cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดวงจันทร์ของกาลิเลโอ
ยูโรปา
รอยขีดที่ปรากฏอย่างเด่นชัดทั่วไปบนดวงจันทร์คือลักษณะแอลบีโดซึ่งเป็นรอยลึกในภูมิประเทศ มีหลุมอุกกาบาตไม่มากนักบนยูโรปาเนื่องจากภูมิประเทศมีอายุน้อยและการเปลี่ยนแปลง บางทฤษฎีกล่าวว่าแรงดึงดูดของดาวพฤหัสบดีเป็นต้นเหตุของรอยเหล่านี้จากการที่ยูโรปาหันด้านหนึ่งเข้าหาดาวพฤหัสบดีตลอดเวลา รวมทั้งการปะทุของน้ำจากมหาสมุทรภายใต้เปลือกน้ำแข็งทำให้ผิวของดวงจันทร์แยกออกหรือแม้แต่น้ำพุไกเซอร์ (geyser) ก็เป็นสาเหตุของรอยขีดเหล่านี้ สีแดงน้ำตาลของรอยขีดเหล่านี้ ในทางทฤษฎีคาดว่าจะเกิดจากกำมะถัน แต่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่สามารถยืนยันได้แน่ชัดเนื่องจากยังไม่มีการส่งเครื่องมือตรวจวัดใดๆไปที่ยูโรปา องค์ประกอบของยูโรปาส่วนใหญ่เป็นหินซิลิกาและน่าจะมีแกนกลางเป็นเหล็กมันมีบรรยากาศที่เบาบางโดยประกอบด้วยออกซิเจนเป็นหลัก
แกนีมีด
แกนีมีด ดวงจันทร์ลำดับที่สามของกลุ่มดวงจันทร์ของกาลิเลโอ ได้ชื่อตามแกนีมีดเทพเจ้าของกรีกที่ทำหน้าที่ผู้ถวายพระสุทธารส (cupbearer) และเป็นคนรักของซูส แกนิมิเป็นดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่ในระบบสุริยะ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 5262.4 กิโลเมตร มันจึงมีขนาดใหญ่กว่าดาวพุธ - แต่มีมวลเพียงครึ่งเดียว เนื่องจากแกนีมีดมีส่วนประกอบเป็นน้ำแข็งจำนวนมาก มันเป็นดาวบริวารเพียงดวงเดียวที่มีสนามแม่เหล็กแม็กนีโตสเฟียร์เป็นของตัวเองซึ่งน่าจะเกิดจากการพาความร้อนภายในแกนกลางที่เป็นเหล็กหลอมเหลว
องค์ประกอบหลักของแกนีมีดเป็นหินซิลิกาและน้ำในรูปของแข็งและมีมหาสมุทรน้ำเค็มซึ่งเชื่อว่าอยู่ลึกราว 200 กิโลเมตรใต้พื้นผิวของแกนีมีดโดยถูกประกบไว้ด้วยชั้นของน้ำแข็ง แกนกลางที่เป็นโลหะของแกนีมีดชี้ว่าในอดีตแกนีมีดอาจจะมีความร้อนสูงมากกว่าในปัจจุบัน พื้นผิวของดาวประกอบด้วยพื่นที่สองประเภท - พื้นผิวที่มีสีเข้มและมีอายุน้อยกว่ากับพื้นผิวซึ่งมีอายุมากกว่าและเต็มไปด้วยร่องและแนว แกนีมีดเต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาตแต่ส่วนมากได้หายไปหรือสังเกตเห็นได้ยากเนื่องจากเปลือกน้ำแข็งที่ปกคลุมเหนือหลุมเหล่านั้น ดวงจันทร์มีบรรยากาศเบาบางประกอบด้วยออกซิเจนในรูป O, O2, และอาจจะมี O3 (โอโซน) และยังมีอะตอมไฮโดรเจน
คาลลิสโต
คาลลิสโต ดวงจันทร์ลำดับที่ 4 และเป็นดวงสุดท้ายของกลุ่มดวงจันทร์ของกาลิเลโอ มีขนาดใหญ่เป็นลำดับที่สองของกลุ่มดวงจันทร์ของกาลิเลโอ โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 4820.6 กิโลเมตร ซึ่งเป็นลำดับที่สามของดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่ในระบบสุริยะ คาลลิสโตเป็นลูกสาวของกษัตริย์ลีคาโอนแห่งอาคาเดียและเป็นเพื่อนล่าสัตว์ของเทพธิดาอาร์ทิมิส คาลลิสโตไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการสั่นพ้องของวงโคจรของดวงจันทร์อีกสามดวงของกาลิเลโอดังนั้นจึงไม่ได้รับพลังงานความร้อนจากแรงน้ำขึ้นน้ำลง คาลลิสโตประกอบด้วยหินและน้ำแข็งในปริมาณที่เท่าๆกันซึ่งทำให้มันมีความหนาแน่นน้อยที่สุดในกลุ่มดวงจันทร์ของกาลิเลโอ คาลลิสโตเป็นดาวบริวารที่ถูกชนโดยอุกกาบาตอย่างหนักที่ใหญ่ที่สุดดาวหนึ่งในระบบสุริยะโดยมีแอ่งหลุมอุกกาบาตที่สำคัญคือแอ่งวัลฮัลลา มีความกว้างประมาณ 3000 กิโลเมตร
คาลิสโตมีชั้นบรรยากาศที่เบาบางอย่างมากซึ่งประกอบด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ และโมเลกุลของออกซิเจน การตรวจสอบพบว่าคาลิสโตอาจมีมหาสมุทรที่มีน้ำในรูปของเหลวอยู่ใต้พื้นผิวดาวที่ระดับความลึกมากกว่า 100 กิโลเมตร การที่คาลลิโตน่าจะมีมหาสมุทรนั้นอาจหมายถึงว่าอาจมีหรือเคยมีสิ่งมีชีวิตบนคาลิสโต อย่างไรก็ดีความเป็นไปได้นั้นน้อยกว่าบนดวงจันทร์ที่อยู่ใกล้กันอย่างยูโรปา คาลลิสโตได้รับการพิจารณาว่าเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับเป็นฐานที่อยู่ของมนุษย์สำหรับการสำรวจในอนาคตระบบดาวพฤหัสบดีเนื่องจากว่ามันอยู่ห่างไกลจากการแผ่รังสีอันรุนแรงของดาวพฤหัสบดีที่สุด
โครงสร้างโดยเปรียบเทียบ
ความผันผวนวงโคจรของดวงจันทร์ชี้ให้เห็นว่าความหนาแน่นของดวงจันทร์จะลดลงตามระยะทางจากดาวพฤหัสบดีที่เพิ่มขึ้น คาลลิสโตซึ่งโคจรอยู่ด้านนอกสุดและมีความหนาแน่นน้อยที่สุดในบรรดาดวงจันทร์ทั้ง 4 ดวง โดยมีความหนาแน่นอยู่ระหว่างน้ำแข็งและหิน ในขณะที่ไอโอซึ่งโคจรอยู่ด้านในที่สุดและมีความหนาแน่นมากที่สุดในบรรดาดวงจันทร์ทั้ง 4 ดวง โดยมีความหนาแน่นอยู่ระหว่างหินและเหล็ก คาลลิสโตมีพื้นผิวเก่าแก่และมีร่องรอยการชนของอุกกาบาตอย่างหนักและพื้นผิวน้ำแข็งที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาและรูปแบบการหมุนของมันชี้ให้เห็นว่าคาลิสโตไม่มีแกนกลางที่เป็นหินหรือโลหะแต่เป็นส่วนผสมที่เป็นเนื้อเดียวกันของหินและน้ำแข็งซึ่งอาจเป็นไปได้ที่จะเป็นโครงสร้างแรกเริ่มของดวงจันทร์ทั้งหมด ในทางตรงข้ามการหมุนของดวงจันทร์ด้านในทั้งสามชี้ให้เห็นความแตกต่างของส่วนประกอบภายในที่หนักกว่าและส่วนที่เบากว่าอยู่ด้านบน มันยังเปิดเผยการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของพื้นผิว แกนิมิดเผยถึงการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยาของผิวน้ำแข็งซึ่งเกิดจากชั้นที่อยู่ใต้ลงไปซึ่งบางส่วนละลายเป็นของเหลว ยูโรปาเผยถึงการเคลื่อนไหวของเปลือกน้ำแข็งที่มากกว่าและเกิดขึ้นเร็วๆนี้ซึ่งชี้ให้เห็นว่ายูโรปามีเปลือกน้ำแข็งที่บางกว่า สุดท้าย ไอโอดวงจันทร์ด้านในสุดมีผิวที่ปกคลุมด้วยกำมะถัน ภูเขาไฟซึ่งยังไม่ดับและไม่มีสัญญาณของน้ำแข็งบนพื้นผิว หลักฐานเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าดวงจันทร์ที่อยู่ใกล้ดาวพฤหัสบดีมากขึ้นเท่าไรจะมีความร้อนภายในดวงจันทร์มากขึ้นเท่านั้น แบบจำลองแสดงให้เห็นว่าดวงจันทร์ได้รับพลังงานความร้อนจากแรงน้ำขึ้นน้ำลงซึ่งเป็นผลมาจากสนามความโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดี โดยเป็นสัดส่วนผกผันกับกำลังสองของระยะทางจากดวงจันทร์ถึงดาวพฤหัสบดี ซึ่งเกิดกับดวงจันทร์ทั้งหมด ยกเว้น คาลลิสโต ปรากฏการณ์นี้จะหลอมละลายน้ำแข็งภายในและทำให้หินและเหล็กจมลงสู่ภายในของดวงจันทร์ส่วนน้ำจะปกคลุมพื้นผิว ในแกนิมิดเปลือกน้ำแข็งหนาและหนัก ส่วนยูโรปาซึ่งอุ่นกว่ามีเปลือกที่บางกว่าและแตกง่ายกว่า ส่วนไอโอซึ่งมีความร้อนสูงมากจนหินหลอมละลายและน้ำได้ระเหยออกสู่อวกาศไปเมื่อนานมาแล้ว
การมองเห็นได้
ดวงจันทร์ของกาลิเลโอทั้งสี่ดวงมีความสว่างเพียงพอที่จะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจากโลกถ้าหากว่ามันอยู่ห่างจากดาวพฤหัสบดีมากเพียงพอ อย่างไรก็ดีมันสามารถมองเห็นได้โดยง่ายด้วยกล้องสองตาที่มีไม่ต้องมีกำลังขยายสูง ดวงจันทร์ทั้งสี่มีความส่องสว่างปรากฏระหว่าง 4.6 ถึง 5.6 เมื่อดาวพฤหัสบดีอยู่ที่ตำแหน่งตรงข้ามกับดวงอาทิตย์ และมีความสว่างปรากฏต่ำกว่า 1 หน่วยเมื่อมันอยู่หลังดาวพฤหัสบดี ความยากที่สุดในการสังเกตดวงจันทร์ทั้งสี่จากโลกคือระยะห่างของมันกับดาวพฤหัสบดีเนื่องจากดวงจันทร์จะโดนบดบังโดยความสว่างของดาวพฤหัสบดี การแบ่งแยกเชิงมุมสูงสุดระหว่างดวงจันทร์กับดาวพฤหัสบดีอยู่ระหว่าง 2 และ 10 ลิปดา ซึ่งใกล้เคียงกับความขีดจำกัดของการมองเห็นของมนุษย์ แกนิมิดและคาลิสโตซึ่งมีการแบ่งแยกเชิงมุมสูงที่สุดเป็นเป้าหมายที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าง่ายที่สุด วิธีที่ง่ายที่สุดในการสังเกตพวกมันคือหาวัตถุบังดาวพฤหัสบดี เช่น กิ่งต้นไม้หรือเสาไฟฟ้าที่ตั้งฉากกับระนาบวงโคจรของดวงจันทร์กับดาวพฤหัสบดี
พระมหากษัตริย์เซนต์ลูเชีย
บทบาททางรัฐธรรมนูญของพระมหากษัตริย์แห่งเซนต์ลูเชียนั้นมีผู้แทนพระองค์คือ ผู้สำเร็จราชการแห่งเซนต์ลูเชีย
ชับแช
ชับแช เป็นอาหารเกาหลีชนิดหนึ่ง ได้จากการนำวุ้นเส้นที่ทำจากแป้งมันเทศไปผัดในน้ำมันงากับผักชนิดต่าง ๆ (ตามปกติจะใช้แคร์รอต, หัวหอม, ผักโขม และเห็ดหั่นเป็นเส้นบาง ๆ) ปรุงรสด้วยซีอิ๊วและน้ำตาลทราย ตกแต่งด้วยเมล็ดงาและพริกหั่นแฉลบ จะเสิร์ฟขณะร้อนหรือเย็นก็ได้
ชาวเกาหลีมักทำชับแชรับประทานกันในงานเลี้ยงและโอกาสพิเศษ โดยเพิ่มเนื้อวัวและผักตามฤดูกาลเข้าไป โดยทั่วไปมักเสิร์ฟอาหารจานนี้เป็นกับข้าว แต่จะเสิร์ฟเป็นอาหารจานหลักก็ได้ บ่อยครั้งจะเสิร์ฟกับข้าวสวย หากมีข้าวด้วยจะเรียกอาหารจานนี้ว่า ชับแชบับ (잡채밥) โดยคำว่า พับ (밥) แปลว่า "ข้าว"
สะพานวิทยาสาครเสตุ
วิทยาสาครเสตุ (Vidyasagar Setu) หรือ สะพานเซกเกินด์หูคลี (Second Hooghly Bridge) เป็นสะพานเก็บค่าผ่านทาง (toll bridge) เหนือแม่น้ำหูคลี (Hooghly River) ในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เชื่อมเมืองโกลกาตา (หรือกัลกัตตา) กับหาวรา (Howrah) เข้าด้วยกัน
