cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เบียร์ท่วมลอนดอน
โรงต้มเบียร์ที่เกิดเรื่องนี้ถูกรื้อถอนในปี ค.ศ. 1922 ปัจจุบันบางส่วนที่เคยเป็นโรงต้มเบียร์นั้นก็คือโรงละครโดมิเนียน
ระดับขั้นในสถาบันศาสนา
ระดับสี่
นักเรียนศาสนาไม่ว่าจะกำลังเรียนในระดับสี่หรือหลังจากจบระดับสี่แล้ว ก็จะทำงานวิจัยและเข้าร่วมบทเรียนคอริจเพื่อเรียนรู้วิธีการวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจซึ่งถือเป็นการฝึกภาคปฏิบัติในการอิจติฮาดนั่นเอง  เป็นหลักสูตรหนึ่งที่นักเรียนศาสนาต้องเรียนควบคู่ไปกับการทำงานวิจัยและค้นคว้าวิธีการวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจ
บทเรียนคอริจ
บทเรียนคอริจ ถือเป็นบทเรียนระดับสูงสุดของระบบการเรียนศาสนา ซึ่งจะเรียกอีกอย่างว่า "บทเรียนนอกเหนือระดับ -คอริจ สัฏห์"  การเรียนจบระสี่ไม่ได้หมายความว่าเขาถึงขึ้นอิจติฮาดอย่างสมบูรณ์
ระดับขั้นที่ไม่เป็นทางการ
ยุคปัจจุบัน ไม่นิยมใช้คำเรียกตำแหน่งบรรดาผู้รู้ด้านศาสนากันมากนัก นอกจากนั้นตำแหน่งเฉพาะที่เคยใช้เรียกกันในอดีตกลับเป็นคำที่ถูกนำมาใช้ทั่วไปที่เหมาะสมกับความรู้ อายุและฐานะภาพทางความรู้
เนื่องจากการใช้คำเรียกตำแหน่งนั้นบ่งชี้ถึงการให้เกียรติ บรรดาสานุศิษย์และบุคคลที่ชื่นชอบบรรดาผู้รู้เป็นพิเศษก็จะใช้คำเรียกตำแหน่งที่สูงกว่า ซึ่งก็เป็นไปได้ว่าอาจารย์ของผู้รู้ท่านนั้นจะใช้คำเรียกตำแหน่งที่มีระดับรองลงมาจากคำที่บรรดาสานุศิษย์ใช้เรียกกัน
โดยทั่วไปแล้วผู้คนในอิหร่านจะใช้ฉายานามต่างๆ เรียกบรรดานักการศาสนา เช่น ฮุจญะตุลอิสลาม  ฮุจญะตุลอิสลามวัลมุสลิมีน จะเรียกมุจตะฮิดว่า อายาตุลลอฮ์ และจะเรียกบรรดามัรเญี้ยะอ์ตักลีดว่า อายาตุลลอฮ์อัลอุซมา
ษิกอตุลอิสลาม
ส่วนใหญ่แล้วตำแหน่งนี้จะใช้เรียกนักเรียนศาสนาที่เพิ่งจะเข้าเรียนด้านศาสนา ทว่าปัจจุบันตำแหน่งนี้ไม่ถูกใช้กันแล้วในอิหร่าน
ในอดีตประมาณ 1000 ปีก่อนจะใช้คำว่า ษิเกาะตุลอิสลาม เรียกผู้รู้ที่มีบุคลิกภาพทางด้านวิชาการ และนักรายงานฮะดีษที่น่าเชื่อถือ เช่น เชคกุลัยนี เชคซอดูก และถือเป็นคำที่มีเกียรติมาก  และในอดีตก็จะใช้คำว่า ออคูนด์ เรียกบรรดาผู้รู้ที่ยิ่งใหญ่ เช่น ออคูนด์ มุลลา บาเกร มัจบิซี หรือ ออคุนด์ มุลลา มุฮัมหมัด กาซิม โครอซานี
ฮุจญะตุลอิสลาม
ปัจจุบันตำแหน่งนี้โดยเฉพาะในอิหร่านจะใช้เรียกนักเรียนศาสนาที่ใส่อะมาม่า (ผ้าสะระบั่น) และเป็นคำย่อของคำว่า ฮุจญะตุลอิสลามวัลมุสุลิมีน  บางคนเข้าใจว่าคำนี้ใช้เรียกนักเรียนศาสนาที่เรียนระดับบทเรียนคอริจ แต่จริงๆ แล้วคำนี้ใช้เรียกนักเรียนศาสนาที่อยู่ในระดับรองลงมาอีกด้วยเช่นกัน
นักนิติศาสตร์อิสลาม (ฟุกอฮา) บางท่านเชื่อว่าไม่มีประโยชน์อันใดที่จะค้นหาบรรทัดฐานของการใช้คำต่างๆ นี้ เช่น ฮุจญะตุลอิสลาม และษิกอตุลอิสลาม
ในอดีตเคยใช้คำนี้เรียก อิมามมุฮัมหมัด ฆอซซาลี  ตามคำกล่าวของซัยยิด ฮุเซน นัศร์ และ ฮะมีด ดับบาชี ว่าฉายานามนี้น่าจะถูกนำมาใช้เรียก ซัยยิด มุฮัมหมัด บาเกร ชะฟะตี เป็นครั้งแรก  ต่อมาฉายานามนี้ก็ใช้เรียกนักการศาสนาที่มีชื่อเสียงจากเมืองกาชาน แต่หลังจากนั้นฉายานามนี้ก็ถูกลดระดับความน่าเชื่อถือลงอย่างมาก  สาเหตุที่ใช้ฉายานามนี้เรียก ชะฟะตี ก็เนื่องจากว่าท่านเป็นทั้งผู้พิพากษาและมุฟตี  มีผลงานทางวิชาการเกี่ยวกับกฎหมายอิสลามในยุคเร้นกาย  ตามคำกล่าวของท่านมุรตะฎอ อันซอรี ซึ่งเป็นลูกหลานของเชคมุรตะฎอ ว่า คำนี้เคยใช้เรียก ซัยยิดมุฮัมหมัด บาเกร ชะฟะตี และฮุจญะตุลอิสลาม อะสะดุลลอฮ์ บุรูญัรดี  แต่คำนี้ก็ค่อยถูกลดระดับในการใช้เรียกขานลงมาเรื่อยๆ
อายะตุลลอฮ์
ตำแหน่งนี้จะใช้เรียกกลุ่มบุคคลเฉพาะที่ถึงระดับขั้นการวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจ (เป็นระดับสูงสุดของหลักสูตรการเรียนศาสนา) เป็นผู้ที่มีความสามารถในการออกคำวินิจฉัย มีทัศนะเกี่ยวกับหลักปฏิบัติศาสนกิจ อย่างไรก็ตามความอายุและความอาวุโสก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน  เช่นหากมุจตะฮิดที่มีอายุน้อยและอยู่ในวัยหนุ่มก็จะเรียกว่า ฮุจญะตุลอิสลาม หรือ ฮุจญะตุลอิสลามวัลมุสลิมีน อีกด้านหนึ่งก็จะใช้เรียกบรรดผู้รู้ที่อาวุโสและมีความเชี่ยวชาญแต่ไม่ถึงระดับขั้นของมุจตะฮิดด้วยเช่นกัน
ความเป็นมา
ฉายานามนี้ถูกนำมาใช้ให้แก่อัลลามะฮ์ฮิลลี นักนิติศาสตร์อิสลาม (ฟะกีฮ์) ช่วง ฮ.ศ. ที่ 7 และก็เป็นคำที่ใช้เรียกท่านเท่านั้นกระทั่งศัตวรรษที่ 14  ยุคนี้ บางท่านก็ใช้ฉายานามสนี้สำหรับ ซัยยิด มุฮัมหมัดมะฮ์ดี บะห์รุลอุลูม จากนั้นต่อมาฉายานามอายาตุลลอฮ์ ก็ถูกนำมาใช้สำหรับนักนิติศาสตร์ (ฟุกอฮา) ท่านอื่น ๆ เช่น เชคมุรตะฎอ อันซอรี และ มีรซอ ชีรอซี เป็นต้น
บรรดานักประวัติศาสตร์ยังบันทึกไว้อีกว่านอกเหนือจากนี้แล้ว อายาตุลลอฮ์ ยังถูกนำมาใช้กับนักนิติศาสตร์บางท่าน เช่น ออคูนด์ โครอซอนี ต่อมาหลังจากการก่อตั้งสถาบันศาสาขึ้นที่เมืองกุม โดยท่าน เชคอับดุลกะรีม ฮาอิรี ยัซดี ก็จะใช้ฉายานามนี้เรียกบรรดาคณาจารย์ในสถาบันศาสนา
อายะตุลลอฮ์ อัลอุซมา
ปัจจุบันคำนี้ใช้สำหรับมัรเญี้ยะอ์ตักลีด   ตำแหน่งนี้เริ่มขึ้นหลังจากยุคของซัยยิดฮุเซน ฏอบาฏอบาอีย์ บุรูญัรดี ก่อนหน้านี้จะเรียรกมัรเญี้ยะอ์ตักลีดว่า ฮุจญะตุลอิสลาม และฮุจญะตุลอิสลามวัลมุสลิมีน  เนื่องจากท่านซัยยิดฮุเซน ฏอบาฏอบาอีย์ บุรูญัรดีมีตำราวินิจฉัยนี้ซึ่งถือว่าเป็นตำราวินิจฉัยเล่มแรก จึงเรียกตำแหน่งนี้ให้แก่ท่าน  อายาตุลลอฮ์ อัลอุซมา เป็นตำแหน่งที่ใช้เรียกผู้ที่นอกจากจะวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจแล้วยังเป็นผู้ที่มีผู้ปฏิบัติตาม (มุก็อลลิด) เป็นจำนวนมากอีกด้วย ตามคำกล่าวของซัยยิด อับดุลกะรีม มูซะว่ี อิรดิบีลี กล่าวว่า ตำแหน่ง อายาตุลลอฮ์ ใช้เรียกผู้ทีนอกจากจะวินิจฉัยหลักปฏิบัติศาสนกิจแล้วยังเป็นผู้ที่มีความรู้สูงกว่าอีกด้วย และท่านมุบัชชิร กาชานี กล่าวว่า  หากเป็นมัรเญี้ยะอ์ตักลี หรือมีสถานภาพทางด้านนี้และเป็นมุจตะฮิดที่มีคุณสมบัติครบถ้วนก็จะเรียกว่า อายาตุลลอฮ์อัลอุซมา" ท่านฮุเซน มุซอฮิรี ประธานสถาบันศาสนาแห่งเมืองอิศฟาฮาน ถือว่า อายาตุลลอฮ์อัลอุซมา คือ ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญในศาสตร์ด้านศาสนา ส่วนอายาตุลลอฮ์ คือ ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญรองลงมา
โรงเรียนวัดลาดปลาดุก
ที่ตั้ง
ที่ตั้ง ณ เลขที่ 99/99 หมู่ 6 ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี[11110]
ประวัติ
โรงเรียนวัดลาดปลาดุกก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2476 โดยพระครูอธิการธูป จันทะโชโต  ต่อมาปี พ.ศ. 2523 พระพิมลศีลาจาร เจ้าอาวาสวัดลาดปลาดุกผู้อุปการะโรงเรียนได้รับบริจาคที่ดินจำนวน 5 ไร่ จากคุณสำรวย รัตนผลิน เพื่อสร้างอาคารเรียน พ.ศ. 2539 พระครูวิบูลนนทกิจได้เป็นประธานในการจัดหาเงินมาถมที่ดิน และได้รับเงินงบประมาณจากทางราชการเพื่อสร้างอาคารเรียน เป็นแบบสปช 2/28 ขนาด 9 ห้องเรียน พ.ศ. 2542 ทางราชการได้จัดสรรเงินงบประมาณเพื่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น 24 ห้องเรียน ชื่อว่า “อาคารเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา” และได้ย้ายจากที่เดิมมาเป็นแบบสปช 2/28 ขนาด 24 ห้องเรียน พ.ศ. 2547 พระครูวิบูลนนทกิจได้เป็นประธานในการจัดหาเงินเพื่อสร้างอาคารเรียน 4 ชั้น 15 ห้องเรียนชื่อว่า “อาคารพระครูวิบูลนนทกิจ”เป็นแบบสปช 2/28 ปรับปรุง ขนาด 15 ห้องเรียน [2] และเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2556 ได้ผ่านการประเมินเป็นโรงเรียนต้นแบบ โรงเรียนในฝัน โรงเรียนดีประจำอำเภอ รุ่นที่ 3
สัญลักษณ์ของโรงเรียน
