cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เส้นเมริเดียนที่ 101 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 101 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้: ! scope="col" width="130" |พิกัด ! scope="col" |ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" |หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบแพร์รี ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบแดนิส ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |พื้นน้ำไม่มีชื่อ ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบเซอร์วิลเลียมปาร์กเกอร์ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |เมอินเนท ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบแพร์รี ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |อ่าวออมแมนนีย์ ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบแมกคลินทอกค์ ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |ช่องแคบวิคตอเรีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |อ่าวควีนมอด ! scope="row" |🇨🇦 ! scope="row" |🇺🇸 ! scope="row" |🇲🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" |มหาสมุทรใต้ ! scope="row" |แอนตาร์กติกา
เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1288
เดลตาแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 1288 เป็นเที่ยวบินจากท่าอากาศยานเพนซาโคลา รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา ถึง ท่าอากาศยานนานาชาติฮาร์ทสฟิลด์–แจ็คสัน แอตแลนตา แอตแลนตา ประเทศจอร์เจีย บนเครื่องบินแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-88
ในขณะที่กำลังบินขึ้นจากทางวิ่งที่ 17 จากท่าอากาศยานเพนซาโคลา วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2539, เครื่องยนต์ที่ 1 (เครื่องยนต์ซ้าย) ได้เกิดปัญหาจนทำให้ไม่สามารถบินขึ้นต่อไปได้ นักบินจึงทำการยกเลิกการบินขึ้นและหยุดเครื่องบินลงที่ทางวิ่ง อุบัติเหตุครั้งนี้ส่งผลกระทบให้มีผู้โดยสารเสียชีวิต 2 คน บาดเจ็บ 2 คนและบาดเจ็บสาหัส 3 คน
ผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิต
ในรายการผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตมีรายการตัวอย่างดังต่อไปนี้
- Anita L. อายุ 39 ปี - บาดเจ็บ
- Derek และ Spencer - บาดเจ็บ
- Michigan และ Nolan - บาดเจ็บสาหัส.
โดยสรุปมีผู้บาดเจ็บและบาดเจ็บสาหัสทั้งหมด 5 คน ผู้เสียชีวิตรวม 2 คน
การสืบสวน
หลังจากการสืบสวนสาเหตุของหน่วยงานย่อยของสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐ (FAA) ได้มีการออกรายงานสรุปสาเหตุว่าเกิดจากชิ้นส่วนที่ใช้ยึดเครื่องยนต์ที่ 1 ที่คอมเพรสเซอร์ด้านหน้าเกิดความเสียหาย จึงได้ได้มีการรายงานให้สายการบินผู้ควบคุมทำการพัฒนาและปรับปรุงระบบงานในการดูแลรักษาต่อไป
หลังจากเหตุการณ์
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2559, สำนักงานบริหารการบินแห่งชาติของสหรัฐ (FAA) ได้รายงานว่าเครื่องบินหมายเลขทะเบียน N927DA หรือเครื่องบินลำที่เกิดอุบัติเหตุ มีการใช้ให้บริการขนส่งโดยเดลตาแอร์ไลน์ในเส้นทาง เพนซสโคลา-แอตแลนตา และหมายเลขเที่ยวบิน DL1288 ยังมีการใช้ในเส้นทาง นครนิวยอร์ก(LGA) ถึง ฟอร์ตลอเดอร์เดล (FLL)
คาวาอิซูงิ ไครซิส
คาวาอิซูงิ ไครซิส เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมิตสึรุ คิโดะ  ตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์สแควร์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 7 เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2566 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงมิถุนายน พ.ศ. 2566
เนื้อเรื่อง
ลิซ่า ลูน่าเป็นมนุษย์ต่างจากจักรวรรดิอวกาศอาซาโทสซึ่งมีอารยธรรมขั้นสูงและมีดาวเคราะห์จำนวนมากใต้อาณัติ ลิซ่าเดินทางมาสำรวจดาวโลกในฐานะสมาชิกคณะสำรวจเพื่อรวบรวมข้อมูลในการรุกราน ในตอนแรกเธอต้องการจะทำลายโลกเนื่องจากเห็นว่าอารยธรรมของโลกอยู่ในระดับต่ำมาก แต่ก็เริ่มเปลี่ยนใจคิดแผนใหม่หลังได้แวะคาเฟ่แมวและพบเข้ากับแมว สิ่งมีชีวิตที่ "น่ารักเกินไป" และไม่พบในดาวดวงอิ่นในจักรวาล
มังงะ
ซีรีส์มังงะ คาวาอิซูงิ ไครซิส แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมิตสึรุ คิโดะ ตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์สแควร์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2562 หนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2563 วิดีโอวอยซ์คอมิก 4 วิดีโอฉายทางช่องยูทูบทางการของจัมป์สแควร์ระหว่างเดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2564 เพื่อโปรโมตซีรีส์ โดยยูมิริ ฮานาโมริพากย์เสียงเป็นลิซ่า ลูน่า หนังสือมังงะรวมเล่มวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 6 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพีมีการประกาศสร้างในวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2565 ซีรีส์อนิเมะกำกับโดยจุง ฮาโตริ เขียนบทโดยอายะ ซัตสึกิ ออกแบบตัวละครโดยมายูมิ วาตานาเบะ แต่งดนตรีประกอบโดยชุง นาริตะและยูซูเกะ เซโอะ และยูมิริ ฮานาโมริกลับมารับบทพากย์เป็นลิซ่า ลูน่า ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 เมษายนถึง 23 มิถุนายนทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดชื่อเพลงว่า ร้องโดยโชงากูเซ ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า  ร้องโดยวงไดอาล็อก+
การตอบรับ
ในปี พ.ศ. 2563 ซีรีส์มังงะคาวาอิซูงิ ไครซิสเป็นหนึ่งในเรื่องที่ได้รับการเสนอชื่อ 50 เรื่องในรางวัลมังงะถัดไปครั้งที่ 6 ในสาขาสิ่งพิมพ์
ไวรัสตับอักเสบบี
ไวรัสตับอักเสบบี (hepatitis B virus, HBV) เป็นสปีชีส์ของไวรัสดีเอ็นเอสายคู่ ชนิดหนึ่ง อยู่ในจีนัส Orthohepadnavirus แฟมิลี Hepadnaviridae ทำให้เกิดโรคตับอักเสบ บี
กันยายน พ.ศ. 2552
'''กันยายน พ.ศ. 2552''' เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพุธ
ตุลาคม พ.ศ. 2552
'''ตุลาคม พ.ศ. 2552''' เป็นเดือนที่ 10 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
สถานีรถไฟคามากูระ
สถานีรถไฟคามากูระ (鎌倉駅 (Kamakura-eki)) เป็นสถานีรถไฟบนเส้นทางรถไฟสายโยโกซูกะ ตั้งอยู่ที่เมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะ บริหารงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก
สถานีรถไฟคามากูระให้บริการในเส้นทางสายโยโกซูกะ สายโชนัน-ชินจูกุ และเป็นต้นทางของรถไฟฟ้าเอโนชิมะ
อับดุล มูวิซ
อับดุล มูวิซ (Abdul Muis, Abdoel Moeis) เป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ชาวอินโดนีเซียที่มีบทบาทมากในกลุ่มปัญญาชนชาตินิยมยุคแรกและเป็นผู้เขียนวรรณกรรมที่มีบทบาทอย่างมากในสังคมอินโดนีเซีย
ประวัติ
มูวิซเกิดที่เมืองซูไงปูวาร์ในเกาะสุมาตราเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2429 บิดาเป็นชาวมีนังกาเบา มารดาเป็นชาวชวา เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนผู้ช่วยแพทย์ที่ปัตตาเวีย แต่ถูกบังคับให้ออกเนื่องจากสุขภาพไม่ดี หลังจากนั้นไปรับราชการเป็นเสมียนของเย.ฮา. อาเบนดาโนน แต่เมื่ออาเบนดาโนนเดินทางกลับไปเนเธอร์แลนด์ เขาก็ถูกปลดออกจากงานและไปยึดอาชีพเป็นนักหนังสือพิมพ์
