cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การสุขาภิบาล
การกำจัดของเสียที่เป็นของแข็ง
เมื่อเลือกการเผา, การปล่อยมลพิษทางอากาศ, รวมทั้งส่วนประกอบของสารพิษบางอย่างเป็นผลที่ไม่พึงประสงค์ต่อผู้อยู่อาศัย. การรีไซเคิลและการแปลงเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพเป็นตัวเลือกที่ยั่งยืนที่โดยทั่วไปมีค่าใช้จ่ายในวงจรชีวิตที่เหนือกว่า, โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผลกระทบของระบบนิเวศทั้งหมดถูกนำมาพิจารณา. ค่าของการหมักในท้ายที่สุดจะถูกจำกัดโดยความต้องการของตลาดสำหรับผลิตภัณฑ์จากการหมัก.
การเตรียมอาหาร
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดู'ความปลอดภัยของอาหาร'
การสุขาภิบาลภายในอุตสาหกรรมอาหารหมายถึงการปรนนิบัติที่เพียงพอของพื้นผิวที่สัมผัสอาหารโดยกระบวนการที่มีประสิทธิภาพในการทำลายเซลล์ของจุลินทรีย์ของพืชที่มีความสำคัญต่อสุขภาพของประชาชน, และในการลดจำนวนของจุลินทรีย์ที่ไม่พึงประสงค์อื่นๆอย่างมีนัยสำคัญ แต่ไม่ส่งผลกระทบด้านลบต่ออาหารหรือความปลอดภัยของสำหรับผู้บริโภค (องค๋การอาหารและยาสหรัฐ, รหัสของกฎระเบียบของรัฐบาลกลาง, หมายเลข 21CFR110, สหรัฐอเมริกา). ระเบียบวิธีการปฏิบัติงานด้านสุขาภิบาลมีผลบังคับใช้สำหรับอุตสาหกรรมอาหารในประเทศสหรัฐอเมริกา, ซึ่งถูกควบคุมโดย 9 CFR ส่วน 416 ร่วมกับ 21 CFR ส่วน 178.1010. ในทำนองเดียวกันในประเทศญี่ปุ่น, สุขอนามัยอาหารจะต้องมีผ่านการปฏิบัติตามกฎหมายสุขาภิบาลอาหาร.
ในอุตสาหกรรมอาหารและชีวเวชภัณฑ์, คำว่า "เครื่องสุขภัณฑ์" หมายความว่าอุปกรณ์ที่สามารถทำความสะอาดได้อย่างเต็มที่โดยใช้การทำความสะอาดในสถานที่ (clean-in-place (CIP)) และฆ่าเชื้อในสถานที่ (sterilization-in-place (SIP)): ที่สามารถปล่อยทิ้งได้ทั้งหมดจากสารละลายและของเหลวทำความสะอาดอื่นๆ. การออกแบบควรจะมีจำนวนของ deadleg (หมายถึงส่วนของท่อ ซึ่งอยู่ในระบบ ที่มีของเหลวขังนิ่งไม่เคลื่อนที่ ทำให้เกิดการเพิ่มจำนวนของจุลินทรีย์ และมีโอกาสการปนเปื้อนไปกับผลิตภัณฑ์ ) น้อยที่สุดหรือบริเวณทำความสะอาดมีความสับสนวุ่นวายเกินกว่าที่จะชะล้างสิ่งสกปรกที่ติดค้างอยู่ได้. โดยทั่วไป, ในการปรับปรุงความสามารถในการทำความสะอาด, อุปกรณ์นี้จะทำจากสแตนเลสสตีล 316L (โลหะผสมที่มีโมลิบดีนัมจำนวนน้อย). พื้นผิวมักจะมีการขัดด้วยไฟฟ้าให้มีความขรุขระของผิวที่มีประสิทธิภาพหนาน้อยกว่า 0.5 ไมโครเมตรเพื่อลดความเป็นไปได้ของการยึดเกาะของแบคทีเรีย.
ผลกระทบต่อสุขภาพ
สำหรับการพัฒนาทางสังคมและเศรษฐกิจใดๆ, การสุขาภิบาลอย่างเพียงพอร่วมกับสุขอนามัยที่ดีและน้ำสะอาดเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อสุขภาพที่ดี. การขาดสุขอนามัยที่เหมาะสมทำให้เกิดโรค. ส่วนใหญ่ของโรคที่เกิดจากการสุขาภิบาลมีความสัมพันธ์โดยตรงกับความยากจน. การขาดน้ำสะอาดและสุขอนามัยที่ไม่ดีได้ก่อให้เกิดโรคต่างๆและการแพร่กระจายของโรค. สุขาภิบาลเป็นสิ่งสำคัญมากเพื่อให้มีสุขภาพที่ดี. หนึ่งในโรคที่สำคัญที่สุดที่เกิดขึ้นจากการสุขาภิบาลที่ไม่ดีคือโรคท้องร่วง. การเสียชีวิตที่เกิดจากการท้องเสียคาดว่าจะอยู่ระหว่าง 1.6 และ 2.5 ล้านคนทุกปี. ส่วนใหญ่ของผู้ได้รับผลกระทบคือเด็กอายุต่ำกว่าห้าขวบ. โรคอื่นๆที่เกิดจากการสุขาภิบาลที่ไม่ดีรวมถึง โรคพยาธิใบไม้ในเลือด, ริดสีดวงตาและการติดเชื้อหนอนในลำไส้ (helminthiases).
การสุขาภิบาลที่ไม่ดีเป็นผลให้เด็กมีน้ำหนักต่ำกว่าปกติเกือบร้อยละ 50 ตั้งแต่มันมีการเชื่อมโยงโดยตรงกับโรคท้องร่วง. เด็กที่ทุกข์ทรมานจากโรคท้องร่วงมีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นมีน้ำหนักต่ำซึ่งทำให้พวกเขามีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคอื่นๆ เช่นการติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลันและโรคมาลาเรีย. การขาดการสุขาภิบาลเป็นปัญหาร้ายแรงที่มีผลกระทบต่อประเทศกำลังพัฒนาและประเทศระหว่างการเปลี่ยนผ่านส่วนใหญ่. ความสำคัญของการแยกอุจจาระและของเสียอยู่ในความพยายามที่จะป้องกันไม่ให้เกิดโรคที่สามารถส่งผ่านทางของเสียของมนุษย์, ซึ่งทำให้เสียใจทั้งกับประเทศที่พัฒนาแล้วเช่นเดียวกับประเทศที่กำลังพัฒนาในดีกรีที่แตกต่างกัน. มันคาดว่าสูงถึง 5 ล้านคนตายในแต่ละปีจากโรคที่มากับน้ำที่สามารถป้องกันได้, เป็นผลมาจากการปฏิบัติด้านสุขาภิบาลและด้านสุขอนามัยไม่เพียงพอ. ผลกระทบของการสุขาภิบาลมีผลกระทบต่อสังคมของผู้คนตลอดประวัติศาสตร์. การสุขาภิบาลเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีวิตที่มีสุขภาพดี.
โรคที่เกี่ยวข้องและเงื่อนไขที่เกิดจากการขาดสุขาภิบาลและสุขอนามัยรวมถึง:
รายชื่อของโรคที่อาจจะทำให้ลดลงได้ด้วยการเข้าถึงที่เหมาะสมกับการปฏิบัติด้านสุขาภิบาลและสุขอนามัยจะมีรายการที่ยาวมาก. ยกตัวอย่างเช่นในประเทศอินเดีย, 15 โรคถูกเรียงลำดับลงไปซึ่งอาจจะถูกขีดฆ่าออกโดยการสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว :
โปลิโอในความเป็นจริงโรคอื่นที่เกี่ยวข้องกับสุขาภิบาลและสุขอนามัยที่ไม่เหมาะสม
การเข้าถึงทั่วโลกที่กำลังปรับปรุง
เป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ (MDGs) ของสหประชาชาติจะรวมถึงเป้าหมายเพื่อลดลงครึ่งหนึ่งของสัดส่วนของคนที่ไม่สามารถเข้าถึงสุขอนามัยขั้นพื้นฐานในปี 2015. ในเดือนธันวาคมปี 2006, สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติประกาศว่าปี 2008 จะเป็น "ปีสากลแห่งการสุขาภิบาล", เพื่อระลึกถึงความคืบหน้าที่ช้าในการไปสู่เป้าหมายทางสุขาภิบาลของ MDGs. ปีดังกล่าวมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาความตระหนักและการดำเนินการเพิ่อให้ได้ตามเป้าหมาย. ความกังวลที่ชัดเจนคือ:
เจเอ็มพีเผยแพร่รายงานการประมาณที่อัปเดตทุกสองปีเกี่ยวกับประเภทต่างๆของแหล่งน้ำดื่มและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านสุขาภิบาลในระดับชาติ, ระดับภูมิภาคและระดับโลก. ในเดือนมีนาคม 2012, JMP เผยแพร่อัปเดตล่าสุด. ตามนิยามข้างต้น, 1.8 พันล้านคนได้ใช้การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วในปี 2010 มากว่าในปี 1990, ทำให้อัตราร้อยละของผู้ที่ใช้สุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วถึง 63% ทั่วโลก. อย่างไรก็ตาม โลกยังคงหลุดจากเป้าหมายการสุขาภิบาลตามโปรแกรมของ 'เป้าหมายการพัฒนาสหัสวรรษ'. 2.5 พันล้านคนยังขาดสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว. ตาม JMP, ถ้าแนวโน้มปัจจุบันยังคงต่อเนื่อง, ในปี 2015 2.4 พันล้านคนจะขาดการเข้าถึงสิ่งอำนวยความสะดวกของสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว. ร้อยละ 15 ของประชากรที่ยังคงถ่ายอุจจาระกลางแจ้ง, หมายถึงการถ่ายอุจจาระในสนาม, ป่า, พุ่มไม้, กลางแหล่งน้ำหรือที่ว่างเปล่าที่เปิดโล่งอื่นๆ. ตัวเลขนี้เท่ากับ 1.1 พันล้านคน. แม้ว่าสัดส่วนของคนที่ถ่ายอุจจาระกลางแจ้งจะลดลง, จำนวนที่แน่นอนยังคงอยู่ที่มากกว่าหนึ่งพันล้านเป็นเวลาหลายปี, เนื่องจากการเติบโตของประชากร. ในปี 2011 มูลนิธิบิลและเมลินดาเกตส์เปิดตัว 'ประดิษฐกรรมห้องสุขาแบบท้าทาย'เพื่อส่งเสริมวิธีที่ปลอดภัยกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่าในการบำบัดน้ำเสียของมนุษย์. โปรแกรมมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเทคโนโลยีที่อาจช่วยลดช่องว่างทางด้านสุขอนามัยของโลก.
