cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สนธิสัญญาอังกฤษ–สยาม พ.ศ. 2452
แม้สยามจะต้องสูญเสียดินแดนกว่า 38,000 ตารางกิโลเมตร แต่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เคยมีพระราชดำริต่อดินแดนส่วนนี้ว่า "เราไม่มีผลประโยชน์เป็นพิเศษแต่อย่างใดในบรรดาหัวเมืองเหล่านี้…หากเราต้องสูญเสียหัวเมืองเหล่านี้ให้แก่อังกฤษ เราจะขาดแต่เพียงดอกไม้เงินดอกไม้ทอง นอกเหนือไปจากเครื่องราชบรรณาการนี้แล้ว ก็ไม่มีการสูญเสียทางด้านวัตถุอื่นใดอีก..." อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาฉบับนี้ทำให้สุลต่านไทรบุรีโกรธเคืองมาก โดยตรัสว่า "ประเทศของฉัน ประชาชนของฉัน ถูกขายไปเหมือนกับการขายลูกวัว ฉันให้อภัยคนซื้อซึ่งไม่มีพันธะกับฉันได้ แต่ฉันให้อภัยคนขายไม่ได้"
รัฐบาลสยามไม่มีท่าทีที่แสดงความลังเลหรือต้องการเมืองประเทศราชเหล่านี้ไว้ โดยพิจารณาตามเอกสารประชุมเสนาบดีรัชกาลที่ 5 เกี่ยวกับเรื่องเขตแดนในแหลมมลายูก่อน ลงนามสนธิสัญญากับอังกฤษปี พ.ศ. 2452 “...ในเวลานี้เรายังมีของที่มีราคาอยู่ จึงควรถือเอาราคาอันนี้แลกเปลี่ยนกับสิ่งอื่น...” ตามความหมายของข้อความดังกล่าว คือ การใช้หัวเมืองมลายูเหล่านี้เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่จะได้รับจากอังกฤษ บ่งชี้ได้ว่ารัฐบาลสยามพร้อมที่จะผลักเอาพันธะของเมืองเหล่านี้ในระบบการปกครองแบบจารีตออกไป เพราะเหตุผลจากข้อความข้างต้นที่ได้ยกมาสื่อความถึงสยามจะไม่ได้ประโยชน์จากเมืองเหล่านี้ และไม่สามารถเข้าไปมีบทบาทในการพัฒนาประเทศราชได้อย่างเต็มกำลังสามารถ รวมถึงในอนาคตหัวเมืองมลายูจะเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศของสยาม เนื่องจากพื้นที่หัวเมืองมลายูโดยเฉพาะเมืองกลันตัน และตรังกานู ในประวัติศาสตร์ของสยามเมืองเหล่านี้ห่างไกลจากการรับรู้และเป็นหัวเมืองประเทศราชอย่างแท้จริง เหตุการณ์ยกเมืองไทรบุรีให้แก่อังกฤษ มีการอัญเชิญจดหมายพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงดำรงราชานุภาพในฐานะรัฐบาลสยาม แสดงความขอบใจในความภักดีของสุลต่านที่มีต่อพระมหากษัตริย์สยามตั้งแต่อดีตเรื่อยมา
หลังจากลงนามในสนธิสัญญาสยามกับอังกฤษปี พ.ศ. 2452 ผลตอบแทนที่สยามได้รับประโยชน์แบ่งได้เป็น 2 ส่วน คือ 1. ส่วนกฎหมาย เช่น การยกเลิกสิทธิสภาพนอก อาณาเขต รวมถึงยกเลิกสนธิสัญญาลับปี พ.ศ. 2440 ซึ่งสยามลงนามกับอังกฤษมีใจความ ห้ามสยามโอนหรือให้สิทธิพิเศษแก่ชาติอื่นในการพื้นที่ตั้งแต่เมืองบางตะพานลงมา เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากอังกฤษ 2. ส่วนความช่วยเหลือ ได้แก่ การสร้างเส้นทางรถไฟสายใต้ โดยความช่วยเหลือทางด้านการเงิน อังกฤษให้สยามกู้เงินโดยคิดดอกเบี้ยร้อยละสี่ รวมถึงความช่วยเหลือทางด้านทรัพยาการบุคคล เช่น วิศวกร นายช่าง รวมทั้งการให้ยืมข้าราชการจากอาณานิคมมาทำงานในหน่วยงานของรัฐบาลสยาม ฯลฯ
กีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 1975
กีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 1975 (1975 World Aquatics Championships; Campeonato Mundial de Natación de 1975) จัดขึ้นที่กาลี, ประเทศโคลอมเบีย ระหว่างวันที่ 19 กรกฎาคม – 27 กรกฎาคม โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมทั้งหมด 682 คน
มาริโกะ โทริเบะ
มาริโกะ โทริเบะ (, เกิด 31 กรกฎาคม 1990) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น สังกัด IAM เอเจนซี เกิดที่จังหวัดนีงาตะ เป็นมิสโซเฟียกรังด์ปรีซ์ ปี 2012
อนุสาวรีย์มาตุภูมิ
อนุสาวรีย์มาตุภูมิ (Батьківщина-Мати) เป็นรูปปั้นอนุสาวรีย์ในเคียฟ ประเทศยูเครน ส่วนหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ยูเครนในสงครามโลกครั้งที่สอง
ประติมากรรมเหล็กกล้ากันสนิมนี้มีความสูง 62 m ตั้งอยู่บนอาคารหลักของพิพิธภัณฑ์ ความสูงรวมทั้งโครงสร้างอยู่ที่ 102 m รวมฐาน และมีน้ำหนัก 560 ตัน ดาบในมือขวาของรูปปั่นนี้มีความยาว 16 m น้ำหนัก 9 ตัน ส่วนในมือซ้ายชูโล่ขนาด 13 คูณ ซึ่งเดิมทีประดับตราค้อนเคียวของสหภาพโซเวียต ประติมากรรมนี้เป็นผลงานออกแบบของเยฟเกนี วูเชติช โดยได้รูปแบบมรจากจิตรกรชาวยูเครน นีนา ดานือเลโก (Nina Danyleiko) หลังวูเตวิชเสียชีวิตในปี 1974 โครงการนี้ได้ วาซิล บอรอได มาสานต่อ โดยมีนางแบบเป็นประติมากรชาวยูเครน ฮาลือนา กัลเชงโก (Halyna Kalchenko) ลูกสาวของนายกรัฐมนตรียูเครน นีกีฟอร์ คัลเชงโก
ในวันที่ 30 กรกฎาคม 2023 ได้เริ่มต้นมีความพยายามในการนำเอาตราประจำรัฐโซเวียตออก และแทนที่ด้วยตราประจำชาติของยูเครน ตรือซุบ
โถงที่ระลึกของพิพิธภัณฑ์ซึ่งตั้งอยู่เป็นฐานของอนุสรณ์นี้จัดแสดงป้ายหินอ่อนจารึกชื่อของทหารกว่า 11,600 ชื่อ และคนงานกว่า 200 ชื่อ ที่ทำงานในแนวหน้าของสงครามและได้รับแต่งตั้งยศวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต กับวีรชนแห่งแรงงานสังคมนิยม บนยอดเขาเบื้องล่างมีจัดแสดงดอกไม้พื้นถิ่น ส่วนดาบของอนุสาวรีย์นั้นถูกตัดให้สั้นลงจากขนาดเดิมเพื่อไม่ให้มีความยาวมากไปกว่ากางเขนของอารามเปเชิร์สก์ลาวรา
บุศนันทน์ อึ๊งบำรุงพันธุ์
พ.ศ. 2555 บุศนันทน์ได้รับการพิจารณาชื่อเข้าชิงรางวัลนักแบดมินตันยอดเยี่ยมแห่งปี 2012 จากสหพันธ์แบดมินตันโลก และในวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เธอได้ครองแชมป์การแข่งขันประเภทหญิงเดี่ยวรายการ โยเน็กซ์ดัตช์โอเพน 2013 โดยเป็นฝ่ายชนะกู จวน ซึ่งเป็นนักแบดมินตันจากประเทศสิงคโปร์ ที่ 2-0 เกม ด้วยผลการแข่ง 21-12, 21-12
บุศนันทน์ สำเร็จการศึกษา นิเทศศาสตร์บัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (รุ่น 50)
ผลงานในระดับอาชีพ
บุศนันทน์ อึ๊งบำรุงพันธ์ เป็นลูกสาวของบุญลือ กับ จีรนันทน์ อึ๊งบำรุงพันธ์ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2555 บุศนันทน์เข้าแข่งขันรายการโยเน็กซ์ซันไรท์มาเลเซียโอเพนกรังด์ปรีซ์โกลด์ 2012 เธอได้เป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันสำคัญระดับนานาชาติเป็นครั้งแรก จากนั้น ช่วงต้นเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกันนี้ บุศนันทน์ได้เข้าแข่งขันแบดมินตันชิงแชมป์เยาวชนโลก 2012 ประเภทหญิงเดี่ยวและสามารถเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศได้สำเร็จ และช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 เธอเข้าแข่งขันรายการมาเก๊าโอเพน 2012
เดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 บุศนันทน์เข้าแข่งขันศึกสวิสโอเพน 2013 และในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกันนี้ บุศนันทน์เข้าแข่งขันเอสซีจี ไทยแลนด์ โอเพ่น แบดมินตัน แชมเปี้ยนชิพ 2013 ประเภทหญิงเดี่ยวในฐานะมือวางอันดับ 7 ของรายการ และได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อรัชนก อินทนนท์ ที่ 2-1 เกม  ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เธอสามารถทำได้ถึงรอบ 16 คนสุดท้าย ในการแข่งขันประเภทหญิงเดี่ยว โดยพ่ายแพ้อันเซยัง มือวางอันดับ 8 ของโลก 0-2 เกม เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2564
โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ
อุลริช ฟรีดรีช วิลเฮ็ล์ม โยอาคิม ฟ็อน ริบเบินทร็อพ (Ulrich Friedrich Wilhelm Joachim von Ribbentrop) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมัน เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของนาซีเยอรมนี ซึ่งเขาได้เป็นตัวแทนในการลงนามกติกาสัญญาไตรภาคีอันเป็นการสถาปนาฝ่ายอักษะอย่างเป็นทางการ ตลอดจนกติกาสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบินทร็อพกับสหภาพโซเวียต เมื่อสิ้นสงครามเขาถูกตั้งข้อหาให้เป็นอาชญากรสงครามและได้รับโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในช่วงการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์ค ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1946
การจลาจลที่กรุงจาการ์ตา พ.ศ. 2562
การจลาจลที่กรุงจาการ์ตา เกิดขึ้นในวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ต่อมาในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 เกิดการปะทะมีผู้เสียชีวิต 8 ราย บาดเจ็บ 600 ราย มีการจุดไฟเผารถยนต์หลายคัน และขว้างประทัดใส่ตำรวจ ตำรวจซึ่งอยู่ในชุดปราบจลาจล ได้ยิงแก๊สน้ำตาสลายฝูงชน
การประท้วงเกิดขึ้นหลังจากที่ผลการเลือกตั้งระบุว่า นายวิโดโด ชนะนายปราโบโว ซูบิอันโต คู่แข่งของเขา หลังการประกาศผลการเลือกตั้งอย่างเป็นทางการเมื่อวันอังคาร ประชาชนหลายพันคนได้รวมตัวกันที่ด้านหน้าอาคารตรวจสอบการเลือกตั้ง เพื่อสนับสนุนนายปราโบโว แต่ต่อมาผู้ประท้วงได้ย้ายไปยังพื้นที่อื่น ๆ ทั่วกรุงจาการ์ตา กลุ่มผู้ประท้วง ได้รื้อทำลายบาทวิถี รวมถึงป้ายบอกทางต่าง ๆ บนท้องถนน และยังจุดไฟเผาแผงขายอาหาร รวมถึงป้อมตำรวจ หลังจากตำรวจเรียกร้องให้สลายการชุมนุม สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นหลายแห่งเผยแพร่ภาพการเผชิญหน้ากันระหว่างผู้ประท้วงและตำรวจในหลายพื้นที่ของเมือง ทหารมากกว่า 30,000 นาย ถูกส่งเข้ามาในกรุงจาการ์ตา เพื่อเตรียมรับมือกับความรุนแรงที่อาจเกิดขึ้น นายวีรันโต หัวหน้ารัฐมนตรีฝ่ายความมั่นคง กล่าวว่า การเข้าถึงโซเชียลมีเดียจะถูกปิดกั้นในบางพื้นที่ เขาระบุว่า การจำกัดรวมถึง การส่งต่อวิดีโอและภาพ เพื่อควบคุมการเผยแพร่ข้อมูลเท็จ
วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจรักไทย สิรินธร
วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจรักไทย สิรินธร (Rakthai Sirindhorn Business and Administration Technological College) เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2548 ตั้งอยู่ที่ อำเภอสิรินธร จังหวัดอุบลราชธานี จัดการเรียนการสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ผู้รับใบอนุญาตคือ บริษัทเทคโนโลยีบริหารธุรกิจรักไทย จำกัด โดยนายศิริธัช โรจนพฤษ์ เป็นผู้รับใบอนุญาต
ในวันที่ 24 ธันวาคม 2554 ได้ยกวิทยฐานะเป็น วิทยาลัยเทคโนโลยีบริหารธุรกิจรักไทย สิรินธร (Rakthai Sirindhorn Business and Administration Technological College)
ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 ราชกิจจานุเบกษา ได้มีการเผยแพร่คำสั่งหัวหน้า คณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 8/2559 ซึ่งมีสาระสำคัญคือให้สถาบันอาชีวศึกษาทั้งของรัฐและเอกชนถูกควบรวมเข้าด้วยกันโดยมีผลตั้งแต่วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559
หลักสูตรทั้งหมดในวิทยาลัย
=== หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ===
=== หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ===
หอศีลจุ่มซันโจวันนี
หอศีลจุ่มซันโจวันนี หรือ หอศีลจุ่มฟลอเรนซ์ (Battistero di San Giovanni; Florence Baptistry) เป็นหอศีลจุ่มนิกายโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี และมีฐานะเป็นไมเนอร์บาซิลิกา
ตัวหอเป็นทรงแปดเหลี่ยมที่ตั้งอยู่กลางจตุรัสเดลดูโอโมตรงกันข้ามกับมหาวิหารฟลอเรนซ์และหอระฆังของจอตโต ดี บอนโดเน (หอระฆังจอตโต) หอศีลจุ่มซันโจวันนีเป็นสิ่งก่อสร้างที่เก่าที่สุดสิ่งหนึ่งของฟลอเรนซ์ที่สร้างระหว่างปี ค.ศ. 1059 ถึงปี ค.ศ. 1128 เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์แบบฟลอเรนซ์
สิ่งที่มีชื่อเสียงของหอศีลจุ่มคือประตูสัมริดสามประตูที่เป็นประติมากรรมภาพนูนที่สร้างโดยลอเร็นโซ กิเบอร์ติ ที่มีเกลันเจโลเรียกว่า “ประตูสวรรค์” เพราะความงามของงานประติมากรรมบนประตู และถือกันว่าเป็นงานที่เป็นการเริ่มต้นยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา
กวีชาวอิตาลีดานเต อลิเกียริและศิลปินและผู้นำคนสำคัญๆ ของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา รวมทั้งสมาชิกในตระกูลเมดีชีต่างก็ได้รับการรับศีลจุ่มที่นี่ จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชาวฟลอเรนซ์ที่เป็นโรมันคาทอลิกทุกคนได้รับศีลจุ่มกันที่นี่
เปรียบ อิน
เปรียบ อิน (Preap In) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชาที่มีบทบาทหลังได้รับเอกราชจากฝรั่งเศส อินเป็นนักการเมืองฝ่ายขวาในกลุ่มเขมรเสรีที่ต่อต้านพระนโรดม สีหนุ เขาเป็นที่รู้จักการพยายามก่อรัฐประหารใน พ.ศ. 2506 ซึ่งถูกจับได้และถูกตัดสินประหารชีวิต
อินเกิดเมื่อ พ.ศ. 2481 ที่จังหวัดกำปอด ในครอบครัวชาวนา และมีศักดิ์เป็นหลานของอิน ตัม เขาศึกษาทางด้านวิศวกรรมในพนมเปญ เขาเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปไตย ซึ่งเป็นพรรคในยุคก่อนได้รับเอกราช ก่อนจะถูกยุบรวมเข้าในพรรคสังคมของพระนโรดมสีหนุ หลังจากนั้น เขาเข้าร่วมกับขบวนการเขมรเสรี ซึ่งเป็นกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์และต่อต้านราชวงศ์ นำโดย เซิง งอกทัญ พื้นที่ปฏิบัติการของเขมรเสรีอยู่ตามชายแดนไทยและเวียดนามใต้
อินถูกกล่าวหาเกี่ยวข้องกับการวางแผนก่อรัฐประหาร ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในการกดดันเขมรเสรีของพระนโรดม สีหนุ อินและ ไซง์ ซาน ถูกจับที่จังหวัดตาแก้วเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2506 หลังจากนั้นถูกนำตัวมายังพนมเปญ และถูกจับขังกรงในที่สาธารณะ ต่อมา ซานถูกปล่อยตัว และนำตัวไปยังสมัชชาแห่งชาติเพื่อสารภาพว่าเขมรเสรีเป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากซีไอเอ และมีเป้าหมายเพื่อล้มล้างราชบัลลังก์ของพระนโรดม สีหนุ พระนโรดม สีหนุได้ให้สมาชิกสมัชชาตัดสินชะตากรรมของอิน ซึ่งในที่สุด ตัดสินให้ประหารชีวิต
การประหารชีวิตโดยการยิงเป้าเกิดขึ้นที่จังหวัดกำปงสะปือในเดือนมกราคม พ.ศ. 2507 การประหารชีวิตถูกบันทึกไว้เป็นภาพยนตร์มีความยาวประมาณ 15 นาที และมีการฉายตามโรงหนังในกัมพูชาเป็นเวลา 1 เดือน ทำให้เปรียบ อินเป็นที่จดจำในฐานะนักการเมืองฝ่ายตรงข้ามของพระนโรดม สีหนุ ฮุน เซน ได้นำภาพยนตร์การประหารชีวิตเปรียบ อินมาฉายอีกหลายครั้งเมื่อต้องการแสดงความไม่เห็นด้วยกับพระนโรดม สีหนุ
ธงชาติคอโมโรส
ธงชาติคอโมโรส แบบปัจจุบันเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 3 ส่วน ยาว 5 ส่วน พื้นธงแบ่งเป็นแถบแนวนอน 4 แถบ แต่ละแถบเป็นสีเหลือง สีขาว สีแดง และสีฟ้า เรียงจากบนลงล่าง  ที่ด้านคันธงเป็นรูปสามเหลี่ยมพื้นสีเขียว ภายในรูปนั้นมีจันทร์เสี้ยวสีขาว ที่ระหว่างปลายจันทร์เสี้ยวนั้นมีดาวห้าแฉกสีขาว 4 ดวงเรียงตามแนวตั้ง ธงนี้ออกแบบขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2544 และประกาศใช้ในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2545 ( ปี)
แถบสีทั้ง 4 สีนี้หมายถึงเกาะทั้งสี่เกาะของประเทศ โดยสีเหลืองหมายถึงเกาะโมเอลี (Mohéli) สีขาวหมายถึงเกาะมายอต (Mayotte) ซึ่งเป็นดินแดนที่คอโมโรสอ้างสิทธิแต่มีฝรั่งเศสเป็นผู้ปกครอง สีแดงหมายถึงเกาะอองจวน (Anjouan) และสีฟ้าหมายถึงเกาะกรองด์โกมอร์ (Grande Comore) รูปดาวทั้งสี่ดวงนั้นก็มีความหมายถึงเกาะทั้งสี่เช่นกัน ส่วนจันทร์เสี้ยวนั้น หมายถึงศาสนาอิสลาม อันเป็นศาสนาประจำชาติ
ศิริชัย ภูมิพัฒน์
