cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มูนีร์ ซาอิด ตาลิบ
ในปี 2001 ขณะกำลังสอบสวนกรณีการลักพาตัวของโกปัสซุส เขาเคยถูกข่มขู่ด้วยการส่งกล่องระเบิดมาที่บ้าน
การลอบสังหารและผลสืบเนื่อง
มูนีร์ถูกลอบสังหารด้วยการวางยาพิษจากสารหนูบนเที่ยวบินการูดาอินโดนีเซียของรัฐบาล จากจาการ์ตา ไปอัมสเตอร์ดัม ในวันที่ 7 กันยายน 2004 ผลชันสูตรพลิกศพและรายงานจากผู้เห็นเหตุการณ์ระบุตรงกันว่าเขาเสียชีวิตสองขั่วโมงก่อนเครื่องบินจะลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติสกิปโฮล เขาได้รับสารพิษนี้ขณะต่อเครื่องที่สิงคโปร์ นักบินของการูดา โปลลีการ์ปุซ ปรียันโต เป็นผู้ต้องสงสัยหลักในการสืบสวน แรกเริ่มมูนีร์เดินทางออกจากอินโดนีเซียโดยเป็นผู้ถือตั๋วฟรีภายใต้เอกสารระบุตนปลอมเพื่อช่วยให้เขาสามารถออกเดินทางบนเครื่องบินได้ มูนีร์เริ่มมีอาการท้องร่วงฉับพลันและอาเจียนอย่างหนักไม่นานหลังเครื่องออกจากสิงคโปร์มุ่งหน้าอัมสเตอร์ดัม ลูกเรือแจ้งแก่กัปตันว่ามีผู้โดยสารป่วยหนัก และมีแพทย์ที่บังเอิญโดยสารไปด้วยบนเครื่องได้รับการเรียกให้ให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์ กระนั้นก็ไม่สามารถยื้อชีวิตมูนีร์ไว้ได้
ประธานาธิบดีอินโดนีเซีย ซูซีโล บัมบัง ยูโดโยโน ประกาศว่าเขายืนยันจะตามหาผู้กระทำความผิดมาลงโทษและให้มีการสืบสวนแยกเป็นการด่วน อย่างไรก็ตาม หลักฐานไม่เพียงพอ เจ้าหน้าที่ระดับสูงไม่ร่วมมือ และท้ายที่สุดการสืบสวนก็สิ้นสุดลงโดยไม่มีผลออกมา
มีการกล่าวโทษว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงของหน่วยข่าวกรองรัฐอินโดนีเซีย (BIN) มีส่วนเกี่ยวข้องในการฆาตกรรมนี้ หัวหน้าหน่วยในเวลานั้น ซูตันโต ถูกกล่าวหาว่ารู้เห็นว่า BIN มีบทบาท ส่วนรองผู้บังคับการหน่วย Muchdi Purwopranjono ถูกนำตัวขึ้นศาลก่อนจะตัดสินพ้นผิด การตัดสินนี้ถูกประนามในระดับนานาชาติว่าเป็น "การตัดสินคดีแบบแกล้งแสดง" เชื่อว่า Muchdi สั่งฆ่ามูนีร์เพราะเขาไปวิจารณ์การนำโกปัสซุสของเขา
ในปี 2014 Hendropriyono ยอมรับต่อนักข่าว Allan Nairn ว่าเขามีส่วน "รับผิดชอบในการสั่งการ" สังหารมูนีร์ และพร้อมจะถูกดำเนินการทางยุติธรรมต่อไป
บริการการแพทย์ฉุกเฉิน
บริการการแพทย์ฉุกเฉิน (Emergency medical services, EMS) คือบริการฉุกเฉินที่ให้การดูแลรักษาอาการป่วยนอกโรงพยาบาลและเคลื่อนย้ายผู้ป่วยที่มีอาการป่วยหรือบาดเจ็บเฉียบพลันไม่ให้เคลื่อนย้ายด้วยตนเอง นอกจากนี้ บริการการแพทย์ฉุกเฉินยังเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ให้บริการการแพทย์, ทีมปฐมพยาบาล, ทีมฟาสต์, ทีมฉุกเฉิน, ทีมกู้ภัย, ทีมรถพยาบาล, บริการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย, คณะพยาบาล และทีมกู้ชีวิต
มูนีร์ ซาอิด ตาลิบ
หลังเสียชีวิต
มูนีร์ได้รับรางวัลซิวิลเคอเรจจากสมาคมเทรนหลังเสียชีวิต ในปี 2013 มีการเปิดตัวพิพิธภัณฑ์ในมาลังเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
บริการการแพทย์ฉุกเฉิน
ขั้นตอนการปฏิบัติงาน
บริการการแพทย์ฉุกเฉินมีจุดประสงค์หลักคือช่วยชีวิต, ป้องกันไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายลง และบรรเทาอาการปวด โดยมีสัญลักษณ์คือ "ดาวแห่งชีวิต" (Star of Life) ซึ่งประกอบด้วยสัญลักษณ์คทางูเดี่ยวแทนการรักษา ซึ่งดาวหกแฉกแทนหกหน้าที่ของหน่วยแพทย์ฉุกเฉินดังนี้
มูนีร์ ซาอิด ตาลิบ
ชีวิตส่วนตัว
มูนีร์สมรสกับนักกิจกรรมสิทธิแรววาน ซูจีวาตี และมีลูกด้วยกันสองคน ภรรยาของเขาเป็นตัวตั้งตัวตีสำคัญในการสืบสวนการเสียชีวิตของมูนีร์
แผลริมอ่อน
แผลริมอ่อน (chancroid, soft chancre, ulcus molle) เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ชนิดหนึ่งที่เกิดจากการติดเชื้อแบคทีเรีย Haemophilus ducreyi ผู้ป่วยจะมีแผลที่อวัยวะเพศและเจ็บ
ข้อตาม
ข้อตาม (Consequent) เป็นครึ่งหลังของประพจน์เชิงสมมติฐาน มันเป็นส่วนที่ตามหลังคำว่า "แล้ว" ในประพจน์ที่มีรูปแบบมาตรฐาน ในเงื่อนไขเชิงตรรกศาสตร์ถ้า P แล้ว Q P จะเรียกว่าข้อนำ (Antecedent (logic)) และ Q เรียกว่าข้อตาม ในบางบริบทอนุบทในภาษาอังกฤษก็อาจเรียกว่า apodosis
ตัวอย่าง:
Q เป็นข้อตามของประพจน์เชิงสมมติฐานนี้
ในที่นี้ "X เป็นสัตว์" คือข้อตาม
"พวกมันมีชีวิต" เป็นข้อตาม
ข้อตามที่อยู่ในประพจน์เชิงสมมติฐานไม่จำเป็นต้องเป็นผลพวงของข้อนำ
"ปลาพูดภาษาคลิงงอน" เป็นข้อตาม แต่ไม่ได้เป็นผลพวงของ (หรือไม่เกี่ยวกันเลยกับ) คำกล่าวอ้างในข้อนำว่า "ลิงสีม่วง"
ช่องรูปไข่
ช่องรูปไข่ (oval window, ) เป็นช่องที่ปิดด้วยเนื้อเยื่อจากหูชั้นกลางไปยังโพรงหน้า (vestibule) ของหูชั้นใน แรงดันเสียงจากหูชั้นนอกที่มากระทบกับแก้วหูที่ต้นหูชั้นกลาง จะวิ่งไปตามกระดูกหู (ossicle) 3 ท่อน (โดยชิ้นสุดท้ายเป็นกระดูกโกลน) เข้าไปในหูชั้นใน โดยช่องรูปไข่จะเป็นตัวเชื่อมหูชั้นกลางและหูชั้นในที่อยู่ชิดกับกระดูกโกลน แรงสั่นที่มาถึงช่องรูปไข่ จะขยายเกินกว่า 10 เท่า จากที่เข้ามากระทบแก้วหู ซึ่งแสดงกำลังขยายเสียงของหูชั้นกลาง ช่องเป็นรูปไข่ (หรือรูปไต) ระหว่างโพรงแก้วหู (tympanic cavity) และโพรงหน้าของหูชั้นใน เส้นผ่าศูนย์กลางด้านยาวของมันอยู่ในแนวราบโดยโค้งขึ้นตรงริม และเชื่อมอยู่กับฐานของกระดูกโกลน โดยวงรอบฐานของกระดูกมีเอ็นวงแหวนยึดอยู่กับขอบของช่อง ช่องรูปไข่มีเนื้อที่ประมาณ 2.5 มม2
การจัดการสายอักขระในภาษาซี
การจัดการสายอักขระในภาษาซี หมายถึงการดำเนินการกับสายอักขระในภาษาซี ซึ่งไลบรารีมาตรฐานภาษาซีได้มีกลุ่มฟังก์ชันเพื่อดำเนินการกับสายอักขระแบบพื้นฐานอยู่แล้ว ตัวอย่างเช่น การคัดลอกสายอักขระ การต่อสายอักขระ การตัดคำ และการค้นหา
ในภาษาซี ค่าคงที่สายอักขระที่ปิดด้วยอัญประกาศจะถูกแปลงให้เป็นสายอักขระที่จบด้วยอักขระว่างโดยอัตโนมัติ และเก็บไว้ในหน่วยความจำส่วนที่ไม่เปลี่ยนแปลง (static memory) การดำเนินการกับสายอักขระที่จบด้วยอักขระว่างไม่ว่าสายอักขระนั้นจะเป็นค่าคงที่หรือไม่ก็ตาม สามารถดำเนินการผ่านฟังก์ชันที่นิยามมาให้แล้วในไลบรารีมาตรฐานของภาษาซี ฟังก์ชันเหล่านี้มีการใช้งานกันอย่างแพร่หลายจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของนิยามในภาษาซีไปแล้ว
คิม แด-จุง
คิม แด-จุง (김대중, ) (6 มกราคม พ.ศ. 2467 — 18 สิงหาคม พ.ศ. 2552) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 8 ของประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ถึงปี พ.ศ. 2546 และในปี พ.ศ. 2543 เขาได้รับรางวัลโนเบล สาขาสันติภาพ ในบางครั้งคิมได้รับการยกย่องว่าเป็นเนลสัน แมนเดลา แห่งเอเชีย
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
คิมเกิดเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2467 แต่ต่อมาเขาได้บันทึกในทะเบียนว่าเกิดวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2468 เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเกณฑ์ทหารในช่วงระหว่างที่เกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น คิมเป็นบุตรคนที่สองในบรรดาเจ็ดคนในครอบครัวชาวนาชั้นกลาง คิมเกิดที่เมืองซินอัน ซึ่งขณะนั้นอยู่จังหวัดช็อลลา ซึ่งปัจจุบันอยู่ในจังหวัดช็อลลาใต้ ต่อมาครอบครัวของคิมย้ายมาอยู่ใกล้เมืองท่าม็อกโป ซึ่งจะทำให้เขาสามารถสำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย คิมสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนพาณิชย์ม็อกโป ในปี พ.ศ. 2486 ด้วยคะแนนสูงสุดของชั้น ภายหลังจากทำงานเป็นเสมียนในบริษัทขนส่งทางเรือของญี่ปุ่นในช่วงเกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ต่อมาเขาได้กลายมาเป็นเจ้าของธุรกิจ และร่ำรวยขึ้นเป็นอย่างมาก คิมจึงต้องหลบหนีการจับกุมของคอมมิวนิสต์ในช่วงสงครามเกาหลี
