cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปลาฉลามพยาบาล
มีความยาวได้ถึงเกือบ 4 เมตร น้ำหนักกว่า 300 ปอนด์ (ขนาดโตเต็มที่ที่มีบันทึกไว้ คือ ยาว 4.3 เมตร (14 ฟุต) น้ำหนัก 330 กิโลกรัม (730 ปอนด์) ) โดยปกติเป็นปลาที่ไม่ทำอันตรายมนุษย์ จึงเป็นที่ชื่นชอบของนักดำน้ำที่จะถ่ายรูปเช่นเดียวกับปลาฉลามเสือดาว (Stegostoma fasciatum) แต่ก็สามารถทำร้ายมนุษย์ได้ หากไปรบกวนเข้าด้วยการกัดและดูดที่ทรงพลัง
กายเวอร์ อมนุษย์เกราะชีวะ
กายเวอร์ เกราะชีวะ (Guyver หรือ Guyver The Bioboosted Armor หรือ Bio Booster Armor Guyver) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนว แอ๊คชั่น -ไซไฟ แต่งโดย โยชิกิ ทาคายะ ปัจจุบันยังไม่จบ..
เนื้อเรื่อง
นักเรียนมัธยม ฟุคามะจิ โช บังเอิญเจอสิ่งของหน้าตาประหลาดที่มีก้อนโลหะกลมๆอยู่ตรงกลาง เมื่อลองสัมผัสปรากฏว่า มันได้ขยายตัวออกมาหุ้มห่อและผสานรวมเข้ากับร่างกาย จนมีลักษณะเหมือนสวมชุดเกราะอยู่ เพียงแต่วัสดุนั้นไม่ใช่โลหะกลับมีลักษณะเหมือนผิวหนังของสิ่งมีชีวิต และก้อนโลหะกลมที่เห็นได้ย้ายมาอยู่ที่กลางหน้าผากของโชแทน ในขณะนั้นได้มีกลุ่มคนตรงเข้ามาตามหาสิ่งของหน้าตาประหลาด เมื่อได้เห็นร่างของโชที่เปลี่ยนไป หนึ่งในคนเหล่านั้นก็แปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ตรงเข้ามาทำร้ายโช แต่ก็ต้องพบกับความประหลาดใจที่โช ซึ่งอยู่ในสภาพนั้นสามารถหักแขนของสัตว์ประหลาดได้อย่างง่ายดาย
ต่อมาโช จึงได้รู้ว่าสิ่งประหลาดนั้นคือ ยูนิต และร่างกายที่สวมยูนิตอยู่จะถูกเรียกว่า กายเวอร์ ส่วนกลุ่มคนเหล่านั้นเป็นคนของ องค์กรโครโนส ที่หวังจะยึดครองโลก และเป็นเจ้าของยูนิต ร่างแปลงที่เปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่เรียกว่า โซอานอยด์ ซึ่งพยายามแย่งเอายูนิตคืนกลับมาจากโช เพราะยูนิตมีเพียง 3 ชิ้นเท่านั้น โดย ยูนิตกายเวอร์1 เป็นของ ฟุคามะจิ โช ที่ไปเจอโดยบังเอิญ ยูนิตกายเวอร์2 เป็นของ ออสเวิร์ด เอ ริสเกอร์ ผู้ตรวจการของโครโนส ซึ่งภายหลังสูญเสียคอนโทรเมตัลในการควบคุมจนถูกยูนิตกัดกินจนตาย ยูนิตกายเวอร์3 เป็นของ มากิชิม่า อากิโตะ ผู้ก่อตั้งองค์กรสายฟ้าแห่งเซอุส เพื่อต่อต้านโครโนสและหวังยึดครองโลกเช่นกัน
ในการต่อสู้กันที่ชั้นใต้ดินของเรริคพอยส์ ทำให้ทราบว่า โครโนสที่มีเหล่าโซอาลอร์ดควบคุม เป็นองค์กรที่มีวิทยาการของเหล่าผู้มาเยือนซึ่งเป็นมนุษย์ต่างดาวที่มายังโลกเมื่อหลายร้อยล้านปีก่อน และในบรรดายานอวกาศของเหล่าผู้มาเยือนซึ่งเรียกว่า สิ่งหลงเหลือ มีเพียงที่เรริคพอยส์นี้เท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเมื่อโชและมากิชิม่าเข้าไปสำรวจภายในสิ่งหลงเหลือ จึงค่อยทราบว่า ยูนิตที่ตัวเองใส่นั้นมาจากที่นี้ และแท้จริงแล้วยูนิตก็คือ ชุดอวกาศของเหล่าผู้มาเยือนนั้นเอง โชได้ทำการซิงโครเข้ากับระบบควบคุมและหน่วยความจำของสิ่งหลงเหลือ จนสามารถทำให้สิ่งหลงเหลือเคลื่อนที่ลอยขึ้นมาเหนือภูเขาที่ตั้งเรริคพอยส์ แต่แล้วโชก็ได้พบกับ อาลคันเฟล หัวหน้าของเหล่าโซอาลอร์ด ซึ่งมีพลังและสามารถเหนือกว่ากายเวอร์เป็นอย่างมาก สามารถสะท้อนเมก้าสแมสเชอร์ของกายเวอร์1 และ กายเวอร์3 กลับมาทำลายสิ่งหลงเหลือได้ในทีเดียว
ในช่วงเวลาคับขันนั้น โช ซึ่งเป็นห่วงเหล่าเพื่อนๆที่อยู่ภายในสิ่งหลงเหลือ ได้ร้องขอให้สิ่งหลงเหลือพาเพื่อนๆ หลบไปที่ปลอดภัย ขณะที่ตัวของโชเองกำลังสลายไปจากการสะท้อนกลับของเมก้าแมสเชอร์จนเหลือแต่เมทัลคอนโทรล ในวินาทีนั้นเอง เนวิเกชั่นคอนโทรลของสิ่งหลงเหลือ 2 อัน ได้รวมตัวกันเป็นอันเดียวและดึงเอา เมทัลคอนโทรลกายเวอร์1 และตัวของกายเวอร์3 พร้อมเศษชิ้นส่วนสิ่งหลงเหลือบางส่วน รวมกันและวาร์ปไปที่เทือกเขาร็อคกี้ เมื่อกายเวอร์3 ฟื้นขึ้นมา ก็พบว่ากายเวอร์1 ได้ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยดักแด้ ภายในมีแต่ เมทัลคอนโทรล เนวิเกชั่นคอนโทรล และเศษชิ้นส่วนสิ่งหลงเหลือที่กำลังเปลี่ยนอยู่ ขณะนั้นโครโนสได้มาพบและเก็บดักแด้กับไปตรวจสอบ
หลังจากที่โครโนสยึดครองโลกเป็นผลสำเร็จ และเปลี่ยนคนบนโลกให้เป็นโซอานอยส์เป็นจำนวนมาก ระหว่างการต่อสู้ของเชคโทลหัวหน้าไฮเปอร์โซอานอยส์กับแอปทอมป์นั้น เสียงเรียกของเพื่อน ทำให้ดักแด้ที่โครโนสเก็บไว้ที่ทะเลสาบเด็ทซี วาร์ปกลับมาญี่ปุ่น พร้อมกับกายเวอร์3 ซึ่งเข้าต่อสู้กับเชคโทลที่เอาชนะแอปทอป์มาได้ทันที ในขณะที่เชคโทลปล่อยมิสซายด์ชีวะเข้าโจมตีเพื่อนของโช เมื่อกายเวอร์1 ฟื้นขึ้นมาและแปลงเป็น กายเวอร์กิกันติก ใช้บาเรียปกป้องทุกคนได้ เชคโทลจึงใช้อาวุธสุดท้าย ยิงลำแสงความร้อนสูงจากชั้นบรรยกาศลงมาซึ่งมีพลังระดับเมก้าสแมสเชอร์ กายเวอร์กิกันติก ได้ใช้จิกะสแมสเชอร์ยิงกลับไปทำให้เชคโทลได้สำเร็จ สร้างความหวั่นเกรงต่อโครโนสที่ได้เห็นพลังของกายเวอร์กิกันติก
โครโนสซึ่งนำโดยอาลคันเฟล และโซอาลอร์ดอีก 11 คน พยายามที่จะกำจัดกายเวอร์ ซึ่งกลายเป็นผู้ก่อการร้ายระดับโลก เพราะโครโนสยึดสื่อของโลกไว้หมดแล้ว และป่าวประกาศข่าวให้คนบนโลกเกลียดกายเวอร์ ต่อมา กายเวอร์1 กายเวอร์3 และแอพทอมป์ ต้องต่อสู้กับโซอาลอร์ดที่เก่งที่สุดคือ อิมาคารัม มิลาบีส ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกอาลคันเฟลฝังโซลอาคริสตัลให้ด้วยตนเอง แต่เดิม อิมาคารัม มิลาบีส คือ มุราคามิ มาซากิ พวกเดียวกับฟุคามะจิ แต่ถูกล้างสมองให้เป็นโซอาลอร์ด คนที่13 แทน รียาลด์ กีโอ ที่ตกลงป่องภูเขาไฟไป ทำให้โชไม่สามารถลงมือทำร้าย อิมากรัมได้จนพ่ายแพ้ แต่กายเวอร์3 ได้ให้โช เรียกกิกันติกออกมาและเข้าควบคุมแทน จนสามารถแปลงร่างเป็นกายเวอร์3 ดาร์คกิกันติก และเอาชนะอิมาคารัมได้
อาลคันเฟล พาอิมาคารัมมารักษาตัวที่เกาะชีร่า และใช้พลังของยานโนอาเพื่อคืนชีพ ทำให้อิมากรัมได้รับความทรงจำของอาลคันเฟลตอนเหล่าผู้มาเยือนยังอยู่บนโลก อิมาคารัมซึ่งฟื้นกลับมาได้ความทรงจำมุราคามิ มาซากิ กลับมาด้วย ระหว่างนั้นอากิโตะที่ยึดเอากิกันติกไปเป็นของตน ได้บุกเข้าไปที่ฐานทัพใหญ่ อริโซน่าของโครโนส เพื่อชิงเอาหีบศักดิ์ยูเรนัสซึ่งก็คือ เนวิเกชั่นยานอวกาศของหัวหน้าเหล่าผู้มาเยือนนั้นเอง และสามารถกำจัดโชอาลอร์ดได้ 3 คน
และในขณะเดียวกันโชเองก็บุกไปเกทคลาร์ดที่ญี่ปุ่นเพื่อไปช่วยแอพทอม แต่ก็ถูกแผนของโซอาลอร์ดคาบราลเพื่อล้อมจับตัว ด้วยการสละชีวิตของฮายามิเพื่อนร่วมกลุ่มของมุราคามิที่เรริคพอยส์ ทำให้ช่วยแอพทอมออกมาได้ โซอาลอร์ดคาบราลได้แปลงร่างดรากอนเบิร์น ที่มีขนาดใหญ่โตด้วยการดูดกลืนโซอานอยส์เป็นจำนวนมาก เพื่อเตรียมยิงปืนใหญ่ที่มีพลังระดับจิกะสแมสเชอร์
โช ที่ได้เห็นการเสียสละของฮายามิ และต้องการปกป้องผู้คนในเมือง ทำให้ โช สามารถดึงเอากิกันติกกลับมาจากอากิโตะได้สำเร็จ และปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของกิกันติก ด้วยการขยายและส่งพลังอย่างต่อเนื่องจากมิติของกิกันติก จนทำให้ร่างกายเวอร์กิกันติกขยายใหญ่ยักษ์ และใช้ไมโครแบล็คโฮลยิงทำลายร่างดรากอนเบิร์นได้สำเร็จ
Bio Boosted Armor ชุดเกราะชีวะ
มนุษย์ที่สวมยูนิตกายเวอร์แล้วจะทำให้ความสามารถของร่างกายในทุกๆด้านเพิ่มประสิทธิภาพมากขึ้นและยังมีอาวุธเพื่อใช้สำหรับต่อสู้กับศัตรูด้วย เช่น
เว็นไอนีดยู
