาจเกิดจากการขีดข่วนของของมีคมหรือของเล่ม เช่นลวดหนาม เส้นลวดหรือเศษไม้เป็นต้น ลักษณะของบาดแผลถลอกที่เกิดจากการขีดข่วนของของแหลมหรือของมีคม จะมีลักษณะเป็นเส้นหรือเป็นแนว ในการชันสูตรพลิกศพ ศพที่มีร่องรอยของบาดแผลถลอกจะมีลักษณะของบาดแผลเป็นสีน้ำตาล บริเวณผิวหนังที่มีบาดแผลถลอกจะแห้งและแข็งกว่าผิวหนังบริเวณอื่น เพราะน้ำที่อยู่ภายในร่างกาย สามารถระเหยออกไปได้มากกว่าที่อื่น
บาดแผลถูกแทง
ไวณิก สุขมี
บาดแผลเกิดจากกระสุนปืน
เป็นรู
ออวอจีฆ
ออวอจีฆ (Avacıq, Kilsəkəndi; Avacık) อดีตมีชื่อว่า แอแรบดีแซจ (عرب دیزج) เป็นเมืองและเมืองหลักของอำเภอแดชแทคี เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 1,649 คนใน 377 ครัวเรือน เมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนประเทศตุรกี โดยตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง Doğubeyazıt ที่ 25 km ประชากรในเมืองนี้เป็นชาวเติร์กอาเซอร์ไบจาน
เปรม บุษราคัมวงษ์
เปรม บุษราคัมวงษ์ เกิดวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2524 เป็นนักธุรกิจ นักแสดงชาวไทย เป็น Marketing Director ของ Fairtex Sports Club & Hotel ที่พัทยา เขาเป็นลูกของ บรรจง บุษราคัมวงษ์ ผู้เป็นเจ้าของธุรกิจส่งออกเสื้อผ้า, อุปกรณ์กีฬา, ค่ายมวยแฟร์เท็กซ์, ฟิตเนส และโปรโมเตอร์สนามมวยเวทีลุมพินี กับ ศิริพรรณ บุษราคัมวงษ์ โดยเป็นลูกชายคนเดียวในพี่น้อง 4 คน (เป็นคนที่ 3) จบการศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (เอแบค) ปัจุบันเป็นเจ้าของค่ายมวยแฟร์เท็กซ์
ชีวิตส่วนตัว
เปรมยังเคยเป็นอดีตคู่หมั้นของนักร้อง ทาทา ยัง หลังจากเลิกรากับเธอแล้ว ก็มีผลงานเดินแบบและออกงานต่างๆ ปัจจุบันหลังจากคบหาดูใจกับ  "แคโรไลน์" แฟนสาวชาวเกาหลีมานานกว่า 3 ปี ก็ได้สมรสกันแล้ว เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2558 ที่โรงแรมพลาซ่า แอทธินี หลังแต่งงานกันแล้ว ภรรยาได้ให้กำเนิดลูกคนแรก เป็นลูกสาว เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช ศรีราชา โดยทั้งคู่ได้ตั้งชื่อลูกสาวว่า น้องโคลเอ้ และลูกคนที่สอง เป็นลูกชาย ที่ชื่อว่า น้อง มาร์คัส เกิดเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
ซันดรู รูเซ็ลย์
อะลักซันดรา รูเซ็ลย์ อี ฟาลิว (Alexandre Rosell i Feliu) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ซันดรู รูเซ็ลย์ (Sandro Rosell) เกิดเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน ปัจจุบันเป็นประธานสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา เขาจบการศึกษาปริญญาโทบริหารธุรกิจจากวิทยาลัยการจัดการและการบริหารธุรกิจ (เอซาเด) เมืองบาร์เซโลนา เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเป็นผู้นำรอนัลดีนโยมาสู่สนามกัมนอว์ใน พ.ศ. 2546
คัณฑวยูหสูตร
คัณฑวยูหะ หรือคัณฑวยูหสูตร เป็นบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร นามในภาษาสันสกฤตหมายความว่าช่อบุปผามาลัย ซึ่งคล้องจองกับความหมายของอวตังสกสูตร อย่างไรก็ตาม ยังมีความเห็นไม่ลงรอยกันในหมุ่นักวิชาการว่า ควรจะหมายถึงอะไรกันแน่ ขณะที่นามเรียกขานในภาษาจีนคือ "รู่ฝ่าเจี้ยผิ่น" ( 入法界品) หรือ "ธรรมธาตุยาตราวรรค" พระสูตรส่วนนี้แปลจากภาษาสันสกฤตเป็นภาษาจีนเมื่อปีค.ศ. 798 โดยพระปรัชญามหาเถระ ปัจจุบันมีทั้งตัวบทภาษาจีน ทิเบต และสันสกฤต รวมถึงบทแปลภาษาต่างๆ แม้จะเป็นบทสุดท้ายของอวตังสกสูตร แต่เชื่กันว่า เป็นส่วนที่เก่าหแก่ที่สุด และอาจจะรจนาขึ้นก่อนหน้าส่วนอื่นๆ ของพระสูตรฉบับเต็ม
คัณฑวยูหะวรรค หรือคัณฑวยูหสูตร นับเป็นบทที่ถือเป็นหัวใจของอวตังสกสูตร บรรยายความการจาริกธรรมของสุธนกุมารไปยังดินแดนต่างๆ ตามคำแนะนำของพระมัญชุศรีโพธิสัตว์พบพานผู้รู้และผู้ชี้แนะมากมาย ในตัวบทเรียกว่ากัลยาณมิตร หรือมิตรสหายผู้ชี้แนะทางธรรม มีทั้งบุรุษและสตรี มีทั้งอาชีพสูงส่ง และต้อยต่ำ ทั้งบุคคลในวรรณสูง และบุคคลในวรรณล่าง เช่น ภิกษุ ทาส กษัตริย์ กุมาร กุมารี พราหมณ์ นายนาวิก หรือแม้แต่ได้พบพานกับนางคณิกาชื่อวาสุมิตราแล้วรู้แจ้งทางเห็นจริงหลังจากสนทนาธรรมกับนาง
