cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์
ประวัติ
อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของดัมเบิลดอร์และกรินเดลวัลด์ก็ต้องจบสิ้นลง เนื่องจากความไม่ลงรอยกันและมีความขัดแย้งกับอาเบอร์ฟอร์ธ น้องชายของดัมเบิลดอร์ จนเป็นเหตุให้ทั้งสามต่อสู้กัน และหนึ่งในคาถาที่ทั้งสามคนเสกนั้นได้ไปโดนเข้าใส่ แอรีอานา น้องสาวของดัมเบิลดอร์จนเสียชีวิต ภายหลังการตายของแอรีอานา กรินเดลวัลด์จึงได้หลบหนีออกไปจากเกาะอังกฤษ จนได้พบกับเกรโกโรวิตซ์ ช่างทำไม้กายสิทธิ์ ผู้เป็นเจ้าของไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ หนึ่งในเครื่องรางยมทูตที่กรินเดลวัลด์ตามหามาโดยตลอด กรินเดลวัลด์จึงได้ขโมยไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์มาเป็นของตนและเริ่มก่อความวุ่นวายในยุโรป และเริ่มเผยแพร่อุดมการณ์เพื่อปลดแอกเหล่าผู้วิเศษออกจากการหลบซ่อนตัวจากมักเกิล
ในปี 1926 กรินเดลวัลด์ได้ปลอมตัวเป็น เพอร์ซิวาล เกรฟ มือปราบมารของกระทรวงเวทมนตร์สหรัฐอเมริกา เพื่อแฝงตัวเข้ามาตามสืบหาออบสคูรัส สิ่งมีชีวิตวิเศษที่มีพลังทำลายล้างสูงยิ่งยวด ก่อนจะรู้ว่าออบสคูรัสที่เขาตามหานั้นอยู่ในร่างของครีเดนซ์ แบร์โบน เด็กหนุ่มที่เขาหลอกใช้มาโดยตลอด กรินเดลวัลด์พยายามจะดึงครีเดนซ์ให้มาร่วมกับตน แต่ก็ถูกขัดขวางโดยนิวท์ สคามันเดอร์ จนพลาดท่าถูกทางกระทรวงเวทมนตร์สหรัฐอเมริกาจับกุมและคุมขังนับปี แต่ระหว่างการเคลื่อนย้ายกรินเดลวัลด์ไปยุโรปนั่นเอง กรินเดลวัลด์ได้หลบหนีไปกบดานที่ประเทศฝรั่งเศส และเริ่มเผยแพร่อุดมการณ์ของเขาและรับสมัครพรรคพวก จนท้ายที่สุด กรินเดลวัลด์ได้ใช้ความสามารถทางวาทศิลป์ของเขาเกลี้ยกล่อมให้ผู้คนจำนวนมากเห็นตรงกับเขา ก่อนจะเริ่มสร้างความวุ่นวายในยุโรปจนถึงปี 1945 ที่เขาพ่ายแพ้ต่ออัลบัส ดัมเบิลดอร์ และถูกคุมขังอยุ่ที่คุกนูร์เมนการ์ดในออสเตรียตลอดชีวิต
ในปี 1998 โวลเดอมอร์ได้บุกมายังคุกนูร์เมนการ์ดเพื่อถามเบาะแสเรื่องไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ แต่กรินเดลวัลด์กลับไม่ยอมเปิดเผย และได้เยาะเย้ยโวลเดอมอร์จนทำให้โวลเดอมอร์บันดาลโทสะฆ่ากรินเดลวัลด์ลง ณ คุกนูร์เมนการ์ดด้วยวัย 115 ปี
ฟุตบอลทีมชาติเอกวาดอร์
ฟุตบอลทีมชาติเอกวาดอร์ (Selección de fútbol de Ecuador) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศเอกวาดอร์ อยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์ฟุตบอลเอกวาดอร์ โดยเข้าร่วมกับฟีฟ่าใน ค.ศ. 1926 และในคอนเมบอลในปีถัดมา
หลังจากที่ปฏิเสธการเข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งแรกที่อุรุกวัย เอกวาดอร์ก็ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายเลยจนกระทั่งในปี 2002 โดยผ่านรอบคัดเลือกด้วยการจบอันดับเหนือกว่าบราซิลและอุรุกวัย การแข่งขันรอบคัดเลือกครั้งนั้นทำให้ผู้เล่นทีมชาติหลายคนมีชื่อเสียงขึ้นมา อาทิ Agustín Delgado, Álex Aguinaga, Iván Hurtado, Ulises de la Cruz และ Iván Kaviedes ซึ่งผู้เล่นเหล่านี้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติประสบความสำเร็จในช่วงทศวรรษนั้น โดยพวกเขาเคยเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในฟุตบอลโลก 2006 และถูกตั้งความคาดหวังที่จะประสบความสำเร็จในโกปาอาเมริกา 2007 แต่พวกเขาตกรอบแบ่งกลุ่มของรายการ เอกวาดอร์เป็นหนึ่งในสองชาติของอเมริกาใต้ร่วมกับเวเนซุเอลาที่ยังไม่เคยชนะเลิศโกปาอาเมริกา ผลงานที่ดีที่สุดของทีมชาติในการแข่งขันระดับทวีปนี้คืออันดับที่สี่ในปี 1959 และ 1993 ซึ่งทั้งสองครั้งจัดขึ้นในเอกวาดอร์
เอกวาดอร์เคยลงเล่นเกมเหย้าที่ Estadio Olímpico Atahualpa ในกรุงกีโต สนามแห่งนี้มีแผนทุบทำลายเพื่อสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่ที่ทันสมัยกว่า
อันซ็อง
อันซ็อง (안성) เป็นเมืองในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ อยู่ห่างจากโซลไปทางทิศใต้ประมาณ 80 กิโลเมตร
เมืองอันซ็องได้ประชาสัมพันธ์เมืองของตัวเองเป็น "เมืองแห่งศิลปินใหญ่" โดยมีชื่อเสียงทางด้านการผลิตผลิตภัณฑ์ทองเหลือง, ศิลปะและงานประดิษฐ์โดยใช้ฝีมือ ในช่วงตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูใบไม้ร่วง เมืองอันซ็องได้จัดงานเทศกาลนัมซาดังนือรี ส่วนงานเกษตรกรรมของเมืองประกอบไปด้วยสาลี่และข้าว
ประวัติยุคใหม่
ในปี พ.ศ. 2506 ตำบลยงอินและโคซัมได้ยุบรวมกันเป็นอำเภออันซ็อง ต่อมาในปี พ.ศ. 2526 อีก 6 ตำบลได้รวมกับอำเภออันซ็องและเข้าไปเป็นเขตหนึ่งของเมืองพย็องแท็ก และในปี พ.ศ. 2541 ก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองอันซ็อง
สถาบันการศึกษา
สถาบันการศึกษาในเมืองอันซ็องประกอบไปด้วย:
โรงเรียนมัธยมฮันกยอเรเป็นโรงเรียนสำหรับผู้ลี้ภัยชาวเกาหลีเหนือซึ่งอยู่ที่เมืองอันซ็อง
เทพบุตรนักสู้ พลิกลิขิตสวรรค์
เทพบุตรนักสู้ พลิกลิขิตสวรรค์ (Fighter Of The Destiny; 择天记) เป็นเว็บซีรีย์ของจีนในปี 2560 นำแสดงโดย มา ชือฉุน และเชิ่ง อีหลุน ดัดแปลงจากนวนิยาย อภินิหารรัก เหนือบัลลังก์ โดย จวี๋ฮวาซั่นหลี่ มีฉากหลังในยุคราชวงศ์ซ่ง เล่าเรื่องของการสมรสระหว่างแม่ทัพหญิงฝีมือฉกาจกับอ๋องผู้มีความงามเลิศ ปัจจุบันซีรีย์กำลังออกอากาศทางโยวคู่ (Youku) เริ่มตั้งแต่วันที่ 25 ตุลาคม 2560
เรื่องย่อ
== นักแสดง =
T-Virus
T-virus เป็นเชื้อไวรัสในภาพยนตร์และเกมชุดในซีรี่ย์ Resident Evil เรซิเดนต์อีวิล [ไบโอฮาซาร์ด (เฉพาะในประเทศญี่ปุ่น)] มีชื่อเต็มว่า Tyrant Virus เป็นเชื้อไวรัสที่เกิดจากงานวิจัยโดยฝีมือศาสตราจารย์ด็อกเตอร์เจม มาคัส[James Marcus ]หนึ่งในผู้ก่อตั้งบริษัท Umbrella Corporation บริษัทผลิตเวชภัณฑ์ยาและผู้ผลิตอาวุธชีวภาพรายใหญ่ของโลกขายให้กับรัฐบาลและผู้ก่อการร้าย นอกจากนี้เชื้อT-ไวรัสยังนำไปสู่การพัฒนาเชื้อไวรัสตัวอื่น ๆ มากมายภายในเกมชุดซีรี่ย์เรซิเดนต์อีวิล ภายหลังเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุภายในห้องแลปของ Umbrella Corporation ที่ใต้ดินเมือง Raccoon city จึงทำให้ T-Virus แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองผ่านทางท่อระบายน้ำโดยมีหนูและแมลงสาปเป็นตัวพาหะ
ทีมงานวิจัย
T-ไวรัส (น.) เกิดจากการตัดต่อยีนAnilidเข้ากับจีโนมของProgenitorไวรัส[ (น.) ไวรัสที่เกิดจากการศึกษาค้นคว้าพิษSonnentreppeร่วมกันของสเปนเซอร์ แอชฟอร์ด มาคัสและคณะผู้ก่อตั้งUmbrella ] หลังจากนั้นจึงมีการนำไปเชื่อมต่อกับRNAของโรคอีโบลาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการแพร่เชื้อ ไวรัส T นี้มีความสามารถในการเชื่อมต่อหรือผสานยีนระหว่างรูปแบบชีวิตต่าง ๆ ทำให้มีการนำไปดัดแปลงหรือพัฒนาเป็นอาวุธชีวภาพ
การวิจัยไม่มีความคืบหน้ามากเท่าใดนัก สเปนเซอร์สามารถสกัดเอาพิษจากดอกSonnentreppeและสร้างเชื้อไวรัสProgenitor A type และไวรัสProgenitor B typeเพียงสองชนิดและไม่ได้ประสบค์ผลสำเร็จตามความต้องการของสเปนเซอร์ในการสร้างโลกใหม่ให้มีแต่เฉพาะผู้ที่เหมาะสมเท่านั้นในโปรเจคเวสเกอร์ สเปนเซอร์จึงลอบสังหารแอชฟอร์ดเพื่อนสนิทของเขาเพื่อชิงผลงานการวิจัย
การวิจัยของแอซฟอร์ดเริ่มต้นจากการค้นพบสายพันธุ์มดโบราณและเชื้อไวรัสชนิดหนึ่ง แอซฟอร์ดจึงมีไอเดียในการผสานรวมเชื้อไวรัสชนิดนี้และProgenitorไวรัสเข้าด้วยกันผ่านการปลูกถ่ายจีโนมลงไปบนกิ่งDNA แต่ยังไม่ทันที่การทดลองจะประสบผลสำเร็จ เขาก็ถูกลอบสังหารโดยเพื่อนสนิทและถูกปกปิดว่าเป็นการทดลองที่ผิดพลาดของตัวแอชฟอร์ดเอง การทดลองนี้ได้รับการสานต่อโดยหลานสาวของเขาอเล็กเซีย แอชฟอร์ดในปีค.ศ.1980 และเธอก็ได้ฉีดให้กับตนเองในปีค.ศ.1983และผนึกตนเองเอาไว้ในหลอดแก้วพยุงชีพเพื่อให้สมองไม่ถูกทำลายโดยเชื้อไวรัสและปรับสภาพเข้ากับร่างกายในท้ายที่สุด เป็นต้นเหตุการหายตัวไปที่แท้จริงของเธอที่ยาวนานถึงกว่า14ปี
