cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระยาปริยัติธรรมธาดา (แพ ตาละลักษมณ์)
ครอบครัว
พระยาปริยัติธรรมธาดา ได้รับสมรสพระราชทานกับคุณหญิงวาด ปริยัติธรรมธาดา (สกุลเดิม วรกิจโภคาทร) มีบุตรธิดา รวม 5 คน ได้แก่
นอกจากนั้น พระยาปริยัติธรรมธาดา ยังมีบุตรธิดาอีก ดังนี้
ยู มย็อง-ฮี
ยู มย็อง-ฮี (เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2497) เป็นนักจุลชีววิทยาชาวเกาหลีใต้ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานสหพันธ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสตรีแห่งประเทศเกาหลี และเป็นนักวิจัยหลักที่สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศเกาหลี เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเลขาธิการคนแรกของสำนักงานวางแผนกลยุทธ์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 ภายใต้ประธานาธิบดีอี มย็อง-บัก และได้ดำรงตำแหน่งจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
ชีวิตในวัยเด็กและการศึกษา
ยูเกิดที่กรุงโซล เธอรู้ตัวว่าสนใจวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีตั้งแต่ตอนศึกษาอยู่ระดับมัธยมต้น ใน พ.ศ. 2520 ยูได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตสาขาจุลชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซล จากนั้นเธอได้รับปริญญาเอกด้านจุลชีววิทยาจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ใน พ.ศ. 2525 ต่อมาเธอได้เป็นนักวิจัยหลังปริญญาเอก ณ สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (เอ็มไอที) ใน พ.ศ. 2528
การวิจัยทางวิทยาศาสตร์
หลังจากย้ายกลับไปอยู่ที่ประเทศเกาหลี ยูทำงานที่สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ชีวภาพและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งประเทศเกาหลีจนถึง พ.ศ. 2543 หลังจากนั้นเธอย้ายไปดำรงตำแหน่งนักวิทยาศาสตร์การวิจัยหลักที่สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศเกาหลี งานส่วนใหญ่ของยูมุ่งเน้นไปที่การปลดล็อกโครงสร้างและการพับของโปรตีนแอลฟาวัน-แอนติทริปซินซึ่งเป็นโปรตีนเซอร์ปิน ยูและทีมวิจัยของเธอได้ทำงานเพื่อค้นหาว่ากรดอะมิโนตัวไหนบ้างที่สามารถยับยั้งการกลายพันธุ์ประเภทต่าง ๆ ได้ เช่น การกลายพันธุ์ tsf ซึ่งส่งผลให้การพับโปรตีนบกพร่อง เธอและกลุ่มนักวิจัยของเธอยังได้จดสิทธิบัตรวิธีการเตรียมอัลฟ่า-1 แอนทริทริปซินมิวทีนที่มีพันธะไดซัลไฟด์
ผลงานของเธอปรากฏในวารสาร เนเจอร์, The Journal of Proteome Research, Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, Journal of Molecular Biology, the Journal of Biological Chemistry BMB Reports และอื่น ๆ และได้รับการอ้างอิงเป็นจำนวนมากในสาขาชีวเคมี พันธุศาสตร์ อณูชีววิทยา ภูมิคุ้มกันวิทยา และจุลชีววิทยา
งานสาธารณะ
ยูดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการของศูนย์การทำหน้าที่ของโปรตีน (Functional Proteomics Center) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงแนวพรมแดนการวิจัยและพัฒนาแห่งศตวรรษที่ 21 (21st Century Frontier R&D) ที่สถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศเกาหลี ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2545 ถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2553 ใน พ.ศ. 2553 เธอได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งใหม่ในรัฐบาลเกาหลีใต้ที่มีชื่อว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสเพื่ออนาคตของชาติ เธอได้รับความรับผิดชอบให้ดูแลการสื่อสารเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของรัฐบาล และให้ช่วยส่งเสริมเทคโนโลยีที่ลดการปล่อยคาร์บอนและเทคโนโลยีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เธอยังดำรงตำแหน่งประธานของสมาคมชีวฟิสิกส์แห่งประเทศเกาหลีตั้งแต่ พ.ศ. 2552-2553 และยังเป็นประธานขององค์การจีโนมประเทศเกาหลี ใน พ.ศ. 2553
ดั๊ก ดั๊ก กู๊ส (ภาพยนตร์)
ดั๊ก ดั๊ก กู๊ส (Duck Duck Goose) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันตลกขับขันอเมริกันที่ออกฉายใน ค.ศ. 2561 ผลิตโดย เน็ตฟลิกซ์ ภาพยนตร์เขียนบทและกำกับโดย คริส เจนกินส์ และแสดงนำโดย จิม แกฟฟิกัน, เซ็นเดยา และคาร์ล ไรเนอร์
เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์
เรลกัน แฟ้มลับคดีวิทยาศาสตร์ เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่มีเนื้อเรื่องคู่ขนาน (side story) กับเรื่อง อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม โดยมีการดำเนินเรื่องไปในด้านวิทยาศาสตร์ภายในเมืองกากุเอ็น หรือ เมืองแห่งการศึกษา  ดำเนินเรื่องโดยศูนย์กลางอยู่ที่ มิซากะ มิโคโตะ ฉายภาคแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2552 - 20 มีนาคม พ.ศ. 2553 จำนวน 24 ตอน และ ภาคที่สอง ใช้ชื่อว่า To aru Kagaku no Railgun S ฉายเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2556 - 27 กันยายน พ.ศ. 2556
เนื้อเรื่อง
ในภาคแรก มิซากะกับเพื่อนร่วมกันสืบสวนเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ที่เรียกกันว่า เลเวล อัปเปอร์ (Level Upper) ซึ่งสามารถเพิ่มพลัง เพิ่มเลเวลให้กับผู้มีพลังจิต (ในฝ่ายวิทยาศาสตร์) แต่กลับทำให้ผู้ได้รับการเพิ่มเลเวลนั้น ต้องได้รับอันตราย ถึงกับต้องเข้าโคม่าภายหลังจากใช้พลังพิเศษ ซาเต็น รุยโกะ เพื่อนสนิทของ อุยฮารุ ที่พบเพลง เลเวล อัปเปอร์ โดยการสร้างของนักวิจัยฝ่ายวิชาการ คิยามะ ฮารุมิ  เป็นกลไกของเครือข่ายสมองของผู้ไม่มีพลังพิเศษ หรือมีพลังพิเศษในระดับต่ำ ทำให้ผู้ไม่มีพลังพิเศษ สามารถใช้พลังพิเศษได้ แต่ก็ต้องล้มป่วยไป ซาเต็น รุยโกะ ก็เป็นหนึ่งในผู้ป่วยด้วย ในครึ่งหลังของซีรีส์ ได้กล่าวถึงพวกสกิลเอาท์ กลุ่มบิ๊กสไปเดอร์ ที่ตามล่าผู้มีพลังจิต หรือพลังพิเศษ โดยใช้เสียงปริศนาที่ทำให้ผู้มีพลังพิเศษ ไม่สามารถใช้พลังได้ และเข้าทำร้ายผู้มีพลังจิต
ในภาคที่สอง (To aru Kagaku no Railgun S) กล่าวไปในช่วงก่อนที่มิซากะ มิโคโตะ จะรู้เรื่องเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของ มิซากะ ซิสเตอร์ โดยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับการสร้างร่างโคลนของตนเองขึ้น เพื่อผลิตผู้มีพลังพิเศษในระดับ 5 ขึ้น และข่าวลือเรื่อง Money Card ปริศนา และเธอได้พบกับ นูโนะทาบะ ชิโนบุ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ปีที่ 3 ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยามาชิตะ ซึ่งเธอคือหนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ที่อยู่ในโปรเจกต์สร้างร่างโคลนจากมิซากะ มิโคโตะ ในชื่อโปรเจกต์ Radio noise หลังจากที่โปรเจกต์ดังกล่าวไม่ได้ผลตามที่คาดไว้จึงถูกยกเลิกไป และได้นำเหล่าร่างโคลน ไปใช้ในโปรเจกต์เพื่อพัฒนาความสามารถไปสู่ระดับ 6 ให้กับ แอคเซราเรเตอร์ (Level 6 Shift)
To aru Kagaku no Railgun S
....
