cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปรากฏการณ์เกาะความร้อน
ความสัมพันธ์ที่มีต่อปรากฏการณ์โลกร้อน
การศึกษาที่มองในระดับซีกโลกและระดับโลกสรุปว่า แนวโน้มที่สัมพันธ์กับเมืองนับเป็นลำดับของขนาดที่เล็กกว่าแนวโน้มรอบทศวรรษและแนวโน้มในช่วงเวลาที่นานกว่าที่ปรากฏให้เห็นในอนุกรม (e.g., Jones et al., 1990; Peterson et al., 1999) ผลลัพธ์นี้ส่วนหนึ่งอาจเป็นลักษณะที่เกิดจากการละเว้นชุดข้อมูลตาตรางของสถานีตรวจที่มีจำนวนน้อย (<1%) ที่ปลอดจากแนวโน้มการร้อนที่สัมพันธ์กับเมือง ในชุดข้อมูลทั่งโลกที่มี 270 สถานี ปาร์กเกอร์ Parker (2004, 2006) กล่าวว่าแนวโน้มอุณหภูมิต่ำสุดช่วงการร้อนกลางคืนในช่วง พ.ศ. 2493 – พ.ศ. 2543 ไม่ได้เสริมคืนที่มีลมสงบ ซึ่งน่าจะเป็นเวลาที่ควรได้รับผลกระทบจากความร้อนเมือง ดังนั้น แนวโน้มการร้อนของพื้นผิวโลกที่ถกเถียงกันไปแล้วไม่น่าที่จะได้รับอิทธิพลมากจากการเพิ่มการพัฒนาเมือง (Parker, 2006). ... ในทำนองเดียวกัน ผลการประเมินนี้เพิ่มการร้อนขึ้นของเมืองในระดับเดียวกันย่อมไม่แน่นอน ดังปรากฏตาม TAR: 0.006°C ต่อทศวรรษนับตั้งแต่ พ.ศ. 2443 สำหรับบนแผ่นดิน และ 0.002°C ต่อทศวรรษนับตั้งแต่ พ.ศ. 2443 สำหรับการผสมรวมแผ่นดินกับมหาสมุทร ในขณะที่ปรากฏการณ์เกาะความร้อนเมืองของมหาสมุทรเท่ากับศูนย์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม
โดราเอมอน ตอน มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม (ドラえもん のび太とふしぎ風使い (Doraemon Nobita to Fushigi Kazetsukai)) เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 84 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 24 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2003 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โนบิตะ มหัศจรรย์ดินแดนแห่งสายลม"
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งฮาโนเวอร์
เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งฮันโนเฟอร์ ทรงเป็นพระธิดาใน เจ้าหญิงการอลีน เจ้าหญิงแห่งฮันโนเฟอร์ และ เจ้าชายแอนสท์ ออกุสแห่งฮันโนเฟอร์ พระองค์มีพระเชษฐาและพระภคินีต่างพระบิดา 3 คน คือ อันเดรีย กาสิรากี ชาล็อต กาสิรากี ปีแยร์ กาสิรากี ทั้งยังทรงเป็นพระราชนัดดาใน เจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก กับ เจ้าหญิงเกรซแห่งโมนาโก และเป็นพระภาคิไนยใน เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก กับ เจ้าหญิงสเตฟานีแห่งโมนาโก
ขอม
ขอม (Khom) เป็นชื่อทางวัฒนธรรม ไม่ใช่ชื่อเชื้อชาติ หมายถึงคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่บริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยา นับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน ทางตอนใต้ของแคว้นสุโขทัย อาจจะหมายถึงพวก ละโว้ (หรือ ลพบุรี) เอกสารทางล้านนา เช่น จารึกและตำนานต่าง ๆ ล้วนระบุสอดคล้องกันว่าขอมคือพวกที่อยู่ทางใต้ของล้านนา(ในสมัยอาณาจักรสุโขทัย) พวกนี้ตัดผมเกรียน และนุ่งโจงกระเบน กินข้าวเจ้า ฯลฯ แคว้นละโว้นับถือทั้งฮินดูและพุทธมหายาน อาจารย์ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เคยเขียนอธิบายไว้ว่า ขอมเป็นพวกนับถือฮินดูหรือพุทธมหายาน ใครเข้ารีตเป็นฮินดู หรือพุทธมหายาน เป็นได้ชื่อว่า ขอม ทั้งหมด ขอมไม่ใช่ชื่อเชื้อชาติ เพราะไม่มีเชื้อชาติขอม แต่เป็นชื่อทางวัฒนธรรม เช่นเดียวกับ สยาม
นักวิชาการประวัติศาสตร์หลายคน เช่น ชาญวิทย์ เกษตรสิริ, ประเสริฐ ณ นคร, ไมเคิล ไรท์ และ สุจิตต์ วงษ์เทศ เห็นว่าขอมกับละโว้คือคนกลุ่มเดียวกัน
ขอม เขมร ขะแมร์
เดิม ขอม ไม่ได้หมายถึงเขมรกลุ่มเดียว เพราะ เขมร นั้น เป็นคำไทย ซึ่ง หมายถึง ขะแมร์ ชาวเขมร ไม่ได้เรียกตัวเองว่า ขอม และไม่รู้จัก ขอม โดยคำว่า เขมร ได้ปรากฏขึ้นอย่างน้อย ๆ เมื่อ พ.ศ. 1069 จากจารึกคำว่า เขมร ในจารึกซับบาก อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา ต่อมาสถาปนากรุงศรีอยุธยาขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 1893 แล้วชื่อ ขอม มีความหมายเปลี่ยนไปเป็นพวกเขมรเท่านั้น สืบมาจนถึงทุกวันนี้ ทำไมชื่อขอม เปลี่ยนความหมายไปเป็นเขมร ? ยังหาคำอธิบายไม่ได้ชัดเจน แต่พอจะจับเค้าว่าเพราะบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยานับถือพุทธนิกายเถรวาทหมดแล้ว รวมทั้งละโว้ แต่ทางเขมรยังมีพวกนับถือฮินดูกับพุทธมหายาน คือขอมอยู่บ้าง
คำว่า ขอม ปรากฏในจารึกวัดศรีชุม สุโขทัย 2 แห่ง ระบุชื่อ ขอมสบาดโขลญลำพง จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นนักวิชาการคนแรก ๆ พยายามศึกษาและอธิบายคำคำนี้ใหม่ ได้เสนอว่า ขอม ไม่ได้หมายถึงเชื้อชาติ แต่หมายถึงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่รับวัฒนธรรมฮินดูจากชมพูทวีปแล้วภายหลังเปลี่ยนเป็นพุทธมหายาน (ต่างกับชนชาติไทย-ลาวที่นับถือผีก่อนเปลี่ยนมารับพุทธเถรวาทจากชมพูทวีป) ใช้อักษรขอมในการจดจารึก ซึ่งคนกลุ่มนี้รวมถึงชนชาติเขมรและรัฐเครือญาติทั้งหมด รวมทั้งละโว้ ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นอโยธยาศรีรามเทพนครด้วย คำว่า "ขอม" ถูกใช้เรียกกลุ่มคนโดยรวม คล้ายกับการใช้คำว่า "แขก" เรียกคนอิสลาม/ซิกข์/ฮินดูโดยรวม โดยไม่แยกว่าเป็นคนอินเดีย มลายู ชวา หรือตะวันออกกลาง จิตร ยังอธิบายว่า คำว่าขอม ถูกนำมาใช้ในงานเขียนสมัยใหม่ (ขณะนั้น)โดยมีความรู้สึกชาตินิยมเป็นพื้นมากกว่าข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ เช่นการถือว่าขอมเป็นคนอีกกลุ่มหนึ่ง ที่เคยแผ่อำนาจมาครอบครองดินแดนในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาจนถึงสุโขทัย มีอิทธิพลต่อชาวไทยโบราณ ต่อมาชาวไทยที่สุโขทัยรุ่งเรืองในบริเวณลุ่มน้ำเจ้าพระยา อิทธิพลของขอมได้หายไปจากแผ่นดินไทย
สุจิตต์ วงษ์เทศ นักวิชาการแห่งสำนักพิมพ์ศิลปวัฒนธรรม ก็เสนอว่า ขอม ในที่นี้น่าจะหมายถึงคนในที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ที่ต่อสู้ชิงความเป็นใหญ่กับคนทางเหนือ คำว่าขอม ใช้เรียกคนเมืองละโว้หรือลพบุรี ซึ่งเป็นเมืองใหญ่เก่าแก่ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และต่อมาจึงเรียกรวมไปถึงเมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของอยุธยา จากนั้นในหลักฐานประวัติศาสตร์ของอยุธยา ได้ใช้คำนี้เรียกคนในดินแดนเขมรแถบเมืองพระนครหรือนครธม ในข้อความที่ว่า "ขอมแปรพักตร์"และในกฎมณเฑียรบาล น่าจะหมายถึงคนในเขมรหรือกัมพูชา โดยสรุป คำว่า ขอม เป็นคำเรียกคน มีความหมายทางวัฒนธรรมและมีความหมายเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลา
แม่ย่านาง
แม่ย่านาง ((ພະ)ແມ່ຍ່ານາງ, ព្រះម៉ែជំនាងទូក) เป็นผีที่ประจำรักษาเรือและพาหนะต่าง ๆ ในคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทย ประเทศกัมพูชา ประเทศลาว มีลักษณะแต่งชุดไทย หรือชุดพื้นเมืองของเขมรและลาว คติการนับถือแม่ย่านางมาจากการนับถือเพศหญิงเป็นใหญ่ เช่นคติการนับถือพระแม่โพสพและนางกวัก บ้างว่ามาจากม่าจ้อโป๋ในศาสนาชาวบ้านจีน ,
ที่มา
ในสมัยก่อนใช้ไม้ซุงขนาดใหญ่มากมาใช้ประโยชน์แปรรูปเป็นเรือและพาหนะต่าง ๆ โดยมากนิยมเฉพาะไม้ตะเคียนที่มีเนื้อเหนียวและผุยาก และในต้นไม้พิเศษนี้ตามศาสนาผีและวิญญาณนิยมมีรุกขเทวดาสถิตอยู่ เมื่อนำมาขุดเป็นเรือก็ต้องเชิญนางตะเคียนนั้นมาคุ้มครองเรือและเจ้าของเรือ โดยสถิตอยู่ที่หัวเรือห้ามไม่ให้ผู้ใดเหยียบ และมีเครื่องบูชาเป็นพวงมาลัยหรือผ้าแดงผูกหัวเรือและมีพิธีเซ่นไหว้ตามคติศาสนาผี
ต่อมามีผู้เชื่อว่าแม่ย่านางเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองยานพาหนะอื่นด้วย เช่น รถยนต์ เครื่องบิน เป็นต้น โดยสมมติว่าคอนโซลรถยนต์เป็นที่สถิตของแม่ย่านางรถ วิธีบูชามักนำผ้าสามสีและพวงมาลัยมาผูกและแขวนไว้
การบูชา
