cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟุตบอลโลก
การแข่งขันฟุตบอลนานาชาติยุคก่อน
2 นัดแรกของการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรก จัดขึ้นในวันเดียวกันเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1930 ผู้ชนะคือทีมฝรั่งเศส และทีมสหรัฐอเมริกา ชนะเม็กซิโก 4–1 และเบลเยี่ยม 3–0 ตามลำดับ โดยผู้ทำประตูแรกในฟุตบอลโลกมาจากลุกแซง โลร็องต์ จากฝรั่งเศส ในนัดตัดสินทีมชาติอุรุกวัยชนะทีมชาติอาร์เจนตินา 4–2 ต่อหน้าผู้ชม 93,000 คนที่เมืองมอนเตวิเดโอ ทีมอุรุกวัยจึงเป็นชาติแรกที่ชนะการแข่งขันฟุตบอลโลก
ฟุตบอลโลกก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังจากที่เกิดการแข่งขันฟุตบอลโลกขึ้นแล้ว ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1932 ที่จัดขึ้นที่เมืองลอสแอนเจลิส ก็ไม่ได้รวมการแข่งขันฟุตบอลเข้าไปด้วย เนื่องจากความไม่ได้รับความนิยมในกีฬาฟุตบอลในสหรัฐอเมริกา ในขณะที่อเมริกันฟุตบอลได้รับความนิยมมากขึ้น ทางฟีฟ่าและคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ที่มีความคิดเห็นต่างกันในเรื่องผู้เล่นในฐานะมือสมัครเล่น ดังนั้นจึงไม่มีการแข่งขันฟุตบอลในเกมนี้ แต่ต่อมาฟุตบอลได้กลับมาในกีฬาโอลิมปิกใน โอลิมปิกฤดูร้อน 1936 แต่ถูกลดความสำคัญลง เพราะความมีชื่อเสียงของฟุตบอลโลก
ประเด็นในการจัดการแข่งขันในช่วงแรกของฟุตบอลโลกที่เป็นความยากลำบากในการเดินทางข้ามทวีปและสงครามนั้น มีทีมจากอเมริกาใต้บางทีมยินดีที่จะเดินทางไปยุโรปในการแข่งขันในปี 1934 และ 1938 โดยทีมบราซิลเป็นทีมเดียวในอเมริกาใต้ที่เข้าแข่งขันทั้ง 2 ครั้งนี้ ส่วนการแข่งขันฟุตบอลโลก 1942 และ 1946 ได้มีการยกเลิกไปเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่สองและพักจากผลกระทบของสงครามโลก
ฟุตบอลโลกหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
ในการแข่งขันระหว่างปี ค.ศ. 1934 และ 1978 มีทีมเข้าร่วมแข่งขัน 16 ทีม ยกเว้นในปี ค.ศ. 1938 เมื่อออสเตรียรวมเข้ากับเยอรมนี หลังจากรอบคัดเลือก ทำให้มีทีมแข่งขันเหลือเพียง 15 ทีม และในปี ค.ศ. 1950 เมื่ออินเดีย สก็อตแลนด์ และตุรกี ถอนตัวจากการแข่งขัน ทำให้มีทีมร่วมแข่งขันเพียง 13 ทีม ทีมที่เข้าร่วมแข่งขันส่วนใหญ่เป็นทีมจากยุโรปและอเมริกาใต้ มีส่วนน้อยจากอเมริกาเหนือ แอฟริกา เอเชียและโอเชียเนีย ทีมเหล่านี้มักจะแพ้อย่างง่ายดายกับทีมจากยุโรปและอเมริกาใต้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1982 มีทีมนอกเหนือจากยุโรปและอเมริกาใต้ที่เข้าสอบรอบสุดท้าย คือ ทีมสหรัฐอเมริกา เข้ารอบรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 1930, ทีมคิวบาเข้ารอบรองชนะเลิศใน ปี ค.ศ. 1938, ทีมเกาหลีเหนือ เข้าสู่รอบรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 1966 และทีมเม็กซิโกเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 1970
ขยายเป็น 32 ทีม
การแข่งขันขยายเป็น 24 ทีมในปี ค.ศ. 1982 จากนั้นเป็น 32 ทีมในปี ค.ศ. 1998 ทำให้มีทีมจากแอฟริกา เอเชียและอเมริกาเหนือเข้ารอบมากขึ้น และในปีครั้งหลัง ๆ ทีมในภูมิภาคเหล่านี้ก็ประสบความสำเร็จมากขึ้น และสามารถติดในรอบก่อนรองชนะเลิศมากขึ้น ได้แก่ ทีมเม็กซิโก เข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 1986, ทีมแคเมอรูน เข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 1990, ทีมเกาหลีใต้ได้อันดับ 4 ในปี ค.ศ. 2002, ขณะที่ทีมเซเนกัลและสหรัฐอเมริกา ทั้ง 2 ทีมเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 2002 และทีมกานา เข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศในปี 2010 แต่ถึงอย่างไรก็ตามทีมจากยุโรปและอเมริกาใต้ก็ยังคงมีความโดดเด่นอยู่ เช่นในปี ค.ศ. 1998 และ 2006 ที่ทีมทั้งหมดในรอบรองชนะเลิศมาจากยุโรปและอเมริกาใต้
ในฟุตบอลโลก 2002 ในรอบคัดเลือก มีทีมเข้าร่วมคัดเลือก 200 ทีม และในฟุตบอลโลก 2006 มีทีมที่พยายามเข้าคัดเลือก 198 ทีม ขณะที่ในฟุตบอลโลก 2010 มีประเทศที่เข้าร่วมรอบคัดเลือก 204 ทีม ซึ่งถือเป็นสถิติเป็นปีที่มีประเทศเข้าคัดเลือกมากที่สุด
ขยายเป็น 48 ทีม
ต่อมาการแข่งขันขยายเป็น 48 ทีมในปี ค.ศ. 2026 โดยโควต้าของแต่ละทวีปจะมีต่างกันคือ เอเชีย 8.5 ทีม, โอเชียเนีย 1.5 ทีม, แอฟริกา 9 ทีม, อเมริกาเหนือ 5.5 ทีม, ยุโรป 16 ทีม, อเมริกาใต้ 6.5 ทีม และประเทศเจ้าภาพอีก 1 ทีม
การแข่งขันอื่นของฟีฟ่า
ในการแข่งขันของฟุตบอลสำหรับผู้หญิง คือ ฟุตบอลโลกหญิง จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1991 ที่ประเทศจีน ฟุตบอลโลกหญิงจะมีการแข่งขันที่เล็กกว่าฟุตบอลของผู้ชาย แต่กำลังเติบโตอยู่เรื่อย ๆ มีทีมเข้าร่วมแข่งขันในปี ค.ศ. 2007 อยู่ 120 ทีม มากกว่า 2 เท่าของในปี ค.ศ. 1991
กีฬาฟุตบอลนั้นได้มีอยู่ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนทุก ๆ ครั้ง ยกเว้นในปี ค.ศ. 1896 และ 1932 แตกต่างจากกีฬาประเภทอื่นซึ่งในการแข่งขันกีฬาฟุตบอลในโอลิมปิก ทีมที่ร่วมแข่งจะไม่ใช่ทีมระดับสูงสุด จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1992 ที่แต่เดิมให้ผู้แข่งขันอายุ 23 ปีเข้าแข่งขัน แต่ก็อนุญาตให้มีผู้เล่นที่อายุมากกว่า 23 ปี จำนวน 3 คนของแต่ละทีม ลงแข่งขันได้ ส่วนฟุตบอลหญิงในโอลิมปิก แข่งขันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1996 เป็นการแข่งขันทีมชาติเต็มทีม ไม่มีจำกัดอายุ
คอนเฟเดอเรชันส์คัพ เป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นก่อน 1 ปีที่จะมีการแข่งขันฟุตบอลโลก ในประเทศเจ้าภาพที่จะแข่งขัน เหมือนเป็นการอุ่นเครื่องฟุตบอลโลกที่จะมาถึง เป็นการแข่งขันระหว่างผู้ชนะเลิศจากแต่ละภูมิภาคทั่วโลก (เอเชียนคัพ แอฟริกันคัพ โกลด์คัพ โกปาอาเมริกา เนชันส์คัพ และ ฟุตบอลยูโร) พร้อมทั้งทีมที่ชนะฟุตบอลโลกครั้งล่าสุดและทีมเจ้าภาพ
ฟีฟ่าจะจัดการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนระดับนานาชาติ (ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี, ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี, ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 20 ปี, ฟุตบอลโลกหญิงอายุไม่เกิน 17 ปี, การแข่งขันฟุตบอลระหว่างสโมสร (ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ), และการแข่งขันฟุตบอลอื่นเช่น ฟุตซอล (ฟุตซอลชิงแชมป์โลก) และฟุตบอลชายหาด (ฟุตบอลชายหาดชิงแชมป์โลก)
ถ้วยรางวัล
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1930 ถึง 1970 ถ้วยรางวัลชูลส์รีเมต์เป็นถ้วยที่มอบให้แก่ผู้ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลโลก เดิมทีเรียกง่ายๆ ว่า เวิลด์คัพ (World Cup) หรือ คูปดูมอนด์ (Coupe du Monde) แต่ในปี ค.ศ. 1946 ได้เปลี่ยนชื่อตามประธานฟีฟ่า ที่ชื่อ ชูลส์ รีเมต์ ที่ได้ริเริ่มการแข่งขันครั้งแรก และเมื่อในปี ค.ศ. 1970 เมื่อทีมบราซิลชนะการแข่งขันเป็นครั้งที่ 3 ได้ครอบครองเป็นกรรมสิทธิ์จากการที่ได้แชมป์ 3 สมัย แต่ในปี ค.ศ. 1983 ถ้วยถูกขโมยไปและไม่มีใครได้เห็นอีกเลย
หลังจากปี ค.ศ. 1970 ก็มีถ้วยรางวัลใหม่ ที่รู้จักในชื่อ ถ้วยรางวัลฟีฟ่าเวิลด์คัพ โดยผู้เชี่ยวชาญของฟีฟ่าที่มาจาก 7 ประเทศ ประเมินจากแบบ 53 แบบ จนสรุปที่ผลงานการออกแบบของนักออกแบบชาวอิตาลีที่ชื่อซิลวีโอ กัซซานีกา (Silvio Gazzaniga) ถ้วยรางวัลใหม่นี้มีความสูง 36 ซม. (14.2 นิ้ว) ทำจากทองคำ 18 กะรัต (75%) น้ำหนัก 6.175 กก. (13.6 ปอนด์) ฐานของถ้วยมีเส้น 2 ชั้นทำจากมรกต ในส่วนใต้ฐานของถ้วยรางวัลสลักปีและชื่อของทีมผู้ชนะเลิศฟุตบอลโลกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ผู้ออกแบบอธิบายถ้วยรางวัลนี้ว่า "เส้นที่โดดเด่นจากฐาน ที่หมุนรอบนั้นได้ขยายเพื่อรองรับโลก จากแรงดึงที่เคลื่อนที่ที่โดดเด่นของในส่วนตัวของถ้วยของประติมากรรมนี้ ได้ช่วยให้รูปร่างนักกีฬาดูเคลื่อนไหวไปกับห้วงเวลาแห่งชัยชนะ"
