cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน
ความขัดแย้งจากการแต่งงาน
พระองค์เป็นชายที่หลงใหลในการต่อสู้ ทรงสู้รบกับชาวคริสต์และชาวมัวร์มากว่า 29 สมรภูมิ ในวัย 30 กว่าพรรษา ทรงอภิเษกสมรสในปี ค.ศ. 1109 กับพระราชินีอูร์รากาผู้ทะเยอทะยาน ภรรยาม่ายของแรมงแห่งบูร์กอญ พระนางเป็นหญิงที่มีความทะเยอทะยานซึ่งไม่เหมาะจะเป็นช้างเท้าหลัง การแต่งงานถูกจัดแจงขึ้นโดยพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งเลออน พระบิดาของอูร์รากา เพื่อรวมสองรัฐหลักของชาวคริสต์เข้าด้วยกันกันเพื่อต่อสู้กับกลุ่มอัลโมราวิด ทว่าอูร์รากากลับหวงแหนสิทธิ์ในฐานะพระราชินีผู้ปกครองของพระองค์ และครัวเรือนแบบหนึ่งสามีหลายภรรยาของพระบิดาไม่ได้สอนให้พระองค์รู้จักรักนวลสงวนตัว สองสามีภรรยาจึงทะเลาะกันจนเปิดสงครามเข้าใส่กัน ด้วยไพร่พลที่มีมากกว่าฝ่ายตรงข้าม ทรงชนะในสมรภูมิกันเดสปินาและสมรภูมิเบียดันโกส แต่ผู้สนับสนุนที่ไว้ใจได้ของพระองค์มีเพียงชาวอารากอน ซึ่งมีจำนวนไม่มากพอที่จะกำราบกัสติยาและเลออน ในปี ค.ศ. 1110 การแต่งงานของพระเจ้าอัลฟอนโซกับพระราชินีอู่ร์รากาถูกสมเด็จพระสันตะปาปาประกาศให้เป็นโมฆะ เนื่องจากทั้งคู่เป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่สองกัน แต่พระองค์ปฏิเสธผู้แทนพระองค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาและยังคงมีความสัมพันธ์ในเชิงชู้สาวกับพระราชินีอูร์รากาจนถึงปี ค.ศ. 1144 ระหว่างที่แต่งงานกัน ทรงเรียกตัวเองว่า "กษัตริย์และจักรพรรดิแห่งกัสติยา โตเลโด อารากอน ปัมโปลนา โซบราเบ และริบาโกร์ซา" เพื่อแสดงสิทธิ์ของพระองค์ในฐานะพระสวามีของพระราชินีอูร์รากา และสิทธิ์ในฐานะผู้สืบทอดดินแดนของพระบิดา ทรงใช้ตำแหน่งจักรพรรดิด้วยเหตผลว่าพระองค์ปกครองราชอาณาจักรสามแห่ง
ความสัมพันธ์กับคริสตจักร
พระองค์ทะเลาะกันคริสตจักร โดยเฉพาะนิกายซิสเตอร์เชียน รุนแรงพอๆ กับที่ทะเลาะกับพระมเหสี ทรงขับไล่อาร์ชบิชอปเบร์นาร์ดออกนอกประเทศและเนรเทศคณะนักบวชของซาฮากูน สุดท้ายพระองค์ถูกบังคับให้วางมือจากกัสติยาและเลออน เพื่อหลีกทางให้พระโอรสเลี้ยง พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งกัสติยา พระโอรสของพระราชินีอูร์รากากับพระสวามีคนแรก การเข้ามาแทรกแซงของสมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 2 ทำให้อัลฟอนโซทั้งสองทำข้อตกลงร่วมกันได้
การขยายอำนาจทางทหาร
พระเจ้าอัลฟอนโซทรงเป็นที่จดจำในด้านการทหารมากกว่าการเมืองการปกครอง สี่ปีแรกของการเป็นกษัตริย์ ทรงใช้เวลาไปกับการทำสงครามกับชาวมุสลิมแทบไม่ขาด ในปี ค.ศ. 1105 ทรงพิชิตเอเฆอาและเตาสเต และเสริมความแข็งแกร่งให้แก่กัสเตยาร์และฆัสลิโบลซึ่งเป็นอาณาเขตของชาวคริสต์ ในปี ค.ศ. 1106 ทรงคว้าชัยเหนืออัลมุสตะอินแห่งซาราโกซาที่บันติเอร์รา และในปี ค.ศ. 1107 ทรงยึดตามาริเตเดลิเตราและเอสเตบันเดลาลิเตรา ความขัดแย้งเรื่องการอ้างสิทธิ์ในอาณาจักรทั้งสี่ (อารากอน, นาวาร์, กัสติยา และเลออน) ในปี ค.ศ. 1109 ทำให้การพิชิตอาณาเขตมุสลิมของพระองค์หยุดนิ่งไปหลายปี แต่ในปี ค.ศ. 1117 ทรงเตรียมพร้อมที่จะสู้รบอีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 1118 สภาตูลูสประกาศสงครามครูเสดกับราชอาณาจักรมุสลิมในสเปน กองทัพของพระเจ้าอัลฟอนโซรีบรุกคืนไปทั่วคาบสมุทรไอบีเรีย และมาถึงซาราโกซาในเดือนพฤษภาคม หลังการปิดล้อมอันยาวนาน สุดท้ายเมืองก็แตกในวันที่ 18 ธันวาคม พระเจ้าอัลฟอนโซได้ประกาศให้ซาราโกซาเป็นเมืองหลวงของพระองค์ทันที ปีต่อมาทรงยึดดินแดนเพิ่ม ก่อนจะกลับไปซาราโกซาในปี ค.ศ. 1120 เพื่อขับไล่กองทัพมุสลิมที่พยายามจะยึดเมืองกลับไป
ตลอดระยะเวลาสิบห้าปี ทรงรุกรานอาณาเขตมุสลิมอย่างต่อเนื่อง เมืองต่างๆ ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของพระองค์มากขึ้น อุปสรรคที่ขัดขวางความสำเร็จของพระองค์คือการขัดแย้งกับผู้นำของราชอาณาจักรคริสเตียนแห่งอื่นๆ ในสเปนตอนเหนือและฝรั่งเศส ซึ่งมีหลายครั้งที่ทำให้พระองค์ต้องทิ้งการสู้รบไปปกป้องอาณาเขตของตนเอง
การสิ้นพระชนม์
พระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1134 หลายเดือนหลังความสำเร็จครั้งสุดท้ายในการยึดฟรากาด้วยกองทัพที่มีเพียงอัศวิน 500 คน หลุมฝังศพของพระองค์อยู่ในอารามซันเปโดรในเฮวสกา
ตามพินัยกรรมของพระเจ้าอัลฟอนโซ ทรงยกราชอาณาจักรให้อัศวินสามกลุ่มซึ่งขุนนางของราชอาณาจักรของพระองค์ไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ รามีโร พระอนุชาเพียงคนเดียวของพระเจ้าอัลฟอนโซบวชเป็นพระในนิกายเบเนดิกตินมาตั้งแต่เด็ก ข้อผูกมัดที่พระองค์มีต่อคริสตจักร, ภาวะอารมณ์ และการให้คำสัตย์ปฏิญาณว่าจะถือครองพรหมจรรย์ทำให้พระองค์ไม่คู่ควรที่จะปกครองราชอาณาจักรที่ถูกคุกคามทางทหารอย่างต่อเนื่อง พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออน ในฐานะกษัตริย์ผู้ปกครองและลูกหลานตามกฎหมายของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งปัมโปลนา (นาวาร์) พยายามเสนอตนแต่ไม่ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางท้องถิ่น ขุนนางของนาวาร์หันไปหาเปโดร เด อาตาเรส พระนัดดาของพระปิตุลานอกสมรสของพระเจ้าอัลฟอนโซ ขณะที่ขุนนางอารากอนสนับสนุนบิชอปรามีโร
สุดท้ายขุนนางนาวาร์ได้เลือกการ์เซีย รามีเรซ ลอร์ดแห่งมอนซอน ลูกหลานของบุตรชายนอกสมรสของพระเจ้าการ์เซีย ซันเชซที่ 3 แห่งปัมโปลนา เป็นกษัตริย์ ขณะที่ชาวอารากอนนำตัวรามีโรออกมาจากอารามและตั้งเป็นกษัตริย์ จับพระองค์แต่งงานกับแอนเญ็ส น้องสาวของดยุคแห่งอากีแตน
สนามกีฬาอากรอน
สนามกีฬาอากรอน (Estadio Akron) เดิมชื่อ สนามกีฬาออมนิไลฟ์ (Estadio Omnilife) และ สนามกีฬาชิบัส (Estadio Chivas) เป็นสนามฟุตบอลตั้งอยู่ที่รัฐฮาลิสโก ประเทศเม็กซิโก เป็นสนามเหย้าของสโมสรกีฬากวาดาลาฮารา มีความจุที่นั่งทั้งสิ้น 46,232 ที่นั่ง สนามแห่งนี้เริ่มก่อสร้างในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2004 แต่เนื่องจากปัญหาทางการเงินและปัญหาอื่น ๆ การก่อสร้างจึงล่าช้าหลายปี แต่ก็เปิดใช้งานได้ใน ค.ศ. 2010
สนามแห่งนี้เคยใช้เป็นสนามในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาแล้ว เช่น โกปาลีเบร์ตาโดเรส 2010 รอบชิงชนะเลิศ ในเลกแรก, พิธีเปิดและพิธีปิดการแข่งขันแพนอเมริกันเกมส์ 2011 และฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี 2011
ซูเปอร์สเปรดเดอร์
ซูเปอร์สเปรดเดอร์ คือการที่สิ่งมีชีวิตติดเชื้อโรคระบาด และแพร่โรคระบาดออกไปอย่างผิดปกติ มนุษย์ที่ป่วยสามารถเป็นซูเปอร์สเปรดเดอร์ หรือผู้ที่ขับเชื้อและแพร่เชื้อได้มากเป็นพิเศษ พวกเขามีแนวโน้มที่จะแพร่เชื้อให้กับผู้อื่น มากกว่าคนที่ติดเชื้อทั่วไป ซูเปอร์สเปรดเดอร์จึงเป็นประเด็นที่มีความกังวลสูงในวิทยาการระบาด
กรณีที่มีการแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษนั้นเป็นไปตามหลักการพาเรโต (Pareto principle หรือ กฎ 20/80) โดยที่ประมาณ 20% ของผู้ติดเชื้อจะเป็นผู้ที่แพร่กระจายเชื้อ 80% ถึงแม้ว่าการแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษนั้นกล่าวได้ว่า ก็สามารถเกิดขึ้นได้เมื่อการรายงานกรณีซูเปอร์สเปรดเดอร์ ซึ่งมีร้อยละของการแพร่กระจายที่สูงกว่าหรือต่ำกว่า ในโรคระบาดที่มีการแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษ ประชาชนส่วนใหญ่ที่ติดเชื้อมีความสัมพันธ์แบบการติดต่อรอง (Secondary contact) เพียงเล็กน้อย