3. ทีมวิจัยของเจม มาคัส
การวิจัยไวรัสProgenitorของมาคัสถือว่าประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง ทำให้เกิดเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่แตกต่างจากเชื้อไวรัสProgenitorโดยสิ้นเชิง เกิดจากการตัดต่อยีนAnilidเข้ากับจีโนมของProgenitorไวรัสซึ่งมีผลทำให้เชื้อไวรัสสามารถในการเชื่อมต่อหรือผสานยีนระหว่างรูปแบบชีวิตต่าง ๆ ทำให้มีการนำไปดัดแปลงหรือพัฒนาเป็นอาวุธชีวภาพ ต่อมาภายหลังมาคัสก็ถูกบุตรบุญธรรมอย่างด็อกเตอร์วิลเลี่ยม เบอร์กิ้นแย่งชิงผลงานการวิจัยทั้งหมด ทำให้เชื้อไวรัสต้นแบบชนิดนี้ถูกเปลี่ยนผู้พัฒนาไปในตอนท้าย วิลเลี่ยมนั้นเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีพรสวรรค์ในการตัดต่อพันธุกรรม ทำให้เกิดมีการสร้างhunter[อาวุธชีวภาพที่เกิดจากการตัดต่อพันธุกรรมของมนุษย์และกิ้งก่า]และการสร้างไวรัสชนิดใหม่โดยการนำตัวเชื้อT-virusเดิม (prototype) ไปเชื่อมต่อกับRNAของโรคอีโบลาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการแพร่เชื้อ
การจัดเก็บ
การจัดเก็บในหลอดเกลียวเพื่อทำให้การจัดเรียงตัวของไวรัสไม่ถูกตัวกันมากกว่าหนึ่งส่วนของสารเคมีภาพใน เพื่อให้ไม่เกิดปฏิกิริยาก่อนการใช้งานโดยจักเก็บแยกเป็นส่วนที่ใช้เพื่อยับยังกับ ส่วนการกระตุ้น
ความสามารถของ T-Virus
พาหะแพร่เชื้อโรคเข้าสู่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตเพื่อสร้างการกลายพันธุ์แบบต้องคำนึงถึงเงื่อนไขในการดำรงชีพ
- แบคทีเรีย, ไวรัส (T), ปรสิต, ลฯล เมื่อใดใดข้างต้นอันมีพิษSonnentreppeเข้าสู่ร่างกายของสิ่งมีชีวิต พิษจะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างจะมีสถานะหยุดนิ่งและนั่นรวมไปถึงระบบภูมิต้านทานของสิ่งมีชีวิตด้วยเช่นกัน อนึ่งภูมิต้านทานนั้นจะมีอยู่2ประเภทคือInnateภูมิต้านทานโดยกำเนิด และAdaptiveภูมิต้านทานประยุกต์ ในการขับไล่สิ่งแปลกปลอมต่าง ๆ ที่เข้ามารุกรานนั้นจะใช้เซลส์เม็ดเลือดขาว2ชนิดได้แก่Neutrophilมีหน้าที่ในการคอยทำลายแบคทีเรียใด ๆ ก็ตามและกินแบคทีเรียและEosinophilมีหน้าที่ในการทำลายเซลส์ที่ติดเชื้อหรือได้รับผลกระทบจากการติดเชื้อหรือสารปนเปื้อนจากจุลชีพอื่น พิษSonnentreppeจะเข้ามามีบทบาทในจุดนี้และทำให้ภูมิคุ้มกันNeutrophil (ที่ทำหน้าที่กำจัด) กับEosinophil (ที่ทำหน้าที่ล้างเซลล์) หยุดทำงานหรือทำงานช้าลง เชื้อไวรัสหรือแบคทีเรียหรือปรสิตที่มีอยู่ในทุกที่จึงสามารถขยายตัวได้หลายเท่าของเซลส์ปรกติ เกิดเป็นการแพร่กระจายแบบไม่ทันตั้งตัวไปทั่วทุกเซลล์ จุลชีพเหล่านั้นจึงเคลื่อนที่ไปมาและผสานเข้ากับเซลส์อื่น ๆ ได้อย่างอิสระจนเข้าแทรกแทรงระบบการทำงานในร่างกายสิ่งมีชีวิตนั้น ๆ ทั้งหมด เมื่อเซลส์อยู่ภายใต้การควบคุมของเชื้อไวรัส, แบคทีเรีย, หรือปรสิตลฯลอันมีพิษSonnentreppe จึงทำให้มันสามารถกลายพันธ์ เปลี่ยนแปลงDNA เปลี่ยนแปลงโครงสร้างของสิ่งมีชีวิตได้ตามรูบแบบของจุลชีพนั้น ๆ
ร่างกายของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายทั้งปวงแต่เดิมเป็นโครงสร้างระบบเซลส์ที่ต้องอาศัยพลังงานจากแหล่งที่มาหรือกระบวนการMetabolism เมื่อถูกยึดครองระดับเซลส์โดยแบคทีเรียที่มีพลังในการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างDNA จึงสามารถเร่งกระบวนการนี้ของMitochondriaจนถึงขีดสุดและสร้างพลังงานมหาศาลจากสารอาหารธรรมดาได้ ทั้งนี้ขั้นตอนนี้เองที่เป็นต้นเหตุของอาการหิวรุนแรงในสิ่งมีชีวิตที่ติดเชื้อและทำให้เกิดความก้าวร้าวดุร้าย
เนินเขากางเขน
เนินเขากางเขน (ลิทัวเนีย: ) เป็นแหล่งจาริกแสวงบุญ ตั้งอยู่ห่างจากเมืองเช็วเลย์ไปทางเหนือ 12 กิโลเมตร ในภาคเหนือของประเทศลิทัวเนีย ต้นกำเนิดแท้จริงของการปักกางเขนไว้บนเขานี้ไม่ปรากฏแน่ชัด แต่เชื่อกันทั่วไปว่ามีการปักกางเขนชุดแรกบนอดีตป้อมเนิน Jurgaičiai หรือ Domantai หลังจากการก่อการกำเริบปี 1831 ตลอดระยะเวลานับจากนั้น ไม่เพียงแต่ไม้กางเขนและรูปพระเยซูตรึงกางเขนที่ถูกนำมาไว้ที่นี่เท่านั้น แต่ยังมีรูปแม่พระมารี, ประคำ และหุ่นพยนต์กับงานแกะสลักภาพวีรชนของลิทัวเนียอีกด้วย มีการประมาณจำนวนกางเขนทั้งหมดว่าอยู่ที่ประมาณ 55,000 ชิ้นในปี 1990 และประมาณ 100,000 ชิ้นในปี 2006
ในัวนที่ 7 กันยายน 1993 สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 เสด็จเยือนเนินเขากางเขนและประกาศให้ที่นี่เป็นสถานที่แห่งความหวัง สันติภาพ ความรัก และการเสียสละ ในปี 2013 เทศบาลเขตเช็วเลย์ประกาศใช้กฎเกี่ยวกับการปักกางเขนที่เนินเขากางเขน โดยอนุญาตให้สามารถติดตั้งกางเขนไม้ขนาดสูงสุด 3 เมตรเท่านั้น หากมีความสูงมากกว่านั้นจะต้องทำเรื่องของใบอนุญาตจากเทศบาลก่อน ในเดือนธันวาคม 2019 มีรายงานว่านักท่องเที่ยวชาวจีนรายหนึ่งดึงและโยนกางเขนที่เข้าใจว่าผู้เรียกร้องประชาธิปไตยชาวฮ่องกงมาปักไว้ทิ้ง ซึ่งต่อมาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก Linas Linkevičius รัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของลิทัวเนียประณามการกระทำของนักท่องเที่ยวรายดังกล่าวผ่านทางทวิตเตอร์โดยระบุว่า "เป็นการทำลายทรัพย์สินสาธารณะอย่างหน้าไม่อายและน่าอัปยศ" และการกระทำเช่นนี้ "ไม่เป็นที่ยอมรับเด็ดขาด"
สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ (The 20th-Century Architecture of Frank Lloyd Wright) คือแหล่งมรดกโลกของสหรัฐ ประกอบด้วยอาคารจำนวน 8 โครงการ ที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ สถาปนิกชาวอเมริกัน
แหล่งมรดกโลก
ไรต์ออกแบบอาคารที่ได้รับเลือกให้ขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยอาคารหลังแรก ได้แก่ วิหารยูนิตี (Unity Temple) ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1908 และอาคารสุดท้าย เดอะกุกเกนไฮม์ (The Guggenheim) ที่แม้จะออกเริ่มออกแบบในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940 แต่สร้างแล้วเสร็จใน ค.ศ. 1959 ซึ่งเป็นปีที่แฟรงก์เสียชีวิต
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน (ค.ศ. 1899–1977)
เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน (Princess Margaretha of Sweden ; เดิม: เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดนและนอร์เวย์) (25 มิถุนายน ค.ศ. 1899 - 4 มกราคม ค.ศ. 1977) พระธิดาพระองค์แรกใน เจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเวสเตร์เกิตลันด์ กับเจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเดนมาร์ก ดัชเชสแห่งเวสเตร์เกิตลันด์ เป็นพระเชษฐภคินีในเจ้าหญิงมาร์ธาแห่งสวีเดน และสมเด็จพระราชินีอัสตริดแห่งเบลเยียม เป็นพระราชมาตุจฉา (ป้า) ในสมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 แห่งนอร์เวย์ และสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม พระองค์ทรงเสกสมรสกับเจ้าชายแอกเซิลแห่งเดนมาร์ก รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก มีพระโอรส 2 พระองค์ พระองค์ทรงเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก
ปีเตอร์ อุสตีนอฟ
เซอร์ ปีเตอร์ อเล็กซานเดอร์ อุสตีนอฟ, ซีบีอี เอฟอาร์เอสเอ (Сэр Питер Алекса́ндер Устинов; Sir Peter Alexander Ustinov; 16 เมษายน ค.ศ. 1921 – 28 มีนาคม ค.ศ. 2004) เป็นนักแสดง ผู้สร้างภาพยนตร์ และนักเขียนชาวบริติช เขามักปรากฎเป็นประจำในรายการทอล์กโชว์และการบรรยายตลอดอาชีพการงานของเขา นอกจากนี้ เขายังเป็นทูตสันถวไมตรีของยูนิเซฟและเป็นประธานขององค์การสหพันธ์โลก