ต้นไม้ประจำโรงเรียน    ต้นประดู่กิ่งอ่อน สีประจำโรงเรียน         สีเหลือง - สีฟ้า อัตลักษณ์ของโรงเรียน โรงเรียนวิถีพุทธ เอกลักษณ์                ยิ้มไหว้
เปิดทำการสอน
ปฐมวัย-มัธยมศึกษาปีที่ 3 ปัจจุบันมีนักเรียนจำนวน 1,288 คน โรงเรียนวัดลาดปลาดุกเป็นโรงเรียนขยายโอกาสแห่งแรกในอำเภอบางบัวทอง
ผู้อุปการะโรงเรียน
พระพิมูลศีลาจาร (แสวง ปภังกโร) ภูมิลำเนา จังหวัดนนทบุรี อำเภอบางบัวทอง วันเกิด ๑๑ ตุลาคม ๒๔๗๗ ปีจอ อุปสมบท ๑๔ เมษายน ๒๔๙๗ วิทยฐานะ น.ธ.เอก, ป.๔
อ้างอิง
1.สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 http://www.nonedu2.net/
2.ข้อมูลพื้นฐาน โรงเรียนวัดลาดปลาดุก http://data.bopp-obec.info/emis/schooldata-view.php?School_ID=1012230080&Area_CODE=1202
3.http://www.watladpladuk.net/index.php?mod=news_full&id_news=45&path=web/news
เซลลัปปัน รามนาทัน
เซลลัปปัน รามนาทัน (Sellapan Ramanathan ; செல்லப்பன் ராமநாதன்; 3 กรกฎาคม 2467 – 22 สิงหาคม 2559) หรือชื่อย่อว่า '''เอส. อาร์. นาทัน''' (S. R. Nathan) เป็นนักการเมืองชาวสิงคโปร์ เป็นประธานาธิบดีคนที่หกแห่งสาธารณรัฐสิงคโปร์ เขาดำรงตำแหน่งครั้งแรกในวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2542 และปี พ.ศ. 2548 เขาก็ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีในการเลือกตั้งที่ไม่มีคู่แข่ง ในปี พ.ศ. 2552 เขาทำสถิติชนะเบนจามิน เชียส์ และเป็นประธานาธิบดีที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดของสิงคโปร์ รวมระยะเวลา 12 ปี เขาหมดวาระลงในวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ตั้งแต่นั้นมาเขาได้อาศัยอยู่ในประเทศในฐานะอดีตประธานาธิบดี
ซิมโฟนีหมายเลข 9 (เบทโฮเฟิน)
คอรัลซิมโฟนีเป็นผลงานที่ใช้เสียงร้องเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี โดยในมูฟเมนต์ที่ 4 ใช้เสียงนักร้องโซโล 4 คน ประกอบกับการร้องประสานเสียง คำร้องที่ใช้นำมาจากโคลงภาษาเยอรมัน Ode an die Freude ("Ode to Joy") ของฟรีดริช ชิลเลอร์
ซิมโฟนีบทนี้แบ่งออกเป็น 4 ท่อน ได้แก่
รางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเสียงแห่งปี
รางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเสียงแห่งปี (Grammy Award for Record of the Year) เป็นสาขารางวัลหนึ่งของรางวัลแกรมมี เสนอโดยสถาบันบันทึกเสียงของสหรัฐอเมริกาเพื่อ "ยกย่องความสำเร็จทางศิลปะ ความสามารถทางเทคนิค และความเป็นเลิศโดยรวมในอุตสาหกรรมการบันทึกเสียง โดยไม่คำนึงถึงยอดขายหรืออันดับชาร์ต" เริ่มมอบมาตั้งแต่งานประกาศผลรางวัล ครั้งที่ 1 ในปี ค.ศ. 1959
รางวัลแกรมมี สาขาบันทึกเสียงแห่งปีเป็นหนึ่งในสี่รางวัลใหญ่ของงาน "สนามทั่วไป" (ร่วมกับรางวัลอัลบั้มแห่งปี, รางวัลเพลงแห่งปี และรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม)
ตามคู่มือคำอธิบายรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 54 รางวัลนี้นำเสนอ:
"สำหรับซิงเกิลที่วางจำหน่ายในเชิงพาณิชย์หรือแทร็กของการบันทึกเสียงหรือการบรรเลงใหม่ สามารถใส่เพลงจากอัลบั้มปีที่แล้วได้ หากไม่ได้ใส่เพลงในปีที่แล้วและอัลบั้มไม่ได้รับรางวัลแกรมมี ในสาขารางวัลสำหรับศิลปิน โปรดิวเซอร์ วิศวกรบันทึกเสียง และ/หรือมิกเซอร์ ถ้านอกเหนือจากตัวศิลปิน"
นักเรียบเรียงเสียงประสาน นักแต่งเพลง นักดนตรี และนักร้องพื้นหลังของงานบันทึกเสียงที่ชนะสามารถยื่นขอใบรับรองผู้ชนะเลิศได้ นักแต่งเพลงสามารถยื่นขอใบรับรองได้หากเป็นเพลงใหม่เท่านั้น
นับตั้งแต่งานประกาศรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 55 ในปี ค.ศ. 2013 วิศวกรผู้เชี่ยวชาญได้รับการพิจารณาให้เป็นผู้เสนอชื่อและรับรางวัลในหมวดนี้
ทั้งนี้ บ่อยครั้งที่มีการสับสนกันระหว่างรางวัลบันทึกเสียงแห่งปี และรางวัลเพลงแห่งปี โดยทั้งสองรางวัลนั้นเป็นรางวัลสำหรับซิงเกิล หรือเพลงจากอัลบั้มเหมือนกัน ต่างกันตรงที่รางวัลบันทึกเสียงแห่งปีนั้นจะมอบให้กับศิลปินและทีมโปรดิวเซอร์ ในขณะที่รางวัลเพลงแห่งปีจะมอบให้กับผู้เขียนเพลง โดยมีคำอธิบาย ดังนี้
2020s
undefined แต่ละปีจะเชื่อมโยงกับบทความเกี่ยวกับรางวัลแกรมมีที่จัดขึ้นในปีนั้น
คำสั่งว่าด้วยลิขสิทธิ์ในตลาดเดียวดิจิทัล
คำสั่งว่าด้วยลิขสิทธิ์ในตลาดเดียวดิจิทัล (Directive on Copyright in the Digital Single Market) 2016/0280(COD) หรือเรียก คำสั่งลิขสิทธิ์อียู เป็นคำสั่งสหภาพยุโรป (อียู) ที่มีการเสนอโดยเจตนาเพื่อรับประกัน "ตลาดที่มีการทำหน้าที่อย่างดีสำหรับการแสวงหาประโยชน์ของงานและเนื้อหาสาระอื่น... โดยคำนึงถึงการใช้โดยเฉพาะดิจิทัลและเนื้อหาที่ได้รับการคุ้มครองข้ามพรมแดน" คำสั่งฯ ขยายกฎหมายลิขสิทธิ์ของสหภาพยุโรปที่มีอยู่เดิม และเป็นส่วนประกอบของโครงการตลาดเดียวดิจิทัลของอียู คณะกรรมาธิการรัฐสภายุโรปว่าด้วยกิจการกฎหมายริเริ่มคำสั่งฯ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2561 รัฐสภายุโรปอนุมัติคำสั่งฯ เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2561 และปัจจุบันกำลังผ่านการอภิปรายไตรภาคี (Trilogue) อย่างเป็นทางการซึ่งคาดว่าจะยุติในเดือนมกราคม 2562 หากได้รับการประมวล ประเทศสมาชิกอียูจะต้องตรากฎหมายเพื่อรองรับคำสั่งนี้
ข้อ 11 และ 13 ดึงดูดการวิจารณ์อย่างกว้างขวางทั้งจากในทวีปยุโรปและอเมริกา ข้อ 11 ถูกวิจารณ์ว่าเป็น "ภาษีลิงก์" ซึ่งกำหนดให้เว็บไซต์ "ได้ใบอนุญาตก่อนลิงก์ไปยังนิยายข่าว" และข้อ 13 เป็น "การห้ามมีม" บนพื้นฐานที่ว่าเทคโนโลยีการจับคู่เนื้อหาที่ใช้เพื่อให้บรรลุข้อกำหนดของคำสั่งฯ ไม่สามารถระบุวิธีโดยชอบอย่างวรรณกรรมล้อ (parody) ได้ ผู้สนับสนุนคำสั่งฯ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นกลุ่มสื่อและผู้พิมพ์เผยแพร่ ปฏิเสธการให้เหตุผลเหล่านี้และอ้างว่าการเผยแพร่สารสนเทศเท็จและการรณรงค์ทำหญ้าเทียม (astroturfing) ที่แพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ตขนาดใหญ่อย่างกูเกิลดำเนินการอยู่ ในเดือนพฤศจิกายน 2561 ข้างกูเกิลเริ่มการรณรงค์อย่างเปิดเผยต่อต้านข้อเสนอนี้ โดยขู่ปิดยูทูบในอียูหากไม่ได้รับการประนีประนอม
บาวด์ฟอร์กลอรี (2013)
บาวด์ฟอร์กลอรี (2013)  (Bound for Glory (2013)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของโทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง (TNA) โดยจะจัดในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2013 ที่ Viejas Arena San Diego, California บาวด์ออฟกลอรีครั้งนี้เป็นครั้งที่ 9
มิสแกรนด์สงขลา
มิสแกรนด์สงขลา (Miss Grand Songkhla) เป็นการประกวดนางงามสำหรับหญิงระดับจังหวัดในจังหวัดสงขลาทางภาคใต้ของประเทศไทย​ จุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมการประกวด​เป็นแบบอย่างที่ดีในสังคม​ และผู้ที่ได้รับตำแหน่งมิสแกรนด์ไทยแลนด์ จะเป็นตัวแทนประเทศไทย ไปประกวดเวทีระดับนานาชาติ และได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีตั้งแต่ปี 2016 และส่งประกวดเวทีใหญ่คือมิสแกรนด์ไทยแลนด์
สรุปผล
สถิติเข้ารอบ​ 5 ครั้ง
ทะเลสาบไท่
ทะเลสาบไท่ หรือ ไท่หู (อังกฤษ: Lake Tai หรือ Lake Taihu; จีน: ; พินอิน: Tài Hú; แปลตามตัวอักษรว่า "Great Lake") เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ในบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี (Yangtze Delta) ใกล้เมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ตั้งอยู่ในเขตมณฑลเจียงซู โดยมีบริเวณตอนใต้ของทะเลสาบติดกับเขตของมณฑลเจ้อเจียง พื้นที่ทะเลสาบมีขนาดประมาณ 2250 km2 และความลึกเฉลี่ยประมาณ 2 m จึงนับได้ว่าเป็นทะเลสาบน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่สามของประเทศจีนต่อจากทะเลสาบผัวหยาง (Gan: Po-yong U) และทะเลสาบต้งถิง ภายในบริเวณทะเลสาบประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ กว่า 90 เกาะ โดยเป็นเกาะที่มีขนาดเล็กเพียงไม่กี่ตารางเมตรจนถึงเกาะขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่หลายตารางกิโลเมตร