วิทยาสาครเสตุมีความยาว 823 เมตร และเป็นสะพานขึงที่ยาวที่สุดในประเทศอินเดีย อย่างไรก็ตามผู้คนมักสับสนว่าสะพานนรรมทาสาม (3rd Narmada Bridge) ในรัฐคุชราตเป็นสะพานขึงที่ยาวที่สุด แต่ในความเป็นจริงสะพานนรรมทาสามเป็นสะพานแบบกึ่งแขวน (extradosed bridge) ไม่ใช่สะพานแขวนโดยตรง สะพานวิทยาสาครเสตุเป็นสะพานแห่งที่สองที่สร้างขึ้นเพื่อข้ามแม่น้ำหูคลี ถัดจากสะพานแรก คือสะพานหาวรา (Howrah Bridge) หรือสะพานรพินทรเสตุ (Rabindra Setu) ซึ่งอยู่ห่างไป 3.7 km ทางเหนือ ชื่อของสะพานตั้งชื่อตามนักปฏิรูปการศึกษา บัณฑิตอิศวร จันทระ วิทยาสาคร (Ishwar Chandra Vidyasagar) และใช้ทุนก่อสร้ารวม 3.88 พันล้านรูปีอินเดีย ภายใต้การร่วมทุนระหว่างรัฐบาลและเอกชน
ตามสถิติที่บันทึก มียานพาหนะขับบนสะพานนี้ต่ำสุดที่ 28,000 คัน และสูงสุดที่ 39,000 คันต่อวัน อย่างไรก็ตามหลังการส่งมอบอำนาจในการเก็บค่าขึ้นสะพาน (toll) จากดั้งเดิมเป็นของราชการไปให้กับหน่วยงานของเอกชนในปี 2000 จำนวนยานพาหนะได้ลดลงเหลือเพียงสูงสุดที่ 30,000 คันต่อวันในเดือนธันวาคม 2002 ต่อมาในต้นปี 2008 จำนวนยานพาหนะได้เพิ่มขึ้นเป็นขั้นต่ำ 45,000 คันถึงสูงสุด 61,000 คันต่อวัน อย่างไรก็ตาม สะพานนี้สร้างขึ้นเพื่อรองรับยานพาหนะอยู่ที่ 85,000 คันต่อวัน การบริหารรายได้จากค่าผ่านทางนั้นได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงว่ามีการโกงกินภายในและสูญเสียรายได้มหาศาล
เจ้าชายค็อนสตันทีนแห่งลีชเทินชไตน์
เจ้าชายค็อนสตันทีนแห่งลีชเทินชไตน์ (His Serene Hignhess Prince Constantin of Liechtenstein) ประสูติเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2515 เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 3 ใน เจ้าชายฮันส์-อาดัมที่ 2 เจ้าผู้ครองลีชเทินชไตน์ และ เจ้าหญิงมารีแห่งลีชเทินชไตน์ เป็นพระอนุชาใน เจ้าชายอาล็อยส์ เจ้าชายรัชทายาทแห่งลีชเทินชไตน์ ทรงอยู่ในลำดับที่ 7 ในการสืบราชสันตติวงศ์
พระองค์ทรงเข้าเรียนที่โรงเรียนประถมในวาดุซ-เอเบนโฮลซ์และทรงศึกษา ณ โรงยิมลีชเทินชไตน์นิสเชสในปี 2526 ซึ่งทรงสำเร็จการศึกษาในปี 2534 ทรงต่อมหาวิทยาลัยในปารีส ประเทศฝรั่งเศสในปี 2535 และทรงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านกฎหมายในปี 2540 จากนั้นทรงงานให้กับ Raiffeisen Private Equity Management AG (RPEM) และ Brown Brothers Harriman ซึ่งเป็นธนาคารเพื่อการลงทุนของสหรัฐฯ ในหน้าที่ต่างๆ จนถึงปี 2554 ทรงเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของ Grünwald Equity Beteiligungs-GmbH ซึ่งเป็นผู้ลงทุนในบริษัทขนาดกลางของเยอรมัน ทรงเป็นผู้อำนวยการทั่วไปและประธานคณะกรรมการมูลนิธิเจ้าชายแห่งลีชเทินชไตน์มาตั้งแต่ปี 2555 นอกจากนี้ ทรงงานอื่นๆในปัจจุบัน เช่น ประธานคณะกรรมการบริษัท Rice Tec AG สมาชิกคณะกรรมการมูลนิธิของ มูลนิธิ Fürst Liechtenstein II, คณะกรรมการของ First Participation AG, คณะกรรมการที่ปรึกษาของ Grünwald Equity Beteiligungs GmbH และสมาชิกคณะกรรมการที่ปรึกษาของ L-GAM นอกจากนี้ ทรงยังได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภาออสเตรีย เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนใน กรุงเวียนนา โดยมีเป้าหมายหลักคือการดำเนินการตามเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนในวาระการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์การสหประชาชาติภายในปี 2573 ทรงส่งเสริมความยั่งยืนตลอดจนการสนับสนุนและเร่งรัดกิจกรรมที่เกี่ยวข้องในธุรกิจ สังคม การเมือง วิทยาศาสตร์ สื่อ และสาธารณะ
เจ้าชายค็อนสตันทีนแห่งลีชเทินชไตน์ ทรงเสกสมรสกับเคาน์เตสมารี กาบรีแยล ฟรานซิสกา คัลโนกี เดอ เคโรสปาตัก (เกิด 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2518) เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 และเคร่งศาสนาในเมืองซิชอฟ ประเทศสโลวาเกีย ในโบสถ์เซนต์บีเซนเต เฟอเรอร์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2543 มีพระโอรส-ธิดา 3 พระองค์ คือ
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
ศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล (24 ตุลาคม พ.ศ. 2446 – 5 ตุลาคม พ.ศ. 2538) เป็นนักเขียน นักวิชาการและนักการเมืองชาวไทย บุคคลสำคัญของโลกและศิลปินแห่งชาติ ราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาลัยวิชาการศึกษา และประธานเตรียมการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ปฐมวัยและการศึกษา
ปี พ.ศ. 2450 เมื่อหม่อมหลวงปิ่นมีอายุได้ 4 ขวบ ท่านได้เริ่มเรียนหนังสือที่บ้านกับครูแฉล้ม (แฉล้ม คุปตารักษ์) ต่อมาได้เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และต่อมาในปี พ.ศ. 2457 หม่อมหลวงปิ่นก็เข้าศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวง ในปี พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นนักเรียนมหาดเล็กในพระบรมมหาราชวัง ไม่ได้เรียนที่โรงเรียนอีก แต่ปลายปีนั้นก็ยังคงมาสอบไล่และสามารถสอบผ่านชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ซึ่งทำให้เลื่อนไปเรียนในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 แต่ก็ไม่ได้มาเรียนหรือมาสอบอีก
รับราชการ
ในปี พ.ศ. 2455 ได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กที่พระที่นั่งอัมพรสถาน ต่อมาได้เป็นอาจารย์ประจำกองแบบเรียนกรมวิชาการ อาจารย์พิเศษคณะอักษรศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2474 ในปี พ.ศ. 2475 เป็นอาจารย์โท อาจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และยังได้เป็นหัวหน้าแผนกฝึกหัดครูมัธยม คณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยและรักษาการในตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนมัธยมหอวังในปี พ.ศ. 2477 อีกด้วย หม่อมหลวงปิ่นได้เป็นอาจารย์เอก อันดับ 1
ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 ท่านได้ก่อตั้งโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา โรงเรียนสหศึกษาแห่งแรกในประเทศไทย ท่านดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการท่านแรก 5 ปีต่อมาในปี พ.ศ. 2485 ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมสามัญศึกษาอีกตำแหน่งหนึ่งอีกด้วย ในปี พ.ศ. 2487 ท่านได้พ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาและเป็นที่ปรึกษาโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาและทำงานในหน้าที่เลขาธิการจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2489 ท่านดำรงตำแหน่งเป็นปลัดกระทรวงศึกษาธิการ และในปี พ.ศ. 2495 — พ.ศ. 2496 ท่านได้เป็นรักษาการอธิบดีกรมวิชาการ หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2497 ได้เป็นรักษาการอธิบดีกรมการฝึกหัดครู รักษาการอธิการวิทยาลัยวิชาการศึกษา ศาสตราจารย์พิเศษในคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2492 จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดครูชั้นสูงขึ้นที่ถนนประสานมิตร ต่อมาใน พ.ศ. 2496 เลื่อนฐานะเป็นวิทยาลัยวิชาการศึกษา ประสานมิตร และเป็น "มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ" ในปัจจุบัน โดยได้ดำรงตำแหน่งอธิการคนแรกระหว่าง พ.ศ. 2497-2499
ในปี พ.ศ. 2497 ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษในวิชาครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุลดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2500 ถึง 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการตั้งแต่ พ.ศ. 2500 ถึง พ.ศ. 2512 เป็นเวลายาวนานถึง 12 ปีเศษ
ในปี พ.ศ. 2503 คณะรัฐมนตรีสมัยรัฐบาลจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ลงมติอนุมัติให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2503 และมอบหมายให้หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นประธานเตรียมการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2529 ได้รับการแต่งตั้งเป็นราชบัณฑิตกิตติมศักดิ์
ฟูฟู (สุนัข)
พลอากาศเอก ฟูฟู (15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 – กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558) เป็นสุนัขทรงเลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ถือเป็นสุนัขทรงเลี้ยงตัวโปรดที่จะปรากฏตัวพร้อมพระองค์ในพระราชพิธีสำคัญ รวมทั้งการเดินแบบและแสดงความสามารถพิเศษบ่อยครั้ง
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2502 ได้มีการประชุมโครงการพัฒนาการศึกษาในส่วนภูมิภาค ภาคการศึกษา 8 ณ จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการเป็นประธาน ในการประชุมครั้งนั้นหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ได้บันทึกไว้ว่า "การตั้งมหาวิทยาลัยในส่วนภูมิภาค ตามความเรียกร้องของประชาชน ที่ประชุมเห็นว่าน่าจะจัดตั้งมหาวิทยาลัยที่จังหวัดเชียงใหม่ ...ด้วยเป็นความต้องการของประชาชนอย่างแท้จริง..."
