cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง
ตัวละครหลัก
ลูกสาวของเจ้าอาวาสวัดที่ถูกคำสาปตายไปแล้ว อาศัยอยู่กับโฮโจ ซาโตโกะ ที่บ้านหลังเล็กๆ เชื่อว่าเป็นมิโกะร่างอวตารของท่านโอยาชิโระมองเห็นอนาคตตัวเองและเป็นผู้ที่จะ ถูกฆ่าในปีโชวะ 58 เป็นเด็กดีมีน้ำใจแต่ในบางครั้งก็พูดจาเหมือนผู้ใหญ่ ชอบลงท้ายประโยคด้วยคำที่ไม่จำเป็น เช่น "มี้~" "นิปป้า~" เวลาที่อยู่กับฮานิวนิสัยของริกะจะกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในบทสังหารหมู่ที่เธอและพวกเคอิจิได้สร้างปาฏิหาริย์มากมายนั้นเธอถูกทาคาโนะฆ่าตายอย่างโหดร้ายเพราะหวังจะให้ความเจ็บปวดนี้ถูกสลักลึกลงในจิตใจและจดจำไปยังภพหน้าที่ได้เจอทาคาโนะอีก ว่าทาคาโนะคือศัตรูที่แท้จริงของเธอ
พากย์เสียงโดย ยูอิ โฮริเอะ
วิญญาณบรรพบุรุษของริกะ เป็นเด็กสาวผมม่วงในชุดมิโกะที่มีเขาคล้ายๆเขาแกะอยู่บนหัว และเป็นเทพผู้คอยดูแลศาลเจ้าฟุรุเดะ มีริกะคนเดียวที่เห็นได้ มีความรู้สึกเชื่อมโยงกับริกะทำให้ริกะใช้โอกาสนี้แกล้งเธอเป็นประจำ ฮานิวเกลียดของเผ็ดมาก อาหารที่ชอบคือชูครีม ชอบร้อง อาอูว์ๆ ขี้กลัวและดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์ แต่มีพลังพิเศษในการหยุดเวลาและย้อนเวลา แต่ทุกครั้งที่ใช้พลังจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ
เนื้อเรื่องในบท
เนื้อเรื่องจะแบ่งออกเป็น 8 บท คือภาคปริศนามี 4 บท และ ภาคเฉลย อีก 4 บท (หลังจากจบทั้ง 8 บท ต่อมาได้มีบทพิเศษอีกมากมาย) ในบทของภาคเฉลยนั้นจะสรุปเหตุการณ์ของบทภาคปริศนาแต่มุมมองจะแตกต่างกันออกไป โดยใช้การเปลี่ยนแปลงของตัวละครเพื่อแก้ปริศนาต่าง ๆ และมาถึงข้อสรุปที่แตกต่างกัน เพื่อให้ผู้เล่นนั้นได้เข้าใจปริศนาที่ชวนน่าสงสัยไปได้
Higurashi no Naku Koro Ni
Higurashi no Naku Koro Ni (ひぐらしのなく頃に, The Higurashi: When They Cry) จะเป็นเนื้อเรื่องของภาคปริศนา ซึ่งมีทั้งหมด 4 บท ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องที่ให้ผู้เล่นได้พบกับปริศนาที่เกิดขึ้น และแนะนำสถานการณ์ลึกลับรอบตัวในหมู่บ้านฮินามิซาวะ ซึ่งภาคปริศนาจะไม่มีคำตอบมาให้เลยซึ่งในแต่ละบทจะแบ่งออกได้ดังนี้
เป็นบทเปิดตัวของเรื่องทั้งในอนิเมะและมังงะ ตัวเอกของบทนี้คือเคอิจิ ที่ได้รับข่าวการฆาตกรรมหั่นศพที่หมุ่บ้านตั้งแต่ย้ายเข้ามายังหมู่บ้านฮินามิซาวะ เขาได้พบเบาะแสมากมายจากที่ต่างๆในหมู่บ้าน แต่เพื่อนๆ กลับบอกว่าไม่เคยมีเหตุฆาตกรรมแบบนั้นในหมู่บ้านเพราะไม่อยากให้เขาต้องกลัว แต่เคอิจิกลับเข้าใจผิดคิดว่าเพื่อนๆของพวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีจนเกิดอาการ โรคฮินามิซาวะ และเห็นภาพหลอนว่าเรนะกับมิองกำลังจะฆ่าเขาด้วยเข็มฉีดยาที่มียาพิษ ที่เมื่อไรก็ตามที่ฉีดเข้าไปจะข่วนคอตัวเองจนตาย ทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวอย่างสุดขีดและฆ่าเธอที้งสองคนในที่สุด หลังจากนั้นเคอิจิก็ข่วนคอตัวเองจาก โรคฮินามิซาวะระยะสุดท้ายในที่สุด
เป็นบทที่เพิ่มตัวละครสำคัญมาอีก 1 คือ ชิอง น้องสาวของมิองที่บังเอิญไปเจอกับเคอิจิที่ร้านแองเจิลมอธ และในวันเทศกาลลอยนุ่นชิองและเคอิจิได้ทำผิดกฎของหมู่บ้านด้วยความไม่รู้และเชื่อคำเชิญของทาคาโนะและโทมิทาเกะที่ให้เปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์พิธีของหมู่บ้าน ทำให้พวกเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคำสาปแห่งฮินามิซาวะเข้าโดยไม่ทันตั้งตัว ในไม่ช้า เคอิจิได้รับข่าวจากตำรวจโออิชิว่าทาคาโนะและโทมิทาเกะได้เสียชีวิตแล้ว ไม่นานนักชิองก็หายตัวไป เขาจึงคิดว่าสักวันเขาอาจจะต้องหายไปด้วยเช่นกัน แถมมิองเองก็เริ่มมีท่าทีแปลกๆเป็นคนละคนจนยากที่จะเมินเฉย อีกทั้งริกะและซาโตโกะก็หายตัวไป เหลือเพียงเขาและเรนะ พวกเขาจึงยื่นคำขอถึงตำรวจในกรณีผู้ต้องสงสัยของคดีและไปที่บ้านของมิอง จนต้องพบกับเรื่องราวน่าตกตะลึงว่าคดีทั้งหมดเป็นฝีมือของมิอง โดยมิองก็อ้างว่าเป็นเพราะปีศาจในตัวทำให้ฆ่าคนไปมากมายและขอสารภาพบาปทั้งหมดของตนกับเคอิจิเป็นการส่วนตัว แต่มิองกลับพาเคอิจิไปยังห้องใต้ดินที่มิองใช้ลงมือฆ่าทุกคน!!! และที่นั่นเองเขาก็ได้พบตัวชิองที่หายสาปสูญไปได้พบ แต่พลาดท่า ทำให้เขาโดนมิองพาตัวไปเพื่อจัดการปิดปากซะ และในขณะที่กำลังจะถูกมิองฆ่าตาย เขาก็ได้ร้องขอกับมิองสองอย่างกับมิอง ได้แก่ 1 "ถ้าฆ่าฉันจนพอใจแล้วก็จงยกโทษให้ชิองซะ"  2"ขอให้ปีศาจในตัวมิองหายไปด้วย" แต่มิองบอกว่าทำไม่ได้ทั้งสองข้อ เคอิจิจึงกล่าวเชิงหยอกล้อว่า "งั้นข้อที่สาม...อย่าฆ่าฉัน" ซึ่งมิองก็รับปาก ทำให้เขารอดตายมาได้ จากนั้นก็มีข่าวตามมาว่ามิองกำลังหลบหนีไปยังทางลับของห้องใต้ดิน แต่พลาด เดินตกลงไปยังบ่อน้ำตาย
เป็นบทที่กล่าวถึงซาโตโกะที่ถูกเทปเปลุงของเธอทารุนอย่างหนักจนเกิดอาการทางประสาทอย่างรุนแรง ทำให้เคย์อิจิตัดสินใจลอบฆ่าลุงของซาโตโกะ แต่กลับไม่เป็นผลเพราะซาโตโกะยังคิดว่าลุงของเธอยังมีชีวิตอยู่แถมยังบอกกับเคอิจิด้วยว่าลุงยังมีชีวิตอยู่ ทำให้เขารีบไปที่หลุมที่เคอิจิฝังไว้แต่กลับพบว่าศพนั้นหายไปซะแล้ว ทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นเข้าก็ได้นำขวานและไปที่บ้านของซาโตโกะแต่กลับไม่พบลุงเลย แต่แค่เห็นซาโตโกะกำลังอาบน้ำร้อนนานเกินไปทำให้เขารีบนำเธออกมาและพาไปหา ริกะแต่กลับพบว่า ริกะได้เสียชีวิตจากการถูกผ่าท้องเป็นที่เรียบร้อยแล้วซึ่งมีนกกำลังจิกศพของเธอทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมากและใช้ขวานไล่ฝูงนก แต่โชคร้ายที่ซาโตโกะมาเห็นทำให้เข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนฆ่า ซาโตโกะจึงวิ่งนี้ไปจนถึงสะพานในขณะที่เคอิจิก็ตามมาติดๆและบอกว่าไม่ได้ฆ่า แต่ซาโตโกะไม่เชื่อเธอจึงตัดสินใจผลักเคอิจิ จนตกลงไปในแม่น้ำในที่สุด หลังจากนั้นเข้าก็ฝืนขึ้นมาและพบว่า หมู่บ้านฮินามิซาวะ ได้ถูกก๊าซภูเขาไฟปะทุซึ่งไม่มีใครรอดแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะเขาเท่านั้นที่รอดมาได้ แต่ถึงอย่างไรก็ตามใน ปีเฮเซที่ 15 (พ.ศ. 2546) เคอิจิได้บอกกับบุคคนปริศนาคนหนึ่งที่จะมาหาคำตอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าเขาได้ยินเสียงฝีเท้าตลอดเวลาโดยที่ไม่รู้เลยว่าเป็นเสียงของใคร และ 2 วัน ต่อมาเข้าตายจากไข้ขึ้นสูงโดยไม่ทราบสาเหตุ
