cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อำเภอบางบัวทอง
ประวัติศาสตร์
ท้องที่อำเภอบางบัวทองในครั้งแรกเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอ (หรือแขวง) ที่มีชื่อว่า "อำเภอบ้านแหลมใหญ่และเกาะศาลากุน" ต่อมาอำเภอนี้ถูกยุบเลิกแล้วแบ่งพื้นที่ด้านตะวันตกออกมาจัดตั้งเป็น อำเภอบางบัวทอง โดยตั้งที่ว่าการอำเภออยู่บริเวณริมคลองบางบัวทอง ตรงข้ามปากคลองพระราชาภิมณฑ์ (ปัจจุบันเรียกว่าคลองพระพิมล) นายอำเภอคนแรกคือ หลวงพิธีผดุงชน
ต่อมาใน พ.ศ. 2460 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่ถนนบางกรวย-ไทรน้อย ตำบลโสนลอย และในปีเดียวกัน ทางราชการได้แยกตำบลบางแม่นาง ตำบลเสาธงหิน และตำบลบ้านใหม่ออกไปรวมกับพื้นที่บางส่วนของอำเภอบางใหญ่ (ปัจจุบันคืออำเภอบางกรวย) ตั้งเป็น "กิ่งอำเภอบางแม่นาง" และในเวลาต่อมาได้ตั้งเป็นอำเภอบางแม่นาง (ปัจจุบันคืออำเภอบางใหญ่) และใน พ.ศ. 2463 กระทรวงนครบาลได้เปลี่ยนชื่อตำบลบางบัวทองเป็นตำบลอ้อมเกร็ด เปลี่ยนชื่อตำบลพระพิมลเป็นตำบลบางบัวทอง และให้โอนตำบลอ้อมเกร็ดและบางพลับไปขึ้นอยู่กับอำเภอปากเกร็ด และใน พ.ศ. 2483 ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองหมู่ที่ 1–6, 11–13, 18 ของตำบลไทรใหญ่ รวมกับหมู่ที่ 6–8 ตำบลละหาร จัดตั้งเป็นตำบลราษฎร์นิยม
จนกระทั่ง พ.ศ. 2486 ขณะนั้นประเทศไทยเกิดปัญหาสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ ทางราชการจึงยุบจังหวัดนนทบุรีลงโดยโอนอำเภอบางบัวทองไปขึ้นกับจังหวัดธนบุรี แต่ภายหลังก็โอนกลับมาอยู่ในการปกครองของจังหวัดนนทบุรีที่ได้รับการยกฐานะขึ้นมาอีกครั้งใน พ.ศ. 2489
ใน พ.ศ. 2490 มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงเขตตำบลเดิมและตั้งตำบลใหม่ โดยแบ่งพื้นที่บางส่วนจากตำบลลำโพตั้งเป็นตำบลละหาร และแบ่งพื้นที่บางส่วนจากตำบลหนองเพรางายตั้งเป็นตำบลบางคูรัด ภายในปีเดียวกันนั้นทางราชการก็ได้รวมตำบลไทรน้อย ตำบลไทรใหญ่ ตำบลหนองเพรางาย และตำบลราษฎร์นิยมจัดตั้งเป็น "กิ่งอำเภอไทรน้อย" (ภายหลังยกฐานะเป็นอำเภอไทรน้อย)
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอบางบัวทองแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 8 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน รวมทั้งหมด 81 หมู่บ้าน (หรือ 73 หมู่บ้าน หากไม่นับรวมในเขตเทศบาลเมืองบางบัวทองซึ่งไม่มีตำแหน่งกำนันและผู้ใหญ่บ้านแล้ว) ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอบางบัวทองประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
การคมนาคม
ถนนสายสำคัญของอำเภอ ได้แก่
ชมัยภร บางคมบาง
ชมัยภร บางคมบาง (แสงกระจ่าง) ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2557 นามเดิม ชมัยพร วิทูธีรศานต์ เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ที่อำเภอมะขาม จังหวัดจันทบุรี เป็นบุตรของนายประชุม นางบัวขาว วิทูธีรศานต์ สมรสกับ นายสิทธิชัย แสงกระจ่าง (ดลสิทธิ์ บางคมบาง) มีบุตร 2 คน ปัจจุบันประกอบอาชีพนักเขียน เคยดำรงตำแหน่ง นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย (มกราคม พ.ศ. 2550 - มกราคม พ.ศ. 2554)
Biokoviellidae
Biokoviellidae เป็นสกุลของกิ้งกือที่อยู่ในวงศ์ Chordeumatida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ทางเดินอาหาร
ทางเดินอาหาร (gut, alimentary canal หรือ alimentary tract) ในทางสัตววิทยา เป็นท่อซึ่งสัตว์ที่มีสมมาตรด้านข้าง (bilateria) ส่งอาหารไปยังอวัยวะที่ทำหน้าที่ย่อยอาหาร ทางเดินอาหารในสัตว์ที่มีสมมาตรด้านข้างขนาดใหญ่มักมีทางออกด้วย คือ ทวารหนัก ซึ่งเป็นช่องทางที่สัตว์ถ่ายของเสียออกมาเป็นของแข็ง ส่วนสัตว์ที่มีสมมาตรด้านข้างขนาดเล็กมักไม่มีทวารหนักและขับของเสียออกด้วยวิธีการอื่น เช่น ทางปาก
สัตว์ที่มีทางเดินอาหารถูกจัดเข้าเป็นพวกโปรโตสโตม (protostome) หรือดิวเทอโรสโตม (deuterostome) เพราะทางเดินอาหารวิวัฒนาการสองครั้ง เป็นตัวอย่างหนึ่งของวิวัฒนาการเบนเข้า (convergent evolution) การจำแนกดังกล่าวดูจากพัฒนาการของเอ็มบริโอ สัตว์พวกโปรโตสโตมจะวิวัฒนาปากก่อน ขณะที่ดิวเทอโรสโตมจะวิวัฒนาปากเป็นลำดับที่สอง โปรโตสโตม ได้แก่ พวกสัตว์ขาปล้อง (arthropod) สัตว์ในไฟลัมมอลลัสกา (mollusca) และแอนเนลิดา (annelida) ขณะที่พวกดิวเทอโรสโตม ได้แก่ สัตว์ในไฟลัมเอไคโนดอร์มาทา (echinodermata) และคอร์ดาตา (chordata)
เดอร์มอท มัลโรนีย์
เดอร์มอท มัลโรนีย์ (Dermot Mulroney; เกิด 31 ตุลาคม พ.ศ. 2506) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขามีชื่อเสียงจากบทบาทในภาพยนตร์โรแมนติกคอมมาดี้, ตะวันตก และดรามา ปรากฏตัวบนจอภาพยนตร์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1986 เขาเป็นที่รู้จักจากผลงานในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ยังกันส์ (1988), สเตย์อิงทูเกเธอร์ (1989), แวร์เดอะเดย์เทคส์ยู (1992), พอยท์ออฟโนรีเทิร์น (1993), แองเจิลส์อินดิเอาท์ฟิลด์ (1994), มายเบสท์เฟรนด์เวดดิง (1997), อะเบาท์ชมิดต์ (2002), วันแต่งงาน (2005), โซดิแอค (2007), สิงหาคม : โอเสจเคาตี (2013), อินซิเดียส: แชปเตอร์ 3 (2015) และภาพยนตร์เอชบีโอเรื่อง เดอะลาสเอาท์ลอว์ (1993) และ ลองกอน (1987) มัลโรนีย์เล่นเป็นตัวร้ายหลักชื่อ ฟรานซิส กิบสัน ในเรื่อง ไครซิส (2014) ของเอ็นบีซี, ดร. วัลเตอร์ วัลเลซ ในเรื่อง เพียวจีเนียส (2016–2017), ฌอน เพียร์ซ ในเรื่อง เชมเลส (2015–2017) และบ๊อบบี้ เชอริแดนในยูเอสเอเรื่อง เดอะเพิร์จ (2018–2019)
ลัทธิขงจื๊อแบบเกาหลี
ลัทธิขงจื่อแบบเกาหลี เป็นรูปแบบของลัทธิขงจื่อที่ปรากฏและพัฒนาในประเทศเกาหลี หนึ่งในอิทธิพลที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ปัญญาชนของเกาหลี คือ การนำแนวคิดขงจื่อมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากประเทศจีน
ต้นกำเนิดแนวคิดของขงจื่อ
ขงจื๊อ (孔夫子 KǒngFūzǐ, "ปรมาจารย์ขงจื่อ") โดยทั่วไปคิดว่าเกิดในปี 551 ก่อนคริสตศักราชและได้รับการเลี้ยงดูจากมารดาของท่านหลังจากการตายของบิดาเมื่อขงจื่ออายุได้สามขวบ ชื่อในภาษาละติน คือ "Confucius" ซึ่งชาวตะวันตกส่วนใหญ่รู้จักเขาโดยผ่านจากคำว่า " ข่งฟูจื่อ " ซึ่งอาจเป็นคำประกาศเกียรติคุณครั้งแรกโดยมิชชันนารีนิกายเยซูอิตที่เผยแผ่ศาสนาในประเทศจีนในศตวรรษที่ 16   คัมภีร์หลุนอวี่ (論語; " คำสอนคัดสรร ") ซึ่งเป็นชุดคำพูดและแนวคิดที่เกิดจากนักปรัชญาชาวจีนและผู้ที่มีชีวิตร่วมสมัยกับท่าน  เชื่อกันว่าเขียนโดยสาวกของขงจื่อในยุคจ้านกว๋อ (475 ปีก่อนคริสตกาล - 221 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งได้จัดระบบแนวคิดให้สมบูรณ์ในสมัยราชวงศ์ฮั่น  (206 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 220)  ขงจื่อถือกำเนิดในชนชั้นนักรบ (士) ระหว่างชนชั้นสูงและสามัญชน  ชีวิตสาธารณะของท่านรวมถึงการแต่งงานเมื่ออายุ 19 ปีซึ่งมีลูกชายคนหนึ่งและมีอาชีพหลากหลายในฐานะคนงานในไร่  เสมียน  และผู้ดูแลหนังสือ   ในชีวิตส่วนตัวของท่านนั้น  ท่านได้ศึกษาและไตร่ตรองถึงความถูกต้อง  ความประพฤติที่เหมาะสม  และลักษณะของการปกครองเมื่ออายุ 50 ปี ท่านก็ได้สร้างชื่อเสียง  อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่เพียงพอสำหรับความสำเร็จของเขาในการสนับสนุนรัฐบาลกลางที่เข้มแข็งและนิยมใช้การทูตมากกว่าการทำสงครามอันเป็นอุดมคติสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างรัฐ  กล่าวกันว่าท่านใช้เวลาหลายปีในช่วงบั้นปลายชีวิตในการสอนกลุ่มลูกศิษย์ที่กระตือรือร้นเกี่ยวกับค่านิยมที่จะได้รับการชื่นชมในชดงานเขียนโบราณที่ระบุว่าเป็น คัมภีร์ห้าเล่ม   คาดว่าขงจื่อเสียชีวิตในปี 479 ก่อนคริสตศักราช
