cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้ทบทวนโครงการจัดตั้ง คณะสาธารณสุขศาสตร์อีกครั้งและได้มีคำสั่งที่ 1052/2543 ลงวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 แต่งตั้งคณะกรรมการโครงการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ เพื่อพิจารณาดำเนินการโครงการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ ที่ได้รับการบรรจุในแผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2540 – 2544) โดยในระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2545 ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2546 ได้ศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ ผลการศึกษาสรุปว่า คณะสาธารณสุขศาสตร์ ควรจัดการเรียนการสอนทั้งระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา เพื่อผลิตบุคลากรด้านสาธารณสุขที่มีความรู้ความสามารถในการดูแลควบคุม ป้องกันโรค และส่งเสริมสุขภาพ เพื่อสุขภาพอนามัยและความปลอดภัยของประชาชน มีการจัดกระบวนการเรียนการสอน การวิจัยที่แตกต่างจากสถาบันอื่นอย่างเด่นชัด และบูรณาการกับสาขาวิชาชีพอื่นที่เป็นจุดเด่นของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ไว้ในหลักสูตร เช่น ด้านสังคมศาสตร์ การบริหารจัดการ พาณิชยศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ กฎหมาย และหลักสูตรควรมีความสอดคล้องกับทิศทางการพัฒนาประเทศ แต่ในช่วงแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 9 (พ.ศ. 2545 – 2549) สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษาได้แจ้งมหาวิทยาลัย/สถาบัน ว่ายังคงยืนยัน มติคณะรัฐมนตรีในเรื่องการชะลอการจัดตั้งเป็นหน่วยงานที่เป็น ส่วนราชการใหม่ หากมหาวิทยาลัยพิจารณาเห็นว่าจำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องจัดตั้งหน่วยงานใหม่ขอให้สภามหาวิทยาลัยเป็นผู้พิจารณา กำหนดนโยบายและพิจารณาอนุมัติในลักษณะจัดตั้งเป็นหน่วยงานอิสระในกำกับของมหาวิทยาลัย ซึ่งสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีมติให้บรรจุ โครงการจัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์เป็นหน่วยงานใหม่ ในลักษณะหน่วยงานอิสระในกำกับของมหาวิทยาลัยไว้ในแผนพัฒนามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในการประชุมครั้งที่ 9/2546 เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2546 และในการประชุมสภาสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 8/2548 เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งคณะสาธารณสุขศาสตร์ เป็นหน่วยงานอิสระในกำกับของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยการยกฐานะจากภาควิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เมื่อวันที่ '''1 กันยายน พ.ศ. 2548''' โดยในปีการศึกษา 2548 คณะสาธารณสุขศาสตร์เริ่มเปิดสอน โดยได้จัดการเรียนการสอนระดับปริญญาตรีเพียงหลักสูตรเดียว คือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ โดยดำเนินการต่อเนื่องมาจากภาควิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งได้เปิดสอนหลักสูตรดังกล่าวมาตั้งแต่ปีการศึกษา 2529 และได้ปิดหลักสูตรโดยงดรับนักศึกษาใหม่ในปีการศึกษา 2550 ต่อมาได้ขยายโอกาสทางการศึกษาไปสู่ภูมิภาค โดยเริ่มเปิดสอนที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ระดับปริญญาโทเริ่มเปิดสอนในปีการศึกษา 2557 และระดับปริญญาตรีเริ่มเปิดสอนปีการศึกษา 2559
ทำเนียบคณบดี
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี และผู้รักษาการแทนคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
จังหวัดเตหะราน
จังหวัดเตหะราน (Ostān-e Tehrān) เป็นหนึ่งใน 31 จังหวัดของประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ทิศเหนือของประเทศ มีเนื้อที่ 18,814 ตารางกิโลเมตร มีพรมแดนติดกับจังหวัดมอแซนแดรอนทางทิศเหนือ จังหวัดโกมทางทิศใต้ จังหวัดเซมนอนทางทิศตะวันออก และจังหวัดแอลโบร์ซทางทิศตะวันตก โดยมีเมืองหลักคือเตหะรานและเป็นเมืองหลวงของประเทศอีกด้วย ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 จังหวัดแบ่งออกเป็น 13 เมือง 43 เทศบาล และ 1358 หมู่บ้าน
เตหะรานเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองในอิหร่านตั้งแต่สมัยราชวงศ์กอญัร ในปี ค.ศ. 1778 และปัจจุบันเตหะรานได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งใน 40 เมืองใหญ่ที่มีประชากรมากที่สุดในโลก
ตะลุยแดนศักดิ์สิทธิ์
ตะลุยแดนศักดิ์สิทธิ์ หรือ เหนือพยัคฆ์ ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์จีนกำลังภายในเรื่อง A Touch of Zen (ภาษาจีนกลาง : 侠女, เสียหนี่ว์) นำแสดงโดย ไป๋อิง, สีว์เฟิง, สือเจวี้ยน, เถียนเผิง กำกับการแสดงโดย หูจินเฉวียน ความยาว 188 นาที ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2514
สิ่งที่ภาพยนตร์ได้ให้ไว้
A Touch of Zen เป็นภาพยนตร์สี 70 มิลลิเมตร (70 มม.) ที่สร้างมาจากนิยายเรื่องโปเยโปโลเยส่วนหนึ่ง ในตอนที่มีชื่อว่า "จอมยุทธหญิง" (侠女, เสียหนี่ว์) แต่เดิมมีความยาวทั้งสิ้น 200 นาที แต่ได้ถูกตัดให้เหลือ 188 นาที เป็นภาพยนตร์ที่ละเมียดละไมในการถ่ายทำ การกำกับศิลป์ การถ่ายภาพและการตัดต่อที่ยอดเยี่ยม มีฉากที่เข้าขั้นคลาสสิก เช่น ฉากต่อสู้ในป่าไผ่ถือเป็นฉากประทับใจที่กลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้กำกับหนังรุ่นหลังอย่าง อั้งลี่ นำมาใช้ในภาพยนตร์กำลังภายในเรื่อง พยัคฆ์ระห่ำ มังกรผยองโลก ในปี พ.ศ. 2543 และจางอี้โหมว ใน จอมใจบ้านมีดบิน ในปี พ.ศ. 2547 อีกด้วย
A Touch of Zen สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2512 มีความโดดเด่นในการนำเสนอปรัชญาเต๋าแบบเซน ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2514 ที่ฮ่องกงและไต้หวันแต่ไม่ค่อยได้รับความสนใจจากผู้ชมเท่าที่ควร จนเมื่อภายหลังในปี พ.ศ. 2518 ภาพยนตร์ได้รับรางวัลเทคนิคพิเศษ จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ครั้งที่ 28 ซึ่งนับเป็นภาพยนตร์จากจีนเรื่องแรกที่ได้รับการยอมรับในสายตาชาวโลก ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงเริ่มมีความสำคัญต่อวงการหนังจีนในเวลาต่อมา ในวาระครบรอบ 100 ปี ของภาพยนตร์จีนในปี พ.ศ. 2548 A Touch of Zen ยังได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 4 ภาพยนตร์จีนดีเด่นของโลก ที่จัดอันดับโดยนิตยสารไทม์อีกด้วย และได้รับการยกย่องให้เป็นหนังกำลังภายในที่ดีที่สุดในรอบร้อยปี และได้รับการจัดอันดับให้เป็นภาพยนตร์จีนที่ดีที่สุดเป็นอันดับที่ 9 ในวาระครอยรอบ 100 ปี ของภาพยนตร์จีนในปี พ.ศ. 2560
Ń
ตัวอักษร Ń (ตัวเล็ก: ń) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรละติน N ที่มีอคิวต์แอ็กเซนต์ อยู่ด้านบน โดยถูกใช้ในบริบทหลากหลายในสัทอักษรสากลแสดงนี้เสียงโดยสัญลักษณ์
Ń เป็นตัวอักษรที่ใช่ในภาษาโปแลนด์และภาษาคาชูเบีย
ร็อกวิลล์
ร็อกวิลล์ (Rockville) เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเทศมณฑลมอนต์โกเมอรี (Montgomery County) ในรัฐแมริแลนด์ มีพิกัดที่ตั้งโดยประมาณ ณ เส้นรุ้งที่ 39 องศาเหนือ 5 ลิปดา 11 พิลิปดา  และเส้นแวงที่ 77 องศาตะวันตก 8 ลิปดา 54 พิลิปดา  มีพื้นที่รวม 34.8 ตารางกิโลเมตร  มีประชากรสำรวจเมื่อปีพุทธศักราช 2548 จำนวน 57,402 คน  เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสี่ของรัฐแมริแลนด์ (Maryland)  รองจากเมืองบัลติมอร์ (Baltimore City)  เฟดเดอริกซิตี (Federick City)  และเกตเตอร์สเบอร์ก (Gaithersburg)
โจเซฟ เฟลเดอร์
โจเซฟ เฟลเดอร์ (เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1900 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักการเมืองจากประเทศเยอรมนี และเป็น 1 ใน 94 สมาชิกของไรชส์ทาคที่ลงมติว่าไม่เห็นด้วยกับรัฐบัญญัติมอบอำนาจ โดยโจเซฟ เฟลเดอร์สังกัดพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี ซึ่งโจเซฟ เฟลเดอร์เป็นคนสุดท้ายที่ลงมติว่าไม่เห็นด้วยกับรัฐบัญญัติฉบับนั้น
สะพานฮ่องกง–จูไห่–มาเก๊า
สะพานฮ่องกง - จูไห่ - มาเก๊า (HKZMB หรือ HZMB) เป็นระบบสะพานและอุโมงค์ ซึ่งประกอบด้วยสะพานสายเคเบิล 3 แห่ง และอุโมงค์ใต้น้ำ 1 แห่ง รวมทั้งเกาะเทียมอีก 2 แห่ง ครอบคลุมช่องแคบหลิงติงหยาง ซึ่งเชื่อมต่อฮ่องกง มาเก๊า และจูไห่ สามเมืองใหญ่บริเวณสามเหลี่ยมลุ่มแม่น้ำจูเจียง
ปลากัดค็อกซินา
ปลากัดค็อกซินา (Wine-red betta; ) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีขนาดโตเต็มที่ 30-40 มิลลิเมตร ตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ตัวผู้จะมีสีสันสดใสและครีบต่าง ๆ ยาวกว่า
พบกระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำบนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย, รัฐยะโฮร์และมะละกาของมาเลเซีย แต่ไม่พบในประเทศไทย
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม มีราคาขายค่อยข้างแพงและหายาก ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง โดยเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงก่อน จากนั้นจึงค่อยให้ปลาจับคู่กัน จะประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี หากเลี้ยงในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดเป็นด่างต่ำกว่าค่าความเป็นกลาง (ค่า pH ต่ำว่า 7)  ในที่เลี้ยงชอบก่อหวอดในโพรงไม้หรือกระถางใต้น้ำ และบนผิวน้ำ
แบทเทิลเรลส์
แบทเทิลเรลส์ (Battle Realms) เป็น เกมคอมพิวเตอร์ของค่ายยูบิซอฟต์ ออกวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2544 เป็นเกมวางแผนการบแบบเรียลไทม์  เป็นเกมแนวสงครามการต่อสู้ระหว่างทั้ง 4 เผ่า ภาคแรกเป็นภาคเนื้อเรื่อง Kenji Journey และภาคล่าสุดคือ Grayback Journey (Winter of the Wolf)
เนื้อเรื่อง
อารัมภบท กาลครั้งหนึ่ง เนิ่นนานก่อนสมัยบรรพบุรุษของพวกเราทั้งหลาย ดินแดนยังคงเป็นปึกแผ่นหนึ่งเดียวกัน ดินแดนที่ชุ่มชื่นไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ดินแดนแห่งเนินเขาและแมกไม้เก่าแก่ มากมายไปด้วยผู้คนที่สวยงามแปลกตา บางคนเดินทางมาโดยเรือจากดินแดนไกลโพ้นและตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ บางคนสืบเชื้อสายมาจากชนชาวเขาที่สืบสายจากบรรพบุรุษอันมีประวัติที่ยาวนาน สงครามยังไม่เป็นที่รู้จัก มีแต่ความสงบปกแผ่ไปทั่ว ความสงบแห่งพลังและความอุดมสมบูรณ์
ครั้งนั้นไม่มีที่ใดที่จะรุ่งโรจน์ได้เทียบเท่ากับดรากอนโฮล์ม (Dragonholm) ดินแดนที่เผ่ามังกร (Dragon Clan) อยู่กัน เหล่าปฏิมากรที่ถูกลืมเลือนได้เคยสลักเสลาบันดาลให้กำแพงดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างเฉลียวฉลาด และสวยงามถึงขนาดชาวบ้านเชื่อกันว่ามันมีชีวิตจริง โชกุนที่ถูกลืมเลือนได้ตรากฎหมายที่ทั้งเข้มงวดและยุติธรรม เหล่าปรมาจารย์ที่ถูกลืมเลือนได้ฝึกฝนนักรบให้ชำนาญกลยุทธ์การต่อสู้ที่ลึกซึ้งและดุเดือด แม้แต่ปราชญ์ที่ฉลาดที่สุดยังเขียนเรื่องราวเอาไว้บนแผ่นหนังบุทอง เล่าขานถึงตำนานความเข้มแข็งและเกียรติศักดิ์ของพวกมังกรว่าจะอยู่ตราบชั่วกาลนาน......
