cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ชุมนุมสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย)
พระเจ้าตากสินสกัดกองทัพสนับสนุนฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ
เมื่อแผนของสมเด็จพระโสร์ทศที่ทรงวางไว้ไม่ประสบความสำเร็จ ทรงวางแผนใหม่โดยไม่ให้หัวเมืองฝ่ายใต้สนับสนุนสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี สมเด็จพระโสร์ทศจึงมอบหมายให้ เจ้าขรัวเงิน (สามีของนางแก้วซึ่งเป็นพี่สาวของพระราชวรินทร์ (ทองด้วง)) เข้าเจรจากับเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) พระยาสงขลา พระยาพัทลุง  และพระยาปัตตานีศรีสุลต่าน ผลการเจรจาครั้งนั้นส่งผลให้หัวเมืองใต้เข้าร่วมกับฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เจ้าเมืองทั้ง 4 หัวเมืองใต้ จึงจัดกองทัพเรือของตน โดยมีกองทัพเมืองนครศรีธรรมราช  20,000 นาย เมืองพัทลุง 10,000 นาย เมืองสงขลา 10,000 นาย และกองทัพจากเมืองปัตตานี 10,000 นาย รวมกำลังพลทั้งสิ้น 50,000 นาย แล้วเตรียมเคลื่อนทัพเรือเข้ายึดกรุงธนบุรี
ครั้นสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทราบข่าวการจัดกองทัพของหัวเมืองฝ่ายใต้ จึงมีรับสั่งโปรดให้เจ้าพระยาจักรี (บุญชู) รวบรวมไพร่พลที่เมืองไชยาเตรียมเข้าสกัดทัพเมืองนครศรีธรรมราช และยังมีรับสั่งโปรดให้พระยาวิชิตภักดีศรีพิชัยณรงค์ (หวัง) เจ้าเมืองไชยา ซึ่งเป็นบุตรชายของเจ้าพระยาจักรี (บุญชู) เข้าเจรจากับพระยาปัตตานีศรีสุลต่านซึ่งเป็นญาติสนิท ไม่ให้ร่วมมือส่งกองทัพสนับสนุนฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ผลการเจรจาครั้งนั้นส่งผลให้พระยาปัตตานีศรีสุลต่านยุติการส่งกองทัพช่วยเหลือสมเด็จพระโสร์ทศ
แต่งทัพเข้าตีกรุงธนบุรี
เมื่อปี พ.ศ. 2311 หลังจากสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียึดเมืองเมืองพิมายและเมืองนครราชสีมาได้สำเร็จ ทรงทราบข่าวว่าสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เตรียมแต่งทัพเรือมีกำลังพล 110,000 นาย เตรียมเข้ายึดกรุงธนบุรี และทรงทราบข่าวจากพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) ราชทูตกรุงธนบุรีที่เพิ่งกลับจากกรุงจีนแล้วลี้ภัยมาจากเมืองนครศรีธรรมราช ว่าเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชกับพวกจัดกองทัพกำลังพล 40,000 นาย เพื่อเข้าร่วมกองทัพเรือของสมเด็จพระโสร์ทศอีกด้วย
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนมกราคม สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) แต่งกองทัพหลวงรวมกับเมืองนครศรีธรรมราชและพวกมีรี้พลเข้าตีกรุงธนบุรี แบ่งเป็นทัพเรือ 110,000 นาย แบ่งเป็นกองทัพหัวเมืองฝ่ายใต้ 40,000 นาย และกองทัพสมเด็จพระโสร์ทศ 70,000 นาย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงวางแผนรับการสงคราม โปรดให้สมเด็จเจ้าพระยากรมขุนอนุรักษ์วงศา สมุหนายก อยู่รักษากรุงธนบุรี ให้สมเด็จเจ้าพระยาอินทร์วงศากับพระยาจินดาพล ดูแลดินแดนเสียมราฐและฝั่งทะเลตะวันตก และโปรดให้สมเด็จเจ้าพระยากรมขุนเพชรคีรีศรีพิชัยสงครามรามวงศา (เจ้าฟ้าไข่แดง) ดูแลเมืองถลาง ฝั่งตะวันตก และโปรดให้พระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) พระยาจันทร์บูรณ์ (เฉินหลง) พระยาราชบังสัน (จุ้ย) พระยาระยอง(บุญเมือง) และพระยาเพชรบุรี (คง) สร้างป้อมจำนวน 4 แห่งบริเวณปากแม่น้ำพระประแดง ปากน้ำสมุทรปราการ ปากแม่น้ำท่าจีน และปากแม่น้ำแม่กลอง เพื่อเตรียมรบกับกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศ
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนเมษายน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงแต่งทัพและโปรดให้พระยาจักรี (บุญชู) เป็นแม่ทัพใหญ่ยกทัพไปปราบเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) และพรรคพวกที่เมืองนครศรีธรรมราช และโปรดให้พระยาโกษาธิบดี (เฉินเหลียง) ยกทัพบกมีรี้พลเข้ายึดเมืองต่างๆ รวมทั้งเมืองพุทไธมาศ ผลการทำศึกครั้งนี้ส่งผลให้กองทัพเจ้าพระยานครศรีธรรมราช (หนู) และพวกไม่สามารถจัดกองทัพส่งไปช่วยกองทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศได้
ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศปราชัย
เมื่อปี พ.ศ. 2312 เดือนสิงหาคม สมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) เคลื่อนกำลังพล 50,000 นาย ประกอบด้วย ทัพหน้ามีพระยาราชาเศรษฐี(ม่อเทียนซื่อ) เป็นแม่ทัพ กำลังพล 20,000 นาย กองทัพหลวงสมเด็จพระโสร์ทศทรงเป็นแม่ทัพ มีกำลังพล 20,000 นาย ทัพหลังมีเจ้าศรีสังข์ พระโอรสในกรมพระราชวังบวรสถานมงคล (เจ้าฟ้ากุ้ง) เป็นผู้คุมทัพ พร้อมกำลังพล 10,000 นาย มีรี้พลทางเรือเข้าตีกรุงธนบุรีโดยผ่านเมืองตราด เมืองจันทร์บูรณ์ เมืองระยอง และเมืองชลบุรี มุ่งหน้าสู่ปากแม่น้ำเจ้าพระยา ระหว่างรี้พลนั้น เจ้าเมืองตราด ยอมสวามิภักดิ์ต่อสมเด็จพระโสร์ทศ เมื่อเคลื่อนทัพถึงเมืองจันทร์บูรณ์ ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศได้เข้าปิดล้อมกองทัพพระยาจันทร์บูรณ (เฉินหลง) หรือ ขุนนางเฉิน (หลิวเต็งเฉิน) เข้ายึดเมืองจันทร์บูรณ์ได้สำเร็จ แต่หลังจากนั้นฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศถูกกองทัพฝ่ายพระยาราชบังสัน (จุ้ย) และพระยาพิชัยไอศวรรค์ (หยางจิ้งจุง) เข้าโจมตี ส่งผลให้กองพลฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศบาดเจ็บล้มตายเป็นอันมาก เหลือกำลังพลที่กลับเมืองพุทไธมาสเพียง 1,000 นายเท่านั้น ทัพฝ่ายสมเด็จพระโสร์ทศจึงพ่ายแพ้แล้วเสด็จหนีกลับ กองทัพฝ่ายสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียึดศาสตราวุธและเรือได้เป็นจำนวนมาก
ใน พระราชพงศาวดารเขมร กล่าวว่า "พวกกองทัพไทยออกมาสู้รบมีชัยชนะแก่กองทัพสมเด็จพระโสร์ทศๆ พ่ายแพ้แก่กองทัพไทย แตกหนีทิ้งเครื่องศัสตราวุธ และเรือรบเสียเป็นอันมาก จึงพากันล่าถอยกลับคืนมายังเมืองเปียม [เมืองพุทไธมาศ]"
และ พระราชพงศาวดารเขมร ในหนังสือของทวิช สุภาภรณ์ กล่าวว่า
"ลุศักราช ๑๑๓๒ ศกขาลนักษัตร สมเด็จพระโสทัตผู้เปนใหญ่ในเมืองเปียม [พุทไธมาศ] คิดตามอำเภอใจด้วยความโลภเจตนา เหมือนตักกะแตนเข้าดับเพลิงละเลิงใจ เกณฑ์ไพร่พลในแขวงเมืองบันทายมาศ เมืองตรังยกเปนกองทัพไปจับคนเมืองทุ่งใหญ่ [ตราด] เมืองจันทบุรี จึงพวกกองทัพไทยยกออกมาสู้รบชนะ แม่ทัพแม่กองสมเด็จพระโสทัตหนีกระจัดกระจายถอยทัพกลับมาเมืองเปียม"
เหตุการณ์สืบเนื่อง
และ จดหมายเหตุรายวันทัพสมัยกรุงธนบุรี ยังมีกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า "พระยาพิพัฒโกษาได้เอาหนังสือบอกและศุภอักษรนั้น กราบบังคมทูลพระกรุณา ครั้นทรงฟังหนังสือบอกนั้นแล้ว จึงตรัสให้หาลูกขุน (คือ) พระครูพิเชษ ขุนหลวงพระไกรศรี พระเกษม และผู้มีชื่อ (คือ) เจ้าจุ้ย ๑ หลวงสงขลา ๑ พระยาจันทบูร ๑ จีนบุนเส็ง ๑ ขุน............... ๑ (รวม) ๕ เข้ามาเฝ้าพร้อมกัน จึงตรัสสั่งให้ลูกขุนปรึกษาโทษผู้มีชื่อ ๔ คน ลูกขุนเอาคำปรึกษากราบบังคมทูลพระกรุณา ใจความให้ประหารชีวิตสิ้นทั้งโคตรโดยบทพระอัยการ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ สั่งให้ออกไปปรึกษากันก่อน ว่าอย่างไรที่รอดจากความตายนั้น ให้............ถ้าผู้ใดคิดได้อย่างไร ก็ให้ทำฎีกาทูลเกล้า ฯ ถวาย ถ้าเห็นชอบด้วย จะพระราชทานชีวิตให้ทำราชการแก้ตัวสืบไป ถ้าไม่เห็นชอบด้วย ก็ตามโทษานุโทษโดยลูกขุนปรึกษา"
หากยึดพงศาวดารไทยจะไม่สามารถกล่าวได้ว่าสมเด็จพระโสร์ทศ (เจ้าฟ้าจุ้ย) ถูกต้องโทษให้สิ้นพระชนม์หรือยังมีพระชนม์อยู่นับตั้งแต่ถูกจับ แต่เอกสารเวียดนามชื่อ Gia Dinh Thong Chi หรือ Gia Dinh Gazetteer (Gia Định Thành Thông Chí) เล่ม 5 ฉบับแก้ไขในรัชกาลจักรพรรดิมิญ หมั่ง กล่าวว่า เจ้าจุ้ย (Prince Chui หรือ Chieu Chuy) ถูกสำเร็จโทษสิ้นพระชนม์ที่กรุงสยาม ความว่า "He [Taksin] thus left the chieu khoa Lien to hold Ha Tien and returned to Siam by dap [battleship] with his main force, the captive Mac family and Chieu Chuy [Prince Chui]. The last-named was killed in Siam."
