cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
อาคารสถานที่
คณะวิทยาศาสตร์ ตั้งอยู่ที่วิทยาเขตประสานมิตร ในพื้นที่แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ใช้สอย 48,175.95 ตารางเมตร และมีอาคารหลักทั้งหมด 3 อาคาร ได้แก่ อาคาร 10, อาคาร 15 และอาคาร 19 นอกจากนี้ ยังมีพิพิธภัณฑ์หิน แร่ และอัญมณี ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นที่ 17 ของอาคาร 19 พิพิธภัณฑ์นี้ก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2543 ตามแนวคิดของรองศาสตราจารย์ ดร.เสรีวัฒน์ สมินทร์ปัญญา และคณาจารย์ภาควิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป
งานวิจัย
คณะวิทยาศาสตร์ มีการผลิตงานวิจัยที่สำคัญหลายงาน อาทิ ภาควิชาคณิตศาสตร์ มีการผลิตงานวิจัยทั้งในสาขาคณิตศาสตร์และสาขาสถิติ, ภาควิชาเคมี มีการผลิตงานวิจัยออกมาเป็นประจำทุกปี รวมถึงงานวิจัยการพัฒนาระบบการนิเทศแนวใหม่ซึ่งสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาได้นำเอาไปปรับใช้, ภาควิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป และภาควิชาจุลชีววิทยา มีการตีพิมพ์งานวิจัยทั้งในภาษาไทยและภาษาอังกฤษ นอกจากนี้ ในภาควิชาฟิสิกส์ มีหน่วยวิจัยฟิสิกส์ประสานมิตร ซึ่งทำงานวิจัยด้านทฤษฎีตัวนำยวดยิ่ง และหน่วยวิจัยฟิสิกส์ทฤษฎีพลังงานสูงและฟิสิกส์ดาราศาสตร์ (THEPA) ซึ่งศึกษาในด้านอนุภาค แม่เหล็กไฟฟ้า และจักรวาล ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ก็มีหน่วยงานวิจัยวิทยาการคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นของตนเองเช่นเดียวกัน
วารสาร
คณะวิทยาศาสตร์ ได้ตีพิมพ์วารสาร "วิทยาศาสตร์ มศว" (Srinakharinwirot Science Journal) เป็นประจำทุกปี ปีละสองครั้ง ในเดือนมิถุนายนและธันวาคม ซึ่งสามารถอ่านได้ทั้งแบบเล่มและแบบออนไลน์
88 (แก้ความกำกวม)
88 อาจหมายถึง:
นักพรตเต๋า
เต้าชื่อ คือ คำภาษาจีนเรียกนักบวชหรือนักพรตของลัทธิเต๋า รวมถึงผู้ประกอบพิธีกรรมในลัทธิเต๋าทั้งบุรุษและสตรี ส่วนภาษาอังกฤษอาจจะเขียนได้หลายรูปแบบแต่ความหมายโดยรวมเหมือนกัน เช่น Taoist priest, Taoist monk, Taoist master, หรือ Professional Taoist วัตรปฏิบัติของนักพรตเหล่านี้ แต่ละนิกายมีวัตรและข้อปฏิบัติแตกต่างกันเช่น นิกายฉวนเจิน (Quanzhen orders) จะใช้ชีวิตอารามวาสี หรือนิกายเจิ้งอี้ (Zhengyi orders) จะใช้ชีวิตอย่างฆราวาส
สถาปัตยกรรมอินเดีย
สถาปัตยกรรมอินเดีย หมายถึงสถาปัตยกรรมที่พบในประเทศอินเดียปัจจุบัน หยั่งรากมาจากประวัติศาสตร์ของชาติอินเดีย, วัฒนธรรมอินเดีย และ ศาสนาที่เกิดขึ้นในอินเดีย ซึ่งมีการวิวัฒนาการและพัฒนา แตกต่างกันไปตามยุคสมัยและพื้นที่ ได้รับอิทธิพลจากภายนอกในแต่ละยุค ทั้ง กรีก, โรมัน, เปอร์เซีย และ อิสลาม ผสมผสานกับสถาปัตยกรรมยุคก่อน ๆ และงานศิลปะที่อุทิศเพื่อกษัตริย์และศาสนาอย่างลงตัว
ยุคอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ (3300 ปีก่อน ค.ศ. – 1700 ปีก่อน ค.ศ.)
การตกแต่งเชิงสถาปัตยกรรมนั้นพบได้น้อยมาก ถึงแม้จะพบ "รูเล็ก ๆ " ในผนังบางตึกก็ตาม งานศิลปะส่วนมากที่พบทำมาจากดินเผา (terracotta) และมีขนาดเล็กจิ๋ว เช่น พวกตราหรือโล่ต่าง ๆ ส่วนรูปปั้นขนาดใหญ่โตนั้นแทบไม่พบเลย ส่วนมากแล้วการก่อสร้างด้วยอิฐนั้นทำมาจากอิฐแบบเผาไฟ ซึ่งต่างกับอีกอารยธรรมใกล้เคียงกันคือเมโสโปเตเมีย ที่ใช้อิฐชนิดผึ่งแดด น้อยมากที่จะสร้างด้วยหิน เช่นใน ธลวีระ (Dholavira) บ้านเรือนส่วนใหญ่มีสองชั้น มีขนาดและแปลนที่เหมือน ๆ กันเมืองใหญ่ ๆ นั้นลดลงอย่างรวดเร็วตามลำดับโดยไม่รู้สาเหตุ เหลือไว้แต่เพียงซากหมู่บ้านและวัฒนธรรมที่ซับซ้อนน้อยกว่าให้ชม
อนุสรณ์หินขนาดใหญ่
ระลอกการสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่นี้มาพร้อมกับจักรวรรดิเมารยะ ในปาฏลีบุตรเมืองหลวงของเมารยะซึ่งได้รับการกล่าวขานว่ามีขนาดมหึมาโดยทูตชาวกรีก Megasthenes อนุสรณ์สถานหินขนาดใหญ่โตเหล่านี้ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากเปอร์เซียยุคแรกและจากอารยธรรมกรีก
ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราช ผู้ทรงมีความเลื่อมใสในพระพุทธศาสนาอย่างมาก พระองค์ได้มีพระราชกระแสให้ตั้งเสาแห่งอโศกขึ้นตามวัดพุทธต่าง ๆ และพระองค์ยังทรงสร้างสถูปอีกจำนวนราว 84.000 แห่ง ทั่วอินเดีย ภายในนั้นบรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าที่พระองค์รับสั่งให้ขุดออกมาจากสถูปโบราณในสมัยพุทธองค์ซึ่งล้วนเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา เป็นที่ยอมรับกันว่าสถูปต่าง ๆ นั้นเริ่มมีการสร้างขึ้นและวิวัฒนาการขึ้นเป็นลำดับตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าอโศกมหาราชเป็นต้นมา เช่น สถูปสาญจี, เกสริยาสถูป ที่ล้วนพบเสาแห่งอโศกตั้งอยู่ด้วยทั้งสิ้น สถูปอื่น ๆ ที่เป็นไปได้ว่าสร้างโดยพระองค์หรือได้รับอิทธิพลจากสถูปในรัชสมัยพระองค์ เช่น ภารหุต, อมราวตีมหาเจดีย์ และ ธรรมราชิกสถูป ในคันธาระ
พระองค์ยังทรงสร้างวัดมหาโพธิ์หลังแรกที่พุทธคยาล้อมรอบต้นศรีมหาโพธิ์ ซึ่งภายในประกอบไปด้วยผลงานชิ้นเอก เช่น วัชรอาสนะ (พระที่นั่งเพชร) และพระองค์ยังทรงนิยมสร้างโรงพยาบาลและโรงพยาบาลสัตว์ขึ้นทุกที่ที่พระองค์เสด็จไป นี่ถือเป็นช่วงเวลาที่ศิลปะอินเดียได้รับอิทธิพลมากและเฟื่องฟู
ในสมัยจักรวรรดิเมารยะ (321 - 185 ปีก่อน ค.ศ.) ได้สร้างบ้านเมืองที่ล้อมด้วยกำแพงเมือง และในเมืองเต็มไปด้วยสถูป วิหาร ผลงานชิ้นสำคัญ เช่น ปาฏลีบุตร และเสาแห่งอโศก ซึ่งโดเด่นและยิ่งใหญ่ เมื่อเปรียบเทียบกับอารยธรรมอื่น ๆ ในสมัยเดียวกันในส่วนอื่นของโลก ผลงานของเมารยะถือว่าโดดเด่นกว่าใคร จอห์น มาร์แชล (นักโบราณคดี) เคยถึงกับยอมรับว่า ผลงานของเมารยะนั้นถือว่าเอาชนะผลงานที่ดีที่สุดของพวกเอเธนส์ (กรีก) ในสมัยเดียวกันไปได้สบาย ๆ เลย
ถ้ำเจาะหิน
ในช่วงเวลาเดียวกันสถาปัตยกรรมการเจาะหินก็เริ่มต้นที่จะพัฒนา ถ้ำแรกที่มีการเจาะหินและแกะสลักเข้าไปคือ ถ้ำพรพาร (Barabar Caves) ในรัฐพิหาร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงพระเจ้าอโศกมหาราช การเจาะหินเข้าไปในเขาเพื่อสร้างถ้ำฝีมือมนุษย์นี้แสดงให้เห็นถึงความสามารถออันเหนือชั้นในการเจาะหินแกรนิตซึ่งแข็งและยากที่จะเจาะ แต่สามารถเจาะออกมาเป็นรูปร่างและรูปทรงที่ถูกต้องตามหลักทางเรขาคณิต นอกจากนี้ยังขัดผิวหินเหล่านี้จนเงามันและสามารถสะท้อนเหมือนกระจกเงาได้
เชื่อกันว่าหลังการล่มสลายของจักรวรรดิเมารยะประมาณ 200 ปีก่อน ค.ศ. รวมกับการกวาดล้างชาวพุทธของ Pushyamitra Sunga ชาวพุทธหนีภัยไปบริเวณเดคคาน ภายใต้การปกป้องของจักรวรรดิสาตวาหนะ ชาวพุทธได้นำเทคนิคการเจาะถ้ำนี้ไปยังบริเวณตะวันตกของอินเดียนี้ด้วย ถ้ำเจาะหินในยุคนี้มีขนาดใหญ่ขึ้นและเกี่ยวพันกับศาสนาอย่างชัดเจน โดยมักสร้างเป็นศาสนสถานหรือประกอบพิธีกรรมของศาสนาพุทธและศาสนาเชน ถ้ำเจาะในยุคนี้ เช่น ถ้ำการเล (Karla Caves) และ ถ้ำปาณฑวเลนี (Pandavleni Caves) ถ้ำเหล่านี้มีแปลนการสร้างที่วางแผนมาอย่างดี พบว่าโดยทั่วไปจะสร้างสถูปด้านหลังห้องเจดีย์ (Chaitya) เป็นทรง apsidal และห้องหับร้อมล้อมถ้ำเป็นวิหาร สร้างดวยแปลนทรงสี่เหลี่ยม ถ้ำเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากเงินบริจาคจากพ่อค้า นักบวช พระ รัฐบาล หรือแม้แต่ ยาวานา ชาวกรีก โดยบุคคลเหล่านี้จะได้รับการจารึกชื่อผู้บริจาคไว้ในถ้ำ คิดเป็นประมาณ 8% ของจารึกทั้งหมด