การจาริกแสวงหาธรรมของเด็กน้อยสุธนกุมารมีเรื่องราววิจิตรพิสดารอย่างยิ่ง มีผู้เทียบเคียงว่า นับเป็นวรรณคดรสันสกฤตที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้มหาภารตะ หรือรามายณะ เพียงแต่ทั้ง 2 นี้เป็นการต่อสู้ภายนอก หากการจาริกของสุธนกุมารเป็นการแสวงหาภายใน โดยมีกัลยาณมิตรทั้ง 53 คน คอยชี้ทาง ให้ความกระจ่าง กระทั่งเด็กน้อยมีดวงตาเห็นธรรม และรู้แจ้งในหลักการอันลึกซึ้งแต่ไม่ลี้ลับจากพระสมันตภัทรโพธิสัตว์ในวรรคสุดท้ายของพระสูตรที่มีชื่อว่าสมันตภัทรจริยาปณิธานปริวรรต ว่า ปัญญาญาณจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อลงมือปฏิบัติะธรรม และประกาศมหาปณิธานแห่งพุทธะ นับเป็นการสิ้นสุดการจาริกยาวไกล ด้วยคำกล่าวสั้นๆ แต่ลึกซึ้ง
ต่อไปนี้คือรายชื่อของกัลยาณมิตรทั้ง 53 (อู่ซื่อซานชาน - 五十三参)
กฤปาจารย์
กฤปะ (สันสกฤต : कृप อังกฤษ : Kripa) เป็นตัวละครฝ่ายชายใน มหากาพย์มหาภารตะ เป็นอาจารย์ของพวกปาณฑพและพวกเการพ เป็นพี่ชายของนางกฤปิ ซึ่งเป็นภรรยาของ โทรณาจารย์ ซึ่งตัวเขานั้นเป็นอาจารย์สอนวิชากับเหล่าพวกปาณฑพและเการพในช่วงแรกๆ ก่อนที่โทรณาจารย์จะเข้ามาช่วยสอนในภายหลัง
คัณฑวยูหสูตร
1. เมฆศรี (เต๋ออวิ๋นพี่ชิว - 德云比丘) เป็นบุรุษ ครองเพศเป็นพระภิกษุ
กฤปาจารย์
ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร กฤปาจารย์เป็น 1 ในแม่ทัพคนสำคัญของเหล่าเการพ และยังเป็น 1 ใน 3 ของเหล่าเการพที่รอดชีวิตจากสงครามครั้งนี้ (อีก 2 คนคือ อัศวัตถามา และ กฤตวรมัน) หลังจากสงคราม กฤปาจารย์กลับมาดำรงตำแหน่งอาจารย์ประจำราชสำนักหัสตินาปุระ(กุลคุรุ)ตามเดิม
คัณฑวยูหสูตร
2. สาครเมฆ (ไห่อวิ๋นพี่ชิว - 海云比丘) บุรุษชาวสาครมุข ครองเพศเป็นพระภิกษุ
3. สุประติษฐิตะ (ซ่านจู้พี่ชิว - 善住比丘) บุรุษชาวลังกา ครองเพศเป็นพระภิกษุ
4. เมฆะ (มี๋เจียต้าซื่อ - 弥伽大士) บุรุษชาววัชรปุระ เป็นครูไวยากรณ์ (ทรมิฑะ) จีนเรียก เมฆะทรมิฑะ
5. มุกตกะ (เจี่ยวทัว จ่างเจ่อ - 解脱长者) บุรุษชาววนะวาสิชนบท ประกอบกิจเป็นวิปัสนายานิกในฐานะเศรษฐี จีนเรียก วิมุกติกะเศรษฐี
6. สารธวัช (ไห่จ้วงปี่ชิง - 海幢比丘) บุรุษผู้บวชเป็นพระภิกษุ พบกันที่เมืองมิลัสผรณะ จีนเรียก สาคระธวัช
7. อาศา (ซิวเซ่อโหยวผัวอี๋ - 休舍优婆夷) สตรีชาวสมุทรเวตาลีประเทศ ปฏิบัติตนเป็นอุบาสิกา
8. ภีษโมตตระนิรโฆษะ (พี๋มู่ฉวีซาเซียนเหริน - 毗目瞿沙仙人) บุรุษชาวนาลยูร์ชนบท ครองเพศเป็น ฤษีจีนว่าเป็นนักสิทธิ์ เคลียรีว่า ผู้มีทิพย์จักษุ
9. ชโยศมายตนะ (เซิ่งเร่อพั๋วหลัวเหมิน - 胜热婆罗门) บุรุษชาวชโยศมายตนะ ชาววรรณะพรหามณ์ จีนเรียกว่า ชโยมายะ
10. ไมตรายานี (ฉือสิงถงหนวี่ - 慈行童女) สตรีชาวสิงหวิชฤมภิตะนคร เป็นกัญญา (หญิงสาว) จีนว่า ไมเตรยะนี
11. สุทรัศนะ (ซ่านเจี้ยน ปี้ชิว - 善见比丘) บุรุษชาวตรินะยัน ครองเพศพระภิกษุ
12. อินทรีเยศวร (จื้อไจ่จู่ถงจื่อ -自在主童子) ทารกเพศบุรุษชาวสุมุขะนคร รอบรู้สรรพศาสตร์ทั้งปวง
13. ประภูตา (จื้อจู๋ โหยวผัวอี๋ - 具足优婆夷) สตรีผู้เป็นอุบาสิกาชาวสมุทรประติษฐานนคร
14. วิทวัน (หมิงจื้อ จวีชื่อ - 明智居士) คฤหัสถ์ผู้เป็นบุรุษชาวมหาสัมภาวะนคร จีนว่าเป็นกุลปติ หรือหัวหน้าสกุลวงศ์
15. รัตนจูทะ (ฝาเป่าจี้จ่าง - 法宝髻长者) คฤหัสถ์ผู้เป็นบุรุษชาวสิงหโปตะนคร
16. สมันตะเนตร (ผู้เหยี่ยน ฉางเจ่อ - 普眼长者) บุรุษผู้เป็นนักปรุงเครื่องหอม (คานธิกะ) ชาวเวตรมูละชนบท จีนว่าเป็นคฤหัสถ์
17. อนล (อู๋เยี่ยน จู๋หวาง - 无厌足王) บุรุษผู้เป็นกษัตริย์ (ราชา) แห่งตาลธวัชนคร
18. มหาประภา (ชานต้า กวงหวาง - 参大光王) บุรุษผู้เป็นกษัตริย์ (ราชา) แห่งสุประภามหานคร
19. อจลา (ปู้ต้ง โหยวผัวอี๋不动优婆夷) สตรีผู้เป็นอุบาสิกาชาวเมืองสถิระราชธานี
20. สรวะคามี (เปี้ยนสิง ไว่ต้าว - 遍行外道) บุรุษผู้เป็นปริพาชก (ปริวราชกะ) ชาวโตสลนคร จีนว่าเป็นเดียรถีย์ เคลียรี เรียกว่า สรวะคามิน
21. อุตปัลภูติ (อวี้เซียง จ่างเจ่อ - 鬻香长者) บุรุษผู้เป็นนักปรุงเครื่องหอม (คานธิกะ) ชาวปฤถุราษฏระชนบท
22. ไวระ (ผัวซือหลัว ฉวนซือ - 婆施罗船师) นายนาวิกชาวกูฏาคารนคร จีนเรียกไวโรจนะ
23. ชโยตตมะ (อู๋ซ่างเซิ่ง จ่างเจ่อ - 无上胜长者) บุรุษผู้เป็นผู้นำอาวุโส (เศรษฐิ) ชาวนันทีหารนคร
24. สิงหะวิชฤมภิตา (ซือจื่อผินเซินผี่ชิวหนี่ 狮子频申比丘尼) สตรีเพศ ภิกษุณีชาวกลิงควันนคร จีนเรียกสิงหะวิชริมภิตา
25. วาสุมิตรา (ผอซวีมี๋ตัวหนวี่ - 婆须蜜多女) หญิงงามชาวบ้านทุรคาชนบท รัตนวยูหะนคร
26. เวษฐิละ (ปิ่งเซ่อจือหลัว จวีซื่อ - 鞞瑟胝罗居士) บุรุษคฤหัสถ์ ชาวศุภปารังคมนคร
27. อวโลกิเตศวร (กวนจื้อไจ้ ผูซ่า - 观自在菩萨) พระโพธิสัตว์ มีเพศเป็นบุรุษ ประทับ ณ โปตะละกะบรรพต