PS
PS, Ps, ps ฯลฯ อาจหมายถึง
ตำนานบุตรแห่งฮูริน
ตำนานบุตรแห่งฮูริน เล่าถึงเรื่องราวชะตากรรมของบรรดาบุตรของฮูริน ทายาทตระกูลฮาดอร์ ชาวมนุษย์ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ซึ่งมีชีวิตอยู่ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา ได้แก่ ทูริน ทูรัมบาร์ และ นิเอนอร์ นีนิเอล พวกเขาทั้งหมดต้องคำสาปจากจอมมารมอร์กอธให้ประสบแต่ความหายนะในชีวิต เนื่องจากฮูรินไม่ยินยอมอยู่ใต้บังคับของมอร์กอธ
ภูมิหลังของเรื่อง
ประวัติความเป็นมาของบรรพชนของตัวละครเอกของเรื่อง ได้เล่าสรุปไว้ในช่วงต้นของหนังสือ ซึ่งเป็นเรื่องที่มีอยู่ใน ซิลมาริลลิออน แล้ว กล่าวคือ เมื่อ 500 ปีก่อนที่เหตุการณ์ในหนังสือเล่มนี้จะเกิดขึ้น มอร์ก็อธเทพอสูรได้ขโมยดวงมณีซิลมาริลและหลบหนีออกจากแผ่นดินอันศักดิ์สิทธิ์วาลินอร์กลับมายังมิดเดิลเอิร์ธทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือ เขาจัดตั้งป้อมปราการใต้ดินขึ้นทางตอนเหนือของโลก ชื่อว่า อังก์บันด์ เป็นแหล่งชุมนุมเหล่าบริวารเพื่อครอบครองมิดเดิลเอิร์ธทั้งหมด มอร์ก็อธทำสงครามกับพวกเอลฟ์ซึ่งอาศัยอยู่ในแผ่นดินเบเลริอันด์ในทางใต้เรื่อยมา
พวกเอลฟ์สามารถสยบการรุกรานของมอร์ก็อธได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง อาณาจักรทั้งหลายจึงได้สงบสุข ในจำนวนนี้ อาณาจักรที่มีอำนาจมากที่สุดคือ โดริอัธ ภายใต้การปกครองของกษัตริย์ธิงโกล เสื้อคลุมเทา เจ้าแห่งเอลฟ์ชาวซินดาร์ ส่วนพวกโนลดอร์ที่ไล่ติดตามมอร์ก็อธมาจากวาลินอร์ได้ครองดินแดนต่างๆ กัน และร่วมมือกับชาวซินดาร์บางส่วนช่วยกันต่อต้านมอร์ก็อธ อาณาจักรสำคัญของชาวโนลดอร์ ประกอบด้วย ดอร์-โลมินและฮิธลุม ของกษัตริย์ฟิงกอน นาร์โกธรอนด์ของฟินร็อด และ กอนโดลินของทัวร์กอน
เมื่อเวลาผ่านไปได้ 300 ปี มนุษย์กลุ่มแรกก็เดินทางมาถึงแผ่นดินเบเลริอันด์ มนุษย์เหล่านี้เรียกว่า ชาวเอไดน์ เป็นกลุ่มคนที่ไม่ยอมรับการปกครองของมอร์ก็อธ และอพยพหนีมาทางตะวันตกเพื่อค้นหาแสงสว่าง พวกเอลฟ์ต้อนรับเหล่ามนุษย์อย่างดี และพวกเขาก็ได้ตั้งถิ่นฐานทั่วไปในแผ่นดินเบเลริอันด์ ชาวเอไดน์ประกอบด้วยสามตระกูลใหญ่ ตระกูลเบออร์ได้รับครองดินแดนลาดรอส ตระกูลฮาเล็ธอาศัยอยู่ในป่าเบรธิล ส่วนตระกูลฮาดอร์ได้ครองแผ่นดินดอร์-โลมิน หลังจากชาวเอไดน์แล้วยังมีมนุษย์เดินทางติดตามเข้ามาภายหลังอีก พวกนี้เรียกว่า ชาวอีสเตอร์ลิง ส่วนมากคนกลุ่มนี้จะตกอยู่ใต้อำนาจของมอร์ก็อธ
เวลาต่อมา มอร์ก็อธสามารถทำลายการปิดล้อมอังก์บันด์ของพวกเอลฟ์ลงได้ในสงครามแห่งเพลิงฉับพลัน ตระกูลเบออร์ถูกทำลายจนเกือบหมด พวกเอลฟ์และมนุษย์ได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่ก็ยังมีอีกหลายอาณาจักรที่รอดมาได้ ในจำนวนนี้รวมถึงดอร์-โลมิน ซึ่งเวลานั้น ฮูริน ธาลิออน ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้น
โครงเรื่อง
ฮูริน เป็นมนุษย์ชาวเอไดน์แห่งตระกูลฮาดอร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ ซึ่งครองแว่นแคว้นดอร์-โลมิน มีน้องชายชื่อ ฮูออร์ ฮูรินแต่งงานกับมอร์เวน และมีบุตรชายคนโตคือ ทูริน บุตรสาวคนเล็กคือ อัวร์เวน แว่นแคว้นดอร์-โลมินเป็นแผ่นดินศักดินาที่ฟิงโกลฟินกษัตริย์เอลฟ์มอบให้แก่ตระกูลฮาดอร์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือใกล้กับอาณาจักรของมอร์ก็อธ จึงได้รับผลกระทบจาก "ลมหายใจปีศาจ" อัวร์เวนกับเด็กๆ ชาวมนุษย์จำนวนมากต้องเสียชีวิต ต่อมาชาวฮาดอร์ยกทัพเข้าร่วมรบในสงครามเนียนายธ์อาร์นอยดิอัด กับทัพเอลฟ์ แต่แตกพ่ายยับเยิน ฮูรินถูกมอร์ก็อธจับตัวไปได้ เพื่อเค้นถามความลับที่ซ่อนตัวของอาณาจักรกอนโดลิน ที่ฮูรินกับฮูออร์เคยไปเยือนเมื่อสมัยยังเด็ก แต่ฮูรินไม่ยอมจึงถูกมอร์ก็อธสาปแช่งทั้งตระกูล
แคว้นดอร์-โลมินตกเป็นเชลยสงครามให้กับพวกอีสเตอร์ลิงที่เป็นสมุนของมอร์ก็อธ มอร์เวนจึงลอบส่งตัวทูรินให้หนีไปยังอาณาจักรโดริอัธของกษัตริย์ธิงโกล ทูรินเติบโตขึ้นในดินแดนของพวกเอลฟ์ แต่ก็คิดถึงแม่และแผ่นดินเกิดอยู่ตลอด วันหนึ่งทูรินเกิดเหตุวิวาทกับเอลฟ์ที่ปรึกษาคนหนึ่งของธิงโกลที่เกลียดชังชาวมนุษย์ ชื่อซายรอส แล้วเกิดอุบัติเหตุทำให้ซายรอสเสียชีวิต ทูรินจึงหนีออกจากอาณาจักรโดริอัธเพราะความกดดันที่ต้องอยู่เป็นผู้ลี้ภัย และไม่ต้องการรับการอภัยโทษ เขาไปอยู่กับพวกโจรในป่า เที่ยวปล้นชิงบ้านเรือนผู้คน เมื่อธิงโกลทราบเรื่องก็ส่งคนออกตามหา แต่ไม่มีใครหาทูรินพบเลย
ทูรินได้ขึ้นเป็นหัวหน้าโจร แล้วพาพวกโจรออกตระเวนไปในป่า พยายามไม่เข้าไปปล้นชิงชาวบ้านอีก ระหว่างนี้เอง เบเล็ก จอมธนู นายทัพเอลฟ์ซึ่งเป็นสหายสนิทของทูริน และได้ออกติดตามหาทูรินด้วยอย่างไม่ลดละ ได้ติดตามมาจนทัน เขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้ทูรินกลับไปโดริอัธด้วยกัน และช่วยป้องกันชาวบ้านจากการรุกรานของพวกออร์ค แต่ทูรินไม่ยินยอม เบเล็กจึงกลับไปยังชายแดนด้านเหนือเพื่อเข้าร่วมกับกองทัพเอลฟ์ปราบพวกออร์ค ส่วนทูรินก็พาคณะโจรเร่ร่อนต่อไป
วันหนึ่งคณะโจรจับตัวคนแคระค่อมชื่อ มีม ได้ และบังคับให้มอบที่อยู่เป็นการไถ่ตัว มีมจึงพาพวกโจรไปอยู่ด้วยกันบนเขาอะมอนรูธ พวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขชั่วเวลาหนึ่ง จนกระทั่งฤดูหนาวอันโหดร้ายมาถึง เบเล็กก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสบียง และได้ช่วยรักษาพยาบาลคนเจ็บป่วย เบเล็กนำเอาหมวกเกราะมังกรแห่งฮาดอร์มามอบให้ทูรินด้วย หลังจากนั้นทั้งสองได้ร่วมกันสร้างกองทัพต่อต้านมอร์ก็อธ บรรดาคนเร่ร่อนหรือทหารหนีทัพในแถบนั้นก็พากันมาเข้าร่วมจนกลายเป็นกองทัพใหญ่
แต่คนแคระมีมไม่ชอบเอลฟ์ เขาจึงทรยศโดยการยอมตกลงกับพวกออร์ค พาทัพออร์คลอบมาโจมตีอะมอนรูธ ทัพโจรของทูรินแตกพ่ายตายหมด ทูรินถูกพวกออร์คจับตัวไป ส่วนเบเล็กถูกทิ้งเอาไว้ ทว่าสหายโจรคนหนึ่งช่วยเบเล็กไว้ได้ก่อนที่ตัวเองจะสิ้นชีพ ส่วนมีมหนีไปด้วยความกลัว
เบเล็กออกเดินทางติดตามค้นหาทูริน ระหว่างทางได้พบกับเอลฟ์แห่งนาร์โกธรอนด์ ชื่อ กวินดอร์ ซึ่งถูกจับตัวไปเป็นทาสในอังก์บันด์แต่หนีออกมาได้ ทั้งสองตามไปช่วยทูรินออกมาจากค่ายออร์ค แต่ทูรินที่ถูกทรมานมาอย่างหนักจนแทบสิ้นสติ เข้าใจผิดไปว่าผู้มาช่วยจะเข้ามาทำร้ายตัว จึงพลั้งมือสังหารเบเล็กไปด้วยความเข้าใจผิด โดยใช้ดาบอังกลาเฅลของเบเล็กนั่นเอง
แต่ทูรินเป็นคนหุนหันใจร้อน เขาเสนอให้ทัพนาร์โกธรอนด์ต่อสู้กับมอร์ก็อธอย่างเปิดเผย แทนที่จะมัวซุ่มโจมตีอยู่ และให้สร้างสะพานใหญ่ทอดข้ามแม่น้ำนาร็อกไปถึงประตูแห่งเฟลากุนด์ กวินดอร์พยายามคัดค้านแต่ไม่มีใครเชื่อฟังเขาเลย
ในที่สุดทัพนาร์โกธรอนด์ก็ถูกมอร์ก็อธบดขยี้จนสิ้น โอโรเดร็ธและกวินดอร์ตายในที่รบ ส่วนฟินดุยลัสถูกจับตัวไปพร้อมเชลยจำนวนมาก โดยที่ทูรินไม่สามารถช่วยไว้ได้ทัน เพราะเขาถูกมังกรเกลารุงเพ่งมนตร์สะกดเอาไว้ และล่อหลอกให้เขาพะวงถึงมารดากับน้องสาวที่ดอร์-โลมิน จึงรีบหวนกลับไปบ้านเกิดแทนที่จะตามไปช่วยฟินดุยลัส ทว่ามอร์เวนกับนิเอนอร์ น้องสาวของเขา ได้เดินทางมาถึงโดริอัธเสียนานแล้ว ทูรินจึงไปพบแต่เพียงบ้านร้าง และอาละวาดสังหารพวกอีสเตอร์ลิงไปจำนวนหนึ่ง ก่อนจะหนีกลับออกมาและเดินทางไล่ติดตามหาฟินดุยลัสอย่างสิ้นหวัง
ทูรินเดินทางมาจนถึงเขตป่าเบรธิล ดินแดนในปกครองของบรันเดียร์แห่งตระกูลฮาเล็ธ และได้ทราบว่า ฟินดุยลัสถูกพวกออร์คสังหารสิ้นชีวิตเสียแล้ว เขาจึงละทิ้งชื่อและชะตาของตน เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น ทูรัมบาร์ ซึ่งหมายถึง ผู้ชำนะโชคชะตา แล้วอยู่กับชาวเบรธิลสืบต่อมา
