cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปลาหมอฟรอนโตซ่า
ปลาหมอฟรอนโตซ่า มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cyphotilapia frontosa อยู่ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae) มีรูปร่างแบนข้าง ริมฝีปากหนา ลำตัวสีขาวคาดด้วยแถบสีดำเป็นปล้อง ๆ ตลอดลำตัว ครีบต่าง ๆ ปลายครีบยาวแหลมโดยเฉพาะตัวผู้ เมื่อโตขึ้นหัวของตัวผู้จะโหนกนูนเห็นได้ชัดเจน
มีความยาวเต็มที่ราว 30 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูง อาศัยอยู่ในบริเวณน้ำลึก มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกาบริเวณแอฟริกาตอนกลางและแอฟริกาตะวันออก โดยเฉพาะในทะเลสาบแทนกันยีกา อาหารหลักได้แก่ ลูกปลาขนาดเล็กกว่า
ปลาหมอฟรอนโตซ่าจัดเป็นปลาที่มีความสวยงามมากชนิดหนึ่งในวงศ์ปลาหมอสี จึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงามมาช้านาน จนอาจกล่าวได้ว่า เป็น "ราชาของปลาหมอสี" เช่นเดียวกับปลาปอมปาดัวร์ที่ถูกจัดเป็น "ราชินีแห่งปลาตู้"
ในแวดวงปลาสวยงามจะจำแนกปลาหมอฟรอนโตซ่าเป็นสายพันธุ์ย่อยต่าง ๆ โดยแบ่งตามเกณฑ์ที่พบในแหล่งน้ำหรือภูมิภาคต่าง ๆ ซึ่งสามารถแบ่งได้นับ 10 สายพันธุ์ แต่ไม่จัดว่าเป็นการแบ่งตามหลักอนุกรมวิธาน
ปลาหมอฟรอนโตซ่าจะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ได้เมื่อถึงอายุ 3-4 ปี โดยตัวเมียจะมีพฤติกรรมอมไข่หลังจากไข่ได้รับการปฏิสนธิแล้ว ใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 4 สัปดาห์
จัดเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่มีอายุยาวนาน โดยสามารถมีอายุยาวได้ถึง 25 ปี
เสรีนครจักรวรรดิ
เสรีนคร (freie Städt) และ นครจักรวรรดิ (Reichsstädt) หรือเรียกรวม ๆ ว่า เสรีนครจักรวรรดิ (Freie Reichsstadt) เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หมายถึงนครที่ได้รับอำนาจปกครองตนเองบางส่วนจากจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และมีผู้แทนนครประจำอยู่ในสภาไรชส์ทาค เมืองประเภทนี้ได้รับสถานะพิเศษที่เรียกว่า ไรชส์อุนมิทเทิลบาร์ไคท์ (Reichsunmittelbarkeit) ขึ้นตรงต่อจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยตรง แตกต่างจากเมืองหรือนครอื่นๆที่ขึ้นกับเจ้าหรือขุนนางท้องถิ่น
สำหรับความแตกต่างระหว่าง "เสรีนคร" กับ "นครจักรวรรดิ" เสรีนครคือนครที่เดิมปกครองโดยเจ้าชายมุขนายก แต่ต่อมาได้หลุดพ้นจากการปกครองของมุขนายกในช่วงกลางสมัยกลาง (High Middle Ages) เมืองเหล่านี้ก็ได้แก่ บาเซิล (ค.ศ. 1000) ว็อมส์ (ค.ศ. 1074) ไมนทซ์ (ค.ศ. 1244 เปลี่ยนฐานะ ค.ศ. 1462) เรเกินส์บวร์ค (ค.ศ. 1245) สทราซบูร์ (ค.ศ. 1272) โคโลญ (ค.ศ. 1288) และชไปเออร์ (ค.ศ. 1294)
แม้ว่ารายละเอียดทางกฎหมายของแต่ละรัฐเหล่านี้จะต่างกันไปแต่ตามแต่ละแห่ง แต่โดยสรุปแล้ว เสรีนครมีอภิสิทธิ์ดีกว่านครจักรวรรดิ ตัวอย่างเช่นในกรณีที่เกิดสงครามครูเสด เสรีนครรับผิดชอบแต่เพียงให้การสนับสนุนทางการทูตและยุทธปัจจัยแก่ส่วนราชการกลางจักรวรรดิ แต่นครจักรวรรดิต้องเสียภาษีให้แก่จักรพรรดิและต้องส่งกองทัพไปช่วยในการทัพด้วย
รายชื่อเสรีนครจักรวรรดิ
ด้านล่างนี้ประกอบด้วยรายชื่อเสรีนครจักรวรรดิ 50 แห่งที่เข้าร่วมประชุมสภาไรชส์ทาคในปีค.ศ. 1752 เรียงตามลำดับการใช้สิทธิ์ออกเสียงของม้านั่งแต่ละฝั่ง ในวงเล็บคืออัตราการสนับสนุนทรัพยากรแก่ส่วนราชการกลางจักรวรรดิในยามศึกสงคราม ยกตัวอย่างที่ระบุว่า "โคโลญ (30-322-600)" หมายความว่าโคโลญต้องสนับสนุนทหารม้า 30 นาย, ทหาราบ 322 นาย และเหรียญเงินกุลเดิน 600 เหรียญ
ม้านั่งไรน์ (Rheinische Städtebank)
• # (30-322-600)
• # (20-90-260)
• # 20px ลือเบ็ค (21-177-550)
• # 20px ว็อมส์ (10-78-325)
• # 20px ชไปเออร์ (3-99-325)
• # 20px ฟรังค์ฟวร์ท (20-140-500)
• # 20px ก็อสลาร์ (0-130-205)
• # 20px เบรเมิน (ยกเว้น)
• # 20px ฮัมบวร์ค (20-120-325)
• # 20px มืลเฮาเซิน (0-78-180)
• # 20px นอร์ทเฮาเซิน (0-78-180)
• # 20px ดอร์ทมุนท์ (20-100-180)
• # 20px ฟรีดแบร์ค (0-22-90)
• # 20px เว็ทซ์ลาร์ (0-31-40)
ม้านั่งชวาเบิน (Schwäbische Städtebank)
• # 20px เรเกินส์บวร์ค (20-112-120)
• # 20px เอาคส์บวร์ค (25-150-500)
• # 20px เนือร์นแบร์ค (40-250-600)
• # 20px อูลม์ (29-150-600)
• # 20px เอ็สสลิงเงินอัมเน็คคาร์ (10-67-235)
• # 20px ร็อยท์ลิงเงิน (6-55-180)
• # 20px เนิร์ดลิงเงิน (10-80-325)
• # 20px โรเทินบวร์คอ็อพแดร์เทาเบอร์ (10-90-180)
• # 20px ฮัลล์ (ปัจจุบันคือชเวบิชฮัลล์) (10-80-325)
• # 20px ร็อททไวล์ (3-122-180)
• # 20px อือเบอร์ลิงเงิน (10-78-325)
• # 20px ไฮล์บร็อน (6-60-240)
• # 20px เม็มมิงเงิน (10-67-325)
• # 20px ลินเดา (6-72-200)
• # 20px ดินเคิลส์บืล (5-58-240)
• # 20px บีเบอร์รัคอันแดร์ริส (6-55-180)
• # 20px ราเวินส์บวร์ค (4-67-180)
• # 20px ชไวน์ฟวร์ท (5-36-120)
• # 20px เค็มพ์เทิน (3-36-120)
• # 20px วินเดิสไฮม์ (4-36-180)
• # 20px เคาฟ์บ็อยเริน (4-68-90)
• # 20px ไวล์ (2-18-120)
• # 20px วังเงินอิมอัลก็อย (3-18-110)
• # 20px อิสนึอิมอัลก็อย (4-22-100)
• # 20px ฟุลเลินดอร์ฟ (3-40-75)
• # 20px ล็อยท์เคียร์ชอิมอัลก็อย (2-18-90)
• # 20px วิมฟ์เฟิน (3-13-130)
• # 20px ไวส์เซินบวร์คอิมนอร์ทเกา (4-18-50)
• # 20px กิงเงิน (2-13-60)
• # 20px เก็งเงินบัค (0-36-0)
• # 20px เซ็ลอัมฮาร์เมิร์สบัค (0-22-0)
• # 20px บุชฮอร์น (ปัจจุบันคือฟรีดริชส์ฮาเฟิน) (0-10-60)
• # 20px บ็อพฟิงเงิน (1-9-50)
ชาวแมนดาลอร์
ชาวแมนดาลอร์ (Mandalorians) เป็นกลุ่มของตัวละครในเรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์ส โดยตามท้องเรื่องเป็นกลุ่มตัวละครที่มีวัฒนธรรมร่วมกัน นิยมสวมใส่ชุดเกราะที่มีลักษณะคล้ายกัน ตัวละครในกลุ่มชาวแมนดาลอร์ที่สำคัญ ได้แก่ โบบา เฟทท์ จากภาพยนตร์ในชุดไตรภาคดั้งเดิม, แจงโก เฟทท์ จากภาพยนตร์ในชุดไตรภาคต้น, และ ดิน จาริน จากซีรีส์เดอะแมนดาลอเรียน เป็นต้น
ตัวละครกลุ่มนี้ถูกคิดขึ้นครั้งแรกเป็นกลุ่มทหารกองกำลังพิเศษสวมชุดเกราะสีขาวที่ทีมงานตั้งใจจะให้มีบทบาทในภาพยนตร์ สตาร์ วอร์ส 2 ต่อมาแนวคิดนี้ถูกปรับเปลี่ยนจนกลายเป็นตัวละครนักล่าเงินรางวัลคนเดียว นั่นคือ โบบา เฟทท์ ในฉบับภาพยนตร์ไม่มีการกล่าวถึงที่มาที่ไปของตัวละครนี้อย่างชัดเจนว่าเป็นชาวแมนดาลอร์ แต่เนื่องจากตัวละครนี้ได้รับความนิยมอย่างสูง จึงเกิดเป็นเรื่องราวปูมหลังขยายต่อยอดไปมากมาย กลายเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชาวแมนดาลอร์ ซึ่งมีบทบาทหลากหลายในสื่อต่างๆ ของสตาร์ วอร์ส ไม่ว่าจะเป็นนวนิยาย หนังสือการ์ตูน ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ และวิดีโอเกม เป็นต้น
เรื่องราวภูมิหลังของชาวแมนดาลอร์ถูกต่อเติมไปอย่างมากในเรื่องแต่งเสริมของสตาร์ วอร์ส และภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ ที่สำคัญ ได้แก่ เดอะโคลนวอร์ส, เรเบลส์, และ เดอะแมนดาลอเรียน ตามเนื้อเรื่องนั้น ชาวแมนดาลอร์ไม่ได้เป็นเผ่าพันธุ์หรือสายพันธุ์มนุษย์ต่างดาวสายพันธุ์ใดสายพันธุ์หนึ่ง แต่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ส่วนใหญ่เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์จากดาวเคราะห์แมนดาลอร์ และมีความเชื่อในวิถีนักรบอย่างเดียวกัน