ชาติผู้ชนะไม่ได้กรรมสิทธิ์การครอบครองถ้วยถาวร แต่ผู้ชนะฟุตบอลโลกจะเก็บถ้วยไว้จนกว่าจะถึงการแข่งขันครั้งต่อไป และจะได้ถ้วยจำลองจากทองผสมไปแทน
ในปัจจุบัน สมาชิกทุกคน (ทั้งผู้เล่นและโค้ช) ของทีมใน 3 อันดับแรกจะได้รับเหรียญตรารูปถ้วยฟุตบอลโลก ผู้ชนะได้เหรียญทอง รองชนะเลิศได้เหรียญเงิน และที่ 3 ได้เหรียญทองแดง นอกจากนั้นในปี ค.ศ. 2002 มีการมอบเหรียญที่ 4 ให้ประเทศเจ้าภาพคือเกาหลีใต้ ก่อนหน้าการแข่งขันปี ค.ศ. 1978 จะมอบเหรียญให้กับ ผู้เล่นเพียง 11 คน ในนัดสุดท้ายของการแข่งขันรวมถึงนัดการแข่งขันชิงที่ 3 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ฟีฟ่าประกาศว่าสมาชิกทุกคนของทีมผู้ชนะในการแข่งขันฟุตบอลโลกระหว่างปี ค.ศ. 1930 และ 1974 จะได้รับรางวัลย้อนหลังเป็นเหรียญตรา
รอบคัดเลือก
ตั้งแต่การแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ 1934 ก็เริ่มมีการจัดการแข่งขันคัดเลือกเพื่อจำกัดทีมในรอบสุดท้ายให้น้อยลง จัดในเขตการแข่งขันทั้ง 6 เขตของฟีฟ่า (แอฟริกา, เอเชีย, อเมริกาเหนือและกลางและแคริบเบียน, อเมริกาใต้, โอเชียเนีย, และยุโรป) ตรวจสอบโดยสมาพันธ์ที่เกี่ยวข้อง ในการแข่งขันในแต่ละครั้ง ฟีฟ่าจะกำหนดล่วงหน้าเรื่องจำนวน ว่าจะมีกี่ทีมในแต่ละเขตที่จะได้เข้าสู่รอบสุดท้าย โดยทั่วไปจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของทีมของสมาพันธ์
กระบวนการคัดเลือก จะเริ่มในเกือบ 3 ปีก่อนที่จะแข่งรอบสุดท้ายและจะสิ้นสุดในช่วง 2 ปีก่อนการแข่งขัน รูปของการแข่งขันรอบคัดเลือกจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสมาพันธ์ โดยปกติแล้ว ที่ 1 หรือ 2 อันดับแรกที่ชนะเพลย์ออฟระหว่างทวีป ตัวอย่างเช่น ผู้ชนะของเขตโอเชียเนีย และที่ 5 ของทีมในโซนเอเชีย จะแข่งรอบเพลย์ออฟในฟุตบอลโลก 2010 และจากฟุตบอลโลก 1938 เป็นต้นมา ประเทศเจ้าภาพจะเข้าสู่รอบสุดท้ายโดยทันที และทีมแชมป์จะเข้ารอบสุดท้ายเพื่อป้องกันตำแหน่งในระหว่างปี 1938 และ 2002 แต่ในปี 2006 ได้งดไป ทีมบราซิลที่ชนะในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 เป็นทีมแรกที่แข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อป้องกันตำแหน่ง
รอบสุดท้าย
ในรอบแบ่งกลุ่ม จะแบ่งออกเป็น 8 กลุ่ม แต่ละกลุ่มมี 4 ทีม โดยมี 8 ทีม (รวมถึงประเทศเจ้าภาพด้วย) ที่จะถูกเลือกออกมาจากอันดับโลกฟีฟ่า และ/หรือ ผลการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ผ่านมา ทั้ง 8 ทีมจะถูกแยกออกไปในแต่ละกลุ่ม ส่วนทีมที่เหลือจะใส่ลงโถ โดยมากเป็นแบ่งจากเขตทางภูมิศาสตร์ แต่ละทีมในโถจะจับสลากกลุ่มที่อยู่ และตั้งแต่ในปี ค.ศ. 1998 มีข้อบังคับว่าในแต่ละกลุ่มจะไม่มีทีมจากยุโรปมากกว่า 2 ทีม และมากกว่า 1 ทีม จากสมาพันธ์ฟุตบอลของแต่ละทวีปอื่น
แต่ละทีมในกลุ่มจะแข่งแบบพบกันหมด กล่าวคือแต่ละทีมจะแข่ง 3 นัด กับทีมอื่นในกลุ่มจนครบ ส่วนนัดสุดท้ายของการแข่งขันแบ่งกลุ่มจะแข่งเวลาเดียวกัน เพื่อให้ความยุติธรรมกับทั้ง 4 ทีม ทีมที่มีคะแนนสูงสุด 2 อันดับแรกในกลุ่มจะเข้าสู่รอบแพ้คัดออก โดยคะแนนมาจากการทำคะแนนในการแข่งขันรอบแบ่งกลุ่ม โดยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 กำหนดให้ทีมผู้ชนะได้ 3 คะแนน ทีมที่เสมอได้ 1 คะแนน และทีมที่แพ้ไม่ได้คะแนน (ก่อนหน้านี้ ทีมที่ชนะได้ 2 คะแนน)
อันดับของแต่ละทีมในกลุ่ม พิจารณาจาก
รอบแพ้คัดออก แต่ละรอบจะแข่งกันเพียงครั้งเดียว โดยจะหลังต่อเวลาพิเศษและยิงลูกโทษหากไม่สามารถทำประตูได้ โดยเริ่มที่รอบ 16 ทีมสุดท้าย (หรือรอบที่ 2) ผู้ชนะจะเข้าแข่งต่อในรอบ 8 ทีมสุดท้าย และนำไปสู่รอบรองชนะเลิศ นัดชิงอันดับที่สาม (แข่งจากผู้แพ้ในรอบรองชนะเลิศ) และนัดชิงชนะเลิศ
ขั้นตอนการคัดเลือก
การคัดเลือกเจ้าภาพในครั้งแรก ๆ จัดขึ้นในการประชุมของสภาฟีฟ่า สถานที่การจัดการแข่งขันมักเกิดความขัดแย้งเนื่องจาก ทวีปอเมริกาใต้และยุโรป ไกลเกินกว่าจะเป็นศูนย์กลางของทีมที่แข็งแกร่งและต้องใช้เวลาในการเดินทางนาน 3 สัปดาห์ โดยเรือ การตัดสินใจเลือกประเทศอุรุกวัยเป็นประเทศเจ้าภาพครั้งแรกนั้น เป็นตัวอย่างที่ชัดเจน มีทีมจากประเทศยุโรปเพียง 4 ทีมที่เข้าแข่งขัน ส่วนเจ้าภาพในอีก 2 ครั้งถัดมาจัดขึ้นในยุโรป ในการจัดการแข่งขันที่ประเทศเจ้าภาพคือ ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งก็เกิดข้อขัดแย้งขึ้นมา เพราะจัดในฝั่งยุโรปเพื่อให้เข้าใจว่า สถานที่จัดนั้นจะสลับกันไปมาระหว่าง 2 ทวีป ซึ่งทั้งอาร์เจนตินาและอุรุกวัย คว่ำบาตรฟุตบอลโลก 1938
ตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 เป็นต้นมา เพื่อหลีกเลี่ยงการคว่ำบาตรและข้อขัดแย้งในอนาคต ฟีฟ่าได้เริ่มรูปแบบที่ชัดเจน โดยเลือกประเทศเจ้าภาพสลับกัน 2 ทวีป ระหว่างทวีปอเมริกาและยุโรป ดำเนินมาถึงฟุตบอลโลก 1998 จนฟุตบอลโลก 2002 ที่ประเทศเจ้าภาพคือเกาหลีใต้และญี่ปุ่น เป็นครั้งแรกที่จัดขึ้นในทวีปเอเชีย และเป็นครั้งเดียวของการแข่งขันที่จัดขึ้นโดยมีเจ้าภาพร่วมกัน และในฟุตบอลโลก 2010 แอฟริกาใต้ ก็เป็นชาติแรกในทวีปแอฟริกาที่ได้เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลก ส่วนการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 จะจัดขึ้นที่ประเทศบราซิล เป็นเจ้าภาพครั้งแรกในทวีปอเมริกาใต้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 และถือเป็นครั้งแรกที่ฟุตบอลโลกจัด 2 ครั้งติดต่อกัน นอกยุโรป
การคัดเลือกประเทศเจ้าภาพจะผ่านการลงคะแนนจากคณะผู้บริหารระดับสูงของฟีฟ่า โดยการทำบัตรลงคะแนนที่รัดกุม สมาคมฟุตบอลแห่งชาติของแต่ละประเทศที่ต้องการเสนอตนเป็นเจ้าภาพ จะได้รับหนังสือ "ข้อตกลงการเป็นประเทศเจ้าภาพ" จากฟีฟ่า ที่อธิบายถึงขั้นตอนและสิ่งที่ต้องการและคาดหวังจากการประมูล สมาคมที่ประมูลก็ได้รับแบบฟอร์ม เรื่องการยอมรับเงื่อนไขต่าง ๆ ในการยืนยันอย่างเป็นทางการในการเป็นผู้เสนอตัวเป็นประเทศเจ้าภาพ หลังจากนั้นฟีฟ่าจะแต่งตั้งคณะผู้ตรวจสอบเดินทางไปประเทศที่เสนอตัว เพื่อตรวจสอบสิ่งที่ต้องการต่าง ๆ ในการจัดการแข่งขันและรายงานที่ประเทศนั้นอำนวยการสร้าง โดยการตัดสินใจคัดเลือกว่าประเทศใดเป็นประเทศเจ้าภาพนั้น โดยมากจะตัดสินใจล่วงหน้า 6-7 ปีก่อนปีที่จัด อย่างไรก็ตาม มีบางครั้งที่มีการประกาศประเทศเจ้าภาพหลายเจ้าภาพในเวลาเดียวกัน เช่นในกรณี ฟุตบอลโลก 2018 และ 2022
สำหรับการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010 และ 2014 เจ้าภาพที่เลือกจำกัดขึ้นเฉพาะประเทศที่เลือกจากเขตสมาพันธ์ (แอฟริกา ในฟุตบอลโลก 2010 และอเมริกาใต้ ในฟุตบอลโลก 2014) ที่จะเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ นโยบายการหมุนเวียนนี้เกิดขึ้นหลังจากข้อพิพาท ที่เจ้าภาพเยอรมนีชนะการลงคะแนนเสียงเหนือแอฟริกาใต้ ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 อย่างไรก็ตามนโยบายการหมุนเวียนทวีป จะไม่มีต่อไปหลังปี 2014 ดังนั้นไม่ว่าจะประเทศใด (ยกเว้นประเทศที่เป็นเจ้าภาพ 2 ครั้งก่อน) ก็สามารถเสนอตัวเป็นประเทศเจ้าภาพฟุตบอลโลกได้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2018
ผลการแข่งขันของเจ้าภาพ
