cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ไทย (พ.ศ. 2516–2544)
รัฐบาลพลเรือนหลังพฤษภาทมิฬ
ระหว่างการเลือกตั้งปี 2544 ความตกลงของชวนกับ IMF และการใช้เงินทุนอัดฉีดเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจเป็นเหตุให้มีการถกเถียงใหญ่โต ส่วนนโยบายของทักษิณ ชินวัตรดึงดูดใจผู้มีสิทธิเลือกตั้งส่วนใหญ่ ทักษิณรณรงค์ต่อต้านการเมืองแบบเก่า การฉ้อราษฎร์บังหลวง องค์การอาชญากรรมและยาเสพติด ในเดือนมกราคม 2544 เขาชนะการเลือกตั้งถล่มทลาย โดยได้รับเสียงจากประชาชนร้อยละ 40 ซึ่งมากกว่าอดีตนายกรัฐมนตรีคนใดที่มาจากการเลือกตั้ง
ซาร่า ผุงประเสริฐ
{{กล่องข้อมูล นักแสดง }} ซาร่า ผุงประเสริฐ หรือชื่อจริง นุศรา ผุงประเสริฐ (ชื่อเล่น: อุฟฟุฟวยฟวยฟวยแอนเดะทวนทวนทวนอุมาติโอสัส) เกิดวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2521 เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเป็นพิธีกรรายการ Teen Talk และรายการ E for Teen หลังจากนั้นก็ได้เป็นศิลปินทางค่าย โซนี่ มิวสิค โดยมีผลงานเพลงสร้างชื่อได้แก่ เรารักกัน, ลืมไปหรือเปล่า, อย่ารักกันได้ไหม, ผู้หญิงหน้าเบื่อ, ไม่สำคัญ และเพลง เจอกับตัวเอง...ครด่กาหวยไจถึงรู้ เป็นต้น
ประวัติ
นุศรา ผุงประเสริฐ ชื่อเล่น ซาร่า เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2521 เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนักร้องเพลงสังกัดโซนี่ มิวสิค จบเกรด 12 (เทียบเท่าชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6) จากโรงเรียนนานาชาติเอกมัย (EIS) ปริญญาตรีคณะบริหารธุรกิจ สาขาการตลาด (เกียรตินิยมอันดับ 2) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ  และศึกษาต่อระดับปริญญาโทสถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
"ซาร่า" นักร้องสาวเสียงคุณภาพ เข้าสู่วงการเริ่มต้นจากการเป็นพิธีกรรายการโทรทัศน์ Teen Talk และ E for Teen จนกระทั่งก้าวมาเป็นนักร้องที่รู้จักกันดีจากเพลง "เรารักกัน" หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้รับเลือกให้เป็น Presenter โฆษณาโทรศัพท์มือถือ One-2-call
ยิ่งทำให้เห็นความโดดเด่นของซาร่ามากยิ่งขึ้น และจากความนิยมของเธอก็ผลักดันให้เธอเป็นนักร้องอย่างเต็มตัว จนได้ออกอัลบั้มพิเศษ Sara Special มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ เพลงผู้หญิงน่าเบื่อ จากนั้นก็มีทั้งผลงานละครโทรทัศน์ พิธีกร และงานดีเจ
นกอจากนี้เธอยังเคยได้รับรางวัลต่างๆมากมายได้แก่ รางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 15 สาขาพิธีกรดีเด่น, รางวัล "กลุ่มเยาวชนดีเด่นแห่งชาติ"สาขา สื่อมวลชน เพื่อเด็กและ เยาวชนที่ป้องกันปัญหาสังคม ประจำปี 2543 ของ สยช., รางวัล Channel [v] MV Award สาขามิวสิควีดีโอศิลปินยอดนิยมฝ่ายหญิง จากเพลง "ลืมไปหรือเปล่า" เป็นต้น
ด้านครอบครัว ปัจจุบันสมรสกับ นายอัลเบิร์ต สมิท สามีลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ซึ่งรู้จักกันมานานกว่า 10 ปี ก่อนจะตัดสินใจใช้ชีวิตคู่ และแต่งงานแบบเงียบๆไปเมื่อปีพ.ศ. 2547 ปัจจุบันมีลูกสาว 1 คน ชื่อน้องเมโลดี้
เลเซอร์โกสต์
เลเซอร์โกสต์ (Laser Ghost) เป็นวิดีโอเกมอาร์เคดยิงไลต์กันแนวสยองขวัญที่เปิดตัวโดยบริษัทเซกาใน ค.ศ. 1990 เกมดังกล่าวมีรูปแบบตามภาพยนตร์เรื่องบริษัทกำจัดผี และโพลเตอร์ไกส์ 3 โดยคัดเลือกผู้เล่นในฐานะนักล่าผี เกมนี้มีปืนสามกระบอกติดตั้งอยู่บนตู้ซึ่งเป็นตัวแทนของสมาชิกสามคนในทีมล่าผี เกมดังกล่าวให้ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นบิล, แมกซ์ และแคโรล ที่ต้องช่วยเหลือสาวน้อยที่ถูกลักพาตัวไปโดยการ์กอยล์สีน้ำเงิน รวมถึงปกป้องเมืองจากผีร้าย ส่วนเกมมาสเตอร์ซิสเตมที่มีชื่อเดียวกันได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 1991 สำหรับทวีปยุโรปโดยเฉพาะ แต่ไม่ได้อิงจากต้นฉบับอาร์เคด
รูปแบบการเล่น
เกมดังกล่าวจัดจำหน่ายในตู้แนวนอนพร้อมหน้าจอสีความละเอียดมาตรฐานที่สะท้อนจากกระจก โดยเกมนี้สามารถเล่นพร้อมกันได้สูงสุดสามผู้เล่น ซึ่งเกมถูกควบคุมโดยปืนประจำตำแหน่งที่มีปุ่มสองปุ่ม ปุ่มหนึ่งสำหรับการยิงปกติ และอีกปุ่มสำหรับอาวุธพิเศษแบบจำกัดการใช้งาน นอกจากปืนแล้ว ตู้ยังมีระบบเล็งบนหน้าจอซึ่งกระจกจะฉายลำแสงสีแดงออกจากปืนทุกครั้งที่ผู้เล่นทำการยิง ทำให้เกิดภาพลวงตาว่ามีลำแสงเลเซอร์จริง ๆ ออกมาจากปืนไปยังเป้าหมาย เกมดังกล่าวทำให้นักล่าทั้งสามคนอยู่ในห้าด่านที่พวกเขาต้องทำลายบรรดาผี โดยแต่ละด่านจะจบลงด้วยการต่อสู้กับบอส โซนความเสียหายของผู้เล่นแต่ละคนจะแสดงเป็นหนึ่งในสามของหน้าจอ ซึ่งสถิติของพวกเขาก็ตั้งอยู่เช่นกัน ผู้เล่นได้รับความเสียหายหากส่วนที่สามของหน้าจอถูกโจมตีโดยศัตรู การโจมตีของผีทำให้แถบชีวิตของผู้เล่นหมดลง ซึ่งสามารถเติมได้โดยการยิงชุดอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ศัตรูบางตัวทิ้งไว้หลังจากพวกมันถูกสังหาร
ส่วนเลเซอร์โกสต์สำหรับเซกา มาสเตอร์ซิสเตม แตกต่างจากต้นฉบับอาร์เคดอย่างสิ้นเชิง ในเกม ผู้เล่นจะต้องปกป้องเด็กสาวชื่อแคทเธอรีนซึ่งถูกจับเป็นเชลยในคฤหาสน์สีขาวที่มีผีสิง ด้วยการใช้จอยแพดหรือปืนไลต์เฟเซอร์ ผู้เล่นจะขจัดอันตรายต่าง ๆ ที่แคทเธอรีนเผชิญหน้าในขณะที่เธอพยายามหลบหนีด้วยดวงจิตของเธอ
การพัฒนา
เลเซอร์โกสต์เวอร์ชันอาร์เคดได้รับการจัดแสดงที่งานอะมิวส์เมนต์เทรดส์เอกซิบิชันอินเตอร์เนชันแนลเมื่อ ค.ศ. 1991
การตอบรับ
ในประเทศญี่ปุ่น เกมแมชชีนฉบับวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1991 ระบุว่าเลเซอร์โกสต์เป็นหน่วยอาร์เคดตั้งตรงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับเจ็ดของเดือนดังกล่าว
เกมอาร์เคดนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกเมื่อวางจำหน่าย และจากข้อมูลของนิตยสารแซป!64 ระบุว่าเกมนี้เข้าท่าดี แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะแยกตัวเองออกจากเกมที่คล้ายกัน เช่น โอเปอเรชันธันเดอร์โบลต์, สเปซกัน และเมคาไนด์แอตแทก ส่วนนิตยสารเกมของอังกฤษอย่างดิวัน ได้วิจารณ์เลเซอร์โกสต์เวอร์ชันอาร์เคดใน ค.ศ. 1991 โดยเปรียบเทียบรูปแบบการเล่นกับบีสต์บัสเตอส์ และโครงเรื่องกับเดอะเรียลโกสต์บัสเตอร์ โดยนิตยสารดิวันได้กล่าวถึงรูปแบบการเล่นของเลเซอร์โกสต์ว่า "ไม่มีอะไรแปลกใหม่ให้เล่น" แต่แสดงความคิดเห็นว่า "เหตุการณ์ที่น่ากลัวจะทำให้ผู้เล่นส่วนใหญ่ [ตื่นเต้น]"
นิตยสารมีนแมชชีนกล่าวว่าเกมเวอร์ชันมาสเตอร์ซิสเตมนั้นสนุก แต่ติเตียนต่อคุณภาพกราฟิกที่ต่ำ ขณะที่นิตยสารคอนโซล เอกซ์เอส ได้วิจารณ์เวอร์ชันเซกา มาสเตอร์ซิสเตม ใน ค.ศ. 1992 โดยให้คะแนน 84 เปอร์เซ็นต์
เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 20
เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 20 เป็นการประกวดร้องเพลงถ้วยพระราชทานชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ปีที่ 20 โดยเริ่มรับสมัครผู้เข้าแข่งขันตั้งแต่เดือนกรกฎาคม
เลเซอร์โกสต์
การตอบรับ
เมื่อพิจารณาย้อนหลัง ออลเกมให้ความเห็นว่าเกมอาร์เคดนั้นสนุก แต่อาจไม่คุ้มกับที่ผู้เล่นต้องจ่ายเพื่อเล่น
น้ำดอกไม้
น้ำดอกไม้ อาจหมายถึง
พีค
พีค เป็นวงดนตรีแนวร็อกจากกรุงเทพมหานครมีเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างเพลง 2 - 1 = 0, อย่าเกลียดผู้ชายคนนี้ , ภาษาคน , หลอกกันทำไม , ความพยายาม และเพลง คนเดิม ในอัลบั้ม "Free"
โปรตีนไคเนส
กิจกรรมทางเคมีของโปรตีนไคเนสประกอบด้วยการกำจัดหมู่ฟอสเฟตจาก ATP และติดหมู่ฟอสเฟตด้วยพันธะโคเวเลนต์กับหนึ่งในสามกรดอะมิโนที่มีหมู่ไฮดรอกซิลอิสระ ไคเนสส่วนใหญ่ทำงานได้กับทั้งเซอรีน และ ธรีออนีน ไคเนสอื่น ๆ ทำงานกับไทรอซีน และยังมีอีกจำนวนหนึ่ง (ดูออล-สเพซิฟิซิที ไคเนส) ที่ทำงานได้กับทั้งสามตัว นอกจากนี้ยังมีโปรตีนไคเนสอื่นที่สามารถฟอสฟอริเลตกรดอะมิโนอื่นได้ เช่น ฮิสทิดีน ไคเนสที่ฟอสฟอริเลตองค์ประกอบของฮิสทิดีน
เอ็ม 2 บราวนิง
ปืนกลเอ็ม 2 บราวนิง (M2 Browning machine gun) เป็นปืนกลขนาดลำกล้อง 0.50 นิ้วหรือ 12.7 มิลลิเมตร ใช้กระสุน 12.7×99 มม. นาโต หรือ .50 BMG ออกแบบในปีค.ศ. 1921 โดยจอห์น ซี.บราวนิง และได้มอบสิทธิบัตรให้บริษัท FN แห่งประเทศเบลเยียมเป็นผู้ทำการผลิตแต่เพียงผู้เดียว สามารถติดตั้งได้ทั้งบนยานพาหนะ อากาศยาน และขาหยั่ง และทำการยิงเป้าหมายต่างๆ เช่น เป้าหมายภาคพื้นดิน ยานพาหนะหุ้มเกราะบางชนิด และอากาศยานบินระดับต่ำได้
อาวุธชนิดนี้ได้รับการใช้งานทางการทหารจำนวนมาก โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ทางทหารสหรัฐอเมริกา ได้ตั้งชื่อเล่นให้หลากหลายชื่อ เช่น "Ma Deuce" หรือ ห้าสิบคาลิเบอร์("fifty-cal.")