ด้านอาณาจักรโดริอัธ เมื่อนาร์โกธรอนด์แตก ก็พากันกระวนกระวายใจ ธิงโกลห้ามมอร์เวนกับนิเอนอร์มิให้ด่วนเดินทางออกไป แต่ทั้งสองไม่เชื่อฟัง ธิงโกลจึงส่งกองทหารเอลฟ์ติดตามไปอารักขาและสืบข่าว ทั้งหมดไปถึงนาร์โกธรอนด์ แต่พบมังกรเกลารุงนอนเฝ้าสมบัติอยู่ มันพ่นพิษฟุ้งจนกองทหารทั้งเอลฟ์ทั้งม้าแตกไปคนละทิศละทาง มอร์เวนสูญหายไป ส่วนนิเอนอร์ตกอยู่ในมนตร์สะกดของมังกร กลายเป็นใบ้ ไม่ได้ยิน และไม่ตอบสนองอย่างใดเลย มาบลุงนายทัพเอลฟ์ผู้นำกองกำลังอารักขาเสียใจมาก เขาพยายามพานิเอนอร์กลับคืนยังโดริอัธ แต่ระหว่างทางถูกพวกออร์คซุ่มโจมตี นิเอนอร์ตกใจเตลิดหนีหายไป พวกเอลฟ์เมื่อสังหารออร์คแล้วก็ติดตามหาไม่พบ
ฝ่ายนิเอนอร์เตลิดหนีไปจนถึงเขตป่าเบรธิล และล้มลงสิ้นสติบนเนินพระศพของฟินดุยลัส ทูรินกับพวกพรานป่ามาพบเข้า จึงพานางกลับไปรักษาที่ค่ายเพนียดของตน นิเอนอร์ค่อยๆ ฟื้นกำลัง และหัดพูดถ้อยคำ แต่นางจำความเป็นมาของตัวเองไม่ได้เลย
บรันเดียร์หลงรักนิเอนอร์ แต่นิเอนอร์กลับรักทูริน และทูรินก็รักนาง ทั้งสองจึงแต่งงานกัน ทว่าทูรินยังคงออกรบกับพวกออร์คตามชายแดนอยู่เสมอ ชื่อเสียงของจอมดาบดำทำให้เกลารุงหันความสนใจมายังเบรธิล และเดินทางมุ่งหน้ามายังป่าแห่งนี้ ทูรินกับอาสาสมัครชาวบ้านป่าสองคนออกไปดักสู้กับเกลารุง โดยอาศัยหลบซ่อนอยู่ใต้หน้าผา และลอบแทงมังกรจากใต้ท้องซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ไม่มีเกราะแข็งคุ้มกัน มังกรถูกแทงเสียชีวิต แต่ก่อนตายมันคลายมนตร์สะกดให้นิเอนอร์จำความเป็นมาของตัวได้ ทูรินสลบไป เมื่อนิเอนอร์รำลึกถึงความเป็นมาทั้งหมดก็สยดสยองใจที่สุดเมื่อรู้ว่าที่แท้ ทูรัมบาร์คนรักของตน คือทูริน พี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง นิเอนอร์กระโดดหน้าผาตาย ส่วนทูรินเมื่อฟื้นมาทราบว่านิเอนอร์ตายแล้วและที่แท้นางเป็นน้องสาวของตัวเอง ก็ฆ่าตัวตาย
ประวัติการประพันธ์และการตีพิมพ์
ตำนานบุตรแห่งฮูริน แต่เดิมเป็นงานเขียนร้อยแก้วของโทลคีน ในหนังสือ ประมวลตำนานอันสาบสูญ (The Book of Lost Tales) เป็นวรรณกรรมหนึ่งในสามเรื่องเอกของโทลคีนนับตั้งแต่ยุคแรกเริ่มก่อนการประพันธ์ ลอร์ดออฟเดอะริงส์ มีชื่อเรื่องเมื่อประพันธ์ครั้งแรกใน ค.ศ. 1919 ว่า เรื่องของทูรินกับโฟอาโลเค ต่อมาโทลคีนนำบทประพันธ์นี้ไปแต่งขึ้นใหม่เป็นกวีนิพนธ์ ใช้ชื่อว่า ทูริน บุตรแห่งฮูริน กับกลอรุนด์เจ้ามังกร โดยใช้เวลาประพันธ์อยู่หลายปี เป็นบทกวีนิพนธ์ขนาดยาวหลายพันบรรทัด แต่ยังแต่งไม่จบ ระหว่างนั้นโทลคีนก็ประพันธ์งานชิ้นอื่นๆ ไปด้วย โดยมีงานชิ้นใหญ่ที่สุดที่ขัดขวางการประพันธ์ผลงานอื่นของเขาไปเป็นเวลานานหลายปี คือการประพันธ์เรื่อง ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1940
หลังจาก ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ โทลคีนจึงหันมาเอาใจใส่กับงานเขียนในยุคแรกๆ ของเขาอีกครั้ง เขาได้ปรับปรุงแก้ไขเนื้อหาของ ตำนานบุตรแห่งฮูริน ไปอีกมาก แต่ยังไม่ได้เรียบเรียงให้สมบูรณ์พอสำหรับการตีพิมพ์ เมื่อโทลคีนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1973 งานเขียนชุดนี้รวมทั้งงานอื่นๆ ของเขาอีกจำนวนมากจึงยังไม่ได้รับการตีพิมพ์
คริสโตเฟอร์ โทลคีน ได้รวบรวมงานเขียนที่กระจัดกระจายของโทลคีน เรียบเรียงออกมาเป็นผลงานหลายเล่ม เช่น ซิลมาริลลิออน Unfinished Tales  รวมถึงหนังสือชุดประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ  ซึ่งทยอยออกสู่บรรณพิภพมาเป็นลำดับ ล่าสุดเขาได้เรียบเรียงงานเขียนเรื่อง ตำนานบุตรแห่งฮูริน ออกสู่บรรณพิภพได้สำเร็จในปี ค.ศ. 2007 โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 เมษายน 2007 พร้อมกันทั้งในประเทศอังกฤษและสหรัฐอเมริกา
แม้หนังสือเล่มนี้จะตีพิมพ์หลังจากการเสียชีวิตของโทลคีนไปแล้วกว่า 30 ปี ผลตอบรับจากแฟนหนังสือยังคงเป็นไปในทางที่ดีอย่างยิ่ง โดยได้ขึ้นเป็นหนังสือขายดีอันดับหนึ่งของนิวยอร์กไทมส์ ภายในเวลา 3 สัปดาห์หลังจากเปิดตัว
Phaeostachys
Phaeostachys เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Escharinidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในยุโรปเหนือ
จง ชิ่งโฮ่ว
จง ชิ่งโฮ่ว เกิดเมื่อ ค.ศ. 1945 เป็นนักธุรกิจชาวจีนผู้ก่อตั้ง ประธาน และประธานเจ้าหน้าที่บริหารของหางโจวหวาฮาฮากรุ๊ป ผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่ของจีน เคยเป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดของจีนเมื่อ ค.ศ. 2012 ปัจจุบันแม้ธุรกิจไม่รุ่งเรืองนัก แต่นิตยสารฟอบส์ก็เปิดเผยว่าจงมีทรัพย์สินสุทธิ 8.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ติดอันดับมหาเศรษฐีลำดับต้นๆของจีนอยู่
ประวัติ
จงเกิดที่มณฑลเจ้อเจียงเมื่อปี ค.ศ. 1945 แต่ไม่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการเท่าไหร่นัก หลังจากจบหลักสูตรมัธยมศึกษา จงได้เข้าทำงานที่นาเกลือในเมืองโจวชาน เมื่อมารดาเกษียณอายุราชการจากอาชีพครูในปี ค.ศ. 1979 จงได้กลับมาที่บ้านเกิดก่อนจะกลับไปที่หางโจว ในขณะนั้นจงไม่ค่อยมีงานที่ดีทำเนื่องจากไม่ค่อยมีการศึกษา
ในปี ค.ศ. 1987 จงตั้งใจจะเปิดร้านขายของชำเล็กๆในตำบลซ่างเฉิงชู ที่หางโจวเพื่อขายนมในโรงเรียน จึงได้เริ่มธุรกิจหวาฮาฮา เพื่อเป็นตัวแทนจำหน่ายน้ำผลไม้ น้ำแข็ง และเครื่องเขียน จากนั้นได้รวบรวมทุนจากเงินยืมได้ 140,000 หยวนตั้งโรงงานผลิตนมเพื่อจำหน่าย
ด้วยความมุมานะ ความเด็ดเดี่ยว และความสัมพันธ์ที่ดีกับดานอน ทำให้ธุรกิจไม่ถูกแทรกแซงจากทางการจีน ส่งผลให้ธุรกิจหวาฮาฮาเติบโตจนกลายเป็นผู้ผลิตเครื่องดื่มรายใหญ่ของจีนในที่สุด
พรรคเสรีประชาธิปไตย (ประเทศไทย)
พรรคเสรีประชาธิปไตย พรรคการเมืองของไทยในอดีตที่จดทะเบียนก่อตั้งขึ้นครั้งแรกตาม พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2498 และได้รับการฟื้นฟู จดทะเบียนอีกครั้งในปี พ.ศ. 2511
ยุคก่อตั้ง พ.ศ. 2498
พรรคเสรีประชาธิปไตย จดทะเบียนก่อตั้งตาม พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2498 โดยมีนาย เมธ รัตนประสิทธิ์ เป็นหัวหน้าพรรค มีร้อยโท จารุบุตร เรืองสุวรรณ บิดาของนาย จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ อดีต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย และอดีตหัวหน้า พรรคเพื่อไทย เป็นเลขาธิการพรรค ต่อมาในปี พ.ศ. 2500 ได้มีการเปลี่ยนแปลงในตำแหน่งเลขาธิการพรรค เมื่อร้อยโท จารุบุตร ได้ลาออกจากตำแหน่ง และได้แต่งตั้งให้ บุญคุ้ม จันทรศรีสุริยวงศ์ ดำรงตำแหน่งแทน
ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 พรรคเสรีประชาธิปไตยได้ ส.ส. เข้าสภาทั้งสิ้น 11 คนนับเป็นพรรคการเมืองที่ได้ ส.ส. เข้าสภามากที่สุดเป็นอันดับ 3 เป็นรองแค่ พรรคเสรีมนังคศิลา ที่ได้ 83 คน และ พรรคประชาธิปัตย์ ที่ได้ 30 คน
ต่อมาในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2500 พรรคเสรีประชาธิปไตยได้ ส.ส. เข้าสภาเพียง 5 คนลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อนถึง 6 คน
พรรคเสรีประชาธิปไตยถูกยุบตามคำสั่งของ คณะปฏิวัติ พร้อมกับพรรคการเมืองอื่น ๆ เมื่อคืนวันจันทร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501
การฟื้นฟูพรรคในปี พ.ศ. 2511
พรรคเสรีประชาธิปไตย ได้รับการฟื้นฟูขึ้นในปี พ.ศ. 2511 โดยจดทะเบียนตาม พระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2511 เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2511 เป็นลำดับที่ 8/2511 โดยมีร้อยโท จารุบุตร เรืองสุวรรณ เป็นหัวหน้าพรรคและพันเอก สมคิด ศรีสังคม เป็นเลขาธิการพรรคโดยมีนาย จารุพงศ์ เรืองสุวรรณ อดีตหัวหน้า พรรคเพื่อไทย และอดีต รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย บุตรชายของร้อยโทจารุบุตรเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบริหารพรรค
คณะกรรมการบริหารพรรค