29. มหาเทวะ (ต้าเทียนเซิน - 大天神) เป็นเทพยดาบุรุษ สถิต ณ เมืองทวราวดีนคร
30. สถาวรา (อันจู้ตี้เซิน - 安住地神) พระแม่ธรณีสตรีเพศ (ปฤถวีเทวตา) สถิต ณ แคว้นมคธวิษัย
31. วาสันตี (ผอซานผอเหยี่ยนตี่จู่เยี่ยเซิน - 婆珊婆演底主夜神) เทพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา) แห่งเมืองกบิลพัสดุ์มหานคร จีนว่า วสันตะวยันตี
32. สมันตคัมภีระศรีวิมลประภา (ผู่เต๋อจิ้งกวงจู่เยี่ยเซิน - 普德净光主夜神)  เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
33. ประมุทิตะยันชคะทวิโรจนา (สี่มู่กวนฉาจงเซิงจู่เยี่ยเซิน - 喜目观察众生主夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
34. สมันตะสัตตวะตราโฌชห์ศรี (ผู่จิ้วจ้งเซิงเมี่ยวเต๋ออี้เซิน - 普救众生妙德夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
35. ประศานตรุตะสาคระวตี (จี้จิ้งอินไห่จู่เยี่ยเซิน 寂静音海主夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
36. สรวะนครรักษาสัมภวะเตชะห์ศรี (โซ่วฮู่อีเชี่ยจ้งเซิงจู่เยี่ยเซิน - 守护一切众生主夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
37. สวรวะวฤกษะประผุลลนะสุขสังวาสา (ไคผูอีเชี่ยซู่ฮวาจู่เยี่ยเซิน - 开敷一切树花主夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา) 38. สรวะชคัทรักษาประณิธานะวีรยะประภา (ต้าเอวี้ยนจิงจิ้นลี่จิวฮู่อีเชี่ยจ้งเซิจู่เยี่ยเซิน - 大愿精进力救护一切众生夜神) เทพพีแห่งราตรี (ราตรีเทวตา)
40. โคปา (ซื่อจยาฉวีปัวหนวี่ - 释迦瞿波女) สตรีชาวศากยะ แห่งเมืองกบิลพัสดุ์มหานคร
41. พระนางมายา (ม๋อเย๋ฟูเหริน - 摩耶夫人) มายาเทวี พระพุทธมารดา แห่งเมืองกบิลพัสดุ์มหานคร
42. สุเรนทราภา (หวางหนวี่เทียนจู่กวง - 王女天主光) เทพธิดา (เทวกันยา) จากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
43. วิศวามิตร (เปี้ยนโหย่วถงจื่อซือ - 遍友童子师) อาจารย์ผู้เยาว์วัยยิ่ง (ทารกจารยะ) ชาวกบิลพัสดุ์มหานคร
44. ศิลปาภิชญะ (ซ่านจือจ้งอี้ถงจื่อ - 善知众艺童子) กุมารผู้รอบรู้สรรพศาสตร์ (เศรษฐิทารกะ) และเป็นโพธิสัตว์ชาวกบิลพัสดุ์มหานคร
45. ภัทโรตตมา (เสียนเซิ่งโหยวผัวอี๋ - 贤胜优婆夷) อุบาสิกา ชาวเกวะลกะชนบท วรรตนกะนคร แคว้นมคธวิษัย
47. สุจันทระ (ซ่านเมี่ยวเยว่จ่างเจ่อ - 参妙月长者) คฤหัสถ์บุรุษ ชาวภารุกัจฉะนคร
48. อชิตเสน (อู๋เซิ่งจวินจ่างเจ่อ - 无胜军长者) คฤหัสถ์บุรุษ ชาวโรรุกะนคร
49. ศิวะราคระห์ (จุ้ยจี้จิ้งผัวหลัวเหมิน - 最寂静婆罗门) บุรุษเพศพราหมณ์ ชาวบ้านธรรมคาม
50. ศรีสัมภวะ และ ศรีมติศจะ (เต๋อเซิงถงจื่อ/โหย่วเต๋อถงหนวี่ - 德生童子及有德童女) กุมาร/กุมารี (ทารกะ/ทาริกา) ชาวสุมนามุขนคร
51. ไมเตรยะ (มี๋เล่อผูซ่า - 弥勒菩萨) พระโพธิสัตว์ มีเพศเป็นบุรุษ ณ มหากูฏาคาร
52. มัญชุศรี (เหวินซูซือลี่ผูซ่า - 文殊师利菩萨) พระโพธิสัตว์ มีเพศเป็นบุรุษ ณ สุมนามุขนคร
53. สมันตภัทระ (ผู่เสียนผูซ่า - 普贤菩萨) พระโพธิสัตว์ มีเพศเป็นบุรุษ ทรงแสดงมหาจารยาประณิธานอันยิ่งใหญ่
อะโดบี ดรีมวีฟเวอร์
อะโดบี ดรีมวีฟเวอร์ (Adobe Dreamweaver) หรือชื่อเดิมคือ แมโครมีเดีย ดรีมวีฟเวอร์ (Macromedia Dreamweaver ) เป็นโปรแกรมแก้ไข HTML พัฒนาโดยบริษัทแมโครมีเดีย (ปัจจุบันควบกิจการรวมกับบริษัท อะโดบีซิสเต็มส์) สำหรับการออกแบบเว็บไซต์ในรูปแบบ WYSIWYG กับการควบคุมของส่วนแก้ไขรหัส HTML ในการพัฒนาโปรแกรมที่มีการรวมทั้งสองแบบเข้าด้วยกันแบบนี้ ทำให้ ดรีมวีฟเวอร์เป็นโปรแกรมที่แตกต่างจากโปรแกรมอื่นๆ ในประเภทเดียวกัน ในช่วงปลายปีทศวรรษ 2533 จนถึงปีพ.ศ. 2544 ดรีมวีฟเวอร์มีสัดส่วนตลาดโปรแกรมแก้ไข HTML อยู่มากกว่า 70%
ดรีมวีฟเวอร์มีทั้งในระบบปฏิบัติการแมคอินทอช และไมโครซอฟท์วินโดวส์ ดรีมวีฟเวอร์ยังสามารถทำงานบนระบบปฏิบัติการแบบยูนิกซ์ ผ่านโปรแกรมจำลองอย่าง WINEได้ รุ่นล่าสุดคือ ดรีมวีฟเวอร์ CC (2017)
อนึ่ง คำว่า Dreamweaver หรือ ดรีมวีฟเวอร์ หมายถึง  ทอฝัน หรือ สานฝัน ในภาษาอังกฤษ
การทำงานกับภาษาต่างๆ
ดรีมวีฟเวอร์ สามารถทำงานกับภาษาคอมพิวเตอร์ในการเขียนเว็บไซต์แบบไดนามิค ซึ่งมีการใช้ HTML เป็นตัวแสดงผลของเอกสาร เช่น ASP, ASP.NET, PHP, JSP และ ColdFusion รวมถึงการจัดการฐานข้อมูลต่างๆ อีกด้วย และในเวอร์ชันล่าสุด (เวอร์ชัน 8) ยังสามารถทำงานร่วมกับ XML และ CSS ได้อย่างง่ายดาย
การจัดการไฟล์
ดรีมวีฟเวอร์ยังสามารถทำงานในการจัดการไฟล์ได้ ทั้งจัดการไฟล์ภายในเว็บไซต์ของตน หรือจัดการเว็บไซต์บนเซิร์ฟเวอร์ ผ่าน FTP