ต้นกำเนิดและการพัฒนา
ในช่วงของการออกแบบงานสร้างสำหรับภาพยนตร์ จักรวรรดิเอมไพร์โต้กลับ (พ.ศ. 2523) ราล์ฟ แมคควอรี และ โจ จอห์นสตัน ได้ออกแบบชุดเกราะสำหรับทหารระดับสุดยอดคอมมานโดจากระบบดาวแมนดาลอร์เอาไว้ ชุดเกราะนี้มีสีขาว มีอาวุธมากมายสำหรับต่อสู้กับเจได ในตอนแรกทีมงานตั้งใจจะให้ทหารนี้มีชื่อว่า "ซูเปอร์ทรูปเปอร์" และมีหน้าตาเหมือนๆ กัน ต่อมากลุ่มทหารนี้จึงค่อยๆ ถูกดัดแปลงบทบาทใหม่ กลายเป็นตัวละครนักล่าเงินรางวัลเพียงคนเดียว นั่นคือโบบา เฟทท์ ชุดเกราะก็ถูกออกแบบใหม่ แต่ยังมีองค์ประกอบที่มาจากต้นฉบับเดิม เช่น ยิงเลเซอร์จากข้อมือได้ มีจรวดลูกดอก และมีเจ็ตแพ็ค - จรวดสะพายหลังที่ทำให้บินได้
ฟอร์บิดเดนกันดั้ม
GAT-X252 ฟอร์บิดเดนกันดั้ม (ญี่ปุ่น:フォビドゥンガンダム ;อังกฤษ:Forbidden Gundam)เป็นโมบิลสูทตัวร้ายซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด ออกแบบโดย คุนิโอะ โอคาวาระ
ฟอร์บิดเดนกันดั้มเป็นหนึ่งในGAT-X ซีรีส์รุ่นที่สองที่พันธมิตรโลกพัฒนาขึ้นมา ซึ่งรุ่นที่สองนี้เปลี่ยนระบบเกราะเป็นแบบทรานส์เฟส(TransPhase มีตัวย่อว่า TP)ซึ่งพัฒนามาจากเกราะเฟสชิฟท์ของรุ่นแรก โดยเกราะทรานส์เฟสนั้นจะไม่เปลี่ยนสีและทำงานเฉพาะส่วนที่ถูกโจมตีเท่านั้น แตกต่างจากเกราะเฟสชิฟท์ซึ่งต้องเปิดใช้งานทุกส่วนอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกราะทรานส์เฟสมีพลังป้องกันสูงกว่าและใช้พลังงานน้อยกว่าเช่นกัน
บทบาท
ฟอร์บิดเดนกันดั้มเป็นโมบิลสูทที่มีลักษณะเด่นคือแบ็คแพ็คขนาดใหญ่ด้านหลัง ซึ่งเมื่อใช้งานจะพับขึ้นมาเป็นเหมือนเกราะคลุมส่วนหัวของฟอร์บิดเดนกันดั้มไว้ เกราะนี้มีระบบเกชไมดิคแพนเซอร์(Geschmeidig Panzer)โดยใช้อนุภาคมิราจคอลลอยด์เบี่ยงทิศทางของพลังงานโดยรอบ ทำให้สามารถป้องกันการโจมตีด้วยอาวุธบีมได้ แบ็คแพ็คนี้ยังติดตั้งเรลกันไว้สองกระบอกและปืนพลาสม่า "เฮรสเวลก์" ซึ่งมีลักษณะพิเศษที่ยิงลำแสงเป็นเส้นโค้งจึงคาดเดาวิถีได้ยาก อาวุธอื่นๆของฟอร์บิดเดนกันดั้มประกอบด้วยปืนกลที่แขนทั้งสองข้าง ปืนกลวัลแคน และ เคียว
ฟอร์บิดเดนกันดั้มได้ใช้งานครั้งแรกเมื่อพันธมิตรโลกได้โจมตีอาณาจักรอ็อบ ชานิ แอนดราสซึ่งเป็นนักบินนั้นเป็นมนุษย์ดัดแปลงที่มีปฏิกิริยาเทียบได้กับโคออร์ดิเนเตอร์ จึงสามารถใช้ระบบปฏิบัติการซึ่งซับซ้อนมากได้ ฟอร์บิดเดนกันดั้มถูกดูเอลกันดั้มของอิซาค จูลทำลายในการสู้รบที่ยาคินดูเอ้
ฟอร์บิดเดนบลู
ปรากฏตัวเป็นดีไซน์ต้นฉบับใน กันดั้มซี้ด โมบิลสูทวาริเอชัน และต่อมามีบทบาทสำคัญในมังงะ กันดั้มซี้ด แอสเทรย์ ฟอร์บิดเดนบลูพัฒนาต่อมาจากฟอร์บิดเดนกันดั้มโดยเปลี่ยนไปเป็นโมบิลสูทแบบสะเทินน้ำสะเทินบกเพื่อใช้สู้กับโมบิลสูทสำหรับใช้ในน้ำของซาฟท์ เกชไมดิคแพนเซอร์ได้รับการดัดแปลงให้เป็นระบบขับเคลื่อนใต้น้ำของฟอร์บิดเดนบลูโดยใช้ควบคุมการไหลของน้ำรอบๆเกราะ ฟอร์บิดเดนบลูจึงสามารถเคลื่อนไหวในน้ำได้อย่างรวดเร็ว เกราะแบ็คแพ็คนี้ยังเปลี่ยนอาวุธโดยเปลี่ยนเรลกันเป็นตอร์ปิโดความเร็วสูงและปืนพลาสม่าเป็นปืนคลื่นเสียงโฟนอนเมเซอร์ และเปลี่ยนเคียวไปเป็นสามง่ามเพื่อให้เหมาะกับการต่อสู้ใต้น้ำมากกว่าเดิม โล่ที่ไหล่สองข้างติดตั้งกงเล็บไว้ ในขณะที่ใช้เกราะสวมหัวนี้ยังมีส่วนหางยาวซึ่งเป็นที่รับสัญญาณโซนาร์ในน้ำ
จุดอ่อนของฟอร์บิดเดนบลูก็คือเมื่อดำน้ำที่ระดับความลึกมากจะต้องใช้เกราะTPป้องกันแรงกดของน้ำ ถ้าหากพลังงานเหลือน้อยแล้วฟอร์บิดเดนบลูก็จะถูกแรงกดของน้ำอัดจนพังทันที ข้อเสียร้ายแรงนี้ทำให้ฟอร์บิดเดนบลูได้รับฉายาว่า โลงศพต้องห้าม (Forbidden Coffin) นักบินทดสอบของฟอร์บิดเดนบลูผู้มีชื่อเสียงก็คือ เจน ฮิวส์ตัน ผู้มีฉายาว่า ปลาวาฬเผือก ในเนื้อเรื่องของ กันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์ เจนได้ใช้ฟอร์บิดเดนบลูต่อสู้กับซอร์ดคาลามิตี้ของเอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสัน แต่ด้วยความช่วยเหลือของเจส ริบเบิลทำให้เธอเข้าใจเอ็ดและช่วยในการต่อสู้ปลดปล่อยสหรัฐอเมริกาใต้ในเวลาต่อมา
ดีพฟอร์บิดเดน
ปรากฏตัวเป็นดีไซน์ต้นฉบับใน กันดั้มซี้ด โมบิลสูทวาริเอชัน ดีพฟอร์บิดเดนเป็นรุ่นผลิตจำนวนมากของฟอร์บิดเดนบลูโดยตัดอาวุธสำหรับใช้บนบกทิ้งไป ดีพฟอร์บิดเดนยังแก้ไขจุดอ่อนของฟอร์บิดเดนบลูโดยหุ้มเกราะไททาเนียมแทนการใช้เกราะTPและปรับโครางสร้างให้สามารถทนแรงกดของน้ำลึกได้ แต่ระบบเซนเซอร์จะด้อยกว่าฟอร์บิดเดนบลู โดยเซนเซอร์ที่ตาจะมีแว่นครอบไว้อีกชั้นทำให้ลักษณะคล้ายกับแด็กเกอร์ซีรีส์
GAT-707E ฟอร์บิดเดนวอเท็กซ์
ปรากฏตัวในกันดั้มซี้ดเดสทินีฉบับตัดต่อใหม่ ฟอร์บิดเดนวอเท็กซ์มีลักษณะภายนอกเหมือนฟอร์บิดเดนบลู แต่จริงๆแล้วโครงสร้างหลักได้รับการปรับปรุงด้วยไททาเนียมให้ทนแรงกดของน้ำได้เหมือนดีพฟอร์บิดเดน
พิธีเปิด
อ้างอิง
<references group="" responsive="1">
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ฑิตย์ ณ สงขลา)
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ทิตย์ ณ สงขลา) (พ.ศ. 2422 - 2514) เจ้ากรมสวนหลวง องคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7 และผู้ได้รับพระราชทานนามสกุล "ณ สงขลา" เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2456 เป็นลำดับที่ 108 ในสยาม ในฐานะผู้สืบเชื้อสายพระยาสงขลา
ประวัติ
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ทิตย์ ณ สงขลา) เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 พฤษภาคม 2422 ตรงกับวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 6 ปีเถาะ ที่บ้านตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา (บ้านที่เป็นศาลากลางจังหวัดสงขลาหลังเก่า) เป็นบุตรของพระยาวิเชียรคีรี (ชม ณ สงขลา) ผู้สำเร็จราชการเมืองสงขลาลำดับที่ 8 ในตระกูล ณ สงขลา กับ นางจำเริญ เป็นบุตรชายลำดับที่ 2 ในจำนวน 3 คน ซึ่งต่างมารดากัน
เมื่ออายุได้ 7 ปี คุณหญิงพับ ณ สงขลา (ภริยาพระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร์ ณ สงขลา)) ผู้เป็นย่าได้นำไปฝากเรียนหนังสือไทยกับพระธรรมโมลี (กิมเส้ง) และพระวินัยธรสุข ที่วัดมัชฌิมาวาส ต่อมาในปี พ.ศ. 2435 เมื่ออายุได้ 13 ปี พระยาวิเชียรคีรี (ชม ณ สงขลา) ผู้เป็นบิดาได้ส่งบุตรชายทั้ง 3 คน ไปเรียนหนังสือต่อที่สิงคโปร์ โดยคนโตชื่อปรง ให้เรียนแต่ภาษาอังกฤษอย่างเดียว คนที่ 2 ชื่อ ทิตย์ ให้เรียนแต่ภาษาจีนอย่างเดียว และคนที่ 3 ชื่อหนิ ให้เรียนแต่ภาษามลายูอย่างเดียว เมื่อเรียนจบได้กลับมาทำหน้าที่ เลขาส่วนตัวของพระยาวิเชียรคีรี (ชม ณ สงขลา) และฝึกหัดราชการเพื่อเตรียมรับราชการต่อไป
ต่อมาในปี 2447 เมื่อพระยาวิเชียรคีรี (ชม ณ สงขลา) ผู้เป็นบิดาถึงแก่อนิจกรรมลง ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้เข้าไปรับราชการถวายงานที่กรุงเทพฯ ปฏิบัติหน้าที่มหาดเล็กวิเศษเฝ้าพระทวารห้องพระบรรทมจนสิ้นรัชกาล