"เว็นไอนีดยู" (When I Need You) คือบทเพลงอันเป็นผลงานการประพันธ์ของอัลเบิร์ต แฮมมอนด์ และคาโรล์ เบเยอร์ เซเยอร์ เพลงนี้ได้รับการขับร้องครั้งแรกโดยอัลเบิร์ดในปี พ.ศ. 2519 ในอัลบั้ม เว็นไอนีดยู อัลบั้มของเขาเอง ต่อมาในฉบับของลีโอ เซเยอร์ อำนวยการสร้างโดยริชาร์ด เพอร์รี เพลงนี้ได้ขึ้นชาร์ตอันดับที่ 1 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรนาน 2 สัปดาห์ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ภายหลังจากการออกซิงเกิลก่อนหน้านี้ 3 เพลงซึ่งขึ้นอันดับสูงสุดได้เพียงอันดับที่ 2 นอกจากนี้ยังขึ้นชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ในอันดับที่ 1 เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2520 และชาร์ตเพลงร่วมสมัยของผู้ใหญ่ในอันดับที่ 1 เช่นกัน เขาร้องเพลงนี้ในการแสดงครั้งที่ 2 ของเขาในรายการ เดอะมัปเปดโชว์ ฤดูกาลที่ 3
นอกจากนี้เพลงนี้ยังได้มีศิลปินมาขับร้องใหม่อีกหลายคน อาทิ เซลีน ดิออน, เพอร์รี โคโม, ร็อด สจ๊วต, แอลฟา บลอนดี, บราเธอร์ฮูดออฟแมน, จูลีโอ อิเกลเซียส, คลิฟฟ์ ริชาร์ด และ เคลย์ ไอเคน
ฉบับเซลีน ดิออน
"เว็นไอนีดยู" คือซิงเกิลวิทยุของเซลีน ดิออน จากอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2541 ในประเทศบราซิล
หลังจากสิ้นสุดการแสดง คอนเสิร์ตทัวร์ฟอลลิงอินทูยู ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2540 เซลีนเริ่มต้นการบันทึกเสียงอัลบั้มภาษาอังกฤษอัลบั้มใหม่ ซึ่งเซลีน และเรอเน สามีและผู้จัดการส่วนตัวของเธอต้องการนำเพลงเก่ามาขับร้องใหม่บางเพลง เดวิด ฟอสเตอร์ จึงเสนอเพลงยอดนิยมของลีโอ เซเยอร์ "เว็นไอนีดยู" เพลงนี้บันทึกเสียงที่สตูดิโอส์พาราเมาต์ และสตูดิโอส์ชาร์ตเมเกอร์ โดยเดวิดเป็นผู้อำนวยการสร้างเพลงนี้ด้วยตนเอง เพื่อบรรจุลงในอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ซึ่งออกจำหน่ายในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 โดยเซลีนขับร้องเพลงรี้ระหว่างออกรายการโทรทัศน์พิเศษที่ประเทศแคนาดา Let's Talk About Love avec Julie Snyder ในปลายปี พ.ศ. 2540
ผู้ประพันธ์เพลง "เว็นไอนีดยู" ร่วมงานกับเซลีนในอีกหลายเพลง อัลเบิร์ต แฮมมอนด์ ประพันธ์เพลง "จัสวอล์กอะเวย์" ซึ่งบรรจุในอัลบั้ม เดอะคัลเลอร์ออฟมายเลิฟ ในปี พ.ศ. 2536 และคาโรล์ เบเยอร์ เซเยอร์ ประพันธ์เพลง "เดอะเพรเยอร์" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอัลบั้ม ดีสอาร์สเปเชียลไทม์ส ในปี พ.ศ. 2541
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซิงเกิลวิทยุ 1 เพลง (บราซิล)
ฉบับคลิฟฟ์ ริชาร์ด
ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2550 คลิฟฟ์ ริชาร์ด ออกเผยแพร่เพลง "เว็นไอนีดยู" และขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรในอันดับสูงสุดที่ 38 และเป็น 1 ใน 5 เพลงที่คลิฟฟ์นำมาขับร้องใหม่ในอัลบั้ม เลิฟ... ดิอัลบั้ม
ผลงานเพลงของสเตรย์คิดส์
สเตรย์คิดส์ กลุ่มนักร้องชายจากประเทศเกาหลีใต้ ได้ปล่อยสตูดิโออัลบั้ม 2 อัลบั้ม, อัลบั้มรวมเพลง 2 อัลบั้ม, อัลบั้มรีแพจเกจ 1 อัลบั้ม, อีพี 8 อีพี, และซิงเกิล 18 ซิงเกิล
วัดบ่อทอง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบ่อทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูขวาง อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ 30 ไร่
ประวัติ
วัดบ่อทองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2434 โดยสร้างเป็นสำนักสงฆ์ก่อน เจ้าอาวาสสำนักสงฆ์ คือ พระอธิการเอี่ยม ซึ่งพระรามัญมุนี วัดบางหลวง ได้ส่งมาครองวัด ได้ชักนำคณะทายกทายิกา ร่วมก่อสร้างถาวรวัตถุขึ้น ต่อมาได้ขอพระราชทานวิสุงคามสีมา โดยมีพื้นที่กว้าง 2 เส้น ยาว 2 เส้น 5 วา และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 หลังจากนั้น ประชาชนในแถบนี้ ได้สละทรัพย์ตามกำลังศรัทธา พร้อมกับพระเดชพระคุณพระรามัญมุนี (มะลิ) วัดบางหลวง ช่วยกันสร้างอุโบสถ บริเวณวัดที่สร้างขึ้นตอนนั้น มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ ของบริเวณนี้เป็นป่าทึบมาก รกไปด้วยพฤกษชาติต่าง ๆ มีต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นเต็มไปหมด สัตว์ป่าก็มีมาก ด้วยเหตุที่บริเวณนี้ เป็นที่ลาดลุ่ม มีน้ำตลอดปี เมื่อก่อตั้งวัดขึ้นมา จึงพากันเรียกว่า วัดลาด
ประชาชนที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ ส่วนใหญ่เป็นชาวมอญ คาดว่า น่าจะย้ายรกรากถิ่นฐานมาจากชายแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อมาถางป่าจับจองพื้นที่ทำกิน บางส่วนก็มอบถวายให้จัดตั้ง ในสมัยพระอธิการสำเภา ภัมมโร เป็นเจ้าอาวาสวัดบ่อทอง ท่านได้ได้สร้างกุฏิหลังใหม่ขึ้น และยังได้สร้างโรงเรียนประชาบาลขึ้นหนึ่งหลัง และได้จัดให้มีประเพณีตักบาตรพระร้อยขึ้น เป็นงานประจำปีจนถึงปัจจุบันนี้
เสนาสนะ
เสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 มีลักษณะเป็นเจดีย์ทรงกลม รูประฆังคว่ำ ความสูงของเจดีย์จากฐานถึงยอด ประมาณ 10 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 4 เมตร องค์เจดีย์สร้างอยู่บน มณฑปจัตุรมุข ขนาด กว้าง 6 เมตร ยาว 6 เมตร หน้าบันเจดีย์ ประดิษฐานอักษรพระนาม สส. ภายในมณฑปเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจาก สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ด้านนอก พระพุทธบรมธาตุสุวรรณเจดีย์ มีกำแพงอิฐมอญ ก่อเลียบแบบกำแพงโบราณ สูง 2 เมตร ผนังกำแพงด้านใน ประดับด้วยภาพหินทราย แสดงเรื่องราววิถีชีวิตของคนไทยสมัยก่อนและช่องตั้งเทียนตลอดแนวกำแพง
ศาลาการเปรียญ หรือ ศาลาสุวรรณากรวิมลศรัทธา สร้างประมาณ พ.ศ. 2490 เป็นศาลาไม้ ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์และสร้างขยายมาแล้ว 2 ครั้ง กระทั่งปัจจุบัน มีขนาด กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร เป็นศาลาทรงไทยคู่ใหญ่เล็ก ซึ่งศาลาทรงไทยหลังใหญ่ หน้าบัน ด้านหน้า รูปนารายณ์ทรงครุฑ หน้าบัน ด้านหลัง เป็นรูปเทพนม ทำจากไม้สักแกะสลัก เชิงชายติดลวดลายฉลุไม้สัก ลูกกรงทำจากไม้สักแกะสลักลวดลายฉลุเช่นกัน
วันออกพรรษา
การปวารณา ถือเป็นข้อปฏิบัติตามพระวินัยสำหรับพระภิกษุโดยเฉพาะ เรียกว่า เป็นญัตติกรรมวาจา (สังฆกรรม) ประเภทหนึ่ง ให้โอกาสแก่พระสงฆ์ที่จำพรรษาอยู่ร่วมกันตลอดไตรมาส (3 เดือน) สามารถว่ากล่าวตักเตือนและชี้ข้อบกพร่องแก่กันและกันได้โดยเสมอภาค เป็นวันที่พระพรรษาน้อยกว่าสามารถตักเตือนพระที่มีพรรษามากกว่าได้ ด้วยจิตที่ปรารถนาดีซึ่งกันและกัน เพื่อให้พระสงฆ์ที่ถูกตักเตือนมีโอกาสรับรู้ข้อบกพร่องของตนและนำข้อบกพร่องมาแก้ไขปรุงตัวเองให้ดียิ่งขึ้น ในขณะเดียวกันถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็จะได้ชี้แจงแก้ไข หรือปรับความเข้าใจกัน เพราะสิ่งที่เห็น ที่ได้ยิน ที่สงสัย อาจมีเรื่องราวซ่อนอยู่ หรืออาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เข้าใจ รวมถึงเปิดโอกาสให้ขอโทษ ที่รู้ตัวว่าสร้างเดือดร้อนให้แก่หมู่คณะ และขออภัยที่เข้าใจผิด  และเปิดโอกาสให้ซักถามข้อสงสัยซึ่งเกกันและเกกันได้ เพื่อปรับความเข้าใจกัน
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร (พ.ศ. 2356 – 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438) พระนามเดิม แป้น เป็นพระเทพีในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี และเป็นพระวรราชมารดาในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร
วันออกพรรษา