ที่สมุทรสาคร อุปกรณ์ที่ใช้ประกอบพิธีไหว้แม่ย่านางเรือ ได้แก่ ขนมจันอับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ๓ อย่าง ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ธูป ๑ กำ ดอกไม้ ๑ กำ น้ำ ๑ ขัน กิ่งทับทิม ๑ กำ
ในการประกอบพิธีเจ้าของเรือจะนำขนมอันจับ เป็ด ปลาหมึกแห้ง เนื้อหมูสามชั้น ข้าว ผลไม้ ผ้าสามสี กระดาษเงิน กระดาษทอง ดอกไม้ น้ำ กิ่งทับทิม ใส่ในถาด นำถาดไปวางที่โขนเรือ แล้วจุดธูป เพื่อกล่าวคำอัญเชิญแม่ย่านางเรือมารับเครื่องเซ่นไหว้ รวมไปถึงขอพรให้คุ้มครองปกปักรักษาจากอันตรายและให้ประสบความเป็นสวัสดิมงคงในการประกอบอาชีพ จากนั้นจึงนำผ้าสามสี ดอกไม้ ธูป ไปผูกที่โขนเรือ เผากระดาษเงิน กระดาษทอง จุดประทัด ประพรมน้ำจากขันด้วยกิ่งทับทิมจนทั่วลำเรือ ต่อจากนั้นจึงเริ่มออกเรือ
ชาวประมงเชื่อว่าโขนเรือเป็นที่ประทับของแม่ย่านางเรือ ดังนั้น โขนเรือจึงนับว่าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของเรือ และเป็นเสาเอกของเรือ จึงให้ความเคารพกราบไหว้และห้ามมิให้ผู้ใดเตะ เหยียบ นั่ง ยืน ข้าม หรือกระทำการใด ๆ อันเป็นที่ลบหลู่ต่อโขนเรือ ด้วยความเชื่อที่ว่าหากมีผู้ลบหลู่โขนเรือแล้วจะนำความเดือดร้อนและความอับโชคมาสู่เจ้าของเรือและลูกเรือ
วัฒนธรรมร่วมสมัย
คติความเชื่อเรื่องแม่ย่านางจากคติศาสนาผีและวิญญาณนิยมของประเทศไทยได้รับการกล่าวถึงและมีบทบาทมากใน วรรณคดีไทยเช่นเรื่อง เจ้าหญิงพิกุลทอง  และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปีพ.ศ. 2513ในชื่อแม่ย่านางหลังจากนั้นได้มีการนำกลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ใน พ.ศ. 2539 ในชื่อ แม่ย่านาง ของ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7และได้รับการรีเมคใหม่ซ้ำอีกครั้ง ในชื่อใหม่ คือ สางนางพราย ใน พ.ศ. 2562 ทาง ช่อง 8
ปัจจุบันยังมีความเชื่อว่าแม่ย่านางสามารถสถิตอยู่ในรถยนต์ได้ด้วย โดยมีคำแนะนำในการสวดบูชา เชื่อว่าจะช่วยให้เดินทางได้อย่างปลอดภัย
เสือโคร่งไซบีเรีย
เสือโคร่งไซบีเรีย หรือ เสือโคร่งอามูร์ หรือ เสือโคร่งจีนเหนือ หรือ เสือโคร่งแมนจูเรีย
(Siberian tiger จีนตัวย่อ: 东北虎; จีนตัวเต็ม: 東北虎; รัสเซีย: Амурский тигр; มองโกล: Сибирийн бар; เปอร์เซีย: ببر سیبری; เกาหลี: 시베리아호랑이; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือชนิดหนึ่ง เป็นสายพันธุ์ย่อยของเสือโคร่ง (	P. tigris) เป็นสัตว์ในวงศ์ Felidae ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังหลงเหลือเผ่าพันธุ์อยู่จนถึงปัจจุบัน
ในอดีต เสือโคร่งไซบีเรียเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่กว้างขวางของทวีปเอเชีย แต่ในปัจจุบัน เสือโคร่งไซบีเรียมีแหล่งที่อยู่อาศัยเป็นป่าผืนเล็กที่อยู่ตอนเหนือของเมืองวลาดิวอสตอค ประเทศรัสเซีย ตามแนวชายฝั่งทะเลญี่ปุ่นทางตอนเหนือ และมีจำนวนเพียง 400 ตัว การทำเหมืองแร่และการทำไม้ในแถบไซบีเรียตะวันออกซึ่งเป็นถิ่นของเสือโคร่งไซบีเรีย
ที่ประเทศจีน ในปี ค.ศ. 1990 มีการพบเห็นเสือโคร่งพันธุ์ไซบีเรียในเทือกเขาฉางไป๋ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ในประเทศเกาหลีเหนือ สันนิษฐานว่ายังมีเสือโคร่งไซบีเรียหลงเหลืออยู่บริเวณภูเขาเปกดู ซึ่งเป็นบริเวณพรมแดนที่ติดต่อเทือกเขาฉางไป๋ของจีน
ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2007 มีรายงานว่า เสือโคร่งไซบีเรียวัย 12 ปี จำนวน 4 ตัว ในสวนสัตว์ปิงชวนปาร์ค ในเมืองเฉิ่นหยาง มณฑลเหลียวหนิง ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน รุมกินซากของเสือโคร่งไซบีเรียตัวหนึ่ง ที่อยู่ด้วยกันมานาน 5 ปี  ซึ่งเป็นพฤติกรรมปกติที่เสืออาจกินซากพวกเดียวกันเอง  แต่ไม่มีใครทราบว่าเสือตัวที่ตายนี้ ตายมาก่อนหน้านั้น หรือตายเพราะถูกเพื่อนเสือในกรงเดียวกันรุมฆ่า
ในปี พ.ศ. 2558 ได้มีการสำรวจพบว่า เสือโคร่งไซบีเรียนมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็น 480-540 ตัว โดยรวมจำนวนลูกเสือโคร่งแต่ละปีด้วย
Pellegrinia
Pellegrinia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ericaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือโคลอมเบีย และ เปรู ทางตะวันตกของอเมริกาใต้
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค (binary search tree, BST) เป็นโครงสร้างข้อมูล ซึ่งใช้โครงสร้างต้นไม้ในการทำต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคต่างจากต้นไม้แบบทวิภาคตรงที่ส่วนของต้นไม้ด้านซ้ายของข้อมูลใดๆ จะน้อยกว่าข้อมูลนั้น และส่วนของต้นไม้ด้านขวาของข้อมูลใดๆ จะมากกว่าข้อมูลนั้นเสมอ ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคสร้างขึ้นมาเพื่อให้เติมลบ หรือหาได้ง่าย สำหรับข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคมักใช้ในการทำโครงสร้างข้อมูลชนิดอื่นๆต่อไป
ลักษณะของต้นไม้ค้นหาทวิภาค
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคจะต้องเป็นต้นไม้ทวิภาค กล่าวคือมีสองลูกต่อหนึ่งโนด และส่วนของต้นไม้ด้านซ้าย (left subtree) จะต้องน้อยกว่า ตัวข้อมูล และส่วนของต้นไม้ด้านขวา (right subtree) จะต้องมากกว่า ตัวข้อมูลเสมอ สำหรับข้อมูลที่ใช้ในต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคเราจะใช้ข้อมูลที่เปรียบเทียบกันได้ (Comparable) เช่นตัวเลข ซึ่งสามารถบอกได้ว่าสิ่งใดมากกว่าหรือน้อยกว่าอีกสิ่งหนึ่งได้
ความเร็วที่ใช้ในการทำงาน
ความเร็วในการทำงานส่วนมากยังเป็น O(log n) เนื่องจากมีการค้นหาเป็นการค้นหาแบบทวิภาค ซึ่งตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกครึ่งหนึ่ง ทำให้ทำงานได้รวดเร็ว แต่บางกรณี ที่ต้นไม้ยาว (ยาวสุดคือต่อกันเป็นรายการโยง) เช่นนี้อาจทำให้ต้นไม้ทำงานช้า ไม่สามารถการันตีประสิทธิภาพได้ นำไปสู่แนวคิดการทำต้นไม้เอวีแอลต่อไป
ธงชาติเบลารุส
ธงชาติเบลารุส เป็นธงสีแดงและสีเขียวที่มีลวดลายประดับสีขาวและสีแดงอยู่ที่ปลายรอก (เสาธง) ธงชาติเบลารุสแบบที่ใช้อยู่ปัจจุบันนั้นได้รับการแนะนำโดยคณะกรรมการแห่งรัฐว่าด้วยการกำหนดมาตรฐานของสาธารณรัฐเบลารุสใน พ.ศ. 2555 และดัดแปลงมาจากการออกแบบที่ได้รับอนุมัติในการลงประชามติในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2538 ธงนี้เป็นการดัดแปลงจากธงใน พ.ศ. 2494 ที่ใช้ในขณะที่ประเทศนี้เป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับธงในสมัยโซเวียตคือการยกเอาสัญลักษณ์คอมมิวนิสต์ค้อนเคียวและดาวแดงออก เช่นเดียวกับการกลับด้านของสีในรูปแบบการประดับ นับตั้งแต่การลงประชามติใน พ.ศ. 2538 เป็นต้นมา ธงขององค์กรและหน่วยงานราชการต่าง ๆ ในเบลารุสหลายแห่งล้วนดัดแปลงจากรูปแบบของธงชาติด้วย
ในอดีต ธงขาวแดงขาวถูกใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสใน พ.ศ. 2461 ก่อนที่เบลารุสจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต จากนั้นถูกใช้โดยขบวนการชาติเบลารุสในเบลารุสตะวันตก ตามมาด้วยการใช้อย่างไม่เป็นทางการอย่างแพร่หลายระหว่างการยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง พ.ศ. 2485 ถึง พ.ศ. 2487 และอีกครั้งหลังจากได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 จนถึงการลงประชามติใน พ.ศ. 2538 กลุ่มต่อต้านยังคงใช้ธงนี้ต่อไป แม้ว่าการแสดงธงนี้ในเบลารุสจะถูกจำกัดโดยรัฐบาลเบลารุส ซึ่งอ้างว่ามีความเชื่อมโยงกับความร่วมมือของนาซีเนื่องจากการใช้โดยผู้สมรู้ร่วมคิดชาวเบลารุสในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ธงขาวแดงขาวถูกนำมาใช้ในการประท้วงต่อต้านรัฐบาล ล่าสุดที่มีการใช้คือการประท้วงในประเทศเมื่อ พ.ศ. 2563–2564 และโดยชาวเบลารุสพลัดถิ่น
ธงขาวแดงขาว