ฟูฟู (สุนัข)
ประวัติ
ฟูฟู เป็นสุนัขพันธุ์พูเดิลเพศผู้ เกิดเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 เดิมเป็นสุนัขของผู้เพาะพันธุ์สุนัขในตลาดนัดสวนจตุจักรที่ได้ถวายสุนัขนี้ขณะมีอายุหนึ่งเดือนแด่พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าสิริวัณณวรีนารีรัตน์ เมื่อวันที่ 9 สิงหาคมปีเดียวกัน ด้วยสุนัขนี้มีลักษณะเด่นคือมีขนสีขาวแน่นและฟูฟ่อง จึงประทานชื่อว่า "ฟูฟู” แล้วนำไปบำรุงเลี้ยงที่พระตำหนักนนทบุรีระยะหนึ่ง โดยมิได้ใกล้ชิดฟูฟูเท่าใดด้วยมีสุนัขทรงเลี้ยงอยู่แล้วหลายตัว แม้ฟูฟูจะน่ารักน่าชังแต่ก็มีสุขภาพที่อ่อนแอมาก เบื้องต้นจึงตกอยู่ในการดูแลของเจ้าหน้าที่ในพระตำหนัก ต่อมาท่านผู้หญิงศรีรัศมิ์ สุวะดี ที่ขณะนั้นยังเป็นหม่อม ได้เอ็นดูสุนัขนี้จึงนำไปเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด จนสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูรมีพระเมตตาโปรดเกล้าฯ รับฟูฟูเป็นสุนัขทรงเลี้ยงโดยมีท่านผู้หญิงศรีรัศมิ์ร่วมดูแล จนฟูฟูอายุได้สองเดือนจึงได้รับการฝึกสอนต่าง ๆ และสามารถเรียนรู้ได้รวดเร็วกว่าสุนัขตัวอื่น ฟูฟู ปรากฏตัวต่อสาธารณชนในการประกวดสุนัขหลายรายการ เคยได้ตำแหน่งรางวัลชนะเลิศประเภทมิตรแท้ และรองชนะเลิศอันดับสองประเภทสวยงามตามสายพันธุ์ ในการเข้าประกวดงานวันเกษตรแห่งชาติ ประจำปี 2543 และในปี 2544 ก็ได้รางวัลชนะเลิศประเภทสวยงามและความสามารถพิเศษ พร้อมกับรางวัลชนะเลิศประเภทขนสวยที่สุด โดยมิได้เปิดเผยว่าเป็นสุนัขทรงเลี้ยงแต่อย่างใด และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 ฟูฟู ปรากฏตัวในงานมหกรรมสัตว์เลี้ยงแห่งประเทศไทยที่จัดขึ้นในจังหวัดนครปฐม ซึ่งได้รับคำชื่นชมว่าเป็นสุนัขที่ "สวยสง่าและฉลาดหลักแหลมยิ่ง" หลังการรั่วไหลของโทรเลขภายในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี พ.ศ. 2549 วิกิลีกส์ได้เผยแพร่ข้อมูลว่าฟูฟูได้รับการแต่งตั้งให้มียศเป็น "พลอากาศเอก" ประจำกองทัพอากาศไทย
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
การจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ต่อมาเมื่อได้ข้อสรุปแล้ว คณะรัฐมนตรีสมัยรัฐบาลจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ลงมติอนุมัติให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2503 และมอบหมายให้หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เป็นประธานเตรียมการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตั้งแต่พ.ศ. 2503 ถึง พ.ศ. 2506
ฟูฟู (สุนัข)
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2550 ฟูฟู ตกเป็นที่สนใจของประชาชน จากการปรากฏตัวในวีดิทัศน์ที่รั่วไหลอันเผยให้เห็นท่านผู้หญิงศรีรัศมิ์ซึ่งขณะนั้นเป็นหม่อม ป้อนเค้กวันเกิดแก่ฟูฟู ทั้งที่เปลือยกายและสวมเพียงจี-สตริง มีการสันนิษฐานว่าวีดิทัศน์ดังกล่าวถูกเผยแพร่โดยฝั่งที่อยู่ตรงข้ามกับสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูรขณะเป็นมกุฎราชกุมาร เพราะถือเป็นเรื่องละเอียดอ่อนในไทย และเป็นการต่อสู้ภายในเพื่อความชอบธรรมในสืบราชสมบัติช่วงที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงพระประชวร
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
สถาปนามหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์
ปีพ.ศ. 2509 มหาวิทยาลัยศิลปากร มีนโยบายที่จะเปิดคณะวิชาและสาขาวิชาที่หลากหลายขึ้น แต่เนื่องจากบริเวณพื้นที่ในวังท่าพระคับแคบมาก ไม่สามารถจะขยายพื้นที่ออกไปได้ จึงได้ขยายเขตการศึกษาไปยังพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม โดยจัดตั้งคณะอักษรศาสตร์ พ.ศ. 2511 คณะศึกษาศาสตร์ พ.ศ. 2513 และคณะวิทยาศาสตร์ พ.ศ. 2515 ตามลำดับ หลังจากนั้น จัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ พ.ศ. 2529 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม (ปัจจุบันคือคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทศโนโลยีอุตสาหกรรม) พ.ศ. 2535
ฟูฟู (สุนัข)
ประวัติ
จากการรั่วไหลของโทรเลขภายในถึงกรุงวอชิงตันที่วิกิลีกส์ได้นำมาเผยแพร่ต่อ ให้ข้อมูลว่าไม่กี่เดือนหลังจากนั้น ราล์ฟ แอล. บอยซ์ (Ralph L. Boyce) เอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกา ได้ร่วมงานเลี้ยงอาหารเพื่อเป็นเกียรติสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ที่ขณะนั้นยังเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ฟูฟูปรากฏตัวในงาน "แต่งกายอย่างพิธีการสำหรับงานราตรี และสวมถุงเท้าอย่างเรียบร้อย..." และ "...ในตอนหนึ่งขณะที่วงดนตรีกำลังเล่นเพลงที่สอง เขากระโดดขึ้นไปบนหัวโต๊ะแล้วเริ่มเลียน้ำจากแก้วของแขกเหรื่อรวมทั้งของตัวกระผมด้วย การแสดงตลกของพลอากาศเอกท่านนี้สร้างความสนใจแก่ผู้ร่วมงานกว่า 600 คนไปเต็ม ๆ และเป็นยังคงเป็นเรื่องที่พูดถึงมาจนทุกวันนี้"
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
สถาปนามหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์
ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากรท่านแรก (ก่อนหน้านั้นมหาวิทยาลัยศิลปากรใช้ตำแหน่ง "ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย" โดยตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรจะดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากรโดยตำแหน่ง ต่อมาจึงแยกหน่วยงานออกจากกันระหว่างกรมศิลปากรและมหาวิทยาลัยศิลปากร จึงเปลี่ยนชื่อตำแหน่งจาก "ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยศิลปากร" เป็น "อธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากร")
ฟูฟู (สุนัข)
ประวัติ
ฟูฟู ตายเมื่อต้นปี พ.ศ. 2558 โดยมีพิธีสวดพระอภิธรรมในคืนวันที่ 1-3 กุมภาพันธ์ ก่อนประชุมเพลิงในวันที่ 4 กุมภาพันธ์ เวลา 14:30 น. ซึ่งภาพพิธีดังกล่าวนั้นได้รับการส่งต่ออย่างแพร่หลายในสื่อสังคมออนไลน์ของไทย และเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างอ้อม ๆ ซึ่งสะท้อนถึงความกังวลต่อผู้สืบราชสมบัติที่ไม่สามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้อย่างเปิดเผยในประเทศไทยเพราะอาจเป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพอันมีบทลงโทษที่เข้มงวด
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
สถาปนามหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์
โดยศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยศิลปากรระหว่าง พ.ศ. 2508 - พ.ศ. 2514
ฟูฟู (สุนัข)
ลูก
ฟูฟู มีลูกกับแนปปี้ หรือแนตตี้ สุนัขพูเดิลเพศเมียของอัมภาพร พิสุทธิกุล ที่สัตวแพทย์พบว่าสุนัขเพศเมียตัวนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับฟูฟู จึงนำความกราบทูลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูรทอดพระเนตร หลังจากนั้นจึงรับสั่งสอบถามเพื่อให้มาผสมกับฟูฟู จนมีลูกสามตัว เป็นเพศผู้ คือ ฟุ้งฟุ้งกับเฟื่อง และเป็นเพศเมียชื่อ ฟ้า
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
บั้นปลายชีวิต
หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2538 สิริอายุได้ 91 ปี 11 เดือน 11 วัน โดยได้รับพระทานโกศไม้สิบสองบรรจุศพ ตั้งศพไว้ที่ศาลาบัณรสภาค วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ทรงพระกรุณาเสด็จไปสดับพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมศพ และได้รับพระราชทานเพลิงศพที่เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2539 หลังจากท่านถึงแก่อสัญกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร พระราชวังสนามจันทร์ โดยความร่วมมือกันของคณะผู้บริหาร คณาจารย์ สมาคมนักศึกษาเก่ามหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ร่วมกันจัดสร้างอนุสาวรีย์หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ประดิษฐานที่บริเวณข้างสำนักงานอธิการบดี ลานหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยกราบบังคมทูลพระกรุณา สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี เสด็จมาทรงเปิดอนุสาวรีย์และได้ถือเอาวันที่ 24 ตุลาคม ของทุกปีเป็นวันหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยจัดให้มีการตักบาตร และจุดธูปเทียน วางพวงมาลัยสักการะรำลึกที่บริเวณลานอนุสาวรีย์เป็นประจำทุกปี และได้จัดตั้งห้องเกียรติยศหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล ที่บริเวณชั้น ๔ อาคารหม่อมหลวงปิ่น มาลากุล โดยภายในจัดแสดงหนังสือที่ท่านแต่งขึ้น โต๊ะทำงาน ของสะสม เครื่องราชอิสริยาภรณ์ และครุยวิทยฐานะตลอดจนสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
สาขาศึกษาศาสตร์
เอดูเคชันออฟเดธ
ความสัมพันธ์กับหนังสือของซีเมอร์
เกรกอร์ ซีเมอร์ เป็นนักเขียนและนักศึกษาชาวอเมริกันที่อาศัยในประเทศเยอรมันในปีค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1939 เขาได้แต่งหนังสือเรื่อง เอดูเคชันฟอร์เดธ หลังจากหนีออกจากประเทศเยอรมันในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่ 2
ในเนื้อเรื่องนี้ได้กล่าวถึงกลุ่มของเด็กหนุ่มที่ถูกชี้นำโดยทหารนาซีที่มีชื่อว่า ฟรันเซ็น โดยให้พวกเด็ก ๆ เดินเท้าเข้าไปในป่า จนกระทั่งเวลากลางคืน เขาได้จดว่า "กองทัพควรทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์บริสุทธิ์ และทำพิธีกรรมที่ 'ทำให้เราประทับใจว่า ไฟและการทำลายล้างจะเกิดแก่ใครก็ตามที่คิดไม่เหมือนกับเรา'" ฟรานเซ็นได้นำหนังสือหกเล่มมา ได้แก่: ทัลมุด, อัลกุรอาน, ผลงานของวิลเลียม เชกสเปียร์, สนธิสัญญาแวร์ซาย, ชีวประวัติของโจเซฟ สตาลิน และคำภีร์ไบเบิล. หนังสือเหล่านี้ถูกส่งไปรอบวงกลม และเด็กแต่ละคนก็จะฉีกหนังสือทุกเล่ม แล้วนำมาคืนให้แก่ฟรันเซ็น ซึ่งเขาได้ราดน้ำมันก๊าดแล้วจุดไฟเผาหนังสือทุกเล่ม จากนั้นพวกทหารจึงร้องเพลง "ดัสลีทแดร์ด็อยท์เชิน" และฮอสท์-เว็สเซิล-ลีทรอบกองไฟ
เหตุรถบรรทุกพลิกคว่ำในรัฐเชียปัส
เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2021 เกิดอุบัติเหตุทางถนนในรัฐเชียปัส ประเทศเม็กซิโก เมื่อรถบรรทุกที่ลักลอบขนผู้อพยพ 180 คนพลิกคว่ำแล้วชนเข้ากับสะพาน เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 55 ราย และบาดเจ็บมากกว่าหนึ่งร้อยราย
ในช่วงปีที่ผ่านมาได้มีจำนวนผู้อพยพเพิ่มจำนวนขึ้นมากจากอเมริกากลางที่ข้ามพรมแดนจากประเทศกัวเตมาลามาประเทศเม็กซิโกผ่านทางรัฐเชียปัสซึ่งตั้งอยู่ริมพรมแดนของสองประเทศ โดยมีเป้าหมายเพื่ออพยพเข้าไปยังสหรัฐ มีรายงานทางการเม็กซิโกตรวจพบการลักลอบขนผู้อพยพข้ามแดนเช่นนี้อยู่บ่อย ๆ ครั้งใหญ่ที่สุดในเดือนพฤศจิกายน 2021 ตรวจพบผู้ลี้ภัยกว่า 600 คนจาก 12 ประเทศ ลักลอบข้ามพรมแดนมาทางท้ายรถบรรทุกสองคัน ที่เบรากรุซ
เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในบรรดาเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับผู้อพยพข้ามพรมแดนผ่านประเทศเม็กซิโก นับตั้งแต่การสังหารหมู่ที่ซานเฟร์นันโดในปี 2010 ซึ่งมีผู้อพยพ 72 รายถูกฆาตกรรมโดยขบวนการยาเสพติดโลสเซตัสในรัฐตาเมาลิปัส
บาสเกตบอล
บาสเกตบอล (basketball) เป็นกีฬาชนิดหนึ่งซึ่งแบ่งผู้เล่นเป็น 2 ทีม แต่ละทีมประกอบด้วยผู้เล่น 5 คนพยายามทำคะแนนโดยการโยนลูกเข้าห่วงหรือตะกร้า ภายใต้กติกาการเล่นมาตรฐาน
ตั้งแต่ที่คิดค้นขึ้นในปี พ.ศ. 2434 (ค.ศ. 1891) โดยเจมส์ ไนสมิท บาสเกตบอลได้ถูกพัฒนาขึ้นเป็นกีฬาสากลโลก กีฬานี้มีจุดเริ่มต้นจากในวายเอ็มซีเอ ลีกที่เกิดขึ้นในสมัยแรก ๆ เป็นระดับมหาวิทยาลัย ต่อมากลายเป็นกีฬาอาชีพ มีการจัดตั้งลีกเอ็นบีเอ (National Basketball Association, NBA) และเริ่มมีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936) ถึงแม้ว่าในระยะแรกยังเป็นกีฬาที่เล่นเฉพาะในสหรัฐอเมริกา กีฬาชนิดนี้แพร่ขยายไปสู่ระดับสากลด้วยความรวดเร็ว ปัจจุบันมีนักกีฬาและทีมที่มีชื่อเสียงตามที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
บาสเกตบอลเป็นกีฬาที่เล่นในร่มเป็นหลัก สนามที่ใช้เล่นมีขนาดค่อนข้างเล็ก คะแนนจะได้จากการโยนลูกเข้าห่วงจากด้านบน (ชูต, shoot) ทีมที่มีคะแนนมากกว่าในตอนจบเกมจะเป็นฝ่ายชนะ สามารถนำพาลูกโดยการกระเด้งกับพื้น (เลี้ยงลูก, dribble) หรือส่งลูกกันระหว่างเพื่อนร่วมทีม เกมจะห้ามการกระทบกระแทกที่ทำให้เป็นฝ่ายได้เปรียบ (ฟาวล์, foul) และมีกฎข้อบังคับเกี่ยวกับการครองบอล
เกมบาสเกตบอลมีการพัฒนาเทคนิคการเล่นต่าง ๆ เช่น การชูต การส่ง และการเลี้ยงลูก รวมไปถึงตำแหน่งผู้เล่น (ซึ่งตามกฎแล้วไม่จำเป็นต้องมี) และตำแหน่งการยืนในเกมรุกและเกมรับ ผู้เล่นที่ตัวสูงถือเป็นข้อได้เปรียบ ถึงแม้ว่าในการเล่นแข่งขันจะควบคุมโดยกฎกติกา การเล่นรูปแบบอื่น ๆ สำหรับเล่นผ่อนคลายก็มีการคิดขึ้น บาสเกตบอลก็ยังเป็นกีฬาที่คนนิยมดูอีกด้วย
ประวัติของบาสเกตบอล
ความพิเศษอย่างหนึ่งของบาสเกตบอล คือถูกคิดขึ้นโดยคนเพียงคนเดียว ต่างจากกีฬาส่วนใหญ่ที่วิวัฒนาการมาจากกีฬาอีกชนิด ช่วงต้นเดือนธันวาคม พ.ศ. 2434 ดร. เจมส์ ไนสมิท ครูสอนพละศึกษาชาวอเมริกันที่เกิดในแคนาดา และเป็นผู้ดูแลสถานที่ของวิทยาลัยแห่งหนึ่งของสมาคมวายเอ็มซีเอ (ปัจจุบันคือ วิทยาลัยสปริงฟีลด์) ในเมืองสปริงฟีลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ค้นหาเกมในร่มที่ช่วยให้คนมีกิจกรรมทำระหว่างฤดูหนาวในแถบนิวอิงแลนด์ ว่ากันว่า หลังจากเขาไตร่ตรองหากิจกรรมที่ไม่รุนแรงเกินไปและเหมาะสมกับโรงยิม เขาเขียนกฎพื้นฐานและตอกตะปูติดตะกร้าใส่ลูกพีชเข้ากับผนังในโรงยิม เกมแรกที่เล่นเป็นทางการเล่นในโรงยิมวายเอ็มซีเอในเดือนถัดมา คือเมื่อ 20 มกราคม พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) ในสมัยนั้น เล่นโดยใช้ผู้เล่นเก้าคน สนามที่ใช้ก็มีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของสนามเอ็นบีเอในปัจจุบัน ชื่อ บาสเกตบอล เป็นชื่อที่เสนอโดยนักเรียนคนหนึ่ง และก็เป็นชื่อที่นิยมมาตั้งแต่ตอนต้น เกมแพร่ขยายไปยังวายเอ็มซีเอที่อื่นทั่วสหรัฐอเมริกา ไม่นานนักก็มีเล่นกันทั่วประเทศ
แต่ที่น่าสนใจคือ ถึงแม้ว่าวายเอ็มซีเอจะเป็นผู้ที่พัฒนาและเผยแพร่เกมในตอนแรก ภายในหนึ่งทศวรรษสมาคมก็ไม่สนับสนุนกีฬานี้อีก เนื่องจากการเล่นที่ทำให้รุนแรงและผู้ชมที่ไม่สุภาพ สมาคมกีฬาสมัครเล่นอื่น ๆ มหาวิทยาลัย และทีมอาชีพก็เข้ามาแทนที่ ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง สหภาพการกีฬาสมัครเล่น (Amateur Athletic Union) และ สมาคมการแข่งขันกีฬาระหว่างวิทยาลัย (Intercollegiate Athletic Association) (ซึ่งปัจจุบันคือเอ็นซีดับเบิลเอ, NCAA) ได้แข่งกันเพื่อจะเป็นผู้กำหนดกติกาของเกม
ลีกระดับมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกา และลีกอื่น ๆ
ไนสมิทเป็นตัวตั้งตัวตีในการเริ่มบาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัย โดยเป็นโค้ชให้กับมหาวิทยาลัยแคนซัส (University of Kansas) เป็นเวลาหกปี ลีกระดับมหาวิทยาลัยถือกำเนิดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 และเริ่มทัวร์นาเมนต์ที่ชื่อเอ็นไอที (National Invitation Tournament, NIT) ในนิวยอร์กเมื่อปี พ.ศ. 2481 (ค.ศ. 1938) ช่วง พ.ศ. 2491 ถึง 2494 บาสเกตบอลระดับมหาวิทยาลัยประสบปัญหานักกีฬาโดนซื้อเพื่อผลทางการพนัน เนื่องจากกลุ่มคนที่โกงนี้เกี่ยวข้องกับเอ็นไอที ทำให้อีกทัวร์นาเมนต์ซึ่งเป็นของเอ็นซีเอเอ (NCAA) ขึ้นแซงเอ็นไอทีในแง่ความสำคัญ ปัจจุบันทัวร์นาเมนต์เอ็นซีดับเบิลเอ หรือที่นิยมเรียกกันว่า มาร์ชแมดเนส (March Madness ซึ่งแข่งในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี) ถือเป็นรายการแข่งขันระดับต้น ๆ ในสหรัฐเป็นรองแค่เพียงซูเปอร์โบลของกีฬาอเมริกันฟุตบอล และเวิลด์ซีรีส์ของกีฬาเบสบอลเท่านั้น
ในคริสต์ทศวรรษ 1920 มีทีมบาสเกตบอลอาชีพเกิดขึ้นเป็นร้อยทีมตามเมืองต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกา ไม่มีการจัดระบบเกมอาชีพ เช่น นักกีฬาย้ายทีมไปมา ทีมแข่งกันในโรงเก็บอาวุธและโรงเต้นรำ มีลีกเกิดใหม่และล้มไป บางทีมเล่นถึงสองร้อยเกมในปีหนึ่งก็มี
ส่วนระดับไฮสกูล (มัธยมปลาย) ของสหรัฐก็เป็นที่นิยมเช่นเดียวกัน ปัจจุบันเกือบทุกโรงเรียนจะมีทีมบาสเกตบอลประจำโรงเรียน ในฤดูกาล ทั่วทั้งสหรัฐมีนักเรียนชายหญิงรวมกันถึง 1,002,797 คนเล่นเป็นตัวแทนในการแข่งขันระหว่างโรงเรียน รัฐอินดีแอนาและเคนทักกีเป็นสองรัฐที่คนให้ความสนใจบาสเกตบอลระดับไฮสกูลมากเป็นพิเศษ
ลีกอื่น ๆ
ในปี พ.ศ. 2489 ถือกำเนิดลีกเอ็นบีเอ (National Basketball Association, NBA) ก่อตั้งโดยรวบรวมทีมอาชีพชั้นนำ และทำให้กีฬาบาสเกตบอลระดับอาชีพได้รับความนิยมสูงขึ้น ปี พ.ศ. 2510 มีการจัดตั้งลีกเอบีเอ (American Basketball Association, ABA) ขึ้นอีกลีกมาเป็นคู่แข่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ลีกทั้งสองก็ควบรวมกันในปี พ.ศ. 2519
ในเอ็นบีเอมีผู้เล่นมีชื่อเสียงหลายคน เช่น จอร์จ มิคาน (George Mikan) ผู้เล่นร่างใหญ่ที่โดดเด่นคนแรก บอบ คอสี (Bob Cousy) ผู้มีทักษะการครองบอล บิล รัสเซล (Bill Russell) ผู้ที่เก่งด้านการตั้งรับ วิลท์ แชมเบอร์เลน (Wilt Chamberlain) รวมถึง ออสการ์ รอเบิร์ตสัน (Oscar Robertson) และ เจอร์รี เวสต์ (Jerry West) ผู้ที่เก่งในรอบด้าน คารีม อับดุล-จับบาร์ (Kareem Abdul-Jabbar) และ บิล วอลตัน (Bill Walton) ผู้เล่นร่างยักษ์ในยุคหลัง จอห์น สต็อกตัน (John Stockton) ผู้ที่มีทักษะการคุมเกม ตลอดจนผู้เล่นสามคนที่ทำให้เอ็นบีเอได้รับความนิยมจนถึงขีดสุด คือ แลร์รี เบิร์ด (Larry Bird) เมจิก จอห์นสัน (Magic Johnson) และ ไมเคิล จอร์แดน (Michael Jordan)
ลีกดับเบิ้ลยูเอ็นบีเอ (Women's National Basketball Association, WNBA) สำหรับบาสเกตบอลหญิงเริ่มเล่นในปี พ.ศ. 2540 ถึงแม้ว่าในฤดูกาลแรกจะไม่ค่อยมั่นคงนัก นักกีฬามีชื่อหลายคน เช่น เชอริล สวูปส์ (Sheryl Swoopes), ลิซา เลสลี (Lisa Leslie) และ ซู เบิร์ด (Sue Bird) ช่วยเพิ่มความนิยมและระดับการแข่งขันของลีก ลีกบาสเกตบอลหญิงอื่น ๆ ล้มไปเนื่องจากความสำเร็จของดับเบิ้ลยูเอ็นบีเอ
บาสเกตบอลระดับสากล
สหพันธ์บาสเกตบอลระหว่างประเทศ (International Basketball Federation) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2475 มีสมาชิกก่อตั้งแปดชาติ ได้แก่ อาร์เจนตินา เชโกสโลวาเกีย กรีซ อิตาลี ลัตเวีย โปรตุเกส โรมาเนีย และสวิตเซอร์แลนด์ ในสมัยนั้นหน่วยงานดูแลเฉพาะนักกีฬาสมัครเล่น ดังนั้นในชื่อย่อจากภาษาฝรั่งเศสของสหพันธ์ หรือ ฟีบา (FIBA) ตัวอักษร "A" ย่อมาจากคำว่า "amateur" ซึ่งแปลว่าสมัครเล่น
บาสเกตบอลได้รับการบรรจุในกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2479 ถึงแม้ว่าเคยจัดการแข่งขันเป็นกีฬาสาธิตก่อนหน้านั้นนานมากเมื่อ พ.ศ. 2447 สหรัฐอเมริกาถือเป็นประเทศที่เก่งกีฬานี้ และทีมชาติสหรัฐพลาดเหรียญทองเพียงสามครั้งเท่านั้น โดยครั้งแรกที่พลาดแข่งที่มิวนิกในปี พ.ศ. 2515 โดยแพ้ให้กับทีมสหภาพโซเวียต การแข่งขันเวิลด์แชมป์เปียนชิปส์ (World Championships) สำหรับบาสเกตบอลชายเริ่มแข่งปี พ.ศ. 2493 ที่ประเทศอาร์เจนตินา ส่วนประเภทหญิงเริ่มแข่งสามปีถัดมาในประเทศชิลี กีฬาบาสเกตบอลหญิงเริ่มแข่งในโอลิมปิกปี พ.ศ. 2519 โดยมีทีมที่โดดเด่นเช่น บราซิล ออสเตรเลีย และ สหรัฐอเมริกา
ฟีบายกเลิกการแบ่งผู้เล่นเป็นสมัครเล่นและอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2532 และปี พ.ศ. 2535 ผู้เล่นอาชีพก็ได้แข่งในกีฬาโอลิมปิกเป็นครั้งแรก ความยิ่งใหญ่ของสหรัฐอเมริกากลับมาอีกครั้งโดยการส่งดรีมทีม ที่ประกอบด้วยผู้เล่นจากเอ็นบีเอ แต่ปัจจุบันประเทศอื่นสามารถพัฒนาตามทันสหรัฐอเมริกา ทีมที่มีผู้เล่นเอ็นบีเอล้วน ๆ ได้ที่หกในการแข่งเวิลด์แชมเปียนชิปส์ในปี พ.ศ. 2545 ที่เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา สหรัฐอเมริกา ตามหลัง เซอร์เบียและมอนเตเนโกร อาร์เจนตินา เยอรมนี นิวซีแลนด์ และ สเปน ในโอลิมปิกปี พ.ศ. 2547 สหรัฐแพ้เป็นครั้งแรกนับจากที่เริ่มใช้ผู้เล่นอาชีพ โดยพ่ายให้กับทีมชาติเปอร์โตริโก และสุดท้ายได้เป็นอันดับสาม รองจากอาร์เจนตินา และอิตาลี
ปัจจุบัน มีการแข่งขันทัวร์นาเมนต์บาสเกตบอลทั่วโลกในทุกระดับอายุ ตั้งแต่ห้าจนถึงหกสิบปี ระดับไฮสกูล (มัธยมปลาย) มหาวิทยาลัย ไปจนถึงระดับลีกอาชีพ และมีแข่งทั้งประเภทชายและหญิง
ความนิยมกีฬาชนิดนี้ทั่วโลกสังเกตได้จากสัญชาติของผู้เล่นในเอ็นบีเอ จะสามารถพบนักกีฬาจากทั่วทุกมุมโลก สตีฟ แนช (Steve Nash) ผู้ที่ได้รับรางวัลผู้เล่นทรงคุณค่าในเอ็นบีเอปี พ.ศ. 2548 เป็นชาวแคนาดาที่เกิดที่ประเทศแอฟริกาใต้ ดาราดังของทีมดัลลัส แมฟเวอริกส์ เดิร์ก โนวิตสกี (Dirk Nowitzki) ก็เกิดในประเทศเยอรมนีและเล่นให้กับทีมชาติเยอรมนี
อีกตัวอย่างซึ่งแสดงให้เห็นการพัฒนาถึงระดับโลก คือทีมออลทัวร์นาเมนต์ ซึ่งประกอบด้วยผู้เล่นยอดเยี่ยมจากการแข่งเวิลด์แชมป์เปียนชิปส์ปี พ.ศ. 2545 ได้แก่ เดิร์ก โนวิตสกี, เพยา สโตยาโควิช (Peja Stojakovic) จากเซอร์เบียและมอนเตเนโกร, มานู ฆิโนบิลิ (Manu Ginobili) จากอาร์เจนตินา, เหยา หมิง (Yao Ming) จากจีน และเพโร คาเมรอน (Pero Cameron) จากนิวซีแลนด์ ทุกคนยกเว้นคาเมรอนเป็นหรือจะเป็นผู้เล่นในเอ็นบีเอในเวลาต่อมา
กฎและกติกา
กฎเกี่ยวกับขนาดและเวลาที่ใช้แข่ง อาจแตกต่างกันขึ้นกับทัวร์นาเมนต์หรือองค์กรที่จัดการแข่งขัน รายละเอียดในส่วนนี้จะใช้ของสากลและเอ็นบีเอเป็นหลัก