ผลที่ออกมานี้นำเสนอความเสี่ยงต่อสุขภาพของประชาชนอย่างมีนัยสำคัญเมื่อของเสียอาจปนเปื้อนน้ำดื่มและก่อให้เกิดรูปแบบที่คุกคามชีวิตจากโรคอุจจาระร่วงกับทารก. เมืองส่วนใหญ่ไม่สามารถจ่ายเงินสำหรับสร้างระบบระบายน้ำเสียหรือระบบบำบัดน้ำเสีย, อย่างที่ Sunita Narain เขียนออกมาในนิตยสารD+C Development and Cooperation. การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว, รวมทั้งการล้างมือและการทำน่ำให้บริสุทธิ์, สามารถช่วยชีวิตเด็ก 1.5 ล้านคนที่ตายจากโรคอุจจาระร่วงในแต่ละปี.
การวิจัยจาก'สถาบันพัฒนาโพ้นทะเล'แนะนำว่าการสุขาภิบาลและการส่งเสริมสุขอนามัยจำเป็นจะต้องถูก"ผลักดัน" อย่างหนักในการพัฒนา, ถ้า MDG ด้านสุขำภิบาลจะต้องตอบสนอง. ในปัจจุบันการส่งเสริมสุขาภิบาลและสุขอนามัยส่วนใหญ่ดำเนินการผ่านสถาบันเกี่ยวกับน้ำ. การวิจัยแย้งว่ามี, ในความเป็นจริง, หลายสถาบันที่ควรดำเนินกิจกรรมเพื่อพัฒนาสุขาภิบาลและสุขอนามัยให้ดีขึ้นในประเทศกำลังพัฒนา. ตัวอย่างเช่นสถาบันการศึกษาสามารถสอนเกี่ยวกับสุขอนามัย, และสถาบันสุขภาพสามารถอุทิศทรัพยากรให้กับงานในเชิงป้องกัน (เพื่อหลีกเลี่ยง, เช่น, การระบาดของอหิวาตกโรค). นอกจากนี้ยังมีองค์กรภาคประชาสังคมทีบริจาคโครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นในขณะที่รัฐบาลกลางไม่สามารถทำเช่นนั้นด้วยตัวเองได้. ในประเทศกานา, มีเป็นองค์กรใหณ่สำหรับโปรแกรมเหล่านั้น, เรียกว่า CONIWAS (ความร่วมมือขององค์กรพัฒนาเอกชนเรื่องน้ำและการสุขาภิบาล) ตามที่ได้รายงานในนิตยสาร D+C Development and Cooperation.
โครงการวิจัยเชิงประสานงานด้านการสุขาภิบาลรวมโดยการนำของชุมชน (CLTS) ของ สถาบันการศึกษาเพื่อการพัฒนา (IDS) เป็นวิธีการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเพื่อการสุขาภิบาลในชนบทของประเทศกำลังพัฒนาและได้แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จที่สัญญาไว้อย่างมากในขณะที่โปรแกรมการสุขาภิบาลในชนบทแบบดั้งเดิมได้ล้มเหลว. CLTS เป็นวิธีการสุขาภิบาลชนบทที่ไม่ได้รับการอุดหนุนทางการเงินที่อำนวยความสะดวกชุมชนในการรับรู้ปัญหาของการถ่ายอุจจาระกลางแจ้งและทำกิกรรมการจัดเก็บรวบรวมในการทำความสะอาดและกลายเป็น "ปราศจากการถ่ายอุจจาระกลางแจ้ง". มันใช้วิธีนำโดยชุมชนเช่นการทำแผนที่แบบมีส่วนร่วมและการวิเคราะห์ทางเดินระหว่างอุจจาระถึงปากเพื่อเป็นมาตรการของชุมชนที่นำไปสู่การปฏิบัติ. นโยบาย IDS แนะนำว่าในหลายประเทศ MDG สำหรับสุขาภิบาลจะออกนอกเส้นทางและถามถึงวิธีการที่ CLTS จะสามารถใช้เป็นแนวทางและแพร่กระจายในขนาดใหญ่ในหลายประเทศและภูมิภาคในพื้นที่ที่การถ่ายอุจจาระในที่โล่งยังคงชนะอยู่.
ประวัติ
ข้อมูลเพิ่มเติม: ประวัติศาสตร์ของน้ำประปาและสุขาภิบาล
หลักฐานเก่าแก่ที่สุดของการสุขาภิบาลเมืองจะห็นได้ในหะรัปปา, Mohenjo-Daro, และที่ค้นพบเมื่อเร็ว ๆ นี้ Rakhigarhi แห่งอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ. แผนของเมืองเหล่านี้ได้รวมระบบสุขาภิบาลเมืองแห่งแรกของโลก. ภายในเมือง, บ้านแต่ละหลังหรือกลุ่มของบ้านจะได้รับน้ำจากบ่อ. จากห้องหนึ่งที่ดูเหมือนจะได้รับสร้างสำรองไว้สำหรับการอาบน้ำ, น้ำเสียจะถูกพาไปท่อระบายน้ำที่ปิดไว้, ซึ่งเรียงรายถนนสายหลัก.
มีการตายของทารกและเด็กที่สูงมากในยุโรปตลอดยุคกลาง, เนื่องจากไม่เพียงแต่จะมีข้อบกพร่องในการสุขาภิบาลเท่านั้นแต่เนื่องจากแหล่งอาหารที่ไม่เพียงพอสำหรับประชากรซึ่งได้ขยายตัวเร็วกว่าการเกษตร. เรื่องนี้ถูกซับซ้อนมากขึ้นจากสงครามที่เกิดขึ้นบ่อยและการแสวงหาผลประโยชน์ของพลเรือนโดยผู้ปกครองเผด็จการ.
พรตนิยม
พรตนิยม (asceticism) เป็นการดำเนินชีวิตรูปแบบหนึ่งที่ละเว้นกายิกสุขอันเกิดจากประสาทสัมผัสต่าง ๆ มักกระทำเพื่อเป้าหมายทางศาสนา ผู้บำเพ็ญพรตอาจหลีกหนีออกจากสังคมที่วุ่นวายเพื่อฝึกตนหรืออาจยังคงอยู่เป็นส่วนหนึ่งของสังคม แต่โดยทั่วไปจะดำรงชีวิตแบบประหยัดโดยการละทิ้งทรัพย์สมบัติของตนและละทิ้งความสุขทางกาย และใช้เวลาทั้งหมดไปกับการบำเพ็ญเพียรหรือฝึกตนตามหลักศาสนาหรือความเชื่อ
ช็อลโกตอร์ยาน
ช็อลโกตอร์ยาน เป็นเมืองศูนย์กลางประจำเทศมณฑลโนกราด ซึ่งตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศฮังการี ตัวเมืองอยู่บริเวณเชิงภูเขาคารันคส์ในเนินเขาเซอรัต สูงจากระดับน้ำทะเล 250 เมตร อยู่ห่างจากบูดาเปสต์ 120 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากมิชโกลส์ 70 กิโลเมตร ตัวเมืองล้อมรอบด้วยป่าและซากปราสาทโบราณ ซึ่งสามารถเดินทางไปท่องเที่ยวได้โดยรถโดยสารประจำทางจากตัวเมือง
ภูพิงค์ สุจริตกุล
ภูพิงค์ สุจริตกุล เป็นนักสัตววิทยาชาวไทย ผู้เชี่ยวชาญด้านแมงกะพรุนและเป็นผู้ค้นพบแมงกะพรุนชนิด Chironex indrasaksajiae
ครอบครัว
ภูพิงค์ สุจริตกุล เกิดเมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2534 เป็นบุตรของนายจำรูญ สุจริตกุล น้องชายนายโสรัจ สุจริตกุล อดีตเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน และ นางจิตราภรณ์ หาญหิรัญ น้องสาวนายสมชาย หาญหิรัญ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม มีพี่น้องร่วมมารดา 3 คนคือ
การศึกษา
นายภูพิงค์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ต่อมาได้เข้าศึกษาระดับปริญญาตรีด้านสัตววิทยาและปริญญาโทด้านชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หลังจากนั้นได้ไปศึกษาต่อด้านวิทยาศาสตร์ทางทะเล (Marine Science) ที่ University of Auckland, New Zealand ก่อนที่จะย้ายไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอกด้านชีววิทยาทางทะเล (Marine Biology) ที่ Griffith University, Australia
การงาน
ภูพิงค์เป็นสมาชิกของคณะกรรมาธิการระหว่างรัฐบาลทางด้านสมุทรศาสตร์ภายใต้ยูเนสโก (The Intergovernmental Oceanographic Commission of UNESCO) โดยเป็นคณะทำงานภายใต้โครงการด้านแมงกะพรุนพิษในเขตร้อนของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก สมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์ทางทะเลออสเตรเลีย (Australian Marine Sciences Association: AMSA) ผู้แทนนักศึกษาปริญญาเอกแห่ง Australian River Institute, Griffith University และรองประธานสมาคมนักเรียนไทยแห่ง Griffith University
เขาประสบอุบัติเหตุโดนแมงกะพรุนกล่องในสกุล Chironex ต่อยจนเกือบเสียชีวิต เขาเป็นผู้ค้นพบ Chironex indrasaksajiae ซึ่งได้ชื่อตามพระนามของสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา เขาถูกวิจารณ์จากการตั้งชื่อชนิดแมงกะพรุนดังกล่าวว่าเป็นการเล่นพวก เนื่องจากบิดาของเขาเป็นหลานของ เจ้าพระยาสุธรรมมนตรี ผู้เป็นพระบิดาของ สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา
เขายังเป็นผู้บริหารโรงแรมเชน และผู้บริหารระดับสูงของบริษัท UQ Health Beauty and Travel (Thailand) จำกัด โดยดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ
ตำบลร้องเข็ม
ตำบลร้องเข็ม เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ ปัจจุบันอยู่ในเขตเทศบาลตำบลร้องกวาง
การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลร้องเข็มแบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
แบ่งการปกครองเป็น 1 เทศบาลตำบล คือ เทศบาลตำบลร้องกวาง มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลร้องเข็มทั้งหมด
แก้ว
แก้วสามารถที่จะเกิดได้หลากหลายวิธี โดยการที่จะเลือกวัตถุดิบจะต้องมีการคำนวณเพื่อหาปริมาณสารที่ต้องการใช้ใน Batch เนื่องจากสารที่ต้องการใช้ใน Batch จะได้มาจากปฏิกิริยาของวัตถุดิบ โดยในระหว่างการหลอมวัตถุดิบ จะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมี และโครงสร้าง โดยจะทำให้เกิดฟองอากาศที่ต้องกำจัดออกไป โดยในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ที่ต้องการการขึ้นรูปทรงที่เฉพาะ จะทำโดยมีการใช้กระบวนการทางความร้อนเข้าช่วย เพื่อกำจัด Stress ที่เกิดขึ้นเนื่องจากการเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว และการปรับปรุงให้แก้วมีความแข็งแกร่งขึ้นโดยการอบเทมเปอร์ (Temper)