ความคิดของขงจื่อได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางมากขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่นและราชวงศ์ถังจนเกิดความคิดที่เป็นระบบและประสบความสำเร็จ ในสมัยราชวงศ์ซ่ง นักวิชาการขงจื่ออย่างจูซี (ค.ศ. 1130–1200) ได้เพิ่มแนวคิดจากลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาเข้าไปในลัทธิขงจื่อ  ในขณะที่จูซียังมีชีวิตอยู่  เขามักถูกมองข้ามเป็นส่วนใหญ่  แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิตได้ไม่นาน  ความคิดของเขากลับกลายเป็นมุมมองดั้งเดิมของความหมายในตำราขงจื่อที่ได้รับการฟื้นฟูใหม่  นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่มองว่า จูซีเป็นผู้สร้างบางสิ่งที่ค่อนข้างแตกต่างจากเดิม และเรียกแนวคิดของเขาว่าเป็นลัทธิขงจื่อใหม่  ลัทธิขงจื่อใหม่มีอิทธิพลในจีน  ญี่ปุ่น  เกาหลี  และเวียดนาม  จนกระทั่งศตวรรษที่ 19
พัฒนาการช่วงแรกสู่ลัทธิขงจื่อในเกาหลี
กฎที่กระจัดกระจายของการถือครองกึ่งอิสระจำนวนมากถูกนำมาอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลกลางมากขึ้นในฐานะจงฝ่าหรือ "เครือข่ายเครือญาติ" แม้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปดินแดนที่ปกครองนั้นมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ขุนนางทั้งหมดจะเป็นญาติทางสายเลือด ขุนนางของกษัตริย์มีความสุขกับตำแหน่งทางพันธุกรรมและคาดว่าจะจัดหาแรงงานและกองกำลังต่อสู้ตามสถานการณ์ที่ดี ในหลาย ๆ วิธีเหล่านี้อาณาจักรโคโชซอนจะได้รับการ “ตรวจสอบ” โดย “พี่ใหญ่” ของพวกเขาที่อยู่ทางใต้และในขณะที่กษัตริย์โคโชซอนยังคงปกครองอยู่ “อาณัติแห่งสวรรค์” ได้วางภาระหน้าที่ให้เขาปกครองอย่างยุติธรรมและเป็นธรรมและเพื่อผลประโยชน์ของประชาชนของเขา  ไม่ใช่แค่รายการโปรดหรือญาติของเขา เมื่อราชวงศ์โจวตะวันตกสิ้นสุดลง  จีนก็เข้าสู่ยุคชุนชิว (771 - 471 ปีก่อนคริสตกาล) และ "เครือข่ายเครือญาติ" ก็ลดลงเช่นกัน การควบคุมการถือครองศักดินาจำนวนมากตกอยู่กับขุนนางศักดินาและอัศวินหรือ "สุภาพบุรุษต่อสู้" (C. SHI) ชายเหล่านี้ไม่ได้ผูกมัดด้วยความสัมพันธ์ในครอบครัว  ชายเหล่านี้มีอิสระที่จะโจมตีเพื่อนบ้านและมีการถือครอง ในช่วงเวลานี้เองที่ขงจื่อถือกำเนิดและใช้เวลาทั้งชีวิตของเขาซึ่งดูเหมือนจะมุ่งมั่นในการสร้างอุดมคติของรัฐบาลในลักษณะของการปกครองแบบรวมศูนย์ของโจว  อย่างไรก็ตามใน 109 ปีก่อนคริสตกาลจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ ได้ยึดครองอาณาจักรโคโชซอนทั้งทางบกและทางทะเลและได้จัดตั้งฐานที่มั่นทั้งสี่แห่งหรือผู้บัญชาการสี่คนของราชวงศ์ฮั่นในภูมิภาคเพื่อรักษาเสถียรภาพของพื้นที่ทางการค้า  การเปิดตัวหน่วยงานบริหารที่แยกจากกันสี่ฝ่ายเพื่อดูแลภูมิภาคนี้เป็นเพียงการยืดระยะเวลาธรรมชาติที่แบ่งแยกของคาบสมุทรเกาหลีและขัดขวางการยอมรับรูปแบบของขงจื่อ
ในขณะที่ยุคสามอาณาจักรเกิดขึ้นจากผู้บัญชาการทั้งสี่ แต่ละอาณาจักรต่างก็แสวงหาอุดมการณ์ที่จะรวมประชากรของพวกเขาและสามารถตรวจสอบอำนาจได้  จากการเริ่มต้นสู่อาณาจักรแพ็กเจ ในปี ค.ศ.338  พุทธศาสนาแบบเกาหลีได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปยังทุกรัฐในยุคสามอาณาจักร  แม้ว่าลัทธิคนทรงของเกาหลีจะเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเกาหลีที่มีประวัติตั้งแต่ยุคแรกสุด  แต่พุทธศาสนาก็สามารถสร้างความสมดุลระหว่างผู้คนและการบริหารของพวกเขาได้โดยการตัดสินความรับผิดชอบของอีกฝ่ายหนึ่ง
ลัทธิขงจื่อใหม่ในสมัยราชวงศ์โชซอน
เมื่อถึงสมัยของ กษัตริย์เซจง (ปกครอง ค.ศ. 1418–1450) การเรียนรู้ทุกแขนงมีรากฐานมาจากความคิดของขงจื๊อ โรงเรียนขงจื้อของเกาหลีได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างมั่นคงโดยส่วนใหญ่มีนักวิชาการที่มีการศึกษาจากต่างประเทศห้องสมุดขนาดใหญ่การอุปถัมภ์ของช่างฝีมือและศิลปินและหลักสูตรของงานขงจื้อ 13 ถึง 15 ผลงานที่สำคัญ สาขาของ ศาสนาพุทธในเกาหลี ยังคงอยู่นอกศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญ ในหมิงจีน (1368–1644) ลัทธิขงจื่อใหม่ ถูกนำมาใช้เป็นอุดมการณ์ของรัฐของ ราชวงศ์โชซอน ใหม่ (ค.ศ. 1392–1910) ตามชุดและยังนำลัทธินีโอ - ขงจื๊อมาใช้เป็นระบบความเชื่อหลักในหมู่นักวิชาการและผู้บริหาร ความพยายามของ โจกวางโจ ในการประกาศลัทธินีโอ - ขงจื๊อในหมู่ประชาชนตามมาด้วยการปรากฏตัวของนักวิชาการขงจื๊อที่โดดเด่นที่สุดสองคนของเกาหลี Yi Hwang (1501–1570) และ Yi I (1536–1584) ซึ่งมักถูกอ้างถึงด้วยปากกาของพวกเขา ชื่อ Toe gye และ Yul gok หลังจากแทนที่แบบจำลองอื่น ๆ ทั้งหมดสำหรับรัฐชาติเกาหลีในช่วงต้นศตวรรษที่ 17 ความคิดแบบนีโอ - ขงจื๊อได้ประสบกับการแบ่งแยกระหว่างชาวตะวันตกและชาวตะวันออกเป็นครั้งแรกและอีกครั้งระหว่างชาวใต้และชาวเหนือ ศูนย์กลางของการแบ่งแยกเหล่านี้คือคำถามของการสืบทอดอำนาจในสถาบันกษัตริย์ของเกาหลีและวิธีการที่ฝ่ายตรงข้ามควรได้รับการจัดการ
นักวิชาการขงจื่อใหม่จำนวนมากก็เริ่มตั้งคำถามกับความเชื่อและแนวปฏิบัติทางอภิปรัชญาโดยเฉพาะขบวนการเคลื่อนไหวที่เรียกว่าซิลฮัก (Silhak) (lit. "การเรียนรู้เชิงปฏิบัติ") ทำให้เกิดความคิดที่ว่าลัทธิขงจื่อใหม่ควรได้รับการก่อตั้งขึ้นในการปฏิรูปมากกว่าการรักษาสภาพที่เป็นอยู่ ความแตกต่างระหว่างสำนักความคิดของลัทธิขงจื่อกับลัทธิขงจื่อใหม่หลายแห่งขยายตัวไปสู่ความขัดแย้งเนื่องจากประเทศตะวันตกพยายามบังคับให้สังคมเกาหลี  จีนและญี่ปุ่นเปิดกว้างสู่การค้าแบบตะวันตกเทคโนโลยีตะวันตกและสถาบันตะวันตก  สิ่งที่น่ากังวลเป็นพิเศษคือจำนวนโรงเรียนมิชชันนารีแบบคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ที่เพิ่มขึ้นซึ่งไม่เพียงแต่จัดการเรียนการสอนแบบตะวันตกเท่านั้น  แต่ยังรวมถึงความเชื่อทางศาสนาคริสต์ด้วย ในปี ค.ศ.1894  กลุ่มอนุรักษ์นิยม  กลุ่มชาตินิยมและกลุ่มลัทธิขงจื่อใหม่ชาวเกาหลีได้ก่อกบฏในสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นการสูญเสียสังคมและวัฒนธรรมเกาหลีไปสู่อิทธิพลของคนต่างด้าวโดยการละทิ้งประเพณีดั้งเดิมแบบจีนและพิธีกรรมแบบขงจื่อ
ขบวนการกบฏทงฮัก เรียกอีกอย่างว่าสงครามชาวนาปี ค.ศ. 1894 (นงมิน ชอนแจง)—ขยายขอบเขตไปที่การกระทำของกลุ่มเล็กๆ ของทงฮัก (ตามตัวอักษร Eastern Learning) เริ่มเคลื่อนไหวในปี ค.ศ.1892 กลุ่มกบฏรวมตัวกันเป็นกองทัพกองโจรชาวนาเดียว (กองทัพชาวนาทงฮัก) ติดอาวุธ บุกเข้าไปในหน่วยงานของรัฐ และสังหารเจ้าของที่ดิน พ่อค้า และชาวต่างชาติที่ร่ำรวย ความพ่ายแพ้ของกลุ่มกบฏทงฮักขับไล่ลัทธิขงจื่อใหม่ที่กระตือรือร้นออกจากเมืองและเข้าไปในพื้นที่ชนบทและพื้นที่ห่างไกลของประเทศ อย่างไรก็ตาม การจลาจลได้ดึงจีนเข้าสู่ความขัดแย้งและเป็นความขัดแย้งโดยตรงกับญี่ปุ่น (สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง) ภายหลังความพ่ายแพ้ของรัฐบาลชิงของจีน เกาหลีถูกแย่งชิงจากอิทธิพลของจีนเกี่ยวกับการบริหารและการพัฒนา ในปี 1904 ญี่ปุ่นรบชนะรัสเซีย (สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น) ทำให้ยุติอิทธิพลของรัสเซียในเกาหลีเช่นกัน อันเป็นผลให้ญี่ปุ่นผนวกเกาหลีเป็นอาณานิคมในปี 1910 สิ้นสุดอาณาจักรโชซอนและสร้างอาชีพสามสิบปี (เกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น) ซึ่งพยายามแทนที่วัฒนธรรมเกาหลีด้วยวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในช่วงเวลานี้ รัฐบาลญี่ปุ่นได้กำหนดภาษาญี่ปุ่น การศึกษาภาษาญี่ปุ่น การปฏิบัติของญี่ปุ่น และแม้แต่นามสกุลของญี่ปุ่นกับประชากรเกาหลีส่วนใหญ่ในเมืองใหญ่และพื้นที่ชานเมืองโดยรอบ อย่างไรก็ตาม ในพื้นที่ห่างไกลของเกาหลีและในแมนจูเรีย ชาวเกาหลียังคงทำสงครามกองโจรต่อญี่ปุ่นและพบเห็นอกเห็นใจต่อเป้าหมายการปฏิรูปลัทธิขงจื่อใหม่และความเท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจในหมู่ขบวนการคอมมิวนิสต์ที่กำลังเติบโต เมื่อการยึดครองของญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ลัทธิขงจื่อและลัทธิขงจื่อใหม่ยังคงถูกละเลยหากไม่จงใจกดขี่ระหว่างสงครามเกาหลี ตลอดจนเผด็จการที่กดขี่ตามมา
สังคมร่วมสมัยกับลัทธิขงจื่อ
การล่มสลายของราชวงศ์โชซอนในปี 1910 ลัทธิขงจื่อใหม่ได้สูญเสียอิทธิพลมากมาย ในสังคมเกาหลีใต้ร่วมสมัย มีคนเพียงไม่กี่คนที่ระบุว่าตนเองเป็นชาวขงจื่อเมื่อถูกขอให้เข้าร่วมทางศาสนา อย่างไรก็ตาม การศึกษาทางสถิติในเรื่องนี้อาจทำให้เข้าใจผิดได้ ลัทธิขงจื่อไม่มีศาสนาที่เป็นระเบียบ ทำให้ยากต่อการนิยามบุคคลว่าเป็นชาวขงจื่อหรือไม่ แม้ว่าความโดดเด่นของลัทธิขงจื่อจะจางหายไป แต่ก็มีแนวความคิดและแนวปฏิบัติของขงจื่อมากมายที่ยังคงอิ่มตัวในวัฒนธรรมและชีวิตประจำวันของเกาหลีใต้
การนับถือลัทธิขงจื่อในด้านการศึกษายังคงเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเกาหลีใต้ การสอบรับราชการเป็นประตูสู่ศักดิ์ศรีและอำนาจของสาวกลัทธิขงจื่อในราชวงศ์โชซอน วันนี้ การสอบยังคงเป็นส่วนสำคัญของชีวิตชาวเกาหลีใต้ เนื้อหาของสิ่งที่ศึกษามีการเปลี่ยนแปลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา คำสอนของขงจื่อถูกแทนที่ด้วยหัวข้ออื่นๆ เช่น ภาษาต่างประเทศ ประวัติศาสตร์สมัยใหม่ เศรษฐศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ เช่นเดียวกับลัทธิขงจื่อในอดีต การให้ความสำคัญกับความสามารถในการศึกษาและความจำเป็นอย่างมาก เนื่องจากการสอบมีความสำคัญมากในการเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนและการจ้างงานที่ดีขึ้น ชีวิตทั้งชีวิตของนักเรียนทั่วไปจึงมุ่งเน้นไปที่การเตรียมตัวสอบผ่านที่จำเป็น
บางทีหลักฐานที่แน่ชัดที่สุดบางประการเกี่ยวกับอิทธิพลของลัทธิขงจื่อที่ต่อเนื่องสามารถพบได้ในชีวิตครอบครัวชาวเกาหลีใต้ ไม่เพียงแต่จะเห็นได้เฉพาะในเกาหลีใต้ที่เน้นย้ำถึงวิถีชีวิตแบบครอบครัวและแบบกลุ่มเท่านั้น แต่ยังเห็นในพิธีกรรมของลัทธิขงจื่อที่ยังคงทำกันในปัจจุบัน นั่นคือ พิธีรำลึกถึงบรรพบุรุษ เป็นการแสดงความเคารพต่อบิดามารดา ปู่ย่าตายาย และบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว และเป็นวิธีแสดงความกตัญญูกตเวทีของขงจื่อ ในบางกรณี พิธีการได้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้เข้ากับทัศนะทางศาสนา นี่เป็นตัวอย่างของลัทธิขงจื่อที่ผสมผสานกับศาสนาในเกาหลีใต้ แทนที่จะแข่งขันกับศาสนานั้น
ในปี 1980 ได้มีการออกกฎหมาย "แนวทางปฏิบัติของครอบครัว" ซึ่งประกาศว่าพิธีบรรพบุรุษสามารถจัดขึ้นได้สำหรับพ่อแม่และปู่ย่าตายายเท่านั้น ทำให้พิธีศพง่ายขึ้น และลดระยะเวลาไว้ทุกข์ที่อนุญาต กฎหมายไม่ได้บังคับใช้อย่างเข้มงวด และไม่มีใครถูกตั้งข้อหาละเมิด
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการนำแนวคิดดั้งเดิมของขงจื๊อในเรื่องการเคารพและยอมจำนนต่ออำนาจของผู้ปกครองออกไปอย่างสมบูรณ์ จะเห็นได้ว่าการแต่งงานกลายเป็นการตัดสินใจของครอบครัวน้อยลงและเป็นการเลือกของปัจเจกบุคคลมากขึ้น
ลัทธิขงจื่อที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวและกลุ่มบุคคลนั้นขยายไปสู่ธุรกิจของเกาหลีใต้ด้วยเช่นกัน พนักงานถูกคาดหวังให้ถือว่าสถานที่ทำงานเป็นเหมือนครอบครัว โดยมีหัวหน้าบริษัทเป็นผู้เฒ่าผู้ได้รับสิทธิพิเศษในขณะที่คนงานถูกคาดหวังให้ทำงานหนักขึ้น ธุรกิจมีแนวโน้มที่จะดำเนินการตามหลักจริยธรรมของลัทธิขงจื่อ เช่น ความสำคัญของความสัมพันธ์ที่ปรองดองระหว่างพนักงานและความภักดีต่อบริษัท ความสำคัญอยู่ที่คุณลักษณะต่างๆ เช่น ความแตกต่างด้านอายุ สถานะเครือญาติ เพศ และสถานะทางสังคมการเมือง
สำนวนเชิงจริยธรรมของขงจื่อยังคงถูกใช้ในเกาหลีใต้ร่วมสมัย ศาสนาอื่นจะรวมไว้ในการอภิปรายเกี่ยวกับพฤติกรรมของมนุษย์ที่เหมาะสม สามารถพบได้ในรัฐบาลและในโลกธุรกิจที่ใช้เพื่อส่งเสริมให้ผู้คนให้ความสำคัญกับความต้องการของกลุ่มเหนือความต้องการส่วนบุคคล
ปรัชญาขงจื่อใหม่ที่ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 15 ได้ผลักไสผู้หญิงเกาหลีให้เหลือมากกว่าการขยายอำนาจการปกครองของผู้ชายและผู้ผลิตลูกหลานที่จำเป็นเพียงเล็กน้อย มุมมองดั้งเดิมเกี่ยวกับบทบาททางสังคมของผู้หญิงกำลังจะหมดไป มีนักศึกษาหญิงที่มีตำแหน่งดีในมหาวิทยาลัยและกำลังแรงงานเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับในด้านการเมือง อดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้ Park Geun-hye เป็นผู้หญิง
ศิลปะยังคงรักษาประเพณีที่สำคัญ เช่น เครื่องปั้นดินเผาแบบเกาหลี พิธีชงชาแบบเกาหลี สวนแบบเกาหลีและการจัดดอกไม้แบบเกาหลี ตามหลักการขงจื่อและสุนทรียศาสตร์แบบขงจื่อ การประดิษฐ์ตัวอักษรและกวีนิพนธ์เชิงวิชาการยังคงดำเนินต่อไปในจำนวนที่น้อยลงมรดกนี้ ในภาพยนตร์ เรื่องราวของมารยาทและสถานการณ์ตลกในโรงเรียนในกรอบการศึกษาเข้ากันได้ดีกับถ้อยคำเกี่ยวกับลัทธิขงจื่อจากงานเขียนก่อนหน้านี้ ความภักดีต่อโรงเรียนและการอุทิศตนให้กับครูยังคงเป็นรูปแบบที่สำคัญในภาพยนตร์ตลกยอดนิยม
ด้วยแนวคิดขงจื่อใหม่ที่ถูกนำออกจากหลักสูตรของโรงเรียนและถูกลบออกจากความโดดเด่นในชีวิตประจำวันของชาวเกาหลี ความรู้สึกที่ว่าบางสิ่งที่จำเป็นต่อประวัติศาสตร์เกาหลีขาดหายไปทำให้เกิดการถือกำเนิดใหม่ของลัทธิขงจื่อในเกาหลีใต้ในช่วงปลายทศวรรษ 1990
เป็นการยากที่จะหาข้อมูลที่ถูกต้องเกี่ยวกับลัทธิขงจื่อในศาสนาหรือแนวปฏิบัติของเกาหลีเหนือ อย่างไรก็ตาม ลัทธิจูเช สนับสนุนคุณธรรมของขงจื่อในเรื่องความจงรักภักดี ความเคารพและการเชื่อฟัง
ลัทธิขงจื่อร่วมสมัยกับสิทธิสตรี
ตามเนื้อผ้าผู้หญิงในเกาหลีได้รับบทบาทแม่บ้านเนื่องจากบทบาททางเพศแบบขงจื่อ ผู้หญิงจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานนอกบ้าน สิ่งนี้เริ่มเปลี่ยนไปและในปี 2001 การมีส่วนร่วมของผู้หญิงในแรงงานอยู่ที่ 49.7 เปอร์เซ็นต์เทียบกับเพียง 34.4 เปอร์เซ็นต์ในทศวรรษ 1960 ในปี 1987 ได้มีการนำกฎหมายเปิดโอกาสให้เท่าเทียมกันและได้รับการปรับปรุงโดยการปฏิรูปตั้งแต่นั้นมาเพื่อปรับปรุงสิทธิในการทำงานของสตรี  เมื่อองค์กรสตรีนิยมของเกาหลีมีอิทธิพลมากขึ้นรัฐบาลก็รับฟังและในปี 2000 ได้จัดตั้งกรมความเท่าเทียมทางเพศเพื่อให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบาย  แม้ว่าผู้หญิงจะได้รับความนิยมจากการทำงาน  แต่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนบทบาททั้งหมดเมื่ออยู่ที่บ้าน ผู้หญิงวัยทำงานยังคงเป็นคนทำงานบ้านหลักในครอบครัว  อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำให้ผู้หญิงในเกาหลีใต้มีตัวเลือกมากขึ้นระหว่างการเป็นแม่บ้านหรือทำงานนอกบ้าน
ศิลปะขงจื่อแบบเกาหลี
ศิลปะและปรัชญาขงจื่อแบบเกาหลีมีอิทธิพลอย่างมากและลึกซึ้งต่อวัฒนธรรมเกาหลี
ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ
ท่าอากาศยานนานาชาติปากเซ (Pakse International Airport) เป็นหนึ่งใน สนามบินนานาชาติ ใน ประเทศลาว ปากเซ เป็นอดีตเมืองหลวงทางภาคใต้ของอาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์
กระเฉด
กระเฉด เป็นพืชล้มลุก ลำต้นลอยน้ำหรือเลื้อยแผ่ใกล้ฝั่ง มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ ผักหละหนอง (แม่ฮ่องสอน), ผักกระเสดน้ำ (ยโสธร, อุดรธานี, ภาคอีสาน), ผักหนอง (ภาคเหนือ), ผักฉีด (ภาคใต้), ผักรู้นอน (ภาคกลาง)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
กระเฉดเป็นพืชที่เกิดตามผิวน้ำ ลำต้นเป็นเถากลมเนื้อนิ่ม ใบประกอบคล้ายใบกระถิน ใบจะหุบลงในเวลากลางคืน จึงเรียกว่า"ผักรู้นอน" ระหว่างข้อมีปล้องเป็นฟองสีขาวหุ้มลำต้น ช่วยพยุงให้กระเฉดลอยน้ำได้และช่วยดึงไนโตรเจนจากอากาศไปเลี้ยงยอด เรียกว่า "นมผักกระเฉด" มีรากงอกออกตามข้อ ดอกเป็นช่อเล็ก ๆ สีเหลืองเป็นพืชที่มีโปรตีนมากกว่าคาร์โบไฮเดรต และมีแร่ธาตุ วิตามินหลายชนิด ผลเป็นฝัก มีลักษณะแบน มีเมล็ด 4–10 เมล็ด
การปรุง
กระเฉด เป็นผักที่ใช้ปรุงในเมนูอาหารไทยได้หลากหลายชนิด เช่น ยำผักกระเฉด หรือเป็นส่วนประกอบในยำ, แกงส้ม หรือผัดผักกระเฉด ในประเทศไทยมีพื้นที่ปลูกมากที่สุด คือ ที่อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีเนื้อที่ประมาณ 1,500 ไร่ และปริมาณเนื้อที่ปลูกทั้งจังหวัด 2,500 ไร่
อารารา
อารารา (Arara) เป็นเมืองในรัฐปาราอีบา ประเทศบราซิล
ซอโรโลฟัส
ซอโรโลฟัส (Saurolophus) เป็นไดโนเสาร์ตระกูลปากเป็ดมีหงอนเช่นเดียวกับพาราซอโรโลฟัสหรือคอริโธซอรัส มีความยาวประมาณ 10-13 เมตร ค้นพบที่อเมริกาเหนือ และมองโกเลีย จีน มีความหมายของชื่อว่ากิ้งก่าหงอนใหญ่ อาศัยอยู่ใน ยุคครีเทเชียสตอนต้นปลายประมาณ 80-75 ล้านปี ว่ายน้ำได้ดี
ภาพถ่ายครัวสีเหลืองในยูเครน
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 ยัน ดอบรอนอซอว์ ช่างภาพนักข่าวชาวยูเครน ได้ถ่ายภาพที่แสดงให้เห็นถึงผลของการโจมตีทางอากาศของรัสเซียใส่บ้านของมือคัยลอ กอแรนอว์สกึย ผู้ฝึกสอนมวยชาวยูเครนในเมืองดนีปรอ ภาพถ่ายดังกล่าวได้รับการแชร์ออนไลน์อย่างกว้างขวางในชื่อ ภาพถ่ายครัวสีเหลืองในยูเครน
ภูมิหลัง
ออลฮาและมือคัยลอ กอแรนอว์สกึย กับลูกสาวสองคนอาศัยอยู่ในอาคารสูง 9 ชั้นในเมืองดนีปรอ ประเทศยูเครน มือคัยลอ (Михайло Кореновський) เป็นผู้ฝึกสอนนักมวยของแคว้นดนีปรอแปตร็อวสก์
เหตุการณ์
ภาพถ่ายครัวสีเหลืองในยูเครน เป็นภาพที่ยัน ดอบรอนอซอว์ ถ่ายจากโดรนเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2566 ในตอนแรกดอบรอนอซอว์ถ่ายภาพครัวนี้โดยไม่ใช้โดรน แต่หลังจากที่ตรวจดูผลงานของตัวเองในวันนั้นแล้ว เขาก็กลับไปยังสถานที่ดังกล่าวเพื่อถ่ายภาพใหม่ด้วยโดรน ภาพถ่ายนี้บันทึกสภาพความเสียหายที่เกิดจากการโจมตีทางอากาศอย่างรุนแรงใส่ห้องครัวของครอบครัวกอแรนอว์สกึย กองทัพยูเครนระบุว่าอาวุธที่ใช้ในการโจมตีครั้งนี้คือขีปนาวุธประเภท Kh-22 จากรัสเซีย ภาพถ่ายดังกล่าวได้รับการแชร์ออนไลน์อย่างกว้างขวางในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
มือคัยลอเสียชีวิตจากการถูกโจมตี ส่วนออลฮาและลูก ๆ ของทั้งสองออกไปซื้อของในเวลานั้นและไม่ได้รับอันตราย
การตอบรับเชิงวิจารณ์
ภาพถ่ายครัวสีเหลืองในยูเครน ดึงดูดความสนใจและกระตุ้นการสะท้อนคิดจากบรรดาผู้ใช้สื่อสังคม เนื่องจากความเปรียบต่างอย่างเห็นได้ชัดระหว่างสิ่งปกติกับสิ่งผิดปกติ กล่าวคือ ชีวิตประจำวันในครัวที่ดูสบาย ๆ ถูกล้อมกรอบด้วยหายนะอย่างฉับพลันและสิ้นเชิงอันเกิดจากการโจมตีของรัสเซีย ซอยา ยารอช สมาชิกรัฐสภายูเครน แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพถ่ายนี้ว่า "ที่นี่ผู้คนทำกับข้าว พูดคุย ฉลองวันหยุด หัวเราะ ถกเถียง ... นี่คือบาดแผลบนร่างกายของยูเครนและลูกหลานยูเครน บาดแผลในบ้านของพวกเรา"
มารีอา อาดึไลดึ ดึ บรากังซา
ดอนนา มารีอา แอดิเลด แห่งบรากังซา อินฟันตาแห่งโปรตุเกส (Her Royal Highness Maria Adelaide de Bragança) ประสูติเมื่อวันที่ 31 มกราคม 2455 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กใน เจ้าชายมิเกล ดยุกแห่งบรากังซา และ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งโลเวนสไตน์-เวิร์ทไฮม์-โรเซนเบิร์ก พระชายาพระองค์ที่ 2 พระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส เป็นพระปิตุจฉา (อาหญิง) ใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากังซา พระประมุแห่งราชวงศ์โปรตุเกส พระองค์ปัจจุบัน ทรงเสกสมรสกับ ดร.นีโกลัสส์ ฟัน อูเวน มีพระบุตร 6 คน
มารีอา แอดิเลด เดอ บรากังซา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2455 พระชันษา 100 ปี
ลิงโคโลบัส
ลิงโคโลบัส (Colobus, Black-and-white colobus, Colobi) เป็นไพรเมตจำพวกลิงโลกเก่าที่อยู่ในสกุล Colobus จัดเป็นลิงที่อยู่ในกลุ่มค่าง
คำว่า "โคโลบัส" (Colobus) มาจากภาษากรีก คำว่า  κολοβό (kolobos) ซึ่งแปลว่า "เชื่อมต่อ" เนื่องจากลิงสกุลนี้มีหัวแม่มือที่สั้นมากเหมือนนิ้วด้วนหรือไม่มีหัวแม่มือ มีความใกล้เคียงกับลิงโคโลบัสสีน้ำตาล ที่อยู่ในสกุล Piliocolobus
ลิงโคโลบัส เป็นลิงที่กระจายพันธุ์ในทวีปแอฟริกา มีลักษณะเด่นคือ มีขนเพียง 2 สี คือ สีดำและขาวตลอดทั้งลำตัวและส่วนหาง บางชนิดมีขนและหางที่ยาวแลดูสวยงาม และเหมือนกับค่างสกุลอื่น ๆ คือ กินพืชเป็นอาหาร ซึ่งสามารถกินได้หลากหลายทั้ง ใบไม้, ดอกไม้, ผลไม้, กิ่งไม้, เมล็ดพืช ลิงโคโลบัสจะอาศัยอยู่กันเป็นฝูงประมาณ 9 ตัว ในป่าหลากหลายประเภททั้งป่าที่สมบูรณ์และป่าเสื่อมโทรม รวมถึงป่าทุ่งหญ้าและป่าริมแม่น้ำ และจะพบได้มากขึ้นในที่ ๆ ราบสูง มีระบบย่อยอาหารที่สามารถย่อยชิ้นส่วนต่าง ๆ ของพืชได้เป็นอย่างดีที่ลิงสกุลอื่นไม่สามารถทำได้
ภายในฝูงจะประกอบไปด้วยสมาชิกที่มีความหลากหลายทั้งลิงตัวเมีย และลูกลิง ลิงโคโลบัสเมื่อแรกเกิดจะมีขนสีขาว นอกจากนี้แล้วยังมีพฤติกรรมที่จะเลี้ยงลูกลิงตัวอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ลูกของตัวหรือสมาชิกในฝูงอีกด้วย
ลิงโคโลบัส มีพฤติกรรมการกินอาหารที่ตะกละมูมมาม มักกินอาหารอย่างกระจัดกระจาย เป็นลิงที่ถูกล่าจากมนุษย์เพื่อเอาเนื้อบริโภคเป็นอาหาร กอรปกับป่าไม้ซึ่งเป็นสถานที่อยู่อาศัยอยู่ทำลาย อีกทั้งในธรรมชาติยังตกเป็นอาหารของชิมแปนซี ซึ่งเป็นไพรเมตเช่นเดียวกันล่ากินเป็นอาหารเพื่อความต้องการสารอาหารประเภทโปรตีนอีกด้วย
แซม ไรมี
แซมูเอล มาร์แชลล์ "แซม" ไรมี (Samuel Marshall "Sam" Raimi) เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1959 เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอเมริกัน โปรดิวเซอร์ นักแสดง นักเขียน เป็นที่รู้จักดีในการกำกับหนังคัลท์แนวสยองขวัญ เรื่องที่มีชื่อเสียงได้แก่ ผีอมตะ และ กระชากลงหลุม เช่นเดียวกับหนังระดับบล็อกบัสเตอร์อย่างภาพยนตร์ซีรีส์ สไปเดอร์แมน
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 14 เรื่องของ แซม ไรมี 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
N/A ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
อ้างอิง
1959
หม่อมเจ้าพระศีลวราลังการ (สอน)
