cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กาเลน มาเรก
บุคลิกและลักษณะเฉพาะตัว
แม้จะถูกลงโทษอย่างโหดร้ายต่อเนื่องโดยดาร์ธ เวเดอร์ผู้เป็นนาย กาเลน มาเรกก็ยอมรับวิธีการฝึกฝนของลอร์ดมืด ส่วนหนึ่งเพราะเขาไม่รู้จักสิ่งอื่นใดๆ นอกจากนั้นยังเชื่อด้วยว่าสิ่งใดไม่ทำให้เขาตายก็จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เป็นลักษณะอันยิ่งเหมาะต่อการเข้าสู่ด้านมืดของพลัง อย่างเช่นความรู้สึกของมาเรกในตอนท้ายของการฝึกกับเวเดอร์ ส่วนหนึ่งในตัวเขาเกือบจะร้องขอความตาย นอกจากนั้นแล้ว ตลอดชีวิตของเขาแทบจะแยกจากคนอื่นตลอดเวลา ได้พบเจอผู้คนไม่มากนัก มาเรกกลายเป็นคนสันโดษแยกตัวเว้นแต่กับพร็อกซี่ และกับจูโน่ เอคลิปส์นั้นก็ต้องใช้เวลานานกว่าเขาจะยอมเปิดใจให้
ในขณะที่ไล่ล่าสังหารเป้าหมายอยู่นั้น มาเรกพึงพอใจเสมอที่เขาได้มีส่วนช่วยรักษาจักรวรรดิกาแลกติกและตอบสนองความปรารถนาของนายของเขา ถึงที่สุดแล้วเขาก็ไม่สบายใจอยู่ที่ต้องสังหารทหารจักรวรรดิเพื่อที่จะฆ่านายพลโคตา เนื่องจากรู้สึกว่าความผิดอย่างเดียวของพวกนั้นคือการมาขวางทางเขา แต่มาเรกปิดบังความรู้สึกของตนเองจากนายของตนได้ดี ในขณะเดียวกัน หลายๆ ครั้งเขาเฝ้าคอยจะเผชิญหน้ากับอัศวินเจได และตื่นเต้นกับโอกาสที่ชี้ชวนอย่างมาก
มาเรกถูกเลี้ยงมาโดยดาร์ธ เวเดอร์ ผู้ซึ่งไม่มีคุณสมบัติเป็นพ่อที่ดีนัก เวเดอร์ทำให้เกิดมีความคุกรุ่น ความโกรธเกรี้ยว และความเย็นชาขึ้นในใจของมาเรก มาเรกถูกฝึกให้มีความภักดีแต่ก็เป็นมือสังหารอำมหิต เป็นพลังอำนาจอันไม่อาจหยุดยั้ง ในขณะเดียวกันกับที่ทรงพลังและมีความมั่นใจ เขาก็ยังมีบุคลิกด้านอื่นๆ อีก เขาเฝ้าสังเกตจุดมุ่งหมายในชีวิตของตนเองและว่าเขาควรจะเป็นอะไร ทำอะไร แรกเริ่มเขามีความตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเข้าร่วมหนทางลิขิตแห่งซิธที่เวเดอร์ฝึกเขา อย่างไรก็ดี เมื่อถูกเผยตัวต่อเจได ด้านสว่างของพลัง และความจริงของวิถีซิธทำให้ความตั้งใจของเขาสั่นคลอน ในที่สุดแล้ว ความรู้สึกลึกๆ ของความภักดีของเขาก็อยู่เหนือปรัชญาซิธ และทำให้เขาเลือกหนทางชีวิตไปตามนั้น
การใช้กระบี่แสง
มาเรกได้รับการฝึกฝนการต่อสู้ด้วยกระบี่แสงจากดาร์ธ เวเดอร์ ต้องฝึกซ้อมต่อสู้กับเวเดอร์และดรอยด์ฝึกพร็อกซี่หลายต่อหลายครั้ง ฝีมือกระบี่แสงของมาเรกนั้นเก่งกาจเพียงพอที่จะปราบโปรแกรมฝึกของพร็อกซี่ที่จำลองนักประลองในตำนานหลายต่อหลายคนลงได้ อย่างเช่น โอบีวัน เคโนบี และดาร์ธ มอล รวมทั้งตัวจริงอย่างช้าก ติ และดาร์ธ เวเดอร์
มาเรกมีความคุ้นเคยกับรูปแบบพื้นฐานทั้งเจ็ดของการต่อสู้ด้วยกระบี่แสง สามารถสังเกตรูปแบบที่คู่ต่อสู้ใช้ได้ ส่วนตัวเขาเองนั้นมีความถนัดพิเศษในจูโยและโซเรสุ การประยุกต์ใช้จูโยของเขานั้นมีความแน่วแน่และก้าวร้าวมาก มีรูปแบบที่หลากหลายและทำนายได้ยาก ใช้ร่วมกับการใช้พลังโจมตีประสานกับกระบวนท่ากระบี่แสงที่ซับซ้อน ความมุ่งมั่นและสมาธิของเขาทำให้เขาสามารถปราบคู่ต่อสู้ลงได้โดยใช้ความสามารถของตัวเองแม้จะทำให้เขามักจะละเลยสิ่งรอบตัวจนโดนโจมตีจากทิศทางอื่นได้ง่าย
เมื่อต้องเข้าสู่กระบวนท่าป้องกัน เขามักกลับไปใช้โซเรสุ รูปแบบที่สามของมาเรกนั้นส่วนใหญ่ได้มาจากการฝึกฝนด้วยตนเองและมาจากการลอกเลียนแบบวิชาต่อสู้ของโอบีวัน เคโนบีที่พร็อกซี่มีอยู่ โซเรสุของมาเรกนั้นมีความสมบูรณ์มากแม้จะไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นรูปแบบก็ตาม ตัวอย่างการใช้โซเรสุของเขาที่เห็นชัดคือเมื่อครั้งที่เขาประลองกับราห์ม โคตา ซึ่งความสามารถของมาเรกทำให้เขาสามารถรับมือการใช้จูโยของโคตาได้นานพอที่จะทำให้โคตาอ่อนแรงลง นอกจากนั้นยังสามารถป้องกันตัวเองจากนักประลองที่ก้าวร้าวมากอย่างแคซเดน พาราตัส และมาริส บรูด ได้ จนทำให้เขาสามารถปราบทั้งสองลงได้
นอกจากรูปแบบที่สามและรูปแบบที่เจ็ดแล้ว มาเรกยังมีความสามารถในรูปแบบที่ห้าอีกด้วย เขาฝึกฝนรูปแบบประยุกต์ของรูปแบบนี้ที่เรียกว่า ชิเอ็นซิธ ซึ่งเป็นรูปแบบที่นำเอาการโจมตีอย่างรวดเร็วเฉียบพลันมาใช้เพื่อปราบศัตรูลงให้ได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนั้นแล้วมาเรกยังชอบและถนัดที่จะใช้วิธีการจับกระบี่แสงแบบกลับข้างซึ่งเป็นวิธีนอกมาตรฐานของรูปแบบชิเอ็น
ความสามารถทางพลัง
กาเลน มาเรก มีความสามารถในการใช้พลังกายภาพของพลังได้อย่างมาก บ่อยครั้งมักใช้ท่าทางการต่อสู้ผสานพลังอย่างผาดโผนร่วมกับทักษะการใช้กระบี่แสง ความสามารถในการใช้พลังสายฟ้าของเขานับว่าน่าทึ่ง ทรงพลังพอที่จะสังหารแรนคอร์ได้ด้วยการโจมตีที่ใช้พลังเข้มข้น เชี่ยวชาญการใช้พลังเคลื่อนย้ายอย่างมาก มักใช้บ่อยในการต่อสู้ ทำลายสนามรบด้วยคลื่นจลน์และพลังจับขว้าง พลังเคลื่อนย้ายของเขานั้นแข็งแกร่งมากจนเมื่อใช้ความพยายามประกอบแล้วสามารถดึงเอา Imperial I-class Star Destroyer ลงจากอากาศได้ นอกจากนั้นยังสามารถใช้พลังในการทำงานที่อาศัยความละเอียดอย่างการปรับประกอบกระบี่แสงของเขาระหว่างการทำสมาธิได้อีกด้วย
เบื้องหลัง
กาเลน มาเรก เป็นตัวละครเอกของเรื่องชุด The Force Unleashed โดยในฉบับเกมนั้นให้เสียงโดย Sam Witwer ซึ่งเป็นที่รู้จักจากการแสดงในบท Lt. Crashdown ในภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์เรื่อง Battlestar Galactica นักแสดงผู้นี้ระบุว่าสนใจจะมารับบทตัวละครนี้ในภาพยนตร์ชุดคนแสดงทางโทรทัศน์ของสตาร์ วอร์ส หน้าตาและการแสดงออกทางสีหน้าของเขาถูกเอามาใช้เป็นหน้าตาของตัวละครนี้ด้วย
ตอนจบแบบอื่น
ในตอนจบอีกแบบหนึ่งของ Star Wars: The Force Unleashed มาเรกเลือกที่จะฆ่าเวเดอร์ ล้างแค้นให้บิดาและตนเอง หลังจากต่อสู้กันยาวนาน มาเรกกระชากกระบี่แสงออกจากมือของเวเดอร์ เหมือนอย่างที่เวเดอร์เคยทำกับเขาเมื่อตอนเด็ก หลังจากนั้นจึงฟันผ่านร่างของเวเดอร์ ต่อมามาเรกกลับไปยังท่าหลักซึ่งมีจักรพรรดิกับโคตาที่บาดเจ็บอยู่ จักรพรรดิบอกให้มาเรกฆ่าโคตา จำนนสู่ด้านมืดและเติมเต็มชะตาตน มาเรกจุดกระบี่แสงขึ้นมา เตรียมจะฟันลงอาจารย์ตน แต่เบนกระบี่ไปยังพัลพาทีน พัลพาทีนจุดกระบี่ขึ้นทันทีและปัดป้องการโจมตีได้โดยง่าย เขายอมรับว่าเห็นการที่มาเรกจะโจมตีนี้อยู่ล่วงหน้าแล้ว แล้วจึงใช้พลังสายฟ้าใส่มาเรกก่อนที่จะโยนเขาผ่านกระจกออกไปยังท่าจอดยานซึ่งจูโนขับโร้ก ชาโดว์เข้ามาจอดพอดี ขณะที่มาเรกยังอยู่บนพื้นเขาเห็นเบลและผู้นำกบฏคนอื่นถูกสังหารแล้วเรียบร้อย พัลพาทีนใช้พลังจับยึดยานโร้ก ชาโดว์เอาไว้แล้วโยนมายังมาเรก มาเรกกรีดร้องและหมดสติลงหลังจากที่ยานทับลงบนตัว
ต่อมามาเรกตื่นขึ้นบนเตียงผ่าตัดในศูนย์ศัลยกรรมจักรพรรดิพัลพาทีน แทบจะเหมือนกันกับที่ดาร์ธ เวเดอร์ เคยใช้เมื่อครั้งเขาต้องใส่ชุด บัดนี้มาเรกต้องใส่ชุดช่วยชีวิตเอาไว้ พัลพาทีนยืนอยู่ตรงหน้ากล่าวว่าเขาหวังไว้มากกับมาเรก เชื่อว่าวันหนึ่งจะได้เป็นซิธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล มาเรกเข้าเป็นศิษย์ต่อพัลพาทีนเหมือนอย่างที่เวเดอร์เคยทำ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อชุดสำเร็จเสร็จสิ้น เขามีกระบี่แสงหกด้ามบนเข็มขัด ได้แก่ กระบี่เดิมของเขา กระบี่ของดาร์ธ เวเดอร์ กระบี่ของราห์ม โรตา ครึ่งหนึ่งของกระบี่ของดาร์ธ มอล กระบี่ซิธเล่มใหม่ของเขา และด้านปลายของกระบี่ด้ามยาวของแคซเดน พาราตัส
ที่มาของตัวละคร