แก้วที่จะกล่าวถึงในบทความนี้ จะหมายถึง เฉพาะแก้วที่ทำจาก ซิลิกา (silica)
เนื้อแก้วบริสุทธิ์นั้นจะโปร่งใส ผิวค่อนข้างแข็ง ยากแก่การกัดกร่อน เฉื่อยต่อปฏิกิริยาทางเคมีและชีวภาพ ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ทำให้แก้วนั้นมีประโยชน์ใช้งานอย่างกว้างขวาง อย่างไรก็ตามแก้วนั้นถึงแม้จะแข็ง แต่ก็เปราะแตกหักง่าย และมีรอยแตกที่ละเอียดคม คุณสมบัติของแก้วนี้สามารถเปลี่ยนแปลงได้ง่ายด้วยการผสมสารอื่นลงในเนื้อแก้ว หรือการปรับสภาพด้วยการใช้ความร้อน
แก้วโดยทั่วไปนั้นทำจากซิลิกอนไดออกไซด์ (SiO2-silicon dioxide) ซึ่งอาจอยู่ในรูปของสารประกอบทางเคมีในแร่ควอตซ์ (quartz) หรือในรูป polycrystalline ของทราย ซิลิกาบริสุทธิ์มีจุดหลอมเหลวที่ 2000 °C (3632 °F) เพื่อความสะดวกในกระบวนการผลิต จะมีการผสมสาร 2 ชนิดลงไปด้วย ชนิดแรกคือโซดาแอช (Soda Ash) ซึ่งมีองค์ประกอบหลักคือ โซเดียมคาร์บอเนต (sodium carbonate-Na2CO3) หรือสารประกอบโพแทสเซียม เช่น โพแทสเซียมคาร์บอเนต เพื่อช่วยให้อุณหภูมิในการหลอมเหลวนั้นต่ำลงอยู่ที่ประมาณ 1000~1500 °C แต่อย่างไรก็ตามสารนี้จะส่งผลข้างเคียงทำให้แก้วนั้นละลายน้ำได้ จึงต้องมีการเติมสารอีกชนิด คือ หินปูน ซึ่งมีองค์ประกอบหลักคือ แคลเซียมคาร์บอเนต (calcium carbonate-CaCO3) (เมื่ออยู่ในเนื้อแก้ว จะกลายเป็นแคลเซียมออกไซด์; calcium oxide-CaO) เพื่อทำให้แก้วนั้นไม่ละลายน้ำ
องค์ประกอบของแก้วที่ใช้ทำภาชนะใช้งานโดยทั่วไป เช่น แก้วน้ำ หรือกระจกใส จะมีองค์ประกอบแต่ละตัวโดยประมาณดังนี้
SiO2 70%
Na2O 15%
CaO 8%
และองค์ประกอบอื่น ๆ อีกเล็กน้อย เช่น MgO, Al2O3, K2O เป็นต้น
ก้ามปูหลุด
ก้ามปูหลุด ( hort. ex Bosse)หรือชื่อเดิมคือ Zebrina pendula, เป็นสปีชีส์หนึ่งของ spiderwort โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า inch plant เป็นพืชพื้นเมืองในบริเวณชายฝั่งของเม็กซิโกตะวันออก ชื่อสามัญของสปีชีส์นี้เหมือนกับอีก 2 สปีชีส์ในสกุลเดียวกันคือ T. fluminensis และ T. pallida ลักษณะเด่นของก้ามปูหลุดคือใบเป็นลายแบบทางม้าลาย ผิวใบด้านบน ใบเจริญใหม่เป็นสีม่วง ส่วนที่อายุมากเป็นสีเขียว มีแถบสีเงิน ใบด้านล่างเป็นสีม่วงแดงเข้ม
การปลูก
นิยมใช้เป็นพืชที่ปลูกในร่มหรือเรือนกระจก ขยายพันธุ์โดยการปักชำ เพิ่มจำนวนอย่างรวดเร็วโดยการแตกไหลไปตามพื้นดิน จึงอาจกลายเป็นวัชพืชได้ถ้าดูแลไม่ดี
ยาสมุนไพร
ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเม็กซิโกในบริเวณตาบัสโก ใช้เป็นยาในรูปของชาสมุนไพรเรียก มาตาลี อาจเกิดอาการระคายเคือบนผิวหนังถ้าสัมผัสกับยางใสของพืชชนิดนี้
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Ferdinand III, Holy Roman Emperor) (13 กรกฎาคม ค.ศ. 1608 - 2 เมษายน ค.ศ. 1657) ทรงเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 1637 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1657 พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระจักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และพระอัครมเหสีองค์แรกมาเรีย อันนาแห่งบาวาเรีย
ดูเพิ่ม
1608 1657
เจ้าชายแอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค
เจ้าชายแอนสท์ที่ 2 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก (Ernst II, Duke of Saxe-Altenburg) ประสูติเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2414 เป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายโมริตส์แห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค กับ เจ้าหญิงเอากุสเทอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค และ ดัชเชสมารี ลูอีสแห่งแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน
เมื่อพระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2450 ซึ่งตำแหน่งนี้เป็นของ เจ้าชายแอนสท์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทินบวร์ค พระปิตุลา แต่ด้วยพระปิตุลานั้นไม่มีพระบุตร ตำแหน่งนี้เลยตกมาเป็นของพระองค์
พระองค์ทรงเสกสมรสและหย่ากับ เจ้าหญิงแอดิเลดแห่งชัมเบิร์ก-ลิพเพอ เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2441 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศที่ ดัชเชสแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก พระชายา และทรงหย่าเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2463 มีพระบุตรดังนี้
ต่อมาทรงเสกสมรสใหม่กับ มาเรีย ทริเบล ไม่มีพระบุตร
พระชนม์ชีพในสงครามโลกครั้งที่ 1
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พระองค์ทรงปฏิเสธการนัดหมายกิตติมศักดิ์ทั้งหมดที่สำนักงานใหญ่ของคาเซียร์ ที่จะคุ้มครองพระองค์และพระญาติ พระองค์ทรงเห็นว่า สงครามครั้งนี้ ผู้คนเผชิญทั้งโลก ไม่ใช่แค่พระองค์เท่านั้น จากนั้นทรงลาออกจากตำแหน่งประธานสมาคมกลูเทนเตอร์ หรือสมาคมการค้าระหว่างดินอดน จากนั้นพระองค์ทรงมีพระประสงค์ต่อรัฐบาลที่จะใช้ยศทหารเป็น พันเอก ซึ่งรัฐบาลได้ถวายตำแหน่งนี้ และเป็นพันเอกคนที่ 153 พระองค์ทรงมีความรักในวิทยาศาสตร์ พระองค์ทรงทุ่ม้เงินมหาศาลไปกับการตั้งระบบไร้สายเกี่ยวกับการบินและสงครามภายในปราสาทของพระองค์ใน อัลเทินบวร์ค ซึ่งรัฐบาลสามารถมาใช้อุปกรณ์ของพระองค์ได้ รัฐบาลจึงแต่งตั้งให้พระองค์เป็น นักวิชาการชำนาญพิเศษเกี่ยวกับระบบไร้สายในสงครามแห่งอัลเทนบูร์ก
เมื่อเยอรมนีสูญเสียสงครามเจ้าชายเยอรมันทั้งหมดเสียชื่อและรัฐ พระองค์เป็นหนึ่งในเจ้าชายพระองค์แรกๆ ที่ตระหนักว่าการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญกำลังจะมาถึง และมาถึงอย่างรวดเร็วใน พระองค์ทรงเริ่มการตั้งถิ่นฐานเป็นมิตรกับอาสาสมัครของหลายประเทศในสงคราม ทรงถูกบังคับให้สละราชสมบัติและตำแหน่ง ดยุกแห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 2461 และทรงใช้เวลาที่เหลือของพระชนม์ชีพในฐานะพลเมือง
พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2498 สิริพระชันษา 84 ชันษา
จังหวัดคารามัน
จังหวัดคารามัน (Karaman ili) เป็นจังหวัดทางตอนกลางของตุรกี มีเมืองหลักคือคารามัน
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ (Mandarin Oriental, Bangkok) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ถนนเจริญกรุง แขวงบางรัก เขตบางรัก โดยในอดีตมีชื่อว่า "โรงแรมโอเรียนเต็ล" โดยปัจจุบันบริหารงานโดย บริษัท OHTL จำกัด (มหาชน) (เดิมมีชื่อว่า บริษัท โรงแรมโอเรียนเต็ล (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน)) เป็นโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย และเคยเป็นหนึ่งในโรงแรมที่ถือว่าดีที่สุดของโลกจากนิตยสารอินสติติวชั่นแนล อินเวสเตอร์ นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐ เป็นเวลา 10 ปีติดต่อกันตั้งแต่ปี 2524-2533
ประวัติ
จากหลักฐานพบว่าโรงแรมตั้งขึ้น ประมาณปี พ.ศ. 2413 โดยนาย ซี. ซาลเจ กะลาสีเรือชาวเดนมาร์ก เป็นผู้ซื้อกิจการมาดำเนินการ ต่อมานายฮันส์ นีลส์ แอนเดอร์เซน เข้ามาบริหารงาน และในปี 2428 ได้ปรับปรุงโรงแรมให้ทันสมัย มีการออกแบบอาคารขึ้นใหม่ เรียกว่า “ออเธอร์ส วิง” และได้เปิดโรงแรมอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2430 ต่อมาในปี พ.ศ. 2434 ได้มีไฟฟ้าใช้ครั้งแรกในโรงแรม
โรงแรมโอเรียนเต็ลเปลี่ยนเจ้าของและปรับปรุงมาหลายครั้ง หลายยุคสมัย ได้แก่ โรงแรม โอเรียนเต็ล เคยต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ อาทิ โจเซฟ คอนราด นักเขียนชื่อดังชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2431, พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 เสด็จเยี่ยมโรงแรมในปี พ.ศ. 2433, มกุฎราชกุมารนิโคลัสแห่งรัสเซียในปี พ.ศ. 2434, เจ้าชายลุยจี อาเมดิโอ เชื้อพระวงศ์อิตาลี ในปี พ.ศ. 2438, ซอมเมอร์เซท มอมห นักเขียนชื่อดังชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2466 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ยังเคยเป็นกองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่น และมีพระบรมวงศานุวงศ์เคยเสด็จมาด้วย การต้อนรับพระประมุขครั้งสำคัญครั้งหนึ่งคือในพระราชพิธีฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ใน พ.ศ. 2549 พระประมุขและผู้แทนพระองค์ส่วนใหญ่ประทับ ณ โรงแรมแห่งนี้
