cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
บทนำ
แม้ว่าสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 และเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเฮสส์-คาสเซิลสืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษเดียวกัน แต่มีพระราชนัดดาที่อภิเษกสมรสกันเองคือ การอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2439 ระหว่างเจ้าฟ้าชายคาร์ลแห่งเดนมาร์ก (ต่อมาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์) ซึ่งเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 8 พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 กับ เจ้าฟ้าหญิงม็อดแห่งเวลส์ ซึ่งเป็นพระธิดาพระองค์เล็กในเจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดรา พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 8 นอกจากนี้ยังมีพระราชนัดดาได้อภิเษกสมรสกับพระราชปนัดดาคือ การอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2462 ระหว่างเจ้าฟ้าชายแอ็กเซิลแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นพระโอรสในเจ้าฟ้าชายวาลเดมาร์ พระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 กับ เจ้าฟ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน ซึ่งเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้าหญิงอินเกบอร์ก พระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 8 พระเชษฐา
ประเทศแมนจู
อาชญากรรมสงครามของญี่ปุ่นในแมนจูกัว
ในประเทศแมนจู จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ใช้เป็นฐานผลิตอาวุธชีวภาพ ซึ่งถูกทดลองในมนุษย์โดย หน่วย 731 หน่วยงานที่ขึ้นชื่อในด้านความเลวร้ายในด้านศีลธรรมเพื่อทำการวิจัยและพัฒนาอาวุธชีวภาพใช้มนุษย์เป็นหนูทดลองอย่างทารุณ ฐานของหน่วยตั้งอยู่ในเขตฟิงฟาง เมืองฮาร์บิน ผู้ที่ตกเป็นเหยื่อซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวจีนต่างต้องตกอยู่ภายใต้การผ่าตัดส่วนใหญ่ไม่มีการใช้ยาชาระงับความเจ็บปวด
พระราชสันตติวงศ์ในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
บทนำ
สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 และเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล ทรงดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวจนมีโอกาสเฉลิมฉลองการอภิเษกสมรสครบรอบ 50 ปี ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2435 และเห็นพระราชโอรสและธิดาอภิเษกสมรสเข้าไปในราชวงศ์ต่างๆ ของทวีปยุโรป เช่น อังกฤษ กรีซ รัสเซีย ฮาโนเวอร์ และฝรั่งเศส รวมไปถึงการประสูติของพระราชปนัดดาส่วนใหญ่ใน 84 พระองค์
สมเด็จพระราชธิบดีจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ (พระอิสริยยศเดิมคือ เจ้าฟ้าชายวิลเฮล์มแห่งเดนมาร์ก ซึ่งทรงได้รับเชิญให้ไปครองราชบัลลังก์แห่งกรีซในปี พ.ศ. 2406) พระราชโอรสพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 เป็นทั้งพระปัยกาในพระราชปนัดดาพระองค์แรกคือ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาฟลอฟนาแห่งรัสเซีย (18 เมษายน พ.ศ. 2433 - 13 ธันวาคม พ.ศ. 2501) พระธิดาพระองค์เดียวในเจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งกรีซและเดนมาร์ก และพระราชปนัดดาพระองค์สุดท้ายด้วยคือ เจ้าฟ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก (ประสูติ 7 มกราคม พ.ศ. 2482) พระโอรสในเจ้าฟ้าชายคริสโตเฟอร์แห่งกรีซและเดนมาร์ก นอกจากนี้ยังเป็นพระปัยกาในพระราชปนัดดาที่ดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวที่สุด (94 ปี) คือ เลดี้ แคทเธอรีน แบรนด์แรม (พระอิสริยยศเดิมคือ เจ้าฟ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก; 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 - 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550) พระธิดาพระองค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแดนตินที่ 1 แห่งกรีซ ในปัจจุบันสายพระโลหิตในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 ที่มีพระชนมายุยืนยาวที่สุด และเป็นหนึ่งในหกรุ่นพระราชปนัดดาที่ยังทรงพระชนม์ชีพคือ เจ้าฟ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินเบอระ (ประสูติ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2464) พระโอรสพระองค์เดียวในเจ้าฟ้าชายแอนดรูว์แห่งกรีซและเดนมาร์ก
บรรพบุรุษของสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 และเจ้าหญิงหลุยส์
สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 และเจ้าหญิงหลุยส์มีพระปัยยิกา (ทวด) พระองค์เดียวกันคือ เจ้าฟ้าหญิงแมรี่แห่งอังกฤษ (พระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 2) ซึ่งเป็นพระอัยยิกาในเจ้าชายวิลเฮล์มแห่งเฮสส์-คาสเซิล (พระบิดาในเจ้าหญิงหลุยส์) และเจ้าหญิงหลุยส์-แคโรลีนแห่งเฮสส์-คาสเซิล (พระมารดาในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9) นอกจากนี้สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 ยังทรงสืบสายพระโลหิตจากพระขนิษฐาในพระปัยยิกาคือ เจ้าฟ้าหญิงหลุยส์แห่งอังกฤษ (พระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 5 แห่งเดนมาร์ก)
การอภิเษกสมรสของพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 และเจ้าหญิงลูอีเซอ
สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 (ซึ่งเสวยราชสมบัติเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2406 หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดริคที่ 7) ทรงราชาภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงหลุยส์ (ในขณะที่ยังดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-กลึกซ์บูร์ก) เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2385 ณ พระราชวังอามาเลียนบอร์ก กรุงโคเปนเฮเกน (ทั้งสองพระองค์ทรงมีโอกาสเฉลิมฉลองการอภิเษกสมรสครบรอบ 50 ปีในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2435 ก่อนที่เจ้าหญิงหลุยส์จะสิ้นพระชนม์ในอีกหกปีต่อมา)
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดริคที่ 8
สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 (คริสเตียน เฟรเดริค วิลเฮล์ม คาร์ล; 3 มิถุนายน พ.ศ. 2386 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2455)
เจ้าฟ้าหญิงอเล็กซานดรา
เจ้าหญิงอเล็กซานดรา (อเล็กซานดรา แคโรลีน มารี ชาร์ล็อต หลุยส์ จูเลีย; 1 ธันวาคม พ.ศ. 2387 - 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468)
สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ
สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 1 (คริสเตียน วิลเฮล์ม เฟอร์ดินานด์ อดอล์ฟ จอร์จ; 24 ธันวาคม พ.ศ. 2388 - 18 มีนาคม พ.ศ. 2456)
เจ้าฟ้าชายวาลเดมาร์
เจ้าฟ้าชายวาลเดมาร์ (27 ตุลาคม พ.ศ. 2401 - 14 มกราคม พ.ศ. 2472)
อูเมะ อาโอกิ
อูเมะ อาโอกิ เป็นนักวาดการ์ตูนหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ที่จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เธอใช้นามปากกาว่า Fujimiya สำหรับวาดลงในเกมวิชวลโนเวล
Trouessartiidae
Trouessartiidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วีรพงษ์ รามางกูร
ดร.วีรพงษ์ รามางกูร (1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 – 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564) หรือ ดร.โกร่ง เป็นอดีตรองนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลของพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลของพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีตประธานคณะกรรมการธนาคารแห่งประเทศไทย อดีตที่ปรึกษาเศรษฐกิจในหลายรัฐบาล อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ อดีตคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ (กยอ.) ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตประธานกรรมการบริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) อดีตประธานกรรมการบริหาร บริษัท ​ดั๊บเบิ้ล เอ (1991) ​จำกัด (มหาชน)​ และอดีตกรรมการอิสระ บริษัท มติชน จำกัด (มหาชน)
ชาติภูมิ
ดร.วีรพงษ์ รามางกูร เดิมชื่อ ประดับ บุคคละ เกิด 1 สิงหาคม พ.ศ. 2486 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายร้อยตำรวจตรี ประดิษฐ์ รามางกูร (แดง) หรือประดิษฐ์ บุคคละ และนางบุญศรี รามางกูร (สกุลเดิม เกิดเล็ก) เชื้อสายฝ่ายปู่เป็นตระกูลเจ้านายลาวเวียงจันทน์ผู้ปกครองเมืองธาตุพนม (เมืองพนม) ในอดีต เชื้อสายฝ่ายย่าเป็นตระกูลเจ้านายภูไทเมืองวังผู้ปกครองเมืองเรณูนคร (เมืองเว) ในอดีต ปัจจุบันคืออำเภอธาตุพนมและอำเภอเรณูนครในจังหวัดนครพนม
