cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตะโดธรรมราชาที่ 3
ขณะการครองราชย์
พระเจ้าแปรองค์ใหม่ยังทรงพระเยาว์นัก ทำให้ขุนนางชั้นสูงในเมืองแปรและโอรสของพระเจ้าตะโดธรรมราชาองค์ก่อน 2 พระองค์ คือ เมงชเวเมี๊ยต เจ้าเมืองแตงดา กับ เมงเยอุศนะ เจ้าเมืองซะลี่น ไม่ยอมรับในตัวพระองค์ แต่พระองค์ยังมีพระโอรสอีก 2 พระองค์ คือ ชินเนเมียว และ ชินเนตุน ที่ยอมรับพระเจ้าแปรองค์ใหม่ วันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2133 สมเด็จพระนเรศวรมหาราชเสด็จขึ้นครองราชย์ วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2133 พระเจ้าแปร ส่งกองทัพ 20,000 ไปช่วยพระมหาอุปราชมังกะยอชวารบกับกรุงศรีอยุธยา ส่วนพระองค์ทรงนำทัพ 10,000 ร่วมกับทัพเมืองตองอู นำโดยนัดจินหน่อง ยกไปปราบพวกกบฎโมกอง และได้รับชัยชนะในช่วงต้นปี พ.ศ. 2134 และเสด็จกลับถึงหงสาวดีในช่วงเดือนเมษายน พ.ศ. 2134 แต่ไม่มีการฉลองชัยชนะ เพราะทัพฝ่ายพระมหาอุปราชาพ่ายศึกกลับมาจากอยุธยา
สงครามยุทธหัตถี
พระเจ้านันทบุเรงทรงมีพระบัญชา ระดมไพร่พล 500,000 ให้ยกไปตีกรุงศรีอยุธยา พระมหาอุปราชามังกะยอชวาเป็นแม่ทัพ สมทบกับพระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 3 นัดจินหน่อง มังจาปะโร พระยาพะสิม และพระเจ้าเชียงใหม่นรธาเมงสอ ยกทัพไปในเดือนมกราคม พ.ศ. 2135 พระมหาอุปราชาได้กระทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช จนสิ้นพระชนม์ พระเจ้าแปรกับนัดจินหน่อง เข้าชนช้างกับพระนเรศวร ป้องกันพระศพพระมหาอุปราชา แล้วถอยทัพออกจากเขตกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าแปรได้เป็นแม่ทัพแทนพระเชษฐา ทรงเห็นว่าควรยกทัพกลับ นำพระศพกลับหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรงทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก จากการสิ้นพระชนม์ในศึกยุทธหัตถีของพระมหาอุปราชา
ความขัดแย้งกับหงสาวดี
หลังจากปลงพระศพพระมหาอุปราชาแล้ว พระเจ้านันทบุเรงทรงสถาปนาพระเชษฐาร่วมพระมารดาพระองค์ถัดมาคือ เมงเยจอสวา เป็นที่พระมหาอุปราชาแทนมังกะยอชวา ทำให้พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 3 ทรงน้อยพระทัยที่ทรงออกช่วยราชการงานศึก แต่กลับถูกละเลยจากพระราชบิดา แล้วหลังจากที่พระเจ้านันทบุเรง ทรงแพ้ศึกอยุธยาหลายครั้งหลายครา เมืองประเทศราชต่างพากันประกาศเอกราช ไม่ขึ้นตรงต่อหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรง มีพระบัญชาให้เมงเยจอสวา พระมหาอุปราชวังหน้าพระองค์ใหม่ ไปเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองมอญต่างๆ แม้แต่พระภิกษุก็ทรงให้จับสึกมาเป็นทหาร แม้ไพร่พลจากหัวเมืองมอญก็มิเพียงพอจะรักษาเมือง จึงให้ขึ้นไปเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองฝ่ายเหนือ แต่ก็ต้องปะทะกับพระเจ้าแปรที่มาเกณฑ์ไพร่พลตามหัวเมืองของตนเช่นกัน พระเจ้านันทบุเรงทรงให้พระเจ้าแปรส่งไพร่พลที่เกณฑ์ได้พร้อมด้วยศัตราวุธมาให้กับทัพหงสาวดี พระเจ้าแปรยอมส่งไพร่พลให้ แต่ก็ทรงไม่พอพระทัยพระราชบิดาอย่างมาก และหลังจากทราบข่าวว่าสมเด็จพระนเรศวรมหาราชจะยกทัพมาตีหงสาวดี พระเจ้าแปรก็ทรงออกตีหัวเมืองเล็กหัวเมืองน้อยต่างๆ ซ่องสุมไพร่พล และไม่เคยส่งกำลังมาช่วยหงสาวดีอีก
พระเจ้าแปรยกทัพไปตีตองอู
ในปี พ.ศ. 2137 สมเด็จพระนเรศวรมหาราช กรีฑาทัพเข้ามายึดหัวเมืองทวาย มะริด ตะนาวศรี จนมาถึงเมืองเมาะตะมะ พระยาลอ เจ้าเมืองเมาะตะมะ ขอกำลังจากหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรง มีพระบัญชาให้ทัพเมืองแปร เมืองตองอู และเมืองเชียงใหม่ ยกไปช่วยกันทัพอยุธยา เพื่อไม่ให้ยกมาถึงหงสาวดี เมื่อพระเจ้าแปรทราบว่า พระเจ้าเมงเยสีหตู เจ้าเมืองตองอู ยกทัพออกจากตองอูแล้ว พระองค์จึงกรีฑาทัพไปตีตองอู วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2137 พระเจ้าแปรเข้าปิดล้อมเมืองตองอู แต่ก็ยากที่พระเจ้าแปรจะตีหักเอาเมืองได้ แม้ไพร่พลตองอูจะน้อยกว่า แต่เพราะเมืองตองอูอยู่ในชัยภูมิที่มีภูผาสูงชัน มีคูเมืองกว้างและลึก มีกำแพงสูงใหญ่ มีปืนใหญ่และปืนคาบศิลาตั้งอยู่บนเชิงกำแพงเมือง นัดจินหน่อง พระอุปราชเมืองตองอู ทรงบัญชาการรบกับทัพเมืองแปร หลังจากทรงล้อมเมืองแปรอยู่นั้น ทรงทราบข่าวว่า พระเจ้าเมงเยสีหตูพ่ายศึก และทราบข่าวการล้อมเมืองตองอูของพระเจ้าแปรแล้ว และกำลังจะยกทัพกลับมา จึงทรงถอนทัพออกจากตองอู เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2137 เมื่อเสด็จกลับถึงเมืองแปร ก็ทรงประกาศเอกราช ไม่ขึ้นตรงต่อหงสาวดี
พระเจ้าแปรในฐานะเอกราช
หลังจากทรงประกาศเอกราชแล้ว ได้เข้าครอบครองภูมิภาคตะวันตกตอนกลางของพม่า (ปัจจุบันส่วนใหญ่คือเขตมะกเว) รวมถึง เมืองมี่นโด้น เมืองแตงดา เมืองมเยเด เมืองตะแยะ เมืองสากู เมืองซะลี่น และเมืองปาขัน ได้กำลังพลเป็นอันมาก แต่มิได้จะทรงยกลงมาตีหงสาวดี พระองค์คิดจะยึดเอาเมืองฝั่งเหนือทั้งหมดแทน หลังจากทรงพ่ายแพ้ในการตีตองอู พระองค์เปลี่ยนพระทัยจะยกไปตีอังวะ เพราะมีเพียงขุนนางพระยาปกครอง ไพร่พลรักษาเมืองก็มีน้อย เมื่อพระเจ้าแปรยกทัพใกล้จะถึงอังวะ พระเจ้านันทบุเรง โปรดให้ญองยานเมง เจ้าเมืองญองยาน พระอนุชาของพระองค์ยกไปช่วยอังวะ ทัพของญองยานเมง สมทบกับทัพของพญายอทา กับ แล๊ตแหว่คยีเมี่ยนมู เจ้าเมืองอังวะ ยกทัพลงมาสกัดพระเจ้าแปร ทัพอังวะตีเมืองปาขันแตก ทัพพระเจ้าแปรต้องถอยร่นไปถึงเมืองซะลี่น และยกทัพกลับไปในที่สุด
พระเจ้าแปรแม้จะทรงพ่ายแพ้ถึง 2 ครั้ง แต่ในขณะนั้น พระเจ้าเชียงใหม่ พระเจ้าตองอู พากันประกาศอิสรภาพไม่ขึ้นต่อหงสาวดี พระเจ้าญองยานเมงก็ทรงยึดอังวะ และประกาศตัวเป็นอิสระเช่นกัน หงสาวดีจึงปราศจากพันธมิตร ฝ่ายพระเจ้าแปรซึ่งหมายใจจะขึ้นเป็นใหญ่ จึงเข้าหักเอาเมืองเล็กเมืองน้อย จนพระองค์ทรงรวบรวมกำลังพลได้ 50,000 ยกเข้ามาตีเมืองกาญจนบุรี หมายใจว่าหากเร่งเข้าตีโดยเร็ว ทัพอยุธยาจะตั้งรับมิทัน สมเด็จพระนเรศวรมหาราช นำทัพ 100,000 เข้าไปตีทัพพระเจ้าแปร ให้ขุนรามเดชะ ขุนพิมานมงคล เป็นทัพหน้า พระมหาเทพ คุมพล 10,000 อ้อมไปตีกระหนาบทัพพระเจ้าแปรด้านหลัง จนทัพพระเจ้าแปรแตกพ่าย และถอยทัพกลับไป หลังจากนั้น พระเจ้าแปร คิดจะหันไปเป็นพันธมิตรกับตองอูเพื่อร่วมกันตีอังวะ แม้พระเจ้าเมงเยสีหตู มิทรงไว้วางพระทัยพระเจ้าแปร แต่ก็ไม่อาจให้พระเจ้าญองยานเมง ขึ้นเป็นใหญ่ได้ จึงทรงตัดสินพระทัยร่วมกับพระเจ้าแปรจะยกไปตีอังวะ
สวรรคต
วันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2140 พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 3 เสด็จนำทัพเรือ 2000 ยกไปตีอังวะอีกครั้ง สบทบกับทัพตองอู ขุนนางคนสนิทของพระองค์ ชื่อ ยานแนง ซึ่งเป็นพระพี่เลี้ยงของพระองค์ที่นั่งอยู่บนเรือพระที่นั่งเดียวกันกับพระเจ้าแปร เขาคิดการกบฏ และยึดเรือพระที่นั่ง จับพระเจ้าแปรโยนลงน้ำตกจากเรือพระที่นั่ง จนพระองค์จมน้ำสวรรคต ขณะนั้น ทรงมีพระชนมายุเพียง 26 พรรษา ชินเนเมียว และ ชินเนตุน พระโอรสของพระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2 ผู้เป็นเสนาบดี ก็ถูกยานแนงสังหารเช่นกัน
เหตุการณ์หลังจากนั้น
ข่าวการสวรรคตของพระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 3 แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว พระเจ้าเมงเยสีหตู จึงเปลี่ยนเส้นทางจากอังวะยกไปตีเมืองแปร เมงเยอุศนะ เจ้าเมืองซะลี่น ที่รักษาเมืองแปรแทนพระเจ้าแปร ส่งสาส์นไปขออ่อนน้อมต่อพระเจ้าญองยานเมง พระเจ้าญองยานส่งกองทัพมาช่วยแปรรบกับตองอูจนได้ชัยชนะ หลังจากนั้น พระเจ้าญองยานเมง ก็ตั้งยานแนงเป็นเจ้าเมืองแปร เพราะหากไม่ได้ยานแนง พระองค์คงไม่อาจต้านทัพที่ยกมาจากทั้งแปรและตองอูได้ ก่อนพระเจ้าญองยาน จะเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2148 พระองค์ทรงตรัสกับพระราชบุตรองค์โต คือ พระเจ้าอโนเพตลุน ว่าให้ไว้ชีวิตยานแนง และไม่ยกทัพไปตีเมืองแปร เมื่อทรงถามเหตุผล พระองค์จึงตอบว่า เพราะยานแนง ช่วยให้อังวะรอดจากศึกแปรและตองอู