1 กันยายน พ.ศ. 2551 กลุ่มกิจการแมนดาริน โอเรียนเต็ล ซึ่งเป็นกลุ่มโรงแรมที่มีชื่อเสียงกลุ่มหนึ่งของเอเชีย ได้ประกาศเข้าซื้อกิจการของโรงแรม หลังจากนั้นก็ได้มีการเปลื่ยนชื่อบริษัทจาก บริษัท โรงแรมโอเรียนเต็ล ประเทศไทย จำกัด (มหาชน) มาเป็น บริษัท OHTL จำกัด (มหาชน) และโรงแรมได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ " ทำให้มีการปรับภาพลักษณ์และกระบวนทัศน์ของการบริหารงานโรงแรม ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในรอบ 132 ปี
องค์ประกอบ
โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ ประกอบด้วยสองส่วน ส่วนแรกคือพื้นที่ฝั่งถนนเจริญกรุง เป็นที่ตั้งของตึกโรงแรมหลักจำนวนสองอาคาร คือ ออเธอส์ วิง และริเวอร์ วิง มีห้องพัก 331 ห้อง ในจำนวนนี้เป็นห้องสวีท 60 ห้อง โดยห้องสวีทจำนวนหนึ่งตั้งชื่อตามบุคคลสำคัญ อาทิ โจเซฟ คอนราด จิม ทอมป์สัน หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นต้น ส่วนที่สองคือพื้นที่ฝั่งถนนเจริญนคร เป็นที่ตั้งของโรงเรียนสอนทำอาหารไทย และโอเรียนเต็ลสปา
นอกจากนี้โรงแรมยังประกอบด้วยภัตตาคารต่าง ๆ กระจายตัวอยู่ในทั้งสองพื้นที่ดังกล่าว อาทิ ภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสร่วมสมัย "เลอ นอร์มังดี บาย อแลง รูซ์", ร้านอาหารทะเล "ลอร์ด จิมส์", ภัตตาคารอาหารไทย "ศาลาริมน้ำ" และ "เทอร์เรซริมน้ำ", ภัตตาคารอาหารนานาชาติ "เดอะ เวอรันดาห์" เป็นต้น รวมถึงยังมี "ดิ ออเธอส์ เลาจน์" และ "เดอะ แบมบู บาร์" อีกด้วย
ซิสก้า
ซิสก้า (Siska) เป็นนักร้องดูโอ้สัญชาติไทย ค่ายกามิกาเซ่ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสองคนคือ มิน และ แจม คำว่า ซิสก้า มาจากการรวมกันระหว่างคำว่า "ซิสเตอร์" (น้องสาว หรือ พี่สาว) กับ "ค่ะ" (หางเสียงของผู้หญิง) จึงได้แปลได้ว่า "เป็นน้องสาวค่ะ"
ปัจจุบัน ซิสก้าได้หยุดทำงานเพลงชั่วคราว เนื่องจากแจม ขอพักงานเพลงชั่วคราวเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่ยังคงเป็นศิลปินของกามิกาเซ่อยู่ ส่วนมิน ก็ไปมีผลงานเพลงกับกลุ่ม สวีต ดี (SWEE:D) ในอนาคตทั้งสองอาจกลับมาร่วมงานกันอีก และต่อมาทั้งคู่ได้ถอนตัวจาก กามิกาเซ่ เนื่องจากได้ไปเรียนต่อ
เกาะทั้งเจ็ดของบอมเบย์
เกาะทั้งเจ็ดของบอมเบย์ (seven islands of Bombay) เป็นอาณานิคมโปรตุเกสในอินเดีย ที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งของอินเดีย ซึ่งต่อมาได้ส่งมอบให้กับอังกฤษเป็นสินสอดของ Catherine of Braganza เจ้าหญิงแห่งโปรตุเกส เมื่ออภิเษกสมรสกับพระเจ้าชารลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ในปี 1661 เกาะเล็กน้อนต่าง ๆ เคยเป็นที่อยู่ของชนพื้นเมืองและอาณาจักรพื้นถิ่น เช่น จักรรวรรดิสิลหรา (Silhara dynasty) และ รัฐสุลต่านคุชราต ก่อนจะถูกรุกรานโดยจักรวรรดิโปรตุเกส ในปี 1534 ต่อมาพระเจ้าชารลส์ที่ 2 ทรงให้บริเวณนี้เช่าโดยบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ ในปี 1668 ด้วยอัตรา 10 ปอนด์ต่อปี เกาะทั้งเจ็ดนี้รวมเข้าด้วยกันเป็นแผ่นดินเดียวเมื่อปี 1845 ด้วยการถมทะเล รวมถึงเกาะอื่น ๆ คือ โตรมเบย์ (Trombay) และ ซอลเซตต์ เกาะเหล่านี้ปัจจุบันตั้งอยู่ในพื้นที่ทางใต้ของมุมไบ]
เกาะทั้งเจ็ดนั้นดั้งเดิมประกอบไปด้วย
นอกจากเกาะหลักเจ็ดเกาะแล้ว ย้งมีเกาะเล็กเกาะน้อยอื่น ๆ อีก เช่น
ภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขระหว่างประเทศ
ภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขระหว่างประเทศ (public health emergency of international concern : PHEIC) คือการประกาศอย่างเป็นทางการโดยองค์การอนามัยโลกซึ่งเหตุการณ์ฉุกเฉินด้านสาธารณสุขที่ก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อนานาประเทศ จากการแพร่ระบาดระหว่างประเทศและต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างประเทศในการรับมือกับเหตุการณ์นั้น ๆ ภายใต้กฎอนามัยระหว่างประเทศ ค.ศ. 2005 (International Health Regulations : IHR) รัฐมีหน้าที่ต้องตอบสนองทันทีต่อภาวะฉุกเฉินดังกล่าว
การประกาศภาวะฯ ได้รับการเผยแพร่โดยคณะกรรมการฉุกเฉิน (EC) ซึ่งประกอบด้วยผู้เชี่ยวชาญระหว่างประเทศที่ดำเนินงานภายใต้ IHR ภายหลังการระบาดของโรคซาร์สเมื่อปี 2002
ตั้งแต่ปี 2009 เป็นต้นมา องค์การอนามัยโลกได้ประกาศภาวะฉุกเฉินฯ ทั้งสิ้น 6 ครั้ง ประกอบด้วย การระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009, การระบาดของโรคโปลิโอ 2014, การระบาดของไวรัสอีโบลาในแอฟริกาตะวันตก 2014, การระบาดของไวรัสซิกา 2015–16, การระบาดทั่วของอีโบลาในกีวู และการระบาดทั่วของโควิด-19 การประกาศถือว่าเป็นการชั่วคราวที่ต้องได้รับการทบทวนทุก ๆ สามเดือน
ทะเลสาบซางามิ
ทะเลสาบซางามิ เป็นทะเลสาบเทียมในเมืองซางามิฮาระ จังหวัดคานางาวะ ในภูมิภาคคันโตของญี่ปุ่น สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490 โดยสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำซางามิ เพื่อผลิตไฟฟ้ากำลังน้ำและเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ เคยใช้เป็นสถานที่จัดการแข่งขันพายเรือแคนูและพายเรือกรรเชียงในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่จัดขึ้นที่โตเกียว ซึ่งอยู่ห่างจากทะเลสาบ 60 km
การรักษาน้ำ
ใน พ.ศ. 2527 รอบทะเลสาบซางามิมีโรงงานบำบัดน้ำเสีย 174 แห่ง
ไฮโดรเจนคลอไรด์
ไฮโดรเจนคลอไรด์ (Hydrogen chloride) สูตรโมเลกุลว่า HCl เป็นก๊าซมีพิษ ไม่มีสี มีฤทธิ์กัดกร่อน เมื่อสัมผัสความชื้นจะเกิดควันสีขาว ควันนี้จะประกอบด้วย กรดไฮโดรคลอริกซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไฮโดรเจนคลอไรด์ละลายในน้ำ ก๊าซไฮโดรเจนคลอไรด์และกรดไฮโดรคลอริกเป็นสารเคมีที่มีความสำคัญในทาง เคมี วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และ อุตสาหกรรมมาก
จังหวัดคาร์ส
จังหวัดคาร์ส (Kars ili) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของตุรกี มีพรมแดนติดต่อกับประเทศอาร์มีเนีย มีเมืองหลักคือคาร์ส
เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี
เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี หรือ บลีช เทพมรณะ สงครามเลือดพันปี เป็นซีรีส์อนิเมะญี่ปุ่นอิงจากซีรีส์มังงะ เทพมรณะ โดยไทโตะ คูโบะ และเป็นภาคต่อโดยตรงของซีรีส์อนิเมะเทพมรณะ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 นิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์และ "Bleach 20th Anniversary Project & Tite Kubo New Project Presentation" ไลฟ์สตรีมประกาศว่าเนื้อเรื่องภาคสุดท้ายของมังงะ "สงครามเลือดพันปี" จะมีโครงการเป็นอนิเมะ ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 มีการประกาศว่าโครงการอนิเมะจะเป็นซีรีส์โทรทัศน์ ภาพยนตร์ตัวอย่างและภาพวิชวลของซีรีส์ได้เผยแพร่ในงานจัมป์เฟสตา '22 เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะกำกับโดยโทโมฮิซะ ทางูจิและเริ่มออกอากาศทางช่องทีวีโตเกียวในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2565  ซีรีส์อนิเมะจะออกอากาศทั้งหมด 4 คอร์ โดยมีช่วงหยุดระหว่างคอร์ คอร์แรกมีทั้งหมด 13 ตอน และจบในวันที่ 27 ธันวาคมของปีเดียวกัน  คอร์ที่สองชื่อว่า "The Separation" มีกำหนดออกอากาศในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
ทัตสึยะ คิตานิ ร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า ส่วนเซ็นนาริงร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า  นอกจากนี้ คิตานะยังเพลงปิดพิเศษของตอนแรกชื่อเพลงว่า "Rapport" ซึ่งเคยชื่อเป็นเพลงหลักของนิทรรศการครบรอบ 20 ปีของซีรีส์ Bleach EX.
มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ
มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ เป็นมูลนิธิในประเทศไทย ที่ได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนจัดตั้งเป็นมูลนิธิ ลำดับที่ ชม 4 ก่อตั้งขึ้นวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2535 เกิดจากพระราชดำรัสใน พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทาน  พลตรี เจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) กลุ่มเจ้านายฝ่ายเหนือ และทายาท ให้รวมกลุ่มกันรักษาความดีไว้ในฐานะทายาทผู้ครองนคร โดยมีพระราชดำริให้มีการอนุรักษ์ฟื้นฟูและเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ
ประวัติ
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จเยือนเชียงใหม่เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2501 ทรงเล็งเห็นประวัติศาสตร์ที่ร้อยเรียงความสัมพันธ์ระหว่างสยามกับล้านนา จึงได้มีพระราชกระแสรับสั่ง ให้ พลตรี เจ้าราชบุตร (วงศ์ตวัน ณ เชียงใหม่) รวมกลุ่มเจ้านายฝ่ายเหนือและทายาททั้งหมดเข้าเฝ้าในเวลาพระกระยาหารกลางวัน ณ คุ้มวงศ์ตะวัน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ และทรงรับสั่งว่า
ในครั้งนั้น พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้มีพระราชดำริให้มีการอนุรักษ์ฟื้นฟูและเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ และเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้ง "มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ" ในเวลาต่อมา โดยได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2535 มีทุนเริ่มแรกเป็นเงินสด จำนวน 900,000 บาท และมีสำนักงานตั้งอยู่ที่สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงใหม่ ชั้น 4 อาคารอำนวยการ ศาลากลางจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์ของมูลนิธิ ดังนี้
คณะกรรมการมูลนิธิ
ในตอนแรกนั้นทางมูลนิธิจะให้เจ้านายฝ่ายเหนือชั้นผู้ใหญ่ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ แต่ทางเจ้านายฝ่ายเหนือต้องการให้มูลนิธิอยู่ในความดูแลของข้าราชการ จึงได้ให้นายชนะศักดิ์ ยุวบูรณ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ในสมัยนั้นดำรงตำแหน่งประธานกรรมการดำเนินงาน และหลังจากนั้นมูลนิธิฯ ก็มีผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่ในแต่ละสมัยดำรงตำแหน่งประธานสืบต่อกันมา รายนามคณะกรรมการผู้ก่อตั้งมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือมีสองพระองค์เท่านั้นที่อยู่ในครอบครัวประธานเจ้านายฝ่ายเหนือและในราชกิจจานุเบกษาใช้คำนำหน้าชื่อว่า "เจ้า"
บุคคลนอกเหนือจากนี้ที่ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการดำเนินงานมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือทั้งในอดีตและปัจจุบันจะไม่มีคำนำหน้าชื่อว่า "เจ้า" เพราะว่าไม่ใช่ครอบครัวของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือ (สมาชิกครอบครัวทายาทบุตรหลานเหลนสืบต่อจากเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้ายของ จังหวัดลำปาง จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำพูน)
ในปัจจุบันคณะกรรมการมูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือส่วนมากจะไม่ใช่บุตรหลานเหลนในเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้าย (ครอบครัวประธานเจ้านายฝ่ายเหนือ) และไม่ใช่สายตรงจากเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้าย (บุตรหลานเหลนในเจ้าผู้ครองนครพระองค์สุดท้ายกับชายาพระองค์แรกของ จังหวัดลำปาง จังหวัดเชียงใหม่ จังหวัดลำพูน) ในส่วนของรองประธานมูลนิธิในปัจจุบันก็ไม่ใช่สายของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือและไม่ใช่ผู้สืบสกุลลำดับแรกในสามราชตระกูล (ณ ลำปาง ณ เชียงใหม่ ณ ลำพูน) ของทั้งสามจังหวัดซึ่งครอบครัวของประธานเจ้านายฝ่ายเหนือในปัจจุบันคือ:
ชุดแรก
คณะกรรมการมูลนิธิฯ ชุดแรก ประกอบด้วย
รายชื่อธงชาติในทวีปอเมริกาใต้
รายชื่อธงชาติประเทศและดินแดนในอเมริกาใต้
มูลนิธินวราชดำริอนุรักษ์ฝ่ายเหนือ
กิจกรรมของมูลนิธิ
ดำเนินงานอนุรักษ์ฟื้นฟู ส่งเสริมการศึกษา วิจัย และเผยแพร่ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมโบราณของฝ่ายเหนือ รวมทั้ง สนับสนุนการซ่อมแซมโบราณสถานและโบราณวัตถุ เช่น
เฟาคา 4502 (เพ)
เฟาคา 4502 (เพ) เป็นชื่ออย่างเป็นทางการสำหรับโครงการรถถังหนักที่ไม่ประสบความสำเร็จที่ถูกผลิตโดยพอร์เชอในนาซีเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สอง
การพัฒนายานพาหนะคันนี้ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1942 บริษัทครุพได้รับคำสั่งให้สร้างป้อมปืน อย่างไรก็ตาม ต้นแบบของลำตัวรถถังไม่เคยถูกผลิตขึ้น ป้อมปืนนั้นได้ถูกนำไปติดตั้งบนตัวรถถังทีเกอร์ 2 คันแรก
ภายหลังรถถังต้นแบบรุ่นเฟาคา 4501 (เพ)ได้ล้มเหลวในการเอาชนะเพื่อเซ็นสัญญา แฟร์ดีนันท์ พอร์เชอ ได้เริ่มมองหาแนวทางในการปรับปรุงการออกแบบสำหรับรุ่นภายภาคหน้า จากการออกแบบรถถังของฝ่ายสัมพันธมิตรล่าสุด อย่างไรก็ตาม ได้เห็นอย่างชัดเจนว่าการเพิ่มเกราะบนตัวรถถังเฟาคา 4501 (เพ) ยังไม่เพียงพอที่จะเอาชนะการประกวดได้ ด้วยความจำเป็นว่าต้องมีทั้งน้ำหนักมากและความคล่องแคล่วมากขึ้น สิ่งแรกที่จะเริ่มเป็นเพียงยานพาหนะคันเดียว ด้วยการตั้งชื่อว่า "ไทป์ 180" ได้กลายมาเป็นหนึ่งในห้ายานพาหนะที่แตกต่างออกไป โดยมีการพัฒนาโครงสร้างลำตัวรถถังไว้สองคัน อย่างรถถังที่ชื่อว่า Hinten จะติดตั้งป้อมปืนไว้ที่ด้านหลัง (ดังที่จะเห็นได้จากรูปภาพ) และรถถังที่ชื่อ Vorne จะติดตั้งป้อมปืนไว้ที่ด้านหน้า ทั้งสองคันจะใช้ระบบไฟฟ้าและระบบขับเคลื่อนไฮดรอลิกและเครื่องยนต์สี่เครื่องที่แตกต่างกันไป โครงการทั้งหมดโดยรวมได้เป็นที่รู้จักกันคือ เฟาคา 4502 (เพ)
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (Wilhelm II; 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 - 2 ตุลาคม ค.ศ. 1921) เป็นกษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์คพระองค์สุดท้าย พระองค์ทางปกครองตั้งแต่วันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1891 จนกระทั่งการล้มสลายของราชอาณาจักรในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 พระองค์เป็นผู้ปกครองชาวเยอรมันพระองค์สุดท้ายที่สละราชสมบัติภายหลังการปฏิวัติเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 1918
พระราชประวัติ
พระองค์พระราชสมภพเป็นพระราชโอรสพระองค์เดียวในเจ้าชายฟรีดริชแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1808–1870) กับเจ้าหญิงคาทารีนาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1821–1898) เป็นพระราชนัดดาพระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1781–1864)
เมื่อพระองค์ทรงเติบโตขึ้นพระองค์ ใกล้เคียงกับการลดอำนาจเวือร์ทเทิมแบร์คและการมีอยู่ในระหว่างประเทศอย่างค่อยเป็นค่อยไปกับกระบวนการรวมประเทศเยอรมนี ในปี 1870 เวือร์ทเทิมแบร์ค เข้าข้างปรัสเซีย ในสงครามฝรั่งเศส-เยอรมัน ในปี ค.ศ. 1871 เวือร์ทเทิมแบร์ค ได้กลายเป็นรัฐในจักรวรรดิเยอรมันซึ่งเป็นข้อจำกัดที่สำคัญในด้านอำนาจอธิปไตย
กษัตริย์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
พระราชบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1870 แต่พระราชมารดาอาศัยอยู่เพื่อดูพระองค์นั่งราชบัลลังก์ในเวือร์ทเทิมแบร์ค ในปี ค.ศ. 1891 วิลเฮ็ล์มได้ขึ้นครองราชย์แทนพระราชมาตุลาของพระองค์ที่ไม่มีพระราชบุตรคือพระเจ้าคาร์ลที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (ค.ศ. 1823–1891) การขึ้นครองราชย์ของพระองค์ทำให้เป็นออกจากกฎหมายแซลิกซึ่งควบคุมการสืบสันตติวงศ์ในรัฐเยอรมัน การอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์เกิดขึ้นเนื่องจากพระองค์เป็นผู้สืบสกุลอาวุโสของพระเจ้าฟรีดริชที่ 1 แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค พระราชปัยกา ผ่านทางเจ้าชายเพาล์พระราชโอรสพระองค์เล็ก
พระเจ้าวิลเฮ็ล์มที่ 2 กลายเป็นจอมพลของเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1918 พระองค์ถูกขับออกจากราชบัลลังก์พร้อมกับผู้ปกครองชาวเยอรมันคนอื่นๆ ในที่สุดพระองค์สละราชสมบัติในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 สิ้นสุดการปกครองของเวือร์ทเทิมแบร์คกว่า 800 ปี พระองค์เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1921 ที่บาเดินเฮาส์เซน
บุคลิกภาพและความสนใจ
วิลเฮ็ล้มถือได้ว่าเป็นกษัตริย์ที่ได้รับความนิยมและพระอุปนิสัยชอบเดินสุนัขสองตัวของพระองค์ในสวนสาธารณะในชตุทการ์ทโดยไม่ได้รับการดูแลจากบอดี้การ์ดหรือสิ่งที่คล้ายคลึงกัน ในระหว่างการทัศนศึกษาเหล่านี้ พระองค์มักจะได้รับการต้อนรับโดยอาสาสมัครด้วยมิสเตอร์คิง (Herr König) ธรรมดาๆ
แม้พระองค์จะอาศัยอยู่ในอาณาจักรที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล แต่วิลเฮ็ล์มที่ 2 ก็ทรงชื่นชอบการแล่นเรือยอชท์ กษัตริย์ทรงเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการก่อตั้งสโมสรเรือยอชท์แห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค (Königloch Württembergister Yacht-Club หรือ Royal Yacht Club of Württemberg) ในปี 1911 ที่ทะเลสาบโบเดิน
การอภิเษกสมรสและพระราชบุตร
เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1877 ที่เมืองฮาโรลเซิน พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมารึแห่งวัลเด็คและเพือร์ม็อนท์ (ค.ศ. 1857–1882) มีพระราชบุตรที่รอดชีวิตในวันประสูติ 2 พระองค์ คือ:
เจ้าหญิงมารีสิ้นพระชนม์ในวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1882 ในเมืองชตุทการ์ท จากพระโรคแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดพระราชบุตรพระองค์ที่ 3 วิลเฮ็ล์มทรงโทมนัสกับการสิ้นพระชนม์ของพระราชบุตรทั้ง 2 พระองค์ ได้รับการกล่าวขานว่าไม่มีวันฟื้นจากการโจมตีครั้งนี้
อย่างไรก็ตามพระองค์ทรงเป็นกษัตริย์และเป็นหน้าที่ของพระองค์ที่จะต้องสืบสานพระราชปณิธาน วันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1886 ที่บึคเคอบวร์ค พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงชาร์ล็อทเทอแห่งเชาม์บวร์ค-ลิพเพอ (1864–1946) ไม่มีพระราชบุตร
สืบทอด
ในการเสด็จสวรรคตของพระองค์ในปี ค.ศ. 1921 โดยไม่มีพระราชโอรสที่ยังอยู่ ราชวงศ์ของเวือร์ทเทิมแบร์คจึงไม่มีผู้สืบทอดและตำแหน่งพระประมุขของพระราชวงศ์จึงตกเป็นของอัลแบร์ท ดยุกแห่งเวือร์เทิมแบร์คซึ่งเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากฟรีดริชที่ 2 เออแฌน ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์คเหมือนกัน ซึ่งทรงประทับอยู่ที่อัลท์เฮาเซิน
อ้างอิง
1848 1921
อาชิกางะ โยชิฮิซะ
อาชิกางะ โยชิฮิซะ (足利 義尚 (Ashikaga Yoshihisa); 11 ธันวาคม ค.ศ. 1465 - 26 เมษายน ค.ศ. 1489, ดำรงตำแหน่ง ค.ศ. 1473 - 26 เมษายน ค.ศ. 1489) โชกุนลำดับที่ 9 แห่งรัฐบาลโชกุนอาชิกางะระหว่างยุคมูโรมาจิของญี่ปุ่น ดำรงตำแหน่งระหว่าง ค.ศ. 1473 - ค.ศ. 1489 เป็นบุตรชายคนเดียวของอาชิกางะ โยชิมาซะ โชกุนลำดับที่ 8 และภรรยาเอกของเขาคือฮิโนะ โทมิโกะ
ในปี ค.ศ. 1464 โชกุนโยะชิมะซะได้แต่งตั้ง อะชิกะงะ โยะชิมิ ผู้เป็นน้องชายขึ้นเป็นทายาทแต่ในปีต่อมาคือปี ค.ศ. 1465 โยะชิฮิซะบุตรชายคนเดียวของโยะชิมะซะถือกำเนิดทำให้โยะชิมิไม่พอใจและได้ก่อกบฏที่เรียกว่า สงครามโอนิน อันเป็นจุดกำเนิดของ ยุคเซ็งโงะกุ และในปี ค.ศ. 1469 โชกุนโยะชิมะซะได้แต่งตั้งโยะชิฮิซะในวัยเพียง 4 ปีขึ้นเป็นทายาท
เหตุการณ์ในยุคของโยะชิฮิซะ
ญาติของโยะชิฮิซะคือ อะชิกะงะ โยะชิตะเนะ บุตรชายของโยะชิมิได้ขึ้นเป็นโชกุนลำดับที่ 10 สืบต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น
1465 1489
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 155
แซรอสชุดที่ 155 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 71 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 155 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 8 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 33 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 3 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 20 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1928 – ค.ศ. 3190 กินเวลาทั้งสิ้น 1262.11 ปี
ชงโค
ชงโค มีถิ่นกำเนิดทางตอนใต้ของประเทศจีนรวมถึงฮ่องกงและทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ ดังนี้ : ชงโค เสี้ยวเลื่อย (ภาคใต้), เสี้ยวดอกแดง (ภาคเหนือ), เสี้ยวหวาน (แม่ฮ่องสอน) กะเฮอ สะเปซี (กะเหรี่ยง-แม่ฮ่องสอน) ในสหรัฐอเมริกานิยมปลูกกันที่รัฐฮาวาย, รัฐแคลิฟอร์เนีย, ทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐฟลอริดา และทางตอนใต้ของรัฐเท็กซัส ชงโคเป็นไม้ที่ชอบแดด ควรปลูกในที่ได้รับแสงแดดทั้งวัน  ดินปลูกควรเป็นดินร่วนหรือดินร่วนปนทรายที่ระบายน้ำดี  มีความชื้นสูง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ไม้พุ่มหรือไม้ต้นผลัดใบขนาดกลาง สูงประมาณ 15 เมตร เรือนยอดแผ่กว้างรูปทรงไม่แน่นอน ใบเดี่ยว เรียงสลับ เป็นรูปไข่แยกเป็น 2 แฉกลึก คล้ายใบติดกันหรือใบแฝด มีขนาดประมาณ 20 ซม. ดอกสีชมพูอมม่วง, สีม่วงสดคล้ายกล้วยไม้ และสีขาว มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตลอดวัน ดอกบานเต็มที่ขนาด 6-8 ซม. ช่อดอกออกตามซอกใบและปลายกิ่ง มีจำนวนดอกน้อย เกสรตัวผู้ 3 อัน ขนาดไม่เท่ากัน ออกดอกเกือบตลอดปี ออกดอกมากในฤดูหนาว การขยายพันธุ์ใช้การตอนกิ่ง ปักชำและเพาะเมล็ด
ประโยชน์
ใช้รากเป็นยาขับลม เปลือกเป็นยาแก้ท้องร่วง มีฤทธิ์แก้ท้องเสีย พอกฝี สารสกัดเอทานอล 50% ของชงโค เพิ่มระดับฮอร์โมนไทรอกซินในหนูทดลอง มีฤทธิ์ยับยั้งเซลล์มะเร็ง
ปู่ม่านย่าม่าน
ปู่ม่านย่าม่าน หรือ หนุ่มกระซิบ เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังภายในวัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน อันเป็นผลงานของหนานบัวผัน จิตรกรพื้นถิ่นเชื้อสายไทลื้อ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานที่ปราณีตและเป็นภาพที่โดดเด่นประจำวัดภูมินทร์ โดยเป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกระซิบสนทนา และมีชื่อเสียงว่าเป็นภาพ "กระซิบรักบันลือโลก" และกลายเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของเมืองน่านที่ไปปรากฏอยู่ในสินค้าจำนวนมาก เช่น เสื้อยืด ไปรษณียบัตร หรือแม้แต่ข้าวของแต่งบ้าน
ที่มาของชื่อ
หนานบัวผันได้ตั้งชื่อภาพดังกล่าวตามเจตนารมณ์ด้วยการกำกับชื่อด้านบนของภาพว่า "ปู่ม่านย่าม่าน" วินัย ปราบริปู ศิลปินและเจ้าของหอศิลป์ริมน่าน ได้ค้นคว้าเกี่ยวกับที่มาของชื่อ "ปู่ม่านย่าม่าน" แก่ มติชนออนไลน์ ความว่า
"'ข้อความที่ เขียนกำกับว่า ปู่ม่าน ย่าม่าน หมายถึงว่า เขาเรียกผู้ชายพม่า ผู้หญิงพม่าคู่นี้ เป็นนัย เป็นสามีภรรยา แล้วการเกาะไหล่กันเป็นธรรมชาติของผู้ชายผู้หญิงที่เป็นสามีภรรยา ถ้าเป็นหนุ่มสาว ถูกเนื้อต้องตัวไม่ได้ และรูปลักษณะการแต่งกายชี้ชัดไปอีกสอดคล้องกับคำว่า ปู่ม่าน ย่าม่าน ม่านคือพม่า ปู่นี่คือผู้ชาย พ้นวัยเด็กผู้ชายเรียกปู่ พ้นวัยเด็กผู้หญิงเรียกย่า ซึ่งที่จริงออกเสียง 'ง่า' ไม่ใช่ปู่ย่าตายาย โดย หนานบัวผัน เป็นศิลปินผู้เขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์ทั้งที่วัดหนองบัว และวัดภูมินทร์'"
