cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โซล
เขตการปกครอง
โซลแบ่งออกเป็น คู (구; 區) (เขต) แต่ละคูก็มีขนาดพื้นที่แตกต่างกันออกไป (ตั้งแต่ 10 จนถึง 47 กม.²) และมีประชากร (ตั้งแต่น้อยกว่า 140, 000 จนถึง 630, 000 คน) ซงพาเป็นเขตที่มีประชากรเยอะที่สุด ขณะที่ซอโช เป็นเขตที่มีพื้นที่มากที่สุด รัฐบาลของแต่ละคูดูแลหลากหลายหน้าที่ และรัฐบาลนครพิเศษจะดูแลในเขตอำนาจอื่น ๆ ในแต่ละคูก็จะแบ่งการปกครองออกเป็นทง (dong; 동; 洞) หรือแขวง บางคูอาจมีเพียงไม่กี่ทง ในขณะที่คูอื่น ๆ เช่น ชงโน จะมีจำนวนแขวงอย่างมากมาย คูทั้งหมดในโซลประกอบไปด้วย 522 ทง (행정동) ทง (dong) นั้นยังสามารถแบ่งการปกครองย่อยลงไปอีกเป็น ทง (tong; 통; 統) ซึ่งมีจำนวนทั้งหมด 13,787 แห่ง และทง (tong) ก็สามารถแบ่งย่อยออกไปเป็น พัน มีจำนวนทั้งหมด 102, 796 พัน
เศรษฐกิจ
ในฐานะที่เป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของซัมซุง, แอลจี, ฮุนได, เกีย มอเตอร์ และเอสเค กรุ๊ป ทำให้โซลกลายเป็นศูนย์กลางทางด้านธุรกิจหลัก ถึงแม้ว่าโซลจะมีพื้นที่เพียง 0.6 เปอร์เซ็นต์ของทั้งประเทศ แต่ว่าโซลนั้นมีจีดีพีถึง 21 เปอร์เซ็นต์ของจีดีพีทั้งประเทศ
ช่วงเวลาในมักกะฮ์
นี่คือช่วงเวลาของประวัติศาสตร์เมืองมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย
โซล
ชอปปิ้ง
ตลาดทงแดมุน เป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีตั้งอยู่ที่โซล มยองดง (หรือที่คนไทยเรียกว่าเมียงดง) เป็นแหล่งชอปปิ้งและแหล่งเพื่อความบันเทิงบริเวณใจกลางโซลโดยมีร้านค้าตั้งแต่ระดับกลางไปจนถึงระดับสูงมีร้านแฟชั่นบูติก และมีร้านขายสินค้าแบรนด์ดังระดับโลก ตลาดนัมแดมุน ซึ่งมีชื่อมาจากประตูนัมแดมุนซึ่งอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน เป็นตลาดที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังเปิดอยู่ในโซล ซินชอนพื้นที่ชอปปิ้ง โดยเป็นแหล่งที่เต็มไปด้วยวัยรุ่นและนักศึกษามหาวิทยาลัย
อินซาดง เป็นตลาดทางด้านศิลปะและวัฒนธรรม มีทั้งงานศิลปะแบบดั้งเดิมและงานสมัยใหม่ของเกาหลี เช่น งานภาพวาด, งานแกะสลักและงานศิลปะในการคัดลายมือวางขายอยู่ ตลาดฮวางฮักดงและตลาดจังอันพย็อง นั้นขะมีโบราณวัตถุขายอยู่ ร้านสำหรับนักออกแบบท้องถิ่นบางร้านก็จะเปิดในซัมชอง-ดง ซึ่งเป็นสถานที่ที่หอศิลป์ ขนาดเล็กตั้งอยู่มากมาย อิแทวอน เป็นย่านหลักสำหรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและทหารอเมริกันที่อยู่ในโซล เขตคังนัมเป็นเขตที่ร่ำรวยมากที่สุดแห่งหนึ่งในโซลและมีชื่อเสียงเรื่องความทันสมัยและอับกูจงดง, ชองดัมดงและโคเอ็กซ์มอลล์ก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับผู้ที่มีรายได้สูง ส่วนตลาดขายส่งก็ประกอบไปด้วย ตลาดขายส่งปลาโนรยังจินและตลาดการัค ตลาดอิเล็กทรอนิกส์ยงซันเป็นตลาดเกี่ยวกับอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย กาซัน ดิจิทัล คอมเพลกซ์ก็เป็นตลาดที่มีผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์หลากหลายประเภทจำหน่าย
การคมนาคม
โซลเป็นเมืองหนึ่งในโลกที่มีโครงสร้างพื้นฐานระบบขนส่งมวลชนในขั้นสูงและมีการขยายระบบอยู่ตลอดเวลา ระบบนี้มีมาตั้งแต่สมัยจักรวรรดิเกาหลี เมื่อมีถนนสำหรับรถวิ่งสายแรกและทางรถไฟเชื่อต่อระหว่างโซลกับอินช็อน ถนนสายที่สำคัญที่สุดของโซลคือถนนสายชงโนจนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยระดับรถไฟใต้ดินสายหนึ่งในช่วงต้นทศวรรษที่ 70 ถนนสายอื่นที่มีชื่อเสียงที่อยู่ในใจกลางเมืองโซลประกอบไปด้วยถนนอึลจิโร, เทเฮรันโน, เซชงโน, ชุงมุโร, อูลกงโนและโทกเยโร โซลมีรถไฟไต้ดินสายหลัก 9 สายทอดยาวมากกว่า 250 กิโลเมตร กับอีกหนึ่งสายที่วางแผนการก่อสร้าง
รถโดยสารประจำทาง
ระบบรถโดยสารประจำทางของโซลดำเนินการโดยรัฐบาลนครพิเศษโซล มีรถบัสให้บริการอยู่ 4 ประเภทใหญ่ ๆ โดยบริการทั่วทั้งเมือง โซลมีสถานีรถโดยสารระหว่างเมืองและรถด่วนขนาดใหญ่ โดยจะเชื่อมต่อระหว่างเมืองทั่วทั้งประเทศเกาหลีใต้ สถานีรถด่วนโซล (The Seoul Express Bus Terminal), สถานีกลางเมือง (Central City Terminal)และสถานีโซลนัมบูตั้งอยู่ในเขตซอโช ยิ่งไปกว่านั้น สถานีรถบัสโซลตะวันออกในเขตควังจินและสถานีซังบงในเขตชุงนังก็ดำเนินการอยู่ในฝั่งตะวันออกของเมือง และเพื่อลดภาวะมลพิษทางอากาศภายในเมือง ทางรัฐบาลนครพิเศษก็มีแผนเปลี่ยนรถโดยสารประจำทางที่ใช้น้ำมันดีเซลกว่า 7, 000 คันไปใช้แก๊สธรรมชาติในปี 2010
รถไฟใต้ดิน
โซลมีโครงข่ายสถานีรถไฟใต้ดินที่ครอบคลุมในทุกเขตของเมืองและพื้นที่รอบโซล มีผู้ใช้บริการมากกว่า 8 ล้านคนต่อวัน ดังนั้นโซลจึงเป็นหนึ่งในโลกที่มีผู้คนใช้บริการรถไฟใต้ดินมากที่สุดในแต่ละวัน สถานีรถไฟโซลมี 12 สายซึ่งให้บริการในโซล, อินช็อน, จังหวัดคย็องกี, จังหวัดคังว็อนทางด้านทิศตะวันตกและทางตอนเหนือของจังหวัดชุงนัม ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อที่จะจัดการกับการขนส่งซึ่งมีหลากหลาย รัฐบาลนครพิเศษโซลได้ว่าจ้างนักคณิตศาสตร์เพื่อประสาน รถไฟใต้ดิน, รถโดยสารประจำทางและกำหนดการจราจรให้เป็นตารางเวลาเดียว รถไฟใต้ดินของโซลดำเนินการโดยหลายบริษัทเช่น โคเรล, รถไฟใต้ดินโซล, องค์การรถไฟฟ้ามหานครโซลคอร์ปอเรชั่น, เอเร็กซ์, เมโทร 9
รถไฟ
โซลสามารเชื่อต่อเมืองสำคัญต่าง ๆ ทั่วทั้งเกาหลีใต้ได้โดยทางรถไฟ โดยสามารถเชื่อมเมืองหลักของเกาหลีเกือบทุกเมืองด้วยรถไฟความเร็วสูงเคทีเอ๊กซ์ ซึ่งตามปกติจะวิ่งด้วยความเร็วมากกว่า 300 กม/ชม (186 ไมล์ต่อชั่วโมง) สถานีรถไฟหลักประกอบด้วย
สนามบิน
โซลมีสนามบินนานาชาติอยู่ 2 แห่ง ท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ แต่เดิมอยู่คิมโพแต่ถูกผนวกเข้ามาอยู่กับโซลในปี 1963 โดยเป็นเวลาหลายปี(นับตั้งแต่ตอนก่อสร้างในระหว่างสงครามเกาหลี) ที่คิมโพเป็นสนามบินนานาชาติแห่งเดียวในโซล และสนามบินภายในประเทศแห่งอื่นก็สร้างในช่วงเวลาสงครามเดียวกันด้วยเช่นยอดีโด
เมื่อท่าอากาศยานนานาชาติอินช็อนได้เปิดดำเนินการเมื่อเดือนมีนาคม 2544 ที่เกาะยองจง เมืองอินช็อน ได้เปลี่ยนบทบาทสำคัญของท่าอากาศยานคิมโพไปอย่างมาก ซึ่งปัจจุบันอินช็อนรับผิดชอบเกี่ยวกับสายการบินระหว่างประเทศเกือบทั้งหมดและการบินภายในประเทศบางส่วน ในขณะที่กิมโปรับผิดชอบสายการบินภายในประเทศเท่านั้นยกเว้นเที่ยวบินที่เดินทางไปท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว (ฮาเนดะ) ในโตเกียว, ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ, ท่าอากาศยานนานาชาติหงเฉียวในเซี่ยงไฮ้และท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่งในปักกิ่ง ซึ่งสิ่งนี้นำไปสู่การลดความสำคัญของเที่ยวบินจากท่าอากาศยานนานาชาติคิมโพ
อินช็อนและกิมโปเชื่อมต่อมายังโซลโดยทางหลวง และเชื่อมต่อซึ่งกันและกันโดยเอเร็กซ์ ซึ่งจะเชื่อมโยงไปยังอินช็อนสาย #1 และกิมโปก็ยังถูกเชื่อมด้วยรถไฟไต้ดิน (สาย 5 และ #9) เอเร๊กซ์เชื่อมต่อโดยตรงระหว่างท่าอากาศยานโดยตรงกับสถานีรถไฟโซลในกลางโซล ซึ่งเปิดให้บริการเมื่อไม่นานมานี้ รถโดยสารปรับอากาศขนาดเล็กก็ยังขนส่งผู้โดยสารระหว่างคิมโพและโซล
ประชากร