เหตุการณ์การแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษถูกกำหนดโดยปัจจัยหลายประการ รวมถึงการลดลงของภูมิคุ้มกันหมู่ในประชากร, การติดเชื้อในโรงพยาบาล, ความรุนแรงของเชื้อ, ปริมาณไวรัส, การวินิจฉัยผิดพลาด, พลวัตไหลเวียนของอากาศ, ภาวะการกดภูมิคุ้มกัน และการติดเชื้อร่วมกับเชื้อโรคอื่น ๆ
การนิยามเหตุการณ์การแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษ
แม้ว่าจะมีคำจำกัดความซึ่งไม่เคร่งครัดของการแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษอยู่แล้ว แต่ก็มีความพยายามในการกำหนดนิยามคุณสมบัติที่เหมาะสม ของเหตุการณ์การแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษ (Super-spreading event, SSE) Lloyd-Smith และคณะ (ค.ศ. 2005) กำหนดเกณฑ์วิธีเพื่อระบุเหตุการณ์การแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษ ดังต่อไปนี้:
R
สำหรับโรคและประชากรที่เป็นปัญหา
ซึ่งเป็นตัวแทนของช่วงที่คาดหวังของ
Z
ซึ่งเนื่องมาจากการเฟ้นสุ่มโดยไม่มีการผันแปรรายตัว
อื่น ๆ โดยที่
Z(n)
คือเปอร์เซ็นต์ไทล์ที่ n ของการแจกแจงปัวซง
(R)
ปัจจัยในการแพร่เชื้อ
มีการระบุว่าสิ่งขับถ่ายของซูเปอร์สเปรดเดอร์มีจำนวนเชื้อโรคที่สูงกว่าปกติในช่วงเวลาที่ติดเชื้อ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้รับเชื้อติดต่อจากพวกเขาจะสัมผัสกับไวรัส/แบคทีเรีย ในปริมาณที่สูงกว่าที่จะพบในการรับเชื้อติดต่อจากผู้ที่ไม่ได้เป็นซูเปอร์สเปรดเดอร์ ในการระบาดของโรคภายในช่วงเวลาเดียวกัน
ค่าระดับการติดเชื้อพื้นฐาน
ค่าระดับการติดเชื้อพื้นฐาน
R0
คือจำนวนเฉลี่ยของการติดเชื้อทุติยภูมิที่เกิดจากผู้ติดเชื้อทั่วไปในประชากรที่อ่อนไหวทั้งหมด ค่าระดับการติดเชื้อพื้นฐานหาค่าได้โดยทำการ คูณค่าเฉลี่ยจำนวนผู้สัมผัสรับเชื้อ กับค่าเฉลี่ยความน่าจะเป็นที่บุคคลที่มีความไวต่อการติดเชื้อจะติดเชื้อ ซึ่งจะถูกเรียกว่าศักยภาพการแพร่กระจาย R0 = จำนวนผู้สัมผัสรับเชื้อ × ศักยภาพการแพร่กระจาย
ค่าระดับการติดเชื้อรายบุคคล
ค่าระดับการติดเชื้อรายบุคคลแสดงถึงจำนวนของการติดเชื้อทุติยภูมิ ที่เกิดจากบุคคลที่เฉพาะเจาะจงในช่วงเวลาที่บุคคลนั้นติดเชื้อ บุคคลบางคนมีค่าระดับการติดเชื้อรายบุคคลที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และเป็นที่รู้จักกันในนามซูเปอร์สเปรดเดอร์ จากการติดตามการสัมผัสติดต่อ นักระบาดวิทยาได้ระบุซูเปอร์สเปรดเดอร์ในโรคหัด, วัณโรค, หัดเยอรมัน, ฝีดาษลิง, ไข้ทรพิษ, ไข้เลือดออกอีโบลา และโรคซาร์ส
การติดเชื้อร่วมกับเชื้อโรคอื่น
ในชายหลายคนที่ติดเชื้อเอชไอวี ซึ่งติดเชื้อร่วมกับโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อื่น ๆ อย่างน้อยหนึ่งอย่างเช่น โรคหนองใน, ไวรัสตับอักเสบซี และไวรัสเริม พบว่ามีอัตราการแพร่กระจายของเชื้อเอชไอวีสูงกว่าถึง 8 เท่าเมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่ติดเชื้อร่วม อัตราการแพร่กระจายนี้คำนวณในผู้ชายที่มีปริมาณเชื้อไวรัสเอชไอวี ใกล้เคียงกัน เมื่อการรักษาการติดเชื้อร่วมเสร็จสิ้น อัตราการแพร่กระจายของเชื้อไวรัสเอชไอวีก็กลับสู่ระดับที่เทียบเท่ากับผู้ที่ไม่มีการติดเชื้อร่วม
การขาดภูมิคุ้มกันในประชากร
ภูมิคุ้มกันในกลุ่มประชากร หรือภูมิคุ้มกันหมู่ หมายถึงการป้องกันทางอ้อมที่สมาชิกในชุมชนที่ได้รับภูมิคุ้มกันให้กับสมาชิกที่ไม่ได้รับภูมิคุ้มกัน ในการป้องกันการแพร่กระจายของโรคติดต่อ ยิ่งมีจำนวนผู้มีภูมิคุ้มกันมากเท่าไหร่โอกาสที่การระบาดจะเกิดขึ้นก็น้อยลง เนื่องจากมีความไวต่อการติดเชื้อน้อยกว่า ในวิทยาการระบาด การปรากฏของภูมิคุ้มกันหมู่เป็นที่ทราบกันว่าเป็นผลสืบเนื่องภายหลังจากช่วงเวลาของการแพร่เชื้อ โดยเชื้อโรคได้สร้างภูมิคุ้มกันให้กับผู้รอดชีวิตส่งผ่านสู่ประชากรที่ไวต่อการติดเชื้อ ทำให้จำนวนผู้ที่ไวต่อการติดเชื้อลดลง แม้ว่าจะยังคงมีบุคคลที่ไวต่อการติดเชื้ออยู่ก็ตาม การสัมผัสเชื้อของพวกเขามีแนวโน้มที่จะได้รับภูมิคุ้มกัน ซึ่งป้องกันการแพร่กระจายของการติดเชื้อต่อไป สัดส่วนของบุคคลที่มีภูมิคุ้มกันในประชากรที่สูงกว่าที่โรคไม่อาจจะคงแพร่อยู่อีกต่อไป คือขีดเริ่มของภูมิคุ้มกันหมู่ ค่าของมันจะแตกต่างกันไปตามความรุนแรงของโรค, ประสิทธิภาพของวัคซีน และตัวแปรการสัมผัสเชื้อของประชากร ซึ่งไม่ได้หมายความว่าการระบาดจะไม่เกิดขึ้น แต่จะถูกจำกัด
การระบาดของโรคหัด พ.ศ. 2532
โรคหัดเป็นโรคที่ติดต่อได้ง่าย โดยเชื้อไวรัสที่แพร่ในอากาศ ปรากฏขึ้นอีกครั้งแม้ในหมู่ประชากรที่ได้รับวัคซีนในเมืองหนึ่งของฟินแลนด์ในปี พ.ศ. 2532 การระบาดของโรคในโรงเรียนส่งผลให้มีผู้ป่วย 51 ราย หลายรายเคยได้รับการฉีดวัคซีนแล้ว มีผู้ติดเชื้อ 22 คนจาการแพร่เชื้อของเด็กเพียงคนเดียว มีการบันทึกไว้ในช่วงการระบาดครั้งนี้ว่า เมื่อพี่น้องที่ฉีดวัคซีนใช้ห้องนอนร่วมกับพี่น้องที่ติดเชื้อ เจ็ดในเก้ารายกลายเป็นผู้ติดเชื้อเช่นกัน
ไข้รากสาดน้อย
มีการค้นพบว่าเชื้อ Salmonella Typhi ยังคงอยู่ในเซลล์เม็ดเลือดขาวแมโครเฟจ ในหนูที่ติดเชื้อจากสถานะการอักเสบไปสู่สถานะที่ไม่อักเสบ แบคทีเรียยังคงอยู่และขยายพันธุ์โดยไม่ทำให้เกิดอาการเพิ่มเติมในหนู และสิ่งนี้ช่วยอธิบายว่าทำไมพาหะจึงไม่มีอาการป่วย
ไข้เลือดออกอีโบลา
ในช่วงที่มีการระบาดของโรคอีโบลาในปี พ.ศ. 2557 มีการระบุการเกิดซูเปอร์สเปรดเดอร์ และการศึกษารายงานพบว่าผู้ติดเชื้อ 61% นั้นมาจากผู้ป่วยเพียง 3% เท่านั้น มีบางคนชี้ให้เห็นว่าวิธีการฝังศพแบบแอฟริกาตะวันตกมีส่วนในการแพร่กระจายเชื้อมากเป็นพิเศษ
วิ่งสู้ฟัด 3
วิ่งสู้ฟัด 3 (อังกฤษ:Police story 3 Supercop) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงแนวตลก-แอกชั่นจากปี ค.ศ. 1992 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคสามในภาพยนตร์ซีรีส์ชุด วิ่งสู้ฟัด ต่อจาก วิ่งสู้ฟัด และ วิ่งสู้ฟัด 2 โดยมีภาคต่อคือ วิ่งสู้ฟัด 4 และวิ่งสู้ฟัด 5 เหิรสู้ฟัด นำแสดงโดย เฉินหลง,หยาง จื่อฉยง (มิเชล โหย่ว),จาง ม่านอวี้
เนื้อเรื่องย่อ
กรมตำรวจฮ่องกงได้ส่งเจียจี๋ (เฉินหลง) เข้าไปตามตัว “แพนเทอร์” (ยฺเหวียน หฺวา) สมาชิกแก๊งอาชญากรในคุก เพราะต้องการข้อมูลจากเขา ด้วยความช่วยเหลือจากหยาง เจี้ยนหัว (หยาง จื่อฉยง) ตำรวจหญิงสาวสวยของจีน เจียจี๋จึงได้เข้าไปในหมู่นักโทษ เขาและแพนเทอร์จึงร่วมมือกันหลบหนีออกจากคุก ทุกอย่างเป็นไปตามที่ตำรวจสาวได้วางไว้ จนแพนเทอร์นั้นไว้ใจจึงพาตำรวจทั้งสองไปฮ่องกงเพื่อพบกับนายใหญ่ของแก๊ง (เคนเนธ ซาง) แล้วแผนการทลายแก๊งอาชญากรจึงเริ่มขึ้น แต่แก๊งอาชญากรกลับรู้ทันซะก่อน ก็เลยจับอาเมย์ (จาง ม่านอวี้) แฟนสาวสุดสวยของเจียจี๋ไว้เป็นตัวประกัน งานนี้เจียจี๋จะทำอย่างไรดี
พระเจ้าอู่อี้
พระเจ้าอู่อี้ (武乙) พระนามเดิมว่า ฉฺวี (瞿) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์ชาง (商朝) ในจีนโบราณ เสวยราชย์ช่วง 1147–1112 ปีก่อนคริสตกาล เป็นพระโอรสของพระเจ้าเกิงติง (庚丁) และเป็นพระบิดาของพระเจ้าเหวินติง (文丁)
เหตุการณ์ในรัชกาล
เอกสาร จู๋ชูจี้เหนียน (竹書紀年) ว่า พระเจ้าอู่อี้ทรงตั้งราชธานีที่เมืองอิน (殷) ปัจจุบันเรียก อินซฺวี (殷墟")
พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 21 ปี โข่วฟู่ (口父) ผู้ครองรัฐโจว (周) ถึงแก่ความตาย
พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 24 ปี รัฐโจวไปตีเมืองเฉิง (程) กับเมืองปี้ (毕) ได้เมืองปี้
พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 30 ปี รัฐโจวไปตีเมืองอี้ฉฺวี (义渠) ได้ และจับตัวเจ้าเมืองอี้ฉฺวีไป แต่ซือหม่า เชียน (司馬遷) นักประวัติศาสตร์แห่งราชวงศ์ฮั่น (漢朝) ระบุว่า เจ้าเมืองอี้ฉฺวีมีบุตรชายสองคนต่างมารดากัน ครั้นเจ้าเมืองอี้ฉฺวีถึงแก่ความตายแล้ว บุตรทั้งสองชิงอำนาจกัน บ้านเมืองจลาจล รัฐโจวอาศัยจังหวะเข้ารุกรานและยึดเมืองได้สำเร็จ
พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 34 ปี พระเจ้าโจวจี้ (周王季) พระมหากษัตริย์รัฐโจว เสด็จมาถวายบังคมพระเจ้าอู่อี้ถึงราชธานี พระเจ้าอู่อี้จึงประทานม้า 10 ตัว กับหยก 30 ชิ้น เป็นรางวัลแก่พระเจ้าโจวจี้
พระเจ้าอู่อี้เสวยราชย์ได้ 35 ปี พระเจ้าโจวจี้เสด็จไปตีเมืองกุ่ยหรง (鬼戎) ที่ซีลั่ว (西落) ซือหม่า เชียน ระบุว่า พระเจ้าโจวจี้ทรงจับผู้นำท้องถิ่นเป็นเชลยได้ถึง 20 คน ในปีเดียวกันนั้น พระเจ้าอู่อี้เสด็จไปทรงล่าสัตว์ตามลำแม่น้ำเหลือง (黃河) และแม่น้ำเว่ย์ (渭河) อสนีบาตตกถูกพระองค์ถึงสิ้นพระชนม์ เอกสาร ชูจิง (書經) ว่า สวรรค์ลงโทษพระเจ้าอู่อี้ที่ทรงดูหมิ่นเทวดา เชื่อกันว่า ครั้งหนึ่ง พระเจ้าอู่อี้ทรงให้แขวนถุงใส่โลหิตไว้กลางอากาศ แล้วทรงยิงเกาทัณฑ์ไปยังถุงนั้น พร้อมตรัสว่า เป็นการยิงฟ้า ทั้งยังตรัสบริภาษเทวดาผู้รับผิดชอบฟ้าผ่าฟ้าร้อง จึงเกิดถ้อยคำร่ำลือกันว่า "อู่อี้ยิงฟ้าจึงถูกฟ้าผ่า" (武乙射天遭雷劈)
เจ้าหญิงมณีไลย มกุฎราชกุมารีแห่งลาว
เจ้าฟ้าหญิงมณีไลย มกุฎราชกุมารีแห่งลาว (ເຈົ້າຟ້າຍິງມະນີໄລ ມົງກຸຕຣາຊກຸມາຣີ) หรือ เจ้ามะนีไล สว่าง (ประสูติ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2484 —) หรือที่ชาวหลวงพระบางรู้จักในชื่อ "เจ้าป้า" พระวรชายาในสมเด็จเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง องค์มกุฎราชกุมาร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรลาว
พระประวัติ
เจ้าหญิงมณีไลย ประสูติเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ณ เมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว มีพระนามเดิมว่า มณีไลย ปัญญา เป็นพระธิดาในองค์เสด็จเจ้าฟ้าชายคำพรรณปัญญา กับหม่อมชาวเมืองปากลายไม่ปรากฏนาม โดยพระชนกของพระองค์เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ กับหม่อมคำหล้า เจ้าหญิงมณีไลยทรงสำเร็จการศึกษาขั้นต้นจากโรงเรียนประถมหลวงพระบาง และโรงเรียนลิเซปาวี ในนครหลวงพระบาง และได้ศึกษาต่อยังประเทศอังกฤษ
อภิเษกสมรส
เจ้าหญิงมณีไลยได้อภิเษกสมรสกับสมเด็จเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง องค์มกุฎราชกุมาร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา กับพระอัครมเหสีคำผูย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2505 มีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 7 พระองค์ เป็นพระโอรส 5 พระองค์ และพระธิดา 2 พระองค์ ได้แก่
การเปลี่ยนแปลงการปกครอง
ในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 พระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนาทรงสละราชบัลลังก์ ก่อนการสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว 1 อาทิตย์ โดยฝ่ายปะเทดลาวได้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจและเปลี่ยนแปลงการปกครองเหล่าพระราชวงศ์ทรงถูกส่งไปจองจำที่ค่ายสัมมนาในแขวงหัวพัน ทางภาคเหนือของประเทศ ภายในค่ายสัมมนาคือค่ายกักกันสร้างความยากลำบากสำหรับเหล่าพระราชวงศ์ จนกระทั่งสมเด็จเจ้าฟ้าชายวงศ์สว่าง องค์มกุฎราชกุมาร พระภัสดาของพระองค์ได้เสด็จสวรรคตลงเสียก่อนที่ศูนย์สัมมนาหมายเลข 5 เมืองเวียงไซ แขวงหัวพัน ในช่วงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 ต่อมาพระนางคำผูยก็สิ้นพระชนม์ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 สิริพระชนมายุ 69 พรรษา ภายในค่ายสัมมนาที่หมู่บ้านสบฮาว ขณะที่พระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา เสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2521 หรือ พ.ศ. 2527 ไม่แจ้งชัดนัก แต่ประชาชนบางส่วนเชื่อว่าสิ้นพระชนม์เนื่องจากการขาดสารอาหาร ส่วนพระองค์เองก็ทรงตกระกำลำบากอยู่ในสภาวะที่เรียกว่า "ซิ่นขาดคาขา" แต่พระองค์ก็รอดพ้นเหตุการณ์ดังกล่าวมาได้
เหตุการณ์หลังการเปลี่ยนแปลง
หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ต่าง ๆ แล้ว ทางการจึงได้มีการปล่อยตัวให้ทุกคนกลับมาใช้ชีวิตตามปกติที่เมืองหลวงพระบางแต่ก็มีผู้คอยสอดแนมทุกฝีก้าวอยู่เสมอ พระโอรสของพระองค์สองพระองค์ คือ เจ้าสุลิวงและเจ้าทันยะวง ได้หนีออกจากประเทศลาว โดยเจ้าสุลิวงทำทีเป็นแจ้งกับทางการว่า ไม่สบายต้องไปรักษาที่เวียงจันทน์ เจ้าหน้าที่ก็ยอม พอถึงเวียงจันทน์ก็ติดต่อบรรดาอดีตเจ้านายเก่าของลาวให้พระโอรสพาข้ามแม่น้ำโขง โดยการนั่งเรือออกจากเวียงจันทน์ในเวลาค่ำคืน ถึงฝั่งไทยหลังจากสอบสวนกันเรียบร้อยแล้วก็มีคนพาไปหลบซ่อนตัวในที่ปลอดภัยก่อนที่ส่งต่อไปยังฝรั่งเศส และเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ลาวคนปัจจุบัน
ในปัจจุบันเจ้าหญิงมณีไลยทรงดำเนินชีวิตเยี่ยงสามัญในบ้านหลังเล็กในเมืองหลวงพระบาง และชาวหลวงพระบางเองก็เรียกขานพระองค์ว่า "เจ้าป้า" ทรงมีร้านอาหาร คือ ร้านสกุณา ที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงพระบาง ทรงมีโอกาสพบปะพระโอรสธิดาได้ไม่บ่อยครั้งนัก เนื่องจากลูกหลานไปประทับต่างประเทศเสียส่วนใหญ่ ประกอบกับพระองค์ไม่สะดวกที่จะเดินทางออกจากลาว อย่างมากพระองค์ก็เสด็จมาพบแพทย์ของโรงพยาบาลในจังหวัดอุดรธานีเป็นครั้งคราวเท่านั้น
อ้างอิง
1941
รายชื่ออาคารและสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น
อาคารที่สูงที่สุด
รายชื่ออันดับตึกระฟ้าในประเทศญี่ปุ่นซึ่งมีความสูงตั้งแต่ 200 เมตร (656 ฟุต) ซึ่งรวมถึงยอดแหลม โครงสร้างส่วนย่อย แต่ไม่รวมเสาอากาศ
สิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุด
รายชื่ออันดับสิ่งก่อสร้างในประเทศญี่ปุ่น (ยกเว้นอาคาร) ซึ่งมีความสูงตั้งแต่ 180 เมตร (591 ฟุต) ซึ่งรวมถึงยอดแหลม โครงสร้างส่วนย่อย และเสาอากาศด้วย
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 1991
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย 1991 (1991 Asian Women's Volleyball Championship) เป็นครั้งที่ 6 ของการแข่งขัน จัดขึ้นที่ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 14–21 กันยายน พ.ศ. 2534
เมียร์แคต
เมียร์แคต (meerkat, suricate; ) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีขนาดลำตัวเล็ก น้ำหนักประมาณ 1 กิโลกรัม (2 ปอนด์) และสูงประมาณ 50 เซนติเมตร (20 นิ้ว) จัดอยู่ในวงศ์พังพอน (Herpestidae) มีถิ่นอาศัยอยู่ในทะเลทรายคาลาฮารีทางตอนใต้ของทวีปแอฟริกา
จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Suricata และแบ่งออกได้เป็น 3 ชนิดย่อย (ดูในตาราง )
เมียร์แคตมีอุ้งเล็บที่มีลักษณะโค้งเพื่อใช้ในการขุด และมีจมูกไวมาก มีขนสั้นสีน้ำตาล มีขนเป็นแนวเส้นขนานพาดข้ามหลัง อาศัยและหาอาหารในโพรงดินที่ขุดขึ้น โดยอาหารได้แก่ แมลงชนิดต่าง ๆ รวมถึงสัตว์มีกระดูกสันหลังตัวเล็ก ๆ อีกด้วย อีกทั้งยังสู้และกินสัตว์มีพิษต่าง ๆ ได้อีกด้วย เช่น แมงป่อง ตะขาบ งูพิษ เป็นต้น
มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่บางครั้งอาจมีสมาชิกถึง 30 ตัว และอยู่ร่วมกับสัตว์ขนาดเล็กชนิดอื่น ๆ เช่น กระรอกดิน ไม่ชอบอยู่กับที่ ชอบยืนชะเง้อคอ เพื่อตรวจดูและดมกลิ่นในบริเวณรอบ ๆ จะออกมารับแสงแดดในช่วงเวลาเช้าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น เมียร์แคตถือได้ว่าเป็นสัตว์มีประสาทสัมผัสและการระแวดระวังภัยที่ดีมาก โดยเฉพาะเรื่องการรับฟังเสียงจะสามารถได้ยินเสียงในรัศมีถึง 160 ฟุต (50 เมตร) และจะอพยพย้ายที่อยู่เมื่อมีภัย ทั้งนี้โพรงของเมียร์แคตมีความลึกลงไปในใต้ดิน โพรงดินที่สร้างขึ้นสามารถเชื่อมต่อกัน ทำให้มีช่องทางเข้าออกมากขึ้นและช่วยให้มีทางหลบหนีเมื่อมีภัยมา