ประวัติ
ภาพ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นหนึ่งในงานจิตรกรรมฝาผนังถูกวาดขึ้นช่วงปี พ.ศ. 2410-2417 ระหว่างการบูรณะซ่อมแซมวัดภูมินทร์ในสมัยเจ้าอนันตฤทธิวรเดชครองเมืองน่าน ซึ่งตรงกับปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งภาพจิตรกรรมส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวในชาดก และแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตของชาวน่านในอดีต
แต่ภาพ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นหนึ่งในภาพที่มีชื่อเสียงของงานจิตรกรรมฝาผนังดังกล่าว ด้วยได้รับการยกย่องว่าเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดทั้งด้านองค์ประกอบและอารมณ์ รังสรรค์โดยศิลปินนิรนามที่คาดว่าเป็น หนานบัวผัน ศิลปินชาวไทลื้อที่เคยสร้างงานจิตรกรรมที่วัดหนองบัว อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ด้วยเปรียบเทียบภาพจิตรกรรมทั้งสองก็พบความเหมือนทั้งลายเส้น, สีสัน, ใบหน้า และฉากกว่า 40 จุด ทั้งยังมีมุมมองและแนวคิดที่ทันสมัย รู้จักนำสีสันมาใช้ เช่น สีแดง ฟ้า ดำ น้ำตาลเข้ม และมีวิธีลงฝีแปรงคล้ายภาพวาดสมัยใหม่
รายละเอียดของ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นภาพที่แปลกแยกจากรูปอื่น ๆ โดยวาดเหนือภาพพระเนมิราชท่องนรกและสวรรค์ของชาดกเรื่อง เนมิราช แสดงให้เห็นรูปของชายหญิงคู่หนึ่ง โดยบุรุษใช้มือข้างหนึ่งเกาะไหล่สตรีแล้วมืออีกข้างหนึ่งป้องปากคล้ายกับกระซิบกระซาบที่ข้างหูสตรีผู้นั้นด้วยนัยน์ตากรุ้มกริ่มแฝงไปในเชิงรักใคร่ บุรุษในภาพสักลายตามตัว ขมวดผมไว้กลางกระหม่อมพร้อมผ้าพันผมแบบพม่า นุ่งผ้าลุนตะยา ส่วนสตรีในภาพแต่งกายไทลื้อเต็มยศ การแสดงท่าทางกระซิบหยอกล้อดังกล่าวมิใช่การเล้าโลมของคู่รักหนุ่มสาว หากแต่เป็นการแสดงความรักของคู่สามีภรรยา การแปลความหมายไปในทางกามารมณ์จึงทำให้เกิดความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนจากเจตนารมณ์เดิมของศิลปิน
เคยมีการสันนิษฐานว่าบุรุษในภาพน่าจะเป็นผู้เขียนภาพ คือตัวหนานบัวผันเอง แต่ทว่าได้รับการปฏิเสธในเวลาต่อมาด้วยตัวหนานบัวผันเป็นชาวไทลื้อ ทั้งนี้ได้การแต่งคำบรรยายภาพดังกล่าวเป็นภาษาถิ่นพายัพอันสละสลวย ซึ่งแต่งและแปลโดยสมเจตน์ วิมลเกษม ความว่า
แปล:
ด้วยเหตุที่ "ปู่ม่านย่าม่าน" เป็นภาพของการกระซิบ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี จึงทรงวาดภาพฝีพระหัตถ์ล้อเลียนเป็นภาพบุรุษตะโกนใส่สตรีผู้หนึ่ง เพื่อล้อเลียนภาพกระซิบ โดยสตรีใช้มือปิดหูเอาไว้สวนผ้าถุงลายน้ำไหลเมืองน่าน ส่วนบุรุษไว้ผมทรงโมฮอว์ก ด้วยทรงให้เหตุผลกับผู้ตามเสด็จว่า "ต้องตะโกนกัน เพราะกระซิบไม่ได้ยินแล้ว อายุมากกันแล้ว" ปัจจุบันภาพฝีพระหัตถ์ดังกล่าวถูกจัดแสดงที่หอศิลป์ริมน่าน
นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับปู่ม่านย่าม่าน ภายในสิมของวัดโพธาราม อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม ที่มีภาพชายหญิงกระซิบรักเช่นกัน โดยวาดเหนือภาพพระมาลัยโปรดนรก-สวรรค์ ไม่ปรากฏนามผู้วาด สันนิษฐานว่าภาพดังกล่าววาดในช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นต้นมา
ยูซีเอฟ เซ็นเตอร์ฟอร์อีเมอร์จิงมีเดีย
ทางศูนย์ได้ทำการขยายโปรแกรมที่นำเสนอโดยมหาวิทยาลัย โดยเพิ่มการเข้าถึงและโอกาสสำหรับนักศึกษาปริญญาตรีระดับบน กับนักเรียนด้านสื่อใหม่ที่สำเร็จการศึกษาแล้วในเซ็นทรัลฟลอริดา และจะรวมถึง "ซิตี-แล็ป ออร์แลนโด" ด้วยความร่วมมือระหว่าง ยูซีเอฟ กับคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฟลอริดา พันธมิตรศูนย์พร้อมด้วย ยูซีเอฟ คอลเลจออฟเมดิซีน ในโครงการ เช่น ทางการแพทย์ หรือการศึกษาวิดีโอเกม และพร้อมด้วยสถาบันของยูซีเอฟสำหรับการจำลองและการฝึกอบรมในเซ็นทรัลฟลอริดารีเสิร์ชพาร์คที่อยู่ติดกับวิทยาเขตหลักของมหาวิทยาลัย
ภาควิชา
สถาบันเซ็นเตอร์ฟอร์อีเมอร์จิงมีเดียแบ่งออกเป็นแปดแผนก:
ชมพูฮาวาย
ชมพูฮาวาย หรือ แฮปปี้เนส (Zimbabwe creeper, Pink Trumpet Vine, Trumpet Vine ; ) เป็นไม้กึ่งพุ่มกึ่งเลื้อย กำเนิดที่ประเทศแอฟริกาใต้ ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดหรือปักชำกิ่ง ใบประกอบแบบขนนกชั้นเดียวปลายคี่ เรียงตัวแบบตรงข้าม ขอบใบแบบจักฟันเลื่อยช่อดอกแบบช่อกระจุก สมบูรณ์เพศ สมมาตรด้านข้าง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ เชื่อมติดกันปลายแยกเป็นแฉก กลีบดอก 5 กลีบ เชื่อมติดกันเป็นรูประฆัง สีชมพู ปลายกลีบแยกเป็นรูปปากเปิด ส่วนที่อยู่ด้านบนมี 2 กลีบ เกสรเพศผู้มี 4 อัน เป็นแบบ 2 คู่ยาวไม่เท่ากัน เกสรเพศเมีย 1 อัน ยอดเกสรเพศเมียแยกเป็น 2 แฉก รังไข่เหนือวงกลีบ ออกดอกตลอดปี ดอกมีกลิ่นหอมตลอดวัน หอมมากช่วงเย็นถึงค่ำ ขยายพันธุ์ด้วยการปักชำโดยใช้กิ่งอ่อน  ^^
อี ว็อน
อี ว็อน หรือ เจ้าชายว็อนแห่งเกาหลี (21 ตุลาคม พ.ศ. 2505) เป็นพระราชปนัดดาของพระเจ้าโคจงและเป็นหนึ่งในผู้อ้างสิทธิเป็นหัวหน้าสกุลอีในปัจจุบัน พระองค์เป็นพระโอรสองค์แรกในเจ้าชายกัปแห่งเกาหลี ซึ่งเป็นพระโอรสในเจ้าชายกังซึ่งต่อมาในภายหลังเป็นพระราชโอรสบุญธรรมในเจ้าชายโฮอุนแห่งเกาหลี อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพระองค์เป็นผู้จัดการบริษัท ฮุนได โฮมส์ ช็อปปิ้ง จำกัด
พระประวัติ
เจ้าชายว็อน ผู้อ้างสิทธิในการสืบทอดราชบัลลังก์จักรพรรดิแห่งเกาหลีตามโบราณราชประเพณีของเกาหลี ได้อ้างสิทธิจากการเป็นพระโอรสบุญธรรมของเจ้าชายโฮอุนแห่งเกาหลี ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์จักรพรรดิพระองค์ก่อน ซึ่งในขณะเดียวกัน เจ้าหญิงแฮว็อน (อี แฮ-ว็อน) พระธิดาในเจ้าชายอึย โอรสในจักรพรรดิโกจง สมาชิกราชวงศ์ที่อาวุโสที่สุด ได้อ้างสิทธิในการสืบราชบัลลังก์เช่นกัน ซึ่งในขณะนั้นเหล่าราชนิกุลบางส่วนได้อ้างกฎการสืบสันติวงศ์ตามแบบโบราณว่า เจ้าชายชัง โอรสในเจ้าชายวู พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิโกจง คือผู้มีสิทธิในการสืบบัลลังก์คนต่อไป
ปัจจุบันประทับ ณ อพาร์ตเม้นต์ว็อนดัง เมืองโกยัง จังหวัดคย็องกี สาธารณรัฐเกาหลี กับครอบครัว
หาว
การหาวส่วนใหญ่เกิดขึ้นก่อนและหลังการนอนหลับ, ระหว่างกิจกรรมที่น่าเบื่อ หรือเป็นผลจากคุณสมบัติการติดต่อกันได้ของมัน การหาวมักจะเกี่ยวข้องกับ ความเหนื่อยล้า, ความเครียด, ความง่วง หรือความเบื่อหน่าย และความหิว ในมนุษย์การหาวมักจะเกิดขึ้นเพราะการหาวของบุคคลอื่น (เช่น เห็นผู้อื่นหาว, พูดคุยกับผู้อื่นที่กำลังหาวในระว่างการสนทนาทางโทรศัพท์) และเป็นหนึ่งในตัวอย่างของการป้อนกลับเชิงบวก คุณสมบัติ "การติดต่อกันได้" ของการหาวยังสามารถพบเห็นได้ในชิมแปนซี, สุนัข, แมว, นก, และสัตว์เลื้อยคลาน และยังสามารถติดต่อข้ามสายพันธุ์ได้ มีการเสนอเหตุผลทางจิตวิทยาสำหรับการหาวโดยประมาณ 20 เหตุผล แต่ความเห็นส่วนใหญ่นั้นยังไม่ตรงกันว่าเหตุผลไหนควรจะเป็นเหตุผลหลัก
ระหว่างการหาว กล้ามเนื้อ tensor tympani ในหูชั้นกลางหดตัว สร้างเสียงก้องจากในหัว การหาวในมนุษย์และสัตว์บางครั้งมาพร้อมกับสัญชาตญาณที่จะยืดอวัยวะบางส่วนของร่างกาย ร่วมด้วย แขน, คอ, ไหล่, และหลัง
เครื่องแถบแม่เหล็ก
เครื่องแถบแม่เหล็ก เป็นเครื่องที่ใช้อ่านและบันทึกข้อมูลบนแถบแม่เหล็ก มีหลักการทำงานเหมือนเครื่องบันทึกเสียงด้วยแถบแม่เหล็กทั่วไปที่ใช้อยู่ตามบ้าน แต่ได้ออกแบบให้มีความก้าวหน้าทางเทคนิคมากกว่า เช่น มีความเร็วสูงกว่าเครื่องที่ใช้ตามบ้าน คือมีอัตราเร็ว 25-100 นิ้วต่อวินาที เริ่มเดินแถบและหยุดแถบได้เร็วกว่าระหว่างทำงานสามารถอ่านและบันทึกข้อมูลได้เร็วกว่า เป็นต้น
การออกแบบ
ไดรฟ์แถบแม่เหล็ก ถูกใช้เป็นครั้งแรกในการจัดเก็บข้อมูล เมนเฟรมคอมพิวเตอร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่มีกำลังการผลิตน้อยกว่า 1 เมกะไบต์ เมื่อเทคโนโลยีทันสมัยความจุได้เพิ่มขึ้นเป็น 10 เทราไบต์หรือสูงกว่าของข้อมูลที่ไม่มีการบีบอัดต่อตลับหมึกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 ในระบบคอมพิวเตอร์ต้นเทปแม่เหล็กอาจเป็นสื่อเก็บข้อมูลหลัก แม้ว่าไดรฟ์มีราคาแพง ,เทปมีราคาไม่แพง ระบบคอมพิวเตอร์บางระบบเรียกใช้ระบบปฏิบัติการบนไดรฟ์เทป เช่น ไดรฟ์ DECtape
สื่อ
แถบแม่เหล็ก เป็นที่รู้จักทั่วไปในปลอกหรือที่เรียกว่าเทปคาสเซ็ท หรือตลับ เทปประกอบด้วยแถบแม่เหล็ก เพื่อให้เนื้อหาเสียงที่แตกต่างกันโดยใช้เครื่องเล่นเดียวกัน เปลือกนอกที่ทำจากพลาสติกบางครั้งมีแผ่นโลหะและชิ้นส่วนช่วยให้ง่ายต่อการจัดการกับเทปที่บอบบางทำให้สะดวกและแข็งแรงกว่าการเก็บเทปที่สัมผัส
ตำบลเหล่าต่างคำ
ตำบลเหล่าต่างคำ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ทั้งพื้นที่ของตำบลบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าต่างคำ
ประวัติ
เดิมองค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าต่างคำเหล่าต่างคำเคยเป็นหมู่บ้านในตำบลทุ่งหลวง ต่อมาได้แยกเป็นตำบลเหล่าต่างคำเมื่อ วันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ทางราชการได้ให้จัดตั้งเป็น สภาตำบลเหล่าต่างคำ จนกระทั่งเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนแปลงฐานะ สภาตำบลเหล่าต่างคำ เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลเหล่าต่างคำ จนถึงปัจจุบัน
สง่า วัชราภรณ์
สง่า วัชราภรณ์ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ 7 สมัย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2500 ปี พ.ศ. 2535 รวมระยะเวลาในการมีบทบาททางการเมืองกว่า 35 ปี มีบุตรเป็นนักการเมือง 2 คน คือ ปิยะณัฐ วัชราภรณ์ อดีตรัฐมนตรีและอดีต ส.ส.ศรีสะเกษ และ ดนัยฤทธิ์ วัชราภรณ์ อดีต ส.ส.ศรีสะเกษ
ประวัติ
สง่า วัชราภรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459 เป็นบุตรของนายชุ่ม กับนางกิมลี้ นามสกุลเดิมคือ มูลเจริญ เกิดที่บ้านริมคลองมหาสวัสดิ์ ตำบลศาลายา อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม มีพี่น้อง 4 คน อาชีพเดิมของครอบครัวคือ ทำนา บิดาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ชั้นประถมได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนประชาบาลวัดไร่ขิง ชั้นมัธยมที่โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย
การทำงาน
หลังจากนั้นเขาได้สอบเป็นครูประชาบาล ที่โรงเรียนมหินทรศึกษาคาร ต่อมาย้ายกลับไปเป็นครูที่โรงเรียนประชาบาลวัดไร่ขิง ช่วงปดภาคเรียนก็ได้ไปเรียนต่อวิชาช่างที่โรงเรียนวังกรมพระสมมตอมรพันธ์ จนได้รับประกาศนียบัตรจากสมาคมนายช่างแห่งกรุงสยาม เขาจึงลาออกไปทำงานที่บริษัทไทยนิยมแผนกสร้างทาง ได้รับมอบหมายให้ไปคุมงานก่อสร้างทางสายธนบุรี-ประจวบตีรีขันธ์ ทำงานได้ไม่นานจึงลาออกไปสมัครเข้าทำงานในเทศบาลเมืองตะกั่วป่า กระทั่งในปี พ.ศ. 2493 ได้รับแต่งตั้งเป็นโยธาเทศบาลจังหวัดศรีสะเกษ
หลังจากนั้นเขาได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ศรีสะเกษ 7 สมัย คือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคธรรมสังคม, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคเสรีธรรม, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคชาติไทย, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2529 สังกัดพรรครวมไทย และสมัยสุดท้ายคือ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคกิจสังคม
สง่า เคยได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมาธิการวิสามัญเพื่อศึกษาปัญหาและวิธีการดำเนินการออกหนังสือกรรมสิทธิ์ในที่ดินทำกิน หนังสือสิทธิครอบครองให้แก่ราษฎรที่ตั้งบ้านเรือนและทำมาหากินในเขตป่าสงวนแห่งชาติหรือเขตที่ดินสาธารณประโยชน์ เมื่อปี พ.ศ. 2529
ถึงแก่อนิจกรรม
สง่า วัชราภรณ์ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
พัชรา แวงวรรณ
พัชรา แวงวรรณ (3 สิงหาคม พ.ศ. 2507 – 10 ตุลาคม พ.ศ. 2555) นักร้องหญิงที่มีชื่อเสียง เคยเป็นนักร้องนำของวงโอเวชั่น วงดนตรีไทยช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งวงโอเวชั่น เคยมีผลงานในช่วง พ.ศ. 2525 - 2532 กับสังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น
ประวัติ
พัชรา แวงวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ที่อำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา เป็นบุตรสาวคนเล็กในบรรดาบุตร 4 คน ของโกศล แวงวรรณ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด กับศรีสุดารัตน์ กาญจนรักษ์ ก่อนครอบครัวย้ายมาอาศัยอยู่ที่จังหวัดร้อยเอ็ด
พัชราเริ่มร้องเพลงตั้งแต่อายุ 9 ขวบ เมื่อเธอเรียนจบชั้นมัธยม เธอเข้าเป็นนักร้องที่โรงแรมแชงกรีล่า กรุงเทพมหานคร เป็นที่แรกในปี พ.ศ. 2524 เธอได้เข้าร่วมกับวงดนตรีชื่อ โอเวชั่น
ต่อมา พัชราและวงดิโอเวชั่นก็ได้เป็นศิลปินกลุ่มสังกัดนิธิทัศน์โปรโมชั่น ในปี พ.ศ. 2525
ดิ โอเวชั่น
อัลบั้มแรกของวงวางแผงเมื่อปี พ.ศ. 2525 ในชื่อว่า "รักและคิดถึง" มีเพลงดังอย่างเพลง รักและคิดถึง, ขอเป็นเพื่อนใจ ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 ดิ โอเวชั่น ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 2 ในชื่อว่า "ที่เก่าเวลาเดิม" มีเพลงเด่นอย่าง ที่เก่าเวลาเดิม ต่อมาในปี พ.ศ. 2527 ดิ โอเวชั่น ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อว่า "รักเธอเสมอ" มีเพลงเด่นอย่าง รักเธอเสมอ, อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2528 ทางวงก็ได้รับ "ไวยวุฒิ สกุลทรัพย์ไพศาล" (ขาว) พี่ชายแท้ๆ ของ วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล หรือ "ดำ ฟอร์เอฟเวอร์" ซึ่งได้รับการคัดเลือกให้เป็นนักร้องนำคนใหม่ของวงคู่กับ พัชรา นักร้องประจำวง เพื่อสร้างความแปลกใหม่ให้กับวง โดยในปีนั้น ทางวงได้ออกอัลบั้มชุดที่ 4 ในชื่อว่า "รักข้ามขอบฟ้า" มีเพลงเด่นคือเพลง รักข้ามขอบฟ้า, ฤทธิ์กามเทพ , พรุ่งนี้ฉันจะรักเธอจนตาย , คนไร้รัง
ในปี พ.ศ. 2529 ดิ โอเวชั่น ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 5 ในชื่อว่า "รักไม่รู้จบ" มีเพลงเด่นอย่างเช่นเพลง รักไม่รู้จบ, รักเอย , คนหลายใจ , ใจคนคอย โดยอัลบั้ม รักไม่รู้จบ ถือเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของ พัชรา แวงวรรณ กับ ดิ โอเวชั่น เพราะหลังจากการโปรโมตอัลบั้มนี้ได้ซาลงไป ทางต้นสังกัด คือ นิธิทัศน์ ก็เห็นว่าเอ๋นั้นไม่เหมาะกับเพลงเร็ว เพราะแนวเสียงของเธอนั้นเหมาะกับเพลงช้ามากกว่า ทางนิธิทัศน์จึงได้ให้เธอแยกออกมาทำอัลบั้มเดี่ยว ทางวงจึงต้องหานักร้องหญิงคนใหม่มาแทน พัชรา นั่นคือ พรพิมล ธรรมสาร (ก้อย) โดยก้อยได้มาเป็นนักร้องนำของวงโอเวชั่น ในอัลบั้ม "เริ่มวัยรัก" (พ.ศ. 2530)
ศิลปินเดี่ยว
อัลบั้มเดี่ยวชุดแรกของ พัชรา ได้ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2530 โดยใช้ชื่อชุดว่า "เพียงดวงตาและรอยยิ้ม" อัลบั้มชุดนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก อัลบั้มชุดที่ 2 จึงออกวางแผงในปี พ.ศ. 2531 โดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "ไม่รักไม่เจ็บ" ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 พัชรา ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดที่สาม ชื่อว่า "เพราะเรามาทีหลัง" โดยในชุดนี้มีเพลงเด่นอย่าง "เพราะเรามาทีหลัง"