cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทุ่นระเบิดเคลย์มอร์
ระเบิดรุ่นแรกใช้ชื่อว่า เอ็ม18 เคลย์มอร์ ออกแบบขึ้นในช่วงทศวรรษ 1950 เริ่มใช้งานครั้งแรกในสงครามเวียดนาม ประกอบด้วยกล่องพลาสติกรูปโค้ง ภายในบรรจุซีโฟร์ และสะเก็ดสังหารเป็นลูกกลมเหล็กขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1/8 นิ้ว จำนวน 700 ลูก เมื่อถูกจุดระเบิดลูกเหล็กจะพุ่งเป็นแนวรูปพัด ระยะประมาณ 100 เมตร ทำมุมประมาณ 60 องศา ความสูงประมาณ 2 เมตร ด้วยความเร็วประมาณ 1,200 เมตร/วินาที การจุดระเบิดทำได้สามวิธีคือ ใช้ผู้ควบคุม ไม่ใช้ผู้ควบคุม (ทำงานโดยใช้สายลวด หรือระบบอื่นๆ เช่น สวิทช์แสง สวิทช์จับความเคลื่อนไหว สวิทช์สั่นสะเทือน) และระบบหน่วงเวลา สามารถทำความสูญเสียกับทหารราบและยานยนต์ไม่หุ้มเกราะ
ในประเทศไทย บางครั้งมีผู้เรียกระเบิดชนิดนี้ว่า "เคโม"
วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ
วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปีศาจ หรือ วงศ์ปลาจิ้มฟันจระเข้ปลอม (False pipefish, Ghost pipefish, Tubemouth fish) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลาจิ้มฟันจระเข้และม้าน้ำ (Syngnathiformes) ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Solenostomidae (มาจากภาษากรีกคำว่า solen หมายถึง ท่อ, หลอด หรือช่องทาง กับ στομα (stoma) หมายถึง ปาก)
มีรูปร่างโดยรวม คือ เหมือนกับปลาจิ้มฟันจระเข้ขนาดเล็ก คือมีลำตัวยาวเหมือนกิ่งไม้ ปากยาวเป็นท่อ แต่มีความแตกต่างกัน คือ มีครีบที่พัฒนาให้มีขนาดกว้างใหญ่เมื่อเทียบกับขนาดของลำตัว เป็นครีบที่โดดเด่นทั้งครีบข้างลำตัว, ครีบหลัง, ครีบหาง และยังมีครีบพิเศษ คือ ครีบใต้ท้องที่ม้าน้ำและปลาจิ้มฟันจระเข้ทั่วไปไม่มี ซึ่งครีบขนาดใหญ่นี้สามารถจะหุบเก็บแนบกับลำตัว หรือคลี่กางให้กว้างใหญ่ได้คล้ายกับพัด ที่เมื่อคลี่กางครีบสุดตัวแล้วจะแลดูสวยงาม นอกจากนี้แล้วยังมีลักษณะเฉพาะที่โดดเด่น คือ ตลอดทั่วทั้งตัวมีติ่งเนื้อหรือสีสันที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม สำหรับการพรางตัวได้เป็นอย่างดี
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ไม่เกิน 15 เซนติเมตร มีพฤติกรรมหากินในเวลากลางคืน โดยกินอาหาร เช่น กุ้งขนาดเล็ก มักจะลอยตัวนิ่ง ๆ เพียงลำพังตัวเดียวหรือเป็นคู่ในแนวปะการังหรือกอสาหร่ายในทะเลเขตร้อน ตั้งแต่ทวีปเอเชีย ถึงแอฟริกา
การจำแนก
มีเพียงสกุลเดียว พบ 5 ชนิด (ในขณะที่บางข้อมูลจัดให้มีเพียง 3 ชนิด) ได้แก่
ในน่านน้ำไทยพบประมาณ 3 ชนิด ทุกชนิดเป็นปลาที่หาพบได้ยากมาก
แจ็กสันโฮล
แจ็กสันโฮล (Jackson Hole เดิมเรียกว่า Jackson's Hole โดยกลุ่มชน "เมาน์เทนเมน") เป็นหุบเขาระหว่างเทือกเขาโกรวอนต์ (Gros Ventre; groh-VAHNT) และเทือกเขาทีตัน (Teton) ในรัฐไวโอมิงของสหรัฐ ใกล้กับชายแดนรัฐไอดาโฮ ในเทศมณฑลทีตัน (Teton County) ซึ่งเป็นเทศมณฑลที่ร่ำรวยที่สุดในสหรัฐ คำว่า "โฮล" ถูกใช้โดยพรานดักสัตว์ในยุคแรก ๆ หรือกลุ่มชน "เมาน์เทนเมน" เป็นคำที่ใช้เรียกหุบเขาขนาดใหญ่ ที่ราบต่ำในหุบเขาเหล่านี้ล้อมรอบด้วยภูเขาและมีลำธารและแม่น้ำไหลผ่าน เป็นแหล่งอาศัยที่เหมาะสมของบีเวอร์และสัตว์ที่ถูกล่าสำหรับทำเสื้อขนสัตว์ พื้นที่ของแจ็กสันโฮลมีความยาว 55 ไมล์ (89 กิโลเมตร) กว้าง 6 ถึง 13 ไมล์ (10 ถึง 21 กิโลเมตร) เป็นพื้นที่ราบที่เกิดจากการทรุดตัวตามแนวดิ่งของหน้าผาสูง (graben) ซึ่งมีระดับความสูงเฉลี่ย 6,800 ฟุต (2,100 เมตร) จุดต่ำสุดอยู่ใกล้กับทิศใต้ของเขตอุทยานที่ 6,350 ฟุต (1,940 เมตร)
ประวัติ
เมืองแจ็คสันได้รับการตั้งชื่อเมื่อปลายปี ค.ศ. 1893 โดยมาร์กาเร็ต ซิมป์สัน (Margaret Simpson) ซึ่งในขณะนั้นทำหน้าที่รับส่งจดหมายที่บ้านของเธอเนื่องจากไม่มีที่ทำการไปรษณีย์ เธอตั้งชื่อพื้นที่เพื่อให้ผู้คนในรัฐทางตะวันออกสามารถส่งต่อจดหมายไปยังรัฐทางตะวันตกได้ แจ็กสันซึ่งตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1914 ได้รับการตั้งชื่อตามเดวิด เอ็ดเวิร์ด "เดวี่" แจ็กสัน (David Edward "Davy" Jackson) ซึ่งเป็นพรานดักบีเวอร์ในพื้นที่ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1820 ร่วมกับหุ้นส่วนในบริษัท สมิธ แจ็กสัน แอนด์ซับเล็ตต์ (Smith, Jackson & Sublette) แจ็กสันมีเชื้อสายไอริชและสก็อตแลนด์ เป็นหนึ่งในชาวอเมริกันเชื้อสายยุโรปกลุ่มแรกที่ใช้เวลาตลอดทั้งฤดูหนาวในหุบเขา
แม้ว่าชนพื้นเมืองอเมริกันจะใช้หุบเขานี้เพื่อการล่าสัตว์และเพื่อประกอบพิธีกรรม แต่ก็ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดก่อนคริสต์ทศวรรษ 1870 ว่าหุบเขานี้เป็นแหล่งรวมการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ตลอดทั้งปี คำกล่าวถึงและอธิบายลักษณะของหุบเขาถูกบันทึกไว้ในวารสารของจอห์น โคลเตอร์ (John Colter) ซึ่งเคยเป็นสมาชิกของคณะสำรวจลูวิสแอนด์คลาร์ก (Lewis and Clark Expedition) หลังจากกลับมาที่เทือกเขาร็อกกี โคลเตอร์ได้เข้ามาในภูมิภาคนี้ในปี ค.ศ. 1807 ในบริเวณใกล้กับช่องเขาทอกวอตี (Togwotee Pass) และกลายเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายยุโรปคนแรกที่ได้เห็นหุบเขานี้ รายงานของเขาเกี่ยวกับหุบเขาในเทือกเขาทีตัน และพื้นที่เยลโลว์สโตนทางตอนเหนือถูกตั้งข้อสงสัยโดยผู้คนในสมัยนั้น คนกลุ่มแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในภูมิภาคนี้คือชนพื้นเมืองอเมริกัน จากนั้นเป็นพรานนักค้าขนสัตว์ แล้วจึงมีผู้ตั้งถิ่นฐาน เนื่องจากดินไม่เหมาะสำหรับการปลูกพืช หุบเขาจึงถูกใช้สำหรับการเลี้ยงปศุสัตว์ และต่อมาการท่องเที่ยวก็ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วจากการก่อตั้งค่ายพักฟาร์มปศุสัตว์
การตั้งถิ่นฐาน
พื้นที่ที่จัดตั้งหน่วยบริหารทางปกครองเพียงแห่งเดียวในหุบเขาคือเมืองแจ็คสัน ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้สุดของหุบเขา ชุมชนอื่น ๆ ในหุบเขาได้แก่ โฮแบ็ก (Hoback), เคลลี (Kelly), มูส (Moose; Moose Wilson Road), ชุมทางมอแรน (Moran Junction), หมู่บ้านทีตัน (Teton Village) และวิลสัน (Wilson) ทางตะวันตกของเมืองแจ็คสันมีช่องเขาทีตัน (Teton Pass) ซึ่งตัดผ่านตอนใต้สุดของเทือกเขาทีตัน ทำให้เข้าถึงชุมชนอัลตา (Alta) ซึ่งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของเทือกเขาทีตัน รวมถึงเมืองวิคเตอร์ (Victor) และเมืองดริกส์ (Driggs) ในรัฐไอดาโฮ โดยบริเวณนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ปิแอร์สโฮล (Pierre's Hole) ซึ่งเคยเป็นเจ้าภาพงานชุมนุมประจำปี Rocky Mountain Rendezvous ในปี ค.ศ. 1832
ฝูงกวางเอลก์จำนวนหนึ่งมาที่หุบเขาเพื่อเล็มหญ้าในช่วงฤดูหนาว ในพื้นที่มีบริการเลื่อนหิมะ (sleigh) สำหรับนักท่องเที่ยว สถานที่ท่องเที่ยวตลอดทั้งปีที่สำคัญได้แก่ พื้นที่เล่นสกีใน แจ็กสันโฮลเมาน์เทนรีสอร์ต, สโนว์คิงเมาน์เทน และแกรนด์ทาร์กีรีสอร์ต (Grand Targhee Resort) รวมถึงอุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตัน (Grand Teton National Park) และอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตนในบริเวณใกล้เคียง
ภูมิศาสตร์
หุบเขาเกิดจากเทือกเขาทีตัน (Teton) ทางทิศตะวันตกและเทือกเขาโกรวอนต์ (Gros Ventre) ทางทิศตะวันออก อุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตัน (Grand Teton) ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหุบเขา ครอบคลุมส่วนใหญ่ของเทือกเขาทีตันและทะเลสาบแจ็กสัน เมืองแจ็กสันตั้งอยู่ทางใต้สุด บนทางหลวงสหรัฐหมายเลข 26 (U.S. Route 26) มีจุดชมธารน้ำแข็ง "Glacier View Turnout" ให้ทัศนียภาพของธารน้ำแข็งทีตัน (Teton Glacier) ทางตอนเหนือของอุทยานแกรนด์ทีตัน และเขตรักษาพันธุ์กวางเอลก์แห่งชาติ (National Elk Refuge) ซึ่งเป็นที่อยู่ของฝูงกวางเอลก์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก แม่น้ำสเน็กไหลผ่านพื้นที่หุบเขาทั้งหมดตั้งแต่ต้นน้ำในเยลโลว์สโตนทางตอนเหนือไปจนถึงปากแม่น้ำที่หุบเขาแม่น้ำสเน็ก (Snake River Canyon) ที่ด้านใต้สุดของหุบเขา ธรณีสัณฐานที่โดดเด่นได้แก่เนินยอดป้านแบล็กเทล (Blacktail Butte) ซึ่งโผล่ขึ้นมาจากพื้นหุบเขา ระดับความสูงเฉลี่ยของหุบเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเล 6,500 ฟุต (2,000 เมตร)