ครั้นเปลี่ยนรัชกาลในปี พ.ศ. 2453 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เลื่อนขึ้นเป็นพระพฤกษาภิรมย์ เจ้ากรมสวนหลวง ดูแลสวนทุกแห่งในพระราชวังทั้งในและนอกพระนคร ต่อมาได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็นพระยาพฤกษาภิรมย์ (พ.ศ. 2456) และพระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (พ.ศ. 2461) ดูแลความเรียบร้อยในเขตพระราชฐาน และร่วมในงานก่อสร้างสถานที่สำคัญต่าง ๆ
นายสุเทพ ณ สงขลา บุตรชายของพระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ทิตย์ ณ สงขลา) เล่าจากความทรงจำ (ขณะที่นายสุเทพฯ อายุ 96 ปี เมื่อ พ.ศ. 2553) ว่า พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ทิตย์ ณ สงขลา) เป็นผู้หนึ่งในทีมงานควบคุมการก่อสร้างสถานีรถไฟสวนจิตรลดาหลังปัจจุบันที่สร้างขึ้นใหม่เมื่อ ปี 2456 ทดแทนอาคารไม้หลังเดิมในสมัยรัชกาลที่ 5 การออกแบบภูมิทัศน์บริเวณลานพระราชวังดุสิต (ลานพระบรมรูปทรงม้า) และการปลูกต้นไม้ในถนนราชดำเนินจนถึงโรงหนังเฉลิมไทย โดยพระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ทิตย์ ณ สงขลา) ได้สั่งให้คนงานเพาะเม็ดมะขามไว้ในกระป๋องนมตราแหม่มทูนหัวเป็นจำนวนมาก ก่อนที่จะนำไปปลูกเป็นแนวยาวตลอดทั้งถนน จนเป็นสัญลักษณ์ส่วนหนึ่งของถนนราชดำเนินในปัจจุบัน
ในปี 2456 ในขณะเป็นพระพฤกษาภิรมย์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ เป็นผู้รับพระราชทานนามสกุล ณ สงขลา ตามประกาศครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2456 เป็นลำดับที่ 108 ของสยาม นับเป็นสิริมงคลแก่สมาชิกในตระกูล ณ สงขลาผู้สืบสายสกุลมาจากบรรพบุรุษเจ้าเมืองสงขลาทุกสายสกุล
ในปี พ.ศ. 2465 ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นองคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และ พ.ศ. 2469 โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นองคมนตรีในรัชกาลที่ 7 จนกระทั่งเกิดวิกฤตการณ์เศรษฐกิจ จึงได้กราบบังคมทูลขอลาออกจากราชการและกลับไปอยู่ที่จังหวัดสงขลาจนถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2514 สิริอายุรวม 91 ปี 10 เดือน
หน้าที่ราชการ
พ.ศ. 2448 - มหาดเล็กวิเศษ รับพระราชทานเงินเดือน ๆ ละ 40 บาท
พ.ศ. 2449 - ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น นายรองพินิตย์ ราชการมหารเล็กเวรสิทธิ์ รับพระราชทานเงินเดือน ๆ ละ 60 บาท
พ.ศ. 2451 - ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น นายฉัน หุ้มแพร ต้นเชือก รับพระราชทานเงินเดือน ๆ ละ 100 บาท
พ.ศ. 2453 - ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น พระพฤกษาภิรมย์ เจ้ากรมสวนหลวง รับพระราชทานเงินเดือน ๆ ละ 200 บาท
พ.ศ. 2456 - ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น พระยาพฤกษาภิรมย์ รับพระราชทานเงินเดือน ๆ ละ 450 บาท
พ.ศ. 2465 - ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรเป็น องคมนตรีในรัชกาลที่ 6
ชีวิตครอบครัว
สมรสกับ คุณหญิงลิ้ม ณ สงขลา ธิดาพระอนันตสมบัติ (เอม ณ สงขลา) มีบุตร-ธิดาด้วยกัน 9 คน ได้แก่
(1) นางนิ่ม สมรสกับ ร้อยโทขุนเจนจัดขบวนรบ (เจิม อัมระปาล)
(2) พันเอก ถัด ณ สงขลา สมรสกับ นางจันทรา โรจนะหัสดิน
มีบุตร 1 คน คือ พันเอก พร้อมศักดิ์ ณ สงขลา
(3) นางช้อย สมรสกับ ขุนคีรีรัฐนิคม
มีบุตร 1 คน คือ นายจรัส คีรีรัฐนิคม
มีบุตร-ธิดา 4 คน
(5) นางเสงี่ยม สมรสกับ นายประสพ ศรีเพ็ญ
(6) นายสาทิศ ณ สงขลา สมรสกับ นางสมศรี เดชณรงค์
(7) นางสาวจิตรณี
(8) นายสุเทพ ณ สงขลา สมรสกับ นางยุพเยาว์
มหานครบัวโนสไอเรส
มหานครบัวโนสไอเรส (Gran Buenos Aires, GBA) หรือที่รู้จักในอีกชื่อ เขตมหานครบัวโนสไอเรส (Área Metropolitana de Buenos Aires, AMBA) หมายถึงการรวมกันของเขตเมือง ประกอบด้วยนครปกครองตนเองบัวโนสไอเรส และ 24 ปาร์ติโดส (อำเภอ) ในรัฐบัวโนสไอเรส ดังนั้นจึงไม่ถือเป็นหน่วยการบริหารเดียว เขตเมืองขยายขยายไปทางทางใต้ ทางตะวันตก และทางเหนือของบัวโนสไอเรส ในทางตะวันออก ริโอเดลาปลาตาทำหน้าที่เป็นเขตแดนธรรมชาติ
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ฑิตย์ ณ สงขลา)
ประวัติ
มีบุตร-ธิดา 3 คน ได้แก่ นางทิพยวรรณ นางพันธ์ทิพย์ และนายดนตรี ณ สงขลส
มหานครบัวโนสไอเรส
การขยายตัวของเมืองแบบกระจัดกระจาย โดยเฉพาะระหว่างปี 1945 และ 1980, สร้างเมืองขยายขนาดใหญ่ที่มีผู้อยู่อาศัย 9,910,282 คน ในเขตเมืองขยาย 24 ปาร์ติโด, ณ ปี 2010, และทั้งหมด 12,801,365 คน รวมไปถึงนครบัวโนสไอเรส, หนึ่งในสามของประชากรของประเทศอาร์เจนตินาทั้งหมด และสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจมากกว่าครึ่งหนึ่งของจีดีพีของประเทศ
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ฑิตย์ ณ สงขลา)
ประวัติ
(9) นายเล็ก ณ สงขลา สมรสกับ นางสงัด มีบุตร 2 คน
คือ นายอัศวิน ณ สงขลา และนายชัยยุทธ ณ สงขลา
มหานครบัวโนสไอเรส
นิยาม
สถาบันสถิติแห่งชาติและการสำรวจสำมะโนประชากร (INDEC) ได้นิยามหานครบัวโนสไอเรส ภายในเขตเมืองขยายบัวโนสไอเรสมี 3 กลุ่มหลัก โดย 2 กลุ่มแรก (ปาร์ติโด 24 ปาร์ติโด) ประกอบด้วยเขตเมืองขยายแบบดั้งเดิม หรือ "เขตเมืองขยายที่มีเขตแดนที่ชัดเจน" ในขณะที่กลุ่มที่ 3 ของปาร์ติโด 6 ปาร์ติโด กำลังอยู่ในขั้นตอนการรวมเข้าส่วนที่เหลืออย่างสมบูรณ์
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (ฑิตย์ ณ สงขลา)
ประวัติ
นางเลื่อน มีบุตรด้วยกัน คือ (10) รศ. ดร. ชำนาญ ณ สงขลา สมรสกับ รศ. ดร. วัฒนา พินัยนิติศาสตร์
นางฉู้ ไม่มีบุตรธิดา
นางเปี่ยม มีบุตร-ธิดา 4 คน ได้แก่ (11) ร้อยตรี ระวิ ณ สงขลา (12) นายทินกร ณ สงขลา (13) นายธนู ณ สงขลา และ (14) นางเต็มเปี่ยม
บีลีฟ (อัลบั้มจัสติน บีเบอร์)
อัลบั้มมีซิงเกิล 5 เพลง ส่วนมากประสบความสำเร็จ ซิงเกิลเปิดตัวคือ "บอยเฟรนด์" ขึ้นสูงสุดอันดับ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตแคนาเดียนฮอต 100 ซิงเกิลที่ตามมาคือ "แอสลองแอสยูเลิฟมี" และ "บิวตีแอนด์อะบีต" ทำคะแนนได้ดีทั่วโลก ติดชาร์ตที่สิบอันดับแรกในสหรัฐอเมริกา และแคนาดา "ไรต์เฮียร์" ได้รับการส่งเสริมเล็กน้อย ติดอันดับท้ายบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และซิงเกิลสุดท้าย "ออลอะราวด์เดอะเวิลด์" ทำคะแนนได้ค่อนข้างดี มีการส่งเสริมอัลบั้มโดยการทัวร์คอนเสิร์ตชื่อ บีลีฟทัวร์ ในปี ค.ศ. 2012-2013 มีอัลบั้มเวอร์ชันทำดนตรีใหม่เป็นแบบอคูสติกในชื่อ "บีลีฟอคูสติก" ออกจำหน่ายเดือนมกราคม ค.ศ. 2013
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2019 รอบคัดเลือก กลุ่ม 4
กลุ่ม 4 ของ การแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2019 รอบคัดเลือก ประกอบไปด้วยหกทีม: อังกฤษ, เนเธอร์แลนด์, ยูเครน, สกอตแลนด์, ลัตเวีย, และ อันดอร์รา. องค์ประกอบของเก้ากลุ่มใน รอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่ม จะถูกตัดสินโดยการจับสลากในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2560, กับทีมที่ถูดจัดวางสอดคล้องกับพวกเขา การจัดอันดับค่าสัมประสิทธิ์.