การเจาะถ้ำนี้เริ่มเสื่อมถอยลงหลังราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 อาจด้วยเพราะศาสนาพุทธอีกนิกายคือ มหายาน กำลังเจริญรุ่งเรืองขึ้น และงานสร้างทั้งสถาปัตยกรรมและศิลปกรรมในคันธาระและอมรวาตีที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้ำเจาะหินเริ่มกลับมาอีกครั้งในราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ตัวอย่างสำคัญคือ ถ้ำอชันตา และ ถ้ำเอลโลรา จนเมื่อในที่สุดศาสนาฮินดูเข้ามาเป็นศาสนาหลักในอินเดีย ความนิยมในการสรางศาสนสถานแบบอาคารตั้งสูง (stand-alone) ก็เข้ามาแทนที่การสร้างเจาะหินเป็นถ้ำแทน
สถาปัตยกรรมเจาะหินยังมาควบคู่กับการพัฒนาบ่อน้ำขั้นบันได (Stepwell) เช่นกัน ประมาณ ค.ศ. 200 - 400 ยาวจนถึง ค.ศ. 950 บ่อน้ำขั้นบันไดเริ่มมีการพัฒนาและวิจิตรขึ้นมาก
สถูปที่ตกแต่งอย่างวิจิตร
สถูปต่าง ๆ เริ่มมีการตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยรูปสลักนูนต่ำ โดยมีครั้งแรกที่สถูปสาญจี หมายเลข 2 (125 BCE) การตกแต่งเชิงประติมากรรมและภาพสลักพุทธประวัติต่อมาเริ่มพบที่ Bharhut (115 BCE), พุทธคยา (60 BCE), มธุรา (125–60 BCE), อีกครั้งที่สาญจีซึ่งพบการตั้งเสาโตรณะขึ้นครั้งแรก และที่อมรวารตีสถูป ต่อมาสถูปเริ่มแพร่หลายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ เอเชียตะวันออก พร้อมกับการเข้ามาของศาสนาพุทธ ซุ้มโตรณะนั้น นักวิชาการบางคนเชื่อว่าพัฒนาเป็นซุ้มโทริอิของญี่ปุ่นในปัจจุบัน
วัดและโบสถ์พราหมณ์
วัดที่สร้างในสมัยนี้สามารถจำแนกเป็นรูปทรงต่าง ๆ ของอาคารวัดที่เหลืออยู่แบบตั้งเดี่ยว (stand alone) ได้แก่ รูปไข่ (elliptical), รูปกลม (circular), รูปสี่เหลี่ยม (quadrilateral), รูปสามเหลี่ยมกุด (truncated pyramidal) อย่างเช่นที่เจดีย์มหาโพธิ์ และทรงแอพไซดอล (apsiadal)
89 (แก้ความกำกวม)
89 อาจหมายถึง:
มารัง (รัฐตรังกานู)
มารัง (Marang; ประชากรโดยประมาณ (สำมะโน ค.ศ. 2000): 4,896) เป็นเมืองในอำเภอมารังที่อยู่ในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย ตัวเมืองตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลจีนใต้บนทางหลวงหลักระหว่างกัวลาเตอเริงกานูกับกวนตัน เศรษฐกิจหลักในบริเวณนี้คือการประมง และการท่องเที่ยว
ศัพทมูลวิทยา
ชื่ออำเภอนี้มีที่มาจากผู้ประกอบการชาวจีนซึ่งเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ ผู้ประกอบการคนนั้นเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "หม่า" (馬 แปลว่าม้า) และขายผลิตภัณฑ์จากทะเลแบบแห้ง โดยผลิตภัณฑ์จากทะเลได้แก่ปลาและหมึกตากแห้งบนราวซึ่งชาวบ้านเรียกว่า รัง ทำให้บริเวณนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ หม่ารัง (กล่าวคือ 'รังของหม่า') และเพี้ยนเสียงกลายเป็น มารัง ในภายหลัง
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก กลุ่มไอ
กลุ่ม ไอ ของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบคัดเลือก เป็นหนึ่งในสิบกลุ่มที่จะใช้ตัดสินหาทีมที่ผ่านเข้ารอบสำหรับ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2024 รอบสุดท้ายในประเทศเยอรมนี. กลุ่ม ไอ ประกอบไปด้วยหกทีม: อันดอร์รา, เบลารุส, อิสราเอล, คอซอวอ, โรมาเนีย และ สวิตเซอร์แลนด์. แต่ละทีมจะลงเล่นพบกับทีมอื่นในรูปแบบเหย้าและเยือนในหนึ่ง รูปแบบพบกันหมด.
สองทีมที่ดีที่สุดจะได้ผ่านเข้ารอบโดยตรงสำหรับรอบสุดท้าย. การมีส่วนร่วมของ รอบคัดเลือกเพลย์ออฟ จะใช้ตัดสินขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2022–23.
แมตช์
รายชื่อโปรแกรมการแข่งขันได้รับการยืนยันโดยยูฟ่าเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 2022, หนึ่งวันหลังจากการจับสลาก. เวลาต่างๆ คือ CET/CEST, เป็นไปตามรายชื่อโดยยูฟ่า (เวลาท้องถิ่น, ถ้าแตกต่าง, ระบุไว้ในวงเล็บ).
93 (แก้ความกำกวม)
93 อาจหมายถึ:
อมรวิชช์ นาครทรรพ
อมรวิชช์ นาครทรรพ เกิดวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 อาจารย์ประจำภาควิชานโยบายการจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกิดที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรของ ศาสตราจารย์ ดร.อรรถ นาครทรรพ (ถึงแก่กรรม) อดีตอาจารย์ในสาขาชีววิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กับ ศาสตราจารย์กิตติคุณฐะปะนีย์ นาครทรรพ (ถึงแก่กรรม) อดีตอาจารย์ในสาขาการสอนภาษาไทย คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้องสี่คน คือ ดร.คุรุจิต นาครทรรพ กรรมการอิสระ บริษัท ผาแดงอินดัสทรี จำกัด (มหาชน) อดีตปลัดกระทรวงพลังงาน, นางสาวปฤชญีน นาครทรรพ ข้าราชการบำนาญในสังกัดวิทยาลัยปิโตรเคมี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ ดร.สีลาภรณ์ บัวสาย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการสำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ อดีตรองผู้อำนวบการ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
จบการศึกษาระดับปริญญาตรี ครุศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยมจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้รับทุนรัฐบาลไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกาจนได้รับปริญญา M.S. (Higher Education) จาก Florida State University และ M.A., Ph.D. (Education Research and Evaluation) จาก Ohio State University
งานประพันธ์
ดร. อมรวิชช์ นาครทรรพ เริ่มต้นผลงานทางวิชาการที่เป็นที่รู้จักในหนังสือชุด "ความฝันของแผ่นดิน" และ "ความจริงของแผ่นดิน" ในโครงการการศึกษาไทยในยุคโลกาภิวัตน์ โดยมีศาสตราจารย์ ดร.สิปปนนท์ เกตุทัตเป็นประธาน นอกจากนี้ยังมีผลงานประพันธ์หนังสือและงานวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์ประมาณ 30 เล่ม บทความวิชาการและบทความเผยแพร่ลักษณะอื่นๆ อีกมากมาย
ชีวิตราชการ
ดร.อมรวิชช์เข้าสู่วงการศึกษาด้วยการเริ่มต้นรับราชการที่ทบวงมหาวิทยาลัยในสมัยที่มีศาสตราจารย์ ดร.วิจิตร ศรีสอ้าน เป็นปลัดทบวงฯ ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 จึงได้ย้ายมาเป็นอาจารย์ที่คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างนั้นได้เริ่มโครงการสำคัญหลายเรื่อง อาทิ งานติดตามสภาวการณ์เด็กและเยาวขนรายจังหวัด (Child Watch) โดยการสนับสนุนของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) งานยุววิจัยประวัติศาสตร์ท้องถิ่นร่วมกับสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) และกระทรวงวัฒนธรรม งานพัฒนาการศึกษาตามบริบทวัฒนธรรมในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 อาจารย์ได้ถูกยืมตัวไปช่วยงานด้านการศึกษาเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ( ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ ) ในสมัยรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ จุลานนท์ นอกจากนี้อาจารย์ได้ถูกยืมตัวตามมติคณะรัฐมนตรีเป็นเวลา 4 ปีจากปี 2555-2558 มาเป็นที่ปรึกษาสำนักงานส่งเสริมสังคมแห่งการเรียนรู้และคุณภาพเยาวชน (สสค.) และได้ร่วมพัฒนาการจัดการศึกษาเชิงพื้นที่ (Area-Based Education) ใน 14 จังหวัดนำร่อง ได้แก่ เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน น่าน ลำปาง สุโขทัย สุรินทร์ อำนาจเจริญ ชลบุรี ตราด พระนครศรีอยุธยา กาญจนบุรี ภูเก็ต สุราษฎร์ธานี และยะลา ในปี พ.ศ. 2558 ได้เข้ารับตำแหน่งเลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ( ดร.กฤษณพงศ์ กีรติกร ) และโฆษกกระทรวงศึกษาธิการ ในสมัยรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ในขณะเดียวกันก็ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.) ควบคู่ไปด้วย โดยได้รับแต่งตั้งให้เป็นโฆษกคณะกรรมาธิการด้านการปฏิรูปการศึกษาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์อีกด้วย ต่อมาในปี 2558-ปัจจุบัน อาจารย์จึงได้กลับมาสอนหนังสือที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกครั้ง แต่ก็ยังมีบทบาทช่วยงานพัฒนานโยบายการศึกษาในฐานะ สมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติด้านการศึกษา (สปช.) และกรรมาธิการด้านการปฏิรูปการศึกษาและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ของสปช. อนุกรรมาธิการการศึกษาขั้นพื้นฐาน สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) พร้อมกันอีกด้วย ภายหลังเกษียณอายุราชการจากภาควิชานโยบายการจัดการและความเป็นผู้นำทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อาจารย์ได้เข้าเป็นที่ปรึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี และยังคงดำรงตำแหน่งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) และเป็นผู้ทรงคุณวุฒิในการพัฒนายุทธศาสตร์การวิจัยด้านการพัฒนาเด็กไทยและคนไทยให้แก่สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) รวมถึงเป็นผู้ก่อตั้งและที่ปรึกษาสถาบันรามจิตติ อีกด้วย