เป็นบทที่กล่าวถึงริกะ ในช่วงหนึ่งที่เธอเองได้พบกับอาคาซากะ ตำรวจหนุ่มจากเมืองกรุงต้องมาทำงานบางอย่าง เธอได้เตือนอาคาซากะไว้ว่าให้กลับไปไม่อย่างนั้นจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต แต่ในขณะนั้นอาคาซากะยังไม่เข้าใจความหมายของมัน เมื่อมั่นใจแล้วว่าอาคาซากะไม่กลับแล้ว เธอจึงร้องขอว่าจงช่วยเธอซะ เพราะในวันที่ xxx ปีโชวะที่ 58 เธอจะถูกฆ่าตาย แต่เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่า แต่อาคาซากะไม่เชื่อ เขาอยู่ในโรงพยาบาลและรอจนกระทั่งเขาได้เวลากลับไปยังบ้านของเขา และเขาก็ทราบว่าภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ของเขาเสียชีวิตแล้วจากการที่เธอขึ้นไปบนดาดฟ้าและขอพรขอให้อาคาซากะปลอดภัยแต่ก็ตกลงมาจากบันไดอย่างรุนแรงจนเสียชีวิตแต่โชคยังดีที่ลูกสาวของเขา "มิยูคิ" ได้คลอดก่อนที่เธอจะเสียชีวิต และในวันที่ xxx ริกะก็ได้เสียชีวิตไปตามที่เธอเคยกล่าวเอาไว้แล้วเช่นกัน ทำให้เขาทั้งเศร้าโศกเสียใจทั้งโทษตัวเองและฝันร้ายจากเหตุการณ์นั้นมาตลอดจนถึงปัจจุบัน
Higurashi no Naku Koro ni Kai
มีเนื้อหาเป็นบทเฉลยของ บทเทศกาลมรณะ โดยบอกจากมุมมองของ ชิอง หลังจากที่ซาโตชิฆ่าป้าของเขาและหายสาบสูญไป ชิองได้เกิดอาการคุ้มคลั่งในปีถัดมาจนได้เฉลยว่าเนื้อเรื่องจากบทเทศกาลมรณะ เหตุการณ์ฆาตกรรมนั้นเป็นฝีมือของชิอง
มีเนื้อหาเป็นบทเฉลยของบท ปีศาจลักซ่อน เนื้อเรื่องจะไม่เฉลยแบบโดยตรงเหมือน บทสืบคดี แต่จะเล่าถึงเรนะที่ได้ฆ่า รินะ แม่เลี้ยงของเรนะหลังจากทราบว่า รินะนั้นคือภรรยาของ เทปเป ลุงของซาโตโกะ ซึ่งเป็นสมาชิกของแก็งยากูซ่า โดยการที่เธอจะรีดไถเงินจนหมดตัวเลยที่เดียว ทำให้เรนะได้ลอบฆ่า รินะ และ เทปเปในที่สุดหลังจากนั้นก็จะหั่นศพเป็นชิ้นๆ ในบทนี้เรนะจะมีอาการโรคฮินามิซาวะเหมือนเคย์อิจิ ในบทปีศาจลักซ่อน และวันหนึ่งจู่ๆเคย์อิจิก็จำได้ว่า ตนนั้นเคยฆ่าเรนะกับมิองมาก่อนในโลกชะตากรรมก่อนๆ ซึ่งจำได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงภาพหลอน ทำให้เขาเกิดเสียใจเป็นอย่างมากและจะช่วยเรนะให้หายจาก โรคฮินามิซาวะให้ได้ และเคอิจิก็สามารถช่วยเธอได้ ซึ่งถือว่านี้คือบทแรกที่จบแบบ Happy Ending แต่ถึงอย่างไรก็ตามหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น ทุกคนก็ถูกก๊าซภูเขาไฟปะทุจนไม่มีใครรอดสักคน มีเพียงเรนะเท่านั้นที่รอด ทำให้เรนะเกิดภาวะช๊อกเป็นอย่างมากและอยากจะย้อนเวลากลับไปมาตลอดจนถึงปัจจุบัน
เป็นบทเบื้องหลังของทุกบท โดยมีริกะเป็นตัวเอกที่แท้จริงได้ทำการเฉลยทุกสิ่งทุกอย่างว่าเหตุการณ์ที่เราทั้งหมดคือชะตากรรมที่บิดเบี้ยวและพยายามจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม เพื่อให้พวกตนได้พ้นจากเรื่องร้ายๆทั้งหลาย แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ แต่เธอได้สิ่งที่วิเศษที่สุดมา นั่นคือได้พบว่าทุกคนนั้นจำเหตุการณ์ชะตากรรมเมื่อก่อนได้แบบลางๆ และได้รู้ว่าคนร้ายที่แท้จริงที่ฆ่าเธอในวันที่ xxx นั่นคือ ทาคาโนะนั้นเอง แต่เธอก็ยังไม่รู้เหตุผลที่ทาคาโนะทำแบบนั้น สุดท้ายแล้วเธอและเพื่อนที่พยายามมาต้องถูกสังหารหมู่อย่างน่าเศร้า แต่เธอก็พยายามไม่ให้ลืมเรื่องของทาคาโนะ จึงได้ร้องขอก่อนตายว่า หากจะฆ่าก็จงอย่าทำให้หลับ จงกรีดลึกร่างของตนให้ฝังลึกในวิญญาณ เมื่อยามใดที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง จะได้รู้ว่าเจ้าคือศัตรูที่แท้จริง!!!
เป็นบทต่อจากบทสังหารหมู่ โดยแสดงเรื่องราวในอดีตของทาคาโนะ และเหตุผลที่เธอทำการวิจัยโรคกลุ่มอาการฮินามิซาวะ และเหตุจูงใจให้เธอคอยตามฆ่าริกะทุกชาติภพ และในท้ายที่สุด พวกริกะก็ได้สร้างปาฏิหาริย์ได้สำเร็จ พวกเธอสามารถเอาชนะการตามล่าของทาคาโนะและทาคาโนะเองก็ได้ถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย หลังจากเหตุการณ์ทุกคนก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ ก่อนเนื้อเรื่องจะจบได้มีตัวละครปริศนาหนึ่งซึ่งมีชื่อว่า เฟรเดอริกา เบิร์นคาสเทล ได้ย้อนอดีตกลับมายังยุคที่ทาคาโนะเป็นเด็กและทิ้งท้ายประโยคอันเป็นปริศนาว่า "เธออยากอยู่หรือตาย?" เมื่อทาคาโนะตอบแบบไร้เดียงสาแล้ว เธอก็ได้แนะนำประโยคปริศนาของเธออีกครั้ง และให้ทาคาโนะกลับบ้านไป เพื่อให้ทาคาโนะใช้ชีวิตให้ดีที่สุดกับพ่อแม่ของเธอ จนกว่าจะไม่มีโอกาสอีก...
Higurashi no Naku Koro ni Rei
มีการเพิ่มบทพิเศษอีกสามบทในดรามาซีดี ในชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Rei (ひぐらしのなく頃に礼, Higurashi: When They Cry Rei) วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งในแต่ละบทจะแบ่งออกได้ดังนี้
บทสังหารลูกเต๋าเป็นบทส่งท้ายของบทสันนิบาตเทศกาลซึ่งจะเกิดขึ้นในอีกสองเดือนต่อมา ในเดือนสิงหาคม ปีโชวะที่ 58 เล่าว่าริกะได้ประสบอุบัติเหตุจากรถบรรทุกและตื่นขึ้นมาในโลกอีกโลกชะตากรรมอีกโลกหนึ่ง เล่าในเดือนมิถุนายน ปีโชวะที่ 58 ซึ่งไม่มีแม้แต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมใดๆเลย และเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างมากโดยเริ่มจาก เคอิจิไม่อยู่ที่หมู่บ้าน พ่อแม่ของเรนะไม่ได้หย่าร้างกัน โครงการสร้างเขื่อนถูกแก้ไขไปอย่างราบรื่น ไม่มีเหตุการณ์คดีการตายลึกลับต่อเนื่อง ซาโตชิกับซาโตโกะยังคงอยู่เหมือนเดิม และพ่อแม่ของริกะยังมีชีวิตอยู่ อย่างไรก็ตามโลกนี้ไม่มีชมรมของมิอง และริกะไม่ค่อยมีเพื่อนเลย แถมยังถูกซาโตโกะและเพื่อนรุ่นเดียวกันกลั่นแกล้งเสมอ และริกะก็ไม่เห็นฮานิวอีกด้วย นั้นหมายความว่าริกะไม่ได้อยู่ในฐานะท่านโอยาชิโระกลับชาติมาเกิด ซึ่งเธอมีทางเลือกอยู่ 2 ทาง คือ ต้องเลือกระหว่าง อยู่ในโลกนี้ต่อไปตลอดกาล หรือจะต้องฆ่าแม่ของตัวเอง (ผู้ที่เป็นท่านโอยาชิโระกลับชาติมาเกิด) เพื่อกลับไปยังโลกของบทสันนิบาตเทศกาลอีกครั้ง ซึ่งเธอเลือกที่จะกลับไปยังโลกของบทสันนิบาตเทศกาล เธอได้ฆ่าแม่ของเธอไป เมื่อตื่นขึ้นมาได้รู้ความจริงว่าทั้งหมดเป็นเพียงความฝันที่ฮานิวตั้งใจจะสอนให้กับริกะ และริกะก็ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกกับทุกคนเมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนั้นแล้ว เรนะก็ได้สอนถึงการเป็นพระเจ้าและถูกคนก็บอกเป็นเสียงเดียวว่าพวกเขาโลกที่ทุกข์ทรมานมากกว่าโลกที่บริสุทธ์เพราะมันช่วยสอนเราถึงการมีชีวิตได้ และจะทำให้เราเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ทำให้ริกะได้รู้สึกถึงการมีชีวิตแบบมนุษย์เธอจึงตัดสินใจจะออกจากการที่ตัวเองเป็นเหมือนแม่มดและกลับไปเป็นมนุษย์ธรรมดา
บทนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลัก ซึ่งจะเป็นบทที่เอาความตลกเท่านั้น เนื้อเรื่องเล่าถึงความฝันของเคย์อิจิที่ถูกเกมลงทัณฑ์และได้ตั้งกลุ่มที่มีชื่อว่า Soul Brother โดยสมาชิกมี เคย์อิจิ โทมิทาเกะ อิริเอะ และ โออิชิ ซึ่งได้ปรึกษาการตั้งเกมลงทัณฑ์สุดหน้าอาย ตอนแรกๆ ทางผู้สร้างได้ตั้งใจที่จะให้บทนี้เป็นบทส่งท้ายของบทสืบคดี แต่เนื่องจากมันมีความไม่เกี่ยวข้องและดูไร้สาระเกินไปทำให้ถูกลบออกไปในเวลาต่อมา