ศิริชัย ภูมิพัฒน์ เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพจากประเทศไทย ปัจจุบัน เขาทำหน้าที่ให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี ในไทยลีก 3 ในตำแหน่งกองหน้า
สเตย์ซี
สเตย์ซี (STAYC ย่อมาจาก Star to a Young Culture) เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยไฮอัปเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มประกอบด้วยสมาชิกหกคน ได้แก่ ซูมิน, ซีอึน, ไอซา, เซอึน, ยุน และเจ พวกเธอเปิดตัวเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 พร้อมกับซิงเกิลอัลบั้ม Star To A Young Culture
2016–2019: ก่อนเปิดตัว
ชีอึนเป็นที่รู้จักก่อนที่จะเปิดตัว ทั้งในฐานะลูกสาวของนักร้องรุ่นเก๋าพัก นัม-จ็อง และบทบาทของเธอในละคร เช่น The Good Wife, 7 วันบัลลังก์ราชินี และสลับร่าง ล้างบัลลังก์ และเธอยังได้รับรางวัล Youth Acting Award จากเอสบีเอสดรามาอะวอดส์ 2018 จากบทบาทของเธอในเรื่อง Still 17
เซอึนเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดง ปรากฏตัวในรายการอย่าง The Guardians และ Circle
ก่อนเปิดตัว สเตย์ซีเป็นที่รู้จักในชื่อ "ไฮอัปเกิลส์" ซึ่งตั้งชื่อตามบริษัทไฮอัปเอนเตอร์เทนเมนต์ สมาชิกกับเด็กฝึกหัดที่ไม่ประสบความสำเร็จ ชาง เชียน-เชียน ("ลิเดีย") และคิม มิน-จ็อง ได้แสดงอยู่ในสารคดีชุด K-Pop Evolution ของ YouTube Originals ในช่วงสองสามเดือนสุดท้ายของการฝึกก่อนเปิดตัว
เครื่องอิสริยาภรณ์กุหลาบขาวแห่งฟินแลนด์
เครื่องอิสริยาภรณ์กุหลาบขาวแห่งฟินแลนด์ (Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunta) เป็นหนึ่งในสามของเครื่องอิสริยาภรณ์ของประเทศฟินแลนด์ร่วมกับเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งผู้ปลดปล่อยและเครื่องอิสริยาภรณ์สิงโตแห่งฟินแลนด์ มอบให้แก่ผู้กระทำคุณประโยชน์ต่อรัฐการและประชาชนชาวฟินแลนด์ทั้งชาวฟินแลนด์และชาวต่างประเทศ
ประวัติ
เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2462 โดยคาร์ล กุสตาฟ เอมิล มันเนอร์เฮม โดยที่มาของชื่อเครื่องอิสริยาภรณ์มาจากดอกกุหลาบ 9 ดอกในตราแผ่นดินของฟินแลนด์ โดยบรรจุอยู่ในรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ปีเดียวกัน เครื่องอิสริยาภรณ์นี้ออกแบบโดยอักเซลี การ์เลน-คาเรลา
ลักษณะและลำดับชั้น
เครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้น 10 ชั้น โดยมีแพรแถบสีน้ำเงินครามตามสีธงชาติฟินแลนด์ ตัวดวงตราจารึกคำขวัญว่า Isänmaan hyväksi (เพื่อปิตุภูมิที่ดี) โดยลำดับชั้นของเครื่องอิสริยาภรณ์ดังกล่าวมีดังนี้
การมอบ
ประธานาธิบดีฟินแลนด์ คือประธานของเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ และมีการแต่งตั้งคณะกรรมการประจำเครื่องอิสริยาภรณ์เพื่อค้นหาผู้ที่เหมาะสมและเสนอชื่อเพื่อรับมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ โดยสมาชิกอิสริยาภรณ์นี้ที่มีชื่อเสียงอันได้แก่ ยอซีป บรอซ ตีโต ประมุขแห่งยูโกสลาเวีย สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน บัชชาร อัลอะซัด ประธานาธิบดีซีเรีย เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อัลนะฮ์ยาน ประธานาธิบดีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะแห่งญี่ปุ่น เป็นต้น
โรคกุ้งตายด่วน
โรคกุ้งตายด่วน หรือกลุ่มอาการตายด่วน (Shrimp Early Mortality Syndrome, ย่อ: EMS) เรียกอีกชื่อหนึ่งว่า กลุ่มอาการตับและตับอ่อนตายเฉียบพลัน (Acute Hepatopancreatic Necrosis Syndrome, ย่อ: AHPNS) เป็นโรคระบาดส่งผลถึงตายในกุ้งเลี้ยง ซึ่งเป็นอาการที่พบว่าเซลล์ตับและตับอ่อนของกุ้งมีลักษณะการตายหรือถูกทำลายอย่างรุนแรง
โรคกุ้งตายด่วน (EMS) หรือกลุ่มอาการตับและตับอ่อนตายเฉียบพลัน (AHPNS) เริ่มมีการระบาดครั้งแรกในรัฐเท็กซัสปี 2528 จากนั้นโรคนี้แพร่ระบาดไปยังฟาร์มกุ้งในทวีปอเมริกาใต้ ต่อมาในปี 2552 มีการแพร่มายังประเทศจีน และกระจายอย่างรวดเร็วสู่ประเทศเวียดนามในปี 2553 ในมาเลเซียปี 2554 และประเทศไทยปลายปี 2554 ตามลำดับ
จากงานวิจัยพบว่าโรคกุ้งตายด่วนไม่มีความเสี่ยงต่อสุขภาพคน เนื่องจากเชื้อ V.parahaemolyticus บางสายพันธุ์ที่พบได้ยากเท่านั้นที่มียีนชนิดพิเศษ 2 ตัวซึ่งสามารถก่อให้เกิดโรคในระบบทางเดินอาหารของคนได้และมีเพียง 1-2% ของสายพันธุ์ของเชื้อ V.parahaemolyticus ที่พบได้ในธรรมชาติทั่วโลกเท่านั้นที่มียีนพิเศษ 2 ชนิดนี้
พยาธิสภาพ
อาการเสื่อมสภาพของตับและตับอ่อน จะเริ่มจาก R-cell, B-cell และ F-cell ในตับและตับอ่อนมีจำนวนลดลง จากนั้นการแบ่งตัวของนิวเคลียสใน E-cell ก็ต่ำลงเช่นกัน จึงทำให้ R, B, F-cell และ E-cell เริ่มทำงานผิดปกติตามลำดับ ส่งผลให้ส่วนต้นของท่อของเซลล์ตับและตับอ่อนเริ่มมีการเสื่อมสภาพไปจนถึงส่วนปลายของท่อ ซึ่งจะพบความผิดปกติของนิวเคลียส รวมถึงเซลล์ตับและตับอ่อนหลุดลอก
เนื้อเยื่อบริเวณตับและตับอ่อนมีความผิดปกติ โดยเริ่มจากเซลล์เยื่อบุ (epithelial cell) ของตับและตับอ่อนถูกทำลายอย่างรุนแรงคล้ายกับถูกสารพิษ ตับอ่อนมีการสะสมไขมันทั้งในรูปของ fat storage cell vesicle และ oil droplet ลดต่ำลง การทำงานของเซลล์ที่หลั่งสารมีประสิทธิภาพลดลงด้วย ซึ่งกุ้งที่มีอาการติดเชื้ออย่างรุนแรงพบว่าไขมัน, เซลล์ของตับและตับอ่อน และเซลล์ที่ทำหน้าที่หลั่งสารถูกทำลายรุนแรงมากยิ่งขึ้นและหลุดสู่ช่องของท่อตับ ในระยะท้ายของโรคมีการติดเชื้อซ้ำ (secondary infection) อย่างรุนแรงซึ่งเกิดขึ้นโดยการฉวยโอกาสของเชื้อ Vibrio parahaemolyticus และในที่สุดกุ้งที่ติดเชื้อจะตาย เป็นผลมาจากการที่ตับและตับอ่อนล้มเหลว
สาเหตุ
สาเหตุหลักที่ทำให้กุ้งตายเป็นผลมาจากตับและตับอ่อนถูกทำลาย เนื่องจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Vibrio parahaemolyticus เป็นเชื้อที่สร้างสารพิษจะอยู่เฉพาะที่ (localized infection) พบในกระเพาะอาหาร เมื่อตับและตับอ่อนของกุ้งถูกทำลายจึงจะพบเชื้อแบคทีเรียที่บริเวณตับและตับอ่อนเป็นจำนวนมาก ปัจจัยที่มีผลต่อการเพิ่มจำนวนของเชื้อ “Vibrio parahaemolyticus” ได้แก่ น้ำที่มีออกซิเจนต่ำ สารอินทรีย์สูง, การหมักหมมของอุปกรณ์, อาหารกุ้งตกค้างในบ่อ และเศษตะกอนอินทรีย์คงค้าง ซึ่งเชื้อก่อโรคจะชอบน้ำที่มีอุณหภูมิสูง (เกิน 29 °C) และมีระดับความเค็มสูง (กว่า 20–38 ppt) การหลีกเลี่ยงภาวะเหล่านี้ในบ่อเลี้ยงจึงมีความสำคัญต่อมาตรการควบคุมโรค แต่ไม่ทนกรด อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าจะทราบสาเหตุของโรค แต่การควบคุมและป้องกันแบคทีเรียนี้เป็นไปได้ยาก เนื่องจากยังขาดวิธีการตรวจวินิจฉัยเชื้อก่อโรคที่มีความจำเพาะและรวดเร็ว
การป้องกันและควบคุมโรค
ให้มีฆ่าเชื้อโรคทั้งในบ่อและเชื้อที่อาจมากับไข่กุ้ง นอร์เพลียสทั้งของกุ้งและของไรอาร์ทีเมีย รวมถึงต้องมีการพักบ่อระหว่างการเลี้ยงแต่ละครั้ง การเลี้ยงต้องมีการควบคุมสภาพแวดล้อม นอกจากนั้น โรงเพาะควรมีการใช้โปรไบโอติกและใช้ยาต้านจุลชีพเมื่อจำเป็นอีกด้วย ตลอดจนควบคุมการเพิ่มจำนวนของแพลงก์ตอน การให้อาหารในปริมาณที่เหมาะสม การใช้ปูนขาวโรยบ่อ มีการพักบ่อ เป็นต้น
อาจใช้สารกลุ่มโพลีฟีนอล (Polyphenol) ซึ่งเป็นสารสกัดจากพืชธรรมชาติมีสาร Bioactive Flavonoids เป็นส่วนประกอบหลัก สารกลุ่มนี้สามารถควบคุมปริมาณเชื้อแบคทีเรีย Vibrio parahaemolyticus ได้ รวมทั้งมีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระก็เป็นส่วนส่งเสริมให้เซลล์ของตับและตับอ่อนของกุ้งแข็งแรง และฟื้นตัวได้ดีขึ้น