เมียร์แคตจะขยายพันธุ์เมื่อมีอายุประมาณ 1 ปี จะออกลูกตามโพรง ช่วงฤดูผสมพันธุ์คือเดือนตุลาคม-มีนาคม ระยะเวลาตั้งท้องประมาณ 11 สัปดาห์ ออกลูกครั้งละ 2-5 ตัว
รางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2502
พิธีประกาศผลอย่างเป็นทางการ จัด ณ เวทีลีลาศ สวนลุมพินี เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2502 รางวัลที่มอบประกอบด้วยรางวัลตุ๊กตาทอง เป็นรูปพระสุรัสวดี จำนวน 17 รางวัล และรางวัลพิเศษ ตุ๊กตาเงิน 4 รางวัล
มีภาพยนตร์ไทยเข้าประกวดจำนวน 28 เรื่อง ภาพยนตร์สารคดี 14 เรื่อง คณะกรรมการตัดสินประกอบด้วย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเปรมบุรฉัตร เป็นประธาน, นายธนิต อยู่โพธิ์, นายเขียน ยิ้มศิริ, นายจิตต์ บัวบุศย์, นายสนั่น ปัทมทิน, นายระบิล บุนนาค, นายบุญยง นิโครธานนท์, นางลัดดา ถนัดหัตถกรรม, นางเกษรี บุลศุข โดยนายสงบ สวนศิริ เป็นเลขานุการ
ภายหลังการประกวด เกิดความวุ่นวายขึ้น เนื่องจากมีผู้สร้างภาพยนตร์ที่ไม่พอใจผลการประกวด และกล่าวหาว่านายสงบ สวนศิริ รับเงินค่าจ้างเพื่อบิดเบือนให้ ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งได้รับรางวัล ทำให้นายสงบ ประกาศจะไม่เข้าร่วมจัดงานนี้ในครั้งต่อไป
ดีเอสพีมีเดีย
ดีเอสพีมีเดีย (DSP Media, DSP 미디어) เป็นบริษัทผลิตและจัดจำหน่ายเพลงของประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งเมื่อปี พ. ศ. 2534 ก่อตั้งโดย ลีโฮยอน บริษัทดีเอสพีดำเนินธุรกิจค่ายเพลง ผู้ผลิตเพลง การเผยแพร่ธุรกิจบันเทิง รวมถึงการจัดการด้านบันเทิง และงานอีเวนท์
บริษัทดีเอสพีเป็นต้นสังกัดของศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่าง โอจงฮยอก เอ-แจ็กซ์ เอพริล ฮอ ยองจี คาร์ด ไปจนถึงศิลปินที่เคยเป็นผู้บุกเบิกวงการเพลงเกาหลีใต้ เช่น โซบังชา ZAM, COCO, พิงเคิล(Fin.K.L) เชคส์กีส์ รวมไปถึง ดับเบิลเอส 501 คารา เรนโบว์ และนักแสดงอย่าง อี ฮยอนจู โช ซียุน
ประวัติ
แดซังอินเทอร์ไพรส์ (Daesung Enterprise) ก่อตั้งขึ้นเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2534 โดย ลีโฮยอน จุดประสงค์เพื่อให้ความบันเทิงแก่สาธารณชน โดยวงดนตรีเกาหลีกลุ่มแรกของบริษัท คือ โซบังชา (소방차) ซึ่งวงดังกล่าวได้รับความนิยมเป็นอย่างมากและยังคงเป็นที่ชื่นชอบของชาวเกาหลีที่มีอายุในปัจจุบัน
ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ.1999 ด้วยความสำเร็จของวงดนตรีอันโด่งดังที่ได้รับรางวัลแดซังและศิลปินยอดเยี่ยมแห่งปี เช่น เชคส์กีส์ และ FIN.K.L บริษัทจึงได้ดำเนินการตามกฎหมายเพื่อเปลี่ยนชื่อเป็น DSP Entertainment
หลังจากซื้อหุ้นทั้งหมดและควบรวมกิจการของ Hoshin Textile Company (호신섬유) ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549 DSP Entertainment ได้เปลี่ยนชื่อเป็น DSP Enti
ในเดือนกันยายน 2551 DSP Enti เปลี่ยนชื่อเป็น DSP Media ซึ่งในช่วงเวลานี้ บริษัทได้กลายเป็นที่รู้จักจากความประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในวงการดนตรีเกาหลี ละครเกาหลีและอุตสาหกรรมการผลิตรายการโทรทัศน์ที่ทรงอิทธิพลอันดับต้นของประเทศเกาหลีใต้ โดย ดีเอสพีมีเดียได้กลายเป็นคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์
ในเดือนมีนาคม 2010 ลีโฮ-ยอน ได้ประสบอุบัติเหตุ จึงทำให้ ภรรยา ชเว-มีคยอง เข้ามาบริหารบริษัทแทน ,แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาความสำเร็จของบริษัทก็ลดลง
ในตอนเช้าของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2018 ลีโฮ ฮยอน เสียชีวิตลงเมื่ออายุ 64 ปีหลังจากการต่อสู้อันยาวนานกับความเจ็บป่วย
ศิลปินในสังกัด
ศิลปินทุกคนภายใต้ ดีเอสพีมีเดีย หรือเป็นที่รู้จักกันที่ชื่อ DSP Friends
นักร้องกลุ่มหลัก นักร้องเดี่ยว
นักแสดง
อี ฮยอนจู โช ซี-ยุน
อดีตศิลปินในสังกัด
อดีตศิลปินนักร้อง
อดีตนักแสดง
สัญลักษณ์พาราลิมปิก
สัญลักษณ์พาราลิมปิก จะมีไอคอน, ธง, และอื่น ๆ ที่ใช้ในคณะกรรมการพาราลิมปิกนานาชาติ สำหรับการส่งเสริมกีฬาพาราลิมปิก
คำขวัญ
คำขวัญของกีฬาพาราลิมปิกคือ "สปิริตทุกการกระทำ" (Spirit in Motion) คำขวัญนี้ใช้ในปี พ.ศ. 2547 ในการแข่งขันพาราลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ คำขวัญในอดีตคือ "ใจ, กาย, สปริต" (Mind, Body, Spirit) ซึ่งในในปี พ.ศ. 2537
ตราสัญลักษณ์พาราลิมปิก
ตราสัญลักษณ์พาราลิมปิกประกอบด้วย 3 สี "แอจิโทซ" ได้แก่สี แดง, น้ำเงิน และเขียว อยู่ในลักษณะเดี่ยว ในพื้นหลังสีขาว แอจิโทซ ("ฉันเคลื่อน" ในภาษาละติน) คือตราสัญลักษณ์ที่มีลักษณะเคลื่อนไหวด้วยเป็นขนาดเสี้ยวที่ไม่สมมาตร ตราสัญลักษณ์นี้สร้างขึ้นโดยบริษัทซโลช & เฟรน์ และได้รับการบรรจุเป็นตราสัญลักษณ์เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2546
สีของแอจิโทซซึ่งมีลักษณะพื้นหลังสีขาวและสีต่าง ๆ อีกสามสี ซึ่งธงชาติทั่วโลกส่วนมากก็ใช้สีแอจิโทซ สามสีของตราสัญลักษณ์อยู่บนตรงกลาง หมายถึง "บทบาทของคณะกรรมการพาราลิมปิกนานาชาติ (IPC) ที่นำนักกีฬาพิการทั่วทุกมุมโลก มาแข่งขันกันเพื่อชัยชนะ" รูปร่างเสี้ยวที่ไม่สมมาตรซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์มีวิสัยทัศน์ คือ "เพื่อให้นักกีฬาพาราลิมปิกมีความเป็นเลิศทางด้านกีฬาและให้นักกีฬามีความตื่นเต้นกับโลกอันสดใส"
ตราสัญลักษณ์พาราลิมปิกถูกตีพิมพ์ลงมาสู่ผลิตภันณฑ์ต่าง ๆ ครั้งแรง ในปี พ.ศ. 2546 เนื่องจากเวลาการแข่งขันมีอย่างจำกัด ทำให้ก่อนการแข่งขันพาราลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ ในปี พ.ศ. 2547 สัญลักษณ์อันใหม่นี้จึงไม่ได้ใช้ในการแข่งขัน อย่างไรก็ตาม การปิดการแข่งขันในการแข่งขันพาราลิมปิกในครั้งนี้ ปักกิ่งได้มอบธงพาราลิมปิกที่มีตราสัญลักษณ์พาราลิมปิกใหม่ให้ด้วย สัญลักษณ์ใหม่นี้จึงได้ใช้ในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูหนาว ปี 2006 เป็นครั้งแรก
สัญลักษณ์พาราลิมปิก
คณะกรรมการพาราลิมปิกนานาชาติ (IPC) จะเป็นผู้อนุมัติให้สามารถใช้สัญลักษณ์พาราลิมปิกในการแข่งขันนั้นได้ สัญลักษณ์พาราลิมปิกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้ในการโปรโมตสินค้า และนำไปติดบนเสื้อผ้าของนักกีฬาพาราลิมปิกทุกคน ทุกตราสัญลักษณ์พาราลิมปิกล้วนแล้วเป็นทรัพย์สินของ IPC
ธง
ธงพาราลิมปิกในปัจจุบันถูกเชิญขึ้นสู่เสาครั้งแรงในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูหนาว ณ แวนคูเวอร์ ในปี พ.ศ. 2553
คบเพลิงและการวิ่งคบเพลิง
เมื่อถึงการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 ประเทศเจ้าภาพได้มีการเสนอแนวคิดในการจุดคบเพลิงขึ้นในพาราลิมปิก เมื่อการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ได้มีการเสนอแนวคิดในการวิ่งคบเพลิง โดยจะนำไฟมาจากประเทศเจ้าภาพนั้น โดยการวิ่งคบเพลิงประเทศเจ้าภาพจะเป็นผู้กำหนดเส้นทางในการวิ่งคบเพลิง 1–2 วันก่อนที่จะนำไฟไปจุดบนกระถางคบเพลิงนั้น การวิ่งคบเพลิงจำเป็นที่จะต้องอยู่ในเมืองที่มีการเปิดมหกรรมพาราลิมปิกในเมืองเจ้าภาพนั้น ๆ เมื่อพิธีเปิดเริ่มขึ้นก็จะนำคบเพลิงไปจุดที่กระถางคบเพลิง พอถึงพิธีปิดการแข่งขัน ก็จะดับไฟบนกระถางคบเพลิงลง ถือว่าเป็นการปิดการแข่งขันอย่างเป็นทางการ
เหรียญรางวัล