กลุ่มนี้คือลงเล่นในรูปแบบพบกันหมดเหย้าและเยือนระหว่างวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2560 และ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2561. ชนะเลิศของกลุ่มจะได้สิทธิ์เข้ารอบโดยตรงสำหรับ รอบสุดท้าย, ในขณะที่ทีมรองชนะเลิศของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่ รอบเพลย์ออฟ ถ้าพวกเขาเป็น หนึ่งในสี่ทีมรองชนะเลิศจากกลุ่มทั้งหมดเก้ากลุ่ม (ไม่ได้นับผลการแข่งขันในนัดที่พบกับทีมอันดับที่หก).
นัด
เวลาคือ CET/CEST.
การสงคราม
การสงคราม (warfare) หมายถึง การจัดการความขัดแย้งระหว่างฝ่ายตรงข้าม และปกติเกี่ยวข้องกับการยกระดับการรุกรานจาก "สงครามน้ำลาย" ระหว่างนักการเมืองและนักการทูตสู่ความขัดแย้งด้วยอาวูธเต็มขั้น ซึ่งดำเนินไปจนกว่าฝ่ายหนึ่งยอมรับความพ่ายแพ้หรือข้อสันติภาพตามที่ตกลงกัน
การสงครามระหว่างกลุ่มและองค์การทหารต้องอาศัยการวางแผนและการใช้ยุทธศาสตร์การทหารระดับหนึ่งเพื่อให้การจัดการเป็นไปโดยมีประสิทธิภาพในการบรลุวัตถุประสงค์และเป้าหมาย
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน
พระมหากษัตริย์แห่งชาวโรมัน (Rex Romanorum, King of the Romans) เป็นตำแหน่งพระอิสริยศสำหรับบุคคลที่ได้รับคัดเลือกจากคณะผู้คัดเลือกให้ดำรงตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระองค์ต่อไป โดยที่บุคคลนั้นยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาซึ่งจะนับว่าเป็นจักรพรรดิเต็มพระองค์ เช่น ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ระหว่าง ค.ศ. 1056 ถึง ค.ศ. 1084 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงใช้พระอิสริยศนี้เมื่อทรงได้รับคัดเลือกเป็นจักรพรรดิแล้วแต่ยังมิได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปา แต่จักรพรรดิหลายพระองค์ที่ทรงเป็น “จักรพรรดิในอนาคต” ก็ถูกเรียกกันว่า “จักรพรรดิ” แม้ว่าจะยังไม่ได้รับการราชาภิเษกจากพระสันตะปาปาก็ตาม ตำแหน่งนี้ต่อมาก็ใช้กับรัชทายาทที่จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แต่งตั้งเพื่อจะให้เป็นจักรพรรดิพระองค์ต่อไป (จนกว่าจะได้ขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ) ตำแหน่งนี้เรียกอีกอย่างว่า “Imperator futurus” (จักรพรรดิในอนาคต)
แขวงบอลิคำไซ
บอลิคำไซ (ບໍລິຄໍາໄຊ) เป็นหนึ่งในแขวงที่ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศลาว​ แขวงนี้เป็นแขวง ที่อุดมสมบูรณ์ ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติและวัฒนธรรม​มากมาย จัดตั้งขึ้น​ในปี​ ค.ศ. 1986 ทิศเหนือ​ติดกับนครหลวงเวียงจันทน์​ แขวงเวียงจันทน์​ และ​แขวงเชียงขวาง ทิศใต้ติดต่อกับ​แขวงคำม่วน
แขวงบอลิคำไซจัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยได้มีการแยกเมืองปากซัน เมืองท่าพระบาท เมืองบริคัณฑ์ (มาจากชื่อเต็มในอดีต "เมืองบริคัณฑนิคม") จากแขวงเวียงจันทน์ และแยกเมืองปากกระดิ่ง เมืองคำเกิด จากแขวงคำม่วน มารวมกันแล้วตั้งเป็นแขวงใหม่ เนื่องจากพื้นที่แขวงเวียงจันทน์และแขวงคำม่วนกว้างใหญ่ การปกครองดูแลไม่ทั่วถึง ชื่อของแขวงมาจากชื่อเมืองบริคัณฑ์และเมืองคำเกิดมารวมกับคำว่าชัยชนะหรือไซซะนะในภาษาลาว จึงเรียกว่า "บอลิคำไซ" ส่วนเมืองเวียงทองได้จัดตั้งขึ้นในภายหลัง แขวงนี้มีชื่อเสียงมากเกี่ยวกับหินปูน ทั้งทัศนียภาพและเหมืองซึ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้​
ประวัติแขวง
แขวงบอลิคำไซจัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2526 โดยได้มีการแยกเมืองปากซัน เมืองท่าพระบาท เมืองบริคัณฑ์ (มาจากชื่อเต็มในอดีต "เมืองบริคัณฑนิคม") จากแขวงเวียงจันทน์ และแยกเมืองปากกระดิ่ง เมืองคำเกิด จากแขวงคำม่วน มารวมกันแล้วตั้งเป็นแขวงใหม่ เนื่องจากพื้นที่แขวงเวียงจันทน์และแขวงคำม่วนกว้างใหญ่ การปกครองดูแลไม่ทั่วถึง ชื่อของแขวงมาจากชื่อเมืองบริคัณฑ์และเมืองคำเกิดมารวมกับคำว่าชัยชนะหรือไซซะนะในภาษาลาว จึงเรียกว่า "บอลิคำไซ" ส่วนเมืองเวียงทองได้จัดตั้งขึ้นในภายหลัง แขวงนี้มีชื่อเสียงมากเกี่ยวกับหินปูน ทั้งทัศนียภาพและเหมืองซึ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การเดินทาง
จากกรุงเทพมหานคร ให้ใช้ทางหลวงหมายเลข 2 ผ่านจังหวัดสระบุรี นครราชสีมา ขอนแก่น อุดรธานี มาถึงหนองคายประมาณ 616 กิโลเมตร ไปที่ด่านศุลกากรจังหวัดบึงกาฬ เพื่อใช้บริการเรือข้ามฟากเปิดให้บริการตั้งแต่ 09.00 – 16.30 น. ค่าโดยสารคนละ 50 บาท เรือออกไม่เป็นเวลา หรือจะเหมาไปเองก็ได้ เพื่อมาถึงเมืองปากซัน ส่วนด่านท่าเรือปากซันจะเปิด-ปิดเวลาเดียวกับไทย ในช่วงที่นักท่องเที่ยวน้อยคุณต้องเหมาเรือกลับมาฝั่งไทย 300 บาท
Prorhinotermes
Prorhinotermes เป็นสกุลของปลวกที่อยู่ในวงศ์ Rhinotermitidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบใน มาเลเซีย และออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดตะวันเรือง
วัดตะวันเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
การสะสมเหรียญ
การสะสมเหรียญ คือการเก็บสะสมเหรียญกษาปณ์หรือตั๋วเงินชนิดถูกกฎหมายในรูปแบบอื่น ๆ เหรียญที่เป็นที่สนใจของนักสะสมคือเหรียญที่หมุนเวียนเพียงระยะเวลาสั้น ๆ เหรียญที่มีตำหนิจากโรงกษาปณ์ และเหรียญที่สวยงามหรือมีความโดดเด่นทางประวัติศาสตร์ การสะสมเหรียญอาจแตกต่างกับการศึกษาว่าด้วยเงินตรา กล่าวคือ นักศึกษาเกี่ยวกับเงินตราอาจไม่จำเป็นต้องเป็นนักสะสมเหรียญ และนักสะสมเหรียญไม่จำเป็นต้องเป็นนักศึกษาเกี่ยวกับเงินตราก็ได้
ลูลูช แลมเพอรูจ
ลูลูช แลมเพอรูจ (Lelouch Lamperouge) หรือชื่อจริงคือ เลอลูช วี บริแทนเนีย (Lelouch vi Britannia) เป็นตัวละครและตัวเอกในการ์ตูนเรื่อง โค้ด กีอัส เป็นตัวละครที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวละครขวัญใจมหาชนในปี 2006 และ 2007 ในงาน Anime Grand Prix นอกจากนี้ จุง ฟุกุยะมะ ผู้พากย์เสียงเป็นเลอลูชก็ได้รางวัลผู้พากย์ตัวละครเอกยอดเยี่ยม ในการประกาศผลรางวัล Seiyū Awards ปี 2007
วัยเยาว์
เลอลูชเป็นเจ้าชายองค์ที่ 11 และรัชทายาทลำดับที่ 17 แห่งจักรวรรดิบริแทนเนียอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระโอรสในจักรพรรดิชาลส์ที่เกิดกับชายาองค์ที่ห้า มารีอาน วี บริแทนเนีย อัศวินในไนท์ออฟราวด์ ภายหลังจากที่มารดาถูกลอบสังหารในวัง น้องสาวของเขา นันนาลี ถูกยิงที่ขาและได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจจนลืมตาไม่ได้ การที่ไม่สามารถจับกุมคนร้ายทำให้เลอลูชวัย 11 ขวบไปเผชิญหน้ากับพระบิดาและมีปากเสียงกัน เลอลูชประกาศสละสิทธิสืบราชบัลลังก์และถูกพระบิดาเนรเทศไปยังประเทศญี่ปุ่นกับน้องสาวเพื่อเป็นเครื่องต่อรองทางการเมือง โดยถูกนำไปฝากไว้ที่บ้านของนายกรัฐมนตรีเก็มบุ คุรุรุกิ ที่นั่นเขาได้เป็นเพื่อนกับสุซาคุ คุรุรุกิ
หลังสงครามญี่ปุ่น-บริแทนเนีย พวกเลอลูชแยกทางกับสุซาคุและไปอยู่ในอุปการะของตระกูลแอชฟอร์ดอย่างลับๆ ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่เคยสนิทสนมกับพระนางมารีอาน ในช่วงนี้ พวกเลอลูชใช้นามสกุล "ล็องแปรูฌ" เพื่อปกปิดสถานะของตน ในขณะที่เชื้อพระวงศ์บริทาเนียเนียคิดว่าเลอลูชและนันนาลีตายไปในสงครามครั้งนั้น