การป้องกันการเกิดโรคกุ้งตายด่วนเป็นอีกวิธีการหนึ่งที่ลดความเสียหายที่เกิดจากโรคดังกล่าวได้ด้วยวิธีการตรวจลูกกุ้งก่อนปล่อยลงบ่อเลี้ยงและการสุ่มตรวจตลอดทุกช่วงอายุการเลี้ยงกุ้งดังนั้นถ้ามีวิธีที่ตรวจวัดเชื้อก่อโรคได้เร็วและมีประสิทธิภาพสูงจึงมีประโยชน์กับอุตสาหกรรมการเลี้ยงกุ้งเป็นอย่างมาก จากรายงานการวิจัยของ Arunrut et al. 2016 ได้พัฒนาชุดตรวจแบบใหม่ขึ้นโดยอาศัยเทคนิค Loop-mediated isothermal amplification (LAMP) ที่ใช้เพียงเครื่องควบคุมอุณหภูมิ (Heating block) ที่ราคาไม่แพง ร่วมกับการอ่านผลด้วยตาเปล่าโดยใช้ตัวตรวจจับดีเอ็นเอที่ติดฉลากด้วย Gold nanoparticle มาประยุกต์ใช้ในการตรวจหาเชื้อ V. parahaemolyticus ที่เป็นสาเหตุของโรคตับตายเฉียบพลันสาเหตุหนึ่งของโรคกุ้งตายด่วน โดยการออกแบบไพรเมอร์แลมป์ที่จำเพาะต่อ toxin gene ของเชื้อ V. parahaemolyticus ในการตรวจหาเชื้อได้อย่างมีประสิทธิภาพเป็นแนวทางป้องกันและควบคุมโรคกุ้งตายด่วนที่สะดวก ง่าย รวดเร็ว และแม่นยำได้
เรือสำราญ
เรือสำราญ (cruise ship) เป็นเรือขนส่งผู้โดยสารที่มีจุดประสงค์ด้านการพักผ่อนและความบันเทิงเป็นหลัก เรือสำราญมักล่องเป็นเวลา 2-3 วันโดยไม่แวะจอดที่ท่าเรือใด ๆ
โรคกุ้งตายด่วน
ในประเทศไทย
อุตสาหกรรมกุ้งของไทยได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงจากโรคกุ้งตายด่วน ส่งผลให้ผลผลิตกุ้งลดลงถึง 50% โดยปี 2556 มีผลผลิตลดลงเหลือประมาณ 270,000 ตัน ในขณะที่ภาพรวมของผลกระทบจากการระบาดของโรคกุ้งตายด่วนในอีกหลายประเทศ ทำให้การผลิตกุ้งเลี้ยงของโลกลดลงประมาณ 11% ปัญหาโรคกุ้งตายด่วน สร้างผลกระทบต่ออุตสาหกรรมกุ้งมากทั้งต่อเกษตรกรและอุตสาหกรรมส่งออก ส่งผลให้ผู้นำเข้าเริ่มหากุ้งจากประเทศอื่นทดแทน และผู้เลี้ยงเองไม่มีความมั่นใจในการลงกุ้งเลี้ยง
เรือสำราญ
เรือสำราญมักถูกเรียกว่าเป็น "โรงแรมลอยน้ำ" ซึ่งจะมีพนักงานคอยให้บริการในพื้นที่ต่าง ๆ ภายในเรือสำราญ ต่างจากเรือทั่วไปที่จะมีเพียงลูกเรือ โดยมักจะมีจำนวนมากกว่าผู้โดยสารที่มาใช้บริการ ภายในเรือสำราญแต่ละลำที่ให้บริการจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น ร้านอาหาร ร้านค้าต่าง ๆ บาร์ สปา โรงภาพยนตร์ ที่พัก ฯลฯ
เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นักบุญยากอบและพระขรรค์
เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นักบุญยากอบและพระขรรค์ (Ordem Militar de Sant'Iago da Espada) คือเครื่องอิสริยาภรณ์เก่าแก่ของประเทศโปรตุเกส ร่วมกับเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์หอคอยและดาบ เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์แห่งพระคริสต์ เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์เอวีซ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1718 และถูกบรรจุไว้ในรัฐธรรมนูญสมัยราชอาณาจักรโปรตุเกส เมื่อ พ.ศ. 2332 ก่อนจะระงับการมอบเครื่องอิสริยาภรณ์นี้ไปใน พ.ศ. 2453 และถูกฟื้นฟูอีกครั้งเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2461 เครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นี้มอบให้แก่ผู้กระทำคุณประโยชน์สูงสุดด้านวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และวรรณกรรมของประเทศโปรตุเกส โดยประธานาธิบดีโปรตุเกสเป็นประธานของเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์นี้
ลำดับชั้น
แต่เดิมเครื่องอิสริยาภรณ์นี้มีทั้งสิ้นห้าชั้น ก่อนจะมีการเพิ่มชั้นสายสร้อยใน พ.ศ. 2505 สำหรับมอบให้แก่ประธานาธิบดีโปรตุเกสและประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ โดยลำดับชั้นของเครื่องเสนาอิสริยาภรณ์มีดังนี้
ศาสนาในประเทศเกาหลีใต้
ศาสนาในประเทศเกาหลีใต้ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2558 พบว่าประชากรส่วนใหญ่ระบุตัวตนว่าไม่นับถือศาสนาหรือนับถือลัทธิชินโดร้อยละ 56.9 ขณะที่ประชากรที่นับถือศาสนาส่วนใหญ่ระบุตัวตนว่านับถือศาสนาคริสต์ (แบ่งเป็นโปรเตสแตนต์ร้อยละ 19.7 และโรมันคาทอลิกร้อยละ 7.9) และนับถือศาสนาพุทธแบบเกาหลีร้อยละ 15.5 ที่เหลือร้อยละ 0.8 นับถือศาสนาอื่น ๆ เช่น ลัทธิว็อนบุล ลัทธิขงจื๊อ ลัทธิช็อนโด ลัทธิแทซ็อนจินรีโฮ ลัทธิแทจง ลัทธิชึงซัน และศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ส่งอิทธิพลยิ่งตั้งแต่ยุคก่อน ส่วนศาสนาคริสต์เริ่มเข้ามามีอิทธิพลช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึง 19 และมีศาสนิกชนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งเกิดขึ้นจากพลวัตทางสังคมของเกาหลีใต้ในศตวรรษที่ผ่านมา แต่อิทธิพลของลัทธิขงจื๊อและศาสนาพุทธยังมีอยู่มาก กล่าวกันว่าอิทธิพลของขงจื๊อมีลักษณะบังคับ แต่ศาสนาพุทธจะมีท่าทีที่ผ่อนคลายกว่า ทว่าหลัง พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา พบว่ามีผู้นับถือศาสนาลดลง ศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมอย่างลัทธิชินโดได้รับความนิยมและผู้ที่นับถือลัทธิดังกล่าวถูกนับเป็นประชากรไม่มีศาสนา จากการสำรวจใน พ.ศ. 2555 พบว่ามีประชากรที่ไม่นับถือศาสนาร้อยละ 15 ระบุว่าไม่เชื่อในพระเจ้า และการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2558 พบว่ากลุ่มเยาวชนอายุ 20 ปี ไม่นับถือศาสนามากถึงร้อยละ 65
หลังการแบ่งคาบสมุทรเกาหลีออกเป็นสองประเทศ รัฐทางเหนือปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ ส่วนรัฐทางใต้ต่อต้านระบอบคอมมิวนิสต์ คริสต์ศาสนิกชนเกาหลีกว่าครึ่งจากเกาหลีเหนือ อพยพลงเกาหลีใต้ ประมาณการผู้อพยพลงใต้นี้อาจมากกว่าหนึ่งล้านคน หลังคริสต์ศตวรรษที่ 20 รัฐบาลเกาหลีใต้มีนโยบายอุปถัมภ์ลัทธิชินโด ในเวลาเดียวกันศาสนาคริสต์มีความเข็มแข็งขึ้น และศาสนาพุทธได้รับการฟื้นฟูอีกครั้ง นักวิชาการระบุว่าสำมะโนครัวเกาหลีใต้ไม่นับผู้ที่นับถือลัทธิชินโดในบัญชี และผู้ที่นับถือศาสนาพื้นเมืองมักถูกดูถูกดูแคลน โดยสถิติที่รวบรวมโดย ARDA ให้ข้อมูลว่าใน พ.ศ. 2553 ชาวเกาหลีใต้นับถือศาสนาพื้นเมืองร้อยละ 14.7 นับถือศาสนาเกิดใหม่ร้อยละ 14.2 และนับถือลัทธิขงจื๊อร้อยละ 10.9
มีผู้สังเกตการลดลงของผู้นับถือศาสนาพุทธและผู้ที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกในสำมะโนครัวประชากรเมื่อ พ.ศ. 2548 และ พ.ศ. 2558 โดยการสำรวจใน พ.ศ. 2548 สำรวจจากประชากรทั้งหมดผ่านแผ่นพับแจกจ่ายไปยังทุก ๆ ครอบครัว ขณะที่การสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2558 ดำเนินการผ่านระบบอินเทอร์เน็ตเป็นส่วนใหญ่ และมีประชากรถูกสำรวจอย่างจำกัดเพียงร้อยละ 20 จากประชากรทั้งหมดของเกาหลีใต้ ทำให้เกิดการถกเถียงกันจากการสำรวจนี้ เพราะประชากรที่อาศัยอยู่ชนบทซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้นับถือศาสนาพุทธและโรมันคาทอลิกซึ่งไม่คุ้นเคยกับอินเทอร์เน็ต การสำรวจนี้จึงเอื้อประโยชน์แก่ชาวเมืองซึ่งส่วนใหญ่เป็นโปรเตสแตนต์ซึ่งเข้าถึงอินเทอร์เน็ตได้ง่ายกว่า ชุมชนพุทธและคริสตังต่างวิพากษ์วิจารณ์การสำรวจสำมะโนครัวประชากรใน พ.ศ. 2558 นี้
ก่อน พ.ศ. 2488
เดิมชาวเกาหลีนับถือศาสนาพื้นเมืองคือลัทธิมูหรือชินโด ต่อมารัฐโคกูรยอรับศาสนาพุทธจากรัฐฉินเมื่อ พ.ศ. 915 และพัฒนาจนมีรูปแบบเป็นของตนเอง ในช่วงเวลานั้นคาบสมุทรเกาหลีแบ่งออกเป็นสามอาณาจักร คือ โคกูรยอทางเหนือ แพ็กเจทางตะวันตกเฉียงใต้ และชิลลาทางตะวันออกเฉียงใต้ ศาสนาพุทธแพร่หลายไปยังรัฐชิลลาในคริสต์ศตวรรษที่ 5 และเพียงระยะเวลาไม่นาน ศาสนาพุทธได้รับการยอมรับนับถือเป็นศาสนาประจำชาติใน พ.ศ. 1095 ศาสนาพุทธเป็นที่นิยมมากในชิลลาและแพร่หลายไปยังรัฐแพ็กเจ (รัฐทั้งสองตั้งอยู่ในเขตประเทศเกาหลีใต้ในปัจจุบัน) ขณะที่รัฐโคกูรยอยังนิยมนับถือศาสนาพื้นเมืองอยู่อย่างเหนียวแน่น กระทั่ง พ.ศ. 1461 มีการรวบรวมรัฐทั้งสามก่อตั้งเป็นรัฐโครยอ ศาสนาพุทธก็ยิ่งโดดเด่นและพระสงฆ์เริ่มมีอำนาจทางการเมือง
