cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จังหวัดศรีสะเกษ
การท่องเที่ยว
บริเวณที่ตั้งของจังหวัดนี้เคยเป็นอู่วัฒนธรรมโบราณ มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ตอนปลาย จนเข้าสู่สมัยประวัติศาสตร์ได้แก่วัฒนธรรมทวารวดี อาณาจักรขอมหรือเขมรโบราณ ล้านช้าง อยุธยา และรัตนโกสินทร์ ตามลำดับ เช่นเดียวกับพื้นที่อื่น ๆ ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จากหลักฐานทางโบราณคดีที่บ้านหลุบโมก ตำบลเมืองคง อำเภอราษีไศล พบร่องรอยเมืองโบราณมีคูน้ำและคันดินล้อมรอบสองชั้น ภายในเมืองมีซากโบราณสถานและใบเสมาอันแสดงถึงร่องรอยการนับถือพุทธศาสนา นอกจากนี้ยังพบปราสาทและปรางค์กู่อีกหลายแห่ง โดยเป็นศิลปะเขมรราวพุทธศตวรรษที่ 13–17 รวมทั้งชุมชนเขมรโบราณ เช่น แหล่งโบราณคดีในเขตปราสาทสระกำแพงใหญ่ ซึ่งอยู่รอบๆบารายหรือแหล่งน้ำขนาดใหญ่ประจำชุมชนเขมรโบราณใน อำเภออุทุมพรพิสัย แหล่งโบราณคดีบ้านหัวช้าง อำเภอไพรบึง ซึ่งพบชิ้นส่วนภาชนะดินเผาชนิดเนื้อแกร่ง ตกแต่งผิวด้วยการเคลือบสีน้ำตาล ตลอดจนสิ่งของเครื่องใช้ที่ทำด้วยโลหะ
โบราณสถานที่มีความสำคัญทางโบราณคดีและประวัติศาสตร์ ซึ่งกรมศิลปากร ได้ดำเนินการสำรวจและประกาศในราชกิจจานุเบกษา เพื่อขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานสำคัญของชาติ ได้แก่
เทศกาลและงานประเพณี
ในช่วงเดือนมีนาคมของแต่ละปี ดอกลำดวนซึ่งเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานและเป็นต้นไม้/ดอกไม้ประจำจังหวัดศรีสะเกษ มีขึ้นอยู่ตามธรรมชาติโดยทั่วไปโดยเฉพาะในสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ศรีสะเกษ อันเป็นสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์แห่งแรกของประเทศไทย ที่มีต้นลำดวนมากกว่า 50,000 ต้น ได้ออกดอกบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งเมือง
จังหวัดศรีสะเกษได้ร่วมกับมูลนิธิสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภาคเอกชน และส่วนราชการทุกหน่วยงานภายในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดจัดงาน เทศกาลดอกลำดวนบาน สืบสานประเพณีสี่เผ่าไทศรีสะเกษ ขึ้น ณ บริเวณสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ศรีสะเกษ ในช่วงเดือนมีนาคม ของทุกปี
ความโดดเด่นของเทศกาลคือการแสดงประกอบแสง สี เสียง ชุด ศรีพฤทเธศวร ซึ่งเป็นการแสดงที่ย้อนยุคบอกเล่าตำนานของการสร้างเมืองศรีสะเกษ หรือ เมืองศรีนครลำดวน ในอดีต นับเป็นการแสดงละครกลางแจ้งรายการหนึ่งของประเทศไทย ประกอบด้วยนักแสดงจำนวนกว่า 1,000 คน และชุดการแสดงหลายรายการ โดยเฉพาะ ระบำศรีพฤทเธศวร ซึ่งเป็นการแสดงนาฏยศิลป์ที่ได้รับการออกแบบโดยกรมศิลปากร นอกจากนั้น ยังมีการแสดงดนตรี การฟ้อนรำ และศิลปะพื้นบ้านของชน 4 เผ่าไทยศรีสะเกษ ได้แก่ ลาว กูย เยอ และ เขมร ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมที่ต้งถิ่นฐานอยู่ในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ  และระหว่างชมการแสดงนักท่องเที่ยวจะได้สัมผัสกับรสชาติอาหารพื้นเมืองในบรรยากาศการรับประทานอาหารแบบ พาข้าวแลง หรือการรับประทานอาหารมื้อค่ำ ท่ามกลางกลิ่นของดอกลำดวน
จังหวัดศรีสะเกษ ถือเป็นแผ่นดินทองแห่งอีสานใต้ เนื่องจากมีสภาพดินที่อุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะเขตที่ราบลุ่มน้ำมูลและเขตที่ราบลุ่มตอนกลางของจังหวัดในบริเวณที่เรียกว่า ดงภูดินแดง ที่มีลักษณะดินป็นดินร่วนปนทราย สีแดง(จึงเรียกว่า ดงดินแดง หรือ ภูดินแดง )มีความอุดมสมบูรณ์สูง สามารถปลูกพืชเศรษฐกิจสำคัญได้ ภูดินแดงเป็นภูเขาไฟเก่าที่มีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ลึกเข้ามาจากแนวเทือกเขาพนมดงรัก ชายเขตแดนไทยกับกัมพูชา เป็นรอยต่อของอำเภอเบญจลักษณ์ อำเภอน้ำเกลี้ยง อำเภอศรีรัตนะ อำเภอขุนหาญและอำเภอกันทรลักษณ์ เขตนี้จึงเป็นย่านที่ปลูกพืชสวนสำคัญ ได้ผลดี เช่น เงาะ ทุเรียน มังคุด ลองกอง มะยงชิด สะตอ ยางพารา ลำไย ลิ้นจี่ มะปรางหวาน กระท้อน ส้มโอ มะม่วง โดยเฉพาะการผลิตเงาะและทุเรียน จังหวัดศรีสะเกษถือเป็นแห่งผลิตแห่งแรก และเป็นแหล่งใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีพื้นที่ปลูกกว่า 7,000 ไร่ เงาะที่ผลิตเป็นพันธุ์เงาะโรงเรียน ส่วนทุเรียนเป็นพันธุ์หมอนทอง พันธุ์ชะนี จึงเป็นแหล่งพืชสวนและผลไม้อันเป็นผลิตผลทางการเกษตรเพื่อการส่งออกแหล่งใหญ่ที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศไทย นอกจากนั้น ยังมีพืชผลอื่น ๆ ที่ออกผลตลอดทั้งปี
ดังนั้น ในเดือนมิถุนายนของทุกปี จังหวัดศรีสะเกษจึงกำหนดเป็นช่วงเทศกาล เงาะ ทุเรียน และของดีศรีสะเกษ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรและการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของจังหวัด รวมทั้งการเผยแพร่ชื่อเสียงของผลไม้และพืชผลทางการเกษตรจากศรีสะเกษ มีขบวนรถบุปผาชาติประดับด้วยผลไม้ กิจกรรมคาราวานการท่องเที่ยวชมสวนและชิมผลไม้ไปตามสวนในพื้นที่เพาะปลูกสำคัญ เช่น ในเขตอำเภอกันทรลักษ์และอำเภอขุนหาญ รวมทั้งการจำหน่ายผลไม้และพืชผลทางการเกษตรคุณภาพดี
จัดขึ้นในวันอาทิตย์ สัปดาห์ที่ 3 ของเดือนสิงหาคมทุกปี บนเส้นทางขึ้นสู่ผามออีแดง เขตอุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร ระหว่างหมู่บ้านภูมิซรอล–ผามออีแดง เนื่องจากเป็นเส้นทางขึ้นเขาสู่ชายแดนที่ต้องวิ่งฝ่าสายหมอกในช่วงปลายฤดูฝน จึงนับเป็นเส้นทางและรายการที่ท้าทาย เป็นสนามประลองกำลังที่นักกีฬาวิ่งมาราธอนจากทั่วประเทศให้ความสนใจมากที่สุดอีกรายการหนึ่ง
เพื่อนรัก เพื่อนริษยา
แหล่งข้อมูลอื่น
MThai
คลาส (คอมพิวเตอร์)
ในการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ คลาส (class) คือต้นแบบที่กำหนดคุณสมบัติและพฤติกรรมการทำงานของอ็อบเจกต์ทึ่ถูกสร้างมาจากคลาสนั้นๆ
องค์ประกอบของคลาสมีสองส่วนหลักได้แก่
นอกจากนี้ คลาสยังสามารถมีฟังก์ชันพิเศษเรียกว่า constructor ซึ่งจะถูกเรียกใช้ในเวลาที่กำลังสร้างอ็อบเจกต์จากคลาสเพื่อตั้งค่าเริ่นต้นให้กับข้อมูลและคุณสมบัติของอ็อบเจกต์นั้น
การจำกัดการเข้าถึง
เราสามารถจำกัดความสามารถในการเห็นและใช้งานของแต่ละสมาชิกของคลาสหรือแม้แต่ตัวคลาสเองจากโลกภายนอกได้ ผลที่ได้คือข้อมูลและการทำงานส่วนตัวของคลาสจะถูกซ่อนไว้ โลกภายนอกสามารถขอให้อ็อบเจกต์ทำงานผ่านฟังก์ชันสาธารณะเท่านั้นโดยที่ไม่มีความจำเป็นจะต้องรู้รายละเอียดการทำงานภายในของคลาสนั้น ซึ่งก็เข้าหลักการที่เรียกว่า Encapsulation นั่นเอง
สมาชิกส่วนตัว (private members) มีเพียงอ็อบเจกต์ของคลาสนั้นเท่านั้นที่สามารถเห็นและใช้งานสมาชิกเหล่านี้ได้ โลกภายนอกจะไม่มีทางรู้เลยว่าคลาสมีสมาชิกเหล่านี้อยู่
สมาชิกสาธารณะ (public members) โลกภายนอกสามารถเรียกใช้สมาชิกเหล่านี้ได้โดยไม่มีข้อจำกัด
สมาชิกคุ้มครอง (protected members) อยู่ระหว่างแบบส่วนตัวกับสาธารณะ สามารถเรียกใช้ได้โดยคลาสนั้นเองและคลาสย่อยที่สร้างมาจากคลาสนั้น เท่านั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างคลาส
ความสัมพันธ์แบบคลาสหลักกับคลาสย่อยนี้ทำให้เกิดหลักสำคัญอีกอย่างคือ Polymorphism คือทั้งรถแข่งและรถบรรทุกสามารถเลี้ยวได้โดยการบังคับพวงมาลัย แต่รถทั้งสองชนิดจะมีการตอบสนองที่ต่างกัน คือรถแข่งจะเลี้ยวได้ไวกว่าในขณะที่รถบรรทุกเลี้ยวอย่างรวดเร็วไม่ได้เพราะจะทำให้พลิกคว่ำ
คลาสแบบพิเศษ
คลาสแบบ Abstract คือคลาสหลักที่จะต้องถูกซับคลาส ไม่สามารถสร้างอ็อบเจกต์โดยตรงจากคลาสนี้ได้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อประกาศสมาชิกร่วมบางส่วนของคลาสย่อยแต่ยังไม่นิยามรายละเอียดการทำงาน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคลาสย่อยที่จะนิยามวิธีการทำงานแตกต่างกันไปตามความมุ่งหมายพิเศษของแต่ละคลาสย่อย
Interface คือข้อตกลงว่าคลาสที่มีอินเตอร์เฟสชนิดนั้นๆ สามารถทำงานตามข้อตกลงที่นิยามไว้ในอินเตอร์เฟสได้
ตำบลสีคิ้ว
สีคิ้ว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลเมืองสีคิ้ว และองค์การบริหารส่วนตำบลสีคิ้ว
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลสีคิ้ว อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
Lithoglyptidae