เหรียญรางวัลพาราลิมปิกถือเป็นรางวัลของการแข่งขันพาราลิมปิก โดยที่มีเหรียญ 3 เหรียญ ได้แก่ เหรียญเงินชุบทอง (ส่วนใหญ่มักเรียกว่า เหรียญทอง), เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ซึ่งจะมอบให้กับผู้ชนะ 3 คนสุดท้ายของการแข่งขันนั้น ๆ
สำหรับการแข่งขันพาราลิมปิก เหรียญรางวัลจะถูกออกแบบมาเพื่อสะท้อนถึงกีฬาเจ้าภาพ
เพลงสดุดี
เพลงชาติประจำพาราลิมปิก หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า เพลงสดุดีพาราลิมปิก เป็นเพลงที่ใช้บรรเลงเมื่อมีการเชิญธงพาราลิมปิกขึ้นสู่ยอดเสา เพลงนี้เป็นเพลงบรรเลงในตอนแรก และใช้ชื่อว่า "Hymne de l’Avenir" ( "เพลงชาติแห่งอนาคต") ประพันธ์ทำนองโดย ทีเลอร์ นานิส จนในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2539 IPC ได้อนุมัติให้เพลงนี้เป็นเพลงประจำพาราลิมปิก
ในเวลาต่อมา นักร้องสาวชาวออสเตรเลีย แจรม คาร์เนอร์ ได้เป็นผู้ประพันธ์คำร้องขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2544
คำปฏิญาณพาราลิมปิก
คำปฏิญาณพาราลิมปิก ถือเป็นการกล่าวคำสัญญา โดยจะมีตัวแทนที่พูดอย่างน้อย 3 คน ได้แก่ ตัวแทนนักกีฬา, ผู้ฝึกสอน และเจ้าหน้าที่ ซึ่งจะกล่าวคำปฏิญาณในช่วงเปิดมหกรรรมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกนั้น ๆ
คำปฏิญาณนักกีฬา
เจ้าหน้าที่ที่จะกล่าวคำปฏิญาณ ยังมาจากประเทศเจ้าภาพ โดยที่จะถือผืนธงตรงมุม การกล่าวคำปฏิญาณอาจจะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย:
คำปฏิญาณผู้ตัดสิน (คำปฏิญาณเจ้าหน้าที่)
ผู้ฝีกสอนที่จะกล่าวคำปฏิญาณ ยังมาจากประเทศเจ้าภาพ โดยที่จะถือผืนธงตรงมุม การกล่าวคำปฏิญาณอาจจะแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย:
ผู้กล่าว
ข้างล่างนี้คือรายชื่อผู้ที่ได้กล่าวคำปฏิญาณ
รางวัลพิเศษพาราลิมปิก
รางวัลพิเศษพาราลิมปิก ถือเป็นรางวัลสูงสุดของการแข่งขันพาราลิมปิก ผู้ที่ได้รับเหรียญนี้จะได้ตราสัญลักษณ์ของคณะกรรมการพาราลิมปิกนานาชาติอีกด้วย คุณสมบัติของผู้ได้รับรางวัลพิเศษพาราลิมปิก คือ การช่วยเหลืออันเป็นประโยชน์ต่อวงการพาราลิมปิก
ตัวนำโชค
แต่ละการแข่งขันพาราลิมปิกจะต้องมีตัวนำโชคของประเทศเจ้าภาพ โดยตัวนำโชตอาจสื่อถึงสัตว์ประจำชาติ หรือเหตุการต่าง ๆ ในประเทศเจ้าภาพนั้น ๆ ปัจจุบันได้มีการผลิตสินค้าตัวนำโชค เพื่อให้เยาวชนสนใจในการแข่งขันพาราลิมปิก
แกรนด์เทฟต์ออโต: แซนแอนเดรียส์
แกรนด์เทฟต์ออโต: แซนแอนเดรียส์ (Grand Theft Auto: San Andreas) เป็นวิดีโอเกมโอเพนเวิลด์ พัฒนาโดยร็อกสตาร์นอร์ธ วางจำหน่ายวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2547 บนเครื่องเพลย์สเตชัน 2 และวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2548 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ และเอกซ์บอกซ์ เป็นเกมลำดับที่เจ็ดในเกมชุดแกรนด์เทฟต์ออโต และเป็นเกมแรกนับตั้งแต่เกมแกรนเธฟต์ออโต: ไวซ์ซิตี ที่ออกเมื่อ พ.ศ. 2545
แกรนด์เทฟต์ออโต: แซนแอนเดรียส์ เล่นจากมุมมองบุคคลที่สามในสภาพแวดล้อมแบบโลกเปิดกว้าง ทำให้ผู้เล่นทำกิจกรรมกับโลกของเกมในเวลาว่างได้ ฉากของเกมอยู่ที่รัฐซานแอนเดรียส์ มีต้นแบบจากรัฐแคลิฟอร์เนียและเนวาดา รัฐซานแอนเดรียส์ประกอบด้วยเมืองใหญ่สามเมือง ได้แก่ ลอสซานตอส มีต้นแบบจากลอสแอนเจลิส ซานเฟียร์โร มีต้นแบบจากซานฟรานซิสโก และลาสเวนทูรัส มีต้นแบบจากลาสเวกัส เนื้อเรื่องแบบผู้เล่นคนเดียวเล่าเรื่องคาร์ล "ซีเจ" จอห์นสัน ซึ่งกลับมาบ้านที่ลอสซานตอสหลังแม่ถูกฆาตกรรม ซีเจพบเพื่อนเก่าและครอบครัวท่ามกลางความอลหม่าน และตลอดเนื้อเรื่องเขาพยายามจะก่อตั้งแก๊งเดิมของเขาอีกครั้ง ปะทะกับตำรวจ และค่อย ๆ ไขปริศนาฆาตกรรมแม่ของเขาจนได้ เนื้อเรื่องยึดตามเหตุการณ์จริงหลายเหตุการณ์ในลอสแอนเจลิส เช่น คู่ปรับระหว่างแก๊งข้างถนน บลัดส์ และคริปส์ โคเคนระบาดในคริสต์ทศวรรษ 1980 เหตุอื้อฉาวเกี่ยวกับหน่วยแรมพาร์ตในกรมตำรวจลอสแอนเจลิส และเหตุจลาจลในลอสแอนเจลิส พ.ศ. 2535
หลังออกจำหน่าย นักวิจารณ์หลายคนยกย่องเกมเรื่องดนตรีประกอบ เนื้อเรื่อง และระบบการเล่น เกมกลายเป็นวิดีโอเกมที่ขายดีที่สุดใน พ.ศ. 2547 และขายได้มากกว่า 27 ล้านชุด เกมนี้ยังคงเป็นเกมสำหรับเพลย์สเตชัน 2 ที่ขายดีที่สุดตลอดกาล เช่นเดียวกับภาคเก่า มีการอ้างว่าเกมนี้ถือว่าเป็นหลักเขตในวิดีโอเกมต่าง ๆ ในเรื่องอิทธิพลที่ไกลเกินเอื้อมในอุตสาหกรรมเกม อย่างไรก็ตาม ความรุนแรงและเนื้อหาเกี่ยวกับเพศของภาคนี้ก็เป็นประเด็นและข้อถกเถียงสาธารณะ โดยเฉพาะในตัวปรับแต่งเกมที่ผู้เล่นสร้างขึ้น ที่เรียกว่า "ม็อดฮอตคอฟฟี" (Hot Coffee mod) ปลดล็อกมินิเกมเกี่ยวกับเพศที่ซ่อนอยู่
จูลีโอ เด ลา บาเซซ
จูลีโอ เด ลา บาเซซ หรือ ลา โอเดอ แซนูดิน บาเซส (Julio de la Basez) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 8) เสมอ 5 แพ้ 14
ประวัติ
เด ลา บาเซซ เริ่มชกมวยสากลเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2537 แพ้คะแนน มูฮัมมัด ราชมัน เด ลา บาเซซได้ขึ้นชกแก้มือกับราชมันในการชกครั้งต่อมาแต่ก็ทำได้แค่เสมอ เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะอีก 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในประเทศไทย แพ้คะแนนวันดี สิงห์วังชา และแพ้น็อคชัยเดช จ.เจริญ ยก 6 เมื่อกลับไปยังอินโดนีเซีย เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวท ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชมันไปได้เมื่อ 14 กันยายน พ.ศ. 2540 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2542 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้น็อคเออร์เด็น ชุลลันในยกที่ 8 ที่พัทยา เด ลา บาเซซขึ้นชิงแชมป์เป็นการแก้มือกับชุลลันอีกครั้งในอีก 4 เดือนต่อมาที่อินโดนีเซีย ก็ทำได้แค่เสมอกัน จากนั้น ไปชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBC ที่รัสเซีย เมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2543 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโดยเทคนิค ดมิทรี คิริลอฟไป
หลังจากนั้นระหว่าง พ.ศ. 2543 – 2545 เด ลา บาเซซขึ้นชกชนะรวด จนได้มาชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นไลท์ฟลายเวทที่ ประเทศไทยเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ หลังจากนั้น อีก 6 เดือนต่อมา มาชิงแชมป์ WBO เอเชียแปซิฟิครุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ นครราชสีมา ซึ่งเด ลา บาเซซเป็นฝ่ายแพ้คะแนนประมวลศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ หลังจากนั้น เด ลา บาเซซขึ้นชกแพ้และเสมอเป็นส่วนใหญ่ และหันมาใช้ชื่อจริงคือลา โอเดอ แซนูดิน บาเซสเป็นชื่อในการชกมวยตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2546 เด ลา บาเซซมีโอกาสได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2550 แต่ก็แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิมในยกที่ 3 เด ลา บาเซซได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เมื่อชนะน็อค อาบี เมเตียมัน ยก 8 แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ ไมเคิล สปีด ซีฆาร์ลากี เมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2552 โดยเป็นฝ่ายแพ้น็อคในยกที่ 3 จากนั้นมาชิงแชมป์ในประเทศไทยอีก 2 ครั้งก็ไม่สำเร็จ ทั้งชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นเฟเธอร์เวท แพ้น็อค เทอดศักดิ์ ก่อเกียรติยิม ยก 3 เมื่อ 11 เมษายน พ.ศ. 2553 และชิงแชมป์ IBF แพนแปซิฟิกรุ่นเฟเธอร์เวทเมื่อ 18 มีนาคม พ.ศ. 2554 แพ้น็อค ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ ยก 8 เด ลา บาเซซขึ้นชกครั้งล่าสุดเมือ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 เสมอกับ อัสมารินา ที่อินโดนีเซีย แล้วยังไม่ได้ขึ้นชกอีก