โซลเป็นเมืองที่มีความหนาแน่นประชากรอย่างมาก ซึ่งมีความหนาแน่นเกือบสองเท่าของนครนิวยอร์กและเป็นแปดเท่าของโรม แต่มีความหนาแน่นของประชากรน้อยกว่าปารีสเล็กน้อย ในเขตปริมณฑลของโซลถือเป็นพื้นที่ที่มีความหนาแน่นมากที่สุดในพื้นที่ปริมณฑลเมืองขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา(กลุ่มประเทศโออีซีดี) ผู้ที่อยู่อาศัยในโซลเกือบทั้งหมดเป็นชาวเกาหลี มีชาวญี่ปุ่นและชาวจีนอาศัยอยู่เล็กน้อย ในปี 2009 โซลมีประชากรประมาณ 10, 208, 302 คน ในปี 2010 มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ในโซลประมาณ 255, 501 คน ตามข้อมูลอย่างเป็นทางการของโซล เมื่อสิ้นสุดเดือนมิถุนายน 2011 ชาวเกาหลี 10.29 ล้านคนอาศัยอยู่ในโซล ซึ่งลดลง .24% จากเมื่อสิ้นสุดปี 2010 ในเดือนมิถุนายน 2011 มีชาวต่างชาติเข้ามาอาศัยอยู่อยู่ในโซล 281, 780 คน โดยเป็นชาวจีน 186, 631 คน (66%) ซึ่งถือสัญชาติเกาหลีแล้ว โดยมีอัตราเพิ่มขึ้น 8.84% จากเมื่อสิ้นปี 2010 และเพิ่มขึ้น 12.85% เมื่อนับจากเดือนมิถุนายน 2010 ซึ่งพลเมืองชาวจีนถือเป็นคนกลุ่มใหญ่ที่สุดที่ไม่ได้ถือสัญชาติเกาหลีชาวเกาหลี โดย 29, 901 คนอาศัยอยู่ในโซล กลุ่มชาวต่างชาติที่ใหญ่ที่สุดที่ไม่ได้ถือสัญชาติเกาหลีกลุ่มต่อมาเป็นชาวอเมริกันมีจำนวน 9, 999 คน และกลุ่มต่อมาเป็นชาวไต้หวันมีจำนวน 8, 717 คน
ศาสนาคริสต์และศาสนาพุทธเป็นสองศาสนาหลักที่มีผู้คนนับถือในโซล ส่วนศาสนาอื่นก็ประกอบไปด้วยเชมันและลัทธิขงจื๊อ โดยขงจื้อเป็นที่แพร่หลายในโซลในเรื่องของปรัชญาทางสังคมมากกว่าเป็นเรื่องทางศาสนา
มหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของประเทศเกาหลีใต้ล้วนตั้งอยู่ในโซล ประกอบไปด้วย มหาวิทยาลัยสตรีอีฮวา, มหาวิทยาลัยจุงอัง, มหาวิทยาลัยฮันกุกสำหรับนักศึกษาต่างชาติ, มหาวิทยาลัยฮันยัง, มหาวิทยาลัยศิลปะแห่งชาติเกาหลี, มหาวิทยาลัยเกาหลี, มหาวิทยาลัยกุกมิน, มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล, มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติโซล, มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติโซล, มหาวิทยาลัยซอกัง, มหาวิทยาลัยซองคยูนกวัน, มหาวิทยาลัยคยองฮี, มหาวิทยาลัยดงกุกและมหาวิทยาลัยยอนเซ
การศึกษาระดับรอง
การศึกษาระดับเกรด 1 ถึงเกรด 10 เป็นการศึกษาภาคบังคับ โดยนักเรียนใช้เวลา 6 ปีในโรงเรียนประถมศึกษา และ 3 ปีในระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและอีก 3 ปีในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายโดยปกติจะมีการให้นักเรียนสวมใส่เครื่องแบบนักเรียน และไม่มีการสอบเพื่อสำเร็จการศึกษา แต่นักเรียนหลายคนที่ต้องการศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยจะต้องทำการสอบข้อสอบที่ใช้วัดระดับความรู้ ความสามารถของนักเรียนเกาหลี (ซูนึง (수능)) ที่จะจัดสอบทุก ๆ เดือนพฤศจิกายน
มีโรงเรียนเฉพาะทางหลายแห่งตั้งอยู่ในโซล ประกอบไปด้วยโรงเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์ 3 แห่ง (โรงเรียนมัธยมวิทยาศาสตร์ฮันซอง, โรงเรียนมัธยมวิทยาศาสตร์เซจงและโรงเรียนมัธมวิทยาศาสตร์โซล) และมีโรงเรียนภาษาต่างประเทศอีก 6 แห่ง (โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศแดวอน, โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศแดอิล, โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศอีฮวา, โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศฮันยอง, โรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศมยองด๊อกและโรงเรียนมัธยมภาษาต่างประเทศโซล) สำนักงานการศึกษาของนครพิเศษโซลประกอบไปด้วย โรงเรียนหรือวิทยาลัยในระดับก่อนมหาวิทยาลัย 235 แห่ง, โรงเรียนวิชาชีพ 80 แห่ง, โรงเรียนระดับมัธยมต้น 377 แห่งและโรงเรียนเฉพาะทาง 33 แห่งจากข้อมูลในปี 2009
ประพัฒน์ กฤษณจันทร์
พลเรือเอก ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ (11 มกราคม พ.ศ. 2473 - 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540) เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ และอดีตรองหัวหน้าคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ
ประวัติ
พลเรือเอก ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2473 ที่ตำบลชนะสงคราม อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร เป็บบุตรของร้อยตำรวจตรีสนั่น กับนางอรสา กฤษณจันทร์ สมรสกับคุณหญิงศรีศิริ กฤษณจันทร์ จบการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ และจบการศึกษาวิชาทหารที่โรงเรียนนายเรือ
การทำงาน
ในการก่อการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2534 โดยคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) พลเรือเอก ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ ได้เข้าร่วมทำการรัฐประหารด้วย และได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลนายอานันท์ ปันยารชุน
พลเรือเอก ประพัฒน์ กฤษณจันทร์ ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 มีพิธีพระราชทานเพลิงเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2541 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
จอร์เจียแอร์เวย์
จอร์เจียแอร์เวย์ (ჯორჯიან ეარვეისი) ชื่อเดิมคือ Airzena เป็นสายการบินแห่งชาติของจอร์เจีย มีที่ทำการหลักที่ทบิลิซี และมีฐานบินหลักที่ท่าอากาศยานนานาชาติทบิลิซี
ประวัติ
สายการบินนี้ก่อตั่งขึ่นในเดือน กันยายน 1994 ในชื่อ Airzena ต่อมาในปี 1997 Airzena เปลี่ยนชื่อเป็น Air Georgia ในเดือนธันวาคม 1999 เปลี่ยนชื่อเป็น Airzena Georgian Airlines ก่อนจะใช้ในชื่อปัจจุบันในวันที่ 1 ตุลาคม 2004
ในปี 2014 จอร์เจียแอร์เวย์ ได้เริ่มเที่ยวบินจาก ทบิลิซี ไปยัง เทลอาวีฟ และ และมอสโก
จุดหมายปลายทาง
จอร์เจียแอร์เวย์มีจุดหมายปลายทางจากจอร์เจียยัง ออสเตรีย, อิสราเอล, เนเธอร์แลนด์, รัสเซีย และซาอุดีอาระเบีย
ข้อตกลงการบินร่วมกัน
ในเดือนเมษายน 2013 จอร์เจียแอร์เวย์ได้ทำ ข้อตกลงการบินโดยใช้รหัสเที่ยวบินร่วมกัน กับสายการบินอื่นดังนี้
ฝูงบิน
จอร์เจียแอร์เวย์ได้มีแผนจะนำเครื่องบินเข้ามา
โครงข่ายโทรคมนาคมแห่งชาติ
โครงข่ายโทรคมนาคมแห่งชาติ หรือ เทเลคอม พูล (Telecom Pool) เป็นโครงการเพื่อจัดการรวบโครงข่ายโทรคมนาคม ทั้งหน่วยงานของรัฐและเอกชน ให้อยู่ภายใต้หน่วยงานเดียวทำหน้าที่บริหารโครงข่ายโทรคมนาคมของชาติ
ที่มา
พ.ศ. 2550 พล.อ. สนธิ บุญยรัตกลิน ประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ(คมช.) ร่วมประชุมกับ สิทธิชัย โภไคยอุดม รมว.เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร(ไอซีที) รวมถึงคณะกรรม การ บมจ.ทีโอที(TOT) และ บมจ.กสท โทรคมนาคม(CAT) เพื่อหาทางรวบรวม งานที่ซ้ำซ้อนต่างๆของกิจการการสื่อสารในประเทศไทย มีมติให้จัดตั้งโครงข่ายโทรคมนาคมแห่งชาติขึ้น
แนวคิดและการปฏิบัติ
รัฐเข้าไปถือหุ้นในสัดส่วน 100%
ข้อดีข้อเสีย
ข้อดีทำให้ลดความซ้ำซ้อนการลงทุนเพื่อการสื่อสารในประเทศและมีประสิทธิภาพในการจัดการ ข้อเสียคือ เป็นการผูกขาดธุรกิจ
พ.ศ. 2400
พุทธศักราช 2400 ตรงกับ
กีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักเกิน 75 กิโลกรัม บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักเกิน 75 กิโลกรัม บุคคลชาย เป็น 1 ใน 10 รายการแข่งขันกีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น การแข่งขันรายการรุ่นน้ำหนักเกิน 75 กิโลกรัม บุคคลชายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 10 คน จาก 10 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 1 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2020
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
เวฟไรเดอร์ (หนังสือการ์ตูน)
เวฟไรเดอร์ (Waverider) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนชุดของสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ นักท่องกาลเวลาที่ถูกกลืนไปกับกระแสเวลา ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูนเรื่อง Armageddon 2001 ฉบับที่ 1 (พฤษภาคม 1991) และสร้างสรรค์โดย Archie Goodwin และDan Jurgens
โขนนั่งราว
