cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วรชาติ สิรวราภรณ์
ศาสตราจารย์เกียรติคุณ วรชาติ สิรวราภรณ์ เกิดวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2498 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวไทย ที่มีความเชี่ยวชาญการวิจัยทางด้านชีวเคมีและอณูชีววิทยาของเชื้อมาลาเรีย โดยศึกษากลไกการเกิดโรค กลไกการทำงานของยาต้านมาลาเรีย และกลไกการดื้อยาในระดับยีน เป็นผู้หนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาการเรียนการสอนและการวิจัย สาขาชีวสารสนเทศศาสตร์ (Bioinformatics) ของประเทศไทย โดยเป็นผู้ริเริ่มจัดตั้งศูนย์ชีวสารสนเทศและจีโนมประยุกต์ (Center for Bioinformatics and Applied Genomics - CBAG) ซึ่งเป็นหน่วยฝึกอบรมด้านชีวสารสนเทศศาสตร์ ประจำภูมิภาคเอเซีย ที่ได้รับการสนับสนุนจากองค์การอนามัยโลก  ศ.ดร. วรชาติ ได้รับรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาชีววิทยาโมเลกุล จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ เมื่อปี พ.ศ. 2534 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ระดับ 11 ภาควิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล และรองประธานชมรมวิจัยโปรตีนแห่งประเทศไทย สมรสกับนางรัชฎา สิรวราภรณ์ มีบุตร 1 คน
ประวัติการทำงาน
ตำแหน่งในสมาคมและองค์กรต่างๆ
สมบัติ รอดโพธิ์ทอง
พลตรี สมบัติ รอดโพธิ์ทอง เป็นอดีตแกนนำกบฏยังเติร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2524 และเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 1 สมัย สังกัดพรรคพลังธรรม ได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 จากนั้นเมื่อพรรคพลังธรรม ได้เข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาลกับพรรคประชาธิปัตย์ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 เขาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (ชวน 1) ซึ่งมีพลเอกวิจิตร สุขมาก เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ต่อมาเขาได้ลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2537 โดยมีพลเรือโทโรช วิภัติภูมิประเทศ มาดำรงตำแหน่งแทน
สมบัติ รอดโพธิ์ทอง เคยมีนายทหารติดตามคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงคือ พลตรีขัตติยะ สวัสดิผล
พลตรี สมบัติ รอดโพธิ์ทอง ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ได้รับพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ณ ฌาปนสถานกองทัพบก วัดโสมนัสราชวรวิหาร
กองกําลังป้องกันชาติ (ฝรั่งเศส)
กองกําลังป้องกันชาติฝรั่งเศส (Garde nationale) เป็นกองกำลังสำรองของตำรวจ ฌ็องดาร์เมอรี (gendarmerie แปลว่า ตำรวจกึ่งทหาร) และกองทัพฝรั่งเศส ประจำการในรูปแบบปัจจุบันตั้งแต่ ค.ศ. 2016 แต่เดิมถูกก่อตั้งใน ค.ศ. 1789 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส
ในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ กองกำลังป้องกันชาติ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่นายทหารนั้น ถูกมองอย่างกว้างขวางว่า เป็นพวกที่ภักดีต่อผลประโยชน์ของชนชั้นกลาง ถูกก่อตั้งขึ้นโดยแยกตัวออกจากกองทัพบกฝรั่งเศสและการมีอยู่สำหรับทั้งการตรวจตรารักษาความสงบ และกองกำลังสำรองทหาร อย่างไรก็ตาม ในช่วงเริ่มต้นตั้งแต่ ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1795 กองกำลังป้องกันชาติได้ถูกมองว่าเป็นพวกฝ่ายปฏิวัติและระดับชั้นล่างถูกระบุโดยซ็อง-กูว์ล็อต ประสบกับช่วงเวลาแห่งการถูกยุบเลิกอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่ ค.ศ. 1827 ถึง ค.ศ. 1830 แต่ก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นมาใหม่ ไม่นานภายหลังจากสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซียใน ค.ศ. 1870-71 กองกำลังป้องกันชาติในปารีสถูกมองอีกครั้งว่าเป็นพวกฝ่ายปฏิวัติที่เป็นภัยอันตราย ซึ่งส่งผลทำให้กองกำลังหน่วยนี้ต้องถูกยุบเลิกไปใน ค.ศ. 1871
ใน ค.ศ. 2016 ฝรั่งเศสได้ประกาศก่อตั้งกองกำลังป้องกันชาติอีกครั้งเป็นครั้งที่สอง เพื่อเป็นการตอบโต้การโจมตีในประเทศหลายครั้งของเหล่าผู้ก่อการร้าย
การก่อตั้ง
การก่อตั้งของ "กองกำลังพิทักษ์กระฎุมพี"("garde bourgeoise") สำหรับปารีสได้ถูกพิจารณาโดยสมัชชาแห่งชาติ เมื่อวันที่ 11 กรกฏาคม ค.ศ. 1789 เพื่อตอบสนองต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สั่งปลดฌัก แนแกร์ออกจากตำแหน่งมุขมนตรีแห่งรัฐฝรั่งเศสและขุนคลังเอก แล้วให้บารอนแห่งเบรอเตยเข้ามาทำหน้าที่แทนอย่างรวดเร็วและน่าตกใจในวันนั้น การสับเปลี่ยนบุคคลครั้งนี้สร้างความโกรธแค้นและความรุนแรงลุกลามไปทั่วปารีสอย่างรวดเร็ว สมัชชาแห่งชาติได้ประกาศจัดตั้ง "กองทหารอาสาสมัครกระฎุมพี" ("milice bourgeoise") เมื่อวันที่ 13 กรกฏาคม ในช่วงเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น การค้นหาอาวุธสำหรับกองทหารอาสาสมัครหน่วยใหม่นี้นำไปสู่การบุกทลายศาลากลาง ออแตลเดแซ็งวาลีด และจากนั้นจึงบุกทลายคุกบัสตีย์
ลาฟาแย็ตได้รับเลือกให้เข้ารับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทหารอาสาสมัครกระฎุมพี เมื่อวันที่ 14 กรกฏาคม และเปลี่ยนชื่อเป็น "กองกำลังป้องกันชาติแห่งปารีส" เมื่อกองกำลังพิทักษ์ฝรั่งเศส (French Guards) ได้ลุกฮือก่อกบฎ และถูกยุบเลิกในเดือนเดียวกัน ยศตำแหน่งและแฟ้มข้อมูลส่วนใหญ่ของอดีตกรมทหารหลวงหน่วยนี้กลายเป็นกลุ่มคนที่ได้รับการฝึกแบบเต็มเวลาของกองกำลังป้องกันชาติแห่งปารีส หน่วยทหารที่มีความคล้ายคลึงกันของกองกำลังป้องกันชาติถูกสร้างขึ้นด้วยตนเองในเมืองและเขตชนบทของฝรั่งเศสเพื่อตอบสนองต่อความหวาดกลัวอย่างกว้างขวางต่อความวุ่นวายโกลาหลหรือการต่อต้านการปฏิวัติ กองทหารอาสาสมัครกระฎุมพีได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกองกำลังป้องกันชาติ เช่นเดียวในลีมอฌ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1789 ซึ่งไม่อนุญาตให้มีหน่วยทหารหน่วยอื่น
ในช่วงแรก เมืองใหญ่ เมืองเล็ก และหมู่บ้านแต่ละแห่งจะคอยกำกับดูแลกองกำลังป้องกันชาติที่ถูกดำเนินโดยรัฐบาลท้องถิ่นของตนในตำบลเป็นเวลาไม่เกินหนึ่งปี พวกเขารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1790 ภายใต้การนำของลาฟาแย็ต ผู้ได้รับการแต่งตั้งเป็น "นายพลผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันชาติทั้งปวงแห่งราชอาณาจักร" และรับผิดชอบต่อพระมหากษัตริย์ในฐานะผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพ
สมุทร มงคลกิติ
ดร.สมุทร มงคลกิติ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (ชวน 1) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 4 สมัย และอดีตรองหัวหน้าพรรคพลังธรรม
ประวัติ
สมุทร มงคลกิติ เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2474 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขากสิกรรมและสัตวบาล จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และปริญญาโท สาขากีฏวิทยา จากประเทศสหรัฐอเมริกา
สมุทร มงคลกิติ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2552 และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
การทำงาน
สมุทร มงคลกิติ เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท เวิลด์ แพลนท์ เซ็นเตอร์ จำกัด เมื่อปี พ.ศ. 2529 และมีผลงานวิจัยด้านการเกษตรหลายผลงาน อาทิ การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อจำนวนประชากรของตั๊กแตนโลคัสต้า