ระดับความสูงและความลาดชันในทุกด้านของภูเขาที่ล้อมรอบทำให้พื้นที่หุบเขาในคืนฤดูหนาวที่มีอากาศปรกติมีความหนาวเย็นมาก เนื่องจากการสูญเสียความร้อนจากการแผ่รังสีบริเวณพื้นผิวที่ปกคลุมด้วยหิมะทำให้เกิดอากาศเย็นใกล้พื้นดิน ซึ่งอากาศจะไหลลงมาในหุบเขาเนื่องจากความกดอากาศสูง บันทึกอย่างเป็นทางการโดยหน่วยงานอุตุนิยมแห่งชาติสหรัฐ (National Weather Service) ในปี ค.ศ. 1993 ระบุว่าตรวจพบอุณหภูมิต่ำสุดในตอนเช้าลดลงเหลือ −56 °F (−49 °C) ในหุบเขา ซึ่งเกิดจากผลกระทบนี้ในช่วงที่อากาศหนาวเย็นรุนแรงอยู่แล้ว ขณะที่บันทึกของรัฐไวโอมิงในปี ค.ศ.1933 ยังบันทึกอุณหภูมิต่ำสุดในหุบเขาที่หมู่บ้านมอแรนที่ −66 °F (−54 °C) ส่วนในฤดูร้อนอากาศอบอุ่นถึงอบอุ่นค่อนข้างเย็นเนื่องจากมีภูเขาล้อมรอบ
เศรษฐกิจ
<$100,000
$200,000
$300,000
$400,000
$500,000
$700,000+ ]] ท่าอากาศยานแจ็กสันโฮล เป็นท่าอากาศยานพาณิชย์ที่ใหญ่ที่สุดและพลุกพล่านที่สุดในรัฐไวโอมิง เป็นสนามบินแห่งเดียวในสหรัฐที่ตั้งอยู่ภายในอุทยานแห่งชาติ กฎระเบียบในการลดเสียงรบกวนที่เข้มงวดและอาคารผู้โดยสารที่ออกแบบให้เรียบง่ายทำให้ท่าอากาศยานสามารถดำเนินการภายในอุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีตันตามแนวทางของรัฐบาลกลาง อย่างไรก็ตามกลายเป็นเรื่องยากที่จะทำการบินในฤดูหนาว สายการบินหลักให้บริการในหุบเขาด้วยบริการเครื่องบินไอพ่น ซึ่งบางสายการบินก็ให้บริการตามฤดูกาล (ช่วงฤดูร้อนและฤดูหนาว)
ในปี ค.ศ. 2016 เว็บไซต์ Jackson Hole Tourism ได้ติดตั้งเว็บแคมถ่ายทอดสด 20 จุดบริเวณจัตุรัสกลางเมืองแจ็กสัน เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ตั้งแต่นั้นมาผู้ชมการถ่ายทอดสดก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วโดยเคยมีผู้ชมพร้อมกันมากถึง 2,000 คน
แจ็กสันโฮลได้รับการจัดอันดับในปี ค.ศ. 2017 ว่าเป็นสถานที่ตั้งแคมป์ที่ดีที่สุดในรัฐไวโอมิงจากการสำรวจใน 50 รัฐที่จัดทำโดย MSN.com
ชุมชนนี้ยังเป็นที่ตั้งของงานสัมมนาทางเศรษฐกิจแจ็กสันโฮล (Jackson Hole Economic Symposium) ซึ่งเป็นงานประชุมประจำปีโดยธนาคารกลางสหรัฐสาขาแคนซัสซิตี (Federal Reserve Bank of Kansas City) ซึ่งรวม "ผู้บริหารธนาคารกลางที่มีชื่อเสียง รัฐมนตรีคลัง นักวิชาการ และผู้เข้าร่วมจากตลาดการเงินทั่วโลก" โดยผู้เข้าร่วมประชุมจะหารือเกี่ยวกับประเด็นทางเศรษฐกิจ นัยและตัวเลือกของนโยบายที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อการสัมมนา การดำเนินการสัมมนาประกอบด้วย "การรายงานบทความ การแสดงความเห็น และการอภิปราย"
เทศมณฑลทีตัน มีรายได้เฉลี่ยก่อนหักภาษีสูงสุดในทุกเทศมณฑลในสหรัฐที่ 312,442 ดอลลาร์สหรัฐ โดยร้อยละ 75 ของรายได้มาจากการลงทุนหรือแหล่งอื่นที่ไม่ใช่ค่าจ้าง เทียบกับร้อยละ 31 โดยเฉลี่ยสำหรับที่อื่น ๆ ในสหรัฐ รัฐไวโอมิงไม่มีภาษีเงินได้และอัตราภาษีต่ำ ทำให้เป็นสถานที่พำนักที่เหมาะสมในการ
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในแจ็กสันโฮลได้แก่ 3 Bad Men (ค.ศ. 1926), The Big Sky (ค.ศ. 1952), The Wild North (ค.ศ. 1952), Shane (เพชฌฆาตกระสุนเดือด, ค.ศ. 1953), Spencer's Mountain (ค.ศ. 1963), Any That Way You Can (ค.ศ 1980), The Mountain Men (ค.ศ. 1980), Rocky IV (ร็อคกี้ 4 ขยี้หมียักษ์, ค.ศ. 1985), Dances with Wolves (จอมคนแห่งโลกที่ 5, ค.ศ. 1990) และ Django Unchained (จังโก้ โคตรคนแดนเถื่อน, ค.ศ. 2012) ในฤดูกาลที่ 3 และ 4 ของภาพยนตร์ชุดทางช่อง HBO เรื่อง Silicon Valley (ซิลิคอนวัลเล่ย์ รวมพลคนอัจฉริยะ) จะใช้เป็นสถานที่ดำเนินเรื่องซ้ำ ๆ สำหรับตัวละคร Gavin Belson และ Jack Barker แม้ว่าจะไม่มีการระบุในรายการว่าเป็นแจ็กสันโฮลก็ตาม นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่สำคัญในวิดีโอเกม The Last of Us (ค.ศ. 2013) และ The Last of Us Part II (ค.ศ. 2020) ซึ่งเมืองแจ็กสันเป็นที่ตั้งของชุมชนผู้รอดชีวิตขนาดใหญ่หลังวันสิ้นโลก นักร้องเพลงแร็ป คานเย เวสต์ บันทึกอัลบั้ม Ye (ค.ศ. 2018) ของเขาในขณะที่พำนักอยู่ในแจ็กสันโฮล โดยปกอัลบั้มมีรูปภาพของเทือกเขาทีตันที่เขาถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือไอโฟนไม่กี่ชั่วโมงก่อนเผยแพร่อัลบั้ม อัลบั้มอื่น ๆ ที่ทำการบันทึกเสียงที่นี่ เช่น Kids See Ghosts, Nasir อัลบั้มของ นาส และ Daytona สตูดิโออัลบั้มของ Pusha T และ Teyana Taylor ยังได้บันทึกผลงานในฟาร์มปศุสัตว์ของคานเย เวสต์
ผู้มีชื่อเสียง
เมืองแจ็กสันเป็นบ้านหลังที่สองของผู้ที่มีชื่อเสียงหลายคนเช่น แซนดรา บูลล็อก, RuPaul Charles และสามี Georges LeBar, คานเย เวสต์และคิม คาร์เดเชียน รวมถึง แฮริสัน ฟอร์ด โดยเกี่ยวข้องกับระบบภาษีเงินได้ในรัฐไวโอมิง
ญิดดะฮ์ทาวเวอร์
ญิดดะฮ์ทาวเวอร์ (Jeddah Tower; برج جدة) อดีตมีชื่อว่า คิงดอมทาวเวอร์ (Kingdom Tower; برج المملكة) เป็นตึกระฟ้าที่อยู่ในระหว่างการก่อสร้างที่เมืองญิดดะฮ์ หรือ เจดดะห์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยมีค่าก่อสร้างประมาณการประมาณ 46,000 ล้านริยาล โดยตึกหลังนี้จะเป็นหนึ่งในส่วนของกลุ่มอาคารทั้งหมดที่งบก่อสร้างจะมีถึง 75,000 ล้านริยาล ภายใต้ชื่อโครงการว่าเจดดาห์อีโคโนมิกซีติซึ่งโครงการทั้งหมดจะตั้งอยู่ทางเหนือของทะเลแดงบริเวณทางเหนือของเมืองญิดดะฮ์ ในแผนการก่อสร้างคิงดอมทาวเวอร์จะกลายมาเป็นตึกที่สูงสุดในโลก และเป็นตึกที่มีความสูงเกิน 1 กิโลเมตรตึกแรกของโลก ในช่วงของการวางแผนช่วงแรก ตึกแห่งนี้ถูกออกแบบให้มีความสูงถึง 1 ไมล์ (1.6 กิโลเมตร) แต่ทว่าเนื่องจากสภาพของภูมิประเทศที่ไม่สามารถสร้างได้ ผู้ออกแบบอาคารหลังนี้คือ เอเดรียน สมิธ สถาปนิกชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งออกแบบตึกบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ ผู้ริเริ่มโครงการนี้คือเจ้าชายอัลวะลีด บิน เฏาะลาล ผู้ชายที่ร่ำรวยที่สุดในตะวันออกกลาง โดยเขาได้เป็นผู้บริหารของบริษัทคิงดอมโฮลดิงคอมปานี (KHC) บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในซาอุดีอาระเบีย ซึ่งเป็นหุ้นส่วนกับเจดดะห์อีโคโนมิกคอมปานี (JEC) บริษัทผู้พัฒนาตึกหลังนี้ที่ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2552
คิงดอมทาวเวอร์มีโครงสร้างเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กและเหล็ก
ข้อมูลชั้น
มีการประมาณการว่าญิดดะฮ์ทาวเวอร์จะมีมากกว่า 200 ชั้น
วัดบูรพาภิราม
วัดบูรพาภิราม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด มีพระพุทธรูปปางประทานพรที่สูงที่สุดในประเทศไทย คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ ด้านทิศตะวันออกของบริเวณวัดอยู่ติดกับคูรอบเมืองสมัยเก่า วัดมีเนื้อที่ทั้งหมด 29 ไร่ 3 งาน 97 ตารางวา
วัดบูรพาภิรามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 เดิมชื่อ วัดหัวรอ เดิมเป็นสถานที่สำหรับพักค้างแรมของพ่อค้าและประชาชนที่เดินทางด้วยเท้าเป็นหลัก โดยจะมานัดพบกันที่วัด ต่อมาพระอธิการหล้าอินทว์โส ได้ขยายวัด และเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบูรพา เพราะว่าตั้งอยู่ในทิศตะวันออกของเมือง ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดบูรพาภิราม"
จุดเด่นของวัด คือ พระพุทธรัตนมงคลมหามุนี หรือ หลวงพ่อใหญ่ สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2516 ความสูงขององค์พระวัดจากพระบาท สูงถึง 101 ศอกเท่ากับชื่อจังหวัด รอบฐานสูงถึง 135 ศอก ภายในพระอุโบสถมีภาพเขียนเรื่องราวพุทธประวัติและประเพณีบุญผะเหวด โดยช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร วัดยังเป็นที่ตั้งศูนย์งานพระธรรมทูต โรงเรียนปริยัติธรรม และมีศาลเจ้าพ่อมเหศักดิ์ เดิมเป็นศาลเป็นหอไม้ 3 หลัง ต่อมาศาลเจ้าพ่อที่สร้างมาเป็นร้อยเปีแล้วนั้นชำรุดทรุดโทรมไปมากไม่เหมาะที่จะเป็นสถานที่เคารพสักการบูชาของชาวเมือง ทางจังหวัดจึงได้สร้างขึ้นใหม่บริเวณที่ตั้งศาลเดิมเป็นอาคารคอนกรีตทรงไทย สร้างเสร็จ พ.ศ. 2511