ธงขาวแดงขาวถูกใช้โดยสาธารณรัฐประชาชนเบลารุสใน พ.ศ. 2461 ก่อนที่เบลารุสจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียต จากนั้นถูกใช้โดยขบวนการชาติเบลารุสในเบลารุสตะวันตก ตามมาด้วยการใช้อย่างไม่เป็นทางการอย่างแพร่หลายระหว่างการยึดครองเบลารุสของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่าง พ.ศ. 2485 ถึง พ.ศ. 2487 และอีกครั้งหลังจากได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2534 จนถึงการลงประชามติใน พ.ศ. 2538
กลุ่มต่อต้านยังคงใช้ธงนี้ต่อไป แม้ว่าการแสดงธงนี้ในเบลารุสจะถูกจำกัดโดยรัฐบาลเบลารุส ซึ่งอ้างว่ามีความเชื่อมโยงกับความร่วมมือของนาซีเนื่องจากการใช้โดยผู้สมรู้ร่วมคิดชาวเบลารุสในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ธงขาวแดงขาวถูกนำมาใช้ในการประท้วงต่อต้านรัฐบาล ล่าสุดที่มีการใช้คือการประท้วงในประเทศเมื่อ พ.ศ. 2563–2564 และโดยชาวเบลารุสพลัดถิ่น
สมัยโซเวียต
ก่อน พ.ศ. 2494 มีการใช้ธงหลายแบบตั้งแต่การปฏิวัติ ธงแรกสุดเป็นธงสีแดงล้วนและเริ่มใช้ใน พ.ศ. 2462 ระหว่างการดำรงอยู่ของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลิทัวเนีย-เบียโลรัสเซีย หลังจากการสถาปนาสาธารณรัฐเบียโลรัสเซีย ตัวอักษร ССРБ (SSRB) ถูกเพิ่มเป็นสีทองที่รอกด้านบน การออกแบบนี้เริ่มขึ้นพร้อมกับข้อความในรัฐธรรมนูญฉบับแรกของเบียโลรัสเซีย ต่อมาได้รับการแก้ไขในรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2470 โดยตัวอักษรถูกเปลี่ยนเป็น БССР (BSSR) แต่ยังคงการออกแบบโดยรวมไว้เหมือนเดิม การออกแบบนี้เปลี่ยนไปใน พ.ศ. 2480 เมื่อมีการเพิ่มค้อน เคียว และดาวแดงไว้เหนือตัวอักษร ขนาดธงถูกกำหนดอย่างเป็นทางการเป็นอัตราส่วน 1:2 เป็นครั้งแรก ธงนี้ยังคงใช้อยู่จนกระทั่งมีการนำธงมาใช้ใน พ.ศ. 2494 ซึ่งเลิกใช้ตัวอักษร
การลงประชามติเรื่องธงชาติ พ.ศ. 2538
ลูกาแชนกาเคยพยายามทำประชามติในลักษณะเดียวกันนี้มาก่อนใน พ.ศ. 2536 แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐสภา สองเดือนก่อนการลงประชามติในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2538 ลูกาแชนกาได้เสนอการออกแบบธงที่ประกอบด้วยแถบสีเขียวขนาดเล็กสองแถบและแถบสีแดงกว้างหนึ่งแถบ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้อเสนอแนะนี้ แต่การออกแบบใหม่ (เรียกว่า "โครงการ" ในภาษาเบลารุส) ได้รับการแนะนำในอีกไม่กี่วันต่อมา ซึ่งต่อมาได้ถูกนำไปลงคะแนนเสียงในการลงประชามติใน พ.ศ. 2538
แบบธงปัจจุบัน
การออกแบบพื้นฐานของธงชาติเบลารุสได้รับการอธิบายครั้งแรกในกฤษฎีกาประธานาธิบดี ฉบับที่ 214 ลงวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ดังนี้
ธงชาติ เป็นผืนผ้ารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า แบ่งแถบตามยาวเป็นสองส่วน คือ ส่วนบนสีแดงและส่วนล่างสีเขียว ความกว้างเป็น 2 ใน 3 และ 1 ใน 3 ของส่วนกว้างธงตามลำดับ แถบลวดลายแบบเบลารุสแนวตั้งสีแดงบนพื้นขาว ซึ่งมีความกว้าง 1 ใน 9 ของส่วนยาวของธงนั้น อยู่ที่ตำแหน่งด้านติดคันธง สัดส่วนของธงตามทางกว้างและยาวเป็น 1:2 ธงนี้ต้องตรึงไว้กับคันธงทาสีทอง (orche)
ธงนี้ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากธงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบียโลรัสเซีย นอกเหนือจากการยกเอาสัญลักษณ์คอมมิวนิสต์ค้อนและเคียวและดาวแดงออก รวมถึงการสลับสีแดงและสีขาวในรูปแบบรอกจากสีขาวบนพื้นแดงเป็นสีแดงบนพื้นขาว แม้ว่าจะไม่มีการตีความอย่างเป็นทางการสำหรับสีของธง แต่คำอธิบายของอาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา ประธานาธิบดีเบลารุส สีแดงหมายถึงเสรีภาพและการเสียสละของบรรพบุรุษของประเทศ ในขณะที่สีเขียวหมายถึงชีวิต
นอกเหนือจากกฤษฎีกาใน พ.ศ. 2538 "เอสทีบี 911-2008: ธงประจำชาติของสาธารณรัฐเบลารุส" ได้รับการเผยแพร่โดยคณะกรรมการแห่งรัฐว่าด้วยการกำหนดมาตรฐานของสาธารณรัฐเบลารุสใน พ.ศ. 2551 ซึ่งให้รายละเอียดทางเทคนิคของธงชาติ เช่น รายละเอียดของสีและลวดลายประดับ การออกแบบประดับสีแดงบนธงชาติยังมีจนถึงจน พ.ศ. 2555 ความกว้างของธง 1⁄12 และขอบสีขาว 1⁄9 ใน พ.ศ. 2555 รูปแบบสีแดงครอบครองขอบสีขาวทั้งหมด (ซึ่งอยู่ที่ 1⁄9)
สี
สีของธงชาติได้รับการควบคุมใน "เอสทีบี 911-2008: ธงประจำชาติของสาธารณรัฐเบลารุส" และระบุไว้ในซีไออีแหล่งกำเนิดแสงมาตรฐานดี 65 ! rowspan=2 | สี ! colspan=2 | พิกัดสี ! rowspan=2 | Y10 ! x10 !! y10 !style="background:#C0000A;color:white"| แดง !style="background:#0EA000;color:white"| เขียว
! 2012–ปัจจุปัน ! ! style="background:#007D2C; width:100px; color:white;"| เขียว ! style="background:#CF101A; width:100px; color:white;"| แดง
ลวดลายประดับที่ด้านคันธง
ลวดลายประดับซึ่งออกแบบใน พ.ศ. 2460 โดย มาโตรนา มาร์เควิช ปรากฏอยู่บนที่ด้านคันธง (เหมือนที่เคยปรากฏบนธง พ.ศ. 2494) ลวดลายนี้ได้มาจากพืชและดอกไม้ในท้องถิ่นเป็นลวดลายดั้งเดิมที่ใช้กันทั่วไปในเบลารุส ลวดลายเหล่านี้บางครั้งใช้ในเสื้อผ้าทอ ที่สำคัญที่สุดคือผ้าทอแบบดั้งเดิมที่ใช้ในงานพิธีต่าง ๆ เช่น งานพิธีทางศาสนา งานศพ และงานสังคมเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น เจ้าภาพที่เสิร์ฟขนมปังและเกลือแก่แขกที่เสิร์ฟบนผ้ารุชนิก
สามีของมาโตรนา มาร์เควิช ถูกจับในข้อหาโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านโซเวียตและถูกประหารชีวิตระหว่างการปราบปรามของโซเวียตในเบลารุสใน พ.ศ. 2480 หลังจากนั้นครอบครัวก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ผ้ารุชนิกดั้งเดิมสูญหายและถูกยึดโดยเอ็นเควีดีใน พ.ศ. 2480 หรือถูกทำลายในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มิคาอิล คัทซาร์ น้องชายของมาโตรนา มาร์เควิช หัวหน้าแผนกชาติพันธุ์วรรณนาและคติชนวิทยาที่บัณฑิตยสถานวิทยาศาสตร์เบลารุส ถูกรวมอยู่ในคณะกรรมาธิการที่ได้รับคำสั่งให้ออกแบบธงใหม่สำหรับสาธารณรัฐเบียโลรัสเซียใน พ.ศ. 2494 อนุสาวรีย์ของมาโตรนา มาร์เควิช ถูกสร้างขึ้นที่เซียนโนใน พ.ศ. 2558
ยอดธง
ยอดธงคือวัตถุที่ใช้ประดับส่วนบนสุดของคันธง ในกฎหมายธงของเบลารุสได้ระบุว่า หากธงชาตินั้นมีการใช้โดยองค์กรของทางราชการในบางโอกาส เช่นในพิธีการสำคัญ ธงชาติเบลารุสนั้นจะต้องมีการประดับยอดธงไว้ด้วย ลักษณะของยอดธงนั้น มีรูปทรงอย่างสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ภายในส่วนฐานของยอดธงเป็นรูปดาวสีทอง รูปดาวนั้นมีห้าแฉก และมีลักษณะอย่างเดียวกับที่ปรากฏอยู่ในภาพตราแผ่นดินของเบลารุส ยอดธงดังที่ระบุไว้ข้างต้นเป็นสีทอง มีปลอกสีทองสำหรับสวมเข้ากับด้ามคันธง  หากธงดังกล่าวนี้ใช้โดยองค์กรทางทหาร แพรแถบหูกระต่ายสีธงชาตินั้นจะต้องผูกไว้ที่ปลอกนี้
การใช้ชักหรือแสดงธงชาติ
ธงชาติเบลารุส ต้องชักประจำอาคารสำนักงานของทางราชการไว้ทุกวันตามที่กำหนดไว้ในกฎหมาย สถานที่ดังกล่าวได้แก่:
ส่วนการชักธงชาติตามสถานที่อื่น ๆ ที่ทางราชการกำหนด มีดังนี้
ธงอย่างอื่นที่เกี่ยวข้อง
นับตั้งแต่การบังคับใช้ธงชาติแบบปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2538 ธงอย่างอื่นที่ใช้โดยรัฐบาลหรือหน่วยงานราชการของเบลารุสนั้น ได้ใช้ธงชาติเป็นหลักในการดัดแปลงและออกแบบ
ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีของเบลารุสซึ่งเป็นธงที่ใช้สำหรับประธานาธิบดีโดยเฉพาะ ได้เริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ตามกฎหมายว่าด้วยธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเบลารุส ซึ่งลงนามโดยประธานาธิบดีลูกาแชนกา ลักษณะของธงนั้นถือได้ว่าลอกแบบมาจากธงชาติ โดยเพิ่มรูปตราแผ่นดินสีแดงลายเส้นสีทองไว้ตรงกลางธง ขนาดของธงนั้นกว้าง 5 ส่วน ยาว 6 ส่วน ซึ่งเกือบจะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ทำให้เห็นความแตกต่างจากธงชาติได้ชัดเจน ธงนี้ใช้ชักบนอาคารที่พักหรือยานพาหนะที่ประธานาธิบดีโดยสารอยู่