อุสตีนอฟเป็นผู้ได้รับรางวัลมากมาย รวมถึงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม สองครั้ง, รางวัลเอมมี, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลแบฟตา อีกทั้งยังได้รับรางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเสียงเพลงยอดเยี่ยมสำหรับเด็ก ตลอดจนได้รับเกียรติจากรัฐบาลประเทศสหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และเยอรมนี
อุสตีนอฟเสียชีวิตขณะอายุ 82 ปี เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2004 ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลว
สัตตภัณฑ์
สัตตภัณฑ์ เป็นเชิงเทียนที่ใช้ในการบูชาพระประธาน พระธาตุเจดีย์ ในวิหารหรืออุโบสถ คำว่าสัตตภัณฑ์เรียกกันในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง พะเยาและเชียงราย ในจังหวัดแพร่และชุมชนชาวไทลื้อบางแห่งในจังหวัดพะเยาและเชียงราย เรียกว่า บันไดแก้ว สำหรับในภาคอีสานเรียกว่า ฮาวไต้เทียน แต่มักตั้งอยู่บนฐานอีกชั้นหนึ่ง ส่วนทางภาคกลางเรียกว่า จงกลราวเทียน เป็นเชิงเทียนหล่อด้วยโลหะ เหนือขึ้นไปเป็นจานเล็ก ๆ เพื่อเอาไว้รองเทียนและตั้งประดับไว้หน้าเครื่องบูชาหรือเครื่องตั้ง
ความหมาย
คำว่า "สัตตภัณฑ์" มาจากคำภาษาบาลี 2 คำ "สตฺต" แปลว่า เจ็ด จำนวนเจ็ด และ "ภณฺฑ" แปลว่า เครื่องใช้ สิ่งของ "สัตตภัณฑ์" จึงหมายถึง ตัวว่า "สิ่งของเครื่องใช้เจ็ดประการ หรือสิ่งของเครื่องใช้จำนวนเจ็ดอย่าง"
รวมถึงแสดงแนวคิดเรื่องจักรวาลวิทยา เป็นชื่อภูเขาชื่อสัตบริภัณฑ์ซึ่งเป็นแนวภูเขาที่ล้อมรอบเขาพระสุเมรุ และแนวคิดเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา สัตตภัณฑ์สร้างขึ้นโดยสอดแทรกหลักธรรมหรือหลักปฏิบัติทางพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้องกับเลข 7 ได้แก่ หลักโพชฌงค์ 7 สัทธัมมะ 7 และสัปปุริสธัมมะ 7 เป็นต้น
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล
อินเทอร์เน็ตโพรโทคอล ย่อว่า ไอพี​ (Internet Protocol: IP) หรือ เกณฑ์วิธีอินเทอร์เน็ต เป็นโพรโทคอลการสื่อสารที่สำคัญใน Internet protocol suite สำหรับถ่ายทอดดาต้าแกรม(หน่วยข้อมูลพื้นฐานของแพ็กเกต ซึ่งการส่ง, เวลาถึงและลำดับที่ถึง ไม่ถูกรับประกันโดยเครือข่าย)ข้ามเขตแดนเครือข่าย ฟังก์ชันการกำหนดเส้นทางของมันจะช่วยงานภายในเครื่อข่ายและก่อตั้งระบบอินเทอร์เน็ตขึ้น การทำงานของไอพีเป็นการทำงานแบบไม่รับประกันความถูกต้องของข้อมูล
รุ่นปัจจุบันคือ IPv4 และกำลังอยู่ในช่วงผลักดันให้ใช้ IPv6
ในอดีต IP เป็นบริการดาต้าแกรมแบบ connectionless ใน Transmission Control Program เดิมที่ถูกแนะนำโดย Vint Cerf และบ๊อบ คาห์นในปี 1974; อีกตัวหนึ่งเป็น Transmission Control Protocol (TCP) แบบ connection-oriented ชุดโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตจึงมักจะเรียกว่า TCP / IP
รุ่นแรกของ IP, Internet Protocol เวอร์ชัน 4 (IPv4) เป็นโพรโทคอลที่โดดเด่นของอินเทอร์เน็ต ผู้รับช่วงต่อของมันคือ Internet Protocol เวอร์ชัน 6 (IPv6)
ฟังก์ชัน
ไอพีมีหน้าที่นำส่งแพ็กเกตจากโฮสต์ต้นทางไปยังโฮสต์ปลายทางตามที่อยู่ IP ในส่วนหัวของแพ็กเกต. เพื่อจุดประสงค์นี้ IP กำหนดโครงสร้างแพ็คเกตที่ encapsulate ข้อมูลที่จะส่งมอบ. นอกจากนี้ยังกำหนดวิธีการสร้างที่อยู่ที่ใช้ติดป้ายดาต้าแกรมเพื่อบอกแหล่งที่มาและข้อมูลปลายทางต่างๆ
การสร้างดาตาแกรม
แต่ละดาต้าแกรมมีสองส่วน: ส่วนหัวและ payload ส่วนหัวของ IP จะติดแท็กด้วย IP ที่อยู่ต้นทาง, ที่อยู่ IP ปลายทางและข้อมูลอืน ๆที่จำเป็นในการ route และนำส่งดาต้าแกรม payload คือข้อมูลที่จะถูกขนส่ง วิธีการห่อหุ้มข้อมูล payload เข้าในแพ็กเกตที่มีส่วนหัวด้วยนี้เรียกว่า encapsulation
การกำหนด IP address และการกำหนดเส้นทาง
การกำหนด IP address จะให้รายละเอียดของที่อยู่ IP และพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้องให้กับอินเตอร์เฟสของโฮสต์ พื้นที่ที่อยู่แบ่งออกเป็นเครือข่ายหลักและเครือข่ายย่อย ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดของเครือข่ายหรือคำนำหน้าของการ route. การ route IP จะดำเนินการโดยโฮสท์ทุกตัว แต่ที่สำคัญที่สุดคือตัว route หรือเราเตอร์ซึ่งขนส่งแพ็กเกตข้ามเขตแดนเครือข่าย. เราเตอร์สื่อสารด้วยกันเองผ่านทางโพรโทคอลการเร้าต์ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ,อย่างใดอย่างหนึ่งได้แก่ interior gateway protocols หรือ exterior gateway protocols เท่าที่จำเป็นสำหรับโครงสร้างใดๆของเครือข่าย
ความน่าเชื่อถือ
Internet Protocol ใช้หลักการแบบ end-to-end ในการออกแบบ ภายใต้การออกแบบนี้โครงสร้างพื้นฐานของเครือข่ายจะถือว่าโดยเนื้อแท้แล้วไม่น่าเชื่อถือในองค์ประกอบของเครือข่ายตัวใดตัวหนึ่ง ๆ หรือตัวกลางการส่งใดๆและสันนิษฐานว่าเป็นแบบไดนามิกในแง่ของความพร้อมของการเชื่อมโยงและของโหนด ไม่มีการตรวจสอบกลางหรือเครื่องมือการวัดผลการดำเนินงานที่จะตามรอยหรือรักษาสถานะภาพของเครือข่าย. เพื่อประโยชน์ในการลดความซับซ้อนของเครือข่าย, อัจฉริยภาพในการแก้ไขข้อผิดพลาดในเครือข่ายส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในโหนดสุดท้ายของการส่งข้อมูลแต่ละครั้ง เราเตอร์ต่างๆภายในเส้นทางของการส่งจะ forward แพ็กเกตไปให้เกตเวย์ข้างหน้าที่สามารถเข้าถึงได้โดยตรงและตรงกับคำนำหน้าเส้นทางสำหรับที่อยู่ปลายทาง
ผลจากการออกแบบแบบนี้, Internet Protocol เพียงแต่พยายามส่งให้ดีที่สุดเท่านั้นและการบริการอยู่ในฐานะที่ไม่น่าเชื่อถือ ในภาษาของสถ​​าปัตยกรรมเครือข่าย, มันเป็นโพรโทคอลแบบ connectionless ซึ่งตรงกันข้ามกับสิ่งที่เรียกว่าโหมดการส่งแบบ connection-oriented เงื่อนไขข้อผิดพลาดต่างๆที่อาจเกิดขึ้นเช่นความเสียหายของข้อมูล, การสูญหายของแพ็กเกต, การส่งซ้ำและการส่งมอบที่ไม่เป็นไปตามลำดับก่อนหลัง. เพราะว่าการเร้าติ้งเป็นแบบไดนามิกซึ่งหมายความว่าทุกๆแพ็กเกตจะได้รับการปฏิบัติอย่างเป็นอิสระ, และเพราะว่าเครือข่ายไม่ใช้สถานะเดิมของเส้นทางของแพ็กเกตที่มาถึงก่อนหน้า, มันจึงเป็นไปได้ว่าบางแพ็กเกตจะถูกส่งไปปลายทางในเส้นทางอื่น เป็นผลให้ข้อมูลที่ได้รับไม่อยู่ในลำดับที่ถูกต้อง
Internet Protocol Version 4 (IPv4) ให้การป้องกันเพื่อให้แน่ใจว่าส่วนหัวของแพ็กเกต IP ปราศจากข้อผิดพลาด โหนดการกำหนดเส้นทางจะคำนวณ checksum ของแพ็กเกต ถ้า checksum ไม่ดี, โหนดกำหนดเส้นทางจะทิ้งแพ็กเกต โหนดการกำหนดเส้นทางไม่ต้องแจ้งให้โหนดปลายทั้งสอง แต่ Internet Control Message Protocol (ICMP) ช่วยแจ้งเตือนดังกล่าว. ในทางตรงกันข้าม ในการที่จะเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานและเนื่องจากเทคโนโลยีเลเยอร์การเชื่อมโยงในปัจจุบันถูกสันนิษฐานว่าการตรวจสอบข้อผิดพลาดมีอย่างเพียงพอ, ดังนั้นส่วนหัวของ IPv6 จึงไม่มี checksum เพื่อป้องกันดังกล่าว
กำลังการผลิตและความสามารถในการเชื่อมโยง
ธรรมชาติที่เป็นไดนามิกของอินเทอร์เน็ตและความหลากหลายของส่วนประกอบไม่สามารถรับประกันได้ว่าเส้นทางใดๆมีความสามารถจริงๆที่จะ, หรือมีความเหมาะสมสำหรับ, การดำเนินการส่งข้อมูลตามที่ร้องขอ, แม้ว่าเส้นทางจะมีอยู่และเชื่อถือได้. หนึ่งในข้อจำกัดทางเทคนิคคือขนาดของแพ็กเกตข้อมูลที่ยอมให้วิ่งบนการเชื่อมโยงที่กำหนดให้ แอปพลิเคชันจะต้องมั่นใจว่าได้ใช้ลักษณะสมบัติของการส่งที่เหมาะสม ความรับผิดชอบนี้บางส่วนยังอยู่ในโพรโทคอลชั้นบน สิ่งอำนวยความสะดวกมีอยู่เพื่อตรวจสอบขนาดของ maximum transmission unit (MTU) ของการเชื่อมโยงท้องถิ่นและการกู้คืนเส้นทาง MTU สามารถถูกนำมาใช้สำหรับเส้นทางที่คาดการณ์ทั้งหมดไปยังปลายทาง. IPv4 ชั้น Internetworking มีความสามารถอย่างอัตโนมัติในการตัดดาต้าแกรมออกเป็นชิ้นเล็กๆสำหรับการส่ง ในกรณีนี้ IP จะจัดลำดับชิ้นเล็กๆนั้นให้ใหม่ถ้ามันถูกส่งมาไม่อยู่ในลำดับที่ถูกต้อง.