Lithoglyptidae เป็นวงศ์ของเพรียงที่อยู่ในอันดับ Lithoglyptida มีประมาณ 7 สกุลและมากกว่า 40 สปีชีส์
สกุล
สกุลที่อยู่ในวงศ์ Lithoglyptidae มีดังนี้
นกกินปลีหางยาวคอดำ
นกกินปลีหางยาวคอดำ เป็นชนิดของนกในวงศ์ Nectariniidae พบในอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในบริเวณทั่วบังกลาเทศ, ภูฏาน, กัมพูชา, จีน, อินเดีย, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, เนปาล, ไทย และเวียดนาม มีที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติอยู่ในป่าใบกว้างชื้นในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน และป่าดิบเขาชื้นในกึ่งเขตร้อนหรือเขตร้อน
สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม (Mathilde, Reine des Belges; Mathilde, koningin der Belgen; พระราชสมภพ: 20 มกราคม พ.ศ. 2516) หรือพระนามเดิมว่า มาตีลด์ มารี คริสตียาน กีแลน ดูว์เดอแกม ดาโก (Mathilde Marie Christiane Ghislaine d'Udekem d'Acoz) เป็นสมเด็จพระอัครมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปแห่งเบลเยียม ทรงมีเชื้อสายสืบแต่สกุลขุนนางของโปแลนด์ พระองค์เป็นพระราชินีพระองค์แรกที่ถือสัญชาติเบลเยียม ภายหลังจากการขึ้นครองราชย์ของพระราชสวามี
พระราชประวัติ
สมเด็จพระราชินีมาตีลด์ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2516 เป็นธิดาคนแรกจากบุตรทั้งห้าคนของเคานต์ปาทริก ดูว์เดอแกม ดาโก กับเคาน์เตสอันนา มารียา (สกุลเดิม คอมอรอฟสกา) พระชนกเป็นบุตรของบารอนชาร์ล ดูว์เดอแกม ดาโก มีเชื้อสายวอลลูน ส่วนพระชนนีเป็นพระธิดาของเคานต์มีคาเอล คอมอรอฟสกี กับเจ้าหญิงโซเฟีย ซาพีฮาแห่งกราชิตชึน
พระองค์มีพระพี่น้อง 5 คน โดยมีพระองค์เป็นบุตรคนโต มีพระอนุชาและพระขนิษฐา ได้แก่
พระองค์ตรัสภาษาฝรั่งเศส ดัตช์ อังกฤษ และอิตาลีได้ แม้ว่าจะทรงสืบเชื้อสายโปแลนด์มาจากพระชนนี แต่พระชนนีมิได้สอนภาษาโปแลนด์แก่พระองค์ ด้วยเห็นว่าไม่สำคัญนัก พระองค์จึงทราบเพียงคำในภาษาโปแลนด์ไม่กี่คำ
พระองค์มีพระจริยวัตรนุ่มนวลงดงาม เรียบง่าย และเป็นกันเองกับประชาชนโดยทั่วไป ชาวเบลเยียมเห็นด้วยว่าสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิปทรงสนพระทัยประกอบพระราชกรณียกิจมากขึ้น
การศึกษา
ทรงสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมต้นสถาบันเวียร์ฌฟีแดล (Institut de la Vierge Fidèle) ต่อมาทรงสำเร็จการศึกษาหลักสูตรการฝึกอรรถบำบัด (เกียรตินิยม) จากสถาบันเสรีมารี ฮัปส์ (Institut Libre Marie Haps) ที่กรุงบรัสเซลส์ ช่วง พ.ศ. 2534–2537
สมเด็จพระราชินีมาตีลด์ทรงงานเป็นนักอรรถบำบัด ช่วง พ.ศ. 2538–2542 ภายหลังทรงเข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษาสาขาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยคาทอลิกแห่งลูแวง และได้รับปริญญาบัตร (เกียรตินิยม) ใน พ.ศ. 2545
อภิเษกสมรส
พระองค์เป็นแม่ทูนหัวของเจ้าหญิงอะเลกซียาแห่งเนเธอร์แลนด์และเจ้าหญิงอิซาเบลลาแห่งเดนมาร์ก
พระราชกรณียกิจ
ตั้งแต่ พ.ศ. 2552 พระองค์ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของยูนิเซฟเบลเยียม โดยทรงหน้าที่พิเศษเป็นผู้แทนองค์การอนามัยโลกเพื่อสร้างภูมิคุ้มกัน
พระองค์และพระราชสวามีนำผู้แทนทางเศรษฐกิจไปยังสหรัฐอเมริกาใน พ.ศ. 2554 และประเทศเวียดนามใน พ.ศ. 2555
พระอิสริยยศ
หลังการอภิเษกสมรส พระชนก และพระปิตุลาของพระองค์ ได้รับการสถาปนาเป็น เคานต์
แหล่งข้อมูลอื่น
1973
สิงคโปร์ฟลายเออร์
สิงคโปร์ฟลายเออร์ (Singapore Flyer) คือ ชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดเป็นอันดับ 2 ของโลก
ประวัติ
การวางแผนก่อสร้างสิงคโปร์ฟลายเออร์ถูกเปิดเผยใน ค.ศ. 2004 และการก่อสร้างชิงช้าสวรรค์ถูกสร้างใน ค.ศ. 2007 เปิดให้สาธารณะเข้าชมเริ่มในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 การก่อสร้างมีมูลค่ารวม 24 ล้านดอลลาร์สิงคโปร์ ใน ค.ศ. 2008 มีการเพิ่มเติมสายล่อฟ้า 165 เมตร
Singapore Flyer ครองตำแหน่งชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดของโลก ตั้งแต่เริ่มใช้งาน ในปี 2008 จนกระทั่งเสียตำแหน่งให้กับ ไฮโรลเลอร์ ลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา ที่เปิดตัวเมื่อ 31 มีนาคม 2514 ด้วยความสูง 167.6 เมตร
Pyrgomatidae
Pyrgomatidae เป็นวงศ์ของเพรียงที่อยู่ในอันดับ Balanomorpha.
สกุล
สกุลที่อยู่ในวงศ์ Pyrgomatidae มีดังนี้
คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย
คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย หรือ  คอร์เทกซ์สายตานอกคอร์เทกซ์ลาย  (extrastriate cortex, ) เป็นคอร์เทกซ์ในสมองกลีบท้ายทอย  ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  ต่อจากคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  ซึ่งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  คอร์เทกซ์ลาย  เพราะว่าปรากฏเป็นลายริ้วในกล้องจุลทรรศน์  คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตที่ทำกิจต่างๆ หลายเขตรวมทั้งเขตสายตา V3, เขตสายตา V4, เขตสายตา V5 ซึ่งมีความไวต่อการเคลื่อนไหว, และ extrastriate body area (EBA) ใช้ในการรับรู้ร่างกายของมนุษย์
กายวิภาค
โดยการแบ่งเป็นเขตบร็อดแมนน์ คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 18 และ เขตบร็อดแมนน์ 19 ในขณะที่คอร์เทกซ์ลายประกอบด้วยเขตบร็อดแมนน์ 17
ในไพรเมต คอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายรวมเขตสายตา V3 เขตสายตา V4 และ เขตสายตา V5 เข้าด้วย ในขณะที่เขตสายตา V1 ก็คือคอร์เทกซ์ลาย และเขตสายตา V2 ก็คือคอร์เทกซ์หน้าคอร์เทกซ์ลาย  (prestriate cortex)
อูนีโอเนสปอร์ตีวาเลชเช
อูนีโอเนสปอร์ตีวาเลชเช หรือ เลชเช (Lecce) เป็นสโมสรฟุตบอลอิตาลี ตั้งอยู่ที่เลชเชในแคว้นปุลยา ปัจจุบันแข่งขันในเซเรียอา ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของอิตาลี สนามเหย้าของสโมสรคือสตาดีโอเวียเดลมาเร ความจุ 31,533 ที่นั่ง หัวหน้าผู้ฝึกสอนคนปัจจุบันคือ ฟาบิโอ ลิเวรานี ซึ่งทำหน้าที่มาตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2017 เขาช่วยให้เลชเชเลื่อนชั้นถึงสองครั้ง จากเซเรียซีไปสู่เซเรียบี และไปสู่เซเรียอา ตามลำดับ
สโมสรก่อตั้งใน ค.ศ. 1908 ช่วงเวลาส่วนใหญ่ของสโมสรจะสลับกันขึ้นลงระหว่างลีกระดับสองและลีกสูงสุด โดยสโมสรปรากฎตัวบนลีกสูงสุดครั้งแรกในฤดูกาล 1985–86 ผลงานที่ดีที่สุดบนเซเรียอาคืออันดับที่ 9 ในฤดูกาล 1988–89 หากดูตารางคะแนนเซเรียอาตลอดกาล เลชเชจะอยู่ในอันดับที่ 27 สโมสรลงเล่นในเซเรียอา 15 ฤดูกาล และเซเรียบี 25 ฤดูกาล เคยชนะเลิศโกปปาอาลิเดลลาวิตตอเรียในฐานะแชมป์เซเรียบีในปี 2010 นอกจากนี้ยังเคยชนะเลิศโกปปาอิตาเลียเซเรียซีในปี 1975 และแองโกล-อิตาเลียนคัพ (ถ้วยกึ่งอาชีพ) ในปี 1976
ผู้เล่นและแฟนของเลชเช มักถูกเรียกว่า ซาเลนตินี หรือ จัลโลรอสซี หรือ ลูปี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2050
เขตควบคุม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2050 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง
อาร์ไนน์
อาร์ไนน์ (R#9) คือ วงดนตรีป็อปร็อกสังกัด เป็นวงดนตรีที่เกิดจากการตั้งวงขึ้นใหม่ของอดีตนักดนตรีจากวงโปเตโต้ จำนวน 4 คน คือ รัตนพล เก่งเรียน (วิน) นันทไกร ฉ่ำใจหาญ (โน้ต) และ สุวาทิน วัฒนวิทูกูร (บ๋อม)
วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 วงอาร์ไนน์ได้ประกาศพักวงชั่วคราว โดยวินไปเป็นศิลปินเดี่ยว ส่วนสมาชิกอีกสามคน บ๋อม,โน้ต, และฝ้าย รวมกันทำผลงานใหม่ในวง The 10th Saturday ซึ่งเน้นการทำดนตรีแนวอินดี้ป๊อบและซินธ์ป๊อบ
New Single
พ.ศ. 2556 พ.ศ. 2557 พ.ศ. 2558
อ้างอิง
www.ka-pook.com
ฟรีดริช รัทเซิล
ฟรีดริช รัทเซิล (Friedrich Ratzel; 30 สิงหาคม ค.ศ. 1844 – 9 สิงหาคม ค.ศ. 1904) เป็นนักภูมิศาสตร์และนักชาติพันธุ์วรรณนาชาวเยอรมัน มีผลงานที่โดดเด่นในเรื่องของแนวคิดเลเบินส์เราม์ (Lebensraum) หรือ "พื้นที่อยู่อาศัย" ซึ่งมีอิทธิพลต่อระบอบนาซีในเวลาต่อมา
ช่วงชีวิต
บิดาของรัทเซิลเป็นผู้ดูแลและจัดการพิพิธภัณฑ์ของแกรนด์ดยุคแห่งบาเดิน เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายในเมืองคาลส์รูเออเป็นเวลาหกปีก่อนจะเข้าฝึกงานเป็นผู้ผสมยาเมื่ออายุ 15 ปี ใน ค.ศ. 1863 เขาเดินทางไปยังเมืองรัพเพิร์สวีลริมทะเลสาบซือริช สวิตเซอร์แลนด์ เพื่อศึกษาวิชาคลาสสิก และเป็นผู้ผสมยาที่เมืองเมอส์ในเขตรัวร์ระหว่าง ค.ศ. 1868–1866 ก่อนจะเข้าศึกษาเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ที่โรงเรียนมัธยมปลายในเมืองคาลส์รูเออและสมัครเป็นนักศึกษาสาขาสัตววิทยาที่มหาวิทยาลัยไฮเดิลแบร์ค มหาวิทยาลัยเยนา และมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์ ตามลำดับ จนจบการศึกษาใน ค.ศ. 1868 เขาได้ศึกษาสัตววิทยาใน ค.ศ. 1869 และตีพิมพ์ผลงานเรื่อง ธรรมชาติและพัฒนาการของโลกอินทรีย์ (Sein und Werden der organischen Welt) ซึ่งได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของดาร์วิน
หลังจากจบการศึกษา รัทเซิลเริ่มเปลี่ยนแปลงจากการเป็นนักสัตววิทยาเป็นนักภูมิศาสตร์ เขาเริ่มออกเดินทางไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เคยเข้าร่วมสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียใน ค.ศ. 1870 และได้รับบาดเจ็บสองครั้งในระหว่างสงคราม บันทึกจากประสบการณ์ที่พบเห็นในระหว่างการเดินทางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนนำไปสู่การทำงานเป็นนักข่าวภาคสนามให้กับ วารสารโคโลญ (Kölnische Zeitung) ส่งผลให้รัทเซิลได้เดินทางไปยังสถานที่ต่าง ๆ มากขึ้นและยาวนานขึ้น การเดินทางที่มีความสำคัญและเป็นจุดเปลี่ยนต่ออาชีพการงานของรัทเซิล คือ เมื่อเขาได้เดินทางไปยังอเมริกาเหนือ คิวบา และเม็กซิโกในช่วง ค.ศ. 1874–1875 เขาได้ศึกษาถึงอิทธิพลของกลุ่มชาติพันธุ์เยอรมันในสหรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคตะวันตกกลาง รวมถึงกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในอเมริกาเหนือ และได้ผลิตงานเขียนใน ค.ศ. 1876 เรื่อง ประวัติย่อของเมืองและวัฒนธรรมในอเมริกาเหนือ (Städte-und Kulturbilder aus Nordamerika) ซึ่งมีบทบาทสำคัญต่อสาขาภูมิศาสตร์วัฒนธรรม รัทเซิลยังได้เดินทางไปยังเมืองต่าง ๆ เช่น นิวยอร์ก บอสตัน ฟิลาเดลเฟีย วอชิงตัน ริชมอนด์ ชาร์ลสตัน นิวออร์ลีนส์ ซานฟรานซิสโก
หลังกลับจากอเมริกาใน ค.ศ. 1875 รัทเซิลได้เป็นผู้บรรยายวิชาภูมิศาสตร์ที่โรงเรียนเทคนิคในมิวนิก ใน ค.ศ. 1876 เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ก่อนจะเลื่อนตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ใน ค.ศ. 1880 ระหว่างที่อยู่ในมิวนิก รัทเซิลผลิตหนังสือหลายเล่มและเป็นที่ยอมรับในอาชีพในฐานะนักวิชาการ ใน ค.ศ. 1886 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ทางภูมิศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยไลพ์ซิช การบรรยายของเขาได้รับความสนใจและมีอิทธิพลต่อเอลเลน เชอร์ชิลล์ เซมเพิล นักภูมิศาสตร์ชาวอเมริกัน
รัทเซิลเป็นนักวิชาการที่มีความสนใจในสาขาทางวิชาการที่หลากหลาย เขายังคงทำงานอยู่ที่ไลพ์ซิชจนเสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1904 ที่เมืองอัมเมอร์ลันท์ ประเทศเยอรมนี
งานเขียน
รัทเซิลได้รับอิทธิพลจากนักคิดต่าง ๆ เช่น ดาร์วิน และนักสัตววิทยา แอ็นสท์ ไฮน์ริช เฮ็คเคิล สะท้อนอยู่ในงานเขียนหลายฉบับ ในงานเขียนต่าง ๆ บทความเรื่อง เลเบินส์เราม์ ซึ่งตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1901 มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวภูมิศาสตร์เกี่ยวกับความแตกต่างอันเป็นเอกลักษณ์ของพื้นที่ในเยอรมนี ซึ่งเป็นรากฐานของภูมิรัฐศาสตร์หรือ เกโอโพลีทีค (Geopolitik) ในภาษาเยอรมัน
งานเขียนของรัทเซิลอยู่ในช่วงเวลาใกล้เคียงของการเติบโตของอุตสาหกรรมในเยอรมนีภายหลังสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียและพยายามสร้างตลาดเพื่อนำเยอรมนีเข้าสู่การแข่งขันกับอังกฤษ งานเขียนของเขาถูกใช้ในการอ้างเหตุผลสำหรับการขยายตัวของจักรวรรดินิยม โดยได้รับอิทธิพลจากแอลเฟรด เทเยอร์ มาแฮน นักภูมิยุทธศาสตร์ชาวอเมริกัน รัทเซิลเขียนถึงปณิธานของเยอรมนีในการพัฒนากองทัพเรือและเห็นพ้องกับมาแฮนว่าอำนาจทางทะเลเป็นอำนาจที่สร้างความยั่งยืนเนื่องจากกำไรจากการค้าต้องจ่ายให้กับเหล่าพาณิชย์นาวีไม่เหมือนกับอำนาจทางบก
ผลงานสำคัญของรัทเซิลคือ เกโอโพลีทีค เป็นการขยายความคิดทางชีวภาพของภูมิศาสตร์ซึ่งไม่คำนึงถึงแนวคิดเกี่ยวกับชายแดน รัฐมีลักษณะเป็นอินทรีย์และเติบโตขึ้นโดยมีชายแดนเป็นตัวแทนเพียงตัวแปรเพื่อหยุดการขยายเพียงชั่วคราวเท่านั้น การขยายอาณาเขตของรัฐเป็นสิ่งสะท้อนถึงสุขภาวะของชาติ
แนวคิดของรัทเซิลเกี่ยวกับ พื้นที่ (Raum) ซึ่งมีการเติบโตตามแนวคิดรัฐอินทรีย์ของเขา แนวคิดเรื่องแรกของเขาเกี่ยวกับ เลเบินส์เราม์ ไม่ใช่การการเมืองหรือเศรษฐกิจแต่เป็นการขยายของจิตวิญญาณและความเป็นชาตินิยมของกลุ่มเชื้อชาติ แรงจูงใจของพื้นที่ (Raum-motiv) เป็นพลังขับเคลื่อนทางประวัติศาสตร์และเป็นแรงผลักดันให้ประชาชนมี วัฒนธรรม (Kultur) ที่แข็งแกร่งในการขยายตัวตามธรรมชาติ พื้นที่สำหรับรัทเซิลเป็นแนวคิดที่คลุมเครือในทางทฤษฎีอย่างมาก พื้นที่ ถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่ที่ชาวเยอรมันอาศัยอยู่และรัฐที่อ่อนแอต้องสนับสนุนเศรษฐกิจของชาวเยอรมัน และวัฒนธรรมเยอรมันต้องกระจายสู่วัฒนธรรมอื่น ๆ อย่างไรก็ตามจะสังเกตได้ว่าแนวคิดของรัทเซิลเกี่ยวกับ พื้นที่ ไม่ได้แสดงความต้องการรุกรานอย่างเปิดเผย แต่เขาออกแบบทฤษฎีอย่างง่ายซึ่งแสดงถึงการขยายตัวตามธรรมชาติของรัฐที่แข็งแกร่งในการควบคุมอาณาเขตของรัฐที่อ่อนแอกว่า
หนังสือของรัทเซิลเป็นที่ยอมรับทั่วโลกคือ มานุษยภูมิศาสตร์ ซึ่งเสร็จสมบูรณ์ระหว่าง ค.ศ. 1872–1899 จุดมุ่งเน้นหลักของงานชิ้นนี้คือผลกระทบของลักษณะทางกายภาพและสถานที่ที่แตกต่างกันต่อรูปแบบและชีวิตของผู้คน
ตัวอย่างงานเขียน
งานเขียนที่น่าสนใจอื่น ๆ ของรัทเซิล ดังนี้
ข้ามมิติ ลิขิตสวรรค์
ข้ามมิติ ลิขิตสวรรค์ (달의 연인 - 보보경심 려 ทาเร ยอนิน - โพโบ-กย็องชิม รยอ, Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo) ละครโทรทัศน์แนวอิงประวัติศาสตร์ โรแมนติก แฟนตาซี จากประเทศเกาหลีใต้ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ เอสบีเอส นำแสดงโดย อี จุน-กี และ ไอยู โดยออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2016 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 จำนวนทั้งสิ้น 20 ตอนพร้อมตอนพิเศษอีก 2 ตอนโดยเป็นการนำละครโทรทัศน์ของจีนที่ประสบความสำเร็จมาสร้างใหม่
ส่วนในประเทศไทยทาง ช่อง 3 แฟมิลี่ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ละครเรื่องนี้นำมาออกอากาศโดยออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2560 และออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
ผู้ได้รับรางวัลและผู้เข้าชิง
'''รางวัลตุ๊กตาทอง '''
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี
ตำบลมิตรภาพ (อำเภอสีคิ้ว)
มิตรภาพ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลเมืองสีคิ้ว และองค์การบริหารส่วนตำบลมิตรภาพ
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลมิตรภาพ อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
เฝิง โหย่วหลาน
เฝิง โหย่วหลาน (ภาษาจีน : 冯友兰  –  4 ธันวาคม ค.ศ.1895 – 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990)   มีอีกชื่อหนึ่งว่า “จือเชิง” (芝生)   เป็นนักปรัชญาจีนและนักประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน   เขาได้รับการขนามนามว่าเป็น “นักปรัชญาขงจื่อสมัยใหม่”
ครอบครัว
เฝิง โหย่วหลานเกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ.1895 (ตรงกับสมัยราชวงศ์ชิง รัชสมัยฮ่องเต้กวางซวี่ ปีที่ 21) ที่หมู่บ้านฉีอี๋  ตำบลถังเหอ เมืองหนานหยาง  มณฑลเหอหนาน  ตระกูลเฝิงเป็นตระกูลท้องถิ่นที่รวมตัวกันเป็นหมู่บ้าน มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันหมู่ (亩) ปู่ของเขาชื่อว่า “เฝิงอวี้เหวิน” (冯玉文) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “เชิ่งเจิง” (圣征) พ่อของเขาชื่อว่า “เฝิงไถอี้” (冯台异) มีอีกชื่อหนึ่งว่า “ชู่โห้ว” (树候)    แม่ของเขาชื่อว่า “อู๋ชิงจือ” (吴清芝) แม่เขาเคยทำงานเป็นหัวหน้าคณะกรรมการการศึกษาของสตรีที่ตำบลถังเหอ.
Arossia
Arossia เป็นสกุลของเพรียงที่อยู่ในวงศ์ Balanidae
เฝิง โหย่วหลาน
การศึกษา
เฝิง โหย่วหลานเริ่มเรียนหนังสือที่บ้านฟาเหมิงตอนอายุ 6 ขวบ    ในปี ค.ศ.1904  เฝิงไถอี้ทำงานเป็นพนักงานธุรการและบัญชีที่โรงเรียนท้องถิ่นอู่ชาง   เขาจึงย้ายบ้านตามพ่อไปที่ตำบลอู่ชาง    ปี ค.ศ.1907  เฝิงไถอี้ย้ายไปทำงานที่ตำบลฉงหยาง  มณฑลหูเป่ย์  ครอบครัวจึงย้ายตามท่านไปที่นั่น   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1908 พ่อของเขาได้ล้มป่วยแล้วเสียชีวิตที่ตำบลฉงหยางในขณะที่เขาอายุเพียง 13 ปี    เฝิง โหย่วหลานจึงกลับไปศึกษาที่บ้านเก่าในตำบลถังเหอเช่นเดิม
Arossia
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
เฝิง โหย่วหลาน
การศึกษา
ปี ค.ศ.1910 ได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่โรงเรียนประถมประจำตำบลถังเหอเป็นเวลา 1 ปี   ต่อมาปี ค.ศ.1911  ได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในระดับชั้นมัธยมในตำบลจงโจว  เมืองไคเฟิง    ค.ศ.1912 ได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนจีนอู่ชาง    ช่วงฤดูหนาวในปีเดียวกันได้เข้าศึกษาระยะสั้นที่มหาวิทยาลัยรัฐแห่งเซี่ยงไฮ้  ประเทศจีน    ต่อมาปี ค.ศ.1915  สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณะนิติศาสตร์ได้   ในระหว่างที่เข้าศึกษานั้นเขาตัดสินใจเปลี่ยนไปเรียนคณะอักษรศาสตร์ ภาควิชาปรัชญาจีน    และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ.1918   หลังจากนั้นได้สอนหนังสือที่วิทยาลัยเทคนิคไคเฟิง      ต่อมาปี ค.ศ.1919  เขากับเพื่อนได้ร่วมกันตีพิมพ์นิตยสารรายเดือน “เสียงของหัวใจ”《心声》  ในช่วงฤดูหนาวปีเดียวกันเขาสอบชิงทุนรัฐบาลแล้วมีสิทธิ์เรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในเดือนมกราคม ปี ค.ศ.1920  เขาได้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโททางด้านปรัชญาที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  นครนิวยอร์ก  เขาได้เรียนกับจอห์น  ดิวอี้   ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ.1923  เขาผ่านการสอบวิทยานิพนธ์    ปีต่อมาวิทยานิพนธ์ของเขาได้รับการตีพิมพ์และได้รับใบปริญญาระดับมหาบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย  สาขาปรัชญา
ในช่วงปี 1923 – 1949
ปี 1923   เขาได้กลับประเทศจีนแล้วเริ่มต้นสอนหนังสือในตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านปรัชญา  ควบตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยจงโจว (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยเหอหนาน)    ในฤดูใบไม้ร่วงของปี 1925  ได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยซุนยัดเซ็นเมืองกว่างโจว   ปลายปีเขาได้ย้ายไปสอนหนังสือที่ภาคเหนือของประเทศจีน    ปี ค.ศ.1926  เป็นศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยเยียนจิง   ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ.1928  ได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์สอนปรัชญาและหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยชิงหัว  และปีถัดไปได้รับตำแหน่งเป็นคณบดีคณะอักษรศาสตร์ควบไปด้วย
หนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน” 《中国哲学史》ของเฝิง โหย่วหลานมีสองเล่ม เล่มแรกได้ตีพิมพ์เมื่อปี 1931  ส่วนเล่มสองตีพิมพ์เมื่อปี 1934   ปรัชญาสำนักขงจื่อได้รับการยกย่องทางด้านการปกครองในประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน
ในปี ค.ศ.1937   สงครามจีน – ญี่ปุ่นได้ปะทุขึ้น   เฝิง โหย่วหลานได้ย้ายตามมหาวิทยาลัยชิงหัวไปยังเมืองฉางชา  และย้ายไปที่เมืองคุนหมิงในภายหลัง    และได้รับหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ด้านปรัชญาและคณบดีคณะอักษรศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยรวมซีหนาน      ต่อมาได้เกิดความแตกแยกกันของสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง   เฝิง โหย่วหลานจึงเข้าร่วมพรรคก๊กมินตั๋งอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ.1939     ในระหว่างที่ได้พำนักที่เมืองคุนหมิง   เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ “ซินหลี่เสว”《新理学》ในปี 1939,  “ซินชื่อลุ่น”《新事论》ในปี 1940,  “ซินชื่อซวิ่น”《新事训》ในปี 1940,  “ซินหยวนเหริน”《新原人》ในปี 1943,  “ซินหยวนเต้า”《新厡道》ในปี 1944,  “ซินจือเหยียน”《新知言》ในปี 1946   รวมทั้งหมด 6 เล่ม  เรียกหนังสือทั้งหมดนี้ว่า “หนังสือชุดเจินหยวน 6 เล่ม” (贞元六书)   เขาได้ยกย่องลัทธิขงจื่อดั้งเดิมต่อไป  และได้รวบรวมแนวคิดของลัทธิขงจื่อ    แล้วได้เข้าร่วมขบวนการการเคลื่อนไหวชีวิตใหม่กับพรรคก๊กมินตั๋ง    ในช่วงเวลาที่สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยรวมซีหนาน  เฝิง โหย่วหลานมีความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับขุนพลระดับสูงของพรรคก๊กมินตั๋ง    ปี ค.ศ.1942  เขาไปสอนหนังสือให้สมาชิกพรรคก๊กมินตั๋งที่ฉงชิ่ง    ปี 1943  เขามีชื่อเสียงโด่งดังจากมหาวิทยาลัยซีหนาน   เขาได้ส่งจดหมาย “ครองใจประชาชน” ไปให้เจียงไคเช็กอ่าน   เจียงอ่านว่า “เคลื่อนไหวเพื่อประชาชน หลั่งน้ำตาเพื่อประชาชน (为之动容，为之泪下)”     ปี ค.ศ. 1945  เฝิง โหย่วหลานได้รับเลือกให้เป็นประธานการประชุมสภาผู้แทนประชาชนแห่งชาติของพรรคก๊กมินตั๋ง ครั้งที่ 6
ในปี ค.ศ.1946  จีนประกาศชัยชนะสงครามต่อต้านญี่ปุ่น  มหาวิทยาลัยรวมซีหนานได้แยกตัวออกมา  แล้วมหาวิทยาลัยชิงหัวได้กลับไปตั้งอยู่ที่นครเป่ย์ผิง(ปักกิ่งในปัจจุบัน)    เฝิง โหย่วหลานได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา   ให้ไปเป็นศาสตราจารย์พิเศษเป็นระยะเวลา 1 ปี     เขาได้ตีพิมพ์หนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนฉบับสังเขป” ซึ่งได้มาจากการรวบรวมการบรรยายในแต่ละครั้ง    ปี ค.ศ.1948  เขาเดินทางกลับประเทศจีนแล้วไปสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยชิงหัวโดยทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ด้านปรัชญา คณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาเช่นเดิม    ต่อมาได้รับเลือกให้เป็นนักวิชาการประจำสถาบันวิจัยแห่งชาติเป็นคนแรก (ในสาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) และเป็นนักวิจารณ์ในการประชุมพิจารณ์ที่สถาบันวิจัยแห่งชาติ ครั้งที่ 3
ในช่วงปี 1949 – 1976
วันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ.1949  ได้สถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน   และวันที่ 5 ตุลาคม เฝิง โหย่วหลานได้เขียนจดหมายเรียกร้องถึงเหมาเจ๋อตงว่า “สมัยก่อนการเรียนปรัชญาเพื่อส่งเสริมระบบศักดินาจะเสริมสร้างความมั่นคงให้แก่พรรคก๊กมินตั๋ง  ตอนนี้ข้าพเจ้าได้เปลี่ยนความคิดแล้วว่าเรียนลัทธิมาร์กซิสต์ดีกว่า”   เหมาเจ๋อตงตอบจดหมายกลับมาว่า “ในอดีตเคยทำผิดพลาดมาก่อน”  แล้วเตือนว่า “จงใช้ความซื่อสัตย์อย่างเหมาะสม”  เฝิง โหย่วหลานตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์และหัวหน้าภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยชิงหัว     และภายในปี 1950  เขาถูกส่งตัวไปเข้าร่วมขบวนการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงสังคมที่เขตชนบท     ปี 1952  เขาถูกย้ายไปทำงานที่ภาควิชาปรัชญาแห่งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง     หลังจากที่สร้างชาติเฝิง โหย่วหลานก็ได้ทบทวนปัญหาทางประวัติศาสตร์ด้วยตนเองอยู่หลายครั้ง   โดยประกาศต่อสาธารณชนทั้งในและนอกประเทศว่า “ลัทธิขงจื่อใหม่เป็นศัตรูของลัทธิมาร์กซ์ – เลนิน และลัทธิเหมา... เป็นศัตรูของประชาชน... เป็นการสนับสนุนสังคมกึ่งศักดินากึ่งอาณานิคมของจีนในยุคนั้นและเป็นการสยบต่ออำนาจของรัฐบาลพรรคก๊กมินตั๋ง... ผลงานที่ผ่านมาของข้าพเจ้าล้วนไม่มีคุณค่าใดๆ ทั้งนั้น... ข้าพเจ้าได้สำนึกผิดต่อตำราที่ได้เขียนขึ้นทั้งหมดในช่วงยุค 1940’s ”   เขาได้แสดงท่าทีร่วมมือกับรัฐบาลคอมมิวนิสต์   เขาได้หาคำพูดของลัทธิมาร์กซิสต์มาใช้ในการแสดงความคิดเห็น   และได้เขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”  ออกมา 2 เล่ม    ปี 1955  เขาได้เข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองและร่วมอภิปรายกับหูชื่อและเหลียงชู่หมิง    ปี 1962  มีการจัดประชุมขึ้นเป็นครั้งที่ 2 โดยสภากรรมการที่ปรึกษาแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน  หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมเฝิง โหย่วหลานได้เขียนบทกลอนให้แก่ท่านประธานเหมาว่า “คฤหาสน์หวยเหรินกำเนิดบุหงาบานสะพรั่ง สายลมแห่งวสันตฤดูส่งกลิ่นหวนหอม (怀仁堂后百花香，浩荡春风感众芳)”
เมื่อเริ่มปฏิวัติวัฒนธรรมในปี 1966   ผลงานเฝิง โหย่วหลานถูกคัดลอกไว้ในนิตยสาร “คอกวัว” (牛棚)  จนกระทั่งปี 1968 จึงยกเลิกการคัดลอก   ปี 1973  ได้เกิดขบวนการวิพากษ์วิจารณ์แนวคิดขงจื่อและหลินเปียวอย่างรุนแรง   เฝิง โหย่วหลานได้รับหน้าที่เป็นผู้ให้คำปรึกษาของทีมงานที่เขียนผลงาน “เหลียงเซี่ยว” (粱效) เพื่อให้แก๊งสี่สหายเข้าใจว่า “จงออกมาจากกรอบความคิดโบราณแล้วทำลายลัทธิขงจื่อซะ”     แล้วตีพิมพ์บทความ “วิจารณ์ความคิดลัทธิขงจื่อที่ข้าพเจ้าเคยสนับสนุน” และ “การต่อสู้ระหว่างแนวคิดโบราณกับแนวคิดสมัยใหม่” ในหนังสือพิมพ์รายวันกวางหมิง《光明日报》  ต่อมาก็ได้ผลิตผลงาน “บทวิจารณ์ขงจื่อ” เพื่อสนับสนุนแก๊งสี่สหายของเจียงชิง    ในหนังสือเหล่านี้ เฝิง โหย่วหลานได้กล่าวว่า “ลัทธิขงจื่อในช่วงก่อนปี 1949 เสริมสร้างให้คนมีอำนาจและมีฐานะร่ำรวย  โดยเฉพาะอย่างยิ่งใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองของพรรคก๊กมินตั๋ง... หลังจากปี 1949  ลัทธิขงจื่อถูกใช้เป็นเครื่องมือในการต่อต้านการปฏิวัติของหลินเส้าฉีและหลินเปียว”   ผู้ที่สามารถเข้าร่วมขบวนการวิจารณ์ขงจื่อนับว่าเป็นความสุขที่แท้จริง มีนักปรัชญาขงจื่อรุ่นหนึ่งกล่าวว่า “ถึงเวลาที่ต้องส่งเสียงวิจารณ์ขงจื่อ” เฝิง โหย่วหลานได้ทำงานใกล้ชิดกับเจียงชิง  จนกระทั่งปี 1976  แก๊งสี่สหายของเจียงชิงสูญเสียอำนาจ  ทีมงานที่ผลิตผลงาน “เหลียงเซี่ยว” ถูกเซ้ง  ส่วนเฝิง โหย่วหลานก็ถูกดำเนินคดีแล้วติดคุกเป็นเวลานาน
ช่วงบั้นปลายชีวิต
ตั้งแต่ปี 1980  มีคำสั่งจากทางการให้เฝิง โหย่วหลานเขียนหนังสือ “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่” ขึ้นมาอีกครั้ง  โดยให้ลูกศิษย์เขียนตามคำพุดของเขา เงื่อนไขคือ “ให้เขียนประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนโดยมีลัทธิมาร์กซิสต์ที่มีอิทธิพลในตอนนี้อยู่รวมไปด้วย   รวมไปถึงความเข้าใจและประสบการณ์ทางวัฒนธรรม”   จนกระทั่งเขียนเสร็จสมบูรณ์ในปี 1989   ลัทธิมาร์กซิสต์และแนวคิดการต่อสู้ทางชนชั้นก็ได้รวมอยู่ในหนังสือทั้งเล่ม
วันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ.1990  เฝิง โหย่วหลานล้มป่วยและเสียชีวิตที่โรงพยาบาลมิตรภาพปักกิ่ง  ด้วยอายุ 95 ปี
เกร็ดความรู้
เฝิง โหย่วหลานกับหูชื่อมีมุมมองทางวิชาการและจุดยืนทางการเมืองที่แตกต่างกันมาก    หูชื่อเคยพูดต่อหน้าเฉียนมู่ (钱穆) ว่า “ใต้หล้ามีแต่คนโง่เขลาเท่านั้นที่ไม่เลือกเส้นทางที่ถูกต้อง” เหอปิ่งตี้ได้จดจำผลงาน “อิทธิพลของแนวคิดหูชื่อที่มีต่อวัฒนธรรมจีนในช่วงก่อนปี 1927” ซึ่งเป็นวิทยานิพนธ์ปริญญาโทจากวิทยาลัยสมิทซ์ของเฝิง โหย่วหลาน  ผลงานนี้ได้กล่าวถึงสวี่ย่าเฟินภรรยาของหยางเส้าเจิ้นด้วย    เฝิง โหย่วหลานได้ยินเข้าก็กล่าวว่า “ผล... ผล... ผลงานชิ้นนี้ยอด... ยอด... ยอดเยี่ยมไปเลย   เพราะหลังปี 1927   เขาก็ไม่... ไม่... ไม่มีอิทธิพลแล้วล่ะ”
ผลงานชิ้นสำคัญ
เฝิง โหย่วหลานได้ผลิตผลงานรวมกันหลายชิ้นเรียกว่า “หนังสือประวัติศาสตร์ 3 ชุด  หนังสือชุดเจินหยวน 6 เล่ม”   อันเป็นการรวบรวมผลงานที่น่าภาคภูมิใจ    หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนมีทั้งหมด 3 ชุด  ได้แก่  “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป”   “ประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับใหม่”    หนังสือชุดเจินหยวนเป็นหนังสือปรัชญาที่รวบรวมขึ้นมาเป็นชุด มีทั้งหมด 6 เล่ม อันได้แก่  “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”,  “ซินชื่อลุ่น”,  “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า” และ “ซินจือเหยียน”
《中国哲学史上下册》หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน มีสองเล่ม  เล่มแรกตีพิมพ์เมื่อปี 1931  เล่มสองตีพิมพ์เมื่อปี 1934   หนังสือชุดนี้เป็นผลงานประวัติศาสตร์ปรัชญาจีนชุดแรกที่เขียนผ่านมุมมองของปรัชญาตะวันตก     มีหลายแนวคิดที่ได้ข้อสรุปออกมาอย่างชัดเจนซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิชาการรุ่นหลัง    เรียกได้ว่าเป็น “ผลงานที่เป็นรากฐานสำคัญของประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน”
《中国哲学简史》 หนังสือประวัติศาสตร์ปรัชญาจีน ฉบับสังเขป  รวบรวมจากตำราเรียนที่เขาจัดทำขึ้นตอนที่เป็นอาจารย์พิเศษที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา   ผลงานชิ้นนี้ได้รับการแปลจาก 10 กว่าประเทศทั่วโลก   และขายได้หลายล้านเล่ม     เป็นตำราเรียนสำคัญที่ต้องใช้ในรายวิชาประวัติปรัชญาจีนของมหาวิทยาลัยหลายแห่งในประเทศแถบตะวันตก  และเป็นการบุกเบิกวงการปรัชญาจีนให้ตื่นตัวในโลกตะวันตกและทำให้ชาวตะวันตกเข้าใจแนวคิดของคนจีนอีกด้วย
《贞元六书》หนังสือชุดเจินหยวนเป็นชุดหนังสือปรัชญาที่มีทั้งหมด  6  เล่ม     แบ่งออกเป็น “ซินหลี่เสว”,  “ซินชื่อซวิ่น”. “ซินชื่อลุ่น”, “ซินหยวนเหริน”,  “ซินหยวนเต้า”  และ “ซินจือเหยียน”   5 เล่มหลัง ได้แบ่งออกเป็นบทต่างๆ  ส่วนมากกล่าวถึงปรัชญาบริสุทธิ์   《新世训》“ซินชื่อซวิ่น” เป็นผลงานที่วิเคราะห์ปัญหาทางสังคมผ่านมุมมองของลัทธิขงจื่อใหม่   《新事论》“ซินชื่อลุ่น” เป็นผลงานที่กล่าวถึงหลักการใช้ชีวิตและการปลูกฝังคุณธรรม    《新原人》  เป็นปรัชญาชีวิตที่ได้กล่าวว่าชีวิตคนแบ่งออกเป็น 4 ช่วงอายุ  《新原道》“ซินหยวนเต้า”  เป็นการวิเคราะห์พัฒนาการของปรัชญาจีนโดยผ่านมุมมองของประวัติศาสตร์ปรัชญา 《新知言》“ซินจือเหยียน”  เป็นประวัติศาสตร์ปรัชญาตะวันตกฉบับย่อที่สรุปออกมาโดยใช้ระเบียบวิธีการวิทยาทางปรัชญา
《三松堂全集》 เป็นผลงานชีวประวัติของเฝิง โหย่วหลาน  มีทั้งหมด 15 เล่ม
ในช่วงที่รัฐบาลไต้หวันประกาศกฎอัยการศึก (วันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ.1949 – 14 กรกฎาคม ค.ศ.1987)  ผลงานของเฝิง โหย่วหลานเคยเป็นหนังสือต้องห้ามในไต้หวัน
กลัสนอสต์
กลัสนอสต์ (гла́сность, glasnost; ท. "การเผยแพร่") เป็นนโยบายเรียกร้องให้เพิ่มความเปิดเผยและความโปร่งใสในสถาบันและกิจกรรมรัฐบาลในสหภาพโซเวียต มีฮาอิล กอร์บาชอฟริเริ่มนโยบายดังกล่าวในครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษ 1980 มักถูกจับคู่กับเปเรสตรอยคา (Perestroika) ซึ่งเป็นอีกการปฏิรูปที่กอร์บาชอฟริเริ่มในห้วงเวลาเดียวกัน
กอร์บาชอฟมักใช้คำนี้เพื่อเจาะจงนโยบายที่เขาเชื่อว่าอาจช่วยลดการฉ้อราษฎร์บังหลวงในผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์และรัฐบาลโซเวียต และบรรเทาการละเมิดอำนาจบริหารในคณะกรรมการกลาง
กลัสนอสต์ยังหมายถึงสมัยที่เจาะจงในประวัติศาสตร์สหภาพโซเวียตระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อมีการตรวจพิจารณาลดลงและมีเสรีภาพในสารสนเทศเพิ่มขึ้น
การกระตุ้นที่เหมาะสม
การกระตุ้นที่เหมาะสม (adequate stimulus) เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของตัวรับความรู้สึก (sensory receptor) ที่กำหนดประเภทแห่งพลังงานซึ่งตัวรับความรู้สึกเริ่มการตอบสนองด้วยการถ่ายโอนตัวกระตุ้น (transduction )
การกระตุ้นที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับกลไกของการถ่ายโอนตัวกระตุ้นของเซลล์ และกับประตูไอออน  (ion channel)  ที่เป็นส่วนของเยื่อหุ้มเซลล์ตัวรับความรู้สึก  ตัวอย่างเช่น  แสง  เป็นการกระตุ้นที่เหมาะสมสำหรับเซลล์รับแสงในเรตินา
ประเภท
การกระตุ้นเหมาะสมแบ่งประเภทเป็นต้นว่า
แหลมนูร์ดคืน
นูร์ดคืน (Nordkyn) หรือ ชินนาร็อดเดน (Kinnarodden) ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 71.13389°N, 27.65°W เป็นแหลมที่อยู่ปลายเหนือสุดของคาบสมุทรนูร์ดคืน ในเทศมณฑลฟินน์มาร์ก ทางตอนเหนือของประเทศนอร์เวย์ เป็นจุดเหนือสุดของผืนแผ่นดินใหญ่ของนอร์เวย์และทวีปยุโรป
แคท สตีเวนส์
ยูซุฟ อิสลาม หรือ ยูซุฟ (Yusuf Islam) นักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ แคท สตีเวนส์  (Cat Stevens) มีชื่อจริงว่า สตีเวน ดีมีทรี จอร์จิโอ  บิดามีเชื้อสายกรีก-ไซปรัส มารดามีเชื้อสายสวีเดน
แคท สตีเวนส์มีชื่อเสียงในช่วงต้นทศวรรษ 1970 โดยอัลบั้ม Tea for the Tillerman (1970) และ Teaser and the Firecat (1971) ของเขาได้การรับรองแผ่นเสียงทองคำขาวจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา และอัลบั้ม Catch Bull at Four (1972) ขึ้นถึงอันดับหนึ่งของนิตยสารบิลบอร์ดติดต่อกันสามสัปดาห์  ผลงานของเขาได้รับการบันทึกเป็นหนึ่งใน 500 อัลบั้มที่ดีที่สุดตลอดกาล โดยนิตยสารโรลลิงสโตน  ผลงานเพลงที่มีชื่อเสียง เช่น "Morning Has Broken", "Moonshadow", "The First Cut Is the Deepest" และ "Peace Train"
ในปี ค.ศ. 1968 แคท สตีเวนส์ล้มป่วยเป็นวัณโรค จึงตั้งข้อสงสัยกับตัวเองเกี่ยวกับชีวิตและพระเจ้า หลังจากหายจากโรคเขาจึงปฏิญาณตนว่าจะอุทิศตนเพื่อรับใช้พระผู้เป็นเจ้า ในปี ค.ศ. 1977 แคท สตีเวนส์ได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม เปลี่ยนชื่อเป็น ยูซุฟ อิสลาม ในปลายปี ค.ศ. 1979 และหันหลังให้กับวงการดนตรีขณะกำลังมีชื่อเสียง โดยอุทิศตนให้กับการเผยแพร่ศาสนา ทำมูลนิธิเพื่อการกุศล และช่วยเหลือเด็กกำพร้า
ในปี ค.ศ. 2000 เขาเคยถูกทางการอิสราเอลปฏิเสธการเดินทางเข้าประเทศ ด้วยข้อกล่าวหาว่าเขาให้ทุนสนับสนุนการดำเนินงานของกลุ่มติดอาวุธฮามาส ซึ่งทำให้ชื่อของเขาอยู่ในรายชื่อเฝ้าระวังของเอฟบีไอ ต่อมาในปี ค.ศ. 2004 ระหว่างการเดินทางจากอังกฤษไปยังสหรัฐอเมริกา พร้อมกับดอลลี พาร์ตัน ระบบคอมพิวเตอร์ของกองตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐ ได้ปฏิเสธการเดินทางเข้าประเทศของเขา และถูกส่งตัวกลับ เหตุการณ์นี้กลายเป็นข่าวใหญ่ในระดับนานาชาติ ทำให้นายแจ็ก สตรอว์ รัฐมนตรีต่างประเทศของอังกฤษต้องหารือในเรื่องนี้กับพลเอกคอลิน พอเวลล์ รัฐมนตรีต่างประเทศสหรัฐอเมริกา  เขาได้ออกแถลงการณ์ว่าเหตุการณ์นี้น่าจะเกิดจากความเข้าใจผิด ชื่อของเขาในภาษาอาหรับสะกดเหมือนกับ "ยูซเซฟ อิสลาม" (Youssef Islam) ซึ่งเป็นบุคคลในรายชื่อเฝ้าระวัง ต่อมาเขาได้รับอนุญาตให้เดินทางเข้าสหรัฐอเมริกาในปลายปี ค.ศ. 2006
ในปี ค.ศ. 2006 เขากลับมาเล่นดนตรีเป็นครั้งแรกในรอบ 28 ปี โดยออกผลงานในชื่อ ยูซุฟ อัลบั้ม An Other Cup (2006) และ Roadsinger (2009)
การลงประชามติเอกราชติมอร์ตะวันออก พ.ศ. 2542
'''การลงประชามติเกี่ยวกับเอกราชของติมอร์ตะวันออก พ.ศ. 2542''' เกิดขึ้นเมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2542 โดยเกิดขึ้นตามคำเรียกร้องของประธานาธิบดีฮาบีบีของอินโดนีเซียต่อโคฟี อันนัน เลขาธิการทั่วไปแห่งสหประชาชาติ เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2542 เพื่อให้จังหวัดติมอร์ตะวันออกตัดสินใจว่าจะอยู่กับอินโดนีเซียหรือเป็นเอกราช
ภูมิหลัง
ประธานาธิบดีฮาบีบีได้แสดงความเห็นว่าต้นทุนในการสนับสนุนจังหวัดติมอร์ตะวันออกไม่สมดุลและไม่ก่อให้เกิดกำไรแก่อินโดนีเซีย จึงได้ตัดสินใจให้จังหวัดที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของเขตแดนเขตแดนดั้งเดิมเมื่อ พ.ศ. 2488 ตัดสินใจว่าจะอยู่กับอินโดนีเซียหรือไม่
หลังจากที่ฮาบีบีได้ยื่นข้อเสนอ สหประชาชาติได้เจรจากับรัฐบาลอินโดนีเซียและรัฐบาลโปรตุเกส ต่อมาในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้ออกข้อตกลงระหว่างสาธารณรัฐอินโดนีเซียและสาธารณรัฐโปรตุเกสเกี่ยวกับปัญหาติมอร์ตะวันออก ซึ่งให้รายละเอียดของการลงประชามติ โดยมีตัวเลือกระหว่างการคงอยู่กับอินโดนีเซียในฐานะเขตปกครองตนเองพิเศษ หรือแยกออกจากอินโดนีเซีย การลงประชามติดำเนินการโดย คณะตัวแทนสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (United Nations Mission in East Timor; UNAMET) มีประชาชน 450,000 คนลงทะเบียนเพื่อลงประชามติ โดยมี 13,000 คนอยู่นอกติมอร์ตะวันออก
ข้อเสนอเขตปกครองตนเองพิเศษ
ข้อตกลงระหว่างอินโดนีเซียและโปรตุเกสได้รวมกรอบรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับเขตปกครองตนเองพิเศษติมอร์ตะวันออกเป็นภาคผนวก ซึ่งเป็นการจัดตั้งเขตปกครองตนเองภายในสาธารณรัฐอินโดนีเซีย โดยอินโดนีเซียจะเข้าควบคุมการป้องกันประเทศ กฎหมาย เศรษฐกิจและความสัมพันธ์กับต่างประเทศ
ผล
ผู้ออกเสียงจะต้องตอบคำถามต่อไปนี้:
ปฏิกิริยา
รัฐบาลอินโดนีเซียยอมรับผลในวันที่ 19 ตุลาคม โดยยกเลิกกฎหมายที่ผนวกติมอร์ตะวันออกเป็นส่วนหนึ่งของอินโดนีเซีย สหประชาชาติได้ตั้ง องค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออก (UNTAET) ซึ่งนำไปสู่การประกาศเอกราชเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545
ปลาช่อนเจ็ดสี
ปลาช่อนเจ็ดสี หรือ ปลาช่อนสายรุ้ง (Rainbow snakehead) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa bleheri เป็นปลาช่อนแคระชนิดหนึ่งที่มีเฉพาะถิ่น บริเวณลุ่มแม่น้ำพรหมบุตรในรัฐอัสสัมและรัฐอรุณาจัลประเทศของอินเดีย เป็นหนึ่งในปลาช่อนชนิดที่มีสีสันสวยงามมากที่สุด
การกระจายพันธุ์และนิรุกติศาสตร์
ในธรรมชาติสายพันธุ์นี้อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำในรัฐอัสสัมของอินเดียเป็นหลัก โดยมีชื่อเรียกในภาษาอัสสัมว่า sengeli หรือ chengeli (চেঙেলী) ชื่อทวินามเป็นเกียรติแก่นักสำรวจและผู้ค้าปลาต่างถิ่น ไฮโค เบลเฮอร์ (Heiko Bleher) ชาวเยอรมัน ที่ช่วยเหลือในการรวบรวมชนิดและมอบตัวอย่างให้กับนักมีนวิทยา เยิร์ค เฟียร์เค (Jörg Vierke)
เป็นปลาเฉพาะถิ่นของลุ่มแม่น้ำพรหมบุตร ปลาชนิดนี้มีถิ่นที่อยู่ที่เมืองดิบรูการห์ (ডিব্ৰুগড়) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐอัสสัม สายพันธุ์ที่ใกล้ชิดที่สุดคือ Channa burmanica ซึ่งมีถิ่นกำเนิดทางตอนเหนือของพม่า