ดัชชีลอแรน
ดัชชีลอแรน (Duché de (Haute-)Lorraine; Herzogtum (Ober-)Lothringen) เป็นแคว้นหนึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งบางส่วนของลักเซมเบิร์กและเยอรมนีในปัจจุบัน เมืองสำคัญ ๆ ของลอแรนก็ได้แก่แม็ส น็องซี และแวร์เดิง
เมื่อจักรวรรดิกาโรแล็งฌีย็องถูกแบ่งให้กับพระราชโอรสทั้งสามพระองค์ของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา ลอแรนได้เป็นดัชชีอิสระที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 843 และเป็นดัชชีมาจนถึง ค.ศ. 1766 ก่อนที่จะตกไปเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
ประเทศสหราชอาณาจักร เข้าร่วมแข่งขันในฐานะเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 4 ค.ศ. 1908 (พ.ศ. 2451) ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 เมษายน - 31 ตุลาคม พ.ศ. 2451 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสหราชอาณาจักรเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 676 คน ใน 24 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสหราชอาณาจักรได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 56 เหรียญทอง 51 เหรียญเงิน และ 39 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 146 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
Alloptidae
Alloptidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ทีมผสมในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศทีมผสม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติทีมผสมเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน คน ใน  ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศทีมผสมได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด 28 เหรียญ แบ่งเป็น 9 เหรียญทอง 8 เหรียญเงิน  และ 11 เหรียญทองแดง
สรุปเหรียญรางวัล
เหรียญรางวัลทีมผสม สรุปตามนักกีฬาแต่ละชาติ
วงศ์สับปะรด
วงศ์สับปะรด หรือ (En:Bromeliaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยว มีสมาชิกประมาณ 3,170 สปีชีส์ โดยเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนของทวีปอเมริกา มีบางสปีชีส์พบในเขตกึ่งร้อน และมี 1 สปีชีส์ที่เป็นพืชพื้นเมืองในแอฟริกาตะวันตก คือ (En:Pitcairnia feliciana) จัดอยู่ในอันดับ Poales แต่มีความแปลกเพราะเป็นวงศ์เดียวในอันดับนี้ที่มีเนกตารีและรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอก ลักษณะรังไข่อยู่ใต้วงชั้นของกลีบดอกนี้เป็นลักษณะของวงศ์ย่อย (En:Bromelioideae) มีสมาชิกที่เป็นพืชอิงอาศัย เช่น Tillandsia usneoides และพืชบก เช่น สับปะรด (Ananas comosus)
พืชในวงศ์นี้บางสปีชีส์ในป่าอเมซอนที่ไม่มีราก จึงใช้ส่วนกลางของดอกรองรับน้ำจากฝนที่ตกลงมา บางต้นรับได้มากถึง 10 ลิตร กลายเป็นเสมือนแอ่งน้ำบนต้นไม้สูงสำหรับสัตว์หลายประเภทใช้ประโยชน์ ทั้งเป็นแหล่งน้ำของนกและลิง ทั้งดื่มและอาบน้ำ รวมถึงเป็นแหล่งวางไข่และใช้ชีวิตของแมลงต่าง ๆ เช่น ยุง หรือแมลงปีกแข็ง หรือ ด้วง บางครั้งอาจเก็บน้ำไว้มากจนรับน้ำหนักไม่ไหว จนหักโค่นลงมา บางต้นเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ต่าง ๆ ถึง 400 สปีชีส์
ปีเตอร์ แบร์รอน
ปีเตอร์ แบร์รอน (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1962) เป็นผู้สื่อข่าวจากไอร์แลนด์เหนือและเป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อสารของกูเกิล จากยุโรป ตะวันออกกลาง และแอฟริกา
ปีเตอร์ แบร์รอนเกิดที่เมืองเบลฟาสต์ และจบการศึกษาที่สถาบันการศึกษาเคมีแห่งมหาวิทยาลัยเบลฟาสต์ เขาได้ทำงานส่วนใหญ่ในสถานีโทรทัศน์บีบีซี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ก่อนที่แบร์รอนจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อสารของกูเกิลในปี ค.ศ. 2008
กอล
