cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เบอร์ลิน
ภูมิทัศน์
หน้าตาของนครเบอร์ลินในปัจจุบันนี้ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากบทบาทนำของมันในประวัติศาสตร์เยอรมนีในคริสต์ศตวรรษที่ 20 รัฐบาลแห่งชาติแต่ละชุดล้วนตั้งอยู่ในเมืองแห่งนี้ — จักรวรรดิเยอรมัน ค.ศ. 1871, สาธารณรัฐไวมาร์, นาซีเยอรมนี, เยอรมนีตะวันออก และเยอรมนีในปัจจุบันที่รวมกันเป็นหนึ่งอีกครั้ง — ได้ริเริ่มโครงการก่อสร้างอันทะเยอทะยานมากมาย แต่ละโครงการล้วนมีคุณลักษณะโดดเด่นในตัวเอง เบอร์ลินถูกทำลายอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดหลายครั้งระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อาคารเก่าหลายหลังที่รอดพ้นจากการทิ้งระเบิดดังกล่าวได้ถูกรื้อถอนในคริสต์ทศวรรษที่ 1950 และ 1960 ทั้งในฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก การรื้อถอนดังกล่าวจำนวนมากริเริ่มโดยโครงการสถาปัตยกรรมระดับเทศบาล เพื่อสร้างย่านที่พักอาศัยหรือย่านธุรกิจและถนนสายหลัก ประวัติศาสตร์ที่ไม่มีใครเหมือนของเบอร์ลินได้ก่อร่างสถาปัตยกรรมและภูมิทัศน์ของเมืองแห่งนี้
ในฝั่งตะวันออก จะพบอาคาร "พลาทเทนเบา" (Plattenbau เป็นอาคารที่ส่วนต่าง ๆ ถูกสร้างสำเร็จจากที่อื่นและถูกขนมาประกอบ ณ ที่ก่อสร้าง) จำนวนมาก ซึ่งทำให้นึกถึงความทะเยอทะยานของโลกตะวันออก (Eastern Bloc) ที่จะสร้างบริเวณที่พักอาศัยที่สมบูรณ์แบบ ด้วยสัดส่วนคงที่ของร้านค้า สถานเลี้ยงเด็ก และโรงเรียน
ความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างฝั่งตะวันออกเดิมและฝั่งตะวันตกเดิมอีกอย่างก็คือการออกแบบตัวคนสีเขียวสีแดงในไฟจราจรที่ทางข้ามถนน (อัมเพิลแมนเชน Ampelmännchen ในภาษาเยอรมัน) แบบของฝั่งตะวันออกนั้นถูกคงเอาไว้ไม่เปลี่ยนแปลง ในระหว่างการเปลี่ยนสัญญาณจราจรทั่วเยอรมนีให้เป็นแบบเดียวกันหมดภายหลังการรวมประเทศ อัมเพิลแมนเชนแบบตะวันออกนั้นในปัจจุบันถูกใช้ในฝั่งตะวันตกของเมืองเช่นกัน
ภูมิอากาศ
กรุงเบอร์ลินมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีของเบอร์ลินอยู่ที่ 9.4 °C และมีระดับน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีที่ 578 มม. เดือนที่อุ่นที่สุดคือมิถุนายน กรกฎาคม และสิงหาคม โดยมีอุณหภูมิระหว่าง 16.7 ถึง 17.9 °C และหนาวที่สุดในเดือนธันวาคม มกราคม และกุมภาพันธ์ ระหว่าง −0.4 ถึง 1.2 °C พื้นที่สิ่งปลูกสร้างของเบอร์ลินนั้นสร้างสภาพอากาศประจำถิ่น (ไมโครไคลเมต) ความร้อนจะถูกกักเก็บไว้ในอาคารต่าง ๆ อุณหภูมิในเมืองอาจสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ อยู่ 4 °C
สถาปัตยกรรม
หอกระจายภาพเบอร์ลิน (Fernsehturm) ที่อเล็คซันเดอร์พลัทซ์ ในเขตมิทเทอ สูง 368 เมตร เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับสองในสหภาพยุโรป สร้างในปีค.ศ. 1969 สามารถมองเห็นหอนี้ได้จากเกือบทุกเขตศูนย์กลางของเมือง ในหอที่ระดับความสูง 204 เมตร มีชั้นสังเกตการณ์มุมสูงซึ่งสามารถชมทิวทัศน์ของเมืองได้ จากตรงนี้เป็นจุดเริ่มต้นของถนน คาร์ล มาร์กซ์ อัลลี (Karl-Marx-Allee) ซึ่งทอดตัวไปทางทิศตะวันออก ตามแนวถนนนี้เป็นอาคารที่อยู่อาศัยที่เตือนให้ระลึกอดีต อาคารเหล่านี้ออกแบบในแนวคลาสสิกสังคมนิยม (Socialist Classicism Style) ของยุคสตาลิน ติดกับพื้นที่หอกระจายภาพนั้นคืออาคารที่ว่าการเมือง มีชื่อว่า Rotes Rathaus (ที่ว่าการเมืองสีแดง) ซึ่งโดดเด่นด้วยสถาปัตยกรรมอิฐแดงของมัน ด้านหน้าของที่ว่าการเมืองมีน้ำพุเนปจูน (Neptunbrunnen) ซึ่งเป็นน้ำพุที่ประดับด้วยฉากจากตำนานเทพปกรณัม
อีสท์ไซด์แกลลอรี (East Side Gallery) เป็นนิทรรศการกลางแจ้งของงานศิลปะที่วาดลงไปโดยตรงบนส่วนสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ของกำแพงเบอร์ลิน มันเป็นหลักฐานของการแบ่งแยกเมืองในสมัยก่อนที่ยังหลงเหลืออยู่ชิ้นใหญ่ที่สุด มันเพิ่งจะบูรณะเสร็จเมื่อไม่นานมานี้
การปกครอง
เบอร์ลินเป็นเมืองหลวงของสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี และเป็นที่อยู่ของประธานาธิบดีแห่งเยอรมนี ซึ่งมีที่อาศัยอย่างเป็นทางการที่วัง Schloss Bellevue ตั้งแต่การรวมประเทศเยอรมนีเมื่อ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1990 เบอร์ลินก็กลายเป็นหนึ่งในสามนครรัฐ เคียงคู่กับ ฮัมบวร์ค และเบรเมิน, ในทั้งหมด 16 รัฐของเยอรมนี คณะมนตรีสหพันธ์ (Bundesrat) เป็นตัวแทนของรัฐสหพันธ์ (Bundesländer) ทั้งหลายของเยอรมนี และมีที่ตั้งที่อยู่ที่ทำเนียบแฮร์เริน (Herrenhaus) ซึ่งเคยเป็นสภาขุนนางปรัสเซียในอดีต แม้กระทรวงส่วนใหญ่จะตั้งอยู่ในเบอร์ลิน แต่บางส่วน รวมถึงกรมเล็ก ๆ ก็ตั้งอยู่ที่บอนน์ เมืองหลวงเก่าของเยอรมนีตะวันตก สหภาพยุโรปลงทุนในหลายโครงการภายในเมืองเบอร์ลิน โดยส่วนใหญ่แล้วแผนงานด้านสาธารณูปโภค การศึกษา และสังคม จะได้ทุนสนับสนุนร่วมจากงบประมาณจากกองทุนเพื่อความเชื่อมแน่นของอียู (EU Cohesion Fund)
งบประมาณรัฐประจำปีของเบอร์ลินในค.ศ. 2006 นั้นเกิน 20.5 พันล้านยูโร โดยมีงบขาดดุล 1.8 พันล้านยูโร สาเหตุใหญ่มาจากค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการรวมเมือง เบอร์ลินในฐานะรัฐเยอรมันมีหนี้สะสมมากกว่าเมืองใด ๆ ในเยอรมนี โดยมียอดประมาณการปัจจุบันอยู่ที่ 63 พันล้านยูโร ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549
เขตการปกครอง
ก่อนหน้าที่จะมีการปฏิรูปการปกครองของเบอร์ลินในค.ศ. 2001 เบอร์ลินเคยมี 23 เขต (Bezirke) แต่ปัจจุบันควบรวมเหลือ 12 เขต แต่ละเขตแบ่งเป็นแขวง (Ortsteil) ต่างๆตามย่านท้องถิ่นดั้งเดิม ในปัจจุบันเบอร์ลินมีแขวงทั้งหมด 95 แห่ง แต่ละแขวงประกอบด้วย "ชุมชน" (Kiez) จำนวนหนึ่งซึ่งเป็นย่านอยู่อาศัยเล็ก ๆ
เมืองพี่น้อง
เบอร์ลินรักษาความเป็นพันธมิตรอย่างเป็นทางการกับ 17 นคร การจับคู่เป็นเมืองแฝดกับเมืองอื่น ๆ นั้นเริ่มกับลอสแอนเจลิส ในค.ศ. 1967 พันธมิตรของเบอร์ลินตะวันออกนั้นถูกยกเลิกไปเมื่อครั้งรวมประเทศเยอรมนี และได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นบางส่วนในภายหลัง
ส่วนพันธมิตรของเบอร์ลินตะวันตกนั้นตั้งแด่เดิมถูกจำกัดให้อยู่ในระดับเทศบาล ระหว่างยุคสงครามเย็น พันธมิตรดังกล่าวได้สะท้อนถึงกลุ่มขั้วอำนาจ โดยเบอร์ลินตะวันตกจับมือกับเมืองหลวงในประเทศตะวันตก และเกือบจะทั้งหมดของเมืองเบอร์ลินตะวันออกจับคู่ด้วยจะเป็นเมืองจากกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอและพันธมิตร
เบอร์ลินมีแผนงานร่วมร่วมกับนครต่าง ๆ จำนวนมาก เช่น โคเปนเฮเกน เฮลซิงกิ โยฮันเนสเบิร์ก เซี่ยงไฮ้ โซล โซเฟีย ซิดนีย์ และเวียนนา เบอร์ลินเข้าร่วมในสมาคมนครนานาชาติต่าง ๆ เช่น สหพันธ์เมืองหลวงของสหภาพยุโรป (Union of the Capitals of the European Union) ยูโรซิตีส์ (Eurocities) เครือข่ายนครวัฒนธรรมยุโรป (Network of European Cities of Culture) เมโทรโพลิส (Metropolis), Summit Conference of the World's Major Cities, Conference of the World's Capital Cities.
สถิติประชากร
ณ กันยายน ค.ศ. 2006 เบอร์ลินมีผู้อยู่อาศัยที่ขึ้นทะเบียนจำนวน 3,402,312 คน ในพื้นที่ 891.82 ตร.กม. เขตพื้นที่มหานครเบอร์ลิน-บรันเดินบวร์คมีประชากรประมาณ 4.3 ล้านคน ในพื้นที่ 5,370 ตร.กม.