Transmission Control Protocol (TCP) เป็นตัวอย่างของโพรโทคอลที่ปรับขนาดเซ็กเมนท์ให้มีขนาดเล็กกว่า MTU. User Datagram Protocol (UDP) และ Internet Control Message Protocol (ICMP) ไม่สนใจขนาด MTU จึงบังคับ IP ให้ตัดย่อยต้าแกรมที่มีขนาดใหญ่เกินไป.
การรักษาความปลอดภัย
ในระหว่างขั้นตอนการออกแบบของอาร์พาเนตและอินเทอร์เน็ตตอนต้น, ด้านการรักษาความปลอดภัยและความต้องการของประชาชน, เครือข่ายระหว่างประเทศไม่อาจจะคาดเดาได้เพียงพอ ผลก็คือ โพรโทคอลอินเทอร์เน็ตจำนวนมากแสดงให้เห็นช่องโหว่โดยถูกเน้นให้เห็นโดยการโจมตีเครือข่ายและการประเมินผลการรักษาความปลอดภัยในภายหลัง ในปี 2008 การประเมินความปลอดภัยอย่างละเอียดและข้อเสนอการบรรเทาผลกระทบของปัญหาถูกตีพิมพ์. Internet Engineering Task Force (IETF) ได้ทำการศึกษาต่อไปตั้งแต่นั้น.
ไซม่อน กุ๊ก
ไซม่อน กุ๊ก (Simon Kuke, เกิด 4 มีนาคม 2524) นักแสดง ผู้ออกแบบคิวบู๊ ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ชาวไทย
ถนนพรานนก
ถนนพรานนก เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่แขวงบ้านช่างหล่อ เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เริ่มต้นจากถนนจรัญสนิทวงศ์ที่ทางแยกไฟฉาย ตรงไปทางทิศตะวันออก ไปสิ้นสุดที่ทางแยกพรานนกซึ่งเป็นจุดตัดกับถนนอิสรภาพ เดิมถนนเส้นนี้เป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3188 ในความดูแลของกรมทางหลวง ต่อมาโอนให้กรุงเทพมหานครเป็นผู้ดูแล
ไซม่อน กุ๊ก
ประวัติ
ไซม่อน กุ๊ก มีชื่อไทยว่า สุชาติ ขันวิไล (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ศรุต) เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดกาฬสินธุ์ เขาชื่นชอบ ภาพยนตร์โลดโผน ตั้งแต่วัยเด็ก โดยเฉพาะภาพยนตร์จีนกำลังภายใน และ ภาพยนตร์จีนกำลังภายใน ของ ชอว์บราเดอร์ส เป็นพิเศษ ดารานักบู๊ที่เขาชื่นชอบอาทิ บรู๊ซ ลี เฉินหลง และตำนานดารานักบู๊ชาวไทย พันนา ฤทธิไกร
เมื่อเขาเป็นนักศึกษาน้องใหม่ที่ สถาบันการพลศึกษามหาสารคาม ดารานักบู๊ชื่อดังระดับโลก ทัชชกร ยีรัมย์ หรือ โทนี่ จา เป็นรุ่นพี่ที่สถาบันเดียวกัน ได้จัดโชว์สตันต์ให้ชมสร้างความประทับใจและกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขากลายเป็นสตันต์แมน
ถนนพรานนก
ปัจจุบันถนนพรานนกเป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมต่อระหว่างถนนจรัญสนิทวงศ์กับถนนอิสรภาพ เป็นทางเชื่อมต่อระหว่างย่านที่พักอาศัยบริเวณถนนจรัญสนิทวงศ์ ทั้งยังเป็นถนนที่มีการจราจรคับคั่งตลอดทั้งวัน โดยเฉพาะชั่วโมงเร่งด่วนทั้งเช้าและเย็น
ประวัติ
ถนนพรานนกเป็นถนนสายที่ 5 ในโครงการตัดถนน 11 สายในฝั่งธนบุรี ที่เกิดขึ้นเนื่องมาจากการก่อสร้างสะพานปฐมบรมราชานุสรณ์ (สะพานพระพุทธยอดฟ้า) เมื่อปี พ.ศ. 2472 ในสมัยรัชกาลที่ 7 โดยเป็นหนึ่งในถนนซอย 6 สายที่ตัดจากริมแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อเชื่อมต่อกับถนนหลัก 4 สายแรก
ไซม่อน กุ๊ก
ประวัติ
ใน พ.ศ. 2554 เขาได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ทุนต่ำเรื่อง "ชิป" หาย ในฐานะนักแสดงสมทบโดยรับบทเป็น ผู้กองนัท ตัวร้ายของเรื่องซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้นับเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาที่มีชื่อปรากฏอยู่บนแผ่นฟิล์ม ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 เขาได้เป็นสตันต์ดับเบิลให้กับ โทนี่ จา ในภาพยนตร์ร่วมทุนสร้างเรื่อง Skin Trade ใน พ.ศ. 2558 เขาได้ร่วมแสดงกับดารานักบู๊ระดับโลกชาวฮ่องกง ดอนนี่ เยน ในภาพยนตร์เรื่อง ยิปมัน 3 รับบทเป็น "สุชาติ" มือสังหารที่เชี่ยวชาญวิชามวยไทย ในภาพยนตร์เขาต้องสู้กับ ยิปมัน ที่รับบทโดย ดอนนี่ เยน ในลิฟท์เล็ก ๆ ที่กำลังวิ่ง
ใน พ.ศ. 2560 เขาแสดงละครโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในละครเรื่อง มือเหนือเมฆ ออกอากาศทาง ช่อง 7 เอชดี รับบทเป็น "หนานคำ" นักสู้จากภาคเหนือ ซึ่งเป็นตัวละครที่มีบทบาทสำคัญตั้งแต่ตอนที่ 12 จนจบเรื่อง นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2556 เขายังได้เป็นนักแสดงรับเชิญในละครซีรีส์เรื่อง ศีล 5 คนกล้าท้าอธรรม ทาง ช่อง 5 ในตอนที่ 102 ตอน เว่ย ลุย แหลก โดยแสดงเป็น เล้ง นักสู้ฝีมือดีและเป็นเพื่อนรักของเว่ย หนึ่งในกลุ่ม ศีล 5 ซึ่งหลงผิดเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดจนต้องไปเป็นนักสู้ให้กับเสี่ยคนหนึ่งเพื่อแลกกับยาเสพติดแต่สุดท้ายเพราะความช่วยเหลือของเว่ยและหน่วย ศีล 5 ทำให้เล้งและเว่ยสามารถทำลายขบวนการนี้ได้สำเร็จ
ถนนพรานนก
ประวัติ
"สายที่ 5 กว้าง 16 เมตร ยาวประมาณ 830 เมตร ต้นแต่ริมแม่น้ำทางใต้โรงพยาบาลศิริราช ไปผ่านถนนสายที่ 2 (ถนนอรุณอมรินทร์) ตรงไปออกถนนสายที่ 3 (ถนนอิสรภาพ)"
ก่อนหน้าที่จะตัดถนนขึ้น ถนนส่วนต้นที่ข้างโรงพยาบาลศิริราชหรือพื้นที่วังหลังเดิม เคยเป็นตรอกฉางเกลือมาก่อน และจุดเริ่มต้นถนนบริเวณริมแม่น้ำยังเป็นบ้านเดิมของศาสตราจารย์ ดร.เต็ม สมิตินันทน์ นักพฤกษศาสตร์คนสำคัญของไทย ที่ถูกเวนคืนไปเพื่อตัดถนน
ในภายหลังได้ตัด "ทางสายแยกจากถนนอิสสระภาพตรงปากถนนพรานนก" (ซึ่งปัจจุบันคือสี่แยกพรานนก) ไปเชื่อมต่อกับทางหลวงสายบางซ่อน-สะพานพระราม 6-บางกอกน้อย (หรือถนนจรัญสนิทวงศ์) จึงทำให้ถนนพรานนกเชื่อมต่อกับถนนจรัญสนิทวงศ์ที่สามแยกไฟฉายในปัจจุบัน
ชื่อถนนพรานนกตั้งขึ้นเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์ในช่วงก่อนเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ซึ่งพระยาวชิรปราการ (พระเจ้าตากสิน) ได้รวบรวมกำลังพลตีฝ่าวงล้อมกองทัพพม่าที่ล้อมกรุงศรีอยุธยาไปทางทิศตะวันออก เพื่อหลบหนีและเตรียมกอบกู้เอกราชในภายหลัง ซึ่งได้รับความช่วยเหลือจากหมู่บ้านรายทางทั้งเรื่องเสบียงและกำลังพล โดยขณะที่ยกทัพมาถึงบ้านพรานนก (ปัจจุบันอยู่ในหมู่ที่ 2 ตำบลโพสาวหาญ อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา) ได้เกิดการสู้รบกับทัพพม่า แต่ทัพพระยาตากได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้าน และพรานนกต่อ ซึ่งมีชื่อตามตำนานว่า "เฒ่าคำ" จึงสามารถหลบหนีไปตั้งมั่นที่จันทบุรีได้ในที่สุด
ถนนพรานนกตั้งอยู่ใกล้กับพื้นที่ชุมชนชั้นในของฝั่งธนบุรีซึ่งมีตลาดสดและสถานที่สำคัญหลายแห่ง ส่วนบริเวณทางแยกพรานนกเคยมีโรงภาพยนตร์ศรีพรานนก (ภายหลังปรับปรุงและเปลี่ยนชื่อเป็น "เพชรพรานนก" เมื่อปี พ.ศ. 2522 กลายเป็นโรงภาพยนตร์ชั้นสอง ก่อนเลิกกิจการไป) ตั้งอยู่ใกล้เคียงกับโรงพยาบาลตา หู คอ จมูก เดิม (ปัจจุบันย้ายไปอยู่ที่ทางแยกต่างระดับสิรินธร ส่วนอาคารโรงพยาบาลเดิมเปลี่ยนเป็นอาคารพรานนกพลาซ่า)
ซอยแยกย่อย
ปัจจุบันทางราชการได้เปลี่ยนชื่อซอยทั้งหมดโดยใช้ระบบหมายเลขซอย
อำเภอช็องซ็อน
อำเภอช็องซ็อน (정선군, Jeongseon-gun) เป็นอำเภอในจังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงในเรื่องต้นกำเนิดของ "ช็องซ็อนอารีรัง" เพลงพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงของเกาหลีใต้ และอำเภอนี้ยังเป็นบ้านเกิดของวอน บิน นักแสดงที่มีชื่อเสียงและนักฟุตบอล ซ็อน ฮี-คย็อน
สถานที่ท่องเที่ยว
ไฮวันรีสอร์ทเป็นสกีรีสอร์ทตั้งอยู่ที่เมืองโกฮัน และยังมีคังว็อนแลนด์คาสิโนเพียงแห่งเดียวในเกาหลีใต้ที่เปิดให้ชาวเกาหลีใต้เล่นซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับไฮวันรีสอร์ท โดยรีสอร์ทตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 1,345 เมตร นับเป็นสกีรีสอร์ทที่ตั้งอยู่บนที่สูงที่สุดในเกาหลี
วิกิคำคม
วิกิคำคม (Wikiquote) เป็นหนึ่งในโครงการของมูลนิธิวิกิมีเดีย โดยมีเป้าหมายรวบรวมคำคมจากบุคคลสำคัญ คำสุภาษิตและคำพังเพยจากทั่วมุมโลก โดยในวิกิคำคมจะมีการใช้งานทั้งหมดเป็นภาษาไทย ซึ่งข้อความบางส่วนดัดแปลง หรือแปลความมาจากวิกิคำคมในภาษาอื่น วิกิคำคมใช้ซอฟต์แวร์มีเดียวิกิ ซึ่งเป็นซอฟต์แวร์เดียวกันกับวิกิพีเดีย