ผู้ชนะในการแข่งขันฟุตบอลโลก 6 ทีม จาก 8 ทีมที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศในการเป็นเจ้าภาพ ยกเว้นทีมบราซิล ที่แพ้ในนัดชิงชนะเลิศในนัดที่บ้านเกิดในปี ค.ศ. 1950 และสเปน ที่ได้ที่ 2 ในบ้านเกิดในปี ค.ศ. 1982 ส่วนอังกฤษ (ค.ศ. 1966) และฝรั่งเศส (ค.ศ. 1998) ได้รับตำแหน่งชนะเลิศเพียงครั้งเดียวในครั้งที่ประเทศของตนเป็นประเทศเจ้าภาพ ในขณะที่อุรุกวัย (ค.ศ. 1930), อิตาลี (ค.ศ. 1934) และอาร์เจนตินา (ค.ศ. 1978) ชนะครั้งแรกในการเป็นประเทศเจ้าภาพ แต่ในปีถัดมาก็ได้รับตำแหน่งชนะเลิศอีก ขณะที่เยอรมนี (ค.ศ. 1974) ชนะเลิศครั้งที่ 2 ในครั้งที่เป็นประเทศเจ้าภาพ
ส่วนชาติอื่นที่ประสบความสำเร็จในครั้งที่เป็นประเทศเจ้าภาพ เช่น สวีเดน (ที่ 2 ในปี ค.ศ. 1958), ชิลี (ที่ 3 ในปี ค.ศ. 1962), เกาหลีใต้ (ที่ 4 ในปี ค.ศ. 2002) และเม็กซิโก (รอบ 8 ทีมสุดท้ายทั้งในปี 1970 และ 1986) ทุกทีมที่เป็นเจ้าภาพ มีผลลัพธ์ที่ดีที่สุดในการแข่งขัน เว้นแต่ แอฟริกาใต้ (ค.ศ. 2010) ที่เป็นประเทศเจ้าภาพประเทศเดียวที่ตกรอบตั้งแต่รอบแรก
การจัดการและสื่อครอบคลุม
ฟุตบอลโลกเผยแพร่ภาพทางโทรทัศน์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1954 และปัจจุบันถือเป็นรายการโทรทัศน์งานแข่งขันกีฬาที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลก มากกว่างานแข่งขันโอลิมปิกเสียอีก โดยมีผู้ชมรวมในทุกนัดการแข่งขันของฟุตบอลโลก 2006 มีราว 26.29 พันล้านคน มีผู้ชม 715.1 ล้านคนเฉพาะในนัดตัดสิน (1 ใน 9 ของประชากรโลก) ส่วนในรอบคัดเลือกในรอบแบ่งกลุ่ม มีผู้ชม 300 ล้านคน
ผลการแข่งขัน
ในการแข่งขันทั้งหมด ใน 76 ชาติ ที่เข้าร่วมแข่งฟุตบอลโลกอย่างน้อย 1 ครั้งนั้น โดยมี 8 ทีมที่ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลโลก ซึ่งพวกเขาจะได้ติดดาวประดับอยู่บนเสื้อ ตามจำนวนครั้งที่ชนะเลิศฟุตบอลโลก (อย่างไรก็ตาม อุรุกวัยถือเป็นข้อยกเว้นสำหรับกฎนี้ ทีมอุรุกวัยเลือกที่จะเลือกดาว 4 ดวงประดับบนเสื้อ แสดงถึงการได้เหรียญทอง 2 เหรียญในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 และ 1928 และชนะการแข่งขันฟุตบอลโลก 2 ครั้งในปี 1930 และ 1950)
บราซิลเป็นทีมที่ประสบความสำเร็จที่สุดกับชัยชนะ 5 ครั้งในฟุตบอลโลก และเป็นชาติเดียวที่ได้แข่งฟุตบอลโลกทุกครั้ง (19 ครั้ง) นับถึงปัจจุบัน และพวกเขาก็จะเป็นเจ้าภาพในการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 20 ในปี ค.ศ. 2014 และทีมที่ชนะการแข่งขันฟุตบอลโลก 2 ครั้งติดต่อกันคือ ทีมอิตาลี (1934 และ 1938) และทีมบราซิล (1958 และ 1962) ส่วนทีมที่เข้าสู่นัดตัดสินติดต่อกัน 3 ครั้งได้แก่ทีมเยอรมนี (1982–1990) และทีมบราซิล (1994–2002) นอกจากนั้นทีมเยอรมนียังเป็นทีมที่ติดในรอบ 4 ทีมสุดท้ายมากที่สุด ถึง 12 ครั้ง ขณะที่ติด 2 ทีมสุดท้ายมากที่สุดเทียบเท่ากับทีมบราซิล ที่ 7 ครั้ง
ผลงานที่ดีที่สุดในแต่ละทวีป
ถึงวันนี้ ในรอบตัดสินของฟุตบอลโลกล้วนแต่มีแต่ทีมจากยุโรปและอเมริกาใต้ ทีมจากยุโรปชนะ 10 ครั้ง ทีมจากอเมริกาใต้ชนะ 9 ครั้ง มีเพียง 2 ทีมนอกเหนือจากทวีปทั้ง 2 นี้ที่เข้าสู่รอบรองชนะเลิศ คือทีมสหรัฐอเมริกา (ในเขตอเมริกาเหนือ อเมริกากลางและแคริบเบียน) ในปี ค.ศ. 1930 และทีมเกาหลีใต้ (เขตเอเชีย) ที่เข้ารอบรองชนะเลิศในปี ค.ศ. 2002 ส่วนผลที่ดีที่สุดของทีมจากแอฟริกาคือเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศ ได้แก่ ทีมแคเมอรูน ในปี ค.ศ. 1990 ทีมเซเนกัล ในปี ค.ศ. 2002 และทีมกานา ในปี ค.ศ. 2010 และทีมจากเขตโอเชียเนีย ที่ผ่านเข้ารอบคือ ทีมออสเตรเลีย ในปี ค.ศ. 2006 เข้าสู่รอบ 2 ได้
ทีมบราซิล อาร์เจนตินา และสเปน เป็นทีมที่สามารถชนะฟุตบอลโลกนอกทวีปของตัวเองได้ บราซิลได้รับชัยชนะในยุโรป (ค.ศ. 1958) อเมริกาเหนือ (ค.ศ. 1970 และ 1994) และในเอเชีย (ค.ศ. 2002) ส่วนทีมอาร์เจนตินาชนะฟุตบอลโลกในอเมริกาเหนือในปี ค.ศ. 1986 ขณะที่ทีมจากสเปนชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกในแอฟริกาในปี ค.ศ. 2010 นอกเหนือจากนั้นแล้ว มี 3 ครั้งที่ทีมชนะติดต่อกันในฟุตบอลโลกจากทีมในทวีปเดียวกัน คือ อิตาลีและบราซิลป้องกันแชมป์ได้ในปี ค.ศ. 1938 และ 1962 ตามลำดับ ขณะที่ทีมจากสเปนชนะการแข่งขันในฟุตบอลโลก 2010 ถัดจากทีมอิตาลี ในปี ค.ศ. 2006
รางวัลฟุตบอลโลก
เมื่อจบการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายในแต่ละปี จะมีการจัดรางวัลให้กับทีมและผู้เล่นในด้านต่าง ๆ ในปัจจุบันมี 6 รางวัล
ทีมรวมดารา เป็นทีมที่รวบรวมรายชื่อนักฟุตบอลยอดเยี่ยม 23 คนจากนักฟุตบอลทั้งหมด ของการแข่งขันแต่ละครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998
การบันทึกและสถิติ
มีนักฟุตบอล 2 คนที่เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกสูงสุดคือ อันโตเนียว การ์บาคัล จากเม็กซิโก (1950–1966) และ โลทาร์ มัทเทอูส (1982–1998) ทั้งคู่เข้าร่วมการแข่งขันในฟุตบอลโลก 5 ครั้ง โดยมัทเทอูสเป็นผู้เล่นลงสนามในฟุตบอลโลกสูงสุดคือ 25 นัด ขณะที่เปเล่จากบราซิลเป็นผู้เล่นคนเดียวที่ได้รับเหรียญจากฟุตบอลโลก 3 ครั้ง (1958, 1962, และ 1970) ส่วนผู้เล่นคนอื่นอีก 20 คนได้รับเหรียญจากการชนะเลิศ 2 ครั้ง ฟรันซ์ เบคเคนเบาเออร์จากเยอรมนี (1966–1974) เป็นผู้เล่นคนเดียวที่ได้ลงแข่งในทีมรวมดารา ถึง 3 ครั้ง และยังเป็นผู้เล่นคนเดียวที่ได้รับเหรียญทั้ง 3 แบบ คือเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง
ผู้เล่นทำประตูสูงสุดในฟุตบอลโลก คือ มิโรสลาฟ โคลเซ (2002–2014) จากเยอรมนี ทำประตูได้ 16 ประตู รองลงมาคือ โรนัลโด จากบราซิล ทำประตูได้ 15 ประตู (1994–2010) ผู้เล่นทำประตูได้เป็นอันดับ 3 คือ แกร์ด มึลเลอร์ จากเยอรมนีตะวันตก (1970–1974) ทำประตูได้ 14 ประตู ผู้เล่นทำประตูได้เป็นอันดับ 4 คือ ชุสต์ ฟงแตน จากฝรั่งเศส และยังถือสถิติทำประตูสูงสุดในฟุตบอลโลก 1 ครั้ง คือ 13 ประตูในการแข่งขันฟุตบอลโลก 1958
มาริโอ ซากัลโล จากบราซิล และ ฟรันซ์ เบคเคนเบาเออร์ จากเยอรมนีตะวันตก เป็นผู้เดียวจนถึงวันนี้ที่ชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกในฐานะผู้เล่นและหัวหน้าโค้ช ซากัลโลชนะในฐานะผู้เล่นในปี ค.ศ. 1958 และ 1962 และในฐานะหัวหน้าโค้ชในปี ค.ศ. 1970 เบคเคนเบาเออร์ชนะในฐานะผู้เล่นในตำแหน่งกัปตันทีมในปี ค.ศ. 1974 และในฐานะหัวหน้าโค้ชในปี ค.ศ. 1990 และวิตโตริโอ ปอซโซ เป็นโค้ชคนเดียวที่ทำให้ทีมชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกได้ 2 ครั้ง (1934 และ 1938) และหัวหน้าโค้ชในฟุตบอลโลกทุกครั้งล้วนแต่เป็นคนจากประเทศนั้นที่นำชัยชนะมาได้
ในบรรดาทีมชาติทั้งหมด ทีมเยอรมนีเป็นทีมที่มีจำนวนนัดในการลงแข่งขันมากที่สุด คือ 99 นัด และทำประตูในฟุตบอลโลกมากที่สุดคือ 224 ประตู
พระเจ้ามย็องจง
พระเจ้าเมียงจง (Myeongjong) สามารถหมายถึง
บาร์บาทอส
บาร์บาทอส (Barbatos) เป็นเอิร์ลและดยุกแห่งขุมนรก เขาปกครองนรกแดนใต้และมีปิศาจในอาณัติ 30 กอง เขาสามารถพูดคุยกับสัตว์ สามารถบอกอนาคต ทำให้สหายและผู้ปกครองคืนดีกัน และสามารถนำพาผู้คนให้พบสมบัติที่ถูกพรางไว้ด้วยอาคม เขามีราชาอยู่ 4 ตนเป็นสหายซึ่งช่วยบังคับบัญชากองปิศาจของเขา
ชื่อของเขามาจากภาษาละตินว่า "บาร์บาตุส" (Barbatus) ซึ่งมีความหมายว่า "ปราชญ์ผู้เฒ่าเครายาวแห่งขุมนรก" บาร์บาทอสเป็นปิศาจตนที่ 8 ตามที่ระบุไว้ในหนังสือ กุญแจย่อยของโซโลมอน แต่ถูกจัดเป็นปีศาจตนที่ 6 ในหนังสือฐานานุกรมปิศาจ
ท่าอากาศยานหลวงน้ำทา
ท่าอากาศยานถูกปิดลงระหว่างปี 2006 และ 2008 สำหรับการปรับปรุงที่ยื่นออกมาจากรันเวย์ 1,200 เมตรถึง 1,600 เมตรที่ช่วยให้เครื่องบินขนาดใหญ่เช่น เอทีอาร์ 72 ที่จะใช้สนามบินและสร้างใหม่ 700 ตร.ม. อาคารผู้โดยสาร
เสียงในใจ