ตำบลหน้าถ้ำ
หน้าถ้ำ หรือภาษามลายูปัตตานีว่า บาโย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา มีพื้นที่ 9.18 ตารางกิโลเมตร เป็นตำบลที่มีขนาดและประชากรน้อยที่สุดของอำเภอเมืองยะลา ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยพุทธ และเป็นที่ตั้งของวัดคูหาภิมุข ศาสนสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งของพุทธศาสนิกชนในจังหวัดยะลา
ประวัติ
ตำบลหน้าถ้ำมีร่องรอยของการอยู่อาศัยของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ดังพบหลักฐานภาพเขียนที่ถ้ำศิลป จนถึงยุคประวัติศาสตร์ราวพุทธศตวรรษที่ 14-15 เพราะพบว่าถ้ำหลายแห่งในตำบลนี้มีร่องรอยของการดัดแปลงเป็นพุทธสถานแบบมหายาน ก่อนถูกทิ้งให้โรยราไป
ราวสองร้อยปีก่อน มีประชาชนเข้ามาลงหลักปักฐาน ณ ตำบลหน้าถ้ำ โดยอพยพมาจากจังหวัดปัตตานี, สงขลา และพัทลุง โดยชนกลุ่มแรกที่ตั้งถิ่นฐานนั้นเป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูนับถือศาสนาอิสลาม กระทั่งในปี พ.ศ. 2392 ชาวมุสลิมบ้านหน้าถ้ำได้ค้นพบพระพุทธรูปในถ้ำคูหาภิมุข ครั้นชาวจีนและไทยพุทธบ้านเปาะเส้งทราบข่าวจึงได้ขอเจรจาแลกเปลี่ยนพื้นที่ตั้งชุมชนกับชาวมุสลิมเพราะตั้งบ้านเรือนอยู่บริเวณพุทธสถานที่ไม่ใช่สิ่งที่ตนนับถือ ด้วยเหตุนี้ชาวมุสลิมบ้านหน้าถ้ำจึงย้ายไปอยู่ที่บ้านเปาะเส้ง และชาวพุทธเปาะเส้งก็ย้ายไปตั้งถิ่นฐานที่บ้านหน้าถ้ำจนถึงปัจจุบัน ในช่วงรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็มีชาวไทยพุทธจากเมืองยะหริ่งอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานที่นี่ 10 ครัวเรือน และได้ขออนุญาตจากเจ้าเมืองยะลาเพื่อสร้างวัดหน้าถ้ำ ที่ต่อมาจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดคูหาภิมุข"
ส่วนชื่อบาโย ในภาษามลายูปัตตานีนั้นมีความหมายว่า "ต้นพรากวาง" ซึ่งมีมากบนเขาหน้าถ้ำ
มีการจัดตั้งบ้านหน้าถ้ำเป็นตำบลหน้าถ้ำเมื่อปี พ.ศ. 2540
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหน้าถ้ำอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอเมืองยะลา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประชากร
ตำบลหน้าถ้ำมีประชากรทั้งหมด 3,315 คน แบ่งเป็นชาย 1,674 คน และเป็นหญิง 1,641 คน (สำรวจเมื่อ พ.ศ. 2561) ประชากรประกอบไปด้วยชาวไทยพุทธ ชาวไทยเชื้อสายจีน และชาวไทยเชื้อสายมลายู ในปี พ.ศ. 2553 มีการประมาณการว่าประชากรร้อยละ 70 นับถือศาสนาพุทธ อาศัยอยู่ในบ้านหน้าถ้ำและบ้านหน้าถ้ำเหนือ และร้อยละ 30 นับถือศาสนาอิสลาม อาศัยอยู่ในบ้านบันนังลูวาและบ้านกูแบอีเต๊ะ (บาเต๊ะ) มีมัสยิดจำนวนสามแห่งและวัดหนึ่งแห่ง ทั้งนี้ชาวพุทธและชาวมุสลิมต่างรักใคร่สนิทสนมกันดี เมื่อชาวพุทธมีงานบุญชาวมุสลิมก็จะมาเยี่ยมชมงาน หากมีงานบุญที่มัสยิดชาวพุทธก็มีส่วนร่วมในการจัดขบวนแห่ ทั้งยังให้ความช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่เสมอ อาทิชาวมุสลิมบริจาคที่ดินเพื่อสร้างถนนเข้าถ้ำศิลปสำหรับพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยไม่คิดมูลค่า
ประเพณีของชาวพุทธในตำบลนี้มีความใกล้เคียงกับชาวพุทธในภาคใต้ทั่วไป เช่น วันสงกรานต์ งานบุญชักพระ ชิงเปรต และลอยกระทง แต่ไม่คึกคักดังเก่าเนื่องจากมีเหตุการณ์ความไม่สงบ และยกเลิกงานประกวดนางนพมาศ
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนประถมศึกษาสองแห่ง ได้แก่โรงเรียนวัดหน้าถ้ำ (พุทธไสยานุสรณ์) และโรงเรียนบ้านบันนังดูวา และตาดีกาอีกสามแห่ง
ภูมิศาสตร์
ตำบลหน้าถ้ำเป็นตำบลขนาดเล็ก มีพื้นที่ทั้งหมด 9.18 ตารางกิโลเมตร และห่างจากตัวเมืองยะลาเพียง 8 กิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมทุกปีซึ่งส่วนใหญ่ถูกใช้สำหรับเกษตรกรรม มีภูเขาหินปูนสองลูกคือภูเขาหน้าถ้ำ (บูเกะบาโย) และภูเขากำปั่น (บูเกะตาแป) มีถ้ำที่มีชื่อเสียงอาทิ ถ้ำสำเภา และถ้ำมณโฑ รวมไปถึงถ้ำที่เป็นโบราณสถานของท้องถิ่น ได้แก่ ถ้ำพระนอน, ถ้ำ ป.ป.ร., ถ้ำมืด, ถ้ำศิลป และถ้ำเสือ
เศรษฐกิจ
ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ทำนา ปลูกไม้ผล และยางพารา ที่บ้านหน้าถ้ำเหนือบางครอบครัวเก็บมูลค้างคาวขายเป็นอาชีพเสริมด้วย เฉพาะในบ้านหน้าถ้ำจะมีพัฒนาการดุจสังคมเมืองเป็นหมู่บ้านใหญ่เพราะมีวีดคูหาภิมุขเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ชาวบ้านมีการศึกษาดี และมีอาชีพค่อนข้างหลากหลาย
เขตการปกครอง
ตำบลหน้าถ้ำ แบ่งเขตการปกครองเป็น 4 หมู่บ้าน และมีประชากรเมื่อ พ.ศ. 2561 ดังนี้
บราวนีช็อกโกแลต
บราวนีช็อกโกแลต  (chocolate brownie) มีลักษณะแบนแบบสี่เหลี่ยมหรือบาร์ที่ถูกนำไปอบเริ่มพัฒนาขึ้นครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และเป็นที่ชื่นชอบทั้งในสหรัฐและแคนาดา ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 บราวนีเป็นลูกครึ่งระหว่างเค้กกับคุกกี้ บราวนีถูกผลิตมาในรูปแบบต่าง ๆ บางครั้งก็มีเนื้อเนียนหนึบหรือเป็นเนื้อเค้กขึ้นอยู่กับความเข้มข้นและอาจจะมีส่วนผสมของถั่วชนิดต่าง ๆ, เคลือบน้ำตาล, วิปครีม, ช็อกโกแลตชิป, หรือส่วนผสมอื่น ๆ อาจจะมีการเปลี่ยนรูปแบบการทำเช่น ใช้น้ำตาลแดงและไม่ใส่ช็อกโกแลต โดยจะเรียกว่าบลอนดี
บราวนีมักจะเป็นส่วนหนึ่งของกล่องอาหารกลางวัน เพราะสามารถใช้มือจับทานได้สะดวกและมักจะทานร่วมกับนมหรือกาแฟ บางครั้งก็เสิร์ฟแบบอุ่น ๆ กับไอศกรีม (อาลามอด) ราดหน้าด้วยวิปครีมหรือมาร์ซิแพนหรือโรยด้วยน้ำตาลไอซิ่ง บราวนีเป็นที่นิยมอย่างมากในร้านอาหารทั่วไป พบมากอย่างหลากหลายในรายการของหวาน
ประวัติ
พ่อครัวคนหนึ่งในโรงแรมพาล์มเมอร์เฮาส์ที่ชิคาโกได้คิดขนมขึ้นมาชนิดหนึ่ง จากที่เบอร์ธา พาล์มเมอร์อยากจะได้ของหวานสำหรับสุภาพสตรีที่มาเข้าร่วมในงานแสดงสินค้านานาชาติที่ชิคาโกในปี ค.ศ. 1893 เธอบอกว่า ของหวานนั้นน่าจะต้องมีขนาดเล็กกว่าเค้ก แต่ก็ต้องยังคงมีลักษณะคล้ายเค้กและสามารถรับประทานได้ง่ายโดยจะบรรจุในกล่องอาหารกลางวัน บราวนีชนิดแรกที่ว่านี้มีส่วนผสมของแอพริคอตโรยหน้าและวอลนัต และปัจจุบันที่โรงแรมก็ยังทำบราวนีตามสูตรดั้งเดิมขายอยู่
สูตรบราวนีที่ทำกันในปัจจุบันที่ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ การปรุงอาหารในบ้าน (1904, ลาโคเนีย, นิวแฮมเชียร์), หนังสือตำราอาหารของสโมสรบริการ (1904, ชิคาโก, อิลินอยส์), เดอะบอสตันโกลบ (2 เมษายน 1905 หน้า 34) และ ตำราอาหารของโรงเรียนสอนการทำอาหารบอสตัน ฉบับที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1906 เขียนโดยแฟนนี่ เมอร์ริท ฟาร์มเมอร์ สูตรอาหารเหล่านี้เป็นบราวนีที่มีรสชาติค่อนข้างนุ่มนวลและมีลักษณะคล้ายเค้ก ชื่อของ "บราวนี" เกิดขึ้นครั้งแรกในตำราอาหารที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1896 แต่ถูกกล่าวถึงในรูปของเค้กที่ทำจากกากน้ำตาลในแม่พิมพ์ดีบุกไม่ใช่บราวนีจริง ๆ
สูตรอาหารที่สองถูกพบเมื่อปี ค.ศ. 1907 ใน ตำราอาหารของลอว์นี เขียนโดยมาเรีย วิลเลท โฮเวิร์ดตีพิมพ์โดยบริษัท วอลเตอร์ เอ็ม ลอว์นี่แห่งบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ สูตรนี้มีการเพิ่มไข่และแท่งช็อกโกแลตลงในสูตรของโรงเรียนสอนการทำอาหารบอสตันทำให้บราวนีมีรสชาติเข้มข้นและหนึบมากขึ้น สูตรนี้มีชื่อว่า แบงกอร์บราวนี ซึ่งอาจมาจากเหตุผลที่ว่าสูตรนี้ สุภาพสตรีชาวแบงกอร์ รัฐเมน แบงกอร์บราวนีได้รับการจัดอันดับเป็นที่ 3 จาก 10 สุดยอดอาหารว่างใน 2–3 ปีต่อมา
ตำนานเกี่ยวกับที่มาของบราวนี
มีตำนานอยู่ 3 เรื่องเกี่ยวกับที่มาของบราวนี ตำนานแรกกล่าวว่า พ่อครัวได้ใส่ช็อกโกแลตละลายลงในก้อนแป้งบิสกิตโดยไม่ได้ตั้งใจ ตำนานที่สองกล่าวว่า พ่อครัวลืมเติมแป้งเข้าไปในส่วนผสมของที่ตีรวมกันแล้ว และตำนานที่สามที่เป็นความเชื่อที่เป็นที่นิยมคือ แม่บ้านคนหนึ่งไม่มีผงฟูเลยดัดแปลงสูตรใหม่ ว่ากันว่าเธอเตรียมของหวานสำหรับแขกและตัดสินใจที่จะเสิร์ฟเค้กแบน ๆ ที่อบแล้วนี้ ตำนานทั้งสามเรื่องเป็นที่นิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
พ.ศ. 123
พุทธศักราช 123 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 421
อริยา ศรีณรงค์
อริยา ศรีณรงค์ หรือ ปุย อดีตหัวหน้าวงดุริยางค์เยาวชนไทยในอุปถัมภ์ของสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ อริยาเกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2531 มีพี่น้อง 3 คน อริยาเป็นคนสุดท้อง มีผลงานอัลบั้มกับค่าย Exact ในนามของ "Vietrio" รวมกับเป้ และ ป่าน ชื่อ Miracle ปัจจุบันอริยาเปิดโรงเรียนสอนดนตรี"วีมุส" และสมรสกับ ภูริอาจหรืออ๋อง sound engineer ของวงบอดี้สแลม