จากจำนวนผู้อยู่อาศัย 3.4 ล้านคน มี 463,723 คน (13.9%) ที่เป็นชาวต่างชาติ จาก 183 ประเทศ โดยกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดมาจากประเทศตุรกี 🇹🇷 (116,665), โปแลนด์ 🇵🇱 (42,889), เซอร์เบียและมอนเตเนโกร 🇷🇸 (24,337), รัสเซีย 🇷🇺 (14,065), อิตาลี 🇮🇹 (14,026), สหรัฐอเมริกา 🇺🇸 (12,735), 🇫🇷 ฝรั่งเศส (11,776), โครเอเชีย 🇭🇷 (11,378), เวียดนาม (11,513), บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา 🇧🇦 (10,463), กรีซ 🇬🇷 (10,102), สหราชอาณาจักร 🇬🇧 (9,396), ยูเครน 🇺🇦 (8,667), ออสเตรีย 🇦🇹 (8,409), สเปน 🇪🇸 (5,962), ไทย 🇹🇭 (5,876), จีน 🇨🇳 (5,620)
กลุ่มศาสนาที่ใหญ่ที่สุดคือ กลุ่มที่ไม่นับถือศาสนา 60%, โปรเตสแตนต์ (ส่วนใหญ่เป็นเยอรมันอีแวนเจลิก) 23% (757,000), โรมันคาทอลิก 9% (312,000), อิสลาม 6% (213,000), ยิว 0.4% (12,000)
เศรษฐกิจ
ใน พ.ศ. 2550, จีดีพีในรูปตัวเงินของนครรัฐเบอร์ลินมีอัตราเติบโต 1.8% (ขณะที่ทั้งประเทศเติบโต 2.5%) และมีมูลค่าทั้งหมด 81.7 ($114) พันล้านยูโร ระหว่างทศวรรษหลังสุดนี้เบอร์ลินมีการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญไปสู่เศรษฐกิจการบริการ ก่อนการรวมเยอรมนีและเบอร์ลินในค.ศ. 1990 นั้น เบอร์ลินตะวันตกได้รับเงินอุดหนุนก้อนใหญ่จากทางการเยอรมนีตะวันตก เพื่อชดเชยการที่ถูกตัดขาดทางภูมิศาสตร์ออกจากเยอรมนีตะวันตก เงินอุดหนุนเหล่านั้นจำนวนมากได้ถูกยกเลิกไปหลังค.ศ. 1990 ฐานอุตสาหกรรมของอดีตเบอร์ลินตะวันออกได้ลดลงอย่างมีนัยยะสำคัญในช่วงทศวรรษเดียว ทำให้นำไปสู่การเติบโตของจีดีพีที่หยุดนิ่ง และอัตราการว่างงานที่สูงจนกระทั่ง ค.ศ. 2005 หลังจากนั้นอัตราการว่างงานได้ค่อย ๆ ลดลงอย่างมั่นคง และถึงจุดที่ต่ำที่สุดในรอบ 13 ปี ที่ 13.6% ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 แต่ก็ยังคงสูงกว่าอัตราเฉลี่ยของประเทศเยอรมนีอยู่ (7.5% มิ.ย. 2551)
ในบรรดาบริษัทในรายการ Forbes Global 2000 และดัชนีตลาดหลักทรัพย์ DAX ของเยอรมนีนั้น, มีเพียง ซีเมนส์ (Siemens AG) และ ดอยท์เชอบาห์น (Deutsche Bahn) เท่านั้นที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเบอร์ลิน อย่างไรก็ตามบริษัทเยอรมันและนานาชาติจำนวนมากได้ตั้งแผนกหรือสำนักงานบริการระดับรองลงมาในเมืองดังกล่าว ในบรรดานายจ้าง 20 รายใหญ่สุด มีบริษัทรถไฟดอยท์เชอบาห์น (Deutsche Bahn AG), โรงพยาบาลชาริเต้ (Charité), ซีเมนส์, บริษัทขนส่งมวลชนท้องถิ่น เบเฟาเก (BVG), บริษัทผู้ให้บริการ Dussmann และกลุ่ม Piepenbrock Group. เดมเลอร์ (เจ้าของเมอร์เซเดส-เบนซ์) ผลิตรถยนต์ และบีเอ็มดับเบิลยูผลิตรถจักรยานยนต์ในเบอร์ลิน ไบเออร์เชริ่ง ฟาร์มา และ Berlin Chemie เป็นบริษัทเภสัชกรรมสำคัญที่มีสำนักงานใหญ่ในเบอร์ลิน
อุทยานวิทยาศาสตร์และธุรกิจใน Berlin-Adlershof เป็นหนึ่งใน 15 อุทยานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในโลก การวิจัยและพัฒนาได้นัยยะสำคัญทางเศรษฐกิจ และเบอร์ลินติดอันดับหนึ่งในสามเขตนวัตกรรมที่ก้าวหน้าที่สุดในสหภาพยุโรป
ภาคที่โตอย่างรวดเร็วคือ คมนาคม, วิทยาศาสตร์สุขภาพ, การเคลื่อนย้ายและบริการที่มีเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร, สื่อและดนตรี, โฆษณาและออกแบบ, บริการสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยีชีวภาพ, การขนส่ง, และวิศวกรรมการแพทย์ เบอร์ลินเป็นหนึ่งในนครการประชุมและแสดงสินค้าของโลก และเป็นบ้านของศูนย์ประชุมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป นั่นคือ Internationales Congress Centrum (ICC). นี่ช่วยเสริมภาคการท่องเที่ยวซึ่งมีโรงแรม 592 แห่ง 90,700 เตียง จำนวนเข้าพัก 17.3 ล้านคืน และแขกโรงแรม 7.5 ล้านคนในปี พ.ศ. 2550 เบอร์ลินได้สถาปนาตัวเองกลายเป็นเมืองที่มีผู้ไปท่องเที่ยวมากเป็นอันดับสามในสหภาพยุโรป.
สื่อ
เบอร์ลินเป็นบ้านของสถานีวิทยุโทรทัศน์จำนวนมาก ทั้งระดับนานาชาติ ระดับชาติ และระดับท้องถิ่น สำนักงานใหญ่ขององค์กรกระจายเสียงสาธารณะ RBB (Rundfunk Berlin-Brandenburg) ตั้งอยู่ที่นี่ เช่นเดียวกับสำนักงานใหญ่ของบริษัทกระจายเสียงเชิงพาณิชย์ เอ็มทีวียุโรป, VIVA, TVB, FAB, N24 และ Sat.1. องค์กรกระจายเสียงสาธารณะนานาชาติของเยอรมนี Deutsche Welle มีหน่วยผลิตรายการโทรทัศน์ในเบอร์ลิน นอกจากนี้ผู้กระจายเสียงระดับชาติเกือบทั้งหมดก็มีสตูดิโออยู่ในเมืองนี้
เบอร์ลินมีจำนวนหนังสือพิมพ์รายวันมากที่สุดในเยอรมนี โดยมีหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นขนาดบรอดชีตที่มียอดขายจำนวนมาก (Berliner Zeitung, Der Tagesspiegel), และแท็บลอยด์รายใหญ่สามหัว รวมถึงหนังสือพิมพ์รายวันระดับชาติในขนาดต่าง ๆ ซึ่งแต่ละหัวก็มีความสัมพันธ์ทางการเมืองที่แตกต่างกัน เช่น Die Welt, Junge Welt, Neues Deutschland และ Die Tageszeitung
เบอร์ลินเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของอุตสาหกรรมภาพยนตร์เยอรมันและยุโรป มันเป็นบ้านของบริษัทผลิตรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์มากกว่าหนึ่งพันบริษัท, โรงภาพยนตร์ 270 โรง, และมีภาพยนตร์ที่ผลิตระดับชาติและร่วมผลิตระดับนานาชาติ 300 เรื่องถ่ายทำในบริเวณเบอร์ลินทุกปี กลุ่มสตูดิโอบาเบลสแบร์คและบริษัทสร้างภาพยนตร์ Universum Film AG นั้นตั้งอยู่ในเมืองพ็อทซ์ดัมติดกับเบอร์ลิน เบอร์ลินยังเป็นที่ตั้งของยูโรเปียนฟิล์มอะคาเดมีและเยอรมันฟิล์มอะคาเดมี และเป็นเจ้าภาพงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลินประจำปี
การศึกษา
เขตเมืองหลวงเบอร์ลิน-บรันเดินบวร์คเป็นหนึ่งในศูนย์กลางอุดมศึกษาและการวิจัยที่โดดเด่นที่สุดของสหภาพยุโรป เบอร์ลินมีมหาวิทยาลัยสี่แห่ง และวิทยาลัยเอกชน วิทยาลัยอาชีพ และวิทยาลัยเทคนิค (Fachhochschule) อีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งเสนอสาขาวิชาที่หลากหลายให้กับนักศึกษา นักศึกษาประมาณ 130,000 คนเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัย และวิทยาลัยอาชีพหรือวิทยาลัยเทคนิค มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดสามแห่ง มีจำนวนนักศึกษารวมประมาณ 100,000 คน มหาวิทยาลัยเหล่านี้ได้แก่ มหาวิทยาลัยเสรีแห่งเบอร์ลิน (Freie Universität Berlin) (35,000 คน) มหาวิทยาลัยฮุมโบลด์ทแห่งเบอร์ลิน (35,000) และ มหาวิทยาลัยเทคนิคแห่งเบอร์ลิน (30,000) ส่วนมหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน มีนักศึกษาราว 4,300 คน
เบอร์ลินมีจำนวนสถาบันวิจัยหนาแน่น เช่นสถาบันวิจัยในเครือ สมาคมเฟราน์โฮเฟอร์ และ สมาคมมัคส์พลังค์ ซึ่งเป็นอิสระจากมหาวิทยาลัยที่สังกัด หรือเพียงเชื่อมกันอย่างหลวม ๆ เท่านั้น ในเมืองมีนักวิทยาศาสตร์จำนวนทั้งหมด 62,000 คน ทำงานในด้านวิจัยและพัฒนา
นอกจากห้องสมุดของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ แล้ว เบอร์ลินยังมีหอสมุดรัฐ ชตัตบิบลิโอเทค ซู แบร์ลิน (Staatsbibliothek zu Berlin) ซึ่งเป็นห้องสมุดวิจัยที่สำคัญ หอสมุดนี้มีที่ตั้งหลักสองแห่ง: หนึ่งแห่งใกล้กับพ็อทซ์ดาเมอร์พลัทซ์ บนถนนพ็อทซ์ดาเมอร์ชตรัสเซอร์ และอีกแห่งบนถนนอุนเทอร์ เดน ลินเดน ในเมืองมีห้องสมุดสาธารณะทั้งหมด 108 แห่ง
เบอร์ลินมีโรงเรียน 878 แห่ง สอนนักเรียน 340,658 คน ใน 13,727 ชั้นเรียน และมี 56,787 ผู้รับการฝึกงานในภาคธุรกิจและภาคอื่น ๆ เมืองมีแผนการศึกษาขั้นพื้นฐานหกปี หลังจากจบการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้ว นักเรียนจะเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนมัธยมหนึ่งในสี่ประเภทต่ออีกหกปี ประเภทของโรงเรียนเหล่านี้ได้แก่ ฮัปชูเลอ (Hauptschule), เรอาลชูเลอ (Realschule), กึมนาซิอุม (Gymnasium), หรือ เกซามชูเลอ (Gesamtschule) เบอร์ลินมีแผนการศึกษาสองภาษาที่ไม่เหมือนใครบรรจุอยู่ในโรงเรียน "ออยโรปาชูเลอ" (Europaschule) ในโรงเรียนเหล่านี้นักเรียนจะเรียนในหลักสูตรที่สอนเป็นภาษาเยอรมันและภาษาต่างชาติ ซึ่งสามารถเลือกได้จาก 9 ภาษาหลักของยุโรป ในโรงเรียน 29 แห่งซึ่งกระจายอยู่ในเกือบทุกเขตเทศบาล