มูวิซเข้าร่วมเป็นสมาชิกของซาเรกัตอิซลัมซึ่งเป็นสมาคมที่เน้นการฟื้นฟูศาสนาอิสลามและส่งเสริมบทบาททางการเมืองของชาวอินโดนีเซีย เขาได้เป็นสมาชิกระดับผู้นำที่เรียกร้องให้รัฐบาลอาณานิคมให้สิทธิปกครองตนเองแก่ชาวพื้นเมืองมากขึ้น ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 1 รัฐบาลอาณานิคมต้องการคนพื้นเมืองเข้าเป็นทหารมากขึ้น สมาคมซาเรกัตอิซลัมได้เรียกร้องว่าชาวอินโดนีเซียควรมีส่วนร่วมในการปกครองด้วย มูวิซมีบทบาทสำคัญในคณะผู้แทนที่ไปรณรงค์หาเสียงสนับสนุนในเนเธอร์แลนด์ใน พ.ศ. 2459 จนในที่สุดรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ยอมให้จัดตั้งสภาประชาชนขึ้นในอินโดนีเซียซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการกระจายอำนาจให้คนพื้นเมือง
ในการเลือกตั้งสภาประชาชนครั้งแรก มูวิซในฐานะตัวแทนซาเรกัตอิซลัมได้รับเลือกด้วย แต่เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1 ยุติลง รัฐบาลเนเธอร์แลนด์กลับมาเข้มงวดกับการเคลื่อนไหวทางการเมืองอีก เพื่อป้องกันแนวความคิดแบบบอลเชวิกแพร่หลายเข้ามาในอินโดนีเซีย ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2462 มูวิซไปปราศรัยที่ซูลาเวซี หลังจากนั้นไม่นาน ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในซูลาเวซีถูกฆ่าตาย ทำให้พรรคซาเรกัตอิซลัมถูกกล่าวหาว่าอยู่เบื้องหลังและมูวิซถูกจับ แต่ไม่นานก็ได้รับการปล่อยตัว ต่อมา ใน พ.ศ. 2465 เขาร่วมมือกับตัน มาลากา ผู้นำกลุ่มกบฏคอมมิวนิสต์จัดให้สมาชิกสหภาพลูกจ้างโรงรับจำนำชุมนุมประท้วงรัฐบาล แต่รัฐบาลปราบปรามได้ ตันและมูวิซถูกจับ ทำให้มูวิซถูกกักกันอยู่ภายในเกาะชวาเท่านั้น
ตั้งแต่ พ.ศ. 2466 เกิดความแตกแยกภายในสมาคมซาเรกัตอิซลัมทำให้มูวิซถอนตัวออกจากพรรคและไปใช้ชีวิตอย่างสงบในสุมาตรา ต่อมาในช่วง พ.ศ. 2469–2470 ที่มีการปราบปรามกลุ่มการเมืองต่าง ๆ อย่างจริงจัง มูวิซถูกจับตาและถูกจำกัดเสรีภาพในการเดินทาง ช่วงนี้เองที่เขาได้เขียนวรรณกรรมที่สำคัญออกมา เช่น ซาละฮ์อาซูฮัน (การอบรมที่ผิดพลาด) ซึ่งสะท้อนปัญหาการแบ่งแยกทางเชื้อชาติและผลของการศึกษาแบบตะวันตกต่อสังคมชาวพื้นเมือง งานเขียนที่สำคัญชิ้นอื่นของเขาคือ เปอร์เตอมูวันโจโดะฮ์ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักข้ามชนชั้นของหนุ่มสาวชาวซุนดา ซูราปาตี เป็นเรื่องของวีรบุรุษชาวบาหลีที่ต่อต้านการปกครองของเนเธอร์แลนด์ และ โรเบิร์ต อานัก ซูราปาตี เป็นเรื่องราวการผจญภัยของโรเบิร์ต บุตรของซูราปาตี เขาถึงแก่กรรมเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2502
มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง
มหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง (ဒုတိယ မဟာ ရာဇဝင်တော်ကြီး) คือบันทึกเหตุการณ์พม่าอย่างเป็นทางการฉบับที่ 2 ของราชวงศ์โก้นบอง ต่อเนื่องจาก มหาราชวงศ์ ฉบับหอแก้ว โดยมหาราชวงศ์ ฉบับที่สอง ได้เพิ่มเติมบันทึกเหตุการณ์อย่างเป็นทางการระหว่างปี พ.ศ. 2364 ถึง พ.ศ. 2397 อาทิ สงครามทั้งสองครั้งกับอังกฤษ
แซมมี่ สจ๊วต
แซมมี่ สจ๊วต (Sammy Stewart) นักมวยสากลชาวไลบีเรีย เกิดเมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2512 ที่มอนโรเวีย ประเทศไลบีเรีย สถิติการชก 31 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 9) เสมอ 3 แพ้ 12
อาหารเคิร์ด
อาหารเคิร์ด เป็นอาหารที่หลากหลายของชาวเคิร์ดในประเทศตุรกี อิหร่าน สาธารณรัฐปกครองตนเองเคอร์ดิสถานในอิรักหรือที่อื่นๆ
ส่วนประกอบ
ส่วนประกอบหลักเป็นผักและผลไม้ โดยเฉพาะแตงกวา เนื้อแกะและไก่เป็นเนื้อสัตว์หลัก อาหารเช้าตามปกติจะเป็นขนมปังแบนผสมน้ำผึ้งกับโยเกิร์ตจากนมควายหรือนมแกะและชาดำ อาหารโดยทั่วไปเป็นข้าวหรือขนมปังแบน เนื้อแกะและผักเคี่ยวในซอสมะเขือเทศ ผลไม้ที่สำคัญมีองุ่น ลูกมะเดื่อและวอลนัท น้ำผึ้งเคิร์ดมักจะขายคู่กับรังผึ้ง มีผลิตภัณฑ์จากนมแกะและกระบือ มี kofta และ kubbaหลายประเภทที่ยัดไส้ด้วยเนื้อ ใช้สมุนไพรสดมากมาย ชาดำรสหวานเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่นิยม และโยเกิร์ตละลายในน้ำเย็น
การรับประทาน
อาหารเคิร์ดเป็นอาหารแบบดั้งเดิมของเกษตรกรเคิร์ด ทำจากเมล็ดข้าวสาลีต้มที่ตากแห้งและโขลกในครก (curn) เพื่อกำจัดแกลบ ข้าวสาลีบดแล้วนำมาต้มรับประทาน
นโยบายอาณานิคมของคูร์ลันด์
นโยบายอาณานิคมคูร์ลันด์ เป็นแนวคิด ล่าอาณานิคม ของ ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลีย, ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ เครือจักรภพโปแลนด์-ลิทัวเนีย โดยได้ยึดครองส่วนหนึ่งของ แอฟริกาตะวันตก และ แคริบเบียน
เจฟฟ์ บริดเจส
เจฟฟรีย์ ลีออน "เจฟฟ์" บริดเจส (Jeffrey Leon "Jeff" Bridges) เกิดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1949 เป็นนักแสดงและนักดนตรีชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในผลงานภาพยนตร์เรื่อง The Last Picture Show, Tron, Against All Odds, Starman, The Fabulous Baker Boys, The Fisher King, Fearless, The Big Lebowski, Arlington Road, The Contender, Iron Man, Seabiscuit และ  Crazy Heart ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
อ้างอิง
1949
ธงชาตินครรัฐวาติกัน
ธงชาตินครรัฐวาติกันเป็นธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภายในแบ่งครึ่งเป็นแถบสองสีตามแนวตั้ง ครึ่งด้านต้นธงเป็นพื้นสีทอง ครึ่งด้านปลายธงเป็นพื้นสีขาว มีรูปกุญแจแห่งนักบุญเปโตรสีเงินและสีทองไขว้ภายใต้มงกุฎแห่งพระสันตะปาปา อันเป็นภาพตราแผ่นดินของนครรัฐวาติกัน ธงนี้นับเป็นธงชาติของ 1 ใน 2 ประเทศที่ใช้ธงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ซึ่งอีกธงหนึ่งนั้นได้แก่ธงชาติสวิสเซอร์แลนด์
ธงนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2472 อันเป็นปีที่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ลงพระนามในสนธิสัญญาลาเตรัน (Lateran Treaty) กับรัฐบาลอิตาลี ในการก่อตั้งรัฐอิสระแห่งใหม่ที่อยู่ภายใต้การปกครองของศาสนาจักรโรมันคาทอลิก ณ กรุงโรม โดยแบบของธงดังกล่าวอิงตามแบบของธงรัฐพระสันตะปาปาในอดีต
ทีแชนแนล
ยุคทีแชนแนล ทีวีดาวเทียม (2548 - 2550)
ที แชนแนล เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันอังคารที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 ผลิตโดย บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ภายใต้การบริหารของ นายโฆสิต สุวินิจจิต และ นางยุวดี บุญครอง ออกอากาศผ่านดาวเทียมไทยคม 2/3 ในระบบซี-แบรนด์ (C-Band) ในความถี่ 3625 V 30000 โดยเช่าสัมปทานสัญญาณดาวเทียมกับประเทศลาวโดย บริษัท เอ็มวีเทเลวิชั่น (ไทยแลนด์) จำกัด (เอ็มวีทีวี) ออกอากาศทางช่อง เอ็มวีทีวี 3 (MVTV-3) แบบฟรีทีวี (Free to Air) รูปแบบรายการเป็นการออกอากาศรายดารสดและเทป 12 ชั่วโมง รีรัน 1 รอบ มีรายการเด่น ๆ เช่น สวัสดี T-Channel,T Top Cart,คลับแซ่บ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2549 บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ได้ทำการปรับโครงสร้างการบริหารงานโดยกลุ่มผู้บริหารระดับสูงชุดใหม่ นำโดย นางชาลอต โทณวณิก และนายธงชัย ชั้นเสวิกุล เพื่อกำหนดกลยุทธ์และสร้างผลประกอบการที่ดียิ่งขึ้น ทำให้นางยุวดี บุญครอง นายโฆษิต สุวินิจจิต และทีมงานบางส่วนขอแยกตัวด้วยการเปิดบริษัทแห่งใหม่