มนต์ชัย สุภจิรกุล
นาวาอากาศตรี มนต์ชัย สุภจิรกุล หรือ โค้ชยุ่น (14 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 – ) เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย  และเป็นอดีตนักวอลเลย์บอลผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งบอลกลาง บอลโค้งสั้น
ประวัติ
มนต์ชัย สุภจิรกุล มีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่แปดริ้ว จังหวัดฉะเชิงเทรา ครอบครัวของเขาเดิมประกอบอาชีพทำสวน และเขาเป็นบุตรชายคนโตในจำนวนพี่น้องทั้งหมดสี่คน สำเร็จการศีกษาระดับประถมจากโรงเรียนวัดดอนทอง ระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนปัญจพิทยาคาร และได้รับการทาบทามจากเสน่ห์ ศุภอักษร ให้เข้าศึกษาต่อระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ โดยเข้าแข่งวอลเลย์บอลให้แก่ทางโรงเรียนในระดับจังหวัด รวมถึงได้แข่งกับโรงเรียนใหญ่ ๆ ในเมืองกรุง และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร
มนต์ชัยได้เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2530 และอำลาการทำหน้าที่เป็นนักกีฬาทีมชาติไทยเนื่องด้วยเข้ารับราชการทหารอากาศเมื่อครั้งที่เข้าแข่งขันซีเกมส์ 1991 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ ซึ่งทีมของเขาได้รับเหรียญเงิน แม้จะเลิกทำหน้าที่เป็นนักกีฬาทีมชาติ เขาก็ยังได้เข้าร่วมแข่งขันวอลเลย์บอล ถ้วย ก. และกีฬากองทัพ ให้แก่ทีมทหารอากาศ
นอกจากนี้ มนต์ชัยยังทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ในการแข่งวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย รอบสุดท้าย ที่แคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย รวมถึงทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติไทย ในการแข่งวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ที่ซึ่งทีมชาติไทยได้อันดับ 6 รวมถึงในการแข่งวอลเลย์บอลในซีเกมส์ 2013 ที่กรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า   โดยในรอบรองชนะเลิศ ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเวียดนาม 3–0 เซต   และในรอบชิงชนะเลิศ ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติอินโดนีเซีย 3–0 เซต ส่งผลให้ทีมชายของไทยคว้าแชมป์เป็นสมัยที่ 6 และเป็นการป้องกันแชมป์ซีเกมส์ได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
ชีวิตส่วนตัว
ด้านชีวิตส่วนตัว มนต์ชัย สุภจิรกุล มีภรรยาชื่อวราภรณ์ เมธาภัทร์ ซึ่งเป็นอดีตนักวอลเลย์บอลสโมสรเป๊ปซี่ และอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย และมีลูกด้วยกัน 2 คนเป็นชาย 1 คน หญิง 1 คน ซึ่งได้แก่พิศุทธิ์ และพุธิตา สุภจิรกุล  ที่เป็นนักกีฬาแบดมินตันทีมชาติไทย
หน่วยความยาว
หน่วยสากล
ปัจจุบันนี้เราใช้ระบบ SI (มาจากคำฝรั่งเศส Systeme International ซึ่งตรงกับคำภาษาอังกฤษว่า  International System) กันมาก  หน่วยของระบบนี้คล้ายกับระบบเมตริก ขนาดที่ใช้ก็เป็นเมตร (metre)  ใหญ่ขึ้นไปก็มีหลายอย่าง แต่ส่วนใหญ่ก็ใช้กิโลเมตร (kilometre) เป็นหลัก  ถ้าเล็กกว่า metre ก็มีเช่น centimetre (10^-2 เมตร), millimetre (10^-3 เมตร) ,  micrometre (10^-6 เมตร) , nanometre (10^-9 เมตร) , picrometre (10^-12 เมตร)  เป็นต้น
หน่วยความยาวระบบอังกฤษ
อังกฤษเคยเป็นจักรวรรดิโลกใหม่ที่แผ่อำนาจคลุมไปเกือบทั่วโลก ระบบอังกฤษจึงค่อนข้างแพร่หลายมากที่สุด หน่วยความยาวระบบอังกฤษมี ฟุต (foot)  ใหญ่ขึ้นไปก็เป็น หลา (yard) เป็นไมล์ (mile)  เล็กลงไปกว่าฟุตก็มี นิ้ว (inch)  ซึ่งหน่วยสมัยโบราณนั้นโดยทั่วไปตามประเทศต่าง ๆ ก็จะใช้ความยาวของส่วนของร่างกายของคนทั่ว ๆ ไปเป็นหลัก ซึ่งก็เป็นการวัดโดยประมาณเพราะร่างกายของคนแต่ละคนมีขนาดแตกต่างกัน   ต่อมาจึงเริ่มมีการทำให้เป็นมาตรฐานขึ้น มีการสร้างไม้วัดขนาดมาตรฐานขึ้นมา   เช่น ความยาว 1 ฟุตนั้นว่ากันว่าใช้ความยาวของพระบาทของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14    ความยาว 1 หลาได้มาจากรอบพระองค์ของพระเจ้าเฮนรี่ที่ 1 (หรือบ้างก็ว่าเป็นความยาววัดจากปลายจมูกถึงปลายหัวแม่มือเมื่อเหยียดตรง)  หรือมีการใช้ขนาดพืชผลเทียบ เช่น   ความยาว 1 นิ้ว เป็นความยาวของข้าวบาร์เลย์ 3 เมล็ดเรียงกัน ความสัมพันธ์ของหน่วยพวกนี้ เราก็ทราบกันดีว่า 12 นิ้วเป็น 1 ฟุต   3 ฟุตเป็น 1 หลา และ 1760 หลาเป็น 1 ไมล์
หน่วยทางทะเล
เรื่องหน่วยที่เกี่ยวกับทะเลนี้ มีเรื่องการวัดความลึกตามมาตราโบราณคำหนึ่ง คือ ลีก (league) ซึ่งจะเห็นจากหนังสือของจูลส์ เวิร์น (Jules Verne)  นักเขียนชาวฝรั่งเศสเรื่อง 20,000 leagues under the sea  ซึ่งถ้าเป็นชื่อหนังสือฝรั่งเศสจะเป็น Vingt mille lieues sous les mers  ดังนั้น หน่วย league นี้ถ้าเป็นภาษาฝรั่งเศสก็จะเป็น lieue  (ส่วนไทยที่เคยมีการแปลชื่อหนังสือหรือหนังเรื่องนี้ได้ปรับไปใช้ชื่อหน่วยแบบไทย ๆ คือใช้ชื่อว่า ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์  ซึ่งความจริงแล้ว  league หรือ lieue นี้ไม่ได้เท่ากับโยชน์)  1 league นี้เท่ากับประมาณ 3 ไมล์ทะเล หรือประมาณ 5.556 กิโลเมตร
หน่วยความยาวขนาดเล็กมาก
หน่วยวัดขนาดที่เคยมีการใช้กันอีกหน่วยคือ อังสตรอม (Angstrom) ซึ่งตั้งตามชื่อของนักวิทยาศาสตร์ชาวสวีเดนที่ชื่อ อันเดอรส์ โยนาส อองสเตริม (Anders Jonas Angstrom)  1 อังสตรอมเท่ากับ 10^- 8 ซม หรือ 10^- 10 เมตร
หน่วยความยาวไทย
หน่วยความยาวของไทย พัฒนาการมาจากการใช้สิ่งแวดล้อม และ ร่างกายในการวัด เช่น
หน่วยความยาวจีนโบราณ
หน่วยของจีนดั้งเดิมที่เราเคยได้พบกันสำหรับผู้ที่ชอบอ่านหนังสือกำลังภายในก็เห็นจะมีอยู่ 2 คำ คือ ลี้ กับ เชียะ ลี้นั้นเป็นความยาวของระยะทางประมาณครึ่งกิโลเมตรหรือ 500 เมตร  เช่น “กำแพงเมืองจีนที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นนั้นยาวกว่าสมัยราชวงศ์ฉินมากนัก กล่าวคือมีความยาวสองหมื่นกว่าลี้ นับเป็นราชวงศ์ที่สร้างกำแพงเมืองจีนได้ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์” ส่วน เชียะ (บางทีก็เขียนเป็น เฉียะ หรือ เฉี้ยะ) นั้นยาวเท่ากับ 33.33 ซม. เช่น “กระบี่เล่มนี้ยาวสี่เชียะสามนิ้ว หนักสามสิบเก้าชั่ง ตอนหลอมกระบี่เล่มนี้ได้เหล็กมาจากเก้าแคว้นสิบสามมณฑล รวมเหล็กกล้าดีที่สุดของเก้าแคว้นสิบสามมณฑล ถลุงเป็นร้อยครั้ง กระหน่ำเป็นพันค้อน จึงหลอมได้กระบี่เหล็กใหญ่เล่มนี้มา”
หน่วยทางดาราศาสตร์
หน่วยที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดทางดาราศาสตร์ คือ ปีแสง (light – year หรือ light year) ระยะทางที่แสงเดินทางในสุญญากาศในเวลา 1 ปี แสงมีความเร็ววินาทีละ 186,000 ไมล์ ดังนั้น ระยะทาง 1 ปีแสง มีค่าประมาณ 5.88 ล้านล้านไมล์ (5.88 x 10^12 ไมล์) หรือ 9.46 ล้านล้านกิโลเมตร (9.46 x 10^12 กิโลเมตร)
กำแพงฮาดริอานุส
กำแพงฮาดริอานุส (Hadrian’s Wall; Vallum Aelium (the Aelian wall)) “กำแพงฮาดริอานุส” เป็นกำแพงหินบางส่วนและกำแพงหญ้าบางส่วนที่สร้างโดยจักรวรรดิโรมันขวางตลอดแนวตอนเหนือของเกาะอังกฤษใต้แนวพรมแดนอังกฤษและสกอตแลนด์ในปัจจุบัน การก่อสร้างกำแพงเริ่มขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิฮาดริอานุสในปี ค.ศ. 122 “กำแพงฮาดริอานุส” เป็นหนึ่งในสามแนวป้องกันการรุกรานอาณานิคมบริเตนของโรมัน แนวแรกเป็นแนวตั้งแต่แม่น้ำไคลด์ไปจนถึงแม่น้ำฟอร์ธที่สร้างในสมัยจักรพรรดิอากริโคลา และแนวสุดท้ายคือกำแพงอันโตนิน (Antonine Wall) แนวกำแพงทั้งสามสร้างขึ้นเพื่อ