ใน พ.ศ. 2544 ประธานาธิบดีลูกาแชนกาได้ลงนามในกฎหมายว่าด้วยธงประจำกองทัพเบลารุส ลักษณะของธงนั้นมีสัดส่วนกว้าง 1 ส่วน ยาว 1.7 ส่วน พื้นธงเป็นสีแดง มีลวดลายตามแบบที่ปรากฏในธงชาติประดับที่ด้านคันธง ด้านหน้าธงนั้นมีรูปตราแผ่นดินของเบลารุส เบื้องบนมีแถบอักษรโค้งความ "УЗБРОЕНЫЯ СІЛЫ" (แปลว่า "กองทัพ (เบลารุส)") เบื้องล่างเป็นอักษรข้อความ "РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ" (แปลว่า "สาธารณรัฐเบลารุส") ตัวอักษรในข้อความดังกล่าวนั้นเป็นสีทอง ที่ด้านหลังธงนั้นเป็นรูปตราประจำกองทัพเบลารุส ลักษณะเป็นรูปดาวแดงล้อมด้วยช่อกิ่งโอ๊กและใบลอเรล เหนือรูปดังกล่าวมีข้อความ "ЗА НАШУ РАДЗІМУ" (แปลว่า "เพื่อมาตุภูมิของเรา") เบื้องล่างของรูปนั้นจารึกชื่อเต็มของหน่วยทหาร
Perriera
Perriera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Simaroubaceae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คิม จี-ฮุน (นักแสดงเกิด พ.ศ. 2524)
คิม จี-ฮุน (김지훈; เกิด 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1981) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงจากละครโรแมนติกคอมเมดี้ทางโทรทัศน์ เช่น ยุคทองของลูกสะใภ้ (2007), เลิฟแมริจ (หรือที่รู้จักในชื่อเรื่อง แม่สื่อคู่รัก, 2008), สตาร์ฟอลลิงฟรอมเดอะสกาย (หรือที่เรียกว่า วิชอัพออนเดอะสตาร์, 2010) และ มายคิวท์กาย (2012) ในปี ค.ศ. 2010 เขายังปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง นาตาลี และซีรีส์ลึกลับทางเคเบิลเรื่อ อันโซลฟ์ อีกด้วย
ไฮคีย์
ไฮคีย์ เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติเกาหลีใต้ ที่ก่อตั้งและบริหารจัดการโดย Grandline Group (GLG) และโซนี่มิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์เกาหลี ทางวงประกอบด้วยสมาชิก 4 คนคือ ซออี, รีนา, เยล และ ฮวีซอ ซึ่งเข้ามาใหม่ในวันที่ 14 ส่วน ศีตลา ได้ลาออกจากวงเมื่อวันอังคารที่ 24 พฤษภาคม พวกเธอเดบิวต์ด้วยซิงเกิลแรกคือ Athletic Girl ซึ่งเป็นซิงเกิลแรกในอัลบั้มแรกเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2022
ค.ศ. 2021: กิจกรรมก่อนเดบิวต์ และการเปิดตัว
ก่อนหน้านี้ รีนา เคยฝึกภายใต้ค่าย ดับเบิลยูเอ็ม เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ขณะนั้นเธอเป็นตัวแทนของบริษัทในชื่อ อี ซึง-ฮย็อน (ชื่อเกิด) ในรายการ พรอดิวซ์โฟร์ตีเอต ในฐานะผู้เข้าแข่งขันและเป็นสมาชิกในโปรเจ็กต์ WM Pre Debut "Ggumnamu"
ในวันพฤหัสบดีที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 นาเวอร์ นิวส์ เว็บไซต์ข่าวเกาหลีเปิดเผยว่า Grandline Group (GLG) ค่ายย่อยที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ของค่าย Grandline Entertainment (GRDL) ซึ่งเป็นค่ายเพลงของศิลปินอย่าง Stella Jang และ Geeks และศิลปินแนวฮิปฮอปและอินดี้ชื่อดังของเกาหลีรายอื่นๆ กำลังวางแผนที่จะเดบิวต์เกิร์ลกรุปวงใหม่ในวันพุธที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2022
ในวันอังคารที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 เยลได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเป็นสมาชิกคนแรกของวงผ่านวิดีโอคัฟเวอร์เพลง "Bad Habits" โดย เอ็ด ชีแรน ซึ่งเธอออกแบบท่าเต้นด้วยตัวเอง ในวันศุกร์ที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ซออี ได้รับการแนะนำเป็นสมาชิกคนที่สองของวง หลังจากสามวันผ่านไป ในวันจันทร์ที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 รีนา หรือ อี ซึง-ฮย็อน ถูกเปิดเผยว่าเป็นสมาชิกคนที่สาม วันต่อมา วันอังคารที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ศีตลา วงศ์กระจ่าง ได้รับการแนะนำว่าเป็นสมาชิกคนที่สี่และคนสุดท้ายของวง
2022: เปิดตัวด้วย Athletic Girl, การลาออกจากวงของศีตลา และการเปิดตัวสมาชิกใหม่ ฮวีซอ
ในวันอังคารที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2021 บัญชีโซเชียลมีเดียของทางวง ไฮคีย์ ได้มีการประกาศว่าทางวงจะเปิดตัวด้วยซิงเกิ้ลแรกจากอัลบั้มแรกของพวกเขาที่ชื่อว่า Athletic Girl ด้วยซิงเกิลชื่อเดียวกัน
เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2022 ต้นสังกัด GLG ได้ประกาศว่าศีตลาได้ประกาศลาออกจากวง เนื่องจากเหตุผลส่วนตัว
เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2022 ไฮคีย์ได้ประกาศเปิดตัวสมาชิกใหม่ที่เข้ามาแทนศีตลาคือ ฮวีซอ และพวกเธอเปิดตัวซิงเกิ้ลที่สองในชื่อเพลง Run เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 2022
โอรียัก
โอรียัก (Aurillac, ออกเสียง; Orlhac) เมืองโอรียักเป็นเมืองหลวงของจังหวัดก็องตาลในแคว้นโอแวร์ญในประเทศฝรั่งเศส เมืองโอรียักตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝรั่งเศส ตัวเมืองตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำก็องตาล ชาวเมืองโอรียักเรียกว่า "โอรียากัว" หรือ "ก็องตาเลียง"
โอรียักเป็นที่ตั้งของมหาวิหารนอเทรอดามแห่งโอรียัก
นิราศไทรโยค
นิราศไทรโยค เป็นพระนิพนธ์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ซึ่งแต่งด้วยโครงสี่สุภาพ จำนวน ๑๔๔๑ บท เป็นวรรณคดีนิราศ บันทึกเหตุการณ์รายวันระหว่างเสด็จประพาสน้ำตกไทรโยคเป็นเวลา ๓๖ วัน ระหว่างวันที่ ๑๗ กุมภาพันธ์ จนถึงวันที่ ๒๔ มีนาคม ร.ศ. ๑๑๒ (พ.ศ. ๒๔๓๗) โดยเสด็จเป็นการส่วนพระองค์
จากนั้นเดินทางตามลำน้ำแม่กลองผ่านวัดต่าง ๆ ไปถึงวัดเจ็ดเสมียน จอดเรือค้างแรมที่แพหน้าวัด เช้าออกเดินทางผ่านสถานที่ต่างๆในเขตเจ็ดเสมียน และโพธาราม เสด็จขึ้นเที่ยวตลาดโพธาราม วันรุ่งขึ้นเรือออกจาบ้านม่วง ถึงศาลเทพารักษ์เบิกไพร ซึ่งมีผู้คนนับถือว่าศักดิ์สิทธิ์ จึงได้เสด็จขึ้น "จำแวะจำไหว้ต้อง เชื่อต้องตามใจ" แต่กวีทรงสังเกตว่า
ครั้งเมื่อเสด็จถึงบ้านโป่ง ทรงสังเกตว่ามีวัดตามช่อบ้านทุกบาง ตามทางมีโรงหีบอ้อย จอดเรือที่ท่าเรือพระแท่นดงรังแล้วเดินทางต่อด้วยเกวียนเพื่อไปนมัสการพระแท่นดงตรัง ต่อจากนั้นเดินทางถึงเมืองกาญจนบุรี จากปากแพรกเดินทางไปตามแควน้อย เสด็จทางบกเที่ยวป่าล่าสัตว์บ้าง มีพรานเพชร์สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นประสาทรุ่นเดียวกับนครวัด เพราะมีรูปแบบเหมือนกัน
พระนราธิปประพันธ์พงศ์ เสด็จท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ทั้งน้ำตก ถ้ำ ป่า และภูเขา แล้วเสด็จกลับกรุงเทพฯตามเส้นทางเดิม
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงนิพนธ์นิราศเรื่อนี้ โดยพรรณนาสิ่งที่ได้เห็นทั้งภูมิประเทศ ความเป็นอยู่ของราษฎร เหตุการณ์บ้านเมือง ความประพฤติของเจ้านายขุนนาง ข้าราชการ ทรงวิจารณ์และแสดงความรู้สึกส่วนพระองค์ต่อราชการและสังคม ตลอดจนการต่างประเทศ ทรงทราบดีว่า "บางคำเป็นข้อเรี่ยว แรงกระมัง แม่เอย" จึงทรงกล่าวไว้ในโคลงบทท้ายๆ มืให้เผยแพร่นิราศเรื่อนี้จนกว่าจะสิ้นพระชมม์ไปแล้ว กรมศิลปากรได้ขอประทานอนุญาตจัดพิมพ์นิราศไทยโยคจากพระทายาท คือพระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จัดพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๑๘
พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน
พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน (Golden Madonna of Essen) เป็นประติมากรรมของพระแม่มารีและพระบุตรที่มีแกนที่สลักจากไม้แล้วปิดด้วยทองคำเปลว พระแม่มารีทองแห่งเอสเซินเป็นส่วนหนึ่งของสมบัติของมหาวิหารเอสเซินที่เดิมเป็นแอบบีเอสเซินในนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินในเยอรมนี และตั้งแสดงอยู่ในมหาวิหาร
“พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน” ที่เป็นงานประติมากรรมที่สันนิษฐานกันว่าสร้างราวปี ค.ศ. 980 เป็นประติมากรรมทั้งที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบของพระแม่มารีและพระบุตร และเป็นประติมากรรมลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดของทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ และเป็นงานชิ้นสำคัญที่ยังคงเหลืออยู่จากสมัยออตโตเนียน พระแม่มารีทองแห่งเอสเซินยังคงเป็นประติมากรรมอันเป็นที่สักการะของคริสต์ศาสนิกชนและเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพลเมืองของประชากรในภูมิภาครูห์ พระแม่มารีทองเป็นงานชิ้นเดียวที่ยังอยู่ครบทั้งองค์ของลักษณะงานประติมากรรมที่ดูเหมือนจะเป็นงานประติมากรรมที่สร้างกันเป็นสามัญในบรรดาคริสต์ศาสนสถานหรือแอบบีที่มีฐานะดีของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถึง 11 ทางตอนเหนือของยุโรป งานบางชิ้นของงานลักษณะนี้มีขนาดเท่าคนจริง โดยเฉพาะรูปสลักพระเยซูตรึงกางเขน
เวลาที่สร้าง
ประติมากรรมชิ้นนี้สันนิษฐานกันว่าสร้างราวปี ค.ศ. 980 ซึ่งเป็นช่วงเวลาในสมัยของมาทิลดาที่ 2 (ค.ศ. 971–ค.ศ. 1011) พระราชนัดดาในจักรพรรดิออตโตที่ 1 เมื่อเป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่แอบบีเอสเซิน ในสมัยของมาทิลดา, โซเฟียแห่งกันเดิร์สไฮม์เจ้าอาวาสองค์ต่อมา (ค.ศ. 1012–ค.ศ. 1039) และทีโอฟานู (ค.ศ. 1039–ค.ศ. 1058) แอบบีเอสเซินก็ทำการซื้อหางานศิลปะอันมีค่าที่สำคัญที่สุดมาเป็นสมบัติของแอบบี ศิลปินผู้สร้างงานชิ้นนี้ไม่เป็นที่ทราบว่าเป็นใคร แต่โดยทั่วไปสรุปกันว่าสร้างที่โคโลญหรือฮิลเดสไฮม์ ฮิลเดสไฮม์มีพระแม่มารีที่มีอายุน้อยกว่า แต่โคโลญดูเหมือนจะเป็นที่พำนักของศิลปินเพราะลักษณะของผ้าที่ทบบนพระองค์มีลักษณะคล้ายเสื้อผ้าบนตัวแบบบน “กางเขนออตโต-มาทิลดา” ที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 982 ซึ่งก็เป็นสมบัติของแอบบีเอสเซินเช่นกัน ที่สร้างโดยช่างทองโคโลญ เพราะมีลักษณะที่คล้ายคลึงกับกางเขนเยโรของมหาวิหารโคโลญ
ลักษณะ
พระแม่มารีของประติมากรรมชิ้นนี้ประทับบนม้านั่งโดยมีพระเยซูที่มีขนาดใหญ่กว่าสัดส่วนเล็กน้อยบนพระเพลา พระองค์ทรงทูนิคแขนยาวรัดพระองค์คลุมด้วยผ้าคลุมพาลลาที่โอบรอบพระองค์ขึ้นไปบนพระพาหา บนพระเศียรเป็นผ้าคลุมผมที่ชายอยู่ภายใต้พาลลา ในพระหัตถ์ขวาเป็นลูกโลกที่ทรงชูไว้ด้วยหัวแม่มือและนิ้วสองนิ้ว ขณะที่พระกรซ้ายทรงประคองพระบุตรผู้ทรงเครื่องทรงอย่างพระสันตะปาปา ในอ้อมกรซ้ายของพระเยซูเป็นหนังสือที่ดูเหมือนหน้าปกจะประดับด้วยอัญมณี
ประติมากรรมสูง 74 เซนติเมตร โดยมีฐานกว้าง 27 เซนติเมตร แกนประติมากรรมสลักจากไม้ชิ้นเดียวที่น่าจะเป็นไม้จากต้นพ็อพพลา แต่นักประวัติศาสตร์ศิลป์ก่อนหน้านั้นสรุปว่าเป็นไม้จากต้นแพร์, พลัม หรือ ไลม์ ผิวหุ้มด้วยทองคำเปลวทั้งองค์ที่หนาเพียง 0.25 มิลิเมตรที่ยึดด้วยตาปูทองขนาดจิ๋ว ขนาดของแผ่นทองที่ใช้ก็ต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับบริเวณที่ใช้บนองค์ประติมากรรม ทั้งพระพักตร์ของทั้งพระแม่มารีและพระบุตรใช้ทองเพียงแผ่นเดียว สีพระเนตรเคลือบด้วยคลัวซอนเน พระเนตรของพระแม่มารีลึกลงไปในเบ้าที่แกะไว้ แต่พระเนตรของพระบุตรเพียงแต่ปะทับไว้เฉย ๆ มือของพระบุตรทำด้วยเงินหล่อและเพิ่งมาสร้างต่อเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระหัตถ์ขวาเดิมสูญหายไป ร่องรอยของการตกแต่งเดิมจากคริสต์ศตวรรษที่ 10 พบบนลูกโลก, บนขาหลังขวาของม้านั่ง และบนหนังสือ และ บนรัศมี เข็มกลัดรูปอินทรีที่ตรึงเสื้อคลุมของพระแม่มารีเป็นงานที่มาเพิ่มเติมในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เข็มกลัดตรึงภายใต้งานกอธิคมีอายุมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14
การอนุรักษ์
“พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน” ได้รับการบูรณะเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1905 เมื่อมาถึงเวลานั้นแก่นไม้ก็พรุนไปด้วยรูไชของหนอนไม้และแทบจะทำให้งานประติมากรรมทรุดฮวบลงมา นักอนุรักษ์จึงทำการหล่ออย่างระมัดระวังในแม่พิมพ์พลาสเตอร์, พ่นรูพรุนเพื่อกำจัดผงที่เกิดจากการไชชอนของหนอน, ชุ่มด้วยยาฆ่าแมลง และอุดด้วยส่วนผสมที่เป็นกาว, ชอล์ค และ น้ำ กระบวนการเป็นไปอย่างละเอียดละออเพื่อให้เข้าถึงทุกซอกทุกมุมเท่าที่จะเข้าถึงได้ จากนั้นก็อุดรูบนผิวของเนื้อไม้ด้วยตาปูที่ทำด้วยไม้โอ้ค การบูรณะเป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 3,200 มาร์คทองที่ส่วนหนึ่งจ่ายโดยรัฐปรัสเซีย
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง “พระแม่มารีทองแห่งเอสเซิน” ได้รับความเสียหายจากการพยายามรีบขนย้ายหนี ที่ทำให้แผ่นทองหลายแผ่นหลุดจากผิด ซึ่งทำให้หนอนไม้เข้าไปทำการไชชอนได้อีกครั้ง การบูรณะครั้งที่สองทำโดยคลาสเซินช่างทองชาวเอสเซิน ผู้รมประติมากรรมด้วยยาฆ่าแมลงและอุดรูด้วย “ไม้เหลว” (liquid wood) หรือพลาสติกที่ใช้กันโดยทั่วไปในการซ่อมอนุรักษ์งานไม้
การบูรณะครั้งล่าสุดทำเมื่อปี ค.ศ. 2004 ภายในมหาวิหาร โดยมีการตั้งห้องอนุรักษ์ภายในสังฆทรัพยคูหา เพื่อตรวจสภาพของประติมากรรมโดยการฉายรังสีเอกซ์และการส่องกล้องเพื่อตรวจสอบช่องหรือรูภายในประติมากรรม นอกจากนั้นก็ได้นำตัวอย่างไม้ และ สิ่งสกปรกที่เกาะไปทำการวิจัยทางเคมี ผู้เชี่ยวชายให้คำแนะนำว่างานประติมากรรมควรจะรักษาไว้ในสถานที่ที่มีการควบคุมอุณหภูมิและไม่ควรจะเป็นบริเวณที่ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวได้ นักอนุรักษ์ปฏิสังขรณ์ไม้ริอา เริททิงเกอร์ และ มิคาเอลา ฟอน เวลคทำการซ่อมส่วนที่เป็นม้านั่ง และ ช่างเงินปีเตอร์ โบลจ์ทำการขัดผิวที่เป็นโลหะ และ พระหัตถ์ขวาที่ทำด้วยเงินของพระบุตรที่ดำลงไปให้วาววามขึ้น
บันทึกจากยุคกลาง
เมื่อใดหรือผู้ใดที่จ้างหรืออุทิศทรัพย์ในการสร้างประติมากรรมชิ้นนี้นั้นไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่ชัด และหลักฐานตามลายลักษณ์อักษรที่กล่าวถึงก็แทบจะหาไม่ได้ในช่วงสองร้อยปีแรกที่สร้างขึ้น แต่ที่ทราบแน่คือเป็นงานที่ตกมาเป็นสมบัติของแอบบีในปี ค.ศ. 993 เมื่อจักรพรรดิออตโตที่ 3 เสด็จประพาสแอบบีและพระราชทานมงกุฎ ที่เรียกว่า “มงกุฎยุวกษัตริย์” ที่ยังคงเป็นของมหาวิหารมาจนกระทั่งทุกวันนี้ ตั้งแต่เมื่อมีการกล่าวถึงพระแม่มารีทองเป็นครั้งแรกก็กล่าวถึงว่าได้รับการรักษาไว้ระหว่างการสงคราม ความความขัดแย้งระหว่างสังฆมณฑลโคโลญและลอร์ดแห่งอิเซนแบร์กเกี่ยวกับผู้ใดควรจะมีอำนาจปกครองแอบบีเอสเซินเป็นผลให้อัครสังฆราชเองเกิลแบร์ตที่ 2 แห่งแบร์กถูกฆาตกรรมโดยฟรีดริชแห่งอิเซนแบร์กในปี ค.ศ. 1225 แต่ไม่มีผลกระทบกระเทือนอย่างใดต่อประติมากรรม หรือไม่แม้แต่ระหว่างกรณีที่ต่อเนื่องกันเป็นเวลาหลายร้อยปีที่ว่าเมืองเอสเซินควรจะเป็นราชนครรัฐอิสระหรือควรจะขึ้นต่อแอบบี
ตราอาร์มของเมืองเมืองเอสเซินในปี ค.ศ. 1244 เป็นภาพพระแม่มารีทองขนาบระหว่างนักบุญคอสมาสและดาเมียน เอกสารแรกที่กล่าวถึงพระแม่มารีทองมาจาก “Liber Ordinarius” ของปี ค.ศ. 1370 ที่บรรยายถึงพิธีและการแห่พระรูปอย่างละเอียด คำบรรยายที่กล่าวว่าแคนนอนรับพระแม่มารีทองจากมือของเหรัญญิกเพื่อนำไปแห่เนื่องในโอกาส “วันสมโภชน์ความบริสุทธิ์ของพระแม่มารี” (Purification of the Virgin) ทำให้นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าพระแม่มารีทองได้รับการนำออกมาแสดงต่อสาธารณชนเพียงปีละครั้ง นอกจากนั้นไปแล้วก็เก็บรักษาไว้จากสายตาประชาชน สถานที่เก็บก็สันนิษฐานว่าอาจจะเป็นด้านหน้าด้านตะวันตกที่มีลักษณะเหมือนป้อมปราการของมหาวิหารเอสเซิน หรือที่ “armarium dictum sychter” ซึ่งเป็นส่วนที่ต่อเติมจากทางเดินกลางตอนใต้
ประติมากรรมเพิ่งมาถูกเรียกว่า “พระแม่มารีทอง” ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 หนังสือศาสนาที่เขียนราวปี ค.ศ. 1370 เพียงแต่บรรยายว่าเป็น “dat gulden bild onser vrouwen” (ประติมากรรมทองของพระแม่มารี) การสำรวจทรัพย์สินของแอบบีในปี ค.ศ. 1626 บันทึกว่าเป็น “Noch ein gross Marienbelt, sitzend uff einen sthuell mit lauteren golt uberzogen” (ประติมากรรมพระแม่มารีอีกชิ้นหนึ่ง ที่ประทับบนม้านั่งและหุ้มด้วยทองคำแท้)