กอล (Gaul) หรือ กัลลิอา (Gallia) เป็นภูมิภาคหนึ่งของยุโรปตะวันตกที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยชาวโรมัน เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าชนเคลต์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 494,000 ตารางกิโลเมตร (191,000 ตารางไมล์) ได้แก่พื้นที่ที่ในปัจจุบันคือประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม ส่วนใหญ่ของสวิตเซอร์แลนด์ และบางส่วนของอิตาลีตอนเหนือ เนเธอร์แลนด์ และเยอรมนี (โดยเฉพาะฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์) ตามคำบอกเล่าของจูเลียส ซีซาร์ กอลแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ กัลลิอาแก็ลติกา, กัลลิอาแบ็ลกิกา และกัลลิอาอากวีตานิอา ในทางโบราณคดี ชาวกอลเป็นผู้สืบสานวัฒนธรรมลาแตนซึ่งแผ่ขยายไปทั่วดินแดนกอล และไปทางตะวันออกถึงไรติอา, โนริกูง, ปันนอนิอา และแกร์มานิอาตะวันตกเฉียงใต้ระหว่างศตวรรษที่ 5 ถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างศตวรรษที่ 2 และ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ดินแดนกอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรม โดยกัลลิอากิซัลปีนาถูกพิชิตเมื่อ 203 ปีก่อนคริสต์ศักราช และกัลลิอานาร์โบเนงซิสถูกพิชิตเมื่อ 123 ปีก่อนคริสต์ศักราช กอลถูกเผ่าชนกิมบรีและทิวตันรุกรานหลัง 120 ปีก่อนคริสต์ศักราช แต่ทั้งสองเผ่าพ่ายแพ้ต่อชาวโรมันเมื่อ 103 ปีก่อนคริสต์ศักราช ท้ายที่สุด จูเลียส ซีซาร์สามารถปราบปรามส่วนที่เหลือของกอลลงได้ระหว่างการรบในช่วง 58 ถึง 51 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ชาวโรมันควบคุมกอลนานถึง 5 ศตวรรษ จนกระทั่งอาณาจักรซัวซงซึ่งเป็นรัฐโรมันตกค้างรัฐสุดท้ายตกเป็นของชาวแฟรงก์ใน ค.ศ. 486 แม้ว่าชาวเคลต์ในกอลได้สูญเสียอัตลักษณ์และภาษาดั้งเดิมของตนไปในสมัยโบราณตอนปลายโดยถูกกลืนเข้าไปในวัฒนธรรมกอล-โรมัน แต่ กัลลิอา ยังคงเป็นชื่อเรียกตามแบบแผนของบริเวณนี้ตลอดสมัยกลางตอนต้น จนกระทั่งได้อัตลักษณ์ใหม่เป็นราชอาณาจักรฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเซียงในสมัยกลางตอนกลาง
แอแรบดีแซจี
แอแรบดีแซจี เป้นหมู่บ้านในตำบลออวอจีเฆโจนูบี อำเภอแดชแทคี เทศมณฑลชอลโดรอน จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 750 คนใน 140 ครัวเรือน
จอห์น ดูอี
จอห์น ดูอี (John Dewey; 20 ตุลาคม ค.ศ. 1859 — 1 มิถุนายน ค.ศ. 1952) เป็นนักปรัชญา นักจิตวิทยา และนักปฏิรูปการศึกษาชาวอเมริกัน สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเวอร์มอนต์ ในปี ค.ศ. 1879 หลังจากนั้นใช้เวลาว่างช่วงสั้น ๆ เป็นอาจารย์สอนพิเศษที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง ก่อนจะกลับมาศึกษาต่อจนจบปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ในปี ค.ศ. 1884
ดูอีเคยดำรงตำแหน่งคณบดีคณะวิชาปรัชญา จิตวิทยา และการสอน ของมหาวิทยาลัยชิคาโก เขามีบทบาทสำคัญในการบุกเบิกแนวคิดและวิธีการสอนแบบใหม่ๆ ทั้งยังได้สร้างโรงเรียนสาธิตขึ้นเพื่อใช้สำหรับทดสอบพัฒนาและวิเคราะห์ทฤษฎีเกี่ยวกับการเรียนการสอนและที่สำคัญ ยังถือได้ว่าเขาเป็นนักปรัชญาทางการศึกษาแนวหน้าของโลก โดยมีปรัชญามากมายซึ่งเกี่ยวข้องกับการศึกษาที่แตกแขนงออกไปอย่างมากมาย
ฟอสฟอรัส
ฟอสฟอรัส (phosphorus) เป็นธาตุอโลหะ เลขอะตอม 15 สัญลักษณ์ P
นิรุกติศาสตร์
คำว่า ฟอสฟอรัส มาจากภาษากรีกแปลว่า 'ส่องแสง' และ 'นำพา' เพราะฟอสฟอรัสเรืองแสงอ่อน ๆ เมื่อมีออกซิเจน หรือมาจากภาษาละติน แปลว่า 'ดาวประกายพรึก' ค้นพบประมาณปี 1669 โดยนักเล่นแร่แปรธาตุชาวเยอรมัน เฮนนิก แบรนด์
ในขณะที่ภาษาไทยในสมัยก่อน เรียก ฟอสฟอรัส ว่า 'ฝาสุภเรศ'
การพบ
ฟอสฟอรัสเป็นอโลหะอยู่ในหมู่ที่ VA หมู่เดียวกับธาตุไนโตรเจนในธรรมชาติไม่พบฟอสฟอรัสในรูปของธาตุอิสระ แต่จะพบในรูปของสารประกอบฟอสเฟตที่สำคัญได้แก่หินฟอสเฟต หรือแคลเซียมฟอสเฟต (Ca2(PO4)2) ฟลูออไรอะปาไทต์ (Ca5F (PO4)3)
นอกจากนี้ยังพบฟอสฟอรัสในไข่แดง กระดูก ฟัน สมอง เส้นประสาทของคนและสัตว์ ฟอสฟอรัสสามารถเตรียมได้จากแคลเซียมฟอสเฟต โดยใช้แคลเซียมฟอสเฟตทำปฏิกิริยากับคาร์บอนในรูปถ่านโค๊ก และซิลิคอนไดออกไซด์ (SiO2) ในเตาไฟฟ้า
ธาตุอาหาร
ฟอสฟอรัสเป็นธาตุอาหารที่มีความสำคัญต่อการเจริญเติบโตของรากพืช โดยธาตุฟอสฟอรัสจะช่วยให้รากของพืชแข็งแรง และแผ่กระจายได้รวดเร็วขึ้น ซึ่งจะส่งผลให้ลำต้นแข็งแรงตามไปด้วย ปกติแล้วธาตุฟอสฟอรัสจะมีอยู่ในดินมากพออยู่แล้ว เป็นธาตุที่ไม่ค่อยเคลื่อนที่ในดินหรือละลายน้ำได้ยากซึ่งจะทำให้พืชดูดเอาไปใช้ได้ยากด้วย แม้แต่ปุ๋ยที่ใส่ลงไปในดินโดยตรงก็ประมาณกันไว้ว่า 80-90 % ของธาตุฟอสฟอรัสทั้งหมดนั้นจะถูกดินยึดไว้โดยการทำปฏิกิริยากับแร่ธาตุต่าง ๆ ในดิน ดังนั้น ธาตุฟอสฟอรัสในดินมีกำเนิดมาจากการสลายตัวผุพังของแร่บางชนิดในดิน การสลายตัวของสารอินทรียวัตถุในดินก็จะสามารถปลดปล่อยฟอสฟอรัสออกมาเป็นประโยชน์ต่อพืชที่ปลูกได้เช่นเดียวกับไนโตรเจน ดังนั้น การใช้ปุ๋ยคอกนอกจากจะได้ธาตุไนโตรเจนแล้วก็ยังได้ฟอสฟอรัสอีกด้วย
