cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เทอริสิโนซอรัส
ขาหน้าหรือแขน
แขนของเทอริสิโนซอรัสนั้นมีความยาวมากถึง 2.4 เมตร กระดูกสะบักวัดความยาวได้ 67 เซนติเมตร และกระดูกต้นแขนที่แข็งแรง วัดความยาวได้ประมาณ 76 เซนติเมตร ซึ่งแขนของมันนั้นมีความแข็งแรงมากพอที่ใช้ป้องกันตัวจากนักล่าได้อยู่บ้าง แต่หน้าที่หลัก ๆ นั้นมีไว้ใช้ในการโน้มกิ่งไม้ลงมาเพื่อให้เทอริสิโนซอรัสนั้นสามารถกินยอดอ่อนที่อยู่บนต้นไม้ได้
บราซิล แหกกฏศตวรรษ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าเรื่องของ Sam Lowry ชายคนหนึ่งผู้ซึ่งพยายามตามหาหญิงสาวผู้ปรากฏตัวในความฝัน ในขณะที่ทำงานที่แสนน่าเบื่อและใช้ชีวิตในห้องพักอันคับแคบ ในโลกอนาคตอันห่างไกลอุดมคติ ที่ซึ่งสังคมถูกผลักดันโดยวัตถุนิยม ผู้คนจำเป็นต้องอาศัยเครื่องจักร ซึ่งไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดีพอ รัฐบาลที่ปรากฏในเรื่องนี้เป็นรัฐบาลราชการเผด็จการเบ็ดเสร็จ คล้ายคลึงกับที่ปรากฏในเรื่องหนึ่ง-เก้า-แปด-สี่ของ George Orwell เพียงแต่มีความตลกโปกฮา และไม่มีผู้นำสูงสุดในลักษณะเดียวกับบิ๊กบราเธอร์ปรากฏให้เห็น
เทอริสิโนซอรัส
การจัดจำแนกประเภท
เมื่อปี ค.ศ. 1970 อะนาโตลี รอจเดสต์เวนสกี (Анатолий Константинович Рождественский) เป็นหนึ่งในนักบรรพชีวินวิทยากลุ่มแรกที่เสนอว่าเทอริสิโนซอรัสเป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดแทนที่จะเป็นเต่า นอกจากนี้เขายังแนะนำว่ากระดูกซี่โครงของโฮโลไทป์น่าจะมาจากไดโนเสาร์ตัวอื่น ต่อมาในปี ค.ศ. 1976 รินเชนกิน บารส์บอลด์ (Ринченгийн Барсболд) นักบรรพชีวินวิทยาได้สรุปว่าเทอริสิโนซอรัสเป็นเทอโรพอดเพราะมีการค้นพบ Alxasaurus ที่เป็นญาติห่าง ๆ ของเทอริสิโนซอรัสและมันมีรูปร่างลักษณะที่คล้ายคลึงกับไดโนเสาร์ในตระกูลเทอโรพอด นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เทอริสิโนซอรัสนั้นได้จัดอยู่ในตระกูลไดโนเสาร์เทอโรพอด (แต่ไดโนเสาร์ในตระกูลนี้ส่วนใหญ่จะเป็นไดโนเสาร์ประเภทกินเนื้อ) ต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ลินด์ซีย์ ซานโน (Lindsay Zanno) นักบรรพชีวินวิทยาได้ทำการแก้ไขอนุกรมวิธานของ "therizinosaurs" อย่างละเอียด ถี่ถ้วน
บราซิล แหกกฏศตวรรษ
นักวิจารณ์ภาพยนตร์ชื่อ Jack Mathews ซึ่งเป็นผู้แต่งหนังสือเรื่อง The Battle of Brazil (1987) ได้บรรยายภาพยนตร์เรื่องนี้เอาไว้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ "เสียดสีโลกอุตสาหกรรมที่ไร้เสถียรภาพ ครอบงำด้วยระบบรัฐบาลราชการ ซึ่งเป็นสิ่งที่คอยทำให้ Gilliam แทบเสียสติ มาตลอดชีวิต" แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะประสบความสำเร็จในยุโรป แต่กลับล้มเหลวในการออกฉายในอเมริกา จนกลายเป็นหนังเฉพาะกลุ่มไปในที่สุด
เทอริสิโนซอรัส
การจัดจำแนกประเภท
เธอพบว่าหลายชิ้นส่วนบนโฮโลไทป์ของเทอริสิโนซอรัสพร้อมกับตัวอย่างอ้างอิงบางส่วนสูญหายกับทั้งเสียหาย และตัวอย่างที่กระจัดกระจายโดยไม่มีองค์ประกอบทับซ้อนกันเป็นข้อเสียในการสรุปความสัมพันธ์ของสมาชิก Zanno ยอมรับการอ้างอิงของตัวอย่าง IGM 100/45 ไปยังTherizinosaurusเนื่องจากตรงกับลักษณะ therizinosaurid หลายแบบ แต่ตัดสินใจที่จะไม่รวมตัวอย่างในการวิเคราะห์อนุกรมวิธานของเธอเนื่องจากไม่มีส่วนปลายของกระดูกเชิงเปรียบเทียบ นอกจากนี้ เธอยังไม่รวมกระดูกซี่โครงที่คาดว่าจะปรากฏอยู่บนโฮโลไทป์ เนื่องจากพวกมันน่าจะมาจากสัตว์อื่น
และในปี ค.ศ. 2019 สกอตต์ ฮาร์ตแมน (Scott Hartman) และทีมงานนักบรรพชีวินวิทยาได้ทำการวิเคราะห์สายวิวัฒนาการขนาดใหญ่ของ Therizinosauria โดยอิงจากข้อมูลที่ Zanno จัดเตรียมไว้ให้ในการแก้ไขของเธอ พวกเขาพบผลลัพธ์ที่คล้ายกับ Zanno เกี่ยวกับตระกูล Therizinosauridae ฮาร์ตแมนและทีมจึงช่วยกันจัดอนุกรมวิธานของเทอริสิโนซอรัสใหม่อีกครั้ง ข้อมูลนี้จึงถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน
ข้อมูลทางบรรพชีวินวิทยา
เทอริสิโนซอรัสถูกค้นพบที่หมวดหินเนเมกต์ (Формация Нэмэгэт) ในทะเลทรายโกบีประเทศมองโกเลีย แต่การก่อตัวของชั้นหินนี้ยังไม่ได้มีการลงข้อมูลทางรังสีวิทยาอย่างเป็นทางการ เป็นเพราะว่าไม่มีการค้นพบหินภูเขาไฟที่สามารถนำมาตรวจสอบได้ ซึง่จะเป็นปัญหาต่อการระบุชนิดของซากฟอสซิล แตนักบรรพชีวินวิทยาได้พยายามหาทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ข้อมูลที่ชัดเจนและตรงตามความเป็นจริงให้ได้มากที่สุด นักบรรพชีวินวิทยาส่วนใหญ่ได้ประมาณอายุของหมวดหินนี้ไว้ที่ 70–68 ล้านปี ซึ่ง ณ เวลานั้นภูมิประเทศอาจเป็นเขตลุ่มแม่น้ำกับทะเลทราย และสามเหลี่ยมปากแม่น้ำสลับกันไป จึงทำให้บริเวณนั้นมีความหลากหลายทางชีวภาพสูง และมีการค้นฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในช่วงเวลาและสถานที่เดียวกับเทอริสิโนซอรัสอีกมากมายหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นนักล่าอย่าง ทาร์โบซอรัส ที่เป็น Tyrannosaurid ขนาดกลาง หรือจะเป็น Titannosaur ขนาดกลางอย่าง เนเมกโทซอรัส ที่มีขนาดยาวประมาณ 12.5–13 เมตร และไดโนเสาร์อีกหลาย ๆ สปีชีส์ รวมถึงพวกเทอโรซอร์ขนาดใหญ่อย่างพวก Azhdachoidea
สภาพแวดล้อมของหมวดหินเนเมกต์นั้น เหมาะแก่การอาศัยอยู่ของเจ้าเทอริสิโนซอรัสเป็นอย่างมาก เนื่องจากมีป่าไม้และแหล่งน้ำอันอุดมสมบูรณ์ ทำให้เป็นถิ่นที่อยู่ที่เหมาะสมของเทอโรพอดขนาดใหญ่ แต่ใช่ว่าด้วยขนาดตัวที่ใหญ่และกรงเล็บแหลมโค้งขนาดใหญ่อันน่ากลัวจะทำให้นักล่าถอยหนี มันก็มีศัตรูทางธรรมชาติเช่นกัน อย่างเจ้าทาร์โบซอรัสนักล่าขนาด 10 เมตร ที่ล่าเหยื่อกันเป็นกลุ่ม ซึ่งสามารถเล่นงานเทอริสิโนซอรัสได้แต่ก็นาน ๆ ครั้ง ส่วนใหญ่เทอริสิโนซอรัสนั้นจะอาศัยอยู่ในป่าใกล้ ๆ ชายฝั่ง โดยหากินยอดอ่อนใบไม้ตามต้นไม้สูงเป็นอาหารโดยมันจะใช้กรงเล็บขนาดใหญ่ของมันเกี่ยวกิ่งไม้หรือหักกิ่งไม้นั้นลงมา
คู่แค้นสายโลหิต
คู่แค้นสายโลหิต (Looking Back in Anger 1989) เป็นละครสากลแนวชีวิตยอดนิยมของเกาะฮ่องกง 50 ตอนจบ ที่ได้รับความนิยมอย่างมากทั่วเอเชียและทั่วทุกมุมโลกที่ละครเรื่องนี้ได้นำไปออกอากาศโดยมียอดคนดูสดทางทีวีครั้งแรก มากถึง 431,355,000 คน ทำให้กลายเป็นละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลก เคียงข้างละครเรื่อง "คู่ทรนง 1986" และ "มังกรหยก ภาค 1 (1983)"
โดยผู้เขียนบทละครหลักเรื่องนี้คือ เหว่ยเจียฮุย(韋家輝) เนื้อหาหลักของเรื่องที่เขียนคือความคับข้องใจและความขัดแย้งระหว่างสองพี่น้อง ติงโหย่วเจี้ยน (หวงเย่อหัว) และ ติงโหย่วคัง (เวินเจ้าหลุน)
ละครเรื่องนี้ได้เริ่มถ่ายทำในหลาย ๆ ประเทศเมื่อปีพ.ศ. 2531 (1988) ถึง ปีพ.ศ. 2532 (1989) ทั้งใน ฮ่องกง, มาเก๊า, มาเลเซีย และ จีน และเมื่อมีการลงฉายทางทีวีในเกาะฮ่องกงก็ได้รับความนิยมมากด้วยเรตติ้งคนดูเฉลี่ย 47 คะแนน และเรตติ้งสูงสุด 68 คะแนนทำให้เป็นละครที่มีเรตติ้งสูงสุดของปีพ.ศ. 2532 (1989) และยังเป็นหนึ่งในสิบละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดในโลกตลอดกาลอีกด้วย
เรื่องย่อ