อ้างอิง
1571 1597
ซูเซิน ซาแรนดอน
ซูเซิน ซาแรนดอน (Susan Sarandon) เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1946 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผลงานที่ทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์และรางวัล SAG Awards จากบทบาทแม่ชี เฮเลน ที่เคยให้คำปรึกษากับนักโทษประหาร อย่าง Dead Man Walking รวมไปถึงเธอเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์จากเรื่อง Thelma & Louise, Lorenzo’s Oil, The Client และ Atlantic City
ซาแรนดอนแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในปี 1970 กับภาพยนตร์ Joe และภาพยนตร์ในช่วงแรกของเธอก็ยังมี The Great Waldo Pepper, Lovin' Molly, The Front Page และผลงานในปี 1975 The Rocky Horror Picture Show
ในปี 1978 เธอรับบทเป็นแม่ของบรุก ชีลส์ ในภาพยนตร์เรื่องอื้อฉาวของหลุยส์ มัลเล่ ในเรื่อง Pretty Baby ซึ่งจากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
ในปี 1991 เธอได้ถูกเสนอชื่อรางวัลออสการ์นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง Thelma & Louise และในปีถัดมากับรางวัลเดียวกันในเรื่อง Lorenzo's Oil และยังถูกเสนอชื่ออีกครั้งในปี 1994 กับภาพยนตร์เรื่อง The Client และมาได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง Dead Man Walking ในปี 1995
ซาแรนดอนยังร่วมแสดงนำกับพอล นิวแมนและจีน แฮกแมน ใน Twilight ร่วมกับจูเลีย โรเบิตส์ ใน Stepmom, Anywhere But Here ของเวย์น หวัง และ Joe Gould’s Secret ของสแตนลี่ย์ ตุชชี่ นอกจากนี้ เธอยังเคยพากย์เสียงให้กับการ์ตูนเรื่อง Rugrats in Paris และยังเป็นผู้บรรยายให้กับภาพยนตร์สารคดีเรื่อง 900 Women และยังเคยแสดงนำในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงขึ้นมาจากนิยายของแอนน์ เทย์เลอร์ ในเรื่อง Eathly Possessions ของช่องเอชบีโอ
แหล่งข้อมูลอื่น
1946
จิโร อัตสึมิ
จิโร อัตสึมิ (渥美二郎, 15 สิงหาคม พ.ศ. 2495 –) เป็นนักร้องชาวญี่ปุ่นแนวเอ็งกะ เขาเป็นที่รู้จักจากเพลง ยูเมะโออิซาเกะ (夢追い酒, ให้สาเกพาล่องลอยสู่ภวังค์) ซึ่งเผยแพร่เมื่อปี พ.ศ. 2521 โดยทำนองเพลงนี้ถูกนำไปใช้หลายภาษา รวมทั้งภาษาไทยในชื่อ รักฉันนั้นเพื่อเธอ ของพิงค์แพนเตอร์ ซึ่งประพันธ์คำร้องโดยชรัส เฟื่องอารมย์ และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2525
ประวัติและชีวิตในวงการบันเทิง
เขามีชื่อจริงว่า โทชิโอะ อัตสึมิ (渥美 敏夫) เขาเกิดที่เขตอาดาจิ โตเกียว เขาจบการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมโคมาโกเมะ จากนั้นเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเป็นนักร้องที่คิตะเซ็นจู โดยใช้ชื่อในวงการบันเทิงชื่อแรกว่า ทาเคชิ อัตสึมิ โดยได้ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ ชัยชนะแห่งความตาย ในปี พ.ศ. 2518 หลังจากนั้นเขาได้ออกผลงานเพลงแรกในปี พ.ศ. 2519 สังกัดโซนี่มิวสิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ในชื่อ คาวาอีโอมาเอะ (可愛いおまえ, เธอช่างน่ารักเหลือเกิน) แต่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในเพลง ยูเมะโออิซาเกะ ซึ่งเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2521 สามารถทำยอดขายร่วม 2,800,000 ตลับ และกลายเป็นเพลงประจำตัวของเขาในที่สุด
ในปี พ.ศ. 2532 เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร แต่ได้ทำการรักษาจนหายขาด ต่อมาเขาได้ย้ายไปสังกัดนิปปอนโคลัมเบีย เมื่อปี พ.ศ. 2544 และในปี พ.ศ. 2559 เขาได้จัดคอนเสิร์ตใหญ่ เดอะลาซเอ็งกะมาสเตอร์ เนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปีในวงการบันเทิงของเขา
บัสตีย์
บัสตีย์ (Bastille; ) เป็นป้อมปราการที่ตั้งอยู่ในปารีส ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า บัสตีย์แซ็งต็องตวน (Bastille Saint-Antoine) ป้อมบัสตีย์มีบทบาทสำคัญในความขัดแย้งภายในของฝรั่งเศส และในประวัติศาสตร์นั้น พระมหากษัตริย์ของฝรั่งเศสมักใช้ป้อมบัสตีย์เป็นเรือนจำของรัฐ ในการปฏิวัติฝรั่งเศส ฝูงชนได้ทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 เหตุการณ์นี้กลายเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของขบวนการนิยมระบอบสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในภายหลัง ป้อมบัสตีย์ถูกรื้อถอนและถูกแทนที่ด้วยจัตุรัสบัสตีย์ (Place de la Bastille)
ในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ป้อมหรือคุกบัสตีย์นี้มีหน้าที่หลักคือการคุมขังพวกขุนนางที่เห็นต่างกับพระเจ้าหลุยส์ โดยนับตั้งแต่ปี 1659 เป็นต้นมา ป้อมบัสตีย์มีหน้าที่เป็น "เรือนจำของรัฐ" ซึ่งคาดการณ์กันว่านับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปี 1789 มีนักโทษถูกส่งเข้าไปนอนในเรือนจำไม่ต่ำกว่า 5279 คน ซึ่งในจำนวนนี้ถูกคุมขังเป็นส่วนมากในช่วงสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 และพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ซึ่งคนส่วนมากที่ถูกจับเข้าไปคุมขังส่วนมากเป็นคนทีเห็นต่างทางการเมือง และป้อมนี้ยังใช้สนับสนุนปฏิบัติของตำรวจปารีส โดยเฉพาะในการบังคับใช้การตรวจพิจารณาสื่อสิ่งพิมพ์ในช่วงนั้น นั่นทำให้คุกแห่งนี้ถูกวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ่อยครั้งในช่วงศตวรรษที่ 18 และยิ่งมีแรงหนุนสำคัญจากการเขียนหนังสืออัตชีวประวัติของเหล่านักโทษที่เคยถูกคุมขังในคุกบัสตีย์ ในที่สุดจึงต้องมีการปฏิรูปคุกครั้งใหญ่ซึ่งทำให้มีการกักขังนักโทษลดลงเป็นอย่างมาก
ช่วงศตวรรษที่ 14
ต่อมาในปี 1369 พระเจ้าชาร์ลที่ 5 มีความกังวลในสถานการณ์แนวป้องกันฝั่งตะวันออกที่ต้องทำกับพวกอังกฤษและพวกทหารรับจ้าง พระเจ้าชาร์ลที่ 5 จึงให้รื้อฟื้นโครงการ "บัสตีย์" ขึ้นมา ปรับโครงสร้างเล็กน้อย ใหสร้างหอคอยสี่อัน เป็นคู่หนึ่งทางทิศเหนือและอีกคู่ทางทิศใต้ ตัวป้อมเริ่มสร้างในปี 1370 ซึ่งก็มาสร้างเสร็จในสมัยพระเจ้าชาร์ลที่ 6 อันเป็นสมัยพระราชโอรส โดยป้อมบัสตีย์ที่สร้างเสร็จนั้นก็เป็นป้อมที่ประกอบด้วยหอคอยสูงแปดหอคอยที่เชื่อมต่อกันด้วยกำแพงอิฐยาวกว่า 223 ฟุต (68 เมตร) กว้าง 121 ฟุต (37 เมตร) และมีความสูงที่ 78 ฟุต (24 เมตร) ด้วยความสูงของหอคอยที่เท่ากันทำให้ที่ด้านบนมีการสร้างทางเดินเชื่อมระหว่างหอคอยท้งหมดเข้าไว้ด้วยกันเพื่อเป็นแนวป้องกัน สำหรับหอคอยทั้งแปดนั้นสองหอคอยเก่าที่สร้างตั้งแต่เริ่มแรกนั้นจะไม่มีชั้นใต้ดินใต้หอคอย บริเวณด้านนอกยังผันน้ำจากแม่น้ำแซมมาเป็นคูน้ำรอบปราการ นอกจากนี้ไม่ห่างไปจากที่ตั้งของบัสตีย์ทางทิศตะวันตก ก็ยังมีนิวาสสถานเก่าของพระเจ้าชาร์ลที่ 5 ที่อพยพมาตั้งหลักอยู่ตรงนี้ ด้วยเพราะว่ามองว่าพื้นที่ของบัสตีย์นั้นปลอดภัยที่สุด
นักประวัติศาสตร์อธิบายว่าป้อมบัสตีย์นั้นเป็น "ป้อมที่ทรงอำนาจมากที่สุดในยุคกลาง" โดยบัสตีย์เป็นป้อมสำคัญในช่วงปลายยุคกลางของปารีส สำหรับป้อมบัสตีย์นั้นถูกสร้างขึ้นโดยพัฒนาการออกแบบมาจากปราสาทในชนบทที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 ที่มักจะค่อนข้างอ่อนแอ และมีหอคอยสูงคอยสั่งการหอคอยต่าง ๆ ซึ่งเป็นการยากลำบากที่จะปรับรูปแบบการป้องกันด้านบนหอคอยหากทหารบนหอคอยเป็นอะไรไป นั่นเป็นเหตุผลทำให้บัสตีย์มีหอคอยทุกหอสูงเท่ากันและมีทางเชื่อมเดินถึงกัน เพื่อสามารถส่งกำลังพลและอาวุธยุทโธปกรณ์ไปยังพื้นที่ว่างของหอคอยในการป้องกันได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งต่อมาความคิดทางด้านสถาปัตยกรรมของบัสตีย์ก็ได้รับการปรับใช้ในการสร้างป้อมของฝรั่งเศส ลามไปจนถึงอังกฤษที่ลอกเลียนแบบในการสร้างปราสาทนันนีย์ (Nunney Castle) ด้วยเช่นกัน