จอห์น รอเบิตส์
จอห์น กลอเวอร์ รอเบิตส์ จูเนียร์ (John Glover Roberts Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1955 เป็นประธานศาลสูงสุดสหรัฐคนปัจจุบัน เริ่มดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 29 กันยายน ค.ศ. 2005 ได้รับการเสนอชื่อโดยประธานาธิบดี จอร์จ ดับเบิลยู. บุช ภายหลังจากการเสียชีวิตของวิลเลียม เรห์นควิสต์ ซึ่งเป็นประธานศาลคนก่อน
แหล่งข้อมูลอื่น
1955
กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา
ศาสตราจารย์กิตติคุณ ร้อยเอก กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา (9 มกราคม พ.ศ. 2475 - 12 มกราคม พ.ศ. 2553) เป็นสถาปนิกชาวไทย นักธุรกิจ ผู้ก่อตั้งสำนักงานออกแบบคาซ่า อาจารย์และอดีตคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (คนที่ 4 พ.ศ. 2517-2521), นักแสดง นักบินสมัครเล่น อดีตนักกีฬายิงปืนทีมชาติในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี พ.ศ. 2503 และปี พ.ศ. 2507 อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คนที่ 11 และศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมร่วมสมัย) ปี พ.ศ. 2550
กฤษฎา เป็นสถาปนิกผู้บุกเบิกงานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่คนสำคัญของไทย ด้วยผลงานออกแบบที่เป็นที่รู้จักกันดีเช่น เอ็มบีเคเซ็นเตอร์ อาคารศูนย์การค้าริเวอร์ซิตี้ อาคารสำนักงานใหญ่ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) โบสถ์เซเวียร์ เป็นต้น ผลงานของกฤษฎา มักเป็นอาคารเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่และส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร
ประวัติ
กฤษฎา เกิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2475 เป็นบุตรของหม่อมหลวงวงศ์อรุณ อรุณวงศ์ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ (อสช 12977) ปริญญาตรีและโททางสถาปัตยกรรมศาสตร์ จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2498, 2499 ได้รับทุนจากรัฐบาลฝรั่งเศส ไปศึกษาด้านสถาปัตยกรรมที่ โรงเรียนวิจิตรศิลป์เอกอลเดโบซาร์ และดูงานสถาปัตยกรรม เป็นเวลา 6 เดือน ในปี พ.ศ. 2503 กฤษฎา สมรสกับ สุชาดา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา มีบุตรด้วยกัน 3 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน
การทำงาน
กฤษฎา เคยรับราชการที่กรมยุทธโยธาทหารบกหลังสำเร็จการศึกษา จนถึงยศร้อยเอก แล้วจึงโอนมาเป็นอาจารย์สอนวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2503-2532) และมหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นอดีตนายกสมาคมสถาปนิกสยาม (อาษา), อดีตอุปนายกของสภาสถาปนิกเอเซีย (ARCASIA) , อดีตรองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ฝ่ายโยธา (พ.ศ. 2533-2535) และผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร (19 เมษายน 2535 – 18 เมษายน 2539) โดยการสนับสนุนของ พล.ต.จำลอง ศรีเมือง อดีตผู้ว่าฯ คนก่อน ได้รับมอบปริญญา สถาปัตยกรรมศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (สถาปัตยกรรมร่วมสมัย) ประจำปี พ.ศ. 2550 เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2551 จากการเสนอของคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (กวช.)
ถึงแก่กรรม
กฤษฎา ถึงแก่กรรมด้วยโรคเส้นเลือดหัวใจโป่งพอง เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2553 ที่โรงพยาบาลศิริราช รวมอายุได้ 78 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2553 ณ วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร
วงการบันเทิง
กฤษฎา เป็นนักบินสมัครเล่น เคยมีผลงานเป็นนักแสดงรับเชิญ ในภาพยนตร์เรื่อง เสือ โจรพันธุ์เสือ (2541) โดยรับบทเป็น พระยาบริรักษ์ประชาราษฎร์ บิดาของ เสือใบ (อำพล ลำพูน) ตัวเอกในเรื่อง และ เรื่องพรางชมพู (2545) แสดงละครโทรทัศน์เทิดพระเกียรติเรื่อง พ่อ ตอน ชีวิตที่พอเพียง (2542) และแสดงละครเวที
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
กฤษฎา ได้เข้ารับราชการในกองทัพไทยในปี พ.ศ. 2500 - 2503 และได้เป็นนักกีฬายิงปืนทีมชาติในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี พ.ศ. 2503 ณ กรุงโรม ประเทศอิตาลี และปี พ.ศ. 2507 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ยศกองอาสารักษาดินแดน
กฤษฎา ได้รับพระราชทานยศนายกองเอกแห่งกองอาสารักษาดินแดน
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ (藤原乙牟漏 (Fujiwara no Otomuro); 1803 – 28 เมษายน 1833) เป็นสตรีชั้นสูงของญี่ปุ่นและ จักรพรรดินีญี่ปุ่น
ฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ เป็นธิดาของขุนนางและชนชั้นสูงนามว่า ฟูจิวาระ โนะ โยชิสึงู พระมารดาของพระนางเป็นหลานสาวของขุนพล ฟูจิวาระ โนะ อูมาไก ซึ่งถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 1280
พระนางอภิเษกกับ จักรพรรดิคัมมุ ทั้งสองพระองค์มีพระบุตรอาทิ
พระนางมีพระธิดาคือ เจ้าหญิงโคชิ
พระสุณิสาของพระนางคือ ทาจิบานะ โนะ คาจิโกะ
อิกลู
อิกลู (Igloo) คือ ที่พักอาศัยของชาวเอสกิโมซึ่งเป็นมนุษย์เผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่ทางแถบขั้วโลกเหนือหรือชนเผ่าบางกลุ่มที่อาศัยในเขตหนาว วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างนั้นก็คือน้ำแข็งซึ่งถูกตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมให้มีขนาดที่เหมาะสมแล้วนำไปวางซ้อนกันเป็นชั้นๆเมื่อสร้างเสร็จแล้วจะมีลักษณะคล้ายโดม โดยเจาะทางเข้าไว้ที่ระดับต่ำเพื่อป้องกันลมหนาวจากภายนอกพัดเข้ามาด้านใน ภายในจะมีหนังสัตว์ขึงไว้ที่ผนังเพื่อใช้เป็นฉนวนสำหรับกักเก็บความร้อนที่เกิดจากการจุดตะเกียงหรือความร้อนจากร่างกายมนุษย์ ซึ่งหลักการสร้างเหล่านี้อาจทำให้อุณหภูมิด้านในอิกลูมีค่าระหว่าง -7 จนถึง 16 องศาเซลเซียส โดยอาศัยเพียงการปรับอุณหภูมิกายอย่างเดียว ขณะที่ภายนอกอิกลูนั้นอุณหภูมิอาจต่ำถึง -45 องศาเซลเซียส
อิกลูนั้นสามารถสร้างได้หลายขนาดขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์ของการใช้งาน เช่น ถ้าต้องการใช้พักอาศัยชั่วคราวสำหรับวันที่ออกล่าสัตว์ก็จะสร้างเป็นอิกลูขนาดเล็กที่มีโครงสร้างง่ายๆไม่ซับซ้อนมากนัก แต่ถ้าต้องการสร้างสำหรับพักอาศัยในระยะยาวก็อาจสร้างให้มีขนาดใหญ่หรือมีจำนวนห้องเพิ่มเติม
วาทศาสตร์
วาทศาสตร์ คือศิลปะการจูงใจ รวมถึงไวยากรณ์และตรรกศาสตร์ (หรือวิภาษวิธี) เป็นหนึ่งในไตรศิลปศาสตร์ โดยวาทศาสตร์มีจุดประสงค์เพื่อการศึกษาความสามารถของผู้เขียนหรือผู้พูดในการบอก จูงใจ หรือกระตุ้นผู้ฟังในสถานการณ์เฉพาะ แอริสตอเติลนิยามวาทศาสตร์ว่า "เป็นสาขาวิชาแห่งการสังเกตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพื่อมุ่งสู่การจูงใจ" และนับแต่การเรียนรู้ศิลปะเป็นสิ่งจำเป็นต่อชัยชนะในทางกฎหมาย หรือเป็นช่องทางการนำเสนอที่เชื่อมต่อกัน หรือเพื่อทำให้ผู้พูดมีชื่อเสียงในงานพิธีการพลเมือง เขายังบอกว่า "เป็นการรวมกันของตรรกะวิทยาศาสตร์กับหลักจริยธรรมทางการเมือง"
นับแต่ยุคกรีกโบราณถึงปลายศตวรรษที่ 19 วาทศาสตร์ ถือว่ามีบทบาทที่สำคัญในการศึกษาทางฝั่งตะวันตก ทั้งผู้ฝึกพูดคำปราศรัย ทนายความ นักประวัติศาสตร์ รัฐบุรุษ และนักกวี
กาแฟธัญพืช
กาแฟธัญพืช (cereal coffee หรือ grain coffee) หรือ เครื่องดื่มธัญพืชคั่ว (roasted grain drink หรือ roasted grain beverage) เป็นเครื่องดื่มร้อนที่ทำจากเมล็ดธัญพืชตั้งแต่หนึ่งถึงหลายชนิดที่นำมาคั่วและและแปรรูปในเชิงพาณิชย์ให้อยู่ในรูปของผลึกหรือผงเพื่อทำใหม่ในภายหลังด้วยน้ำร้อน ผลิตภัณฑ์นี้มักวางตลาดเป็นเครื่องดื่มทางเลือกที่ปราศจากคาเฟอีนทดแทนกาแฟและชา หรือในกรณีที่กาแฟหรือชาหายากหรือมีราคาแพง
