cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง
จักรพรรดินี
พระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างจักรพรรดิเมจิกับฮารูโกะ จัดขึ้นเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2412 ได้รับพระอิสริยยศเป็น "เนียวโง" และ "โคโง" ถือเป็นพระอัครมเหสีพระองค์แรกในรอบหลายร้อยปี แต่พระองค์ไม่สามารถให้ประสูติการพระราชบุตรได้ จักรพรรดิเมจิมีพระราชบุตร 12 พระองค์ ที่เกิดกับนางบาทบริจาริกา 5 ท่าน จักรพรรดินีฮารูโกะทรงเลี้ยงเจ้าชายโยชิฮิโตะ พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของจักรพรรดิเมจิกับบาทบริจาริกาชื่อนารูโกะ ยานางิวาระ ที่ต่อมาเจ้าชายพระองค์ดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมาร หลังจากนั้นพระราชวงศ์ญี่ปุ่นจึงย้ายราชธานีจากเกียวโตไปโตเกียว ในช่วงเปลี่ยนผ่านทางวัฒนธรรมยุคเก่ากับใหม่ จักรพรรดิเมจิมีพระบรมราชโองการให้บรรดาเจ้านายฝ่ายในและนางสนองพระโอษฐ์เข้าศึกษาหลักสากลพื้นฐานกับพระองค์ เพื่อพัฒนาเจ้านายผู้หญิงให้ทัดเทียมชาติตะวันตก
ราชบัลลังก์กัสติยา
ราชวงศ์ฮับสบวร์ก
ฆวนนาเป็นราชินีเพียงในนาม ฟิลิป พระสวามีของพระองค์ครองอำนาจเป็นพระเจ้าเฟลิเป (ฟิลิป) ที่ 1 แห่งกัสติยา เมื่อพระเจ้าเฟลิเปสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1506 พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน พระบิดาของพระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน พระราชินีฆวนนากับพระเจ้าเฟลิเปมีพระโอรสธิดาด้วยกันหกคน เมื่อพระเจ้าเฟร์นันโดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1516 การ์โลส พระโอรสของทั้งคู่ถูกประกาศให้เป็นกษัตริย์แห่งกัสติยาและอารากอนโดยมีอำนาจร่วมกับพระมารดา พระองค์ยังสืบทอดฮับสเบิร์ก เนเธอร์แลนด์ ต่อจากพระบิดา และทรงได้รับเลือกเป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1519 ในชื่อจักรพรรดิคาร์ลที่ 5
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง
ปลายพระชนม์
หลังจักรพรรดิเมจิเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2455 มกุฎราชกุมารโยชิฮิโตะสืบราชสมบัติเป็นจักรพรรดิโยชิฮิโตะ และสถาปนาให้จักรพรรดินีฮารูโกะ ซึ่งเป็นพระมารดาเลี้ยงขึ้นเป็นพระพันปีหลวง (皇太后) สองปีต่อมา พระพันปีฮารูโกะเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2457 ณ พระตำหนักในเมืองนูมาซุ จังหวัดชิซูโอกะ พระบรมศพถูกฝังเคียงข้างพระบรมศพจักรพรรดิเมจิพระสวามี บนเนินเขาฝั่งตะวันออกในฟูชิมิโมโมยามะเรียว แขวงฟูชิมิ เมืองเกียวโต มีการถวายสักการะดวงพระวิญญาณของพระองค์ที่ศาลเจ้าเมจิ หลังการสวรรคตพระองค์ได้รับการเฉลิมพระอภิไธยว่า พระพันปีโชเก็ง เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2457
อิทธิพล
ด้านวัฒนธรรม จักรพรรดินีฮารูโกะสวมฉลองพระองค์อย่างตะวันตกเสด็จไปร่วมในพิธีจบการศึกษาที่โรงเรียนขุนนางเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2429 และวันที่ 10 สิงหาคมปีเดียวกันนั้น พระองค์และพระราชวงศ์สวมฉลองพระองค์อย่างยุโรปเข้าชมการแสดงดนตรีตะวันตกครั้งแรก นับแต่นั้นเป็นต้นมาพระบรมวงศานุวงศ์ญี่ปุ่นจะสวมฉลองพระองค์แบบยุโรปปรากฏต่อธารกำนัล ครั้นเดือนมกราคม พ.ศ. 2430 จักรพรรดินีฮารูโกะทรงพระอักษรเกี่ยวกับการแต่งกายไว้ว่า การแต่งกายแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมนั้นไม่เหมาะกับยุคสมัยใหม่ และเครื่องแต่งกายแบบตะวันตกนั้นคล้ายกับกิโมโนที่คนญี่ปุ่นใส่มาแต่โบราณ ใน ราชกิจจานุเบกษา ซึ่งเป็นเอกสารของไทย ระบุถึงฉลองพระองค์องค์จักรพรรดินีเมื่อคราวถวายเครื่องราชอิสริยาภรณ์เมื่อ พ.ศ. 2442 ไว้ว่า "...เอมเปรสยืนประทับอยู่ มีนารีพนักงานยืนอยู่ด้วยสองนาง แต่งตัวอย่างนารีฝรั่ง..."
ราชบัลลังก์กัสติยา
ราชวงศ์ฮับสบวร์ก
จักรพรรดิคาร์ลอภิเษกสมรสกับอิซาเบลแห่งโปรตุเกส ลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1526 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาที่มีชีวิตรอดสามคน อิซาเบลสิ้นพระชนม์ในการคลอดบุตรในปี ค.ศ. 1539 คาร์ลสละตำแหน่งผู้ปกครองดินแดนของชาวสเปนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1556 ให้พระเจ้าเฟลิเปที่ 2 พระโอรสคนเดียวของพระองค์ เดือนกันยายน ค.ศ. 1556 พระองค์สละตำแหน่งจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ให้แฟร์ดินันด์ผู้เป็นพระอนุชา พระเจ้าเฟลิเปภิเษกสมรสสี่ครั้ง พระองค์แต่งงานครั้งแรกกับมาเรีย มานูเอลา เจ้าหญิงแห่งโปรตุเกสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่ง มาเรียสิ้นพระชนม์หลังให้กำเนิดพระโอรสชื่อการ์โลสได้สี่วัน จากนั้นพระองค์อภิเษกสมรสกับพระราชินีแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ แต่ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระราชินีแมรีสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1558 ในปี ค.ศ. 1559 พระองค์อภิเษกสมรสกับอลิซาเบธแห่งวาลัวส์ ทั้งคู่มีพระธิดาที่มีชีวิตรอดสองคน อลิซาเบธสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1568 ไม่นานหลังแท้งบุตร ในปี ค.ศ. 1570 พระองค์อภิเษกสมรสกับอานน์แห่งออสเตรีย พระธิดาของพระขนิษฐา ทั้งคู่มีพระโอรสที่มีชีวิตรอดหนึ่งคน คือ อนาคตพระเจ้าเฟลิเปที่ 3 แห่งสเปน พระเจ้าฟิลิปที่ 2 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1598 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าฟิลิปที่ 3 พระโอรสเพียงคนเดียวที่มีชีวิตรอดซึ่งอภิเษกสมรสกับมาร์เกอริตแห่งออสเตรีย ลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งที่ห่างกันหนึ่งขั้น ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันแปดคน แต่มีเพียงสี่คนที่มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ มาร์เกอริตสิ้นพระชนม์ตอนพระชนมายุ 26 พรรษา ไม่นานหลังให้กำเนิดพระโอรส
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง
อิทธิพล
ด้านการทูต จักรพรรดินีฮารูโกะทรงต้อนรับจูเลีย แกรนต์ ภรรยาของยูลิซีซ เอส. แกรนต์ อดีตประธานาธิบดีสหรัฐ ระหว่างเยือนประเทศญี่ปุ่น และปรากฏพระองค์เคียงคู่พระราชสวามีเมื่อครั้งสมาคมกับพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวายใน พ.ศ. 2424 ภายในปีเดียวกัน จักรพรรดินีฮารูโกะทรงร่วมถวายการต้อนรับเจ้าชายอัลเบิร์ตและเจ้าชายจอร์จ พระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักรซึ่งเสด็จเยือนญี่ปุ่น เจ้าชายทั้งสองถวายวอลาบีจากออสเตรเลียแก่พระองค์คู่หนึ่ง
ราชบัลลังก์กัสติยา
ราชวงศ์ฮับสบวร์ก
พระเจ้าเฟลิเปที่ 3 สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1621 ผู้สืบทอดตำแห่งต่อคือพระเจ้าเฟลิเปที่ 4 ผู้เป็นพระโอรส ในปี ค.ศ. 1615 พระองค์ได้แต่งงานกับอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาเจ็ดคน แต่มีเพียงพระธิดาคนเดียวที่มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ อลิซาเบธสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1644 และในปี ค.ศ. 1649 พระเจ้าเฟลิเปอภิเษกสมรสใหม่กับมาเรียนาแห่งออสเตรีย พระธิดาของพระขนิษฐา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันห้าคน แต่มีเพียงสองคนที่มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ พระเจ้าการ์โลสที่ 2 พระโอรสเพียงคนเดียวของพระองค์คือผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระบิดาที่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1661 พระเจ้าการ์โลสมีความบกพร่องทั้งทางจิตและทางร่างกายเนื่องจากมีการแต่งงานกันในสายเลือดเดียวกันมาหลายรุ่น พระองค์อภิเษกสมรสสองครั้ง ครั้งแรกกับมารี หลุยส์แห่งเออร์ลีย็องส์ที่สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1689 และครั้งที่สองกับมาเรีย อันนาแห่งนอยบวร์ก พระองค์ไม่มีพระโอรสธิดากับพระมเหสีทั้งสองคน
เมื่อพระเจ้าการ์ลอสสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1700 สงครามสืบราชบัลลังก์สเปนก็อุบัติขึ้น เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ดินแดนถูกรวมเข้าด้วยกันเป็นประเทศเดียวภายใต้ราชบัลลังก์สเปน โดยมีผู้ปกครองคือพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปน พระปนัดดาของพระเจ้าเฟลิเปที่ 4 ผ่านทางพระธิดาจากการแต่งงานครั้งแรก
จักรพรรดินีโชเก็ง พระพันปีหลวง
อิทธิพล
ด้านการทหาร จักรพรรดินีฮารูโกะตามเสด็จจักรพรรดิเมจิไปเมืองโยโกซูกะ จังหวัดคานางาวะ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2429 เพื่อทอดพระเนตรเรือ นานิวะ และ ทากาชิโฮะ ซึ่งเป็นเรือลาดตระเวนลำใหม่ของกองทัพเรือญี่ปุ่น ทดสอบการประลองยุทธและการยิงตอร์ปิโด หลัง พ.ศ. 2430 เป็นต้นมา พระองค์จะปรากฏอยู่เคียงข้างพระราชสวามีหากทรงเสด็จเยี่ยมกองทัพญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการแทบทุกครั้ง ครั้นจักรพรรดิเมจิทรงพระประชวรใน พ.ศ. 2431 จักรพรรดินีฮารูโกะทรงประกอบพระราชกรณียกิจต่าง ๆ แทน เช่น เสด็จออกรับราชทูตจากสยาม เสด็จพระราชดำเนินในพิธีปล่อยเรือรบ และทรงเยี่ยมมหาวิทยาลัยโตเกียว และใน พ.ศ. 2432 จักรพรรดินีฮารูโกะโดยเสด็จพระราชสวามีเยือนเมืองนาโกยะและเกียวโตอย่างเป็นทางการ ขณะที่จักรพรรดิเมจิเสด็จไปทอดพระเนตรฐานทัพเรือที่เมืองคูเรและซาเซโบะ จักรพรรดินีฮารูโกะเสด็จไปสักการะศาลเจ้าที่เมืองนาระ
ด้านการกุศล จักรพรรดิฮารูโกะเป็นที่รู้จักว่าทรงสนับสนุนงานการกุศลและการศึกษาสตรีมาตลอด โดยเฉพาะในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2437–2438) ทรงก่อตั้งและร่วมบริหารสภากาชาดญี่ปุ่น ทรงก่อตั้งทุนจักรพรรดินีโชเก็ง (The Empress Shōken Fund) สำหรับเป็นสวัสดิการในการจัดกิจกรรมในต่างประเทศ หลังจักรพรรดิเมจิทรงย้ายกกองบัญชาการทหารจากโตเกียวไปฮิโรชิมะ ครั้นตามเสด็จพระสวามีเมื่อคราวเยือนฮิโรชิมะในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2438 องค์จักรพรรดินีทรงยืนกรานที่จะเสด็จไปโรงพยาบาลทหารผ่านศึก เพื่อให้กำลังใจแก่ทหารผู้บาดเจ็บทุกวันที่พระองค์มาประทับฮิโรชิมะ
เครื่องจักรนิรันดร์
เครื่องจักรนิรันดร์ (perpetual motion) มีความหมายตรงตามตัวอักษร คือ เครื่องจักรที่ทำงานตราบนิรันดร์ ทำงานได้ไปจนกัลปาวสาน ซึ่งอาจเป็นไปได้ในทางทฤษฎีตามกฎข้อที่หนึ่งของนิวตัน แต่โดยทั่วไปคำนี้ใช้ในความหมายถึง อุปกรณ์หรือระบบที่สามารถผลิตพลังงานออกมามากกว่าพลังงานที่ได้รับเข้าไป ซึ่งเป็นหลักการที่ขัดกับกฎทรงพลังงาน ที่ว่า พลังงานไม่สามารถเกิดขึ้นใหม่หรือถูกทำลายลงไปได้ ดังนั้นเครื่องจักรนี้จึงไม่อาจเป็นไปได้ภายใต้กฎฟิสิกส์ แม้แต่เครื่องจักรนิรันดร์ในความหมายแรกก็ยังเป็นเพียงระบบทางกลที่สามารถทำงานได้ตลอดเวลาโดยยังคงต้องสูญเสียพลังงานไปจากแรงเสียดทานและแรงต้านของอากาศ
หลักการพื้นฐาน
หลักการของเครื่องจักรนิรันดร์จะขัดแย้งกับกฎข้อแรกของเทอร์โมไดนามิกส์ หรือกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์ หรืออาจขัดกับกฎทั้งสองข้อก็ได้ กฎข้อแรกของเทอร์โมไดนามิกส์เป็นกฎการทรงพลังงาน ส่วนกฎข้อที่สองเป็นกฎว่าด้วยเอนโทรปีที่อธิบายได้หลายแบบ ข้อที่เป็นที่เข้าใจกันโดยง่ายคือ ความร้อนจะถ่ายเทจากที่ที่อุณหภูมิสูงไปสู่ที่ที่อุณหภูมิต่ำ อีกข้อคือเอนโทรปีมีแต่ทางจะเพิ่มขึ้น หรืออย่างน้อยก็คงเดิมเท่านั้น และไม่มีเครื่องจักรความร้อนใดจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าเครื่องจักรความร้อนการ์โนต์ (เครื่องจักรความร้อน หมายถึงเครื่องจักรที่ทำงานโดยอาศัยความแตกต่างระหว่างอุณหภูมิ) ดังนั้นเครื่องจักรใดๆ ที่ทำงานในระบบปิดจะไม่สามารถแปลงพลังงานความร้อนไปเป็นงานได้โดยที่มีอุณหภูมิแวดล้อมคงที่
ประเภทของเครื่องจักรนิรันดร์
โดยทั่วไปเครื่องจักรนิรันดร์สามารถแบ่งได้เป็นสองประเภทคือ
ประวัติการสร้าง
มีผู้พยายามสร้างเครื่องจักรนิรันดร์มานานแล้ว ย้อนหลังไปได้ไกลถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยผู้สร้างต่างตั้งชื่อให้แก่เครื่องจักรของตนต่างๆ กันไป เช่น "free energy" (พลังงานฟรี) และ "over unity" (ประสิทธิภาพเกินร้อย) เป็นต้น บันทึกอ้างอิงที่เก่าแก่ที่สุดคือ ปี ค.ศ. 1150 ซึ่งนักคณิตศาสตร์-ดาราศาสตร์ชาวอินเดีย ชื่อภาสกรที่ 2 บรรยายถึงลูกล้อที่เขาอ้างว่าสามารถหมุนไปได้ตลอดกาล หลังจากนั้นมีนักประดิษฐ์มากมายที่พยายามนำเสนอแนวคิดในการสร้างเครื่องจักรนิรันดร์ ซึ่งทั้งหมดเป็นได้เพียงการคำนวณในกระดาษ จนในปี ค.ศ. 1775 Royal Academy of Sciences แห่งกรุงปารีสต้องออกประกาศว่า ทางสถาบันจะไม่รับบทความที่เกี่ยวข้องกับเครื่องจักรนิรันดร์อีก
สิทธิบัตร
การประดิษฐ์เครื่องจักรที่ไม่สามารถทำงานได้จริงเกิดขึ้นมากจนสำนักสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าแห่งประเทศสหรัฐอเมริกา (United States Patent and Trademark Office : USPTO) ต้องประกาศเป็นนโยบายให้ปฏิเสธการออกสิทธิบัตรแก่สิ่งประดิษฐ์ประเภทเครื่องจักรนิรันดร์ที่ไม่มีเครื่องต้นแบบประกอบ เหตุผลข้อหนึ่งในการออกนโยบายนี้ คือ มีนักประดิษฐ์จำนวนหนึ่งอาศัยใบสิทธิบัตรไปใช้โน้มน้าวเหล่านักลงทุนผู้ไม่มีความรู้ ว่าเครื่องจักรที่เขาออกแบบนั้นได้รับการรับรองจากสำนักสิทธิบัตรแล้ว
อย่างไรก็ดี USPTO ก็ได้ออกสิทธิบัตรให้แก่การประดิษฐ์เครื่องยนต์จำนวนหนึ่งซึ่งอ้างว่าสามารถทำงานได้โดยไม่ต้องใช้พลังงาน สิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นได้สิทธิบัตรเนื่องจากความไม่ชัดเจนว่ามันเป็นเครื่องจักรนิรันดร์หรือไม่
สำนักสิทธิบัตรในประเทศอื่นๆ ก็มีนโยบายคล้ายกันนี้ เช่น สำนักสิทธิบัตรของสหราชอาณาจักร (UKPO) ได้ระบุในคู่มือ หมวด 4.05 ว่า
Processes or articles alleged to operate in a manner which is clearly contrary to well-established physical laws, such as perpetual motion machines, are regarded as not having industrial application.
(กระบวนการหรือบทความใดๆ ที่อ้างถึงการทำงานในลักษณะที่เห็นชัดว่าขัดแย้งกับกฎทางฟิสิกส์ซึ่งเป็นที่ยอมรับทั่วไป ดังเช่นเครื่องจักรนิรันดร์ จะไม่ได้รับการรับรองเชิงอุตสาหกรรม)
อูกแห่งปาแย็ง
อูกแห่งปาแย็ง (Hugues de Payens, Hughes de Payns หรือ Hughes de Pagan; Hugh of Payens หรือ Hugh Pagan) (c. 1070-1136) เป็นอัศวินชนแฟรงค์จากจังหวัดช็องปาญ ผู้ก่อตั้งและผู้นำคนแรกของอัศวินเทมพลาร์ เขากับนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โวได้ตั้งกฎปฏิบัติสำหรับภาคีที่ชื่อ กฎละติน (Latin Rule)
อาเรียดนา กูติเอร์เรซ
อาเรียดนา มาริอา กูติเอร์เรซ อาเรบาโล (Ariadna María Gutiérrez Arévalo; เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1993) เป็นนางแบบ นักแสดง และนางงามชาวโคลอมเบียที่ได้รับตำแหน่งมิสโคลอมเบีย 2014 และเป็นรองชนะเลิศ นางงามจักรวาล 2015 หลังจากการประกวดเธอได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง XXX: Return of Xander Cage และได้อันดับ 4 ในเรียลลิตีโชว์ เซเลบริตตีบิกบราเธอร์ 1 ของสหรัฐอเมริกา
ชีวิตส่วนตัว
กูติเอร์เรซเกิดในซินเซเลโฮ ประเทศโคลอมเบีย ตอนอายุ 7 เดือนพ่อแม่ของเธอย้ายได้ไปบาร์รังกิยาและเธอเรียนได้ที่โรงเรียนเยอรมันบาร์รังกิยา
กูติเอร์เรซ เป็นนักศึกษา ก่อนที่จะได้รับตำแหน่งมิสโคลอมเบีย 2014 เธอได้รับรางวัล Senorita Sucre (มิสซูเกรโคลอมเบีย 2014) ปัจจุบันเธอทำงานเป็นนางแบบมืออาชีพ
มิสโคลอมเบีย 2014
กูติเอร์เรซได้เข้าร่วมการประกวดมิสโคลอมเบีย 2014 โดยเป็นตัวแทนของจังหวัดซูเกร และเธอได้รับตำแหน่งมิสโคลอมเบีย 2014 เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2014
เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 กูติเอร์เรซได้มอบมอบมงกุฎให้แก่อันเดรอา โตบาร์ มิสโคลอมเบีย 2015
รายชื่อเขตผู้ว่าราชการของจอร์แดนเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์
นี่คือ รายชื่อเขตผู้ว่าราชการของจอร์แดนเรียงตามดัชนีการพัฒนามนุษย์ ณ ปี 2562
ยุทธการที่เนินพอร์กช็อป
ยุทธการที่เนินพอร์กช็อป (Battle of Pork Chop Hill; 폭찹고지 전투; 石峴洞北山戰鬥) ประกอบด้วยคู่ยุทธการทหารราบที่เกี่ยวข้องกับสงครามเกาหลีในช่วงเดือนเมษายนและกรกฎาคม ค.ศ. 1953 อันเป็นการต่อสู้ในขณะที่กองบัญชาการสหประชาชาติ (UN) และจีนกับเกาหลีเหนือได้เจรจาความตกลงการสงบศึกเกาหลี ในสหรัฐ พวกเขาถกเถียงกันเพราะทหารหลายคนถูกฆ่าตายสำหรับภูมิประเทศที่ไม่มีความคุ้มค่าเชิงกลยุทธ์หรือยุทธวิธี แม้ว่าชาวจีนจะเป็นฝ่ายแพ้ในแง่จำนวนต่อทหารสหรัฐที่ถูกสังหารและบาดเจ็บไปหลายต่อหลายครั้ง ยุทธการครั้งแรกยังได้รับการพรรณาในนิยายอิงประวัติศาสตร์สถานที่ตั้ง พอร์กช็อปฮิลล์: ดิอเมริกันไฟติงแมนอินแอกชัน, โคเรีย, สปริง 1953 โดยเอส.แอล.เอ. มาร์แชล ซึ่งได้ทำเป็นภาพยนตร์พอร์กช็อปฮิลล์ ที่มีการเสมอกัน โดยสหประชาชาติเป็นฝ่ายชนะยุทธการครั้งแรก แต่จีนเป็นฝ่ายชนะยุทธการครั้งที่สอง
สหประชาชาติได้รับการสนับสนุนหลักจากสหรัฐ โดยชนะยุทธการครั้งแรกเมื่อชาวจีนขาดการติดต่อและถอนตัวหลังจากการสู้รบสองวัน ส่วนยุทธการครั้งที่สองเกี่ยวข้องกับกองทหารที่มากขึ้นทั้งสองฝ่าย และต่อสู้อย่างเป็นเวลาห้าวันก่อนที่กองกำลังสหประชาชาติจะยอมให้เนินเขาแก่กองกำลังจีนโดยถอนตัวออกจากแนวรบหลัก
ภูมิหลัง
เนินเขาสูงที่มีความสูง 300 เมตร (980 ฟุต) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อเพราะรูปร่างภูมิประเทศคล้ายพอร์กช็อป (เนื้อหมูสันนอกติดกระดูก) ได้ถูกยึดครั้งแรกโดยกรมทหารม้าที่ 8 ของสหรัฐในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1951 ซึ่งถูกยึดอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1952 โดยกองร้อยไอจากกรมทหารราบที่ 180 ของสหรัฐ ส่วนกองพันที่ 1 ของกรมทหารราบที่ 21 ของไทย ซึ่งประจำอยู่ที่กองพลทหารราบที่ 2 ของสหรัฐได้ป้องกันตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1952 และตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1952 มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการป้องกันตอนของแนวรบของกองพลทหารราบที่ 7 ของสหรัฐ เนินพอร์กช็อปเป็นหนึ่งในด่านหน้าที่มีเนินเขาหลายแห่งตามแนวต้านหลัก (MLR) ของสหประชาชาติ ที่ได้รับการป้องกันโดยกองร้อยหรือหมวดทหารเดี่ยว ซึ่งอยู่ในบังเกอร์กระสอบทรายที่เชื่อมต่อกับสนามเพลาะ
ทั้งกองบัญชาการสหประชาชาติและกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนได้ใช้ปฏิบัติการทางทหารเพื่อใช้ประโยชน์หรือแถลงทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการเจรจาสงบศึกตั้งแต่ต้น ค.ศ. 1952 ยุทธการครั้งแรกที่เนินพอร์กช็อปเกิดขึ้นใกล้กับปฏิบัติการลิตเติลสวิตช์ โดยการแลกเปลี่ยนเชลยศึกที่ป่วยและบาดเจ็บซึ่งกำหนดไว้ในวันที่ 20 เมษายน ซึ่งกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนได้มีคำสั่งอนุญาตให้การโจมตีเดือนเมษายน เพื่อแสดงให้เห็นว่าข้อตกลงดังกล่าวในการเจรจาซึ่งเป็นที่ถกเถียงกัน ไม่เท่ากับการฝืนที่จะสู้ต่อไปหากจำเป็น
การสูญเสียด่านหน้า
ในคืนการจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1953 กองพันของกรมกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนที่ 423 กองพลที่ 141 ได้เข้ายึดโอลด์บอลดี (เนิน 266) ซึ่งเป็นด่านหน้าใกล้กะบเนินพอร์กช็อป และเข้าถล่มกองร้อยบี กองพันโคลอมเบียของกรมทหารราบที่ 31 ได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งบังคับบัญชาโดยพันโท อัลเบร์โต รุยซ์ โนโบอา ระหว่างการสับเปลี่ยนกำลังในยุทธการครั้งที่ห้าเพื่อโอลด์บอลดี ผู้บัญชากรมทหารคือพันเอก วิลเลียม บี. เคิร์น ได้สั่งให้กองร้อยซีของกองพันโคลอมเบียสับเปลี่ยนกำลังกองร้อยบีแม้จะมีการคัดค้านของผู้บัญชาการโคลอมเบีย โดยการจู่โจมทั้งสองกองร้อยได้เกิดขึ้นท่ามกลางการสับเปลี่ยน สองวันแห่งการต่อต้านอย่างแข็งกร้าวโดยกองร้อยบีและซีที่บาดเจ็บสาหัสและสะบักสะบอมได้ล้มเหลวในการยึดเนินเขาคืน เนื่องจากความล้มเหลวของหน่วยบัญชาการกรมทหารที่ 31 ในการส่งกำลังเสริม ทำให้ทางสหประชาชาติสั่งให้จากไป การต่อสู้เบื้องต้นนี้ทำให้เนินพอร์กช็อปถูกโจมตีสามด้าน และในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า หน่วยลาดตระเวนของกองกำลังกองทัพอาสาประชาชนจะทำการหยั่งดูท่าทีทุกคืน
ในคืนวันที่ 16 เมษายน กองร้อยอี ทหารราบที่ 31 (ร้อยโท ทอมัส ยู. แฮร์โรลด์) ได้วางกำลังที่เนินพอร์กช็อป ไม่นานก่อนเที่ยงคืน การระดมยิงคุ้มกันด้วยปืนใหญ่กองทหารปืนใหญ่ได้ส่อให้เห็นการโจมตีของทหารราบอย่างกะทันหันโดยกองพันของกรมทหารที่ 201 กองกำลังกองทัพอาสาประชาชน เนินพอร์กช็อปถูกบุกรุกอย่างรวดเร็วแม้ว่าโพรงของทหารสหรัฐจะปกป้องบังเกอร์ที่แยกต่างหาก ส่วนที่อื่นในเขตป้องกันนี้ ตำแหน่งอื่นได้ถูกโจมตี โดยการกดดันกองพลที่ 7 ทั้งหมด
อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์
400px|right|thumb|การสังเคราะห์กรดอะมิโนแบบชเตร็คเคอร์
อาด็อล์ฟ ชเตร็คเคอร์ (Adolph Strecker; 21 ตุลาคม ค.ศ. 1822 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1871) เป็นนักเคมีชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองดาร์มชตัท เป็นบุตรของลูทวิช ชเตร็คเคอร์ เรียนที่โรงเรียนในเมืองดาร์มชตัท ก่อนจะเรียนต่อด้านวิทยาศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยกีเซิน หลังเรียนจบ ชเตร็คเคอร์กลับไปเป็นครูที่ดาร์มชตัท ก่อนจะทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์และอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยกีเซิน ในปี ค.ศ. 1850 ชเตร็คเคอร์คิดค้นวิธีสังเคราะห์กรดอะมิโนจากสารกลุ่มแอลดีไฮด์หรือคีโทน ต่อมาเขาเดินทางไปดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยคริสเทียเนีย (มหาวิทยาลัยออสโลในปัจจุบัน) ในนอร์เวย์ และดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยทือบิงเงินในปี ค.ศ. 1860 เขาศึกษาสารหลายชนิดจนทำให้สุขภาพย่ำแย่ ต่อมาในปี ค.ศ. 1870 ชเตร็คเคอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเวือทซ์บวร์ค แต่เสียชีวิตที่นั่นในหนึ่งปีต่อมา
เปรีเกอ
เปรีเกอ (Périgueux; Peireguers หรือ Periguers) เป็นเมืองหลักของจังหวัดดอร์ดอญในแคว้นนูแวลากีแตน ประเทศฝรั่งเศส เมืองเปรีเกอตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของฝรั่งเศส
อุทยานแห่งชาติเขาหลวง
อุทยานแห่งชาติเขาหลวง เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในท้องที่ จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้ถูกจัดตั้งขึ้นตามมติคณะรัฐมนตรี กำหนดให้ป่าเขาหลวงและป่าอื่นๆ ในท้องที่จังหวัดนครศรีธรรมราช รวม 14 ป่า เป็นอุทยานแห่งชาติ กรมป่าไม้ได้ทำการสำรวจเบื้องต้นเกี่ยวกับสภาพพื้นที่บริเวณป่าเขาหลวงจะถูกวาตภัย ในปี พ.ศ. 2505 ทำให้ไม้ขนาดใหญ่ล้มโค่นเป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นป่าแห่งนี้ยังมีคุณค่าควรแก่การเก็บรักษาไว้ เพื่อประโยชน์ในการพักผ่อนหย่อนใจ การศึกษา ค้นคว้าวิจัยและคุ้มครองรักษาพันธุ์สัตว์ป่า นับว่าควรค่าแก่การจัดเป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งต่อมาได้มีมติคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ จากการประชุมครั้งที่ 1/2517 เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2517 เห็นชอบในหลักการให้จัดตั้งเป็นอุทยาน โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดบริเวณที่ดินป่าเขาหลวงในท้องที่ตำบลดอนตะโก ตำบลกะทูน ตำบลเขาพระ ตำบลพิปูน ตำบลยางค้อม อำเภอพิปูน ตำบลละอาย อำเภอฉวาง ตำบลสวนขัน ตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง ตำบลท่างิ้ว อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ ตำบลอินทคีรี ตำบลทอนหงส์ อำเภอพรหมคีรี และตำบลเขาแก้ว ตำบลท่าดี ตำบลกำโลน อำเภอลานสกา ตำบลกรุงชิง ตำบลนบพิตำ ตำบลนาเหรง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช ให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 91 ตอนที่ 216 ลงวันที่ 18 ธันวาคม 2517 นับเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งที่ 9 ของประเทศ
ทรัพยากรป่าไม้
เนื่องจากพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาหลวง มีพื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนเทือกเขาสูง โดยอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ประมาณตั้งแต่ 100 เมตรขึ้นไปถึง 1,835 เมตร มีสภาพภูมิอากาศแบบคาบสมุทร มีฝนตกตลอดปี เนื่องจากพื้นที่เป็นภูเขาสูงทำให้ได้รับน้ำฝนจากมรสุมทั้งสองด้าน คือ ลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้ความชื้น และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยสูง พืชพรรณไม้ที่ขึ้นส่วนใหญ่จึงเป็นสังคมพืชป่าดงดิบชื้น (Tropical Rain Forest) หรืออาจเรียกว่าป่าดงดิบ เป็นป่าไม้ที่มีใบสีเขียวตลอดทั้งปี สภาพป่ารกทึบทั้งในเรือนยอดของไม้ใหญ่ และชั้นไม้พื้นล่าง ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของอุทยานแห่งชาติทั้งหมด พันธุ์พืชซึ่งเป็นพืชประจำถิ่นที่สำคัญ และเป็นไม้ที่มีค่าที่สำคัญทางเศรษฐกิจ ส่วนใหญ่เป็นพืชในวงศ์ Dipterocarpaceae ได้แก่ ไม้ในตระกูลยาง (Dipterocarpus spp.) ตะเคียนทอง (Hopea odorata) ไข่เขียว (Parashorea stellata) ตะเคียนทราย (Shorea gratissima) สยาขาว (S. leprosula) กระบากดำ (S. ferinosa) กระบากขาว (Anisoptera costata) พันจำ (Vatica cinerea) นอกจากนี้ยังมีพันธุ์พืชในวงศ์อื่นๆ ได้แก่ หลุมพอ (Intsia palembanica) เอียน (Neolitsea zeylanica) เชียด (Cinnanomum iners) อบเชย(C. bejolghota) เทพทาโร(C. porrectum) จำปาป่า (Michelia champaca) สังโต้ง (Aglaia andamanica) แดงควน (Eugnia rhomboidea) ชุมแพรก (Hertiera javanica) เสียดช่อ (H. sumatrana) สุเหรียญ (Toona febrifuga) ยมป่า (Ailanthus triphysa) ยวน (Koompassia excelsa) ขมิ้นตอง (Horsfieldia grandis) และขุนไม้ (Podocarpus wallichianus)
สำหรับพันธุ์พืชที่หายากได้แก่ เต่าร้างยักษ์ (Caryota obtuse) รวมทั้งหวายชนิดต่างๆ ในสกุล Calamus ได้แก่ หวายหอม (Calamus javensis) หวายไม้เท้า(C. scipionum) หวายแส้ม้า (C. bousigonii) หวายกำพวน(C. longisetus) สกุล Daemonorops) ได้แก่ หวายขี้ไก่ (Deamonorops brachystachys) หวายจากจำ(D. grandis) หวายขี้เหร่(D. kunstleri) สกุล Korthalsia ได้แก่ หวายเถาใหญ่ หรือหวายแดง (Korthalsisa grandis) และหวายเถาหนู (K. rigida) นอกจากนี้มีไผ่สกุล Gigantochloa ได้แก่ ไผ่ผาก (Gigantochloa hasskarliana) ไผ่เกรียบ (G. Apus) และสกุล Schizostachyum ได้แก่ เมี่ยงไผ่ (Schzoatachyum blumei) และไผ่โป (S. brachycladum) เป็นต้น ปัจจุบันเต่าร้างยักษ์ลดจำนวนลงอย่างมาก ซึ่งอาจจะสูญพันธุ์ไปในอนาคต เนื่องจากสภาพนิเวศน์เปลี่ยนแปลงไป นอกจากนี้ยังมีบัวแฉก (Dipteris conjugate) และบัวแฉกใบมน (Cheiropleuria bicuspis) ซึ่งเป็นเฟิร์นประจำถิ่นของอุทยานแห่งชาติเขาหลวง และพืชสำคัญที่เป็นพืชประจำถิ่นประเทศไทย พบเฉพาะถิ่นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ในเขตอุทยานแห่งชาติเขาหลวงคือ กุหลาบป่า (Rhododendron taiense)
ทรัพยากรสัตว์ป่า
ผลการสำรวจชนิด และประชากรสัตว์ป่าในอุทยานแห่งชาติเขาหลวง พบว่าอุทยานแห่งชาติเขาหลวง เป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าไม่น้อยกว่า 327 ชนิด โดยมีรายละเอียดดังนี้
โสภาค สุวรรณ
โสภาค สุวรรณ นามปากาของ รำไพพรรณ สุวรรณสาร (ปัจจุบัน ใช้นามสกุล ศรีโสภาค ตามสามี; เกิด 18 สิงหาคม พ.ศ. 2487) ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2556 นักเขียนนวนิยาย เช่น ฟ้าจรดทราย
ประวัติ
เป็นลูกสาวของ สุนทร สุวรรณสาร และ จำนรรจ์ (วสันตสิงห์) สุวรรณสาร จบมัธยมศึกษาปีที่ 6  ที่โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์  และจบมัธยมปีที่ 8  ที่โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนแวนต์ จบปริญญาตรี ที่มหาวิทยาลัยเวียนนา ออสเตรีย แต่งงานกับนายแพทย์มงคล ศรีโสภาค  มีบุตร 3 คน คือ "เก้า" ชิดศุภางค์ วีคส์ , "ฟาง" อภิรมย์รัช โรสแลนสกี้ และ "นก" นทสรวง ศรีโสภาค
เคยทำงานรับราชการที่โรงพยาบาลศรีธัญญา เริ่มนำวิธีใช้ดนตรีในการรักษาผู้ป่วยทางจิตและปัญญาอ่อนเป็นแห่งแรก เป็นผู้แทนรัฐบาลไทยในการประชุมจิตบำบัดระหว่างประเทศ ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย
ผลงาน
เริ่มต้นการเขียน จากการติดตามบิดาซึ่งเป็นทูตไปหลายประเทศ ทำให้ผูกพันนวนิยายขึ้นในแนวต่างๆ กัน และได้เริ่มงานเขียนในสตรีสารเป็นฉบับแรกขึ้นชื่อเรื่อง "เสียงกระซิบจากริมหาด"
กู่
กู่ หรือ จินฉาน  ("หนอนไหมทอง") เป็นพิษซึ่งได้มาจากสัตว์พิษตามความเชื่อทางภาคใต้ของประเทศจีนโดยเฉพาะแถบหนานเยฺว่ ทำขึ้นโดยนำสัตว์พิษชนิดต่าง ๆ (เช่น ตะขาบ งู แมลงป่อง) ใส่ลงในภาชนะ แล้วปิดผนึก ปล่อยให้สัตว์เหล่านั้นบริโภคกันเอง ตัวสุดท้ายที่รอดมาเพียงหนึ่งเดียวเชื่อว่า มีพิษร้ายแรงที่สุด มักนำมาใช้ในกิจกรรมทางไสยศาสตร์ เช่น ฆ่าคน ทำร้ายคน หรือก่อโรคภัยไข้เจ็บ คติชนจีนยังเชื่อว่า วิญญาณของกู่สามารถกลายร่างเป็นสัตว์หลายชนิด เช่น หนอน บุ้ง ตะขาบ งู กบ สุนัข หรือสุกร
กู่
อักษรจีนนั้นเป็นแผนภูมิรูปภาพ (pictogram) กล่าวคือ อักษรแต่ละตัวเกิดจากการวาดรูปแทนสิ่งหนึ่ง ๆ สำหรับคำว่า "กู่" นั้น เกี่ยวข้องกับคำว่า "ฉง" (蟲) ที่แปลว่า สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ เช่น แมลง หนอน บุ้ง ฯลฯ และอักษร "ฉง" ในภาษาจีนนั้นเป็นรูปงูหรือหนอน ส่วนอักษร "กู่" (蠱) เป็นการรวมอักษร "ฉง" เข้ากับอักษร "หมิ่น" (皿) ที่แปลว่า โหล ตุ่ม ไห ฯลฯ ฉะนั้น ความหมายดั้งเดิมของ "กู่" ก็คือ ฉงที่อยู่ในไห
เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่พบคำว่า "กู่" คือ จารึกคำพยากรณ์ในสมัยราชวงศ์ชาง อายุราว 140 ปีก่อน ค.ศ.
จินฉาน
คำว่า "จินฉาน" เป็นไวพจน์ของคำว่า "กู่" พบครั้งแรกในเอกสารสมัยราชวงศ์ถัง เขียนขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 7 เป็นพระนิพนธ์ซึ่งหลี่ เสียน (李賢) โอรสของจักรพรรดิถังเกาจง (唐高宗) เขียนอธิบายหนังสือ โฮ่วฮั่นชู (後漢書; "หนังสือฮั่นสมัยหลัง") โดยใช้คำ "จินฉาน" เป็นชื่อเครื่องประดับงานศพที่ทำขึ้นจากทองคำ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ซู เอ้อ (蘇鶚) เขียนหนังสือพรรณนาว่า "จินฉาน" เป็นตัวหนอนสีทองที่ผู้คนร่ำลือกัน ได้มาจากแคว้นกัศมีร์ของอินเดีย
ส่วนหลุยซา เชน (Louisa Schein) ระบุว่า คนทั่วไปกลัวชาวเหมียว โดยเฉพาะสตรีชาวเหมียว มานานหลายร้อยปี เพราะพวกเขาเลี้ยงกู่ไว้ใช้ฆ่าคน ใครถูกพิษกู่ จะทำค่อย ๆ ตายอย่างทุกข์ทรมาน
เจ.เจ.เอ็ม. ดี กรูต (J.J.M. de Groot) อ้างถึงหนังสือฉบับหนึ่งในสมัยราชวงศ์ซ่งที่พรรณนาว่า จินฉานเป็นตัวหนอนสีทอง เลี้ยงด้วยไหมที่ได้จากดินแดนฉู่ มูลของหนอนจินฉานนี้ถ้าใส่ลงในอาหาร ใครกินเข้าไปก็จะตายอย่างประหลาด หนอนเช่นนี้ทำให้ผู้เลี้ยงร่ำรวยมาก แต่กำจัดยาก ไม่ว่าน้ำ ไฟ ดาบ หรืออาวุธอื่น ก็ไม่อาจทำอันตรายหนอนนี้ได้
กรูตยังอ้างถึงหนังสือเรื่อง เถี่ยเหวย์ชานฉงถาน (鐵圍山叢談) ที่ไช่ เทา (蔡絛) แต่งขึ้นในคริสต์วรรษที่ 12 ว่า จินฉานเกิดขึ้นครั้งแรกในรัฐฉู่ (蜀國) ซึ่งปัจจุบันคือมณฑลเสฉวน แล้วภายหลังแพร่ไปในหูเป่ย์ หูหนาน ฝูเจี้ยน กว่างตง และกว่างซี
นอกจากนี้ กรูตอ้างถึงหนังสือที่เฉิน ฉางชี่ (陳藏器) เภสัชกรสมัยราชวงศ์ถัง ประพันธ์ขึ้น ว่า กู่แมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานที่บริโภคไหมเป็นอาหารนั้น เอาไหมเช่นนั้นเผาไฟใช้เป็นยาแก้พิษกู่ดังกล่าวได้ ทั้งพรรณนาว่า ยามกลางวัน กู่ดูคล้ายตัวหนอนสีทอง มักขดตัวเหมือนแหวนสวมนิ้ว และมักบริโภคผ้าไหมลายดอกไม้หรือผ้าไหมแดงเหมือนหนอนกินใบไม้
โมทาวน์
โมทาวน์เรเคิดส์ (Motown Records) เป็นค่ายเพลง ก่อกำเนิดในดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งโดยเบอร์รี กอร์ดี จูเนียร์ เมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1959 ในชื่อ แทมลาเรเคิดส์ (Tamla Records)
โมทาวน์ยังมีบทบาทสำคัญในการผสานเพลงป็อปหลากเชื้อชาติ โดยเป็นค่ายเพลงแรกที่มีเจ้าของเป็นคนแอฟริกัน-อเมริกัน และมีศิลปินส่วนใหญ่เป็นศิลปินชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่ประสบความสำเร็จข้ามมายังเพลงป็อป ในทศวรรษ 1960 โมทาวน์ประสบความสำเร็จกับเพลงที่ทำในลักษณะโซลเป็นหลัก ที่เรียกว่า เดอะโมทาวน์ซาวด์ ซึ่งเป็นประเภทหนึ่งของดนตรีโซล ที่ได้รับอิทธิพลเด่นชัดจากเพลงป็อป
โมทาวน์ออกผลงานหลากหลายแนวเพลง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีชื่อเสียงจากเพลงแนวอาร์แอนด์บี โซล ฮิปฮอป และป็อป ในปี 1972 โมทาวน์ได้ย้ายจากดีทรอยต์มายังลอสแอนเจลิส และยังถือเป็นบริษัทอินดี้จนเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน ค.ศ. 1988 เมื่อกอร์ดีได้ขายบริษัทให้กับ เอ็มซีเอ และบอสตันเวนเจอร์ส ซึ่งจากนั้นเปลี่ยนไปเป็นบริษัทโพลีแกรมในปี 1994 มีสำนักงานหลักในนิวยอร์กซิตี ปัจจุบันโมทาวน์เรเคิดส์ เป็นค่ายย่อยของ เดอะยูนิเวอร์ซัลโมทาวน์/ยูนิเวอร์ซัลรีพับลิกกรุป ซึ่งย่อยมาจากยูนิเวอร์ซัลกรุป
อเล็กซ์ โมลตัน
อเล็กซานเดอร์ เอริก "อเล็กซ์" โมลตัน ซีบีอี (Alexander Eric "Alex" Moulton, 9 เมษายน ค.ศ. 1920 - 9 ธันวาคม ค.ศ. 2012) เป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์ชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงในฐานะผู้ออกแบบระบบกันสะเทือนของรถยนต์มินิ
อเล็กซ์ โมลตันเกิดในครอบครัวนักอุตสาหกรรมยางพารา ปู่ทวดของเขาเป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกอุตสาหกรรมยางวัลกาไนซ์ในสหราชอาณาจักร  หลังจบการศึกษาจากวิทยาลัยมาร์โบโรฮ์ และคิงส์คอลเลจ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โมลตันทำงานเป็นวิศวกรออกแบบเครื่องยนต์ จากนั้นได้ทำงานในบริษัทของครอบครัว และเมื่อออกมาตั้งบริษัท โมลตัน ดีเวลล็อปเมนต์ส เป็นของตัวเอง ก็ได้ใช้ประสบการณ์ในอุตสาหกรรมยางพารา ออกแบบระบบกันสะเทือนแบบใหม่ ที่ใช้เบ้ายาง ให้กับรถยนต์มินิรุ่นใหม่ของเซอร์ อเล็กซ์ อิซซิโกนิส ทำให้มีระบบกันสะเทือนที่มีขนาดเล็ก และมีประสิทธิภาพ
อเล็กซ์ โมลตันยังมีชื่อเสียงในฐานะผู้ออกแบบจักรยาน ที่ใช้ล้อขนาดเล็ก และใช้ระบบกันสะเทือนแบบเบ้ายางเช่นเดียวกับรถมินิ ใช้ชื่อการค้าว่า จักรยานโมลตัน
วัดตูม (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดตูม ตั้งอยู่ริมถนนสายประตูชัย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นวัดที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา โดยใช้เป็นที่สำหรับลงเครื่องพิชัยสงคราม วัดตูมได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์เรื่อยมาและได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวงในรัชกาลที่ 4
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐินหลายครั้ง โดยเฉพาะในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้มีการทำพิธีลงยันต์และอักขระลงในธงไชยพระครุฑพ่าห์เพื่อพระราชทานเป็นธงไชยเฉลิมพลแก่ทหารในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญภายในวัดตูม คือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เป็นพระพุทธรูปสำริดทรงเครื่องปางมารวิชัย โดยมีลักษณะพิเศษ คือ บนพระเศียรขององค์พระสามารถเปิดออกและมีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลา เชื่อกันว่าเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์สามารถรักษาโรคภัยให้หายได้ และผู้มีขอพรมักจะประสบผลสำเร็จ โดยเฉพาะในด้านอาชีพหน้าที่การงาน
สิ่งที่น่าสนใจ
พระพุทธรูปซึ่งมีลักษณะพิเศษคือ พระเศียรตอนเหนือพระนลาฎ (หน้าผาก) เปิดออกได้และพระเกศมาลาถอดได้ ภายในพระเศียรเป็นบ่อกว้างลึกลงไปเกือบถึงพระศอ มีน้ำไหลซึมออกมาตลอดเวลาเหมือนหยาดเหงื่อ เป็นน้ำใสเย็นบริสุทธิ์ปราศจากมลทิน สามารถรับประทานได้โดยปราศจากอันตรายใดๆ และไม่แห้งขาดหาย พระพุทธรูปองค์นี้เป็นพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ทรงเครื่อง ปางมารวิชัย นามเดิมของท่านคือ "หลวงพ่อทองสุขสัมฤทธิ์" เรียกกันเป็นสามัญว่า "หลวงพ่อสุข" หน้าตักกว้าง 87 เซนติเมตร สูง 1.50 เมตร สร้างสมัยใดไม่ปรากฏตำนาน เป็นพระทรงเครื่องแบบมหาจักรพรรดิ์ราชาอธิวาสสวมมงกุฎ มีกุณฑลทับทรวง สังวาลพาหุรัดประดับด้วยเนาวรัตน์ ประทับนั่งขัดสมาธิ พระพุทธรูปองค์นี้จะเปิดเศียรพระทุกวันที่ 1 ของเดือน
อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล
อุทยานแห่งชาติดอยขุนตาล เป็นอุทยานแห่งชาติที่ตั้งอยู่ในอำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูนและอำเภอห้างฉัตร อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง สภาพพื้นที่เป็นป่าอุดมสมบูรณ์ เป็นแหล่งต้นน้ำ สามารถเดินทางโดยรถไฟมาลงที่สถานีรถไฟขุนตาน ซึ่งเป็นที่ตั้งอุโมงค์ขุนตาน อุโมงค์รถไฟที่ยาวที่สุดในประเทศไทย สร้างโดยชาวเยอรมัน
สภาพอุทยาน
ป่าดอยขุนตาลเป็นป่า 1 ใน 14 แห่ง ที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติในการประชุม เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2502 ให้จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติ ซึ่งกรมป่าไม้ได้ประกาศให้ป่าในท้องที่บางส่วนของตำบลทาปลาดุก อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน เป็นป่าสงวนแห่งชาติป่าดอยขุนตาล ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 116 (พ.ศ. 2506) ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 80 ตอนที่ 82 วันที่ 13 สิงหาคม 2506 เนื้อที่ 39,206.25 ไร่ และในท้องที่บางส่วนของตำบลเวียงตาล ตำบลวอแก้ว อำเภอห้างฉัตร และตำบลบ้านเอื้อม อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง เป็นป่าสงวนแห่งชาติป่าดอยขุนตาลตาม กฎกระทรวงฉบับที่ 359 (พ.ศ. 2511) ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 85 ตอนที่ 109 วันที่ 22 พฤศจิกายน 2511 เนื้อที่ 120,625 ไร่
แหล่งท่องเที่ยว