เมื่อถึงยุคราชวงศ์โชซ็อนเรืองอำนาจช่วงปลายศตวรรษที่ 14 พวกเขานับถือลัทธิขงจื๊อใหม่อย่างเคร่งครัด จึงมีการลดอำนาจและปราบปรามทั้งศาสนาพุทธ และลัทธิชินโด อารามในพุทธศาสนาหลายแห่งถูกทำลาย จากที่เคยมีอยู่หลายร้อยแห่ง หลงเหลืออารามเพียงสามสิบหกแห่ง ศาสนาพุทธถูกกำจัดออกจากตัวเมืองอย่างเบ็ดเสร็จ ภิกษุและภิกษุณีล้วนถูกกีดกันและผลักดันไปยังพื้นที่ภูเขาอันห่างไกล นโยบายกีดกันนี้กินเวลาจนถึงศตวรรษที่ 19
ปลายศตวรรษที่ 19 โชซ็อนมีสถานะทางการเมืองและวัฒนธรรมย่ำแย่ กลุ่มปัญญาชนจึงมองหาวิธีแก้ปัญหาเพื่อกอบกู้วิกฤติชาติ ในช่วงเวลานี้พวกเขาได้ติดต่อมิชชันนารีตะวันตกให้ช่วยเสนอวิธีแก้ปัญหาให้ชาวเกาหลี เดิมเกาหลีมีชุมชนชาวคริสต์มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 และ พ.ศ. 2423 รัฐบาลอนุญาตให้มิชชันนารีจำนวนมากเผยแผ่ศาสนาในประเทศอย่างเสรี มิชชันนารีเหล่านี้ก่อตั้งโรงเรียน โรงพยาบาล และโรงพิมพ์ เหล่าพระราชวงศ์เองก็ให้การสนับสนุนศาสนาคริสต์เสียด้วย
ในยุคเกาหลีตกเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่น มีการเชื่อมโยงระหว่างศาสนาคริสต์กับลัทธิชาตินิยมเกาหลีอย่างเหนียวแน่น หลังรัฐบาลญี่ปุ่นพยายามกลืนลัทธิชินโดรวมเข้ากับชินโตรัฐ ซึ่งคริสต์ศาสนิกชนปฏิเสธที่จะเข้าร่วมพิธีกรรมทางศาสนาของชินโต ในเวลาเดียวกันก็เกิดขบวนการศาสนาจำนวนมากตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ซึ่งเกิดจากความพยายามที่จะปฏิรูปศาสนาพื้นเมืองเกาหลี โดยเฉพาะลัทธิช็อนโดซึ่งเฟื่องฟูมาก
พ.ศ. 2488—ปัจจุบัน
หลังการแบ่งคาบสมุทรเกาหลีออกเป็นสองประเทศ รัฐทางเหนือปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ ส่วนรัฐทางใต้ต่อต้านระบอบคอมมิวนิสต์ คริสต์ศาสนิกชนเกาหลีกว่าครึ่งจากเกาหลีเหนืออพยพลงเกาหลีใต้ ประมาณการผู้อพยพลงใต้นี้อาจมากกว่าหนึ่งล้านคน ส่วนผู้ที่นับถือลัทธิช็อนโดยังกระจุกตัวอยู่ในเกาหลีเหนือหลังการแยกดินแดน ขณะที่เกาหลีใต้มีผู้นับถือลัทธิช็อนโดเพียงไม่กี่พันคน
ในรัฐบาลประธานาธิบดีพัก ช็อง-ฮีซึ่งเป็นพุทธศาสนิกชน เกิดขบวนการที่เรียกว่า "ขบวนการโค่นล้มการบูชาเทพเจ้า" มีการห้ามมิให้ผู้คนนับถือศาสนาพื้นเมืองและกวาดล้างศาลเจ้าแบบดั้งเดิมทั้งหมดรวมทั้งศาลขงจื๊อ
จากพลวัตทางสังคม ศาสนาพุทธได้รับการฟื้นฟูอย่างรวดเร็วและศาสนาคริสต์มีการเติบโตสูง ดังจะพบว่าวัดพุทธจากเดิมมี 2,306 วัด เมื่อ พ.ศ. 2505 เพิ่มขึ้นเป็น 11,561 วัด ใน พ.ศ. 2540, โบสถ์โปรเตสแตนต์จากเดิม 6,785 แห่ง เมื่อ พ.ศ. 2505 เพิ่มขึ้นเป็น 58,046 แห่ง ใน พ.ศ. 2540, โบสถ์คาทอลิกจากเดิมมี 313 แห่ง เมื่อ พ.ศ. 2508 เพิ่มขึ้นเป็น 1,366 ใน พ.ศ. 2548, วัดของลัทธิว็อนบุลจากเดิมมี 131 วัด เมื่อ พ.ศ. 2512 เพิ่มขึ้นเป็น 418 ใน พ.ศ. 2540 และวัดของลัทธิแทซ็อนจินรีโฮจากเดิมมี 700 วัด เมื่อ พ.ศ. 2526 เพิ่มขึ้นเป็น 1,600 วัด ใน พ.ศ. 2537 จากสถิติสำมะโนครัวประชากรพบว่าประชาชนระบุว่าเป็นพุทธศาสนิกชนเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 2.6 เมื่อ พ.ศ. 2505 เพิ่มเป็นร้อยละ 22.8 เมื่อ พ.ศ. 2548 และศาสนาคริสต์เติบโตขึ้นจากร้อยละ 5 เมื่อ พ.ศ. 2505 เพิ่มเป็นร้อยละ 29.2 เมื่อ พ.ศ. 2548 แต่หลังจากปี พ.ศ. 2548 จนถึง 2558 เป็นต้นมาพบว่าศาสนิกชนของทั้งสองศาสนาลดลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะศาสนาพุทธที่ลดลงอย่างฮวบฮาบเหลือเพียงร้อยละ 15.5 และผู้นับถือศาสนาคริสต์ลดลงเพียงเล็กน้อยคือร้อยละ 27.6
โปรเตสแตนต์โจมตีศาสนาดั้งเดิม
ช่วงยุค ค.ศ. 1980 จนถึง 1990 มีศาสนิกชนนิกายโปรเตสแตนต์ที่แสดงตนเป็นปฏิปักษ์ต่อศาสนาพุทธและศาสนาพื้นเมืองของเกาหลี มีการลอบวางเพลิงวัด ตัดเศียรพระพุทธรูปหรือพระโพธิสัตว์ ใช้สีแดงทาเป็นรูปไม้กางเขนลงพระพุทธรูปหรือรูปเคารพในศาสนาอื่น ๆ การกระทำบางอย่างได้รับการสนับสนุนจากศิษยาภิบาลของโบสถ์
ศาสนาพุทธ
ศาสนาพุทธ (불교, 佛敎) เข้าสู่ดินแดนเกาหลีตั้งแต่ยุคสามอาณาจักร หรือราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 แพร่หลายจากอินเดียผ่านจีนก่อนเข้าถึงคาบสมุทรเกาหลี เป็นนิกายมหายานซึ่งได้รับอิทธิพลจากความเชื่อพื้นเมืองและระบบเทววิทยาต่าง ๆ เข้าไว้ มีลักษณะพิเศษคือเป็นปรัชญาเพื่อการหลุดพ้น เลี่ยงการเกิดใหม่ในวัฏสงสารเพื่อมุ่งสู่นิพพาน จากการอุปถัมภ์ของกษัตริย์ ศาสนาพุทธมีความรุ่งเรืองมาก มีการส่งพระภิกษุเกาหลีจาริกไปจีนและอินเดียเพื่อศึกษาพระไตรปิฎก ครั้นคริสต์ศตวรรษที่ 6 มีพระสงฆ์และศิลปินจากเกาหลีอพยพไปเผยแผ่ศาสนาพุทธในญี่ปุ่น ถือเป็นศาสนาที่ทรงอิทธิพลและมีความโดดเด่นมาตั้งแต่ยุครัฐเหนือใต้ และในสมัยรัฐโครยอให้การสนับสนุนศาสนาพุทธเต็มที่ แต่ก็อุปถัมภ์ลัทธิขงจื๊อไปด้วย เพราะพระสงฆ์เข้าเป็นนักการเมืองและขุนนาง และมีจำนวนหนึ่งก่อการฉ้อราษฎร์บังหลวง แม้ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองไปด้วยศาสนสถาน พระพุทธรูป ศิลปะ และจิตรกรรม มีการแกะแม่พิมพ์พระไตรปิฎกด้วยไม้จำนวน 80,000 แผ่น เพื่ออาศัยพุทธานุภาพขับไล่อิทธิพลมองโกลออกไป ปัจจุบันพระไตรปิฎกฉบับเกาหลีนี้ประดิษฐานไว้ ณ วัดแฮอินซา แต่ศาสนาพุทธก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ประเทศเสื่อมโทรม เพราะพระสงฆ์มีอำนาจราชศักดิ์มากเกินไป ทำให้เกิดความขัดแย้งหลายฝ่าย ทั้งระหว่างขุนนางฝ่ายนักรบกับขุนนางฝ่ายนักปราชญ์ และระหว่างขุนนางพุทธกับขุนนางขงจื๊อ ทำให้อาณาจักรอ่อนแอลงมาก จนถูกมองโกลรุกรานและปกครองเกาหลีอยู่เกือบศตวรรษ ครั้นเข้าสู่ยุครัฐโชซ็อน มีการยกย่องลัทธิขงจื๊อใหม่เป็นศาสนาประจำชาติ เป็นหลักชี้นำของรัฐ และเป็นความถูกต้องแห่งศีลธรรมจรรยาของราชวงศ์ มีการริบทรัพย์สินของวัดพุทธที่สั่งสมมาตั้งแต่ยุคโครยอเป็นของรัฐ ศาสนาพุทธถูกปราบปรามนานถึง 500 ปี แม้จะมีความพยายามในการฟื้นฟูศาสนาพุทธขึ้นมาอยู่เนือง ๆ แต่ก็ถูกเหล่านักปราชญ์และขุนนางที่นับถือลัทธิขงจื๊อต่อต้านอยู่เสมอ จนถึงยุคปลายของราชวงศ์โชซ็อน
ศาสนาพุทธมีนิกายหลักคือนิกายซ็อน (선, 禪) แบ่งคณะสงฆ์ออกเป็นสองกลุ่มหลักได้แก่ คณะโช-กเย (조계종, 曹溪宗) และคณะแทโก (태고종, 太古宗) คณะสงฆ์แรกคือนิกายที่พระสงฆ์ครองพรหมจรรย์ มีศูนย์กลางที่วัดโชกเยซาในกรุงโซล และมีวัดในสังกัดที่มีชื่อเสียง เช่น วัดพุลกุกซา และวัดโพโมซา ส่วนคณะแทโกเป็นคณะสงฆ์ที่อนุญาตให้พระสงฆ์สามารถมีครอบครัวได้ ตามอย่างพระสงฆ์ญี่ปุ่นในยุคอาณานิคม หลังประเทศเกาหลีใต้ได้รับอิสรภาพ เกิดการต่อสู้กันระหว่างคณะโช-กเยและแทโกเรื่องกรรมสิทธิ์ที่ดินของวัด ซึ่งโช-กเยชนะคดีในเวลาต่อมา
ส่วนคณะชินกัก เป็นกลุ่มที่สืบมาจากนิกายวัชรยานที่อนุญาตให้พระสงฆ์มีครอบครัวได้ อีกคณะหนึ่งคือ คณะช็อนแท สืบมาแต่นิกายเทียนไถจากประเทศจีน นับถือสัทธรรมปุณฑรีกสูตรว่าเป็นคำสอนสูงสุดของพุทธศาสนา และพระสงฆ์ยังถือพรตครองเพศพรหมจรรย์ นอกจากนี้ยังมีลัทธิอิงศาสนาพุทธคือ ลัทธิว็อนบุล (원불교, 圓佛敎) ถือเป็นศาสนาพุทธสมัยใหม่ เชื่อว่าการการรู้แจ้งสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน มีพระคัมภีร์และวัตรปฏิบัติที่เรียบง่าย สามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวันได้ เพื่อให้คนทุกชนชั้นเข้าถึงพระธรรม