ในบรรดากำแพงสามกำแพงฮาดริอานุสเป็นกำแพงที่เป็นที่รู้จักกันมากที่สุดเพราะยังคงทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็นกันในปัจจุบัน กำแพงฮาดริอานุสเป็น “กำแพงโรมัน” (limes) ของเขตแดนทางเหนือของบริเตนและเป็นกำแพงที่สร้างเสริมอย่างแข็งแรงที่สุดในจักรวรรดิ นอกจากจะใช้ในการป้องกันศัตรูแล้วประตูกำแพงก็ยังใช้เป็นด่านศุลกากรในการเรียกเก็บภาษีสินค้าด้วย
กำแพงบางส่วนยังคงเหลือให้เห็นกันในปัจจุบันโดยเฉพาะส่วนกลาง และตัวกำแพงสามารถเดินตามได้ตลอดแนวซึ่งทำให้เป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่นิยมกันมากที่สุดแห่งหนึ่งของทางตอนเหนือของอังกฤษ กำแพงนี้บางครั้งก็เรียกกันง่ายๆ ว่า “กำแพงโรมัน” กำแพงฮาดริอานุสได้รับฐานะเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1987 องค์การอนุรักษ์มรดกอังกฤษ (English Heritage) ซึ่งเป็นองค์การราชการในการบริหารสิ่งแวดล้อมทางประวัติศาสตร์ของอังกฤษบรรยายกำแพงฮาดริอานุสว่าเป็น “อนุสาวรีย์ที่สำคัญที่สุดที่สร้างโดยโรมันในบริเตน”
ขนาด
กำแพงฮาดริอานุสมีความยาวทั้งสิ้นด้วยกัน 80 โรมันไมล์ (73.5 ไมล์หรือ 117 กิโลเมตร) ความหนาและความสูงของกำแพงก็ขึ้นอยู่กับวัสดุก่อสร้างที่หาได้ในบริเวณที่สร้าง กำแพงทางด้านตะวันออกของแม่น้ำเอิร์ทธิง (River Irthing) สร้างจากหินสี่เหลี่ยมหนา 3 เมตร (9.7 ฟุต) และสูง 5-6 เมตร (16-20 ฟุต) ขณะที่ทางด้านตะวันตกของแม่น้ำสร้างด้วยดิน/หญ้าที่หนา 6 เมตร (20 ฟุต) และสูง 3.5 เมตร (11.5 ฟุต) ตัวเลขนี้ไม่รวมโครงสร้างอื่นๆ นอกตัวกำแพงที่รวมทั้งคู, หอสังเกตการณ์ และป้อม ส่วนกลางของกำแพงหนา 8 โรมันฟุต (7.8 ฟุต หรือ 2.4 เมตร) บนฐานกว้าง 3.0 เมตร (10 ฟุต) บางส่วนของกำแพงที่เหลือยู่ก็สูงถึง 3.0 เมตร (10 ฟุต)
แนวกำแพง
กำแพงฮาดริอานุสเริ่มจากทางตะวันออกไปตั้งแต่ป้อมเซเกดูนัม (Segedunum) ที่วอลล์เซ็นด์บนฝั่งแม่น้ำไทน์ไปจนถึงโซลเวย์เฟิร์ธ (Solway Firth) ทางตะวันตก ทางหลวงสาย A69 และ B6318 ตัดเลียบแนวกำแพงตั้งแต่นิวคาสเซิลอัพพอนไทน์ทางตะวันออกไปจนถึงคาร์ไลล์ทางตะวันตก และขึ้นไปทางฝั่งทะเลทางเหนือของคัมเบรีย กำแพงทั้งหมดอยู่ในอังกฤษใต้เขตแดนอังกฤษ-สกอตแลนด์ ตัวกำแพงห่างจากสกอตแลนด์ราว 15 กิโลเมตรทางตะวันตก และราว 110 กิโลเมตรทางตะวันออก
จักรพรรดิฮาดริอานุส
กำแพงฮาดริอานุสสร้างขึ้นหลังจากที่จักรพรรดิฮาดริอานุส (ค.ศ. 76 - ค.ศ. 138) เสด็จมาบริเตนในปี ค.ศ. 122 จักรพรรดิฮาดริอานุสทรงประสบปัญหาทางการทหารในโรมันบริเตน และจากผู้ต่อต้านกลุ่มต่างๆ ทั่วจักรวรรดิที่รวมทั้งในอียิปต์, จูเดีย, ลิเบีย, มอเรทาเนีย และกลุ่มชนที่ทราจันจักรพรรดิโรมันองค์ก่อนหน้านั้นพิชิตมาได้ พระองค์จึงทรงต้องหาวิธีที่จะแสดงพระบรมราชนุภาพและเสริมสร้างความมั่นคงต่างๆ เพื่อจะเพิ่มความมั่นคงให้แก่จักรวรรดิ นอกจากกำแพงจะมีประโยชน์ในทางยุทธศาสตร์แล้วการสร้างโครงการขนาดใหญ่เช่นกำแพงฮาดริอานุสก็ยังเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมหาอำนาจของจักรวรรดิโรมัน ที่ไม่แต่จะในอาณานิคมบริเตนที่ยึดครองเท่านั้นแต่ยังรวมไปถึงกรุงโรมเองด้วย
เขตแดนในสมัยต้นๆ ของจักรวรรดิมักจะเป็นเขตแดนธรรมชาติเช่นแม่น้ำหรือภูเขา หรือการตั้งกองทหารไว้ป้องกัน ถนนที่ใช้ทางการทหารมักจะเป็นถนนที่ตัดเลียบพรมแดนที่มีป้อมและหอสัญญาณเป็นระยะๆ จนกระทั่งมาถึงสมัยของจักรพรรดิโดมิเชียนในปลายคริสต์ศตวรรษแรกเท่านั้นจึงได้มีการเริ่มสร้างเขตแดนแบบถาวรขึ้นในเจอร์มาเนียเหนือ (Germania Superior) ซึ่งเริ่มด้วยการสร้างเป็นรั้วธรรมดา ฮาดริอานุสปรับปรุงความคิดนี้โดยสร้างเป็นกำแพงระเนียด (palisade) ตลอดแนวโดยมีป้อมสนับสนุนเป็นระยะๆ แม้ว่าการสร้างกำแพงเช่นนั้นจะมิได้เป็นการป้องกันการรุกรานได้อย่างจริงจังเท่าใดนัก แต่ก็เป็นการปักหลักเขตแดนของบริเวณที่ปกครองโดยโรมันอย่างเป็นทางการ และใช้เป็นการควบคุมการเข้าออกด้วย
หลังจากการตัดสินใจก่อสร้างกำแพงแบ่งเขตแดนแบบถาวรแล้วฮาดริอานุสก็ลดจำนวนทหารประจำการในอาณาบริเวณของชนบริกานทีส (Brigantes) ผู้ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่างแม่น้ำไทน์และแม่น้ำฮัมเบอร์ และหันไปมุ่งมั่นกับการสร้างแนวป้องกันทางด้านเหนือของบริเวณนั้นให้มั่นคงแทนถนนสเตนเกท (Stanegate) เดิม ที่เชื่อกันว่าเป็นถนนที่ใช้เป็นเส้นแบ่งเขตแดนโรมันมาจนกระทั่งบัดนั้น
การก่อสร้าง
การก่อสร้างอาจจะเริ่มราว ค.ศ. 122 กำแพงส่วนใหญ่สร้างเสร็จภายในระยะเวลาหกปีหลังจากนั้น การก่อสร้างเริ่มตั้งแต่ทางตะวันตกไปทางตะวันออกโดยกองทหารโรมัน (Roman Legion) สามกองที่ประจำการอยู่ในบริเวณนั้น แนวกำแพงเดินเลียบกับแนวถนนสเตนเกทเดิมจากลูกูวาเลียม (คาร์ไลล์ปัจจุบัน) ไปยังคอเรีย (คอร์บริดจ์ปัจจุบัน) ตามป้อมที่มีอยู่แล้วเป็นระยะๆ รวมทั้งป้อมวินโดลานดา (Vindolanda) กำแพงทางตะวันออกสร้างตามแนวหินแข็งชันไดอะเบส (diabase) ที่เรียกว่าวินซิลล์ (Whin Sill) กำแพงรวมคูอากริโคลา (Agricola's Ditch) เข้าด้วย ตามคำสันนิษฐานของสตีเฟน จอห์นสัน การสร้างกำแพงก็เพื่อป้องการการโจมตีโดยกลุ่มชนจำนวนน้อย หรือยับยั้งการย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานจากชนจากทางเหนือของกำแพง และไม่ใช่เพื่อเป็นการป้องกันการรุกรานอย่างเป็นจริงเป็นจัง
แผนการสร้างกำแพงแผนแรกประกอบด้วยคูและกำแพงพร้อมกับประตูย่อยๆ และป้อมไมล์ (milecastle) ที่มีประตูแปดสิบป้อม ป้อมไมล์แต่ละป้อมอยู่ห่างกันหนึ่งโรมันไมล์ โดยมีทหารประจำการป้อมๆ ละยี่สิบถึงสามสิบคน ระหว่างป้อมไมล์ก็เป็นหอสังเกตการณ์และส่งสัญญาณ วัสดุที่ใช้สร้างก็เป็นหินปูนที่พบในท้องถิ่นนอกจากกำแพงทางตะวันตกของเอิร์ทธิงที่ใช้ดิน/หญ้าสร้างเพราะในบริเวณนั้นไม่มีหิน ตัวป้อมไมล์ในบริเวณนี้ก็สร้างด้วยไม้และดินแทนที่จะสร้างด้วย stopione แต่หอสังเกตการณ์และส่งสัญญาณจะสร้างด้วยหิน กำแพงเมื่อเริ่มแรกสร้างด้วยดินเหนียวกับเศษวัสดุตรงกลางโดยแต่งด้านนอกด้วยหิน แต่ดูเหมือนว่าลักษณะการก่อสร้างวิธีนี้เป็นวิธีที่ไม่มั่นคง เพราะกำแพงมักจะพังทลายลงมาหลังจากการก่อสร้างไม่นานนักซึ่งทำให้ต้องซ่อมแซมกันบ่อยๆ โดยการอัดปูนตรงกลางกำแพง
ป้อมไมล์และหอสังเกตการณ์มีสามแบบที่ขึ้นอยู่กับกองทหารโรมัน (Roman legion) ที่สร้าง — จากคำจารึกของกองออกัสตาที่ 2 (Legio II Augusta), กองวิคทริกซ์ที่ 6 (Legio VI Victrix) และกองวาเลเรียเวทริกซ์ที่ 20 (Legio XX Valeria Victrix) ทำให้ทราบได้ว่ากองทหารทั้งสามกองนี้มีความรับผิดชอบในการก่อสร้างกำแพง
การก่อสร้างแบ่งเป็นช่วงๆ แต่ละช่วงก็ห่างกันราว 8 กิโลเมตร (5 ไมล์) ผู้สร้างกลุ่มแรกขุดบริเวณที่จะเป็นฐานและสร้างป้อมไมล์และหอสังเกตการณ์ พอเสร็จกลุ่มต่อมาก็ตามมาสร้างตัวกำแพง
เมื่อเริ่มการก่อสร้างหลังจากสร้างไปถึงตอนเหนือของแม่น้ำไทน์ความหนาของกำแพงก็แคบลงเหลือเพียง 2.5 เมตร (8.2 ฟุต) หรือบางครั้งก็บางยิ่งไปกว่านั้นลงไปถึง 1.8 เมตร แต่ฐานที่ขุดไว้แล้วที่ไปถึงแม่น้ำเอิร์ทธิงที่เป็นกำแพงดินหญ้าเป็นฐานที่ขุดไว้สำหรับกำแพงที่หนากว่า จึงทำให้สันนิษฐานได้ว่าการสร้างกำแพงเป็นการสร้างจากตะวันออกไปตะวันตก