ทะเลสาบไท่เชื่อมต่อกับคลองต้ายวิ่นเหอ (Grand Canal) ที่มีชื่อเสียงและเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำหลายสาย เช่น แม่น้ำซูโจว (Suzhou Creek) เป็นต้น
เมื่อไม่กี่ปีมานี้ทะเลสาบไท่ได้รับการรบกวนจากมลภาวะเป็นพิษอันเป็นผลมาจากการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วในบริเวณโดยรอบ
การก่อตัว
จากการศึกษาทางวิทยาศาสตร์พบว่าโครงสร้างรูปทรงกลมของทะเลสาบไท่เป็นผลมาจากผลกระทบของดาวตก (meteor impact) โดยมาจากการค้นพบแร่ธาตุต่าง ๆ ในยุคดึกดำบรรพ์ คือ หิน shatter cones หิน shock-metamorphosed ควอตซ์ อุลกมณี และหิน shock-metamorphic unloading fractures จากการศึกษาเมื่อเร็ว ๆ นี้ พบความเป็นไปได้ว่ามีการอัดปะทะเป็นแอ่ง (impact crater) ที่เกิดขึ้นมากกว่า 70 ล้านปีก่อน หรืออาจเป็นช่วงปลายยุคดีโวเนียน (Devonian Period)
จากการศึกษาฟอสซิล หรือซากดึกดำบรรพ์ พบว่าพื้นที่บริเวณทะเลสาบไท่เคยเป็นพื้นดินแห้งมาก่อน จนกระทั่งยุคโฮโลซีน (Holocene) หรือมากกว่าหมื่นปีที่ผ่านมา ได้กลายเป็นทางน้ำไหลผ่านสู่ทะเลจีนตะวันออก ต่อมาสันดอนที่สะสมเพิ่มมากขึ้นบริเวณปากแม่น้ำแยงซี  (อังกฤษ: Yangtze river; จีนตัวย่อ: 扬子江; จีนตัวเต็ม: 揚子江; พินอิน: Yángzǐ jiāng) และแม่น้ำเฉียนถัง (อังกฤษ: Qiantang River; จีนตัวย่อ: 钱塘江; จีนตัวเต็ม: 錢塘江; พินอิน: Qiántáng Jiāng, หรือรูจักกันในอีกชื่อหนึ่งว่า แม่น้ำเฉียน) ทำให้พื้นที่บริเวณทะเลสาบถูกปิดล้อมและไม่มีทางออกสู่ทะเลอีกต่อไป ภายหลังเมื่อมีการไหลเข้าของน้ำจืดจากแม่น้ำและฝนทำให้ทะเลสาบแห่งนี้กลายเป็นทะเลสาบน้ำจืดในที่สุด
ประวัติ
ตั้งแต่ยุคราชวงศ์จีนโบราณ ทะเลสาบไท่ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในทะเลสาบที่มีชื่อเสียงในด้านเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและล่องเรือ มีสถานที่ท่องเที่ยวที่มีทัศนียภาพน่าสนใจหลายแห่งในบริเวณโดยรอบทะเลสาบ มีผู้มีชื่อเสียงจำนวนมากเคยเยี่ยมชมทะเลสาบแห่งนี้ อาทิ สมเด็จพระจักรพรรดิ มหาเสนาบดี นายทหาร บัณฑิต จิตรกร และกวีที่มีชื่อเสียง เป็นต้น
สถานที่ชมทัศนียภาพ
ทะเลสาบไท่เป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงมากในด้านหินปูนที่มีรูปร่างและโครงสร้างสวยงามเฉพาะตัว มีหินหลายชิ้นถูกนำไปใช้ประดับสวนโบราณเมืองซูโจวที่ใช้หินที่ได้มาจากทะเลสาบไท่แห่งนี้ หินที่ถูกใช้ประดับสวนจีนโบราณ (traditional Chinese gardens) จึงมักถูกเรียกว่า "หินบัณฑิต (Chinese scholar's rocks)" หรือ "หินทะเลสาบไท่ (Taihu stones)"
สถานที่ที่ดีที่สุดในการชมทัศนียภาพของทะเลสาบไท่ คือจากยอดเขาเจดีย์มังกร (Longguang Pagoda หรือ Dragon Light Pagoda) ในบริเวณสวนซีฮุ่ย (Xihui Park) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกของอู๋ซี (Wuxi) เป็นจุดที่จะได้เห็นทั้งทัศนียภาพของเมืองอู๋ซีและทะเลสาบพร้อม ๆ กัน
หยวนโถวจู่ หรือแหลมหัวเต่า (鼋头渚; Yuantouzhu หรือ the Islet of Turtle head Island) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งซึ่งมีลักษณะเป็นแหลมคล้ายหัวเต่า ที่ตั้งอยู่ทางฝั่งเหนือของทะเลสาบไท่
เมืองสตูดิโอถ่ายทำภาพยนตร์และโทรทัศน์ทะเลสาบไท่ (Taihu Lake Film and TV Studio Town) สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1987 โดยสถานีโทรทัศน์กลาง (China Central Television station) ในบริเวณสตูดิโอมีการสร้างเมืองจำลองหลายแห่งเพื่อใช้เป็นฉากในการถ่ายทำภาพยนตร์ เช่น เมืองโบราณสมัยราชวงศ์ถัง เมืองโบราณแบบยุโรป เมืองในยุคสามก๊ก เป็นต้น
ธุรกิจและอุตสาหกรรม
ทะเลสาบไท่เป็นที่รู้จักกันในฐานะแหล่งผลิตสำหรับอุตสาหกรรมประมงและกลุ่มเรือประมง รวมถึงเรือตกปลาส่วนตัวขนาดเล็ก ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา อุตสาหกรรมการผลิตอาหารทะเล เช่น ปลา และปู เป็นต้น ได้กลายเป็นส่วนสำคัญในชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนที่อาศัยอยู่ในบริเวณทะเลสาบไท่เป็นอย่างยิ่ง รวมทั้งเป็นส่วนสำคัญของการพัฒนาเศรษฐกิจในบริเวณโดยรอบด้วย
นอกจากนี้ ทะเลสาบไท่ยังเป็นถิ่นกำเนิดของการผลิตเครื่องปั้นดินเผา หรือเซรามิก ที่มีการผลิตอย่างกว้างขวางในพื้นที่นี้ และยังเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตหม้อชา (Ishing pottery factory) ที่มีชื่อเสียงมาก
ชิงช้าสวรรค์
ชิงช้าสวรรค์ (Ferris wheel) ขนาดใหญ่ ชื่อ "ดวงดาวแห่งทะเลสาบไท่ (The Star of Lake Tai)" มีความสูง 115 m ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบไท่ สร้างขึ้นเสร็จในปี คศ 2008 ใช้เวลาประมาณ 18 นาทีในการหมุนครบหนึ่งรอบ นักท่องเที่ยวสามารถชื่นชมทัศนียภาพของทะเลสาบและศูนย์กลางเมืองจากชิงช้าสวรรค์นี้ได้อย่างสวยงาม
มลภาวะ
ทะเลสาบไท่ได้รับผลกระทบจากมลภาวะมายาวนานหลายทศวรรษ แม้จะมีความพยายามในการลดมลพิษเหล่านั้น แต่หากไม่ยั่งยืนและไม่มีประสิทธิภาพ ในช่วงปี 1980 และ 1990 จำนวนอุตสาหกรรมในบริเวณทะเลสาบมีเพิ่มมากขึ้นถึงสามเท่า และจำนวนประชากรยังมีเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากด้วย ในปี ค.ศ. 1993 เพียงปีเดียวมีน้ำเสียที่ปล่อยลงสู่ทะเลสาบถึง 1 พันล้านตัน นอกจากนั้นยังมีขยะอีก 450,000 ตัน และเศษซากสัตว์อีก 880,000 ตันที่ถูกนำมาทิ้งในทะเลสาบแห่งนี้ รัฐบาลกลางได้เริ่มเข้ามาบริหารจัดการและเริ่มรณรงค์การรักษาความสะอาดพื้นที่ทะเลสาบ รวมทั้งกำหนดค่ามาตรฐานทางมลภาวะต่าง ๆ ให้โรงงานอุตสาหกรรมทำตามในระยะเวลาที่กำหนด ทำให้ในปี ค.ศ. 1999 มีโรงงานถึง 128 แห่งถูกปิดลงเนื่องจากไม่ได้มาตรฐาน
แม้ว่าจะมีการปฏิบัติตามกฎระเบียบที่กำหนดไว้ แต่ปัญหามลภาวะยังคงอยู่ในสภาวะรุนแรง ในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 2007 ทะเลสาบมีสาหร่าย (algae) และสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน (cyanobacteria หรือ blue-green algae) ซึ่งเป็นสาหร่ายที่เป็นพิษต่อแหล่งน้ำจืดอยู่เป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตามรัฐบาลจีนเรียกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ว่าเป็น ภัยธรรมชาติครั้งใหญ่ แทนที่จะเรียกว่าเป็นภัยพิบัติด้านสิ่งแวดล้อม ด้วยทะเลสาบไท่เป็นแหล่งน้ำที่สำคัญของประชาชนในบริเวณโดยรอบกว่า 30 ล้านคน รวมถึงชาวเมืองอู๋ซีด้วย ราคาน้ำดื่มบรรจุขวดในช่วงนั้นมีการปรับขึ้นถึงหกเท่า ซึ่งต่อมารัฐบาลกลางได้มีคำสั่งห้ามการขายน้ำดื่มของโรงงานในบริเวณนั้นเกินราคาที่กำหนด
ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 2007 มีรายงานว่ารัฐบาลยื่นจดหมายเตือน รวมถึงสั่งปิดโรงงานอุตสาหกรรมมากกว่า 1,300 แห่งในบริเวณโดยรอบทะเลสาบไท่ อย่างไรก็ตามอู๋ลี่หง (อังกฤษ: Wu Lihong; จีนตัวย่อ: 吴立红; จีนตัวเดชต็ม: 吳立紅; พินอิน: Wú Lìhóng; เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1968) หนึ่งในผู้นำนักสิ่งแวดล้อมซึ่งตีพิมพ์เรื่องมลภาวะของทะเลสาบไท่แห่งนี้ได้ถูกลงโทษจำคุกเป็นเวลา 3 ปี ในข้อหากรรโชกผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องให้เกิดมลภาวะขึ้น มณฑลเจียงซูเคยมีการจัดวางแผนงานในการทำความสะอาดทะเลสาบ โดยมีนายเวิน เจียเป่า เป็นประธาน ซึ่งเป็นผู้ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะทำให้ทะเลสาบไท่กลับสู่ภาวะปกติได้ภายในปี   ค.ศ. 2012. อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 2010 หนังสือพิมพ์ ดิอีโคโนมิสต์ (The Economist) รายงานไว้ว่าความคืบหน้าในการแก้ปัญหามลภาวะของทะเลสาบไท่มีน้อยมาก จากการสำรวจและสัมภาษณ์ประชาชนในบริเวณโดยรอบทะเลสาบ พบว่ามีประชาชนจำนวนมากกล่าวว่าภาวะมลพิษยังคงมีอยู่ไม่แตกต่างจากสถานการณ์ในปี ค.ศ. 2007 ในขณะที่ Wu Lihong ผู้ซึ่งได้รับการปล่อยตัวหลังจากถูกคุมขังนาน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2007 ได้กล่าวว่านักข่าวท้องถิ่นแจ้งว่ารัฐบาลพยายามปิดข่าวความล้มเหลวในการแก้ปัญหาและการระบาดเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรงของสาหร่ายในทะเลสาบ
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 100 เมตร ทีมหญิง
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 100 เมตร ทีมหญิง เป็น 1 ใน 37 รายการแข่งขันว่ายน้ำที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นที่สวนน้ำโอไดบะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
สถิติ
ก่อนการแข่งขัน สถิติโลกและโอลิมปิกมีดังนี้
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
ฮีต
ทีมว่ายผลัด 8 อันดับแรกในรอบฮีทจะได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย หรือ ศูนย์กีฬาโอลิมปิกแห่งชาติ (Націона́льний спорти́вний ко́мплекс «Олімпі́йський») เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ในกรุงเคียฟ ประเทศยูเครน ตั้งอยู่บนเนินเขาแชแรปานอว์ในเขตเปแชสก์ เคยใช้ในการจัดมหกรรมกีฬาทั้งในระดับทวีปและระดับโลกมามากมายและสนามแห่งนี้ยังเป็นสนามที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในยุโรปตะวันออกโดยเป็นรองแค่สนามกีฬาลุจนีกีของประเทศรัสเซีย
สนามกีฬาแห่งนี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย ทำให้ถูกนำมาใช้ในการจัดการแข่งขันฟุตบอลบางรายการในมหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
หลังจากมีการปรับปรุงหลังคาและซ่อมแซมอุปกรณ์ต่าง ๆ ก็กลับมาเปิดใช้อีกครั้งในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ซึ่งการเปิดใช้ในครั้งนี้เป็นการเปิดการแสดงของชากีรา และในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 ก็ได้มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลกระชับมิตรระหว่างฟุตบอลทีมชาติยูเครนกับฟุตบอลทีมชาติเยอรมนีโดยผลคือ 3–3 ประตู สนามแห่งนี้ยังถูกใช้ในการจัดการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2012และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2018ที่ประเทศยูเครนเป็นเจ้าภาพ
เปทรูชกา
เปทรูชกา (Pétrouchka; Петрушка) เป็นบัลเลต์ประกอบดนตรีโดยอิกอร์ สตราวินสกี คีตกวีชาวรัสเซีย แต่งขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1910-1911 ออกแสดงครั้งแรกที่โรงละคร Théâtre du Chatelet ปารีส เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1911 โดยคณะ Ballets Russes ของเซอร์เก เดียกิเลฟ ตัวละครเปทรูชกา ตุ๊กตาฟางรับบทโดยวาสลาฟ นิจินสกี ต่อมาในปี ค.ศ. 1947 สตราวินสกีได้ปรับปรุงสกอร์ดนตรีใหม่ เพื่อให้สามารถบรรเลงด้วยวงออร์เคสตราวงเล็กลง
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย
ประวัติ
ในปี 1997-1999 สนามได้มีการปรับปรุงใหม่ตามหลักเกณฑ์ของฟีฟ่าซึ่งทำให้สนามมีความจุลดลงเหลือ 83,450 ที่นั่ง
เปทรูชกา
เปทรูชกา เป็นชื่อตัวละครในนิทานพื้นบ้านรัสเซีย เป็นตุ๊กตาที่ทำด้วยมัดฟางและถุงผ้าบรรจุขี้เลื่อย เรื่องราวในบัลเลต์เกิดขึ้นในงานเทศกาลรื่นเริง Maslenitsa ช่วงต้นเดือนมีนาคม ที่จัตุรัสใจกลางกรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เปทรูชกาถูกเวทมนตร์จากการเป่าขลุ่ยของนักดนตรีเร่ กลายเป็นหุ่นที่มีชีวิตจิตใจ มีอารมณ์ความรู้สึก
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย
ประวัติ
สนามแห่งนี้ใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลดือนามอ แต่หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงของสนามใน ค.ศ. 1998 ทำให้สโมสรฟุตบอลดือนามอตัดสินใจย้ายออกไปสร้างสนามใหม่ชื่อสนามโลบานอว์สกีดีนาโมซึ่งเป็นสนามที่จุคนได้น้อยกว่า ซึ่งการย้ายสนามของสโมสรฟุตบอลดือนามอนี้ทำให้สนามนี้ถูกเซ็นสัญญาเช่ายืมโดยสโมสรฟุตบอลดือนามอกือยิวแทนแต่จะใช้แค่เกมส์ในบ้านหรือเกมส์ในทัวร์นาเมนต์ใหญ่เท่านั้น
เปทรูชกา
ในปี ค.ศ. 1921 สตราวินสกีได้เรียบเรียงดนตรีขึ้นใหม่สำหรับบรรเลงด้วยเปียโน ให้กับอาร์เทอร์ รูบินสไตน์ เพื่อนสนิทของเขา ใช้ชื่อว่า Trois mouvements de Petrouchka (Three Movements from Petrushka) สตราวินสกีกล่าวว่า ตัวเขาเองไม่สามารถเล่นเพลงที่เรียงเรียงใหม่นี้ได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่สามารถเล่นด้วยมือซ้ายได้ชำนาญ
ศูนย์กีฬาแห่งชาติออลิมปีย์สกึย
ประวัติ
สนามนี้ยังใช้เป็นสนามเหย้าของฟุตบอลทีมชาติยูเครนและเป็นสถานใช้ในการจัดทัวร์นาเมนต์หรือมหกรรมกีฬาของประเทศยูเครนหรือที่ยูเครนเป็นเจ้าภาพ เช่นยูเครเนียนคัพ, โอลิมปิกฤดูร้อน 1980, ฟุตบอลยูโร 2012 หรือการแข่งขันที่ฟีฟ่าขอใช้ เช่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2018
หลิงซานต้าฝอ
หลิงซานต้าฝอ หรือ พระใหญ่หลิงซาน ตั้งอยู่บนชายฝั่งทางเหนือของทะเลสาบไท่ ใกล้อู๋ซี มณฑลเจียงซู โดยเป็นพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดองค์หนึ่งในประเทศจีนและในโลก
หลิงซานต้าฝอเป็นพระพุทธรูปปางยืนของพระอมิตาภพุทธะแบบสัมฤทธิ์กลางแจ้ง หนักกว่า 700 เมตริกตัน (690 ลองตัน; 770 ชอร์ตตัน) สร้างเสร็จเมื่อปลาย ค.ศ. 1996 พระพุทธรูปดังกล่าวสูง 88 เมตร (289 ฟุต) รวมฐานบัว 9 เมตร
ประเทศฟิลิปปินส์ในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017
ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 8 ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ณ ซัปโปะโระ และ โอะบิฮิโระ ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 19 กุมภาพันธ์ – 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560
จำนวนผู้เข้าแข่งขัน
นักกีฬาประเทศฟิลิปปินส์มีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการดังต่อไปนี้
กีฬาวิ่งสเกตลู่สั้น
นักกีฬาวิ่งสเกตลู่สั้นของประเทศฟิลิปปินส์มีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาวิ่งสเกตลู่สั้น ประเภทหญิง
กีฬาสโนว์บอร์ด
นักกีฬาสโนว์บอร์ดของประเทศฟิลิปปินส์มีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาสโนว์บอร์ด ประเภทชาย
กีฬาฮอกกี้น้ำแข็ง
นักกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งของประเทศฟิลิปปินส์มีคุณสมบัติเข้าแข่งขันรายการกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งประเภททีมชาย ระดับดิวิชั่น 2
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้ม
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้ม, โรคแคงเกอร์มะนาว หรือ โรคขี้กลากในส้ม (citrus canker) เป็นโรคที่มีผลต่อพืชหลายชนิดในสกุลส้ม ซึ่งเกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis ทำให้เกิดแผลบนใบ ลำต้น และผลของต้นส้ม มะนาว มะกรูด และส้มโอ ซึ่งคล้ายกับอาการของโรคแคงเกอร์ชนิดอื่นคือ เป็นหย่อมแผลตกสะเก็ดนูนของเนื้อเยื่อที่ตายเป็นสีน้ำตาลแก่ แม้ว่าโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มจะไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ แต่ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อความอยู่รอดของต้นพืชในสกุลส้ม ทำให้ใบและผลร่วงก่อนเวลาอันควร ผลที่เป็นโรคแคงเกอร์นั้นกินได้อย่างปลอดภัย แม้ดูไม่น่ากิน
