cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาษาประดิษฐ์
ศตวรรษที่ 17 และ 18: การอุบัติของภาษาเชิงปรัชญา
ไลบ์นิทซ์และเหล่านักสารานุกรมคิดขึ้นได้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะสามารถจัดระเบียบความรู้ของมนุษย์ได้อย่างชัดเจนด้วยแผนภาพต้นไม้ ดังนั้นจึงไม่สามารถประดิษฐ์ภาษา ปฐมภูมิ ที่วางรากฐานบนการจัดประเภทแนวคิดเช่นนั้น นักเขียนผู้ที่ไม่รู้ถึงประวัติศาสตร์ของแนวคิดนี้ยังคงเดินหน้าต่อและนำเสนอภาษาเชิงอนุกรมวิธานเรื่อยมาจนถึงต้นศตวรรษที่ 20 (เช่นภาษาโร) แต่ภาษาออกแบบใหม่ ๆ เริ่มมีจุดมุ่งหมายที่ถ่อมตัวลง บางภาษาจำกัดตัวเองไว้ในสาขาวิชาเฉพาะทางเช่นรูปนัยนิยมเชิงคณิตศาสตร์หรือแคลคูลัส (เช่นภาษาลิงโคส (Lincos language) และภาษาโปรแกรม) บางภาษาถูกออกแบบมาเพื่อขจัดความกำกวมทางวากยสัมพันธ์ (syntactical ambiguity) (เช่นภาษาโลกลาน (Loglan) และภาษาโลจบาน) หรือเพื่อทำให้เกิดความกระชับสูงสุด (เช่นภาษาอิธคูอิล )
ศตวรรษที่ 19 และ 20: ภาษาช่วยสื่อสาร
แม้แต่ใน Encyclopédie ก็เริ่มมีการมุ่งความสนใจหาภาษาช่วยสื่อสารแบบทุติยภูมิ ฌออากีม แฟเก เดอ วีลเนิฟว์ (Joachim Faiguet de Villeneuve) เขียนข้อเสนอสั้น ๆ ในบทความใน Langue ซึ่งเสนอไวยากรณ์ของภาษาฝรั่งเศสที่ถูกกำหนดให้เป็นปรกติหรือ "กะทัดรัด" (laconic) ในช่วงคริสตศตวรรษที่ 19 ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ (IALs) เช่นนั้นถูกนำเสนอในหลากหลายรูปแบบมาก จนหลุยส์ กูตูรา (Louis Couturat) และเลออปอล โล (Léopold Leau) ได้เขียนบทวิจารณ์ถึงข้อเสนอแผนการต่าง ๆ ถึง 38 แผนการลงใน Histoire de la langue universelle (ต.ศ. 1903)
ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติที่ส่งผลกระทบระดับนานาชาติภาษาแรกคือภาษาโวลาปุกซึ่งถูกเสนอโดยโยฮันน์ มาร์ทีน ชไลเออร์ (Johann Martin Schleyer) ในปี ค.ศ. 1879 ซึ่งภายในหนึ่งทศวรรษก็มีชมรมคนพูดภาษาโวลาปุกถึง 283 ชมรมทั่วโลก อย่างไรก็ตามความขัดแย้งระหว่างชไลเออร์และผู้ใช้ภาษาคนสำคัญคนอื่น ๆ ทำให้มีการแตกแยกกันและภายในช่วงกลางคริสตทศวรรษที่ 1890 ภาษาโวลาปุกก็ได้เลือนหายไปจากความโด่งดัง จึงเป็นการเปิดทางให้ภาษาเอสเปรันโตซึ่งถูกเสนอโดยแอล. แอล. ซาเมนฮอฟในปีค.ศ. 1887 และภาษาที่สืบทอดมา ภาษาช่วยสื่อสารที่มีผู้พูดจำนวนนัยยะสำคัญภาษาล่าสุดคือภาษาอินเตร์ลิงกวาซึ่งปรากฏขึ้นในปี ค.ศ. 1951 เมื่อสมาคมภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ (International Auxiliary Language Association) ได้ตีพิมพ์พจนานุกรมภาษาอินเตร์ลิงกวา-อังกฤษและไวยากรณ์ประกอบ ความสำเร็จของภาษาเอสเปรันโตไม่ได้หยุดความพยายามของผู้คนที่จะประดิษฐ์ภาษาช่วยสื่อสารใหม่ ๆ ขึ้นมา ตัวอย่างเช่นภาษาเอวโรเลงโก (Eurolengo) ของ เลสลี่ โจนส์ เป็นภาษาซึ่งผสมผสานองค์ประกอบจากภาษาอังกฤษและภาษาสเปน
ภาษาโลกลาน (ค.ศ. 1955) และภาษาที่สืบทอดต่อมาเป็นการย้อนกลับในทางปฏิบัติสู่จุดมุ่งหมายที่เป็นภาษาปฐมภูมิ เสริมด้วยความต้องการความสามารถในการใช้งานของภาษาช่วยสื่อสาร จนถึงขณะนี้ภาษาปฐมภูมิเหล่านี้ยังรวบรวมผู้พูดได้เพียงกลุ่มเล็ก ๆ
ภาษาเชิงศิลปะ
แต่บางคนมีความสุขกับการประดิษฐ์ภาษาเองด้วยการตัดสินใจต่าง ๆ จากเหตุผลทางสุนทรียะหรือวรรณกรรมโดยไม่จำเป็นต้องมีประโยชน์เพื่อนำไปใช้ใด ๆ ภาษาเชิงศิลปะเช่นนี้เริ่มปรากฏขึ้นในวรรณกรรมสมัยใหม่ยุคแรก ๆ (เช่นใน Gargantua and Pantagruel และบริบทของยูโทเปีย) และเพิ่งเริ่มได้รับชื่อเสียงในคริสตศตวรรษที่ 20 นวนิยาย A Princess of Mars (ค.ศ. 1912) โดย เอ็ดการ์ ไรซ์ เบอร์โรห์ส (Edgar Rice Burroughs) อาจนับได้ว่าเป็นบันเทิงคดีเรื่องแรกของศตวรรษที่มีการใช้ภาษาประดิษฐ์ในเรื่อง เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ได้พัฒนาตระกูลของภาษาบันเทิงคดีที่เกี่ยวข้องกันและเป็นคนแรกที่พูดถึงภาษาเชิงศิลปะในที่สาธารณะในการบรรยายที่เขาให้กับที่ประชุมหนึ่งในปี ค.ศ. 1931 ชื่อ "A Secret Vice" ภาษานิวสปีกของ จอร์จ ออร์เวลล์ ถือว่าเป็นการเสียดสีภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติมากกว่าเป็นภาษาเชิงศิลปะแท้
ภายในทศวรรษแรกของคริสตศตวรรษที่ 21 ก็สามารถพบภาษาประดิษฐ์ได้ทั่วไปในโลกอื่นของงานวรรณกรรมบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์และจินตนิมิต หรือที่อาจพบได้มากกว่าคือคำศัพท์ในเรื่องที่มีจำนวนจำกัดมากแต่ก็ถูกนิยามไว้ซึ่งสามารถอนุมานได้ว่ามีภาษาที่สมบูรณ์หรือเศษส่วนใด ๆ ของภาษาที่มีในเรื่อง ภาษาประดิษฐ์ได้กลายเป็นส่วนที่พบได้เป็นปรกติของวรรณกรรมประเภทเหล่านี้เช่นใน สตาร์ วอร์ส สตาร์ เทรค เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ (ภาษาเอลฟ์ (มิดเดิลเอิร์ธ) (Elvish languages (Middle-earth)) Stargate SG-1 แอตแลนติส ผจญภัยอารยนครสุดขอบโลก มหาศึกชิงบัลลังก์ (ภาษาเดอธราคีและภาษาวาลีเรียน (Valyrian languages)) อวตาร ดูน (Dune (Franchise)) และชุดเกมผจญภัยคอมพิวเตอร์ Myst
กรรมสิทธิ์ในภาษาประดิษฐ์
ในคดีความปี ค.ศ. 2015 ซีบีเอสและพาราเมาต์พิกเจอส์ฟ้องร้องโปรเจคท์หนังของแฟนภาพยนต์ที่ชื่อว่า Axanar ข้อหาละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาด้วยการใช้ภาษาคลิงงอนในหนัง ในระหว่างการโต้แย้ง มาร์ก โอครนด์ ผู้เป็นคนออกแบบภาษาคลิงงอนคนเดิมแสดงถึงความแคลงใจว่าการอ้างความเป็นเจ้าของของภาษาของพาราเมาต์พิกเจอส์สมเหตุสมผลหรือไม่
เดวิด เจ. ปีเตอร์สัน (David J. Peterson) เป็นนักภาษาศาสตร์ที่ประดิษฐ์ภาษาที่มีชื่อเสียงหลายภาษาเช่นภาษาวาลีเรียนและภาษาเดอธราคี เขาได้กล่าวสนับสนุนแนวความคิดเดียวกันว่า "ในทางทฤษฎีแล้ว ใครก็สามารถเผยแพร่อะไรก็ได้ที่ใช้ภาษาที่ผมสร้าง และในความคิดผม ไม่ว่าจะเป็นผมหรือใครก็ตามก็ไม่ควรจะสามารถไปทำอะไรก็ตามกับสิ่งนั้นได้"
อย่างไรก็ตามปีเตอร์สันก็ได้แสดงความกังวลว่าผู้ถือสิทธิของภาษาหนึ่งเป็นไปได้ที่จะฟ้องร้องบุคคลที่เผยแพร่ผลงานในภาษานั้นไม่ว่าความเป็นเจ้าของสิทธิที่อ้างนั้นถูกต้องตามกฏหมายหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากผู้ประพันธ์อาจได้กำไรจากผลงานนั้น
นอกจากนี้ วัสดุการเรียนอย่างครอบคลุมสำหรับภาษาประดิษฐ์เช่นภาษาวาลีเรียนสูงหรือภาษาคลิงงอนก็ได้ถูกเผยแพร่และสามารถเข้าถึงได้โดยไร้ค่าใช้จ่ายบนแพลตฟอร์มการเรียนภาษาชื่อดิวโอลิงโก แต่หลักสูตรเรียนภาษาเหล่านั้นก็ได้รับอนุญาตจากผู้ถือลิขสิทธิ์แล้วตามลำดับ ฉันทามติทางกฏหมายเรื่องกรรมสิทธิในภาษาประดิษฐ์ยังคงไม่แน่นอนเพราะยังไม่เกิดข้อพิพาทในเรื่องนี้มากเท่าไหร่นัก
องค์กรภาษาประดิษฐ์สมัยใหม่
หนังสือทำมือ (zine) เกี่ยวกับภาษาประดิษฐ์หลายฉบับถูกเผยแพร่ระหว่างคริสตทศวรรษที่ 1970 ถึง 1990 เช่น Glossopoeic Quarterly, Taboo Jadoo, และ The Journal of Planned Languages บัญชีจ่าหน้าภาษาประดิษฐ์ (The Conlang Mailing List) ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1991 และในภายหลังได้มีการแยกออกมาเป็นบัญชีจ่าหน้า AUXLANG ซึ่งมีมุ่งความสนใจไปที่ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติ ในช่วงต้นถึงกลางคริสตทศวรรษที่ 1990 หนังสือทำมือที่เกี่ยวกับภาษาประดิษฐ์บางฉบับถูกเผยแพร่ออกมาในรูปแบบของอีเมล์หรือเว็บไซต์เช่น Vortpunoj และ Model Languages บัญชีจ่าหน้าภาษาประดิษฐ์ได้พัฒนาประชาคมของนักประดิษฐ์ภาษาที่มีธรรมเนียมปฏิบัติของตัวเองเช่นการท้าแปลภาษา (translation challenge) และการผลัดกันแปล (Telephone (game)) และศัพท์เฉพาะทางของตัวเอง ซาราห์ ฮิกลีย์ (Sarah Higley) รายงานผลการสำรวจของเธอว่าประชากรของบัญชีจ่าหน้าภาษาประดิษฐ์ส่วนใหญ่เป็นชายจาดทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปตะวันตก และมีคนจากโอเชียเนีย เอเชีย ตะวันออกกลาง และอเมริกาใต้ในจำนวนที่น้อย มีพิสัยอายุตั้งแต่ 13 จนถึง 60 กว่าปี ส่วนจำนวนผู้หญิงที่มีส่วนร่วมก็มีจำนวนมากขึ้นตามเวลา การสำรวจในปี ค.ศ. 2001 โดย แพทริก จาร์เร็ตต์ (Patrick Jarrett) แสดงอายุเฉลี่ยของนักประดิษฐ์ภาษาเป็นอายุ 30.65 ปีและอายุเฉลี่ยเมื่อเริ่มประดิษฐ์ภาษาเป็นอายุ 11.83 ปี
ประชาคมออนไลน์ที่เพิ่งก่อตั้งไม่นานมานี้เช่นกระดานข่าวเว็บไซต์ Zompist.com (ZBB ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001) และกระดานข่าวนักประดิษฐ์ภาษา (Conlanger bulletin board) การสนทนาในลานประชาคมเหล่านี้เกี่ยวกับการนำเสนอภาษาประดิษฐ์ของสมาชิกและการติชมจากสมาชิกคนอื่น เกี่ยวกับภาษาธรรมชาติว่าลักษณะหนึ่งของภาษาประดิษฐ์มีอยู่ก่อนแล้วในภาษาธรรมชาติหรือไม่และวิธีการที่สามารถนำลักษณะที่น่าสนใจของภาษาธรรมชาติมาใช้กับภาษาประดิษฐ์ได้ การโพสต์ข้อความสั้น ๆ ที่น่าสนใจเป็นการท้าแปลภาษา และการสนทนาเกี่ยวกับปรัชญาของการประดิษฐ์ภาษา หน้าที่ของนักประดิษฐ์ภาษา และคำถามว่าการประดิษฐ์ภาษาเป็นศิลปะหรืองานอดิเรก เธรดหนึงบน ZBB แสดงให้เห็นว่านักประดิษฐ์ภาษาหลายคนใช้เวลากับภาษาประดิษฐ์ภาษาหนึ่งในปริมาณที่น้อยและมักเปลี่ยนภาษาที่ประดิษฐ์อยู่ไปเรื่อย ๆ และมีคนหนึ่งในสามของทั้งหมดที่พัฒนาภาษาประดิษฐ์ภาษาเดิมเป็นเวลาหลายปี
งานที่อ้างอิง
เผยแพร่ซ้ำ 2001, Olms.
โรงเรียนเซชุน
โรงเรียนเซชุน หรือที่นิยมเรียกในชื่อย่อว่า เซงากุ (โตเกียว) จากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส (ในภาพยนตร์คนแสดง และแอนิเมชัน เรียกว่า เซย์งาคุ)
เอจิเซ็น เรียวมะ
วิชาโปรด = วิทยาศาสตร์ ความฝัน = ลงแช่อ่างอาบน้ำที่โรยผงน้ำพุร้อนที่ขึ้นชื่อระดับประเทศ, ก้าวข้าม เอจิเซ็น นันจิโร่
เอจิเซ็น เรียวมะ ลูกชายของอดีตนักเทนนิสชื่อดังที่มีฝีมือระดับมือวางอันดับหนึ่งของโลก เอจิเซน นันจิโร่ หลังจากที่เรียวมะได้ย้ายมาจากสหรัฐอเมริกาก็ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเซชุนซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของนันจิโร่ มีความสามารถพิเศษคือสามารถใช้ได้ทั้งมือซ้ายและมือขวาในการตีเทนนิส และเรียนรู้เทคนิคของคนอื่นได้ มีเป้าหมายคือการโค่นพ่อที่เขาไม่เคยเอาชนะได้สักครั้ง รวมถึงโค่นกัปตันทีม เทะสึกะ คุนิมิสึ ด้วย
เรียวมะพูดภาษาอังกฤษได้ดี ชอบดื่มแฟนต้ารสองุ่นและชอบทานอาหารญี่ปุ่น มีประโยคติดปากคือ "แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ!" ในสภาวะไร้ตัวตนจะพูดว่า "You still have lots more to work on" ซึ่งมีความหมายว่า"แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ"เช่นกัน
อุปนิสัยเย่อหยิ่งอวดดี เกลียดการพ่ายแพ้และฝีมือการเล่นเทนนิสเป็นเลิศ สามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างรวดเร็วแม้ในการแข่ง คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้เทะสึกะ คุนิมิสึ กัปตันทีมเห็นพรสวรรค์และตั้งใจให้เรียวมะเป็นเสาหลักของทีมต่อไป ในบางครั้งจึงถูกเคี่ยวเข็ญและฝึกฝนฝีมือผ่านการแข่งกับเทะสึกะโดยไม่รู้ตัว เรียวมะจึงมองเทะสึกะเป็นยิ่งกว่าคู่ปรับที่ตนต้องคว่ำให้ได้ เพราะเป็นเป้าหมายที่ทำให้ตนก้าวเข้ามาอยู่ในจุดนี้ ถึงกับต้องบินจากอเมริกากลับมาญี่ปุ่นเพื่อตัดสินกับเทะสึกะแม้ใกล้ถึงวันแข่งออลอเมริกันโอเพ่น เพราะเรียวมะไม่สามารถทำการแข่งขันที่อเมริกาได้ด้วยใจที่ยังติดค้างกับเทะสึกะอยู่
หมวกของเรียวมะในฉบับมังงะจะเป็นยี่ห้อ ฟีลา โดยมีสัญลักษณ์ตัว F ในขณะที่ในฉบับอะนิเมะจะเป็นสัญลักษณ์ตัว R ย่อมาจากเรียวมะ
ครอบครัว:
พ่อ นันจิโร่ อายุ 37 ปี อดีตนักเทนนิสมือโปร ที่สามารถโค่นนักเทนนิสมือท็อปได้ถึง24คน ชนะรวดในการแข่งระดับโลกมาได้ถึง37แมตช์ ฉายา "ซามูไรนันจิโร่"
แม่ รินโกะ สมัยก่อนแต่งงานชื่อสกุลคือ ทาเคอุจิ
ลูกพี่ลูกน้อง นานาโกะ คอยดูแลงานบ้านและจัดการเรื่องต่างๆภายในครอบครัว นิสัยดีและสุภาพเรียบร้อย
แมว คาลปิ้น มาจากคำว่าคาลพิสโซดา ติดเรียวมะมาก แอบเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของเรียวมะและบินไปอเมริกาด้วย กว่าเรียวมะจะรู้ตัวก็พบว่ามีคาลปิ้นติดมาด้วยเสียแล้ว
พี่ เรียวกะ (พี่บุญธรรม ปรากฏตัวใน AMV และ OVA-another) แม้จะเป็นพี่บุญธรรมแต่มีหน้าตาคล้ายกับเรียวมะมาก ชอบทานส้มทั้งเปลือกและมีฝีมือการเล่นเทนนิสดีพอๆกับน้องชาย ในมังงะ The New Prince Of Tennis เรียวกะมีตำแหน่งเป็นหนึ่งใน20ผู้เล่นระดับท็อปของญี่ปุ่นที่เพิ่งเดินทางกลับสู่ค่ายเก็บตัวนักกีฬา และเข้ามาป้องกันพวกเรียวมะจากลูกตบทีเผลอของเบียวโดอิน (ผู้เล่นอันดับ1)
เทะสึกะ คุนิมิสึ (กัปตันชมรมเทนนิสชาย รร.เซซุน)
เทะสึกะ คุนิมิสึ กัปตันทีมเทนนิสเซชุนควบตำแหน่งประธานนักเรียนโรงเรียน สวมแว่น นิสัยสุขุมเยือกเย็น ถูกสมาชิกทีมบางคนว่าเป็นพวกจริงจังเกินเหตุ เป็นผู้เล่นที่มีฝีมือในระดับประเทศที่มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการเทนนิสม.ปลาย และเป็นที่จับตามองของกัปตันทีมที่แข็งแกร่งจากโรงเรียนอื่นๆ มีพรสวรรค์ในการเล่นเทนนิสระดับสุดยอด และตั้งใจจะไปฝึกฝนเป็นโปรที่เยอรมันเพื่อสานต่อความฝันของตนหลังจากพาเซชุนชนะเลิศการแข่งระดับประเทศแล้ว (ในมังงะ The New Prince Of Tennis เทะสึกะได้ออกจากค่ายฝึกฝนและเดินทางไปเยอรมันแล้ว)
เมื่อสมัยยังอยู่ปี1 เขาใช้มือขวาที่ไม่ถนัดในการแข่งแม้กับรุ่นพี่ เมื่อความแตกจึงถูกรุ่นพี่โมโหและฟาดไม้เทนนิสเข้าที่ข้อศอกอย่างรุนแรงจนถึงตอนนี้ก็ยังมีอาการบาดเจ็บนั้นอยู่ ถ้ากำเริบขึ้นมาในการเล่นระยะยาวจะสร้างความเจ็บปวดให้อย่างมหาศาล ซึ่งเทะสึกะแสดงจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวเป็นครั้งแรกในการแข่งกับอาโตเบะ เคย์โงะซึ่งจงใจยืดเวลาแข่งให้อาการบาดเจ็บของเขาเพิ่มขึ้นจนในที่สุดถึงกับตีโต้ลูกไม่ได้ ต้องพักการแข่งขันชั่วคราว
เขาเคยไปรักษาอาการบาดเจ็บอยู่หลายครั้งทั้งในญี่ปุ่นและสถาบันกายภาพบำบัดที่เยอรมัน ด้วยสภาพที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นแม้จะถูกเรียกตัวกลับมาเป็นโค้ชในค่ายคัดเลือกนักกีฬาก็ยังสามารถเอาชนะสมาชิกทีมต่างโรงเรียนอย่างยามาบุกิและชิเท็นโฮจิได้จึงเป็นที่ยอมรับของโรงเรียนอื่น จากนั้นเขาจึงกลับไปรักษาตัวต่ออีกครั้งและกลับมาในสภาพสมบูรณ์ที่สุดก่อนการแข่งทั่วประเทศ
ในการแข่งกับทีมจากอเมริกา เขาห้ามคิริฮาระ อาคายะซึ่งมีอุบัติเหตุบาดเจ็บที่ไหล่แข่งต่อและเปลี่ยนให้เอจิเซ็น เรียวมะมาเล่นแทน ด้วยความที่เขาเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่ได้แต่นั่งมองคนอื่นๆแข่งโดยที่ตนทำอะไรไม่ได้เป็นอย่างดี
เทะสึกะมีคู่แข่งตลอดกาลคือ อาโตเบะ เคย์โกะ และ ซานาดะ เก็นอิจิโร่ ซึ่งทั้งสองคนนี้ก็ไม่ถูกกันเช่นกัน ทั้งคู่ถึงกับเคยท้าสู้นอกรอบเพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ที่มีสิทธิ์ไปแข่งกับเทะสึกะเลยทีเดียว
บางครั้งมักจะพูดกับเรียวมะว่า "เอจิเซ็น นายจงเป็นเสาหลักของเซชุนซะ" และมีปฏิสัมพันธ์กับเอจิเซ็น เรียวมะในด้านความเป็นกัปตัน คู่แข่งและผู้ผลักดันฝีมือ จนกระทั่งเขาได้ตัดสินกับเรียวมะในที่สุด
ครอบครัว :
ปู่ คุนิคาสึ อายุ 72 ปี อาจารย์สอนยูโดที่โรงเรียนตำรวจ และเป็นคู่แข่งตลอดกาลกับปู่ของซานาดะ เก็นอิจิโร่ในการแข่งหมากรุกญี่ปุ่น
พ่อ คุนิฮารุ อายุ 48 ปี นักธุรกิจ
แม่ อายานะ อายุ 45 ปี แม่บ้าน
โออิชิ ชูอิจิโร่ (รองกัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน)
โออิชิ ชูอิจิโร่ มัธยมต้น ปี 3 ห้อง 2 เพื่อนสนิทกับเทะสึกะตั้งแต่ยังเด็ก มีเป้าหมายจะพาทีมไปยังระดับประเทศร่วมกัน เป็นรองกัปตันทีมที่ห่วงใยทีมมาก ถนัดการย่างเนื้อขั้นเทพ เมื่อถึงคราวจำเป็นสามารถเป็นผูนำทีมได้ดีเยี่ยม แต่มักจะเกร็ง เงอะงะจนเป็นที่ขบขันของคนทั่วไป
ฟูจิ ชูสึเกะ
ฟูจิ ชูสึเกะ มัธยมต้น ปี3ห้อง6 แม่ โยชิโกะ อายุ 49 ปี พี่สาว ยูมิโกะ อายุ 24 ปี เป็นนักทำนายดวง น้องชาย ยูตะ อยู่โรงเรียนเซนต์รูดอล์ฟ ปี 2
พี่ชายแสนเพอร์เฟ็คต์ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วในวงการเทนนิส เป็นที่นับถือของพวกรุ่นน้องและคนอื่นๆทั้งในโรงเรียนและต่างโรงเรียนก็ยอมรับในความเก่งกาจ สมญานักเล่นอัจฉริยะที่สามารถโค่นเทะสึกะอย่างราบคาบได้ตอนม.ต้น (ในตอนนั้นเทะสึกะเพิ่งบาดเจ็บที่แขนมาเพียงไม่กี่ชั่วโมงแต่ฟูจิไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งแข่งจบ) ห่วงใยน้องชายอย่างยูตะเสมอ และเป็น1ใน2คนที่ประมือกับเอจิเซ็น เรียวมะแล้วมองเห็นสายเลือดซามูไรในตัวของเรียวมะ มีความสามารถพิเศษคือการดื่มน้ำผักสุดสะพรึงของอินูอิได้โดยที่ไม่เป็นลมล้มพับหรือออกอาการทรมาน อย่างไรก็ตาม พักหลังๆที่อินูอิเริ่มผสมสูตรปรับปรุงใหม่มาเรื่อยๆเขาก็เริ่มล้มตามคนอื่นบ้างแล้ว
ฟูจิเป็นคนเรียบง่าย อ่อนโยนและดูใจดีกับทุกคน แต่เมื่อเล่นเทนนิสเขากลับไม่เคยเอาจริงเลยสักครั้ง จุดนี้เหมือนกับเทะสึกะตรงที่ก่อนที่ทั้งสองคนจะเอาจริงก็สามารถคว่ำคู่ต่อสู้ลงได้เสียก่อน เขาสะดุดตาในตัวเทะสึกะมาตั้งแต่ม.1 และมองทะลุถึงความลับที่เทะสึกะปิดบังว่าตัวเองถนัดซ้าย เช่นเดียวกับเทะสึกะที่รู้ว่าฟูจิยังไม่เคยแสดงฝีมือของตัวเองเลยและต้องการรู้ว่าตัวจริงของอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน ตอนมัธยมต้น ฟูจิโกรธมากเมื่อพบว่าเทะสึกะฝืนแข่งกับตนทั้งที่แขนบาดเจ็บและรอให้เทะสึกะไปรักษาตัวให้หายและมาแข่งกับตนอีกครั้ง แต่มาจนถึงม.3 ทั้งสองก็ไม่เคยได้ประมือกันอีกเลย
แม้ในใจลึกๆแล้ว ฟูจิไม่ต้องการจะวัดฝีมือกับเทะสึกะ ไม่อยากรู้ความจริงว่าใครเก่งกว่าใคร เขาหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมตัวเองถึงคิดเช่นนี้ ตรงข้ามกับเทะสึกะที่รู้เช่นกันว่าฟูจิหลีกเลี่ยงที่จะแข่งกับตน แต่เขาก็ยังอยากสู้กับฟูจิดูสักครั้ง ริวซากิ ซูมิเระยังกล่าวว่า ทั้งสองคนเป็นนักเทนนิสอัจฉริยะที่ต่างกันทั้งสไตล์การเล่นและนิสัย การที่ทั้งสองคนมาอยู่โรงเรียนเดียวกัน ชั้นปีเดียวกัน จะนับว่าเป็นปาฏิหาริย์ก็ว่าได้
กระทั่งศึกจัดอันดับ การแข่งชิงตำแหน่งเดี่ยวมือ1ของการแข่งทั่วประเทศ เทะสึกะและฟูจิได้มาเจอกันอีกครั้ง ต่างแสดงฝีมือออกมาเต็มที่เพื่อเอาชนะอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ในระหว่างแข่งนั้นฟูจิจึงได้รู้คำตอบของสิ่งที่ค้างคามานานว่าทำไมเขาถึงต้องการหลีกเลี่ยงที่จะแข่งกับเทะสึกะ เพราะเขากลัวว่าหากได้สู้กันแล้วตัวเขาจะเปลี่ยนไป และอีกหนึ่งคำตอบของคำถามที่เทะสึกะเคยถามว่าตัวจริงของฟูจิอยู่ที่ไหน ฟูจิจึงตอบว่า "ตัวจริงของฉันอยู่ที่นี่ อยู่บนคอร์ด และกำลังสู้กับนายอยู่นี่ไงล่ะ"
คิคุมารุ เอจิ
คิคุมารุ เอจิ มัธยมต้น ปี 3 ห้อง6
อินุอิ ซาดาฮารุ
อินุอิ ซาดาฮารุ มัธยมต้น ปี 3 ห้อง 11
โมโมชิโระ ทาเคชิ (รองกัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน รุ่นต่อไป)
โมโมชิโระ ทาเคชิ มัธยมต้น ปี 2 ห้อง 8
ไคโด คาโอรุ (กัปตันชมรมเทนนิสชาย ร.ร.เซซุน รุ่นต่อไป)
ไคโด คาโอรุ มัธยมต้น ปี 2 ห้อง 7
กระบี่ล้างแค้น
กระบี่ล้างแค้น เป็นผลงานแปลเรื่องแรกในชีวิตที่สร้างชื่อ ว.ณ เมืองลุง โดยเป็นหนึ่งในวรรณกรรมจีนกำลังภายในเรื่องเยี่ยม ผลงานแห่งความภาคภูมิใจของ "อ้อเล้งเซ้ง" ขุนพลมือหนึ่งในยุทธจักรนิยายไต้หวัน
เนื้อเรื่อง
กระบี่ล้างแค้นเป็นเรื่องราวของ ฉื่อง่วนเพ้ง บุรุษหนุ่มเข็ญใจ มีความเจ็บปวดรวดร้าวของความอาฆาต แค้นที่ฝังรากเหง้าอยู่ในจิตใจมาสิบเก้าปี ด้วยบิดามารดาถูกสังหารอย่างอำมหิต เป็นชนวนให้ติดตามหาคู่อาฆาตผู้เป็นปีศาจในคราบนักบุญ จนต้องใช้กระบี่ล้างแค้น แต่ศัตรูคู่แค้นนั้นเคยช่วยชีวิตตนไว้
เรื่องนี้ อ้อเล็งเซ็งแต่งไว้เพียง 1/3 เท่านั้น และตัดจบห้วนๆด้วยสาเหตุไม่ทราบ โดยให้พระเอกถูกฆ่าตายอย่างง่ายๆ  ทั้งนี้คาดว่าจะมีปัญหาขัดแย้งกับสำนักพิมพ์ ส่วนที่แต่งต่อ จึงมีเนื้อหาและสำนวนที่แตกต่างไปค่อนข้างมาก
กระบี่กู้บู๊ลิ้ม
กระบี่กู้บู๊ลิ้ม เป็นบทประพันธ์สุดยอดของเอ๊กย้ง เป็นเรื่องราวของ การแย่งชิงกระบี่วิเศษในบู๊ลิ้ม ที่ร่ำลือกันว่า ไม่มีอาวุธใดในใต้หล้าทำลายมันได้ ซึ่งเป็นผลงานแปลเป็นภาษาไทยอีกเรื่องหนึ่งที่ยอดเยี่ยมของ ว.ณ เมืองลุง
หนานเยฺว่
หนานเยฺว่ หรือ นามเหวียต (Nam Việt) เป็นอาณาจักรโบราณที่ปกครองโดยตระกูลเจ้าของจีน  มีอาณาเขตปกคลุมบริเวณมณฑลทางตอนใต้ของจีน อันได้แก่ กวางตุ้ง, กว่างซี, ไหหลำ, ฮ่องกง, มาเก๊า, ฝูเจี้ยนตอนใต้ ไปจนถึงเวียดนามตอนเหนือและกลางในปัจจุบัน หนานเยฺว่ได้รับการก่อตั้งในช่วง 204 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงการล่มสลายของราชวงศ์ฉินของจีน หนานเยฺว่ได้ถูกก่อตั้งโดย จ้าว ถัว ผู้ปกครองดินแดนทะเลจีนใต้ อาณาเขตของหนานเยฺว่ในช่วงแรกประกอบด้วยหนานไฮ่, กุ้ยหลิน และ เซียง
ใน 196 ปีก่อนคริสต์ศักราช จ้าว ถัว ได้สวามิภักดิ์ต่อจักรพรรดิฮั่นเกาจู่แห่งราชวงศ์ฮั่น ดินแดนหนานเยฺว่ได้ถูกเรียกโดยผู้ปกครองชาวจีนฮั่นว่าเป็น "คนรับใช้ชาวต่างชาติ" มีภาพพจน์เป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจีน ประมาณ 183 ปีก่อนคริสต์ศักราช ความสัมพันธ์ระหว่างหนานเยฺว่และราชวงศ์ฮั่นได้ห่างเหินต่อกันมากขึ้น และ จ้าว ถัวได้เริ่มที่จะสถาปนาอ้างตัวเองว่าเป็นจักรพรรดิอีกทั้งประกาศอาณาจักรหนานเยฺว่เป็นอิสระ ใน 179 ปีก่อนคริสต์ศักราช ความสัมพันธ์ระหว่างหนานเยฺว่และราชวงศ์ฮั่นกลับมาดีขึ้นอีกครั้ง จ้าว ถัวได้ยอมสวามิภักดิ์ส่งเครื่องราชบรรณาการต่อราชวงศ์ฮั่นอีกครั้ง ในสมัยของจักรพรรดิฮั่นเหวิน ในฐานะเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของราชวงศ์ฮั่นของจีน อย่างไรก็ตามแม้จะมีการส่งบรรณาการและการยอมสวามิภักดิ์ หนานเยฺว่ยังคงมีอิสระและยังคงปกครองตนเองจากชาวจีนฮั่น และจ้าว ถัว ยังอ้างตนเป็น "จักรพรรดิ" แห่งหนานเยฺว่ จนกระทั่งพระองค์สิ้นพระชนม์ ในช่วง 113 ปีก่อนคริสตกาล ผู้นำ 4 รุ่น แห่งตระกูลจ้าว จ้าว ซิง มีแนวโน้มที่มีใจฝักใฝ่จีนโดยได้พยายามขอให้ราชวงศ์ฮั่นยอมรับหนานเยฺว่เป็นส่วนหนึ่งอย่างเป็นทางการ อัครมหาเสนาบดีของพระองค์ ลฺหวี่เจีย ได้คัดค้านอย่างรุนแรงและได้สมคบคิดวางแผนกับขุนนางคนอื่นๆทำการลอบสังหารจ้าว ซิง และอัญเชิญพระเชษฐา จ้าว เจี้ยนเต๋อที่มีพระชนม์มากกว่าขึ้นครองราชย์ ลฺวี่เจียได้บับบังคับจ้าว เจี้ยนเต๋อตั้งตนเป็นอิสระแข็งข้อต่อราชวงศ์ฮั่น ซึ่งเท่ากับเผชิญหน้ากับราชวงศ์ฮั่น ในปีต่อมาจักรพรรดิฮั่นอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นได้ส่งกองทัพ 100,000 คน ทำสงครามบุกหนานเยฺว่ จนกระทั่งเมื่อถึงปลายปีเดียวกันนั้น กองทัพราชวงศ์ฮั่นได้บุกยึดและทำลายหนานเยฺว่ลงอย่างราบคาบและสถาปนาเป็นดินแดนของชาวจีนฮั่น ดินแดนหนานเยฺว่ได้สิ้นสุดลงนับแต่บัดนั้น โดยดำรงอยู่ 93 ปี มีกษัตริย์ปกครอง 5 รุ่น
การก่อตั้งอาณาจักรหนานเยฺว่เกิดมาจากการที่เป็นเมืองหน้าด่านของแคว้นหลิงหนานในระหว่างช่วงความวุ่นวายสับสนระหว่างการล่มสลายของราชวงศ์ฉิน เปิดโอกาสให้แคว้นทางตอนใต้ของจีนได้มีอิสระและหลีกเลี่ยงการปกครองที่กดขี่จากชาวจีนฮั่นที่มาจากแคว้นทางเหนือของจีน อาณาจักรหนานเยฺว่ถูกก่อตั้งโดยผู้นำชาวจีนฮั่นที่มาจากภาคกลางของจีนตอนบนซึ่งนำไปสู่การนำรูปแบบการปกครองแบบเจ้าขุนมูลนายจีน, เทคนิควิธีทางการเกษตร, ข้าวของเครื่องมือเครื่องใช้ที่ทันสมัย มาสอนเผยแพร่แก่ชนพื้นเมืองแคว้นทางตอนใต้ อาทิเช่น การรับรู้ภาษาจีนและระบบการเขียนแบบจีน ผู้นำหนานเยฺว่แทบทุกพระองค์สนับสนุนนโยบาย "สามัคคีและรวบรวมชนเผ่าไป่เยฺว่" ประกอบกับตัวผู้นำเองมีใจฝักใฝ่จีนโดยมีการเชิญชวนให้ชาวจีนฮั่นผู้เป็นมิตรมาแสวงโชคโดยอพยพจากดินแดนแถบลุ่มแม่น้ำหวงโฮทางตอนเหนือเข้ามาอาศัยในดินแดนตอนใต้  พวกเขายังสนับสนุนนโยบาย เปลี่ยนให้เป็นจีน โดยการกลมกลืนระหว่างสองวัฒนธรรมและผู้คน ระหว่างสองวัฒนธรรมจีนฮั่นและวัฒนธรรมพื้นเมืองทางตอนใต้ บ่อยครั้งที่วัฒนธรรมจีนมักจะดูดกลืนวัฒนธรรมของชนพื้นเมือง ผู้นำหนานเยฺว่ ตระกูลจ้าว ยังประกาศใช้วัฒนธรรมจีนและภาษาจีนไปทั่วทั้งดินแดนหนานเยฺว่ แม้ว่าจะมีการรักษาขนบธรรมเนียมดั้งเดิมของตนเอาไว้ควบคู่กัน
ประวัติ
มีการเขียนบันทึกประวัติของอาณาจักรหนานเยฺว่ไว้อย่างละเอียด คือ บันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ โดยนักประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่น ซือหม่า เชียน ประวัติของอาณาจักรแห่งนี้ส่วนใหญ่มีอยู่ในส่วน (จวน)ที่ 113 (บันทึกประชุมพงศาวดารหนานเยฺว่) จากบันทึกนี้พบว่าข้อมูลส่วนใหญ่ตั้งแต่สมัยการปกครองของจ้าว ถัว ถึงสมัย การปกครองของจ้าว เจี้ยนเต๋อและการล่มสลายของหนานเยฺว่
การขยายดินแดนทางใต้ของราชวงศ์ฉิน (218 ปีก่อนคริสตกาล)
หลังจาก จักรพรรดิจิ๋นซี ได้รวบรวมอาณาจักรจีนที่แตกแยก 6 อาณาจักร อันได้แก่ หาน, จ้าว, เว่ย, ฉู่, เอี๋ยน, และ ฉี, ในสงครามรวมชาติของจิ๋นซีฮ่องเต้ ต่อมาจิ๋นซีได้เปลี่ยนเป้าหมายความสนใจมาที่ชนเผ่าซฺยงหนูทางทิศเหนือและทิศตะวันตกและชนเผ่าไป่เยฺว่ที่อยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีนในปัจจุบัน โดยต้อองการรวมดินแดนทั้งสองเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชาวจีนฮั่น ประมาณ 218 ก่อนคริสต์ศักราช จักรพรรดิจิ๋นซีในฐานะจักรพรรดิฉินองค์แรกได้ส่งกองกำลังทหารโดยมีแม่ทัพถูซุยคุมกองทัพฉิน จำนวน 500,000 คนเพื่อแบ่งออกเป็นห้าทัพโจมตีเผ่าไป่เยฺว่ในแคว้น หลิงหนาน ทัพแรกได้มารวมพลกันที่ หยูหาน (ในปัจจุบันคือ เขตหยูกาน ใน มณฑลเจียงซี) และเข้าตีพวกชนเผ่า หมิ่นเย่ว์ กองทัพฉินได้ชัยชนะอย่างรวดเร็วและการจัดตั้งกองบัญชาการหมินจง ทัพที่สองได้สร้างป้อมค่ายทหารขึ้นที่หนานเย (เขตหนานคัง ใน มณฑลเจียงซีปัจจุบัน) ป้อมค่ายทหารได้ถูกออกแบบมาเพื่อสร้างแรงกดดันต่อชนเผ่าทางใต้และพิทักษ์ราชวงศ์ฉิน ทัพที่สามได้ยึดครองเมืองพานยฺหวี  ทัพที่สี่ได้มารวมพลกันใกล้ๆกับภูเขาจิ๋วหยี่ และทัพที่ห้าได้มารวมพลกันข้างนอกถันเฉิง (ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของ มณฑลหูหนาน เขตชนบทปกครองตนเองจิงโจว เหมียวและตง)  จักรพรรดิจิ๋นซีได้มอบหมายให้ข้าราชการระดับขุนนางนามว่า "ฉือหลู่" เพื่อดูแลการขนส่งลำเลียงอาวุธและเสบียง ฉือหลู่ได้นำทัพผ่าน อุโมงค์หลิง (ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างแม่น้ำเซียงและแม่น้ำหลีเจียง) เพื่อควบคุมระบบเส้นทางลำเลียง หลังจากนั้นได้สำรวจและสร้างเส้นทางเชื่อมต่อกับแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำไข่มุก เป็นการสร้างระบบเครือข่ายขนส่งทางน้ำเพื่อเพเอ่มความปลอดภัยให้กับการลำเลียงทางทหารของกองทัพฉิน  ต่อมากองทัพฉินได้บุกยึด "หุบเขาตะวันตก"  ของเผ่าไป่เยฺว่  กองทัพฉินได้ชัยชนะอย่างง่ายดาย หัวหน้าชนเผ่าหุบเขา หยี ซู ซ่ง ถูกสังหารในการรบ แต่อย่างไรก็ตามชนเผ่าไป่เยฺว่แห่งหุบเขาตะวันตกไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฉินและหลบหนีเข้าไปในป่า จากนั้นพวกเขาก็ได้คัดเลือกหัวหน้าเผ่าคนใหม่และรวบรวมกำลังเข้าโจมตีกองทัพฉินอีกครั้ง ชนเผ่าไป่เยฺว่แห่งหุบเขาตะวันตกได้ทำการโจมตีในเวลากลางคืนโดยที่ฉินไม่ทันตั้งตัวและสังหารทหารฉินไปจำนวนมาก แม่ทัพแห่งฉิน ถูซุย ถูกสังหารในระหว่างการรบ  ราชสำนักฉินทราบข่าวถือการสูญเสียอย่างหนักในการรบและทางราชสำนักได้ส่งแม่ทัพคนใหม่นามว่า เจ้าถัว มาบัญชาการรบในฐานะแม่ทัพจีนแห่งกองทัพฉิน ในปี 214 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิจิ๋นซีได้ส่ง เริน เสี่ยว และ เจ้า ถัว มาควบคุมกองทัพในการเสริมการโจมตีอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งในครั้งนี้ชนเผ่าไป่เยฺว่แห่งหุบเขาตะวันตกได้ถูกปราบจนพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงและแคว้นหลิงหนานทั้งหมดได้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของชาวจีนฮั่น   ในปีเดียวกันนั้นราชสำนักฉินได้สถาปนา หนานไฮ่, กุ้ยหลิน และกองบัญชาการเซียงขึ้น  เริน เสี่ยว ได้ถูกแต่งตั้งเป็นผู้ว่าปกครองหนานไฮ่ซึ่งต่อมาหนานไฮ่ได้ถูกแบ่งการปกครองออกเป็น พานยฺหวี, หลงชวน, โบหลัว, และ จี่หยาง  ส่วน เจ้าถัว ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ปกครองหลงชวน
จักรพรรดิจิ๋นซีสิ้นพระชนม์ในปี 210 ก่อนคริสตกาลและพระโอรสของพระองค์ หูไห่ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิฉินที่ 2 ในปีต่อมาแม่ทัพทหารนำโดย เฉินเสิง, หวูกวงและคนอื่น ๆ ก็ได้ฉวยโอกาสก่อกบฎต่อราชสำนักฉิน การจลาจลแผ่กระจายไปทั่วประเทศจีน (รวมทั้งที่นำโดย ฌ้อปาอ๋อง และ หลิวปัง ทั้งสองผู้ซึ่งภายหลังได้ก่อตั้งราชวงศ์ในอนาคต) ปละทั้งดินแดนลุ่มแม่น้ำเหลืองได้เกิดการจราจลวุ่นวาย ไม่นานหลังจากการจลาจลครั้งแรก ผู้ปกครองแคว้นหนานไฮ่ เริน เสี่ยว ได้ล้มป่วยลงและได้เรียก เจ้า ถัวเพื่อฟังคำแนะนำเพื่อเป็นการสั่งเสีย เรินได้อธิบายถึงการที่แคว้นทางใต้มีชัยภูมิยุทธศาสตร์ดีและแนะนำให้สร้างอาณาจักรขึ้นโดยรวบรวมชาวจีนฮั่นที่ตั้งถื่นฐานอยู่ขึ้นเพื่อซ่องซุมกำลังต่อต้านกบฎที่กำลังจราจลในทางตอนเหนือและฟื้นฟูราชวงศ์ฉิน หลังจากที่เริน เสี่ยวได้สิ้นใจตาย เขาได้แต่งตั้งให้ เจ้า ถัว เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองหนานไฮ่คนต่อไป
อาณาจักรท้องถิ่นกวางตุ้ง-ฮ่องกง
นักประวัติศาสตร์ชาวจีนและเวียดนามสมัยใหม่ได้พิจารณาอาณาจักรหนานเยฺว่ไว้ว่าเป็น อาณาจักรที่ไม่ใช่อาณาจักรเวียดนามโบราณและเป็นดินแดนไม่ใช่ทั้งชาวจีนฮั่นและชาวเวียด แต่เป็นดินแดนที่เป็นของชนชาติอีกพวกหนึ่งที่เป็นตัวแทนของวัฒนธรรมกวางตุ้งที่มีอยู่บริเวณมณฑลกวางตุ้งและฮ่องกงในปัจจุบัน
สมัยสงครามแห่งรัฐแห่งยุคชุนชิว ชัยชนะในสงครามขยายอาณาเขตของจักรพรรดิจิ๋นซีแห่งราชวงศ์ฉินในตอนปลายปี 221 ก่อน ค.ศ. โดยพิชิตแคว้นใหญ่ทั้ง 6 แคว้น ได้แก่ หัน เจ้า เว่ย ฉู่ เอี้ยน และฉี (韩、赵、魏、楚、燕、齐 Han, Zhao, Yan, Wei, Chu and Qi) ในบริเวณแถบชายฝั่งทะเลจีนใต้ ใกล้กับเมือง ซั่งไห่ หรือ เซี่ยงไฮ้ปัจจุบัน มีรัฐเล็ก ๆ เป็นที่อยู่ของชนชาติเย่ว์ (越,Yue) ต่อมาถูกแคว้นฉู่เข้าครอบครองปกครอง
ชนชาติเย่ว์ (越, Yuè; หรือ 粵) สำเนียงแต้จิ๋วออกเสียงว่า "อวก" หรือ "เวียต" ในสำเนียงเวียดนาม (Việt) นักประวัติศาสตร์ไม่นับว่าเป็นชาวฮั่น เนื่องจากเป็นชาติพันธุ์ที่รวมกันหลากหลายจึงเรียกว่า ร้อยชาติพันธุ์เย่ว์ (百越,ไป่เย่ว์) กระจายตัวอยู่ใน แถบชายฝั่งทะเลตอนใต้ของจีน และตอนเหนือของเวียดนาม สืบทอดเผ่าพันธุ์ไปในหลายพื้นที่ตั้งแต่ในมณฑลเจ้อเจียง แตกเป็นพวกเย่ว์ในฝูเจี้ยนที่เรียกว่า หมิ่นเย่ว์ (闽越 Minyue) ที่มณฑลกวางตุ้งเรียกว่า หนานเย่ว์ (南越, Nan Yue)
ฮ่องกงในยุคประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า ในยุคสมัยของจักรพรรดิจิ๋นซี รวบรวมแค้วนต่างๆเป็นอาณาจักรจีน แล้วตั้งราชวงศ์ฉินขึ้น ดินแดนที่เป็นเกาะฮ่องกงนั้นเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลกวางตุ้ง ขณะนั้นเป็นที่อยู่อาศัยของชนชาติเย่ว์
ในปี 204 ก่อน ค.ศ.หลังจากจักรพรรดิจิ๋นซีสวรรคคต ตอนปลายของราชวงศ์ฉิน อาณาจักรฉินจะล่มสลาย นายทหารกองทัพฉินนามว่า เจ้าถัว (趙佗,Zhào Tuó;) สถาปนาอาณาจักรหนานเย่ว์ (南越, Nan Yue) ขึ้น โดยมี เมืองพั่นหวี (番禺) Pānyú ปัจจุบันคือเมืองพั่นหวี (番禺区) ในมณฑลกวางตุ้งเป็นเมืองหลวง ครอบคลุมอาณาบริเวณตอนเหนือของเวียตนามด้วยในปี 207 ก่อน ค.ศ.
ในช่วงปีที่ 207-137 ก่อน ค.ศ. เจ้าถัว ก็ตั้งราชวงศ์เจ้า หรือ เจี่ยว ในภาษาเวียดนาม (赵,Triệu dynasty) ขึ้น ยกตนเป็นกษัตริย์ ชื่อ จิววูเวือง (Triệu Vũ Vương ใน) สำเนียงเวียตนาม ต่อจากราชวงศ์ถุก (Thục dynasty) ของ กษัตริย์ อาน เซือง เวือง (An Dương Vương)
แม้จะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เวียดนาม ชนชาวเวียดนามกลับไม่ยินยอมรับนับถือว่าเจ้าถ้ว เป็นกษัตริย์ของตน เนื่องจากเป็นคนเชื้อชาติจีน ที่มีกองทัพแล้วตั้งตนเป็นกษัตริย์ รุกรานราชวงศ์เก่าแก่ดั้งเดิมยุคบรรพกาลของเวียดนาม
ความเกี่ยวข้องเวียดนาม
ในเวียดนามราชวงศ์ผู้ปกครองของอาณาจักรหนานเยฺว่ ในภาษาเวียดนามจะเรียกว่า ราชวงศ์เจี่ยว ตามประวัติศาสตร์เวียดนามที่บันทึกไว้ในพงศาวดารเวียดนาม ดั่ยเหวียตสือกี๊ตว่านทือ (大越史記全書, Đại Việt sử ký toàn thư)
เวียดนามเริ่มเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์หลังจากตอนใต้ของจีนเข้ารุกรานและยึดครองดินแดนแถบลุ่มแม่น้ำแดง จากนั้นไม่นานจักรพรรดิจิ๋นซีซึ่งเริ่มรวมดินแดนจีนสร้างจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งเดียว โดยได้ยกทัพโดยมี เจี่ยวด่า เป็นแม่ทัพลงมาและทำลายอาณาจักรของราชวงศ์ถุกที่ปกครองโดย อาน เซือง เวือง ลงได้ ก่อนผนวกดินแดนลุ่มแม่น้ำแดงทั้งหมด ให้ขึ้นตรงต่อศูนย์กลางการปกครองหนานไห่ ที่เมืองพานอวี่หรือกว่างโจวในมณฑลกวางตุ้งของประเทศจีนในปัจจุบัน
เจี่ยวด่า หลังจากเอาชัยชนะอาน เซือง เวือง อาณาจักรเอิวหลากถูกรวมเข้ากับราชวงศ์ฉินในฐานะเป็นเมืองขึ้นของจีน จนกระทั่งราชวงศ์ฉินล่มสลาย และมีการสถาปนาราชวงศ์ฮั่นขึ้นมาใหม่แทน เจี่ยวด่าได้ปฏิเสธที่จะสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮั่นและตั้งตนเป็นอิสระ อีกทั้งสร้างรัฐของตน ที่มีนามว่า น่านเย่ว์ ประกาศตัวจักรพรรดิองค์ใหม่ของราชวงศ์จ้าว
นับตั้งแต่หลังสิ้นสุดราชวงศ์ฉิน จ้าวถัวได้ประกาศตั้งหนานไห่เป็นอาณาจักรอิสระ ชื่อว่า หนานเยว่ หรือ นามเหวียต ในสำเนียงเวียดนามซึ่งเป็นที่มาของชื่อเวียดนามในปัจจุบัน ก่อนกองทัพฮั่นเข้ายึดอาณาจักรนามเหวียด ได้ในปี พ.ศ. 585 และผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจีน ใช้ชื่อว่า เจียวจื้อ ขยายอาณาเขตลงใต้ถึงบริเวณเมืองดานังในปัจจุบัน และส่งข้าหลวงปกครองระดับสูงมาประจำ เป็นช่วงเวลาที่ชาวจีนนำวัฒนธรรมจีนทางด้านต่างๆ ไปเผยแพร่ที่ดินแดนแห่งนี้ พร้อมเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทรัพยากรจากชาวพื้นเมืองหรือชาวเวียดนามจนนำไปสู่การต่อต้านอย่างรุนแรงหลายครั้ง
ที่มาของชื่อประเทศเวียดนาม
ในสมัยราชวงศ์เหงียนหลังจากที่องเชียงสือสถาปนาตนเป็นฮ่องเต้เวียดนามว่า ซาลอง (嘉隆, Gia Long) ในปี ค.ศ.1802 ในปีต่อมา ค.ศ.1803 จักรพรรดิเวียดส่งจิ้มก้องถึงจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง (嘉慶) พร้อมถวายพระราชสาส์นขอใช้ชื่อประเทศว่า หนานเยว่ (南越) หรือ นามเหวียด ในภาษาเวียดนาม แต่จักรพรรดิจีนไม่อนุมัติชื่อนี้เพราะว่ารัฐหนานเยว่โบราณ หรือในสามก๊กเรียกว่าเมืองลำอวด คือรัฐในดินแดนจีนโบราณในพื้นที่กวางตุ้งและกวางสี จักรพรรดิเวียดจะเอาชื่อรัฐโบราณในอาณาเขตจีนก็ไม่ควร
ในปีต่อมา รัชศกเจียชิ่งที่8 จักรพรรดิเจียชิ่งตั้งชื่อประเทศใหม่ว่า เยว่หนาน (越南) หรือ เหวียดนาม เป็นชื่อประเทศจวบจนถึงปัจจุบัน ดังนั้นชื่อประเทศเวียดนาม หรือ เหวียดนาม เป็นชื่อที่ฮ่องเต้เจียชิ่งมอบให้
วัฒนธรรมหนานเยฺว่
วัฒนธรรมหนานเยฺว่ได้เกำดจาการผสมผสนาระหว่างวัฒนธรรมจีนฮั่นและวัฒนธรรมเยฺว่หรือกวางตุ้งในรูปแบบที่หลากหลาย โดยปรากฏจากหลักฐานจากซากสิ่งประดิษฐ์โบราณที่ถูกขุดค้นพบโดยนักโบราณคดีจากหลุมฝังศพของกษัตริย์ เจ้ามั่ว ใน กว่างโจว สุสานจักรพรรดิหนานเยฺว่ในกวางโจวมีสมบัติที่แสดงถึงความมั่งคั่งมาก มีสัมฤทธิ์จำนวนมากที่แสดงอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากจีนฮั่นและกวางตุ้ง
รักข้ามขั้ว ชัวร์ว่าใช่
รักข้ามขั้ว ชัวร์ว่าใช่  เป็นละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2019 นำแสดงโดย ยู อิน-นา และ อี ดง-อุก พัฒนาโดย Studio Dragon และโปรดิวซ์ร่วมกันโดย Mega Monster และ Zium Content จากนิยายบนเว็บชื่อเดียวกันที่ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 2016 ผ่าน KakaoPage ออกอากาศทางช่อง ทีวีเอ็น ตั้งแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ถึง 28 มีนาคม ปี ค.ศ. 2019
เรื่องย่อ
นักแสดงชื่อดัง โอ จิน-ชิม (ยู อิน-นา) ที่ใช้ชื่อในวงการว่า โอ ยุน-ซอ มีเรื่องอื้อฉาวเรื่องยาเสพติดที่สร้างความเสียหายให้กับอาชีพการงานของเธอ ทำให้เธอต้องตกงานเป็นเวลาสองปี จนกระทั่งเธอมีโอกาสได้รับบทบาทสำคัญในละครเรื่องต่อไป แต่เพื่อที่จะเคลียร์ชื่อของเธอให้ใสสะอาดและกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้ง เธอต้องทำงานเป็นเลขาของทนายชื่อ คว็อน จ็อง-รก (อี ดง-อุก) เสียก่อน ซึ่งในที่สุดพวกเขาก็ตกหลุมรักกัน
ทคฑูเศฐะหลวาอีคณปตีมนเทียร
ศรีมันตะ ทคฑูเศฐะ หลวาอี คณปตีมนเทียร (श्रीमंत दगडूशेठ हलवाई गणपती; Shreemant Dagadusheth Halwai Ganapati) เป็นมนเทียรในเมืองปูเณสร้างขึ้นเพื่อบูชาพระคณบดี และเป็นหนึ่งในโบสถ์พราหมณ์ที่มีผู้เดินทางมาสักการะมากที่สุดในรัฐมหาราษฏระ ด้วยผู้เดินทางมาสักการะมากกว่าหลักแสนคนทุกปี ผู้สรัทธาต่อมนเทียรนี้อย่างมากมีทั้งบุคคลมีชื่อเสียงและมุขยมนตรีแห่งรัฐมหาราษฏระผู้เดินทางมาเข้าร่วมเทศกาลประจำปีความยาวสิบวัน คเณโศตสัพ (Ganeshotsav) คณะกรรมการของมนเทียรได้ขึ้นทะเบียนเทวรูปพระคณบดีองค์ประธานของมนเทียรด้วยมูลค่าประกัน inr 10000000 และมนเทียรฉลองอายุเทวรูปครบรอบ 125 ปีไปเมื่อปี 2017
ชื่อของมนเทียรมาจากศรีมันตะ ทคฑูเศฐะ หลวาอี (Shrimant Dagadusheth Halwai) พ่อค้าและหลวาอี (นักทำขนมหวานในภาษามราฐี) ลัทธิลิงคายัต ผู้เดินทางมาจากนันทาคาว (Nandgaon) และมาตั้งรกรากอยู่ในปูเณ ทำธุรกิจขนมหวานจนร่ำรวยและประสบความสำเร็จ
เกรย์สัน วอลเลอร์
แมทธิว แฟร์รีลลี (Matthew Farrelly; เกิด 21 มีนาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวออสเตรเลีย ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับ WWE ซึ่งเขาสังกัดใน NXT ภายใต้ชื่อ เกรย์สัน วอลเลอร์ (Grayson Waller) และย้ายไปอยู่ในค่ายหลัก SmackDown ตั้งแต่วันที่ 8 พฤษภาคม 2023 ก่อนเซ็นสัญญากับ WWE เขาเคยปล้ำในสมาคมอิสระภายใต้ชื่อ แมตตี วอห์ลเบิร์ก (Matty Wahlberg) นอกจากนี้เขายังเป็นครูสอนประวัติศาสตร์ในรัฐนิวเซาท์เวลส์บ้านเกิดของเขา และยังเป็นส่วนหนึ่งของทีวีซีรีส์เรื่อง Australian Survivor อีกด้วย
เจ้าชายโจเอล ดาวิต มาคอนเนนแห่งเอธิโอเปีย
เจ้าชายโจเอล ดาวิต มาคอนเนนแห่งเอธิโอเปีย (His Imperial Highness Prince Joel David Makonnen Haile Selassie of Ethiopia) ประสูติเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2525 เป็นพระโอรสพระองค์เล็กในใน เจ้าชายเดวิดแห่งเอธิโอเปีย และ เจ้าหญิงแอดี อิมรู มาคอนเนน เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายมาคอนเนน พระราชปนัดดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮยิเล เซลาเซที่ 1 พระญาติวงศ์ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงมีพระเชษฐา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายยกชาน มาคอนเนน ต่อมาในปี 2532 พระยิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์จากปัญหาทางสุขภาพ ขณะลี้ภัยในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในปี พ.ศ. 2536 พระองค์และครอบครัวได้เสด็จเยือนประเทศและเยี่ยมสมาชิกพระราชวงศ์และหลังจากนั้น มรดกของพระอัยยกาของพระองค์ได้รับการคืนสู่พระบุตรทั้งหมด ในปี 2542 พระองค์และพระมารดาพร้อมด้วยพระเชษฐาได้เสด็จไปประทับ ณ แอดดิสอาบาบา ซึ่งพระองค์ทรงงานในสหประชาชาติ และทรงพำนักในประเทศกว่า 2 ปี พรองค์สามารถรับสั่งภาษาสเปน ฝรั่งเศส อิตาลี อัมฮาริก และ ภาษาอังกฤษ
เสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอารีอานา ออสติน มาคอนเนนแห่งเอธิโอเปีย ในเดือนธันวาคม 2548 พระชายารับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งเอธิโอเปีย พระชายา โดยเมื่อพระชายาของพระองค์ทรงเป็นสมาชิกพระราชวงศ์แห่งเอธิโอเปียแล้ว ก็ทรงปฏิบัติพระกรณียกิจ ในด้านมนุษย์สงเคราะห์และอุปถัมภ์องค์กรต่างๆไส้ในพระอุปภัมภ์
ก่อนที่จะมีพระราชพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าชายแฮร์รีกับเมแกน มาร์เกิล พระชายาของพระองค์พร้อมด้วย เจ้าหญิงแองเจลาแห่งลิกเตนสไตน์ เจ้าหญิงโอมา โอกิสมานา ซีคันยีโซ ดลามีนี เอ็มมา ทรันน์ ไวเคาน์เตสเวย์เมานต์ ซิซิล เด เมสซี ซาราห์ คัลเบอร์สัน และ โมนิกา ฟอน นอยมันน์ เป็นสตรีผิวสีที่ทั้งเป็นพระราชวงศ์ สตรีผู้สูงศักดิ์และเป็นเจ้าหญิงจากการประสูติ ซึ่งทั้งหมดได้จัดตั้งสมาคม เจ้าหญิงผิวสี (Princess skin color) ยกเว้นแต่ เมแกน ดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ พระชายาใน เจ้าชายแฮร์รี ดยุกแห่งซัสเซกซ์ ที่ไม่ได้ทรงเข้ารวมงานนี้
สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา
สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (The Recording Industry Association of America หรือ RIAA) เป็นสมาคมที่เป็นตัวแทนของผู้ประกอบกิจการเพลงในสหรัฐ มีสมาชิกจากทั้งค่ายเพลง ตัวแทนจำหน่าย ที่สมาคมกล่าวว่า "เป็นการรวมผู้สร้าง ผู้ผลิต หรือ/และ แจกจ่ายประมาณ ซึ่งมี 90% ของที่ถูกต้องตามกฎหมายเกี่ยวกับเพลง ที่ผลิตและขายในสหรัฐอเมริกา" โดยทำหน้าที่เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของกลุ่มธุรกิจและศิลปินที่อยู่ใน วงการเพลง
สมาคมก่อตั้งในปี 1952 โดยแรกเริ่มเพื่อจัดการ ดูแลด้านเทคนิคของความถี่ในการผลิตแผ่นเสียง ในระหว่างการผลิต จนสมาคมเริ่มพัฒนาเกี่ยวกับมาตรฐานด้านเทคนิค และระบบในอุตสาหกรรมเพลง เช่นเทปแม่เหล็ก (อย่างเทปคาสเซ็ตต์ และเทปดิจิทัล) ซีดี และเทคโนโลยีดิจิทัล
อำเภอกลาง (เทศมณฑลเอฆลีด)
อำเภอกลางแห่งเทศมณฑลเอฆลีด เป็นอำเภอในเทศมณฑลเอฆลีด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 65,798 คนใน 13,783 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือเอฆลีด และมีตำบล 2 ตำบลคือตำบลโฆนเจชต์และตำบลแชฮร์เมยอน ในอดีต ตำบลโฆสโรว์ชีรีนเคยอยู่ในอำเภอนี้ แต่ภายหลังถูกโอนไปขึ้นกับอำเภอกลาง เทศมณฑลออบอเด ในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550
แบรด โจนส์
แบรดลีย์ สก็อต โจนส์  (Bradley Scott Jones) เกิดเมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1982 ที่เพิร์ท ประเทศออสเตรเลีย เล่นตำแหน่งเป็นผู้รักษาประตู ของทีมชาติออสเตรเลียและ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในปัจจุบัน
ชีวิตเริ่มต้น
โจนส์เกิดใน Armadale, Perth, Western Australia พ่อของเขาเป็นชาว อังกฤษ เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมเซาท์บีช, จบการศึกษาในปี 1998 ควบคู่ไปกับเซาท์บีชเมอร์ฮอลลี่โปรและเชนวัตสั โจนส์เซ็นสัญญากับ เบสร์วอเทอร์ ซิตี้ ในออสเตรเลียตะวันตก
มิดเดิลสโบร
เขาได้ลงนามกับ มิดเดิลสโบร หลังจากที่เขาถูกปล่อยตัวออกมาจาก นอริชซิตี เขาเล่นในทีมชุดเยาวชน ก่อนจะเซ็นสัญญากับทีมชุดใหญ่ ในเดือน มีนาคม ปี 1999 เขาได้ลงเล่นกับทีมนัดแรก ใน เอฟเอคัพ รอบที่สาม ที่พบกับ น๊อตส์ เคาน์ตี้ (Notts County) ในปี 2004 และในต่อมา ที่ มิดเดิลสโบร เป็นแชมป์ ลีกคัพ
ลิเวอร์พูล
เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2010 โจนส์เซ็นสัญญากับ ลิเวอร์พูล ในราคา 2,300,000 ปอนด์ เขามีคุณสมบัติเป็น "homegrown" ผู้เล่นภายใต้กฎใหม่พรีเมียร์ลีก
อ้างอิง
1982
ฟอร์ชูนา
เทพีฟอร์ชูนา (Fortuna) เป็นเทพีในตำนานเทพปกรณัมโรมันที่เทียบเท่ากับเทพีไทคี (Tyche) ในตำนานเทพปกรณัมกรีก เทพีฟอร์ชูนาเป็นบุคลาธิษฐานของความมีโชคผู้ที่นำโชคดีมาให้ บางครั้งก็จะปรากฏเป็นสตรีมีผ้าคลุมหน้าหรือตาบอดเช่นเดียวกับการเป็นสัญลักษณ์ของความยุติธรรมในสมัยปัจจุบัน และมาเป็นสัญลักษณ์ของความไม่เที่ยงของชีวิต “เอทร็อกซ์ฟอร์ชูนา” (Atrox Fortuna) เอาชีวิตของหลานสองคนของออกัสตัสผู้ได้รับการศึกษาเตรียมตัวให้รับตำแหน่งในอนาคต เพราะทรงเป็นเทพีแห่งพรหมลิขิตด้วย เทพีฟอร์ชูนาเป็นลูกสาวของเทพจูปิเตอร์ แม้ว่าจะไม่มีคนรักและลูกของตนเองแต่ฟอร์ชูนาก็ได้รับความนับถือจากผู้เป็นแม่ด้วย
วันเฮง มีนะโยธิน
วันเฮง มีนะโยธิน มีชื่อจริงว่า ชยพล มูลศรี  (ชื่อเดิม : แสงสุรีย์ มูลศรี ; ชื่อเล่น : น้อย) เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2528 ที่ตำบลหนองจิก อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม เป็นอดีตแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นมินิมัมเวท (105 ปอนด์)
ประวัติ
วันเฮงชกมวยไทยมาก่อนที่จะหันมาชกมวยสากลอาชีพ โดยครั้งที่ชกมวยไทย วันเฮงจัดเป็นนักมวยหมัดหนัก สามารถชนะน็อกคู่ต่อสู้ได้ทั้งที่ตกเป็นรองอย่างมาก เคยได้แชมป์ของเวทีมวยลุมพินี และมวยไทยมาราธอน วีโก้ สมาร์ท สนามที่ 3 ในรุ่นไลท์ฟลายเวท (108 ปอนด์) มาก่อน จึงได้รับการสนับสนุนให้มาชกมวยสากลอาชีพ
วันเฮงขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2550 ชนะคะแนน โรเอล กาเด จากนั้น ครองแชมป์โลกเยาวชน WBC รุ่นมินิมัมเวท ได้ในการชกสากลอาชีพครั้งที่ 3 เท่านั้น โดยเป็นฝ่ายชนะน็อค หม่า ยิหมิง ยก 1 ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 8 ครั้ง จึงสละ และขึ้นครองแชมป์เงา WBC รุ่นมินิมัมเวท เมื่อ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ชนะคะแนน เจย์สัน โตโรนี จนได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกใน พ.ศ. 2557
วันเฮง ได้แชมป์โลกมาจากการเอาชนะทีเคโอ (ยอมแพ้ไม่ออกจากมุม) ยก 9 (เพราะระฆังในยกถัดไปยังไม่ถูกตี) โอสบัลโด โนโบอา เจ้าของตำแหน่งชาวเม็กซิโก ในการชกภาคบังคับ ซึ่งวันเฮงเป็นรองแชมป์โลก WBC อันดับ 1 ที่เวทีมวยชั่วคราว หน้าศาลากลางจังหวัดกาญจนบุรี เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ซึ่งตรงกับวันลอยกระทงในปีนั้น และป้องกันแชมป์ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาในวันพุธที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ในการชกป้องกันแชมป์รุ่นสตรอว์เวทครั้งที่ 9 วันเฮงชนะทีเคโอ เลรอย เอสตราดา ผู้ท้าชิงชาวปานามาไปได้ในยกที่ 5 ที่จังหวัดมหาสารคามทำให้สถิติการชกของวันเฮงเทียบเท่ากับยอดมวยอย่าง ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ด้วยการชนะ 50 ไฟต์รวดเป็นการชนะน็อก 18 ครั้ง
วันเฮงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตอ่างทอง ชีวิตส่วนตัวชื่นชอบสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี
ฟุตบอลในประเทศอังกฤษ
ต่อมา เอฟเอเริ่มจัดแข่งขันระบบฟุตบอลถ้วย โดยให้ชื่อว่า เอฟเอคัพ เป็นครั้งแรกของอังกฤษและของโลก ตั้งแต่ฤดูกาล 1871-72 จนถึงปัจจุบัน จากนั้น สโมสรฟุตบอล 12 แห่ง ริเริ่มรวมตัวกันเป็นองค์กรฟุตบอลลีก เพื่อจัดการแข่งขันระบบลีกระหว่างกลุ่มสโมสรดังกล่าวเป็นครั้งแรก ในฤดูกาล 1888-89 และยังจัดแข่งขันฟุตบอลถ้วย โดยให้ชื่อว่า ฟุตบอลลีกคัพ ตั้งแต่ฤดูกาล 1960-61 จนถึงปัจจุบัน สำหรับระบบลีก ดำเนินมาเป็นเวลา 104 ปี จนกระทั่งสโมสรฟุตบอล 22 แห่ง (ต่อมาลดลงเหลือเพียง 20 สโมสร) ในลีกระดับชั้นที่ 1 (Division 1) ร่วมกับรูเพิร์ต เมอร์ด็อก นักธุรกิจสื่อสาร เจ้าของเครือข่ายโทรทัศน์สกาย แยกตัวออกมาก่อตั้งลีกสูงสุดขึ้นใหม่ โดยให้ชื่อว่า พรีเมียร์ลีก ตั้งแต่ฤดูกาล 1992-93 จนถึงปัจจุบัน ส่วนองค์กรฟุตบอลลีก ยังคงจัดแข่งขันลีก ในระดับรองลงไปตามเดิม
ประวัติ
การเล่นฟุตบอลครั้งแรกของโลก เท่าที่มีบันทึกไว้เป็นหลักฐาน เกิดขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1170 ส่วนผู้บัญญัติศัพท์ว่า football เป็นครั้งแรก ได้แก่เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดที่สอง ซึ่งต่อมาขึ้นเป็นกษัตริย์ของอังกฤษ เมื่อปี ค.ศ. 1314 จากนั้นมีวิวัฒนาการขึ้นเป็นรูปแบบกีฬาทางการ และมีการกำหนดกติกาอย่างชัดเจนตามลำดับ โดยในยุคแรก ทีมฟุตบอลต่างๆ เกิดขึ้นภายในโรงเรียนและมหาวิทยาลัย จนกระทั่งในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1857 กลุ่มอดีตนักเรียน ของโรงเรียนในเมืองเชฟฟีลด์ รวมตัวกันก่อตั้ง สโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ ขึ้นเป็นสโมสรฟุตบอลแห่งแรกของอังกฤษและของโลก
ส่วนการแข่งขันฟุตบอลนัดแรก ซึ่งมีการลงข่าวในหนังสือพิมพ์เป็นหลักฐาน เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1862 ระหว่างสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์ กับสโมสรฟุตบอลฮัลลัม (Hallam football club) ต่อมาในวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1863 มีการประชุมเป็นครั้งแรก เพื่อก่อตั้งสมาคมฟุตบอลอังกฤษ ซึ่งเป็นสมาคมฟุตบอลแห่งแรกของโลก โดยในปี ค.ศ. 1867 เริ่มแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยยูดาน (Youdan Cup) เป็นครั้งแรกในอังกฤษและของโลก และในปี ค.ศ. 1871 เริ่มแข่งขันฟุตบอลถ้วย ระหว่างสโมสรในระดับชาติคือ เอฟเอคัพ เป็นครั้งแรกในอังกฤษและของโลกเช่นกัน ก่อนหน้านั้น เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1870 มีการแข่งขันฟุตบอลระดับทีมชาติ เป็นครั้งแรกของโลก ที่สนามคริกเก็ตดิโอวัล ในกรุงลอนดอน ซึ่งทีมชาติอังกฤษ เสมอกับทีมชาติสกอตแลนด์ 1:1 ประตู
สืบเนื่องจากที่เอฟเอ ดำเนินการออกระเบียบ สำหรับฟุตบอลระดับอาชีพ เมื่อปี ค.ศ. 1885 ผู้อำนวยการสโมสรแอสตันวิลลา เป็นผู้นัดหมายสโมสรฟุตบอล 12 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งประกอบด้วย เปรสตันนอร์ธเอนด์, โบลตันวันเดอเรอส์, เอฟเวอร์ตัน, เบิร์นลีย์, แอ็กคริงตัน, แบล็กเบิร์นโรเวอส์, แอสตันวิลลา, เวสต์บรอมมิชอัลเบียน, วุลเวอร์แฮมป์ตันวันเดอเรอส์, นอตส์เคาน์ตี, ดาร์บีเคาน์ตี และสโตกซิตี เพื่อร่วมกันก่อตั้งองค์กร ฟุตบอลลีก (The Football League) ขึ้นเพื่อดำเนินการจัดแข่งขัน ฟุตบอลอาชีพในระบบลีก โดยเมื่อแรกเริ่มก่อตั้งปี ค.ศ. 1888 มีเพียงระดับชั้นเดียว และเปรสตันนอร์ธเอนด์ เป็นทีมชนะเลิศ ในการแข่งขันฤดูกาลแรกสุด (1888-89)
ทว่าเมื่อขึ้นฤดูกาลใหม่ (1889-1890) มีสโมสรฟุตบอลบางส่วนจากฟุตบอลลีก แยกตัวไปก่อตั้งองค์กรใหม่ชื่อ พันธมิตรฟุตบอล (Football Alliance) เพื่อจัดแข่งขันระบบลีกในลักษณะเดียวกัน แต่เมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1891-92 พันธมิตรฟุตบอลก็กลับเข้าไปรวมกับฟุตบอลลีกอีกครั้ง เป็นผลให้ฟุตบอลลีกมีสโมสรสมาชิกเพิ่มขึ้นเป็น 28 แห่ง จึงต้องจัดเป็นสองระดับชั้น (Division) แบ่งเป็นระดับชั้นที่ 1 มี 16 สโมสร และระดับชั้นที่ 2 อีก 12 แห่ง ต่อมาในฤดูกาล 1920-21 ฟุตบอลลีกเพิ่มการแข่งขันระดับชั้นที่ 3 และเมื่อฤดูกาล 1958-59 เพิ่มในระดับชั้นที่ 4 ส่วนแอสตันวิลลา เป็นทีมแรกสุดที่ชนะเลิศ ทั้งฟุตบอลลีกและเอฟเอคัพ ในฤดูกาลเดียวกัน เมื่อฤดูกาล 1896-97
ทั้งนี้ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1908 เอฟเอเริ่มดำเนินการจัดแข่งขัน ฟุตบอลการกุศลก่อนเปิดฤดูกาล ชาริตีชีลด์ (Charity Shield; ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น เอฟเอคอมมูนิตีชีลด์ ; The FA Community Shield) ซึ่งผู้ชนะเลิศในครั้งแรกได้แก่ สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด (ผู้ชนะเลิศฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1) ซึ่งชนะควีนส์พาร์กเรนเจอส์ (ผู้ชนะเลิศลีกภาคใต้) ในนัดแข่งใหม่ 4:0 ประตู หลังจากที่นัดแรกเสมอกัน 1:1 ประตู ปัจจุบัน (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974) เอฟเอกำหนดให้จัดขึ้น ที่สนามกีฬาเวมบลีย์เป็นประจำทุกปี ระหว่างผู้ชนะเลิศลีกสูงสุด (ฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 จนถึง ค.ศ. 1992 และเปลี่ยนเป็นพรีเมียร์ลีก ตั้งแต่ ค.ศ. 1993) พบกับผู้ชนะเลิศฟุตบอลถ้วยระดับชาติ (เอฟเอคัพ) หากเป็นทีมเดียวกัน จะแข่งกับรองชนะเลิศของลีกสูงสุดแทน
อนึ่ง ตั้งแต่ฤดูกาล 1960-61 ฟุตบอลลีกยังจัดการแข่งขันฟุตบอลถ้วย โดยให้ชื่อว่า ฟุตบอลลีกคัพ จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ เมื่อปี ค.ศ. 1979 เอฟเอยินยอมให้ก่อตั้งองค์กรชื่อ ระบบลีกแห่งชาติ (The National League System; NLS - เอ็นแอลเอส) เพื่อจัดการแข่งขันฟุตบอลลีกอาชีพ ในระดับชั้นที่ 5 และ 6 เรียกชื่อว่า ฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ (Football Conference) ต่อมาในปี ค.ศ. 1987 เอฟเอนำเอ็นแอลเอส และฟุตบอลคอนเฟอเรนซ์ รวมเข้าเป็นส่วนย่อยของฟุตบอลลีก จากนั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1991-92 รูเพิร์ต เมอร์ด็อก นักธุรกิจสื่อสาร เจ้าของเครือข่ายโทรทัศน์สกาย นัดประชุมร่วมกับสโมสรฟุตบอล ซึ่งอยู่ในการแข่งขันระดับชั้นที่ 1 ของฟุตบอลลีก จำนวน 22 แห่งคือ ลีดส์ยูไนเต็ด, แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด, เชฟฟีลด์เวนส์เดย์, อาร์เซนอล, แมนเชสเตอร์ซิตี, ลิเวอร์พูล, แอสตันวิลลา, นอตติงแฮมฟอเรสต์, เชฟฟีลด์ยูไนเต็ด, คริสตัลพาเลซ, ควีนส์ปาร์กเรนเจอส์, เอฟเวอร์ตัน, วิมเบิลดัน, เชลซี, ท็อตแนมฮอตสเปอร์, เซาแธมป์ตัน, โอลแดมแอธเลติก, นอริชซิตี, โคเวนทรี ซิตี้, อิปสวิชทาวน์, มิดเดิลสโบรช์ และแบล็กเบิร์นโรเวอส์
โดยเมอร์ด็อกหารือกับสมาชิกฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 เสนอผลประโยชน์ จากการถ่ายทอดสดการแข่งขัน เพื่อแลกกับความร่วมมือในการจัดตั้งบริษัทจำกัด เพื่อดำเนินการจัดแข่งขันลีกสูงสุดขึ้นใหม่ทดแทน ผลการประชุมสรุปว่า สมาชิกฟุตบอลลีกระดับชั้นที่ 1 ทั้งหมด ตกลงว่าจะร่วมกันก่อตั้งลีกสูงสุดขึ้นเอง ตั้งแต่วันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 โดยให้ชื่อว่า เอฟเอ พรีเมียร์ลีก ซึ่งดำเนินการโดย บริษัท พรีเมียร์ลีก จำกัด (มหาชน) ซึ่งจดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน และมีสโมสรสมาชิกทั้ง 22 แห่งเป็นผู้ถือหุ้นด้วยอัตราส่วนเท่ากัน เริ่มตั้งแต่ฤดูกาล 1992-93 เป็นต้นไป โดยที่ตั้งแต่ฤดูกาล 1995-96 พรีเมียร์ลีกปรับลดจำนวนสมาชิกลงเหลือเพียง 20 สโมสรจนถึงปัจจุบัน
สิทธิเข้าแข่งขันในระดับทวีปยุโรป
สโมสรที่ประสบความสำเร็จใน พรีเมียร์ลีก เอฟเอคัพ หรือ ลีกคัพ จะมีสิทธิเข้าร่วมแข่งขันในระดับทวีปที่ดูแลโดยยูฟ่ากับทีมสโมสรในประเทศอื่น ในทวีปยุโรป โดยจำนวนทีมที่เข้าแข่งขันจะแตกต่างกันไปตามแต่ฤดูกาล ประมาณ 7-10 ทีม โดยในปัจจุบันระบบจะเป็นดังนี้
เลดี้แห่งชาลอตต์ (วอเทอร์เฮาส์)
เลดี้แห่งชาลอตต์ (The Lady of Shalott) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยจอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์ จิตรกรคนสำคัญชาวอังกฤษของกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์ ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์เทตในกรุงลอนดอนในสหราชอาณาจักร
ภาพ "เลดี้แห่งชาลอตต์" ที่เขียนโดยจอห์น วิลเลียม วอเทอร์เฮาส์ในปี ค.ศ. 1888 เป็นภาพที่มาจากฉากหนึ่งจากกวีนิพนธ์ชื่อเดียวกันที่เขียนโดยลอร์ดอัลเฟรด เทนนีสัน ที่เทนนีสันบรรยายถึงการหนีของสตรีสาว (ที่มาจากพื้นฐานอย่างคร่าว ๆ ของเรื่องราวของอีเลนแห่งแอสโทลัท ผู้โหยหาความรักอันสมบูรณ์แบบจากอัศวินเซอร์ลันซล็อต) ผู้พยายามติดตามเซอร์ลันซล็อตไปยังคาเมลอตของกษัตริย์อาเธอร์ วอเทอร์เฮาส์เขียนภาพนี้สามแบบในปี ค.ศ. 1888 1894 และ 1916
ตามตำนานแล้วเลดี้แห่งชาลอตต์ถูกห้ามไม่ให้มองตรงไปยังความเป็นจริงหรือโลกภายนอก ซึ่งทำให้นางต้องมองโลกจากกระจก และสานสิ่งที่เห็นเป็นพรม เมื่อเห็นหนุ่มสาวที่รักกันเดินเกี่ยวก้อยกันแต่ไกล ๆ ก็ยิ่งทวีความความสิ้นหวังให้แก่เลดี้แห่งชาลอตต์ยิ่งขึ้นไปอีก นางรอเวลาทั้งกลางวันและกลางคือให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติอีก วันหนึ่งเลดี้แห่งชาลอตต์มองเห็นเซอร์ลันซล็อตเดินทางผ่านไปในกระจก นางก็หนีโดยเรือระหว่างที่พายุลงในฤดูใบไม้ร่วง ระหว่างที่แล่นเรือไปยังคาเมลอตและไปยังความตายที่จะมาถึงนางก็ร้องเพลงโศก ไม่นานเท่าใดนักอัศวินและเลดี้แห่งคาเมลอต รวมทั้งเซอร์ลันซล็อตก็มาพบร่างของเลดี้แห่งชาลอตต์แข็งเป็นน้ำแข็ง เซอร์ลันซล็อตจึงสวนมนต์ขอพรให้แก่วิญญาณของเลดี้แห่งชาลอตต์ พรมที่นางทอระหว่างที่ถูกจำขังก็ห้อยอยู่ข้างเรือ
จากตอนที่สี่ของกวีนิพนธ์: ""And down the river's dim expanse Like some bold seer in a trance, Seeing all his own mischance— With glassy countenance Did she look to Camelot. And at the closing of the day She loosed the chain, and down she lay; The broad stream bore her far away, The Lady of Shalott."
กวีนิพนธ์นี้เป็นที่นิยมในบรรดากวีและจิตรกรกลุ่มพรีราฟาเอลไลท์เป็นอันมาก และได้รับการวาดโดยจิตรกรหลายคนที่รวมทั้งดานเต เกเบรียล รอสเซ็ตติ, วิลเลียม มอว์ เอ็กลีย์และวิลเลียม โฮลแมน ฮันท์ ตลอดอาชีพการงานวอเทอร์เฮาส์หมกมุ่นอยู่กับกวีนิพนธ์ของทั้งเทนนีสันและจอห์น คีตส์ และระหว่างปี ค.ศ. 1886 ถึงปี ค.ศ. 1894 วอเทอร์เฮาส์ก็เขียนภาพสามภาพจากกวีนิพนธ์ของทั้งเทนนีสัน
แม้ว่าจะเป็นภาพและโทนจะมีโครงสร้างของศิลปะพรีราฟาเอลไลท์ หัวใจของภาพและรายละเอียดที่สะท้อนระหว่างใบไม้ของต้นไม้ที่ระน้ำและผมและรอยจีบของเสื้อผ้าและพรมเป็นแนวที่เปลี่ยนไปจากองค์ประกอบที่นำมาจากลักษณะของศิลปะฟื้นฟูคลาสสิก ภาพนี้เป็นภาพพรีราฟาเอลไลท์ตรงที่เป็นภาพที่แสดงความเปราะบางและชะตากรรมของสตรีในภาพที่อาบด้วยแสงยามพลบค่ำ สตรีในภาพมองไปยังกางเขนที่วางอยู่ข้างเทียนสามเล่มที่หัวเรือ ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19 เทียนมักจะใช้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิต แต่ในภาพนี้มีเทียนเพียงเล่มเดียวที่ยังคงจุดสว่างอยู่
เฮนรี เทตอุทิศภาพ "เลดี้แห่งชาลอตต์" ให้แก่สาธารณชนในปี ค.ศ. 1894
เพนกวินจักรพรรดิ
เพนกวินจักรพรรดิ (Emperor Penguin) เป็นเพนกวินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาสปีชีส์ต่างๆ ที่มีถิ่นฐานอยู่ในทวีปแอนตาร์กติกา ตัวผู้และตัวเมียมีสีขนและขนาดใกล้เคียงกัน สูงราว 122 cm และหนักระหว่าง 22–37 กิโลกรัม (48–82 ปอนด์) ขนด้านหลังสีดำตัดกันกับขนด้านหน้าตรงบริเวณท้องที่มีสีขาว อกตอนบนสีเหลืองอ่อนและค่อยๆ ไล่ลงมาจนเป็นสีขาว และบริเวณหูเป็นสีเหลืองจัด เพนกวินจักรพรรดิก็เป็นเช่นเดียวกันกับเพนกวินชนิดอื่นที่เป็นนกที่บินไม่ได้ แต่มีรูปร่างที่เพรียวและปีกที่ลู่ตามตัวแต่แข็งแบนเหมือนครีบที่เหมาะกับการเป็นสัตว์น้ำมากกว่าที่จะเป็นนก
อาหารที่บริโภคส่วนใหญ่เป็นปลา และรวมทั้งสัตว์ประเภทกุ้ง-กั้ง-ปู (crustacean) เช่น ตัวเคย และ สัตว์ประเภทเซฟาโลพอดเช่นปลาหมึก เมื่อดำน้ำหาอาหารเพนกวินจักรพรรดิสามารถอยู่ใต้น้ำได้นานถึง 18 นาที และสามารถดำน้ำได้ลึกถึง 535 เมตรเนื่องจากลักษณะหลายอย่างที่ช่วยในการอยู่ใต้น้ำได้นานเช่นโครงสร้างของฮีโมโกลบินที่ทำให้มีชีวิตอยู่ได้ในบรรยากาศที่มีระดับออกซิเจนต่ำ โครงกระดูกที่แน่นที่ช่วยต้านความกดดันสูง (barotrauma) และความสามารถในการลดการเผาผลาญของร่างกาย (กระบวนการสร้างและสลาย) และการปิดการทำงานอวัยวะที่ไม่จำเป็นได้
เพนกวินจักรพรรดิมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีจากการเดินทางราว 50 ถึง 120 กิโลเมตรจากฝั่งทะเลไปยังบริเวณที่ทำการผสมพันธุ์ทุกปีเพื่อที่จะไปหาคู่ ผสมพันธุ์ กกและฟักไข่ และเลี้ยงลูกนกที่เกิดใหม่ และเป็นเพนกวินชนิดเดียวที่ผสมพันธุ์ระหว่างฤดูหนาวแบบอาร์กติก แหล่งผสมพันธุ์อาจจะเป็นบริเวณกว้างใหญ่ที่มีเพนกวินอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นพันๆตัว ตัวเมียจะออกไข่ฟองเดียวทิ้งไว้ให้ตัวผู้ยืนกกระหว่างขาเป็นเวลาสองเดือนขณะที่ตัวเองเดินกลับไปทะเลเพื่อไปหาอาหารให้ตัวเองและนำกลับมาให้ลูกที่เกิดใหม่ เมื่อกลับมาทั้งพ่อและแม่ก็จะสลับกันเลี้ยงลูก อายุเฉลี่ยของเพนกวินจักรพรรดิราว 20 ปีและบางตัวอาจจะถึง 50 ปีก็ได้
อนุกรมวิธาน
เพนกวินจักรพรรดิได้รับการบรรยายจำแนกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1844 โดยนักสัตวศาสตร์จอร์จ โรเบิร์ต เกรย์ผู้ตั้งชื่อสามัญที่มาจากภาษากรีกว่า “ἀ-πτηνο-δύτης” [a-ptēno-dytēs] ที่แปลว่า “นักดำน้ำไร้ปีก” ส่วนชื่อวิทยาศาสตร์ตั้งโดยนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมันชื่อโยฮันน์ ไรน์โฮล์ด ฟอร์สเตอร์ผู้ร่วมเดินทางไปกับกัปตันเจมส์ คุกในการสำรวจมหาสมุทรแปซิฟิกครั้งที่สองระหว่างปี ค.ศ. 1772 ถึง ค.ศ. 1775 นอกจากเพนกวินจักรพรรดิแล้ว ฟอร์สเตอร์ก็ยังตั้งชื่อเพนกวินอื่นๆ อีกห้าสปีชีส์
เพนกวินจักรพรรดิและเพนกวินกษัตริย์ (A. patagonicus) ที่มีลักษณะและสีที่คล้ายคลึงกัน แต่เพนกวินกษัตริย์มีขนาดเล็กกว่าเพนกวินจักรพรรดิ ทั้งสองเป็นสปีชีส์ของสกุล “นกดำน้ำไร้ปีก” สปีชีส์ที่สามเป็นซากดึกดำบรรพ์—เพนกวินริดเกน (A. ridgeni) —พบในบันทึกของซากดึกดำบรรพ์ตั้งแต่ปลายสมัยพลิโอซีน ซึ่งเป็นเวลาราวสามล้านปีมาแล้วในประเทศนิวซีแลนด์ จากการศึกษาพฤติกรรมของพันธุศาสตร์แสดงว่าสกุล “นกดำน้ำไร้ปีก” เป็นฐานตระกูล (basal) หรือเป็นบรรพบุรุษของเพนกวินที่แยกมาเป็นสปีชีส์ต่างๆ ทั้งหมด เมื่อพิจารณาทางด้านพันธุกรรมแล้ว ไมโทคอนเดรียและนิวเคลียสของดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่าการแยกตัวมาเป็นสปีชีส์ต่างๆ เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 40 ล้านปีมาแล้ว