ภายในไม่กี่ปีหลังจากเริ่มสร้างก็มีการตัดสินใจว่าต้องเพิ่มป้อมขนาดมาตรฐานอีก 14 ถึง 17 ป้อมเป็นระยะๆ ตลอดแนวกำแพงรวมทั้งที่เวอร์โควิเซียม (Vercovicium) (เฮาสเตดส์) และที่บานนา (เบอร์โดส์วอลด์) แต่ละป้อมสามารถรับทหารกองเสริม (auxiliary troops) ได้ประมาณ 500 ถึง 1,000 คน (กองทหารเสริมเป็นกองทหารประจำการตามแนวกำแพง กองทหารโรมันปกติแล้วจะไม่มีหน้าที่ไม่ประจำการที่กำแพง) ทางด้านตะวันออกกำแพงขยายไปทางตะวันออกจากปอนส์ เอเลียส (นิวคาสเซิล) ไปยังเซเกดูนัม (วอลล์เซ็นด์) ที่ปากแม่น้ำไทน์ ป้อมใหญ่บางป้อมเช่นป้อมซิลูนัม (เชสเตอร์) และป้อมเวร์โควิเซียม (เฮาสเตดส์) สร้างบนที่เดิมที่เป็นป้อมไมล์และหอสังเกตการณ์มาก่อน จึงทำให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของแผนการสร้าง คำจารึกบนป้อมเป็นของข้าหลวงโรมันประจำอังกฤษยุคแรกออลัส พลาโตริอัส เนโพส (Aulus Platorius Nepos) ซึ่งเป็นการแสดงว่าการเปลี่ยนแปลงแผนการสร้างกำแพงเริ่มมาตั้งแต่ระยะแรกที่สร้าง แม้แต่ในสมัยของฮาดริอานุสเองก่อนปี ค.ศ. 138 ก็ได้มีการก่อสร้างกำแพงทางด้านตะวันตกของเอิร์ทธิงใหม่ด้วยหินทรายให้เป็นขนาดเดียวกับที่สร้างด้วยหินปูนทางตะวันออก
เมื่อสร้างป้อมเพิ่มขึ้นแล้วก็มีการสร้างบริเวณป้องกันการรุกรานที่เรียกว่าระบบป้องกันวาลลุม (Vallum) ทางด้านใต้ของตัวกำแพงที่ประกอบด้วยคูก้นแบนกว้าง 6 เมตร (20 ฟุต) และลึก 3 เมตร (10 ฟุต) ขนาบด้วยเนินราบทั้งสองด้านที่กว้าง 10 เมตร (33 ฟุต) เลยไปจากบริเวณนี้เป็นกำแพงดินกว้าง 6 เมตร (20 ฟุต) และสูง 2 เมตร (6.5 ฟุต) ทางข้ามคอสเวย์ (Causeway) สร้างข้ามคูเป็นระยะๆ
กองทหารประจำการ
กำแพงมีทหารกองเสริมประจำการที่ไม่ใช่หน่วยของกองทหารโรมันปกติ จำนวนทหารประจำการก็ขึ้นๆ ลงๆ ตลอดสมัยที่โรมันเข้ามายึดครองบริเตน แต่โดยประมาณแล้วก็ประมาณกันว่ามีจำนวน 9,000,000 คนรวมทั้งทหารราบและทหารม้า
หลังสมัยฮาดริอานุส
หลังจากจักรพรรดิฮาดริอานุสเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 138 แล้ว จักรพรรดิองค์ใหม่อันโตนินัส ไพอัส (Antoninus Pius) ก็ทรงหมดความสนใจกับกำแพงและทิ้งไว้ให้เป็นกำแพงรอง ขณะเดียวกันก็ขึ้นไปสร้างกำแพงใหม่ลึกเข้าไปในสกอตแลนด์ราว 160 กิโลเมตร (100 ไมล์) เหนือกำแพงฮาดริอานุสเดิมที่เรียกว่ากำแพงอันโตนิน กำแพงนี้ยาว 40 โรมันไมล์ (ราว 60.8 กิโลเมตรหรือ 37.8 ไมล์) และมีป้อมมากกว่ากำแพงฮาดริอานุสมาก แต่กำแพงอันโตนินก็ไม่สามารถป้องการรุกรานชนเผ่าจากทางเหนือได้ เมื่อมาร์คัส ออเรลิอัส (Marcus Aurelius) ขึ้นเป็นจักรพรรดิโรมันพระองค์ก็ทรงเลิกใช้กำแพงอันโตนินและหันกลับมายึดกำแพงฮาดริอานุสเป็นหลักตามเดิมในปี ค.ศ. 164 กองทหารโรมันยังคงประจำการที่กำแพงฮาดริอานุสเรื่อยมาจนกระทั่งโรมันถอยจากบริเตน ในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5
ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 4 การรุกรานของบาร์บาเรียน, สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ และการปฏิวัติกันในหมู่ทหารก็เป็นผลให้อำนาจของโรมันในบริเตนอ่อนแอลง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 410 การครอบครองของโรมันในบริเตนจึงยุติลง บริเตนถูกทิ้งไว้ให้บริหารและป้องกันตัวเอง กองทหารประจำการกำแพงฮาดริอานุสที่ขณะนั้นก็คงจะเป็นทหารท้องถิ่นที่ไม่มีหนทางไปไหนก็คงตั้งตัวอยู่ที่นั่นอีกหลายชั่วคนต่อมา หลักฐานทางโบราณคดีกล่าวว่าบางส่วนของกำแพงมีผู้ประจำการต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 กำแพงตั้งอยู่จนมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 เมื่อถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างสำนักสงฆ์จาร์โรว์ (Jarrow Priory) และมาจนเมื่อนักบุญบีดบรรยายถึงกำแพงในหนังสือ “ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับศาสนาของชนอังกฤษ” แต่เข้าใจผิดว่าจักรพรรดิเซ็พติมิอัส เซเวอรัสเป็นผู้สร้างกำแพง
ในที่สุดกำแพงก็อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมลงหลังจากการขาดการดูแลรักษาเป็นเวลานาน วัสดุที่ใช้ในการสร้างกำแพงบางส่วนก็ถูกขนไปใช้ในการสร้างสิ่งก่อสร้างอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงจนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20
การอนุรักษ์
กำแพงส่วนใหญ่สูญหายไปเกือบหมด แต่ผู้ที่สมควรได้รับการสรรเสริญในการอนุรักษ์กำแพงที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือจอห์น เคลย์ตัน (John Clayton) จอห์น เคลย์ตันได้รับการศึกษาในการเป็นทนายและมาทำงานเป็นเสมียนอยู่ที่นิวคาสเซิลราวคริสต์ทศวรรษ 1830 เคลย์ตันกลายมาเป็นผู้สนใจในการอนุรักษ์กำแพงอย่างจริงจังหลังจากที่เดินทางไปเที่ยวที่เชสเตอร์ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ชาวนาขนหินจากกำแพงไปใช้เคลย์ตันก็เริ่มซื้อที่ดินในบริเวณกำแพง ต่อมาในปี ค.ศ. 1834 เคลย์ตันก็เริ่มกว้านซื้อที่ดินในบริเวณสตีลริกก์ จนกระทั่งได้เป็นเจ้าของที่ดินตั้งแต่บรุนตันไปจนถึงคอว์ฟิลด์ส ที่รวมทั้งกำแพงในเชสเตอร์, คาร์รอว์บะระห์, เฮาสเตดส์ และวินโดแลนดา นอกจากนั้นแล้วเคลย์ตันก็ยังทำการขุดค้นทางโบราณคดีที่ป้อมที่ซิเลอร์นัม (Cilurnum) และที่เฮาสเต็ดส์และป้อมไมล์บางป้อม
เคลย์ตันไม่เพียงแต่จะเป็นเจ้าของที่ดินบริเวณกำแพงเท่านั้น แต่ยังใช้ที่ดินในการทำฟาร์มและปรับปรุงวิธีการใช้ที่ดินและการเลี้ยงสัตว์และทำรายได้ดีพอที่จะนำมาใช้ในการบูรณปฏิสังขรณ์กำแพงได้ หลังจากเคลย์ตันเสียชีวิตแล้วที่ดินตกไปเป็นของญาติผู้ที่เสียที่ดินไปกับการพนัน ในที่สุดองค์การอนุรักษ์แห่งชาติ (National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty) ก็เริ่มกระบวนการในการเป็นเจ้าของที่ดินที่เป็นที่ตั้งของกำแพง
ภายในคฤหาสน์วอลลิงตัน (Wallington Hall) ไม่ไกลจากมอร์เพ็ธมีภาพเขียนโดยวิลเลียม เบลล์ สกอตต์ (William Bell Scott) ที่เป็นภาพของนายทหารโรมันยืนดูแลการก่อสร้างกำแพง ที่ใบหน้าของนายทหารคือใบหน้าของเคลย์ตัน
ทางเดินกำแพงฮาดริอานุส
ในปี ค.ศ. 2003 องค์การทางเดินแห่งชาติ (National Trails) ของอังกฤษก็เปิดทางเดินที่ตามแนวกำแพงตั้งแต่วอลล์สเอ็นด์ไปจนถึงโบว์เนสส์ออนซอลเวย์. แต่สามารถใช้ได้เฉพาะในฤดูร้อนเพราะที่ดินในบริเวณกำแพงเป็นที่ดินที่ได้รับความเสียหายง่าย
วงศ์บัวหลวง
วงศ์บัวหลวง หรือ (En:Nelumbonaceae) เป็นวงศ์ของพืชมีดอก แต่เดิมเคยรวมอยู่ในวงศ์ (En:Nymphaeaceae) ต่อมาได้แยกวงศ์นี้ออกมาต่างหาก โดยมีข้อมูลทางชีววิทยาโมเลกุลสนับสนุน ว่ามีวิวัฒนาการอยู่ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงคู่แท้ จัดอยู่ในอันดับ (En:Proteales) มีความใกล้ชิดกับวงศ์ (En:Platanaceae) และ (En:Proteaceae)
ซี กอเรส
ซี กอร์เรส หรือ ซีซี โอลิเวรอส กอร์เรส (Z Gorres หรือ ZC Oliveros Gorres) เป็นนักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 18 เมษายน พ.ศ. 2525 ที่ จังหวัด  Agusan Del Norte ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 29 (น็อค 16) เสมอ 2 แพ้ 2
ฮีมาโทคริต
ฮีมาโทคริต (Hematocrit, Ht หรือ HCT) หรือ packed cell volume (PCV) หรือ erythrocyte volume fraction (EVF) คือ เปอร์เซนต์ของเม็ดเลือดแดงต่อปริมาณเลือดทั้งหมด ค่าปกติของ HCT ในเพศชายอยู่ที่ 45% และเพศหญิงอยู่ที่ 40% HCT นับเป็นส่วนประกอบหนึ่งของผลการตรวจนับเม็ดเลือดอย่างสมบูรณ์ ร่วมกับ ความเข้มข้นของฮีโมโกลบิน จำนวนเม็ดเลือดขาว และจำนวนเกล็ดเลือด ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ค่า HCT ขึ้นอยู่กับขนาดของร่างกาย