กรกฎาคม 2549 ทีแชนแนลออกอากาศมาได้ 1 ปีกว่า แต่ยังเผชิญกับภาวะการขาดทุนอยู่อย่างต่อเนื่องประมาณ 30 ล้านบาท จึงได้มีการปรับกลยุทธ์การดำเนินงานใหม่เพื่อให้หลุดพ้นภาวะการขาดทุน โดยการลดเวลาการออกอากาศจากเดิม 12 ชั่วโมง รีรัน 1 รอบ เป็นออกอากาศ 8 ชั่วโมง รีรัน 2 รอบ ทำให้ค่าใช้จ่ายในการผลิตรายการลดลง และประกอบกับสัญญาสัมปทานดาวเทียมกับเอ็มวีทีวีจากประเทศลาวได้หมดลงในวันที่ 15 กรกฎาคม 2549 จึงเปลี่ยนสัมปทานดาวเทียมใหม่มาเป็นประเทศกัมพูชา แต่ยังคงใช้ความถี่เดิม เนื่องจากสัมปทานดาวเทียมจากประเทศลาว มีค่าใช้จ่ายประมาณเดือนละ 2.5 ล้านบาท แต่ของประเทศกัมพูชา มีค่าใช้จ่ายประมาณเดือนละ 1.1 ล้านบาท เท่านั้น ทำให้ค่าสัมปทานดาวเทียมลดลงกว่า 50%
วันที่ 15 พฤศจิกายน 2549 บริษัท ยูไนเต็ด บรอดคาสติ้ง คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) ได้นำช่องทีแชนแนลไปทดลองออกอากาศใน ยูบีซี-ทรู (ในขณะนั้น) โดยออกอากาศในช่อง 58
ยุคทีแชนแนล ทรูวิชั่นส์ (2549 - 2553)
วันที่ 1 มิถุนายน 2550 บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ได้ประกาศจะยุติการออกอากาศช่องทีแชนแนลในวันที่ 15 มิถุนายน 2550 เนื่องจากประสบปัญหาขาดทุนต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน แต่ทางทรูวิชั่นส์ ยังคงจะให้มีช่องรายการลูกทุ่งอยู่ในทรูวิชั่นส์ จึงได้เจรจาเซ็นสัญญาว่าจ้างกับทาง มีเดีย ออฟ มีเดียส์ ให้ดำเนินการผลิตรายการช่องทีแชนแนลต่อไป โดยมีสัญญาเป็นเวลา 3 ปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน 2550 - 15 มิถุนายน 2553  โดยให้ออกอากาศทางทรู วิชั่นส์เท่านั้น
ทรู วิชั่นส์ ได้มีการจัดเรียงลำดับเลขช่องรายการใหม่ ทำให้ทีแชนแนลย้ายลำดับเลขช่องเป็น 30,28,31 และในการจัดเรียงลำดับครั้งล่าสุดย้ายไปที่ช่อง 83
ปลายปี 2552 บริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) ได้เปลี่ยนคณะผู้บริหารและเปลี่ยนรูปแบบธุรกิจใหม่จากธุรกิจสื่อและบันเทิงเป็นธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และก่อตั้ง บริษัท มีเดีย สตูดิโอ จำกัด เป็นบริษัทย่อย จึงโอนทรัพย์สินที่ใช้ในการดำเนินธุรกิจสื่อและบันเทิงทั้งหมดของบริษัทเดิมเข้าในบริษัทใหม่ ทีแชนแนลจึงถูกโอนมาอยู่กับมีเดียสตูดิโอ
วันที่ 1 เมษายน 2553 ทีแชนแนล จะปรับปรุงรูปแบบรายการให้มีรายการสดมากขึ้น โดยทำการออกอากาศตั้งแต่ 10:00 น จนถึง 23:00 น. ทุกวัน ภายใต้ "ความคิดใหม่ ที่แตกต่าง" มีความเป็นร่วมสมัยและดูทันสมัย ทันต่อเหตุการณ์มากขึ้น
วันที่ 16 มิถุนายน 2553 บริษัท มีเดียส ตูดิโอ จำกัด ได้หมดสัญญาผลิตรายการกับทรูวิชั่นส์ มีเดียสตูดิโอไม่ต่อสัญญา ดังนั้นทรูวิชั่นส์ผลิตรายการเองชั่วคราว ไม่มีรายการใด ๆ เปิดมิวสิกวิดีโอแบบนอนสต๊อป
วันที่ 10 กรกฎาคม 2553 ทรูวิชั่นส์ได้เซ็นสัญญากับ บริษัท ใจบุญ จำกัด เพื่อผลิตรายการลูกทุ่งช่องใหม่ภายใต้ชื่อ ทีแอลทีวี ไทยลูกทุ่ง ทีแชนแนลจึงยุติการออกอากาศในคืนวันที่ 14 กรกฎาคม 2553
รูปแบบรายการ
รายการที่ออกอากาศส่วนใหญ่เป็นรายการสด เน้นการมิวสิกวิดีโอ มีทั้งรายการที่มีวีเจจัดรายการและไม่มีวีเจจัดรายการ
รายการในแต่ละวัน จะเป็นการออกอากาศครั้งแรก (Frist run) ในเวลากลางวัน และเป็นเทปการออกอากาศซ้ำ (Rerun) ในเวลากลางคืนของ โดยในวันจันทร์ - วันศุกร์ รายการแรกจะเริ่มตั้งแต่เวลา 09.00 น. - 23.00 น. ส่วนวันเสาร์ - วันอาทิตย์ รายการแรกจะเริ่มตั้งแต่เวลา 10:00 น. - 23.00 น. หลังจากนั้นจะเป็นเทปการออกอากาศซ้ำ
อันดับเพลง
T Song Hit ทีแชนแนล มีการจัดชาร์จเพลงฮิตประจำสัปดาห์ 10 อันดับจากยอดการขอเพลงจากท่านผู้ชมตลอดสัปดาห์ มาสรุปในรายการ SMS Song ทุกวันศุกร์ และทุกวันเสาร์ - วันพฤหัสบดี ในช่วงคั่นระหว่างรายการ และมีการรายงานชาร์จเพลงฮิตในสัปดาห์นั้น
==ผู้ดำเนินรายการ ==
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
อังกฤษในยุคกลางช่วงรุ่งโรจน์ (England in the High Middle Ages) คือ ประวัติศาสตร์ของประเทศอังกฤษในช่วงระหว่างการพิชิตของชาวนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 จนถึงการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าจอห์นที่คนส่วนหนึ่งมองว่าเป็นกษัตริย์อ็องฌูแว็งคนสุดท้ายของอังกฤษในปี ค.ศ. 1216
อังกฤษภายใต้การปกครองของชาวนอร์มัน
วิลเลียม ดยุคแห่งนอร์ม็องดี ได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1066 ทว่าในตอนแรกตำแหน่งของพระองค์ไม่ค่อยมั่นคงปลอดภัยนัก พระองค์มีคนเพียงหลักพันไว้ควบคุมประชากรราว 2 ล้านคน อีกทั้งพระเจ้าสเวน กษัตริย์แห่งเดนมาร์กเองก็อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์อังกฤษเช่นกัน ในช่วงแรกชาวนอร์มันเป็นผู้รุกรานที่เป็นที่เกลียดชังและพวกเขาต้องดับความขุ่นเคืองของประชากรชาวแซ็กซัน
วิธีการหนึ่งที่ชาวนอร์มันใช้ควบคุมชาวแซ็กซันคือการสร้างปราสาท พวกเขาเลือกเนินดินที่เรียกว่าม็อตต์ ด้านบนพวกเขาล้อมรั้วไม้ ด้านล่างพวกเขาล้อมรั้วไม้อีกชั้น พื้นที่ภายในถูกเรียกว่าไบลีย์ สิ่งนี้จึงถูกเรียกว่าปราสาทแบบม็อตต์แอนด์ไบลีย์ หรือปราสาทเนิน ไม่นานชาวนอร์มันก็เริ่มสร้างปราสาทหิน ในปี ค.ศ. 1078 วิลเลียมเริ่มสร้างหอคอยลอนดอน
วิลเลียมพำนักอยู่ในนอร์ม็องดีตั้งแต่เดือนมีนาคมจนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1067 เมื่อพระองค์กลับมาอังกฤษ ภารกิจแรกของพระองค์คือปราบการลุกฮือในฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ พระองค์ทำการปิดล้อมเอ็กซิเตอร์ จนเมืองที่ล้อมรอบด้วยกำแพงยอมจำนนอย่างมีเกียรติในที่สุด
แม้อังกฤษตอนใต้จะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของชาวนอร์มันแล้ว แต่ตอนกลางกับตอนเหนือนั้นต่างออกไป ในปี ค.ศ. 1068 วิลเลียมเดินทัพขึ้นเหนือผ่านวอริคและน็อตติงแฮมเข้าสู่ยอร์ก ประชาชนของยอร์กยอมสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ทันที วิลเลียมจึงกลับไปลอนดอนทางแคมบริดจ์และยอร์ก
ทว่าในเดือนมกราคม ค.ศ. 1069 ประชาชนของยอร์กเชอร์และนอร์ธัมเบอร์แลนด์ก่อกบฏ วิลเลียมรีบขึ้นเหนือไปบดขยี้กลุ่มกบฏ ทว่าการขึ้นเหนือพัดเปลวไฟแห่งการก่อกบฏให้ปะทุขึ้นในพื้นที่อื่น มีการลุกฮือเกิดขึ้นในซอเมอร์เซ็ตและดอร์เซ็ต อีกทั้งชาวแซ็กซันยังเรียกตัวเอ็ดการ์ พระนัดดาชายของพระเจ้าเอ็ดมุนด์ผู้ทนทาน อดีตผู้ปกครองชาวแซ็กซัน มานำกองทัพชาวไอริชไปเดวอนเหนือ ทว่าผู้บัญชาการชาวนอร์มันในพื้นที่บดขยี้การลุกฮือและขับไล่พวกไอริชออกไปได้
ยังไม่จบเพียงเท่านั้น ในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1069 พระเจ้าสเวนแห่งเดนมาร์กส่งคนมาสำรวจอังกฤษ เมื่อชาวเดนมาถึงยอร์กเชอร์ ประชาชนของยอร์กเชอร์ลุกขึ้นมาก่อกบฏอีกครั้ง วิลเลียมเดินทัพขึ้นเหนือไปยึดครองยอร์ก ชาวเดนถอนทัพออกจากอังกฤษตอนเหนือ ครั้งนี้วิลเลียมนำเอานโยบายการเผาทำลายผืนดินมาใช้เพื่อไม่ให้เกิดการก่อกบฏขึ้นในตอนเหนืออีก ในปี ค.ศ. 1069 – 1070 คนของพระองค์เผาบ้าน, พืชพรรณธัญญาหาร และเครื่องไม้เครื่องมือ ตั้งแต่ฮัมเบอร์จนถึงเดอแรม พวกเขายังสังหารปศูสัตว์ ความอดอยากที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีหลังจากนั้นทำให้ผู้คนหิวตาย อาชญากรรมที่เลวร้ายนี้ถูกเรียกว่าการทำลายทางเหนือ และต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะฟื้นฟูตอนเหนือของอังกฤษกลับมาได้
ในเวลาเดียวกันชาวเดนล่องเรือลงใต้ไปปล้นปีเตอร์โบโรและยึดเกาะอีลีเป็นฐานที่มั่น ชาวแซ็กซันหลายคนเข้าร่วมกับชาวเดน กบฏแซ็กซันกลุ่มดังกล่าวอยู่ภายใต้การนำของชายที่ชื่อเฮียร์เวิร์ดผู้ตื่นรู้
การเปลี่ยนแปลงทางสังคม
ทว่าในปี ค.ศ. 1070 พระเจ้าวิลเลียมทำสนธิสัญญากับพระเจ้าสเวน ชาวเดนจึงจากไป ชาวแซ็กซันยังคงต่อสู้ต่อไปในเฟนส์ แต่ในปี ค.ศ. 1071 พวกเขาถูกบีบให้ยอมจำนน เฮียร์เวิร์ดหนีไป วิลเลียมจึงควบคุมอังกฤษทั้งประเทศ