‎ โขนนั่งราว เป็นโขนโรงนอกเป็นโขนที่จัดแสดงบนโรง ไม่มีเตียงสำหรับตัวนายโรงนั่ง มีราวไม้กระบอกพาดตามส่วนยาวของโรง ตรงหน้าฉากออกมามีช่องทางให้ผู้แสดงเดินได้รอบราว ตัวโรงมีหลังคา เมื่อตัวโขนแสดงบทของตนแล้วก็ไปประจำบนราวไม้กระบอก สมมติเป็นเตียงหรือที่นั่งประจำตำแหน่ง ลักษณะการนั่งจะนั่งตะแคงข้างมาหน้าเวที พับขาข้างหนึ่งไว้บนราว อีกข้างหนึ่งเหยียบบนพื้น
ผู้แสดงจะครอบหน้าหมดทั้งฝ่ายพลับพลา ( ฝ่ายพระราม ) และฝ่ายลงกา ( ฝ่ายทศกัณฐ์ )การแสดงโขนนั่งราวไม่มีบทขับร้อง มีแต่บทพากย์และบทเจรจา ปี่พาทย์ก็บรรเลงแต่เพลงหน้าพาทย์ เพราะต้องบรรเลงเพลงหน้าพาทย์มากจึงใช้วงปี่พาทย์ 2 วง วงหนึ่งตั้งหัวโรง วงหนึ่งตั้งท้ายโรง หรือตั้งทางซ้ายและทางขวาของโรงจึงเรียกวงปี่พาทย์ 2 วงนี้ว่า วงหัว วงท้าย หรือวงซ้าย วงขวา
จากจดหมายเหตุลาลูแบร์ กล่าวถึงการละเล่นบนเวทีในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีอยู่ 3 อย่าง คือ โขน ละคร และระบำ ทำให้สันนิษฐานได้ว่าโขนในสมัยนั้นดีมีการปลูกโรงให้เล่นแล้ว และน่าจะเป็นลักษณะของโขนโรงนอกหรือโขนนั่งราวนี้เอง
โขนนอกโรง
จบการโหมโรงแล้วก็จะแสดงตอนพระพิราพออกเที่ยวป่าจับสัตว์กินเป็นอาหาร พระรามหลงเจ้าสวนพวาทองของพระพิราพ เสร็จการแสดงตอนนี้แล้วก็หยุดพัก นอนเฝ้าโรงอยู่คืนหนึ่ง ในตอนนี้เองคือที่มาของคำว่า "โขนนอนโรง" รุ่งขึ้นจึงแสดงตามเรื่องที่จัดไว้ต่อไป
สำหรับการแสดงในวันนอนโรงนี้ ในสมัยโบราณจะเคยแสดงตอนอื่นหรือไม่นั้นยังไม่พบหลักฐาน แต่เท่าที่ปรากฏมีเพียงแต่ตอนพิราพพบพระรามเท่านั้น
จารีตในการแสดงโขน
ฝ่ายพลับพลาหรือฝ่ายพระรามจะออกทางประตูด้านขวาของเวที พระรามจะนั่งบนราวริมสุดด้านขวา พระลักษณ์และไพร่พลจะนั่งหันหน้าไปทางขวา ฝ่ายลงกาหรือฝ่ายยักษ์ จะออกทางประตูด้านซ้ายของเวที ทศกัณฐ์จะนั่งบนราวริมสุดด้านซ้าย ยักษ์ตัวอื่น ๆ จะหันหน้าไปทางซ้าย
หลอดเลือดดำต้นขาชั้นลึก
หลอดเลือดดำต้นขาชั้นลึก (profunda femoris vein หรือ deep femoral vein) เป็นหลอดเลือดดำชั้นลึก (deep vein) ขนาดใหญ่ของต้นขา (thigh) ทอดตัวอยู่ด้านข้างของหลอดเลือดแดงต้นขาชั้นลึก (profunda femoris artery) และเทเลือดเข้าสู่หลอดเลือดดำต้นขา (femoral vein)
มะพร้าวเต่า
มะพร้าวเต่า หรือ ปรงหนู เป็นพืชเมล็ดเปลือยในวงศ์ปรง กระจายพันธุ์ในพม่า จีนตอนใต้ ไทยถึงเวียดนามตอนเหนือ ลักษณะเป็นปรงขนาดเล็ก ลำต้นมักอยู่ใต้ดิน เปลือกต้นมีสีเทาอ่อนจนถึงเหลือง ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกสีเขียว มี 2–5 ใบ ยาว 0.9–1.5 เมตร มีใบย่อยด้านละ 18–38 ใบ โคนเพศผู้รูปกระสวยสีเหลือง ยาว 15–20 เซนติเมตร ใบสร้างอับไมโครสปอร์ยาว 1.2–1.4 เซนติเมตรและอับเมกะสปอร์ยาว 7–12 เซนติเมตร โคนเพศเมียกลม ออวุลมี 2 เมล็ด เมล็ดเป็นรูปไข่ยาว 2–2.5 เซนติเมตร เปลือกเมล็ดมีสีเหลือง
แพนอเมริกันเกมส์ 1975
กีฬาแพนอเมริกันเกมส์ 1975 (1975 Juegos Panamericanos) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ระหว่างวันที่ 12 - 26 ตุลาคม ค.ศ. 1975
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
หากต้องการจัดเรียงตารางนี้ตามประเทศ จำนวนเหรียญรางวัลทั้งหมด หรือคอลัมน์อื่นๆ ให้คลิกที่ไอคอน ถัดจากชื่อคอลัมน์
การนับเหรียญสำหรับ สหรัฐ, คิวบา และ แคนาดา นั้นมีข้อโต้แย้ง
เนเปอร์
เนเปอร์ (neper; ตัวย่อ Np) เป็นหน่วยวัดอัตราส่วนทางฟิสิกส์ อยู่ในระบบวัดปริมาณระหว่างประเทศ (ISQ) และเป็นหนึ่งในหน่วยที่ยอมรับให้ใช้แก่ระบบเอสไอ ชื่อหน่วยตั้งชื่อตามจอห์น เนเปียร์ นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษ
นิยาม
เนเปอร์เป็นหน่วยในมาตราลอการิทึม เช่นเดียวกับหน่วยเดซิเบล โดยเดซิเบลใช้ลอการิทึมฐาน 10 ในขณะที่เนเปอร์ใช้ลอการิทึมธรรมชาติที่มาจากเลขออยเลอร์ ซึ่งจะได้:
โดย x_1 และ x_2 เป็นค่าที่ได้ และ ln คือลอการิทึมธรรมชาติ
ในระบบวัดปริมาณระหว่างประเทศ เนเปอร์จะมีนิยาม 1 Np = 1
ความสัมพันธ์กับหน่วยเดซิเบล
ความสัมพันธ์ของเนเปอร์และเดซิเบล:
และ
ทั้งเดซิเบลและเนเปอร์ล้วนแต่เป็นอัตราส่วนคงที่ ดังนั้นจะได้:
ทั้งเนเปอร์และเดซิเบลเป็นหน่วยวัดไร้มิติ ทั้งสองหน่วยวัดนี้ได้รับการยอมรับจากสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU)
พระอีสาน
พระอีสาน เป็นเทวดาในศาสนาฮินดู โดยทั่วไปถือกันว่าเป็นอวตารของพระอิศวร ในศาสนาฮินดู  และเป็นหนึ่งในคณะเทพทั้งสิบเอ็ดองค์ของพระรุทรในศาสนาพราหมณ์โดยทั่วไปในปัจจุบันพระองค์ได้รับการจัดเข้ากลุ่มของอัฐโลกบาล (เทวดารักษาทิศ)
เจ้าฟ้าสิริสุวรรณราชยสสรพรหมลือ
เจ้าฟ้าสิริสุวรรณราชยสสรพรหมลือ (พรหมลือ ณ เชียงตุง) ราชบุตรในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าเชียงตุงองค์ที่ 8 ประสูติแต่ "เจ้าแม่เมือง" (อัครมเหสี) แม่เจ้าปทุมมหาเทวี (ธิดาเจ้าเมืองสิง) ต่อมาพระองค์ได้เป็นเจ้าฟ้าเชียงตุงองค์ที่ 10 ต่อจากเจ้าพี่ ภายหลังเจ้าฟ้าพรหมลือได้อพยพเข้ามาอยู่ในไทยตราบจนพิราลัย
พระประวัติ
เจ้าฟ้าสิริสุวรรณราชยสสรพรหมลือ ประสูติในปี พ.ศ. 2440 เป็นพระราชบุตรในเจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง เจ้าฟ้าเชียงตุงองค์ที่ 8 ประสูติแต่ "เจ้าแม่เมือง" (อัครมเหสี) แม่เจ้าปทุมมหาเทวี (ธิดาเจ้าเมืองสิง) โดยเจ้าฟ้าพรหมลือเป็น 1 ใน 3 เจ้านายชั้นสูงของเชียงตุงที่สามารถกางสัปทนและนั่งเสลี่ยงได้ ประกอบด้วย เจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลง เจ้าหอคำ, เจ้าฟ้ากองไท (รัชทายาท) และเจ้าฟ้าพรหมลือ (โอรสเจ้าแม่เมือง) ในขณะที่เจ้านายคนอื่นใช้ได้แค่ "จ้องคำ" (ร่มทอง)
เจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลงนั้นได้ส่งเจ้าพรหมลือ และเจ้าฟ้ากองไท ไปศึกษาต่อในยุโรป แต่ทั้งสองไม่ทันเรียนจบก็ถูกเรียกตัวกลับเชียงตุง ทางเจ้าพรหมลือนั้นยอมกลับแต่โดยดี แต่เจ้ากองไทนั้นได้สมัครเป็นนายทหารในกองทัพอังกฤษแล้ว โดยส่งจดหมายชี้แจงต่อเจ้าพ่อว่า ตนเองไม่มีหวังที่จะก้าวหน้าในเชียงตุง เพราะไม่ได้เป็นราชบุตรเกิดแต่มหาเทวี ไม่มีสิทธิ์ได้เป็นเจ้าฟ้าต่อจากเจ้าพ่อ จึงขอแสวงหาความก้าวหน้าในกองทัพอังกฤษต่อไป เจ้าฟ้าก้อนแก้วจึงขอให้กลับมาก่อน
ดำรงตำแหน่งราชการในเชียงตุง
หลังจากนั้นได้มีการตั้งตำแหน่งเจ้าในทางราชการของเชียงตุง ซึ่งเจ้าชั้นสูงของเชียงตุงนั้นมี 5 ตำแหน่ง ได้แก่ เจ้าฟ้า(ครองเมือง), เจ้าแกมเมือง(อุปราชรัชทายาท), เจ้าเมืองเหล็ก, เจ้าเมืองขาก และเจ้าเมืองขอน ในการนี้เจ้าพรหมลือได้เป็นเจ้าเมืองเหล็ก ขณะที่เจ้ากองไทได้เป็นเจ้าแกมเมือง หรือเจ้าแสนเมือง เพราะตามศักดินาได้กินนาแสน โดยการตั้งตำแหน่งเจ้าครั้งนี้ทำให้เกิดข้อสงสัยว่าทำไมเจ้าพรหมลือไม่ได้เป็นรัชทายาท แต่การสืบราชสมบัติเมืองเชียงตุงนี้ไม่มีเกณฑ์แน่นอน จึงอนุมานเอาว่าคงเป็นเพราะท่านคงเห็นว่าเจ้ากองไทมีศักดิ์เป็นพี่ของเจ้าพรหมลือ (แต่จริงๆแล้วเกิดก่อนกันไม่กี่วันเท่านั้น) จึงตั้งเป็นรัชทายาท ทางเจ้าพรหมลือก็หันไปทำธุรกิจหลายอย่างจนร่ำรวยกว่าบรรดาเจ้านายด้วยกัน และต่อมาได้สมรสกับเจ้าทิพวรรณ ณ ลำปาง (พ.ศ. 2446-2532) พระนัดดาของเจ้าบุญวาทย์วงษ์มานิต เจ้าหลวงลำปางองค์ที่ 13 (มารดาคือเจ้าหญิงฝนห่าแก้ว เป็นธิดาเจ้าหลวงลำปาง)
การลอบปลงพระชนม์เจ้าฟ้ากองไท
ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้ารัตนะก้อนแก้วอินแถลงสิ้นชนม์ชีพ เจ้ากองไทจึงได้เป็นเจ้าฟ้าแทน แต่เป็นได้ไม่นานก็ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อกลับจากงานเทศกาลวันออกพรรษา งานนี้สามารถจับตัวฆาตกรได้ และในเบื้องต้นได้ซัดทอดคนสนิทเจ้าพรมลือจนมีเสียงร่ำลือว่าเจ้าพรหมลือมีส่วนในการจ้างวานผู้อื่นลอบปลงพระชนม์เจ้าฟ้ากองไท เพราะต้องการแก้แค้นที่ถูกปล้นราชสมบัติไป ท่านผู้นี้จึงต้องจ้างวานทนายความจากพม่ามาเพื่อแก้ต่างในคดีนี้จนเสียเงินว่าจ้างเป็นจำนวนมาก แต่ก็พ้นข้อกล่าวหามาได้ และชาวเชียงตุงส่วนใหญ่ก็ไม่ปักใจเชื่อว่าเจ้าพรหมลือจะมีส่วนในคดีนี้ เพราะเห็นว่าทั้งสองนั้นรักใคร่สนิทสนมกันมาก ขณะที่ข้าหลวงอังกฤษยังคงเชื่อมั่นว่าเจ้าพรหมลือต้องมีส่วนในกรณีนี้ ก็ไม่ได้ผลคืบหน้า หาตัวผู้กระทำผิดไม่ได้