สมัยไพลสโตซีน
สมัยไพลสโตซีน (Pleistocene เครื่องหมาย P S ) เป็นธรณีกาลระหว่าง 2,588,000-11,700 ปีก่อนที่มียุคน้ำแข็งเกิดขึ้นซ้ำ ๆ กัน
ชาลส์ ไลเอลล์ บัญญัติคำนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1839 เพื่ออธิบายชั้นหินที่พบในเกาะซิซิลีที่มีพรรณสัตว์ไฟลัมมอลลัสกากว่า 70% ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งแตกต่างจากสมัยไพลโอซีน ที่ไลเอลล์ดั้งเดิมคิดว่าเป็นชั้นหินใหม่ที่สุด โดยบัญญัติคำว่า Pleistocene (แปลว่า ใหม่ที่สุด) จากภาษากรีก πλεῖστος, pleīstos ซึ่งแปลว่า "ที่สุด" และ καινός, kainós ซึ่งแปลว่า "ใหม่" เทียบกับสมัยไพลโอซีน (Pleiocene) ซึ่งเป็นสมัยที่มาก่อนโดยติด ๆ กัน ซึ่งแปลว่า "ใหม่กว่า" โดยมาจากคำว่า πλείων, pleíōn ซึ่งแปลว่า "กว่า" และ kainós (ใหม่) และเทียบกับสมัยโฮโลซีน (แปลว่า "ใหม่สิ้นเชิง" จากคำว่า ὅλος, hólos แปลว่า "สิ้นเชิง" และคำว่า kainós) ซึ่งอยู่ถัดมา โดยเป็นสมัยที่รวมปัจจุบัน
ระยะช่วง
สมัยไพลสโตซีนได้นิยามว่าเป็นระยะช่วง 2.588 ล้านปี (±.005) จนถึง 11,700 ปีก่อนสมัยปัจจุบัน และบางครั้งที่สุดกำหนดเป็น 10,000 ปีโดยการหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี (carbon-14) ซึ่งรวมช่วงเวลาเกิดธารน้ำแข็งซ้ำ ๆ กันล่าสุดรวมทั้งระยะเวลาที่เรียกว่า Younger Dryas ซึ่งไปสุดที่ 11,654 ปีก่อนปัจจุบัน
ในปี 2552 สหภาพธรณีวิทยาสากล (IUGS) ยอมรับการเปลี่ยนแปลงช่วงธรณีกาลของสมัยไพลสโตซีน โดยเปลี่ยนระยะเริ่มต้นจาก 1.806 ล้านปีไปที่ 2.588 ล้านปีก่อนสมัยปัจจุบัน และยอมรับช่วงอายุหิน Gelasian ว่าเป็นช่วงเริ่มต้นของสมัยไพลสโตซีน กำหนดโดย GSSP (Global Boundary Stratotype Section and Point) ที่ Monte San Nicola ในเกาะซิซิลี แต่ IUGS ยังไม่ได้กำหนดช่วงต่อระหว่างสมัยไพลสโตซีน/สมัยโฮโลซีน คือช่วงที่สุดของสมัยไพลสโตซีน ตัวกำหนดคือ type section และ GSSP ที่เสนอ ก็คือ แกนน้ำแข็งของ North Greenland Ice Core Project ที่มีพิกัดโลกอยู่ที่ 75° 06' N 42° 18' W. ส่วนตัวกำหนดชั้นหินด้านล่างของ สมัยไพลสโตซีนกำหนดโดยลำดับชั้นสนามแม่เหล็กบรรพกาลเป็นฐานของ chronozone Matuyama (C2r), isotopic stage 103 สูงจากจุดนี้จะเห็นซากดึกดำบรรพ์ที่ได้เปลี่ยนเป็นแคลเซียมแล้วของสาหร่ายพันธุ์ Discoaster pentaradiatus และ Discoaster surculus ที่ได้สูญพันธุ์ไปหมดแล้ว
ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศบรรพกาล
ทวีปต่าง ๆ ในปัจจุบันอยู่ใกล้ตำแหน่งนี้ตั้งแต่สมัยไพลสโตซีนแล้ว คือ แผ่นธรณีภาคที่เป็นฐานของทวีปต่าง ๆ ไม่น่าจะเคลื่อนเกินกว่า 100 กม. ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของสมัยปัจจุบัน
ตามข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ ภูมิอากาศโดยทั่วไปของสมัยไพลสโตซีนอาจกล่าวได้ว่าเป็นเอลนีโญแบบต่อเนื่อง โดยมีลมค้าในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ที่อ่อนกำลังลงหรือกำลังพัดไปทางทิศตะวันออก มีอากาศร้อนที่กำลังลอยขึ้นใกล้กับประเทศเปรู มีน้ำทะเลอุ่นที่กำลังกระจายไปจากมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกและจากมหาสมุทรอินเดียไปทางทิศตะวันออก และมีลักษณะของเอลนีโญแบบอื่น ๆ อีก
ธารน้ำแข็ง
ภูมิอากาศสมัยไพลสโตซีนเปลี่ยนไปตามวงจรธารน้ำแข็งที่ขยายใหญ่ลงมาจนถึงละติจูด 40 ในบางที่ มีการประเมินว่า ในขณะที่ขยายใหญ่ที่สุด พื้นที่โลกประมาณ 30% จะปกคลุมด้วยน้ำแข็ง นอกจากนั้นแล้ว ยังมีชั้นดินเยือกแข็งคงตัว (permafrost) ที่ขยายลงมาทางทิศใต้เริ่มจากที่สุดของธารน้ำแข็งเป็นระยะทางร้อย ๆ กม. ในทวีปอเมริกาเหนือและในยูเรเชีย. อุณหภูมิเฉลี่ยที่เขตติดธารน้ำแข็งก็คือ -6 °C และที่ติดกับชั้นดินเยือกแข็งคงตัวก็คือ 0 °C
ในยุคที่ธารน้ำแข็งขยายตัว จะมีน้ำเป็นปริมาณมากแข็งจับอยู่กับธารน้ำแข็งของทวีปซึ่งหนาประมาณ 1,500-3,000 เมตร มีผลเป็นการลดระดับน้ำทะเลเป็นอย่างน้อย 100 เมตรทั่วโลก แต่ในระยะช่วงคั่นยุคน้ำแข็งเช่นในปัจจุบัน ฝั่งที่ติดชายทะเลช่วงยุคน้ำแข็งก็จะจมอยู่ใต้น้ำ
ธารน้ำแข็งมีผลทั่วโลก ทวีปแอนตาร์กติกามีน้ำแข็งปกคลุมทั่วสมัยไพลสโตซีนและสมัยไพลโอซีนที่มาก่อน เทือกเขาแอนดีสทางใต้ก็มีน้ำแข็งปกคลุ่มทั่วเชื่อมกับปาตาโกเนีย มีธารน้ำแข็งในประเทศนิวซีแลนด์และรัฐแทสเมเนีย นอกจากนั้นแล้ว ธารน้ำแข็งที่กำลังละลายอยู่ในปัจจุบันที่ยอดเขาเคนยา ยอดเขาคิลิมันจาโร และทิวเขารูเวนโซรี ในแอฟริกาตะวันออกและกลาง ทั้งสามก็ใหญ่กว่านี้ และธารน้ำแข็งก็มีอยู่ด้วยในภูเขาประเทศเอธิโอเปีย และทางทิศตะวันตกของเทือกเขาแอตลาส
ส่วนทางซีกโลกเหนือ ธารน้ำแข็งหลายแห่งจับเป็นก้อนเดียวกัน อเมริกาเหนือทิศตะวันตกเฉียงเหนือ (North American northwest) ปกคลุมไปด้วยพืดน้ำแข็ง Cordilleran ส่วนทิศตะวันออกปกคลุมไปด้วยพืดน้ำแข็ง Laurentide พืดน้ำแข็ง Fenno-Scandian ปกคลุมยุโรปเหนือรวมทั้งสหราชอาณาจักร เทือกเขาแอลป์ปกคลุมด้วยพืดน้ำแข็ง Alpine มีโดมน้ำแข็งทั่วไซบีเรียและไหล่ทวีปอาร์กติก ทะเลติดกับทวีปอาร์กติกก็ล้วนแต่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง
ทางทิศใต้พืดน้ำแข็งต่าง ๆ เกิดทะเลสาบขนาดใหญ่มากมายเพราะว่าทางออกของทะเลจับเป็นน้ำแข็ง และอากาศที่เย็นกว่าทำให้เกิดการระเหยช้า เมื่อพืดน้ำแข็ง Laurentide หดตัวลง อเมริกาเหนือตอนกลางทางเหนือกลายเป็นทะเลสาบ Agassiz ทั้งหมด มีแอ่งน้ำเป็นร้อย ๆ ที่ในปัจจุบันแห้งหมดหรือเกือบจะเแห้งแล้ว ที่ล้นไปด้วยน้ำในอเมริกาเหนือทางทิศตะวันตก เช่นมีทะเลสาบที่มี่ชื่อว่า Bonneville ที่ทะเลสาบเกรตซอลต์ในปัจจุบันเป็นส่วน ส่วนในยูเรเชีย ก็มีทะเลสาบใหญ่ ๆ ที่เป็นผลจากการละลายของน้ำแข็ง แม่น้ำก็ใหญ่กว่า มีน้ำไหลเชี่ยวกว่า และไหลเป็นแบบแม่น้ำประสานสาย (Braided river) ทะเลสาบในแอฟริกาก็เต็มกว่า เพราะว่าน้ำระเหยน้อยกว่า แต่โดยเปรียบเทียบกัน ทะเลทรายก็ใหญ่กว่าและแห้งกว่าด้วย มีฝนตกน้อยกว่าเพราะมีะการระเหยของน้ำทะเลและน้ำอื่น ๆ น้อยกว่า
ในสมัยไพลสโตซีน ประมาณว่าพืดน้ำแข็ง East Antarctic ละลายอย่างน้อยก็ 500 เมตร เทียบกับการละลายเริ่มตั้งแต่ช่วงยุคน้ำแข็งใหญ่สุดครั้งสุดท้าย (Last Glacial Maximum) ที่ละลายเพียงแค่ 50 เมตรเริ่มน่าจะตั้งแต่ 14,000 ปีก่อน
เหตุการณ์สำคัญ
มียุคน้ำแข็งใหญ่ ๆ 11 ยุค และยังมียุคน้ำแข็งน้อย ๆ อีกมากมายในสมัยไพลสโตซีน ยุคน้ำแข็งใหญ่ภาษาอังกฤษเรียกว่า glacial ส่วนช่วงคั่นยุคน้ำแข็งเรียกว่า interglacial แต่ว่าในช่วงยุคน้ำแข็ง ธารน้ำแข็งก็มีทั้งการขยายและการหดตัวแบบย่อย ๆ การขยายตัวแบบย่อย ๆ เรียกว่า stadial (ยุคน้ำแข็งน้อย) ส่วนช่วงระหว่างการขยายตัวแบบย่อย ๆ เรียกว่า interstadial (ช่วงคั่นยุคน้ำแข็งน้อย)
เหตุการณ์เหล่านี้จะต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับละติจูด ภูมิประเทศ และภูมิอากาศ แต่ยุคน้ำแข็งใหญ่ในที่ต่าง ๆ ก็ยังมีความสัมพันธ์กันโดยทั่วไป ดังนั้น ถ้าประวัติยุคน้ำแข็งของที่ที่หนึ่งยังไม่ได้กำหนด ผู้ตรวจสอบอาจจะนำชื่อยุคน้ำแข็งของอีกที่หนึ่งมาใช้ แต่โดยทั่วแล้ว เป็นเรื่องไม่ถูกต้องที่จะนำชื่อยุคน้ำแข็งของอีกที่หนึ่งมาใช้ในอีกที่หนึ่ง
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีเพียงไม่กี่เขตเท่านั้นที่มีการศึกษาดังนั้นจึงมีชื่อยุคน้ำแข็งที่ใช้เพียงไม่กี่ชื่อ แต่ทุกวันนี้ นักธรณีวิทยาของประเทศต่าง ๆ เริ่มเพิ่มความสนใจในการศึกษาเกี่ยวกับวิทยาธารน้ำแข็งสมัยไพลสโตซีน ผลที่ได้ก็คือ เริ่มมีชื่อต่าง ๆ เพิ่มขึ้น และจะมีเพิ่มขึ้นอีกต่อไป นอกจากนั้นแล้ว หลักฐานบนดินบางครั้งก็ถูกครอบงำโดยเหตุการณ์ใหญ่ ๆ แม้ว่าจะมีหลักฐานอื่น ๆ ที่ได้จากการศึกษาวงจรของความเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ
ชื่อธารน้ำแข็งในตารางต่อไปนี้เป็นชื่อที่ใช้ตามประวัติ แต่เป็นการกำหนดแบบง่าย ๆ ซึ่งวงจรต่าง ๆ ตามภูมิอากาศและภูมิประเทศที่จริง ๆ สลับซับซ้อนยิ่งกว่านี้ และเป็นชื่อที่ไม่ใช้โดยทั่วไปแล้ว โดยเปลี่ยนมาใช้การเรียกโดยตัวเลข เพราะความสัมพันธ์ต่าง ๆ ที่พบบ่อยครั้งไม่ค่อยแม่นยำหรือไม่ถูกต้อง และก็ได้มีการยอมรับยุคน้ำแข็งใหญ่อื่น ๆ ยิ่งไปกว่า 4 ยุคที่จะกล่าวดังต่อไปนี้
คล้ายกับการใช้คำว่า glacial และ interglacial ก็มีการใช้คำว่า pluvial (ช่วงฝนชุก) และ interpluvial (ช่วงฝนน้อย) ด้วย (โดยมาจาก แปลว่า ฝน) ช่วงฝนชุกก็คือช่วงที่อากาศอบอุ่นกว่าและมีฝนชุกกว่า ก่อนหน้านี้ ช่วงฝนชุกเชื่อว่าเป็นเหมือนกับวงจรยุคน้ำแข็งในเขตที่ไม่มีน้ำแข็ง และในบางกรณีก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะว่า ช่วงฝนตกก็เป็นวงจรด้วย และช่วงฝนชุกและช่วงฝนน้อยก็มีอยู่อย่างทั่วไป
แต่จริง ๆ แล้ว ช่วงฝนชุกไม่มีความสัมพันธ์กับยุคน้ำแข็ง นอกจากนั้นแล้ว ช่วงฝนชุกในที่ต่าง ๆ ก็ไม่ได้สอดคล้องกันแบบทั่วทั้งโลก ไม่เหมือนกับยุคน้ำแข็ง ดังนั้น การสอดคล้องเข้ากันในบางที่ความจริงก็เป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น มีเพียงชื่อฝนชุกในที่ไม่กี่เขตเท่านั้นที่มีการกำหนดประกอบพร้อมกับชั้นหิน
วงจร
ผลของปัจจัยต่าง ๆ ต่อเหตุการณ์ที่พื้นผิวโลกมีลักษณะเป็นวงจรรวมทั้งภูมิอากาศ กระแสน้ำมหาสมุทร กระแสลม และอุณหภูมิ เป็นต้น ความเป็นวงจรหรือเป็นรูปคลื่นเหล่านี้ มีเหตุจากการเคลื่อนไหวเป็นวงจรแบบต่าง ๆ ของโลก ซึ่งในที่สุดก็จะดึงให้ปัจจัยต่าง ๆ มีความเป็นไปที่สอดคล้องกับตนเอง และการเกิดธารน้ำแข็งแบบเป็นวงจรของสมัยไพลสโตซีนก็ได้รับอิทธิพลเช่นเดียวกัน
วงจรมิแลนโกวิช
แต่ว่า วงจรมิแลนโกวิชไม่ใช่เป็นปัจจัยเดียวที่ทำให้เกิดความแตกต่างในภูมิอากาศ เพราะไม่สามารถอธิบายแนวโน้มระยะยาวของการเย็นลงของภูมิอากาศในช่วง Plio-Pleistocene หรือความต่าง ๆ ของแกนน้ำแข็งกรีนแลนด์ (Greenland Ice Cores) ในช่วงเป็นพัน ๆ ปีได้ วงจรมิแลนโกวิชสามารถใช้อธิบายเหตุการณ์เกิดธารน้ำแข็งเป็นคาบ ๆ ที่ 100,000 40,000 และ 20,000 ปีได้ดี ซึ่งเข้ากับข้อมูลการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศที่พบในแกนน้ำแข็ง (ในไอโซโทปของออกซิเจน) ช่วงคั่นน้ำแข็งที่กำลังเป็นไปในปัจจุบัน (ที่รู้จักกันว่าสมัยโฮโลซีน หรือ Postglacial หรือ Present Interglacial) เทียบกับช่วงคั่นน้ำแข็งครั้งก่อน ซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อ 130,000 ปีก่อน (ที่รู้จักกันว่า ช่วงคั่นน้ำแข็ง Eemian) บอกเป็นนัยว่า ยุคน้ำแข็งครั้งต่อไปอาจจะเริ่มอีกประมาณ 3,000 ปี
วงจรอัตราของไอโซโทปออกซิเจน
ส่วนเทคนิคที่เพิ่งมี ใช้ตัวอย่างแกนน้ำแข็ง แม้ว่าจะมี 18O ที่น้อยกว่าน้ำทะเล แต่หิมะที่ตกลงบนธารน้ำแข็งในแต่ละปีก็ยังมีอัตรา 18O ต่อ 16O ที่ก็ยังขึ้นอยู่กับอุณหภูมิเฉลี่ยของแต่ละปี
ตามหลักฐานที่ว่านี้ โลกมีระยะการเปลี่ยนแปลง 102 ระยะ (Marine isotope stage) เริ่มตั้งแต่ 2.588 ล้านปีก่อนซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของช่วง Gelasian ของสมัยไพลสโตซีนต้น โดยระยะแรก ๆ มักจะตื้น (คือมีการเปลี่ยนแปลงน้อย) และบ่อยครั้ง แต่ว่าระยะหลัง ๆ มักจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงและห่างกันมากกว่า
โดยธรรมเนียมแล้ว ระยะต่าง ๆ จะมีการกำหนดโดยตัวเลขถอยหลังจากสมัยโฮโลซีน เริ่มตั้งแต่ MIS1 ยุคน้ำแข็งจะมีตัวเลขคู่ ส่วนช่วงคั่นยุคน้ำแข็งจะมีตัวเลขคี่ ยุคน้ำแข็งเริ่มที่ MIS2-4 ในช่วง 85,000 - 11,000 ปีก่อน และยุคน้ำแข็งที่หนาวที่สุดก็คือช่วง 2, 6, 12, และ 16 ส่วนช่วงคั่นยุคน้ำแข็งที่อุ่นที่สุดก็คือ 1, 5, 9 และ 11
พรรณสัตว์
เหตุการณ์สูญพันธุ์ครั้งใหญ่ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่รวมทั้ง ช้างแมมมอธ, ช้าง mastodon (Mammut), เสือเขี้ยวดาบ, glyptodon, ground sloth, กวางไอริช, หมีถ้ำ (Ursus spelaeus) และหมี Arctodus เริ่มขึ้นตั้งแต่ปลายสมัยไพลสโตซีนและดำเนินต่อไปจนถึงสมัยโฮโลซีน มนุษย์พันธุ์ Neanderthal ก็สูญพันธุ์ไปในช่วงเวลานี้ด้วย โดยที่สุดของยุคน้ำแข็งสุดท้ายนี้ สัตว์เลือดเย็น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเล็ก ๆ เช่นหนู นกอพยพ และสัตว์ที่วิ่งเร็วเช่นกวาง ได้ขยายพันธุ์แทนที่สัตว์ใหญ่ ๆ แล้ว ต่อมาจึงอพยพขึ้นสู่ทิศเหนือ
มนุษย์
วิวัฒนาการของมนุษย์ที่มีกายภาพปัจจุบันเกิดขึ้นในช่วงสมัยไพลสโตซีน ในเบื้องต้นของสมัยไพลสโตซีน มนุษย์พันธุ์ Paranthropus ยังมีชีวิตอยู่ร่วมกับบรรพบุรุษของมนุษย์สายปัจจุบัน แต่ว่าในช่วงยุคหินเก่าต้น มนุษย์พันธุ์นี้ได้สูญพันธุ์ไป โดยเหลือแต่มนุษย์พันธุ์ Homo erectus ที่ยังเหลือเป็นซากดึกดำบรรพ์ตลอดสมัยไพลสโตซีน เทคโนโลยีหินแบบ Acheulean ปรากฏพร้อม ๆ กับ Homo erectus เมื่อประมาณ 1.8 ล้านปีก่อน ทดแทนเทคโนโลยีแบบ Oldowan ที่ใช้โดยมนุษย์พันธุ์ Australopithecus garhi และมนุษย์พันธุ์ก่อน ๆ หน้านั้น ยุคหินเก่ากลางมีการเกิดพันธุ์มนุษย์ต่าง ๆ ในสกุล Homo รวมทั้งมนุษย์ปัจจุบันสาย Homo sapiens เมื่อประมาณ 200,000 ปีก่อน
ตามเทคนิคกะอายุโดยใช้ไมโทคอนเดรีย มนุษย์ที่มีกายภาพปัจจุบันอพยพจากแอฟริกาหลังจากการเกิดขึ้นของยุคน้ำแข็ง Riss ในยุคหินเก่ากลางในระยะ Eemian แล้วกระจายไปอยู่ทั่วโลกในยุคหินเก่าปลาย งานศึกษาปี 2548 เสนอว่า มนุษย์ที่อพยพในช่วงนี้ผสมพันธุ์กันมนุษย์โบราณพันธุ์อื่น ๆ ที่อยู่นอกแอฟริกาในช่วงยุคหินเก่าปลาย ทำให้จีโนมของมนุษย์โบราณรวมเข้ากับของมนุษย์พันธุ์ปัจจุบัน
สิ่งทับถม
ตะกอนสัตว์บกสมัยไพลสโตซีนมักจะพบในสิ่งทับถมที่เกิดจากการพัดพาของฝน เช่นดินก้นทะเลสาบ ตะกอนในที่ลาด ตะกอนหินผสม (loess) และพบในวัสดุจำนวนมากที่เคลื่อนย้ายโดยธารน้ำแข็ง นอกจากนั้นแล้วยังพบแม้ว่าจะไม่บ่อยนักในตะกอนในถ้ำ ตะกอนทราเวอร์ทีน (ตะกอนหินปูนจากน้ำพุ) และตะกอนภูเขาไฟ (รวมทั้งหินหลอมเหลวและขี้เถ้า) ส่วนตะกอนสัตว์น้ำมักจะพบในแอ่งทะเลตื้น ๆ โดยมาก (แม้จะมีข้อยกเว้นที่สำคัญ) ในเขตภายในไม่กี่สิบกิโลจากฝั่งทะเลปัจจุบัน แต่ในที่ที่ธรณียังมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เช่น ในฝั่งทะเลรัฐแคลิฟอร์เนียใต้ ตะกอนสัตว์น้ำอาจอยู่ในที่สูงเป็นร้อย ๆ เมตร
วันต่อต้านยาเสพติดโลก
วันต่อต้านยาเสพติดโลก (International Day against Drug Abuse and Illicit Trafficking) ตรงกับวันที่ 26 มิถุนายนของทุกปี ตามประกาศตามมติของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ (UNGA) เป็นวันสำคัญสากล เพื่อต่อต้านการใช้ยาในที่ทางผิด และค้ายาที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยหมายความถึงยาเสพติด ยึดถือเป็นวันสำคัญประจำปีมาตั้งแต่การประกาศเมื่อ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2531 (ค.ศ. 1988) เหตุที่กำหนดวันที่นี้เพื่อเป็นที่ระลึกแก่การถอนสัมปทานการค้าฝิ่นโดยนายอำเภอ หลิน เจ๋อสวี (จีน: 林則徐) ตำบลหู่เหมิน มณฑลกวางตุ้ง ก่อนสงครามฝิ่น (จีน: 虎门销烟) ครั้งแรก
สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ มีมติที่ 41/111 เริ่มสอดส่องสังเกตสถานการณ์ยาเสพติดทั่วโลกเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2530 (ค.ศ. 1987)
รายงานของสหประชาชาติว่าด้วยการใช้ยาเสพติดทั่วโลก ประเมินมูลค่าการค้ายาในทางที่ผิดถึง 322 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ต่อปี
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"มวยสากลสมัครเล่น"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
อานี
อานี (Անի; Ἄνιον, Ánion; Abnicum; Ani) เป็นซากนครของชาวอาร์มีเนีย ปัจจุบันตั้งอยูในจังหวัดคาร์ส ประเทศตุรกี ติดกันกับพรมแดนประเทศอาร์มีเนีย
ในระหว่างปี 961 จนถึง 1045 อานีเคยเป็นราชธานีของราขอาณาจักรบากราทิดอาร์มีเนียซึ่งกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของอาร์มีเนียและตุรกีตะวันออกในปัจจุบัน นครอานีซึ่งมีความโดดเด่นนี้ได้รับการเรียกขานว่าเป็น "นครแห่ง 1001 โบสถ์ และ 40 ประตู" ข้อมูลจากการขุดค้นทางโบราณคดีค้นพบโบสถ์แล้วจำนวน 50 แห่ง, โบสถ์ในถ้ำจำนวน 33 แห่ง และโบสถ์น้อยจำนวน 20 แห่ง หนึ่งในซากโบสถ์ที่สำคัญคือซากของอาสนวิหารอานี ซึ่งเป็นตัวอย่างชิ้นหนึ่งของสถาปัตยกรรมกอทิกในยุคแรก ๆ  ในช่วงที่เจริญรุ่งเรืองสูงสุด อานีเคยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลก ด้วยประชากร 100,000 คน ควบคู่กับดวิน
อานีถูกรุกรานและทำลายโดยเผ่ามองโกลในปี 1236 และเสียหายอย่างหนักจากแผ่นดินไหวในปี 1319 ถึงจุดที่ไม่สามารถกู้คืนได้ ก่อนจะค่อย ๆ ถูกทิ้งร้างและเลือนหายไปภายในศตวรรษที่ 17 อานีถือกันทั่วไปว่าเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของวัฒนธรรมและความยิ่งใหญ่ของอาร์มีเนีย Razmik Panossian เคยระบุว่าอานีเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ที่ชัดเจนและจับต้องได้ที่สุดของความยิ่งใหญ่ในอดีตของอาร์มีเนีย จึงควรถือว่าเป็นตัวแทนหนึ่งของความภาคภูมิใจในความเป็นชาวอาร์มีเนีย ในปี 2016 แหล่งโบราณคดีอานีได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
ชูเอชะ
สำนักพิมพ์ชูเอชะ  เป็นสำนักพิมพ์นิตยสาร และหนังสือการ์ตูนชื่อดังของประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ โตเกียว โดยมีหนังสือการ์ตูนที่ตีพิมพ์เมืองไทยมากมาย นอกจากหนังสือการ์ตูนแล้ว ชูเอชะยังตีพิมพ์นิตยสารอื่นรวมถึง นิตยสารผู้ชายเพลย์บอยฉบับภาษาญี่ปุ่น
กัวนาฮัวโต
กัวนาฮัวโต (Guanajuato) เป็นเมืองและเทศบาลทางตอนกลางของประเทศเม็กซิโก เป็นเมืองหลวงของรัฐกัวนาฮัวโต ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบ ๆ ทำให้ถนนของเมืองแคบและมีลมแรง ซอยส่วนใหญ่ในเมือง รถไม่สามารถวิ่งได้ และมีชุดบันไดตามไหล่เขามากมาย เมืองเก่ามีจัตุรัสเล็ก ๆ จำนวนมากและมีแมนชันในยุคอาณานิคม โบสถ์และอาคารราชการสร้างจากหินทรายสีชมพูและเขียว
เมืองเจริญเติบโตจากการค้นพบเหมืองแร่ใกล้กับภูเขา เมืองมีพิพิธภัณฑ์มัมมี่ เคยเป็นยุทธภูมิครั้งแรกของสงครามประกาศเอกราชเม็กซิโก ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1988
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554
'''พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554''' เป็นพจนานุกรมภาษาไทยที่ใช้เป็นมาตรฐานสำหรับการเขียนหนังสือไทยของทางราชการและสถาบันการศึกษามาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ถึงปัจจุบัน ผู้จัดทำคือ คณะกรรมการชำระพจนานุกรม แห่งราชบัณฑิตยสถาน (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นราชบัณฑิตยสภา) โดยแก้ไขปรับปรุงเนื้อหาจากพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542
ประวัติ
คณะกรรมการชำระพจนานุกรมได้เริ่มปรับปรุงพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 โดยนอกจากจะแก้ไขตัวสะกดและบทนิยามของคำศัพท์ที่มีอยู่ในพจนานุกรมฉบับก่อน ๆ แล้ว คณะกรรมการฯ ยังได้เพิ่มเติมบทนิยามคำศัพท์ทั่วไปและคำภาษาปากจำนวนหนึ่งซึ่งมีใช้ในภาษาไทยและเป็นที่รู้จักแพร่หลาย แต่ยังไม่เคยปรากฏในพจนานุกรม เช่น เครื่องดื่ม แซ็ว ตลาดนัดแรงงาน ตัดต่อ ตัวสำรอง ผัดฉ่า วัตถุมงคล สปา ห้างสรรพสินค้า เป็นต้น รวมทั้งคำศัพท์จากสาขาวิชาที่มีความสำคัญ ได้แก่ ศัพท์พรรณพืช ศัพท์พรรณสัตว์ ศัพท์ประวัติศาสตร์ ศัพท์กฎหมายไทย ศัพท์ดนตรีไทย ศัพท์ดนตรีสากล และราชาศัพท์ และคำที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงใช้ในการพัฒนาเรื่องดิน น้ำ ป่าไม้ เช่น กังหันน้ำชัยพัฒนา แก้มลิง แกล้งดิน โครงการตามพระราชดำริ ทฤษฎีใหม่ เป็นต้น ทำให้พจนานุกรมฉบับล่าสุดนี้มีคำศัพท์เพิ่มจากฉบับ พ.ศ. 2542 ประมาณ 2,000 คำ รวมแล้วมีคำศัพท์ทั้งหมดประมาณ 39,000 คำ
ในปี พ.ศ. 2555 กนกวลี ชูชัยยะ เลขาธิการราชบัณฑิตยสถาน ได้แถลงข่าวว่า ราชบัณฑิตยสถานได้ชำระพจนานุกรมเสร็จเรียบร้อยแล้ว และรัฐบาลของยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้สนับสนุนงบประมาณจัดพิมพ์ครั้งแรกจำนวน 100,000 เล่ม เพื่อนำขึ้นทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และพระบรมวงศานุวงศ์ ตลอดจนแจกจ่ายสถาบันการศึกษา สถาบันศาสนา หน่วยงานราชการ คณะรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา สื่อมวลชน และบุคคลที่เกี่ยวข้อง และจะคัดเลือกให้เอกชนเข้ามาใช้สิทธิ์ในการจัดพิมพ์และจำหน่ายฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 ต่อไป
ในวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ได้ออกประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีให้ยกเลิกระเบียบการใช้ตัวสะกดตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 และให้ใช้ตัวสะกดตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เป็นมาตรฐานการเขียนหนังสือไทยในวงราชการและวงการศึกษาแทน โดยลงเผยแพร่ในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
ต่อมาราชบัณฑิตยสถานได้เปิดให้ทดสอบระบบพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 แบบออนไลน์ตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2557 และเปิดให้ดาวน์โหลดโปรแกรมประยุกต์พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 สู่โทรศัพท์เคลื่อนที่แบบสมาร์ตโฟนตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2558
เท็ดดี พัก
เท็ดดี พัก (테디박, ชื่อเกิด พัก ฮง-จุน; เกิด 14 กันยายน ค.ศ. 1978) เป็นแร็ปเปอร์ นักแต่งเพลง และโปรดิวเซอร์ชาวเกาหลี–อเมริกัน พักเกิดในโซล เกาหลีใต้ ก่อนย้ายตามครอบครัวไปยังสหรัฐตั้งแต่ยังเด็ก เมื่ออายุ 17 ปี พักและเพื่อนของเขา แดนนี เดินทางไปเกาหลีใต้ในระหว่างปิดเทอมฤดูร้อน เพื่อออดิชันกับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ทั้งคู่ได้เซ็นสัญญากับต้นสังกัดดังกล่าว หลังจบการศึกษาระดับมัธยมปลาย เขาก็ย้ายไปพำนักในเกาหลีเพื่อสานฝันงานดนตรี
ใน ค.ศ. 1998 พักเปิดตัวเป็นสมาชิกของวงดนตรีฮิปฮอป วันไทม์ (1TYM) ร่วมกับเพื่อนของเขา แดนนี, จินฮวัน และแพ็กย็อง กลุ่มออกสตูดิโออัลบั้มทั้งหมด 5 อัลบั้ม ซึ่งพักแต่งและบันทึกเพลงเป็นหลัก หลังจากวันไทม์ยุบวงในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 เขากลายเป็นโปรดิวเซอร์ภายในวายจีและทำงานเกี่ยวกับผลงานเพลงของทูเอนีวันเป็นส่วนใหญ่ ตลอดจนบิกแบงและเพลงฮิตอย่างเช่น "อา-โย" และ "โฟนนัมเบอร์" ของจีนูฌอน, "แพสชัน" ของเซเวน, "ดี.ไอ.เอส.ซี.โอ." ของอึม ช็อง-ฮวา และ "กาชีนา" ของซ็อนมี เขายังผลิตและเขียนเพลงให้กับแบล็กพิงก์เป็นจำนวนมาก
พักถูกจัดให้อยู่อันดับที่ 5 ในรายชื่อ "โปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยมแห่ง ค.ศ. 2018" จากการจัดอันดับของ โซลสปอร์ต และอันดับที่ 25 ในรายชื่อ "50 โปรดิวเซอร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 21" ของนิตยสาร บิลบอร์ด รวมทั้งได้รางวัลโปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยมอีกหลายงาน เช่น เมลอนมิวสิกอะวอดส์ สำหรับอัลบั้ม เมด (2015) และเอ็มเน็ตเอเชียนมิวสิกอะวอดส์ สำหรับอัลบั้ม ลลิษา (2021)
หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร
ศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 - กันยายน พ.ศ. 2525) เป็นคณบดีคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อุปนายก สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
ประวัติ
ศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร เป็นบุตร คนที่ 5 ในนายพลตรี หม่อมเจ้าศรีใสเฉลิมศักดิ์ หัสดินทร กับ หม่อมลืม หัสดินทร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: จุลกะ) ณ วังสะพานเสี้ยว กรุงเทพ มีโอรสธิดา 7 คน คือ
ในช่วงต้นศึกษาชั้นประถมที่ โรงเรียนเทพศิรินทร์, โรงเรียนทหารบก ชั้นมัธยม 3 โรงเรียนวัดโสมนัสวิหาร จบแผนกวิทยาศาสตร์ โรงเรียนราชบุรีวิทยาลัย ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยเท็กซัส และปริญญาโท มหาวิทยาลัยไมอามี่ สหรัฐอเมริกา
ด้านกีฬา
สมัยเป็นนักเรียนเก่าเทพศิรินทร์ ลูกแม่รำเพย หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร เคยลงเล่นฟุตบอลนักเรียนของกรมพลศึกษา จนได้รับหมวกสามารถโรงเรียนเทพศิรินทร์, เสื้อสามารถจากสมาคมฟุตบอล ฯ (พ.ศ. 2477), เสื้อสามารถกรมพลศึกษารุ่นแรก และเสื้อสามารถสโมสรนิสิตจุฬาฯ ชั้น 1 ประมาณปี พ.ศ. 2482 หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร จึงเริ่มมีบทบาทด้านบริหารงานกีฬา คือเป็นประธานแผนกฟุตบอลสโมสรนิสิตจุฬาฯ ก่อนจะได้รับการเลือกตั้งเป็นสภากรรมการสมาคมฟุตบอลฯ เมื่อ พล.ต.ท. ต่อศักดิ์ ยมนาค เข้ามารับตำแหน่งนายกสมาคมฯ จึงได้มอบ หมายให้ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร เป็นเหรัญญิก เพื่อช่วยบริหารจัดการสมาคมฯ จนพ้นจากวิกฤติดังกล่าว นอกจากนี้ ยังจัดหางบประมาณและเงินทุนสนับสนุน สำหรับพัฒนาการเล่นฟุตบอลถ้วยต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่ระดับเยาวชน โดยเชิญทีมต่างประเทศ เข้ามาแข่งขันนัดพิเศษกับทีมกรุงเทพผสมอย่างสม่ำเสมอ ทำให้กีฬาฟุตบอลกลับมาสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้งหนึ่ง จนถึงปัจจุบันนี้
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย
ศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์แหลมฉาน หัสดินทร เป็นคณบดี คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ลำดับที่ 3 ในปี พ.ศ. 2508-2517
ชีวิตครอบครัว
= เครื่องราชอิสริยาภรณ์ =
ฟอนต์แห่งชาติ
ฟอนต์แห่งชาติ หรือมักเรียกในภาษาปากว่า ฟอนต์ซิป้า ("ซิป้า" เป็นชื่อย่อในภาษาอังกฤษของสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน)) เป็นชุดแบบอักษรสิบสี่แบบ ที่กรมทรัพย์สินทางปัญญา ร่วมกับสำนักงานส่งเสริมอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) เผยแพร่หลังจากจัดประกวดแล้ว เพื่อส่งเสริมการพัฒนาและสร้างสรรค์ชุดแบบอักษรอันเป็นอุตสาหกรรมซอฟต์แวร์ของประเทศ ชุดแบบอักษรทั้งสิบสี่กับทั้งฉบับปรับปรุงเปิดให้ดาวน์โหลดเปล่าที่ ฟ๐นต์.คอม ตั้งวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ทั้งนี้ ฟอนต์ชุดนี้รองรับการใช้งานบนระบบปฏิบัติการทั้ง Microsoft Windows ระบบปฏิบัติการ Open source THAI OS Ubuntu และระบบปฏิบัติการ Mac OS
ราชกิจจานุเบกษาเปลี่ยนจากชุดแบบอักษร "Angsana New" มาใช้ "TH Sarabun PSK" ตามนโยบายของรัฐบาล ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2554 ฉบับแรกที่ปรากฏ คือ ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 128 ตอน 1 ก ลงวันที่ 7 มกราคม 2554 ซึ่งมีประกาศแปดเรื่อง เรื่องแรก คือ "กฎกระทรวงกำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการรับรองใบรับรองแบบอากาศยานหรือใบรับรองแบบส่วนเพิ่มเติมที่ออกโดยรัฐภาคีแห่งอนุสัญญาหรือประเทศที่ได้ทำความตกลงกับประเทศไทย เพื่อขอใบสำคัญสมควรเดินอากาศ พ.ศ. 2553 ลงวันที่ 28 ธันวาคม 2553"
วันที่ 6 กรกฎาคม 2564 คณะรัฐมนตรีเห็นชอบให้ชุดแบบอักษรพระราชทาน “จุฬาภรณ์ลิขิต” หรือ "Chulabhorn Likhit" เป็นชุดแบบอักษรมาตรฐานราชการไทยแบบที่ 14 ตามที่ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์เสนอ เพื่อเป็นการจารึกพระนามและเนื่องในวโรกาสครบรอบ 64 พรรษา ของศาสตราจารย์ ดร.สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี และในวโรกาสที่ทรงสำเร็จการศึกษาหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาทัศนศิลป์ คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
ดวงตราปัจจุบันของวิกิพีเดียไทย ที่ชนะเลิศการประกวดเมื่อ พ.ศ. 2551 นั้น ก็ใช้ชุดแบบอักษร "TH Sarabun PSK" โดยเป็นผลงานการออกแบบของ ปรัชญา สิงห์โต เจ้าของเว็บไซต์ฟ๐นต์.คอม
ชุดแบบอักษรทั้งสิบสี่ประกอบด้วย
โมฮาเหม็ด นาชีด
โมฮาเหม็ด นาชีด (މުހައްމަދު ނަޝީދު) เป็นนักการเมืองมัลดีฟส์ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่สี่ของมัลดีฟส์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2008 ถึง ค.ศ. 2012
คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา (Faculty of Science & Arts) ตั้งอยู่ที่มหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตจันทบุรี
= ประวัติคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ = นโยบายของรัฐบาลได้ให้ความสำคัญกับการกระจายความเจริญไปสู่ภูมิภาคและชนบทตามแผนอุดมศึกษาระยะยาว (พ.ศ. 2533 - 2547) โดยมีวัตถุประสงค์ในการมุ่งขยายขอบเขตกลุ่มเป้าหมาย ของอุดมศึกษาให้กว้างขวาง ยิ่งขึ้น เพื่อพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ทุกระดับของประเทศ มหาวิทยาลัยบูรพาได้รับอนุมัติให้ขยายวิทยาเขตไปยังจังหวัดจันทบุรี เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2538 ตามแผนแม่บททางวิชาการได้กำหนดให้มีคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ เป็นหน่วยงานจัดการศึกษา ในรายวิชาพื้นฐานทางด้านวิทยาศาสตร์ สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ และจัดการเรียนการสอนในสาขาวิชา ที่เกี่ยวข้อง เพื่อสนองความต้องการกำลังพลของภูมิภาคและของประเทศ
มหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตจันทบุรีร่วมมือกับ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ชลบุรี ผลิตบัณฑิตหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาระบบสารสนเทศคอมพิวเตอร์ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2539 เป็นต้นมา และในระหว่างนั้นได้ดำเนินการจัดตั้งคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ ซึ่งได้รับอนุมัติ ให้เป็นหน่วยงานภายในเมื่อปี พ.ศ. 2543
โดยเริ่มแรกได้ใช้อาคารหอประชุมทองใหญ่อนุสรน์ เป็นสำนักงานและอาคารเรียนชั่วคราว เปิดทำการสอนตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2539 และเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2544 ได้ทำการย้ายที่ตั้งคณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ มายัง ต.โขมง อ.ท่าใหม่ จ.จันทบุรี ซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยบูรพา วิทยาเขตจันทบุรี ในปัจจุบัน ซึ่งตั้งอยู่ที่ 57 หมู่ที่ 1 ถนนชลประทาน ตำบลโขมง อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี และมีพื้นที่ในส่วนของสถานที่ตั้งมหาวิทยาลัยเป็นจำนวน 450 ไร่ 3 งาน 39 ตารางวา นอกจากนี้ยังมีพื้นที่สำหรับการใช้งานอีก 2 แห่งคือ ที่ดินสาธารณประโยชน์หนองพง ตำบลบ่อ อำเภอขลุง จังหวัดจันทบุรี พื้นที่ 179 ไร่ และ ที่ดินสาธารณประโยชน์ทุ่งร้อยรู ตำบลแสนตุ้ง อำเภอเขาสมิง จังหวัดตราด พื้นที่ 900 ไร่ อีกด้วย
= หลักสูตร = คณะวิทยาศาสตร์และศิลปศาสตร์ เปิดสอน 6 หลักสูตร ดังนี้
ชื่อปริญญา
ภาษาไทย : หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการเกษตรสมัยใหม่
ภาษาอังกฤษ : Bachelor of Science Program in Modern Agricultural Technology