สมุทร มงคลกิติ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคพลังธรรม และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องอีก 3 สมัย ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป มีนาคม พ.ศ. 2535, การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2538 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2539 เขาสอบตก
สมุทร มงคลกิติ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย (ชวน 1) เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2537 แทนนายถวิล จันทร์ประสงค์ ที่ขอลาออกจากตำแหน่ง
เมื่อปี พ.ศ. 2549 ดร.สมุทร เป็นหนึ่งในผู้สมัครเข้ารับการสรรหาเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่ไม่ได้รับเลือก
การตีกรุงโรมแตก (ค.ศ. 410)
การตีกรุงโรมแตก (Sack of Rome) ในปี ค.ศ. 410 เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 410 โดยกรุงโรมถูกโจมตีโดยชนวิสิกอธที่นำโดยอาลาริคที่ 1 หลังจากที่จักรพรรดิโฮโนริอัสย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันไปยังราเวนนาเมื่อวิสิกอธเริ่มเข้ามารุกรานอิตาลี
การเสียกรุงโรมครั้งนี้เป็นครั้งแรกในรอบ 800 ปี ครั้งแรกที่เสียเมืองเกิดขึ้นเมื่อปี 387 ก่อนคริสต์ศักราชเมื่อเสียแก่กอลในยุทธการอัลเลีย นักประวัติศาสตร์มีความเห็นว่าการเสียเมืองครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของความเสื่อมโทรมของจักรวรรดิโรมัน นักบุญเจอโรมผู้เป็นพลเมืองโรมในขณะนั้นบรรยายต่อมาว่า “เมืองที่เคยปกครองโลกทั้งโลกโดนยึดเองเสียแล้ว”(แค่ปกครองยุโรป)
ศิลปินสำนักการสังคีตกรมศิลปากร
ศิลปิน สำนักการสังคีต กรมศิลปากร หมายถึงบุคลากรในสังกัดของสำนักการสังคีต กรมศิลปากรกระทรวงวัฒนธรรม มีหน้าที่แสดงในศิลปการแสดงต่างๆทั้งของไทยและสากล และจะมีบุคลากรจากสังกัด สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป ซึ่งมีอาจารย์,นักเรียน,นักศึกษา ในสังกัดของสถาบันฯซึ่งรวมทั้งวิทยาลัยนาฏศิลป ต่างๆ มาร่วมในการแสดงด้วย ตามความเหมาะสมของงานแสดงนั้นๆ
กลุ่มดุริยางค์ไทย
หัวหน้ากลุ่มดุริยางค์ไทย สำนักการสังคีต กรมศิลปากร ปัจจุบัน ( ๑ ตุลาคม ๒๕๕๑ ) คือ นาย ศักดิ์ชัย [ น้อย ] ลัดดาอ่อน
ผู้เชี่ยวชาญดุริยางค์ไทย
ผู้เชี่ยวชาญดุริยางค์ไทย สำนักการสังคีต กรมศิลปากร 1.	จิรัส อาจณรงค์ ศิลปินแห่งชาติ 2.	ดวงเนตร ดุริยพันธ์ 3.	เผชิญ กองโชค 4.	กัญญา โรหิตาจล 5.	บุญช่วย แสงอนันต์ 6.	เสรี สินธุชัยภาคเสรี ( ชื่นจิ๋ว ) 7.	อุทัย ปานประยูร 8.	สมบัติ สังเวียนทอง 9.สมชาย ทับพร 10.พีระศิษย์ ( พัฒน์ ) บัวทั่ง
ศิลปินสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป
สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป เป็น สถาบันระดับอุดมศึกษาในสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม ที่มีการเรียนการสอนในวิชาที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับศิลปวัฒนธรรมของชาติ และมีวิทยาลัยนาฏศิลปในสังกัดหลายแห่ง สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลปและหน่วยงานในสังกัดเป็นสถาบันหลักที่ผลิตศิลปินของชาติ ศิลปินกรมศิลปากรเกือบจะทั้งหมดจบการศึกษามาจากหน่วยงานในสังกัดนี้ รวมทั้งศิลปินหรือบุคลากรอื่นๆที่เกี่ยวข้องและกระจัดกระจายแยกย้ายกันไปประกอบอาชีพในสังกัดสถาบันอื่นๆทั้งของรัฐและเอกชน บ้างก็เป็นศิลปินอิสระ
เมื่อสำนักการสังคีตกรมศิลปากรมีการจัดการแสดงก็จะขอความร่วมมือจากบุคลากรในสังกัดของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลปมาร่วมในการแสดงอยู่เสมอ มากน้อยตามความเหมาะสมของงานที่จัดในแต่ละครั้ง ฉะนั้นความหมายของศิลปินกรมศิลปากรนั้นนอกจากจะหมายถึงบุคลากรในสังกัดของสำนักการสังคีต กรมศิลปากรแล้ว ก็ยังหมายรวมถึงอาจารย์-นักเรียน-นักศึกษา-ศิษย์เก่า ของสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลปด้วย ปัจจุบัน ( ๒๕๕๒ ) สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลปแยกไปเป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงกับกระทรวงวัฒนธรรมแล้ว แต่ความหมายของคำว่าศิลปินกรมศิลปากรก็คงจะยังคงอยู่ ถึงแม้ว่าสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลปจะไม่ได้สังกัดอยู่กับกรมศิลปากรแล้วก็ตาม
เบเนลักซ์
สหภาพเบเนลักซ์ (Benelux Unie; Union Benelux; Benelux-Unioun) หรือเรียกว่า เบเนลักซ์ เป็นกลุ่มเศรษฐกิจในภูมิภาคยุโรปตะวันตก ของสามประเทศเพื่อนบ้าน ได้แก่ ประเทศเบลเยียม เนเธอร์แลนด์ และลักเซมเบิร์ก (Belgium, Netherlands, Luxembourg) โดยการนำเอาพยางค์หน้าชื่อของแต่ละประเทศดังกล่าวมาตั้งเป็นชื่อ "สหภาพปลอดภาษีเบเนลักซ์" (Benelux Customs Union) ปัจจุบันสหภาพเบเนลักซ์มีขนาด 74,102 ตร.กม. และมีจำนวนประชากร 27.1 ล้านคน
ประวัติ
มีสนธิสัญญาการจัดตั้งสหภาพเบเนลักซ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2487 โดยคณะรัฐบาลของกลุ่มผู้พลัดถิ่นจากทั้งสามประเทศ ในกรุงลอนดอน และเข้ามามีอำนาจในปี พ.ศ. 2490 แต่ก็ยุติไปในปี พ.ศ. 2503 ซึ่งแทนที่โดย "สหภาพทางเศรษฐกิจเบเนลักซ์" (Benelux Economic Union) นำโดย "สหภาพทางเศรษฐกิจเบลเยียม-ลักเซมเบิร์ก" ซึ่งก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2464
ผลงานสำคัญ
กลุ่มเบเนลักซ์เป็นผู้ริเริ่มในการก่อตั้งสหภาพยุโรป แม้ว่าการก่อตั้งสหภาพยุโรปจะเกิดขึ้นในภายหลัง (ประชาคมถ่านหินและเหล็กกล้าแห่งยุโรป ในปี พ.ศ. 2494, ประชาคมเศรษฐกิจแห่งยุโรป ในปี พ.ศ. 2500) ทั้งสามประเทศได้เป็นสมาชิกขององค์กรเหล่านี้ด้วย เช่นเดียวกันกับเยอรมันตะวันตก ฝรั่งเศส และอิตาลี ในหัวข้อที่ 306 ของสนธิสัญญาประชาคมแห่งยุโรป ได้กำหนดข้อเรียกร้องว่า ข้อกำหนดในสนธิสัญญาจะไม่ทำให้สถานะความสัมพันธ์ของเบลเยียมกับลักเซมเบิร์ก และ เบลเยียม ลักเซมเบิร์กและเนเธอร์แลนด์นั้นหมดสภาพลงไป นี่เป็นหัวใจความหลักที่ไม่เปลี่ยนแปลงของหัวข้อ IV-441 ในรัฐธรรมนูญของยุโรป
การตีกรุงโรมแตก
กรุงโรม ถูกตีแตกหลายครั้งแต่ครั้งที่สำคัญที่สุดก็ได้แก่:
มือปืนพระอาทิตย์
มือปืนพระอาทิตย์ เป็นภาพยนตร์ไทยแนว แอ็คชั่น ตลก เป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของภาพยนตร์ไตรภาคเรื่อง มือปืนตรัยภาค กำกับภาพยนตร์โดย ยุทธเลิศ สิปปภาค สร้างและจัดจำหน่ายโดย พระนครฟิล์ม และ มหาการพิคเจอร์ นำแสดงโดย พิชญ์นาฏ สาขากร รับบท เหมย เอ็มโฟว์ และ โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบท จ๋า จังโก้ กำหนดเข้าฉายในปี พ.ศ. 2562
โรงแรมผี (นวนิยาย)
โรงแรมผี เป็นนวนิยายไทยแนวสยองขวัญ ระทึกขวัญและสืบสวน จากบทประพันธ์ของ อรรถ อรรถจินดา ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นตอนๆ ในนิตยสารผดุงศิลป์รายสัปดาห์ เมื่อราว พ.ศ. 2506 ต่อมาพิมพ์รวมครั้งแรกและครั้งที่สอง โดยสำนักพิมพ์บรรณคาร ฉบับพิมพ์ครั้งที่สามในเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. 2536 โดยสำนักพิมพ์อักษรกราฟิก นำมาจากฉบับรวมเล่มมาตีพิมพ์ ซึ่งมีความยาวขนาด 2 เล่มจบ ครั้งล่าสุด ฉบับพิมพ์ครั้งที่สี่ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2553 โดยสำนักพิมพ์แสงดาว รูปแบบปกอ่อน เนื่องในวาระครบรอบ 100 ปี ชาตกาลของ อ.อรรถจินดา
สร้างเป็นภาพยนตร์และละครทีวีหลายครั้งจนกล่าวกันว่า เมื่อพูดถึงนวนิยายแนวผีสางในบรรณพิภพวรรณกรรมของเมืองไทยแล้ว โรงแรมผี ของ อ.อรรถจินดา มักเป็นที่เอ่ยถึงในลำดับต้นๆมาโดยตลอด
เรื่องย่อ
ณ โรงแรมบางละมุง ชลบุรี ซึ่งตั้งอยู่ริมชายทะเล โรงแรมนี้เปิดดำเนินกิจการแบบครอบครัว มีนายปั้น เป็นเจ้าของและผู้จัดการ มีนายเปลี้ยง น้องชายเป็นรองผู้จัดการ มีนายปริญญา ลูกชายเป็นสมุห์บัญชีและปัทมา ลูกสาวเป็นแคชเชียร์ของโรงแรม...