Higurashi no Naku Koro ni Matsuri
โดยบทเหล่านี้ได้สร้างครั้งแรก บนเครื่อง เพลย์สเตชัน 2 ภายใต้ชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Matsuri (ひぐらしのなく頃に祭, When Cicadas Cry Festival)
บทนี้จะเป็นบทที่คล้ายกับ บทเทศกาลมรณะ แต่จะมีฉากจบที่แตกต่างกัน คือ มิองได้รอดจากเหตุการณ์ฆาตกรรมต่อเนื่องของชิองที่ตัวเองเป็นเหยื่อและเหตุการณ์ก๊าซภูเขาไฟปะทุในหมู่บ้านฮินามิซาวะ
โดยเนื้อเรื่องจะเล่าถึง ซาโตโกะ และ ชิอง ถูกเทปเปทารุณ เหมือนซาโตโกะและซาโตชิ เคอิจิและเรนะได้ร่วมมือกันฆ่าเทปเป แต่หลังจากการฆาตกรรมเสร็จสิ้น เรนะเริ่มแสดงท่าทางแปลก ๆ ส่วนเคอิจิคิดว่าเขาได้ยินโอยาชิโระคุยกับเขา มิองได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของเพื่อนของเธอและใช้สถานที่ของ ชิองเพื่อค้นหาว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้ ต่อมาซาโตโกะก็เริ่มถูกโรคฮินามิซาวะกำเริบ จนได้ฆ่าชิองที่สุด หลังจากนั้นก็ฆ่าตัวตายในที่สุด
เป็นฉากจบอีกแบบหลังจากที่ ริกะ ทราบว่าใครคือฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าริกะ เคย์อิจิได้ตัดสินใจที่จะยุติความลึกลับทั้งหมด แต่พวกเขาก็อยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างจากบทสันนิบาตเทศกาล พวกเขาจึงต้องแก้ปริศนาของบททุกบทที่เกิดขึ้น
Higurashi no Naku Koro ni Kizuna
มีทั้งหมด 4 บทซึ่งเป็นบทพิเศษที่สร้างครั้งแรก ของเกมชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Kizuna และนำไปลงกับเครื่อง นินเท็นโด ดีเอส
เป็นเนื้อเรื่องเล่าต่อจากมังงะ บทยักษ์ตัดคอ กับตัวละครใหม่และความแตกต่างเล็กน้อย เล่าถึง ตำรวจหญิงชื่อ มิไน โทโมเอะ ได้ร่วมมือกับ อาคาซากะ และ โออิชิ ในการสืบคดีฆาตกรรมใน โรงเรียนลูเซียน่า โรงเรียประจำนสตรีที่ ชิองอยู่
เป็นบทใหม่ของ Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna เวอร์ชันของบทยักษ์ตัดคอ ถูกเล่าผ่าน มิไน โทโมเอะ ตำรวจหญิงที่กำลังสืบสวนเหตุการณ์แปลก ๆ ที่เกิดขึ้นทั่วประเทศญี่ปุ่น ส่วนอาคาซากะ และโออิชิ ก็อยู่ในบทนี้ด้วย บทนี้จะมีตัวละครใหม่จากมังงะในชื่อ มิไน มาโดกะ ซึ่งเป็นน้องสาวของ โทโมเอะ บทนี้จะมีตอนจบเหมือนมังงะ แต่มีเหตุการณ์ที่แตกต่างกันทำให้เกิดขึ้น นั้นคือนัตซึมิได้ทำร้ายชิซาโตะเพื่อนคนหนึ่งของเธอ จนต่อพาเธอเข้าโรงพยาบาลหลังจากนั้นเธอก็คุยกับอากาซากะ นัตซึมิได้เหล่าถึงการเกิดเหตุฆาตกรรมครอบครัวของเธอ ที่ไม่อาจคาดเดาได้ หลังจากนั้นชิซาโตะ ได้พบ นัตซึมิ บนดาดฟ้าโรงพยาบาลและเธอได้ปลอบใจนัตซึมิลงได้ในที่สุด
เป็นบทใหม่ใน Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna โดยเหล่าถึง มิไน โทโมเอะ โออิชิ และ ตัวละครใหม่ชื่อ โอซากิ นางิสะ เพื่อสมัยเด็กของ เรนะ บทนี้จะเป็นบทที่สืบคดีของ เรนะที่ใช้ไม้เบสบอลทำร้ายเพื่อนผู้ชายสามคน ในปีโชวะที่ 57
บทพิเศษของ นินเท็นโด ดีเอส ในบทสุดท้ายของ Higurashi no Naku Koro Ni Kizuna บทนี้สำรวจอดีตของฮานิว และที่มาของหมู่บ้านฮินามิซาวะ ตัวละครที่ปรากฏในบทนี้เช่น ฟุรุเดะ  ริคุ หนึ่งในบรรพบุรุษของ ริกะ และเป็นผู้ตกหลุมรัก ฮานิว และเล่าถึงลูกสาวของ ริคุและริกะ ที่มีชื่อว่า ฟุรุเดะ โอกะ
Higurashi no Naku Koro ni มังงะ (ตอนพิเศษ)
เรื่องราวเหล่านี้เป็นบทดั้งเดิมที่ต่อเนื่องกันในรูปแบบมังงะซึ่งเป็นการเสริมเกมและดำเนินการต่อบางส่วน
เล่าถึงเด็กสาวชื่อ นัตซึมิ ถูกหลอกหลอนจากเหตุการณ์ ก๊าซพิษปะทุใน ฮินามิซาวะ ไม่นานหลังจากคุณยายของเธอ อดีตผู้อาศัยอยู่ในฮินามิซาวะบอกเธอเกี่ยวกับคำสาปของท่านโอยาชิโระ
บทนี้เป็นบทส่งท้ายของบทชดใช้บาปแค่จะแตกต่างกันที่ เรนะได้เผาโรงเรียนและฆ่าเพื่อนๆไปในที่สุด มีแต่มิองเท่านั้นที่รอดชีวิต โดยเนื้อเรื่องนั้นจะเล่าในปีเฮเซที่ 18 (พ.ศ. 2549)
เป็นชื่อคอลเลกชันของมังงะที่สร้างโดย ริวคิชิ 07
บทส่งท้ายของบทสันนิบาตเทศกาล ที่ริกะและคนอื่น ๆ รวมถึงฮานิว ได้ไปเที่ยวพักผ่อนช่วงฤดูร้อน
Higurashi no Naku Koro ni อนิเมะ (ตอนพิเศษ)
บทนี้เป็นบทที่ถูกสร้างขึ้นจากที่ บริษัท ริวคิชิ 07 ได้ออกฉายเมื่อ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2550 โดยมีทั้งหมด 4 ตอน ด้วยกัน ซึ่งได้ขอร้องให้สร้างบทนี้ขึ้นมาเพื่อรวมรายละเอียดการวางแผนที่สำคัญที่ถูกปล่อยออกมาจาก ซี่ซั่นนแรก เพื่อผูกทั้งสองซี่ซั่นเข้าด้วยกัน ปัญหาความลับของฮินามิซาวะได้รับการแก้ไขตั้งแต่ต้นในสถานการณ์นี้ทำให้ตัวละครอื่น ๆ สามารถเข้ากันได้โดยไม่ต้องมีปัญหาเพิ่มเติม เรื่องราวถูกเล่าจากมุมมองของซาโตโกะเมื่อเธอเริ่มกังวลกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของ ริกะ มากขึ้นรวมถึงการพูดสิ่งที่มองไม่เห็น (ริกะคุยกับฮานิว) ต่อมาซาโตโกได้รับสถานการณ์ที่มีองค์ประกอบจาก บทคำสาปสังหาร และ บท Taraimawashi จากการค้นพบศพของริกะ ทำให้เธอรอดจากเหตุการณ์ก๊าซพิษปะทุ แต่เธอก็ตายในโรงพยาบาลเมื่อเธอได้รู้ความลับเบื้องหลังการฆาตกรรมของริกะ (เช่นเดียวกับกรณีของเคย์อิจิในบทคำสาปสังหาร)
เป็นบทที่เป็นบทพิเศษในอนิเมะและเป็นบทล่าสุดของทุกบทที่ผ่านมา ได้ออกฉายเมื่อ วันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ซึ่งมีแค่ตอนเดียว แต่มีความยาวประมาณเกือบ 1 ชั่วโมง และตั้งชื่ออนิเมะว่า Higurashi no Naku Koro ni Kaku (ひぐらしのなく頃に拡～アウトブレイク～, When the Cicadas Cry Expanded -Outbreak-)  หลังจากนั้นก็ได้ ถูกเอาลงในเกมในชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Hō วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2557 โดยเนื้อเรื่องเล่าถึง หมู่บ้านถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์เนื่องจากได้พบไวรัสลึกลับในปีโชวะที่ 58 โดยที่ โซโนะซากิ มิอง, มาเอบาระ เคอิจิ และ ริวงู  เรนะ ได้เชื่อว่า มันคือ โรคฮินามิซาวะ จากคำสาปของท่านโอยาชิโระ หลังจากที่หมู่บ้านปิดตายในตอนกลางคืนนั้นชาวบ้านทุกคนได้เกิดอาการคุ้มคลั่งและเริ่มฆ่ากัน ทำให้เคอิจิ เพื่อนๆ และ พ่อแม่ของเขา ต้องพยายามออกจากหมู่บ้านฮินามิซาวะโดยที่ทุกคนกำลังคลุ้มคลั่งกัน
Higurashi no Naku Koro ni Gou
อนิเมะภาคนี้เริ่มออกอากาศในวันที่ 1 ตุลาคม 2563 หรือ 7 ปีหลังจากภาค OVA (Higurashi no Naku Koro ni Kaku) และ 13 ปีหลังจากอนิเมะภาค Higurashi no Naku Koro ni Kai ก่อนฉายผู้ชมบางส่วนเชื่อว่าเป็นเพียงภาครีเมค มีทั้งสิ้น 5 บท 24 ตอนดังนี้
มีความใกล้เคียงด้านการดำเนินเรื่องในช่วงแรกกับบทปีศาจลักซ่อน (Onikakushi-hen) แม้จะที่ชื่อที่คล้ายกัน แต่มีการเพิ่มเหตุการณ์ใหม่และข้อสรุปที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง รวมถึงมีตอนจบที่ต่างกัน
ท่านโอยาชิโระ