ซีโร่
ในภาคแรกเลอลูชปรากฏตัวเป็นนักเรียนมัธยมปลายในโรงเรียนแอชฟอร์ด เขาเข้าไปติดพันกับเหตุลักพาแก็สพิษของผู้ก่อความไม่สงบ และได้รับพลังที่ชื่อว่ากีอัสมาจากซีทู หญิงสาวปริศนา เป็นพลังที่สามารถสั่งการให้ใครทำอะไรก็ได้ตามต้องการ เขาใช้พลังนี้จัดตั้งกองกำลังติดอาวุธที่ชื่อว่าภาคีอัศวินดำ และเป็นผู้นำของในนามแฝงว่า "ซีโร่" มีเป้าหมายเพื่อล้มล้างจักรวรรดิบริแทนเนีย เขาถูกสุซาคุจับกุมในข้อหาที่เป็นซีโร่และถูกนำไปมอบตัวแก่จักรพรรดิชาลส์ เขาถูกเปลี่ยนความทรงจำเป็นเสนาธิการทหารที่ชื่อว่า จูเลียส คิงส์เลย์ ถืออำนาจเต็มจากจักรพรรดิไปบัญชาการกองทัพยูโรบริแทนเนีย หลังความแตกว่าเสนาธิการคิงส์เลย์คืออดีตซีโร่และเจ้าชายบริแทนเนีย อกับสุซาคุถูกคณะอัศวินเซนต์มีฮาเอลจับกุมไว้อย่างลับๆ ถูกคุมขังได้ไม่นานก็ได้ลอร์ดคิมเมล (ต่อมาใช้ชื่อว่าโรโล่ ล็องแปรูฌ) มาช่วยออกไป
เลอลูชถูกเปลี่ยนความทรงจำใหม่ให้เป็นนักเรียนที่โรงเรียนแอชฟอร์ด โดยมีโรโล่แสร้งเป็นน้องชายแทนที่นันนาลี หลังเลอลูชได้ความทรงจำกลับคืน เขาก็กลับไปเป็นซีโร่และฟื้นฟูภาคีอัศวินดำขึ้นมาใหม่ เขาได้เข้าแทรกแทรงการแต่งงานทางการเมืองระหว่างสหพันธ์จีน-บริทาเนีย จนสามารถล้มล้างระบอบขันทีในจีน และร่วมมือกับผู้นำชาติอื่นๆในการจัดตั้งขั้วอำนาจใหม่ที่เทียบเท่าบริทาเนียในชื่อ "มหาสหพันธรัฐ" เขาถูกภาคีอัศวินดำทรยศและเกือบถูกฆ่าเมื่อความลับเรื่องกีอัสถูกเปิดเผย แต่โรโล่พาเขาหลบหนีไปได้อย่างหวุดหวิด เลอลูชไปเผชิญหน้ากับจักรพรรดิชาลส์ในโลกแห่งซี และยังพบกับพระนางมารีแอน, ซีทู และสุซาคุ
จักรพรรดิเลอลูช
เลอลูชที่ไม่เห็นด้วยกับแผนการสังหารพระเจ้าของชาลส์และมารีแอน เลอลูชได้ขัดขวางและฆ่าพวกเขา หลังจากออกมาจากโลกแห่งซี เลอลูชร่วมมือกับสุซาคุเข้ายึดอำนาจในบริทาเนีย จักรพรรดิเลอลูชประกาศล้มล้างระบบขุนนางในบริแทนเนียตลอดจนถอดยศพระราชวงศ์ทั้งหมดเป็นสามัญชน เมื่อเลอลูชสามารถปราบอดีตขุนนางรวมทั้งอัศวินราวด์ที่กระด้างกระเดื่องได้แล้ว เขาก็ออกอุบายขอนำจักรวรรดิบริแทนเนียเข้าเป็นสมาชิกมหาสหพันธรัฐ เลอลูชสั่งให้สุซาคุนำแลนสล็อตบุกเข้าที่ประชุมเพื่อควบคุมตัวสมาชิกสภาสูงทั้งหมดเป็นตัวประกัน และบีบบังคับให้สภาสูงแห่งมหาสหพันธรัฐลงมติรับรองการขอเข้าร่วมเป็นสมาชิกของบริแทนเนีย ทำให้เลอลูชกลายเป็นศัตรูของทั้งโลกทันที องค์ชายชไนเซลร่วมมือกับภาคีอัศวินดำทำสงครามกับเลอลูช แต่พ่ายแพ้แก่เลอลูชจากการใช้กลยุทธ์วิดีโออ่านความคิดหลอกชไนเซล จนสามารถเข้าถึงตัวและใช้กีอัสกับชไนเซลได้สำเร็จ สภาสูงฯจำเป็นต้องลงมติยอมรับให้บริทาเนียเข้าเป็นสมาชิก จักรพรรดิเลอลูชที่บัดนี้ครองเสียงข้างมากในสภาฯทำให้ทั้งภาคีอัศวินดำและมหาสหพันธรัฐตกเป็นของเลอลูช
เลอลูชส่งมอบตำแหน่งซีโร่ให้แก่สุซาคุ และจัดฉากให้ซีโร่มาสังหารตนเองก่อนที่พิธีประหารเชลยสงครามจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อเลอลูชตาย องค์หญิงนันนาลีถูกเชิญขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ของบริทาเนีย
เทศบาลเมืองบางริ้น
เขตเทศบาลมีพื้นที่ติดกับทะเลอันดามันทางทิศตะวันตก ภูมิประเทศเป็นภูเขาทางด้านทิศตะวันออก มีที่ราบตอนกลาง และมีป่าชายเลนในแนวชายฝั่งทะเลอันดามัน ด้านเศรษฐกิจ ประชาชนนิยมประกอบอาชีพเกษตรกรรม โดยปลูกพืชเศรษฐกิจอย่างยางพารา นอกจากนี้ยังประกอบอาชีพประมงน้ำเค็มในพื้นที่เกาะกำ ซึ่งมีปลาชุกชุม การขนส่งมีถนนสายหลักอย่างถนนเพชรเกษมและทางหลวงหมายเลข 4080 ซึ่งเชื่อมต่อกับเทศบาลเมืองระนอง
เทศบาลเมืองบางริ้นเป็นที่ตั้งของบ่อน้ำพุร้อนพรรั้งในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติน้ำตกหงาว
น้อยหน่า
น้อยหน่า ( Linn.) ชื่ออื่น ๆ เช่น บักเขียบ (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ), ลาหนัง, لانوڠ (ปัตตานี), บะน้อแน่ บะแน่ (ภาคเหนือ), หน่อเกล๊ะแซ (เงี้ยว-แม่ฮ่องสอน), มะออจ้า มะโอจ่า (เงี้ยว-ภาคเหนือ), ตีบ (สุรินทร์), ទៀប, เตียบ (เขมร) เป็นต้น เป็นพืชยืนต้น ผลมีเนื้อสีขาว เมล็ดดำ รสหวาน ถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบอเมริกากลาง และใต้ แต่จะพบได้ทั่วไปในเขตร้อน ในประเทศไทยปลูกมากทางภาคกลางและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
น้อยหน่าเป็นไม้ยืนต้น สูง 3–5 เมตร ใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปใบหอกแกมขอบขนาน กว้าง 3–6 เซนติเมตร ยาว 7–13 เซนติเมตร ดอกเดี่ยว ออกที่ซอกใบ ห้อยลง กลีบดอกสีเหลืองแกมเขียว 6 กลีบ เรียง 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ หนาอวบน้ำ มีเกสรตัวผู้และรังไข่จำนวนมาก ผลเป็นผลกลุ่ม ค่อนข้างกลม เมล็ดสีดำ มีจำนวนมาก
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ (21 มกราคม พ.ศ. 2362 – 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422) หรือพระนามเดิม หม่อมเจ้าชิด พนมวัน เป็นพระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ ประสูติแต่หม่อมน่วม พนมวัน ณ อยุธยา เมื่อ พ.ศ. 2395 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม (อังกฤษ: Ratchaprapha Wittatykom School) (อักษรย่อ ร.ว.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประเภทสหศึกษา ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลบ้านเชี่ยวหลาน โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 30 พฤษภาคม 2527 ปัจจุบันตั้งอยู่ที่ เลขที่ 383 หมู่ที่ 5 ถนน ตำบลเขาพัง   อำเภอบ้านตาขุน  จังหวัดสุราษฎร์ธานี   มีเนื้อที่ 53 ไร่ ประกอบด้วยอาคารเรียน - หลัง - ห้องเรียน ในปี 2553 มีนักเรียน - คน เป็นผู้ชาย - คน และ เป็นผู้หญิง - คน และมีคณะครูและบุคลากรรวม - คน แบ่งเป็น ชาย- คน และ หญิง - คน
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ มีพระภราดาและพระภคินีร่วมพระบิดา ตามลำดับ ดังนี้
ในปี พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ให้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ เป็นแม่กองในการดูแลก่อสร้างพระตำหนักและพลับพลา ที่ประทับในวังจันทรเกษม และได้เสด็จฯ มาประทับที่พระราชวังนี้อยู่หลายครั้ง
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม
ประวัติ
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 30 พฤษภาคม 2527 อยู่บริเวณเทศบาลบ้านเชี่ยวหลาน เลขที่ 383 หมู่ที่ 5 ตำบลเขาพัง อำเภอบ้านตาขุน จังหวัดสุราษฎร์ธานี บนพื้นที่ 53 ไร่ โดยเริ่มเปิดรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษามัธยมศึกษาตอนต้น ปัจจุบันโรงเรียนโรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม เปิดการเรียนการสอนมายาวนานกว่า 26 ปี
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
หมู่อาคารและพลับพลาที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 มีดังนี้
ภายหลัง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระพิพิธโภคภูเบนทร์ สิ้นพระชนม์ พระองค์ได้ครองวังท้ายหับเผย ซึ่งเป็นวังของกรมพระพิพิธโภคภูเบนทรต่อมา