Haden Blackman หนึ่งในทีมเขียนบทของ Force Unleashed เคยกล่าวไว้ว่ากาเลน มาเรก เป็นตัวแทนของสิ่งที่ลุค สกายวอล์คเกอร์จะเป็น หากลุคเข้าร่วมกับดาร์ธ เวเดอร์ "ผู้ฝึกเป็นเหมือนภาพเหมือนแบบเนกาทีฟของลุค สกายวอล์คเกอร์ เขาถูกเลี้ยงมาโดยดาร์ธ เวเดอร์ เขาเป็นสิ่งที่ลุคจะกลายเป็นหากเลือกที่จะร่วมกับพ่อของเขา เวเดอร์ไม่ใช่พ่อที่ดีเท่าไรนัก นายคนนี้ถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นเจได เมื่อพวกเจไดใช้พลัง พวกเขาจะให้เกียรติแก่พลัง ไม่ใช้มันมากเกินไป ส่วนพวกตัวร้าย พวกซิธ จะคอยทดสอบขีดจำกัดของตัวเองเสมอ เวเดอร์ค้นพบคนคนนี้ที่มีศักยภาพที่อาจจะเป็นผู้ใช้พลังที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมา เขาอยู่ในแถวหน้า ทรงพลังอย่างมาก เวเดอร์ได้ฝึกเขาแบบที่คอยให้เขาไปถึงขีดจำกัดตัวเองอยู่เสมอเพื่อคอยดูว่าเขาจะใช้พลังได้แค่ไหน เพราะฉะนั้น เมื่อเจไดธรรมดาใช้พลังเพื่อซ่อนกลพรางตัวเองผ่านสตอร์มทรูปเปอร์จำนวนหนึ่ง ผู้ฝึกคนนี้อาจใช้พลังถล่มตึกลงมาทับสตอร์มทรูปเปอร์พวกนั้น เขามีความมั่นใจอย่างมากต่อสิ่งที่ตัวเองทำ เขาถูกเวเดอร์ฝึกมาเป็นนักฆ่า เป็นพลังที่ไม่อาจหยุดยั้งได้"
- Haden Blackman จาก Star Wars Insider ฉบับที่ 100
ชื่อ
Haden Blackman ผู้เขียนเรื่องชุด The Force Unleashed ได้กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์รายการ Spike TV ว่า ชื่อรหัสของตัวละครผู้ฝึกจะขึ้นต้นด้วยอักษร "S" ซึ่งต่อมาถูกเปิดเผยว่าเป็นชื่อ "Starkiller" ชื่อนี้เคยปรากฏในร่างแรกๆ ของ สตาร์ วอร์ส
ชื่อในร่างแรกของตัวละครนี้คือเจคอบ ไนออน (Jacob Nion) แต่ถูกเปลี่ยนชื่อก่อนที่เกมจะวางจำหน่ายไม่นานนัก ดังนั้นเนื่องจากหนังสือนิยายและหนังสือการ์ตูนฉบับแปลของบางประเทศได้รับการวางจำหน่ายก่อน ชื่อตัวละครนี้ในหนังสือนิยายฉบับแปลภาษาเยอรมันและเกมเวอร์ชันภาษาฝรั่งเศสจึงเป็นเจคอบ ไนออน ส่วนเสริมฐานข้อมูลในเกมฉบับ PS2 ก็เช่นกัน โดยระบุชื่อของเคนโต มาเรก เป็นเคนโต ไนออน
ชื่อของลุค สกายวอล์คเกอร์นั้นแต่เดิมจะเป็นแอนนิคิน สตาร์คิลเลอร์ (Annikin Starkiller) โดย Sam Witwer กล่าวไว้ในบทสัมภาษณ์ว่า "นี่จะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นถ้าลุคเข้าร่วมกับเวเดอร์"
นามสกุลของกาเลน คือ มาเรก เป็นชื่อมาร์โก (Marco) แบบภาษาโปแลนด์ เช็ค และสโลวาเกีย ในขณะที่ชื่อต้นคือกาเลนนั้นเป็นภาษาสวีเดนแปลว่า บ้า (crazy และ mad)
อาซาฮิกาวะ
อาซาฮิกาวะ (チウ・ペツ ชิวเพ็ต, チュッ・ペツ ชูเพ็ต) เป็นเมืองหลวงของกิ่งจังหวัดคามิกาวะ ในจังหวัดฮกไกโด และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเกาะฮกไกโด รองจากนครซัปโปโระ ด้วยประชากรในปี พ.ศ. 2556 ทั้งสิ้นจำนวน 348,658 คน
ลักษณะทั่วไป
ในปี พ.ศ. 2465 (ค.ศ. 1922) ได้มีการจัดตั้ง นครอาซาฮิกาวะ ขึ้น ในฐานะนครศูนย์กลางของฮกไกโดตอนเหนือ นครอาซาฮิกาวะได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ ขณะนั้นในเมืองมีแม่น้ำลำธารมากถึง 130 สาย ดังสะพานที่มีชื่อเสียงอาทิ แม่น้ำอิชิการิ และ แม่น้ำชูเบ็ตสึ ด้วยความที่มีแม่น้ำลำธารมากนี้เอง ทำให้มีสะพานกว่า 740 แห่ง อาทิ สะพานอาซาฮิ บนแม่น้ำอิชิการิ ซึ่งกลายเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของเมืองตั้งแต่ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2475 (1932) และยังถือเป็นหนึ่งในแหล่งมรดกของฮกไกโด
ในฤดูหนาวของทุกปี จะมีการจัด "งานฤดูหนาวอาซาฮิกาวะ" ขึ้นริมแม่น้ำอิชิการิ และในฤดูนี้สกีรีสอร์ทบนภูเขาก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม
นิรุกติศาสตร์
ชาวไอนุเรียกอาซาฮิกาวะว่า チウ・ Chiu Pet แปลว่า "แม่น้ำแห่งเกลียวคลื่น" แต่ถูกเข้าใจผิดเป็นคำว่า チュッ・ペツ Chup Pet แปลว่า "แม่น้ำพระอาทิตย์" จึงเป็นที่มาของคำว่าอาซาฮิกาวะในภาษาญี่ปุ่น (อาซาฮิ แปลว่า "พระอาทิตย์ยามเช้า")
ภูมิอากาศ
25 มกราคม พ.ศ. 2445 (1902) สถานีตรวจวัดอากาศสามารถบันทึกอุณหภูมิที่ −41 °C ถือเป็นอุณหภูมิต่ำที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
ท้าวโพธิสารพินิต (โพทิสาน รามางกูร)
ท้าวโพธิสารพินิตหรือท้าวโพธิสาร กรมการบ้านธาตุพนม พื้นเมืองพนมระบุรักษาราชการนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมหรือหัวหน้าผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระธาตุพนมชั่วคราวลำดับ ๗ พ.ศ. ๒๔๒๗-๒๔๒๙ รักษาราชการชั่วคราวแทนพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) นายกองข้าพระธาตุพนมลำดับ ๖ ซึ่งถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ เป็นบุตรพระอัคร์บุตร (บุนมี) ขุนโอกาสธาตุพนมในอารักขาฝรั่งเศสลำดับ ๔ มารดาบุตรธิดาไม่ปรากฏ
ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์
ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ เป็นกลุ่มของผู้ปกครองแห่งอียิปต์โบราณที่ปกครองในสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สองเหนือบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ของอียิปต์ โดยปกครองอยู่ประมาณระหว่าง 75 (ประมาณ 1725 – 1650 ปีก่อนคริสตกาล) ถึง 155 ปี (ประมาณ 1805 – 1650 ปีก่อนคริสตกาล) ขึ้นอยู่กับนักวิชาแต่ละคน และเมืองอวาริสน่าจะเป็นเมืองหลวงประจำราชวงศ์ ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ปรากฏอยู่ในช่วงเวลาเดียวกันกับราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมมฟิส ผู้ปกครองที่ได้รับการยืนยันแล้วบางพระองค์ของราชวงศ์ที่สิบสี่นั้น (เสนอความเห็นโดยคิม รีฮอล์ต) จะถูกระบุโดยนักไอยคุปต์วิทยาว่ามีเชื้อสายชาวคานาอัน (คนกลุ่มเซมิติก) เนื่องจากที่มาของพระนามของผู้ปกครองและเจ้าชายบางพระองค์ เช่น อิปกู (มาจากภาษากลุ่มเซมิติกตะวันตก แปลว่า "ความสง่างาม"), ยากบิม ("ia-ak-bi-im" ซึ่งเป็นพระนามจากภาษาอะมอไรต์), กาเรห์ (มาจากภาษาเซมิติกตะวันตก แปลว่า "คนหัวล้าน") หรือ ยาคุบ-ฮาร์ พระนามที่เกี่ยวข้องกับนิวเบียก็ถูกบันทึกไว้ในสองพระนามเช่นกัน คือ เนเฮซี (แปลว่า "ชาวนูเบีย") และพระนางตาติ อย่างไรก็ตาม ผู้ปกครองในราชวงศ์ไม่ได้ถูกเรียกว่า "ผู้ปกครองต่างดินแดน" หรือ "กษัตริย์ผู้เลี้ยงแกะ" ตามในบันทึกพระนามแห่งตูริน
ลำดับตามเวลา
ในบางครั้งราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์อาจจะจัดรวมเข้ากับราชวงศ์ที่สิบเอ็ด, สิบสอง และสิบสาม ในช่วงเวลาของสมัยราชอาณาจักรกลางของอียิปต์ ถึงแม้ว่าราชวงศ์ที่สิบสี่จะอยู่จะคาบเกี่ยวบางส่วนกับราชวงศ์ที่สิบสาม และราชวงศ์ที่สิบห้า ในช่วงใดช่วงหนึ่งหรือทั้งสองช่วงเป็นอย่างน้อย โดยทั่วไปแล้ว ราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์จะถูกจัดกลุ่มช่วงเวลาเดียวกันกับราชวงศ์ที่สิบสาม, สิบห้า, สิบหก และสิบเจ็ด ในช่วงเวลาของสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง
ปรากฏช่องว่างเพียงพอในการศึกษาเกี่ยวกับราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ ซึ่งเป็นที่ถกเถียงกันในเรื่องของตำแหน่งตามลำดับเวลา และอาจจะแตกต่างกันไปมากถึง 75 ปีขึ้นอยู่กัผู้ที่ศึกษา คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยาได้เสนอความเห็นว่าว่าราชวงศ์ที่สิบสี่นั้นได้สถาปนาขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบสอง ราวประมาณ 1805 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งอยู่ช่วงระหว่างหรือหลังการปกครองของฟาโรห์โซเบคเนเฟรูไม่นาน เขาเชื่อว่าชาวคานาอันในท้องถิ่นที่อาศัยอยู่ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันออกได้ประกาศอิสรภาพของพวกเขาและขัดขวางความพยายามที่เป็นไปได้จากฟาโรห์แห่งเมมฟิสจากราชวงศ์ที่สิบสาม เพื่อกอบกู้พื้นที่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำกลับมาอยู่ในอำนาจ จากข้อมูลของรีฮอล์ต ราชวงศ์ที่สิบสี่เริ่มปกครองตั้งแต่ 1805 ปีก่อนคริสตกาล จนกระทั่งล่มสลายภายใต้ราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ที่ปกครองโดยชาวฮิกซอส เมื่อราว 1650 ปีก่อนคริสตกาล รวมเป็นระยะเวลา 155 ปี