กาแฟธัญพืชหลายยี่ห้อที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ Nestlé Caro, Postum และ Inka ยี่ห้ออื่น ๆ สามารถพบได้ที่ร้านขายอาหารเพื่อสุขภาพและร้านขายของชำบางแห่ง ส่วนผสมทั่วไป ได้แก่ ข้าวบาร์เลย์คั่ว ข้าวบาร์เลย์มอลต์ ข้าวไรย์ ชิโครี กากน้ำตาล และบีตรูต
ทวีปเอเชีย
กาแฟธัญพืชเป็นที่นิยมในอาหารเอเชียตะวันออก ประเทศเกาหลี ญี่ปุ่น และจีน ต่างก็มีกาแฟธัญพืชตั้งแต่หนึ่งแบบขึ้นไป (มักเป็นธัญพืชคั่วแช่ในน้ำร้อน)
มีการใช้เมล็ดคล้ายธัญพืชและธัญพืชเทียมในการทำเครื่องดื่มที่คล้ายกัน
ชาธัญพืชสามารถผสมกับชาเขียวหรือเครื่องดื่มชาอื่น ๆ
ทวีปยุโรป
กาแฟธัญพืชบางยี่ห้อที่มีชื่อเสียงของโปแลนด์ซึ่งเชี่ยวชาญด้านกาแฟธัญพืช ได้แก่ อิงกา, กรากุส และอานาตอล
ในเช็กเกีย กาโววินีแม็ลตาเป็นยี่ห้อของของกาแฟธัญพืชคั่วมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896
ส่วนผสมของธัญพืชคั่วดังกล่าวยังใช้เป็นพื้นฐานในการทำปอตปีแวกซึ่งเป็นเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ประเภทหนึ่ง
มางาตามะ
มางาตามะ เป็นหนึ่งในเครื่องประดับ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ และยุคโบราณของญี่ปุ่น ว่ากันว่ามันถูกใช้เพื่อพิธีกรรมด้วย แต่ไม่ทราบรายละเอียด เชื่อกันว่าที่เรียกชื่อแบบนี้ก็มาจากการที่รูปร่างของมันเป็น "ลูกกลมที่โค้งงอ" (曲っている玉, มางัตเตอิรุ ทามะ) ชื่อเรียกนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในโคจิกิและนิฮงโชกิ นอกจากนี้ ใน กิชิวาจินเด็ง (魏志倭人伝) ยังมีการใช้ชื่อเรียกว่า คุชุ (句珠)
ส่วนใหญ่มีรูปร่างคล้ายลูกกลมที่มีหางงอกออกมาป็นรูปคล้ายตัว C มีการเจาะรูที่ปลายด้านที่ทรงกลมนูน แล้วร้อยเชือกผ่านเข้าไปเพื่อทำเป็นสร้อยคอ ปลายด้านที่มีรูเรียกว่าส่วนหัว ด้านในส่วนโค้งเรียกว่าส่วนท้อง ด้านนอกเรียกว่าส่วนหลัง ส่วนทำจาก หยก โมรา ควอตซ์ ทัลก์ อำพัน กระดองเต่า และบางส่วนทำจาก เครื่องดินเผา และอาจมีการใช้สัมฤทธิ์ หรือโลหะอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน แต่มีจำนวนไม่มาก
นครสหพันธ์ของประเทศรัสเซีย
นครที่มีความสำคัญระดับสหพันธ์ (город федерального значения) หรือ นครสหพันธ์ (federal city) ในสหพันธรัฐรัสเซีย คือเมืองที่มีสถานะเป็นทั้งท้องถิ่นที่มีคนอยู่อาศัยและหน่วยองค์ประกอบของสหพันธ์ ในปัจจุบันมีนครสหพันธ์ทั้งหมด 3 นคร ได้แก่ มอสโก เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และเซวัสโตปอล นครสหพันธ์สองแห่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ กล่าวคือ มอสโกเป็นเมืองหลวงและเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กเป็นอดีตเมืองหลวงและเป็นท่าเรือสำคัญในทะเลบอลติก เซวัสโตปอลเป็นนครสหพันธ์แห่งใหม่ล่าสุด ตั้งอยู่ในพื้นที่พิพาทคาบสมุทรไครเมียซึ่งถูกผนวกเข้ากับรัสเซียใน ค.ศ. 2014 แต่ประชาคมระหว่างประเทศส่วนใหญ่รับรองว่าเป็นดินแดนของยูเครน
เทศบาลตำบลจันดี
จันดี เป็นตำบลและเทศบาลตำบลที่เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญของอำเภอฉวาง ในจังหวัดนครศรีธรรมราช แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 หมู่บ้าน 12 ชุมชน
ประวัติ
แรกเริ่มพื้นที่บริเวณบ้านคลองจันดีหมู่ที่ 9 ตำบลฉวาง อยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งตั้งตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ปีเดียวกัน ซึ่งองค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง จะครอบคลุมหมู่บ้านของตำบลฉวาง เฉพาะส่วนที่อยู่นอกสุขาภิบาลฉวาง
ในอีก 5 ปีต่อมา กระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่า ท้องถิ่นบางส่วนของหมู่ที่ 9 บ้านคลองจันดี ตำบลฉวาง ซึ่งอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช สามารถยกฐานะเป็นสุขาภิบาลได้ จึงให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช และยกฐานะท้องถิ่นบางส่วนของหมู่ที่ 9 บ้านคลองจันดี ตำบลฉวาง เป็น "สุขาภิบาลจันดี" อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช" ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน
ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งตำบลในอำเภอฉวาง โดยการนำพื้นที่หมู่ 4 บ้านท่าสะท้อน ของตำบลสวนขัน พื้นที่หมู่ 9 บ้านคลองจันดี ของตำบลฉวาง พื้นที่หมู่ 3 บ้านจันดี หมู่ 4 บ้านตลาดจันดี ของตำบลไสหร้า รวมตั้งเป็น "ตำบลจันดี" ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 4 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งเป็นตำบลสุดท้ายของอำเภอฉวาง ทำให้พื้นที่สุขาภิบาลจันดี โอนมาอยู่ในเขตของตำบลจันดี
ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลใช้บังคับ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลคลองจันดี จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลจันดี นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซึ่งตามหลักการและเหตุผลการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 และเป็นการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
เจ้าหญิงโคชิ
เจ้าหญิงโคชิ (高志内親王 (Koshi-naishinnō) ; 1332 – 23 มิถุนายน 1352) พระราชธิดาใน จักรพรรดิคัมมุ จักรพรรดิองค์ที่ 50 ที่ประสูติแต่ ฟุจิวะระ โนะ โอะโตะมุโระ และเป็นจักรพรรดินีหรือ โคโง ใน จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53
เทศบาลตำบลจันดี
ประวัติ
และในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เข้ากับเทศบาลตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตตำบลนั้น ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2548 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน ปีเดียวกัน
เจ้าหญิงโคชิ
เมื่อเจ้าชายคะมิโนะได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิจุนนะใน พ.ศ. 1266 ก็ได้สถาปนาเจ้าหญิงโคชิ เจ้าหญิงพระชายา ที่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 1252 ขึ้นเป็นจักรพรรดินีเป็นกรณีพิเศษเนื่องจากจักรพรรดิจุนนะได้สถาปนา เจ้าชายสึเนะโยะ พระโอรสที่ประสูติแต่เจ้าหญิงโคชิขึ้นเป็นรัชทายาท
บันทึก
789 809
เทศบาลตำบลจันดี
ประชากร
ในเขตเทศบาลตำบลจันดี ปี พ.ศ. 2562 มีจำนวนประชากรรวมทั้งสิ้น 7,404 คน แบ่งเป็นชาย 3,520 คน หญิง 3,884 คน และมีจำนวนบ้านเรือนทั้งสิ้น 3,943 หลังคาเรือน
ชุมชน
เทศบาลตำบลจันดีแบ่งเขตการปกครองประกอบด้วย 12 ชุมชน ดังนี้
ตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา
ตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา (ชื่อย่อ: USP) เป็นตำรายา (หนังสือสรุปของข้อมูลยา) สำหรับประเทศสหรัฐอเมริกา จัดพิมพ์เป็นประจำทุกปีโดยคณะกรรมการตำราฟาร์มาโคเปียของสหรัฐอเมริกา (United States Pharmacopeial Convention มักเรียกโดยย่อว่า USP) ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่เป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าและยังเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในตัวตำรายา USP ตีพิมพ์ร่วมกับ National Formulary (ตำรับยาแห่งชาติ) ในเล่มเดียวกันในชื่อ USP-NF ยาที่อยู่ภายใต้มาตรฐาน USP มีทั้งยาสำหรับมนุษย์ (ยาจำหน่ายตามใบสั่งยา ยาจำหน่ายหน้าเคาน์เตอร์ หรือยาอื่น ๆ) และยาสำหรับสัตว์ มาตรฐาน USP-NF ยังมีบทบาทในรัฐบัญญัติของสหรัฐ ยาหรือส่วนผสมของยาที่มีชื่อใน USP-NF จะถือว่าเป็นยาปลอมหากไม่เป็นไปตามมาตรฐานเป็นที่ยอมรับทั้งในด้านความแรง คุณภาพ หรือความบริสุทธิ์ USP ยังกำหนดมาตรฐานสำหรับผลิตภัณฑ์เสริมอาหารและส่วนผสมอาหาร (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ Food Chemicals Codex) USP ไม่มีบทบาทในการบังคับใช้มาตรฐานของตนเอง การบังคับใช้เป็นความรับผิดชอบขององค์การอาหารและยาสหรัฐ (Food and Drug Administration; FDA) และหน่วยงานรัฐอื่น ๆ ในสหรัฐ
