cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ยุคเริ่มต้นประชาธิปไตย
อีกข่าวดัง จากการลงข่าวในหนังสือพิมพ์สยามนิกร ประจำวันจันทร์ที่ 14 กันยายน 2493 ที่รายงานถึงพฤติกรรมของเหล่านักโทษในคุก ที่มักเสพเมถุนทางทวารหนัก หรือเว็จมรรค ทำให้เรื่องราวพฤติกรรมรักร่วมเพศเป็นที่รับรู้ในสังคมมากขึ้น และตอกย้ำถึงความผิดธรรมชาติ ผิดศีลธรรม โดยคนส่วนใหญ่ในยุคนั้น ถือกันว่าเป็นเรื่องงน่าอับอาย และน่ารังเกียจต่อผู้มีพฤติกรรมดังกล่าว
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก (Luise von Hessen-Kassel) ทรงเป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกสมรสเข้าสู่พระราชวงศ์เดนมาร์ก ในฐานะพระมเหสีในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เริ่มมีชาวต่างชาติเข้ามาอาศัย และตั้งบ้านเรือนย่านถนนสีลมและพัฒน์พงษ์ มากขึ้น รักร่วมเพศจึงเริ่มเปิดเผยมากขึ้น เช่น ใช้พื้นที่สวนสาธารณะต่าง ๆ ในย่านสนามหลวง สะพานพุทธ สวนลุมพินี และวังสราญรมย์ แสดงความรักต่อกันโดยไม่อายสายตา หรือการรื่นเริงสังสรรค์ที่มีกะเทยแต่งตัวเป็นหญิง และจากข้อมูลในคอลัมน์ คุยเฟื่องเรื่องเซ็กส์" ของลุงหนวด ในนิตยสารคู่ทุกข์คู่ยาก ฉบับเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2526 เขียนไว้ว่า
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ช่วงต้นของชีวิตและมรดก
เจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซินเป็นพระธิดาในราชสกุลเยอรมันโบราณคือ ราชวงศ์เฮ็สเซิน-คัสเซิลแต่ทรงพำนักอยู่ในเดนมาร์กตั้งแต่พระชนมายุ 3 ชันษาและทรงมีเชื้อสายราชนิกุลเดนมาร์ก พระนางทรงมีความคิดตรงข้ามกับเยอรมันชาตินิยมและพระนางทรงปกป้องผลประโยชน์ของชาวเดนมาร์ก
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
สีเสียด แห่งหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เขียนวิจารณ์ในคอลัมน์ "สารพันปัญหา" ว่า "'พฤติกรรมประเภทนี้เกิดขึ้นในสังคมไทย และเป็นความวิปริตหรือเป็นโรคจิตอย่างหนึ่ง ทั้งนี้ เป็นเพราะรับเอาวัฒนธรรมดังกล่าวมาจากประเทศตะวันตก ที่ยอมรับและชื่นชอบต่อพฤติกรรมดังกล่าวเข้ามาในสังคมไทย โดยชาวต่างชาติและคนไทยที่ไปศึกษาในต่างประเทศ เป็นผู้นำมาประพฤติปฏิบัติในสังคม อันถือว่าเป็นความเสื่อมทรามและไม่เหมาะสมในสังคมไทยเป็นอย่างยิ่ง'"
ส่วนทางด้านงานวิชาการ ปีเตอร์ แจ็กสัน กล่าวว่า สื่อมวลชนมักนำเสนอเกย์ในสังคมไทยในเรื่องที่เสื่อมเสีย เช่นเรื่องอาชญากรรม การล่อลวงเด็ก การขายตัว ต่างชาติมาถ่ายภาพยนตร์และวิดีโอเกย์ลามกในประเทศไทย การระบาดของโรคเอดส์ในกลุ่มเกย์ ดังนั้นเกย์ในสังคมไทยยังไม่กล้าที่จะเปิดเผยตัวเองนัก และสังคมไทยยังสับสนกับกลุ่มผู้รักร่วมเพศ โดยมองว่ากลุ่มผู้รักร่วมเพศ เป็นพวกกะเทยหรือลักเพศมากกว่าความหมายทางด้านพฤติกรรมรักร่วมเพศ
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
ช่วงต้นของชีวิตและมรดก
เจ้าหญิงลูอีเซอเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ทรงปกครองเดนมาร์กตั้งแต่พ.ศ. 2382 - พ.ศ. 2391 และทรงเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ ในปีพ.ศ. 2357 เมื่อยังทรงพระเยาว์ พระเชษฐาของพระนางคือเจ้าชายฟรีดริช วิลเฮล์ม, พระขนิษฐา และพระนางเป็นพระญาติสนิทในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 เจ้าหญิงลูอีเซอทรงเป็นหนึ่งในสตรีที่เป็นเชื้อสายตรงของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์กและพระนางก็จะเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์เมื่อทายาทฝ่ายชายสูญสิ้นแล้วตามกฎบัตรซาลลิคย่อย
อย่างไรก็ตามพระนางและพี่น้องของพระองค์ไม่ใช่เชื้อสายอาวุโสของราชวงศ์โอลเดินบวร์คและดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ยุคสื่อสิ่งพิมพ์เฟื่องฟู
และยังมีนิตยสารแมน "MAN" ของพจนาถ เกศจินดา ได้ปรากฏ ตัวเข้ามาเพื่อกลุ่มรักร่วมเพศโดยเฉพาะ ซึ่งมีภาพเปลือยของดาราชายพร้อมบทสัมภาษณ์เป็นจุดขาย นอกจากนี้ยังมีนิตยสารบันเทิงชื่อ "จักรวาลดาว" ของพิชัย สัตยพันธ์ ที่นำเสนอภาพกึ่งเปลือยของดาราชาย
ส่วนนิตยสารหนุ่มสาว ซึ่งเป็นนิตยสารสำหรับผู้ชายและผู้หญิง เนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องเพศ บันเทิง และสาระความรู้ทั่วไป ที่ระยะหลังเริ่มตีพิมพ์ผู้ชายกึ่งเปลือยเพิ่มมากขึ้น และในปี 2524 ได้มีนิตยสารสำหรับกลุ่มเกย์และเลสเบียนโดยเฉพาะที่ชื่อ "เชิงชาย" ทั้งเนื้อหาและรูปภาพภายในของชายและหญิง ในปี 2526 นิตยสารมิถุนา ได้ออกมาสู่ท้องตลาด เป็นเล่มขนาดใหญ่ ต่อมานิตยสารนีออน โดย ปกรณ์ พงษ์วราภา เป็นนิตยสารเกย์ที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2528
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
การอภิเษกสมรสกับพระญาติ
เจ้าหญิงลูอีเซอทรงอภิเษกสมรสที่พระราชวังอามาเลียนเบิร์กณ กรุงโคเปนเฮเกนในวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 กับพระญาติของพระนางคือ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลวิช - โฮลสไตน์ - ซอนเดนเบิร์ก - กวอกเบิร์กผู้ซึ่งต่อไปได้รับเลือกเป็นเจ้าชายรัชทายาทแห่งเดนมาร์กและครองราชย์เป็น พระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ยุคสื่อสิ่งพิมพ์เฟื่องฟู
ในระยะนี้เกิดนิตยสารเกย์เป็นจำนวนมาก เช่น นิตยสารมรกต (ชื่อเดิมเพทาย) และเกสร (นิตยสารในเครือมิถุนา) ปี 2529 มิดเวย์ ปี 2530 Him ปี 2531 เกิดนิตยสาร My way และในปีต่อมาได้แก่ The Guy ในช่วงกลางศตวรรษที่ 2530 ต่อมาได้พัฒนาเป็นนิตยสารสำหรับผู้อ่านกลุ่มผู้รักร่วมเพศ ได้แก่ Violet ลับเฉพาะชาวสีม่วง เมล์ (Male) ฮีท (Heat) ไวโอเล็ท ฮอทกาย แมน และจีอาร์ เป็นต้น และในช่วงศตวรรษที่ 2540 มีนิตยสารออกหลายฉบับอย่างเอ็มคอร์ เคเอกซ์เอ็ม ดิ๊ก เอชเอ็มแอนด์เอ็ม เกย์ และแม็กซ์ เป็นต้น
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
การอภิเษกสมรสกับพระญาติ
ทางพระบิดาของเจ้าชาย เจ้าชายคริสเตียนทรงเป็นสมาชิกชายอ่อนอาวุโสในสายราชวงศ์โอลเดินบวร์คและทรงเป็นเชื้อสายของเคานท์เทสเฮลวิกแห่งชูเอนเบิร์กพระมารดาของกษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์โอลเดินบวร์คคือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งเดนมาร์ก ทำให้เจ้าชายคริสเตียนเป็นผู้มีคุณสมบัติอันเหมาะสมในการสืบราชัลลังก์
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
แพร่หลายในสื่อ
นอกเหนือจากสิ่งพิมพ์ในยุคเริ่มต้นแล้ว สังคมไทยเริ่มเข้าใจต่อกลุ่มผู้รักร่วมเพศดีขึ้น แม้ในระยะแรกจะมีภาพทางลบ ในสื่อภาพยนตร์ยังถ่ายทอดเรื่องราว อย่างเรื่อง "เกมส์" ในปี พ.ศ. 2519 ซึ่งถือว่าเป็นภาพยนตร์ที่ถ่ายทอดเรื่องเกย์เป็นครั้งแรก แต่นำเสนอเกี่ยวกับความเสียใจของผู้หญิง ที่มีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่เป็นเกย์
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
การอภิเษกสมรสกับพระญาติ
เจ้าชายคริสเตียนเป็นพระปนัดดาในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กทางพระมารดาของเจ้าชายคือ เจ้าหญิงลูอีเซอ คาโรลีน แห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระมารดาของเจ้าหญิงลูอีเซอ คาโรลินเป็นพระธิดาพระองค์ที่ 3 ในพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 5 เจ้าชายคริสเตียนประสูติมาโดยกำพร้าจึงอยู่ในความดูแลของพระมาตุจฉาคือ พระนางมารี โซฟีแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิลและพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
แพร่หลายในสื่อ