เจ้าจอมมารดาป้อม ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมมารดาป้อม หรือ ป้อม สีดา เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
เจ้าจอมมารดาป้อม เป็นธิดาพระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์) สกุลอำมาตย์รามัญ มารดาเป็นชาวสวนบางเขน ได้รับราชการเป็นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 1 มีพระราชธิดา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเรไร ท่านได้เป็นเจ้าจอมละครในสมัยรัชกาลที่ 1 เป็นเจ้าจอมมารดาที่งามมากคนหนึ่ง จึงได้รับบทเป็น "สีดา" พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตรัสชมเจ้าจอมมารดาป้อมนี้ว่า "ว่างามมาก เมื่อได้เห็นเป็นผู้ใหญ่แล้ว"
รายชื่อธงในเปอร์โตริโก
เนื้อหาในหน้านี้แสดงภาพธงประเภทต่างๆ ที่ใช้ในเครือรัฐเปอร์โตริโก
ทัชมายบอดี
"ทัชมายบอดี" (Touch My Body) คือผลงานการประพันธ์ร่วมกันของมารายห์ แครี, คริสโตเฟอร์ สตีวาร์ด, คริสไตล์ และเดอะ-ดรีม สำหรับอัลบั้มที่ 11 ของมารายห์ "E=MC2 อำนวยการสร้างโดย มารายห์ แครี, คริสโตเฟอร์ สตีวาร์ด และแนช เพลงนี้ได้ออกเผยแพร่เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มนี้ และเพลงนี้ก็เป็นเพลงที่ 18 ของมารายห์ที่ขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ตบิลบอร์ดเพลงยอดนิยม 100 เพลง
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
ในวิชาสังคมวิทยา ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก เป็นความแตกต่างที่รับรู้ระหว่างโลกตะวันออกและตะวันตก เขตแดนของตะวันออกและตะวันตกไม่มีการเจาะจง แต่เป็นการแบ่งทางวัฒนธรรมมากกว่าทางภูมิศาสตร์ ซึ่งแตกต่างกันตามเกณฑ์ที่แต่ละคนใช้ ในอดีต ทวีปเอเชีย (ยกเว้นไซบีเรีย) ถือเป็นตะวันออก และทวีปยุโรปถือเป็นตะวันตก ทุกวันนี้ "ตะวันตก" มักหมายถึงออสตราเลเซีย ทวีปยุโรป และทวีปอเมริกา มโนทัศน์ดังกล่าวมีอภิปรายในการศึกษาอย่างการจัดการ เศรษฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ และภาษาศาสตร์ แนวคิดนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากละเลยความเป็นลูกผสมของภูมิภาค
ทัชมายบอดี
รูปแบบและรายชื่อเพลง
'แผ่นไวนิล 12 นิว (ยุโรป)
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
การแบ่ง
เขตแดนตามแนวคิดเป็นเขตแดนทางวัฒนธรรมมากกว่าภูมิศาสตร์ ผลคือ ออสเตรเลียตรงแบบได้รับการจัดกลุ่มเป็นตะวันตก แม้ในทางภูมิศาสตร์อยู่ในซีกโลกตะวันออก ส่วนชาติอิสลามไม่ว่าอยู่ที่ใดจะจัดเป็นตะวันออก เส้นแบ่งวัฒนธรรมอาจจัดวางได้ยากในที่ที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมอย่างบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ซึ่งพลเมืองอาจระบุตนเองว่าเป็นตะวันออกหรือตะวันตกขึ้นอยู่กับภูมิหลังทางชาติพันธุ์หรือศาสนา ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อยู่อาศัยในส่วนต่าง ๆ ของโลกอาจรับรู้เขตแดนต่างออกไป เช่น นักวิชาการยุโรปนิยามรัสเซียว่าเป็นตะวันออก แต่ส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่าเป็นส่วนเติมเต็มที่สองของตะวันตก และชาติอิสลามถือว่าตนและชาติที่ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์เป็นตะวันตก คำถามที่ยังไม่มีคำตอบอีกคำาถามหนึ่งคือไซบีเรีย (เอเชียเหนือ) เป็น "ตะวันออก" หรือ "ตะวันตก"
ทัชมายบอดี
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซิงเกิลซีดี (ยุโรป)
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
ความแตกต่างในประวัติศาสตร์ระหว่างตะวันออกและตะวันตก
ระหว่างยุคกลาง อารยธรรมมากมายที่ปรากฏทั้งในโลกตะวันออกและตะวันตกมีความคล้ายคลึงกันในหลายแง่ แต่บางแง่ก็แตกต่างกันมากจนเข้ากันไม่ได้ ประเด็นสำคัญหนึ่งได้แก่ข้อแตกต่างในระบบชนชั้นทางสังคมซึ่งมีผลต่อชีวิตหลายด้านเมื่อสังคมทั้งสองมีอันตรกิริยา การแบ่งแยกระหว่างระบบเจ้าขุนมูลนายและระบบสังคมแบบตะวันออก วิธีการค้าและเกษตรกรรมที่แข่งขันกัน และเสถียรภาพของรัฐบาลที่ต่างกันทำให้เกิดช่องว่างกว่าขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างวิถีชีวิตทั้งสองแบบ อารยธรรมตะวันตกและตะวันออกไม่เพียงแตกต่างกันเพราะที่ตั้งเท่านั้น แต่ยังเพราะระบบชนชั้นทางสังคม วิธีทำกินและลีลาความเป็นผู้นำ
ทัชมายบอดี
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซิงเกิลซีดี (ญี่ปุ่น)
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
ความแตกต่างในประวัติศาสตร์ระหว่างตะวันออกและตะวันตก
ชีวิตประจำวันของสามัญชนในอารยธรรมตะวันตกและตะวันออกนั้นแตกต่างกันอย่างมากตามวิธีดำเนินการสังคมของพวกตน และสิ่งที่สังคมมุ่งเน้น ข้อแตกต่างสำคัญหนึ่งระหว่างอารยธรรมตะวันตกและตะวันออกได้แก่ระบบเจ้าขุนมูลนายและระบบถือครองที่ดินสมัยฟิวดัล (manorialism) ทั้งสองก่อให้เกิดชนการจัดช่วงชั้นทางสังคม และชีวิตในภาพรวมของสามัญชนในโลกตะวันออก ระบบถือครองที่ดินสมัยฟิวดัลตั้งขึ้นโดยมีเจ้า (lord) อยู่บนสุดที่เป็นเจ้าของที่ดินผืนใหญ่ เขามีทาสติดที่ดิน (serf) และชาวนาที่เขาว่าจ้าง ชาวนาจ่ายค่าเช่าเป็นธัญพืชเพื่อเป็นการตอบแทนที่ดินที่พวกเขาได้ทำงาน สังคมระบบเจ้าขุนมูลนายนี้เป็นระบบแก่งแย่งกันและไม่ช่วยขยายอารยธรรม
ระบบสังคมของโลกตะวันตกและตะวันออกต่างกัน มองโกเลียเจริญขึ้นมาจากเผ่าเร่ร่อนที่เจงกิส ข่านรวมเป็นหนึ่งเดียว เขาพิชิตดินแดนแวดล้อมกว้างใหญ่และตั้งจักรวรรดิไพศาล ชาวมองโกลให้ผู้ป้องกันมีทางเลือกระหว่างเข้าร่วมหรือตาย ทัศนะที่โหดเหี้ยมนี้แสดงออกมาเมื่อพวกเขาพิชิตทวีปเอเชียส่วนใหญ่และทวีปยุโรปและตะวันออกกลางบางส่วน สิ่งหนึ่งที่ทำให้ราชวงศ์ถังของจีนต่างจากราชวงศ์อื่น ๆ ได้แก่ การเปลี่ยนสถานภาพทางสังคมที่เพิ่มขึ้น มีชุดการทดสอบซึ่งสามารถเข้ารับเพื่อให้ยกสถานภาพทางสังคม แทนที่จะสงวนตำแหน่งระดับสูงไว้สำหรับชนชั้นผู้ดีโดยเฉพาะ คนยากจนสามารถเข้าถึงตำแหน่งดังกล่าวได้ง่ายขึ้น ในมองโกเลีย บุคคลสามารถได้ยศในกองทัพได้ผ่านทักษะทางทหารเพราะสังคมตั้งอยู่บนทักษะทางทหาร ในอารยธรรมตะวันตก การเปลี่ยนสถานภาพทางสังคมเป็นไปได้ยากกว่า
ทัชมายบอดี
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซีดีซิงเกิลแผ่นที่ 1 (สหราชอาณาจักร)
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
ความแตกต่างในประวัติศาสตร์ระหว่างตะวันออกและตะวันตก
อารยธรรมตะวันตกและตะวันออกมีความแตกต่างทางการเมืองเพราะสามัญชนในอารยธรรมตะวันออกไม่พอใจกับผู้นำของตนเสมอไป แม้อารยธรรมตะวันตกมีผู้ปกครองมากมายในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่ไม่มีความไม่สงบในหมู่ประชาชน อารยธรรมตะวันออกมีกบฎและช่องว่างยาวระหว่างผู้ปกครองที่ทำให้เกิดความไม่สงบ ระหว่างสงครามใหญ่ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 และ 15 ประเทศอังกฤษมีการแย่งชิงบัลลังก์ซึ่งทำให้เกิดการนองเลือดหลายครั้ง ประเทศฝรั่งเศสก็มีปัญหาในการปกครองของตนเช่นกัน ตลอดเวลาดังกล่าว ประเทศอังกฤษยังสามารถต่อสู้ชาวฝรั่งเศสและเกือบชนะสงครามร้อยปี ในอารยธรรมตะวันออก รัฐบาลไม่มั่นคงเสมอไป ในประเทศจีน เหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดเหตุการณ์หนึ่งเกิดระหว่างราชวงศ์ถัง กบฏอันลูซันแสดงถึงความไร้เสถียรภาพของรัฐบาลจีน
ด้านเศรษฐกิจ อารยธรรมตะวันตกและตะวันออกแตกต่างกันมากเพราะวิธีทำกินต่างกัน ในประเทศจีน ปัจจัยทางเศรษฐกิจสำคัญหนึ่งคือการค้า ประเทศจีนเชื่อมโยงกับทวีปยุโรปผ่านเส้นทางสายไหม ซึ่งเป็นชุดเส้นทางการค้าจากเอเชียตะวันออกสู่ทวีปยุโรป เส้นทางสายไหมไม่ได้ใช้ค้าขายสินค้าเท่านั้น แต่ยังเป็นทางแลกเปลี่ยนสำหรับความคิดหรือศาสนาด้วย ชาวอังกฤษใช้ระบบเจ้าขุนมูลนายแบบพิเศษเรียก ระบบเจ้าขุนมูลนายปลอม (bastard feudalism) ระบบนี้ซึ่งโดดเด่นในสงครามดอกกุหลาบ แตกต่างจากระบบเจ้าขุนมูลนายปกติเพราะระบบริเริ่มเงินเข้าสู่ลำดับชั้นทางสังคม ขุนนางสามารถจ่ายเงินอัศวินสำหรับการรับใช้แทนการมอบที่ดิน การนี้ทำให้ระบบเจ้าขุนมูลนายเข้มแข็งขึ้นเพราะหากมีผู้ปกครองอ่อนแอ รัฐบาลขุนนางใหม่ที่เข้มแข็งจะสนับสนุนประชาชน ขุนนางบริติชยังสร้างมหากฎบัตรเพื่อลดพระราชอำนาจอีก การนำเงินเข้าสู่ระบบชนชั้นเปลี่ยนแปลงวิธีการปกครองของอังกฤษและทำให้มันต่างจากอารยธรรมตะวันออกมาก