แล้วในคืนฝนตกหนักคืนหนึ่ง โรงแรมแห่งนี้ก็ได้ต้อนรับแขกผู้มาพักคือ เฉิดโฉมที่หนีจากนายปราโมทย์ สามีเพื่อจะเข้ากรุงเทพฯ แต่ฝนตกหนักก่อน ก็เลยแวะเข้าพักที่โรงแรม ระหว่างนั้นนายปราโมทย์ก็ตามมาทันและขอคืนดี แต่เฉิดโฉมไม่ยอมกลับบ้าน จึงเกิดปากเสียงจะทำร้ายกัน เฉิดโฉมจึงขอร้องให้นายปั้นผู้จัดการโรงแรมช่วยเหลือ ซึ่งทำให้นายปราโมทย์โกรธและพูดขู่จะฆ่าเฉิดโฉมทิ้งแล้วก็กลับไป
คืนนั้นเอง เฉิดโฉมก็ถูกฆ่าตายในห้องพักหมายเลข 1 ซึ่งผู้กองชิงชัย นายตำรวจเจ้าของคดีตรวจพบว่า เธอตายเพราะตกใจจนช็อคและมีร่องรอยของการบีบคอ ไม่มีบาดแผลอื่นใดและยังพบรอยเท้าของคนข้างซ้ายพิการอยู่บนพื้นห้อง จึงสันนิษฐานว่า คนร้ายต้องมาจากภายนอกและสงสัยว่า จะเป็นนายปราโมทย์ที่ปลอมตัวมาฆ่าเฉิดโฉมตามคำขู่
จากนั้น เสี่ยเพ้งและวิไลสาวคู่ขาที่มาพักโรงแรม ก็ถูกฆ่าตายในลักษณะเดียวกันอีกที่ห้องพักหมายเลข 1 ส่วนเงินที่เสี่ยเพ้งพกติดตัวมาเป็นหมื่น ๆ กลับไปอยู่ที่ห้องของนายปั้น ทำให้นายเปลืองคิดว่า พี่ชายของตนเป็นคนฆ่าเสี่ยเพ้งหวังจะเอาเงิน แต่เมื่อพูดคุยกันจนเข้าใจแล้ว ทั้งสองคนจึงตัดสินใจนำเงินของเสี่ยเพ้งทั้งหมดไปทิ้งทะเลเพื่อตัดปัญหา แต่พอรุ่งเช้า เงินทั้งหมดก็ลอยกลับมากระจัดกระจายอยู่บนชายหาดหน้าโรงแรมอีก ผู้กองชิงชัยจึงสรุปว่า คนร้ายฆ่าเสี่ยเพ้งแล้วขโมยเงินหนีลงเรือไป แต่เกิดเรือล่ม
เมื่อเกิดเหตุร้ายต่าง ๆ ก็ทำให้นายปั้นเริ่มวิตกว่า จะไม่มีใครมาพักที่โรงแรมแห่งนี้ นายปริญญาจึงอาสาจัดงานรื่นเริงงานปาร์ตี้เพื่อให้ดูสนุกสนาน โดยเรียก วิสูตร เพื่อนเก่าที่เป็นนายช่างและ มยุรี คนรักของปริญญาให้มาร่วมงานนี้ด้วย นายปราโมทย์จึงได้ปลอมตัวเข้ามาในงาน แล้วลอบเข้าไปบีบคอปัทมาขณะหลับที่ห้องนอน แต่เสียงร้องของปัทมา ก็ทำให้วิสูตรและคนอื่น ๆ มาช่วยปัทมาไว้ได้ทัน นายปราโมทย์อ้างว่า ที่ทำไปก็เพราะต้องการแก้แค้นทุกคนที่ฆ่าเฉิดโฉมเพื่อหวังชิงทรัพย์ แต่ผู้กองชิงชัยได้บอกความจริงให้รู้ว่า คนอื่นเป็นคนฆ่า เรื่องจึงยุติลง นายปั้นจึงเชิญนายปราโมทย์เข้าพักที่โรงแรมเป็นการตอบแทน แต่ในคืนนั้นนายปราโมทย์ถูกฆ่าตายไปอีกคนหนึ่ง โดยศพนายปราโมทย์ไปอยู่ที่ห้องนายปั้น สร้างความปวดหัวให้แก่ผู้กองชิงชัยเป็นอย่างมาก
คืนต่อมา นายปั้นก็ถูกวิญญาณผีร้ายเข้าสิง แล้วบังคับให้ไปฆ่ามุยรี ระหว่างลงมือบีบคอฆ่า ปริญญาก็มาช่วยไว้ได้ทัน มยุรีเล่าให้ฟังว่า ขณะเกิดเหตุหน้าคนร้ายเหมือนผีมี 2 ใบหน้าสลับกัน หน้าหนึ่งเป็นคนแก่แต่งชุดโบราณ แต่อีกหน้าหนึ่งจะเหมือนนายปั้น ที่สำคัญเวลาเดินจะมีขาข้างซ้ายพิการ แต่เมื่อไปดูนายปั้นที่ห้องพัก ก็เห็นนอนหลับอยู่ตามปกติ ทุกคนจึงกลับไป ครั้นนายปั้นเข้านอนต่อ วิญญาณผีร้ายก็มาเข้าสิงนายปั้นอีก คราวนี้บังคับให้ไปฆ่าคนงานในโรงแรม แต่วิสูตรซึ่งได้ยินเสียงร้องก็ลงมาเห็นพอดี นายปั้นจึงวิ่งหลบหนีไป แต่วิ่งเหมือนคนขาพิการ แล้วก็ขับรถออกจากโรงแรมไป ตำรวจจึงตามไล่ล่า ระหว่างทาง รถนายปั้นเสียหลักพลิกตกเขาถึงแก่ความตาย ศพนายปั้นถูกนำไปเก็บไว้ที่โรงพยาบาล แต่เมื่อลูก ๆ ทราบเรื่อง จะมาขอรับศพ พยาบาลก็บอกให้ฟังว่า ศพนายปั้นได้ลืมตาขึ้น พยาบาลตกใจเป็นล้ม ฟื้นมาอีกทีศพก็หายไปแล้ว
แล้วความจริงก็ปรากฏขึ้นมาว่า การฆาตกรรมต่าง ๆ ในโรงแรมนั้น เกิดจากการกระทำของวิญญาณผีร้ายที่ชื่อ หลวงนฤบาลบุรีรักษ์ ซึ่งมีความอาฆาตเคียดแค้นนายปั้นมาตั้งแต่สมัยที่นายปั้นยังเป็นคนสนิทของเขา เพราะนายปั้นไปแอบพาสารภีเมียน้อยของหลวงนฤบาลฯ หนีไปอยู่กินและมีบุตรด้วยกัน จนกระทั่งหลวงนฤบาลฯ ถึงแก่ความตาย แต่ก่อนตายหลวงนฤบาลฯ ได้ยกตึกหลังหนึ่งให้แก่สารภีเป็นมรดก แล้วต่อมานายปั้นกับสารภี ก็ได้เอาตึกหลังนั้นมาดัดแปลงทำเป็นโรงแรมแห่งนี้
เมื่อทุกคนทราบเรื่องก็กลัว แล้วคืนนั้นวิญญาณของนายปั้นก็ได้มาเข้าฝันปริญญาบอกวิธีกำจัดวิญญาณผีร้าย โดยให้ปริญญาไปตามหาพระพุทธรูปแก้วที่เคยอยู่ประจำในโรงแรมกลับคืนมา วิญญาณผีร้ายก็จะเข้ามาในโรงแรมไม่ได้ แต่ปริญญาก็ตามหาพระพุทธรูปไม่พบเพราะมีการให้ต่อ ๆ กันไป ระหว่างนั้น วิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็ยังคงอาละวาด ทำให้คนงานของวิสูตรที่มาก่อสร้างโรงแรมตายไปและยังสะกดจิตให้มยุรีไปผูกคอตาย หลอกให้ปัทมาไปถ้ำค้างคาวเพื่อจะฆ่าทิ้ง แต่ทั้งสองคนก็รอดมาได้เพราะปริญญากับวิสูตรช่วยไว้ได้ทัน
วิญญาณหลวงนฤบาลฯ จึงเข้าสิงนายเปลื้องแล้วบังคับให้ไปฆ่าป้าชื่น ป้าของมยุรีที่มาพักโรงแรม เมื่อฆ่าเสร็จก็หนีไป ทุกคนบอกกับผู้กองชิงชัยว่า นายเปลื้องเป็นคนฆ่า แต่เชื่อว่าเป็นเพราะผีร้ายเข้าสิงให้ทำ ขอให้ตำรวจอย่าเพิ่งทำอันตรายนายเปลื้อง แต่เมื่อนายเปลื้องกลับมาเพื่อมอบตัว วิญญาณหลวงนฤบาลฯ ก็เข้าสิงอีก แล้วบังคับให้นายเปลื้องต่อสู้ ยิงกับตำรวจจนถูกตำรวจยิงตาย
การสร้าง
โรงแรมผี เป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์มาหลายครั้งแล้ว ได้แก่
จิงโจ้แดง
จิงโจ้แดง (red kangaroo; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง (Marsupialia) ชนิดหนึ่ง จำพวกจิงโจ้
ลักษณะ
จิงโจ้แดงนับเป็นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกในปัจจุบันนี้ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์อยู่ ถือกำเนิดขึ้นมาในออสเตรเลียราว 1 ล้านปีมาแล้ว ด้วยมีความสูงประมาณ 75-140 เซนติเมตร หางยาว 65-100 เซนติเมตร น้ำหนักเต็มที่ประมาณ  17-85 กิโลกรัม อายุขัยโดยเฉลี่ย 12-18 ปี ตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมียและมีขนสีน้ำตาลแดง ส่วนตัวเมียขนสีเทา ขาหน้าสั้นเล็ก ใช้ในการต่อสู้หรือเล่นหยอกล้อกันและใช้หยิบจับอาหารเข้าปาก ขาหลังเป็นรูปตัว Z มีกล้ามเนื้อแข็งแรง ใช้รับน้ำหนักตัวและช่วยในการกระโดด ซึ่งสามารถกระโดดได้ไกลถึง 2 เมตร แต่ไม่สามารถที่จะเดินถอยหลังได้ มีส่วนหางแข็งแรงมากเพราะต้องใช้ยันรับน้ำหนักตัวเวลาพักผ่อนกินอาหาร ประโยชน์ของหางอีกอย่าง คือ เอาไว้ยันพื้นเวลาต่อสู้กัน เพราะใช้ขาหลังเป็นอาวุธในการถีบกัน และขาหน้าใช้การป้องปัดและสาวใส่กัน โดยเฉพาะตัวผู้ที่โตเต็มวัยคล้ายกับการชกมวย
แหล่งอาศัย
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วประเทศออสเตรเลีย สถานที่อยู่อาศัยคือ ทุ่งหญ้าโล่งและทะเลทราย เพราะอาหารหลัก คือ หญ้า นอกจากนี้ยังกินใบไม้และไม้พุ่มขนาดเล็กบางชนิดได้ด้วย
จิงโจ้แดงอยู่รวมกันเป็นฝูง มีตัวผู้เป็นจ่าฝูง นอนพักผ่อนในเวลากลางวันและหากินในเวลากลางคืน ปัจจุบันคาดว่ามีจำนวนประชากรจิงโจ้แดงในธรรมชาติของออสเตรเลียประมาณ 10 ล้านตัว
การขยายพันธุ์
เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้ 2 ปี มีระยะเวลาตั้งท้องนาน 33 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกจิงโจ้ที่เพิ่งออกมาลำตัวยาว 2.5-4 เซนติเมตร น้ำหนัก 0.5-1 กรัม ไม่มีขน เมื่อคลอดออกมาจะคลานเข้าไปอยู่ในถุงหน้าท้องของแม่เพื่อดูดนมและหลบซ่อนศัตรู พออายุได้ 8 เดือน จึงออกมาหากินข้างนอก และกลับเข้าถุงหน้าท้องเป็นครั้งคราว ด้วยการเอาส่วนหัวเข้ามุดไปก่อน ปล่อยให้ส่วนหางและขาหลังโผล่อยู่ด้านนอก จากนั้น จึงจะม้วนตัวในถุงหน้าท้องเพื่อโผล่แต่หัวออกมาข้างนอก
โอซัสกู
โอซัสกู (Osasco) เป็นเมืองในรัฐเซาเปาลู ประเทศบราซิล จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 2008 มีประชากร 713,066 คน มีความหนาแน่นที่ 10,970 คน/กม² และเมืองมีพื้นที่รวม 65 ตารางกิโลเมตร
วงเวียน 22 กรกฎาคม
วงเวียน 22 กรกฎาคม เป็นวงเวียนน้ำพุเกิดจากถนน 3 สายตัดกัน คือ ถนนไมตรีจิตต์ ถนนมิตรพันธ์ และถนนสันติภาพ อยู่ในเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร ถนนรอบวงเวียนมีชื่อว่า ถนนวงเวียน 22 กรกฎาคม