พืชเมื่อขาดฟอสฟอรัสจะมีต้นแคระแกร็นใบมีสีเขียวคล้ำ ใบล่าง ๆ จะมีสีม่วงตามบริเวณขอบใบ รากของพืชชะงักการเจริญเติบโต พืชไม่ออกดอกและผล พืชที่ได้รับฟอสฟอรัสอย่างเพียงพอจะมีระบบรากที่แข็งแรงแพร่กระจายอยู่ในดิน อย่างกว้างขวาง สามารถดึงดูดน้ำและธาตุอาหารได้ดี การออกดอกออกผลจะเร็วขึ้น
ฟอสฟอรัสขาว
โมเลกุลของฟอสฟอรัสขาวประกอบด้วยฟอสฟอรัส 4 อะตอม มีสูตรโมเลกุล P4
ฟอสฟอรัสดำ
มีโครงสร้างแบบโครงร่างตาข่าย มีสมบัติดังนี้
ประเทศแมนจู
ประเทศแมนจู หรือเรียกอย่างทับศัพท์ว่า หมั่นโจวกั๋ว หรือชื่ออย่างเป็นทางการภายหลังปี ค.ศ. 1934 คือ จักรวรรดิแมนจูเรีย เป็นรัฐหุ่นเชิดของจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ในดินแดนแมนจูเรียและมองโกลเลียในฝั่งทิศตะวันออกปัจจุบัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1932 ถึง ค.ศ. 1945 ประเทศแมนจูเป็นรัฐที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลอย่างจำกัดและอยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่นโดยพฤตินัย
จุดกำเนิด
ผลโดยตรงจากสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ระหว่างปี ค.ศ. 1904-1905 ได้ทำให้อิทธิพลของญี่ปุ่นได้เข้ามาสู่แมนจูเรียในแทนที่อิทธิพลของรัสเซีย โดยในปี ค.ศ. 1906 ประเทศญี่ปุ่นได้สร้างทางรถไฟแมนจูเรียสายใต้จากเมืองท่าพอร์ตอาเธอร์ (ญี่ปุ่นเรียกเมืองนี้ว่า "เรียวจุน") ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง แมนจูเรียได้กลายเป็นสมรภูมิระหว่างรัสเซีย, ญี่ปุ่นและจีน ทั้งทางด้านการเมืองและการทหาร  ญี่ปุ่นได้ขยายอิทธิพลสู่แมนจูเรียนอก อันเป็นผลสืบเนื่องมาสถานการณ์อันสับสนจากการปฏิวัติในประเทศรัสเซียเมื่อ ค.ศ. 1918 ความสำเร็จทางการทหารของสหภาพโซเวียตและความกดดันทางเศรษฐกิจจากสหรัฐอเมริกาได้บีบบังคับให้ญี่ปุ่นต้องถอยร่นจากพื้นที่ดังกล่าว และแมนจูเรียนอกก็ได้กลับมาอยู่ในความปกครองรัสเซียอีกครั้งในนามสหภาพโซเวียต​​ในปี ค.ศ. 1925
ด้านประเทศจีนซึ่งอยู่ในยุคแห่งความแตกแยกจากการตั้งตัวเป็นใหญ่ของกลุ่มขุนศึกต่างๆ ขุนศึกจาง โซ่วหลิน (Zhang Zuolin) ได้สถาปนาอำนาจการปกครองของตนเองในเขตแมนจูเรียในขึ้นภายใต้การสนับสนุนของญี่ปุ่น ต่อมาเมื่อกองทัพคันโตตระหนักว่าจาง โซ่วหลิน มีอิสระมากเกินไป จึงได้ทำการลอบสังหารเขาเสียเมื่อ ค.ศ. 1928
หลังจากการรุกรานแมนจูเรียของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1931 กองทัพญี่ปุ่นได้มุ่งหน้าสู่การแบ่งแยกภูมิภาคแมนจูเรียออกจากการควบคุมจีนและสร้างรัฐหุ่นเชิดภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่นขึ้น และเพื่อสร้างบรรยากาศแห่งความชอบธรรมขึ้น อ้ายซินเจว๋หลัว ผู่อี๋ จักรพรรดิของจีนองค์สุดท้ายจึงได้รับเชิญจากญี่ปุ่นพร้อมกับอ้ายซินเจว๋หลัว ผู่เจี๋ยพระอนุชาและบรรดาผู้ติดตาม เพื่อเข้าดำรงตำแหน่งประมุขแห่งรัฐแมนจูเรียที่จัดตั้งขึ้นใหม่  หนึ่งในผู้ติดตามผู้ซื่อสัตย์ของเขาคือ เจิ้ง เซี่ยวซือ นักปฏิรูปและผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์ชิง
วันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 ได้มีการประกาศสถาปนา "ประเทศแมนจู" ญี่ปุ่นได้ให้การรับรองประเทศแมนจูผ่านการลงนามในพิธีสารญี่ปุ่น-แมนจูกัว เมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1932 เมืองฉางชุนซึ่งได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "ซิงกิง" ("เมืองหลวงใหม่") มีฐานะเป็นเมืองหลวงของรัฐใหม่แห่งนี้  ชาวฮั่นในแมนจูเรียได้รวมตัวกันเป็นกองทัพอาสาสมัครเพื่อต่อต้านญี่ปุ่น ทำให้รัฐใหม่ดังกล่าวจำเป็นต้องทำสงครามอันยืดเยื้ออีกหลายปีเพื่อสร้างความสงบภายในประเทศ