ทัชมายบอดี
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซีดีซิงเกิลแผ่นที่ 2 (สหราชอาณาจักร)
ซีดีซิงเกิลเพื่อการประชาสัมพันธ์ในสหรัฐอเมริกา
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตก
มโนทัศน์ทางประวัติศาสตร์
หนังสือ โอเรียนทัลลิซึม (Orientalism) ปี 1978 โดย เอ็ดเวิร์ด ซาอิด มีอิทธิพลอย่างสูงในการตั้งมโนทัศน์ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกเพิ่มเติมในโลกตะวันตก โดยนำญัตติตะวันออกที่ "มีลักษณะโดยสภาพสัมผัสได้ของศาสนา ระเบียบสังคมแบบครอบครัวและประเพณีไม่เคยแก่" ตรงข้ามกับ "ความเป็นเหตุผล พลวัติทางวัตถุและเทคนิค และปัจเจกชนนิยม" แบบตะวันตกเข้าสู่เล็กเชอร์มหาวิทยาลัย
เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีการวางการแบ่งว่าอิสลามเป็น "ตะวันออก" และอเมริกาและยุโรป "ตะวันตก" นักวิจารณ์หมายเหตุว่าทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกระหว่างอิสลามกับศาสนาอื่นมีความยุ่งยากจากการแพร่กระจายของลัทธิมูลฐานนิยมอิสลามและความหลากหลายทางวัฒนธรรมในชาติอิสลาม โดยเคลื่อนการให้เหตุผล "นอกเหนือจากทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกและเข้าสู่สถานการณ์สามฝ่าย"
การประยุกต์
ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกมีใช้ในการศึกษาหัวข้อต่าง ๆ รวมถึงการจัดการ เศรษฐศาสตร์และภาษาศาสตร์ การสร้างสรรค์ละการจัดการ (ค.ศ. 2007) พิจารณาทวิวิภาคดังกล่าวว่าเป็นความแตกต่างในการเรียนรู้เชิงองค์การระหว่างวัฒนธรมตะวันตกและตะวันออก มีการใช้อย่างกว้างขวางในการสำรวจช่วงการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วที่เรียก "ปาฏิหารย์เอเชียตะวันออก" ในบางส่วนของเอเชียตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสือเอเชีย หลัง สงครามโลกครั้งที่สอง นักสังคมวิทยาบางคนรับรู้การขยายตัวทางเศรษฐกิจว่าเป็นสัญญาณว่าภูมิภาคนั้น "กลายเป็นตะวันตก" ตามแนวกับโลกตะวันตกเป็นแบบจำลองความทันสมัยที่วางโดย อาร์โนลด์ เจ. ทอยน์บี แต่คนอื่นมองหาคำอธิบายในคุณลักษณะทางวัฒนธรรมหรือเชื้อชาติในโลกตะวันออก โดยรับมโนทัศน์อัตลักษณ์วัฒนธรรมตะวันออกที่คงที่ในปรากฏการณ์ที่อธิบายว่าเป็น "คตินิยมแบบตะวันออกใหม่" (New Orientalism) แนวทางการเข้าสู่ทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกทั้งสองแนวได้รับคำวิจารณ์ว่าไม่ได้นำความเป็นลูกผสมทางประวัติศาสตร์ของภูมิภาคดังกล่าวมาคิดด้วย
มโนทัศน์ดังกล่าวยังหยิบยกขึ้นมาเพื่อให้สัมพันธ์กับการพิจารณาการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม มีการอธิบายอย่างกว้างขวางว่าชาวเอเชียรับ "รูปแบบคำพูดอุปนัย" ซึ่งจะเลี่ยงการพูดประเด็นหลักตรง ๆ แต่กล่าวกันว่าสังคมตะวันตกใช้ "คำพูดนิรนัย" ซึ่งผู้พูดสร้างประเด็นของพวกตนในทันที สิ่งนี้มีการยกว่ามีความสำคัญสูงกว่าในหมู่ชาวเอเชียในความสัมพันธ์แบบสมานฉันท์ แต่ชาวตะวันตกกล่าวกันว่าให้ความสำคัญกับการสื่อสารโดยตรง หนังสือ Intercultural Communication: A Discourse Approach ในปี 2001 อธิบายทวิวิภาคตะวันออก–ตะวันตกทางภาษาศาสตร์ว่าเป็น "ทวิวิภาคเท็จ" โดยสังเกตว่าผู้พูดชาวเอเชียและตะวันตกใช้การสื่อสารทั้งสองแบบ
อ่านเพิ่ม
Balancing the East, Upgrading the West; U.S. Grand Strategy in an Age of Upheaval by Zbigniew Brzezinski January/February 2012 Foreign Affairs
พ.ศ. 124
พุทธศักราช 124 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 420
มุกห์ตารัน บีบี
มุกห์ตารัน บีบี (مختاراں بی بی) หรือที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ มุคตาร มัยน์ (مختار مائی) เกิดเมื่อราวปี พ.ศ. 2515 เป็นหญิงชาวปากีสถานจากหมู่บ้านมีร์วาลา ในแถบชนบทของเคาน์ตีเทห์สีล อำเภอมูซัฟฟาร์กัรฮ์ในปากีสถาน มุคตาร มัยน์เป็นเหยื่อของการรุมโทรมตามคำสั่งของปัญจญัติราช (สภาชนเผ่า) ของเผ่ามาสโตยบาลูจญซึ่งร่ำรวยกว่าและมีอำนาจมากกว่าเมื่อเทียบกับเผ่าตาตลาในพื้นที่นั้น โดยธรรมเนียมแล้ว หญิงชนบทจะถูกคาดหวังว่าจะทำอัตวินิบาตกรรมหลังจากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น   แต่เธอกลับลุกขึ้นสู้และติดตามคดี ซึ่งได้รับการหยิบยกขึ้นมาโดยสื่อต่างประเทศหลายสำนัก อันเป็นการสร้างแรงกดดันแก่รัฐบาลปากีสถานและตำรวจให้ติดตามคดีข่มขืนดังกล่าว ท้ายที่สุดแล้วคดีถูกนำขึ้นพิจารณาในศาล และผู้ลงมือถูกจับกุม แจ้งข้อหาและพิสูจน์ว่ามีความผิด แต่ศาลอุทธรณ์กลับคำตัดสินดังกล่าว ศาลสูงสุดปากีสถานในภายหลังประกาศว่าผู้ถูกกล่าวหาเกือบทุกคนไม่มีความผิดยกเว้นเพียงคนเดียวเท่านั้น มุคตารที่กำลังต่อสู้ทางกฎหมายในปากีสถานและทำให้เธอเสี่ยงต่ออันตรายอย่างต่อเนื่อง แต่ถึงกระนั้น เธอได้ริเริ่มองค์การสวัสดิการสตรีมุคตาร์ มัยน์ เพื่อช่วยสนับสนุนและให้การศึกษาแก่สตรีและเด็กหญิงชาวปากีสถาน และเป็นผู้ให้การสนับสนุนด้านสิทธิสตรีอย่างเปิดเผย
ตามข้อมูลจากหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ มุคตาร มัยน์ พร้อมด้วยเพื่อน เพื่อนร่วมงานและครอบครัวของเธออยู่ในความเสี่ยงใหญ่หลวงจากความรุนแรงโดยเจ้าศักดินาท้องถิ่น และรัฐบาลปากีสถาน ด้านพลเอกเปอร์เวซ มูชาร์ราฟ อดีตประธานาธิบดีปากีสถาน ได้ยอมรับในบล็อกส่วนตัวของเขาว่า เขาสั่งจำกัดการเคลื่อนไหวของเธอในปี พ.ศ. 2548 เนื่องจากเขาเกรงว่าผลงานของเธอและชื่อเสียงของมันอาจทำลายภาพลักษณ์ในเวทีนานาชาติของปากีสถาน
อ้างอิง
1972
คาร์ล เดอริง
คาร์ล ซีคฟรีท เดอริง (Karl Siegfried Döhring; 14 สิงหาคม พ.ศ. 2422 ที่โคโลญ – 1 มิถุนายน พ.ศ. 2484 ที่ดาร์มชตัท) เป็นสถาปนิก นักประวัติศาสตร์ศิลปะ และนักโบราณคดีชาวเยอรมัน ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในประเทศสยาม หรือปัจจุบันคือประเทศไทย
เดอริงเข้ามารับราชการเป็นสถาปนิก ได้ทำงานในกรมศุขาภิบาล ใน พ.ศ. 2452 และในปีนี้ยังได้รับการมอบหมายให้สร้างวังพระองค์เจ้าดิลกนพรัฐ และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2452 ได้รับการแต่งตั้งจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ เป็นผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างพระรามราชนิเวศน์ที่จังหวัดเพชรบุรี
พ.ศ. 125
พุทธศักราช 125 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 419
คาร์ล เดอริง
งานสำคัญอื่น เช่นสร้างวังวรดิศสำหรับเป็นที่ประทับมารดาของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในปี พ.ศ. 2454 ต่อมาในปี พ.ศ. 2456 เดอริงล้มป่วยจนต้องเดินทางกลับไปเยอรมนีเพื่อทำการรักษาและไม่กลับมายังประเทศไทยอีกเลย จนเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2484
ระหว่างทำงานในไทย เดอริงแต่งตำราเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและศิลปะในสยามที่ชื่อ Siam, Land und Volk และได้รับการตีพิมพ์ใหม่ในชื่อ The Country and People of Siam มีเนื้อหาบรรยายลักษณะธรรมเนียม ประเพณี ศิลปะ และแง่มุมทางกฎหมายในสยาม
วัดจองคำ (จังหวัดลำปาง)
วัดจองคำ พระอารามหลวง ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านหวด ห่างจากตัวอำเภองาวไปทางทิศใต้ประมาณสิบกิโลเมตรตามถนนพหลโยธินลำปาง-งาว เป็นวัดศิลปะไทยใหญ่ผสมพม่า พื้นที่วัดยาวถึงบนเขาไม่ปรากฏผู้สร้างชัดเจน สันนิษฐานว่าสร้างจากคหบดีชาวไทยใหญ่ที่ได้รับสัมปทานป่าไม้ในจังหวัดลำปางเพื่อเป็นพุทธบูชา
วัดจองคำเป็นปูชนียสถานที่สำคัญของจังหวัดลำปาง ได้รับการสถาปนาให้เป็น พระอารามหลวงชั้นตรี เมื่อ พ.ศ. 2549 ในวโรกาสมหามงคลที่ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี พระมหาเจดีย์พุทธคยาจำลอง วัดจองคำ เป็นพระเจดีย์ที่สร้างจำลองแบบขนาดเทียบเท่ากับพระมหาเจดีย์พุทธคยา ประเทศอินเดีย และมีหน่อต้นโพธิ์จากบริเวณพุทธคยาที่ตรัสรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาปลูกบริเวณข้าง ๆ พระเจดีย์
พ.ศ. 126
พุทธศักราช 126 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 418
พ.ศ. 127
พุทธศักราช 127 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 417
มิราเล็ม ปิยานิช