ต่อมาพิศาล อัครเศรณี นำเสนอภาพยนตร์เกี่ยวกับสาวประเภทสองคณะโชว์คาบาเร่ต์แห่งเมืองพัทยา เรื่อง "เพลงสุดท้าย" ภาคที่ 1 ในปี พ.ศ. 2528 และภาคที่ 2 ในปี พ.ศ. 2529 ต่อมา ดร.เสรี วงษ์มณฑา นำเสนอละครเวทีที่โด่งดังอย่างมากเรื่อง "ฉันผู้ชายนะยะ" ในช่วงหลังปี พ.ศ. 2516 เริ่มปรากฏนวนิยายเรื่อง "รักร่วมเพศ" ทั้งนำเสนอเรื่องราวของคนรักร่วมเพศโดยตรง และการนำมาใช้สร้างเป็นตัวละครในนวนิยาย
ส่วนละครโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเกย์เช่น น้ำตาลไหม้ ชายไม่จริงหญิงแท้ รักไร้อันดับ ซอยปรารถนา 2500 ท่านชายกำมะลอ ปัญญาชนก้นครัว รักเล่ห์เพทุบาย ไม้แปลกป่า เมืองมายา สะพานดาว กามเทพเล่นกล รัก 8009 เป็นต้น ที่มีนักแสดงบางส่วนเป็นเกย์และที่ไม่ได้เป็น มาสวมบทบาท
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
โอกาสที่ดีในการเปิดทางให้กับการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก
มงกุฎแห่งเดนมาร์กเป็นประโยชน์มากของเจ้าหญิงลูอีเซอในช่วงวัยเยาว์ ในช่วงการครองราชย์ของพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์กในปีพ.ศ. 2382 สายการสืบราชบัลลังก์ ทายาทได้แก่
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
แพร่หลายในสื่อ
นอกจากนี้ยังมีภาพยนตร์ไทยที่มีตัวละครเป็นสาวประเภทสอง กะเทย รวมถึงเนื้อหารักร่วมเพศจำนวนมากในเวลาต่อมา อย่างเช่น พรางชมพู กะเทยประจัญบาน, ปล้นนะยะ, ว้ายบึ้ม เชียร์กระหึ่มโลก, บิวตี้ฟูล บ๊อกเซอร์, Go Six: โกหก ปลิ้นปล้อน กระล่อน ตอแหล, หอแต๋วแตก และ รักแห่งสยาม เป็นต้น
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
โอกาสที่ดีในการเปิดทางให้กับการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก
มกุฎราชกุมารและเจ้าชายรัชทายาททรงเป็นทายาทอาวุโสที่ยังดำรงพระชนม์ชีพ หลังจากทั้ง 2 พระองค์เงื่อนไขการสืบราชสันตติวงศ์ที่ได้ถูกประกาศใช้ในรัชสมัยของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 แห่งเดนมาร์ก ได้รวมการสืบราชบัลลังก์โดยผ่านทางสตรีและกฎอาจจะสนับสนุนพระญาติใกล้ชิดกับกษัตริย์พระองค์สุดท้าย
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ปัจจุบัน
ปี พ.ศ. 2530 มีการรวมตัวของหลายฝ่ายเพื่อรณรงค์ด้านโรคเอดส์ที่ระบาดอยู่อย่างจริงจัง โดยจัดตั้งกลุ่มเพื่อส่งเสริมและรณรงค์ให้ความรู้การป้องกันโรค นอกจากนี้ยังมี "กลุ่มเส้นสีขาว" เคลื่อนไหวให้มีการตื่นตัวต่ออันตรายของโรคเอดส์ ผ่านการแสดง ต่อมามีการจัดตั้งกลุ่ม "ภราดรภาพยับยั้งโรคเอดส์แห่งประเทศไทย" ให้ความรู้และรณรงค์เกี่ยวกับโรคเอดส์อย่างกว้างขวาง
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
โอกาสที่ดีในการเปิดทางให้กับการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก
สายของสตรีที่มีความใกล้ชิดกับพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 ได้แก่
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2544 ได้มีการจัดตั้งกลุ่มฟ้าสีรุ้งโดย นายกมลเศรษฐ์ เก่งการเรือ นักสังคมสงเคราะห์ เพื่อรณรงค์เรื่องการป้องกันโรคเอดส์ในกลุ่มชายผู้รักร่วมเพศ เรียกร้องสิทธิมนุษยชนด้านต่างๆ และความเท่าเทียมในสังคม สร้างความเข้าใจอันดีในกลุ่มรักร่วมเพศต่อสังคม ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็น สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย (Rainbow Sky Organization of Thailand) อันถือได้ว่า เป็นสมาคมของคนรักร่วมเพศแห่งแรก และแห่งเดียวในประเทศไทย โดยร่วมมือกับองค์กรอย่างศูนย์วิจัยโรคเอดส์ สภากาชาดไทย กระทรวงสาธารณสุข และองค์กรระหว่างประเทศ นอกจากนี้ยังมีองค์กรอื่นอย่าง องค์กรบางกอกเรนโบว์ (Bangkok Rainbow Organization) ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2545
หลังจากมีการจัดการประชุมระดับนานาชาติ เรื่องเพศวิถีและสิทธิมนุษยชนในเอเชีย ซึ่งเป็นการประชุมทางวิชาการเกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ ครั้งแรกในประเทศไทย โดยศาสตราจารย์ ดร.ปีเตอร์ แจ็คสัน, นักวิชาการจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติ ประเทศออสเตรเลีย (ANU) จึงมีการรวมตัวขององค์กร สมาคม กลุ่มต่างๆ รวมทั้งนักรณรงค์ทางด้านสังคมที่เกี่ยวกับความหลากหลายทางเพศ จัดตั้งเครือข่ายความหลากหลายทางเพศ ในประเทศไทยขึ้นในปี พ.ศ. 2548 เพื่อร่วมกันทำงาน ประสานงาน ประชาสัมพันธ์ และสื่อสารความรู้ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
พระโอรส-ธิดาและการได้รับสมญานามว่า "สมเด็จพระอัยยิกาแห่งยุโรป"
พระราชินีลูอีเซอและพระเจ้าคริสเตียนมีพระโอรสและพระธิดารวม 6 พระองค์ ได้แก่
ประวัติศาสตร์ของกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทย
ปัจจุบัน
ในปี 2552 มีผู้ต่อต้านไพรด์พาเรดในจังหวัดเชียงใหม่อย่างรุนแรงเกือบเป็นจลาจล
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 ได้มีการจัดงานบางกอกนฤมิตไพรด์ ซึ่งเป็นการจัดขบวนเฉลิมฉลองเดือนแห่งสิทธิความหลากหลายทางเพศครั้งแรกในกรุงเทพมหานคร และเป็นการจัดกิจกรรมใหญ่ของกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศเป็นครั้งแรกหลังจุดสูงสุดของการระบาดทั่วของโควิด-19 และการประท้วงครั้งใหญ่ของเยาวชน โดยบางกอกนฤมิตไพรด์ เป็นการเดินขบวนบนถนนสีลม จากวัดพระศรีมหาอุมาเทวีผ่านจุดตัดถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ไปสิ้นสุดที่ถนนธนิยะ ทั้งนี้ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร รวมถึงตัวแทนพรรคการเมือง อาทิ พรรคเพื่อไทย, พรรคก้าวไกล, พรรคไทยสร้างไทย และพรรคกล้า เป็นต้น ได้เข้าร่วมขบวนดังกล่าวด้วย ปีต่อมาผู้จัดได้ย้ายเส้นทางการเดินขบวนเป็นจากหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ผ่านแยกปทุมวัน สยามสแควร์ ศูนย์การค้าในกลุ่มวันสยาม แยกราชประสงค์ และสิ้นสุดขบวนที่เซ็นทรัลเวิลด์
ลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล
พระโอรส-ธิดาและการได้รับสมญานามว่า "สมเด็จพระอัยยิกาแห่งยุโรป"
สมเด็จพระราชินีลูอีเซอเสด็จสวรรคตในปีพ.ศ. 2441 พระชนมายุ 71 พรรษา
พระนัดดาของพระนางคือ เจ้าชายเฟรเดริค ชาร์ลส์แห่งเฮ็สเซิน ทรงอภิเษกสมรสกับพระนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 แห่งเยอรมนีคือเจ้าหญิงมาร์กาเรเทแห่งปรัสเซีย ได้ถูกเลือกให้เป็นพระเจ้าเฟรเดริค ชาร์ลส์แห่งฟินแลนด์ในปีพ.ศ. 2461 แต่พระองค์ทรงไม่ยินยอมใช้พระยศนี้
อ้างอิง
18171898
รายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ (คริสต์ทศวรรษ 2000)
รายชื่อต่อไปนี้เป็นรายชื่อกลุ่มไอดอลเกาหลีใต้ที่เปิดตัวในคริสต์ทศวรรษ 2000
คารีน่า เคร้าเซอ
คารีน่า เคร้าเซอ (เกิดวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532; ชื่อเล่น: น่า) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชาวไทย ซึ่งมีส่วนสำคัญร่วมกับทีมซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี ในการครองแชมป์วอลเลย์บอลหญิงไทยแลนด์ลีก 2011-12 ตลอดจนได้รับการทาบทามจากเกียรติพงษ์ รัชตเกรียงไกร หรือโค้ชอ๊อต ให้เข้าร่วมทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย
เธอเป็นที่รู้จักของผู้ติดตามวงการวอลเลย์บอลในประเทศไทยอย่างต่อเนื่อง และได้รับการเรียกตัวเข้าร่วมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2021 ที่รีมีนี ประเทศอิตาลี
ประวัติ
คารีน่า เคร้าเซอ ทำหน้าที่ในตำแหน่งบอลเร็ว และเป็นผู้นำทีมสู่การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยชิงแชมป์อาเซียน ที่จัดขึ้น ณ ประเทศลาว นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้มีส่วนสำคัญ เมื่อครั้งที่เล่นให้แก่สโมสรวอลเลย์บอล ซัยโจเด็นกิ-นครนนทบุรี ในการแข่งขันวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก 2013 ซึ่งทีมของเธอได้เป็นที่ 1 ของตาราง โดยลงสนาม 6 นัด ชนะ 5 แพ้ 1 รวมถึงเธอยังได้รับการจัดให้เป็นนักวอลเลย์บอลที่มีผู้ติดตาม และได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดของการแข่งวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก
ใน พ.ศ. 2556 คารีน่าได้รับการทาบทามจากสโมสรโปปซิโว โปลวาน ซึ่งเป็นทีมในลีกอาชีพของประเทศอินโดนีเซีย ด้วยค่าจ้างเดือนละ 1 แสนบาทเป็นระยะเวลา 3 เดือน
ทือบิงเงิน
ทือบิงเงิน (Tübingen, ) เป็นเมืองมหาวิทยาลัย ทางตอนกลางของรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค, ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองหลวงของรัฐ เมืองชตุทการ์ท 30 km ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเนคคาร์และแม่น้ำอัมเมอร์ จากข้อมูลประชากรในปี ค.ศ. 2014 ราว 1 ใน 3 ของประชากรที่อาศัยอยู่ในเมืองเป็นนักศึกษา
ประชากร
¹ census result
โพไซดอน
โพไซดอน (Poseidon, ; Ποσειδών, ) เป็นหนึ่งในสิบสองเทพเจ้าโอลิมปัสในเทพปกรณัมกรีก พระราชอาณาเขตหลักคือมหาสมุทร และพระองค์ทรงได้รับขนานพระนามว่า "สมุทรเทพ" นอกจากนี้ พระองค์ยังทรงได้รับขนานพระนามว่า "ผู้เขย่าโลก" (Earth-Shaker) เนื่องจากบทบาทของพระองค์ในการก่อแผ่นดินไหว และ "ผู้กำราบม้า" (tamer of horses) พระองค์มักได้รับการพรรณาว่าเป็นบุรุษวัย 20 มีพระเกษาหยิก และมีรูปพรรณสัณฐานบึกบึนหล่อหลา
แผ่นจารึกอักษรไลเนียร์บีแสดงว่า ที่ไพลอสและธีบส์กรีซยุคสำริดก่อนมีเทพเจ้าโอลิมปัสมีการบูชาโพไซดอนเป็นเทพเจ้าหลัก แต่ภายหลังมีการรวมพระองค์เข้าเป็นเทพเจ้าโอลิมปัสในฐานะพระอนุชาของเฮดีสและพระเชษฐาของซูส ตำนานพื้นบ้านบางตำนานเล่าว่า เรีย พระมารดาของพระองค์ ช่วยพระองค์ไว้โดยซ่อนพระองค์ไว้กับฝูงแกะแล้วแสร้งทำเป็นว่าให้กำเนิดลูกลาออกมา เพื่อมิให้ถูกโครนัสกลืนกิน
โฮเมอร์แต่งเพลงสวดสรรเสริญแด่โพไซดอน โพไซดอนทรงเป็นผู้พิทักษ์นครเฮเลนหลายนคร แม้พระองค์จะแพ้อะธีนาในการประชันชิงกรุงเอเธนส์ก็ตาม ส่วนในบทสนทนา Timaeus และ Critias ของเพลโตว่า เกาะแอตแลนติสเป็นพระราชอาณาเขตที่โพไซดอนทรงเลือก
อะธีนา
ในศาสนาและเทพปกรณัมกรีก อะธีนา (Athena, ) หรือ อะธีนี (Athene) หรือ แพลลัสอะธีนา/อะธีนี (Pallas Athena/Athene, ) เป็นเทพเจ้าพรหมจรรย์แห่งปัญญา ความกล้า แรงบันดาลใจ อารยธรรม กฎหมายและความยุติธรรม การสงครามโดยชอบ คณิตศาสตร์ ความแข็งแกร่ง ยุทธศาสตร์ ศิลปะ งานฝีมือและทักษะ ภาคโรมัน คือ มิเนอร์วา
ปลาผีเสื้อ (น้ำจืด)
ปลาผีเสื้อ (อังกฤษ: Freshwater butterflyfish, African butterflyfish; ) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก เป็นปลาเพียงชนิดเดียวในวงศ์ Pantodontidae ซึ่งอยู่ในอันดับปลาลิ้นกระดูก (Osteoglossiformes) อันเป็นอันดับเดียวกับปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่า และปลาอะราไพม่าหรือปลาช่อนอเมซอน
อะธีนา
มีการพรรณนาอะธีนาว่าทรงเป็นพระสหายร่วมทางผู้เฉลียวฉลาดของวีรบุรุษและเทพเจ้าอุปถัมภ์การผจญภัยของวีรบุรุษ พระนางทรงเป็นเทพเจ้าพรหมจรรย์ผู้อุปถัมภ์กรุงเอเธนส์ ชาวเอเธนส์ตั้งวิหารพาร์เธนอนบนอะโครโพลิสในกรุงเอเธนส์ (อะธีนาพาร์ธีนอส) เพื่อถวายเกียรติแด่พระนาง
ปลาผีเสื้อ (น้ำจืด)
ปลาผีเสื้อมีลักษณะ ปากกว้างเฉียงขึ้นด้านบน มีจุดเด่นคือ ครีบอกแผ่กว้างในแนวราบขนาดใหญ่ กินปลาขนาดเล็กรวมทั้งแมลงน้ำ และแพลงก์ตอนสัตว์ต่าง ๆ เป็นอาหาร มีความสามารถคือ กระโดดได้สูงและไกลมาก มีขนาดใหญ่เต็มที่ไม่เกิน 15 เซนติเมตร มักลอบตัวอยู่นิ่ง ๆ บริเวณผิวน้ำ
พบในทวีปแอฟริกา บริเวณทะเลสาบชาด และประเทศไนเจอร์, แคเมอรูน, ที่ลุ่มแม่น้ำคองโก เป็นต้น นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
อะธีนา
กำเนิด
แม้อะธีนาปรากฏที่คนอสซัสในอักษรไลเนียร์บีในพระเจ้าโอลิมปัสคลาสสิกก่อนหน้าซูส ภายหลังมีการสร้างใหม่ให้พระนางทรงเป็นพระธิดาองค์โปรดของซูส ซึ่งประสูติพร้อมอาวุธเต็มยศจากพระนลาฏ (หน้าผาก) นิยายกำเนิดของพระนางมีหลายฉบับ ฉบับหนึ่งที่มีการอ้างมากที่สุดเล่าวว่า ซูสหลับนอนกับมีทิส เทพีแห่งความคิดและภูมิปัญญาช่าง แต่พระองค์ทรงกลัวผลลัพธ์ในทันที มีการทำนายก่อนหน้านั้นว่ามีทิสจะประสูติบุตรที่ทรงพลังยิ่งกว่าบิดา แม้แต่ซูสเอง เพื่อป้องกันผลลัพธ์อันตรายนี้ หลังทรงโกหกมีทิสแล้ว ซูส "ฆ่าพระนางในพระอุทรของพระองค์เอง" พระองค์ "ทรงกลืนพระนางไปในทันที" ทว่า พระองค์ช้าเกินไป เพราะมีทิสตั้งครรภ์แล้ว
ในที่สุด ซูสทรงปวดพระเศียรอย่างหนัก โพรมีเทียส ฮิฟีสตัส เฮอร์มีส แอรีสหรือพาเลมอน (แล้วแต่แหล่งข้อมูลที่พิจารณา) ผ่าเศียรของซูสด้วยขวานไมนวนสองหัว แล้วอะธีนาก็ทรงโจนออกจากเศียรของซูส โตเต็มที่และมีอาวุธ
นายหญิงแห่งเอเธนส์
ตามตำนานกรีกเล่าว่า ที่มาของชื่อเมืองเอเธนส์ (Athens) นั้น มาจากการที่ชาวกรีกจะตั้งชื่อเมืองแต่ไม่รู้จะใช้ชื่ออะไร โพไซดอน เทพแห่งมหาสมุทร ผู้มีศักดิ์เป็นลุงของอะธีนา ใช้ตรีศูลอาวุธของตนสร้างม้าขึ้นมา (บ้างก็ว่าสร้างน้ำพุขึ้น) ชาวเมืองต่างพากันชื่นชมม้าเป็นอันมาก แต่เทพีอะธีนาได้เนรมิตต้นมะกอกขึ้นมา ซึ่งสามารถใช้ผลเป็นประโยชน์ได้ นอกจากนี้ มะกอก ยังเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ ในขณะที่ม้าเป็นสัญลักษณ์ของสงคราม ชาวเมืองจึงตกลงใช้ชื่อเมืองว่า เอเธนส์ ตามชื่อของพระนาง  และมะกอกก็กลายเป็นผลไม้เศรษฐกิจสำคัญอันดับหนึ่งของกรีซมาจนปัจจุบัน
อาจกล่าวได้ว่า อะธีนา เป็นเทพที่ชาวกรีกให้ความนับถือมากที่สุดก็ว่าได้ ในสมัยโบราณมีการสร้างมหาวิหารเพื่อถวายแด่พระนาง คือ วิหารพาเธนอน ซึ่งตั้งอยู่ที่เนินอะโครโปลิส ที่กรุงเอเธนส์ในปัจจุบัน ในการท่องเที่ยวของกรีซ จะพบรูปปั้นขนาดเล็กของอะธีนาขายเป็นที่ระลึกอยู่ทั่วไป
Zeylanechinorhynchus
Zeylanechinorhynchus เป็นสกุลของwormที่อยู่ในวงศ์ Neoechinorhynchidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Zeylanechinorhynchus longinuchalis
สปีชีส์นี้พบในศรีลังกา
สุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง
สุสานหลวงตะวันออกแห่งราชวงศ์ชิง (แมนจู:; dergi ergi munggan; Eastern Qing tombs) หรือ "ชิงตงหลิง" เป็นสถานที่ฝังพระศพจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง อยู่ห่างจากกรุงปักกิ่งไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 125 กิโลเมตร ตั้งอยู่ที่เมืองจวินฮว่า มณฑลเหอเป่ย เป็นสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด สมบูรณ์ที่สุดและได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในประเทศจีน สุสานแห่งนี้เริ่มต้นสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิซุ่นจื้อ เป็นที่ฝังพระบรมศพของจักรพรรดิ 5 พระองค์ คือ จักรพรรดิซุ่นจื้อ จักรพรรดิคังซี จักรพรรดิเฉียนหลง จักรพรรดิเสียนเฟิง จักรพรรดิถงจื้อ พระจักรพรรดินี 15 พระองค์ เช่น ซูสีไทเฮา ซูอันไทเฮา และจักรพรรดินีเซี่ยวจฺวัง พระพันปีหลวง (พระมารดาของจักรพรรดิซุ่นจื้อ) พระสนม 136 คน องค์ชายอีก 3 องค์และองค์หญิงอีก 2 องค์
สุสานล้อมรอบด้วยภูเขา Changrui, Jinxing, Huanghua และ Yingfei Daoyang สุสานซับซ้อนทอดยาวไปทั่วพื้นที่ทั้งหมด 80 ตารางกิโลเมตร (31 ตารางไมล์)
สุสานหลวงแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการสมัยที่ 24 ของยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 2000 และได้มีการขึ้นทะเบียนเพิ่มเติมเมื่อปี ค.ศ. 2003 และ ค.ศ. 2004
ช้างอารีนา