ปู่ของวีรพงษ์ รามางกูร นามว่าเจ้าพระอุปฮาชา (เฮือง รามางกูร) ผู้ตั้งสกุลรามางกูรแห่งอำเภอธาตุพนม บุตรชายลำดับ 3 ของอาชญาหลวงกลางน้อยศรีวรมุงคุณ (ศรี รามางกูร) เจ้าเมืองธาตุพนมคนที่ 2 กับอาชญานางบุษดีธิดาหมื่นนำรวงกรมการธาตุพนมและหลานสาวกวานหลวงอามาตย์ (อำนาจ รามางกูร) นายกองข้าโอกาสพระธาตุพนมและอดีตกวานเวียงชะโนด ในอำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร ต้นตระกูลฝ่ายคุณปู่นามว่าอาชญาหลวงรามราชรามางกูร หรือขุนรามราชรามางกูร (ราม ต้นตระกูล รามางกูร) คนทั่วไปรู้จักในนามเจ้าพ่อขุนรามหรือเจ้าพ่อขุนโอกาส เจ้าเมืองธาตุพนมคนแรกในราชวงศ์เวียงจันทน์ กับอาชญานางยอดแก้วสิริบุญมาธิดาเจ้าอุปละ (ศรีสุมังค์) แห่งจำปาศักดิ์ นอกจากนี้ วีรพงษ์ รามางกูร ยังมีศักดิ์เป็นหลานปู่ของพระปราณีศรีมหาพุทธบริษัท (เมฆ รามางกูร) เจ้าเมืองธาตุพนมคนที่ 3 ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าพระอุปราชา (เฮือง รามางกูร) และมีศักดิ์เป็นหลานปู่ของเจ้าพระอัครบุตร์ (บุญมี ต้นตระกูล บุคคละ) กรมการธาตุพนมอดีตผู้ปกครองข้าพระธาตุพนมฝั่งซ้ายน้ำโขงในอารักขาฝรั่งเศสซึ่งเป็นพี่ชายของเจ้าพระอุปราชา (เฮือง รามางกูร) ตระกูลฝ่ายบิดาของวีรพงษ์ รามางกูร สืบเชื้อสายเจ้าเมือง (ขุนโอกาส) และนายกอง ผู้ดูแลรักษาพระธาตุพนมและปกครองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมมาหลายชั่วอายุคน ตลอดจนรับราชการในเมืองนครจำปาศักดิ์และสืบเชื้อสายปฐมวงศ์จากราชวงศ์เวียงจันทน์สายสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสารด้วย
ฝ่ายย่าของวีรพงษ์ รามางกูร นามว่าอาชญานางสูนทอง รามางกูร (สกุลเดิม บัวสาย) ธิดาของอาชญานางผายี หลานของเพี้ยพรรณละบุตร์ (พัน บัวสาย ต้นตระกูลพรรณุวงศ์) แห่งอำเภอเรณูนคร กับอาชญานางซืม ต้นตระกูลฝ่ายย่านามว่า เจ้าอุปฮาต (บุตร บัวสาย) อุปฮาตคนแรกแห่งเมืองเรณูนคร กับอาชญานางเอื้อยกกพี่สาวพระแก้วโกมล (เพชร โกพลรัตน์) เจ้าเมืองเรณูนครคนแรก และพระแก้วโกมล (สาย แก้วมณีชัย) เจ้าเมืองเรณูนครคนที่ 2
ประวัติ
เมื่อวัยเยาว์นั้นกรุงเทพมหานครเกิดสงคราม วีรพงษ์จึงได้ย้ายไปอาศัยอยู่กับยายซึ่งมีอาชีพทำนา ที่อำเภอบางบ่อ โดยมีป้าเป็นผู้เลี้ยงดูใกล้ชิด ส่วนบิดาทำงานอยู่ที่โรงพักบางรักแล้วย้ายไปอยู่พญาไท ต่อมาได้ย้ายถิ่นฐานตามบิดาไปอยู่ที่อำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม โดยอาศัยอยู่กับเจ้าพระอุปฮาต (เฮือง รามางกูร) ผู้เป็นปู่ที่ธาตุพนมเป็นเวลาถึง 7 ปี
วีรพงษ์มีความขยันขันแข็งพากเพียร ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนจนเป็นอันดับ 1 ในชั้นเรียนมาโดยตลอด จนเป็นที่เล่าลือและชื่นชมในหมู่ญาติและครูอาจารย์ เมื่อวัยเยาว์ได้เข้าศึกษาชั้นประถมศึกษาที่ตัวจังหวัดนครพนม คือโรงเรียนเทศบาล 2 และโรงเรียนสุนทรวิจิตร จนจบประถม 4 ก่อนจะย้ายตามบิดาเข้ากรุงเทพมหานคร อีกครั้งหนึ่งใน พ.ศ. 2496 ฝ่ายบิดานั้นได้ประจำอยู่ที่สถานีตำรวจนครบาลยานนาวา เข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนศรีอยุธยา เข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย จากนั้นศึกษาต่อที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา แผนกวิทยาศาสตร์ รุ่นเดียวกับสุรศักดิ์ นานานุกูล เมธี ครองแก้ว และศิริบุญ เนาถิ่นสุข จากนั้นจบการศึกษาระดับปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง เป็นคนแรกจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในขณะที่ศึกษาอยู่ก็สอบได้เป็นอันดับ 1 ทุกเทอม ต่อมาได้เข้าเป็นอาจารย์ประจำแผนกวิชาการต่างประเทศและการทูต ร่วมมือกับ ศ. บำรุงสุข สีหอำไพ ก่อตั้งแผนกอิสระสื่อสารมวลชน ซึ่งต่อมาคือคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ไม่นานจึงได้รับทุนจากมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์ เข้าศึกษาต่อทางด้านวิชาเศรษฐมิติ (Econometrics) ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ใช้ชีวิตที่ประเทศสหรัฐอเมริกานาน 5 ปีครึ่ง และมูลนิธิร็อกกี้เฟลเลอร์มอบทุนค่าใช้จ่ายให้มากสุดถึงเดือนละ 300 เหรียญ เป็นเหตุให้หลังจากกลับจากการศึกษาต่อ วีรพงษ์สามารถสร้างบ้านส่วนตัวหลังแรกได้สำเร็จ
ต้นปี พ.ศ. 2515 ได้กลับมาเป็นอาจารย์คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แล้วดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ พ.ศ. 2519 อุปสมบทที่วัดบวรนิเวศวิหาร สังกัดธรรมยุติกนิกาย โดยมีสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปรินายก (เจริญ สุวฑฺฒโน) เป็นพระอุปัชฌาย์
หลังปี พ.ศ. 2526 เข้าทำงานที่สถาบันเพื่อการพัฒนาประเทศไทย จากนั้น พ.ศ. 2533 ได้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษารัฐบาลประเทศลาว ในการวางแผนเศรษฐกิจจากระบบสังคมนิยมมาเป็นระบบทุนนิยม ตามนโยบายเปิดประเทศ เป็นเวลาเกือบ 6 เดือน และยกย่องกันว่าทางรัฐบาลลาวได้ไว้วางใจและนับถือ วีรพงษ์ว่าเป็นบุคคลสำคัญที่มีส่วนในการพัฒนาระบบเศรษฐกิจประเทศลาวเป็นอย่างมาก อันเนื่องมาจากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย ได้ให้วีรพงษ์ เข้าไปช่วยเหลือการสร้างแผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติและการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเกี่ยวกับระบบการเงินและเศรษฐกิจของลาว
วีรพงษ์สมรสทั้งสิ้น 2 ครั้ง โดยครั้งแรกกับนางลดาวัลย์ รามางกูร (สกุลเดิม ติรสวัสดิชัย) พี่น้องของนายอภิชาติ ติรสวัสชัย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร อดีตเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ฯ วีรพงษ์ รามางกูร มีบุตรธิดา 3 คนได้แก่
ก่อนเสียชีวิต วีรพงษ์พำนักอยู่ที่ จวนขุนราม เขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา และยังเป็นเจ้าของที่ดินบางส่วนบริเวณริมฝั่งแม่น้ำโขง บ้านหัวบึง ทิศเหนือของวัดหัวเวียงรังษี ที่ได้รับส่วนแบ่งจากบรรพบุรุษในอำเภอธาตุพนม จังหวัดนครพนม ที่ดินอันเป็นมรดกบริเวณนี้ เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาบริเวณที่ตั้งโฮงที่ประทับของเจ้าเมืองธาตุพนมและเชื้อสายในอดีต นอกจากนี้ วีรพงษ์ยังเป็นผู้นำบุตรหลานตระกูลรามางกูรในการทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาในวัดพระธาตุพนมวรมหาวิหาร เป็นผู้นำการบูรณะปฏิสังขรณ์ วัดหัวเวียงรังสี ซึ่งเป็นวัดประจำตระกูลเจ้าเมืองธาตุพนมมาแต่โบราณ เป็นผู้ร่วมมือกับนายดวง รามางกูร ผู้มีศักดิ์เป็นลุง ทำการรวบรวมสายสกุลของตระกูลเจ้าเมืองธาตุพนม รวมทั้งได้รับการนับถือว่าเป็นผู้มีอาวุโสสูงสุดของตระกูลรามางกูร และที่สำคัญยังเป็นผู้อัญเชิญกฐินพระราชทานไปทอดถวายยังวัดสำคัญ ๆ ของประเทศลาวด้วย
วีรพงษ์ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 อายุได้ 78 ปี ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวที่โรงพยาบาลพระมงกุฏฯ
วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2565 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดตรีทศเทพวรวิหาร โดยมี พิชัย นริพทะพันธุ์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพลังงาน พล.อ.สัมพันธ์ บุญญานันต์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อาณัติ อาภาภิรม อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เข้าร่วมพิธี
อาจารย์ประจำ
หลังจากจบการศึกษาใน พ.ศ. 2508 วีรพงษ์ได้บรรจุเข้ารับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้มีโอกาสเข้าไปทำงานในฐานะผู้บุกเบิกสร้างแผนกอิสระสื่อสารมวลชนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งต่อมาเป็นคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากนั้น วีรพงษ์ได้ทุนการศึกษาต่อต่างประเทศ จบปริญญาโท และปริญญาเอกทางเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย (University of Pennsylvania) เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา วีรพงษ์ได้เป็นอาจารย์สอนที่คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นอาจารย์คนแรกของไทยที่สอนทางด้านเศรษฐมิติ ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
งานการเมือง
วีรพงษ์เคยดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน รองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ที่ปรึกษาของทีมเศรษฐกิจรัฐบาล พันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร และประธานที่ปรึกษาด้านเศรษฐกิจในรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช
ในเหตุการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่ พ.ศ. 2554 วีรพงษ์ได้รับตำแหน่งจากคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ให้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ (กยอ.) โดยมีหน้าที่สร้างความมั่นใจของนักลงทุนต่างชาติกลับคืนมายังประเทศไทย และวางแผนการลงทุนระบบน้ำทั้งหมด และเป็นที่ปรึกษาคณะกรรมการนโยบายน้ำและอุทกภัยแห่งชาติ (กนอช.)