เมื่อถึงวันออกพรรษา พุทธศาสนิกชนถือเป็นโอกาสอันดีที่จะเข้าวัดเพื่อบำเพ็ญกุศลแก่ตนเองที่ตั้งใจปฏิบัติตนเป็นอุบาสก-อุบาสิกา ส่วนพระสงฆ์จำพรรษาและตั้งใจศึกษาปฏิบัติธรรมมาตลอดจนครบไตรมาส (3 เดือน) หรือในวันถัดไปคือ วันออกพรรษา(จริง) (คือ วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11)  พุทธศาสนิกชนในประเทศไทยนิยมไปทำบุญตักบาตร เรียกว่า บุญเทศกาลบาตรเทโว หรือ บาตรเทโวโรหณะ เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์สำคัญในพุทธประวัติที่กล่าวว่า พระพุทธเจ้าเสด็จกลับจากเทวโลก ลงมายังโลกมนุษย์หลังจากการโปรดเทพบุตร อดีตพระพุทธมารดา พระนางสิริมหามายา บนสวรรค์ดาวดึงส์ (ชั้นที่ 2) ในพรรษาที่ 7 เสด็จลงมายังเมืองสังกัสสะ พร้อมกับทรงแสดงไตรโลกวิวรณปาฏิหาริย์ (ทรงปาฏิหาริย์เปิดโลกทั้ง 3.                สวรรค์,นรก,โลก)
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
พระราชประวัติ
สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตร ประสูติเมื่อปีกุน สัปตศก มีพระนามเดิมว่า แป้น เป็นธิดาคนหนึ่งของพระยาสุภาธิบดี (โตจ) มีพระเชษฐารับราชการในราชสำนักกัมพูชา คนหนึ่งชื่อเหม เป็นมหาดเล็ก อีกคนชื่อเอก เป็นที่ออกญาราชเดชะ พระยาสุภาธิบดีถวายบุตรสาวแก่สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง ช่วงสยามทำสงครามกับญวนที่เมืองพนมเปญเมื่อ พ.ศ. 2376 เบื้องต้นทรงเข้ารับราชการเป็นบาทบริจาริกาในตำแหน่งพระสนมชั้นแม่นาง ตามเสด็จนักองค์ด้วงเมื่อครั้งประทับอยู่วังเจ้าเขมรในกรุงเทพมหานคร จากการที่พระองค์ตามเสด็จพระสวามีไปกรุงเทพมหานคร ทำให้พระองค์มีความเป็นอยู่อย่างชาวสยาม บางแหล่งข้อมูลระบุว่าครอบครัวของพระองค์เป็นชาวสยาม ต่อมาได้ตามเสด็จไปประทับที่ตำหนักหลวง เมืองมงคลบุรี ช่วง พ.ศ. 2376–2380 (ปัจจุบันคือวัดหลวงสีสุวัตถิ์รัตนาราม จังหวัดบันทายมีชัย ประเทศกัมพูชา)
วันออกพรรษา
กฐินกาล คือ ช่วงเวลาที่ทรงอนุญาตให้ภิกษุผู้อยู่จำพรรษาครบ 3 เดือนแล้ว สามารถรับมานุ่งห่มได้ เริ่มตั้งแต่ วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 ถึงวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 (วันลอยกระทง) เป็นช่วงเวลากฐินกาลตามพระวินัยปิฎกเถรวาท ในช่วงเวลาที่พุทธศาสนิกชนชาวไทยจะเข้าร่วมบำเพ็ญกุศลเนื่องในงานกฐินประจำปี เป็นการนำผ้าจีวร ถวายพระพุทธรูปและพระสงฆ์ในวัดต่าง ๆ โดยถือว่าเป็นงานบำเพ็ญกุศลที่ได้บุญกุศลมากงานหนึ่ง​
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
พระราชประวัติ
สมเด็จพระวรราชินีประสูติการพระราชโอรส-ธิดาสามพระองค์ คือ
หลังสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงกัมพูชาแล้ว ทรงตั้งพระนามแก่เจ้านายฝ่ายในและบรรดาศักดิ์บาทบริจาริกาในราชสำนักทั้งหมด ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามแก่นักนางแป้น เป็น พระปิโยพระบรมท้าวธิดา ในตำแหน่งพระเทพี คู่กับนักนางเภา ที่ทรงพระกรุณาพระราชทานพระนามว่า พระปิโยพระบรมอัจฉราอับศร
วันออกพรรษา
ความสำคัญ
วันออกพรรษา คือ วันที่สิ้นสุดระยะการจำพรรษาเป็นเวลา 3 เดือน (นับตั้งแต่วันเข้าพรรษา) เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "วันมหาปวารณา" คำว่า "ปวารณา" แปลว่า "อนุญาต" หรือ "ยอมให้" ในวันออกพรรษานี้พระสงฆ์จะประกอบพิธีทำสังฆกรรม เรียกว่า มหาปวารณา เป็นการเปิดโอกาสให้ภิกษุว่ากล่าวตักเตือนกันได้ เพราะในระหว่างเข้าพรรษา พระสงฆ์บางรูปอาจมีข้อบกพร่องที่ต้องแก้ไข การให้ผู้อื่นว่ากล่าวตักเตือนได้ ทำให้ได้รู้ข้อบกพร่องของตน และยังเปิดโอกาสให้ซักถามข้อสงสัยซึ่งกันและกันด้วย
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
พระราชประวัติ
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระโอรสขึ้นเสวยราชสมบัติต่อจากพระสวามี ก็สถาปนาพระนามพระวรราชมารดาขึ้นเป็น พระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี ต่อมาเมื่อพระองค์เจ้าวัตถาและพระองค์เจ้าศิริวงษ์ทรงก่อการกบฏช่วง พ.ศ. 2404 พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารเกรงว่าทัพของข้าศึกจะตีอุดงฦๅไชยแตก จึงทรงนำพระปิโยพระบรมชาติกระษัตรี และบาทบริจาริกาที่เป็นหญิงทั้งหมดลงเรือหนีไปเมืองพระตะบอง เหลือแต่สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า (พระองค์เจ้าศรีสวัสดิ) กับสมเด็จพระวรราชินี (รศ) และสมเด็จพระราชธิดาอีกสองพระองค์ ยังคงประทับอยู่ในพระราชวังอุดงฦๅไชยเพื่อเฝ้าพระบรมศพสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี
วันออกพรรษา
อานิสงส์ของพระสงฆ์ที่จำครบพรรษา
เมื่อพระสงฆ์จำพรรษาครบไตรมาสได้ปวารณาออกพรรษาและได้กรานกฐินแล้ว ย่อมได้รับอานิสงส์ หรือข้อยกเว้นพระวินัย 5 ข้อ[10] คือ
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
พระราชประวัติ
สมเด็จพระวรราชินีบรมบพิตรสวรรคตเมื่อ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2438 สิริพระชนมายุ 81 พรรษา พระอัฐิถูกบรรจุภายในพระเจดีย์สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี บนเขาพระราชทรัพย์ อำเภอพญาฦๅ จังหวัดกันดาล เคียงข้างพระสวามี และสมเด็จพระวรราชินี (เภา)
วันออกพรรษา
อานิสงส์ของพระสงฆ์ที่จำครบพรรษา
เที่ยวไปไหนไม่ต้องบอกลา (ออกจากวัดไปโดยไม่จำเป็นต้องแจ้งเจ้าอาวาสหรือพระสงฆ์รูปอื่นก่อนได้) เที่ยวไปไม่ต้องถือไตรจีวรครบสำรับ 3 ผืน ฉันคณะโภชน์ได้ (โภชนะที่คณะรับนิมนต์ไว้) เก็บอดิเรกจีวรไว้ได้ตามปรารถนา (ยกเว้นสิกขาบทข้อนิสสัคคิยปาจิตตีย์บางข้อ) จีวรลาภอันเกิดในที่นั้นเป็นของภิกษุ (เมื่อมีผู้มาถวายจีวรเกินกว่าไตรครองสามารถเก็บไว้ได้โดยไม่ต้องสละเข้ากองกลาง)
สมเด็จพระวรราชินี (แป้น)
พระราชอำนาจ
พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร พระราชโอรส มีนโยบายต่อต้านสยามและสนับสนุนฝรั่งเศสอย่างแข็งขัน ผิดกับสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ซึ่งเป็นผู้นำของราชสำนักฝ่ายในของกัมพูชาที่ทรงอิทธิพล ทรงแสดงตัวว่าทรงเป็นแกนนำกลุ่มนิยมสยาม และคอยสนับสนุนกลุ่มกบฏ หนึ่งในนั้นคือพระองค์เจ้าดวงจักร พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ที่ประสูติแต่พระแม่นางสุชาติบุปผา ซึ่งบาทบริจาริกานางนี้เป็นนางข้าหลวงเดิมของสมเด็จพระวรราชินีมาก่อน
หลังสมเด็จพระมไหยิกา ขัติยาวงษ์ศิริเสโฐวโรดม เสวยทิวงคต พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตารมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ขุนนางที่ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระมไหยิกาไปขึ้นต่อสมเด็จพระวรราชินี (แป้น) ทั้งหมด ขุนนางที่ขึ้นต่อพระองค์สามคนปกครองสามจังหวัด ได้แก่จังหวัดเปร๊ยเวง อันลงราช และมุขกำปูล
วันออกพรรษา
ประเพณีตักบาตรเทโวโรหณะ
เป็นวันที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงสู่โลกหลังจากเสด็จขึ้นไปจำพรรษาอยู่ในดาวดึงส์ถ้วนไตรมาส และแสดงอภิธรรมเทศนาโปรดพระมารดาในเทวโลกนั้นมาตลอดเวลา 3 เดือน เมื่อถึงวันมหาปวารณา คือวันสุดท้ายของการอยู่จำพรรษา จึงเสด็จมายังโลกมนุษย์โดยเสด็จมาทางบันไดสวรรค์ลงที่ประตูเมืองสังกัสสะ อันตั้งอยู่เหนือกรุงสาวัตถี วันที่เสด็จลงจากเทวโลกนั้นเรียกกันว่า “วันเทโวโรหณะ” ตรงกับวันมหาปวารณาเพ็ญเดือน 11 วันนั้นถือกันว่าเป็นวันบุญกุศล ที่สำคัญวันหนึ่งของพุทธบริษัท โบราณเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ”วันพระเจ้าเปิดโลก” วันรุ่งขึ้นจากวันนั้นเป็นวันแรม 1 ค่ำเดือน 11 จึงมีการทำบุญตักบาตรเทโวโรหณะ กันเป็นการใหญ่ เพื่อเฉลิมฉลองการเสด็จลงจากเทวโลกของพระพุทธเจ้าโดยพุทธบริษัทได้พร้อมใจกันใส่บาตรแด่พระสงฆ์ที่อยู่ทั้งหมดในที่นั้นกับทั้งพระพุทธองค์ด้วยโดยไม่ได้นัดหมายกันมาก่อนภัตตาหารที่ถวายในวันนั้นส่วนใหญ่เป็นเสบียงกรัง ของตนตามมีตามได้ ปรากฏได้มีการใส่บาตรในวันนั้นแออัดมาก ผู้คนเข้าไม่ถึงพระสงฆ์จึงเอาข้าวสาลีของตนห่อบ้าง ทำเป็นปั้นๆ บ้างแล้วโยนเข้าถวายพระ นี่เองจึงเป็นเหตุหนึ่งที่นิยมทำข้าวต้มลูกโยน เป็นส่วนสำคัญของการตักบาตรเทโวโรหณะ เป็นประเพณีว่าถึงวันแรม 1 ค่ำเดือน 11 (บางแห่งก็ทำในขึ้น 15 ค่ำ เดือน 11) ทุกๆ ปี ควรทำบุญตักบาตรให้เหมือนครั้งดั้งเดิมเรียกว่า ตักบาตรเทโวโรหณะ จนทุกวันนี้
ประเพณีชักพระ
ทางภาคใต้จะมีประเพณีชักพระ หรือแห่พระ หรือลากพระ โดยจะมีการนำพระพุทธรูปขึ้นเรือแห่ไปตามลำน้ำให้ผู้คนทำบุญ โดยจะเรียกเรือที่ชักพระว่าเรือพนม บางท้องที่จะมีประเพณีโยนดอกบัวถวายเป็นพุทธบูชาด้วย โดยประเพณีชักพระในปัจจุบันมีทั้งบนบกและในน้ำ เรียกว่าเรือพนมทางบกและเรือพนมทางน้ำ (เนื่องจากในปัจจุบันผู้คนนิยมเดินทางทางบก แทนเดินทางทางน้ำอย่างในอดีตที่บ้านเรือนผู้คนอยู่จะตามริมน้ำ จึงเกิดการชักพระทางบกขึ้น) ซึ่งปกติจัดในวันแรม1ค่ำเดือน11
ประเพณีวันออกพรรษา
ในจังหวัดชัยภูมิและเพชรบูรณ์จะมีประเพณีแห่ต้นกระธูป ,ในจังหวัดสกลนครจะมีประเพณีแห่ปราสาทผึ้ง,ในอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลยจะมีประเพณีแห่ผาสาดลอยเคราะห์ ,ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี จะมีประเพณีทอดพุ่มผ้าป่าหน้าบ้านและแห่รถพนมพระ ,ที่อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี จะมีประเพณีตักบาตรเทโวทางเรือ
ประเพณีจุดประทีปคืนวันออกพรรษา
เป็นประเพณีที่จุดเทียนหรือไต้น้ำมัน โดยจะจุดในคืนวันออกพรรษา เป็นรูปต่างๆที่มองจากบนฟ้าจะเห็นเป็นรูปหรือข้อความต่างๆ ซึ่งจะเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา เช่น ธรรมจักร ดอกบัว ใบโพธิ์ เป็นต้น  เชื่อกันว่าเป็นการจุดไฟถวายเพื่อให้พระพุทธเจ้าทรงทอดพระเนตรเห็นจากสวรรค์ โดยจำลองเหตุการณ์เหมือนเมื่อครั้งพระพุทธองค์ทรงเสด็จลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ หลังจากทรงโปรดพุทธมารดา โดยที่พระพุทธเจ้าเสด็จลงมาในวันออกพรรษาและจะเสด็จลงสู่โลกมนุษย์ถึงในเวลาเช้าโดยมีประชาชนมารับเสด็จต่างพากันมาใส่บาตรพระพุทธเจ้า ดังนั้นจึงถือกันว่าในช่วงเวลากลางคืนพระองค์จะยังทรงเสด็จอยู่ระหว่างสวรรค์และโลกมนุษย์ จึงต่างพากันจุดประทีปเพื่อรับเสด็จ โดยประเพณีชาวไทใหญ่ที่แม่ฮ่องสอน จะมีการจัดขบวนแห่เทียนหลู่เตียนเหง(เทียนพันเล่ม) ประเพณีแห่จองพารา (ปราสาทพระพุทธเจ้า)  เพื่อรับเสด็จพระพุทธเจ้า โดยชาวไทใหญ่จะเรียกประเพณีนี้ว่า ปอยออกหว่า หรือ ปอยเหลินสิบเอ็ด,วัดพระธาตุดอยเว้า อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย จะมีประเพณีปอยต้นแป๊ก(ต้นเกี้ยะ), ส่วนทางภาคอีสาน จะมีประเพณีจุดไต้น้ำมัน เป็นเวลา3วัน ในวันขึ้น14ค่ำเดือน11เรียกว่าการไต้น้ำมันน้อย ในวันขึ้น15ค่ำเดือน11,เรียกว่าการไต้น้ำมันใหญ่ ในวันแรม1ค่ำเดือน11เรียกว่าการไต้น้ำมันล้างหางประทีป,ประเพณีจุดไฟตูมกา ในจังหวัดยโสธร, ประเพณีจุดประทีปตีนกาจังหวัดกาญจนบุรี, และหลายพื้นที่ที่ติดแม่น้ำ เช่น จังหวัดหนองคายและนครพนม ก็จะมีประเพณีไหลเรือไฟและลอยกระทงสายหรือที่เรียกอีกอย่างว่าไข่พญานาคในคืนวันออกพรรษา,
ประเพณีเทศน์มหาชาติเวสสันดรชาดก
การเทศน์มหาชาติ คือ เทศนาเวสสันดรชาดก เป็นบุญพิธีที่นิยมจัดให้มีกันมาแต่โบราณ ส่วนมากจัดให้มีในวัดเป็นหน้าที่ของชาวบ้านและวัดนั้น ๆ จะตกลงร่วมกันจัด ปกตินิยมให้มีหลังฤดูทอดกฐิน ผ่านไปแล้วจนตลอดฤดูหนาว นิยมจัดเป็นงานสองวัน คือ วันเทศน์เวสสันดรชาดกทั้ง 13 กัณฑ์วันหนึ่ง และวันเทศน์จตุราริยสัจจกถา ท้ายเวสสันดรชาดกอีกวันหนึ่ง
วันแรกเริ่มงานด้วยพิธีทำบุญตักบาตรพระทั้งวัด หรือเลี้ยงพระตามจำนวนที่เห็นสมควร แล้วเริ่มเทศน์เวสสันดรชาดก ตามแบบเทศน์ต่อกันไปจนสุด 13 กัณฑ์ ถึงเวลากลางคืนบางแห่งจัดปีพาทย์ประโคมระหว่างกัณฑ์หนึ่ง ๆ ตลอดทั้ง 13 กัณฑ์ด้วย
ประเพณีถวายผ้ากฐินทาน
เป็นประเพณีที่สำคัญของพุทธศาสนิกชนอย่างหนึ่ง นิยมทำกันตั้งแต่วันแรม 1 ค่ำเดือน 11 ไปจนถึงกลางเดือน 12 (วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 - วันลอยกระทง) คำว่า กฐิน แปลว่า ไม้สะดึง คือกรอบไม้ชนิดหนึ่งสำหรับขึงผ้าให้ตึง สะดวกแก่การเย็บ ในสมัยโบราณเย็บผ้าต้องเอาไม้สะดึงมาขึงผ้าให้ตึงเสียก่อน แล้วจึงเย็บ เพราะช่างยังไม่มีความชำนาญเหมือนสมัยปัจจุบันนี้ และเครื่องมือในการเย็บก็ยังไม่เพียงพอ เหมือนจักรเย็บผ้าในปัจจุบัน การทำจีวรในสมัยโบราณจะเป็นผ้ากฐินหรือแม้แต่จีวรอันมิใช่ผ้ากฐิน ถ้าภิกษุทำเอง ก็จัดเป็นงานเอิกเกริกทีเดียว เช่น ตำนานกล่าวไว้ว่า การเย็บจีวรนั้น พระเถรานุเถระต่างมาช่วยกัน เป็นต้นว่า พระสารีบุตร พระมหาโมคคัลลานะ พระมหากัสสปะ แม้สมเด็จพระบรมศาสดาก็เสด็จลงมาช่วย ภิกษุสามเณรอื่น ๆ ก็ช่วยขวนขวายในการเย็บจีวร อุบาสกอุบาสิกาก็จัดหาน้ำดื่มเป็นต้น มาถวายพระภิกษุสงฆ์ มีองค์พระสัมมาสัมพุทธะเป็นประธาน โดยนัยนี้ การเย็บจีวรแม้โดยธรรมดา ก็เป็นการต้องช่วยกันทำหลายผู้หลายองค์ (ไม่เหมือนในปัจจุบัน ซึ่งมีจีวรสำเร็จรูปแล้ว)
วันออกพรรษาในปฏิทินจันทรคติไทย
อย่างไรก็ตาม บางประเทศที่นับถือพุทธศาสนาอาจกำหนดวันไม่ตรงกับของไทยในบางปี เนื่องจากประเทศไทยมีการคำนวณที่ต่างจากประเทศโดยทั่วไปและนิยมใช้ปฏิทิน100ปีไทยเป็นหลักซึ่งไม่เที่ยงตรงและไม่ได้รับการปรับตามจริง เนื่องจากรอบการโคจรของดวงจันทร์รอบโลก 1 รอบ ใช้เวลา 29 วันครึ่ง ทำให้วันเวลาคลาดเคลื่อนไปได้
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ (17 ธันวาคม พ.ศ. 2414 — 9 เมษายน พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย
พระประวัติ
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 11 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ประสูติแต่จอมมารดาปุ้ย (ธิดาพระยาพระราม (แสง) กับท่านปุก) เมื่อวันอังคารที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2414
ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2435 พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ทรงเข้าเป็นสามัญสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณในพระบรมมหาราชวัง และประทานเงินบำรุงปีละ 20 บาทเป็นประจำทุกปี ปรากฏความใน วชิรญาณวิเศษ ว่า
"...คราวประชุมครั้งที่ ๓ พระเจ้าน้องนางเธอ พระองค์เจ้าอรุณวดี อุปนายก ทรงนำ พระเจ้าบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าดวงประภา ภาคินีสมาชิก ทรงรับรอง ๑๔ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ เปนภาคินีสมาชิก ๑๕ พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าอับศรศรีราชกานดา เปนภาคินีสมาชิก ได้ลงชื่อส่งเงินแล้ว วันที่ ๒ พฤศจิกายน ร,ศก ๑๑๑ ท่านสมาชิกทั้งปวงจงทราบว่า บรรดาท่านที่ได้กล่าวนามแลพระนามมาแล้วนี้ นับว่าเปนสมาชิกของหอพระสมุดวชิรญาณ ตั้งแต่วันที่ได้มาลงนามแลพระนาม ซึ่งได้กล่าวมาแล้วข้างต้นนั้น เปนต้นไป..."
และ
"...ตั้งแต่วันที่ ๕ จนถึงวันที่ ๑๑ มกราคม รัตนโกสินทร์ศก ๑๑๒ ในระหว่าง ๗ วันนี้ ท่านสมาชิกได้มายังหอพระสมุดวชิรญาณ ๒๒ ท่าน ได้ลงชื่อ ๓๙ ครั้ง แลหนังสือที่ได้ให้ยืม ๔๕ ครั้ง แลสมาชิกได้นำเงินค่าเกมบิลเลียดมาส่ง ๕ ท่าน รวมเปนเงิน ๙๕ บาท ๑๖ อัฐ สมาชิกได้นำเงินบำรุงหอพระสมุดวชิรญาณจำนวนปีที่ ๑๓ มาส่งยังหอพระสมุดวชิรญาณ เปนเงินรายละ ๒๐ บาท ดังจะมีรายพระนามแลนามแจ้งต่อไปนี้ คือ... พระบวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญญพรรณ์ ๑..."
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าฉายรัศมีหิรัญพรรณ ประชวรพระโรคอัมพาตมาช้านาน สิ้นพระชนม์ที่พระตำหนักในพระบรมมหาราชวัง ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อวันจันทร์ที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2471 พระชนมายุนับปีได้ 57 พรรษา พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระนริศรานุวัดติวงศ์ เสด็จเป็นประธานในการพระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ กับทั้งรับพระศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์มีกำหนดเวลา 15 วัน พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์
ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์ เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยมาซาชิ ทานากะ เป็นการ์ตูนที่มีแต่ภาพไม่มีตัวหนังสือบรรยาย ซึ่งเป็นความตั้งใจของผู้แต่ง เป็นเรื่องราวของไดโนเสาร์ในโลกล้านปี ผจญภัยในดินแดนต่างๆตั้งแต่ป่าอัฟริกาถึงขั้วโลก "ก๊อง ไอ้แสบดึกดำบรรพ์" ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์แอนิเมชัน มีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2550
มากูโนอูจิ
มากูโนอูจิ (幕の内 (Makunouchi)) หรือ มากูโนอูจิเบ็นโต (幕の内弁当 (Makunouchi bentō)) เป็นเบ็นโต (ข้าวกล่องมื้อกลางวันของญี่ปุ่น) รูปแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยม ประกอบด้วยข้าวเป็นส่วนใหญ่ พร้อมด้วยปลา เนื้อสัตว์ ผักดอง ไข่ ผัก และอูเมโบชิ (บ๊วยดองเค็ม) ยังมีอาหารในเบ็นโตในรูปแบบต่าง ๆ กัน เช่น ข้าวเกาลัด ซูชิปลาหวาน และอาหารตุ๋นทำจากข้าวและเนื้อสัตว์
คำว่า มากูโนอูจิเบ็นโต ("เบ็นโตระหว่างฉาก") มีประวัติย้อนไปถึงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603 ถึง 1867) โดยเป็นเบ็นโตที่ขายให้กับผู้ชมละครในช่วงพักการแสดง(幕間) ของการแสดงละครโนและคาบูกิ
ตั้งแต่ยุคเมจิเป็นต้นมา มากูโนอูจิได้พัฒนามาเป็นข้าวกล่องเบนโตที่เรียกว่า เอกิเบ็ง ที่ขายตามสถานีรถไฟ ร้านสะดวกซื้อยังขายเบ็นโตในชื่อเรียกว่ามากูโนอูจิอีกด้วย แม้ว่าการเลือกใช้อาหารและจำนวนของอาหารในมากูโนอูจิเบ็นโตจะแตกต่างกันไปในแต่ละร้าน แต่ก็มักจะมีจำนวนอาหารมากกว่าและมีราคาสูงมากกว่าเบนโตอื่น ๆ โดยทั่วไป
Bothriocephalus
Bothriocephalus เป็นสกุลของหนอนตัวแบนที่อยู่ในวงศ์ Bothriocephalidae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Catatropis
Catatropis เป็นสกุลของ Trematoda ที่อยู่ในวงศ์ Notocotylidae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
มาร์กาเรธา ฮัสยอร์นสแด็ทเทอร์
มาร์กาเรธา ฮัสยอร์นสแด็ทเทอร์ หรือ มาร์กาเรธา อัสบ์ยอร์นสแด็ทเทอร์ (ศตวรรษที่ 11) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฮารัลด์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
มาร์กาเรธาเป็นธิดาในยาร์ลอัสบ์ยอร์น อูล์ฟเซน ซึ่งอาจเป็นสมเด็จอาในกษัตริย์ฮารัลด์ที่ 3 พระนางจึงทรงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระสวามี สมเด็จพระราชินีมาร์กาเรธาไม่มีทายาทจากการอภิเษกสมรส รวมถึงไม่มีการทราบวันที่ประสูติและวันที่สิ้นพระชนม์ของพระนางด้วย
จากการทดสอบดีเอ็นเอในปีค.ศ. 2003 ได้ขจัดตำนานเก่าแก่หลายศตวรรษที่ว่า เจ้าหญิงแอสตริด สเวนสแด็ทเทอร์ถูกฝังอยู่ที่เสาทางตะวันออกเฉียงเหนือของมหาวิหารรอสกิลด์ ทฤษฎีใหม่ระบุว่าป้ายบนเสาสื่อถึงพระราชินีมาร์กาเรธา ฮัสยอร์นสแด็ทเทอร์ ซึ่งถูกจำกันมานานว่าเป็นพระศพของเจ้าหญิงแอสตริด
ฌูล เดอ ปอลีญัก
ฌูล โอกุสต์ อาร์ม็อง มารี เดอ ปอลีญัก (Jules Auguste Armand Marie de Polignac) ระหว่างปี ค.ศ. 1820–1847 คือ เจ้าชายแห่งปอลีญัก และหลังปี ค.ศ. 1847 คือ ดยุกแห่งปอลีญัก เป็นรัฐบุรุษและนักการเมืองสายคลั่งเจ้าภายหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส เขาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีภายใต้พระเจ้าชาร์ลที่ 10 เขาตำรงตำแหน่งเพียงไม่นาน ก็เกิดการปฏิวัติฝรั่งเศสครั้งที่สองซึ่งล้มล้างราชวงศ์บูร์บงออกจากบัลลังก์
ฟุตบอลทีมชาติเซเนกัล
ฟุตบอลทีมชาติเซเนกัล (Senegal national football team) ฉายา สิงโตแห่งเตรังก้า เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศเซเนกัล อยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์ฟุตบอลเซเนกัล (FSF) ซึ่งก่อตั้งในปี ค.ศ. 1960
รายชื่อผู้เล่น
รายชื่อผู้เล่น 26 คนที่ถูกเรียกตัวในการแข่งขัน ฟุตบอลโลก 2022'''
เอ็กซ์โป 2008
ประวัติ
เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 องค์การนิทรรศการนานาชาติ คัดเลือกให้เมืองซาราโกซา ราชอาณาจักรสเปนเป็นผู้จัดการแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ เมืองซาราโกซา (Expo Zaragoza 2008)เพื่อระลึกถึงการจัดนิทรรศการร่วมกันของราชอาณาจักรสเปนและประเทศฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2451 (Spanish - French Exposition Zaragoza of 1908) จัดเป็นนิทรรศการที่ได้รับการรับรองจากองค์การนิทรรศการนานาชาติ ภายใต้แนวคิดหลัก “น้ำกับการพัฒนาที่ยั่งยืน” (Water and Sustainable Development) โดยรัฐบาลสเปนได้จัดตั้งบริษัทร่วมทุนระหว่างรัฐบาลสเปน รัฐอรากอนและเมืองซาราโกซาเพื่อลงทุนสร้างสิ่งก่อสร้างต่างๆ เป็นการพัฒนาเมืองอย่างรวดเร็ว เช่น ก่อสร้างรถไฟความเร็วสูง(High Speed Train; AVE) ระหว่างกรุงมาดริดและบาร์เซโลนา ปรับปรุงสนามบิน ก่อสร้างอาคารแสดงนิทรรศการและที่พักอาศัย โดยมีประเทศต่างๆ เข้าร่วมจัดนิทรรศการ 102 ประเทศ และหน่วยงานเอกชนประมาณ 200 องค์กร
สัตว์สัญลักษณ์
ฟลูวี่ (Fluvi) หมายถึงหยดน้ำ
การจัดพื้นที่
เจ้าภาพได้กำหนดพื้นที่และอาคารต่างๆ ในการจัดงาน ได้แก่
1. พื้นที่และอาคารหลัก (Thematic Pavilions and Thematic Squares; Pabellones Tematicos y Plazas Tematicas) ประกอบด้วย
1.1 อาคารสะพานข้ามแม่น้ำเอโบร (Bridge Pavilion; Pabellon Puente) เป็นสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นและจัดเป็นจุดสนใจของงานนี้ เป็นหนึ่งในสามทางเข้าชมงานโดยเป็นอาคารสะพานข้ามแม่น้ำเอโบร(Rio Ebro) สถาปนิกผู้ออกแบบอาคาร คือ Zaha Hadid ชาวอิรัก สามารถรองรับผู้ชมได้ชั่วโมงละ 1,300 คน เป็นการเสนอภาพรวมของใช้น้ำปัจจุบันและคาดการณ์สถานการณ์ในอนาคตเพื่อให้เกิดการเรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์และความสำคัญของน้ำ
1.2 อาคารรูปหยดน้ำ (Water Tower; Torre del Aqua) นำเสนอนิทรรศการน้ำเพื่อชีวิต(Water for life) ที่ชั้นล่างเสนอนิทรรศการ “ธรรมชาติของน้ำ" (Nature of water) ประกอบด้วย น้ำคืออะไร อาณาจักรน้ำ พื้นที่สีฟ้า เราคือน้ำ มหัศจรรย์แห่งน้ำ และวัฏจักรของน้ำ(Water is; Water Planet; Blue landscape; We are water; The magic of water and Water cycle) ทั้งนี้ ในพื้นที่แสดงนิทรรศการจัดแสดงประติมากรรม “แหล่งกำเนิดฝน" (Source of Rain) อาคารนี้ยังเปลี่ยนสีได้ตามแนวคิดของกลางวันและกลางคืน ซึ่งได้ก่อสร้างเป็นชั้นๆ เพื่อการรับแสงและเป็นประกายของแสง ชั้นบนสุดเป็นพื้นที่บริการเครื่องดื่มขนาด 600 ตารางเมตร
1.3 อาคารแสดงนิทรรศการสัตว์น้ำจืด (Freshwater Aquarium; Acuario Fluvial) เป็นอาคารขนาด 7,850 ตารางเมตร จัดแสดงพันธุ์ปลาในถังกระจกเลี้ยงปลาขนาดเกือบสามล้านลิตร โดยมีการจำลองพื้นที่ลุ่มแม่น้ำห้าสาย คือ แม่น้ำไนล์ แม่น้ำโขง แม่น้ำอเมซอน แม่น้ำดาร์ลิ่ง-เมอเรย์ และแม่น้ำเอโบร เพื่อแสดงพื้นที่ราบลุ่ม นกในบริเวณปากแม่น้ำ ป่าชายเลน ฯลฯ จัดเป็นจุดสนใจที่สำคัญของงานอีกแห่งหนึ่ง
1.4 น้ำและเมือง (Water and cities; Ciudadas del Aqua) อาคารแสดงความสัมพันธ์ของน้ำกับเมือง ชุมชน และเสนอข้อมูลของเมืองใหญ่ต่างๆ ในโลกและความสัมพันธ์กับการใช้น้ำ
1.5 น้ำกับความแห้งแล้ง (Water and Thirst; Sed) อาคารรูปผลึกเกลือขนาดใหญ่ สูง 12 เมตร แสดงให้เห็นวิถีชีวิตและเทคโนโลยีในการต่อสู้กับการขาดแคลนน้ำซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิตของมนุษย์ ผู้ชมสามารถมองเห็นวัฏจักรของน้ำทั้งหมดได้ภายในอาคารนี้ ตั้งแต่เป็นเมฆ ฝนและน้ำ มีการเปรียบเทียบปริมาณน้ำที่ใช้ในเมืองและปริมาณน้ำในทะเลทราย เพื่อเรียนรู้ถึงการอพยพเพื่อค้นหาแหล่งน้ำ
1.6 น้ำกับพลังงาน (Water and Energy; Oikos) อาคารในจินตนาการขนาด 1.231 ตารางเมตร ออกแบบโดย Roland Olbeter และ Domingo Guinea แสดงให้เห็นบ้านในอนาคตของมนุษย์ซึ่งก่อสร้างให้มีการผลิตกระแสไฟฟ้าใช้ภายในบ้าน เป็นการแสดงนวัตกรรมเทคโนโลยีสะอาด เช่น พลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานลม เป็นต้น
1.7 การแบ่งปันน้ำ (Share Water; Aqua Comparida) อาคารขนาด 1,240 ตารางเมตร แสดงให้เห็นถึงการสร้างโลกใหม่โดยการเสนอแนวคิดในการบริหารจัดการน้ำของผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารจัดการน้ำ คือ Victor Pochat และ Carlos Fernandez Jauregui ประกอบด้วย “ความยุ่งเหยิงของนโยบายในปัจจุบัน" (the chaos of division, current policy) ผู้ชมจะได้รับทราบข้อมูลในมุมมองต่างๆ และจบด้วยข้อมูลที่ถูกต้องในการบริหารจัดการน้ำ
1.8 น้ำท่วม (Extreme Water; Aqua Extrema) อาคารสูง 22 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 36 เมตร ภายใต้การเสนอแนวคิดจากศาสตราจารย์ Javier Martin เพื่อเสนอข้อมูลผ่านการเดินทางด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่เพื่ออธิบายเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น เช่น คลื่นยักษ์ พายุเฮอริเคน ผลกระทบของอากาศเย็นในบ่อทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และมหันตภัยต่างๆ โดยเทคนิค Imax cinema เพื่อสร้างประสบการณ์ในการสัมผัสสถานการณ์เหมือนจริง (ข้อมูลคลื่นยักษ์ คือ เหตุการณ์สึนามิในประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้านเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2545)
1.9 บ้านดิน (El Faro) เป็นนิทรรศการที่เกิดจากความคิดริเริ่มของประชาชน หรือ The Beacon และเป็นครั้งแรกที่องค์กรเอกชน(Non Government Agencies; NGOs) เข้ามามีส่วนร่วมในการออกแบบและกำหนดเนื้อหาของนิทรรศการ ก่อสร้างในรูปแบบบ้านดิน เสนอแนวคิดการมีส่วนร่วมเกี่ยวกับน้ำ ได้แก่ สิทธิพื้นฐานของมนุษย์ในการเข้าถึงระบบประปาและสุขาภิบาลน้ำสะอาด เป็นต้น โดยจัดเป็นนิทรรศการเรื่องต่างๆ รวม 8 แนวคิดเพื่อแสดงให้เห็นความเคลื่อนไหวของประชาชนที่ต้องการเสนอข้อมูลถึงสังคมโดยรวม
นิทรรศการน่าสนใจ
1. ศาลาสเปน (Pabellon de Espana) รัฐบาลสเปนในฐานะประเทศเจ้าภาพได้กำหนดแนวคิดในการเสนอนิทรรศการ คือ วิทยาศาสตร์และความคิดสร้างสรรค์(Science and creativity) โดยมีสถาปนิกจากรัฐเนวารา (Navarra) ชื่อ Patxi Mangado เป็นผู้ออกแบบ ด้วยความร่วมมือจาก (The National Centre for Renewable Energies of Spain; CENRE) เพื่อแสดงความตั้งใจที่จะทำให้เกิดการพัฒนาที่ยั่งยืน อาคารนี้จึงเป็นอาคารประหยัดพลังงานที่มีการเก็บพลังงานแสงอาทิตย์และเก็บน้ำฝนไว้ใช้ประโยชน์ เนื้อหาที่เสนอภายในศาลาสเปนประกอบด้วยการฉายภาพยนตร์การ์ตูนในสถานการณ์จำลอง เรื่องน้ำและเด็ก (Children of Water) นิทรรศการน้ำกับวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต (Water on Earth) โดยการฉายวีดิทัศน์ประกอบการใช้เทคนิค Ghost Effect การใช้น้ำและการบริหารจัดการน้ำในสเปน (Spain and Water) การแสดงผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ โครงการและการศึกษาของสเปนที่เกี่ยวข้อง (Understand to Survive: the Climate)และการออกแบบเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (The Zaragoza Kioto exhibition: architectures for a sustainable planet)
2. ศาลาเตอร์กี (Pabellon de Turquia) แสดงวัฒนธรรมและวิธีการจัดการน้ำ ผ่านแหล่งน้ำต่างๆ ในประเทศเตอร์กี (Water source of life) โดยแสดงวิธีการใช้น้ำในชีวิตประจำวันผ่านศิลปะที่ตกแต่งก็อกน้ำสาธารณะ (Fountains for life) แสดงแสง สีและเสียง ผ่านชีวิตและวัฒนธรรมเกี่ยวกับน้ำ (Water and life for all) และเสนอความสุขจากน้ำ (The pleasures of water)
3. ศาลาเยอรมัน (Pabellon de Alemania) เป็นการจำลองการควบคุมวัฏจักรของน้ำทั้งในการปรับปรุงคุณภาพน้ำ การผลิตน้ำบริสุทธิ์ และการบำบัดน้ำเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ โดยใช้การนั่งเรือชมแหล่งกำเนิดน้ำใต้ดิน และเล่าเรื่องระหว่างการล่องแม่น้ำโคโลญญ์ Cologne River) ในลักษณะสถานที่จำลอง
4. ศาลาญี่ปุ่น (Pabellon de Japon) จัดแสดงนิทรรศการความเป็นมาและวัฒนธรรมการใช้น้ำกับเทคโนโลยีโดยผนวกแนวคิดจากการจัดงานแสดงนิทรรศการโลกที่เมืองไอจิ ประเทศญี่ป่น เมื่อปี ค.ศ.2005 โดยใช้สัตว์สัญลักษณ์ (Mascot) ชื่อ Maruzo มาดำเนินเรื่องร่วมกับสัตว์สัญลักษณ์ของงาน ชื่อ ฟลูวี (Fluvi) และเสนอภาพวีดิทัศน์ในห้องโถงใหญ่แสดงวีถีชีวิต วัฒนธรรมและภูมิปัญญาเกี่ยวกับการใช้น้ำ เล่าผ่านตัวการ์ตูนญี่ปุ่น (เต่า)
5. ศาลาเกาหลี (Pabellon de Corea) เสนอแนวคิด “น้ำเป็นสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์และความเป็นจริง" (Water as a symbol of history and reality) ผ่านมุมมองเกี่ยวกับน้ำของคนเกาหลี
อ้างอิง
Eopo Zaragoza 2008
ศาสนาฮินดูในประเทศเวียดนาม
ศาสนาฮินดูในประเทศเวียดนาม เป็นศาสนาที่ชาติพันธุ์จามในประเทศเวียดนามให้การนับถือ เรียกว่าจามบาลามอน ถือเป็นชาติพันธุ์ที่ไม่ใช่อินเดียหนึ่งในสองกลุ่มที่ยังนับถือศาสนาฮินดู ทั้งนี้ศาสนาฮินดูไม่ได้เป็นหนึ่งในสิบห้าศาสนาที่ทางการเวียดนามยอมรับ
ประชากรศาสตร์
การสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2552 มีเพียงชาวจามบาลามอนที่อยู่ในการจัดอันดับ มีอยู่ 56,427 คน ในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในจังหวัดนิญถ่วน 40,695 คน และอาศัยอยู่ในจังหวัดบิ่ญถ่วน 15,094 คน อย่างไรก็ตามสถานเอกอัครราชทูตสหราชอาณาจักรประมาณการว่ามีชาวฮินดู 1,500 คนในเวียดนาม คาดว่าน่าจะเป็นชาวทมิฬฮินดู
ชาวจาม
ชาวจามในประเทศเวียดนาม (หรือที่เรียกว่าชาวจามตะวันออก) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาฮินดู ผิดกับชาวจามในประเทศกัมพูชา (หรือเรียกว่าชาวจามตะวันตก) ส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ชาวจามที่นับถือศาสนาฮินดูจะถูกเรียกว่าจามบาลามอน นับถือศาสนาพราหมณ์ลัทธิไศวะ จามบาลามอนส่วนใหญ่อยู่ในวรรณะนาควังศีกษัตริยะ มีวรรณะพราหมณ์เป็นส่วนน้อย จังหวัดนิญถ่วนเป็นแหล่งที่มีชาวจามตั้งถิ่นฐานมากที่สุด โดยหมู่บ้านทั้ง 22 หมู่บ้าน มี 15 หมู่บ้านนับถือศาสนาฮินดู มีชาวจามบาลามอนราว 32,000 คน ปัจจุบันมีเทวสถานของชาวจามฮินดูที่ยังเปิดให้ปฏิบัติศาสนกิจอยู่สี่แห่งในนิญถ่วน ได้แก่ โปอีนูนูการ์ (Po Inu Nugar), โปโรเม (Po Rome), โปกลองกีไร (Po Klaung Girai) และโปดัม (Po Dam)
ชามจามฮินดูมีความเชื่อว่าเมื่อตาย โคนนทิจะพาดวงวิญญาณไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มีเทศกาลกาเต (Kate) เป็นเทศกาลทางศาสนาที่สำคัญ มีการเฉลิมฉลองสามวัน ช่วงต้นเดือนตุลาคม
การสำรวจสำมะโนครัวประชากร พ.ศ. 2552 พบว่ามีชาวจามฮินดูในเวียดนาม 56,427 คน ในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในจังหวัดนิญถ่วน 40,695 คน และอาศัยอยู่ในจังหวัดบิ่ญถ่วน 15,094 คน คิดเป็นประชากรร้อยละ 22 ของจังหวัดนิญถ่วน และร้อยละ 4.8 ของจังหวัดบิ่ญถ่วน สำนักงานประชาธิปไตย, สิทธิมนุษยชน และแรงงานแห่งสหรัฐ (Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor) ได้ประมาณการจำนวนชาวจามฮินดูในเวียดนามไว้ราว 70,000 คน
ชาวอินเดีย
มีชาวฮินดูเชื้อสายทมิฬอาศัยอยู่ในนครโฮจิมินห์ราว 4,000 คน มีวัดศรีมาริอัมมันโกยิลเป็นศูนย์กลาง ทั้งยังเป็นที่เคารพสักการะของชาวญวนและชาวจีนเพราะเชื่อว่าพระแม่มริอัมมันมีความศักดิ์สิทธิ์ ทั้งนี้มีวัดฮินดูอินเดียในโฮจิมินห์สามแห่ง ได้แก่ วัดศรีเท็นตยุปาณี วัดสุพรหมัณยันสวามี และวัดศรีมาริอัมมัน
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา ตั้งอยู่ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นสถานีรถไฟชั้น 1 บนทางรถไฟสายตะวันออกของการรถไฟแห่งประเทศไทย สถานีชุมทางฉะเชิงเทรา เป็นจุดรับส่งผู้โดยสาร ถึง สถานีรถไฟอรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว และสถานีรถไฟบ้านพลูตาหลวง อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี  รวมทั้งยังเป็น 1 ใน 10 ของสถานีรถไฟขนาดใหญ่ของการรถไฟแห่งประเทศไทย และเป็นสถานีที่ขบวนรถไฟสินค้าที่มาจากสายชายฝั่งทะเลตะวันออกต้องแวะ เพื่อเปลี่ยนเส้นทางไปยังอีกช่วง
ประวัติ
สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทราสร้างราวปี พ.ศ. 2470 แต่เดิมชื่อว่าสถานีเมืองแปดริ้ว ต่อมา พ.ศ. 2496 ได้ย้ายมายังที่ตั้งในปัจจุบัน และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น สถานีรถไฟชุมทางฉะเชิงเทรา ประมาณปี พ.ศ. 2528 หลังจากโครงการก่อสร้างทางรถไฟช่วงฉะเชิงเทรา-สัตหีบ ของการรถไฟแห่งประเทศไทยได้แล้วเสร็จ
โครงการทางคู่เลี่ยงเมือง
โครงการทางคู่เลี่ยงเมือง (Chord Line) เป็นส่วนหนึ่งของโครงการก่อสร้างทางคู่ เส้นทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก ช่วงฉะเชิงเทรา - คลองสิบเก้า - แก่งคอย โดยจะมีการก่อสร้างทางเลี่ยงย่านสถานีฉะเชิงเทรา เพื่อให้รถที่มาจากสามารถวิ่งลัดไปได้ทันที โดยไม่ต้องเข้ามาในย่านสถานีชุมทางฉะเชิงเทรา เพื่อลดเวลาในการขนส่งสินค้า
ปัจจุบันการก่อสร้างดังกล่าวได้เสร็จสิ้นแล้ว และเปิดให้บริการในการเชื่อมต่อเส้นทาง ช่วงชุมทางฉะเชิงเทรา - ชุมทางคลอง สิบเก้า - ชุมทางแก่งคอย เมื่อช่วงเดือนกันยายนของปี พ.ศ. 2562 ระยะทางรวมกว่า 106 กิโลเมตร
Choanotaenia
Choanotaenia เป็นสกุลของหนอนตัวแบนที่อยู่ในวงศ์ Dilepididae.
สกุลมี การกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ที่ราบสูงโคราช
ที่ราบสูงโคราช หรือ แอ่งโคราช เป็นที่ราบสูงในภาคอีสานของประเทศไทย ได้ชื่อมาจากชื่อสั้นของจังหวัดนครราชสีมา
ภูมิศาสตร์
บริเวณนี้มีความสูงเฉลี่ย 200 เมตร และกินพื้นที่ 155,000 ตารางกิโลเมตร ที่ราบสูงคล้ายรูปจานรองแบ่งออกด้วยทิวเขาภูพานไปเป็น 2 ลุ่มน้ำ: ลุ่มน้ำสกลนครทางเหนือ และลุ่มน้ำโคราชทางใต้ ที่ราบสูงนี้เอียงจากมุมตะวันตกเฉียงเหนือที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเล 213 เมตร (700 ฟุต) ไปยังฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ที่มีความสูงแค่ประมาณ 62 เมตร (200 ฟุต) ยกเว้นบริเวณเนินเขาในมุมตะวันออกเฉียงเหนือที่มีพื้นดินเป็นลูกคลื่นบาง ๆ เป็นหลัก ส่วนใหญ่มีความสูงหลากหลายตั้งแต่ 90–180 เมตร (300–600 ฟุต) เอียงจากทิวเขาเพชรบูรณ์ทางตะวันตกตอนล่างไปยังแม่น้ำโขง ที่ราบสูงนี้มีแม่น้ำมูลกับแม่น้ำชีไหลผ่านไปสมทบกับแม่น้ำโขง ซึ่งทำให้เกิดชายแดนภาคอีสานขึ้น โดยทิศตะวันตกมีทิวเขาเพชรบูรณ์และทิวเขาดงพญาเย็นกั้นกับภาคกลางของไทย เทือกเขาสันกำแพงในทิศตะวันตกเฉียงใต้ และทิวเขาพนมดงรักในทิศใต้ ทั้งหมดนี้ทำให้การเข้าถึงที่ราบสูงอดีตมีความยากลำบาก
ธรณีวิทยา
ที่ราบสูงถูกยกตัวจากที่ราบของเศษอนุทวีปซิมเมเรีย และศิลาภูมิประเทศ เช่นศิลาภูมิประเทศรัฐฉาน–ไทย ซึ่งน่าจะอยู่ในสมัยไพลสโตซีนหรือสมัยโฮโลซีนตอนต้น ประมาณปีที่ 1 ของปฏิทินโฮโลซีน พื้นผิวของที่ราบสูงส่วนใหญ่ในตอนนั้นเป็นศิลาแลง แต่การจัดอันดับดินตามประเภทของออกซิซอล (oxisol) มีประโยชน์มากต่อเกษตรกรรม หรือดินยโสธรที่ก่อตัวภายใต้สภาวะเขตร้อนชื้นในยุคเทอร์เชียรีตอนต้น Xanthic ferralsols ในบริเวณโคราชและอุบลมีสีเหลืองอ่อนถึงน้ำตาล ก่อให้เกิดดินที่ราบลุ่มคล้ายกับดินน้ำตาลในยุโรป.
โบราณคดี
สถานที่หลายแห่งในประเทศไทยยุคก่อนประวัติศาสตร์ถูกพบในที่ราบสูง เช่น พระธาตุสำริดบางส่วนจากวัฒนธรรมดงเซิน แหล่งโบราณคดีบ้านเชียงของแหล่งมรดกโลกที่ค้นพบใน พ.ศ. 2509 เป็นหลักฐานว่ายุคสัมฤทธิ์เริ่มขึ้นในช่วงประมาณ 2000 ปีก่อนคริสตกาล แต่ไม่มีหลักฐานในด้านอาวุธ จึงทำให้มันมักมีส่วนเกี่ยวข้องกับยุคสัมฤทธิ์ในทวีปยุโรปกับส่วนอื่นของโลก บริเวณนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมขนาดใหญ่ จนกระทั่งถูกทิ้งไปประมาณ ค.ศ. 200 CE ไม่มีใครตั้งรกรากจนกระทั่งต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 โนนนกทาในอำเภอภูเวียงเป็นหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในยุคโลหะช่วงประมาณ 1420 ถึง 50 ปีก่อนคริสตกาล
บริเวณนี้เคยตกเป็นของอาณาจักรทวารวดี และต่อมาจักรวรรดิเขมร โดยไม่ได้มีเพียงสถานที่พักผ่อนเท่านั้น แต่ยังมีบ้านพักรับรองกับห้องสมุด และรวมไปถึงบาราย (แหล่งเก็บน้ำ) ชาลส์ ฮิกแฮม นักโบราณคดีกล่าวว่า "...เรายังคงไม่ทราบถึงความสัมพันธ์ระหว่างบริเวณและการการปรากฏตัวหรืออีกอย่างหนึ่งคือรัฐในที่ราบสูงโคราช" ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง 11 เมืองเสมากับเมืองฟ้าแดดเป็นที่รู้จักจากสิ่งก่อสร้างทางศาสนา เช่น ใบเสมาที่เมืองฟ้าแดด
ประวัติศาสตร์
มีข้อมูลน้อยมากในศตวรรษที่มีชื่อว่ายุคมืดของกัมพูชา แต่ดูเหมือนว่าที่ราบสูงส่วนใหญ่จะถูกทำลายไปแล้ว ใน ค.ศ. 1718 ชาวลาวคนแรกในหุบเขาแม่น้ำชีถูกพบในอำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ดในปัจจุบัน โดยเป็นข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ที่รับใช้สมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรแห่งอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์
ไทกร พลสุวรรณ
ไทกร พลสุวรรณ หรือ ทัยกร พลสุวรรณ เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองชาวไทย ปัจจุบันเป็นแกนนำคณะหลอมรวมประชาชน
บทบาททางการเมือง
ในคดียุบพรรคประชาธิปัตย์และไทยรักไทย เขาเป็นผู้มีบทบาทอย่างมากในการสืบหาหลักฐานที่พรรคไทยรักไทยจ้างวานพรรคเล็กเพื่อให้ลงเลือกตั้งในวันที่ 2 เมษายน 2549 แต่ทางพรรคไทยรักไทยโต้กลับมาว่า เป็นการใส่ความและเขาสนิทสนมกับสุเทพ เทือกสุบรรณ เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งคณะตุลาการศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่าการกระทำของเขาเป็นการกระทำส่วนตัวไม่เกี่ยวข้องกับพรรค
ต่อมา เขายังคงดำเนินกิจกรรมทางการเมือง ร่วมกับอธิวัฒน์ บุญชาติ แกนนำแนวร่วมอีสานกู้ชาติ ในช่วงการชุมนุมของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย พ.ศ. 2551 การชุมนุมขององค์การพิทักษ์สยาม ปี พ.ศ. 2555 เขายังได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคมัชฌิมาธิปไตย และลงสมัครรับเลือกตั้งในจังหวัดขอนแก่น ปลายปี 2550 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และยังเป็นประธานชมรมไทยเป็นหนึ่งเดียว ก่อนจะลงสมัครรับเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 ในนามพรรครักษ์สันติ และไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในปี พ.ศ 2553 ศาลล้มละลายมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด​ ต่อมา ศาลล้มละลายกลางได้มีคำสั่งยกเลิกคำฟ้องการล้มละลายเนื่องจากชำระหนี้ที่ค้างอยู่ทั้งหมด
ในปี พ.ศ. 2564 ไทกรกลับมาเคลื่อนไหวทางการเมืองอีกครั้ง โดยเข้าร่วมกับคณะสามัคคีประชาชนเพื่อประเทศไทย(คณะไทยไม่ทน) ร่วมกับนายจตุพร พรหมพันธุ์
กิตติ สีหนนทน์
นายกิตติ สีหนนทน์ (14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453 - 24 มกราคม พ.ศ. 2527) อดีตองคมนตรี อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมในสมัยรัฐบาลนายสัญญา ธรรมศักดิ์ และอดีตรองประธานศาลฎีกา
ประวัติ
นายกิตติ สีหนนทน์ เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2453 ที่ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ เดิมชื่อว่า สกิด ร่มไม้เกต เป็นบุตรชายคนโตของนายโกเซ่ง และนางผิน ร่มไม้เกต บิดามารดามีอาชีพค้าขาย มีน้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 3 คน
อุปสมบท
นายกิตติ สีหนนทน์ ได้ทำการอุปสมบทที่วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 มีฉายาว่า พระคุณสฺสติ โดยมี สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (เจริญ ญาณวโร) เป็นพระอุปัชฌาย์
ครอบครัว
นายกิตติ สีหนนทน์ ได้สมรสกับนางสิรินทร์ สีหนนทน์ (ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2510) บุตรี พลตรี พระยาวิเศษสงคราม (ช้อย จันทรสนธิ) และคุณหญิงสิน วิเศษสงคราม เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2490 มีบุตรด้วยกัน 1 คน คือ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ประกิตติ์สิน สีหนนทน์ ซึ่งได้ทำการสมรสกับนางบุษรัตน์ สีหนนทน์
ประวัติการรับราชการ
เริ่มรับราชการครั้งแรก เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2477 ได้บรรจุเป็นข้าราชการชั้นจัตวา ตำแหน่งจ่าศาลประจำศาลจังหวัดกาฬสินธุ์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2478 ได้เลื่อนเป็นข้าราชการชั้นตรี ตำแหน่งจ่าศาลจังหวัดจันทบุรี พ.ศ. 2480 ได้รับราชการเป็นข้าราชการตุลาการสามัญชั้นโท รับราชการศาลอาญา และได้โยกย้ายไปเป็นผู้พิพากษาประจำศาลจังหวัดต่างๆ กับทั้งได้เลื่อนขั้น เลื่อนตำแหน่ง เป็นลำดับดังนี้
ถึงแก่อสัญกรรม
นายกิตติ สีหนนทน์ ถึงแก่อสัญกรรมในวันอังคารที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2527 เวลา 20.30 น. ณ โรงพยาบาลกรุงเทพ แพทย์สันนิษฐานว่า สาเหตุเนื่องจากเส้นเลือดที่ขั้วหัวใจโป่งพองและแตก หรือที่เรียกว่า โรคแอนูริซั่มของเออร์ต้าในทรวงอก รวมสิริอายุ 73 ปี 2 เดือน 10 วัน
วงศ์นกบูบี
วงศ์นกบูบี เป็นวงศ์ของนกทะเลขนาดใหญ่วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Sulidae จัดอยู่ในอันดับนกบูบี (Suliformes; ในข้อมูลเก่าจะจัดอยู่ในอันดับ Pelecaniformes หรือ อันดับนกกระทุง )
นกในวงศ์นี้จัดเป็นนกขนาดกลางและขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วยนกบูบี และนกแกนเน็ต มีขนาดลำตัวประมาณ 70–100 เซนติเมตร ปากยาวกว่าหัว ปากเป็นกรวยปลายปากแหลมโค้งลงเล็กน้อยและไม่เป็นขอ ขอบปากหยักคล้ายฟันเลื่อย โคนจะงอยปากบนเป็นรอยบากเล็กน้อย จมูกเป็นรางยาว รูจมูกไม่เปิดออกสู่ภายนอก ปีกยาว ปลายปีกแหลม ขนปลายปีกเส้นนอกสุดยาวที่สุด หางเป็นแบบหางพลั่ว มีขนหาง 12–18 เส้น ขาใหญ่ นิ้วที่ 4 ยาวเท่ากับนิ้วที่ 3 ตีนมีพังผืดขนาดใหญ่ กินปลาเป็นอาหารโดยบินลงจับเหยื่อในน้ำ ทำรังเป็นกลุ่มบนหินหรือพื้นทราย ไม่ค่อยพบทำรังบนต้นไม้ วางไข่ครอกละ 1–2 ฟอง เปลือกไข่สีขาว, ฟ้า, เขียว หรือชมพู ใช้เวลาฟัก 42 ถึง 55 วันขึ้นกับสายพันธุ์ โดยทั้งตัวเมียและตัวผู้ทำการกกไข่ นกในวงศ์นี้ไม่มีแผ่นฟักไข่ (Brood patch) เช่นเดียวกับวงศ์ใกล้เคียง แต่เท้าจะมีเส้นเลือดหล่อเลี้ยงและมีความร้อน โดยจะกกไข่ไว้ใต้อุ้งเท้า ไข่ที่เสียไปในช่วงครึ่งแรกของการฟักไข่จะมีการออกใหม่ทดแทน
เป็นนกที่หากินอยู่ใกล้ทะเลแถบร้อนและอบอุ่นทั่วโลก
การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 3 สกุล คือ
โดยนกในวงศ์นี้ที่พบในหมู่เกาะกาลาปากอสมีทั้งหมด 3 ชนิด และพบในประเทศไทย 3 ชนิด ซึ่งล้วนแต่เป็นนกพลัดหลง หรือนกอพยพ หายาก
Cotylurus
Cotylurus เป็นสกุลของ Trematoda ที่อยู่ในวงศ์ Strigeidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรป อเมริกาเหนือ และออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
21 มิถุนายน
วันที่ 21 มิถุนายน เป็นวันที่ 172 ของปี (วันที่ 173 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 193 วันในปีนั้น
รายชื่อธงชาติในทวีปยุโรป
รายการภาพธงชาติในทวีปยุโรป
กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก เป็นการคัดเลือกสำหรับกีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 การแข่งขันในครั้งนี้จะประกอบด้วยนักกระโดดน้ำทั้งหมด 136 คนที่มาจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เกี่ยวข้อง แต่ละประเทศสามารถส่งนักกระโดดน้ำได้สูงสุด 2 คนต่อเพศในแต่ละรายการบุคคล และ 1 คู่ตามเพศในรายการกระโดดน้ำคู่ โดยแต่ละประเทศมีโควต้าสูงสุด 16 คน (8 คนต่อเพศ) เพื่อให้มีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน นักกระโดดน้ำทุกคนต้องมีอายุ 14 ปีขึ้นไปในวันที่ หรือก่อนวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2023 และต้องเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติต่าง ๆ ที่ได้รับอนุมัติจากสหพันธ์ว่ายน้ำระหว่างประเทศ
รัฐสภาสั้น
รัฐสภาสั้น (Short Parliament; 13 เมษายน ค.ศ. 1640 – 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640) เป็นชื่อของรัฐสภาแห่งอังกฤษรัฐสภาหนึ่งของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ ที่มีอายุเพียงสามอาทิตย์ หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ทรงปกครองอังกฤษภายใต้สมัยการปกครองส่วนพระองค์ (Personal Rule) อยู่สิบเอ็ดปี พระองค์ก็เรียกประชุมรัฐสภาในปี ค.ศ. 1640 โดยการถวายคำแนะนำโดยทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 พระเจ้าชาร์ลส์ทรงถูกบังคับให้เรียกประชุมรัฐสภาเพื่อที่จะหาทุนในการสนับสนุนสงครามบาทหลวง (Bishops' Wars) ต่อสกอตแลนด์ แต่ก็เช่นเดียวกับรัฐสภาชุดก่อนหน้านั้นที่มีความสนใจในเสนอข้อเรียกร้องต่างๆ ที่เกี่ยวกับวิธีการปกครองของพระเจ้าชาร์ลส์อันไม่ยุติธรรมแทนที่จะสนใจกับการอนุมัติเงินในการทำสงคราม
จอห์น พิม (John Pym) สมาชิกรัฐสภาจากทาวิสสต็อคกลายเป็นผู้นำในการเรียกร้องและกล่าวสุนทรพจน์อย่างยืดยาวเมื่อวันที่ 17 เมษายนที่มีใจความว่านอกจากว่าพระเจ้าชาร์ลส์จะทรงยอมรับฟังข้อเรียกร้องต่างๆ สภาสามัญชนก็จะไม่ยอมออกเสียงสนับสนุนทุนการสงครามของพระองค์ ส่วนจอห์น แฮมพ์เด็น (John Hampden) พยายามชักชวนเป็นการภายในและเป็นสมาชิกของคณะกรรมการต่างๆ เก้าคณะกรรมการ พระเจ้าชาร์ลส์ทรงพยายามต่อรองโดยทรงเสนอว่าจะหยุดเก็บภาษีเรือ แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของรัฐสภา ขณะเดียวกันคำร้องต่างๆ ของการใช้อำนาจในทางที่ผิดก็หลั่งไหลเข้ามาจากทั่วประเทศ เมื่อทรงหมดความอดทนกับการกลับมาโต้แย้งของรัฐสภาที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1629 และการบิดเบือนสถานการณ์ที่เลวลงในสกอตแลนด์ พระเจ้าชาร์ลส์ก็ตัดสินพระทัยยุบรัฐสภาเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1640 หลังจากที่ประชุมกันได้เพียงสามอาทิตย์ “รัฐสภาสั้น” ตามมาด้วย “รัฐสภายาว”
Diceratocephalidae
Diceratocephalidae เป็นวงศ์ของไทรโลไบต์ที่อยู่ในอันดับ Ptychopariida
การทัพอิตาลี (สงครามโลกครั้งที่สอง)
การทัพอิตาลีในสงครามโลกครั้งที่สอง ประกอบไปด้วยปฏิบัติการของฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งในและรอบๆของประเทศอิตาลี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943 จนถึงสงครามในยุโรปได้ยุติลง การร่วมมือของกองบัญชาการกองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตร (AFHQ) เป็นปฏิบัติการหน้าที่ความรับผิดชอบสำหรับกองทัพบกฝ่ายสัมพันธมิตรทั้งหมดในภูมิภาคทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และมีการวางแผนและสั่งการในการบุกครองเกาะซิซิลีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 ตามมาด้วยไม่นานหลังจากนั้นในเดือนกันยายนโดยการบุกครองแผ่นดินใหญ่ของอิตาลีและการทัพบนแผ่นดินอิตาลีจนกระทั่งการยอมจำนนของกองทัพเยอรมันในอิตาลีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945