"เสียงในใจ" เป็นซิงเกิลของปั๊ป โปเตโต้ x โอม ค็อกเทล ในปี พ.ศ. 2559 กับค่ายจีนี่เรคคอร์ดสในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย ปัณฑพล ประสารราชกิจ ,ทีฆทัศน์ ทวิอารยกุล และเรียบเรียงโดย วิวัฒน์ สว่าง วรรณรัตน์ ,ปัณฑพล ประสารราชกิจ ,ทีฆทัศน์ ทวิอารยกุล ,เชาวรัตน์ หรรษคุณาฒัย
เรื่องราวในเพลงพูดถึงวัยรุ่นที่มักจะเจอกับคำดูถูกจากคนอื่นที่คอยมาบั่นทอนจิตใจ แต่หากลองมองย้อนกลับมาที่หัวใจตัวเองแล้วจะรู้ว่าความฝันนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน
เพลงนี้ยังได้ เชาว์ (มือกีต้าร์) และ ฟิลิปส์ (มือกลอง) จากวง Cocktail และ โอม (มือเบส) Potato มาร่วมเล่นดนตรีให้กับเพลงนี้ด้วย
การตอบรับ
เพลง "เสียงในใจ" ได้อันดับสูงสุดที่ 10 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2559
เทือกเขาแอลโบร์ซ
แอลโบร์ซ เป็นเทือกเขาทางตอนเหนือของประเทศอิหร่าน เริ่มตั้งแต่บริเวณชายแดนประเทศอาเซอร์ไบจาน ขนานไปทางชายฝั่งทิศตะวันตกและทิศใต้ทั้งหมดของทะเลแคสเปียน มีแนวเขาไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและรวมกับเทือกเขาออลอดอฆ ทางตอนเหนือของภูมิภาคโฆรอซอน
เทือกเขานี้แบ่งออกเป็นเทือกเขาทางตะวันตก กลาง ตะวันออก เทือกเขาทางตะวันตกมีแนวเขาไปทางทิศใต้และตะวันตกเฉียงใต้ เกือบจะขนานไปกับชายฝั่งทิศตะวันตกของชายฝั่งทะเลแคสเปียน ส่วนทางตอนกลางมีแนวเส้นทางจากตะวันตกไปตะวันออกขนานไปกับชายฝั่งทิศใต้ของทะเลแคสเปียน และเทือกเขาทิศตะวันออกมีแนวเส้นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ยอดสูงสุดซึ่งเป็นยอดสูงสุดของอิหร่าน มีความสูง 5,610 เมตร อยู่ในเทือกเขาแอลโบร์ซกลาง
โครี มอนทีท
โครี อัลลัน มอนทีธ (Cory Allan Monteith) (11 พฤษภาคม ค.ศ. 1982 - 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2013) เป็นนักแสดงชาวแคนาดา เป็นที่รู้จักในบทบาท ฟินน์ ฮัดสัน ในซีรีส์ทางช่องฟอกซ์ เรื่อง Glee
การเสียชีวิตของโครี
13 กรกฎาคม ค.ศ. 2013 พบศพเขาในห้องของเขาที่เดอะแฟร์มอนต์แปซิฟิกริม โรงแรมใน แวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบีย เขาได้กำหนดให้เช็คเอาต์ออกจากโรงแรมวันที่ 13 กรกฎาคม แต่ไม่ได้ทำ พนักงานโรงแรมพบศพในห้องเขา
สำนักข่าวต่างประเทศรายงานเมื่อวันที่ 17 ก.ค. ว่า ผลการชันสูตรระบุ โครี มอนทีธ นักแสดงหนุ่มชาวแคนาดา วัย 31 ปี ในละครซีรี่ส์ 'กลี' (Glee) ออกอากาศทางช่องเคเบิลทีวี 'ฟ็อกซ์' ของสหรัฐฯ ซึ่งถูกพบเป็นศพที่ห้องของเขาในโรงแรมในเมืองแวนคูเวอร์ เสียชีวิตเนื่องจากจากเสพเฮโรอีนและแอลกอฮอล์เกินขนาด
อ้างอิง
1982 2013
ภาษาลิซานิด โนซาน
ภาษาลิซานิด โนซาน เป็นภาษาอราเมอิกใหม่ของชาวยิว เริ่มใช้พูดในทางใต้และทางตะวันออกของเคอร์ดิสถานในอิรัก อยู่ในบริเวณที่เรียกว่าอาร์บิล ผู้พูดส่วนใหญ่ปัจจุบันอยู่ในอิสราเอล คำว่าลิซานิก โนซานหมายถึง “ภาษาของพวกเราเอง” ชื่อเรียกอื่นๆของภาษานี้คือ ภาษาฮาลัวลา (หมายถึงภาษายิว) ภาษากาลิกาลู (หมายถึง “ของฉัน-ของคุณ” เรียกตามลักษณะเฉพาะของไวยากรณ์ และภาษาคูร์ดิต (หมายถึงภาษาเคิร์ด)
จุดกำเนิด
สำเนียงของภาษาอราเมอิกใหม่จำนวนมากใช้พูดในบริเวณทะเลสาบอูร์เมียและทะเลสาบวานในตุรกี จนถึงที่ราบโมซุลในอิรักและบริเวณซานานดาซในอิหร่าน ภาษาลิซานิดใช้พูดในแถบตอนกลางของบริเวณนี้จัดอยู่ในสำเนียงตะวันตกเฉียงใต้ ไม่อาจเข้าใจกันได้กับภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดีย
การใช้ในปัจจุบัน
ภาษานี้มีสำเนียงหลักสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มตะวันตกใช้พูดรอบๆอาร์บิล ชาวยิวส่วนใหญ่ในบริเวณนี้พูดภาษาอาหรับด้วยและภาษาสำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับแบบอิรักมาก สำเนียงตะวันออกพบในเมืองกอย ซันจัต ในเขตภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของอิรัก สำเนียงนี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาอาหรับและภาษาเคิร์ดมาก
ระบบคำกริยาของภาษาลิซานิดต่างจากภาษาอราเมอิกใหม่อื่นๆมาก และมีความผันแปรไปตามกลุ่มสำเนียง สำเนียงอาร์บิลแสดงเป้าหมายกำลังกระทำโดยใชคำอุปสรรค la- กับรูปกริยา เช่น laqatil (เขากำลังฆ่า) สำเนียงโดเบใช้ระบบเดียวกันแต่ใช้คำอุปสรรค na- กลุ่มสำเนียงตะวันออกใช้รุปกริยาไม่จำกัดขอบเขตกับคำเชื่อมเพื่อแสดงการกำลังกระทำ
ความไม่สงบในดินแดนที่เคยอยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และการก่อตั้งรัฐอิสราเอล ทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ในเคอร์ดิสถานอพยพออกไปที่อื่น ในกลุ่มคนรุ่นใหม่ ภาษานี้ถูกแทนที่ด้วยภาษาฮีบรู เหลือผู้พูดภาษานี้เพียง 3,000 คน ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี และจะกลายเป็นภาษาตายในอนาคตอันใกล้ เขียนด้วยอักษรฮีบรู
ช็อง อึน-แช
ช็อง อึน-แช (ฮันกึล: 정은채; โรมัน: Jeong Eun-chae) มีชื่อจริงว่า ช็อง โซล-มี (ฮันกึล: 정솔미; โรมัน: Jeong Sol-mi) เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2529 เป็น นางแบบและนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ มีผลงานเด่น ได้แก่ ภาพยนตร์เรื่อง Nobody's Daughter Haewon(2556)
โดยในปี 2556 เธอได้ปล่อยอีพีอัลบั้ม แนวเพลงอินดีโฟล์ก ออกมา โดยใช้ชื่อของเธอเองเป็นชื่ออัลบั้ม
ชีวิตช่วงต้น
ในวัยเด็ก ช็อง อึน-แช และครอบครัว เคยย้ายไปอยู่ที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นเวลา 2ปี เนื่องจากหน้าที่การงานของคุณพ่อของเธอ ก่อนที่เธอจะกลับไปที่ลอนดอนอีกครั้งตอนอายุ 15ปี เพื่อศึกษาต่อในระดับชั้นมัธยมปลายและต่อด้วยระดับอุดมศึกษาที่ Central Saint Martins ในสาขา การออกแบบสิ่งทอ โดยระหว่างที่เธอกำลังศึกษาอยู่นั้นเธอมีความคิดที่จะเป็นนักแสดงเธอจึงตัดสินใจกลับมาที่เกาหลี หลังจากอยู่ศึกษาที่ประเทศอังกฤษนานหลายปี
อาชีพ
ช็อง อึน-แช เริ่มต้นอาชีพนักแสดงของเธอด้วยการรับบทบาทสมทบในภาพยนตร์เรื่อง มหาเวทย์สงครามสะท้านโลก ในปี 2553 ซึ่งร่วแสดงกับ คัง ดง-วอน และ โก ซู โดยเธอได้รับคำวิจารณ์ที่ดีในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ จนในปี 2556 เธอได้รับบทนำในภาพยนตร์ของผู้กำกับ ฮง ซาง-ซู เรื่อง Nobody's Daughter Haewon ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งผลให้เธอได้รับการเสนอเข้าชิงรางวัล "นักแสดงหญิงหน้าใหม่" ในหลายๆเวที และทำให้เธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น
‏‎
ขุนหลวงพระยาไกรสี
ขุนหลวงพระยาไกรสี หรือ ขุนหลวงพระยาไกรสีห์ เป็นบรรดาศักดิ์ของข้าราชการผู้อยู่ในตำแหน่ง "ลูกขุน ณ ศาลหลวง" อาจหมายถึง
เด็กใหม่
เด็กใหม่ เป็นละครโทรทัศน์แนวรหัสคดี ระทึกขวัญ และละครสั้นจบในตอน ผลิตโดยเซาเออร์ บางกอก (SOUR Bangkok) นำแสดงโดย ชิชา อมาตยกุล
สถานที่
พล็อตของละครจะเป็นเรื่องราวหมุนเวียนของแนนโน๊ะ นักเรียนหญิงลึกลับที่ย้ายโรงเรียนใหม่ในประเทศไทย และตีแผ่เรื่องราวที่ไม่ดีของนักเรียนและคุณครู เธอถูกเปิดเผยว่ามีตัวตนเป็นอมตะ มีหน้าที่ลงโทษผู้กระทำผิดในอาชญากรรมและการกระทำผิดต่าง ๆ ในฤดูกาลที่สอง แนนโน๊ะมาพร้อมกับคู่แข่งคนใหม่ชื่อ ยูริ ซึ่งมีความคิดที่แตกต่างไปจากแนนโน๊ะ เน้นการแก้แค้น และต้องการเข้าครอบครองหน้าที่แทนของแนนโน๊ะ
งำเต๊ก
ประวัติ
งำเต๊กเป็นชาวอำเภอซานอิน เมืองห้อยเข (ปัจจุบันอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเชี่ยวซิง มณฑลเจ้อเจียง) วัยเด็กยากจน ไม่มีเงินซื้อตำราอ่าน ต้องอาศัยยืมหรืออ่านพร้อมผู้อื่น แต่มีความจำเป็นเลิศ จึงได้เข้าราชการกับซุนกวน
ในนิยาย สามก๊ก
ในศึกเซ็กเพ็ก นอกจากจิวยี่และขงเบ้งแล้ว งำเต๊กเป็นเพียงผู้เดียวที่มองว่า การที่จิวยี่สั่งให้โบยอุยกายจนสาหัสปางตายนั้น เป็นเพียงอุบายที่ต้องหลอกโจโฉ ตกกลางคืนงำเต๊กลอบเข้าไปหาอุยกายที่กระโจม จึงแน่ชัดว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้นเป็นอุบาย ด้วยความเสียสละของอุยกาย งำเต๊กจึงอาสาเป็นคนนำสารสวามิภักดิ์จากอุยกายไปหาโจโฉ