หลังการพิชิตของชาวนอร์มัน ขุนนางชาวแซ็กซันส่วนใหญ่ทิ้งที่ดินของตย วิลเลียมริบที่ดินเหล่านั้นเข้าหลวงและมอบมันให้กับผู้ติดตามของพระองค์ พวกเขาได้ครอบครองดินแดนแลกกับการจัดหาทหารมาให้กษัตริย์
วิลเลียมยังเปลี่ยนศาสนจักรในอังกฤษ ในตอนนั้นศาสนจักรร่ำรวยและมีอำนาจ กษัตริย์จึงจำเป็นต้องมีคนช่วย วิลเลียมแทนที่นักบวชอาวุโสชาวแซ็กซันด้วยกลุ่มคนที่ภักดีต่อพระองค์ แลนฟรังก์ ชาวอิตาเลียน แทนที่สติกุนด์ อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรีชาวแซ็กซัน (โดยได้รับการเห็นชอบจากพระสันตะปาปา) แล้วแลนฟรังก์ก็ถอดเหล่าบิชอปและพระอธิการออกเพื่อเอาชาวนอร์มันมาแทนที่
ในปี ค.ศ. 1085 วิลเลียมตัดสินใจทำการสำรวจอาณาจักรของตนครั้งใหญ่เพื่อดูตรวจสอบดูว่ามั่งคั่งแค่ไหน เป็นผลให้เกิดหนังสือวันพิพากษา (ดูมสเดย์) ขึ้นในปี ค.ศ. 1086
วิลเลียมสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1087 และพระโอรสที่ชื่อวิลเลียมเช่นกันของพระองค์สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ (บางครั้งพระองค์ก็ถูกเรียกว่าวิลเลียมรูฟัสเพราะผิวที่เป็นสีแดง) พระเชษฐาของรูฟัส โรเบิร์ต (หรือรอแบต์ตามการออกเสียงแบบฝรั่งเศส) กลายเป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดี
วิลเลียมผู้พิชิตเป็นคนโหดเหี้ยม ทว่าผู้เขียนในยุคนั้นกล่าวถึงพระองค์ว่า "เป็นคนรักษากฎหมาย" คริสต์ศตวรรษที่ 11 เป็นยุคที่ไร้กฎหมาย ผู้ปกครองที่แข็งแกร่งที่รักษากฎหมายจึงได้รับการยกย่อง
วิลเลียมรูฟัส
ทว่าในอีกหลายๆ แง่มุมรูฟัสก็เป็นกษัตริย์ที่มีพระปรีชาสามารถ ภายใต้การปกครองของพระองค์ เหล่าบารอนตกที่นั่งลำบากเนื่องจากส่วนใหญ่มีที่ดินทั้งในนอร์ม็องดีและในอังกฤษ หลายคนอยากให้ทั้งสองฝั่งอยู่ใต้การปกครองของคนๆ เดียว ในปี ค.ศ. 1080 จึงมีการก่อกบฏเกิดขึ้นในอังกฤษตะวันออก กลุ่มกบฏอยากปลดรูฟัสออกจากตำแหน่งและให้พระเชษฐาของพระองค์ โรเบิร์ต ปกครองทั้งอังกฤษและนอร์ม็องดี ทว่ารูฟัสบดขยี้กลุ่มกบฏได้ การก่อกบฏครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1095 ก็ถูกบดขยี้เช่นกัน
ในเวลาเดียวกัน รูฟัสยึดพื้นที่ที่ตอนนี้ถูกเรียกว่าคัมเบรียมาจากชาวสกอต (ก่อนหน้าพระองค์จะขึ้นครองราชย์ พื้นที่ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของสกอตแลนด์) รูฟัสยังบีบกษัตริย์สกอตให้ยอมรับพระองค์เป็นเจ้าเหนือหัวตามระบอบศักดินา
วิลเลียมรูฟัสถูกยิงด้วยลูกธนูขณะกำลังล่าสัตว์อยู่ในนิวฟอเรสต์ ไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุหรือการฆาตกรรม (ซึ่งดูน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า)
เฮนรีที่ 1
หลังการตาย "โดยอุบัติเหตุ" ของวิลเลียมรูฟัส พระอนุชาของพระองค์ เฮนรี ยึดท้องพระคลังหลวงในวินเชสเตอร์และได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ พระเชษฐาของพระองค์ โรเบิร์ต ได้เป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดี
เฮนรีที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1068 และพระองค์ได้รับการศึกษาอย่างดี เมื่อยึดบัลลังก์มาได้ พระองค์ออกกฎบัตรสัญญาว่าจะปกครองด้วยความยุติธรรม พระองค์ยังได้รับความนิยมจากไพร่ฟ้าประชาชนชาวแซ็กซันจากการแต่งงานกับอีดิธ ลูกหลานของพระเจ้าเอ็ดมุนด์ผู้ทนทาน ที่สำคัญที่สุด พระองค์ยังเคารพในศาสนจักร
เฮนรียังตั้งสวนสัตว์หลวงขึ้นมาในอังกฤษโดยมีสัตว์แปลกอย่างสิงโต, เสือดาว, ลิงซ์, อูฐ และเม่น
ในขณะเดียวกันเฮนรีมีพระโอรสคนเดียวชื่อวิลเลียม ในปี ค.ศ. 1119 กษัตริย์แห่งฝรั่งเศสยอมรับวิลเลียมเป็นทายาทในบัลลังก์อังกฤษและทายาทในตำแหน่งดยุคแห่งนอร์ม็องดี ทว่าวิลเลียมจมน้ำสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1120 เมื่อเรือของพระองค์ เรือขาว อับปาง ทิ้งให้เฮนรีไม่เหลือทายาท ก่อนจะสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1135 เฮนรีให้เหล่าบารอนสัญญาว่าจะยอมรับพระธิดาของพระองค์ มาทิลดา เป็นพระราชินี
ทว่าเมื่อเฮนรีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1135 พระนัดดาชาย (ลูกชายของพี่น้อง) ของพระองค์ สตีเฟน ก็อ้างสิทธิ์ในบัลลังก์เช่นกันและบารอนหลายคนสนับสนุนพระองค์ มาทิลดาอยู่ต่างแดนในตอนที่พระบิดาสิ้นพระชนม์ สตีเฟนจึงได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ แต่มาทิลดาก็ไม่ยอมวางมือจากการอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์และพระองค์เองก็มีผู้สนับสนุนหลายคนเช่นกัน ส่งผลให้สงครามกลางเมืองอันยาวนานเกิดขึ้น ซึ่งจะอยู่ไปจนถึงปี ค.ศ. 1154 ช่วงเวลาหลายปีนี้ถูกเรียกว่า "ฤดูหนาวอันยาวนานทั้งสิบเก้าฤดู" การต่อสู้จบลงไม่นานก่อนสตีเฟนจะสิ้นพระชนม์ เมื่อพระองค์ยอมรับให้บุตรชายของมาทิลดา เฮนรี เป็นทายาทของตน หลังพระเจ้าสตีเฟนสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1154 บุตรชายของมาทิลดากลายเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 2
เฮนรีที่ 2
พระเจ้าเฮนรีที่ 2 เป็นกษัตริยแพลนทาเจเนตคนแรก พระองค์เสด็จพระราชสมภพที่เลอม็องส์ในประเทศฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1133 พระองค์เป็นชายมีการศึกษาสูงที่เป็นที่รู้กันว่ามีอารมณ์รุนแรง
ทว่าเฮนรีไม่ได้ปกครองแค่อังกฤษ พระองค์ยังปกครองพื้นที่ขนาดใหญ่ของฝรั่งเศส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1150 พระองค์เป็นดยุคแห่งนอร์ม็องดี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1151 พระองค์เป็นเคานต์แห่งอ็องฌู การแต่งงานกับเอลินอร์แห่งอากีแตนทำให้พระองค์กลายเป็นขุนนางเจ้าของที่ดินส่วนดังกล่าวของฝรั่งเศส ต่อมาพระองค์กลายเป็นผู้ปกครองของบริตทานี ในวัยผู้ใหญ่เฮนรีใข้เวลาอยู่ในฝรั่งเศสมากกว่าในอังกฤษ
ทว่านักบวชมีสิทธิ์ในการขึ้นศาลของตัวเองซึ่งบทลงโทษมักเบามาก เฮนรีรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมและพระองค์พยายามบีบนักบวชให้ยอมขึ้นศาลของพระองค์ แต่แน่นอนว่าพวกเขาต่อต้าน เฮนรีจึงให้สหายของพระองค์ โธมัส เบ็คเก็ต เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรี ทว่าทันทีที่ได้รับการแต่งตั้ง เขาปฏิเสธที่จะทำตามคำขอของกษัตริย์
ในปี ค.ศ. 1170 ขณะที่เฮนรีอยู่ในนอร์ม็องดี พระองค์โกรธจนขาดสติและตะคอกออกมาว่า "ไม่มีใครคิดจะกำจัดนักบวชตัวปัญหาคนนี้ให้ข้าเลยหรือ" อัศวินสี่คนถือว่านั่นเป็นคำสั่งและไปอังกฤษเพื่อสังหารเบ็คเก็ตในอาสนวิหารแคนเทอร์บรี ผู้คนมีความคิดเป็นลบกับการฆาตกรรมครั้งนี้ พระองค์จึงแสดงสำนึกบาปด้วยการเดินเท้าเปล่าไปแคนเทอร์บรีให้นักบวชเฆี่ยนหลังที่เปลือยเปล่าของพระองค์
พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
'''พฤศจิกายน พ.ศ. 2552''' เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
เฮนรีที่ 2
เฮนรียังมีปัญหากับพระโอรสเพราะพระองค์ปฏิเสธที่จะมอบอำนาจที่แท้จริงให้ พระองค์มีพระโอรสธิดา 8 คนและมีที่สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก 4 คน (ซึ่งไม่ถือว่าผิดปกติในยุคกลางที่อัตราการเสียชีวิตของทารกมีสูงมาก) พระโอรสสี่คนที่รอดชีวิต คือ เฮนรี เจฟฟรีย์ ริชาร์ด และจอห์น พระโอรสคนสุดท้อง ในปี ค.ศ. 1173 – 1174 เฮนรีเผชิญกับการก่อกบฏของพระโอรสคนโตทั้งสามที่มีพระมารดาคอยให้การช่วยเหลือ เฮนรีปราบกบฏได้ พระองค์ให้อภัยพระโอรส ทว่าพระมเหสีของพระองค์ถูกคุมขังตลอดรัชสมัยที่เหลือของเฮนรี
อันโทน บรุคเนอร์
อันโทน บรุคเนอร์ (Anton Bruckner) เป็นคีตกวี, นักทฤษฎีดนตรี และนักออร์แกนชาวออสเตรีย
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