ท่านโอยาชิโระ หรือ ชื่อจริงก็คือ ฟุรุเดะ ฮานิว เป็นเทพเจ้าประจำหมู่บ้านที่คนในฮินามิซาวะต่างหวาดกลัว ยามใดที่มีการตายปริศนาในฮินามิซาวะชาวบ้านมักเชื่อว่าเป็นเพราะ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" โดยในเทศกาลลอยนุ่นของทุกปีจะมีคนหนึ่งที่ต้องตายและอีกคนที่ต้องหายสาบสูญ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพราะความคาดหวังของทาคาโนะที่จะเป็นพระเจ้า เป็นผู้กำหนดความตายของทุกคนในหมู่บ้าน จึงได้จัดการทำร้ายคนหลายคนเพื่อความสำเร็จของตนเอง
โรคฮินามิซาวะ (คำสาปของท่านโอยาชิโระ)
โรคฮินามิซาวะ (雛見沢症候群, Hinamizawa Shōkōgun, The Hinamizawa Syndrome) หรือที่ผู้คนในหมู่บ้านเรียกว่า "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" ซึ่งโรคนี้ถูกค้นพบเมื่อในสมัยสงครามโลกเมื่อมีทหารผู้หนึ่งที่มาจากหมู่บ้านฮินามิซาวะ จู่ๆก็เกิดอาการคลุ้มคลั่ง เห็นภาพหลอนจนข่วนคอตัวเองจนตายในที่สุด ซึ่งในหลักการวิทยาศาสตร์พบว่า เป็นโรคสมองอินทรีย์ที่พบในหมู่บ้านฮินามิซ่าวาซึ่งมีสาเหตุไม่แน่นอนมันเกิดจากปรสิตชนิดหนึ่งซึ่งไม่ว่าจะเป็นผู้คนในหมู่บ้านหรือผู้มาเยือนจะได้รับปรสิตนี้โดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งจะเกิดอาการกำเริบเมื่อใดก็ตามที่ออกจากหมู่บ้านหรือเกิดอาการความเครียดหรือความกังวล ซึ่งในบทสันนิบาตเทศกาลได้เฉลยว่าดอกเตอร์ทาคาโนะคือคนแรกที่วิจัยโรคนี้และได้จัดลำดับอาการของโรคฮินามิซาวะเป็น เลเวล (Level) ซึ่งมีทั้งหมด 5 เลเวล โดยเริ่มต้นที่
เลเวลหนึ่งและสอง
จะเป็นเลเวลที่ทุกคนในหมู่บ้านจะเป็นกันซึ่งไม่มีผลกระทบใดๆเลย แต่ เลเวลจะเพิ่มขึ้นเมื่อใดก็ตามที่เกิดอาการความเครียดหรือความกังวล โดยตัวอย่างเช่น เคอิจิมีความอ่อนไหวต่อโรควิตกกังวลและความเครียดซึ่งแสดงให้เห็นว่าจะกระตุ้นการทำงานของโรคนี้ได้อย่างง่ายดาย
เลเวลสาม
เริ่มต้นที่ เลเวลสาม สภาพจิตใจของผู้ป่วยจะเริ่มแย่ลงและพวกเขาจะมีสภาพจิตใจและอารมณ์ไม่มั่นคงตามที่ คุณหมออิริเอะใน บทสังหารหมู่ กล่าวไว้ซึ่งซาโตโกะอยู่ในช่วงระยะสุดท้ายของเลเวลสามก่อนเริ่มการรักษา
เลเวลสี่
จะเกิดอาการความหวาดระแวงและเห็นภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นรอบ ๆ อาการของ เลเวลสี่ เคยเกิดขึ้นเช่นเดียวในกรณีของเคอิจิในครึ่งหลังของบทปีศาจลักซ่อน
เลเวลห้า
ระดับที่รุนแรงมากที่สุดและเป็นเลเวลสุดท้ายของโรคฮินามิซาวะผู้คนจะเริ่มได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านโอยาชิโระและผู้ป่วยก็เริ่มใช้เล็บข่วนคอตัวเองจนตายในบางกรณีในทางจิตวิทยาสาเหตุที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับการข่วนคอในคือเห็นภาพหลอนว่ามีหนอนจำนวนมากออกมาตามร่างกาย ยกตัวอย่างเช่น เรนะเห็นภาพหลอนว่าข้อมือและคอของเธอมีหนอนออกมาทำให้เธอเกิดอาการหวาดกลัวอย่างสุดขีด เป็นต้น
คดีการตายลึกลับต่อเนื่อง
คดีการตายลึกลับต่อเนื่อง (The Series of Mysterious Deaths) ทุก ๆ ปีในเทศกาลลอยนุ่น นับจากปีโชวะที่ 54 (พ.ศ. 2522) จะมีการตายอย่างลึกลับคนนึง และ การหายสาบสูญคนนึง (เรียกอีกอย่างว่าปีศาจลักซ่อน) โดยทุกคนในหมู่บ้านเชื่อว่าเป็น "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" โดยที่คนที่ตกเป็นเหยื่อส่วนใหญ่นั้นจะเป็นผู้ที่สนับสนุนโครงการสร้างเขื่อน ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ตัวละครหลักไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังการฆาตกรรม อย่างไรก็ตามทั้งหมู่บ้านหรือบางคนในหมู่บ้านมักสงสัยครอบครัวตระกูลโซโนะซากิว่าคือคนที่ก่อเหตุนี้ขึ้น แต่แรงจูงใจเบื้องหลังการฆ่านั้นยังไม่ทราบแน่ชัด (ในบทสันนิบาตเทศกาลจะเฉลยว่าทาคาโนะและกลุ่มยามาอินุเป็นผู้อยู่เบื้องหลังและบอกสาเหตุของแรงจูงใจของการสร้างเหตุการณ์ทั้งหมด) โดยการตายและหายตัวปริศนานี้เริ่มจาก
ปีโชวะที่ 54 (พ.ศ. 2522) ศาลเตี้ยฆาตกรรมหั่นศพ
หนึ่งปีหลังจากที่โครงการเขื่อนหยุดลงในคืนวันเทศกาลลอยนุ่น เหตุการณ์เกิดขึ้นกับพวกของคนงานก่อสร้างเขื่อน ตามหนังสือพิมพ์ฆาตกรที่เป็นคนงานก่อสร้างที่ถูกจับไปได้บอกว่าไม่ได้ตั้งใจฆ่า และได้ถูกค้นพบว่าผู้ควบคุมการก่อสร้างเขื่อนได้โจมตีคนงานที่กำลังมีอาการโรคฮินามิซาวะ ด้วยการใช้ขวานและพลั่วต่าง ๆ คนงานห้าคนพยายามที่จะปกป้องตัวเองด้วยการต่อสู้ย้อนกลับ คนงานที่ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าผู้จัดการนั้นกลัวที่จะถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรและบางคนก็อยากกลับไปหาตำรวจ อย่างไรก็ตามผู้นำกลุ่ม หนึ่งในผู้ที่ฆ่าได้มีความคิดที่จะตัดร่างกายออกเป็นหกชิ้น หัว ลำตัว แขนขวา แขนซ้าย ขาขวา และขาซ้าย สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะผู้นำไม่ต้องการให้คนอื่นอีกห้าคนที่ฆ่าผู้จัดการรายงานต่อตำรวจ แต่ความพยายามของผู้นำไม่เป็นเนื่องจากคนงานที่ฆ่าคนหนึ่งไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาบาดแผลเขาได้รับในการต่อสู้ในคืนเดียวกันนั้นเองและเขาก็สารภาพผิดและถูกจำในเวลาต่อมา ส่วนที่เหลือของกลุ่มนั้นถูกตำรวจจับเช่นกัน แต่ผู้นำยังคงอยู่กับคนในหมู่บ้านและตำรวจก็ไม่พบแขนขวาของผู้ควบคุมการก่อสร้างเขื่อน หลังจากนั้นในบทสันนิบาตเทศกาลได้เฉลยว่า ทั้งแขนและผู้นำถูกพบโดย กลุ่มยามาอินุ ต่อมาผู้นำก็กลายเป็นตัวอย่างแรกของ ทาคาโนะ ในการวิจัยซินโดรมฮิมามิซาวะ
สำหรับผู้คนในฮินามิซาวะ เหตุการณ์นี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" และเป็นจุดเริ่มต้นของห่วงโซ่แห่งความตายที่ลึกลับ
ปีโชวะที่ 55 (พ.ศ. 2523) อุบัติเหตุที่สวนสาธารณะชิราคาวะ
หนึ่งปีหลังจากการฆาตกรรมหั่นศพ พ่อเลี้ยงและภรรยาตระกูล โฮโจ ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างเขื่อน ได้ตกลงมาจากหน้าผาสูงและจมลงไปในแม่น้ำ ซึ่งเหตุการณ์นี้ได้เกิดขึ้นในช่วงที่พวกเขาต้องการที่จะไปพักผ่อนในช่วงเทศกาลลอยนุ่น เนื่องจากชาวบ้านที่เกลียดครอบครัวตระกูล โฮโจ รู้สึกอึดอัดใจที่จะให้เข้าร่วมงานเทศกาล ภายหลังได้พบศพของสามี แต่ไม่มีใครพบภรรยา และซาโตโกะลูกสาวของพวกเขาได้อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย หลังจากนั้นได้เปิดเผยว่าซาโตโกะเองคือคนที่ผลักพ่อแม่ของเธอลงจากหน้าผาสาเหตุมาจากได้มีอาการฮินามิซาวะระยะสุดท้ายแล้ว
ปีโชวะที่ 56 (พ.ศ. 2524) การตายปริศนาของเจ้าอาวาสและภรรยา