เมื่อข้ามไปถึง โจโฉไม่เชื่อใจความในจดหมาย สั่งให้เอางำเต๊กไปประหาร แต่งำเต๊กหัวเราะเยาะ พร้อมชี้แจงเหตุผลและใช้วาทศิลป์โน้มน้าวว่า อุยกายเห็นที่จะเจ็บตัวเปล่า โจโฉสั่งไม่ประหาร แต่ก็ยังไม่เชื่อใจนักทีเดียว เมื่อกลับมาแล้ว งำเต๊กยังได้ร่วมมือกับกำเหลงรองแม่ทัพเรือ หลอกชัวต๋งและชัวโฮ น้องชายของชัวมอที่แสร้งเข้ามาสืบข่าวฝ่ายง่อก๊กโดยทำเป็นสวามิภักดิ์  ว่าอุยกายคิดทรยศจริงเพื่อให้ทั้งคู่ส่งข่าวลวงไปให้โจโฉเชื่อใจสนิท โจโฉจึงเชื่อสนิท  ซึ่งนี่ก็เป็นสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้กองทัพเรือของโจโฉถูกเผาจนวอดวาย
งำเต๊ก ปรากฏบทบาทอีกครั้ง เมื่อเล่าปี่ยกทัพมาจากเสฉวนหมายจะล้างแค้นให้กวนอู ขณะที่ลิบองผู้ชนะกวนอูได้ก็ตายไปแล้ว ไม่รู้จะหาใครเป็นแม่ทัพใหญ่ไปสู้กับเล่าปี่ งำเต๊กเป็นผู้เสนอแนะลกซุน บัณฑิตหนุ่มวัย 29 ปี ที่รักษาเมืองเกงจิ๋วอยู่ ซุนกวนเห็นดีด้วย แม้ที่ปรึกษาหลายคนคัดค้าน แต่งำเต๊กยืนยันว่า ลกซุนสามารถทำการนี้ได้ และที่สุดก็เป็นไปดั่งที่งำเต๊กคาดไว้ทุกประการ
อ้างอิง
243
การเลือกตั้งประธานาธิบดีกัมพูชา พ.ศ. 2515
การเลือกตั้งประธานาธิบดีในกัมพูชาเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ซึ่งเกิดขึ้นหลังการล้มล้างสถาบันกษัตริย์หลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และจัดตั้งสาธารณรัฐเขมร ผลปรากฏว่าลน นลเป็นผู้ชนะการเลือกตั้งด้วยตะแนนเสียง 54.9% มีผู้มาใช้สิทธิ์ 57.6%.
การลงคะแนนแบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า
การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า (plurality voting) เป็นระบบการลงคะแนนซึ่งผู้ลงคะแนนสามารถลงคะแนนให้แก่ผู้สมัครได้เพียงรายเดียว และผู้สมัครรายใดที่ได้รับคะแนนมากกว่ารายอื่นจะเป็นผู้ชนะการเลือกไป โดยในระบบที่ใช้สำหรับเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียว (single-member districts) อาจเรียกว่า ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (first-past-the-post, ย่อ FPTP) ระบบการลงคะแนนแบบตัวเลือกเดียว (single-choice voting) ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าอย่างง่าย (simple plurality) หรือ ระบบเสียงข้างมากอย่างง่าย (relative/simple majority) ส่วนในกรณีที่ใช้ในเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนหลายคน อาจเรียกเป็น แบบผู้ชนะกินรวบ (winner-takes-all) หรือ ระบบแบ่งเขตหลายเบอร์ (bloc voting)
ระบบนี้ยังใช้ในการเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติ หรือผู้นำฝ่ายบริหารในหลายประเทศ เช่น ในการเลือกตั้งเกือบทั้งหมดในสหรัฐ สภาล่างในอินเดีย (โลกสภา) สภาสามัญชนในอังกฤษ และการเลือกตั้งท้องถิ่นของสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส (แบบสองรอบ) และแคนาดาในระดับรัฐบาลกลางและระดับรัฐ
การลงคะแนนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าหรือคะแนนเสียงที่เหนือกว่าแตกต่างจากระบบเสียงข้างมากซึ่งผู้ชนะการเลือกตั้งจำเป็นจะต้องได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (absolute majority) จากคะแนนเสียงทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าผู้ชนะจะมีคะแนนเสียงมากกว่าผู้สมัครรายอื่น ๆ ทุกรายรวมกัน ส่วนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าหรือคะแนนเสียงที่เหนือกว่าผู้ชนะแค่ต้องได้รับคะแนนที่มากกว่าผู้สมัครรายอื่นจึงจะชนะการเลือกตั้ง
ในทั้งระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าและเสียงข้างมากอาจจะใช้สำหรับเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวหรือหลายคนก็ได้ ในกรณีหลัง อาจจะเรียกว่าเป็นระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (exhaustive ballots) ซึ่งจะสามารถหาผู้ชนะได้รอบละคนและเริ่มการนับใหม่จนได้ผู้ชนะครบทุกที่นั่ง
ในบางกรณี รวมถึงฝรั่งเศส และในรัฐลุยเซียนาและรัฐจอร์เจียของสหรัฐ ใช้การลงคะแนนระบบสองรอบ (two-ballot) หรือระบบตัดเชือก (runoff-election) ซึ่งอาจจะต้องใช้การนับคะแนนถึงสองรอบในการหาผู้ชนะที่ได้คะแนนเสียงที่เหนือกว่า หากในการนับคะแนนรอบแรกไม่มีผู้สมัครรายได้คะแนนเสียงข้างมากเกินร้อยละ 50 ของคะแนนเสียงทั้งหมด ในรอบที่สองนั้นจะคัดเหลือเพียงผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุดสองอันดับแรกเข้าชิงตำแหน่งเท่านั้น
ในเกณฑ์อื่นที่พบได้ คือ ผู้สมัครทุกคนจะต้องมีคะแนนเสียงถึงจำนวนขั้นต่ำที่ต้องการ ในรอบแรกจึงจะสามารถเข้าไปแข่งขันในรอบที่สองได้ ในกรณีที่ยังมีผู้สมัครมากกว่าสองคนในรอบที่สอง จะใช้หลักคะแนนเสียงที่เหนือกว่าในการตัดสินผู้ชนะ
การลงคะแนน
การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าใช้ในการเลือกตั้งในระดับท้องถิ่นและระดับประเทศใน 43 ประเทศจากทั้งหมด 193 ประเทศที่เป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศที่เคยมีความเกี่ยวพันกับสหราชอาณาจักร สหรัฐ แคนาดา และอินเดีย
ในแบบที่ใช้เลือกผู้สมัครคนเดียวนั้น ผู้ลงคะแนนสามารถลงคะแนนได้เพียงแค่ผู้สมัครเพียงรายเดียว และการตัดสินผู้ชนะนั้นใช้เกณฑ์จำนวนคะแนนเสียงที่มีมากที่สุด (คะแนนเสียงที่เหนือกว่า) จึงทำให้การลงคะแนนระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่านี้เป็นระบบที่ง่ายที่สุดสำหรับผู้ลงคะแนนและกรรมการผู้นับคะแนน (อย่างไรก็ตามการแบ่งเขตเลือกตั้งนั้นมักจะเป็นข้อโต้แย้งอยู่เสมอในระบบนี้)
ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติที่มีผู้แทนคนเดียวในเขตเลือกตั้งนั้น ผู้ลงคะแนนที่อยู่ในเขตเลือกตั้งนั้น ๆ จะสามารถลงคะแนนเลือกผู้สมัครได้เพียงรายเดียวจากจำนวนผู้สมัครทั้งหมดในเขตเลือกตั้งนั้น ในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่า ผู้ชนะการเลือกตั้งจะถือเป็นผู้แทนของเขตเลือกตั้งนั้นโดยปริยาย
ในการเลือกตั้งเพื่อหาผู้ชนะเพียงคนเดียวในระดับประเทศ เช่น ประธานาธิบดีในระบบประธานาธิบดี ใช้ระบบการลงคะแนนแบบในเดียวกันซึ่งผู้ชนะเป็นผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุด
ในการลงคะแนนระบบสองรอบนั้น โดยปกติจะให้ผู้สมัครเพียงสองรายที่ได้รับคะแนนสูงสุดในรอบแรกเข้าไปสู่รอบที่สอง หรือเรียกอีกอย่างว่า "รอบตัดเชือก"
ในการลงคะแนนเพื่อหาผู้แทนที่มากกว่าหนึ่งคนต่อเขตเลือกตั้ง ผู้ชนะเหล่านั้นคือผู้สมัครที่ได้คะแนนสูงสุด (จำนวนขึ้นอยู่กับการจัดที่นั่งในเขตเลือกตั้ง) โดยกฎที่ใช้มีทั้งผู้ลงคะแนนสามารถเลือกได้เพียงคนเดียว หรือหลายคนแต่ไม่เกินกี่คน หรือจำนวนใด ๆ ตามที่ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญก็ได้
บัตรลงคะแนน
โดยทั่วไป บัตรลงคะแนนในระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าสามารถแบ่งได้เป็นสองแบบหลัก แบบง่ายที่สุดประกอบด้วยช่องว่างซึ่งเว้นไว้เพื่อเขียนชื่อผู้สมัครที่ต้องการด้วยลายมือ แบบที่เป็นระเบียบมากขึ้นจะมีรายชื่อผู้สมัครและมีช่องว่างข้างหน้าชื่อผู้สมัครสำหรับการกาเครื่องหมายเลือกผู้สมัครรายเดียว (หรือหลายรายในบางระบบ)
การเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร
ในสหราชอาณาจักร เช่นเดียวกับแคนาดา และสหรัฐ ใช้ระบบเขตเดียวเบอร์เดียวในการเลือกตั้งระดับประเทศ ซึ่งในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีผู้แทนราษฎรเพียงคนเดียว ผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงสูงสุดในเขตนั้นจะได้รับเลือก (คะแนนเสียงที่เหนือกว่าชนะ) โดยไม่จำเป็นจะต้องได้รับคะแนนเสียงเกินร้อยละ 50 ของคะแนนเสียงทั้งหมด ตัวอย่างเช่น เมื่อค.ศ. 1992 พรรคเสรีประชาธิปไตยชนะการเลือกตั้งในเขตเลือกตั้งหนึ่งในสกอตแลนด์โดยมีคะแนนเพียงร้อยละ 26 เท่านั้น ในระบบเขตเลือกตั้งที่มีผู้แทนคนเดียวที่ใช้ระบบคะแนนเสียงที่เหนือกว่าในการเลือกผู้ชนะนั้นมักจะทำให้เกิดพรรคใหญ่เพียงสองพรรค ในประเทศที่ใช้ระบบสัดส่วนในการเลือกตั้งนั้นในทางกลับกันไม่เป็นประโยชน์ที่จะลงคะแนนเสียงให้พรรคการเมืองใหญ่ จึงทำให้เกิดระบบการเมืองแบบหลายพรรคขึ้น
ในสกอตแลนด์ เวลส์ และไอร์แลนด์เหนือใช้ระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร แต่ในการเลือกตั้งในระดับสภาของตนนั้นใช้แบบสัดส่วนในการเลือกตั้ง ในสหราชอาณาจักรทั้งหมดใช้ระบบการเลือกตั้งแบบสัดส่วนในการเลือกตั้งสภายุโรป
ประเทศที่ได้รับมรดกทางการเมืองมาจากบริเตนใหญ่นั้นล้วนจะมีสองพรรคใหญ่ ฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา เช่นในสหรัฐซึ่งมีพรรคเดโมแครต และพรรครีพับลิกัน ส่วนในแคนาดานั้นถือเป็นข้อยกเว้น โดยมีพรรคการเมืองใหญ่หลัก ๆ ถึงสามพรรค ได้แก่พรรคประชาธิปัตย์ใหม่ ซึ่งเป็นฝ่ายซ้าย พรรคอนุรักษนิยม ซึ่งเป็นฝ่ายขวา และพรรคเสรีนิยม ซึ่งอยู่ตรงกลางค่อนไปทางซ้าย ส่วนพรรคในลำดับที่สี่ซึ่งไม่ถือเป็นพรรคการเมืองหลักในปัจจุบันได้แก่ พรรคบล็อกเกเบกัวซึ่งสนับสนุนการแยกตัวเป็นเอกราชของรัฐควิเบก และเป็นพรรคประจำเขตซึ่งลงแข่งขันเพียงแค่ในการเมืองระดับรัฐ ส่วนในนิวซีแลนด์นั้นเคยใช้ระบบเดียวกับบริเตนใหญ่ซึ่งก่อให้เกิดปัญหาพรรคการเมืองใหญ่สองพรรคเช่นกัน ซึ่งทำให้พลเมืองชาวนิวซีแลนด์ไม่พอใจเพราะปัญหาของพวกเขาไม่ได้รับการแก้ไขจึงทำให้รัฐสภานิวซีแลนด์ผ่านกฎหมายใน ค.ศ. 1993 ไปใช้ระบบการเลือกตั้งเช่นเดียวกับเยอรมนี ซึ่งใช้ระบบสัดส่วน (PR) โดยมีที่นั่งจำนวนหนึ่งมาจากแบบแบ่งเขตเลือกตั้ง ต่อมาจึงทำให้นิวซีแลนด์กลายเป็นประเทศที่มีการเมืองแบบหลายพรรค
ภายหลังการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ใน ค.ศ. 2015 มีข้อเรียกร้องจากพรรคเอกราชสหราชอาณาจักรในการปฏิรูประบบเลือกตั้งให้เป็นแบบสัดส่วนเนื่องจากพรรคฯ ได้รับคะแนนเสียงทั้งประเทศถึง 3,881,129 คะแนน แต่ได้ที่นั่งในสภาไปเพียงแค่ที่นั่งเดียว ส่วนพรรคกรีนนั้นร่วมชะตากรรมเดียวกันคือที่นั่งกับคะแนนเสียงไม่สัมพันธ์กัน ในขณะที่พรรคชาติสกอตนั้นได้คะแนนเสียงเพียง 1,454,436 คะแนน แต่ได้ที่นั่งถึง 56 ที่นั่งเนื่องจากแรงสนับสนุนท่วมท้นในเขตเลือกตั้งของสกอตแลนด์
ตัวอย่าง
ใช้จำนวนประชากรเป็นร้อยละโดยนำมาจากรัฐเทนเนสซีในสหรัฐเป็นตัวอย่างประกอบ
หากผู้ลงคะแนนแต่ละคนในแต่ละเมืองนั้นเลือกได้เพียงเมืองเดียว (ชาวเมมฟิสเลือกเมมฟิส ชาวแนชวิลล์เลือกแนชวิลล์ เป็นต้น) เมมฟิสจะได้รับเลือกเนื่องจากมีคะแนนเสียงมากที่สุด (ร้อยละ 42) ซึ่งในระบบนี้ไม่ได้ใช้เกณฑ์คะแนนเสียงข้างมากในการเลือกผู้ชนะ เมมฟิสเป็นผู้ชนะการเลือกตั้งเนื่องจากได้คะแนนเสียงมากที่สุดถึงแม้ว่าอีกร้อยละ 58 ของผู้ลงคะแนนจะไม่เลือกเมมฟิสก็ตาม ซึ่งปัญหานี้จะไม่เกิดขึ้นหากมีการใช้ระบบสองรอบในการลงคะแนนซึ่งแนชวิลล์ก็จะเป็นผู้ชนะแทน (ในทางปฏิบัติแล้วผู้ลงคะแนนในแชตตานูกาและนอกซ์วิลล์จะใช้กลยุทธ์ในการเลือกตั้งและเลือกเมืองแนชวิลล์แทน)
การลงคะแนนเสียงเชิงกลยุทธ์
เช่นเดียวกับระบบการลงคะแนนอื่นๆ ระบบการลงคะแนนแบบคะแนนเสียงเหนือกว่านั้นง่ายต่อเกิดการลงคะแนนเสียงเชิงกลยุทธ์ เช่น "การรอมชอม" (compromising) ผู้ลงคะแนนทั้งหลายจะถูกกดดันให้ลงคะแนนให้กับผู้สมัครรายเดียวจากสองรายที่มีโอกาสชนะมากกว่าถึงแม้ความชอบที่แท้จริงของผู้ลงคะแนนนั้นอาจจะไม่ใช่ทั้งสองคน เพราะว่าคะแนนเสียงที่ออกให้ผู้สมัครรายอื่นนั้นมีโอกาสที่จะทำให้ผู้สมัครรายที่ชอบไม่ได้รับเลือกตั้ง แต่จะไปช่วยลดการสนับสนุนแก่ผู้สมัครหลักคนใดคนหนึ่งจากทั้งสองพรรคหลักที่ผู้ลงคะแนนอาจชอบมากกว่าอีกคนหนึ่งแทน พรรคการเมืองเสียงข้างน้อยดังนั้นจะสามารถดึงคะแนนเสียงจากพรรคการเมืองใหญ่พรรคใดพรรคหนึ่งได้ ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงผลการเลือกตั้งและไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ต่อผู้ลงคะแนนเลย พรรคการเมืองที่เหลืออื่นๆ จะต้องเริ่มสร้างความนิยมและความน่าเชื่อถือผ่านการเลือกตั้งในหลายสมัยจนกว่าจะได้รับการพิจารณาโดยผู้ลงคะแนน
ในตัวอย่างกรณีรัฐเทนเนสซี หากผู้ลงคะแนนทั้งหมดของแชตตานูกาและน็อกซ์วิลล์ทำการลงคะแนนให้แก่แนชวิลล์แทน แนชวิลล์ก็อาจจะชนะการเลือกตั้ง (ด้วยคะแนนเสียงร้อยละ 58) โดยแนชวิลล์นั้นอาจจะเป็นตัวเลือกลำดับสามของผู้ลงคะแนนเหล่านี้ แต่หากทำการลงคะแนนให้กับลำดับความชอบแรกแล้ว (เมืองของตนเอง) จะส่งผลให้เมืองที่ชอบเป็นอันดับสุดท้าย (เมมฟิส) ชนะการเลือกตั้งแทน
จำนวนพรรคการเมืองน้อย
จากกฎของดูว์แวร์แฌ ซึ่งเป็นทฤษฎีที่กล่าวถึงการเลือกตั้งที่ใช้ระบบแบ่งเขตเบอร์เดียวนั้นจะทำให้ประเทศกลายเป็นการเมืองแบบสองพรรคเมื่อเวลาผ่านไป
การลงคะแนนระบบคะแนนนำนี้มักจะทำให้พรรคการเมืองลดจำนวนเหลือเพียงสองพรรคใหญ่มากกว่าระบบอื่น ๆ ซึ่งมีส่วนทำให้พรรคการเมืองเดียวสามารถมีคะแนนเสียงข้างมากในสภาได้ (ในสหราชอาณาจักร จากการเลือกตั้งทั่วไป 21 ครั้ง จากทั้งหมด 24 ครั้งตั้งแต่ ค.ศ. 1922 เป็นต้นมา ทำให้มีพรรคการเมืองเดียวกุมเสียงข้างมากในสภาได้)
การลงคะแนนในระบบนี้ซึ่งก่อให้เกิดพรรคการเมืองใหญ่ซ้ำ ๆ จากพรรคหลักเพียงไม่กี่พรรค ทำให้เกิดรัฐบาลที่ไม่ได้มีมุมมองแตกต่างจากเดิมเท่าใดนัก โดยเป็นไปได้ที่ผู้ลงคะแนนอาจเล็งเห็นว่าพรรคการเมืองใหญ่แต่ละพรรคนั้นล้วนมีนโยบายและมุมมองในปัญหาคล้ายกัน จึงทำให้ผู้ลงคะแนนไม่ได้มีความรู้สึกอยากลงคะแนนอย่างมีความหมายสำคัญเพียงพอ
เนื่องจากมีตัวเลือกน้อยให้ผู้ลงคะแนนเลือก โดยถึงแม้ว่าอาจจะลงคะแนนเลือกผู้สมัครรายนั้นในขณะที่ความรู้สึกของผู้ลงคะแนนนั้นยังไม่พอใจในผู้สมัคร แต่เหตุที่เลือกเพราะเนื่องจากผู้ลงคะแนนรู้สึกชอบผู้สมัครรายอื่นน้อยกว่าแทน ดังนั้นจึงทำให้ผู้แทนนั้นไม่สัมพันธ์กับมุมมองทางการเมืองของผู้ลงคะแนน
นอกจากนี้ การนำโดยพรรคการเมืองใหญ่พรรคเดียวนั้นสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงในระดับนโยบายได้อย่างทันใดถึงแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงนั้น ๆ อาจจะได้รับความเห็นชอบจากแค่เพียงกลุ่มคนที่เลือกมา (ซึ่งอาจจะน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ลงคะแนน) แต่ในทางกลับกันในระบบหลายพรรคนั้นจะต้องใช้ความพยายามมากกว่าในการสร้างความเปลี่ยนแปลงในระดับนโยบาย
คะแนนเสียเปล่า
คะแนนเสียเปล่า (wasted votes) เป็นคะแนนเสียงที่ออกเพื่อเลือกตั้งผู้สมัครที่มีแนวโน้มที่จะแพ้การเลือกตั้ง และรวมถึงคะแนนเสียงเกินซึ่งเป็นคะแนนที่เกินจากจำนวนคะแนนเสียงที่ต้องการสำหรับการชนะการเลือกตั้งในเขตนั้น ๆ ตัวอย่างเช่น ในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร ค.ศ. 2005 คะแนนเสียงถึงกว่าร้อยละ 52 นั้นลงไปให้ผู้สมัครที่แพ้การเลือกตั้ง และกว่าอีกร้อยละ 18 เป็นคะแนนเสียงเกิน ซึ่งรวมกันกว่าร้อยละ 70 เป็นคะแนนเสียเปล่า ดังนั้นจึงเป็นที่ถกเถียงกันเรื่องระบบการลงคะแนนนี้เพราะเสียงข้างมากนั้นอาจจะไม่มีความหมายใด ๆ เลยในผลลัพธ์การเลือกตั้ง มีระบบการลงคะแนนอื่น ๆ อีกมากที่แก้ปัญหานี้เพื่อให้ทุกคะแนนเสียงมีประสิทธิภาพในการสร้างผลลัพธ์ซึ่งคือการลดปัญหาคะแนนเสียเปล่า
การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบ
เนื่องจากการลงคะแนนระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุด (FPTP) ทำให้เกิดคะแนนเสียเปล่ามาก ซึ่งการเลือกตั้งภายใต้ระบบนี้จะง่ายต่อการถูกเอาเปรียบจากการแบ่งเขตเลือกตั้งอย่างไม่เป็นธรรม (Gerrymandering) เว้นแต่จะมีกลไกป้องกันอย่างเป็นระบบ การแบ่งเขตเลือกตั้งแบบเอาเปรียบนี้ พรรคการเมืองที่ยังอยู่ในอำนาจสามารถจัดการกำหนดเขตเลือกตั้งเพื่อให้ได้เปรียบกับพรรคการเมืองของตัวเองในสมัยเลือกตั้งถัดไปได้
เสียงแตก
ปัญหาเสียงแตก (Spoiler effect) เป็นผลกระทบจากคะแนนเสียงที่แตกออกให้แก่ผู้สมัครหลายคนที่มีนโยบายคล้ายคลึงกัน โดยผู้สมัครที่อาจใช้เป็นตัวล่อ (Spoiler) ในการเลือกตั้งนั้นจะแย่งคะแนนเสียงจากผู้สมัครหลักที่มีนโยบายทางการเมืองแนวเดียวกัน ซึ่งมักจะเป็นเหตุให้พ่ายแพ้การเลือกตั้งต่อผู้สมัครจากพรรคการเมืองคู่แข่งฝ่ายตรงข้ามได้ พรรคการเมืองขนาดเล็กจำนวนหลายพรรคสามารถเปลี่ยนผลลัพธ์ของการเลือกตั้งในระบบแบ่งเขตคะแนนสูงสุดได้โดยมีความจงใจทำลายสมดุลของระบบสองพรรคการเมืองโดยทำให้เกิดกลุ่มการเมืองใหม่ในสเปคตรัมการเมืองซึ่งทำให้ผู้ชนะการเลือกตั้งได้คะแนนเสียงลดลงจากคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดเปลี่ยนไปเป็นเพียงคะแนนนำเท่านั้น ซึ่งผู้ที่ได้ประโยชน์คือพรรคการเมืองที่มีความนิยมน้อยกว่า เมื่อเปรียบเทียบกับระบบการลงคะแนนที่ใช้ระบบสัดส่วนจะมีพรรคการเมืองขนาดเล็กที่ชนะได้จากส่วนแบ่งตามสัดส่วนผู้แทนที่พึงได้รับ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตัน (Metropolitan Museum of Art หรือ the Met) เป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ตั้งอยู่ที่ทางตะวันออกของเซ็นทรัลพาร์คในนครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1870
พิพิธภัณฑ์เป็นเจ้าของงานศิลปะถาวรกว่าสองล้านชิ้นที่แบ่งเป็นสิบเก้าแผนก อาคารหลักมักจะเรียกสั้นๆ ว่า “the Met” เป็นหอศิลป์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกหอศิลป์หนึ่งแลมีสาขาที่สองที่เล็กกว่าที่“เดอะคล็อยสเตอร์ส” (The Cloisters) ในอัพเพอร์แมนแฮตตัน Upper Manhattan ซึ่งเป็นที่ตั้งแสดงศิลปะยุคกลาง
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1870 โดยกลุ่มชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งรวมทั้งนักธุรกิจและนักการเงินและผู้นำศิลปินและนักคิดในสมัยนั้น ประสงค์จะก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ที่นำศิลปะและการศึกษาศิลปะมาสู่ประชาชนอเมริกัน พิพิธภัณฑ์เปิดให้ประชาชนเข้าชมเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1872
ในปี ค.ศ. 2007 พิพิธภัณฑ์มีความยาวทั้งสิ้นเกือบหนึ่งในสี่ไมล์และมีเนื้อที่ทั้งหมดกว่าสองล้านตารางฟุต
หินตาเสือ
หินตาเสือ หรือ คดไม้สัก (Tiger's Eyes) เป็นหินแร่ธรรมชาติ ซึ่งจัดว่าเป็นหินตระกูลควอตซ์ โดยทั่วไปจะมีสีเหลือง แดงและน้ำตาล เนื่องจากว่าหินชนิดนี้มีความแวววาวคล้ายกับตาเสือ จึงถูกเรียกว่า หินตาเสือ
แหล่งที่พบ
สามารถพบในประเทศแอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา แคนาดา บราซิล นามิเบีย อินเดีย และพม่า
ความเชื่อ
ในอดีตเชื่อว่าหินชนิดนี้ จะช่วยป้องกันอันตรายจากคุณไสย-สิ่งลี้ลับ
ประโยชน์
ปัจจุบันนิยมนำมาทำเป็นเครื่องประดับสวมใส่
เทโอ อัลเบร็ชท์
เทโอ เพาล์ อัลเบร็ชท์ (Theodor Paul Albrecht; 28 มีนาคม ค.ศ. 1922 – 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2010) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันผู้ก่อตั้งอัลดี เครือซูเปอร์มาร์เก็ตราคาย่อมเยา ร่วมกับคาร์ล อัลเบร็ชท์ พี่ชาย เคยเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศเยอรมนีหลายปี และได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยอันดับ 9 ของโลกในปี ค.ศ. 2009 ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2010
ลัทธิคลาสสิกใหม่
ลัทธิคลาสสิกใหม่ (neoclassicism, neo-classicism) เป็นชื่อที่ใช้สำหรับขบวนการทางวัฒนธรรมของศิลปะการตกแต่ง ทัศนศิลป์ วรรณคดี การละคร ดนตรี และสถาปัตยกรรมที่มาจากศิลปะคลาสสิกและวัฒนธรรมซึ่งส่วนใหญ่มาจากกรีกโบราณหรือโรมันโบราณ) ขบวนการเหล่านี้มีความนิยมระหว่างกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 จนถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 19
วลาดีมีร์ ฟิลาตอฟ
วลาดีมีร์ เปโตรวิช ฟิลาตอฟ (Влади́мир Петро́вич Фила́тов; 15 [ตามปฎิทินเก่า 27] กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 ในมิคาย์ลอฟกา เขตผู้ว่าการเพนซา จักรวรรดิรัสเซีย – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1956 ในโอเดสซา สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน) เป็นทั้งจักษุแพทย์และศัลยแพทย์ชาวรัสเซียและยูเครนที่รู้จักกันดีสำหรับการพัฒนาของเขาในการบำบัดด้วยเนื้อเยื่อ เขาแนะนำวิธีการปลูกถ่ายแผ่นเนื้อเยื่อปะปลูก, การปลูกถ่ายกระจกตา และการรักษาด้วยการปลูกถ่ายจากดวงตาของซากศพ เขาได้ก่อตั้งสถาบันโรคตาและการบำบัดด้วยเนื้อเยื่อในโอเดสซา สหภาพโซเวียต (ยูเครนในปัจจุบัน) ฟิลาตอฟยังได้รับเครดิตจากการฟื้นฟูสายตาของวาซีลี ไซเซฟ เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บที่ตาของเขาจากการโจมตีด้วยปืนครกในช่วงยุทธการที่สตาลินกราด
การปลูกถ่ายกระจกตาครั้งแรกได้รับการพยายามโดยโดยฟิลาตอฟเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1912 แต่การปลูกถ่ายขุ่นมัวขึ้น หลังจากความพยายามหลายครั้งในช่วงหลายปี ฟิลาตอฟก็ประสบความสำเร็จในการปลูกถ่ายกระจกตาจากผู้ป่วยเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1931
หลังจากฟิลาตอฟเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1956 นาเดซดา พุชคอฟสกายา ผู้เป็นเด็กฝึกงานของเขาได้เป็นหัวหน้าสถาบันโรคตาและการบำบัดด้วยเนื้อเยื่อในโอเดสซา ซึ่งสถาบันดังกล่าวได้รับการเปลี่ยนชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่ฟิลาตอฟโดยใช้ชื่อสถาบันโรคตาและการบำบัดด้วยเนื้อเยื่อฟิลาตอฟ
ทอม เคลเวอร์ลีย์
ทอมเกิดที่เบซิงสโตก เมืองแฮมเชียร์ แต่ไปโตที่แบร็ดฟอร์ด และเขาก็ได้เป็นส่วนหนึ่งในทีมเยาวชนของแบร็ดฟอร์ด จากนั้นเขาก็ได้ร่วมฝึกซ้อมกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ตั้งแต่อายุ 14 ปี และเซ็นสัญญาร่วมทีมเป็นทางการในปี 2005
ด้วยพรสวรรค์ด้านการเล่นฟุตบอลทำให้เขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว และในฤดูกาล 2007-2008 เขาก็ได้รางวัลนักเตะยอดเยี่ยมของลีกสำรองร่วมกับ แซม ฮิวสัน และ ริชาร์ด เอ็กเคอร์สลี่ย์
จากนั้น เขาได้ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์กับทีมอื่นๆ อีกหลายทีมในสัญญายืมตัวไม่ว่าจะเป็นกับเลสเตอร์ซิตี ในช่วงปลายฤดูกาล 2008-2009 และทำประตูแรกให้ทีมจิ้งจอกได้ในเกมที่เอาชนะวอล์ซอลล์ ไปได้ 4 - 1 ในช่วงปิดฤดูกาลเขาก็กลับมาเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในเกมอุ่นเครื่อง และเขาก็ทำประตูแรกในโอลด์ แทร็ฟฟอร์ดได้ในเกมที่พบกับบาเลนเซีย ในเดือนสิงหาคม 2009 จากนั้น เขาก็ถูกยืมตัวไปเล่นให้กับวัตฟอร์ด ในฤดูกาล 2009-2010 และกลายเป็นนักเตะยอดเยี่ยมของทีม "แตนอาละวาด" ในปีนี้ด้วย จากนั้นช่วงปิดฤดูกาลเขาก็กลับมาร่วมทัวร์ปรีซีซั่นกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในการเดินทางไปแถบอเมริกาเหนือในเดือนกรกฎาคม 2010 แม้ว่าเขาจะมีฟอร์มการเล่นที่ดีเยี่ยม และมีโอกาสเล่นในทีมชุดใหญ่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด แต่ในฤดูกาล 2010-2011 วีแกน ก็ให้ความสนใจเขา และติดต่อเซ็นสัญญายืมตัวเคลฟเวอร์ลี่ย์ ไปเล่นให้กับทีมตลอดทั้งฤดูกาล แม้ เซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน จะยืนยันว่าเคลฟเวอร์ลี่ย์ คือนักเตะที่สำคัญของทีมในอนาคต แต่เขาก็เห็นว่าการปล่อยตัวให้วีแกน ยืมไปนั้นจะส่งผลดีต่อตัวนักเตะ และทำให้เขามีประสบการณ์มากขึ้น และแข็งแกร่งขึ้น