แต่ข้อสมมติฐานดังกล่าวถูกโต้แย้งโดยนักไอยคุปต์วิทยาบางคน เช่น มันเฟรด เบียตัค, ดาฟนา เบน-ทอร์ และเจมส์ และซูซาน อัลเลน ซึ่งได้โต้แย้งว่า ราชวงศ์ที่สิบสี่ไม่สามารถถูกสถาปนาขึ้นก่อนช่วงกลางของราชวงศ์ที่สิบสามหรือประมาณ 1720 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากรัชสมัยของฟาโรห์โซเบคโฮเทปที่ 4 โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาโต้แย้งว่า หลักฐานจากชั้นต่างๆ ที่ค้นพบตราประทับจากช่วงราชวงศ์ที่สิบสี่นั้น สรุปได้ว่าราชวงศ์ที่สิบสี่นั้นอยู่ร่วมสมัยกับราชวงศ์ที่สิบสามเท่านั้นในช่วงครึ่งศตวรรษหลังจากนั้น กล่าวคือ หลังจากช่วง 1700 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ มันเฟรด เบียตัค ยังระบุช่วงเวลาของจารึกและอนุสาวรีย์ของฟาโรห์เนเฮซี ซึ่งอาจจะเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สองของราชวงศ์ที่สิบสี่ โดยย้อนไปจนถึงประมาณ 1700 ปีก่อนคริสตกาลอีกด้วย
ภายหลังจากรัชสมัยอันสั้นอย่างยิ่งของฟาโรห์เนเฮซีนั้น นักวิชาการส่วนใหญ่รวมถึง มันเฟรด เบียตัค และคิม รีฮอล์ต เห็นพ้องต้องกันว่าบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ได้รับผลกระทบจากความอดอยากที่ยืดเยื้อและโรคระบาดอาจจะกินเวลาจนถึงช่วงราชวงศ์ที่สิบสี่ล่มสลาย ความอดอยากแบบเดียวกันนี้อาจจะส่งผลกระทบต่อราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่มั่นคงและฟาโรห์ที่ขึ้นมาปกครองเป็นช่วงเวลาสั้นๆ จำนวนมากในช่วง 50 ปีหลังจากจากสถาปนาราชวงศ์ที่สิบสี่ในช่วงระหว่าง 1700 จนถึง 1650 ปีก่อนคริสตกาล สถานภาพที่อ่อนแอของทั้งสองราชวงศ์อาจจะอธิบายได้ในบางส่วนว่าเหตุใดพวกเขาจึงตกอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ปกครองชาวฮิกซอสที่ขึ้นมามีอำนาจใหม่อย่างรวดเร็วในราว 1650 ปีก่อนคริสตกาล
ศูนย์กลางอำนาจการปกครอง
มาเนโธได้ระบุว่า ราชวงศ์ที่สิบสี่มีฟาโรห์ปกครองจำนวนมากถึง 76 พระองค์ ซึ่งมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เมืองโซอิสมากกว่าที่จะเป็นเมืองอวาริส แต่อย่างไรก็ตาม คิม รีฮอล์ต นักไอยคุปต์วิทยาตั้งข้อสังเกตว่า ในบันทึกพระนามแห่งตูรินได้กล่าวถึงฟาโรห์เพียงจำนวนประมาณ 56 พระองค์เท่านั้น และไม่มีพื้นที่เพียงพอที่จะบันทึกฟาโรห์ได้มากกว่า 70 พระองค์ และรีฮอล์ตยังชี้ให้เห็นถึง การขุดค้นที่เมืองอวาริส ซึ่งเผยให้เห็นการมีอยู่ของพระราชวังขนาดใหญ่ที่มีอายุเก่าแก่ถึงสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง และลานแห่งหนึ่งมีรูปสลักของฟาโรหฺหรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่มีขนาดใหญ่กว่าสองเท่า และมีลักษณะที่ไม่ใช่แบบพื้นเมืองอียิปต์ ด้วยเหตุผลเหล่านี้ รีฮอล์ต และนักไอยคุปต์วิทยาส่วนใหญ่มีความเห็นร่วมกันว่า เมืองอวาริสเป็นศูนย์กลางทางอำนาจของราชวงศ์ที่สิบสี่แทนที่จะเป็นเมืองโซอิส
พระราชอาณาจักรและความสัมพันธ์กับต่างแดน
ไม่ทราบขอบเขตพระราชอาณาจักรที่ชัดเจนของราชวงศ์ที่สิบสี่ เนื่องจากความขาดหลักฐานอย่างอนุสรณ์สถานโดยทั่วไป ในการศึกษาสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่สอง คิม รีฮอล์ตได้สรุปว่าดินแดนที่ควบคุมโดยตรงโดยราชวงศ์ที่ราชวงศ์ที่สิบสี่อย่างกว้างจะกินอาณาเขตทั้งในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ โดยมีพรมแดนตั้งอยู่ใกล้กับเมืองอธริบิสในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำฝั่งตะวันตก และเมืองบูบาสทิสในทางทิศตะวันออก
ตราประทับที่เกี่ยวข้องราชวงศ์ที่สิบสี่นั้นถูกค้นพบในบริเวณอียิปต์กลางและอียิปต์บน ซึ่งเป็นอาณาเขตของราชวงศ์ที่สิบสามทั้งหมด และไกลออกไปทางตอนใต้ถึงเมืองดุนกูลา ไกลจากแก่งน้ำตกที่สามของแม่น้ำไนล์ ในทางเหนือ มีการพบตราประทับในทางตอนใต้ของลิแวนต์ โดยส่วนใหญ่อยู่ตามชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน กระทั่งไกลออกไปทางเหนือถึงเทล คาบรี (ทางตอนเหนือของอิสราเอลในปัจจุบันใกล้ชายแดนเลบานอน) ซึ่งบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของการค้าสำคัญที่ดำเนินการระหว่างราชวงศ์ที่สิบสาม นครรัฐคานาอัน และนิวเบีย โดยรีฮอล์ตได้เสนอความเห็นที่ว่า ฟาโรห์เชชิ ซึ่งเขาเห็นว่าพระองค์เป็นผู้ปกครองจากราชวงศ์ที่สิบสี่ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงชาวนิวเบียพระนามว่า ตาติ เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับราชอาณาจักรคุช
ผู้ปกครอง
ลำดับผู้ปกครองของราชวงศ์นี้ได้ถูกกำหนดตามบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง ยกเว้นสำหรับผู้ปกครองห้าพระองค์แรกซึ่งระบุไว้ด้านล่าง พระนามของผู้ปกครองดังกล่าวไม่ได้ระบุไว้ในบันทึกพระนามแห่งตูริน (ยกเว้นเพียงพระนามเดียว) และรีฮอล์ตได้เสนอความเห็นที่ว่า ผู้ปกครองห้าพระองค์ดังก่างอาจจะถูกกล่าวในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนาม โดยเอกสารต้นฉบับเป็นการคัดลอกบันทึกพระนามอีกแห่งหนึ่งในช่วงสมัยรามเสส รีฮอล์ตได้ระบุฟาโรห์ห้าพระองค์แรกจากการแบ่งกลุ่มของตราประทับ อย่างไรก็ตาม ข้อสรุปของเขายังเป็นที่ถกเถียงกันในการศึกษาของเบ็น-ทอร์เกี่ยวกับชั้นหิน ซึ่งมีการค้นพบตราประทับของฟาโรห์ห้าพระองค์แรก เบ็น ทอร์ได้สรุปว่ารัชสมัยของฟาโรห์เชชิ อัมมู และยากบิมได้เริ่มขึ้นในช่วงครึ่งหลังของราชวงศ์ที่สิบห้าแห่งอียิปต์ และไม่ร่วมสมัยกับราชวงศ์ที่สิบสาม ตามคำกล่าวของเบ็น ทอร์ ฟาโรห์เหล่านี้น่าจะเป็นข้าหลวงที่รองมาจากฟาโรห์ชาวฮิกซอสที่เข้าปกครองเหนือดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ผู้ปกครองต่อไปนี้ไม่ได้เป็นที่ถกเถียง ซึ่งอ้างอิงมาจากบันทึกพระนามแห่งตูริน และผู้ปกครองบางพระองค์ในจำนวนนี้ ก็ยืนยันมาจากแหล่งข้อมูลร่วมสมัยเช่นกัน: และสุดท้ายนี้ ผู้ปกครองอีกหลายพระองค์ที่ได้รับการยืนยันจากวัตถุโบราณร่วมสมัยที่ไม่ปรากฏพระนามในบันทึกพระนามแห่งตูริน ซึ่งอาจจะมีอายุย้อนถึงช่วงราชวงศ์ที่สิบสี่ หรือราชวงศ์ที่สิบห้า ตัวตนและตำแหน่งตามลำดับเวลายังไม่แน่ชัด:
อิซาเบลลา เบิร์ด
อิซาเบลลา ลูซี เบิร์ด มีนามสกุลหลังแต่งงานว่า บิชอป (Isabella Lucy Bird, 15 ตุลาคม พ.ศ. 2374 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2447) เป็นนักสำรวจ นักเขียน ช่างภาพ และนักธรรมชาติวิทยา ชาวอังกฤษ เธอกับ แฟนนี่ เจน บัตเลอร์ ได้ก่อตั้งโรงพยาบาลจอห์น บิชอป เมโมเรียล ในเมืองศรีนาการ์ ประเทศอินเดีย เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกราชสมาคมภูมิศาสตร์
ชีวิตวัยต้น
อิซาเบลลา เบิร์ด เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2374 ที่โบโรบริดจ์ฮอลล์ ยอร์กเชอร์ ซึ่งเป็นทั้งบ้านเกิดของคุณยายและเป็นที่ทำงานที่แรกของบิดาของเธอหลังจากได้รับคำสั่งในปี พ.ศ. 2364 พ่อแม่ของเธอคือ เรฟ เอ็ดเวิร์ด เบิร์ด และภรรยาคนที่สองของเขา ดอร่า ลอว์สัน (พ.ศ. 2346-2409)
ในชั่วชีวิตวัยเด็กของเธอ เธอได้ย้ายที่อยู่เป็นจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2375 บาทหลวงเบิร์ดได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระสอนศาสนาตำแหน่งผู้ช่วยในเมเดนเฮด หลังจากนั้นเธอก็ต้องย้ายที่อยู่อีกครั้งเนื่องจากพ่อของเธอป่วยหนัก โดยย้ายไปที่ทัตเทนฮอลล์ มณฑลเชชเชอร์ โดยมี ดร.จอห์น เบิร์ด ซัมเนอร์ บิชอปแห่งเชสเตอร์ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขามาเยี่ยม ถัดมาในปีเดียวกันนั้นเอง เธอก็ได้มีน้องสาวชื่อว่า เฮนเรียตตา
เธอเป็นคนที่พูดขวานผ่าซากมาตั้งแต่เด็ก เมื่อตอนเธออายุเพียง 6 ขวบ เธอได้เผชิญหน้ากับสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรท้องถิ่นนาม เซอร์ฟิลิป เกรย์ เอเกอร์ตัน บารอนเน็ตที่ 10 ขณะกำลังหาเสียงอยู่ และเข้าไปถามว่า "ที่คุณไปบอกพ่อว่าน้องสาวของดิฉันสวยงามมาก นั่นเป็นการชมเพื่อแลกกับคะแนนเสียงหรือเปล่าคะ"