ในปีที่สามของ "คำสาปของท่านโอยาชิโระ" ในคืนของวันเทศกาลลอยนุ่น หัวหน้าเจ้าอาวาสของศาลเจ้า ฟุรุเดะ เสียชีวิตด้วยโรคร้ายที่ไม่ทราบสาเหตุ บางคนเชื่อว่าเป็นเพราะความเครียดจำนวนมากที่ทำให้เกิดอาการหัวใจวายในทันที ส่วนภรรยาของเขาได้จมน้ำตายใน แม่น้ำโอนิงะฟุจิ โดยเชื่อว่าเป็นคำสาปของท่านโอยาชิโระ ในพื้นที่ใกล้เคียงได้พบจดหมายลาตายและรองเท้าแตะของเธอ แต่ร่างกายของเธอก็ไม่พบ บางคนเชื่อว่าพวกเขาถูกสาปเพราะนักบวชค่อนข้างนิ่งเฉยในช่วงที่เกิดเหตุการณ์ประท้วงการสร้างเขื่อน และไม่ได้ส่งเสียงต่อต้านรัฐบาล แถม ครอบครัวตระกูลฟรุเดะ ได้สนิทกับ ครอบครัวตระกูลโฮโจ ผู้ให้การสนับสนุนการสร้างเขื่อน ในบทสันนิบาตเทศกาลเหตุการณ์ในปีที่สามถูกควบคุมโดย กลุ่มยามาอินุ ภายใต้คำสั่งของ ทาคาโนะ สาเหตุที่เกิดขึ้นเป็นเพราะได้คำการยืนยันจากแม่ของ ริกะ ในการถอนตัวลูกสาวของเธอออกจากการเป็นหนูทดลองเพื่อที่จะวิจัยโรคฮินามิซาวะ ส่วนหัวหน้านักบวชถูกวางยาพิษ
ปีโชวะที่ 57 (พ.ศ. 2525) คดีแม่บ้านถูกฆาตกรรม
ในปีถัดไปในเทศกาลลอยนุ่น Hōjō Tamae ถูกตีจนตายด้วยไม้เบสบอล ที่กะโหลกศีรษะของเธอถูกตีอย่างรุนแรง ตำรวจสงสัยว่า ผู้ต้องสงสัยคือ โฮโจ ซาโตชิ เนื่องจาก Tamae จะทำร้ายเขาและซาโตโกะเป็นประจำ อย่างไรก็ตามสถานีตำรวจในจังหวัดใกล้เคียงรายงานว่าได้จับผู้ร้าย เป็นผู้เสพยาเสพติดที่ต้องการสร้างคำสาปขึ้นมาใหม่ แต่ในเวลาไม่นานผู้กระทำผิดได้ฆ่าตัวตายด้วยการสำลักช้อน หลังจากนั้น ซาโตชิได้หายสาบสูญไปในวันต่อมาในวันเกิดของซาโตโกะรายงานการสอบสวนแสดงให้เห็นว่าเขาถอนเงินออมทั้งหมดไปหมด มีรายงานว่ามีคนที่ดูเหมือนซาโตชิกำลังขึ้นรถไฟที่สถานีนาโกย่า โฮโจ เทปเป ซึ่งเป็นสามีของ Tamae เริ่มกลัวชีวิตของเขา เขาหนีไปโอกิโนะมิยะเพื่ออยู่กับผู้หญิงของเขา หลังจากนั้นก็ได้เปิดเผยว่าจริง ๆ แล้ว ซาโตชิ ฆ่าป้าของเขา ห้าวันหลังจากการฆาตกรรมเขาไปที่โอกิโนะมิยะเพื่อไปซื้อตุ๊กตาหมีตัวโตเพื่อเป็นของขวัญให้ ซาโตโกะ สำหรับวันเกิดของเธอและเขาก็เริ่มแสดงอาการของโรคฮินามิซาวะระยะสุดท้าย ซึ่งคุณหมออิริเอะ ได้ช่วยเขาโดยส่งเขาไปที่ห้องใต้ดินที่ คลินิกอิริเอะ เพื่อรับการรักษา
ปีโชวะที่ 58 (พ.ศ. 2526)
คำสาปปีที่ห้าก็เหมือนกับกรณีก่อน ๆ พบคนหนึ่งตายแล้วหายตัวไป ในปีนี้ โทมิทาเกะ จิโร่ ได้ข่วนคอของเขา และ ทาคาโนะ มิโยะ ได้หายสาบสูญ (เกิดขึ้นทุกบทยกเว้น บทสันนิบาตเทศกาล) โดยได้เปิดเผยว่า ทาคาโนะ ได้ให้ หน่วยยามาอินุ จับตัว โทมิทาเกะ และฉีดยาพิษที่ทำให้เกิดโรคฮินามิซาวะระยะสุดท้าย และนำศพปลอมที่ถูกเผาไปเพื่อให้ดูเหมือนว่า ทาคาโนะถูกเผาทั้งเป็น
ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในฮินามิซาวะ
ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในฮินามิซาวะ (雛見沢大災害, Hinamizawa Daisaigai, The Great Hinamizawa Disaster) หรือ GHD คือโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่มันจะเกิดขึ้นใน(เกือบ)ทุกบท ในความเชื่อของหมู่บ้านหากริกะตายหลังจาก 48 ชั่วโมง ทุกคนในหมู่บ้านจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งและฆ่ากันตายแต่แท้จริงผู้ที่ฆ่าริกะคือ ทาคาโนะ (เฉลยในบทสังหารหมู่ และบอกสาเหตุที่ทำลงไปในบทสันนิบาตเทศกาล) หลังจากนั้นก็ได้ให้หน่วยยามาอินุ ลอบฆ่าทุกคนในหมู่บ้าน และได้สร้างข่าวปลอมว่าเกิดก๊าซภูเขาไฟปะทุ ซึ่งในทุกบท หนึ่งในสี่คนของพวกเพื่อนๆเคอิจิ (รวมถึงเขาด้วย) จะมีคนเดียวที่รอดจากหมู่บ้าน (ยกเว้นบทสังหารหมู่เท่านั้นที่ไม่มีใครรอด) โดยเนื้อเรื่องก็ได้สรุปอีกด้วยว่าความเชื่อของหมู่บ้านหากริกะทุกฆ่าตายทุกคนในหมู่บ้านจะเกิดอาการคลุ้มคลั่งนั้นเป็นเรื่องไม่เป็นความจริง โดยดูจากบทสืบคดีเนื่องจาก ริกะได้ฆ่าตัวตายด้วยมีดเพื่อหนีความทรมานจากชิอง และริกะได้ตายหลังจาก 48 ชั่วโมงแล้วแต่กลับไม่เกิดเหตุการณ์ที่กล่าวมาเลย
เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล
เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล (フレデリカ ベルンカステル, Frederica Bernkastel) เป็นตัวละครลับที่ปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวในช่วงต้นของบทสังหารหมู่และบทสันนิบาตเทศกาลในตอนท้ายของบท ในตอนท้ายของบทสันนิบาตเทศกาลเธอได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของทาคาโนะตอนที่เธอยังเด็กโดยการทำให้พ่อแม่ของเธอรอดจากอุบัติเหตุ เฟรเดอริก้าจะมีหน้าตาที่ค่อนข้างคล้าย ฟุรุเดะ ริกะ  หลังจากเหตุการณ์ของเรื่องยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง ในเกมนิยายภาพเรื่อง อุมิเนะโกะโนะนะกุโคะโระนิ ซึ่งเป็นผลงานชิ้นที่สองของบริษัท 07th expansion ได้มีตัวละครหนึ่งชื่อว่า เบิร์นคาสเทล ซึ่งเป็นแม่มด โดยเนื้อเรื่องจะไม่เฉลยว่าเธอคือ เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล หรือไม่ แต่ได้มี ทฤษฎีที่กล่าวว่า เฟรเดอริก้า นั้นถ้าหากอ่านในภาษาญี่ปุ่นจะคล้ายคำว่า ฟุรุเดะ  ริกะ ซึ่งตอนจบของ บทสังหารลูกเต๋า ริกะได้ตัดความที่ตัวเองเหมือนแม่มดออกไปเพราะเธอเอาแต่ฝืนชะตากรรมตลอดเพราะไม่อยากตาย เธออยากที่จะกลับเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วๆไป ทำให้ เฟรเดอริก้า เบิร์นคาสเทล ได้ตัดชื่อคำว่า เฟรเดอริก้าออกไป และเหลือแต่คำว่า เบิร์นคาสเทล เท่านั้น
การตอบรับ
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง ได้รับความนิยมอย่างสูงในประเทศญี่ปุ่น ผู้ติดตามหลายคนกล่าวว่าความสำเร็จของเกมนั้น เกิดจากความน่ากลัวและระทึกขวัญที่เกมสามารถถ่ายทอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ นอกจากนี้ยังมีปริศนาจำนวนมากที่ตัวเกมไม่ได้ให้คำตอบที่ตายตัว เปิดโอกาสให้ผู้เล่นได้ขบปริศนาด้วยตัวเอง ทำให้ผู้เล่นหลายกลุ่มรวมตัวกันสร้างกระดานสนทนาทางอินเทอร์เน็ตเพื่อแลกเปลี่ยนและถกเถียงทฤษฎีที่อธิบายเหตุการณ์ในเกม ความนิยมได้ทวีขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อนิตยสารเกมใหญ่ๆ ตีพิมพ์บทความชื่นชมเนื้อเรื่องและบทของเกม
ซัมซัม
บ่อซัมซัม (بِئْرُ زَمْزَمَ) เป็นชื่อบ่อน้ำที่อยู่ทางทิศตะวันออกของกะอ์บะฮ์ราว 20 เมตร ตั้งอยู่ ณ ใจกลางมัสยิดอัลฮะรอมในมักกะฮ์ มีมาก่อนท่านนบีมุฮัมมัด ชาวมุสลิมถือว่าเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อบ่อน้ำมาจากประโยค Zomë Zomë หมายถึง "หยุดไหล" ซึ่งเป็นคำสั่งของฮาญัรในตอนที่เธอพยายามกันน้ำพุ
ประวัติ
เมื่อนางฮาญัร ภรรยาคนที่สองของท่านนบีอิบรอฮีม และมารดาของอิสมาอีล ถูกทอดทิ้งที่กลางทะเลทราย ท่ามกลางที่ราบต่ำแห่งมักกะฮ์ ซึ่งไม่มีต้นไม้และน้ำ นางจึงทิ้งบุตรชาย (ท่านนบีอิสมาอีล) ที่กำลังกระหายน้ำบนพื้นดิน และวิ่งเสาะหาน้ำระหว่างเนินเขาเศาะฟากับมัรวะฮ์ เมื่อท่านนบีอิสมาอีลที่กำลังกระหายน้ำอย่างจัดนั้นก็ร้องไห้ เท้าก็ดันพื้นจนเป็นร่อง สักครู่ก็มีตาน้ำไหลออกมา บางรายงานกล่าวว่า อัลลอฮ์ส่งเทวทูตญิบรีลตีพื้นดินด้วยส้นเท้า (หรือปีก) และน้ำก็พุ่งออกมา เมื่อนางฮาญัรกลับมาดูลูก ก็เห็นว่าบุตรชายตัวน้อย ๆ ของตนกำลังก่อทรายกั้นน้ำไม่ให้ไหลไปทางอื่น ปากก็กล่าวว่า ซัมซัม ซัมซัม แปลว่า ล้อม ๆ ล้อม ๆ ตั้งแต่นั้นมาก็มีชาวอาหรับทราบข่าวของตาน้ำ ที่กลายเป็นบ่อน้ำที่มีน้ำมหาศาล ก็พาปักหลักที่นั่นจนแผ่นดินแห่งบักกะหฺ (ชื่อเดิมของมักกะหฺ)ได้กลายเป็นเมือง และเป็นศูนย์กลางของอารเบีย