รายชื่อธงในประเทศกรีซ
ตารางเบื้องล่างล่างนี้แสดงภาพธงต่างๆ ที่ใช้ในประเทศกรีซสมัยใหม่ หรือเป็นธงที่ชาวกรีกโบราณเคยใช้ในประวัติศาสตร์
เหตุโจมตีในนอร์เวย์ พ.ศ. 2554
'''เหตุโจมตีในนอร์เวย์ พ.ศ. 2554 กล่าวถึงในประเทศนอร์เวย์เป็น 22 กรกฎา''' (22. juli) หรือ 22/7 เป็นเหตุโจมตีเพื่อก่อการร้ายสองครั้ง ต่อรัฐบาล ค่ายฤดูร้อนทางการเมือง และประชากรพลเรือน ในประเทศนอร์เวย์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ครั้งแรกเป็นเหตุระเบิดในกรุงออสโล เมื่อเวลาประมาณ 15:25:22 นาฬิกา (เวลาออมแสงยุโรปกลาง) โดยมีระเบิดตั้งอยู่ในรถตู้ นอกสำนักงานนายกรัฐมนตรี เย็นส์ สต็อลเตินบาร์ก และสำนักราชการอีกหลายแห่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิต 8 คน และได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 209 คน ซึ่งมี 12 คนได้รับบาดเจ็บสาหัส
เหตุโจมตีครั้งที่สองนั้นเกิดขึ้นในราวสองชั่วโมงให้หลัง ที่ค่ายเยาวชนซึ่งจัดโดยองค์การเยาวชนของพรรคแรงงานนอร์เวย์ ณ เกาะอูเตอยา โดยมีมือปืนอย่างน้อยหนึ่งคนปลอมตัวเป็นตำรวจกราดยิงใส่ผู้เข้าค่าย ทำให้มีผู้เสียชีวิต 67 คน  และบาดเจ็บ 32 คน  เหตุยิงบนเกาะอูเตอยานี้ถือเป็นเหตุที่มือปืนเดี่ยวสังหารผู้อื่นไปมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หลังเหตุดังกล่าว เจ้าพนักงานตำรวจปะทะกับและจับกุมชายชาวนอร์เวย์วัย 32 ปี ชื่อ แอนเดอส์ เบห์ริง เบรวิก และตั้งข้อหาเขาว่าเป็นผู้ลงมือก่อเหตุทั้งสองครั้ง สหภาพยุโรป นาโต และอีกหลาย ๆ ประเทศแสดงการสนับสนุนนอร์เวย์ และประณามเหตุโจมตีดังกล่าว
การเตรียมการ
เบรวิกใช้เวลาหลายปีเข้าไปอภิปรายในอินเทอร์เน็ตฟอรั่มและแสดงความเห็นต่อต้านอิสลามและการอพยพ เขากำลังเตรียมก่อเหตุโจมตีตั้งแต่ พ.ศ. 2552 หรือก่อนหน้านั้น แม้ว่าเขาจะปกปิดเจตนารุนแรงของเขาก็ตาม
เขาใช้เวลาช่วงต้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 พยายามหาซื้ออาวุธปืนในกรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จึงหันมาพึ่งช่องทางกฎหมาย โดยตัดสินใจซื้อปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติและปืนพกกล็อกอย่างถูกต้องตามกฎหมายในนอร์เวย์ เขาได้รับอนุญาตให้ซื้อปืนคาร์ไบน์กึ่งอัตโนมัติ รูเกอร์ มินิ-14 ซึ่งใช้เพื่อล่ากวาง เขาซื้อปืนในราคา 1,400 ยูโร ในปลาย พ.ศ. 2553 แต่การได้มาซึ่งปืนพกนั้นยากกว่ามาก โดยเขาต้องเข้าใช้บริการของสโมสรกีฬายิงปืนเป็นประจำ จนกระทั่งได้รับอนุญาตให้ซื้อปืนพกกล็อกในกลางเดือนมกราคม พ.ศ. 2554
เบรวิกอ้างในแถลงการณ์ของเขาว่าได้ซื้อโซเดียมไนเตรต 300 กรัมจากร้านค้าโปแลนด์แห่งหนึ่งเป็นเงิน 10 ยูโร ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 เพื่อทำชนวนระเบิด เดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 เขาซื้อสารเคมีจากบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ที่วรอตสวัฟ เบรวิกตัดสินใจเก็บเงิน 2,000 ยูโรเพื่อซื้อ "โสเภณีหรูหรา" ก่อนลงมือก่อเหตุ ซึ่งคาดกันว่าช่วยให้เขามีขวัญกำลังใจและแรงจูงใจ เขายังวางแผนบริการมรณสักขีครั้งสุดท้ายในโบสถ์ฟรอกเนอร์ก่อนก่อเหตุด้วย
ตามแถลงการณ์ส่วนตัวของเขา เบรวิกสั่งซื้อปุ๋ยเพื่อทำระเบิดเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2554 เขาเริ่มต้นทำระเบิดในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม วันที่ 13 มิถุนายน เขาได้ทดลองระเบิดครั้งแรก ณ สถานที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่งที่ไม่ระบุ วันที่ 15 กรกฎาคม เขาเช่ายืมรถมาคันหนึ่ง และวันที่ 18 กรกฎาคม เขาผูกระเบิดติดเข้ากับรถ บันทึกสุดท้ายของเขาในวันที่ 22 กรกฎาคม กล่าวว่า เขามีวัตถุดิบเพียงพอสำหรับก่อเหตุระเบิดอย่างน้อย 20 ครั้ง
เหตุระเบิดในออสโล
วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เมื่อเวลา 15.25 น. ตามเวลาออมแสงยุโรปกลาง ระเบิดซึ่งถูกวางไว้ในโฟล์กสวาเกนครัฟแตร์ถูกจุดระเบิดในที่จอดรถที่จัตุรัสรัฐบาล ในกรุงออสโล ใกล้กับสำนักงานนายกรัฐมนตรีนอร์เวย์ เยนส์ สโตลเทนเบิร์ก และสำนักราชการอื่น ๆ เช่น กระทรวงปิโตรเลียมและพลังงาน และกระทรวงการคลัง โดยพบว่ามีหน้าต่างแตกกระจายเป็นอันมาก แต่ต่อมา มีการยืนยันว่ารายงานดังกล่าวไม่เป็นความจริง และมีรายงานแย้งกันด้วยว่า อาจมีระเบิดเกิดขึ้นหลายครั้ง สโตลเทนเบิร์กไม่ได้รับอันตรายจากเหตุดังกล่าว เสียงของการระเบิดสามารถได้ยินไปไกลถึง 7 กิโลเมตร
มีเศษแก้วและสะเก็ดอาคารที่ถูกระเบิดดาดาษตามท้องถนนรอบพื้นที่เกิดเหตุ พบซากรถคันหนึ่งถูกระเบิดใกล้อาคารที่ได้รับผลกระทบ และมีรายงานว่าเกิดควันไฟสีขาวขนาดใหญ่ โดยว่าเป็นเพลิงที่ลุกไหม้ในกระทรวงปิโตรเลียมและพลังงาน หลังเหตุ เจ้าพนักงานตำรวจเข้าปราบพื้นที่ และตรวจหาวัตถุระเบิดเพิ่มเติม ตำรวจกระตุ้นให้ประชาชนอพยพออกจากใจกลางกรุงออสโล
ความสูญเสีย
มีการยืนยันว่า ในเหตุระเบิดที่กรุงออสโล มีผู้เสียชีวิต 8 คน ได้รับบาดเจ็บสาหัส 11 คน และได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยอีก 15 คน นายแพทย์ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยออสโลกล่าวว่า เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลกำลังรักษาอาการบาดเจ็บที่ศีรษะ หน้าอกและบริเวณท้อง
ผลกระทบต่อการคมนาคม
ถนนทุกสายที่มุ่งสู่เขตเมืองออสโลถูกปิดเพราะเจ้าหน้าที่ความมั่นคงอพยพประชาชนจากพื้นที่ และเตือนพลเมืองออสโลให้อยู่ห่างจากใจกลางเมือง และจำกัดการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ ด้วยเกรงว่าอาจเกิดการโจมตีเพื่อก่อการร้ายขึ้นอีกได้ การขนส่งสาธารณะทั้งเข้าและออกเมืองถูกระงับ โดยมีนักเดินทางรายหนึ่งติดต่อทางอีเมลกับบีบีซีซึ่งระบุว่า ตำรวจตั้งด่านตรวจบนถนนที่มุ่งสู่ท่าอากาศยานออสโล แต่ท่ายังคงเปิดทำงานขณะที่ตำรวจตรวจค้นรถ ณ ที่นั้น
สายทางรถไฟการ์เดอร์โมนระหว่างลีลล์สตอร์มกับท่าอากาศยานถูกปิดเช่นกัน หลังพบพัสดุต้องสงสัยใกล้กับรางรถไฟ เหตุการณ์ทำนองเดียวกันยังเกิดที่สำนักงานสถานีโทรทัศน์ ทีวี 2 เป็นเหตุให้พนักงานต้องอพยพออกไป
เหตุยิงกันบนเกาะอูเตอยา
อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงครึ่งให้หลังเหตุระเบิดในกรุงออสโล ชายในชุดตำรวจ ซึ่งยืนยันว่าเป็นแอนเดอส์ เบห์ริง เบรวิก กำลังโดยสารเรือเฟอร์รีไปยังเกาะอูเตอยา อันเป็นสถานที่ตั้งของค่ายเยาวชนฤดูร้อนประจำปีของสันนิบาตเยาวชนแรงงานของพรรคแรงงานนอร์เวย์ โดยมีเยาวชนเข้าร่วมอย่างน้อย 600 คน
เมื่อเบรวิกมาถึงเกาะ เขาแสดงตนว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ซึ่งเดินทางมาเพื่อตรวจสอบตามปกติหลังเหตุระเบิดในกรุงออสโล เขาส่งสัญญาณและขอให้ผู้คนมารวมตัวอยู่รอบตัวเขา ก่อนที่เขาจะชักอาวุธและเครื่องกระสุนจากกระเป๋าและกราดยิงอาวุธออกไปไม่เลือก ทำให้มีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก เขาเริ่มยิงประชาชนบนเกาะก่อนแล้วค่อยเริ่มต้นยิงผู้ที่พยายามหลบหนีโดยว่ายน้ำข้ามทะเลสาบ
โฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติใต้กำกับกระทรวงยุติธรรมและตำรวจรายงานว่า ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นเยาวชนอายุ 15 และ 16 ปี มีรายงานว่า พยานบางคนบนเกาะซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้และในห้องน้ำ และติดต่อโดยเมสเสจข้อความเพื่อมิให้มือปืนทราบตำแหน่งของตน ตามรายงาน เหตุยิงสิ้นสุดลงหลังเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เมื่อหน่วยปฏิบัติการพิเศษของตำรวจมาถึงและมือปืนยอมให้จับกุมแต่โดยดี แม้ว่าจะมีกระสุนเหลืออยู่ก็ตาม เมื่อเวลา 18.35 น.