วงเวียน 22 กรกฎาคม สร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงตัดสินพระทัยนำประเทศไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2460 โดยประกาศสงครามกับกลุ่มประเทศฝ่ายมหาอำนาจกลาง ส่งผลให้เมื่อสิ้นสุดสงคราม ประเทศไทยได้รับผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การเมืองระหว่างประเทศ และการทหาร รวมทั้งสามารถเรียกร้องแก้ไขและยกเลิกสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ของชาติมหาอำนาจที่เคยทำไว้กับประเทศไทย
ประวัติ
เมื่อปี 2457 เกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ในทวีปยุโรป เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งมีประเทศอังกฤษ ฝรั่งเศส และรัสเซีย เป็นผู้นำ กับฝ่ายมหาอำนาจกลาง ซึ่งมีผู้นำได้แก่ เยอรมนี และออสเตรีย-ฮังการี ในครั้งนั้น ประเทศสยามในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ดำเนินนโยบายรักษาความเป็นกลางอย่างเคร่งครัด
จนกระทั่งพุทธศักราช 2460 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเห็นว่าฝ่ายมหาอำนาจกลางได้ละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศ และปราศจากมนุษยธรรม กับทรงตระหนักว่าฝ่ายสัมพันธมิตรน่าจะได้รับชัยชนะในสงคราม ซึ่งเมื่อสงครามสงบลงแล้ว หากสยามเข้าร่วมรบกับฝ่ายสัมพันธมิตร ย่อมได้ประโยชน์ในการเจรจากับนานาประเทศ เพื่อแก้ไขสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ทั้งในเรื่องสิทธิสภาพนอกอาณาเขต และการแก้พิกัดภาษีศุลกากร
ในวันที่ 22 กรกฎาคม 2460 จึงได้ทรงตัดสินพระราชหฤทัยประกาศสงครามต่อฝ่ายมหาอำนาจกลาง และเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร นอกจากนี้ ยังทรงส่งกองทหารอาสาไปร่วมรบ ณ สมรภูมิทวีปยุโรปอีกด้วย
สงครามโลกครั้งที่ 1 สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2461 โดยมีฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งหมายรวมถึงประเทศสยาม เป็นผู้ได้รับชัยชนะในมหาสงคราม พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชดำริว่าควรจะสร้างถาวรวัตถุเป็นอนุสรณ์ถึงวันที่ประเทศสยามประกาศสงครามต่อฝ่ายมหาอำนาจกลางและเข้าร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างวงเวียน พร้อมกับถนน 3 สาย ณ บริเวณที่เคยเกิดเหตุเพลิงไหม้ในตำบลหัวลำโพง ซึ่งอยู่ท้องที่อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย ทั้งนี้ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวงเวียนและถนนรวมกันว่า “22 กรกฎาคม”
ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่
ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ (Modern Standard Arabic, MSA) หรือ ภาษาอาหรับรูปเขียนสมัยใหม่ (Modern Written Arabic, MWA) ที่นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ใช้ เป็นภาษาอาหรับรูปแบบมาตรฐานที่พัฒนาในโลกอาหรับเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ภาษาอาหรับรูปแบบนี้ใช้งานในวรรณกรรม, สถาบันการศึกษา, สื่อสิ่งพิมพ์กับสื่อมวลชน, กฎหมายและนิติบัญญัติ แม้ว่าจะไม่พูดเป็นภาษาแม่ ซึ่งคล้ายกับภาษาละตินร่วมสมัย
นักภาษาศาสตร์หลายคนจัดให้ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่มีความแตกต่างจากภาษาอาหรับคลาสสิก ซึ่งเป็นภาษาเขียนก่อนช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 แม้ว่าไม่มีข้อตกลงว่าเมื่อใดที่ภาษาอาหรับคลาสสิกกลายเป็นภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ นอกจากนี้ ยังไม่มีชุดเกณฑ์ทางภาษาที่ตกลงกันซึ่งจะแยกแยะภาษาอาหรับคลาสสิกกับภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่
ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่
ภาษานี้จัดเป็นมาตรฐานของภาษาเขียนในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ และเป็นหนึ่งในภาษาราชการ 6 ภาษาของสหประชาชาติ เอกสารในโลกอาหรับเช่น หนังสือ หนังสือพิมพ์ วารสาร เอกสารราชการ และแบบหัดอ่านสำหรับเด็กจะเขียนด้วยภาษามาตรฐานนี้ จัดเป็นภาษาราชการของประเทศอาหรับทุกประเทศ และใช้สอนในโรงเรียนทุกระดับ
สถานะของภาษาเชิงสังคมของภาษาอาหรับในโลกปัจจุบันเป็นตัวอย่างของการใช้สำเนียงที่แตกต่างกันของภาษาเดียวกันสองสำเนียงในสถานะทางสังคมที่แตกต่างกัน ผู้พูดภาษาอาหรับที่ได้รับการศึกษาจะสามารถสื่อสารด้วยภาษาอาหรับมาตรฐานในสถานการณ์ที่เป็นทางการในต่างแดนได้ ในกรณีที่สื่อสารด้วยภาษาอาหรับต่างสำเนียงแล้วไม่เข้าใจกัน
การเปลี่ยนจากภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นภาษามาตรฐานสมัยใหม่
ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่จะมีศัพท์ที่จัดว่าแปลกสำหรับผู้ใช้ภาษาอาหรับคลาสสิก ซึ่งอาจยืมมาจากภาษาอื่นเช่น فيلم ฟิล์ม หรือสร้างจากรากศัพท์เดิมที่มีอยู่แล้วเช่น هاتف hātif  หมายถึงโทรศัพท์ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่มีโครงสร้างของภาษาที่ได้รับจากภาษาอื่น เช่นในภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่มีโครงสร้าง "X, X, X, และ X" แต่ในภาษาอาหรับคลาสสิกใช้ "X และ X และ X และ X" และพบประโยคที่ขึ้นด้วยประธานในภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่มากกว่า
ในกลุ่มของผู้ที่ไม่ได้พูดภาษาอาหรับจะถือว่าภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่กับภาษาอาหรับคลาสสิกเป็นคนละภาษา โดยต่างกันในด้านรูปแบบ รากศัพท์และการเพิ่มสิ่งใหม่ที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยเข้มงวดตามกฎของภาษาอาหรับคลาสสิก อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้ภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่จะมีความแตกต่างในแต่ละบริเวณขึ้นกับอิทธิพลของภาษาอาหรับท้องถิ่นและอิทธิพลของภาษาต่างชาติเช่น ภาษาฝรั่งเศสในแอฟริกาเหนือและเลบานอน ภาษาอังกฤษในอียิปต์และจอร์แดนเป็นต้น
ความแตกต่างในแต่ละพื้นที่
ภาษาอาหรับมาตรฐานมีการใช้ในรูปแบบเดียวกันทั่วตะวันออกกลาง แต่จะมีความแตกต่างที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาพูดอยู่บ้าง ตัวอย่างเช่น ในอัลญาซีรา โฆษกที่พูดภาษาอาหรับมาตรฐานจะเปลี่ยนการออกเสียงบางหน่วยเสียงตามแบบสำเนียงอียิปต์ เช่นออกเสียงج เป็น [ɡ] หรืออาจต่างกันที่การเน้นคำ การออกเสียงสระ และพยัญชนะบางตัว
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร (Faculty of Engineering and Industrial Technology, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 9 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2534
ประวัติ
"คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม" (ชื่อเดิมคือ คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม) ได้มีการจัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมใน มหาวิทยาลัยศิลปากร ทบวงมหาวิทยาลัย พ.ศ. 2534 โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 108 ตอนที่ 193 ลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2534 และได้มีพิธีวางศิลาฤกษ์ในวันพฤหัสบดีที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2539 คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จัดตั้งขึ้นเพื่อสนองนโยบายของรัฐในการที่จะผลิตบุคลากรด้านเทคโนโลยี อันเป็นผลมาจากการขยายตัวด้านอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วในช่วงปี 2530 เป็นต้นมา มหาวิทยาลัยได้มีนโยบายเปิดคณะวิชาใหม่ ที่คำนึงถึงความต้องการของสังคมและตลาดแรงงาน โดยสอดคล้องกับการพัฒนาอุตสาหกรรมของภูมิภาคตะวันตก จึงมีนโยบายจัดตั้งคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมขึ้น ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ได้เปิดรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีรุ่นแรก จำนวน 65 คน เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2535 โดยแยกเข้าศึกษาใน 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาละประมาณ 20 คน ปัจจุบันคณะฯ ได้เปิดสอนในระดับปริญญาตรี สาขาวิชาปิโตรเคมีและวัสดุพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สาขาวิชาวิศวกรรมเครื่องกล สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาวิศวกรรมการจัดการและโลจิสติกส์ สาขาวิชาวัสดุขั้นสูงและนาโนเทคโนโลยี สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์และระบบคอมพิวเตอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมกระบวนการชีวภาพ สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ และสาขาวิชาธุรกิจวิศวกรรม ในระดับปริญญาโท สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ สาขาวิชาวิศวกรรมเคมี สาขาวิชาการจัดการงานวิศวกรรม สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร และสาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ ในระดับปริญญาเอก สาขาวิชาวิทยาการและวิศวกรรมพอลิเมอร์ (หลักสูตรนานาชาติ) สาขาวิชาเทคโนโลยีอาหาร สาขาวิชาเทคโนโลยีชีวภาพ สาขาวิชาวิศวกรรมพลังงาน และสาขาวิชาวิศวกรรมเคมี