เฮนรีที่ 2
พระโอรสของเฮนรี เฮนรี สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1183 และพระโอรส เจฟฟรีย์ สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1186
พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
สถานีย่อย:เหตุการณ์ปัจจุบัน
2009
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
เฮนรีที่ 2
ในปี ค.ศ. 1189 เฮนรีเผชิญกับการก่อกบฏอีกครั้ง ครั้งนี้พระโอรสคนสุดท้อง จอห์น ร่วมก่อกบฏด้วย เรื่องนี้ทำให้เฮนรีใจสลายและเฮนรีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1189
อันโทน บรุคเนอร์
ชีวิตวัยเด็ก
อันโทน บรุคเนอร์ เกิดเมื่อค.ศ. 1824 ในหมู่บ้านอันส์เฟ็ลเดิน (Ansfelden) ทางตอนเหนือของประเทศออสเตรีย เด็กชายบรุคเนอร์เป็นบุตรคนโตของครอบครัว บิดาเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน มารดาเป็นนักร้องประสานเสียง เขาเริ่มเรียนหนังสือเมื่ออายุหกขวบที่โรงเรียนของบิดา และเป็นนักเรียนที่ขยันมากจนได้เลื่อนชั้นเรียนก่อนเพื่อนในวัยเดียวกัน นอกจากนี้ บิดายังสอนออร์แกนให้แก่เด็กชายด้วย
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
ริชาร์ดที่ 1
กษัตริย์คนต่อมา พระเจ้าริชาร์ดที่ 1 เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1157 ในตอนที่มีชีวิตอยู่ พระองค์เป็นกษัตริย์ที่ได้รับความนิยมเพราะทรงเป็นนักรบที่ประสบความสำเร็จ ทว่าทรงทิ้งประเทศไปต่อสู้ในสงครามต่างแดน
อันโทน บรุคเนอร์
ชีวิตวัยเด็ก
เนื่องจากบ้านที่พวกเขาอยู่เป็นบ้านประจำตำแหน่งครูใหญ่ เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตจากวัณโรคในค.ศ. 1837 ครอบครัวจึงต้องย้ายออก มารดาจึงนำเขาไปฝากกับอารามซังคท์ฟลอรีอาน (Sankt Florian) และได้เป็นนักร้องเพลงสวด นอกจากจะได้เรียนการร้องเพลงสวดแล้ว เขายังได้เรียนไวโอลินและออร์แกนเพิ่มเติม บรึคเนอร์มีพรสวรรค์จนได้เล่นออร์แกนใหญ่ของอาราม และบางครั้งมีโอกาสเล่นประกอบงานพิธีกรรม ออร์แกนดังกล่าวจึงถูกเรียกว่า "บรึคเนอร์ออร์แกน"
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
ริชาร์ดที่ 1
ซาลาดินยึดเยรูซาเล็มได้ในปี ค.ศ. 1187 ริชาร์ดจึงตั้งใจว่าจะเอามันกลับคืนมา พระองค์ทิ้งอังกฤษไปทันทีที่ทำได้ในปี ค.ศ. 1190 ทรงไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1191 ริชาร์ดพอจะประสบความสำเร็จอยู่บ้างแต่ทรงล้มเหลวในการเข้ายึดเยรูซาเล็ม เป้าหมายหลักของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1192 พระองค์ทำสนธิสัญญากับซาลาดิน
อันโทน บรุคเนอร์
ครูสอนหนังสือ
แม้บรุคเนอร์มีพรสววรค์ด้านดนตรี แต่แล้วมารดาก็ส่งเขาเข้าโรงเรียนพระที่เมืองลินทซ์ในค.ศ. 1841 หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนพระด้วยผลการเรียนยอดเยี่ยม บรุคเนอร์ถูกส่งเป็นผู้ช่วยสอนที่หมู่บ้านวินด์ฮาค (Windhaag) ด้วยค่าจ้างต่ำเตี้ยเรี่ยดินและถูกผู้บังคับบัญชากลั่นแกล้งเสมอ แต่กระนั้นก็ไม่เคยบ่นหรือต่อต้าน อุปนิสัยเจียมเนื้อเจียมตัวของบรุคเนอร์ถือเป็นลักษณะเด่นที่สุดของเขาตลอดช่วงชีวิต เขาอยู่ที่เมืองนี้สองปีจนถึงอายุ 19 และทำหน้าที่สอนวิชาที่ไม่เกี่ยวกับดนตรีเลย พระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์รับรู้ความยากลำบากของบรุคเนอร์ จึงย้ายเขาไปเป็นผู้ช่วยสอนที่เมืองคร็อนชตอร์ฟ (Kronstorf) บรุคเนอร์มีความสุขทีเดียวกับที่ทำงานใหม่ เขาได้เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีเซเน็ตตี ทักษะด้านการแต่งเพลงของเขาพัฒนาขึ้นมากขณะอาศัยอยู่ในเมืองนี้
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
ริชาร์ดที่ 1
ทว่าระหว่างเดินทางกลับบ้านพระองค์ถูกดยุคแห่งออสเตรียจับเป็นนักโทษ ไพร่ฟ้าประชาชนของริชาร์ดถูกบีบให้จ่ายค่าไถ่ก้อนโตเพื่อไถ่ตัวพระองค์ (ในปี ค.ศ. 1194) หลังได้รับการปล่อยตัว ริชาร์ดกลับไปอังกฤษแต่ไปนานพระองค์ก็ออกเดินทางไปนอร์ม็องดี พระองค์ไม่หันกลับมามองอังกฤษอีกเลย ขณะกำลังปิดล้อมปราสาท ริชาร์ดถูกยิงด้วยหน้าไม้ พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1199 และคนที่ขึ้นครองตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระอนุชา พระเจ้าจอห์น
อันโทน บรุคเนอร์
ครูสอนหนังสือ
ค.ศ. 1845 บรุคเนอร์กลับมาที่ซังคท์ฟลอรีอานและสอบได้เป็นครูผู้ช่วยประจำโรงเรียนในหมู่บ้านหนึ่งใกล้ซังคท์ฟลอรีอาน ต่อมาในค.ศ. 1848 เขาได้รับตำแหน่งเพิ่มเติมเป็นนักออร์แกนประจำซังคท์ฟลอรีอาน
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
พระเจ้าจอห์น
พระเจ้าจอห์นพิสูจน์ให้เห็นว่าทรงเป็นกษัตริย์ที่ล้มเหลว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1202 ถึงปี ค.ศ. 1204 กษัตริย์ฝรั่งเศสได้ดินแดนในฝรั่งเศสส่วนใหญ่ของพระเจ้าจอห์นไป ทำให้พระองค์กลายเป็นที่รู้จักในชื่อจอห์นดาบเบา ในปี ค.ศ. 1205 จอห์นยังเริ่มขัดแย้งกับพระสันตะปาปาเรื่องใครควรได้เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์บรีคนใหม่ คนที่พระเจ้าจอห์นเลือกหรือคนที่พระสันตะปาปาเลือก ส่งผลให้ในปี ค.ศ. 1208 พระสันตะปาปาให้อังกฤษตกอยู่ใต้คำสั่งห้ามที่ไม่อนุญาตประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ในปี ค.ศ. 1209 พระองค์ตัดขาดจอห์นออกจากศาสนา และสุดท้ายในปี ค.ศ. 1213 จอห์นถูกบีบบังคับให้เป็นฝ่ายยอม
อันโทน บรุคเนอร์
ประพันธ์เพลง
บรึคเนอร์เรียนรู้การประพันธ์เพลงด้วยตนเองเป็นส่วนใหญ่ เขาเริ่มประพันธ์เพลงอย่างจริงจังในค.ศ. 1861 ขณะมีอายุ 37 ปี แล้วอาศัยการศึกษาหาความรู้จากนักดนตรีนามว่าอ็อทโท คิทซ์เลอร์ ที่อ่อนกว่าเก้าปี ผลงานเพลงชิ้นแรกๆของบรึคเนอร์ (เช่น Symphony in F minor, March in D minor และ Overture in G minor) ล้วนถูกประพันธ์ขึ้นในช่วงที่เขายังศึกษาหาความรู้อยู่
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
พระเจ้าจอห์น
ในขณะเดียวกันจอห์นบาดหมางกับไพร่ฟ้าประชาชนของพระองค์หลายคน พวกเขาอ้างว่าพระองค์ปกครองเยี่ยงทรราชย์ที่ปฏิเสธกฎหมายศักดินา พระองค์ถูกกล่าวหาว่าข่มขู่เอาเงินจากประชาชน ขายตำแหน่ง เรียกเก็บภาษีเพิ่ม และตั้งกฎหมายขึ้นมาตามอำเภอใจ ปัญหารุนแรงขึ้นหลังจอห์นพยายามเอาดินแดนในฝรั่งเศสที่เสียไปกลับคืนมาในปี ค.ศ. 1214 แต่ล้มเหลว ความอดทนของเหล่าบารอนหมดลง จนในปี ค.ศ. 1215 สงครามกลางเมืองก็อุบัติขึ้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1215 จอห์นถูกบีบให้ยอมรับกฎบัตรที่รู้จักกันในชื่อแม็กนาคาร์ตาที่รันนีย์เมด กฎบัตรที่จะหยุดการกระทำมิชอบ ส่งเสริมสิทธิ์และอภิสิทธิ์ดั้งเดิมของศาสนจักร ทั้งยังคุ้มครองสิทธิ์และอภิสิทธิ์ของชนชั้นสูง มีการกล่าวถึงพ่อค้าที่อยู่ในเมืองด้วย ทว่าประชาชนทั่วไปไม่ได้รับการสนใจ
อันโทน บรุคเนอร์
ประพันธ์เพลง
ค.ศ. 1868 บรุคเนอร์ตัดสินใจเป็นครูวิชาทฤษฎีดนตรีที่โรงเรียนสอนดนตรีในกรุงเวียนนา และมีโอกาสสร้างสรรค์ผลงานซิมโฟนีหลายชิ้น ผลงานซิมโฟนีของเขาในเวลานั้นได้รับผลตอบรับในทางลบ ถูกมองว่า "เถื่อน" และ "เลอะเทอะ" ต่อมาในค.ศ. 1875 เขารับตำแหน่งอาจารย์ในมหาวิทยาลัยเวียนนา โดยรวมแล้ว บรุคเนอร์ไม่ค่อยมีความสุขในเวียนนา การดนตรีของเวียนนาในเวลานั้นตกอยู่ใต้อิทธิพลการตีฝีปากของนักวิจารณ์ดนตรีนามว่าฮันส์ลิค (Hanslick) ประกอบกับเวลานั้น วงการดนตรีแบ่งเป็นสองขั้วระหว่างวากเนอร์กับบรามส์ การที่บรุคเนอร์เลือกข้างวากเนอร์ ทำให้ฮันส์ลิคกลายเป็นศัตรูโดยไม่ตั้งใจ
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
พระเจ้าจอห์น