พยานหลายคนที่ค่ายเยาวชนแสดงความสงสัยว่ามีมือปืนก่อเหตุเพียงคนเดียวจริงหรือไม่ ตำรวจได้รับการบอกรูปพรรณสัณฐานของมือปืนคนที่สอง และกำลังสอบสวนเพื่อยืนยันหรือปฏิเสธความถูกต้องของข้อมูลนี้ เนื่องจากความไม่แน่นอนในการระบุรูปพรรณสัณฐานของพยานและลักษณะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างโกลาหล ตำรวจจึงยังไม่ได้มีข้อคิดเห็นอย่างเป็นทางการต่อประเด็นดังกล่าว เบรวิกอ้างว่าเขาลงมือก่อเหตุคนเดียวและไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิด เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม มีการจับกุมเพิ่มอีก 6 คนในกรุงออสโลด้วยข้อหามีความเชื่อมโยงกับเหตุโจมตี ก่อนจะถูกปล่อยตัวมาเมื่อเชื่อว่าทั้งหมดไม่ถูกสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องอีกต่อไป
ผู้ต้องสงสัย
สื่อนอร์เวย์หลายสำนักระบุว่า ผู้ต้องสงสัยลงมือก่อเหตุคือ แอนเดอส์ เบห์ริง เบรวิก เขาถูกจับกุมในเกาะอูเตอยาสำหรับก่อเหตุยิงดังกล่าวและเชื่อมโยงเข้ากับเหตุระเบิดในกรุงออสโลด้วย เขาถูกตั้งข้อหาก่อการร้ายจากเหตุทั้งสอง ตามข้อมูลของทนายของเขา เบรวิกยอมรับว่าเขารับผิดชอบต่อทั้งเหตุระเบิดและเหตุยิงระหว่างการสืบสวนสอบสวน แต่ปฏิเสธความผิดทางอาญา โดยอ้างว่าพฤติการณ์ของเขานั้น "โหดร้ายแต่จำเป็น" เมื่อเขาถูกนำตัวขึ้นศาลครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม เบรวิกถูกส่งกลับไปคุมขังเป็นเวลาแปดสัปดาห์ และช่วงสี่สัปดาห์แรกเป็นการขังเดี่ยว เบรวิกต้องการให้มีการไต่สวนอย่างเปิดเผยและสวมเครื่องแบบที่เขาออกแบบเองระหว่างไต่สวน แต่คำขอทั้งสองถูกผู้พิพากษาปฏิเสธ
อุดมการณ์ขวาจัดของเบรวิกปรากฏในแถลงการณ์ยาว 1,518 หน้า ชื่อว่า "2083-การประกาศอิสรภาพของยุโรป" ซึ่งถูกโพสต์วันเดียวกับวันเกิดเหตุ แถลงการณ์ชาตินิยมสุดขั้วของเขาเปิดเผยถึงมุมมองแบบอาการกลัวคนแปลกหน้าของเขา ซึ่งประกอบด้วยแนวคิดทางการเมืองหลายแนวคิด รวมทั้งการสนับสนุนลัทธิอนุรักษนิยมทางวัฒนธรรม ประชานิยมฝ่ายขวา ต่อต้านอิสลามานุวัตร และลัทธิทหารพรานเซอร์เบียในระดับที่แตกต่างกัน ขณะที่สนับสนุนการกวาดล้างยูราเบีย "มากซิสต์ทางวัฒนธรรม" อิสลามและพหุวัฒนธรรมนิยมด้วยกำลัง เพื่อรักษาไว้ซึ่งความเป็นคริสต์ของทวีปยุโรป
ความสูญเสีย
เมื่อเวลาประมาณ 3.50 น. ตามเวลาออมแสงยุโรปกลาง ของวันที่ 23 กรกฎาคม เครือข่ายโทรศัพท์หลักสองสถานีของนอร์เวย์ แพร่ภาพการแถลงข่าวสดจากกรุงออสโล ซึ่งผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาตินอร์เวย์ ออยสเตน เมแลนด์ แถลงจำนวนผู้เสียชีวิตจากเหตุยิงบนเกาะอูเตอยาว่ามี "อย่างน้อย 80 คน" และคาดว่าจะเพิ่มขึ้น
วันที่ 26 กรกฎาคม ตำรวจนอร์เวย์เผยแพร่ชื่อและวันที่เกิดของเหยื่อบนเว็บไซต์ จนถึงวันที่ 29 กรกฎาคม ชื่อของเหยื่อทั้ง 77 คน (8 คนจากเหตุระเบิด และ 69 คนบนเกาะอูเตอยา) ปรากฏอยู่บนเว็บไซต์ ภายหลังเหตุการณ์ สถานเอกอัครราชทูต ประจำกรุงออสโล ได้แจ้งกระทรวงการต่างประเทศของไทยว่ามีผู้เสียชีวิตชาวไทย 1 ราย คือ นางสาว พรทิพย์ อดัม อายุ 21 ปี เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เกาะอูโทยา โดยนายจุลพงษ์ โนนศรีชัย เอกอัครราชทูต ณ กรุงออสโล ได้ให้เกียรติในการเข้าร่วมงานฝังศพในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ณ โบสถ์เมือง Lund ใกล้กับเมือง Kristiansand พร้อมกล่าวคำสดุดีต่อหน้า นางสวรรยา อดัม มารดา ของผู้เสียชีวิตอีกด้วย
Diplusodon
Diplusodon เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Lythraceae.