งานสังคม
วีรพงษ์ดำรงตำแหน่งนายกสมาคมไทย-ลาว เพื่อ มิตรภาพ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2547 เคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมเศรษฐศาสตร์แห่งประเทศไทย อุปนายกสมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย กรรมการสมาคมไทย-อเมริกาศึกษา กรรมการสมาคมรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรรมการบริหารสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศ กรรมการนักวิจัยมหาวิทยาลัยไทย เป็นต้น
งานภาคเอกชน
วีรพงษ์เคยดำรงตำแหน่งสำคัญทางภาคเอกชนหลายตำแหน่งโดยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ 8 บริษัท และ กรรมการหรือที่ปรึกษาอีก 20 บริษัท และหนึ่งในนั้นคือ ตำแหน่งประธานกรรมการบริหารบริษัท แอดวานซ์ อะโกร จำกัด (มหาชน) เจ้าของผลิตภัณฑ์กระดาษดับเบิ้ลเอ
ทรัพย์สิน
ใน พ.ศ. 2540 เมื่อครั้งวีรพงษ์ รามางกูร ดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีในสมัยรัฐบาล พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ โดยมี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นรองนายกรัฐมนตรีร่วมด้วย ช่วงนั้นเป็นยุคฟองสบู่แตก วีรพงษ์ รามางกูร ได้แจ้งบัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินต่อคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) มีทรัพย์สินรวม 42,381,147.13 บาท ประกอบด้วยเงินฝาก 386147.13 บาท หลักทรัพย์จดทะเบียน 8,755,000 บาท ที่ดิน 31,240,000 บาท และสิ่งปลูกสร้างอื่น 1,500,000 บาท รถยนต์ 500,000 บาท พร้อมทั้งไม่มีหนี้สิน
ส่วนนางลดาวัลย์ รามางกูร ผู้เป็นภรรยา มีทรัพย์สินทั้งหมด 139,269,673.05 บาท ประกอบด้วย เงินฝาก 107,839.72 บาท ที่ดิน 87,172,833.33 บาท บ้านอาศัย 25,000,000 บาท สิ่งปลูกสร้างอื่น 22,639,000 บาท ยานพาหนะ  350,000 บาท ทรัพย์สินอื่น 4,000,000 บาท ส่วนหนี้สินนั้น มีเงินเบิกเกินบัญชีและเงินกู้ยืมธนาคาร 30,173,504.34 บาท เงินกู้จากสถาบันการเงินอื่น 475,012.22 บาท รวมหนี้สิน 30,648,516.49 บาท มีทรัพย์สินมากกว่าหนี้สิน 108,621,156.49 บาท รวมทั้ง 2 คนสามีภริยามีทรัพย์สิน 181,650,820.18 บาท ในจำนวนนี้เป็นที่ดินมูลค่า 118,412,833.33 บาท รั้งอันดับต้นๆ ของประเทศไทย
Syringobiidae
Syringobiidae เป็นสกุลของ Mite ที่อยู่ในวงศ์ Sarcoptiformes.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (Faculty of Business Administration, Ramkhamhaeng University) เป็นคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยรามคำแหง ที่จัดการเรียนการสอนหลักสูตรด้านวิชาบริหารธุรกิจ ก่อตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหงในปี พ.ศ. 2514
ประวัติ
คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง จัดตั้งตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยรามคำแหง พ.ศ. 2514 โดยมีหลักในการดำเนินงานให้เป็นสถาบันการศึกษาและวิจัยแบบตลาดวิชา ซึ่งนักศึกษาจะมาเรียนหรือ ไม่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยก็ได้ นับตั้งแต่ปี 2514 จนถึงปัจจุบัน คณะบริหารธุรกิจมหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้เปิด ทำการเรียนการสอน มาเป็นเวลา 30 ปี แล้ว ทั้งนี้เพื่อเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษาไปสู่ผู้เรียนในส่วนภูมิภาคโดยจัดการศึกษาผ่านระบบดาวเทียม และจัดคณาจารย์เข้าบรรยายตามสาขาวิทยาบริการต่าง ๆ หมุนเวียน สลับสับเปลี่ยนกันไป นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้นักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย ตลอดจนบุคคลภายนอก ที่ต้องการศึกษาเป็นรายกระบวนวิชา สมัครเข้าเรียนได้โดยไม่รับปริญญา และสามารถนำหน่วยกิตสะสมที่ได้ไว้นี้โอนเข้าศึกษาในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยอีกด้วย คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง มีที่ทำการคณะเป็นอาคารชั้นเดียวตั้งอยู่บริเวณอาคาร สำนักบริการทางวิชาการและทดสอบประเมินผลปัจจุบัน ซึ่งรู้จักกันในนาม "ตึกเล้าไก่" มี ศาสตราจารย์ไพบูลย์ สุวรรณโพธิ์ศรี เป็นคณบดีคนแรก ของคณะบริหารธุรกิจ และเป็นผู้หนึ่งที่เริ่มก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในปีการศึกษา 2514 : เป็นปีแรกที่จัดการเรียนการสอน
โจเซฟ เฮล
โจเซฟ เฮล (28 ตุลาคม ค.ศ. 1913 -7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1985) เป็นวิศวกรและนักการเมืองชาวอังกฤษ
เกิดที่เมืองวอเตอร์ลู, แลงคาเชียร์, เฮลกลายเป็นวิศวกรที่ให้บริการกับพ่อค้าเรือ จนถึงปี ค.ศ. 1939 เมื่อเฮลเข้าร่วม บริษัททำพลาสติก นอกจากนี้เขายังได้เข้าร่วมงานกับพรรคพรรคแรงงาน และเป็นสมาชิกสภาเมืองโบลตัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1946 จนถึงปี ค.ศ. 1950 ก่อนที่จะเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในปี ค.ศ. 1950
วงศ์ผักปลาบ
วงศ์ผักปลาบ (Commelinaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอก อยู่ในอันดับ Commelinales มีสมาชิกประมาณ 650 สปีชีส์ใน 40 สกุล มีความหลากหลายทั้งในโลกเก่าและโลกใหม่ โดยในสกุลเดียวกันจะพบทั้งสองที่ มีรูปร่างที่ผันแปรโดยเฉพาะดอกและช่อดอก
วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน
วิลเลียม เฮนรี แฮร์ริสัน (William Henry Harrison) (9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1773 - 4 เมษายน ค.ศ. 1841) เป็นทหารอเมริกัน นักการเมือง และประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 9 และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่ถึงแก่อสัญกรรมในขณะที่ยังคงอยู่ในตำแหน่ง เป็นประธานาธิบดีที่อายุมากที่สุดที่ได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งมาถึงประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน เมื่อ ค.ศ. 1980 และเป็นประธานาธิบดีคนสุดท้ายที่เกิดก่อนสงครามประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา แฮริสันถึงแก่อสัญกรรมในหลังจากที่เป็นประธานาธิบดีเพียง 32 วัน และเป็นประธานาธิบดีที่อยู่ในตำแหน่งระยะเวลาสั้นที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา เสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมอย่างกะทันหัน
ฝัน (เพลงพระราชนิพนธ์)
ต่อมาใน พ.ศ. 2509 เมื่อสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงเสด็จฯ แปรพระราชฐานไปประทับ ณ พระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศน์ ทรงประทับพระราชหฤทัยในความงามของอุทยานดอกไม้นานาพรรณและภูมิทัศน์โดยรอบ จึงได้กราบบังคมทูลขอพระราชทานทำนองเพลงนี้ให้ท่านผู้หญิงมณีรัตน์ บุนนาค แต่งคำร้อง "เพลินภูพิงค์" ขึ้นอีกคำร้องหนึ่ง
เศรษฐกิจจีนยุคราชวงศ์ฮั่น
ราชวงศ์ฮั่น (ปี 206 ก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 220) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองประเทศจีนในยุคโบราณ ปรากฏช่วงเวลาที่เศรษฐกิจรุ่งเรืองและถดถอยที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แบ่งออกเป็น 3 ช่วงเวลา คือ ราชวงศ์ฮั่นเหนือ (ปี 206 ก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 9) ราชวงศ์ซิน (ปี ค.ศ. 9 – 23) และราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ปี ค.ศ. 25 – 220) ระบอบการปกครองของราชวงศ์ซินก่อตั้งโดยจักรพรรดิซินเกาจู่ (หวัง หมั่ง) เป็นระบอบการปกครองช่วงระหว่างภาวะสุญญากาศทางการเมืองคั่นกลางระหว่างการปกครองที่ยาวนานของราชวงศ์ฮั่น หลังจากที่การปกครองของจักรพรรดิซินเกาจู่ล่มสลายลง เมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นถูกย้ายไปทางทิศตะวันออกจากเมืองฉางอานไปยังเมืองลั่วหยาง ด้วยเหตุนี้นักประวัติศาสตร์จึงเรียกยุคก่อนและหลังว่าราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและราชวงศ์ฮั่นตะวันออกตามลำดับ