คิมเริ่มเข้าสู่วงการการเมืองในปี พ.ศ. 2497 ระหว่างภายใต้การปกครองของประธานาธิบดีคนแรก อี ซึง-มัน ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภาในปี พ.ศ. 2504 แต่การรัฐประหารที่นำโดยนายพลพัก ช็อง-ฮี ผู้ซึ่งเป็นผู้นำเผด็จการในเวลาต่อมาได้ทำให้การเลือกตั้งดังกล่าวเป็นโมฆะ ต่อมาคิมสามารถเอาชนะเลือกตั้งเป็นสมาชิกรัฐสภาได้ในปี พ.ศ. 2506 และปี พ.ศ. 2510 และได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำฝ่ายค้าน จึงทำให้เขาได้เป็นผู้แทนฝ่ายค้านในการลงเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2514 ไปโดยปริยาย โดยเขาเกือบเอาชนะพัก ช็อง-ฮี ถึงแม้ว่าเขาจะเสียเปรียบเนื่องคู่แข่งของเขา พัก ช็อง-ฮี เป็นผู้กุมอำนาจทางการเมืองในขณะนั้น
คิมเป็นผู้มีความสามารถด้านวาทศิลป์ คิมสามาถสื่อสามารถกับผู้สนับสนุนที่ภักดีกับเขาได้อย่างมั่นคง โดยผู้สนับสนุนที่จงรักภักดีของเขาอยู่ในภูมิภาคช็อลลา โดยเขาได้รับคะแนนิยมถึง 95% ในภูมิภาคนี้ ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดที่ไม่มีผู้ใดทำลายได้ในวงการการเมืองเกาหลีใต้
"ผมต้องมีชีวิต และต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ผมเชื่อว่าพระเจ้าจะอยู่ข้างผมเสมอ ผมรู้ในสิ่งนี้จากประสบการณ์ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2516 ขณะที่ผมลี้ภัยอยู่ญี่ปุ่น ผมถูกลักพาตัวโดยสายลับหน่วยข่าวกรองของรัฐบาลทหารเกาหลีใต้จากห้องพักโรงแรมในโตเกียว ข่าวจากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เกิดความตกใจไปทั่วโลก พวกสายลับพาผมไปไว้ที่บริเวณสมอเรือที่เลียบอยู่กับชายหาด มัดตัว มัดมือ และเอาสิ่งของอุดปากผม หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาโยนผมจากเรือลงน้ำ พระเยซูปรากฏพระองค์ต่อหน้าผมด้วยความสดใส ผมกอดพระองค์และอ้อนวอนให้พระองค์ช่วยชีวิตผม ทันใดนั้นไม่นาน เครื่องบินบินลงมาจากท้องฟ้าเพื่อมาช่วยผมในวินาทีแห่งความตาย"
- คิม แด-จุง
ฟิลลิป ฮาบิบ เอกอัครราชทูตสหรัฐประจำเกาหลีใต้ ได้เป็นผู้ไกล่เกลี่ยให้เขากับรัฐบาลเกาหลีใต้ ถึงแม้ว่าคิมจะกลับมาเกาหลีใต้ เขาก็ถูกห้ามมิให้ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง และถูกจำคุกในปี พ.ศ. 2519 สำหรับการเข้าร่วมโดยเป็นผู้ประกาศแถลงการณ์ต่อต้านรัฐบาล โดยถูกตัดสินจำคุกห้าปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2521 ได้รับการลดโทษเป็นการคุมขังในบ้านพัก โดยแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ได้จัดให้เขาเป็นนักโทษทางความคิด
คิมได้รับการฟื้นฟูสิทธิทางารเมืองอีกครั้งในปี พ.ศ. 2522 ภายหลังจากที่ประธานาธิบดีพักถูกลอบสังหาร อย่างไรก็ตามในปี พ.ศ. 2523 คิมถูกจับกุมและถูกพิพากษาให้ประหารชีวิตในข้อหาปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง และสมรู้ร่วมคิดในการปลุกเร้าผู้คนที่ควังจู ซึ่งเป็นฐานสนับสนุนทางการมืองของเขาในเหตุการณ์ขบวนการการทำให้เป็นประชาธิปไตยควังจู โดยช็อน ดู-ฮวัน ผู้นำที่มาจากการรัฐประหาร
ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2523 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ได้มีจดหมายไปถึงช็อน ดู-ฮวัน ประธานาธิบดีเกาหลีใต้ในขณะนั้น เพื่อขออภัยโทษแก่คิม ซึ่งนับถือโรมันคาทอลิก โดยได้รับโทษประหารชีวิตหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านั้น โดยหอจดหมายเหตุแห่งชาติเกาหลีได้เปิดเผยเนื้อหาของจดหมายจากการร้องขอของ ควังจูอิลโบ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในเมืองควังจู
ภายใต้การแทรกแซงของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา โทษของเขาลดลงเพียงเหลือจำคุก 20 ปี และต่อมาเขาได้ลี้ภัยไปยังสหรัฐอเมริกา คิม อาศัยอยู่ที่บอสตันชั่วคราว โดยเป็นศาสตราจารย์อาคันตุกะ ในศูนย์กิจการระหว่างประเทศ ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ระหว่างช่วงเวลาที่เค้าใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ เขาได้เขียนความคิดเห็นของเขาลงในหนังสือพิมพ์ตะวันตกชั้นนำ ซึ่งวิจารณ์รัฐบาลเกาหลีใต้อย่างรุนแรง ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2526 คิมได้แสดงสุนทรพจน์ในเรื่องสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตยที่มหาวิทยาลัยเอมโมรี, แอตแลนตา และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ในสาขากฎหมายจากสถาบันดังกล่าว สองปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2528 เขาได้กลับสู่เกาหลีใต้
เส้นทางสู่ตำแหน่งประธานาธิบดี
คิมถูกคุมขังที่บ้านพักอีกครั้งหนึ่งหลังจากกลับมาโซล แต่การกลับมาครั้งนี้ของเขาก็กลับมาเป็นผู้นำฝ่ายค้านอีกครั้ง ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2530 ช็อน ดู-ฮวัน พ่ายแพ้ต่อความต้องการของสาธารณชน และอนุญาตให้มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีแบบทางตรงได้ คิม แดง-จุง และผู้นำฝ่ายค้านคนอื่นๆ เช่น คิม ย็อง-ซัม นั้นในขั้นต้นได้มีการตกลงกันว่าจะร่วมกันส่งผู้สมัครลงเพียงคนเดียว อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างผู้นำฝ่ายค้านสองคน ทำให้คิม แด-จุง แยกตัวออกจากพรรคประชาธิปไตยเพื่อการรวมชาติ ซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านหลัก และก่อตั้งพรรคสันติภาพและประชาธิปไตยขึ้น เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ผลจากการนี้ทำให้พรรคฝ่ายค้านเกิดการตัดคะแนนกันเองในสองพรรค เป็นผลให้อดีตนายพล โน แท-อู ผู้สืบทอดอำนาจของ ช็อน ดู-ฮวัน ชนะคะแนนเสียงด้วยคะแนนเพียง 36.5% โดย คิม ย็อง-ซัม ได้ไป 28% และคิม แด-จุง ได้ไป 27%
สถานการณ์ในช่วงเวลาดังกล่าวดูเหมือนจะเป็นใจให้คิม เมื่อประชาชนต่อต้านและไม่พอใจรัฐบาลในขณะนั้นจากเหตุการณ์วิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 ซึ่งทำให้เศรษฐกิจของประเทศล่มสลาย ซึ่งเกิดขึ้นเพียงหนึ่งสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งประธานาธิบดี จากการเป็นพันธมิตรกับคิม จ็อง-พิล ทำให้เขาเอาชนะ อี เฮว-ชัง ผู้สืบทอดที่คิม ย็อง-ซัง วางตัวไว้ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีที่จัดขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2540 เมื่อเขาสาบานตัวเพื่อรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่แปดแห่งสาธารณรัฐเกาหลี ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ถือเป็นเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ในวงารการเมืองของเกาหลีใต้ ที่พรรครัฐบาลถ่ายโอนอำนาจตามวิถีทางประชาธิปไตยมาสู่ผู้ชนะการเลือกตั้งซึ่งเป็นพรรคฝ่ายค้านเป็นไปด้วยความสงบเรียบร้อย การเลือกตั้งในครั้งนี้มีข้อโต้แย้ง โดยผู้สมัครสองคนจากฝ่ายรัฐบาล ซึ่งเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม ได้แข่งกัน ทำให้คะแนนเลือกตั้งของผู้มีสิทธิกลุ่มนี้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ 38.7% and 19.2% ตามลำดับ จึงทำให้คิม แด-จุง ชนะการเลือกตั้งไปด้วยคะแนนเพียง 40.3% คู่แข่งหลักของเขา อี เฮว-ชัง เป็นอดีตผู้พิพากษาศาลสูง สำเร็จการศึกษาด้วยคะแนนระดับสูงจาก โรงเรียนกฎหมาย, มหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล อีถูกมองโดยทั่วไปว่าเป็นกลุ่มชนชั้นสูง และสิ่งที่ทำให้ความนิยมของเขาตกลงเนื่องจากข้อกล่าวหาว่าลูกชายของเขาหลีกเลี่ยงการเกณฑ์ทหาร ส่วนในด้านของคิมนั้นตรงกันข้าม คิมจบการศึกษาระดับอาชีวศึกษา และชาวเกาหลีใต้จำนวนมากรู้สึกเห็นใจจากการที่เขาถูกพิจารณาในศาลหลายรอบและความยากลำบากในช่วงเวลาที่ผ่านมา