ถิ่นกำเนิดคือ บราซิล ถึง โบลิเวีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์
สิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์ (Least Concern หรือ LC) คือระดับที่จัดโดยสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติและทรัพยากรธรรมชาติแก่สิ่งมีชีวิตที่เมื่อพิจารณาแล้วไม่อยู่ในประเภทใดใด ฉะนั้นสิ่งมีชีวิตในกลุ่มนี้จึงถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เข้าข่ายสิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ (Threatened species) หรือในข่ายสิ่งมีชีวิตที่เกือบอยู่ในข่ายเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ (Near Threatened) หรือ (ก่อน ค.ศ. 2001) สิ่งมีชีวิตที่จำเป็นต่อการอนุรักษ์ (Conservation Dependent) สิ่งมีชีวิตที่จัดอยู่ในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ นกกระสาแดง, นกนางนวลแกลบหงอนใหญ่, เพนกวินจักรพรรดิ, แมวดาว, แมวน้ำลายพิณ และอื่น ๆ
สิ่งมีชีวิตจะจัดอยู่ในกลุ่ม "สิ่งมีชีวิตที่มีความเสี่ยงต่ำต่อการสูญพันธุ์" ก็ต่อเมื่อได้รับการพิจารณาสถานะของจำนวนประชากรที่เปรียบเทียบกับโดยตรงหรือโดยทางอ้อมกับการกระจายของประชากร และ/หรือ สถานภาพของประชากร
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ระดับของกลุ่มนี้ใช้อักษรย่อว่า “LC” ตาม ประเภทและกฎเกณฑ์ IUCN 2001 เวอร์ชัน 3.1 (IUCN 2001 Categories & Criteria version 3.1)
แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน
ดูบทความหลักที่ แม่พระและพระกุมาร
แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน (Madonna of the Carnation) หรือ แม่พระกับแจกัน (Madonna with vase) หรือ แม่พระกับพระกุมาร (Madonna with child) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรคนสำคัญสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในอิตาลี ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม, มิวนิกในประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1889 หลังจากอยู่ในมือผู้สะสมส่วนบุคคล
ดา วินชี เขียน “แม่พระแห่งดอกคาร์เนชัน” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1478 ถึงปี ค.ศ. 1480 ซึ่งเป็นสมัยเรอเนซองส์ตอนต้น ใจกลางภาพเป็นพระนางมารีย์พรหมจารีและพระกุมารเยซูบนพระเพลา แม่พระทรงแต่งองค์ด้วยเครื่องทรงที่หรูหราและทรงสวมอัญมณี ในพระหัตถ์ซ้ายทรงถือดอกคาร์เนชั่นซึ่งตีความหมายว่าเป็นสัญลักษณ์ของการหายจากความเจ็บป่วย พระพักตร์ของพระองค์ฉายด้วยแสงที่สว่างกว่าส่วนอื่น ๆ ของภาพเช่นดอกคาร์เนชั่นที่บังอยู่ในเงา พระกุมารทรงแหงนมองมาทางพระพักตร์พระมารดาขณะที่พระมารดาทรงมองสวนลงมาแต่มิได้ทรงสบพระเนตรกัน ตัวแบบนั่งอยู่ในห้องที่มีหน้าต่างสองบานสองข้าง
เดิมเชื่อกันว่าเป็นภาพที่เขียนโดยอันเดรอา เดล แวร์รอกกีโอแต่นักประวัติศาสตร์ศิลปะตกลงกันว่าเป็นงานของดา วินชี
แม่พระและพระกุมารเป็นหัวเรื่องของศิลปะศาสนาคริสต์ที่นิยมเขียนกันในสมัยกลาง ภาพเขียนนี้เป็นภาพเดียวของเลโอนาร์โด ดา วินชีที่ตั้งแสดงอย่างถาวรในประเทศเยอรมนี
ของแถม
ของแถม คือ สินค้า หรือ บริการ ที่ให้เปล่า หลังการการซื้อสินค้าหรือบริการหลัก เพื่อจูงใจลูกค้าในการเลือกซื้อ โดยของแถมส่วนใหญ่จะเป็น สินค้าอื่นที่มีมูลค่าน้อยกว่า แต่มีปัจจัยในการตัดสินใจเลือกซื้อสินค้าหรือบริการนั้น
รัฐบาลอิตาลี
รัฐบาลอิตาลีนั้นเป็นรัฐบาลในรูปแบบของสาธารณรัฐประชาธิปไตยและจัดตั้งขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญในปี 1984 ประกอบด้วยฝ่ายนิติบัญญัติ, ฝ่ายบริหาร และฝ่ายตุลาการ เช่นเดียวกับ ประมุขแห่งรัฐ ซึ่งคือประธานาธิบดี
มาตรา 1 ของรัฐธรรมนูญอิตาลีระบุว่า: อิตาลีเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยก่อตั้งขึ้นด้วยวิริยะอุตสาหะ เอกราชนั้นเป็นของหระชาชนและจะถูกใช้งานโดยประชาชนในรูปแบบต่าง ๆ ภายใต้กรอบขอบเขตของรัฐธรรมนูญ สถานะของอิตาลีที่เป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยนั้นเป็นผลมาจากประชามติรัฐธรรมนูญ ปี 1946 เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 1946 ที่ซึ่งได้ผลออกมาว่ารัฐไม่ได้เป็นสมบัติสืบทอดของกษัตริย์ผู้ปกครอง แต่เป็นของ เรสพับลิกา หรือคือเป็นของประชาชนทุกคน
เดอะมอนสเตอร์ (เพลง)
เมื่อออกจะหน่ายเพลงออกไป เพลงได้รับคำวิจารณ์ด้านบวก โดยเปรียบเทียบกับเพลง "เลิฟเดอะเวย์ยูลาย" "เดอะมอนสเตอร์" ประสบความสำเร็จในชาร์ตเพลงทั่วโลก ขึ้นอันดับหนึ่งใน 12 ประเทศ เช่น ออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ สวิตเซอร์แลนด์ สหราชอาณาจักร และชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ของสหรัฐอเมริกา เป็นเพลงอันดับหนึ่งเพลงแรกของชาร์ตฮอตอาร์แอนด์บี/ฮิปฮอปซองส์ของสหรัฐฯ ด้วย และขึ้นสิบอันดับแรกในออสเตรีย เบลเยียม อิตาลี และสเปน
กีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928
การแข่งขันปัญจกีฬาสมัยใหม่ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928 เป็นการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 9 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 31 กรกฎาคม - 4 สิงหาคม พ.ศ. 2471 ซึ่งการแข่งขันกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 1 รายการ คือ ประเภทชายเดี่ยว 1 รายการ  โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 37 คน จาก 14 ประเทศ
เดอะมอนสเตอร์ (เพลง)
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยผู้ผลิตภาพยนตร์ ริช ลี วิดีโอนำเสนอรีแอนนารับบทเป็นนักบำบัดของเอ็มมิเน็ม ขณะที่แสดงวิดีโอเก่า ๆ ของเอ็มมิเน็ม วิดีโอเก่า ๆ ได้แก่เพลง "มายเนมอิส" "ลูสยัวร์เซลฟ์" "3 เอ.เอ็ม." "เดอะเวย์ไอแอม" และมีภาพการแสดงเพลง "สแตน" ของเอลตัน จอห์น ในงานประกาศรางวัลแกรมมีปี ค.ศ. 2001 ด้วย วิดีโอได้รับการตอบรับที่ดีและได้เข้าชิงหลายรางวัล เอ็มมิเน็มและรีแอนนาแสดงเพลงสดในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีมูฟวีอะวอดส์ 2014
การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ
การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ  (The Disappearance of Haruhi Suzumiya หรือ The Vanishment of Haruhi Suzumiya) เป็นอนิเมะอิงนิยายชื่อเดียวกัน ซึ่งเป็นเล่มที่สี่ในไลต์โนเวลชุด สึซึมิยะ ฮารุฮิ ของนางารุ ทานิงาวะ
อนิเมะนี้ผลิตโดยเกียวโตแอนิเมชัน โดยทัตสึยะ อิชิฮาระและยาซูฮิโระ ทาเกโมโตะ ร่วมกันกำกับ มีความยาวหนึ่งร้อยหกสิบสี่นาที (เกือบสามชั่วโมง) ซึ่งเท่ากับอนิเมะโทรทัศน์เจ็ดตอนรวมกัน และสำนักพิมพ์คาโดกาวะ (Kadokawa Shoten) นำออกฉายในโรงภาพยนตร์ญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 แล้วทำเป็นดีวีดีและบลูเรย์ขายตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม ปีนั้น ส่วนในทวีปอเมริกาเหนือ บันไดเอนเตอร์เทนเมนต์ (Bandai Entertainment) ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ ในสหราชอาณาจักร มังงะเอนเตอร์เทนเมนต์ (Manga Entertainment) เผยแพร่ และในประเทศไทย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เผยแพร่
อนิเมะ การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ขึ้นชื่อว่า ไม่มีแนวเรื่องแนวหนึ่งแนวใดเป็นการจำเพาะ เพราะมีทั้งตลก วีรคติ วิทยาศาสตร์ ลึกลับ จินตนิมิต เสี้ยวชีวิต และละคร โดยดำเนินเรื่องสืบจากอนิเมะโทรทัศน์ชุด เรียกเธอว่าพระเจ้า สึซึมิยะ ฮารุฮิ (The Melancholy of Haruhi Suzumiya)  ซึ่งมียี่สิบแปดตอนและสร้างจากนิยายเล่มที่หนึ่ง สอง สาม และห้าจากไลต์โนเวลชุดเดียวกัน และอนิเมะนี้มีสถานะเป็นตอนที่ยี่สิบเก้าต่อกันนั้น
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวเกิดระหว่างวันที่ 16 ธันวาคม ถึง 24 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งเป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากงานวัฒนธรรมตามตอนสุดท้ายของอนิเมะโทรทัศน์ เรียกเธอว่าพระเจ้า สึซึมิยะ ฮารุฮิ สิ้นสุดลง ในวันที่ 16 ธันวาคมนั้น หน่วย SOS (SOS Brigade) ของฮารุฮิ สึซึมิยะตกลงจะกินเลี้ยงหม้อไฟกันที่ห้องของหน่วยในวันที่ 24 ธันวาคม เนื่องในวันคริสตสมภพ แม้ว่าโรงเรียนห้ามก่อประกายไฟในอาคารก็ตาม