พรรคเสรีประชาธิปไตย มีคณะกรรมการบริหารพรรคชุดแรก ประกอบด้วย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 ร้อยโท จารุบุตร เรืองสุวรรณ หัวหน้าพรรค และ พันเอก สมคิด ศรีสังคม เลขาธิการพรรค ได้ลาออกจากตำแหน่ง
การเลือกตั้ง
ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 พรรคเสรีประชาธิปไตยได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เข้าสภา จำนวน 1 คน คือ พันเอก สมคิด ศรีสังคม เลขาธิการพรรค สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุดรธานี
การยุบพรรค
พรรคเสรีประชาธิปไตยถูกยุบพร้อมกับพรรคการเมืองอื่น ๆ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 9 ลงวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา (อังกฤษ: Faculty of Industrial Technology, Nakhon Ratchasima Rajabhat University) ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ.2548 เปิดสอนในระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา
อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค
ประวัติ
อ็อทโท ฟ็อน บิสมาร์ค เกิดในปี 1815 ในตระกูลขุนนางของหมู่บ้านโชนเฮาเซิน มณฑลซัคเซิน ทางตะวันตกของกรุงเบอร์ลิน ราชอาณาจักรปรัสเซีย บิดาของเขาคือคาร์ล วิลเฮ็ล์ม แฟร์ดีนันท์ ฟ็อน บิสมาร์ค (Karl Wilhelm Ferdinand von Bismarck) มียศเป็นยุงเคอร์และเป็นอดีตนายทหารบกปรัสเซีย มารดาของเขาคือวิลเฮ็ล์มีเนอ ลูอีเซอ เม็นค์เคิน (Wilhelmine Luise Mencken) บุตรีข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในกรุงเบอร์ลิน อ็อทโทมีพี่น้องจำนวนสองคน พี่ชายชื่อว่าแบร์นฮาร์ท (Bernhard) น้องสาวชื่อว่ามัลวีเนอ (Malwine)
ในปี 1816 ครอบครัวบิสมาร์คย้ายสำมะโนครัวไปพำนักอยู่ในเมืองคไนพ์โฮฟ มณฑลพ็อมเมิร์นตะวันออก ราชอาณาจักรปรัสเซีย (ปัจจุบันคือคอร์นาเซโว ประเทศโปแลนด์) ด้วยเหตุนี้ บิสมาร์คจึงเติบโตขึ้นมาในบ้านนอก แต่ก็ได้รับการศึกษาอย่างดีพร้อม บิสมาร์คสามารถพูดฝรั่งเศสและอังกฤษเกือบเหมือนเจ้าของภาษา สามารถพูดภาษาอิตาลีได้บ้าง นอกจากนี้เขายังเป็นไม่กี่คนในกระทรวงการต่างประเทศที่สามารถเข้าใจภาษารัสเซีย
บิสมาร์คศึกษานิติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเกิททิงเงินระหว่างปี 1832–1833 แล้วจึงศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลินระหว่างปี 1833–1835 นอกจากนี้ ในปี 1838 เขายังเข้าศึกษาเกษตรศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไกรฟ์วัลท์ ระหว่างทำหน้าที่เป็นทหารกองหนุนประจำเมืองดังกล่าวอีกด้วย
งานการเมือง
ในปี 1862 จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 แห่งปรัสเซีย ทรงแต่งตั้งบิสมาร์คเป็นมุขมนตรีแห่งปรัสเซีย ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งนี้จนถึงปี 1890 เขานำพาปรัสเซียเข้าสู่สงครามสามครั้งอันได้แก่ สงครามชเลสวิชครั้งที่สอง, สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย และสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย และได้รับชัยชนะในสงครามทั้งสาม หลังชนะในสงครามกับออสเตรีย บิสมาร์คได้ยุบสมาพันธรัฐเยอรมันทิ้ง และจัดตั้งสมาพันธรัฐเยอรมันเหนืออันมีปรัสเซียเป็นแกนนำขึ้นมาแทน ศูนย์อำนาจทางการเมืองของยุโรปภาคพื้นทวีปได้ย้ายจากกรุงเวียนนาของออสเตรียไปยังกรุงเบอร์ลินของปรัสเซีย และเมื่อปรัสเซียมีชัยชนะเหนือฝรั่งเศสแล้ว บิสมาร์คก็ได้สถาปนาสมาพันธรัฐเยอรมันเหนือขึ้นเป็นจักรวรรดิเยอรมัน โดยทูลเชิญจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 ขึ้นดำรงตำแหน่งจักรพรรดิเยอรมันพระองค์แรกในปี 1871 บิสมาร์คจึงกลายเป็นทั้งหัวหน้าฝ่ายบริหารของปรัสเซียและจักรวรรดิเยอรมัน
ความสำเร็จในการรวมชาติเยอรมันในปี 1871 บิสมาร์คได้ใช้ทักษะทางการทูตของเขารักษาดุลอำนาจของเยอรมันในยุโรปไว้ บิสมาร์คได้อุทิศตนเองในการพยายามรักษาสันติภาพในบรรดามหาอำนาจเป็นเวลากว่าสองทศวรรษ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากที่เยอรมันผนวกแคว้นอาลซัส-ลอแรนมาจากฝรั่งเศส ได้จุดชนวนขบวนการชาตินิยมขึ้นในฝรั่งเศส การเรืองอำนาจของเยอรมันทำให้เกิดภาวะ "โรคกลัวเยอรมัน" (Germanophobia) ขึ้นในฝรั่งเศส เป็นความครุกครุ่นก่อนปะทุเป็นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
นโยบาย realpolitik ของบิสมาร์คประกอบกับบารมีที่มากล้นของเขาทำให้บิสมาร์คได้รับสมญาว่า นายกฯ เหล็ก ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่ก้าวกระโดดของเยอรมันถือเป็นรากฐานของนโยบายเหล่านี้ บิสมาร์คเป็นคนไม่ชอบการล่าอาณานิคมแต่เขาก็จำยอมฝืนใจต้องสร้างจักรวรรดิอาณานิคมเยอรมันขึ้นจากเสียงเรียกร้องของบรรดาชนชั้นนำและมวลชนในจักรวรรดิ บิสมาร์คมีชั้นเชิงทางการทูตชนิดหาตัวจับได้ยาก เขาเล่นกลการเมืองด้วยการจัดการประชุม การเจรจา และการร่วมเป็นพันธมิตรที่สอดประสานกันอย่างซับซ้อนหลายครั้งเพื่อถ่วงดุลอำนาจในทวีปยุโรปให้เกิดสันติสุขตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1870 และ 1880 ได้สำเร็จ
ไม่เพียงด้านการทูตและการต่างประเทศเท่านั้น บิสมาร์คยังเป็นปรมาจารย์ด้านการเมืองในประเทศ เขาริเริ่มรัฐสวัสดิการเป็นครั้งแรกในโลกสมัยใหม่ มีเป้าหมายเพื่อดึงการสนับสนุนของมวลชนจากชนชั้นแรงงาน ซึ่งมิเช่นนั้นแล้วมวลชนเหล่านี้อาจไปเข้าร่วมกับสังคมนิยมซึ่งเป็นศัตรูของเขาได้ ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1870 เขาเข้าเป็นพันธมิตรกับเสรีนิยม (ผู้นิยมอัตราภาษีศุลกากรระดับต่ำและต่อต้านคาทอลิก) และต่อสู้กับศาสนจักรคาทอลิกที่ซึ่งถูกขนานนามว่า การต่อสู้ทางวัฒนธรรม (Kulturkampf) แต่ลงเอยด้วยความพ่ายแพ้ ศาสนจักรตอบโต้ด้วยการจัดตั้งพรรคกลาง (Zentrumspartei) อันทรงพลังและใช้สิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปของชายเพื่อให้ได้ที่นั่งในไรชส์ทาค ด้วยเหตุนี้บิสมาร์คจึงกลับลำ ล้มเลิกปฏิบัติการคุลทูร์คัมพฟ์ ตัดขาดกับฝ่ายเสรีนิยม กำหนดภาษีศุลกากรแบบคุ้มกัน และร่วมเป็นพันธมิตรทางการเมืองกับพรรคกลางเพื่อต่อกรกับฝ่ายสังคมนิยม
บิสมาร์คเป็นผู้เลื่อมใสศรัทธาในนิกายลูเทอแรนอย่างมาก จึงจงรักภักดีต่อกษัตริย์ของตนผู้ซึ่งมีทัศนะขัดแย้งกับเขา แต่ท้ายที่สุดก็ทรงโอนอ่อนและสนับสนุนเขาจากคำแนะนำของพระมเหสีและพระรัชทายาท ในขณะนั้นที่ประชุมใหญ่ไรชส์ทาคมาจากเลือกตั้งแบบสิทธิออกเสียงเลือกตั้งทั่วไปของชายชาวเยอรมัน แต่ไรชส์ทาคไม่มีอำนาจควบคุมนโยบายของรัฐบาลมากนัก บิสมาร์คไม่เชื่อในระบอบประชาธิปไตยจึงปกครองผ่านระบบข้าราชการประจำที่แข็งแกร่งและได้รับการฝึกฝนมาดีในอุ้งมือของอภิชนยุงเคอร์เดิมซึ่งประกอบด้วยขุนนางเจ้าที่ดินในปรัสเซียตะวันออก ในรัชกาลจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 เขาเป็นผู้ควบคุมกิจการในประเทศและต่างประเทศเสียเป็นส่วนใหญ่ จนเมื่อจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ถอดเขาจากตำแหน่งในปี 1890 เมื่อเขาอายุได้ 75 ปี
บุคลิก
บิสมาร์คผู้เป็นขุนนางระดับ ยุงเคอร์ (ท่านชายน้อย) มีบุคลิกเด่นคือหัวรั้น ปากกล้า และบางครั้งเอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกันก็สุภาพ มีเสน่ห์ และมีไหวพริบด้วยเช่นกัน ในบางโอกาสเขาก็เป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรง บิสมาร์ครักษาอำนาจของเขาด้วยการเล่นละครแสดงบทบาทอ่อนไหวพร้อมขู่ว่าจะลาออกจากตำแหน่งอยู่ซ้ำ ๆ ซึ่งมักจะทำให้จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 1 ทรงเกรงกลัว นอกจากนี้บิสมาร์คไม่เพียงแต่มีวิสัยทัศน์เกี่ยวกับกิจการภายในและต่างประเทศอันยาวไกลเท่านั้น แต่ยังมีทักษะที่สามารถเล่นกลทางการเมืองเพื่อแทรกแซงสถานการณ์อันซับซ้อนที่กำลังดำเนินไปในระยะสั้นได้ด้วย จนกลายเป็นผู้นำที่ถูกนักประวัติศาสตร์ขนานนามว่าเป็น "ฝ่ายอนุรักษนิยมสายปฏิวัติ" (revolutionary conservatism) สำหรับนักชาตินิยมเยอรมัน บิสมาร์คคือวีรบุรุษของพวกเขา มีการจัดสร้างอนุสาวรีย์ของบิสมาร์คหลายแห่งเพื่อเชิดชูเกียรติผู้ก่อตั้ง ไรซ์ ยุคใหม่ นักประวัติศาสตร์หลายคนเองก็ชื่นชมเขาในฐานะผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติเยอรมันเป็นหนึ่งเดียวและช่วยให้ยุโรปดำรงสันติภาพเอาไว้ได้ผ่านการทูตอันชาญฉลาด