สำหรับเกมกับทีมชาติ เคลฟเวอร์ลี่ย์ มีชื่อติดทีมชาติอังกฤษ ตั้งแต่ปี 2008 ในชุดอายุไม่เกิน 19 ปี จากนั้น ก็มีชื่อติดทีมชาติชุดอายุไม่เกิน 21 ปี ร่วมกับเพื่อนร่วมทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด คนอื่นๆ เช่น คริส สมอลลิ่ง และ ฟิล โจนส์ ในเดือนสิงหาคม 2011 เคลฟเวอร์ลี่ย์ ถูกเรียกตัวติดทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่เพื่อลงเตะนัดกระชับมิตรกับฮอลแลนด์ จากการคุมทีมของ ฟาบิโอ คาเปลโล่ แต่เกมนี้ต้องถูกยกเลิกไปหลังเกิดเหตุการณ์จลาจลในลอนดอน
จากการแขวนสตั๊ดของ พอล สโคลส์ ทำให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ต้องการนักเตะที่จะมาทดแทนในแดนกลางของทีม และเซอร์ อเล็กซ์ ก็เชื่อมั่นในฝีเท้าของเคลฟเวอร์ลี่ย์ และให้โอกาสเขาได้ลงพิสูจน์ตัวเองในฤดูกาล 2011-2012 เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้ทีมปีศาจแดงชุดใหญ่ในการพบกับแมนเชสเตอร์ซิตี ในคอมมิวนิตี้ ชิลด์ และมีส่วนในการเปิดบอลให้ หลุยส์ นานี่ ทำประตูตีเสมอได้ในนัดนี้ และเขาก็ได้ลงเล่นในพรีเมียร์ ลีก นัดแรกในการพบกับเวสต์ บรอมวิช อัลเบี้ยน จากนั้น เขาก็โชว์ฟอร์มได้น่าประทับใจอย่างสม่ำเสมอ จนกลายเป็นมิดฟิลด์ตัวทำเกมที่สำคัญของทีม และในเดือนตุลาคม 2011 สโมสรก็ได้ให้รางวัลเขาด้วยการต่อสัญญาไปอีก 4 ปีซึ่งจะทำให้เขาอยู่กับทีมไปจนถึงฤดูกาล 2014-2015
อ้างอิง
1989
ดัลซิม
ดัลซิม มีท่าไม้ตายคือ โยคะไฟเยอร์, โยคะเฟลม และโยคะบลัสท์ และซูเปอร์คอมโบคือ โยคะอินเฟอร์โน
ประวัติตามท้องเรื่อง
ดัลซิมเป็นนักสู้จากอินเดีย ผู้มีท่าทางโดยทั่วไปที่สงบเงียบ เขาเข้าร่วมศึกสตรีทไฟท์เตอร์โดยใช้วิชาโยคะในการต่อสู้เพื่อหาเงินรางวัลไปช่วยเหลือเด็กยากจนในหมู่บ้านของตน ในสตรีทไฟท์เตอร์ซีโร่ 2 เขาคิดว่าอาจเป็นการดีที่เขาตัดสินใจเข้าร่วมต่อสู้ แต่เขาก็ยังได้รับเงินไม่เพียงพอในการจัดซื้อปัจจัยสี่สำหรับใช้ในหมู่บ้านของเขา อย่างไรก็ตาม ดัลซิมก็ยังได้รับความเคารพจากผู้คนในหมู่บ้านของเขาอยู่เสมอมา ในสตรีทไฟท์เตอร์ซีโร่ 3 เขาได้มั่นหมายที่จะปราบเวก้า ดัลซิมได้ออกเดินทางไปทั่วโลก และได้พบกับเบอร์ดี้และโรส ซึ่งดัลซิมได้ใช้พลังควบคุมจิตใจในการค้นหาคำตอบที่ต้องการ ในภายหลังเขาได้เผชิญหน้ากับเวก้าและได้ทำลายฐานทัพชาโดลู หลังจากการแข่งขันรายการเวิลด์วอร์ริเออร์ครั้งที่สองสิ้นสุดลง ดัลซิมได้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆทั่วโลกเพื่อช่วยเหลือผู้ขาดแคลน
การตอบรับ
ใน ค.ศ. 1992 ดัลซิมได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับห้าของตัวละครยอดเยี่ยมประจำปี ค.ศ. 1991 โดยนิตยสารเกมเมสต์ ที่ประเทศญี่ปุ่น ไอจีเอ็นได้จัดให้ตัวละครนี้อยู่ในอันดับแปดของตัวละครอันดับต้นแห่งสตรีทไฟท์เตอร์ โดยให้ข้อสังเกตถึงรูปแบบการเล่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในฐานะ "บุคคลที่มีพฤติกรรมแปลก ๆ ที่ได้รับความนิยม"
อลิซาเบธ: ราชินีบัลลังก์ทอง
อลิซาเบธ: ราชินีบัลลังก์ทอง (Elizabeth: The Golden Age) เป็นภาคต่อของ อลิซาเบธ ราชินีบัลลังก์เลือด (Elizabeth) นำแสดงโดย เคต แบลนเชตต์, ไคลฟ์ โอเวน, เจฟฟรีย์ รัช ร่วมด้วย ซาแมนธา มอร์ตัน กำกับการแสดงโดย เชคการ์ คาปูร์
เนื้อเรื่อง
ในปี ค.ศ. 1585 หลังการปกครองนานเกือบ 30 ปี ของสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ (เคต แบลนเชตต์) สเปนภายใต้การนำของพระเจ้าเฟลิเปที่ 2 แห่งสเปน (จอร์ดี้ มอลล่า) กษัตริย์ผู้มีศักดิ์เป็นพระเทวัน (พี่เขย) ของสมเด็จพระราชินีฯอลิซาเบธ ผู้ซึ่งเคร่งครัดในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ต้องการจะกำจัดพระนางทิ้ง เนื่องจากทรงเห็นว่าพระนางนั้นเป็นโปรเตสแตนต์ เสมือนพวกนอกรีต ดังนั้นจึงได้ทรงสายลับหลายคนเข้าสู่อังกฤษเพื่อหาทางที่จะกำจัดพระนางลงเสีย
ในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ (ซาแมนธา มอร์ตัน) พระขนิษฐาต่างพระมารดาของสมเด็จพระราชินีฯอลิซาเบธ ผู้ซึ่งมีสิทธิ์ในการที่จะครองบัลลังก์อังกฤษเช่นเดียวกัน ซึ่งถูกควบคุมตัวให้อยู่แต่ในปราสาท ก็ได้ดำเนินแผนลับร่วมกับพระเจ้าเฟลิเปฯ เมื่อการลอบสังหารพระนางฯเกิดขึ้นแต่ล้มเหลว ผู้กระทำการถูกจับกุมตัวได้และซัดทอดมาถึงพระนาง พระนางถูกตัดสิทธิลงโทษด้วยการประหารชีวิตภายในพระราชวัง ซึ่งสมเด็จพระราชินีฯอลิซาเบธ ทรงเศร้าพระทัยเป็นอย่างมาก
การสิ้นพระชนม์ด้วยการถูกสำเร็จโทษของสมเด็จพระราชินีฯแมรีที่ 1 ทำให้พระเจ้าเฟลิเปฯเร่งส่งกองทัพเรืออาร์มาดา อันเกรียงไกรของสเปนเข้าสู่ชายฝั่งอังกฤษ โดยหวังจะจะบุกเข้ามาถึงแม่น้ำเทมส์ ถึงพระนครลอนดอนเมืองหลวง พระนางตัดสินพระทัยทำศึกครั้งนี้ที่เดิมพันด้วยพระชนม์ชีพและบ้านเมือง ทั้ง ๆ ที่มีกำลังพลน้อยกว่า โดยมีเซอร์ฟรานซิส วอลซิ่งแฮม (เจฟฟรีย์ รัช) ขุนนางผู้ภักดีคอยเคียงข้าง
พระเจ้าฮอนจง
พระเจ้าฮอนจง (Heonjong) สามารถหมายถึง
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9
การเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9 (BNK48 9th Single Senbatsu General Election) เป็นการเลือกตั้งเซ็มบัตสึประจำปีครั้งที่ 2 ของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต เพื่อคัดเลือกสมาชิกจำนวน 16 คน (เซ็มบัตสึ) จากการโหวตของแฟนคลับ มาร่วมขับร้องและแสดงในเพลงหลักของซิงเกิลที่ 9 โดยกำหนดให้มีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2563
ลำดับเหตุการณ์
วงได้ประกาศว่าจะจัดงานเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งที่ 2 ในงาน BNK48 7th Single 77 no Suteki na Machi e Handshake ที่ไบเทค บางนา เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2562 และอนุญาตให้สมาชิกลงสมัครเลือกตั้งเซ็มบัตสึได้ตั้งแต่วันที่ 12–25 ธันวาคม พ.ศ. 2562
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ได้เผยแพร่โปสเตอร์แสดงตัวตน ซึ่งติดที่ด้านหน้าโรงละครบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต เดอะ แคมปัส ต่อมาวันที่ 11 กุมภาพันธ์ วงได้เผยแพร่คลิปวิดีโอหาเสียงของผู้ลงสมัครทั้ง 66 คนผ่านทางเว็บไซต์ยูทูบ
สำหรับช่องทางในการลงคะแนนโหวต สามารถทำได้ผ่านการซื้อแผ่นซิงเกิล "ไฮเทนชัน" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 8 ในรูปแบบแผ่นซีดีที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 150,000 แผ่น รูปแบบมินิโฟโต้บุ๊คที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 150,000 เล่ม รูปแบบบัตรแข็ง (มิวสิคการ์ด) และแผ่นซิงเกิล "เชียงใหม่ 106" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของซีจีเอ็มโฟร์ตีเอต ในรูปแบบแผ่นซีดีที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 75,000 แผ่น รูปแบบมินิโฟโต้บุ๊คที่ผลิตออกมาจำนวนจำกัด 75,000 เล่ม รูปแบบบัตรแข็ง (มิวสิคการ์ด) สำหรับโค้ดลงคะแนน จะใช้วิธีการ Redeem โดยใช้ชื่อผู้ใช้ของช็อปปี้ และหมายเลขคำสั่งซื้อ Redeem ผ่านทางแอปพลิเคชัน iAM48 แล้วนำไปลงคะแนนผ่านทางเว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันของวง โดยที่ระบบจะเริ่มเปิดรับคะแนนตั้งแต่วันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เวลา 12.00 น. จนถึงวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2563 เวลา 12.00 น.