เชื่อกันว่าเชื้อแบคทีเรียของโรคนี้มีต้นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื้อนี้มีความทนทาน (ความสามารถในการอยู่รอด) สูงมากในพื้นที่ระบาด ความพยายามในการกำจัดโรคนี้อาจต้องใช้การรื้อทำลายทิ้งทั้งสวน ปัจจุบันพบการระบาดของโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มในหลายทวีปตั้งแต่ไทย อินโดนีเซีย จีน อินเดีย รวมทั้งบราซิล อาร์เจนตินา อุรุกวัยและสหรัฐ เป็นเชื้อที่ส่าคัญมากชนิดหนึ่งของการกักกันพืชในประเทศสหรัฐ ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น ซึ่งมีการตรวจสอบการนำเข้าผลส้มหรือกิ่งพันธุ์ส้มอย่างเข้มงวด
การค้นพบ
คลารา เอช. ฮาสเซ (Clara H. Hasse) ระบุว่าโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มไม่ได้เกิดจากเชื้อรา แต่เกิดจากการก่อโรคของแบคทีเรีย งานวิจัยของเธอที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารการวิจัยทางการเกษตร ปี 1915 ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการคุ้มครองพืชสกุลส้มในหลายรัฐของสหรัฐในขณะนั้น
ลักษณะทางชีววิทยา
Xanthomonas axonopodis เป็นแบคทีเรียแกรมลบรูปแท่งที่มีโพลาร์แฟลกเจลลา ความยาวจีโนมของแบคทีเรียชนิดนี้ประมาณ 5 คู่เมกะเบส กลุ่มชนิดของโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มของแบคทีเรีย X. axonopodis สามารถแบ่งออกในระดับ pathovar ได้ดังนี้
ลักษณะอาการและพยาธิวิทยา
เชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis สามารถเข้าทำลายได้ทุกส่วนของต้น ทั้งใบ กิ่ง และผล ซึ่งใบอ่อนมีความอ่อนไหวมากที่สุดเนื่องจากปากใบที่กว้างกว่า มักพบเชื้อนี้เข้าทำลายในช่วงที่ฝนตกติดต่อกันและอากาศชื้น โดยเข้าทำลายที่ใบจากทางปากใบหรือผ่านปากแผลที่เกิดจากหนอน เช่น หนอนชอนใบส้ม (Phyllocnistis citrella)  อาการเริ่มแรกที่ใบและใบอ่อนมักพบเป็นจุดฉ่ำน้ำขนาด 2–3 มิลลิเมตร สีขาวหรือเหลืองอ่อน และกลายเป็นแผลตกสะเก็ดนูนสีน้ำตาลอ่อนถึงแก่ ปกติแล้วจะมีรัศมี (วงแหวน) สีเหลืองรอบแผล แผลจะขยายตัวอย่างช้า ๆ และใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เป็นวงซ้อน ๆ กัน ไม่มีรูปทรงแน่นอน ต่อมาทั้งส่วนนั้นจะเหลืองแห้งและหลุดร่วง ส่วนอาการที่เกิดตามกิ่งอ่อนและผลจะพบแผลตกสะเก็ดนูนขึ้นสีน้ำตาลเช่นเดียวกัน แผลที่กิ่งและผลอาจแตกเป็นแผลทำให้เกิดยางไหล ลุกลามไปยังใบทำให้ใบหลุดร่วงและกิ่งแห้งตายไปในที่สุด ท่าให้ต้นพืชทรุดโทรม และแคระแกรน โดยธรรมชาติไม่พบอาการของโรคที่ราก
ในห้องปฏิบัติการที่มีการควบคุม อาการโรคจะปรากฏขึ้นภายใน 14 วันหลังฉีดเชื้อเข้าในต้นพืชตัวอย่างที่อ่อนแอ ในสภาพแวดล้อมภาคสนามพบว่ามีความหลากหลายทั้งเวลาในการแสดงอาการและอาการที่ชัดเจนต่างจากโรคทางใบอื่น ๆ อาจกินเวลาหลายเดือนหลังจากการติดเชื้อ และผันแปรตามปัจจัยอื่น ๆ เช่น อุณหภูมิที่ต่ำลงจะเพิ่มเวลาแฝงของโรค เป็นต้น แบคทีเรียโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มสามารถคงอยู่ได้ในแผลเก่าและพื้นผิวพืชอื่น ๆ เป็นเวลาหลายเดือน โดยเฉพาะที่กิ่งสามารถเป็นแหล่งแพร่เชื้อในฤดูกาลปลูกต่อไปได้
การก่อโรค
แบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis มีความสามารถในการเกาะเป็นกลุ่มหนาแน่นที่เรียกว่า ฟิล์มชีวภาพ ยึดติดแน่นกับพืชอาศัย (โฮสต์) ฟิล์มชีวภาพเป็นผลมาจากการผลิตพอลีแซคคาไรด์นอกเซลล์ (แซนแทน) ซึ่งเป็นตัวเสริมศักยภาพก่อโรคและเพิ่มอัตราการอยู่รอดของการอิงอาศัยบนสิ่งมีชีวิตอื่น (เอพิไฟต์) ของแบคทีเรีย X. axonopodis pv. citri ก่อนการพัฒนาเป็นโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้ม นอกจากนี้แบคทีเรียยังหลั่งโปรตีนสร้างเอฟเฟกต์เสมือนตัวกระตุ้นการคัดลอกรหัส (TALe) ผ่านระบบหลั่งสารคัดหลั่งประเภทที่ 3 (T3SS) โปรตีนนี้ทำหน้าที่โต้ตอบกับกลไกภายในเซลล์ของพืชอาศัยเพื่อเหนี่ยวนำการคัดลอกรหัสของยีนที่ควบคุมฮอร์โมนพืช เช่น จิบเบอเรลลิน และออกซิน
วงจรโรค
แบคทีเรีย Xanthomonas axonopodis สามารถอยู่รอดข้ามฤดูเพาะปลูกในบริเวณที่มีการแพร่ระบาดซึ่งปรากฏเป็นแผลเปื่อยบนใบหรือลำต้น แบคทีเรียจะค่อย ๆ ไหลซึมออกจากแผลเมื่อมีความชื้นอิสระ ในขณะฝนตกลมสามารถพัดพาเชื้อเหล่านี้ไปยังพืชอาศัยที่อ่อนแอต้นอื่น ๆ แบคทีเรียจะแพร่เชื้อเข้าสู่พืชเหล่านี้ผ่านทางปากใบและปากแผล การตัดแต่งกิ่งหรือการเล็มใบสามารถตัดหรือเปิดออกถึงเนื้อเยื่อมีโซฟิลล์ ทำให้เกิดบาดแผลซึ่งพืชอาจติดเชื้อได้โดยตรง ฝนยังสามารถทำให้เกิดน้ำคั่งบนผิวใบ ดันให้น้ำผ่านเข้าทางปากใบ และช่วยการติดเชื้อผ่านช่องเปิดธรรมชาตินี้ การติดเชื้อสามารถเกิดขึ้นได้บนผล ใบ กิ่ง และต้นอ่อน ใบและลำต้นอ่อนไหวต่อการติดเชื้อมากที่สุดเมื่ออยู่ในระยะหกสัปดาห์แรกของการงอกใหม่ โดยเฉพาะใบอ่อนเนื่องจากปากใบที่กว้างกว่า มักพบการติดเชื้อในผลในช่วง 90 วันหลังจากกลีบดอกร่วง (ช่วงการติดผล) วงรอบ ๆ ของรอยโรคบนผลเกิดจากการติดเชื้อซ้ำ ๆ หลายรอบ และยังสามารถบ่งชี้อายุของการติดเชื้อจากรอยโรคที่แตกต่างกันบนผลเดียวกันได้
สภาพแวดล้อมที่เหมาะต่อการก่อโรค
สภาพอากาศที่เหมาะที่สุดต่อการกระจายตัวของ X. axanopodis คือ สภาพอากาศที่มีฝนชุกประกอบกับลมแรง โดยกล่าวกันว่าแบคทีเรียนี้สามารถกระจายตัวได้โดยทันทีจากฝนตกและลมกระโชก แต่ปริมาณของ X. axanopodis จะลดลงอย่างนวดเร็วเมื่อลมที่พัดฝนกระจายตัวหรือเบาบางลง สภาพอากาศที่เหมาะรองลงมาคือ สภาพอากาศร้อน โดยเฉพาะช่วงอุณหภูมิ 28–30°ซ (สูงสุดที่ 38°ซ) ตัวอย่างกรณีของโรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มจะรุนแรงกว่าในพื้นที่ที่มีฝนตกชุกและมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูง เช่น ในรัฐฟลอริดาซึ่งมักเกิดโรคแคงเกอร์อย่างรวดเร็วที่สุดคือ ช่วงกลางถึงปลายฤดูใบไม้ผลิ (โดยเฉพาะในระยะพืชแตกใบอ่อน ) รองลงมาคือในช่วงฤดูใบไม้ร่วง แต่เกิดอย่างช้า ๆ ในฤดูหนาว
ในกรณีที่แบคทีเรียนี้การเข้าทำลายทางปากแผล ความชื้นมีอิทธิพลในการติดเชื้อน้อยมาก
การตรวจหาเชื้อ
การตรวจหาเชื้อที่ใช้โดยทั่วไปโดยการแยกเชื้อและปลูกเชื้อกลับบนต้นอ่อนส้ม (หรือพืชสกุลส้มชนิดอื่น ๆ) ให้ต้นอ่อนส้มแสดงอาการ ซึ่งต้องใช้เวลาในการตรวจหาเชื้อนานถึง 14–21 วัน การทดสอบวินิจฉัยเพิ่มเติมทำได้โดยการตรวจหาแอนติบอดี, การวิเคราะห์โครงสร้างกรดไขมัน และวิธีทางพันธุกรรมโดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่พอลีเมอเรส (PCR) เพื่อยืนยันการวินิจฉัยและอาจช่วยในการระบุสายพันธุ์โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มได้
การแพร่กระจายและการควบคุมการระบาด
โรคแคงเกอร์ในพืชสกุลส้มสามารถแพร่กระจายได้ตามกระแสลม น้ำค้าง ฝน จากแมลง และมนุษย์ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการเคลื่อนย้ายกิ่งที่มีโรคโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์โดยอุปกรณ์ที่ปนเปื้อน และโดยการขนส่งพืชที่ติดเชื้อหรือพืชที่ดูเหมือนมีสุขภาพดีจากแหล่งหนึ่งไปยังสถานที่อื่น ๆ เป็นระยะทางไกลได้ เนื่องจากเวลาแฝงของโรค พืชอาจดูเหมือนแข็งแรง แต่แท้จริงแล้วติดเชื้อได้ ในประเทศไทยช่วงการระบาดมักเป็นช่วงฤดูฝน ในเดือนพฤษภาคม–กันยายน
ไม่มีการรักษาทางเคมีที่มีประสิทธิภาพสำหรับต้นไม้ที่ติดเชื้อโรคแคงเกอร์ อย่างไรก็ตามการตัดกิ่ง ใบ หรือผลที่ติดเชื้อออก โดยตัดให้ต่ำกว่าแผลเปื่อย 1 นิ้ว หลังจากการตัดแต่ละครั้ง ให้ฆ่าเชื้อเครื่องมือตัดแต่งกิ่งโดยการแช่น้ำยาฟอกขาว (คลอรีน) หนึ่งส่วนต่อน้ำ 9 ส่วน เพื่อป้องกันการแพร่กระจายการติดเชื้อไปยังส่วนที่แข็งแรงของต้นไม้ การตัดแต่งกิ่งกิ่งที่ติดเชื้ออาจยืดอายุต้นไม้ได้ แต่ไม่อาจหยุดการติดเชื้อได้ และอาจเป็นการเพิ่มความเครียดให้ต้นไม้นั้น การกำจัดต้นพืชที่มีอาการรุนแรงทิ้ง เช่น ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ยืนต้นตาย เพื่อป้องกันการแพร่กระจายของการติดเชื้อไปยังต้นไม้ที่แข็งแรงรอบข้าง ต้นไม้ที่ไม่ได้รับความเครียดจากความแห้งแล้ง แมลงศัตรูพืช หรือการขาดสารอาหารมักจะมีโอกาสติดเชื้อน้อยกว่า
แม้ว่าสารฆ่าเชื้อราหรือสารฆ่าเชื้อแบคทีเรียสามารถรักษาโรคแคงเกอร์บางชนิดได้ แต่โดยทั่วไปวิธีที่ง่ายและได้ผลเมื่อพบเห็นโรคเกิดขึ้น คือ การเก็บใบ กิ่ง และผลที่ติดเชื้อไปเผาทำลาย เพื่อควบคุมการแพร่ระบาดของโรค
ประเทศจาเมกาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
ประเทศจาเมกา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกจาเมกาเป็นตัวแทนประเทศจาเมกาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
บอบสเล
ผลการแข่งขันดังนี้ :
รัฐฮิวกรังจีดูซูว
ฮิวกรังจีดูซูว (Rio Grande do Sul) เป็น 1 ใน 26 รัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ใต้สุดของประเทศ ติดกับรัฐซังตากาตารีนาทางทิศเหนือ และติดกับประเทศอาร์เจนตินาทางทิศตะวันตก และติดกับประเทศอุรุกวัยทางทิศใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออกและใต้ รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีพื้นที่ 281,748 ตร.กม. เมืองหลวงของรัฐคือเมืองโปร์ตูอาแลกรี (Porto Alegre)
รัฐฮิวกรังจีดูซูวมีค่าดัชนีการพัฒนามนุษย์ เป็นอันดับ 5 ของประเทศ
องศาเซลเซียส
ในปัจจุบันองศาเซลเซียสใช้กับแพร่หลายทั่วโลกในชีวิตประจำวัน จะยกเว้นก็มีสหรัฐและประเทศจาเมกาเท่านั้นที่นิยมใช้หน่วยองศาฟาเรนไฮต์ แต่ในประเทศดังกล่าว องศาเซลเซียสและเคลวินก็ใช้มากในด้านวิทยาศาสตร์
นิยาม
นิยามขององศาเซลเซียสนิยามจากหน่วยเคลวิน โดยที่ขนาดของสเกลหน่วยองศาเซลเซียสจะเท่ากับของเคลวิน กำหนดให้อุณหภูมิที่จุดศูนย์องศาสัมบูรณ์มีค่าเท่ากับ -273.15 °C
ประวัติ
หน่วยนี้ตั้งตามชื่อของอันเดิช เซ็ลซิอุส (มีชีวิตอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1701–1744) นักดาราศาสตร์ชาวสวีเดน เขาเป็นคนแรกที่เสนอระบบที่ใกล้เคียงกับระบบนี้ในปี พ.ศ. 2285 (ค.ศ. 1742) โดยใช้ชื่อว่า เซนติเกรด ซึ่งมาจากภาษาละติน centum ที่แปลว่า 100 และ gradus ที่แปลว่าขั้น แต่แรกกำหนดให้อุณหภูมิจุดเดือดของน้ำคือ 100 องศา และจุดเยือกแข็งของน้ำคือ 0 องศาที่ระดับความดันบรรยากาศมาตรฐาน แต่ได้มีการสลับสเกลต่อมาหลังจากที่เซ็ลซิอุสเสียชีวิตไประยะหนึ่ง โดยฌ็อง-ปีแยร์ คริสแต็ง เป็นคนเสนอเรื่องนี้
ในปี พ.ศ. 2491 หน่วยนี้มีชื่อเรียกต่างกันสามแบบ ได้แก่
แต่นับจากนั้นมา ชื่อที่ถูกเลือกเป็นทางการคือ องศาเซลเซียส จากการประชุม General Conference on Weights and Measures ครั้งที่ 9 โดยมีจุดประสงค์เพื่อระลึกถึงเซ็ลซิอุส และเป็นการตัดปัญหาความสับสนที่อาจเกิดขึ้นจากการใช้คำนำหน้า centi- กับระบบเอสไอ และจากการที่นิยามเดิมไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นมาตรฐานอย่างเป็นทางการ เนื่องจากอุณหภูมิขึ้นกับนิยามของความดันบรรยากาศมาตรฐาน ซึ่งความดันบรรยากาศมาตรฐานนี้ก็ขึ้นกับอุณหภูมิอีกทีหนึ่ง จึงกำหนดนิยามใหม่ให้อุณหภูมิ 0.018°C ตรงกับจุดสามสถานะ (triple point) ของน้ำ และให้สเกลหนึ่งองศามีค่าเป็น 1/273.16 เท่าของผลต่างระหว่างอุณหภูมิที่จุดสามสถานะของน้ำกับจุดศูนย์องศาสัมบูรณ์ นิยามนี้ได้รับการยอมรับในการประชุม General Conference on Weights and Measures ครั้งที่ 10 เมื่อปี พ.ศ. 2497
เหมิง เถียน
เหมิง เถียน (Meng Tian) (?–210 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักประดิษฐ์และขุนพลชาวจีนของ ราชวงศ์ฉิน ที่สร้างความโดดเด่นให้กับตัวเองในการรบต่อต้านชาวซฺยงหนู และในการก่อสร้าง กำแพงเมืองจีน เขาเป็นพี่ชายของเหมิง อี้ เขาสืบเชื้อสายมาจากขุนพลทหารและสถาปนิกชั้นยอด ปู่ของเขาเหมิง อ้าว (蒙骜) เป็นขุนพลจากรัชสมัยของ พระเจ้าฉินเจ้าเซียง และพ่อของเขาเหมิง อู่ (蒙武) ยังเป็นขุนพลซึ่งทำหน้าที่เป็นรองแม่ทัพให้กับ หวัง เจี่ยน
ประวัติ
เมื่อถึงเวลาที่ รัฐฉิน พิชิตอีก 6 รัฐที่เหลือ และเริ่มปกครองแผ่นดินจีนที่รวมเป็นหนึ่งเมื่อ 221 ปีก่อนคริสตกาล ชนเผ่าเร่ร่อน ซฺยงหนู ได้เติบโตขึ้นเป็นกองกำลังที่ทรงพลังในภาคเหนือ และเริ่มขยายดินแดนทั้งทางตะวันออกและทางตะวันตก จิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์ฉิน ส่งทหาร 300,000 นายนำโดย เหมิง เถียน ไปขับไล่ซฺยงหนูขึ้นไปทางเหนือประมาณ 1,000 ลี้ (ประมาณ 416 กิโลเมตร) และเริ่มงานสร้างสิ่งก่อสร้างที่จะกลายเป็นที่รู้จักในชื่อ กำแพงเมืองจีน เพื่อป้องกันการรุกราน
พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562
'''พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 หรือบ้างย่อเป็น PDPA''' เป็นกฎหมายไทยระดับพระราชบัญญัติ มีเนื้อหาสาระเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลและภาวะเฉพาะส่วนตัวในประเทศไทย มีการเสนอร่างกฎหมายดังกล่าวในเดือนพฤษภาคม 2558 โดยได้รับอิทธิพลมาจากระเบียบการคุ้มครองข้อมูลทั่วไป (GDPR) ซึ่งเป็นกฎหมายคุ้มครองข้อมูลของสหภาพยุโรป  กฎหมายระบุเหตุผลและความจำเป็นว่า "เพื่อให้การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลมีประสิทธิภาพและเพื่อให้มีมาตรการเยียวยาเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลจากการถูกละเมิดสิทธิในข้อมูลส่วนบุคคล" พระราชบัญญัติมีผลใช้บังคับบางส่วนเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2562 โดยมีการเว้นระยะหนึ่งปีก่อนมีกำหนดที่กฎหมายจะมีผลใช้บังคับทั้งฉบับเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2563
บริบท
ในประเทศไทยเมื่อปี 2561 เกิดเหตุการรั่วไหลของข้อมูลบนคลาวด์แอมะซอนเอส3 ของทรูมูฟ เอช ในประเทศไทยมีกฎหมายภาวะเฉพาะส่วนตัวอยู่แล้ว แต่ไม่มีประสิทธิภาพและครอบคลุมเฉพาะภาครัฐเท่านั้น
ข้อมูลในช่วง 9 เดือนแรกของปี 2563 พบว่ามีการเรียกค่าไถ่ข้อมูลกว่า 192,000 ครั้ง มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ในอาเซียน ในเดือนพฤษภาคม 2564 มีการเลื่อนการบังคับใช้ พรบ. นี้ไปเป็นวันที่ 31 พฤษภาคม 2565
ขอบเขต
"ข้อมูลส่วนบุคคล" หมายถึง ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลซึ่งทำให้สามารถระบุตัวบุคคลนั้นได้ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม เช่น ชื่อ-สกุล, ที่อยู่, เลขประจำตัวประชาชน, ข้อมูลสุขภาพ, หมายเลขโทรศัพท์, อีเมล, ประวัติอาชญากรรม เป็นต้น แต่ข้อมูลส่วนบุคคลบางประเภทมีหลักการที่เข้มงวดกว่าข้อมูลส่วนบุคคลทั่วไป ได้แก่ "ข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความละเอียดอ่อน" เช่น เชื้อชาติ, ประวัติอาชญากรรม, ข้อมูลพันธุกรรม, พฤติกรรมทางเพศ เป็นต้น
"ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล" หมายถึง บุคคลหรือนิติบุคคลซึ่งมีอำนาจหน้าที่ตัดสินใจเกี่ยวกับการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล ส่วน "ผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล" หมายถึง บุคคลหรือนิติบุคคลซึ่งดำเนินการเกี่ยวกับการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลตามคำสั่งหรือในนามของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคล
พระราชบัญญัติฯ จัดตั้งคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลขึ้นเพื่อเป็นองค์การหลักในการนำกฎหมายไปปฏิบัติ
พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 เป็นกฎหมายที่ครอบคลุมทั้งภาครัฐและภาคเอกชน อย่างไรก็ดี ตามมาตรา 4 กฎหมายนี้ไม่ใช้บังคับแก่
ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลที่ได้รับยกเว้นตามพระราชบัญญัติฯ มาตรา 4 ยังต้องมีให้ความคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลตามมาตรฐาน อย่างไรก็ดี ไม่มีข้อยกเว้นใดถูกจำกัดด้านความจำเป็น การทดสอบความได้สัดส่วนและแนวปฏิบัติที่ดี
กรีนลีฟและอาทิตย์ (2562) เขียนว่า พระราชบัญญัตินี้ส่งเสริมและเข้าแทนที่การคุ้มครองภาวะเฉพาะบุคคลจากพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 โดยทั่วไปพระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 จึงใช้กับภาครัฐโดยทั่วไป ด้านไอลอว์มองว่ากฎหมายมีเจตนารมณ์มุ่งเน้นต่อผู้ประกอบการเอกชนเป็นหลัก เพราะกิจการของหน่วยงานความมั่นคง แลกิจการของรัฐแทบทั้งหมดได้รับการยกเว้นจากการปฏิบัติตามกฎหมายนี้
กฎหมายนี้ยังมีผลนอกอาณาเขตด้วย มาตรา 5 ครอบคลุมการทำการตลาดแก่หรือการเฝ้าติดตามบุคคลในประเทศไทย นอกจากนี้ ยังครอบคลุมการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลนอกประเทศไทยของผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลและผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลในประเทศไทยด้วย
การเก็บข้อมูลส่วนบุคคล
การเก็บข้อมูลส่วนบุคคลตามพระราชบัญญัตินี้มีหลักการทั่วไปว่า "ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลจะกระทำการเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลไม่ได้ หากเจ้าของข้อมูลส่วนบุคคลไม่ได้ให้ความยินยอมไว้ก่อนหรือในขณะนั้น" (มาตรา 19) สำหรับข้อมูลส่วนบุคคลที่มีความอ่อนไหวเป็นพิเศษ เช่น ข้อมูลเรื่องเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ ความคิดเห็นทางการเมือง ความเชื่อในลัทธิ ศาสนาหรือปรัชญา พฤติกรรมทางเพศ ประวัติอาชญากรรม ข้อมูลสุขภาพ ความพิการ ข้อมูลสหภาพแรงงาน ข้อมูลพันธุกรรม ข้อมูลชีวภาพ ฯลฯ ต้องได้รับความยินยอมโดยชัดแจ้งจากเจ้าของข้อมูล (มาตรา 26)
การเก็บรวบรวม ใช้ หรือเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลดังกล่าวจะชอบด้วยกฎหมาย หากดำเนินการตามหลักการใดหลักการหนึ่ง ดังต่อไปนี้
กฎหมายกำหนดให้ผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลจัดให้มีมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัยข้อมูลส่วนบุคคลที่ตนเก็บรวบรวม ส่วนผู้ประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลมีหน้าที่ดำเนินการตามคำสั่งโดยชอบด้วยกฎหมายที่ได้รับจากผู้ควบคุมข้อมูลส่วนบุคคลเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ยกเว้นให้หน่วยงานรัฐที่คณะกรรมการกำหนด และธุรกิจขนาดย่อมบางจำพวกที่จัดการข้อมูลจำนวนมาก (ซึ่งคณะกรรมการจะกำหนดภายหลัง)
บางแง่มุมของ GDPR ไม่ปรากฏในพระราชบัญญัตินี้ ได้แก่ หลักฉาวะเฉพาะส่วนตัวโดยการออกแบบ (privacy by design) และภาวะเฉพาะส่วนตัวโดยปริยาย (privacy by default) และการคุ้มครองการประมวลผลข้อมูลแบบอัตโนมัติ
การขนส่งในประเทศบรูไน
การขนส่งในประเทศบรูไน ได้แก่ โครงข่ายถนนระยะทางรวม 2800 km ทางหลวงจากเมืองมัวราถึงกัวลาเบอไลต์ ระยะทาง 135 km กำลังได้รับการขยายเป็นทางคู่
การเดินทางสู่ประเทศบรูไนสามารถเข้าถึงได้ทั้งการจราจรทางอากาศ ทางน้ำ และทางบก โดยมีท่าอากาศยานนานาชาติบรูไนเป็นประตูหลักในการเดินทางสู่ประเทศ และมีรอยัลบรูไนแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแห่งชาติ ท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งคือ ท่าอากาศยานอันดูกี ตั้งอยู่ในเมืองเซอเรีย มีท่าเรือข้ามฟากที่เมืองมัวราเชื่อมต่อไปยังเมืองลาบวน ประเทศมาเลเซีย มีเรือเร็วให้บริการนักท่องเที่ยวและขนส่งไปยังเขตเติมบูรง มีทางหลวงสายหลักที่มีเส้นทางพาดผ่านประเทศคือทางหลวงตูตง–มัวรา และมีท่าเรือน้ำเค็มหลักตั้งอยู่ที่เมืองมัวรา
เพลงชาติบราซิล
เพลงชาติบราซิล (Hino Nacional Brasileiro) เป็นเพลงที่เรียบเรียงโดย ฟรานซิสโก มานูเอล (Francisco Manuel) มีท่วงทำนองที่เป็นการสรรเสริญและปลุกใจ ซึ่งถือว่าเป็นเพลงประจำชาติก่อนที่จะได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ ได้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายแต่ก็มิได้ทำให้ความหมายบิดเบือนไป โดยให้มีระดับเสียงที่นุ่มนวล เดิมเรียบเรียงโดยวงออร์เคสตราของกองทัพ ได้มีการเพิ่มเติมเนื้อหา โดยเฉพาะอย่างยิ่งของในรูปแบบของ โอโซริโอ ดุ๊ค เอสตราดา (Osorio Duque Estrada) ในปี พ.ศ. 2435
ประวัติความเป็นมาของเพลงชาตินี้เป็นเรื่องที่โต้เถียงกัน แต่รูปแบบที่เชื่อถือได้คือที่เรียบเรียงโดยนักเรียบเรียงเสียงประสานที่มีชื่อเสียงชาวบราซิล คือ อัลเบอร์โต นีโบมูซีโน (Alberto Nepomuceno) ซึ่งเป็นผู้เขียนในปีเดียวกัน (พ.ศ. 2384) บางทีอาจเป็นช่วงสูงสุดในอาชีพของเขา ฟรานซิสโก มานูเอลได้เรียบเรียงเพลงชาติเพื่อเฉลิมฉลองการครองราชย์ของจักรพรรดิ์พระองค์ที่สองของบราซิล ซึ่งแสดงตนเป็นผู้เรียบเรียงเสียงประสานที่ยิ่งใหญ่ในงานของเขาซึ่งยังคงปลุกใจคนในชาติมาจนกระทั่งทุกวันนี้
คำพิพากษาฉบับที่ 15671 วันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2465 ได้พัฒนาจากเนื้อเพลงของ โอโซริโอ ดุ๊ค เอสตราด้า ซึ่งเขียนไว้ในปี พ.ศ. 2452 ซึ่งเป็นรูปแบบแรก กฎหมายเลขที่ 259 ของวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2479 ได้ระบุให้รูปแบบของ ลีโอพอลโด ไมเกซ (Leopoldo Miguez) มากับการเล่นดนตรีของวงออเคสตร้า และรูปแบบที่เรียงเรียงโดย ร้อยโทอันโตนิโอ ปินโต จูเนียร์ (Lt. Antonio Pinto Junior) ของกองดับเพลิงกลาง ใช้เล่นกับวงโยธวาทิตด้วยคีย์ บีแฟลต และในที่สุดรูปแบบที่เขียนโดย อัลเบอร์โต นีโปมูซีโน ก็เป็นแม่แบบที่นำมาใช้ร้อง :
เทอร์รี กัว
เทอร์รี กัว หรือ กัว ไถหมิง  เกิดเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1950 เป็นนักธุรกิจชาวไต้หวัน ผู้ก่อตั้งบริษัทฟ็อกซ์คอนน์ และเป็นประธานและผู้จัดการทั่วไปของบริษัทด้วย ฟ็อกซ์คอนน์เป็นผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รายใหญ่ของโลกและเป็นผู้ผลิตแผ่นวงจรพิมพ์รายใหญ่ มีโรงงานตั้งอยู่ในหลายประเทศโดยเฉพาะในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งมีลูกจ้างมากถึง 1.2 ล้านคน
มิชาล เหงียน
มิชาล เหงียน (Michal Nguyen; เกิด 4 ธันวาคม 2532) นักฟุตบอลอาชีพชาวเวียดนามเชื้อสายเช็กปัจจุบันลงเล่นให้กับ แอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล และ ทีมชาติเวียดนาม ในตำแหน่งกองหลังโดยเหงียนมีบิดาเป็นชาวเช็กและมีมารดาเป็นชาวเวียดนาม
1989
มังกยอชวา
วัยเยาว์
มังสามเกียด หรือ มีนจีซวา เสด็จพระราชสมภพที่หงสาวดี พระราชประวัติเมื่อทรงพระเยาว์มีปรากฏใน คำให้การชาวกรุงเก่า กับ คำให้การขุนหลวงหาวัด ว่าเดิมทรงมีความสนิทสนมกับพระนเรศวรดี ต่อมาได้มีการชนไก่ระหว่างพระนเรศวรและมังกะยอชวา ไก่ของพระนเรศวรชนะไก่ของมังกะยอชวา มังกะยอชวาจึงกล่าววาจาเหยียดหยามพระนเรศวรทำให้พระนเรศวรรู้สึกเจ็บช้ำพระทัย
การเป็นพระมหาอุปราชา
เมื่อ พ.ศ. 2124 ภายหลังพระเจ้าบุเรงนองเสด็จสวรรคต พระเจ้านันทบุเรงได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ มังสามเกียดจึงได้รับการแต่งตั้งเป็นพระมหาอุปราชา
ศึกเมืองคัง
ในปีที่พระเจ้านันทบุเรงขึ้นครองราชย์ เจ้าฟ้าเมืองคังแข็งเมืองต่อหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรงจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระนเรศวร พระสังขทัต และพระมหาอุปราชา ไปปราบเมืองคัง หลังจากการตกลงกันมังกะยอชวาจึงยกขึ้นไปตีเมืองคังเป็นพระองค์แรกในเดือน 5 ขึ้น 7 ค่ำ ตั้งแต่สี่ทุ่มแต่ไม่สำเร็จ จนรุ่งสางจึงต้องถอยทัพกลับ หลังจากนั้นสองวันพระนเรศวรทรงสามารถตีเมืองคังได้
กบฏพระเจ้าอังวะและการประกาศอิสรภาพของอยุธยา
ใน พ.ศ. 2127 พระเจ้าอังวะตะโดเมงสอเป็นกบฏ กล่าวกันว่าเพราะพระมหาอุปราชาวิวาทกับพระชายาซึ่งเป็นธิดาของตะโดเมงสอถึงขั้นทำร้ายตบตีกันจนเลือดตกยางออก ทำให้นางเอาผ้าซับเลือดแล้วใส่ผอบส่งไปให้พระบิดา ทำให้พระเจ้าอังวะแยกตัวออกจากหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรงจึงยกทัพไปปราบด้วยพระองค์เอง ส่วนพระมหาอุปราชาได้อยู่รักษาพระนคร
ศึกนันทบุเรง
พ.ศ. 2129 พระเจ้านันทบุเรงยกทัพมาล้อมกรุงศรีอยุธยา พระมหาอุปราชาทรงยกทัพมาด้วยแล้วตั้งค่ายที่ทุ่งชายเคืองทางทิศตะวันออกของพระนคร ได้ทรงให้กองทัพม้าตีทัพพระยากำแพงเพชรที่มาป้องกันผู้คนที่ออกไปเกี่ยวข้าวแตกพ่าย การรบติดพันมาถึง พ.ศ. 2130 พระเจ้านันทบุเรงจึงทรงยกทัพกลับ พระมหาอุปราชาก็ยกทัพกลับด้วย
สงครามยุทธหัตถี
พระเจ้านันทบุเรงจึงมีรับสั่งให้พระมหาอุปราชมังกะยอชวาไปตีกรุงศรีอยุธยาอีกครั้ง พระองค์เสด็จจากหงสาวดีเมื่อ วันพุธ เดือนอ้าย ขึ้น 7 ค่ำ ปีมะโรง พ.ศ. 2135
เช้าของวันจันทร์ แรม 2 ค่ำ เดือนยี่ ปีมะโรง พ.ศ. 2135 สมเด็จพระนเรศวรและสมเด็จพระเอกาทศรถ ทรงช้างที่กำลังตกมัน ในระหว่างการรบจึงวิ่งไล่ตามพม่าหลงเข้าไปในแดนพม่า มีเพียงทหารรักษาพระองค์และจาตุรงค์บาทเท่านั้นที่ติดตามไปทันสมเด็จพระนเรศวรทอดพระเนตรเห็นพระมหาอุปราชาทรงพระคชสารอยู่ในร่มไม้กับเหล่าเท้าพระยา จึงทราบได้ว่าช้างทรงของสองพระองค์หลงถลำเข้ามาถึงกลางกองทัพ และตกอยู่ในวงล้อมข้าศึกแล้ว แต่ด้วยพระปฏิภาณไหวพริบของสมเด็จพระนเรศวร ทรงเห็นว่าเป็นการเสียเปรียบข้าศึกจึงไสช้างเข้าไปใกล้ แล้วตรัสถามด้วยคุ้นเคยมาก่อนแต่วัยเยาว์ว่า "พระเจ้าพี่เราจะยืนอยู่ใยในร่มไม้เล่า เชิญออกมาทำยุทธหัตถีด้วยกัน ให้เป็นเกียรติยศไว้ในแผ่นดินเถิด ภายหน้าไปไม่มีพระเจ้าแผ่นดินที่จะได้ยุทธหัตถีแล้ว" พระมหาอุปราชาได้ยินดังนั้น จึงไสช้างนามว่า พลายพัทธกอเข้าชนเจ้าพระยาไชยานุภาพเสียหลัก พระมหาอุปราชาทรงฟันสมเด็จพระนเรศวรด้วยพระแสงของ้าว แต่สมเด็จพระนเรศวรทรงเบี่ยงหลบทัน จึงฟันถูกพระมาลาหนังขาด จากนั้นเจ้าพระยาไชยานุภาพชนพลายพัทธกอเสียหลัก สมเด็จพระนเรศวรทรงฟันด้วยพระแสงของ้าวถูกพระมหาอุปราชาเข้าที่อังสะขวา สิ้นพระชนม์อยู่บนคอช้าง
แต่ในมหาราชวงศ์ระบุว่า การยุทธหัตถีครั้งนี้ ช้างทรงของสมเด็จพระนเรศวรบุกเข้าไปในวงล้อมของฝ่ายพม่า ฝ่ายพม่าก็มีการยืนช้างเรียงเป็นหน้ากระดาน มีทั้งช้างของพระมหาอุปราชา ช้างของเจ้าเมืองชามะโรง ทหารฝ่ายสมเด็จพระนเรศวรก็ระดมยิงปืนใส่ฝ่ายพม่า เจ้าเมืองชามะโรงสั่งเปิดผ้าหน้าราหูช้างของตน เพื่อไสช้างเข้ากระทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวรเพื่อป้องกันพระมหาอุปราชา แต่ปรากฏว่าช้างของเจ้าเมืองชามะโรงเกิดวิ่งเข้าใส่ช้างของพระมหาอุปราชาเกิดชุลมุนวุ่นวาย กระสุนปืนลูกหนึ่งของทหารฝ่ายสมเด็จพระนเรศวรก็ยิงถูกพระมหาอุปราชาสิ้นพระชนม์
มินาโมโตะ โนะ โยชิสึเนะ
มินาโมโตะ โนะ โยชิสึเนะ (みなもとの よしつね Minamoto no Yoshitsune หรือ 源義経 Minamoto Yoshitsune ค.ศ. 1159 - 15 มิถุนายน ค.ศ. 1189) หรือ โยชิสึเนะแห่งมินาโมโตะ เป็นผู้บัญชาการทหารของตระกูลมินาโมโตะในญี่ปุ่น ในช่วงระหว่างปลายยุคเฮอังถึงต้นยุคคามากูระ เขาเป็นหนึ่งในตำนานของผู้กล้าของญี่ปุ่น ซึ่งมักจะมีการกล่าวถึงในทางวรรณกรรม และทางภาพยนตร์
ประวัติ
มินาโมโตะ โนะ โยชิสึเนะ เกิดเมื่อปี 1159 ที่นครเฮอังเกียว (เมืองเกียวโตในปัจจุบัน) เกิดในตระกูลเซวะเง็นจิ (清和源氏) เป็นบุตรชายคนที่เก้าของ มินาโมโตะ โนะ โยชิโตโมะ (源義朝) ซึ่งเป็นโทเรียว (棟梁) หรือประมุขตระกูลเซวะเง็นจิ เกิดกับนางโทกิวะ-โงเซ็ง (常盤御前) ซึ่งเป็นภรรยาน้อยของโยชิโตโมะ เมื่อแรกเกิดโยชิสึเนะมีชื่อว่า อุชิวากะ-มารุ (牛若丸) มีพี่ชายมารดาเดียวกันอยู่สองคนคือ อิมาวากะ-มารุ (今若丸) ต่อมาคือ พระภิกษุอาโนะ เซ็งโจ (阿野全成) และโอสึวากะ-มารุ (乙若丸) ต่อมาคือพระภิกษุกิเอ็ง (義円)
ในปี 1160 เมื่ออุชิวากะอายุยังไม่ทันถึงขวบปี ได้เกิดกบฏปีเฮจิขึ้นระหว่างตระกูลมินาโมโตะนำโดย มินาโมโตะ โนะ โยชิโตโมะ ผู้เป็นบิดา กับตระกูลไทระ (平氏) นำโดย ไทระ โนะ คิโยโมริ (平清盛) ผลปรากฏว่าตระกูลมินาโมโตะพ่ายแพ้ โยชิโตโมะถูกสังหารในป่าขณะหลบหนี พี่ชายต่างมารดาและสมาชิกตระกูลมินาโมโตะที่เหลือต่างถูกกวาดล้างและประหารชีวิตไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงมินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ (源頼朝) ซึ่งถูกเนรเทศไปยังแคว้นอิซุทางตะวันออก นางโทกิวะได้พาบุตรชายทั้งสามที่ยังเล็กหลบหนีซ่อนตัวในป่า จนกระทั่งคิโยโมริได้จับมารดาของนางโทกิวะเป็นตัวประกัน นางโทกิวะจึงยอมมอบตัวแต่คิโยโมริ ซึ่งคิโยโมริได้ไว้ชีวิตบุตรชายทั้งสามของนาง โดยมีเงื่อนไขว่านางโทกิวะจะต้องเข้ามาเป็นภรรยาน้อยของคิโยโมริ และบุตรชายทั้งสามจะต้องไปอยู่วัดบวชเป็นพระภิกษุไปตลอดชีพ
อุชิวากะมีความสามารถในการใช้ดาบตั้งแต่อายุยังน้อย โดยสามารถเอาชนะมุซาชิโบ เบ็งเก (武蔵坊弁慶) พระนักรบได้ที่สะพานโกโจ (五条大橋) ในนครเฮอังเกียว เบ็งเกจึงกลายเป็นผู้ติดตามคนสนิทของโยชิสึเนะนับแต่บัดนั้น ในปี 1169 เมื่ออายุ 11 ปีอุชิวากะจึงต้องพรากจากมารดาไปอยู่ที่วัดคุรามะ (鞍馬寺) ทางเหนือของนครเฮอังเกียวเพื่อเตรียมตัวบวชเป็นพระภิกษุตามที่ตกลงไว้ ได้รับชื่อใหม่ว่า ชานาโอ (遮那王) อาศัยอยู่ที่วัดคุรามะจนกระทั่งปี 1174 ชานาโอปฏิเสธที่จะบวชเป็นพระภิกษุ ได้ทำพิธีเง็มปุกุให้แก่ตนเองแล้วหลบหนีพร้อมกับเบ็งเกไปยังเมืองฮิราอิซุมิ (平泉) ในภูมิภาคโทโฮกุทางเหนือ จังหวัดอิวาเตะในปัจจุบัน และได้รับการอุปถัมภ์โดย ฟูจิวาระ โนะ ฮิเดฮิระ (藤原秀衡) ซามูไรผู้ปกครองโอชู และได้รับนามจากฮิเดฮิระว่า โยชิสึเนะ
สงครามเก็มเป
โยะชิสึเนะอาศัยอยู่ที่เมืองฮิระอิซุมิจนกระทั่งในค.ศ. 1180 โยชิสึเนะได้ทราบข่าวว่าพี่ชายต่างมารดาของตนคือ มินาโมโตะ โนะ โยริโตโมะ ได้ทำการต่อต้านการปกครองของตระกูลไทระโดยมีฐานที่มั่นอยู่ที่เมืองคามากูระ จังหวัดคานางาวะในปัจจุบัน โยชิสึเนะจึงเดินทางจากเมืองฮิระอิซุมิพร้อมกับเบ็งเกมาพบกับโยะริโตะโมะที่แม่น้ำคิเซะ ใกล้กับเมืองชิซุโอกะในปัจจุบัน โยะริโตะโมะจึงรับโยะชิสึเนะเข้ามาเป็นหนึ่งในขุนพลตระกูลมินะโมะโตะในการทำสงครามกับตระกูลไทระซึ่งมีผู้นำคือไทระ โนะ มุเนะโมะริ (平宗盛)
ในขณะเดียวกันทางฝั่งตะวันตก มินะโมะโตะ โนะ โยะชินะกะ (源義仲) ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของโยะชิสึเนะ ไม่ยอมรับอำนาจของโยะริโตะโมะและต้องการที่จะสร้างเกียรติยศโดยการโค่นล้มตระกูลไทระด้วยตนเอง ค.ศ. 1183 โยะชินะกะสามารถเข้ายึดนครเฮอังเกียวได้ ทำให้มุเนะโมะริต้องพาสมาชิกตระกูลไทระอพยพไปยังเมืองยะชิมะ (屋島) บนเกาะชิโกกุ โยะริโตะโมะจึงส่งโยะชิสึเนะ ร่วมกับมินะโมะโตะ โนะ โนะริโยะริ (源範頼) พี่ชายต่างมารดา ยกทัพไปทางตะวันตกและสามารถยึดนครเฮอังเกียวจากโยะชินะกะได้ โยะชินะกะหลบหนีแต่ถูกโยะชิสึเนะและโนะริโยะริติดตามจนต่อสู้กันที่เมืองโอสึ ในค.ศ. 1184 โยะชินะกะถูกสังหารในที่สุด
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ
คาร์ซิเมียร์ โตลาคอฟ (Krasimir Tcholakov) นักมวยสากลชาวบัลแกเรีย เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่เมืองบูร์กาส ประเทศบัลแกเรีย สถิติการชก 18 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 4) เสมอ 1 แพ้ 11