บรรดาศักดิ์
มีการสถาปนายศ กราฟแห่งบิสมาร์ค-เชินเฮาเซิน และมอบให้แก่บิสมาร์คในปี 1865 ต่อมาเขาได้เลื่อนยศเป็น เฟือสท์แห่งบิสมาร์ค ในปี 1871 ซึ่งเป็นการยกสถานะจากขุนนางขึ้นเป็นเจ้า
บิสมาร์คมองว่าตนเองทำคุณงามความดีมากมายเหลือเกินต่อจักรวรรดิ ยศถาที่ได้เขารับยังไม่สมกับคุณงามความดีดังกล่าว เขาจึงทูลขอตำแหน่งดยุกผู้ครองแคว้นซัคเซิน-เลาเอินบวร์ค อันเป็นยศขุนนางสืบตระกูล อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มไม่เห็นด้วยกับความคิดดังกล่าว ทรงมองว่าพระองค์ตอบแทนบิสมาร์คมากพอแล้ว และมองบิสมาร์คพยายามรื้อฟื้นระบอบแว่นเคว้นในแผ่นดินปรัสเซีย ยามที่บิสมาร์คถูกบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีจักรวรรดิในปี 1890 เขาได้รับพระราชทานยศ ดยุกแห่งเลาเอินบวร์ค อันเป็นยศเชิงเกียรติยศเท่านั้น ไม่มีอำนาจปกครองดินแดน
อ้างอิง
18151898
ปราสาทอัมบรัส
ปราสาทอัมบรัส (Schloss Ambras) เป็นปราสาทสถาปัตยกรรมเรอแนซ็องส์ ตั้งอยู่บนเนินเขาในเมืองอินส์บรุค ประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 587 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในรัฐทีโรล ปราสาทหลังนี้สร้างขึ้นจนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1563 โดยเป็นที่พำนักของบรรดาเคานต์แห่งอันเดคส์
วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต
วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต เป็นวิทยาลัยดนตรีแห่งที่สามของประเทศไทย ต่อจาก วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ (มหิดล) และ คณะดุริยางคศาสตร์ ก่อตั้งเมื่อปีพ.ศ. 2545 โดย ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยรังสิต
ประวัติ
วิทยาลัยดนตรีถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2546 โดยเชิญ ดร.ภาธร ศรีกรานนท์ มาเป็นคณบดีแก้ขัดไปก่อนโดยที่ ดร.อาทิตย์ ได้ติดต่อกับอาจารย์เด่น อยู่ประเสริฐ ซึ่งขณะนั้นกำลังศึกษาปริญญาเอกอยู่ที่มหาวิทยาลัยโคโลราโดเหนือ มาเป็นคณบดีไว้แล้ว
วิทยาลัยดนตรีเริ่มแรกได้เปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรีสี่แขนงคือ การประพันธ์เพลง, ดนตรีแจ๊สศึกษา, การแสดงดนตรี, และการผลิตดนตรี ซึ่งในปี พ.ศ. 2547 ดร.เด่น ได้เพิ่มแขนงการแสดงดนตรีและการสอนเพิ่ม, ในปี พ.ศ. 2550 ได้มีโครงการที่จะเปิดสอนแขนงดนตรีบำบัด แต่ไม่มีนักศึกษาเข้าเรียน, และปี พ.ศ. 2552 อาจารย์บุญรัตน์ ศิริรัตนพันธ์ ได้เสนอให้มีแขนงการประพันธ์ดนตรีประกอบภาพยนตร์และมัลติมีเดียขึ้น ซึ่งปัจจุบันมีที่เดียวในเมืองไทยที่มีการสอนแขนงวิชานี้
วิทยาลัยดนตรี มีความแตกต่างเป็นพิเศษจากสถาบันดนตรีแห่งอื่นคือ ที่นี่นักศึกษาปริญญาตรีทุกคนจะต้องสอบวิชาเหมือนกัน(ยกเว้นเครื่องดนตรี) โดยเมื่อเข้าไปศึกษาแล้ว นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งจะต้องเรียนรวมโดยจะเลือกแขนงที่จะเข้าในชั้นปีที่สองนั้น ต้องได้ระดับผลการเรียนเป็น B+ หรือ A ตามวิชาต่างๆ
การสอบปฏิบัติ (Audition)
หลักสูตรดุริยางคศาสตร์บัณฑิต และดุริยางคศาสตร์มหาบัณฑิต
ทุนการศึกษา
มหาวิทยาลัยรังสิต มอบทุนความสามารถพิเศษทางด้านดนตรี ซึ่งเป็นทุนการศึกษาพระราชทาน ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ โดยเป็นทุนการศึกษาตลอดหลักสูตรจำนวนปีละ 10 ทุน
Petraliella
Petraliella เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Petraliidae
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายเกือบทั่วโลก
คัฑลียา มารศรี
คัฑลียา มารศรี (เกิด 1 มีนาคม พ.ศ. 2516) ชื่อเล่น แคท มีชื่อจริงว่า สุกัญญา ปานกรด เป็นนักร้องลูกทุ่งชาวไทย มีผลงานเพลงดังอาทิ เขตปลอดคนลวง และ รอยแผลเป็น เป็นต้น
ประวัติ
คัฑลียา มารศรี เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2516 มีชื่อเกิดว่า สุกัญญา ปานกรด เกิดที่อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ มีพี่น้อง 9 คน เป็นคนที่ 8 เข้าสู่วงการเพลง โดยร้องเพลงตามร้านอาหารต่างๆ ในจังหวัดเกิด และจังหวัดพิษณุโลก จนได้พบกับ ชัย ศิษย์ประเสริฐ เจ้าของค่ายเพลงสมาร์ทบอมบ์ ซึ่งทำเทปเพลงให้กับ เท่ห์ อุเทน พรหมมินทร์ จึงถูกชักชวนเข้ากรุงเทพฯ เพื่อมาเป็นนักร้องอัดแผ่นเสียง โดยชัยเป็นคนตั้งชื่อให้เป็น แคทรียา มารศรี ซึ่งมาจากชื่อของ แคทรียา อิงลิช แฟนเก่าของเท่ห์ กับนามสกุล มารศรี คือชื่อของคุณแม่ของแคทรียา อิงลิช คัฑลียา เริ่มมีอัลบั้มเพลงชุดแรกในชื่อ ลูกทุ่งลืมเบรค ซึ่งไม่ประสบความสำเร็จ ต่อมาได้ออกอัลบั้มลูกทุ่งอย่างเต็มตัวชุดแรกในแนวหวานชื่อ เขตปลอดคนลวง เมื่อปี พ.ศ. 2540 โดยมีเพลงที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง คือ เขตปลอดคนลวง และเพลง "รอยแผลเป็น" ซึ่งเป็นเพลงเก่าของ ดาวไทย ยืนยง ผู้แต่งเพลง กลับมาทำไม ซึ่งร้องโดย สังข์ทอง สีใส จากผลงานชุดนี้ ทำให้แคทรียาได้รับรางวัลพระพิฆเนศทองคำพระราชทาน ประเภทนักร้องหญิงยอดเยี่ยม จากเพลง เขตปลอดคนลวง ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเป็น "คัทลียา มารศรี" และ "คัฑลียา มารศรี" ตามลำดับ โดยมีผลงานเพลงตามมาอีกราว 30 ชุดในปีนั้น ๆ เช่น คนเริ่มมีความรัก, โรงแรมใจ, ตาต่อตาฟันต่อฟัน, อะไรจะเกิดให้มันเกิด, ปูนาขาเก, สาวเมืองนนท์, หางเครื่องสามช่า, เสือ 2 ตัว, เพลงรักเพลงคิดถึง ฯลฯ
นอกจากนี้ยังเคยร่วมแสดงภาพยนตร์เรื่อง มนต์เพลงลูกทุ่ง เอฟ.เอ็ม. ในปี พ.ศ. 2545 และ รวมพลคนลูกทุ่งเงินล้าน ในปี พ.ศ. 2556 โดยแสดงเป็นตัวเอง ออกอัลบั้มพิเศษ "ดวงจันทร์...กลางดวงใจ พุ่มพวง ดวงจันทร์" กับค่ายแกรมมี่โกลด์ และอัลบั้มเพลงคู่กับ กิตติคุณ เชียรสงค์ และ นิค นิรนาม อีกด้วย
ความเสมอภาคทางกฎหมาย
ความเสมอภาคทางกฎหมาย หรือชื่ออื่นเช่น ความเสมอภาคภายใต้กฎหมาย, ความเสมอภาคในสายตาของกฎหมาย หรือ สมภาคนิยมทางกฎหมาย เป็นหลักการว่าปัจเจกชนทุกคนต้องได้รับการปฏิบัติทางกฎหมายอย่างเท่าเทียมกัน และทั้งหมดอยู่ในบังคับของกฎหมายยุติธรรมเดียวกัน (วิถีทางที่ถูกต้องของกฎหมาย) ฉะนั้นกฎหมายต้องรับประกันว่าไม่มีปัจเจกหรือกลุ่มปัจเจกที่มีอภิสิทธิ์ หรือถูกรัฐบาลเลือกปฏิบัติ ความเสมอภาคทางกฎหมายเป็นหลักการพื้นฐานอย่างหนึ่งของเสรีนิยม หลักการนี้กำเนิดขึ้นจากปัญหาที่สำคัญและซับซ้อนเกี่ยวกับความเสมอภาค ความเป็นธรรมและความยุติธรรม ฉะนั้น หลักการความเสมอภาคทางกฎหมายจึงอยู่ร่วมกันไม่ได้และหมดไปในระบอบกฎหมาย เช่น กฎหมายทาส กฎหมายข้ารับใช้ เป็นต้น
ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อ 7 ระบุว่า "ทุกคนเสมอภาคกันตามกฎหมายและมีสิทธิที่จะได้รับความคุ้มครองของกฎหมายเท่าเทียมกัน โดยปราศจากการเลือกปฏิบัติใด ทุกคนมีสิทธิที่จะได้รับความคุ้มครองเท่าเทียมกันจากการเลือกปฏิบัติใด" (ฉบับแปลกระทรวงการต่างประเทศ) ฉะนั้นจะต้องไม่มีการเลือกปฏิบัติทางกฎหมายด้วยเหตุเชื้อชาติ เพศ สีผิว ชาติพันธุ์ ศาสนา ทุพพลภาพ หรือลักษณะอื่น โดยไม่มีเอกสิทธิ์ การเลือกปฏิบัติหรือความลำเอียง การรับประกันความเสมอภาคทั่วไปนี้บรรจุในรัฐธรรมนูญของประเทศส่วนใหญ่ในโลก แต่การนำไปปฏิบัตินั้นยังมีความแตกต่างกันอยู่
อัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี
อัตราการเกิดปฏิกิริยา (reaction rate) ของสารเริ่มต้นหรือผลิตภัณฑ์ในปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถนิยามได้โดยการพิจารณาความเร็วในการดำเนินไปของปฏิกิริยาเคมี ตัวอย่างเช่น ปฏิกิริยาออกซิเดชันโลหะเหล็ก (การเกิดสนิมเหล็ก) ภายใต้ชั้นบรรยากาศสามารถเกิดขึ้นช้าและอาจใช้เวลาเป็นปี ในขณะที่ปฏิกิริยาการเผาไหม้ของบิวเทนใช้เวลาไม่กี่วินาที
กฎอัตรา
กฎอัตราเป็นการใช้สมการทางคณิตศาสตร์เพื่ออธิบายความสัมพันธ์ของปริมาณของสารต่ออัตราเร็วในการเกิดปฏิกิริยา กฎอัตราจะแตกต่างกันออกไปสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สมการทั่วไปที่ใช้อธิบายกฎอัตราสำหรับปฏิกิริยา A + B → C ได้แก่
ตำบลสุขไพบูลย์
สุขไพบูลย์ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลสุขไพบูลย์ ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอเสิงสาง ประมาณ 15 กิโลเมตร
การปกครอง
ตำบลสุขไพบูลย์ แบ่งการปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน คือ
อัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี
กฎอัตรา
จะเห็นได้ว่าอัตราการเกิดปฏิกิริยาไม่ได้ขึ้นกับสัมประสิทธิ์จำนวนโมลในสมการเคมีแต่อย่างใด ค่า m และ n ที่ใช้ในการคำนวณอัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมีสำหรับปฏิกิริยาเคมีหนึ่งๆ สามารถหาได้จากการทดลอง
ปริมุขมณฑล
ทั้งนี้มุขนายกที่ปกครองปริมุขมณฑลจะเรียกว่าปริมุขนายก (suffragan bishop) ในประเทศไทยมีปริมุขมณฑล เช่น เขตมิสซังสุราษฎร์ธานีเป็นปริมุขมณฑลของเขตมิสซังกรุงเทพฯ
วัดนาคกลางวรวิหาร
วัดนาคกลางวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงวัดอรุณ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร อยู่ไม่ไกลจากพระราชวังเดิม ปัจจุบันมีพระปริยัติวโรปการ (ดำเนิน จิตฺตโสภโณ ป.ธ.๖) เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดนาคกลางสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมบริเวณนี้มี 3 วัด คือ วัดนาค (ปัจจุบันคือวัดพระยาทำวรวิหาร) วัดกลาง (ปัจจุบันคือวัดนาคกลางวรวิหาร) และวัดน้อย (ปัจจุบันคือที่ตั้งโรงเรียนทวีธาภิเศก และเคหสถานที่เช่าปลูกอาศัย) วัดทั้งสามได้รับสถาปนาขึ้นเป็นพระอารามหลวงตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี มีบันทึกไว้ว่า พระสนมในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้มาสร้างพระวิหารหรือโบสถ์น้อย จนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จึงมีกรณีรวมชื่อวัด วัดนาค ให้ชื่อใหม่ว่า วัดพระยาทำ โดยเอาชื่อเดิมมารวมเข้ากับ วัดกลางและวัดน้อย ได้ชื่อใหม่ว่า วัดนาคกลาง เมื่อ พ.ศ. 2323 ในสมัยรัชกาลที่ 1 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2357
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
ในอุโบสถมีภาพวาดภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าประวัติของพระพุทธเจ้า นอกจากนั้นมีหลวงพ่อโคนสมอมหาลาภ ประดิษฐานที่มณฑปจัตุรมุขเป็นพระพุทธรูปปางหนึ่งที่มีความเก่าแก่มาก ซึ่งเรียกว่า ปางฉันสมอ หรือปางถือผลสมอ นัยว่าลอยน้ำมาจากทิศเหนือ ถูกอัญเชิญขึ้นประดิษฐาน ณ วัดนาคกลางวรวิหาร หลายร้อยปีแล้ว
พระปรางค์คู่ ตั้งอยู่ด้านหน้า 2 ข้าง พระอุโบสถ สร้างมาพร้อมอุโบสถ มีศาลาสุธรรมภาวนา (ศาลาพระเจ้าตาก) ตั้งอยู่ทางซ้ายมือของพระอุโบสถ  ภายในศาลาสุธรรมภาวนา เป็นที่ ประดิษฐานพระพุทธนิมิตฯ หรือหลวงพ่อทอง และพระบรมรูปสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช และมีพระสีวลีมหาลาภ ปางออกจากนิโรธสมาบัติ ตั้งอยู่ทางเข้าวัดด้านซ้ายมือ
อาบาราอิ เร็นจิ
อาบาราอิ เร็นจิ (เกิด 31 สิงหาคม) ตัวละครการ์ตูนในเรื่อง เทพมรณะ เป็นยมทูตรองหัวหน้าหน่วย 6 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์
ลักษณะ/อุปนิสัย
เร็นจิมีผมสีแดงแล้วรวบไว้เป็นหางม้า ตัวของเขาเต็มไปด้วยรอยสัก ไม่มีใครรู้ว่ารอยสักนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาฝึกการเป็นยมทูตสูงขึ้นไปเท่าไหร่ รอยสักนั้นก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เพราะก่อนหน้าที่เขาจะเข้าฝึกเป็นยมทูต เขาไม่มีรอยสักนั้น
เขาเป็นคนที่มีนิสัยบ้าระห่ำมากกว่ายมทูตคนอื่นๆ เขาเชื่อมั่นในตนเอง หยิ่งยะโส วู่วาม และเกลียดการพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดๆ แต่ถ้าหากเขาได้พบกับคู่ต่อสู้ที่สูสี เร็นจิพร้อมที่จะสู้ พร้อมที่จะฆ่า และพร้อมที่จะตายเพื่ออะไรก็ตามที่เขาเชื่อมั่นและศรัทธา เร็นจิถือว่าเป็นคนที่อันตรายสำหรับใครก็ตามที่ไปยืนขวางทางของเขา เร็นจิซื่อสัตย์ต่อมิตรภาพที่มีให้ โดยเฉพาะกับเพื่อนสนิทเก่าแก่อย่าง คุจิกิ ลูเคีย และให้ความนับถือกับ มาดาราเมะ อิกคาคุสมัยที่ยังอยู่หน่วย 11 เดิมมากเช่นกัน
ประวัติ
เร็นจิเติบโตมาในเมืองลูคอน อินุซึริ(Inuzuri) เขตที่ 78 (เมืองลูคอนแบ่งเป็น 1-80เขต ตัวเลขที่ยิ่งมาก หมายถึงความปลอดภัยที่น้อยลง) พร้อมกับเด็กอีกจำนวนมากที่นั่น เขามีเพื่อนสนิทคือลูเคียกับเพื่อนอีกสามคนซึ่งอาศัยอยู่ด้วยกันมาตลอด ต่อมาเพื่อนในเขตของเขาตายหมด มีเพียงเร็นจิและลูเคียเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ จึงตัดสินใจที่จะออกจากเมืองลูคอนไปเป็นยมทูตในสถาบันวิญญาณชินโฮ และที่นั่นเขาได้เป็นเพื่อนกับ คิระ อิซึรุ และฮินาโมริ โมโมะ แต่เมื่อลูเคียถูกคนของตระกูลคุจิกิรับไปเลี้ยง เธอก็กลายเป็นขุนนางขั้นสูงซึ่งต่างจากเร็นจิมาก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเร็นจิก็ค่อยๆ ห่างกันไปเรื่อยๆ
ในช่วงระหว่างการฝึกภาคสนาม เร็นจิ คิระ และฮินาโมริได้ถูกฮอลโลว์ที่มีความสามารถในการพรางพลังกดดันวิญญาณของตนเองได้โจมตี แต่ทุกๆคนก็ไม่ยอมแพ้แม้จะด้อยฝีมือกว่า จนในที่สุดทั้งหมดก็ได้รับความช่วยเหลือจากไอเซ็น โซสึเกะหัวหน้าหน่วย 5 และอิชิมารุ งินรองหัวหน้าหน่วย 5 ในขณะนั้น และหลังจากจบการศึกษา ไอเซ็นได้รับเร็นจิเข้าไปในหน่วย 5 แต่เมื่ออยู่ได้สักพักก็ได้มาอยู่ที่หน่วย 11 ของซาราคิ เคมปาจิ ก่อนที่จะขึ้นเป็นรองหัวหน้าหน่วย 6 ภายใต้การบังคับบัญชาของคุจิกิ เบียคุยะ ทำให้เร็นจิเริ่มมีความหวังว่าจะสามารถกลับมาคบกับลูเคียได้อีกครั้ง รวมทั้งเขาฝันและคาดหวังมาตลอดว่าซักวันจะต้องเก่งกว่าเบียคุยะให้ได้
อาหารที่เร็นจิชอบนั้น สำหรับเบียคุยะแล้วจะสลับคำตอบกันหมด
ภาคแรก
เร็นจิเดินทางมาที่โลกมนุษย์พร้อมกับเบียคุยะเพื่อจับกุมลูเคียตามคำสั่ง และได้เข้าต่อสู้กับอิชิดะ อุริวและทำให้อุริวเจ็บได้ พร้อมกับได้สู้กับ คุโรซากิ อิจิโกะ ซึ่งในตอนแรกก็สามารถไล่ต้อนได้เกือบจนมุม แต่การต่อสู้ครั้งนั้นก็ทำให้อิจิโกะปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาได้อย่างเต็มที่ ทำให้เร็นจิเกือบจะพ่ายแพ้ แต่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเบียคุยะจนรอดมาได้และพาตัวลูเคียกลับไป
ภาคโซลโซไซตี้
เมื่อเขาอยู่ที่โซลโซไซตี้ เขาก็พบอิจิโกะกับพวกอีกครั้ง เขาต่อว่าอิจิโกะว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ลูเคียกำลังจะถูกประหาร และสู้กับอิจิโกะอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เขาแพ้และบาดเจ็บสาหัส เร็นจิจึงขอร้องให้อิจิโกะช่วยปกป้องลูเคีย จากการทำงานล้มเหลว เขาถูกเบียคุยะสั่งขังคุก แต่ต่อมาเขาได้แหกคุกออกมา และไปฝึกการปลดปล่อยสวัสดิกะที่ที่อยู่ของโยรุอิจิพร้อมกับอิจิโกะ และเมื่อเขาทำได้ ก็รีบออกจากที่นั้นเพื่อช่วยลูเคียตามลำพัง
ระหว่างทางเขาถูกเบียคุยะเข้ามาขวาง เขาใช้ปลดปล่อยสวัสดิกะสู้แต่เพราะยังใช้ไม่ชำนาญจึงทำให้พ่ายแพ้แก่ปลดปล่อยสวัสดิกะของเบียคุยะ และถูกทำร้ายจนอาการปางตาย โชคดีที่ลูกน้องของเขา ริคิจิ ได้พา ยามาดะ ฮานาทาโร่ มาช่วยรักษาเขาจนหาย และรีบไปสมทบกับอิจิโกะที่กำลังไปขัดขวางการประหารของลูเคีย อิจิโกะเอาลูเคียออกมาจากโซเคียคุ แล้วส่งเธอให้เร็นจิ ก่อนสั่งให้เร็นจิหนีไปและปกป้องลูเคียด้วยชีวิตของเขาเอง เร็นจิรับคำแล้วหนีออกมาจากแดนประหารโดยมีลูเคียอยู่ในอ้อมแขน แต่เขากลับถูกโทเซ็น คานาเมะขวางเอาไว้และพากลับไปที่เนินประหาร และได้พบกับอิชิมารุและไอเซ็นไอเซ็นสั่งให้เขาทิ้งลูเคียเสีย เร็นจิไม่ยอมทำตามหลังจากที่ได้รู้ความจริงจากการประกาศของอิซาเนะ จึงถูกไอเซ็นทำร้ายบาดเจ็บสาหัส จนอิจิโกะมาช่วยและสู้กับไอเซ็นพร้อมกับอิจิโกะ แต่ทั้งคู่ก็ต้องพ่ายแพ้ในพริบตา และหลังจากไอเซ็นหลบหนีไป เขาก็ได้รับการรักษาจากหน่วย 4 จนหายดี
ภาคเบาท์
เร็นจิได้รับคำสั่งให้มายังโลก เพื่อรับผิดชอบดูแลในพื้นที่เดิมของลูเคียร่วมกับอิจิโกะ โดยได้โดยกลุ่มวิญญาณดัดแปลง 3 คนปั่นหัวสารพัดจากการทดสอบของ อุราฮาร่า คิสึเกะ หลังจากผ่านมาได้ กลุ่มมนุษย์ที่มีนามว่าเบาท์ ก็เริ่มก่อการใหญ่ เร็นจิได้เข้าต่อสู้กับเบาท์ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายครั้ง แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากยามาดะ ฮานาทาโร่ที่เดินทางไปที่โลกหลายครั้ง จนเมื่อพวก Bount ได้เริ่มแผนบุกโซลโซไซตี้ เร็นจิได้ร่วมมือกับพรรคพวกคนอื่นๆเข้าต่อสู้ และสามารถกำจัดเบาท์นั้นก็คือูกาคิ ได้คนหนึ่งด้วยการปลดปล่อยสวัสดิกะ
เมื่อกลับมาที่โซลโซไซตี้ เขาก็ได้เป็นหนึ่งในทีมที่ทำหน้าที่สืบสวนการบุกเข้ามาของเบาท์ โดยหลังจากที่พวกเบาท์ เข้ามาในเซย์เรย์เทย์ เร็นจิได้ป้องกันภายในโดยการรับมือกับดอลล์ ของเบาท์
ในช่วงสุดท้ายของภาค เร็นจิเป็นคนหนึ่งที่จับตามองการต่อสู้ระหว่างอิจิโกะกับ คาริยะ หัวหน้าของเบาท์ จนจบการต่อสู้ในที่สุด และได้พักรักษาตัวเองอยู่ที่โซลโซไซตี้
ภาคอารันคาร์
เร็นจิได้รับคำสั่งให้มาร่วมมือกับตัวแทนยมทูต (อิจิโกะ) พร้อมกับยมทูตอีกห้าคนคือ"คุจิกิ ลูเคีย" "มาดาราเมะ อิกคาคุ" "อายาเซะงาวะ ยูมิจิกะ" "มัตสึโมโตะ รันงิคุ" และ "ฮิซึกายะ โทชิโร่" เพื่อรับมือกับเหล่าอารันคาร์ของไอเซ็น โดยเขาได้เผชิญหน้ากับ อิลฟอร์ท แกรนซ์ อารันคาร์ลำดับที่ 15 และเนื่องจากถูกจำกัดพลังเอาไว้ ทำให้ต่อสู้อย่างยากลำบากแม้จะปลดปล่อยสวัสดิกะแล้ว แต่เมื่อเขาได้รับคำสั่งสลายการจำกัดพลัง เร็นจิจึงเอาชนะได้ในที่สุดแม้จะได้รับบาดเจ็บมาก และหลังจากนั้นเขาได้รับการร้องขอจากอุราฮาร่าให้ช่วยฝึกซ้อมให้กับแซ็ด โดยหลังจากที่โอริฮิเมะไปหาพวกอารันคาร์แล้ว เขาได้รับคำสั่งใหักลับไปที่โซลโซไซตี้เพื่อเตรียมตัวรับมือกองกำลังอารันคาร์ของไอเซ็นพร้อมกับยมทูตคนอื่นๆ
ภาค ฮูเอโก้ มุนโด้
เร็นจิ และลูเคียได้รับการช่วยเหลือจากเบียคุยะจนสามารถเดินทางมาที่ดินแดนฮอลโลว์ได้ โดยในปราสาทยักษ์ของไอเซ็น "ลาส นอร์เซ่" เร็นจิได้โดนไล่ตามจาก ดอนโดแจ็ค บิสแตน หนึ่งในสามพี่น้องฮอลโลว์เชิญยิ้ม ซึ่งป่วนเขาตลอดเส้นทาง จนในที่สุดเขาก็ได้มาพบกับซาเอล อพอลโล่ แกรนซ์ อารันคาร์น้องชายของอิลฟอร์ทที่ถูกเร็นจิจัดการไปก่อนหน้านี้ และเป็นอารันคาร์ชั้นเอสปาด้าลำดับที่ 8 ซึ่งเร็นจิได้ปลดปล่อยสวัสดิกะเข้าต่อสู้ทันที แต่ก็โดนอาณาเขตที่ซาเอล่ากางไว้ผนึกการปลดปล่อยสวัสดิกะไว้และได้พร้อมต่อสู้กัน ซึ่งเร็นจิได้ต่อสู้อย่างยากลำบากจนกระทั่งอิชิดะได้มาถึงพร้อมกับเข้าช่วยในการต่อสู้ด้วย ซึ่งด้วยเทคนิกการต่อสู้ของทั้งสองทำให้ซาเอลอพอลโลได้รับบาดเจ็บแต่ก็รอดมาได้จากการกินพวกเดียวกันก่อนที่จะหลบไปเปลี่ยนเสื้อ ซึ่งเร็นจิและอิชิดะก็ได้อาศัยช่วงนี้หลบหนีแต่ก็ไม่อาจจะผ่านไปจากความซับซ้อนของเส้นทางภายในที่พำนักของซาเอลได้ จนซาเอลกลับมาและได้ปลดปล่อยดาบเพื่อเตรียมต่อสู้กับทั้งสองอีกครั้ง ซาเอลอพอลโลปลดปล่อยดาบฟันวิญญานและทั้งสองคนก็สู้ไม่ได้แต่หัวหน้าหน่วยที่12คุโรซึจิ มายูริ กับ เนม มาช่วยสู้จนชนะ
ภาคสงครามล้างเลือด 1000 ปี
โดนนักรบดวงดารา จัดการอย่างสะบัดสะบอม แต่หลังจากพวกควินซี่กลับไปแล้ว ได้รับการรักษาจนพ้นขีดอันตรายได้ และได้รับการฝึกพิเศษจากหน่วย0 หลังจากฝึกฝนที่วังราชันย์เสร็จเรียบร้อย เร็นจิได้บังไครูปลักษณ์ใหม่ และจัดการหนึ่งในพวกควินซี ซุปเปอร์สตาร์
การนำความร้อน
การนำความร้อน (Thermal conduction; มักแทนด้วย k, λ หรือ κ) เป็นการถ่ายโอนพลังงานภายใน (Internal energy) ผ่านการชนของอนุภาคในระดับจุลทรรศน์และการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอนภายในวัตถุ ๆ หนึ่ง อนุภาคที่มีการชนกันนี้ซึ่งรวมถึงโมเลกุล อะตอม และอิเล็กตรอนถ่ายโอนพลังงานศักย์และจลน์อย่างไม่เป็นระเบียบในระดับจุลทรรรศน์ซึ่งรวมกันเรียกว่าพลังงานภายใน การนำเกิดขึ้นในทุกสถานะ (phase (matter)) ของสสาร ได้แก่ของแข็ง ของเหลว แก๊ส และคลื่น
ความร้อนไหลจากวัตถุที่ร้อนกว่าไปสู่วัตถุที่เย็นกว่าตามธรรมชาติ ตัวอย่างเช่นความร้อนจะถูกนำจากแผ่นให้ความร้อนของเตาไฟฟ้าไปหาด้านใต้ของกระทะที่วางไว้ด้านบน หากไม่มีแหล่งพลังงานจากภายนอก ภายใน หรือระหว่างวัตถุซึ่งคอยขับเคลื่อนอยู่ ความแตกต่างของอุณหภูมิก็จะสลายลงเมื่อเวลาผ่านไปและเข้าสู่สภาวะสมดุลทางความร้อน (thermal equilibrium) นั่นก็คืออุณหภูมิมีความเป็นเอกรูปหรือสม่ำเสมอ
ในศาสตร์ทางด้านวิศวกรรม การถ่ายเทความร้อนรวมกระบวนการการแผ่รังสีความร้อน การพาความร้อน และการถ่ายเทมวลในบางครั้ง แต่โดยทั่วไปแล้วในสถานการณ์ใด ๆ ก็มักจะเกิดกระบวนการเหล่านี้อย่างน้อยมากกว่าหนึ่งแบบ
สัญลักษณ์สัญนิยมของสภาพนำความร้อน (thermal conductivity) คือ k
ภาพรวม
การนำความร้อนในระดับจุลทรรศน์ถือว่าเกิดขึ้นในวัตถุที่นิ่ง หมายความว่าพลังงานศักย์และจลน์จากการเคลื่อนที่ของวัตถุจะนำมาพิจารณาแยกกัน พลังงานภายในแพร่ไปผ่านการปฏิสัมพันธ์ระหว่างอะตอมหรือโมเลกุลที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วกับอนุภาคใกล้เคียงซึ่งเป็นการถ่ายเทพลังงานจลน์และศักย์ระดับจุลทรรศน์ให้กัน และปริมาณเหล่านี้ถูกนิยามสัมพัทธ์กับวัตถุซึ่งเราถือว่าอยู่นิ่ง การถ่ายเทความร้อนผ่านการนำเกิดจากการชนกันของอะตอมหรือโมเลกุลที่อยู่เคียงกัน การเคลื่อนที่ไปมาอย่างไม่เป็นระเบียบระหว่างอะตอมของอิเล็กตรอนซึ่งไม่ก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าในระดับมหทรรศน์ หรือการชนและการกระเจิงของโฟตอน
ความนำของสัมผัสทางความร้อน (Thermal contact conductance) เป็นการศึกษาการนำความร้อนระหว่างวัตถุแข็งซึ่งสัมผัสกัน อุณหภูมิมักจะมีความต่างกันที่หน้าสัมผัสระหว่างผิวทั้งสอง ปรากฏการณ์นี้เป็นผลมาจากความต้านทานของสัมผัสทางความร้อนที่มีอยู่ระหว่างผิวสัมผัส ความต้านทานความร้อนระหว่างผิว (Interfacial thermal resistance) เป็นการวัดความต้านทานของหน้าสัมผัสต่อการไหลของความร้อนและต่างจากความต้านทานของสัมผัสเพราะยังมีอยู่แม้ในหน้าสัมผัสที่สมบูรณ์แบบแล้วในระดับอะตอม การทำความเข้าใจความต้านทางทางความร้อนที่หน้าสัมผัสระหว่างวัสดุสองอย่างเป็นส่วนที่มีความสำคัญหลักในการศึกษาสมบัติทางความร้อนของวัสดุนั้น หน้าสัมผัสมักส่งผลต่อสมบัติของวัสดุที่เราจะสังเกตเห็นอย่างมีนัยสำคัญ
การถ่ายเทพลังงานระหว่างโมเลกุลอาจเกิดขึ้นจากการชนกันแบบยืดหยุ่นเช่นแบบของไหล หรือผ่านการแพร่ของอิเล็กตรอนอิสระแบบในโลหะ หรือผ่านการสั่นโฟนอนแบบในฉนวน การไหลของพลังงานความร้อน (ฟลักซ์ความร้อน) ในฉนวนความร้อนเกิดขึ้นจากการสั่นโฟนอนเกือบทั้งหมด
โลหะ (เช่น ทองแดง ทองคำขาว ทองคำ ฯลฯ) ส่วนใหญ่นำพลังงานความร้อนได้ดีเนื่องเพราะลักษณะของพันธะเคมีของโลหะ: พันธะโลหะ (ตรงข้ามกับพันธะโคเวเลนต์หรือพันธะไอออนิก) มีอิเล็กตรอนที่เคลื่อนที่ได้อิสระซึ่งสามารถถ่ายเทพลังงานความร้อนผ่านโลหะได้อย่างรวดเร็ว อิเล็กตรอนเหลวของโลหะแข็งที่เป็นตัวนำเป็นตัวที่นำฟลักซ์ความร้อนผ่าน ฟลักซ์โฟนอนยังมีอยู่แต่ถ่ายเทพลังงานน้อยกว่า นอกจากนั้นอิเล็กตรอนยังเป็นสิ่งที่นำกระแสไฟฟ้าผ่านตัวนำของแข็ง ตัวนำไฟฟ้าที่ดีเช่นทองแดงก็นำความร้อนได้ดีเช่นกัน ไฟฟ้าจากความร้อน (Thermoelectricity) เกิดจากปฏิสัมพันธ์ของฟลักซ์ความร้อนกับกระแสไฟฟ้า การนำความร้อนภายในของแข็งเทียบได้โดยตรงกับการแพร่ของอนุภาคในของเหลวที่ไม่มีกระแสการไหล
การถ่ายเทความร้อนภายในแก็สเกิดจากการชนกันของโมเลกุลแก็ส ในกรณีที่ไร้การพาความร้อนซึ่งปกติแล้วข้องเกี่ยวกับเฟสแก็สหรือของไหลที่เคลื่อนที่ การนำความร้อนผ่านเฟสแก็สขึ้นอยู่กับองค์ประกอบและความดันของเฟสเป็นหลัก กล่าวโดยเฉพาะคือมันขึ้นอยู่กับเส้นทางอิสระเฉลี่ยของโมเลกุลแก็สเมื่อเทียบกับขนาดของช่องว่างของแก็สตามที่ถูกกำหนดโดยเลขคนุดเซน (Knudsen number) K_n
วิศวกรนำสภาพนำความร้อน k มาใช้เพื่อบ่งบอกความสามารถในการนำของสื่อกลาง นิยามของ k คือ "ปริมาณความร้อน Q ที่ถ่ายเทตามเวลา (t) ผ่านความหนา (L) ในทิศแนวฉากกับพื้นที่ผิว (A) ซึ่งเกิดจากความแตกต่างของอุณหภูมิ (ΔT) [...]" สภาพนำความร้อนเป็นสมบัติของวัสดุที่ขึ้นอยู่กับเฟส อุณหภูมิ ความหนาแน่น และพันธะโมเลกุลของสื่อกลางตัวนั้นเป็นหลัก สภาพแลกเปลี่ยนความร้อนเป็นจำนวนซึ่งหาได้จากสภาพนำความร้อนและถูกนำมาใช้เพื่อวัดความสามารถในการแลกเปลี่ยนพลังงานความร้อนกับภาวะแวดล้อมของวัตถุนั้น
การนำความร้อนในสภาวะคงที่
การนำความร้อนในสภาวะคงที่ (Steady-state conduction) เป็นการนำความร้อนรูปแบบหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นเมื่อความแตกต่างของอุณหภูมิซึ่งก่อให้เกิดการนำความร้อนนั้นมีค่าคงตัว โดยหลังเวลาสมดุล (Equilibration time) ผ่านไปการกระจายตัวเชิงพื้นที่ของอุณหภูมิ (สนามอุณหภูมิ) ในวัตถุซึ่งนำความร้อนนั้นไม่เปลี่ยนแปลงอีก ดังนั้นอนุพันธ์ย่อยของอุณหภูมิเทียบกับปริภูมินั้นสามารถมีค่าได้ทั้งที่เป็นศูนย์หรือไม่เป็นศูนย์แต่อนุพันธ์ของอุณหภูมิเทียบกับเวลานั้นเท่ากับศุนย์โดยทั่วกัน ปริมาณของความร้อนซึ่งเข้าสู่บริเวณใด ๆ ของวัตถุนั้นเท่ากับปริมาณความร้อนซึ่งออกไปในการนำความร้อนในสภาวะคงที่ (ไม่เช่นนั้นแล้วอุณหภูมิของวัตถุอาจสูงขึ้นหรือต่ำลงขณะที่พลังงานถูกนำออกหรือกักไว้ในบริเวณนั้น)
ตัวอย่างเช่น วัตถุแท่งหนึ่งอาจเย็นที่ปลายหนึ่งและร้อนที่อีกปลาย และหลังจากอยู่ในสภาวะของการนำความร้อนในสภาวะคงที่แล้วเกรเดียนต์เชิงพื้นที่ของอุณหภูมิตามแนวของแท่งนั้นก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกแม้เวลาผ่านไปและอุณหภูมิที่หน้าตัดตามแนวฉากของการถ่ายเทความร้อน ณ จุดใด ๆ ของแท่งนั้นก็จะมีค่าคงตัว โดยอุณหภูมินี้มีการเปลี่ยนแปลงเชิงเส้นตามตำแหน่งในปริภูมิในกรณีที่ไม่มีการผลิตความร้อนในแท่งนั้น
กฎต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการนำไฟฟ้ากระแสตรงนั้นสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับ "กระแสความร้อน" ในการนำความร้อนในสภาวะคงที่ได้โดยตรง เราจึงสามารถเทียบ "ความต้านทานความร้อน" ได้กับความต้านทานไฟฟ้า อุณหภูมิทำหน้าที่คล้ายแรงดันไฟฟ้าและความร้อนที่ถูกถ่ายเทต่อหน่วยเวลา (กำลังความร้อน) สามารถเทียบได้กับกระแสไฟฟ้า ระบบสภาวะคงที่สามารถถูกจำลองเป็นเครือข่ายของความต้านความร้อนที่ต่อกันแบบอนุกรมและขนานซึ่งสามารถเทียบได้กับเครือข่ายของตัวต้านทานกระแสไฟฟ้า สำหรับตัวอย่างของเครือข่ายแบบนี้ ดูวงจรความร้อนความต้านทานบริสุทธิ์ (Lumped-element model)
การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่
การนำความร้อนชั่วครู่ (Transient conduction) คือวิธีการไหลของพลังงานความร้อนซึ่งเกิดขึ้นเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยนตามเวลา ณ บริเวณใด ๆ ของวัตถุ การนำความร้อนชนิดนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่" ซึ่งหมายถึงสนามอุณหภูมิของวัตถุที่เปลี่ยนแปลงขึ้นกับเวลา สภาวะไม่คงที่เกิดขึ้นหลังจากที่อุณหภูมิตรงขอบของวัตถุมีการเปลี่ยนแปลง หรือยังสามารถเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิภายในวัตถุซึ่งเป็นผลจากแหล่งกำเนิดหรือแหล่งระบายความร้อนที่ถูกใส่เข้าไปในวัตถุและทำให้อุณหภูมิที่อยู่รอบแหล่งนั้นเปลี่ยนแปลงตามเวลา
เมื่อมีการรบกวนของอุณหภูมิในลักษณะนี้ อุณหภูมิในระบบก็จะเปลี่ยนแปลงตามเวลาและเคลื่อนไปหาสมดุลใหม่พร้อมกับเงื่อนไขใหม่ หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งหลังถึงจุดสมดุลแล้ว ความร้อนที่ไหลเข้าระบบและไหลออกจากระบบจะเท่ากันและอุณหภูมิที่จุดใด ๆ ของวัตถุก็ไม่เปลี่ยนแปลงอีก เมื่อกระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นแล้ว การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่จะจบลงแต่การนำความร้อนในสภาวะคงที่อาจเกิดขึ้นต่อไปได้หากมีการไหลของความร้อนต่อไป
หากอุณหภูมิภายนอกหรือการผลิตความร้อนภายในมีการเปลี่ยนแปลงที่ฉับไวมากเกินไปจนสมดุลของอุณหภูมิไม่สามารถเกิดขึ้นได้แล้ว ระบบนั้นก็จะไม่มีวันกลับไปสู่สภาวะที่การกระจายตัวของอุณหภูมิไม่เปลี่ยนแปลงตามเวลาและจะคงอยู่ในสภาวะไม่คงที่
การติดเครื่องยนต์ในยานพาหนะเป็นตัวอย่างอันหนึ่งของแหล่งของความร้อนที่ "ถูกเปิด" ภายในวัตถุซึ่งก่อให้เกิดการนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่ และจะเปลี่ยนจากการนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่เป็นการนำความร้อนในสภาวะคงที่เมื่อเครื่องยนต์ถึงอุณหภูมิทำงาน (Operating temperature) แล้ว อุณหภูมิในเครื่องยนต์และส่วนอื่นของยานพาหนะต่างกันอย่างมากในสมดุลสภาวะคงที่ แต่ไม่มีบริเวณใดในยานพาหนะที่อุณหภูมิจะมีการเปลี่ยนแปลง การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่จบลงหลังจากได้เกิดสภาวะนี้แล้ว
ภาวะภายนอกแบบใหม่สามารถทำให้กระบวนการนี้เกิดขึ้นได้ ตัวอย่างเช่น แท่งทองแดงซึ่งมีการนำความร้อนในสภาวะคงที่ก็จะกลายเป็นการนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่ทันทีที่ปลายข้างหนึ่งมีอุณหภูมิที่ต่างจากเดิม เมื่อเวลาผ่านไปสนามของอุณหภูมิภายในแท่งก็จะอยู่ในสภาวะคงที่ใหม่ซึ่งมีเกรเดียนต์ของอุณหภูมิที่คงตัว โดยปกติแล้วก็จะเข้าใกล้เกรเดียนต์ของสภาวะคงที่อันใหม่ในแบบชี้กำลังตามเวลา เมื่อเฟสของ "การนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่" จบลง ความร้อนยังสามารถไหลด้วยแรงสูงได้ตราบใดที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิ
ตัวอย่างของการนำความร้อนในสภาวะไม่คงที่ซึ่งไม่จบด้วยการเปลี่ยนเป็นการนำความร้อนในสภาวะคงที่แต่จบด้วยการไม่มีการนำความร้อนต่อเช่น ลูกบอลทองแดงร้อน ๆ ที่ปล่อยลงในหม้อนำมันที่มีอุณหภูมิต่ำ สนามของอุณหภูมิภายในวัตถุเริ่มเปลี่ยนแปลงตามเวลาขณะที่ความร้อนถูกนำออกไปจากโลหะ และความสนใจอยู่ที่การวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงเชิงพื้นที่ของอุณหภูมิภายในวัตถุตามเวลาจนเกรเดียนต์ใด ๆ หายไปทั้งหมด (หรือก็คือลูกบอลมีอุณหภูมิเดียวกันกับน้ำมัน) ในทางคณิตศาสตร์ภาวะนี้ก็จะเข้าใกล้ในแบบชี้กำลัง (approached exponentially) ในทางทฤษฎีก็ต้องใช้เวลาเป็นอนันต์ แต่ในทางปฏิบัติถือว่าจบลงแล้วด้วยระยะเวลาที่สั้นกว่าอย่างมาก ที่จุดจบของกระบวนการไม่มีแหล่งระบายความร้อนอื่นนอกจากส่วนในของลูกบอล (ซึ่งมีอยู่จำกัด) จึงไม่มีการนำความร้อนในสภาวะคงที่เกิดขึ้นต่อ สภาวะนี้ไม่มีวันเกิดขึ้นในเหตุการณ์แบบนี้และกระบวนการจะจบลงเมื่อไม่มีการนำความร้อนใด ๆ เลย