การที่พ่อของเธอมีความคิดขัดแย้งกับการทำงานในวันอาทิตย์ ทำให้ผู้คนที่นับถือเขาลดน้อยลง และถูกเชิญให้ย้ายไปที่เซนต์โธมัสในนครเบอร์มิงแฮม ที่นั่นก็ได้มีการยกประเด็นขึ้นมาคัดค้านอีกครั้ง ซึ่งส่งผลให้รัฐมนตรีถูกปาด้วย "ก้อนหิน โคลน และคำดูหมิ่น"
ในปี พ.ศ. 2391 ครอบครัวของเธอต้องย้ายที่อยู่อีกครั้ง เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ในอีสต์บอร์นได้ระยะหนึ่ง ก็ได้หาที่พักอาศัยในไวตันในฮันติงดอนเชอร์ (ปัจจุบันคือเคมบริดจ์เชอร์)
ในช่วงสมัยเด็กตอนต้น เธอเป็นคนที่อ่อนแอ ต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการโรคไขสันหลัง ปวดหัว และนอนไม่หลับ หมอได้แนะนำเธอให้ใช้ชีวิตข้างนอกบ้านบ้าง ด้วยเหตุนี้เธอจึงรู้วิธีการขี่ตั้งแต่วัยเด็ก และต่อมาก็พายเรือ ทางด้านการศึกษานั้น เธอได้แต่เพียงเรียนรู้จากพ่อและแม่ ทางด้านพ่อของเธอเป็นนักพฤกษศาสตร์ ผู้ที่สอนเธอให้รู้เรื่องพืช ส่วนทางด้านแม่ของเธอสอนเธอในทุกแขนง และเธอยังเป็นหนอนหนังสืออีกด้วย อย่างไรก็ตาม "ความเฉลียวฉลาดและความอยากรู้ไปเสียทุกเรื่องของเธอ นั้นทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่สมองในวัยเด็กของเธอจะสามารถทนรับบรรยากาศในสังคมที่เต็มไปด้วยพวกเคร่งศาสนาได้"
เมื่อเธออายุได้ 16 ปี แผ่นพับของเธอได้รับการตีพิมพ์ โดยแผ่นพับนั้นมีหัวข้อว่า การค้าเสรีกับลัทธิคุ้มครอง ต่อมาเธอก็ได้เขียนบทความให้กับวารสารต่าง ๆ ต่อไป จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2393 เนื้องอกเส้นใยในบริเวณใกล้เคียงกระดูกสันหลังของเธอได้รับการนำออก แต่เธอก็ยังคงทนทุกข์ทรมานจากอาการที่ระบุสาเหตุไม่ได้ เธอยังคงมีอาการอ่อนล้าและนอนไม่หลับ ทำให้ครอบครัวของเธอใช้เวลาในช่วงฤดูร้อนถึง 6 รอบในการพยายามรักษาสุขภาพของเธอ
การที่แพทย์ได้แนะนำเธอให้ออกเดินทางทางทะเล ทำให้ในปี พ.ศ. 2397 ชีวิตการเดินทางของเธอได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อเธอได้มีโอกาสในการเดินทางโดยสารเรือไปยังสหรัฐอเมริกา เพื่อพาลูกพี่ลูกน้องไปบ้านญาติ พ่อของเธอได้ "มอบเงินให้จำนวน 100 ปอนด์สเตอร์ลิง และมีคำขอให้ออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้" "จดหมายอันสดใสสุดแสนบรรยาย"ของเธอที่ส่งไปยังญาติ ๆ ได้กลายเป็นพื้นฐานของหนังสือเล่มแรกที่เธอเขียน ชื่อว่า "หญิงสาวชาวอังกฤษในอเมริกา" (2399) ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์เมอร์เรย์ และจอห์น เมอร์เรย์ ผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์ก็ได้ชื่อว่า เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดและแน่นอนว่าเป็นผู้จัดพิมพ์ตลอดชีพของเธอ
การเดินทางในวัยกลางคน
ในปี พ.ศ. 2415 อิซาเบลลา เบิร์ด ได้ออกเดินทางนอกประเทศอังกฤษอีกครั้ง โดยคราวนี้มีเป้าหมายไปยังประเทศออสเตรเลียที่เธอไม่ชอบ ต่อมาไปที่ฮาวาย (เป็นที่รู้จักในยุโรปว่าหมู่เกาะแซนด์วิช) ความรักต่อฮาวาย จากทั้งการไปปีนภูเขาไฟเมานาเคอา และภูเขาไฟเมานาโลอา ทำให้เธอแจ้งเกิดหนังสือเรื่องใหม่ ซึ่งจะตีพิมพ์ในอีก 3 ปีต่อมา จากนั้นเธอได้ย้ายเมืองไปยังรัฐโคโลราโด ที่ซึ่งเธอได้ยินว่าเป็นรัฐที่มีอากาศดี เหมาะสำหรับผู้ทุพพลภาพ เธอมักแต่งกายสุภาพ และขี่ม้าเยื้องไปด้านหน้าให้เหมือนผู้ชาย ในปี พ.ศ. 2416 เธอได้เดินทางบนเทือกเขาร็อกกีระยะทางกว่า 800 ไมล์ (1287 กม.) จดมหายของเธอที่ส่งไปถึงน้องสาวได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสาร ดิลีเชอร์อาเวอส์ (The Leisure Hour) ตีพิมพ์ควบคู่ไปกับหนังสือเล่มที่ 4 และอาจเป็นเล่มที่โด่งดังที่สุดของเธอ มีชื่อว่า ชีวิตของหญิงสาวในเทือกเขาร็อกกี
ในช่วงเวลาที่เธอได้ใช้ไปกับเทือกเขาร็อกกี ผู้ที่ทำให้สุขภาพจิตของเธอยังดีอยู่ก็คงเป็นคนที่เธอบังเอิญไปรู้จัก คน ๆ นั้นมีชื่อว่า จิม นูเจนต์ เขายังได้เขียนหนังสือเรื่อง "ร็อคกี้เมาเท่นจิม" ซึ่งเป็นตำราเรียนนอกกฎหมาย เกี่ยวกับพวกความรุนแรง แฝงไปด้วยบทกวี ทางจิมนั้นดูเหมือนว่า เขาจะหลงชอบอิซาเบลลา ผู้ที่มีความคิดที่แสนอิสระ แต่เขาก็ต้องผิดหวัง เนื่องจากเธอได้ออกจากการเดินทางบนเทือกเขาร็อกกี ถัดมาในไม่ถึง 1 ปี จิมได้ถูกอาวุธปืนยิงเสียชีวิต
เมื่อเธอกลับมาอยู่ที่บ้าน เธอได้ถูกตามล่าอีกครั้ง คราวนี้โดยศัลยแพทย์ชายวัยสามสิบในเอดินบะระนาม ดร.จอห์น บิชอป ถัดมาเธอได้มาสนใจประเทศญี่ปุ่น จากหนังสือของ จอห์น ฟรานซิส แคมป์เบลล์ เรื่อง "บันทึกย่อของฉัน" (2419) ฉะนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2421 เธอจึงได้ขอคำแนะนำจากอดีตหัวหน้านักสำรวจชื่อ โคลิน อเล็กซานเดอร์ แม็กวีน แล้วออกเดินทางอีกครั้ง โดยคราวนี้ไปยังประเทศญี่ปุ่น จีน เกาหลี เวียดนาม สิงคโปร์ และมาลายา ถัดมาเมื่อน้องสาวของเธอ เฮนเรียตต้า อมีเลีย เบิร์ด เสียชีวิตด้วยโรคไทฟอยด์ในปี พ.ศ. 2423 เธอจึงตัดสินใจตกลงรับคำขอแต่งงานของ จอห์น บิชอป โดยทั้งสองแต่งงานกันในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2424 และต่อมาในปีเดียวกันนั้นเอง เธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งคาปิโอลานี จากพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย ต่อมาสุขภาพของเธอกลับมาถึงขั้นเลวร้ายอีกครั้ง แต่เนื่องจากเงินจำนวนมากที่เธอได้รับเมื่อ จอห์น บิชอป เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2429 ผนวกด้วยความคิดที่ว่า การเดินทางในครั้งก่อน ๆ เป็นไปอย่างยากลำบาก เบิร์ดจึงตัดสินใจเรียนแพทย์และเดินทางในฐานะมิชชันนารี
ช่วงปลายชีวิต
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2432 เธอได้เดินทางไปยังประเทศอินเดีย โดยมีภารกิจในการเผยแพร่คริสตศาสนา พร้อมกับเยี่ยมชมลาดักที่ชายแดนของทิเบตแล้วเดินทางไปยังเปอร์เซีย เคอร์ดิสถานและตุรกี มหาราชาแห่งแคชเมียร์ได้มอบที่ดินส่วนหนึ่งในประเทศอินเดียให้แก่เธอ โดยให้เธอไปใช้ในการสร้างโรงพยาบาล ขนาดความจุ 16 เตียงและให้มีห้องจ่ายยาสำหรับผู้หญิง ที่นั่น เธอได้ทำงานร่วมกับ แฟนนี เจน บัตเลอร์ และก่อตั้งโรงพยาบาลจอห์น บิชอป เมโมเรียล เพื่อรำลึกถึงสามีที่เพิ่งเสียชีวิตซึ่งได้ทิ้งเงินไว้เพื่อการนี้ตามความประสงค์ของเขา ในปีต่อมา เธอเข้าร่วมกลุ่มทหารอังกฤษที่เดินทางระหว่างแบกแดดและเตหะราน ถัดมาในปี พ.ศ. 2434 เธอได้เดินทางผ่านบาลูจิสถานไปยังเปอร์เซียและอาร์เมเนีย เพื่อสำรวจแหล่งที่มาของแม่น้ำคอรูน และต่อมาในปีนั้นเธอได้ปราศรัยในห้องคณะกรรมการของสภาสามัญชนเรื่องการกดขี่ข่มเหงชาวคริสต์ในเคอร์ดิสถาน ซึ่งเธอได้เป็นถึงตัวแทนในการเสนอความแด่อัครมหาเสนาบดีแห่งจักรวรรดิตุรกี
การที่เธอได้ไปโพล่ในนิตยสารต่าง ๆ มาเป็นเวลาหลายทศวรรษ ทำให้เธอเป็นบุคลลที่ประชาชนรู้จักกันมาก จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2433 เธอได้เป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับทุนกิตติมศักดิ์จากราชสมาคมภูมิศาสตร์แห่งสกอตแลนด์ สองปีต่อมา เธอกลายเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมราชสมาคมภูมิศาสตร์ เธอยังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของ ราชสมาคมถ่ายภาพ เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2440 การเดินทางครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของเธอเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2440 เมื่อเธอเดินทางไปตามแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำฮันในประเทศจีนและเกาหลีตามลำดับ ต่อมาเธอยังคงเดินทางไปที่โมร็อกโก ซึ่งเธอได้เดินทางท่ามกลางชาวเบอร์เบอร์และต้องใช้บันไดในการขึ้นขี่ม้าตัวเมียสีดำของเธอ ซึ่งเป็นของขวัญจากสุลต่าน