หลังจากที่ได้ลงเล่นในลีกเอิงให้กับสโมสรแม็สและลียง เขาได้ย้ายมาเล่นให้กับโรมาในเซเรียอา ก่อนที่จะย้ายไปยูเวนตุสในปี ค.ศ. 2016 เขาเคยลงเล่นให้กับทีมชาติลักเซมเบิร์กชุดเยาวชน หลังจากนั้นก็ได้เล่นให้กับทีมชาติบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 และได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล
ในปี ค.ศ. 2015 เขาได้รับอันดับที่ 55 จาก เดอะการ์เดียน จากรายชื่อ "100 นักฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลก"
เกียรติประวัติ
เบชิกทัช
ชาร์กูว์ทรี
ชาร์กูว์ทรี (charcuterie; มาจากคำว่า chair "เนื้อ" กับคำว่า cuite "ที่ปรุงแล้ว, ที่สุกแล้ว") เป็นศัพท์ภาษาฝรั่งเศสที่ใช้หมายถึงแขนงการทำอาหารที่เกี่ยวข้องกับการปรุง การถนอม และการนำเสนอผลิตภัณฑ์เนื้อสัตว์ (ส่วนใหญ่เป็นเนื้อหมู) ในรูปแบบที่หลากหลาย นอกจากนี้ยังหมายรวมถึงตัวผลิตภัณฑ์ที่ผ่านกระบวนการดังกล่าวด้วย เช่น เบคอน, แฮม, ไส้กรอก, แตรีน, กาล็องตีน, บาลอตีน, ปาเต, กงฟี เป็นต้น
ชาร์กูว์ทรีเป็นส่วนหนึ่งของแผนกครัวเย็น (garde manger) ของเชฟหรือคนครัว แต่เดิมมีจุดประสงค์เพื่อเป็นการถนอมเนื้อสัตว์ในยุคก่อนที่จะมีการแช่เย็น ชาร์กูว์ทรีในปัจจุบันได้รับการปรุงและจัดเสิร์ฟตามรสชาติที่ได้จากกระบวนการถนอมอาหาร
เจ้าจอมเพ็ง ในรัชกาลที่ 2
เจ้าจอมเพ็ง เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เป็นธิดาพระยารัตนจักร (หงส์ทอง สุรคุปต์) สกุลอำมาตย์รามัญต่างมารดากับเจ้าจอมมารดาป้อม เป็นละครหลวงรุ่นกลางในรัชกาลที่ 1 สำรับเดียวกันกับเจ้าจอมมารดาป้อม พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวตรัสเล่าไว้ว่า "ดีแต่บทบาท แต่รูปพรรณหน้าตานั้นก็ไม่สู้งาม ถึงเมื่อออกโรงก็เป็นแต่สวมหน้าโขน" นอกจากตัวพระรามที่ท่านเล่นจนมีชื่อเสียงแล้ว ท่านยังเล่นเป็นตัวนางบาหยันอีกด้วย ต่อมาท่านได้เป็นครูละครของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากุญชร กรมพระพิทักษเทเวศร์
พ.ศ. 128
พุทธศักราช 128 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 416
พ.ศ. 129
พุทธศักราช 129 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 415
เบ็นยามีน เฮ็นริชส์
แหล่งข้อมูลอื่น
1997
ปาล์มเลื้อย
ปาล์มเลื้อย (saw palmetto; ) เป็นปาล์มชนิดเดียวในสกุล Serenoa กระจายพันธุ์ในทางตอนใต้ของสหรัฐฯ เป็นปาล์มกอ สูงประมาณ 2 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 25 เซนติเมตร ทอดตัวเอนไปกับพื้นดิน ใบรูปพัด กว้างถึง 1 เมตร ขอบใบจักลึกเกือบถึงสะดือ แตกเป็นใบย่อย 10-15 แผ่น สีเขียวอมฟ้า ช่อดอกสมบูรณ์เพศสีขาว ออกระหว่างกาบใบ ยาว 1 เมตร ผลกลม ขนาด 0.8 เซนติเมตร เมื่อสุกมีสีดำ
ปาล์มเลื้อยเป็นพืชทนแล้ง นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ สารสกัดจากผลใช้รักษาโรคต่อมลูกหมากโต และการติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะ นอกจากนี้ยังรักษาอาการผมร่วงได้
มาโมรุ มิยาโนะ
อ้างอิง
1983
โยป เดอเลอมาร์เรอ
โยป เดอเลอมาร์เรอ (Jop Delemarre; ค.ศ. 1977 — ) เป็นนักเล่นหมากรุกสากลชาวดัตช์ และเป็นมาสเตอร์หมากรุกระดับนานาชาติ รวมถึงเป็นโค้ชให้กับเยาวชนที่แม็สเซอมาเกอร์ในนครเกาดา
โยปเป็นสมาชิกของเดอะอินเทอร์เน็ตเชสส์คลับ ซึ่งเป็นสโมสรที่มีสมาชิกจำนวน 30,000 คน
ซิมบาเซอ
จากฐานข้อมูลหมากรุกในซิมบาเซอ จากคู่แข่งขัน 519 รายที่โยป เดอเลอมาร์เรอ ได้เล่นด้วยนั้น ระบุว่า เขาชนะไป 205 ราย แพ้ 156 ราย กับอีก 158 ราย ที่จบลงด้วยการเสมอ อัตราการชนะของเขาอยู่ที่ร้อยละ 54 โยปมักจะเปิดเกมด้วยการเดินหมากไปยังตำแหน่ง 1.d4 และมักเล่นเหมือนกับเหล่าผู้เล่นชาวอินเดีย ด้วยตัวหมากสีดำที่เขาชอบตั้งรับแบบพีตส์ดิเฟนซ์ กับการเปิดเกมแบบคาโร-คันน์ดิเฟนซ์
การเปิดเกม
รูปแบบที่โยปเล่นด้วยตัวหมากสีขาวในการเปิดเกม :
รูปแบบที่โยปเล่นด้วยตัวหมากสีดำในการเปิดเกม :
จุนจิ อิโต
จุนจิ อิโต (伊藤 潤二, โรมาจิ: Itō Junji, เกิด 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2506) เป็นนักเขียนมังงะสยองขวัญชาวญี่ปุ่น ผลงานที่โด่งดังของเขา เช่น โทมิเอะ เรื่องราวของเด็กสาวผู้เป็นอมตะ นำพาผู้คลั่งไคล้ของเธอไปสู่ความบ้าคลั่ง, ก้นหอยมรณะ มังงะสามเล่มจบ กล่าวถึงเรื่องราวของเมืองที่หลงไหลในก้นหอย และ ปลามรณะ มังงะสองเล่มจบ เกี่ยวกับเรื่องราวของปลาที่ถูกควบคุมโดยแบคทีเรียสายพันธุ์หนึ่งเรียกว่า "กลิ่นสาบมรณะ" เป็นต้น นอกเหนือจากนั้นยังมี คลังสยองขวัญลงหลุม ชุดเรื่องสั้นของเขา และ บันทึกน้องเหมียวของอิโต จุนจิ เรื่องราวล้อเลียนตัวเขาเองและภรรยาที่อาศัยอยู่ในบ้านกับแมวอีกสองตัว งานของอิโตได้ทำให้เกิดกลุ่มแฟนคลับขึ้นมา โดยมีคนบางกลุ่มเห็นว่า เขาเป็นบุคคลสำคัญในประติมานวิทยาสยองขวัญยุคหลัง
ชีวิตและหน้าที่การงาน
จุนจิ อิโต เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 ที่เมืองซากาชิตะ ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนากัตสึงาวะ จังหวัดกิฟุ เขาเริ่มเข้าสู่โลกแห่งความสยองขวัญตั้งแต่ยังเด็ก มังงะเรื่องแรกที่เขาอ่านคือ มิอิระเซ็นเซ โดยอุเมซุ คาซึโอะ จากการที่พี่สาวสองคนของเขาได้อ่านมังงะของอุเมซุและชินอิจิ โคกะในนิตยสาร และด้วยเหตุนี้ทำให้เขาได้เริ่มอ่านตามด้วย เขาเติบโตขึ้นมาในแถบชนบท ณ เมืองเล็ก ๆ ข้าง ๆ นากาโนะ ในบ้านที่เขาอาศัยอยู่ ห้องอาบน้ำจะตั้งอยู่ที่ปลายอุโมงค์ใต้ดินของบ้าน ซึ่งมีจิ้งโกร่งถ้ำอาศัยอยู่จำนวนหนึ่ง และมันจะกลายเป็นหนึ่งในแรงบัลดาลใจในผลงานของเขาในเวลาต่อมา
เขาเริ่มวาดมังงะตั้งแต่อายุได้ 4 ขวบ โดยได้รับแรงบัลดาลใจมาจากผลงานในนิตยสาร เขายังคงวาดมาเรื่อย ๆ โดยถือว่าเป็นงานอริเรก จนกระทั่งเขาได้ทำงานเป็นช่างทันตกรรมในปี 2527 ทำให้เขามีความลำบากในการหาความสมดุลระหว่างงานทั้งสอง
ในปี พ.ศ. 2530 เขาส่งผลงานเรื่องสั้นของเขาไปที่ ฮัลโลวีนรายเดือน และได้รับรางวัลชมเชยในรางวัลคาซึโอะ อุเมซุ (โดยมีอุเมซุเป็นหนึ่งในคณะกรรมการ) ผลงานนี้ได้ถูกเผยแพร่มานานกว่า 13 ปี และต่อมาถูกนำมาประติดประต่อกันเป็นเรื่องราวที่มีชื่อว่า โทมิเอะ
อิโต ได้วาดปกอัลบั้ม โฮมุระ อุตะ ปี 2002 ให้แก่วงมุก ในปี 2020 เขาได้เข้ามาร่วมงานกันอีกครั้งในการทำปกซิงเกิ้ล "โชฟุ 2020" อิโตยังได้ร่วมมือกับ ทาคาชิ นางาซากิ และอดีตนักการทูต มาซารุ ซาโต ในการสร้าง ยูโกกุ โนะ รัสปูติน (2010–2012) มีพื้นฐานจากประสบการณ์ส่วนตัวของซาโตในรัสเซีย และส่งให้นิตยสาร บิ๊กคอมมิค
กิเยร์โม เดล โตโร ผู้กำกับภาพยนตร์ ได้กล่าวถึงในบัญชีทวิตเตอร์ทางการของเขาว่า อิโต เดิมทีเป็นผู้ร่วมงานในการสร้างวิดีโอเกม ไซเลนต์ฮิลล์ โดยมีทั้ง เดล โตโร และนักออกแบบเกม ฮิเดโอะ โคจิมะ เป็นผู้กำกับหลัก อย่างไรก็ตาม หลังจากการประกาศนี้ โคนามิ เจ้าของทรัพย์สินทางปัญญา ได้ยกเลิกโครงการนี้ไป แต่หลังจากนั้น ในผลงานต่อไปของโคจิมะอย่าง เดธสแตรนดิง ก็ยังคงปรากฎความคล้ายคลึงกับจุนจิ อิโตและเดล โตโรอยู่ดี
รางวัล
ผลงานของอิโต ก้นหอยมรณะ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไอส์เนอร์ในปี 2546 และ 2552
เจ้าจอมอำพัน ในรัชกาลที่ 2
เจ้าจอมอำพัน เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เป็นธิดาเจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์) สมุหนายกในรัชกาลที่ 1 เป็นละครหลวงในรัชกาลที่ 1 รุ่นเล็ก คู่กันกับเอม นางเอก พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวตรัสเล่าไว้ว่า "ถึงทอดหลัง เมื่อทรงอิเหนา พระเอกนางเอกที่ออกชื่อระบือเล่าแต่ พัน บุตรเจ้าพระยารัตนาพิพิธ เป็นพระเอก เอม บุตรพระยาจักราราชมนตรี เป็นนางเอก" เจ้าจอมพันอาจได้เคยเล่นเป็นตัวอิเหนาด้วย แต่ไม่มีหลักฐานปรากฏ
จุนจิ อิโต
รางวัล
ในปี 2562 อิโตได้รับรางวัลไอส์เนอร์เป็นครั้งแรกจากการดัดแปลงเป็นมังงะของภาพยนตร์เรื่อง แมรี่ เชลลีย์ แฟรงเกนสไตน์ โดยได้รับรางวัลในสาขา "การดัดแปลงจากสื่อประเภทอื่นได้ดีที่สุด"
ในปี 2563 อิโตได้รับรางวัลไอส์เนอร์อีกสองรางวัลจากผลงานของเขาเรื่อง เรมิน่า ดาวมรณะ กับ วีนัสที่ตาบอด ในสาขา "หนังสือการ์ตูนนานาชาติฉบับสหรัฐที่ดีที่สุด - เอเชีย" และ "นักเขียน/นักวาดยอดเยี่ยม"
ในปี 2565 อิโตได้รับรางวัลไอส์เนอร์อีกหนึ่งรางวัลจากผลงานของเขาเรื่อง "Lovesickness" ในสาขา "หนังสือการ์ตูนนานาชาติฉบับสหรัฐที่ดีที่สุด - เอเชีย"
ชีวิตส่วนตัว
ในปี 2549 อิโตได้แต่งงานกับอายาโกะ อิชิกุโระ (石黒亜矢子) นักวาดหนังสือภาพ ณ ปี 2556 พวกเขามีบุตรสองคน