มหาภารตะ (ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2556)
มหาภารตะ (Mahabharat) เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงสงครามมหาภารตะ ระหว่างราชวงศ์เการพ กับราชวงศ์ปาณฑพ ละครเรื่องสร้างขึ้นโดยรีเมคจากละครเรื่อง มหาภารตะ ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2531     นำแสดงโดย ซอรับห์ ราจ เจน, ชาเฮียร์ ชีคห์, พูจา ชาร์มา, อฮัม ชาร์มา ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง 5เป็นตอนแรกในวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2558
เนื้อเรื่อง
มหาภารตะ กล่าวถึงสงครามระหว่าง ตระกูลปาณฑพ ซึ่งประกอบไปด้วยพี่น้อง 5 คน พร้อมด้วยพระนางเทราปตี ชายาของพี่น้องทั้งห้า และตระกูลเการพ ซึ่งมีพี่น้องร้อยคน สงครามครั้งยิ่งใหญ่นี้เกิดขึ้นจากความละโมบของกษัตริย์ตระกูลเการพ ที่คิดจะยึดครองดินแดนไว้แต่เพียงฝ่ายเดียว จึงออกอุบายหลอก ยุธิษฐิระ พี่ใหญ่แห่งตระกูลปาณฑพ ผู้ซึ่งหลงใหลในการพนัน ด้วยเกมทอยลูกเต๋าจนเสียพนันทรัพย์สมบัติและดินแดนทั้งหมดที่มีอยู่ รวมถึงการถูกเนรเทศให้ไปอาศัยอยู่ในป่าห่างไกลจากบ้านเกิดเมืองนอนเป็นเวลา 30 ปี โดยตระกูลเการพสัญญาว่าจะคืนดินแดนให้เมื่อครบกำหนด แต่เมื่อถึงเวลา 13 ปีทางตระกูลเการพกลับผิดสัญญา จึงทำให้เกิดสงครามครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างฝ่ายธรรมะกับฝ่ายอธรรม และเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เส้นแบ่งระหว่างความดีกับความชั่วกลับเลือนหายไป คนดีก็ไม่ได้ดีไปหมดทุกอย่าง ส่วนคนชั่วก็ไม่ได้ชั่วไปหมดทุกอย่าง เป็นเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? พบกับคำตอบได้ในละครเรื่อง มหาภารตะ
เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์
เดอะแวมไพร์ ไดอารีส์ เป็นละครชุดอเมริกันแนวเหนือธรรมชาติ ถูกสร้างขึ้นโดย อเล็กซ์ ลอยด์,เควิน วิลเลียมสัน และ จูลี่ เพล็ค โดยนำเนื้อหามาจากหนังสือนวนิยายชื่อเดียวกัน ที่ถูกเขียนโดย แอล.เจ. สมิธ ละครเรื่องนี้ฉายครั้งแรกในวันที่ 10 กันยายน 2552 โดยช่อง The CW ในปัจจุบันมีถึงซีซั่น8
สถานที่สมมติในละครคือเมืองมิสทิค ฟอลส์ เมืองเล็กๆในรัฐเวอร์จิเนียที่มีสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติอาศัยอยู่ เนื้อหาสำคัญเน้นไปที่เรื่องราวความรักสามเศร้าของเอเลน่า กิลเบิร์ต(นีน่า โดเบรฟ),สเตฟาน ซัลวาทอร์(พอล เวสลีย์) และ เดม่อน ซัลวาทอร์(เอียน โซเมอร์ฮาลเดอร์) ทั้งสามคนเป็นคนที่มีอดีตอันขมขื่น และการเปิดเผยประวัติศาสตร์อันลึกลับของเมืองๆนี้นั้นก็ยังเกี่ยวข้องกับ แคทเธอรีน เพียร์ซหรือแคทเธอรีน่า เพโทรวา(นีน่า โดเบรฟ)
ไพรมัลสกรีม
ไพรมัลสกรีม (Primal Scream) เป็นวงออลเทอร์นาทิฟร็อกจากสกอตแลนด์ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1982 ในกลาสโกว์ โดย Bobby Gillespie (ร้อง) และ Jim Beattie ส่วนสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย Gillespie, Andrew Innes (กีตาร์), Martin Duffy (คีย์บอร์ด), Gary "Mani" Mounfield (เบส), and Darrin Mooney (กลอง)
มาสเตอร์ออฟอีวิล
มาสเตอร์ออฟอีวิล (Masters of Evil) เป็นกลุ่มตัวร้ายในการ์ตูนเรื่องอเวนเจอร์สจาก มาร์เวลคอมิกส์
เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ดยุกแห่งคลาเรนซ์และเอวอนเดล
เจ้าชายอัลเบิร์ต วิกเตอร์ ได้ทรงหมั้นกับเจ้าหญิงแมรีแห่งเท็คในช่วงปลายปี ค.ศ. 1891 แต่สิ้นพระชนม์ไม่กี่สัปดาห์ต่อมาด้วยโรคไข้หวัดใหญ่ระบาด ซึ่งต่อมาเจ้าหญิงแมรีแห่งเท็ค ได้เสกสมรสกับพระอนุชา ซึ่งภายหลังเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าจอร์จที่ 5
ปริศนาข้าวไรย์
ปริศนาข้าวไรย์ (A Pocket Full of Rye) เป็นนวนิยายสืบสวนที่ประพันธ์โดย อกาธา คริสตี ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรโดย Collins Crime Club เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2496 และตีพิมพ์ในสหรัฐอเมริกาในปีถัดมาโดย Dodd, Mead and Company ฉบับของสหราชอาณาจักรมีราคา 10 ชิลลิง และหกเพนนี ส่วนฉบับของสหรัฐอเมริกามีราคา 2.75 ดอลลาร์สหรัฐ เนื้อเรื่องมี Miss Marple เป็นนักสืบ
คำอธิบายของชื่อเรื่อง
ชื่อเรื่องและสาระสำคัญของโครงเรื่องอ้างถึงบทเพลงกล่อมเด็กเช่นเดียวกับนวนิยายอีกหลายเรื่องของ Christie โดยในเรื่องนี้อ้างถึงเพลง ‘’Sing a Song of Sixpence’’
สรุปโครงเรื่อง
Rex Fortescue เสียชีวิตขณะดื่มชาตอนเช้าที่สำนักงานของเขา เบาะแสเดียวที่มีคือข้าวไรย์ที่พบในกระเป๋ากางเกง ต่อมาเกิดฆาตกรรมขึ้นอีกสองราย มีเพียง Jane Marple ที่มองเห็นรูปแบบของฆาตกรรม ซึ่งเชื่อมโยงบทเพลงกล่อมเด็กกับเหยื่อฆาตกรรม
ชิน ซาอิมดัง
ชิน ซาอิมดัง (29 ตุลาคม 1504 - 17 พฤษภาคม 1551) เป็นจิตรกร นักเขียน นักอักษรวิจิตร และกวีหญิงชาวเกาหลี ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคโชซ็อน เธอเกิดที่คังนึง จังหวัดคังวอน บ้านเกิดของเธอที่โอจูคอน ซึ่งเป็นบ้านของครอบครัวฝั่งแม่ของเธอนั้นได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีมาจนถึงทุกวันนี้ เธอเป็นมารดาของ อี อี ปราชญ์ลัทธิขงจื๊อคนสำคัญของเกาหลี ฉายาของเธอคือ ออจิน โอโมนี  ชื่อจริงของเธอคือ ชิน อินซอน  นามปากกาของเธอคือ ซาอิม, ซาอิมดัง, อินอิมดัง และ อิมซาแจ เธอเป็นกวีหญิงร่วมสมัยกับ ฮอ นันซอลฮอน กวีหญิงอีกคนหนึ่ง และหญิงทั้งสองถือเป็นคู่แข่งกัน
วัยเด็กและการศึกษา
ชิน ซาอิมดัง เกิดและเติบโตที่บ้านของตายายของเธอในคังนึง พ่อของเธอคือ ชิน มย็อง-ฮวา จากตระกูลชินแห่งพย็องซาน เป็นขุนนางและเพื่อนของนักวิชาการและขุนนางคนสำคัญของเกาหลี โช กวัง-โจ แต่เขาไม่มีความสนใจทางการเมือง แม่ของเธอคือ นายหญิงอี จากตระกูลอีแห่งยงอิน ซาอิมดังเป็นลูกสาวคนที่ 2 ในบรรดาลูกสาว 5 คน พ่อของเธออาศัยอยู่ในฮันซ็อง (ปัจจุบันคือกรุงโซล) และอาศัยอยู่โดยแยกจากครอบครัวมาเป็นเวลา 16 ปี เขายังคงเตรียมตัวสอบเป็นขุนนางต่อไปด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัวของภรรยา และกลับไปเยี่ยมบ้านปีละหลายครั้ง แม่ของซาอิมดังช่วยในการศึกษาของสามี อย่างไรก็ตาม ชิน มย็อง-ฮวา ไปไม่ได้ไกลกว่าการทดสอบจินซาซึ่งเป็นการทดสอบเบื้องต้นสำหรับยังบัน และยกเลิกการทดสอบแดกวา เนื่องจาก เหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคิมโย ในปี ค.ศ. 1519 เขาย้ายไป คังนึง
นายหญิงอี ยังอาศัยอยู่กับพ่อแม่ของเธอต่อไปหลังจากแต่งงาน ซึ่งทำให้เธอมีอิสระมากขึ้นในการเลือกที่จะให้การศึกษา ซาอิมดัง และลูกสาวคนอื่นๆ ความเชื่อของตาของ ซาอิมดัง ก็มีอิทธิพลอย่างมากต่อ ซาอิมดัง เช่นกัน ตาของเธอสอนเธอเหมือนที่เขาจะสอนหลานชาย
พระครูอดุลธรรมกิตติ์ (หลวงพ่อกลั่น อคฺคธมฺโม)
ประวัติ