เศรษฐกิจสมัยราชวงศ์ฮั่นถูกกำหนดโดยการเติบโตของประชากรอย่างแพร่หลาย การกลายเป็นเมืองเพิ่มขึ้น การเติบโตอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนของอุตสาหกรรมและการค้า และการทดลองของรัฐบาลโดยแปลงสินทรัพย์ของเอกชนให้เป็นสินทรัพย์ของรัฐ ในยุคนี้ระดับของการทำเหรียญและการไหลเวียนของเหรียญเงินตราเติบโตอย่างมีนัยสำคัญ รูปแบบของพื้นฐานทางระบบการเงินที่มั่นคง เส้นทางสายไหมช่วยอำนวยความสะดวกในการสถาปนาการค้าและแลกเปลี่ยนเครื่องบรรณาการกับต่างประเทศทั่วทวีปยูเรเชีย หลายสิ่งนี้ไม่เคยเป็นที่รับรู้ของชาวจีนยุคโบราณมาก่อน เมืองหลวงของราชวงศ์ทั้งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (ฉางอาน) และราชวงศ์ฮั่นตะวันออก (ลั่วหยาง) ตั้งอยู่ท่ามกลางเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกในขณะนั้นทั้งด้านประชากรและด้านพื้นที่ โรงงานของรัฐบาลผลิตเครื่องตกแต่งสำหรับพระราชวังของจักรพรรดิและผลิตสินค้าสำหรับสามัญชน รัฐบาลควบคุมการก่อสร้างถนนและสะพานหลายแห่งซึ่งอำนวยความสะดวกให้กับธุรกิจของรัฐบาลอย่างเป็นทางการและส่งเสริมการเจริญเติบโตทางการค้า ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮั่น นักอุตสาหกรรม ผู้ค้าส่งและพ่อค้า จากพ่อค้าปลีกรายย่อยไปจนถึงนักธุรกิจที่มั่งคั่งสามารถมีส่วนร่วมในความหลากหลายของอุตสาหกรรมและการค้าที่หลากหลายทั้งภายในประเทศ ในแวดวงสาธารณะ และแม้แต่ทหาร
ในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่น ชาวนาที่อาศัยอยู่พื้นที่ชนบทพึ่งพาตัวเองเป็นส่วนใหญ่ แต่พวกเขาเริ่มพึ่งพาการแลกเปลี่ยนทางการค้าอย่างหนักกับเจ้าของที่ดินการเกษตรขนาดใหญ่ที่มั่งคั่ง ชาวนาชาวไร่จำนวนมากมีหนี้สินลดลงและถูกบังคับให้กลายเป็นแรงงานจ้างหรือไม่ก็เป็นผู้อยู่อาศัยที่ต้องจ่ายค่าเช่าให้กับชนชั้นเจ้าของที่ดิน รัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นพยายามให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจกับชาวนาที่ยากจนอย่างต่อเนื่อง พวกชาวนาต้องแข่งขันกับขุนนาง เจ้าของที่ดินและผู้ประกอบการค้าที่ทรงอำนาจและอิทธิพล รัฐบาลพยายามจำกัดอำนาจของกลุ่มคนที่มั่งคั่งเหล่านี้โดยการเก็บภาษีและออกกฎระเบียบทางราชการอย่างหนัก ถึงแม้ว่ารัฐบาลของจักรพรรดิฮั่นอู่ (ปี 141 – 87 ก่อนคริสตกาล) ได้แปรรูปอุตสาหกรรมเหล็กและเกลือให้กลายเป็นกิจการของรัฐ อย่างไรก็ตาม การผูกขาดของรัฐบาลเหล่านี้ถูกยกเลิกในระหว่างยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การแทรกแซงของรัฐบาลที่เพิ่มขึ้นในด้านเศรษฐกิจภาคเอกชนระหว่างปลายศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ส่งผลให้ชนชั้นพ่อค้าเชิงพาณิชย์อ่อนแอลงอย่างหนัก การแทรกแซงของรัฐบาลช่วยให้เจ้าของที่ดินที่มั่งคั่งเพิ่มอำนาจพวกเขาและรับประกันความต่อเนื่องของเศรษฐกิจที่ครอบงำการเกษตร เจ้าของที่ดินที่มั่งคั่งครอบงำกิจกรรมด้านการค้าได้เป็นอย่างดี ปรับปรุงอำนาจการปกครองให้อยู่เหนือชาวนาที่อยู่ในชนบททั้งหมด ผู้ซึ่งรัฐบาลไว้วางใจเพราะรายได้จากการจัดเก็บภาษี กำลังทางทหารและแรงงานสาธารณะ โดยในปีคริสต์ทศวรรษที่ 180 วิกฤตทางเศรษฐกิจและการเมืองเป็นเหตุให้รัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นกระจายอำนาจมากขึ้น ขณะที่เจ้าของที่ดินรายใหญ่มีอิสระและมีอำนาจในชุมชนของพวกเขามากขึ้น
การกลายเป็นเมืองและประชากร
ในระหว่างยุคสงครามระหว่างรัฐ (ปี 403 - 201 ก่อนคริสตกาล) การพัฒนาของพาณิชย์เอกชน เส้นทางการค้าแห่งใหม่ อุตสาหกรรมหัตถกรรมและเศรษฐกิจการเงินนำไปสู่การเติบโตของศูนย์กลางเมืองแห่งใหม่ ศูนย์กลางด้านต่าง ๆ เหล่านี้แตกต่างจากเมืองเก่าต่าง ๆ อย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นเพียงเมืองที่ใช้เป็นฐานอำนาจของขุนนางเท่านั้น สกุลเงินที่ใช้กันทั่วประเทศและได้มาตรฐานในระหว่างยุคราชวงศ์ฉิน (ปี 221 – 206 ก่อนคริสตกาล) ช่วยอำนวยความสะดวกให้เส้นทางการค้าที่มีระยะทางอันยาวไกลเชื่อมโยงระหว่างเมืองต่าง ๆ เมืองในยุคราชวงศ์ฮั่นหลายเมืองขยายใหญ่ขึ้น เมืองหลวงฉางอานของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก มีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 250,000 คน ในขณะที่เมืองหลวงลั่วหยางของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 500,000 คน จากบันทึกการสำรวจสำมะโนประชากรผู้เสียภาษีในปี ค.ศ. 2 ประชากรของจักรวรรดิฮั่นมีจำนวน 57.6 ล้านคนใน 12,366,470 ครัวเรือน สามัญชนส่วนใหญ่ผู้ซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่ในเมืองอาศัยอยู่ในส่วนที่มีขยายของเมืองและชานเมืองที่ขยายออกไปนอกกำแพงเมืองและเรือนเฝ้าประตู พื้นที่ในเมืองฉางอานทั้งหมดของราชวงศ์ฮั่นตะวันตก รวมถึงส่วนขยายออกนอกกำแพงเมืองอยู่ที่ 36 ตารางกิโลเมตร (14 ตารางไมล์) พื้นที่ในเมืองลั่วหยางทั้งหมดของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก รวมถึงส่วนขยายออกนอกกำแพงเมืองอยู่ที่ 24.5 ตารางกิโลเมตร (9.5 ตารางไมล์) ทั้งเมืองฉางอานและเมืองลั่วหยางมีตลาดที่โดดเด่นอยู่ 2 แห่ง ตลาดแต่ละแห่งมีสำนักงานของรัฐบาลสูงสองชั้น แบ่งเขตโดยปักธงและตั้งกลองไว้ข้างบนสุด เจ้าหน้าที่ของตลาดมีหน้าที่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย เก็บภาษีการค้า ตั้งราคาสินค้าให้เป็นมาตรฐานทุกเดือนและบังคับใช้สัญญาที่ทำขึ้นระหว่างพ่อค้าและลูกค้า
การเปลี่ยนแปลงในเงินตรา
ในระหว่างช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตก โรงผลิตเหรียญของรัฐบาลแบบปิดของจักรพรรดิฮั่นเกาจู่ผู้ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น (ปี 202 – 195 ก่อนคริสตกาล) สนับสนุนสกุลเงินเหรียญที่ผลิตโดยภาคเอกชน จักรพรรดินีฮั่นเกา พระพันปีหลวง ทรงยกเลิกการผลิตเหรียญจากภาคเอกชนในปี 186 ก่อนคริสตกาล พระองค์ออกใช้เหรียญสำริดของรัฐบาลมีน้ำหนัก 5.7 กรัม (0.20 ออนซ์) เป็นอันดับแรก แต่ออกใช้เหรียญชนิดอื่นมีน้ำหนัก 1.5 กรัม (0.053 ออนซ์) ในปี 182 ก่อนคริสตกาล การเปลี่ยนไปใช้เหรียญที่มีน้ำหนักเบากว่าทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้ออย่างแพร่หลาย ดังนั้น ในปี 175 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิฮั่นเหวิน (ปี 180 – 157 ก่อนคริสตกาล) ทรงยกเลิกการห้ามภาคเอกชนผลิตเหรียญ ภาคเอกชนถูกร้องขอให้กลับมาผลิตเหรียญซึ่งมีน้ำหนักแม่นยำที่ 2.6 กรัม (0.092 ออนซ์) การผลิตเหรียญถูกยกเลิกอีกครั้งในปี 144 ก่อนคริสตกาล ระหว่างสิ้นสุดรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นจิง (ครองราชย์ปี 157 – 141 ก่อนคริสตกาล) ถึงแม้ว่าสิ่งนี้ เหรียญสำริดที่มีน้ำหนัก 2.6 กรัม (0.092 ออนซ์) ออกใช้โดยทั้งรัฐบาลปกครองส่วนกลางและรัฐบาลปกครองส่วนท้องถิ่นจนกระทั่งปี 120 ก่อนคริสตกาล เมื่อเป็นเวลา 1 ปีจึงถูกแทนที่ด้วยเหรียญที่มีน้ำหนัก 1.9 กรัม (0.067 ออนซ์) เงินรูปแบบอื่นถูกแนะนำตลอดเวลานี้ บันทึกเงินที่มีค่าไม่เต็มตัว (Token money) ทำจากหนังกลับสีขาวปักกับมูลค่าที่ตราไว้จำนวน 400,000 เหรียญถูกใช้เพื่อเก็บรายได้รัฐบาล จักรพรรดิฮั่นอู่ได้แนะนำเหรียญโลหะผสมดีบุกเงิน 3 ชนิด มูลค่า 3,000 500 และ 300 เหรียญสำริดตามลำดับเช่นเดียวกัน เหรียญทั้งหมดเหล่านี้มีน้ำหนักน้อยกว่า 120 กรัม (4.2 ออนซ์)