เมายกแก๊ง แฮงค์ยกก๊วน
เดอะ แฮงโอเวอร์ (The Hangover) มีชื่อภาษาไทยว่า เมายกแก๊ง แฮงค์ยกก๊วน เป็นภาพยนตร์ตลกอเมริกันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2552 กำกับโดยท็อดด์ ฟิลลิปส์ จากบทภาพยนตร์ของจอน ลูคัส และสกอตต์ มัวร์ สร้างด้วยทุนสร้าง 35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่กลับประสบความสำเร็จอย่างสูง มีรายได้ทั่วโลกถึง 467 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับรางวัลภาพยนตร์หลายรางวัล รวมถึงสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ภาพยนตร์ตลกและภาพยนตร์เพลง ในพิธีประกาศผลรางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 67
เนื้อเรื่องกล่าวถึงฟิล, สตู, แอลัน และ ดั๊ก เพื่อนเก่าสี่คนที่เดินทางไปลาสเวกัส เพื่อจัดงานเลี้ยงสละโสดของดั๊ก ทั้งสี่คนเมามายไม่ได้สติ เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้ากลับจำอะไรไม่ได้เลย พบกับห้องอยู่ในสภาพเละสุดขีด พร้อมกับเสือโคร่งและเด็กทารกปริศนา ส่วนดั๊ก ว่าที่เจ้าบ่าวกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สามคนที่เหลือต้องรีบตามหาตัวดั๊กให้พบ เพื่อไปร่วมงานแต่งงานที่จะมาถึงในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่แล้วเรื่องยุ่งเหยิงก็เกิดขึ้นเมื่อทั้งสามเข้าไปพัวพันกับยาเสพติด การลักพาตัว แก๊งอันธพาล
ภาพยนตร์ถ่ายทำที่โรงแรมซีซาร์พาเลซ ในรัฐเนวาดา มีบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนรับบทคามีโอ เช่น ไมค์ ไทสัน นักมวย, ไมค์ วี นักสเกตบอร์ดและฮอกกีน้ำแข็ง, เวย์น นิวตัน นักร้อง, แคร์รอต ทอป นักแสดงตลก, ลูซินดา เจนนี นักแสดง
จากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำให้มีแผนการสร้างภาคต่อ The Hangover: Part II โดยถ่ายทำในประเทศไทย ในช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2553 และมีกำหนดฉายในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ปีชาลังเดรอา
ตามสูตรดั้งเดิมนั้น ตัวแป้งของปีชาลังเดรอามีความหนากว่าแป้งพิซซามาร์เกรีตาแบบคลาสสิก ส่วนเครื่องโรยหน้าหลักประกอบด้วยหัวหอมที่ผัดจนมีสีน้ำตาลและมีรสหวานขึ้น มะกอกออลิฟดำ และปลากะตัก (ใช้แบบเป็นตัว ๆ หรือแบบบดเป็นเนื้อเดียวกันก็ได้) ในเวลาต่อมาอาหารชนิดนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วภูมิภาคลีกูเรียตามนิยามทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมชาติพันธุ์ (กล่าวคือระหว่างแม่น้ำมากรากับแม่น้ำวาร์) และหลังจากการผนวกเคาน์ตีนิสเข้ากับฝรั่งเศสแล้ว อาหารของชาวลีกูเรียชนิดนี้ก็เริ่มเป็นที่ยอมรับในตำรับอาหารฝรั่งเศส
โทชิอากิ โยชิดะ
โทชิอากิ โยชิดะ (吉田敏明; Toshiaki Yoshida; 2 ตุลาคม ค.ศ. 1954 – ) เป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลชาวญี่ปุ่น จากเมืองยามางาตะ จังหวัดยามางาตะ ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ
เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลายยามางาตะใต้ และระดับอุดมศึกษาจากมหาวิทยาลัยจุนเต็นโด รวมถึงสำเร็จการศึกษาหลักสูตรการฝึกสอนกีฬาจากมหาวิทยาลัยสึกูบะ
ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาหลักสูตรผู้ฝึกสอนใน ค.ศ. 1979 เขาได้เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนให้แก่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกา ภายใต้การดูแลของอารี เซริงเงอร์
หลังจากกลับบ้านในปี ค.ศ. 1982 เขาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ฝึกสอนทีมฮิตาชิเบลล์ฟียู โดยทีมดังกล่าวได้เป็นแชมป์ลีกของญี่ปุ่น
จากนั้น ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1983 เขาได้ย้ายไปทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมวอลเลย์บอลหญิงมหาวิทยาลัยโตเกียวงากูเง
ค.ศ. 1998 เขาได้เดินทางสู่สหรัฐอเมริกา และได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกาอีกครั้ง
หลังจากการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ เขาก็ได้เป็นชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติสหรัฐอเมริกา และสามารถพาทีมเข้ารับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2002 และออกจากการทำหน้าที่ดังกล่าวหลังการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์
ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2005 เขาได้ทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์ที่วิทยาลัยกีฬาบิวาโกเซเก
ในปี ค.ศ. 2006 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมไพโอเนียร์เรดวิงส์ โดยทำหน้าที่ฝึกสอนเป็นระยะเวลาสามปี และออกจากทีมในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2009
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2009 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมอาเงโอะเมดิกส์ ในการแข่งขันวี.ชาลเลนจ์ลีก
คำนาม
คำนาม คือคำที่ทำหน้าที่เป็นชื่อของสิ่งของใด ๆ หรือชุดของสิ่งของใด ๆ เช่น สิ่งมีชีวิต วัตถุ สถานที่ การกระทำ คุณสมบัติ สถานะ อาการ หรือแนวคิด ในทางภาษาศาสตร์ คำนามเป็นหนึ่งในชนิดของคำแบบเปิดที่สมาชิกสามารถเป็นคำหลักในประธานของอนุประโยค กรรมของกริยา หรือกรรมของบุพบท
หมวดหมู่คำศัพท์ (ชนิดของคำ) ถูกนิยามในทางที่ว่าสมาชิกจะอยู่รวมกับนิพจน์ชนิดอื่น ๆ กฎทางวากยสัมพันธ์ของคำนามจะแตกต่างกันระหว่างภาษาต่าง ๆ ในภาษาอังกฤษ คำนามคือคำที่สามารถมาพร้อมกับคำนำหน้านาม (article) และคำคุณศัพท์กำหนดลักษณะ (attributive adjective) และสามารถทำหน้าที่เป็นคำหลัก (head) ของนามวลี
ชนิดของคำนามในภาษาไทย
ชนิดของคำนามในภาษาไทย แบ่งได้เป็น 5 ชนิด ได้แก่
มิสเตอร์บีน พักร้อนนี้มีฮา
มิสเตอร์บีน พักร้อนนี้มีฮา (อังกฤษ : Mr. Bean's Holiday) เป็นภาพยนตร์ ที่แสดงนำโดย โรวัน แอทคินสัน ผู้รับบทเป็นมิสเตอร์บีน ออกฉายเมื่อ 29 มีนาคม ค.ศ. 2007 โดยมีคำโปรยที่ว่า Disaster is a small step away แปลเป็นภาษาไทยว่า เรื่องป่วน ชวนฮา กำลังมาเยือน
เนื้อเรื่อง
บ่ายวันหนึ่งที่ฝนโปรยปรายในอังกฤษ มิสเตอร์บีน (โรแวน แอ็ตคินสัน) ดีใจอย่างมากที่ชนะรางวัลที่ 1 ในการจับสลากรางวัลในโบสถ์แถวบ้าน รางวัลดังกล่าว ก็คือการไปพักผ่อนนานหนึ่งอาทิตย์ ในทางตอนใต้ของฝรั่งเศส พร้อมกับกล้องวิดีโอตัวใหม่อีกหนึ่งตัวและเงิน 200 ยูโร เขาจะได้ไปพักผ่อนที่เมืองคานส์ ในช่วงที่มีการจัดงานเทศกาลภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุด
เขาขึ้นรถไฟยูโรสตาร์มุ่งหน้าไปยังปารีส และถ่ายภาพทุกอย่างด้วยกล้องวิดีโอตัวใหม่ของเขา ที่ สถานีรถไฟลียง(Gare de Lyon)ในปารีส เขาขอให้ผู้โดยสารอีกคนถ่ายภาพให้ ขณะที่เขาขึ้นรถไฟเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองคานส์ ชายคนนี้ก็คือผู้กำกับภาพยนตร์ชาวรัสเซีย เอมิล ดูเชสฟสกี้ (คาเรล โรเด้น) ผู้เดินทางไปยังเมืองคานส์ เพื่อเป็นคณะกรรมการตัดสินที่งานเทศกาลภาพยนตร์ เอมิลยอมถ่ายให้ แต่ในความยุ่งเหยิงระหว่างการถ่ายทำ เอมิลถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่สถานีรถไฟ ขณะที่รถไฟเคลื่อนขบวนออกจากชานชาลา
มิสเตอร์บีนอยู่ระหว่างมุ่งหน้าสู่ตอนใต้ เมื่อเขารู้ว่า สเตพาน (แม็กซ์ บัลดรี้) ลูกชายวัย 10 ขวบของเอมิล อยู่บนรถไฟขบวนนี้ด้วยโดยไม่มีพ่อของเขามาตามดูแล และทั้งคู่พูดกันคนละภาษา
มิสเตอร์บีนและสเตพานลงรถไฟที่สถานีถัดไปเพื่อรอเอมิล แต่รถไฟขบวนถัดมาเป็นรถด่วน และเอมิลเดินทางมุ่งตรงไปยังเมืองคานส์ เมื่อมิสเตอร์บีนและสเตพานขึ้นรถไฟขบวนต่อมา มิสเตอร์บีนลืมทั้งเงิน ทั้งตั๋ว และทั้งพาสปอร์ตเอาไว้ที่ชานชาลา พวกเขาจึงถูกไล่ลงจากรถไฟเพราะไม่มีตั๋ว ถูกทิ้งให้อยู่ในสภาพไม่มีเงินสักบาทอยู่ในฝรั่งเศส
เอมิล พ่อของสเตพานแจ้งความกับตำรวจเรื่องมิสเตอร์บีน และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการตามล่าไปทั่วประเทศ เพื่อค้นหาลูกชายของเขา
สเตพานและมิสเตอร์บีนเกิดมิตรภาพที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ สเตพานเป็นเด็กฉลาดและเจ้าความคิด พวกเขาทำงานด้วยกันได้ดี ในไม่ช้า พวกเขาก็สามารถหาเงินได้มากพอทีจะขึ้นรถบัส เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองคานส์ ยกเว้นแต่ตั๋วของมิสเตอร์บีน ดันไปติดอยู่ที่เท้าของไก่ ทำให้เขาพลาดรถบัสนั่น...