ทว่าแม็กนาคาร์ตาส่งเสริมหลักการสำคัญคือไม่ให้กษัตริย์อังกฤษปกครองตามอำเภอใจ กษัตริย์ต้องเชื่อฟังกฎหมายของอังกฤษและธรรมเนียมของอังกฤษเหมือนกับคนอื่นๆ อีกทั้งแม็กนาคาร์ตายังไม่อนุญาตให้จับกุม จำคุก หรือยึดทรัพย์บุคคลที่มีอิสรภาพโดยไม่มีการพิจารณาคดีตามกฎหมายจากขุนนางหรือไม่ผ่านกระบวนการทางกฎหมาย
อันโทน บรุคเนอร์
ประพันธ์เพลง
บรุคเนอร์ใช่ว่าไร้แรงหนุน นักวิจารณ์ดนตรีและวาทยกรหลายคนพยายามช่วยนำเสนอผลงานของบรุคเนอร์สู่สาธารณะ ซึ่งก็สามารถทำให้ชื่อของบรุคเนอร์ได้รับการยอมรับมากขึ้น บรุคเนอร์ถือเป็นคีตกวีที่มีความใจกว้างอย่างมาก ขณะที่ชื่อของเขายังไม่มีชื่อเสียง เขายอมให้บรรดาผู้หวังดีนำซิมโฟนีของเขาไปตัดทอนแก้ไขและนำออกแสดงตามใจชอบ เพื่อให้ชื่อของเขาเป็นที่แพร่หลาย
อังกฤษในสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
พระเจ้าจอห์น
พระเจ้าจอห์นไม่ยอมทำตามเงื่อนไขของแม็กนาคาร์ตา พระองค์จึงยื่นอุทธรณ์ต่อประสันตะปาปาที่ประกาศให้พระองค์ไม่ถูกผูกมัดโดยแม็กนาคาร์ตา การก่อกบฏอุบัติขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้เหล่าบารอนกบฏเชิญเจ้าชายฝรั่งเศสมาปกครองอังกฤษ ทว่าพระเจ้าจอห์นสิ้นพระชนม์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1216
อันโทน บรุคเนอร์
อ้างอิง
18241896
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมพิสมัย
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมพิสมัย (เดิม หม่อมเจ้าปฐมพิสมัย; 7 สิงหาคม พ.ศ. 2405 – 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2422) เป็นพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดา กรุด
พระประวัติ
พระองค์เจ้าปฐมพิสมัย ทรงได้รับพระราชทานโสกันต์ในพระบรมมหาราชวังร่วมกับพระเจ้าลูกเธอในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งมีพระชันษาไล่เลี่ยกันหลายพระองค์
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฐมพิสมัย สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2421 สิริพระชันษา 16 ปี
พ.ศ. 2425 ในงานสมโภชพระนครครบรอบร้อยปี พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงโปรดฯ ให้บำเพ็ญพระราชกุศลในพระราชวังบวรสถานมงคลเพื่ออุทิศถวายกรมพระราชวังบวรสถานมงคลทั้ง 3 พระองค์ พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว และเจ้านายวังหน้าอีกหลายพระองค์ ในครั้งนั้นได้เชิญพระอัฐพระองค์เจ้าปฐมพิสมัยด้วย ปรากฏความใน ตำนานวังหน้า ว่า
"...ในการพระราชกุศลครั้งนี้ สมเด็จบรมบพิตรพระราชสมภารเจ้า ทรงพระปรารภพระบรมญาติราชสัมพันธวงษ์เธอ แลพระเจ้าบวรวงษ์เธอ แลพระเจ้าวรวงษ์เธอ อันมีพระอัษฐิประดิษฐานอยู่ในพระราชวัง บวรฯ แลในวังต่าง ๆ ซึ่งได้ดำรงพระยศเปนพระองค์เจ้าต่างกรม ฤๅ ที่ได้ทรงรู้จักคุ้นเคย โปรดให้เชิญพระอัษฐิมาประดิษฐาน ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลด้วยณบัดนี้... พระวรวงษ์ เธอชั้น ๕ พระองค์เจ้าปฐมพิศมัย อันเปนพระธิดาใหญ่ในกรม พระราชวังบวรฯ ๑ รวม ๒๕ พระองค์ มาตั้งในพระที่นั่งพุทไธสวรรย์ แล้วทรงบำเพ็ญพระราชกุศล โปรดให้นิมนต์พระสงฆ์มีพระราชาคณะ เปนประธาน ๔๕ รูป มารับพระราชทานฉัน แล้วพระราชทานไตรจีวร ๒๔ รูป ทรงพระราชอุทิศเปนส่วน ๆ..."
ธันวาคม พ.ศ. 2552
'''ธันวาคม พ.ศ. 2552''' เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2552 วันแรกของเดือนเป็นวันอังคาร วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี
แชนนอน เอลิซาเบธ
แชนนอน เอลิซาเบธ ฟาดอล (Shannon Elizabeth Fadal) หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่า แชนนอน เอลิซาเบธ (Shannon Elizabeth) เกิดวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1973 เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน
เธอมีชื่อเสียงจากการแสดงภาพยนตร์ตลก เช่นเรื่อง American Pie, Scary Movie and Jay and Silent Bob Strike Back รวมทั้งในภาพยนตร์สยองขวัญ อย่างเช่นเรื่อง Jack Frost, Thirteen Ghosts, Cursed, and Night of the Demons อีกทั้งในช่วงปี 2000 และปี 2003 เธอได้เป็นนางแบบถ่ายภาพลงนิตยสาร Maxim
เอ็มเอ็นเอชเอนเตอร์เทนเมนต์
เอ็มเอ็นเอชเอนเตอร์เทนเมนต์ (เกาหลี: 엠앤에이치엔터테인먼트) เป็นหน่วยงานในโซล ประเทศเกาหลีใต้ ที่ก่อตั้งขึ้นโดย คิม ว็อน-ซบ ผู้จัดการของบริษัทเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ และเป็นต้นสังกัดของอดีตสมาชิกไอโอไอ ช็องฮา ซึ่งปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยวของค่าย นอกจากนี้เอ็มเอ็นเอชยังมีเกิร์ลกรุปกลุ่มแรกคือ แบนดิท (Bvndit) ที่เปิดตัวเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2019
บริษัทเอ็มเอ็นเอชเอนเตอร์เทนเมนต์ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014 และในปี ค.ศ. 2016 ทางค่ายได้ส่งช็องฮาเด็กฝึกหัดภายในค่ายเข้าร่วมการแข่งขันในรายการโทรทัศน์พรอดิวซ์ 101 เมื่อจบการแข่งขันช็องฮาอยู่ในอันดับที่สี่ของการแข่งขันและได้เดบิวต์เป็นสมาชิกเกิร์ลกรุปไอโอไอ หลังจากจบกิจกรรมจากไอโอไอทางเอ็มเอ็นเอชได้วางแผนเพื่อเปิดตัวช็องฮาในฐานะศิลปินเดี่ยวคนแรกของค่าย
ในปี ค.ศ. 2019 ทีเซอร์เกิร์ลกรุปกลุ่มแรกของค่ายถูกปล่อยออกมาโดยมีชื่อกลุ่มว่า แบนดิท (Bvndit) ประกอบไปด้วยสมาชิกทั้ง 5 คน และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2019 พร้อมเพลงเดบิวต์ 'Hocus Pocus '
ปัจจุบันกลายเป็นค่ายที่แย่ตลอดกาล ยุบวงที่มีความสามารถอย่าง Bvndit และทรีตแย่ๆกับศิลปินที่เก่งๆได้อย่าง Chungha ไม่รู้ว่าค่ายมันคิดไม่เป็นหรือมันคิดไม่ได้
รถไฟใต้ดินโลซาน
รถไฟใต้ดินโลซาน เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในเมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ปัจจุบันมีจำนวนสองเส้นทาง สายเอ็ม 1 เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางรถไฟใต้ดิน เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 2008
สายเอ็ม 1
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 1 เปิดให้บริการวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1991 ดำเนินการโดยบริษัท Transports publics de la région lausannoise (TL, formerly Tramways Lausannois) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางเบา มีระยะทาง 8 km ใช้ระบบทางเดี่ยว
สายเอ็ม 2
รถไฟใต้ดินโลซาน สายเอ็ม 2 เป็นเส้นทางที่ 2 ของรถไฟใต้ดินโลซาน ระบบรถไฟใต้ดิน
รักร้ายกลายเลือด
รักร้ายกลายเลือด (Dirty John) เป็นละครชุด​แนวอาชญากรรมของสหรัฐอเมริกาที่สร้างจากเหตุการณ์จริง ซึ่งได้เคยถูกบอกเล่าเรื่องราวผ่านทาง พอดแคสต์ ชื่อ "Dirty John" โดย คริสโตเฟอร์ กอฟฟาร์ด นักหนังสือพิมพ์​จากลอสแอนเจลิสไทมส์
ละครชุดเรื่องนี้​ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2018 ทางสถานีโทรทัศน์บราโว และถูกนำออกเผยแพร่ภายนอกสหรัฐอเมริกาผ่านทางเน็ตฟลิกซ์ เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2019 ในปัจจุบันละครชุดเรื่องนี้มี 2 ซีซัน โดยซีซันแรกชื่อว่า ​จอห์น มีฮาน​ และซีซันที่ 2 ชื่อว่า ​เบ็ตตี้ บรอเดอริก​ โดยในซีซันที่ 2 ได้​ย้ายการออกอากาศจากสถานีโทรทัศน์บราโว มาออกอากาศที่สถานี ยูเอสเอเน็ตเวิร์กและออกอากาศซีซันที่ 2 เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน 2020