.....และแล้ว เพียงชั่วข้ามปี - เพียงผ่านฤดูหว่านหนึ่งครั้ง ฤดูเก็บเกี่ยวหนึ่งครั้ง ฤดูหนาวหนึ่งครั้ง - ทุกอย่างก็มลายสูญสิ้น
ไม่ว่าพวกมันผ่านไปที่ใด ที่นั่นจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดไปได้ แม้กระทั่งต้นไม้ยังเหี่ยวแห้งและตาย ไม่เหลือแม้กระทั่งซากศพให้ได้ฝัง
ทาร์แรนท์ผู้บิดา ( Tarrant the Elder) เป็นผู้ปกครองดรากอนโฮล์มในสมัยนั้น และถือได้ว่าเป็นผู้กล้าคนหนึ่ง ทันทีที่ทราบเรื่องการคุกคามของพวกฮอร์ด ซามูไรที่หาญกล้าที่สุดของเขาก็รีบรุดออกไปโดยทันทีตั้งแต่ฟ้าสางเพื่อต่อสู้กับพวกมัน วีรบุรุษผู้กล้านับร้อยภายใต้ธงมังกรนับร้อยที่โบกสะบัด เป็นเวลาถึงสองอาทิตย์ นักรบคนแรกและเพียงคนเดียวได้กลับมาในสภาพสะบักสะบอมบนอานม้าของเขา คราบเลือดสีดำเกรอะกรังแข็งติดอยู่บนแผลฉกรรจ์ เนื้อขาดวิ่นไม่รู้กี่สิบแห่ง เขาตายซะแล้ว อย่างไรก็ตาม ม้าของเขาตะบึงห้อได้รวดเร็วพอที่จะหลบหลีกชะตากรรมของเจ้านายมันมาได้ ทาร์แรนท์ทราบในบัดดลว่าชาวมังกรทั้งหลายมีความหวังในการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ด้วยวิธีเดียวกันเช่นนี้เอง
อาทิตย์ต่อมา กำแพงแห่งดรากอนโฮล์ม กำแพงที่ไม่เคยทลายจากการรุกแม้แต่ครั้งเดียว ได้ถูกละทิ้งไป และชนชาวมังกรก็เริ่มออกเดินทางอันยาวไกลไปทางทิศใต้ หลายเดือนแห่งการเดินทางอันไม่หยุดหย่อนผ่านไป ขบวนม้าอันยิ่งใหญ่ เกวียนและผู้คนกลายเป็นผู้ลี้ภัยไปโดยปริยาย ผู้คนที่ตระหนักดีว่าชาวมังกรนั้นจะไม่หนีฝ่ายตรงข้ามแน่หากพวกเขาสามารถปราบฝ่ายปรปักษ์ได้ หลายคนที่ตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อปกป้องดินแดน พวกเขาจะได้รับเกียรติยศ ถึงแม้จะไม่มีใครได้ข่าวคราวจากพวกเขาอีกเลย หน่วยสอดแนมที่ถูกส่งไปทางเหนือ ไม่เคยมีใครหวนกลับมาอีกเลย และชาวมังกรก็ยังคงเดินทางมุ่งใต้ต่อไปเรื่อย ๆ
เมื่อสิ้นสุดเดือนที่หก ข้ามสันเขาลูกสุดท้าย พวกเขาก็พบกับมหาสมุทร สิ้นสุดแผ่นดินที่พวกเขาจะหนีต่อไปได้
แน่นอน ทาร์แรนท์ผู้บิดาย่อมคาดการณ์นี้ไว้แล้ว เขาได้ให้ปราชญ์ของเขาเตรียมอุบายสำหรับการหนีครั้งนี้เอาไว้ และระหว่างการเดินทางอันยาวไกลนั้น พวกเขาได้มีเวลามากมายในการถกเถียงและปรึกษาหารือกัน ขาดเสียแต่เวลาที่จะสร้างเรือและที่หลบซ่อน กองทัพส่วนสำคัญแห่งมังกรก็ได้ถูกทำลายย่อยยับไปในครั้งแรกที่ต่อสู้กับพวกอนารยชนซะแล้ว ความหวังสุดท้ายของทาร์แรนท์จึงอยู่ที่หีบขลิบเงินซึ่งวางล็อกอยู่ภายในเกวียนของเขาใบนี้เท่านั้น : ลูกแก้วอสรพิษ (The Serpent Orb) สมบัติเก่าแก่ล้ำค่าที่สุดของชาวมังกร รวมทั้งเป็นสัญลักษณ์การเป็นผู้นำของเขาด้วย เล่าขานกันว่าลูกแก้วนี้สามารถเรียกวิญญาณแห่งมังกรได้หากความต้องการนั้นยิ่งใหญ่และมีความมุ่งมั้นมากพอ บางคนก็เชื่อเรื่องนี้ แต่ความต้องการนั้นใหญ่หลวงจริง ในขณะที่ผู้คนที่อิดโรยของเขากำลังตั้งรับมือกับพวกอนารยชนอยู่นั้น ทาร์แรนท์ได้ยกความเป็นผู้นำให้แก่ลูกชายของเขา คือทาร์แรนท์ผู้เป็นบุตร (Tarant the Younger) หลังจากนั้นเขาก็อยู่ตามลำพังเพียงผู้เดียว - เพื่อทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และพร้อมที่จะสละชีวิต
ตราบจนวาระสุดท้ายของเขา ไม่มีผู้ใดได้เป็นประจักษ์พยาน เรารู้แต่เพียงว่าเขาประสบความสำเร็จ ผู้ลี้ภัยทั้งหลายที่รวมตัวกันได้ยินเสียงลั่นเปรี้ยงของความโกรธาแห่งมังกรดุจดั่งกำแพงอากาศที่บดขยี้ผู้คน ม้าและเกวียนให้แหลกไปกับพื้น ทั่วทุกหัวระแหง ดินแดนเหมือนกับบิดเบี้ยวไปด้วยความปวดร้าวทรมาน หลาย ๆ คนที่รอดพ้นมาจากการเดินทางอันแสนทรหดและยาวไกลถูกบดขยี้อยู่ภายใต้หินที่เป็นชั้นลดหลั่นกันลงมา หรือไม่ก็โดนธรณีสูบหายไป ที่เหลือรีบลุกลนเข้ากอดกันและสวดมนต์เพื่อขอให้รอดพ้น
เมื่อแผ่นดินไหวทุเลาลง ผู้รอดชีวิตจากความกริ้วโกรธาของมังกรต่างตัวสั่นงันงกไปด้วยความกลัว ทาร์แรนท์หนุ่มรวบรวมความกล้าของเขาทั้งหมด เริ่มจัดการก่อสร้างที่กำบังพักพิงจากเศษวัสดุที่ยังคงเหลืออยู่น้อยนิดขึ้นมา หากพวกอนารยชนหรือฮอร์ดเดินทางมาพบเข้าตอนนี้ล่ะก็ พวกเขาคงจะหมดหนทางต่อสู้เป็นแน่ แต่พวกมันก็ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นอีกเลย
ตอนนั้นเองทาร์แรนท์ได้สำรวจผู้คนที่ยังเหลืออยู่อย่างกระจัดกระจายและพบว่าพวกเขาหาใช่ชาวมังกรอีกต่อไปไม่ หากแต่เป็นอะไรบางอย่างในสายตาของเด็กไร้เดียงสาที่สูญเสียบ้านของตนให้กับปิศาจ เป็นอะไรบางอย่างในความคิดของนักรบที่ทราบว่าเพื่อนร่วมชาติที่กล้าหาญที่สุดของตนนั้นหาได้วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน หากได้ต่อสู้และสละชีพในสนามรบ พวกเขากลายเป็นทรัพย์ของดินมิใช่สรวงสวรรค์ กระนั้นพวกเขายังคงเข้มแข็งดุดันและมุ่งหน้าทำงานอย่างหนักด้วยความภาคภูมิใจเพื่อดินแดนแห่งใหม่ของเขา และจากความต่ำต้อยในครั้งนี้ผนวกกับความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ จึงกำเนิดเผ่าอสรพิษ (Serpent Clan) ขึ้น เผ่าของเรา
ณ วันนี้ หากท่านเดินทางเลยขุนเขาต่าง ๆ ไกลขึ้นไปทางเหนือ ท่านจะไปถึงหน้าผาอันขรุขระมองลงไปเห็นช่องแคบอุบาทว์อันเต็มไปด้วยหินและซากปรักหักพังทับถมกันอยู่ ในวันที่อากาศแจ่มใส ท่านก็อาจเห็นรอบนอกของฝั่งตรงข้ามอย่างเลือนลางดั่งมีม่านหมอกปกคลุม ความโกรธาของมังกรได้พังทลายดินแดนนั้นรวมทั้งคนของเราด้วย และบ้านของบรรพบุรุษของเราก็ถูกทิ้งให้อยู่ฟากข้างโน้นของน้ำที่ไม่อาจข้ามผ่านไปได้ ไม่มีผู้ใดตอบได้ว่าพวกอนารยชน หรือพวกฮอร์ดยังคงรออยู่บนฝั่งด้านนั้นหรือไม่
เราคิดถึงเรื่องนี้น้อยลง ๆ ทุกที เพราะตอนนี้ที่นี่คือบ้านของเรา
เผ่าพันธุ์
เคนจิมีสหายคนนึงชื่อ โอโตโมะ ซึ่งก็ได้ถูกทรยศและฆ่าตายโดย ชินจา ที่ปรึกษาที่ซื่อสัตย์ของพ่อเคนจิ และ สหายคนนึงของเขา เคนจิเมื่อรู้เข้าจึงตามไปล้างแค้น และกวาดล้างพรรคอสรพิษจนหมดสิ้น
ชนเผ่าแห่งนักรบผู้กล้าหาญ พวกเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคุณธรรม  และความสงบ  นักรบของพวกเขาจะยอมสละชีวิตเพื่อประชากรในชนเผ่า  พวกเขาบูชามังกรดุจเทพเจ้า  และพวกเขาเชื่อว่า เทพมังกรคอยปกป้องพวกเขาอยู่ ยูนิตนักรบพื้นฐานของเผ่านี้ประกอบด้วย Spearman, Archer และ Alchemist ยูนิตที่ทำหน้าที่ฟื้นพลังชีวิตคือ Geisha และยูนิตสุดยอดของเผ่านี้คือ Samurai ซึ่ง Samurai ถือเป็นองค์ประกอบในการเรียกพลังสูงสุดของเผ่านี้ คือ พลังระเบิดแห่งมังกร ออกมาทำลายล้างกลุ่มศัตรู
ทาร์แรนท์ผู้เป็นบุตร ได้กระทำสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเขา เขารวบรวมชาวมังกรที่เหลืออยู่ทั้งหมด และชนอีกเผ่าหนึ่งอีกครึ้งโหลที่ได้หนีพวกอนารยชนหรือฮอร์ดจนเหลือกันอยู่เพียงน้อยนิด และให้ชนเหล่านี้อยู่ภายใต้ชื่อและธงเดียวกัน พวกเขาไม่สามารถที่จะภาคภูมิใจในตนเองได้เท่ากับตอนที่เป็นชาวมังกร แต่พวกเขาก็ได้ทำในสิ่งที่ดีที่สุดที่จะทำให้มีชีวิตรอดต่อไปได้ โดยการใช้ไหวพริบในระหว่างที่พละกำลังของเขาทำให้เขาพ่ายแพ้