ในปี 119 ก่อนคริสตกาล รัฐบาลออกใช้เหรียญสำริด อู่จู (五銖) มีน้ำหนัก 3.2 กรัม (0.11 ออนซ์) เหรียญนี้ยังคงเป็นสกุลเงินมาตรฐานในประเทศจีนจนกระทั่งเข้าสู่ยุคราชวงศ์ถัง (ปี ค.ศ. 618 – ค.ศ. 917) ระหว่างยุคราชวงศ์ซินซึ่งเป็นราชวงศ์ช่วงเวลาอันสั้นของหวัง หมั่ง (ปี 45 – 23 ก่อนคริสตกาล) รัฐบาลแนะนำหน่วยเงินตราสกุลใหม่ ๆ ในปี ค.ศ. 7, 9, 10, และ 14 หน่วยเงินตราสกุลใหม่เหล่านี้ (รวมถึงสกุลเงินเหรียญสำริดรูปทรงมีด ทองคำ เงิน เต่า และเปลือกหอยเบี้ย) มีราคาตลาดไม่เท่ากับน้ำหนักของเหรียญและปลอมปนมูลค่าของเงินสดเหรียญ ครั้งหนึ่งเมื่อสงครามกลางเมืองซึ่งเป็นผลมาจากการล้มล้างหวัง หมั่งทุเลาลง เหรียญ "อู่จู" ถูกฟื้นฟูโดยจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ (ครองราชย์ปี ค.ศ. 25 – 57) ในปี ค.ศ. 40 จากการยุยงของหม่า หยวน (ปี 14 ก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 49) ตั้งแต่รัฐบาลได้ออกใช้เหรียญในเขตปกครองที่มีคุณภาพด้อยกว่าและน้ำหนักเบากว่าเสมอ รัฐบาลกลางปิดการทำเหรียญในเขตปกครองทั้งหมดในปี 113 ก่อนคริสตกาลและยินยอมให้รัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นผลิตเหรียญได้ ถึงแม้ว่าในช่วงต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันออก การออกใช้เหรียญของรัฐบาลกลางได้ถูกถ่ายโอนไปยังสำนักงานกระทรวงการคลัง (เป็น 1 ใน 9 กระทรวงของรัฐบาลกลาง) แต่รัฐบาลกลางยังผูกขาดการออกใช้เหรียญอยู่
แกร์รี่ ลี ท็อดด์ (จบปริญญาเอกสาขาประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยอิลลินอย เออร์แบนา-แชมเปญจน์ และเป็นศาสตราจารย์สาขาวิชาประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยนานาชาติไซแอส ในเมืองซินเจิ้ง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน) จัดหาภาพถ่ายของเหรียญที่ออกในช่วงยุคราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์ซินบนเว็ปไซต์ของเขา
การไหลเวียนและเงินเดือน
พ่อค้าและเกษตรกรชนบทจ่ายภาษีโรงเรือนและภาษีรายหัวเป็นเงินสดเหรียญและภาษีที่ดินเป็นสัดส่วนของผลผลิตพืชผล ชาวนาได้รับเงินตราด้วยการทำงานเป็นแรงงานรับจ้างให้กับเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง ในธุรกิจที่เหมือนกับโรงต้มเบียร์หรือโดยการขายสินค้าการเกษตรและเครื่องใช้ซึ่งทำเองที่บ้านที่ตลาดในเมือง รัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นอาจจะพบว่าการเก็บภาษีจากเหรียญเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดเนื่องจากการขนส่งสินค้าที่เก็บภาษีนั้นจะไม่จำเป็นอีก
จากปี 118 ก่อนคริสตกาลถึงปี ค.ศ. 5 รัฐบาลผลิตเหรียญทั้งหมด 28,000,000,000 เหรียญ โดยผลิตเฉลี่ยปีละ 220,000,000 เหรียญ (หรือ 220,000 เชือกของ 1,000 เหรียญ) ในการเปรียบเทียบยุคเทียนเป่า (天寶) (ปี ค.ศ. 742 – 755) ของราชวงศ์ถัง ผลิต 327,000,000 เหรียญทุกปีในขณะที่ผลิต 3,000,000,000 เหรียญในปี ค.ศ. 1045 และผลิต 5,860,000,000 เหรียญในปี ค.ศ. 1080 ถูกผลิตในยุคราชวงศ์ซ่ง (ปี ค.ศ. 960 – 1279) เงินสดเหรียญกลายเป็นมาตรวัดความมั่งคั่งร่วมกันระหว่างราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ขณะที่ค่าจ้างจำนวนมากถูกจ่ายเป็นเงินสดอย่างเดียว หลุนที่ห้า (第五倫) (ค.ศ. 40 – 85) ผู้ว่าราชการจังหวัดฉู่ (ปัจจุบันคือมณฑลเสฉวน) อธิบายว่า ความมั่งคั่งอย่างเป็นทางการของผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาไม่ได้อยู่ในรูปแบบของการถือครองที่ดิน แต่อยู่ในรูปแบบของสินทรัพย์โดยรวม มูลค่าเป็นเงินสดประมาณ 10,000,000 เหรียญ การทำธุรกรรมเชิงพาณิชย์เกี่ยวข้องกับหนึ่งแสนเหรียญถือเป็นเรื่องธรรมดา
แอนกัส แมดดิสัน ประมาณค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศจีนเท่ากับ 450 ดอลลาร์สหรัฐต่อหัวในปี ค.ศ. 1990 ผลรวมอยู่เหนือกว่าระดับพอยังชีพ (Subsistence level) ซึ่งไม่ได้เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญจนกระทั่งเข้าสู่สมัยต้นราชวงศ์ซ่งในปลายศตวรรษที่ 10 โจเซฟ นีดแฮม นักวิชาการสาขาวิชาจีนวิทยา โต้แย้งเรื่องนี้และกล่าวอ้างว่า ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศจีนมีมากกว่ายุโรป โดยอัตรากำไรขั้นต้นที่สำคัญจากคริสต์ศักราชที่ 5 ต่อมาถือได้ว่าประเทศจีนในยุคราชวงศ์ฮั่นมีความมั่งคั่งมากกว่าจักรวรรดิร่วมสมัยอย่างจักรวรรดิโรมัน การไหลเวียนของเงินสดเหรียญอย่างแพร่หลายทำให้พ่อค้าจำนวนมากร่ำรวย ผู้ซึ่งใช้เงินของพวกเขาลงทุนในที่ดินและกลายเป็นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง ความพยายามหมุนเวียนเงินสดของรัฐบาลได้เพิ่มอำนาจให้กับชนชั้นสังคมซึ่งรัฐบาลพยายามปราบปรามอย่างกระตือรือร้นโดยผ่านการออกภาษี ค่าปรับ ยึดทรัพย์ และรูปแบบการควบคุมราคาที่หนักหน่วง
เจ้าของที่ดินและชาวนา
หลังจากฉาง ยาง (เสียชีวิตปี 338 ก่อนคริสตกาล) แห่งรัฐฉินยกเลิกระบบบ่อนา (Well-field system) ของชุมชนและชนชั้นสูงในความพยายามที่จะเหนี่ยวรั้งอำนาจของขุนนางไว้ ที่ดินในประเทศจีนสามารถถูกซื้อและขายได้ นักวิชาการสาขาวิชาประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ฮั่น เช่น ต่ง จ้งซู (ปี 179 – 104 ก่อนคริสตกาล) เชื่อในเรื่องการลุกขึ้นของชนชั้นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งในการปฏิรูปนี้ "หนังสือของหาน เฟยจื่อ" อธิบายถึงการใช้แรงงานจ้างของเจ้าของที่ดินเหล่านี้ในภาคการเกษตร การปฏิบัตินี้ย้อนหลังกลับไปถึงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล อาจเป็นไปได้ก่อนหน้านี้ เจ้าของที่ดินบางรายมีทาสจำนวนน้อยไว้ใช้งาน แต่มีจำนวนมากที่ให้เกษตรกรชาวนาเช่าที่ทำกินโดยให้จ่ายค่าเช่าและปันผลผลิตทางการเกษตรให้กับเจ้าของที่ดิน เกษตรกรเจ้าของที่ดินซึ่งมีจำนวนมากกว่าเกษตรกรผู้เช่าที่ดินอยู่อาศัยและทำการเกษตรด้วยตนเอง แต่มักมีหนี้สินและขายที่ดินของพวกเขาเพื่อความร่ำรวย เจ้าหน้าที่ราชสำนักฉาว ชั่ว (晁錯) (เสียชีวิตปี 154 ก่อนคริสตกาล) ให้ความเห็นว่าหากครอบครัวสามัญชนมีสมาชิก 5 คน ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินโดยอิสระไม่สามารถเพาะปลูกพืชได้ถึง 4.57 เฮกตาร์ (11.3 เอเคอร์) และไม่สามารถผลิตข้าวได้มากกว่า 2,000 ลิตร (530 แกลลอน) ทุกปี เมื่อใดที่เกิดภัยธรรมชาติประกอบกับอัตราภาษีที่สูงจะทำให้คนเหล่านี้กลายเป็นหนี้จำนวนมาก ต้องขายที่ดิน บ้าน หรือแม้แต่เด็ก และต้องกลายเป็นผู้เช่าที่ดินผู้อื่นทำกินเพื่อความร่ำรวย
เจ้าหน้าที่ในราชสำนักของจักรพรรดิฮั่นไอ (ครองราชย์ปี 7 – 1 ก่อนคริสตกาล) พยายามดำเนินการจำกัดการปฏิรูปจำนวนของขุนนางที่ดินและเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งสามารถเป็นเจ้าของได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่ดำเนินการไม่สำเร็จ เมื่อหวัง หมั่ง เข้าควบคุมรัฐบาลในปี ค.ศ. 9 พระองค์ทรงยกเลิกการซื้อและขายที่ดินในระบบที่เรียกว่าแผ่นดินของพระมหากษัตริย์ (王田 "หวังเถียน") นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงของระบบบ่อนา โดยที่รัฐบาลเป็นเจ้าของที่ดินและรับประกันชาวนาทุกคนว่าได้ส่วนแบ่งพื้นที่เพาะปลูกเท่าเทียมกัน ภายใน 3 ปีเรื่องร้องเรียนจากเจ้าของที่ดินและขุนนางบังคับให้หวัง หมั่งยกเลิกปฏิรูป หลังจากจักรพรรดิฮั่นเกิงฉื่อ (ครองราชย์ปี ค.ศ. 23 – 25) และจักรพรรดิฮั่นกวังอู่ (ครองราชย์ปี ค.ศ. 25 – 57) ฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น ทั้งสองพระองค์พึ่งพาบริการของครอบครัวผู้ถือครองที่ดินรายใหญ่เพื่อรักษาสถานะของพระองค์ในสังคม เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลจำนวนมากกลายเป็นเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งด้วย