คู่แค้นสายโลหิต เป็นเรื่องราวระหว่าง ความรักความแค้นของสองพี่น้องร่วมสายโลหิต คือ ติงโหย่วเจี้ยน (หวงเย่อหัว) และ ติงโหย่วคัง (เวินเจ้าหลุน)ติงโหย่วเจี้ยน หนุ่มผู้พี่ ผู้เสียสละทุกอย่างได้เพื่อน้องชาย แม้กระทั่งยอมติดคุกแทนน้อง เพื่อให้น้องมีโอกาสได้เรียนจนจบและมีอนาคตสดใสติง โหย่วคัง ผู้น้อง มีนิสัยมักใหญ่ใฝ่สูง ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาเพื่อฐานะความร่ำรวย ทำได้แม้กระทั่งฆ่าแม่เลี้ยงตัวเอง และขอให้พี่ชายติดคุกแทน เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง หนังท้าวความถึงอดีตอันรันทดของสองพี่น้อง ติงโหย่วเจี้ยนและติงโหย่วคัง ที่แม่แท้ๆ (หลันเจี๋ยอิง) ถูกยัดเยียดข้อหาฆ่าคนตายทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำ จนถูกศาลสั่งตัดสินประหารชีวิตตั้งแต่อาคังและอาเจี้ยนยังเด็ก ทำให้อาคังและอาเจี้ยน จึงต้องไปอาศัยอยู่กับน้าหยุน ซึ่งเป็นน้าสาว โดยอยู่ ร่วมกับน้องชายและน้องสาวอีกสองคนที่น้าหยุนรับมาเลี้ยงเช่นกันอาเจี้ยน ผู้พี่ยอมเสียสละทำงานทุกอย่างเพื่อส่งน้องให้ได้เรียนหนังสือสูงๆ โดยที่ตัวเองไม่ได้เรียน และต้องดิ้นรนทำงานลำบากทุกอย่างเพื่อส่งให้น้องชายเรียนจนจบต่อมา อาเจี้ยนได้รับการติดต่อจาก ทีวี. ให้ไปออกรายการทีวี ที่มีคนสามคน เกิดวันเดียว ปีเดียวกัน แต่โชคชะตาช่างแตกต่างกัน และที่นั่น อาเจี้ยน ได้พบกับ นางเอก (หลิวเจียหลิง) ที่เกิดวันเดียวปีเดียวกัน แต่ฐานะช่างแตกต่างกันสุดขั้ว นางเอกเป็นถึงลูกสาวของมหาเศรษฐี แต่อาเจี้ยนเป็นเพียงคนที่ไม่ได้เรียนหนังสือ ต้องหาเช้ากินค่ำไปวันๆ แต่ด้วยความที่เกิดวันเดียวปีเดียวกันหรือเปล่า ทำให้ทั้งสองคนถูกชะตาและคบหากันเป็นเพื่อน
เรตติ้งความสำเร็จ
ละครสากลเรื่องนี้กลายเป็น ละครสุดคลาสสิกในช่วงปลายทศวรรษ 80 ภายหลังการออกอากาศได้ส่งผลกระทบเป็นวงกว้างในฮ่องกง,สิงคโปร์,ไทย และมาเลเซีย
โดยในขณะนั้นยังเป็นที่รู้จักในฐานะละครแนวสากลที่มีเรตติ้งสูงสุดประจำปีในฮ่องกง ด้วยเรตติ้งเฉลี่ย 47 จุดเปิด และเรตติ้งสูงสุด 68 จุดเปิด ทำให้ละครเรื่องนี้เป็นละครที่มีเรตติ้งสูงสุดของปีพ.ศ. 2532 (1989) ในฮ่องกง
อีกทั้งยังถูกโหวตให้เป็นหนึ่งในสิบละครคลาสสิกที่อยู่ในใจของชาวฮ่องกงและเป็นอันดับสี่ในซีรีส์จีนคลาสสิก100 เรื่องแห่งศตวรรษที่ 20 ที่ได้รับการคัดเลือกโดยสื่อสิงคโปร์
เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย
* ทีวีบี จัดเรตติ้งความนิยมถูกแบ่งดังนี้
1.เรตติ้งสูงสุดแห่งปี (เฉพาะปีที่ออกอากาศ)
2.เรตติ้งสูงสุดในฮ่องกง
3. เรตติ้งสูงสุดทั่วโลก
ดังนั้นจึงมีหลายคนเข้าใจผิดว่า ละครเรื่อง คู่แค้นสายโลหิต เป็นละครที่มีเรตติ้งสูงสุดในเกาะฮ่องกง เพราะมีบางสื่อจากเว็ปจีนลงข้อความแบบนั้น
จนกระทั่งทีวีบี ได้เปิดเผยเรตติ้งที่แท้จริงของละครเรื่องนี้ที่ทำได้ในฮ่องกงออกมา คือ เรตติ้งเฉลี่ย 47 จุดเปิด และเรตติ้งสูงสุด 68 จุดเปิดเท่านั้น จึงทำให้กระจ่างว่าละครเรื่องนี้ไม่ใช่ละครที่มีเรตติ้งสูงสุดอันดับหนึ่งในเกาะฮ่องกง แต่เป็นละครที่มีเรตติ้งสูงสุดของปีพ.ศ. 2532 (1989)ในฮ่องกง และเป็นละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลก ต่างหาก
ปรากฏการณ์
ช่วงออกอากาศครั้งแรก เกิดปรากฏการณ์บางคนเชียร์นางรอง(โจวไห่เม่ย) ขึ้นมา มีหลายคนคิดว่า โจวไห่เม่ย ควรได้เป็นนางเอก
แต่ถึงกระนั้น หลิวเจียหลิง ผู้เป็นนางเอกหลักของละครเรื่องนี้ก็ได้รับคำชมจากสื่อเช่นกันว่า เธอแสดงบทบาทนางเอกได้เข้าถึงอารมณ์มาก
ประเทศมองโกเลียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศมองโกเลีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศมองโกเลียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด  คน เข้าร่วมการแข่งขันใน  ชนิดกีฬา
ยิงปืน
ผลการแข่งขันดังนี้
ภาษาเขมรตะวันตก
ภาษาเขมรตะวันตก หรือ ภาษาเขมรถิ่นจันทบุรี เป็นภาษาถิ่นหนึ่งของภาษาเขมร ใช้พูดในประชากรผู้มีเชื้อสายเขมรที่อาศัยอยู่บริเวณทิวเขาบรรทัดนับแต่ชายแดนกัมพูชาด้านตะวันตกจนถึงภาคตะวันออกของประเทศไทยโดยเฉพาะในจังหวัดจันทบุรีซึ่งมีชุมชนเชื้อสายเขมรตั้งถิ่นฐานใกล้แนวชายแดน กลุ่มชนเขมรในจันทบุรีอพยพมาจากจังหวัดพระตะบองและไพลิน เข้าอาศัยในบริเวณดังกล่าวก่อนการปักปันเขตแดนกับฝรั่งเศสเมื่อปี พ.ศ. 2449 และรับสัญชาติไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2452 เป็นต้นมา
ภาษาเขมรตะวันตกมีความแตกต่างจากสำเนียงอื่น ด้วยยังรักษาการเปรียบต่างระหว่างเสียงพูดปรกติ (modal voice) กับเสียงพูดลมแทรก (breathy voice) ซึ่งสูญไปแล้วในภาษาเขมรสำเนียงอื่น นักภาษาศาสตร์สันนิษฐานกันว่าเคยมีปรากฏการณ์จัดตั้งหน่วยเสียงพูดลมแทรกขึ้นในภาษาเช่นว่านี้ในขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงทางเสียงของภาษาเขมร
ทั้งนี้ในจังหวัดจันทบุรีมีชุมชนที่มีเชื้อสายเขมรในตำบลเทพนิมิต ตำบลหนองตาคง และตำบลคลองใหญ่ในอำเภอโป่งน้ำร้อน และมีชุมชนที่ตำบลทรายขาวในอำเภอสอยดาว โดยกลุ่มวัยที่ใช้ภาษาได้ดีคืออายุ 35 ปีขึ้นไป แต่ในวัยปัจจุบันกลุ่มวัยเด็กและวัยรุ่นเริ่มไม่เห็นความสำคัญและสื่อสารได้น้อยลงกว่าคนรุ่นก่อน
หินโผล่
หินโผล่ (outcrop) คือชั้นหิน (bedrock) ที่โผล่พ้นผิวดินขึ้นมา บางแห่งถูกปกคลุมด้วยตะกอนพื้นผิว เช่น ตะกอนน้ำพา หรือพวกพืชพรรณต่าง ๆ ทำให้ไม่สามารถเห็นหินโผล่ได้ชัดเจน อย่างไรก็ตามตะกอนที่คลุมชั้นหินโผล่นี้มักถูกกัดกร่อน โดยจะโผล่ให้เห็นได้ง่ายตามบริเวณที่มีอัตราการผุพังสูง เช่น ไหล่เขาที่มีความชัน ขอบฝั่งแม่น้ำ หรือบริเวณที่มีการเคลื่อนตัวของแผ่นเปลือกโลก นอกจากนี้ยังเกิดจากการกระทำของมนุษย์เช่นกัน เช่น การขุดถมสร้างถนน
หินโผล่นี้เป็นตัวบ่งชี้ถึงการเรียงตัวของชั้นหินตะกอนที่สำคัญและใช้ทำแผนที่ธรณีวิทยา (geologic map) รวมทั้งบอกถึงประวัติทางธรณี ณ จุดที่มีหินโผล่ โดยศึกษาโครงสร้างธรณีจากแนวการวางตัวของหินโผล่ ได้แก่ ระนาบชั้นหิน (bedding plane), แกนคดโค้ง (fold axis), การเรียงตังของตะกอน (foliation)
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอ
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอ (Universiteit Twente หรือย่อเป็น UT) เป็นมหาวิทยาลัยเทคนิคของรัฐ ตั้งอยู่ที่เมืองแอ็นสเคอเด ประเทศเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันมีนักศึกษา 11,136 คน และบุคลากรอีก 3,150 คน (ปี ค.ศ. 2019)
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอมักได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 400 มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลกอยู่เสมอ เช่น อันดับ 184 จากไทมส์ไฮเออร์เอดยูเคชันในปี ค.ศ. 2019 มักได้รับการขนานนามว่าเป็นมหาวิทยาลัยที่มีการสร้างนวัตกรรมสูง
ประวัติ
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1961 ในชื่อ วิทยาลัยเทคนิคตเว็นเตอ (Technische Hogeschool Twente หรือย่อเป็น THT) เป็นสถาบันเทคนิคแห่งที่สามของประเทศเนเธอร์แลนด์ ต่อจาก มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเดลฟท์และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไอนด์โฮเฟิน ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยตเว็นเตอในปี ค.ศ. 1986 อันเป็นผลจากพระราชบัญญัติการศึกษาดัตช์ปี ค.ศ. 1984
วิทยาเขต
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอ ตั้งอยู่ในที่ดินชนบทที่เรียกว่า ดรีแนร์โล โดยอยู่ระหว่างเฮงเงโลกับแอ็นสเคอเด ในขณะนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของเทศบาลแอ็นสเคอเด เป็นเพียงที่รกร้างมีป่าไม้ ทุ่งหญ้า และบ่อน้ำ สถาปนิกสองคนคือ ฟัน ไตเยิน และฟัน เอ็มบ์เดิน เริ่มออกแบบพื้นที่ให้เป็นมหาวิทยาลัยที่มีวิทยาเขตในตัวเองให้นักเรียนและบุคลากรอยู่อาศัย ทำงาน และทำกิจกรรมร่วมกันได้ในภายในวิทยาเขตคล้ายระบบอเมริกัน ในปัจจุบันเป็นเพียงมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวในเนเธอร์แลนด์ที่มีระบบวิทยาเขตแบบนี้ โดยมีสหภาพนักศึกษาเป็นผู้ผลักดันการทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัย
การบริหาร
ปัจจุบัน อธิการบดีของมหาวิทยาลัยคือ โตม ปัลสตรา ส่วนประธานคณะกรรมการบริหารคือ ฟิกตอร์ ฟันเดร์ไคส์ และรองประธานคือมีร์ยัม เบาลต์-สเปียริง
คณะ
มหาวิทยาลัยตเว็นเตอ มี 5 คณะด้วยกัน ได้แก่
การวิจัย
นอกจากคณะต่าง ๆ แล้ว มหาวิทยาลัยยังเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัยและศูนย์วิจัยต่าง ๆ ได้แก่ สถาบันนาโนเทคโนโลยี MESA+ ศูนย์เทคโนโลยีการแพทย์ TechMed สถาบันสังคมดิจิทัล ศูนย์ศึกษาปรัชญาของเทคโนโลยีและวิศวกรรมศาสตร์ ศูนย์ยุโรปศึกษา ศูนย์ศึกษานโยบายการศึกษาขั้นสูง ศูนย์วิจัยและพัฒนาการให้บริการสาธารณสุข ศูนย์วิจัยการผลิตและการพัฒนาแบบบูรณาการ สถาบันเพื่อองค์ความรู้การเป็นผู้ประกอบการ ศูนย์ศึกษานโยบายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ศูนย์น้ำตเว็นเตอ ศูนย์เพื่อความเป็นเลิศทางจริยธรรมและเทคโนโลยี 4TU
การศึกษา
มหาวิทยาลัยทเว็นเตมีหลักสูตรมากมาย ตั้งแต่การบริหารธุรกิจ จิตวิทยา ฟิสิกส์ประยุกต์ วิศวกรรมศาสตร์ และเทคโนโลยีชีวแพทย์ โดยในด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์จะเน้นนาโนเทคโนโลยี เทคโนโลยีกระบวนการ เทคโนโลยีข้อมูลข่าวสารและการสื่อสาร และวิทยาการชีวเวช
ลาว (กลุ่มชาติพันธุ์)
ลาว (ລາວ) เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใช้ตระกูลภาษาขร้า-ไท เป็นชนชาติใหญ่ที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดในประเทศลาว มีประชากรประมาณ 14 ล้านคน ซึ่งคิดเป็นเป็นจำนวนร้อยละ 53.2 ส่วนที่อื่น ๆ อาศัยอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ชาวลาวบางส่วนได้อพยพไปตั้งถิ่นฐานที่สหรัฐอเมริกาและทวีปยุโรป ชาวลาวส่วนใหญ่ใช้ภาษาลาวเป็นภาษาที่พูดกันในชีวิตประจำวัน
ชาวลาวส่วนมากจะนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาท และบางส่วนยังนับถือควบคู่ไปกับลัทธิภูตผีวิญญาณต่าง ๆ แม้ชาวลาวจะตกอยู่ภายใต้อำนาจของชนชาติต่าง ๆ แต่ก็ยังรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของตนได้เป็นอย่างดี
ชื่อเรียก
ศัพทมูลวิทยา ของคำว่า ลาว ยังไม่เป็นที่แน่ชัด แต่เป็นที่สันนิษฐานกันว่าอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับเผ่า อ้ายลาว (ลาว: ອ້າຍລາວ, อีสาน: อ้ายลาว,, เวียดนาม: ai lao) ซึ่งเป็นชนเผ่าที่ปรากฏในบันทึกสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีน โดยอาศัยอยู่ที่บริเวณมณฑลยูนนานในปัจจุบัน ต่อมาชนเผ่าที่สืบเชื้อสายมาจากเผ่าอ้ายลาวรวมถึงเผ่าไทได้อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นักวิชาการสมัยใหม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับการสร้างอัตลักษณ์ทางชาติพันธ์ของลาว ซึ่งเป็นหนึ่งในชาติพันธ์ที่พูดตระกูลภาษาขร้า-ไท โดย แกรนท์ อีวานส์ (Grant Evans) และ Søren Ivarsson เสนอว่าอัตลักษณ์ทางชาติพันธ์ของลาวอย่างที่เข้าใจกันในปัจจุบัน อาจเป็นสิ่งที่ฝรั่งเศสสร้างขึ้นในยุคล่าอาณานิคม เพื่อโต้แย้งอำนาจของไทยในดินแดนฝั่งขวาของแม่น้ำโขง และสร้างความเป็นชาตินิยม และอีวานส์ยังเชื่อว่า คำว่าลาว ถูกใช้โดยชาติตะวันตกอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก (โดยเฉพาะโปรตุเกส) ราวคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อเข้ามาค้าขายในแถบสุวรรณภูมิ เนื่องจากฝรั่งที่เข้ามาติดต่อค้าขายและสำรวจพื้นที่ ต้องการคำไว้ใช้เรียกผู้คน และดินแดนที่อยู่เลยไปจากอำนาจปกครองของอยุธยาอย่างคร่าวๆ
คำเรียกภาษาอังกฤษจะเรียกว่า Laotian ใช้สลับกันได้กับลาวในบริบทส่วนใหญ่มาจากฝรั่งเศส Laotien / Laotienne เชื้อชาติหลักของภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่สืบเชื้อสายจากลาวจะมีความแตกต่างจากชาวลาวที่มาจากประเทศลาว โดยคนไทยจะเรียกตามแบบภาษาไทยว่า อีสาน หรือ "ไทยอีสาน" (ลาว: ໄທ ອີສານ, อีสาน: ไทยอีสาน) ซึ่งมาจากคำภาษาสันสกฤตที่หมายความว่า "ตะวันออกเฉียงเหนือ" แต่คำว่า "ลาว" ก็ยังคงใช้อยู่
ภาษาและอักษร
ภาษาลาว (ພາສາລາວ) เป็นภาษาที่ใช้เป็นส่วนใหญ่ในประเทศลาว ส่วนอักษรเขียนอย่างเป็นทางการจะใช้อักษรลาว และเป็นภาษาพูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทย ประชากรประมาณครึ่งหนึ่งสื่อสารโดยใช้ภาษาของชนกลุ่มน้อยเช่น ตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก, ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต, ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และ ตระกูลภาษาม้ง-เมี่ยน เป็นต้น
การแบ่งย่อย
ใน ประเทศลาว มีความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างลาวกับกลุ่มชาติพันธ์อื่นๆ มีเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิด เช่น ชาวไท กับภาษาเข้าใจร่วมกันที่มีการจัดกลุ่มเข้าด้วยกัน เป็น ลาวโลม หรือ "ลุ่มลาว" (ลาว: ລາວລຸ່ມ láːu lūm , Thai: ลาวลุ่ม, IPA: laːw lum) กลุ่มเหล่านี้ส่วนใหญ่มีลักษณะทางวัฒนธรรมร่วมกันหลายอย่างและพูดภาษาหรือสำเนียงที่คล้ายกันมาก มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในโทนเสียง คำศัพท์และการออกเสียงของคำบางคำ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนา แต่หลายกลุ่มเหล่านี้ เช่น ไทญ้อ หรือ ภูไท พิจารณาตัวเองว่ามีแตกต่างกัน และมักมีความแตกต่างในเสื้อผ้าที่แยกความแตกต่างออกไป
การอพยพของชาวไท
ตามตำนานร่วมกันระหว่างเผ่าไทต่างๆ กษัตริย์ที่อาจเป็นตำนานหรือ ขุนบรม กษัตริย์แห่งเมืองแถน (ເມືອງແຖນ) ได้ให้กำเนิดลูกชายหลายคนซึ่งได้แยกย้ายกันไปตั้งถิ่นฐานและก่อตั้งอาณาจักรของตนเอง หรือเมืองรัฐทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทางตอนใต้ของประเทศจีน สืบเชื้อสายมาจากชาวจีนยุคโบราณที่รู้จักกันในชื่อว่า เย่ว์ และ อ้ายลาว ชนเผ่าไทเริ่มอพยพเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เมื่อต้นสหัสวรรษที่ 1 แต่การโยกย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่เกิดขึ้นระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 และ 13 โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบริเวณ สิบสองปันนา, ยูนนาน และ กวางสี ในปัจจุบัน เหตุผลที่เป็นไปได้สำหรับการโยกย้ายถิ่นชาวไทมากจากการกดดันจากการขยายดินแดนของชาวจีนฮั่น และการรุกรานมองโกล เพื่อหาที่ดินเหมาะสำหรับปลูกข้าวเปลือกเพิ่ม และนำไปสู่การล่มสลายของรัฐที่ชาวไทอาศัยอยู่
ชาวไทซึมซับหรือปลีกตัวเองออกวัฒนธรรมพื้นเมืองของตน และรับเอาตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก (มอญ-เขมร) มาใช้ และตั้งรกรากอยู่ที่ขอบอาณาจักรที่ได้รับอิทธิพลจากอินเดีย ได้แก่ กลุ่มอาณาจักรมอญ และ จักรวรรดิเขมร การผสมผสานของชนชาติและการไหลบ่าเข้ามาของปรัชญา ศาสนา ภาษา วัฒนธรรมและประเพณี จากอินเดีย ได้ถูกรับเข้ามาและปรับเข้าสู่วัฒนธรรมของชาวไท แต่ชาวไทก็ยังคงติดต่อกับกลุ่มชาวไทจากเมืองอื่นๆ
สมัยล้านช้าง
รัฐของชาวไทได้ใช้ประโยชน์จากความเสื่อมของจักรวรรดิเขมร และประกาศตนออกมาเป็นอิสระ สำหรับชาวลาวนับเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ชาติของพวกเขาจนถึงเวลานี้ เห็นได้จากอนุสาวรีย์ที่สำคัญจำนวนมาก, วัด, งานศิลปะ, และด้านอื่น ๆ ของวัฒนธรรมลาว ได้ถือกำเนิดมาจากช่วงเวลานี้ จากจุดนี้ชาวลาวมักอ้างถึงรัฐไทบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาว่า ไทยสยาม และเรียกรัฐไทอาณาจักรล้านช้าง หรือบริเวณประเทศลาวในปัจจุบันว่า "คนลาว"