วัฒนธรรม
เบอร์ลินมีชื่อเสียงเรื่องสถาบันด้านวัฒนธรรมที่มีเป็นจำนวนมากมาย ซึ่งหลายแห่งมีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เบอร์ลินมีสภาพแวดล้อมศิลปะที่หลากหลายมาก มีหอศิลป์หลายร้อยแห่ง ทุกปีจะมีการจัดงาน Art Forum งานแสดงศิลปะนานาชาติ ซึ่งเน้นที่ศิลปะร่วมสมัย ศิลปินเยอรมันและนานาชาติรุ่นใหม่ยังคงย้ายเข้ามาอาศัยในเมืองนี้ และเบอร์ลินก็ได้เป็นที่ยอมรับว่าเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมป๊อปและ youth cutlure ของยุโรป สัญญาณหลายอย่างของการขยายตัวนี้มาจากการประกาศใน พ.ศ. 2546 ว่างาน Popkomm งานชุมนุมอุตสาหกรรมดนตรีที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปจะย้ายไปจัดที่เบอร์ลิน, หลังจากจัดที่โคโลญมาเป็นเวลา 15 ปี หลังจากนั้นไม่นาน ยูนิเวอร์แซลมิวสิกกรุ๊ป และ MTV ก็ตัดสินใจย้ายสำนักงานใหญ่ประจำยุโรปและสตูดิโอหลักของตนมายังริมฝั่งแม่น้ำชเปรในย่านฟรีดริชชายน์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2548 เบอร์ลินได้ขึ้นบัญชีเมืองแห่งการออกแบบ (City of Design) ของยูเนสโก
ชีวิตกลางคืนและเทศกาล
เบอร์ลินมีชีวิตกลางคืนที่หลากหลายและมีสีสันมากที่สุดแห่งหนึ่งในยุโรป หลังจากกำแพงเบอร์ลินล่มสลายลงในค.ศ. 1989 อาคารจำนวนมากในเขตมิทเทอ (Mitte) อดีตใจกลางเมืองของเบอร์ลินตะวันออก ได้ถูกซ่อมแซมใหม่ อาคารจำนวนมากไม่เคยถูกรื้อสร้างใหม่เลยนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง อาคารเหล่านี้ถูกจับจองอย่างผิดกฎหมายโดยกลุ่มคนหนุ่มสาว และกลายเป็นแหล่งชุมนุมบ่มเพาะวัฒนธรรมใต้ดินและวัฒนธรรมต่อต้าน (counter-culture) สารพัดรูปแบบ ย่านมิทเท่อเป็นที่ตั้งของไนท์คลับจำนวนมาก รวมถึงคุนสท์เฮาส์ทาเชเลส (Kunst Haus Tacheles), คลับเทคโนอย่าง Tresor, WMF, Ufo, E-Werk, และที่มีชื่อเสียงในทางไม่ดีคือ Kitkatclub กับ Berghain คลับ Linientreu ใกล้กับโบสถ์ไกเซอร์-วิลเฮล์ม (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche หรือที่ชาวไทยในเบอร์ลินนิยมเรียกว่า "โบสถ์หัก") นั้นโด่งดังในเรื่องดนตรีเทคโนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ดิสโกเธค LaBelle ในฟริเดเนา (Friedenau) ที่ครั้งหนึ่งเป็นที่ที่ทหารอเมริกันชอบไปเที่ยว มีชื่อเสียงโด่งดังจากเหตุการณ์วางระเบิดก่อการร้ายในค.ศ. 1986
ร้าน SO36 ในครอยซ์แบร์ค (Kreuzberg) ที่เดิมเน้นดนตรีพังก์เป็นส่วนใหญ่ ก็ได้กลายมาเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับการเต้นรำและสังสรรค์ทุกรูปแบบ ร้าน SOUND ที่เคยตั้งอยู่ที่เทียร์การ์เทนช่วง ค.ศ. 1971 - 1988 และปัจจุบันอยู่ที่ชาร์ล็อทเทินบวร์ค (Charlottenburg) ได้รับชื่อเสียงในทางไม่ดีในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 ด้วยมันเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ใช้เฮโรอีนและยาเสพติดชนิดอื่น ๆ ดังที่กล่าวไว้ในหนังสือ Wir Kinder vom Bahnhof Zoo ของ Christiane F.
งานเฉลิมฉลอง คาร์นิวาลแดร์คูลทัวเรน (Karneval der Kulturen - งานเฉลิมฉลองวัฒนธรรม) - ขบวนแห่บนถนนของนานาชาติพันธุ์ จัดขึ้นทุกปี ในช่วงสุดสัปดาห์เทศกาลสมโภชพระจิตเจ้า (50 วันหลังวันอาทิตย์อีสเตอร์) และ คริสโตเฟอร์สตรีทเดย์ - ไพรด์พาเรดของเกย์-เลสเบี้ยนที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปตอนกลาง ได้รับการสนับสนุนอย่างเปิดเผยจากรัฐบาลเมือง เบอร์ลินยังเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับงานเฉลิมฉลองดนตรีเทคโน เลิฟพาเหรด (Love Parade) และเทศกาลทางวัฒนธรรม แบร์ลีเนอร์เฟสสปีล (Berliner Festspiele) ซึ่งมีเทศกาลแจ๊ส แจ๊สเฟส แบร์ลีน (JazzFest Berlin) เป็นส่วนหนึ่ง
พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์
เบอร์ลินเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ 153 แห่ง กลุ่มพิพิธภัณฑ์บนเกาะพิพิธภัณฑ์นั้น เป็นมรดกโลกของยูเนสโก ตั้งอยู่ทางส่วนเหนือของเกาะชเปร ระหว่างแม่น้ำชเปรและ Kupfergraben ตั้งแต่ ค.ศ. 1841 อย่างเร็วที่สุด มันถูกกำหนดให้เป็น "เขตที่อุทิศให้กับศิลปะและวัตถุโบราณ" โดยพระราชกฤษฎีกา
กีฬา
เบอร์ลินเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 และเป็นเมืองเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2006 นัดชิงชนะเลิศ โดยแข่งที่สนามโอลึมพีอาชตาดีอ็อน (เบอร์ลิน)
เมืองมีสโมสรฟุตบอลหลายสโมสร สโมสรที่ใหญ่ที่สุดคือ แฮร์ธา เบอร์ลิน ซึ่งปัจจุบัน (ฤดูกาล 2006-7) เล่นในลีกบุนเดิสลีกา
สาธารณูปโภค
เบอร์ลินได้พัฒนาระบบคมนาคมและระบบจ่ายพลังงานที่ซับซ้อนตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากสงคราม เบอร์ลินตะวันตกถูกตัดขาดออกจากดินแดนโดยรอบ และจำเป็นต้องพัฒนาระบบสาธารณูปโภคของตนเอง ในระหว่างนั้นเอง รัฐบาลของเยอรมนีตะวันออกก็ได้ก่อสร้างทางรถไฟและทางหลวงเพื่อให้การจราจรอ้อมเบอร์ลินตะวันตกไปได้ การกลับมารวมกันของเบอร์ลินตะวันออกและตะวันตก ได้นำไปสู่การรวมกันของระบบคมนาคมและระบบจ่ายพลังงานของเบอร์ลินเข้ากับระบบของเขตรอบ ๆ อีกครั้ง เบอร์ลินมีสะพาน 979 แห่ง มีถนนยาวรวมกันทั้งหมด 5,334 กม. ในจำนวนนี้เป็นทางหลวง 66 กม. ในค.ศ. 2004 มียานพาหนะจดทะเบียนในเมืองจำนวน 1.428 ล้านคัน ซึ่งรวมถึงแท็กซี่ 6,800 คน สายรถไฟระยะไกลเชื่อมเบอร์ลินกับเมืองใหญ่ทุกเมืองในเยอรมนีและกับหลายเมืองในประเทศเพื่อนบ้าน สายรถไฟท้องถิ่นเชื่อมเมืองกับบริเวณบรันเดินบวร์คและเยอรมนีตะวันออก
การคมนาคม
ระบบขนส่งมวลชนภายในเบอร์ลิน ประกอบด้วย เอส-บาห์น (S-Bahn รถไฟเขตเมือง) ซึ่งดำเนินการโดย บริษัทเอส-บาห์น เบอร์ลิน (S-Bahn Berlin GmbH) และ รถไฟใต้ดิน (U-Bahn), รถราง (Straßenbahn), รถเมล์, และเรือข้ามฟาก ซึ่งดำเนินการโดย บริษัทระบบขนส่งเบอร์ลิน หรือ เบเฟาเก (Berliner Verkehrsbetriebe - BVG) เอส-บาห์นนั้นโดยส่วนใหญ่วิ่งอยู่เหนือดิน ส่วนอู-บาห์นส่วนใหญ่จะอยู่ใต้ดิน สตาสเซ่นบาห์น หรือ รถราง นั้นเกือบทั้งหมดจะวิ่งอยู่ในเขตตะวันออกของเมือง รถเมล์ให้บริการเชื่อมเขตรอบนอกเข้ากับใจกลางเมือง และเชื่อมกับเอส-บาห์นและอู-บาห์น ขนส่งมวลชนแทบทุกชนิด ยกเว้นเรือข้ามฟากบางสาย ใช้ตั๋วโดยสารร่วมกันได้ โดยปกติแล้วผู้โดยสารไม่จำเป็นต้องแสดงหรือตอกตั๋ว ยกเว้นบนรถเมล์ - อย่างไรก็ตาม จะมีพนักงานนอกเครื่องแบบคอยสุ่มตรวจเป็นประจำ โดยจะขึ้นมาในห้องโดยสารแล้วเรียกขอดูตั๋วจากผู้โดยสารทุกคน ใครก็ตามที่ไม่มีตั๋วที่ถูกต้อง จะถูกปรับเป็นเงิน 40 ยูโร
แต่เดิม เบอร์ลินมีท่าอากาศยานที่รองรับการสัญจรทางอากาศทั้งสิ้นสามแห่ง ได้แก่: ท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ (Tempelhof) – ตั้งอยู่ในเขตตัวเมืองทางใต้, ท่าอากาศยานเบอร์ลินเทเกิล (Tegel) – ตั้งอยู่ชานเมืองทางตะวันตกเฉียง และท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ (Schönefeld) – ตั้งอยู่นอกเมืองทางใต้ อย่างไรก็ตามหลังการเปิดบริการของท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค ท่าอากาศยานทั้งสามแห่งได้เลิกให้บริการเชิงพาณิชย์แล้วในปัจจุบัน
กลุ่มดาวตาข่าย
กลุ่มดาวตาข่าย เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ ตั้งชื่อโดยนิโกลา-ลุย เดอ ลากาย ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตาข่ายในที่นี้ หมายถึงตาข่ายในกล้องสำหรับวัดตำแหน่งดาว
เฉลิมศักดิ์ แก้วสุขแท้
เฉลิมศักดิ์ แก้วสุขแท้ หรือ เอ็ม (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 — ) ชาวนครปฐม เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ตำแหน่งแบ็คซ้าย ปัจจุบันเล่นให้กับปลวกแดง ยูไนเต็ด ในไทยลีก 3
ประวัติ
เฉลิมศักดิ์ แก้วสุขแท้ เป็นชาวจังหวัดนครปฐม โดยได้เรียนจบจากโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัยและเรียนต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเรียนฟุตบอลจากนครปฐมเอฟซีอคาเดมี่ และเป็นนักเตะดาวรุ่งของมหาวิทยาลัยอีกด้วย และได้ไปสมัครคัดตัวเป็นนักฟุตบอลที่ สโมสรฟุตบอลนครปฐม เอฟซี ในตำแหน่งกองหลัง โดยมีส่วนช่วยทำประตูให้ทีมอยู่หลายประตู ต่อมาได้ย้ายมาอยู่ที่ สโมสรฟุตบอลบีอีซี เทโรศาสน ในตำแหน่งกองหลัง, มิดฟิลด์ และถูกยืมตัวไปที่สโมสรฟุตบอลบีบีซียู และได้ถูกซี้อตัวไปที่สโมสรฟุตบอลจังหวัดชัยนาท และก็ในที่สุดได้ย้ายมาอยู่ที่สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดหลังจากหมดสัญญาจากสโมสรเดิมคือชัยนาท เอฟซี มาอยู่ที่ทีมบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองหลังเช่นเดิม สวมเสื้อเบอร์ 29  และทำประตูแรกในทีมในนัดที่ บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ชนะ หาดใหญ่ เอฟซี ในศึกโตโยต้าลีกคัพ รอบ 38 ทีมสุดท้าย ไป 1 ประตูและเป็นประตูชัยให้บุรีรัมย์ ชนะไปได้
พระเจ้าคยองแค
พระเจ้าคยองแค เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าซินด็อกกับพระมเหสีอึยซองและเป็นพระอนุชาของพระเจ้าคยองมยอง พระองค์ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์เนื่องจากพระเจ้าคยองมยองไม่มีรัชทายาทสืบราชบัลลังก์
พระเจ้าคยองแคเสด็จขึ้นครองราชบัลลังก์ท่ามกลางการสู้รบของสามอาณาจักรคือ อาณาจักรซิลลา อาณาจักรฮูแพกเจและอาณาจักรแทบงรัชสมัยของพระองค์ พระเจ้าคยอน ฮวอน นำทัพเข้ายึดภาคใต้ของ อาณาจักรซิลลาได้สำเร็จทำให้พระเจ้าคยองแคไม่สามารถบริหารราชกิจได้เกิดความวุ่นวายทั่วอาณาจักร
ในปี ค.ศ. 927 กองทัพของพระเจ้าคยอน ฮวอน แห่งอาณาจักรฮูแพกเจได้ทำการโจมตีเมืองคยองจูซึ่งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรซิลลาและในเวลาไม่นานก็สามารถยึดพระราชวังเมืองคยองจูและอาณาจักรซิลลาได้สำเร็จ พระเจ้าคยอน ฮวอน ให้พระเจ้าคยองแคมาพบที่ตำหนักโพซอกจอง โดยมีรับสั่งให้พระเจ้าคยองแคยอมจำนนต่ออาณาจักรฮูแพกเจโดยให้เป็นเมืองขึ้น แต่พระเจ้าคยองแคปลิดชีพพระองค์เองแทนที่จะยอมแพ้ต่อพระเจ้าคยอน ฮวอน พระเจ้าคยอน ฮวอนได้แต่งตั้งพระเจ้าคยองซุนขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่แห่งซิลลา และกลับไปยังเมืองจอลลาเมืองหลวงของอาณาจักรฮูแพกเจ
927
อเมริกันกราฟฟิติ
อเมริกันกราฟฟิติ (American Graffiti; ชื่อไทย: วัยกระเตาะ) เป็นผลงานภาพยนตร์ดรามา-ตลกที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2516 ผลงานกำกับลำดับที่สองของจอร์จ ลูคัส ต่อจาก THX 1138 อำนวยการสร้างโดยฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเด็กวัยรุ่นอเมริกันยุคเบบี้บูม หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงทศวรรษ 1960 ที่นิยมฟังเพลงร็อกแอนด์โรล
ภาพยนตร์เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในหนึ่งวัน เกี่ยวกับเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งในเมืองโมเดสโต แคลิฟอร์เนีย ที่เพิ่งจบชั้นไฮสกูล และใช้ชีวิตวันแรกหลังเรียนจบออกเที่ยวเตร่ ขับรถเที่ยวเล่น ก่อนจะแยกย้ายจากกันในวันรุ่งขึ้น บางคนจะเดินทางไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา คนหนึ่งจะเดินทางไปรบในสงครามเวียดนาม ส่วนที่เหลือยังคงใช้ชีวิตอยู่ในเมือง
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และได้รับการบรรจุชื่อเป็นภาพยนตร์ที่ต้องอนุรักษ์ใน National Film Registry โดยหอสมุดรัฐสภาอเมริกัน ในปี พ.ศ. 2538
เนื้อเรื่องในภาพยนตร์เกิดขึ้นที่เมืองโมเดสโต แคลิฟอร์เนีย บ้านเกิดของลูคัส ตามแผนการภาพยนตร์จะถ่ายทำที่เมืองซานราฟาเอล แคลิฟอร์เนีย แต่ประสบความยุ่งยาก ไม่ได้รับความร่วมมือจากเทศบาลเมือง ภาพยนตร์จึงย้ายไปถ่ายทำที่เมืองเพทาลูมา แคลิฟอร์เนีย แทน  ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. โดยใช้ฟิล์มเพียงครึ่งเดียวเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย ทำให้ได้ภาพมีลักษณะคล้ายกับถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. เหมือนกับภาพยนตร์สารคดี
การตัดต่อภาพยนตร์ฉบับร่าง โดยเวอร์นา ฟิลด์ ที่เคยตัดต่อ Sugarland Express (1974) ของสตีเวน สปีลเบิร์ก ตามคำขอของผู้บริหารยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ ภาพยนตร์ได้รับการตัดต่อเพิ่มเติมโดยมาร์เซีย ลูคัส ภรรยาของจอร์จ โดยยึดตามบทภาพยนตร์ดั้งเดิม ที่ให้ 4 ตัวละครหลักของเรื่อง คือ เคิร์ท สตีฟ จอห์น และโท้ด มักปรากฏตัวอยู่ในฉากเดียวกันเสมอ
ระดับขั้น
ในคณิตศาสตร์สาขาทฤษฎีกราฟ ระดับขั้น (degree) ของ จุดยอด v ใน กราฟ เป็นจำนวนของ เส้นเชื่อม ซึ่งต่อกับจุดยอด v (สำหรับเส้นเชื่อมที่เป็นห่วง ให้นับ 2 ครั้ง) ดีกรีของจุดยอด v เขียนแทนในทางคณิตศาสตร์ว่า \deg(v). ดีกรีสูงสุดของกราฟ G เขียนแทนด้วย Δ(G) และดีกรีต่ำสุดของกราฟเขียนแทนด้วย δ(G)
กราฟไม่ระบุทิศทาง
ระดับขั้นของจุดยอดในกราฟไม่ระบุทิศทาง คือ จำนวนเส้นเชื่อมที่ต่อกับจุดยอดนั้น ซึ่งถ้าเป็นเส้นเชื่อมที่เป็นวงวน (loop) จะต้องนับซ้ำสองครั้ง เพราะว่าเส้นเชื่อมมีจุดยอดปลาย 2 จุด ซึ่งจุดยอดปลายแต่ละจุดจะเพิ่มระดับขั้นให้กับจุดยอด
กราฟในรูปทางขวามีระดับขั้นดังนี้
กราฟระบุทิศทาง
เส้นเชื่อมในกราฟระบุทิศทาง จะประกอบด้วยจุดยอดปลาย 2 ประเภทคือ หัว (จุดยอดปลายที่มีลูกศร) และ หาง ระดับขั้นเข้า คือ ผลบวกของจำนวนหัวที่ชี้เข้ามา และ ระดับขั้นออก คือ ผลบวกของจำนวนหางที่ชี้เข้ามา
ระดับขั้นเข้าเขียนแทนด้วย \deg^+(v) และระดับขั้นออกเขียนแทนด้วย \deg^-(v)
กราฟในรูปทางขวามีระดับขั้นดังนี้
ทฤษฎีการจับมือ
ทฤษฎีบทกล่าวไว้ว่า กำหนดกราฟ G=(V, E)
จากทฤษฎีบทนี้ทำให้กล่าวได้ว่า สำหรับกราฟใดๆ จำนวนของจุดยอดที่มีดีกรีคี่จะมีเป็นจำนวนคู่เสมอ ทฤษฎีบทนี้รู้จักในอีกชื่อว่า ทฤษฎีการจับมือ. ชื่อนี้มาจากปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่ว่าให้พิสูจน์ว่าในกลุ่มของผู้คนนั้น ผู้ที่จับมือกับคนอื่นเป็นจำนวนคี่ครั้งจะมีอยู่เป็นจำนวนคู่คนเสมอ
พยากรณ์โรค
พยากรณ์โรค (prognosis) เป็นศัพท์ทางการแพทย์หมายถึงการอธิบายผลที่น่าจะเกิดขึ้นของโรค มีความแม่นยำมากเมื่อใช้กับประชากรขนาดใหญ่ เช่น อาจกล่าวว่า "ผู้ป่วยช็อกเหตุพิษติดเชื้อ 45% จะเสียชีวิตใน 28 วัน" ได้โดยมั่นใจ เพราะงานวิจัยได้ศึกษามาแล้วว่าผู้ป่วยจำนวนเท่านี้เสียชีวิตจริง อย่างไรก็ดีเป็นการยากกว่ามากที่จะนำพยากรณ์โรคเช่นนี้มาใช้กับผู้ป่วยคนหนึ่ง ๆ โดยยังต้องการข้อมูลอื่น ๆ อีกมาก เพื่อจะหาว่าผู้ป่วยรายนี้อยู่ในกลุ่ม 45% ที่จะเสียชีวิต หรือ 55% ที่จะรอดชีวิต พยากรณ์โรคที่สมบูรณ์นั้นควรประกอบไปด้วยเวลา ความสามารถในการประกอบกิจวัตร และรายละเอียดของการดำเนินโรค เช่น แย่ลงเรื่อย ๆ มีอาการรุนแรงเป็นครั้ง ๆ หรือมีอาการรุนแรงเฉียบพลันไม่สามารถพยากรณ์ได้ เป็นต้น
การปลดปล่อยนักบุญเปโตร (ราฟาเอล)
ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล
การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์ (ภาษาอังกฤษ: Deliverance of Saint Peter) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี ค.ศ. 1514 ที่เป็นส่วนหนึ่งของสัญญาการวาดภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน “การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์” เป็นงานจิตรกรรมฝาผนังส่วนหนึ่งของห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์” ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเอลิโอโดโร” (Stanza di Eliodoro) ที่ตั้งชื่อตามภาพเขียน “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด” ภาพแบ่งเป็นสามตอนแสดงการปลดปล่อยของนักบุญปีเตอร์จากคุกของเฮรอดโดยเทวดาที่บรรยายในกิจการ 12
กรุงเทพมหานครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2557''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 กำหนดให้มีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 33 เขตเลือกตั้ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
การเลือกตั้งดำเนินไปท่ามกลางการแทรกแซงและต่อต้านของกลุ่ม กปปส. สุเทพ เทือกสุบรรณและผู้ชุมนุม ได้ปฏิบัติการปิดล้อมหน่วยเลือกตั้ง 50 หน่วยทั่วกรุงเทพฯ ประกอบด้วย หน่วยเลือกตั้งเขตคลองสามวา เขตบางกะปิ เขตสวนหลวง เขตบางพลัด เขตบางบอน เขตจตุจักร และเขตสาทร กระทบต่อประชาชนผู้ไปรอใช้สิทธิเลือกตั้งหมายหมื่นคนจนเกิดเหตุการณ์กระทบกระทั่งกันในบางพื้นที่
ผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการ ปรากฏว่า มีผู้มาใช้สิทธิเลือกตั้ง 1,133,296 คน คิดเป็น 25.94% บัตรดี 775,821 ใบ คิดเป็น 68.46% บัตรเสีย 90,923 ใบ คิดเป็น 8.02% ไม่ประสงค์ลงคะแนน 266,552 ใบ คิดเป็น 23.52% อย่างไรก็ตาม ในเดือนมีนาคม 2557 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำพิพากษาเพิกถอนการเลือกตั้ง ทำให้ผลการเลือกตั้งครั้งนี้กลายเป็นโมฆะ
212 มีเดีย
212 มีเดีย (212 Medea) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
ผีเสื้อหนอนใบกระท้อน
ผีเสื้อหนอนใบกระท้อน หรือ ผีเสื้อยักษ์ (Atlas moth; ) เป็นผีเสื้อที่อยู่ในวงศ์ Saturniidae จัดเป็นผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ ระยะที่เป็นตัวหนอนกินใบกระท้อน, ฝรั่ง, ขนุน และใบดาหลา ตัวเมียวางไข่บนใบพืชอาหาร
ลักษณะ
ลักษณะไข่กลมสีน้ำตาล ขนาดประมาณเท่าเมล็ดถั่วเขียว ระยะฟักไข่ประมาณ 7 วัน เมื่อเป็นตัวหนอนมีปุ่มหนามทั่วตัว ลอกคราบ 5 ครั้ง หนอนวัยที่ 1 ขณะฟักออกจากไข่ ตัวยาวประมาณ 1 เซนติเมตร หนอนวัยที่ 5 ขนาดตัวยาวประมาณ 6 เซนติเมตร ระยะเวลาที่เป็นตัวหนอนประมาณ 1 เดือน ก่อนเตรียมตัวเข้าดักแด้ โดยการถักรังไหมสีน้ำตาลขนาด 3x6 เซนติเมตร หนอนลอกคราบเป็นดักแด้อยู่ในรังไหม ระยะดักแด้ 1-6 เดือน และลอกออกเป็นตัวเต็มวัยประมาณช่วงเดือนกรกฎาคมไปจนถึงปลายปีและถึงต้นปีถัดไป
และเมื่อยังเป็นดักแด้อยู่นั้น จะมีขนาดใหญ่มากจนกระทั่งในไต้หวันได้มีการนำไปทำเป็นกระเป๋า
เมื่อโตเต็มวัย มีความยาวจากปลายปีกข้างหนึ่งไปถึงข้างหนึ่งได้ประมาณ 1 ฟุต ลำตัวยาว 4-5 เซนติเมตร กว้าง 1.5-2 เซนติเมตร ลำตัวและอกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลแดง ปีกสีน้ำตาลแดงหรือสีน้ำตาลส้มมีลวดลายโดยเฉพาะบริเวณเกือบกึ่งกลางปีก มีลักษณะบางใสรูปคล้ายใบโพ ซึ่งสามารถมองเห็นทะลุได้ซึ่งไม่ทราบถึงสาเหตุถึงการมี แต่มีการสันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับหลอกล่อสัตว์นักล่า ซึ่งอายุในการเป็นตัวเต็มวัยจะมีมีเพียงสั้น ๆ ราว 1-2 สัปดาห์เท่านั้น เนื่องจากมีปากที่กินอาหารไม่ได้ จึงใช้พลังงานจากที่สะสมไว้เมื่อครั้งเป็นหนอน ซึ่งตัวเต็มวัยของผีเสื้อหนอนใบกระท้อนจึงทำเพียงปล่อยฟีโรโมนเพื่อการผสมพันธุ์ วางไข่ และตายลงเท่านั้น
ในประเทศไทย
ในประเทศไทยได้กลายเป็นข่าวฮือฮาขึ้นมาในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ที่อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่อมีชายคนหนึ่งพบผีเสื้อชนิดนี้มาเกาะกินใบของต้นขนุนหน้าบ้าน ด้วยลำตัวที่มีขนาดใหญ่ ชาวบ้านจึงเชื่อกันว่าเป็นผีเสื้อที่หายาก ใกล้สูญพันธุ์ ซึ่งในความจริงแล้วผีเสื้อชนิดนี้ไม่ได้เป็นผีเสื้อที่หายากแต่ประการใด
ประเทศคอซอวอในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศคอซอวอ จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคอซอวอเป็นตัวแทนประเทศคอซอวอในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
การป้อนกลับเชิงลบ
การป้อนกลับเชิงลบ คือการที่ความต่างระหว่างค่าจริงกับค่าอ้างอิงของระบบ ไปส่งผลให้ความต่างนั้นลดขนาดลง การเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่ทำให้ค่าจริงเคลื่อนออกจากค่าอ้างอิงจะถูกควบคุม ระบบที่มีดัชนีการป้อนกลับทางลบสูงมีแนวโน้มจะมีความเสถียรมาก
ประเทศคอซอวอในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
การป้อนกลับเชิงลบ
วิศวกรรมเครื่องกล
ใน คริสต์ศตวรรษที่ 16 ได้มีการประดิษฐ์ลูกเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง (centrifugal governor) ซึ่งถูกนำไปใช้โดยเจมส์ วัตต์เพื่อใช้ในการควบคุมปริมาณไอน้ำสู่เครื่องจักรไอน้ำเพื่อนำไปควบคุมความเร็วของเครื่องจักรอีกทีหนึ่ง โดยมีหลักการทำงานดังภาพ
ระบบควบคุม
ตัวอย่างการใช้งานในการควบคุมระบบที่มักพบเห็นอย่างแพร่หลายได้แก่ เทอร์มอสแตต (thermostat) เพส-ล็อก ลูป (phase-locked loop) การควบคุมฮอร์โมน (hormonal regulation) และการควบคุมอุณหภูมิในสัตว์
ตัวอย่างการใช้งานอย่างง่ายที่ใช้เทอร์มอสแตตนั้น มีหลักการทำงาน ดังนี้คือ เมื่ออุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นเกินจากที่กำหนดไว้ เทอร์มอสแตตจะทำการปิดเครื่องทำความร้อน ซึ่งจะทำให้อุณหภูมิห้องลดลง แต่เมื่ออุณหภูมิห้องลดลงจึงถึงระดับหนึ่ง เทอร์มอสแตตจะทำการเปิดระบบทำความร้อนอีกครั้ง ซึ่งหากขอบเขตของอุณหภูมิที่ตั้งค่าไว้ให้เทอร์มอสแตตทำการเปิดและปิดใกล้เคียงกันแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้คืออุณหภูมิห้องโดยรวมจะค่อนข้างคงที่ ในทางกลับกันหลักการทำงานเช่นนี้ก็ถูกนำไปใช้ในระบบทำความเย็น อย่างเช่น เครื่องปรับอากาศ ตู้เย็น และห้องแช่เย็น
ชีววิทยาและเคมี
การควบคุมการหลั่งฮอร์โมนส่วนใหญ่ใช้กลไกการป้อนกลับทางลบมาควบคุม เช่น ต่อม X หลั่งฮอร์โมน X ไปกระตุ้นเนื้อเยื่อเป้าหมายให้สร้างสาร Y เมื่อสาร Y มีระดับสูงกว่าที่ควร ต่อม X จะ "รับรู้" ว่าทำงานมากเกินไป และลดการสร้างฮอร์โมน X ลง เป็นต้น
หม่อมหลวงอภิมงคล โสณกุล
หม่อมหลวงอภิมงคล โสณกุล (เกิด 30 เมษายน พ.ศ. 2521) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร และรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
หม่อมหลวงอภิมงคล มีชื่อเล่นว่า "คุณภิ" เป็นบุตรของหม่อมราชวงศ์จัตุมงคล โสณกุล อดีตผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน กับคุณหญิงบูลย์วิภา โสณกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ทองไข่มุกข์)
หม่อมหลวงอภิมงคลเคยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่วิเคราะห์นโยบายและแผน 6 ว. สำนักงานนโยบายและแผนพลังงาน กระทรวงพลังงาน และเคยได้รับการประเมินให้เป็น ข้าราชการผู้มีผลสัมฤทธิ์สูง (Fast Track) คนเดียวของสำนักงานอีกด้วย
หม่อมหลวงอภิมงคลชอบการแข่งรถ โดยมีทีมของตัวเองในชื่อ "หม่อมเต่าเรสซิ่ง"
หม่อมหลวงอภิมงคลได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า "หล่อจิ๋ว" จากหน้าตาที่หล่อเหลา น่าเอ็นดู ทั้งนี้หม่อมหลวงอภิมงคล มีศักดิ์เป็นพระนัดดาในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุไรรัตนศิริมาน และพระปนัดดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี
ผลงานทางการเมือง
หม่อมหลวงอภิมงคลเป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 6 (เขตบางรัก เขตสาทร และเขตปทุมวัน) ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ได้รับคะแนนเสียง 34,931 เสียง จากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ชนะอรทัย ฐานะจาโร ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยไปได้
ต่อมาได้รับตำแหน่งรองโฆษกพรรคประชาธิปัตย์และผู้อำนวยการสำนักงานกิจการเยาวชนของพรรคประชาธิปัตย์