เมื่อกบฏโพกผ้าเหลืองปี ค.ศ. 184, สิบขันทีในปี ค.ศ. 189 และศึกปราบตั๋งโต๊ะในปี ค.ศ. 190 ทำลายเสถียรภาพรัฐบาลกลาง และเมืองลั่วหยางถูกเผา ตรงจุดนี้ “... อำนาจของภาคเอกชนและส่วนท้องถิ่นเข้ามาเพื่อแทนที่อำนาจรัฐ”
อัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ฮั่นและพระมหากษัตริย์แห่งวุยก๊ก ทรงพระนามว่าโจโฉ (ปี ค.ศ. 155 – 220) ทรงสร้างความพยายามที่สำคัญครั้งสุดท้ายเพื่อกำจัดอำนาจของเจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่ง พระเจ้าโจโฉทรงสถาปนาอาณานิคมทางการเกษตรซึ่งรัฐบาลเป็นผู้จัดการสำหรับสามัญชนที่ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง ในการแลกเปลี่ยนเพื่อที่ดินและอุปกรณ์ราคาถูก เกษตรกรจ่ายผลผลิตพืชผลเป็นสัดส่วน ในปีคริสต์ทศวรรษที่ 120 จักรพรรดิฮั่นอู่ทรงพยายามสถาปนาอาณานิคมทางการเกษตรทางชายแดนภาคตะวันตกเฉียงเหนือของแนวระเบียงเหอซี (ปัจจุบันคือมณฑลกานซู) ที่พระองค์เพิ่งพิชิตมาได้ ผู้ที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานใหม่ทำไร่ไถนาจำนวน 600,000 คน บนดินแดนของรัฐเหล่านี้ใช้เมล็ดพันธุ์พืช สัตว์ช่วยงาน และอุปกรณ์ที่รัฐบาลเป็นผู้ให้กู้ยืม พระบรมราชโองการปี ค.ศ. 85 สั่งการให้รัฐบาลปกครองส่วนท้องถิ่นและราชอาณาจักรที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาจัดระบบชาวนาที่ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเองให้ไปยังที่ดินของรัฐ โดยที่พวกเขาจะต้องถูกจ่ายค่าจ้าง จัดหาเมล็ดพันธุ์พืช ให้กู้ยืมเครื่องมือการเกษตร และยกเว้นการจ่ายค่าเช่าเป็นเวลา 5 ปี และจ่ายภาษีรายหัวเป็นเวลา 3 ปี พระบรมราชโองการนี้ยังได้อนุญาตให้ชาวนากลับไปยังบ้านเกิดของพวกเขาเมื่อใดก็ได้ รัฐบาลหลังจากยุคสามก๊กจัดตั้งอาณานิคมทางการเกษตรตามแบบจำลองนี้
การปฏิรูปภาษี
เนื่องจากสิ้นสุดยุคราชวงศ์ฮั่น อัตราภาษีที่ดินถูกลดลงไปที่ 1/100 กับรายได้ที่สูญเสียไปถูกชดเชยโดยการเพิ่มอัตราภาษีรายหัวและภาษีโรงเรือน ภาษีรายหัวสำหรับผู้ใหญ่อยู่ที่ 120 เหรียญเป็นประจำทุกปี 240 เหรียญสำหรับพ่อค้า และ 20 เหรียญสำหรับผู้เยาว์ที่มีอายุระหว่าง 3 ปี และ 14 ปี เกณฑ์อายุที่ต้องเสียภาษีต่ำกว่าสำหรับผู้เยาว์เพิ่มขึ้นเป็น 7 ปีระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิฮั่น-ยฺเหวียน (ปี 48 – 33 ก่อนคริสตกาล) และต่อมาชาร์ลส์ ฮัคเกอร์ นักประวัติศาสตร์ เขียนว่า ภายใต้การรายงานของจำนวนประชากรโดยเจ้าหน้าที่ระดับท้องถิ่นเป็นไปอย่างสุขุมรอบคอบและกว้างขวาง ตั้งแต่ลดภาระผูกพันด้านภาษีและบริการแรงงานของพวกเขาแสดงผลต่อรัฐบาลกลาง
ถึงแม้ว่ามีความต้องการเพิ่มรายได้เพื่อนำเงินไปทำสงครามฮั่น-ซฺยงหนู รัฐบาลในระหว่างรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ (ปี 141 – 87 ก่อนคริสตกาล) ขอหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีที่หนักหน่วงของเจ้าของที่ดินรายย่อย เพื่อที่จะเพิ่มรายได้ รัฐบาลจึงกำหนดภาษีต่อพ่อค้าหนักขึ้น ยึดที่ดินจากขุนนาง ขายตำแหน่งและยศฐาบรรดาศักดิ์ และจัดตั้งการผูกขาดของรัฐบาลตลอดจนการผลิตเหรียญ การผลิตเหล็ก และการทำเหมืองเกลือ ภาษีใหม่ถูกกำหนดต่อเจ้าของเรือ รถม้า รถเข็นล้อเดียว ร้านค้า และทรัพย์สินอื่น ๆ ภาษีโรงเรือนรวมทั้งหมดสำหรับพ่อค้าถูกขึ้นในปี 119 ก่อนคริสตกาลจาก 120 เหรียญสำหรับทุก 10,000 มูลค่าเหรียญของทรัพย์สินที่เป็นเจ้าของ เป็น 120 เหรียญสำหรับทุก 2,000 มูลค่าเหรียญของทรัพย์สินที่เป็นเจ้าของ อัตราภาษีสำหรับสินค้าโภคภัณฑ์เกือบทั้งหมดไม่เป็นที่รู้จัก ยกเว้นสำหรับของเหล้า หลังจากการผูกขาดของรัฐบาลเกี่ยวกับเหล้าถูกยกเลิกในปี 81 ก่อนคริสตกาล ภาษีโรงเรือนของ 2 เหรียญสำหรับทุก 0.2 ลิตร (0.05 แกลลอน) ถูกเรียกเก็บจากพ่อค้าเหล้า
การขายบางตำแหน่งและยศฐาบรรดาศักดิ์ถูกรื้อฟื้นขึ้นในราชวงศ์ฮั่นตะวันออกโดยจักรพรรดินีเด็งสุย ทรงปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จากปี ค.ศ. 105 – 121 เพื่อเพิ่มรายได้ให้กับรัฐบาลในเวลาที่เกิดภัยพิบัติธรรมชาติอย่างรุนแรงและการก่อกบฏอย่างแพร่หลายของชาวเชียงในภูมิภาคจีนตะวันตก การขายตำแหน่งก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมากภายใต้รัฐบาลที่ถูกครอบงำโดยขันทีในจักรพรรดิฮั่นหลิง (ครองราชย์ปี ค.ศ. 168 - 189) เมื่อตำแหน่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุดจำนวนมากถูกขายให้กับผู้ที่ชนะการประมูลแทนที่จะเป็นการบรรจุแต่งตั้งโดยผู้สมัครที่ผ่านการคัดเลือกด้วยวิธีการสอบขุนนางหรือเข้ามหาวิทยาลัยของจักรพรรดิ
การเกณฑ์ทหาร
การเกณฑ์ทหารมีอยู่ 2 รูปแบบ เกิดขึ้นในระหว่างยุคราชวงศ์ฮั่น มีการเกณฑ์พลเรือน (更卒 "เกิ้งจู๋") และการเกณฑ์ทหาร (正卒 "เจิ้งจู๋") นอกจากการจ่ายภาษีการเงินและภาษีพืชผลของพวกเขาแล้ว ชาวนาทุกคนในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตกที่มีอายุระหว่าง 15 ปี และ 56 ปี จำเป็นต้องมีหน้าที่เกณฑ์ทหารเป็นเวลา 1 เดือนของแต่ละปี หน้าที่เหล่านี้ถูกเติมเต็มเสมอโดยทำงานเกี่ยวกับโครงการก่อสร้าง
เมื่อชาวนาผู้ชายที่มีอายุครบ 23 ปีจะถูกเกณฑ์เข้ารับราชการทหาร โดยพวกเขาจะถูกเกณฑ์ให้ไปเป็นทหารราบ ทหารม้า หรือทหารเรือ หลังจาก 1 ปีของการฝึกทหาร พวกเขาถูกส่งไปประจำการเป็นกองทหารรักษาการณ์ชายแดนหรือเป็นยามรักษาเมืองหลวงเป็นเวลา 1 ปี พวกเขายังคงรับผิดชอบต่อการปฏิบัติการปีนี้จนกระทั่งอายุครบ 56 ปี เป็นอายุที่พวกเขาถูกปลดออกจากทหารกองหนุน ซึ่งพวกเขาสามารถเข้าร่วมครั้งหนึ่งที่พวกเขาได้สิ้นสุดปีแห่งการเป็นทหารเกณฑ์ ทหารมือสมัครเล่นที่ถูกเกณฑ์มาเหล่านี้ประกอบเป็นกองทัพตะวันตก (南軍 "หนานจวิน") ขณะที่กองทัพตะวันออก (北軍 "เป่ย์จวิน") เป็นกองทัพที่มีตำแหน่งประกอบไปด้วยทหารอาชีพที่ได้รับเงินเดือน
ในระหว่างยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ชาวนาสามารถหลีกเลี่ยงเดือนแห่งการเกณฑ์แรงงานประจำปีด้วยการจ่ายภาษีเป็นการแลกเปลี่ยน (更賦 "เกิ้งฟู่") การพัฒนานี้ไปด้วยกันได้กับการใช้แรงงานจ้างที่เพิ่มขึ้นโดยรัฐบาล ในลักษณะเหมือนกัน เนื่องจากว่ารัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกโปรดปรานการเกณฑ์ทหารของอาสาสมัคร การเกณฑ์ทหารที่จำเป็นของชาวนาที่มีอายุครบ 23 ปีสามารถหลีกเลี่ยงได้ด้วยการจ่ายภาษีทดแทน
พ่อค้า
มีพ่อค้าชาวฮั่น 2 ประเภท ได้แก่ พ่อค้าขายสินค้าที่ร้านค้าในตลาดในเมือง และพ่อค้าที่เดินทางไปตามเมืองและประเทศต่าง ๆ ซึ่งมีจำนวนมากกว่า ผู้ประกอบการในเมืองที่มีจำนวนน้อยกว่าถูกลงบันทึกว่าด้วยการลงทะเบียนอย่างเป็นทางการและต้องจ่ายภาษีการค้าอย่างหนัก ถึงแม้ว่าพ่อค้าที่ลงทะเบียนเหล่านี้จะถูกเรียกเก็บภาษี แต่พระบรมราชโองการปี ค.ศ. 94 สั่งการให้ชาวนาที่ไม่มีที่ดินผู้ซึ่งต้องอาศัยเร่ขายได้รับการยกเว้นเก็บภาษี ส่วนพ่อค้าที่เดินทางไปตามเมืองต่าง ๆ มีความมั่งคั่งเสมอและไม่ต้องลงทะเบียน พ่อค้าที่เดินทางไปตามเมืองต่าง ๆ เหล่านี้มีส่วนร่วมในการค้าขนาดใหญ่เสมอกับครอบครัวและเจ้าหน้าที่ที่มีอำนาจ นิชิจิมะ เขียนว่า อัตชีวประวัติเกือบทั้งหมดของ “คนรวย” ในบันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ และหนังสือยุคราชวงศ์ฮั่น (Book of Han) เป็นบรรดาพ่อค้าที่เดินทางไปตามเมืองต่าง ๆ