พายุ
พายุ คือ สภาพบรรยากาศที่ถูกรบกวนแบบใด ๆ ก็ตาม โดยเฉพาะที่มีผลกระทบต่อพื้นผิวโลก และบ่งบอกถึงสภาพอากาศที่รุนแรง เวลากล่าวถึงความรุนแรงของพายุ จะมีปัจจัยสำคัญอยู่บางประการคือ ความเร็วใกล้ศูนย์กลาง ซึ่งอาจสูงถึง 400 กม./ชม. ความเร็วของการเคลื่อนตัว ทิศทางการเคลื่อนตัวของพายุ และขนาดความกว้างหรือเส้นผ่าศูนย์กลางของตัวพายุ ซึ่งบอกถึงอาณาบริเวณที่จะได้รับความเสียหายว่าครอบคลุมเท่าใด ความรุนแรงของพายุจะมีมาตราวัดความรุนแรงคล้ายมาตราริกเตอร์ของการวัดขนาดแผ่นดินไหว มักจะมีความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยมีการเกิดได้ทุกที่
การเกิด
พายุ (Storms) เกิดจากแรงดันในอากาศต่ำลงมากกว่าในบริเวณรอบๆ พื้นที่หนึ่ง พร้อมกับมีแรงดันอากาศสูงเกิดขึ้นรอบ ๆ พื้นที่นั้น การรวมของแรงปะทะต่าง ๆ ก่อให้เกิดลม อันส่งผลให้เกิด การเคลื่อนตัวเปลี่ยนรูปของพายุเมฆ เช่น สภาพที่เรียกว่า cumulonimbus ซึ่งเป็นในรูปแบบก้อนเมฆดำทะมึนหนาทึบอันเต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าที่ก่อให้เกิดฝนฟ้าคะนอง
ซึ่งแรงดันอากาศต่ำอาจเกิดจากจุดเล็ก ๆ ที่พื้นที่ใด ๆ อันเกิดจากอากาศร้อนลอยล่องขึ้นจากพื้นดิน ส่งผลให้เกิดการปั่นป่วนน้อย ๆ เช่น การเกิดพายุฝุ่น (dust devils) หรือลมหมุน (whirlwinds)
ระดับความรุนแรง
การจัดระดับเฮอร์ริเคนตามความรุนแรงของแรงลมที่ก่อให้เกิดพายุ หรือที่เราเรียกว่า “มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน” การจัดระดับดังกล่าวถูกใช้เป็นเกณฑ์ในการประเมินความเสียหายและอุทกภัยที่จะเกิดขึ้นจากพายุเฮอร์ริเคนเมื่อพัดขึ้นสู่ชายฝั่ง โดยการจัดระดับนี้จะใช้กับเฮอร์ริเคนที่ก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแอตแลนติกและทางตอนเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิกเท่านั้น
ความเร็วลม 119-153 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความสูงของคลื่น 1.2-1.5 เมตร ความกดอากาศ 980 มิลลิบาร์ อานุภาพในการทำลายล้าง เล็กน้อยไม่ส่งผลต่อสิ่งก่อสร้าง มีน้ำท่วมบ้างตามชายฝั่ง ท่าเรือเสียหายเล็กน้อย
ความเร็วลม 154-177 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความสูงของคลื่น 1.8-2.4 เมตร ความกดอากาศ 965-979 มิลลิบาร์ อานุภาพในการทำลายล้าง น้อย หลังคา ประตู หน้าต่างบ้านเรือนมีเสียหายบ้าง ก่อให้เกิดน้ำท่วมทำลายท่าเรือ จนถึงอาจทำให้สมอเรือที่ไม่ได้ป้องกันไว้หลุดหรือขาดได้
ความเร็วลม 178-209 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความสูงของคลื่น 2.7-3.7 เมตร ความกดอากาศ 945-964 มิลลิบาร์ อานุภาพในการทำลายล้าง ปานกลาง ทำลายโครงสร้างที่อยู่อาศัยขนาดเล็กได้บ้าง โทรศัพท์บ้านถูกตัดขาด แผงป้องกันพายุตามบ้านเรือนได้รับความเสียหาย อาจเกิดน้ำท่วมขังเข้ามาถึงพื้นดินส่วนใน
ความเร็วลม 210-249 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความสูงของคลื่น 4.0-5.5 เมตร ความกดอากาศ 944-920 มิลลิบาร์ อานุภาพในการทำลายล้าง สูง แผงป้องกันพายุเสียหายหนักยิ่งขึ้น หลังคาบ้านเรือนบางแห่งถูกทำลาย น้ำท่วมเข้ามาถึงพื้นดินส่วนใน
ความเร็วลม ไม่น้อยกว่า 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความสูงของคลื่นไม่น้อยกว่า 5.5 เมตร ความกดอากาศ น้อยกว่า 920 มิลลิบาร์อานุภาพในการทำลายล้าง สูง หลังคาบ้านเรือนและโรงงานอุตสาหกรรมถูกทำลาย ตึกรามบางแห่งอาจถูกพัดถล่ม เกิดน้ำท่วมขังปริมาณมากถึงขั้นทำลายข้าวของในชั้นล่างของบ้านเรือนใกล้ชายฝั่ง และอาจต้องมีการประกาศให้ประชาชนในพื้นที่ทำการอพยพโดยด่วน
95 (แก้ความกำกวม)
95 อาจหมายถึง:
สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ
จักรพรรดินีมิจิโกะอภิเษกสมรสกับจักรพรรดิอากิฮิโตะตั้งแต่ พ.ศ. 2502 เมื่อครั้งดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร นับเป็นสตรีสามัญชนและเป็นคริสตังคนแรกที่เข้าสู่พระราชวงศ์ญี่ปุ่นผ่านการอภิเษกสมรส ครั้นจักรพรรดิโชวะสวรรคต มกุฎราชกุมารอากิฮิโตะจึงสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิ และมกุฎราชกุมารีมิจิโกะจึงดำรงพระอิสริยยศเป็นจักรพรรดินี ตามลำดับ และเมื่อจักรพรรดิอากิฮิโตะทรงสละพระราชสมบัติ เมื่อ พ.ศ. 2562 พระองค์จึงมีพระอิสริยยศเป็น โจโกโง ซึ่งในภาษาไทยที่ใกล้เคียงที่สุดคือ พระพันปีหลวง
พระชนม์ชีพช่วงต้นและการศึกษา
สมเด็จพระจักรพรรดินีมิจิโกะ เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2477 ณ กรุงโตเกียว เป็นบุตรสาวคนโตของฮิเดซาบูโร โชดะ กับฟูมิโกะ โซเอจิมะ  บิดาเป็นประธานและประธานกิตติมศักดิ์ของบริษัทนิชชิน พระองค์เติบโตในโตเกียวโดยได้รับการปลูกฝังด้านการศึกษาจากครอบครัวทั้งแบบดั้งเดิมและตะวันตก มีการเรียนภาษาอังกฤษและเปียโน ทรงเรียนรู้ในศิลปะด้านงานเขียน การทำอาหาร และโคโด (ศิลปะการใช้เครื่องหอม) ทั้งนี้พระองค์มีพื้นฐานครอบครัวที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ทว่าส่วนพระองค์มิเคยรับศีลล้างบาปมาก่อนเลย พระองค์เป็นหลานสาวของนักวิชาการหลายท่าน เช่น เค็นชิโร โชดะ นักคณิตศาสตร์ที่เป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยโอซากะ (ดำรงตำแหน่ง พ.ศ. 2497—2503)
พระองค์เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนประถมฟูตาบะ ย่านโคจิมาชิ เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว ต่อมาได้ลาออกขณะทรงศึกษาระดับเกรดสี่เนื่องจากระเบิดของอเมริกันช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากนั้นได้ทรงเข้ารับการศึกษาต่อที่เมืองคาตาเซะ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองฟูจิซาวะ) จังหวัดคานางาวะ, เมืองทาเตบายาชิ จังหวัดกุมมะซึ่งเป็นนิวาสถานเดิมของสกุลโชดะ และเมืองคารูอิซาวะ จังหวัดนะงะโนะอันเป็นที่ตั้งของบ้านพักตากอากาศของครอบครัว หลังสถานการณ์สงบลง ครอบครัวของพระองค์ได้กลับมายังโตเกียวเมื่อปี พ.ศ. 2489 ทรงรับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนเดิม แล้วทรงเข้าเรียนที่วิทยาลัยหญิงพระหฤทัยแผนกประถมและมัธยมศึกษา ตามลำดับ จนสำเร็จการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2496 พระองค์มีพระราชดำรัสตรัสเล่าเหตุการณ์ดังกล่าว ความว่า "...เมื่อเข้าสู่ช่วงหลังสงครามโลก แม้ข้าพเจ้าจะเป็นเพียงเด็กประถม แต่ก็สัมผัสได้ถึงห้วงเวลาแห่งความทุกข์ยาก ข้าพเจ้าต้องย้ายโรงเรียนถึง 5 ครั้ง ภายในเวลาเกือบ 3 ปี และทุกครั้งที่เข้าโรงเรียนใหม่ จะรู้สึกอึดอัดกับการปรับตัวให้เข้ากับการเรียนการสอนใหม่..."