ข้อมูลทางเทคนิค
บ่อซัมซัมถูกขุดด้วยมือ และมีความลึกประมาณ 30 เมตร (100 ฟุต) กับเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.08 to 2.66 m เดิมมีการนำน้ำเหล่านี้มาผ่านการดึงเชือกและตะกร้า แต่ปัจจุบันตัวบ่ออยู่ที่ชั้นใต้ดินหลังกระจกแก้ว (ไม่อนุญาตให้ผู้เยี่ยมชมเข้าไป) และใช้เครื่องสูบน้ำไปทั่วมัสยิดอัลฮะรอมผ่านแหล่งน้ำและตู้จ่ายน้ำใกล้เขตเฏาะวาฟ
น้ำซัมซัมไม่มีสีและไม่มีกลิ่น แต่มีรสชาติที่โดดเด่น ด้วยค่า pH ที่ 7.9– 8 และมีแอลคาไลน์นิดหน่อย
ความปลอดภัย
มีการดื่มน้ำจากบ่อซัมซัมทุกวัน ด้วยกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการเก็บตัวอย่างสามตัวอย่างจากบ่อน้ำ และตัวอย่างเหล่านี้ได้รับการตรวจสอบในศูนย์กระจายน้ำซัมซัมสมเด็จพระราชาธิบดีซะอูดที่เมืองเมกกะ ซึ่งมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกขั้นสูง
ฝ่ายบริหารซาอุได้ปรับปรุงบ่อซัมซัมใหม่ใน ค.ศ. 2018 โดยการทำให้พื้นที่รอบซัมซัมปราศจากเชื้อผ่านการกำจักเศษคอนกรีตและเหล็กใต้เพดานเก่าของมัสยิดใหญ่    ในเดือนเราะมะฎอน จะมีการชืมตัวอย่าง 100 อันเพื่อให้แน่ใจว่าน้ำยังคงมีคุณภาพดี
ความสำคัญของน้ำซัมซัมในอิสลาม
น้ำซัมซัมนอกจากจะมีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์แล้ว ยังถือว่าเป็นน้ำที่มีความศักดิ์สิทธิ์และความเป็นมงคล ผู้คนจากทุกสารทิศจะบรรจุน้ำซัมซัมเพื่อพากลับไปยังประเทศของตน เพื่อเป็นของขวัญแก่ญาติพี่น้อง มีรายงานจากนบีมุฮัมมัดว่า น้ำซัมซัมเป็นยารักษาโรคภัยไข้เจ็บได้
ซัมซุง เอสจีเอช-จี700
ซัมซุง SGH-J700 ที่รู้จักกันก่อนหน้านี้เป็นSGH-E260 เป็นโทรศัพท์มือถือเลื่อนเปิดตัวในต้นปี 2008 เป็นทายาทกับ SGH-E251 มันถูกกระจายโดยเฉพาะสายการบินหลายแห่งทั่วโลก มีกล้อง 1.3 Mpix และการเชื่อมต่อบลูทูธ
ซาซ่า ศ.อารีย์
ซาซ่า ศ.อารีย์ เกิดวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2537 เป็นนักมวยไทยหญิงชาวจังหวัดสระบุรี ซึ่งมีผลงานเป็นที่ยอมรับในประเทศญี่ปุ่น เช่นเดียวกับกระแต โฟร์ทีน โดยซาซ่าสามารถชนะ เกรซิเออร์ อากิ ซึ่งเป็นแชมป์เจ-เกิร์ล ชาวญี่ปุ่น ด้วยการชนะคะแนนอย่างเป็นเอกฉันท์ ในรายการ เอ็ม-วัน แฟร์เท็กซ์เบียร์สิงห์มวยไทยชาเลนจ์ 2009 - ยอดนักสู้ vol.4 ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ที่ดิฟเฟอร์อาริอาเกะคอลิเซียม ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
นอกจากนี้ เธอยังเป็นแชมป์อัศวินดำสเตเดี้ยม กรุงเทพ และแชมป์ช่อง 9 ประเทศไทย ซาซ่าเคยให้สัมภาษณ์ในรายการเจาะใจในวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2551 พร้อมกับจีจ้า ญาณิน เกี่ยวกับความนิยมของมวยไทย โดยมี จอมขวัญ หลาวเพ็ชร์ เป็นผู้ดำเนินรายการ นอกจากนี้ซาซ่ายังมีผลงานด้านการถ่ายแบบและร้องเพลง
เธอมีผลงานมิวสิควิดีโอที่มีชื่อว่า "คนสำคัญปันใจ" และผลงานซีดีเพลง โดยมีเพลง คนสำคัญปันใจ, เจ็บปวดไม่เท่าไหร่ และ ง่ายที่จะรักยากที่จะเข้าใจ เป็นเพลงที่สร้างชื่อให้กับเธอ
ประวัติ
ซาซ่ายังมีส่วนร่วมในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 38 ในกีฬามวยสากลสมัครเล่น และวูซู ที่จังหวัดตรัง รวมถึงการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 39 ในกีฬาวูซู ที่จังหวัดชลบุรี โดยใช้ชื่อ อังศนา คำหาญพล ซึ่งเป็นชื่อจริงของเธอในการแข่ง
ต่อมา ซาซ่าได้เดินทางไปแข่งขันที่ประเทศญี่ปุ่นอีกครั้งกับรายการชูตบ็อกซิง 2011 ที่โคระกุเอ็งฮอล ณ กรุงโตเกียว ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 โดยได้พบกับ ไอ ทาคาฮาชิ จากการแข่งขันครั้งดังกล่าวซาซ่า เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอในยกที่สอง จากกติกาการแข่งขันแบบชูตบ็อกซิง
ซาซ่าเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงในต่างแดน โดยได้รับเชิญแข่งขันชูตบ็อกซิง ซึ่งเธอได้พบกับนักสู้สาวชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อว่าเรนะ คุโบตะ ทว่าซาซ่าเป็นฝ่ายแพ้น็อกจากการโดนต่อยท้องอย่างแรง
กลับมาสร้างชื่อเสียงใน พ.ศ. 2558
หลังจากหยุดการแข่งมวยไทยระดับอาชีพในขณะที่เรียนจบปริญญามหาวิทยาลัย ซาซ่า ศ.อารีย์ ได้เริ่มกลับมาสร้างชื่อเสียงในปี พ.ศ. 2558 (โดยเป็นฝ่ายชนะการแข่ง)
รูปอนันต์เหลี่ยม
ตามทฤษฎีของเรขาคณิตแบบยุคลิค รูปอนันต์เหลี่ยม (Apeirogon) คือการลดรูปหลายเหลียมแบบหนึ่งที่มีจำนวนด้านเป็นอนันต์นับได้
คุณสมบัติเหมือนกับรูปหลายเหลี่ยมอื่นๆ ที่ประกอบไปด้วยลำดับการต่อกันของเส้นที่ลากเชื่อมจุด และมุม แต่ต่างกันตรงที่ รูปหลายเหลี่ยมแบบดั้งเดิมไม่มีจุดสิ้นสุด เพราะนำมาต่อกันเป็นวงจรปิด ส่วนรูปอนันต์เหลี่ยมไม่มีจุดสิ้นสุด เพราะคุณไม่สามารถเอาจุดอนันต์ของปลายทั้งสองด้านของรูปเหลี่ยมอนันต์มาเชื่อมต่อกันได้ รูปเหลี่ยมอนันต์ปิดสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อมุมของอนุกรมใดอนุกรมหนึ่งมาบรรจบเข้ามากันที่จุดเดียวกัน (มุมหนึ่งจากแต่ละด้าน เริ่มจากจุดไหนก็ได้) จุดบรรจบดังกล่าวเรียกว่าจุดสะสม จุดสะสม และรูปอนันต์เหลี่ยมปิดใดๆ จะมีอย่างน้อยหนึ่งจุดสะสม
สองรูปอนันต์เหลี่ยมสามารถอยู่บนระนาบเทสเซลเลชันได้ และสัญลักษณ์ชเลฟลีของระนาบเทสเซลเลชันนี้คือ {∞, 2}
รูปอนันต์เหลี่ยมปกติ
รูปอนันต์เหลี่ยมปกติ คือรูปเหลี่ยมที่มีด้านเท่ากัน และมุมเท่ากัน เหมือนกับรูปหลายเหลี่ยมปกติ โดยมีสัญลักษณ์ชเลฟลีเป็น {∞} ถ้ามุมของรูปอนันต์เหลี่ยมมีมุม 180° แล้วจะมันมีรูปลักษณะเหมือนเส้นตรง ดังรูป
......
จากเส้นตรงนี้อาจจะมองว่าเป็นวงกลมรัศมีอนันต์ก็ได้ โดยเปรียบว่าเป็นรูปหลายเหลี่ยมปกติที่มีด้านเป็นจำนวนมหาศาลมาต่อกันจนเป็นวงกลม
รูปแบบความเบ้
เมื่อวาดรูปเหลี่ยมอนันต์ปกติแบบหนึ่งที่มีลักษณะเป็นเกลียวของสามเหลี่ยมด้านเท่า (อังกฤษ: equilateral triangular helix)  ด้วยมุมมอง 3 มิติ
บางครั้งคนก็คิดว่ารูปเหลี่ยมอนันต์ก็เป็นตัวอย่างความปกติแบบหนึ่ง จนเมื่อ Branko Grünbaum ค้นพบเพิ่มอีกสองสิ่ง คือถ้ามุมของแต่ละจุดสลับด้านกันไป รูปเหลี่ยนอนันต์จะมีหน้าตาเป็นเส้นซิกแซก และเป็นรูปสมมาตรรูปเดียวกันต่อเนื่องกัน เท่ากับ 2*∞ อย่างไรก็ตามรูปแบบนี้จะเป็นปกติก็ต่อเมื่อด้านหนึ่งไม่ไปทับอีกด้านหนึ่ง และมองว่ามันไม่มีรูปร่าง
......