จุดมุ่งหมายของเกมคือ การทำคะแนนให้ได้มากกว่าคู่แข่งโดยการโยนลูกเข้าห่วงของคู่ต่อสู้จากด้านบน ในขณะที่ป้องกันไม่ให้คู่ต่อสู้โยนลูกลงห่วงของฝ่ายตน การโยนลูกในลักษณะนี้เรียกว่าการชูต (หรือช็อต shot) การชูตที่เข้าห่วงจะได้สองคะแนน แต่ถ้าผู้ชูตอยู่เลยเส้นสามคะแนนออกไปในขณะชูตลูกก็จะได้สามคะแนน เส้นสามคะแนนจะอยู่ห่างจากห่วงเป็นระยะ 6.75 เมตร (22 ฟุต 1 3/4 นิ้ว) ในกติกาสากล และ 23 ฟุต 9 นิ้ว (7.24 เมตร) ในกติกาเอ็นบีเอ การชูตลูกโทษหรือที่เรียกว่า ฟรีโทรว์ (free throw) เมื่อฟาวล์มีค่าหนึ่งคะแนน
วิธีการเล่น
ในขณะใดขณะหนึ่งจะมีผู้เล่นในสนามฝ่ายละห้าคน และจะมีผู้เล่นสำรองสูงสุดทีมละเจ็ดคน สามารถเปลี่ยนตัวได้ไม่จำกัดและเปลี่ยนได้เฉพาะเมื่อเกมหยุด ทีมยังมีโค้ชที่ดูแลทีมและวางกลยุทธ์ในการเล่น รวมถึงผู้ช่วยโค้ช ผู้จัดการทีม นักสถิติ แพทย์ และเทรนเนอร์
เครื่องแบบนักกีฬาสำหรับทีมชายและหญิงตามมาตรฐานได้แก่ กางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามที่มีหมายเลขผู้เล่นชัดเจนพิมพ์ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง รองเท้าเป็นรองเท้ากีฬาหุ้มข้อเท้า อาจมีชื่อทีม ชื่อนักกีฬา และสปอนเซอร์ ปรากฏบนชุดด้วยก็ได้
แต่ละทีมจะได้เวลานอกจำนวนหนึ่งสำหรับให้โค้ชและผู้เล่นปรึกษากัน มักยาวไม่เกินหนึ่งนาที ยกเว้นเมื่อต้องการโฆษณาระหว่างการถ่ายทอดสด
เกมควบคุมโดยกรรมการและหัวหน้ากรรมการผู้ตัดสินในสนาม และกรรมการโต๊ะ กรรมการโต๊ะมีหน้าที่บันทึกคะแนน ควบคุมเวลา บันทึกจำนวนฟาล์วผู้เล่นและฟาล์วทีม ดูเรื่องการเปลี่ยนตัว โพเซสซันแอร์โรว์ และช็อตคล็อก
อุปกรณ์การเล่น
ลูกบาสและหนักประมาณ 1 ปอนด์ 5 ออนส์ (600 กรัม) ลูกบาสเกตบอลหญิงมีเส้นรอบวงประมาณ 29 นิ้ว (73 ซม.) และหนักประมาณ 1 ปอนด์ 3 ออนส์ (540 กรัม) สนามบาสเกตบอลมาตรฐานในเกมสากลมีขนาด 28 คูณ 15 เมตร (ประมาณ 84 คูณ 50 ฟุต) ส่วนในเอ็นบีเอมีขนาด 87 คูณ 50 ฟุต (29 คูณ 15 เมตร) พื้นสนามส่วนใหญ่ทำด้วยไม้
ข้อบังคับ
ผู้เล่นห้ามขยับขาทั้งสองพร้อมกันในขณะเลี้ยงลูกพร้อมกันทั้งสองมือ หรือเลื้ยงลูกแล้วจับลูกแล้วเลี้ยงลูกต่อ เวลาเลี้ยงมือของผู้เล่นต้องอยู่ด้านบนของลูก มิฉะนั้นจะนับว่า ถือลูก ถ้าทีมพาลูกไปยังแดนของฝ่ายตรงข้ามของสนาม แล้ว ห้ามนำลูกกลับเข้าแดนตนเอง อีก ห้ามเตะหรือชกลูก ถ้าทำผิดกฎข้อห้ามเหล่านี้จะเสียการครองบอล อีกฝ่ายจะเป็นฝ่ายได้ลูกไปเล่น แต่ถ้าฝ่ายรับทำผิดกฎฝ่ายที่ครองบอลจะได้เริ่มช็อตคล็อกใหม่
ฟาวล์
กรรมการแสดงสัญญาณฟาวล์โดยการเป่านกหวีดแล้วชูกำปั้นข้างซ้ายขึ้น การเล่นที่กระทบกระทั่งผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามให้อีกฝ่ายเสียเปรียบและไม่เป็นธรรม ถือเป็นข้อห้ามที่ถ้าฝ่าฝืนจะนับเป็น ผู้เล่นตั้งรับมักจะเป็นคนทำฟาวล์แต่ผู้เล่นฝ่ายรุกก็สามารถทำฟาวล์ได้เช่นเดียวกัน คนที่ถูกฟาวล์จะได้ส่งลูกจากข้างสนาม เพื่อเล่นต่อ หรือได้ชูตลูกโทษ หรือ ถ้าการฟาวล์เกิดขึ้นขณะกำลังชูตลูก การชูตลูกโทษลงห่วงครั้งหนึ่งจะได้หนึ่งคะแนน ผู้เล่นจะได้ชูตลูกโทษหนึ่งกี่ครั้งขึ้นกับว่าลูกที่ผู้เล่นชูตตอนถูกฟาวล์นั้นได้แต้มหรือไม่ เวลาชูตลูกโทษผู้เล่นต้องยืนหลังเส้นลูกโทษซึ่งห่างจากห่วง 4.5 เมตร
ตำแหน่งผู้เล่นและโครงสร้าง
ถึงแม้ว่าในกฎจะไม่กำหนดตำแหน่งใด ๆ ของผู้เล่น แต่เรื่องนี้มีวิวัฒนาการจนเป็นส่วนหนึ่งของบาสเกตบอล ในช่วงห้าสิบปีแรกของเกม จะใช้ การ์ดสองคน ฟอร์เวิร์ดสองคน และเซ็นเตอร์หนึ่งคนในการเล่น ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา มีการแบ่งชัดเจนขึ้นเป็น พอยท์การ์ด (หรือการ์ดจ่าย) ชู้ตติ้งการ์ด สมอลฟอร์เวิร์ด เพาเวอร์ฟอร์เวิร์ด และ เซ็นเตอร์ ในบางครั้งทีมอาจเลือกใช้ การ์ดสามคน แทนฟอร์เวิร์ดหรือเซ็ตเตอร์คนหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า three guard offense
การเล่นตั้งรับ มีหลักการแตกต่างกันสองรูปแบบ คือ ตั้งรับแบบโซน (zone defense) และ แบบแมน-ทู-แมน (man-to-man defense) การตั้งรับแบบโซน ผู้เล่นจะยืนคุมผู้เล่นฝ่ายบุกที่อยู่ในโซนที่ตัวเองรับผิดชอบ ส่วนแบบ แมน-ทู-แมน นั้น ผู้เล่นฝ่ายรับแต่ละคนจะยืนคุมและป้องกันผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่โค้ชวางแผนการเล่นเอาไว้
ส่วนการเล่นบุกทำคะแนนมีหลากหลายกว่า เกี่ยวข้องกับแผนการส่งลูก และการเคลื่อนไหวของผู้เล่นที่ไม่ถือลูก การคัท (cut) หรือวิ่งตัด คือการที่ผู้เล่นที่ไม่มีลูกวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังตำแหน่งที่ได้เปรียบ การสกรีน (screen) หรือ พิก (pick) คือการที่ผู้เล่นฝ่ายบุกยืนขวางทางผู้เล่นฝ่ายรับที่ประกบเพื่อนร่วมทีมในขณะที่เพื่อนร่วมทีมนั้นวิ่งตัดข้าง ๆ เขา การเล่นสองแบบนี้สามารถรวมเข้าเป็นพิกแอนด์โรล (pick and roll) โดยที่ผู้เล่นคนแรกทำพิกจากนั้นก็หมุนตัววิ่งเข้าหาห่วง (ซึ่งเรียกว่าโรล) สกรีน และ คัท เป็นส่วนสำคัญของการเล่น ทำให้ส่งลูกและทำคะแนนได้สำเร็จ ทีมมักมีแผนการเล่นที่หลากหลายเพื่อให้อีกฝ่ายไม่สามารถคาดเดาการเล่นได้ ในสนามผู้เล่นตำแหน่งพอยท์การ์ดมักมีหน้าที่บอกแผนการเล่นที่จะใช้ให้กับเพื่อนร่วมทีม
โครงสร้างของการตั้งรับ การบุก และตำแหน่งการเล่น ถูกเน้นในการเล่นบาสเกตบอลระดับสูง และเป็นสิ่งที่โค้ชจะขอเวลานอกเพื่อคุยกับลูกทีม
การชูต
การชูตเพื่อทำคะแนนนั้น วิธีการจะแตกต่างกันไปขึ้นกับผู้เล่นและสถานการณ์ ที่จะอธิบายต่อไปนี้เป็นเทคนิกพื้นฐานที่ใช้มากที่สุดในการเล่น
ผู้เล่นมักชูตลูกให้ลูกหมุนแบบแบ็กสปิน (backspin) กล่าวคือหมุนย้อนไปข้างหลังขณะที่ลูกเคลื่อนที่ไปยังห่วง ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้ลูกกระดอนออกจากห่วงหลังจากการกระทบ ผู้เล่นส่วนมากชูตไปยังห่วงตรง ๆ แต่มันค่อนข้างยาก แต่ในบางครั้งผู้ชูตอาจชูตให้กระดอนกับแป้นแทน
วิธีการชูตที่ใช้บ่อยสุด ได้แก่ เซ็ตช็อต (set shot) และ จัมป์ช็อต (jump shot) เซ็ตช็อตคือการชูตขณะที่ทั้งสองเท้ายังอยู่ติดพื้น ใช้ในการชูตฟรีโทรว์ ส่วนจัมป์ช็อต คือการชูตขณะที่กำลังกระโดดโดยปล่อยลูกขณะที่ตัวอยู่ตำแหน่งลอยตัวสูงสุด การชูตวิธีนี้ให้กำลังมากกว่าและชูตได้ไกล อีกทั้งสามารถกระโดดลอยตัวเหนือผู้เล่นที่ยืนตั้งรับได้ด้วย
ผู้เล่นที่ชูตเก่งนอกจากจะมีสัมผัส การทรงตัว ความกล้า และการฝึกฝนที่ดีแล้ว ยังต้องรู้จักเลือกโอกาสการชูตอีกด้วย ผู้เล่นระดับแนวหน้ามักชูตไม่พลาดเมื่อไม่มีผู้เล่นอื่นมาประกบ
การส่งบอล
ในการส่งบอลระหว่างผู้เล่น ผู้ส่งมักส่งในจังหวะที่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเพิ่มกำลังส่ง และอาศัยมือประคองในจังหวะที่ปล่อยลูกเพื่อช่วยเรื่องความแม่นยำ
การส่งพื้นฐานสุดแบบหนึ่งคือการส่งระดับอก โดยส่งโดยตรงจากอกของผู้ส่งลูกไปยังผู้รับลูก เป็นการส่งที่รวดเร็วที่สุด
การส่งอีกแบบคือแบบ ผู้ส่งจะส่งจากระดับอก ให้ลูกบอลกระเด้งกับพื้นที่ระยะประมาณสองในสามจากผู้ส่ง ซึ่งลูกจะกระเด้งเข้าระดับอกของผู้รับพอดี
การส่งแบบ ข้ามหัว สำหรับส่งข้ามผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม โดยจะส่งข้ามศีรษะของผู้ส่ง เล็งไปที่ระดับคางของผู้รับ
การส่งไม่จำเป็นต้องใช้กรณีที่ผู้เล่นอยู่ไกลกัน แต่อาจจะเป็นการยื่นลูกให้ผู้เล่นคนที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้าไปยังห่วงเพื่อทำคะแนนเป็นต้น