ขณะที่ทรงศึกษาอยู่ในระดับวิทยาลัยนั้น ครอบครัวจะเรียกพระองค์อย่างลำลองว่า "มิจิ" หรือ "มิจจิ"  และยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เทมเพิลจัง" (Temple-chan) เนื่องจากมีพระเกศาเป็นลอนและมีสีออกแดงต่างจากสตรีญี่ปุ่นทั่วไป ทั้งยังมีลักษณะเหมือนเชอร์ลีย์ เทมเพิล (Shirley Temple) นักแสดงเด็กชาวอเมริกัน
พระองค์สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวรรณคดีอังกฤษ คณะวรรณคดี มหาวิทยาลัยพระหฤทัยโตเกียว เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง นอกจากนี้ยังทรงศึกษาต่อในหลักสูตรระยะสั้นในสาขาเดิมที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและออกซฟอร์ด
ช่วงปี พ.ศ. 2493 มีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาแวะเวียนเข้ามา จนทำให้ครอบครัวโชดะวิตกกังวลเกี่ยวกับการมีคู่ครองของบุตรสาว หนึ่งในชายที่เข้ามาคบหาพระองค์คือยูกิโอะ มิชิมะ นักเขียนชาวญี่ปุ่น ซึ่งปรากฏในหนังสือ "ชีวิตและการมรณกรรมของยุกิโอะ มิชิมะ" (The Life and Death of Yukio Mishima) อันเป็นงานเขียนของเฮนรี สกอต สโตกส์ (Henry Scott Stokes) ที่ระบุว่าทั้งสองได้รับการแนะนำ และสนับสนุนจากครอบครัวให้สมรส ด้วยมองว่าทั้งคู่มีความเหมาะสมกัน
พระราชพิธีหมั้นและอภิเษกสมรส
มิจิโกะ โชดะพบกับมกุฎราชกุมารอากิฮิโตะครั้งแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2500 ที่สนามเทนนิสในเมืองคารูอิซาวะ ซึ่งคณะกรรมการพระราชวัง (Imperial Household Council) ได้อนุมัติพระราชพิธีหมั้นของมกุฎราชกุมารกับนางสาวโชดะในวันที่ 24 พฤศจิกายนปีถัดมา ช่วงเวลาเดียวกันนั้น สื่อมวลชนต่างให้ความสนใจและเรียกว่า "รักหวานในสนามเทนนิส" (romance of the tennis court) บ้างก็ว่าเป็น "เทพนิยาย" ที่เกิดขึ้นจริง พระราชพิธีหมั้นถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2502
แม้พระคู่หมั้นจะเป็นสตรีที่มาจากครอบครัวที่มั่งคั่งแต่ก็มีพื้นเพเป็นสามัญชนเท่านั้น ในช่วงปีดังกล่าวนั้นสื่อมวลชนและประชาชนทั่วไปที่คุ้นเคยกับพระราชวงศ์ญี่ปุ่นเข้าใจว่า พระราชวงศ์จะต้องคัดเลือกสุภาพสตรีที่มีเชื้อสายเจ้าหรือเป็นลูกหลานขุนนางมาให้พระยุพราชเสกสมรสโดยเฉพาะ นอกจากนี้ประชาชนบางส่วนไม่เห็นด้วยกับการหมั้นนี้เพราะพระคู่หมั้นมาจากครอบครัวคริสตัง แม้เธอจะไม่เคยรับศีลล้างบาปแต่ก็ร่ำเรียนในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาคริสต์ และมีทีท่าที่จะเผยแผ่ความเชื่อของบิดามารดา รวมทั้งมีข่าวลือหนาหูว่าสมเด็จพระจักรพรรดินีนางาโกะก็ทรงต่อต้านพระราชพิธีหมั้นเช่นกัน จนในปี พ.ศ. 2543 หลังการสวรรคตของสมเด็จพระจักรพรรดินีนางาโกะ สำนักข่าวรอยเตอร์สได้รายงานว่า จักรพรรดินีนางาโกะทรงต่อต้านการอภิเษกสมรสอย่างแข็งขัน โดยทรงกดดันพระสุณิสาว่าไม่คู่ควรกับพระราชโอรสของพระองค์ ส่งผลให้พระสุณิสาประชวรด้วยภาวะซึมเศร้า นอกจากนี้ยังมีการหมายเอาชีวิตจนทำให้ครอบครัวโชดะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่คอยอารักขาความปลอดภัย
อย่างไรก็ตามความรักของทั้งสองพระองค์นั้นได้รับการสนับสนุนจากประชาชนในวงกว้าง โดยเฉพาะชนชั้นการเมืองที่จะแสดงให้เห็นถึงพลังของคนหนุ่มสาว มิจิโกะจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความทันสมัยและประชาธิปไตยในญี่ปุ่น ที่สือมวลชนเรียกว่า "มิจจิบูม" (Mitchi boom) ที่สุดพระราชพิธีอภิเษกสมรสก็ถูกจัดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2502 ซึ่งจัดอย่างลัทธิชินโตตามพระราชประเพณี มีประชาชนโตเกียวกว่า 500,000 คน ร่วมถวายพระพรแสดงความยินดีบริเวณเส้นทางเสด็จยาว 8.8 กิโลเมตร รวมทั้งยังมีการถ่ายทอดสดงานอภิเษกสมรส (ถือเป็นครั้งแรกของญี่ปุ่นที่มีการถ่ายทอดสดงานอภิเษกสมรสของจักรพรรดิในอนาคต) อันมีผู้ชมกว่า 15 ล้านคน ซึ่งมีหลายครอบครัวลงทุนซื้อโทรทัศน์มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
มกุฎราชกุมารี
หลังการอภิเษกสมรส มกุฎราชกุมารและมกุฎราชกุมารีได้มาประทับอยู่ในพระราชวังโทงู ตามพระราชประเพณี และออกจากวังดังกล่าวไปประทับพระราชวังอิมพีเรียลเมื่อพระราชสวามีขึ้นครองราชสมบัติเป็น สมเด็จพระจักรพรรดิ เมื่อปี พ.ศ. 2532
มกุฎราชกุมาร และมกุฎราชกุมารี มีพระราชโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ คือ
มกุฎราชกุมารและมกุฎราชกุมารี ทรงปฏิบัติพระองค์นอกกรอบจารีตของวังหลวงที่เดิมต้องแยกพระราชบุตรจากชนกชนนีแล้วให้ผู้อื่นเลี้ยงแทน และจ้างครูมาสอนพระราชบุตรในวัง มกุฎราชกุมารีมิจิโกะเองทรงเลือกที่จะเลี้ยงพระราชบุตรเองโดยไม่พึ่งข้าราชบริพาร ทรงอำรุงเลี้ยงพระราชโอรส-ธิดาด้วยพระเกษียรธาราทุกพระองค์ รวมทั้งส่งพระราชบุตรเข้าศึกษาที่โรงเรียน ทั้งนี้มกุฎราชกุมารและมกุฎราชกุมารีเป็นที่เคารพของพสกนิกร ทรงเดินทางพบปะประชาชนใน 47 จังหวัดทั่วประเทศ ทั้งยังให้สิทธิ์ประชาชนที่จะถ่ายรูปคู่กับพระองค์ นอกจากนี้ยังเสด็จเยื่อนต่างประเทศถึง 37 ประเทศ ช่วงปี พ.ศ. 2502-2532
พระองค์มีปัญหาทางจิตอันเกิดจากแรงกดดันของสื่อมวลชน ซึ่งสำนักข่าวรอยเตอร์มองว่า อคติของสมเด็จพระจักรพรรดินีนางาโกะส่งผลอย่างยิ่งที่ทำให้พระองค์ไม่มีพระสุรเสียงไปเจ็ดเดือนเมื่อปี พ.ศ. 2503 และอีกครั้งในฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2536 และเมื่อปี พ.ศ. 2550 พระองค์ได้ยกเลิกพระราชกรณียกิจออกไป เนื่องจากทรงเป็นร้อนใน มีพระโลหิตกำเดา และพระโลหิตตกในพระอันตคุณ ซึ่งแพทย์ออกมาชี้แจ้งว่าเกิดจากความเครียดส่วนพระองค์ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวใกล้เคียงกับกรณีของมกุฎราชกุมารีมาซาโกะ พระสุณิสา ที่ทรงได้รับแรงกดดันในพระอิสริยยศ
สมเด็จพระจักรพรรดินี
เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิโชวะเสด็จสวรรคต เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 เจ้าชายอากิฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น จึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิพระองค์ที่ 125 ส่วนเจ้าหญิงมิจิโกะ มกุฎราชกุมารี ก็เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีตามลำดับ โดยจัดพิธีบรมราชาภิเษกขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 ณ พระราชวังโตเกียว
หลังพิธีบรมราชาภิเษก ทั้งสองพระองค์ก็เสด็จเยือนต่างประเทศ 19 ประเทศ และพยายามที่จะใกล้พสกนิกรในจังหวัดที่เสด็จเยือนทั้ง 47 จังหวัด พระองค์ปฏิบัติพระราชกรณียกิจเคียงคู่พระราชสวามีทั้งในและต่างประเทศ หรือแม้แต่งานต้อนรับพระราชอาคันตุกะ อย่างในปี พ.ศ. 2550 พระองค์ปฏิบัติพระราชกรณียกิจอย่างเป็นทางการทั้งหมดกว่า 300 ครั้ง หลังการสวรรคตของจักรพรรดินีโคจุง เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2543 พระองค์จึงดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาของสภากาชาดญี่ปุ่นสืบต่อ
ทั้งนี้พระองค์มีหน้าที่ในการดูแลฟาร์มปลูกหม่อนเลี้ยงไหมในพระราชวังที่ชื่อ "โมะมิจิยะมะ" (Momijiyama Imperial Cocoonery) ทรงมีส่วนร่วมในงานผ้าไหมประจำปีอันเป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีที่ยึดโยงเข้ากับคติลัทธิชินโต ประเพณีและวัฒนธรรมญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2537 ทรงมีไหมสายพันธุ์โคะอิชิมะรุ (สายพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดในญี่ปุ่น) ส่วนหนึ่ง พระราชทานให้กับคลังโชโซอิง ในพุทธศาสนาที่ชื่อวัดโทไดจิ  เพื่อใช้บูรณะสมบัติต่อไป