ประธานาธิบดีคนก่อนของเกาหลีใต้เช่น พัก ช็อง-ฮี, ช็อน ดู-ฮวัน, โน แท-อู และคิม ย็อง-ซัม มีพื้นเพมาจากภูมิภาคจังหวัดคย็องซัง ซึ่งเป็นภูมิภาคที่มั่งคั่งตั้งแต่ปี พ.ศ. 2488 เนื่องจากนโยบายของรัฐบาลพัก, ช็อนและโน คิม แด-จุง เป็นประธานาธิบดีที่อยู่เต็มวาระคนแรกที่มาจากภูมิภาคจังหวัดช็อลลา ซึ่งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ โดยภูมิภาคจังหวัดช็อลลาเป็นส่วนที่ถูกเพิกเฉยและละเลยจากการพัฒนาของภาครัฐในเกาหลีใต้ สาเหตุหลักเนื่องมาจากการเลือกปฏิบัติทางนโยบายของประธานาธิบดีคนก่อน ดังนั้นการบริหารงานของคิมจึงเน้นมาที่ภูมิภาคจังหวัดช็อลลา เพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางนโยบาย แต่อย่างไรก็ตามรัฐมนตรีและผู้บริหารในรัฐบาลของคิมก็ไม่ได้มีบุคคลที่มาจากภูมิภาคจังหวัดช็อลลาเท่าใดนัก
นโยบายเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ
นโยบายของคิมเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ มีชื่อว่านโยบายอาทิตย์ฉายแสง เขาเริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดกับรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเกาหลีเหนือ ซึ่งนโยบายดังกล่าวนำไปสูงการประชุมครั้งประวัติศาสตร์ในการประชุมของผู้นำทั้งสองในปี พ.ศ. 2543 ที่เปียงยาง ระหว่างคิม แด-จุง กับคิม จ็อง-อิล ถือเป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างสองเกาหลี และเป็นการติดต่อกันโดยตรงของสองเกาหลีครั้งแรกนับแต่เกาหลีแยกออกจากกัน ผลจากการพยายามในครั้งนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ แต่การประชุมครั้งนี้ก็มีรอยด่างพร้อย เนื่องจากถูกกล่าวหาว่ามีการใช้เงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ในการจ่ายให้กับทางเปียงยาง ในปี พ.ศ. 2546 พัก จี-ว็อน หัวหน้าคณะทำงาน ถูกตัดสินจำคุกสิบสองปี สำหรับข้อกล่าวหานี้ และในข้อกล่าวหาอื่นๆ โดยเขาใช้บทบาทของเขาในฮุนได จ่ายให้กับทางเกาหลีเหนือในการประชุมสุดยอดผู้นำของทั้งสองเกาหลี เพื่อชักจูงใจให้เกาหลีเหนือเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ นักโทษที่จงรักภักดีกับเกาหลีเหนือที่ถูกจำคุกอยู่ที่เกาหลีใต้ได้ถูกปล่อยไปเกาหลีเหนือ ผลกระทบจากนโยบายอาทิตย์ฉายแสงทำให้ถูกตั้งคำถามโดยหนังสือพิมพ์ของสหรัฐอเมริกา วิลลาจวอยส์ ว่าเงินที่โอนไปนั้นไปใช้ปกปิดความชั่วร้ายของรัฐบาลเกาหลีเหนือ
ความสัมพันธ์กับอดีตประธานาธิบดีคนอื่นๆ
ภายหลังจากคิมชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีและย้ายเข้าพำนักในทำเนียบสีน้ำเงิน ไม่มีใครทราบว่าเขาจะจัดการอย่างไรกับตำแหน่งใหม่ของเขา เขาเคยถูกตัดสินประหารชีวิตโดยช็อน ดู-ฮวัน ช็อนและผู้สืบทอดของเขา โน แท-วู ได้ถูกตัดสินจำคุกในสมัยประธานาธิบดีคิม ย็อง-ซัม ก่อนที่จะได้รับอภัยโทษในสมัยคิม แด-จุง
ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี คิมได้ดำเนินการให้เกาหลีใต้เป็นรัฐสวัสดิการร่วมสมัย ความสำเร็จดงกล่าวผลักดันให้เศรษฐกิจของประเทศฟื้นตัว และนำไปสู่การเปลี่ยนผ่านทางเศรษฐกิจ และส่งเสริมภาพลักษณ์ของเกาหลีใต้ในเวลาระดับโลกให้ดียิ่งขึ้น เช่น การเป็นเจ้าภาพร่วมกับญี่ปุ่น ในฟุตบอลโลก 2002 คิมครบวาระการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2546 และโน มู-ฮย็อน ขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากเขา ห้องสมุดประธานาธิบดีที่มหาวิทยาลัยย็อนเซ สร้างขึ้นก็รักษามรดกของคิมให้คงอยู่ต่อไป และศูนย์ประชุมคิม แด-จุง ก็สร้างตามชื่อของเขา ณ เมืองควังจู
ชีวิตหลังจากพ้นจากตำแหน่งประธานาธิบดี
คิมร้องขอให้ควบคุมการต่อต้านเกาหลีเหนือ สำหรับกรณีอาวุธนิวเคลียร์ และปกป้องการดำเนินนโยบายอาทิตย์ฉายแสงต่อทางเปียงยางเพื่อลดความรุนแรงต่อวิกฤติการณ์ เขาสัญญากับชาวเกาหลีว่าเขาจะแสดงความรับผิดชอบถ้าเกาหลีเหนือพยายามที่จะทำอันตรายพวกเขาด้วยอาวุธนิวเคลียร์ แต่สิ่งที่ยังโต้เถียงต่อไปว่านโยบายอาทิตน์ฉายแสงได้สร้างความสะดวกแก่โครงการอาวุธนิวเคลียร์ของเกาหลีเหนือหรือไม่ ในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จาก มหาวิทยาลัยพอร์ตแลนด์ ซึ่งเขาได้แสดงสุนทรพจน์ในหัวข้อ "ความท้าทาย, การขานรับและพระเจ้า"
ถึงแก่อสัญกรรม
คิมถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลา 13.43 น. ตามเวลาในประเทศเกาหลีใต้ ณ โรงพยาบาลเซเวอร์แรนซ์, มหาวิทยาลัยย็อนเซ, โซล จากภาวะอวัยวะล้มเหลวหลายระบบ รัฐพิธีศพจัดขึ้นในวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2552 ตรงหน้าอาคารรัฐสภา โดยมีขบวนแห่เพื่อเดินทางไปยังสุสานแห่งชาติโซล เพื่อฝังศพตามธรรมเนียมคาทอลิค โดยคิมเป็นบุคคลที่สองที่มีการจัดรัฐพิธีศพต่อจากประธานาธิบดีพัก ช็อง-ฮี ทางเกาหลีเหนือได้ส่งตัวแทนมาในงานพิธีศพด้วย คิมถึงแก่อสัญกรรมได้สามเดือนภายหลังจากประธานาธิบดีโน มู-ฮย็อน กระทำอัตวินิบาตกรรม ในวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
เวรียเมีย
เวรียเมีย (Вре́мя แปลว่า "เวลา") หรือเรียกว่า Программа Время เป็นรายการข่าวของช่องหนึ่งรัสเซียและสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งสหภาพโซเวียต (Центральное телевидение СССР, ЦТ СССР) รายการนี้ออกอากาศเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1968 (ยุติการออกอากาศตั้งแต่สิงหาคม ค.ศ. 1991 ถึงธันวาคม ค.ศ. 1994) และ ออกอากาศด้วยระบบภาพสี ตั้งแต่ ค.ศ. 1974
รูปแบบรายการ
เวรียเมียออกอากาศเวลา 21.00 น. ตามเวลามอสโก ส่วนใหญ่จะเป็นข่าวการประชุมของพรรคคอมมิวนิสต์สหภาพโซเวียต โปลิตบูโร การทำงานของเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตและประธานาธิบดีแห่งสหภาพโซเวียต และช่วงสมัยกลัสนอสต์ของกอร์บาชอฟทำให้เวรียเมียต้องทำข่าวต่างประเทศมากขึ้น และในช่วงการปฏิวัติ ค.ศ. 1989 ก็มีการทำข่าวการเรียกร้องในยุโรปตะวันออกด้วย
เพลงเปิดตัว
เวรียเมียมีเพลงเปิดตัวคือเพลง Time, Forward! (Время вперед) ของ Georgy Sviridov ใช้ตั้งแต่ ค.ศ. 1981 ถึงปัจจุบัน โดยตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 เป็นต้นมา มีการทำดนตรีใหม่ถึง 2 ครั้ง เพื่อให้มีความทันสมัยโดยคงเอกลักษณ์เดิมของเพลงนี้ไว้
การยุติการออกอากาศ
เวรียเมียออกอากาศครั้งสุดท้ายในสหภาพโซเวียตวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1991 เนื่องจากในช่วงความพยายามรัฐประหารในสหภาพโซเวียต พ.ศ. 2534 เวรียเมียกลายเป็นกระบอกเสียงในกับคณะกรรมการสถานการณ์ฉุกเฉินแห่งรัฐจนหลังเหตุการณ์ความพยายามรัฐประหารประธานาธิบดีรัสเซียบอริส เยลต์ซิน สั่งยุติการออกอากาศรวมถึงสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งสหภาพโซเวียตด้วยเหตุว่าเป็นกระบอกเสียงพรรคคอมมิวนิสต์
ช่วงยุติการออกอากาศ
การยุติสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งสหภาพโซเวียตทำให้มีการเปลี่ยนช่องเป็นช่องหนึ่งอัสตานกินะและแทนที่รายการเวรียเมียด้วยรายการข่าวชื่อว่า ทีวีอินฟอร์ม (ТВ-Информ) โนวัสติอัสตานกินะ (Новости Останкино) และไอทีเอ โนวัสติ (ИТА Новости)
การกลับมาออกอากาศ
เวรียเมียกลับมาออกอากาศอีกครั้งในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1994 โดยส่วนใหญ่ออกอากาศเกียวกับสงครามเชชเนียครั้งที่หนึ่งและสงครามเชชเนียครั้งที่สองและออกอากาศจนถึงปัจจุบัน โดยมีสถานะเทียบเท่าข่าวภาคดึกของทางช่องหนึ่งรัสเซียเอง นอกจากนี้ ในปี ค.ศ. 2003 เพิ่มการออกอากาศในวันอาทิตย์ ในชื่อ ซันเดย์เวรียเมีย (Воскресное Время, Voskresnoe Vremja, Sunday Time). โดยใช้เพลงประกอบแยกต่างหาก แต่มีบางส่วนของเพลง Time, Forward! อยู่ด้วย ส่วนกราฟิกเข้ารายการเป็นแบบเดียวกับเวรียเมียที่ออกอากาศในวันจันทร์–เสาร์
กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ (สหภาพโซเวียต)
กระทรวงความมั่นคงแห่งรัฐ (Министерство государственной безопасности СССР, МГБ, MGB) เป็นชื่อของสำนักข่าวกรองแห่งสหภาพโซเวียตจากปี 1946-1953
มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น
มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น เป็นซิงเกิลของเอิ๊ต-ภัทรวี ศรีสันติสุข ในปี พ.ศ. 2560 แต่งเนื้อร้องโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข และสุดเขต จึงเจริญ ทำนองโดย ภัทรวี ศรีสันติสุข และเรียบเรียงโดย เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ และภัทรวี ศรีสันติสุข ภายใต้สังกัดค่ายมิวสิกมูฟเรคคอร์ดส ในเครือมิวซิกมูฟ ออกจำหน่ายและมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2560
แผลริมแข็ง
แผลริมแข็ง (chancre) เป็นแผลที่ไม่เจ็บ เกิดขึ้นในผู้ป่วยซิฟิลิสระยะแรก แผลนี้ติดต่อได้ และมักเกิดขึ้นประมาณ 21 วัน หลังจากรับเชื้อ Treponema pallidum ซึ่งเป็นแบคทีเรียแกรมลบชนิดเกลียวที่เป็นสาเหตุของซิฟิลิส
มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น
เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับ ความสัมพันธ์ที่ลดลง จนจบที่การเลิกรา ทำให้คิดว่าคงไม่มีใครอีกแล้ว คงไม่มีความรักครั้งต่อๆไป แต่แล้วพื้นที่ความทรงจำของกันและกัน กลับมีความสุข หยิบมามองในแง่บวก เรื่องราวที่ดูจะแย่แย่ แต่เราก็อยู่กับมันได้
การตอบรับ
เพลง มีไว้แค่เป็นของเธอเท่านั้น ติดอันดับสูงสุด 3 จากการจัดอันดับของ ไอทูนส์สโตร์ไทยแลนด์ ท็อปชาร์ต (iTunes Store Thailand) ประจำวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ที่มีคนดาวน์โหลดมากที่สุด
การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง
การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง หรือ การฟ้องเจ้าหน้าที่ชั้นสูงในทางอาญา (impeachment) เป็นกระบวนการซึ่งสภานิติบัญญัติตั้งข้อกล่าวหาต่อข้าราชการ การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งมิได้ถอดถอนข้าราชการผู้นั้นออกจากตำแหน่ง ทำนองเดียวกับคำฟ้องคดีอาญาอุกฉกรรจ์ในกฎหมายอาญา จึงเป็นคำแถลงข้อกล่าวหาต่อข้าราชการโดยสภาพ ในขณะที่บางประเทศปัจเจกบุคคลดังกล่าวจะถูกถอดถอนชั่วคราว บางประเทศบุคคลดังกล่าวยังดำรงตำแหน่งอยู่ระหว่างการพิจารณา เมื่อบุคคลถูกยื่นฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้นเขาจะต้องเผชิญกับโอกาสถูกพิพากษาลงโทษตามข้อกล่าวหาด้วยการออกเสียงของสภานิติบัญญัติ ซึ่งไม่ใช่การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง แต่เป็นขั้นตอนต่อเนื่องกัน และคำพิพากษาซึ่งพิพากษาลงโทษตามคำฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งจะเป็นการถอดถอนข้าราชการผู้นั้นออกจากตำแหน่ง
เนื่องจากการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งและการพิพากษาลงโทษข้าราชการเกี่ยวข้องกับการกลับกระบวนการปกติตามรัฐธรรมนูญซึ่งบุคคลได้รับตำแหน่งสูง (ผ่านการเลือกตั้ง การให้สัตยาบันหรือการแต่งตั้ง) และโดยทั่วไปต้องการฝ่ายข้างมากกว่าปกติ (supermajority) โดยทั่วไปจึงสงวนไว้สำหรับผู้ที่ดูกระทำการละเมิดในตำแหน่งหน้าที่อย่างร้ายแรง ตัวอย่างเช่น ในสหรัฐ การฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่งในระดับสหพันธรัฐจำกัดไว้สำหรับผู้ที่อาจกระทำ "การกบฏ การรับสินบนหรืออาชญากรรมและความผิดอาญาที่ไม่ร้ายแรงระดับสูงอื่น" (Treason, Bribery, or other high crimes and misdemeanors)
โซนีเซ็นเตอร์
โซนี่เซ็นเตอร์ คือกลุ่มอาคารที่จตุรัสพ็อทซ์ดัม ย่านสวนสัตว์เขตเทศบาลเบอร์ลินตอนกลาง อาคารหนึ่งใน 7 อาคารล้ำสมัยที่ตั้งตรงข้ามกับฟิลฮาร์โมนีที่เคมเพอร์พลัทส์เคยเป็นสำนักงานใหญ่ทวีปยุโรปของโซนี่ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของสำนักงานที่เยอรมนี
ประวัติ
สถาปนิก เฮลมุท ยาห์น ผู้บริหารบริษัทเมอร์ฟี/ยาห์นที่เมืองชิคาโกร่วมกับโซนี่เซ็นเตอร์ออกแบบกลุ่มอาคารรวม 7 อาคาร บนที่ดินขนาดประมาณ 26,000 ตรม.ในเขตเทศบาลเบอร์ลินกลาง ใช้ระยะเวลาการก่อสร้าง 3 ปี ตั้งแต่วันที่ 20 มกราคม ปำ.ศ.2543 ได้มีการเปิดตัวส่วนสันทนาการที่อยู่ตรงกลาง ส่วนอื่นๆของกลุ่มอาคารทั้งหมดเปิดตัววันที่ 14 มิถุนายน ปีพ.ศ. 2543 โซนี่เซ็นเตอร์มีลักษณะตัวอาคารที่ตั้งเป็นรูป 3 เหลี่ยม เพื่อเป็นสถานที่สำหรับอาคารสำนักงาน ที่พักอาศัยและสันทนาการ ข้างกันกับอาคารสูง 3 อาคารที่จตุรัสพ็อทซ์ดัมแห่งนี้ ตรงปลายของมุมทั้งสามนี้ยังเป็นที่ตั้งของอาคารสำนักงานบริษัทรถไฟ(Bahntower) ที่มีความสูง 103 เมตร
มูลค่าเงินลงทุนรวมของโซนี่เซ็นเตอร์ประเมินอยู่ที่ 750 ล้านยูโร ตั้งแต่วันที่ 20 มกราคม ปีพ.ศ. 2540 จนถึง21 กุมภาพันธ์ ปีพ.ศ. 2544 มีมิวสิคบ็อกซ์(Music Box) วันที่ 31 มีนาคม ปีพ.ศ. 2550 มีการเปิดตัวเลโก้แลนด์ ดิสคัฟเวอรี่ เซ็นเตอร์(Legoland Discovery Center) วันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551โซนี่เซ็นเตอร์ถูกขายด้วยมูลค่าสินเชื่อจำนวนนี้ให้กับกลุ่มลงทุนจากเยอรมนีและสหรัฐอเมริกา ในช่วงสิบปีนี้มูลค่าไม่ได้เพิ่มขึ้นหรือลดลง ถึงแม้จะค่อนข้างลดลงจากภาวะเงินเฟ้อ วันที่ 21พฤษภาคม พ.ศ. 2553 มีการเปลี่ยนเจ้าของ กลุ่มลงทุนมอร์แกน สแตนลี(Morgan Stanley) ขายโซนี่เซ็นเตอร์ให้กับกองทุนเงินบำนาญแห่งชาติ(National Pension Service) ของเกาหลีใต้ เป็นจำนวนเงิน 570 ล้านยูโร
ในปี 2017 บริษัทเจ้าของโซนี่เซ็นเตอร์ได้ขายต่อในรูปแบบการขายหุ้นให้กับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ประเทศแคนาดาชื่อออกซฟอร์ดพร็อพเพอร์ตี(Oxford Properties)(บริษัทลูกของกองทุนเงินบำนาญของรัฐสำหรับพนักงานท้องถิ่นจังหวัดโทรอนโต)และบริษัทจัดการลงทุนในนิวยอร์ก เมดิสัน อินเตอร์เนชันแนล เรียลตี(Madison International Realty) ในมูลค่า 1.1 พันล้านยูโร
ในส่วนที่เคยเป็นโรงแรมเอสพลานาดที่ตั้งเลขที่ 1 ถนนบูเลอวูนั้นเป็นที่พักอาศัยมีผู้ถือครองโดยมีการบริหารแยกจากส่วนอื่นๆของโซนี่เซ็นเตอร์ จึงส่งผลให้ไม่ถูกขายไปพร้อมกับส่วนอื่นๆ มีทางเข้า 3 ทางและมี 11 ชั้น แต่ละห้องมีเจ้าของถือครองส่วนตัว
สถาปัตยกรรม
การรวมตัวกันของการก่อสร้างหลักที่เป็นเหล็กและกระจกรวมถึงสภาทรงรีที่กลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่เมืองที่เปิดเป็นสาธารณะและไม่ถูกแบ่งจากถนนที่ตั้งอยู่ โครงสร้างหลังคาแสดงถึงผลงานทางวิศวกรรมที่น่าประทับใจ หลังคาเต็นท์ลักษณะกระจายตัวทำจากแผ่นผ้าถูกขึงยึดให้ติดกันด้วยวงแหวนเหล็ก ที่ปกคลุมตัวอาคารต่างๆที่ตั้งอยู่ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่สำคัญของญี่ปุ่นซึ่งก็คือภูเขาไฟฟูจิอันศักดิ์สิทธิ์ ตามความเชื่อของญี่ปุ่นแล้วเทพเจ้า(Kami)อาศัยอยู่บนภูเขา แต่เพราะเบอร์ลินไม่มีภูเขา โซนี่เซ็นเตอร์จึงถูกสร้างให้เป็นที่อยู่อาศัยจำลองให้กับเทพเจ้า เพื่อที่จะได้คุ้มครองโซนี่ในเขตทวีปยุโรปด้วย หลังคาถูกสร้างโดยบริษัทก่อสร้างเหล็กสัญชาติออสเตรียวากเนอร์-บิโร(Waagner-Biro)
ส่วนที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้ของโรงแรมเอสพลานาดที่เป็นสถานที่แห่งประวัติศาสตร์เป็นแกนกลางของโซนี่เซ็นเตอร์ ห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีน้ำหนักถึง 1300 ตันได้รับการเคลื่อนย้ายด้วยขั้นตอนอันซับซ้อนออกไป 70 เมตร เพื่อขยายถนนพ็อทซ์ดัมเนื่องจากปริมาณการจราจรที่เปลี่ยนไป อีกส่วนหนึ่งที่เคยเป็นตัวอาคารของโรงแรมก็คือ ห้องรับประทานอาหารเช้าก็ต้องได้รับการอนุรักษ์ไว้เช่นกัน ห้องนี้ถูกจัดแบ่งเป็น 500 ส่วนและได้รับการเคลื่อนย้ายไปพร้อมกับห้องโถงไปก่อสร้างอีกครั้งที่โซนี่เซ็นเตอร์
ภาระที่ไม่ได้มีการเตรียมการล่วงหน้าในการก่อสร้างงานอนุรักษ์ส่งผลให้มีค่าใช้จ่ายจำนวนมากตามมา ต้องสร้างโครงสร้างเพื่อรองรับกระจกที่มีความสูง 20 เมตร เพื่อคลุมด้านบนของส่วนอนุรักษ์ สะพานสร้างด้วยเทคนิคชั้นสูงที่ใช้งบประมาณมากถูกสร้างผ่านอาคารส่วนอนุรักษ์และนำไปสู่เอสพลานาดเรสิเดนซ์(Esplanade Residence)ที่สร้างใหม่และใช้เป็นอาคารพักอาศัยหรูหรา
ขนาด
พื้นที่ใช้สอยในโซนี่เซ็นเตอร์ขนาดประมาณ 132,500 ตรม. แบ่งเป็นพื้นที่สำนักงานประมาณ 68,000 ตรม. ที่พักอาศัยรวมประมาณ 26,500 ตรม. โรงภาพยนตร์ประมาณ 17,500 ตรม. ศูนย์สันทนาการประมาณ 17,00 ตรม. พื้นที่สำหรับร้านค้าปลีกและร้านอาหารอีกประมาณ 8,100 ตรม.
สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน
สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน (McKean Senior Center) เป็นศูนย์ดูแลผู้สูงอายุที่ต้องการการดูแลใกล้ชิด ให้บริการรักษาพยาบาลและดูแลสุขภาพผู้สูงอายุและผู้ป่วยทั่วไป ที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลทางการพยาบาลอย่างใกล้ชิด ผู้ป่วยโรคเรื้อรังต่าง ๆ ผู้ป่วยที่ต้องพักฟื้นหลังการผ่าตัดหรือผู้ป่วยที่ต้องฟื้นฟูสภาพ เป็นหน่วยงานในสังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ตั้งอยู่เลขที่ 68–69 หมู่ 8 ตำบลป่าแดด อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ บนพื้นที่กว่า 300 ไร่ ที่เรียกว่า บ้านเกาะกลาง
ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2451 นายแพทย์เจมส์ แมคเคน ได้ทูลขอพื้นที่บ้านเกาะกลางซึ่งเดิมเป็นพื้นที่เลี้ยงช้าง จากเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าเมืองเชียงใหม่ สร้างนิคมผู้ป่วยโรคเรื้อน จนถึง พ.ศ. 2473 พื้นที่เกาะกลางได้รับการพัฒนาเรื่อยมา จนกลายมาเป็นสถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน สถานพยาบาลโรคเรื้อนแห่งแรกในประเทศไทย และมีผู้ป่วยโรคเรื้อนอาศัยอยู่ที่นี่กว่าพันคน ศูนย์แห่งนี้ได้พัฒนาจนกลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ ประกอบด้วย ครัวเรือน 5 หมู่บ้าน โรงเรียน 2 โรง บ้านพักรับรอง คลินิก โรงพยาบาล ศูนย์ฝึกอาชีพ และคริสตจักร
สถานสงเคราะห์ผู้ป่วยโรคเรื้อนแมคเคน เปิดดำเนินการมาจนถึง พ.ศ. 2525 ก็ถึงการเปลี่ยนแปลงเป็นสถาบันแมคเคนเพื่อการฟื้นฟูสภาพในเวลาต่อมา
ต่อมาได้ทำการจดทะเบียนกับกระทรวงสาธารณสุข เปลี่ยน โรงพยาบาลแมคเคน เดิม เป็น โรงพยาบาลผู้สูงอายุแมคเคน รองรับผู้สูงอายุ กลุ่มป่วยเรื้อรัง กลุ่มติดเตียง และกลุ่มผู้ป่วยระยะประคับประคอง ปัจจุบันและได้เปลี่ยนชื่อเป็น สถาบันผู้สูงอายุแมคเคน (McKean Senior Center) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2560
สตีนบอก
สตีนบอก หรือ สตีนบัก (Steenbok, Steinbok, Steinbuck; ) แอนทิโลปชนิดหนึ่ง จำพวกแอนทิโลปขนาดเล็ก หรือแอนทิโลปแคระ
สตีนบอก มีน้ำหนักตัวประมาณ 11 กิโลกรัม ความสูง 60 เซนติเมตร ความยาว 95 เซนติเมตร–1.1 เมตร อายุโดยเฉลี่ย 10 ปี พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาใต้ และพบได้ยากในแอฟริกาตะวันออก แต่จะพบได้บ่อยในอุทยานแห่งชาติเซเรนเกตี ในแทนซาเนีย และพบได้ที่อุทยานแห่งชาติอีโตซา ในนามิเบีย รวมถึงอุทยานแห่งชาติครูเกอร์ ในแอฟริกาใต้ โดยจะอาศัยอยู่ตามทุ่งหญ้าที่มีพุ่มไม้หนามแหลมเพื่อป้องกันตัว หรือเขตที่ติดต่อกับทะเลทราย เช่น ทะเลทรายคาลาฮารี รวมถึงอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าเปิดโล่งด้วย
สตีนบอก มีเขาเฉพาะตัวผู้ เขายาวเพียง 10–17.5 เซนติเมตร แต่มีความแหลมคม ตัวเมียไม่มีเขา แต่มีขนาดตัวใหญ่กว่าตัวผู้เล็กน้อย กินอาหารได้แก่ ใบไม้แทบทุกชนิด, ผลไม้จำพวกเบอร์รีต่าง ๆ ตลอดจนหญ้าสั้นที่เบ่งบานในช่วงฤดูฝน
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย ได้แก่:
(โดยในบางข้อมูลจัดให้มี 4 ชนิด คือ capricornis และ kelleni เพิ่มขึ้นมา )
สตีฟ โมลิเตอร์
ประวัติ
โมลิเตอร์เริ่มชกมวยสากลตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ตามรอยพี่ชายของเขาคือเจเรมี โมลิเตอร์ ที่เคยเป็นแชมป์เครือจักรภพอังกฤษ โมลิเตอร์เคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน และเคยเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกแต่ไม่ได้เหรียญรางวัล เขาหันมาชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 ชนะคะแนนฮูลิโอ ลูนาในการชกกำหนดแปดยก ต่อมาเขาได้ครองแชมป์เครือจักรภพรุ่นแบนตั้มเวท ใน พ.ศ. 2547 เขาชกชนะอูโก เดียนโซ ได้ครองแชมป์ NABA และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF ที่ว่างเมื่อ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ชนะน็อค ไมเคิล ฮันเตอร์ ยก 5 จากนั้น เขาป้องกันตำแหน่งไว้ได้หลายครั้งรวมทั้งชกชนะคะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัยด้วย ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 แพ้ทีเคโอ​ เซเลสติโน กาบาเยโร ยก 4 โมลิเตอร์กลับมาชกชนะอีกหลายครั้ง ก่อนจะขึ้นครองแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF อีกครั้งหลังจากที่คาบัลเลโรสละตำแหน่ง โดยโมลิเตอร์ขึ้นชิงแชมป์ที่ว่าง เมื่อ 27 มีนาคม พ.ศ. 2553 ชนะคะแนน ตากาลานี นโดลวู แต่เมื่อชกแก้มือกันอีกครั้งในอีกปีต่อมา โมลิเตอร์ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเสียแชมป์ให้นโดลวูไป
เครซีเวิลด์
เครซีเวิลด์ (Crazy World) เป็นอัลบั้มชุดที่ 11 ของ สกอร์เปียนส์ ที่วางขายในปี ค.ศ. 1990 อัลบั้มเครซีเวิร์ลด์ อยู่ลำดับที่ 21 ของ Billboard 200 Chart เพลง "Wind of Change" ได้ลำดับที่ 4 ของ the Billboard Hot 100 ในปี 1990 และ "Send Me an Angel" ที่ 44ของ Billboard Hot 100 chart
จังหวัดมหาสารคามในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม พ.ศ. 2550''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 6 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 3
กลุ่มจังหวัดที่ 3 ประกอบไปด้วยจังหวัดหนองคาย จังหวัดอุดรธานี จังหวัดเลย จังหวัดนครพนม จังหวัดสกลนคร จังหวัดหนองบัวลำภู จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดมุกดาหาร จังหวัดมหาสารคาม และจังหวัดอำนาจเจริญ จำนวน 10 จังหวัด
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
ผู้สมัครที่ได้รับการเลือกตั้งในกลุ่มจังหวัดที่ 3
แต่ละกลุ่มจังหวัดมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มละ 10 คน สำหรับกลุ่มจังหวัดที่ 3 แบ่งออกเป็นตามสัดส่วนคะแนนดังนี้
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดมหาสารคาม
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดมหาสารคาม
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองมหาสารคาม อำเภอโกสุมพิสัย อำเภอกันทรวิชัย อำเภอเชียงยืน อำเภอกุดรัง และอำเภอชื่นชม
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอวาปีปทุม อำเภอบรบือ อำเภอนาเชือก อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย อำเภอนาดูน อำเภอแกดำ และอำเภอยางสีสุราช
ยุทธการที่นีเปอร์
ยุทธการที่นีเปอร์ เป็นการทัพทางทหารที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1943 บนแนวรบด้านตะวันออกในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นหนึ่งในปฏิบัติการที่ใหญ่ที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเกี่ยวข้องกับทหารจำนวน 4 ล้านนายที่ได้ยืดขยายบนแนวรบที่ห่างออกไปเป็นระยะทาง 1,400 กิโลเมตร (870 ไมล์) ในช่วงระยะเวลาสี่เดือน ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำนีเปอร์ได้ถูกยึดกลับคืนจากกองทัพเยอรมันโดยแนวรบทั้งห้าของกองทัพแดง(ได้แก่ แนวรบยูเครนที่ 1-4 และแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1) ซึ่งได้ดำเนินการรุกโจมตีข้ามแม่น้ำหลายครั้งเพื่อสร้างที่พักหลายแห่งบนฝั่งตะวันตก เวลาต่อมา, เคียฟได้รับการปลดปล่อยในยุทธการที่เคียฟ
ทหารแห่งกองทัพแดงจำนวน 2,438 นายได้รับการปูนบำเหน็จด้วยเหรียญวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต ซึ่งเป็นรางวัลที่ได้รับมากกว่าก่อนหน้านี้นับตั้งแต่การก่อตั้งรางวัลและไม่เคยที่มีการมอบรางวัลเหรียญนี้ให้กับผู้คนจำนวนมากมาก่อน
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเม็กซิโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน
ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน เป็นนายแพทย์ชาวไทย เป็นที่รู้จักในฐานะโฆษกศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) ​ หรือ ศบค. ทำหน้าที่สื่อสารต่อประชาชนในสภาวะสถานการณ์การระบาดทั่วของโคโรนาไวรัสในประเทศไทย พ.ศ. 2563 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข กรรมการแพทยสภาและกรรมการอิสระ ธนาคารออมสิน
ประวัติ
ทวีศิลป์ เป็นชาวอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2508 บิดาชื่อ เว้งกวง แซ่โต๋ว มารดาชื่อ เพ็ญนภา มีพี่น้องทั้งหมด 5 คน โดยเป็นลูกคนที่ 2 ครอบครัวมีอาชีพค้าขาย เปิดร้านโชห่วยอยู่หน้าตลาดเทศบาล 2 จังหวัดนครราชสีมา บิดาประสบอุบัติเหตุจนต้องตัดขา ทุกคนในบ้านจึงช่วยทำงาน รวมถึงทวีศิลป์ที่ต้องช่วยเลี้ยงหมู พับถุงขาย กรอกน้ำกรด ทำขนมผิง ฯลฯ
เขาจบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลนครราชสีมา ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนบุญวัฒนา จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น โดยเป็นการสอบโควตา หลังจากเรียนจบแพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยขอนแก่นเมื่อปี 2532 เริ่มทำงานที่โรงพยาบาลจิตเวช นครราชสีมา เป็นเวลา 2 ปี หลังจากนั้นก็ได้เข้าเรียนที่สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา และได้เข้าทำงาน ณ ที่ดังกล่าว และทำหน้าที่สอนนักศึกษาแพทย์ไปด้วย
จนราวปี พ.ศ. 2546 – 2547 มีข้าราชการอาวุโส สังกัดกระทรวงสาธารณสุขให้ย้ายมาอยู่กับทางกระทรวงสาธารณสุข เริ่มจากการเป็นโฆษกกรมสุขภาพจิต แล้วขึ้นเป็นผู้อำนวยการสำนักสุขภาพจิตและสังคม พร้อมดำรงตำแหน่งโฆษกกระทรวงสาธารณสุข ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์ (2552-2556) และผู้อำนวยการสถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ (2556-2560)
วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2560 ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา
วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2561 ดำรงตำแหน่ง สาธารณสุขนิเทศก์ (นายแพทย์ทรงคุณวุฒิ) สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข จากนั้นวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2563 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งโฆษก ศบค. ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ได้รับการโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข และเป็นแพทย์ที่ โรงพยาบาลสมิติเวช สุขุมวิท
ด้านชีวิตส่วนตัว สมรสกับวิไลรัตน์ วิษณุโยธิน เป็นกุมารแพทย์ มีบุตรด้วยกัน 2 คน ชื่อ ธรรศและธนวินท์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ทวีศิลป์ วิษณุโยธิน ได้รับพระราชทานเครื่องอิสริยาภรณ์ ดังนี้
ผลงาน
U-life สายด่วนสุขภาพจิต ออกอากาศครั้งแรกทาง UBC ต่อมาเป็น TNN24 ปี2543-2554 โดยมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยาในพระราชูปถัมภ์ฯ
Health Station รายการสดออกอากาศทาง ITV
อมยิ้ม ออกอากาศทาง ไทยทีวีช่อง3
อิสเซ ซางาวะ
อิสเซ ซางาวะ (26 เมษายน 2492 — ) เป็นชายชาวญี่ปุ่นซึ่งฆ่าและกินเนื้อของเรเน ฮาร์ตเวลต์ (Renée Hartevelt) เพื่อนหญิงชาวฮอลันดา ในปี 2524 ครั้นได้รับการปล่อยตัวแล้ว ก็ได้มีชื่อเสียงอยู่ในประเทศแม่โดยอาศัยความที่สาธารณชนสนใจในการกระทำความผิดของเขาเป็นทางทำมาหาเลี้ยงชีพ
ต้นชีวิต
ซางาวะเกิดในครอบครัวมั่งมี ณ เมืองโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ครอบครัวส่งเขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปารีส
การฆ่า
วันที่ 11 มิถุนายน 2524 ซางาวะขณะอายุได้สามสิบสองปี เป็นนักศึกษาคณะวรรณกรรมเปรียบเทียบ วิทยาลัยซอร์บอน (Sorbonne Academy) กรุงปารีส และเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเรเน ฮาร์ตเวลต์ ผู้ตาย ได้เชิญผู้ตายมารับประทานอาหารเย็นที่ห้องชุดของเขาในซอยเอร์ล็องแฌร์ 10 (Rue Erlanger 10) อ้างว่าให้มาพูดคุยกันเรื่องแปลบทกลอนภาษาเยอรมันที่จะใช้ในห้องเรียน เมื่อผู้ตายมาถึง ซางาวะให้เธออ่านบทกลอนนั้นให้ฟัง แล้วใช้ปืนไรเฟิลยิงเข้าที่สันคอเธอขณะที่เธอนั่งหันหลังให้เขาจนเธอถึงแก่ความตาย ภายหลัง ซางาวะเบิกความว่า เขายิงเธอแล้วก็ตกใจเองจนถึงแก่สิ้นสติล้มลง แต่เมื่อตื่นขึ้นก็เข้าใจว่า ตนกำลังดำเนินการตามความอยากรับประทานเนื้อของผู้ตายอยู่ จากนั้น เขาร่วมประเวณีกับศพผู้ตายจนสำเร็จความใคร่ แล้วใช้ฟันขบเคี้ยวตะโพกศพผู้ตายหมายจะบริโภคเนื้อผู้ตายสด ๆ แต่เมื่อพบว่าทำไม่ได้ จึงออกไปซื้อมีดแล่เนื้อมาแล่ศพผู้ตายออกรับประทานดิบ ๆ โดยเริ่มจากส่วนตะโพกและน่องก่อน เขาใช้เวลาสองวันรับประทานอวัยวะหลาย ๆ ส่วนของศพ โดยพรรณนาในภายหลังว่า เนื้อมนุษย์เป็นดังเนื้อปลาทูนาที่ "นุ่ม" และ "ไม่เหม็นคาว" ครั้นแล้ว ก็ชำแหละศพที่เหลือเป็นชิ้น ๆ เตรียมนำไปทิ้งในทะเลสาบไกล ๆ แต่มีผู้มาพบเห็นเข้าคาหนังคาเขาและร้องทุกข์ต่อเจ้าพนักงานตำรวจ เจ้าพนักงานจึงเข้าจับกุมเขาและยึดชิ้นส่วนร่างกายของผู้ตายที่แช่อยู่ในตู้เย็นเป็นของกลาง
ซางาวะว่า ตนเองเป็น "ผู้ชายอ่อนแอ รูปทราม และร่างเล็ก" (เขาสูงหนึ่งร้อยห้าสิบสองเซนติเมตร) และที่เลือกผู้ตายเป็นเพราะผู้ตายมีสุขภาพดีทั้งมีรูปโฉมโนมพรรณน่ารัก อันเป็นคุณลักษณะที่ซะงะวะเห็นว่าตนเองไม่มี เขาจะได้ "ดูดซับพลังงานของเธอ"
เขาถูกขังไว้สองปีจึงถูกไต่สวน ครอบครัวของเขาจัดทนายความชั้นหนึ่งมาว่าความให้ และตุลาการฌอง-ลุย บรูฌวีแยร์ (Jean-Louis Bruguière) พิจารณาแล้วเห็นว่า เขาวิกลจริตถึงขนาดที่ไม่สามารถสู้คดีได้ จึงสั่งให้ควบคุมตัวเขาไว้บำบัดในโรงพยาบาลโรคจิตโดยไม่มีกำหนด ระหว่างนั้น อินุฮิโกะ โยะโมะตะ นักเขียนชาวญี่ปุ่น เข้าเยี่ยมเขาและสัมภาษณ์เรื่องการฆ่าเพื่อนเขียนเป็นหนังสือชื่อ อินเดอะฟ็อก (In the Fog; "ในฝรั่งเศส") ออกเผยแพร่ในประเทศญี่ปุ่น ต่อมา ประเทศฝรั่งเศสส่งเขากลับไปบำบัดต่อที่ประเทศบ้านเกิดเมืองนอน โดยโรงพยาบาลมัตสึซาวะ (Matsuzawa Hospital) รับควบคุมเขาต่อ บรรดานักจิตวิทยาตรวจแล้วเห็นพ้องต้องกันว่า เขาไม่ได้วิกลจริต แต่มีกมลสันดานชั่ว อย่างไรก็ดี ฝ่ายบ้านเมืองญี่ปุ่นไม่สามารถดำเนินคดีต่อเขาได้ เพราะศาลฝรั่งเศสบอกปัดไม่ส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องให้ โดยให้เหตุผลว่า คดีสิ้นสุดลงแล้วในประเทศฝรั่งเศส เพราะฉะนั้น ซางาวะจึงแจ้งออกจากโรงพยาบาลเองเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2529 และได้รับอิสรภาพนับแต่นั้น มีผู้กังขาและวิพากษ์วิจารณ์การปล่อยเขาเป็นอันมาก
ชีวิตหลังได้รับการปล่อยตัว
มีหนังสือหลายเล่มเขียนถึงฆาตกรรมที่เขาได้กระทำ กับทั้งมีภาพยนตร์จำนวนหนึ่งได้รับบันดาลใจจากเรื่องราวของเขาด้วย เป็นต้นว่า ภาพยนตร์สั้นเรื่อง อดอเรชัน (Adoration) ซึ่งโอลิเวียร์ สโมลเดอส์ (Olivier Smolders) กำกับและเผยแพร่ในปี 2529 ภาพยนตร์สารคดีชื่อ แคนนิบัลซูเปอร์สตาร์ (Cannibal Superstar) ความยาวสี่สิบเจ็ดนาที สถานีโทรทัศน์เวียซัตเอกซ์พลอเรอร์ ผลิตเผยแพร่ในปี 2529 และภาพยนตร์สารคดีชื่อ วีบีเอสมีตส์: อิสเซซะงะวะ (VBS Meets: Issei Sagawa) ซึ่งวีบีเอสทีวีผลิตเผยแพร่ในปี 2554