ช้างอารีนา (Chang Arena, ชื่อเดิม: ไอ-โมบาย สเตเดียม) มีชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า ไอ-โมบายล์ธันเดอร์คาสเซิลสเตเดียม (Thunder Castle Stadium) เป็นสนามกีฬาที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ตั้งอยู่ที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ สนามแห่งนี้มีความจุ 24,000 ที่นั่ง (ในปี พ.ศ. 2557 ได้ต่อเติมเป็น 32,600 ที่นั่ง) โครงสร้างประกอบด้วยเหล็กและไฟเบอร์ ซึ่งสร้างด้วยงบประมาณกว่า 500 ล้านบาท โดยเป็นเงินสนับสนุนภายใต้สัญญาการกำหนดชื่อจากไอ-โมบายและบางส่วนของนายเนวิน ชิดชอบ จัดเป็นสนามฟุตบอลที่ได้มาตรฐานแห่งแรกและแห่งเดียวในประเทศไทยที่ไม่มีลู่วิ่งคั่นสนามและผ่านมาตรฐานระดับโลกจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ,มาตรฐานสนามกีฬาระดับเอจากสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย และสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน และยังได้บันทึกลงกินเนสบุ๊คว่าเป็นสนามฟุตบอลในระดับฟีฟ่าที่ใช้เวลาก่อสร้างน้อยที่สุดในโลกคือ 256 วัน
สนามนี้มีทั้งหมด 4 ชั้น โดยชั้นที่ 1 เป็นสำนักงานห้องแถลงข่าว ห้องสื่อมวลชน ร้านขายสินค้าที่ระลึก ห้องนักกีฬาทีมเหย้า-เยือน ห้องพักผู้ตัดสิน ห้องปฐมพยาบาล และห้องประชุม ชั้นที่ 2 จะเป็นห้องจัดเลี้ยงใหญ่จำนวน 400 ที่นั่ง ชั้นที่ 3 เป็นห้องวีไอพี 6 ห้อง และห้องจัดเลี้ยง 1 ห้อง และชั้นที่ 4 มีห้องวีไอพีจำนวน 15 ห้อง สนามแห่งนี้ยังมีการติดตั้งไฟส่องสว่างตามมาตรฐาน ของฟิลิปส์โดยมีค่าความสว่างของไฟอยู่ที่ 2,000 ลักซ์ ในส่วนอัฒจันทร์ฝั่งกองเชียร์นั้นมีเก้าอี้ที่นั่งเชียร์เป็นสีน้ำเงินเกือบหมด แต่จะใช้เก้าอี้สีขาวตรงที่มีคำว่า ธันเดอร์คาสเซิล และ บุรีรัมย์ มีหัวหน้ากองเชียร์คือ นางกรุณา ชิดชอบ เป็นแกนนำหลักในการเชียร์
ช้างอารีนา เคยใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตและกิจกรรมรื่นเริงครั้งใหญ่ในเทศกาลสงกรานต์ในปี พ.ศ. 2555 โดยการจัดของนายเนวิน ชิดชอบ ประธานสโมสร โดยมีศิลปินนักร้องมากมาย อาทิ โซระ อาโออิ, เอ็นเอส ยุน จี, ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล, นูโว, ไมโคร, ปกรณ์ ลัม, บอดี้สแลม, คาราบาว, ลาบานูน, บิ๊กแอส, โลโซ เป็นต้น
ปลายปี พ.ศ. 2560 เมื่อกลุ่มสามารถคอร์ปอเรชั่น ได้ยุติตราสินค้าไอ-โมบาย ชื่อสนามจึงได้เปลี่ยนตามผู้สนับสนุนหลักของสโมสรอีกบริษัทหนึ่ง คือ เครื่องดื่มตราช้าง โดยบริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) ซึ่งสนามแข่งรถที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ก็ใช้ชื่อตามตราสินค้านี้เช่นกัน
วงศ์ปลางวงช้าง
วงศ์ปลางวงช้าง (Elephantfish, Freshwater elephantfish, Mormyrid) วงศ์ปลาในชั้นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง อยู่ในอันดับปลาลิ้นกระดูก (Osteoglossiformes) ซึ่งเป็นอันดับร่วมกับปลาตะพัดหรือปลาอะโรวาน่า และปลาอะราไพม่าหรือปลาช่อนอเมซอน รวมทั้งปลากรายด้วย ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mormyridae
พบเฉพาะในทวีปแอฟริกา มีทั้งหมด 18 สกุล และหลายชนิด จนถึงปัจจุบันพบกว่า 200 ชนิด มีลักษณะสำคัญคือ เป็นปลาที่มีรูปร่างแบนข้างและเพรียวยาว ข้อหางคอดเล็ก ครีบหางเล็กและสั้น ครีบหลังยาวและต่อติดกันเป็นแผง ส่วนหัวกลมมนอย่างเห็นได้ชัด ส่วนมากเล็กและงุ้มลง ในบางสกุลและบางสายพันธุ์ ปากมีลักษณะยื่นยาวออกมาคล้ายงวงช้าง จึงทำให้เป็นที่มาชื่อสามัญ ตามีขนาดเล็ก สีลำตัวมักมีสีดำหรือสีน้ำตาลเทาหรือสีเทา
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง หากินตามพื้นท้องน้ำ อาหารได้แก่ ลูกปลาและลูกกุ้งขนาดเล็ก รวมทั้งสิ่งมีชีวิตหน้าดินเล็ก ๆ ขนาดเล็กสุดเพียง 5 เซนติเมตร ใหญ่สุด คือ Mormyrops anguilloides  ที่มีขนาด 1.5 เมตร เป็นปลาที่มีความสามารถพิเศษคือ สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าอย่างอ่อน ๆ ได้ เพื่อช่วยในการนำทาง, หาอาหาร และติดต่อสื่อสารกันเองด้วยนอกจากประสาทสัมผัสที่บริเวณปากที่ยื่นยาวออกมา
ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ได้ทำการศึกษาแล้วพบว่า ปลาในวงศ์นี้มีน้ำหนักของสมองเมื่อเทียบกับน้ำหนักตัวแล้วเทียบเท่ากับน้ำหนักสมองของมนุษย์เลยทีเดียว นับได้ว่าเป็นปลาที่มีความเฉลียวฉลาดมากทีเดียว
มีความสำคัญ คือ นิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามในหลายชนิด และใช้บริโภคเป็นอาหารพื้นเมืองในปลาที่มีขนาดใหญ่
Tegorhynchus
Tegorhynchus เป็นสกุลของwormที่อยู่ในวงศ์ Illiosentidae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แหลมฉบัง
แหลมฉบัง อาจหมายถึง
ท่อหู
ท่อหู หรือ ท่อยูสเตเชียน (Eustachian tube, auditory tube, pharyngotympanic tube) เป็นท่อที่เชื่อมระหว่างคอหอยและหูชั้นกลาง ในมนุษย์โตเต็มวัยมีความยาวประมาณ 33 มม. และเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 3 มม. ได้รับการตั้งชื่อตามบาร์โตโลมีโอ ยูสเตชี (Bartolomeo Eustachi) นักกายวิภาคศาสตร์สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16
ปกติแล้วหูชั้นกลางและช่องหูของมนุษย์และสัตว์บกชนิดอื่นบรรจุด้วยอากาศ อย่างไรก็ตามอากาศในหูชั้นกลางไม่ได้สัมผัสกับอากาศข้างนอกร่างกายโดยตรง ท่อหูเชื่อมจากห้องของหูชั้นกลางไปยังด้านหลังของคอหอย ในเวลาปกติท่อหูจะอยู่ในสถานะยุบตัว ทว่าจะเปิดออกขณะกลืนและเมื่อมีแรงดันบวก การที่แรงกดอากาศรอบ ๆ ลดลงขณะเครื่องบินยกระดับสูงขึ้นทำให้อากาศในหูชั้นกลางขยายตัวและดันกลับไปยังด้านหลังของจมูกและปาก ขณะเครื่องบินลดระดับปริมาณอากาศในหูชั้นกลางลดลงทำให้เกิดสุญญากาศเล็กน้อย เป็นเหตุให้ต้องมีการเปิดท่อหูเพื่อปรับแรงดันของหูชั้นกลางและบรรยากาศรอบ ๆ เท่ากัน นักดำน้ำก็ประสบกับการเปลี่ยนแปลงของแรงดันเช่นกัน ทว่าด้วยอัตราการเปลี่ยนแปลงที่มากกว่าทำให้ยิ่งต้องเปิดท่อหูบ่อยขึ้นเมื่อดำน้ำลึกซึ่งมีแรงกดสูง
โครงสร้าง
ท่อหูตั้งอยู่จากผนังด้านหน้าของหูชั้นกลางจนถึงผนังด้านข้างของคอหอยส่วนจมูก ประกอบด้วยส่วนที่เป็นกระดูกและส่วนที่เป็นกระดูกอ่อน
ส่วนกระดูก
ส่วนกระดูกอยู่ติดกับหูชั้นกลางและมีความยาวประมาณ 12 มม. เริ่มข้างในผนังด้านหน้าของโพรงหูส่วนกลาง (tympanic cavity) ใต้ septum canalis musculotubarii และค่อย ๆ แคบลงจนจบที่มุมของจุดต่อระหว่างส่วนพีทรัสและส่วนสความัสของกระดูกขมับ ส่วนปลายมีรอยหยักเพื่อให้ส่วนที่เป็นกระดูกอ่อนสามารถยึดเกาะได้
ส่วนกระดูกอ่อน
ส่วนกระดูกอ่อนของท่อหูมีความยาวประมาณ 24 มม. เป็นอีลาสติกไฟโบรคาร์ทีเลจ (elastic fibrocartilage) รูปสามเหลี่ยม โดยส่วนยอดเชื่อมเกับขอบของจุดสุดใกล้กลางของส่วนกระดูก ส่วนฐานตั้งอยู่ใต้เยื่อเมือกของคอหอยส่วนจมูก เป็นส่วนที่ยกระดับ หรือ torus tubarius ด้านหลังรูเปิดคอหอยของท่อหู (pharyngeal opening of the auditory tube)
กล้ามเนื้อ
ท่อเปิดออกระหว่างการกลืนโดยการหดตัวของกล้ามเนื้อ tensor veli palatini และ levator veli palatini ซึ้งเป็นกล้ามเนื้อของเพดานอ่อน
ปรับแรงดัน
ในเวลาปกติท่อหูของมนุษย์จะอยู่ในสถานะปิด ทว่าสามารถเปิดเพื่อให้อากาศจำนวนไม่มากผ่านเพื่อปรับแรงดันระหว่างหูชั้นกลางและชั้นบรรยากาศเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหาย ความแตกต่างของความดันสามารถส่งผลให้เกิดการสูญเสียการได้ยินชนิดการนำเสียงบกพร่องแบบชั่วคราวจากการลดการขยับของเยื่อแก้วหูและกระดูกหู มีหลายวิธีที่สามารถใช้เพื่อปรับแรงดันในหู เช่น การหาว การกลืน หรือการเคี้ยวหมากฝรั่ง โดยเป็นการตั้งใจเปิดท่อหู คนจะได้ยินเสียงดังเปาะเบา ๆ เมื่อเกิดการปรับแรงดันขึ้น มักเกิดเวลาขึ้นเครื่องบิน ดำน้ำ หรือขับรถบนพื้นที่ภูเขา เครื่องมือที่สามารถช่วยปรับแรงดันให้เท่ากันได้แก่ลูกโป่งที่ใช้กับจมูกซึ่งทำให้พองด้วยแรงดันอากาศบวก
ระบายมูก