พระองค์เป็นที่นิยมของชาวญี่ปุ่นด้วยมีจริยวัตรที่งดงาม ทรงใช้เวลาส่วนหนึ่งไปกับการบำเพ็ญเพียรทางศาสนาร่วมกับพระราชสวามี เช่น ทรงสักการะศาลเจ้าอิเซะและศาลเจ้าชินโตอื่น ๆ รวมทั้งการสวดภาวนาภายในสุสานหลวงเพื่ออุทิศพระราชกุศลแด่บูรพมหากษัตริย์และสมาชิกในราชวงศ์ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งยังเป็นนักเปียโนหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง หลายปีที่ผ่านมาทั้งสองพระองค์จะทรงเยี่ยมชมสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเด็กและผู้สูงอายุ ต่อมาสำนักพระราชวังได้ออกมาประกาศว่าหลังจากปี พ.ศ. 2557 ทั้งสองพระองค์จะส่งต่อพระราชกรณียกิจแก่เจ้านายรุ่นใหม่ และกล่าวว่าเรื่องพระพลานามัยของทั้งสองพระองค์ไม่เกี่ยวข้องกับการตัดสินพระทัยนี้
อนึ่ง ในปี พ.ศ. 2533 พระองค์ได้ถูกบรรจุไว้ในหอเกียรติยศ ในรายชื่อเครื่องแต่งกายนานาชาติที่ดีที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น
1934
98 (แก้ความกำกวม)
98 อาจหมายถึง:
112 (แก้ความกำกวม)
112 อาจหมายถึง:
ตำบลทองหลาง (อำเภอจักราช)
การปกครอง
ตำบลทองหลาง แบ่งการปกครองออกเป็น 10 หมู่บ้าน คือ
ภัทรวรินทร์ ทิมกุล
ภัทรวรินทร์ ทิมกุล ชื่อเล่น เมย์ นักแสดงหญิงชาวไทย เกิดวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2520 เป็นบุตรของครรชิต ทิมกุล และภัทราวดี มีชูธน ปัจจุบันมีบุตรแล้ว 3 คน และเปิดร้านอาหารของตัวเองชื่อ ภัทราวดี เรสเตอร์รองท์ แอนด์ ผับ อีกทั้งยังได้เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขัน รายการ ศึกค้นหาเชฟกระทะเหล็ก ซีซั่น 1
ซิทคอม
2553 บ้านนี้มีรัก พี่รหัส รับเชิญ
ผลงานดนตรี
รายชื่อเพลง
119 (แก้ความกำกวม)
119 อาจหมายถึง:
ตำบลทองหลาง
ตำบลทองหลาง อาจหมายถึง
123 (แก้ความกำกวม)
123 อาจหมายถึง:
จอมมหากาฬทับทิมดำ
จอมมหากาฬทับทิมดำ หรือ Der Fluch des schwarzen Rubin เป็นภาพยนตร์ร่วมทุนของบริษัทภาพยนตร์ไทยไตรมิตรกับคอนสแตนตินฟิล์ม ประเทศเยอรมัน ฯลฯ  ระบบ 35 มม. ถ่ายทำในประเทศไทย เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ เดือนกันยายน  พ.ศ. 2509
ดาราฝ่ายไทยนำแสดงโดย เมตตา รุ่งรัตน์ และ ปรียา รุ่งเรือง ร่วมด้วย อดินันท์ สิงห์หิรัญ (ดาวร้ายตุ๊กตาทองประกอบชายประจำปี 2508 เรื่อง ฉัตรดาว)  ,จมื่นมานิตย์นเรศ ดาราใน เลือดทหารไทย ,อบ บุญติด และ หม่อมชั้น พวงวัน ประชันดาราต่างประเทศ
มีหลายชื่อสำหรับการฉายในประเทศต่างๆ เช่น  จอมมหากาฬทับทิมดำ /The Secret of the Black Ruby (ใบปิดหนังในไทย) ,Thirteen Days to Die (อเมริกา) ,13 Days to Die (นานาชาติ) ฯลฯ
โรงเรียนชุมชนวัดเสด็จ (สฤษดิ์ วิจิตรา ธนะรัชต์บำเพ็ญ)
โรงเรียนชุมชนวัดเสด็จ (สฤษดิ์ วิจิตรา ธนะรัชต์บำเพ็ญ) เดิมชื่อโรงเรียนประชาบาลวัดเสด็จ เปิดเรียนเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2471 มีรองอำมาตย์เอกหลวงมหาสวัสดิ์ เป็นนายอำเภอ ขุนศรีทิพย์ศึกษากร เป็นกรรมการอำเภอ และมีนายนาด สุทธิแย้ม เป็นครูใหญ่ใช้ศาลาการเปรียญทำการสอน พ.ศ. 2497 พลเอกสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แม่ทัพภาคที่ 1 ได้บริจาคเงินจำนวน 100,000 บาท สร้างอาคารเรียน พระครูลมูล ขันติพโล ได้เชิญชวนประชาชนบริจาคสมทบอีกจำนวน 144,819 บาท สร้างเป็นอาคารไม้ 2 ชั้น ออกมุขทั้งสองข้างตามแบบวัดจันทรสโมสรมี 14 ห้องเรียน สิ้นเงิน จำนวน 244,819 บาท พลเอกถนอม กิตติขจร ได้มาทำพิธีเปิด เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2499 โดยให้ชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนวัดเสด็จ "สฤษดิ์ วิจิตรา ธนะรัชต์บำเพ็ญ"
โรงเรียนชุมชนวัดเสด็จ ตั้งอยู่ที่ ตำบลสวนพริกไทย อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
ปัจจุบันโรงเรียนชุมชนวัดเสด็จเป็นโรงเรียนคุณภาพประจำตำบล มี นายสมคะเน ดาษดา เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน บุคลากรทั้งสิ้น 50 คน นักเรียน 748 คน เปิดสอนในระดับอนุบาลถึงมัธยมศึกษาตอนต้น
แมลงทับกลมขาเขียว
แมลงทับกลมขาเขียว หรือ แมลงทับบ้านขาเขียว หรือ แมลงทับเขียว เป็นแมลงปีกแข็งชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์แมลงทับ (Buprestidae)
มีมีลำตัวยาวโค้งนูน ส่วนที่เป็นปีกแข็งมีความแข็งมาก หัวมีขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้อกปล้องแรกซึ่งโค้งมนเรียวไปทางหัวเชื่อมกับอกปล้องกลางซึ่งกว้างกว่าส่วนอื่น ๆ ท้องมนเรียวไปทางปลายหาง ปีกแข็งหุ้มส่วนท้องจนหมด ปีกแข็งเป็นสีเขียวเลื่อมเหลือบทองมีความแวววาวสวยงาม มีหนวดเป็นเส้นแบบใบไม้ หัวมีขนาดใหญ่
แมลงทับกลมขาเขียว มีวงจรชีวิตยาวประมาณ 1-2 ปี โดยเป็นตัวหนอน 8-20 เดือน ในดินที่มีธาตุอาหารอุดมสมบูรณ์ ในความลึกประมาณ 10-20 เซนติเมตร ในระยะที่ยังเป็นไข่ประมาณ 2-3 เดือน ฟองไข่มีลักษณะกลมรี สีเหลือง
ระยะเป็นดักแด้จะอยู่ในปลอกดินหุ้มลำตัวประมาณ 2-3 เดือน แต่เมื่อเป็นตัวเต็มวัยแล้วจะมีอายุประมาณ 2-3 เดือนเท่านั้น โดยจะผุดขึ้นมาจากดินในช่วงฤดูฝน ที่พื้นดินมีความชุ่มชื้น โดยจะออกหากินทันทีและผสมพันธุ์ตามเรือนยอดไม้ วางไข่ครั้งละ 12 ฟอง ซึ่งจัดว่าน้อยสำหรับแมลงปีกแข็ง
จะกินอาหารจำพวก ยอดไม้ โดยเฉพาะยอดอ่อน ๆ ของพืชหลายชนิด เช่น มะขามเทศ เป็นต้น ในประเทศไทยพบได้ทั่วไปในหลายพื้นที่ ทั้งใน ป่าละเมาะหรือแม้แต่สวนสาธารณะหรือสวนผลไม้ต่าง ๆ โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคกลาง มักพบเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
นับเป็นแมลงทับ 1 ใน 2 ชนิดที่พบได้บ่อยและรู้จักกันดีที่สุดในประเทศไทย (อีกหนึ่งชนิดนั้น คือ แมลงทับกลมขาแดง (S. ruficornis))
เป็นแมลงที่มีความสวยงาม จึงถูกใช้ประโยชน์ต่าง ๆ จากปีกแข็งที่มีสีเขียวเลื่อม ด้วยการทำเป็นเครื่องประดับต่าง ๆ ซึ่งสีของปีกนั้นสามารถคงทนอยู่ได้นานถึง 50 ปี
129 (แก้ความกำกวม)
129 อาจหมายถึง:
147 (แก้ความกำกวม)
147 อาจหมายถึง:
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง
พระสนมฮีบิน ตระกูลฮง (14 เมษายน 2037~6 พฤศจิกายน 2124) เป็นหนึ่งในสามพระสนมเอกของ พระเจ้าชุงจง ถูกขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยาน
พระสนมฮีบินมีพระนามเดิมว่าอย่างไรไม่ปรากฏประสูติเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2037 เป็นธิดาของใต้เท้านัมยางหรือ ฮงคยองจู หรือ ใต้เท้านัมยาง ขุนนางผู้ใหญ่ที่ช่วยให้พระเจ้าชุงจงได้ครองราชย์ต่อมาใต้เท้านัมยางได้ถวายตัวธิดาให้เป็นพระสนมซึ่งพระนางก็ได้ประสูติพระราชโอรส 2 พระองค์คือ องค์ชายกึมวอน และ องค์ชายพงซอน เมื่อสิ้นรัชกาลพระเจ้าชุงจงพระนางก็ถูก พระนางมุนจ็อง ขับออกจากวังเพราะความทะเยอทะยานของตัวพระสนมฮีบินเองเมื่อถูกขับออกจากวังพระสนมฮีบินก็ได้ไปบวชเป็นชีที่วัดแห่งหนึ่ง พระสนมฮีบินสิ้นพระชนม์ในรัชกาล พระเจ้าซ็อนโจ เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2124 เมื่อพระชนม์ได้ 87 พรรษา
เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน
เจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (พระนามเต็ม: เจ้าหญิงเรกีนา เฮเลเนอ เอลีซาเบท มาร์กาเรเทอแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน; Regina Helene Elizabeth Margarete of Habsburg-Lorraine; 6 มกราคม พ.ศ. 2468 — 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์เวททิน และเป็นมกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย ฮังการี และโบฮีเมียแต่เพียงในนาม
พระองค์เป็นพระธิดาพระองค์เล็กสุดในเจ้าชายเกออร์ก เจ้าชายแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน และเคาน์เตส คลารา มาเรียแห่งคอร์ฟ ชมิสซิง-เคอร์เซมบรอค พระองค์เป็นพระองค์เดียวที่มีบุตร เจ้าชายอันโทน อูริชพระเชษฐาของพระองค์ถูกปลงพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 20 พรรษาคราวสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่วนเจ้าชายฟรีดริช อัลเฟรดทรงบวชเป็นนักพรตคณะคาร์ทูเซียน ส่วนเจ้าหญิงมารี เอลิซาเบธ พระขนิษฐาพระองค์เดียวของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุเพียง 3 พรรษา