ด้วยประการเช่นนี้เอง ที่พวกเขาได้กลายเป็นชาวอสรพิษ หรือ The Serpent ประเพณีเก่าแก่ยังคงอยู่ แต่ถือปฏิบัติด้วยจิตวิญญาณใหม่ ในอดีต นักรบยอมพลีชีพในสมรภูมิเพื่อเกียรติยศศักดิ์ศรี แต่บัดนี้หาใช่เช่นนั้นอีกต่อไป นักรบต่อสู้เพียงเพื่อหลีกหนีความตายเท่านั้น ชาวบ้านไม่เพาะปลูกเพื่อความสามัคคีปรองดองกันในสังคมอีกต่อไป หากแต่ทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำก็เพื่อความก้าวหน้าของตนเองและเพื่อเอาเงินไปซื้อเหล้าเอล ในวันเลี้ยงฉลอง ก็เป็นเฉกเช่นมังกรกลับกลายเป็นอสรพิษ ซามูไรกลับกลายเป็นโรนิน แต่อย่างน้อยเราก็มีชีวิตรอด
ยูนิตรบพื้นฐานของเผ่านี้ค่อนข้างจะคล้ายคลึงกับเผ่ามังกร นั่นคือ ประกอบด้วยยูนิตโจมตีระยะปะชิด 1 และยูนิตโจมตีระยะไกล 2 ซึ่งมี Swordman, Crossbowman และ Musketeer ตามลำดับ และยูนิตที่ทำหน้าที่ฟื้นพลังชีวิตของเผ่านี้ คือ Fan Geisha และยูนิตสุดยอดของเผ่าพันธุ์นี้คือ Necromancer เกิดจากการสังเวย Ronin ที่บัลลังก์ปีศาจ
เมื่อพวกอนารยะชนบุกเข้ามา คนในเผ่าถูกฆ่าตายหมดยกเว้นพวกพ่อมดนอกรีตไม่กี่คนผู้ซึ่งความรู้ทางหยินทำให้เขามีโอกาสหลบนี้ได้ในขณะที่พวกพ้องต้องดับดิ้น พ่อมดกลุ่มนี้รอนแรมมาถึงดินแดนแห่งนี้และตั้งหลักปักฐานบนที่ราบสูง (High Plateau) ที่ซึ่งรู้กันว่าเป็นที่อยู่ของพลังอำนาจประหลาด ในเวลานั้นเอง พวกเขารวมตัวกันเข้าเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่ ภายใตชื่อของดอกไม้หอมอันมีพิษ - บัวหลวง (Lotus)
เมื่อไม่มีข้อห้ามใดแล้ว เผ่าบัวหลวงก็ดำเนินไปตามมรรคาต้องห้ามอย่างเต็มที่ ค้นหาวิธีควบคุมความตายและความเน่าเปื่อยโดยการปล่อยตัวเข้าไปหาสิ่งนั้น ความเชื่อของพวกเขาล้อเข้ากับความเชื่อของบรรพบุรุษแต่เป็นในแบบเน่าเฟะ ต้นไม้ของพวกเขาคือฝันร้ายแปลกปลอมที่ถูกรดน้ำพรวนดินด้วยผองพวกที่ไม่มีวันตาย ความเหยียดหยามจงเกลียดจงชังของพวกเขาที่มีต่อเผ่าหมาป่าที่บูชาธรรมชาติอาจจะเกิดมาจากรากลึกทางประวัติศาสตร์ของพวกเขาเอง
เผ่าบัวหลวงคือชนเผ่าพ่อมดที่ถูกเนรเทศ สีหน้าที่เย็นชากับเส้นผมสีขาวโพลนของพวกเขาบ่งบอกนิสัยได้เป็นอย่างดี  พวกเขาเป็นชนเผ่าที่สุขุม นิ่ง และเงียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความโหดร้าย ทารุณ  เป็นที่รู้กันว่าพวกเขาเป็นศัตรูกับทุกๆเผ่า  และหลายต่อหลายเผ่าก็ต้องมาสยบกับเวทมนตร์ของพวกเขา
ยูนิตพื้นฐานของเผ่าพันธุ์นี้ล้วนแต่มีประสิทธิภาพมาก ได้แก่ Blade Acolyte, Leaf Disciple และ Staff Adept ยูนิตช่วยรักษาของเผ่านี้คือ Channeler ซึ่งต่างจากยูนิตช่วยรักษาของ 2 เผ่าแรก(Geisha และ Fan Geisha) ซึ่งใช้ค่า stamina ในการรักษา ส่วน Channeler ใช้เอฟเฟ็กต์อีกาในการรักษา และเผ่านี้มีลักษณะการฝึกทักษะเพิ่มเติมให้กับนักรบที่แตกต่างจาก 2 เผ่าแรก โดยเผ่ามังกรและอสรพิษจะนำนักรบเข้าไปฝึกในฐาน แต่เผ่านี้ต้องเรียกสามพี่น้องแห่งภราดร (Brother Lythis, Brother Tausil, Brother Sehk) ออกมาจาก Crypt of the brother เพื่อทำการฝึกนักรบให้มีทักษะพิเศษเพิ่มขึ้นมา โดยทักษะใน Warlock และ Master Warlock จะแตกต่างกันไปแล้วแต่ว่าจะนำ Brother ตนใดมาฝึก ส่วนทักษะของยูนิตระดับ 1 และ 2 จะเหมือนกันหมดไม่ว่าจะนำ Brother ตนใดมาฝึก และในยูนิตระดับ 2 สามารถกิน Peasant เพื่อเพิ่มทักษะให้กับตนเองได้ ยูนิตสุดยอดของเผ่านี้คือ Master Warlock เกิดขึ้นโดยนำ Warlock จำนวน 2 ตนเข้าไปฝึกใน Warlock Tower
ดีลอส
เกาะดีลอส (Delos ; Δήλος ; Attic: Δῆλος, Doric: Δᾶλος) เป็นเกาะที่อยู่ใกล้กับเกาะมีโคนอส บริเวณตอนกลางของหมู่เกาะซิคละดีส เกาะถือเป็นสถานที่สำคัญด้านตำนาน ประวัติศาสตร์ และโบราณคดี ของประเทศกรีซ การค้นพบทางโบราณคดีบนเกาะถือเป็นการค้นพบครั้งใหญที่สุดแห่งหนึ่งในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ยังมีการดำเนินงานอยู่ภายใต้การทำงานของโรงเรียนฝรั่งเศสแห่งเอเธนส์ (French School at Athens) วัตถุหลายชิ้นมีการจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์โบราณคดีดีลอส (Archaeological Museum of Delos) และ พิพิธภัณฑ์โบราณคดีแห่งชาติกรุงเอเธนส์ (National Archaeological Museum of Athens)
ดีลอสเป็นตำแหน่งของวิหารศักดิ์สิทธิ์มาร่วมพันปี ก่อนประมวลเรื่องปรัมปรากรีกจะกล่าวว่าเป็นสถานที่เกิดของอะพอลโลและอาร์เตมิส
เซ็ตสึโกะ ฮาระ
ประวัติ
สื่อมวลชนในญี่ปุ่นสมัยนั้น เรียกเธอว่า "ผู้หญิงในอุดมคติ" เนื่องจากบทบาทที่เธอได้รับแสดงนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นบทหญิงสาวที่มีจิตใจดีงามเป็นเสียส่วนใหญ่ และเป็นตัวแทนของนางเอกในยุค 1950s ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ญี่ปุ่นเลยทีเดียว แต่ภายในปี พ.ศ. 2505 เธอก็เลิกงานแสดงทั้งหมด โดยไม่มีใครทราบสาเหตว่าเธอออกจากวงการเพราะว่าอะไร และหันไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในคามากูระ โดยที่ไม่ยอมให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนและไม่ยอมให้ใครถ่ายรูปอีกหลังจากนั้น กระทั่งเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2558 ขณะอายุ 95 ปี
บทบาทสุดท้ายที่เธอแสดงในวงการภาพยนตร์คือ ริกุ เป็นภรรยาของ Oishi Yoshio ในหนังเรื่อง Chūshingura
หนังในยุคหลังที่อ้างอิงถึงฮาระ
ในปี พ.ศ. 2544 ซาโตชิ คง ได้กำกับหนังเรื่อง Sennen joyû (Millenium Actress) ซึ่งตัวเอกสาวในเรื่องชื่อชิโยโกะ ซึ่งเนื้อเรื่องในหนังได้อิทธิพลมาจากเซ็ตสึโกะ ฮาระ
เส้นเมริเดียนที่ 127 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียน 127 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย ออสเตรเลีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 127 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 53 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 127 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลลัปเตฟ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" | 🇰🇷 จังหวัดคย็องกี ผ่านโซล จังหวัดคย็องกี - ผ่านซูวอน จังหวัดชุงช็องใต้ จังหวัดช็อลลาเหนือ - ผ่านทางตะวันตกของช็อนจู จังหวัดช็อลลาใต้ ผ่านทางตะวันออกของควังจู จังหวัดช็อลลาใต้ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลจีนตะวันออก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโมลุกกะ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเจรัม ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลบันดา ! scope="row" | 🇹🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลติมอร์ ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! แอนตาร์กติกา
หนัง
หนัง อาจหมายถึง
มาลินี คงทัน
มาลินี คงทัน (เกิด 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 —) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย เธอเคยมีโอกาสไปแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 1998 ที่ประเทศญี่ปุ่น
แมรี เค. มีนี่
'''แมรี เค. มีนี่''' (เกิดเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1897 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักการเมืองและนักการศึกษาจากสหรัฐอเมริกา เกิดที่เมือง คเลตัน รัฐอิลลินอย จบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ในปี ค.ศ. 1919 และ แมรี เค. มีนี่สมรสกับ โรเบิร์ต อี. มีนี่ ซึ่งเป็นรองประธานบริษัทวิลเลี่ยมวิกลีย์ แมรี เค. มีนี่เป็นครูสอนภาษาอังกฤษและดนตรีที่นครนิวยอร์ก, รัฐนิวยอร์ก และเชลดอน รัฐอิลลินอย ซึ่งเป็นโรงเรียนรัฐบาล แมรี เค. มีนี่อาศัยชิคาโก, รัฐอิลลินอย และมีส่วนเกี่ยวข้องกับชมรมสตรีชิคาโก และพรรคริพับลิกัน โดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐอิลลินอย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965 จนถึงปี ค.ศ. 1969 แมรี่ เค. มีนี่เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวม
หน่วยการเรียนทางไกล สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์
หน่วยการเรียนทางไกล สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ (Education Center Panyapiwat Institute of Management) เป็นหน่วยการศึกษาสังกัด สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ สำหรับนักศึกษาที่ต้องการเรียนใกล้ภูมิลำเนา สถาบันฯ ยังเปิดการเรียนการสอนในหน่วยการเรียนทางไกล เป็นการเรียนผ่านระบบวิดีโอคอนเฟอเรนจ์ โดยรับส่งสัญญาณแบบเรียวไทม์ จากห้องเรียนในกรุงเทพมหานคร โดยมีการสื่อสารแบบสองทาง คือ นักเรียนและอาจารย์สามารถ ถามตอบกันได้เสมือนการเรียนในห้องเรียนปกติ
ศาลเจ้าอัตสึตะ
ศาลเจ้าอัตสึตะ เป็นศาลเจ้าชินโต ตั้งอยู่ในเขตอัตสึตะ นครนาโงยะ ในจังหวัดไอจิ เชื่อกันว่าก่อตั้งในรัชสมัยจักรพรรดิเคโก (ค.ศ. 71-130)  บางครั้งคนท้องถิ่นจะเรียกศาลเจ้านี้ว่า อัตสึตะ-ซามะ หรืออย่างสั้นๆว่า มิยะ ศาลเจ้าแห่งนี้เป็นศาลเจ้าที่เก่าแก่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่น รองจากศาลเจ้าใหญ่อิเซะในจังหวัดมิเอะ และมีพื้นที่กว่าสองแสนตารางเมตร ในแต่ละมีมีนักท่องเที่ยวเข้าเยี่ยมชมศาลเจ้าแห่งนี้กว่า 9 ล้านคน และในแต่ละปีจะมีการจัดเทศกาลและพิธีกรรมที่ศาลเจ้าแห่งนี้กว่า 70 ครั้ง
ศาลาพระคลัง (บุงกาเด็ง) ของศาลเจ้าอัตสึตะ เป็นที่เก็บรักษาโบราณวัตถุมากกว่า 4,000 ชิ้น ซึ่งรวมไปถึงพระราชทรัพย์ทางวัฒนธรรม 174 ชิ้น ตลอดจนดาบสั้น คูซานางิ หนึ่งในสามราชกกุธภัณฑ์ซึ่งเป็นหนึ่งในสมบัติที่สำคัญที่สุดของชาติญี่ปุ่น
Ẽ
ตัวอักษร Ẽ (ตัวเล็ก: ẽ) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรละติน E ที่มีทิลเดอ อยู่ด้านบน โดยถูกใช้ในบริบทที่หลากหลายในสัทอักษรสากล
วรรณยุกต์
Ẽ เป็นตัวอักษรที่มีวรรณยุกต์ของภาษาเวียดนาม
แม่น้ำยูเฟรทีส
ยูเฟรทีส (Euphrates) คือแม่น้ำที่มีต้นน้ำอยู่ในเทือกเขาทางตะวันออกของประเทศตุรกี ยาวประมาณ 2,300 กิโลเมตร ไหลเข้าประเทศซีเรีย เข้าดินแดนอารยธรรมเมโสโปเตเมียเดิมหรือประเทศอิรักในปัจจุบัน แล้วมารวมกับแม่น้ำไทกริสใกล้เมืองบัสรา เกิดเป็นแม่น้ำใหม่ชื่อ ชัฏฏุลอะร็อบ ที่มีความยาวประมาณ 200 กิโลเมตร ก่อนไหลลงสู่อ่าวเปอร์เซีย
เกาะฮิสปันโยลา
ฮิสปันโยลา (Hispaniola) หรือ ลาเอสปัญโญลา (La Española) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในทะเลแคริบเบียนรองจากเกาะคิวบา มีความยาวประมาณ 640 กิโลเมตร ความกว้าง 250 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 76,500 ตารางกิโลเมตร เนื้อที่ส่วนใหญ่เป็นป่าและภูเขาสูง ทิศตะวันตกอยู่ใกล้ประเทศจาเมกาและประเทศคิวบา ทิศตะวันออกอยู่ใกล้กับปวยร์โตรีโก บนเกาะฮิสปันโยลาประกอบด้วย 2 ประเทศ คือ ประเทศเฮติทางซีกตะวันตก และสาธารณรัฐโดมินิกันทางซีกตะวันออก มียอดเขาสูงที่สุดบนเกาะชื่อว่า ปิโกดัวร์เต (Pico Duarte) สูงถึง 3,087 เมตร อยู่ในสาธารณรัฐโดมินิกัน บนเกาะมีประชากรรวมกันประมาณ 17,000,000 เป็นประชากรในเฮติประมาณ 8,500,000 คน ประชากรในสาธารณรัฐโดมินิกันประมาณ 8,800,000 โดยทั่วไปบนเกาะมีภูมิอากาศแบบป่าฝนเมืองร้อน มีเนื้อที่ป่าประมาณร้อยละ 50 ของเกาะ ชาวยุโรปคนแรกที่รู้จักเกาะฮิสปันโยลา คือคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1492
ดัม-มะ-ชา-ติ
"dharmajāti (ดัม-มะ-ชา-ติ)" เป็นซิงเกิลที่ 2 ของวงดนตรีบอดี้สแลม จากอัลบั้มชุดที่ 6 dharmajāti (ดัม-มะ-ชา-ติ)
เพลง "dharmajāti (ดัม-มะ-ชา-ติ)" ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย อาทิวราห์ คงมาลัย (ตูน บอดี้สแลม) และเรียบเรียงโดย บอดี้สแลม, พูนศักดิ์ จตุระบุล (อ๊อฟ บิ๊กแอส) ออกจำหน่ายในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2557
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ มีเนื้อหาเกี่ยวกับ การถ่ายทอดเปรียบภาพชีวิตที่มีทั้งความผันแปร ความเจ็บปวด อุปสรรค ความสวยงาม และอุปสรรคกับบททดสอบที่ผ่านเข้ามาให้พิสูจน์ตัวเอง และชีวิตมนุษย์ที่ต้องพบเจอทั้งทุกข์และสุขตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ซึ่งเป็นความจริงของธรรมชาติที่มีความไม่แน่นอน
ครู
ครู คือ ผู้ที่มีความสามารถให้คำแนะนำ เพื่อให้เกิดประโยชน์ทางการเรียน สำหรับนักเรียน หรือ นักศึกษาในสถาบันการศึกษาต่าง ๆ ทั้งของรัฐและเอกชน มีหน้าที่ หรือมีอาชีพในการสอนกับวิชาความรู้ หลักการคิดการอ่าน รวมถึงการปฏิบัติและแนวทางในการทำงาน โดยวิธีในการสอนจะแตกต่างกันออกไปโดยคำนึงถึงพื้นฐานความรู้ ความสามารถ และเป้าหมายของนักเรียนแต่ละคน และนอกจากการสอนแล้วครูยังเป็นผู้ยกระดับวิญญาณมนุษย์ ให้รู้จักผิดชอบชั่วดี สอนในคุณงามความดีเพื่อเป็นแม่แบบให้เด็กได้ปฏิบัติตามทั้งต่อหน้าและลับหลัง
คำว่า "ครู" มาจากศัพท์ภาษาสันสกฤต "คุรุ" และภาษาบาลี "ครุ, คุรุ"
ครูประจำการ
ครูประจำการ หมายถึง ข้าราชการครูผู้ดูแลนักเรียนในห้องเรียนหรือชั้นเรียนหนึ่ง ๆ เป็นเวลาหนึ่งภาคเรียนหรือหนึ่งปีการศึกษา พร้อมทั้งทำหน้าที่ธุรการประจำห้องเรียน ในโรงเรียนของรัฐบาล
ในอดีตความสัมพันธ์ของครูประจำชั้นจะเปรียบเสมือนผู้ปกครองคนที่สอง ต้องคอยดูแลเอาใจใส่ อบรมสั่งสอน ช่วยแก้ปัญหา และเชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับบ้าน อันเป็นผลทำให้ครูและโรงเรียนได้รับความศรัทธาพร้อมทั้งมีบุญคุณต่อนักเรียนและครอบครัว
ระบบการศึกษาส่วนใหญ่ในโรงเรียนทั่วโลกมีการนักเรียนออกเป็นชั้น ๆ เป็นห้อง ๆ เพื่อความสะดวกต่อการเรียนการสอน และการดูแลปกครอง รวมทั้งทำกิจกรรมอื่น ๆ โดยเรียกเรียกว่า "ห้องเรียน" หรือ "ชั้นเรียน" (Classroom) และเรียกเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันว่า "เพื่อนร่วมชั้น" (Classmates)
ครูในระดับอุดมศึกษา
ผู้สอนในวิทยาลัย มหาวิทยาลัย หรือระดับอุดมศึกษา จะมีตำแหน่ง อาจารย์ โดยอาจารย์ที่ได้รับตำแหน่งทางวิชาการ ได้แก่ อาจารย์, ผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ และศาสตราจารย์ ตามลำดับ การได้รับตำแหน่งทางวิชาการเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับของสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา
ตำแหน่งครู คือบุคคลที่ทำหน้าที่ช่วยสอน สอนทบทวน สอนภาคปฏิบัติ แตกต่างจากอาจารย์ที่ สอนภาคบรรยายเรื่องต่าง ๆ
ครูผู้ดูแลระบบจัดการโรงเรียน
ครูที่ทำหน้าที่ดูแลระบบทั้งโรงเรียนจะเรียกว่า ครูใหญ่ ซึ่งคล้ายคลึงกับคณบดี หรืออธิการบดี ในระดับอุดมศึกษา โดยหน้าที่ของครูใหญ่มักจะทำหน้าที่ดูแลระบบการจัดการของโรงเรียนมากกว่าการสอนในห้องเรียน ต่อมาเป็นตำแหน่งผู้บริหารสถานศึกษา ทำหน้าที่บริหารสถานศึกษา
ครูในศตวรรษที่ 21
เมื่อเป็นเช่นนี้ ครูจึงต้องพร้อมที่จะปรับตัวและพัฒนาตนเองให้ทันยุคที่เปลี่ยนไป และต้องไม่ขาดความกระตือรือร้นที่จะพัฒนาทักษะและวิทยาการให้ทันสมัย เพื่อให้เกิดการเรียนรู้เทคนิควิธีการเรียนการสอนแบบใหม่ๆ ที่มีประสิทธิภาพ ทำให้ได้เด็กมีคุณลักษณะอันพึงประสงค์ตามที่สังคมไทยและสังคมโลกต้องการ
ในการนี้ กระทรวงศึกษาธิการ ได้เล็งเห็นความสำคัญของการนำเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (Information and Communications Technology :ICT) มาใช้ในการศึกษา ซึ่งจะเป็นเครื่องมือสำคัญและเป็นประโยชน์ต่อการยกระดับคุณภาพทางการศึกษา ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนการสอนและการพัฒนาครูได้อย่างรวดเร็ว รวมทั้งยังช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนครูผู้สอน ตลอดจนลดความไม่เท่าเทียมทางการศึกษาในโรงเรียนที่ห่างไกลอีกด้วย
แซนแอนโทนีโอสเปอส์
แซนแอนโทนีโอสเปอส์ (San Antonio Spurs) เป็นทีมบาสเกตบอลอาชีพในลีกเอ็นบีเอของสหรัฐอเมริกา อยู่เมืองแซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) เดิมอยู่ลีกเอ็นบีเอ สเปอส์เป็นทีมเดียวที่มาจากเอ็นบีเอที่เคยได้แชมป์เอ็นบีเอ โดยได้แชมป์ทั้งหมด 5 สมัย และเมื่อนับสถิติการเล่นจากอดีตจนถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2559
สมัยเริ่มแรกในลีกเอบีเอ
แซนแอนโทนีโอสเปอส์ เดิมคือทีม แดลลัส ชาพาร์ราลส์ (ชาพาร์ราล เป็นนกชนิดหนึ่ง มีอีกชื่อว่า โรดรันเนอร์, Roadrunner) หนึ่งใน 11 ทีมก่อตั้งลีกเอบีเอ (American Basketball Association, ABA) เมื่อปี พ.ศ. 2510 (ค.ศ. 1967) ในยุคแรกนำทีมโดย คลิฟฟ์ ฮาแกน (Cliff Hagan) ซึ่งเป็นทั้งผู้เล่นและโค้ช ฤดูกาลที่สอง ทีมมีผลงานที่น่าผิดหวัง ทำสถิติได้อันดับ 4 ของลีกด้วยสถิติ 41-37 และตกรอบเพลย์ออฟโดยแพ้ทีม นิว ออร์ลีนส์ บัคคาเนียร์ส มีผู้ชมในสนามน้อยและไม่ได้รับความสนใจเท่าไรในแดลลัส ในฤดูกาล 1970-71 ทีมเปลี่ยนมาใช้ชื่อ เท็กซัส ชาพาร์ราลส์ เพื่อพยายามผลักดันให้เป็นทีมประจำภูมิภาคแทน โดยเล่นทั้งในเมือง ฟอร์ตเวิร์ต เท็กซัส ที่สนาม ทาร์แรนต์ เคาน์ตี โคลีเซียม (Tarrant County Coliseum) และเมือง ลับบ็อค เท็กซัส ที่สนาม ลับบ็อค มิวนิซิพาล โคลีเซียม (Lubbock Municipal Coliseum) แต่ก็ล้มเหลวและกลับไปเล่นในแดลลัสอย่างเต็มตัวเหมือนเดิมในฤดูกาลถัดมา โดยแยกเล่นที่สนาม มูดี โคลีเซียม (Moody Coliseum) และ แดลลัส คอนเวนชัน เซ็นเตอร์ อารีนา (Dallas Convention Center Arena)
เดินทางมาแซนแอนโทนีโอ
หลังจากที่ทีมพลาดรอบเพลย์ออฟเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1972-73 (พ.ศ. 2515-16) เจ้าของสเปอส์ก็ขายทีม นักธุรกิจจากแซนแอนโทนีโอ 36 คน นำโดย แองเจโล ดรอสสอส (Angelo Drossos) และ เรด แม็คคอมบ์ส (Red McCombs) มารับช่วงต่อโดยเช่าทีมจากเจ้าของกลุ่มเดิม แล้วย้ายทีมไปยังเมือง แซนแอนโทนีโอ รัฐเท็กซัส และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น กันสลิงเกอส์ (Gunslingers) แต่เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น สเปอส์ (เป็นเหล็กที่ติดกับรองเท้าบู๊ทสำหรับควบคุมม้าของคาวบอย) ก่อนที่จะเริ่มเล่นเกมแรกด้วยซ้ำ สีประจำทีมก็เปลี่ยนจาก แดง ขาว และน้ำเงิน มาเป็นสีเงินและดำที่คุ้นเคยในปัจจุบัน
สเปอส์ในยุคแรกขึ้นชื่อในเรื่องเกมตั้งรับ ทีมนำโดยผู้เล่นหน้าเก่า เจมส์ ไซลาส (James Silas) และเทรดเอา สเวน เนเทอร์ (Swen Nater) ซึ่งได้รับรางวัลผู้เล่นหน้าใหม่แห่งปี และ จอร์จ เกอร์วิน (George Gervin) ผู้เล่นทั้งสองได้จากการเทรดจากทีม เวอร์จิเนีย สควาร์ยส์ สเปอรส์เล่นในสนาม เฮมิสแฟร์ อารีนา (HemisFair Arena) และจบฤดูกาลด้วยสถิติ 45-39 อยู่อันดับสามของดิวิชันตะวันตก และแพ้ทีมอินเดียนา เพเซอร์สใน 7 เกมในรอบรอบเพลย์ออฟ
ฤดูกาลถัดมากลุ่มนักธุรกิจก็ตัดสินใจซื้อทีมมาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ ทำให้เป็นที่แน่นอนว่าทีมจะอยู่ที่แซนแอนโทนีโออย่างถาวร กลุ่มเจ้าของทีมเบื่อสไตล์การเล่นที่เน้นเกมรับ จึงเปลี่ยนโค้ชจาก ทอม นิสซาลกี (Tom Nissalke) เป็น บ็อบ แบส (Bob Bass) ซึ่งใช้สไตล์การเล่นแบบฟาสต์เบรก เน้นทำคะแนนอย่างรวดเร็ว ฤดูกาลนี้สเปอรส์ได้สถิติ 51-33 อยู่อันดับสองของตะวันตก ส่วนเพลย์ออฟยังคงแพ้ทีมเพเซอร์สใน 6 เกม
สเปอส์กลายเป็นทีมอันดับต้น ๆ ในเอบีเอ ต่อมาในปี ค.ศ. 1976 (พ.ศ. 2519) ลีกเอบีเอก็เลิกไป เอ็นบีเอตัดสินใจรับทีมเอบีเอ 4 ทีมเข้ามาอยู่ในลีก ได้แก่ สเปอส์ เดนเวอร์ นักเก็ตส์ อินเดียนา เพเซอร์ส และ นิวยอร์ก เนตส์ ทั้งสี่ทีมตกลงที่จะจ่ายเงินให้กับทีมที่ห้าที่ถูกยุบไป คือ สปิริตส์ออฟเซนต์หลุยส์ 1/7 ของกำไรจากการแพร่ภาพทางโทรทัศน์ทุกปี และข้อตกลงนี้สร้างแรงกดดันด้านการเงินให้ทีมทั้งสี่เทียบกับทีมอื่นในเอ็นบีเอ
ฤดูกาลแรก ๆ ในเอ็นบีเอ ปีของจอร์จ เกอร์วิน (1976-85)
ถึงแม้ว่าจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับระดับความเก่งและโอกาสที่จะประสบความสำเร็จของทีมจากเอบีเอ สเปอส์ ก็พิสูจน์ให้เห็นจากผลงานฤดูกาล 1976-77 ที่ทำสถิตินะ 44 แพ้ 38 เสมอกับทีมอื่นที่อันดับสี่ของคอนเฟรนซ์ตะวันออก แม้ว่าจะมีการกำหนดข้อจำกัดจากเอ็นบีเอในการเข้าลีกปีแรก ๆ โดยการจำกัดจำนวนการดราฟต์และรายได้ทางโทรทัศน์
ฤดูกาล 1977-78 จอร์จ เกอร์วิน และ เดวิด ทอมพ์สัน (David Thompson) ของเดนเวอร์ นักเก็ตส์ ต่างต่อสู้กันเพื่อให้ได้ตำแหน่งผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในเอ็นบีเอ ในวันสุดท้ายของฤดูกาล ทอมพ์สัน ขึ้นนำโดยทำคะแนนได้ 73 แต้มในการแข่งกับดีทรอยต์ พิสตันส์ในเกมตอนบ่าย คืนนั้น เกอร์วิน รู้ว่าเขาต้องทำให้ถึง 58 แต้มในการเล่นกับแจ๊สที่นิว ออร์ลีนส์ เกอร์วินเริ่มต้นได้ดี ทำได้ 20 แต้มในควอเตอร์แรก ควอเตอร์ที่สอง ทำสถิติควอเตอร์ที่ 33 แต้ม และทำได้ถึง 58 แต้มกลางควอเตอร์ที่สาม จบเกมได้ 63 แต้มและเป็นแชมป์ผู้เล่นทำคะแนนสูงสุดในฤดูกาลนั้น เกอร์วินและสเปอส์ชนะดิวิชันเซ็นทรัลด้วยสถิติชนะ 52 แพ้ 30 แต่ตกรอบเพลย์ออฟใน 6 เกมเมื่อพบกับ วอชิงตัน บูลเล็ตส์ แม้ว่าเกอร์วินจะเล่นได้เด่นมาก เฉลี่ยตลอดซีรีส์ 33.2 คะแนน
สเปอส์ได้สถิติดีสุดในดิวิชันมากถึง 5 ครั้งใน 7 ปีแรกที่เข้าเอ็นบีเอ และได้เข้าเล่นเพลย์ออฟเป็นประจำ แต่ในเพลย์ออฟ สเปอส์ยังไม่พบความสำเร็จ โดยแพ้ให้ทีมเช่น วอชิงตัน บูลเล็ตส์, บอสตัน เซลติกส์, ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์
เมื่อเข้าสู่ทศวรรษที่ 1980 สเปอส์ก็พบกับผลงานที่มีทั้งขึ้นและลง สามฤดูกาลแรกของทศวรรษ สเปอส์ยังคงความสำเร็จจากทศวรรษก่อน ด้วยสถิติ 52-30 ในฤดูกาล 1980-81, 48-34 ในฤดูกาล 1981-82 และ 53-29 ในฤดูกาล 1982-83 แม้ว่าฤดูกาลปกติจะมีผลงานที่ดี สเปอส์ยังไม่สามารถคว้าแชมป์เอ็นบีเอได้ ตกรอบเพลย์ออฟแพ้ ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ในปี 1981 และ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์ ในปี 1982 และ 1983
หลังฤดูกาล 1984-85 เกอร์วิน ซึ่งถือได้ว่าเป็นซูเปอร์สตาร์ที่สำคัญที่สุดของทีม ก็ถูกเทรดไป ชิคาโก บูลส์ ถือเป็นการสิ้นสุดยุคแรกของสเปอส์ที่เริ่มต้นเมื่อย้ายทีมไปเมืองแซนแอนโทนีโอ
ช่วงที่ความตกต่ำ (1985-1989)
ฤดูกาลถัดไปสี่ฤดูกาล ถือเป็นช่วงตกต่ำของทีม ทำสถิติรวมชนะ 115 เกม แพ้ 215 เกมระหว่างฤดูกาล 1985-86 จนถึง 1988-89 ช่วงนี้จำนวนผู้ชมลดน้อยลง ทำให้ถูกมองว่าเป็นทีมหนึ่งที่จะย้ายไปอยู่เมืองอื่น จุดดีเพียงจุดเดียวในช่วงนี้ คือ สเปอส์ได้รับสิทธิ์การดราฟต์อันดับที่หนึ่งในปี 1987 และเลือก เดวิด รอบินสัน (David Robinson) จากโรงเรียนนายเรือสหรัฐ (United States Naval Academy) หลังจากการดราฟต์ สเปอส์ ต้องรอจนกระทั่งฤดูกาล 1989-90 ถึงจะได้รอบินสันมาเล่นให้ เนื่องจากข้อผูกพันกับกองทัพเรือสองปี รอบินสันถูกคาดเดาว่าจะไม่เซ็นสัญญากับสเปอส์และเลือกที่จะเป็นฟรีเอเจนต์เมื่อหมดข้อผูกพันกับกองทัพ รอบินสัน ตัดสินใจเล่นให้แซนแอนโทนีโอในที่สุด
ถึงแม้ว่าผลงานของฤดูกาล 1988-89 จะแย่เป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ของสเปอส์ (ชนะ 21 แพ้ 61) แต่ก็สำคัญในหลายแง่ หนึ่งคือเป็นฤดูกาลแรกที่ เรด แม็คคอมส์ (Red McCombs) เป็นเจ้าของแบบเต็มตัว อีกอย่างหนึ่งคือ เป็นฤดูกาลแรกของโค้ช แลร์รี บราวน์ ซึ่งเพิ่มก้าวมาจากการเป็นแชมป์ระดับเอ็นซีเอเอกับมหาวิทยาลัยแคนซัสมาเป็นโค้ชให้สเปอส์
ยุคของรอบินสัน (1989-1997)
ฤดูกาล 1989-90 ถือเป็นการกำเนิดอีกครั้งของสเปอส์ เดวิน รอบินสัน เข้ามาเล่นให้สเปอส์ พร้อมทั้ง เทอร์รี คัมมิงส์ (Terry Cummings) และผู้เล่นจากการดราฟต์ปี 1989 ชอน เอลเลียต (Sean Elliott) จากการเพิ่มผู้เล่นนี้ สเปอส์ ผลงานปรับปรุงดีที่สุดในประวัติศาสตร์เอ็นบีเอ มาอยู่ที่ ชนะ 56 แพ้ 26 สเปอส์แพ้เกม 7 ในรอบเซมิไฟนอลคอนเฟรนซ์ตะวันตกให้แก่ พอร์ตแลนด์ เทรลเบลเซอร์ส รอบินสัน สร้างผลงานผู้เล่นปีแรกของเซ็นเตอร์ได้ดีด้วยคะแนนเฉลี่ย 24.3 แต้ม 12.0 รีบาวด์ และได้รางวัลผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปี (Rookie of the Year)
ทีมกลับเข้ารอบเพลย์ออฟเป็นประจำอีกครั้ง ปลายฤดูกาล 1991-92 แม็คคอมส์ไล่โค้ช บราวน์ ออกและให้ บอบ แบส (Bob Bass) เป็นหัวหน้าโค้ชชั่วคราว รอบินสันบาดเจ็บและสเปอส์ตกรอบแรกในเพลย์ออฟ แม็คคอมส์จ้างอดีตโค้ชมหาวิทยาลัยลาส เวกัส เจอร์รี ทาร์เคเนียน (Jerry Tarkanian) การทดลองกับทาร์เคเนียนล้มเหลวและถูกให้ออกหลังผ่านฤดูกาล 1992-93 ไป 20 เกม และสเปอส์มีสถิติ ชนะ 9 แพ้ 11 เร็กซ์ ฮิวส์ (Rex Hughes) มารับหน้าที่โค้ชหนึ่งเกม จากนั้น จอห์น ลูคัส (John Lucas) ก็ถูกตั้งให้เป็นโค้ชคนใหม่ ถือเป็นหน้าที่โค้ชครั้งแรกของลูคัส ถึงแม้ว่าเขาจะเคยประสบความสำเร็จในเอ็นบีเอในการบำบัดผู้เล่นเอ็นบีเอจากการใช้ยา
ยุคของลูคัสเริ่มต้นได้ดี พาทีมชนะ 39 แพ้ 22 จบฤดูกาลปกติ เข้ารอบก่อนรองสุดท้ายของคอนเฟรนซ์ตะวันตกและแพ้ฟีนิกส์ ซันส์ ฤดูกาล 1992-93 สเปอรส์ย้ายไปเล่นที่สนาม เฮมิแฟร์ อารีนา ปี ค.ศ. 1993 นักธุรกิจ ปีเตอร์ เอ็ม. โฮลท์ (Peter M. Holt) พร้อมทั้งนักลงทุน 22 คนซื้อทีมสเปอส์จาก เรด แม็คคอมส์ ด้วยราคา 75 ล้านเหรียญ
ฤดูกาลถัดมาเป็นปีแรกที่สเปอส์ย้ายไปสนามแห่งใหม่ คือ อลาโมโดม (Alamodome) ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ก่อนเริ่มฤดูกาลสเปอรส์ได้เทรดเอา เอลเลียต ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของแฟน ๆ ไปยังดีทรอยต์ พิสตันส์เพื่อแลกกับ เดนนิส ร็อดแมน นักบาสผู้มีชื่อเรื่องการรีบาวน์ ลูคัส พาทีมชนะ 55 แพ้ 27 แต่ตกรอบแรกให้กับแจ๊ส ลูคัสถูกปลดออกจากการเป็นหัวหน้าโค้ชทันที และแทนที่ด้วยโค้ช บ็อบ ฮิลล์ (Bob Hill) อดีตโค้ชของเพเซอร์สในฤดูกาล 1994-95 ซึ่งถือว่าเป็นฤดูกาลที่ประสบความสำเร็จฤดูกาลหนึ่ง เอลเลียต ก็ยังกลับมาร่วมทีมหลังเล่นให้พิสตันส์ฤดูกาลหนึ่งซึ่งไม่โดดเด่นเท่าที่ควร จบฤดูกาลทีมได้สถิติดีที่สุดของเอ็นบีเอโดยชนะถึง 62 เกมและแพ้เพียง 20 เกม รอบินสันยังได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่า รอบเพลย์ออฟ สเปอส์ เข้าถึงรอบสุดท้ายของสายตะวันตกและแพ้ให้กับทีม ฮิวส์ตัน รอกเก็ตส์ ซึ่งได้แชมป์เอ็นบีเอในปีนั้น ตลอดฤดูกาลโดยเฉพาะรอบเพลย์ออฟ ดูว่ามีความไม่ลงรอยกันระหว่าง ร็อดแมน กับเพื่อนร่วมทีมหลายคน โดยเฉพาะรอบินสัน หลังจบฤดูกาล ร็อดแมน ก็ถูกเทรดไปทีมชิคาโก บูลส์
ฤดูกาล 1996-97 สเปอส์จะประสบความล้มเหลวในสนาม แต่ช่วงจบฤดูกาลกลับตรงกันข้าม สเปอส์มีสถิติแย่เป็นอันดับสามของลีก จากการสุ่มล็อตเตอรี สเปอส์ได้สิทธิ์การดราฟต์เป็นคนแรกของปี 1997 และเลือกนักบาสเกตบอลผู้ซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็น ออล-อเมริกัน (All-American) จากมหาวิทยาลัยเวคฟอเรสต์ ทิม ดังแคน
ยุคทวิน ทาวเวอร์ส (1997-2003)
ดังแคน เริ่มฤดูกาลแรก (1997-98) ก็สร้างผลงานดีได้ตำแหน่งผู้เล่นหน้าใหม่ยอดเยี่ยม เล่นได้เฉลี่ย 21.1 แต้ม 11.9 รีบาวด์ต่อเกม ทีมจบฤดูกาลปกติที่สถิติ 56-26 ตกรอบเพลย์ออฟรอบรองสุดท้ายของคอนเฟอเรนซ์ตะวันตกโดยแพ้ให้แจ๊ส ดังแคน ซึ่งเล่นในตำแหน่งเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเล่นประสานงานใต้แป้นกับรอบินสันได้ดี ทำให้ทั้งคู่เป็นที่รู้จักในฉายาร่วมกันว่า ทวิน ทาวเวอร์ส (Twin Towers) สเปอส์ให้ความหวังกับฤดูกาลต่อมาคือฤดูกาล 1998-99 แต่ก่อนที่จะเริ่มฤดูกาล เจ้าของทีมในเอ็นบีเอนำโดยคอมมิชชันเนอร์ เดวิด สเตอร์น (David Stern) พักการเล่นเพื่อทำข้อตกลงกับสมาคมผู้เล่นเอ็นบีเอ (NBA Players Association, NBAPA) ใหม่ กว่าจะได้ข้อตกลงเรียบร้อยก็เดือนมกราคม ค.ศ. 1999
สเปอส์ไม่สามารถผ่านรอบแรกของเพลย์ออฟฤดูกาลถัดมาได้ แพ้ทีมซันส์ เนื่องจาก ดังแคน บาดเจ็บ ไม่สามารถลงเล่นได้เลยตลอดการแข่งในรอบแรก แต่อนาคตของทีมในเมืองแซนแอนโทนีโอก็ชัดเจนเมื่อมีการลงคะแนนอนุมัติการเก็บภาษีรถเช่าและโรงแรมเพื่อนำเงินมาสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ ฤดูกาล 2000-01 และ 2001-02 สเปอส์เล่นได้ 58-24 ทั้งสองฤดูกาล แต่ตกรอบเพลย์ออฟให้กับทีมเลเกอร์สซึ่งคว้าแชมป์เอ็นบีเอทั้งสองฤดูกาลนี้
ฤดูกาล 2002-03 เป็นฤดูกาลที่ เดวิด รอบินสัน จะเล่นเอ็นบีเอเป็นฤดูกาลสุดท้าย อีกทั้งเป็นช่วงที่สเปอส์ย้ายไปเล่นในสนามแห่งใหม่ ซึ่งตั้งชื่อว่า เอสบีซี เซ็นเตอร์ (SBC Center ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น AT&T Center หลังจากบริษัท SBC ไปซื้อกิจการของ AT&T) ในโอกาสสำคัญนี้ สเปอส์หันกลับไปใช้โลโก้แบบเก่าซึ่งมีสีเงินและสีดำ อย่างไรก็ตามสีของเสื้อยังคงใช้สีเดิม คือ เงินและดำ
ทีมสเปอส์ในตอนนี้ไม่เหมือนชุดที่ได้แชมป์เมื่อสามปีก่อน ทีมมีการปรับผู้เล่นใหม่เพื่อโค่นทีมเลเกอร์ส แชมป์เอ็นบีเอติดกันสามสมัย ทีมประกอบด้วย ดังแคนและรอบินสัน ในวงใน มีโทนี พาร์คเกอร์ (Tony Parker) ผู้เล่นชาวฝรั่งเศสซึ่งถูกดราฟต์ในปี 2001 มาเป็นเล่นเป็นพอยต์การ์ดตัวจริง และได้ตัวชู้ตสามแต้มใหม่หลายคน เช่น สตีเฟน แจ็คสัน (Stephen Jackson), แดนนี เฟอร์รี (Danny Ferry), บรูซ โบเวน (Bruce Bowen), สตีฟ เคอรร์ (Steve Kerr), สตีฟ สมิธ (Steve Smith) และผู้เล่นหน้าใหม่จากอาร์เจนตินา คือ มานู จิโนบิลี (Manu Ginobili) ซึ่งสเปอรส์ดราฟไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 แต่เพิ่งได้มาเล่นให้ทีมเป็นปีแรก ฤดูกาลปกติสเปอส์ทำสถิติชนะ 60 แพ้ 22 ผ่านทีม ซันส์ เลเกอร์ส และ แดลลัส แมฟเวอริกส์ในเพลย์ออฟเข้าสู่รอบสุดท้าย การแข่งกับ นิวเจอร์ซี เนตส์ ถือเป็นครั้งแรกที่ทีมจากเอบีเอมาพบในรอบสุดท้าย สเปอส์ชนะซีรีส์นี้ที่ 4 ต่อ 2 เกม คว้าแชมป์สมัยที่สอง ส่วนดังแคนได้รางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าทั้งฤดูกาลปกติและของรอบสุดท้าย
ยุค บิ๊กทรี (2003-ปัจจุบัน)
ช่วงนอกฤดูกาลสเปอส์กลับไปปรับทีมใหม่ ได้การ์ด เบรนต์ แบร์รี (Brent Barry) จากซีแอตเติล ซูเปอร์โซนิค เซ็นสัญญา เกลน รอบินสัน (Glenn Robinson) และเทรดเอาเซ็นเตอร์ นาซีร์ โมฮัมเม็ด (Nazr Mohammed) จากนิวยอร์ก นิกส์ ตอนกลางฤดูกาล มารวมกับผู้เล่นขณะนั้นคือ บรูซ โบเวน, รอเบิร์ต ฮอร์รี (Robert Horry), โทนี พาร์เกอร์, มานู จิโนบิลี และทิม ดังแคน สเปอส์จบฤดูกาลปกติด้วยสถิติอันดับสองของสายตะวันออก ชนะ 59 แพ้ 23 และสถิติดีที่สุดของดิวิชัน ในฤดูกาลเพลย์ออฟ สเปอส์ชนะเดนเวอร์ นักเก็ตส์ในรอบแรก 4 ต่อ 1 เกม ซีแอตเติล ซูเปอร์โซนิคในรอบสอง 4 ต่อ 2 เกม และ ฟีนิกส์ ซันส์ 4 ต่อ 1 เกมเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศและคว้าแชมป์เป็นสมัยที่สามในรอบเจ็ดปี เอาชนะแชมป์เก่าคือ ดีทรอยต์ พิสตันส์ ไป 4 ต่อ 3 เกม ทิม ดังแคน ได้รับเลือกเป็นผู้เล่นทรงคุณค่ารอบสุดท้าย และเป็นคนที่สี่ที่ได้รับรางวัลนี้สามครั้ง (ถัดจาก แมจิก จอห์นสัน, ไมเคิล จอร์แดน และ แชคิล โอนีล) ฤดูกาลนี้ มานู จิโนบิลี ก็กลายเป็นดาราในทีม และได้รับคำสรรเสริญจากแฟนทั้งในระดับท้องถิ่น ระดับประเทศ และระหว่างประเทศ (โดยเฉพาะอาร์เจนตินาบ้านเกิดของเขา) เขาได้ลงเล่นในเกมรวมดาราเอ็นบีเอในปีนั้น
ฤดูกาล 2006-07 สเปอส์จบฤดูกาลปกติที่สถิติ 58-24 เข้าเพลย์ออฟชนะเดนเวอร์ นักเก็ตส์ด้วย 4 ต่อ 1 เกม ชนะฟีนิกส์ ซันส์ 4 ต่อ 2 เกม ชนะยูทาห์ แจ๊ส 4 ต่อ 1 เกม และเข้ารอบสุดท้ายชนะคลีฟแลนด์ คาวาเลียร์ส์4 ต่อ 0 เกม คว้าแชมป์สมัยที่สี่ในรอบเก้าปี อย่างสวยงาม
ฤดูกาล 2007-08 สเปอส์จบฤดูกาลปกติที่อันดับ3ของสายตะวันตกสถิติ 56-26 เข้ารอบเพลย์ออฟรอบแรกพบฟีนิกส์ ซันส์ชนะไป 4 ต่อ 1 เกม ชนะ รอบ 2 พบนิวออรีนส์ ฮอร์เนตส์ ชนะไป4 ต่อ 3 เกม และเข้ารอบสุดท้ายของสาย แต่แพ้ให้กับลอสแอนเจลิสเลเกอส์4 ต่อ 1 เกม ตกรอบสุดท้ายไปอย่างหน้าผิดหวัง
หมายเลขที่ถูกรีไทร์
หมายเลข นักกีฬา ตำแหน่ง และปีที่เล่นให้ทีม
สมาร์ตบอล
สมาร์ตบอล (Smart Ball) เป็นลูกฟุตบอลมีการติดตั้งไมโครชิป ภายใต้เครื่องหมายการค้าของบริษัทอดิดาส  (Adidas) โดยได้รับความร่วมกับบริษัท บริษัทไคโรส์เอจี (Cairos AG) และสถาบันเฟราน์ฮอเฟอร์ (Fraunhofer Institute) ของประเทศเยอรมนี ภายใต้ข้อตกลงของฟีฟ่า
สมาร์ตบอลจะมีการติดตั้งไมโครชิป ในลักษณะ RFID เพื่อตรวจจับตำแหน่งของลูกบอลถ้าลูกบอลข้ามเส้นประตู เพื่อตัดปัญหาการโต้เถียงในการลงความเห็นของกรรมการ
ในพ.ศ. 2548 ทางฟีฟ่าได้ทดลองการใช้ลูกบอลชนิดนี้ในการแข่งขันฟุตบอลรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีที่ ประเทศเปรู และวางแผนที่จะใช้ในการแข่งขันฟุตบอลโลก ที่จะจัดขึ้นในประเทศเยอรมนีในปี พ.ศ. 2549
อาราชิ
อะระชิ เป็นบอยแบนด์สัญชาติญี่ปุ่น ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนห้าคนคือ โอโนะ ซาโตชิ, ซากุราอิ โช, ไอบะ มาซากิ, นิโนะมิยะ คาซึนาริ, และมัตซึโมโตะ จุน ภายใต้สังกัดของบริษัท Johnny & Associates เปิดตัวที่ฮาวายในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ 1999 เป็นบอยแบนด์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอันดับ 1 ตลอดกาลของญี่ปุ่น แล้วเป็นบอยแบนด์ระดับแถวหน้าของเอเชีย
หลังจากวางจำหน่ายอัลบั้มหนึ่งชุด อัลบั้มรวมฮิตหนึ่งชุด และซิงเกิลอีกหกชุด ภายใต้สังกัด Pony Canyon วงได้ย้ายออกไปอยู่ค่ายลูกของบริษัทจอห์นนีที่ชื่อว่า J Storm ในปี 2001 ซึ่งทำให้วงประสบความสำเส็จอย่างสูง หลังจาก 9 ปีที่ได้เดบิวต์ ในปี 2008 ซิงเกิล "Truth/Kaze no Mukō e" และ "One Love" ได้ทะยานขึ้นสู่อันดับสูงสุด 1 และ 2 ของ ออริคอนชาร์ทประจำปี พิสูจน์ถึงความสำเร็จอันยาวนานในวงการเพลงญี่ปุ่น แม้ว่าภาพลักษณ์จะเป็นแค่ไอดอลญี่ปุ่นก็ตาม
ปี 2009 อะระชิกลายเป็นศิลปินกลุ่มแรกที่สามารถใต่อันดับ 1 ในสาขา ซิงเกิล, อัลบั้ม, DVD เพลง และศิลปินที่ทำยอดขายได้มากสุดของปีทั้งหมดภายในปีเดียวกัน พวกเค้ายังเป็นศิลปินกลุ่มที่สามในประวัติศาสตร์ของออริคอนที่สามารถครองสามซิงเกิลอันดับสูงสุดและสองซิงเกิลอันดับสูงสุดของปีก่อน ทำให้ครองอันดับสูงสุดสองปีติดต่อกัน
1999-2001 : เดบิวท์ จนถึงการออกจากค่าย Pony Canyon
ในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1999 ทางค่าย Johnny & Associates ได้ประกาศกลางเดบิวท์ของวงอย่างเป็นทางการ โดยการประครั้งนี้จัดขึ้นในเรือครูซที่แล่นผ่านชายฝั่งของ เมืองโฮโนลูลู ประเทศฮาวาย โดย จอนนี่ คิตางาว่า ได้คัดเลือกเด็กหนุ่มจูเนี่ยร์ 5 คนมาเป็นสมาชิกของอะระชิ โดยชื่อของวงอ่านว่า 「嵐」 ที่แปลเป็นภาษาไทยว่า "พายุ" และอิเมจของวงคือพายุที่จะโหมกระหน่ำไปทั่วโลก แล้ววันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 ซิงเกิลแรกอย่างเป็นทางการที่ใช้เชื่อเดียวกับวงอย่าง "Arashi" ก็วางจำหน่ายซึ่งเป็นเพลงที่ใช้ประกอบการแข่งขันวอลเลย์บอลโลกครั้งที่ 8 ซึงญี่ปุ่นได้เป็นเจ้าภาพ ซิงเกิลนี้ได้รับความนิยมอย่างสูง โดยทำยาดขายได้ 557,430 ชุดในอาทิตย์แรกของการวางจำหน่าย และทำยอดขายได้เกือบถึงหนึ่งล้านชุดในทั้งหมดของการจำหน่าย
ในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2000 ซิงเกิลที่สองของวง "Sunrise Nippon/Horizon" ได้วางจำหน่ายและทำยอดขายในอาทิตย์แรกได้ 304,340 ชุด วันต่อมาวงได้เริ่มทัวร์คอนเสิรตครั้งแรกที่ Osaka-jō Hall ต่อมาในเดือนกรกฎาคม วงได้ออกซิงเกิล "Typhoon Generation" โดยเปิดตัวอยู่ที่อันดับสามของตารางด้วยยอดขาย 256,510 ชุดในอาทิตย์แรก และอยู่ในตารางอีก 9 สัปดาห์ก่อนที่จะหลุดตารางไป หลังจากจัดคอนเสิรตอีกครั้งในเดือนสิงหา วงได้ออกซิงเกิลสุดท้ายของปี 2000 ชื่อว่า "Kansha Kangeki Ame Arashi" โดยทำยอดขายอาทิตย์แรกได้ 258,720 ชุด
เดือนมกราคม ค.ศ. 2001 วงได้ออกอัลบั้มแรก Arashi No.1 Ichigou: Arashi wa Arashi o Yobu! โดยอัลบั้มนี้เปิดตัวเป็นอันดับที่หนึ่งในอาทิตย์แรกของการจำหน่าย และทำยอดขายไปได้ 267,220 ชุด อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของวงจนกระทั่งอัลบั้มฉลอง 1 ปีของวง All the Best! 1999-2001 วางจำหน่าย และอัลบั้มนี้ทำยอดขายทั้งหมดไป 323,030 ชุด จากวันที่ 25 มีนาคม ถึง 30 เมษายน ปี 2001 วงทัวร์คินเสิรตทั่วประเทศครั้งแรกในชื่อ Arashi Spring Concert 2001 โดยจัดที่ เซนได, โอซาก้า, นาโงย่า, ฮอกไกโด, ฟุคุโอกะ, ฮิโรชิม่า, คานาซาว่า, โทยาม่า และ โตเกียว โดยจัดการแสดงทั้งหมด 26 รอบ ก่อนที่วงจะออกไปอยู่ค่ายใหม่ของตัวเอง วงได้ออกซิงเกิลสุดท้ายภายไต้การจำหน่ายของ Pony Canyon ชื่อว่า "Jidai" ออกมา โดยเพลงนี้เป็นเพลงประกอบละคร Kindaichi Shonen no Jikenbo 3 ซึ่งนำแสดงโดยมัตสึโมโตะ เพลงนี้ยังชนะรางวัล Best Theme Song จากงาน 30th Television Drama Academy Awards ซึ่งเป็นรางวัลแรกที่วงได้รับอีกด้วย
2002–2005 : J Storm และยอดขายที่ตกต่ำลง
อะระชิ เริ่มต้นปี ค.ศ. 2002 โดยได้ตั้งค่ายใหม่ J Storm ซึ่งตั้งมาจากชื่อภาษาอังกฤษของวงเอง และได้ออกซิงเกิลแรกภาคใต้สังกัดใหม่ที่ชื่อ "A Day in Our Life" ออกมา ซิงเกิลนี้สามารถทำยอดขายในอาทิตย์แรกไปได้ 226,480 ชุด ซึ่งเกิ้ลต่อมาอย่าง "Nice na Kokoroiki" และ "Pikanchi" ได้ใช้ประกอบการตูนอนิเมะและหนังของวงตามลำดับ ทั้งสองซิงเกิลสามารถเปิดตัวที่ยอดขายอันดับ 1 ของ Oricon Chart ด้วยยอดขาย 168,120 ชุด และ 110,230 ชุด ตามลำดับ
ปี ค.ศ. 2003 ผลงานซิงเกิลของวงได้ลดลงมาขายสองซิงเกิลต่อปี และใช้รูปแบบนี้ไปอีก 4 ปี ทั้งสองซิงเกิลของปี 2003 "Tomadoi Nagara" และ "Hadashi no Mirai/Kotoba Yori Taisetsu na Mono" เปิดตัวที่อันดับ 2 ของตาราง โดยเพลง "Kotoba Yori Taisetsu na Mono" ยังเป็นเพลงแรกที่สมาชิกของวงได้มีส่วนร่วมในการเขียนเนื้อร้อง โดยหลังจากนั้นซากุไร แรปเปอร์ของวงก็รับหน้าเขียนเนื้อเพลงท่อนแร็ปในทุก ๆ เพลงต่อมา ปี 2004 เป็นการฉลองครบ 5 ปี ของการก่อตั้งวง วงได้ออกซิงเกิลที่ 12 ในชื่อว่า "Pikanchi Double" ในเดือนกุมภาพันธ์ และทำยอดขายอาทิตย์แรกไปได้ 89,106 ชุด เพื่อฉลองการครบรอบ 5 ปี วงได้ออกอัลบั้มรวมฮิตในชื่อ 5x5 The Best Selection of 2002–2004
ในวันปีใหม่ปี ค.ศ. 2005 อะระชิได้วางจำหน่าย DVD คอนเสิร์ตเป็นครั้งแรกหลังจาก How's It Going? ในปี 2003 ในชื่อว่า 2004 Arashi! Iza, Now Tour!! ตั้งแต่ 26 กรกฎาคม ถึง 24 สิงหาคม วงได้จัดทัวร์คอนเสิร์ตฤดูร้อนชื่อว่า One ซึ่งมากจาก อัลบั้มในชื่อเดียวกัน โดยไฮไลท์สำคัญของทัวร์ที่การที่วงร้องเพลง "Sakura Sake" ซิงเกิลแรกที่จำหน่ายของปีนี้บน "เวทีเคลื่อนที่" ซึ่งเป็นเวทีที่เคลื่อนย้ายผ่านผู้ชมคอนเสิร์ตได้ ซึ่งคิดค้นโดนมัตสึโมโตะ หลังจากนั้นเวทีนี้จึงใช้ในคอนเสิร์ตสำคัญของวงทุก ๆ ครั้ง เพื่อให้ผู้ชมที่อยู่ไกลสามารถสัมผัสกับสมาชิกของวงได้อย่างทั่วถึง ในเดือนพฤศจิกายน อะระชิได้ออกซิงเกิลใหม่ซึ่งใช้ประกอบ ละครที่สร้างจากหนังสือการตูนชื่อดัง Hana Yori Dango โดยมีมัตสึโมโตะแสดงนำ โดยซิงเกิลชื่อว่า "Wish" โดยสามารถทำยอดขายอาทิตย์แรกไปได้ 178,000 ชุด และ มากกว่า 300,000 ชุดเมื่อหมดการวางจำหน่าย ทำให้ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลแรกในรอบเกือบสามปีที่สามารถขายได้มากกว่า 300,000 ชุด หลังจาก "A Day in Our Life" ในปี 2002
2006 : ตีตลาดเอเชีย
ปี ค.ศ. 2006 ซิงเกิลและอัลบั้มของวงได้เริ่มจัดจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่น โดยอัลบั้ม Arashic ไม่ได้จัดจำหน่ายแค่ในญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ยังจำหน่ายไปถึง ฮ่องกง, เกาหลีใต้, ไตหวัน และ ไทย อีกด้วย อัลบั้มนี้ยังประสบความสำเร็จในเกาหลีอย่างมาก โดย 10,000 ชุดแรก สามารถขายหมดในวันแรกของการจัดจำหน่าย ยังขึ้นเป็นอันดับ 1 ของชาร์ตต่างประเทศในสัปดาห์ที่สามของเดือนกรกฎาคมอีกด้วย
ระหว่างทัวร์คอนเสิร์ต Arachic Arashic Arasick Cool and Soul ในช่วงฤดูร้อน วงได้ประกาศทัวร์เอเชียชื่อว่า Jet Storm Tour ในวันที่ 31 กรกฎาคม โดยวงได้บินไป 3 ประเทศ ได้แก่ ไต้หวัน, ไทย และ เกาหลีใต้ โดยทั้งสามประเทศคือประเทศที่วงจะไปจัดแสดง Asia tour ซึ่งวงได้ไปโปรโมตอัลบั้ม Arashic ทั้งหมดภายในวันเดียว ในวันที่ 16-17 กันยายน อะระชิได้จัดแสดงที่ ไทเปอารีน่า ของ ไทเป
ในงาน Asia Song Festival ครั้งที่สาม วงได้เป็นตัวแทนของประเทศญี่ปุ่นไปร่วมงาน โดยได้แสดงเพลง "Arashi", "Wish" และ "Kitto Daijōbu" ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกของปีนี้ ในวันที่ 22 กันยายน เกือบสองเดือนหลังจากนั้น พวกเค้าได้กลายเป็นศิลปินกลุ่มแรกของค่ายที่ได้จัดแสดงคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการในประเทศเกาหลีใต้ อ้างอิงจาก The Korea Times คอนเสิร์ตในประเทศเกาหลีจัดขึ้นเพราะแฟน ๆ ชาวเกาหลีได้ไปรวมตัวกันต้อนรับวงที่ Incheon International Airport มากถึง 1,500 คน ในตอนที่ไปโปรโมต Jet Storm Tour อะระชิยังพิสูจน์ถึงความนิยมของพวกเค้า เมื่อแฟน ๆ กว่า 15,000 คนได้เข้าไปสั่งซื้อบัตรคอนเสิร์ตออนไลน์จนหมดภายใน 1 ชม.
วงได้กลับมาที่ประเทศญี่ปุ่นเพื่อวางจำหน่ายซิงเกิลสุดท้ายของปีในชื่อว่า "Aozora Pedal" โดยเพลงนี้เขียนขึ้นโดย ซุกะ ชิอาโกะ นักดนตรีชื่อดัง ในชาร์ตออริกอน วงสามารถทำยอดขายอาทิตย์แรกได้เป็นอันดับ 1 ด้วยยอดขาย 154,832 ชุด แม้ว่าอะระชิมีแผนจะมาจัดคอนเสิร์ตที่ประเทศไทยในวันที่ 7 ตุลาคม แต่ก็ต้องยกเลิกเนื่องจาก วิกฤตการณ์การเมืองในประเทศ
2007: กลับมาตีตลาดในญี่ปุ่น
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 วงได้ออกซิงเกิลแรกของปี "Love So Sweet" ซึ่งใช้เป็นเพลงประกอบละครเรตติ้งสูงเรื่อง Hana Yori Dango 2 และทะยานขึ้นสู่อันดับ 1 ในทั้งรายวันและรายสัปดาห์ของตาราง นอกจากนี้ยังเป็นซิงเกิลแรกในรอบ 5 ปีที่สามารถขายไปได้กว่า 200,000 ชุด ในสัปดาห์แรก วันที่ 2 พฤษภาคม ซิงเกิลที่ 19 "We Can Make It!" สามารถขึ้นอันดับ 1 ของตารางได้เช่นกันด้วยยอดขาย 150,546 ชุด และยังสามารถทำยอดขายเพิ่มไปได้อีก 54,229 ชุด จนถึงสิ้นปี ทำให้ขายไปได้ทั้งหมด 204,775 ชุด