ท่อหูยังทำหน้าที่ระบายมูกออกจากหูชั้นกลาง การติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนบนหรืออาการภูมิแพ้สามารถทำให้ท่อหูหรือเยื่อคลุมรูเปิดมีอาการบวม และอาจมีน้ำขังเป็นแหล่งเติบโตสำหรับแบคทีเรีย เป็นสาเหตุของหูติดเชื้อ อาจบรรเทาอาการบวมได้โดยการใช้ยาหดหลอดเลือด ตัวอย่างเช่น ซูโดอีเฟดรีน, ออกซีเมตาโซลีน และฟีนิลเอฟรีน อาหารหูติดเชื้อพบบ่อยในเด็กเนื่องจากเด็กมีท่อยูเสเชียนสั้นกว่าทำให้แบคทีเรียสามารถเข้าไปได้ง่ายกว่าและด้วยเส้นผ่าศูนย์กลางที่แคบกว่าทำให้การเคลื่อนตัวของน้ำเป็นไปได้ยากกว่า นอกจากนี้ระบบภูมิคุ้มกันของเด็กที่ยังอยู่ในช่วงกำลังพัฒนาและสุขอนามัยที่ไม่ดีทำให้เด็กมีโอกาสติดเชื้อทางเดินหายใจส่วนบนมากกว่า
พัก โร-มี
พัก โร-มี เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่นเชื้อชาติเกาหลี บ้านเกิดอยู่ที่เขตเอโดงาวะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 1972 กรุ๊ปเลือดเอบี ผลงานที่สร้างชื่อเสียงได้แก่ โรลัน เซอัค จากเทิร์นเอกันดั้ม, เอ็ดเวิร์ด เอลริค จากแขนกล คนแปรธาตุ และ โอซากิ นานะ จาก นานะ เป็นต้น สามีของเธอคือคาซึฮิโระ ยามาจิ เป็นนักพากย์เช่นกัน
อัตสึชิ โคซากะ
อัตสึชิ โคซากะ เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985
มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน
ชีค มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน (منصور بن زايد بن سلطان آل نهيان; เกิดวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970) เป็นนักการเมืองของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซึ่งมานซูร์มีบทบาททางการเมืองของ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 โดยทำงานร่วมกับ ซาอีฟ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน รองนายกรัฐมนตรีคนที่สอง
แล้วในวงการฟุตบอลยุโรปก็รู้จักเขาเป็นอย่างดีโดยในนามเจ้าของกิจการสโมสรฟุตบอล โดยมานซูร์เป็นเจ้าของกิจการ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี ใน พรีเมียร์ลีก ประเทศอังกฤษ โดยเขามีทรัพย์สินมากกว่า สี่หมื่นล้านปอนด์
ประวัติ
มานซูร์เกิดในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมือง อาบูดาบี โดย ฟาติมา บินท์ มูบารัก อัล นาห์ยาน มารดาของมานซูร์มีลูก 5 คน ซึ่งมานซูร์เป็นลูกคนที่ 3 มานซูร์จบการศึกษาในระดับ ประถมศึกษา และ มัธยมศึกษา ในโรงเรียนบ้านเกิดของเขา แล้ว ซาเยด บิน ซัลตัน อัล นาห์ยาน บิดาของเขาได้ส่งมานซูร์ไปเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใน สหรัฐอเมริกา โดยในปี ค.ศ. 1993 มานซูร์ได้เรียนจบปริญญาตรีในสาขาวิทยาศาสตร์ทางการเมือง
บทบาททางการเมือง
มานซูร์เริ่มเข้าสู้อาชีพนักการเมืองในปี ค.ศ. 1997 โดยในปีเดียวกันนั้นเขาได้รับการตั้งแต่งเป็นประธานของสำนักงานประธานาธิบดีซึ่งบิดาของเขา เป็นประธานคนแรก และ หลังจากการเสียชีวิตของบิดาของเขาในปี ค.ศ. 2000 เขาได้รับการแต่งตั้งโดยพี่ชายคนโตของเขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซึ่งเป็นการผสานของสำนักงานประธานาธิบดีและศาลประธานาธิบดี เขายังทำหน้าที่ของตำแหน่งตัวเลขาธิการของประธานาธิบดีในเมืองอาบูดาบีเพื่อสนับสนุนน้องชายของเขา
เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานสภารัฐมนตรีได้สำหรับใช้บริการซึ่งถือว่าเป็นนิติบุคคลที่รัฐมนตรีที่แนบมากับคณะรัฐมนตรีประกอบด้วยจำนวนของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงหัวเรื่องหน่วยงานบริการ
ตั้งแต่ปี 2000 เขาเป็นประธานศูนย์แห่งชาติเพื่อจัดทำเอกสารและการวิจัย ในปี 2005 เขาก็กลายเป็นประธานรองผู้อำนวยการอาบูดาบีสภาการศึกษา (ADEC) ประธานมูลนิธิเอมิเรต, อาบูดาบี Food Control Authority และอาบูดาบี กองทุนเพื่อการพัฒนา ตั้งแต่ปี 2005 ในปี 2006 เป็นประธานของอาบูดาบีตุลาการกรม
มานซูร์ ทำหน้าที่เป็นประธานของ First Gulf Bank จนถึงปี 2006 และเป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการของมูลนิธิการกุศลเพื่อมนุษยธรรมและ ซาเยด ชีค มานซูร์ ได้จัดตั้งโครงการทุนการศึกษาสำหรับนักเรียนที่ยูเออีเพื่อการศึกษาในต่างประเทศ เขายังเป็นประธานของเอมิเรตแข่งม้า Authority (EHRA) เน้นความรักของเขาสำหรับกีฬา
น้ำมันปิโตรเลียม
มานซูร์ หัวอินเตอร์เนชั่นแนลลงทุนปิโตรเลียมซึ่งเป็นเจ้าของ 71% ของเงินลงทุน อาบาร์ และจะใช้เป็นยานพาหนะการลงทุน น้ำมันการลงทุนปี 2005 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกของสภาปิโตรเลียมสูงสุด ในปีเดียวกันเขาเป็นประธานคณะกรรมการของ บริษัท สำหรับการลงทุนระหว่างประเทศ บริษัท ปิโตรเลียมและสมาชิกของคณะกรรมการของอาบูดาบีการลงทุน Authority (Adia) ในปี 2007 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกรรมการการลงทุนมิเรตส์ซึ่งเป็นกองทุนความมั่งคั่งของรัฐบาลยูเออี
เงินเดิมพันธุรกิจ
ธุรกิจ StakesSheikh Mansour เป็นที่รู้จักกันจะมีสัดส่วนการถือหุ้น 32% ใน วิกริน กาแล็กติก หลังจากที่การลงทุน $ 280m ในโครงการผ่าน Aabar ในเดือนกรกฎาคม 2009. Aabar นอกจากนี้ยังมี 9.1% ในเดมเลอร์หลังจากการซื้อหุ้นสำหรับ $ 2.7 พันล้านในเดือนมีนาคม 2009 และมีรายงานว่า อาบาร์ ประสงค์ที่จะเพิ่มสัดส่วนการลงทุนถึง 15% ในเดือนสิงหาคม 2010.
กีฬา
ธุรกิจ SportSheikh Mansou' คือการขี่ม้าที่ประสบความสำเร็จและได้รับรางวัลจากจำนวนทัวร์นาเมนต์แข่งความอดทนที่จัดขึ้นในตะวันออกกลางและเป็นประธานของเอมิเรตแข่งม้า ออโต้ริดตี้
เขายังเป็นเจ้าของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี สโมสรฟุตบอลชื่อดังแห่งหนึ่ง ใน พรีเมียร์ลีก ประเทศอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น
1970
Sphaerechinorhynchus
Sphaerechinorhynchus เป็นสกุลของwormที่อยู่ในวงศ์ Plagiorhynchidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
จักรพรรดินีเสี้ยวเฉฺวียนเฉิง (孝全成皇后; Empress Xiàoquánchéng) เป็นพระอัครมเหสีพระองค์ที่สองในจักรพรรดิเต้ากวง และพระราชมารดาในจักรพรรดิเสียนเฟิง
พระราชประวัติ
สองปีต่อมาวันที่ 8 เมษายน 1825 พระนางหนิวฮูลู่ให้กำเนิดพระราชธิดาพระองค์ที่สามในจักรพรรดิเต้ากวง และประมาณหนึ่งเดือนต่อมาเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พระนางหนิวฮูลู่ได้รับการเลื่อนยศเป็นเฉฺวียนกุ้ยเฟย (全贵妃)
ในช่วงฤดูร้อน พระนางหนิวฮูลู่ก็ทรงพระครรภ์ครั้งที่สองและเมื่อ 12 พฤษภาคม 1826 พระนางให้กำเนิดพระราชธิดาพระองค์ที่สี่ในจักรพรรดิเต้ากวง เมื่อ 17 กรกฎาคม 1831 พระนางหนิวฮูลู่ให้กำเนิดเจ้าชายอี้จู่ซึ่งต่อมาได้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิเสียนเฟิง
วันที่ 16 มิถุนายน 1833 สมเด็จจักรพรรดินีเสี้ยวเซิงเซียนทิวงคต พระนางหนิวฮูลู่จึงได้เป็นผู้ดูแลฝ่ายในต่อ เพราะตามพระยศพระนางหนิวฮูลู่ทรงอาวุโสที่สุดในบรรดาพระสนมของจักรพรรดิเต้ากวงและ 18 พฤศจิกายน 1834 ตอนพระชันษา 26 ปี พระนางหนิวฮูลู่ก็ได้รับการสถาปนาเป็นจักรพรรดินี
ด็อยท์เชอพ็อสท์
ด็อยท์เชอพ็อสท์ อาเก (Deutsche Post AG) เป็นเครือบริษัทข้ามชาติสัญชาติเยอรมันให้บริการขนส่งพัสดุและการจัดการห่วงโซ่อุปทาน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่บ็อน ประเทศเยอรมนี เป็นบริษัทขนส่งสารที่ใหญ่ที่สุดในโลก นำส่งจดหมายกว่า 61 ล้านฉบับต่อวันในเยอรมนี และเข้าควบรวมกิจการของดีเอชแอลเมื่อปี ค.ศ. 1998 จัดตั้งเป็นแผนกส่งสารแบบเร่งด่วน มีสำนักงานอยู่ในกว่า 220 ประเทศทั่วโลก
จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
ทิวงคต
จักรพรรดินีเสี้ยวเฉฺวียนเฉิงเสด็จทิวงคตในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1840 สาเหตุที่แท้จริงของการทิวงคตไม่ได้บันทึกไว้ในบันทึกประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ หกวันหลังจากพระนางเสด็จทิวงคต จักรพรรดิเต้ากวงทรงสถาปนาจิงกุ้ยเฟยเป็นจิงหวงกุ้ยเฟยปกครองฝ่ายในต่อมา
ด็อยท์เชอพ็อสท์