หลวงพ่อกลั่น  อคฺคธมฺโม (14 ธันวาคม พ.ศ. 2456 -  13 เมษายน พ.ศ. 2549) เกิด ณ บ้านใสคำ ตำบลโตนดด้วน อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง บิดาชื่อ นายตุด แก้วรักษา และ มารดาชื่อ นางจันทร์ แก้วรักษา เด็กชายกลั่นมีพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน จำนวน 3 คน หลวงพ่อกลั่น เรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 หลังจากนั้น ท่านได้ออกมาช่วยบิดามารดา จนท่านเริ่มเข้าสู่วัยหนุ่มท่านก็ออกแสวงหาโชคลาภเหมือนคนอื่น ๆ และเริ่มออกจากบ้าน บิดามารดาเห็นว่าหลวงพ่อกลั่นควรจะมีคุณธรรม จึงได้ให้หลวงพ่อกลั่น บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุได้ 17 ปี ตรงกับปี พ.ศ. 2473 โดยมีพระอาจารย์สังข์วัดทุ่งไหม้เป็นพระอุปัชฌาย์ บรรพชาได้เพียง 4 ปี ก็ตัดสินใจลาสิกขาบท ออกมาใช้ชีวิตทางโลกอีก เพราะท่านคงคิดว่า ทางโลกยังมีวิธีการก้าวหน้าสู่อนาคตอีก เมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้เริ่มใช้ชีวิตคู่ โดยการแต่งงานกับหญิงสาวนามว่า กุหลาบ ทองพันธุ์ บุตรของผู้ใหญ่เปลี่ยน ทองพันธุ์ และ นางพลับ ทองพันธุ์ ซึ่งอยู่บ้านห่างกันคนละฝากถนนรถไฟ มีอาชีพในการทำนาเช่นกัน โดยท่านมีบุตรธิดา 6 คน พอท่านมีอายุได้ 58 ปี ท่านเห็นว่าบุตรธิดาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถช่วยเหลือตนเองได้แล้ว จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ณ วัดบ้านสวน ตำบลมะกอกเหนือ อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง โดยมีท่านพระครูพิพัฒน์ศิริธร (หลวงพ่อคง) เจ้าอาวาสวัดบ้านสวนเป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านได้จำพรรษาอยู่ที่  วัดเขาอ้อ และได้ศึกษาธรรมวินัยไปด้วยควบคู่กับการศึกษาเรื่องไสยศาสตร์ เพราะวัดเขาอ้อเป็นวัดที่มีชื่อเสียงในเรื่องเครื่องรางของขลัง โดยสมัยนั้นท่านพระอาจารย์ปาน ปาลธมฺโม เป็นเจ้าอาวาส และเป็นเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงสืบทอดต่อมาจากท่านพระอาจารย์ทองเฒ่า ต่อมาท่านได้มีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง จึงได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่ วัดดอนศาลา และในปี พ.ศ. 2518 ท่านได้ทำหน้าที่รักษาการเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ และในปี พ.ศ. 2519 ท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเขาอ้อ ตั้งแต่นั้นมาจนถึงมรณภาพเมื่อ 13 เมษายน พ.ศ. 2549 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
ปราสาทฮิเมจิ
ปราสาทฮิเมจิ (Himeji Castle) เป็นปราสาทญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเมืองฮิเมจิ จังหวัดเฮียวโงะ เป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งที่เหลือรอดมาจากการทิ้งระเบิดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ฮันชิง พ.ศ. 2538 ปราสาทฮิเมจิได้รับการยกย่องจากยูเนสโกให้เป็นมรดกโลกและสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2536 ถือว่าเป็น 1 ใน 3 ปราสาทที่งดงามที่สุดในญี่ปุ่น โดยอีก 2 แห่งคือ ปราสาทมัตสึโมโตะ และปราสาทคูมาโมโตะ และยังเป็นปราสาทที่มีผู้มาเยี่ยมชมมากที่สุดในญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นนิยมเรียกในชื่อว่า "ปราสาทนกกระสาขาว" หรือ ฮากุระโจ ซึ่งมีที่มาจากพื้นผิวปราสาทภายนอกซึ่งมีสีขาวสว่าง ในปัจจุบันปราสาทฮิเมจิได้ขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นและมรดกโลก
สถาปัตยกรรม
ปราสาทฮิเมจิเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์ของปราสาทญี่ปุ่น ด้วยมีลักษณะสถาปัตยกรรมและยุทโธปกรณ์ครบตามแบบของปราสาทญี่ปุ่น ทั้งฐานหินสูง กำแพงสีขาว และอาคารต่างๆในบริเวณปราสาทถือได้ว่าเป็นมาตรฐานตามแบบของปราสาทญี่ปุ่น และรอบๆปราสาทยังมีเครื่องป้องกันอีกมากมาย เช่น ช่องใส่ปืนใหญ่ รูสำหรับโยนหินออกนอกปราสาท
จุดเด่นของปราสาทอย่างหนึ่งคือ ทางเดินสู่อาคารหลักซึ่งสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทั้งประตูและกำแพงต่างๆในปราสาทได้รับการออกแบบมาอย่างดีเพื่อป้องกันศัตรูไม่ให้บุกรุกเข้าถึงโดยง่าย โดยทางเดินมีลักษณะเป็นวงก้นหอยรอบๆอาคารหลัก และระหว่างทางก็จะพบทางตันอีกมากมาย ระหว่างที่ศัตรูกำลังหลงทางอยู่นี้ก็จะถูกโจมตีจากข้างบนอาคารหลักได้โดยสะดวก แต่อย่างไรก็ตาม ปราสาทฮิเมจิก็ยังไม่เคยถูกโจมตีในลักษณะนี้เลย ระบบการป้องกันต่างๆจึงยังไม่เคยถูกใช้งาน
ประวัติ
เมื่อปี 1346 อากามัตสึ ซาดาโนริ ได้วางแผนที่จะสร้างปราสาทขึ้นที่เชิงเขาฮิเมจิที่ซึ่งอากามัตสึ โนริมุระ ได้สร้างวัดโชเมียวขึ้น หลังจากอากามัตสึเสียชีวิตในสงครามคากิตสึ ตระกูลยามานะได้เข้าครอบครองปราสาท แต่หลังจากสงครามโอนิน ตระกูลอากามัตสึก็ยึดปราสาทกลับมาได้อีกครั้ง
ปี 1580 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ได้เข้ามาเป็นผู้ปกครองปราสาท และมีการสร้างหออาคารหลักสูง 3 ชั้น ดำเนินการโดยคูโรดะ โยชิตากะ
หลังจากสงครามเซกิงาฮาราปี ค.ศ. 1601 โทกูงาวะ อิเอยาซุได้ยกปราสาทฮิเมจิให้แก่อิเกดะ เทรูมาซะ อิเกดะได้ดำเนินการต่อเติมปราสาทเป็นเวลา 8 ปี จนเป็นรูปลักษณ์อย่างที่เห็นในปัจจุบัน ส่วนต่อเติมส่วนสุดท้าย คือ วงเวียนด้านตะวันตก เสร็จสมบูรณ์เมื่อปี 1618
ปราสาทฮิเมจิถูกทิ้งระเบิดใน ค.ศ. 1945 เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง แม้ว่าพื้นที่โดยรอบส่วนใหญ่จะถูกเผาทำลาย แต่ปราสาทยังคงตั้งอยู่ได้โดยแทบไม่เสียหาย
ตำนานเล่าขาน
thumb|left|บ่อน้ำที่สิงสถิตย์ของวิญญาณโอกิกุ ปราสาทฮิเมจิ ยังเป็นสถานที่ ๆ เป็นที่รู้จักกันดีในตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับผีที่ขึ้นชื่อ เรื่อง "ผีนับจาน" หรือซารายาชิกิ คือ เรื่องราวของโอกิกุ สาวใช้ของซามูไรผู้หนึ่งที่ทำจานล้ำค่าของตระกูลซามูไรแตก จึงถูกลงโทษด้วยการโยนร่างลงในบ่อน้ำ โดยในเวลาค่ำคืนจะมีผู้ได้ยินเสียงผู้หญิงโหยหวนดังมาจากบ่อน้ำเป็นเสียงนับจานช้า ๆ จนครบเก้าใบ ซึ่งบ่อน้ำนี้ยังปรากฏมาจนถึงทุกวันนี้ แต่อย่างไรก็ตามตำนานนี้ยังมีการเล่าขานในลักษณะที่แตกต่างกันออกไป
มรดกโลก
ปราสาทฮิเมจิขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 17 เมื่อ พ.ศ. 2536 ที่เมืองการ์ตาเฮนา ประเทศโคลอมเบีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
กลยุทธ์ยืมซากคืนชีพ
กลยุทธ์ยืมซากคืนชีพ หรือ เจี้ยซือหวนหุน (Borrow a corpse to resurrect the soul; ) เป็นหนึ่งในกลศึกสามก๊ก กลยุทธ์ที่มีความหมายถึงการที่ผู้ที่มีความสามารถและมีบทบาทในหน้าที่ต่าง ๆ จะใช้ความสามารถนั้นในการปฏิบัติหน้าที่อย่างผลีผลามไม่ได้ ส่วนผู้ที่ไร้ซึ่งความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ ก็มักจะขอความช่วยเหลืออยู่เป็นนิจ
การที่ใช้ผู้ที่ไร้ซึ่งความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ มิใช่เป็นการที่จะมอบหมายหน้าที่ให้ปฏิบัติ หากแต่เป็นเพราะผู้ที่ไร้ซึ่งความสามารถต้องการความพึ่งพายามต้องการความช่วยเหลือ ตัวอย่างการนำเอากลยุทธ์ยืมซากคืนชีพไปใช้ได้แก่จูกัดเหลียงที่ให้นำเมล็ดข้าวสารใส่ไว้ในปากเพื่อเป็นการรักษาดาวสำหรับต่ออายุ และหลอกทหารสุมาอี้ให้หลงเชื่อว่ายังมีชีวิตอยู่
ตัวอย่างกลยุทธ์
เกียงอุยที่อยู่บนเนินเขาก็ร้องตะโกนว่า "สุมาอี้ต้องกลมหาอุปราชแล้วจะหนีไปไหนได้เล่า" ทหารสุมาอี้แลเห็นกำลังทหารและหุ่นรูปจูกัดเหลียงก็ตกใจทิ้งอาวุธ วิ่งแตกตื่นหนีตายกันอลหม่าน สุมาอี้หลงเชื่อคำพูดของเกียงอุยที่ตนเองต้องกลอุบายของจูกัดเหลียงก็สั่งถอยทัพและชักม้าหลบหนีแบบไม่คิดชีวิต แม้สุมาอี้จะหลบหนีไปได้แต่คงยังขวัญหนีดีฝ่อที่แลเห็นจูกัดเหลียง ทำกิริยาประดุจหนูกลัวแมวต้องเอามือทั้งสองจับศีรษะตัวเองเพื่อให้เกิดความแน่ใจว่ายังคงอยู่บนบ่ามิได้หลุดหายไปไหน และอีกครั้งที่กลยุทธ์ยืมซากคืนชีพของจูกัดเหลียงสามารถช่วยรักษากิมก๊กไว้ได้อย่างปลอดภัย เมื่อเตงงายนำกำลังทหารบุกโจมตีเสฉวน ได้มอบหมายให้สุม่อและเตงจ๋งนำกำลังทหารไปตีกิมก๊ก