เช้าวันที่ 18 ธันวาคม เคียวน์มาถึงโรงเรียน และพบว่าทุกสิ่งเปลี่ยนไป เพราะฮารุฮิ, อิซึกิ โคอิซึมิ และเพื่อนบางห้องสาบสูญไปพร้อมกัน, ฝ่ายมิคุรุ อาซาฮินะ หญิงสาวนักเดินทางข้ามเวลาซึ่งเป็นรุ่นพี่มัธยมศึกษาปีที่ 5 และคนที่เขาหลงรัก กลับจำเขามิได้ และเดินทางข้ามเวลาไม่เป็นอีกต่อไป, ส่วนนางาโตะ ยูกิ แอนดรอยด์ที่มนุษย์ต่างดาวสร้างขึ้น กลับกลายเป็นมนุษย์จริง ๆ และมีอารมณ์ความรู้สึกดังมนุษย์ทั่วไปขึ้นมา, ขณะที่เรียวโกะ อาซากุระ แอนดรอยด์ที่เป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาและถึงแก่ความตายไปแล้ว กลับฟื้นชีพและกลายเป็นมนุษย์ปรกติเช่นกัน, และชามิเซน แมวที่ฮาริฮุเคยบันดาลให้พูดจาได้อย่างมนุษย์ ก็กลับไปเป็นแมวธรรมดาดังเดิม นอกจากนี้ ยังปรากฏว่า นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครในโรงเรียนที่รู้จักฮารุฮิและหน่วย SOS เลย เคียวน์พบเค้าเงื่อนเดียว คือ ข้อความที่ยูกิเขียนลงบนที่คั่นหนังสือแล้วเสียบทิ้งไว้ก่อนเกิดความเปลี่ยนแปลงว่า ภายในกำหนดสองวัน ให้เขารวบรวม "กุญแจ" มาไขโปรแกรมโปรแกรมหนึ่งซึ่งยูกิสร้างทิ้งเอาไว้
เพื่อให้สรรพสิ่งกลับเป็นดังเดิม เคียวน์กดปุ่มให้โปรแกรมทำงาน โปรแกรมนั้นนำพาเขาย้อนกลับไปสู่เทศกาลทะนะบะตะเมื่อสามปีก่อนดังกล่าว ณ ที่นั้น เขาได้พบมิคุรุในวัยสาวที่เดินทางมาจากโลกอนาคตเพื่อรอคอยช่วยเหลือเขา ทั้งในการที่เขาจะได้ช่วยฮารุฮิวัยเด็กเขียนพื้นสนามโรงเรียน และที่เขาจะได้ฟื้นฟูโลก แต่ก่อนถึงเวลาสมควร มิคุรุกับเคียวน์ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันในค่ำคืนนั้นให้มากที่สุด และมิคุรุซบบ่าเขาหลับไปใต้แสงดาว เมื่อตื่นขึ้นแล้วทั้งคู่ก็พากันไปหายูกิซึ่งในเวลานั้นอยู่ในวัยมัธยมต้นเช่นเดียวกับฮารุฮิ ยูกิมอบโปรแกรมล้างความเปลี่ยนแปลงให้แก่เคียวน์ โปรแกรมดังกล่าวบรรจุในปืนกระบอกหนึ่ง และจำต้องยิงใส่บุคคลผู้ยังให้เกิดความเปลี่ยนแปลงนั้น
แต่ก่อนที่เขาและมิคุรุจะได้ยิงปืนใส่ยูกิ เขาก็ถูกเรียวโกะโผเข้าแทงจนบาดเจ็บสาหัสด้วยสำคัญว่าเขาจะทำร้ายยูกิ อย่างไรก็ดี ตัวเขาเอง, มิคุรุวัยเด็ก และยูกิเดินทางจากอนาคตกลับมา ณ เวลานั้นเพื่อจัดการเรื่องราวต่อได้อย่างทันท่วงที โดยยูกิจากอนาคตประมือด้วยเรียวโกะ รักษาเคียวน์ที่นอนเจ็บอยู่บนพื้น แล้วคว้าปืนไปยิงยูกิแทนเคียวน์ ส่วนมิคุรุวัยสาวนั้นสะกดให้มิคุรุวัยเด็กหมดสติไปเพื่อป้องกันมิให้เธอทราบเรื่องเกี่ยวกับตนเองในวัยสาวอันจะยังให้ประวัติศาสตร์เสียสมดุลและเพื่อรักษาความลับราชการตามหน้าที่
เมื่อเคียวน์ตื่นขึ้น เขาพบว่าโลกกลับเป็นปรกติแล้ว โดยที่คนอื่น ๆ จะได้มีความทรงจำเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของโลกแม้สักน้อยก็หาไม่ อิซึกิซึ่งนั่งปอกผลไม้อยู่ข้างเตียงแจ้งแก่เคียวน์ว่า ในวันที่ 18 ธันวาคม ระหว่างที่สมาชิกหน่วย SOS พากันไปซื้อข้าวของ เพื่อเตรียมเลี้ยงหม้อไฟในวันที่ 24 ธันวาคม และจัดงานเลี้ยงให้เด็ก ๆ ในวันที่ 25 ธันวาคมนั้น เคียวน์ตกบันไดหัวฟาดพื้นสลบไสลไปสามวัน เคียวน์ยังพบด้วยว่า ฮารุฮินอนเฝ้าเขาอยู่ข้างเตียงไม่ห่างตลอดสามวันนั้น ไม่กี่วันต่อมา เคียวน์ก็ออกจากโรงพยาบาล และมีชีวิตประจำวันดังเดิม
วันที่ 24 ธันวาคม เมื่อเลิกเรียน เคียวน์มุ่งหน้าไปยังห้องของหน่วย SOS เขาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูเมื่อได้กลิ่นหอมโชยมาจากข้างใน ซึ่งหมายความว่า ฮารุฮิและคนอื่น ๆ ตั้งหม้อไฟกันแล้ว เขาเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้า
การผลิต
อนิเมะ เรียกเธอว่าพระเจ้า สึซึมิยะ ฮารุฮิ ฉายทางโทรทัศน์ญี่ปุ่นจบไปเมื่อปี 2549 ครั้นปี 2552 ก็นำออกฉายซ้ำอีกพร้อมตอนที่ไม่เคยฉายมาก่อน เมื่อจบตอนสุดท้าย ได้มีการขึ้นโฆษณาทำนองว่า ตอนต่อไป ซึ่งก็คือ การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ นั้นจะสร้างเป็นอนิเมะฉายทางโรงภาพยนตร์ วางกำหนดว่าจะเริ่มแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปีถัดมา อนึ่ง ในเดือนธันวาคม 2552 ยังมีการเผยแพร่ทางเว็บไซต์ซึ่งวีดิทัศน์ประชาสัมพันธ์ความยาวหนึ่งนาทีด้วย
เพลง
อนิเมะนี้ใช้เพลงหลักอยู่สองเพลง เป็นเพลงเปิดหนึ่ง เพลงปิดหนึ่ง เพลงเปิด คือ "โบเก็นเดโชะเดโชะ?" (冒険でしょでしょ？ (Bōken Desho Desho); "เป็นการผจญภัยใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม?) อายะ ฮิราโนะ ซึ่งพากย์เป็น ฮารุฮิ สึซึมิยะ ขับร้อง และเป็นเพลงเดียวกับที่ใช้เปิดอนิเมะ เรียกเธอว่าพระเจ้า สึซึมิยะ ฮารุฮิ ส่วนเพลงปิด คือ "ยาซาชีโบเกียกุ" (優しい忘却 (Yasashī Bōkyaku); "ลืมเลือนไปด้วยใจอ่อนโยน") มิโนริ ชิฮาระ ซึ่งพากย์เป็น ยุกิ นางาโตะ ขับร้อง และเพลงปิดนี้ยังทำเป็นซิงเกิลขายตั้งแต่วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 ด้วย
ส่วนอัลบัมเพลงประกอบอนิเมะนั้น ประกอบด้วยซีดีสองแผ่น เพลงทั้งหมดสามสิบเพลง และขายตั้งแต่วันที่ 27 มกราคม 2553
ประเทศญี่ปุ่น
หนึ่งสัปดาห์ให้หลังเริ่มฉายเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 ณ โรงภาพยนตร์ยี่สิบสี่แห่งในประเทศญี่ปุ่น การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ก็ติดอันดับหนึ่งในสิบภาพยนตร์ทำเงินมากที่สุดในประเทศ โดยสัปดาห์นั้นสร้างรายได้ราวสองร้อยล้านเยน
ต่อมา อนิเมะนี้ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในการประกาศผลรางวัลแอนิเมชันโคเบะ (Animation Kobe Awards) ประจำปี 2553 และมิโนริ ชิฮาระ ยังได้รับรางวัลขับร้องยอดเยี่ยมสำหรับเพลง "ยะซะชี โบเกียะกุ" ณ การประกาศผลรางวัลเซยู (Seiyu Awards) ครั้งที่ห้า ประจำปีเดียวกันด้วย
อนิเมะเรื่องนี้ทำเป็นบลูเรย์และดีวีดีทั้งแบบปรกติและแบบพิเศษขายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม 2553 ในสัปดาห์แรก แบบบลูเรย์ก็ขายได้มากกว่าเจ็ดหมื่นเจ็ดพันแผ่น เป็นอันดับหนึ่งตามผังออริคอน (Oricon) และในเวลาเดียวกัน แบบดีวีดีนั้นขายได้หนึ่งหมื่นเก้าพันหกร้อยหกสิบเจ็ดแผ่น ติดอันดับสี่ตามผังเดียวกัน
ประเทศไทย
โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ซึ่งเป็นตัวแทนผู้ถือลิขสิทธิ์อนิเมะ สึซึมิยะ ฮารุฮิ ในประเทศไทย ได้นำอนิเมะนี้เข้ามาฉายในราชอาณาจักรเพียงวันเดียว คือ วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 สองรอบ คือ รอบสิบสี่นาฬิกา และรอบสิบเจ็ดนาฬิกา ณ โรงภาพยนตร์ลิโด้ สยามสแควร์ กรุงเทพมหานคร แห่งเดียว ท่ามกลางอุทกภัยใหญ่ในปีนั้น โดยไม่พากย์ไทย แต่บรรยายไทยแทน
ต่อมา ได้จัดพากย์ไทยและทำเป็นสื่อบันเทิงสำหรับบ้านในรูปแบบวีซีดีและดีวีดีขายตั้งแต่เดือนมกราคม 2555 เฉพาะดีวีดีนั้นมีสองแบบ คือ แบบพิเศษ แถมปลอกหมอน สมุดภาพ และไปรษณียบัตรฮารุฮิ แบบหนึ่ง กับแบบธรรมดา มีเฉพาะตัวดีวีดี อีกแบบหนึ่ง
ทวีปอเมริกาเหนือและยุโรป
บันดะอิเอนเตอร์เทนเมนต์ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ การหายตัวไปของสึซึมิยะ ฮารุฮิ ในทวีปอเมริกาเหนือ โดยบริษัทนี้ร่วมผลิตพากย์ภาษาอังกฤษกับแบ็งซูม! เอนเตอร์เทนเมนต์ (Bang Zoom! Entertainment) แล้วนำออกฉาย ณ นครซานฟรานซิสโกเป็นแห่งแรกตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม 2553 ครั้นแล้ว จึ่งฉายที่โรงภาพยนตร์เล็มลีส์ซันเซ็ต (Laemmle's Sunset theater) ในย่านฮอลลีวูดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ปีนั้น และท้องที่อื่น ๆ ตามมาโดยลำดับ ในการนี้ ยังได้นำออกฉายที่รัฐฮาวายเป็นส่วนหนึ่งของงานภาพยนตร์โดดเด่นจากเอเชีย (Spotlight Asia Films) เมื่อเดือนมิถุนายน 2553 ด้วย ขณะที่ในทวีปยุโรป อนิเมะนี้เปิดตัวเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2553 ณ เทศกาลสก็อตแลนด์รักอนิเมะ (Scotland Loves Anime) ที่ประเทศสก็อตแลนด์
บลูเรย์และดีวีดีฉบับพากย์อังกฤษดังกล่าว ขายในทวีปอเมริกาเหนือตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน 2554 ส่วนในสหรัฐราชอาณาจักร มังงะเอนเตอร์เทนเมนต์นำดีวีดีออกขายตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2554 และกำหนดขายบลูเรย์ตั้งแต่วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 สืบไป    ขณะที่ในประเทศออสเตรเลียและประเทศนิวซีแลนด์ แม็ดแมนเอนเตอร์เทนเมนต์ (Madman Entertainment) ขายบลูเรย์และดีวีดีตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554
มงคล ณ สงขลา
นายแพทย์ มงคล ณ สงขลา เป็นอดีตประธานกรรมการมูลนิธิสถาบันพระบรมราชชนก อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ และอดีตปลัดกระทรวงสาธารณสุข
ประวัติ
น.พ.มงคล ณ สงขลา เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2484 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีแพทยศาสตรบัณฑิต คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล และระดับปริญญาโทสาธารณสุขศาสตร์ จากประเทศเนเธอร์แลนด์ และปริญญาเอกอุตสาหกรรมการผลิตยา
การทำงาน
นายแพทย์มงคล ได้รับรางวัลแพทย์ชนบทดีเด่น ในปี พ.ศ. 2519
งานการเมือง
นายแพทย์มงคล ณ สงขลา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลพลเอกสรุยุทธ์ จุลานนท์ หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ผลงานที่โดดเด่นของนายแพทย์มงคล ขณะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข คือ การต่อสู้เรื่องสิทธิบัตรยา และการยกเลิกโครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค เปลี่ยนเป็น รักษาฟรีทุกโรค และให้คนไทยห่างไกลจากโรค
นายแพทย์มงคล ได้ร่วมกันลงนามทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาขอนายกรัฐมนตรีพระราชทาน เมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2549 โดยอ้างอิงความตามมาตรา 7 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540
ถึงแก่อนิจกรรม
นายแพทย์ มงคลได้ป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ไต และได้เสียชีวิตเมื่อค่ำวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2563 สิริอายุรวม 79 ปี
การเงินแบบไม่รวมศูนย์
การเงินแบบไม่รวมศูนย์ หรือ ดีไฟ (DeFi - decentralized finance) เป็นรูปแบบการเงินที่บริหารจัดการผ่านระบบบล็อกเชน แตกต่างจากการบริหารจัดการเงินแบบดั้งเดิมที่มีธนาคาร หรือสถาบันทางการเงินดูแล โดยดีไฟทำงานโดยใช้ระบบที่เรียกว่าสมาร์ตคอนแทร็กต์บนบล็อกเชน ที่การบริหารจัดการไม่ได้อยู่ที่หน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง โดยอีเธอเรียมเป็นสกุลเงินที่นิยมมากที่สุดในระบบ รูปแบบของดีไฟอนุญาตให้ผู้ใช้งานสามารถให้ยืมสินทรัพย์จากผู้อื่น ในรูปแบบของอนุพันธ์ การแลกเปลี่ยนคริปโทเคอร์เรนซี และการได้ดอกเบี้ยคล้ายกับบัญชีสะสมทรัพย์ โดยแอปพลิเคชันบางตัวของดีไฟมีการให้อัตราดอกเบี้ยที่สูงเพื่อสนับสนุนการใช้งาน แลกเปลี่ยนกับความเสี่ยงสูงที่อาจเกิดขึ้น ตัวเลขในเดือนมกราคม 2564 ได้มีสินทรัพย์ในระบบดีไฟมูลค่าเทียบเท่ากว่า 20,500 ล้านเหรียญสหรัฐ (เทียบเท่าในส่วนของคริปโทเคอร์เรนซี) มีการใช้งานในระบบดีไฟ
การกำกับดูแลในประเทศไทย
ทางสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ได้ออกแนวทางในการกำกับการเงินแบบไม่รวมศูนย์ ตามพระราชกำหนดการประกอบธุรกิจสินทรัพย์ดิจิทัล พ.ศ. 2561 โดยต้องได้รับอนุญาตจากก.ล.ต. และขายผ่านผู้ให้บริการระบบเสนอขายโทเคนดิจิทัล
มิสแกรนด์แคนาดา
มิสแกรนด์แคนาดา (Miss Grand Canada) เป็นตำแหน่งในการประกวดนางงามระดับประเทศของประเทศแคนาดา ผู้ที่ได้รับตำแหน่งจะได้เป็นตัวแทนประเทศแคนาดาในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ทั้งนี้ในช่วงแรก (ค.ศ. 2013 - 2015) ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดาจะถูกแต่งตั้งจากผู้ที่เข้ารอบสุดท้าย (ค.ศ. 2013) หรือผู้ที่ได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับที่ 1 (ค.ศ. 2014 - 2015) ในการประกวดมิสเอิร์ธแคนาดา ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 สิทธิ์ในการจัดส่งตัวแทนจากแคนาดาเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลได้ตกไปอยู่กับ เองเจโล ดิ เบเนเดตโต (Angelo Di Benedetto) ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดาในช่วงหลังจึงใช้วิธีการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งแทน
ประวัติ
การส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลภายใต้ชื่อ มิสแกรนด์แคนาดา นั้น เริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 ซึ่งสิทธิ์ในการจัดส่งตัวแทนนั้นอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของ โรนัลโด โซเรียโน โตรโน (Ronaldo Soriano Trono)  ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการบริษัท Rosotro Productions ซึ่งเป็นผู้จัดการประกวดมิสเอิร์ธแคนาดามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 เป็นต้นมา โดยในปี ค.ศ. 2013 ซึ่งเป็นปีแรกที่มีการจัดประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดาจะมาจากการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง โดยคัดเลือกจากผู้เข้ารอบสุดท้ายในการประกวดมิสเอิร์ธแคนาดา 2013 ต่อมาในปี ค.ศ. 2014 – 2015 จะถือว่าผู้ที่ได้ตำแหน่งรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ในการประกวดมิสเอิร์ธแคนาดาเป็นผู้ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดาในปีนั้น ๆ โดยอัตโนมัติ
ในปี ค.ศ. 2016 เป็นต้นมา ได้มีการเปลี่ยนแปลงผู้ถือสิทธิ์การส่งตัวแทนเข้าร่วมมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลในแคนาดา โดยผู้ที่ได้รับสิทธิ์ดังกล่าวไป คือ เองเจโล ดิ เบเนเดตโต (Angelo Di Benedetto)  ผู้ก่อตั้ง Di Benedetto Models โดยในปี ค.ศ. 2016 นั้น ได้มีการแต่งตั้งให้ โมนิกา ฮอร์วัต เป็นผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดา 2016 ต่อมาในปี ค.ศ. 2017 ได้มีการเปิดคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์แคนาดา 2017 ที่แคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา ซึ่งผู้ชนะในครั้งนั้น คือ เมดดิสัน ฟิช	(Maddison Fysh)  จากรัฐออนแทรีโอ อย่างไรก็ตาม เธอได้สละตำแหน่งดังกล่าวในภายหลัง ทำให้ต้องมีการแต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งคนใหม่แทนเธอ ส่วนการประกวดเป็นทางการครั้งแรกของมิสแกรนด์แคนาดา คือ มิสแกรนด์แคนาดา 2018 ซึ่งกำหนดให้ถูกจัดขึ้นในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ณ เมืองแคลกะรี รัฐแอลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา
ผลงานการเข้าประกวดระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์สี* : ชนะเลิศ
ชัตเตอร์ แรงอาฆาต ภาพวิญญาณสยอง
ชัตเตอร์ แรงอาฆาต ภาพวิญญาณสยอง (อังกฤษ : Shutter) คือ ภาพยนตร์อเมริกันปี พ.ศ. 2551 ที่นำเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ไทยเรื่อง "ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ" กลับมาสร้างใหม่ กำกับโดยผู้กำกับชาวญี่ปุ่น มาซายูกิ โอจิไอ นำแสดงโดย โจชัว แจ็กสัน, เรเชล เทย์เลอร์ และเมงูมิ โอกินะ
เนื้อหาของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดอยู่ในระดับพีจี-13 ในสหรัฐอเมริกา
โครงเรื่อง
เนื้อเรื่องได้กล่าวถึง เบนจามิน ชอว์ หรือ เบน (โจชัว แจ็กสัน) ช่างภาพหนุ่ม ที่ได้เดินทางไปกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เพื่อทำงานถ่ายภาพแฟชั่นที่มีเงินตอบแทนจำนวนมาก และถือโอกาสฉลองดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กับ เจน ชอว์ หรือ เจน (เรเชล เทย์เลอร์) ภรรยาใหม่ของเขา
เบนเคยมาทำงานในญี่ปุ่นมาก่อนและพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่อง ที่นี่เขาได้พบปะเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบหน้ากันมานาน ต่างกับเจนที่ไม่เคยเดินทางมาที่ญี่ปุ่นเลย และมีปัญหากับการปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของญี่ปุ่นค่อนข้างมาก
วันหนึ่ง ระหว่างทางที่ขับรถไปยังภูเขาไฟฟูจิ รถของเบนและเจนได้ชนกับสตรีผู้หนึ่งที่ปรากฏตัวกลางวิถีของรถอย่างกะทันหัน หลังจากที่ทั้งคู่ตั้งสติได้ และลงไปตรวจดูผู้ได้รับบาดเจ็บ พวกเขากลับไม่พบร่องรอยของสตรีผู้นั้น หลังจากนั้น พวกเขาก็เดินทางกลับกรุงโตเกียว เพื่อถ่ายภาพตามที่ได้รับมอบหมาย
หลังจากเสร็จภารกิจ เบนก็ได้พบกับปรากฏการณ์ประหลาดอีกครั้ง เมื่อภาพถ่ายผลงานของเขาปรากฏหมอกสีขาวรูปร่างคล้ายมนุษย์อยู่ลาง ๆ เมื่อเจนพบเข้าก็สันนิษฐานว่า ร่างนั้นน่าจะเป็นวิญญาณของเหยื่อที่ถูกรถของพวกเขาชนในอุบัติเหตุครั้งนั้น
ด้วยความกลัวปรากฏการณ์ดังกล่าว ทั้งคู่จึงออกสืบหาที่มาของมัน จนได้เรียนรู้ว่าเรื่องลึกลับบางเรื่องก็ไม่ควรยุ่งเกี่ยว
การผลิต
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดย บริษัท เวอร์ติโก เอนเตอร์เทนเมนต์ บริษัท นิวรีเจนซี โปรดักชัน และบริษัท ออซลา พิคเจอร์ส จำกัด และจัดจำหน่ายโดย บริษัท ทเวนตีท์เซนจูรีฟอกซ์
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์สร้างจากการนำภาพยนตร์ไทยปี พ.ศ. 2548 เรื่อง "ชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ" ผลงานการกำกับของ บรรจง ปิสัญธนะกูล และภาคภูมิ วงศ์ภูมิ กลับมาสร้างใหม่ โดย รอย ลี ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้ทำสถิติซื้อลิขสิทธิ์จากจีเอ็มเอ็ม ไท หับ (จีทีเอช) บริษัทเจ้าของลิขสิทธิ์ เป็นจำนวนเงิน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถือเป็นค่าลิขสิทธิ์ที่สูงที่สุดในการซื้อภาพยนตร์จากทวีปเอเชียไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์อเมริกัน ทำลายสถิติค่าลิขสิทธิ์ประมาณ 5 แสนดอลลาร์สหรัฐของภาพยนตร์ญี่ปุ่น ปี พ.ศ. 2541 เรื่อง "ริงงุ" ที่ถูกนำไปสร้างใหม่เป็นภาพยนตร์เรื่อง "เดอะริง คำสาปมรณะ" (The Ring) เมื่อปี พ.ศ. 2545
การถ่ายทำเริ่มต้น ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2550 ซึ่งล่าช้ากว่ากำหนดการเดิมที่เคยกำหนดไว้ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของปีเดียวกัน
ภาพยนตร์ได้รับการฉายรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2551 ในสหรัฐอเมริกา และวันที่ 20 มีนาคม 2551 ในประเทศไทย
อภิชาต สุขัคคานนท์
อภิชาต สุขัคคานนท์ (เกิด 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488) กรรมการสภาสถาบันผู้ทรงคุณวุฒิของสถาบันพระปกเกล้า กรรมการในคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ยกร่าง พ.ศ. 2558) ประธานกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) รับผิดชอบงานด้านบริหารกลาง อดีตประธานแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลฎีกา อดีตประธานศาลอุทธรณ์ภาค 9 อดีตผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา
การทำงาน
อภิชาต สุขัคคานนท์ เริ่มรับราชการเป็นเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ กระทรวงยุติธรรม และรับราชการตุลาการมาโดยตลอด เคยดำรงตำแหน่งประธานศาลอุทธรณ์ภาค 9 ผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา ผู้พิพากษาศาลฎีกา ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดสงขลา อธิบดีผู้พิพากษาภาค 5 ตำแหน่งสุดท้ายก่อนเกษียณอายุราชการ คือ ประธานแผนกคดีสิ่งแวดล้อมในศาลฎีกา
อภิชาต สุขัคคานนท์ เสนอตัวลงสมัครเป็นกรรมการการเลือกตั้ง จากการชักชวนของ วิชา มหาคุณ ซึ่งลงสมัครเป็น กกต. ด้วยกัน แต่วิชาไม่ได้รับการคัดเลือกจากที่ประชุมวุฒิสภา ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2549 จากนั้นที่ประชุม กกต.5 คน ลงมติเป็นเอกฉันท์ 4-0 เลือกอภิชาต เป็นประธาน กกต. เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2549
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ สุธาสินี สุขัคคานนท์ มีกิจกรรมที่ชอบทำยามว่าง คือ ขับเครื่องบินเล็ก
ชิบะ
ชิบะ หรือ จิบะ อาจหมายถึง
Diplatia
Diplatia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Loranthaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ นิวกินี, ออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขน (interosseous membrane of the forearm) เป็นแผ่นเส้นใยที่เชื่อมระหว่างกระดูกเรเดียส (radius) และกระดูกอัลนา (ulna) เป็นโครงสร้างหลักของข้อต่อชนิดแผ่นเยื่อคั่นเรดิโออัลนา (radio-ulnar syndesmosis) ซึ่งเป็นข้อต่อระหว่างกระดูกทั้งสองชิ้นนี้
เอ็นเยื่อระหว่างกระดูกของปลายแขนแบ่งพื้นที่ของปลายแขนออกเป็นพื้นที่ด้านหน้า (anterior compartment) และด้านหลัง (posterior compartment) เป็นบริเวณที่ยึดเกาะของกล้ามเนื้อในปลายแขน และส่งผ่านแรงจากกระดูกเรเดียส ไปยังกระดูกอัลนา ไปยังกระดูกต้นแขน (humerus)
ฟาฏิมะ อัลบุเดรี
ฟาฏิมะ มุซา อัลบุเดรี (فاطمة موسى البديري; ; ค.ศ. 1923 – มิถุนายน ค.ศ. 2009) เป็นผู้จัดรายการวิทยุและภัณฑารักษ์ชาวปาเลสไตน์ เธอเริ่มต้นอาชีพนักวิทยุที่สถานีวิทยุเยรูซาเลมคอลลิง ซึ่งออกอากาศและผลิตรายการ รวมถึงทำงานในฐานะผู้ช่วยรายการสตรี และการวิเคราะห์ความเกี่ยวพันทางวรรณกรรม ตลอดจนนักจัดรายการวิทยุ นอกจากนี้ อัลบุเดรียังทำงานในประเทศซีเรีย, จอร์แดน และปาเลสไตน์ เธอยังทำงานให้แก่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ และที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดน ซึ่งอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา
เธอเกิดที่เยรูซาเลมใน ค.ศ. 1923 เชื้อสายของอัลบุเดรีสืบย้อนไปถึงตระกูลโบราณที่มีรากฐานมาจากเยรูซาเลม เธอเป็นลูกสาวของผู้พิพากษาชะรีอะฮ์ เชค มูซา อัลบุเดรี ซึ่งทำงานในเยรูซาเลม และถ่ายทอดความรู้ให้แก่นักเรียนที่มัสยิดอัลอักศอ ทั้งนี้ อัลบุเดรีได้รับการศึกษาที่วิทยาลัยครู เยรูซาเลม ซึ่งเธอสำเร็จการศึกษาใน ค.ศ. 1941 เธอได้รับการศึกษาครั้งแรกในเบธเลเฮม จากนั้น ได้ไปสอนที่บ้านครูชนบทในรอมัลลอฮ์
อาชีพ
เธอกลับมาที่รอมัลลอฮ์ใน ค.ศ. 1965 จากนั้น จึงย้ายไปอยู่ที่อัมมานในอีกสองปีต่อมา อัลบุเดรีทำหน้าที่เป็นภัณฑารักษ์ของห้องสมุดที่สำนักงานบรรเทาทุกข์และจัดหางานของสหประชาชาติสำหรับผู้ลี้ภัยปาเลสไตน์ในตะวันออกใกล้ระหว่าง ค.ศ. 1965 ถึง 1971 รวมทั้งต่อมาในแผนกการจำแนกหมวดหมู่ที่หอสมุดมหาวิทยาลัยจอร์แดนระหว่าง ค.ศ. 1978 ถึง 1983 เธอเข้าร่วมในการประชุมอาหรับและนานาชาติหลายครั้งด้วยประสบการณ์ทางวิชาชีพภายใต้การศึกษาที่หลากหลาย และเคยได้วิจัยเพื่อจุดประสงค์ของบทบาทสตรีอาหรับในสื่อ
ชีวิตส่วนตัว
อัลบุเดรีแต่งงานกับอิศอม ฮัมมัด ซึ่งเป็นกวี, นักจัดรายการวิทยุ และนักเขียนชาวปาเลสไตน์ระหว่าง ค.ศ. 1948 ถึง 2006 พวกเขามีลูกด้วยกันสองคนของชีวิตการแต่งงาน ครั้นต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เธอได้เสียชีวิตที่อัมมาน ซึ่งแม้ว่าอัลบุเดรีจะฝันถึงพิธีฝังศพในเยรูซาเลม แต่เธอกลับได้รับการฝังในอัมมานแทน
สิ่งสืบทอด
การประกาศข่าวมรณกรรมของหนังสือพิมพ์อัรรายระบุว่าเธอเป็น "สตรีชาวเยรูซาเลมที่น่ามหัศจรรย์" ส่วนไอดา อันนัจญาร์ ซึ่งเป็นนักเขียน กล่าวว่าอัลบุเดรีทำตัวเป็น “ผู้ประกาศข่าวการเมืองเพื่อเป็นผู้นำในหมู่สตรี รวมทั้งในงานนี้และเพื่อร่วมงานกับผู้ชาย” ขณะที่หนังสือพิมพ์อัดดัสตัวร์ตั้งข้อสังเกตว่าเธอเป็น "ผู้บุกเบิกสถานีวิทยุอาหรับ และเป็นกระแสเสียงผู้หญิงเพียงคนเดียวที่แข่งกับเสียงของผู้ชายทางวิทยุ" ตลอดจนอัลบุเดรีได้รับการยอมรับจากศูนย์นักข่าวสตรีอาหรับ
ประเทศแองโกลาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศแองโกลา จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศแองโกลาได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ซีรู อัลวีส
ซีรู เอนริเก อัลวีส เฟไรรา ซิลวา (เกิด 18 เมษายน ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นตำแหน่งกองหน้า
ซีรูย้ายมาร่วมทีมชลบุรีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 เขาทำประตูแรกในนัดที่ชลบุรีเปิดบ้านเอาชนะชัยนาท ฮอร์นบิล 2-0 เมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2018
โทน (ภาพยนตร์)
โทน เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2513 ระบบถ่ายทำ ฟิล์ม 35 มม. สี พากย์เสียงในฟิล์ม เรื่องแรกที่กำกับการแสดงโดย เปี๊ยก โปสเตอร์ (สมบูรณ์สุข นิยมศิริ) สร้างโดย สุวรรณฟิล์ม โดย ชวนไชย เตชะศรีสุธี เป็นผู้อำนวยการสร้าง นำแสดงโดย ไชยา สุริยัน, อรัญญา นามวงศ์, สายัณห์ จันทรวิบูลย์, จารุวรรณ ปัญโญภาส, สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์, สังข์ทอง สีใส มีเพลงประกอบภาพยนตร์ที่ขับร้องโดย ดิ อิมพอสซิเบิ้ล และ สังข์ทอง สีใส ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จ ทำให้สังข์ทองเป็นดาราชื่อดังและได้แสดงภาพยนตร์ต่อมาอีกหลายเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เป็นเรื่องแรกที่สร้างปรากฏการณ์ที่เขียนบทให้นางเอกโดนข่มขืน
เรื่องย่อ
โทน (ไชยา สุริยัน) หนุ่มกำพร้า อาศัยอยู่กับหลวงตาในชนบท โทนเป็นคนหน้าตาดี ฉลาด เรียนจบช่างยนต์ มีน้ำใจและชอบช่วยเหลือผู้อื่น สังข์ทอง (สังข์ทอง สีใส) เพื่อนรักของโทนเป็นลูกศิษย์วัดด้วยกัน ชอบร้องเพลง ทั้งสองสาบานว่าจะเป็นเพื่อนตายจนกว่าชีวิตจะหาไม่
โทนไม่สมหวังในเรื่องรักเช่นเดียวกับกุหลาบ (จารุวรรณ ปัญโญภาส) สาวผู้ที่มีอันจะกิน มีแต่สังข์ที่ใช้เพลงเป็นเพื่อนปลอบใจ แต่ไม่นานสงข์ก็ถูกยิงตกเขาตายในขณะที่โทนได้เข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพที่มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยการช่วยเหลือของอ๊อด (สายัณห์ จันทรวิบูลย์) จึงได้พบกับแดง (อรัญญา นามวงศ์) สาวสังคมที่มีนิสัยเย่อยิ่งและเกลียดขี้หน้าโทนอย่างไม่มีเหตุผล แต่เมื่อแดงถูกอิทธิพล (สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์) ฉุดไปแต่โทนช่วยแตงออกมาได้ ทำให้แตงเริ่มมองเห็นความดีของโทนที่คอยช่วยเหลือแต่เกิดเหตุร้ายขึ้นเมื่อแดงกับกุหลาบ ถูกคนร้ายจับตัวไป โทนและอ๊อดจึงตามไปช่วย