ในขั้นต่อมา ญี่ปุ่นได้ดำเนินการแต่งตั้งให้ผู่อี๋เป็นประมุขแห่งรัฐในปี ค.ศ. 1932 และอีกสองปีให้หลังจึงได้มีการสถาปนาให้เขาดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแมนจู โดยใช้ชื่อศักราชประจำรัชกาลตามแบบจีนว่า "คังเต๋อ" (หมายถึง "ความสงบและคุณธรรม") ประเทศแมนจูจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "จักรวรรดิแมนจู" หรือในชื่อเต็ม "จักรวรรดิแมนจูเรียอันยิ่งใหญ่"  เจิ้ง เซี่ยวซือได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของแมนจูจนถึง ค.ศ. 1935 โดยมีจาง จิงหุยขึ้นดำรงตำแหน่งแทน สำหรับจักรพรรดิผู่อี๋นั้น พระองค์มีฐานะดุจเดียวกับเจว็ด เพราะอำนาจการปกครองประเทศที่แท้จริงนั้นล้วนอยู่ในกำมือของทหารญี่ปุ่นทั้งสิ้น พระราชวังได้ถูกสร้างขึ้นเป็นการเฉพาะสำหรับควบคุมจักรพรรดิ  รัฐมนตรีแมนจูทั้งหมดรับบทเป็นเพียงร่างทรงของรองรัฐมนตรีที่เป็นชาวญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผู้ตัดสินใจในทุกเรื่องอย่างแท้จริง
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 (Descendants of King Christian IX) เป็นเรื่องราวของการสืบสายพระโลหิตของพระราชโอรสและธิดาทั้งหมด 6 พระองค์ในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก (8 เมษายน พ.ศ. 2361 – 29 มกราคม พ.ศ. 2449 เสวยราชสมบัติ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406) โดยมีพระราชนัดดา 39 พระองค์ และพระราชปนัดดา (เหลน) 84 พระองค์ แต่ละพระองค์จึงเป็นทั้งพี่น้องกันหรือพระญาติชั้นที่หนึ่งซึ่งกันและกัน (first cousin) และด้วยการอภิเษกสมรสเข้าไปยังราชสำนักต่างๆ ของทวีปยุโรป พระองค์จึงทรงมีผลกระทบต่อโชคชะตาของราชวงศ์ยุโรปอย่างมาก โดยทรงเกี่ยวข้องทางสายพระโลหิตและการอภิเษกสมรสกับราชวงศ์อังกฤษ นอร์เวย์ เบลเยียม กรีซ โรมาเนีย ยูโกสลาเวีย สเปน และรัสเซีย จึงทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า พระสัสสุระแห่งยุโรป (Father-in-Law of Europe)
ประเทศแมนจู
จุดกำเนิด
ในลักษณะดังกล่าวนี้ ญี่ปุ่นจึงสามารถตัดประเทศแมนจูออกจากจีนอย่างเป็นทางการในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 และด้วยการลงทุนของญี่ปุ่นและทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ พื้นที่ดังกล่าวจึงกลายเป็นฐานการผลิตภาคอุตสาหกรรมที่สำคัญยิ่ง
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 ทรงครองราชบัลลังก์แห่งเดนมาร์กเป็นเวลานานเกือบ 50 ปี ในระหว่างปี พ.ศ. 2406-2449 (ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 ถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5) พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2361 ณ พระราชวังก็อททอร์ป แคว้นชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ (ขณนั้นเป็นส่วนหนึ่งของเดนมาร์ก) โดยมีพระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติคือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึกซ์บูร์ก เป็นพระโอรสในเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์มแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึกซ์บูร์ก และเจ้าหญิงหลุยส์ แคโรลีนแห่งเฮสส์-คาสเซิล (พระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 5 แห่งเดนมาร์ก ผ่านทางพระมารดา และยังสืบสายพระโลหิตมาจากสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2 แห่งอังกฤษด้วย) หลังจากที่พระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2374 พระมารดาของเจ้าชายคริสเตียนซึ่งทรงประสบปัญหาทางการเงิน ได้ทรงส่งพระองค์พร้อมกับพระอนุชาและกนิษฐาไปอยู่ในความดูแลของพระมาตุจฉาคือ สมเด็จพระราชินีมารี โซฟีแห่งเดนมาร์ก (พระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 6) ทำให้ทรงได้เข้าศึกษาในโรงเรียนนายร้อยทหารบกแห่งเดนมาร์ก ต่อมาเมื่อมีพระชนมายุได้ 24 พรรษา พระองค์ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เจ้าหญิงหลุยส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล (หลุยส์ วิลเฮลมินา ฟรีเดอริคา แคโรลีนา ออกุสตา จูลี; 7 กันยายน พ.ศ. 2360 - 29 กันยายน พ.ศ. 2441) พระญาติทางฝ่ายพระมารดา ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 ณ พระราชวังอามาเลียนบอร์ก กรุงโคเปนเฮเกน และประสูติพระราชโอรสและธิดาทั้งสิ้น 6 พระองค์ในระหว่างปี พ.ศ. 2386-2401 ด้วยการอภิเษกสมรสกับพระญาติสนิทในกษัตริย์แห่งเดนมาร์กถือเป็นการช่วยเสริมให้สิทธิในราชบัลลังก์ของพระองค์กับพระชายามั่นคงมากยิ่งขึ้น และเมื่อพระมารดา พระเชษฐา และพระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงหลุยส์ทรงสละสิทธิการสืบราชสมบัติ ทำให้ทรงกลายเป็นรัชทายาทที่มีสิทธิในราชบัลลังก์มากที่สุดในการสืบราชสันตติวงศ์ต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 8 และสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก ตามลำดับ