ฝ่ายซะงะวะเองได้แสดงเป็นตัวละครที่เรียก "ถ้ำมองวิปริต" (sadosexual voyeur) ในภาพยนตร์แนวฉวยโอกาสชื่อ อุวะกิซุมะชิโจะกุเซะเมะ แปลว่า "เมียไม่ซื่อต้องทรมานให้อาย" ซึ่งฮิซะยะซุ ซะโต (Hisayasu Satō) กำกับเผยแพร่ในปี 2535 ซะงะวะยังได้เขียนหนังสือชื่อ โชเน็งเอ (Shōnen A) แปลว่า "เด็กชายเอ" เพื่อวิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์ที่เซโตะ ซะกะกิบะระ (Seito Sakakibara) เด็กชายวัยสิบสี่ปีซึ่งเอกสารราชการเรียกโดยใช้นามสมมุติว่า "เด็กชายเอ" ฆ่าตัดศีรษะและทำร้ายเด็กคนอื่นหลายคนต่อเนื่องกันในเมืองโคเบะเมื่อปี 2540
ปัจจุบัน เขายังมีชีวิตและพำนักอยู่ในกรุงโตเกียว เขามีชื่อเสียงพอสมควร มีนักพูดนักวิจารณ์เข้าเยี่ยมและสนทนาด้วยเป็นนิจ เขายังเขียนบทความวิจารณ์ร้านอาหารลงนิตยสาร สปา (Spa) ด้วย
ตรุษเกาหลี
ตรุษเกาหลี (Korean New Year) หรือ ซ็อลลัล (설날) เป็นวันแรกของปฏิทินจันทรคติ ซึ่งเป็นวันหยุดที่สำคัญที่สุดของชาวเกาหลีที่มีมาแต่เดิม อันประกอบด้วยระยะเวลาการเฉลิมฉลองที่เริ่มต้นในวันขึ้นปีใหม่ ชาวเกาหลียังทำการฉลองวันปีใหม่ตามปฏิทินสุริยคติในวันที่ 1 มกราคมของทุกปีตามปฏิทินเกรกอเรียน ในขณะที่วันขึ้นปีใหม่ของชาวเกาหลีจะเป็นวันหยุดปีใหม่ของชาวเกาหลีตามช่วงสามวัน และถือเป็นวันหยุดที่สำคัญกว่าวันขึ้นปีใหม่แบบสุริยคติ
นิยามของคำว่า "ซ็อลลัล" โดยทั่วไปหมายถึง อึมน็ยอก ซ็อลลัล (음력 설날, วันขึ้นปีใหม่ตามแบบจันทรคติ) ซึ่งรู้จักกันในชื่อของ คูจ็อง (ฮันกึล: 구정; ฮันจา: 舊正) โดยทั่วไปบางส่วน "ซ็อลลัล" ยังหมายถึง ยังนย็อก ซ็อลลัล (양력 설날, วันขึ้นปีใหม่ตามแบบสุริยคติ) ซึ่งรู้จักกันในชื่อของ ชินจ็อง (ฮันกึล: 신정; ฮันจา: 新正)
ขนบธรรมเนียม
วันขึ้นปีใหม่ของชาวเกาหลีโดยปกติจะเน้นเป็นวันหยุดครอบครัวแบบชาวตะวันออกที่มักใช้เวลาดังกล่าวเพื่อเดินทางกลับไปบ้านเกิดของตน เพื่อไปเยี่ยมครอบครัวและญาติๆของพวกเขาเพื่อทำพิธีบูชาบรรพบุรุษที่รู้จักกันในชื่อ ชารเย (차례) ชาวเกาหลีจำนวนมากแต่งกายด้วยชุดฮันบกสีสันงดงาม ส่วนต็อกกุก (떡국) ซึ่งเป็นซุปกับเค้กข้าว เป็นอาหารที่มักนำมาเสิร์ฟโดยทั่วไป
ชาวเกาหลีจำนวนมากทำการต้อนรับปีใหม่ (ทั้งแบบตะวันตกและแบบจันทรคติ) โดยเดินทางไปยังชายฝั่งตะวันออกอย่างเช่นคังนึง กับทงแฮ ใน จังหวัดคังว็อน ที่ซึ่งพวกเขามักจะเห็นแสงแรกอรุณรุ่งในวันขึ้นปีใหม่
เกมพื้นบ้าน
มีเกมแบบประเพณีดั้งเดิมจำนวนมากที่มีความเกี่ยวข้องกับวันปีใหม่ของชาวเกาหลี อย่างเกมกระดานสำหรับครอบครัวที่มีชื่อว่า ยุนโนรี (윷놀이) ก็ยังเป็นกิจกรรมสันทนาการที่นิยมอยู่ และผู้ชายจะมีการเล่นว่าวรวมถึงการเล่น เชกีชากี (제기차기) ซึ่งเป็นเกมที่ใช้วัตถุขนาดเบาซึ่งห่อคลุมด้วยกระดาษหรือผ้า และจากนั้นนำมาเตะเล่นกันเหมือนฟุตแบ็กที่เป็นบอลผ้าขนาดเล็ก ในขณะที่ผู้หญิงหรือเด็กผู้หญิงอาจจะมีการเล่น นอลตวีกี (널뛰기), เกมกระโดดบนไม้กระดานหกที่เรียกว่า ชีโซ (시소) ขณะที่เด็กปั่น แพงี (팽이)
การทักทาย
จากการที่ผู้คนต่างมีความต้องการความเจริญรุ่งเรืองและมีโชค คำอวยพรในวันปีใหม่จึงมีความว่า "แซแฮ พก มานี พาดือเซโย" (새해 복 많이 받으세요) อันเป็นการให้พรต่อบิดามารดาเพื่อให้ท่านเหล่านั้นมีความสุขในช่วงปีใหม่
โมเดสต์ มูสซอร์กสกี
โมเดสต์ เปโตรวิช มูสซอร์กสกี (Модест Петрович Мусоргский; 21 มีนาคม 1839 – 28 มีนาคม 1881) เป็นคีตกวีชาวรัสเซียซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มที่เรียกว่า "เดอะไฟฟ์" เขาเป็นผู้ริเริ่มดนตรีรัสเซียในยุคโรแมนติก เขาพยายามจะสร้างอัตลักษณ์ทางดนตรีของรัสเซียที่ไม่ซ้ำกันโดยเฉพาะในการต่อต้านขนบธรรมเนียมดนตรีตะวันตก
ผลงานหลายชิ้นของมูสซอร์กสกีได้รับแรงบันดาลใจจากประวัติศาสตร์รัสเซีย, เรื่องพื้นบ้านรัสเซีย และธีมระดับชาติอื่น ๆ ผลงานดังกล่าวรวมถึงอุปรากร โบริส โกดูนอฟ, ซิมโฟนิกโทนโพเอ็ม Night on Bald Mountain และเปียโนสวีต Pictures at an Exhibition
พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส ผู้ปฏิรูป (6 มิถุนายน ค.ศ. 1714 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777; José Francisco António Inácio Norberto Agostinho de Bragança, ฌูเซ ฟรานซิสกู อันโตเนียว อินาซิอู นอร์แบร์ตู อะโกสทินโญ เดอ บรากังซา) เป็นพระมหากษัตริย์ลำดับที่ 25 แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟ
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ
เจ้าชายฌูเซฟพระราชสมภพในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1714 ณ พระราชวังริเบย์รา ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สามในพระเจ้าจอห์นที่ 5 แห่งโปรตุเกสกับพระมเหสี อาร์คดัสเชสมาเรีย แอนนาแห่งออสเตรีย เจ้าชายฌูเซฟมีพระเชษฐา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายเปโดร แต่สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชนมายุเพียง 2 ชันษา มีพระเชษฐภคินี 1 พระองค์ คือ เจ้าหญิงบาร์บาราแห่งโปรตุเกส และเจ้าชายฌูเซฟมีพระอนุชาอีก 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายคาร์ลอส,เจ้าชายเปโดรและเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เจ้าชายคาร์ลอสและเจ้าชายอเล็กซานเดอร์นั้นต่อมาสิ้นพระชนม์ขณะทรงพระเยาว์
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายเปโดร ผู้เป็นพระเชษฐา ทำให้เจ้าชายฌูเซฟได้รับการสถาปนาเป็นเจ้าชายแห่งบราซิล ดยุกแห่งบรากังซาองค์ที่ 15 ถือว่าเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมแห่งราชบัลลังก์โปรตุเกส
การอภิเษกสมรสและรัชทายาท
ในปีค.ศ. 1729 ขณะมีพระชนมายุ 15 พรรษา เจ้าชายฌูเซฟอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงสเปน พระนามว่า เจ้าหญิงมาเรียนา วิกตอเรียแห่งสเปน พระราชธิดาในพระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปนกับเอลิซาเบธ ฟาร์เนเซ พระราชินีแห่งสเปน และ เจ้าหญิงบาร์บาราแห่งโปรตุเกส พระเชษฐภคินีของพระองค์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งสเปน ซึ่งต่อไปคือพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 6 แห่งสเปน
เจ้าหญิงมาเรียนา วิกตอเรียสนพระทัยด้านดนตรีและการล่าสัตว์แต่ทรงจริงจังและไม่โปรดเรื่องอื้อฉาวต่าง ๆ ของเจ้าชายฌูเซฟและไม่ทรงลังเลที่จะเปิดเผยความเป็นตัวของพระองค์เอง เจ้าชายฌูเซฟและเจ้าหญิงมาเรียนา วิกตอเรียมีพระราชธิดาที่ดำรงพระชนมชีพจนเจริญพระชันษา 4 พระองค์ และมีพระราชโอรสที่สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ 2 พระองค์ พระราชธิดาที่สิ้นพระชนม์เมื่อประสูติ 1 พระองค์และทรงแท้ง 1 ครั้งในปีค.ศ. 1750
พระราชธิดาที่ดำรงพระชนมชีพจนเจริญพระชันษาทั้ง 4 พระองค์ มีพระนามดังนี้
เจ้าชายฌูเซฟทรงอุทิศพระองค์เพื่อคริสต์ศาสนาและวงการโอเปรา พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในผู้ที่สะสมบทละครโอเปราเป็นจำนาวนมากที่สุดในยุโรป
พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและสวรรคต
เจ้าชายฌูเซฟเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟในปีค.ศ. 1750 ขณะมีพระชนมายุ 35 พรรษา หลังจากการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าจอห์นที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระราชบิดา เฉลิมพระนาม "พระเจ้าฌูเซที่ 1 แห่งโปรตุเกส"หรือในภาษาอังกฤษว่า "พระเจ้าฌูเซฟแห่งโปรตุเกส" และในทันทีเมื่อครองราชย์ พระราชอำนาจของพระองค์กลับไปอยู่ในมือของเซบาสเตียว ฌูเซ เดอ คาร์วาลโฮ อี เมโล ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "มาควิสแห่งพอมบาล" พระเจ้าฌูเซฟทรงสถาปนาเจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกา พระราชธิดาพระองค์ใหญ่เป็นรัชทายาท ในพระอิศริยยศเจ้าหญิงแห่งบราซิล เนื่องมาจากไม่มีพระราชโอรส