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายออทโท ฟอน ฮาพส์บวร์ค ซึ่งเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรียและเจ้าหญิงซีตาแห่งบูร์บง-ปาร์มา ณ โบสถ์กอร์เดลีแยร์ ประเทศฝรั่งเศส และได้รับประทานพระพรจากสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 หลังจากการอภิเษกสมรส พระองค์ทรงรับพระอิสริยยศเป็น มกุฎราชกุมารีแห่งออสเตรีย
นับตั้งแต่วันอภิเษกสมรส ทั้งสองพระองค์ทรงประทับอยู่ที่วิลล่าออสเตรีย มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ไกเซอร์วิลล่า (Kaiservilla)  ซึ่งคำว่า Kaiser ในภาษาเยอรมัน แปลว่า จักรพรรดิ ณ ทะเลสาบสตานเบิร์ก บาวาเรีย ประเทศเยอรมนี
เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2548 พระองค์ทรงเข้ารับการรักษาพระอาการสมองที่โรงพยาบาลเมื่องแนนซี ประเทศฝรั่งเศส ทำให้หลายคนสงสัยว่าพระองค์อาจความจำเสื่อม อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 พระองค์ก็ยังจำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นพระราชมารดา พระเชษฐา หรือแม้แต่พระบิดา เป็นต้น ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ สิริพระชนมายุ 85 พรรษา
พระราชโอรส-พระราชธิดา
พระองค์มีโอรสธิดารวม 7 คน และยังมีหลานรวมทั้งหมด 23 พระองค์
13 (แก้ความกำกวม)
13 อาจหมายถึง:
พระนอนจักรสีห์
พระนอนจักรสีห์ เป็นพระพุทธรูปไสยาสน์ ปางโปรดอสุรินทราหู ประดิษฐานอยู่ภายในวัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร หรือ วัดพระนอนจักรสีห์ ตั้งอยู่ที่หมู่ 5 ตำบลจักรสีห์ อำเภอเมืองสิงห์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดวรวิหาร พื้นที่ของวัด มีขนาดกว้างประมาณ 7 เส้น (280 เมตร) ยาวประมาณ 10 เส้น (400 เมตร) วิหาร ยาว 1 เส้น 7 วา กว้าง 11 วา เสาข้างในเป็นแปดเหลี่ยม
พ.ศ. 2297 ปีจอ ฉศก จุลศักราช 1111 พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ สร้างวัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร และเมื่อ พ.ศ. 2299 พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศได้เสด็จไปสมโภชวัดพระนอนจักรสีห์วรวิหาร
Phranon Chaksi
รอส เทิร์นบูล
เขาเป็นผู้รักษาประตูในทีมชาติอังกฤษชุดเยาวชน เทิร์นบูลล์เกิดที่บิชอปโอ้คแลนด์และใต่เต้าขึ้นมาจนได้ลงเล่นเกมแรกกับโบโร่เมื่อเดือนพฤษภาคมปี 2006 ในเกมที่เสมอ 1-1 กับโบลตัน ก่อนหน้านั้นเทิร์นบูลล์ถูกยืมตัวไปเล่นกับดาร์ลิงตัน, บาร์นส์ลีย์, แบรดฟอร์ด,และครูวหลังจากที่ทำผลงานได้ดีในนัดชิงเอฟเอยูธคัพที่โบโร่แพ้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2002/03 เทิร์นบูลล์เล่นให้กับคาร์ดิฟในสัญญายิมตัวเพียงไม่นานเนื่องจากอาการบาดเจ็บเมื่อปลายปี 2007 ที่เขาลงเล่นแทนมาร์ค ชวาร์เซอร์ในชัยชนะ 2-1 เหนืออาร์เซนอล เมื่อจบฤดูกาลนั้น ชวาร์เซอร์ประกาศว่าจะย้ายทีม ทำให้เทิร์นบูลล์และแบรด โจนส์ต้องแย่งมือหนึ่งในฤดูกาลถัดไป เป็นโจนส์ที่ได้รับความไว้วางใจจากแกเรธ เสาท์เกธ แต่เขาได้รับบาดเจ็บระหว่างการวอร์มอัพก่อนเกมพรีเมียร์ลีกนัดที่ 2 ของฤดูกาล ทำให้เทิร์นบูลล์ได้ลงสนามจนถึงช่วงปีใหม่ เทิร์นบูลล์ลงเล่นให้โบโร่เกมสุดท้ายในการพบกับเชลซีที่แสตมฟอร์ดบริดจ์เมื่อปลายเดือนมกราคมซึ่งโดนซาโลมอน กาลูทำคนเดียว 2 ประตู เขายังลงเล่นในเกมที่เราบุกไปชนะ 5-0 ที่ริเวอร์ไซด์เมื่อเดือนตุลาคมด้วย รวมแล้วเทิร์นบูลล์ลงเล่นให้มิดเดิ้ลซ์โบรไป 29 นัดและอีก 67 นัดกับหลายสโมสรที่เขาถูกยืมตัวไปเล่น เทิร์นบูลเป็นผู้รักษาประตูที่มีความทะเยอทะยาน เขามองว่าการย้ายมาเชลซีเป็นโอกาสดีที่จะได้แข่งกับเช็คในการเป็นมือหนึ่ง เกมแรกของเขาคือเกมกับอินเตอร์ที่ลอสแอนเจลิสที่เราชนะไป 2-0 ในช่วงอุ่นเครื่องก่อนเปิดฤดูกาล เทิร์นบูลล์ลงเล่นในเกมทางการครั้งแรกเมื่อเดือนตุลาคมที่เขาลงสนามแทนฮิลาริโอที่ได้รับบาดเจ็บระหว่างเกมกับโบลตันในคาร์ลิ่งคัพ
เทิร์นบูลล์ลงเป็นตัวจริงเกมแรกในแชมเปียนส์ลีกกับอาโปเอล เขาป้องกันลูกยิงจากระยะประชิดได้ในช่วง 5 นาทีแรกก่อนที่จะเสีย 2 ประตูในเกมที่เราเสมอ 2-2 ฮิลาริโอได้รับบาดเจ็บก่อนเกมแชมเปียนส์ลีกนัดที่สองกับอินเตอร์ ทำให้เทิร์นบูลล์ได้ลงเล่นในเกมที่สำคัญที่สุดในการเล่นอาชีพ เราเสียประตูช่วงท้ายทำให้การป้องกันลูกยิงจากเอโต้ของเทิร์นบูลล์ไม่มีความหมายมากนักอย่างที่ควรจะเป็น 5 วันหลังจากนั้น เทิร์นบูลล์ป้องกันลูกโหม่งระยะ 6 หลาของเอล ฮัดจิ ดิยุฟไม่ได้ ทำให้เราเสมอ 1-1 กับแบล็กเบิร์นและเป็นเกมสุดท้ายในฤดูกาลของเทิร์นบูลล์ก่อนที่เช็คจะกลับมา
วิทยา เลาหกุล
วิทยา เลาหกุล (​)​ (1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 — ) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ โค้ชเฮง เป็นอดีตผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตบอลชลบุรีและทีมชาติไทย เคยเป็นกัปตันทีมชาติไทย และเป็นนักฟุตบอลคนแรกของไทยที่เล่นในลีกยุโรป โดยเล่นให้กับแฮร์ทา เบเอ็สเซ ในบุนเดิสลีกา เคยทำหน้าที่คุมทีมไกนาเร ทตโตริ ในดิวิชัน 3 ของญี่ปุ่น หลังจากนั้นได้กลับมาดำรงตำแหน่งประธานพัฒนาเทคนิคของสมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นอดีตอุปนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ปัจจุบันเป็นประธานฝ่ายพัฒนาเทคนิคของสโมสรฟุตบอลชลบุรีในไทยลีก
ประวัติ
วิทยา เลาหกุล เกิดวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 ที่จังหวัดลำพูน มีพี่น้องทั้งหมด 14 คน ปี พ.ศ. 2516 ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเขตแห่งประเทศไทยครั้งที่ 7 ณ จังหวัดนครศรีธรรมราช ให้กับทีมฟุตบอลเขต 5 จังหวัดลำพูน จนได้รับเหรียญรางวัลชนะเลิศพร้อมตำแหน่งผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำรายการ
ต่อมาได้เริ่มเล่นฟุตบอลสโมสรให้กับสโมสรฟุตบอลฮากกา และสโมสรฟุตบอลราชประชา ติดทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในรายการเอเซียนคัพในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2518 ซึ่งทีมชาติไทยชนะทีมชาติอินโดนีเซีย 3-1
ปี พ.ศ. 2519 วิทยา เลาหกุลได้เล่นฟุตบอลในการแข่งขันฟุตบอลควีนสคัพ ซึ่งในครั้งนั้นสโมสรฟุตบอลยันมาร์ดีเซลจากประเทศญี่ปุ่นได้มาแข่งขันและคว้าชัยชนะไป และได้ติดต่อซื้อตัววิทยาจากสโมสรฟุตบอลราชประชา ให้ไปเล่นกับสโมสร ชีวิตการค้าแข้งของวิทยาที่ญี่ปุ่นถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก เคยได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลยอดเยี่ยมประจำฤดูกาลและเคยเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดในถ้วย F.A.Cup ของญี่ปุ่นที่จำนวน 6 ประตู โดยยิงประตูในลีกของญี่ปุ่นได้ทั้งสิ้น 14 ประตู
ในปี 2522 ได้ย้ายไปเล่นให้กับสโมสรในเยอรมันคือ แฮร์ทา เบเอ็สเซ และ เอฟเซ ซาร์บรึคเคิน เป็นเวลารวมหกปีได้รับคำยกย่องจากสื่อในเยอรมันว่า "ไทย บูม" (THAI BOOM) และได้กลับมาประเทศไทย
ภายหลังจากที่ได้เลิกเล่นฟุตบอล ได้มาเป็นผู้ฝึกสอนให้กับมัตสึชิตะในประเทศญี่ปุ่น (สโมสรกัมบะ โอซากะปัจจุบัน) ซึ่งในปี 2535 ทีมมัตสึชิตะได้ชนะเลิศควีนสคัพในประเทศไทย หลังจากนั้นได้คุมทีมสโมสรฟุตบอลธนาคารกรุงเทพจนชนะเลิศการแข่งขันไทยลีก ซึ่งต่อมาได้คุมทีมชาติไทยชนะเลิศซีเกมส์ในปี 2540 และได้คุมทีมสโมสรฟุตบอลชลบุรีจากโปรลีกจนได้เข้ามาเล่นไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกของสโมสร
ปี พ.ศ. 2548 วิทยา เคยเสนอตัวเข้ารับการชิงตำแหน่งนายกสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย แต่ไม่ได้รับการยอมรับจากสมาชิกที่ประชุมและไม่ได้รับเลือกตั้งให้เป็นนายกสมาคมในครั้งนี้ โดยตำแหน่งเป็นของวิจิตร เกตุแก้ว ด้วยคะแนนเสียงจากสมาชิกในที่ประชุมอย่างท้วมท้น 118 ต่อ 16 คะแนน มีบัตรเสีย 1 ใบ
