cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ศักดา ดาดวง
ศาสตราจารย์ ศักดา ดาดวง (เกิด 13 มกราคม พ.ศ. 2508) เป็นนักวิจัย นักชีวเคมีและอาจารย์ชาวไทยที่มีความเชี่ยวชาญและผลงานการวิจัยในด้านชีวเคมี, อณูชีววิทยา และพิษวิทยา ได้รับรางวัลรางวัลนักวิจัยดีเด่น นักวิจัยระดับทอง จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2564 และยังเป็นนักแปลหนังสือความรู้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เป็นฉบับการ์ตูนอีกด้วย
ประวัติ
ศักดาเกิดเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2508 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง, ปริญญาโทสาขา Agricultural Science (Biochemistry) จากมหาวิทยาลัยโตเกียว และปริญญาเอกในสาขา Applied Biological Chemistry จากมหาวิทยาลัยโตเกียว ด้วยทุนรัฐบาล (กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) เฟส 1 รับทุนตั้งแต่ 2533-2540
ศักดาได้เริ่มต้นการทำงานเป็นอาจารย์สอนในสาขาวิชาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น หลังสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก ต่อมาได้ขึ้นเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ ระดับ 6 สาขาวิชาชีวเคมี รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 สาขาชีวเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จากนั้นย้ายไปที่คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมขึ้นเป็นศาสตราจารย์ ในสาขาวิชาชีวเคมี สังกัดสาขาวิชาเภสัชเวทและพิษวิทยา คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นจนถึงปัจจุบัน
บาจา
บาจา (Baťa; Bata) เป็นบริษัทผู้ผลิตและผู้ค้าปลีกรองเท้าและเครื่องประดับแฟชั่นข้ามชาติซึ่งพี่น้องตระกูลบาจาก่อตั้งขึ้นในเมืองซลีน จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โรงงานของบริษัทในรัฐสังคมนิยมถูกโอนไปเป็นของรัฐ ในขณะที่สาขาในรัฐทุนนิยมยังคงเป็นของตระกูล
ในปัจจุบันสำนักงานใหญ่ของบาจาตั้งอยู่ที่เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีบริษัทย่อยหลักคือ บาจายุโรป (ตั้งอยู่ในเมืองซลีน), บาจาอเมริกาเหนือ (ตั้งอยู่ในเมืองโทรอนโต), บาจาเอเชีย-แปซิฟิก-แอฟริกา (ตั้งอยู่ในประเทศสิงคโปร์) และบาจาลาตินอเมริกา (ตั้งอยู่ในเม็กซิโกซิตี) บริษัทมีร้านค้าปลีกมากกว่า 5,300 ร้านค้าในกว่า 70 ประเทศ และมีโรงงานผลิตใน 18 ประเทศ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณ (古都奈良の文化財) เป็นแหล่งมรดกโลกที่ตั้งอยู่ในเมืองนาระ จังหวัดนาระ ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่เมืองเกียวโตะ
มรดกโลก
สิ่งก่อสร้างโบราณในเมืองนาระขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 22 เมื่อ พ.ศ. 2541 ที่นครเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
สถานที่ที่ได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลก
<Gallery> ไฟล์:Kofukuji12st5s3200.jpg|โคฟูกูจิ ไฟล์:Gangoji09nt3200.jpg|กังโงจิ ไฟล์:Toshodaiji Nara Nara pref01s5s4290.jpg|โทโชไดจิ </Gallery>
ประเทศเลโซโทในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศเลโซโท เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเลโซโทได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 8 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
ซาชา แบงส์
เมร์ซีเดส จัสทีน เคสต์เนอร์-วาร์แนโด (Mercedes Justine Kaestner-Varnado; เกิด 26 มกราคม ค.ศ. 1992) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ได้เซ็นสัญญากับWWEในนาม ซาชา แบงส์ (Sasha Banks) นอกจากนี้ยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รางวัลของ Pro Wrestling Illustrated award สำหรับ "Feud of the Year" ในชีวิตจริงเธอเป็นญาติกับนักร้องแร็ปเปอร์ชื่อดัง สนูป ด็อกก์ และได้แต่งงานกับ Sarath Ton หรือ Kid Mikaze เป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำอาชีพที่ทำงานให้กับ WWE ในฐานะนักออกแบบเครื่องแต่งกาย เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2016
เธอเริ่มฝึกมวยปล้ำกับสมาคม Chaotic Wrestling (CW) ใน Woburn, Massachusetts ปี 2008 เปิดตัวขึ้นปล้ำภายใต้ชื่อ เมร์ซีเดส เควี (Mercedes KV) ในวันที่ 1 ตุลาคม 2010 และได้เป็นแชมป์ Chaotic Wrestling Women's Championship
ในเดือนสิงหาคม 2012 เธอได้เซ็นสัญญากับWWE เปิดตัวขึ้นปล้ำในNXT วันที่ 12 ธันวาคม 2013 ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 2015 ก็ได้คว้าแชมป์หญิง NXT ในเดือนกรกฎาคม 2015 ได้เปิดตัวขึ้นค่ายหลักพร้อมกับชาร์ลอตต์ แฟลร์และเบกกี ลินช์ เดือนกรกฎาคม 2016 ได้ถูกดราฟท์ไปสังกัดรอว์  ได้แชมป์หญิงรอว์ WWEหลายสมัย   ในเดือนกุมภาพันธ์ 2019 ได้คว้าแชมป์แท็กทีมหญิง WWE ร่วมกับเบย์ลีย์เป็นทีมแรก และย้ายมาสังกัดสแมคดาวน์เป็นแชมป์หญิงสแมคดาวน์ WWEทำให้ได้เข้าสู่ทำเนียบแชมป์แกรนด์สแลมและแชมป์ทริปเปิลคราวน์ของผู้หญิง
วันที่ 4 มกราคม 2023 ได้เปิดตัวกับสมาคม NJPW ในนาม เมร์ซิเดส โมเน (Mercedes Moné) และได้คว้าแชมป์หญิง IWGP ของ NJPW
ประเทศรัสเซียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศรัสเซีย ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติรัสเซียได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 106 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 61 คนและหญิง 45 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 16 ชนิดกีฬา
อานโตนอฟ อาน-24
อานโตนอฟ อาน-24 (Ан-24, Antonov An-24)  องค์การนาโตกำหนดสัญลักษณ์ (NATO reporting name) เป็น "Coke" (โค้ก) อาน-24 เป็นเครื่องบินโดยสารที่ใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัดแบบแรกของสำนักแผนแบบอานโตนอฟ เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1960 และเริ่มรับผู้โดยสารในเดือน กันยายน ปี ค.ศ. 1963
พีวอนฮาโมนี
พีวอนฮาโมนี (피원하모니; ตัวย่อ: P1H) เป็นบอยกรุ๊ปสัญชาติเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยเอฟเอ็นซีเอนเตอร์เทนเมนต์ กลุ่มนี้เปิดตัวเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2563 พร้อมกับอีพีชื่อ Disharmony: Stand Out รวมถึงภาพยนตร์เรื่อง "P1H: The Beginning Of A New World" เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2564 วงได้คัมแบ็กครั้งแรกด้วยอีพีที่สองชื่อ Disharmony: Break Out
พัก มุนซู
พัก มุนซู (박문수; 28 ตุลาคม 2234 (8 เดือน 9 ตามปีจันทรคติ) ~ 22 พฤษภาคม 2299 (24 เดือน 4 ตามปีจันทรคติ) ) เป็นขุนนางในสมัยพระเจ้าย็องโจแห่งโชซ็อน เขามีชื่อเสียงจากการใช้เวลาทั้งชีวิตในการปกป้องชาวเกาหลีจากขุนนางที่ฉ้อฉล
มุนซูสอบผ่านขุนนางในปี ค.ศ. 1723 ในรัชสมัยของพระเจ้าคย็องจงแห่งโชซ็อนและต่อมาได้กลายเป็นผู้ตรวจราชการลับ (암행어사) ผู้ตรวจการลับที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์เกาหลี และได้กลายเป็นบุคคลในตำนาน โดยมีตำนานมากมายเกี่ยวกับความสำเร็จของเขา
อ้างอิง
1691 1756
วัดไทรงาม (จังหวัดกำแพงเพชร)
วัดไทรงาม หรือประชาชนเรียกว่า วัดป่าไทรงาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไทรงาม อำเภอไทรงาม จังหวัดกำแพงเพชร เป็นวัดสาขาที่ 68 ของวัดหนองป่าพง ปัจจุบันมีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 100 ไร่ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ป่า
พ.ศ. 2524 ผู้ใหญ่ม้วน เทียนสันต์ บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด จำนวน 12 ไร่ เป็นการสนองเจตนาของหลวงปู่อินทร์ จนฺทูปโม และได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันตามกำลังความสามารถ สร้างกุฏิและศาลาชั่วคราว ชาวบ้านได้นิมนต์ท่านพระอาจารย์ละมาย ลาภสมฺปนฺโน ซึ่งได้เดินธุดงค์มาจากภาคอีสาน ให้จำพรรษาที่วัด ภายหลังได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์ไทรงามอินทราม ต่อมาพ.ศ. 2525 พระอาจารย์ละมาย เห็นว่าที่ตั้งวัดคับแคบและอยู่ใกล้หมู่บ้านเกินไป จึงย้ายมาปรับปรุงและขยายพื้นที่ เป็นเนื้อที่ประมาณ 100 ไร่
ในศาลามีพระประธานขนาดใหญ่ โดยจำลองมาจากประเทศอินเดีย
จักรพรรดินีเซี่ยวจิ้งเฉิง
จักรพรรดินีเสี้ยวจิ้งเฉิง(จีน: 孝静成皇后; พินอิน:Xiaojingcheng ) (19 มิถุนายน 1812 - 21 สิงหาคม 1855) เดิมเป็นพระมเหสี(หวงกุ้ยเฟย์)ในจักรพรรดิเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง ต่อมาพระนางก็ได้รับพระราชทานพระราชอิสริยยศเป็น จักรพรรดินี พันปีหลวง ในปี 1855 โดยจักรพรรดิเสียนเฟิง ก่อนพระนางจะสวรรคตเพียง 8 วัน
พระราชประวัติ
จักรพรรดินีเสี้ยวจิ้งเฉิง ประสูติในรัชสมัยของจักรพรรดิเจียชิ่ง เป็นบุตรีของนายฮังกียา (花良阿) เลขาธิการของชั้นสอง (员外郎) ในกระทรวงยุติธรรม ในราชสกุล เบอร์จิกิต จากมองโกล พระนางเสี้ยวจิงได้รับการคัดเลือกเข้าเป็นพระสนมของจักรพรรดิเต้ากวง และได้รับพระราชทานยศศักดิ์เป็นพระสนมจิง (静贵人) ในวันที่ 22 พฤศจิกายน 1826 ต่อมาให้กำเนิดเจ้าชายยี่กง (奕纲) พระราชโอรสพระองค์ที่สองในจักรพรรดิเต้ากวง พระนางได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นจิงเฟย (静嫔)
ในเดือนธันวาคม 1835 พระนางเบอร์จิกิตได้เลื่อนยศเป็นจิงกุ้ยเฟย (静贵妃) ในปี 1840 ก่อนการสรรคตของจักรพรรดิเต้ากวง พระนางก็รับการสถาปนาเป็นจิงหวงกุ้ยเฟย
เมื่อจักรพรรดิเต้ากวงเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1850 เจ้าชายอี้จู่ได้ขึ้นครองราชสมบัติเฉลิมพระนามเป็นจักรพรรดิเสียนเฟิง พระนางทรงได้รับการการเฉลิมพระนามเป็น คังฉินหวงกุ้ยไท่เฟยเนื่องจากหลังจากจักรพรรดินีเซี่ยวฉวนเฉิงเสด็จสิ้นพระชนม์ พระมเหสีจิงฮองกุ้ยเฟย ได้ทรงทำการอภิบาลองค์มกุฎราชกุมารและทำการดูแลพระราชวังฝ่ายใน ซึ่งที่จริงควรได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระพันปีหลวง ซึ่งสร้างความไม่พอพระทัยแก่องค์ชายหกยิ่งนัก และในปี ค.ศ.1852 ทรงดูแลการคัดเลือกบุตรีขุนนางแมนจูที่จะเป็นพระสนมของจักรพรรดิเสียนเฟิง ในบรรดาที่ถูกเลือกฮองเฮาและพระสนม ต่อมามีบทบาทเป็นจักรพรรดินีเจินและพระสนมอี้
สมเด็จพระพันปีหลวงในจักรพรรดิเสียนเฟิง
ในเดือน สิงหาคม 1855 พระพันปีหลวงคังฉินทรงพระประชวรหนัก และด้วยแรงกดดันทางการเมืองจักรพรรดิเสียนเฟิงจึงทรงสถาปนาพระพันปีหลวงคังฉินขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินี พระพันปีหลวง ในวันที 13 สิงหาคม ค.ศ.1855 และอีกแปดวันต่อมาพระนางทรงสิ้นพระชนม์โดยพระศพของพระนางถูกฝังไว้ในสุสานหลวงติงหลิงและได้รับการสถาปนาเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวจิง(孝静皇后) ซึ่งแตกต่างจากจักรพรรดินีองค์อื่นๆของจักรพรรดิเต้ากวงได้รับพระนามเพิ่มเติมต่อท้ายนามว่า เฉิง (成) ต่อมาในรัชสมัยจักรพรรดิถงจื้อองค์ชายหกได้เป็นที่ปรึกษาผู้สำเร็จราชการของยุวฮ่องเต้ จึงได้มีการเติมพระราชทินนานามต่อท้ายให้พระมารดาในสุสาน โดยการเติมคำว่า เฉิง (成) และสถาปนาพระนามเป็นเป็น "สมเด็จพระจักรพรรดินีเสี้ยวจิงเฉิง พระพันปีหลวง" ตามคำขอของเจ้าชายกงชินหวัง
มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง
มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวตลก เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน (slice of life comedy)  ที่เขียนโดย ซากุราบะ โคฮารุ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Young Magazine ในปี พ.ศ. 2547
เนื้อเรื่อง
มินามิ-เกะ เป็นเรื่องของพี่น้องสามสาว สกุลมินามิ มีชื่อว่า "ฮารุกะ คานะ" และ "จิอากิ" อาศัยอยู่ด้วยกันเพียงสามคนในอพาร์ทเมนต์ โดยนานๆ จะมีญาติผู้ใหญ่ ชื่อนายทาเครุ ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้อง แวะมาดูแลสักที เรื่องราวส่วนใหญ่ของมินามิ-เกะ จะเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน ทั้งที่บ้านและที่โรงเรียนของสามสาวมินามิ
มังงะ
มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง ได้จัดทำเป็นมังงะ โดย ซากุระบะ โคฮารุ ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร Young Magazine ในช่วงปี 2547 และ โคดันฉะ ได้ออกหนังสือรวมเล่มมาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2547 เป็นต้นมา รวมถึงปัจจุบันมีอยู่ 10 เล่ม และจะมีของแถมร่วมกันกับหนังสือรวมเล่มที่เป็นรุ่นลิมิต ได้แก่ เล่มที่ 6 แถมมาพร้อมกับ DVD OVA มินามิเกะ : ความหลากหลายของดอกกุหลาบ, เล่มที่ 8 และ 9 แถมมาพร้อมกับ ดราม่าซีดี เป็นต้น
ในประเทศไทย ผู้ได้รับลิขสิทธิ์ให้ตีพิมพ์และเผยแพร่ คือ บูรพัฒน์ โดยปัจจุบันวางจำหน่ายในประเทศไทยแล้วจำนวน 10 เล่ม
ไอ้หนุ่มหมัดเมา
ภาพยนตร์มีภาคต่อคือ ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาค 2 ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 1994
มินามิเกะ สามสาวซ่าฮายกแก๊ง
อนิเมะ
มินามิเกะ ได้ถูกทำเป็นอนิเมะ 4 ภาค และ โอวีเอ จำนวน 2 ภาค จาก 3 สตูดิโอ ได้แก่ สตูดิโอ โดมุ (มินามิ-เกะ) Asread (มินามิ-เกะ : ขออีกชาม, มินามิ-เกะ : ยินดีต้อนรับกลับมา และ มินามิ-เกะ : ความหลากหลายของดอกกุหลาบ ) และ Feel (มินามิ-เกะ : ขอโทษที่ให้รอ , มินามิ-เกะ : กลับมาแล้ว) ซึ่งมีรายละเอียดดังตารางด้านล่าง
ไอ้หนุ่มหมัดเมา
เนื้อเรื่อง
"หวง เฟยหง" ผู้ซึ่งต่อมาจะได้เป็นครูมวยชื่อดังแห่งเมืองฝอซาน มณฑลกวางตุ้ง นั้น ในวัยหนุ่มเขาเป็นคนขี้เล่น ซุกซนและเกเร ชอบก่อเรื่องให้ "หวง ฉีอิง" ครูมวยผู้เป็นพ่อได้รับความเดือดเนื้อร้อนใจอยู่เสมอ หวงฉีอิงต้องการจะลงโทษและดัดนิสัยลูกชายของตนเอง จึงคิดจะเชิญ "ยาจกซู" หนึ่งในสิบพยัคฆ์กวางตุ้ง มาช่วยสอนเพลงมวยแก่หวง เฟยหง
ยาจกซูนั้นมีชื่อเสียงในแง่ความเข้มงวดจริงจังกับลูกศิษย์อย่างหนักจนศิษย์ของตนกลายเป็นคนพิการมามากมาย หวง เฟยหง ซึ่งรู้ถึงกิตติศัพท์ดังกล่าวจึงหนีออกจากบ้านเพื่อที่จะได้รอดพ้นจากการฝึกฝนสุดโหดนั้น ด้วยความที่ไม่มีเงินติดตัวเลย เขาจึงหลอกกินอาหารจากเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งโดยไม่จ่ายเงินและพยายามหนีแต่ไม่สำเร็จ และเกิดทะเลาะวิวาทกับเจ้าของร้านขึ้น โชคดีที่มีผู้เฒ่าขี้เมาคนหนึ่งมาช่วยต่อสู้และพาหวง เฟยหง หนีออกมาจากร้านได้ เขาได้เปิดเผยตัวในเวลาต่อมาว่า เขาคือยาจกซู คนที่หวงเฟยหงจะต้องมาฝึกเพลงมวยตามคำสั่งของพ่อนั่นเอง
ยาจกซูฝึกฝนหวง เฟยหง อย่างเข้มงวดจนหวง เฟยหง ทนไม่ไหว ต้องหนีจากการฝึกสุดโหดของยาจกซู การหนีครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับนักฆ่าชื่อดัง "เยิ่น เถี่ยซิน" เจ้าของวิชา "เพลงเตะดับจิต" โดยบังเอิญ หวงเฟยหงท้าสู้กับเยิ่น เถี่ยซิน ประสบกับความพ่ายแพ้และถูกดูหมิ่นจากคู่ต่อสู้ เขาจึงตัดสินใจกลับไปฝึกฝนตนเองกับยาจกซูอีกครั้งและได้รับการถ่ายทอดเพลงมวยหมัดเมาซึ่งเป็นเคล็ดวิชาลับของยาจกซูในที่สุด เพลงมวยหมัดเมานั้นมี 8 กระบวนท่า แต่ละกระบวนท่าตั้งชื่อตามเทพโป๊ยเซียนทั้งแปด หวง เฟยหง เรียนเพลงมวยสำเร็จเพียง 7 กระบวนท่า ยกเว้นกระบวนท่าสุดท้าย ซึ่งเป็นท่าของเทพธิดา "เหอเซียนโกว" เพราะเขามองว่ากระบวนท่านั้นเป็นลีลาของผู้หญิง จึงรู้สึกอายที่จะฝึก
ขณะเดียวกัน เยิ่น เถี่ยซินได้รับการว่าจ้างจาก "หลี่ หมิงโห" ผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นให้มาฆ่าหวง ฉีอิง เพราะเขาขัดขวางไม่ให้หลี่ หมิงโห กว้านซื้อที่ดินจากชาวบ้านไปทำเหมืองถ่านหิน หวง ฉีอิงต่อสู้กับเยิ่น เถี่ยซิน จนตนเองพ่ายแพ้ได้รับบาดเจ็บ ขณะที่จะถูกเยิ่น เถี่ยซินสังหาร หวง เฟยหง และยาจกซูก็ได้เข้ามาช่วยหวง ฉีอิงไว้ทันเวลา เขาได้เข้าต่อสู้กับเยิ่น เถี่ยซิน แทนผู้เป็นพ่อ โดยที่ยาจกซูให้คำมั่นแก่คู่ต่อสู้ว่าจะไม่เข้ามาช่วยหวง เฟยหง  เพราะเชื่อมั่นว่าหวง เฟยหง จะต้องเป็นฝ่ายชนะแน่นอน
หวง เฟยหงใช้วิชาหมัดเมาที่ร่ำเรียนมาเล่นงานคู่ต่อสู้ แต่เพราะเยิ่น เถี่ยซิน มีวิทยายุทธซึ่งเป็นเลิศในด้านความเร็ว ประกอบกับหวง เฟยหง ไม่ได้ฝึกฝนเพลงมวยหมัดเมากระบวนท่าสุดท้าย เขาจึงพลาดท่าถูกเยิ่น เถี่ยซิน โต้กลับจนเกือบพ่ายแพ้ ยาจกซูจึงบอกให้หวง เฟยหง สร้างกระบวนท่าสุดท้ายขึ้นมาเองโดยใช้ทุกอย่างที่ร่ำเรียนมาประยุกต์ตามสถานการณ์ หวง เฟยหง ทำตามและได้ค้นพบกับเพลงมวยหมัดเมากระบวนท่าที่แปดในแบบของตนเอง จึงสามารถเอาชนะและสังหารเยิ่น เถี่ยซิน ได้ในที่สุด
เอิร์ธซอง
"เอิร์ธซอง" (Earth Song) เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน เขียนโดยไมเคิล แจ็กสัน โดยมีโปรดิวเซอร์ ได้แก่ไมเคิล แจ็กสัน ,เดวิด ฟอสเตอร์ และบิลล์ บอททรีลล์เป็นโปรดิวเซอร์ร่วม สำหรับรวมอัลบั้มของไมเคิล แจ็กสัน ฮิสทอรี: พาสพรีเซนต์แอนด์ฟิวเจอร์บุ๊ค 1 โดยไดวางจำหน่ายในวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1995 โดยเป็นครั้งแรกที่มีฉากสภาพแวดล้อมเกิดมลพิษตัดไม้ทำลายป่าและการเกิดใหม่ของโลกที่เกิดขึ้น
เมทริกซ์โฟรเบนีอุส
เมทริกซ์โฟรเบนีอุส (Frobenius matrix) คือเมทริกซ์จัตุรัสที่มีคุณสมบัติสามอย่างดังนี้
ตัวอย่างเช่น เมทริกซ์ต่อไปนี้เป็นเมทริกซ์โฟรเบนีอุส
เมทริกซ์โฟรเบนีอุสเป็นเมทริกซ์ที่สามารถมีตัวผกผัน ซึ่งเมทริกซ์ผกผันก็ยังคงเป็นเมทริกซ์โฟรเบนีอุส ตัวผกผันนี้หาได้จากการเปลี่ยนเครื่องหมายของสมาชิกอื่นที่อยู่นอกเส้นทแยงมุมหลัก ดังนั้นตัวผกผันของเมทริกซ์ข้างต้นคือ
เมทริกซ์โฟรเบนีอุส เป็นชื่อที่ตั้งไว้เพื่อเป็นเกียรติให้กับ แฟร์ดีนันด์ เกออร์ก โฟรเบนีอุส (Ferdinand Georg Frobenius) นักคณิตศาสตร์ชาวเยอรมัน บางครั้งเมทริกซ์ชนิดนี้ถูกเรียกว่า การแปลงเกาส์ (Guass transformation) ซึ่งตั้งชื่อตาม คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ (Carl Friedrich Gauß)
เชินเจิ้นแอร์ไลน์
เชินเจิ้นแอร์ไลน์ เป็นสายการบินสัญชาติจีน มีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติเชินเจิ้นเป่าอาน เขตเป่าอาน เชินเจิ้น มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน  และเป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2012 และเป็น 1 ใน 2 สายการบินของจีน ที่เป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายสายการบินโลก
สายการบินมีจุดหมายปลายทางในประเทศ 58 แห่ง และนอกประเทศอีก 9 แห่ง ในปี ค.ศ. 2010 สายการบินมีผู้โดยสาร 16.5 ล้านคน ซึ่งมากกว่าปีที่แล้ว 9%
ประเทศอิรักในโอลิมปิก
ประเทศอิรัก เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1948 ชาวอิรักพลาดการแข่งขันในปี ค.ศ. 1952 และคว่ำบาตรการแข่งขันในปี ค.ศ. 1956 เพื่อต่อต้านวิกฤตการณ์สุเอซ หลังจากหายไปครั้งนี้ อิรักกลับมาคว้าเหรียญทองแดงในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่กรุงโรม พวกเขาเข้าร่วมในสามครั้งถัดไป แต่ไม่เข้าร่วมในปี ค.ศ. 1972 และ 1976 เพื่อคว่ำบาตรการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ ในการเข้าร่วมการคว่ำบาตรปี ค.ศ. 1976 อิรักกลายเป็นเพียงรัฐที่สองที่ไม่ใช่ในแอฟริกาที่เข้าร่วมในการคว่ำบาตร (อีกประเทศคือกายอานา) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 อิรักได้ปรากฏตัวในทุกครั้ง แม้จะเกิดสงครามอิรักก็ตาม เมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2003 อาคารที่ทำการคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของอิรักในกรุงแบกแดดได้รับความเสียหายจากการปล้นสะดมและไฟไหม้จากผู้ปล้นสะดม โปรแกรมโอลิมปิกของอิรักฟื้นตัวได้ทันเวลาเพื่อแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกที่เอเธนส์ในปีต่อไป และทีมฟุตบอลอิรักเกือบได้รับรางวัลเหรียญทองแดง แต่แพ้อิตาลีในการแข่งขันรอบชิงเหรียญทองแดง อิรักไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
อิรักได้เพียงเหรียญรางวัลเดียวเท่านั้นตั้งแต่เข้าแข่งขัน พวกเขาได้รับเหรียญทองแดงในการยกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิรักเป็นตัวแทนของพวกเขาตั้งแต่เข้าร่วมแข่งขัน
ตอมาช บาจา
ยัน อันตอญีน บาจา น้องชายต่างมารดาของตอมาชเข้ารับช่วงต่อในบริษัทนี้ โดยขยายกิจการออกไปอย่างมากแม้ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ สงครามโลกครั้งที่ 2 ส่งผลให้ธุรกิจของเขาเสียหายอย่างหนัก หลัง​จาก​มี​การ​ตั้ง​รัฐบาล​คอมมิวนิสต์​ในเชโกสโลวาเกียและ​ประเทศ​อื่น ๆ ใน​ยุโรป​ตะวัน​ออก รัฐบาล​เหล่า​นี้​ได้​โอน​กิจการ​ของ​บาจา​ไปเป็นของรัฐและ​เข้า​ควบคุม​บริษัท
ตอมาช ยัน บาจา ลูกชายของตอมาชสร้างและขยายกิจการผลิตรองเท้าอีกครั้งในชื่อบริษัทบาจาหลังจากย้ายไปแคนาดาใน ค.ศ. 1939 ในช่วงเวลาที่นาซีบุกและผนวกเชโกสโลวาเกียเข้ากับเยอรมนี
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป
วอลเลย์บอลชิงแชมป์ยุโรป อาจหมายถึง
อานโตนอฟ อาน-26
อานโตนอฟ อาน-26 (Антонов Ан-26)  นาโตกำหนดสัญลักษณ์เป็น (เคิล) อาน-26 เป็นเครื่องบินที่มีการดัดแปลงมาจาก อาน-24 เพื่อใช้ในการทหาร เริ่มปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในงานแสดงการบินที่ปารีสในปี ค.ศ. 1971 ในชื่อ อาน-24
กำหนดการพลวัต
ในคณิตศาสตร์ วิทยาการคอมพิวเตอร์ และเศรษฐศาสตร์ กำหนดการพลวัต (dynamic programming) คือกระบวนการหาค่าเหมาะที่สุด โดยแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนโดยการแบ่งปัญหาให้เป็นปัญหาย่อยที่สามารถแก้ได้ง่ายกว่าในลักษณะของการเรียกซ้ำ คุณสมบัติพื้นฐานของปัญหาที่จะใช้กำหนดการพลวัตได้คือจะต้องมีปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกัน (overlapping subproblem) และโครงสร้างย่อยที่เหมาะสมที่สุด (optimal substructure) ปัญหาที่ใช้กำหนดการพลวัตในการแก้ปัญหาจะใช้เวลาแก้รวดเร็วกว่าการแก้ปัญหาโดยตรงเป็นอย่างมาก
หลักสำคัญของกำหนดการพลวัตมาจากการสังเกตว่าในการแก้ปัญหาที่ซับซ้อนนั้น จำเป็นที่จะต้องแก้ปัญหาที่เล็กกว่า (ปัญหาย่อย) และนำคำตอบของปัญหาย่อยเหล่านั้นมารวมกันเป็นคำตอบของปัญหาใหญ่ และในการดำเนินการแก้ปัญหาย่อยนี้ มีหลายปัญหาที่ปัญหาย่อยบางส่วนเหมือนกันทุกประการ ดังนั้นแทนที่จะแก้ไขปัญหาย่อยเหล่านี้ซ้ำอีกรอบ กระบวนการกำหนดการพลวัตจะใช้วิธีแก้ไขปัญหาย่อยเหล่านี้เพียงแค่ครั้งเดียว และเก็บคำตอบไว้ หรือที่เรียกว่าการจำ (memoization; ระวังสะกดเป็น memorization) เมื่อพบปัญหาย่อยดังกล่าวอีกครั้งก็ไม่จำเป็นต้องคำนวณซ้ำใหม่ แต่สามารถเรียกคำตอบที่เก็บไว้มาใช้ได้เลย กระบวนการนี้จะมีประสิทธิภาพดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อปัญหาที่จะแก้มีจำนวนปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกันเป็นจำนวนมาก ซึ่งหากไม่ได้ใช้กำหนดการพลวัตจะทำให้จำนวนครั้งในการแก้ปัญหาย่อยเติบโตแบบฟังก์ชันเลขชี้กำลัง ส่งผลให้เวลาในการแก้ไขปัญหาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก
ประวัติ
ริชาร์ด เบลแมนเป็นผุ้เริ่มใช้คำว่ากำหนดการพลวัต (dynamic programming) ในทศวรรตที่ 1940 และเปลี่ยนความหมายให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นในปี 1953
เบลแมนอธิบายที่มาของคำว่ากำหนดการพลวัต (dynamic programming) ในประวัติส่วนตัวของเขาชื่อ Eye of the Hurricane: An Autobiography ในปี 1984 ดังนี้
กำหนดการพลวัตในการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์
คุณลักษณะสำคัญ 2 ประการที่ต้องมีในการทำกำหนดการพลวัตคือโครงสร้างย่อยที่เหมาะสมที่สุด และ ปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกัน ถ้าปัญหาที่ต้องการจะแก้นั้นมีโครงสร้างย่อยที่เหมาะสมที่สุด แต่ปัญหาย่อยนั้นไม่ทับซ้อนกันเลย จะเรียกวิธีการในการแก้ไขปัญหานี้ว่าการแบ่งแยกและเอาชนะ ดังนั้น ถึงแม้การเรียงลำดับแบบเร็ว และ การเรียงลำดับแบบผสานจะมีคุณสมบัติโครงสร้างย่อยที่เหมาะสมที่สุด แต่ก็ไม่จัดให้เป็นวิธีการกำหนดการพลวัต เพราะไม่มีปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกัน แต่จัดให้เป็นวิธีการการแบ่งแยกและเอาชนะแทน
ปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกัน หมายความว่าอัตราส่วนระหว่างจำนวนปัญหาย่อยที่แตกต่างกันกับจำนวนปัญหาย่อยทั้งหมดต้องต่ำมาก หรือนั่นก็คือในการคำนวณหาคำตอบจะต้องเกิดการคำนวณปัญหาย่อยเดิม ๆ ซ้ำกันหลาย ๆ รอบ แทนที่จะเกิดปัญหาย่อยใหม่ที่ไม่เกิดการคำนวณซ้ำกันเลยมากมาย ยกตัวอย่างเช่นการคำนวณหาเลขฟีโบนัชชีตามความสัมพันธ์เวียนเกิด Fi = Fi−1 + Fi−2 โดยมีกรณีฐานคือ F0 = 0 และ F1 = 1 จะเห็นได้ว่า F5 = F4 + F3 และ F4 = F3 + F2 สังเกตว่า F3 นั้นเป็นพจน์ที่จะต้องคำนวณในการหาทั้ง F5 และ F4 ซึ่ง F3 ก็คือปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกันนั่นเอง
ถึงแม้ว่าจำนวนครั้งที่ปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกันต้องคำนวณซ้ำจะดูเหมือนน้อย แต่หากเกิดการคำนวณเวียนเกิดโดยไม่ได้ใช้กำหนดการพลวัต จำนวนครั้งที่ปัญหาย่อยที่ทับซ้อนกันในชั้นล่างของการคำนวณเวียนเกิดจะมีจำนวนมหาศาล โดยจะมีจำนวนเติบโตแบบฟังก์ชันเลขชี้กำลังเทียบกับขนาดของข้อมูลนำเข้า เช่นในการคำนวณ F5 อาจจะมีการคำนวณ F2 เพียงแค่ 3 ครั้ง แต่เมื่อขนาดข้อมูลนำเข้าเพิ่มขึ้นเช่นต้องในคำนวณ F20 จะมีการคำนวณ F2 ถึง 4181 ครั้ง การใช้วิธีการกำหนดการพลวัตจะทำให้การแก้ไขปัญหาย่อยนั้นเกิดขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียวเสมอ หรือนั่นก็คือจะไม่เกิดการแก้ไขปัญหาย่อยเดิมซ้ำเลย
วิธีการกำหนดการพลวัตอาจอิมพลีเมนต์ได้ 2 วิธี
ในการเขียนโปรแกรม บางภาษาโปรแกรมสามารถทำการจำได้โดยอัตโนมัติ โดยอาจเป็นความสามารถพื้นฐาน (เช่นภาษาโปรล็อก และภาษาเจ โดยใช้คีย์เวิร์ดว่า M. ) หรืออาจเป็นไลบรารีมาตรฐาน (เช่นภาษาเพิร์ล ภาษา Scheme ภาษาคอมมอนลิสป์) หรืออาจเป็นส่วนเสริม (เช่นภาษาซีพลัสพลัส ดูที่ )
เรือบรรทุกนักโทษ
"เรือบรรทุกนักโทษ" เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุในฉบับที่ตีพิมพ์ในอังกฤษ และเป็นลำดับที่ 4 จากทั้งหมด 11 เรื่องใน เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ในฉบับที่ตีพิมพ์ในอเมริกา (เนื่องจากการตัดเรื่อง "ตามพิฆาต" ออกเพราะเนื้อเรื่องมีประเด็น "อื้อฉาว")
ตามลำดับเวลาแล้ว เรื่องราวที่เล่าใน "เรือบรรทุกนักโทษ" คือคดีแรกสุดในเนื้อเรื่องหลักของเชอร์ล็อก โฮมส์ เรื่องราวนี้มีความเกี่ยวข้องกับโฮมส์มากกว่าวัตสัน และเป็นคดีแรกที่โฮมส์ใช้ความสามารถในการอนุมาน โดยเวลานั้นโฮมส์ทำเป็นเพียงงานอดิเรก "เรือบรรทุกนักโทษ" เป็นหนึ่งในเรื่องราวของเชอร์ล็อก โฮมส์หลายเรื่องที่ตัวละครเอกของคดีถูกตามรังควานโดยเพื่อนเก่าจากอาชญากรรมครั้งเก่า เรื่องอื่น ๆ ได้แก่ "ความลับที่หุบเขาบอสคูมบ์", "ปีเตอร์ดำ", "จัตวาลักษณ์", "เมล็ดส้มห้าเมล็ด", "จองเวร" เป็นต้น และยังเป็นหนึ่งในหลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของตัวละครที่กลับมาอังกฤษหลังจากใช้เวลาอยู่ในอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษในต่างแดน
ประวัติการตีพิมพ์
"เรือบรรทุกนักโทษ" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1893 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต และ 2 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
กัมปงโลรงบ่วงก๊ก
กัมปงโลรงบ่วงก๊ก (Kampong Lorong Buangkok หรือ Kampung Lorong Buangkok; อักษรยาวี: كامڤوڠ لوروڠ بواڠكوق; ; แต้จิ๋ว: หล่อหล่งบ่วงก๊กชึง) เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในย่าน บ่วงก๊ก (Buangkok หรือ ว่านกั๋ว ตามสำเนียงจีนมาตรฐาน) ใน เขตโห้วก่าง ประเทศสิงคโปร์ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2499 ถือเป็นกำปง (หมู่บ้าน) ดั้งเดิมแห่งสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่บนเกาะสิงคโปร์ในปัจจุบัน กำปงนี้ตั้งอยู่เลียบทางน้ำสุไหงพังโกล ที่ระบายลงสู่ ช่องแคบยะโฮร์ ฝั่งตะวันออก
ปัจจุบันกำปงนี้ได้เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายการท่องเที่ยวในประเทศสิงคโปร์ ซึ่งนำเสนอ วิถีการใช้ชีวิตในกำปงตามแบบพื้นเมืองดั้งเดิม
ประวัติ
กัมปงโลรงบ่วงก๊ก มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า Kampong Selak Kain ใน ภาษามลายู หมายถึง 'การถกโสร่งขึ้น' ตามประวัติในระยะต้น ๆ ของหมู่บ้าน (ในคริสต์ศตวรรษที่ 20) ชาวบ้านยกโสร่งขึ้นและขมวดปมเพื่อลุยน้ำเมื่อเกิดน้ำท่วมฉับพลันในหมู่บ้าน เดิมที่ดินของกำปงนี้ได้ถูกซื้อใน พ.ศ. 2499 จาก Huang Yu Tu โดย ซ่ง เตียวกุน (Sng Teow Koon) นักธุรกิจขายยาแผนจีนโบราณ ขณะที่ซื้อนั้นที่ดินผืนนี้มีบ้านปลูกสร้างอาศัยแล้ว 4 - 6 หลัง ซ่ง เตียวกุน ได้ปลูกบ้านของเขากับครอบครัวร่วมในที่ดินดังกล่าว และเริ่มให้คนเช่าที่ดินเพื่อสร้างที่อยู่อาศัย ที่ดินผืนดังกล่าวได้ตกทอดมาถึงทายาท หนึ่งในนั้นคือ ซ่ง มุ้ยหง (Sng Mui Hong) ซึ่งยังคงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกับหลานสาวของเธอ พี่น้องอีก 3 คนของซ่ง มุ้ยหงซึ่งเป็นเจ้าของร่วมได้แต่งงานและย้ายออกจากหมู่บ้านไปทั้งหมด
การพัฒนาเป็นกำปง(หมู่บ้าน) ในระยะต้นที่ดินเป็นพื้นที่หนองน้ำและมีบ้านเพียง 5-6 หลัง ในช่วงทศวรรษที่ 1960 ซึ่งเป็นช่วงที่มีผู้อยู่อาศัยมากที่สุด มีประมาณ 40 ครัวเรือน พื้นที่ดินเคยมีขนาด 21,460 ตร.ม. และถูกลดขนาดลงเหลือ 12248.1 ตร.ม. รัฐบาลเป็นผู้บริการจัดหาระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานให้แก่ชุมชนของกำปง คือ ไฟฟ้า น้ำประปา และการเก็บขยะ การไปรษณีย์โดยมีเจ้าหน้ามาเก็บและส่งโดยมอเตอร์ไซค์วันละครั้ง
ผู้อยู่อาศัย
ในช่วงทศวรรษที่ 1960 ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำงานใน โรงพยาบาลวูดบริดจ์ (Woodbridge Hospital) หรือโรงงานที่อยู่ใกล้เคียง เด็ก ๆ เข้าเรียนในโรงเรียนใกล้เคียง เช่น โรงเรียนประถมศึกษาเอี๋ยฉู่กั้ง (Yio Chu Kang Primary School) ผู้อยู่อาศัยเคยจ่ายค่าเช่า 2 – 3 เหรียญสิงคโปร์ ชาวบ้านส่วนมากเลี้ยงไก่เพื่อเป็นอาหารและใช้ชีวิตอย่างดั้งเดิมและไม่ใส่ใจการเปลี่ยนแปลงเมืองของพื้นที่รอบข้าง
น้ำท่วม
ที่ผ่านมากำปงถูกน้ำท่วมอย่างต่อเนื่อง เมื่อฝนตกหนักตรงกับช่วงน้ำขึ้น น้ำท่วมฉับพลันเช่นนี้ส่งผลให้พื้นที่ลุ่มต่ำอย่างกัมปงโลรงบ่วงก๊ก ระดับน้ำในท่อระบายน้ำและลำคลองเพิ่มสูงขึ้นจนไม่สามารถระบายออกได้เร็วพอทำให้เกิดน้ำท่วม ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 มีการสร้างคลองที่ถนนเจอราล์ด (Gerald Drive) เพื่อพยายามแบ่งลดหรือซับน้ำจากน้ำท่วม อย่างไรก็ตามพิสูจน์แล้วว่ายังไม่เพียงพอเมื่อต้องเผชิญกับอุทกภัยขนาดใหญ่ ขณะนี้พื้นที่ยังคงได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมซึ่งล่าสุดเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2549 แผนการปรับปรุงระบบระบายน้ำและการยกระดับพื้นดินมูลค่า 10 ล้านดอลลาร์ถูกยกเลิกเนื่องจากมีการกล่าวกันว่าเป็นโครงการที่ไม่มีประสิทธิภาพสำหรับชุมชนที่มีขนาดเพียง 28 ครัวเรือน
สื่อและการรับรู้
ในภาพยนตร์สารคดี Selak Kain The Last Kampong ได้เผยแพร่เรื่องราวของ กัมปงโลรงบ่วงก๊ก ที่ได้รับการออกอากาศทางช่อง Arts Central ซึ่งเป็นช่องสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ สารคดีได้เน้นไปที่การดิ้นรนของผู้อยู่อาศัยเพื่อรักษาวิถีชีวิตในกำปงของพวกเขาในช่วงของศตวรรษที่ 21 สารคดีสอดแทรกความทันสมัยและวิถีชีวิตของชาวกำปงเพื่อนำเสนอการการใช้ชีวิตคู่ขนานในกำปงกับในเมืองที่มีความเป็นสากลอย่างสิงคโปร์ และวิธีของผู้อยู่อาศัยทั้งวัยเยาว์และผู้สูงอายุในการปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงทั้งภายในและภายนอกกำปง ภาพยนตร์สารคดีนี้เป็นผลงานของ Ngee Ann Polytechnic ใน Project Pilot Showcase ใน พ.ศ. 2549 และยังเป็นรายการแนะนำประเทศสิงคโปร์ในหมวดสารคดีสำหรับนักศึกษาของ Consortium for Educational Communication ของอินเดีย
พื้นที่นี้เพิ่งถูกนำเสนอในบทความของ New York Times ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 ที่พาดหัวว่า "สิงคโปร์เตรียมฮุบหมู่บ้านสุดท้าย" จากข่าวที่กำปงกำลังจะถูกรื้อถอนและพัฒนาในแผนแม่บท URA พ.ศ. 2551 (ค.ศ. 2008) ให้เป็นโรงเรียนใหม่ 2 แห่ง (ประถมและมัธยม) ถนนสายใหม่ที่เชื่อม Buangkok Drive กับ ถนน Yio Chu Kang รวมถึงการพัฒนาที่อยู่อาศัยที่ HDB บล็อก 990 - 999 ที่ไม่ได้เตรียมการสำรองที่ยู่อาศัยเพื่อชดเชยให้แก่ชาวกำปง แผนการสร้างโรงเรียนสองแห่งและถนนดังกล่าวถูกยกเลิก และแทนที่ด้วยการเสนอแผนอนุรักษ์กำปงในเดือนธันวาคม 2558 พร้อม ๆ กับแนวทางการพัฒนาไปสู่สังคมในการลดการพึ่งพารถยนต์ส่วนบุคคล และแนวทางการควบรวมระบบโรงเรียนตั้งแต่ปี 2558
ใน พ.ศ. 2556 ในละครโทรทัศน์ของสิงคโปร์ เรื่อง Beyond มีการถ่ายทำฉากบางฉากในการอุปโลกน์ "Kampong Minpi" ในตอนที่ 10 และ 11 ที่พื้นที่นี้
ในช่วงวิกฤตโควิด-19 (พ.ศ. 25ุ63) ซึ่งรัฐบาลสิงคโปร์มีมาตรการปิดการเข้าออกชายแดน รัฐบาลจึงมีนโยบายส่งเสริมการท่องเที่ยวในประเทศ เช่น การแจกคูปองเงินสด การจัดแนะนำเส้นทางเดินเทรลฝั่งสู่ฝั่ง (NParks Coast-to-Coast Trail) และพัฒนาให้ กัมปงโลรงบ่วงก๊ก เป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่ โดยการนำเสนอวิถีการใช้ชีวิตในกำปงตามแบบพื้นเมืองดั้งเดิม เช่น การรีดผ้าด้วยเตารีดถ่าน การทำไอศกรีมหลอด การเล่นหนังยาง ซึ่งเมื่อเริ่มแรกชาวกำปงส่วนใหญ่ยังรู้สึกอึดอัดกับการเป็นจุดสนใจทางการท่องเที่ยว แต่ได้เปลี่ยนไปเป็นความภูมิใจในการดำรงไว้ซึ่งวิถีการใช้ชีวิตในกำปงดั้งเดิมแห่งสุดท้ายในเมืองนานาชาติที่ทันสมัยอย่างสิงคโปร์
โอกูโบะ โทชิมิจิ
โอกูโบะ โทชิมิจิ (大久保 利通 (おおくぼ としみち), 10 สิงหาคม ค.ศ. 1830 – 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1878) เป็นรัฐบุรุษของญี่ปุ่นผู้มีพื้นเพจากการเป็นซามูไรแห่งแคว้นซัตสึมะ และเป็นหนึ่งใน 3 ขุนนางผู้ใหญ่แห่งการฟื้นฟูสมัยเมจิ เขาได้รับการยอมรับในฐานะหนึ่งในผู้วางรากฐานของประเทศญี่ปุ่นสมัยใหม่
ปฐมวัย
โอกูโบะ โทชิมิจิ เกิดที่เมืองคาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะ (ปัจจุบันคือจังหวัดคาโงชิมะ) โดยเป็นบุตรชายคนโตจากทั้งหมด 5 คน ของโอกูโบะ จูเอมง ซามูไรระดับล่างผู้เป็นข้ารับใช้ของชิมัตสึ นาริอากิระ ไดเมืยวแห่งแคว้นซัตสึมะ เขาได้รับการศึกษาในสำนักศึกษาของท้องถิ่นแห่งเดียวกันร่วมกับไซโง ทากาโมริ ซึ่งมีอายุมากกว่าเขาเพียง 3 ปี ในปี ค.ศ. 1846 โอกูโบะได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยอาลักษณ์ประจำแคว้นซัตสึมะ
ซามูไรแคว้นซัตสึมะ
ชิมัตสึ นาริอากิระ ได้สังเกตเห็นความสามารถของโอกูโบะและได้แต่งตั้งให้เขาเป็นเจ้าพนักงานบริหารภาษีของแคว้นในปี ค.ศ. 1858 ต่อมาเมื่อนาริอากิระเสียชีวิต โอกูโบะก็ได้เข้าร่วมแผนการโค่นล้มรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ทั้งนี้ เขามีจุดยืนสนับสนุนแนวคิด "โทบากุ" (倒幕) หรือการล้มล้างอำนาจรัฐบาลโชกุนอย่างสิ้นเชิง ซึ่งต่างจากซามูไรในแคว้นเดียวกันส่วนมากที่สนับสนุนแนวคิด "โคบูกัตไต" (公武合体, ประสานราชสำนักกับรัฐบาลโชกุน) และ '"ฮัมบากุ" (ต่อต้านรัฐบาล) ในการขับเคลื่อนขบวนการ "ซนโนโจอิ" (เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน)
สงครามอังกฤษ-ซัตสึมะในปี ค.ศ. 1863 พร้อมด้วยกรณีริชาร์ดสัน และการรัฐประหารในเกียวโตในเดือนกันยายนปีเดียวกัน ทำให้โอกูโบะเชื่อแน่ว่าการทำ "โทบากุ" ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ในปี ค.ศ. 1866 เขาจึงได้ร่วมกับไซโง ทากาโมริ และตัวแทนจากแคว้นโจชูชื่อ คิโดะ ทากาโยชิ จัดตั้งพันธมิตรซัตโจขึ้นเป็นการลับ เพื่อดำเนินการล้มล้างรัฐบาลโชกุน
การฟื้นฟูสมัยเมจิ
ในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1868 กองกำลังของแคว้นโจชูและแคว้นซัตสึมะได้ร่วมกันเข้ายึดพระราชวังหลวงที่เกียวโต และประกาศเริ่มการฟื้นฟูสมัยเมจิ คณะกุมอำนาจปกครองซึ่งประกอบด้วยโอกูโบะ ไซโก และคิโดะ ได้จัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลขึ้น การได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเสนาบดีมหาดไทยทำให้โอกูโบะมีอำนาจอย่างสูงยิ่งในการควบคุมรัฐบาลท้องถิ่นและกิจการตำรวจทั่วทั้งประเทศ ในชั้นต้นนั้นรัฐบาลใหม่ต้องอาศัยรายได้จากดินแดนของตระกูลโทกูงาวะซึ่งรัฐบาลใหม่ได้ยึดครองไว้ ต่อมาโอกูโบะจึงแต่งตั้งผู้ปกครองดินแดนเหล่านี้ใหม่ทั้งหมด ซึ่งส่วนมากล้วนเป็นคนรุ่นหนุ่ม ส่วนหนึ่งก็เป็นเพื่อนของเขา เช่น มัตสึตากะ มาซาโยชิ ที่เหลือก็เป็นผู้ได้รับการศึกษาระดับสูงจากยุโรปหรือสหรัฐอเมริกาซึ่งมีอยู่น้อยนิด  นอกจากนี้โอกูโบะยังได้ใช้อำนาจของเสนาบดีมหาดไทยในการพัฒนาสาธารณูปโภคเช่น การตัดถนนใหม่ สร้างสะพานและท่าเรือ เพื่อส่งเสริมการอุตสาหกรรม ซึ่งเป็นสิ่งที่รัฐบาลโชกุนปฏิเสธที่จะทำมาตลอด
โดยตระหนักว่าญี่ปุ่นในเวลานั้นยังไม่อยู่ในฐานะที่จะท้าทายกับมหาอำนาจชาติตะวันตกได้ โอกูโบะได้เดินทางกลับญี่ปุ่นในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1873 ซึ่งขณะนั้นภายในประเทศญี่ปุ่นได้มีการถกเถียงเรื่องนโยบายการรุกรานเกาหลีอย่างเผ็ดร้อน เขายังได้เข้าร่วมการประชุมที่โอซากะในปี ค.ศ. 1875 เพื่อพยายามนำความสมานฉันท์ภายในหมู่สมาชิกคณะคณาธิปไตยเมจิกลับคืนมา
อย่างไรก็ตาม โอกูโบะประสบความล้มเหลวในการชักจูงให้ไซโง ทากาโมริ มองไปยังอนาคตของญี่ปุ่นในวันข้างหน้า ไซโงเริ่มเห็นว่านโยบายใหม่ในการทำให้ญี่ปุ่นมีความทันสมัยเป็นสิ่งที่ผิด และในการกบฏซัตสึมะในปี ค.ศ. 1877 กบฏฝ่ายซัตสึมะบางส่วนก็เข้าร่วมรบภายใต้การนำของไซโงเพื่อต่อต้านกองทัพของรัฐบาลใหม่ด้วย ในฐานะเสนาบดีมหาดไทย โอกูโบะได้บัญชาการกองทัพและทำสงครามปราบปรามไซโงผู้เป็นเพื่อนเก่า เมื่อการกบฏจบลงด้วยความพ่ายแพ้ โอกุบะจึงถูกซามูไรแคว้นซัตสึมะจำนวนมากมองว่าเขาเป็นคนทรยศ ในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 1878 โอกูโบะจึงถูกชิมาดะ อิจิโร และซามูไรจากแคว้นคานาซาวะ 6 คน ลอบสังหารในระหว่างเดินทางไปยังพระราชวังโตเกียว โดยที่เกิดเหตุนั้นอยู่ห่างจากประตูซากูราดามง ซึ่งเป็นสถานที่ลอบสังหารอิอิ นาโอซูเกะ เมื่อ 18 ปีก่อน ไม่ไกลนัก
แหล่งข้อมูลอื่น
1830 1878
สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย
สงครามครั้งนั้นจึงเรียกชื่อว่า สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย (War of the Last Alliance) ซึ่งประกอบด้วย สมรภูมิทุ่งดาร์กอลัด และ การปิดล้อมหอคอยบารัด-ดูร์
เหตุการณ์ในวรรณกรรม
ตลอดช่วงยุคที่สอง เซารอนได้ต่อสู้กับฝ่ายเอลฟ์และมนุษย์ด้วยความชิงชังมาโดยตลอด เขาทำลายพลเมืองเอลฟ์ลงไปมากในสงครามเอเรกิออน แม้จะถูกต้านทานจนต้องถอยกลับไปซ่อนตัวในมอร์ดอร์ตั้งแต่ปี 1701 จากนั้นเซารอนยุแหย่กษัตริย์นูเมนอร์จนเป็นเหตุให้เกาะนูเมนอร์พินาศ ชาวนูเมนอร์จำนวนหนึ่งภายใต้การนำของเอเลนดิล และบุตรทั้งสอง มาตั้งอาณาจักรใหม่บนมิดเดิลเอิร์ธ (คืออาร์นอร์ กับ กอนดอร์) และมีการสู้รบระหว่างทั้งสองฝ่ายอยู่ประปราย
กิลกาลัดแห่งลินดอน และเอเลนดิลแห่งอาร์นอร์ ช่วยกันสร้างป้อมปราการสำคัญขึ้นทางตอนเหนือของมิดเดิลเอิร์ธ คืออะมอนซูล หรือ เวทเธอร์ทอป และกะเกณฑ์ชุมนุมพลอยู่ที่นั่นสองปี ก่อนจะยาตราทัพไปรวมตัวกันที่ริเวนเดลล์ เอลรอนด์รับหน้าที่ผู้ถือธงประจำองค์กษัตริย์  ปีที่ 3434 กองทัพทั้งหมดรวมทั้งทัพเอลฟ์จากริเวนเดลล์ยกข้ามเทือกเขามิสตี้ ไปสมทบกับทัพคนแคระจากมอเรีย กองทัพพันธมิตรยกข้ามแม่น้ำอันดูอินและสมทบกับทัพเอลฟ์ชาวซิลวันจากลอรินันด์และกรีนวู้ด ภายใต้การนำของอัมเดียร์และโอโรแฟร์ แล้วจึงยกลงใต้ตามชายฝั่งตะวันออกของแม่น้ำไปสู่แผ่นดินมอร์ดอร์
อิซิลดูร์นำทัพจากกอนดอร์เข้าร่วมในสงครามครั้งนี้ พร้อมกับโอรสองค์ใหญ่คือ เอเลนดัวร์ ส่วนอาราทันและเคียร์ยอนรับหน้าที่รักษาหอคอยมินัสอิธิลที่เพิ่งยึดคืนมาได้
สมรภูมิทุ่งดากอร์ลัด
ปีที่ 3434 ทัพพันธมิตรยกเข้าตีกองทัพของเซารอนที่ทุ่งราบกว้างใหญ่หน้าประตูทางเข้ามอร์ดอร์ สงครามครั้งนั้นกินเวลานานหลายเดือน เรียกชื่อว่า สมรภูมิทุ่งดากอร์ลัด ตามชื่อทุ่งราบแห่งนั้น ทัพซิลวันของอัมเดียร์ถูกไล่ตีแตกจากทัพใหญ่ และเสียชีวิตทั้งหมด ขณะที่ทัพจากกรีนวู้ดก็สูญเสียไพร่พลมาก รวมทั้งโอโรแฟร์ ผู้นำของพวกเขาก็สิ้นชีพ คงเหลือทัพกรีนวู้ดเพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่สามารถกลับไปยังแดนไพรของตนได้พร้อมกับธรันดูอิล
ต่อมาทุ่งดากอร์ลัดถูกเรียกชื่อใหม่ว่า "บึงมรณะ" ในยุคที่สาม
การปิดล้อมบารัด-ดูร์
ภายหลังเซารอนหนีออกจากหอคอย ไปยังภูเขาไฟโอโรดรูอิน กิล-กาลัดและเอเลนดิลที่ติดตามไปได้ต่อสู้กับเขาที่นั่น แต่ถูกสังหารสิ้น ดาบนาร์ซิลของเอเลนดิลหักเป็นสองท่อน แต่ในที่สุดเซารอนก็ถูกสังหาร (ในทางรูปธรรม) เมื่ออิซิลดูร์นำเศษด้ามดาบฟันถูกนิ้วที่สวมแหวนเอก ทำให้อำนาจของเซารอนสลายไป เป็นอันสิ้นสุดยุคที่สองของอาร์ดา
แหวนเอกตกไปอยู่ในความครอบครองของอิซิลดูร์ภายหลังสงครามครั้งนี้
เหตุการณ์ในภาพยนตร์
ในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ฉบับภาพยนตร์ โดย ปีเตอร์ แจ็กสัน ได้รวบรวมเหตุการณ์ทั้งหมดมาแสดงในฉากเปิดเรื่องของ อภินิหารแหวนครองพิภพ เรียกชื่อใหม่ว่า "สงครามแห่งเมาท์ดูม"
ส่วนที่ถูกดัดแปลงไปจากฉบับวรรณกรรมคือ
อ้างอิง
List of Middle-earth wars and battles
นวนิยายภาพ
นวนิยายภาพ (graphic novel) คือนวนิยายประเภทหนึ่งที่มีภาพประกอบเรื่องราวควบคู่กับการบรรยายเรื่องราวด้วยตัวอักษร อาจเป็นหนังสือบันเทิงคดีหรือหนังสือสารคดีก็ได้ นวนิยายภาพมีเนื้อหาคล้ายกับหนังสือการ์ตูน แต่จะไม่เน้นการใช้ภาพในการดำเนินเรื่องเป็นหลักเหมือนในหนังสือการ์ตูน นวนิยายภาพมักนำเสนอในรูปแบบหนังสือมากกว่าวารสาร หรืออื่นๆ
วัดบางกระเจ็ด
วัดบางกระเจ็ด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางกระเจ็ด อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 17 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือติดกับที่ดินเลขที่ 44 ทิศใต้ติดกับแม่น้ำบางปะกง ทิศตะวันออก ติดกับคลองบางกระเจ็ด ทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำบางปะกง มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 33 ไร่ 1 งาน 20 ตารางวา บริเวณวัดยังจัดห้มีตลาดน้ำวัดบางกระเจ็ด เปิดทุกวันเสาร์-อาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์
วัดบางกระเจ็ดเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2447 โดยมีนายเขียน นายแฉ่ง นาโห้ นางพิน และนางเผื่อน ร่วมกันยกที่ให้สร้างวัด อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าก๋งฮี้และย่าจี๊ด จินดารัตน์ เป็นผู้มีจิตศรัทธาบริจาคที่ดินจำนวน มากกว่า 18 ไร่ ได้รับอนุญาตให้ตั้งเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2450 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2461 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2534
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ หลวงพ่อชินวงศ์ หรือหลวงพ่อขาว เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ พุทธลักษณะงดงาม ขนาดหน้าตักกว้าง 50 นิ้ว ประดิษฐานในอุโบสถ ประชาชนชาวบางกระเจ็ดร่วมใจกันสร้างขึ้นพร้อมกับอุโบสถหลังแรกในสมัยเจ้าอาวาสรูปแรก
รายชื่อนักเดินแบบบนปกโว้กไทยแลนด์
นี่คือรายชื่อนักเดินแบบบนปกนิตยสารโว้กไทยแลนด์ตั้งแต่ฉบับแรกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 - ปัจจุบัน
ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาค 2
ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาค 2 (Drunken Master II,The Legend Of Drunken Master 醉拳二) เป็นภาพยนตร์แนวศิลปะการต่อสู้ของจีนหรือกังฟู ที่ออกฉายในฮ่องกง ปี ค.ศ. 1994 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อจากภาพยนตร์เรื่อง ไอ้หนุ่มหมัดเมา ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการรีบูตเรื่องราวขึ้นมาใหม่ โดยมี เฉินหลง รับบทเป็นหวงเฟยหงเช่นเดียวกับภาคแรก
วัดเพลง (กลางสวน)
วัดเพลง (กลางสวน) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดเพลงมีงานประจำปีในช่วงเดือนมีนาคม เป็นงาน 3 วัน 3 คืน นอกจากนั้นมีงานทำบุญเฉพาะในวันพระใหญ่และเทศกาลสำคัญ หลวงพ่อตาแดง ภายในพระวิหารเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านนับถือกันมาก ชาวบ้านมักมาบนบานศาลกล่าวด้วยประทัดหรือไข่ต้ม
ประวัติ
วัดเพลง (กลางสวน) สร้างและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 และเมื่อพิจารณาจากอุโบสถหลังเดิมก็เป็นแบบพระราชนิยมสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว คือเป็นอุโบสถแบบเก๋งจีน ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ก็ได้ขาดผู้ทำนุบำรุง ทำให้เสนาสนะต่าง ๆ ทรุดโทรมลงจนไม่มีภิกษุจำพรรษาและได้กลายเป็นวัดร้างที่สุด ขณะที่ประยูร อุลุชาฎะ ระบุว่า วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ก็ได้กลับไปรกร้างอีก อีกแหล่งข้อมูลระบุว่า ชาวบ้านละแวกนี้เชื่อว่าสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงยกทัพผ่านมาบริเวณนี้แล้วสร้างวัดไว้ รวมทั้งสร้าง หลวงพ่อสิน เป็นพระประธานในอุโบสถ และเล่ากันว่าเดิมรอบวัดมีคลองทั้ง 4 ด้าน สมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชก็เสด็จพระราชดำเนินมาทางเรือ นอกจากนั้นยังมีบางสำนวนกล่าวว่า สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงเคยยกทัพผ่านมาและประทับในวิหารหลวงพ่อแดง
ต่อมาเมื่อมีชาวบ้านมาอยู่กันอย่างหนาแน่นในย่านนี้ จึงได้นิมนต์พระสมุห์ทองใบ ติกฺขวีโร มาฟื้นฟูวัดร้างขึ้นใหม่ ในที่สุดกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกวัดเพลงร้างเป็นวัดที่มีพระสงฆ์เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเดิมเป็นทรงเก๋งจีน แต่บูรณะใหม่เป็นทรงไทย หลังคา 2 ชั้นลด หน้าบันเป็นลายหน้าขบหรือเกียรติมุขล้อมรอบด้วยเครือเถา หน้าต่างเป็นไม้สัก ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อสิน เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิทองเหลือง หน้าตัก 2 ศอก วิหารตั้งอยู่ด้านข้างหรือด้านทิศเหนือของอุโบสถ ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อตาแดง เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ชาวบ้านมักมักมาแก้บนด้วยการจุดประทัดหรือถวายไข่ต้ม
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันกีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันยิงธนูเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 128 คน แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 6 คน (1 คนต่อรายการ) การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2008
เลิฟอีส
เลิฟอีส (LOVEiS) เป็นสังกัดค่ายเพลงที่พัฒนามาจากเบเกอรี่มิวสิค ก่อตั้งโดย บอย โกสิยพงษ์ และ กมล สุโกศล แคลปป์ ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2548 ดำเนินธุรกิจเพลงในรูปแบบ "สหกรณ์ดนตรี" ที่ศิลปินเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ แต่มอบลิขสิทธิ์ให้เลิฟอิสดูแลเป็นเวลา 10 ปี และมีการแบ่งกำไรทุกช่องทางคนละครึ่ง มีผลงานแรก คือ อัลบั้ม "Love Is Vol.1" รวมผลงานอัลบั้มของศิลปินหน้าเก่าและใหม่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 กมลได้ลาออกเนื่องจากถึงจุดอิ่มตัวในวงการดนตรี และเกิดการเปลี่ยนแปลงภายในบริษัทขึ้น
เมื่อปี พ.ศ. 2563 บอย โกสิยพงษ์ ได้ลาออกรวมถึงถอนหุ้นจากค่ายเลิฟอีสเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และได้ให้ เทพอาจ กวินอนันต์ มาเป็นผู้บริหารและถือหุ้นให้กับค่ายแทน และปัจจุบันเลิฟอีสลดสถานภาพตัวเองไปเป็นโปรดักชั่นเฮ้าส์และให้ เทโร มิวสิค เป็นผู้จัดจำหน่ายผลงานทั้งหมดแทน โดยในปีเดียวกัน เลิฟอิสได้เปิดค่ายน้องใหม่คือ marr โดยมีศิลปินเบอร์แรกของค่ายคือ อนุวัฒน์ แซ่โจว (เฟิร์ส) เจ้าของเพลงดังข้ามปี ถ้าเขาจะรัก (ยืนเฉยๆเขาก็รัก) เบอร์สองคือ กมลรวี กอสัมพันธ์ (เอ๋ยเอ้ย) เจ้าของเพลงดัง ขอจองได้ไหม และเบอร์สามคือ ศุภฤกษ์ บุณยานันต์ (นินิว) เจ้าของเพลงดัง ไม่พูดดีกว่า และศิลปินอื่น ๆ อีกมากมาย
เมื่อปี พ.ศ. 2564 ได้เปิดตัวค่ายน้องใหม่อีก 4 ค่ายคือ โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ ปิยะวัฒน์ เชิดเพชรรัตน์ แชมป์คนแรกรายการ Show Me The Money ซีชั่น 1 และเบอร์สองคือ ทศกัณฐ์ เจ้าของเพลงดังขวัญใจวัยรุ่น I Am Sorry สีดา โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ แมทท์นิแมร์ เจ้าของรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และ รางวัลเพลงในการบันทึกเสียงยอดเยี่ยมจากเพลง รอยต่อ และเบอร์สองคือ ศดานันท์ บาเล็นซิเอก้า นักแสดงสาวชื่อดังที่มีผลงานจากละครที่กล่าวถึงทุกครั้งในทุกวันที่ออกอากาศ ซ่อนเงารัก โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ พิกซี่ เกิร์ลกรุ๊ป 3 คน เจ้าของเพลงดังข้ามปี มูเตลู และเบอร์สองคือ แบมม์ วงทรีโอที่มาแรงในปี พ.ศ. 2565 เจ้าของเพลงดัง ฉันจะฉาปเธอ โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ รสิกา สายแสง (ปันปันยีย์ยีย์) เจ้าของเพลงทำนองสุดแปลก สวัสดีค่ะ และเบอร์สองคือ เบ็น พงศ์สร้อยเพ็ชร นักร้องจากรั้วศรีนครินทรวิโรฒ เจ้าของเพลงโปรดิวซ์เอง นิทานดวงจันทร์
และ เมื่อปี พ.ศ. 2565 ได้เปิดตัวค่ายใหม่อีก 2 ค่ายคือ โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ แพรรุจิรา โกมลารชุน (แพรวา) เจ้าของเพลง เพื่อนกับแฟน และ เบอร์สองคือ แพรงาม สุนทระศานติก (แพรซัน) เจ้าของเพลงที่เป็นไวรัลอย่างมากในปีพ.ศ. 2565 คือเพลง ใจหายอ่ะ สงสัยอยู่ที่เธอ ที่เป็นกระแสพูดถึงในแอปพลิเคชันติ๊กต๊อกเป็นอย่างมาก โดยมีศิลปินเบอร์แรกคือ เบย์เบย์ เจ้าของเพลง ขับรถคนเดียว และเบอร์สองคือ ไฮบ์ส เจ้าของเพลง Ride & Dancing With My Phone และเป็นการกลับมาทำงานเพลงอีกครั้งของ เทเลกซ์เทเลกส์ ภายใต้ชายคาใหม่เช่นเดียวกัน
ประเทศสิงคโปร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศสิงคโปร์ ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสิงคโปร์ได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 3 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 2 คนและหญิง 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
ถวิล พึ่งมา
'''ศาสตราจารย์ ดร. ถวิล พึ่งมา''' (25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 - ) เป็นศาสตราจารย์ด้านวิศวกรรมโทรคมนาคม และอดีตอธิการบดีของสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และอดีตคณบดี คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
การดำรงตำแหน่งอธิการบดี
ศ.ถวิล เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน ซึ่งต่อมาในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ศ.ถวิล ถูกสภาสถาบันฯ ปลดออกจากการเป็นอธิการบดีเนื่องจากแก้ผลการเรียนให้กับลูกชายของตนเอง และการรับนักศึกษาในระดับปริญญาเอก สาขาบริหารธุรกิจอุตสาหกรรม วิทยาลัยและบริหารจัดการ ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2556 จำนวน 48 คนซึ่งบางคนต้องโทษคดีอาญา และส่วนใหญ่เป็นนักการเมืองในพรรคเพื่อไทย อาทิ สันติ พร้อมพัฒน์ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง เยาวภา วงศ์สวัสดิ์ แต่เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 ศาสตราจารย์ ดร.ถวิล พึ่งมา ได้ฟ้องสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังกับพวก จำนวน 10 คน ต่อศาลปกครอง คดีหมายเลขดำที่ 220/2557 ต่อศาลปกครองกลาง ว่ามีมติถอดถอดไม่ชอบแล้วออกคำสั่งให้พ้นจากตำแหน่ง โดยอ้างการบริหารงานไม่มีประสิทธิภาพ และการแก้เกรดตามที่มีผู้ร้องเรียนนั้นการพิสูจน์นั้นยังไม่เสร็จสิ้น ทางสภาสถาบันฯจึงมีมติชะลอการสรรหาอธิการบดีคนใหม่เอาไว้ก่อน
นอกจากนี้แล้ว ถวิลยังมีส่วนพัวพันกับคดีโกงเงินของสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง โดยเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 กองปราบปราม ได้แจ้ง 5 ข้อหาหนักให้กับ นายถวิล คือ ร่วมกันเป็นเจ้าพนักงานใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ ร่วมกันสนับสนุนพนักงานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ร่วมกันปลอมแปลงเอกสารของทางราชการ ร่วมกันลักทรัพย์ และ ร่วมกันฟอกเงิน แต่นายถวิลได้ให้การปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา
วันที่ 26 ธันวาคม 2561 ศาลมีนบุรีได้อ่านคำพิพากษายกฟ้องนายถวิล แต่อย่างไรก็ตาม นายถวิล ก็ยังถูกดำเนินคดีในศาลอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบกลางด้วย เป็นคดีหมายเลขดำ อท. ฐานร่วมกันลักทรัพย์ สจล.และปลอมเอกสารถอนเงินจากบัญชี สจล.ระหว่างวันที่ 19 ก.ย.52 – 8 เม.ย.57 กว่า 700 ล้านบาทไปโดยทุจริต ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335 (7) (11), 147, 151, 157, 265, 268 ประกอบมาตรา 83, 86 และพ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502 มาตรา 4, 8, 11 กรณีสืบเนื่องกันด้วย นายถวิล ได้ประกันคนละ 8 ล้านบาท ขณะที่ศาลก็ได้กำหนดเงื่อนไขห้ามเดินทางออกนอกประเทศเว้นได้รับอนุญาตจากศาลด้วย โดยคดีอยู่ระหว่างการสืบพยานโจทก์.
ประเทศไลบีเรียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศไลบีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติไลบีเรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 2 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นคณะสาธารณสุขศาสตร์แห่งแรกในเขตภาคเหนือตอนล่าง จัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านสาธารณสุขในภาคเหนือตอนล่างโดยมุ่งเน้นเพื่อรองรับการปฏิรูประบบบริการสุขภาพไปสู่การให้บริการสุขภาพระดับปฐมภูมิที่มีคุณภาพ ได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2546 ณ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีประวัติในการก่อตั้ง ดังนี้
กลุ่มวิชา
คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร แบ่งส่วนงานออกเป็นกลุ่มวิชา ดังนี้
หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบัน คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร จัดการเรียนการสอนในหลักสูตร ได้แก่
ฮิงาชิยามาโตะ
ฮิงาชิยามาโตะ (東大和市 (Higashiyamato-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 13.54 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร 82,195 คน ในปี ค.ศ. 2010
ถ้ำพระวังแดง
ถ้ำพระวังแดง เป็นถ้ำหินปูนมีความยาวถึง 13 กิโลเมตร นับว่าเป็นถ้ำที่มีความยาวที่สุดในประเทศไทย ตั้งอยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง ตำบลชมพู อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก
ภายในถ้ำ
มีหินงอกหินย้อย และเป็นที่อาศัยของค้างคาวจำนวนมาก มีลำธารน้ำไหลตลอดปี นับเป็นถ้ำที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมาก มีสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่นอยู่เป็นจำนวนมาก เช่น ปลาค้อถ้ำพระวังแดง, ปลาพลวงถ้ำ, ตุ๊กกายปล้องทอง
เอสทีวี (ช่องโทรทัศน์)
ในปี ค.ศ. 2013 STV ได้รับใบอนุญาตการออกอากาศช่องทีวีท้องถิ่นในกลาสโกว์และเอดินเบอจ์ เอสทีวี กลาสโกว์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2014 โดยมี เอสทีวี เอดิเบอจ์ เริ่มออกอากาศสตามในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2015 ตั้งแต่วันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2017 ช่องต่างๆของเมืองได้การเปลี่ยนชื่อเป็น " STV2 " และดำเนินการร่วมกับแฟรนไชส์ใหม่ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่ Aberdeen, Dundee และ Ayr  STV2 ยุติออกอากาศในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018
ระบบภาพสามมิติ
หลักการเบื้องต้นคือ ส่งภาพสองมิติ 2 ภาพสำหรับตาแต่ละข้างโดยมีมุมมองต่างกันเล็กน้อย เสมือนกับที่สองตาของคนเห็นภาพตามธรรมชาติ
การถ่ายภาพ 3 มิติถูกนำมาใช้ในการทำแผนที่ภาพถ่ายทางอากาศ (photogrammetry) และเพื่อความบันเทิง โดยทำเป็นภาพสามมิติ (ภาพสเตอริโอแกรมส์, stereograms) ซึ่งดูด้วยกล้องดูภาพสามมิติ (สเตอริโอสโคป, stereoscope)
การถ่ายภาพสามมิติมีประโยชน์ในการดูภาพเห็นมิติตื้นลึก ภาพถ่ายสามมิติในการอุตสาหกรรมสมัยใหม่อาจใช้เครื่องสแกนภาพ 3 มิติ (3D scanners) สำหรับสแกนและบันทึกข้อมูล 3 มิติ ข้อมูลความลึกสร้างจากภาพ 2 ภาพโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย ด้วยการใส่จุดภาพสมนัยลงบนภาพซ้ายและภาพขวา
ที่มา
การแสดงผลเป็นภาพ 3 มิติ ส่วนมากใช้เทคนิคภาพคู่ หรือ ภาพสเตอริโอสโคปิก (StereoScopic) ถูกประดิษฐ์ขึ้นครั้งแรกโดย เซอร์ ชาร์ล วีตสโตน (Sir Charles Wheatstone) เมื่อ พ.ศ. 2381 ต่อมาถูกปรับปรุงพัฒนาโดย เซอร์ เดวิด บริวสเตอร์ (Sir David Brewster) และเป็นคนแรกที่สร้างอุปกรณ์ดูภาพสามมิติ แบบพกพา (portable 3D viewing device)
สามมิติแบบสองภาพเคียงกัน (Side-by-Side)
ระบบภาพสามมิติแบบเบื้องต้นที่สุด คือใช้ภาพ 2 มิติ สองภาพ โดยถ่ายวัตถุสิ่งของสถานที่เดียวกัน แต่เยื้องกล้องขณะถ่ายห่างออกไปเล็กน้อย (ประมาณ 3 นิ้ว) นำสองภาพที่ได้มาวางเคียงกัน แล้วใช้ตาแต่ละข้างมองสองภาพที่ต่างกัน ปรับระยะห่างให้เหมาะสมกับขนาดของภาพ สมองของเราจะนำสองภาพมารวมกัน แล้วแปรผลออกมาเป็นภาพเดียวที่มีมิติตื้นลึก เสมือนกับการที่สองตาของเรามองเห็นวัตถุจริงตามธรรมชาติ
ข้อดีของการใช้สองภาพเคียงกันแบบนี้ คือสะดวกในการผลิต แค่ใช้ภาพสองภาพวางเคียงกัน ก็สามารถดูได้โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ช่วย (Free Viewing) เพียงแค่ปรับลักษณะการดูของดวงตาสองข้าง และวางระยะห่างของภาพให้เหมาะสม, สามารถใช้ภาพถ่ายแบบสีสันสมจริงได้
ส่วนข้อเสียคือ ภาพที่นำมาใช้ดู จะมีขนาดเล็ก ต้องปรับระยะการวางภาพห่างจากดวงตาให้เหมาะสม ไม่สามารถใช้ภาพวิวทิวทัศน์ขนาดใหญ่ ๆ หรือมีรายละเอียดเยอะ ๆ ได้
ภาพออโต้สเตอริโอแกรม (AutoStereogram)
คือ ภาพสเตอริโอแกรมรวมเป็นภาพเดียว (single-image stereogram (SIS)) หรือ ภาพสามมิติในตัว มีลักษณะเป็นภาพสองมิติภาพเดียว ที่เมื่อดูแบบปกติ จะเห็นเป็นภาพที่ประกอบจุดสีมั่ว (Random Dot) เปรอะ ๆ ไปทั้งผืน ดูไม่รู้เรื่อง อย่างกับ ภาพนามธรรม (abstract) หรือเป็นลวดลายแพทเทิร์นสองมิติซ้ำ ๆ แต่เมื่อมีการฝึกการมองแบบตาขนาน โดยเริ่มจากปรับระยะโฟกัสของสายตาให้มองไปยังจุดที่ไกลที่สุด หรืออินฟินนิตี้ คงตำแหน่งลูกตาไว้ แล้วดูภาพออโต้สเตอริโอแกรม โดยตาซ้ายจะเห็นภาพซีกซ้าย ตาขวาจะเห็นภาพซีกขวา แล้วปรับเลื่อนระยะภาพ จนเริ่มเห็นจุดสีเลอะ ๆ ผสานรวมตัวกัน แปรเป็นภาพวัตถุบางอย่าง ลอยอยู่ท่ามกลางพื้นหลัง มีมิติตื้นลึก
ภาพสามมิติแบบออโต้สเตอริโอแกรม เคยฮิตมากในเมืองไทยระยะหนึ่ง ราวช่วงปี พ.ศ. 2534 - 2537 โดยแรก ๆ เป็นบทความในนิตยสารด้านวิทยาศาสตร์-ความรู้ และมีพิมพ์เป็นภาพแถมในนิตยสาร และฮิตมากถึงกับมีการพิมพ์ภาพออโต้สเตอริโอแกรมโดยเฉพาะทั้งเล่ม ออกขายเป็นลำดับอย่างต่อเนื่อง คนทั่วไปนิยมซื้อมาเล่นสนุกเพื่อฝึกดูภาพสามมิติปริศนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้จุดสีเปรอะ ๆ เหล่านั้น ในหนังสือรวมภาพออโต้สเตอริโอแกรมหลาย ๆ เล่มจะพิมพ์ จุดสองจุด ไว้ใต้ล่าง เพื่อให้ฝึกปรับสายตาก่อน แล้วเลื่อนภาพสามมิติลงมาดู จะช่วยให้เร็วขึ้น
ภาพออโต้สเตอริโอแกรม มีสองชนิด คือ แบบตาขนานตรง หรือ วอลล์-อายด์ (wall-eyed) และ แบบไขว้ตา หรือ ครอส-อายด์ (cross-eyed) และต้องดูภาพที่ทำขึ้นมารองรับการดูแต่ละแบบโดยตรง
แผ่นภาพคู่สามมิติ และอุปกรณ์ดูภาพสามมิติ
แผ่นภาพสเตอริโอสโคปิก คือการใช้ภาพถ่ายสองมิติ 2 ภาพ วางชิดเคียงกัน โดยเป็นภาพที่ถ่ายวัตถุสิ่งของสถานที่เดียวกัน แต่ถ่ายด้วยมุมที่เยื้องต่างกันเล็กน้อย ภาพซ้ายดูด้วยตาซ้าย ส่วนภาพขวาดูด้วยตาขวา การดูมักดูผ่านกล้องถ้ำมอง หรือกล้องสเตอริโอสโคป โดยจัดวางภาพให้ห่างจากเลนส์ตาในระยะที่เหมาะสม ตามขนาดของภาพถ่าย กล้องสเตอริโอสโคปรุ่นแรก ๆ จะเป็นแบบง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน ใช้กับภาพคู่ที่มีขนาดเล็ก ไม่ใหญ่มาก หากต้องการดูภาพที่มีขนาดใหญ่ มีรายละเอียดมากขึ้น ต้องใช้กล้องสเตอริโอสโคปแบบสะท้อนภาพด้วยกระจก