การย้ายพระรูปหนีภัยและสมัยใหม่ตอนต้น
การย้ายพระรูปหนีภัยครั้งที่สองเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1794 ก่อนที่กองทัพของฝ่ายปฏิวัติฝรั่งเศสจะคืบหน้าเข้ามา ครั้งนี้นำไปซ่อนไว้ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าใกล้เมืองชตีลเลอ แอบบีเอสเซินถูกยุบในปี ค.ศ. 1803 หลังจากการปฏิรูปดินแดนในเยอรมนี พระแม่มารีทองจึงตกไปเป็นของวัดเซนต์โยฮันน์ซึ่งเป็นวัดประจำท้องถิ่นที่ใช้ตัวแอบบีเดิมเป็นวัด ตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 ประติมากรรมก็ถูกล็อกรักษาไว้ในสังฆทรัพยคูหาและแทบจะไม่ได้รับการตรวจหรือศึกษาโดยนักประวัติศาสตร์ศิลป์
คริสต์ศตวรรษที่ 20
พระแม่มารีทองอยู่ที่เอสเซินตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็ถูกย้ายหนีอีก หลังจากการปฏิวัติโดยคอมมิวนิสต์ในบริเวณรูห์ในฤดูร้อนของปี 1920 แล้วเจ้าหน้าที่ของวัดเซนต์โยฮันน์ก็กลัวว่าจะเกิดความไม่สงบขึ้นอีก จึงได้ตัดสินใจหาทางซ่อนพระแม่มารีทองในที่ที่ปลอดภัยและต้องไม่เป็นที่ทราบโดยนักบวชเองด้วย ทั้งนี้เพื่อป้องกันการยักยอกหรืออื่น ๆ เจ้าหน้าที่จึงสั่งให้ช่างทองจากอาเคินให้หาที่ให้ ช่างทองทำการตกลงกับสังฆมณฑลอีกแห่งหนึ่งว่าจะทำการซ่อนพระแม่มารีทองและทรัพย์สินอื่น ๆ ที่เคยเป็นของแอบบีเอสเซินในสถานที่ที่ตนเองและผู้ได้รับมอบหมายเท่านั้นที่จะทราบ แม้แต่พระสังฆราชก็ทราบเพียงแต่แผนการคร่าว ๆ และไม่ทราบสถานที่แท้จริงที่จะทำการซ่อน เอกสารบรรยายรายละเอียดของที่ซ่อนนำไปฝากไว้ที่สังฆมณฑลดัตช์ในกรณีที่คนกลางถูกสังหาร แผนการดังกล่าวเป็นแผนที่รัดกุมเป็นอันมากจนกระทั่งแม้ในปัจจุบันก็ยังไม่เป็นที่ทราบว่าที่ซ่อนในช่วงนั้นคือที่ใด แต่ที่ทราบคือได้รับการบรรจุในกระเป๋าเดินทางกระดาษเก่า ๆ และถูกนำไปยังสถานที่ที่ตั้งอยู่ในสังฆมณฑลฮิลเดสไฮม์ เอกสารบรรยายรายละเอียดของที่ซ่อนไว้ที่สังฆมณฑลดัตช์ก็ได้รับการทำลายหลังจากที่ได้นำพระรูปกลับมายังเอสเซินโดยปลอดภัยในปี ค.ศ. 1925 เมื่อสถานการณ์ทางการเมืองสงบลง เมื่อนำกลับช่างทองและบุตรชายก็ไปนำพระรูปจากที่ซ่อน นั่งรถไฟชั้นสี่และถือพระรูปที่อยู่ในกระเป๋าถือธรรมดา
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ทรัพย์สินของเอสเซินถูกนำไปซ่อนที่วอร์ชไตน์ก่อน ต่อมาที่ปราสาทอัลเบร็คท์สบวร์กในแซกโซนี และในที่สุดก็ถูกนำไปซ่อนไว้ในหลุมหลบภัยทางอากาศที่ซีก จนกระทั่งมาพบโดยทหารอเมริกันเมื่อปลายสงคราม ในเมื่อสังฆทรัพยคูหาที่เอสเซินถูกทำลายโดยลูกระเบิดระหว่างสงคราม พระแม่มารีทองจึงมิได้รับการนำกลับจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1950 ก่อนที่จะนำกลับก็ถูกนำไปตั้งไว้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐแห่งเฮสเซียนที่มาร์บวร์ก ต่อมาที่ปราสาทดิคใกล้เรย์ดท ตั้งแต่เดือนเมษายนจนถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1949 ก็ตั้งแสดงอยู่ในงานแสดงศิลปะที่บรัสเซลส์ ต่อมาจนกระทั่งเดือนตุลาคมที่อัมสเตอร์ดัม และในที่สุดก็กลับมายังเอสเซิน จนกระทั่งการก่อสร้างมหาวิหารเอสเซินเสร็จ พระแม่มารีทองก็ได้รับการเก็บรักษาไว้ในห้องนิรภัยของธนาคารที่เอสเซิน ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาพระแม่มารีทองก็ประทับอยู่ที่เอสเซินตลอดมา
อิทธิพล
พระแม่มารีทองเป็นทั้งงานประติมากรรมทั้งที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบของพระแม่มารีและพระบุตร และเป็นประติมากรรมลอยตัวที่เก่าแก่ที่สุดของทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ และเป็นงานหนึ่งในสองชิ้นของงานปิดทองของรูปลักษณ์ของลัทธินิยมของยุคกลาง งานปิดทองหรือหุ้มทองมักจะกล่าวถึงในเอกสารของยุคกลาง และนอกไปจากรูปของนักบุญฟิเดสที่แอบบีที่ Conques en Rouergue ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสแล้ว ก็ไม่มีงานอื่นใดที่ยังหลงเหลืออยู่ให้เห็น (พระแม่มารีฮิลเดสไฮม์ถูกลอกแผ่นทองที่ครั้งหนึ่งเคยมีหุ้มออก) และเป็นที่ทราบกันว่าจักรพรรดิชาร์เลอมาญทรงมีกางเขนที่มีพระรูปของพระเยซูขนาดเท่าคนจริงที่ทำด้วยทองที่ชาเปลพาเลไทน์แห่งอาเคิน ที่เป็นงานประเภทเดียวกันชิ้นที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นหลักฐาน นอกจากนั้นก็ยังมีพระรูปอื่น ๆ ที่ทำด้วยโลหะมีค่าที่ปัจจุบันสูญหายไปแล้ว ที่ได้รับการบันทึกไว้ในคริสต์ศาสนสถานแองโกล-แซ็กซอนและอื่น ๆ แต่โดยทั่วไปแล้วจะเป็นประติมากรรมพระเยซูตรึงกางเขนที่บางครั้งก็จะขนาบด้วยพระแม่มารีและนักบุญจอห์น เช่นงานที่สร้างโดยสเปียร์ฮาฟ็อคในคริสต์ศตวรรษที่ 11
การที่ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นปฏิมากรรมลอยตัวและมีตาเคลือบทำให้เห็นว่าเป็นงานที่มีอิทธิพลจากศิลปะไบแซนไทน์ที่เริ่มเผยแพร่เข้ามาในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์หลังการอภิเศกสมรสของจักรพรรดิออตโตที่ 2 กับธีโอฟานูผู้เป็นเจ้าหญิงไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 972 แม้ว่างานประติมากรรมขนาดใหญ่เช่นนี้จะมิใช่งานแบบประเพณีนิยมไบแซนไทน์หลังจากสมัยที่เกิดการทำลายรูปเคารพสมัยไบแซนไทน์ขึ้น ลักษณะโดยทั่วไปบ่งให้เห็นว่าประติมากรผู้สร้างงานไม่มีความชำนาญในการแกะสลักปฏิมากรรมลอยตัว เพราะด้านหน้าและหลังดูไม่มีความสมมาตรต่อกัน
ความสำคัญทางศาสนาและการเมือง
ความหมายของลูกโลกในพระหัตถ์ขวาของพระแม่มารีตีความกันไปได้หลายอย่าง ที่อาจจะเป็นนัยยะถึง “ลูกโลกประดับกางเขน” ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ “ลูกโลกประดับกางเขน” มิได้เป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์จนกระทั่งเมื่อมาถึงการบรมราชาภิเษกของจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ในปี ค.ศ. 1024 และการแสดงการถือ “ลูกโลกประดับกางเขน” ก็มักจะถือทั้งมือมิใช่เพียงสามนิ้วตามที่ปรากฏในประติมากรรมชิ้นนี้ ฉะนั้นลูกโลกจึงควรจะเป็น “แอปเปิลแห่งการไถ่บาป” — ทำนองเดียวกับที่อีฟถือแอปเปิลแห่งความชั่วร้ายที่เก็บมาจากต้นไม้แห่งความรู้แห่งความดีและความชั่ว ฉะนั้นพระแม่มารีจึงเชื่อกันว่าทรงเป็นผู้ถือผลแอปเปิลที่เป็นสัญลักษณ์ของการมาแก้บาป โดยการมากำเนิดของพระเยซู พระแม่มารีจึงถือว่าเป็นอีฟของพันธสัญญาใหม่
อีกความหมายหนึ่งของลูกกลมใกล้เคียงกับทฤษฎี “ลูกโลกประดับกางเขน” แม้ว่าจะยังมิได้เป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์ของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์จนอีกร้อยปีต่อมา แต่ความคิดที่ว่าลูกกลมเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจเหนือโลกเป็นความคิดที่เป็นที่เข้าใจกันแล้วในสมัยที่สร้างงานประติมากรรม การใช้สัญลักษณ์ของอำนาจปรากฏในหนังสือวิจิตรคาโรแล็งเชียงและออตโตเนียน ถ้าว่ากันตามทฤษฎีนี้แล้วพระแม่มารีก็จะเป็นผู้ถือโลกทั้งโลกในอุ้งพระหัตถ์ ในนามของผู้มีอำนาจที่แท้จริงบนพระพระเพลาของพระองค์ — พระบุตร
แม่น้ำสติกซ์
แม่น้ำสติกซ์ (Styx) เป็นแม่น้ำในเทพปกรณัมกรีกซึ่งเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างพิภพกับโลกบาดาล (เขตแดนดังกล่าวมักเรียก เฮดีส อันเป็นพระนามของผู้ปกครอง) แม่น้ำสติกซ์ เฟลจิชัน (Phlegethon) แอคะรัน (Acheron) ลีธี (Lethe) และ โคซีตัส (Cocytus) ล้วนบรรจบกันที่ใจกลางโลกบาดาลตรงบึงใหญ่ ซึ่งบ้างเรียก สติกซ์ ตามเฮโรโดตัส แม่น้ำสติกซ์กำเนิดใกล้เฟนอช (Feneos)
เอเบร์ บาเนกา
เอเบร์ มักซิมิเลียโน ดาบิด บาเนกา (Éver Maximiliano David Banega; เกิด 29 มิถุนายน ค.ศ. 1988) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับอัชชะบาบในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก
แม่น้ำสติกซ์
เทวดาทั้งหลายต่างถูกผูกมัดด้วยแม้น้ำสติกซ์ และปฏิญาณสาบานต่อมัน สาเหตุเพราะระหว่างสงครามไททัน สติกซ์ เทวดาแห่งแม่น้ำสติกซ์ เข้ากับซูส หลังสงคราม ซูสประทานสัญญาว่าให้คำปฏิญาณทั้งหมดสาบานแก่พระนาง