ถ้าแต่ละมุมถูกแยกออกจากแนวระนาบของมุมก่อนหน้านี้ รูปเหลี่ยมอนันต์จะประกอบออกมาเป็นรูปเกลียวสามเหลี่ยม รูปหลายเหลี่ยมที่ไม่ได้อยู่บนระนาบเดียวกันแบบนี้ เรียกว่าความเบ้ รูปวาดด้านขวาเป็นรูปในมุมสามมิติของรูปเหลี่ยมอนันต์เบ้ปกติอย่างหนึ่ง
รูปหลายเหลี่ยมนี้สร้างขึ้นจากอนุกรมของเซตย่อยของด้านที่ต่อมีการต่อซ้อนอย่างเป็นรูปแบบแอนติปริซึมของรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าอย่างไม่สิ้นสุดอย่าง่ แม้จะไม่เหมือนแอนติปริซึมซะทีเดียวก็ตาม มุมที่ถูกบิดไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นจำนวนเต็มหารของ 180° รูปหลายเหลี่ยมรูปนี้มีแกนเบ้ ลำดับอนุกรมของด้านของเกลียวของบอร์ดิจค์ค็อกซีเตอร์ สามารถแสดงเป็นรูปเหลี่ยมอนันต์เบ้ปกติได้
เรขาคณิตเชิงไฮเพอร์โบลา
ตามเรขาคณิตเชิงไฮเพอร์โบลา รูปเหลี่ยมอนันต์ ไม่สามารถลดรูปได้และมีรูปร่างเป็นแผ่น เช่น {∞, 3} ที่มีจุดยอดตามวงล้อโฮโร
มัสยิดจามากุลบาร์กา
มัสยิดจามากุลบาร์กา เป็นมัสยิดในกุลบาร์กา รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ซึ่งถือเป็นหนึ่งในตัวอย่างมัสยิดที่ดีที่สุดในเอเชียใต้ โดยซุ้มประตูของมัสยิดจามากุลบาร์กามีความคล้ายกับส่วนในของมัสยิดสเปนในไฮเดอราบัด ประเทศอินเดีย มีมัสยิดแค่สองแห่งในประเทศอินเดียที่มีส่วนในคล้ายมัสยิด-อาสนวิหารกอร์โดบาในประเทศสเปน
อำเภอน้ำยืน
น้ำยืน เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอน้ำยืนตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอน้ำยืนแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 101หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอน้ำยืนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อักษรรัญชนา
อักษรรัญชนา (रंजना, Rañjanā) หรือกูติลา หรือลันต์ซา (Lantsa) เป็นอักษรที่พัฒนามาจากอักษรพราหมี เมื่อราว พ.ศ. 1600 และใช้มาจนถึงราว พ.ศ. 2500 ในอินเดียและเนปาล ชาวทิเบตเรียกอักษรนี้ว่าลันต์ซา ใช้เขียนภาษาสันสกฤตก่อนจะแปลเป็นภาษาทิเบต ชาวทิเบตเลิกใช้อักษรนี้เมื่อถูกจีนยึดครอง นอกจากนี้ มีการใช้อักษรนี้ในหมู่ชาวพุทธในจีน มองโกเลีย และญี่ปุ่น
กลูโคคอร์ติคอยด์
กลูโคคอร์ติคอยด์ (glucocorticoid) เป็นฮอร์โมนสเตียรอยด์ชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในประเภทคอร์ติโคสเตียรอยด์ สามารถจับกับตัวรับกลูโคคอร์ติคอยด์ซึ่งพบในเซลล์ของสัตว์มีกระดูกสันหลังแทบทุกชนิด ชื่อ glucocorticoid มาจากการผสมคำว่า glucose + cortex + steroid ซึ่งเกี่ยวข้องกับฮอร์โมนนี้ คือ มีหน้าที่ควบคุมกระบวนการสร้างและสลายกลูโคส (glucose), ถูกสังเคราะห์ขึ้นที่ส่วนนอกของต่อมหมวกไต (adrenal cortex), และมีโครงสร้างเป็นสเตียรอยด์ (steroid)
ธัญพืช
ธัญพืช คือพืชที่มนุษย์เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวเมล็ด ได้แก่ ข้าว ข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างสามง่าม ข้าวฟ่างหางหมา ลูกเดือย ข้าวโพด ข้าวบาร์เลย์ ข้าวโอ๊ต ข้าวไรย์ ข้าวทริทิเคลี และข้าวสาลี รวมถึงถั่วชนิดต่าง ๆ เช่น ถั่วหัวช้าง ถั่วปากอ้า ถั่วลันเตา ถั่วเขียว ถั่วลิสง และถั่วเหลือง นอกจากนี้ยังมีพืชที่มนุษย์ใช้ประโยชน์จากเมล็ดเหมือนธัญพืช ได้แก่ บักวีต ชีอา และคีนวา มีการเพาะปลูกธัญพืชทั่วโลกมากกว่าผลผลิตทางเกษตรชนิดใด ๆ และเป็นแหล่งอาหารที่ให้พลังงานแก่มนุษย์มากที่สุด ในประเทศกำลังพัฒนาบางประเทศ ธัญพืชจะเป็นอาหารหลักของประชากรทั้งประเทศ ขณะที่ในประเทศพัฒนาแล้ว การบริโภคธัญพืชจะน้อยลง ส่วนใหญ่ประเทศพัฒนาแล้วจะบริโภคธัญพืชแปรรูป คือ ขนมปังนั่นเอง
ย้อนกลับไปเมื่อยุคสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 ได้เกิดภาวะขาดแคลนอาหาร ทำให้เนื้อ นม เนย ไข่ กลายเป็นของหายาก และมีราคาแพง ประชาชนส่วนใหญ่จึงต้องรับประทานข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์เป็นหลัก ปรากฏว่าช่วงนั้นชาวยุโรปเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งน้อยมาก ทั้งนี้ เนื่องจาก ข้าวเมืองหนาวทั้ง 2 ชนิดนี้มีสารต้านอนุมูลอิสระสูง จึงช่วยป้องกันความเสื่อมและการถูกทำลายของเซลล์ทั่วร่างกายอันเป็นสาเหตุของมะเร็งได้
ธัญพืช ของขวัญจากธรรมชาติ
ในการศึกษาวิจัย เพื่อศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินในเลือกซื้อขนมปังธัญพืชของผู้บริโภคโดยใช้แบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างที่ออกกำลังกาย และใส่ใจกับสุขภาพ จำนวน 160 คน จากสวนสาธารณะในกรุงเทพมหานครทั้ง 4 แห่ง คือ สวนหลวง ร9 สวนเบญจศิริ สวนพระนคร สวนลุมพินี รวมกับข้อมูล จากการค้นคว้าหาข้อมูลจากแหล่งข้อมูลต่างๆ เพื่อทำการศึกษาวิจัยตามข้างต้น
ผลจากการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชาย เป็นกลุ่มวัยทำงานโดยมีช่วงอายุระหว่าง 30 – 39 ปี มากที่สุดด้านสถานภาพส่วนใหญ่ สมรสแล้ว จบการศึกษาระดับปริญญาตรี มีอาชีพเป็นพนักงานเอกชน รายได้ต่อเดือน อยู่ในช่วง 10,001 – 15,000 บาท และมีจำนวนสมาชิกในครอบครัวที่พักอาศัยอยู่ด้วยกันระหว่าง 3 – 5 คน ผู้บริโภคส่วนใหญ่รู้จักและซื้อขนมปังธัญพืชรับประทาน สาเหตุที่ซื้อรับประทานเพราะคิดว่า มีคุณค่าทางโภชนาการ อุดมไปด้วยสารอาหารต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย นอกจากนี้ยังช่วยป้องกันโรคต่างๆ เช่น ความดัน โรคหัวใจ โรคเหน็บชา ผู้บริโภครับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับขนมปังธัญพืชจาก นิตยสารมากที่สุด
กระแสธรรมชาติเทรนด์อาหารธรรมชาติเพื่อสุขภาพกำลังมาแรง ด้วยคุณค่าดีๆ ของวัตถุดิบจากธรรมชาติที่มีคุณประโยชน์ทางโภชนาการต่อร่างกายสูงที่รู้จักและคุ้นเคยกันดี ซึ่งคุณประโยชน์เด่นๆ ของธัญญาหารเหล่านี้ คือ "ใยอาหาร" ซึ่งนักโภชนาการแนะว่าเราควรได้รับใยอาหารอย่างน้อยวันละ 25 กรัม แต่สำหรับผู้ป่วยโรคเบาหวานหรือเพื่อป้องกันโรคมะเร็งควรกินใยอาหารวันละ 20-35 กรัม หากใครที่ชอบกินคาร์โบไฮเดรตหรืออาหารแป้งมากก็ควรเพิ่มใยอาหารเป็นวันละ 25-50 กรัม เพื่อควบคุมน้ำตาลในเลือดและการขับถ่ายที่ดี
รู้อย่างนี้แล้ว เรามาทำความรู้จักกับอาการที่มีคุณค่านานัปการ ในกลุ่ม ธัญพืช กันดีกว่า เพื่อให้เราเข้าใจได้มากขึ้น และเป็นตัวช่วยในการเลือกตัดสินใจบริโภคอาหารกลุ่มเหล่านี้ เพื่อสุขภาพที่ดีและแข็งแรงต่อไป
ธัญพืช คือพืชจำพวกหญ้าที่มนุษย์เพาะปลูกเพื่อเก็บเกี่ยวเมล็ด นั่นคือข้าวประเภทต่างๆ มีการเพาะปลูกธัญพืชทั่วโลกมากกว่าผลผลิตทางเกษตรชนิดใดๆ และเป็นแหล่งอาหารที่ให้พลังงานแก่มนุษย์มากที่สุด ในประเทศกำลังพัฒนาบางประเทศ ธัญพืชจะเป็นอาหารหลักของประชากรทั้งประเทศ ขณะที่ในประเทศพัฒนาแล้ว การบริโภคธัญพืชจะน้อยลง
ธัญชาติ หมายถึง เมล็ดแห้งของธัญพืช ซึ่งเป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยววงศ์หญ้า ได้แก่ ข้าวเจ้า ข้าวเหนียว ข้าวโพด ข้าวสาลี ข้าวบาร์เลย์ ข้าวฟ่าง ข้าวโอ๊ต ข้าวไรย์ และลูกเดือย ถั่วเขียว ถั่วแดง มอลต์ งาดำ เป็นต้น
หัวข้อภาคนิพนธ์ การศึกษาพฤติกรรมและปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกซื้อขนมปังธัญพืชของผู้บริโภค
ชื่อนักศึกษา นางสาวกัญญา ศรีสุขโข หลักสูตร บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต_ปีการศึกษา 2545
ที่มา: หนังสือพิมพ์ข่าวสด
บทความ : รศ.ดร.ภญ.พาณี ศิริสะอาด
ภาพประกอบ: สุภฎารัตน์ สุธีพรวิโรจน์
กองโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. วิวัฒนาการ งานโภชนาการ พ.ศ. 2545.