ด็อยท์เชอพ็อสท์ มีจุดกำเนิดจากไปรษณีย์เยอรมนีที่แปรรูปเป็นเอกชนในปี ค.ศ. 1995 และเปลี่ยนชื่อเป็น ด็อยท์เชอพ็อสท์ จากนั้นได้ขยายธุรกิจด้วยการเข้าซื้อกิจการในภาคธุรกิจต่าง ๆ ทั้งในและต่างประเทศ มีรายได้ 57,334 ล้านยูโรเมื่อปี ค.ศ. 2016 และกำไรสุทธิ 2,640 ล้านยูโร ปันผลให้ผู้ถือหุ้นก่อนหักภาษีร้อยละ 27.7 จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แฟรงก์เฟิร์ต
จักรพรรดินีเซี่ยวเฉฺวียนเฉิง
พระสาทิสลักษณ์ที่ยังคงเหลืออยู่
18081840
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล
อ็องตวน อ็องรี แบ็กแรล (Antoine Henri Becquerel, ; 15 ธันวาคม พ.ศ. 2395 – 25 สิงหาคม พ.ศ. 2451) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เกิดในตระกูลที่มีนักวิทยาศาสตร์ถึง 4 รุ่น ตั้งแต่รุ่นปู่จนกระทั่งรุ่นลูก เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี พ.ศ. 2446 ร่วมกับปีแยร์ กูรี และมารี กูรี หลังจากที่เขาถึงแก่กรรม ชื่อสกุลของเขาได้กลายเป็นหน่วยวัดกัมมันตภาพ ในระบบหน่วยเอสไอ คือ แบ็กแรล เขียนด้วยสัญลักษณ์ Bq
ชีวิตส่วนตัว
อ็องรี แบ็กแรล เกิดที่กรุงปารีส โดยเป็นบุตรของอาแล็กซ็องดร์-แอดมง แบ็กแรล (Alexandre-Edmond Becquerel) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับทัศนศาสตร์ ไฟฟ้า และแม่เหล็ก อ็องรีได้เข้าเรียนในโรงเรียน เอกอลปอลีแต็กนิก (École Polytechnique) ซึ่งเป็นโรงเรียนช่างฝีมือทหารของฝรั่งเศส และต่อมาก็เข้าเรียนใน  เอกอลเดปงเซโชเซ (École des Ponts et Chaussées) ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สอนวิชาวิศวกรรมศาสตร์ที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ในด้านชีวิตครอบครัว อ็องรีสมรสกับหลุยส์ เดซีเร ลอรีเยอ (Louise Désirée Lorieux) มีบุตร 1 คน คือ ฌ็อง แบ็กแรล (Jean Becquerel) ซึ่งก็ได้เป็นนักฟิสิกส์เช่นเดียวกับอ็องรี ต่อมา ในปี พ.ศ. 2451 อ็องรีได้รับเลือกให้เป็นเลขาธิการวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส (Académie des Sciences) และถึงแก่กรรมที่เลอครัวซี (Le Croisic) ในแคว้นเบรอตาญ ในปีเดียวกันกับที่ได้รับเลือก
ชีวิตการงาน และงานวิจัยที่สำคัญ
ในปี พ.ศ. 2435 อ็องรีได้เป็นคนที่สามในตระกูลแบ็กแรล ที่ได้เป็นภัณฑารักษ์ส่วนฟิสิกส์ที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติฝรั่งเศส (Muséum National d'Histoire Naturelle) อีกสองปีให้หลัง เขาได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่างประจำกรมการสะพานและทางหลวง
นับจากที่ได้รับตำแหน่งหัวหน้านายช่าง 2 ปี อ็องรีได้ศึกษาการเรืองแสงอย่างช้า (phosphorescence) ในเกลือยูเรเนียม จนเขาได้พบกัมมันตรังสีเข้าโดยบังเอิญ โดยเขาได้วางโพแทสเซียมยูเรนิลซัลเฟต ซึ่งตกทอดมาจากพ่อของเขา ไว้บนฟิล์มถ่ายรูปและวัสดุดำ จากนั้นนำไปตั้งไว้กลางแดด โดยเขาได้อธิบาย ณ ที่ประชุมวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งฝรั่งเศส มีใจความดังนี้
จากการค้นพบนี้เอง ทำให้อ็องรีได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับสองสามีภรรยาตระกูลกูรี ในปี พ.ศ. 2446
ไข้หวัดใหญ่สเปน
'''การระบาดทั่วของไข้หวัดใหญ่ ค.ศ. 1918 (มกราคม ค.ศ. 1918 – ธันวาคม ค.ศ. 1920 หรือคำรู้จักว่าไข้หวัดใหญ่สเปน''') เป็นการระบาดทั่วของไข้หวัดใหญ่ที่มีผู้เสียชีวิตมากผิดปกติ โดยเป็นโรคระบาดทั่วครั้งแรกจากสองครั้งที่เกี่ยวข้องกับไวรัสไข้หวัดใหญ่เอช1เอ็น1 มีผู้ได้รับผลกระทบ 500 ล้านคนทั่วโลก ซึ่งรวมหมู่เกาะแปซิฟิกห่างไกลและอาร์กติก ทำให้มีผู้เสียชีวิต 40 ล้านคน ทำให้เป็นภัยพิบัติธรรมชาติที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
การระบาดของไข้หวัดใหญ่ส่วนมากทำให้เยาวชน ผู้สูงอายุและผู้ป่วยที่อ่อนแออยู่แล้วเสียชีวิตมากกว่ากลุ่มอื่น ในทางตรงข้าม การระบาดทั่ว ค.ศ. 1918 จะทำให้ผู้ใหญ่ตอนต้นที่เดิมสุขภาพดีเสียชีวิตมาก การวิจัยสมัยใหม่โดยใช้ไวรัสที่นำมาจากศพของผู้เสียชีวิตที่ถูกแช่แข็ง สรุปว่าไวรัสทำให้เสียชีวิตได้จากไซโทไคน์สตอร์ม (คือ ปฏิกิริยามากเกินของระบบภูมิคุ้มกันร่างกาย) ปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันที่แข็งแรงของผู้ใหญ่ตอนต้นทำร้ายร่างกาย ขณะที่ระบบภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอกว่าของเด็กและผู้ใหญ่วัยกลางคนทำให้มีผู้เสียชีวิตน้อยกว่าในกลุ่มเหล่านี้
ข้อมูลประวัติศาสตร์และวิทยาการระบาดไม่เพียงพอระบุแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ของการระบาดทั่วนี้ การระบาดนี้เกี่ยวพันในการระบาดของเอ็นเซฟาไลติส ลีทาร์จิกา (encephalitis lethargica) ในคริสต์ทศวรรษ 1920
นิรุกติศาสตร์
ถึงอย่างไรก็ตาม แม้จะมีชื่อไข้หวัดใหญ่สเปน แต่ข้อมูลทางประวัติศาสตร์และการระบาดวิทยาไม่สามารถระบุแหล่งกำเนิดทางภูมิศาสตร์ของไข้หวัดใหญ่สเปนได้ ที่มาของชื่อ "ไข้ใหญ่หวัดสเปน" เกิดจากการแพร่ระบาดของโรคระบาดจากฝรั่งเศสไปยังสเปนในเดือนพฤศจิกายน 1918 ในเวลานั้นสเปนไม่ได้เข้าร่วมสงครามยังคงเป็นกลางไว้ และไม่เคยมีการตรวจพิจารณาสื่อในช่วงสงคราม หนังสือพิมพ์จึงมีอิสระที่จะรายงานผลกระทบของโรคระบาด เช่น กษัตริย์อัลฟองโซที่สิบสามป่วยหนัก และเรื่องราวการระบาดอย่างกว้างขวาง ข่าวเหล่านี้สร้างความความเข้าใจผิดเกี่ยวกับสเปนโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกิดผลกระทบอย่างรุนแรง
เกือบหนึ่งศตวรรษหลังจากไข้หวัดใหญ่สเปนระบาดในปี 1918–1920 องค์การอนามัยโลก (WHO) เรียกร้องให้นักวิทยาศาสตร์ หน่วยงานระดับชาติ และสื่อต่าง ๆ ปฏิบัติตามแนวปฏิบัติที่ดีในการตั้งชื่อโรคติดเชื้อในมนุษย์ชนิดใหม่ เพื่อลดผลกระทบเชิงลบต่อประเทศชาติ เศรษฐกิจ และผู้คน คำศัพท์สมัยใหม่ที่ใช้เรียกไวรัสนี้ ได้แก่ "การระบาดทั่วของโรคไข้หวัดใหญ่ปี 1918 (1918 influenza pandemic, 1918 flu pandemic)" หรือในรูปแบบต่าง ๆ
สหราชอาณาจักร
ทฤษฎีของนักวิจัยหลายคนเชื่อว่ากองทหารสหราชอาณาจักรและโรงพยาบาลสนามในเมืองเอตาปล์ (Étaples) ในฝรั่งเศสเป็นจุดกำเนิดของไข้หวัดใหญ่สเปน ทีมนักวิจัยอังกฤษนำโดยจอห์น ออกซ์ฟอร์ด (John Oxford) นักวิทยาไวรัสได้ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1999 ในปลายปี ค.ศ. 1917 นักพยาธิวิทยากองทัพรายงานว่ามีโรคใหม่ที่มีอัตราการตายสูงซึ่งต่อมาพวกเขาได้ยืนยันว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ ค่ายและโรงพยาบาลที่แออัดเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการแพร่กระจายของไวรัสระบบทางเดินหายใจ โรงพยาบาลรักษาผู้ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีด้วยเคมีและจากการโจมตีอื่นๆในสงครามนับพันราย และมีทหารกว่า 100,000 คนผ่านค่ายทุกวัน นอกจากนี้ ยังเป็นบ้านของหมูและสัตว์ปีกซึ่งถูกซื้อเข้ามาเป็นประจำเพื่อเป็นเสบียงอาหารจากหมู่บ้านโดยรอบ ออกซ์ฟอร์ดและทีมของเขาตั้งสมมติฐานว่าไวรัสมีต้นกำเนิดจากนก เกิดการกลายพันธุ์และแพร่ไปยังสุกรที่อาศัยอยู่ใกล้กัน
รายงานที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2016 ในวารสารสมาคมการแพทย์จีน (Chinese Medical Association) พบหลักฐานว่า 1918 ไวรัส มีการแพร่กระจายในกองทัพยุโรปเป็นเวลาหลายเดือนและอาจเป็นปีก่อนที่จะมีการระบาดใหญ่ในปี ค.ศ. 1918
ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในปี ค.ศ. 2018 การศึกษาสไลด์เนื้อเยื่อและรายงานทางการแพทย์ที่นำโดยศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาวิวัฒนาการ ไมเคิล โวโรเบย์ (Michael Worobey) พบว่ามีหลักฐานการเกิดโรคจากแคนซัส เนื่องจากมีผู้ป่วยและมีผู้เสียชีวิตน้อยเมื่อเทียบกับสถานการณ์ในนิวยอร์กซิตี้ในช่วงเวลาเดียวกัน จากการศึกษาผ่านวงศ์วานวิวัฒนาการยังพบหลักฐานว่าเชื้อไวรัสน่าจะมีต้นกำเนิดในอเมริกาเหนือแม้ว่าจะไม่ได้ข้อสรุป นอกจากนี้ ฮีแมกกูตินิน ไกลโคโปรตีน (haemagglutinin glycoproteins) ของไวรัสแสดงว่ามันเกิดและอยู่ไกลไปก่อนปี ค.ศ. 1918 และการศึกษาอื่น ๆ ชี้ให้เห็นว่าการรวมตัวของยีนส์ของไวรัส H1N1 มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นราว ๆ ปี ค.ศ. 1915