เมื่อไม่มีสเตพาน คู่หู และต้องหลงอยู่ในดินแดนชนบทอันกว้างไกลของฝรั่งเศส มิสเตอร์บีนเดินทางรอนแรมลงใต้ ในเวลากลางคืนเขาเดินเข้าไปเมือง และหาที่หลับนอนอยู่ใต้รถขนกองฟาง เช้าวันรุ่งขึ้น เขาตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองอยู่ในเมือง ที่ดูเหมือนเป็นหมู่บ้านที่สมบูรณ์แบบของฝรั่งเศส แต่อันที่จริงแล้ว มันคือฉากของโฆษณาโยเกิร์ต ผู้กำกับโฆษณาชิ้นนี้ ก็คือผู้กำกับชาวอเมริกันที่เป็นพวกหลงตัวเองชื่อ คาร์สัน เคลย์ (วิลเลม เดโฟ) ที่แวะหาเงินก่อนจะเดินทางลงใต้ เพื่อเข้าร่วมงานรอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์อาร์ตเฮ้าส์ของเขา ที่ว่าด้วยเรื่องของตำรวจ เรื่อง Playback Time
มิสเตอร์บีนร่วมเดินทางลงใต้ไปพร้อมกับนักแสดงสาว ซาบีน (เอ็มม่า เดอ คอนส์) ผู้รับบทเป็นพนักงานเสิร์ฟสาวในโฆษณาโยเกิร์ต และเธอตั้งใจจะไปเมืองคานส์ เพื่อร่วมงานฉายรอบปฐมทัศน์ของภาพยตร์เรื่อง Playback Time ซึ่งเธอมีบทบาทเล็กๆ อยู่ เมื่อบีนได้มาเจอกับสเตพานอีกครั้ง ที่สถานีบริการของมอเตอร์เวย์ ทั้งสามคนจึงขับรถมุ่งหน้าลงใต้ในคืนนั้น
เมื่อมาถึงเมืองคานส์ พวกเขาได้เห็นภาพข่าวทางทีวี มิสเตอร์บีนโดนประกาศจับ และคนทั้งประเทศฝรั่งเศสกำลังตามหาตัวเขากับสเตพาน มีการปิดกั้นถนนเบื้องหน้า พวกเขาต้องผ่านเจ้าหน้าที่ไปให้ได้ เพื่อไปร่วมงานรอบปฐมทัศน์ของภาพยนตร์เรื่อง Playback Time และกลับไปหาพ่อของสเตพาน โดยบีนจะต้องไม่โดนจับ
มิสเตอร์บีนและสเตพาน ที่ปลอมตัวเป็นแม่และลูกสาวของเซไบน์ สามารถผ่านด่านของเจ้าหน้าที่ไปได้ แต่เพราะมีตั๋วเพียงใบเดียว จึงมีแต่เซไบน์ ที่สามารถผ่านเข้าไปร่วมงานฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ได้
บีนและสเตพานแอบเข้าไปร่วมงานจากด้านหลังเวที Playback Time ทำให้คนดูเบื่อจนน้ำตาร่วง บีนที่ทิ้งสเตพานเอาไว้ด้านหลัง พยายามดึงดูดความสนใจของเอมิล โดยไม่ทำให้พวก รปภ.รู้ตัว เมื่อการแสดงเพียงฉากเดียวของเซไบน์โดนตัดทิ้งออกจากตัวภาพยนตร์ บีนตัดสินใจที่จะช่วยเธอ หลังจากเข้าไปหลบ รปภ.อยู่ในห้องฉายภาพยนตร์ เขาเลยนำภาพที่ถ่ายจากวิดีโอของเขาฉายขึ้นจอใหญ่ โดยใส่ภาพของเซไบน์เข้าไปในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย ตอนท้ายมิสเตอร์บีนเจอชายหาดใกล้ๆโรงหนัง ด้วยความดีใจจึงไปเดินเล่น ชมวิวแถวนั้น และนั่นก็เป็นการจบการเดินทางของเขา
กอลลัม
กอลลัม (Gollum) เป็นตัวละครเอกในจินตนิยายเรื่อง เดอะฮอบบิท และ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นชนเผ่าฮอบบิท มีชื่อเดิมว่า สมีโกล ปรากฏตัวครั้งแรกในเดอะฮอบบิท และปรากฏตัวในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอนหอคอยคู่พิฆาต
ข้อมูลทั่วไปของตัวละคร
กอลลัมเดิมชื่อสมีโกล เป็นฮอบบิทธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งไปตกปลากับเพื่อนชื่อ ดีเอโกล แล้วดีเอโกลบังเอิญเก็บแหวนเอกได้จากในน้ำ ทั้งสองแย่งชิงแหวนเอกกันด้วยความลุ่มหลง ในที่สุดสมีโกลฆ่าดีเอโกลตาย เขาได้ครองแหวนเอก แต่ถูกอัปเปหิออกจากชุมชน
สมีโกลหนีไปอยู่ในภูเขา ร่อนเร่ไปเรื่อยจนในที่สุดก็จมอยู่กับความลุ่มหลงแหวน ซ่อนตัวอยู่ในทะเลสาบใต้เทือกเขามิสตี้ อำนาจแหวนทำให้สมีโกลมีอายุยืนยาวกว่าฮอบบิททั่วไป สมีโกลแก่มาก แต่เขาไม่ตาย เขาแก่มากจนกระทั่งลืมชื่อของตัวเองไป เหลือแต่เสียงไอโขลก ๆ ดัง ''กอลลัม! กอลลัม!'' อันเป็นที่มาของชื่อใหม่ของเขา
มารีอา มิตเชลล์
มารีอา มิตเชลล์ (Maria Mitchell เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1818 - 28 มิถุนายน ค.ศ. 1889) เป็นนักดาราศาสตร์หญิงชาวอเมริกัน ผู้ค้นพบดาวหางซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ "ดาวหางมิสมิตเชลล์" โดยการใช้กล้องโทรทรรศน์ ในปี 1847 การค้นพบดาวหางทำให้เธอได้รับพระราชทานรางวัลเหรียญทองจากกษัตริย์ เฟรดเดอริกที่หกแห่งเดนมาร์ก มารีอาเป็นนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันคนแรกที่เป็นสตรี
กอลลัม
ข้อมูลทั่วไปของตัวละคร
ในเรื่อง เดอะฮอบบิท บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ หลงทางไปใต้เทือกเขามิสตี้จนได้พบกับกอลลัม กอลลัมคิดจะฆ่าบิลโบ แต่มีข้อตกลงในการเล่นเกมทายปริศนากัน หากบิลโบทายผิด บิลโบต้องตาย แต่หากกอลลัมทายไม่ได้ ต้องยอมปล่อยบิลโบเป็นอิสระ (แต่ก่อนหน้านี้บิลโบบังเอิญเก็บแหวนเอกได้ในการพบกันครั้งนั้น) ในระหว่างที่กำลังทายปริศนาไปมานั้น บิลโบได้ทายกอลลัมว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า จนทำให้กอลลัมตอบไม่ได้จึงกลับไปยังรังเพื่อจะเอาแหวนเอกมาใช้แต่กลับพบว่าแหวนหายไปทำให้เขาร้องอย่างโหยหวนแต่ก็นึกถึงคำปริศนาของบิลโบว่า อะไรอยู่ในกระเป๋า ทำให้กอลลัมคิดว่าในกระเป๋าของบิลต้องมีแหวนเอกอันที่เขารักเป็นแน่ จึงรีบพุ่งเข้าหาบิลโบเพื่อฆ่าและแย่งชิงแหวนคืน แต่บิลโบรู้ทันก่อนจึงรีบวิ่งหนี ในระหว่างหนี บิลโบได้หกล้มลงและบังเอิญแหวนเอกได้ถูกสวมบนนิ้วของบิลโบทำให้การหายตัวได้ กอลลัมได้ตามบิลโบทันแต่มองไม่เห็น ในระหว่างกอลลัมค้นหาบิลโบ บิลโบคิดจะฆ่ากอลลัมแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมองเห็นกอลลัมมีแววตาที่รู้สึกน่าสงสารในตัวมัน บิลโบได้ตัดสินใจกระโดดเตะหน้ากอลลัมและหนีออกถ้ำในเทือกเขามิสตี้ไปได้ในที่สุด ทำให้กอลลัมโกรธและเคียดแค้นชิงชังบิลโบและตระกูลแบ๊กกิ้นส์มาก
มารีอา มิตเชลล์
ประวัติ
มารีอา มิตเชลล์เกิดที่ เกาะแนนทัคเก็ต ซึ่งเป็นเกาะเล็กๆ นอกชายฝั่งรัฐแมสซาชูเซตส์ สืบเชื้อสายมาจาก ปีเตอร์ ฟาลเกอร์ และ แมรี่ มอร์ริลล์ มัลเกอร์ และยังเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆกับ เบนจามิน แฟรงคลิน อีกด้วย เธอมีพี่ชายและน้องสาวเก้าคน(รวมเธอเป็นสิบคน) พ่อแม่ของเธอ วิลเลียม มิตเชลล์ และลิเดีย โคลแมน มิตเชลล์ ต่างนับถือนิกายโปรเตสแตนต์ คณะเควกเกอร์ ซึ่งหนึ่งในหลักความเชื่อของคณะเควกเกอร์คือความเสมอภาคทางสติปัญญาระหว่างเพศ และทำให้มารีอา มิตเชลล์ได้เติบโตในชุมชนแนนทัคเก็ตที่ได้รับการยกย่องว่า มีความเท่าเทียมทางเพศสูง
กอลลัม
ข้อมูลทั่วไปของตัวละคร
การประพันธ์เรื่อง เดอะฮอบบิท ของโทลคีนในครั้งแรก มีเรื่องการเผชิญเหน้าของบิลโบกับกอลลัม และแหวนเอกเพียงเท่านี้ ซึ่งแต่เดิมแหวนนั้นไม่มีชื่อ เป็นเพียงแหวนวิเศษธรรมดา ๆ เท่านั้น จนเมื่อโทลคีนคิดจะประพันธ์ภาคต่อของ เดอะฮอบบิท จึงได้คิดเอาแหวนวิเศษวงนี้มาขยายความต่อ
มารีอา มิตเชลล์
ประวัติ
พ่อแม่ของมารีอาเป็นเหมือนเควกเกอร์คนอื่นๆ ที่ให้ความสำคัญกับการศึกษาและยืนกรานที่จะให้มารีอาได้รับการศึกษาเหมือนกับเด็กผู้ชาย อีกทั้งมารีอาก็โชคดีที่พ่อของเธอเป็นครูในโรงเรียนของรัฐ ที่สนใจในวิชาคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์มาโดยตลอด โดยลูกๆ ของเขาทุกคนได้รับการปลูกฝังความรู้ด้านดาราศาสตร์  นอกจากนี้เกาะแนนทัคเกตยังเป็นเกาะที่สำคัญ ในการเป็นท่าเรือล่าวาฬ ทำให้เหล่าลูกเรือต้องทิ้งภรรยาของตนไว้บนเกาะเวลาที่ต้องออกทะเลเป็นระยะเวลานาน จึงทำให้ภรรยาของชาวเรือต้องจัดการ กิจการที่บ้านด้วยตนเองในขณะที่สามีอยู่ในทะเล ทำให้ผู้หญิงบนเกาะมีความเท่าเทียมและอิสระมาก
กอลลัม
ข้อมูลทั่วไปของตัวละคร
กอลลัมจึงกลับมามีบทบาทในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เขาถูกพวกภูตแหวนจับตัวไปทรมานเพื่อให้บอกที่ซ่อนของแหวน ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจทนรับไว้จึงได้ตะโกนว่า "ไชร์ แบ๊กกิ้นส์" ทำให้เหล่าภูตแหวนเดินทางไปยังไชร์เพื่อตามล่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์และชิงแหวนเอกมาคืน เมื่อถูกปล่อยตัวออกมาก็ถูกอารากอร์นจับตัวไว้ได้ และนำไปขังไว้ในป่าเมิร์ควูด กอลลัมหนีออกมาได้อีกครั้งและพยายามติดตามแหวนอันเป็นที่รักของตัว จนพบโฟรโดกับแซมไวส์ แกมจีจึงเข้าใกล้เพื่อชิงแหวนแต่โดนจับได้ และต่อมาก็กลายไปเป็นผู้นำทางของโฟรโดเพื่อเข้าสู่มอร์ดอร์
กอลลัมพยายามชิงแหวนคืนจากโฟรโด ในที่สุดเขาก็แย่งคืนมาได้ในเมาท์ดูม แต่ตัวเองก็ตกลงไปในอัคคีแห่งภูมรณะพร้อมกับแหวน ทำให้แหวนสูญสิ้นไป
มารีอา มิตเชลล์
ประวัติ
หลังจากที่โรงเรียนของพ่อปิดแล้ว หลังจากนั้นเธอก็เข้าศึกษาที่โรงเรียนเพื่อหญิงสาวของรัฐมนตรี Cyrus Peirce ซึ่งต่อมาเธอทำงานให้กับท่านรัฐมนตรีในฐานะผู้ช่วยสอน ก่อนที่จะไปเปิดโรงเรียนของตัวเองในปี 1835  โรงเรียนของมารีอาอนุญาตให้เด็กที่ไม่ใช่ผิวขาวเข้าเรียนร่วมกับเด็กผิวขาวได้ ซึ่งทำให้เกิดปัญหาขึ้นเนื่องจากในขณะนั้น โรงเรียนรัฐในท้องถิ่นยังคงแยกเรียนกันอยู่  หนึ่งปีต่อมาเธอก็ได้รับงานเป็นบรรณารักษ์คนแรกของห้องสมุด Nantucket Atheneum, ซึ่งเธอทำงานมา 20 ปี
การค้นพบดาวหางมิสมิตเชลล์
ในคืนวันที่ 1 ตุลาคม 1847 เวลา 22.50 นาฬิกา มารีอาใช้กล้องโทรทรรศน์หักเห Dollond ที่มีรูรับแสง 3 นิ้ว ทางยาวโฟกัส 46 นิ้ว ค้นพบดาวหาง 1847 VI ปัจจุบันเรียก C/1847 T1 และต่อมารู้จักในชื่อ "ดาวหางมิสมิตเชลล์"  การค้นพบของมิตเชลล์ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารภายใต้ชื่อพ่อของเธอ ในเดือนมกราคม 1848 เดือนต่อมาเธอก็ส่งการคำนวณวงโคจรของดาวหาง เพื่อยืนยันว่าสิทธิของเธอในการเป็นผู้ค้นพบคนแรก ในปีนั้นเธอได้รับการเฉลิมฉลองที่ Senaca Falls Convention สำหรับการค้นพบและการคำนวณ
เมื่อหลายปีก่อนหน้าการค้นพบดางหางของมารีอา กษัตริย์ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก ได้สร้างรางวัลเหรียญทองให้กับผู้ค้นพบ "ดาวหางด้วยกล้องโทรทรรศน์" (เพราะมันจางมาก จนแทบจะมองไม่เห็นด้วยได้ตาเปล่า) ทุกคน โดยรางวัลนี้จะมอบให้กับ "ผู้ค้นพบคนแรก" ของดาวหางแต่ละดวง (เพราะว่าดาวหางมักจะถูกค้นพบโดยบุคคลมากกว่าหนึ่งคน) มารีอามิตเชลล์ได้รับรางวัลเหรียญทองนี้และทำให้เธอโด่งดังไปทั่วโลก เนื่องจากมีผู้หญิงเพียงสองคนก่อนหน้านี้ที่ค้นพบ ดาวหาง คือนักดาราศาสตร์ Caroline Herschel และ Maria Margarethe Kirch  การค้นพบของมารีอาและการได้การยอมรับจากรัฐบาลเดนมาร์ก ทำให้นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันได้รับการยอมรับในยุโรป ซึ่งก่อนหน้านี้นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันมักถูกดูถูกโดยนักดาราศาสตร์ชาวยุโรป
ภายหลังได้เกิดปัญหาขึ้นชั่วคราว เนื่องจาก Francesco de Vico ได้ค้นพบดาวหางตัวเดียวกัน หลังจากการค้นพบของมารีอาได้เพียง 2 วัน แต่ได้รายงานไปยังเจ้าหน้าที่ของยุโรปก่อน แต่สุดท้ายแล้วปัญหานี้ ก็ได้รับการแก้ไข และมิตเชลล์ก็ได้รับพระราชทานรางวัลโดย Christian VIII องค์ใหม่ ในปี 1848 ในที่สุด
ความสำเร็จด้านวิชาการ
มิตเชลล์และคณะเริ่มบันทึกจุดบนดวงอาทิตย์ด้วยตาในปี ค.ศ.1868 และสามารถถ่ายภาพบันทึกประจำวันได้ ในปี ค.ศ.1873 ช่วยให้สามารถเก็บบันทึกได้แม่นยำยิ่งขึ้น มันเป็นภาพถ่ายธรรมดาภาพแรกๆของดวงอาทิตย์ ที่ทำให้เธอได้รับอนุญาตให้สำรวจ และตั้งสมมติฐานว่าจุดบนดวงอาทิตย์เป็นโพรงมากกว่าที่จะเป็นเมฆลอยบนพื้นผิวของดวงอาทิตย์ สำหรับสุริยุปราคาเต็มดวงในเดือนกรกฎาคม ค.ศ.1878 มิทเชลและผู้ช่วยห้าคน เดินทางไปพร้อมกับกล้องโทรทรรศน์ 4 นิ้ว ไปที่เดนเวอร์เพื่อสังเกตการณ์
ในปี ค.ศ. 1865 มารีอาได้เป็นศาสตราจารย์ด้านดาราศาสตร์คนแรก ของวิทยาลัยวาสซาร์ เธอยังได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้อำนวยการของหอดูดาวแห่งวิทยาลัยวาสซาร์ ด้วยการแนะนำของมิตเชลล์ วิทยาลัยวาสซาร์มีนักเรียนลงทะเบียนเรียนในวิชาคณิตศาสตร์และดาราศาสตร์ มากกว่ามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดตั้งแต่ปีค.ศ. 1865 ถึง ค.ศ.1888 ถึงแม้ว่าทางเลือกในการประกอบอาชีพของนักเรียนของเธอจะมีจำกัด แต่เธอก็ไม่เคยมีความสงสัยในความสำคัญของการศึกษาดาราศาสตร์เลย
หลังจากการสอนที่วิทยาลัยวาสซาร์ มาระยะหนึ่ง เธอก็ได้เรียนรู้ว่าแม้จะมีชื่อเสียงและมีประสบการณ์ เงินเดือนของเธอก็ยังน้อยกว่าศาสตราจารย์ชายหลายๆคนที่อายุน้อยกว่าเธอ มารีอาและอลิดา เอเวอรี่ ผู้หญิงสองคนในคณะในเวลานั้น เรียกร้องให้ขึ้นเงินเดือนและประสบความสำเร็จ เธอสอนที่วิทยาลัยจนกระทั่งเกษียณอายุในปีค.ศ. 1888 หนึ่งปีก่อนที่เธอจะเสียชีวิต