อาณาจักรลาวล้านช้าง หรือ "แผ่นดินแห่งช้างล้านตัว" เริ่มในปี ค.ศ. 1354 เมื่อพระยาฟ้างุ้ม (ຝ້າງູ່ມ) (ค.ศ. 1354 - 1373) กลับมายังเมืองซวา (ເມືອງຊວາ, เปลี่ยนชื่อเป็น เซียงทอง หรือ "เชียงทอง" (ຊຽງທອງ) ปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อ หลวงพระบาง จากเมืองนี้ล้านช้างขยายอาณาเขตไปถึงบริเวณของประเทศลาวทั้งหมดและบริเวณที่ราบสูงโคราชของประเทศไทย รวมทั้งบางส่วนของสิบสองปันนาในภาคใต้ของประเทศจีน สิบสองจุไทย ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม และ เชียงแตง บริเวณจังหวัดสตึงแตรง  ของประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน
ราชอาณาจักรล้านช้างที่มีประสิทธิภาพมีความมั่งคั่งและมีอิทธิพลเนื่องมาจากทำเลที่ตั้งของเมืองหลวงที่เป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญระหว่างอาณาจักรรอบข้างและยังเป็นแหล่งศูนย์กลางของพุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อาณาจักรยังรุ่งเรืองจากการค้าตามเส้นทางการจราจรตามแนวแม่น้ำโขงและเส้นทางบนบกไปยังท่าเรือต่างๆของสยาม ซึ่งได้เติบโตขึ้นเป็นเมืองท่าธุรกิจที่คึกคักจากการติดต่อค้าขายทางทะเล และไปทางใต้ของประเทศจีนและกลุ่มรัฐที่มีกลุ่มชาวไทอาศัยอยู่ ชาวตะวันตกได้เข้ามาติดต่อกับอาณาจักรล้านช้างครั้งแรกในสมัยพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราช (ພຣະເຈົ້າສຸຣິຍະວົງສາທັມມິກຣາດ) (ค.ศ. 1634–1697) ได้มีการบันทึกไว้ว่าราชอาณาจักรรุ่งเรืองจากการส่งออกของ ทอง, เรซิน, กำยาน,ครั่ง, เครื่องเคลือบ สมุนไพร, งาช้าง, ไหม, ผ้าไหมและไม้ วัดต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเซียงทอง (หลวงพระบางปัจจุบัน) และเวียงจันทร์ ได้มีหลักฐานบันทึกถึงเรื่องราวเหล่านี้
ในช่วงเวลานี้ตำนานของขุนบรม ได้ถูกเขียนบันทึกต้นฉบับไว้บนใบลานและมหากาพย์สังข์ศิลป์ชัยก็ได้ถูกบันทึกขึ้นด้วยเช่นกัน พุทธศาสนาเถรวาทเป็นศาสนาประจำชาติและเวียงจันทน์กลายเป็นเมืองสำคัญทางพุทธศาสนา อิทธิพลทางวัฒนธรรมนอกเหนือจากนี้ก็มาจาก ชาวมอญ และ ชาวเขมร การรวมล้านนาไทยเข้ากับอาณาจักรล้านช้างเกิดช่วงสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช (ພຣະເຈົ້າໄຊເສດຖາທິຣາດ) (ค.ศ. 1548–1572) นำไปสู่การพัฒนาสถาปัตยกรรมและศิลปะจำนวนมาก ในด้านศิลปะได้เลียนแบบศิลปะของล้านนา การรับเอาวัฒนธรรมล้านนามาใช้ในอาณาจักรล้านช้างรวมไปถึงวัฒนธรรมทางปัญญาด้วย เช่น หอสมุดของล้านนาถูกคัดลอก รวมทั้งวรรณกรรมทางศาสนามาก นี้อาจนำไปสู่การยอมรับหรืออาจนำมาประยุกต์ใช้ใหม่ของตัวเมืองที่มาจากภาษามอญ นำมาใช้ในอาณาจักรล้านช้างสำหรับงานเขียนด้านศาสนา
อาณาจักรล้านช้างถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักร ได้แก่ อาณาจักรจำปาศักดิ์ อาณาจักรเวียงจันทน์และอาณาจักรหลวงพระบาง ซึ่งต่อมาทั้งสามอาณาจักรก็ได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของสยาม ส่วนที่เหลือของกลุ่มล้านช้างได้รวบรวมผู้คนของพวกเขาขึ้นในศตวรรษที่ 18 และ 19 นำไปสู่การก่อกบฏในลาวของเจ้าอนุวงศ์ (ເຈົ້າອນຸວົງ) ต่อต้านอิทธิพลของสยามขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ก็ถูกปราบปรามจนพ่ายแพ้ไป
อาหาร
อาหารลาวมีความคล้ายคลึงกับอาหารในภูมิภาคอื่น ๆ เช่นอาหารไทยและกัมพูชา แต่มีลักษณะเด่นแตกต่างกันหลายประการที่ไม่ซ้ำกัน อาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศลาวคือ ลาบ และส้มตำลาว ซึ่งสองอาหารดังกล่าวเป็นอาหารดั้งเดิมของลาว อาหารของลาวในประเทศลาวและภาคอีสานของไทยแตกต่างกันเพียงเล็กน้อย ความแตกต่างที่สำคัญคือ อาหารลาวขาดอิทธิพลของอาหารไทยและอาหารอีสานในไทยจะขาดอิทธิพลจากอาหารฝรั่งเศสที่มีอิทธิพลต่ออาหารลาว
สำหรับอาหารลาว ข้าวเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงอาหาร ข้าวที่นิยมใช้ปรุงมากที่สุดคือข้าวเหนียว (ເຂົ້າຫນຽວ) ซึ่งเป็นวัตถดิบที่นิยมในภาคอีสานและภาคเหนือของประเทศไทยเช่นกัน ซึ่งทั้งสองได้รับอิทธิพลจากอาหารลาว แม้ว่าบางครั้งถูกแทนที่ด้วยก๋วยเตี๋ยวหรือวัตถุดิบอื่นๆ วัตถุดิบที่นิยมรองลงมาจะถูกใช้โดยทั่วไปเป็นส่วนประกอบของซอส, ผักดิบ, อาหารลาวบางอย่างจะมีรสเผ็ดมากโดยการใช้พันธุ์พริกหลายชนิดในการปรุง ซึ่งจะปรุงรสด้วยสมุนไพรและซอสปลาหมัก
ดนตรี
ดนตรีพื้นบ้านดั้งเดิมคือ "ลำลาว" (ລຳລາວ) หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ หมอลำ ซึ่งจะต่างกับหมอลำในภาคอีสานของไทย โดยหมอลำในประเทศลาวจะใช้สำเนียงลาวในการขับร้องแต่หมอลำในประเทศไทยส่วนใหญ่มักจะนิยมใช้ในภาษาอีสานในการขับร้อง เครื่องดนตรีหลักของดนตรีลาวจะใช้ "แคน" (ແຄນ)
ศาสนา
ศาสนาในประเทศลาวเป็นลักษณะผสมผสาน ศาสนาในลาวนั้นได้มาจากสามศาสนาผสมผสานกันอย่างกลมกลืน ถึงแม้ว่าชาวลาวส่วนใหญ่จะอ้างว่าเป็นชาวพุทธ แต่ประเพณีต่างๆมาจากแนวปฏิบัติของศาสนาฮินดูและศาสนาผีซึ่งเป็นศาสนาพื้นบ้าน
พุทธศาสนา
พุทธศาสนา (ພຣະພຸດທະສາສນາ) เป็นศาสนาที่ชาวลาวนิยมมากที่สุดและศาสนาประจำชาติในประเทศลาว คิดเป็น 67% ของประเทศและเกือบทั้งหมดของกลุ่มชาติพันธุ์ลาว ซึ่งตัวเลขจริงอย่างจะสูงกว่านี้เล็กน้อย ในขณะที่พุทธศาสนายังมีอิทธิพลต่อกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ อีกหลายกลุ่มซึ่งโดยทั่วไปนับถือศาสนาผีหรือศาสนาพื้นบ้าน นอกจากนี้ยังเป็นศาสนาที่เด่นชัดของประเทศอีสานและประเทศอื่น ๆ ที่อยู่นอกพรมแดนของประเทศลาว ซึ่งผู้คนเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเป็นเป็นนิกายเถรวาท (ເຖຣະວາດ) ส่วนศาสนานิกายๆอื่น ได้แก่ อิทธิพลทางประวัติศาสตร์ของพุทธศาสนามหายาน ซึ่งยังคงเป็นนิกายหลักของชนกลุ่มน้อยชาวเวียดนามและชาวจีนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานอยู่ในหมู่ชาวลาว
วัดในชุมชนลาวเป็นศูนย์กลางของชุมชนที่ชาวบ้านจะหารือเกี่ยวกับความกังวลใจหรือขอให้พระสงฆ์สำหรับภูมิปัญญาและคำแนะนำ ชาวลาวส่วนใหญ่มักจะหาโอกาสจะเข้าวัดอารามเพื่อเพิ่มพูนความรู้ทางศาสนาและทำบุญ
วันสำคัญที่เกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาของลาว ได้แก่ บุญพระเวส (ບຸນພຣະເວດ), มาฆบูชา (ມະຄະບູຊາ), สงกรานต์ (ສັງຂານ), วิสาขบูชา (ວິສາຂະບູຊາ), วันเข้าพรรษา (ວັນເຂົ້າພັນສາ), วันออกพรรษา (ວັນອອກພັນສາ), กฐิน (ກະຖິນ) นอกจากนี้ ชาวลาวยังมีวันทำบุญหรือ วันพระ (ວັນພຣະ) ในระหว่างช่วงข้างขึ้นข้างแรม จะมีงานมหกรรมวัดซึ่งชาวลาวจะนิยมเข้าร่วมงานวัด โดยการทำบุญและสวดมนต์
เจสซิกา แทนดี้
เจสซี อลิซ "เจสซิกา" แทนดี้ (Jessie Alice "Jessica" Tandy) (7 มิถุนายน ค.ศ. 1909 - 11 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ ทั้งละครเวทีและภาพยนตร์
เธอปรากฏตัวครั้งแรกบนเวทีลอนดอนในปี ค.ศ. 1926 เมื่ออายุได้ 16 ปี รับบทแสดงคู่กับนักแสดงอื่นอย่าง ลอเรนซ์ โอลิเวียร์, จอห์น กีลกัด เป็นต้น เธอยังแสดงภาพยนตร์อังกฤษ จากนั้นชีวิตสมรสเธอก็จบลงกับแจ็ก ฮอว์กินส์ เธอย้ายไปอยู่นิวยอร์ก ที่เธอพบกับนักแสดงชาวแคนาดา ฮูม โครนีน ที่เป็นสามีคนที่ 2 ของเธอ และมักได้แสดงละครเวทีและบนจออยู่บ่อยครั้ง
เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโทนีจากการแสดงบท แบลนเช ดูบอยส์ ในละครบรอดเวย์เรื่อง A Streetcar Named Desire ในปี 1948 โดยได้รับรางวัลร่วมกับแคเทอรีน คอร์เนลล์และจูดิธ แอนเดอร์สัน หลังจากนั้น 3 ทศวรรษ เธอยังมีผลงานเป็นระยะ ๆ รวมถึงในภาพยนตร์ของอัลเฟรด ฮิตช์คอกเรื่อง The Birds (1963) และผลงานการแสดงที่รับรางวัลโทนีอย่างเรื่อง The Gin Game (เธอแสดง 2 บทบาท คู่กับสามีของเธอ โครนีน) ในปี 1977
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1980 เธอมีผลงานอีกครั้ง เธอแสดงคู่กับฮูม โครนีน ในละครบรอดเวย์เรื่อง Foxfire ในปี 1983 และผลงานดัดแปลงโทรทัศน์ 4 ปีให้หลัง ได้รับทั้งรางวัลโทนีและรางวัลเอมมีจากบทแอนนี เนชันส์ ในช่วงปลายปีนี้เธอปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องอย่างเช่นเรื่อง Cocoon (1985) ที่มีโครนีนด้วยเช่นกัน
เธอกลายเป็นนักแสดงหญิงที่อายุมากที่สุดที่ได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในเรื่อง Driving Miss Daisy (1989) ทั้งยังได้รับรางวัลบริติชฟิล์มอวอร์ดและรางวัลลูกโลกทองคำ เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมจากการแสดงในเรื่อง Fried Green Tomatoes (1991) เธอเป็นโรคมะเร็งรังไข่ในปี 1990 แต่ก็ยังทำงานต่อจนเธอเสียชีวิตหลังจากนั้นไม่นาน
อ้างอิง
1909 1994
หอป่วนก๊วนตัวแสบ
หอป่วนก๊วนตัวแสบ (Sunshine Sketch) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นประเภทการ์ตูน 4 ช่องแนวตลกและชีวิตประจำวัน แต่งเรื่องและวาดภาพโดย อุเมะ อาโอกิ โดยจะเน้นไปยังนักเรียนสายศิลปะ 4 คน ที่อยู่โรงเรียนมัธยมที่มีชื่อด้านศิลปะแห่งหนึ่ง และทั้ง 4 คนต่างก็พักในหอพักหญิงฮิดามาริด้วยเหมือนกัน รูปแบบและจำนวนตัวละครหลัก โครงพล็อต ลักษณะเนื้อหา การดำเนินเนื้อเรื่อง ใกล้เคียงกันกับเรื่อง K-ON! และ ลัคกี้ สตาร์
เนื้อเรื่องย่อ
ยูโนะ นักเรียนหน้าใหม่ของโรงเรียนยามาบูกิ ที่มีชื่อด้านวิชาศิลปะ ได้พบปะกับ มิยาโกะ เพื่อนใหม่ของเธอที่สอบที่นี่ติดด้วยเช่นกัน พวกเธอทั้งคู่ต่างมีบ้านที่อยู่ไกลจากโรงเรียน จึงได้มาพักที่หอฮิดามาริตรงข้ามโรงเรียนโดยมิได้นัดหมาย ในหอมีรุ่นพี่นักเรียนโรงเรียนยามาบูกิอาศัยอยู่ก่อนแล้ว 2 คน คือ ฮิโระ และ ซาเอะ ชีวิตอันสดใสของสาวน้อยที่เพิ่งขึ้น ม. ปลาย จะเป็นยังไงกันบ้างนะ?
ตัวละครหลัก
ข้อสังเกต : ตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวไม่มีการระบุนามสกุล
ตัวละครแต่เดิม
ตัวละครเหล่านี้ปรากฏตั้งแต่ช่วงแรกของเรื่องนี้ หรือตั้งแต่ช่วงที่ยูโนะและมิยาโกะอยู่ชั้นปีที่ 1 ฮิโระและซาเอะอยู่ชั้นปีที่ 2
ตัวละครในภาค x Hoshimittsu และ x Honeycomb
ตัวละครเหล่านี้จะปรากฏในมังงะช่วงเดือน กรกฎาคม 2552 ในรายเดือน และเล่ม 4 สำหรับฉบับรวมเล่ม สำหรับอนิเมะจะปรากฏในภาค x Hoshimittsu คือตั้งแต่ช่วงที่ยูโนะและมิยาโกะอยู่ชั้นปีที่ 2 ฮิโระและซาเอะอยู่ชั้นปีที่ 3
เขตพิเศษยกยาการ์ตา
เขตพิเศษยกยาการ์ตา (Daerah Istimewa Yogyakarta; ꦣꦲꦺꦫꦃꦲꦶꦯ꧀ꦡꦶꦩꦺꦮꦔꦪꦺꦴꦒꦾꦏꦂꦠ) เป็นเขตพิเศษมีสถานะเท่าจังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะชวา ติดกับมหาสมุทรอินเดียทางทิศใต้ และมีพื้นที่ติดกับจังหวัดชวากลาง ปกครองโดยรัฐสุลต่านยกยาการ์ตา เขตพิเศษนี้เป็นดินแดนเดียวที่ได้การยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นราชาธิปไตยจากรัฐบาลอินโดนีเซีย มีเมืองหลักคือยกยาการ์ตาซึ่งเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ
รัฐสุลต่านยกยาการ์ตาก่อตั้งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1755 ได้สนับสนุนในการเป็นเอกราชของอินโดนีเซียอย่างไม่เปลี่ยนแปลงในช่วงการปฏิวัติชาติอินโดนีเซีย (1945–1949) เขตพิเศษยกยาการ์ตาปกครองโดยสุลต่านฮาเมิงกูบูโวโนในฐานะผู้ว่าเขตพิเศษ และเจ้าชายปากูอาลัมในฐานะรองผู้ว่าฯ เขตพิเศษมีพื้นที่ 3,185.8 ตร.กม. เป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดเป็นอันดับ 2 ถัดจากจาการ์ตา
หน่วยการบริหาร
เขตพิเศษยกยาการ์ตาแบ่งออกเป็น 4 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 78 ตำบล (กาปาเนอวน ใน 4 อำเภอและ เกอมัน- ในนครยกยาการ์ตา)
• อำเภอกูนุงกีดุล (Kabupaten Gunungkidul)
• อำเภอกูลนโปรโก (Kabupaten Kulon Progo)
• อำเภอซเลมัน (Kabupaten Sleman)
• อำเภอบันตุล (Kabupaten Bantul)
อัตราป่วยตาย
ทางระบาดวิทยา อัตราป่วยตาย หรือ อัตราตายของผู้ป่วยรายโรค (case fatality risk (CFR), case fatality rate, case fatality ratio, fatality rate) คือสัดส่วนของการเสียชีวิตในกลุ่มประชาชนของ "ผู้ป่วย" ตลอดการดำเนินโรค ส่วนใหญ่แสดงเป็นร้อยละ หมายถึงค่าความเสี่ยง
การระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ 2012 พ.ศ. 2556
'''การระบาดของโคโรนาไวรัสสายพันธุ์กลุ่มอาการโรคทางเดินหายใจตะวันออกกลาง ปี พ.ศ. 2556 เป็นการระบาดของไวรัส betacoronavirus สายพันธุ์ใหม่แต่เดิมถูกเรียกว่า โคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่ 2012 (novel coronavirus 2012) หรือโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่''' ปัจจุบันได้รับการกำหนดชื่อว่าโคโรนาไวรัสสายพันธุ์กลุ่มอาการโรคทางเดินหายใจตะวันออกกลาง (Middle East respiratory syndrome coronavirus) หรือ MERS-CoV ถูกพบครั้งแรกในผู้เปลี่ยนจากซาอุดีอาระเบีย เมื่อเมษายน 2556
การติดเชื้อ MERS-CoV จะทำให้เกิดกลุ่มอาการโรคทางเดินหายใจตะวันออกกลาง (Middle East respiratory syndrome) หรือ MERS
มาเลเซีย
16 เมษายน 2557 มาเลเซียรายงานผู้เสียชีวิตรายแรกจาก MERS-CoV เป็นผู้ป่วยชายวัย 54 ปี เดินทางมาจากญิดดะฮ์ ซาอุดีอาระเบีย พร้อมกับกลุ่มผู้แสวงบุญ 18 คน ในช่วง 15-28 มีนาคม 2557 เริ่มมีอาการ 4 เมษายน และไปตรวจรักษาที่คลินิกในรัฐยะโฮร์เมื่อ 7 เมษายน ถูกรับไว้รักษาในโรงพยาบาลตั้งแต่ 9 เมษายน และเสียชีวิตเมื่อ 13 เมษายน
หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม
พระประวัติ
หม่อมเจ้าเม้า ทองแถม เป็นพระธิดาในพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นสิทธิสุขุมการ ประสูติหม่อมรอต เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2401 ต่อมาเสกสมรสกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ มีพระโอรสธิดาด้วยกันคือ
ในปี พ.ศ. 2478 หม่อมเจ้าเม้าเริ่มประชวรปัปผาสะพิการ พระอาการมีแต่ทรงกับทรุด จนถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2478 ขณะชันษา 77 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ วัดปทุมวนารามเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2479
เห็ดสมองวัว
เห็ดสมองวัว เป็นเห็ดราแอสโกไมโคตาในสกุล Gyromitra พบได้ทั่วทั้งทวีปยุโรปและทวีปอเมริกาเหนือ โดยปกติจะเติบโตในดินทรายใต้ต้นสนช่วงฤดูใบไม้ผลิและต้นฤดูร้อน ดอกเห็ดของชนิดนี้เป็นหมวกเห็ดสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างผิดปกติและคล้ายสมอง สามารถสูงได้ถึง 10 เซนติเมตร (4 นิ้ว) และกว้าง 15 เซนติเมตร (6 นิ้ว) ยืดออกมาจากก้านเห็ดหนาสีขาวที่สูงได้ถึง 6 เซนติเมตร (2.4 นิ้ว)
เห็ดสมองวัวเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมในแถบสแกนดิเนเวีย ยุโรปตะวันออก และภูมิภาคทะเลสาบใหญ่ตอนบนของทวีปอเมริกาเหนือ แม้ว่าเห็ดชนิดนี้อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเมื่อรับประทานดิบ ในประเทศสเปน มีการห้ามไม่ให้จำหน่ายเห็ดชนิดนี้แก่สาธารณชน แม้ว่าเห็ดชนิดนี้จะได้รับความนิยามในเขตบางเขตของเทือกเขาพิรินีตะวันออก ในประเทศฟินแลนด์ เห็ดชนิดนี้สามารถขายในสภาพสดได้แต่ต้องมีคำเตือนและคำแนะนำในการเตรียมสำหรับการประกอบอาหารที่ถูกต้อง
โดยปกตินั้น ผู้คนมักจะนำเห็ดสมองวัวไปลวกก่อนนำไปประกอบอาหาร แต่มีหลักฐานชี้ว่าวิธีการลวกไม่อาจทำให้เห็ดชนิดนี้ปลอดภัยโดยสิ้นเชิงสำหรับการบริโภค เมื่อบริโภคเห็ดชนิดนี้เข้าไป สารตัวสำคัญ คือ ไจโรมิตริน (Gyromitrin) จะผ่านกระบวนการสลายด้วยน้ำ และกลายเป็นมอนอเมทิลไฮดราซีน (MMH) ซึ่งเป็นสารประกอบมีพิษ พิษนี้ส่งผลกระทบต่อตับ ระบบประสาทส่วนกลาง และไตในบางครั้ง อาการที่ตามมา ได้แก่ อาเจียน และท้องเสียเป็นเวลาหลายชั่วโมงหลังบริโภค ตามด้วยอาการเวียนศีรษะ ง่วงงุน และปวดหัว กรณีที่รุนแรงอาจทำให้เกิดอาการเพ้อ นำไปสู่อาการโคม่าและเสียชีวิตภายหลังจากนั้น 5 ถึง 7 วัน
นกกระเรียนออสเตรเลีย
นกกระเรียนออสเตรเลีย หรือ บรอลกา (Brolga) เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง อาศัยอยู่ในทางตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย และเป็นสัญลักษณ์ของรัฐควีนส์แลนด์
อนุกรมวิธาน
นกได้รับการจำแนกครั้งแรกโดยนักธรรมชาติวิทยา จอร์จ เพอร์รี (George Perry) ในปี ค.ศ. 1810 นกกระเรียนออสเตรเลียถูกจำแนกผิดพลาดไปอยู่ในสกุล Ardea ที่รวมถึงนกกระสาและนกกระยาง ทั้งที่จริงแล้วมันเป็นสมาชิกของอันดับ Gruiformes ซึ่งมีสมาชิกเป็นนกกวักและนกกระเรียนและเป็นสมาชิกของสกุล สหภาพวิหควิทยาหลวงแห่งออสเตรเลีย (Royal Australasian Ornithologists Union) ทำให้ชื่อ Brolga จากภาษา Gamilaraay - burralga ซึ่งกลายเป็นชื่อทางการของนกชนิดนี้ในปี ค.ศ. 1926
นกกระเรียนออสเตรเลีย นกกระเรียนไทย และ นกกระเรียนคอขาวถูกมองว่าเป็นกลุ่มธรรมชาติที่สร้างขึ้นมาบนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันในเสียงร้องในปี ค.ศ. 1976 ซึ่งได้รับการยืนยันเพิ่มเติมโดยการศึกษาระดับโมเลกุลของดีเอ็นเอ แต่มันยังไม่ชัดเจนนักที่นกสองในสามชนิดเป็นญาติใกล้ชิดกัน
ลักษณะ
นกกระเรียนออสเตรเลียที่โตเต้มที่มีสีเทาถึงเงิน-เทา สูง 0.7–1.3 ม. ช่วงปีกกว้าง 1.7–2.4 ม. มีแถบแดงจากปากไปถึงด้านหลังของหัว ปากสีขาวเหมือนกระดูก นกวัยอ่อนไม่มีแถบสีแดง นกเพศผู้โดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 7 กก. เพศเมียโดยเฉลี่ยหนักน้อยกว่า 6 กก. (13 lb) น้ำหนักจะอยู่ระหว่าง 3.7 ถึง 8.7 กก.
เป็นการง่ายที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะสับสนกับนกกระเรียนไทย แต่นกชนิดหลังแถบแดงที่หัวจะแผ่ไปลงถึงคอ ขณะที่นกกระเรียนออสเตรเลียจะอยู่ที่หัวเท่านั้น และการกระจายพันธุ์ของนกกระเรียนไทยจำกัดอยู่เพียงสองสามแห่งในทางเหนือของออสเตรเลีย นกกระเรียนออสเตรเลียนั้นจะมีการกระจายพันธุ์กว้างกว่า
การกระจายพันธุ์
บรอลกามีการกระจายพันธุ์กว้างมากโดยเฉพาะในทางตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลียโดยเฉพาะทางตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐควีนส์แลนด์ และทางใต้ไปได้ไกลถึงรัฐวิกตอเรีย นกสามารถพบได้ในเกาะนิวกินีเช่นกัน และบางครั้งพบว่าอพยพไปถึงประเทศนิวซีแลนด์และทางตอนเหนือของรัฐเวสเทิร์นออสเตรเลีย มีประชากรประมาณ 20,000 ถึง 100,000 ตัว มูลนิธิอนุรักษ์นกกระเรียนสากล (International Crane Foundation) ได้เริ่มเพาะพันธุ์นกในกรงเลี้ยงจากนก 3 คู่ที่จับได้ในปี ค.ศ. 1972 บรอลกาไม่มีการอพยพย้ายถิ่น แต่จะมีการเคลื่อนย้ายซึ่งตอบสนองตามฤดูกาลฝน
<!--==Conservation status== Brolga are not listed as threatened on the Australian Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999. However, their conservation status varies from state to state within Australia. For example:
Ecology and behaviour
Brolgas are gregarious creatures; the basic social unit is a pair or small family group of about 3 or 4 birds, usually parents together with juvenile offspring, though some such groups are nonfamilial. In the non-breeding season, they gather into large flocks, which appear to be many self-contained individual groups rather than a single social unit. Within the flock, families tend to remain separate and to coordinate their activities with one another rather than with the flock as a whole.
Diet
Brolga are omnivorous and eat a variety of wetland plants, insects, invertebrates, and amphibians. They also eat wetland and upland plants, seeds, mollusks, and crustaceans. Northern Australian populations of Brolga are fond of the tubers of the bulkuru sedge which they dig holes to extract but this is not available south of Brisbane.
Mating and breeding
Brolgas are well known for their intricate mating dances. The dance begins with a bird picking up some grass and tossing it into the air, catching it in its bill, then progresses to jumping a metre into the air with outstretched wings, then stretching, bowing, walking, calling, and bobbing its head. Sometimes just one Brolga dances for its mate; often they dance in pairs; and sometimes a whole group of about a dozen dance together, lining up roughly opposite each other before starting.
The brolga breeds throughout its range in Australia and New Guinea. The time of breeding is largely determined by rainfall rather than the time of year; thus the season is February to May after the rainy season in the monsoonal areas, and September to December in southern Australia. The flocks split up and pairs establish nesting territories in wetlands. In good habitat, nests can be quite close together, and are often found in the same area as those of the closely related but slightly larger Sarus Crane. The nest is a raised mound, built by both sexes, of sticks, uprooted grass, and other plant material sited on a small island, standing in shallow water, or occasionally floating. If no grasses are available, mud or roots unearthed from marsh beds are employed. Sometimes they make barely any nest at all, take over a disused swan nest, or simply lay on bare ground.
There is one brood produced a year, with clutch size usually two; the dull white eggs measure 95 x 61 mm and are sparsely spotted or blotched with reddish brown. The markings are denser at the larger end of the egg. Occasionally one or three are laid about two days apart. Both birds incubate and guard the young. Hatching is not synchronised, and takes about 30 days. The chicks hatch covered in grey down and weighing about 100 g. They can leave the nest within a day or two, have body feathers within 4 or 5 weeks, and are fully feathered after three months, and able to fly about two weeks after that. When threatened, chicks hide and stay quiet while the parents perform a broken-wing display. The parents continue to guard the young for up to 11 months, or almost two years if they do not re-nest.
Gallery
-->
ประเทศมอนเตเนโกรในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศมอนเตเนโกร จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศมอนเตเนโกรได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์
ยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์ (ฮีบรู: איחוד הצלה; United Hatzalah) เป็นองค์การอิสระที่ให้บริการการแพทย์ฉุกเฉิน (EMS) โดยอาสาสมัคร และไม่เสียค่าใช้จ่าย ให้บริการทั่วประเทศอิสราเอล โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเยรูซาเลม เป็นหนึ่งในองค์การฮัตซาละฮ์ในพื้นที่ต่าง ๆ ทั่วโลก และเป็นองค์การฮัตซาละฮ์แห่งเดียวที่มีอาสาสมัครเป็นสตรีและคนนอกศาสนายิว
ยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์แห่งอิสราเอลก่อตั้งขึ้นในปี 2006 โดยการรวมองค์การฮัตซาละฮ์เล็ก ๆ ของท้องถิ่นจำนวนมากเข้าด้วยกัน ปัจจุบันยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์เติบโตขึ้นมาเป็นองค์กร EMS ไม่แสวงผลกำไร, อิสระ และเป็นอาสาสมัครทั้งหมดที่ใหญ่ที่สุดองค์การหนึ่งของโลก ด้วยอาสาสมัครราว 6,200 คนทั่วประเทศ รวมถึงยังมีหน่วยบริการในประเทศปานามา สหรัฐ และในยูเครน องค์การให้บริการโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายแก่ทุกคนโดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ ความเชื่อ และเพศ ยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์ยังนำเอาเทคโนโลยีปล่อยรถโดยใช้จีพีเอสซึ่งคล้ายกับของอูเบอร์ และมีรถพยาบาลหน่วยเคลื่อนที่เร็วในรูปของจักรยานและมอเตอร์ไซค์ ปัจจัยเหล่านี้ทำให้ยูไนเต็ดฮัตซาละฮ์มีเวลาตอบสนองเฉลี่ย 3 นาทีในระดับประเทศ และ 90 วินาทีในเชตเมือง
ประวัติศาสตร์
เอลี บีร์ ผู้ให้บริการการแพทย์ฉุกเฉินชาวเยรูซาเลม มีความตระหนักว่าการจราจรติดข้ดและซอยแคบของเยรูซาเลมทำให้รถพยาบาลไม่สามารถไปถึงผู้ของความช่วยเหลือได้ทันเวลา นับตั้งแต่สงครามเลบานอนครั้งที่สอง (Hebrew: מלחמת לבנון השנייה, Milhemet Levanon HaShniya) ปะทุขึ้นในปี 2006 บีร์ได้ตั้งองค์การยูไรเต็ดฮัตซาละฮ์นี้ขึ้นจากการรวมองค์การฮัตซาละฮ์ท้องถิ่นมากกว่า 50 องค์การที่เป็นอิสระต่อกันในเยรูซาเลม
ระบบและแอพพลิเคชั่นมือถือที่รอวรับเทคโนโลยีปล่อยรถด้วยจีพีเอสได้ถูกพัฒนาขึ้นในปี 2008 ภายใต้ชื่อ LifeCompass GPS dispatch technology
โบอิง 777X
โบอิง 777X เป็นเครื่องบินรุ่นใหม่ภายใต้การพัฒนาของโบอิง เพื่อทดแทน โบอิง 777 รุ่นเดิม โดยในเบื้องต้น 777X จะมีสองรุ่นคือ 777-8X และ 777-9X ทางโบอิงต้องการให้เครื่องรุ่นนี้แข่งขันทางการค้ากับแอร์บัส เอ350 การส่งมอบโบอิง 777X จะเริ่มต้นขึ้นในเดือนธันวาคม 2562
การพัฒนา
ในเดือนกันยายน 2011 โบอิงตัดสินใจพัฒนาเครื่องบิน 777 รุ่นใหม่มาแทนที่ 777-200ER,-200LR,-300ER รุ่นเดิม เบื้องต้นประมาณการไว้ว่าเครื่องรุ่นใหม่จะใช้บริการผู้โดยสารได้ในปี 2019
ลักษณะ
777X จะมีคุณสมบัติใหม่คือ 1. เครื่องยนต์รุ่นใหม่ 2. ใช้วัสดุผสม 3 ปีกแบบใหม่ 4. wingtips และ 5. เทคโนโลยีจาก โบอิง 787 ดรีมไลเนอร์
777-8
เครื่องบินรุ่น 777-8 มีความยาว 229 ฟุต หรือ 69.8 เมตร ซึ่งลำตัวสั้นกว่าของ 777-9 (ความยาวนี้จะอยู่ระหว่างความยาวของรุ่น 777-200 ที่ยาว 63.7 เมตร กับของรุ่น 777-300 ที่ยาว 73.9 เมตร) จำนวนที่นั่งบนเครื่องบินมีประมาณ 365 ที่นั่ง (ขึ้นอยู่กับรูปแบบการติดตั้งที่นั่ง) และสามารถบินได้ไกลสูงสุด (ในหนึ่งเที่ยวบิน) ราว 8,690 ไมล์ทะเล (16,090 กิโลเมตร)
777-9
รุ่น 777-9 มีความยาว 251 ฟุต 9 นิ้ว หรือ 76.7 เมตร จำนวนที่นั่งบนเครื่องบินราว 414 ที่นั่ง (ขึ้นอยู่กับรูปแบบการติดตั้งที่นั่ง)
777-10X
โบอิงมีแผนการที่จะเปิดตัวรุ่น 777-10 โดยเครื่องบินจะยาวขึ้นไปอีก คาดว่าจะมีความยาวราว 263 ฟุต หรือ 80 เมตร และจะติดตั้งแถวที่นั่งเพิ่มได้อีกสี่แถว หรือ 36 ที่นั่ง ทำให้จำนวนที่นั่งบนเครื่องบินเพิ่มขึ้นเป็น 450 ที่นั่ง
พรรคชาตินิยมเวียดนาม
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 พรรคชาตินิยมเวียดนามเริ่มเป็นที่รู้จักจากการลอบสังหารเจ้าพนักงานชาวฝรั่งเศสและผู้ช่วยชาวเวียดนาม จุดเปลี่ยนของพรรคได้เข้ามาในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1929 จากเหตุการณ์การลอบสังหารบาซินซึ่งเป็นเหตุการณ์การสังหารแรงงานเกณฑ์ชาวฝรั่งเศส แม้ว่าการสมรู้ร่วมคิดกับผู้ก่อการไม่ชัดเจนนัก แต่เจ้าหน้าที่ของฝรั่งเศสกลับกล่าวหาว่าพรรคชาตินิยมเวียดนามคือผู้มีส่วนร่วม สมาชิกประมาณ 300-400 ของสมาชิก 1,500 คนถูกปราบปรามและถูกจับกุม ผู้นำหลายคนถูกจับกุม แต่ห้อกได้จัดการจนสามารถหลบหนีไปได้
ปลายปี ค.ศ. 1929 พรรคได้เริ่มอ่อนแอลงจากการแตกแยกภายในพรรคเอง ภายใต้การกดดันที่เพิ่มมากขึ้นของฝรั่งเศส ผู้นำของพรรคหลายคนได้เปลี่ยนวิธีการต่อต้านฝรั่งเศสจากการลอบสังหารเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศสเปลี่ยนเป็นการขับไล่โดยการก่อจลาจล หลังจากที่รวบรวมอาวุธมาได้แล้ว พรรคจึงได้ทำการก่อการกำเริบเอียนบ๊าย ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เพื่อให้การก่อกำเริบเป็นไปอย่างแพร่หลายและรวดเร็ว พรรคได้ร่วมกับกองทหารเวียดนามของฝรั่งเศสที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจซึ่งได้ทำการต่อต้านฝรั่งเศสด้วยเช่นกันนั้น การก่อเริบจึงได้ลุกลามอย่างรวดเร็วแต่ก็ถูกปราบปรามลงอย่างง่ายดาย ด้วยการลงโทษที่รุนแรง ห้อกและผู้นำคนอื่นได้ถูกจับกุมและประหารชีวิตและพรรคก็ไม่ได้กลับมามีความเข้มแข็งในเวียดนามอีก
จุดกำเนิด
ฝรั่งเศสเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้องกับเวียดนามเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 24 เมื่อมิชชันนารีให้ความช่วยเหลือแก่เหงียน อัญ ที่ต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิเกียลองแห่งราชวงศ์เหงียน แต่ต่อมา ในสมัยจักรพรรดิมิญหมาง ได้ปราบปรามชาวคริสต์ในเวียดนามอย่างรุนแรง ฝรั่งเศสเริ่มรุกรานเวียดนามเมื่อ พ.ศ. 2401 และยึดครองเวียดนามเป็นอาณานิคมทั้งหมดใน พ.ศ. 2426 การต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชเกิดขึ้นเป็นระยะ เช่น การต่อสู้ของขบวนการเกิ่นเวือง การปฏิวัติทางภาคใต้ พ.ศ. 2459 และการก่อการกำเริบของไทเหงียน เป็นต้น
ใน พ.ศ. 2468 มีปัญญาชนในฮานอยกลุ่มเล็กๆ นำโดยครูชื่อ ฟาม ตวน ไต และพี่ชายคือฟาม ตวน ลาม ได้จัดตั้งโรงพิมพ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อสนับสนุนการปฏิวัติโดยใช้ความรุนแรงเพื่อเรียกร้องเอกราชให้เวียดนาม เผยแพร่หนังสือและแผ่นพับเกี่ยวกับซุน ยัตเซ็น และการปฏิวัติในจีน พ.ศ. 2454 และเปิดโรงเรียนเพื่อสอนการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรกว็อกหงือหรืออักษรละตินให้แก่ชนชั้นทำงาน กลุ่มนี้ได้ดึงดูดใจนักเรียนจากภาคเหนือ โดยเฉพาะกลุ่มของเหงียน ท้าย ฮอก ฮอกเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนพานิชย์ฮานอย ต่อมาโรงพิมพ์ของพวกเขาถูกฝรั่งเศสสั่งปิด กลุ่มนี้จึงได้จัดกิจกรรมทางการเมืองโดยตรง ใน พ.ศ. 2470 กลุ่มนี้มีสมาชิกราว 200 คน กระจายอยู่ใน 18 จังหวัดทางภาคเหนือและภาคกลางของเวียดนาม
การก่อตั้ง
พรรคชาตินิยมเวียดนามจัดตั้งขึ้นจากการประชุมในฮานอย เมื่อ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2470 โดนเหงียน ท้าย ฮอก เป็นผู้นำ พรรคนี้ถือเป็นพรรคที่เน้นแนวทางปฏิวัติพรรคแรกในเวียดนาม ก่อตั้งก่อนพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน 3 ปี พรรคนี้เน้นสังคมนิยม ต้องการจัดตั้งสาธารณรัฐเวียดนามที่เป็นเอกราช ขับไล่ฝรั่งเศสออกไปด้วยวิธีทางการทหาร
การจัดรูปแบบของพรรคใช้ตามพรรคก๊กมินตั๋งในจีน แต่ไม่มีความสัมพันธ์โดยตรงระหว่างระหว่างกัน การต่อสู้เน้นการต่อสู้ทางทหารเพื่อยึดอำนาจ และการฝึกอบรมประชาชนระยะหนึ่งก่อนจะจัดตั้งรัฐบาลตามรัฐธรรมนูญ สมาชิกพรรคส่วนใหญ่เป็นครู ลูกจ้างของอาณานิคมฝรั่งเศสหรือเจ้าหน้าที่ในกองทัพอาณานิคม มีกรรมกรน้อยมาก ความนิยมของพรรคตั้งอยู่บนพื้นฐานของความรู้สึกต่อต้านฝรั่งเศสในเวียดนามภาคเหนือในทศวรรษ 2463 พรรคนี้ได้มองหาแนวร่วมจากกลุ่มชาตินิยมอื่นๆในเวียดนามเพื่อร่วมต่อสู้เรียกร้องเอกราช พรรคได้ประณามพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามของโฮจิมินห์ในการที่ทรยศต่อฟาน โบ่ย เจิว นักชาตินิยม โดยจับตัวส่งให้ฝรั่งเศสเพื่อแลกเงินค่าหัว
กิจกรรมช่วงเริ่มต้น
ปัญหาที่สำคัญของพรรคชาตินิยมคือเงิน ทำให้การดำเนินการเป็นไปอย่างยากลำบาก ได้เปิดที่พักและร้านอาหารในชื่อ Vietnam Hotel ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2471 เพื่อหาเงิน รัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศสได้เฝ้าระวังเกี่ยวกับวัตถุประสงค์ของธุรกิจนี้ การเปลี่ยนแปลงภายในพรรคเกิดขึ้นในเดือนธันวาคมเมื่อ เหงียน ควก ญู ขึ้นเป็นผู้นำแทนฮอก มีการจัดตั้งหน่วยงานเพื่อเป็นรัฐบาลเงา ได้แก่แผนกกฎหมาย บริหาร และยุติธรรม ข้อมูลของฝรั่งเศสคาดว่าใน พ.ศ. 2472 พรรคนี้มีสมาชิกราว 1,500 คน ส่วนใหญ่อยู่ทางที่ราบลุ่มแม่น้ำแดง สมาชิกส่วนใหญ่เป็นชนชั้นกลาง ส่วนแรงงานมักอยู่กับพรรคคอมมิวนิสต์
การลอบสังหารบาซิน
การลอบสังหารชาวฝรั่งเศสในฮานอย แอร์เว บาซินเมื่อ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้พรรคชาตินิยมตกต่ำลง ไม่แน่นอนว่าผู้ยิงบาซินเสียชีวิตเป็นสมาชิกพรรคหรือได้วางแผนด้วยตัวเอง ฝรั่งเศสได้โจมตีสมาชิกพรรคเท่าที่สามารถหาได้ มีสมาชิกพรรคถูกจำคุกถึง 78 คน สมาชิกหลักที่เป็นคณะกรรมการส่วนใหญ่ถูกจับได้ยกเว้นฮอกและญู
ความแตกแยกภายในและการเปลี่ยนกลยุทธ
ใน พ.ศ. 2472 พรรคชาตินิยมได้แตกแยกออกเป็นส่วน นำโดยเหงียน แท เงียบ บางแหล่งเชื่อว่าเงียบมีการติดต่อกับฝรั่งเศสอย่างลับๆ ในกลางปีนั้น ฮอกเสนอที่จะให้มีการลุกฮือทั่วไป โดยเฉพาะโดยทหารชาวเวียดนามในกองทัพฝรั่งเศส สมาชิกระดับกลางของพรรคคัดค้านเพราะเห็นว่ายังไม่พร้อมที่จะเคลื่อนไหว แต่ฮอกยืนยันว่าต้องการยกระดับองค์กรไปสู่การต่อสู้อย่างรุนแรง แผนการปลุกระดมเพื่อลุกฮือในที่ราบลุ่มแม่น้ำแดงดำเนินในช่วงปลายปี พ.ศ. 2472 โดยกองกำลังของพรรคชาตินิยมเข้าร่วมกับทหารชาวเวียดนามในการโจมตีเมืองสำคัญทางเหนือคือฮานอยและไฮฟอง ผู้นำพรรคได้ตกลงที่จะจำกัดการต่อสู้เฉพาะในตังเกี๋ยเพราะที่อื่นพรรคยังอ่อนแออยู่
การลุกฮือที่เอียนบ๊าย
ณ เวลาประมาณ 1:30 น. ของวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ทหารประมาณ 40 คนที่ประจำการที่เอียนบ๊าย ถูกกองกำลังของพรรคชาตินิยมเวียดนาม 60 คนโจมตี เจ้าหน้าที่ฝรั่งเศส 29 คนถูกโจมตี กบฏได้แบ่งแยกกำลังกันไปสังหารเจ้าหน้าที่ฝรั่งเศส ฝ่ายพรรคชาตินิยมเวียดนามสามารถชักธงของตนบนยอดตึกได้ แต่อีก 2 ชั่วโมงต่อมา ปรากฏว่าการก่อกบฏนี้ล้มเหลว ในเวลา 7:30 น. กองทัพอินโดจีนฝรั่งเศสได้ต่อต้านการโจมตีและออกคำสั่งไปยังทหารที่เยนไบ๊
ในเย็นวันเดียวกัน กลุ่มพรรคชาตินิยมเวียดนามได้ออกปฏิบัติการอีกหลายที่ ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ สมาชิกพรรคทำร้ายตำรวจที่ฮานอย ขว้างระเบิดเข้าไปในตึกของรัฐบาล ฝ่ายฝรั่งเศสส่งทหารมาปราบปราม การสู้รบดำเนินไปจนถึง 22 กุมภาพันธ์ ฝ่ายฝรั่งเศสจึงเป็นฝ่ายชนะ มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ผู้ถูกจับกุมจำนวน 13 คน ถูกประหารชีวิต โดย ฮอก และจิญรวมอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย การประหารชีวิตเกิดขึ้นเมื่อ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2473 ฮอกได้เขียนหนังสือถึงรัฐบาลฝรั่งเศสว่าเขายินดีร่วมมือกับฝรั่งเศส แต่การไม่ยอมประนีประนอมทำให้ต้องเป็นกบฏ ฝรั่งเศสอยู่ในอินโดจีนฝรั่งเศสได้แต่ต้องยกเลิกระบบศักดินาและเป็นมิตรกับชาวเวียดนามมากกว่านี้ พรรคต้องการให้มีการศึกษาที่เป็นสากล การฝึกฝนทางการค้าและอุตสาหกรรม และยุติการฉ้อราษฎร์บังหลวง
ลี้ภัยในยูนนาน
พรรคชาตินิยมเวียดนามค่อยๆถูกกลืนเข้ากับองค์กรเรียกร้องเอกราชเวียดนามที่นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนของโฮจิมินห์ ใน พ.ศ. 2483 โฮได้เดินทางมายังยูนนาน เขาได้เสนอความร่วมมือระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนกับขบวนการชาตินิยมเช่น พรรคชาตินิยมเวียดนาม ในเวลานั้น สงครามโลกครั้งที่ 2 ได้เกิดขึ้นแล้ว ญี่ปุ่นได้เข้ามาครอบงำจีนตะวันออก และเข้ามามีอำนาจแทนที่ฝรั่งเศสในเวียดนาม โฮได้เดินทางต่อไปกวางสี ซึ่งเป็นที่กองทัพของฝ่ายชาตินิยมต่อต้านญี่ปุ่นตั้งอยู่และร่วมมือกับพรรคก๊กมินตั๋งของจีน และความร่วมมือของนักชาตินิยมได้เกิดขึ้น โฮได้จัดตั้งสันนิบาตเอกราชเวียดนามหรือเวียดมิญ โฮ หง็อก ลาม หรือต่อมาคือฝั่ม วัน ดง ซึ่งเป็นนักชาตินิยมในพรรคชาตินิยมเวียดนามได้เข้าร่วมกับโฮ ต่อมา เวียดมิญ ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อเต็มเป็นสันนิบาตปลดปล่อยเวียดนาม ไม่ใช่สถานการณ์ที่ง่ายนัก ผู้นำพรรคชาตินิยมเวียดนามอีกคนนึง เจี่ยว หอย กง ซึ่งจบมาจากสถาบันวิชาการทหารก๊กมินตั๋งต้องการท้าทายพรรคคอมมิวนิสต์ในระยะเริ่มต้น ในขณะที่วู ฮอง คาน เป็นผู้นำกลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์หัวรุนแรงในพรรคชาตินิยมเวียดนาม สันนิบาตปฏิวัติเวียดนามเป็นสหภาพของกลุ่มชาตินิยมเวียดนามหลายกลุ่ม นำโดย กลุ่มพรรคชาตินิยมเวียดนามที่นิยมจีน นายพลจากก๊กมินตั๋ง จาง ฟากุย ได้สร้างสันนิบาตขึ้นมาเพื่อสร้างอิทธิพลของจีนในอินโดจีนเพื่อต่อต้านฝรั่งเศสและญี่ปุ่น สันนิบาตนี้นำโดยเหงียน ไฮ ทาน ซึ่งเกิดในจีนและพูดภาษาเวียดนามไม่ได้ นายพลจางพยายามขัดขวางกลุ่มคอมมิวนิสต์ในเวียดนามและโฮจิมินห์ไม่ให้เข้ามาสร้างอิทธิพลในสันนิบาต ก๊กมินตั๋งให้ความช่วยเหลือเวียดนามกลุ่มนี้ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อต่อต้านกองทัพญี่ปุ่น
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2488 ญี่ปุ่นได้จัดตั้งจักรวรรดิเวียดนามขึ้นเป็นรัฐหุ่นเชิด และได้ปล่อยตัวนักกิจกรรมทางการเมืองที่ต่อต้านฝรั่งเศสหลายคน รวมทั้งสมาชิกพรรคชาตินิยมเวียดนาม ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2488 กลุ่มเวียดมินห์ของโฮจิมินห์ได้ขึ้นสู่อำนาจและจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลหลังจากญี่ปุ่นถอนตัวออกไปจากเวียดนาม กลุ่มพรรคชาตินิยมเวียดนามประมาณ 100 คน ได้เดินทางจากจีนเข้าสู่เวียดนามแต่กลับถูกเวียดมิญสังหารที่แนวชายแดน พรรคชาตินิยมเวียดนามในเวียดนามเหนือได้รับการสนับสนุนจากพรรคก๊กมินตั๋งในจีน พรรคชาตินิยมได้ควบคุมที่มั่นตามแนวชายแดนจีน-เวียดนามใกล้ลาวก่าย พวกเขาได้ตั้งสถาบันวิชาการทหารที่เยนไบ๊ เพื่อฝึกทหารของตนเอง พรรคชาตินิยมเวียดนามได้จัดตั้งกลุ่มในฮานอยและออกหนังสือพิมพ์เพื่อเผยแพร่นโยบายและอุดมการณ์
ข้อตกลงระหว่างพรรคชาตินิยมเวียดนามกับเวียดมิญไร้ประโยชน์ในเวลาต่อมา รัฐมนตรีที่ไม่ได้อยู่ฝ่ายคอมมิวนิสต์จะมีรัฐมนตรีช่วยที่เป็นคอมมิวนิสต์และไม่ได้รับข้อมูลในการบริหารที่ครบถ้วน การเลือกตั้งในวันที่ 23 ธันวาคม ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างพรรคชาตินิยมเวียดนามและเวียดมิญ โดยเวียดมิญกล่าวหาว่าทหารของพรรคชาตินิยมเวียดนามโจมตีสถานี ส่วนพรรคชาตินิยมโจมตีเวียดมิญว่าจัดการเลือกตั้งไม่เป็นธรรม
สนามมวยเวทีลุมพินี
สนามมวยเวทีลุมพินี (Lumpinee Boxing Stadium) เป็นสนามมวยมาตรฐานของประเทศไทย เทียบเท่ากับสนามมวยราชดำเนิน เดิมนั้นตั้งอยู่ ณ ถนนพระรามที่ 4 แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ติดกับโรงเรียนเตรียมทหาร (เดิม) ปัจจุบันตั้งอยู่ในพื้นที่ของศูนย์พัฒนากีฬากองทัพบก ถนนรามอินทรา แขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร
สนามมวยเวทีลุมพินีเป็นแหล่งซูเปอร์สเปรดเดอร์ของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ในประเทศไทย จากการแข่งขันศึกลุมพินีแชมเปียนเกียรติเพชรเมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2563
ประวัติ
ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2499 โดย พลตรี ประภาส จารุเสถียร ขณะดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ โดยมีการชกมวยนัดแรกเมื่อวันที่ 15 มีนาคม และมีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 8 ธันวาคม ปีเดียวกัน ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรมสวัสดิการทหารบก กองทัพบก