cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเหลือ
ตำนานการสร้าง
พระองค์เสด็จประทับสำราญพระราชหฤทัย อยู่ที่นั้นนานถึง ๗ ปีเศษ บ้านเมืองมีผู้คนอยู่แน่นหนาบริบูรณ์แล้ว จึงเสด็จกลับคืนยังพระนครเชียงแสนทรงพระราชดำริว่า เมืองพระพิษณุโลกจะให้พระราชโอรสเสด็จไปอยู่ดั่งพระราชชดำริไว้แต่เดิมก็เห็นว่าเป็นทางไกล พระองค์ก็ทรงพระชนมายุเจริญถึงปัจฉิมวัยแล้วจึงโปรดให้เจ้าชาตินครเสด็จไปครองเมืองเชียงรายเป็นที่ใกล้ ให้เจ้าไกรสรราช เสด็จไปครองเมืองละโว้ ซึ่งเป็นเมืองไกลในทิศใต้ใกล้ทะเลและไปขอรับเจ้าสุนทรเทวี เป็นพระราชธิดาพระเจ้ากรุงสยาม ณ กรุงศรีสัชนาลัยสวรรคโลก มาอภิเษกเป็นพระมเหษีของเจ้าไกรสรราช ณ เมืองละโว้ แล้วจึงรับสั่งราชอำมาตย์ไปรับเจ้าดวงเกรียงกฤษณราช มาแต่เมืองกำโพชา มาอภิเษกกับพระราชธิดาของพระองค์แล้ว โปรดให้ไปครองเมืองใหม่นั้น พระราชทานนามว่าเมืองเสนาราชนคร แล้วจึงรับสั่งให้แต่งเจ้าชาติสาครไปครองเมืองเชียงรายอยู่ใกล้พระนครเชียงแสน
พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎกบรมบพิตร พระชนม์ยืนได้ ๑๕๐ ปี แล้วจึงเสด็จสวรรคต อำมาตย์ทั้งปวงส่งข่าวสารไปทูลเจ้าชาตสาคร ณ เมืองเชียงรายเสด็จมาจากเมืองเชียงรายถวายพระเพลิงพระศพพระบิดาแล้ว ขึ้นเสวยราชสมบัติในเมืองเชียงแสนสืบพระวงศ์มาหลายชั่วพระเจ้าแผ่นดินจึงสาบสูญสิ้นพระวงศ์ไป
ตำนานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
ก่อนการบูรณะวิหารที่ประดิษฐานเคยมีผู้ทดลองปิดหน้าต่างและประตูพระวิหารแล้วร้องโอ้ละเห่ จะปรากฏเงาเป็นลักษณะแต่งกายแบบเทวดาพนมมือไหว้พระเหลือ ต่อมามีการบูรณะวิหารพระเหลือก็ไม่ปรากฏเงาดังกล่าวอีก
ประเพณี
งานสมโภชพระพุทธชินราช ช่วงวันมาฆะบูชา (วันเพ็ญขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๓ ของทุกปี) รวมเวลา ๗ วัน ๗ คืน
Tetrapteron
Tetrapteron เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Onagraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ไฮเปอร์ลูป
ไฮเปอร์ลูป (hyperloop) เป็นรูปแบบที่ได้รับการเสนอสำหรับการโดยสารและขนส่งสินค้าอธิบายถึงโบกี้ (รถไฟ) ท่อสุญญากาศที่ออกแบบโดยทีมเทสล่าและสเปซเอ็กซ์ นำโดยอีลอน มัสก์ ร่างแบบจากรถไฟท่อสุญญากาศของโรเบิร์ตก็อดดาร์ด Robert Goddard ไฮเปอร์ลูปประกอบด้วยท่อปิดผนึก หรือระบบท่อตลอดช่วง ซึ่งฝักอยู่ในท่อจะเดินทางแบบอิสระจากแรงความต้านทานหรือแรงเสียดทานของอากาศขนส่งประชาชนหรือสินค้าได้ในแบบที่ความเร็วและอัตราเร่งได้อย่างดีที่สุด
หอคอยฟลัค
หอคอยฟลัค(Flaktürme)เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ทั้งหมด 8 แห่ง,สูงเหนือพื้นดิน,หอคอยป้อมปืนต่อต้านอากาศยานที่ถูกสร้างขึ้นโดยนาซีเยอรมนีในเมืองเบอร์ลิน(3),ฮัมบวร์ค(2),และเวียนนา(3) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1940 เป็นต้นมา เมืองอื่นๆได้ใช้หอคอยฟลัครวมทั้งชตุทการ์ทและแฟรงก์เฟิร์ต ด้วยขนาดเล็กเดียวที่มีวัตถุประสงค์ในการเป็นหอคอยฟลัคถูกสร้างขึ้นในจุดยุทธศาสตร์สำคัญของเยอรมัน เช่น อองเชร์ในฝรั่งเศส, เฮลโกลันด์ในเยอรมนีและทรอนด์เฮมในนอร์เวย์
หอคอยได้ถูกใช้โดยลุฟท์วัฟเฟอเพื่อป้องกันการโจมตีทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรในตัวเมืองเหล่านี้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พวกเขายังได้ใช้เป็นที่หลบภัยจากการโจมตีทางอากาศสำหรับเต็นท์จำนวนนับพันของพลเรือนท้องถิ่น
คำสั่งคอมมิสซาร์
คำสั่งคอมมิสซาร์ (Kommissarbefehl) เป็นคำสั่งที่ได้ถ่ายทอดโดยกองบัญชาการทหารสูงสุดเยอรมัน (OKW) เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1941 ภายหลังปฏิบัติการบาร์บารอสซา โดยชื่ออย่างเป็นทางการคือแนวทางสำหรับการปฏิบัติต่อเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการทางการเมือง (Richtlinien für die Behandlung politischer Kommissare) เป็นการสั่งกองทัพเวร์มัคท์ว่า เมื่อได้ทำการจับกุมตัวเจ้าหน้าที่ผู้ตรวจการทางการเมือง (คอมมิสซาร์) ของโซเวียตมาแล้วก็ให้ทำการประหารชีวิตโดยการยิงเป้าแบบชุดทีมในข้อหาเป็นผู้บังคับหรือปลูกฝังในอุดมการณ์ยิว-บอลเชวิกในกองกำลังทหาร
ตามคำสั่งดังกล่าว นักโทษทั้งหมดที่ได้ถูกระบุว่าเป็น "บอลเชวิกอย่างเต็มตัวหรือปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้แทนของอุดมการณ์บอลเชวิก" สมควรถูกประหารชีวิต
วัดสุดสวาสดิ์
วัดสุดสวาสดิ์น่าจะสร้างขึ้นสมัยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช คำว่า "สุดสวาสดิ์" หมายถึงความรัก บริเวณวัดมีเนินเจดีย์เก่าแก่ อายุ 300–400 ปี มีสภาพเป็นฐานเจดีย์อิฐขนาดใหญ่ มีเศษอิฐโบราณกระจายอยู่ทั่วบริเวณ มีการขุดในบริเวณนี้เมื่อ พ.ศ. 2556 พบโบราณวัตถุจำนวน ทั้งพระกรุ พระเครื่อง พระพุทธรูป กำไล พระพิมพ์นาคปรก พระพิมพ์ลีลา และพระพิมพ์นางพญา ซึ่งมีทั้งเนื้อดิน เนื้อสำริด และเนื้อชินเงิน ภายหลังวัดได้สร้างเจดีย์องค์ใหม่ขึ้นมาครอบเจดีย์องค์เก่า เป็นเจดีย์ทรงปราสาทยอดพุ่มข้าวบิณฑ์ดอกบัวตูม และเป็นเจดีย์โลหะแห่งแรกของจังหวัดพิษณุโลก มีฐาน 8 เหลี่ยมรองรับฐานล่างเจดีย์โลหะ ขนาดฐานกว้างและยาว 8 เมตร สูง 20 เมตร มีการวางศิลาฤกษ์ไปแล้วเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2564 โดยใช้ชื่อ พระธาตุเจดีย์สุดสวาสดิ์ (พระธาตุมณีจันทรา) พร้อมกับจะมีการก่อสร้างปรับปรุงวิหารหลังเดิมอยู่ติดกับเจดีย์ ซึ่งปัจจุบันประดิษฐานพระพุทธรูป และรูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี)
วัดสุดสวาสดิ์ตั้งวัดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548 มีพระครูประภัศร์โสตถิคุณ (สมปอง ตโมนุโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ตระกูลภาษาไนล์-สะฮารา
ตระกูลภาษาไนล์-สะฮารา (Nilo-Saharan) เป็นตระกูลภาษาเสนอของแอฟริกา มีภาษาประมาณ 200 ภาษา และมีผู้พูดภาษา 35 ล้านคน ผู้พูดส่วนใหญ่พูดกันตามต้นน้ำลำธารของแม่น้ำชารี และแม่น้ำไนล์ รวมถึงเขตนูเบียในประวัติศาสตร์ การกระจายของกลุ่มภาษานี้ครอบคลุมมากกว่า 18 รัฐ ได้แก่ในภาคเหนือของแอฟริกา แอลจีเรีย ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ มาลี ในภาคใต้ เบนิน, ไนจีเรีย, ซูดาน, ซูดานใต้ และคองโก ในภาคตะวันออก จากอียิปต์ถึงเคนยาและแทนซาเนีย สาขาที่สำคัญที่สุดของกลุ่มภาษานี้สามารถพบได้ในซูดานและซูดานใต้ในปัจจุบัน จากชื่อของกลุ่มภาษานี้ เป็นกลุ่มภาษาที่พบมากที่สุดในทวีปแอฟริการวมถึงลุ่มน้ำไนล์และสาขาย่อยของมันรวมถึงในทะเลทรายซาฮาราตอนกลาง
วีทีวีแอล
วีทีวีแอล (VTVL ย่อมาจาก Vertical takeoff, vertical landing) เป็นการบินขึ้นในแนวดิ่งและการลงจอดในแนวดิ่ง เป็นรูปแบบหนึ่งของการบินขึ้นและลงจอดสำหรับจรวด ยาน VTVL หลายลำบินได้แแล้ว จรวด VTVL ที่เป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์มากที่สุดคือจรวด Falcon 9 ขั้นแรกของ SpaceX
เทคโนโลยี VTVL ได้รับการพัฒนาอย่างมากด้วยจรวดขนาดเล็กหลังจากปี พ.ศ. 25543 ส่วนหนึ่งมาจากการแข่งขันรางวัลที่จูงใจ เช่น Lunar Lander Challenge จรวด VTVL ขนาดเล็กที่ประสบความสำเร็จได้รับการพัฒนาโดย Masten Space Systems, Armadillo Aerospace และอื่น ๆ
ประเสริฐ ภัทรมัย
ประเสริฐ ภัทรมัย (5 มิถุนายน 2490 - ) ผู้ก่อตั้งบริษัท ทีม คอนซัลติ้ง เอนจิเนียริ่ง แอนด์ แมเนจเมนท์ จำกัด ปัจจุบันเป็นประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัท ทีม สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2508 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียใน ปี พ.ศ. 2516 เคยดำรงตำแหน่งเลขาธิการสมาคมนักเรียนเก่าสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (AITAA) หลายสมัย อดีตคณบดี คณะ Computer & Engineering Management (CEM) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และเคยดำรงตำแหน่งนายกสมาคมวิศวกรที่ปรึกษาแห่งประเทศไทย 2 สมัย ระหว่างปี พ.ศ. 2544-2547 เป็นผู้ผลักดันให้วิศวกรไทยมีบทบาทในโครงการระดับสากลมากขึ้น ทั้งในประเทศและต่างประเทศ และส่งเสริมที่ปรึกษาไทยไปทำงานต่างประเทศ
รางวัล
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ได้รับรางวัลวิศวกรดีเด่น จากสมาคมนิสิตเก่าวิศวกรรมศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2536 และได้รับรางวัลแห่งหอเกียรติยศ จากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย ในปี พ.ศ. 2553
ศูนย์ปล่อยจรวดแหลมคะแนเวอรัล 13
ศูนย์ปล่อยจรวดแหลมคะแนเวอรัล 13 (Cape Canaveral Launch Complex 13) หรือ ศูนย์ปล่อยจรวด 13 (Launch Complex 13; (LC-13)) เป็นศูนย์ปล่อยจรวดอยู่ที่สถานีกองทัพอากาศแหลมคะแนเวอรัล ซึ่งเป็นศูนย์ปล่อยจรวดที่มากที่สุดเป็นอันดับสามของศูนย์ปล่อยเดิมที่เรียกว่า มิสไซล์โรว์ (Missile Row) ซึ่งอยู่ระหว่าง LC-12 และ LC-14 ในปี ค.ศ. 2015 สถานี LC-13 ได้รับการเช่าโดย SpaceX และได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อใช้เป็น ฐานลงจอด 1 และฐานลงจอด 2 ซึ่งเป็นสถานที่ลงจอดฝั่งตะวันออกของบริษัท สำหรับการกลับคืนของบูสเตอร์ของจรวด Falcon 9 และ Falcon Heavy
น้ำตาสุดท้าย
น้ำตาสุดท้าย เป็นซิงเกิลของวงดนตรีแนวร็อกค็อกเทล จากค่ายจีนี่เรคคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้อง-แต่งทำนองโดย ปัณฑพล ประสารราชกิจ และเรียบเรียงโดย COCKTAIL ออกจำหน่ายในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 และมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2556 เพลงนี้ยังถูกรวมในอัลบั้มของ เดอะลอดส์ออฟมิสเซอรี ในปี พ.ศ. 2557
น้ำตาสุดท้าย เป็นเพลงแรกของวงที่พยายามขยายความการเป็น­วงแห่งการผสมผสาน เข้าสู่ภาคของการใช้เครื่องเป่าทองเหลือง เพื่อหลุดพ้นจากการจำกัดตนอยู่แต่เพียงการ­ใช้แต่เครื่องสาย แสดงให้เห็นถึงความเติบโตอีกขีดขั้นของวงร­็อคสี่ชิ้นวงนี้ โดยเลือกเอาลักษณะอันโดดเด่นของ เฟรนช์ฮอร์น, ทรัมเป็ท และทรอมโบน มาผสมผสานเข้ากับเครื่องสาย เพื่อสร้างสีสันที่สว่าง สดใสยิ่งขึ้น ในแบบที่วงไม่เคยทำมาก่อน
เนื้อหาของเพลง
เนื้อหาของเพลงนั้นเป็นการปลอบประโลม เพื่อเยียวยาให้พ้นจากความเศร้าหมองทั้งหล­ายที่ผ่านมา โดยการใช้น้ำตาชะล้างทุกอย่าง เมื่อน้ำตาหยดสุดท้ายผ่านพ้นไป ชีวิตจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง
การตอบรับ
เพลง น้ำตาสุดท้าย ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2556 และติดอันดับสูงสุดที่ 6 จากการจัดอันดับของ95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
โรคฮีโมฟิเลีย
ฮีโมฟิเลีย (Haemophilia หรือ Hemophilia ในทวีปอเมริกาเหนือ) เป็นความผิดปกติพันธุกรรมกลุ่มหนึ่งซึ่งทำให้ความสามารถควบคุมเลือดจับลิ่มเสื่อม ซึ่งใช้ห้ามเลือดเมื่อหลอดเลือดแตก ฮีโมฟิเลียเอ (การขาดแฟ็กเตอร์จับลิ่ม 8) เป็นความผิดปกติแบบที่พบบ่อยที่สุด พบในประมาณ 1 ในการคลอดชาย 5,000–10,000 คน ฮีโมฟิเลียบี (การขาดแฟ็กเตอร์ 9) เกิดประมาณ 1 ในทารกชายราว 20,000–34,000 คน
ผู้ป่วยโรคฮีโมฟิเลียมีระดับแฟ็กเตอร์จับลิ่ม (clotting factor) ในน้ำเลือดต่ำหรือกัมมันตภาพของแฟ็กเตอร์จับลิ่มซึ่งจำเป็นต่อกระบวนการเลือดจับลิ่มปกติเสื่อม ฉะนั้น เมื่อหลอดเลือดบาดเจ็บ จะเกิดสะเก็ด (scab) ชั่วคราวได้ แต่การขาดแฟ็กเตอร์จับลิ่มทำให้ไม่มีการเกิดไฟบริน (fibrin) ซึ่งจำเป็นต่อการคงลิ่มเลือด ผู้ป่วยโรคฮีโมฟิเลียมิได้เลือดไหลรุนแรงกว่าผู้ไม่ป่วย แต่เลือดไหลเป็นเวลานานกว่ามาก ในผู้ป่วยโรคฮีโมฟิเลียรุนแรง แม้การบาดเจ็บเล็กน้อยสามารถส่งผลให้เสียเลือดหลายวันหรือสัปดาห์ หรือไม่หายสมบูรณ์เลย ในบริเวณอย่างสมองและในข้อ การเลือดไหลไม่หยุดนี้อาจถึงชีวิตหรือหมดกำลัง (debilitation) ถาวรได้
Swinglea
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ฟิลิปปินส์
รูมะฮ์อาดัต
รูมะฮ์อาดัต (Rumah adat) เป็นคำเรียกรวมของบ้านที่อยู่อาศัยพื้นเมืองที่สร้างด้วยสถาปัตยกรรมพื้นถิ่น ของสถาปัตยกรรมอินโดนีเซีย โดยทั่วไปรูมะฮ์อาดัตจะแตกต่างกันไปตามชนเผ่า ภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ และความเชื่อของแต่ละเผ่าและชนพื้นเมือง บ้านเหล่านี้เป็นศูนย์กลางของเครือข่ายความเชื่อ สังคม กฎระเบียบ ซึ่งรวมชาวบ้านไว้ด้วยกัน ชาวบ้านจะช่วยกันสร้างบ้าน ช่วยกันรวบรวมวัสดุก่อสร้าง และมีปราชญ์ด้านการก่อสร้างหรือช่างไม้ควบคุม
อย่างไรก็ตามคนอินโดนีเซียส่วนมากในปัจจุบันไม่ได้อาศัยในรูมะฮ์อาดัตแล้ว
ประเภท
รูมะฮ์อาดัตสามารถแบ่งเป็นประเภทต่าง ๆ ตามวัฒนธรรม ดังนี้
ฟรีด้อมกันดั้ม
ฟรีด้อมกันดั้ม  ;Freedom Gundam) เป็นโมบิลสูทตัวเอกเครื่องที่สองในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดและมีบทบาทสำคัญต่อมาในโมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
ฟรีด้อมกันดั้มเป็นหนึ่งในโมบิลสูทที่ซาฟท์พัฒนาขึ้นด้วยเทคโนโลยีที่จำลองมาจากGAT-Xซีรีส์ โมบิลสูทเหล่านี้มีเทคโนโลยีนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์ซึ่งทำให้ไม่ได้รับผลจากนิวตรอนแจมเมอร์ จึงใช้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชั่นเป็นแหล่งพลังงานแทนที่จะเป็นแบตเตอรีเหมือนโมบิลสูททั่วๆไป ทำให้สามารถปฏิบัติการได้เป็นเวลานาน
ฟรีด้อมกันดั้มนั้นเป็นโมบิลสูทที่ติดตั้งอาวุธที่มีอานุภาพรุนแรงไว้ ในส่วนปีกจะมีบีมพลาสม่าแคนน่อนแฝด"บาลาเอน่า"ซึ่งเวลายิงจะตั้งไว้บนไหล่ทั้งสองข้าง แล้วก็เรลกันติดเอวสองกระบอก"ซีเฟียส" นอกนั้นก็เป็นอาวุธพื้นฐานคือ วัลแคน"ปิคัส" 76มม.,บีมเซเบอร์"ลาเซอร์ต้า"และบีมไรเฟิล"ลูพัส" ฟรีด้อมกันดั้มมีรูปแบบการเคลื่อนไหวที่เรียกว่าไฮแมท (Hi-MAT High-Mobility Aerial Tactical) ซึ่งฟรีด้อมจะกางปีกเพื่อเพิ่มการขับเคลื่อนและบาลาเอน่ากับซีเฟียสจะอยู่ในสภาพเตรียมยิง ทำให้ฟรีด้อมกันดั้มสามารถเคลื่อนไหวพร้อมๆกับโจมตีศัตรูได้อย่างรวดเร็ว
คิระ ยามาโตะได้รับฟรีด้อมกันดั้มจากซาฟท์โดยความช่วยเหลือของลักส์ ไคลน์และเข้าสมทบกับหน่วยอาร์คแองเจิ้ลในการรบที่อลาสก้า ซึ่งภายหลังคิระและหน่วยอาร์คแองเจิ้ลที่เหลือไปเข้ากับอาณาจักรออร์บ ต่อมายังได้รับการสมทบจากลักส์ ไคลน์ซึ่งได้ขโมยยานเอเธอนัลมาด้วย ในยานลำนี้มีอาวุธซึ่งใช้ประกบกับจัสติสกันดั้มและฟรีด้อมกันดั้มอยู่ นั่นก็คือเมเทีย (METEOR = Mobile suit Embedded Tactical EnfORcer) ซึ่งเมื่อประกอบกับฟรีด้อมกันดั้มแล้วจะทำให้ฟรีด้อมกันดั้มมีพลังสูงขึ้นด้วยอาวุธหลากชนิดของเมเทีย ฟรีด้อมกันดั้มได้รับความเสียหายอย่าหนักในการต่อสู้กับโปรวิเดนซ์กันดั้มของ ราอู เลอ คลูเซ่ ในการต่อสู้ที่ยาคินดูเอ แต่ได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์โดยอาณาจักรออร์บในภายหลัง จนกระทั่งถูกอิมพัลส์กันดั้มของชิน อาสึกะทำลาย
สไตรค์ฟรีด้อมกันดั้ม
ZGMF-X20A สไตรค์ฟรีด้อมกันดั้ม (ญี่ปุ่น:ストライクフリーダムガンダム ;lang-en|Strike Freedom Gundam) เป็นโมบิลสูทตัวเอกเครื่องที่สามในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
สไตรค์ฟรีด้อมกันดั้มเป็นโมบิลสูทของกลุ่มผู้ภักดีต่อลักส์ ไคลน์ที่พัฒนาให้คิระ ยามาโตะใช้แทนฟรีด้อมกันดั้มที่ถูกทำลายโดยดัดแปลงมาจากที่ซาฟท์ออกแบบไว้ ชื่อสไตรค์ฟรีด้อมมาจากโมบิลสูทตัวเดิมทั้งสองของคิระคือสไตรค์กันดั้มและ ฟรีด้อมกันดั้ม ส่วนปีกของสไตรค์ฟรีด้อมออกแบบให้ใช้เป็นดรากูน (DRAGOON = Disconnected Rapid Armament Group Overlook Operation Network) 8ยูนิตซึ่งเป็นอาวุธควบคุมจากระยะไกลด้วยระบบส่งสัญญาณแบบควอนตัมที่ไม่ได้รับผลกระทบจากนิวตรอนแจมเมอร์ ที่ลำตัวมีบีมแคนน่อน"คาลิดัส" ซึ่งเป็นแบบเดียวกับของอบีสกันดั้ม ส่วนเอวติดตั้งเรลกัน"ซิเฟียส3"เอาไว้ บีมไรเฟิลกำลังสูงสองกระบอกของสไตรค์ฟรีด้อมสามารถเอามาประกอบกันเพื่อเพิ่มพลังทำลายได้เหมือนปืนของ GAT-X103 บัสเตอร์กันดั้ม ส่วนหัวติดวัลแคน31มม.และใช้บีมเซเบอร์"ซูเปอร์ลาเซอร์ต้า"เป็นอาวุธระยะประชิดและมีบีมชิลด์ไว้ป้องกันตัว สไตรค์ฟรีด้อมยังคงความสามารถในการประกอบกับเมเทียไว้ เครื่องกำเนิดพลังงานของสไตรค์ฟรีด้อมเป็นแบบเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์และติดตั้งระบบขับเคลื่อนด้วยแสง "วอทูร์ลูมิเอล"ซึ่งดัดแปลงมาจากของสตาร์เกเซอร์
ดูเพิ่ม
ZGMF-X10A Freedom Gundam ZGMF-X10A Freedom Gundam
จอดแล้วจร
จอดแล้วจร (Park and ride หรือ Incentive parking หรือ Commuter lot หรือ Park & Ride) เป็นบริการพื้นที่สำหรับจอดรถที่ตั้งอยู่ใกล้กับระบบขนส่งมวลชน ในรูปแบบของอาคารและลานจอดรถ เพื่อให้ประชาชนเปลี่ยนผ่านจากรถส่วนบุคคลเข้าสู่ระบบขนส่วมวลชน อาทิ รถโดยสารประจำทาง รถไฟ รถราง และมารับรถกลับหลังจากเดินทางกลับจากการทำงานหรือภารกิจ โดยปกติจะมีให้บริการอยู่ในเขตพื้นที่ชานเมืองหรือบริเวณขอบนอกของตัวเมืองใหญ่
การจูงใจ
ในเมืองปราก สาธารณรัฐเช็ก สถานที่จอดแล้วจรตั้งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินและสถานีรถไฟ (ในปี พ.ศ. 2554 มีที่จอดรถ 17 แห่งใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน 12 แห่ง และสถานีรถไฟ 3 แห่ง) ซึ่งที่จอดรถเหล่านี้มีค่าบริการที่ต่ำมากสำหรับทั้งตัววันและตั๋วไปกลับ โดยค่าบริการที่จอดจะคิดรวมอยู่กับค่าโดยสารของรถไฟใต้ดินและรถไฟ
ประโยชน์ที่ได้รับ
สำหรับการจอดแล้วจรนั้น ช่วยประหยัดระยะเวลาในการเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนบุคคล ลดปัญหาสภาพการจราจรบนท้องถนน และช่วยประหยัดระยะเวลาในการเดินทางเนื่องจากการใช้ระบบขนส่งมวลชนด้วยระบบรางนั้นมีความรวดเร็ว รวมถึงลดปัญหามลพิษจากการเผาไหม้และเกิดเป็นไอเสียจากรถยนต์ นอกจากนี้ยังช่วยลดความแออัดของสภาพการจราจรจากการที่รถยนต์ต้องวนหาสถานที่จอดรถในพื้นที่กลางเมืองใหญ่ที่หายากและมีราคาสูง
รถประจำทาง
สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับจอดแล้วจรของรถประจำทางเริ่มมีให้บริการในทศวรรษที่ 1960 ในสหราชอาณาจักร เมืองออกซฟอร์ดได้เริ่มโครงการดังกล่าวขึ้นเป็นครั้งแรก โดยเริ่มต้นทดลองโครงการโดยการทดลองเดินรถนอกเวลาจากโมเตลบนถนน A34 ในช่วงทศวรรษที่ 1960 และให้บริการเต็มรูปแบบในปี พ.ศ. 2516 ในขณะที่ที่จอดรถเบทเทอร์ชอยส์ (Better Choice Parking) ได้ให้บริการจอดแล้วจรในท่าอากาศยานพร้อมกับบริการรถประจำทางรับส่งครั้งแรกในท่าอากาศยานลอนดอนแกตวิก ในปี พ.ศ. 2521 ปัจจุบันเมืองออกซฟอร์ดให้บริการจอดแล้วจรจำนวน 5 แห่งทั่วเมือง ซึ่งในปี พ.ศ. 2558 เมืองออกซฟอร์ดมีโครงข่ายที่จอดแล้วจรที่ใหญ้ที่สุดในสหราชอาณาจักร สามารถรองรับรถยนต์เข้าใช้บริการได้ถึง 5,031 คัน
ปั่นแล้วจร
ปั่นแล้วจร หรือที่ถูกเรียกว่า B & R (B + R) เป็นช่องสำหรับจอดจักรยานใกล้กับสถานีขนส่งมวลชน ส่วนใหญ่จะอยู่ร่วมกับจุดจอดแล้วจร (P & R) โดยสามารถส่งเสริมระบบนี้ได้ผ่านทางค่าโดยสารและตั๋วร่วมกับระบบขนส่งสาธารณะ
จูบแล้วจร / จูบแล้วบิน
สำหรับการใช้งานในแต่ละพื้นที่นั้น ด็อยท์เชอบานผู้ให้บริการรถไฟในประเทศเยอรมนีได้เปลี่ยนการใช้คำภาษาอังกฤษของคำว่า Kiss and Ride, Service Points และ Counters เป็นภาษาเยอรมัน ในประเทศอิตาลี สถานีรถไฟกลางโบโลญญา (Bologna Centrale railway station) แห่งใหม่ใช้สัญลักษณ์จูบแล้วจรในสถานี ในไต้หวัน สถานีรถไฟความเร็วสูงหลายแห่งมีป้ายบอกในพื้นที่นอกสถานีเป็นภาษาอังกฤษว่า "Kiss and Ride" โดยมีคำภาษาจีนกำกับไว้ด้านบน แปลว่า "เขตรับส่งชั่วคราว" ในประเทศโปแลนด์ จูบและจรกำลังได้รับความนิยม โดยเมืองที่มีพื้นที่ดังกล่าวได้แก่ วรอตสวัฟ (ตั้งแต่ตุลาคม 2554), กรากุฟ (ตั้งแต่ 15 พฤศจิกายน 2556) , วอร์ซอ (ตั้งแต่ 2559) หรือตอรุญ (ตั้งแต่ 2559) ซึ่งในท้องถิ่นรู้จักกันในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Kiss and ride" ซึ่งแม้จะไม่ได้มีการกำหนดป้ายมาตรฐานขึ้นมา แต่ป้ายแสดงพื้นนี้ทั้งหมดจะมีการใช้ตัวอักษร K+R กำกับอยู่ในนั้น ในประเทศเนเธอร์แลนด์ คำศัพท์ภาษาอังกฤษจำนวนมากถูกแปลไปเป็นภาษาดัตช์ รวมถึงคำว่าจูบแล้วจรด้วย
จุดจอดแล้วจรในประเทศไทย
จุดจอดแล้วจรของโครงการรถไฟฟ้าที่เปิดให้บริการในปัจจุบัน มีแบบทั้งคิดค่าบริการจอดรถเป็นรายชั่วโมง รายวัน รายเดือน และไม่คิดค่าบริการ ซึ่งดูแลโดยผู้ให้บริการขนส่งมวลชนเอง และดูแลโดยบริษัทเอกชนในพื้นที่ข้างเคียงสถานี โดยแยกตามความรับผิดชอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีดังต่อไปนี้
การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย
จัดเป็นพื้นที่อาคารสำหรับจอดรถในระบบปิด มีระบบรักษาความปลอดภัยและมีการคิดค่าบริการ โดยมีส่วนลดให้กับผู้ใช้บริการขนส่งมวลชนรถไฟฟ้า เพื่อจูงใจให้ใช้บริการระบบรถไฟฟ้า ประกอบไปด้วย
รถไฟฟ้า ร.ฟ.ท.
จัดเป็นพื้นที่จอดรถแบบเปิดกลางแจ้ง ในบริเวณสถานีรถไฟฟ้า บางส่วนยังไม่เปิดให้บริการ
รถไฟฟ้าบีทีเอส
ไม่มีการสร้างพื้นที่จอดและจรเป็นของตนเอง อาศัยพื้นที่จอดรถจากเอกชนบริเวณข้างเคียงสถานี ซึ่งคิดอัตราค่าบริการตามสถานที่นั้น ๆ กำหนด ทั้งในรูปแบบรายชั่วโมง รายวัน และรายเดือน
จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย
จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย เจ้าของฉายา ขุนเข่าพลังม้า มีชื่อจริงคือ พุทธา นารี เป็นนักมวยไทยชาวไทย ในปี พ.ศ. 2520 เขาได้จับคู่จิตติ เมืองขอนแก่น ขึ้นชกกับโพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ ในแบบสองต่อหนึ่ง นับเป็นการต่อสู้แบบสองต่อหนึ่งครั้งแรกของวงการมวยไทย
ประวัติ
จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย มีชื่อจริงคือ พุทธา นารี เกิดวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2497 ที่ตำบลหนองโก อำเภอกระนวน จังหวัดขอนแก่น เขาได้รับการฝึกมวยไทยจาก สายัณห์ สิงห์สายัณห์ ผู้เป็นพี่ชาย และเขาได้เข้าแข่งขันมวยไทยครั้งแรกเมื่ออายุ 12 ปี โดยใช้ชื่อ พุทธศักดิ์ สิงห์สายัณห์ และเป็นฝ่ายชนะจากการใช้เข่า โดยได้รับเงินรางวัลจากการแข่งขันครั้งดังกล่าวที่ 30 บาท
ครั้นเมื่ออายุได้ 17 ปี เขาได้เดินทางมายังกรุงเทพมหานคร โดยได้อาศัยอยู่กับบุญชู ทรัพย์แก้ว และเปลี่ยนชื่อในการแข่งขันใหม่เป็น จ๊อกกี้ สิงห์ธ.ส. และมีผลงานชนะยอด สิงห์สามเหลี่ยม ที่เวทีพระประแดง จากนั้นเพียงสองปีกว่า ชื่อเสียงของจ๊อกกี้ก็เป็นที่รู้จักทั่วประเทศ เมื่อครั้งที่เขาได้เป็นฝ่ายชนะสกัด เพชรยินดี อย่างราบคาบด้วยการใช้เข่าเข้าโจมตี จากการต่อสู้ที่ดุเดือดและรุนแรง ของการแข่งขันศึกน้ำเงินมหากุศล ที่เวทีมวยราชดำเนิน ณ วันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2520 โดยเก็บค่าผ่านประตูได้ 880,000 บาท
ต่อมา เขาได้ย้ายไปอยู่ที่ค่ายมวยของประเสริฐ กันภัย พร้อมกับเปลี่ยนชื่อชกใหม่เป็น จ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย
จ๊อกกี้ได้รับการกล่าวว่าเป็นยอดนักมวยแห่งยุคที่เคยขึ้นชกกับเผด็จศึก พิษณุราชันย์, สกัด เพชรยินดี, หนองคาย ส.ประภัสสร, ผุดผาดน้อย วรวุฒิ, วิชาญน้อย พรทวี, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต, เริงศักดิ์ พรทวี, โพธิ์ไทร สิทธิบุญเลิศ, ขุนพลน้อย เกียรติสุริยา และวังวน ลูกมาตุลี โดยได้รับค่าตัวที่กว่า 5 หมื่นบาทในทุกการแข่งขันของช่วงดังกล่าว
ครั้นชื่อเสียงการใช้เข่าของจ๊อกกี้เป็นที่กล่าวขวัญ ก็ได้มีนักมวยไทยผู้มีชื่อเสียงด้านการใช้เข่าผงาดขึ้นมาอีกราย เขาผู้นั้นคือเรือนแพ ศิษย์วัดหนัง ซึ่งเป็นเจ้าของฉายา ขุนเข่าขมังเวทย์ แล้วในที่สุด ทั้งสองก็ได้โคจรมาพบกัน ณ การแข่งขันชิงแชมป์รุ่นแบนตัมเวท แห่งเวทีมวยราชดำเนิน จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว จ๊อกกี้เป็นฝ่ายชนะ และถือเป็นการแข่งขันที่สร้างความประทับใจมากที่สุดสำหรับเขา
ในภายหลัง เขาได้มีโอกาสเดินทางไปแข่งขัน ณ ประเทศญี่ปุ่น 2 ครั้ง โดยผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะกับเจ้าภาพ เมื่อกลับมาแข่งที่ประเทศไทย เขาก็ได้เป็นฝ่ายแพ้ต่อไกรเพชร ส.ประทีป และนัดสุดท้ายเป็นฝ่ายแพ้ต่อสามารถ ประสานมิตร ที่ซึ่งเขาได้อำลาการแข่งขันขณะอายุได้ 26 ปี ในปี พ.ศ. 2523
ชีวิตส่วนตัว
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับสำเนียง นารี และมีลูกด้วยกันทั้งหมด 3 คน โดยที่ทั้งคู่ได้ทำไร่นา ไร่อ้อย และขับรถสองแถวรับส่งนักเรียนเพื่อรายได้เสริม รวมถึงเขายังได้รับเลือกเป็นอบต.ตำบลหนองโก เนื่องจากได้รับการยอมรับและนับถือจากเพื่อนบ้าน
สิ่งสืบเนื่อง
ภายหลังจากจ๊อกกี้ ศิษย์กันภัย แขวนนวมจากการชกมวยไทยแล้วเขาได้ตั้งค่ายมวยไทยชื่อค่ายจ๊อกกี้ยิมซึ่งนักมวยที่โด่งดังและโดดเด่นที่สุดของค่ายคือ ศิลปไทย จ๊อกกี้ยิม แต่ในปัจจุบันค่ายมวยจ๊อกกี้ยิมได้ปิดตัวแล้ว
ริช ซวอนน์
ริชาร์ด อเลน ซวอนน์ (Richard Allen Swann; 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991)  นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เคยเป็นแชมป์ WWE Cruiserweight Championship ในตอนอยู่WWE เขายังปล้ำให้สมาคมอิสระหลายแห่งเช่น Evolve, Full Impact Pro (FIP)  , Real Championship Wrestling , Florida Underground Wrestling (FUW) , Pro Wrestling Guerrilla (PWG), Revolution Pro Wrestling  , Chikara, Combat Zone Wrestling (CZW), Dragon Gate, Dragon Gate USA    และ Jersey All Pro Wrestling (JAPW) อดีตแชมป์ FIP World Heavyweight Champion 2สมัย และแชมป์ Open the United Gate 1สมัย, Open the Owarai Gate และOpen the Triangle Gate Champion
หนองคาย ส.ประภัสสร
หนองคาย ส.ประภัสสร หรือ หนองคาย ศ.ประภัสสร (31 สิงหาคม พ.ศ. 2497 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2564) เจ้าของฉายา แข้งซ้ายลุ่มน้ำโขง เป็นนักมวยไทยชาวไทยระดับแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท และเฟเธอร์เวทแห่งสนามมวยราชดำเนิน
ประวัติ
หนองคาย ส.ประภัสสร มีชื่อจริงคือ อุดม สุวรพันธ์ (ชื่อเล่น: ไก่) เกิดวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2497 ที่อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย เริ่มฝึกมวยไทยอย่างจริงจังเมื่ออายุ 12–13 ปี เนื่องจากบ้านของเขาอยู่ใกล้กับค่ายมวย ช.นิตย์ รฟท. แล้วจึงแข่งขันในบริเวณใกล้เคียงกว่า 100 ครั้ง กระทั่ง ร.ต.ท.เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ (ยศในขณะนั้น) เห็นแววจึงพามาอยู่ที่กรุงเทพ ณ ค่ายอมรรัตน์ ของเบญจมาศ ชุณหเสวี
หนองคายได้มีโอกาสแข่งที่สนามมวยเวทีลุมพินี ซึ่งเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ 2 ทว่าต่อมา เขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนต่อขุนพลน้อย เกียรติสุริยา ที่สนามมวยราชดำเนิน จึงกลับไปภาคอีสานตอนเหนือเป็นเวลา 2 ปี โดยใช้ชื่อในการชกคือ หนองคาย อมรรัตน์
จากนั้นจึงกลับมากรุงเทพอีกครั้ง ภายใต้การดูแลของเทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ ดังเดิม และประมาณปี พ.ศ. 2516 ได้ขึ้นชกในชื่อ หนองคาย ส.ประภัสสร หลังจากที่หัวหน้าค่ายของเขาแต่งงานกับประภัสสร พานิชกุล และก่อตั้งค่าย ส.ประภัสสร ขึ้นมา
วันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2517 เขาได้เข้าแข่งขันรายการ ศึกกังฟูแค้น ที่สนามกีฬาหัวหมาก โดยพบกับผู้ใช้วิชากังฟูนามว่าเติ้ง อุยหง ซึ่งหนองคายเป็นฝ่ายชนะด้วยการเตะชายโครง จนคู่ชกหมดสติในยกแรก จากการแข่งขันครั้งนี้ สามารถเก็บค่าเข้าชมได้ 1 ล้านบาท
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2517 หนองคายสามารถทำสถิติชนะ 9 ไฟต์ติดต่อกัน ก่อนที่จะเป็นฝ่ายแพ้เริงศักดิ์ พรทวี อย่างไรก็ตาม เขาก็สามารถเอาชนะเริงศักดิ์ได้ในเวลาต่อมา
หนองคายได้ปะทะกับสุดยอดนักมวยไทยแห่งยุคเป็นจำนวนมาก ทั้งผุดผาดน้อย วรวุฒิ, วิชาญน้อย พรทวี, จิตติ เมืองขอนแก่น, ดีเซลน้อย ช.ธนะสุกาญจน์, ณรงค์น้อย เกียรติบัณฑิต ตลอดจนสกัด พรทวี
ในปี พ.ศ. 2523 เขาเป็นฝ่ายชนะคะแนนนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างประวิทย์ ศรีธรรม รวมถึงมีผลงานสร้างชื่อจากการเป็นฝ่ายชนะคะแนนเผด็จศึก พิษณุราชันย์ ในศึกดาวรุ่งนวมทอง เมื่อปี พ.ศ. 2523 โดยได้รับถ้วยเกียรติยศ “ยอดมวยไทย” ส่งผลให้เขาเป็นสุดยอดนักมวยไทยในปีดังกล่าว
เหตุระเบิดสนามมวยเวทีลุมพินี
วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2525 ในคู่เอกของการแข่งขันรายการศึกดังทะลุฟ้ามหากุศล ณ สนามมวยเวทีลุมพินี เป็นการพบกันระหว่างหนองคาย ส.ประภัสสร กับเริงศักดิ์ เพชรยินดี โดยที่นั่งชั้นริงไซด์ มีแคล้ว ธนิกุล (หรือที่รู้จักในชื่อ เฮียเหลา), ชวน หลีกภัย ทำหน้าเป็นประธานการแข่งขัน (ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ในขณะนั้น), วีระ มุสิกพงศ์ (ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น) และพลตรี สนั่น ขจรประศาสน์ ร่วมชมการแข่งขัน
ผลงานช่วงท้าย
วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2525 หนองคายได้พบกับคู่ชกที่เป็นแชมป์คาราเต้ชาวอเมริกัน ผู้มีนามว่าเดฟ จอห์นสตัน (Dave Johnston) ที่คัลเวอร์ซิตี รัฐแคลิฟอร์เนีย จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว หนองคายเป็นฝ่ายชนะคะแนน
หนองคายแข่งขันชกมวยเป็นจำนวนกว่า 200 ไฟต์ ก่อนที่จะตัดสินใจแขวนนวมในวัย 30 ปีเศษ
ภายหลังจากการเลิกชกมวย หนองคายได้ทำธุรกิจร้านอาหารร่วมกับประภัสสร พานิชกุล ผู้เป็นภรรยาของ พ.ต.อ.เทอดพงษ์ เทียนสุวรรณ เป็นเวลากว่า 10 ปี ก่อนที่จะเลิกไปเนื่องด้วยปัญหาด้านสถานที่ ครั้นต่อมาจึงทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ค่ายมวยไทยหลายแห่ง
ชีวิตส่วนตัว
หนองคาย ส.ประภัสสร มีบิดาชื่อ สมพงษ์ สุวรพันธ์ มารดาชื่อ อุดร สุวรพันธ์ โดยเขาเป็นบุตรคนที่สอง ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด 9 คน (เป็นชาย 7 คน และหญิง 2 คน) ซึ่งพี่น้องที่เป็นเพศชายจำนวน 7 คน มีถึง 6 คนที่เป็นนักมวย ส่วนคนที่มีชื่อเสียงระดับแถวหน้ามีเพียงเขาเท่านั้น
กระแสตอบรับ
หนองคาย ส.ประภัสสร ได้รับการกล่าวว่าเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของจังหวัดหนองคาย และเนื่องด้วยมีแข้งซ้ายที่ทรงพลัง จึงได้รับฉายา “แข้งซ้ายลุ่มน้ำโขง” จากแฟนมวย
Stictocardia
Stictocardia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Convolvulaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เขตร้อนและกึ่งเขตร้อน Old World ถึงแปซิฟิก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส (Louis XVI de France, หลุยส์แซซเดอฟร็องส์; 5 กันยายน ค.ศ. 1754 – 21 มกราคม ค.ศ. 1793) ทรงเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสและนาวาร์ ในช่วงต้นของสมัยใหม่ พระบิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 คือ เจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส ผู้เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวและทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ซึ่งสวรรคตในปี ค.ศ. 1765 ส่งผลให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ได้เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระอัยกา (พระเจ้าหลุยส์ที่ 15) ในปี ค.ศ. 1774 โดยในปี ค.ศ. 1791 ทรงสูญเสียราชบัลลังก์แห่งนาวาร์และครองราชย์ต่อไปในฐานะกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ถัดมาในปี ค.ศ. 1792 ทรงถูกขับออกจากราชสมบัติและสำเร็จโทษในช่วงของการปฏิวัติฝรั่งเศส
ช่วงต้นรัชกาลได้รับการบันทึกไว้ว่าทรงพยายามที่จะปฏิรูปฝรั่งเศส เนื่องจากทรงได้รับอิทธิพลจากแนวคิดของยุคเรืองปัญญา อาทิเช่น ความพยายามในการล้มเลิกระบบมาเนอร์ การจัดทำระบบตายย์ (Taille; การจัดเก็บภาษีที่ดินคำนวณจากขนาดที่ดินที่ถือครอง) และสนับสนุนขันติธรรมไปในแนวทางที่ออกห่างจากคริสตจักรโรมันคาทอลิก แต่ฝ่ายขุนนางฝรั่งเศสกลับแสดงท่าทีอันเป็นปฏิปักษ์ต่อการปฏิรูปของพระองค์และประสบความสำเร็จในการต่อต้านการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจในหมู่สามัญชนมากขึ้น นอกจากนี้ยังทรงเข้าไปพัวพันกับสงครามประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา ด้วยการประกาศให้ฝรั่งเศสเป็นพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกา สงครามดังกล่าวสร้างภาระค่าใช้จ่ายแก่ฝรั่งเศสเป็นเงินจำนวนมาก จนทำให้ฐานะการคลังของประเทศตกอยู่ในภาวะเลวร้าย
วิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจและการคลังที่ตามมามีส่วนทำให้ความนิยมในระบอบเก่าเสื่อมลง ความไม่พอใจในหมู่ชนชั้นกลางและล่างของฝรั่งเศสส่งผลให้มีการต่อต้านอภิสิทธิ์ชนและระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เพิ่มมากขึ้น ที่ซึ่งพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ทรงถูกมองว่าเป็นตัวแทนของระบอบการปกครองนี้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1789 คุกบัสตีย์ถูกทลายลงระหว่างการก่อจลาจลในกรุงปารีส อันเป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติฝรั่งเศส ยังผลให้เกิดสถาบันนิติบัญญัติแห่งชาติ และการปฏิวัติยังสถาปนาระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นระบอบการปกครองแต่เพียงในนามเท่านั้น
แม้ว่าจะทรงสนับสนุนรัฐธรรมนูญฝรั่งเศส ค.ศ. 1791 แต่พระราโชบายที่ให้ชาติมหาอำนาจในยุโรปเข้าแทรกแซงฝรั่งเศสเพื่อยุติความวุ่นวายก็ประสบความล้มเหลว ตามมาด้วยเหตุการณ์ความพยายามเสด็จหนีออกจากฝรั่งเศสที่ก่อให้เกิดความไม่พอใจต่อพระองค์เป็นวงกว้างทั่วฝรั่งเศส ทำให้พระราชอำนาจถูกล้มล้างลงอย่างเป็นทางการจากเหตุการณ์สิบสิงหาคมที่มีการบุกทำลายพระราชวังตุยเลอรี พระเจ้าหลุยส์และพระบรมวงศ์ทรงถูกจองจำในป้อมปราการแห่งหนึ่ง จนเมื่อมีการสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ขึ้น สมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสก็ได้กล่าวหาพระองค์ว่าทรยศต่อประเทศชาติ จากการสืบสวนพบว่าทรงมีความผิดจริงและทรงถูกตัดสินลงโทษด้วยการปลงพระชนม์ ทั้งนี้ทรงถูกเรียกขานในแบบสามัญชนว่า หลุยส์ กาเป (Louis Capet) ซึ่งนามสกุลนี้มีที่มาจากเชื้อสายราชวงศ์กาเปเซียงของพระองค์ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 สวรรคตจากการสำเร็จโทษด้วยเครื่องกิโยตีน ในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1793
ทรงพระเยาว์
หลุยส์ออกุสต์ เดอ ฟร็อง และดำรงตำแหน่งดยุกแห่งแบร์รีตั้งแต่แรกประสูติ ณ พระราชวังแวร์ซาย ทรงเป็นโอรสองค์ที่สามจากทั้งหมดเจ็ดพระองค์ของเจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส เป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศสกับพระราชินีมารี เลสซ์ไซน์สกา มีพระราชมารดามีพระนามว่า เจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งซัคเซิน ซึ่งเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าออกัสตัสที่ 3 แห่งโปแลนด์ เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งซัคเซินและพระมหากษัตริย์โปแลนด์-ลิทัวเนีย
จากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดาด้วยวัณโรคในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1765 เจ้าชายหลุยส์โอกุสต์ผู้มีพระชนมายุได้เพียง 11 พรรษา ก็ได้เฉลิมพระยศใหม่ขึ้นเป็นโดแฟ็ง พระมารดาของพระองค์ผู้ทรงไม่เคยฟื้นจากความอาดูรในการสูญเสียพระสวามีก็ได้สิ้นพระชนม์ลงในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1767 ด้วยวัณโรคเช่นเดียวกัน การศึกษาอย่างเข้มงวดในแบบอนุรักษนิยมจากดยุกแห่งโวกียงซึ่งมีฐานะเป็น ข้าหลวงแห่งราชบุตรฝรั่งเศส (Gouverneur des Enfants de France; กูแวร์เนอเดส์อ็องฟ็องต์สเดอฟร็องส์) ตั้งแต่ ค.ศ. 1760 จนกระทั่งทรงอภิเษกสมรสในปี ค.ศ. 1770 ไม่ได้ช่วยเตรียมพระองค์ในการขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์ต่อจากพระอัยกาในปี ค.ศ. 1774 เลย การศึกษาที่ทรงได้รับเป็นการผสมปนเปกันของวิชาต่าง ๆ โดยเฉพาะศาสนา จริยธรรม และมนุษยศาสตร์ ทั้งนี้พระอาจารย์อาจจะมีส่วนในการปลุกปั้นพระองค์ให้ทรงกลายมาเป็นกษัตริย์ผู้ไร้ซึ่งความหนักแน่นเฉียบขาดอีกด้วย เช่นที่ อับเบ แบร์ตีแยร์ พระอาจารย์ของพระองค์ชี้แนะว่าความขลาดกลัวคือคุณค่าในตัวกษัตริย์ผู้แข็งแกร่ง หรือที่อับเบ โซลดีนี ผู้รับฟังคำสารภาพบาป ได้ชี้แนะไว้ว่าอย่าทรงปล่อยให้ผู้คนอ่านพระราชหฤทัยของพระองค์ได้
พระชนม์ชีพส่วนพระองค์
การอภิเษกสมรสในครั้งนี้ต้องเผชิญกับการต่อต้านบางส่วนจากสาธารณชนชาวฝรั่งเศส จากที่การเป็นพันธมิตรกับออสเตรียได้นำพาฝรั่งเศสเข้าสู่ความหายนะในสงครามเจ็ดปี ทำให้ฝรั่งเศสพ่ายแพ้แก่สหราชอาณาจักรทั้งในแผ่นดินยุโรปและอเมริกาเหนือ โดยในช่วงของการอภิเษกสมรสครั้งนี้ ประชาชนชาวฝรั่งเศสมองสัมพันธไมตรีกับออสเตรียด้วยความชิงชัง และพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ก็ทรงถูกมองว่าเป็นสตรีชาวต่างชาติผู้ไม่เป็นที่พึงประสงค์ สำหรับคู่รักราชนิกุลผู้เยาว์ทั้งสองแล้ว การอภิเษกครั้งนี้เริ่มแรกดูชื่นมื่นแต่ห่างเหิน - ความเขินอายของเจ้าชายหลุยส์โอกุสต์หมายความว่าพระองค์จะทรงล้มเหลวในการรวมกันของสองราชวงศ์ครั้งนี้ สร้างความทุกข์ใจให้แก่พระชายาอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือความกังวลว่าจะทรงถูกบงการโดยพระชายาเพื่อประสงค์บางอย่างของพระบรมวงศ์ฮับส์บูร์ก ก็ยิ่งกดดันให้ทรงวางพระองค์เย็นชาต่อพระชายาในที่สาธารณะมากขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตามเมื่อกาลเวลาล่วงเลยผ่านไป ทั้งสองพระองค์ก็ทรงใกล้ชิดสนิทสนมมากขึ้น จนมีรายงานว่าในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1773 สายสัมพันธ์ได้แนบแน่นจนผสานทั้งสองพระองค์เข้าไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์ แต่ก็ยังไม่ปรากฏอย่างชัดจริงจนกระทั่งปี ค.ศ. 1777
อย่างไรก็ดี ทั้งสองพระองค์ทรงล้มเหลวที่จะมีรัชทายาทร่วมกันเป็นเวลาหลายปีนับจากนี้ สร้างความกดดันเพิ่มขึ้นให้แก่การอภิเษกสมรส ในขณะที่สถานการณ์ได้เลวร้ายลงไปอีกเมื่อจุลสารสิ่งพิมพ์ลามกอนาจาร ลีเบลล์ (libelles) ได้เสียดสีล้อเลียนทั้งคู่โดยการตั้งคำถามว่า "กษัตริย์จะทรงทำได้ไหม? กษัตริย์จะทรงทำได้ไหม"
ในช่วงเวลานั้นมีการถกเถียงถึงสาเหตุของความล้มเหลวในช่วงต้นของการมีองค์รัชทายาท และก็ยังทรงเป็นเช่นนั้นไป หนึ่งในข้อเสนอแนะก็คือ เจ้าชายหลุยส์โอกุสต์ ต้องทรงทุกข์ทรมานจากความเสื่อมสมรรถภาพทางสรีรวิทยา ส่วนมากคาดเดากันว่าเกิดจากพระอาการหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศไม่เปิดในวัยพระเยาว์ (phimosis) ซึ่งคำเสนอแนะนี้ถูกเสนอขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1772 โดยเหล่าแพทย์หลวง ด้านเหล่านักประวัติศาสตร์ยึดมั่นต่อมุมมองนี้ว่าทรงได้เข้ารับการสุหนัต (วิธีการรักษาทั่วไปของอาการหนังหุ้มปลายไม่เปิด) เพื่อบรรเทาพระอาการหลังจากเป็นเวลาผ่านไปเจ็ดปีหลังการอภิเษกสมรส แพทย์หลวงประจำพระองค์ไม่เห็นชอบกับการผ่าตัดมากนัก - การผ่าตัดมีความละเอียดอ่อน มีความชอกช้ำ และง่ายต่อการ "สร้างความเสียหายร้ายแรง" ต่อบุรุษวัยฉกรรจ์ ข้อถกเถียงเรื่องพระอาการข้างต้นและผลที่ตามมาจากการผ่าตัดส่วนมากสามารถพบเห็นได้ในงานเขียนของสเตฟาน ชไวจ์ นักเขียนชาวออสเตรีย
อย่างไรก็ตาม เป็นที่ยอมรับในหมู่นักประวัติศาสตร์ยุคใหม่ส่วนมากว่าพระองค์มิทรงเคยเข้ารับการผ่าตัด  - ตัวอย่างเช่นในช่วงปลาย ค.ศ. 1777 ราชทูตปรัสเซียนามว่า บารอน โกลต์ซ รายงานว่ากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสทรงปฏิเสธรับการผ่าตัดอย่างแน่นอน ข้อเท็จจริงก็คือเจ้าชายถูกประกาศว่ามีพระสมรรถภาพสมบูรณ์อย่างเยี่ยมยอดต่อการมีเพศสัมพันธ์ ยืนยันโดยจักรพรรดิโจเซฟที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และในช่วงที่ทรงถูกกล่าวอ้างถึงการเข้ารับการผ่าตัด พระองค์เสด็จออกไปล่าสัตว์แทบจะทุกวันตามคำบันทึกส่วนพระองค์ ซึ่งหมายความว่าการทรงเข้ารับการผ่าตัดไม่มีโอกาสที่จะเป็นไปได้เลย อย่างน้อยที่สุดก็ไม่น่าจะทรงสามารถเสด็จออกไปล่าสัตว์ในช่วงสองสามสัปดาห์หลังจากการผ่าตัดนั้น ทั้งนี้ประเด็นถกเถียงถึงความสมบูรณ์ทางสรีระส่วนพระองค์ถูกนำไปประกอบกับปัจจัยอื่นแล้ว ซึ่งก็ยังคงเป็นที่โต้แย้งและถกเถียงมาจนถึงปัจจุบัน
ในช่วงระยะต่อมา แม้ว่าจะประสบกับความยากลำบากมาก่อนหน้านี้ แต่ในท้ายที่สุดทั้งสองพระองค์ก็ทรงมีรัชทายาทสืบเชื้อพระวงศ์รวมสี่พระองค์ ได้แก่
คาร์ล ชอว์ เขียนในหนังสือ Royal Babylon: The Alarming History of European Royalty ของเขาว่า "ว่ากันว่าพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 เป็นที่จดจำจากการเป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสพระองค์แรกที่ทรงริเริ่มการใช้มีดและส้อม อีกทั้งการที่ทรงสรงน้ำและสีพระทนต์น้อยครั้ง" ท้ายที่สุดราชทูตอิตาลีประจำราชสำนักฝรั่งเศสผู้นี้เขียนไว้ตอนท้ายประมาณพระราชกิจวัตรขององค์กษัตริย์ไว้ดั่งกับ "ความสนพระราชหฤทัยในสุขอนามัยส่วนพระองค์อันแปลกประหลาด"
สมบูรณาญาสิทธิราชย์แห่งฝรั่งเศส
เมื่อพระเจ้าหลุยส์เสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1774 ทรงมีพระชนมายุเพียง 19 พรรษา ทรงต้องแบกรับความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง ในขณะนั้นรัฐบาลกำลังประสบกับภาวะหนี้สินล้นพ้นและกระแสการต่อต้านระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่เพิ่มมากขึ้น ทั้งยังทรงรู้สึกว่าตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งกษัตริย์อีกด้วย
ในฐานะกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส ทรงให้ความสำคัญกับพระราชกิจด้านการศาสนาและการต่างประเทศเป็นหลัก ซึ่งจากพระราชกิจด้านการทำให้ศาสนจักรเป็นอันหนึ่งอันเดียว ประกอบกับแรงกดดันจากคณะลัทธิฌ็องเซ็น (Jansénisme) ส่งผลให้ต่อมาทรงตัดสินพระทัยขับไล่เนรเทศคณะเยสุอิตออกจากแผ่นดินฝรั่งเศส ทรงหวังที่จะได้รับความนิยมชมชอบจากพสกนิกรด้วยการรื้อฟื้นรัฐสภา (Parlement) ขึ้นมาใหม่ ในขณะที่ไม่มีใครสงสัยถึงพระปรีชาสามารถการบริหารแผ่นดินของพระองค์ ทั้งนี้เป็นที่แน่ชัดว่าแม้จะทรงเจริญพระชันษาผ่านการเลี้ยงดูในฐานะ โดแฟ็ง ตั้งแต่ ค.ศ. 1765 แต่ก็ทรงขาดความหนักแน่นและเด็ดขาดในพระจริยวัตรของพระองค์ การที่ทรงต้องการที่จะเป็นที่ชื่นชอบของประชาชนปรากฏเป็นหลักฐานในบทนำของพระบรมราชโองการหลายครั้ง และถูกใช้อ้างอิงถึงเจตนาดีของพระองค์ที่จะทำให้ประชาชนได้รับประโยชน์ เมื่อตั้งคำถามถึงเหตุผลที่ทรงตัดสินพระทัยรื้อฟื้นรัฐสภาขึ้นมา ทรงตรัสว่า "มันอาจดูเหมือนการตัดสินใจทางการเมืองที่ไม่ค่อยชาญฉลาดนัก แต่กับข้าพเจ้าแล้ว มันดูเหมือนเป็นความปรารถนาทั่วไปของสาธารณชน และข้าพเจ้าก็ต้องการให้สาธารณชนรักข้าพเจ้า" ซึ่งแม้จะทรงขาดความเด็ดขาด พระเจ้าหลุยส์ก็ยังถูกพิจารณาว่าเป็นกษัตริย์ที่ดี ตรัสว่าจะต้องทรง "ปรึกษาหารือและรับฟังทัศนคติของสาธารณชนทุกครั้ง; ผลที่ออกมาจะไม่มีผิดพลาด" พระเจ้าหลุยส์ยังทรงแต่งตั้งที่ปรึกษาส่วนพระองค์ผู้มีประสบการณ์สูงอย่าง ฌ็อง-เฟรเดริก เฟลีโปซ์ เคาน์แห่งโมเรอปาส์ ผู้ซึ่งรับผิดชอบงานราชการของกระทรวงต่าง ๆ จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1781
หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญระหว่างรัชกาลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 คือการตราพระราชกฤษฎีกาแวร์ซาย (Edict of Versailles) หรือรู้จักกันในชื่อ พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยขันติธรรม (Edict of Tolerance) ในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1787 และได้รับการลงมติในรัฐสภา ณ วันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1788 พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ลบล้างผลของพระราชกฤษฎีกาฟงแตนโบล (Edict of Fontainebleau) ซึ่งถูกตราและบังคับใช้มากว่า 102 ปี พระราชกฤษฎีกาแวร์ซายรับรองให้ชาวคริสต์นอกนิกายโรมันคาทอลิก เช่น นิกายคาลวิน- อูเกอโนต์ (Calvinist Huguenots) นิกายลูเทอแรน เช่นเดียวกับชาวยิว ได้รับสถานะทางแพ่งและทางกฎหมายในฝรั่งเศส และเปิดให้คนเหล่านั้นสามารถเลือกนับถือความเชื่อใดก็ตามได้อย่างเปิดเผย แต่ถึงกระนั้นพระราชกฤษฎีกาแวร์ซายก็ไม่ได้ประกาศเสรีภาพในการนับถือศาสนาในฝรั่งเศสโดยตรง ซึ่งต่อมาอีกสองปีก็มีการตรากฎหมายที่รับรองเสรีภาพดังกล่าวขึ้นคือ ประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง ค.ศ. 1789 อย่างไรก็ตามนับได้ว่าพระราชกฤษฎีกาแวร์ซายเป็นพัฒนาการก้าวสำคัญที่ช่วยลบล้างความตรึงเครียดทางศาสนาและทำให้การประหัตประหารกันระหว่างศาสนาในแผ่นดินของพระองค์สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ
การปฏิรูปทางการเงินอย่างสุดโต่งโดย ตูร์โกต์และมาเลอแซเบอส์ ส่งผลให้เหล่าขุนนางเกิดความไม่พอใจอย่างมากและถูกยับยั้งไว้โดยรัฐสภา ที่ซึ่งพวกเขายืนกรานว่าพระเจ้าหลุยส์ไร้ซึ่งพระราชอำนาจในการกำหนดเกณฑ์ภาษีขึ้นมาใหม่ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1776 ตูร์โกต์จึงถูกปลดออกจากตำแหน่ง และมาเลอแซเบอส์ลาออก เปิดทางให้ฌัก แนแกร์ เข้ามาดำรงตำแหน่งแทน แนแกร์มีแนวคิดสนับสนุนการปฏิวัติอเมริกาและดำเนินนโยบายด้านการคลังด้วยการก่อหนี้จำนวนมากแทนการขึ้นภาษี ในปี ค.ศ. 1781 เขาพยายามเอาใจประชาชนด้วยการตีพิมพ์รายงาน กงต์รองดูโอรัว (Compte rendu au roi; รายงานแด่กษัตริย์) ซึ่งแสดงบัญชีหนี้สินและรายจ่ายของกษัตริย์ฝรั่งเศสเป็นครั้งแรก เปิดโอกาสให้ชาวฝรั่งเศสสามารถตรวจดูรายการบัญชีของกษัตริย์ที่มีรายรับมากกว่ารายจ่ายอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อนโยบายนี้ประสบความล้มเหลวอย่างน่าสังเวช พระเจ้าหลุยส์ก็ทรงปลดเขาออกจากตำแหน่ง และทรงแต่งตั้งชาร์ล อาแล็กซ็องดร์ เดอ กาลอน (Charles Alexandre de Calonne) ขึ้นดำรงตำแหน่งแทนในปี ค.ศ. 1783 กาลอนกระตุ้นการจับจ่ายของประชาชนให้เพิ่มมากขึ้นเพื่อ "ซื้อ" หนทางที่จะนำพาประเทศออกจากหนี้กองโต อีกเช่นเคย นโยบายนี้ประสบความล้มเหลว ดังนั้นพระเจ้าหลุยส์จึงทรงเรียกประชุมสมัชชาชนชั้นสูง (Assembly of Notables) ในปี ค.ศ. 1787 เพื่ออภิปรายถึงการปฏิรูประบบการคลังของประเทศซึ่งถูกเสนอไว้โดยกาลอน เมื่อเหล่าชนชั้นสูงได้รับการชี้แจ้งว่าจะมีการก่อหนี้ก้อนใหม่ ทั้งหมดรู้สึกตกตะลึงอย่างมากและปฏิเสธแผนการดังกล่าว ผลลัพธ์เชิงลบจากเหตุการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ส่งสัญญาณว่าพระเจ้าหลุยส์ได้สูญเสียพระราชอำนาจที่จะปกครองในฐานะกษัตริย์ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปแล้ว และทำให้ทรงตกอยู่ในภวังค์แห่งความหดหู่
ขณะที่พระราชอำนาจในการปกครองประเทศของพระเจ้าหลุยส์กำลังเสื่อมถอยลง มีเสียงเรียกร้องให้ทรงเปิดการประชุมสภาฐานันดรเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งการประชุมครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1614 ในช่วงต้นรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ในความพยายามครั้งสุดท้ายของพระองค์ที่จะให้การปฏิรูประบบการเงินการคลังได้รับการอนุมัติ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ตัดสินพระราชหฤทัยเรียกประชุมสภาฐานันดรในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1788 และกำหนดวันเปิดสภาในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1789 ด้วยการเรียกประชุมสภาฐานันดรนี้เอง เท่ากับว่าพระเจ้าหลุยส์ทรงเดิมพันเกียรติยศและภาพลักษณ์ต่อสาธาณชนของพระองค์ไปไว้ในมือของคณะบุคคลผู้ซึ่งไม่ค่อยรู้สึกกังวลกับแนวคิดสาธารณรัฐนิยมมากเท่ากับที่พระเจ้าหลุยส์ทรงรู้สึก ซึ่งความเสี่ยงเช่นนี้มีให้พบเห็นบ่อยครั้งจากเหตุการณ์และกรณีต่าง ๆ ตลอดรัชสมัยของพระองค์ นอกจากนี้ยังมีการโต้เถียงกันว่าการจัดการประชุมในครั้งนี้ควรปฏิบัติตามระเบียบวีธีการดั้งเดิมหรือไม่ เนื่องจากการประชุมดังกล่าวจัดขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว ในท้ายที่สุด ปาร์เลอมงต์เดอปารีส์ (parlement de Paris) ก็มีมติตกลงว่า "ควรดำรงไว้ซึ่งธรรมเนียมปฏิบัติอย่างระมัดระวังและหลีกเลี่ยงการปฏิบัติใด ๆ นอกเหนือไปจากธรรมเนียมดังกล่าว" และจากมติดังกล่าว พระเจ้าหลุยส์จึงทรงยินยอมให้คงไว้ซึ่งธรรมเนียมประเพณีหลาย ๆ อย่าง อันเป็นบรรทัดฐานมาจากการประชุมครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 1614 ส่งผลให้ฐานันดรที่สาม (สามัญชน) ไม่พอใจธรรมเนียมบางประการที่ขัดกับประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมืองว่าด้วยความเท่าเทียม เช่น การที่ฐานันดรที่หนึ่ง (นักบวช) และฐานันดรที่สอง (ขุนนาง) สามารถแต่งกายได้อย่างหรูหราสมฐานะเข้าไปในสภาได้ แต่ฐานันดรที่สามกลับถูกจำกัดให้แต่งกายแบบเรียบ ๆ ด้วยสีดำทะมึนอันแสดงถึงการกดขี่ เมื่อการประชุมเริ่มขึ้น พระเจ้าหลุยส์แสดงออกถึงความเคารพผู้เข้าร่วมประชุม : สมาชิกสภาฐานันดรผู้มีความเย่อหยิ่งในตนสูงปฏิเสธที่จะถอดหมวกของตนเมื่อพระเจ้าหลุยส์เสด็จมาถึง ดังนั้นพระเจ้าหลุยส์จึงทรงเป็นผู้ถอดพระมาลา (หมวก) ของพระองค์ต่อสมาชิกสภาแทน
ที่ประชุมของสามฐานันดรนี้เองที่เป็นชนวนเหตุเปลี่ยนแปลงสภาพเศรษฐกิจและการเมืองโดยทั่วไปอัน "ป่วยการ" ของประเทศไปสู่การปฏิวัติฝรั่งเศส ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1789 ฐานันดรที่สามประกาศตนว่าเป็นสมัชชาแห่งชาติแต่เพียงฝ่ายเดียว พระเจ้าหลุยส์จึงทรงพยายามควบคุมเหตุการณ์ดังกล่าว ส่งผลให้เกิดเหตุการณ์คำปฏิญาณสนามเทนนิส (serment du jeu de paume) ในวันที่ 20 มิถุนายน ตามมาด้วยการสถาปนาสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติในวันที่ 9 กรกฎาคม จนในที่สุดนำไปสู่การทลายคุกบัสตีย์ในวันที่ 14 กรกฎาคม อันเป็นการเปิดฉากการปฏิวัติฝรั่งเศส และในระยะเวลาสั้น ๆ เพียงสามเดือน พระราชอำนาจปกครองประเทศของพระเจ้าหลุยส์ส่วนมากก็ถูกส่งผ่านไปยังผู้แทนที่ได้รับเลือกมาจากประชาชนในประเทศ
พระราโชบายด้านการต่างประเทศ
ผลของสงครามเจ็ดปีทิ้งไว้ซึ่งความหายนะแก่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ชัยชนะของบริเตนใหญ่ส่งผลให้ฝรั่งเศสสูญเสียดินแดนอาณานิคมมากมาย ซึ่งบางส่วนได้รับคืนในปี ค.ศ. 1763 จากสนธิสัญญาปารีส ดังนั้นดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลของทวีปอเมริกาเหนือจึงตกเป็นของอังกฤษโดยสมบูรณ์
ความพ่ายแพ้นี้เองนำไปสู่แผนการรื้อสร้างกองทัพฝรั่งเศสขึ้นมาใหม่ของเหล่าชนชั้นนำฝรั่งเศสเพื่อที่จะต่อสู้ในสงครามแก้แค้นกับอังกฤษ โดยพวกเขาคาดหวังไว้ว่าอาจได้รับดินแดนอาณานิคมบางส่วนกลับคืนมา อย่างไรก็ตาม ฝรั่งเศสยังคงมีอิทธิพลเหนือหมู่เกาะอินดีสตะวันตกอย่างมาก และมีสถานีการค้าห้าแห่งอยู่ในอินเดีย ซึ่งทั้งหมดนี้สามารถใช้เป็นเงื่อนไขในสร้างความขัดแย้งและต่อรองอำนาจกับอังกฤษได้ในอนาคต
การปฏิวัติอเมริกา
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1776 แวร์เฌนส์ รัฐมนตรีการต่างประเทศ มองเห็นโอกาสที่จะฉีกหน้าคู่ปรับเก่าแก่ของฝรั่งเศสอย่างอังกฤษ เช่นเดียวกับโอกาสที่จะได้ดินแดนที่เสียไปในช่วงสงครามเจ็ดปีกลับคืนมาด้วยการสนับสนุนการปฏิวัติอเมริกา พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกน้าวโน้มโดยปิแยร์ โบมาร์เชส์ ให้ทรงส่งเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์แก่สหรัฐอเมริกาอย่างลับ ๆ ตั้งแต่ ค.ศ. 1776 ลงนามสนธิสัญญาพันธมิตรฝรั่งเศส-อเมริกันในต้นปี ค.ศ. 1778 และเข้าร่วมสงครามต่อต้านอังกฤษในท้ายที่สุด ต่อมาสเปนและเนเธอร์แลนด์จึงเข้าร่วมกับฝรั่งเศสเป็นพันธมิตรในการต่อต้านอังกฤษ หลังจากปี ค.ศ. 1778 อังกฤษหันมาให้ความสำคัญกับหมู่เกาะอินดีสตะวันตก เนื่องจากตระหนักว่าการปกป้องหมู่เกาะซึ่งเป็นแหล่งปลูกอ้อยน้ำตาลสำคัญกว่าการพยายามยึดอาณานิมทั้งสิบสามกลับคืนมา ส่วนฝรั่งเศสและสเปนวางแผนที่จะบุกเกาะอังกฤษด้วยกองเรืออาร์มาดาปี ค.ศ. 1779 แต่แผนการดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ราชอาณาจักรบริเตนใหญ่รับรองเอกราชของอาณานิคมทั้งสิบสามในฐานะสหรัฐอเมริกาและรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมฝรั่งเศสสามารถรื้อฟื้นกองทัพฝรั่งเศสขึ้นมาใหม่ อย่างไรก็ตาม ฝ่ายอังกฤษสามารถเอาชนะกองทัพฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1782 ได้สำเร็จและสามารถป้องกันจาเมกาและยิบรอลตาร์ไว้ได้ ส่วนฝรั่งเศสได้ดินแดนเพิ่มเติมเพียงเล็กน้อยจากสนธิสัญญาปารีส ค.ศ. 1783 ซึ่งปิดฉากสงครามลงอย่างเป็นทางการ ยกเว้นในอาณานิคมโตเบโกและเซเนกัล พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงผิดหวังอย่างมากจากพระราชประสงค์ที่จะได้ดินแดนแคนาดา อินเดีย และเกาะอื่น ๆ ในหมู่เกาะอินดีสตะวันตกคืนมาจากอังกฤษ เนื่องจากดินแดนดังกล่าวได้รับการป้องกันอย่างดีเยี่ยม อีกทั้งราชนาวีอังกฤษที่แข็งแกร่งทำให้การรุกรานจากภายนอกเป็นไปไม่ได้ สงครามดังกล่าวมีค่าใช้จ่ายทั้งสิ้น 1,066 ล้านลีฟว์ โดยได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากเงินกู้ระยะยาวที่อัตราดอกเบี้ยสูง (โดยไม่มีภาษีชนิดใหม่) แนแกร์ปกปิดวิกฤตการเงินจากสาธารณชนด้วยการอธิบายเพียงว่างบประมาณรายได้มากกว่ารายจ่ายของประเทศ และไม่ได้กล่าวถึงเงินกู้ยืมก้อนดังกล่าว ซึ่งหลังจากที่เขาถูกขับออกจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1781 จึงมีการจัดเก็บภาษีชนิดใหม่
อินเดีย
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงหวังที่จะใช้สงครามปฏิวัติอเมริกันในการขับไล่อังกฤษออกจากอินเดีย ในปี ค.ศ. 1782 ทรงเจริญสัมพันธไมตรีกับ เพชวา มัดฮัฟเราที่ 2 (Peshwa Madhavrao II) มาร์กี เดอ บุชชี-คัสเตลโน จึงเคลื่อนกองกำลังของตนเข้าไปยังอีลส์เดอฟร็องซ์ (ปัจจุบันคือมอริเชียส) และภายหลังได้ช่วยเหลือในความพยายามของฝรั่งเศสในอินเดีย ค.ศ. 1783 ซุฟเฟร็นเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับฮีดดะ อาลี (Hyder Ali) ในสงครามอังกฤษ-ไมซอร์ครั้งที่สองต่อต้านการปกครองของอังกฤษในอินเดีย ช่วงปี ค.ศ. 1782 – 1783 ต่อสู้กับกองเรืออังกฤษตลอดแนวชายฝั่งของอินเดียและซีลอน
เวียดนามและอินโดจีน
ฝรั่งเศสยังได้เข้าแทรกแซงโคชินจีน (Cochinchina) จากการที่นายพลปิโญ เดอ เบอเฮน เข้าแทรกแซงให้การช่วยเหลือทางการทหาร การเป็นพันธมิตรกันระหว่างฝรั่งเศสและโคชินจีนได้รับการลงนามในสนธิสัญญาแวร์ซาย ค.ศ. 1787 ระหว่างพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กับเจ้าชายเหวียน อันห์ ในขณะที่ระบอบการปกครองของฝรั่งเศสตกอยู่ในความตึงเครียดและความวุ่นวาย ฝรั่งเศสไม่สามารถปฏิบัติตามข้อตกลงในสนธิสัญญาได้ แต่นายพลเบอเฮนยังคงยืนหยัดในความพยายามของเขาและได้รับการสนับสนุนจากปัจเจกบุคคลและพ่อค้าชาวฝรั่งเศสที่ร่วมกันจัดตั้งเป็นกองกำลังทหารและเจ้าพนักงาน ซึ่งจะช่วยพัฒนากองทัพของเจ้าชายเหวียน อันห์ ให้มีความทันสมัยขึ้น และตามมาด้วยชัยชนะของนายพลเบอเฮนในการยึดครองเวียดนามได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1802
การสำรวจดินแดนใหม่
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ยังทรงให้การสนับสนุนนักสำรวจและนักเดินทาง ในปี ค.ศ. 1785 ทรงแต่งตั้งเคาน์แห่งลาเปรูสเป็นผู้นำการสำรวจดินแดนทั่วโลก
ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
วันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1789 กลุ่มผู้ประท้วงซึ่งส่วนมากเป็นสตรีชนชั้นแรงงานชาวปารีสและได้รับการปลุกระดมโดยเหล่านักปฏิวัติ เดินขบวนสู่พระราชวังแวร์ซายที่ซึ่งพระบรมวงศ์ประทับอยู่ ณ รุ่งเช้า เหล่าผู้ประท้วงต่างพากันเข้าไปในเขตพระราชวังและพยายามปลงพระชนม์พระนางอ็องตัวแน็ต ผู้ซึ่งใช้ชีวิตหรูหราและสุขสบายอันเป็นสัญลักษณ์ที่น่าเกลียดชังของ อองเซียงเรฌีม เหตุการณ์ได้รับการคลี่คลายลงโดยนายพล ลา ฟาแย็ต ผู้นำกองทหารรักษาการณ์แห่งชาติ (Garde nationale) ฝูงชนนำพระเจ้าหลุยส์และพระบรมวงศ์เสด็จแปรที่พำนักไปยังพระราชวังตุยเลอรีในกรุงปารีส โดยเชื่อว่าหากนำองค์กษัตริย์ไปพำนัก ณ กรุงปารีสซึ่งแวดล้อมไปด้วยประชาชนแล้ว จะทำให้พระเจ้าหลุยส์ทรงมีความรับผิดชอบต่อประชาชนมากยิ่งขึ้น
เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1791 มงต์มอแร็ง รัฐมนตรีการต่างประเทศเริ่มดำเนินการจัดตั้งกองกำลังปฏิวัติตอบโต้ อีกทั้งงบประมาณรายจ่ายสำหรับกษัตริย์ (la Liste civile) ซึ่งได้รับการลงมติอนุมัติเป็นประจำทุกปีโดยสมัชชาแห่งชาติ ถูกปันส่วนอย่างลับ ๆ เป็นค่าใช้จ่ายเพื่อการดำรงไว้ซึ่งสถาบันกษัตริย์ อาร์โนลต์ ลาปอร์ต ผู้รับผิดชอบบัญชีรายชื่อพลเรือน ร่วมมือกับมงต์มอแร็งและมิราโบ ซึ่งภายหลังการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของมิราโบ มักซีมีเลียง ราดีซ์ เดอ แซ็งต์-ฟัวส์ นักการเงินการธนาคาร เข้าดำรงตำแหน่งแทน มีผลทำให้เขากลายเป็นหัวหน้าสภาองคมนตรีที่ปรึษาลับของพระเจ้าหลุยส์ ซึ่งเป็นคณะของบุคคลผู้พยายามรักษาสถาบันกษัตริย์ไว้ ในท้ายที่สุดแผนการดังกล่าวประสบความล้มเหลว และได้รับการเปิดโปงจนกลายเป็นกรณีอื้อฉาว อาร์มัวร์เดอแฟร์ (armoire de fer; ตู้เหล็ก)
การเสียชีวิตของมิราโบและความไม่เด็ดขาดของพระเจ้าหลุยส์ ส่งผลให้การเจรจาระหว่างกษัตริย์และนักการเมืองสายกลางอ่อนลงอย่างรุนแรง แต่ในอีกทางหนึ่ง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ยังคงมีท่าทีไม่หัวรุนแรงเท่าพระอนุชาทั้งสองอย่าง เคาน์แห่งโพรว็องส์และเคาน์แห่งอาร์ตัวส์ โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ส่งราชหัตถเลขาแก่พระอนุชาทั้งสองผ่านผู้ถูกเสนอชื่ออย่างลับ ๆ ให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนอย่าง พระคาร์ดินัลโลเมนี เดอ บรีเยนน์ ร้องขอให้หยุดความพยายามก่อการปฏิวัติต่อต้าน ขณะที่ในอีกด้านหนึ่ง ทรงมีพระราชหฤทัยออกห่างรัฐบาลชุดใหม่ที่มาจากระบอบประชาธิปไตย เนื่องจากปฏิกิริยาด้านลบของรัฐบาลต่อบทบาทตามประเพณีของกษัตริย์และความเป็นอยู่ของเชื้อพระวงศ์ที่หรูหรา พระเจ้าหลุยส์ทรงรู้สึกระคายเคืองอย่างยิ่งจากการถูกคุมขังราวกับนักโทษในพระราชวังตุยเลอรี และจากการที่รัฐบาลใหม่ไม่อนุญาตให้ทรงมีผู้ไถ่บาปและนักบวชตามพระราชประสงค์
การเสด็จสู่วาแรน
วันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1791 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระบรมวงศ์ เสด็จออกจากกรุงปารีสอย่างลับ ๆ ไปยังเมืองม็งต์เมดิซึ่งเป็นเมืองของฝ่ายกษัตริย์นิยมใกล้กับชายแดนฝรั่งเศสทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ซึ่งจะทรงเข้าร่วมกับพวก เอมิเกร (émigrés) และได้รับการคุ้มครองจากออสเตรีย ในขณะที่สภาร่างนิติบัญญัติแห่งชาติทำงานอย่างอุตสาหะเพื่อให้ฝรั่งเศสมีรัฐธรรมนูญประกาศใช้ พระเจ้าหลุยส์และพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต ก็ทรงมีแผนการของพระองค์เอง พระเจ้าหลุยส์ทรงแต่งตั้งบารงแห่งเบรอเตยให้เทียบเท่ากับตำแหน่งทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม เพื่อไปเจรจากับประมุขแห่งรัฐอื่น ๆ ให้ร่วมกันก่อการปฏิวัติซ้อนขึ้น พระเจ้าหลุยส์ยังทรงสงวนท่าทีในการรับความช่วยเหลือจากต่างชาติ ทรงมีแนวคิดเช่นเดียวกับพระบิดาและพระมารดาที่ว่าพวกออสเตรียคือพวกทรยศชาติและพวกปรัสเซียคือพวกทะเยอทะยานเกินตน ต่อมาขณะที่ความตึงเครียดในปารีสทวีความรุนแรงขึ้นและทรงถูกกดดันให้ยอมรับแนวทางของสภาร่างรัฐธรรมนูญ ซึ่งขัดกับพระราชประสงค์ส่วนพระองค์ พระเจ้าหลุยส์และพระนางอ็องตัวแน็ตทรงวางแผนเสด็จหนีออกจากฝรั่งเศสอย่างลับ ๆ ที่เมื่อสำเร็จแล้ว ทรงหวังจะรวมกองกำลังทหารจากความช่วยเหลือของพวกเอมิเกรส์รวมไปถึงชาติอื่น ๆ ในยุโรปเพื่อเข้ายึดฝรั่งเศสกลับมาจากฝ่ายปฏิวัติ แผนการนี้เองที่เป็นตัวบ่งชี้เจตนารมณ์ทางการเมืองในการนำฝรั่งเศสออกจากความวุ่นวาย โดยในท้ายที่สุด แนวคิดและแผนการดังกล่าวถูกใช้เป็นหลักฐานเพื่อสำเร็จโทษพระองค์ในข้อหา "ทรยศต่อประเทศชาติ" อย่างไรก็ตาม ความไม่เด็ดขาดและความเข้าใจผิดเกี่ยวกับฝรั่งเศสของพระองค์เป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุที่ทำให้ทรงเสด็จฯ หลบหนีไม่สำเร็จ พระบรมวงศ์ทรงถูกจับกุม ณ เมืองวาแรน ไม่นานหลังจากที่ฌ็อง-บาติสต์ ดรูเอต์ ผู้สามารถจดจำพระเจ้าหลุยส์จากพระฉายาลักษณ์บนธนบัตรใบละ 50 ลีฟว์ได้ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระบรมวงศ์ทรงถูกนำกลับสู่กรุงปารีสและเสด็จถึงในวันที่ 25 มิถุนายน ทรงถูกมองจากสาธารณชนอย่างสงสัยว่าเป็นผู้ทรยศต่อชาติและทรงถูกกักบริเวณ ณ พระราชวังตุยเลอรี
การแทรกแซงจากต่างชาติ
ในขณะเดียวกันนั้นเอง กษัตริย์ยุโรปพระองค์อื่น ๆ ต่างทอดพระเนตรสถานการณ์ในฝรั่งเศสอย่างกังวลพระทัย ทรงพินิจว่าควรจะแทรกแซงฝรั่งเศสด้วยการเข้าสนับสนุนพระเจ้าหลุยส์ หรือควรจะฉกฉวยความได้เปรียบจากความวุ่นวายที่กำลังดำเนินไป บุคคลสำคัญในประเด็นนี้ก็คือ จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระเชษฐาในพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ซึ่งเริ่มแรกจักรพรรดิเลโอโปลด์ทอดพระเนตรการปฏิวัติว่าเป็นเพียงความวุ่นวายเล็กน้อย แต่ทรงวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อเหตุการณ์ทวีความรุนแรงจนกระทั่งไม่สามารถควบคุมไว้ได้ ถึงอย่างไรก็ตาม พระองค์ก็ยังทรงหวังว่าจะสามารถหลีกเลี่ยงสงครามกับฝรั่งเศสได้
ในวันที่ 27 สิงหาคม จักรพรรดิเลโอโปลด์ที่ 2 และพระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 แห่งปรัสเซีย พร้อมด้วยคณะที่ปรึกษาซึ่งเป็นขุนนางฝรั่งเศสฝ่าย เอมิเกร์ ออกคำประกาศพิลนิทซ์ (Declaration of Pillnitz) ซึ่งแสดงความกังวลพระทัยของบรรดากษัตริย์ยุโรปต่อความผาสุขของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระบรมวงศ์ฝรั่งเศส ทั้งยังแสดงท่าทีคุกคามและกล่าวอย่างเป็นนัยถึงผลลัพธ์อันเลวร้ายที่จะตามมาหากกษัตริย์และเชื้อพระวงศ์ฝรั่งเศสได้รับภยันตรายใด ๆ และแม้ว่าจักรพรรดิเลโอโปลด์จะทอดพระเนตรคำประกาศฉบับนี้ว่าเป็นแนวทางแสดงความกังวัลพระทัยเกี่ยวกับสถานการณ์ในฝรั่งเศสอย่างง่าย ๆ โดยที่ไม่ต้องใช้แนวทางด้านการทหารหรือการเงินใด ๆ เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ดังกล่าว แต่เหล่าผู้นำการปฏิวัติในปารีสกลับตอบสนองต่อคำประกาศนี้ด้วยความหวาดกลัว โดยมองว่าเป็นภัยคุกคามจากต่างชาติที่ต้องการจะบ่อนทำลายอธิปไตยของฝรั่งเศส