หลังซีซันแรก ​จอห์น มีฮาน​ ถูกนำออกอากาศ ได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกที่หลากหลายจากนักวิจารณ์ และทำให้ คอนนี บริตตัน​ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ​ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมทางละครโทรทัศน์ และ จูเลีย การ์เนอร์​ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลสมาคมนักวิจารณ์ละครโทรทัศน์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
นกอีเสือลาย
นกอีเสือลาย หรือ นกอีเสือลายเสือ (Tiger shrike, Thick-billed shrike) เป็นนกจับคอนขนาดเล็กในสกุล Lanius ในวงศ์นกอีเสือ (Laniidae) มีถิ่นอาศัยในแถบเอเชียตะวันออก มักพบอยู่ตามลำพัง กินสัตว์ขนาดเล็กเป็นอาหาร ทำรังบนต้นไม้ วางไข่ 3-6 ใบ
ลักษณะ
นกอีเสือลายมีแถบหนาสีดำคาดตา จะงอยปากเป็นสีดำ หางสั้น ด้านใต้ของลำตัวเป็นสีขาว กระหม่อมและท้ายทอยมีสีเทา ด้านบนของลำตัวเป็นสีน้ำตาลแดงและมีขอบขนแต่ละเส้นเป็นสีดำ ทำให้เห็นเป็นลายพาดอันเป็นที่มาของชื่อ นกตัวเมียมีสีสันคล้ายตัวผู้แต่ไม่เข้มเท่า หัวตาและคิ้วเป็นสีขาว มีลายพาดในแนวตั้งที่ด้านข้างของลำตัว นกวัยอ่อนมีปากสีเนื้อ ด้านบนของลำตัวเป็นสีน้ำตาลตั้งแต่กระหม่อมจรดหางและไม่มีแถบคาดตาสีดำ มีลายทั่วทั้งตัวยกเว้นด้านใต้และด้านข้างของลำคอ
การกระจายพันธุ์
ขยายพันธุ์ในเอเชียตะวันออก จีน เกาหลี ญี่ปุ่น และตะวันออกไกลของประเทศรัสเซีย ฤดูหนาวจะอพยพมาลงมาที่ประเทศพม่า ไทย ลาว เวียดนาม มาเลเซียและอินโดนีเซียที่เกาะชวา จังหวัดบาหลี และเกาะซูลาเวซี นอกจากนี้ยังพบนกพลัดหลงที่ฮ่องกงและฟิลิปปินส์
สำหรับประเทศไทยจะพบในช่วงปลายเดือนกันยายน-เดือนตุลาคม โดยพบตามสวนสาธารณะในเมือง ป่าโกงกาง ป่าชายเลน ตามที่โล่งในที่ราบภาคกลาง และจะพบอีกครั้งช่วงปลายฤดู จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
รีวเฮ ซูงิตะ
รีวเฮ ซูงิตะ นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2519 ที่เมืองฮิดะ จังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 35 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 22) เสมอ 2 แพ้ 3
จุดหมายปลายทางสายการบินอีวีเอแอร์
อีวีเอแอร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทาง 3 แห่งในประเทศ และ 64 แห่งใน 17 ประเทศใน 4 ทวีป
อ้างอิง
Route Maps
รังหมาป่า
รังหมาป่า (Wolfsschanze โวลฟส์ชันเซอ) เป็นกองบัญชาการใหญ่ทางทหารแห่งแรกในแนวรบด้านตะวันออก ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นหนึ่งในกองบัญชาการฟือเรอร์ทั่วทวีปยุโรป กองบัญชาการดังกล่าวถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเตรียมการสำหรับปฏิบัติการบาร์บารอสซา ซึ่งถูกพบในป่ามัสอูเริน (Masuren) ใกล้กับเมืองรัสเทินบวร์คในมณฑลปรัสเซียตะวันออก ซึ่งปัจจุบันคือเมือง Kętrzyn ในประเทศโปแลนด์
ฮิตเลอร์เดินทางมาถึงรังหมาป่าเป็นครั้งแรกในคืนวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1941 และเดินทางออกครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 นับเป็นเวลารวมมากกว่า 800 วัน หรือประมาณ 3 ปีครึ่ง
รังหมาป่าถูกทำลายและถูกทิ้งร้างเมื่อวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1945 ในปัจจุบัน ซากของรังหมาป่ายังคงถูกพบในป่าเกอร์ลิทซ์ (Forst Görlitz) ใกล้กับเมือง Kętrzyn ประเทศโปแลนด์
กองทัพแดงมาถึงแนวชายแดนของแคว้นปรัสเซียตะวันออกราวเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 ฮิตเลอร์ได้เดินทางออกจากรังหมาป่าเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน และสองวันต่อมา ได้มีคำสั่งให้ทำลายรังหมาป่าทิ้ง แต่การทำลายอย่างสิ้นเชิงยังไม่เกิดขึ้นจนกระทั่งในคืนวันที่ 24-25 มกราคม ค.ศ. 1945 โดยใช้ระเบิดหลายตันในการทำลายสถานที่ทั้งหมด โดยบังเกอร์ 1 แห่งต้องใช้ระเบิดทีเอ็นทีอย่างน้อย 8 ตัน ในวันที่ 27 มกราคม กองทัพแดงยึดรังหมาป่าได้โดยปราศจากการต่อสู้
หลังจากยึดรังหมาป่าได้แล้ว ได้มีการเก็บกวาดทุ่นระเบิดกว่า 54,000 ทุ่นรอบรังหมาป่า ซึ่งใช้เวลาจนถึงปี ค.ศ. 1955
อาหารมัลดีฟส์
อาหารมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมจะขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสามรายการหลักต่อไปนี้และเครื่องปรุงอื่นๆ
มะพร้าว
มะพร้าวจะใช้ในรูปแบบขูด คั้นให้ได้กะทิหรือเคี่ยวเป็นน้ำมันมะพร้าวสำหรับทอด Hunigondi เป็นอุปกรณ์พื้นบ้านของมัลดีฟส์แบบดั้งเดิมที่ใช้ขูดมะพร้าว มันเป็นเก้าอี้เตี้ยทรงยาวกับใบมีดเหล็กเป็นซี่ ๆ ที่ส่วนปลาย (คล้ายกระต่ายขูดมะพร้าวของไทย) กะทิเป็นส่วนประกอบสำคัญในแกงหลายชนิดของมัลดีฟส์
ปลา
ปลาที่นิยมคือปลาทูน่าทั้งแห้งหรือสด ปลาที่ชื่นชอบอื่น ๆ จะได้แก่ปลา little tuny (latti) ปลาทูน่าเหลือง (kanneli) ปลาทูน่าฟริเกต (raagondi) bigeye scad (mushimas) wahoo (kurumas) and Mahi-mahi (fiyala) ปลาเหล่านี้สามารถรับประทานต้มหรือแปรรูป
ชิ้นปลาทูน่าแปรรูปอาจจะใช้ทั้งชิ้นหรือตัดแบ่ง ในการทำแกง ปลาดิบหรือปลาทูน่าแปรรูปถูกตัดออกเป็นชิ้นหนาขนาด 1/2 นิ้ว (13 มิลลิเมตร) ปลาทูน่าแห้งใช้เป็นหลักในอาหารที่เรียกว่า gulha kavaabu bajiyaa และ fatafolhi ชาวมัลดีฟส์ไม่ได้มีประเพณีการรับประทานปลาดิบ ซึ่งแตกต่างจากชาวหมู่เกาะแปซิฟิกส่วนใหญ่
แป้ง
แป้งที่นิยมบริโภค เช่นข้าวซึ่งต้มกินหรือบดเป็นแป้ง พืชหัวเช่นเผือก (ALA) มันเทศ (kattala) หรือมันสำปะหลัง (dandialuvi) เช่นเดียวกับผลไม้เช่นสาเก (bambukeyo) ลำเจียกหรือเตยทะเล (kashikeyo) พืชหัวและสาเกจะต้มกิน ผลลำเจียกจะกินดิบหลังจากหั่นเป็นชิ้นบาง
แบริ่ง (การเดินเรือ)
ในการเดินเรือ มุมแบริ่งหมายถึงทิศทางจากวัตถุหนึ่ง ไปสู่อีกวัตถุหนึ่ง โดยมากใช้ในการอ้างอิงวัตถุใดๆ จากเรือของตัวเอง
พิจารณาพิกัด
การแบริ่งสามารถใช้หาความสัมพันธ์ของวัตถุที่ถูกระบุบนแผนที่ได้ และสามารถใช้หาตำแหน่งเรือบนแผนที่ได้ ด้วยการหามุมแบริ่งของวัตถุต่างๆที่ปรากฏบนแผนที่ เช่น เกาะ หรือภูเขา แล้วเทียบพิกัดหาตำแหน่งเรือ
การสงคราม
มุมแบริ่งสามารถใช้อ้างอิงพิกัดของวัตถุ ทั้งนิ่งและเคลื่อนไหว เพื่อระบุพิกัดในการยิง
การค้นหาและกู้ชีพ
ใช้ในการอ้างถึงตำแหน่งของเรือที่เสียหาย หรือผู้ประสบภัย ในการเข้าไปช่วยเหลือได้
แบริ่งแท้ (True Bearings)
เป็นการวัดมุม โดยเทียบกับทิศเหนือแท้ โดยถือเอาขั้วโลกเหนือเชิงภูมิศาสตร์เป็นอ้างอิง
Magnetic Bearings
เป็นการวัดมุม โดยเทียบทิศเหนือของแนวแม่เหล็กไฟฟ้าโลก โดยถือเอาขั้วโลกเหนือตามแนวแม่เหล็กเป็นอ้างอิง
Compass Bearings
เป็นการวัดมุมเทียบกับเข็มทิศ ซึ่งข้อแต่กต่างระหว่าง Compass Bearings และ Magnetic Bearings ก็คือ Compass  Bearings อาจจะคลาดเคลื่อนไปจาก Magnetic Bearings ไม่มาก อันเป็นผลมาจากคลื่นสนามไฟฟ้าที่รบกวนการทำงานของแม่เหล็ก
แบริ่งสัมพัท (Relative Bearings)
เป็นการวัดมุมโดยการเทียบกับหัวเรือ
การวัดมุมแบริง
มีหลายวิธีในการวัดมุมแบริงดังนี้
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย (House หรือ House M.D.) เป็นละครแพทย์ (medical drama) ทางโทรทัศน์สัญชาติอเมริกันซึ่งเดิมฉายทางเครือข่ายฟ็อกซ์จำนวน 8 ฤดูกาล ตั้งแต่วันที่ 16 พฤศจิกายน 2547 ถึง 21 พฤษภาคม 2555 ตัวละครหลักของเรื่อง คือ นพ. เกรกอรี เฮาส์ (ฮิว ลอรี) เป็นอัจฉริยะการแพทย์ที่ติดยาแก้ปวด นอกคอกและเกลียดมนุษย์ผู้นำทีมผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรค ณ โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร (Princeton–Plainsboro Teaching Hospital (PPTH)) ซึ่งไม่มีอยู่จริงในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ข้อตั้งของละครกำเนิดกับพอล แอตตานาซิโอ (Paul Attanasio) ฝ่ายเดวิด ชอร์ ซึ่งได้รับความชอบเป็นผู้สร้าง รับผิดชอบแนวคิดของตัวละครอันเป็นชื่อเรื่องเป็นหลัก ผู้ผลิตบริหารของละครมีชอร์, แอตตานาซิโอ, แคที เจคอบส์ (Katie Jacobs) หุ้นส่วนธุรกิจของแอตตานาซิโอ, และผู้กำกับภาพยนตร์ ไบรอัน ซิงเกอร์ ส่วนใหญ่ถ่ายทำในเซนชูรีซิตี