ย.1 เป็นที่ตั้งบ้านพักรับรองของการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ใช้เป็นที่ประทับแรมระหว่างการก่อสร้างอุโมงค์ ระยะทางห่างจากที่ทำการอุทยาน 1,500 เมตร ปัจจุบันเปิดให้บริการแก่นักท่องเที่ยว
ย.2 ระยะทางห่างจาก ย.1 ประมาณ 800 เมตร บริเวณนี้มีสนเขาอยู่หนาแน่น มีความร่มเย็นสวยงามตามธรรมชาติ ในอดีตเคยเป็นแค็มป์ของบริษัททำไม้ หลังจากนั้น หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ได้ซื้อพื้นที่นี้เพื่อสร้างบ้านพักและปลูกสวนดอกไม้ สวนผลไม้ เป็นสถานที่พักผ่อนส่วนตัว มีสวนลิ้นจี่ สถานที่นี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชเสด็จไปพักผ่อนอิริยาบถที่เรือนรับรองนี้ 2 ครั้ง เมื่อปี พ.ศ. 2512 และ พ.ศ. 2516
ย.3 ห่างจาก ย.2 ประมาณ 3,500 เมตร มีสภาพเป็นป่าดิบเขา และมีนกป่า เช่น นกสาลิกาเขียว นกพญาไฟใหญ่ นกปีกลายสกอต นกไต่ไม้หน้าผากกำมะหยี่ บริเวณนี้เป็นสถานที่ที่คณะมิชชันนารีอเมริกันคริสตจักร ได้สร้างบ้านพักและเดินทางมาพักผ่อนในเดือนเมษายนเป็นประจำทุกปี ปัจจุบันบ้านพักอยู่ในการดูแลของมหาวิทยาลัยพายัพ จังหวัดเชียงใหม่ และเปิดบริการให้แก่นักท่องเที่ยวทั่วไป
ย.4 อยู่ห่างจาก ย.3 มาประมาณ 1,000 เมตร เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของทิวเขาขุนตาน ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นสถานที่ส่องกล้องทางไกล ซึ่งเรียกว่า ม่อนส่องกล้อง สามารถมองเห็นทัศนียภาพตัวเมืองลำปางได้อย่างชัดเจน
สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดีย
สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดีย (Indian Heart Association; อักษรย่อ: IHA) พร้อมด้วย สมาคมโรคหลอดเลือดสมองแห่งอินเดีย (Indian Stroke Association; อักษรย่อ: ISA) เป็นองค์การที่อุทิศตนเพื่อสร้างความตระหนักด้านสุขภาพเกี่ยวกับหัวใจร่วมหลอดเลือดและโรคหลอดเลือดสมองในหมู่ประชากรเอเชียใต้ องค์การได้รับการก่อตั้งโดย ดร. เสวิถ ราว และ ดร. ศิศิร ราว ในสังกัดโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ด และเบิร์กลีย์-ยูซีเอสเอฟ ซึ่งองค์การนี้ได้ให้การสนับสนุนและจัดค่ายสุขภาพระบบหัวใจในประเทศอินเดียเพื่อสร้างความตระหนักเกี่ยวกับโรคระบบหัวใจหลอดเลือด และมีสำนักงานใหญ่ในจูบิลีฮิลส์ ไฮเดอราบาด ประเทศอินเดีย
องค์การได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการแผนกเครื่องมือศัลยกรรมทรวงอก และหัวใจร่วมหลอดเลือดสำหรับสำนักมาตรฐานแห่งอินเดีย กระทรวงสาธารณสุขใน ค.ศ. 2013 นอกจากนี้ องค์การดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์บทความในหนังสือพิมพ์ที่มีชื่อเสียง เช่น เดอะฮินดี และอีนาฑุ รวมทั้งหน้าแรกของหน้าเว็บมหาวิทยาลัยไรซ์ ส่วนใน ค.ศ. 2019 องค์การได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการบริหารของสมาคมโรคหัวใจแห่งเอเชียแปซิฟิก ซึ่งเป็นสมาคมสหวิทยาการหัวใจร่วมหลอดเลือดชั้นนำในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก
ทั้งนี้ สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียได้รับการนำเสนอในกรณีศึกษาของหนังสือพิมพ์ดิอีโคโนมิสต์เกี่ยวกับการระบาดของโรคหัวใจในเอเชียใต้ประจำ ค.ศ. 2018 และสมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียยังดำเนินการองค์การในเครือ ซึ่งคือสมาคมโรคหลอดเลือดสมองแห่งอินเดีย โดยมุ่งเน้นที่การสร้างความตระหนักเกี่ยวกับโรคหลอดเลือดสมอง
การยอมรับ
สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียได้รับเชิญให้เข้าร่วมการประชุมสุดยอดองค์การด้านสุขภาพหัวใจระดับโลกจำนวนมาก รวมถึงการประชุมประจำปีของสหพันธ์หัวใจโลกและการประชุมดิอีโคโนมิสต์ฮาร์ตเฮลธ์ในทวีปเอเชีย สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียยังได้รับการยอมรับว่าเป็นสมาชิกเต็มรูปแบบของคณะอนุกรรมการโรคหัวใจสำหรับสำนักมาตรฐานแห่งอินเดียในกระทรวงสาธารณสุขในประเทศอินเดีย ทั้งนี้ องค์การมีผู้สนับสนุนและที่ปรึกษาที่โดดเด่น ทั้ง ดร. ซี. อาร์. ราว ผู้ได้รับเหรียญวิทยาศาสตร์แห่งชาติ และ ดร. นีล ฟรานซิส เลน อดีตที่ปรึกษาด้านวิทยาศาสตร์ของประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ ส่วน ดร. เอ. พี. เจ. อับดุล กลาม อดีตประธานาธิบดีอินเดียผู้ล่วงลับ เป็นที่ปรึกษาของสมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดีย
หุ้นส่วน
จนถึงปัจจุบัน องค์การได้ร่วมมือกับแพทย์ที่มีชื่อเสียง เช่น แพทย์โรคหัวใจและศัลยแพทย์จากโรงพยาบาลอะพอลโล, สถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์กฤษณะ และโรงพยาบาลวิษณุ สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียได้ดำเนินการหรือสนับสนุนค่ายตรวจคัดกรองโรคหัวใจในรัฐอานธรประเทศ, รัฐมหาราษฏระ, รัฐเตลังคานา และรัฐทมิฬนาฑู ตลอดจนได้สนับสนุนหรือให้คำแนะนำกิจกรรมอื่น ๆ ทั่วประเทศอินเดีย องค์การยังได้ร่วมมือกับสมาคมนักศึกษาแพทย์แห่งอินเดีย (IMSA) ซึ่งเป็นองค์การตัวแทนนักศึกษาแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ส่วนใน ค.ศ. 2015 สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียได้ร่วมมือกับมูลนิธิหัวใจเด็ก ซึ่งเป็นองค์การไม่แสวงหาผลกำไรในเดลี ประเทศอินเดีย เพื่อระดมทุนสำหรับการรักษาโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดสำหรับครอบครัวที่มีปัญหาทางการเงิน และใน ค.ศ. 2018 สมาคมโรคหัวใจแห่งอินเดียได้ร่วมมือกับสิโพล ซึ่งเป็นชุมชนออกกำลังกายเต้นรำบอลลีวูดที่ใหญ่ที่สุดในโลก
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา (พ.ศ. 2303 - 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2350) มีพระนามเดิมว่า ลา เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ประสูติแต่เจ้าจอมมารดามา เป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระประวัติ
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา หรือพระนามเดิมว่า ลา ประสูติในปี พ.ศ. 2303 เป็นพระโอรสลำดับที่ 7 ในสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ประสูติแต่เจ้าจอมมารดามา จึงเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2310 พระองค์ลาทรงติดตามสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกกับเจ้าจอมมารดาไปประทับที่เมืองพิษณุโลกจนพระบิดาเสด็จสวรรคต พระองค์จึงได้ปลงพระศพและนำพระอัฐิมาถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2325 ทรงสถาปนาพระอนุชาเป็น สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา ให้ประทับอยู่นิเวศน์เดิมของกรมพระราชวังบวรสถานมงคล เมื่อปี พ.ศ. 2328 ทรงรับราชการเป็นยกกระบัตรทัพในสงครามเก้าทัพ และร่วมตีเมืองเชียงใหม่กับสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท
สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา ประชวรสิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2350 พระชันษา 48 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดบพิตรพิมุขวรวิหาร พระอัฐิของพระองค์ประดิษฐานอยู่ที่หอพระนาก วัดพระศรีรัตนศาสดาราม
พระโอรสธิดา
พระองค์มีพระโอรสธิดาจำนวนมากพระองค์หาทราบพระนามได้หมด เท่าที่ปรากฏพระนามมีจำนวน 17 องค์ เท่าที่พบมีรายพระนามดังต่อไปนี้
ซึ่งเชื้อพระวงศ์เหล่านี้ถูกเรียกกันโดยสามัญว่า "พวกเจ้ากรมหลวงจักรเจษฎา" เป็นต้นราชสกุล เจษฎางกูร
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
มีนักแสดงผู้รับบท สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา ได้แก่
จังหวัดชุมพรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชุมพร พ.ศ. 2554''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2550 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
บรรยากาศการเลือกตั้ง
บรรยากาศการหาเสียงเลือกตั้งซบเซามาก เนื่องจากผู้สมัครของแต่ละพรรคการเมืองที่ส่งลงสมัครในแต่ละเขตไม่ค่อยออกหาเสียง และชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่เคยรู้จัก หรือมีบทบาททางการเมืองในพื้นที่มาก่อนเลย ยกเว้นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพรรคประชาธิปัตย์
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดชุมพร
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองชุมพร (ยกเว้นตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา ตำบลหาดพันไกร ตำบลบางลึก และตำบลถ้ำสิงห์) และอำเภอสวี (ยกเว้นตำบลเขาทะลุและตำบลเขาค่าย)
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอท่าแซะ อำเภอปะทิว และอำเภอเมืองชุมพร (เฉพาะตำบลวังใหม่ ตำบลบ้านนา ตำบลหาดพันไกร ตำบลบางลึก และตำบลถ้ำสิงห์)
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอหลังสวน อำเภอละแม อำเภอพะโต๊ะ อำเภอทุ่งตะโก และอำเภอสวี (เฉพาะตำบลเขาทะลุ และตำบลเขาค่าย)
เวกเตอร์พอยน์ติง
เวกเตอร์พอยน์ติง (Poynting vector) เป็น ปริมาณทางกายภาพ ที่แสดงความหนาแน่นของการไหลของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า มีขนาดเป็นพลังงานที่ผ่านหน่วยพื้นที่ต่อหน่วยเวลา หน่วยเอสไอที่ใช้คือวัตต์ต่อตารางเมตร (W/m2)
ชื่อเวกเตอร์พอยน์ติงได้รับการตั้งชื่อตามผู้ริเริ่มนำมาใช้ในปี 1884 คือ จอห์น เฮนรี พอยน์ติง (John Henry Poynting) ในคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทิศทางของการแผ่ บางครั้งคนจึงเข้าใจความหมายของชื่อผิดว่ามาจากคำว่า pointing ที่แปลว่า "การชี้" อย่างไรก็ตาม ในตัวกลางแบบแอนไอโซทรอปิก เวกเตอร์พอยน์ติงจะชี้ไปในทางที่ต่างจากการแผ่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า
เวกเตอร์พอยน์ติง S นิยามโดย
โดยในที่นี้ E คือ ความแรงสนามไฟฟ้า และ H คือ ความแรงสนามแม่เหล็ก
สำหรับในสุญญากาศ จะได้ว่า
สำหรับภายในตัวกลาง สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็กของตัวกลางคือ โดยต้องคูณด้วยความสามารถในการซึมผ่านสัมพัทธ์ \mu_s และเวกเตอร์พอยน์ติงจะกลายเป็น
กฎการอนุรักษ์
ไดเวอร์เจนซ์ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
โดยที่ความหนาแน่นของพลังงานของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าคือ
ดังนั้นได้สมการของความต่อเนื่องเป็น
สมการนี้แสดงกฎทรงพลังงานในสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ด้านขวามือแสดงถึงพลังงานที่สูญเสียไปเมื่อสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทำงานกับประจุไฟฟ้าเนื่องจากแรงโลเรินตส์ โดยตีความได้ว่าเป็นกำลังไฟฟ้าต่อหน่วยปริมาตร
นอกจากนี้แล้ว ปริพันธ์ต่อพื้นที่ของเวกเตอร์พอยน์ติงคือ
มาร์แชลล์ วอร์เรน ไนเรนเบิร์ก
มาร์แชลล์ วอร์เรน ไนเรนเบิร์ก (Marshall Warren Nirenberg; 10 เมษายน ค.ศ. 1927 – 15 มกราคม ค.ศ. 2010) เป็นนักชีวเคมีและนักพันธุศาสตร์ชาวอเมริกัน เกิดที่นครนิวยอร์ก เป็นบุตรของแฮร์รี เอ็ดเวิร์ด ไนเรนเบิร์กและมิเนอร์วา บายคอฟสกี ในวัยเด็กไนเรนเบิร์กป่วยเป็นโรคไข้รูมาติก ครอบครัวจึงย้ายไปอยู่ที่เมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา ไนเรนเบิร์กสนใจวิชาชีววิทยาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเรียนจบปริญญาตรีด้านวิทยาศาสตร์และปริญญาโทด้านสัตววิทยาจากมหาวิทยาลัยฟลอริดา ก่อนจะเรียนต่อปริญญาเอกด้านชีวเคมีที่มหาวิทยาลัยมิชิแกน
ด้านชีวิตส่วนตัว ไนเรนเบิร์กแต่งงานครั้งแรกกับเพรอลา ซอลส์แมน นักเคมีจากสหพันธ์มหาวิทยาลัยแห่งรีโอเดจาเนโรและเพื่อนร่วมงานที่ NIH จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2001 และแต่งงานใหม่ในปี ค.ศ. 2005 กับเมอร์นา เอ็ม. ไวส์แมน ศาสตราจารย์ด้านระบาดวิทยาและจิตเวชศาสตร์ วิทยาลัยแพทย์และศัลยแพทย์ มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ไนเรนเบิร์กเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งที่นครนิวยอร์กในปี ค.ศ. 2010
อนุสรณ์สถานประธานเหมา
อนุสรณ์สถานประธานเหมา หรือที่รู้จักกันในชื่อ สุสานของเหมาเจ๋อตง ตั้งอยู่ที่ใจกลางจัตุรัสเทียนอันเหมิน ในกรุงปักกิ่ง บนพื้นที่เดิมของอดีตประตูจงหวาเหมิน  ซึ่งเป็นประตูหลักทางตอนใต้ของนครจักรพรรดิ ในสมัยราชวงศ์หมิง และชิง เป็นสถานที่พำนักแห่งสุดท้ายของเหมา เจ๋อตง บิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน และประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่ปี 2486 จนถึงแก่อสัญกรรมในปี 2519
แม้ว่าเหมา เจ๋อตง จะปรารถนาให้เผาศพของเขา แต่ความปรารถนาของเขากลับถูกเพิกเฉย การก่อสร้างอนุสรณ์สถานเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากที่เหมาถึงแก่อสัญกรรม
ร่างของประธานเหมาถูกดอง และถูกเก็บรักษาไว้ในโถงกลางของอนุสรณ์ ในโลงแก้วที่มีแสงสลัว ถูกอารักขาโดยทหารกองเกียรติยศ
อนุสรณ์สถานประธานเหมาเปิดให้สาธารณชนเข้าชมทุกวันยกเว้นวันจันทร์
ประวัติ
อนุสรณ์สถานสร้างขึ้นไม่นานหลังจากการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 พิธีวางศิลาฤกษ์มีขึ้นในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519 และสร้างเสร็จสมบูรณ์ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ประธานฮั่ว กั๋วเฟิง ซึ่งดูแลโครงการก่อสร้างได้เขียนป้ายชื่ออนุสรณ์สถานด้วยลายมือของตนเอง
วัสดุจากทั่วประเทศจีนถูกนำมาใช้สร้างและตกแต่งทั่วทั้งอาคาร เช่น หินแกรนิตจากมณฑลเสฉวน จานลายครามจากมณฑลกวางตุ้ง, ต้นสนจากเมืองหยานอัน ในมณฑลส่านซี, เมล็ดสาโทเลื่อยจากภูเขาเทียนชาน ในเขตปกครองตนเองซินเจียง, หินกรวดสีจากหนานจิง, ควอตซ์สีน้ำนมจากภูเขาคุนหลุน, ไม้สนจากมณฑลเจียงซี และตัวอย่างหินจากยอดเขาเอเวอเรสต์ น้ำและทรายจากช่องแคบไต้หวันยังถูกใช้เพื่อเน้นย้ำถึงการอ้างสิทธิ์ของสาธารณรัฐประชาชนจีนเหนือไต้หวัน
อนุสรณ์สถานแห่งนี้ปิดปรับปรุงเป็นเวลา 9 เดือนในปี พ.ศ. 2540 ก่อนที่จะเปิดอีกครั้งในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2541
ประติมากรรม
ภายในอนุสรณ์สถานมีรูปปั้นของเหมา เจ๋อตง และมีประติมากรรม 4 อีกชิ้นที่ตั้งอยู่ด้านนอกโถงอนุสรณ์สถาน
การเข้าชม
ปัจจุบันอนุสรณ์สถานเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักท่องเที่ยว และมักจะมีบุคคลสำคัญจากต่างประเทศและเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนมาเยี่ยมชมบ่อยครั้ง ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ เช่น ฟิเดล คาสโตร ผู้นำคิวบา และประธานาธิบดีนิโคลัส มาดูโร แห่งเวเนซุเอลา ที่มาเยี่ยมชมหอรำลึกระหว่างการเดินทางเยือนจีน
ในวันที่ พ.ศ. 2562 ประธานาธิบดีสี จิ้นผิงพร้อมด้วยสมาชิกโปลิตบูโรคนอื่นๆ ของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เยี่ยมชมอนุสรณ์สถานประธานเหมา
มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
มหาวิทยาลัยปักกิ่ง(Peking University) (北大; Chinese: 北京大学, pinyin: Běijīng Dàxué) Bei-Da) นิยมเรียกกันว่าเป่ยต้า เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติของจีน 1 ใน 9 (C9 League) เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยชิงหฺวา เป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ชั้นนำของรัฐที่มีชื่อเสียง มีสถาปัตยกรรมแบบจีนที่โดดเด่น มหาวิทยาลัยปักกิ่งมีบทบาทต่อการเคลื่อนไหวเชิงสัญลักษณ์ทางการเมืองในปี พ.ศ 2532 ในปัจจุบันมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของจีน และจากการจัดลำดับโดยคอกโครัลลีไซมอนส์ มหาวิทยาลัยปักกิ่งอยู่ในลำดับที่ 22 ของโลก และลำดับ 5 ในเอเชีย
ประวัติ
ก่อตั้งขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง ในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2441 ในชื่อมหาวิทยาลัยจักรวรรดิ์ปักกิ่ง ต่อมาเกิดเหตุการณ์การปฏิวัติซินไฮ่ ในปี พ.ศ. 2454 ราชวงศ์ชิงถูกล้มล้างอันเป็นจุดสิ้นสุดของจักรวรรดิจีนอายุกว่า 2,000 ปี เริ่มต้นของการปกครองแบบสาธารณรัฐของจีน มหาวิทยาลัยแห่งชาติปักกิ่ง (National Peking University) ก่อตั้งโดยพรรคชาตินิยมจีน (ก๊กมินตั๋ง) ในปี พ.ศ. 2463 มหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นมหาวิทยาลัยแรกที่รับนักศึกษาหญิงเข้ามาศึกษาในระดับอุดมศึกษาสมัยใหม่ของจีน และเมื่อพรรคก๊กมินตั๋งพ่ายแพ้สงครามกลางเมืองจีน เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์ประกาศตั้ง สาธารณรัฐประชาชนจีนมหาวิทยาลัยแห่งชาติปักกิ่งสูญเสียสถานะความเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติที่แต่งตั้งโดยพรรคก๊กมินตั๋ง และต้องย้ายวิทยาเขตออกจากในเมืองไปอยู่บริเวณชานเมือง (วิทยาเขตเดิมอยู่บริเวณพระราชวังต้องห้าม) แต่มหาวิทยาลัยยังคงเป็นมหาวิทยาลัยที่ดึงดูดปัญญาชนจากทั่วแผ่นดินจีน จากเหตุการณ์การชุมนุมประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินโดยมีนักศึกษาและปัญญาชนจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นแกนนำ ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐที่มีชื่อเสียงลำดับต้นๆของแผ่นดินใหญ่ เป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ(National Key Universities) ที่มีอัตราการสอบแข่งขันเข้าศึกษามากที่สุดในแผ่นดินจีน