จูกัดเกี๋ยมบุตรชายของจูกัดเหลียงนำกำลังทหารออกต่อสู้เพื่อรักษากิมก๊ก โดยนำหุ่นรูปจูกัดเหลียงไว้บนเกวียนพร้อมด้วยธงศึกจารึกอักษร "จูกัดเหลียงมหาอุปราช" สุม่อและเตงจ๋งเห็นกำลังทหารจูกัดเกี๋ยมพร้อมด้วยหุ่นจูกัดเหลียงก็ตกใจนึกว่าจูกัดเหลียงนำกำลังทหารมาหมายบุกโจมตี จึงสั่งถอยทัพกลับเสฉวน จูกัดเกี๋ยมเห็นได้ทีก็นำกำลังทหารบุกเข้าโจมตีทหารสุม่อและเตงต๋งจนแตกพ่ายล้มตายเป็นจำนวนมาก กลยุทธ์ยืมซากคืนชีพหรือเจี้ยซือหวนหุนของจูกัดเหลียง ก็ประสบความสำเร็จในการหลอกสุมาอี้คราวถอยทัพกลับจ๊กก๊กและช่วยรักษากิมก๊กไว้ได้อย่างงดงาม
เดอะคิงเนเวอร์สไมลส์
เดอะคิงเนเวอร์สไมลส์ (The King Never Smiles; "กษัตริย์ไม่เคยยิ้ม") เป็นหนังสือว่าด้วยพระราชประวัติอย่างไม่เป็นทางการของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตรและราชวงศ์จักรี เขียนโดย พอล แฮนด์ลีย์ (Paul Handley) นักเขียนชาวอเมริกัน จัดพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยเยล (Yale University Press) และออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อเดือนมิถุนายน 2549
หนังสือนี้ทางการไทยจัดให้เป็น "หนังสือต้องห้าม" อย่างไม่เป็นทางการ ตั้งแต่ก่อนตีพิมพ์ โดยมิได้มีการประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาตามหลักเกณฑ์และวิธีการในกฎหมายว่าด้วยการจดแจ้งการพิมพ์ ต่อมามีหนังสือกองบัญชาการตำรวจนครบาล ที่ ตช 0016.146/289 ลงวันที่ 18 มกราคม 2551 ว่าหนังสือเล่มนี้เป็น "หนังสือต้องห้ามนำเข้ามาในราชอาณาจักร" และในเดือนมกราคม 2549 ทางการไทยยังได้ปิดกั้นเว็บไซต์ที่โฆษณาหรือให้บริการสั่งซื้อหนังสือเล่มนี้ด้วย
หนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์นับเป็นหนังสือภาษาอังกฤษเล่มที่สองที่ว่าด้วยพระราชประวัติของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร เล่มแรกชื่อ "เดอะเรวอลูเชินแนรีคิง" (The Revolutionary King; "กษัตริย์นักปฏิวัติ") เขียนโดยชาวแคนาดาชื่อ วิลเลียม สตีเวนสัน (William Stevenson) พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 2544 ซึ่งไม่ผ่านการตรวจพิจารณาในประเทศไทยเช่นเดียวกัน
การตรวจพิจารณาหนังสือในประเทศไทย
ในเดือนมกราคม 2550 กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของประเทศไทย อาศัยอำนาจตามคำสั่งคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ฉบับที่ 5/2549 เรื่อง ให้กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารควบคุมการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ลงวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 สั่งปิดกั้นการเข้าถึงรายละเอียดของหนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์ในเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยเยลและเว็บไซต์แอมะซอน.คอม ซึ่งโปรแกรมชี้แหล่งทรัพยากรสากลของเว็บไซต์ทั้งสองปรากฏในรายการระบบสารสนเทศที่ต้องปิดกั้นของกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเป็นอย่างน้อยตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม 2550 ถึงวันที่ 12 มีนาคม 2550 จึงนำออกจากรายการ โดยพลตำรวจเอก โกวิท วัฒนะ ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจแห่งชาติ มีแถลงการณ์ลงวันที่ 19 มกราคม 2549 ว่าหนังสือเล่มดังกล่าวมีเนื้อหาที่อาจส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของชาติและศีลธรรมอันดีของประชาชน จึงไม่ผ่านการตรวจพิจารณา ไม่อาจให้เผยแพร่ในราชอาณาจักรได้
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2550 ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสั่งระงับการขายหนังสือ "อะกูป์ฟอร์เดอะริช" (A Coup for the Rich; "รัฐประหารเพื่อคนรวย") ซึ่งเป็นหนังสือภาษาอังกฤษเกี่ยวกับวิกฤตการณ์การเมืองในประเทศไทย พ.ศ. 2548-2549 และรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 เขียนโดย รองศาสตราจารย์ใจ อึ๊งภากรณ์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยรองผู้จัดการของศูนย์หนังสือจุฬาฯ ชี้แจงว่า เพราะหนังสือดังกล่าวมีการอ้างอิงงานเขียนของพอล แฮนด์ลีย์ คือ หนังสือเล่มนี้
อย่างไรก็ดี ถึงแม้ในประเทศไทยการเข้าถึงหนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์ยังคงเป็นสิ่งต้องห้ามโดยรัฐ แต่คงปรากฏว่าผู้ใช้งานส่วนหนึ่งยังสามารถเข้าถึงเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยเยลและเว็บไซต์แอมะซอน.คอมดังกล่าวได้ตามปกติ ขึ้นอยู่กับว่าใช้บริการของผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตรายใด
เนื้อเรื่อง
คำแนะนำหนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์จากเว็บไซต์แอมะซอน.คอมซึ่งเว็บไซต์ประชาไทได้แปลขึ้น มีความว่า
จอห์น กุลกา (John Kulka) บรรณาธิการอาวุโสของสำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยเยล กล่าวว่าหนังสือนี้เป็นหนังสือ "ชีวประวัติเชิงตีความหมาย" ("interpretive biography")
ส่วนหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์ตั้งข้อสังเกตว่า หนังสือนี้ "แสดงข้อแก้ต่างอย่างตรงไปตรงมาถึงกระบวนการการที่ราชวงศ์ใช้สร้างภาพลักษณ์อย่างเป็นระบบในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา อันเป็นการฉายภาพกษัตริย์ไปไกลกว่าการเมือง บุรุษแห่งสันติภาพ ผลงานอันยิ่งใหญ่ และความอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างพุทธ"
พอล แฮนด์ลีย์ ผู้เขียนหนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์ กล่าวในนิตยสารอีโคโนมิกรีวิว (Economic Review) ว่า หนังสือเล่มนี้มีประเด็นหลักอยู่สองประเด็น ประการแรกคือเป็นเวลากว่าหกสิบปีแล้วที่สถาบันกษัตริย์สนับสนุนให้ทหารก่อการปฏิวัติล้มล้างรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน และประการที่สองคือพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้ใช้กุศโลบายทางวัฒนธรรมและประเพณีไทยมาสร้างความนิยมให้แก่ตนเองภายในหมู่ชนชาวไทย ทั้งนี้เพื่อกอบกู้อำนาจของสถาบันกษัตริย์ของตนกลับคืนมา
การตอบรับจากต่างประเทศ
หนังสือเดอะคิงส์เนเวอร์สไมส์ได้รับการตอบรับในเชิงบวกเป็นการทั่วไปจากหมู่นักวิจารณ์และนักวิชาการนานาชาติ ส่วนความเห็นในอินเทอร์เน็ตนั้นมีทั้งเชิงบวกและลบ
นิตยสารนิวยอร์กรีวิวออฟบุ๊กส์ (New York Review of Books) กล่าวว่าหนังสือนี้เป็น "หนังสือเล่มหนึ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับประเทศไทยเท่าที่ปรากฏอยู่ในภาษาอังกฤษ" และตั้งข้อสังเกตว่า "ความริเริ่มไม่เหมือนใครในหนังสือของแฮนด์ลีย์มีความก้าวร้าว แต่ผมคิดว่าเมื่อวิเคราะห์อย่างเป็นธรรมแล้ว เกี่ยวกับการฟื้นฟูอำนาจราชวงศ์ในสมัยของกษัตริย์ภูมิพล"
ดันแคน แมคคาร์โก (Duncan McCargo) อาจารย์จากมหาวิทยาลัยลีดส์ในประเทศอังกฤษ ผู้เขียนบทความหลายชิ้นซึ่งมีอิทธิพลต่อประเทศไทย เช่น บทความเรื่อง "เน็ตเวิร์กโมนาร์คีออฟภูมิพลแอนด์ฮีสพรอกซีส์" (network monarchy of Bhumibol and his proxies; "เครือข่ายของภูมิพลและนายหน้าตัวตายตัวแทนของพระองค์") เขียนบทวิจารณ์ไว้ในนิตยสถาน "นิวเลฟต์รีวิว" (New Left Review) ว่า หนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์นี้เป็น "หนังสือสำคัญ" ที่ "เขียนขึ้นอย่างแตกฉานและอยู่บนพื้นฐานของการวิจัยจำนวนมาก"