จุดสำคัญของการส่งลูกก็คือ จะต้องไม่ให้อีกฝ่ายแย่งหรือขโมยลูกไปได้ ด้วยเหตุนี้การส่งข้ามสนามไกล ๆ ที่เรียกว่าการส่งสกิป (skip pass) ถึงใช้กับแค่บางสถานการณ์เท่านั้น
การเลี้ยงลูก
การเลี้ยงลูกเป็นการบังคับให้ลูกกระเด้งกับพื้นตลอดเวลา ผู้เล่นไม่ใช้มือตบลูกแต่จะใช้มือดันลูกไปหาพื้นแทนเนื่องจากควบคุมลูกได้ดีกว่า
เมื่อต้องเลี้ยงลูกผ่านคู่ต่อสู้ ผู้เลี้ยงลูกควรเลี้ยงให้ลูกอยู่ห่างจากผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามมากที่สุด ดังนั้นผู้เล่นจำเป็นต้องเลี้ยงลูกได้ทั้งสองมือ ด้วยการสลับมือเลี้ยงลูกผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามก็เอื้อมมือถึงลูกได้ยากขึ้น และระหว่างที่สลับมือจะต้องเลี้ยงลูกให้ต่ำลงป้องกันการขโมยลูก ผู้เล่นอาจเปลี่ยนมือโดยเลี้ยงลูกลอดระหว่างขาหรือไขว้หลังก็ได้
ผู้เล่นที่ชำนาญสามารถเลี้ยงลูกได้โดยไม่ต้องมองลูก ซึ่งช่วยให้มองหาเพื่อนร่วมทีมหรือโอกาสการทำแต้ม และป้องกันการขโมยลูกจากผู้เล่นที่ยืนอยู่รอบ ๆ ได้
การเล่นรูปแบบอื่น ๆ
บาสเกตบอลยังมีการดัดแปลงการเล่นเป็นรูปแบบอื่น ๆ โดยยังคงใช้ทักษะทางบาสเกตบอล ตลอดจนอุปกรณ์การเล่น (มักได้แก่ลูกบาสเกตบอล และห่วง) การเล่นบางรูปแบบก็เป็นการเพียงเปลี่ยนกฎอย่างผิวเผิน แต่บางอย่างก็ถือเป็นเกมคนละชนิดไปเลย ซึ่งเกมเหล่านี้มักเป็นการเล่นไม่เป็นทางการ โดยไม่มีกรรมการ และกฎข้อบังคับที่เข้มงวด
เกมที่น่าจะพบบ่อยสุด คือการเล่นแบบ ฮาล์ฟคอร์ต (half court game) โดยใช้สนามเพียงครึ่งเดียว เมื่อมีการเปลี่ยนการครองบอล จะต้องเคลียร์ลูก คือส่งลูกออกไปยังเส้นครึ่งสนามหรือนอกเส้นชูตสามคะแนนก่อนถึงจะเล่นต่อได้ การเล่นแบบนี้ใช้พละกำลังและความแกร่งน้อยกว่าเพราะไม่ต้องวิ่งตลอดความยาวสนาม การเล่นแบบนี้ยังเป็นการใช้สนามอย่างคุ้มค่าขึ้น เนื่องจากสนามบาสสนามหนึ่งสามารถเล่นพร้อมกันสองเกม เมื่อมีคนมาเล่นในสนามเป็นจำนวนมาก เจ้าของสนามอาจบังคับว่าต้องเล่นในลักษณะฮาล์ฟคอร์ต
ดูเพิ่ม
1.3  ถ้าเป็นของฟีบ้า (FIBA)  เขต 3 วินาที  จะมีรูปสี่เหลี่ยมคางหมู  คือฐานกว้างปลายแคบ
1.4  สมัครเล่นมักจะแข่งขันแบบ 2 ครึ่ง ครึ่งละ 20 นาที (2 x 20)  ะมีบางแห่งแข่งขันแบบ 4 ช่วง ข่วงละ 12 นาที (4  x 12)
เว็นไอวอสยัวร์แมน
"เว็นไอวอสยัวร์แมน" (When I Was Your Man) เป็นเพลงของนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน บรูโน มาส์ จากสตูดิโออัลบั้มชุดที่สอง อันออร์โธด็อกซ์จู๊กบ็อกซ์ (ค.ศ. 2012) ค่ายเพลงแอตแลนติกเรเคิดส์ปล่อยเพลงนี้เป็นซิงเกิลส่งเสริมอัลบั้มลำดับที่สาม และเป็นซิงเกิลทางการลำดับที่สอง ออกสู่วิทยุกระแสหลักในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2013 "เว็นไอวอสยัวร์แมน" เขียนโดยแดนดรูว์ วายแอ็ต บรูโน มาส์ ฟิลิป ลอว์เรนซ์ และอารี เลวีน โดยมาส์ ลอว์เรนซ์ และเลวีนได้เครดิตว่ามีส่วนในการแต่งเพลงเช่นกัน
เพลงป็อปเพลงนี้มีดนตรีบัลลาดบรรเลงโดยใช้เปียโนสะเทือนอารมณ์ มีเนื้อเพลงบรรยายถึงการอกหักและความรู้สึกเสียใจของมาส์หลังจากปล่อยคนรักไป และหวังว่าคนใหม่ของเธอจะให้ความรักและเอาใจใส่เธอแทนมาส์ที่ทำพลาดไป เพลงนำเสนอมาส์ร้องเพลงและเล่นเปียโนเป็นเครื่องดนตรีชิ้นเดียวไปพร้อม ๆ กัน "เว็นไอวอสยัวร์แมน" ได้รับคำวิจารณ์ด้านบวกจากนักวิจารณ์ซึ่งยกย่องเสียงร้องอันดีเยี่ยมของมาส์ และขนานนามว่าเป็น "บัลลาดที่เปราะบางและสะเทือนอารมณ์" (vulnerable and emotional ballad) เพลงได้รับรางวัล "Favorite Hit" จากงาน Premios Juventud 2013 และได้เข้าชิงรางวัลแกรมมีสาขา Best Pop Solo Performance ในงานประกาศรางวัลแกรมมีครั้งที่ 56 เพลง "เว็นไอวอสยัวร์แมน" ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และขึ้นสิบอันดับแรกในออสเตรเลีย แคนาดา เดนมาร์ก ฝรั่งเศส ไอร์แลนด์ เนเธอร์แลนด์ นิวซีแลนด์ นอร์เวย์ เกาหลีใต้ และสหราชอาณาจักร เพลงได้รับการรับรองระดับแพลตินัม 4 ครั้งในออสเตรเลีย และสหรัฐอเมริกา และ 3 เท่าในแคนาดา เพลง "เว็นไอวอสยัวร์แมน" เป็นเพลงที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับที่ 8 ในปี ค.ศ. 2013 ด้วยยอดขาย 8.3 ล้านหน่วย กลายเป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ขายดีที่สุดในโลก
คาเมรอน ดัดดี และมาส์ร่วมกันกำกับมิวสิกวิดีโอ บรรยายว่ามาส์เป็น "นักร้องบัลลาดผู้หงอยเหงา" (lonely balladeer) นั่งเล่นเปียโนและ สวมแว่นกันแดด โดยมีวิสกี้ครึ่งแก้ววางไว้บนเปียโน นักวิจารณ์ชื่นชมความเรียบง่ายในกระบวนการถ่ายทำ เพลงถูกนำไปร้องใหม่หลายครั้ง โดยวงแรสคอลแฟลตส์, แซม สมิธ และ ไมก์ วอร์ด ที่ได้ปล่อยเพลงดังกล่าวในเวอร์ชันสตูดิโอหลังจากเขาร้องในรายการเดอะวอยซ์ สหราชอาณาจักร เวอร์ชันที่วอร์ดนำมาร้องขึ้นอันดับ 60 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร เพลง "เว็นไอวอสยัวร์แมน" ยังได้เป็นเพลงประกอบละคร Amor à Vida ของประเทศบราซิลด้วย มาส์เล่นเพลงนี้ในทัวร์คอนเสิร์ต เดอะมูนชายน์จังเกิลทัวร์ (ค.ศ. 2013-2014)
คุณหมอโรแมนติก
คุณหมอโรแมนติก (낭만닥터 김사부; Nangmandakteo Gimsabu, Dr. Romantic) เป็นซีรีส์โทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดยฮัน ซุก-กยู ในบทนำร่วมกับยู ย็อน-ซ็อก, ซอ ฮย็อน-จิน ในซีซันที่ 1 อัน ฮโย-ซ็อบ, อี ซ็อง-กย็อง และคิม จู-ฮุน ในซีซันที่ 2 และ 3 ซีซันที่ 1 ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2016 ถึง 16 มกราคม 2017 ในวันจันทร์และอังคารทางช่องเอสบีเอสทีวี เวลา 22:00 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี)
รีกา
นอกจากนี้ ศูนย์ประวัติศาสตร์รีกา (Historic Centre of Riga) ยังได้รับการประกาศจากองค์การยูเนสโกให้เป็นแหล่งมรดกโลกด้วย
หัวหน้าคนครัว
หัวหน้าคนครัว หรือ เชฟ (chef) คือพ่อครัวหรือแม่ครัวมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี มีความชำนาญการเตรียมอาหารในทุกด้านโดยมักเน้นที่อาหารเฉพาะอย่าง คำว่า เชฟ ในภาษาฝรั่งเศส มาจากวลี แช็ฟเดอกุยซีน (chef de cuisine) ซึ่งแปลว่าหัวหน้าห้องครัว
หัวหน้าคนครัวจะทำหน้าที่ในการคิดค้นและทดลองหารายการอาหารใหม่ ๆ รวมทั้งการจัดการในครัว ส่วนพ่อครัวหรือแม่ครัวในภาษาอังกฤษเรียกทับศัพท์ว่า "กุ๊ก" (cook) จะทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบในการเตรียมอาหารและทำอาหาร
จังหวัดสงขลาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา พ.ศ. 2548''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 8 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดสงขลา
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสงขลา
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอหาดใหญ่ (เฉพาะตำบลคลองแห ตำบลหาดใหญ่ ตำบลคลองอูตะเภา ตำบลควนลัง และตำบลฉลุง)
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหาดใหญ่ (เฉพาะตำบลคูเต่า ตำบลน้ำน้อย ตำบลทุ่งใหญ่ ตำบลท่าข้าม ตำบลคอหงส์ ตำบลบ้านพรุ และตำบลพะตง)
เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอสิงหนคร อำเภอควนเนียง อำเภอบางกล่ำ และอำเภอรัตภูมิ (เฉพาะตำบลควนรู และตำบลคูหาใต้)
เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยอำเภอรัตภูมิ (ยกเว้นตำบลควนรู และตำบลคูหาใต้) อำเภอหาดใหญ่ (เฉพาะตำบลทุ่งตำเสา) อำเภอคลองหอยโข่ง และอำเภอสะเดา (ยกเว้นตำบลสำนักแต้ว ตำบลปริก และตำบลสำนักขาม)
เขตเลือกตั้งที่ 7
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยอำเภอสะเดา (เฉพาะตำบลสำนักแต้ว ตำบลปริก และตำบลสำนักขาม) อำเภอนาทวี อำเภอสะบ้าย้อย และอำเภอเทพา (เฉพาะตำบลลำไพล)
เขตเลือกตั้งที่ 8
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยอำเภอนาหม่อม อำเภอจะนะ และอำเภอเทพา (ยกเว้นตำบลลำไพล)
พระนางซินซ็อง
พระราชินีซินซองประสูติที่ คย็องจู ในตระกูลคิมแห่งคย็องจูอันเป็นตระกูลของอดีตพระราชาแห่ง ชิลลา ทำให้พระองค์มีพระอิสริยยศเป็นองค์หญิงแห่งชิลลาเมื่อชิลลาล่มสลายพระองค์ได้อภิเษกกับพระเจ้าแทโจและมีพระโอรสพระองค์เดียวคือ องค์ชายวังอุก
พระเจ้ามุนว็อนแห่งโครยอ
พระเจ้ามุนว็อนแห่งโครยอ (문원대왕) มีพระนามเดิมว่า องค์ชายวังจ็อง เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 14 ใน พระเจ้าแทโจ ที่ประสูติแต่ พระนางชินมย็องซุนซ็อง (신명순성왕후) และเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ พระเจ้าจองจงที่ 1 พระราชาลำดับที่ 3 และ พระเจ้าควางจง พระราชาลำดับที่ 4
พระลกุณฑกภัททิยเถระ
ประวัติ
ภัททิยะ เป็นเชื่อเดิมของ "พระลกุณฎกภัททิยะ" เกิดในตระกูลมหาเศรษฐี ในกรุงสาวัตถี เมื่อเจริญวัยอายุมากขึ้นแต่ร่างกายของท่านไม่เจริญเติบโตตามอายุยังคงมีร่างกายเล็กต่ำเตี้ย เหมือนเด็กวัย 10 ขวบ ชนทั่วไปเมื่อจะจึงเรียกชื่อท่านก็จะเพิ่มคำว่า “ลกุณฏกะ” ซึ่งหมายถึง ต่ำเตี้ย ไว้ข้างหน้า ชื่อด้วย จึงเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ท่านภัททิยะเตี้ย หรือ ท่านภัททิยะ แคระ
บวชในพระพุทธศาสนา
คราวหนึ่ง "ลกุณฎกภัททิยะ" ได้ไปฟังธรรมกับพระพทธเจ้าที่พระมหาวิหารเชตวัน เมื่อพระพุทธเจ้าแสดงธรรมจบ เกิดศรัทธาและขอบวชในพระพุทธศาสนา ซึ่งพระพุทธเจ้าก็อนุญาตให้บวช จึงได้ชื่อว่า "พระลกุณฎกภัททิยะ" เมื่อบวชแล้วได้ศึกษาธรรม กรรมฐานในสำนักของพระพุทธเจ้า และไม่นานก็บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบันอุปสมบทแล้ว  ด้วยความที่มีศรัทธามุ่งมั่นจึงทำให้ท่านได้บรรลุธรรมที่สูงขึ้นไปอีก ในคราวหนึ่งด้วยความที่ท่านมีรูปร่างเตี้ย จึงเป็นที่ขบขันของผู้พบเห็น  ได้มีหญิงคนหนึ่งเมื่อเห็นท่านก็อดที่จะขำไม่ได้ และนางก็ขำหัวเราะจนมองเห็นฟัน จนตัวโยน พระเถระเห็นอาการดังนั้น ได้ถือเอาเป็นนิมิตพิจารณาธรรม มองเห็นช่องปากเป็นสิ่งปฏิกูล  สกปรก น่าเกลียด จนได้สำเร็จเป็นพระอนาคามี และต่อมาท่านได้ฟังธรรมกถา อันเป็น โอวาทจากพระสารีบุตรเถระ จิตก็หลุดพ้นจากกิเลสาสวะ สำเร็จเป็นพระอรหันต์
พระอริยเวที (เขียน ฐิตสีโล)
พระอริยเวที (หลวงปู่เขียน ฐิตสีโล),ป.ธ.9 (29 ตุลาคม พ.ศ. 2456 - 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547) เป็นพระภิกษุสังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุตินิกาย ชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญเปรียญ มีราชทินนามจารึกตามสัญญาบัตรว่า พระอริยเวที อดีตเจ้าอาวาสวัดสุทธจินดา จังหวัดนครราชสีมา,อดีตเจ้าอาวาสวัดรังสีปาลิวัน จังหวัดกาฬสินธุ์ และอดีตเจ้าคณะจังหวัดนครราชสีมา ธรรมยุต
ประวัติ
พระอริยเวที (หลวงปู่เขียน ฐิตสีโล] ท่านมีนามเดิมว่า เขียน ภูสาหัส ท่านเกิดเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2456 ณ บ้านโพน ตำบลโพน อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์ โยมบิดา-โยมมารดาชื่อ นายสังข์ และนางค้อม นามสกุลภูสาหัส เป็นพระเถราจารย์ผู้ปฏิบัติตามพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด เป็นที่น่าเคารพสักการบูชาของบรรดาศิษยานุศิษย์ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แก่พุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า เมื่อมีอายุได้ 15 ปี ท่านได้ออกบรรพชาเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 ณ วัดสุทธจินดา อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา และอุปสมบทเมื่อมีอายุได้ 21 ปี เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 โดยมีสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระโพธิวงศาจารย์ (สังข์ทอง นาควโร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระญาณดิลก (พิมพ์ ธมฺมธโร) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ หลังจากอุปสมบทแล้ว ท่านก็ออกศึกษาวิชาความรู้เพิ่มเติมจากพระอาจารย์อีกหลายท่าน จนท่านสามารถสอบไล่ได้เปรียญธรรม 9 ประโยค ในสำนักเรียนวัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร ในปี พ.ศ. 2485 ซึ่งเป็นการสำเร็จการศึกษาพระปริยัติธรรมแผนกบาลีชั้นสูงสุดของคณะสงฆ์ไทย
งานด้านการศึกษาสงฆ์
ในปี พ.ศ. 2487 หลวงปู่เขียน ได้เข้ากราบฟังธรรม ปฏิบัติธรรม ฝากตัวเป็นศิษย์ของพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต หลังจากที่สอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยคใหม่ ๆ โดย สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส) ได้นำไปฝาก ทั้งนี้ เพื่อประสงค์ให้หลวงปู่ท่านได้เป็นศาสนทายาทที่มีความหนักแน่นมั่นคง ทั้งด้านปริยัติธรรมและด้านปฏิบัติ เป็นแบบอย่างที่ดีแก่พระภิกษุสามเณรในภายภาคหน้า หลังจากที่ท่านได้ฟังธรรมและปฏิบัติได้ดีแล้ว ท่านจึงออกธุดงค์ กัมมัฏฐานไปตามป่าเขาลำเนาไพรในจังหวัดต่างๆ จนออกไปถึงประเทศลาว และแวะเวียนมาเข้ากราบฟังธรรมจากพระอาจารย์มั่นเป็นระยะ ๆ
หลวงปู่เขียน ทั้งอุทิศตน ทั้งบำเพ็ญปฏิบัติทางด้านประโยชน์ให่แก่ทางด้านพระพุทธศาสนาไม่น้อย ทั้งด้านการศึกษา ทางด้านการปกครอง ท่านปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ต่อมาหลวงปู่เขียนได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปที่ 3 ของวัดสุทธจินดา เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2490 ท่านได้บริหารวัด ช่วยสร้างสิ่งใหม่ ๆ ให้กับวัด ทั้งตั้งเป้าหมายสูง มีระเบียบกับสามเณรและภิกษุสงฆ์อย่างเคร่งครัด รวมทั้งมีการคดเลือกหมู่คณะให้ไปรับการอบรมเป็นนักเรียนครู และ นักเรียนการปกครอง  ที่วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพฯ เพื่อให้กลับมาเป็นบุคลากรบริหารวัดช่วยเจ้าอาวาส อนุสรณ์สำคัญอีกอย่างหนึ่งคือ ท่านได้ริเริ่มก่อตั้งมูลนิธิ “สุทธจินดาราชสีมามูลนิธิ" ต่อมาท่านก็เดินธุดงค์ออกไปยังถ้ำจนเป็นที่พอแก่กาลแล้ว จึงกลับมาสู่มาตุภูมิและสร้างวัดรังสีปาลิวันในปัจจุบัน เพื่อนำพระภิกษุสามเณร ประชาชนศึกษาธรรมและประพฤติธรรมจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต และได้ช่วยเหลืองานทางด้านพระพุทธศาสนา จนตราบกระทั่งมรณภาพเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547
มีเตอร์เกจ
มีเตอร์เกจ (metre gauge) หรือ รางรถไฟขนาดหนึ่งเมตร เป็นขนาดความกว้างรางรถไฟที่มีขนาดเล็กกว่าขนาดมาตรฐาน โดยมีความกว้างที่วัดภายในขนาด 1 เมตร โดยมีการใช้งานหลายประเทศใน แอฟริกา อเมริกา และเอเชีย โดยในทวีปยุโรปหลายประเทศได้มีการใช้ในอดีตและได้ปิดและปรับขนาดเป็นสแตนดาร์ดเกจ ยกเว้นในประเทศสเปนและสวิตเซอร์แลนด์