บั้นปลายพระชนม์
ต่อมาเมื่อกองทัพไทยถอยออกมาจากเชียงตุงแล้ว และคืนดินแดนเชียงตุงให้แก่กองทัพ​อังกฤษในอินเดีย​ เจ้าพรหมลือและครอบครัวจึงได้อพยพเข้ามาเมืองไทย ได้รับการอำนวยความสะดวกจากนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของไทยจนสนิทสนมชอบพอกัน ก็คือ ครอบครัวของจอมพลผิน ชุณหะวัณ และเมื่อมาอยู่ที่เชียงใหม่แล้วก็ ได้ใช้นามสกุลว่า "ณ เชียงตุง" สืบมา และพิราลัยในปี พ.ศ. 2498
การผจญภัยของตินติน
การผจญภัยของตินติน หรือ ตินตินผจญภัย (Les Aventures de Tintin;The Adventures of Tintin) เป็นหนังสือการ์ตูน แต่งโดยนักวาดการ์ตูนชาวเบลเยียม ชื่อ ฌอร์ฌ เรอมี ในปี ค.ศ. 1926 โดยใช้นามปากกาว่า แอร์เฌ หนังสือการ์ตูนชุดนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงในทวีปยุโรปช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้รับการแปลมากกว่า 80 ภาษา และยอดจำหน่ายกว่า 350 ล้านเล่มทั่วโลก
เรื่องย่อ
ตินตินเป็นนักข่าวหนุ่มมีนิสัยรักการผจญภัย กล้าหาญ อดทน กระตือรือร้นและต่อสู้เพื่อความถูกต้องในสังคม เขามีสุนัขคู่ใจตัวหนึ่งว่า สโนวี (บางสำนักพิมพ์เรียก เมโล หรือ มีลู (Milou)
ตัวละครเสริม
ตัวละครเหล่านี้เป็นเพียงบางส่วน จากตัวละครทั้งหมด ตินตินในตอนต่าง ๆ มีตัวละครที่หลากหลาย จึงมีตัวละครเสริมที่แตกต่างกันไปด้วยในแต่ละตอน เช่น ในตอน ตินตินบุกอเมริกา บ๊อบบี้ สไมล์เป็นตัวละครเสริม
รายชื่อชุดหนังสือ
รายชื่อหนังสือการผจญภัยของตินตินตามผลงานที่ถูกต้องตามลิขสิทธิ์ของแอร์เช่ทั้งหมด 24 เล่ม เนื้อหาในที่นี้จะใช้ชื่อ "ตินติน" ตามสำนักพิมพ์เนชั่น เอ็กมอนท์
ภาพยนตร์
สตีเฟน สปีลเบิร์ก และปีเตอร์ แจ็กสัน กำลังสร้างการ์ตูนตินตินเป็นภาพยนตร์ในชื่อ การผจญภัยของตินติน โดยเป็นการรวมตอน ก้ามปูทอง, ความลับของเรือยูนิคอร์นและขุมทรัพย์โจรสลัด ออกฉายในวันที่ 10 พฤศจิกายน 2554
ต่อมบ่งเพศ
ต่อมบ่งเพศ (gonad) เป็นอวัยวะที่สร้างเซลล์สืบพันธุ์ ในเพศชายคืออัณฑะ ส่วนในเพศหญิงคือรังไข่ เซลล์สืบพันธุ์ที่ผลิตขึ้นมาจะมีลักษณะเป็นแฮพลอยด์ คือมีโครโมโซมเพียงครึ่งหนึ่งจากเซลล์ร่างกายอื่นๆ ตัวอย่างเช่นสเปิร์มและโอวุม
หน้าที่
นอกจากทำหน้าที่สร้างเซลล์สืบพันธุ์แล้ว ต่อมบ่งเพศยังทำหน้าที่เป็นทั้งต่อมมีท่อและต่อมไร้ท่อ ซึ่งผลิตฮอร์โมนเพศที่ผลิตสารประเภทสเตอรอยด์ เช่นเดียวกับที่ผลิตขึ้นจากต่อมหมวกไตชั้นนอกต่างกันเพียงแค่แหล่งผลิตและปริมาณที่ผลิตขึ้น
อัณฑะ
ต่อมบ่งเพศชายหรืออัณฑะนั้นสร้างฮอร์โมนเพศชายหรือแอนโดรเจน (androgens) และสร้างสเปิร์ม ฮอร์โมนเพศชายหลักๆ คือเทสโทสเตอโรน (testosterone)
รังไข่
ต่อมบ่งเพศหญิงคือรังไข่ สังเคราะห์ฮอร์โมนเอสโตรเจน (estrogen) และโปรเจสเตอโรน (progesterone) และสังเคราะห์ไข่หรือเซลล์สืบพันธุ์เพศหญิง เอสโตรเจนตัวหลักที่ผลิตคือเอสตราไดออล (estradiol) ซึ่งเปลี่ยนแปลงมาจากเทสโทสเตอโรนอีกต่อหนึ่ง
การควบคุม
ต่อมบ่งเพศถูกควบคุมโดยฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองส่วนหน้า (anterior pituitary gland) คือลูทีไนซิง ฮอร์โมน (luteinizing hormoneม, LH) และฟอลลิเคิลสติมูเลติง ฮอร์โมน (follicle-stimulating hormone, FSH) ซึ่งต่อมใต้สมองส่วนหน้านี้ก็ถูกควบคุมอีกต่อหนึ่งโดยไฮโปทาลามัส (hypothalamus) โดยฮอร์โมน gonadotropin-releasing hormone
ศูนย์กีฬาในร่มมารากานังซิญญู
ศูนย์กีฬาในร่มมารากานังซิญญู (Ginásio do Maracanãzinho) บางครั้งก็เรียกว่า มารากานังซิญญู ("มารากานังน้อย") เป็นสนามกีฬาในร่มที่ทันสมัยตั้งอยู่ในย่านมารากานัง นครรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับแข่งขันวอลเลย์บอล มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ศูนย์กีฬาในร่มฌิลแบร์ตู การ์โดซู (Ginásio Gilberto Cardoso) ความจุของสนามกีฬา 11,800 ที่นั่ง และเปิดในปี ค.ศ. 1954 ตั้งอยู่ติดกับสนามกีฬามารากานัง
ในปี ค.ศ. 2015 สนามแห่งเป็นสนามหนึ่งในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 โดยใช้จัดการแข่งขันวอลเลย์บอล
เรดอาย ไม่ตาย แต่ไม่กลับ
เรดอาย ไม่ตาย แต่ไม่กลับ (อังกฤษ: Red Eye) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญสัญชาติเกาหลี  สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2005 กำกับโดย คิม ดอง-บิน นำแสดงโดย จัง ชิน-ยัง, ซง อิลกุก, ลี ดอง-คิว, คิม เฮ-นา, คว็ค จี-มิน
มีป คีส
แฮร์มีเนอ ซันทรูชิทซ์ (Hermine Santruschitz; 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 - 11 มกราคม พ.ศ. 2553) หรือเป็นที่รู้จักทั่วใปในภาษาดัตช์ว่า มีป คีส (Miep Gies) คือหนึ่งในชาวดัตช์ผู้ช่วยเหลืออันเนอ ฟรังค์, ครอบครัวของเธอ และชาวยิวอีกสี่คนในการหลบซ่อนตัวจากนาซีเยอรมัน ซึ่งทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในส่วนต่อเติมอาคารที่ทำการของบริษัทค้าขายของออทโท ฟรังค์ บิดาของอันเนอ ฟรังค์ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมทีมีป คีส ถือสัญชาติออสเตรียโดยกำเนิด แต่ในปี พ.ศ. 2463 ครอบครัวชาวดัตช์รายหนึ่งรับเธอมาอุปถัมภ์เป็นการชั่วคราวด้วยวัยเพียงเจ็ดขวบ ซึ่งในภายหลังเธอรู้สึกผูกพันกับครอบครัวนี้อย่างมาก เดิมทีครอบครัวรับอุปการะเธอเพียงหกเดือน และก็ถูกขยายออกไปเป็นหนึ่งปีเนื่องจากสุขภาพร่างกายที่เปราะบางของเธอ จนในที่สุดเธอเลือกที่จะอยู่กับครอบครัวดังกล่าวต่อไป และอาศัยอยู่ในเนเธอร์แลนด์ไปตลอดช่วงชีวิตที่เหลือ ในปี พ.ศ. 2476 เธอเริ่มทำงานให้กับออทโท ฟรังค์ นักธุรกิจเชื้อสายยิวผู้อพยพครอบครัวจากเยอรมนีมายังเนเธอร์แลนด์เพื่อหลีกเลี่ยงการปราบปรามชาวยิวโดยพรรคนาซี มีป คีส จึงกลายมาเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนที่ครอบครัวฟรังค์ไว้วางใจ รวมถึงเป็นกำลังสำคัญที่ให้การช่วยเหลือครอบครัวตลอดระยะเวลาสองปีของการหลบซ่อนตัว เธอคือคนที่เก็บกู้สมุดบันทึกประจำวันของอันเนอไว้ได้หลังจากที่ครอบครัวถูกจับกุม และรักษาสมุดดังกล่าวไว้ในที่ปลอดภัยจนกระทั่งออทโท ฟรังค์ รอดชีวิตกลับมาจากค่ายกักกันเอาชวิทซ์ในปี พ.ศ. 2488 ทำให้เธอได้ทราบข่าวการเสียชีวิตของอันเนอ     นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้ประพันธ์หนังสือ Anne Frank Remembered: The Story of the Woman Who Helped to Hide the Frank Family ร่วมกับแอลิสัน เลสลี โกลด์ และออกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2530
ชีวิตในช่วงต้น
มีป คีส เกิดในเวียนนา จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ด้วยชื่อแฮร์มีเนอ ซันทรูชิทซ์ (ภายหลังสะกดว่า ซันตรูชิตส์ ในเนเธอร์แลนด์) เธอถูกส่งตัวจากเวียนนาไปยังไลเดินในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2463 เพื่อหลีกหนีจากภาวะขาดแคลนอาหารในออสเตรียหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และอาศัยอยู่กับครอบครัวนีวเวินบืร์คซึ่งเป็นครอบครัวชนชั้นแรงงานที่มีบุตรธิดาของตนอยู่แล้ว 6 คนและรับอุปการะเธอเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน ครอบครัวนี้เองที่เรียกเธอด้วยชื่อเล่นว่า "มีป" อันเป็นชื่อที่รู้จักกันเป็นการทั่วไปในภายหลัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2465 เธอย้ายที่อยู่ไปยังบ้านเลขที่ 25 ถนนคาสป์ ในกรุงอัมสเตอร์ดัมพร้อมกับครอบครัวผู้อุปการะของเธอ เธอเข้าศึกษาเล่าเรียนในโรงเรียนและเป็นนักเรียนดีเด่น ผู้กล่าวว่าตนเองนั้น "สงบเสงี่ยมและเป็นตัวของตัวเองมาก" หลังจากที่สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยม เธอเข้าทำงานในบริษัทสัญชาติเยอรมันที่มาเปิดสาขาในเนเธอร์แลนด์นามว่า "โอเพคทา" โดยเริ่มทำงานในฐานะพนักงานบัญชีก่อนที่จะถูกเลื่อนขั้นเป็นเลขานุการในภายหลัง ต่อมาออทโท ฟรังค์ ถูกโยกย้ายจากสำนักงานของบริษัทในเยอรมนีมายังเนเธอร์แลนด์และได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการใหญ่ประจำสาขาเนเธอร์แลนด์ ที่ซึ่งบริษัทเพิ่งจะเข้ามาขยายกิจการได้ไม่นาน มีปได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวฟรังค์เช่นเดียวกับยัน คีส คู่หมั้นของเธอ ต่อมาหนังสือเดินทางของเธอถูกยกเลิก เนื่องจากเธอปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสมาคมสตรีของพรรคนาซี ทำให้เธอได้รับคำสั่งเนรเทศออกจากเนเธอร์แลนด์กลับไปยังออสเตรีย (ซึ่งในขณะนั้นถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเยอรมนีและถือว่าเธอคือพลเมืองชาวเยอรมันคนหนึ่ง) ภายในระยะเวลา 90 วัน เธอและคู่หมั้นจึงรีบแต่งงานกันในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 เพื่อที่จะได้สิทธิการเป็นพลเมืองชาวดัตช์และหลีกเลี่ยงการเนรเทศกลับออสเตรีย ด้วยความเชี่ยวชาญทั้งภาษาดัตช์และภาษาเยอรมันของมีป เธอได้ช่วยครอบครัวฟรังค์ซึมซับเอาวัฒนธรรมและปรับตัวเข้ากับสังคมดัตช์ เธอและสามีจึงเป็นแขกผู้แวะเวียนไปยังบ้านของครอบครัวฟรังค์อยู่เป็นประจำ
การให้ความช่วยเหลือ
มีป คีส และสามีของเธอ ร่วมกับพนักงานคนอื่น ๆ ของโอเพคทา เช่น วิคทอร์ คูเกลอร์, โยฮันเนิส ไกลมัน และแบ็ป โฟสเกยล์ ในการช่วยเหลือออทโท ฟรังค์, เอดิท ฟรังค์, มาร์กอท ฟรังค์ และอันเนอ ฟรังค์ รวมถึงครอบครัวฟานเพลส์ ได้แก่ แฮร์มันน์ ฟัน แป็ลส์, เอากุสต์ ฟัน แป็ลส์ (ภรรยา), เปเตอร์ ฟัน แป็ลส์ (บุตรชาย) รวมถึงทันตแพทย์เพื่อนสนิทของครอบครัวอย่างฟริทซ์ พเฟฟเฟอร์ หลบซ่อนตัวอยู่ในห้องต่าง ๆ ที่อยู่ชั้นบนของที่ทำการบริษัท ซึ่งตั้งอยู่บนถนนปรินเซินครัคต์ (Prinsengracht) ในกรุงอัมสเตอร์ดัม ตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 ถึง 4 สิงหาคม พ.ศ. 2487 มีป คีสให้สัมภาษณ์ว่าเธอรู้สึกดีใจที่ได้ช่วยครอบครัวชาวยิวหลบซ่อนตัว เพราะเธอเป็นกังวลหลังจากได้เห็นชะตากรรมของชาวยิวรายอื่น ๆ ในอัมสเตอร์ดัม ในทุก ๆ วัน เธอเห็นรถบรรทุกที่เต็มไปชาวยิวแล่นไปยังสถานีรถไฟ ซึ่งหลังจากนั้นชาวยิวเหล่านี้จะถูกส่งขึ้นรถไฟมุ่งหน้าสู่ค่ายกักกันของนาซี มีป คีสเก็บเรื่องการให้ความช่วยเหลือชาวยิวนี้ไว้เป็นความลับโดยไม่บอกใคร แม้กระทั่งครอบครัวบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงดู
มีป คีส หลีกเลี่ยงการตกเป็นเป้าสงสัยในขณะซื้อหาอาหารสำหรับครอบครัวผู้หลบซ่อนด้วยวิธีการที่หลากหลาย เช่น ซื้อหาอาหารจากร้านค้าหลาย ๆ แหล่งในหนึ่งวัน เธอไม่เคยถือของในจำนวนที่เกินกว่าถุงใบหนึ่งหรือกระเป๋าในเสื้อคลุมของเธอจะบรรจุได้ อีกทั้งยังหลีกเลี่ยงการขึ้นไปยังห้องลับในช่วงเวลาทำการของบริษัท เพื่อไม่ให้คนงานคนอื่น ๆ ของบริษัทที่ไม่เกี่ยวข้องเกิดความสงสัยอีกด้วย นอกจากนี้สามีของมีปยังได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเธอด้วยบัตรปันส่วนอาหารที่เขาหามาได้จากตลาดมืด ด้วยเหตุที่มีปต้องซื้ออาหารจากหลาย ๆ แหล่งนี้เอง ทำให้เธอมีสัมพันธ์ที่ดีกับบรรดาผู้ค้าเหล่านั้น
ที่ห้องพักอาศัยของพวกเขาซึ่งตั้งอยู่ไม่ห่างจากที่ซ่อนตัว มีป คีส และสามี (ซึ่งทั้งคู่เป็นสมาชิกขบวนการใต้ดินต่อต้านนาซีของดัตช์) ก็ได้ช่วยนักศึกษาผู้ต่อต้านนาซีหลบซ่อนตัวอีกด้วย
การถูกจับกุม
ในวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ในขณะที่เธอกำลังทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน มีปเงยหน้าขึ้นมองและพบว่ามีชายถือปืนชี้ไปที่อันเนอและพี่สาวของเธอพร้อมกับพูดว่า "นั่งลง! อย่าแม้กระทั่งเอะอะโวยวาย!" ครอบครัวผู้หลบซ่อนถูกหักหลัง ทำให้ตำรวจ กรือเนอโพลีไซ (Grüne Polizei; ตำรวจเขียว) เข้าจำกุมผู้ที่หลบซ่อนอยู่ ณ อาคารเลขที่ 263 ถนนปรินเซินครัคต์ รวมทั้งคูเกลอร์และโยฮันเนิส ไกลมัน ในวันถัดมามีปเดินทางไปยังสำนักงานตำรวจเยอรมันเพื่อหาพวกเขา มีปเสนอเงินให้แก่ตำรวจเพื่อแลกกับอิสรภาพของผู้ถูกจับกุม แต่ความพยายามดังกล่าวไม่เป็นผล ทั้งนี้มีปและผู้ให้การช่วยเหลือคนอื่น ๆ อาจถูกประหารชีวิตได้หากพบว่าให้ที่หลบซ่อนแก่ชาวยิว อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้ถูกจับกุมตัว เนื่องจากนายตำรวจผู้มาสอบสวนเธอก็มีภูมิลำเนามาจากกรุงเวียนนาซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอด้วยเช่นกัน และแม้ว่าจะรู้สึกตกตะลึงและโศกเศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มีปและสามีของเธอก็ยังคงพำนักอยู่ในกรุงอัมสเตอร์ดัมอย่างปลอดภัยตลอดช่วงระยะเวลาที่เหลือของสงคราม มีปเก็บกู้สมุดบันทึกของอันเนอได้และเก็บรักษามันไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของเธอ ก่อนที่เจ้าหน้าที่จากทางการจะเข้ามาเก็บกวาดสถานที่หลบซ่อน ต่อมาเมื่อสงครามจบสิ้นลงและเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าอันเนอเสียชีวิตในค่ายกักกันแบร์เกิน-เบลเซิน มีปจึงได้มอบกระดาษและสมุดบันทึกที่รวบรวมได้แก่ออทโท ฟรังค์ ซึ่งเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในบรรดาผู้หลบซ่อนทั้งหมด โดยงานเขียนในสมุดบันทึกของอันเนอแสดงให้เห็นความสามารถด้านวรรณกรรมของเธอได้อย่างเด่นชัด และหลังจากที่ถ่ายทอดส่วนของครอบครัวของเขาลงไปแล้ว ออทโทก็ได้ตระเตรียมการเผยแพร่งานเขียนดังกล่าวสู่สาธารณชนในปี พ.ศ. 2490 ทั้งนี้ มีป คีส ไม่ได้อ่านสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวก่อนที่จะมอบให้แก่ออทโทเลย ซึ่งภายหลังมีการตั้งข้อสังเกตกันว่าหากเธอได้อ่านมันเธอคงจะทำลายสมุดบันทึกเล่มนั้นทิ้ง เพราะภายในเต็มไปด้วยชื่อจริงของผู้ให้การช่วยเหลือครบทั้งห้าคน เช่นเดียวกับรายชื่อของผู้ค้าจากตลาดมืดหลายคน อย่างไรก็ตามออทโทได้โน้มน้าวให้เธออ่านบันทึกดังกล่าวในการตีพิมพ์ครั้งที่ 2 จนสำเร็จ และในปี พ.ศ. 2490 นี้เอง มีปและสามีของเธอก็ได้ย้ายที่พำนักไปยังบ้านเลขที่ 65 ถนนเยเกอร์ ใกล้กับจัตุรัสแมร์เวเดอ ซึ่งออทโทก็ได้ย้ายไปกับพวกเขาด้วย
เกียรติยศและรางวัล
ในปี พ.ศ. 2537 มีปได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และเหรียญวัลเลินแบรย์โดยมหาวิทยาลัยมิชิแกน ในปีถัดมาเธอได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติจากยาดวาเชม และในปี พ.ศ. 2540 มีปได้รับพระราชทานยศชั้นอัศวินโดยเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซาจากสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ และมีการตั้งชื่อดาวเคราะห์ขนาดเล็กนามว่า 99949 มีปคีส เพื่อเป็นเกียรติให้แก่เธอ
ในวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ว็อล์ฟกัง เพาล์ เอกอัครราชทูตออสเตรียประจำเนเธอร์เแลนด์ เป็นผู้แทนมอบเครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรียให้แก่มีป คีส ณ บ้านพักของเธอ
เสียชีวิต
ในวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2553 มีปเสียชีวิตลงด้วยภาวะแทรกซ้อนจากการลื่นล้ม ณ บ้านพักคนชราในโฮร์น เมืองขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ห่างจากกรุงอัมสเตอร์ดัมไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ 45 km ทำให้เธอมีอายุยืนกว่าสามี 17 ปี และมีอายุรวม 100 ปี 10 เดือน 24 วัน
เซือง เจือง เทียน ลี้
เซือง เจือง เทียน ลี้ (Dương Trương Thiên Lý) เป็นผู้เข้าร่วมประกวดนางงาม ผู้ได้อันดับรองชนะเลิศการประกวดในรายการมิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2008 โดยเป็นตัวแทนเวียดนามในการประกวดมิสเวิลด์ 2008 ที่ประเทศแอฟริกาใต้
ประวัติ
แม้ว่าเทียน ลี้จะได้อันดับรองชนะเลิศในรายการมิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2008 แต่เธอก็ได้รับรางวัลขวัญใจช่างภาพของรายการดังกล่าว
เทียน ลี้ได้รับการแจ้งในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนว่าเธอมีคุณสมบัติที่เหมาะสมสำหรับรายการมิสเวิลด์ 2008 และนั่นได้ส่งผลให้มีเวลาน้อยในการเตรียมตัว เธอไม่สามารถเข้าถึงรอบรองชนะเลิศ อย่างไรก็ตามเธอชนะรางวัลขวัญใจประชาชนในการประกวดมิสเวิลด์ 2008 ต่อมา เธอได้มาเป็นผู้อำนวยการสำหรับตัวแทนมิสยูนิเวิร์สเวียดนาม 2009 ให้กับ หวอหว่างเอี๋ยน ในการช่วยเหลือเตรียมความพร้อมสำหรับรายการมิสยูนิเวิร์ส
ในค.ศ. 2009 เธอได้รับเลือกเป็นทูตในรายการเอเชียนอินดอร์เกมส์ 2009 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศเวียดนาม
นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2009 เธอได้รับเลือกให้เข้าร่วมในภาพยนตร์ที่มีชื่อว่า "Trần Thủ Độ" อย่างไรก็ตามเธอได้ลาออกการร่วมงานในภายหลัง เพราะเธอไม่ต้องการทำลายภาพลักษณ์ของเธอ เนื่องจากมีบางฉากที่ไม่เหมาะสมสำหรับการแสดงของเธอในภาพยนตร์เรื่องนี้
ปัจจุบัน เธอกำลังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซนต์แมร์รี สหรัฐอเมริกา
ไกรสร นันทมานพ
ไกรสร นันทมานพ อดีตนักการเมืองที่มีชื่อเสียงของจังหวัดฉะเชิงเทรา และอดีตกำนันในพื้นที่ เป็นที่รู้จักกันดีของผู้คนในท้องถิ่นในชื่อ กำนันไกรสร
ประวัติ
นายไกรสรเกิดเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2474 ที่ตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรของนายเจริญ และนางเชื่อม นันทมานพ
เคยเป็นกำนันในตำบลเกาะขนุน อันเป็นบ้านเกิดในปี พ.ศ. 2514 เคยได้รับรางวัลแหนบทองคำจากกระทรวงมหาดไทย และได้รับการยกย่องเป็นกำนันดีเด่นถึง 2 ครั้ง จนกระทั่งระหว่างปี พ.ศ. 2522-พ.ศ. 2526 ได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) จังหวัดฉะเชิงเทรา สมัยที่ 1 สังกัดพรรคสยามประชาธิปไตย และดำรงตำแหน่งกรรมาธิการการปกครองสภาผู้แทนราษฎร ในปี พ.ศ. 2526 ได้รับเลือกเป็น ส.ส. สมัยที่ 2 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และกระทรวงพาณิชย์ (นายอำนวย ยศสุข)
นายไกรสร ถือได้ว่าเป็นนักการเมืองที่ได้สร้างความเจริญโดยพัฒนาท้องถิ่นเป็นอย่างมาก โดยทั้งบริจาคที่ดินส่วนตัวจำนานมากแก่ทางราชการ เพื่อนำไปพัฒนาเป็นพื้นที่สาธารณประโยชน์ต่าง ๆ มากมาย และผลักดันให้เกิดสาธารณูปโภคต่าง ๆ ในท้องถิ่น เช่น โรงเรียน และถนน
ในบั้นปลายชีวิต นายไกรสรป่วยเป็นโรคไต ความดันโลหิตสูง และเบาหวาน ต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่เป็นประจำ จนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 เวลา 00.30 น. ที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ อายุได้ 79 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ วัดพงศาราม ตำบลเกาะขนุน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2007
วอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2007 จัดขึ้นระหว่างวันที่ 2 – 16 พฤศจิกายน 2007 ในประเทศญี่ปุ่น
ระบบการแข่งขัน
การแข่งขันครั้งนี้จะแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 6 ทีม
รอบที่ 1 + 2 (30 แมตช์, 5 วัน): แข่งขันกับทีมที่อยู่กลุ่มเดียวกัน
รอบที่ 3 + 4 (36 แมตช์, 6 วัน): แข่งขันกับทีมที่อยู่อีกกลุ่มหนึ่ง
รอบที่ 1
2–4 พฤศจิกายน 2007
รอบที่ 2
6–7 พฤศจิกายน 2007
รอบที่ 3
9–11 พฤศจิกายน 2007
รอบที 4
14–16 พฤศจิกายน 2007
สามพลังป่วนพิทักษ์โลก
สามพลังป่วนพิทักษ์โลก (Absolutely Lovely Children) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวตลกและต่อสู้ แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ทากาชิ ชิอินะ มีเนื้อหาเกี่ยวกับโลกในยุคอนาคต ที่ประชากรของ "เอสเปอร์" หรือ ผู้ใช้พลังจิต เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และได้มีการตั้งองค์กรณืขึ้นมาควบคุมดูแลเอสเปอร์ โดยในญี่ปุ่นได้มีเอสเปอร์เลเวล 7 ถึง 3 คน และทั้ง 3 คนเองก็ยังเป็นเด็กอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังเป็นปัญหาระหว่างเอสเปอร์และคนธรรมดาเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา
ปัจจุบันตีพิมพ์ลงในนิตยสาร โชเน็งซันเดย์ ในญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์โชงะกุกัง และ นีออซ ในไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และมีจำหน่ายในรูปของเกมบนเครื่องนินเทนโดดีเอส 1 เกม
เนื้อเรื่องย่อ
มินาโมโตะ โคอิจิ นักวิจัยแห่งองค์กรณ์ควบคุมเอสเปอร์ หรือ บาเบล (B.A.B.E.L. ย่อมาจาก Base of Backing ESP Laboratory) ได้จับพลัดจับผลูมาเป็นผู้ดูแลเอสเปอร์ลเวล 7 ที่มีแค่ 3 คนจากทั่วประเทศ นั่นคือ อาคาชิ คาโอรุ, โนงามิ อาโออิ และ ซันโนมิยะ ชิโฮะ ทั้งสามอายุ10ขวบ มีนิสัยเอาแต่ใจตนเองอย่างที่สุด และยังได้รับการตามใจมากไปตั้งแต่เด็ก แต่ว่าเขาก็รักเด็กๆพวกนั้นมา เพราะตนเองก็เคยประสบชีวิตแบบเดียวกันมาก่อนนั่นเอง
มินาโมโตะได้รับคำพยากรณ์มาว่า เด็กทั้งสามจะเป็นผู้นำของเหล่าเอสเปอร์ที่คิดทำลายเหล่าผู้คนธรรมดา และเขายังเป็นผู้สังหารคาโอรุด้วยมือของตนเอง คำทำนายนั้นทำให้มินาโมโตะพยายามจะเปลี่ยนอนาคตให้ได้และตัดสินใจดูแลพวกเด็กๆต่อไปโดยปิดบังเรื่องคำทำนายไว้ ทีมThe Childrenได้พบกับ เฮียวบุ เคียวสุเกะ ผู้นำกลุ่มแพนโดร่า ที่หวังจะให้เด็กๆทั้งสามย้ายมาอยู่ฝ่ายเดียวกับตน และยังต้องต่อสู้กับกลุ่มแบล็คแฟนธ่อมที่ล้างสมองเอสเปอร์เพื่อนำมาใช้เป็นอาวุธสงครามอีกด้วย ช่วงสุดท้ายของภาคประถมมินาโมโตะได้กลายเป็นเด็กทั้งร่างกายและความทรงจำจากการไปพัวพันคดีบางอย่างโดยบังเอิญ และถูกเฮียวบุล่อลวงให้ปฏิเสธการกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่คาโอรุ ชิโฮะและอาโออิ ได้เปิดใจมินาโมโตะในวัยเด็กได้สำเร็จและบอกว่าพวกเราจะเป็นผู้ใหญ่ไล่ตามคุณไปเอง
เมื่อเข้าภาค ม.ต้น คาโอรุเริ่มรู้ว่าตนเองชอบมินาโมโตะมากกว่าแต่ก่อน และผลจากการไล่ล่ากลุ่มแพนโดร่า ทำให้ความลับเรื่องคำทำนายที่มินาโมโตะพยายามปิดบังไว้ถูกเด็กทั้งสามล่วงรู้จนได้ แต่ทั้งสามก็เข้าใจความรู้สึกของมินาโมโตะที่อยากปิดบังไว้ พวกเด็กๆได้รู้จักกับเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ชื่อยูริ ซึ่งตัวจริงของเธอคือผู้มีพลังล้างสมองของแบล็กแฟนธ่อม และฟีเธอร์ที่ข้ามกาลเวลามาจากอนาคต ได้บอกเล่าถึงความจริงที่เกิดขึ้นในอนาคตว่าตัวการของสงครามคือแบล็กแฟนธ่อมที่นำโดยชายที่ชื่อกิลเลี่ยม มินาโมโตะได้รู้ภายหลังว่าฟีเธอร์คือตัวตนที่เกิดจากพลังของเด็กทั้งสามและยูริที่มาจากอนาคตจึงมีจิตใจของเด็กๆทั้งสี่ติดมาด้วย พวกคาโอรุและกลุ่มแพนโดร่าได้ร่วมมือกันบุกฐานทัพของแพนโดร่าเพื่อช่วยเหลือยูริ และสามารถทำให้แบล็กแฟนธ่อมล่มสลายไปได้สำเร็จ ฟีเธอร์ได้บอกให้มินาโมโตะรู้ก่อนจากไปว่าอนาคตได้เปลี่ยนไปแล้ว พวกเด็กๆในตอนนี้อาจจะไม่เลือกทางเดียวแบบอนาคตเดิมแต่สงครามระหว่างเอสเปอร์กับมนุษย์ธรรมดาจะต้องเกิดขึ้นในวันหนึ่ง
เปิดฉากภาค ม.ปลาย ด้วยเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ที่เคยถูกThe Childrenช่วยชีวิตไว้เมื่อวัยประถม ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมประกาศคำสารภาพรักกับคาโอรุต่อหน้ากลุ่มบาเบล...
อเทลิเยร์โซฟี: เดอะอัลเคมิสต์ออฟเดอะมิสทีเรียสบุ๊ก
อเทลิเยร์โซฟี: เดอะอัลเคมิสต์ออฟเดอะมิสทีเรียสบุ๊ก (ソフィーのアトリエ～不思議な本の錬金術士～ (Sofī no Atorie ~ Fushigi na Hon no Renkinjutsushi ~); Atelier Sophie: The Alchemist of the Mysterious Book) เป็นวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทของญี่ปุ่น เป็นเกมชุดที่ 17 และเกมแรกของชุด Mysterious ของ Atelier พัฒนาโดย Gust Co. Ltd. สำหรับเพลย์สเตชัน 3 (เฉพาะในญี่ปุ่น), เพลย์สเตชัน 4, เพลย์สเตชันวิต้า (ดาวน์โหลดดิจิตอลเท่านั้น)   และไมโครซอฟท์ วินโดวส์
สามพลังป่วนพิทักษ์โลก
มังงะ
ปัจจุบันมี 39 เล่มยังไม่จบ ซึ่งจะแบ่งเนื้อหาเป็น 2 ภาคคือ ภาคประถม และภาค ม.ต้น สำหรับภาค ม.ปลายเพิ่งเริ่มภาคจึงยังไม่ได้รวมเล่ม
สาธารณรัฐประชาชนตูวา
สาธารณรัฐประชาชนตูวา หรือ สาธารณรัฐประชาชนเตนนู ตูวา (ตูวาน: Tьva Arat Respuвlik, Тыва Арат Республик, Tywa Arat Respublik, ; 1921–44) เป็นสาธารณรัฐเอกราชที่แยกตัวออกมาจากอารักขาตูวาจากจักรวรรดิรัสเซียหรือเป็นที่รู้จักว่า Uryankhaisky Krai (Урянхайский край)
ในช่วงที่ตูวาเป็นเอกราชในปี 1921 ถึง 1944 ตูวาได้เป็นรัฐบริวารของสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียตและสาธารณรัฐประชาชนมองโกเลียได้ควบคุมรัฐนี้ก่อนที่ ตูวา จะเข้ารวมสหภาพโซเวียตในปี 1944
ปัจจุบันดินแดนในอดีตของเตนู ตูวากลายเป็นส่วนหนึ่งของ สาธารณรัฐตูวา ชึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐรัสเซีย
กีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ท่ารำ บุคคลชาย
การแข่งขันกีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ท่ารำ บุคคลชาย เป็น 1 ใน 10 รายการแข่งขันกีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น การแข่งขันรายการท่ารำ บุคคลชายในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 11 คน จาก 11 ประเทศโดยประมาณ
โดมินิก เพอร์เซลล์
โดมินิก โฮกุน เมียร์ตเวด เพอร์เซลล์ (Dominic Haakon Myrtved Purcell;เกิดเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1970) เป็นนักแสดงชาวบริติช–ออสเตรเลียน เขาเริ่มโด่งดังมาจากการรับบท "เดรก/แดรกคูลา" ตัวร้ายจากภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรของมาร์เวลเรื่อง เบลด 3 อำมหิต พันธุ์อมตะ (2004) และมาประสบความสำเร็จจนเป็นที่รู้จักในบทบาท "ลินคอล์น เบอร์โรวส์" ตัวละครหลักใน แผนลับแหกคุกนรก (2005–2009; 2017), รับบทนักแสดงนำในภาพยนตร์เรื่อง ไอซ์โซลด์เยอร์ส นักรบเหนือมนุษย์ (2013) นอกจากนี้เขายังรับบทเป็น "มิค รอรี/ฮีต เวฟ" ตัวละครสมทบในละครชุดแนวซูเปอร์ฮีโรเรื่อง เดอะ แฟลช วีรบุรุษเหนือแสง ซีซัน 1–3 (2014–2016) และได้กลายมาเป็นตัวละครหลักใน รวมพลคนเหนือมนุษย์ ซีซัน 1–6 (2016–2021) ซึ่งเป็นภาคแยกของเรื่อง เดอะ แฟลช
กีฬาคาราเต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ท่ารำ บุคคลชาย
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 1 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2020
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
โดมินิก เพอร์เซลล์
ประวัติ
หลังเรียนจบจากวิทยาลัยเขาได้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่จัดสวนและตกแต่งภูมิทัศน์ และมีความคิดอยากจะเป็นนักแสดงหลังจากได้มีโอกาสได้รับชมภาพยนตร์เรื่อง พลาทูน เขาจึงตัดสินใจเข้าเรียนการแสดงที่โรงละครเดอะ ออสเตรเลียน เธียเตอร์ ฟอร์ ยัง พีเพิล (เอทีวายพี) และเรียนต่อด้านการแสดงที่สถาบันการละครเวสเทิร์น ออสเตรเลียน รุ่นเดียวกับ ฮิวจ์ แจ็คแมน ที่ซึ่งเขาได้พบรีเบ็คกา ภรรยาในอนาคต
โดมินิก เพอร์เซลล์ เป็นบุคคลที่ถือ 3 สัญชาติ ได้แก่ อังกฤษ–ออสเตรเลียน–ไอริช โดยเขาได้รับสัญชาติอังกฤษตามหลักสิทธิโดยแผ่นดินจากการเกิดในมณฑลเมอร์ซีไซด์ ประเทศอังกฤษ ได้รับสัญชาติออสเตรเลียจากการมีภูมิลำเนาและอยู่อาศัยในประเทศออสเตรเลียมาตั้งแต่อายุ 2 ปี และ ได้รับสัญชาติไอร์แลนด์จากการที่เกิดจากมารดาที่เป็นชาวไอริช
ในปี 1997 โดมินิกแสดงใน ซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง RAW FM และได้รับบทใน Mission Impossible 2 ซึ่งถ่ายทำในออสเตรเลีย เขากลายเป็นดาราโทรทัศน์ออสเตรเลีย และหลังจากนั้นเขาทำงานที่อเมริกา มีผลงานในภาพยนตร์อย่าง Equilibrium จนมีผลงานในซีรีส์ John Doe ในปี 2002 ,ภาพยนตร์เรื่องBlade 3:Trinity ,เรื่อง 3-Way และละครโทรทัศน์เรื่องใหม่ Strut
แหล่งข้อมูลอื่น
1970
อูจิอาเงะฮานาบิ
อูจิอาเงะฮานาบิ (打上花火) เป็นเพลงของ DAOKO นักร้องนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น เค็นชิ โยเน็ตสึ สร้าง และ Toys Factory วางขาย ภายใต้ชื่อ "DAOKO×เค็นชิ โยเน็ตสึ" (DAOKO×米津玄師) ในวันที่ 16 สิงหาคม 2017 เพลงนี้เป็นเพลงประกอบของอะนิเมะเรื่อง ระหว่างเรา และดอกไม้ไฟ
จอห์น ดอลตัน
ประวัติ
ดอลตันเกิดมาในฤดูหนาวในประเทศอังกฤษ ค.ศ. 1766 บิดาและมารดาเป็นคนในนิกายแควกเกอ โดยบิดาประกอบอาชีพทอผ้า เมื่อโตเป็นหนุ่มเป็นคนแข็งแรง ทนทาน และมีความคิดเมื่อครูให้ทำงานยาก ๆ ดอลตันจะไม่ยอมแพ้หรือขอให้ครูบอกคำตอบ แต่เขาจะทำด้วยตัวเองให้ได้ บางครั้งก็มีการพนันกับเพื่อน จนกระทั่งดอลตันอายุครบ 12 ปี และมีความรู้ตามมาตรฐานของคนละแวกนั้นที่พอจะเป็นครูสอนหนังสือได้แล้ว เขาจึงปิดประกาศหน้าบ้านรับจ้างสอนหนังสือ พร้อมกับแจกกระดาษ ปากกา และหมึกฟรี สมัยนั้นกระดาษ ปากกา และหมึกหายากที่สุดในประเทศอังกฤษ ผู้คนก็สนใจมาเรียนกันตั้งแต่เด็ก ๆ จนอายุ 17 ปีก็ยังมี โรงเรียนดำเนินไปด้วยดี แต่เมื่อดอลตันอายุ 15 ปี เขาก็เข้าหุ้นกับพี่ชายที่เปิดโรงเรียนอยู่แล้ว
ปาฐกถาของดอลตันก็ได้มีขึ้น เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติ ปรัชญาอันได้มาจากการสังเกตของเขา ประกอบด้วยเรื่อง "กฎของการเคลื่อนไหว สี ลม เสียง พระจันทร์ที่ขึ้นในเวลาเดียวกัน จันทรุปราคา ดาวเคราะห์ และน้ำขึ้นน้ำลง" แต่ปาฐกถาครั้งนี้ไม่ประสบความสำเร็จ ประชาชนรู้จักเขาดีเกินไปที่จะแตกตื่นมาฟังกัน เช่นเดียวกันกับหนังสือไวยากรณ์ซึ่งสอนในเรื่องการผูกประโยคอังกฤษที่เขาเป็นคนเขียน ก็ขายได้จำนวนน้อย
วันหนึ่ง ดอลตันซื้อถุงมาให้มารดา มารดาของเขารู้สึกยินดีที่ได้รับของขวัญชิ้นนี้และในเวลาเดียวกัน ก็รู้สึกฉงนใจด้วย "แกซื้อถุงมาให้แม่น่ะดีทีเดียว แต่นึกยังไงถึงเอาอย่างสีแจ๊ดมาเล่า" "นี่แหละเป็นสีที่เหมาะสำหรับเอาออกสังคม ก็มันไม่ใช่สีน้ำเงินแก่ที่รักษามารยาทเหรอ" จอห์นตอบ เขาเจอเหตุการณ์แนวนี้หลายครั้งจนเขาได้จัดตั้งทฤษฎีอธิบาย และปรากฏการณ์เช่นนี้เราเรียกกันในปัจจุบันว่าตาบอดสี
ดอลตันเข้าไปมีส่วนร่วมในการทดสอบความรู้ บรรดานักเคมีในสมัยนั้นก็ยังไม่สามารถจับหลักในการแปรผันของส่วนผสมของเครื่องยาเคมีได้ การค้นพบหลักเช่นนี้ทำให้ดอลตันต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และความคิดอันสำคัญยิ่งก็ปรากฏในสมองของเขาทีละน้อย ๆ โดยอาศัยความรู้ทางด้านฟิสิกส์มาช่วย
จอห์น ดอลตัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1844 ที่เมืองแมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ
อ้างอิง
17661844
ความหวาดกลัวในโตเกียว
ความหวาดกลัวในโตเกียว  เป็นการ์ตูนโทรทัศน์ผลิตโดยMAPPA กำกับโดย วาตานาเบ ชินิจิโร ออกแบบตัวละครโดย นากาซาวา คาซุโต แต่งเพลงโดย คันโน โยโกะ ออกฉายทาง fuji TV noitamina ตั้งแต่วันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2557 รวมทั้งสิ้น 11 ตอนจบ เป็นแนวก่อการร้าย
เรื่องย่อ
ในช่วงฤดูร้อนของวันหนึ่ง ณ ประเทศญี่ปุ่น ได้มีการปรากฏตัวของกลุ่มบุคคลที่เรียกตัวเองว่า “Sphinx” ได้บอกกล่าวถึงสิ่งที่กำลังจะก่อขึ้นและโพสต์ลงในเว็ปไซด์ดูวีดีโอออนไลน์ พวกเขากำลังจะเขย่าขวัญคนทั้งประเทศด้วยการ “ก่อการร้าย” แน่นอนว่า… หลายคนคิดว่านี่คงเป็นการล้อกันเล่นของกลุ่มคนที่ดูสติไม่ดี แต่ใครล่ะจะไปเชื่อว่า มันก็ได้เกิดขึ้นจริง เมื่ออาคารรัฐบาลเมืองโตเกียว (Tokyo Metropolitan Government Building Towers) ถูกวางระเบิด จนส่วนหนึ่งของตึกได้พังทลายลงมา ความสงบสุขอันยาวนานของประเทศนี้ ถูกทำลายลงเพียงชั่วเวลาเดียว… ราวกับกำลังจะบอกให้รู้ว่า นั่นคือมโนภาพลวงตาได้ถูกทำลายลง ด้วยน้ำมือของความจริงจากอดีต ที่พร้อมจะเป็นศัตรูกับประเทศจอมปลอมแห่งนี้…
ตัวละคร
ไนน์ (พากย์โดย : Kaito Ishikawa) Nine = 9. (ナイン) หนุ่มแว่นที่เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เรียกตัวเองว่า “สฟิงซ์เบอร์ 1” และเป็นคนที่ลอบเข้าไปขโมยแร่พลูโตเนียมที่ศูนย์วิจัยด้านพลังงานในเมืองอาโอโมริ เขาได้ย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น โดยใช้ชื่อแฝงว่า อาราตะ โคโคโนเอะ (Arata Kokonoe =九重 新) มีนิสัยเป็นคนที่เย็นชา มีความสามารถในการทำระเบิด และการแฮ๊คกิ้งระบบรักษาความปลอดภัยได้อย่างอัจฉริยะ เขามักจะท้ายทายอำนาจความมั่นคงของรัฐ โดยการตั้งปริศนาที่เป็นคีย์เวิร์ดบ่งบอกถึงที่ซ่อนของระเบิดให้กับทางตำรวจเพื่อตามสืบ ในวัยเด็กนั้น… เขาได้หลบหนีมาจากค่ายกักกันพร้อมๆ กับทเวลฟ์
ทเวลฟ์ (พากย์โดย : Sōma Saitō) Twelve = 12. (ツエルブ ) เด็กหนุ่มที่เป็นหนึ่งในกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เรียกตัวเองว่า “สฟิงซ์เบอร์ 2” ซึ่งตัวเขาเองก็เข้าได้ย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนแห่งหนึ่งของญี่ปุ่นเช่นเดียวกันกับไนน์ โดยใช้ชื่อแฝงว่า โทวจิ ฮิซามิ (Tōji Hisami =久見 冬二) เป็นคนที่มีนิสัยร่าเริง ซึ่งอิมเมจผิดกับไนน์ ในช่วงวัยเด็ก… เขาเองก็ได้หลบหนีมาด้วยกันกับไนน์
มิชิม่า ลิซ่า (พากย์โดย : Atsumi Tanezaki) Lisa Mishima (三島 リサ) เด็กสาวที่ได้ต้องเข้ามาพัวพันกับกลุ่มสฟิงซ์ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ด้วยความที่เป็นคนที่เงียบและดูอ่อนแอ เป็นเด็กมีปัญหาทางบ้าน เลยทำให้เธอมักจะถูกเพื่อนๆ ในชั้นกลั่นแกล้งอยู่เสมอ พอหลังจากที่ได้พบกับพวกของไนน์ ที่ต้องการจะสร้างความสั่นสะเทือนต่อความสงบสุข เธอจึงได้ตัดสินใจหนีออกจากบ้าน โดยที่ไม่รู้ว่าหนทางที่เธอได้เลือกนั้นจะทำให้เธอกลายเป็นศัตรูต่อประเทศนี้ก็ตาม
ไฟว์ (พากย์โดย : Megumi Han) Five = 5. (ハイヴ) เด็กสาวผมสีเทาที่เป็นถึงเจ้าหน้าที่จาก FBI สหรัฐอเมริกา และเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิทยาศาสตร์ของทาง NEST (Nuclear Emergency Support Team) ที่ขึ้นตรงต่อกรมพลังงานการบริหารจัดการความปลอดภัยนิวเคลียร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา (NNSA) อันมีความเชี่ยวชาญทางด้านวัตถุกัมมันตรังสี ซึ่งได้เข้ามาร่วมสืบคดีการก่อการร้ายของกลุ่มสฟิงซ์ ในอดีต… เธอรู้จักกับพวกของไนน์เป็นอย่างดี
ชิบาซากิ เค็นจิโร่ (พากย์โดย : Shunsuke Sakuya) Kenjiro Shibazaki (柴崎 健次郎) ชายวัยฉกรรจ์ เขาเป็นนักสืบเอกชน ซึ่งในอดีตนั้นเคยเป็นอดีตตำรวจชุดสืบสวนคดีที่ 1 ทว่าครั้งหนึ่งเขาเคยไล่สืบคดีที่เกี่ยวข้องกับการตายของเลขานุการคนหนึ่งที่ตายอย่างมีเงื่อนงำ อันไปเกี่ยวพันกับผู้มีอิทธิพลในกรมตำรวจ จนตัวเองต้องถูกปลดจากแผนกสืบสวนที่ 1 ภายหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ก่อการร้ายขึ้นในเมืองโตเกียว เขาจึงถูกทาบทามจากคุราฮาชิ ให้เข้ามาร่วมงานสืบสวนคดีของกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าสฟิงซ์ ซึ่งด้วยไหวพริบและประสบการณ์ของเขาทำให้สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นได้
คุราฮาชิ (พากย์โดย : Hideaki Tezuka) Kurahashi (倉橋) เจ้าหน้าที่หัวหน้าฝ่ายแผนกสืบสวนที่ 1 ของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เขาเป็นคนที่ทาบทามชิบาซากิให้เข้าร่วมสืบสวนคดีของกลุ่มสฟิงซ์ มีความไว้เนื้อเชื่อใจชิบาซากิเป็นอย่างมาก
ฮามุระ (พากย์โดย : Keisuke Aigasa) Hamura (羽村) นายตำรวจหนุ่มที่เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายแผนกสืบสวนที่ 1 ซึ่งในตอนแรกเขาไม่ค่อยถูกชะตากับชิบาซากิผู้เคยมีประวัติไม่ค่อยจะดีที่ได้มาร่วมงานสืบคดีการก่อการร้ายสักเท่าไหร่
เดินกะลา
เดินกะลา เป็นการละเล่นเด็กไทย โดยใช้วัสดุอุปกรณ์ที่หาได้ทั่วไปตามท้องถิ่น ซึ่งผู้ใหญ่มักทำให้เด็กๆ เล่นเพื่อความสนุกเพลิดเพลิน, เสริมสร้างความสามัคคีในหมู่คณะ และเป็นการฝึกการทรงตัวอีกด้วย
การเรียกชื่อ
การเรียกชื่อของเดินกะลา จะแตกต่างกันไปในแต่ละภาค ดังนี้
ในภาษาอังกฤษ ราชบัณฑิตยสถาน ได้กำหนดชื่อภาษาอังกฤษของการละเล่นนี้ไว้ว่า "Walking with coconut shells" จะไม่ใช้การทับศัพท์เนื่องจากไม่สามารถสื่อความหมายได้
อัลทิเมตบ็อกซ์
อัลทิเมตบ็อกซ์ (Ultimate Box) เป็นการรวบรวม 2 ซีดีเพลง และ 3 ดีวีดีของเซลีน ดิออน ซึ่งจะออกจำหน่ายในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในประเทศญี่ปุ่น
ข้อมูลอัลบั้ม
กล่องซีดีชุดนี้ออกจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจะมีการจัดคอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส
กล่องนี้บรรจุซีดี 2 อัลบั้มอันประกอบด้วย เทกกิงแชนเซส และ คอมพลีทเบสท์ (ซึ่งก็จำหน่ายในแบบซีดีปกติในวันเดียวกัน) นอกจากนี้ยังมีดีวีดี 3 แผ่น อันประกอบด้วย ไลฟ์อินลาสเวกัส - อะนิวเดย์..., ออลเดอะเวย์... อะดีเคดออฟซองแอนด์วีดีโอ กับอีก 6 มิวสิกวิดีโอ และ เบื้องหลังการบันทึกเสียงอัลบั้มเทกกิงแชนเซส
โซนี่มิวสิกของญี่ปุ่น ออกจำหน่ายในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ .2551 พร้อมกับอัลบั้ม แดล และ อะนิวเดย์แฮสคัม (ฉบับปี พ.ศ. 2551)
รายชื่อเพลง
ซีดีแผ่นที่ 1
เทกกิงแชนเซส
ซีดีแผ่นที่ 2
คอมพลีทเบสท์
ไลฟ์อินลาสเวกัส - อะนิวเดย์...
ดีวีดีแผ่นที่ 2
ออลเดอะเวย์... อะดีเคดออฟซองแอนด์วีดีโอ และเพลงเพิ่มเติม ได้แก่
18. "A New Day Has Come" 19. "I'm Alive" 20. "I Drove All Night" 21. "You and I" 22. "Taking Chances " 23. "A World to Believe In"
ดีวีดีแผ่นที่ 3
เบื้องหลังการบันทึกเสียง
เอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2013
เอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ 2013 เป็นการจัดกีฬาเอเชียนอินดอร์และมาร์เชียลอาตส์เกมส์ตัวครั้งแรก มีชื่อเรียกอีกย่างว่า เอเชียนอินดอร์เกมส์ ครั้งที่ 4 และ มีอักษรย่อว่า AIGs 4 จัดขึ้นที่เมืองอินช็อน เกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ถึง 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 แทนกรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ ซึ่งทางเจ้าภาพกาตาร์ได้ยกเลิกการแข่งขันเอเชียนอินดอร์เกมส์แล้วเมื่อ พ.ศ. 2554 ต่อมาสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียได้มอบหมายให้เมืองอินชอนเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนการเป็นเจ้าภาพเอเชียนเกมส์ 2014
สนามแข่งขัน
สนามแข่งขันทั้ง 9 แห่งที่ใช้ในการแข่งขันเอเชียนอินดอร์-มาร์เชียลอาร์ตสเกมส์: