cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สอ เสถบุตร
สอ เสถบุตร หรือ เสวกโท หลวงมหาสิทธิโวหาร ชื่อเดิม สอ เศรษฐบุตร (10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 - 9 กันยายน พ.ศ. 2513) อดีตรัฐมนตรี ในรัฐบาลพันตรีควง อภัยวงศ์ ผู้แต่งพจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ฉบับ สอ เสถบุตร ซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายในประเทศไทย
ประวัติ
เกิดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446 (พ.ศ. 2445 ตามการนับศักราชแบบเดิม) บิดาชื่อ นายสวัสดิ์ เศรษฐบุตร บุตรพระประเสริฐวานิช เจ้าภาษีรังนก มารดาชื่อ เกษร (บุตรขุนพัฒน์ นายอาการบ่อนเบี้ยย่านหลังวัดประยุรวงศาวาส กับ นางแจ่ม) สกุลเดิม เหมะพุกกะ
นักเรียนทุนหลวง
จบ ม.8 จาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ได้รับทุนคิงสกอลาชิพ (ทุนเล่าเรียนหลวง) ไปศึกษาต่อยังประเทศอังกฤษ จบปริญญาตรีเกียรตินิยม สาขาธรณีวิทยากับวิศวกรรมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ กลับมารับบรรดาศักดิ์เป็น "รองเสวกเอก หลวงมหาสิทธิโวหาร" ด้วยวัยเพียง 26 ปี และดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมบัญชีกลาง ต่อมาได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ จากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ให้เป็นปลัดกรมองคมนตรี สังกัดกรมราชเลขาธิการในราชสำนัก
นักโทษกบฎ
ต้องโทษจองจำในคดีกบฏบวรเดช พ.ศ. 2476 เสวกโท หลวงมหาสิทธิโวหารถูกถอดบรรดาศักดิ์ ศาลตัดสินจำคุกตลอดชีวิตแต่ในภายหลังก็ได้รับอภัยโทษ ที่ บางขวาง, เกาะตะรุเตา และเกาะเต่า ระหว่างเป็นนักโทษ ใช้เวลาเขียนพจนานุกรมอังกฤษเป็นไทย (เริ่มแรกใช้คำว่า ปทานุกรม) ทั้งฉบับห้องสมุด และ ฉบับตั้งโต๊ะ ได้ความนิยมยกย่องทั่วประเทศว่าเป็นพจนานุกรมอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ประเทศไทยเคยมีมา โดยลักลอบส่งต้นฉบับออกมาตีพิมพ์นอกเรือนจำผ่านทางมารดาที่เดินทางเข้ามาเยี่ยม
นักหนังสือพิมพ์
ด้วยประสบการณ์เมื่อคราวเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ "สามัคคีสาร" แห่งสามัคคีสมาคมของคนไทยในอังกฤษ กับ เคยเป็นนักเขียนบทความประจำในหนังสือพิมพ์ "แมนเชสเตอร์ การ์เดี้ยน" จึงได้เข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการหนังสือพิมพ์ "ศรีกรุง" ,"สยามราษฎร์" และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษชื่อ "ลิเบอร์ตี้" กับ "ลีดเดอร์"
นักการเมือง
เข้าสู่ถนนการเมือง ร่วมกับ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จัดตั้งพรรคการเมือง ชื่อพรรค "ก้าวหน้า" ต่อมาได้รับเลือกเป็น ส.ส.ธนบุรี เขต 1 กระทั่งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลพันตรีควง อภัยวงศ์ และได้โอนมาสังกัดกับพรรคประชาธิปัตย์
ชีวิตส่วนตัว
คุณสอ เสถบุตร มีภรรยา 3 คน ภรรยาคนแรกคือคุณนิจ ภรรยาคนที่สองคือคุณสมพงษ์ มีบุตร-ธิดา 6 คน เป็นชาย 4 หญิง 2 ส่วนภรรยาคนสุดท้ายคือคุณ พิมพวัลด์ มีบุตร-ธิดา 3 คน เป็นชาย 1 หญิง 2
อนิจกรรม
ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ที่ โรงพยาบาลรามาธิบดี เมื่อเช้าวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2513 รวมอายุได้ 67 ปี 7 เดือน 1 วัน
อันโทน อัคเคอร์มัน
อันโทน อัคเคอร์มัน (Anton Ackermann) มีชื่อจริงว่า อ็อยเกน ฮานิช (Eugen Hanisch) เป็นนักการเมืองเยอรมันตะวันออก เขาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ใน ค.ศ. 1953
เจ้าชายฮโยรย็อง
เจ้าชายฮโยรย็อง (효령대군,6 มกราคม 1939-12 มิถุนายน 2029) เป็นเจ้าชายและเป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของ พระเจ้าแทจง แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน และ พระนางว็อนกย็อง พระองค์เป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าเซจงมหาราช
เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกา ดัชเชสแห่งบรากันซา
เจ้าหญิงมาเรีย ฟรานซิสกา ดัชเชสแห่งบรากันซา ทรงเป็นพระชายาใน เจ้าชายดูอาร์เต นูโน ดยุคแห่งบรากันซา และเป็นพระมารดาใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา ดยุกแห่งบรากันซาพระองค์ปัจจุบัน พระองค์ประสูติที่ ฝรั่งเศส พระองค์และพระสวามี มีพระโอรส 3 พระองค์
ซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณู
ซากดึกดำบรรพ์ของละอองเรณูและสปอร์ (sporopollen fossil) เป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีความสำคัญและมีประโยชน์ในการศึกษาเกี่ยวกับประวัติวิวัฒนาการของพืช และรวมถึงประโยชน์ทางธรณีวิทยาเป็นอย่างมาก เมื่อดอกไม้ร่วงหล่นลงสู่โคนต้นและอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ละอองเรณูจะถูกเก็บรักษาไว้ในชั้นตะกอน และในเวลาต่อมาทางธรณีวิทยาชั้นตะกอนได้เปลี่ยนเป็นชั้นหิน จึงทำให้พบซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูของพืชดังกล่าวอยู่ในชั้นหินนั้น โดยทั่วไปเรณูสัณฐาน (pollen morphology) ดังกล่าวจะยังคงรักษาลักษณะหลายประการจึงสามารถตรวจพิสูจน์ได้ว่าเรณูสัณฐานนั้นเป็นของพืชชนิดใด อย่างไรก็ตามเรณูสัณฐานในชั้นหินหนึ่งๆมักจะแบนราบขนานไปกับแนวการวางตัวของชั้นหิน
เรณูสัณฐานของซากดึกดำบรรพ์ละอองเรณูที่นำมายกเป็นตัวอย่างชื่อ ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส(Ilexpollenites iliacus) จากเหมืองลิกไนต์บ้านป่าคา อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน มีลักษณะคล้ายลูกรักบี้ มีร่องเปิดรูปรี (colpi) จำนวน 3 ร่อง ตรงกลางร่องเปิดมีรูเปิด (pore) เรียกช่องเปิดนี้แบบผสม(3-colporoidate) บนพื้นผิวของเรณูสัณฐานเรียงรายไปด้วยเม็ดตุ่มฐานเล็กส่วนปลายพองบวมออก (clavate) ลักษณะของเรณูสัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับละอองเรณูของพืชปัจจุบันสกุลไอเล็ก (Ilex spp.) ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ที่เจริญเติบโตได้ดีในที่ที่มีความชุ่มชื้นสูง การปรากฏของ ไอเล็กพอลเลนนิทีส ไอลิเอคัส อยู่ในชั้นหินนี้ พบปรากฏร่วมกับเรณูสัณฐานอื่นๆอีกมาก ทั้งของพวกสน ไม้ดอก เฟิน และสาหร่าย โดยรวมถึงเรณูสัณฐานของพืชน้ำอย่างเช่น กระจับ (สปอโรทราปอดิทีส) ทำให้ทราบได้ว่าเหมืองบ้านป่าคาเมื่อหลายล้านปีก่อนมีสภาพเป็นหนองน้ำและมีป่าไม้อยู่โดยรอบ และภูมิอากาศเป็นแบบเขตอบอุ่น
สำหรับซากดึกดำบรรพ์สปอร์ (spore fossil) เป็นเซลล์สืบพันธุ์ของพืชที่ไม่มีดอก ได้แก่  เฟิน(fern) และพืชชั้นต่ำ(Bryophyta)โดยทั่วไป เป็นต้น ในที่นี้ขอยกตัวอย่างจำพวกเฟิน กลุ่มของสปอร์จะอยู่ในอับสปอร์ใต้ใบเฟิน เมื่อสปอร์แก่เต็มที่อับสปอร์จะแตกออกและสปอร์จะร่วงหล่นลงไปโดยเฉพาะบริเวณที่มีความชุ่มชื้นสูง สปอร์จะพัฒนาเป็นแผ่นโปรทัลลัส และแผ่นโปรทัลลัสนี้จะสร้างสเปิร์มและไข่ขึ้นมา เมื่อสเปิร์มปฏิสนธิกับไข่แล้วก็จะพัฒนาเป็นไรโซมและต้นเฟินอ่อน เมื่อแก่หรือมีอายุโตเต็มที่พร้อมสืบพันธุ์ใต้ใบเฟินบางใบจะมีสปอร์เกิดขึ้นเป็นวัฏจักรหมุนเวียนต่อเนื่องกันไป
สำหรับตัวอย่างสปอร์สัณฐาน ชื่อ แครสโซเรติไทรลิทีส แวนแรดชูเวนิไอ (Crassoretitriletes vanraadshoovenii) จากเหมืองลิกไนต์เชียงม่วน จังหวัดพะเยา มีลักษณะเกือบทรงกลม ที่ด้านหนึ่งของลูกสปอร์มีร่องสามแฉก(trilete) พื้นผิวสปอร์เป็นลายตาข่ายแบบร่างแห ลายเส้นตาข่ายหนาขนาดประมาณเท่ากับขนาดรูเปิดตาข่าย ลักษณะของสปอร์สัณฐานนี้เปรียบเทียบได้ดีกับสปอร์ของเฟินปัจจุบันชื่อ กระฉอด (Lygodium microphyllum) เป็นเฟินที่พบทั่วไปในป่าเขตร้อนถึงกึ่งร้อนที่เป็นพื้นที่ชื้น สปอร์สัณฐานนี้พบในชั้นหินอายุหลายล้านปีร่วมกับเรณูสัณฐานของพืชเขตร้อนอีกหลายชนิด ทำให้ทราบได้ว่าพื้นที่เชียงม่วนก่อนนั้นมีภูมิอากาศแบบเขตร้อน อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าดิบ
สมเด็จพระราชาธิบดีอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์
สุลต่านอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์ (Sultan Ismail Nasiruddin Shah, ยาวี: إسماعيل ناصرالدين; 27 มกราคม พ.ศ. 2450 – 20 กันยายน พ.ศ. 2522) เป็นยังดีเปอร์ตวนอากงพระองค์ที่ 4 ของประเทศมาเลเซีย และเป็นสุลต่านพระองค์ที่ 16 ของรัฐตรังกานู
พระชนม์ชีพช่วงต้น
บางแหล่งข้อมูลระบุวันเสด็จพระราชสมภพของสุลต่านอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์ไว้หลายทาง แห่งหนึ่งว่าพระราชสมภพเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2449 อีกแห่งหนึ่งว่า 24 มกราคม พ.ศ. 2450 ซึ่งอย่างหลังปรากฏอยู่แพร่หลายกว่า เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ห้าและเป็นพระราชบุตรหนึ่งในสามพระองค์ที่ยังมีพระชนม์ชีพของสุลต่านไซนัล อาบีดินที่ 3 กับจิกไมมูนะฮ์ บินตี อับดุลละฮ์ (เสียชีวิต พ.ศ. 2461) สุภาพสตรีชาวสยามที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม
หลังสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมลายูกัวลาเตอเริงกานูแล้ว ทรงศึกษาต่อที่วิทยาลัยมลายูกัวลากังซาร์
สุลต่านอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์ถวายตัวเข้าเป็นราชองครักษ์ของสุลต่านซูไลมัน พระเชษฐาต่างพระชนนี และได้เข้าร่วมพระราชพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าจอร์จที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 ต่อมาใน พ.ศ. 2482 พระองค์เป็นนายทะเบียนของศาลสูงและศาลอุทธรณ์ นอกจากนี้ยังทรงปฏิบัติงานเป็นนายทะเบียนศาลที่ดิน ในปีถัดมาพระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็น เติงกู ซรี ปาดูกา ราจา ครั้น พ.ศ. 2484 พระองค์ขึ้นเป็นผู้พิพากษารัฐตรังกานู และได้รับการแต่งตั้งเป็นราชเลขาธิการของรัฐตรังกานู
วิกฤตราชบัลลังก์
สุลต่านซูไลมันเสด็จสวรรคตด้วยพระโลหิตเป็นพิษเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2485 หน่วยงานฝ่ายบริหารของทหารญี่ปุ่นซึ่งครอบครองมาลายาในขณะนั้น ได้ประกาศให้เติงกูอาลี พระราชโอรสของสุลต่านซูไลมันขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นสุลต่านแห่งตรังกานูพระองค์ที่ 15 และเมื่อรัฐบาลไทย นำโดยจอมพล แปลก พิบูลสงคราม ได้รับดินแดนสี่รัฐมาลัยจากจักรวรรดิญี่ปุ่นเรียบร้อยเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ก็ได้รับรองสถานภาพการเป็นสุลต่านของอาลีต่อไป
มาลายากลับสู่การปกครองของสหราชอาณาจักรอีกครั้งหลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง ฝ่ายสหราชอาณาจักรไม่ยอมรับสุลต่านอาลี เพราะพระองค์มีหนี้สินล้นพ้นตัว และทรงสนิทสนมกับฝ่ายญี่ปุ่นมากเกินไปในช่วงที่ตกอยู่ในการปกครองของญี่ปุ่น สอดคล้องกับที่สุลต่านอาลีทรงตรัสว่าหน่วยงานฝ่ายบริหารการทหารสหราชอาณาจักรต้องการปลดพระองค์ออก เพราะพระองค์ปฏิเสธที่จะลงพระปรมาภิไธยในสนธิสัญญาสหภาพมาลายา หน่วยงานฝ่ายบริหารการทหารสหราชอาณาจักรไม่ชอบพอในพระราชอัชฌาสัยส่วนพระองค์ ในกรณีที่พระองค์ปฏิเสธเติงกู เซอรี นีลา อูตามา พระราชธิดาของสุลต่านอาบู บาการ์แห่งปะหัง ซึ่งเป็นพระมเหสีอย่างเป็นทางการ แต่กลับไปอภิเษกสมรสใหม่กับนางบาทบริจาริกาที่เป็นอดีตหญิงนครโสเภณี
วันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 สภารัฐตรังกานูที่ประกอบไปด้วยสมาชิก 13 คน ประกาศถอดถอนสุลต่านอาลีออกจากตำแหน่ง และสถาปนาเติงกูอิซมาอิล ขึ้นเป็นสุลต่านแห่งตรังกานูแทนที่ และจัดพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ณ พระราชวังมาซียะฮ์ กรุงกัวลาเตอเริงกานู หลังจากนั้นเป็นต้นมา ผู้สืบสันดานของสุลต่านอิซมาอิลก็ได้สืบราชสมบัติต่อมาตั้งแต่นั้น ส่วนอดีตสุลต่านอาลียังคงโต้แย้งการถูกถอดจากราชสมบัติของเขาเรื่อยมาจนกระทั่งสิ้นพระชนม์ลงในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2539
สวรรคต
สุลต่านอิซมาอิลเสด็จสวรรคตที่พระราชวังบาดารียะฮ์ ปาดังเซอรีเนอการา กรุงกัวลาเตอเริงกานู รัฐตรังกานู เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2522 หลังมีพระอาการประชวรด้วยพระหทัยพิการ พระศพถูกฝังไว้ ณ สุสานหลวงมัสยิดอาบีดิน กรุงกัวลาเตอเริงกานู สุลต่านมะฮ์มุด พระราชโอรส ขึ้นเสวยราชสมบัติตรังกานูสืบมา
ชีวิตส่วนพระองค์
สุลต่านอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์ อภิเษกสมรสสี่ครั้ง ดังนี้
สุลต่านอิซมาอิล นาซีรุดดิน ชะฮ์เป็นช่างภาพสมัครเล่น ภาพถ่ายฝีพระหัตถ์มีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2466 ถึง 2522 ราจา โมฮามัด ไซนล อิฮ์ซัน ชะฮ์ พระราชนัดดา ตีพิมพ์เอกสารเกี่ยวกับชีวิตส่วนพระองค์ในฐานะช่างภาพถูกตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2556
เสือปลา
เสือปลา หรือ เสือแผ้ว เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกเสือขนาดเล็ก จัดเป็นแมวป่าขนาดกลาง รูปร่างอ้วนป้อม
ลักษณะทั่วไป
เสือปลามีขนาดใหญ่กว่าแมวบ้าน รูปร่างอ้วนหนา บึกบึน ม่อต้อ ลักษณะภายนอกหลายอย่างคล้ายชะมด จึงมีชื่อชนิดว่า viverrine ซึ่งแปลว่า คล้ายชะมด หัวโตและกว้าง กระบอกปากค่อนข้างยาว ลวดลายคล้ายแมวดาวมาก ขนมันวาวหยาบสั้นสีเทาอมน้ำตาลหรือเทาอมมะกอก มีเส้นและจุดรี ๆ สีน้ำตาลพาดตามแนวยาวของลำตัวทั่วทั้งตัว มีเส้นพาดข้ามหัวจากหน้าผากไปถึงคอประมาณ 6-8 เส้น มีเส้นเด่นชัดสองเส้นลากจากคิ้วข้ามหัวไปจนถึงหัวไหล่ด้านหลังแล้วเริ่มแตกออกเป็นท่อน ช่วงล่างของลำตัวมีสีขาว ม่านตามีสีอมเขียว หูสั้นและกลม หลังหูมีสีดำและมีแต้มสีขาวเด่นชัดอยู่กลางใบ ขาสั้น เสือปลามีปลอกเล็บไม่สมบูรณ์ จึงหดเล็บได้ไม่หมด หางอ้วนและสั้น (ยาว 21-23 ซม.) หรือเพียงประมาณ 37% ของความยาวหัว-ลำตัว มีปล้องที่ไม่ครบรอบหลายปล้อง ปลายหางสีดำ ตัวผู้หนัก 11-12 กิโลกรัม ตัวเมียหนัก 6-7 กิโลกรัม
เสือปลามีขน 2 ชั้น ซึ่งพัฒนามาเพื่อหากินกับน้ำโดยเฉพาะ ขนชั้นในสั้นเกรียนและแน่นมากจนน้ำซึมผ่านไม่ได้ ทำให้ตัวของเสือปลาแห้งและช่วยรักษาความอบอุ่นเอาไว้ในขณะที่ลงจับปลาในน้ำ ขนชั้นนอกจะยาวซึ่งเป็นชั้นที่มีลวดลายและมันวาว
เสือปลามีสัญฐานที่เหมาะกับการหากินกับน้ำและจับปลาเป็นอาหาร แต่เมื่อเทียบกับแมวป่าหัวแบนแล้วยังนับว่าเป็นรอง แมวป่าหัวแบนมีฟันกรามน้อย (pre-molar) ที่ยาวและแหลม เหมาะที่จะยึดจับเหยื่อที่ลื่นไหลง่ายเช่นปลา ส่วนเสือปลาจะมีฟันเล็กและมีพัฒนาการของฟันด้อยกว่า ตีนของเสือปลามีพังพืดเล็กน้อยอยู่ระหว่างนิ้วซึ่งพัฒนามาเพื่อจับปลา แต่พังผืดนิ้วของเสือปลาก็ยังพัฒนามาไม่เต็มที่ โดยมีพัฒนาการของพังผืดใกล้เคียงกับบอบแคต
อุปนิสัย
เสือปลาพบได้ทุกเวลาเพราะหากินทั้งกลางวันและกลางคืน เป็นแมวอีกชนิดหนึ่งที่ไม่กลัวน้ำอย่างแมวทั่วไป เสือปลาเป็นสัตว์ที่หากินกับน้ำโดยเฉพาะ ไม่เคยพบห่างจากแหล่งน้ำเลย ชอบแหล่งน้ำที่ไหลช้าหรือนิ่ง เช่น หนองบึง ป่าชายเลน และป่าริมลำธาร ว่ายน้ำเก่ง เวลาว่ายน้ำจะใช้ขาหลังที่มีพังผืดตีน้ำ จับสัตว์น้ำเป็นอาหาร เช่น ปลา กบ คางคก หอยทาก กุ้ง และปู นอกจากสัตว์น้ำแล้วยังจับนก งู กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็ก เช่น หนู ลูกกวาง ลูกหมูป่า และชะมดเช็ด ได้เหมือนกัน บางครั้งอาจฆ่าสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านเช่น ลูกวัว ลูกแพะ เป็ดไก่ หมา ของชาวบ้านกินด้วย การจับปลาของเสือปลามีสองวิธีคือ นั่งอยู่ริมน้ำแล้วตบช้อนปลาขึ้นมาบนบกด้วยอุ้งตีนหน้า กับการดำน้ำลงไปจับปลาด้วยปาก
เสือปลามีนิสัยดุมากกว่าแมวทั่ว ๆ ไป การเลี้ยงเสือปลาไม่มีทางทำให้เสือปลาเชื่องได้เลย เคยมีผู้พบเสือปลาฆ่าเสือดาวที่หนักกว่ามันเองถึง 2 เท่า
ถิ่นที่อยู่อาศัย
เสือปลาพบได้ตั้งแต่อินเดียตอนเหนือ ศรีลังกา พม่า ไทย เรื่อยลงมาจนถึงสุมาตราและชวา พบได้ทั่วไปในพื้นที่ใกล้แหล่งน้ำ เช่น หนองน้ำ ที่ลุ่มน้ำขัง ดงอ้อ และลุ่มแม่น้ำทั่วไป แต่ก็พบได้ในป่าดิบและป่าแล้งเขตร้อนได้เช่นกัน พบได้ถึงระดับสูง 1,525 เมตรที่เทือกเขาหิมาลัยในอินเดีย ในอดีตเคยเชื่อกันว่าเสือปลาแพร่กระจายพันธุ์ไปทางใต้ถึงเพียงแค่คอคอดกระ แต่ในปี 2510 มีการพบเสือปลาในคาบสมุทรมาเลเซีย แต่ไม่แน่ชัดว่าเสือปลาเพิ่งจะแพร่กระจายเข้ามาในคาบสมุทรนี้หรือว่ามีมานานแล้วแต่หายาก หรือว่าตัวที่จับได้นั้นเป็นเสือปลาที่หลุดจากกรงเลี้ยง เช่นเดียวกับรายงานที่สิงคโปร์ บาหลี และบอร์เนียว ส่วนในประเทศจีน พบเสือปลาในมณฑลกวางสีและยูนนานใกล้กับชายแดนเวียดนาม และมีรายงานที่ไม่เป็นที่ยืนยันว่ามีในไต้หวันด้วย
ในชวา พื้นที่หากินของเสือปลาถูกจำกัดอยู่ตามพื้นที่ชุ่มน้ำชายฝั่งเพียงไม่กี่แห่ง ในการสำรวจเมื่อไม่นานมานี้พบเสือปลาในพื้นที่ไม่เกิน 15 กิโลเมตรจากชายฝั่ง ประชากรเสือปลาในเกาะนี้มีน้อยมากถึงขั้นวิกฤตเนื่องจากที่อยู่อาศัยทุกมนุษย์ทำลาย ทั้งจากการบุกรุกเพื่อทำการเกษตรและจากมลพิษที่เกิดจากยาฆ่าแมลง
ชีววิทยา
เชื่อว่า เสือปลาผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี สร้างรังในกอไม้ ดงอ้อ โพรงไม้ ซอกหิน หรือที่เปลี่ยวอื่น ๆ เคยมีผู้พบเห็นลูกแมวในเดือนเมษายนและมิถุนายน ที่สวนสัตว์ฟิลาเดลเฟีย เสือปลาออกลูกในเดือนมีนาคมและสิงหาคม ตั้งท้องนาน 63-70 วัน ออกลูกครั้งละ 1-4 ตัว (ส่วนใหญ่ 2 ตัว) ลูกเสือปลาแรกเกิดหนัก 170 กรัม ตาเปิดได้เมื่ออายุ 16 วัน เริ่มกินเนื้อได้เมื่ออายุ 53 วัน และหย่านมได้เมื่ออายุได้ 4-6 เดือน เมื่ออายุได้ 8-9 เดือน เสือปลาวัยรุ่นก็จะใหญ่เท่าพ่อแม่แล้วและจะหากินเองเมื่ออายุ 12-18 เดือน มีรายงานที่ไม่เป็นที่ยืนยันว่าพ่อเสือปลาช่วยแม่เสือปลาเลี้ยงดูลูกแมวด้วย เสือปลาในที่เพาะเลี้ยงมีอายุยืนได้ถึง 12 ปี
ในพื้นที่ใกล้ชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดีย ฤดูผสมพันธุ์จะตกราวเดือนมกราคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ และออกลูกในเดือนมีนาคมจนถึงพฤษภาคม แต่ก็มีการผสมพันธุ์ในเดือนมิถุนายนด้วย
ภัยที่คุกคาม
ภัยที่คุกคามเสือปลาที่ร้ายแรงที่สุดคือการทำลายพื้นที่ชุ่มน้ำซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของเสือปลา ในเอเชียมีพื้นที่ชุ่มน้ำสำคัญ 700 แห่ง ในจำนวนนี้ กว่า 50 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ถูกรบกวนและกำลังเสื่อมโทรมลงไปโดยทั้งการแผ้วถางเพื่อทำที่อยู่อาศัยของมนุษย์ การขยายพื้นที่เกษตร และการทำเกษตรเคมีซึ่งทำให้แหล่งน้ำเป็นพิษ การตัดไม้และการจับปลามากเกินไป ในบางพื้นที่ประชาชนนิยมกินเนื้อของเสือปลาด้วย และเสือปลาบางส่วนก็ถูกคนฆ่าเนื่องจากมันไปฆ่าสัตว์เลี้ยงของชาวบ้าน การล่าเพื่อเอาหนังก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เสือปลาลดจำนวนลง แม้ว่าหนังเสือปลาจะไม่เป็นที่นิยมในตลาดหนังสัตว์มากนักก็ตาม
หนึ่งในพื้นที่ ๆ มีแรงกดดันมากที่สุดสำหรับเสือปลาคือบริเวณชายฝั่งของรัฐกรณาฏกะทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดีย และสามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี สินธุ แม่น้ำโขง และแม่น้ำแดง สำหรับเสือปลาพันธุ์ชวา (P.v. rizophoreus) ซึ่งอยู่ในเกาะชวาค่อนข้างมีแรงกดดันน้อยกว่าพันธุ์อื่น ๆ
การอนุรักษ์
เสือปลาถูกจัดไว้ใน CITES Appendix II และได้รับการป้องกันตามกฎหมายในพื้นที่ส่วนใหญ่ โดยมีคำสั่งห้ามล่าในประเทศบังกลาเทศ, กัมพูชา, จีน, อินเดีย, อินโดนีเซีย, พม่า, เนปาล, ปากีสถาน, ศรีลังกา, ไทย และยังมีการควบคุมการล่าในลาว ส่วนในประเทศภูฏานและเวียดนาม สัตว์ชนิดนี้ไม่ได้รับการป้องกันนอกพื้นที่ป้องกัน ความอยู่รอดของมันขึ้นอยู่กับการป้องกันพื้นที่ชุ่มน้ำ หลีกเลี่ยงการดักจับ บ่วง และวางพิษตามอำเภอใจ
ในพื้นที่ที่ความเสื่อมโทรมของที่อยู่อาศัยเป็นปัญหาหลัก อย่างชายฝั่งรัฐอานธรประเทศ องค์การนอกภาครัฐกำลังทำงานเพื่อชะลอการเปลี่ยนที่อยู่อาศัยด้วยความร่วมมือกับชาวบ้านในท้องที่ ซึ่งส่วนหนึ่งของงานคือการสร้างอาชีพทางเลือก เพื่อให้ชาวบ้านสามารถหาเงินได้โดยไม่ทำลายที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติ
เลออปอล เซดาร์ ซ็องกอร์
เลออปอล เซดาร์ ซ็องกอร์ (Léopold Sédar Senghor, เกิด 9 ตุลาคม 1906, เซเนกัล, แอฟริกาตะวันตกของฝรั่งเศส - เสียชีวิต 20 ธันวาคม 2001, Verson, ฝรั่งเศส) เป็นกวี ครู รัฐบุรุษ ประธานาธิบดีคนแรกของเซเนกัล และเป็นผู้สนับสนุนหลักของแนวคิดเรื่อง Negritude
ซ็องกอร์เป็นลูกชายของชาวไร่และผู้ค้าชาวเซเรอร์ แม่ของเขาเป็นโรมันคาธอลิกและส่งเขาไปเผยแพร่คาทอลิกและเซมินารีที่ใกล้เคียงเพื่อเติมเต็มความทะเยอทะยานครั้งแรกของเขา ซึ่งคือจะเป็นอาจารย์นักบวช เมื่ออายุ 20 ปีเขาตระหนักว่าการเป็นนักบวชไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเป็น และเขาย้ายไปที่โรงเรียนมัธยมในเมืองหลวงดาการ์
ใน 1928 ซ็องกอร์ไปปารีสโดยทุนการศึกษาบางส่วน และต่อการศึกษาที่โรงเรียนมัธยม Louis-le-Grand และที่ Sorbonne ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา Senghor ได้ค้นพบรอยประทับของศิลปะแอฟริกันที่ไม่เหมือนใครในจิตรกรรม ประติมากรรม และดนตรีสมัยใหม่ ซึ่งยืนยันความเชื่อของเขาในศักยภาพของแอฟริกาที่มีต่อวัฒนธรรมสมัยใหม่
ใน 1935 ซ็องกอร์กลายเป็น agrégé (ครูที่มีคุณวุฒิสูงสุดในระบบโรงเรียนของฝรั่งเศส) ชาวแอฟริกาคนแรก ซึ่งทำให้เขาสามารถสอนได้ทั้งระดับมัธยมและระดับมหาลัย เขาเริ่มสอนภาษาฝรั่งเศสที่ตูร์ แต่ในที่สุดก็กลายเป็นศาสตราจารย์ด้านภาษาและอารยธรรมแอฟริกาที่ École Nationale de la France d’Outre-Mer และเขาถูกจับในปี 1940 ในสงครามโลกครั้งที่สองและใช้เวลาสองปีในค่ายกักกันนาซีซึ่งเขาเขียนบทกวีที่ดีที่สุดของเขาบางส่วน เมื่อได้รับการปล่อยตัวเขาได้เข้าร่วมต่อต้านในฝรั่งเศส
ในฐานะประมุขของประเทศ ซ็องกอร์พยายามปรับปรุงการเกษตรของเซเนกัลให้ทันสมัย ปลูกฝังความเป็นพลเมืองที่รู้แจ้ง ต่อสู้กับการคอร์รัปชั่นและความไร้ประสิทธิภาพ สร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเพื่อนบ้านชาวแอฟริกาของเขา และร่วมมือกับฝรั่งเศสต่อไป เขาสนับสนุนรูปแบบของลัทธิสังคมนิยมที่มีพื้นฐานมาจากความเป็นจริงของชาวแอฟริกันและมักถูกเรียกว่า "สังคมนิยมของแอฟริกา" สังคมนิยมของซ็องกอร์ เป็นประชาธิปไตยและมีมนุษยนิยม และมีคำขวัญว่า “การปกครองแบบเผด็จการของชนชั้นกรรมาชีพ” เนื่องจากเป็นโฆษกที่สำคัญของประเทศโลกที่สาม เขาประท้วงเงื่อนไขการค้าที่ไม่ยุติธรรมซึ่งทำให้เกิดผลเสียของประเทศในแอฟริกา
หลังจากที่เขาออกจากการเมืองเซเนกัล เขาเกษียณไปอยู่ที่ฝรั่งเศสซึ่งเขาเป็นพลเมืองมาตั้งแต่ 1932 เขาได้ตีพิมพ์บันทึกประจำวัน Ce que je crois: négritude, francité, et civilisation de l’universel (1988) “สิ่งที่ฉันเชื่อ: Negritude, ความฝรั่งเศส และอารยธรรมสากล”) รวมถึงบทกวีเพิ่มเติม
ซ็องกอร์ได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ เสียชีวิต 20 ธันวาคม 2001 ที่ Verson, ประเทศฝรั่งเศส
ปลาปักเป้าขน
ลักษณะ
มีลักษณะหัวโต ตาเล็กกว่าปลาปักเป้าชนิดอื่น ๆ หัวและลำตัวมีติ่งขนสั้น ๆ ที่แตกปลายตลอดคล้ายขน เป็นที่มาของชื่อ สีลำตัวสีน้ำตาลแดงหรือกากีคล้ำ มีจุดประสีจาง ครีบหางสีน้ำตาลอมเหลือง และมีประสีคล้ำ โดยปลาที่อยู่ตามแก่งน้ำที่ไหลแรงจะมีติ่งหนังมากกว่าที่อยู่น้ำไหลช้า หรือบางตัวไม่มีเลย มีขนาดลำตัวประมาณ 10 เซนติเมตร
ที่อยู่
อาศัยอยู่เฉพาะแม่น้ำโขง บริเวณที่เป็นแก่งหิน
อาหาร
อาหารได้แก่ กุ้งและหอยขนาดเล็ก มีพฤติกรรมดุร้าย ก้าวร้าว ได้รับการอนุกรมวิธานโดย ศ.สืบสิน สนธิรัตน อาจารย์ประจำคณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยเก็บตัวอย่างต้นแบบแรกได้จากแม่น้ำโขงบริเวณอำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
จัดเป็นปลาที่พบน้อย อยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ แต่เป็นที่นิยมของนักเลี้ยงปลาสวยงาม
แนวฉากจุดยอด
แนวฉากจุดยอด (vertex normal) คือค่าแนวฉากที่กำหนดให้กับจุดยอด แทนที่จะคำนวณจากระนาบพื้นผิวโพลีกอน ซอฟต์แวร์สำหรับเร็นเดอร์ภาพอาจคำนวณค่าแนวฉากของพื้นผิวจากค่าแนวฉากจุดยอด เช่นในโพลีกอนสามเหลี่ยมจะกำหนดค่าแนวฉากจุดยอดสามค่าให้จุดยอดทั้งสามมุม โดยจะเป็นค่าเวกเตอร์ที่ไม่จำเป็นต้องตั้งฉากกับพื้นผิวโพลีกอนเพื่อมาใช้คำนวณสนามเวกเตอร์ของแนวฉากพื้นผิวโพลีกอน เช่นถ้ามีโพลีกอนสองชิ้นวางติดกัน แล้วกำหนดแนวฉากจุดยอดของทั้งสองชิ้นให้วิ่งไปทิศทางเดียวกับแนวฉากพื้นผิว รอยต่อของโพลีกอนจะแสดงรอยหยักตามขอบ แต่ถ้าจุดยอดให้แนวฉากวิ่งไปทางเดียวกับแนวฉากจุดยอดของพื้นผิวโพลีกอนข้างเคียง การสะท้อนของโพลีกอนชิ้นแรกจะถูกเกลี่ยเข้าหาการสะท้อนของโพลีกอนข้างเคียง ทำให้มองดูเสมือนเป็นพื้นผิวเรียบโค้ง
ซ่อนคมเวทเจ็ดดาบมาร
ซ่อนคมเวทเจ็ดดาบมาร เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยโบกูโตะ อูโนะ และวาดภาพประกอบโดยรูริอะ มิยูกิ  ตีพิมพ์เป็นหนังสือในเครือเด็งเงกิบุงโกะโดยสำนักพิมพ์แอสกีเมเดียเวิกส์ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2561 ซีรีส์ไลต์โนเวลมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์ฟีนิกซ์
มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยซากาเอะ เอซูโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งเอชรายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็งตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
นาตาชา ดูเชฟ-ยานิช
นาตาชา ดูเชฟ-ยานิช (Dusev-Janics Natasa; Наташа Душев-Јанић, Nataša Dušev-Janić) เกิดวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1982 ที่บาชคาพาลางคา สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เป็นนักกีฬาแคนูสปรินท์ชาวฮังการี ผู้ได้รับรางวัลสองเหรียญทองโอลิมปิกในรายการแคนูสปรินท์ ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 กับอีกเหรียญทองและเหรียญเงินในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 เมื่อครั้งที่แข่งขันให้แก่ทีมชาติฮังการี เธอยังได้รับเหรียญรางวัล 22 เหรียญจากรายการ ICF แคนูสปรินท์เวิลด์แชมเปี้ยนชิป โดยเป็นเหรียญทอง 18 เหรียญ (เค-1 200 ม.: ค.ศ. 2007, ค.ศ. 2009, ค.ศ. 2010; เค-2 200 ม.: ค.ศ. 2005, ค.ศ. 2006, ค.ศ. 2009, ค.ศ. 2010; เค-2 500 ม.: ค.ศ. 2005, ค.ศ. 2006; เค-2 1000 ม.: ค.ศ. 2005, ค.ศ. 2006; เค-4 200 ม.: ค.ศ. 2002, ค.ศ. 2006; เค-4 500 ม.: ค.ศ. 2006, ค.ศ. 2009, ค.ศ. 2010; เค-4 1000 ม.: ค.ศ. 2003, ค.ศ. 2006) และ 4 เหรียญเงิน (เค-1 500 ม.: ค.ศ. 2010, เค-1 4 x 200 ม.: ค.ศ. 2009, ค.ศ. 2010; เค-4 200 ม.: ค.ศ. 2009) และเป็นแชมป์ยุโรป 17 สมัย
นาตาชาเติบโตขึ้นในประเทศเซอร์เบียและเข้าแข่งขันให้แก่ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกรในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ก่อนที่จะย้ายไปยังประเทศฮังการี เธอเป็นลูกสาวคนสุดท้องของ มิลาน ยานิช นักพายเรือแคนูชาวเซอร์เบียที่ได้รับรางวัลเหรียญเงินสำหรับทีมชาติยูโกสลาเวียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่ลอสแอนเจลิส พี่ชายทั้งสองของเธอ ซึ่งได้แก่ มีโช และ สเตียฟาน ยานิช ต่างก็เป็นนักพายเรือแคนูเช่นเดียวกัน และร่วมแข่งขันให้แก่ทีมชาติเซอร์เบียตั้งแต่ ค.ศ. 2004 ที่ซึ่งพวกเขาล้วนมีส่วนร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 แม้ว่ามีโชจะได้รับการเสนอเพียงในฐานะตัวสำรองก็ตาม
กอลมาร์
กอลมาร์ (Colmar, ฟังเสียง, อัลเซเชียน: Colmer) เมืองกอลมาร์เป็นเมืองหลวงของจังหวัดโอ-แร็งในแคว้นอาลซัสในประเทศฝรั่งเศส เมืองกอลมาร์ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส
เมืองกอลมาร์ตั้งอยู่บน “เส้นทางไวน์ของอาลซัส” และได้ชื่อว่าเป็น “capitale des vins d'Alsace” (เมืองหลวงแห่งไวน์แห่งอาลซัส)
ในปี ค.ศ. 2006 เมืองกอลมาร์มีประชากรทั้งสิ้น 65,713 คน และในปริมณฑลอีก 120,367 คน กอลมาร์เป็นศูนย์กลางของเขตกอลมาร์ที่มีประชากร 144,700 คนในปี ค.ศ. 2006
กอลมาร์เป็นบ้านเกิดของจิตรกรและช่างแกะพิมพ์มาร์ติน โชนเกาเออร์ และประติมากรเฟรเดริก โอกุสต์ บาร์ตอลดีผู้ออกแบบอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ กอลมาร์มีชื่อเสียงในการอนุรักษ์เมืองให้ยังคงเป็นเมืองที่มีลักษณะสถาปัตยกรรมและบรรยกาศของเมืองโบราณ ในตัวเมืองเก่าก็มีพิพิธภัณฑ์ คริสต์ศาสนสถาน และร้านค้าและที่อยู่อาศัยที่คงสภาพเหมือนเมืองในยุคกลาง
พัก จี-ย็อน
พัก จี-ย็อน (박지연, อักษรโรมัน: Park Ji-yeon; เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 1993) เป็นนักร้อง นักเต้น นักแสดงชาวเกาหลีใต้ โดยเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกวงที-อารา
ค.ศ. 1993–2008: ชีวิตในวัยเด็ก
พัก จี-ย็อน เกิดที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1993 เธอได้เข้าศึกษาเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ที่โรงเรียน Seoul Arts High School, Hyehwa Girls' High School และ Lila Art High School ซึ่งเธอจบการศึกษาที่ Lila Art High School ในปี ค.ศ. 2012
ในวัยเด็ก จี-ย็อนได้รับการเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิดจากบิดา-มารดา โดยเธอมีพี่ชาย 1 คน
จี-ย็อน มีทักษะในกีฬาเทควันโดซึ่งเป็นกีฬาที่เธอเรียนตั้งแต่เด็ก ระดับของเธอ คือ สายดำ-ระดับ 3
ค.ศ. 2008–2010: ช่วงต้นของชีวิตการทำงาน, วงที-อารา และการเปิดตัวในสายอาชีพ
จี-ย็อน และอึน-จ็อง เป็นสมาชิกของวงทีอาราเพียงแค่สองคนที่ได้รับการฝึกหัดในสายการแสดง แต่ในภายหลังทั้งคู่ต่างก็เปลี่ยนมายังสายการร้องซึ่งเป็นความตั้งใจเดิม
จี-ย็อนแสดงออกว่าเธอมีความสนใจงานนางแบบและถ่ายแบบ (modelling) มาโดยตลอด ซึ่งในปี ค.ศ. 2008 ในขณะที่เธออายุ 15 ปี เธอมีผลงานหลายชิ้นด้านการถ่ายแบบและโฆษณาให้กับสมาร์ต (SMART) โดยร่วมกับวงชายนี บอยแบนด์เกาหลี เธอได้ร่วมงานกับดาวีชี (Davichi) และซียา (SeeYa) ในผลงานเพลงชื่อ "ฟีเมลเจเนอเรชัน" (Female Generation) และ "ฟอร์เอเวอร์เลิฟ" (Forever Love) ซึ่งเป็นดิจิทัลซิงเกิล โดยเผยแพร่ผลงานดังกล่าวออกสู่ตลาดในเดือน พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอเป็นสมาชิกคนแรกของวงที-อาราที่มีผลงานออกสู่สาธารณะ เธอปรากฏตัวอีกครั้งในมิวสิกวิดีโอเพลง "ซารังแฮ" (Saranghae) และ "มายเลิฟอิสครายอิง" (My Love is Crying) ในอัลบั้ม กิฟต์ฟรอมเอสจีวอนนาบี (Gift From SG WANNABE) ในปี ค.ศ. 2009 หลังจากนั้นไม่นาน สื่อภายในประเทศเกาหลีต่างตั้งฉายาให้เธอว่า "คิม แท-ฮี น้อย" เนื่องจากเธอมีหน้าตาคล้ายคลึงกับนักแสดงรุ่นพี่ คิม แท-ฮี นั่นเอง
ในปี ค.ศ. 2008 จี-ย็อนชนะเลิศการแข่งขัน Smart Model และหลังจากนั้นเธอก็ได้ผ่านการทดสอบความสามารถของค่าย Mnet และได้รับการคัดเลือกให้เข้าเป็นศิลปินในสังกัดในที่สุด วงทีอาราเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ในขณะนั้น จีย็อนมีอายุเพียง 16 ปี ในขณะที่สมาชิกในวงส่วนใหญ่ล้วนอายุอยู่ในวัย 20 ทั้งนั้น ทำให้เธอเป็นสมาชิกที่อายุน้อยที่สุดของวงมาตลอด จนกระทั่งอารึมได้เข้าเป็นสมาชิกในวงทีอาราในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 และตามมาด้วยดานีซึ่งเข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงในปีเดียวกัน
ในปี ค.ศ. 2009 จีย็อนเป็นหนึ่งในไอดอลที่ร่วมรายการ Heroes ของ SBS ร่วมกับไอดอลสาวชื่อดังมากมาย อาทิ ไอยู, ยู อิน-นา เป็นต้น โดยเธอมีบุคลิกที่ตรงไปตรงมาน่าขบขัน เนื่องจากออกจะขี้โวยวายและชอบใช้พลัง รวมทั้งชอบทำเสียงทุ้มดังเวลามีเรื่องไม่สบอารมณ์หรือเกิดเรื่องตื่นเต้นขึ้น ทำให้เธอได้รับฉายาว่า "ก๊ง-ลย่อง" ซึ่งแปลว่าไดโนเสาร์ หรือ "ปาร์ค ไดโน" ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา และจากการร่วมในรายการดังกล่าวทำให้ ไอยู กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอมาจนถึงปัจจุบัน
จีย็อนได้ร่วมแสดงในซีรีส์ที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเรื่อง Master of Study ทางช่องเคบีเอส โดยที่เธอแสดงเป็นตัวละครชื่อ Na Hyun Jung และเธอยังได้รับบทนำในเรื่อง Death Bell 2:Bloddy Camp ร่วมกับ Yoon Shi-yoon ซึ่งได้แพร่ภาพในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 เธอได้ปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในรายการ HahaMong ซึ่งเธอได้พูดถึงการพบกันระหว่างเธอกับ Park Ji-Sung นักฟุตบอลทีมชาติเกาหลีใต้และเป็นอดีตนักฟุตบอลทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 จีย็อนได้เป็นพิธีกรในรายการ MBC Show! Music Core ร่วมกับ Minho และ Onew จากวง SHINee และ Suzy จากวง Miss A
ค.ศ. 2011–2013
วันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ในระหว่างการซ้อมบันทึกเทปอำลาเวทีโปรโมทเพลง "โรลี่ โพลี่ " (Roly Poly) ของรายการ KBS Music Bank จีย็อนประสบอาการบาดเจ็บที่เอ็นหัวเข่าขวาซึ่งทำให้ต้องนำเธอส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน ตัวแทนของเธอแถลงกับสื่อมวลชนว่าได้เฝ้าดูอาการของเธออย่างใกล้ชิด มีการรายงานเป็นระยะ ๆ ถึงการฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บของเธอพร้อม ๆ กับการเดินทางไปทำกิจกรรมในฐานะศิลปิน อย่างไรก็ดี เธอต้องได้รับการประเมินอาการและความเสี่ยงอย่างถี่ถ้วนในทุก ๆ งานที่เธอเข้าร่วมในช่วงที่อาการบาดเจ็บของเธอยังไม่หายดี
จีย็อนได้รับบท Rian/Lee Ji Kyung ในเรื่อง Dream High Season 2
ในปี ค.ศ. 2011 เธอได้ติดอันดับบนชาร์ตของ MBC's Weekly Idol ในฐานะ "ไอดอลที่ดูดีที่สุดในชีวิตจริง" (best-looking idol in real life) และอีกครั้งในปี 2012 ในฐานะ "ไอดอลที่ดูดีที่สุด" (best-looking idol) เนื่องจากหน้าตาและบุคลิกที่โดดเด่น
ในปี ค.ศ. 2013 เธอเป็นพิธีกรร่วมกับนิชคุณจากทูพีเอ็ม, โช กว็อน จากทูเอเอ็ม, ชเว มิน-โฮ จากชายนี และแพ ซู-จี จากมิสเอ ในงาน Korean Music Wave In Bangkok 2013 ซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศไทย
ในปี ค.ศ. 2013 จีย็อนได้เป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มเล็กของทีอารา ในชื่อ ที-อาราเอ็นโฟร์ (T-ara N4) โดยมีผลงานเพลงและมิวสิกวิดีโอชื่อ "ช็อนว็อนไดอะรี" ร่วมกับสมาชิกอีก 3 คน ได้แก่ ฮโยมิน, อึนจ็อง และอารึม (ดานีเป็นอีกหนึ่งในสมาชิกของที-อาราเอ็นโฟร์ แต่ยังไม่มีผลงาน และไม่ได้ร่วมในผลงาน "ช็อนว็อนไดอะรี") ผลงานดังกล่าวทำให้ศิลปินชาวอเมริกันชื่อดัง คริส บราวน์ เกิดความสนใจ และได้ร่วมงานกับที-อาราเอ็นโฟร์ เพื่อโปรโมทผลงานในสหรัฐอเมริกา
ค.ศ. 2014: เปิดตัวเพลงเดี่ยว
ได้รับการเปิดเผยว่า จีย็อนและฮโยมินจะเปิดตัวผลงานเดี่ยว ซึ่งผลงานของจีย็อนจะเปิดตัวก่อนในช่วงต้นเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 จากนั้นตามมาด้วยผลงานของฮโยมินในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014 (ผลงานของทั้งคู่ต้องเลือนเปิดตัวช้าออกไปจากเดิมเนื่องมาจากเหตุการณ์เรือเซว็อลอัปปาง ส่งผลให้ชาวเกาหลีงดงานรื่นเริงเพื่อเป็นการไว้ทุกข์) ในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2014 มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่า จีย็อน จะเริ่มโปรโมทซิงเกิล 1MIN 1SEC ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 ซิงเกิลนี้ไต่อันดับในชาร์ตเพลงเกาหลีได้สูงสุดที่อันดับ 17 แต่ในขณะเดียวกันกลับทำอันดับความนิยมได้ดีในชาร์ตเพลงของประเทศจีน ซึ่งสร้างสถิติใหม่ใน YinYueTai (หยินเยว่ไถ) โดยการเป็นเพลงเกาหลีเพลงแรกที่ได้รับคะแนนสูงถึง 99.50
ในผลงานถ่ายแบบเปิดตัวซิงเกิล 1MIN 1SEC ซึ่งเป็นผลงานเดี่ยวของจีย็อนแสดงให้เห็นข้อความภาษาอังกฤษบนแผ่นหลังบริเวณใต้ไหล่ซ้ายของเธอ ซึ่งยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า เป็นรอยสักหรือเป็นเพียงการเขียนข้อความเพื่อการถ่ายแบบ ซึ่งในภายหลังค่อนข้างเป็นที่แน่ชัดว่าเป็นรอยสัก เนื่องจากในการแสดงประกอบเพลง "Trouble Maker" ในงานคอนเสิร์ต The Show ข้อความดังกล่าวยังคงปรากฏอยู่บริเวณเดิม ข้อความมีใจความว่า "My parents.... my heart...." ซึ่งยังไม่สามารถปะติดปะต่อให้เป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้ เนื่องจากมักมีเครื่องแต่งกายบังบางส่วนของข้อความไป และยังเป็นที่น่าสังเกตอีกว่าข้อความดังกล่าวคล้ายคลึงกับข้อความ "My mother is the heart that keeps me alive." ของฮย็อนอา สมาชิกวง 4Minutes และยังปรากฏอยู่ในตำแหน่งเดียวกันอีกด้วย ทั้งนี้มีการคาดการณ์กันในสังคมทวิตเตอร์ว่า ประโยคดังกล่าวน่าจะมีใจความว่า "My parents are my heart and soul."
จีย็อนได้ร่วมเป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีบทบาทสำคัญในละครซีรีส์เรื่อง Triangle ซึ่งได้รับบทเป็น Song Yoo Jin
ค.ศ. 2015–ปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2015 วงที-อาราได้ขึ้นแสดงในงานประกาศรางวัลของ YinYueTai ในประเทศจีน และจีย็อนได้ขึ้นแสดงผลงานเดี่ยวของเธอในเพลง "Never Ever" ซึ่งในงานนี้จีย็อนได้รับรางวัล "ศิลปินเกาหลียอดเยี่ยม" อีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น
1993
ไนจีเรียวีเฮลที
"ไนจีเรียวีเฮลที" (Nigeria, We Hail Thee ไนจีเรียของเรา จงเจริญ) เป็นเพลงชาติฉบับเดิมไนจีเรีย, ประกาศใช้อย่างเป็นทางการพร้อมกับธงชาติ และ ตราแผ่นดิน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1960 อันเป็นวันประกาศเอกราชของชาติจากสหราชอาณาจักร ใช้จนถึง ค.ศ. 1978. จึงได้เปลี่ยนเพลงชาติเป็นเพลง, "อารีส โอคอมพาทริออตส์".
บทร้องประพันธ์โดย ลิเลียน ชอง วิลเลียม (Lillian Jean Williams), เป็นชาวอังกฤษ. เรียบเรียงทำนองโดย ฟรานซ์ เบอร์ดาร์."
บูพิวาเคน
บูพิวาเคน หรือ บิวพิวาเคน (อักษรโรมัน: Bupivacaine) หรือชื่อการค้าเช่น มาร์เคน (Marcaine) เป็นยาระงับความรู้สึกเฉพาะที่ ในการใช้เพื่อบล็อกเส้นประสาท จะฉีดบูพิวาเคนเข้าไปยังเส้นประสาทที่เลี้ยงบริเวณนั้น หรือเข้าไปยังพื้นที่อีพิดูรอล ซึ่งเรียกว่าแารบล็อกอีพิดูรอล บิวพิวาเคนมีผลิตในรูปผสมกับอีพิเนฟรินเล็กน้อยเพื่อเพิ่มระยะเวลาออกฤทธิ์ ระยะเวลาเริ่มออกฤทธิ์ของยาอยู่ที่ไม่เกิน 15 นาที และออกฤทธิ์ไอ้ยาวนาน 2 ถึง 8 ชั่วโมง
ผลข้างเคียงที่มีได้ ได้แก่ความง่วงซึม, กล้ามเนื้อกระตุก, หูอื้อ, การมองเห็นเปลี่ยน, ความดันเลือดต่ำ และการเต้นหัวใจผิดจังหวะ มีข้อกังวลอยู่ว่าการฉีดยานี้เข้าข้อต่อจะทำให้เกิดปัญหากับกระดูกอ่อน บูพิวาเคนจัดเป็นยาชาเฉพาะที่กลุ่มอามัยด์
บูพิวาเคนค้นพบครั้งแรกในปี 1957 และเป็นหนึ่งในรายชื่อรายการยาหลักขององค์การอนามัยโลก รวมถึงยังมีใช้เป็นยาทั่วไป
ในทางการแพทย์ บูพิวาเคนนั้นมีข้อบ่งใช้สำหรับฉีดระงับความรู้สึกเฉพาะที่, บล็อกเส้นประสาทเพอริเฟอรอล, บล็อกเส้นประสาทซิมพาเธติก และบล็อกแบบอีพิดูรอลกับคอดอล (caudal) บางครั้งอาจใช้ร่วมกันอีพิเนฟรีนเพื่อป้องกันการดูดซึมเข้าระบบร่างกาย และช่วยเพิ่มระยะเวลาออกฤทธิ์ได้ สูตรยาแบบ 0.75% (เข้มข้นสูงสุด) นั้นมีไว้ใช้ในการบล็อกแบบเรโทรบัลบาร์ บูพิวาเคนถือเป็นยาชาเฉพาะที่ที่ใช้มากที่สุดในการระงับความรู้สึกทางอีพิดูรอลขณะทำการคลอด เช่นเดียวกับการควมคุมความปวดหลังการผ่าตัด บูพิวาเคนสูตรลิโพโซมอล (Liposomal formulations) หรือจำหน่ายในชื่อ EXPAREL มีรายงานว่ามีประสิทธิภาพมากกว่าในการบรรเทาปวดเมื่อเทียบกับสารละลายบูพิวาเคนเปล่า ๆ
รถสัมภาระมีเครื่องห้ามล้อ
รถสัมภาระมีเครื่องห้ามล้อ (พ.ห.) หรือ รถโบกี้สัมภาระมีเครื่องห้ามล้อ (บพห.) เป็นยานยนต์รางชนิดหนึ่งซึ่งใช้พ่วงในขบวนรถไฟ เพื่อบรรทุกสิ่งของและใช้เป็นรถทำการของพนักงานรักษารถ  ในอดีต ยานยนต์รางชนิดนี้มีความสำคัญมากในฐานะที่จะช่วยห้ามล้อได้นอกเหนือจากระบบห้ามล้อปกติของรถจักร  โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทำขบวนรถสินค้า ปัจจุบันในประเทศไทยยังมีรถชนิดนี้พ่วงไว้ตอนท้ายขบวนรถสินค้าทุกขบวน
หน้าที่
รถสัมภาระมีเครื่องห้ามล้อ ใช้เป็นรถทำการของพนักงานรักษารถและพนักงานห้ามล้อ ซึ่งพนักงานเหล่านั้นมีหน้าที่กลับประแจมือแทนพนักงานสถานีเมื่อเกิดเหตุขัดข้อง ตลอดจนเฝ้าระวังเหตุอันตรายอันอาจเกิดแก่ขบวนรถไฟ รวมไปถึงจดบันทึกความเคลื่อนไหวของขบวนรถว่าถึงสถานีใดเวลาใด นอกจากนี้ บนรถยังมีเครื่องห้ามล้อมือที่พนักงานห้ามล้อสามารถใช้งานได้ หากขบวนรถใช้ความเร็วเกินควร ที่ว่างบนรถใช้ในการบรรทุกส่งสิ่งของที่มีขนาดใหญ่ รวมถึงสิ่งของที่ผู้อื่นที่มิได้โดยสารฝากส่ง
ละอองเรณู
ละอองเรณู เป็นเซลล์สืบพันธุ์เพศผู้ของพืชดอก อยู่ในอับเรณู (anther) เมื่อแก่เต็มที่อับเรณูจะแตกออก ทำให้ละอองเรณูที่อยู่ภายในถูกพาไปผสมพันธุ์กับไข่ได้ ทั้งนี้อาจอาศัยกระแสลม กระแสน้ำ แมลง มนุษย์ และสัตว์อื่น ๆ
หากพิจารณาลักษณะของละอองเรณู อาจจำแนกได้เป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีเซลล์เดี่ยว กลุ่มที่มีสองเซลล์ กลุ่มที่มีสี่เซลล์ และกลุ่มที่มีหลายเซลล์ ซึ่งพืชแต่ละชนิดจะมีจำนวนเซลล์ยึดเกาะกันในจำนวนเฉพาะและเป็นลักษณะของชนิดพืช ในการบรรยายลักษณะของละอองเรณูต้องพิจารณาหลายลักษณะ ได้แก่ ขนาด รูปร่าง ขั้ว สมมาตรของเรณูและโครงสร้างของผนังเซลล์ (exine) ช่องเปิดของเรณู (aperture) ได้แก่รูเปิด (pore) หรือร่องเปิด (furrow) หรือเป็นช่องเปิดแบบผสมก็มี และลวดลายของพื้นผิวละอองเรณู (exine sculturing)
mzn:گرده (نمین)
เขากิลเบิร์ท
เขากิลเบิร์ทได้รับการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1952 และในปี 2007 เป็นโครงสร้างภายใต้การคุ้มครองเกรด II ของเทศบาลมหานครมุมไบ (MCGM) ในปัจจุบัน การขุดเจาะหินจากเขาและพื้นที่รอบ ๆ จึงเป็นสิ่งผิดกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันพบว่าเขากิลเบิร์ทเผชิญกับการกรัดกร่อนรุนแรงในระดับหนึ่ง
บนยอดของเขาเป้นที่ตั้งของมนเทียรสองแห่ง คือ โคเทวีมนเทียร กับ ทุรคามาตามนเทียร สามารถเข้าถึงได้โดยการปีนบันไดที่สบักเข้าไปในเขา บนยอดเขาเป็นจุดชมวิวของย่านชานเมืองมุมไบ
เทศบาลตำบลแม่ริม
เทศบาลตำบลแม่ริม เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลริมใต้ทั้งหมด และบางส่วนของตำบลแม่สา อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดเชียงใหม่
ประวัติ
เทศบาลตำบลแม่ริม เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลแม่ริม จัดตั้งเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2499 มีพื้นที่ 4.70 ตารางกิโลเมตร ต่อมาได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลแม่ริมเป็นเทศบาลตำบลแม่ริม เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ต่อมาได้ยุบสภาตำบลริมใต้รวมกับเทศบาลตำบลแม่ริม ขยายเขตเทศบาลเพิ่มขึ้นอีก มีเนื้อที่ 10.25 ตารางกิโลเมตร เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2546
ที่ตั้งและอาณาเขต
มีเนื้อที่ประมาณ 10.25 ตร.กม. เป็นพื้นที่กึ่งเมืองกึ่งชนบท ชุมชนชานเมือง อยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ มีอาณาเขตติดต่อใกล้เคียงดังนี้
ประชากร
ปัจจุบันเทศบาลตำบลแม่ริมมีประชากรทั้งหมด 9,567 คน แบ่งเป็น ชาย 4,462 คน หญิง 5,105 คน ข้อมูล ณ สิ้นปี 2562
สาธารณสุข
มีสถานพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลดารารัศมี สังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ นอกจากนี้ยังมีศูนย์บริการสาธารณสุข จำนวน 2 แห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลขอนตาล และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขตำบลริมใต้
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศเบนิน
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศเบนินทั้งสิ้น 2 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศเบนินมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 6 แห่ง
เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ
เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ หรือ เศรษฐศาสตร์พาณิชย์ (Business economics) เป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ที่มุ่งเน้นไปยังหน่วยธุรกิจ และวิเคราะห์ไปยังส่วนต่างๆขององค์กรที่หลากหลาย รวมถึงการสร้างสายสัมพันธ์อันดีกับกลุ่มแรงงาน, ส่วนกลาง และผลิตผลทางการตลาด
วัตถุประสงค์หลัก
เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ มีความเกี่ยวข้องกับประเด็นต่างๆที่เกี่ยวข้องกับทางเศรษฐศาสตร์ รวมทั้งการแก้ปัญหา, การจัดการ, ยุทธวิธีในองค์กรธุรกิจ, ประเด็นและปัญหาดังเช่น : การอธิบายว่าทำไมจึงเกิดผลลัพธ์เช่นนี้, สาเหตุที่ทำให้องค์กรประสบกับความเจริญรุ่งเรือง ทั้งในส่วนของ การจัดการในแนวตั้งและแนวนอน, บทบาทของนักลงทุนกับคณะผู้บริหาร; ความสำคัญในโครงสร้างขององค์กร; การรักษาความสัมพันธ์ต่อลูกจ้าง, นายจ้าง, ผู้จัดการส่วนกลาง, ลูกค้า, รัฐบาล; ตลอดจนปฏิกิริยาที่มีต่อความมั่นคงกับสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ
ความกำกวมในการนำไปใช้
อีกหนึ่งมุมมองให้นิยามถึงเศรษฐศาสตร์ธุรกิจนั้น มีความหมายกินขอบเขตกว้างกว่าเศรษฐศาสตร์อุตสาหกรรม ซึ่งมิได้เกี่ยวข้องกับ "อุตสาหกรรม" เพียงอย่างเดียว แต่รวมถึง"ภาคธุรกิจบริการ" ที่นำมาใช้อย่างจริงจังในงานประพันธ์ด้าน "กลยุทธ์ทางธุรกิจ" อีกด้วย ส่วนเศรษฐศาสตร์เพื่อการธุรกิจ จะมองไปที่ทฤษฎีทางเศรษฐกิจเป็นใหญ่ แต่มุ่งจุดสนใจการนำทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์เหล่านี้ไปใช้ในโลกธุรกิจของจริง และเศรษฐศาสตร์การจัดการ มีความสัมพันธ์กับการดำเนินการโดยมุ่งเน้นการตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดการเป็นหลัก
ไอเอ็มจีโมเดลส์
ไอเอ็มจีโมเดลส์ (IMG Models) เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทไอเอ็มจี ที่มีธุรกิจเกี่ยวกับกีฬา แฟชั่น และสื่อ มีสำนักงานที่นครนิวยอร์ก ลอนดอน มิลาน ปารีส และซิดนีย์ เป็นตัวแทนของผู้หญิงที่มีพรสวรรค์ เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2012
โมเดล
นายแบบและนางแบบที่สำคัญ ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ได้แก่:
กองทัพไนจีเรีย
กองทัพไนจีเรีย  เป็นกองทัพของประเทศไนจีเรียก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1960 นับแต่เริ่มมีผลบังคับ กองทัพได้มีบทบาททางการเมืองอย่างเต็มตัวในช่วงเวลาที่ประเทศปกครองโดยเผด็จการทหารที่ชิงอำนาจด้วยการรัฐประหาร
ปลาแก้มช้ำ
ปลาแก้มช้ำ (Red cheek barb, Javaen barb; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีรูปร่างทั่วไปคล้ายปลาชนิดอื่นในวงศ์นี้ แต่มีรูปร่างป้อมกลมกว่า ด้านข้างแบน หัวเล็ก ปากค่อนข้างเล็กและอยู่ปลายสุด มีหนวดสั้น ๆ และเล็กจำนวน 4 เส้น มีเกล็ดค่อนข้างใหญ่ สีตามบริเวณลำตัวและหัวจะเป็นสีขาวเงิน หลังสีน้ำตาลอ่อน ฝาปิดเหงือกมีสีแดงหรือสีส้มเหมือนรอยช้ำ อันเป็นที่มาของชื่อ บริเวณหลังช่องเปิดเหงือกมีสีแถบดำ ครีบทั้งหมดมีสีแดง ครีบหางจะมีสีแถบดำ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 25 เซนติเมตร พบกระจายอยู่ทั่วไปทุกภูมิภาคของไทย โดยอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ และบางครั้งอาจปะปนกับปลาตะเพียนชนิดอื่น ๆ เช่น ปลาตะเพียนเงิน (Barbonymus gonionotus), ปลาตะเพียนทอง (B. altus) หรือ ปลากระแห (B. schwanenfeldii) เป็นต้น
มีชื่อเรียกต่าง ๆ มากมายตามแต่ละภูมิภาค เช่น ภาษาใต้เรียก "ปลาลาบก", ภาษาเหนือเรียก "ปลาปกส้ม", ภาษาอีสานเรียก "ปลาสมอมุก" หรือ "ปลาขาวสมอมุก" เป็นต้น เป็นปลาที่นิยมใช้บริโภคเหมือนปลาตะเพียนทั่วไป และนิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยปลาที่ถูกเลี้ยงในตู้กระจกสีสันจะสวยกว่าปลาที่อยู่ในธรรมชาติ
สาธารณรัฐประชาชนจีนในกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 1993
สาธารณรัฐประชาชนจีนได้เป็นเจ้าภาพจัดแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก 1993 จัดขึ้น ณ เมืองเซี่ยงไฮ้ มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 และมีพิธีปิดในวันที่18 พฤษภาคม พ.ศ. 2546
หลังจบสิ้นการแข่งขัน สาธารณรัฐประชาชนจีนได้รับเหรียญรวมทั้งสิ้น 213 เหรียญ แบ่งเป็น 105 เหรียญทอง 74 เหรียญเงิน และ 34 เหรียญทองแดง ซึ่งได้เป็นเจ้าเหรียญทองสมัยแรก
การ์โล บูโอนาปาร์เต
การ์โล มารีอา บูโอนาปาร์เต (Carlo Maria Buonaparte) หรือชื่อภาษาฝรั่งเศสคือ ชาร์ล-มารี โบนาปาร์ต (Charles-Marie Bonaparte) เป็นนักกฎหมายและนักการทูตชาวคอร์ซิกา เขาเป็นบิดาของจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 และเป็นปู่ของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3
ประวัติ
การ์โล บูโอนาปาร์เต เกิดเมื่อปี 1746 ที่เกาะคอร์ซิกา ในสมัยที่เป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเจโนวา การ์โลเป็นบุตรของนายจูเซปเป มารีอา บูโอนาปาร์เต (Giuseppe Maria Buonaparte) นักการเมืองชาวคอร์ซิกา
อ้างอิง
1746 1785
ฟาโรห์ทุตเคเปอร์เร โชเชงค์
ฟาโรห์ทุตเคเปอร์เร โชเชงค์ หรือ โชเชงค์ที่ 2ฺb เป็นฟาโรห์ฟาโรห์ที่มีความน่าสงสัยต่อกับครองราชย์ของพระองค์ เกี่ยวกับการค้นพบหินก้อนใหม่จาก Temple of Bubastis ซึ่งทำให้เขาหายากมากเพราะมีชื่ออยู่ในอียิปต์ล่างและเหนือ โดยพระนามของพระองค์นาม ทุตเคเปอร์เร แปลว่า "รูปลักษณ์ (หรือมา) ของภาพลักษณ์ใหม่ของรา"
กรมท่าอากาศยาน
กรมท่าอากาศยาน (Department of Airport) หน่วยงานระดับกรมในสังกัดของ กระทรวงคมนาคม มีอำนาจหน้าที่พัฒนาโครงข่ายส่งเสริมกิจการท่าอากาศยานและบริหารท่าอากาศยานทั้ง 28 แห่งทั่วประเทศไทยซึ่งเคยอยู่ภายใต้การบริหารดูแลของ กรมการบินพลเรือน
ประวัติ
การบินในประเทศไทยเริ่มมีบทบาทขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยมีนักบินชาวเบลเยี่ยมคือ นายวัลเดน เบอร์น (Vanden Born) ได้นำเครื่องบินแบบออร์วิลล์ ไรท์ (Orwille Wright) มาสาธิตการบินถวายให้ทอดพระเนตร และให้ประชาชนในกรุงเทพฯ ชม เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2454 ณ สนามราชกรีฑาสโมสร ปทุมวัน นับเป็นเครื่องบินลำแรกที่บินเข้ามาในราชอาณาจักร โดย นายพลตรีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นกำแพงเพชรอัครโยธิน (พลเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน) ผู้บัญชาการกองพลที่ 1 รักษาพระองค์ และจเรทหารช่างแห่งกองทัพบก ได้ทรงเป็นผู้โดยสารที่ขึ้นบินทดลองชุดแรก เมื่อเสร็จการแสดงแล้วได้ทรงซื้อเครืองบินนั้นไว้เพื่อประโยชน์แก่การศึกษา และในปี พ.ศ. 2454 นั้นเอง กระทรวงกลาโหม ได้ส่งนายทหารไทย 3 นาย ไปศึกษาวิชาการบิน ณ ประเทศฝรั่งเศส เมืองวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2454
เมื่อนายทหารทั้ง 3 นาย จบการศึกษา พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) ทรงให้จัดซื้อเครื่องบินบรรทุกเรือกลับมาประเทศไทย จำนวน 8 ลำ หลังจากนั้นได้มีการก่อตั้งแผนกการบินทหารโดยใช้สนามราชกรีฑาสโมสรเป็นสนามบิน และสร้างโรงเก็บเครื่องบินขึ้นในบริเวณนั้น และในปี พ.ศ. 2457 กระทรวงกลาโหมได้ดำเนินการก่อสร้างสนามบินดอนเมืองแล้วเสร็จ เพื่อเป็นสนามบินที่ใช้ในกิจการทหาร และได้เลื่อนฐานะแผนกการบินทหารยกขึ้นเป็นกรม และได้เคลื่อนย้ายจากสนามราชกรีฑาสโมสรไปสู่ที่ตั้งใหม่ที่ดอนเมืองจนถึงปี พ.ศ. 2491 ท่าอากาศยานดอนเมืองได้เข้ามาอยู่ในการควบคุมดูแลของกรมการบินพลเรือน กองทัพอากาศ (และในปี พ.ศ. 2499 ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานดอนเมืองเป็นท่าอากาศยานกรุงเทพ แต่ยังคงสังกัดกองทัพอากาศอยู่) ท่าอากาศยานดอนเมืองให้เป็นสนามบินหลักของประเทศ และได้รับการพัฒนาสร้างเสริมต่อเติมมาจนกระทั่งปัจจุบัน
เมื่อ พ.ศ. 2462 ได้มีการทดลองทำการบินรับส่งไปรษณีย์ระหว่างกรุงเทพฯ กับจันทบุรีด้วยเครื่องบินเบรเกต์ (Breguet XIV) ซึ่งเป็นเครื่องบินทหารที่ได้ดัดแปลงมาใช้งานขนส่งทางอากาศ การทดลองทำการบินได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ต่อมาจึงได้มีการขนส่งผู้โดยสารในเส้นทางนี้ด้วย จนกระทั่งเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2463 กรมอากาศยานทหารบกได้เปิดการบินรับส่งไปรษณีย์ระหว่างจังหวัดนครราชสีมากับจังหวัดอุบลราชธานีขึ้น เส้นทางบินได้ขยายออกไปยังจังหวัดอุดรธานี และหนองคาย มีเส้นทางบินอีกสายหนึ่งไปยังจังหวัดพิษณุโลก และเพชรบูรณ์ แม้จะมีการขนส่งผู้โดยสารบ้าง แต่บริการหลักก็ยังคงเป็นไปรษณีย์และเป็นการขนส่งไปยังจังหวัดที่ยังไม่มีรถไฟเชื่อมถึง
ในปี พ.ศ. 2468 ประเทศไทยได้จัดตั้งกองบินพลเรือน กรมบัญชาการกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม และจากนั้นการบินพลเรือนของประเทศได้มีหน่วยงานที่ดูแลรับผิดชอบมาโดยตลอด
เมื่อกิจการขนส่งทางอากาศ ได้เจริญรุดหน้าขยายตัวขยายเส้นทางออกไป และมีประสิทธิภาพและความปลอดภัยยิ่งขึ้น ฉะนั้น ในปีพ.ศ. 2476 ได้มีการเปลี่ยนจากกองบินพลเรือนเป็นกองการบินพาณิชย์ สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงเศรษฐการ ถัดมาในปีพ.ศ. 2477 ย้ายไปสังกัดกรมการขนส่ง ทบวงพาณิชย์และคมนาคม กระทรวงเศรษฐการ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2484 กรมการขนส่ง โอนกลับมาขึ้นกับกระทรวงคมนาคม ต่อมา พ.ศ. 2485 ได้มีการแบ่งแยกกองให้ชัดเจนเป็น กองขนส่งทางอากาศ กรมการขนส่ง กระทรวงคมนาคม
ต่อมาปี พ.ศ. 2491 ได้มีการแยกการบินพลเรือน ออกจากการบินทหาร และโอนกิจการให้กระทรวงคมนาคม และปี พ.ศ. 2497 ได้ยกฐานะเป็น สำนักงานการบินพลเรือน แต่ยังสังกัดกรมการขนส่ง กระทรวงคมนาคมอยู่ จนกระทั่ง พ.ศ. 2506 ได้ยกฐานะเป็น กรมการบินพาณิชย์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2506 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น “กรมการขนส่งทางอากาศ” เมื่อมีการปฏิรูประบบราชการในปี พ.ศ. 2545
และต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น "กรมการบินพลเรือน" มีผลตั้งแต่วันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ต่อมาได้จัดตั้งเป็นกรมท่าอากาศยาน เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ตามกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม พ.ศ. 2558 ซึ่งได้ประกาศลง ราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2558 มี นายจุฬา สุขมานพ อธิบดีกรมการบินพลเรือนคนสุดท้ายเป็นอธิบดีกรมท่าอากาศยานคนแรก
โดยอำนาจหน้าที่ของกรมท่าอากาศยาน คือ การพัฒนาโครงข่ายการบิน ส่งเสริมกิจการท่าอากาศยาน รวมถึงการบริหารการดำเนินงานของท่าอากาศยานทั้ง 28 แห่งซึ่งเคยอยู่ภายใต้การบริหารดูแลของ กรมการบินพลเรือน
รถตู้ใหญ่
รถตู้ใหญ่ (ต.ญ.)  หรือ รถโบกี้ตู้ใหญ่ (บตญ.) (ภาษาอังกฤษแบบบริติช: covered goods wagon; ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน: boxcar) เป็นรถสินค้าสำหรับใช้ในกิจการรถไฟชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นตู้มีประตูเลื่อนปิด เพื่อให้สามารถบรรทุกสินค้าที่เสียหายง่ายถ้าเปียกฝนหรือหิมะ เช่น เยื่อกระดาษ ฟืน หนังสือพิมพ์ อาหาร ฯลฯ
รถตู้ใหญ่สามารถดัดแปลงให้มีฉนวนและเครื่องทำความเย็น เพื่อใช้บรรทุกสินค้าที่อาจบูดเสียได้ง่าย เนื่องจากรถตู้ใหญ่ไม่สามารถถอดตู้ออกจากตัวแคร่ได้ ทำให้ในปัจจุบันนิยมขนส่งสินค้าโดยใช้ตู้สินค้าซึ่งยกไปมาระหว่างรถบรรทุกและรถข้างโถงบรรทุกตู้สินค้าได้ อย่างไรก็ตามรถตู้ใหญ่ยังมีความสำคัญในด้านการขนส่งสินค้าชิ้นเล็ก สินค้าเกษตรและอุปกรณ์การบำรุงทางรถไฟ
ในยามสงคราม รถตู้ใหญ่นิยมใช้ขนส่งทหารและเชลยศึก
แบตเตอรี่
แบตเตอรี่ (battery) เป็นอุปกรณ์ที่ประกอบด้วย เซลล์ไฟฟ้าเคมี หนึ่งเซลล์หรือมากกว่า ที่มีการเชื่อมต่อภายนอกเพื่อให้กำลังงานกับอุปกรณ์ไฟฟ้า แบตเตอรี่มี ขั้วบวก (anode) และ ขั้วลบ (cathode) ขั้วที่มีเครื่องหมายบวกจะมีพลังงานศักย์ไฟฟ้าสูงกว่าขั้วที่มีเครื่องหมายลบ ขั้วที่มีเครื่องหมายลบคือแหล่งที่มาของอิเล็กตรอนที่เมื่อเชื่อมต่อกับวงจรภายนอกแล้วอิเล็กตรอนเหล่านี้จะไหลและส่งมอบพลังงานให้กับอุปกรณ์ภายนอก เมื่อแบตเตอรี่เชื่อมต่อกับวงจรภายนอก สาร อิเล็กโทรไลต์ มีความสามารถที่จะเคลื่อนที่โดยทำตัวเป็นไอออน ยอมให้ปฏิกิริยาทางเคมีทำงานแล้วเสร็จในขั้วไฟฟ้าที่อยู่ห่างกัน เป็นการส่งมอบพลังงานให้กับวงจรภายนอก การเคลื่อนไหวของไอออนเหล่านั้นที่อยู่ในแบตเตอรี่ที่ทำให้เกิดกระแสไหลออกจากแบตเตอรี่เพื่อปฏิบัติงาน ในอดีตคำว่า "แบตเตอรี่" หมายถึงเฉพาะอุปกรณ์ที่ประกอบด้วยเซลล์หลายเซลล์ แต่การใช้งานได้มีการพัฒนาให้รวมถึงอุปกรณ์ที่ประกอบด้วยเซลล์เพียงเซลล์เดียว
แบตเตอรี่ปฐมภูมิจะถูกใช้เพียงครั้งเดียวหรือ "ใช้แล้วทิ้ง"; วัสดุที่ใช้ทำขั้วไฟฟ้าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างถาวรในช่วงปล่อยประจุออก (discharge) ตัวอย่างที่พบบ่อยก็คือ แบตเตอรี่อัลคาไลน์ ที่ใช้สำหรับ ไฟฉาย และอีกหลายอุปกรณ์พกพา แบตเตอรี่ทุติยภูมิ (แบตเตอรี่ประจุใหม่ได้) สามารถดิสชาร์จและชาร์จใหม่ได้หลายครั้ง ในการนี้องค์ประกอบเดิมของขั้วไฟฟ้าสามารถเรียกคืนสภาพเดิมได้โดยกระแสย้อนกลับ ตัวอย่างเช่น แบตเตอรี่ตะกั่วกรด ที่ใช้ในยานพาหนะและแบตเตอรี่ ลิเธียมไอออน ที่ใช้สำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แบบเคลื่อนย้ายได้
แบตเตอรี่มาในหลายรูปทรงและหลายขนาด จากเซลล์ขนาดเล็กที่ให้พลังงานกับ เครื่องช่วยฟัง และนาฬิกาข้อมือ จนถึงแบตเตอรี่แบงค์ที่มีขนาดเท่าห้องที่ให้พลังงานเตรียมพร้อมสำหรับ ชุมสายโทรศัพท์ และ ศูนย์ข้อมูล คอมพิวเตอร์
ตามการคาดการณ์ในปี 2005 อุตสาหกรรมแบตเตอรี่ทั่วโลกสร้างมูลค่า 48 พันล้านดอลาร์สหรัฐในการขายในแต่ละปี ด้วยการเจริญเติบโตประจำปี 6%
แบตเตอรี่มีค่า พลังงานเฉพาะ (พลังงานต่อหน่วยมวล) ต่ำกว่ามากเมื่อเทียบกับ เชื้อเพลิง ทั้งหลาย เช่นน้ำมัน แต่ก็สามารถชดเชยได้บ้างโดยประสิทธิภาพที่สูงของมอเตอร์ไฟฟ้าในการผลิตงานด้านกลไกเมื่อเทียบกับเครื่องยนต์สันดาป
ประวัติ
บทความหลัก: ประวัติความเป็นมาของแบตเตอรี่
การใช้ "แบตเตอรี่" เพื่ออธิบายกลุ่มของอุปกรณ์ไฟฟ้าสามารถย้อนหลังไปในสมัย เบนจาอัฟ แฟรงคลิน ผู้ซึ่งในปี 1748 ได้อธิบายกลุ่มของ หม้อเลย์เดน โดยอุปมาว่าเป็น แบตเตอรี่ของปืนใหญ่ (เบนจามิน แฟรงคลิน ยืมคำว่า "แบตเตอรี่" จากกองทัพที่หมายถึงอาวุธที่ทำงานด้วยกัน )
อาเลสซานโดร โวลตา ได้สร้างและได้อธิบายแบตเตอรี่ไฟฟ้าเคมีตัวแรก voltaic pile ในปี 1800. นี่เป็นชั้นซ้อนกันของแผ่นทองแดงและแผ่นสังกะสี คั่นโดยจานกระดาษชุ่มด้วยน้ำเกลือ มันสามารถผลิตกระแสที่คงที่ได้เป็นเวลานานทีเดียว โวลตาไม่ได้พอใจที่โวลเตจเกิดจากปฏิกิริยาเคมี เขาคิดว่าเซลล์ของเขาเป็นแหล่งพลังงานที่ใช้ไม่หมด และการกัดกร่อนที่กระทบต่อขั้วไฟฟ้าทั้งสองเป็นเพียงสิ่งรบกวน มากกว่าจะเป็นผลตามมาที่ไม่อาจเลี่ยงได้ของการปฏิบัติงานของพวกมัน อย่างที่ ไมเคิล ฟาราเดย์ แสดงให้เห็นในปี 1834.
แม้ว่าแบตเตอรี่ในช่วงต้นต้นจะมีประโยชน์อย่างมากสำหรับวัตถุประสงค์ด้านการทดลองก็ตาม แต่ในทางปฏิบัติแล้วแรงดันไฟฟ้าของพวกมันมีความผันผวนและพวกมันก็ไม่สามารถให้กระแสขนาดใหญ่ได้เป็นระยะเวลาอย่างต่อเนื่อง ส่วน เซลล์ของนีลล์ ที่คิดค้นได้ในปี 1836 โดยนักเคมีชาวอังกฤษ จอห์น เฟรเดอริก นีลล์ เป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าในทางปฏิบัติครั้งแรก และกลายเป็นมาตรฐานอุตสาหกรรมและได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นแหล่งพลังงานสำหรับเครือข่าย โทรเลขไฟฟ้า เซลล์ของนีลล์ประกอบด้วยหม้อทองแดงที่เติมเต็มด้วยสารละลาย คอปเปอร์ซัลเฟต ที่แช่ด้วยภาชนะ ดินเผา เคลือบที่เติมเต็มด้วย กรดกำมะถัน และขั้วไฟฟ้าสังกะสี
เซลล์เปียกเหล่านี้ใช้อิเล็กโทรไลต์เป็นของเหลว ซึ่งมีแนวโน้มที่จะรั่วไหลและหกหากไม่ถือไปมาอย่างถูกต้อง หลายเซลล์ใช้โหลแก้วเพื่อยึดชิ้นส่วนของพวกมันไว้ ซึ่งทำให้พวกมันเปราะบาง ลักษณะเหล่านี้ทำให้เซลล์เปียกไม่เหมาะสมสำหรับการใช้ที่ต้องเคลื่อนย้ายไปมา เมื่อใกล้จุดสิ้นสุดของศตวรรษที่สิบเก้า การประดิษฐ์ขึ้นของ แบตเตอรี่เซลล์แห้ง ซึ่งได้แทนที่อิเล็กโทรไลต์ของเหลวด้วยสารที่เป็นของแข็งกว่า ทำให้อุปกรณ์ไฟฟ้าแบบพกพาสามารถทำได้ในทางปฏิบัติ
หลักการทำงาน
แบตเตอรี่แปลงพลังงานเคมีให้เป็นพลังงานไฟฟ้าโดยตรง แบตเตอรี่ประกอบด้วยเซลล์แบบโวลตาได้มากกว่าหนึ่งเซลล์ แต่ละเซลล์ประกอบด้วยสอง ครึ่งเซลล์ ที่เชื่อมต่อเรียงกันเป็นแถวโดยสารอิเล็กโทรไลต์ที่เป็นสื่อกระแสไฟฟ้าที่มีไอออนที่มีประจุลบ (anion) และไอออนที่มีประจุบวก (cation) ครึ่งเซลล์หนึ่งตัวจะมีอิเล็กโทรไลต์และขั้วลบ (อิเล็กโทรดที่แอนไอออนวิ่งเข้าหา); อีกครึ่งเซลล์หนึ่งจะมีอิเล็กโทรไลต์และขั้วบวก (อิเล็กโทรดที่แคทไอออนวิ่งเข้าหา Redox ปฏิกิริยา Redox เป็นตัวให้พลังงานกับแบตเตอรี่ แคทไอออนจะลดลง (อิเล็กตรอนมีการเพิ่ม) ที่แคโทดระหว่างการชาร์จประจุ ในขณะที่แอนไอออนจะถูกออกซิไดซ์ (อิเล็กตรอนจะถูกลบออก) ที่ขั้วบวกระหว่างการชาร์จ ในระหว่างการดีสชาร์จกระบวนการจะเป็นตรงกันข้าม ขั้วไฟฟ้าทั้งสองไม่ได้สัมผัสกัน แต่เชื่อมต่อทางไฟฟ้าโดย อิเล็กโทรไลต์ เซลล์บางตัวใช้อิเล็กโทรไลต์แตกต่างกันสำหรับแต่ละครึ่งเซลล์ ตัวคั่นช่วยให้ไอออนไหลระหว่างครึ่งเซลล์ แต่จะช่วยป้องกันการผสมของอิเล็กโทรไลต์ทั้งสองด้าน
แต่ละครึ่งเซลล์มี แรงเคลื่อนไฟฟ้า (หรือ EMF) ที่กำหนดโดยความสามารถของมันในการขับกระแสไฟฟ้าจากภายในสู่ภายนอกของเซลล์ แรงเคลื่อนไฟฟ้าสุทธิของเซลล์คือความแตกต่างระหว่าง EMFs ของครึ่งเซลล์ของมัน ดังนั้นหากขั้วไฟฟ้ามี EMFs = และ  ดังนั้น EMF สุทธิจะเป็น ; พูดอีกอย่าง EMF สุทธิคือความแตกต่างระหว่าง Reduction potential ของ ครึ่งปฏิกิริยา