ในทางตรงกันข้าม พ่อค้าในตลาดที่ลงทะเบียนมีสถานะทางสังคมต่ำมากและอาจมีข้อจำกัดเพิ่มเติมเสมอ จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ทรงผ่านกฎหมายจัดเก็บภาษีที่สูงกว่า ห้ามพ่อค้าสวมใส่เสื้อไหมและห้ามทายาทรับราชการ กฎหมายเหล่านี้เป็นการยากที่จะบังคับใช้ จักรพรรดิฮั่นอู่ทรงมุ่งเป้าไปยังทั้งพ่อค้าผู้ที่ลงทะเบียนและไม่ได้ลงทะเบียนกับภาษีที่เก็บสูงกว่า ในขณะที่พ่อค้าที่ลงทะเบียนไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นเจ้าของที่ดิน ถ้าหากพวกเขาฝ่าฝืนกฎหมายนี้ที่ดินและทาสของพวกเขาจะถูกยึด อย่างไรก็ตาม พ่อค้าที่ไม่ได้ลงทะเบียนที่มั่งคั่งเป็นเจ้าของบริเวณที่ดินขนาดใหญ่ จักรพรรดิฮั่นอู่ทรงลดอิทธิพลทางเศรษฐกิจของพ่อค้ารายใหญ่อย่างน่าสังเกตด้วยการแข่งขันกับพวกพ่อค้ารายใหญ่อย่างเปิดเผยในตลาด โดยที่พระองค์ทรงจัดตั้งร้านค้าที่รัฐบาลเป็นผู้จัดการซึ่งขายสินค้าที่เก็บรวบรวมจากพ่อค้าเป็นภาษีโรงเรือน
เหล็กและเกลือ
ในยุคเริ่มต้นของราชวงศ์ฮั่น อุตสาหกรรมเกลือและเหล็กของประเทศจีนเป็นของเอกชนโดยจำนวนของพ่อค้าผู้มั่งคั่งและผู้ใต้บังคับบัญชาของกษัตริย์ระดับภูมิภาค กำไรของอุตสาหกรรมเหล่านี้เป็นคู่แข่งเงินทุนของราชสำนัก นักอุตสาหกรรมเหล็กหรือเกลือที่ประสบความสำเร็จอาจจะจ้างงานชาวนาเกิน 1,000 คน เป็นสาเหตุให้สูญเสียรายได้จากภาษีการเกษตรอย่างรุนแรงของรัฐบาลกลาง เพื่อที่จะจำกัดอำนาจของนักอุตสาหกรรม จักรพรรดิฮั่นอู่จึงแปรรูปอุตสาหกรรมเกลือและเหล็กให้เป็นกิจการของรัฐบาลโดยปี 117 ก่อนคริสตกาล
รัฐบาลยังได้ริเริ่มการผูกขาดสุราในปี 98 ก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตาม การผูกขาดนี้ถูกยกเลิกในปี 81 ก่อนคริสตกาลในความพยายามลดการแทรกแซงของรัฐบาลในเศรษฐกิจภาคเอกชน
พรรคปฏิรูป (Reformist Party) สนับสนุนให้เอกชนเป็นเจ้าของ ต่อต้านพรรคสมัยใหม่ ซึ่งครองอำนาจทางการเมืองในรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นอู่และต่อมาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ฮั่ว กวาง (เสียชีวิตปี 68 ก่อนคริสตกาล) พรรคสมัยใหม่ (Modernist Party) โต้แย้งว่า การผูกขาดของรัฐสามารถจัดหาวัตถุดิบอันสมบูรณ์ สภาวะการทำงานที่ดี และเหล็กคุณภาพสูง พรรคปฏิรูปโต้แย้งว่าวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่รัฐเป็นเจ้าของผลิตขนาดใหญ่และการดำเนินการที่ไม่ได้ผลออกแบบเพื่อจัดการกับส่วนแบ่งค่อนข้างมากกว่าการใช้งานจริง มีคุณภาพด้อยกว่า และมีราคาแพงเกินไปสำหรับสามัญชนที่จะซื้อ ในปี 44 ก่อนคริสตกาล พรรคปฏิรูปสามารถยกเลิกการผูกขาดทั้งเกลือและเหล็กได้ แต่การผูกขาดถูกนำกลับมาใช้อีกในปี 41 ก่อนคริสตกาล หลังจากการปิดอย่างกระทันหันซึ่งทำให้รัฐบาลสูญเสียรายได้อย่างมีนัยสำคัญและการหยุดชะงักของเศรษฐกิจภาคเอกชน
หวัง หมั่งคงไว้ซึ่งการผูกขาดของรัฐบาลกลางเหล่านี้ เมื่อเข้าสู่ยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก การผูกถูกขาดยกเลิกอีกครั้ง อุตสาหกรรมถูกกำหนดโดยรัฐบาลปกครองส่วนท้องถิ่นและผู้ประกอบการภาคเอกชน จักรพรรดิฮั่นจาง (ครองราชย์ปี ค.ศ. 75 – 88) ฟื้นฟูการผูกขาดของรัฐบาลอย่างรวบรัดเกี่ยวกับเกลือและเหล็กจากปี ค.ศ. 85 – 88 แต่ยกเลิกการผูกขาดในปีสุดท้ายในรัชสมัยของพระองค์ หลังจากรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นจาง ราชวงศ์ฮั่นไม่เคยแปรรูปอุตสาหกรรมเกลือและเหล็กกลับคืนเป็นกิจการของรัฐอีก
เมล็ดธัญพืช
การค้าเมล็ดธัญพืชเป็นอุตสาหกรรมภาคเอกชนที่สามารถทำกำไรได้ในระหว่างช่วงต้นยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก แต่กระนั้นรัฐบาลของจักรพรรดิฮั่นอู่แทรกแซงการค้าเมล็ดธัญพืชเมื่อรัฐบาลจัดตั้งระบบการตลาดแบบเท่าเทียมกัน (ทฤษฎีมูลภัณฑ์กันชน Buffer stock scheme) ในปี 110 ก่อนคริสตกาล รัฐบาลซื้อเมล็ดธัญพืชเมื่อมีสภาพอุดมสมบูรณ์และราคาถูก ส่งเมล็ดธัญพืชไปยังยุ้งฉางเพื่อเก็บรักษาหรือไปยังพื้นที่ที่เมล็ดธัญพืชขาดแคลน ระบบนี้ถูกหมายมั่นให้กำจัดการเก็งกำไรเมล็ดธัญพืช สร้างราคามาตรฐานและเพิ่มรายได้ให้แก่รัฐบาล ระบบนี้ถูกออกแบบโดยซาง หงหยาง ข้าราชการ (เสียชีวิตปี 80 ก่อนคริสตกาล) ผู้ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นพ่อค้า ซาง หงหยางถูกวิพากษ์วิจารณ์จากพ่อค้าในเรื่องการวางตำแหน่งเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลในตลาดแผงลอย ระบบอุปทานนี้ถูกทำให้ล้มเลิกในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ถึงแม้ว่าระบบนี้ถูกฟื้นฟูอย่างรวบรัดโดยจักรพรรดิฮั่นหมิง (ครองราชย์ปี ค.ศ. 57 – 75) จักรพรรดิฮั่นหมิงทรงยกเลิกระบบนี้ในปี ค.ศ. 68 ด้วย เมื่อพระองค์ทรงเชื่อว่าโกดังเก็บเมล็ดธัญพืชของรัฐบาลขึ้นราคาและทำให้เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งร่ำรวยมากขึ้น
อีเบลย์ถกเถียงว่า ถึงแม้ว่านโยบายการคลังของจักรพรรดิฮั่นอู่ทั้งหมดถูกยกเลิกในระหว่างยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ความเสียหายของนโยบายต่อชนชั้นพ่อค้าและนโยบายเศรษฐกิจแบบปล่อยให้ทำไป (Laissez-faire) ของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกอนุญาตให้เจ้าของที่ดินผู้มั่งคั่งครอบงำสังคม สร้างความเชื่อมั่นว่าเศรษฐกิจของประเทศจีนจะยังคงเป็นฐานเกษตรกรรมอย่างแน่นหนาเป็นเวลาหลายศตวรรษ รัฐบาลกลางของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกสูญเสียแหล่งรายได้ที่สำคัญจากการยกเลิกอุตสาหกรรมเหล็กและเกลือ และซื้อดาบและโล่ให้กองทัพจากผู้ผลิตภาคเอกชน อย่างไรก็ตาม ความสูญเสียรายได้นี้ถูกชดเชยโดยจัดเก็บภาษีกับพ่อค้าที่สูงขึ้นเสมอ
โรงงานของรัฐบาล
โรงงานของรัฐบาลของราชวงศ์ฮั่นผลิตสินค้าทั่วไป สินค้าฟุ่มเฟือย และแม้แต่สินค้าประดับตกแต่งที่ใช้กับผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว เช่น รูปแกะสลักเคลือบดินเผาและชื่อสุสานประดับด้วยกำแพงของสุสานใต้ดิน โรงงานของราชสำนักดำเนินการโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงบริหารดูแล (Minister Steward) ผู้ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ควบคุมการคลังและการเงินส่วนพระองค์
สำนักงานงานศิลปะและงานฝีมือ (The Office of Arts and Crafts) เป็นหน่วยงานในสังกัดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงบริหารดูแล มีหน้าที่ผลิตอาวุธ ภาชนะ กระจกสำริด เครื่องเรือ และสินค้าชนิดอื่น ๆ สำนักงานช่างฝีมือ (The Office of Manufactures) เป็นหน่วยงานในสังกัดรัฐมนตรีว่าการกระทรวงบริหารดูแลเช่นเดียวกัน ผลิตอาวุธ เครื่องใช้ในครัวและชุดเกราะ สิ่งทอและเสื้อผ้าที่สวมใส่โดยจักรพรรดิและพระบรมวงศานุวงศ์ถูกผลิตในโรงทอผ้าแห่งตะวันตก (Weaving House of the West) และโรงทอผ้าแห่งตะวันออก (Weaving House of the East) ต่อมาถูกยกเลิกในปี 28 ก่อนคริสตกาล และโรงทอผ้าแห่งตะวันตกถูกเปลี่ยนชื่อเป็น โรงทอผ้า (Weaving House)
โรงงานที่ตั้งอยู่ในผู้บังคับบัญชาทำด้วยผ้าไหมและผ้าปัก สินค้าฟุ่มเฟือยทำจากเงินและทองและอาวุธ โรงงานแห่งหนึ่งซึ่งตั้งในที่ที่ปัจจุบันคือมณฑลอันฮุยมีอู่ต่อเรือโดยที่เรือรบถูกสร้างขึ้น ถึงแม้ว่ารัฐบาลใช้แรงงานทาสที่รัฐเป็นเจ้าของ แรงงานเกณฑ์และนักโทษในโรงงาน พวกเขายังได้ว่าจ้างช่างฝีมือทักษะสูงซึ่งได้รับค่าตอบแทนมาก
โครงการก่อสร้างสาธารณะ
สภาสถาปนิกได้รับมอบหมายจากรัฐบาลกลางให้กำกับควบคุมการก่อสร้างของราชสำนักและโครงการงานสาธารณะทั้งหมด รวมถึงการก่อสร้างพระราชวังและสุสาน