ประเทศแมนจู
จุดกำเนิด
ในปี ค.ศ. 1935 แมนจูได้ซื้อทางรถไฟสายจีนตะวันออกจากสหภาพโซเวียต
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ในปี พ.ศ. 2390 ด้วยความเห็นชอบจากมหาอำนาจยุโรปในเวลานั้น เจ้าชายคริสเตียนทรงได้รับเลือกให้เป็นรัชทายาทสืบราชบัลลังก์เดนมาร์กโดยสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 8 (ซึ่งทรงเห็นว่าพระราชโอรสพระองค์เดียวที่ต่อมาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 7 คงไม่มีสายพระโลหิตแน่นอน) โดยเหตุผลในการเลือกรัชทายาทในครั้งนี้เป็นเพราะการอภิเษกสมรสกับพระราชภาติกาในกษัตริย์แห่งเดนมาร์ก และการสละสิทธิการสืบราชสมบัติของบรรดาสมาชิกในราชวงศ์เฮสส์ ทั้งนี้โดยทางนิตินัยแล้วเจ้าหญิงหลุยส์มีสิทธิในราชบัลลังก์มากกว่าเจ้าชายคริสเตียน แต่พระองค์ทรงสละสิทธิการสืบราชสมบัติให้แก่พระสวามีในปี พ.ศ. 2395 โดยทรงเลือกเป็นเพียงพระชายาในรัชทายาทหรือพระมเหสีของกษัตริย์แห่งเดนมาร์กในอนาคตเท่านั้น ในที่สุดเจ้าชายคริสเตียนได้เสด็จขึ้นครองราชสมบัติเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406 หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 7 จากนั้นอีกหนึ่งปีต่อมาเดนมาร์กได้เข้าสู่สงครามชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ครั้งที่สอง (Second Schleswig War) กับกองทัพพันธมิตรปรัสเซีย (เยอรมนี)/ออสเตรีย เพื่อแย่งชิงสิทธิการครอบครองเหนือดินแดนชเลสวิชและฮ็อลชไตน์ ซึ่งอยู่ทางใต้ของเดนมาร์ก โดยผลของสงครามทำให้ต้องเสียดินแดนทั้งสองให้กับปรัสเซียไปในปี พ.ศ. 2408 สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 และสมเด็จพระราชินีหลุยส์ทรงเฉลิมฉลองการอภิเษกสมรสครบรอบ 50 ปี ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2435 โดยมีพระประยูรญาติจำนวนมากเสด็จมาร่วมแสดงความยินดีที่พระราชวังหลวงในกรุงโคเปนเฮเกน ทั้งสองพระองค์มักทรงต้อนรับบรรดาพระราชโอรส ธิดา และพระราชนัดดาที่เสด็จมารวมตัวกันในช่วงฤดูร้อนของทุกปี และทรงประทับอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดมาจนเมื่อสมเด็จพระราชินีหลุยส์เสด็จสวรรคตในเดือนกันยายน พ.ศ. 2441 ขณะมีพระชนมายุ 81 พรรษา ส่วนสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 ทรงดำรงพระชนม์ชีพต่อมาและมีพระพลานามัยเสื่อมถอยลงเป็นลำดับจนกระทั่งเสด็จสวรรคตในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2449 ณ พระราชวังอามาเลียนบอร์ก กรุงโคเปนเฮเกน สิริพระชนมพรรษา 87 พรรษา
บทนำ
สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 มีพระราชนัดดาทั้งสิ้น 39 พระองค์ (เป็นชายจำนวน 23 พระองค์ และเป็นหญิงจำนวน 16 พระองค์) จากพระราชโอรสและธิดาหกพระองค์ โดยพระราชนัดดาพระองค์แรกคือ เจ้าฟ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์-เอวอนเดล (ประสูติเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2407) พระโอรสพระองค์แรกในเจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดรา พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 ส่วนพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายคือ เจ้าฟ้าหญิงมาร์เกรเธแห่งเดนมาร์ก (ประสูติเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2438) พระธิดาพระองค์เดียวในเจ้าฟ้าชายวาลเดมาร์แห่งเดนมาร์ก พระราชโอรสพระองค์เล็กและสิ้นพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 นอกจากนี้เจ้าหญิงมาร์เกรเธยังเป็นพระราชนัดดาที่สิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้าย ด้วยโรคชรา (97 พรรษา) เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นเวลาเกือบเก้าสิบปีหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระอัยกา
ประเทศแมนจู
อาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่นในแมนจูกัว
แรงงานทาสชาวจีนจะถูกใช้แรงงานอย่างหนักและมักเจ็บป่วย ด้วยภาวะขาดอาหารและอาการเหนื่อยล้า แรงงานที่ไม่ดีบางคนถูกผลักเข้าลงไปในหลุมศพหรือถูกฝังทั้งเป็นเพื่อหลีกเลี่ยงภาระค่าใช้จ่ายทางการแพทย์