ดันแคนยังกล่าวอีกว่า ในขณะที่การพิจารณาของพอล แฮนด์ลีย์ "มาจากความเข้าใจลึกซึ้งในระบอบกษัตริย์ของไทยจากนักวิชาการและนักเขียนจำนวนมาก รวมถึง คริสตีน เกรย์ (Christine Gray) กอบเกื้อ สุวรรณทัตเพียร และ หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร" และการเล่าเรื่องของพอล แฮนด์ลีย์นั้น "ไปไกลกว่าตัวแปรของสิ่งตั้งต้นเหล่านี้ มันมีความเด่นชัดและเร่าร้อนเกินกว่าชีวประวัติธรรมดา ๆ ใด ๆ..." ดันแคนยกย่องพอล แฮนด์ลีย์ที่มี "ความเข้าใจถึงภูมิพลในฐานะตัวละครทางการเมือง ในฐานะสถาปนิกเอกของโครงการชั่วชีวิตที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าสถาบันกษัตริย์ที่ไม่เป็นที่นิยมและถูกทำให้ไม่มีความสำคัญ จากขอบข่ายของการเลิกล้มมากกว่าหนึ่งครั้งไปสู่องค์ประกอบที่มีอำนาจมากที่สุดหนึ่งเดียวในรัฐไทยสมัยใหม่" กับทั้งยังว่าอีกว่า พอล แฮนด์ลีย์มี "ความสามารถในการเข้าใจโดยสัญชาตญาณอย่างหลักแหลม ในเรื่องปฏิกิริยาที่เสื่อมศีลธรรมต่อกันและกัน ระหว่างเงินตราและอำนาจ และในเรื่องเกี่ยวกับการทำงานของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์" นอกจากนี้ ยังตั้งข้อสังเกตถึง "ความรู้สึกร่วมอย่างชัดเจนกับสิ่งที่เขา [หมายถึงพอล แฮนด์ลีย์] ศึกษา"
ในหน้าจำหน่ายหนังสือนี้ ณ เว็บไซต์แอมะซอน.คอม ได้รับความคิดเห็นจากผู้อ่านเป็นจำนวนมาก ซึ่งจำนวนหนึ่งเขียนขึ้นก่อนที่หนังสือจะตีพิมพ์ ความคิดเห็นเหล่านั้นมีตั้งแต่ยกยอไปจนถึงอาฆาตแค้น ผู้วิจารณ์บางรายกล่าวหาอย่างลอย ๆ ว่า พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตรเป็นผู้ว่าจ้างให้ผู้เขียนนั้นเขียนหนังสือเล่มนี้ แต่การวิจารณ์ที่พบบ่อยที่สุดก็คือ ชาวต่างชาตินั้นไม่สามารถเข้าใจกษัตริย์และระบอบกษัตริย์ของไทยได้
นอกจากนี้ มีบทวิจารณ์อีกหลายชิ้นยกย่องหนังสือดังกล่าวในด้านคุณภาพของการวิจัย
การตอบรับในประเทศไทย
การตอบรับเชิงวิพากษ์ในประเทศไทยนั้นมีคละกันทั้งเชิงบวกและเชิงลบ
สนธิ ลิ้มทองกุล นักธุรกิจด้านสื่อสารมวลชน และผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์เชิงสนทนาซึ่งสนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ วิพากษ์วิจารณ์หนังสือดังกล่าวอย่างไม่เป็นทางการว่า "เขียนจากข่าวโคมลอย" และพูดถึงผู้เขียนหนังสือว่า "ก้าวร้าว" "จาบจ้วง" "โอหัง" "ดูถูกคนเอเชีย" และ "ยโสไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อและแม่มัน"
กรมประชาสัมพันธ์ สำนักนายกรัฐมนตรี ได้ให้ข้อเสนอแนะต่อข่าวในนิตยสารดิอีคอเนอมิสต์ (The Economist) ฉบับวันที่ 29 กรกฎาคม 2549 ซึ่งได้รายงานและคัดลอกข้อเขียนบางตอนของหนังสือเดอะคิงเนเวอร์สไมลส์ ว่า "ไม่ต้องขยายผล"
คริส เบเคอร์ นักวิชาการอิสระที่มีแหล่งพำนักในประเทศไทย ผู้เขียนหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจและการเมืองไทยหลายเล่ม เช่น "ทักษิณ : เดอะบีซีเนสออฟพอลิทิกส์อินไทยแลนด์" (Thaksin : The Business of Politics in Thailand) และ หนังสือ "เศรษฐกิจการเมืองไทยสมัยกรุงเทพฯ" และเป็นผู้เขียนรายงานยกย่องทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชเสนอต่อสหประชาชาติ ได้วิพากษ์วิจารณ์หนังสือดังกล่าวลงในนิตยสารเอเชียเซนทิเนล (Asia Sentinel) ว่า
โดยได้กล่าวทิ้งท้ายในบทวิจารณ์ว่า
ส่วนรองศาสตราจารย์ใจ อึ๊งภากรณ์ นักกิจกรรมทางสังคม และอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้เขียนในตอนท้ายบทวิจารณ์หนังสือเล่มดังกล่าวว่า "หนังสือเล่มนี้ไม่ควรเป็นหนังสือที่ห้ามนำเข้า ยิ่งกว่านั้นควรมีการแปลเป็นไทย เพื่อให้ประชาชนสามารถวิพากษ์วิจารณ์ข้อดีข้อเสียของเล่มนี้ได้ และเพื่อให้เราสร้างความโปร่งใสและระบบตรวจสอบประมุขของไทยได้อีกด้วย"
นอกจากนี้ยังมีการอภิปรายถึงเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้อย่างกว้างขวางในกระดานสนทนาบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
ประวัติการพิมพ์
หนังสือเล่มดังกล่าว แม้จะถูกห้ามจำหน่ายในประเทศไทย แต่ก็ประความสำเร็จในด้านพาณิชย์ โดยเมื่อเดือนตุลาคม 2549 พบว่ามีการพิมพ์ไปแล้วสามครั้ง และในประเทศไทยก็มีสำเนาเถื่อนของหนังสือนี้วางจำหน่ายในเขตกรุงเทพมหานคร เช่น ในย่านท่าพระจันทร์ กับทั้งมีการแปลโดยมิได้รับอนุญาตให้แปลจากเจ้าของลิขสิทธิ์และนำเผยแพร่บนเว็บไซต์หลายแห่ง
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2503
'''รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2503'''
ผักกาดนกยูง
ผักกาดนกยูง เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Asteraceae อวบน้ำ ลำต้นกลวง ใบเดี่ยว ไม่มีก้านใบ ขอบใบหยักลึก ไม่สม่ำเสมอ และเป็นหยักฟันเลื่อยห่างๆ ดอกช่อขนาดเล็ก สีชมพู เบียดกันแน่น ผลเดี่ยว เป็นผลแห้ง รูปร่างยาว มีพู่สีขาว ปลิวไปตามลมได้ ต้นอ่อนกินเป็นผัก
ปลาอินซีเน็ตขาว
ปลาอินซีเน็ตขาว หรือ ปลาอินซิกนิสขาว (Bocachico) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Curimata cyprinoides อยู่ในวงศ์ปลาคาราซินไม่มีฟัน (Curimatidae)
มีรูปร่างลักษณะคล้ายกับปลาอินซีเน็ต (Semaprochilodus spp.) ที่อยู่ต่างวงศ์กัน แต่อยู่ในอันดับเดียวกัน คือ Characiformes แต่ว่ามีข้อแตกต่างกันที่ปลาอินซีเน็ตขาวมีเกล็ดเป็นสีเงินหรือสีขาวแวววาวตลอดทั้งตัวตลอดทั้งครีบต่าง ๆ ด้วย
มีปากที่ขยับไปมาได้ตลอดใช้สำหรับคุ้ยเขี่ยหาอาหารตามพื้นน้ำกินเป็นอาหารเหมือนปลาอินซีเน็ต ยกเว้นแต่แผงฟันในขากรรไกรและในคอหอยไม่มีหรือขาดตอนไป อันเป็นลักษณะเฉพาะของปลาในวงศ์นี้
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำหลัก ๆ ในทวีปอเมริกาใต้เช่น แม่น้ำแอมะซอน, โอริโนโก และ
เป็นปลาที่ใช้บริโภคกันในท้องถิ่นเป็นปรกติ และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งนับได้ว่าเป็นปลาที่หาได้ยากในแวดวงปลาสวยงาม
เท็กซัส โฮลเอ็ม
ภาพรวม
เท็กซัสโฮลเด็ม เป็นการเล่นโดยใช้โป๊กเกอร์ ประกอบไปด้วยเงินเดิมพันที่สนับสนุนโดยผู้เล่น การ์ดชุมชน 5 ใบ การ์ดของผู้เล่น 2 ใบต่อ 1 คน และเงินเดิมพัน
เกมแบ่งออกเป็นหลายส่วนตามชุดของการ์ดในมือ ในตอนสุดท้าย ผู้เล่นที่ได้การ์ดสูงสุดเท่านั้นได้เงินเดิมพันทั้งหมด เมื่อการ์ดชุมชนครบ 5 ใบ จะเป็นการโชว์การ์ด ใครที่ได้การ์ดสูงสุดจะเป็นผู้ชนะ ผู้เล่นที่ได้การ์ดสูงสุดจะมี 1 คน แต่ในบางครั้ง ถ้าเสมอกัน จะได้คนละครึ่ง และอาจจะมีบางครั้งที่ผู้เล่นคนอื่นๆ โยนการ์ดทิ้ง คนที่เหลือจะได้เงินทั้งหมดไปถึงแม้ว่าการ์ดชุมชนจะไม่ครบห้าใบก็ตาม
วิธีการเล่น
ก่อนการเล่น ผู้เล่นสองคนที่อยู่ด้านซ้ายนับจากเจ้ามือเรียกว่า Big Blind และ Small Blind ซึ่งจะถูกบังคับให้วางเงินเดิมพัน โดย Big Blind จะต้องจ่ายเป็นสองเท่าของ Small Blind เช่น ถ้า Small วาง $20 Big จะต้องวาง $40 และนำเงินเดิมพันวางไว้กลางโต๊ะ (เรียกว่า Pot)
ผู้เล่นแต่ละคนจะได้การ์ดสองใบที่ห้ามให้ผู้เล่นคนอื่นดู (Hole Card) ถ้าแจกการ์ดครบแล้วจะเป็นส่วนของการวางเงินเดิมพัน ซึ่งจำนวนเงินเดิมพันที่วางได้ต่ำสุดจะขึ้นอยู่กับ Big Blind ผู้เล่นสามารถเก(เพิ่มเงินเดิมพัน)ได้ (Raise) ซึ่งผู้เล่นทุกคนต้องจ่ายเงินเป็นจำนวนเท่ากัน
ถ้าเห็นว่าการ์ดที่ตนเองได้มานั้นสู้ไม่ไหว ผู้เล่นสามารถทิ้งการ์ดได้ (Fold) ซึ่งผู้เล่นไม่ต้องวางเงินเดิมพัน แต่จะไม่มีสิทธิ์ในการได้รับรางวัล
เมื่อการวางเงินเดิมพันสิ้นสุดลง เจ้ามือจะวางการ์ดสามใบไว้กลางโต๊ะ (The Flop) การ์ดที่อยู่กลางโต๊ะเรียกว่าการ์ดชุมชน เพราะเป็นการ์ดที่ผู้เล่นทุกคนต้องใช้ หลังจากนั้นการ์ดอีกใบจะถูกวางกลางโต๊ะ (Turn) ในรอบนี้ผู้เล่นสามารถผ่าน (Check) โดยไม่ต้องวางเงินได้ ถ้าไม่มีใครสู้ (วางเงินเดิมพัน)(Call) หลังจากนั้นการ์ดใบสุดท้ายจะถูกเปิดออก (The River) และกติกาเหมือนเดอะรีเวอร์