ในระหว่างช่วงราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ชาวนาเกณฑ์ถูกจัดระเบียบเป็นคณะทำงานประกอบด้วยแรงงานทั้งหนึ่งแสนคน คนงานเกณฑ์ประมาณ 150,000 คน ทำงานเป็นระยะเวลาติดต่อกัน 30 วันในแต่ละทุก 5 ปี ทำงานเกี่ยวกับกำแพงป้องกันเมืองฉางอานอันแน่นหนา สร้างแล้วเสร็จเมื่อปี 190 ก่อนคริสตกาล แรงงานเกณฑ์ถูกว่าจ้างให้ก่อสร้างและบำรุงรักษาเทวสถานที่อุทิศให้เทพเจ้าและวิญญาณบรรพบุรุษของจักรพรรดิ แรงงานเกณฑ์บำรุงรักษาระบบคลองที่ใช้เพื่อขนส่งการเกษตรและชลประทานด้วยเช่นกัน บางโครงการของการปรับปรุงคลองส่งน้ำขนาดใหญ่ของราชวงศ์ฮั่นรวมถึงซ่อมแซมระบบชลประทานตูเจียงเอี้ยนและคลองเจิ้งกัวถูกสร้างโดยรัฐยุคก่อนราชวงศ์ฉินและราชวงศ์ฉิน (ปี 221 -206 ก่อนคริสตกาล) ตามลำดับ
"มีหลายเหตุผลที่แน่นอนเพื่อการบำรุงรักษาถนน ระบบการเมืองแบบรวมศูนย์จะคงอยู่ได้ตราบเท่าที่รัฐบาลมีความสามารถจัดการหรือส่งเจ้าหน้าที่ กองทัพ หรือสารไปยังที่ต่าง ๆ ได้รวดเร็วตามที่ต้องการ ระบบของการขนส่งดังกล่าว ก่อตั้งขึ้นเมื่อ อำนวยความสะดวกทางการค้า ที่ระดับท้องถิ่นโครงการก่อสร้างถนนและสะพานดูเหมือนว่าได้ก่อให้เกิดประโยชน์ของบรรดาพ่อค้าเดินทางเช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่"
การซื้อขายสินค้าและโภคภัณฑ์
นักประวัติศาสตร์ยุคราชวงศ์ฮั่น เช่น ซือหม่า เชียน (ปี 145 – 86 ก่อนคริสตกาล) และปัน กู้ (ค.ศ. 32 – 92) เช่นเดียวกับนักประวัติศาสตร์รุ่นต่อมา ฟ่าน เย่ (ค.ศ. 398 – 445) บันทึกรายละเอียดการทำธุรกรรมทางธุรกิจและการซื้อขายผลิตภัณฑ์โดยพ่อค้ายุคราชวงศ์ฮั่น หลักฐานของผลิตภัณฑ์นี้ยังได้ปรากฏออกมาจากการวิจัยทางโบราณคดี
อาหารหลักประเภทพืชในช่วงราชวงศ์ฮั่น เช่น ข้าวฟ่างหางหมา ข้าวฟ่างหางกระรอก ข้าว (รวมถึงข้าวเหนียว) ข้าวสาลี ถั่วและข้าวบาร์เลย์ รายการอาหารชนิดอื่น รวมถึงข้าวฟ่าง เผือก ชบา มัสตาร์ด พุทรา ลูกแพร์ พลัม (รวมถึงสปีชีส์ Prunussalicina และสปีชีส์ Prunusmume) พีช แอปริคอทและยัมเบอร์รี่ ส่วนเนื้อที่รับประทานกันเป็นปกติ ได้แก่ ไก่ เป็ด ห่าน เนื้อวัว เนื้อหมู กระต่าย กวางซีกา นกเขาใหญ่ นกฮูก นกกระทา ไม้ไผ่จีน นกกางเขน ไก่ฟ้าคอแหวน นกกระเรียน และปลาหลายชนิด
การผลิตไหมโดยวิธีการปลูกหม่อนเลี้ยงไหมสร้างกำไรให้ทั้งเกษตรกรขนาดขนาดเล็กและผู้ผลิตขนาดใหญ่ เสื้อไหมมีราคาแพงเกินไปสำหรับคนจน ผู้ซึ่งสวมใส่เสื้อผ้าทำจากป่านอย่างธรรมดา ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ชนบทปกติจะจักสานเสื้อผ้าของครอบครัวทั้งหมด
สินค้าทำจากสำริดทั่วไปรวมถึงภาชนะภายในบ้าน เช่น น้ำมันตะเกียง หัวตะเกียงก๊าซหอม โต๊ะ เหล็ก เตา และโถน้ำแบบหยด มีการใช้สินค้าทำจากเหล็กในการก่อสร้างและในไร่นา เช่น คันไถ พลั่ว จอบ เสียม เกรียงโบกปูน เคียว ขวาน ใบมีด ค้อน สิ่ว มีดเลื่อย ปากกาสว่านและตะปู มีการใช้เหล็กทำดาบ ง้าว หัวธนู และเสื้อเกราะเกล็ดสำหรับกองทัพด้วย
สินค้าทั่วไปอื่น ๆ รวมถึง เครื่องอุปโภคบริโภค (สุรา ผักดองและซอส แกะและหมู ข้าว ยีสต์หมัก ถั่วออกรส ปลาแห้งและหอยเป๋าฮื้อ อินทผาลัม เกาลัด ผักและผลไม้) วัตถุดิบ (หนังวัว เรือไม้ เสาไม้ไผ่ สีย้อม แตรชาด แล็กเกอร์ดิบ หยก อำพัน) เสื้อผ้าและวัสดุเครื่องแต่งกาย (ผ้าไหม ผ้าที่ดีและหยาบ เสื้อขนตัวเซบลและหนังจิ้งจอก พรมและสักหลาด รองเท้าแตะหนังกลับ) ภาชนะที่ใช้รับประทานอาหาร (ช้อนส้อมและตะเกียบสำริด เงิน ภาชนะทำจากไม้และเหล็ก เช่น ถ้วย แก้ว หม้อ ถัง เครื่องถ้วยเซรามิก) ศิลปวัตถุ (งานไม้ที่ทาด้วยน้ำมันขัดเงา เครื่องเคลือบดินเผา) โลงศพที่หรูหรา (ทำจากต้นคาเทลป้า ปาทังกา ต้นสนชนิดหนึ่งและไม้เคลือบ) ยานพาหนะ เช่น รถลากสองล้อน้ำหนักเบาและเกรียนลากด้วยวัวหนักและม้า
นอกเหนือจากสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วไปแล้ว นักประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่นได้ทำรายการสินค้าที่มีเฉพาะภูมิภาค รายการการค้าทั่วไปจากภูมิภาคของมณฑลชานซีในปัจจุบัน รวมถึงไม้ไผ่ เรือไม้ เมล็ดธัญพืชและอัญมณี มณฑลซานตงมีปลา เกลือ สุราและไหม เจียงหนานมีการบูร คาเทลป้า ขิง อบเชย ทองคำ ดีบุก ตะกั่ว ชาด นอแรดกระ ไข่มุก งาช้างและเครื่องหนัง อีเบรย์ลงบัญชีสินค้าที่พบในสุสานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 2 ในเมืองอู่เวย มณฑลกานซู (ตามแนวเส้นเฮอซี เสริมสร้างโดยกำแพงเมืองจีน) ปรากฏหลักฐานว่าสินค้าฟุ่มเฟือยสามารถรับได้แม้แต่ในชายแดนอันห่างไกล
"... หม้อปั้นดินเผา 14 ใบ วัตถุที่ทำจากไม้ เช่น ม้า หมู วัว ไก่ เล้าไก่และสัตว์ที่มีนอเดียว เหรียญทองแดง 70 เหรียญ กลไกธนูที่มีคันติดกับด้ามทำจากสำริด 1 คัน แปลงเขียน 1 อัน สระว่ายน้ำหมึกเงาและการกลั่น (ซึ่งเรียกว่า Inkstone) ซึ่งห่อหุ้มด้วยแลคเคอร์ 1 ถาด ถาดและขันใส่แลคเคอร์ 1 ชุด หวีไม้ 1 อัน เครื่องประดับหยก 1 อัน รองเท้าป่าน 1 คู่ กระเป๋าฟางข้าว 1 ใบ เศษธงที่จารึกไว้ ปิ่นปักผม 1 อัน กระเป๋าหนังสือ 2 ใบและโคมไฟหิน 1 โคม"
การจัดการสินทรัพย์และการค้าขาย
ในต้นยุคราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นหมิงผ่านกฎหมายซึ่งห้ามผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการเกษตรมีส่วนร่วมทางการค้าในเวลาเดียวกัน กฎหมายเหล่านี้บังคับใช้ไม่ได้ผลเป็นส่วนใหญ่ ตั้งแต่เจ้าของที่ดินและเจ้าของบ้านผู้มั่งคั่งทำกำไรที่สำคัญจากการซื้อขายสินค้าที่ผลิตบนที่ดินของพวกเขา กุ่ย ซื่อ (催寔) (เสียชีวิตปี ค.ศ. 170) เป็นผู้บริหารการปกครองส่วนท้องถิ่นผู้ซึ่งภายหลังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานเลขาธิการรัฐบาลกลาง เริ่มต้นทำธุรกิจโรงกลั่นเหล้าองุ่นในบ้านเพื่อหาค่าใช้จ่ายค่าจัดงานศพพ่อของเขา เพื่อนชนชั้นสูงวิจารณ์เขาโดยกล่าวอ้างว่า การกระทำแบบนี้ผิดศีลธรรมแต่ไม่ผิดกฎหมาย
หนังสือ ซื่อหมินเยว่ลิ่ง (四民月令) ของซุย ฉือ เป็นเพียงแค่งานเขียนสำคัญที่อยู่รอดมาได้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเกษตรจากยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ถึงแม้ว่าอักษรจีน 3,000 คำจากฟ่าน เชิ่งจือซู (氾勝之書) ระบุเวลาว่าตรงกับรัชสมัยของจักรพรรดิฮั่นเฉิง (ปี 33 – 7 ก่อนคริสตกาล) ยังคงอยู่รอดมาได้ หนังสือของซุย ฉือ ให้รายละเอียดของพิธีกรรมบูชาบรรพบุรุษ งานเฉลิมฉลองวันหยุดเทศกาลและศาสนา ความประพฤติเพื่อความสัมพันธ์เชิงเครือญาติและครอบครัว งานที่ทำในไร่นาและฤดูกาลการศึกษาของเด็กผู้ชาย หนังสือของซุย ฉือ ให้รายละเอียดเกี่ยวกับคำแนะนำในเรื่องของเดือนที่เป็นเวลาแห่งการซื้อและขายที่ทำกำไรมากที่สุดในรูปแบบของสินค้าที่ผลิตในไร่นา
ตารางดังต่อไปนี้เป็นรูปแบบว่าด้วย "การจัดการสินทรัพย์และครอบครัวในยุคปลายราชวงศ์ฮั่นตามที่พบในคำแนะนำรายเดือนสำหรับบุคคล 4 ชนชั้น (1974)" (Estate and Family Management in the Later Han as Seen in the Monthly Instructions for the Four Classes of People) (1974) ของอีเบรย์ อีเบรย์เขียนว่า “...สินค้าเหมือนกันถูกซื้อและขายเสมอในเวลาที่แตกต่างกันของปี เหตุผลนี้เป็นข้อมูลทางการเงินที่เห็นได้ชัดเจนมาก สินค้าถูกซื้อเมื่อราคาต่ำและถูกขายเมื่อราคาสูง” จำนวนเฉพาะของการซื้อขายสินค้าแต่ละชนิดไม่ได้ขึ้นบัญชีไว้ แต่กระนั้นเวลาของการซื้อและขายระหว่างปีเป็นข้อมูลที่ทรงคุณค่าที่สุดสำหรับนักประวัติศาสตร์ สิ่งที่สูญหายไปจากบัญชีของซุย ฉือ เป็นสินค้าสำคัญซึ่งครอบครัวของเขาซื้อและขายแน่นอนที่เวลาเฉพาะของปี เช่น เกลือ เครื่องมือทำไร่นาทำจากเหล็กและเครื่องใช้ในครัว กระดาษและหมึก (กระบวนการผลิตกระดาษถูกประดิษฐ์โดยไช่ หลุน ในปี ค.ศ. 105) เช่นเดียวกับสินค้าฟุ่มเฟือย ได้แก่ ไหมและอาหารแปลกใหม่