ช่วงศตวรรษที่ 15
ในช่วงศตวรรษที่ 15 ฝรั่งเศสก็ยังคงเผชิญกับภัยคุกคามของอังกฤษอยู่เช่นเดิม รวมทั้งยังมีความขัดแย้งระหว่างชาวบูร์กอญและพวกอาร์มาญักอีกด้วย และเพราะความขัดแย้งเหล่านั้น กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสหลายพระองค์จึงเสด็จเข้ามาประทับที่บัสตีย์ แม้ว่าที่นี่จะเป็นคุกก็ตาม เนื่องด้วยเพราะบัสตีย์เป็นจดยุทธศาสตร์สำคัญและป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในปารีส ดั่งเช่นในสมัยของพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส ที่เสด็จมาที่แห่งนี้ระหว่างที่พวกบูร์กอญทำการสังหารหมู่พวกอาร์มาญักกลางเมือง
ในปี 1420 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ทรงสามารถเข้ายึดครองปารีสได้ พระองค์ทรงเข้าควบคุมป้อมบัสตีย์กว่า 16 ปี โดยตั้ง โธมัส บัวฟาสต์ ดยุคแห่งเอ็กเซตเตอร์ (Thomas Beaufort, Duke of Exeter) เป็นผู้คุมป้อมปราการแห่งนี้ โดยภายใต้การควบคุมของอังกฤษบัสตีย์ถูกใช้ในฐานะคุกที่ใช้ขังเชลยศึกของอังกฤษ โดยในช่วงใต้การปกครองของอังกฤษ ราวปี 1430 มีบันทึกถึงความพยายามกบฎของคนในคุก ที่อาศัยทีเผลอที่พัสดีคุกกำลังหลับฉวยโอกาสยึดป้อมบัสตีย์ ซึ่งก็แน่นอนว่าความพยายามในครั้งนี้จบลงด้วยความล้มเหลว
ช่วงศตวรรษที่ 16
เนื่องด้วยจำนวนประชากรที่มีมากขึ้น ในช่วงศตวรรษที่ 16 ตัวเมืองปารีสจึงเริ่มขยายตัวมากขึ้น โดยขยายตัวออกสู่ชนบทนอกกำแพงเมืองปารีสเดิม โดยในช่วงเวลาที่ความเป็นเมืองกำลังก่อตัวขึ้น อาณาบริเวณพื้นที่ปอร์ตแซ็งต็องตวนและบัสตีย์ถูกพัฒนาให้เป็นฮับในการสร้างอาวุธจำพวกปืนใหญ่ และอาวุธอื่นๆที่จำเป็นในการทำสงคราม โดยได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างมากในช่วงสมัยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 และ พระเจ้าชาร์ลที่ 9
ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 16 บัสตีย์กลายเป็นอีกหนึ่งพื้นที่ขัดแย้งสำคัญในช่วงสงครามศาสนาฝรั่งเศส ระหว่างชาวโปสแตนแตนท์และชาวคาธอลิกโดยมีชาติมหาอำนาจอื่นต่างให้การสนับสนุนกันคนละฝ่าย โดยความขัดแย้งทางศาสนานี้ตึงเครียดจนถึงคราวปะทุออกในช่วงวันแห่งการขวางกั้นซึ่งเริ่มขึ้นในวันที่ 12 พฤษภาคม 1588 เมื่อพวกคาธอลิกหัวรุนแรงเริ่มทำการจลาจลต่อต้านอำนาจการปกครองของพระเจ้าอ็องรีที่ 3 หลังจากเกิดการต่อสู้ไปทั่วทั้งกรุงปารีส พระเจ้าอ็องรีที่ 3 ก็เสด็จหนีไปอยู่ยังบัสตีย์ ก่อนจะยอมจำนนแก่อ็องรี ดยุคแห่งกีส ( Henry, the Duke of Guise) ผู้นำสันนิบาตคาธอลิก และถูกลอบสังหารในเวลาถัดมา หลังจากนั้นอ็องรี ดยุคแห่งกีสก็ได้ตั้ง ฌ็องค์ บุสซี เลอแคร์ (Jean Bussy-Leclerc) เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมความเรียบร้อยของบัสตีย์ ซึ่งเขาก็ใช้บัสตีย์เป็นฐานที่มั่นของกลุ่มคาธอลิก และจัดการควบคุมเหล่าสมาชิกรัฐสภาแห่งปารีส (Parlement de Paris) อันเป็นพวกขุนนางที่ยังคงภักดีกับกลุ่มกษัตริย์มาขังคุกไว้ที่บัสตีย์ ซึ่งเหลา่าขุนนางและสมาชิกสภาขุนนางแห่งปารีสเหล่านี้นั้นถูกคุมขังไว้นานแรมปีจนกระทั่งชาร์ล ดยุคแห่งมาแยน (Charles, the Duke of Mayenne) เริ่มขึ้นมามีอำนาจและทำการไถ่ตัวขุนนางเหล่านั้นด้วยเงินจำนวนมาก ส่วนทางบุสซี เลอแคร์นั้นก็เริ่มที่จะเสื่อมอำนาจลงจนในที่สุดในช่วงเดือนธันวาคมปี 1592 บุสซี เลอแคร์ก็ถูกส่งกำลังมาล้อมบัสตีย์และต้องยอมคืนบัสตีย์ให้แก่ชาร์ลแต่โดยดี
พื้นที่บริเวณของบัสตีย์นั้น เป็นปราการฐานที่มั่นสำคัญของพวกสันนิบาตคาธอลิก และนักรบพันธมิตรตะวันตกอย่างทหารสเปนและทหารชาวเฟลมิส ซึ่งเป็นเวลาหลายปีมากกว่าที่พระเจ้าอ็องรีที่ 4 จะสามารถรวบรวมปารีสกลับมาเหมือนเดิมได้ โดยในช่งปี 1594 พระเจ้าอ็องรีที่ 4 ทรงนำกำลังบุกพื้นที่บัสตีย์จนเหลือเพียงแต่ป้อมปราการบัสตีย์อันเป็นศูนย์บัญชาการใหญ่ของพวกสันนิบาตคาธอลิกเท่านั้น หลังจากความตึงเครียดอันผ่านไปหลายวัน ทั้งสองฝ่ายก็สามารถบรรลุข้อตกลงกันได้ โดยฝ่ายสันนิบาตคาธอลิกยอมจำนนและหนีออกจากเมืองปารีส ซึ่งส่งผลทำให้พระเจ้าอ็องรีที่ 4 สถาปนาอำนาจเต็มในการปกครองปารีสได้อีกครั้งหนึ่ง
ช่วงต้นศตวรรษที่ 17
บัสตีย์ยังคงเป็นทั้งป้อมปราการและคุกอย่างต่อเนื่องทั้งในสมัยของพระเจ้าอ็องรีที่ 4 และพระราชโอรสของพระองค์อย่างพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 โดยเฉพาะในสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ที่มีการพัฒนาปรับปรุงให้บัสตีย์กลายเป็นเครื่องมือของรัฐอย่างจริงจัง ทั้งหมดนี้เกิดจากแนวความคิดของพระคาร์ดินัลริเชอริเยอที่ต้องการสร้างความมั่นคงให้กับระบบสถาบันพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ซึ่งบัสตียืเป็นหนึ่งในเครื่องมือการสร้างความมั่นคง ในสมัยนี้มีการเพิ่มพื้นที่คุมขังนักโทษภายในบัสตีย์ และแต่งตั้งนายทหารระดับสูงเป็นผู้ดูแลบัสตีย์แทนที่ขุนนางในราชสำนักอันเป็นประเพณีมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าอ็องรีที่ 4
อาร์ตสวาแชน
อาร์ตสวาแชน (Արծվաշեն, Artsvashen; ) หรือ บัชแคนด์ (Başkənd) เป็นหมู่บ้านในจังหวัดแกฆาร์คูนิค ประเทศอาร์มีเนีย โดยนิตินัย เป็นดินแดนแทรกขนาด 40 ตารางกิโลเมตรของอาร์มีเนีย ที่ถูกล้อมรอบโดยเขตแดนของประเทศอาเซอร์ไบจานทั้งหมด และนับตั้งแต่สงครามนากอร์โน-คาราบัคครั้งที่ 1 ดินแดนนี้ถือว่าอยู่ใต้ปกครองของอาเซอร์ไบจานโดยพฤตินัย
หองจอ
หองจอ เป็นแม่ทัพของเล่าเปียว มีหน้าที่รักษาปากน้ำกังแฮ เคยถูกซุนเกี๋ยนจับได้ในการรบ ต่อมาซุนเซ็กบุตรชายคนโตของซุนเกี๋ยน ได้ใช้ตัวหองจอแลกกับซุนเกี๋ยนผู้พ่อซึ่งตายในสนามรบ ต่อมาซุนกวน บุตรชายคนรองของซุนเกี๋ยน ยกทัพตีเมืองกังแฮเพื่อแก้แค้นให้พ่อ หองจอถูกกำเหลงฆ่าตายในการรบ
208
พุทธธรรม (หนังสือ)
พุทธธรรม เป็นหนังสือธรรมะ แต่งโดยพระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)แรกเริ่มเดิมทีท่านเขียนเป็นบทความขนาดยาวลงพิมพ์เพื่อ เป็นอนุสรณ์แก่พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ หรือเรียกสั้นๆ ว่าพระองค์วรรณฯ ต่อมาได้ขยายบทความชิ้นนั้นมาเป็นหนังสือขนาดย่อม แล้วมาขยายเป็นฉบับขยายความดังที่ปรากฏในปัจจุบัน หนังสือ พุทธธรรม ของพระพรหมคุณาภรณ์เล่มนี้ เป็นหนังสือที่ทรงคุณค่าทางพระพุทธศาสนามากที่สุดเล่มหนึ่ง เพราะประมวลหลักพุทธธรรม หรือกฎของธรรมชาติในแง่มุมต่างๆ โดยดึงเอาคำอธิบายจากพระไตรปิฎก, อรรถกถา,ฎีกา, อนุฎีกา ฯลฯ เพื่อให้พุทธวจนะแจ่มกระจ่างไว้ครบถ้วน สมบูรณ์มาก เหมาะสำหรับผู้สนใจใฝ่รู้เนื้อหาพระพุทธศาสนาโดยภาพรวมทั้งหมดไว้ประจำบ้าน
นับเป็นหนึ่งในหนังสือดี 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน นับเป็นหนังสือที่สำคัญเล่มหนึ่งในวงการพุทธศาสนา และได้รับการยกย่องเสมอมา จนปัจจุบัน
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2020
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2020 หรือ วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2563 (เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ซีพี วอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก ตามชื่อของผู้สนับสนุนหลัก) โดยครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 15 ของการแข่งขัน ซึ่งมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยกำหนดเริ่มเปิดฤดูกาลทำการแข่งขันในวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2563 และสิ้นสุดฤดูกาลการแข่งขันในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2563
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2563 ฝ่ายจัดการแข่งขันได้มีการเลื่อนการแข่งขันออกไปอย่างไม่มีกำหนด เนื่องจากการระบาดทั่วของโคโรนาไวรัส พ.ศ. 2562–2563 ตามการประชุมของคณะรัฐมนตรีเรื่องสั่งปิดสถานที่เป็นการชั่วคราว เพื่อเป็นการควบคุมสถานการณ์ การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 (COVID-19) ต่อมาทางสมาคมฯ ได้กำหนดตารางการแข่งขันรอบสุดท้ายใหม่โดยจะเริ่มการแข่งขันในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม  พ.ศ. 2563
สโมสรที่เข้าร่วมแข่งขัน
ในฤดูกาลนี้มีทีมที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยมี 2 ทีมที่ได้รับการเลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ซึ่งมาแทนที่ 2 อันดับสุดท้ายของฤดูกาล 2018-19 ที่หมดสิทธิ์แข่งขันในไทยแลนด์ลีก
สโมสรราชบุรี วีซี และขอนแก่น วีซี เมื่อจบฤดูกาล 2018-19 อยู่ในสองอันดับสุดท้ายของตาราง จึงหมดสิทธิ์แข่งขันต่อในไทยแลนด์ลีก โดยที่มีสโมสรปริ้นซ์ ไฟแนนซ์ และเกาะกูดคาบาน่า ราชบุรี 2 ทีมที่ได้เลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ขึ้นมาลงเล่นในฤดูกาลนี้
รูปแบบการแข่งขัน
รูปแบบการแข่งขันในฤดูกาลนี้มีทีมร่วมแข่งขัน 8 ทีม ซึ่งแบ่งออกเป็น 2 รอบ คือรอบคัดเลือก (เลกแรกและเลกสอง) และรอบสุดท้าย จะแข่งขันในระบบพบกันหมด เมื่อการแข่งขันในเลกแรกเสร็จสิ้น 7 อันดับแรกจะผ่านเข้าแข่งขันในเลกสอง ส่วนอันดับที่ 8 จะหมดสิทธิ์แข่งขันในไทยแลนด์ลีก จากนั้นในเลกสองทั้ง 7 ทีม จะแข่งขันแบบพบกันหมดอีกครั้ง เมื่อการแข่งขันในเลกสองเสร็จสิ้น 4 อันดับแรกจะผ่านเข้ารอบสุดท้าย โดยในรอบสุดท้ายจะแข่งขันแบบพบกันหมด 2 ครั้ง เพื่อหาทีมชนะเลิศต่อไป
สัปดาห์ที่ 8
25}}
สัปดาห์ที่ 11
สนามแข่งขัน: เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์ บางกะปิ กรุงเทพมหานคร
จักรพรรดินีวั่นหรง
จักรพรรดินีเสี้ยวเค่อหมิ่น หรือ จักรพรรดินีหว่านหรง หรือพระนามลำลองว่า หว่านจิง  หรือพระนามแรกประสูติว่า โกวปู้โลว หว่านหรง  (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449 - 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489) เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีพระองค์สุดท้ายของประเทศจีนด้วยเป็นสมเด็จพระมเหสีในผู่อี๋ฮ่องเต้ สมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของจีน จักรพรรดินีหว่านหรงทรงสืบเชื้อสายจากวงศ์สกุลด๋าหว่อ (Daur People) จากมองโกเลียลึกตั้งแต่ครั้งโบราณกาล สมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงนั้นต่อมาได้รับสถาปนาเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งแมนจูกัว (หรือเป็นที่รู้จักกันในนามของ "จักรวรรดิแมนจูกัว")
พระราชประวัติ
โกวปู้โลว วั่นหรง (มีความหมายว่า ผู้มีใบหน้าอันเลอโฉม) เป็นธิดาพระองค์ใหญ่ของหร่ง หยวน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นบุคคลผู้ที่มีบทบาทอย่างมากในสมัยแมนจูกัวอีกด้วย พระองค์จึงมาจากตระกูลที่ร่ำรวยและโดดเด่นที่สุดครั้งหนึ่งในสมัยราชวงศ์ต้าชิง พระองค์เสด็จพระราชสมภพในบ้านของพระราชบิดา ณ บ้านเลขที่ 37 ถนนเม่าเอ๋อ หูท่ง ซอยทิศใต้หลัวกู่ เขตตงเฉง เมืองปักกิ่ง (No. 37, Maoer hutong, South Luogu Lane, Dongcheng District, Beijing) เนื่องจากพระราชบิดาเป็นผู้มีความคิดสมัยใหม่ที่จะให้เหล่าธิดาได้มีการศึกษา พระองค์จึงได้รับการศึกษาจากโรงเรียนมิชชั่นนารีของอเมริกันในเมืองเทียนสินและในระหว่างช่วงเวลาในพระราชวังต้องห้าม โดยอิซาเบล อินแกรม (Isabel Ingram) ผู้สอนส่วนพระองค์ชาวอเมริกันถวายพระนามเป็นภาษาอังกฤษแด่พระองค์ว่า อลิซาเบธ
อภิเษกสมรส
เมื่อจักรพรรดิผู่อี๋มีพระชนมายุครบ 16 พรรษา วั่นหรงได้ถูกเลือกจากพระสนมผู้ใหญ่ในวังโดยมีการคัดเลือกสตรีจากตระกูลมั่งคั่งหลายคนเป็นภาพส่งไปถวายจักรพรรดิผู่อี๋ ซึ่งเป็นจักรพรรดิที่ไม่มีพระราชอำนาจแต่ยังได้สิทธิ์ในการดำรงพระอิสริยศและพำนักอยู่ในพระราชวังต้องห้ามจักรพรรดิผู่อี๋ไม่ทรงทราบว่าจะทรงเลือกใครเพราะพระองค์ไม่ทรงสามารถแยกหน้าตาของสตรีในภาพออก พระองค์จึงทรงเลือกเหวินซิ่ว แต่พระสนมในวังกลับไม่พอใจในการตัดสินพระทัย พระสนมเก่าจึงจัดการประชุมขึ้นในวัง สุดท้ายจักรพรรดิผู่อี๋จึงต้องทรงยอมเลือกวั่นหรง เพราะวั่นหรงหน้าตาดีกว่าและมาจากตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยกว่าจึงเหมาะสมกับตำแหน่งจักรพรรดินีมากกว่าเหวินซิ่ว วั่นหรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิผู่อี๋ ทั้งสองพระชนมายุเท่ากัน เหวินซิ่วที่มาอยู่ในพระราชวังต้องห้ามก่อนแล้วได้ต้อนรับวั่นหรง การอภิเษกสมรสถูกจัดขึ้นในเวลา 3.00 นาฬิกา ของวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 การอภิเษกสมรสไม่ได้ราบรื่นนัก เมื่อจักรพรรดิผู่อี๋ทรงสนพระทัยพระชายาในคืนสมรสอย่างน้อยนิด มีบันทึกว่าจักรพรรดิผู่อี๋ได้กลับไปบรรทมโดยไม่ได้ทรงมีอะไรกันกับพระชายาเลย ในพิธีอภิเษกสมรสมีของขวัญราคาแพงจำนวนมากที่มอบให้แก่จักรพรรดินีวั่นหรงและครอบครัวของจักรพรรดินี แม้จักรพรรดิจะไม่เคยแสดงความสนพระทัยจักรพรรดินีและพระสนมเหวินซิ่วเลยก็ตาม
พระชนม์ชีพในพระราชวังต้องห้าม
ทั้งจักรพรรดิผู่อี๋และจักรพรรดินีวั่นหรงต่างก็ไม่มีพระทายาทเลย นักประวัติศาสตร์บางคนได้กล่าวว่าทั้งสองพระองค์ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์กันเลยตลอดเวลาที่ทรงอยู่ด้วยกัน บ้างก็ว่าเกิดจากการที่จักรพรรดิผู่อี๋เป็นหมัน บ้างก็ว่าจักรพรรดิผู่อี๋โปรดการมีเพศสัมพันธ์กับเหล่ามหาดเล็ก ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นการยากยิ่งที่จะอภิปรายกันไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม
จักรพรรดินีวั่นหรงทรงเริ่มติดฝิ่นตั้งแต่พระองค์ยังเป็นวัยรุ่น ตามบันทึกของจักรพรรดิผู่อี๋ ซึ่งแฟชั่นของวัยรุ่นในสมัยนั้นคือการสูบซิการ์และฝิ่นวันละหน่อยทำให้ลืมความเจ็บปวดได้
พระชนม์ชีพของจักรพรรดินีวั่นหรงในพระราชวังต้องห้ามมักจะเป็นพระราชกิจวัตรเกี่ยวกับพระพิธีกรรมและพระราชพิธีอยู่บ่อย ๆ พระองค์ทรงประทับอยู่ดึกเพื่อติวหนังสือกับอิซาเบล อินแกรม พระอาจารย์ชาวต่างชาติ เป็นเวลาถึง 2.00 นาฬิกาในทุก ๆ วัน จักรพรรดิผู่อี๋มักจะขัดจังหวะการเรียนของจักรพรรดินีด้วยการทรงพระดำเนินเข้าไปทอดพระเนตรว่าจักรพรรดินีกำลังทรงทำอะไรอยู่ ทรงเล่นมุขและโทรศัพท์หาจักรพรรดินีอยู่บ่อย ๆ ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีจะถูกขัดจังหวะบ้าง แต่พระองค์ก็ยังคงเป็นนักเรียนเรียนดีและบ่อยครั้งที่จะทำให้พระอาจารย์ประทับใจในความฉลาดของพระองค์
พระสหายและพระญาติของพระองค์มักมาเยี่ยมเยีอนพระองค์อยู่บ่อย ๆ เช่นเดียวกันกับการที่พระองค์ทรงใช้เวลากับจักรพรรดิผู่อี๋ จักรพรรดินีโปรดการอ่านนิยายโรแมนติกและนิยายลึกลับ โปรดเล่นเปียโน โปรดการอ่านและเขียนเป็นภาษาอังกฤษ โปรดสุนัข โปรดการถอดคำประพันธ์ยุคราชวงศ์ถังด้วยพระองค์เอง และโปรดการฉายพระฉายาลักษณ์ในพระอิริยาบถทั้งสมัยใหม่และเป็นทางการแบบจีนเป็นอย่างมาก
การย้ายออกจากพระราชวังต้องห้าม
หลังจากที่จักรพรรดิผู่อี๋ถูกขับออกจากพระราชวังต้องห้ามโดยขุนศึกเฟิง ยู่เสียง ในปี พ.ศ. 2467 ทั้งจักรพรรดิผู่อี๋และจักรพรรดินีวั่นหรงก็ได้ทรงหลบหนีเข้าไปพำนักอยู่ในเขตปกครองของญี่ปุ่นที่เทียนจิน และความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์ก็เริ่มร้าวฉานขึ้น
สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งแมนจูกัว
ด้วยความหวังที่จะฟื้นฟูราชวงศ์ชิงของจักรพรรดิผู่อี๋ เนื่องจากกองทัพของเจียงไคเช็กได้เข้าบุกรุกและทำลายสุสานบรรพบุรุษของราชวงศ์ชิงรวมทั้งทำลายสุสานและพระศพของพระนางซูสีไทเฮาและยังได้ขโมยไข่มุกดำและพระมาลาของพระนางซูสีไทเฮาไปทำเป็นรองเท้าให้เป็นของขวัญกับภรรยาของเจียงไคเช็ก จึงทำให้จักรพรรดิผู่อี๋พิโรธเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงยอมรับข้อเสนอของญี่ปุ่นในการเป็นประมุขของรัฐ (หุ่นเชิด) แมนจูกัว และย้ายที่ประทับไปอยู่ที่เมืองฉางชุน และเปลี่ยนชื่อเมืองใหม่เป็น "ซิงกิง" ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2475 ทั้งจักรพรรดิผู่อี๋และจักรพรรดินีวั่นหรงก็ได้เข้าไปประทับที่พระราชวังแบบรัสเซีย ทั้งสองพระองค์ต่างใช้พระชนม์ชีพอย่างสงบสุขและทรงพอพระทัยกับพระชนม์ชีพและการออกงานสังคมสมัยใหม่มาก