ลักษณะและความนิยมเป็นปลาตู้
จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) ขนาดเล็กเช่นเดียวกับปลาก้าง (C. limbata) และปลาก้างอินเดีย (C. gachua) คือ ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีขนาดไม่เกิน 20 เซนติเมตร แต่ได้ชื่อว่าเป็นปลาช่อนแคระที่มีสีสันสวยงามมาก โดยมีหลากหลายสีในตัวเดียวกัน ทั้ง ขาว, น้ำเงิน, แดง, ส้ม สลับกันไปบนพื้นลำตัวสีน้ำตาล อีกทั้งครีบต่าง ๆ โดยเฉพาะครีบหูก็มีลวดลายเป็นริ้ว ๆ สีดำอีกด้วย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามเช่นเดียวกับปลาช่อนชนิดที่มีลวดลายสวยงามอื่น โดยสามารถเลี้ยงรวมกับปลาช่อนสวยงามขนาดเล็กชนิดอื่น ๆ ได้ เนื่องด้วยปลาในกลุ่มนี้จัดว่ามีอุปนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าว อีกทั้งยังมีพฤติกรรมชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง โดยเริ่มจากปลาวัยอ่อนที่มีความยาวประมาณหนึ่งเซนติเมตร (0.4 นิ้ว) ซึ่งจะมีลำตัวสีเหลือง และเมื่อโตเต็มวัยจึงจะมีจุดสีส้มหรือสีแดงขนาดใหญ่บนลำตัว
พฤติกรรมในธรรมชาติ ปลาช่อนกลุ่มนี้จะอาศัยอยู่ในสภาพที่มีอุณหภูมิหลากหลายเปลี่ยนแปลงต่างขั้วกันในรอบปี ตั้งแต่ฤดูที่มีฝนตกหนัก ฤดูร้อนที่อุณหภูมิร้อนจัด ไปจนถึงฤดูหนาวที่มีการละลายของหิมะจากเทือกเขาสูงตามแนวเทือกเขาหิมาลัย จึงมีพฤติกรรมขุดโพรงลึกตามรากไม้เพื่อจำศีลจนกว่าจะเข้าสู่ฤดูที่เหมาะสมต่อการหากินและแพร่ขยายพันธุ์ต่อไป
พฤติกรรมในการขยายพันธุ์
ตัวผู้และตัวเมียที่โตเต็มวัยจะขยับเข้าใกล้ผิวน้ำเพื่อจับคู่ผสมพันธุ์ ปลาชนิดนี้เป็นปลาที่หากินบริเวณหน้าดิน (benthopelagic) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ใกล้กับบริเวณพื้นแหล่งน้ำ
ปัญหาสิ่งแวดล้อมและกฎหมายในสหรัฐ
รัฐบาลกลางสหรัฐกังวลว่าการปล่อยปลาชนิดนี้ลงในแหล่งน้ำในประเทศอาจเป็นอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม นักล่าชนิดนี้สามารถฆ่าสัตว์พื้นเมืองได้โดยเฉพาะในพื้นที่ทางใต้ เช่น ฟลอริดา, เท็กซัส และฮาวาย ที่มีอากาศอบอุ่นคล้ายกับสภาพอากาศของรัฐอัสสัม
ดังนั้นจึงเป็นเรื่องผิดกฎหมายในสหรัฐที่จะครอบครอง, นำเข้า หรือจำหน่ายปลาชนิดนี้รวมทั้งไข่ของมัน แต่การละเมิดกฎหมายนี้เกิดขึ้นในหลายรัฐ (เช่น เคนทักกี และจอร์เจีย)
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น หรือ สิ่งมีชีวิตถิ่นเดียว (Endemic species, Endemism) หมายถึง สิ่งมีชีวิต ไม่ว่าจะเป็นพืชหรือสัตว์ ชนิดที่แพร่กระจายพันธุ์ตามธรรมชาติในบริเวณเขตภูมิศาสตร์เขตใดเขตหนึ่งของโลก และเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเขตกระจายพันธุ์ทางภูมิศาสตร์ค่อนข้างจำกัด ไม่กว้างขวางนัก เช่น อาจจะพบตามระบบนิเวศต่าง ๆ  เช่น บนเกาะ, ยอดเขา, หน้าผาของภูเขาหินปูน, แอ่งพรุ เป็นต้น   ถิ่นที่อยู่ดังกล่าวมีสภาพจำกัดของสิ่งแวดล้อมหรือมีสภาพดินฟ้าอากาศเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของตัว ที่เหมาะสมสำหรับการดำรงชีวิตอยู่ของสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ
ชาร์ล ดาร์วิน นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้คิดค้นทฤษฎีวิวัฒนาการ ได้กล่าวถึงลักษณะของสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น เอาไว้ในหนังสือ  The Origin of Species ของตนเอง ไว้ว่า
ปัจจุบัน บริเวณพื้นผิวโลกทีพบว่ามีสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นสูงมาก มีทั้งสิ้น 18 แห่ง มีพื้นที่ประมาณ 746,400 ตารางกิโลเมตร หรือเพียงร้อยละ 0.5 ของพื้นผิวโลกที่เป็นพื้นดินเท่านั้น และมีพืชเฉพาะถิ่นอาศัยอยู่ถึงประมาณ 49,955 ชนิด หรือร้อยละ 20 ของพืชทั้งหมดที่พบในโลก และยังมีสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกอาศัยอีกอย่างน้อย 1,659 ชนิด หรือร้อยละ 15 ของสัตว์ทั้ง 2 กลุ่มในโลก ทั้งซีกโลกเก่า และซีกโลกใหม่ สถานที่ที่มีสัตว์เฉพาะถิ่นสูงในทวีปอเมริกาเหนือ 1 แห่ง, ทวีปอเมริกาใต้ 5 แห่ง, ทวีปแอฟริกา 4 แห่ง, ทวีปเอเชีย 6 แห่ง, ทวีปออสเตรเลียและโอเชียเนีย 2 แห่ง เฉพาะในทวีปเอเชีย ได้แก่ ป่าดิบชื้นในฟิลิปปินส์, เกาะบอร์เนียวทางตอนเหนือ, เทือกเขาหิมาลัยด้านตะวันออก, คาบสมุทรมลายู, เทือกเขาฆาฏตะวันตกในอินเดีย และศรีลังกาบริเวณทิศตะวันตกเฉียงใต้
โดยที่ ๆ ขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น คือ หมู่เกาะกาลาปาโกส กลางมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นส่วนหนึ่งของประเทศเอกวาดอร์ ที่มีสิ่งมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการของตนเองสูงมาก จนได้รับเลือกให้เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติ
ด้วยพื้นที่อันจำกัด ทำให้สิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นหลายชนิด ใกล้สูญพันธุ์หรือใกล้สูญพันธุ์อย่างวิกฤต ในประเทศไทยมีรายงานพบพืชที่เป็นสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นประมาณ 11,000 ชนิด ร้อยละ 30 เป็นพืชที่มีท่อลำเลียงน้ำและอาหาร ส่วนที่เป็นสัตว์ เช่น ปลาน้ำจืด 68 ชนิด, เป็นหอย 3 ชนิด, เป็นสัตว์จำพวกปูและกุ้งหรือกั้ง 5 ชนิด และเป็นนก 3 ชนิด
ตัวอย่างของสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น
ชนิดที่พบได้ในประเทศไทย
ชนิดที่พบได้ในต่างประเทศ
พระลักษมณ์พระราม
พระลักษมณ์พระราม (ພະລັກພະລາມ, อักขรวิธีเดิม: ພຣະລັກພຣະຣາມ), พระรามชาดก (ພຣະຣາມຊາດົກ) หรือ รามเกียรติ์ (ລາມມະກຽນ, อักขรวิธีเดิม: ຣາມມະກຽນ) เป็นมหากาพย์ลาวที่ดัดแปลงมาจาก รามายณะ ของวาลมีกิ มีความใกล้เคียงกับ ฮิกายัตเซอรีรามา (Hikayat Seri Rama) อันเป็นรามายณะฉบับมลายู มหากาพย์นี้เคยสูญหายไปพร้อมกับศาสนาฮินดู แต่ภายหลังได้กลับมาอีกครั้งในรูปแบบชาดกของพระพุทธศาสนา ซึ่งเคยแพร่หลายและเป็นที่นิยมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยด้วยเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรล้านช้าง
ศัพทมูล
ชื่อ "พระลักษมณ์พระราม" (ພຣະລັກພຣະຣາມ) มาจากชื่อตัวละครเอกสองตัวซึ่งเป็นพี่น้องกันคือ พระลักษมณ์ (ພຣະລັກ พระลัก) และพระราม (ພຣະຣາມ พระราม) เพราะพระรามเป็นตัวละครเอกจึงตั้งชื่อนี้เพื่อความคล้องจอง ส่วนที่นำชื่อพระลักษมณ์ขึ้นก่อนพระราม ก็เพราะว่าพระลักษมณ์เป็นผู้ประเสริฐคอยช่วยเหลือพระรามผู้เป็นพี่ชายโดยสมัครใจ เนื่องจากพระลักษมณ์พระรามเป็นชาดกเรื่องหนึ่งจึงถูกเรียกว่า "พระรามชาดก" (ພຣະຣາມຊາດົກ) บ้างก็เรียกว่า "รามเกียรติ์" (ຣາມມະກຽນ)
ประวัติ
แม้ชาวไทในลุ่มน้ำโขงจะรับอิทธิพลจากศาสนาพุทธนิกายเถรวาทมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 7–8 และกลายเป็นศาสนาหลักแทนศาสนาฮินดูและนิกายมหายานในศตวรรษที่ 15 หลังจากนั้นเป็นต้นมาจึงมีการดัดแปลงรามายณะเป็นภาษาท้องถิ่นในศตวรรษที่ 18 โดยนำทสรถชาดกเข้ามาในเรื่อง และดัดแปลงเข้ากับวัฒนธรรมลาวและนิกายเถรวาทอย่างสมบูรณ์
นัยทางศาสนา
แม้ศาสนาฮินดูจะสูญไปจากลาว แต่ยังหลงเหลือความเชื่อเทพเจ้าฮินดูปรากฏอยู่ในพระรามชาดก ทั้งได้รับอิทธิพลนาฏกรรมจากเขมร ไทย และชวาผสมกับการร่ายรำพื้นเมืองเล็กน้อย โดยเฉพาะโขนและละครมีลักษณะ การแต่งกาย และโครงเรื่องใกล้เคียงกับฉบับเขมร ไทย และชวา
พระลักษมณ์พระรามบางฉบับมีโครงเรื่องอย่างชาดก เพราะพระรามเป็นผู้เสียสละ มีจริยธรรม และประพฤติอยู่ในศีลธรรมอันดี เป็นอดีตชาติของพระพุทธเจ้า ต่างจากราพณาสูร (ຮາບມະນາສວນ ฮาบมะนาสวน) ที่ประพฤติตนชั่วร้าย เปรียบดั่งพระเทวทัต พระญาติของพระพุทธเจ้า ด้วยเหตุนี้พระลักษณ์พระรามจึงมีการสอดแทรกความรู้ทางศาสนาและแสดงให้เห็นว่าความดีย่อมดีกว่าความชั่ว ราพณาสูรเป็นมารผู้ล่อใจให้พระพุทธเจ้าขณะบำเพ็ญเพียร ระบบจักรวาลวิทยาของฮินดูก็อยู่ในพระไตรปิฎกและเทพเจ้าผู้มีบทบาทสำคัญในเรื่องคือ พระอินทร์ และพระอิศวร และยังปรากฏในชาดกช่วงอื่น ๆ
ส่วนร่องรอยการนับถือผีในพระลักษมณ์พระรามนี้มีแม่น้ำโขงเป็นองค์ประกอบแทนแม่น้ำคงคา รวมทั้งมีพญานาคมาบอกบิดาของพระรามว่าให้ย้ายราชธานีจากเมืองมหาธานีศรีพันพร้าว (ปัจจุบันคืออำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย) ไปยังเมืองจันทบุรีศรีสัตตนาค (ปัจจุบันคือนครหลวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว) ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทน ซึ่งพญานาคยังได้รับการบูชาโดยชาวลาวและชาวอีสานมาจนถึงปัจจุบัน พระลักษมณ์พระรามยังเพิ่มเติมในเรื่อง "ควายทรพี" ซึ่งมุ่งไปที่การต่อสู้ของพาลี (ພະລີຈັນ พะลีจัน) สุครีพ (ສັງຄີບ สังคีบ) กับควายทรพี ซึ่งสื่อให้เห็นถึงศาสนาพุทธที่เข้ามาแทนที่การบูชาควายของชาวลาวในอดีต
Migadopiella
Migadopiella เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Carabidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในออสเตรเลียตอนใต้
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
มาร์แซล-มอริส การ์ป็องตีเย
เขาเกิดใน ค.ศ. 1895 ในมาร์แซย์ เป็นบุตรชายคนแรกของครอบครัว สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยการทหารแซ็ง-ซีร์ ในปี ค.ศ. 1937 เขาเป็นเสนาธิการของนายทหารผู้บังคับบัญชาในเลแวนต์ ในปี ค.ศ. 1940-41 เขาได้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี เป็นเสนาธิการของผู้บัญชาการสูงสุดในแอฟริกาเหนือ ที่กองบัญชาการใหญ่ของกองกำลังวิชีฝรั่งเศสในตูนิเซีย ในปี ค.ศ. 1942 เขาได้เข้าร่วมกับกองกำลังฝรั่งเศสเสรีของนายพลชาร์ล เดอ โกล กลายมาเป็นเสนาธิการของกองทัพรบนอกประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1943 เขาดำรงตำแหน่งดังกล่าวจนกระทั่ง ค.ศ. 1944 ก่อนที่จะเปลี่ยนไปรับตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลโมร็อกโกที่ 2 ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งจนถึง ค.ศ. 1945
หลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ เขาได้รับมอบหมายให้รับผิดชอบ 15 ภาคทหารของฝรั่งเศส และได้รับแต่งตั้งเป็นนายทหารผู้บังคับบัญชาของกองกำลังตูนิเซียในปี ค.ศ. 1946 และได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ชั้นนายทัพในปี ค.ศ. 1947
ในปี ค.ศ. 1949 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพสหภาพฝรั่งเศสในอินโดจีน แต่ในปี ค.ศ. 1950 เขาได้ถูกแทนที่ด้วยเดอ ลัทร์ เขาจึงเดินทางกลับมายังยุโรปและดำรงตำแหน่งเสนาธิการของนาโตในปี ค.ศ. 1951 ซึ่งรับตำแหน่งจนกระทั่ง ค.ศ. 1952 ในปี ค.ศ. 1956 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจการใหญ่ทหารราบ ก่อนจะปลดเกษียณมาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของนาโตในยุโรปกลาง
อ่านเพิ่ม
18951977
เปเรสตรอยคา
เปเรสตรอยคา (перестро́йка) เป็นขบวนการทางการเมืองเพื่อการปฏิรูปภายในพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งสัมพันธ์กับผู้นำโซเวียต มีฮาอิล กอร์บาชอฟ และการปฏิรูปนโยบายกลัสนอสต์ของเขา มีความหมายตามอักษรว่า "การปรับโครงสร้าง" ซึ่งหมายถึง การปรับโครงสร้างระบบการเมืองและเศรษฐกิจของโซเวียต
มักแย้งว่าเปเรสตรอยคาเป็นสาเหตุแห่งการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การปฏิวัติ ค.ศ. 1989 ในยุโรปตะวันออก และการสิ้นสุดของสงครามเย็น
ยูคลาโดเซรอส
ยูคลาโดเซรอส (Eucladoceros) เป็นสกุลของกวางขนาดใหญ่ ชื่อมีความหมายว่า เขาแยกเป็นหลายกิ่ง ค้นพบฟอสซิลที่ตะวันออกกลาง ยุโรป และเอเชีย ยูคลาโดเซรอส มีขนาดใหญ่ถึง 2.5 เมตร(8.2 ฟุต) ความยาวของลำตัวตอนยืนยาว 1.8 เมตร(5.9 ฟุต) ถือว่าเล็กกว่ากวางมูสในปัจจุบันเล็กน้อย มันมีเขาขนาดใหญ่ ซึ่งแตกกิ่งมากมาย รวมกันได้ 12 กิ่ง
จังหวัดกาวบั่ง
กาวบั่ง (Cao Bằng) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม มีพรมแดนติดกับจังหวัดห่าซาง, จังหวัดเตวียนกวาง, จังหวัดบั๊กกั่น และจังหวัดเซินลา ภายในประเทศเวียดนาม นอกจากนี้ยังมีพรมแดนระหว่างประเทศร่วมกันกับเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วงของประเทศจีน จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ 6,724.6 ตารางกิโลเมตร และใน พ.ศ. 2551 มีประชากรประมาณ 528,100 คน
แกงบวน
แกงบวน เป็นแกงพื้นบ้านภาคกลางของไทย ใส่น้ำคั้นจากใบผัก เช่น ตะไคร้ ขึ้นฉ่าย ใบมะตูม ผักชี ใบข่า และใบมะขวิดเพื่อกลบกลิ่นคาวของเครื่องใน ตำรับดั้งเดิมเป็นของชาวเขมรที่นิยมทำแกงชนิดนี้ในงานแต่งงาน คำว่า บวน เป็นภาษาเขมรแปลว่า "สี่" ในตำรับแกงบวนของเขมรจะใช้เครื่องในสี่อย่าง คือ หัวหมู กระเพาะหมู ตับหมู และหัวใจหมู พริกแกงประกอบด้วยพริกไทย ปลาแห้ง ข่าแก่ ตะไคร้ กระเทียม และหอม
โคตรคน ทีมเอ็กซ์เพนเดเบิ้ล
โคตรคน ทีมเอ็กซ์เพนเดเบิ้ล (The Expendables 2) เป็นภาพยนตร์โลดโผนลำดับที่ 2 ในชุด ดิ เอ็กซ์เพ็นเดเบิลส์ กำกับโดยไซมอน เวสต์ ร่วมเขียนบทและแสดงนำโดยซิลเวสเตอร์ สตอลโลน สมทบด้วยเจสัน สเตธัม เจ็ต ลี ดอล์ฟ ลันด์เกรน ชัค นอร์ริส ฌ็อง-โกลด ว็อง ดาม บรูซ วิลลิส อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ เทอร์รี ครูวส์ แรนดี โคทัวร์และเลียม เฮมส์เวิร์ท ออกฉายในไทยเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2012
เรื่องย่อ
ทีมเอ็กซ์เพ็นเดเบิลส์ นำโดยบาร์นีย์ รอสได้รับภารกิจให้ไปช่วยดร. โจวและเทรนช์ เมาเซอร์ที่เนปาล หยิน หยาง ลูกทีมคนหนึ่งแยกไปเพื่อพาตัวดร. โจวกลับประเทศจีน
หลังกลับมาที่นิวออร์ลีนส์ บิลลี เดอะ คิด ลูกทีมคนล่าสุดบอกรอสว่าเขาจะลาออกเพื่อไปใช้ชีวิตกับโซเฟีย แฟนสาว ต่อมามิสเตอร์เชิร์ชบังคับให้รอสรับภารกิจตามหาชิ้นส่วนเครื่องบินที่ตกในแอลเบเนีย ทีมเอ็กเพ็นเดเบิลส์พร้อมด้วยแมกกี ชาน ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเดินทางไปแอลเบเนียเพื่อตามหาชิ้นส่วน แต่กลับถูกกลุ่มทหารรับจ้างของฌ็อง วิเลนซุ่มโจมตี วิเลนจับบิลลีเป็นตัวประกันเพื่อแลกกับชิ้นส่วนที่ทีมพบ แต่เมื่อทีมให้ชิ้นส่วน วิเลนกลับฆ่าบิลลีและหลบหนีไป ทีมฝังศพบิลลีและประกาศจะล้างแค้นวิเลน
แมกกีบอกทีมว่าชิ้นส่วนที่วิเลนได้ไปคือคอมพิวเตอร์ที่ระบุตำแหน่งพลูโตเนียม 5 ตันในเหมืองร้างของโซเวียต วิเลนตั้งใจจะรวบรวมมันและนำไปขาย ทีมเอ็กซ์เพ็นเดเบิลส์ตามสัญญาณไปที่บัลแกเรีย เช้าวันต่อมา ทีมถูกทหารรับจ้างและรถถังของวิเลนโจมตี แต่บุ๊กเกอร์ เพื่อนเก่าของรอสมาช่วยทัน บุ๊กเกอร์บอกทีมว่าใกล้ ๆ มีหมู่บ้านที่ต่อต้านวิเลนอยู่ก่อนจะแยกไป ในขณะเดียวกัน วิเลนและเฮกเตอร์ ลูกน้องคนสนิทกำลังรวบรวมพลูโตเนียม
เมื่อมาถึงหมู่บ้าน ทีมเอ็กซ์เพ็นเดเบิลส์พบกลุ่มผู้หญิงติดอาวุธเพื่อป้องกันตนเองจากพวกวิเลน เนื่องจากวิเลนมักจะพาตัวชาวบ้านไปทำงานที่เหมืองจนเสียชีวิต ต่อมาทีมได้สู้กับทหารรับจ้างของวิเลนอีกครั้ง และใช้เครื่องบินถล่มที่ตั้งของวิเลน ทีมเข้าไปช่วยชาวบ้านในเหมือง แต่ถูกวิเลนระเบิดปิดทางไว้ข้างใน