เอเบร์ บาเนกา
โบกายูนิออร์ส
เขาลงเล่นเกมอาชีพนัดแรกในนัดที่ชนะแบนฟิลด์ 4–0 เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2007 จากนั้นในวันที่ 1 เมษายน เขาได้รับการลุกขึ้นปรบมือแสดงความชื่นชมจากคนดูในขณะที่ถูกเปลี่ยนตัวออกจากสนาม
แม่น้ำสติกซ์
เชื่อว่า แครอน คนพาย เป็นผู้พาดวงวิญญาณเพิ่งตายข้ามแม่น้ำนี้เข้าโลกบาดาล แม้ในแหล่งกรีกและโรมันต้นฉบับ ตลอดจนในดันเต แครอนพายในแม่น้ำแอคะรอน
เอเบร์ บาเนกา
บาเลนเซีย
เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2008 บาเนกาเซ็นสัญญากับบาเลนเซียเป็นเวลา 5 ปีครึ่ง โดยมีค่าตัว 20 ล้านยูโร เขาลงเล่นนัดแรกให้กับทีมในนัดที่แพ้อัตเลติโกมาดริด 0–1 หลังจากถูกเปลี่ยนตัวลงมาในช่วงครึ่งเวลาหลัง
บาเนกาถูกยืมตัวไปเล่นให้กับอัตเลติโกมาดริดในฤดูกาล 2008–09 และได้ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมโดยลงในฐานะตัวสำรองในนัดที่ชนะเปเอสเฟ 3–0 ในรอบแบ่งกลุ่มรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
หลังจากหมดสัญญายืมตัวที่อัตเลติโกมาดริด บาเนกากำลังจะได้ย้ายไปร่วมทีมเอฟเวอร์ตัน แต่เกิดปัญหาเกี่ยวกับวีซ่าทำให้ไม่สามารถย้ายทีมได้ ต่อมาในฤดูกาล 2009–10 ในนัดเปิดสนามที่พบกับเซบิยา เขาทำแอสซิสต์ 2 ลูกให้กับบาเลนเซียในนัดนั้น จากนั้นในวันที่ 17 มกราคม 2010 เขาสามารถทำประตูแรกในการลงเล่นกับทีมได้ในนัดที่ชนะบิยาร์เรอัล 4–1
บาเนกาลงเล่น 28 นัดในฤดูกาล 2010–11 และในฤดูกาลนั้นบาเลนเซียจบในอันดับที่สามและผ่านเข้าไปเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ต่อมาในวันที่ 31 มกราคม 2014 บาเนกาถูกยืมตัวไปร่วมทีมนิวเวลส์โอลด์บอยส์จนจบฤดูกาล
เซบิยา
ในวันที่ 27 พฤษภาคม 2015 บาเนกาลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดชิงชนะเลิศ ยูฟ่ายูโรปาลีก 2015ที่ชนะดนีปรอ 3–2 และเขายังได้รางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมประจำเกมในนัดนั้น จากนั้นในยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2015 บาเนกาเป็นผู้เล่นที่สามารถทำประตูได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของการแข่งขันแต่สุดท้ายทีมของเขาแพ้ให้กับบาร์เซโลนา 4–5
ในฤดูกาล 2015–16 บาเนกาทำได้ 9 ประตูในการลงเล่น 46 นัด และเขาลงเล่นครบทั้ง 90 นาทีในยูฟ่ายูโรปาลีก นัดชิงชนะเลิศ ที่ชนะลิเวอร์พูล 3–1 บาเนกาลงเล่นนัดสุดท้ายให้กับทีมในนัดชิงชนะเลิศ โกปาเดลเรย์ 2016 ซึ่งเขาถูกไล่ออกในนาทีที่ 90 และสุดท้ายแพ้บาร์เซโลนา 0–2
อินเตอร์มิลาน
วันที่ 16 พฤษภาคม 2016 มีการประกาศว่าบาเนกาได้เซ็นสัญญากับอินเตอร์มิลานโดยไม่มีค่าตัวและย้ายอย่างเป็นทางการในวันที่ 1 กรกฎาคม มีการแถลงเปิดตัวบาเนกาในวันที่ 12 สิงหาคม โดยเขาสวมเสื้อหมายเลข 19
บาเนกาลงเล่นนัดแรกในเซเรียอา เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2016 โดยลงเป็นตัวจริงและเล่นเป็นเวลา 70 นาทีในนัดที่แพ้เวโรนา 0–2 และในวันที่ 11 กันยายน เขาจ่ายบอลให้เมาโร อิการ์ดิทำประตูชนะเปสการา และเป็น 3 คะแนนแรกของทีมในฤดูกาล ในวันที่ 12 มีนาคม 2017 เขาทำแฮท-ทริคส์แรกในอาชีพในเกมที่ชนะอาตาลันตา 7–1
อัลชาบับ
เดือนมกราคม 2020 มีการประกาศว่าบาเนกาจะย้ายไปอัลชาบับในซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีกหลังการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีกเสร็จสิ้น
การเล่นทีมชาติ
จากนั้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2008 เขาลงเล่นให้ทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในเกมกระชับมิตรที่ชนะกัวเตมาลา 5–0 และในปีเดียวกันเขาร่วมกับทีมชาติชุดโอลิมปิกแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อนและสามารถชนะเลิศเหรียญทองมาได้
บาเนกาเข้าร่วมการแข่งขันโกปาอาเมริกา 2015 โดยอยู่ในทีมในนัดแรกของทีมที่พบกับปารากวัย และเขาเป็นหนึ่งในสองผู้เล่นที่พลาดในการดวลลูกโทษในนัดชิงชนะเลิศที่แพ้ให้กับชิลี 1–4
บาเนกามีรายชื่อในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 เขาลงเล่นในฟุตบอลโลกเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน เขาลงเล่นเป็นเวลา 36 นาทีในนัดที่เสมอกับไอซ์แลนด์ 1–1 โดยเปลี่ยนตัวลงไปแทนลูกัส บิเกลีย
ประตูในนามทีมชาติ
(ประตูของอาร์เจนตินาจะอยู่ทางด้านซ้ายในตารางนี้, คะแนน หมายถึง คะแนนหลังจากที่บาเนกาทำประตูได้)
สโมสร
โบกายูนิออร์ส บาเลนเซีย เซบิยา
ทีมชาติ
อาร์เจนตินารุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
อาร์เจนตินาชุดโอลิมปิก
แหล่งข้อมูลอื่น
1986
กีฬาขี่ม้าในซีเกมส์ 2015
ขี่ม้า ใน ซีเกมส์ 2015 จัดขึ้นที่สิงคโปร์ เทิร์ฟ คลับ ไรด์ดิง เซ็นเตอร์, ประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่วันที่ 6–10 มิถุนายน 2558.
ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน
จากนักกีฬาทั้งหมด 38 คนจาก 8 ชาติสมาชิกที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาขี่ม้าในซีเกมส์ 2015:
ตารางเหรียญรางวัล
{{legend|#ccccff|ประเทศเจ้าภาพ|border=solid 1px #AAAAAA}}
เนียรีอิด
เนียรีอิด (Nereid) เป็นนางพรายน้ำมีทั้งหมด 50 องค์ บุตรแห่งเนียรีอูสและดอริส พวกเนียรีอิดมีลักษณะเป็นหญิงสาวผมลอนสีเงิน ผิวสีน้ำผึ้ง หนึ่งใน 50 นางนั้น มีองค์หนึ่งคือ นางแอมฟริไทที เป็นมเหสีแห่งเทพโพไซดอน แอมฟริไททีกับโพไซดอนมีบุตรด้วยกันคือ พวกไทรทันหรือพวกพรายฟองคลื่นผู้เป่าหอยสังข์ในทะเล
ประยูร ภมรมนตรี
พลโท ประยูร ภมรมนตรี ราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์ เป็นหนึ่งในคณะผู้ก่อการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ฝ่ายพลเรือน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นเหลนของพระยาราชมนตรี (ภู่ ภมรมนตรี) เสนาบดีพระคลังในรัชกาลที่๓ พลโท ประยูร ภมรมนตรี เป็นผู้เสนอจัดตั้งโรงแรมขนาดใหญ่ เพื่อรองรับความเจริญของกรุงเทพมหานคร หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อปี พ.ศ. 2496 และได้จดทะเบียนเป็นบริษัทของรัฐบาลไทย คือ บริษัท สหโรงแรมไทยและการท่องเที่ยว จำกัด หรือ "โรงแรมเอราวัณ"
ประวัติ
พลโท ประยูร ภมรมนตรี เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2440 (นับแบบปัจจุบัน พ.ศ. 2441) ที่กรุงเบอร์ลิน จักรวรรดิเยอรมัน ขณะที่บิดารับราชการเป็นทูตทหารไทยประจำจักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรของพันตรี พระชำนาญคุรุวิทย์ (แย้ม ภมรมนตรี) ทูตทหารประจำจักรวรรดิเยอรมัน กับมารดาที่เป็นชาวเยอรมัน ซึ่งเป็นครูสอนภาษาเยอรมันให้กับนักเรียนในจักรวรรดิเยอรมันขณะนั้น ชื่อแพทย์หญิง แอนเนลี ชำนาญคุรุวิทย์ หรือนามเดิม แอนเนลี ไฟร์ มีพี่สาวคือ อำพันธ์ และอรุณวดี ภมรมนตรี ประยูรมีพี่ชายฝาแฝด ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิตทรงรับขวัญเมื่อยามเกิด โดยประทานชื่อให้ว่า "ประยงค์-ประยูร" คู่กัน
พลโท ประยูร ภมรมนตรี สมรสครั้งแรกกับคุณสุวรรณ ภมรมนตรี มีบุตร 2 คน คือ
พลโท ประยูร ภมรมนตรี ได้สมรสใหม่กับคุณหญิงราษี ภมรมนตรี (สกุลเดิม พิรัชโยธิน) มีบุตร 3 คน คือ
พลโท ประยูร ภมรมนตรี ได้สมรสใหม่กับ คุณจันทร์ทิพย์ ภมรมนตรี มีบุตร 5 คน คือ
พลโท ประยูร ภมรมนตรี ได้สมรสใหม่กับ คุณ สมถวิล ภมรมนตรี (สกุลเดิม สุวรรณฑัต) มีบุตร 3 คน คือ
พลโท ประยูร ภมรมนตรี ได้สมรสใหม่กับ คุณเรณู ภมรมนตรี (สกุลเดิม พิบูลภานุวัฒน์) รองนางสาวไทย ประจำปี พ.ศ. 2491 มีบุตรอีก 4 คน ซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไป คือ
งานราชการ
รับราชการเป็นมหาดเล็ก ตำแหน่ง รองหุ้มแพร (เทียบเท่ายศ ร้อยโท) ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบิดาและมารดานำเข้าเฝ้าถวายตัวตั้งแต่เด็ก ๆ อายุเพียง 7-8 ขวบ พร้อมกับพี่ชายฝาแฝด และเป็นข้าหลวง ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต แต่ต่อมาได้ลาออกจากราชการเพื่อไปศึกษาต่อด้านรัฐศาสตร์ ที่ประเทศฝรั่งเศส
งานการเมือง
พลโท ประยูร ภมรมนตรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 ในปี พ.ศ. 2494 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ สังกัดพรรคเสรีมนังคศิลา ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500
เคยเป็นรัฐมนตรีที่ไม่ประจำกระทรวง ในรัฐบาลชั่วคราว พ.ศ. 2494 และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในคณะรัฐมนตรีคณะต่อมา (ครม.24)
การเปลี่ยนแปลงการปกครอง
ในการเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 นั้น พลโทประยูร ได้เข้าร่วมด้วย ด้วยถือเป็นคณะราษฎรสายพลเรือน โดยถือเป็นผู้ริเริ่มแนวความคิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองคู่กับนายปรีดี พนมยงค์ หรือหลวงประดิษฐ์มนูธรรม เนื่องจากไปศึกษายัง ณ ประเทศฝรั่งเศสเหมือนกัน จึงถือได้ว่าเป็นคณะราษฎรคู่แรกก็ว่าได้
โดยก่อนจะเดินทางไปยังประเทศฝรั่งเศส พลโทประยูรได้ทำการรักษาตัวจากวัณโรคจนหายดีแล้วจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ก่อนที่จะเดินทางไปสู่กรุงปารีส ซึ่งเป็นเมืองที่จะเข้ารับการศึกษา ได้แวะเดินทางเข้าสู่เมืองลียงเพื่อพบกับ นายควง อภัยวงศ์ หรือหลวงโกวิทอภัยวงศ์ เพื่อนนักเรียนไทยในประเทศฝรั่งเศส เพื่อที่นายควงจะแนะนำพลโทประยูรให้รู้จักกับนายปรีดีโดยจดหมายแนะนำตัว เพราะนายปรีดีขณะนั้นเป็นเสมือนผู้นำของนักเรียนไทยในประเทศฝรั่งเศส ทั้งคู่จึงได้รู้จักกันและคบหากันจนสนิทสนมกันในที่สุด อีกทั้งในการประชุมครั้งแรกของคณะราษฎร ที่บ้านพักเลขที่ 9 ถนนซอมเมอราร์ด กรุงปารีส ที่ติดต่อกันนานถึง 4 คืน 5 วัน ในต้นปี พ.ศ. 2470 นั้นก็เป็นบ้านพักของพลโทประยูรเอง และเริ่มต้นการประชุมในวันครบรอบวันเกิดปีที่ 30 ของพลโทประยูรอีกด้วย
ในระหว่างที่คณะราษฎรทั้งหมดได้เดินทางกลับสู่ประเทศไทย พลโทประยูร ยังได้เป็นผู้ที่ชักชวนและประสานกับนายทหารชั้นผู้ใหญ่และบุคคลอื่น ๆ ให้มาเข้าร่วมด้วยกับคณะราษฎร และเมื่อมีการวางแผนการปฏิวัติ ทั้งหมดก็ได้หารือแผนการทั้งหมดที่บ้านพักของ พลโทประยูรบ้าง และบ้านพักของพระยาทรงสุรเดชบ้าง สลับกันไป โดยในเช้าวันที่ทำการเปลี่ยนแปลงนั้น พลโทประยูรรับหน้าที่ตัดสายโทรศัพท์และสายโทรเลข ที่สำนักงานใหญ่กรมไปรษณีย์โทรเลข เชิงสะพานพระพุทธยอดฟ้า ฝั่งพระนคร โดยปฏิบัติการคู่กับนายควง อภัยวงศ์ ในฐานะที่ทั้งคู่รับราชการในกรมไปรษณีย์โทรเลข จึงถือเป็นผู้เชี่ยวชาญ โดยเริ่มกันตั้งแต่เวลา 04.00 น. และต้องให้เสร็จทันในเวลา 05.00 น. ท่ามกลางการคุ้มครองของทหารเรือและพลเรือนกลุ่มหนึ่งของคณะราษฎรราว 10 คนเท่านั้น  และจากนั้น พลโทประยูร ยังเป็นผู้ทำการควบคุมองค์ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ซึ่งเสด็จจากวังบางขุนพรหมในฐานะองค์ประกัน ภายใต้การควบคุมของ พันโท พระประศาสน์พิทยายุทธ ให้เข้าประทับยังพระที่นั่งอนันตสมาคมด้วย ซึ่งพระองค์ก็ได้ทรงมีปฏิสันธานบางประการกับ พลโทประยูรด้วยถึงการกระทำในครั้งนี้
จากนั้น พลโทประยูร ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการราษฎรและยังได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงต่าง ๆ ในเวลาต่อมาอีกหลายกระทรวงด้วยกัน
ในเหตุการณ์ที่พระยามโนปกรณ์นิติธาดา มีความเห็นแย้งเรื่องเค้าโครงเศรษฐกิจที่นำเสนอโดย หลวงประดิษฐ์มนูธรรม ซึ่งทำให้พระยามโนปกรณ์ ใช้อำนาจนายกรัฐมนตรีปิดรัฐสภาและงดใช้รัฐธรรมนูญบางมาตรา ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2476 นั้น มีสมาชิกคณะราษฎรสนับสนุนพระยามโนปกรณ์นิติธาดา เช่น พระยาทรงสุรเดช, พระยาฤทธิอัคเนย์ และพระประศาสน์พิทยายุทธ มีชื่อของ พลโทประยูร ร่วมอยู่ด้วย
สโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลในฤดูกาล 2023–24
ฤดูกาล 2023–24 เป็นฤดูกาลที่ 138 ในประวัติศาสตร์ของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล และเป็นฤดูกาลที่ 105 ติดต่อกันของสโมสรในลีกสูงสุด นอกจากลีกภายในประเทศแล้ว อาร์เซนอลยังเข้าร่วมการแข่งขันเอฟเอคัพ ลีกคัพ และเอฟเอคอมมูนิตีชีลด์ในฤดูกาลนี้ในฐานะรองแชมป์พรีเมียร์ลีกและยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก เป็นการกลับมาหลังจากหายไป 6 ปี
ปูมหลัง
ฤดูกาล 2022–23 เป็นฤดูกาลที่ก้าวหน้าสำหรับอาร์เซนอล เป้าหมายหลักของพวกเขาเมื่อเริ่มต้นฤดูกาลคือการผ่านเข้ารอบยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในฤดูกาลหน้า ในช่วงครึ่งทางของฤดูกาล เดอะ กันเนอร์ส ทำสถิติออกสตาร์ทในพรีเมียร์ลีกได้ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยชนะ 16 เสมอ 2 แพ้ 1 และมี 50 คะแนนจาก 19 นัดแรก อาร์เซน่อลนำเป็นจ่าฝูงในลีกมาอย่างยาวนาน แต่ท้ายที่สุดแล้วการลุ้นแชมป์ลีกของพวกเขาก็จบลง โดยพวกเขาเก็บได้เพียง 12 แต้มจาก 9 นัดสุดท้าย (ชนะ 3 เสมอ 3 แพ้ 3) ทีมของอาร์เตตาจบรองแชมป์ในพรีเมียร์ลีก และกลับไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฤดูกาล 2016–17
ปรี-ซีซันและกระชับมิตร
เมื่อวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 2023, อาร์เซนอลประกาศว่าจะเดินทางไป สหรัฐอเมริกา ในเดือนกรกฎาคม เพื่อแข่งขันใน เอ็มแอลเอส ออล-สตาร์ส, นำโดย ดี.ซี. ยูไนเต็ด หัวหน้าผู้ฝึกสอน เวย์น รูนีย์. เมื่อวันที่ 28 เมษายน, ทัวร์กระชับมิตรที่สหรัฐอเมริกาเพิ่มเติมได้รับการยืนยันว่าจะพบกับ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในนิวเจอร์ซีย์ในเดือนกรกฎาคม. เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม, อาร์เซนอลประกาศโปรแกรมนัดที่สามของพวกเขาและโปรแกรมปรี-ซีซันนัดสุดท้ายในสหรัฐ ซัมเมอร์นี้, พบกับ บาร์เซโลนา ที่ โซไฟ สเตเดียม, บ้านสู่ เนชันแนลฟุตบอลลีก (เอ็นเอฟแอล) ของทีม ลอสแองเจลิส แรมส์ ซึ่งเป็นของ โครเอนเก สปอร์ตส์ แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์. เดอะ กันเนอร์ส ยืนยันเมื่อวันที่ 8 มิถุนายนว่าพวกเขาจะเดินทางไปเยอรมนีเพื่อเผชิญหน้า แอร์สเทอ เอ็ฟเซ เนือร์นแบร์ค เป็นส่วนหนึ่งของการเทรนนิงแคมป์ในช่วงปรีซีซัน ที่สำนักงานใหญ่ อาดิดาส ในเดือนกรกฎาคม, ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปสหรัฐอเมริกา. หนึ่งวันต่อมา, สโมสรได้ประกาศในการกลับมาของ เอมิเรตส์คัพ กับ มอนาโก ยืนยันในฐานะคู่แข่งขัน.
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์
อาร์เซนอล, ในฐานะรองแชมป์พรีเมียร์ลีกใน ฤดูกาลที่ผ่านมา, จะได้ลงเล่นพบกับ แมนเชสเตอร์ซิตี ใน เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2023, ผู้ที่พวกเขาคว้าแชมป์ลีกและ เอฟเอคัพ ดับเบิล.
แมตช์
โปรแกรมการแข่งขันลีกได้ประกาศไว้เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2023.
Peristethium
ถิ่นกำเนิดของมันคือ คอสตาริกาถึงอเมริกาใต้เขตร้อน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ผลิตไฟฟ้า
บริษัท ผลิตไฟฟ้า จำกัด (มหาชน) (Electricity Generating Public Company Limited ชื่อย่อ:EGCO) บริษัท ผลิตไฟฟ้า จำกัด (มหาชน) หรือ เอ็กโก เป็นผู้ผลิตไฟฟ้าเอกชนรายใหญ่รายแรกของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ตามนโยบายการแปรรูปรัฐวิสาหกิจของรัฐบาล เพื่อสร้างต้นแบบของการแปรรูปรัฐ วิสาหกิจด้านพลังงานไฟฟ้าด้วยการบริหารงานแบบเอกชนและเพื่อลดภาระการลงทุนของภาครัฐ โดยบริษัทดำเนินธุรกิจในรูปบริษัทร่วมทุน หรือ บริษัทโฮลดิ้ง ด้วยการถือหุ้นในบริษัทต่าง ๆ ซึ่งประกอบธุรกิจหลักในการผลิต จำหน่ายกระแสไฟฟ้า และธุรกิจอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้า รวมทั้งเป็นเจ้าของโรงไฟฟ้าเพื่อผลิตและจำหน่ายกระแสไฟฟ้า