ขณะพำนักที่เทียนสินจักรพรรดินีวั่นหรงทรงใช้พระนามว่า "เอลิซาเบธ" และจักรพรรดิผู่อี๋ทรงใช้พระนามแบบตะวันตกว่า "เฮนรี่" จักรพรรดิทรงใช้เวลาร่วมกับจักรพรรดินีมากขึ้น แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองพระองค์ก็เข้าสู่จุดตึงเครียด เมื่อในที่สุดพระสนมเหวินซิ่วขอร้องให้จักรพรรดิทรงหย่ากับเธอในปี พ.ศ. 2474จักรพรรดิทรงดุด่าว่ากล่าวจักรพรรดินีเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ตามไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่าพระสนมเหวินซิ่วถูกบังคับโดยจักรพรรดินีให้หย่ากับจักรพรรดิจริงหรือไม่ มีหลายทฤษฎีว่าพระสนมเหวินซิ่วเบื่อหน่ายกับชีวิตที่ไร้ความสุขของตัวเธอเอง พระสนมเหวินซิ่วต้องการความรักมากกว่าความมั่งคั่งในยศและทรัพย์สิน เธอจึงได้ขอให้หย่า หลังจากการหย่าพระสนมเหวินซิ่วก็ไม่ได้กลับมาหาอดีตสามีอีกเลย
จักรพรรดินีโปรดการสูบยาสูบ ซึ่งเป็นสิ่งธรรมดาทั่วไปของผู้หญิงจีนในสมัยนั้น พระองค์ทรงผสมยาสูบกับฝิ่นในปริมาณน้อยเพื่อเป็นการผ่อนคลาย อย่างไรก็ตามพระองค์เป็นนักสูบตัวยง ประกอบกับการที่พระราชสวามีไม่ทรงสนพระทัยพระองค์ และการใช้พระชนม์ชีพอยู่อย่างอ้างว้างของพระองค์ ต่อมาจักรพรรดิและจักรพรรดินีจึงทรงแยกห้องบรรทม นาน ๆ ครั้งจึงจะเสด็จออกมาเสวยพระกระยาหารพร้อมกัน จักรพรรดินีตระหนักว่าพระราชสวามีของพระองค์เป็นเพียงจักรพรรดิหุ่นเชิดเท่านั้น ไม่มีอำนาจใด ๆ ทั้งสิ้น
ความล้มเหลวในชีวิตคู่
เนื่องจากทรงติดฝิ่นอย่างหนัก พระองค์เริ่มมีพระอาการวิกลจริต ไม่เสด็จไปร่วมงานวันเกิดหรือแม้กระทั่งงานเลี้ยงวันปีใหม่ และความสัมพันธ์กับจักรพรรดิได้หยุดลงเมื่อพระราชบิดาของจักรพรรดินีไม่มาเยี่ยมจักรพรรดินีที่แมนจูกัวอีกเลย เนื่องจากรับไม่ได้ที่ลูกสาวเปลี่ยนไป มีเรื่องเล่าว่าในงานเลี้ยงพระกระยาหารค่ำครั้งหนึ่ง จักรพรรดินีเสวยพระกระยาหารตะวันตกอย่างมูมมาม ทำให้เป็นที่สะอิดสะเอียนของแขกทั้งหลายผู้มาร่วมงาน
จักรพรรดิอ้างว่าพระชายาทรงงมงายกับความเชื่อในโชคชะตา และหากทรงเจอกับอะไรที่เป็นโชคร้าย จักรพรรดินีจะทรงกระพริบพระเนตรหรือทรงพระดำเนินหนี จักรพรรดิอ้างว่าจักรพรรดินีมีพระอาการวิตกอย่างหนักเหมือนผู้ที่ป่วยเป็นโรคทางจิต จักรพรรดิทรงให้รายละเอียดอีกว่า "นางไม่เคยบอกข้าพเจ้าถึงความรู้สึก ความหวัง และความเศร้าโศกเสียใจของนางให้กับข้าพเจ้าเลยแม้แต่น้อย" จักรพรรดิทรงทราบว่าพระชายากำลังทรงติดฝิ่นอย่างหนักและจักรพรรดิทรงไม่สามารถยอมรับและอดทนได้อีกต่อไป
จากบันทึกของสายลับญี่ปุ่น คะวะชิมะ โยะชิโกะ (川岛芳子, Kawashima Yoshiko) หรือในชื่อรองที่รู้จักกันดีว่า 'ตงเจิน' (東珍, Eastern Jewel - มณีบูรพา) ระบุว่า จักรพรรดินีทรงเกลียดแมนจูกัวและรัฐบาลญี่ปุ่นมาก เนื่องจากสภาพภูมิอากาศที่หนาวเย็นและพระองค์ตกอยู่ในสภาวะจิตใจตกต่ำ พระพลานามัยอ่อนแอลง และที่สำคัญที่สุดคือความรักของพระองค์ที่ต้องจบลงอย่างน่าเศร้าจากความเย็นชามากเกินไปของพระราชสวามี
สืบเนื่องมาจากการที่จักรพรรดิไม่ทรงเอาพระทัยใส่พระชายา ต่อมาไม่นานจักรพรรดิจึงอภิเษกสมรสกับถัน อวี้หลิง นักเรียนวัย 16 ปี ในปี พ.ศ. 2480 โดยถัน อวี้หลิง ไปรับตำแหน่งแทนที่พระสนมเหวินซิ่ว พระองค์ทรงเรียกถัน อวี้หลิง ว่า 'เป็นการทำโทษแก่วั่นจิง' แต่จักรพรรดิไม่ทรงมองพระสนมถัน อวี้หลิง เป็นภรรยา กลับมองว่าเธอเป็นเพียงของประดับชิ้นหนึ่ง พระองค์ได้ทรงอธิบายเพิ่มเติมว่า "นางเป็นแค่สนมในนามนำหน้าเท่านั้น ข้าพเจ้าประสงค์จะเก็บนางไว้เหมือนนกที่ถูกเลี้ยงอยู่ในกรง จนกระทั่งนางได้เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2485" เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ถูกเชื่อโดยองค์หญิงซะงะ ฮิโระว่าจักรพรรดิโปรดการเล่นสวาทกับผู้ชายด้วยกันเอง และมีมหาดเล็กซึ่งเป็นชายรักชาย (Bisexual) อยู่ด้วย โปรดการมีเพศสัมพันธ์แบบนี้อยู่ตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์
จักรพรรดิทรงอยากทราบความเป็นจริงอย่างยิ่งว่าเหตุใดจึงทำให้จักรพรรดินียังทรงอดทนอยู่ต่อ แม้ทรงถูกละเลยมาเป็นเวลานาน ซึ่งไม่น่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับผู้หญิงจีนสมัยใหม่ และยังทรงสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากจักรพรรดินีทรงขอหย่ากับพระองค์ จักรพรรดิยังคงเชื่อว่าสาเหตุที่อดีตพระสนมเหวินซิ่วขอหย่ากับพระองค์เป็นเพราะเธอมองเห็นว่าความรักและการดูแลเอาใจใส่สำคัญมากกว่าเงินทองและยศฐาบรรดาศักดิ์ ทรงคิดว่านั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้จักรพรรดินียังประทับอยู่กับพระองค์ เพื่อเพียงได้อยู่ในนามของจักรพรรดินีเท่านั้น
ในขณะที่ญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2488 สหภาพโซเวียตก็ได้บุกเข้ามายึดแมนจูกัว จักรพรรดิทรงพยายามหลบหนีจากแมนจูกัวทางเครื่องบิน และทรงทิ้งจักรพรรดินีไว้ ส่วนพระญาติในราชวงศ์ก็พยายามที่จะหลบหนีทหารโซเวียตด้วยเช่นกัน
จักรพรรดินีหว่านหรงและองค์หญิงซะงะ ฮิโระ และสมาชิกคนอื่น ๆ ถูกจับในขณะที่พยายามที่จะหลบหนีเข้าชายแดนเกาหลี ซึ่งจุดหมายปลายทางคือญี่ปุ่น โดยทหารโซเวียต ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2489
บั้นปลายชีวิตของจักรพรรดินีหว่านหรง
ในยุคบั้นปลายชีวิตของจักรพรรดินีหว่านหรง ครั้งสุดท้ายที่สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋ได้เห็นสมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงคือที่แมนจูกัว ตอนที่พระองค์กำลังขึ้นเครื่องบินเพื่อหลบหนีไปที่ประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากเครื่องบินมีขนาดเล็ก ผู่อี๋เลือกเฉพาะผู่เจี๋ยผู้เป็นพระอนุชาของพระองค์ พระนัดดาชาย 3 องค์ และหมอหนึ่งคนให้ไปกับพระองค์ พระองค์ทรงเลือกเฉพาะคนที่สำคัญกับอาณาจักรใหม่ของพระองค์เท่านั้น สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋ทรงมีแนวโน้มที่จะรักษาชีวิตของพระองค์เองมากกว่าคนอื่น ๆ ในพระราชวงศ์ บางข้อมูลกล่าวว่าพระองค์ทรงมีความคิดว่าทหารจะประนีประนอมกับนักคุมขังเพศหญิงมากกว่าเพศชาย พระองค์จึงเห็นสมควรว่า พระนางหว่านหรงและพระสนมจะไม่ต้องมาระเหเร่ร่อนกับพระองค์ พระองค์จึงปล่อยพระนางเดินทางด้วยรถไฟ แต่แผนหลบหนีของพระองค์ก็ทรงล้มเหลวโดยกองพันทหารของโซเวียตเป็นผู้บุกมาจับกุมเองระหว่างที่กำลังเตรียมการนำเครื่องบินหลบหนีของพระองค์ขึ้น
สมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงเป็นที่อยากรู้อยากเห็นอย่างมากกับสายตาของสาธารณชนที่ตั้งใจมาดูพระนางในห้องคุมขังที่คุกในหยานจิ พระนางทรงหมดสติบนพื้นที่มีแต่กองพระบังคนเบาและพระอาเจียนของพระนางหว่านหรงเอง ทำให้เป็นที่น่าหดหู่กับผู้ที่มาพบเห็นเป็นอย่างมาก บ่อยครั้งที่สมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงจะตะโกนออกคำสั่งผู้คุมห้องคุมขังเหมือนสมัยที่พระนางยังพำนักอยู่ที่พระราชวังต้องห้ามเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ พวกผู้คุมจะหัวเราะทุกครั้งที่พระนางแสดงพระอิริยาบถเหมือนสมัยที่ยังอยู่พำนักในพระราชวังต้องห้าม หว่านหรงทรงมีเจ้าหญิงซะงะ ฮิโระและพระราชธิดาคอยดูแลสรงน้ำให้กับพระนางหว่านหรงผู้กำลังจะสิ้นพระทัยขณะที่ยังทรงถูกขังอยู่ด้วยกันในห้องคุมขัง จนกระทั่งเจ้าหญิงซะงะ ฮิโระะและพระราชธิดา ได้ทรงถูกย้ายออกจากคุก ทรงเหลือแต่เพียงสมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงอยู่พระนางเดียวในคุกอย่างสิ้นหวังและเดียวดาย
สมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงเสด็จสวรรคตในคุกที่เมืองหยานจิน ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489 เพราะพระอาการข้างเคียงที่มาจากที่พระองค์ทรงพยายามเลิกฝิ่น ด้วยพระชนมายุเพียง 39 พรรษา พระบรมศพถูกเผาในสุสานของคุกที่เมืองหยานจิน เป็นงานศพที่เรียบง่ายและไม่สมกับพระอิสริยยศของจักรพรรดินี โดยที่สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋ทราบข่าวของหว่านหรงในอีก 3 ปีต่อมาขณะที่สมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋เองก็ยังทรงถูกคุมขังอยู่ในคุก จากคำพูดของสมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋เองว่า "ทางของเราแยกจากกันตอนที่ทหารญี่ปุ่นยอมแพ้ การเสพติดฝิ่นของเธอหนักมากและร่างกายของเธอได้อ่อนแอลงไปอย่างมาก เธอตายในอีกไม่กี่ปีต่อมาในคุกที่หยานจิน"
แต่สิ่งที่น่าสนใจจริง ๆ คือคำพูดในบันทึกของสมเด็จพระจักรพรรดิผู่อี๋ "ข้าพเจ้าได้สมรสกับภรรยาสี่คน มเหสีหนึ่งคน สนมเอกหนึ่งคน และสนมรองอีกสองคน แต่ในความเป็นจริงแล้วพวกเธอไม่ได้เป็นภรรยาจริงของข้าพเจ้า พวกเธอมีไว้เพื่อประดับหน้าเท่านั้น พวกเธอทั้งหมดเป็นผู้โชคร้ายของข้าพเจ้า...ถ้าโชคชะตาของพวกเธอไม่ได้มาพร้อมกับการเกิดของพวกเธอ บั้นปลายชีวิตของพวกเธอคงจะไม่ได้เป็นเช่นนี้" เป็นการยากที่จะบอกได้ว่าข้อมูลส่วนนี้ได้ถูกผู้อื่นแต่งเติมลงไปหรือไม่ อย่างไรก็ดีก็เป็นข้อความที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก
อนุสรณ์สถาน
ในเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2549 พระอนุชาต่างมารดาของสมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรง โกวปู้โลว ลุ่นฉี (Gobulo Runqi) ได้สร้างอนุสรณ์สถานให้กับสมเด็จพระจักรพรรดินีหว่านหรงในด้านทิศตะวันตกของสุสานราชวงศ์ชิง ถึงแม้ว่าในสุสานของพระนางจะไม่ได้บรรจุพระศพของพระนางไว้ก็ตาม แต่สุสานของพระนางนั้นได้รับการบรรจุพระฉาย (กระจก) ถือส่วนพระองค์ไว้แทน
อ้างอิง
1906 1946
แม่น้ำเซนต์จอนส์
แม่น้ำเซนต์จอนส์ (St. Johns River; Río San Juan) เป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในรัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา มีความสำคัญทั้งในทางเศรษฐกิจและเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ ด้วยความยาว 310 mi มีความลาดเอียงจากต้นน้ำถึงปลายน้ำ (หรือปากแม่น้ำ) น้อยกว่า30 ft โดยมีลักษณะเช่นเดียวกับแม่น้ำสายอื่นๆในรัฐฟลอริดา คือมีอัตราการไหลของน้ำต่ำมาก คือเพียง 0.3 mph จึงมักจะถูกเรียกว่าเป็น "แม่น้ำขี้เกียจ" (lazy) และยังเป็นหนึ่งในแม่น้ำไม่กี่สายในประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีทิศทางการไหลสู่ทิศเหนือ ส่วนที่กว้างที่สุดของแม่น้ำ มีขนาดความกว้างเกือบ 3 mi มีประชากรอาศัยในเขตลุ่มน้ำของแม่น้ำเซนต์จอนส์มากถึง 3.5 ล้านคน
แม้ว่ารัฐฟลอริดาจะเป็นบริเวณที่ตั้งของชุมชนอาณานิคมยุโรปถาวรแห่งแรกที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศสหรัฐอเมริกา แต่รัฐฟลอริดากลับเป็นรัฐสุดท้ายที่ได้รับการพัฒนาในช่วงศตวรรษที่ 20 จนกระทั่งกลายเป็นรัฐหนึ่งซึ่งมีความเจริญอย่างมาก แม่น้ำเซนต์จอนส์ก็เช่นเดียวกับแม่น้ำสายอื่นๆในรัฐฟลอริดาซึ่งถูกใช้เป็นปัจจัยสำคัญในการทำเกษตรกรรมและเป็นชุมชนที่อยู่อาศัย จึงทำให้เกิดมลภาวะที่ทำลายธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่โดยรอบ
ในปี ค.ศ. 1998 แม่น้ำเซนต์จอนส์ได้รับการขนานนามให้เป็นหนึ่งใน 14 แม่น้ำมรดกของประเทศสหรัฐอเมริกา (American Heritage Rivers) แต่ในปี ค.ศ. 2008 กลับมีชื่อเป็นหนึ่งในแม่น้ำที่เป็นอันตรายที่สุด 10 อันดับแรกของประเทศสหรัฐอเมริกา (America's Ten Most Endangered Rivers)
ลุ่มน้ำตอนบน
ลุ่มน้ำตอนบนอยู่ในบริเวณต้นน้ำของแม่น้ำเซนต์จอนส์ ครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 2000 sqmi โดยมีความยาวของสายน้ำผ่านบริเวณลุ่มน้ำตอนบนนี้ประมาณ 75 mi. มีช่วงที่แม่น้ำมีความแคบที่สุดอยู่ในบริเวณลุ่มน้ำนี้ และเต็มไปด้วยทะเลสาบมากถึง 3,500 แห่ง ซึ่งมักเป็นทะเลสาบที่มีความลึกไม่มากนัก ประมาณ 3 ถึง 10 ฟุต (1 ถึง 3 เมตร) ทะเลสาบที่อยู่ในบริเวณนี้ เช่น ทะเลสาบเฮลแอนด์เบลซเซส (Lake Hell 'n Blazes) ทะเลสาบวอร์ชิงตัน (Lakes Washington) ทะเลสาบไวน์เดอร์ (Winder) และ ทะเลสาบพอยน์เซท(Poinsett)
ลุ่มน้ำตอนกลาง
ลุ่มน้ำตอนกลางมีพื้นที่ประมาณ 1200 sqmi โดยแม่น้ำเซนต์จอนส์ที่ไหลผ่านบริเวณนี้มีช่วงความยาว 37 mi มีประชากรอาศัยประมาณ 2 ล้านคน และมีแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญหลายแห่งในบริเวณนี้ ทะเลสาบขนาดใหญ่ 2 แห่ง คือ  ทะเลสายฮาร์นี่ (Lake Harney) ซึ่งมีขนาด 9 sqmi และทะเลสาบมอนโร (Lake Monroe) ขนาด 15 ไมล์2 (39 กม2) ก็อยู่ในบริเวณนี้ด้วย
ลุ่มน้ำตอนล่าง
บริเวณลุ่มน้ำตอนล่างของแม่น้ำเซนต์จอนส์มีพื้นที่ประมาณ 2600 sqmi โดยมีสายน้ำยาวถึง 101 mi ไหลผ่านบริเวณนี้ลงสู่มหาสมุทรแอทแลนติก (the Atlantic Ocean) เมืองที่ตั้งอยู่ในแถบลุ่มน้ำตอนล่างนี้ส่วนมากเป็นเมืองเก่าในรัฐฟลอริดาโดยมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาคู่กับสายน้ำแห่งนี้ เช่น เมือง Palatka และเมือง Green Cove Springs ก็เคยเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมในอดีต ซึ่งเสื่อมถอยความนิยมลงหลังจากมีการก่อสร้างทางรถไฟและทางหลวงอินเตอร์สเตตเลียบชายฝั่งแอทแลนติกขึ้น
ช่วง 35 mi สุดท้ายของแม่น้ำเซนต์จอนส์ไหลผ่านเมืองแจ็คสันวิลล์ (Jacksonville) ซึ่งเป็นเมืองที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในรัฐฟลอริดา ในปี พ.ศ. 2550 เป็นเมืองที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 12 ของประเทศ คือประมาณ 805,605 คน เมืองนี้ก็อาศัยแม่น้ำเซนต์จอนส์เป็นปัจจัยทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเมือง เช้น ในด้านระบบการขนส่งสินค้าต่างๆ โดยมีสินค้ามากถึง 18,000,000 short ton (16,000,000 t) ผ่านเข้าออกเมืองในแต่ละปี ท่าเรือที่เมืองแจ็คสันวิลล์สร้างความเจริญทางเศาษฐกิจถึง 1.38 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และสร้างงานแก่ประชากรถึง 10,000 ตำแหน่ง
ออสเตรียนแอร์ไลน์
ออสเตรียนแอร์ไลน์ (อังกฤษ : Austrian Airlines) เป็นสายการบินแห่งชาติออสเตรีย สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงเวียนนา โดยสายการบินเป็นบริษัทลูกของเครือลุฟท์ฮันซ่า ออสเตรียแอร์ไลน์มีฐานบินใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเวียนนา และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์
ประวัติ
ออสเตรียนแอร์ไลน์ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1957 โดยมีเที่ยวบินแรกเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 1958 ออสเตรียนแอร์ไลน์เช่าเครื่องบินวิกเกอร์ วิสเคาท์ 779 เพื่อให้บริการในเที่ยวบินระหว่าง เวียนนา - ซือริช- ลอนดอน ก่อนจะซื้อเครื่องบินรุ่นเดียวกันในเวลาต่อมา ออสเตรียนแอร์ไลน์ก่อตั้งขึ้นจากการควบรวมกิจการของแอร์ออสเตรียและออสเตรียนแอร์เวย์ ออสเตรียนแอร์ไลน์ได้มีการสั่งซื้อเครื่องบินเจ็ตลำแรกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1963 โดยสั่งซื้อเครื่องบินซุด เอวิเอชั่น เอสอี-210 คาราเวล ด้วยเครื่องบินลำใหม่ของสายการบิน เที่ยวบินภายในประเทศเที่ยวเริ่มเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1963 และเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรครั้งแรกของสายการบินเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1969 บนเส้นทางเวียนนา - บรัสเซลส์ - นิวยอร์ก โดยร่วมมือกับซาบีนาแอร์ไลน์
ออสเตรียนแอร์ไลน์เข้าเป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์ในปีค.ศ. 2000 ในปีเดียวกันนั้น สายการบินได้เข้าซื้อกิจการของเลาดาแอร์และไรน์ทัลฟลุก เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 อันเป็นผลมาจากการรีแบรนด์ แบรนด์ออสเตรียกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับสายการบิน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2004 แผนกการบินของออสเตรียนแอร์ไลน์และเลาดาแอร์ ถูกรวมเข้าด้วยกัน อันเป็นผลมาจากการที่แบรนด์เลาดาแอร์ถูกใช้สำหรับเที่ยวบินเช่าเหมาลำเท่านั้น
เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2551ได้ทราบมาว่าเอิแอกยืนยันการขายหุ้น 41.6% ในออสเตรียนแอร์ไลน์ให้กับลุฟท์ฮันซ่าใน ราคา 366,268.75 ยูโร
หลังจากการแปรรูปกิจการ ทั้งการขยายฝูงบินและการริเริ่มในการประหยัดต้นทุนได้มีการประกาศใช้เมื่อมีการปรับโครงสร้างธุรกิจใหม่ การเปลี่ยนแปลงที่มองเห็นได้รวมถึงการเปลี่ยนแปลงเส้นทาง การออกแบบองค์กรใหม่ และลวดลายเครื่องบินใหม่ ภายหลังข้อพิพาทด้านแรงงานเกี่ยวกับมาตรการลดต้นทุนหลายประการ เที่ยวบินของออสเตรียนแอร์ไลน์ทั้งหมดถูกย้ายในวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ไปยังบริษัทในเครือ ซึ่งดำเนินการภายใต้ชื่อออสเตรีย ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2015 หลังจากบรรลุข้อตกลงด้านแรงงานฉบับใหม่ เที่ยวบินทั้งหมดถูกย้ายกลับไปยังออสเตรีย และ Tyrolean Airways ก็ถูกรวมเข้ากับบริษัทแม่ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2020 สายการบินได้ระงับการให้บริการชั่วคราว อันเนื่องมาจากการระบาดของไวรัสโควิด-19
กรรมสิทธิ์และบริษัทลูก
ลุฟท์ฮันซ่าเป็นเจ้าของกลุ่มสายการบินออสเตรียนทั้งหมด ออสเตรียนแอร์ไลน์เป็นเจ้าของหุ้นใน 24 บริษัท ดังนี้:
จุดหมายปลายทาง
ออสเตรียนแอร์ไลน์บินไปยังจุดหมายปลายทางภายในประเทศ 6 แห่งและจุดหมายปลายทางระหว่างประเทศกว่า 120 แห่งตลอดทั้งปีและตามฤดูกาลใน 55 ประเทศ ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020
ข้อตกลงการบินร่วม
ออสเตรียนแอร์ไลน์มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินต่อไปนี้:
ฝูงบินปัจจุบัน
ณ เดือนเมษายน ค.ศ. 2022, ออสเตรียนแอร์ไลน์ให้บริการเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
ฝูงบินในอดีต
ออสเตรียนแอร์ไลน์เคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้
ค่ายกักกันนาซี
นาซีเยอรมนีได้จัดตั้งค่ายกักกันขึ้นตลอดดินแดนยึดครองของตน ค่ายกักกันนาซีในช่วงแรก ๆ เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างมากในเยอรมนีภายหลังเหตุการณ์เพลิงไหม้รัฐสภาไรช์สทัก ในปี ค.ศ. 1933 โดยตั้งใจที่จะคุมขังนักโทษการเมืองและผู้ต่อต้านรัฐบาล ค่ายกักกันดังกล่าวได้เพิ่มจำนวนขึ้นอีกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เมื่อมีการคุมขังนักโทษการเมืองและกลุ่มบุคคลอีกหลายกลุ่มโดยไม่มีการไต่สวนหรือกระบวนการตุลาการ คำดังกล่าวเป็นคำยืมมาจาก ค่ายกักกันอังกฤษ ระหว่างสงครามอังกฤษ-บัวร์ครั้งที่สอง นักวิชาการเรื่องการล้างชาติโดยนาซี (Holocaust) ได้กำหนดข้อแตกต่างระหว่างค่ายกักกัน (ดังที่อธิบายในบทความนี้) แลค่ายมรณะ ซึ่งเป็นค่ายที่สร้างขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์ในการสังหารประชากรจำนวนมากลงเพียงอย่างเดียว ได้แก่ ชาวยิวในทวีปยุโรป ชาวโปล ชาวยิปซี และชาติอื่น ๆ ค่ายมรณะรวมไปถึง เบลเซค โซบิบอร์ ทริบลิงก้า และเอาชวิตซ์-เบอร์เคนาว
ค่ายกักกันระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ภายหลังการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1939 ค่ายกักกันนาซีได้กลายเป็นสถานที่คุมขังศัตรูของนาซี ระหว่างสงคราม ค่ายกักกันสำหรับ "ผู้ไม่พึงปรารถนา" นี้ได้แพร่กระจายไปทั่วทวีปยุโรป มีการสร้างค่ายใหม่ ๆ ขึ้นใกล้กับศูนย์กลางของประชากร "ผู้ไม่พึงปรารถนา" นี้ ซึ่งมักเพ่งเล็งไปยังประชาคมชาวยิว กลุ่มปัญญาชนชาวโปล พวกคอมมิวนิสต์ หรือโรมา ก่อนสงคราม ในโปแลนด์มีชาวยิวอาศัยอยู่หลายล้านคน ค่ายกักกันส่วนใหญ่มักพบเห็นในพื้นที่ของเจเนรอลกอฟเวอร์เมนท์ ในดินแดนยึดครองโปแลนด์ เพื่อจุดประสงค์ด้านการขนส่ง นอกจากนี้ยังทำให้นาซีขนส่งชาวเยอรมันเชื้อสายยิวออกนอกประเทศได้อีกด้วย
ผู้ต้องขัง
กลุ่มผู้ต้องขังในค่ายกักกันส่วนใหญ่มีจำนวน 6 กลุ่ม โดยชาวยิวและเชลยศึกโซเวียตมีจำนวนมากที่สุด คือ หลายล้านคน นอกจากนี้ ยังมีพวกโรมา (หรือยิปซี), ชาวโปล, นักโทษการเมืองสายกลางหรือฝ่ายซ้าย, พวกรักร่วมเพศ, ผู้ซึ่งมีความบกพร่อง, ผู้นับถือลัทธิพยานพระเยโฮวาห์, นักบวชคาทอลิก, กลุ่มปัญญาชนยุโรปตะวันออก และอื่น ๆ รวมทั้งอาชญากรโดยทั่วไป สำหรับเชลยศึกฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกจะถูกส่งไปยังค่ายกักกันในหลายจุดประสงค์ เขลยศึกเหล่านี้ที่เป็นยิว หรือที่พวกนาซีเชื่อว่าเป็นยิว มักจะถูกส่งไปยังค่ายเชลยศึกตามปกติ; อย่างไรก็ตาม มีจำนวนน้อยที่ถูกส่งไปยังค่ายกักกันภายใต้นโยบายต่อต้านชาวยิว
ในบางครั้ง ค่ายกักกันใช้เป็นที่คุมขังนักโทษสำคัญ อย่างเช่น นายพลซึ่งมีส่วนรู้เห็นในความพยายามลอบสังหารฮิตเลอร์ เช่น พลเรือเอก วิลเฮล์ม คานาริส ผู้ซึ่งถูกคุมตัวอยู่ที่ฟลอสเซนบูวร์ก เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 จนกระทั่งเขาถูกแขวนคอเมื่อวันที่ 9 เมษายน ไม่นานก่อนสงครามยุติ
ในค่ายกักกันส่วนใหญ่ มีการบังคับให้นักโทษสวมเครื่องแบบซึ่งบ่งชี้เอกลักษณ์ด้วยเข็มสีตามการจัดแบ่งประเภท: สามเหลี่ยมสีแดงสำหรับพวกคอมมิวนิสต์และนักโทษการเมืองอื่น ๆ, สามเหลี่ยมสีเขียวสำหรับอาชญากรทั่วไป, สีชมพูสำหรับชายรักร่วมเพศ, สีม่วงสำหรับผู้นับถือลัทธิพยานพระเยโฮวาห์, สีดำสำหรับพวกยิปซีและพวกที่หลีกหนีสังคม, และสีเหลืองสำหรับชาวยิว
การปฏิบัติต่อนักโทษ
นักโทษนับล้านเสียชีวิตในค่ายกักกันเนื่องจากการทำทารุณโดยเจตนา โรคระบาด การอดอาหาร และการใช้แรงงานหนัก หรือถูกประหารชีวิตเนื่องจากไม่สามารถใช้แรงงานได้ ชาวยิวมากกว่า 3 ล้านคนเสียชีวิตด้วยเหตุผลดังกล่าว ส่วนใหญ่เสียชีวิตในห้องรมแก๊ส แม้ว่าจะมีการสังหารนักโทษบางส่วนด้วยการยิงหรือด้วยวิธีการอื่น ๆ
ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1941 หน่วยเอสเอส รวมทั้งแพทย์และเจ้าหน้าที่จากโครงการปรานีฆาต ที-4 เริ่มต้นการสังหารนักโทษซึ่งได้รับเลือกใน "ปฏิบัติการ 14f13" กองตรวจค่ายกักกันได้จัดหมวดหมู่ไฟล์ทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการตายของนักโทษรวมกับ 14f และไฟล์ของนักโทษที่ถูกส่งตัวไปยังห้องรมแก๊สที-4 รวมกับ 14f13 ภายใต้ข้อบังคับทางด้านภาษาของเอสเอส นักโทษที่ได้รับเลือกจะระบุสำหรับ "การปฏิบัติอย่างพิเศษ (Sonderbehandlung) 14f13" นักโทษจะได้รับเลือกอย่างเป็นทางการ ขึ้นอยู่กับสภาพทางการแพทย์ของพวกเขา; กล่าวคือ ผู้ซึ่งไม่เหมาะสมต่อการใช้แรงงานอย่างถาวร เนื่องจากความเจ็บป่วย และอย่างไม่เป็นทางการ ได้ใช้หลักเกณฑ์ทางเชื้อชาติและการบำรุงพันธุ์มนุษย์: ชาวยิว ผู้พิการ และผู้ซึ่งมีประวัติอาชญากรรมหรือต่อต้านสังคม แต่สำหรับนักโทษชาวยิว ทางการไม่แสร้งทดสอบทางการแพทย์พวกเขาเสียด้วยซ้ำ: บันทึกการจับกุมทั้งหลายจะได้รับการระบุว่าเป็นการวินิจฉัยของแพทย์ทั้งสิ้น ในตอนต้นของปี ค.ศ. 1943 เมื่อมีความต้องการใช้แรงงานมากขึ้น และห้องรมแก๊สที่ค่ายเอาชวิตซ์เริ่มใช้การได้ เฮนริช ฮิมม์เลอร์ ออกคำสั่งยกเลิกปฏิบัติการ 14f13
ภายหลังปี ค.ศ. 1942 มีการก่อตั้งค่ายย่อย ๆ ขนาดเล็กจำนวนมากขึ้นใกล้กับโรงงานอุตสาหกรรมเพื่อป้อนการบังคับใช้แรงงาน อีเกฟาร์เบนได้ก่อตั้งเครื่องจักรผลิตยางสังเคราะห์ ในปี ค.ศ. 1942 ที่ค่ายกักกันโมโนวิทซ์ (เอาชวิตซ์ 3); มีการก่อตั้งค่ายอื่น ๆ ขึ้นติดต่อกับโรงงานผลิตเครื่องบิน เหมืองถ่านหิน หรือเครื่องจักรผลิตเชื้อเพลิงจรวด สภาพแวดล้อมของนักโทษเลวร้ายมากและมักมีการส่งตัวนักโทษไปยังห้องรมแก๊สหรือถูกสังหาร หากพวกเขาทำงานได้ไม่รวดเร็วพอ
หลังจากการพิจารณาหลายครั้ง การประกาศชะตากรรมสุดท้ายของนักโทษชาวยิว ("การแก้ปัญหาชาวยิวครั้งสุดท้าย") ในปี ค.ศ. 1942 ณ ที่ประชุมวันน์เซ ไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง
เมื่อสงครามใกล้ยุติ ค่ายกักกันได้กลายมาเป็นแหล่งทดลองทางการแพทย์ การทดลองวิชาว่าด้วยการบำรุงพันธุ์มนุษย์ การแช่แข็งนักโทษเพื่อทดสอบผลกระทบที่มีต่อนักบิน และการทดลองและยาเพื่อการสังหารปรากฏในค่ายกักกันหลายแห่ง นักโทษสตรีมักถูกข่มขืนและทำให้ขายหน้าเป็นกิจวัตรในค่ายกักกัน
การปลดปล่อย
ค่ายกักกันหลายแห่งนี้ได้รับการปลดปล่อยโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ระหว่าง ค.ศ. 1943 และ ค.ศ. 1945 ซึ่งมักสายเกินกว่าจะสามารถช่วยเหลือนักโทษที่เหลืออยู่ อาทิ เมื่อกองกำลังสหราชอาณาจักรเข้าสู่ค่ายกักกันเบอร์เกน-เบลเซน ในปี ค.ศ. 1945 ทหารพบว่านักโทษ 60,000 คนมีชีวิตอยู่ แต่นักโทษกว่า 10,000 คน เสียชีวิตในสัปดาห์เดียวกันเนื่องจากไข้รากสาดใหญ่และการขาดอาหาร
อูซัวยา
อูซัวยา (Ushuaia, ) เป็นเมืองหลวงของรัฐติเอร์ราเดลฟูเอโก ประเทศอาร์เจนตินา เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองที่อยู่ใต้สุดของโลก อูซัวยาตั้งอยู่บนชายฝั่งทางทิศใต้ของเกาะติเอร์ราเดลฟูเอโก มี 1 เทศบาล มีพื้นที่ 9,390 ตร.กม. (3,625 ตร.ไมล์)
โรงเรียนสตรีจุลนาค
โรงเรียนสตรีจุลนาค โรงเรียนสหศึกษาระดับประถมศึกษา – มัธยมศึกษาที่กระทรวงศึกษาธิการรับรองวิทยฐานะ ก่อตั้ง พ.ศ. 2469 ตั้งอยู่ที่เลขที่ 77 ถนนหลานหลวง แขวงวัดโสมนัส เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
หลังจากเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ถวายบังคมลาออกจากราชการ รับพระราชทานบำนาญ นางสาวไฉไล เทพหัสดิน ณ อยุธยา ได้ดำริเปิดโรงเรียนขึ้นในบ้านเพื่อให้บิดามีงานอดิเรก ท่านบิดาจึงยกบ้านที่ให้เช่าเลขที่ 77 ถนนหลานหลวงให้ใช้เป็นสถานที่เพื่อทำการสอน โดยเปิดสอนเป็นวันแรกเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2469 โดยตั้งชื่อว่า “โรงเรียนสตรีจุลนาค” เนื่องจากเคยมี “คลองจุลนาค” ที่เชื่อมระหว่างคลองมหานาคกับคลองเปรมประชากรตัดผ่าน “หมู่บ้านจุลนาค” ที่เป็นที่ตั้งโรงเรียน
ในแรกเปิดเรียนมีหม่อมเจ้าหญิงมาลากนก ทองใหญ่ เป็นครูใหญ่ นางสาวไฉไลฯ เป็นเจ้าของและผู้จัดการและครูอีกคนหนึ่ง โดยเปิดสอนเพียงชั้นประถม 1, มัธยม 1, และมัธยม 2 ละมีนักเรียนรวม 22 คน เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีได้เข้ามาช่วยสอนชั้นประถม 1 ตั้งแต่แรก โดยนำวิธีการสอนแบบใหม่มาทดลองให้เด็กสามารถอ่านออกเขียนได้และบวกลบเลขได้ภายใน 3 เดือน มีการสอนให้เด็กเริ่มเรียน อ่าน เขียนภาษาอังกฤษไปพร้อมในขณะเดียวกันกับการเน้นการอบรมศีลธรรมและมรรยาท ปรากฏว่าได้ผลดี
รายชื่อครูใหญ่
1. หม่อมเจ้าหญิงมาลากนก ทองใหญ่ (พ.ศ. 2469 – พ.ศ. 2474)
4. ?
6. นายจารึก นามสกุล--
7. นางวรรณพร ชาวมอญ
พ.ศ. 2469 - พ.ศ. 2519
ในปีรุ่งขึ้นได้รับนักเรียนใหม่ชั้นประถมปีที่ 1 และมัธยมปีที่ 1 และรับเพิ่มในปีต่อๆ มาจนมีชั้นเรียนตลอดตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยม 8 มีครูผู้สอนเพิ่มจำนวนมากรวมทั้งนายนาค เทพหัสดิน ณ อยุธยาซึ่งต่อมาได้เป็นปลัดกระทรวงศึกษาธิการมาช่วยสอน ในด้านสถานที่ก็ได้รับอุปการคุณจากเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีต่อมาโดยท่านได้ยกบ้านให้อีก 3 หลังเป็นห้องเรียนและสร้างให้ใหม่อีก 1 หลังโดยไม่คิดมูลค่า
การเปิดสอนชั้นมัธยม 8 ดำเนินไปได้ 3 ปีคือ พ.ศ. 2475, พ.ศ. 2476 และ พ.ศ. 2477 โดยได้ส่งนักเรียนเข้าสมทบสอบไล่กับโรงเรียนรัฐบาลและสอบได้ครบ 100% แต่เนื่องจากฐานะทางการเงินขาดแคลนและค่าใช้จ่ายในการสอนชั้นมัธยม 7-8 สูงจึงลดเหลือเพียงชั้นมัธยม 6 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ก็ได้ตัดชั้นลดลงเหลือเพียงถึงชั้นมัธยมปี 3 โรงเรียนสตรีจุลนาคได้รับการรับรองวิทยฐานะจากกระทรวงศึกษาธิการให้เทียบเท่าโรงเรียนรัฐบาลเมื่อ พ.ศ. 2492 และในปีเดียวกันได้เปิดทดลองรับนักเรียนชั้นอนุบาลเริ่มด้วยจำนวนนักเรียน 15 คน หลังจากการทดลองได้ผลดีได้รับความนิยมจากผู้ปกครองจึ้งเปิดรับปีละ 60 คนโดยแบ่งเป็น 3 ชั้นเรียนและเพิ่มเป็น 120 คน ในเวลาต่อมา
การดำเนินกิจการด้านการสอนเป็นไปด้วยดี มีการเปิดสอนถึงระดับชั้นมัธยม 8 เดิมอีกครั้งหนึ่งเมื่อ พ.ศ. 2506 ซึ่งกระทรวงศึกษาธิการเปลี่ยนเป็นชั้น ม.ศ. 5 นับถึง พ.ศ. 2519 ซึ่งเป็นปีที่โรงเรียนมีอายุครบ 50 ปี นั้นโรงเรียนมีนักเรียนจำนวนทั้งสิ้น 1,665 คนจากชั้นอนุบาลถึง ม.ศ. 5 เป็นนักเรียนหญิง 1,226 คน นักเรียนชาย 439 คนและมีห้องเรียน จำนวน 44 ห้อง มีครูประจำ 68 คน ครูพิเศษ 7 คน
อาคารสถานที่
ด้านอาคารสถานที่ โรงเรียนสตรีจุลนาคยังคงตั้งอยู่ที่เดิมคือหลานหลวง มีการขยายพื้นที่จากบริเวณบ้านเพียงหลังเดียวบนเนื้อที่ไม่ถึง 200 ตารางวาเมื่อ พ.ศ. 2469 มาเป็นเนื้อที่ 3 ไร่เศษในเวลา 82 ปีต่อมา (พ.ศ. 2551) โดยมีอาคารใหญ่เพิ่มอีก 2 หลังคือ “ตึกเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี” (2506) และ “ตึกธรรมถวิล” (2516) รวมกับอาคารอื่นเป็น 8 หลัง
มูลนิธิเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี
พ.ศ. 2509 นางสาวไฉไล เทพหัสดิน ณ อยุธยา บุตรีคนโตของเจ้าพระยาธรรมศักดิ์ฯ เจ้าของและผู้จัดการโรงเรียนได้พิจารณาเห็นควรจัดตั้งมูลนิธิขึ้นรองรับและเป็นเจ้าของโรงเรียนเพื่อให้โรงเรียนมีความมั่นคงในระยะยาว อีกทั้งเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี จึงได้ดำเนินการขอจดทะเบียนมูลนิธิเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2510 โดยบ่งไว้ในตราสารมูลนิธิว่าหากเลิกกิจการมูลนิธิเมื่อใด ให้ยกกิจการและทรัพย์สินของมูลนิให้แก่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรีมีส่วนร่วมก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2457 ในอีก 2 ปีต่อมานางสาวไฉไลจึงได้โอนกิจการโรงเรียนและทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดแก่มูลนิธิฯ
มูลนิธิมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมการศึกษาแก่เยาวชน ให้ทุนการศึกษา ช่วยสวัสดิการครูและร่วมกับทางการและองค์การต่างๆ ในการส่งเสริมการศึกษา
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก รอบเพลย์ออฟ
รอบเพลย์ออฟของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก จะเป็นวิธีการตัดสินหาสี่ทีมสุดท้ายนั้นที่จะได้ผ่านเข้ารอบสำหรับ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบสุดท้าย. ไม่เหมือนกับครั้งก่อนหน้านี้, ผู้เข้าร่วมของรอบเพลย์ออฟไม่ได้ตัดสินใจบนพื้นฐานของผลการแข่งขันที่มจากรอบคัดเลือก รอบแบ่งกลุ่ม. แทนที่, 16 ทีมนั้นที่ล้มเหลวในการผ่านเข้ารอบผ่านกลุ่มของพวกเขาได้รับเลือกขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19. สิบหกทีมดังนั้นจะถูกแบ่งออกเป็นสี่เส้นทาง, แต่ละกลุ่มจะบรรจุไปด้วยสี่ทีม, กับแต่ละเส้นทางเพลย์ออฟที่ประกอบไปด้วยรอบรองชนะเลิศสองนัดเลกเดียว, และรอบชิงชนะเลิศหนึ่งนัดเลกเดียว. ผู้ชนะสี่เส้นทางเพลย์ออฟคือได้เข้าร่วมกับยี่สิบทีมนั้นที่ได้ผ่านการคัดเลือกสำหรับฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020. แต่ละนัดได้วางโปรแกรมการแข่งขันที่จะลงสนามในวันที่ 4 และ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2020, ถูกเลื่อนการแข่งขันออกไปจากเดือนมีนาคม 2020 เนื่องจาก การระบาดทั่วของโคโรนาไวรัสในทวีปยุโรป พ.ศ. 2563.