ปี พ.ศ. 2550 วิทยา ได้ลาออกจากสโมสรฟุตบอลชลบุรี ทั้งที่เพิ่งพาทีมเลื่อนชั้นมาได้เพียงปีเดียว ก่อนย้ายไปคุมทีมไกนาเร ทตโตริ ในลีกดิวิชัน 3 ของญี่ปุ่น พร้อมทั้งซื้อตัวอดุล หละโสะ นักเตะไทยชุดซีเกมส์จากสโมสรฟุตบอลชลบุรีไปร่วมทีม
ปี พ.ศ. 2552 วิทยา กลับมารับตำแหน่งประธานฝ่ายพัฒนาเทคนิคของสโมสรชลบุรีเอฟซี และรับตำแหน่งผู้จัดการทีม ในฤดูกาล 2554
ปี พ.ศ. 2559 วิทยา ได้รับตำแหน่งอุปนายกฝ่ายพัฒนาเทคนิคของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ
ตำบลปทุม
ตำบลปทุม เป็นตำบลในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นตำบลเมืองปี พ.ศ. 2437 เดิมมีพื้นที่ครอบคลุมตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีเกือบทั้งหมด จนกระทั่งถูกลดขนาดลงจากการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานีใน พ.ศ. 2527 จากนั้นได้มีการจัดตั้งสภาตำบลปทุมขึ้นในปี พ.ศ. 2528 เพื่อดูแลบริหารจัดการพื้นที่ตำบลปทุมที่เหลือทั้งหมด และได้มีการยกฐานะสภาตำบลดังกล่าวขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลและเทศบาลตำบลในปี พ.ศ. 2539 และ 2551 ตามลำดับ
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การจัดการดูแลของเทศบาลตำบลปทุมทั้งหมด มีประชากรทั้งสิ้น 10,564 คน จากทั้งหมด 4,036 ครัวเรือน ประกอบไปด้วยหมู่บ้านจำนวน 12 หมู่บ้าน ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพรับจ้าง (22.50%) และรับราชการ (18.04%) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ และพูดภาษาท้องถิ่นอีสาน
ประวัติ
ตำบลปทุมถูกจัดตั้งขึ้นประมาณ ปี พ.ศ. 2437 มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลปทุม และพื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานีในปัจจุบัน เมื่อครั้งมีการยกฐานะเทศบาลเมืองอุบลราชธานีเป็นเทศบาลนครอุบลราชธานี ได้มีการโอนย้ายชุมชนส่วนใหญ่ของตำบลปทุมให้อยู่ภายในการปกครองของตำบลในเมือง จนทำให้เหลือเพียงบ้านปากห้วยวังนองเพียงหนึ่งชุมชนที่อยู่ในเขตปกครองของตำบลปทุม โดยอำเภอเมืองฯ มีนโยบายที่จะยุบตำบลปทุมและให้ชุมชนดังกล่าวโอนย้ายไปขึ้นตรงต่อตำบลกุดลาด แต่ได้รับการคัดค้านจากประชาชนในพื้นที่ จึงยังคงให้มีชตำบลปทุมต่อไป และได้แบ่งบ้านปากห้วยวังนองออกเป็น 4 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านปากห้วยวังนอง บ้านสร้างทราย บ้านดองห่องแห่ และบ้านโนนสมบูรณ์ โดยในภายหลังได้มีการเข้ามาตั้งถิ่นฐานของประชาชนในพื้นที่ตำบลปทุมมากขึ้น เนื่องจากการขยายตัวของชุมชนในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี ทำให้มีหมู่บ้านในพื้นที่เพิ่มจำนวนขึ้นเป็น 12 หมู่บ้านในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2528 ได้มีการจัดตั้งสภาตำบลขึ้นเพื่อบริหารงานต่าง ๆ ในพื้นที่ตำบลปทุม และยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล และเทศบาลตำบล ในปี พ.ศ. 2539 และ 2541 ตามลำดับ
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลปทุมมีพื้นที่ทั้งหมด 10.5 ตารางกิโลเมตร สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มริมน้ำ พื้นที่มากกว่าร้อยละ 80 เป็นที่อยู่อาศัย ส่วนที่เหลือเป็นที่รกร้าง และพื้นที่สำหรับทำการเกษตร มีแม่น้ำมูลไหลผ่านทางทิศใต้ และห้วยวังนองทางทิศตะวันตกและทิศเหนือ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นอื่น ดังนี้
เขตปกครองและประชากร
ปัจจุบันพื้นที่ตำบลปทุมอยู่ภายใต้การบริหารของเทศบาลตำบลปทุมทั้งตำบล โดยแบ่งการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน มีประชากรและจำนวนครัวเรือนทั้งสิ้น 10,564 คน และ 4,036 ครัวเรือน ตามลำดับ จำนวนประชากรแยกรายหมู่บ้านและชุมชนย้อนหลัง 10 ปี ดังแสดงในรายการต่อไปนี้
วัดศรีมงคลใต้
วัดศรีมงคลใต้ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมุกดาหาร อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร
วัดศรีมงคลใต้ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2285 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2331 เล่ากันว่าท้าวกินรีได้เป็นเจ้าเมืองโพนสิม (คันธะบุรีบริเวณพระธาตุอิงฮัง ประเทศลาวในปัจจุบัน) ได้อพยพผู้คนจากบ้านโพนสิมเพื่อมาตั้งเมืองใหม่ มีนายพรานได้พบต้นตาลต้นหนึ่งมี 7 ยอด และกองอิฐปรักหักพังอยู่บริเวณนั้น ซึ่งสันนิษฐานว่าคงเป็นเมืองสมัยโบราณมาก่อน นายพรานจึงนำไปเล่าให้เท้ากินรีฟัง และเห็นว่าบริเวณนั้นเหมาะสมในการตั้งบ้านเรือนจึงตั้งบ้านเรือน เมื่อมีการไพร่ถางป่าใกล้ต้นตาล 7 ยอด พบพระพุทธรูป 2 องค์ มีองค์หนึ่งเป็นองค์ใหญ่ อีกองค์เป็นพระพุทธรูปขนาดเล็กทำด้วยเหล็กอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ท้าวกินรีจึงได้สร้างวิหารครอบพระพุทธรูปองค์ใหญ่ และตั้งชื่อวัดว่า วัดศรีมงคล ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดศรีมงคลใต้" เนื่องจากมีวัดศรีมงคลอีกแห่งในเขตตำบล คือ วัดศรีมงคลเหนือ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหรือสิมโถงก่อผนังยกพื้นสูง ก่ออิฐถือปูนทรงเตี้ยแจ้ หลังคา 2 ชั้น ประกอบด้วย ช่อฟ้า (โหง่) หางหงส์ ใบระกา ใช้สีฉูดฉาดตกแต่งให้สวยงาม มีประตู หน้าต่าง มีชานมุขยื่นออกมาด้านหน้าโบสถ์ มีบันไดขึ้นด้านข้าง 2 ข้าง ภายสิมในประดิษฐาน พระเจ้าองค์หลวง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่และองค์เล็กนามว่า พระหลุบเหล็ก
14 (แก้ความกำกวม)
14 อาจหมายถึง: XIV อาจหมายถึง:
อะตอม
อะตอม หรือเดิมเรียก ปรมาณู (atom; άτομον) เป็นหน่วยพื้นฐานของสสาร ประกอบด้วยส่วนของนิวเคลียสที่หนาแน่นมากอยู่ตรงศูนย์กลาง ล้อมรอบด้วยกลุ่มหมอกของอิเล็กตรอนที่มีประจุลบ นิวเคลียสของอะตอมประกอบด้วยโปรตอนที่มีประจุบวกกับนิวตรอนซึ่งเป็นกลางทางไฟฟ้า (ยกเว้นในกรณีของ ไฮโดรเจน-1 ซึ่งเป็นนิวไคลด์เสถียรชนิดเดียวที่ไม่มีนิวตรอน) อิเล็กตรอนของอะตอมถูกดึงดูดอยู่กับนิวเคลียสด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ในทำนองเดียวกัน กลุ่มของอะตอมสามารถดึงดูดกันและกันก่อตัวเป็นโมเลกุลได้ อะตอมที่มีจำนวนโปรตอนและอิเล็กตรอนเท่ากันจะมีสภาพเป็นกลางทางไฟฟ้า มิฉะนั้นแล้วมันอาจมีประจุเป็นบวก (เพราะขาดอิเล็กตรอน) หรือลบ (เพราะมีอิเล็กตรอนเกิน) ซึ่งเรียกว่า ไอออน เราจัดประเภทของอะตอมด้วยจำนวนโปรตอนและนิวตรอนที่อยู่ในนิวเคลียส จำนวนโปรตอนเป็นตัวบ่งบอกชนิดของธาตุเคมี และจำนวนนิวตรอนบ่งบอกชนิดไอโซโทปของธาตุนั้น
ตามความเข้าใจในปัจจุบัน อะตอมเป็นวัตถุขนาดเล็กที่มีมวลน้อยมาก เราสามารถสังเกตการณ์อะตอมเดี่ยว ๆ ได้โดยอาศัยเครื่องมือพิเศษ เช่น กล้องจุลทรรศน์แบบส่องกราดในอุโมงค์ มวลประมาณ 99.9% ของอะตอมกระจุกรวมกันอยู่ในนิวเคลียส โดยมีโปรตอนและนิวตรอนเป็นมวลที่เหลือประมาณเท่า ๆ กัน อิเล็กตรอนที่โคจรรอบอะตอมจะมีระดับพลังงานที่เสถียรอยู่จำนวนหนึ่งในลักษณะของวงโคจรอะตอม และสามารถเปลี่ยนแปลงระดับไปมาระหว่างกันได้โดยการดูดซับหรือปลดปล่อยโฟตอนที่สอดคล้องกับระดับพลังงานที่ต่างกัน อิเล็กตรอนเหล่านี้เป็นตัวกำหนดคุณสมบัติทางเคมีของธาตุ และมีอิทธิพลอย่างมากต่อคุณสมบัติทางแม่เหล็กของอะตอม อิเล็กตรอนของอะตอมถูกดึงดูดกับโปรตอนในนิวเคลียสด้วยแรงแม่เหล็กไฟฟ้า โปรตอนและนิวตรอนในนิวเคลียสถูกดูดเข้าหากันด้วยแรงนิวเคลียร์ ปกติแรงนิวเคลียร์เข้มกว่าแรงแม่เหล็กไฟฟ้า ยกเว้นในบางกรณีที่แรงแม่เหล็กไฟฟ้าเข้มกว่าแรงนิวเคลียร์ ซึ่งจะทำให้เกิดการแบ่งนิวเคลียสและเกิดเป็นธาตุใหม่ เรียกว่า การสลายของนิวเคลียส
จำนวนโปรตอนในนิวเคลียสเป็นเลขอะตอม และเป็นตัวนิยามธาตุ ตัวอย่างเช่น อะตอมที่มีโปรตอน 29 ตัวจะเป็นธาตุทองแดง จำนวนนิวตรอนเป็นตัวระบุไอโซโทปของธาตุ อะตอมสามารถดึงดูดอะตอมอื่นตั้งแต่หนึ่งอะตอมขึ้นไปเกิดพันธะเคมีเป็นสารประกอบเคมีเช่น โมเลกุลหรือผลึก (crystal) การรวมตัวและแยกอะตอมนี้เป็นตัวการของการเปลี่ยนแปลงเชิงกายภาพที่สังเกตได้ในธรรมชาติ วิชาที่ศึกษาเรียก เคมี