มาควิสแห่งพอมบาลซึ่งมีอำนาจมากได้ปรับปรุงระบบเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรมและอาณานิคมของโปรตุเกส เพื่อให้สามารถเจริญทัดเทียมชาติตะวันตกชาติอื่น ๆ และเพื่อรักษาอำนาจของเขาให้ยืนยงตลอดกาล ต่อมาได้เกิดเหตุการณ์ "เรื่องอื้อฉาวทาวอรา" ซึ่งเป็นเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์พระเจ้าฌูเซฟระหว่างเสด็จตามถนนในกรุงลิสบอน พระองค์ทรงถูกยิงที่พระพาหาและผู้บังคับพาหนะได้รับบาดเจ็บ แต่พระองค์ก็ทรงรอดพระชนม์ชีพมาได้ มาควิสแห่งพอมบาลได้สั่งจับกุมคนตระกูลทาวอราซึ่งมีอิทธิพลทางการเมืองที่เป็นปริปักษ์กับรัฐบาลของมาควิสในตอนนั้นและตกเป็นผู้ต้องสงสัย และเขาได้สั่งขับไล่บาทหลวงคณะเยซูอิต ที่ต้องสงสัยว่ารู้เห็นกับการลอบปลงพระชนม์ในเดือนค.ศ. 1759 ซึ่งทั้งตระกูลทาวอราและคณะเยซูอิตล้วนยเป็นปริปักษ์กับมาควิสทั้งสิ้น ทำให้มาควิสไร้ซึ่งผู้ต่อต้านและเขาได้ควบคุมองค์กรสาธารณะต่าง ๆ และองค์การทางศาสนา ทำให้ประเทศเดินหน้าเข้าสู่ยุคภูมิธรรม
ในรัชสมัยของพระเจ้าฌูเซฟได้เกิดมหันตภัยร้ายแรงคือ แผ่นดินไหวในลิสบอน ค.ศ. 1755 ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1755 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตกว่า 100,000 คน แผ่นดินไหวครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อพระองค์ทำให้ประชวรด้วยโรคกลัวที่ปิดทึบ(Claustrophobia) ไม่สามารถประทับใกล้ผนังอาคารได้ หลังจากพระราชวังริเบย์ราถูกทำลายจากแผ่นดินไหว พระองค์ได้แปรพระราชฐานไปยังเมืองอาจูดา และทรงสร้างพระตำหนักเล็ก ๆ ที่อาจูดา ทางเมืองหลวงได้รับการฟื้นฟูและพระบรมราชานุสาวรีย์ของพระองค์ไม่พังทลาย ยังคงอยู่ที่จัตุรัสกลางกรุงลิสบอน
พระเจ้าฌูเซฟเสด็จสวรรคตในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1777 ขณะมีพระชนมายุ 62 พรรษา เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกาครองราชสมบัติสืบต่อ พระนาม พระราชินีนาถมาเรียที่ 1 แห่งโปรตุเกส และเป็นจุดสิ้นสุดอำนาจของมาควิสแห่งพอมบาล เขาถูกพระราชินีมาเรียปลดออกจากตำแหน่ง เนื่องจากพระนางทรงเกลียดชังเขา เพราะเขาเป็นคนเย่อหยิ่ง ยโสและมีพฤติกรรมรุนแรง และทรงประกาศไม่ให้เขาเข้าใกล้พระนางเป็นระยะ 20 ไมล์
อ้างอิง
1714 1777
มัคซีมีลีอานที่ 2 เอมานูเอ็ล ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย
มัคซีมีลีอานที่ 2 เอมานูเอ็ล ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย (Maximilian II. Emanuel, Kurfürst von Bayern; หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า Max Emanuel หรือ Maximilian Emanuel ) (11 กรกฎาคม ค.ศ. 1662 - 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1726) มัคซีมีลีอานเป็นประมุขของดัชชีแห่งบาวาเรียแห่งตระกูลวิทเทลส์บัค และเป็นผู้คัดเลือกแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ นอกจากนั้นแล้ว มัคซีมีลีอานก็ยังเป็นข้าหลวงคนสุดท้ายของเนเธอร์แลนด์ของสเปน และดยุกแห่งลักเซ็มเบิร์ก มัคซีมีลีอาน เอมานูเอ็ลเป็นนักการทหารผู้มีความสามารถ แต่ความทะเยอทะยานของมัคซีมีลีอาน เอมานูเอ็ลนำไปสู่ความขัดแย้ง ในที่สุดก็กลายเป็นสิ่งที่จำกัดความสำเร็จที่มุ่งหมายเอาไว้
มัคซีมีลีอานผู้เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1662 ที่มิวนิกเป็นบุตรของเฟอร์ดินานด์ มาเรีย ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย และเจ้าหญิงเฮนเรียตตา อเดลเลดแห่งซาวอย
ดูเพิ่ม
1662 1726
แอนทิโลปแคระ
แอนทิโลปแคระ (Dwarf antelopes) เป็นแอนทิโลปขนาดเล็ก ที่อยู่ในเผ่า Neotragini ในวงศ์ย่อย Antilopinae หรือแอนทิโลปแท้ โดยจำแนกออกมาจากวงศ์ย่อย Neotraginae พบกระจายพันธุ์เฉพาะในทวีปแอฟริกา
วงศ์เหยี่ยวปีกแหลม
วงศ์เหยี่ยวปีกแหลม (Falconidae) ประกอบไปด้วยเหยี่ยวและคาราคาราซึ่งเป็นนกล่าเหยื่อในเวลากลางวัน มีประมาณ 60 ชนิด วงศ์นี้แบ่งออกได้เป็น 3 วงศ์ย่อย คือ Herpetotherinae Polyborinae ประกอบด้วย คาราคารา และเหยี่ยวป่า และ Falconinae ประกอบด้วย เหยี่ยว, เหยี่ยวเคสเตรล และ เหยี่ยวแมลงปอ
เซลล์ขน
เซลล์ขน (Hair cell) เป็นเซลล์รับความรู้สึก (sensory receptor) ของทั้งระบบการได้ยินและระบบการทรงตัว (vestibular system) ในหูชั้นในของสัตว์มีกระดูกสันหลัง โดยตรวจจับการเคลื่อนไหวของน้ำในระบบผ่านกระบวนการถ่ายโอนแรงกล (mechanotransduction) ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เซลล์ขนรับเสียงอยู่ในอวัยวะของคอร์ติ ซึ่งอยู่บนเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane) ในอวัยวะรูปหอยโข่ง (คอเคลีย) ชื่อของเซลล์มาจากมัดขนที่เรียกว่า stereocilia ที่ยื่นออกมาจากเยื่อหุ้มเซลล์ด้านบน (apical) เข้าไปในน้ำของท่อคอเคลีย (cochlear duct) เซลล์ขนในคอเคลียของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถแบ่งโดยกายวิภาคและหน้าที่เป็นสองอย่าง คือ เซลล์ขนด้านนอก (outer hair cell, OHC) และเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC) ความเสียหายต่อเซลล์ขนทำให้ได้ยินน้อยลง และเพราะว่า เซลล์ขนไม่สามารถเกิดใหม่ ดังนั้น ความเสียหายก็จะคงยืน แต่ว่า ก็ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เช่น ปลาม้าลายและสัตว์ปีกที่เซลล์ขนสามารถเกิดใหม่ได้ คอเคลียของมนุษย์มี IHC ประมาณ 3,500 ตัว และ OHC 12,000 ตัว OHC มีหน้าที่ขยายเสียงเบา ๆ ที่เข้ามาในคอเคลีย (แต่ไม่ขยายเสียงที่ดังถึงระดับหนึ่งแล้ว) ซึ่งอาจเกิดจากการเคลื่อนไหวของมัดขน หรือว่า จากการเคลื่อนไหวของตัวเซลล์เองที่ได้พลังงานจากไฟฟ้า ส่วน IHC จะเปลี่ยนแรงสั่นของเสียงในน้ำไปเป็นสัญญาณไฟฟ้าที่ส่งผ่านโสตประสาท (auditory nerve) ไปยังก้านสมอง และต่อไปยังคอร์เทกซ์การได้ยิน (auditory cortex) เพื่อแปลและประมวลผลต่อ ๆ ไป
เซลล์ขนด้านใน - เปลี่ยนเสียงเป็นสัญญาณประสาท
การขยับ stereocilia ของเซลล์ขนจะเปิดช่องไอออนเปิดปิดด้วยแรงกล ทำให้ไอออนมีประจุบวก (โดยหลักเป็นโพแทสเซียมและแคลเซียม) ไหลเข้ามาในเซลล์ ไม่เหมือนกับเซลล์ที่ทำงานด้วยไฟฟ้าอื่น ๆ เซลล์ขนเองจะไม่ยิงศักยะงาน แต่การไหลของไอออนบวกจากน้ำ endolymph ในช่อง scala media เข้ามาจะทำให้เซลล์ลดขั้ว แล้วเกิดศักย์ตัวรับความรู้สึก (receptor potential) ซึ่งก็จะเปิดช่องแคลเซียมที่เปิดปิดโดยศักย์ไฟฟ้า (voltage gated calcium channel) ไอออนแคลเซียมที่ไหลเข้ามาก็จะทำให้เซลล์ปล่อยสารสื่อประสาทที่ด้านฐาน (basal lamina) ของเซลล์ ซึ่งจะแพร่ข้ามช่องแคบ ๆ ระหว่างเซลล์กับปลายประสาท เข้ายึดกับหน่วยรับสารสื่อประสาทแล้วจุดชนวนให้เกิดศักยะงานในเส้นประสาท โดยวิธีการนี้ แรงสั่นที่เป็นสัญญาณเสียงจึงกลายเป็นสัญญาณประสาทที่เป็นไฟฟ้าได้
การกลับขั้วหลังจากการลดขั้วของเซลล์ขนมีลักษณะพิเศษ คือ น้ำ perilymph ใน scala tympani มีไอออนบวกในระดับต่ำมาก ความแตกต่างทางเคมีไฟฟ้าจึงทำให้ไอออนบวกไหลออกจากช่องต่าง ๆ ของเซลล์ไปยัง perilymph
ไอออน Ca2+ ยังรั่วเข้ามาในเซลล์ขนเป็นครั้งเป็นคราวด้วย ซึ่งทำให้ปล่อยสารสื่อประสาทแบบเรื่อย ๆ (tonic) ที่จุดประสานประสาท (ไซแนปส์) เชื่อว่าการปล่อยสารสื่อประสาทเรื่อย ๆ เช่นนี้ทำให้เซลล์ขนสามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้าเชิงกลอย่างรวดเร็ว แต่ความเร็วก็อาจมาจากสมรรถภาพในการเพิ่มสารสื่อประสาทที่ปล่อยตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงเพียงแค่ 100 μV ของศักย์เยื่อหุ้มเซลล์ (membrane potential) ได้เหมือนกัน