หลังพระสงฆ์ปลีกตนเองในวัดตามป่าเขาและอารามยาวนานกว่าห้าศตวรรษ ปัจจุบันศาสนาพุทธในเกาหลีใต้มีการฟื้นฟูขึ้นใหม่เพื่อให้ทันการเปลี่ยนแปลงในยุคโลกาภิวัฒน์ มีการจัดตั้งคณะสงฆ์ขึ้นตามหัวเมืองใหญ่เพื่อเผยแผ่ศาสนา รวมทั้งมีนโยบายสนับสนุนเสรีภาพทางเพศ จากการสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2548 พบว่าประชากรเกาหลีใต้ราวหนึ่งในสี่นับถือศาสนาพุทธ แต่การนับจำนวนพุทธศาสนิกชนนั้นไม่มีกฎเกณฑ์ในการระบุตัวตนชัดเจนอย่างคริสต์ศาสนิกชน เพราะศาสนาพุทธนั้นเป็นดั่งปรัชญาและปูมหลังทางวัฒนธรรมเกาหลีไปแล้ว จึงคาดว่าจำนวนพุทธศาสนิกชนน่าจะมีมากกว่าการสำรวจนี้ เช่นเดียวกับประเทศเกาหลีเหนือที่ระบุว่ามีพุทธศาสนิกชนเพียงร้อยละ 4.5 แต่ประชากรเกาหลีเหนือมากกว่าร้อยละ 70 ปฏิบัติตนตามปรัชญาและธรรมเนียมชาวพุทธ
ศาสนาคริสต์
ศาสนาคริสต์ (기독교, 基督敎) เข้าถึงดินแดนเกาหลีครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2334 หรือสิบปีหลังการกลับมาของอี ซึง-ฮุน ชาวเกาหลีคนแรกที่ผ่านการบัพติศมาที่ปักกิ่ง ประเทศจีน งานเขียนของมัตเตโอ ริชชี มิชชันนารีเยสุอิตซึ่งอาศัยอยู่ในราชสำนักปักกิ่งถูกนำไปสู่เกาหลีตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 17 แล้ว นักวิชาการขงจื๊อที่เรียกว่า ซิลฮัก (실학, 實學 แปลว่า "การเรียนรู้เชิงปฏิบัติ") สนใจในหลักคำสอนคาทอลิก และเป็นผู้เผยแผ่ความเชื่ออย่างคาทอลิกอย่างแพร่หลายในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปัจจุบันมีการเผยแผ่หลากหลายนิกายมาก เช่น โรมันคาทอลิก (천주교, 天主敎), เพรสไบทีเรียน (장로교), เมทอดิสต์ (감리교), แบปทิสต์ (침례교) และนิกายย่อยอีกจำนวนมาก
แนวคิดอย่างตะวันตกและศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิกในเกาหลีถูกนำเสนอในชื่อ ซอฮัก (서학, 西學 แปลว่า "การเรียนรู้อย่างตะวันตก") จากการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2344 พบว่าครึ่งหนึ่งของครอบครัวที่เปลี่ยนไปเข้ารีตนิกายคาทอลิกมีความเชื่อมโยงกับซอฮัก ผู้เข้ารีตส่วนใหญ่ปฏิเสธที่จะร่วมพิธีกรรมบูชาบรรพบุรุษของลัทธิขงจื๊อ จากนั้นรัฐบาลโชซ็อนจึงประกาศห้ามเผยแผ่ศาสนาคริสต์ คริสต์ศตวรรษที่ 19 คริสต์ศาสนิกชนจำนวนมากถูกประหาร แต่กฎหมายนี้ไม่ได้บังคับใช้อย่างเข้มงวดนัก คริสต์ศาสนิกชนเกาหลีส่วนใหญ่จึงกระจุกตัวอยู่ทางตอนเหนือของคาบสมุทร ซึ่งอิทธิพลของลัทธิขงจื๊อไม่เข้มข้นเท่าภาคใต้ โดยนิกายโรมันคาทอลิกเคยรุ่งเรืองมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึง 1980 หลังจากนั้นนิกายโปรเตสแตนต์ที่ได้เข้ามามีบทบาทตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 หลังบาทหลวงคาทอลิกสามารถทำให้ชาวเกาหลีกลับใจไปนับถือศาสนาคริสต์ได้จำนวนมาก มิชชันนารีโปรเตสแตนต์ได้รับการสนับสนุนจากราชวงศ์เกาหลีที่กำลังอ่อนแอ ในช่วงเวลานั้นเกาหลีไม่มีศาสนาประจำชาติอย่างจีนและญี่ปุ่น จึงเป็นช่องทางให้มีการเผยแผ่ศาสนาคริสต์ได้อย่างอิสระ มิชชันนารีเมทอดิสต์และเพรสไบทีเรียนประสบความสำเร็จในการเผยแผ่ศาสนาอย่างงดงาม พวกเขาก่อตั้งโรงเรียน มหาวิทยาลัย โรงพยาบาล และสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ถือว่ามีบทบาทสำคัญในการรังสรรค์ความเจริญให้กับเกาหลี
ก่อน พ.ศ. 2491 เปียงยางถือเป็นศูนย์กลางของชาวคริสต์ หนึ่งในหกของประชากรราว 300,000 คน คือผู้เข้ารีตศาสนาคริสต์ หลังการก่อตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ คริสต์ศาสนิกชนกว่าหนึ่งล้านคนอพยพไปยังเกาหลีใต้เพื่อหนีนโยบายกดขี่ศาสนาของเกาหลีเหนือ จากความเสื่อมโทรมของศาสนาพุทธที่ถูกปราบปรามถึง 500 ปี ศาสนาคริสต์ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีการศึกษา สมาชิกของคริสตจักรมีผู้บทบาทเรียกร้องการปกครองตนเองในช่วงอาณานิคม และการเชื่อมโยงศาสนาคริสต์กับลัทธิชาตินิยมเกาหลี ทำให้ศาสนาคริสต์ทั้งโรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วมากตามหัวเมืองใหญ่ภาคตะวันตกของประเทศ เช่น โซล อินช็อน พื้นที่แถบคย็องกีและโฮนัม
คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกยังคงประกอบพิธีเชซา (제사, 祭祀) ซึ่งเป็นพิธีกรรมบูชาบรรพบุรุษ พวกเขานำพิธีกรรมนี้มาผสานกับศาสนาใหม่ที่พวกตนนับถือได้ง่ายดายเมื่อเปรียบเทียบกับคริสต์ศาสนิกชนจีนหรือญี่ปุ่น แม้จะเป็นธรรมเนียมขงจื๊อ แต่คริสตังเกาหลีและชาวพุทธเกาหลียังคงกระทำเรื่อยมาอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ แม้สมเด็จพระสันตะปาปาจะเคยสั่งห้ามการผสานความเชื่อก็ตาม ซึ่งหากเป็นชาวโปรเตสแตนต์หรือออร์ทอดอกซ์จะเลิกประเพณีนี้อย่างสิ้นเชิง
คริสต์ศาสนิกชนโปรเตสแตนต์เคร่งศาสนามักออกมาโจมตีการผสานความเชื่อ การประกอบพิธีกรรมขงจื๊อ หรือการบูชาบรรพบุรุษที่ปฏิบัติโดยศาสนิกชนของตนเองและผู้ที่นับถือศาสนาอื่น   ซึ่งโดยมากชาวโปรเตสแตนต์จะทิ้งประเพณีดั้งเดิมของเกาหลีนี้ไป ทั้งนี้นิกายโปรเตสแตนต์มีประวัติการโจมตีศาสนาพุทธและศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมอื่น ๆ ในเกาหลี ด้วยการลอบวางเพลิง และการทำลายศาสนสถานหรือรูปเคารพ ซึ่งการกระทำเหล่านี้ได้รับการส่งเสริมจากคริสตจักร
ลัทธิมูหรือชิน
ลัทธิมู (무교 แปลว่า "ลัทธิเชมัน") หรือ ลัทธิชิน (신교 แปลว่า "ลัทธิเทพเจ้า") บ้างเรียก ชินโด (신도 แปลว่า "วิถีแห่งเทพ") เป็นศาสนาพื้นเมืองดั้งเดิมของชาวเกาหลี ทั้งสองชื่อนี้แม้จะสื่อถึงลัทธิเชมันแบบเกาหลี แต่อี ช็อง-ย็อง อธิบายว่า "ชินโด" เป็นประเพณีของคนทรง และ "มู" เป็นรูปแบบหนึ่งของ "ชินโด" และลัทธิพื้นบ้านนี้ไม่เคยได้รับการยอมรับว่าเป็นศาสนาประจำชาติอย่างลัทธิวูของจีน และลัทธิชินโตของญี่ปุ่น
ชาวเกาหลีเรียกคนทรงเพศหญิงว่า "มู" (무, 巫) หรือ "มูดัง" (무당, 巫堂) หากเป็นคนทรงเพศชายจะเรียกว่า "พักซู" หรือจะเรียกชื่ออื่นก็ได้ เช่น "ดันก็อล" (당골) โดยคนทรงในภาษาเกาหลีหรือเรียกว่า "มู" นั้น ตรงกับคำจีนว่า "วู"  ใช้เรียกคนทรงได้ไม่จำแนกเพศ โดยมูดังทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างวิญญาณ, เทพเจ้า และมนุษย์ ผ่านพิธีกรรมที่เรียกว่า "กุต"  เพื่อแก้ไขปัญหาหรือพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์
ยุคปลายราชวงศ์โชซ็อน มิชชันนารีโปรเตสแตนต์มีอิทธิพลสูงมาก และเริ่มทำลายล้างศาสนาพื้นบ้านด้วยการรณรงค์ผ่านสื่อต่าง ๆ เนื้อหาบ่งถึงความพยายามในการถอนรากถอนโคนความเชื่อพื้นเมืองให้สิ้น ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และ 1980 เกิดขบวนการทำลายล้างลัทธิชินโด เกิดการทำลายมรดกทางวัฒนธรรมศาสนาพื้นบ้านเกาหลี เช่น ศาสนสถาน ศาลเจ้า ศาลเพียงตา หรือรูปเคารพจำนวนมาก โดยเฉพาะในรัฐบาลพัก ช็อง-ฮี แต่ความเชื่อในลัทธิพื้นเมืองนี้ยังคงแทรกยาดำและอยู่รอดมาจนถึงปัจจุบัน
ลัทธิช็อนโด
ลัทธิช็อนโด (천도교, 天道教 แปลว่า "วิถีแห่งสวรรค์") เป็นลัทธิที่มีพื้นฐานมาจากลัทธิขงจื๊อกับลัทธิชินอันเป็นศาสนาพื้นเมืองเดิมของเกาหลีด้วยแนวคิดแบบ ทงฮัก (동학, 東學 แปลว่า "การเรียนรู้อย่างตะวันออก") เพื่อให้ต่างจาก ซอฮัก ของคาทอลิก ก่อตั้งโดยชเว เจ-อู (최제우, 崔濟愚) ชนชั้นสูง เมื่อ พ.ศ. 2403 เพื่อต่อต้านศาสนาของพวกต่างด้าว ซึ่งหมายรวมไปถึงศาสนาพุทธและคริสต์ โดยชเว เจ-อูอ้างว่าตนหายจากอาการเจ็บป่วยก็ด้วยอำนาจของ ซังเจ หรือ ฮานึลลิม เทพเจ้าสวรรค์ตามความเชื่อลัทธิพื้นบ้านเกาหลี จนลัทธินี้มีอิทธิพลแพร่หลายไปทั่ว แต่กระนั้นช็อนโดยังดัดแปลงองค์ประกอบทางประเพณีของลัทธิเต๋าและพุทธมาปรับใช้เป็นของตนด้วย สุดท้ายชเวถูกรัฐบาลโชซ็อนประหารชีวิตใน พ.ศ. 2407