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับเลือกเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เขต 1 (เขตพระนคร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย เขตสัมพันธวงศ์ เขตบางรัก เขตสาทร เขตปทุมวัน เขตดุสิต และเขตราชเทวี) สังกัดพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้ง คู่กับอรอนงค์ กาญจนชูศักดิ์ และเจิมมาศ จึงเลิศศิริ ซึ่งได้รับเลือกตั้งทั้งสามคน
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ที่กลับมาใช้การเลือกตั้งแบบเขตเดียว เบอร์เดียวอีกครั้ง หม่อมหลวงอภิมงคลได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในเขต 3 (เขตยานนาวา และเขตบางคอแหลม) ก็ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งหลังจากเดิมที่เคยตั้งใจว่าจะลงสมัครในเขต 5 คือ เขตดุสิต และเขตราชเทวี
ชีวิตครอบครัว
หม่อมหลวงอภิมงคลสมรสกับนาเดีย โสณกุล (สกุลเดิม นิมิตรวานิช) พิธีกรและนักแสดงหญิงชาวไทยเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ที่โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพ หลังจากคบหากันมาระยะหนึ่ง ทั้งสองมีบุตร-ธิดาสองคน คือ นพมงคล โสณกุล ณ อยุธยา และอภิญมงคล โสณกุล ณ อยุธยา
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซิน
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซิน เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จัดในวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2001 ณ Conseco Fieldhouse, Indianapolis, Indiana สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 6,617 คน ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ซิน เป็นรายการเปย์-เปอร์-วิวสุดท้ายของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ก่อนที่ World Wrestling Federation (WWF) จะเข้ามาซื้อกิจการของดับเบิลยูซีดับเบิลยู
ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา
ราชวงศ์คาเมฮาเมฮา (House of Kamehameha) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองราชอาณาจักรฮาวาย ตั้งแต่การรวมกันของหมู่เกาะภายใต้พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 1 แห่งฮาวายในปี 1810 ถึงการสวรรคตของพระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5 แห่งฮาวายในปี 1872
ไม่เจ็บอย่างฉันใครจะเข้าใจ
การตอบรับ
เพลง "'ไม่เจ็บอย่างฉันใครจะเข้าใจ" ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2557 และอันดับสูงสุดที่ 5 จากการจัดอันดับของเวอร์จิ้นฮิตซ์ ในชาร์ตของ 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
เห็ดขอนขาว
เห็ดขอนขาว (ชื่อวิทยาศาสตร์ : Lentinus squarrosulas Mont. ,ชื่อสามัญ : เห็ดขอนขาว ,ชื่ออื่น : เห็ดมันมะม่วง เห็ดมัน) ลักษณะโดยทั่วไปของเห็ดขอนขาวและเห็ดขอนดำโดยทั่วไปแล้วลักษณะก้านจะชูออกมา และหมวกเห็ดจะมีรอยปุ๋มตรงกลางเล็กน้อย โดยที่ขนาดของหมวกเห็ดจะไม่ใหญ่มากและถ้าหากสีของเห็ดเป็นสีขาวทั้งต้นจะถูกเรียกว่าเห็ดขอนขาวแต่ถ้าที่หมวกเห็ดออกสีคล้ำๆหน่อยจะเรียกว่าเห็ดขอนดำ ส่วนมากจะขึ้นบนไม้เนื้อแข็งและก้อนเชื้อเห็ดที่ชาวไร่เพาะขึ้นมา
ลักษณะทางกายภาพ
พบในบริเวณที่ชื้นแฉะหรืองอกบนไม้เนื้อแข็ง จะขึ้นมากในช่วงที่มีอากาศร้อนอบอ้าว อุณหภูมิประมาณ 31ºC และสามารถพบได้บ่อยในฤดูฝน
ลักษณะรูปร่าง
มีลักษณะดอกคล้ายเห็ดนางฟ้าแต่หมวกเห็ดจะหลมมีขนาดไม่ใหญ่มาก เนื้อบางและเหนียวเล็กน้อย บนหมวกเห็ดจะมีลักษณะเป็นหลุมลงไปเล็กน้อย ถ้าดอกเห็ดมีสีขอวจะเรียกเห็ดขอนขาว ถ้าหมวกเห็ดมีสีน้ำตาลหรือดำจะเรียกว่าเห็ดขอนดำ
กลุ่มดาวเข็มทิศ
กลุ่มดาวเข็มทิศ เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ ตั้งชื่อโดยนิโกลา-ลุย เดอ ลากาย ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 เดิมชื่อ Pyxis Nautica ปัจจุบันส่วนใหญ่เข้าใจกันว่าแทนเข็มทิศของกลุ่มดาวเรืออาร์โก แม้จะเชื่อว่ากรีกโบราณไม่ได้ใช้เข็มทิศในการเดินเรือ
นาราซากิ เรียว
นาราซากิ เรียว (23 กรกฎาคม พ.ศ. 2384 – 15 มกราคม พ.ศ. 2449) หรือชื่อสกุลหลังสมรสครั้งที่สองว่า นิชิมูระ สึรุ เป็นที่รู้จักในนาม โอเรียว  เป็นอดีตภริยาของซากาโมโตะ เรียวมะ  ซามูไรและนักการเมืองคนสำคัญช่วงปฏิรูปเมจิ
ประวัติ
นาราซากิ เรียว เกิดในเกียวโต เป็นธิดาของแพทย์ที่ชื่อนาราซากิ โชซากุ (楢崎将作) กับมารดาชื่อซาดะ (貞) หรือ นัตสึ (夏) มีพี่น้องเป็นชายและหญิงอย่างละสองคน
โอเรียวเริ่มทำงานในร้านเทราดายะ (寺田屋) ซึ่งเป็นโรงเตี๊ยมที่อยู่ในเกียวโต ที่ซากาโมโตะ เรียวมะมักจะมาพักเป็นประจำหากมีธุระเรื่องการเมืองที่เกียวโต ทำให้เขาสนิทกับเจ้าของร้าน เพราะเจ้าของร้านเองก็มีอุดมการณ์ทางการเมืองเช่นเดียวกับเรียวมะ อยู่มาวันหนึ่งโอเรียวได้ล่วงรู้เรื่องการมาถึงของมือสังหารขณะที่เธอกำลังอาบน้ำ เมื่อเธอทราบความเช่นนั้นจึงได้วิ่งมาแจ้งข่าวแก่เรียวมะและพันธมิตรที่ร้านเทราดายะ ทั้ง ๆ ที่นางยังเปลือยกาย ทำให้เรียวมะเกิดความประทับใจต่อกันจนนำไปสู่การแต่งงานในที่สุด เธอและเรียวมะได้ท่องเที่ยวบ่อน้ำพุร้อนเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของสามีรอบ ๆ คาโงชิมะสองต่อสอง ถือเป็นการฮันนีมูนครั้งแรกของญี่ปุ่น
เรียวมะเขาได้พาเรียวไปอาศัยที่บ้านของเขาที่แคว้นโทซะก่อนจะเดินทางต่อไปยังเกียวโตเพื่อพูดคุยกับนากาโอกะ ชินตาโร เรื่องการเมืองโดยเขาได้ไปพักที่ร้านโอมิยะ ซึ่งทั้งเรียวมะและชินตาโรก็ถูกลอบสังหารที่นั่น
หลังจากเรียวมะเสียชีวิต เธอได้สมรสใหม่กับพ่อค้าที่ชื่อนิชิมูระ มัตสึเบ (西村松兵衛 (Nishimura Matsubē)) และรับบุตรของน้องสาวมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งต่อมาได้เสียชีวิตในช่วงวัยรุ่น ส่วนเธอในปัจฉิมวัยก็ป่วยด้วยพิษสุราเรื้อรัง เพราะยังรำพึงรำพันถึงสามีคนแรกเป็นนิจ ก่อนจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2449 เมื่ออายุได้ 64 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น
1841 1906
ฟาโรห์เซดจ์เอส
เซดจ์เอส เป็น "พระนาม" คาร์ทูชอียิปต์โบราณสำหรับกษัตริย์ (ฟาโรห์) ซึ่งกล่าวกันว่าทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สาม (สมัยราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์) โดยที่พระนามดังกล่าวปรากฏเพียงเฉพาะในบันทึกพระนามแห่งอไบดอส พระนามคาร์ทูช หมายเลข 18 ซึ่งอยู่ในตำแหน่งราวกับว่าเป็นพระนามของผู้ที่สืบพระราชบัลลังก์โดยตรงของฟาโรห์เซเคมเคต (ในบันทึกพระนามไดบันทึกพระนามของพระองค์ว่า เตติ) และเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าโดยตรงของฟาโรห์เนเฟอร์คาราที่ 1
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักไอยคุปต์วิทยาและนักประวัติศาสตร์เชื่อว่าเป็นพระนามของกษัตริย์ เพราะอาลักษณ์ผู้บันทึกพระนามได้ใส่คำว่า เซดจ์เอส ไว้ในคาร์ทูช แต่เมื่อความรู้เกี่ยวกับการใช้ถ้อยคำและไวยากรณ์ของภาษาอียิปต์โบราณก้าวหน้าขึ้น นักวิชาการก็ตระหนักถึงความหมายที่แท้จริงของพระนาม โดยที่คำว่า เซดจ์เอส หมายถึง "ละเว้น" หรือ "หายไป" และพวกอาลักษณ์ใช้คำนี้เป็นนามแฝงแทนพระองค์ที่อ่านไม่ออกของฟาโรห์ในขณะนั้น และใส่พระนามที่ล้อมรอบมันด้วยสัญลักษณ์คาร์ทูชเพื่อทำเครื่องหมายว่าเป็นพระนามของกษัตริย์ แต่อาลักษณ์รุ่นต่อ ๆ มาเข้าใจผิดว่ามันเป็นพระนามเดิมจริงของกษัตริย์ที่จะปรากฎในบันทึกรายพระนาม กรณีที่คล้ายกันสามารถสังเกตได้จากพระนามคลุมเครือของฟาโรห์ฮูดเจฟา ซึ่งใช้เป็นนามแฝงสำหรับพระนามที่ขาดหายไป ในปัจจุบันนี้ ยังเป็นที่ถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่าฟาโรห์พระองค์ใดของราชวงศ์ที่สามจะเป็นฟาโรห์พระองค์เดียวกันกับฟาโรห์ของคาร์ทูชหมายเลข 18
กลุ่มดาวงู
กลุ่มดาวงู เป็นหนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มในรายการของทอเลมี และยังเป็นกลุ่มดาวในรายชื่อกลุ่มดาวสมัยใหม่ 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล กลุ่มดาวนี้แยกเป็น 2 ส่วน คือ หัวงู (Serpens Caput) ที่อยู่ทางตะวันออก กับหางงู (Serpens Cauda) ที่อยู่ทางตะวันตก คั่นตรงกลางด้วยกลุ่มดาวคนแบกงู
รางวัลนาฏราช สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
รางวัลนาฏราช สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในรางวัลนาฏราช จัดโดยสมาพันธ์สมาคมวิชาชีพวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ เพื่อมอบให้แก่ผู้ออกแบบฉากที่สามารถออกแบบและจัดฉากได้สวยงาม เหมาะกับยุคสมัย สื่อถึงความเป็นจริงมากที่สุด ควรค่าแก่การได้รับรางวัลในปีนั้นๆ โดยคะแนนจะมาจากการลงคะแนนของเหล่าสมาชิกสมาพันธ์
รายชื่อผู้ชนะ
จำนวนนักกำกับศิลป์ 2 คน ที่ได้รับรางวัลมากกว่า 2 ครั้ง
210 อิซาเบลลา
210 อิซาเบลลา (210 Isabella) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
จอห์น แฟลมสตีด
จอห์น แฟลมสตีด (John Flamsteed; 19 สิงหาคม ค.ศ. - 31 ธันวาคม ค.ศ. 1719) สมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน เป็นนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ และเป็นนักดาราศาสตร์ประจำราชสำนักคนแรก สร้างผลงานรวบรวมรายชื่อดวงดาวมากกว่า 3,000 ดวง
แฟลมสตีดสามารถคำนวณสุริยุปราคา ค.ศ. 1666 และ 1668 ได้อย่างถูกต้องแม่นยำ เขาเป็นผู้บันทึกตำแหน่งดาวยูเรนัสในยุคแรกที่สุด โดยที่ตอนนั้นเขาเข้าใจผิดว่ามันเป็นดาวฤกษ์ และตั้งชื่อมันว่า '34 Tauri' การสังเกตการณ์ครั้งแรกสุดเกิดขึ้นในเดือนธันวาคม 1690 ซึ่งจัดว่าเป็นการสังเกตการณ์ยูเรนัสครั้งแรกของนักดาราศาสตร์
แหล่งข้อมูลอื่น
16461719
พรรคสังคมประชาธิปไตย (พ.ศ. 2525)
พรรคสังคมประชาธิปไตย เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2525 โดยมีพันเอก สมคิด ศรีสังคม เป็นหัวหน้าพรรค และแคล้ว นรปติ เป็นเลขาธิการพรรค และมีแกนนำพรรค อาทิ อินสอน บัวเขียว เป็นต้น
ประวัติ
พรรคสังคมประชาธิปไตย ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2525 เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนลำดับที่ 13/2525 เป็นพรรคการเมืองที่จัดตั้งขึ้นโดยพันเอก สมคิด ศรีสังคม โดยมีแนวคิดสืบทอดต่อจากพรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย ซึ่งถูกยุบไปตามประกาศคณะปฏิรูปการปกครอง เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519
ในระยะแรกพรรคสังคมประชาธิปไตย มีพันเอก สมคิด ศรีสังคม อดีต ส.ส.อุดรธานี พรรคสังคมนิยมแห่งประเทศไทย เป็นหัวหน้าพรรค และมีรองหัวหน้าพรรค จำนวน 4 คน คือ วิจิตร วงษานุทัศน์ อดีต ส.ส.ชัยภูมิ, สุธี ภูวพันธุ์ อดีต ส.ส.สุรินทร์ , อินสอน บัวเขียว อดีต ส.ส.เชียงใหม่, ชาญ แก้วชูใส
พรรคสังคมประชาธิปไตย ได้ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 แต่ได้รับเลือกตั้งเพียง 2 คน คือ แคล้ว นรปติ จากจังหวัดขอนแก่น และสุธี ภูวพันธุ์ จากจังหวัดสุรินทร์
ต่อมาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2529 พันเอก สมคิด ศรีสังคม และสมาชิกย้ายไปสังกัดพรรคแรงงานประชาธิปไตย ของประเสริฐ ทรัพย์สุนทร ส่งผลให้พรรคสังคมประชาธิปไตยลดบทบาททางการเมืองลง และยุบพรรคในปลายปี พ.ศ. 2529
จังหวัดอ่างทองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในจังหวัดอ่างทอง กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง ลดลงจากเดิม 2 เขตเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า
เปรียบเทียบคะแนนกับผลการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2554
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดอ่างทองทั้งจังหวัด
ทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ
ทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Register of Historic Places หรือ National Register) เป็นรายชื่ออย่างเป็นทางการของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐอเมริกาที่เป็นสิ่งก่อสร้าง สถานที่ โครงสร้าง วัตถุ หรือแขวงที่ได้รับการตัดสินว่าควรค่าแก่การอนุรักษ์ เจ้าของสิ่งที่ได้รับการลงทะเบียนมีสิทธิที่จะได้รับการลดภาษีสำหรับค่าใช้จ่ายในการอนุรักษ์สิ่งก่อสร้างถ้าสำนักงานภาษาส่วนท้องถิ่นอนุมัติ
ตัวอย่างของสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับการลงทะเบียนบางสิ่งได้แก่เขื่อนฮูเวอร์ในเนวาดา-แอริโซนา คฤหาสน์โรบีโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ในอิลลินอย กรีนนิชวิลเลจและพิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทันในนครนิวยอร์ก เกาะอัลคาทราซที่ซานฟรานซิสโกในแคลิฟอร์เนีย และเรือยูเอสเอส ยอร์คทาวน์ (CV-10) เป็นต้น
วันบรรลุนิติภาวะ
วันบรรลุนิติภาวะ เป็นวันที่จัดขึ้นในทุก ๆ วันจันทร์ที่สองของเดือนมกราคมของทุกปีเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองและการให้กำลังใจของผู้ที่ก้าวเข้าสู่วัย 20 ปีบริบูรณ์ทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นโอกาสที่ดีในการพบปะพูดคุยกับเพื่อน ๆ ของพวกเขาที่อยู่ในเมืองเดียวกัน ต่อมาในวันที่ 13 มิถุนายน 2018 รัฐสภาญี่ปุ่นได้เห็นชอบร่างแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงความหมายของคำว่า "ผู้บรรลุนิติภาวะ" ว่าเป็นผู้ที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป  นับว่าเป็นการแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เป็นครั้งแรกตั้งแต่การประกาศใช้ในปี 1876 โดยร่างแก้ไขดังกล่าวจะถูกบังคับใช้ในวันที่ 1 เมษายน 2022  แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น อายุของผู้ที่สามารถเข้าร่วมในงานวันบรรลุนิติภาวะยังคงไว้ที่อายุ 20 ปี
ประวัติ
พิธีการก้าวผ่านวัยในประเทศญี่ปุ่นได้เริ่มมาตั้งแต่ยุคเอโดะ ในสมัยนั้นเรียกพิธีดังกล่าวว่า "เก็มปูกุ " โดยเด็กชายที่มีอายุตั้งแต่ 13 ถึง 17 ปี ที่ส่วนใหญ่จะกระทำเพียงแค่ในตระกูลซามูไรเท่านั้น โดยเด็กชายเหล่านั้นจะต้องโกนผม รับดาบประจำตัวของตน และเข้ารับการฝึกฝนอย่างซามูไร เช่น ยาบูซาเมะ (การยิงธนูบนหลังม้า), อินูโอโมโนะ (การยิงสุนัขบนหลังม้าโดยใช้ลูกธนูให้น้อยที่สุด) หรือการฟันดาบ เพื่อเป็นแสดงถึงการละทิ้งวัยเด็กและการก้าวข้ามเป็นผู้ใหญ่ ก่อนที่จะมีการกำหนดวันบรรลุนิติภาวะอย่างเป็นทางการในปี 1948 โดยกำหนดให้เป็นวันที่ 15 มกราคมของทุกปี ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นวันจันทร์ที่สองของเดือนมกราคมของทุกปีในปี 2000 เป็นต้นมา
พิธีบรรลุนิติภาวะ
สำนักงานเมืองต่าง ๆ จะเชิญผู้ที่มีอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ในปีนั้น ๆ เข้าร่วมในพิธีตามสถานที่และเวลา (ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงเช้า) ที่สำนักงานเมืองได้กำหนดไว้ โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นตามหอประชุมประจำจังหวัด หรือในบางกรณีอาจมีการกำหนดไว้เป็นที่อื่น เช่น โตเกียวดิสนีย์แลนด์สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองอูรายาซุ จังหวัดชิบะ หรือ ด้านหน้าท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะในเมืองนาริตะ ทั้งนี้ยังเชิญนักศึกษาชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้น ๆ มาร่วมพิธีอีกด้วย ในงานพิธีบรรลุนิติภาวะ ข้าราชการประจำเมืองจะกล่าวให้โอวาส มอบประกาศนียบัตรและของขวัญแก่ผู้ที่เข้าร่วมในพิธีบรรลุนิติภาวะ
ผู้เข้าร่วมงานที่เป็นผู้หญิงมักนิยมจะสวมกิโมโนแบบพิเศษที่เรียกว่า ฟูริโซเดะ ซึ่งนับว่าเป็นกิโมโนที่เป็นทางการที่สุดสำหรับหญิงโสดและจะสวมได้ก็ต่อเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้วเท่านั้น นอกจากนี้ยังสื่อถึงความเป็นผู้ใหญ่และพร้อมที่จะแต่งงาน ส่วนผู้ชายจะสวมฮากามะหรือเสื้อสูทแบบตะวันตก หลังพิธีบรรลุนิติภาวะเสร็จสิ้น ผู้เข้าร่วมพิธีมักจะเดินทางต่อไปวัด ศาลเจ้า หรือดื่มสังสรรค์ต่อในช่วงกลางคืน ซึ่งทำให้ในวันบรรลุนิติภาวะมีการทะเลาะวิวาทกันในหลายพื้นที่ทั้งในระหว่างพิธีและหลังพิธี
แม้ว่าตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2022 เป็นต้นไป อายุของผู้บรรลุนิติภาวะได้รับการปรับเปลี่ยนลดลงจาก 20 ปี เป็น 18 ปี จากร่างแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในปี 2018 ทำให้ผู้ที่มีอายุ 18 ปีสามารถใช้สิทธิในการเลือกตั้ง หรือแต่งงานได้ แต่ข้อบังคับในการซื้อหรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่อนุญาตให้บุคคลที่มีอายุตั้งแต่ 20 ปียังคงไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งสร้างข้อโต้เถียงในหมู่ประชาชน นอกจากนี้ ยังคงมีการถกเถียงกันในหลักเกณฑ์การเข้าร่วมในพิธีบรรลุนิติภาวะ ว่าจะยังคงไว้ที่ 20 ปี หรือจะลดลงมาเป็น 18 ปีตามประมวลกฎหมายฯ ใหม่ ส่วนหนึ่งกล่าวว่าอาจเป็นการสร้างภาระให้กับผู้ปกครองของเขา ในค่าใช้จ่ายทั้งการศึกษาในมหาวิทยาลัยและค่าใช้จ่ายในชุดฟูริโซเดะซึ่งมีราคาที่สูง อีกทั้งยังต้องเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยในช่วงเดือนมกราคมอีกด้วย และยังมีบางส่วนที่คิดว่าพิธีบรรลุนิติภาวะควรถูกยกเลิกด้วยเช่นกัน
มิซูซุ คาเนโกะ
มิซูซุ คาเนโกะ ชื่อจริงคือ เทรุ คาเนโกะ  เป็นนักเขียนบทกวีสำหรับเด็กชาวญี่ปุ่น เกิดที่หมู่บ้านเซ็นซากิซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนางาโตะ จังหวัดยามางูจิ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเดิมเป็นหมู่บ้านชาวประมง ทำให้งานเขียนของมิซูซุ คาเนโกะ มักมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับประมงและทะเลเป็นจำนวนมาก และผลงานของเธอได้รับการแปลถึง 12 ภาษา
ประวัติ
มิซูซุ คาเนโกะ เริ่มการเขียนบทวีสำหรับเด็กตั้งแต่อายุ 20 ปี หลังจากที่ทำงานเป็นผู้จัดการในร้านหนังสือเล็ก ๆ ในเมืองชิโมโนเซกิ เมืองใต้สุดของเกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น แม่เป็นผู้เลี้ยงดูคาเนโกะลำพังตั้งแต่พ่อเสียชีวิตไปซึ่งตอนนั้นคาเนโกะอายุได้เพียง 3 ขวบ คาเนโกะมีความหลงใหลในการอ่านและการเรียนรู้เสมอตั้งแต่เด็ก เห็นได้จากเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันกับคาเนโกะจะเรียนจบเพียงชั้นประถมศึกษา แต่คาเนโกะเรียนต่อจนอายุ 17 ปี และทุกคนมักพูดเสมอว่าคาเนโกะเป็นเด็กที่อ่อนโยน สดใสและเฉลียวฉลาด เช่นเดียวกับที่เป็นนักอ่านตัวยงและมีความใคร่รู้เกี่ยวกับธรรมชาติรอบตัวอยู่เสมอ วันหนึ่งในร้านหนังสือ คาเนโกะเจอนิตยสารจำนวนหนึ่งที่มีการตีพิมพ์งานเขียนและบทประพันธ์เกี่ยวกับเด็ก ซึ่งเป็นงานเขียนที่ผู้อ่านส่งเข้าไป คาเนโกะจึงลองส่งบทกวีไปจำนวนหนึ่ง  แล้วบทกวีจำนวน 5 บทก็ได้รับการตอบรับและตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารฉบับเดือนกันยายน พ.ศ. 2466 ซึ่งหลังจากนั้นบทกวีของคาเนโกะก็ได้ถูกตีพิมพ์ในนิตยสารทั่วประเทศและกลายเป็นนักเขียนบทวีชื่อดัง หลังจากนั้นอีก 5 ปีบทกวีของคาเนโกะก็ได้รับการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่องอีกถึง 51 บท
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา
ดูบทความหลักที่ ห้องราฟาเอล
มิซูซุ คาเนโกะ
ประวัติ
แต่เรื่องชีวิตส่วนตัวของคาเนโกะกลับอาภัพ ถึงแม้ว่าจะได้แต่งงานกับเสมียนของร้านหนังสือของครอบครัว แต่ก็ถูกนอกใจและติดโรคทางเพศสัมพันธ์มาจากสามี ทำให้คาเนโกะต้องทนทรมานอย่างแสนสาหัสกับความเจ็บปวด และสามียังบังคับให้คาเนโกะหยุดทำงานเขียนอีกด้วย ซึ่งในที่สุดคาเนโกะก็ขอหย่า แต่กลับกลายเป็นว่าสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกตกเป็นของสามีเพราะกฎหมายของญี่ปุ่นในขณะนั้นจะให้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกกับผู้เป็นพ่อ ซึ่งก็ทำให้คาเนโกะต้องหมดหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไป
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา (ภาษาอังกฤษ: The Meeting of Leo the Great and Attila) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอล]] ผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ คนสำคัญชาวอิตาลีที่เขียนในปี [[ค.ศ. 1514]] เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล” ราฟาเอลเขียนภาพนี้โดยมีจุยลิโอ โรมาโนเป็นผู้ช่วย ภาพนี้ตั้งอยู่ภายใน “ห้องเอลิโอโดโร” (Stanza di Eliodoro) ที่ตั้งชื่อตามภาพ “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด”
มิซูซุ คาเนโกะ
ประวัติ
คาเนโกะฆ่าตัวตายในปี พ.ศ. 2473 ก่อนวันเกิดอายุครบ 27 ปีเพียงเล็กน้อย หลังจากที่อาบน้ำให้ลูกสาวและกินขนมโมจิไส้ถั่วแดงของโปรดของคาเนโกะด้วยกัน คาเนโกะได้เขียนจดหมายสั่งเสียไว้ โดยขอให้แม่ของคาเนโกะเป็นผู้เลี้ยงดูลูกสาว จึงทำให้ลูกสาวของคาเนโกะได้รับการเลี้ยงดูจากยายในที่สุด
การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา
“การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา” ตั้งอยู่ภายใน“ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพที่แสดงการพบปะระหว่างสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 1 และอัตติลา โดยมีนักบุญปีเตอร์และนักบุญพอลแห่งทาซัสปรากฏอยู่บนท้องฟ้าถือดาบ ในตอนแรกราฟาเอลใช้ใบหน้าของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 เป็นแบบสำหรับพระสันตะปาปาเลโอ แต่เมื่อพระสันตะปาปาจูเลียสสิ้นพระชนม์ ราฟาเอลก็เปลี่ยนใบหน้าเป็นพระสันตะปาปาองค์ใหม่--สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10
มิซูซุ คาเนโกะ
ผลงาน
“ฉัน นกน้อย กระดิ่ง” และ “จับปลามากมาย”  เป็นบทกวีที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของชาวญี่ปุ่น และผลงานที่แปลเป็นภาษาไทยเล่มแรกก็มีชื่อภาษาไทยว่า “ ฉัน นกน้อย กระดิ่ง ” ชื่อภาษาญี่ปุ่น みんなちがって、みんないい. ซึ่งเป็นหนังสือรวมบทกวีประกอบภาพวาด โดยที่ผลงานของคาเนโกะจะเป็นบทกวีที่เกี่ยวข้องกับธรรมชาติ แสดงถึงความเห็นอกเห็นใจและตระหนักถึงคุณค่าต่อทุกสรรพสิ่ง เนื่องจากบทกวีของคาเนโกะมีเนื้อหาที่งดงามและลึกซึ้งจึงทำให้มีผลงานที่เกี่ยวข้องกับบทกวีของคาเนโกะมากมายทั้งในภาษาญี่ปุ่นและภาษาต่างประเทศ
การค้นพบงานเขียนและพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์
ถึงแม้งานเขียนของคาเนโกะจะได้รับการตอบรับอย่างดีในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับถูกลืมเลือนไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จนในปี พ.ศ. 2509 ที่เซ็ตสึโอะ ยาซากิ นักเขียนบทกวีชาวญี่ปุ่นมีโอกาสได้อ่านบทกวีของคาเนโกะเรื่อง “จับปลามากมาย” แล้วประทับใจอย่างมากจนอยากรู้เกี่ยวกับผู้แต่งบทกวีบทนี้อย่างมาก จึงใช้เวลาถึง 16 ปีในการตามรอยหาข้อมูลเกี่ยวกับคาเนโกะ จนในปี พ.ศ. 2525 ก็พบกับน้องชายของคาเนโกะวัย 77 ปี ที่ยังคงเก็บบันทึกที่คาเนโกะเขียนบทกวีไว้ถึง 512 บท ซึ่งต่อมาได้มีการตีพิมพ์ผลงานของคาเนโกะอีกครั้งในปี พ.ศ. 2527 หลังจากที่ยาซากิค้นพบผลงานทั้งหมด และมีชื่อเสียงอย่างมากในชั่วพริบตา จนในปีต่อมาได้มีการนำบทกวี “กองหิมะ”  และ “จับปลามากมาย” ไปใช้ในข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย วิชาภาษาญี่ปุ่นของมหาวิทยาลัยโตเกียว ปัจจุบันบทกวี “ฉัน นกน้อย กระดิ่ง” ได้ถูกบรรจุในหนังสือเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่นชั้นประถมศึกษาอีกด้วย และด้วยเหตุนี้เองทำให้คาเนโกะมีชื่อเสียงขึ้นอีกครั้งในเมืองนางาโตะบ้านเกิดของตัวเอง และได้มีการก่อตั้งพิพิธภัณฑ์อนุสรณ์มิซูซุ คาเนโกะ (Kaneko Misuzu Memorial Museum) ขึ้นที่บ้านเดิม ที่ซึ่งคาเนโกะเคยอาศัยอยู่ในวัยเยาว์ซึ่งแสดงผลงานและบันทึกต่างๆไว้มากมาย