สาขาวิชาที่เปิดสอน
วิทยาลัย/ภาควิชา/สำนักวิชา/สถาบัน/ศูนย์ ที่เปิดสอนในหลักสูตรปริญญาตรี
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา
ก่อตั้งในชื่อ ฟุบบ็อลกลุบบาร์ซาโลนา ใน ค.ศ. 1899 โดยกลุ่มของนักฟุตบอลชาวสวิส, อังกฤษ, เยอรมัน และ กาตาลา นำโดยฌูอัน กัมเป สโมสรถือเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและสะท้อนความเป็นชาตินิยมของชาวกาตาลา โดยมีคำขวัญทางการว่า Més que un club (แปลว่า "[เป็น] มากกว่าสโมสร") เพลงประจำสโมสรคือเพลง "กันดัลบาร์ซา" เขียนโดย เฌามา ปิกัส และฌูแซ็ป มาริอา อัสปินัส และสิ่งที่แตกต่างจากสโมสรอื่นคือ ผู้สนับสนุนหรือแฟนคลับของทีมมีสิทธิ์เป็นเจ้าของและบริหารทีม บาร์เซโลนาถือเป็นสโมสรฟุตบอลที่ร่ำรวยที่สุดในโลกเป็นอันดับ 4 ในด้านของรายได้ โดยมีรายได้ประจำปี 582 ล้านยูโร ใน ค.ศ. 2021 สโมสรยังเป็นคู่ปรับอันยาวนานกับเรอัลมาดริดและนัดการแข่งขันระหว่างสองทีมนี้เรียกว่า "เอลกลาซิโก" บาร์เซโลนามักใช้ชุดแข่งขันทีมเหย้าเป็นสีกรมท่าและสีแดงโกเมนเป็นหลัก จึงเป็นที่มาของฉายา "เบลากรานา" (Blaugrana)
บาร์เซโลนาเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงทั้งในการแข่งขันภายในประเทศ และในระดับนานาชาติ สำหรับการแข่งขันในประเทศ สโมสรชนะเลิศถ้วยรางวัล 77 รายการ โดยชนะเลิศลาลิกา 27 สมัย, โกปาเดลเรย์ 31 สมัย (สถิติสูงสุด), ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 14 สมัย (สถิติสูงสุด), โกปาเอบาดัวร์เต 3 สมัย และโกปาเดลาลิกา 2 สมัย ในส่วนของการแข่งขันระดับทวีปและระดับโลก สโมสรชนะเลิศถ้วยรางวัล 22 รายการ ได้แก่ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก 5 สมัย, ยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ 4 สมัย (สถิติสูงสุด), ยูฟ่าซูเปอร์คัพ 5 สมัย (สถิติร่วม), ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ 3 สมัย และ ลาตินคัพ 2 สมัย พวกเขายังมีสถิติชนะเลิศรายการอินเตอร์-ซิตีส์แฟส์คัพ 3 สมัย ซึ่งถือถ้วยต้นแบบของการแข่งขันยูฟ่าคัพ สโมสรยังได้รับการจัดอันดับอยู่ในอันดับหนึ่งโดยสหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลระหว่างประเทศถึงห้าครั้ง ใน ค.ศ. 1997, 2009, 2011, 2012 และ 2015 และใน ค.ศ. 2022 บาร์เซโลนาอยู่ในอันดับหกตามการจัดอันดับค่าสัมประสิทธิ์สโมสรฟุตบอลยุโรปโดยยูฟ่า
นอกจากนั้น บาร์เซโลนายังเป็นสโมสรเดียวของลีกยุโรปที่ลงแข่งขันในฟุตบอลระหว่างทวีปครบทุกฤดูกาลนับตั้งแต่ ค.ศ. 1955 และเป็น 1 ใน 3 สโมสรที่ไม่เคยตกชั้นจากลีกสูงสุดของสเปน (ลาลิกา) ร่วมกับอัตเลติกเดบิลบาโอและเรอัลมาดริด ใน ค.ศ. 2009 บาร์เซโลนากลายเป็นสโมสรแรกจากสเปนที่ชนะเลิศ 3 รายการใหญ่ ได้แก่ ลาลิกา, โกปาเดลเรย์ และยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก และในปีเดียวกันนั้นยังทำสถิติเป็นสโมสรแรกที่ชนะเลิศการแข่งขันมากถึง 6 รายการภายในปีเดียวกัน โดยคว้าตำแหน่งชนะเลิศเพิ่มได้อีก 3 รายการได้แก่: ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา, ยูฟ่าซูเปอร์คัพ และ ฟีฟ่าคลับเวิลด์คัพ และจากการชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 2015 พวกเขากลายเป็นสโมสรแรกของยุโรปที่ชนะเลิศการแข่งขันสามรายการหลักในฤดูกาลเดียวกันได้สองครั้ง ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2008–2012 ภายใต้การฝึกสอนของเปป กวาร์ดิโอลา บาร์เซโลน่าชนะเลิศการแข่งขันมากถึง 14 รายการภายในระยะเวลาเพียง 4 ปี และทีมชุดนั้นได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในทีมที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ฟุตบอล
บาร์เซโลนาเป็นหนึ่งในสโมสรที่ได้รับการสนับสนุนและการติดตามจากแฟนฟุตบอลมากที่สุดในโลก และสโมสรมีสื่อสังคมออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในโลกในบรรดาทีมกีฬาทุกประเภท ผู้เล่นของบาร์เซโลนาได้รับรางวัลซึ่งเป็นเกียรติประวัติระดับโลกมากมาย เช่น รางวัลบาลงดอร์ (12 ครั้ง), รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมประจำปีของยูฟ่า (7 ครั้ง) โดยผู้ชนะเลิศรางวัลได้แก่ โรนัลโด, โรมารีอู, รอนัลดีนโย และรีวัลดู ใน ค.ศ. 2010 ผู้เล่นสามตัวหลักที่เติบโตมาจากศูนย์ฝึกเยาวชนของสโมสร ลิโอเนล เมสซิ, อันเดรส อินิเอสตา และชาบิเอ อาร์นันดัส ได้รับเลือกให้เป็นผู้เล่นที่ดีที่สุดในโลกสามอันดับแรกในการประกาศรางวัลบาลงดอร์ ซึ่งเป็นสถิติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับผู้เล่นหลายคนที่ฝึกฝนมาจากสถาบันแห่งเดียวกัน นอกจากนี้ บาร์เซโลนายังมีสถิติผู้เล่นที่ได้รับรางวัลรองเท้าทองคำของยุโรปมากที่สุดในประวัติศาสตร์ (8 ครั้ง) บาร์เซโลนายังเป็นหนึ่งในสโมสรฟุตบอลที่มีมูลค่าสูงที่สุดในโลก และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018 บาร์เซโลนาเป็นทีมกีฬาทีมแรกของโลกที่มีค่าเหนื่อยเฉลี่ยของผู้เล่นในทีมชุดใหญ่เกินกว่า 10 ล้านปอนด์ (13.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ต่อปี
จุดกำเนิดของสโมสร (1899–1922)
[[ไฟล์:Futbol club barcelona - notas de sport.jpg|thumb|250px|alt="SPORT NOTES PORT NOTES Our friend and partner, Mr. Kans Kamper, from the Foot-Vall Section of the <<Sociedad Los Deportes>> and former Swiss champion, wishing to organize some matches in Barcelona, requests that everyone who likes this sport contact him, come to this office Tuesday and Friday nights from 9 to 11."|ประกาศโฆษณาของกัมเปใน โลสเดปอร์เตส — แปลภาษาไทย
"หมายเหตุกีฬา" เพื่อนและหุ้นส่วนของเรา นายกันส์ กัมเป จากแผนก Foot-Vall ของ 'Sociedad Los Deportes' และอดีตแชมป์ชาวสวิส มีความประสงค์จะจัดบางการแข่งขันในบาร์เซโลนา ขอให้ทุกท่านที่ชื่นชอบกีฬานี้ติดต่อเขามาที่สำนักงานนี้ในคืนวันอังคาร และศุกร์เวลา 21:00–23:00 นาที" ]] เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม 1899 ฌูอัน กัมเป ได้ลงประกาศโฆษณาใน โลสเดปอร์เตส ว่ามีความต้องการที่จะก่อตั้งสโมสรฟุตบอล โดยได้รับการตอบรับอย่างดีในการนัดพบกันที่ฆิมนาซิโอโซเล เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน โดยมีผู้เล่น 11 คนมาร่วมประชุมได้แก่: วอลเตอร์ ไวลด์ (ผู้บริหารคนแรกของสโมสร), ลุยส์ ดีออสโซ, บาร์โตเมว เตร์ราดัส, ออตโต กุนเซิล, ออตโต แมเยอร์, เอนริก ดูกัล, เปเร กาบอต, กาเลส ปูคอล, ชูเซป โยเบต, จอห์น พาร์สันส์ และวิลเลียม พาร์สัน ทำให้ ฟุบบ็อลกลุบบาร์ซาโลนา ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการ
เมื่อวันที่ 14 มีนาคม 1909 สโมสรได้ย้ายไปสนามกัมเดลาอินดุสเตรีย ที่มีที่นั่งจุ 8,000 คน จากปี 1910 ถึง 1914 บาร์เซโลนาได้ร่วมลงแข่งในถ้วยพิรินีที่ประกอบด้วยทีมที่ดีที่สุดของล็องก์ด็อก, มีดี, อากีแตน (ฝรั่งเศสใต้), ประเทศบาสก์ และกาตาลุญญา ในเวลานั้นถือเป็นการแข่งขันที่ดีที่สุดที่เปิดให้เข้าแข่งขัน ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น สโมสรได้เปลี่ยนภาษาอย่างเป็นทางการของสโมสรจากภาษาสเปนกัสติยา (Castilian Spanish) เป็นภาษากาตาลา และค่อย ๆ เพิ่มความสำคัญให้กับสัญลักษณ์ที่สำคัญของอัตลักษณ์กาตาลา เพื่อให้แฟนที่สนับสนุนสโมสรแต่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรระหว่างการแข่งขันและเพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของอัตลักษณ์กลุ่มของสโมสร