ครั้น พ.ศ. 2437 ขบวนการของลัทธินี้เติบโตขึ้นและเกิดการปฏิวัติชาวนาและมีบทบาทสำคัญในการต่อต้านจักรวรรดิญี่ปุ่น หลังการแบ่งประเทศเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ใน พ.ศ. 2488 ศาสนิกชนของช็อนโดส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเกาหลีเหนือ ในประเทศเกาหลีใต้ประวัติของขบวนการทงฮักและลัทธิช็อนโดไม่ใคร่เป็นที่ปรากฏนัก ผิดกับเกาหลีเหนือที่มองการก่อกบฏทงฮักในทัศนคติเชิงบวก
ลัทธิขงจื๊อ
ลัทธิขงจื๊อ (유교) เข้ามายังดินแดนเกาหลีมาตั้งแต่ยุคสามอาณาจักร มีการจัดตั้งมหาวิทยาลัยขงจื๊อในรัฐโคกูรยอและแพ็กเจเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 4 ส่วนรัฐชิลลาถือว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ แต่ลัทธิขงจื๊อคือรูปแบบโครงสร้างและปรัชญาของรัฐ และคงใช้เรื่อยมาจนถึงยุครัฐโครยอ แต่ศาสนาพุทธนั้นดูจะโดดเด่นมากกว่า
ครั้นมีการสถาปนารัฐโชซ็อน ซึ่งนับถือลัทธิขงจื๊อใหม่ มีการปราบปรามอิทธิพลของศาสนาพุทธ ลัทธิขงจื๊อในเกาหลีมีการพัฒนาตามอิทธิพลท้องถิ่นจนมีรูปแบบเป็นของตนเอง ทั้งยังนำลัทธิขงจื๊อเข้าไปสู่ระบบการศึกษา พิธีกรรม ระเบียบข้าราชการ และส่งเสริมการศึกษาวรรณคดีขงจื๊อ รวมทั้งปลูกฝังคุณค่าตามอุดมคติขงจื๊อแก่คนเกาหลีอย่างลึกซึ้ง ลัทธิขงจื๊อล่มสลายไปพร้อม ๆ กับราชวงศ์โชซ็อน และทุกวันนี้มีประชาชนเกาหลีใต้น้อยมากที่ยังระบุตัวตนว่านับถือลัทธิขงจื๊อ กระนั้นอิทธิพลทางจริยธรรมของขงจื๊อยังปรากฏชัดเจนในวัฒนธรรมเกาหลี รวมทั้งยังคงมีการจัดพิธีกรรมทางศาสนาของขงจื๊อเป็นประจำในช่วงเวลาต่าง ๆ ของปีตามศาลขงจื๊อทั่วประเทศ
ศาสนาอิสลาม
ศาสนาอิสลาม (이슬람교) เข้ามายังดินแดนเกาหลีมาตั้งแต่ยุคสามอาณาจักรผ่านการค้ากับจีน ตรงกับคริสต์ศตวรรษ 7 มีการก่อตั้งชุมชนมุสลิมในรัฐชิลลา แต่ระยะหลังลูกหลานตัดขาดจากโลกมุสลิมจึงเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธหรือลัทธิชินโด
ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีชาวเกาหลีที่อพยพไปแมนจูเรียในยุคอาณานิคมของจักรวรรดิญี่ปุ่น พวกเขาเข้ารีตศาสนาอิสลาม หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สองพวกเขาจำนวนหนึ่งเดินทางกลับประเทศเกาหลีใต้แต่ยังไม่มีศาสนสถานสำหรับประกอบพิธีกรรม ต่อมาเมื่อเข้าสู่ช่วงสงครามเกาหลี มีทหารตุรกีที่เข้ามาพร้อมกับกองกำลังของสหประชาชาติได้อนุญาตให้ชาวเกาหลีกลุ่มนี้ร่วมประกอบพิธีกรรมทางศาสนาด้วยในเดือนกันยายน พ.ศ. 2498 หลังจากนั้นจึงมีการเลือกตั้งอิหม่ามชาวเกาหลีเป็นครั้งแรก สมาคมอิสลามเกาหลีขยายตัวและจัดระเบียบองค์กรเป็นสมาพันธ์มุสลิมเกาหลีใน พ.ศ. 2510 และมีการก่อสร้างมัสยิดกลางในโซลเมื่อ พ.ศ. 2519 ปัจจุบันมีชาวมุสลิมในประเทศเกาหลีใต้ราว 100,000 คน จำนวนนี้เป็นคนต่างด้าวมากถึงร้อยละ 70-80
ลัทธิชินโต
ลัทธิชินโต (신토) ได้รับการเผยแผ่ในดินแดนเกาหลีในช่วงตกเป็นอาณานิคมของญีปุ่น (พ.ศ. 2453-2488) ชาวเกาหลีถูกมองว่าเป็นพลเมืองญี่ปุ่นโดยสมบูรณ์ โดยญี่ปุ่นมีความพยายามในการหลอมรวมลัทธิชินโดของเกาหลีเข้ากับลัทธิชินโตของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับศาสนาพุทธในเกาหลีซึ่งถูกหลอมรวมเข้ากับศาสนาพุทธแบบญี่ปุ่น จนเกิดสังฆเภท พระสงฆ์แตกออกเป็นสองคณะ คือพระสงฆ์ที่ถือพรตพรหมจรรย์ กับพระสงฆ์ที่มีครอบครัวได้แบบญี่ปุ่น มีการสร้างศาลเจ้าญี่ปุ่นขึ้นทั่วคาบสมุทรเกาหลี รวมทั้งมีการบูชาเทพเจ้าระดับสูงและองค์จักรพรรดิญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้ชาวเกาหลีจำนวนมากจึงเปลี่ยนไปเข้ารีตศาสนาคริสต์ เพื่อต่อต้านญี่ปุ่น และสนับสนุนเอกราชของเกาหลี มีการบังคับนักศึกษามหาวิทยาลัยเข้าสักการะศาลเจ้าชินโต หากนักศึกษาปฏิเสธมหาวิทยาลัยนั้นอาจถูกปิด นอกจากนี้ยังมีการบีบบังคับให้คริสต์ศาสนิกชนเข้าเยี่ยมชมศาลเจ้า และมีทหารญี่ปุ่นใช้ดาบปลายปืนบีบบังคับให้สมาชิกโบสถ์เพรสไบทีเรียนเข้าร่วมสักการะศาลเจ้าชินโตด้วย
ศาสนาซิกข์
ศาสนาซิกข์ (시크교) เพิ่งเข้าสู่ประเทศเกาหลีใต้เมื่อ 50 ปีก่อน มีการก่อสร้างคุรุทวาราแห่งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544 มีชาวซิกข์ในเกาหลีใต้ราว 550 คน และเมื่อเร็ว ๆ นี้ พวกเขาได้รับอนุญาตให้รับสัญชาติเกาหลีใต้
แชร์บูร์
แชร์บูร์ (Cherbourg; นอร์ม็อง: Chèrbourg, Tchidbouo) เป็นอดีตเทศบาลและเมืองรองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของคาบสมุทรกอต็องแต็ง ในจังหวัดม็องช์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส เทศบาลแชร์บูร์ถูกยุบรวมเข้ากับเทศบาลแชร์บูร็อกต์วีล (Cherbourg-Octeville) เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2000 และต่อมาถูกยุบรวมเข้ากับเทศบาลแชร์บูร็องกอต็องแต็ง (Cherbourg-en-Cotentin) ที่ก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016
แชร์บูร์มีอ่าวจอดเรือแชร์บูร์ ตั้งอยู่ระหว่างเทศบาลลาอาก (La Hague) กับภูมิภาควาลเดอแซร์ (Val de Saire) และเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมาโดยเป็นกรณีพิพาทระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส แชร์บูร์กลายเป็นท่าเรือทางทหารชั้นนำภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และเป็นที่ตั้งคลังแสงของกองทัพเรือฝรั่งเศส แชร์บูร์เป็นจุดแวะสำหรับเรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาได้เป็นเป้าหมายหลักของกองทัพสหรัฐในการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีใน ค.ศ. 1944
นอกจากจะใช้เป็นท่าเรือทางการทหาร ท่าเรือประมง และท่าเรือยอตแล้ว ที่นี่ยังเป็นท่าเรือข้ามช่องแคบอังกฤษ โดยมีปลายทางไปยังท่าเรือพูลและพอร์ตสมัทของอังกฤษ, ท่าเรือรอสส์แลร์และดับลินของไอร์แลนด์ และเซนต์เฮลิเยอร์ในเจอร์ซีย์
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Otto II, Holy Roman Emperor) (ค.ศ. 955 - 7 ธันวาคม ค.ศ. 983) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์อ็อทโท ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ระหว่างปี ค.ศ. 967 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 983 พระองค์เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดิอ็อทโทที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และ อเดลัยเดแห่งอิตาลี
สุมังคลี
สุมํคลี หรือ สุมังคลี (อักษรโรมัน: Sumangali) เป็นรูปแบบหนึ่งของแรงงานเด็กซึ่งผิดกฎหมายแต่ยังคงมีใช้อยู่ในประเทศอินเดีย โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมตัดเย็บในรัฐทมิฬนาฑู เด็กหญิงที่เป็นสุมังคลีจะอยู่ภายใต้สัญญาจ้างระยะเวลาสามถึงห้าปีโดยได้รับเงินรายเดือน และเมื่อสิ้นสุดสัญญาจะได้รับลัมป์ซัมเพื่อจ่ายเป็นสินสอด เชื่อกันว่าสุมังคลีเริ่มมีขึ้นในโกอิมบาตอร์ ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1990s
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อ็อทโทที่ 2 ทรงได้รับการเลี้ยงดูและการศึกษาจากบรูโน อาร์ชบิชอปแห่งโคโลญพระปิตุลา และวิลเลียม อาร์ชบิชอปแห่งไมนทซ์ พี่น้องต่างมารดา ในระยะแรกพระองค์ก็ทรงครองราชบัลลังก์ร่วมกับพระราชบิดา และทรงได้รับเลือกที่เวิร์มสให้เป็นพระเจ้าแผ่นดินของเยอรมนีในปี ค.ศ. 961 และทรงเข้าทำพิธีราชาภิเษกที่มหาวิหารอาเคินเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 961 และเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 967 พระองค์ก็ทรงได้รับราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิร่วมกับพระราชบิดาโดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 13.
สุมังคลี
ชื่ออื่น ๆ ของสุมังคลี เช่น สุมุงคลี (Sumungali scheme), สุมุงคลีติตตัม (Sumungali Thittam), ศุภมงคล (Suba Mangala scheme หรือ Subha Mangala scheme), มงคลยะติตตัม (Mangalya Thittam), ติรุมังคลัมติรุมันติตตัม (Thirumangalam thiruman thittam), แผนการแต่งงาน (marriage scheme) และ คัมป์คูลี (camp coolie) คำว่า สุมังคลี หรือ ศุภมงคลี (ผู้เป็นมงคลยิ่ง) หมายถึง "สตรีที่แต่งงานแล้ว" หรือ "สตรีที่แต่งงานแล้วอย่างมีความสุข" ในภาษาทมิฬ เพื่อใช้เรียก "เด็กหญิงโสดที่กลายมาเป็นสตรีที่ผู้คนเคารพยกย่องผ่านการแต่งงาน"
จักรพรรดิอ็อทโทที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
อ็อทโทที่ 2 ทรงเสกสมรสกับธีโอฟานู (Theophanu) พระราชนัดดาของจักรพรรดิจอห์นที่ 1แห่งจักรวรรดิโรมันตะวันออกเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 972 หลังจากที่ทรงเข้าร่วมในการรณรงค์ร่วมกับพระราชบิดาในอิตาลีแล้วอ็อทโทก็เสด็จกลับเยอรมนีและทรงเป็นจักรพรรดิโดยพระองค์เองหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชบิดาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 973 โดยไม่มีผู้ใดคัดค้าน
อ็อทโททรงดำเนินนโยบายเดียวกับพระราชบิดาในการสร้างเสริมความมั่นคงของจักรวรรดิในเยอรมนีและขยายอำนาจลึกเข้าไปในอิตาลี
แฮ็นดริก ฮาเมิล
แฮ็นดริก ฮาเมิล (Hendrick Hamel; 20 สิงหาคม พ.ศ. 2173 – 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2235) เป็นนักสำรวจชาวดัตช์และเป็นชาวตะวันตกคนแรกที่ได้เขียนหนังสือบันทึกว่าด้วยอาณาจักรโชซ็อนของเกาหลี หลังจากอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 13 ปี เขาได้เขียนหนังสือ Hamel's Journal and a Description of the Kingdom of Korea, 1653–1666 ซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในภายหลังเมื่อ พ.ศ. 2211
แฮ็นดริก ฮาเมิล เกิดในคอร์เกิม เนเธอร์แลนด์ ใน พ.ศ. 2193 เขาล่องเรือไปยังหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ และได้ทำงานในฐานะพนักงานบัญชีของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) ใน พ.ศ. 2196 เขาเดินทางไปญี่ปุ่นด้วยเรือชื่อ เดอสแปร์เวอร์ ฮาเมิลและลูกเรืออีก 35 คนรอดชีวิตจากเรือแตกและมาขึ้นฝั่งที่เกาะเชจู อาณาจักรโชซ็อน  หลังจากถูกจำคุกอยู่บนเกาะเชจูนานนับปี พวกเขาถูกส่งตัวไปยังฮันยัง ราชธานีของอาณาจักรโชซ็อน ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2198 ตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าฮโยจง ((r. 2192 – 2202)) เพื่อเป็นการรักษาธรรมเนียมในเวลานั้นราชสำนักจึงห้ามไม่ให้ฮาเมิลและลูกเรือของเขาออกจากโชซ็อน  ระหว่างที่อยู่ที่โชซ็อน พวกเขาได้รับอิสระในการใช้ชีวิตแบบปกติในสังคมโชซ็อน
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2209 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของพระเจ้าฮย็อนจง 13 ปีหลังจากใช้ชีวิตในเกาหลี ฮาเมิลและลูกเรือที่เหลือรอดชีวิตมาได้ทั้งสิ้น 7 คนจัดการหนีไปยังญี่ปุ่น ที่นั่นเนเธอร์แลนด์ได้ตั้งสถานีการค้าเล็ก ๆ บนเกาะจำลองซึ่งเรียกกันว่าเดจิมะที่นางาซากิ ระหว่างที่เขาใช้ช่วงเวลาที่นางาซากิ (กันยายน พ.ศ. 2209 ถึงตุลาคม พ.ศ. 2210) ฮาเมิลได้เขียนหนังสือซึ่งเกี่ยวกับช่วงเวลาของเขาในเกาหลี  จากนั้น ฮาเมิลและลูกเรือของเขาออกเดินทางไปปัตตาเวีย (จาการ์ตาในปัจจุบัน) ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในปลายปี พ.ศ. 2210 เขาพำนักในปัตตาเวียจนถึง พ.ศ. 2213 และได้ส่งลูกเรือที่มีความชำนาญในการเดินเรือกลับไปเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ พ.ศ. 2210 นอกจากนี้เขายังได้ฝากต้นฉบับหนังสือที่เขาเขียนจำนวน 3 ฉบับไปกับพวกเขา โดยทั้งหมดได้รับการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2211 ตัวฮาเมิลไม่ได้เดินทางกลับเนเธอร์แลนด์จนถึง พ.ศ. 2213
เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตา
เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตา (Reserva Nacional Tambopata) เป็นเขตสงวนแห่งชาติที่เปรู ตั้งอยู่ในส่วนตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นแคว้นมาเดรเดดีโอส ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2543 โดยคำสั่งของประธานาธิบดีอัลเบร์โต ฟูฆิโมริ เขตสงวนแห่งนี้ช่วยปกป้องระบบนิเวศป่าฝนเขตร้อนหลายแห่งเพื่ออนุรักษ์ป่าไม้ดังกล่าวและใช้ทรัพยากรป่าไม้อย่างยั่งยืนโดยผู้คนรอบ ๆ เขตสงวน
ภูมิศาสตร์
เขตสงวนแห่งชาติตัมโบปาตาตั้งอยู่ทางใต้ของแม่น้ำมาเดร เด ดีโอส ในจังหวัดตัมโบปาตา แคว้นมาเดรเดดีโอส ติดกับพรมแดนประเทศโบลิเวียทางทิศตะวันออกและติดกับอุทยานแห่งชาติบาอัวฆา โซเนเน ทางทิศใต้
ภูมิอากาศ
อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีในพื้นที่คือ 26 °C โดยมีช่วงระหว่าง 10 ° ถึง 38 °C อุณหภูมิที่ลดลงเกิดจากกระแสลมหนาวจากแอนตาร์กติก คลื่นความเย็นเหล่านี้เกิดขึ้นในเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม ฤดูฝนจะเกิดขึ้นระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม
นิเวศวิทยา
เขตอนุรักษ์แห่งชาติตัมโบปาตาปกป้องพื้นที่ของป่าฝน ซึ่งเป็นป่ากึ่งเขตร้อนที่มีความชื้นสูง ตามการจำแนกเขตชีวิตของโฮลด์ริดจ์ เขตสงวนมีความสำคัญต่อระบบนิเวศเนื่องจากเป็นส่วนหนึ่งของทางเชื่อมผืนป่า บิลคาบัมบา อัมโบโร (Vilcabamba Amboro) ซึ่งขยายเข้าไปยังประเทศโบลิเวียที่มีพรมแดนติดกัน
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 59
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 59 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1986
รางวัล
ผู้ที่ได้รับรางวัลแต่ละหมวดหมู่จะแสดงในรูปแบบตัวหนา
Best Picture
Platoon
Best Direction
Platoon - Oliver Stone
Best Actor in a Leading Role
The Color of Money - Paul Newman
Best Actor in a Supporting Role
Hannah and Her Sisters - Michael Caine
Best Actress in a Supporting Role
Hannah and Her Sisters - Dianne Wiest
Best Original Screenplay
Hannah and Her Sisters - Woody Allen
Best Adapted Screenplay
A Room with a View - Ruth Prawer Jhabvala
Best Cinematography
The Mission - Chris Menges
Best Art Direction-Set Decoration
A Room with a View - Gianna Quaranta, Brian Ackland-Snow, Brian Savegar and Elio Altramura
Best Sound
Platoon - Christopher Wilkinson, Richard D. Rogers, Simon Kaye and Charles Grenzbach
Best Film Editing
''Platoon - Claire Simpson
Best Effects, Visual Effects
Aliens - Robert Skotak, Stan Winston, John Richardson and Suzanne M. Benson
Best Makeup
The Fly - Chris Walas and Stephan Dupuis
Best Music, Original Song
Top Gun - Giorgio Moroder and Tom Whitlock for the song Take My Breath Away
Best Music, Original Score
Round Midnight - Herbie Hancock
Best Short Film, Animated
A Greek Tragedy
Best Short Film, Live Action
Precious Images
Best Documentary, Short Subjects
Women - for America, for the World
Best Foreign Language Film
The Assault - Netherlands
เอเบนีเซอร์เพลซ (วิก)
เอเบนีเซอร์เพลซ (Ebenezer Place) เป็นถนนเส้นหนึ่งในเมืองวิก เขตเคทเนส ประเทศสกอตแลนด์ ปรากฏใน บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นถนนที่สั้นที่สุดในโลก ด้วยความยาว 2.06 เมตร (6 ฟุต 9 นิ้ว) มีบ้านเลขที่เดียวที่ตั้งอยู่บนถนนนี้คือบ้านเลขที่ 1 บิสโทร อันเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมแมกเคส์ (Mackays Hotel) โดยมุมอื่น ๆ ของโรงแรมดังกล่าวถูกขนาบด้วยถนนยูเนียน (Union Street) และถนนริเวอร์ (River Street)
ถนนเอเบนีเซอร์เพลซสร้างขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1883 เมื่อบ้านเลขที่ 1 ถูกสร้างขึ้น เจ้าของอาคารติดป้ายชื่อถนนเอเบนีเซอร์เพลซในด้านที่สั้นที่สุดของโรงแรมแมกเคส์ และได้รับการประกาศว่าเป็นถนนอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1887
ถนนเอเบนีเซอร์เพลซได้รับการยอมรับจาก บันทึกสถิติโลกกินเนสส์ ว่าเป็นถนนที่สั้นที่สุดในโลกใน ค.ศ. 2006 หลังเจ้าของโรงแรมแมกเคส์ทำทางเข้าบิสโทรตรงกับถนนเส้นนี้ ทำลายสถิติของถนนเอลจิน เมืองเบคัป เทศมณฑลแลงคาเชอร์ ที่มีความยาว 5.2 เมตร (17 ฟุต)
ลำโพงแดง
ลำโพงแดง เป็นพืชในวงศ์ Solanaceae เป็นไม้พุ่ม ใบเป็นกระจุก กลีบดอกเชื่อมกันเป็นหลอด ดอกสีแดงอมส้มมีลายสีเหลือง ผลเป็นแบบกระเปาะแห้งแตกคล้ายรูปลูกข่าง พบตามป่าดิบเขาในพื้นที่สูง มีฤทธิ์หลอนประสาท