แม่น้ำกลันตัน
แม่น้ำกลันตัน (Kelantan River; Sungai Kelantan; สำเนียงกลันตัน-ปัตตานี: Sunga Kelate (ซูงากลาแต)) เป็นแม่น้ำสายหลักในรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย โดยมีพื้นที่รับน้ำประมาณ 11900 กม² ทางฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของมาเลเซีย ซึ่งรวมถึงบางส่วนของอุทยานแห่งชาติตามันเนอการา และไหลไปทางเหนือจนถึงทะเลจีนใต้ มีฝนตกในบริเวณนี้ไประหว่าง 0 มม. ในช่วงหน้าแล้ง (มีนาคม–พฤษภาคม) ถึง 1750 มม. ในช่วงฤดูมรสุม (พฤศจิกายน–มกราคม) และมีน้ำไหลอยู่ในบริเวณนี้เฉลี่ย 500 m³/s
เส้นทาง
หลังจากนั้น จะมีหมู่บ้านริมแม่น้ำ ซึ่งอยู่ในบริเวณที่ลุ่มของคาบสมุทรมาเลเซีย ที่ทำให้ทุ่งนาได้ผลผลิตไปราวๆ 12% จากข้าวในมาเลเซียทั้งหมด
แม่น้ำไหลไปยังสี่เมืองสำคัญ ได้แก่ เมืองปาซีร์มัซ, ตุมปัต, กัวลาไกร และโกตาบารู ซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐที่อยู่ใกล้ปากแม่น้ำที่มีชะวากทะเลอยู่หลายแห่ง
ส่วนบริเวณชะวากทะเลมีเมืองกัวลาเบอซัร ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวประมงที่รู้จักผลิตผ้าบาติก
เทศบาลตำบลเวียงสระ
เทศบาลตำบลเวียงสระ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 และ 8 ตำบลเวียงสระ รวมไปถึงพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 2, 4 และ 10 ตำบลบ้านส้อง ในอำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเวียงสระที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2511 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลมีประชากรทั้งหมด 9,384 คน โดยแบ่งเป็นประชากรในสองส่วนตำบลคือ ตำบลเวียงสระ 2,611 คน และตำบลบ้านส้อง 6,773 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการของอำเภอเวียงสระ (คนภาคใต้ส่วนใหญ่จะเรียกว่าอำเภอเวียงสระว่า "บ้านส้อง") อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานีประมาณ 68.6 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 695 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของสถานีรถไฟบ้านส้องซึ่งเป็นสถานีรถไฟชั้น 1 ของทางรถไฟสายใต้ เป็นศูนย์กลางทางการค้า การคมนาคมขนส่ง ทางเศรษฐกิจของสุราษฎร์ธานีตอนใต้ และเป็นที่ตั้งของศาลจังหวัดเวียงสระ ซึ่งมีเขตตลอดท้องที่อำเภอเวียงสระ อำเภอเคียนซา อำเภอชัยบุรี อำเภอบ้านนาสาร และอำเภอพระแสง
พ.ศ. 1509
พุทธศักราช 1509 ใกล้เคียงกับ
โบโนโบ
โบโนโบ หรือ ชิมแปนซีแคระ (bonobo, dwarf chimpanzee, pygmy chimpanzee; )
การค้นพบ
โบโนโบได้รับการอนุกรมวิธานโดยแอ็นสท์ ชวาทซ์ นักสัตววิทยาชาวเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1929 หลังจากก่อนหน้านั้น คือ ในปี ค.ศ. 1927 อ็องรี สเคาเตเดิน นักสัตววิทยาชาวเบลเยียมได้ตรวจสอบหัวกะโหลกและหนังสัตว์แปลกประหลาดชนิดหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นชิมแปนซีตัวเมียโตเต็มวัยที่ได้มาจากเบลเจียนคองโก ชวาทซ์ได้ไปเยือนพิพิธภัณฑ์ของสเคาเตเดิน และได้ทำการวัดขนาดกะโหลกและตัวอย่างอีก 2 หัว ก่อนสรุปว่าเป็นชิมแปนซี หรือเอปชนิดใหม่ของโลก ซึ่งจะพบได้เฉพาะฝั่งซ้ายหรือตอนใต้ของแม่น้ำคองโกเท่านั้น
ลักษณะและพฤติกรรม
โบโนโบเป็นลิงไม่มีหางที่นักวิทยาศาสตร์เชื่อกันว่ามีวิวัฒนาการใกล้เคียงมนุษย์มากที่สุด โดยมีบรรพบุรุษร่วมกันก่อนจะมาแยกสายวิวัฒนาการ โดยมีดีเอ็นเอเหมือนกับมนุษย์ถึงร้อยละ 90 โบโนโบมีลักษณะทั่วไปเหมือนกับชิมแปนซี ที่อยู่ในสกุลเดียวกัน แต่มีขนาดเล็กกว่ามาก และมีถิ่นที่อยู่อาศัยจำกัดกว่า และมีพฤติกรรมรักสงบ ไม่ก้าวร้าวหรือล่าลิงชนิดอื่นกินเป็นอาหารเหมือนชิมแปนซี
โบโนโบมีส่วนหัวที่เล็กกว่าชิมแปนซีเมื่อเทียบกับขนาดตัว มีรูปร่างที่เพรียวและแขนยาวกว่า อย่างไรก็ตามทั้งตัวผู้และตัวเมียเมื่อโตเต็มที่จะมีขนาดพอ ๆ กับชิมแปนซีตัวเมีย ซึ่งโบโนโบได้แยกสายวิวัฒนาการมาจากชิมแปนซีเมื่อกว่า 900,000 ปี ถึง 1.5 ล้านปีก่อน จากการที่แม่น้ำคองโกได้ถือกำเนิดขึ้น ทำให้ตัดขาดความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน ได้มีการศึกษาพบว่า โบโนโบเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวที่ไม่ใช่มนุษย์ ที่สามารถแสดงออกทางความรักและมีพฤติกรรมทางเพศได้เหมือนมนุษย์ เช่น การจูบ, การออรัลเซ็กส์ หรือแม้แต่การผสมพันธุ์แบบหันหน้าเข้าหากัน และยังพบว่ามีพฤติกรรมผสมพันธุ์เพื่อที่จะแลกเปลี่ยนอาหารกัน แทนที่จะต่อสู้แย่งชิงกันแบบสัตว์ชนิดอื่น หรือแม้แต่การใช้อวัยวะเพศที่ขยายใหญ่กว่าปกติเสียดสีกันไปมาของตัวเมียในช่วงวัยเจริญพันธุ์เพื่อแสดงออกถึงความผูกพันฉันพี่น้องกันด้วย
ที่อยู่อาศัย
อยู่อาศัยในตอนกลางของทวีปแอฟริกา พบในเขตสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกเพียงประเทศเดียวในโลก พบในธรรมชาติเพียง 5,000 ตัว จัดอยู่ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์
ปัจจุบันสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกมีพื้นที่อนุรักษ์ซึ่งเป็นป่าดงดิบที่ใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกา คิดเป็นร้อยละ 8 และต้องการเพิ่มเป็นร้อยละ 10 และร้อยละ 15 ในที่สุด โดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกต้องการป้องกันการทำลายป่าในพื้นที่ลุ่มคองโกด้วย
ชาวเยอรมัน
ชาวเยอรมัน (Deutsche) เป็นกลุ่มชนเจอร์แมนิกที่มีถิ่นกำเนิดในยุโรปกลาง เดิมชนชาติพวกนี้ถูกเรียกว่าชาวทิวทัน หรือชาวกอธ ปัจจุบันมีประชากรโดยรวม 100-150 ล้านคน ชาวเยอรมันจัดว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันกับพวกชาวสแกนดิเนเวีย ชาวอังกฤษและชาวดัตช์
พีเอชพีมายแอดมิน
พีเอชพีมายแอดมิน (phpMyAdmin) เป็นสคริปต์ติดต่อฐานข้อมูลที่สร้างโดยภาษาพีเอชพี ซึ่งใช้จัดการฐานข้อมูล MySQL ผ่านเว็บเบราว์เซอร์ โดยสามารถที่จะทำการสร้างฐานข้อมูลใหม่ หรือทำการสร้างตารางใหม่ และยังมีฟังก์ชันที่ใช้สำหรับการทดสอบการสืบค้นข้อมูลด้วยภาษา SQL พร้อมกันนั้น ยังสามารถทำการ insert delete update หรือแม้กระทั่งใช้ คำสั่งต่างๆ เหมือนกับกันการใช้ภาษา SQL ในการสร้างตารางข้อมูล
ในส่วนของการแสดงผลหน้าแรกเมื่อเข้าสู่หน้าแสดงผล จะแสดงรุ่นของพีเอชพีมายแอดมินที่ใช้งานอยู่ พร้อมทั้งสามารถที่จะจัดการกับรหัสอักขระที่ใช้ในการเก็บข้อมูล
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติ
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติ (, ย่อเป็น 国旗国歌法 ) เป็นกฎหมายที่รับรองธงชาติและเพลงชาติของญี่ปุ่น ก่อนการให้สัตยาบันในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999 ประเทศญี่ปุ่นไม่มีธงชาติหรือเพลงชาติอย่างเป็นทางการ ธงนิชโชกิ (日章旗, nisshōki) ซึ่งมักเรียกว่า "ธงฮิโนมารุ" (日の丸, hinomaru) เป็นสัญลักษณ์แทนประเทศญี่ปุ่นอย่างไม่เป็นทางการตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ขณะที่การใช้ "คิมิงาโยะ" (君が代, kimigayo) เป็นเพลงชาติโดยพฤตินัยนั้นเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1880
หลังการพ่ายแพ้ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง มีการเสนอแนะให้ตรากฎหมายให้ฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม การตรากฎหมายดังกล่าวไม่ผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติจากการคัดค้านของสหภาพครูญี่ปุ่น (Japan Teachers Union) ที่ยืนกรานว่าฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ มีความสัมพันธ์กับลัทธิทหารญี่ปุ่น หลังการกระทำอัตนิบาตกรรมของผู้อำนวยการโรงเรียนในฮิโรชิมะต่อข้อพิพาทเกี่ยวกับการใช้ธงชาติและเพลงชาติในพิธีโรงเรียน มีการเสนอให้รับรองทั้งฮิโนมารุ และคิมิงาโยะ อย่างเป็นทางการ
หลังการลงมติของทั้งสองสภา สภานิติบัญญัติผ่านกฎหมายรับรองธงชาติและเพลงชาติในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1999 ประกาศและใช้บังคับในวันที่ 13 สิงหาคม ค.ศ. 1999 กฎหมายนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในกฎหมายที่ผ่านโดยสภานิติบัญญัติซึ่งมีการโต้แย้งเป็นอย่างมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 อีกทั้งการถกเถียงประเด็นที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายยังทำให้เกิดการแตกแยกของผู้นำพรรคฝ่ายค้าน พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น (DPJ) และความปรองดองของพรรคฝ่ายรัฐบาล พรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP) และพรรคร่วมรัฐบาล
มีทั้งปฏิกิริยาที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยในบทบัญญัติของกฎหมาย แม้ว่าชาวญี่ปุ่นบางส่วนเห็นด้วยในบทบัญญัติ ผู้คนอีกส่วนรู้สึกว่าบทบัญญัติเป็นการเปลี่ยนแปลงสู่การกลับคืนของความรู้สึกและวัฒนธรรมชาตินิยม กล่าวคือ สภานิติบัญญัติผ่านกฎหมายนี้พอดีกับการเฉลิมฉลองการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิอากิฮิโตะ ในบรรดาประเทศที่ญี่ปุ่นยึดครองระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง บางส่วนรู้สึกว่าบทบัญญัติของกฎหมายและการถกเถียงเรื่องกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับกิจการทหารและศาลเจ้ายาซูกูนิเป็นเครื่องหมายบ่งชี้การเปลี่ยนแปลงในประเทศญี่ปุ่นสู่การเมืองฝั่งขวา อีกทั้งมีการคัดค้านในชั้นศาลโดยชาวญี่ปุ่นบางส่วนของข้อบังคับและคำสั่งรัฐบาลที่ออกตามการประกาศของกฎหมายนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ออกโดยคณะกรรมาธิการการศึกษาโตเกียว ผู้ฟ้องร้องมองว่ากฎหมายนี้ขัดแย้งกับรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น
ตัวบทพระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติธงชาติและเพลงชาติรับรองนิชโชกิให้เป็นธงชาติและคิมิงาโยะ เป็นเพลงชาติ รายละเอียดของทั้งสองปรากฏอยู่ในภาคผนวก รวมถึงข้อกำหนดในการพิมพ์ธงและแผ่นโน้ตเพลงคิมิงาโยะ กฎหมายไม่มีบทบัญญัติสำหรับการใช้หรือการดูแลรักษาไม่ให้สัญลักษณ์ทั้งสองเสื่อมไป เป็นเหตุให้หน่วยงานและกระทรวงต่าง ๆ ในระดับชาติและระดับจังหวัดต่างออกข้อบังคับเป็นของตนเอง  หากมีการบรรจุกฎเกี่ยวกับการใช้ธงชาติและเพลงชาติในพระราชบัญญัติ จะส่งผลให้ไม่ได้รับการสนับสนุนที่เพียงพอในการผ่านกฎหมายในสภานิติบัญญัติ
บทบัญญัติของธงชาติ
การวาดและการพิมพ์รายละเอียดต่าง ๆ ของธงให้ไว้ในภาคผนวกแรก อัตราส่วนทั้งหมดของธงคือ ความยาว 2 หน่วยต่อความกว้าง 3 หน่วย (2:3) วงกลมรูปจานมีเส้นผ่านศูนย์กลางสามส่วนห้าของความสูงธงอยู่ตรงกลางของธงพอดี อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติอนุญาตให้ใช้และพิมพ์ธงที่ปฏิบัติกันมาอย่างต่อเนื่องโดยมีสัดส่วนย่อลงตามประกาศนายกรัฐมนตรีฉบับที่ 54 ใน ค.ศ. 1870 ซึ่งกำหนดให้ธงมีอัตราส่วนเจ็ดต่อสิบ (7:10) และวงกลมรูปจานสีแดงห่างออกจากจุดศูนย์กลางหนึ่งส่วนร้อยของความยาวธงไปยังทางด้านที่ติดกับเสาธง (hoist) พื้นหลังของธงเป็นสีขาว และวงกลมรูปจานสีแดง แต่สีต่างค่า​ (color shade) ที่แน่นอนไม่ได้ระบุไว้ในพระราชบัญญัติ คำอธิบายเพิ่มเติมจากรัฐบาลมีเพียงว่าสีแดงนั้นอยู่ในสีต่างค่าที่เข้มกว่าเท่านั้น ข้อกำหนดที่เผยแพร่โดยกระทรวงป้องกันประเทศใน ค.ศ. 2008 นั้นกำหนดค่าต่างสีของสีแดงในธงชาติ ระหว่างการพิจารณาในสภานิติบัญญัติแห่งชาติเกี่ยวกับร่างกฎหมายนี้ มีการเสนอแนะให้เลือกใช้ค่าต่างสีแดงจ้า (赤色, aka iro) หรือเลือกจากถาดสี (color pool) ของมาตรฐานอุตสาหกรรมญี่ปุ่น
บทบัญญัติของเพลงชาติ
เนื้อร้องและโน้ตเพลงของเพลงชาติให้ไว้ในภาคผนวกที่สอง ตัวบทพระราชบัญญัติไม่ได้ให้กิตติประกาศบุคคลผู้ประพันธ์เนื้อร้องหรือเพลงใดเลยแม้แต่คนเดียว แต่โน้ตเพลงให้กิตติประกาศแก่ ฮิโรโมริ ฮายาชิ สำหรับการเรียบเรียงดนตรี อย่างไรก็ตาม หลักฐานชี้ให้เห็นว่า โยชิอิซะ โอกุ และ อากิโมริ ฮายาชิ (บุตรชายของฮิโรโมริ) เป็นผู้ประพันธ์ดนตรี โดยฮิโรโมริใส่ชื่อของเขาลงไปในโน้ตเพลงในฐานะผู้กำกับดูแลของทั้งสองและในฐานะสมุหกรมสังคีตของราชสำนัก มีการประพันธ์ทำนองเสียงประสานแบบอย่างตะวันตกโดย ฟรันทซ์ เอ็กเกิร์ต และนำมาใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1880 เนื้อเรื้องบนโน้ตเพลงเขียนด้วยอักษรฮิรางานะและไม่มีการกล่าวถึงเทมโปสำหรับการเรียบเรียงเสียง เพลงชาติเล่นในโหมดโดเรียนด้วยจังหวะซีเต็ม (4/4)
ฮิโนมารุ และ คิมิงาโยะ ก่อน ค.ศ. 1999
ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ ที่ 16 ของยุคเซ็งโงกุ มีการนำฮิโนมารุ มาใช้อย่างแพร่หลายบนธงกองทัพ ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1870 (27 มกราคม ปีที่สามของเมจิตามปฏิทินญี่ปุ่น) ซึ่งอยู่ในช่วงการฟื้นฟูพระราชอำนาจสมัยเมจิ ประกาศคณะรัฐมนตรีที่ 57 กำหนดให้ฮิโนมารุ เป็นธงเรือราษฎร์ ฮิโนมารุ เป็นธงชาติตามกฎหมายตั้งแต่ ค.ศ. 1870 ถึง ค.ศ. 1885 แต่กฎหมายไม่ได้กำหนดธงชาติตั้งแต่ ค.ศ. 1885 ถึง ค.ศ. 1999 เนื่องจากการทำให้เป็นสมัยใหม่ (modernization) ของคณะรัฐมนตรี ส่งผลให้มีการยกเลิกประกาศก่อนหน้าต่าง ๆ ที่ออกโดยสภาอำมาตย์ (太政官, daijō-kan) อย่างไรก็ตาม ธงทหารของประเทศญี่ปุ่นหลายธงมีการออกแบบที่อิงมาจากฮิโนมารุ รวมถึงธงราชนาวีฉายแสงพระอาทิตย์ มีการนำฮิโรมารุ มาใช้เป็นแม่แบบของธงญี่ปุ่นอื่น ๆ และมีการสั่งห้ามการใช้ฮิโนมารุ ในช่วงต้นปีของการยึดครองของอเมริกันหลังสงครามโลกครั้งที่สอง อย่างไรก็ดี ข้อจำกัดดังกล่าวถูกผ่อนคลายในเวลาต่อมา
คิมิงาโยะ เป็นหนึ่งในเพลงชาติที่สั้นที่สุดของโลก โดยมีความยาว 11 หน่วยวัดและ 32 อักขระ เนื้อเพลงเขียนขึ้นตามบทกวีวากะที่แต่งในยุคเฮอัง (ค.ศ. 794–1185) และร้องตามทำนองที่เรียบเรียงในยุคเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) ใน ค.ศ. 1869 จอห์น วิลเลียม เฟนตัน หัวหน้าวงดุริยางค์ทหารไอริช ตระหนักได้ว่าประเทศญี่ปุ่นยังไม่มีเพลงชาติเป็นของตนเอง จึงเสนอแนะ อิวาโอะ โอยามะ สมาชิกตระกูลซัตสึมะ ว่าควรมีการแต่งเพลงชาติขึ้น โอยามะตกลงตามคำเสนอแนะและเลือกเนื้อร้องที่จะใช้ในเพลงชาติ
เนื้อร้องของเพลงชาติอาจถูกเลือกให้มีความคล้ายคลึงกับเพลงชาติอังกฤษเนื่องจากอิทธิพลของเฟนตัน หลังจากเนื้อร้องแล้ว โอยามะขอให้เฟนตันประพันธ์ทำนอง นี่คือฉบับแรกของคิมิงาโยะ ซึ่งไม่ได้นำมาใช้เพราะทำนอง "ขาดความเคร่งครึม" ใน ค.ศ. 1880 สำนักพระราชวังหลวงประพันธ์ทำนองคิมิงาโยะ ในปัจจุบัน และรัฐบาลกำหนดให้คิมิงาโยะ เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1888 จวบจนถึง ค.ศ. 1893 มีการนำคิมิงาโยะ มาใช้ในพิธีการโรงเรียนรัฐบาลหลังความพยายามของกระทรวงศึกษาธิการ ระหว่างการยึดครองญี่ปุ่นของอเมริกัน ผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรไม่ได้ออกแนวทางใด ๆ ต่อการห้ามใช้คิมิงาโยะ ของรัฐบาลญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม มีเพียงแค่การเล่นทำนองบทประพันธ์โดยไม่มีการร้องเนื้อเพลงในพิธีทางการเท่านั้น
พื้นหลังของการตรากฎหมาย
การกระทำอัตวินิบาตกรรมของผู้อำนวยการโรงเรียนในจังหวัดฮิโรชิมะที่ไม่สามารถแก้ไขข้อพิพาทระหว่างคณะกรรมการโรงเรียนกับคณะครูกรณีการใช้ฮิโนมารุ และ คิมิงาโยะ สร้างแรงผลักดันในการเสนอร่างกฎหมาย ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายเซระในเซระ อิชิกาวะ โทชิฮิโระ กระทำอัตวินิบาตกรรมในช่วงเย็นก่อนพิธีสำเร็จการศึกษาของเขา คณะกรรมการโรงเรียนจังหวัดฮิโรชิมะร้องขอให้ผู้อำนวยการโรงเรียนทุกคนรับรองการใช้สัญลักษณ์ทั้งสองในทุกพิธีของโรงเรียน แต่คณะครูที่โรงเรียนมัธยมศึกษาเซระต่อต้านการปฏิบัติเช่นนี้อย่างขันแข็ง อิชิกาวะกระทำอัตวินิบาตกรรมหลังไม่สามารถเอาชนะเสียงสนับสนุนให้แก่คณะครูในปัญหานี้ได้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีการเสนอร่างกฎหมายให้ฮิโนมารุและ คิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์ทางการ หลังการคืนจังหวัดโอกินาวะแก่ญี่ปุ่นอีกครั้งใน ค.ศ. 1972 และวิกฤตการณ์น้ำมันทั่วโลก ค.ศ. 1973 นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ทานากะ คากูเออิ ให้ไว้เป็นนัยในบทบัญญัติของกฎหมายว่าเขาจะทำให้ทั้งสองสัญลักษณ์นั้นถูกกฎหมายซึ่งเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อเพิ่มความนิยมของเขาในหมู่ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งอนุรักษ์นิยมโดยเฉพาะ หลังการเสนอของเขา สหภาพครูญี่ปุ่นต่อต้านการใช้เพลงชาติเพราะมัน "คล้ายคลึงกับการสักการะจักรพรรดิ" และถูกมองว่าเป็นการเชื่อมโยงกับแสนยนิยมช่วงก่อนสงคราม แม้ว่าอัตราการอ่านออกเขียนได้ในญี่ปุ่นอยู่ที่ 99% ในขณะนั้น นักเรียนหลายคนไม่รู้ว่า คิมิงาโยะ คืออะไรหรือควรร้องอย่างไร นอกจากการให้โรงเรียนสอนและเล่นเพลง คิมิงาโยะ คากูเออิต้องการนักเรียนเชิญธงชาติขึ้นและอ่านพระราชหัตถเลขาว่าด้วยการศึกษาที่เขียนโดยจักรพรรดิเมจิใน ค.ศ. 1890 ทุกเช้า คากูเออิไม่สำเร็จในการผ่านร่างกฎหมายผ่านสภานิติบัญญัติ
สนับสนุน
พรรคอนุรักษ์นิยมแนวหน้าของญี่ปุ่นอย่าง พรรคเสรีประชาธิปไตย (LDP) และ พรรคเสรีนิยม เป็นผู้สนับสนุนหลักของร่างกฎหมาย ค.ศ. 1999 เลขาธิการพรรค โยชิโร โมริ กล่าวในเดือนมิถุนายนปีนั้นว่าชาวญี่ปุ่นได้ยอมรับทั้ง ฮิโนมารุ และ คิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์แห่งชาติ หัวหน้าพรรคเสรีนิยม อิจิโร โอซาวะ กล่าวแสดงความเห็นเช่นเดียวกันกับโมริและเชื่อว่ารัฐสภาไม่สามารถสรุปเป็นอื่นได้ พรรคโคเมใหม่ (หรือเป็นที่รู้จักว่าพรรครัฐบาลสะอาด; CGP) ที่แต่แรกระแวดระวังข้อต่าง ๆ เกี่ยวกับร่างกฎหมายนี้ แต่ผู้นำพรรคบางส่วนยอมรับถึงข้อเท็จจริงว่าทั้งสองสัญลักษณ์นั้นเป็นที่เห็นชอบโดยประชาชน พวกเขาเชื่อว่าการทำให้ความคิดกลายเป็นกฎหมายนั้นอาจเป็นการละเมิดรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น ท้ายที่สุด พรรครัฐบาลสะอาดสนับสนุนร่างกฎหมายนี้เพื่อให้ได้เป็นพรรคร่วมรัฐบาลของพรรคเสรีประชาธิปไตย
คัดค้าน
พรรคประชาธิปไตยสังคมนิยม (SDPJ) และ พรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่น (CPJ) คัดค้านร่างกฎหมายเพราะทั้งสองสัญลักษณ์แฝงความหมายโดยนัยถึงยุคสงครามและประชาชนไม่ได้รับตัวเลือกให้ยุติปัญหาผ่านการลงประชามติ หัวหน้าพรรคคอมมิวนิสต์ญี่ปุ่นกล่าวว่า พรรคจะพึงพอใจกว่าหากมีสัญลักษณ์ใหม่ที่จะแทนประเทศญี่ปุ่นที่เป็นประชาธิปไตยและสงบสุข จุดยืนเดิมที่มีต่อสัญลักษณ์ทั้งสองของพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยมเปลี่ยนจากคัดค้านเป็นสนับสนุน เนื่องด้วย นายกรัฐมนตรี โทมิอิจิ มูรายามะ หัวหน้าพรรคสังคมนิยมญี่ปุ่น (ชื่อเดิมของพรรคประชาธิปไตยสังคมนิยม) ยอมรับให้ทั้ง ฮิโนมารุ และ คิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์ของญี่ปุ่นเพื่อแลกเปลี่ยนกลับการสนับสนุนจากพรรคเสรีประชาธิปไตยในสภานิติบัญญัติใน ค.ศ. 1994
พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น
หัวหน้าพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น (DPJ) ในขณะนั้น นาโอโตะ คัง กล่าวว่าพรรคของเขาจะต้องสนับสนุนร่างกฎหมายเพราะแต่เดิมทั้งสองสัญลักษณ์นั้นเป็นที่ยอมรับว่าเป็นสัญลักษณ์ของญี่ปุ่นอยู่แล้ว รองเลขาธิการพรรค ยูกิโอะ ฮาโตยามะ เชื่อว่าร่างกฎหมายจะก่อให้เกิดปัญหาตามมาสำหรับผู้บริหารโรงเรียนและความไม่สงบในกลุ่มการเมืองฝั่งซ้ายที่คัดค้านธงชาติและเพลงชาติ พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่นเสนอการแก้ไขร่างกฎหมายโดยการกำหนดให้ ฮิโนมารุ เป็นธงชาติ แต่ไม่ให้สถานะพิเศษแก่ คิมิงาโยะ ซึ่งเป็นเพลงชาติทางเลือก ในวันที่ 16 กรกฎาคม พรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่นตัดสินใจยื่นร่างแก้ไข หากมีการปัดตกไป สมาชิกพรรคจะสามารถลงมติได้อย่างเสรี กลุ่มอื่น ๆ ยื่นร่างกฎหมายของตนเองต่อต้านการตรากฎหมายของรัฐบาล ซึ่งทั้งหมดถูกบอกปัดไปก่อนการลงมติร่างกฎหมายหลักจะเริ่มขึ้น
มติมหาชน
สัปดาห์ก่อนการลงมติในราชมนตรีสภา เดอะเจแปนไทมส์ จัดทำการหยั่งเสียงในโตเกียว, โอซากะ และฮิโรชิมะ ผู้ตอบ (respondent) ราว 9 จาก 10 คนเห็นชอบการมี ฮิโนมารุ เป็นธงชาติ และ 6 จาก 10 คน สนับสนุน คิมิงาโยะ เป็นเพลงชาติ โดยรวม ประมาณ 46% เห็นชอบร่างกฎหมาย ผู้ตอบมองฮิโนมารุเป็นธงชาติของญี่ปุ่นและควรมีการสอนประวัติศาสตร์ของธง บางส่วนรู้สึกว่า คิมิงาโยะ ไม่ได้เป็นเพลงชาติที่เหมาะสมสำหรับประเทศญี่ปุ่นในยุคสมัยใหม่ ผู้ตอบคนหนึ่งเสนอให้ใช้เพลง "ซากูระซากูระ" แทน อีกข้อเสนอหนึ่งเห็นว่าควรเก็บทำนองของ คิมิงาโยะ ไว้แต่เปลี่ยนเนื้อร้อง
การหยั่งเสียงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1999 โดย โยมิอูริชิมบุง และการสำรวจมติมหาชนโดยสภาวิจัยญี่ปุ่นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1999 ให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างจากการหยั่งเสียงโดย เดอะเจแปนไทมส์ ในการหยั่งเสียงครั้งก่อนหลังการกระทำอัตวินิบาตกรรมของโทชิฮิโระ 61% รู้สึกว่าสัญลักษณ์ของญี่ปุ่นควรมี ฮิโนมารุ เป็นธงชาติ และ คิมิงาโยะ เป็นเพลงชาติ ขณะที่ 64% คิดว่าเป็นเรื่องเหมาะสมที่จะใช้ทั้งสองสัญลักษณ์ในพิธีของโรงเรียนและควรตราให้เป็นกฎหมาย การสำรวจมติมหาชนโดยสภาวิจัยญี่ปุ่นแสดงผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงกัน โดย 68% รู้สคกว่าทั้ง ฮิโนมารุ และ คิมิงาโยะ เป็นสัญลักษณ์ของญี่ปุ่น 71% สนับสนุนร่างกฎหมายในสภานิติบัญญัติ ทั้งสองการสำรวจมีผู้ตอบน้อยกว่า 2,000 คน มีผู้ตอบ 15% ที่สนับสนุน ฮิโนมารุ มากกว่า คิมิงาโยะ โดยให้เหตุผลว่าเนื้อร้องของ คิมิงาโยะ มีความเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิ ทั้งสองการสำรวจชี้ให้เห็นว่าคนรุ่นเก่าจะมีความผูกผันกับสัญลักษณ์ทั้งสองมากกว่า ขณะที่คนรุ่นใหม่แสดงความรู้สึกเชิงลบมากกว่า
การลงมติ
สภาผู้แทนราษฎรผ่านร่างกฎหมายในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1999 ด้วยคะแนนเสียง 403 ต่อ 86 กฎหมายจึงส่งต่อไปยังราชมนตรีสภาในวันที่ 28 กรกฎาคม และผ่านในวันที่ 9 สิงหาคม ด้วยคะแนนเสียง 166 ต่อ 71 และตราเป็นกฎหมายในวันที่ 13 สิงหาคม
ในประเทศ​
ในแวดวงการศึกษาซึ่งมีการถกเถียงเรื่องการใช้สัญลักษณ์ทั้งสองมากที่สุด มีปฏิกิริยาผสมกันทั้งสนับสนุนและคัดค้าน แนวทางการออกหลักสูตรที่ออกโดยกระทรวงศึกษาธิการหลังบทบัญญัติของกฎหมายวางหลักไว้ว่า "ในพิธีเข้ารับการศึกษาและพิธีสำเร็จการศึกษา โรงเรียนต้องเชิญธงญี่ปุ่นขึ้นและให้นักเรียนร้องเพลง "คิมิงาโยะ" (เพลงชาติ) ตามนัยสำคัญของทั้งธงชาติและเพลงชาติ" นอกจากนี้ ข้อคิดเห็นของกระทรวงเกี่ยวกับแนวทางการออกหลักสูตร ค.ศ. 1999 สำหรับโรงเรียนประถมศึกษาระบุว่า "ด้วยความก้าวหน้าของสากลวิวัตน์ (internationalization) ร่วมกับการปลูกฝังความรักประเทศชาติและการตื่นรู้ในการเป็นชาวญี่ปุ่น จึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องทำให้นักเรียนมีทัศนคติที่เคารพนับถือธงชาติญี่ปุ่นและ คิมิงาโยะ ก่อนที่เขาจะเติบโตเป็นประชาชนญี่ปุ่นที่ได้รับเคารพในสังคมที่เป็นสากลวิวัตน์"
ในจังหวัดฮิโรชิมะที่ซึ่งโรงเรียนมัธยมปลายเซระตั้งอยู่ ปฏิกิริยาส่วนใหญ่เป็นเชิงลบ เพราะเป็นหนึ่งในสองจังหวัดที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากสงครามโลกครั้งที่สอง การศึกษาในฮิโรชิมะโดยเฉพาะข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์ทั้งสองและจักรพรรดิจึงเอนไปทางการเมืองฝั่งซ้ายเนื่องจากอำนาจของกลุ่มท้องถิ่นอย่างสหพันธ์การปลดแอกบูรากุและสหภาพคณะครูต่าง ๆ ที่นั่นมองบทบัญญัติของกฎหมายว่าเป็น "สิ่งอันน่ารำคาญ" และขัดแย้งกับธรรมเนียมปฏิบัติด้านการศึกษาของจังหวัด อีกทั้งยังมองว่ากฎหมายดังกล่าวไม่สามารถแก้ไขปัญหาที่เกี่ยวข้องกับสงครามได้
นานาชาติ
โฆษกกระทรวงการต่างประเทศจีนแผ่นดินใหญ่กล่าวว่าร่างกฎหมายเป็นปัญหาที่ชาวญี่ปุ่นจะต้องแก้ไขด้วยพวกเขาเองเพื่อที่จะขับเคลื่อนประเทศไปในอนาคตอันสงบสุข ในสิงคโปร์ คนรุ่นเก่ายังคงเก็บความรู้สึกที่ไม่ดีต่อสัญลักษณ์ทั้งสอง รัฐบาลฟิลิปปินส์เชื่อว่าญี่ปุ่นจะไม่ห้วนกลับไปสู่ยุคแสนยนิยม อีกทั้งเจตจำนงของกฎหมายยังกำหนดขึ้นเพื่อการสถาปนาสัญลักษณ์ทั้งสองอย่างเป็นทางการเท่านั้น ซึ่งการกระทำนั้นเป็นสิทธิที่รัฐทุกรัฐพึงกระทำได้
ผลสืบเนื่องทางการเมือง
ภายใต้ความแตกแยกของเหล่าผู้นำพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น พวกเขาอนุญาตให้สมาชิกพรรคลงมติตามความรู้สึกผิดชอบชั่วดี (conscience) ของตนเอง ฮาโตยามะก้าวข้ามการคัดค้านที่ตนยึดถือและลงมติเห็นชอบ เช่นเดียวกันกับเลขาธิการพรรคฯ และ สึโตมุ ฮาตะ ขณะที่คังลงมติคัดค้าน นอกจากพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น พรรคอื่น ๆ ต่างลงมติตามมติของพรรคและไม่มีใครไม่ปฏิบัติตามมตินั้น ฮาโตยามะอยากใช้การลงมติเห็นชอบของเขาในการเรียกร้องให้สมาชิกพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่นกลับมากลมเกลียวกัน กึ่งหนึ่งของพรรคฯ สนับสนุนร่างกฎหมายนี้ ทำให้จำนวนของผู้ที่คัดค้านร่างกฎหมายนี้ลดน้อยลง และทำให้ร่างกฎหมายนี้ผ่านได้ง่ายยิ่งขึ้น ความแตกแยกของการลงมติของพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่นแสดงให้เห็นถึงการขาดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันภายในพรรค
อีกหนึ่งปัจจัยสำคัญในบทบัญญัติร่างกฎหมายคือการร่วมรัฐบาลพรรคเสรีประชาธิปไตยของพรรคเสรีนิยมและพรรครัฐบาลสะอาด ในสภานิติบัญญัติ การรวมตัวระหว่างพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยและพรรคเสรีนิยมทำให้พวกเขาเป็นเสียงข้างมากในสภาล่างแต่ไม่ใช่สภาสูง การนำของพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยทำให้โอซาวะถูกมองว่าเป็นคนทรยศเพราะเขาออกจากพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยไปใน ค.ศ. 1993 แต่พรรคฯ ยังคงต้องการเขาและพรรคของเขาในการก่อตั้งรัฐบาลผสม แม้พรรครัฐบาลสะอาดมีจำนวนที่นั่งค่อนข้างน้อย (52 ที่นั่ง) ในสภาล่างและไม่ได้มีอะไรเหมือนกันกับพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยเชิงนโยบาย ความอยากในการเป็นส่วนหนึ่งของคณะรัฐมนตรีชุดปัจจุบันกระตุ้นให้พรรครัฐบาลสะอาดสนับสนุนพรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยในการผ่านร่างกฎหมาย พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยต้องละทิ้งอุดมการณ์พรรค (party platform) เช่น การคัดค้านสัญลักษณ์ทั้งสอง สนธิสัญญาความมั่งคงกับสหรัฐ และการมีอยู่ของกองกำลังป้องกันตนเอง เพื่อร่วมรัฐบาลผสม อย่างไรก็ตาม พรรคเสรีนิยมประชาธิปไตยไม่ได้เดินหน้าทำตามอุดมการณ์ดั้งเดิมที่พรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยให้ไว้ก่อนหน้าการร่วมรัฐบาล ท้ายที่สุด นโยบายเหล่านั้นถูกนำออกจากการอภิปรายนโยบายแห่งชาติไป พรรคเดียวที่ยึดมั่นในท่าทีของตนตลอดการอภิปรายคือพรรคคอมมิวนิสต์ ขณะที่พรรครัฐบาลสะอาด (โคเมใหม่) พรรคเสรีนิยม และพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยญี่ปุ่นเปลี่ยนข้างเพื่อสนับสนุนร่างกฎหมาย
การเปลี่ยนฝั่งเพื่อลงมติทำให้นักเขียนจากเดอะเจแปนไทมส์ ตั้งคำถามถึงความมีเหตุผลของการเมืองภายในประเทศอันเกี่ยวเนื่องกับบทบัญญัติของร่างกฎหมาย พระราชบัญญัตินี้เป็นกฎหมายที่มีข้อกังขามากที่สุดที่ผ่านโดยสภานิติบัญญัตินับตั้งแต่กฎหมายว่าด้วยความร่วมมือกับปฏิบัติการรักษาสันติภาพและปฏิบัติการอื่นในกรอบของสหประชาชาติ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ "กฎหมายความร่วมมือด้านสันติภาพสากล" ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นผูกมัดกับปฏิบัติการรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ ซึ่งต่างจากมาตรา 9 แห่งรัฐธรรมนูญญี่ปุ่นที่เรียกร้องให้รัฐบาลประณาม "การใช้กำลังในการแก้ไขข้อพิพาทระหว่างประเทศ"
การใช้บังคับและคดีความ
เมื่อสภานิติบัญญัติผ่านร่างกฎหมาย นายกรัฐมนตรีโอบูจิ และข้าราชการคนอื่น ๆ กล่าวว่ากฎหมายนี้ไม่มีเจตนารมณ์ในการบังคับให้ใช้ธงชาติและเพลงชาติในชีวิตประจำวัน อย่างไรก็ตาม แนวทางการออกหลักสูตร ค.ศ. 1999 โดยกระทรวงศึกษาธิการที่ประกาศหลังกฎหมายมีผลใช้บังคับบัญญัติว่า "ในพิธีเข้ารับการศึกษาและพิธีสำเร็จการศึกษา โรงเรียนจะต้องเชิญธงญี่ปุ่นขึ้นสู่ยอดเสาและให้นักเรียนร้องเพลงคิมิงาโยะเพื่อระลึกถึงความสำคัญของธงชาติและเพลงชาติ"
ใน ค.ศ. 2003 มีการนำข้อบังคับไปใช้ในโตเกียว ส่วนหนึ่งของข้อบังคับบัญญัติไว้ว่า คณะกรรมการหรือบุคคลากรทางการศึกษาต้องจดบันทึกรายชื่อครูที่ไม่ยืนหรือร้องเพลงชาติ และจะต้องมีการจัดให้ธงชาติหันหน้าเข้าหานักเรียนในระหว่างพิธี มาตรการคว่ำบาตรมีตั้งแต่ตำหนิโทษ เข้าอบรมการศึกษาใหม่ หักเงินเดือน สั่งให้ระงับการปฏิบัติหน้าที่ หรือการไล่ออก มาตรการคว่ำบาตรเหล่านี้ได้รับการสนับสนุนโดย ชินตาโร อิชิฮาระ ผู้ว่าราชการโตเกียว
เมืองแห่งหนึ่งในจังหวัดฟูกูโอกะวัดและให้คะแนนความดังของเสียงนักเรียนที่เปล่งออกมาขณะร้องเพลงคิมิงาโยะในแต่ละโรงเรียน แต่โตเกียวเป็นคณะกรรมการโรงเรียนคณะเดียวที่ออกบทลงโทษเป็นวงกว้างหากไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับ คณะกรรมการศึกษาธิการโตเกียวระบุว่า มากกว่า 400 คนถูกลงโทษนับตั้งแต่ ค.ศ. 2004
พ.ศ. 1508
พุทธศักราช 1508 ใกล้เคียงกับ
เรื่องจริงช็อคโลก
เรื่องจริงช็อคโลก (An Inconvenient Truth) เป็นรายการสารคดีเกี่ยวกับภาวะโลกร้อน ที่ดำเนินการนำเสนอโดย อัล กอร์ ซึ่งเป็นอดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐ และเป็นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพเมื่อปีพ.ศ. 2550
เนื้อหา
เนื้อหามุ่งเน้นไปยัง อัล กอร์ ผู้เดินทางรวบรวมข้อมูลที่โลกได้รับผลกระทบจากวิกฤติสิ่งแวดล้อม เขาได้กล่าวว่า "ผมได้ลองบอกเรื่องราวเหล่านี้มาเป็นเวลาที่ยาวนานมากแล้ว และผมก็รู้สึกว่าผมล้มเหลวในการส่งข้อความที่พึงตระหนักมาโดยตลอด" ภาพยนตร์สารคดีชุดนี้ได้ใช้คีย์โน้ตในการนำเสนอ (และมีการพากย์ประกอบการฉายสไลด์) โดยอัล กอร์ได้นำเสนอถึงวิกฤตการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในส่วนต่างๆของโลก เขาได้พยากรณ์ถึงสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงไป และหายนะที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่
บอกซ์ออฟฟิซ
ภาพยนตร์ชุดนี้ได้เปิดตัวในนิวยอร์กและลอสแอนเจลิสในวันที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 ในวันหยุดเมโมเรียลเดย์ ภาพยนตร์ชุดนี้สามารถทำรายได้เฉลี่ย 91447 ดอลลาร์สหรัฐต่อโรงภาพยนตร์ ถือเป็นภาพยนตร์สารคดีที่ทำเงินได้มากที่สุดในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์