ประเทศจีน
หนึ่งในไม่กี่ภูมิภาคของโลกที่ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบเพียงเล็กน้อยจากการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนในปี ค.ศ. 1918 คือสาธารณรัฐจีน ซึ่งอาจจะมีไข้หวัดใหญ่ฤดูเล็กน้อยในปี ค.ศ. 1918 (แม้ว่าจะมีการโต้แย้งเนื่องจากขาดข้อมูลในช่วงยุคสมัยขุนศึกของจีน) ในการศึกษาหลายชิ้นมีเอกสารที่แสดงว่ามีผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ในจีนค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับภูมิภาคอื่น ๆ ของโลก < สิ่งนี้นำไปสู่การคาดการณ์ว่าไข้หวัดใหญ่ที่ระบาดในปี ค.ศ. 1918 มีต้นกำเนิดในประเทศจีน  โดยความสัมพันธ์ระหว่างผู้ป่วยไข้หวัดใหญ่ฤดูที่น้อยและอัตราการตายจากไข้หวัดใหญ่ในประเทศจีนที่ต่ำในปี ค.ศ. 1918 อาจจะอธิบายได้ว่าประชากรชาวจีนมีระบบภูมิคุ้มกันแบบจำเพาะไวรัสไข้หวัดใหญ่แล้ว
ในปี ค.ศ. 2014 นักประวัติศาสตร์สังกัดมหาวิทยาลัยเมมโมเรียลแห่งนิวฟันด์แลนด์ (Memorial University of Newfoundland) ในเซนต์จอนส์ มาร์ค ฮัมฟรีส์ (Mark Humphries) โต้แย้งว่าการระดมกลุ่มผู้ใช้แรงงานชาวจีนราว 96,000 คน เพื่อทำงานเบื้องหลังแนวรบอังกฤษและฝรั่งเศสอาจเป็นแหล่งที่มาของการระบาด ตามข้อสรุปของเขาในบันทึกที่เพิ่งเปิดเผย เขาพบหลักฐานจดหมายเหตุที่แสดงว่าโรคทางเดินหายใจเกิดขึ้นในภาคเหนือของจีนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1917 ถูกระบุในปีถัดไปโดยเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจีนว่าเป็นไข้หวัดใหญ่สเปน
รายงานที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2016 ในวารสารสมาคมการแพทย์จีน (Chinese Medical Association) ไม่พบหลักฐานว่าเชื้อ 1918 ไวรัสถูกนำเข้าสู่ยุโรปผ่านทหารและคนงานจีนและคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพบหลักฐานการหมุนเวียนของไวรัสในยุโรปก่อนการระบาดแทน การศึกษาปี ค.ศ. 2016 ชี้ให้เห็นว่าอัตราการตายจากไข้หวัดใหญ่ที่พบในคนงานจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในยุโรปต่ำ (ประมาณ 1/1000) หมายความว่าการระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่สเปนในปี ค.ศ. 1918 นั้นไม่ได้เกิดจากคนงานเหล่านั้น
การศึกษาในปี ค.ศ. 2018 ของสไลด์เนื้อเยื่อและรายงานทางการแพทย์นำโดยศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาวิวัฒนาการ ไมเคิล โวโรเบย์ (Michael Worobey) พบหลักฐานแย้งที่ว่าโรคนี้แพร่กระจายโดยคนงานชาวจีน โดยสังเกตว่าคนงานที่เข้าสู่ยุโรปผ่านเส้นทางอื่น ๆ ไม่ส่งผลให้เกิดการแพร่กระจายของโรค ทำให้พวกเขาไม่ใช่เจ้าบ้าน (host) ต้นกำเนิด
อื่นๆ
แฮนนาวพิจารณาสมมติฐานทางเลือกของแหล่งกำเนิด เช่น สเปน, แคนซัส, และแบร็สต์ ซึ่งอาจเป็นไปได้หรือไม่ก็ได้ นักวิทยาศาสตร์นโยบาย แอนดรู ไพรซ์ - สมิธ (Andrew Price-Smith) เผยแพร่ข้อมูลจาก หอจดหมายเหตุของออสเตรียที่แสดงว่าไข้หวัดใหญ่เริ่มในประเทศออสเตรียเมื่อต้นปี ค.ศ. 1917
การระบาด
เมื่อผู้ติดเชื้อจามหรือไออนุภาคไวรัสมากกว่าครึ่งล้านอนุภาคสามารถแพร่กระจายไปยังบุคคลที่อยู่ใกล้เคียง ค่ายทหารที่หนาแน่นและการเคลื่อนย้ายทหารจำนวนมากในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นตัวเร่งให้เกิดการระบาดและเพิ่มอัตราการตาย สงครามได้เพิ่มความร้ายแรงของพลังทำลายของไวรัส มีการคาดการณ์ว่าระบบภูมิคุ้มกันโรคของทหารอ่อนแอลงเนื่องจากการขาดสารอาหาร ความเครียดจากการต่อสู้ และการโจมตีทางเคมี
ปัจจัยหลักในการเกิดการระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่ทั่วโลกนี้คือการเดินทางที่เพิ่มขึ้น ระบบการขนส่งสมัยใหม่ทำให้ทหาร กะลาสีและพลเรือนเดินทางได้ง่ายขึ้นและแพร่กระจายโรคได้ง่ายขึ้นด้วยเช่นกัน อีกประการหนึ่ง คือการโกหกและการปฏิเสธจากรัฐบาลทำให้ประชากรไม่พร้อมที่จะรับมือกับการระบาด
ในสหรัฐอเมริกา โรคนี้ถูกเฝ้าระวังเป็นครั้งแรกในแฮสเค็ลล์เคาท์ตี รัฐแคนซัส ในเดือนมกราคมปี 1918 กระตุ้นให้แพทย์ท้องถิ่นลอร์ลิ่ง มายเนอร์ (Loring Miner) ส่งคำเตือนไปยังวารสารวิชาการด้านการบริการสาธารณสุขของสหรัฐอเมริกา วันที่ 4 มีนาคม 1918 อัลเบิร์ต กิตเชล (Albert Gitchell) หน่วยปรุงอาหาร จากแฮสเค็ลล์เคาท์ตี ถูกรายงานว่าป่วยที่ฟอร์ทไรลีย์ ซึ่งในเวลานั้น อยู่ระหว่างการฝึกของทหารอเมริกันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้เขาเป็นเหยื่อรายแรกที่มีการบันทึกไว้ของไข้หวัดใหญ่ ในวันเดียวกันนั้น ทหาร 522 นายในค่ายถูกรายงานว่าป่วย เมื่อวันที่ 11 มีนาคม 1918 ไวรัสได้มาถึงควีนส์ นครนิวยอร์ก ความล้มเหลวในการใช้มาตรการป้องกันในเดือนมีนาคม/เมษายนถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักในภายหลัง
ในเดือนสิงหาคมปี 1918 สายพันธุ์ที่ดุร้ายยิ่งปรากฏขึ้นพร้อมกันในแบร็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ในฟรีทาวน์ เซียร์ราลีโอน และในสหรัฐอเมริกา ในเดือนกันยายนที่ อู่ต่อเรือบอสตันและค่ายดีเวนส์ (Camp Devens) (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นฟอร์ตดีเวนส์ (Fort Devens)) ประมาณ 30 ไมล์ทางตะวันตกของบอสตัน ในไม่ช้า หน่วยทหารอื่นๆก็เริ่มเจ็บป่วยเช่นเดียวกับกองทหารที่ถูกส่งไปยังยุโรป
อีกเรื่องที่แปลกคือ เกิดการระบาดอย่างรวดเร็วในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง (ในซีกโลกเหนือ) ซึ่งโดยปกติแล้วไข้หวัดใหญ่มักจะระบาดในฤดูหนาว
ทั่วโลก
การประมาณการในปี 1991 ระบุว่าไวรัสฆ่าคนไประหว่าง 25 และ 39 ล้านคน การประมาณการปี 2005 ระบุจำนวนผู้เสียชีวิตที่ 50 ล้านคน (ประมาณน้อยกว่า 3% ของประชากรโลก) และอาจสูงถึง 100 ล้านคน (มากกว่า 5%) อย่างไรก็ตาม มีการประเมินใหม่ในปี 2018 คาดว่าจะมีผู้เสียชีวิตจำนวนประมาณ 17 ล้านคน แม้ว่าจะมีการโต้แย้งกันก็ตาม ในเวลานั้นมีประชากรโลกประมาณ 1.8 ถึง 1.9 พันล้านคน ประมาณการเหล่านี้ มีความสอดคล้องกันคืออยู่ระหว่าง 1 และ 6 เปอร์เซ็นต์ของจำนวนประชากร
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด (Goddard Space Flight Center; GSFC) เป็นห้องทดลองด้านอวกาศที่สำคัญแห่งหนึ่งขององค์การนาซา ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1959 เป็นศูนย์การบินอวกาศแห่งแรกของนาซา มีเจ้าหน้าที่พลเรือนประมาณ 10,000 คน ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ห่างออกไปประมาณ 6.5 ไมล์ ในเขตเมืองกรีนเบลท์ รัฐแมริแลนด์ สหรัฐอเมริกา
ไข้หวัดใหญ่สเปน
ทั่วโลก
ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์นี้คร่าชีวิตผู้คนใน 24 สัปดาห์ได้มากกว่า HIV/AIDS ในระยะเวลา 24 ปี อย่างไรก็ตาม อัตราการตายต่อจำนวนประชากรยังน้อยกว่ากาฬมรณะซึ่งระบาดเป็นเวลาหลายร้อยปี
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ด
ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดเป็นองค์กรที่ใหญ่ที่สุดซึ่งรวบรวมนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรมาไว้ด้วยกันเพื่อศึกษาเพิ่มพูนความรู้เกี่ยวกับโลก ระบบสุริยะ และเอกภพ โดยอาศัยการสังเกตการณ์ผ่านอุปกรณ์สังเกตการณ์ในอวกาศ รวมถึงเป็นห้องทดลองในการวิจัยพัฒนาและควบคุมการทำงานของยานอวกาศสำหรับงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ต้องใช้มนุษย์ควบคุม นอกเหนือจากงานวิจัยเกี่ยวกับอวกาศ ศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดยังศึกษาและพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อสนับสนุนภารกิจการปฏิบัติงานในอวกาศรวมถึงการออกแบบและสร้างยานอวกาศด้วย นักวิทยาศาสตร์ของศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดคนหนึ่งคือ จอห์น ซี. เมเทอร์ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 2006 จากผลงานการสร้างดาวเทียม COBE
ไข้หวัดใหญ่สเปน
ทั่วโลก
โรคนี้คร่าชีวิตผู้คนไปทั่วโลก มีผู้คนราว 12-17 ล้านคนเสียชีวิตในอินเดียซึ่งประมาณ 5% ของประชากร หรือเสียชีวิตอย่างน้อย 12 ล้านคน ยอดผู้เสียชีวิตในเขตปกครองโดยตรงในอินเดียของอังกฤษประมาณ 13.88 ล้านคน
การประมาณการยอดผู้เสียชีวิตในประเทศจีนมีความหลากหลาย เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงการขาดการรวบรวมข้อมูลด้านสุขภาพสู่ศูนย์กลางในช่วงเวลานั้น เนื่องจากเป็นสมัยขุนศึก การประเมินยอดผู้เสียชีวิตครั้งแรกของจีนเกิดขึ้นในปี 1991 โดยแพตเตอร์สัน (Patterson) และไพล์ (Pyle) ซึ่งคาดว่า ในประเทศจีนจะมีผู้เสียชีวิตระหว่าง 5 - 9 ล้านคน อย่างไรก็ตาม การศึกษาในปี 1991 ภายหลังถูกวิพากษ์วิจารณ์และติเตียนจากการศึกษาในภายหลังเนื่องจากวิธีการศึกษามีข้อบกพร่อง และการศึกษาครั้งใหม่ที่ได้ตีพิมพ์ ประเมินอัตราการตายที่เกิดขึ้นในประเทศจีนต่ำกว่ามาก  ตัวอย่างเช่น อีจิมะ (Iijima) ในปี 1998 ประมาณการยอดผู้เสียชีวิตในประเทศจีนอยู่ระหว่าง 1 ถึง 1.28 ล้านคนจากข้อมูลที่มีอยู่ในเมืองท่าเรือของจีน ตามบันทึกของวาตารุ อีจิมะ (Wataru Iijima)"'ในการศึกษา 'การระบาดทั่วของไข้หวัดใหญ่ ค.ศ. 1918' แพตเตอร์สันและไพล์ได้พยายามประเมินจำนวนผู้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สเปนในประเทศจีนโดยรวม พวกเขาอภิปรายว่าในประเทศจีนมีผู้เสียชีวิตอยู่ระหว่าง 4.0 ถึง 9.5 ล้านคน แต่ทั้งหมดนี้ อยู่บนพื้นฐานจากการสันนิษฐานว่าอัตราการตายอยู่ที่ 1.0–2.25 เปอร์เซ็นต์ในปี 1918 เนื่องจากจีนเป็นประเทศที่ยากจนคล้ายกับอินโดนีเซียและอินเดีย ซึ่งมีอัตราการตายเป็นไปตามนั้น เห็นได้ชัดว่าการศึกษาของพวกเขาไม่ได้อยู่บนพื้นฐานข้อมูลสถิติท้องถิ่นของจีน'" การประมาณการยอดผู้เสียชีวิตที่ต่ำของจีนนั้นขึ้นอยู่บนพื้นฐานอัตราการตายที่ต่ำที่พบในเมืองท่าของจีน (ตัวอย่างเช่น ฮ่องกง) และจากการสันนิษฐานว่าการติดต่อสื่อสารที่ไม่ดี ช่วยป้องกันไม่ให้ไข้หวัดใหญ่แพร่กระจายเข้าไปแผ่นดินใหญ่ของจีน อย่างไรก็ตาม หนังสือพิมพ์และรายงานที่ทำการไปรษณีย์ร่วมสมัย รวมถึงรายงานจากแพทย์สอนศาสนา แสดงว่าไข้หวัดใหญ่ได้แทรกซึมเข้าไปภายในประเทศจีน และระบาดหนักในบางพื้นที่ในชนบทของจีน
ในญี่ปุ่น มีผู้ป่วย 23 ล้านคน และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 390,000 คนตามรายงาน ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) ประมาณการว่ามีผู้เสียชีวิต 1.5 ล้านคน จากพลเมือง 30 ล้านคน ในตาฮีตี มีประชากรเสียชีวิต 13% ใน 1 เดือน เช่นเดียวกับ ในซามัว 22% ของประชากร 38,000 คนเสียชีวิตในสองเดือน
ในนิวซีแลนด์ ไข้หวัดใหญ่คร่าชีวิตประชากรปาเกฮา (คนขาว) ไปประมาณ 6,400 คนและชาวมาวรี 2,500 คนในหกสัปดาห์ ซึ่งชาวมาวรีมีอัตราการตายเป็นแปดเท่าของชาวปาเกฮา
ในอิหร่านมีอัตราการตายสูงมาก: ตามการประมาณการมีผู้เสียชีวิตอยู่ระหว่าง 902,400 ถึง 2,431,000 คน หรือ 8% ถึง 22% ของประชากรทั้งหมด
ในบราซิลมีผู้เสียชีวิต 300,000 คนรวมถึงประธานาธิบดี ร็อดริกส์ อัลเวส (Rodrigues Alves) ในสหราชอาณาจักรมีผู้เสียชีวิต 250,000 คน ในฝรั่งเศสมีมากกว่า 400,000 คน
ในกานา การระบาดทั่วของไข้หวัดใหญ่คร่าชีวิตผู้คนไปอย่างน้อย 100,000 คน ตาฟารี มาคอนเนน (สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซี แห่งเอธิโอเปีย) เป็นหนึ่งในชาวเอธิโอเปียคนแรกที่ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ แต่รอดชีวิตมาได้ แต่พลเมืองของเขาหลายรายไม่รอด ประมาณการผู้เสียชีวิตในเมืองหลวง อาดดิสอาบาบา อยู่ระหว่าง 5,000 ถึง 10,000 หรือสูงกว่า ในบริติชโซมาลิแลนด์ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งประเมินว่า 7% ของประชากรพื้นเมืองเสียชีวิต
ในประเทศไทย การระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปนคาดว่าเกิดจากทหารอาสาที่เดินทางจากยุโรปกลับมาประเทศไทย โดยเริ่มขึ้นในปลายปี 1918 ที่ภาคใต้ จากข้อมูลในราชกิจจานุเบกษา วันที่ 27 กรกฎาคม 2462 เล่มที่ 36 หน้า 1193 พบว่ามีผู้ป่วยถึง 2,317,662 คน หรือ 27% ของจำนวนประชากร และเสียชีวิต 80,223 คน รวมถึง เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถที่ทรงประชวรจนทิวงคตด้วยโรคไข้หวัดใหญ่หรือปวดบวม ในปี 1920 ซึ่งคาดว่าเกิดจากไข้หวัดใหญ่สเปน
ยอดผู้เสียชีวิตจำนวนมากนี้ เป็นผลมาจากอัตราการติดเชื้อที่สูงถึง 50% และความรุนแรงของอาการ ซึ่งคาดว่าเกิดจากพายุไซโตไคน์ อาการของโรคในปี 1918 นั้นผิดปกติ อาการแรกเริ่มทำให้เกิดการวินิจฉัยผิดพลาดเป็น ไข้เด็งกี, อหิวาตกโรค, หรือ ไข้รากสาดน้อย ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งเขียนว่า "หนึ่งในอาการที่เด่นชัดของภาวะแทรกซ้อนคือเลือดออกจากเยื่อเมือก โดยเฉพาะจากจมูก กระเพาะอาหาร และลำไส้ การมีเลือดออกจากหูและจุดเลือดออกในผิวหนังก็เกิดขึ้นด้วยเช่นกัน" สาเหตุหลักของการเสียชีวิตเกิดจากปอดอักเสบจากเชื้อแบคทีเรีย ซึ่งเป็นการติดเชื้อทุติยภูมิร่วมกับไข้หวัดใหญ่ ไวรัสยังฆ่าคนโดยตรงโดยทำให้เกิดอาการตกเลือดและอาการบวมน้ำในปอด
รูปแบบของการเสียชีวิต
ในภาวะระบาดทั่ว ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ในปี 1918–1919 99% ของการเสียชีวิตจากโรคไข้หวัดใหญ่ระบาดทั่วในสหรัฐอเมริกาเกิดขึ้นในผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 65 ปี และเกือบครึ่งหนึ่งของการเสียชีวิตเป็นผู้มีอายุ 20 ถึง 40 ปี ซึ่งคาดว่าผู้สูงอายุอาจมีการป้องกันกันบางส่วนที่เกิดจากการสัมผัสกับการระบาดของโรคไข้หวัดใหญ่ในปี 1889–1890 หรือที่รู้จักกันในชื่อ "ไข้หวัดใหญ่รัสเซีย" ในปี 1920 ในอัตราการตายในหมู่คนที่อายุต่ำกว่า 65 ปีได้ลดลงจากหกเท่าเหลือครึ่งหนึ่งของอัตราการตายของคนที่อายุมากกว่า 65 ปี แต่ 92% ของการเสียชีวิตยังคงเกิดขึ้นในคนที่อายุต่ำกว่า 65 ปี นี่เป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง เนื่องจากไข้หวัดใหญ่มักเป็นอันตรายถึงคนที่อ่อนแอ เช่น ทารกที่มีอายุต่ำกว่าสองปี คนชราที่อายุมากกว่า 70 ปี และผู้มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง
จากการวิเคราะห์สมัยใหม่แสดงให้เห็นว่าไวรัสมีอันตรายร้ายแรงถึงชีวิต เพราะมันก่อให้เกิดพายุไซโตไคน์ (ปฏิกิริยารุนแรงเกินไปของระบบภูมิคุ้มกัน) ซึ่งจะทำลายระบบภูมิคุ้มกันที่แข็งแรงของคนหนุ่มสาว นักวิจัยกลุ่มหนึ่งได้ทำการกู้คืนไวรัสจากร่างของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกแช่แข็งไว้แล้วนำเอาสารพันธุกรรมเข้าสู่เซลล์ของสัตว์ สัตว์เหล่านี้ประสบกับความทุกข์ทรมานจากการหายใจล้มเหลวอย่างรวดเร็วและเสียชีวิตด้วยพายุไซโตไคน์ มีการตั้งสมมุติฐานว่าปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันที่รุนแรงของคนหนุ่มสาวได้เป็นตัวการในการทำลายร่างกาย ในขณะที่ในเด็กและผู้ใหญ่วัยกลางคนมีปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันที่อ่อนกว่า ส่งผลให้เสียชีวิตน้อยกว่าในกลุ่มเหล่านั้น
ในกรณีที่อาการทรุดลงอย่างรวดเร็ว การเสียชีวิตส่วนใหญ่มาจากโรคปอดบวม โดยมีอาการปอดแข็งตัวร่วมกับการติดเชื้อไวรัส ในกรณีที่อาการป่วยค่อยเป็นค่อยไปจะเป็นปอดอักเสบจากแบคทีเรียทุติยภูมิและอาจกระทบถึงระบบประสาทซึ่งนำไปสู่ความผิดปกติทางจิตในบางกรณี การเสียชีวิตบางส่วนเกิดจากการขาดสารอาหาร