"อะตอม" มาจากภาษากรีกว่า ἄτομος/átomos, α-τεμνω ซึ่งหมายความว่า "ไม่สามารถตัดแบ่งให้เล็กลงไปได้อีก" (แต่เดิมจึงถูกเรียกในภาษาไทยว่า ปรมาณู) หลักการของอะตอมในฐานะส่วนประกอบที่เล็กที่สุดของสสารที่ไม่สามารถแบ่งได้อีกต่อไป ถูกเสนอขึ้นครั้งแรกโดยนักปรัชญาชาวอินเดียและนักปรัชญาชาวกรีก ซึ่งจะตรงกันข้ามกับปรัชญาอีกสายหนึ่งที่เชื่อว่าสสารสามารถแบ่งแยกได้ไปเรื่อย ๆ โดยไม่มีสิ้นสุด (คล้ายกับปัญหา discrete หรือ continuum) ในคริสต์ศตวรรษที่ 17-18 นักเคมีเริ่มวางแนวคิดทางกายภาพจากหลักการนี้โดยแสดงให้เห็นว่าวัตถุหนึ่ง ๆ ควรจะประกอบด้วยอนุภาคพื้นฐานที่ไม่สามารถแบ่งแยกได้อีกต่อไป ระหว่างช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักฟิสิกส์ค้นพบส่วนประกอบย่อยของอะตอมและโครงสร้างภายในของอะตอม ซึ่งเป็นการแสดงว่า "อะตอม" ที่ค้นพบตั้งแต่แรกยังสามารถแบ่งแยกได้อีก และไม่ใช่ "อะตอม" ในความหมายที่ตั้งมาแต่แรก กลศาสตร์ควอนตัมเป็นทฤษฎีที่สามารถนำมาใช้สร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของอะตอมได้เป็นผลสำเร็จ
กำเนิดทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์
ไม่มีความก้าวหน้าในการทำความเข้าใจกับอะตอมเพิ่มมากขึ้นนักจนกระทั่งศาสตร์ทางด้านเคมีเริ่มพัฒนาขึ้น ในปี ค.ศ. 1661 นักปรัชญาธรรมชาติ โรเบิร์ต บอยล์ เผยแพร่งานเขียนเรื่อง The Sceptical Chymist ซึ่งเขาเห็นว่าสสารประกอบขึ้นจากส่วนประกอบหลากหลายระหว่าง "corpuscules" หรืออะตอมที่แตกต่างกัน ซึ่งต่างไปจากธาตุพื้นฐานทั้งสี่คือ อากาศ ดิน ไฟ และน้ำ ปี ค.ศ. 1789 ขุนนางชาวฝรั่งเศสและนักวิจัยทางวิทยาศาสตร์ อองตวน ลาวัวซิเยร์ กำหนดคำว่า ธาตุ (element) เพื่อใช้ในความหมายถึงสสารพื้นฐานที่ไม่สามารถแบ่งแยกด้วยกระบวนการทางเคมีต่อไปได้อีก
ปี ค.ศ. 1803 อาจารย์ชาวอังกฤษและนักปรัชญาธรรมชาติ จอห์น ดอลตัน (John Dalton) ใช้แนวคิดของอะตอมมาอธิบายว่าทำไมธาตุต่าง ๆ จึงมีปฏิกิริยาเป็นสัดส่วนของจำนวนเต็มเล็กที่สุดเสมอ คือ กฎสัดส่วนพหุคูณ (law of multiple proportion) และทำไมก๊าซบางชนิดจึงสลายตัวในน้ำได้ดีกว่าสารละลายอื่น เขาเสนอว่าธาตุแต่ละชนิดประกอบด้วยอะตอมชนิดเดียวกันที่ไม่เหมือนใคร และอะตอมเหล่านี้สามารถรวมตัวเข้าด้วยกันได้กลายเป็นสารประกอบทางเคมี สิ่งที่ดอลตันกำลังคำนึงถึงนี้เป็นจุดกำเนิดแรกเริ่มของทฤษฎีอะตอมยุคใหม่
ทฤษฎีเกี่ยวกับอนุภาคอีกทฤษฎีหนึ่ง (ซึ่งเป็นส่วนขยายของทฤษฎีอะตอมด้วย) เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1827 เมื่อนักพฤกษศาสตร์ โรเบิร์ต บราวน์ ใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องดูเศษฝุ่นของเมล็ดข้าวที่ลอยอยู่ในน้ำ และพบว่ามันเคลื่อนที่ไปแบบกระจัดกระจายไม่แน่นอน นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ต่อมารู้จักกันในชื่อ การเคลื่อนที่แบบบราวน์ ปี ค.ศ. 1877 J. Desaulx เสนอว่าปรากฏการณ์นี้มีสาเหตุมาจากการเคลื่อนของความร้อนในโมเลกุลน้ำ และในปี ค.ศ. 1905 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ได้คิดค้นการวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับการเคลื่อนที่ขึ้นได้เป็นครั้งแรก  นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ฌอง แปร์แรง ใช้งานของไอน์สไตน์เพื่อทำการทดลองระบุมวลและขนาดของอะตอม ซึ่งในเวลาต่อมาได้พิสูจน์ทฤษฎีอะตอมของดอลตัน
ปี ค.ศ. 1869 ดมีตรี เมนเดเลเยฟ อาศัยการค้นพบของนักวิทยาศาสตร์ยุคก่อนหน้าเช่นลาวัวซิเยร์ คิดค้นและเผยแพร่ตารางธาตุขึ้นเป็นครั้งแรก ตารางนี้ใช้เป็นตัวแทนถึงกฎการวนซ้ำ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติทางเคมีเฉพาะตัวของธาตุ ซึ่งจะ วนซ้ำเป็นรอบ ๆ ตามหมายเลขอะตอม
ส่วนประกอบย่อยและทฤษฎีควอนตัม
เจ. เจ. ทอมสัน นักฟิสิกส์ ค้นพบอิเล็กตรอนจากการศึกษารังสีแคโธดเมื่อปี ค.ศ. 1897 และสรุปว่ามันเป็นส่วนประกอบอยู่ในอะตอมทุกตัว ซึ่งเป็นการล้มล้างความเชื่อที่ว่าอะตอมนั้นเป็นอนุภาคเล็กที่สุดของสสารไม่สามารถแบ่งแยกได้ ทอมสันแสดงหลักฐานว่า อิเล็กตรอนซึ่งมีประจุลบและมีมวลต่ำมากนี้กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปในอะตอม เป็นไปได้ว่าอาจหมุนวนรอบ ๆ อะตอมเหมือนวงแหวน โดยมีประจุที่สมดุลจากการลอยตัวอยู่ในทะเลอนุภาคประจุบวกอันสม่ำเสมอ ในเวลาต่อมาแนวคิดนี้รู้จักกันในชื่อ แบบจำลองอะตอมของทอมสัน (plum-pudding model)
ปี ค.ศ. 1909 ฮันส์ ไกเกอร์ และ เออร์เนสต์ มาร์สเดน ภายใต้การแนะนำของนักฟิสิกส์ เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด ทำการทดลองด้วยการยิงรังสีอัลฟาใส่แผ่นทองคำ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่ามีอะตอมฮีเลียมประจุบวก แล้วค้นพบว่าอนุภาคมีการหักเหไปเล็กน้อยเมื่อเทียบกับมุมหักเหที่ควรจะเป็นตามที่บทความของทอมสันเคยทำนายเอาไว้ รัทเทอร์ฟอร์ดตีความการทดลองนี้ว่าเป็นการบ่งชี้ถึงประจุบวกในอะตอมหนักของทองคำ และมวลส่วนมากของมันรวมตัวกันอยู่ที่นิวเคลียสซึ่งอยู่บริเวณศูนย์กลางของอะตอม เรียกชื่อแนวคิดนี้ว่า แบบจำลองรัทเทอร์ฟอร์ด
ปี ค.ศ. 1913 ขณะที่นักเคมีรังสี เฟรเดอริค ซอดดี ทำการทดลองกับผลที่ได้จากการสลายตัวของสารกัมมันตรังสี เขาค้นพบว่าดูเหมือนจะมีชนิดของอะตอมมากกว่าหนึ่งชนิดในแต่ละตำแหน่งของตารางธาตุ มาร์กาเร็ต ท็อดด์ ตั้งชื่อคำว่า ไอโซโทป ขึ้นเพื่อใช้ในความหมายถึงอะตอมที่แตกต่างกันแต่เป็นอะตอมของธาตุเดียวกัน เจ.เจ. ทอมสัน สร้างเทคนิคในการแบ่งแยกประเภทของอะตอมจากงานเกี่ยวกับแก๊สที่แตกตัวเป็นประจุ ซึ่งต่อมาได้นำไปสู่การค้นพบไอโซโทปเสถียร
ขณะเดียวกันในปี ค.ศ. 1913 นักฟิสิกส์ นีลส์ บอร์ เสนอรูปแบบของอิเล็กตรอนที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น เขากล่าวว่ามันมีวงโคจรหลายระดับแตกต่างกัน และสามารถกระโดดไปมาระหว่างระดับวงโคจรต่าง ๆ ได้ แต่ไม่สามารถหมุนเป็นเกลียวเข้าออกตามใจชอบระหว่างทางได้ อิเล็กตรอนตัวหนึ่ง ๆ จะต้องดูดซับหรือแผ่พลังงานปริมาณจำเพาะเจาะจงขนาดหนึ่งออกมาเพื่อเปลี่ยนระดับวงโคจรที่มีกำหนดตายตัวอยู่แล้ว เมื่อแสงจากวัตถุที่ร้อนจัดวิ่งผ่านปริซึม มันจะสร้างสเปกตรัมหลากสีขึ้น การปรากฏของระดับพลังงานต่าง ๆ ที่กำหนดตายตัวได้รับการอธิบายอย่างสมบูรณ์จากการเปลี่ยนระดับวงโคจรนี้
กิลเบิร์ต นิวตัน ลูอิส สามารถอธิบายถึงพันธะเคมีระหว่างอะตอมได้ในปี ค.ศ. 1916 ว่าเป็นปฏิกิริยาระหว่างอิเล็กตรอนที่เป็นส่วนประกอบภายใน ดังที่คุณสมบัติทางเคมีของธาตุเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วตามที่ปรากฏในตารางธาตุ ปี ค.ศ. 1919 นักเคมีชาวอเมริกัน เออร์วิง แลงมิวร์ เสนอวิธีการอธิบายว่า ถ้าอิเล็กตรอนในอะตอมเชื่อมต่อกันหรือจับกลุ่มกันในลักษณะบางอย่าง กลุ่มของอิเล็กตรอนน่าจะรวมกันเป็นชั้นพลังงานของอิเล็กตรอนรอบ ๆ นิวเคลียส
ปี ค.ศ. 1918 รัทเทอร์ฟอร์ดค้นพบว่าประจุบวกภายในอะตอมแต่ละตัวจะมีจำนวนเท่ากับเลขจำนวนเต็มบวกของนิวเคลียสไฮโดรเจนเสมอ เขาลงความเห็นว่าภายในนิวเคลียสมีอนุภาคประจุบวกอยู่เรียกว่า โปรตอน อย่างไรก็ดี มวลของนิวเคลียสมักจะมากกว่าเลขเหล่านี้ ทำให้คาดการณ์กันว่ามวลส่วนที่เกินไปนั้นน่าจะเป็นของอนุภาคที่มีประจุเป็นกลาง (คือ นิวตรอน)
การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลค ในปี ค.ศ. 1922 ทำให้เรามีหลักฐานเกี่ยวกับลักษณะความเป็นควอนตัมของอะตอม เมื่อลำอนุภาคอะตอมของเงินวิ่งผ่านสนามแม่เหล็กที่มีรูปร่างเฉพาะอย่างหนึ่ง ลำอนุภาคนั้นจะแยกออกไปในทิศทางของโมเมนตัมเชิงมุมของอะตอม หรือตามสปิน เนื่องจากทิศทางนี้เกิดขึ้นแบบสุ่ม จึงคาดการณ์ว่าลำอนุภาคจะแยกออกเป็นเส้น ทว่าลำอนุภาคกลับแยกออกเป็นสองส่วนเท่านั้นตามทิศทางสปินของอะตอมว่าเป็นแบบขึ้นหรือแบบลง