หม่อมเจ้าพระศีลวราลังการ พระนามเดิม หม่อมเจ้าสอน หรือหม่อมเจ้าศร ราชสกุลเจษฎางกูร เจ้าอาวาสวัดชนะสงครามราชวรมหาวิหาร รูปที่ 3 ทรงเป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา ประสูติปีจอ จุลศักราช 1140 พ.ศ. 2321 ในสมัยกรุงธนบุรี ผนวชอยู่วัดชนะสงครามมาแต่รัชกาลที่ 1 ในปีพ.ศ. 2341 แต่ไม่ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมเป็นแต่หม่อมเจ้าพระสามัญ มีปรากฏพระประวัติของพระองค์ในปฐมวงษ์ ดังนี้ว่า
ในรัชกาลที่ 3 ปี พ.ศ. 2383 มีพระบรมราชโองการโปรดให้สถาปนาขึ้นเทียบชั้นพระราชาคณะ ดังนี้
“หม่อมเจ้าสร ได้ประพฤติพรหมจรรย์มาช้านาน กอปด้วยวิริยอุตสาหสึกษาคัมภีร์พุทธศาสนามาก ไม่มีอธิกรณ์อันใด อันหนึ่งให้ขุ่นเคืองใต้ฝ่าละอองทุลีพระบาท จึงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้รับสมณบริขารเสมอพระราชาคณะ มีนิจภัตเดือนละ 3 ตำลึงแล้ว บัดนี้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมว่าพระนามเดิมนั้นไม่ถูกทำนองในภาษามคธ สวดกรรมวาจาไม่ได้ จึงมีพระบรมราชโองการมาณบัณฑูรสุรสิงหนาท ดำรัสสั่งให้หม่อมเจ้าสรรับพระนามว่า หม่อมเจ้าศีลวราลังการ ให้สมควรแก่บรรพชิตในพระพุทธศาสนาจะได้สวดกรรมวาจาโดยง่าย ให้เจริญพระชนมายุศม์ วรรณ ศุข พล ศิริสวัสดิ์ในพระพุทธศาสนาเทิญ”
หม่อมเจ้าพระศีลวราลังการ ครองวัดชนะสงครามเป็นเวลา 37 ปี สิ้นชีพิตักษัย พ.ศ. 2410 ตามหมายรับสั่ง รัชกาลที่ 4 จ.ศ.1229 ว่า
วันศุกร์ที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2411 เวลาบ่ายโมงเศษพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ไปพระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ดังหมายรับสั่ง รัชกาลที่ 4 ร.ศ. 1230 ว่า
“อนึ่งเวลาบ่ายโมงเศษ หมื่นจักตำรวจวังมาสั่งว่า พระยาพิมณเฑียณ รับพระบรมราชโองการใส่เกล้าฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯสั่งว่า จะเสด็จพระราชดำเนินทางสถลมารคแต่เกยหน้าประตูเทวราชดำรงษร์ ออกประตูเทวาพิทักษ์ตรงไปเลียบถนนบำรุงเมือง ตรงไปออกประตูสำราญราช ........ไปประทับพลับพลาวัดสระเกศพระราชทานเพลิงศพ หม่อมเจ้าศีลวราลังการ (และ) พระนมขำ ในพระบวรราชวัง ณ วัน 6ฯ5 9 ค่ำ เวลาบ่ายนั้นให้กรมเมืองไปทำตภานให้มั่นคงดีแล้ว กวาดแผ้วทางเสด็จในเมรุ (และ) พลับพลาให้เตรียนดีอย่าให้โรง..ภาษี..ซารากเอาศพ เน่า เปื่อยกีดขวาง ให้เร่งไปทำรับเสด็จให้ทันกำหนด อนึ่งให้พระคลังราชการจัดเสื่ออ่อน ลาดไปปูรับเสด็จในพลับพลา (และ) เมรุ ให้อย่างเคย.......”
หม่อมเจ้าพระศีลวราลังการ ครองวัดชนะสงคราม ราว 27 ปี สิริพระชันษา 89 ปี
กุ่มบก
กุ่มบก (sacred garlic pear หรือ temple plant) เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ในสกุลไม้กุ่ม ในวงศ์ไม้แจง มีถิ่นกำเนิดในญี่ปุ่น, ออสเตรเลีย, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และ เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ กุ่มบกมีชื่อพื้นเมืองอื่นๆคือ สะเบาถะงัน ผักก่าม (อีสาน) เดิมถะงัน (เขมร)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
กุ่มบกเป็นไม้ต้นขนาดเล็ก 6-10 เมตร เปลือกต้นหนา ใบประกอบแบบนิ้วมือ มีใบย่อย 3 ใบ ช่อดอกแบบช่อกระจะ ออกตามง่ามใบใกล้ปลายยอด กลีบดอกสีขาวอมเขียวแล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหรือชมพูอ่อน ผลกลม เปลือกมีจุดแต้มสีน้ำตาลอมแดง เมื่อแก่เปลือกเรียบ เมล็ดรูปคล้ายเกือกม้าหรือรูปไต ผิวเรียบ
เส้นเมริเดียนที่ 69 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 69 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลแคริบเบียน ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 69 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 111 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 69 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
พลับพลึง
พลับพลึง เป็นพรรณไม้ล้มลุกขึ้นเป็นกอ และมีหัวอยู่ใต้ดิน พบได้ในจีน, ฮ่องกง, อินเดีย และ ญี่ปุ่น มีชื่อพื้นเมืองอื่น ๆ คือ ว่านชน (ภาคอีสาน), ลิลัว (ภาคเหนือ), พลับพลึง (ภาคกลาง), วิรงรอง (ชวา) ในใบและหัวพลับพลึงมีสารไลโคริน รับประทานจะทำให้อาเจียน ท้องร่วงอย่างแรง
ลักษณะทั่วไป
พลับพลึงเป็นพรรณไม้ล้มลุกขึ้นเป็นกอ และมีหัวอยู่ใต้ดิน ลำต้นกลมมีความกว้างประมาณ 15 ซม. และยาวประมาณ 30 ซม.ใบจะออกรอบ ๆ ลำต้น ลักษณะใบแคบยาวเรียว ใบจะอวบน้ำ ขอบใบจะเป็นคลื่น ตรงปลายใบจะแหลม ใบจะมีความยาวประมาณ 1 เมตร และกว้างประมาณ 10-15 ซม. ดอกจะออกเป็นช่อ ตรงปลายจะเป็นกระจุกมีประมาณ 12-40 ดอก ตอนดอกยังอ่อนอยู่จะมีกาบเป็นสีเขียวอ่อน ๆ หุ้มอยู่ 2 กาบ ก้านช่อดอกจะมีความยาวประมาณ 90 ซม. ดอกมีความยาวประมาณ 15 ซม. กลีบดอกจะเป็นสีขาว และมีกลิ่นหอม เกสรตัวผู้จะมีอยู่ 6 อัน ติดอยู่ที่หลอดดอกตอนโคน ตรงปลายเกสรมีลักษณะเรียวแหลมยาวเป็นสีแดง โคนเป็นสีขาว ส่วนอับเรณูนั้น จะเป็นสีน้ำตาล ผลเป็นสีเขียวอ่อน และผลค่อนข้างกลม
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง
ภาษาสัญลักษณ์ปีนัง (Penang Sign Language) มีผู้ใช้ทั้งหมด 1,000 คน กำลังลดจำนวนลง เป็นภาษาสัญลักษณ์สำหรับคนหูหนวก เริ่มใช้เมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นภาษาสัญลักษณ์ที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียน การใช้งานเริ่มลดลงตั้งแต่ พ.ศ. 2513 เนื่องจากการแพร่หลายของภาษาสัญลักษณ์แบบอื่น แต่ก็ยังมีผู้ใช้กันอยู่ เข้าใจกันได้กับภาษาสัญลักษณ์มาเลเซีย
ภาษาสัญลักษณ์ปีนังเริ่มใช้เมื่อจัดตั้งโรงเรียนคนหูหนวกแห่งแรกในมลายาเมื่อ พ.ศ. 2497 นักเรียนหูหนวกมาเรียนเพื่อเรียนการออกเสียง แต่นักเรียนก็ได้กำหนดสัญลักษณ์เพื่อสื่อสารกัน ต่อมา ตัน เยป ได้เสนอที่จะกำหนดภาษาสัญลักษณ์ แต่ถูกรัฐบาลปฏิเสธ ต่อมา ใน พ.ศ. 2519 ฟรานเซส ปาร์สันได้เดินทางมายังกัวลาลัมเปอร์และได้พบกับ มหาธีร์ โมฮัมหมัด รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ต่อมา มหาธีร์ โมฮัมหมัดได้สนับสนุนให้จัดทำภาษาสัญลักษณ์มาเลเซียตามแบบภาษาสัญลักษณ์สหรัฐอเมริกา
เรดทอร์นาโด
เรดทอร์นาโด (Red Tornado) เป็นตัวละครแอนดรอยด์ซูเปอร์ฮีโร่ในหนังสือคอมิกส์อเมริกันที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ดีซีคอมิกส์ สร้างสรรค์โดย การ์ดเนอร์ ฟ็อกซ์ (Gardner Fox) และ ดิ๊ก ดิลลิน (Dick Dillin) ปรากฏตัวครั้งแรกใน Justice League of America ฉบับที่ 64 (สิงหาคม 1968) โดยเขาเป็นตัวละครที่ใช้ชื่อเรดทอร์นาโดต่อจาก มา ฮังเกล ซึ่งเคยปรากฏตัวและใช้ชื่อนั้นมาก่อนในยุคโกลเด้นเอจ
เรดทอร์นาโดเป็นหนึ่งในสมาชิกของจัสติซลีกที่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ตัวละครนี้ได้ถูกนำมาปรับใช้ในสื่อหลายรูปแบบ เช่น แอนิเมชั่นซีรีส์เรื่อง จัสติซลีก อันลิมิเตต (2004-2006), แอนิเมชั่นซีรีส์เรื่อง แบทแมน: เดอะเบรฟแอนด์เดอะโบลด์ (2008-2011), ซีรีส์โทรทัศน์ฉบับคนแสดง เรื่อง ซูเปอร์เกิร์ล และเกม DC Universe Online (DCUO)
ประวัติการสร้างสรรค์
ตัวละครเรดทอร์นาโดที่เป็นแอนดรอยด์นั้นสร้างสรรค์โดย การ์ดเนอร์ ฟ็อกซ์ และ ดิ๊ก ดิลลิน เขาปรากฏตัวครั้งแรกใน Justice League of America ฉบับที่ 64 (สิงหาคม 1968) โดยตัวละครนี้ใช้ชื่อเรดทอร์นาโดต่อจาก มา ฮังเกล ตัวละครซูเปอร์ฮีโร่หญิงที่เคยปรากฏตัวมาก่อนใน All-American Comics ปี 1939 และเริ่มใช้ชื่อนั้นในปี 1940
เรดทอร์นาโดในปี 1968 เป็นแอนดรอยด์ที่มีความรู้สึก สามารถสร้างลมพายุทอร์นาโดได้ โดยวายร้ายชื่อ ทู มอร์โรว์ ได้สร้างขึ้นเขาทดแทนเรดทอร์นาโดรุ่นดั้งเดิมที่เป็นสมาชิกของทีมจัสติซโซไซตี้ออฟอเมริกาในจักรวาล Earth-2 เพื่อให้แทรกซึมเข้าทำลายทีม แต่เนื่องจากเขามีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเองและมีจิตสำนึกใฝ่ดี เขาจึงเลือกที่จะร่วมมือช่วยเหลือทีมนั้นแทน ภายหลังเขาได้ข้ามมิติมายัง Earth-1 และเข้าเป็นสมาชิกของทีมจัสติซลีกออฟอเมริกา โดยเขามีร่างมนุษย์ที่ใช้ชื่อว่า จอห์น สมิท และเขายังใช้ชีวิตแบบมนุษย์อีกด้วย
ปี 1981 การ์ดเนอร์ ฟ็อกซ์ ได้เสริมประวัติให้เรดทอร์นาโดมีความเชื่อมโยงกับตัวละครที่ชื่อ อัลทูน ซึ่งเคยปรากฏตัวใน Mystery in Space ฉบับที่ 61 (สิงหาคม 1960) โดยตัวละครนี้เป็นเอเลี่ยนพลังงานลมมีชีวิตจากดาวแรนน์ที่พยายามจะพิชิตโลก กระทั่งได้พบกับจัสติซลีกแล้วเปลี่ยนความคิดมาใช้พลังในทางที่ดี ซึ่งกระบวนการคิดนี้ทำให้เขาแยกร่างออกเป็น ทอร์นาโดไทแรนต์ (ฝ่ายร้าย) และ ทอร์นาโดแชมป์เปี้ยน (ฝ่ายดี) หลังจากจัสติซลีกปราบทอร์นาโดไทแรนต์ได้แล้ว ทอร์นาโดแชมป์เปี้ยนก็ข้ามมิติไปที่ Earth-2 และถูกวายร้ายชื่อ ทู มอร์โรว์ จับตัวมาใส่ในซูเปอร์แอนดรอยด์ที่ชื่อว่า เรดทอร์นาโด โดยกระบวนการรวมร่างเข้ากับแอนดรอยด์ทำให้เขาสูญเสียความทรงจำก่อนเป็นเรดทอร์นาโดไป
เรดทอร์นาโดมีบทบาทในจักรวาลดีซีคอมิกส์ตลอดมา ยกตัวอย่างเช่น ในช่วงเหตุการณ์ Crisis on Infinite Earths ร่างแอนดรอยด์ของเขาถูกทำลายและเขาได้กลายเป็น "จิตวิญญาณแห่งลม", หลังจากเหตุการณ์ Crisis on Infinite Earths เขาก็ได้เข้าร่วมทีมเดอะเลย์เม็น (ไพรมอลฟอร์ซ), หลังจากยุติบทบาทในทีมเดอะเลย์เม็น เขาก็กลับมามีบทบาทอีกครั้งในฐานะพี่เลี้ยงของทีมยังจัสติซและผู้ประสานงานกับจัสติซลีก เป็นต้น
หลังจากการรีบูทจักรวาลใหม่เป็น New 52 ในปี 2011 ตัวละครเรดทอร์นาโดก็ถูกเปลี่ยนให้เป็นชื่อของแอนดรอยด์เพศหญิงที่มีบทบาทใน Earth 2 ส่วนตัวละครเรดทอร์นาโดที่เป็นแอนดรอยด์เพศชายในจักรวาลหลักนั้นได้มีการกล่าวถึงใน Justice League ชุดที่ 2 ฉบับที่ 16 (มีนาคม 2013), ปรากฏใน Justice League ชุดที่ 2 ฉบับที่ 26 (กุมภาพันธ์ 2014) ในสภาพที่ยังไม่สมบูรณ์ และปรากฏตัวอย่างเป็นทางการใน Legends of Tomorrow ฉบับที่ 2 (มิถุนายน 2016)
แม่เจ้าแขกแก้ว
แม่เจ้าแขกแก้ว จักรคำขจรศักดิ์ หรือ เจ้าหญิงแขกแก้ว ณ ลำพูน เป็นชายาในเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูน องค์ที่ 10 เป็นราชธิดาในเจ้าบุรีรัตน์ (น้อยพรหมเทพ ณ ลำพูน) เจ้าบุรีรัตน์นครลำพูน กับเจ้าสุนา ณ ลำพูน
พระประวัติ
เจ้าหญิงแขกแก้ว ณ ลำพูน มีพระนามเดิมว่า เจ้าหญิงแขกแก้วมาเมือง ณ ลำพูน เป็นราชธิดาในเจ้าบุรีรัตน์ (น้อยพรหมเทพ ณ ลำพูน) เจ้าบุรีรัตน์นครลำพูน กับเจ้าสุนา ณ ลำพูน ประสูติเมื่อวันเสาร์ที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2435 ตรงกับวันขึ้น 8 ค่ำ เดือน 9 เหนือ ปีมะโรง ณ คุ้มที่ประตูช้างสี ถนนรอบเมืองนอก นครลำพูน มีพี่น้องร่วมเจ้าบิดา เจ้ามารดา คือ
เมื่อเจ้าหญิงแขกแก้ว มีชันษาได้ 18 ปี ในพ.ศ. 2453 ได้เสกสมรสกับเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ เจ้าผู้ครองนครลำพูนองค์ที่ 10 ตั้งแต่ยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าบุรีรัตน์ นครลำพูน ต่อมาเจ้าหญิงแขกแก้วได้กลับมาอยู่กับเจ้าบิดาเจ้ามารดา ณ คุ้มประตูช้างสี และได้เริ่มต้นทำการค้าขายด้วยตัวเองจนมีฐานะดีขึ้นตามลำดับ
เจ้าหญิงแขกแก้ว มีอุปนิสัยใจคอเด็ดเดี่ยว มั่นคง มีความมานะ พยายามเป็นเลิศ มีความกตัญญูกตเวทีต่อบุพการีอย่างมีใครเสมอเหมือนมิได้ ทั้งเป็นผู้มีจิตวิทยาสูง ในขณะเดียวกันเจ้าหญิงก็มีจิตใจอ่อนโยน โอบอ้อมอารี มีความเมตตากรุณา ช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ ตลอดชีวิตของท่านเต็มไปด้วยคุณงามความดี การทำบุญสุนทานและบำเพ็ญประโยชน์ต่อบุคคลทั่วไป
เจ้าหญิงแขกแก้ว ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคชราเมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2513 ตรงกับวันศุกร์ แรม 3 ค่ำ เดือน 12 เหนือ เวลา 20.50 น. ที่โรงพยาบาลลำพูน รวมสิริอายุได้ 78 ปี 2 เดือน
ราชบุตร ราชธิดา
เจ้าหญิงแขกแก้ว มีราชบุตร ราชธิดากับเจ้าจักรคำขจรศักดิ์ คือ
ส่วน ราชบุตร และราชธิดาอีก 2 องค์ ถึงแก่อนิจกรรมหลังจากคลอดได้ไม่กี่วัน จึงยังไม่ทันตั้งชื่อ
พระครูธรรมธรแล ทิตฺตพฺโพ
พระครูธรรมธรแล ทิตฺตพฺโพ อดีตเจ้าอาวาสวัดพระทรง ตำบลท่าราบ อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประวัติ
พระครูธรรมธรแล ทิตฺตพฺโพ นามเดิมชื่อ นายแล วาดวงศ์ (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น อยู่วงศ์) เกิดเมื่อวันพุธที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 เดือน 8 แรม 8 ค่ำ ปีมะโรง ณ บ้านไร่สัตว์ หมู่ 8 ตำบลไร่มะขาม อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี เป็นบุตรของ นายอยู่ นางทอง วาดวงศ์ มีพี่น้อง 7 คน เป็นชาย 4 หญิง 3 คน โดยหลวงพ่อเป็นคนที่ 6
เมื่ออายุครบ 20 ปี จึงได้บรรพชาอุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดหนองไม้เหลือง จังหวัดเพชรบุรี ในวันอาทิตย์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2477 (ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 8) โดยมีหลวงพ่อใหม่ วัดเขาทโมน เป็นพระอุปัชฌาย์ และมีหลวงพ่อชื่น หลวงพ่อยอด หลวงพ่อเพลิน วัดหนองไม้เหลือง เป็นพระคู่สวด เมื่อบวชแล้วได้จำพรรษา และร่ำเรียนวิชาต่าง ๆ อยู่กับหลวงพ่อเพลิน วัดหนองไม้เหลือง
เจนนิเฟอร์ โจนส์
เจนนิเฟอร์ โจนส์ (Jennifer Jones) (2 มีนาคม ค.ศ. 1919 - 17 ธันวาคม ค.ศ. 2009) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 5 ครั้ง เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง The Song of Bernadette (1943)
พระครูธรรมธรแล ทิตฺตพฺโพ
วิชาสักหนุมาน
เบื้องต้นก็เรียนมาจากหลวงพ่อเพลิน วัดหนองไม้เหลือง ก็จำพรรษาอยู่กับท่าน 1 พรรษา ส่วนวิชาสักหนุมานนั้น อาตมาไปเรียนกับหลวงพ่อพระครูสันต์ วัดเขาวัง เพชรบุรีนี่เอง ตอนนั้น ก็มีคนไปขอเรียนกับท่านหลายคน ซึ่งตอนนี้เสียชีวิตไปเกือบหมดแล้ว (หนึ่งในนั้นคือหลวงพ่อไสว วัดปรีดาราม) สมัยนั้น ท่านก็ให้จับสลากว่า ใครจะได้เรียนอะไร อาตมาก็จับได้วิชาหนุมาน สมัยนั้น เสียค่าครูไม่แพงเพียง 6 บาทเท่านั้น ก็เรียนจนสำเร็จ
เจนนิเฟอร์ โจนส์
1919 2009
พระครูธรรมธรแล ทิตฺตพฺโพ
สรรพคุณของการสักหนุมาน
ท่านกล่าวว่าหามูลค่าไม่ได้ เพราะถือเป็นวิชาที่สูงส่งเราตีค่าไม่ได้ แต่มันมีความหมายทุกตัว สักยันต์หนุมานตัวที่ 1 สุวรรณะ สักแล้ว อายุยืนไปไหน มีคนเมตตาช่วยเหลือ ตัวที่ 2 มนิโย สักแล้ว จะพูดจาเรียบร้อย ตรงไปตรงมา ตัวที่ 3 สังคะเมวะจะ สักแล้วจะมีพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์คุ้มครอง ตัวที่ 4 สุริยะ สักแล้วเป็นลูกพระอาทิตย์ ตัวที่ 5 มุขคะเมวะจะ สักแล้ว อุเบกขา (จะวางตัวเป็นกลาง) ตัวที่ 6 อาธิกะมูรัง สักแล้วเป็นลูกเทวดา เทวดารักษาล้อมรอบตัวเรา ตัวที่ 7 มันตรา สักแล้วมีเพื่อนมากรักพวกพ้วง ตัวที่ 8 อุอุอะอะ สวามหามันตัง สักแล้ว ไม่กลัวใครใหญ่ที่สุด ตัวพิเศษ (ย่อจากตัวที่ 9) สวาหะ แม่หนุมานขี่ราชสิงห์เชิญธง บุญฤทธิ์มากมาย
ส่วนความหมายของตัวนะจะเป็นเมตตามหานิยม นะสาลิกาลิ้นทอง สักแล้ว จะเป็นมหาเสน่ห์ พูดจา จะมีคนหลงรัก นะหน้าทอง สักแล้วจะมีคนเมตตาสงสารให้ความช่วยเหลือ นะหัวใจเศรษฐี สักแล้วร่ำรวย มีเงินมีทองมากมาย และนะไฝเงิน-ไฝทอง สักแล้ว เมื่อไปพูดอะไรกับใครจะได้เงินได้ทองคล่อง ซึ่งจริงๆ หนุมานมีอิทธิฤทธิ์สูงมาก เหมือนเทพ และมีความว่องไวเป็นพิเศษ อภินิหารแกร่งกล้า ความคิดความอ่านถือว่าสมองเป็นเลิศ
อัลกาลาเดเอนาเรส
อัลกาลาเดเอนาเรส (Alcalá de Henares) เป็นเมืองมรดกโลกแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในแคว้นมาดริด ประเทศสเปน
ชื่อ
คนท้องถิ่นรู้จักเมืองนี้ในชื่อ อัลกาลา ส่วน เดเอนาเรส (‘ของแม่น้ำเอนาเรส’) จะใช้เมื่อจำเป็นที่จะต้องแยกเมืองในสเปนที่มีชื่ออัลกาลา (จากศัพท์ภาษาอาหรับว่า القلعة อัลก็อลอะฮ์ ) เหมือนกัน
ส่วนชื่อในภาษาละติน หมายถึง "บรรจบกัน" ซึ่งเป็นจุดที่น้ำในแม่น้ำ (หรือน้ำฝน) ไหลไปยังที่หนึ่ง (เช่น )
รายชื่อแชมป์โลกมวยสากลรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท
นี่เป็นรายชื่อของแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเรียงตามสถาบัน ซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยองค์กรมวยที่เป็นที่ยอมรับสี่แห่ง:
=IBF=
ปรากฏการณ์กอตง
ปรากฏการณ์กอตง (Cotton effect) คือการเปลี่ยนแปลงลักษณะเฉพาะของการกระจายการหมุนเชิงแสง (optical rotatory dispersion) และไดโครอิกแบบวงกลม (circular dichroism) ใกล้กับแถบดูดกลืนของวัสดุ ในย่านความยาวคลื่นที่ถูกดูดกลืน ค่าสัมบูรณ์ของการหมุนเชิงแสงในขั้นต้นจะแปรผันอย่างฉับพลันตามความยาวคลื่น ข้ามศูนย์ที่ค่าสูงสุดในการดูดกลืนแสง จากนั้นกลับมาแปรผันอย่างฉับพลันในทิศทางตรงกันข้ามกับความยาวคลื่นอีก
ปรากฏการณ์นี้ได้รับการค้นพบในปี 1895 โดยแอเม กอตง (Aimé Cotton, 1869–1951) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส
ปรากฏการณ์กอตงจะเรียกว่าปรากฏการณ์กอตง "เชิงบวก" หากการหมุนเชิงแสงเพิ่มขึ้นเมื่อความยาวคลื่นลดลง (ซึ่งกอตงค้นพบเป็นครั้งแรก) และปรากฏการณ์กอตง "เชิงลบ" หากการหมุนเชิงแสงเริ่มลดลง
โครงสร้างโปรตีนเช่น β-sheets และ α-helices แสดงปรากฏการณ์กอตงเชิงลบด้วยค่าสูงสุด 199 และ 205 นาโนเมตรตามลำดับ โครงสร้างที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนจะปรากฏการณ์กอตงเชิงบวก
ค่ายกักกันบูเคินวัลท์
ค่ายกักกันบูเคินวัลท์ (Konzentrationslager Buchenwald) เป็นค่ายกักกันเชลยศึกของนาซีเยอรมนี จัดตั้งที่เอทเทอร์สแบร์ก (ภูเขาเอตเทอร์) ใกล้กับเมืองไวมาร์ รัฐทือริงเงิน ประเทศเยอรมนีเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2480 มีการใช้แรงงานนักโทษส่วนใหญ่เยี่ยงทาสตามโรงงานผลิตอาวุธต่าง ๆ หลายแห่งในพื้นที่ใกล้เคียง
ระหว่างปี พ.ศ. 2488-2493 ค่ายกักกันนี้ถูกใช้โดยชาวโซเวียตที่เป็นฝ่ายยึดครองส่วนหนึ่งของเยอรมนี
ประวัติ
คำว่าบูเคินวัลท์ในภาษาเยอรมันแปลว่า "ป่าต้นบีช" ที่ใช้ชื่อนี้เนื่องจากทางการนาซีเกรงว่าการตั้งชื่อตามสถานที่ คือ เอทเทอร์สแบร์กนั้น มีความเกี่ยวพันกับเกอเทอ ผู้ได้รับการนับถือยกย่องของชาวเยอรมันทั้งปวง รวมทั้งยังไม่กล้าเรียกชื่อตามเมืองใกล้ ๆ คือเมืองฮอคเทลสเตดท์เนื่องจากอาจทำให้เกียรติภูมิของหน่วยทหารเอ็สเอ็สที่ตั้งอยู่เสื่อมเสียลง
ระหว่างเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2480 และเดือนเมษายน พ.ศ. 2488 มีจำนวนผู้ถูกกักกันในค่ายนี้ประมาณ 250,000 คนโดยระบอบนาซี รวมทั้งเชลยศึกชาวอเมริกัน อังกฤษ และแคนาดา จำนวน 168 คน จำนวนคนที่ตายในค่ายนี้มีจำนวนประมาณ 56,600 คน นักโทษจำนวนมากตายจากการเป็น "มนุษย์ทดลอง" (แทนหนูทดลอง) และจากฝีมือยามของทหารเอ็สเอ็ส ณ ช่วงเวลาหนึ่งมีการยอมให้ส่งเถ้ากระดูกของเชลยที่ตายใส่กล่องส่งให้ญาติทางไปรษณีย์โดยที่ญาติผู้ตายต้องเป็นฝ่ายออกค่าแสตมป์ แต่ในระยะหลังยกเลิกเนื่องจากมีการตายมากขึ้น
แม้ว่าไม่อาจนับค่ายนี้ทางเทคนิคได้ว่าเป็นค่ายกำจัดเชลยมนุษย์ได้เต็มปากนั้นเนื่องมาจากการประหารชีวิตเชลยศึกชาวโซเวียตที่นาซีจับได้แบบไม่มีการไต่สวนได้เกิดขึ้นที่นี่ อย่างน้อยเชลยศึกชาวโซเวียตประมาณ 1,000 คน ที่เลือกมาโดยหน่วยเฉพาะกิจสืบราชการลับของเกสตาโปที่เมืองเดรสเดิน ระหว่าง พ.ศ. 2484-2485 และส่งมาที่ค่ายนี้ถูกสังหารโดยการถูกจ่อยิงที่ศีรษะทันทีที่เดินทางมาถึง
ค่ายกักกันบูเคินวัลท์ถูกใช้เป็นที่ทดลองวัคซีนขนาดใหญ่สำหรับป้องกันโรคระบาดไทฟอยด์ในปี พ.ศ. 2485-2486 มีการใช้นักโทษทดลองไป 725 คน ในจำนวนนี้ตายไป 280 คนเนื่องความอ่อนแอจากการอยู่อย่างแออัดในค่ายบล็อก 46 ทำให้เชื้อแบคทีเรียระบาดได้นาน ทำให้คนตายและบาดเจ็บมากว่าปกติจากคนทั่วไปที่มีสุขภาพสมบูรณ์
ผู้บัญชาค่ายคนแรกคือคาร์ล ออทโท คอค ซึ่งทำหน้าที่บัญชาการค่ายระหว่าง พ.ศ. 2480-2484 ภรรยาคนที่สองชื่ออิลเซอ คอค ได้สร้างพฤติกรรมจนได้ชื่อว่าเป็น "แม่มดแห่งบูเคินวัลท์" เนื่องจากพฤติกรรมที่ชอบกระทำการทารุณโหดร้ายกับนักโทษ เธอเคยใช้นักโทษสร้างสวนสัตว์ในค่ายไว้ให้ลูก ๆ ดู ออทโทถูกทางการนาซีจับลงโทษฐานคอร์รัปชันและเอาเปรียบนักโทษคนงานและค้าตลาดมืดและถูกตัดสินประหารชีวิตที่ค่ายนี้เมื่อ พ.ศ. 2488 ส่วนภรรยาถูกตัดสินจำคุก 4 ปี และได้ลดโทษเหลือ 2 ปีหลังสงคราม แต่ต่อมาเมื่อพบความผิดเพิ่ม รัฐบาลเยอรมันหลังสงครามดำเนินคดีใหม่ คราวนี้ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต แต่ต่อมาเธอได้ฆ่าตัวตายในคุกเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2510
นอกจากนี้ค่ายกักกันบูเคินวัลท์แห่งนี้ยังถูกใช้สำหรับขังนักศึกษาชาวนอร์เวย์จำนวนหลายคน นับตั้งแต่ พ.ศ. 2486 จนสิ้นสงคราม พวกนาซีปฏิบัติต่อนักศึกษาเหล่านี้ดีกว่านักโทษอื่น ๆ โดยได้อยู่ในอาคารที่มีเครื่องทำความอบอุ่นและมีเสื้อผ้าเป็นของตนเองได้โดยหวังจะใช้เป็นตัวแลกเปลี่ยนเชลยกับฝ่ายสัมพันธมิตร
เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2487 มีระเบิดลูกหลงจากการทิ้งระเบิดโรงงานผลิตอาวุธหลายแห่งข้างเคียงของเครื่องบินอเมริกันตกมาถูกค่ายทำให้มีนักโทษเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก
ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2488 นาซีเยอรมันได้อพยพนักโทษและข้าวของออกไปบางส่วน เนื่องการการรุกคืบหน้าของฝ่ายสัมพันธมิตร ซึ่งในโอกาสนี้เองที่พวกนักโทษคอมมิวนิสต์โซเวียตได้ลุกฮือฆ่าผู้คุมที่เหลือและยึดค่ายกักกันบูเคินวัลท์แห่งนี้ไว้ได้ และสองวันต่อมากองทัพอเมริกันได้เข้ามาควบคุมค่ายเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2488 หลังจากฝ่ายสัมพันธมิตรถอนตัว กองทัพโซเวียตได้เข้ามาใช้ค่ายนี้ต่อตั้งแต่ พ.ศ. 2488 - พ.ศ. 2493
รัฐแคนซัส
แคนซัส (Kansas, ) เป็นรัฐหนึ่งในภาคตะวันตกกลางของสหรัฐ เมืองหลวงคือโทพีกาและเมืองที่ใหญ่ที่สุดคือวิชิทอ แคนซัสเป็นรัฐที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลที่มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐเนแบรสกาทางทิศเหนือ รัฐมิสซูรีทางทิศตะวันออก รัฐโอคลาโฮมาทางทิศใต้ และรัฐโคโลราโดทางทิศตะวันตก ชื่อรัฐแคนซัสตั้งตามแม่น้ำแคนซัสซึ่งได้ชื่อมาจากชนพื้นเมืองเผ่าแคนซาซึ่งอาศัยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำอีกทอดหนึ่ง   กล่าวกันว่าชื่อของชนเผ่าดังกล่าว (ซึ่งเรียกตัวเองว่า kką:ze) แปลว่า "ผู้คนจากลมใต้" แต่นี่อาจไม่ใช่ความหมายดั้งเดิมของชื่อ  บริเวณที่เป็นรัฐแคนซัสทุกวันนี้ในอดีตเคยมีชนพื้นเมืองหลายเผ่าอาศัยอยู่เป็นเวลาหลายพันปี เผ่าชนในภาคตะวันออกของรัฐมักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตามหุบแม่น้ำ ในขณะที่เผ่าชนในภาคตะวันตกของรัฐเป็นชนกึ่งเร่ร่อนและล่าควายไบซันฝูงใหญ่
การตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรปครั้งแรกในแคนซัสเกิดขึ้นใน ค.ศ. 1827 ที่ฟอร์ตเลเวนเวิร์ท การตั้งถิ่นฐานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในคริสต์ทศวรรษ 1850 ท่ามกลางความขัดแย้งทางการเมืองว่าด้วยเรื่องทาส เมื่อรัฐบาลสหรัฐเปิดให้มีการตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นทางการใน ค.ศ. 1854 ตามรัฐบัญญัติแคนซัส–เนแบรสกา ผู้สนับสนุนการเลิกทาสจากนิวอิงแลนด์และผู้ไม่ต้องการให้เลิกทาสจากรัฐมิสซูรีซึ่งอยู่ข้างเคียงรีบรุดมายังแคนซัสเพื่อตัดสินว่าดินแดนแห่งนี้ควรจะกลายเป็นรัฐเสรีหรือเป็นรัฐทาส พื้นที่แห่งนี้จึงเป็นแหล่งบ่มเพาะความรุนแรงและความโกลาหลในยุคแรก ๆ เมื่อกองกำลังของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน จนเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "แคนซัสนองเลือด" ในที่สุดผู้สนับสนุนการเลิกทาสเป็นฝ่ายมีชัย และในวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1861 แคนซัสได้เข้าร่วมสหรัฐในฐานะรัฐเสรีรัฐหนึ่ง จึงมีชื่อเล่นอย่างไม่เป็นทางการอีกชื่อหนึ่งว่า "รัฐเสรี"
เมื่อถึง ค.ศ. 2015 แคนซัสเป็นหนึ่งในรัฐเกษตรกรรมที่มีผลิตผลมากที่สุด โดยผลิตข้าวสาลี ข้าวโพด ข้าวฟ่าง และถั่วเหลืองในปริมาณสูง แคนซัสซึ่งมีเนื้อที่ 213,100 ตารางกิโลเมตร (82,278 ตารางไมล์) เป็นรัฐที่มีขนาดพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 15 เป็นรัฐที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 36 (โดยมีประชากร 2,940,865 คน ตามสำมะโนประชากร ค.ศ. 2020) และเป็นรัฐที่มีประชากรหนาแน่นน้อยเป็นอันดับที่ 10 ในบรรดารัฐทั้งหมด 50 รัฐ เมานต์ซันฟลาวเวอร์เป็นจุดที่สูงที่สุดของแคนซัส โดยมีความสูง 1,231 เมตร (4,039 ฟุต)
หมายเหตุ
<references group="lower-alpha"/>
เหตุโจมตีด้วยขีปนาวุธในอูมัญ พ.ศ. 2566
เมื่อเวลาประมาณ 04:00 น. ของวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2566 รัสเซียได้ยิงขีปนาวุธร่อนพิสัยไกล Kh-101 มากกว่า 20 ลูกใส่บรรดาอาคารที่พักอาศัยในเมืองอูมัญ ประเทศยูเครน ระหว่างการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย  ส่งผลให้มีพลเรือนเสียชีวิต 23 คน (ในจำนวนนี้เป็นเด็ก 3 คน) และบาดเจ็บ 9 คน อูมัญอยู่ห่างจากแนวรบใด ๆ ในสงครามรัสเซีย–ยูเครนในระยะ 200 ไมล์ ห้องพักอาศัย 27 ห้องจาก 46 ห้องในอาคารหลังหนึ่งถูกทำลายจากแรงระเบิด
เนื่องจากอูมัญเป็นที่ตั้งหลุมฝังศพรับบีนัคมานแห่งบรัตส์เลา ซึ่งเป็นสถานที่แสวงบุญยอดนิยมแห่งหนึ่งในหมู่ชาวยิวฮาซิด อิสราเอลจึงประณามการโจมตีของรัสเซีย ดมือตรอ กูแลบา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศยูเครน กล่าวว่า การโจมตีครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าเครมลินไม่ต้องการข้อตกลงสันติภาพ ส่วนแปเตอร์ ปาแว็ล ประธานาธิบดีเช็กเกียซึ่งในขณะนั้นอยู่ระหว่างการเยือนกรุงเคียฟอย่างเป็นทางการ ได้สรุปว่า การโจมตีครั้งนี้แสดงให้เห็นว่ารัสเซียจงใจโจมตีเป้าหมายพลเรือนในยูเครน
แมตทิว ฮอลลิงเวิร์ท แห่งสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ ประณามการโจมตีซึ่งคร่าชีวิตพลเรือนที่กำลังนอนหลับอยู่ในเมืองที่ห่างไกลจากแนวรบเช่นนี้
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สายต้าซิง
รถไฟใต้ดินปักกิ่ง สายต้าซิง เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในระบบรถไฟใต้ดินปักกิ่ง เป็นเส้นทางส่วนต่อขยายฝั่งใต้ของ  ซึ่งส่วนต่อขยายนี้มีระยะทาง 21.7 กิโลเมตร โดยมี 18 กิโลเมตร เป็นทางใต้ดิน  มี 12 สถานี มีเพียงสถานีซีหงเหมินที่เป็นสถานีระดับดิน เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 2007 เปิดให้บริการในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 2010 เวลา 14:00 น.
อ้างอิง
a. รวม b. ดูเพิ่มที่  (Chinese) &  (English)
ซาโมซา
ซาโมซา (อักษรโรมัน: samosa; ) เป็นขนมทำจากแป้งอบหรือทอดสอดใส้ โดยใส้ทำมาจากวัตถุดิบหลายชนิด เช่น มันฝรั่ง, หอมใหญ่ และ ถั่วเขียว ใส่เครื่องเทศ ซาโมซามีหลายรูปแบบ ทั้งสามเหลี่ยม โคน จันทร์ครึ่งเสี้ยว โดยทั่วไปนิยมทานซาโมซาเคียงกับชัตนีย์ ซาโมซาอาจมีที่มาตั้งแต่สมัยยุคกลางหรือก่อนหน้านั้น ซาโมซาเป็นอาหารจานนิยมของเอเชียใต้, ตะวันออกกลาง, เอเชียกลาง, แอฟริกาตะวันออก เป็นต้น
คำว่า samosa มาจากภาษาฮินดี สโมสา ('samosa' समोसा), ซึ่งสามารถย้อนรากไปได้ถึงภาษาปาห์ลาวีคำว่า sanbosag ซึ่งแปลว่า "ขนมแป้งรูปสามเหลี่ยม" นอกจากนี้ยังมีขนมแป้งคล้ายกัน เรียกว่า sambusak ในภาษาอาหรับ ในตำราอาหารอาหรับยุคกลางบางครั้งสะกดว่า sambusaj ส่วนในแอฟริกาใต้นิยมใช้คำสะกดว่า samoosa
เส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 48 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลลัปเตฟ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลญี่ปุ่น ! scope="row" | 🇯🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลใน ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบบุงโงะ ! scope="row" | 🇯🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวเบอร์ราว ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเจรัม ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลบันดา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลอาราฟูรา ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวแวนดีแมน ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
เดอะเจอร์นัลลิสต์
เดอะเจอร์นัลลิสต์ เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2019 ที่สร้างจากหนังสือของ อิโซโกะ โมจิซูกิ ในปี 2017 กำกับโดย มิจิฮิโตะ ฟูจิอิ นำแสดงโดย ชิม อึน-กย็อง และ โทริ มัตสึซากะ เดอะเจอร์นัลลิสต์ ได้รับการเสนอชื่อในเจแปน อะคาเดมีไพรซ์ ทั้งสิ้น 5 สาขาและชนะใน 3 สาขาได้แก่ ภาพยนตร์แห่งปี นักแสดงนำชายดีเด่น และนักแสดงนำหญิงดีเด่น ในวันที่ 13 มกราคม 2022 ได้มีการเผยแพร่เดอร์เจอร์นัลลิสต์ในรูปแบบของละครชุดบนเน็ตฟลิกซ์ ซึ่งกำกับโดยผู้กำกับภาพยนตร์คนเดียวกัน
เรื่องย่อ
หลังจากนักข่าว เอริกะ โยชิโอกะ (ชิม อึน-กย็อง) จบการศึกษามาจากสหรัฐกลับเข้ามาทำข่าวในโตเกียว เอกสารลับเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างมหาวิทยาลัยแพทย์แห่งใหม่ถูกส่งผ่านโทรเลขให้กับสำนักข่าวแห่งหนึ่งที่เธอทำงานอยู่ ในขณะที่ความสงสัยก่อตัวในหน้าที่การงาน ของ ทากูมิ ซูงิฮาระ (โทริ มัตสึซากะ) เจ้าหน้าที่สำนักงานข่าวกรองคณะรัฐมนตรี ซึ่งงานของเขามักเกี่ยวข้องกับความคิดเห็นของสาธารณชนและทำลายชื่อเสียงของบุคคลที่เจ้าหน้าที่ระดับสูงเห็นว่าเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ เมื่อทั้งโยชิโอกะและซูงิฮาระพบเจอกัน ทั้งสองตัดสินใจร่วมมือเพื่อเปิดโปงความจริงแม้ว่าจะมีความเสี่ยงต่ออาชีพของพวกเขา
ละครชุดเน็ตฟลิกซ์
The Journalist: คนข่าวเข้ม เป็นละครชุดญี่ปุ่นโดยผู้กำกับคนเดียวกันกับรูปแบบภาพยนตร์ในชื่อเรื่องภาษาญี่ปุ่นเดียวกัน เผยแพร่บนแพลตฟอร์มเน็ตฟลิกซ์ทั่วโลกในวันที่ 13 มกราคม 2022 นำแสดงโดย เรียวโกะ โยเนกูระ