เฮาส์มักขัดแย้งกับแพทย์ด้วยกัน ซึ่งรวมทีมวินิจฉัยของเขาเองด้วย เพราะทฤษฎีของเขาจำนวนมากเกี่ยวกับการเจ็บป่วยของผู้ป่วยอาศัยวิจารณญาณที่ละเอียดมากหรือซึ่งเป็นข้อโต้เถียง การดูหมิ่นกฎและกระบวนการโรงพยาบาลของเขาทำให้เขาขัดแย้งกับเจ้านายของเขา คือ ผู้บริหารโรงพยาบาลและคณบดีคณะแพทยศาสตร์ พญ. ลีซา คัดดี (ลีซา เอเดลสตีน) บ่อยครั้ง มิตรแท้คนเดียวของเฮาส์ คือ นพ. เจมส์ วิลสัน (โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ด) หัวหน้าภาควิชาวิทยามะเร็ง ระหว่างสามฤดูกาลแรก ทีมวินิจฉัยของเฮาส์ประกอบด้วย นพ. โรเบิร์ต เชส (เจสซี สเปนเซอร์), พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน (เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสัน) และ นพ. เอริก ฟอร์แมน (โอมาร์ เอพส์) ในตอนท้ายฤดูกาลที่สาม ทีมนี้สลายตัว เฮาส์ค่อย ๆ เลือกสมาชิกทีมใหม่สามคน คือ พญ. เรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์), นพ. คริส เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) และ นพ. ลอเรนซ์ คัตเนอร์ (คาล เพนน์) โดยมีฟอร์แมนกลับเข้าร่วมด้วย คัตเนอร์ปรากฏตัวในตอนท้ายฤดูกาลที่ 5 แล้วมาปรากฏอีกครั้งในฤดูกาลที่ 8 ตอนที่ 22 เชสและแคเมอรอนยังปรากฏในบทบาทต่าง ๆ ในโรงพยาบาลจนต้นฤดูกาลที่ 6 จากนั้น แคเมอรอนออกจากโรงพยาบาล และเชสกลับเข้าทีมวินิจฉัย เธอร์ทีนลาหยุดเป็นส่วนใหญ่ของฤดูกาลที่ 7 และตำแหน่งของเธอถูกแทนด้วยนักศึกษาแพทย์ มาร์ธา เอ็ม. มาสเตอส์ (แอมเบอร์ แทมบลิน) คัดดีและมาสเตอส์ออกก่อนฤดูกาลที่ 8 ฟอร์แมนเป็นคณบดีแพทยศาสตร์คนใหม่ พญ. เจสสิกา แอดัมส์ (โอเด็ด แอนนาเบิล) และ พญ. ชี พาร์ก (ชาร์ลิน ยี) เข้าร่วมทีมของเฮาส์
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ติดหนึ่งในสิบรายการเรตติงสูงสุดในสหรัฐตั้งแต่ฤดูกาลที่ 2 จนฤดูกาลที่ 4 หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย เป็นรายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลกในปี 2551 รายการได้รับรางวัลมากมาย ซึ่งรวมรางวัลเอมมีไพรม์ไทม์ 5 รางวัล ลูกโลกทองคำ 2 รางวัล รางวัลพีบอดี และรางวัลพีเพิลส์ชอยส์ 9 รางวัล วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 ฟ็อกซ์ประกาศว่าฤดูกาลที่ 8 ซึ่งกำลังฉายอยู่ในขณะนั้น จะเป็นฤดูกาลสุดท้าย ตอนสุดท้ายออกอากาศเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2555 หลังการย้อนหลังนานหนึ่งชั่วโมง
แนวคิด
ในปี 2547 เดวิด ชอร์และพอล แอตตานาซีโอ ร่วมกับหุ้นส่วนธุรกิจของแอตตานาซีโอ เคที เจคอบส์ ส่งซีรีส์ (ซึ่งขณะนั้นยังไม่มีชื่อ) แก่ฟ็อกซ์โดยเป็นรายการสืบสวนแพทย์แบบซีเอสไอ นวนิยายสอบสวนซึ่งมีท้องเรื่องเป็นโรงพยาบาลโดยมีหมอสืบสวนอาการและสาเหตุ แอตตานาซีโอได้รับบันดาลใจจากละครกระบวนวืธีแพทย์โดยคอลัมน์เดอะนิวยอร์กไทมส์แม็กกาซีน "การวินิจฉัย" เขียนโดยแพทย์ ลีซา แซนเดอส์ ซึ่งเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเยล-นิวเฮเวน (YNHH) และโรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโร (PPTH) ได้รูปแบบมาจากสถาบันฝึกสอนแห่งนี้ ฟ็อกซ์ซื้อซีรีส์ ผ่านประธานของเครือข่ายขณะนั้น เกล เบอร์แมน บอกกับทีมสร้างสรรค์ว่า "ผมอยากได้รายการแพทย์ แต่ผมไม่อยากเห็นเสื้อกาวน์เดินไปตามโถง" เจคอบส์กล่าวว่า ข้อกำหนดนี้เป็นหนึ่งในหลายเหตุจูงใจที่นำสู่รูปแบบสุดท้ายของรายการ
ชอร์ร่างแนวคิดตัวละครที่ใช้ชื่อเดียวกับชื่อเรื่อง ไปถึงประสบการณ์ครั้งเป็นผู้ป่วย ณ โรงพยาบาลฝึกสอนแห่งหนึ่ง ชอร์เล่าให้ฟังว่า "ผมรู้ ทันทีที่ผมออกจากห้อง พวกเขาต่างเยาะเย้ยผมอย่างไม่หยุดหย่อน [เพราะความไม่รู้เดียงสาของผม] และผมคิดว่าคงน่าสนใจที่จะเห็นตัวละครที่ทำอย่างนั้นจริง ๆ ก่อนพวกเขาออกจากห้อง" จุดเริ่มต้นสำคัญ คือ ตัวละครหลักจะไร้ความสามารถในทางใดทางหนึ่ง ความคิดเดิมคือให้เฮาส์ใช้วีลแชร์ แต่ฟ็อกซ์ปฏิเสธความคิดนี้ ภายหลังเจคอบส์แสดงความขอบคุณที่สถานียืนกรานว่าให้คิดตัวละครใหม่ การทำให้เขายืนได้นั้นเพิ่มมิติทางกายภาพที่สำคัญ สุดท้ายผู้เขียนเลือกให้เฮาส์ได้รับบาดเจ็บที่ขาอันเกิดจากคำวินิจฉัยที่ผิดพลาด ซึ่งทำให้เขาต้องใช้ไม้เท้าและทำให้มีความเจ็บปวดจนนำไปสู่การติดยาเสพติด
การอ้างอิงเชอร์ล็อก โฮมส์
การอ้างอิงข้อเท็จจริงที่ว่าเกรกอรี เฮาส์ยึดนักสืบบันเทิงคดีที่มีชื่อเสียง เชอร์ล็อก โฮมส์ ที่สร้างโดย เซอร์ อาเธอร์ โคนัน ดอยล์ ปรากฏตลอดซีรีส์ ชอร์อธิบายว่าเขาเป็นแฟนของโฮมส์เสมอมาและพบว่าการไม่รู้สึกยินดียินร้ายต่อลูกค้าของเขาเป็นเอกลักษณ์ ข้อเหมือนนี้ชัดเจนในการอาศัยการให้เหตุผลแบบนิรนัย และจิตวิทยาของเฮาส์ แม้อาจดูเหมือนไม่สามารถใช้ได้อย่างชัดเจน และความไม่เต็มใจรับผู้ป่วยที่เขาเห็นว่าไม่น่าสนใจ วิธีการสืบสวนของเขาคือการขจัดคำวินิจฉัยด้วยตรรกะเมื่อได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นไปไม่ได้ ซึ่งโฮมส์ก็ใช้วิธีการคล้ายกัน ตัวละครทั้งสองเล่นเครื่องดนตรี (เฮาส์เล่นเปียโน กีตาร์ และฮาร์โมนิกา ส่วนโฮมส์เล่นไวโอลิน) และติดยาเสพติด (เฮาส์ติดไวโคดิน โฮมส์ใช้โคเคนเพื่อนันทนาการ)  ความสัมพันธ์ของเฮาส์กับ นพ. เจมส์ วิลสันสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างโฮมส์กับเพื่อนคู่ใจของเขา นพ. จอห์น วอตสัน โรเบิร์ต ฌอน ลีโอนาร์ดผู้รับบทวิลสัน กล่าวว่าเฮาส์และตัวละครของเขา ซึ่งมีชื่อคล้ายกับวัตสัน ว่าเดิมตั้งใจให้ทำงานร่วมกันแบบโฮมส์กับวัตสัน ในทัศนะของเขา ทีมวินิจฉัยของเฮาส์รับแง่มุมของบทบาทวัตสัน วิลสันยังมีน้องชายสิ้นเนื้อประดาตัวที่อาจเสียชีวิตไปแล้ว คล้ายกับน้องชายติดเหล้าของวัตสัน (ฤดูกาลที่ 1 ตอนที่ 10) ชอร์กล่าวว่าชื่อของโฮมส์เองตั้งใจให้เป็น "การคารวะเป็นนัย" ต่อโฮมส์ ที่อยู่ของเฮาส์ คือ 221บี ถนนเบเกอร์ ซึ่งเป็นการอ้างอิงโดยตรงถึงที่อยู่ของโฮมส์ ส่วนที่อยู่ของวิลสันก็เป็น 221บีเช่นกัน
แต่ละตอนของซีรีส์ก็มีการอ้างอิงถึงนิยายเชอร์ล็อก โฮมส์เพิ่ม ผู้ป่วยหลักในตอนแรกชื่อรีเบกกา แอดเลอร์ ตามไอรีน แอดเลอร์ ตัวละครในเรื่องสั้นโฮมส์เรื่องแรก "อะสแกนดัลอินโบฮีเมีย" ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 2 โฮมส์ถูกมือปืนเสียสติยิงโดยมีชื่อว่า "มอริอาตี" ซึ่งเป็นชื่อของศัตรูฉกาจของโฮมส์ ในตอน "อิตส์อะวันเดอร์ฟูลไลฟ์" ในฤดูกาลที่ 4 โฮมส์ได้รับ "โคนัน ดอยล์ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง" เป็นของขวัญคริสต์มาส ในตอน "ดิอิตช์" ในฤดูกาลที่ 5 มีฉากโฮมส์เก็บกุญแจและไวโคดินจากบนหนังสือ เชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ของโคนัน ดอยล์ ในตอน "จอยทูเดอะเวิลด์" ในฤดูกาลที่ 5 เช่นกัน เฮาส์ใช้หนังสือของโจเซฟ เบล แรงบันดาลใจสำหรับเชอร์ล็อก โฮมส์ของโคนัน ดอยล์ เพื่อพยายามหลอกทีมของเขา หนังสือเล่มนี้ ผู้ให้คือวิลสันที่ให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาสที่แล้ว ซึ่งมีสารว่า "เกรก ทำให้ฉันคิดถึงคุณ" ก่อนยอมรับว่าเขามอบหนังสือให้เฮาส์ วิลสันบอกสมาชิกทีมเขาสองคนว่ามาจากคนไข้ที่ชื่อ ไอรีน แอดเลอร์ ตอนสุดท้ายของซีรีส์แสดงความคารวะต่อการจัดฉากเสียชีวิตของโฮมส์ใน "ปัญหาสุดท้าย" นิยายปี 2436 ซึ่งโคนัน ดอยล์เดิมตั้งใจปิดฉากบันทึกเหตุการณ์โฮมส์