การเสียชีวิต
เพียงไม่กี่เดือนหลังจากการเดินทางกลับจากโมร็อกโก เธอได้ล้มป่วยลงและในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2447 เธอได้เสียชีวิตที่บ้านของเธอ ณ 16 ถนนเมลวิลล์ เอดินบะระ สกอตแลนด์ เธอถูกฝังร่วมกับครอบครัวของเธอในสุสานดีนทางตะวันตกของเมือง หลุมศพของเธอตั้งอยู่ใกล้ทางโค้งและทางเดินเล็ก ๆ โดยในความเป็นจริงแล้ว เธอยังมีแผนการเดินทางไปยังประเทศจีนหากเธอยังมีชีวิตอยู่
สิ่งที่เหลือไว้
ชีวประวัติฉบับแรกของอิซาเบลลา ถูกเขียนโดย แอน เอ็ม สต็อดดาร์ต และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2450
ในละครท็อปเกิร์ล (2525) ที่เขียนโดย แคเรียล เชอร์ชิลล์ ได้ใช้อิซาเบลลาเป็นหนึ่งในตัวละครของเรื่อง รวมถึงบทสนทนาส่วนใหญ่ที่เชอร์ชิลล์เขียนก็มาจากงานเขียนของอิซาเบลลา
อิซาเบลลาได้รับการเสนอชื่อให้อยู่ในหอเกียรติยศสตรีโคโลราโดในปี พ.ศ. 2528
ในหนังสือเรื่อง Bedrock: Writers on the Wonders of Geology (2549) โดยมี ลอเรต์ อี. ซาวอย, เอลดริดจ์ เอ็ม. มัวร์ส และจูดิธ อี. มัวร์ส เป็นบรรณาธิการ หนังสือเล่มนี้เล่าวถึงเธอในด้านงานเขียนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การยกย่องแด่ธรรมชาติและการอธิบายถึงลักษณะทางธรณีวิทยา
อิซาเบลลายังได้เป็นตัวละครหลักของการ์ตูนเรื่อง อิซาเบลลา เบิร์ดในแดนมหัศจรรย์ (Fushigi no Kuni no Bird) ซึ่งเป็นนวนิยายเกี่ยวกับการเดินทางของเธอไปยังประเทศญี่ปุ่น โดยได้รับการแปลเป็นสองภาษา คือ ภาษาญี่ปุ่น และภาษาอังกฤษ ซึ่งเริ่มตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2561
หอนาฬิกาในหมู่บ้านโทเบอร์โมรี บนเกาะมุล สกอตแลนด์ ซึ่งเป็นเป็นหอที่อิซาเบลลาใช้ทรัพย์สินส่วนตัวสร้างขึ้นมา โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์รำลึกถึงเฮนเรียตตา ผู้เป็นน้องสาวสุดที่รักของเธอ โดยหอนี้ถูกออกแบบโดยนักปีนเขาและนักสำรวจชื่อ เอ็ดเวิร์ด วิมเปอร์
อ้างอิง
<References/>
กลุ่มอาการสำรอก
อาการนี้ปรากฏได้หลายอย่าง โดยอาจต่างกันมากระหว่างคนไข้ผู้ใหญ่ที่ไม่มีปัญหาทางจิตกับทารกหรือเด็กที่มีปัญหาทางจิต เหมือนกับโรคทางเดินอาหารอื่น ๆ อาการอาจมีผลลบต่อชีวิตและการเข้าสังคมของบุคคล เป็นอาการที่สัมพันธ์กับความซึมเศร้า
มีข้อมูลน้อยมากเกี่ยวกับอาการนี้ในบุคคลที่มีสุขภาพปกติโดยทั่วไป เพราะคนไข้โดยมากไม่เปิดเผยว่ามีอาการ และบ่อยครั้งถูกวินิจฉัยผิดเพราะมีอาการต่าง ๆ กัน และมีความคล้ายคลึงกับโรคหลอดอาหารและกระเพาะอื่น ๆ เช่น อัมพฤษ์กระเพาะ (gastroparesis) และโรคกินแล้วขับออก (bulimia nervosa) อาการรวมทั้งแผลในหลอดอาหารและฟันกร่อน/ผุเนื่องจากกรดจากระเพาะอาหาร, ลมหายใจเหม็น, ทุพโภชนาการ, น้ำหนักลดอย่างรวดเร็ว และความอยากอาหารอย่างไม่เลิก บุคคลอาจขย้อนออกเพียงไม่กี่นาทีหลังจากการทานอาหาร โดยวงจรการทานและการขย้อนออกอาจเลียนสภาพของการทานอาหารอย่างรีบ ๆ แล้วขับออกเหมือนกับโรคกินแล้วขับออก
การวินิจฉัยของอาการนี้ไม่ต้องอาศัยการตรวจที่เจ็บ เพราะจะขึ้นอยู่กับประวัติของคนไข้ และการรักษาดูจะมีอนาคต เพราะคนไข้อาจถึง 85% ตอบสนองต่อการรักษา รวมทั้งทารกและผู้พิการทางจิต
อาการ
แม้อาการต่าง ๆ และความรุนแรงจะต่างกันในระหว่างบุคคล การขย้อนออกอาหารที่ยังไม่ย่อย (เหมือนการเคี้ยวเอื้อง) หลังจากทานอาหารจะเป็นอาการหลักซึ่งเกือบมีเสมอ ในบุคคลบางคน การขย้อนออกจะเป็นเพียงทีละน้อย โดยเกิดเป็นระยะเวลายาวหลังจากการทาน ซึ่งอาจจะเคี้ยวแล้วกลืนเข้าไปอีก ในบุคคลอื่น อาหารอาจจะประกอบด้วยน้ำดีและเกิดไม่นาน แต่ต้องถ่มคายออก แม้บางคนจะมีอาการหลังการทานอาหารบางอย่าง/บางคราวเท่านั้น แต่โดยมากก็จะมีหลังการทานอาหารทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแค่คำเดียวหรือเป็นแค่อาหารว่าง แต่คนไข้ที่เป็นในระยะยาวบางคนก็อาจพบอาหารหรือเครื่องดื่มที่ไม่ก่ออาการ
ไม่เหมือนกับการอาเจียนธรรมดา การขย้อนออกมักจะกล่าวว่า ไม่ต้องพยายามไม่ต้องบังคับ น้อยครั้งมากที่จะมีอาการคลื่นไส้ก่อน และอาหารที่ยังไม่ย่อยจะไม่มีรสขมและกลิ่นของกรดกระเพาะอาหารและน้ำดี อาการสามารถเริ่มตั้งแต่เริ่มทานอาหารจนกระทั่ง 120 นาทีหลังอาหาร แต่ช่วงเวลาที่สามัญอยู่ในระหว่าง 30 วินาทีจนถึง 1 ชม. หลังทานอาหารเสร็จ อาการมักจะหยุดเมื่อสิ่งที่ขย้อนออกเริ่มมีรสเป็นกรด
อาการต่อไปนี้ยังกล่าวว่าสามัญในชีวิตประจำวันอีกด้วย โดยไม่จำเป็นต้องเกิดในช่วงที่ขย้อนอาหารออก แต่เมื่อไรก็ได้ น้ำหนักลดก็เกิดขึ้นบ่อย ๆ ด้วย (42.2%) โดยในประเทศตะวันตกจะลดโดยเฉลี่ย 9.6 กก. และสามัญกว่าในกรณีที่โรคไม่ได้วินิจฉัยอย่างถูกต้องเป็นเวลานาน แต่นี่อาจเป็นเรื่องคาดหวังได้เพราะขาดอาหารซึ่งบ่อยครั้งเป็นเพราะอาการของโรค ความซึมเศร้ายังเชื่อมกับอาการนี้อีกด้วย แม้ผลของมันต่ออาการนี้ก็ยังไม่ชัดเจน
ฟันผุกร่อนเนื่องจากกรดในกระเพาะอาหารอาจเป็นลักษณะหนึ่งของกลุ่มอาการนี้ และลมหายใจเหม็นก็เช่นกัน
อาการหรือภาวะแทรกซ้อนอื่น ๆ อาจรวมความไม่สมดุลของอิเล็กโทรไลต์ ท้องไม่สบาย สำลัก การสูดอาหารหรือน้ำเข้าปอด และปอดบวม
เหตุ
เหตุของกลุ่มอาการนี้ยังไม่ชัดเจน แต่งานศึกษาก็ได้แสดงสหสัมพันธ์ระหว่างเหตุที่สันนิษฐานกับประวัติคนไข้ ในทารกและบุคคลที่มีปัญหาทางสติปัญญา โรคปกติจะโทษการให้ความสนใจมากเกินไป (over-stimulation) หรือน้อยเกินไป (under-stimulation) จากผู้ปกครองหรือผู้ดูแล ทำให้บุคคลต้องหาความพึงพอใจในตัวเองและต้องกระตุ้นตัวเอง เนื่องจากมีสิ่งเร้าภายนอกที่น้อยหรือมากเกินไป โรคนี้ก็ยังโทษความเจ็บป่วยช่วงสั้น ๆ, ความตึงเครียดในชีวิตเร็ว ๆ นี้, และการเปลี่ยนยา โดยสามัญอีกด้วย
ในผู้ใหญ่และวัยรุ่น เหตุที่สันนิษฐานมักจะตกอยู่ในหมวดสองหมวดคือ เกิดจากนิสัย หรือเกิดจากการบาดเจ็บ บุคคลที่มีอาการเนื่องกับนิสัยโดยทั่วไปมีประวัติโรคทานแล้วขับออก หรือการขย้อนออกโดยตั้งใจ (เช่น นักมายากล หรือนักขย้อนมืออาชีพ) ซึ่งแม้ในตอนแรกจะตั้งใจทำ แต่ภายหลังเกิดนิสัยใต้จิตสำนึกที่จะปรากฏโดยไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ ส่วนอาการที่เกิดจากการบาดเจ็บ คนไข้จะกล่าวถึงการบาดเจ็บทางกายหรือทางใจ (เช่น การผ่าตัดเร็ว ๆ นี้ ความทุกข์ทางใจ การกระแทกกระเทือนศีรษะ สมาชิกครอบครัวเสียชีวิต เป็นต้น) ซึ่งเกิดก่อนเริ่มมีอาการ บ่อยครั้งเป็นเวลาหลายเดือน
พยาธิสรีรวิทยา
กลุ่มอาการนี้เป็นความผิดปกติที่มีความเข้าใจน้อยมาก แต่ก็มีทฤษฎีจำนวนหนึ่งที่ได้สันนิษฐานกลไกของอาการขย้อนที่จำเพาะต่อความผิดปกตินี้ แม้จะยังไม่มีความเห็นพ้องในทฤษฎีใดทฤษฎีหนึ่ง แต่ก็มีทฤษฎีบางทฤษฎีที่ได้รับความสนใจและกล่าวถึงในวรรณกรรมมากกว่าเพื่อน กลไกที่กล่าวถึงมากที่สุดก็คือการทานอาหารทำให้กระเพาะอาหารขยายออก ซึ่งตามมาด้วยการบีบกดท้องและการคลายตัวของหูรูหลอดอาหารส่วนล่าง (LES) พร้อม ๆ กัน ซึ่งก็จะทำให้อาหารวิ่งเข้าไปในช่องว่าง ๆ ระหว่างกระเพาะกับคอหอยหลังช่องปากจนกลับไปถึงปาก โดยมีคำอธิบายหลายอย่างว่าทำไมหูรูดหลอดอาหารส่วนล่างจึงคลายตัว
คำอธิบายอย่างหนึ่งก็คือเป็นการคลายตัวอย่างตั้งใจที่ได้เรียนรู้ ซึ่งเป็นเรื่องสามัญของคนไข้ที่เป็นหรือเคยเป็นโรคทานแล้วขับออก แม้การคลายตัวนี้จะเป็นเรื่องตั้งใจ แต่กระบวนการขย้อนออกโดยรวม ๆ ก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจ การคลายตัวเนื่องจากแรงดันภายในท้องเป็นคำอธิบายอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งกำหนดการบีบอัดในท้องเป็นกลไกหลัก กลไกที่เสนออย่างที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับรีเฟล็กซ์การเรอ นี่เป็นกลไกที่กล่าวถึงในวรรณกรรมมากที่สุด คือ การกลืนอากาศเข้าไปก่อนหน้าที่จะขย้อนออก ก่อรีเฟล็กซ์การเรอซึ่งจุดชนวนการคลายตัวของหูรูดหลอดอาหาร คนไข้บ่อยครั้งกล่าวถึงความรู้สึกเหมือนกับจะเรอก่อนจะขย้อนอาหารออก
วินิจฉัย
การวินิจฉัยกลุ่มอาการนี้จะอิงประวัติของคนไข้ การตรวจที่มีค่าใช้จ่ายสูงและเจ็บเช่น การตรวจการบีบตัวของกระเพาะอาหาร-ลำไส้เล็กส่วนต้น (gastroduodenal manometry) และการตรวจความเป็นกรดด่างของหลอดอาหาร (esophageal Ph testing) ไม่จำเป็นและบ่อยครั้งทำให้วินิจฉัยผิดพลาด มีการเสนอเกณฑ์วินิจฉัยหลายอย่างที่อิงลักษณะซึ่งปกติพบ
อาการหลักคือการขย้อนอาหารที่เพิ่งทาน จะต้องคงเส้นคงวา เกิดขึ้นอย่างน้อย 6 อาทิตย์ภายใน 12 เดือนที่ผ่านมา การขย้อนต้องเริ่มภาย 30 นาทีหลังจากทานอาหารเสร็จ คนไข้อาจจะเคี้ยวอาหารที่ขย้อนขึ้นมาหรือคายทิ้ง อาการต้องหยุดภายใน 90 นาที หรือเมื่ออาหารที่ขย้อนเริ่มเป็นกรด อาการต้องไม่ใช่มาจากการอุดตันทางเดินอาหาร และไม่ควรตอบสนองต่อการรักษาปกติของโรคกรดไหลย้อน ในผู้ใหญ่ การวินิจฉัยจะได้การยืนยันเมื่อไม่พบโรคทางกระเพาะลำไส้ ส่วนเกณฑ์ช่วยวินิจฉัยรวมทั้งการขย้อนที่ไม่มีรสเปรี้ยวคือเป็นรสกรด ปกติไม่มีกลิ่น ไม่ต้องพยายามทำ หรืออย่างมากจะรู้สึกเหมือนกับจะเรอ โดยไม่มีการขย้อนแบบจะอาเจียน และการขย้อนจะไม่สัมพันธ์กับอาการเวียนหัวหรือแสบร้อนกลางอก
คนไข้โดยเฉลี่ยจะไปหาหมอถึง 5 คนเป็นเวลา 2.75 ปีก่อนจะได้วินิจฉัยที่ถูกต้องว่ามีอาการกลุ่มนี้
การวินิจฉัยแยกโรค
กลุ่มอาการนี้ในผู้ใหญ่เป็นความผิดปกติที่ซับซ้อนและมีอาการคล้ายกับโรคทางกระเพาะอาหาร-หลอดอาหารหลายอย่างอื่น ๆ โรคทานแล้วขับออก (bulimia nervosa) และอัมพฤษ์กระเพาะอาหาร (gastroparesis) เป็นการวินิจฉัยผิดที่เกิดชุกสุดในคนไข้กลุ่มนี้ โดยโรคทานแล้วขับออกเป็นการวินิจฉัยผิดบ่อยที่สุดในคนไข้ผู้ใหญ่และโดยเฉพาะในเด็กวัยรุ่น นี่เป็นเพราะความคล้ายคลึงของอาการดังปรากฏต่อคนอื่น ๆ เช่น การอาเจียนตามด้วยการกิน โดยเฉพาะในคนไข้ระยะยาวที่อาจทานอาหารเป็นจำนวนมากเพื่อชดเชยการขาดอาหาร และความไม่ต้องการเปิดเผยสภาพและอาการของตนต่อผู้อื่น
แม้มีการเสนอว่ากลุ่มอาการนี้สัมพันธ์กับโรคทานแล้วขับออก แต่ไม่เหมือนโรคทานแล้วขับออก กลุ่มอาการนี้ไม่ได้ทำเอง ผู้ใหญ่และเด็กวัยรุ่นที่มีอาการนี้สำนึกเป็นอย่างดีถึงการขาดอาหารของตนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่สามารถควบคุมรีเฟล็กซ์ของตนได้ เทียบกับคนไข้โรคทานแล้วขับออก ที่ตั้งใจอาเจียนออก และน้อยครั้งมากที่จะกลืนอาหารเข้าไปใหม่อีก
อัมพฤกษ์กระเพาะอาหารเป็นการวินิจฉัยผิดอีกโรคหนึ่ง เพราะคนไข้อัมพฤกษ์กระเพาะบ่อยครั้งก็มีอาหารย้อนขึ้นมาหลังจากทานเข้าไป แต่ไม่เหมือนอาการนี้ อัมพฤกษ์กระเพาะจะทำให้อาเจียนอาหารที่ไม่ย่อยอีกต่อไปจากกระเพาะ (เทียบกับแค่ขย้อนขึ้นมา) โดยจะเกิดเป็นเวลาหลาย ชม. หลังจากทานอาหารแล้ว รู้สึกเวียนหัวและขย้อนแบบจะอาเจียนก่อน และมีรสขมหรือรสเปรี้ยวที่เป็นลักษณะปกติของอาเจียน
การจัดหมู่
อาการสำรอกขึ้นเป็นภาวะที่มีผลต่อการทำงานของกระเพาะและหลอดอาหาร โดยรวมอยู่ในหมู่โรคที่เรียกว่า "functional gastrointestinal disorder" ในคนไข้ที่มีประวัติโรคทางจิตเวชคือความผิดปกติในการทานอาหาร (eating disorder) กลุ่มอาการนี้จะรวมอยู่ในหมู่เดียวกับความผิดปกติในการทานอาหารอื่น ๆ เช่น โรคทานแล้วขับออก (bulimia) และอาการกินสิ่งที่ไม่ใช่อาหาร (pica) ซึ่งโดยพวกมันเองก็รวมกลุ่มอยู่ใต้ความผิดปกติทางจิตที่ไม่ใช่วิกลจริต (non-psychotic mental disorder) แต่ในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางใจ อาการนี้พิจารณาว่าเป็นความผิดปกติทางการบีบตัวของทางเดินอาหาร ไม่ใช่ความผิดปกติในการทานอาหาร เพราะคนไข้ปกติจะไม่สามารถควบคุมการเกิดขึ้นของอาการแลไม่มีประวัติความผิดปกติการทานอาหาร
การรักษาและพยากรณ์โรค
ปัจจุบันยังไม่มีวิธีการรักษาให้หายขาด ยายับยั้งการหลั่งกรดและยาอื่น ๆ ได้ลองใช้แล้วโดยได้ผลน้อยหรือไม่ได้ผลอะไร ในเด็กทารกและในผู้มีความพิการทางจิต การรักษาจะต่างกับผู้ใหญ่และวัยรุ่นที่ไม่พิการ
สำหรับผู้ใหญ่และวัยรุ่น เทคนิกการผ่อนคลายและ biofeedback คือ การวัดการตอบสนองทางสรีรภาพด้วยเครื่องมือโดยมีจุดประสงค์เพื่อจะควบคุมการตอบสนองเช่นนั้น ๆ ที่ทำหลังการทานอาหารหรือเมื่อไรที่การขย้อนขึ้นเกิดขึ้น พบว่าได้ผลดีที่สุด ในเด็กทารกและผู้พิการทางจิต การฝึกพฤติกรรมโดยลงโทษแบบเบา ๆ (mild aversive training) พบว่า ทำให้ดีขึ้นในกรณีโดยมาก การฝึกโดยลงโทษก็คือ การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมขย้อนขึ้นกับผลที่ไม่น่าชอบใจ และการให้รางวัลที่น่าชอบใจสำหรับพฤติกรรมการทานที่ดี เช่น การเอาของเปรี้ยวหรือขมให้อมเมื่อบุคคลเริ่มทำท่าทางหรือหายใจแบบที่ปกติเกิดพร้อมกับการขย้อนขึ้นโดยทั่วไป เป็นวิธีที่ยอมรับเพื่อการฝึกเช่นนี้ แม้จะมีงานศึกษาก่อน ๆ ที่เสนอให้หยิก
ส่วนในคนไข้ที่ไม่พิการทางใจ การสำรอกขึ้นไม่ใช่พฤติกรรมที่ตั้งใจ และสามารถปรับนิสัยได้โดยให้หายใจโดยใช้กะบังลมเพื่อแก้ความรู้สึกอยากจะสำรอกขึ้น นอกจากจะให้กำลังใจ ให้คำอธิบายเรื่องการแก้นิสัย แพทย์อาจแสดงการหายใจด้วยกะบังลมโดยให้ใช้ก่อนและระหว่างที่การสำรอกจะเกิด การหายใจวิธีนี้สามารถช่วยป้องกันแม้การอาเจียน เพราะเป็นการกันการหดเกร็งของท้องที่จำเป็นเพื่อขับของในกระเพาะอาหารออก
การบำบัดโดยให้กำลังใจและการหายใจจากกะบังลมมีหลักฐานว่าทำให้อาการดีขี้นในกรณี 56% และทำให้อาการยุติไปในกรณีอีก 30% ในงานศึกษาหนึ่งที่ตรวจคนไข้วัยรุ่น 56 คนโดยติดตามคนไข้หลังจากการรักษาเบื้องต้น 10 เดือน คนไข้ที่ใช้เทคนิกนี้ได้สำเร็จบ่อยครั้งสังเกตเห็นสุขภาพที่ดีขึ้นทันที ผู้ที่มีอาการทานแล้วขับออก หรือผู้ที่จงใจทำให้อาเจียนในอดีต มีโอกาสดีขึ้นลดลงเนื่องจากไม่สามารถแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีได้ เทคนิกนี้ไม่ใช้ในทารกหรือเด็กเล็ก ๆ เนื่องจากยากเกินไปเพราะต้องกะเวลาและมีสมาธิ แต่เด็กทารกจะหมดอาการนี้ภายใน 1 ปีหลังจากฝึกแบบลงโทษ
การระบาด
ความผิดปกติในการสำรอกเบื้องต้นบันทึกว่า เป็นปัญหาต่อทารกเกิดใหม่ ทารก เด็ก และบุคคลที่พิการทางจิต (เช่น มีปัญหาทางสติปัญญา/ประชาน/ปัญญาอ่อน) แต่ตั้งแต่นั้นก็พบแล้วว่า เกิดทั้งในชายหญิงในอายุทุกช่วงและผู้มีสติปัญญาทุกระดับ
ในบรรดาคนปัญญาอ่อน มีความชุกในทารก (6-10%) เท่า ๆ กับผู้ใหญ่ซึ่งอยู่ประจำใน รพ. (8-10%) ในทารก อาการมักเริ่มเมื่อมีอายุระหว่าง 3-12&npsb;เดือน ความชุกโรคในประชากรทั่วไปยังไม่ได้กำหนด แต่บางครั้งก็กล่าวว่าเกิดน้อย หรือว่าจริง ๆ เกิดไม่น้อย แต่วินิจฉัยไม่ค่อยถูก
ประวัติ
กรณีแรก ๆ สุดของอาการนี้ก็คือที่เกิดกับแพทย์ชาวมอริเชียส Charles-Édouard Brown-Séquard ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากการทดลองที่ทำกับตนเอง คือเพื่อตรวจสอบการตอบสนองของกรดในกระเพาะอาหารต่ออาหารต่าง ๆ หมอได้กลืนฟองน้ำที่ผูกไว้กับด้าย แล้วตั้งใจสำรอกมันขึ้นมาเพื่อวิเคราะห์สิ่งที่มันซับ โดยเป็นผลของการทดลองเช่นนี้ หมอในที่สุดก็สำรอกอาหารขึ้นมาเป็นประจำโดยเป็นรีเฟล็กซ์
มีรายงานคนไข้หลายรายงานก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่โดยมากจะวิเคราะห์ตามวิธีการที่ใช้และแนวคิดที่นิยมในเวลานั้น ิเริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 20 ก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ว่า กลุ่มอาการนี้ปรากฏในรูปแบบต่าง ๆ โดยเป็นการตอบสนองต่อภาวะต่าง ๆ แม้จะยังพิจารณาว่าเป็นความผิดปกติในเด็กทารกและผู้มีปัญหาทางสติปัญญาในเวลานั้น แต่ความแตกต่างของรูปแบบการแสดงออกระหว่างทารกกับผู้ใหญ่ก็ชัดเจนแล้ว เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1900 งานศึกษาในผู้ใหญ่ที่สุขภาพปกติเว้นอาการนี้ก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ คือรายงานวิเคราะห์อาการในผู้ใหญ่ที่ไม่พิการทางจิตจะปรากฏหลังจากช่วงนี้ ในตอนแรก รายงานกล่าวถึงอาการนี้ในผู้ใหญ่ว่าไม่ทำให้เสียหาย แต่ปัจจุบันก็กล่าวเป็นอีกอย่างหนึ่ง
ปัจจุบัน แม้จะมีจำนวนคนไข้มากขึ้นและก็มีคนมากขึ้นที่กล่าวถึงอาการนี้ของตนเอง แต่ความรู้ความเข้าใจถึงอาการนี้ในวงการแพทย์และสาธารณชนทั่วไปก็ยังจำกัด
ในวินัยปิฎก
พระวินัยปิฎก (ส่วนแรกของพระไตรปิฎก) ขุททกวัตถุขันธกะ ได้กล่าวถึงการสำรอกอาหารออกมาเคี้ยวไว้ คือพระพุทธองค์ได้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า ภิกษุผู้มักเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวอาหารที่สำรอกขึ้นมาหลังเที่ยงวันแล้วกลืนไม่เป็นอาบัติเนื่องจากฉันอาหารในเวลาเย็น (วิกาลโภชนา) โดยได้ตรัสถึงพระภิกษุผู้เป็นเหตุให้ทรงบัญญัติสิกขาบทไว้ว่า มีนิสัยเคี้ยวเอื้องเพราะชาติที่แล้วได้เกิดเป็นโค "[๒๗๓] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งมีนิสัยเคี้ยวเอื้อง ท่านสำรอกอาหารออกมาเคี้ยว แล้วกลืนเข้าไปอีก ภิกษุทั้งหลายตำหนิ ประณาม โพนทะนาว่า “ภิกษุนี้ฉันอาหารในเวลาวิกาล” แล้วนำเรื่องไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนี้เพิ่งจุติมาจากกำเนิดโค ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุผู้มีนิสัยเคี้ยวเอื้อง เคี้ยวเอื้องได้ ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุไม่พึงกลืนอาหารที่ออกมานอกปากแล้วเข้าไปอีก รูปใดกลืน พึงปรับอาบัติตามธรรม”"
- พระวินัยปิฎก ฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ 7 จุลวรรค ภาค 2 ข้อ 273 (ขุททกวัตถุขันธกะ)
ในสัตว์อื่น
การเคี้ยวเอื้องในสัตว์เช่น วัว ควาย แพะ และยีราฟ จัดเป็นพฤติกรรมปกติ เป็นสัตว์ที่เรียกรวม ๆ กันว่า สัตว์เคี้ยวเอื้อง (ruminant) แต่พฤติกรรมที่ว่านี้ แม้จะเรียกในภาษาอังกฤษว่า rumination เช่นกัน ก็ไม่เกี่ยวกับอาการในมนุษย์ เพราะเป็นเรื่องปกติของสัตว์ การสำรอกออกโดยไม่ได้ตั้งใจดังที่พบในมนุษย์ ก็พบในกอริลลาและไพรเมตอื่น ๆ อีกด้วย True merycism, as opposed to the cud-chewing process in ruminants, is also a normal part of the digestive process in some other animals, such as kangaroos. ส่วนสัตว์ในวงศ์ Macropodidae ซึ่งรวมสัตว์พวกจิงโจ้ มีพฤติกรรมที่นักวิชาการตั้งชื่อขึ้นโดยเฉพาะคือ "merycism" เป็นการขย้อนอาหารที่อาจเคี้ยวไม่ดีขึ้นมาเคี้ยวแล้วกลืนลงไปใหม่ เป็นกระบวนการที่ไม่จำเป็นในการย่อยอาหารเหมือนกับของพวกสัตว์เคี้ยวเอื้อง และไม่เกิดอย่างสม่ำเสมอทุก ๆ วัน
ฟีเวอร์
ฟีเวอร์ (FEVER) เป็นกลุ่มไอดอลหญิงของประเทศไทย มีสมาชิก 12 คน เปิดตัวเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 โดยมีแนวทางที่แตกต่างจากไอดอลกระแสหลักในตลาด และการทำเพลงในรูปแบบของซินท์ป็อป ซึ่งจากชื่อภาษาอังกฤษว่าฟีเวอร์ ทำให้แฟนคลับเรียกวงนี้แบบลำลองว่า วงไข้ และได้รับการนิยามว่าเป็นวงไอดอลสาวสุดเท่ และอินดี้
วงฟีเวอร์ได้ยุติบทบาทของวงลงในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 เนื่องจากผลกระทบของการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรน่า 2019 (โควิด-19)
ช่วงเริ่มต้น
อธิปติ ไพรหิรัญ มีแนวคิดก่อตั้งกลุ่มไอดอลหญิงขึ้น โดยมุ่งเน้นความแตกต่างจากไอดอลในกระแสหลัก ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2561 ได้เปิดรับสมัครสมาชิกเป็นหญิงอายุระหว่าง 15–23 ปี มีผู้สมัครทั้งสิ้น 136 คน คัดเหลือ 12 คน และเปิดตัวสมาชิกทั้ง 12 คนอย่างเป็นทางการในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2561
จากนั้นได้มีการปล่อยคลิปวีดีโอเพื่อแนะนำตัวสมาชิกของวงออกมาทางช่องยูทูบแชแนล FEVER Thailand ภายใต้ชื่อ Fever Profile ซึ่งเริ่มต้นด้วย ซู ในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2561 จากนั้นตามมาด้วย สแปม ซี ปาย บีม ใบเฟิร์น บอส ใบบัว ใบหม่อน ป็อป ฟอล์ย และบีมบีม ตามลำดับ จนกระทั่งครบทั้ง 12 คน
วงฟีเวอร์ได้เริ่มต้นการออกอากาศสดเพื่อพบปะแฟนคลับครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ผ่านเฟซบุ๊กไลฟ์ของวงชื่อว่า FEVER ซึ่งมีผู้รับชมรวมกว่า 19,800 วิว และยอดแสดงความรู้สึกกว่า 781 ครั้ง รวมถึงได้ออกอากาศรายการของวงผ่านทางยูทูบแชแนล ชื่อว่า FEVER DAY ซึ่ง EP 01 เผยแพร่ครั้งแรกวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
วันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอซิงเกิลเดบิวต์ ซึ่งก็คือเพลงแรกของวง คือเพลงชื่อว่า Start Again โดยเป็นแนวเพลงที่มีความเป็นยุค 90 อยู่ภายในบทเพลง และการถ่ายทำมิวสิกวีดีโอที่เป็นโทนที่มีความดุดัน ซึ่งมี ป็อบ เป็นเซ็นเตอร์ของเพลง โดยบทเพลงดังกล่าวนั้นยังมีความหมายต่อบีมบีม หนึ่งในสมาชิกของวง ที่เคยออดิชั่นเข้าเป็นสมาชิกของวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตได้สำเร็จ แต่จำเป็นต้องละทิ้งความฝันตรงนั้นเพราะเหตุผลด้านงานประจำและครอบครัว ซึ่งการได้กลับมาเป็นไอดอลอีกครั้งกับวงฟีเวอร์ เป็นเหมือนการได้เริ่มต้นใหม่ หรือการ Start Again กับการเป็นไอดอลอีกครั้ง
ต่อมาในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2562 ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลงรอง ชื่อว่า Ghost World ซึ่งมีเนื้อเพลงเป็นภาษาอังกฤษทั้งเพลง โดยได้รับคำชมจาก Fungjaizine.com แม็กกาซีนออนไลน์ของแวดวงของดนตรีอินดี้ ว่าถือว่าเป็นอีกหนึ่งบทเพลงที่ดีไม่แพ้เพลงหลัก และฉีกแนวเพลงจากไอดอลวงอื่นในประเทศไทยได้อย่างน่าสนใจ ซึ่งมิวสิกวีดีโอเองถ่ายทำโดยให้ความรู้สึกถึงการถูกจ้องมองจากสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่ตลอดเวลา ผ่านงานอดิเรกของสมาชิกวงแต่ละคนที่แตกต่างกันไป ซึ่งตัวตนที่แท้จริงของแต่ละคนนั้นอาจจะไม่ได้เป็นเหมือนที่ใครหวังให้เป็น โดยเพลงนี้มี บอส เป็นเซ็นเตอร์ของเพลง
จุฬาตรีคูณ
จุฬาตรีคูณ อาจหมายถึง
ฟีเวอร์
เปิดตัวเป็นทางการ
เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 วงฟีเวอร์ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ณ งานไอดอลเอกซ์โป 2019 กรุงเทพฯ ซึ่งได้รับการตอบรับจากแฟนคลับและผู้ร่วมงานไอดอลเอกซ์โปเป็นอย่างดี ถึงแม้จะขึ้นแสดงเป็นวงสุดท้ายก็ตาม โดยได้มีการใช้เพลง Start Again และเพลง Ghost World ขึ้นแสดงบนเวทีการแสดงต่อหน้าผู้ชมเป็นครั้งแรก
ต่อมาในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลงรอง เพลงที่ 2 คือเพลง Password ซึ่งพูดถึงการหาหนทางในการเปิดใจของคนที่ปิดกั้นสิ่งต่าง ๆ โดยแนวเพลงเป็นรูปแบบของซิตี้ป๊อปในรูปแบบของญี่ปุ่น ที่ให้ความรู้สึกสบาย ๆ ปนกับความหวาน และรูปแบบการแต่งตัวแบบแฟชั่นย้อนยุคช่วงต้นยุค 80s ภายในมิวสิกวีดีโอ โดยการนำแนวเพลงซิตี้ป๊อปมาทำเพลงถือเป็นอีกหนึ่งความแตกต่างที่โดดเด่นของวงฟีเวอร์ ซึ่งนี้มี บีม และบีมบีม เป็นเซ็นเตอร์คู่ของเพลง
วันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2562 วงฟีเวอร์ได้จัดกิจกรรมพบปะกับแฟนคลับเป็นครั้งแรก ในรูปแบบของกิจกรรมถ่ายภาพคู่หรือทูช็อต (2-shot) ซึ่งคล้ายคลึงกับวงไอดอลอื่น ๆ ในชื่อ Fever 1st Single 'Start Again' 2Shot ณ เวสต์เกต ฮอลล์ ชั้น 4 ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล เวสต์เกต โดยบัตรสำหรับการร่วมกิจกรรมนั้นจะได้มาจากการสั่งซื้อแผ่นซีดี Fever 1st Single 'Start Again' ซึ่งกิจกรรมประกอบไปด้วยการถ่ายภาพคู่ (2-shot) กับสมาชิกที่ตนต้องการถ่ายด้วย นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมพิเศษ คือการจำหน่ายบัตรทูช็อตรอบพิเศษ เพื่อสุ่มลุ้นถ่ายภาพคู่กับบุคคลปริศนาภายในบูทถ่ายภาพ ประกอบไปด้วย สมาชิกจากวงสยามดรีม คือ ไอซ์ แฟนนี่ แมรี่ ฮิคาริน และสมาชิกวงโซเมอิโยชิโนะห้าสิบเอ็ด คือ พลอย อาย ปาล์มมี่ และแขกพิเศษ ผู้จัดการวงสยามดรีม และผู้จัดการวงฟีเวอร์ ออม วงเทเลกซ์เทเลกส์ และทีมงาน โดยสิ้นสุดกิจกรรมด้วยการขึ้นเวทีพบปะแฟนคลับ และการแสดงเพลง Password เพื่อเป็นการขอบคุณที่มาร่วมกิจกรรม
ซิงเกิลที่ 2 Underground
ในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2562 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลง Underground ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 2 ของวง โดยมีเนื้อเพลงเป็นภาษาอังกฤษทั้งเพลง พูดถึงการเลือกทำตามในสิ่งที่ตนเองเชื่อมั่น โดยไม่สนต่อมุมมองและการตัดสินจากภายนอก ซึ่งต้องก้าวข้ามอุปสรรค์ต่าง ๆ มากมาย สำหรับมิวสิกวีดีโอนั้นมีการปรับโทนจากมิวสิกวีดีโอก่อนหน้าที่เป็นโทนมืด มาเป็นการถ่ายทำกลางแจ้งที่มีแสงสว่างทำให้ได้อารมรณ์ที่แตกต่าง โดยเดินทางไปถ่ายทำที่ริมทะเล แต่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่ามิวสิกวีดีโอยังคงมีบางช่วงที่ใช้สีไม่เหมาะสมกับบรรยากาศในการถ่ายทำ ทำให้ใบหน้าของสมาชิกของวงในเพลงนั้นดูหม่นหมองเกินไป แต่ในภาพรวมของมิวสิกวีดีโอและเพลงถือว่าดีและมีความแตกต่างจากไอดอลวงอื่น
วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2562 ได้ร่วมแสดงภายในงานคอนเสิร์ต บิ๊กเมาท์เทน เฟสติวัล ครั้งที่ 10 โดยขึ้นแสดงบนเวที Egg Stage ก่อนคิวของอิงค์ วรันธร และมาในรูปแบบการแต่งตัวเป็นเนตรนารีหญิง ผูกผ้าพันคอสีแดง ขึ้นแสดงด้วยเพลง Ghost World, Start Again, Underground และเพลง Password ตามลำดับ
วันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2562 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลงรอง ชื่อว่า The Feeling ซึ่งมี ซู รับตำแหน่งเป็นเซ็นเตอร์ของเพลง บทเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับการรับฟัง และการให้กำลังใจผู้คนที่กำลังพบเจอกับอุปสรรค์ต่าง ๆ ผ่านตัวละครในมิวสิกวีดีโอคือ สมาชิกของวง พนักงานออฟฟิต และนักเต้นบัลเลต์ ถ่ายทอดผ่านบทเพลงที่เพิ่มความเป็นซินธ์ป๊อปที่มากขึ้นจากเพลงที่ผ่านมา
นอกจากนี้ วงฟีเวอร์ได้ออกอากาศรายการใหม่ผ่านทางช่องยูทูบแชแนลของวง ชื่อว่า Fever Lab ตอนแรก เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2563 เป็นรายการเกี่ยวกับการเล่นเกมตอบคำถามหรือเกมการทดสอบ ทดลองในหัวข้อต่าง ๆ ที่แตกต่างกันไปในแต่ละตอน ซึ่งในบางตอนมีทีมงาน และมีสมาชิกจากวงไอดอลอื่นมาร่วมสนุกในรายการด้วย
วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2563 วงฟีเวอร์ได้จัดกิจกรรม FEVER LIVE HEART FROM HOME โดยเปิดโอกาสให้แฟนคลับที่ทำกิจการหรือธุรกิจส่วนตัวแล้วได้รับผลกระทบจากโควิด-19 ได้พูดคุยออกอากาศกับสมาชิกของวงเพื่อระบายเกี่ยวกับปัญหาที่ประสบอยู่อันเนื่องมาจากโควิด-19 พูดคุยรับกำลังใจจากสมาชิกในวง และเปิดโอกาสให้ฝากร้านออกอากาศได้ โดยจะต้องผ่านการลงทะเบียนและคัดกรองจากทีมงานก่อนล่วงหน้า และพูดคุยภายในกรอบหัวข้อและเวลาที่กำหนด
จากนั้นวงฟีเวอร์ ได้แบ่งสมาชิกของวงออกเป็น 2 ยูนิต เพื่อจัดทำเพลงรอง จำนวน 2 เพลง เพลงแรกมีชื่อว่า Stop! ขับร้องโดย บีม, ใบเฟิร์น, ใบหม่อน, บีมบีม, บอส และสแปม พูดถึงความรู้สึกของคนที่ถูกแอบรักที่ยังไม่พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงสถานะจากเพื่อนสนิทเพื่อเป็นแฟนกับอีกฝ่าย เผยแพร่ครั้งแรกในรูปแบบเพลงประกอบอนิเมชั่นเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2563 และเพลงที่สองชื่อว่า NGLMD ย่อมาจาก Never Gonna Let Me Down ขับร้องโดย ป๊อป, ซี, ฟอล์ย, ใบบัว, ซู และปาย เป็นบทเพลงภาษาอังกฤษทั้งเพลง พูดถึงการเฝ้ารอให้คนที่เรารักเห็นคุณค่า แม้ว่าจะต้องหลอกตัวเองก็ตาม เผยแพร่ครั้งแรกในรูปแบบเพลงประกอบอนิเมชั่นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งทั้งสองเพลงใช้ภาพประกอบเป็นอนิเมชั่นการ์ตูนลายเส้นของ linnatamm
ต่อมาวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2563 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลง NGLMD ซึ่งสมาชิกวงในยูนิตนี้เป็นผู้แสดงภายในมิวสิกวีดีโอในชุดสีแดงทั้งตัว พร้อมกับบรรยากาศที่ชวนอึดอัดตามความหมายของเพลง
และวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2563 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลง Stop! โดยมิวสิกวีดีโอนั้นบอกเล่าเรื่องราวของหญิงที่รับรู้อย่างชัดเจนว่าเพื่อนในกลุ่มกำลังแอบชอบ ทำให้เธอเลือกที่จะตีตัวออกห่างเพราะรู้ตัวว่าไม่อาจรู้สึกกับเพื่อนคนนี้ไปมากกว่านี้
วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 วงฟีเวอร์ได้จัดกิจกรรม Fever 2nd Single 'Underground' 2Shot Event ณ เวสต์เกต ฮอลล์ ชั้น 4 ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัล เวสต์เกต โดยในครั้งนี้ได้แยกบัตรทูช็อต (2-shot) ออกมาจำหน่ายทางช่องทางออนไลน์ จากเดิมจะมาพร้อมกับซีดีซิงเกิลเพลง ซึ่งกิจกรรมภายในงานประกอบด้วยการถ่ายภาพคูกับสมาชิกของวงหรือทูช็อต กิจกรรม Fansign คือการให้สมาชิกวงเซ็นชื่อลงบนซีดี กิจกรรมโกลเด้นทิคเก็ต (Golden Ticket) ซึ่งเป็นกิจกรรมพิเศษที่สุ่มแจกมากับซีดีซิงเกิลที่ 2 จำนวน 30 ใบ สามารถที่จะทูช็อตกับสมาชิก 1 คน ถ่ายภาพหมู่กับสมาชิกทั้ง 12 คน ได้รับโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นของสมาชิกทั้ง 12 คน และถ่ายภาพคู่ด้วยกล้องโพลารอยด์ (Cheki) พร้อมลายเซ็นกับสมาชิกอีก 1 คน กิจกรรมถ่ายภาพกับสมาชิกในบูทปริศนา ซึ่งผู้ร่วมกิจกรรมจะไม่สามารถทราบได้ว่าใครอยู่ในนั้น ประกอบไปด้วย สมาชิกของวง ทีมงาน และสมาชิกจากวงไอดอลอื่น อาทิ สยามดรีม, ไวโอเลต วิ้งค์, เดซี่ เดซี่, สเว็ตซิกซ์ทีน, ชายน์นิ่ง สตาร์, อาคิระคุโระ และการแสดงบนเวทีของสมาชิกวงทั้ง 12 คน โดยในช่วงท้ายของงานได้มีการประกาศเพลงใหม่ซิงเกิล 3 คือเพลง If you want me ซึงมี ปาย เป็นตำแหน่งเซ็นเตอร์
ซิงเกิลที่ 3 If You Want Me
วันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2563 วงฟีเวอร์ได้ปล่อยมิวสิกวีดีโอเพลง If You Want Me มี ปาย เป็นตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลง และ ซี ไม่สามารถมาร่วมถ่ายทำมิวสิกวีดีโอได้เนื่องจากปัญหาสุขภาพ มิวสิกวีดีโอบอกเล่าเรื่องราวของการทำตามความคาดหวังของคนอื่นที่แนะนำมาด้วยความหวังดี โดยไม่ได้ถามว่าตัวเรารู้สึกอย่างไรกับสิ่งนั้น และตัวตนของเราจริง ๆ ของเราเป็นเช่นไร ซึ่งบทเพลงนี้มีความโดดเด่นในช่วงจังหว่ะของการแรปโดยสมาชิกของวงคือ ใบบัว บอส และปาย ที่เร่งเร้าตามจังหว่ะของเพลงไปอย่างลงตัว
จากนั้นวงฟีเวอร์ได้เข้าร่วมการแข่งขันในรายการโลดี เอกซ์ เนกซท์ไอดอล (Lodi X Next Idol) ซึ่งเป็นการประกวดและแข่งขันของวงไอดอลในประเทศไทย จำนวน 20 วง ออกอากาศทางช่องเวิร์คพอยท์ โดยปรากฏตัวครั้งแรกในรายการในตอนแรกของการออกอากาศคือวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 แข่งขันรอบที่ 1 แบทเทิลกับวงเรดสปินด้วยเพลง The Feeling และชนะไปด้วยคะแนน 2 ใน 3 ของคณะกรรมการ แข่งขันรอบที่ 2 เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2564 กับวง สยามดรีม ด้วยเพลง ไม่รักเธอ - WAii Playgirl ชนะไปด้วยคะแนน 251 คะแนน และชนะการแข่งขันในรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ในการแข่งขันรอบไฟนอลกับวงไวโอเล็ต วิ้งค์ และวงทศเกิร์ล ซึ่งต้องใช้บทเพลงที่แต่งขึ้นใหม่มาใช้แข่งขัน โดยวงฟีเวอร์ใช้เพลง Crush! ในการชนะการแข่งขัน