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม
ทำเนียบผู้บริหาร
ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2527 ถึงปัจจุบัน โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคมมีผู้บริหารทั้งหมด 12 ท่าน
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์
พระว
วรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชิดเชื้อพงศ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2422 สิริพระชันษา 60 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดสระเกศ ในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2423
โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม
แหล่งวิทยากรสนับสนุน
ชุมชนสภาพแวดล้อมและแหล่งวิทยากรสนับสนุน "โรงเรียนรัชชประภาวิทยาคม" ตั้งอยู่บนเนินสูง ซึ่งทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นภูเขาเป็นที่ตั้งของเขื่อนรัชชประภา โดยห่างจากโรงเรียน 6 กิโลเมตร
กฎบัตรซาราโกซา
กฎบัตรซาราโกซา 2551 (THE 2008 ZARAGOZA CHARTER) การจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมืองซาราโกซา เป็นการจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกที่กำหนดแนวคิดหลัก คือ น้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืน (Water and Sustainable Development) และจัดแสดงที่ริมฝั่งแม่น้ำเอโบร เมืองซาราโกซา ราชอาณาจักรสเปน โดยมีประเทศต่างๆ เข้าร่วมงานถึง 104 ประเทศ องค์กรระดับนานาชาติ 3 แห่ง ตลอดจนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและเมืองต่างๆในราชอาณาจักรสเปน องค์การนิทรรศการนานาชาติ หรือ BIE หรือ (The Bureau International des Expositions; International Exhibitions Bureau) ได้ให้คำแนะนำแนวคิดการจัดแสดงนิทรรศการครั้งนี้ให้สอดคล้องกับงานขององค์การสหประชาชาติเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ BIE ตั้งเป้าหมายการจัดนิทรรศการระดับนานาชาติที่แสดงถึงการมีส่วนร่วมของประชาชนโดยตรง และเป็นการให้ความรู้แก่สาธารณชน การจัดงานที่ซาราโกซาครั้งนี้ตั้ง เป้าหมาย ให้ผู้เข้าชมหลายล้านคนได้รับความรู้เกี่ยวกับน้ำและปัญหาในการพัฒนาที่ยั่งยืน
นอกจากงานนี้จะเป็นแหล่งรวมด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้ว กิจกรรมของการประชุมสัมมนาเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำ (Water Tribune)เป็นการถ่ายทอดความรู้และทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนทางวิชาการ ตลอดจนความท้าทายในการจัดการทรัพยากรน้ำที่มนุษยชาติกำลังประสบอยู่ในปัจจุบันและในอนาคต ตลอดระยะเวลา 93 วันของการจัดแสดงนิทรรศการ เวทีนี้เป็นกิจกรรมใหญ่ที่สุดและรวบรวมกิจกรรมระดับนานาชาติเกี่ยวกับน้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืนทั้งหมดไว้
การประชุมสัมมนาทรัพยากรน้ำนี้ เสร็จสิ้นก่อนวันปิดงานแสดงนิทรรศการเป็นเวลา 2 วัน โดยการนำเสนอบทสรุปและการวิเคราะห์ในรูปของกฎบัตรซาราโกซา 2008 (The 2008 Zaragoza Charter)
บทนำ
บทสรุปวิสัยทัศน์ใหม่ของน้ำ (Preamble. A new comprehensive vision of water)
เราทั้งหลายผู้มีส่วนในกิจกรรมเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำตระหนักดีว่า น้ำมีความสำคัญต่อชีวิตและดาวเคราะห์โลกใบนี้
ข้อเสนอ
ข้อเสนอ (The Water Tribune RECOMMENDS)
A. หลักการทั่วไป
A1 การพัฒนาทางสังคมควรคำนึงถึงพื้นฐานหลักเกณฑ์การพัฒนาที่ยั่งยืนและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
A2 การจัดลำดับความสำคัญต้องคำนึงถึงความสำคัญของทรัพยากรน้ำซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิตของมนุษย์ บนหลักการการพัฒนาจริยธรรมอย่างยั่งยืน โปร่งใส และเท่าเทียมกันต่อประชากรทั้งในปัจจุบันและอนาคต
A3 การจัดการทรัพยากรน้ำควรส่งเสริมกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน ประสิทธิผลและความเป็นปึกแผ่นโดยการแลกเปลี่ยนความรู้และประสบการณ์ โดยมีเป้าหมายสุดท้าย คือการมีจิตสำนึกของแต่ละบุคคล
A4 ควรกำหนดข้อตกลงและกฎระเบียบเพื่อแก้ไขปัญหาทางลบที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและเหตุการณ์อุณหภูมิสูงหรือต่ำเกินไป
A5 โครงการแก้ไขปัญหาและการจัดการน้ำ ต้องคำนึงถึงอัตราการพัฒนา วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อมทั้งทางสังคมและเศรษฐกิจในแต่ละภูมิภาคและกลุ่มสังคม
A6 หน่วยในการจัดการทรัพยากรน้ำขั้นพื้นฐานควรใช้พื้นที่ลุ่มน้ำและแหล่งน้ำใต้ดิน โดยเฉพาะในกรณีที่เป็นพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศ(Supranational Nature)
A7 ทุกคนต้องสามารถเข้าถึงน้ำดื่มสะอาดที่ปลอดภัยและถูกสุขอนามัย ทั้งในเมืองและชนบท โดยถือเป็นคำสัญญาของโลก ซึ่งมีการตั้งเป้าหมายที่สามารถดำเนินการได้จริง
A8 การจัดหาน้ำดื่มและการรวบรวมน้ำเสียจัดเป็นลำดับความสำคัญซึ่งองค์กรปกครองสาธารณะต้องดำเนินการให้ในราคาที่เป็นธรรมและเหมาะสมกับต้นทุน
A9 ต้องให้ความสำคัญในการจัดการความต้องการและปริมาณที่มีอยู่ ในการตัดสินใจระดับนโยบาย กลยุทธ์ แผน โครงการและงบประมาณ
A10 การวิจัย พัฒนาและนวัตกรรมเกี่ยวกับทรัพยากรน้ำต้องได้รับการส่งเสริม และเร่งรัดถ่ายทอดวิทยาการเพื่อผลประโยชน์ของสังคม
A11 ต้องมีการจัดตั้งองค์กรน้ำระดับโลก (World Water Agency) เพื่อดำเนินการตามพันธกิจ ดังนี้
a. จัดทำและเสนอกฎบัตรว่าด้วยสิทธิและความรับผิดชอบของมนุษยชาติกับทรัพยากรน้ำ เสนอต่อองค์การสหประชาชาติ
b. ปรับปรุงกรอบมาตรฐานน้ำระดับสากล ทั้งในส่วนของเนื้อหาเกี่ยวกับการพัฒนาที่ยั่งยืนและการยอมรับจากทุกประเทศ
d. ส่งเสริมการรับรองอนุสัญญานานาชาติสำหรับภาคพื้นแปซิฟิค และกระบวนการจัดการลุ่มน้ำนานาชาติ
e. ให้ความช่วยเหลือประเทศต่างๆ ที่ร้องขอการสนับสนุน การจัดการทรัพยากรน้ำแบบผสมผสาน
f. ให้การอบรมความรู้ หลักการและค่านิยมในเรื่องต่างๆ เพื่อให้เกิดการยอมรับทรัพยากรน้ำในเชิงจริยธรรม
g. ส่งเสริมการเผยแพร่ แลกเปลี่ยนบทเรียน ประสบการณ์ แนวทางการปฏิบัติ รูปแบบ และกระบวนการซึ่งประสบความสำเร็จ และเผยแพร่เป็นข้อแนะนำจากองค์กรในรูปแบบข่าวสารและองค์ความรู้ด้านทรัพยากรน้ำและการพัฒนาที่ยั่งยืน
h. ส่งเสริมความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนเพื่อให้เกิดการจัดการน้ำสะอาดและถูกสุขอนามัยให้เป็นจริงในทางปฏิบัติทั่วๆ ไป
B. ภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง
สำหรับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผู้ใช้น้ำและประชาชน
B1 ปกป้องระบบนิเวศอย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อรักษามูลค่าความหลากหลายทางชีวภาพและอายุการใช้งานของแหล่งน้ำ
B2 จัดให้มีบริการบำบัดน้ำเสียและสุขาภิบาลพื้นฐาน ตามมาตรฐานสุขอนามัยของโลก เพื่อทำให้เกิดสุขภาพ สุขอนามัยและความเป็นอยู่ดี ตามความเป็นอยู่จริงของประชาชน ] B3 รัฐต้องรับประกันการจัดหาน้ำสะอาดให้แก่ทุกครัวเรือนหรือมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในการแก้ไขปัญหาความยากจน รัฐบาลต้องรับประกันการจัดหาน้ำสะอาดขั้นต่ำให้แก่ทุกครัวเรือน
B4 ระบบกฎหมายและกฎระเบียบที่กำหนดขึ้น ต้องคำนึงถึงการไม่ทำให้เกิดความสูญเสียวัฒนธรรมและสิทธิของชุมชนท้องถิ่นที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ โดยการนำปัจจัยเหล่านี้ไปประกอบการพิจารณา
B5 องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นผู้ควบคุมการจัดการน้ำและบริการสุขาภิบาลเพื่อประชาชน
B6 มีการประเมินปริมาณความต้องการน้ำด้วยหลักเกณฑ์การศึกษา ข้อมูล การมีส่วนร่วมและการคำนวณภาษี
B7 ความล่าช้าในการจัดหาน้ำในพื้นที่ชนบทสามารถแก้ไขได้โดยการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และการจัดการกระบวนการมีส่วนร่วม ซึ่งชุมชนต้องมีส่วนในการพัฒนาและการยอมรับ
B8 องค์ความรู้ที่นำมาใช้ในการกักเก็บน้ำ การผลิตน้ำจืดจากน้ำทะเล การนำน้ำทะเลมาใช้ประโยชน์ การเก็บไอน้ำและฝน การกลั่นน้ำ การสร้างและการนำกลับมาใช้ประโยชน์ นั้น ควรเลือกใช้วิทยาการที่ประหยัดพลังงานและมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมต่ำ เพื่อให้เป็นไปตามเป้าหมายการใช้พลังงานอย่างยั่งยืน
B9 เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากร ประเทศต่างๆ ต้องพิจารณาทำการเกษตรโดยคำนึงถึงสภาพเศรษฐกิจและทิศทางความต้องการ
B10 การทบทวนและขยายผลระบบชลประทาน โดยใช้พลังงานน้ำอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
B11 โครงการต่างๆ ที่มีการจัดการร่วมกันระหว่างประเทศและองค์กรใด ๆ นั้น ต้องพิจารณาความเป็นไปได้ในการจัดหาเงินลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเพื่อจัดหาน้ำสะอาดและการสุขาภิบาลจากตลาดเงิน ขณะเดียวกัน ต้องให้ความสำคัญแก่ทรัพยากรบุคคลด้วย
B12 หลักเกณฑ์ทางเศรษฐกิจอย่างมีเหตุมีผล จะทำให้เกิดประสิทธิภาพและความยั่งยืน จึงควรพัฒนาอย่างฉลาด ให้เป็นหลักการทางสังคมและสิ่งแวดล้อมในการจัดการทรัพยากรน้ำ
B13 นโยบายแบบผสมผสานจะช่วยให้เกิดการแบ่งปันทรัพยากรน้ำเพื่อการใช้ประโยชน์อย่างหลากหลาย ทำให้เกิดประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจและคุณภาพสิ่งแวดล้อม
B15 ประชาชนตระหนักว่าน้ำเป็นมรดกของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย มิใช่สมบัติส่วนตัวเท่านั้น
บทสรุป
ซาราโกซา 2551: การจัดนิทรรศการซึ่งไม่มีวันจบ (ZARAGOZA 2008: AN EXPO WITHOUT AN EXPIRY DATE)
เพื่อส่งเสริมสนับสนุนให้เป็นไปตามข้อเสนอข้างต้น กฎบัตรซาราโกซาได้รับการรับรองจากเลขาธิการองค์การสหประชาชาติ องค์การนิทรรศการนานาชาติ และรัฐบาลสเปน
ชีวเภสัชกรรม
ชีวเภสัชกรรม (Biopharmacy) เป็นกลุ่มวิชาที่ศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างยากับกระบวนการในร่างกาย ซึ่งแบ่งเป็น 2 ลักษณะใหญ่ ดังนี้
กฎบัตรซาราโกซา
บทสรุป
ซาราโกซา: 14 กันยายน 2551
วันปิดการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ประจำปี ค.ศ. 2008
ประเทศไทย
ประเทศไทยเข้าร่วมการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมืองซาราโกซา ราชอาณาจักรสเปน ระหว่างวันที่ 14 มิถุนายน ถึงวันที่ 14 กันยายน 2551 โดยมีกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เป็นหน่วยงานหลัก กรมทรัพยากรน้ำเป็นหน่วยดำเนินงานหลัก
วัดส้ม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดส้ม เป็นโบราณสถานประเภทวัดร้างที่ตั้งอยู่ติดกับคลองท่อ (คลองฉะไกรใหญ่) ทางด้านทิศตะวันตกในตำบลประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ไม่ปรากฏหลักฐานทางด้านเอกสารเกี่ยวกับประวัติการสร้างวัดส้ม แต่จากรูปแบบทางสถาปัตยกรรมและลวดลายทางศิลปกรรมของปรางค์ เชื่อว่าเป็นศิลปะอยุธยาตอนต้น ช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงราวปลายพุทธศตวรรษที่ 19 ซึ่งเก่ากว่าปรางค์องค์อื่นในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่น พระปรางค์องค์เล็กที่วัดมหาธาตุ (พ.ศ. 1917) และวัดราชบูรณะ (พ.ศ. 1967) เล็กน้อย
ปลาอาจิ
ปลาอาจิ (アジ, 鰺 ) เป็นคำทั่วไปสำหรับเรียกปลาที่อยู่ในวงศ์ย่อย Caranginae ซึ่งเป็นวงศ์ย่อยของวงศ์ปลาหางแข็ง ในประเทศญี่ปุ่น โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "อาจิ" มักหมายถึงสายพันธุ์ Trachurus japonicus แต่ก็ยังมีปลาอาจิอีกหลายสายพันธุ์ ปลาอาจิถูกจับเป็นอาหารในเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก
รากศัพท์
เชื่อว่าที่มาของชื่อ "อาจิ" ในภาษาญี่ปุ่นนี้มาจากคำว่า "อาจิ" (味) ที่หมายถึง "รสชาติ" เนื่องจากรสชาติที่ดีของมัน ส่วนคันจิใช้อักษร 鰺 ในการเขียน ซึ่งที่มาของการใช้อักษรนี้มีหลายทฤษฎีบ้างก็ว่าเดิมใช้อักษร 鱢 แล้วเขียนผิดเลยกลายเป็น 鰺
การจัดหมวดหมู่
แบ่งเป็น 3 กลุ่ม โดยสกุล Carangoides ดั้งเดิมถูกแยกออกและจัดระเบียบใหม่เป็นหลายสกุลโดยเป็นกลุ่มที่มีหลายสาย รวมทั้งสกุล Atropus
ราชวงศ์การอแล็งเฌียง
ราชวงศ์กาโรแล็งเฌียง (หรือ ฌีแย็ง) (Carolingiens /ka.ʁɔ.lɛ̃,ʒjɛ̃/) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรแฟรงก์ในยุโรปหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน เป็นอาณาจักรที่นับถิอศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก สืบทอดอำนาจมาจากราชวงศ์เมโรแว็งเฌียง
ต่อมาใน พ.ศ. 1294 เปแปงร่างเตี้ยบุตรของชาร์ล มาร์เตลได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์ ล้มล้างราชวงศ์เมโรแว็งเฌียง ตั้งราชวงศ์กาโรแล็งเฌียงขึ้นมาใหม่ ทั้งนี้ สันตะปาปาได้ให้การสนับสนุนราชวงศ์ใหม่นี้ด้วย กษัตริย์ราชวงศ์นี้ได้ให้การอุปถัมภ์ศาสนาคริสต์และสนับสนุนอำนาจของสันตะปาปาจนทำให้สันตะปาปามีอำนาจทางโลกมากขึ้น จนในที่สุดสันตะปาปาลีโอที่ 3 ได้สถาปนาพระเจ้าชาร์เลอมาญพระราชโอรสของพระเจ้าเปแปงขึ้นเป็นจักรพรรดิของชาวโรมันในวันคริสต์มาส พ.ศ. 1343
จักรวรรดิแฟรงก์ในยุคของราชวงศ์กาโรแล็งเฌียงเริ่มเสื่อมสลายเมื่อจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธาแบ่งดินแดนให้โอรส 3 พระองค์ตามสนธิสัญญาแวร์เดิง พ.ศ. 1386 หลังจากนั้น เมื่อถูกพวกไวกิ้งรุกราน การรวมศูนย์อำนาจจึงล่มสลาย อำนาจตกไปอยู่ในมือของพวกขุนนาง จนเข้าสู่การปกครองระบอบฟิวดัลในที่สุด
ประวัติศาสตร์
ตระกูลขึ้นมามีอำนาจในฐานะสมุหราชมณเฑียรที่สืบทอดทางสายเลือดของราชอาณาจักรออสเตรเชียของชาวแฟรงก์ และเมื่อเปแป็งที่ 2 แห่งเฮริสตัลขึ้นเป็นสมุหราชมณเฑียรในปี ค.ศ. 679 ตระกูลก็ลดอำนาจของกษัตริย์เมโรวินเจียนที่ไม่มีความสำคัญให้เป็นแค่กษัตริย์แต่ในนาม
ในปี ค.ศ. 687 เปแป็งที่ 2 ได้อำนาจในการปกครองอาณาจักรแฟรงก์ทั้งหมดมาเมื่อสามารถปราบคู่แข่งชาวนูสเตรียน เอโบอิน ได้ และเมื่อเสียชีวิตในปี ค.ศ. 714 เปแป็งก็ทิ้งทายาทตามกฎหมายเอาไว้หนึ่งคน เป็นเด็กน้อยวัย 6 ปี กับบุตรชายนอกสมรสอีกหนึ่งคน คือ ชาร์ลส์ มาร์เตล
ชาร์ลส์ มาร์เตลเสียชีวิตในปี ค.ศ. 741 บุตรชายของเขา เปแป็งที่ 3 ผู้ตัวเตี้ยกับแกร์โลมง แบ่งอาณาจักรกัน หลังแกร์โลมงสละตำแหน่งในปี ค.ศ. 747 เปแป็งที่ 3 กลายเป็นผู้ปกครองแต่เพียงผู้เดียว ตำแหน่งของเขามั่นคงพอจนทำให้ในปี ค.ศ. 750 เปแป็งตัดสินใจปลดกษัตริย์เมโรวินเจียนคนสุดท้าย ชิลเดอริคที่ 3 ออกจากตำแหน่ง และด้วยการสนับสนุนของพระสันตะปาปาซาคาเรียส เปแป็งได้ทำให้ตนเองได้รับเลือกเป็นกษัตริย์โดยกลุ่มขุนนางชาวแฟรงก์และได้รับการเจิมจากบิชอปของศาสนจักรโรมัน
อาณาจักรถูกแบ่งอีกครั้งเมื่อเปแป็งสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 768 แต่การสิ้นพระชนม์ในสามปีต่อมาของพระโอรสคนเล็ก แกร์โลมง ทำให้อาณาเขตกลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวในมือของพระโอรสคนโตของเปแป็ง ชาร์ลส์ ที่จะกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ ชาร์เลอมาญ
ชาร์เลอมาญขยายอำนาจของชาวแฟรงก์ด้วยการพิชิตพื้นที่ทั้งหมดของกอล เข้าสู่เยอรมนีและอิตาลี และทำให้ชาวโบฮีเมียน ชาวอาวาร์ ชาวเซิร์บ ชาวโครแอต และกลุ่มชนอื่น ๆ ของยุโรปตะวันออกตกเป็นเมืองขึ้น พระองค์สร้างสัมพันธไมตรีกับพระสันตะปาปา และสร้างรัฐของพระสันตะปาปาขึ้นมาในอิตาลีตอนกลางในปี ค.ศ. 774 ในวันคริสตมาสของปี ค.ศ. 800 ต่อหน้าพระสันตะปาปาลีโอที่ 3 ชาร์เลอมาญได้รับการสวมมงกุฎจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันที่ถูกกอบกู้ขึ้นมาใหม่
จักรวรรดิของชาร์เลอมาญสามารถบงการยุโรปตะวันตกได้ แต่กลับตกเป็นเหยื่อของจารีตของชาวแฟรงก์โบราณในการแบ่งอาณาจักรให้กับพระโอรสทุกคนของกษัตริย์ผู้ล่วงลับ เมื่อพระโอรสคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่และผู้สืบทอดของชาร์เลอมาญ หลุยส์ผู้ศรัทธา สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 840 พระโอรสสามคนของพระองค์ช่วงชิงการสืบทอดกัน ในสนธิสัญญาแวร์เดิงในปี ค.ศ. 843 ทั้งสามตกลงแบ่งจักรวรรดิออกเป็นสามราชอาณาจักร ฟรานเชียอ็อกชิเดนตาลิสตะวันตกตกเป็นของชาร์ลส์ที่ 2 ผู้ศีรษะล้าน ฟรานเชียอ็อกชิเดนตาลิสตะวันออกตกเป็นของหลุยส์ชาวเยอรมัน และฟรานเชียเมเดียที่รวมถึงมณฑลในอิตาลีและโรมตกเป็นของโลธาร์ที่ได้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิด้วย
การแบ่งส่วนในภายหลังของราชอาณาจักรทั้งสาม บวกกับการขึ้นมาของกลุ่มอำนาจใหม่ ชาวนอร์มันและชาวแซ็กซัน บั่นทอนอำนาจของชาวการอแล็งเฌียง ตำแหน่งจักรพรรดิถูกส่งต่อจากโลธาร์สู่พระโอรส หลุยส์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 855 จากหลุยส์ที่ 2 สู่พระปิตุลา ชาร์ลส์ผู้ศีรษะล้านในปี ค.ศ. 875 และหลังช่วงผลัดเปลี่ยนแผ่นดินหลังการสิ้นพระชนม์ของชาร์ลส์ในปี ค.ศ. 877 สู่ชาร์ลส์ที่ 3 ผู้ตัวอ้วน พระโอรสคนเล็กของหลุยส์ชาวเยอรมันในปี ค.ศ. 881
เมื่อชาร์ลส์ที่ 3 ถูกปลดออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 887 อำนาจของชาวการอแล็งเฌียงไม่สามารถแก้ปัญหาในจักรวรรดิได้ แม้ว่ากษัตริย์การอแล็งเฌียงจะกลับมามีอำนาจในฝรั่งเศสอีกครั้งในช่วงปี ค.ศ. 893/898 – 923 และ ค.ศ. 936 – 987
แหล่งข้อมูล
https://www.britannica.com/topic/Carolingian-dynasty
รายชื่อภูมิภาคของจีน
ภูมิภาคทางการ (1949–1952)
รายชื่อ 34 เขตการปกครองระดับมณฑลของสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่แบ่งตามการจัดเขตบริหารใหญ่ (大行政区) ซึ่งตั้งขึ้นในช่วงแรก ๆ ของการก่อตั้งประเทศจีนตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง 1952 เพื่อปกครองหลายมณฑล เขตการปกครองตนเอง และนครปกครองโดยตรงต่าง ๆ ในเวลานั้นมีการแบ่งเขตออกเป็น 6 เขตบริหารใหญ่ หรือเรียก หกเขตบริหารใหญ่ของสาธารณรัฐประชาชนจีน (中华人民共和国六大行政区)  คือ จีนภาคเหนือ (华北), จีนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (东北), จีนภาคตะวันออก (华东), จีนภาคกลางและใต้ (中南), จีนภาคตะวันตกเฉียงใต้ (西南), และจีนภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (西北) คณะกรรมการทหาร (บริหาร) จัดตั้งภูมิภาคเหล่านี้ขึ้นเพื่อนำรัฐบาลท้องถิ่นต่าง ๆ  ให้อยู่ภายใต้เขตอำนาจปกครองในนามของรัฐบาลประชาชนกลาง ดำเนินการตามนโยบายและนโยบายส่วนกลางต่าง ๆ ดำเนินการก่อสร้างทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย ดำเนินการ ขบวนการปฏิรูปสังคมนิยมต่าง ๆ และฟื้นฟูกิจการทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมและการศึกษาของชาติและด้านอื่น ๆ หน่วยการบริหารส่วนภูมิภาคที่เรียก เขตบริหารใหญ่นี้ถูกยกเลิกไปแล้วในปี ค.ศ. 1954
ภูมิภาคแบบอื่น
เขตการปกครองของประเทศจีน ตามรัฐธรรมนูญของจีนกำหนดให้มีเขตการปกครองโดยนิตินัยสามระดับ ได้แก่ ระดับมณฑล (มณฑล เขตปกครองตนเอง นครปกครองโดยตรง และเขตบริหารพิเศษ), ระดับจังหวัด, ระดับอำเภอ เท่านั้น
ซัตสึมะ
ซัตสึมะ (薩摩) อาจหมายถึง
วงแหวนพันปี
วงแหวนพันปี คือสถานที่สมมุติในการ์ตูนเรื่อง เกมกลคนอัจฉริยะ เป็น 1 ใน 7 วัตถุพันปี ที่มีพลังพิเศษ ซึ่งถูกหลอมมาจากศิลายมโลก ผู้เป็นเจ้าของวงแหวนพันปีนี้คือ บาคุระ เรียว
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส: กำเนิดจักรกลอสูร
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส: กำเนิดจักรกลอสูร (Transformers: Rise of the Beasts) เป็นภาพยนตร์ไซไฟ/โลดโผนอเมริกันที่สร้างจากของเล่นทรานส์ฟอร์เมอร์สของฮาสโบร และได้รับอิทธิพลหลักจากโครงเรื่อง สงครามสัตว์ร้าย ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคที่ 7 ของภาพยนตร์ซีรีส์ ทรานส์ฟอร์เมอร์ส และเป็นภาคต่อของ บัมเบิลบี (2018) ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยสตีเวน เคเปิล จูเนียร์ จากบทภาพยนตร์ของ โจบี ฮาโรลด์, ดาร์เนล เมทาเยอร์, จอช ปีเตอร์ส, อีริช โฮเบอร์ และจอน โฮเบอร์ นำแสดงโดยแอนโธนี รามอส, ดอมินิค ฟิชแบ็ค, ลูน่า ลอเรน เวเลซ และโทบี นวิกเว ในภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส: ไรส์ออฟเดอะบีสต์ ออกฉายในสหรัฐเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2023 ได้รับการตอบรับอย่างผสม ภาพยนตร์ทำเงิน 436 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก เป็นภาพยนตร์ทำเงินต่ำสุดในแฟรนไชน์ และประสบความล้มเหลวในการทำเงิน
พนาวรรณ ศรีวะโลสกุล
พนาวรรณศรีวะโลสกล (ชื่อเล่น เตี๊ยบ) เป็นนักพากย์หญิงชาวไทย ประจำอยู่ที่ ROSE DEX และ WORKPOINT เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีผลงานพากษ์ภาพยนตร์ ซีรีส์เรื่องต่าง ๆ อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น
น้องโด้ดีงามวงศ์รักษ์ งามมี่ดีงาม สมัยก่อน2543 ปีที่แล้ว
Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis
Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis เป็นคำที่ประดิษฐ์ขึ้นมีความหมายว่า "โรคฝุ่นจับปอดที่เกิดจากฝุ่นขี้เถ้าภูเขาไฟที่มีส่วนประกอบเป็นซิลิกาและมีขนาดเล็กมาก" เป็นคำที่ยาวที่สุดในภาษาอังกฤษ ตามพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
คำนี้คิดค้นโดยเอฟเร็ตต์ เอ็ม. สมิธ ประธานสมาคมนักแก้ปัญหาแห่งชาติ ในการประชุมประจำปี ค.ศ. 1935 คำปรากฏบนพาดหัวบทความในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กเฮรัลด์ทริบูน ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935