สาวน้อยในตะเกียงแก้ว
สาวน้อยในตะเกียงแก้ว เป็นละครโทรทัศน์ไทยจากบทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย ถูกสร้างครั้งแรกปี พ.ศ. 2545 เขียนบทโทรทัศน์โดย ภาวิต กำกับการแสดงโดย นนทนันท์ สังข์สวัสดิ์ นำแสดงโดย ณัฐวุฒิ สกิดใจ, แคทรียา อิงลิช, อนันต์ บุนนาค, อติมา ธนเสนีวัฒน์, ดวงดาว จารุจินดา, โอลิเวอร์ บีเวอร์, แพทริค ชัยนาม, วิภาวี กาศกุล, ปิยะมาศ โมนยะกุล ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
หลังจากที่ประสบความสำเร็จจากละครเรื่องนี้ ทาง ช่อง 7 ยังได้ทำภาคต่อ ถึง 3 ภาค คือ สาวน้อยในตะเกียงแก้ว ภาค 2 ตอน แม่มดน้อยตัวป่วน (ออกอากาศในปี 2547) และ สาวน้อยในตะกียงแก้ว ภาค 3 ตอน อสูรน้อยในตะเกียงแก้ว (ออกอากาศในปี 2555) และ สาวน้อยในตะเกียงแก้ว ภาค 4 ตอน พ่อมดเจ้าเสน่ห์ (ออกอากาศปี 2561) เเละ สาวน้อยในตะเกียงแก้ว ภาค 5 ตอน มนตราในตะเกียงแก้ว (อยู่ระหว่างถ่ายทำ)
ฮิโรยูกิ มูราโมโตะ
ฮิโรยูกิ มูราโมโตะ (, พ.ศ. 2509 – 10 เมษายน พ.ศ. 2553) หรือที่เป็นที่รู้จักในชื่อฮิโระ มูราโมโตะ เป็นช่างภาพและผู้สื่อข่าว เคยทำงานให้กับออสเตรเลียนบอร์ดแคสติงคอร์ปอเรชัน (เอบีซี) ในโตเกียว ในปี พ.ศ. 2533s และเป็นผู้สื่อข่าวของสำนักข่าวรอยเตอร์สเป็นเวลานานกว่า 15 ปี
การทำงาน
มูราโมโตะจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทมเพิล เขาทำงานให้กับเอ็นบีซี และเอบีซีในเวลาต่อมา หลังจากนั้นเขาเข้าร่วมกับรอยเตอร์สในฐานะช่างภาพสมัครเล่นใน พ.ศ. 2535 และกลายมาเป็นช่างภาพอาชีพใน 3 ปีถัดมา ขณะที่เขาทำงานอยู่กับรอยเตอร์สเขาได้เดินทางไปยังพื้นที่เสี่ยงหลายพื้นที่ ทั้งประเทศเกาหลีเหนือและประเทศฟิลิปปินส์ (ในช่วงที่การเมืองไม่มั่นคง)
นอกจากนี้เขายังได้เข้าร่วมกิจกรรมการกุศลหลายประเภท โดยเขาได้ใช้เวลา 2 วัน ในการเดิน 100 กิโลเมตรบริเวณภูเขาไฟฟูจิ เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือคนยากไร้ในทวีปแอฟริกา
การเสียชีวิต
มูราโมโตะถูกยิงเสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2553 เวลาประมาณ 21.00 น. บริเวณถนนดินสอ หน้าอาคารพรรณี ในระหว่างที่เจ้าหน้าที่ทหารบุกเข้าสลายการชุมนุมของ นปช.แดงทั้งแผ่นดิน บริเวณสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งมูราโมโตะได้เข้าไปถ่ายภาพเหตุการณ์บริเวณถนนราชดำเนิน ร่างมูราโมโตะถูกส่งไปที่โรงพยาบาลกลางและถูกชันสูตรที่สถาบันนิติเวชวิทยา กรมตำรวจ โดยผลชันสูตรระบุว่าเสียชีวิตจากกระสุนปืนความเร็วสูงที่ทรวงอก ทำลายปอด และหลอดเลือดแดงใหญ่
วันที่ 30 เมษายน 2558 ศาลอาญากรุงเทพใต้มีคำสั่งว่า ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ลงมือกระทำหรือไม่อาจทราบได้ว่ากระสุนปืนที่ยิงถูกมูราโมโตะและผู้ตายอีก 2 คน คือ วสันต์ ภู่ทอง ผู้ร่วมชุมนุม และ ทศชัย เมฆงามฟ้า ผู้ร่วมชุมนุม มีแนววิถีกระสุนปืนมาจากทิศทางใด
อักษรเมรอยติก
อักษรเมรอยติก พัฒนามาจากอักษรอียิปต์โบราณเพื่อใช้เขียนเมื่อราว พ.ศ. 343 อักษรนี้มี 2 แบบ แบบหนึ่งมาจากอักษรไฮโรกลิฟ เขียนในแนวตั้งจากขวาไปซ้าย อีกแบบหนึ่งมาจากอักษรอียิปต์ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เขียนในแนวนอนจากขวาไปซ้าย
เส้นเมริเดียนที่ 167 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 167 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 167 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลชุกชี ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
คามากูระ
คามากูระ (鎌倉市 (Kamakura-shi)) เป็นนครในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 50 กิโลเมตรจากโตเกียว มีประชากรประมาณ 172,302 คน (1 กันยายน 2016) และมีความหนาแน่นของประชากร 4,358.77 คนต่อตารางกิโลเมตร บนพื้นที่ทั้งสิ้น 39.53 km2 คามากูระได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นนครเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 1939
ในประวัติศาสตร์ คามากูระเคยเป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 1185 ถึง 1333 โดยเป็นที่ตั้งของรัฐบาลโชกุนคามากูระ และได้กลายเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของญี่ปุ่นมาตั้งแต่ปี 1200 ถึง 1300 ในยุคคามากูระ ปัจจุบัน คามากูระเป็นเมืองชายฝั่งที่มีสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม เทศกาลต่าง ๆ รวมถึงศาลเจ้าและวัดในศาสนาพุทธและชินโต สถานที่ที่มีชื่อเสียง เช่น โคโตกูอิง ศาลเจ้าสึรูงาโอกะฮาจิมัง วัดโชจูจิ วัดเอ็งงากูจิ วัดโจเมียวจิ วัดจูฟูกูจิ หาดยูอิงาฮามะ
บุศรา นฤมิตร
บุศรา นฤมิตร (เกิด 22 ตุลาคม พ.ศ. 2484) เป็นอดีตนักแสดงอาวุโสชาวไทย และเป็นภรรยาของอดุลย์ ดุลยรัตน์ อดีตนักแสดงอาวุโสและผู้กำกับภาพยนตร์ผู้ล่วงลับ
ประวัติ
บุศรา นฤมิตร มีชื่อจริง ลัดดา ศรีประไพ เกิดเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2484 มีชื่อเล่นว่า เล็ก แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่องผู้ยิ่งใหญทั้งเก้า หลังจากนั้นก็รับบทเป็นนางเอกภาพยนตร์อยู่หลายเรื่อง ซึ่งเรื่องที่สร้างชื่อเสียงให้เธอมาก คือ ภาพยนตร์เรื่อง ทับทิม โดยรับบทเป็น ทับทิม จากภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลตุ๊กตาเงินรางวัลพิเศษสำหรับผู้แสดงบทบาทพิเศษดีเยี่ยมจากงานประกาศรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2506 ต่อมาเมื่อเพชรา เชาวราษฎร์ได้เข้ามาผูกขาดบทนางเอกหนังไทยคู่ขวัญกับมิตร ชัยบัญชา บุศราจึงผันตัวมารับบทรองโดยบทส่วนใหญ่ที่จะได้รับคือบทแม่ เช่นเรื่อง ไทรโศก ดาวพระศุกร์ ลูกปลา เป็นต้น
ถึงแม้ว่าในบทบาทภาพยนตร์บุศราจะได้รับบทรอง แต่ในทางละครเธอเป็นนางเอกที่ได้รับความนิยมมาก โดยบุศราได้แสดงบทอังศุมาลินเป็นคนแรกของประเทศไทย เมื่อครั้งคู่กรรมถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ครั้งแรกในปีพ.ศ.2513 บุศรามีผลงานชิ้นสุดท้ายคือละครเรื่องในรอยรัก ทางช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2554 โดยรับบทเป็น อุษยา
ชีวิตส่วนตัว
บุศราสมรสกับอดุลย์ ดุลยรัตน์ พระเอกชื่อดัง เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2510 มีบุตร 3 คน คนแรกชื่อ อดิสรณ์ หรือ เก่ง ลูกคนที่สองชื่อ ก้อย หรือ นิรา ส่วนคนสุดท้องชื่อ วดี
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
การแข่งขันยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐ ระหว่างวันที่ กรกฎาคม -  สิงหาคม พ.ศ. 2527 จัดขึ้นที่สนาม Prado Olympic Shooting Park ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงปืนครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 11 รายการ คือ ประเภททีมชาย 6 รายการ และประเภททีมหญิง 3 รายการ ประเภทรวม 2 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 460 คน จาก 68 ประเทศ
เส้นขนานที่ 9 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 9 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 9 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย, เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ, มหาสมุทรแปซิฟิกและทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 9° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
อนุปัม ตรีปาฐิ
อนุปัม ตรีปาฐิ (अनुपम त्रिपाठी, 아누팜 트리파티, Anupam Tripathi) เป็นนักแสดงชายชาวอินเดียที่อาศัยอยู่ประเทศเกาหลีใต้ เขาได้แสดงในละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ของเกาหลีใต้หลายเรื่อง บทบาทหลักครั้งแรกของเขาแสดงเป็น อับดุล อาลี ในละครซีรีย์แนวเอาชีวิตรอดโดยเน็ตฟลิกซ์เรื่อง สควิดเกม เล่นลุ้นตาย (พ.ศ. 2564) ทำให้เขาได้รับการยอมรับทั่วโลก
ประวัติ
อนุปัม ตรีปาฐิ เกิดในตระกูลชนชั้นกลางในเมืองนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 เขาเริ่มสนใจในการแสดงหลังจากเล่นเป็นทาสในการทำละครของสปาตาคัส เขาเป็นส่วนหนึ่งของนักเขียนบทละครของ ชาฮิด อันวาร์ ในกลุ่มโรงละครเบรูปตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ถึง พ.ศ. 2553
เขาเริ่มฝึกร้องเพลงและการแสดงในปี พ.ศ. 2549 เขาตั้งใจจะเข้าเรียนที่โรงเรียนการละครแห่งชาติในนิวเดลีแต่ย้ายไปเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2553 เพื่อเข้าร่วมทุนในมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี สาขาวิชาศิลปะเอเชีย ในทุนการศึกษาศิลปศาสตร์เอกแห่งเอเชีย เขาได้กล่าวถึงความยากลำบากเบื้องต้นในการปรับตัวให้เข้ากับความแตกต่างทางวัฒนธรรมและภาษาแต่ก็สามารถพูดภาษาเกาหลีได้อย่างคล่องแคล่วภายในเวลาไม่ถึงสองปี ในปี พ.ศ. 2564 เขากำลังจะจบปริญญาโทด้านการแสดงที่มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี มีลักษณะที่ผสมกันระหว่างธงสีพันธมิตรอาหรับกับสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม ธงนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และมีการปรับแบบเล็กน้อยในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2534 ดินแดนเวสเทิร์นสะฮาราซึ่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้ประกาศอ้างสิทธินั้น ส่วนใหญ่อยู่ในความครอบครองของประเทศโมร็อกโก ในเวสเทิร์นสะฮาราจึงสามารถพบธงชาติโมร็อกโกได้ทั่วไป
ลักษณะ
ธงชาติสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ซึ่งเดิมเป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มแนวหน้าโปลีซารีโอ (Polisario Front) ประกอบด้วยสี 4 สี คือ สีดำ สีเขียว สีขาว และสีแดง ซึ่งมีที่มาจากสีพันธมิตรอาหรับ อันเป็นสัญลักษณ์ที่ชาวอาหรับใช้ต่อต้านผู้กดขี่ ลักษณะโดยรวมนั้นคล้ายคลึงกับธงชาติปาเลสไตน์อย่างไม่ได้ตั้งใจ ส่วนรูปจันทร์เสี้ยวและดาวนั้น เป็นสัญลักษณ์ของศาสนาอิสลาม ซึ่งสามารถพบได้ในธงของประเทศอิสลามทั่วไป เช่น ปากีสถาน เป็นต้น
การสร้างธง
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2530 รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้กำหนดสัดส่วนในการสร้างธงชาติไว้ว่า ธงชาติมีสัดส่วนกว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ความยาวของรูปสามเหลี่ยมในธงเป็น 1 ใน 3 ส่วนของความยาวธง กลางแถบสีขาวมีรูปดาวและจันทร์เสี้ยวสีแดง แต่มีเฉพาะที่ด้านหน้าของธงเท่านั้น