หลังจากที่มีการ์ดชุมชน 5 ใบ + การ์ดโฮล 2 ใบ ผู้เล่นจะต้องเลือกการ์ดเพียง 5 ใบที่ดีที่สุด ใครที่ได้ไพ่ที่ดีที่สุดก็จะเป็นผู้ชนะและได้รับเงินรางวัลทั้งหมด (Winner-takes-all) แต่ถ้าได้การ์ดเหมือนกันและตัว Kickers เหมือนกัน ก็จะเสมอและได้รับเงินรางวัลคนละครึ่ง แต่กรณีนี้เกิดขึ้นได้ไม่บ่อยนัก
ตัวอย่าง
นี่คือตัวอย่าง :
ผู้เล่นแต่ละคนจะต้องเลือกเล่นการ์ดที่ดีที่สุด 5 จาก 7 ใบ :
ในกรณีนี้ ประพนธ์ได้ Full House ซึ่งดีที่สุด จึงเป็นผู้ชนะ ทรงพลได้ดีรองลงมา ส่วนนำพลได้การ์ดแย่ที่สุด
ศัพท์ในเกม
ต่อไปนี้คือศัพท์ที่ใช้กันทั่วไปในเกมโป๊กเกอร์:
อเมริกันแอร์ไลน์
ช่วงแรก
อเมริกันแอร์ไลน์ได้มีการก่อตั้งขึ้นในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1926 จากการรวมตัวการของสายการบินเล็กๆ กว่า 82 สายการบิน โดยเริ่มแรกใช้ชื่อว่า อเมริกันแอร์เวย์ ในช่วงแรก อเมริกันแอร์เวย์จะให้บริการเที่ยวบินไปรษณีย์และภายในปีค.ศ. 1933 อเมริกันแอร์เวย์ก็ได้ให้บริการเที่ยวบินไปยัง 72 เมืองในสหรัฐ
อเมริกันแอร์ไลน์ได้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาเครื่องบินใบพัดอย่างดักลาส ดีซี-3 ซึ่งเป็นการร่วมพัฒนากันระหว่าง ซี.อาร์. สมิธ ผู้ดูแลอเมริกันแอร์ไลน์ และโดนัลด์ ดักลาส เจ้าของดักลาสแอร์คราฟต์คอมพานี หลังจากสมิธขอให้ดักลาสผลิตเครื่องบินรุ่นใหม่ที่พัฒนามาจากดักลาส ดีซี-2 เพื่อนำมาทดแทนเครื่องบินใบพัดเคอร์ติส คอนดอร์ II โดยอเมริกันได้รับดีซี-3 มาทดลองใช้เป็นสายการบินแรก เที่ยวบินแรกคือจากนวร์ก, รัฐนิวเจอร์ซีย์ ไปยังชิคาโก, รัฐอิลลินอย
ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังจากช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง อเมริกันแอร์ไลน์ได้สั่งซื้อเครื่องบินมาประจำการเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นโบอิง 707, โบอิง 747, บีเอซี 1-11 รวมถึงมีส่วนร่วมในการพัฒนาแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-10 เครื่องบินลำตัวกว้างสามเครื่องยนต์ ซึ่งจะนำมาใช้กับเที่ยวบินระยะไกลที่สนามบินปลายทางมีทางวิ่งขนาดเล็กเกินกว่าที่โบอิง 747 สามารถลงจอดได้ ซึ่งดีซี-10 นี้เป็นแข่งขันกับล็อกฮีด แอล-1011 ไทรสตาร์ นอกจากนี้อเมริกันแอร์ไลน์ยังได้เพิ่มบริการหลายๆ อย่างให้กับผู้โดยสาร เช่น การจองตั๋วผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์, เซเบอร์ ซึ่งเป็นบริการการจอง ซึ่งร่วมพัฒนากับไอบีเอ็ม และยังมีการสร้างอาคารผู้โดยสารใหม่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคเนดี
ช่วงทศวรรษที่ 1980-1990
ในช่วงที่อเมริกันแอร์ไลน์ย้ายสำนักงานใหญ่มาที่ฟอร์ตเวิร์ธ, รัฐเท็กซัส ในปีค.ศ. 1979 อเมริกันแอร์ไลน์ได้เปลี่ยนแผนปฏิบัติการเป็น "ฮับ-แอนด์-สโปค" ในปีค.ศ. 1981 และเปิดฐานการบินแห่งแรกที่ท่าอากาศยานนานาชาติดัลลาส/ฟอร์ตเวิร์ธ เปิดฐานที่สองในชิคาโกในปีค.ศ. 1982 พร้อมกับเปิดเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเส้นทางแรกไปยังลอนดอนในปีเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีการขยายฐานการบินไปอีกมากมาย
หลังจากได้มีฐานในไมอามีจากการเข้าซื้อเส้นทางบินจากอีสเทิร์นแอร์ไลน์ อเมริกันแอร์ไลน์ได้เข้ามามีบทบาทในลาตินอเมริกาและอเมริกาใต้ จนเป็นหนึ่งในสายการบินที่มีบทบาทมากที่สุดในพื้นที่
ในปีค.ศ. 1999 อเมริกันแอร์ไลน์ ร่วมกับบริติชแอร์เวย์, คาเธ่ย์แปซิฟิค, แคนาเดียนแอร์ไลน์, และควอนตัส ได้ก่อตั้งพันธมิตรทางการบินวันเวิลด์
ช่วงทศวรรษที่ 2000-2010
อเมริกันแอร์ไลน์ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงหลังจากเกิดเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน นอกจากจะสูญเสียเครื่องบินแล้ว ยังส่งผลกระทบต่อเที่ยวบินของสายการบินในช่วงนั้น หลายๆ สายการบินจึงต้องยุบตัวหรือผนวกกิจการไปเช่น ทรานส์เวิลด์แอร์ไลน์ที่ผนวกกิจการเข้ากับอเมริกันแอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001 และได้แย่ลงไปอีกครั้งในวิกฤตการณ์การเงิน ค.ศ. 2008 ส่งผลให้อเมริกันต้องปิดฐานการบินที่แคนซัสซิตีที่ได้รับต่อมาจากทีดับเบิลยูเอ
นอกจากนี้อเมริกันแอร์ไลน์ยังมีบทบาทในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของเจแปนแอร์ไลน์ จนมีการทำกิจการร่วมค้าระหว่างสายการบินทั้งสอง
ในปีค.ศ. 2012 เอเอ็มอาร์คอร์ปอเรชั่น (AMR Corporation) บริษัทแม่ของอเมริกันแอร์ไลน์ ได้ประกาศล้มละลาย จึงได้มีการย่อธุรกิจลง สายการบินได้ยกเลิกเที่ยวบินบางเที่ยวบิน, ยกเลิกการบริการบางชนิด, รวมถึงอเมริกันอีเกิล สายการบินลูกของอเมริกัน ต้องปลดประจำการเครื่องบิน 35-40 ลำ
ปัจจุบัน
ในช่วงแรกของการระบาดทั่วของโควิด-19 อเมริกันแอร์ไลน์ได้ลดพนักงานฝ่ายธุรกิจและบริหารลงกว่า 30% ก่อนที่ต้นปีค.ศ. 2020 จะลดพนักงานลงอีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้ อเมริกันแอร์ไลน์ได้ปลดประจำการเครื่องบินกว่า 100 ลำ ไม่ว่าจะเป็นแอร์บัส เอ330, เอ็มบราเออร์ อี-190, โบอิง 757, โบอิง 767, หรือซีอาร์เจ-200 และหลังจากนั้นก็ได้มีการฟื้นตัวมากขึ้น
กรรมสิทธิ์บริษัท
อเมริกันแอร์ไลน์มีการซื้อขายต่อสาธารณะผ่านบริษัทแม่ อเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป ภายใต้ NASDAQ: AAL Nasdaq: AAL โดยมีมูลค่าตลาดประมาณ 12 พันล้านดอลลาร์ ณ ปี 2019
อเมริกันอีเกิลเป็นเครือข่ายของผู้ให้บริการระดับภูมิภาค 6 แห่งที่ดำเนินการภายใต้ข้อตกลงร่วมและข้อตกลงการบริการกับอเมริกัน ซึ่งให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทางในสหรัฐอเมริกา แคนาดา แคริบเบียน และเม็กซิโก สามสายการบินเหล่านี้เป็นอิสระและสามรายเป็นบริษัทในเครือของอเมริกันแอร์ไลน์กรุ๊ป: เอ็นวอยแอร์, เพียดมอนต์แอร์ไลน์, และ พีเอสเอแอร์ไลน์
โลโก้
กูดริช เมอร์ฟี พนักงานของอเมริกันแอร์ไลน์ได้ออกแบบโลโก้ของสายการบินในปีค.ศ. 1931 ในการประกวดออกแบบโลโก้ แล้วในปีค.ศ. 1967 มาซิโม วิกเนลลี ได้ออกแบบโลโก้ให้อเมริกันใหม่ รวมถึงลวดลายของสายการบินด้วย
ในปีค.ศ. 2013 อเมริกันแอร์ไลน์ได้มีการรีแบรนด์ใหม่ จึงมีการออกแบบโลโก้และลวดลายใหม่ในหัวข้อ "A New American" โดยโลโก้มีส่วนมากจากโลโก้เก่าในปีค.ศ. 1967
ลวดลายอากาศยาน
ในช่วงแรก ลวดลายอากาศยานของอเมริกันแอร์ไลน์ไม่ได้มีรูปแบบตายตัว แต่ยังมีลักษณะที่คล้ายคลึงกัน ก่อนที่รูปแบบอย่างเป็นทางการจะถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 1930 โดยมีเหยี่ยวบนลำตัวเครื่อง เหยี่ยวได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของสายการบินในเวลาต่อมา บนลำตัวเครื่องจะมีแถบสายฟ้าสีส้มพาดอยู่บนลำตัวเครื่อง แต่ถูกเปลี่ยนเป็นเส้นธรรมดาหลังจากมีการประจำการของเครื่องบินเจ็ต
ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1960 ได้มีการให้มาซิโม วิกเนลลีออกแบบลวดลายใหม่ โดยจะมีเส้นสีแดง ขาว และน้ำเงินพาดอยู่ตามลำตัวเครื่อง และโลโก้ AA บริเวณหางของเครื่องบิน โดยลวดลายนี้จะถูกใช้จนถึงปีค.ศ. 2013
ช่วงต้นปีค.ศ. 2013 อเมริกันแอร์ไลน์ได้เปิดตัวลวดลายใหม่ ในหัวข้อ "The New American" โดยได้มีการประกาศในเบื้องต้นว่าโลโก้และลวดลายใหม่นี้อาจได้ใช้เพียงระยะสั้น ก่อนที่จะให้พนักงานลงเสียง แล้วในที่สุดอเมริกันแอร์ไลน์ก็ได้คงลวดลายและโลโก้นี้ไว้ต่อไป และยังได้มีการคงลวดลายคงสายการบินต่างๆ ที่ควบรวมกิจการกับอเมริกันไว้ ได้แก่ เพียดมอนต์แอร์ไลน์, พีเอสเอ, อเมริกาเวสต์แอร์ไลน์, ยูเอสแอร์เวย์, รีโนแอร์, ทีดับเบิลยูเอ, และแอร์คาล
ฐานการบิน
อเมริกันแอร์ไลน์มีฐานการบินทั้งหมด 10 ฐาน ดังนี้: