cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระสูตร
ในศาสนาเชน พระสูตรเป็นพระธรรมเทศนาของพระมหาวีระ ซึ่งรวบรวมในเชนอาคมเช่นเดียวกันกับตำรากฎเกณฑ์ (บัญญัติในภายหลัง) ในภายหลัง
สมชาย ไชยเวช
พลตำรวจเอกสมชาย ไชยเวช  (23 มกราคม พ.ศ. 2477 — 21 เมษายน พ.ศ. 2565) อดีตรองอธิบดีกรมตำรวจ อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดขอนแก่น และอดีตคณะกรรมการสภามหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ
พลตำรวจเอก สมชาย เกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2477 เป็นบุตรชายคนที่ 1 ของ นายเชาว์ กับ นางประสม ไชยเวช มีพี่น้อง 4 คน พลตำรวจเอก  สมชาย ไชยเวช สมรส กับ นางยุวดี ไชยเวช (สกุลเดิม วงษ์โกวิท) มีบุตร 4 คน
การรับราชการ
ขณะดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยอธิบดีกรมตำรวจและรองอธิบดีกรมตำรวจ พ.ศ. 2535-2538 รับผิดชอบงานป้องกันและปราบปรามในเขตนครบาลและจังหวัดทางภาคเหนือ ผลงานการจับกุมคดีสำคัญๆ ได้เป็นจำนวนมาก เป็นประธานจัดสร้างหลวงพ่อโสธร เนื่องในวาระ ครบ 80 ปี กรมตำรวจ ซึ่งสร้างรายได้ให้กรมตำรวจประมาณ 1,000 ล้านบาท เพื่อนำเงินส่วนนี้ไปพัฒนาข้าราชการ อีกทั้ง พล.ต.อ.สมชาย ไชยเวช เป็นผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยตำรวจท่านแรก
การเมือง
พล.ต.อ.สมชาย ไชยเวช เกษียณอายุราชการเมื่อ พ.ศ. 2538 และได้ลงสมัครเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาจังหวัด ขอนแก่นในปี พ.ศ. 2543 และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาเป็นอันดับหนึ่ง ในจังหวัด ขอนแก่น จากจำนวน 6 ท่าน
อ้างอิง
http://www.rpca.ac.th/oldcommand/page6a4_1.htm
46
46 (สี่สิบหก) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 45 (สี่สิบห้า) และอยู่ก่อนหน้า 47 (สี่สิบเจ็ด)
หมึกสายเล็ก
หมึกสายเล็ก, หมึกยักษ์เล็ก, หมึกสายขาว (Dollfus' octopus; ) เป็นมอลลัสก์ประเภทหมึกสายชนิดหนึ่ง
46
ในทางคณิตศาสตร์
1,2,23,46
หมึกสายเล็ก
จัดเป็นหมึกสายขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 6–12 เซนติเมตร มีหนวด 8 เส้น แต่ละเส้นมีความยาวใกล้เคียงกันโคนหนวดแต่ละเส้นมีแผ่นหนังเชื่อมติดกัน ด้านในของหนวดทุกเส้นมีปุ่มดูดเรียงกันเป็นสองแถวสำหรับจับสัตว์กินเป็นอาหาร ลำตัวสีเทาอมดำหรือสีน้ำตาลอ่อน ด้านท้องสีขาว
ซ่อนตัวอยู่ตามพื้นที่เป็นโคลนหรือโคลนปนทราย พบตามชายฝั่งทะเลทั่วไป กินสัตว์น้ำขนาดเล็ก ๆ เช่น กุ้ง ปู หรือหอย เป็นอาหาร เป็นหนึ่งในชนิดของหมึกสายที่พบได้ในเขตน่านน้ำไทย
ในเขตจังหวัดระยอง มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "หมึกกระเป๋า" เนื่องจากชาวประมงจะจับโดยการใช้เปลือกหอยโนรีผูกเชือกหย่อนลงไปในทะเล รอให้หมึกเข้ามาซ่อนตัวในเปลือกหอย แล้วจึงสาวเชือกขึ้นมาหลังจากผ่านไป 2 วัน หากเป็นเรือประมงขนาดใหญ่จะวางเปลือกหอยด้วยวิธีการนี้เป็นหมื่นชิ้น แฤดูกาลที่หมึกสายเล็กจะมีมากที่สุด คือ ช่วงเข้าพรรษา ซึ่งเป็นช่วงฤดูมรสุม อาจจับได้ปริมาณมากครั้งละ 20 กิโลกรัม ในขณะที่ภาษาใต้เรียกว่า "วุยวาย" หรือ "โวยวาย" หรือ "วาย" และมีวิธีการจับที่คล้ายกันที่จังหวัดเพชรบุรีและตราด แต่ที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา จะใช้วิธีการจับด้วยการใช้เหล็กแหลมแทงตามชายหาดเมื่อน้ำลด โดยล่อให้หมึกสายเล็กใช้หนวดจับเหยื่อซึ่งเป็นเนื้อปูจำพวกปูเปี้ยวหรือปูลมที่บริเวณปากรู จากนั้นจึงใช้เหล็กแหลมแทงเข้าที่บริเวณใต้ตา จึงจะได้ทั้งตัว ซึ่งวิธีการนี้ต้องใช้ความชำนาญ
เล่าเสี้ยน
เล่าเสี้ยน (ค.ศ. 207 – 271) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลิว ช่าน  มีชื่อรองว่า กงซื่อ (公嗣) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่สองและพระองค์สุดท้ายของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก เมื่อขึ้นครองราชย์ขณะพระชนมายุ 16 พรรษา ได้ทรงมอบหมายราชการแผ่นดินให้อยู่ในการดูแลของอัครมหาเสนาบดีจูกัดเหลียงและราชเลขานุการลิเงียม พระองค์ครองราชย์เป็๋นเวลา 40 ปีและถือเป็นจักรพรรดิที่ครองราชย์ยาวนานที่สุดในยุคสามก๊ก ในรัชสมัยของเล่าเสี้ยน มีการรบกับวุยก๊กที่เป็นรัฐข้าศึกหลายครั้ง ส่วนใหญ่บัญชาการรบด้วยจูกัดเหลียงและเกียงอุยผู้สืบทอดภารกิจ แต่ได้ผลเพียงเล็กน้อย ในที่สุดเล่าเสี้ยนยอมจำนนต่อวุยก๊กในปี ค.ศ. 263 หลังเตงงายโจมตีเซงโต๋เมืองหลวงของจ๊กก๊กโดยฉับพลัน เล่าเสี้ยนย้ายไปอยู่ที่ลกเอี๋ยงเมืองหลวงของวุยก๊ก ได้รับบรรดาศักดิ์เป็น "อ่านลกก๋ง" (อันเล่อกง) ใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายอย่างสงบสุขก่อนจะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 271 อาจด้วยสาเหตุธรรมชาติ
ทรงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างในวัยทารกนามว่า "อาเต๊า" (阿斗) เล่าเสี้ยนมักจะถูกมองว่าเป็นนักปกครองที่ไร้ความสามารถ พระองค์ยังถูกกล่าวหาว่ามัวแต่เสพสุขสำราญจนไม่ใส่ใจงานราชการแผ่นดิน อย่างไรก็ตาม นักวิชาการสมัยใหม่บางคนมีความเห็นที่แตกต่างออกไปเกี่ยวกับความสามารถของเล่าเสี้ยน เนื่องจากรัชสมัยที่ปกครองยาวนานของเล่าเสี้ยนในจ๊กก๊กนั้นปราศจากการก่อรัฐประหารและการนองเลือดในราชสำนักและเป็นราชสำนักเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นในยุคสมัยสามก๊กที่ยังคงปราศจากการนองเลือด ไม่เพียงเท่านั้น ในพงศาวดารสามก๊ก จูกัดเหลียงได้เขียนบันทึกกล่าวยกย่องสรรเสริญเล่าเสี้ยนว่า มีความฉลาดปราดเปรื่อง อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน ชื่อของ "อาเต๊า" ยังคงใช้กันทั่วไปในภาษาจีนเพื่ออธิบายถึงผู้ที่ไร้ความสามารถซึ่งจะไม่มีวันประสบความสำเร็จใด ๆ แม้จะได้รับความช่วยเหลือมากมายก็ตาม
ตามที่ตันซิ่ว ผู้เขียนบันทึกจดหมายเหตุสามก๊กได้ตั้งข้อสังเกตว่า ตรงข้ามกับธรรมเนียม จูกัดเหลียงไม่ได้ก่อตั้งสำนักงานประวัติศาสตร์ในราชสำนักของเล่าเสี้ยน และภายหลังจูกัดเหลียงถึงแก่อสัญกรรม ปรากฏว่าเล่าเสี้ยนไม่ได้ทำการรื้อฟื้นตำแหน่งนั้น ดังนั้น เหตุการณ์หลายอย่างในรัชสมัยของพระองค์จึงไม่ได้ถูกบันทึกไว้ ทำให้รายละเอียดเกี่ยวกับรัชสมัยของเล่าเสี้ยนในบันทึกประวัติศาสตร์มีอยู่จำกัด
ประวัติช่วงต้น
เล่าเสี้ยนเป็นบุตรชายคนโตของขุนศึกเล่าปี่ที่เกิดกับกำฮูหยินภรรยา ในปี ค.ศ. 208 โจโฉศัตรูของเล่าปี่ผู้ได้ครองอาณาเขตส่วนใหญ่ทางภาคเหนือของจีนได้นำทัพรุกรานมณฑลเกงจิ๋ว เล่าปี่อพยพหนีลงใต้ ระหว่างนั้นได้ถูกทัพทหารม้าฝีมือดีของโจโฉไล่ตามตีในยุทธการที่สะพานเตียงปันเกี้ยว เล่าปี่จำต้องทิ้งกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนไว้เบื้องหลังเพื่อหนีต่อไป จูล่งขุนพลของเล่าปี่ประจำอยู่ด้านหลังเพื่อคุ้มครองครอบครัวของเล่าปี่ จูล่งอุ้มทารกเล่าเสี้ยนไว้ในอ้อมแขนและพาทั้งกำฮูหยินและเล่าเสี้ยนไปยังที่ปลอดภัย (คาดว่ากำฮูหยินน่าจะเสียชีวิตในช่วงเวลาหนึ่งก่อนปี ค.ศ. 209 เพราะเมื่อซุนฮูหยินภรรยาอีกคนของเล่าปี่หย่าร้างกับเล่าปี่ในปี ค.ศ. 211 เล่าเสี้ยนในเวลานั้นอยู่ในการดูแลของซุนฮูหยิน)
เรื่องราวอีกกระแสเกี่ยวกับประวัติช่วงต้นของเล่าเสี้ยนมีบันทึกในเว่ยเลฺว่ (ประวัติศาสตร์ย่อวุยก๊ก) ที่เขียนโดยยฺหวี ฮฺวั่น ระบุว่าเล่าเสี้ยนซึ่งตอนนั้นอายุหลายปีแล้วได้พลัดพรากจากเล่าปี่ระหว่างที่เล่าปี่ถูกโจโฉโจมที่เสียวพ่ายในปี ค.ศ. 200 เล่าเสี้ยนพลัดไปอยู่ที่เมืองฮันต๋งและถูกขายโดยพ่อค้าทาส เมื่อเล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 211 เล่าเสี้ยนได้กลับมาอยู่กับบิดาอีกครั้ง แต่เรื่องราวนี้ถูกคัดออกโดยเผย์ ซงจือผู้เขียนอรรถาธิบายประกอบจดหมายสามก๊กโดยคำนึงถึงบันทึกในแหล่งอื่น ๆ
สมัยจูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการ
ในขณะที่จูกัดเหลียงมีชีวิตอยู่ พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงปฏิบัติต่อเขาประดุจบิดา ทรงปล่อยให้จูกัดเหลียงบริหารราชการแผ่นดินเอาไว้ทั้งหมด จูกัดเหลียงได้แนะนำให้ข้าราชการที่เชื่อถือได้หลายคน รวมทั้งบิฮุย ตันอุ๋น กุยฮิวจี๋ และเฮียงทง เข้ารับตำแหน่งที่สำคัญ ด้วยคำแนะนำของจูกัดเหลียง พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้จับมือเป็นพันธมิตรกับรัฐอู๋ตะวันออก(ง่อก๊ก) ช่วยให้ทั้งสองรัฐสามารถอยู่รอดได้จากการต่อสู้รบกับรัฐวุยก๊ก(วุยก๊ก) ที่ใหญ่กว่ามาก ในช่วงที่จูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการ รัฐบาลมีประสิทธิภาพอย่างมากและไม่ฉ้อราษฎร์บังหลวง ทำให้รัฐขนาดเล็กอย่างรัฐจ๊กก๊ก สามารถเตรียมพร้อมสำหรับการทัพทางทหารได้
หลังการสวรรคตของพระเจ้าเล่าปี่ ชนเผ่าลำมัน (หนานหมาน) ทางตอนใต้ได้แยกตัวออกจากการปกครองของรัฐจ๊กก๊ก ใน ค.ศ. 225 จูกัดเหลียงมุ่งลงทางใต้และประสบความสำเร็จทั้งชัยชนะทางทหารและเกลี้ยกล่อมโน้มน้าวใจ ก็สามารถรวมภาคใต้กลับคืนสู่จักรวรรดิ สำหรับการสำเร็จราชการส่วนที่เหลือของจูกัดเหลียง ชนเผ่าลำมันทางตอนใต้จะเป็นผู้มีส่วนสำคัญในการทัพต่อต้านรัฐวุยก๊กของรัฐจ๊กก๊ก
เริ่มต้นใน ค.ศ. 227 จูกัดเหลียงเปิดฉากการบุกขึ้นเหนือห้าครั้งเพื่อโจมตีรัฐวุยก๊ก แต่ทั้งหมดยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือความล้มเหลวทางทหาร(แม้ว่าจะไม่ใช่ความพินาศย่อยยับทางทหาร) โดยกองทัพของเขาได้ประสบเสบียงอาหารหมดลงก่อนที่พวกเขาจะสามารถสร้างความเสียหายอย่างมีนัยสำคับกับรัฐวุยก๊ก ดังนั้นจึงถูกบีบบังคับให้ล่าถอย ในช่วงหนึ่งของการทัพของจูกัดเหลียงได้เกิดวิกฤตการณ์ทางการเมืองที่แท้จริงเพียงครั้งเดียวในช่วงที่จูกัดเหลียงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ใน ค.ศ. 231 เนื่องจากไม่สามารถจัดส่งเสบียงอาหารได้เพียงพอ ลิเงียม ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับจูกัดเหลียง ปลอมแปลงพระราชโองการของพระเจ้าเล่าเสี้ยนรับสั่งให้จูกัดเหลียงถอยทัพกลับเสฉวน เมื่อจูกัดเหลียงจับพิรุธได้ เขาได้ถวายแนะนำให้ลิเงียมออกจากตำแหน่งและถูกกักบริเวณภายในบ้าน และพระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงยอมทำตามคำแนะนำนั้น
ใน ค.ศ. 234 ในขณะที่จูกัดเหลียงได้ยกทัพโจมตีรัฐวุยก๊กเป็นครั้งสุดท้าย เขาได้ล้มป่วยหนัก เมื่อทรงทราบว่าจูกัดเหลียงล้มป่วย พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้ส่งลิฮก(李福) ไปยังแนวหน้าเพื่อเยี่ยมดูอาการของจูกัดเหลียงและสอบถามเกี่ยวกับเรื่องสำคัญของแผ่นดินว่า หากจูกัดเหลียงสิ้นบุญแล้วจะให้ใครมาสืบทอดตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแผ่นดินต่อล่ะ? จูกัดเหลียงได้แนะนำให้เจียวอ้วนสืบทอดต่อจากเขา เมื่อเจียวอ้วนสิ้นแล้วก็ให้บิฮุยสืบทอดแทน ลิฮกได้ถามต่อว่า หากบิฮุยสิ้นแล้วจะให้ใครมาแทนต่อ จูกัดเหลียงไม่ได้ตอบแต่อย่างใด ภายหลังจากนั้นไม่นานจูกัดเหลียงถึงแก่อสัญกรรม พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามคำสั่งเสียของจูกัดเหลียง และแต่งตั้งเจียวอ้วนเป็นผู้สำเร็จราชการคนใหม่แทน
สมัยเจียวอ้วนเป็นผู้สำเร็จราขการ
เจียนอ้วนเป็นนักบริหารปกครองที่มีความสามารถ และเขายังคงดำเนินนโยบายภายในประเทศของจูกัดเหลียง ทำให้รัฐบาลมีประสิทธิภาพอย่างมาก นอกจากนี้เขายังเป็นที่รู้จักในเรื่องความอดทนต่อความเห็นไม่ลงรอยกันและความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่มีความสามารถทางด้านการทหารมากนัก อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าเขาได้ละทิ้งนโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าวต่อรัฐวุยก๊กของจูกัดเหลียง และใน ค.ศ. 241 ได้ถอนทหารส่วนใหญ่ออกจากฮั่นตงไปยังอำเภอฟู่ (涪縣; เหมียนหยาง, มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน) จากจุดนั้น รัฐจ๊กก๊กมักจะอยู่ในสถานะการป้องกันและไม่แสดงท่าทีเป็นภัยคุกคามต่อรัฐวุยก๊กอีกต่อไป การป้องกันของฉู่ฮั่นถูกตีความโดยเหล่าข้าราชการรัฐอู๋ตะวันออกหลายคนว่า  รัฐจ๊กก๊กได้ทอดทิ้งพันธมิตรและสงบศึกกับรัฐวุยก๊ก แต่ซุนกวน พระจักรพรรดิแห่งอู๋ ทรงพระราชวินิจฉัยอย่างถูกต้องว่าเป็นเพียงสัญญาณความอ่อนแอ ไม่ไช่ทอดทิ้งพันธมิตร
ใน ค.ศ. 237 จักรพรรดินีจิงไอ่ได้สิ้นพระชนม์ ในปีนั้น พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงรับพระขนิษฐาของพระนางเป็นพระอัครมเหสี และใน พ.ศ. 238 ทรงแต่งตั้งพระนางให้เป็นจักรพรรดินี ตำแหน่งของพระนางยังคงเหมือนกับพระเชษฐภคินีของพระนาง นามว่า จักรพรรดินีจาง(เตียวซีคนที่ 2)
ใน ค.ศ. 243 เจียวอ้วนได้ล้มป่วยและโอนอำนาจส่วนใหญ่ให้กับบิฮุย และตันอุ๋น ผู้ช่วยของเขา ในค.ศ. 224 เมื่อโจซอง ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้ยกทัพเข้าโจมตีฮั่นตง บิฮุยได้นำกองทัพต้านทานกองทัพของโจซองและทำให้ฝ่ายเฉาเว่ย์พ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในยุทธการที่เทือกเขาซิงซิ อย่างไรก็ตาม เจียวอ้วนยังคงมีอิทธิพลจนกระทั่งเขาถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 245 ไม่นานหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมชองเจียวอ้วน ตันอุ๋นก็เสียชีวิตเช่นกัน ปล่อยให้ขันทีนามว่า ฮุยโฮ ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าเล่าเสี้ยน ซึ่งอำนาจของตันอุ๋นได้ถูกควบคุมเอาไว้ทำให้อำนาจของเขาเสื่อมถอยลง ฮุยโฮถูกมองว่ากระทำฉ้อราษฏร์บังหลวงและฉ้อฉลคดโกงภายในประเทศ และประสิทธิภาพของรัฐบาลที่ประสบความสำเร็จในช่วงการปกครองของจูกัดเหลียงและเจียวอ้วนได้เริ่มเสื่อมถอยลง
สมัยบิฮุยเป็นผู้สำเร็จราขการ
ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของเจียวอ้วนและตันอุ๋น พระเจ้าเล่าเสี้ยนได้แต่งตั้งให้เกียงอุยเป็นผู้ช่วยของบิฮุย แต่ทั้งคู่ต่างเกี่ยวข้องส่วนใหญ่ในด้านการทหารเท่านั้น ในขณะที่พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงค่อย ๆ กล้าแสดงออกมากขึ้นในเรื่องที่ไม่ใช่การทหาร ในช่วงเวลานี้เองที่พระองค์ทรงเริ่มสนพระทัยในการเสด็จประพาสชนบทมากขึ้นและใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายฟุ่มเฟือย ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ทำให้ท้องพระคลังเกิดร่อยหรอ แม้ว่าจะไม่ทำให้ประชาราษฎร์เดือดร้อนก็ตาม เกียงอุยได้มุ่งความสนใจที่จะนำนโยบายของจูกัดเหลียงในการโจมตีรัฐวุยก๊กอย่างอุกอาจกลับมา ซึ่งเป็นแผนยุทธศาสตร์ที่บิฮุยเห็นด้วยเพียงแค่บางส่วน - ในขณะที่เขาได้อนุญาตให้เกียงอุยเข้าโจมตีชายแดนรัฐวุยก๊ก แต่ไม่เคยให้กองกำลังทหารจำนวนมากแก่เขา โดยให้เหตุผลว่า รัฐจ๊กก๊กนั้นไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะเผชิญหน้าทางทหารครั้งใหญ่กับรัฐวุยก๊ก
ใน ค.ศ. 253 บิฮุยถูกลอบสังหารโดยขุนพลนามว่า กวอเป่น(郭循) อดีตฝ่ายขุนพลฝ่ายเว่ย์ที่ถูกบีบบังคับให้ยอมสวามิภักดิ์ต่อรัฐจ๊กก๊กแต่ยังคงจงรักภักดีต่อรัฐวุยก๊กอย่างลับ ๆ การเสียชีวิตของบิฮุยทำให้เกียงอุยได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์โดยพฤตินัย แต่ด้วยภาวะสุญญากาศทางอำนาจในภายในบ้านเมือง ในขณะที่เกียงอุยยังคงอยู่ที่ชายแดนและทำสงครามต่อต้านรัฐวุยก๊กต่อไป อิทธิพลของฮุยโฮได้เพิ่มขึ้นอย่างมาก
สมัยเกียงอุยเป็นกึ่งผู้สำเร็จราขการ
ภายหลังการถึงแก่อสัญกรรมของบิฮุย เกียงอุยได้เป็นผู้บัญชาการทหารคุมกองทัพฉู่ฮั่นและเริ่มการทัพโจมตีรัฐวุยก๊กหลายครั้ง แต่ในขณะที่พวกเขาสร้างปัญหาให้กับสุมาสู และสุมาเจียว ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการของรัฐวุยก๊ก การโจมตีส่วนใหญ่ไม่ได้สร้างความเสียหายอย่างแท้จริงต่อรัฐวุยก๊ก ในขณะที่การทัพของเกียงอุยได้ถูกรบกวนด้วยปัญหาประการหนึ่งที่จูกัดเหลียงได้ประสบมา นั้นคือการขาดแคลนเสบียงอาหารที่เพียงพอ และส่วนให่ต้องยุติลงหลังจากนั้นไม่นาน การทัพเหล่านี้กลับส่งผลเสียต่อรัฐจ๊กก๊ก ซึ่งรัฐบาลไม่มีประสิทธิภาพอีกต่อไปในช่วงการปกครองของจูกัดเหลียงและเจียวอ้วน ดังนั้นจึงไม่สามารถรับมือกับกับการใช้ทรัพยากรที่การทัพของเกียงอุยนั้นมีอยู่
ใน ค.ศ. 253 เกียงอุยได้บุกเข้าโจมตีรัฐวุยก๊กร่วมกับจูกัดเก๊ก ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐอู๋ตะวันออก แต่จนในที่สุดก็ถูกบีบบังคับให้ล่าถอยกลับภายหลังจากกองทัพของเขาเกิดหมดเสบียงอาหาร ทำให้สูมาสูพุ่งความสนใจในการรับมือการโจมตีของจูกัดเก๊ก ทำให้กองทัพอู๋พ่ายแพ่อย่างย่อยยับ ด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างมากในรัฐอู๋ตะวันออกทำให้จูกัดเก๊กถูกลอบสังหารในที่สุด นี่เป็นครั้งสุดท้ายของการโจมตีประสานร่วมกัยโดยรัฐฉู่และรัฐอู๋ต่อรัฐวุยก๊ก ในช่วงระยะเวลาของการเป็นพันธมิตรระหว่างฉู่และอู๋
ใน ค.ศ. 255 หนึ่งในการทัพของเกียงอุย เขาสามารถเอาชนะกองทัพเว่ย์จนพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในยุทธการที่เต๊กโตเสีย ซึ่งเกือบจะเข้ายึดเต๊กโตเเสียซึ่งเป็นเมืองชายแดนที่สำคัญของรัฐวุยก๊กมาได้ แต่ใน ค.ศ. 256 ในขณะที่เขาได้พยายามเผชิญหน้ากับกองทัพเวย์อีกครั้ง เขากลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับเตงงายแทน และนี่เป็นความสูญเสียอย่างร้ายแรงซึ่งทำให้ความนิยมของราษฎร์ที่มีต่อเกียงอุยนั้นอ่อนแอลง ตอนนี้ข้าราชการหลายคนได้ซักถามแผนการยุทธศาสตร์ของเกียงอุยอย่างเปิดเผย แต่พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงไม่ได้ดำเนินแต่อย่างใดเพื่อยับยั้งเกียงอุย นอกจากนี้ ภายใต้คำแนะนำของเกียงอุย พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงอนุมัติแผนการในการถอนกำลังทหารหลักออกจากเมืองชายแดนสำคัญเพื่อพยายามชักจูงล่อให้รัฐวุยก๊กเข้าโจมตี แผนยุทธศาสตร์ที่จะถูกใช้ในอีกหลายปีต่อมา ใน ค.ศ. 263 เมื่อรัฐวุยก๊กเข้าโจมตี แต่ได้พิสูจน์แล้วว่าประสบความล้มเหลว
ใน ค.ศ. 261 อำนาจของฮุยโฮได้แสดงประจักษ์อย่างยิ่งใหญ่ ท่ามกลางบรรดาข้าราการภายในประเทศที่สำคัญ มีเพียงตังสิ้นและจูกัดเจี๋ยม บุตรชายของจูกัดเหลียงเท่านั้นที่ยังคงรักษาตำแหน่งของตนไว้ได้โดยไม่ได้ประจบสอพลอกับฮุยโฮ ใน ค.ศ. 262 ฮุยโฮพยายามหาทางที่จะกำจัดเกียงอุยและหมายจะให้สหายของตนนามว่า เงียมอู (閻宇) เข้ามาแทนที่ตำแหน่งแม่ทัพของเขา เมื่อเกียงอุยได้รับรู้ถึงแผนการนี้เข้า ได้กราบทูลแนะนำให้พระเจ้าเล่าเสี้ยนประหารชีวิตฮุยโฮ แต่พระองค์ทรงปฏิเสธ โดยกล่าวว่าขันทีเป็นเพียงคนรับใช้ที่คอยทำธุระ ด้วยความกลัวที่จะถูกแก้แค้น เกียงอุยจึงออกจากเมืองเฉิงตู(เชงโต๋) ไปประจำการรักษาการณ์ที่อำเภอท่าจง(沓中; ตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอจูชู่, มณฑลกานซู่ในปัจจุบัน) ในเมืองหลงเส
ตามที่เอกอัครราชทูตของรัฐอู๋นามว่า Xue Xu ที่ได้มาเยือนรัฐฉู่ใน ค.ศ. 261 ตามพระราชโอการของพระจักรพรรดิแห่งรัฐอู๋นามว่า พระเจ้าซุนฮิว ได้รายงานถึงสภาพที่รัฐจ๊กก๊กเป็นอยู่โดยกล่าวว่า:"พระจักรพรรดิที่ไร้ปรีชาสามารถและไม่รู้ถึงความผิดพลาดของพระองค์เอง เหล่าข้าราชบริพารต่างเพียงแค่พยายามปล่อยปะละเลยโดยไม่สร้างปัญหาให้กับตนเอง เมื่อข้าพเจ้าไปเยี่ยมเยือนพวกเขา ข้าพเจ้าไม่ได้ยินคำพูดที่เปิดเผยอย่างใจจริง และเมื่อข้าพเจ้าไปเยือนชนบท ผู้คนดูหิวโหย ข้าพเจ้าเคยได้ยินนิทานเรื่องนกนางแอ่นและนกกระจอกทำรังบนยอดคฤหาสน์และรู้สึกพอใจเพราะเชื่อว่าเป็นที่ปลอดภัยที่สุด โดยไม่รู้ว่ากองฟางและคานค้ำได้ถูกไฟไหม้และหายนะนั้นกำลังจะมาถึง นี่อาจจะเป็นสิ่งที่พวกเขาชื่นชอบ"
จ๊กก๊กล่มสลาย
ใน ค.ศ. 262 ด้วยความรู้สึกรำคาญจากการถูกเกียงอุยโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุมาเจียว ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้วางแผนการทัพครั้งใหญ่เพื่อกำจัดภัยคุกคามของรัฐจ๊กก๊กหมดสิ้นไปและสำหรับทั้งหมด เมื่อได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแผนการนี้เข้า เกียงอุยได้ส่งคำร้องขอพระราชทานไปยังพระเจ้าเล่าเสี้ยน โดยเตือนพระองค์เกี่ยวกับการรวบรวมกองทัพเว่ย์ภายใต้การนำของขุนพลนามว่า เตงงาย จูกัดสู และจงโฮยเข้าประชิดชายแดน อย่างไรก็ตาม ฮุยโฮได้หว่านล้อมพระเจ้าเล่าเสี้ยนด้วยการทำนายว่าจะไม่ดำเนินการใด ๆ กับคำร้องขอพระราชทานของเกียงอุย สำหรับการเตรียมทำสงคราม
ใน ค.ศ. สุมาเจียวได้เปิดฉากการโจมตี ซึ่งนำโดยเตงงาย จูกัดสู และจงโฮย พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามแผนการก่อนหน้าของเกียงอุยและสั่งให้ทหารชายแดนถอนกำลังและเตรียมดักซุ่มกองทัพเว่ย์แทนที่จะเผชิญหน้าโดยตรง อย่างไรก็ตาม แผนการดังกล่าวมีจุดบกพร่องที่ร้ายแรง พวกเขาต่างคิดว่ากองทัพเว่ย์จะเข้าปิดล้อมเมืองชายแดน ซึ่งเตงงายและจงโฮยกลับเมินเฉย และพวกเขาเข้ารุกคืบไปยังช่องเขาหยางอัน (陽安關; ฮั่นจง, มณฑลส่านซีในปัจจุบัน) แทน เกียงอุยสามารถพบเจอกองกำลังของพวกเขาและได้ขับไล่พวกเขาในตอนแรก แต่เตงงายได้นำกองทัพของเขาเดินทางผ่านเส้นทางช่องเขาที่ทุรกันดารและเข้าลึกสู่ดินแดนฉู่ฮั่น จากนั้นเขาได้เปิดฉากการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวที่เจียงหยู(江油; เหมียนหยาง, มณฑลส่านซีในปัจจุบัน) ภายหลังจากเอาชนะจูกัดเจี๋ยมจากที่นั้นแล้ว เดงงายแทบไม่มีกองกำลังทหารฉู่ฮั่นหลงเหลือที่มาคอยขวางกั้นระหว่างกองทัพของเขากับเฉิงตู เมืองหลวงของรัฐจ๊กก๊ก เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสที่จะปกป้องเฉิงตูจากกองกำลังทหารของเตงงายโดยไร้การป้องกัน พระเจ้าเล่าเสี้ยนทรงทำตามคำแนะนำของเจียวจิ๋ว ราชเลขาธิการ และยอมสวามิภักดิ์ทันที่ ในขณะที่หลายคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ถึงการยอมสวามิภักดิ์ แต่นักประวัติศาสตร์นามว่า Wang Yin (王隱) ในพงศาวดารของรัฐฉู่(蜀記) ได้อธิบายว่า การเคลื่อนไหวดังกล่าวเป็นนโยบายที่ให้ความสำคัญของสวัสดิภาพของราษฏร์
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 264 จงโฮยได้พยายามที่จะทำการยึดอำนาจ ซึ่งเกียงอุยที่ได้เข้ามายอมสวามิภักดิ์ต่อจงโฮย ได้พยายามที่จะใช้ประโยชน์ในการกอบกู้รัฐจ๊กก๊ก เขาแนะนำให้จงโฮยใส่ความเท็จต่อเตงงายว่าเป็นกบฎและจับกุมเขา และพร้อมด้วยกองกำลังทหารที่รวมตัวกันของเขา ก่อการกบฎต่อสุมาเจียว จงโฮยได้ทำตามเช่นนั้น และเกียงอุยได้วางแผนที่จะสังหารจงโฮยและผู้ติดตามของเขาต่อไป จากนั้นก็จะประกาศเอกราชของรัฐฉู่อีกครั้ง ภายใต้พระจักรพรรดิเล่าเสี้ยน และในความเป็นจริง มีสารไปถึงพระเจ้าเล่าเสี้ยนเพื่อแจ้งให้พระองค์ทราบถึงแผนการเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม กองกำลังทหารของจงโฮยได้ลุกขึ้นมาต่อต้าน และทั้งเกียงอุยและจงโฮยได้ถูกสังหารในสนามรบ พระเจ้าเล่าเสี้ยนก็ไม่ได้รับอันตรายจากเหตุการณ์วุ่นวาย แม้ว่าเล่ายอย องค์รัชทายาทของพระองค์จะถูกสังหารท่ามกลางภาวะสันสนวุ่นวายนี้ก็ตาม
ประวัติหลังการล่มสลายของจ๊กก๊ก
จดหมายเหตุฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์จิ้นที่ถูกเขียนขึ้นโดย Xi Zuochi ได้บันทึกเหตุการณ์ที่จะกลายเป็นเรื่องราวที่มีชื่อเสียงมากที่สุดที่เกี้ยวข้องกับเล่าเสี้ยน: วันหนึ่ง สุมาเจียว ผู้สำเร็จราชการแห่งรัฐวุยก๊กได้เชื้อเชิญเล่าเสี้ยนและผู้ติดตามมาเข้าร่วมงานเลี้ยงรื่นเริง ในขณะที่สุมาเจียวได้จัดให้เล่นดนตรีและแสดงระบำเสฉวน เหล่าอดีตข้าราชการแห่งรัฐฉู่ต่างพากันโศกเศร้า แต่เล่าเสี้ยนหาได้หวั่นไหวไม่อย่างชัดเจน สุมาเจียวคิดลองใจเลยแสร้งถามไปว่า "อันเล่อกง คิดถึงเสฉวนไหม" เล่าเสี้ยน ตอบว่า"'อยู่ที่นี่สนุกดี ไม่คิดถึงเสฉวนเลย' (此間樂，不思蜀)" คำตอบของเล่าเสี้ยนนั้นกลายมาเป็นที่มาของสำนวนจีนว่า "สุขจนลืมจ๊ก" (乐不思蜀, lè bù sī shǔ) ซึ่งหมายถึงผู้ที่มีความสุขจนลืมรากเหง้าของตนเอง
ตามที่จดหมายเหตุได้เขียนไว้อีกอย่างว่า ขับเจ้ง ขุนนางของจ๊กก๊กที่อยู่ที่นั่นด้วยจึงกระซิบบอกว่า "เขาถามพระองค์เพื่อลองใจ ถ้าพระองค์ตอบว่า ศพของเสด็จพ่ออยู่ที่เสฉวน คิดถึงเสฉวนทุกวัน เขาก็จะปล่อยเรากลับไปเสฉวน" สุมาเจียวได้ยินดังนั้น จึงถามย้ำอีกครั้งว่า "คิดถึงเสฉวนไหม" เล่าเสี้ยนตอบอย่างที่ขับเจ้งสอน พร้อมกับร้องไห้พร้อมกับขุนนางของตนทั้งหมด สุมาเจียวจึงถามว่า "ทำไม ท่านถึงตอบเหมือนที่ขับเจ้งบอกเลยล่ะ" เล่าเสี้ยนก็ตอบไปอย่างซื่อว่า "ใช่ ขับเจ้งบอกข้าพเจ้าเอง" สุมาเจียวและเหล่าบรรดาขุนนางฝ่ายวุยจึงหัวเราะเยาะและวางใจได้ว่า เล่าเสี้ยนจะไม่คิดทรยศแน่นอน
นักประวัติศาสตร์บางคนได้ทั้งข้อสังเกตว่า แท้จริงนั้นการตอบของเล่าเสี้ยนนั้นเป็นการตอบอย่างฉลาดหลักแหลม โดยแสดงให้เห็นถึงความไม่ทะเยอทะยานเพื่อให้สุมาเจียวเชื่อ
ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ
ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ (Fist of the North Star) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวต่อสู้ แต่งเนื้อเรื่องโดย บุรอนซอน และวาดภาพโดย เท็ตสึโอะ ฮาร่า ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ปี พ.ศ. 2526-2531 ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 27 เล่มจบ ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ เกม โอวีเอ รวมถึงภาพยนตร์จอเงิน (ทั้งแบบใช้คนแสดง และแบบอนิเมะ) เรื่องราวกล่าวถึงเหตุการณ์หลังสงครามโลกครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 199X ซึ่งทำให้โลกกลับคืนสู่ยุคเข็ญและความป่าเถื่อน มีเพียง เคนชิโร่ บุรุษผู้มีรอยแผลเป็นรูปดาวเหนือ 7 แห่งบนหน้าอกเท่านั้นที่จะสามารถกอบกู้โลกได้ ด้วย "หมัดอุดรเทวะ" เพลงหมัดที่สามารถทะลวงจุดตายของคู่ต่อสู้ ส่งผลให้อวัยวะภายในแหลกเหลว และร่างกายระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ได้ในพริบตา
ในปี พ.ศ. 2538 ทางฮอลลีวู้ดได้สร้างภาพยนตร์เรื่อง "Fist of the Northern Star" โดยนำเค้าโครงมาจากการ์ตูนเรื่องนี้ด้วย
การตีพิมพ์ในประเทศไทย
สมัยที่ยังไม่มีลิขสิทธิ์ การ์ตูนเรื่องนี้เคยได้รับการจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์หลายเจ้าด้วยกัน จึงมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป คือ หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ กับ ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ แต่ในภายหลัง สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ก็เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และใช้ชื่อเรื่องภาษาไทยว่า "ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ" โดยในช่วงแรก สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ เคยตีพิมพ์ ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ ในรูปแบบของหนังสือการ์ตูนปกแข็ง ซึ่งมีความหนามากกว่าหนังสือการ์ตูนทั่วไป (กำหนดไว้ 15 เล่มจบ) และมีราคาค่อนข้างสูง ทว่าเมื่อได้ตีพิมพ์ออกมาถึงเล่มที่ 9 เศรษฐกิจภายในประเทศก็เกิดการเปลี่ยนแปลง ทำให้ทางสำนักพิมพ์ต้องหยุดตีพิมพ์ไปชั่วคราว ต่อมาเมื่อเศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัว ทางสำนักพิมพ์ก็คิดจะตีพิมพ์ต่อ แต่เนื่องจากต้นทุนในการผลิตที่เพิ่มมากขึ้น จะส่งผลให้ตัวหนังสือมีราคาสูงขึ้นตามไปด้วย ทางสำนักพิมพ์จึงตัดสินใจไม่ตีพิมพ์ต่อ เนื่องจากเกรงว่านักอ่านจะไม่มีกำลังซื้อพอ และเปลี่ยนมาตีพิมพ์แบบหนังสือการ์ตูนขนาดปกติ 27 เล่มจบในที่สุด
โครงเรื่อง
เค็นชิโร่ได้ประมือกับจอมยุทธ์มากมาย ซึ่งรวมถึงหกผู้สืบทอดแห่งเพลงหมัดศักดิ์สิทธิ์ดาวใต้และบรรดาศิษย์พี่ร่วมสำนักเดียวกันซึ่งเข้ามาท้าประลองเพื่อช่วงชิงความเป็นผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะไปจากเขา ฝันร้ายของเขาลงเอยด้วยการปะทะกับราโอ ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ทำลายกฏของเพลงหมัดอุดรเทวะด้วยการสังหารอาจารย์ริวเค็น ผู้ซึ่งเป็นทั้งอาจารย์และพ่อบุญธรรม รวมทั้งปฏิเสธที่จะยอมรับเค็นชิโร่ในฐานะผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะอีกด้วย ราโอได้ตั้งตนเป็นขุนศึกภายใต้สมญานาม "เจ้าแห่งหมัด" และพยายามยึดครองโลกโดยการท้าประลองกับบรรดาจอมยุทธ์ทุกคนที่เขาเห็นว่าจะเป็นภัยคุกคามต่อตนเอง หลังจากการต่อสู้อันยืดเยื้อยาวนาน เคนชิโร่สามารถเอาชนะราโอได้ สันติสุขดูเหมือนว่าจะกลับคืนมาสู่โลกอีกครั้ง
หลายปีต่อมา จักรวรรดิอันชั่วร้ายในนามจักรวรรดิสวรรค์ได้ก้าวขึ้นมามีอำนาจปกครองผู้คน และใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงบรรดาผู้ต่อต้านอย่างเหี้ยมโหด เค็นชิโร่ได้ร่วมมือกับแบ็ตและรินซึ่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วเข้าต่อสู้ปลดปล่อยผู้คนจากจักรวรรดิดังกล่าวในนามกองทัพดาวเหนือ ท่ามกลางการต่อสู้เพื่อมุ่งสู่นครหลวงของจักรวรรดิ พวกเขาได้พบว่าแท้จริงแล้วอำนาจของจักรพรรดิตกอยู่ในมือของผู้สำเร็จราชการจาโค ซึ่งได้กักขังจักรพรรดิตัวจริงไว้ในคุกใต้ดินและแอบอ้างอำนาจของจักรพรรดิเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนมาโดยตลอด กองทัพดาวเหนือปลดปล่อยจักรพรรดิได้สำเร็จ ทั้งยังได้ทราบความจริงว่าองค์จักรพรรดินั้นเป็นพี่สาวฝาแฝดแท้ๆ ของริน ซึ่งพลัดพรากจากกันไปตั้งแต่ครั้งยังเป็นทารก หลังจากนั้นไม่นานผู้สำเร็จราชการจาโคจึงถูกสำเร็จโทษตามความผิดที่ก่อไว้
ทว่า รินกลับถูกคนของจาโคที่ยังเหลืออยู่ลักพาตัวไปยังอาณาจักรอสุรา ดินแดนลึกลับซึ่งปกครองด้วยระบอบนักรบอันเหี้ยมโหดโดยสามเจ้าขุนพลผู้สำเร็จวิชาเพลงหมัดไพฑูรย์ดาวเหนือ วิทยายุทธ์ร่วมรากเหง้าเดียวกับเพลงหมัดอุดรเทวะซึ่งแตกแขนงออกไปในวิถีแห่งความมืด ไคโอ ประมุขของสามเจ้าขุนพลแห่งแดนอสุรา ได้วางแผนจะยึดครองโลกในนามของความชั่วร้ายโดยการลบล้างบรรดาผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะออกไปให้หมดสิ้น เคนชิโร่ได้ค้นพบพินัยกรรมที่ถูกปิดผนึกไว้ของชูเคน ผู้ให้กำเนิดเพลงหมัดอุดรเทวะ ซึ่งบรรจุเคล็ดวิชาลับที่ทำให้ผู้สืบทอดเพลงหมัดนี้สามารถก้าวข้ามท่าไม้ตายของไคโอได้ เคนชิโร่เอาชนะไคโอและช่วยรินออกมาได้สำเร็จ เขาฝากให้แบ็ตเป็นผู้ดูแลรินและออกเดินทางอีกครั้งเพื่อฝึกฝนริว ลูกชายคนเดียวของราโอ ให้เตรียมตัวเข้าสู่วิถีของผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะ ก่อนจะกลับมาปกป้องแบ็ตและรินจากศัตรูในอดีตเป็นครั้งสุดท้าย และออกเดินทางเยี่ยงคนพเนจรเพื่อช่วยเหลือผู้อ่อนแอต่อไป
อนิเมะ
ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ ได้รับการสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดี เวลา 19.00-19.30 น. ทางสถานีฟูจิทีวี โดยแบ่งเป็น 2 ภาคด้วยกัน ภาคแรกเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2527 ถึง 5 มีนาคม พ.ศ. 2530 (ความยาว 109 ตอน) ส่วนภาคสอง เริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2530 ถึง 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 (ความยาว 43 ตอน)
ในประเทศไทย ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ เคยออกอากาศทางช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เมื่อราวๆ ปี พ.ศ. 2530 โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "หมัดเทพเจ้าดาวเหนือ" แต่จากภาพและเนื้อหาที่โหดร้ายปรากฏในเรื่อง ทำให้มีการตั้งข้อสังเกตว่า รุนแรงเกินไป สำหรับเด็กและเยาวชน ทางช่อง 9 จึงต้องถอนการ์ตูนชุดนี้ออกไป ต่อมาช่อง 9 ได้นำมาฉายจนจบประมาณปี 2538
และภายหลังใด้ทำเป็นภาคเรคเมค และ อีกเรื่องคือ souten no ken ใช้ชื่ออังกฤษคือ fist of blue sky ใช้ชื่อไทยว่า ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ เพลงหมัดฟ้าคำราม เป็นเรื่องราวของคาซุมิ เคนชิโร่ ซึ่งเป็นผู้สืบทอดคนที่ 62 คนละคนกับเคนชิโร่ในภาคหลัก ซึ่งเป็นผู้สืบทอดคนที่ 66 โดยมีเนื้อเรื่องว่า เคนชิโร่ ใด้ถูกช่วยโดยมาเฟียจีน จากนั้นในเวลาต่อมา เขาใด้กลับมาใช้ชีวิตปกติ แต่แล้วเขาใด้รู้ข่าวว่า แก็งมาเฟียที่เคยช่วยเขาไว้ใด้ถูกโค่นลง เขาจึงต้องกลับไปช่วย
K (เค)
ในประเทศไทย ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ ถือเป็นจุดกำเนิดศัพท์เฉพาะที่ใช้เรียกประเภทของโดจินชิแบบเป็นภาษาพูดว่า K (บ้างก็เรียก พลัง K) โดยมาจากอักษรคำแรกของชื่อเคนชิโร่ในภาษาอังกฤษ (Kenshiro) ซึ่งเป็นแนวที่เอาตัวละครในเรื่องมาเขียนล้อเลียนโดยให้มีกล้ามและหน้าตาเหมือนกับตัวละครในเรื่องฤทธิ์หมัดดาวเหนือ (รวมถึงการล้อเลียนฉากต่อสู้และแผลเป็นรูปดาวเหนือ 7 แห่ง) ถ้าเป็นแนวการ์ตูนปกติ K จะมาจากคำว่า "คินนิคุ" (Kinniku) ที่แปลว่ากล้ามเนื้อ ซึ่งจะหมายถึงการ์ตูนที่ตัวละครเน้นกล้ามเนื้อเป็นส่วนใหญ่
วัลดิส โดมโบรฟสกิส
วัลดิส โดมโบรฟสกิส (Valdis Dombrovskis; 8 สิงหาคม พ.ศ. 2514 —) เป็นนักการเมืองและอดีตนายกรัฐมนตรีของประเทศลัตเวีย ก่อนหน้านี้โดมโบรฟสกิสเคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการคลัง และสมาชิกรัฐสภายุโรปโดยเป็นตัวแทนของพรรคที่เขาสังกัดอยู่
คาเธ่ย์ ดรากอน
คาเธ่ย์ ดรากอน (國泰港龍航空) หรือชื่อเก่า ดรากอนแอร์ (港龍航空公司) เป็นสายการบินภายในภูมิภาคสัญชาติฮ่องกง ซึ่งเป็นบริษัทลูกของสายการบินคาเธ่ย์แปซิฟิค มีฐานการบินและสำนักงานใหญ่อยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง ปัจจุบันทำการบินใน 47 เส้นทาง โดยที่เป็นเส้นทางในประเทศจีนจำนวน 22 เส้นทาง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 คาเธ่ย์แปซิฟิคได้ประกาศการผนวกกิจการของคาเธ่ย์ ดรากอนเข้ากับสายการบินแม่ เหตุจากการแพร่ระบาดของโควิด-19
ประวัติ
คาเธ่ย์ ดรากอนได้ถูกก่อตั้งขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1985 ในชื่อดรากอนแอร์โดย Kuang-Piu Chao ซึ่งเป็นประธานอวุโสของสายการบินก่อนที่จะเลิกกิจการไป สายการบินเริ่มให้บริการในอีก 2 เดือนต่อมา ด้วยเครื่องบินโบอิง 737-200 ให้บริการเที่ยวบินออกจากท่าอากาศยานไขตั๊กหลังจากได้รับใบอนุญาตการเดินอากาศจากรัฐบาลฮ่องกง ดรากอนแอร์เริ่มให้บริการในเส้นทางบินสู่โกตากีนาบาลู, ภูเก็ต, และเมืองอื่นๆ ภายในประเทศจีน
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1990 คาเธ่ย์แปซิฟิค, สไวร์กรุ๊ป, และซิติค แปซิฟิคได้เข้าถือหุ้นมากถึงร้อยละ 89 ในสายการบิน เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงทางด้านกรรมสิทธิ์ของบริษัท คาเธ่ย์ แปซิฟิคได้โอนย้ายเส้นทางไปยังปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้ให้กับดรากอนแอร์ และได้ให้สายการบินเช่าเครื่องบินล็อกฮีด เอล-1011 ต่อมาในปีค.ศ. 1993 แอร์บัส เอ320 ลำแรกก็ได้เข้ามาประจำการกับสายการบิน และตามมาด้วยแอร์บัส เอ330 ในปีค.ศ. 1995
ดรากอนแอร์ได้มีการขยับขยายสายการบินครั้งใหญ่ ในปีค.ศ. 2000 มีการเพิ่มเที่ยวบินขนส่งสินค้าไปยังเซี้ยงไฮ้, ยุโรป, และตะวันออกกลางด้วยครื่องบินโบอิง 747-200F และมีการเพิ่มโบอิง 747-300F และเที่ยวบินไปโอซากะในปีค.ศ. 2001 และเที่ยวบินไปยังเซี่ยเหมินและไทเปในปีค.ศ. 2002 นอกจากนี้ยังมีจุดหมายปลายทางอื่นๆ ทั่วโลกที่ถูกเพิ่มเข้ามาในปีค.ศ. 2003-2005 ในช่วงนี้กำไรสุทธิของดรากอนแอร์ได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด โดยกำไรจากการขนส่งสินค้าคิดเป็น 30% ของกำไรทั้งหมด
ในปีค.ศ. 2005 ดรากอนแอร์ได้ตกเป็นบริษัทลูกของคาเธ่ย์ แปซิฟิค   และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคาเธ่ย์ ดรากอนในปีค.ศ. 2016 ก่อนที่จะถูกผนวกรวมกิจการเข้ากับสายการบินแม่อย่างคาเธ่ย์แปซิฟิคในปีค.ศ. 2020 หลังจากมีการแพร่ระบาดของโควิด-19
จุดหมายปลายทาง
ก่อนการเลิกดำเนินงาน คาเธ่ย์ ดรากอนให้บริการเที่ยวบินไปยังุดหมายปลายทาง 47 จุดหมาย โดยใช้ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกงเป็นท่าหลัก
ข้อตกลงการบินร่วม
คาเธ่ย์ ดราก้อนได้เคยมีข้อตกลงการบินร่วมกันระหว่างสายการบินดังต่อไปนี้:
ฝูงบิน
ก่อนการผนวกกิจการกับคาเธ่ย์แปซิฟิค คาเธ่ย์ ดราก้อนมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้
กระแจะ (เมือง)
กระแจะ หรือ กรอแจะฮ์ (ក្រចេះ) เป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดกระแจะ ประเทศกัมพูชา มีประชากร 38,215 คน เป็นเมืองตลาดการค้า และมีตึกเก่าสมัยอาณานิคม ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงซึ่งมีชายหาด และยังเป็นแหล่งอาศัยของโลมาอิรวดีอีกด้วย จากการสำรวจในปี ค.ศ. 2007 โดยโครงการอนุรักษ์โลมาแม่น้ำโขง (CMDCP) พบว่า มีโลมาเหลืออยู่ 66-68 ตัวในกัมพูชา
เลดีอาเมเลีย วินด์เซอร์
เลดีอาเมเลีย วินด์เซอร์ (Lady Amelia Windsor; 24 สิงหาคม ค.ศ. 1995) หรือชื่อเต็มว่า อาเมเลีย โซเฟีย เทโอโดรา แมรี มาร์กาเรต วินด์เซอร์ (Amelia Sophia Theodora Mary Margaret Windsor) เป็นนางแบบหญิงชาวอังกฤษและเป็นสมาชิกของราชวงศ์สหราชอาณาจักร ปัจจุบันเธออยู่ในลำดับที่ 42 ในการสืบราชบัลลังก์ของสหราชอาณาจักร
ประวัติ
เลดีอาเมเลีย วินด์เซอร์เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1995 ณ โรงพยาบาลโรซีในเคมบริดจ์ เข้าพิธีบัพติศมาในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน ณ โบสถ์น้อยภายในพระราชวังเซนต์เจมส์ เป็นธิดาคนเล็กของจอร์จ วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งเซนต์แอนดรูส์ กับซิลเวนา โทมาเซลลี เธอเป็นพระนัดดาในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ และเป็นพระญาติชั้นที่หนึ่งของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2  นอกจากนี้เจ้าหญิงมารีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก ย่าของเธอเป็นพระญาติของเจ้าชายฟิลิป ดยุกแห่งเอดินบะระ พระราชสวามี ส่วนมารดาสืบสันดานจากตระกูลโทมาเซลลีแห่งออสเตรีย
เลดีอาเมเลียมีพี่ชายและพี่สาวคือ เอ็ดเวิร์ด วินด์เซอร์ ลอร์ดดาวน์แพทริก และเลดีมารีนา ชาร์ลอตต์ วินด์เซอร์ ตามลำดับ นอกจากนี้เธอยังเป็นพระญาติชั้นที่สามของเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์ และเจ้าชายเฮนรี ดยุกแห่งซัสเซกซ์
การทำงาน
เลดีอาเมเลียเซ็นสัญญาเข้าร่วมกับสตอร์มโมเดลเมเนจเมนต์ (Storm Model Management) โดยถ่ายปกนิตยสารแทตเลอร์ (Tatler) ใน ค.ศ. 2016 เดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมาเธอเดินแบบให้กับดอลเชเอกับบานา (Dolce & Gabbana) ในงานสัปดาห์แฟชั่นมิลาน และเดินให้กับดอลเชเอกับบานาอีกใน ค.ศ. 2019 ในชุดฤดูใบไม้ผลิ
ค.ศ. 2017 เธอขึ้นปกนิตยสารโว้กเจแพนประจำเดือนสิงหาคม ใน ค.ศ. 2018 เธอร่วมงานกับเพเนโลพีชิลเวอส์ (Penelope Chilvers) เพื่อเดินแบบรองเท้าและเป็นนางแบบโฆษณาในประเทศสเปน โดยร้อยละ 20 จากการจำหน่ายรองเท้าของเธอจะบริจาคแก่องค์กรการกุศลวอร์ไชลด์ (War Child) อันเป็นองค์กรที่ให้การช่วยเหลือเยาวชนในพื้นที่ที่มีความขัดแย้ง
นอกจากนี้เธอยังทำงานให้กับชาเนล (Chanel), อาเซดินอาลายา (Azzedine Alaïa) และฝึกงานกับบุลการี (BVLGARI)
ชีวิตส่วนตัว
เลดีอาเมเลียสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์แมรีส์ในแอสคอตซึ่งเป็นโรงเรียนคาทอลิก เธอใช้เวลาว่างก่อนเข้ามหาวิทยาลัย (gap year) ในประเทศอินเดียและไทย แล้วเข้าศึกษาต่อด้านภาษาฝรั่งเศสและอิตาลี มหาวิทยาลัยเอดินบะระ
ใน ค.ศ. 2017 เลดีอาเมเลียถูกจัดไว้ในอันดับรายชื่อการแต่งกายนานาชาติดีที่สุดโดยนิตยสารเวนิตีแฟร์ ทั้งยังได้รับการยกย่องว่า "เป็นราชนิกุลที่สวยที่สุดในพระราชวงศ์" โดยนิตยสารแทตเลอร์
สิทธิในการสืบราชสันตติวงศ์
จอร์จ วินด์เซอร์ เอิร์ลแห่งเซนต์แอนดรูส์ บิดาของเธอ เคยถูกถอดออกจากการสืบราชสันตติวงศ์แห่งสหราชอาณาจักรจากการสมรสกับหญิงคริสตัง ถือเป็นการละเมิดพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 อย่างไรก็ตามแคเทอริน ดัชเชสแห่งเคนต์ ย่าของเธอก็เปลี่ยนไปเข้ารีตนิกายโรมันคาทอลิกใน ค.ศ. 1994 ซึ่งเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ดยุกแห่งเคนต์ ปู่ของเธอมิได้ถูกถอดถอนจากลำดับการสืบราชสมบัติ เพราะการเปลี่ยนนิกายของดัชเชสแห่งเคนต์นั้นเกิดขึ้นภายหลังการเสกสมรสใน ค.ศ. 1961 แต่ต่อมาลอร์ดนิโคลัส วินด์เซอร์ อาของเธอได้เปลี่ยนไปนับถือนิกายโรมันคาทอลิกใน ค.ศ. 2001 จึงถูกถอดออกจากการสืบราชสันตติวงศ์ไปอีกคน
ครั้นเมื่อมีการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 2013 (Succession to the Crown Act 2013) ซึ่งเป็นกฎหมายฉบับใหม่ ทำให้เอิร์ลแห่งเซนต์แอนดรูส์พ่อของเลดีอาเมเลียมีชื่ออยู่ในการสืบราชสมบัติอีกครั้ง แต่พี่ ๆ ของเธอยังยืนยันศรัทธาที่มีต่อนิกายโรมันคาทอลิกและยอมละทิ้งสิทธิในการสืบราชสันตติวงศ์ ด้วยเหตุนี้เลดีอาเมเลียจึงเป็นทายาทเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ในลำดับการสืบราชสมบัติ ปัจจุบันเธออยู่ในลำดับที่ 43 ในการสืบราชบัลลังก์ของสหราชอาณาจักรต่อจากบิดา
คำนำหน้านาม
เธอใช้คำนำหน้านามว่าเลดี เนื่องจากมีบิดาเป็นเอิร์ล
ไมโครไฮโดร
ไมโครไฮโดร (micro hydro) เป็นคำที่เรียกใช้พลังงานไฟฟ้าที่ใช้กำลังน้ำ ที่ผลิตได้ไม่เกิน 100 กิโลวัตต์ โดยพลังงานที่ได้สามารถให้พลังงานกับบ้านหรือชุมชนที่ห่างไกล หรือยังสามารถเชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายพลังงาน ไมโครไฮโดรมีการใช้ในหลายประเทศโดยเฉพาะประเทศที่กำลังพัฒนาเนื่องจากความเหมาะสมทางด้านเศรษฐศาสตร์ของการใช้พลังงาน
ไมโครไฮโดรมักถูกใช้กับกังหันเพลตันสำหรับบริเวณที่มีไฮโดรลิกเฮดสูง และอัตราการไหลของน้ำต่ำ
ไมโครไฮโดรมักถูกเข้าใจผิดว่าจำเป็นต้องใช้กับบริเวณที่มีฝายเท่านั้น
อิสตาฟเวิลด์คัพ 2011
อิสตาฟเวิลด์คัพ 2011 (2011 ISTAF World Cup) เป็นการแข่งขันกีฬาเซปักตะกร้อนานาชาติที่จัดโดยสหพันธ์เซปักตะกร้อนานาชาติ (ISTAF) เพื่อปรับปรุงกีฬาเซปักตะกร้อดั้งเดิมให้ทันสมัย นอกเหนือจาก ISTAF SuperSeries แล้ว อิสตาฟเวิลด์คัพเป็นเวทีสำหรับแสดงสิ่งที่ดีที่สุดของกีฬาและพยายามที่จะขยายความน่าสนใจของกีฬาไปสู่ชุมชนนานาชาติ
ผู้ชนะการแข่งขันอิสตาฟเวิลด์คัพ (ชาย) ครั้งที่ 1 คือประเทศไทย และรองชนะเลิศคือมาเลเซีย ผู้ชนะการแข่งขันอิสตาฟเวิลด์คัพ (หญิง) ครั้งที่ 1 คือประเทศไทย และรองชนะเลิศคือเวียดนาม
วัดบางแก้ว (จังหวัดนครสวรรค์)
วัดบางแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางแก้ว อำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 20 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 3 แปลง เนื้อที่ 87 ไร่ 2 งาน 95 ตารางวา
วัดบางแก้วสร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 มีนามตามชื่อบ้าน โดยมีนายให้และนางกล้วย บริจาคที่ดินเนื้อที่ประมาณ 15 ไร่ ในการสร้างวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2444 ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ พร้อมได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่ ได้รับพระราชทานครั้งหลังวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2455 มีโรงเรียนประภมศึกษาของทางราชการตั้งอยู่ในวัดด้วย
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีพระประธาน คือ พระพุทธสุโขทัยศากยมุนี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2518 ศาลาการเปรียญ กว้าง 16 เมตร ยาว 30 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ 3 หลัง เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 3 หลัง วิหาร กว้าง 5 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ฌาปนสถาน 1 หลัง และหอระฆัง 1 หลัง
ตุ้มน้ำหนัก
ตุ้มน้ำหนัก (weight หรือ mass) คือวัสดุที่ใช้สำหรับเทียบค่าน้ำหนัก ซึ่งกำหนดให้มีรูปร่างลักษณะทางชั่งตวงวัดโดยเฉพาะ ตามกฎหมายประเทศไทย สำนักชั่งตวงวัด สังกัดกรมการค้าภายใน เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแล มาตรฐานตุ้มน้ำหนักของไทย ได้กำหนดไว้ใน พระราชบัญญัติมาตราชั่งตวงวัดไทย พ.ศ. 2542 ว่า ตุ้มน้ำหนัก คือ ตุ้มแสดงน้ำหนักที่ใช้ในการชั่ง ทั้งยังกำหนดหลักเกณฑ์ต่างๆ ที่เกี่ยวกับตุ้มนำหนักด้วย ตาม พรบ.ดังกล่าวมีตุ้มนำหนักอยู่ 2 ชนิด คือตุ้มน้ำหนักที่ไม่ได้ใช้ชั่งอัญมณี และตุ้มน้ำหนักที่ใช้ชั่งอัญมณี
หน่วยน้ำหนักเมตริก
เนื่องจากนิยามหน่วยน้ำหนัก ที่กำหนดโดยสำนักงานชั่งตวงวัดระหว่างประเทศ (International Bureau of Weights and Measures; BIPM หรือ IBWM) ตามอนุสัญญาเมตริก (Convention du Mètre หรือ Metre Convention) หรือสนธิสัญญาเมตริก งประเทศไทยได้เข้าเป็นภาคีสมาชิกอนุสัญญาเมตริกและรับเอาวิธีเมตริกมาเป็นหลักการชั่งตวงวัดของประเทศเมื่อ พ.ศ. 2455  เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน กำหนดให้ใช้หน่วยเป็น กิโลกรัม ซึ่งหมายถึง แท่งโลหะต้นแบบหรือตุ้มน้ำหนักต้นแบบ (เรียก แบบประถมสากลหน่วยกิโลกรัม ) ที่กำหนดร่วมกันระหว่างสมาชิก เป็นกิโลกรัม และต่อมาได้จำลองน้ำหนักให้กับตุ้มกิโลกรัมอื่น ๆ เพื่อนำไปเป็น ต้นแบบให้กับการผลิตตุ้มน้ำหนักอื่น ๆ สำหรับนำไปกำหนดเป็นค่าน้ำหนักให้กับเครื่องชั่งชนิดต่างในอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องชั่ง
เนื่องจากความหลากหลายในงานและความต้องการ จึงมีความพยายามที่จะแบ่งระดับชั้นตุ้มน้ำหนัก ให้หลากหลาย เพื่อการใช้งานต่าง ๆ จึงได้ร่วมมือกันระหว่างประเทศสมาชิก กำหนดมาตรฐานตุ้มน้ำหนักออกเป็นประเภทต่าง คือ  E1,E2, F1, F2, M1, M1-2, M2, M2-3, M3 โดยใช้ความสามารถในการรักษาค่าผลผิดเป็นตัวกำหนด ซึ่งความสามารถเช่นนี้ขึ้นอยู่กับวัสดุ รูปร่าง ขนาด ความหนาแน่น การเก็บรักษาจัดการตุ้มน้ำหนัก เป็นต้น
มหาวิทยาลัยแม่โจ้
โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรม
มหาวิทยาลัยแม่โจ้มีการพัฒนาจาก โรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมประจำภาคเหนือ ซึ่งได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2477 ตามคำบัญชาของเจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) รัฐมนตรีกระทรวงธรรมการในขณะนั้นเพื่อเป็นการขยายการศึกษาด้านการเกษตรไปยังส่วนภูมิภาคมากขึ้น ซึ่งโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมประจำภาคเหนือถือเป็นสถานศึกษาด้านการเกษตรแห่งแรกที่ตั้งอยู่ในส่วนภูมิภาค โดยตั้งอยู่บนพื้นที่จำนวน 900 ไร่เศษบริเวณพื้นที่บ้านแม่โจ้ ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ควบคู่กับสถานีทดลองกสิกรรมภาคพายัพ มีพระช่วงเกษตรศิลปการ (ช่วง โลจายะ)|พระช่วงเกษตรศิลปการเป็นอาจารย์ใหญ่คนสุดท้ายของโรงเรียน รับนักเรียนจากผู้ที่สำเร็จมัธยมปีที่ 6 หรือประกาศนียบัตรครูมูลเข้าศึกษาในหลักสูตรกำหนดเวลาเรียน 2 ปี โดยได้รับประกาศนียบัตรประโยคครูประถมกสิกรรม (ป.ป.ก.) มีนักเรียนเข้าศึกษาในปีแรกจำนวน 48 คน ซึ่งในขณะนั้นพื้นที่ของโรงเรียนเรียนมีความไม่พร้อมในการทำเกษตรกรรมเนื่องจากเป็นพื้นที่ดินทรายจึงต้องมีการปรับปรุงดินให้ใช้ในกการทำการเกษตรได้ อีกทั้งสิ่งปลูกสร้างต่างๆเช่น ห้องเรียน เรือนนอน โรงอาหารและบ้านพักครู ต้องจัดสร้างขึ้นอย่างชั่วคราวเพื่อให้ทันต่อนโยบายของกระทรวงธรรมการในการเปิดโรงเรียน ทำให้ช่วงแรกของการก่อตั้งมีความยากลำบากอย่างมาก ต่อมาได้มีการเปลี่ยนสถานะของโรงเรียนฝึกหัดครูประถมกสิกรรมประจำภาคเหนือเป็น โรงเรียนมัธยมวิสามัญเกษตรกรรมภาคเหนือ ในปี พ.ศ. 2479 หลังเปิดการการเรียนการสอนได้เพียง 3 รุ่น ซึ่งกระทรวงธรรมการเห็นว่าหลักสูตรประโยคครูประถมกสิกรรมที่เปิดไปมีผู้สำเร็จการศึกษาจำนวนเพียงพอและมีสถานศึกษาที่ต้องใช้ครูเกษตรจำนวนน้อย จึงเปิดหลักสูตรมัธยมวิสามัญเกษตรกรรม (มก.) ขึ้นแทนโดยรับผุ้ที่สำเร็จการศึกษาขั้นมัธยมปีที่ 4 เข้าศึกษาโดยกำหนดเวลาเรียน 4 ปี มีผู้สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรจำนวน 4 รุ่น
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2482 วิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ย้ายที่ตั้งจากแม่โจ้ไปยังสถานีเกษตรกลาง อำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร โดยในส่วนของพื้นที่แม่โจ้นั้นได้ก่อตั้งเป็น โรงเรียนเตรียมเกษตรศาสตร์ โดยรับผู้สำเร็จชั้นมัธยมปีที่ 6 เข้าศึกษาในหลักสูตร 2 ปี เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้วจึงสามารถเข้าศึกษาในระดับปริญญาที่วิทยาลัยเกษตรศาสตร์ที่บางเขนได้โดยไม่ต้องส เมื่อวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2486 โรงเรียนเตรียมเกษตรศาสตร์จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สถาบันอาชีวศึกษา
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้ประสบปัญหาจากความรุนแรงที่เกิดขึ้นในช่วงสงครามดังกล่าวทำให้มีผู้สมัคเรียนจำนวนน้อยอีกทั้งยังมีการคมนาคมที่ลำบากและห่างไกลจากกรุงเทพมหานครมาก จึงมีแนวคิดที่จะยุบโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ลงในปี พ.ศ. 2488 โดยได้มีการงดการรับนักศึกษาในปี พ.ศ. 2490 - 2491 เนื่องจากขาดงบประมาณและจำนวนผู้เรียนน้อย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2491 กระทรวงเกษตราธิการได้โอนกิจการของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ให้กับกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยเปลี่ยนสถานะเป็นสถานศึกษาในระดับอาชีวศึกษาใช้ชื่อว่า โรงเรียนเกษตรกรรมแม่โจ้ และเริ่มเปิดสอนในปี พ.ศ. 2492 โดยรับจากผู้สำเร็จชั้นมัธยมปีที่ 6 เข้าศึกษาในหลักสูตร 3 ปี เมื่อสำเร็จแล้วจะได้รับประกาศนียบัตรอาชีวชั้นสูง แผนกเกษตรกรรม และต่อมาได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น วิทยาลัยเกษตรกรรมเชียงใหม่ ในปี  พ.ศ. 2499
มหาวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการเปลี่ยนสถานะของวิทยาลัยเกษตรกรรมเชียงใหม่ใหม่เป็น สถาบันเทคโนโลยีการเกษตร และย้ายสังกัดจากกรมอาชีวศึกษาไปสังกัดทบวงมหาวิทยาลัยแทน โดยเปิดสอนในหลักสูตรเทคโนโลยีการเกษตรบัณฑิต (ทก.บ.) ซึ่งเป็นหลักสูตรแรกในระดับปริญญาตรี รวมถึงในระดับอนุปริญญา ประกาศนียบัตรบัณฑิตชั้นสูงและประกาศนียบัตรบัณฑิต และได้เปลี่ยนชื่อสถาบันในปี พ.ศ. 2525 เป็น สถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้ เนื่องจากคำว่าแม่โจ้เป็นที่รู้จักของบุคคลทั่วไปมากกว่า
มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ
มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2539 เปลี่ยนสถานะจากมหาวิทยาลัยของรัฐเป็น มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ภายในการกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการ กระทรวงศึกษาธิการ โดยไม่สังกัด สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ตามพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยแม่โจ้ พ.ศ. 2560 ซึ่งประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา ในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2560 และมีผลบังคับใช้ 30 วันนับจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไปคือให้มีผลบังคับใช้ในวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
ต้นไม้สัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัย คือ อินทนิล
การจัดอันดับและมาตรฐานของมหาวิทยาลัย
การจัดอันดับโดย Webometrics Ranking of World University
การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ อยู่ในอันดับที่ 2,875 ของโลก อันดับที่ 97 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 23 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
เป็นการจัดอันดับมหาวิทยาลัยสีเขียวที่จัดโดยมหาวิทยาลัยอินโดนีเซีย ประเทศอินโดนีเซีย เพื่อสนับสนุนการเป็นมหาวิทยาลัยยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมทั่วโลก มหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยสีเขียวอันดับ 9 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย และเป็นอันดับที่ 121 ของโลกในปี 2664
การจัดอันดับโดย SDG Impact Ranking the Times Higher Education Impact Rankings (Impact Rankings)
เป็นการจัดอันดับสถาบันอุดมศึกษาทั่วโลกที่มีการดำเนินงานเพื่อสนับสนุน เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนของ องค์การสหประชาชาติ (United Nations-UN) โดยมีเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน มี 17 เป้าหมาย มีตัวชี้วัดที่กำหนดขึ้นมา ทั้งหมด 4 ด้าน ได้แก่
•	Research : มีการทำวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาที่ยั่งยืนทั้ง 17 ด้าน
•	Stewardship: มีการดูแลรับผิดชอบทรัพยากรของสถาบัน
•	Outreach : มีการทำงานร่วมกับหน่วยงานระดับ ท้องถิ่น ภูมิภาค ชาติและนานาชาติ
โดยมหาวิทยาลัยแม่โจ้อยู่ในอันดับที่ 5 ของประเทศไทย อันดับที่ 301-400 ของโลก
การจัดอันดับโดย SCD Ranking Sustainable Community Development University Rankings (SCDUR)
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน (SCDUR) จัดขึ้นโดยมูลนิธิเพื่อการส่งเสริมกระทรวงมหาวิทยาลัย (UFPMUA) ประเทศไทย เกณฑ์การให้คะแนน จะดูจากการดำนเนินงานของมหาวิทยาลัย ที่ ครอบคลุม 7 ด้าน ได้แก่
·      นโยบายการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
·      หลักสูตรศึกษา-สอนเกี่ยวกับการพัฒนาชุมชนอย่าง
·      การหล่อเลี้ยงวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
·      การวิจัยการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
·      ศิษย์เก่าที่ทำงานในชุมชนเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
·      รางวัลด้านการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
ซึ่งทางมหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 2 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
การจัดอันดับโดย 4 International Colleges & Universities
การจัดอันดับเว็บไซต์มหาวิทยาลัยโดยระบบ 4 International Colleges & Universities (4icu.org) ซึ่งเป็นหน่วยงานอิสระ มีสำนักงานอยู่ที่ประเทศออสเตรเลีย ดำเนินการจัดอันดับความนิยมเว็บไซต์ ของมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยต่าง ๆ ในประเทศและทั่วโลกมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2005 โดยรายงาน ผลปีละ 2 ครั้ง คือ เดือนมกราคมและเดือนกรกฎาคม มีจุดมุ่งหมายเพื่อจัดอันดับความนิยมของมหาวิทยาลัย และวิทยาลัยนานาชาติ บนพื้นฐานของความนิยมในการเข้าติดตามชมเว็บไซต์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะเป็น เว็บไซต์ที่ช่วยให้นักศึกษานานาชาติได้เข้าใจเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยนานาชาติมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ การที่เว็บไซต์ที่มีข้อมูลถูกต้อง ครบถ้วน และมีการ Update ข้อมูลข่าวสารที่สม่าเสมอจะถูกนำมาใช้ในการ พิจารณาจัดอันดับอีกด้วย ล่าสุดปี 2564 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ อยู่ในอันดับที่ 3,799 ของโลก อันดับที่ 28 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
การจัดอันดับโดย SCIMAGO SCImago Institutions Ranking
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโดย SCIMAGO เป็นการจัดอันดับสถาบันที่มีผลงานวิจัยในระดับนานาชาติ ในด้านของความสามารถในการเผยแพร่ผลงานวิชาการทุกประเภท (หรือมหาวิทยาลัยบนฐานข้อมูล Scopus) การจัดอันดับนั้นสามารถดูได้ทั้งแบบในภาพรวม หรือเลือกดูเฉพาะกลุ่ม ซึ่งการเลือกดูเฉพาะกลุ่ม จะแยกเป็นประเภทสาขาวิชา ซึ่งแบ่งเป็น 19 กลุ่ม เช่น Agricultural and biological sciences และ Computer science ในปี พ.ศ. 2566 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้รับการจัดอันดับ ดังนี้
- Overall Rank อับดับที่ 9 ของมหาวิทยาลัยไทย
- Research Rank อับดับที่ 10 ของมหาวิทยาลัยไทย
- Innovation Rank อับดับที่ 7 ของมหาวิทยาลัยไทย
การจัดอันดับ UPM (University Performance Metric)
การจัดอันดับ UPM (University Performance Metric) เป็นการจัดอันดับมหาวิทยาลัยด้วยการวัดระดับประสิทธิภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินการตอบสนองของมหาวิทยาลัยในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม 4.0 ซึ่งเป็นยุคของการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว โดยจัดอันดับมหาวิทยาลัยชั้นนำ 100 อันดับแรกของเอเชีย โดยมหาวิทยาลัยแม่โจ้ได้รับ 658 คะแนน อยู่ในลำดับที่ 5 ของประเทศไทย อันดับที่ 16 ของเอเชีย
การจัดอันดับโดย U-MultiRank
การจัดอันดับเชิงเปรียบเทียบสถาบันการศึกษาในหลากหลายมิติ  ดำเนินการโดยนักวิชาการจากสถาบันการศึกษาต่างๆ ในทวีปยุโรป ซึ่งจะประเมินมหาวิทยาลัยผ่านเกณฑ์ในการพิจารณา 5 ด้าน คือ
·      ด้านการสอนและการเรียนรู้ (Teaching and Learning)
·      ด้านการวิจัย (Research)
·      ด้านการถ่ายทอดความรู้ (Knowledge Transfer)
·      ด้านความเป็นนานาชาติ (International Orientation)
·      ด้านการมีส่วนร่วมในภูมิภาค (Regional Engagement)
การจัดอันดับโดย URAP University Ranking by Academic Performance เป็นการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก มีวัตถุประสงค์หลักคือ ต้องการที่จะพัฒนาระบบการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลก โดยมีพื้นฐานทางด้านวิชาการตรงตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คุณภาพและปริมาณของบทความตีพิมพ์ทางวิชาการ บทความวิจัย การเผยแพร่ และการอ้างอิง เป็นต้น โดยเริ่มทำการเผยแพร่งานวิจัยผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยตั้งแต่ปี 2010 เป็นต้นมา โดยมหาวิทยาลัยแม่โจ้อยู่ในอันดับที่ 21 ของประเทศไทย และอันดับที่ 2,822 ของโลก
การจัดอันดับโดย Nature Index (Thailand) เป็นการจัดอันดับตัวชี้วัดคุณภาพงานวิจัย โดยจัดอันดับประเทศและสถาบัน ด้วยการพิจารณาการตีพิมพ์บทความวิจัย ในวารสารที่มีผลกระทบสูงและเป็นที่ยอมรับของแต่ละสาขาในเครือ Nature Research ซึ่งแบ่งเป็น 4 สาขาวิชา •	วิทยาศาสตร์กายภาพ (Physical Sciences) •	วิทยาศาสตร์ชีวภาพ (Life Sciences) •	เคมี (Chemistry) •	วิทยาศาสตร์โลกและสิ่งแวดล้อม (Earth & Environmental Sciences)
วิทยาเขต
มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตั้งอยู่บนถนนเชียงใหม่-พร้าว ในพื้นที่ตำบลหนองหาร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ โดยห่างจากตัวเมืองจังหวัดเชียงใหม่ 10 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 12,879 ไร่ อยู่ใน 3 จังหวัด คือ
พิธีพระราชทานปริญญาบัตร
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาในการพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ครั้งแรก เมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2521 และได้เสด็จพระราชดำเนินในการพิธีพระราชทานปริญญาบัตรด้วยพระองค์เองเรื่อยมา แต่ในปัจจุบันพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารีเสด็จแทนพระองค์ในการพระราชทานปริญญาบัตร แก่บัณฑิต มหาบัณฑิต และดุษฎีบัณฑิตของมหาวิทยาลัยแม่โจ้เป็นประจำทุกปี ดังนั้น วันพระราชทานปริญญาบัตรของทุกปี จึงจัดให้อยู่ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ตามอย่างคราวรับพระราชทานปริญญาบัตร ครั้งแรก ในคราวรับพระราชทานปริญญาบัตรครั้งแรกนั้นจัดขึ้นที่อาคารแผ่พืชน์ ซึ่งในปี 2558 เป็นครั้งที่ 37 บัณฑิตรุ่นที่ 38 ปัจจุบันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร จัด ณ ศูนย์กีฬากาญจนาภิเษก รัชกาลที่ 9 มหาวิทยาลัยแม่โจ้ อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ วันที่ 19 - 20 กุมภาพันธุ์ 2558
การขนส่งในประเทศญี่ปุ่น
การคมนาคมของประเทศญี่ปุ่น นั้นประกอบไปด้วยทางบก ทางทะเล และทางอากาศ ประเทศญี่ปุ่นมีถนนสายสำคัญหลายสายในทุกภาค โดยถนนหลักแต่ละสายจะเชื่อมโยงกับเมืองสำคัญ ๆ หรือเมืองใหญ่ ๆ ในทุกภาค
การคมนาคมทางรถไฟ
การคมนาคมทางด้านรถไฟในประเทศญี่ปุ่นมีความจำเป็นอย่างยิ่งในชีวิตประจำวันของคนญี่ปุ่น สำหรับการขนส่งในเขตเมืองหลัก มีบริษัทที่ให้บริการหลายกลุ่มทั้งของรัฐบาลญี่ปุ่น หรือกลุ่มบริษัทเอกชน โดยมีสถานีรถไฟที่มีประชากรจำนวนมากเช่น สถานีชินจูกุ, สถานีอิเกบูกูโระ, สถานีชิบูยะ, สถานีอูเมดะ และสถานีโยโกฮามะ บางสถานีมีประชากรที่ใช้การขนส่งทางรถไฟถึง 2 ล้านรายหรือมากกว่าต่อวัน
ฟูกูโอกะ, โคเบะ, เกียวโต, นาโงยะ, โอซากะ, ซัปโปโระ, โตเกียว และโยโกฮามะ มีสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน