cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รามอน ซัมเปโดร
รามอน ซัมเปโดร คามัน (Ramón Sampedro Cameán; 5 มกราคม 1943 – 12 มกราคม 1998) เป็นกะลาสีและนักเขียนชาวสเปน ซัมเปโดรกลายเป็นอัมพาตร่างกายท่อนล่างตั้งแต่อายุ 25 ปี (เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม 1968) หลังประสบอุบัติเหตุขณะดำน้ำ นับจากนั้นเป็นเวลาตลอด 29 ปี เขาพยายามต่อสู้เพื่อรับการฆ่าตัวตายภายใต้ความช่วยเหลือของแพทย์ (assisted suicide) จนกระทั่งเขาฆ่าตัวตายด้วยการรับพิษจากพอแทสเซียมไซยาไนด์ในปี 1998 ภายใต้ความช่วยเหลือของเพื่อนเขา
ซัมเปโดรวัยหนุ่มกระโดดน้ำลงจากหินใกล้กับบ้านเขาซึ่งอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงในภูมิภาคกาลีเซียของสเปน ศีรษะของเขาโหม่งเข้ากับแผ่นดินใต้น้ำอย่างรุนแรงเพราะความผิดพลาดในการประเมินความลึกของน้ำในขณะนั้น จนได้รับบาดเจ็บที่ไขสันหลัง ส่งผลให้มีอาการอัมพาตตั้งแต่ใต้คอลงมา ซัมเปโดรได้ยื่นเรื่องต่อศาลท้องถิ่นและศาลสูงของสเปน ไปจนถึงศาลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนของคณะกรรมการยุโรป ในเมืองสตราสบูร์กเพื่อได้สิทธิ์ในการจบชีวิตตนเองโดยถูกต้องตามกฎหมาย ภายใต้ความต้องการที่จะปลิดชีวิตตัวเองแต่ไม่สามารถกระทำการฆ่าตัวตายเองโดยปราศจากการช่วยเหลือจากบุคคลอื่นอันเนื่องมาจากภาวะอัมพาต
การเสียชีวิต
ซัมเปโดรเสียชีวิตในวันที่ 12 มกราคม 1998 ในเมืองโบอีโร ประเทศสเปน ด้วยภาวะพิษจากพอแทสเซียมไซยาไนด์ หลายวันถัดมา รามอนา มาไนโร (Ramona Maneiro) ถูกจับกุมและคาดโทษความผิดฐานช่วยเหลือซัมเปโดรให้ฆ่าตัวตาย อย่างไรก็ตาม ซัมเปโดรวางแผนการฆ่าตัวตายโดยแบ่งขั้นตอนและการกระทำต่าง ๆ ย่อย ๆ ให้กับเพื่อนเขาและตัวเขาเอง ส่วนย่อยต่าง ๆ นี้เล็กมากจนทำให้ยากต่อการที่บุคคลที่เกี่ยวข้องจะถูกจับกุมได้ ท้ายที่สุดมาไนโรได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากขาดหลักฐานเพียงพอ และไม่มีการติดตามสืบสวนใด ๆ ต่ออีก
เจ็ดปีต่อมา หลังอายุความหมดลง มาไนโรได้เปิดเผยกับรายการทอล์กโชว์หนึ่ง ยอมรับว่าตนช่วยเตรียมหลอดดื่มและเครื่องดิ่มผสมไซยาไนด์ให้กับซัมเปโดร รวมถึงเปิดวิดีโอที่อัดขณะซัมเปโดรกล่าวคำพูดสุดท้ายก่อนดื่มไซยาไนด์โดยที่เธอเป็นคนอัดวิดีโอนั้น รวมถึงเธอได้ปล่อยจดหมายเปิดผนึกว่าด้วยสิทธิในการตาย จนเกิดข้อถกเถียงในสังคมสเปนยุคนั้น และนำไปสู่การตั้งคณะกรรมการพิจารณาการุณยฆาตในรัฐสภาในปี 1999
งานเขียน
ซัมเปโดรเขียนหนังสือที่เกี่ยวข้องกับกรณีสิทธิในการตายไว้สองเล่มสำคัญ คือ
ประเทศโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ที่กรุงรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5-21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโปรตุเกสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 92 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโปรตุเกสได้รับเหรียญรางวัลได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
มาดามรอล็อง
มารี-ฌาน รอล็อง เดอ ลา ปลาเตียร์  (Marie-Jeanne Roland de la Platière) นามเดิมว่า มารี-ฌาน ฟลีปง (Marie-Jeanne Phlipon) หรือนิยมเรียก มาดามรอล็อง (Madame Roland) เป็นนักเขียน, ผู้จัดซาลง (เสวนาสโมสร) และนักกิจกรรมในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส
เดิมทีนางใช้ชีวิตอย่างธรรมดาและสงบในชนบทร่วมกับสามีซึ่งเป็นนักเศรษฐศาสตร์ เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้นใน ค.ศ. 1789 นางจึงเริ่มสนใจการเมือง นางเข้าร่วมช่วงแรกของการปฏิวัติในลียง ในช่วงนี้เองที่นางเริ่มรู้จักนักการเมืองและนักหนังสือพิมพ์หลายคน ต่อมาใน ค.ศ. 1791 นางกับสามีย้ายไปยังกรุงปารีส นางกลายเป็นหนึ่งในแกนนำของฌีรงแด็ง กลุ่มการเมืองปฏิวัติสายกลาง นางได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้มีความสามารถในการเจรจาและการวิ่งเต้น เสวนาสโมสรได้รับการจัดขึ้นที่บ้านในปารีสหลายครั้งต่อสัปดาห์ มีนักสาธารณรัฐนิยมหลายคนเข้าร่วม ซึ่งรวมถึงรอแบ็สปีแยร์ และโทมัส เพน ระหว่างการเสวนานี้ นางจะนั่งอ่านหนังสือหรือเย็บปักถักร้อยที่โต๊ะ นางไม่เคยมีส่วนร่วมในบทสนทนาแต่ตั้งใจฟังอย่างดี ในขณะที่หญิงนักกิจกรรมหญิงคนอื่นรณรงค์เรื่องสิทธิทางการเมืองของสตรี แต่รอล็องไม่ได้รณรงค์ในด้านนี้ นางเชื่อว่าสตรีควรจะมีบทบาททางด้านการบ้านการเมืองให้น้อยที่สุด หลายคนมองว่าความคิดและการกระทำของเธอย้อนแย้งกัน เพราะตัวเธอเองก็มีบทบาทสำคัญในกลุ่มฌีรงแด็ง เมื่อสามีได้เป็นรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยใน ค.ศ. 1792 อิทธิพลของนางก็มากขึ้นตาม นางมีอำนาจครอบงำสามี โดยเป็นผู้ดูแลเอกสาร จดหมาย ตลอดจนร่างสุนทรพจน์ แม้กระทั่งออกความเห็นการแต่งตั้งบุคคลดำรงตำแหน่งต่าง ๆ นางมองว่าการใช้กำลังถึงขั้นเกิดสงครามกลางเมืองเป็นเรื่องยอมรับได้เพื่อทำการปฏิวัติในอุดมคติให้สำเร็จ และเมื่อสงครามกับต่างชาติปะทุขึ้น นางจึงผิดใจกับรอแบ็สปีแยร์ที่คัดค้านสงคราม นางถูกนักสื่อสารมวลชนอย่างมาราและเอแบร์กล่าวโจมตีอย่างสาดเสียเทเสียในช่วงการแย่งชิงอำนาจระหว่างฌีรงแด็งกับลามงตาญ
ในเช้าวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1793 นั้นเอง นางถือเป็นสมาชิกฌีรงแด็งคนแรกที่ถูกจับกุม ซึ่งตามมาด้วยการหว่านจับกุมสมาชิกฌีรงแด็งอีกจำนวนมาก นางถูกกิโยตีนในอีกห้าเดือนถัดมา เมื่อสามีซึ่งกำลังซ่อนตัวอยู่ในเมืองรูอ็องทราบข่าวการประหาร เขาก็ฆ่าตัวตายตามนาง
อ้างอิง
1754 1793
วัดอัมพาวาส (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดอัมพาวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัง อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประวัติ
วัดอัมพาวาส หรือ วัดท่าม่วง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2325 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2345 ประวัติความเป็นมาไม่ทราบแน่ชัด แต่จากหลักฐานทางโบราณคดี เจดีย์ที่อยู่ภายในบริเวณวัด สันนิษฐานว่าบริเวณนี้คงเป็นชุมชนเดิมของอำเภอท่าชนะ รูปแบบศิลปกรรมของเจดีย์มีอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เดิมเข้าใจว่าคงเป็นวัดร้างมาก่อน นอกจากนั้นยังพบหลักฐานทางโบราณคดีอื่น ๆ ที่พบบริเวณชุมชนใกล้เคียงวัดอัมพาวาส ได้แก่ ลูกปัดหินคาร์เนเลี่ยน หินอาเกต หินควอตซ์ ลูกปัดแก้วสีต่าง ๆ และกำไลแก้ว จึงคาดว่าบริเวณนี้คงเป็นเส้นทางการค้าสมัยโบราณร่วมสมัยเดียวกับแหล่งโบราณคดีแหลมโพธิ์ไชยา
ถาวรวัตถุ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 13 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ทรงไทยชั้นเดียว กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ 4 หลัง และตึก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ 1 หลัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2544 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุสล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก 1 หลัง สร้างด้วยไม้ 1 หลัง หอระฆัง หอกลอง กุฏิเจ้าอาวาส และเรือนรับรอง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 40 นิ้ว สูง 80 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2345 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว สูง 48 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546
เจดีย์เป็นเจดีย์ทรงปราสาทฐานเขียงทรงสูงรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดด้านละ 5 เมตร สูงประมาณ 70 เซนติเมตร รองรับเรือนธาตุย่อมุมไม้สิบสอง มีซุ้มจระนำทั้งสี่ทิศอาจใช้สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปยืน แต่ก็ไม่มีหลักฐานเหลือให้เห็น องค์เจดีย์ทั้งหลังถูกปกคลุมอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ใหญ่ ด้านที่สมบูรณ์ที่สุดคือด้านทิศใต้ยังสามารถเห็นลักษณะรูปแบบศิลปกรรมได้ชัดเจนกว่าด้านอื่น เหนือซุ้มจระนำทิศมีซุ้มหน้าบันทำเป็นซุ้มเรือนแก้ว ภายในมีภาพปูนปั้นประดับเป็นรูปเทพนมผุดมาจากดอกบัวอยู่ในร่มพฤกษชาติ มีนก 3 ตัวอยู่บนต้นไม้ส่วนที่อยู่เหนือเรือนธาตุขึ้นไปอยู่ภายใต้รากต้นโพธิ์ยอดเจดีย์หักหมดแล้ว
ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด
"ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" (Harder to Breathe) เป็นเพลงของวงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก ของมารูนไฟฟ์ เพลงเขียนโดยนักร้องนำ แอดัม เลอวีน จากอัลบั้มแรก ซองส์อะเบาต์เจน (2002) เพลงแสดงถึงความเครียด เนื่องจากเขียนขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้สถานการณ์ลำบาก เพลงเล่าเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งเก่าของเลอวีน "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ได้รับการตอบรับอย่างดีจากนักวิจารณ์ ซึ่งยกย่องการทำดนตรีของเพลง เพลงออกจำหน่ายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2002 เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มซองส์อะเบาต์เจน
เพลงขึ้นอันหกในนิตยสารแอร์เพลย์มอนิเตอร์ เพลงเข้าชาร์ตฮอตโมเดิร์นร็อกแทร็กส์ที่อันดับ 31 และบิลบอร์ดฮอต 100 ที่อันดับ 18 ในต่างประเทศ ซิงเกิลติดชาร์ตอันดับ 13 ในสหราชอาณาจักร "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ยังเข้าชาร์ตในเนเธอร์แลนด์ สวีเดน ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ ด้วย เพลงยังถูกบรรจุในอีพี 1.22.03.อะคูสติก ในฉบับอะคูสติก และฉบับแสดงสดในอัลบั้ม ไลฟ์–ฟรายเดย์เดอะเธอร์ทีนธ์
"ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ใช้เป็นเพลงประกอบในซีรีส์วันทรีฮิลล์ อีอาร์ เบิดส์ออฟเพรย์ และมายด์ฮันเตอส์ ด้วย
เบื้องหลัง
ในบทสัมภาษณ์กับเอ็มทีวีนิวส์ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2002 เมื่อนักร้องนำวงมารูนไฟฟ์ แอดัม เลอวีน ถูกถามเกี่ยวกับเบื้องหลังการทำเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" เขายอมรับว่าเพลงพูดถึงความท้อแท้ของวงที่มีต่อสังกัดเอแอนด์เอ็มอ็อกโทนเรเคิดส์ ในระหว่างทำอัลบั้มซองส์อะเบาต์เจน วงคิดกันว่าพวกเขาทำงานเพลงมากพอที่จะจำหน่ายได้แล้ว แต่ทางค่ายบอกเขาให้เขียนเพลงต่อไป เลอวีนได้เขียนเพลงภายใต้ความท้อแท้และความกดดันดังกล่าว "เพลงนั้นออกมาจากความต้องการที่จะขว้างอะไรบางอย่าง มันเป็นชั่วโมงที่ 11 แล้ว และค่ายต้องการเพลงอีก มันเป็นฟางเส้นสุดท้ายแล้ว ผมโมโห ผมอยากทำอัลบั้ม และค่ายกดดันผมมาก แต่ผมดีใจที่เขาทำเช่นนั้น"
"ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" เล่าเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเลอวีนกับผู้หญิงชื่อ เจน ซึ่งเลอวีนกล่าวว่าเป็น "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ของอัลบั้มนี้ แม็กเคนซี วิลสัน จากออลมิวสิก พูดถึงเพลงว่า "การจัดการอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความรู้สึก" (soulful disposition) เมแกน บาร์ด จากเดอะเดลีแคมปัส พูดถึงซิงเกิลว่ามี "กีตาร์ริฟแบบหยาบ ๆ ที่มีจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และเสียงร้องทรงพลัง" ของเลอวีน บาร์ดชี้ว่าเนื้อหาในเพลงเกี่ยวกับ "การฟื้นฟูจากการอกหัก" แองกัส เบตี จากเดอะไทมส์ เปรียบเทียบเสียงดนตรีของ "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ว่า "มีลักษณะแบบเซพเพลิน" (Zeppelin-esque)
การตอบรับ
เพลงได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์เพลง ในบทวิจารณ์อัลบั้มจากนิตยสารโรลลิงสโตน นักวิจารณ์ คริสเตียน ฮอร์ด เรียกเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ว่าเป็น "ซิงเกิลที่แข็งแรง" (a strong single) ซี. สเปนเซอร์ เบกส์ จากดิอ็อบเซิร์ฟเวอร์ เขียนว่า "ซิงเกิลทั้งสองซิงเกิล ['ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด' และ 'ดิสเลิฟ'] เป็นเพลงที่เป็นที่นิยมที่สุดในอัลบั้ม แสดงให้เห็นเสียงดนตรีของมารูนไฟฟ์ ที่มีจังหวะเร็ว ชัดเจน และรื่นหู" แซม เบเรสกี จากหนังสือพิมพ์เดลีโลโบ ซึ่งรู้สึกกระตือรือร้นต่ออัลบั้มน้อยกว่า ชื่นชมเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ของมารูนไฟฟ์ โดยกล่าวว่า "เพลงฟังสนุกดี มีมุมมองของนักร้องแนวร็อกที่เต็มไปด้วยอารมณ์และสุขุมเยือกเย็นอย่างเทรน จอห์น เมเยอร์ หรือแม้แต่สตีวี วันเดอร์ ตัวน้อย ๆ หรือจามิโรไคว เพลงมีเสียงดนตรีร็อกผสมกับอาร์แอนด์บี และคาดเดาได้ง่ายว่าจะถูกเปิดทางวิทยุ"
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2003 เลอวีน กล่าวกับยูเอสเอทูเดย์ เกี่ยวกับความสำเร็จของเพลงว่า "ผมไม่ได้รักหรือเกลียดเพลงนี้ และผมไม่ได้สนใจว่ามันจะอยู่ในอัลบั้มนี้หรือไม่ เรามีเพลงป็อปหลายเพลงที่เราบันทึกไว้ และความคิดคือเริ่มทำสิ่งที่แตกต่างออกไป ทำไมเพลงป็อปอีกเพลงหนึ่งถึงต้องมาจากวงดนตรีป็อปอีกวงหนึ่งด้วย" ในปีต่อมา วงออกอีพีชื่อ 1.22.03.อะคูสติก (2004) ซึ่งมีเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ในฉบับอะคูสติก ใน ค.ศ. 2005 มารูนไฟฟ์ออกอัลบั้มการแสดงสด ไลฟ์–ฟรายเดย์เดอะเธอร์ทีนธ์ ซึ่งมีเพลงนี้ในฉบับการแสดงสดด้วย
ในชาร์ตเพลง
มารูนไฟฟ์ออกเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ในสหรัฐอเมริกาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2002 เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มแรก ซิงเกิลติดชาร์ตในนิตยสารแอร์เพลย์มอร์นิเตอร์ที่อันดับที่ 6 เพลงขึ้นอันดับที่ 18 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และปรากฏในชาร์ตฮอตโมเดิร์นร็อกแทร็กส์ของบิลบอร์ดที่อันดับ 31 ใน ค.ศ. 2002 ด้วย ขณะที่ยังเป็นซิงเกิลอิสระก่อนจะเข้าคลื่นวิทยุเชิงพาณิชย์ใน ค.ศ. 2003-04 มีเพลงนี้กับเพลง "ดิสเลิฟ" เท่านั้นที่ถูกเปิดในคลื่นวิทยุแนวออลเทอร์นาทีฟร็อก ขณะที่ซิงเกิลอื่น ๆ ของวงถูกเปิดเฉพาะในคลื่นเพลงป็อป และคลื่นเพลงผู้ใหญ่ร่วมสมัยเท่านั้น เนื่องจากมองว่ามารูนไฟฟ์เป็นวงดนตรีป็อปร็อก ไม่ใช่วงดนตรีออลเทอร์นาทีฟ ในต่างประเทศ "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" ปรากฏในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรในวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2004 ที่อันดับ 13 เพลงอยู่ในชาร์ตนาน 7 สัปดาห์ ซิงเกิลยังติดชาร์ตในประเทศเนเธอร์แลนด์ สวีเดน ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์ด้วย
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอเพลง "ฮาร์ดเดอร์ทูบรีด" กำกับโดยมาร์ก เวบบ์ ซึ่งต่อมาได้ทำงานกับวงในวิดีโอเพลง "กูดไนต์กูดไนต์" ด้วย วิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2002
วิดีโอมุ่งความสนใจที่วงมารูนไฟฟ์กำลังเล่นเพลงในบ้านหรือโรงงานที่มีไฟสลัว ตลอดเนื้อเรื่องในวิดีโอ สิ่งของต่าง ๆ เช่น ลูกดอกบนกระดานลูกดอก เทียนไข รูปภาพ หรือแม้แต่สมาชิกในวงและเครื่องดนตรีของพวกเขาถูกแสดงแบบเลือนหายและปรากฏ (fade in and out) เมื่อเขามาถึงสุดทางเดิน เขาเผชิญหน้ากับกำแพงที่ส่องแสงไฟขนาดเล็กออกมา และจากนั้นเขาเหวี่ยงกีตาร์ไว้ข้างหลัง และเอามือตบกำแพง จากนั้นกล้องก็ตัดไปยังฉากที่วงกำลังเล่นดนตรีอย่างไว และไฟก็ริบหรี่ลงทันใด
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 อยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานทางหลวงที่ 6 (เพชรบูรณ์) ระยะทางประมาณ 325 กิโลเมตร และอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานทางหลวงที่ 11 (ลพบุรี) ระยะทางประมาณ 87 กิโลเมตร มีทางเลี่ยงเมือง 2 จุด ได้แก่ ทางเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 234) และทางเลี่ยงเมืองหล่มสัก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21)
จังหวัดสระบุรีและจังหวัดลพบุรี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 เป็นถนนที่แยกจากถนนพหลโยธินบริเวณสามแยกพุแค ที่หลักกิโลเมตรที่ 123 อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี เป็นทางคู่ขนาด 4 ช่องจราจร เส้นทางมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ผ่านท้องที่อำเภอเฉลิมพระเกียรติ ผ่านช่องเขาขาดบริเวณกิโลเมตรที่ 8 เข้าเขตอำเภอพระพุทธบาทเป็นอำเภอสุดท้ายของจังหวัดสระบุรี ระยะทางในจังหวัดสระบุรี 11.38 กิโลเมตร จากนั้นเส้นทางเข้าสู่จังหวัดลพบุรี ผ่านท้องที่อำเภอพัฒนานิคม และผ่านเทศบาลตำบลลำนารายณ์ ในอำเภอชัยบาดาล ชื่อถนนในตั้งแต่ตัวเมืองชัยบาดาลจะมีชื่อว่า ถนนคชเสนีย์ หลังจากนั้นข้ามสะพานห้วยมะกรูดเข้าเขตจังหวัดเพชรบูรณ์ โดยมีระยะทางของเส้นทางในจังหวัดลพบุรี 75.68 กิโลเมตร
จังหวัดเพชรบูรณ์
เมื่อเข้าสู่จังหวัดเพชรบูรณ์ ถนนจะผ่านอำเภอศรีเทพเป็นอำเภอแรก จากนั้นข้ามสะพานห้วยลำตะค้อเข้าเขตอำเภอวิเชียรบุรี ข้ามสะพานคลองจังหันเข้าเขตอำเภอบึงสามพัน แล้วตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 225 ที่แยกราหุล ในอำเภอบึงสามพัน จากนั้นมุ่งหน้าไปยังอำเภอหนองไผ่ แล้วเข้าอำเภอเมืองเพชรบูรณ์ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 ที่บ้านสามแยกวังชมภู แล้วตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 234 หรือถนนเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์ แยกไปทางซ้ายมือ จากนั้นเส้นทางจะมุ่งเข้าสู่ตัวเมืองเพชรบูรณ์ เมื่อข้ามคลองโซมก่อนที่จะตัดกับถนนเพชรบุระในตัวเมืองเพชรบูรณ์ จะเป็นจุดสิ้นสุดของถนนคชเสนีย์ และเป็นจุดเริ่มต้นของ ถนนสามัคคีชัย แล้วออกจากตัวเมืองบรรจบกับทางเลี่ยงเมือง เข้าเขตอำเภอหล่มสัก เมื่อถึงสามแยกบริเวณกิโลเมตรที่ 258 ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 จะแยกออกไปทางซ้ายซึ่งเป็นทางเลี่ยงเมือง ซึ่งถ้าขับตรงไปจะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2466 เพื่อเข้าตัวเมืองหล่มสัก เมื่อเข้าสู่ถนนเลี่ยงเมืองหล่มสัก จะตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 12 จากนั้นกลับมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2466 มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ผ่านอำเภอหล่มเก่าเป็นอำเภอสุดท้ายในจังหวัดเพชรบูรณ์ มีระยะทางรวมในจังหวัด 213.92 กิโลเมตร
จังหวัดเลย
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 เมื่อเข้าเขตจังหวัดเลย จะเป็นเส้นทางภูเขาส่วนใหญ่เป็นทางเดี่ยว 2 ช่องจราจร และเป็นทางคู่ 4 ช่องจราจรเฉพาะในทางแยกเท่านั้น โดยจะผ่านอำเภอด่านซ้ายเป็นอำเภอแรก โดยเมื่อถึงสามแยกโคกงาม จะมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2013 ไปทางซ้าย และมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ไปทางขวา เพื่อเข้าสู่อำเภอภูเรือ และไปสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 บริเวณทางแยกหน้าแขวงการทางเลยที่ 1 ในอำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย มีระยะทางรวมในจังหวัดเลย 111.89 กิโลเมตร
ประวัติ
ในอดีต สภาพถนนจากเมืองเพชรบูรณ์ลงไปทางทิศใต้ผ่านเมืองวิเชียรบุรีไปยังจังหวัดลพบุรีและจังหวัดสระบุรีนั้น ค่อนข้างเป็นถนนทุรกันดาร หากจะเดินทางจากวิเชียรบุรีไปยังเพชรบูรณ์ จะต้องเดินทางไปที่ลพบุรีแล้วขึ้นรถไฟไปยังตะพานหิน จากนั้นจึงเดินทางโดยรถยนต์ข้ามเขามายังเมืองเพชรบูรณ์ได้ และในเวลาต่อมาได้มีการปรับปรุงทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ให้สามารถสัญจรไปมาได้อย่างสะดวก ซึ่งแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2511 ส่วนช่องจราจรของถนนเส้นนี้เดิมมีเพียง 2 ช่องจราจรเท่านั้น โดยเริ่มมีโครงการขยายช่องจราจรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 เป็นต้นมา จนถึงปัจจุบันเป็นถนนขนาด 2-8 ช่องจราจร
แต่เดิมกรมทางหลวงได้กำหนดหมายเลขทางหลวงสำหรับถนนมิตรภาพไว้เป็นหมายเลข 21 ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ในภายหลัง และหมายเลข 21 ได้นำมาใช้กำหนดในทางหลวงช่วงสามแยกพุแคจนถึงหล่มสัก ต่อมาในปัจจุบันกรมทางหลวงได้ยกเลิกรหัสหมายเลขของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 203 หรือถนนหล่มสัก−เลย แล้วยุบรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 234
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 234 หรือ ทางเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์ เป็นเส้นทางที่ใช้เลี่ยงการจราจรที่หนาแน่นในตัวเมืองเพชรบูรณ์ เป็นทางเลี่ยงเมืองของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ด้านตะวันตก เดิมทางเลี่ยงเมืองเพชรบูรณ์ใช้หมายเลขเดียวกันกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 ต่อมากรมทางหลวงได้ปรับเปลี่ยนรหัสหมายเลขใหม่เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 234 มีระยะทางตลอดทั้งสาย 18.367 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นทางทิศใต้บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 บริเวณกิโลเมตรที่ 215 ในตำบลบ้านโตก อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ แยกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วเลี้ยวไปทางทิศเหนือขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 แล้วสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 บริเวณกิโลเมตรที่ 231 ในตำบลนางั่ว อำเภอเมืองเพชรบูรณ์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2466
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2466 สายโคกหนองม่วง–สักหลง หรือ ทางเข้าเมืองหล่มสัก เดิมเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21 และ 203 ต่อมากรมทางหลวงได้ปรับเปลี่ยนรหัสหมายเลขใหม่ โดยกำหนดทางเข้าเมืองหล่มสักเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2466 ส่วนทางเลี่ยงเมืองหล่มสักตลอดทั้งสาย กรมทางหลวงได้กำหนดเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21
ศาลเจ้าทาเกดะ
ศาลเจ้าทาเกดะ (武田神社 (Takeda Jinja)) เป็นศาลเจ้าที่ตั้งอยู่ในเมืองโคฟุ จังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น อุทิศให้แด่เทพนาม ทาเกดะ ชิงเง็ง ทางศาลเจ้าจัดงานเทศกาลประจำปีในวันที่ 12 เมษายน ซึ่งเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของชิงเง็ง
ประวัติ
หลังจากการผ่ายแพ้ของตระกูลทาเกดะในยุคเซ็งโงกุ ปราสาทสึสึจิกาซากิ ที่พักเสริมป้อมปราการของ ทาเกดะ ชิงเง็ง ถูกทำให้พังทลายลง และศูนย์กลางของเมืองโคฟุก็ถูกย้ายไปทางใต้รอบ ๆ ปราสาทโคฟุ ซึ่งเป็นศูนย์กลางการบริหารภายใต้อำนาจของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังการฟื้นฟูเมจิ ซากปรักหักพังของปราสาทสึสึจิกาซากิได้ถูกกำหนดให้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของรัฐบาลเนื่องด้วยคุณค่าทางประวัติศาสตร์ และต่อมายังถูกกำหนดให้เป็นหนึ่งในโบราณสถานทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของญี่ปุ่น
หลังจากจักรพรรดิเมจิเสด็จพระราชดำเนินมายังจังหวัดยามานาชิในปี 1880 ได้เกิดความเคลื่อนไหวภายในท้องถื่นขึ้นเพื่อสร้างศาลเจ้าในการให้เกียรติแก่ผู้ภักดีที่รับใช้ในสงครามโบชิน ซึ่งก็เป็นช่วงเดียวกันกับการเกิดขึ้นของโครงการรัฐชินโตเพื่อสร้างศาลเจ้าสำหรับอุทิศให้แด่บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่ขึ้นชื่อในด้านความความกล้าหาญในการต่อสู้ รวมถึงสร้างขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ผู้เสียชีวิตในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ต่อมาในปี 1915 จักรพรรดิไทโชมีพระราชโองการฯ ให้มีการก่อสร้างศาลเจ้าขึ้น ซึ่งสร้างเสร็จในปี 1919 และก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่สอง ศาลเจ้าถูกจัดให้เป็นศาลเจ้าประจำจังหวัดในระบบการจัดอันดับศาลเจ้าชินโตสมัยใหม่ รอบ ๆ ศาลเจ้ามีพิพิธภัณฑ์สำหรับจัดแสดงวัตถุโบราณที่เกี่ยวข้องกับทาเกดะ ชิงเง็ง รวมถึงชุดเกราะ, อาวุธ, ธงกองทัพ และของใช้ส่วนตัว
ทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ
ศาลเจ้าทาเกดะได้ครอบครองดาบญี่ปุ่นอย่าง ดาบทาจิ ไว้ ซึ่งเป็นดาบที่จังหวัดยามานาชิได้รับมอบจากซันโจ ซาเนโตมิเนื่องในการเสด็จพระราชดำเนินของจักรพรรดิเมจิในปี 1880 ดาบนั้นถูกส่งต่อให้แก่ตระกูลซันโจในฐานะสินสอดจากตระกูลทาเกดะตั้งแต่ที่คุณหญิงซันโจได้แต่งงานกับทาเกดะ ชิงเง็ง โดยมีมาตั้งแต่ยุคคามากูระตอนปลาย ตัวดาบมีความยาว 64.5 ซม. และกว้าง 2.9 ซม คาดว่าถูกสร้างโดยช่างตีดาบชื่อดัง โยชิโอกะ อิจิมนจิ แห่งบิเซ็น แม้ว่าครึ่งหนึ่งของดาบนั้นจะมีเพียงคันจิ "อิจิ" สลักอยู่ก็ตาม ดาบนี้ถือเป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมมอญ บางกระดี่ ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร เกิดจากความร่วมมือของชุมชนชาวมอญ จัดตั้งขึ้นเพื่อให้เป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ศูนย์รวมการอนุรักษ์จัดแสดง เครื่องมือ เครื่องใช้ เครื่องดนตรี เครื่องประดับโบราณ พระคัมภีร์อักษรมอญ พระพุทธรูป และภาพถ่าย ตลอดจนศิลปวัฒนธรรม และขนบธรรมเนียมประเพณีอันเก่าแก่ของชาวไทยเชื้อสายมอญเอาไว้ สถานที่ตั้ง อยู่ในพื้นที่ของผู้ใหญ่บ้าน มีลักษณะเป็นเรือนไม้ ใต้ถุนโล่ง มีเนื้อที่ประมาณ 100 ตารางเมตร โดย นานสมชาย มอญดะ เป็นผู้รวบรวมสิ่งของจากชาวบ้าน จากวัด และคลอง หรือสิ่งของจากบรรพบุรุษของชาวมอญ บางกระดี่ เป็นหมู่บ้านของชาวมอญ ซึ่งได้อพยพหนีภัยพม่า เข้ามาตั้งถิ่นฐานบ้านเรือน ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมี วัดบางกระดี่ เป็นศูนย์กลาง
ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมเชื่อมต่อกับรถโดยสารประจำทางสาย 68, 76, 105, 140, 141 และ 529
สงครามพันธุ์ขย้ำ
สงครามพันธุ์ขย้ำ (อังกฤษ: Wolves) เป็นภาพยนตร์แคนาดาในปี ค.ศ. 2014 กำกับโดย เดวิด เฮย์เตอร์ นำแสดงโดย ลูคัส ทิล, เจสัน โมโมอา, เมอร์ริตต์ แพตเตอร์สัน, จอห์น ไพเพอร์-เฟอร์กูสัน, สตีเฟน แม็คแฮ็ตตี้, เคทลิน ลีบ, เจนนิเฟอร์ เฮล
เนื้อเรื่องย่อ
เคย์เดน ริชาร์ด เด็กหนุ่มวัย 18 ที่เพียบพร้อมแทบทุกอย่าง แต่ในค่ำคืนหนึ่งทุกสิ่งทุกอย่างก็ต้องเปล­ี่ยนไป เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาพบว่าพ่อแม่ของตัวเองถู­กฆาตกรรม และพบว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่า เขาจึงทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลัง เพื่อค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาและพ่อแม่ เบาแสะก็ได้นำเขามายังเมือง ลูไพน์ ริช ที่ซึ่ง คอนเนอร์ มนุษย์หมาป่าสุดโหด และเป็นผู้นำพวกเลือดบริสุทธิ์ กำลังทำสงครามกับ จอห์น โทลเลอร์แมน ผู้นำของพวกเลือดผสม ที่สาบานว่าจะปกป้องกับทุกคนจากมนุษย์หมาป­่า
ไม่นานหลังจากอาศัยอยู่ในเมืองนี้ เคย์เดน ก็ตกหลุมรักกับ แองเจลิน่า หญิงสาวปริศนาในเมือง ที่บอกกับเขาว่า สงครามที่จะต้องเกิดขึ้นโดยไม่สามารถหลีกเ­ลี่ยงได้... เมื่ออดีตของครอบครัว เคย์เดน ถูกเปิดเผยขึ้นมา ตัวตนและชะตาชีวิตของเขาก็ชัดเจนมากขึ้น เช่นเดียวกับพลังในตัวเขาที่จะช่วยหยุดยั้­งทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในเมือ­งแห่งนี้
ธงชาติฟินแลนด์
ธงชาติฟินแลนด์ (Siniristilippu ธงกากบาทสีน้ำเงิน) ใช้พื้นฐานธงกากบาทแบบนอร์ดิกที่เริ่มต้นโดยธงชาติเดนมาร์ก ธงของฟินแลนด์เป็นรูปกากบาทนอร์ดิกสีฟ้าบทพื้นสีขาว โดยสีฟ้าแสดงถึงทะเลสาบและท้องฟ้า และสีขาวแสดงถึงหิมะและราตรีสีขาวของฟินแลนด์ในช่วงฤดูหนาว ธงรัฐการมีตราแผ่นดินอยู่ที่จุดตัด นอกนั้นแล้วเหมือนกับธงพลเรือนทุกประการ ธงของทหารนั้นมีปลายของกากบาทเป็นลักษณะแหลม และธงของประธานาธิบดีมีลักษณะคล้ายธงของทหาร แต่ว่ามีตราอิสริยาภรณ์กางเขนแห่งเสรีภาพ (ภาษาฟินแลนด์: Vapaudenristin ritarikunta) อยู่ที่มุมซ้ายบน
ตามกฎหมายของประเทศฟินแลนด์ ธงชาติฟินแลนด์มีอัตราส่วนด้านสูงต่อด้านกว้างเท่ากับ 11:18 หากเป็นธงปลายแหลมของรัฐด้านยาวจะยาวขึ้นอีกหนึ่งส่วน โดยส่วนแหลมนั้นยาวห้าส่วน ความกว้างของกากบาทสีน้ำเงินเท่ากับสามส่วน เมื่ออยู่บนเสาธง ธงควรจะมีความกว้างเป็นเศษหนึ่งส่วนหกของความสูงของเสาธง สีของธงตามมาตรฐานสีของแพนโทนเป็นดังนี้ สีฟ้า 294C สีแดง 186C และสีเหลือง 123C
กฎหมายฟินแลนด์มีการควบคุมเกี่ยวกับธงหลายอย่าง เช่น ห้ามการขีดเขียนเล่นหรือนำไปใช้ในทางที่ไม่เคารพ ห้ามนำธงออกจากเสาโดยไม่ได้รับอนุญาต การใช้ธงของรัฐหรือประธานาธิบดีโดยไม่ได้รับอนุญาต การเพิ่มเติมสัญลักษณ์บนธง รวมถึงการขายธงชาติที่เพี้ยนไปจากรูปร่างและสีที่ระบุตามกฎหมาย การละเมิดกฎเหล่านี้อาจมีโทษปรับได้
ปลาฉลามปากเป็ดจีน
ปลาฉลามปากเป็ดจีน (จีนตัวย่อ: 白鲟; จีนตัวเต็ม: 白鱘; พินอิน: báixún) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Psephurus gladius อยู่ในวงศ์ปลาฉลามปากเป็ด (Polyodontidae) ในอันดับปลาสเตอร์เจียน (Acipenseriformes) ซึ่งมีอยู่ด้วยกันเพียง 2 ชนิด (อีกชนิดหนึ่งคือ ปลาฉลามปากเป็ด (Polyodon spathula) พบในทวีปอเมริกาเหนือบริเวณลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปี)
ปลาฉลามปากเป็ดจีนเป็นปลากินปลา ซึ่งต่างจากอีกชนิดที่พบในทวีปอเมริกาเหนือที่กินแพลงก์ตอนเป็นอาหารหลัก การหาอาหารจะอยู่ในระดับความลึกจากกลางน้ำลงไป ขากรรไกรของปลาชนิดนี้สามารถยื่นออกมาได้ในขณะที่ขากรรไกรปลาฉลามปากเป็ดอเมริกาเหนือไม่สามารถยื่นยาวออกไปคว้าเหยื่อได้
ปลาฉลามปากเป็ดจีนสามารถโตเต็มที่ได้ถึง 7 เมตร ซึ่งใหญ่กว่าปลาฉลามปากเป็ดอเมริกาเหนือมาก น้ำหนักถึง 300 กิโลกรัม
ฤดูผสมพันธุ์ของปลาฉลามปากเป็ดจีนจะเกิดขึ้นประมาณกลางเดือนมีนาคมไปจนถึงต้นเดือนเมษายน ปลาที่มีน้ำหนักตั้งแต่ 25 กิโลกรัมขึ้นไป มารวมตัวกันบริเวณพื้นที่กลางแม่น้ำที่มีท้องน้ำเป็นดินโคลนหรือทราย ที่มีความเร็วของกระแสน้ำ 0.72–0.94 m/s ปริมาณอ็อกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำ 8–10 มิลลิกรัม/l ค่า pH 8.2 อุณหภูมิประมาณ 18.3–20.0 องศาเซลเซียส ช่วงที่ตัวผู้ปล่อยน้ำเชื้อน้ำบริเวณนั้นจะขุ่นราวกับสีน้ำนม ในขณะที่ตัวเมียสามารถผลิตไข่ได้ถึง 100,000 ฟอง มีเส้นผ่าศูนย์กลางราว 2.7 มิลลิเมตร มีสีเทาอมน้ำตาล
ในเดือนกรกฎาคม 2022 องค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติได้จัดให้ปลาฉลามปากเป็ดจีนเป็นสัตว์สูญพันธุ์อย่างเป็นทางการ ปลาปากเป็ดจีนถูกพบเห็นในขณะที่มีชีวิตครั้งสุดท้ายเมื่อปี 2003 สาเหตุหลักของการสูญพันธุ์คือการสร้างเขื่อนเก่อโจวป้าและเขื่อนสามผา รวมถึงการทำประมงที่มากเกินไปด้วย
อำเภอเขาชะเมา
เขาชะเมา เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดระยอง เป็นอำเภอที่ตั้งขึ้นลำดับ 7 ของจังหวัด มีชื่อมาจากอุทยานแห่งชาติเขาชะเมา – เขาวง ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ซึ่งมีที่ทำการอุทยานอยู่ในเขตพื้นที่ ต่อมาตั้งขึ้นเป็นกิ่งอำเภอในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2536 และต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเขาชะเมามีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2535 ราษฎรในพื้นที่ได้ยื่นเรื่องราวต่อราชการ ร่วมกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวม 4 ตำบล ได้พิจารณาว่าสภาพทางภูมิศาสตร์ ลักษณะความเป็นอยู่ การประกอบอาชีพ แนวโน้มมีความเจริญในอนาคต และความเห็นชอบของคณะกรรมการหมู่บ้าน สภาตำบล หัวหน้าส่วนราชการประจำอำเภอ จังหวัด สภาจังหวัด สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร และกระทรวงมหาดไทย จึงได้ประกาศเขตท้องที่อำเภอแกลงแยกพื้นที่ตำบลน้ำเป็น ตำบลห้วยทับมอญ ตำบลชำฆ้อ และตำบลเขาน้อย ออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอเขาชะเมา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
และต่อมาได้มีพระราชกฤษฎีกาลงวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอเขาชะเมา โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการบริหารงานของหน่วยบริหารราชการส่วนภูมิภาค และถือเป็นโครงการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และกลายเป็นอำเภอลำดับที่ 7 ของจังหวัดระยอง
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเขาชะเมาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 29 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเขาชะเมาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
การแต่งงานโดยฉันทะ
การแต่งงานโดยฉันทะ (ภาษาอังกฤษ: Proxy marriage หรือ Proxy wedding) เป็นการแต่งงานโดยที่เจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวมิได้ปรากฏตัวในพิธีการแต่งงาน แต่ในพิธีจะให้ผู้มีอำนาจแทนทางกฎหมาย, ผู้แทน, ผู้รับฉันทะแสดงตัวเป็นตัวแทนผู้ที่ไม่สามารถปรากฏตัวได้ ถ้าทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวไม่สามารถปรากฏตัวได้ก็จะเรียกการแต่งงานว่าเป็นแบบ “การแต่งงานโดยฉันทะซ้อน” (Double-proxy Marriage)
ประวัติ
การแต่งงานโดยฉันทะเป็นเรื่องที่ทำกันโดยปกติในบรรดาพระราชวงศ์หรือขุนนางในยุโรป ตัวอย่างที่สำคัญคือการแต่งงานระหว่างจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 กับ มารี หลุยส์ ดัชเชสแห่งปาร์มา (Marie Louise, Duchess of Parma), ระหว่างเจ้าชายอาร์เธอร์ (Arthur, Prince of Wales) พระเชษฐาของ พระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษและเจ้าหญิงแคเธอรินแห่งอารากอน และระหว่าง พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1และเจ้าหญิงเฮนเรียตตา มาเรียแห่งฝรั่งเศส
ระหว่างต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1900 การแต่งงานโดยฉันทะเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นอันมากเช่นการแต่งงานของผู้ไปตั้งหลักแหล่งในสหรัฐอเมริกาจากญี่ปุ่นและเจ้าสาวที่ยังอยู่ในญี่ปุ่น ตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษที่ 20 การแต่งงานโดยฉันทะมักจะใช้กันมากในบรรดาทหารผู้ออกไปประจำการไกลจากบ้านเมือง เว็บไซต์หลายแห่งก็บริการทั้ง “การแต่งงานโดยฉันทะ” และ “การแต่งงานโดยฉันทะซ้อน” โดยมีค่าบริการแต่การแต่งงานเช่นนี้ก็สามารถทำได้โดยทนายความภายในบริเวณที่ให้บริการที่ว่า
ตัวอย่างที่แปลกเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2003 เมื่อเอคาเทรินา ดมิทริเอฟแต่งงานโดยฉันทะที่รัฐเท็กซัสกับยูริ มาเล็นเช็นโค (Yuri Malenchenko) นักบินอวกาศผู้ขณะนั้นอยู่ในสถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งเป็นการแต่งงานในอวกาศครั้งแรกในประวัติศาสตร์
สหรัฐอเมริกา
การแต่งงานโดยฉันทะเป็นการแต่งงานที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายในทุกรัฐในสหรัฐอเมริกายกเว้นรัฐแคลิฟอร์เนีย, รัฐโคโลราโด, รัฐเท็กซัส และ รัฐมอนแทนา ในรัฐแคลิฟอร์เนียการแต่งงานโดยฉันทะเพิ่งถูกกฎหมายเมื่อปี ค.ศ. 2004 แต่เฉพาะผู้เป็นทหารที่ประจำการอยู่ในสถานที่ที่ไม่สามารถเข้าร่วมพิธีแต่งงานได้ รัฐมอนแทนาเป็นรัฐเดียวที่อนุญาตการแต่งงานโดยฉันทะซ้อน ไม่ทุกรัฐที่ยอมรับการแต่งงานโดยฉันทะในทุกกรณีแต่คดีความที่เกิดขึ้นเอนเอียงไปในการยอมรับว่าการแต่งงานโดยฉันทะเป็นการแต่งงานโดยพฤตินัย (Common law marriage) วิธีหนึ่ง
ประเทศอื่นๆ
ประเทศเม็กซิโกและประเทศปารากวัย บริการ “การแต่งงานโดยฉันทะ” โดยมีค่าบริการ การแต่งงานโดยฉันทะที่กงสุลปารากวัยในเทลอาวีฟยอมรับโดยกฎหมายของประเทศอิสราเอล
กูเกิล คลาสรูม
กูเกิล คลาสรูม (Google Classroom) เป็นบริการเว็บฟรีที่พัฒนาโดยกูเกิล ซึ่งมีไว้ให้สำหรับโรงเรียนที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อลดความซับซ้อนในการสร้าง แจกจ่าย และให้คะแนนงาน จุดประสงค์หลักของกูเกิล คลาสรูมคือการปรับปรุงกระบวนการแชร์ไฟล์ระหว่างครูกับนักเรียน จนถึง ค.ศ. 2021 มีผู้ใช้งานกูเกิล คลาสรูมประมาณ 150 ล้านคน
คำวิจารณ์
เนื่องจากบริษัทกูเกิลได้รับเสียงวิจารณ์ในด้านต่าง ๆ รวมถึงความเป็นส่วนตัว คำวิจารณ์หลักของกูเกิล คลาสรูมส่วนใหญ่มักเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของนักเรียนและการใช้ข้อมูลนักเรียนของกูเกิล คำวิจารณ์กูเกิล คลาสรูมมักรวมเข้ากับคำวิจารณ์โครมบุ๊กและกูเกิล เวิร์กสเปซ
คำวิจารณ์บางส่วนกล่าวถึงกูเกิล คลาสรูมว่าไม่มีสมุดเรียนที่เต็มสมบูรณ์, ไม่มีแบบสอบถามและแบบทดสอบอัตโนมัติ (ส่วนประกอบหลักที่มีในระบบการจัดการเรียนรู้) และการแก้ไขงานหลังส่งไปแล้ว
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร
เมื่อนิตยสารที่มีเนื้อหาเดียวกันถูกเผยแพร่ในสื่อมากกว่าหนึ่งประเภท รหัส ISSN ที่แตกต่างกันจะถูกกำหนดให้กับสื่อแต่ละประเภท ตัวอย่างเช่น นิตยสารที่มีการเผยแพร่ทั้งเป็นสื่อสิ่งพิมพ์และสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ระบบ ISSN จะอ้างถึงประเภทสื่อเหล่านี้เป็น print ISSN (p-ISSN) และ Electronic ISSN (e-ISSN) ตามลำดับ ดังนั้นจึงมีการกำหนดในมาตรฐาน ISO 3297: 2007 ให้นิตยสารทั้งหมดในระบบ ISSN จะถูกกำหนดการเชื่อมโยงโดย linking ISSN (ISSN-L) ซึ่งโดยทั่วไปจะเหมือนกับรหัส ISSN ที่กำหนดให้กับนิตยสารในรูปแบบสื่อที่เผยแพร่ครั้งแรก เพื่อเชื่อมโยง ISSN ทั้งหมดสำหรับนิตยสารในทุกประเภทสื่อที่เกี่ยวข้องกัน
ส่วนประกอบ
เลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสาร ประกอบด้วยตัวเลข 8 ตัวที่ประกอบด้วยเลขสี่หลักสองกลุ่มที่แยกด้วย เครื่องหมาย (-) เช่นเลขมาตรฐานสากลสำหรับนิตยสารบ้านและสวน คือ ISSN 0125-1996
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2008–09
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2008–09 เป็นการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรปถ้วยใหญ่ที่สุด จัดขึ้นโดยยูฟ่า โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่ 54 และเป็นฤดูกาลที่ 17 ตั้งแต่มีการเปลี่ยนชื่อจากยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ เป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
การคัดเลือกสโมสร
76 สโมสรที่ได้เข้าร่วมในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2008–09 จาก 52 ชาติสมาชิกยูฟ่า (ยกเว้นลิกเตนสไตน์ ซึ่งไม่ได้จัดการแข่งขันลีก) โดยจะจัดอันดับแต่ละประเทศสำหรับจำนวนของสโมสรที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขัน ดังนี้
การจัดอันดับตามสมาคมฟุตบอล
การแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2008–09 จัดตามการจัดอันดับค่าสัมประสิทธิ์ยูฟ่า ในปี พ.ศ. 2560 (ค.ศ. 2007) ซึ่งคำนวณจากการแข่งขันตั้งแต่ฤดูกาล 2002–03 ถึง 2006–07.
รอบ 16 ทีมสุดท้าย
เลกแรกของรอบแพ้คัดออกแรกจะลงเล่นในวันที่ 24 และ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552, และเลกที่สองจะลงเล่นในวันที่ 10 และ 11 มีนาคม.
รอบก่อนรองชนะเลิศ
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 7 เมษายน และ 8 เมษายน, ในขณะที่นัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 14 เมษายน และ 15 เมษายน ค.ศ. 2009.
รอบรองชนะเลิศ
นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 28 เมษายน และ 29 เมษายน, ในขณะที่นัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 5 พฤษภาคม และ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2009
สนามกีฬาสแตนลีย์พาร์ก
สแตนลีย์พาร์ก (Stanley Park) เป็นโครงการสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่สแตนลีย์พาร์กในลิเวอร์พูล โดยถ้าก่อสร้างเสร็จ มันจะกลายเป็นสนามเหย้าแห่งใหม่ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล แทนที่สนามเหย้าในปัจจุบันอย่างแอนฟีลด์ โครงการสนามแห่งนี้มีความจุ 60,000 ที่นั่ง (สามารถขยายได้เป็น 73,000 ที่นั่ง) โดยทุกที่นั่งติดตั้งเก้าอี้
การออกแบบสนามที่ผ่านการรับรองมีสองรูปแบบ แบบแรกออกแบบโดยสถาปนิกเอเอฟแอล มีความจุ 60,000 ที่นั่ง ส่วนแบบที่สองเป็นแบบล้ำสมัยและใช้งบประมาณแพงกว่า ออกแบบโดยสถาปนิกเอชเคเอสในดัลลาส ซึ่งเสนอความจุเบื้องต้น 60,000 ที่นั่ง โดยสามารถขยายได้ถึง 73,000 ที่นั่ง
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2012 มีการเตรียมงานเพียงเล็กน้อย การเปลี่ยนเจ้าของสโมสรทำให้โครงการสนามแห่งนี้ถูกนำกลับมาพิจารณาใหม่ ในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน เฟนเวย์สปอตส์กรุป เจ้าของสโมสรรายใหม่ ประกาศว่าจะปรับปรุงและขยายความจุของสนามเหย้าปัจจุบันอย่างแอนฟีลด์ (ทำนองเดียวกับการปรับปรุงเฟนเวย์พาร์กของบอสตันเร็ดซอกซ์) แทนที่จะก่อสร้างสนามแห่งใหม่
วัดละหาร (จังหวัดนนทบุรี)
ประวัติ
วัดละหารสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2321 เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) ได้ยกกองทัพไปเวียงจันทน์ ได้นำครอบครัวชาวเวียงจันทน์เข้ามากรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดเกล้าฯ ให้ครอบครัวชาวเวียงจันทน์ที่เป็นชาวพวนมาอยู่ที่บางบัวทอง จึงเกิดชุมชนชาวลาวพวนเป็นชุมชนใหญ่ ในเวลาต่อมา ชาวชุมชนได้ร่วมใจกันสร้างวัดขึ้น โดยระยะแรกเรียกว่า วัดลาว ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พบหลักฐานซึ่งเขียนชื่อวัดว่า วัดราชบัญหาร บ้างสะกดว่า วัดราชบันหาร หรือ วัดราชบรรหาร จนปัจจุบันได้เรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดละหาร" วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2470 วัดได้เปิดสอบพระปริยัติธรรมแผนกธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2489 และแผนกบาลีเริ่มเปิดตั้งแต่ พ.ศ. 2496 เป็นต้นมา นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์พุทธศาสนาวันอาทิตย์ ศูนย์สงเคราะห์พุทธมามกะประจำอำเภอบางบัวทอง และศูนย์อบรมประชาชนประจำตำบล
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารทรงโรง คอนกรีตเสริมเหล็ก ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ตับหลังคามี 3 ตับ หลังคามุงด้วยกระเบื้องเกล็ดเต่าสีส้มออกแดง ด้านหน้าและด้านหลังเป็นมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน ที่หน้ามุขทั้งด้านหน้าและด้านหลังทำชายคายื่นออกมาเป็นพาไล รับกับชายคาของตับหลังคาตับสุดท้ายของหลังคามุขด้านข้างทั้ง 2 ข้าง ด้านหน้าจึงไม่มีรวงผึ้งและสาหร่าย คงมีคันทวยรับชายคาของหลังคาตับสุดท้ายที่หน้ามุขทั้ง 2 ด้าน หน้าบันเป็นรูปเทพนมครึ่งองค์อยู่ในกรอบรูปพุ่มข้าวบิณฑ์ ล้อมด้วยลายกระหนกก้านขดออกช่อหัวโต ใช้กระจกสีฟ้าเป็นการลงพื้น หน้าบันคอสองเป็นลายกระหนกเปลวก้านขด หน้าบันด้านหลังมีรูปแบบเหมือนหน้าบันด้านหน้า ด้านนอกมีกำแพงแก้วเป็นกำแพงสูง ด้านบนทำเป็นลูกกรงโปร่ง มีประตูกำแพงแก้ว ด้านบนทำเป็นลูกกรงโปร่ง มีประตูกำแพงแก้ว 4 ประตู ประตูด้านหน้าทางทิศตะวันออก 1 ประตู ประตูด้านหลังทางทิศตะวันตก 1 ประตู ประตูด้านข้างทางทิศเหนือและทิศใต้ด้านละ 1 ประตู ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยประทับนั่งศิลปะสมัยสุโขทัย
วิหารหลวงพ่อป่าเลไลยก์หลังเดิม พระอธิการต่วนและศิษย์ นำโดยขุนพิทักษ์ปทุมมาศ (สิงห์โต สามวัง) นายกเทศมนตรีเมืองบางบัวทองคนแรกและชาวบางบัวทอง ได้ร่วมกันสร้างวิหารและหล่อพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ขึ้น เป็นอาคารจัตุรมุข หลังคาไม่มีชั้นลด ต่อปีกนกออกเป็นพาไลทั้ง 4 ด้าน เป็นอาคารก่ออิฐฉาบปูน เครื่องบนเป็นปูน ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์เป็นปูนประดับกระจกสีทอง หน้าบันปูนทั้ง 4 ด้าน ปั้นเป็นรูปเทพนมอยู่ในกรอบรูปพัดยอดแหลมออกลายก้านขดล้อมเทพนม หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเต่าเป็นพื้นสีน้ำเงิน มีสีส้มเป็นกรอบและสีเหลือง เป็นริ้วในระหว่างกรอบ ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์
วิหารหลวงพ่อป่าเลไลยก์หลังใหม่เป็นอาคารจัตุรมุข 2 ชั้น ยอดเป็นเจดีย์ทรงกลม โดยก่อเป็นอาคารรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มีมุขยื่นจากผนังทั้ง 4 ด้าน เหนืออาคารสี่เหลี่ยมมีพระเจดีย์ทรงระฆังเป็นยอดของวิหารจัตุรมุขด้วย มีกำแพงแก้วล้อมพระเจดีย์ทั้ง 4 ด้าน มุมกำแพงแก้วมีพานพุ่มขนาดใหญ่ตั้งบูชาพระเจดีย์
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 4 ชั้น หลังคาทรงไทยมี 3 มุข ชั้นล่างเป็นที่บำเพ็ญกุศลและรักษาศีลปฏิบัติธรรมของอุบาสกอุบาสิกา ชั้นบนอีก 3 ชั้นเป็นส่วนที่ใช้ประกอบกิจกรรมต่าง ๆ ของวัดและเป็นอาคารเรียนพระปริยัติธรรมของพระภิกษุสามเณรและสำนักเรียนพระปริยัติธรรมวัดละหาร
วิกิพีเดียภาษาเซอร์เบีย
วิกิพีเดียภาษาเซอร์เบีย (Википедија на српском језику / Vikipedija na srpskom jeziku) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาเซอร์เบีย เริ่มสร้างเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาเซอร์เบียมีผู้ใช้ลงทะเบียน 0 บัญชี (มีความเคลื่อนไหว 0 บัญชี) และมีบทความมากกว่า 0 บทความ
วัดโคกเคียน (จังหวัดนราธิวาส)
วัดโคกเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกเคียน อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส
วัดโคกเคียนสร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2398 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เดิมตั้งอยู่ห่างจากที่ตั้งปัจจุบันออกไปประมาณ 1.5 กิโลเมตร ต่อมาเมื่อมีประชาชนอพยพครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่บ้านไร่มากขึ้น จึงย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน ชื่อโคกเคียนที่ตั้งตามชื่อหมู่บ้านนั้นได้มาจากการที่ในอดีตมีชาวปัตตานีได้เดินทางมาขึ้นฝั่งและนำต้นตะเคียนมาปลูกตามเนินเขา (โคก) พร้อมกับตั้งหลักแหล่งเป็นชุมชนขึ้น วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2445
ภายในอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังไม้เต็มทั้ง 4 ด้านรวมถึงเพดานด้วย แถวบนสุดโดยรอบเขียนรูปเทพนม ยกเว้นผนังด้านทางเข้าที่เขียนรูปราหู แถวที่ 2 ใต้ลงมาเขียนรูปชุมนุมพระสงฆ์ นักสิทธิ์ วิทยาธร ฤๅษีและเทวดา แถวล่างสุดติดพื้นเขียนภาพสัตว์ต่าง ๆ ส่วนที่เหลือเขียนรูปแจกันดอกไม้ รูปดอกไม้ร่วงคั่นด้วยสัตว์ต่าง ๆ บนเพดานแบ่งออกเป็น 6 ช่อง เขียนพุทธประวัติ 2 ช่อง พระมาลัยบนสวรรค์ 1 ช่อง วิมานของเทพผู้รักษาทิศต่าง ๆ 1 ช่อง ส่วนอีก 2 ช่องที่เหลือเขียนรูปพระอาทิตย์และพระจันทร์ทรงรถ
รายชื่อห้างสรรพสินค้าในประเทศไทย
รายชื่อห้างสรรพสินค้าในประเทศไทย หน้านี้เป็นบทความที่รวบรวมรายชื่อห้างสรรพสินค้า (department store) ที่มีขนาดพื้นที่ใช้สอยตั้งแต่ 8,000 ตารางเมตรขึ้นไปในประเทศไทย
{| width="100%"
รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น
รักวุ่น ๆ เจ้าหญิงจอมจุ้น ชื่อภาษาอังกฤษ Princess Hours Thailand แนว โรแมนติก คอมเมดี้ ซีรีส์รีเมคอันโด่งดังจากประเทศเกาหลี เค้าโครงเรื่องจากการ์ตูนชื่อดังของนักเขียน ปาร์ค ซู ฮี รีเมคจากซีรีส์เกาหลีPrincess Hours เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา สร้างโดย บริษัท ทรูวิชั่นส์ กรุ๊ป จำกัด [TrueVisions Original Pictures] ผลิตโดย บริษัท เฮโล โปรดักส์ชั่น จำกัด กำกับการแสดงโดย ศุทธสิทธิ์ เดชอินทรนารักษ์ บทโทรทัศน์โดย ณัฐพจน์ พจน์จำเนียร ณัฐมล แพถนอม โปรดิวเซอร์โดย อนันดา เอเวอริ่งแฮม และนภัสริญญ์ พรหมพิลา นำแสดงโดย เศรษฐพงศ์ เพียงพอ, อังศุมาลิน สิรภัทรศักดิ์เมธา, สเตฟาน สายชล ปารเนียส, ธันย์ชนก ฤทธินาคา ออกอากาศทุกวันจันทร์–อังคาร 20:00–21:00 น. เริ่มตอนแรก วันอังคารที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2560− วันจันทร์ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ทางช่องทรูโฟร์ยู
เรื่องย่อ
คะนิ้ง (แพตตี้ อังศุมาลิน) เด็กธรรมดาสุดเปิ่นที่ต้องตกกระไดพลอยโจนมาแต่งงานอภิเษกสมรสกับ องค์ชายอินทร์ (เต๋า เศรษฐพงศ์ เพียงพอ) รัชทายาทสุดหล่อที่แสนจะเย็นชา ซึ่งเหตุผลนั้นเป็นเพราะสัญญาของคุณปู่และพระอัยยิกาที่หมั้นหมายกันไว้ให้ทั้งคู่ได้แต่งงานกัน เพื่อสืบสันตติวงศ์และความมั่นคงของราชวงศ์
รัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564
ภูมิหลัง
ประเทศพม่าถูกทหารปกครองมาตั้งแต่รัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2505 และอองซานซูจี บุตรสาวของอองซาน ผู้ก่อตั้งประเทศสมัยใหม่ รณรงค์เคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยจนมีชื่อเสียง ต่อมาใน พ.ศ. 2533 ทหารยอมให้จัดการเลือกตั้งอย่างเสรี และพรรคเอ็นแอลดีของซูจีชนะถล่มทลาย แต่ทหารยังไม่ยอมคลายอำนาจ และกักซูจีไว้ในที่พำนัก
ช่วง พ.ศ. 2554–2558 เกิดการเปลี่ยนผ่านไปสู่ประชาธิปไตยในเบื้องต้น จนได้เลือกตั้งใน พ.ศ. 2558 ผลปรากฏว่า พรรคเอ็นแอลดีของซูจีได้ชัยชนะ แต่ทหารยังกุมอำนาจสำคัญ ซึ่งรวมถึงอำนาจแต่งตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวนหนึ่งในสี่
รัฐประหารครั้งนี้เป็นผลพวงจากการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ซึ่งพรรคเอ็นแอลดีได้ที่นั่งในสภา 396 ที่จากทั้งหมด 476 ที่ นับว่าได้เสียงข้างมากยิ่งกว่าการเลือกตั้งที่ชนะในปี พ.ศ. 2558 ส่วนพรรคสหสามัคคีและการพัฒนา ซึ่งเป็นหุ่นเชิดของทหาร ได้เพียง 33 ที่นั่ง
ทหารโต้แย้งผลการเลือกตั้งโดยอ้างว่า การลงคะแนนไม่สุจริต จนเกิดข่าวลือเรื่องรัฐประหารเป็นเวลาหลายวัน ทำให้มหาอำนาจตะวันตก เช่น ประเทศฝรั่งเศส และสหรัฐ แสดงความกังวล
เหตุการณ์
มโย ญุน โฆษกพรรคเอ็นแอลดี กล่าวว่า อองซานซูจี, วี่น-มหยิ่น, ฮานตา-มหยิ่น และผู้นำพรรคอีกหลายคนถูก "นำตัว" ไปในช่วงเช้า และตัวเขาคงถูกควบคุมตัวในไม่ช้าเช่นกัน ช่องทางสื่อสารหลายช่องหยุดทำงาน สายโทรศัพท์เข้าสู่กรุงเนปยีดอขัดข้อง เอ็มอาร์ทีวี โทรทัศน์ของรัฐ ระบุว่า ไม่สามารถออกอากาศได้เนื่องจาก "ปัญหาทางเทคนิค" และมีรายงานอินเทอร์เน็ตล่มเมื่อ 3 นาฬิกา มีผู้พบเห็นทหารในกรุงเนปยีดอและเมืองหลักอย่างย่างกุ้ง
การประท้วง
ชาวพม่าราว 200 คน กับชาวไทยที่เคลื่อนไหวเพื่อประชาธิปไตยอีกจำนวนหนึ่ง ชุมนุมประท้วงรัฐประหารครั้งนี้ที่สถานทูตพม่าในกรุงเทพฯ ประเทศไทย การประท้วงยุติลงด้วยการถูกตำรวจไทยปราบปราม ผู้ประท้วงบางคนบาดเจ็บ บางคนถูกจับ
ชาวพม่าในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น รวมตัวกันประท้วงที่หน้าสำนักงานสหประชาชาติเช่นกัน
ปฏิกิริยาจากนานาชาติ
หลายประเทศ อาทิ บังคลาเทศ จีน อินเดีย อินโดนีเซีย มาเลเซีย ปากีสถาน ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ และ สิงคโปร์ แสดงความห่วงกังวลต่อการรัฐประหาร และสนับสนุนให้มีการเจรจาเพื่อแก้ปัญหา ในขณะที่ ออสเตรเลีย แคนาดา ฝรั่งเศส เยอรมนี ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์ สเปน สวีเดน ตุรกี สหราชอาณาจักร และ สหรัฐ ได้ออกแถลงประณามการรัฐประหาร พร้อมเรียกร้องให้ปล่อยตัวอองซานซูจี และผู้นำคนอื่น ๆ; ทางด้านทำเนียบขาวได้ออกแถลงการขู่ว่าจะใช้มาตราการคว่ำบาตร
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติจัดการประชุมฉุกเฉินเพื่อพิจารณาร่างมติที่กระตุ้นให้พม่าหวนคืนสู่ประชาธิปไตยโดยเร็ว ทั้งประณามการกระทำของกองทัพพม่าและเรียกร้องให้ปล่อยตัวนักโทษ แต่จีนและรัสเซียใช้สิทธิยับยั้ง ด้านอินเดียและเวียดนามยังตั้งข้อสงวนเกี่ยวกับข้อมตินี้
ต่อมาวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 รัฐมนตรีต่างประเทศคนใหม่ของพม่าเยือนประเทศไทยเป็นชาติแรก ซึ่งหนังสือพิมพ์รัฐของพม่าระบุว่า ทางการไทยเป็นผู้เชิญ นับเป็นเครื่องมือหนึ่งของทางการพม่าในการสร้างความชอบธรรม
ดราวา
แม่น้ำดราวา (Dráva; Drau; อิตาลี, โครเอเชียและสโลวีเนีย: Drava) เป็นแม่น้ำในทวีปยุโรป อยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของทวีป มีต้นน้ำอยู่ที่ทิวเขาคาร์นิกแอลป์ ไหลไปทางตะวันออกผ่านเมืองรัฐทีโรลทางตะวันตกและรัฐคารินเทีย ผ่านทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสโลวีเนีย วกไปทางตะวันออกเฉียงใต้เข้าไปยังบริเวณเหนือสุดของประเทศโครเอเชียกับประเทศฮังการี แล้วไหลลงสู่แม่น้ำดานูบ ใกล้กับเมืองโอซีเยกของประเทศโครเอเชีย แม่น้ำสายนี้มีความยาว 707 กม. (439 ไมล์)
เรือบรรทุกอากาศยาน
เรือบรรทุกอากาศยาน หรือ เรือบรรทุกเครื่องบิน (aircraft carrier) คือ เรือรบที่ออกแบบมาสำหรับใช้เป็นฐานทัพอากาศเคลื่อนที่ให้กับอากาศยาน เรือบรรทุกเครื่องบินนั้นทำให้กองทัพเรือสามารถส่งกำลังทางอากาศออกไปได้ไกลยิ่งขึ้นโดยขึ้นอยู่กับที่มั่นของเรือบรรทุกเครื่องบิน พวกมันพัฒนามาจากเรือที่สร้างจากไม้ที่ถูกใช้เพื่อปล่อยบัลลูนมาเป็นเรือรบพลังนิวเคลียร์ซึ่งสามารถบรรทุกอากาศยานปีกนิ่งและปีกหมุนได้หลายสิบลำ
โดยปกติเรือบรรทุกอากาศยานจะเป็นเรือหลักของกองเรือและเป็นเรือที่มีราคาแพงอย่างมาก มี 10 ประเทศที่ครอบครองเรือบรรทุกอากาศยานโดยแปดประเทศมีเรือบรรทุกอากาศยานเพียงลำเดียวเท่านั้น ทั่วโลกมีเรือบรรทุกอากาศยานที่กำลังทำหน้าที่ 20 ลำโดยเป็นของกองทัพเรือสหรัฐ 10 ลำ บางประเทศในจำนวนนี้ไม่มีเครื่องบินที่สามารถใช้กับเรือบรรทุกอากาศยานและบางประเทศได้เปลี่ยนวัตถุประสงค์ของเรือไป
ประเภท
(with US Hull classification symbol)
ประเภทแบ่งตามบทบาท
กองเรือบรรทุกเครื่องบินมักจะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือหลักและมีบทบาทในเชิงรุก เรือเหล่านี้คือเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่สามารถทำความเร็วสูงได้ เมื่อเทียบกันแล้ว เรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันนั้นถูกออกแบบเพื่อให้การป้องกันกับขบวนเรือมากกว่า เรือเหล่านั้นเป็นเรือที่มีขนาดเล็กกว่าและเคลื่อนที่ช้ากว่าพร้อมกับบรรทุกเครื่องบินในจำนวนน้อยกว่าเช่นกัน ส่วนใหญ่แล้วเรือพวกนี้จะถูกสร้างจากโครงเรือพาณิชย์ ในกรณีที่ต้องการเรือพาณิชย์บรรทุกอากาศยาน หรือสร้างจากเรือบรรทุกสินค้าโดยการเสริมลานบินเข้าไปที่ดาดฟ้าเรือ ส่วนเรือบรรทุกอากาศยานขนาดเบาเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินที่มีความเร็วพอที่จะออกปฏิบัติการพร้อมกับกองเรือขนาดเล็กและใช้อากาศยานในจำนวนน้อย ปัจจุบันเรือบรรทุกอากาศยานของโซเวียตที่ใช้โดยรัสเซียจะเรียกกันว่าเรือลาดตระเวนการบิน เรือชนิดนี้มีขนาดเทียบเท่ากับเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ที่สามารถออกปฏิบัติการเพียงลำพังหรือพร้อมกับเรือคุ้มกัน และสามารถให้การสนับสนุนเชิงรุกและเชิงรับที่เทียบเท่าได้กับเรือลาดตระเวนติดตั้งขีปนาวุธนำวิถี ซึ่งบทบาทนี้มีเพื่อสนับสนุนเครื่องบินขับไล่และเฮลิคอปเตอร์
ประเภทแบ่งตามองค์ประกอบ
เรือบรรทุกอากาศยานมีทั้งหมด 3 ประเภทเมื่อแบ่งตามลักษณะของเรือโดยใช้กับกองทัพเรือทั่วโลก โดยแบ่งด้วยวิธีที่ใช้ในการส่ง-รับเครื่องบิน
ต้นกำเนิด
ไม่นานหลังจากที่มีการสร้างอากาศยานที่มีน้ำหนักมากกว่าอากาศขึ้นมาในปีพ.ศ. 2443 สหรัฐก็ได้ทำการทดลองใช้อากาศยานแบบดังกล่าวทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือในปีพ.ศ. 2453 และตามมาด้วยการทดสอบการลงจอดในปีพ.ศ. 2454 ในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2454 เครื่องบินลำแรกที่ทำการบินขึ้นจากดาดฟ้าเรือสำเร็จได้ทำการบินจากเรือเอชเอ็มเอส ฮิเบอร์นาของราชนาวีอังกฤษ
ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2457 ก็เกิดเรือบรรทุกเครื่องบินทะเลลำแรกขึ้นคือ เรือบรรทุกเครื่องบินทะเลวากะมิยะของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ซึ่งเป็นเรือลำแรกของโลกที่ประสบความสำเร็จในการเข้าโจมตีด้วยเครื่องบินจากทะเล เรือลำดังกล่าวได้ต่อสู้กับเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 1 โดยบรรทุกเครื่องบินมัวริซ ฟาร์แมนสี่ลำ ซึ่งจะนำขึ้นลงดาดฟ้าเรือด้วยเครนยก ในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2457 เครื่องบินมัวริซ ฟาร์แมนลำหนึ่งได้ทำการบินจากเรือวากะมิยะและเข้าโจมตีเรือลาดตระเวนไคเซอร์ริน อลิซาเบธของออสเตรียฮังการีและเรือปืนจากัวร์ของเยอรมนี แต่กลับพลาดเป้าทั้งสอง
การพัฒนาเรือดาดฟ้าเรียบทำให้เกิดเรือขนาดใหญ่ลำแรกๆ ขึ้น ในปีพ.ศ. 2461 เรือเอชเอ็มเอส อาร์กัสได้กลายเป็นเรือบรรทุกอากาศยานลำแรกของโลกที่สามารถนำเครื่องบินขึ้นและลงจอดได้ เมื่อถึงช่วงกลางทศวรรษที่ 2463 การปฏิวัติเรือบรรทุกแบบต่างๆ ก็เป็นไปได้ด้วยดี ส่งผลให้เกิดเรืออย่าง เรือโฮโช (พ.ศ. 2465) เอชเอ็มเอส เฮอร์เมส (พ.ศ. 2467) และเรือเบียน (พ.ศ. 2470) เรอืบรรทุกอากาศยานลำแรกๆ นั้นเป็นเรือที่ดัดแปลงมาจากเรือหลายแบบ เช่น เรือบรรทุก เรือลาดตระเวน เรือลาดตระเวนประจัญบาน หรือเรือประจัญบาน สนธิสัญญาวอชิงตันในปีพ.ศ. 2465 มีผลต่อการสร้างเรือบรรทุก สหรัฐและราชอาณาจักรได้รับอนุญาตให้สร้างเรือบรรทุกที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 135,000 ตัน ในขณะที่บางกรณีที่มีข้อยกเว้นให้สามารถดัดแปลงเรือหลักขนาดใหญ่กว่าให้เป็นเรือบรรทุกได้ เช่น เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเลกซิงตัน (พ.ศ. 2470)
ความสำคัญในสงครามโลกครั้งที่ 2
ในช่วงทศวรรษที่ 2456 กองทัพเรือมากมายเริ่มสั่งซื้อและสร้างเรือบรรทุกอากาศยานที่ทำการออกแบบเป็นพิเศษ นี่ทำให้การออกแบบนั้นตอบรับกับบทบาทในอนาคตและทำให้เกิดเรือที่ทรงอานุภาพ ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เรือเหล่านี้ได้กลายมาเป็นกำลังสำคัญของกองเรือสหรัฐ อังกฤษ และญี่ปุ่น โดยเรียกเรือเหล่านี้ว่า กองเรือบรรทุกเครื่องบิน
เรือบรรทุกอากาศยานถูกใช้อย่างหนักในสงครามโลกครั้งที่สองและมีแบบที่หลากหลายตามมา เรือบรรทุกเครื่องบินคุ้มกัน เช่น ยูเอสเอส โบกถูกสร้างขึ้นแต่ตอนสงครามโลกครั้งที่ 2 แม้ว่าเรือบางลำจะถูกสร้างมาเพื่อจุดประสงค์นั้นๆ แต่เรือส่วนมากเป็นเรือดัดแปลงจากเรือสินค้าเพราะว่าเป็นเรือที่มีระยะหยุดเหมาะที่จะให้การสนับสนุนทางอากาศแก่ขบวนเรือและการรุกสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก เรือบรรทุกอากาศยานขนาดเบาที่สร้างขึ้นโดยสหรัฐ เช่น ยูเอสเอส อินดีเพนเดนซ์เป็นเรือที่นำแนวคิดเรือบรรทุกอากาศยานคุ้มกันมาทำเป็นเรือที่ใหญ่ขึ้นและมีศักยภาพทางทหารมากขึ้น แม้ว่าเรือบรรทุกขนาดเบามักจะบรรทุกกองบินที่มีขนาดเท่ากับกองบินบนเรือบรรทุกคุ้มกัน แต่เรือบรทุกขนาดเบามีความได้เปรียบด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเพราะเรือเหล่านี้ถูกดัดแปลงมาจากเรือครุยเซอร์
ไฟสงครามทำให้เกิดการสร้างเรือและการดัดแปลงเรือที่ไม่ได้ทำตามแบบปกติ เรือแคม (CAM) เช่น เรือเอสเอส ไมเคิล อี เป็นเรือบรรทุกสินค้าที่สามารถส่งเครื่องบินขึ้นฟ้าด้วยเครื่องดีด แต่ไม่สามารถรับเครื่องบินลงจอดได้ เรือเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นในภาวะฉุกเฉินในสงครามโลกครั้งที่ 2 เช่นเดียวกับเรือพาณิชย์บรรทุกอากาศยาน เช่น เรือเอ็มวี เอ็มไพร์ แมคอัลไพน์ เรือดำน้ำบรรทุกอากาศยาน เช่น เรือดำน้ำบรรทุกอากาศยานเซอร์คูฟของฝรั่งเศส และเรือดำน้ำชั้นI-400 ของญี่ปุ่นที่สามารถบรรทุกเครื่องบินไอชิ เอ็ม6เอได้สามลำ ซึ่งถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในทศวรรษที่ 2463 แต่ไม่ประสบความสำเร็จนักในสงครามโลกครั้งที่ 1
กองทัพเรือสมัยใหม่ที่ใช้เรือแบบดังกล่าวจะใช้เรือบรรทุกอากาศยานเป็นเรือหลักของกองเรือ ซึ่งเดิมที่เป็นหน้าที่ของเรือประจัญบาน ในขณะที่บางคนจดจำการที่เรือเหล่านี้เป็นเรือหลักดำน้ำพร้อมขีปนาวุธ แต่ที่จดจำกันได้มากคืออำนาจการยิงของเรือที่ใช้เป็นเครื่องขัดขว้างนิวเคลียร์ทางยุทธศาสตร์ มากกว่าหน้าที่ของเรือเหล่านี้ในกองเรือ การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อตอบสนองกับการที่อำนาจทางอากาศเริ่มมีบทบาทสำคัญในการเอาชนะศัตรู สิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคือเครื่องบินพิสัยไกล คล่องแคล่ว และมีประสิทธิภาพ ปฏิบัติการเรือบรรทุกเครื่องบินยังคงดำเนินต่อไปภายหลังสงครามทั้งในด้านขนาดและความสำคัญ เรือบรรทุกอากาศยานขนาดหนักที่มีระวางขับน้ำ 75,000 ตันหรือมากกว่านั้น ได้กลายมาเป็นจุดสุดยอดของการพัฒนา บางลำใช้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เป็นแหล่งพลังงานและเป็นแกนหลักของกองเรือที่ทำหน้าที่ระยะไกล เรือจู่โจมสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก เช่น ยูเอสเอส ทาราวาและเอชเอ็มเอส โอเชียน มีหน้าที่บรรทุกและรับส่งนาวิกโยธินและยังใช้เฮลิคอปเตอร์จำนวนมากเพื่อทำปฏิบัติการดังกล่าว เรือเหล่านี้มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า"เรือบรรทุกเครื่องบินคอมมานโด"หรือ"เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์"ซึ่งมีบทบาทรองในการบรรทุกและใช้งานอากาศยานขึ้นลงในแนวดิ่ง
ด้วยสาเหตุที่เรือเหล่านี้ไม่มีอำนาจการยิงเท่าเรือแบบอื่น ทำให้เรือบรรทุกเครื่องบินตกเป็นเป้าของเรือ เครื่องบิน เรือดำน้ำ และขีปนาวุธของศัตรู ดังนั้นเรือบรรทุกอากาศยานจึงต้องร่วมเดินทางพร้อมกับเรือแบบอื่นๆ ในจำนวนมากเพื่อให้การป้องกัน ให้เสบียง และให้การสนับสนุนเชิงรุก โดยเรียกกองเรือแบบนี้ว่ากองยุทธการหรือกองเรือบรรทุกเครื่องบิน
ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 สนธิสัญญาอย่างสนธิสัญญาวอชิงตัน สนธิสัญญาลอนดอน และสนธิสัญญาลอนดอนครั้งที่ 2 ได้จำกัดขนาดของเรือ เรือบรรทุกอากาศยานตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 ถูกสร้างอย่างไร้ข้อจำกัดโดยขึ้นอยู่กับงบประมาณและทำให้เรือสามารถบรรทุกเครื่องบินที่มีขนาดใหญ่ขึ้นได้ เรือบรรทุกเครื่องบินยุคใหม่ที่มีขนาดใหญ่อย่างเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ของกองทัพเรือสหรัฐมีระวางขับน้ำมากกว่าเรือยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์ในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 ถึงสี่เท่า แต่กระนั้นก็ยังคงใช้อากาศยานที่ไม่เปลี่ยนไปมากนัก ซึ่งเป็นผลมาจากขนาดและน้ำหนักของเครื่องบินที่เพิ่มขึ้นอย่างคงที่ตลอดหลายปี
ความสำคัญในยุคสมัยใหม่
ปัจจุบันเรือบรรทุกอากาศยานเป็นเรือที่มีราคาแพงมากจนทำให้ชาติที่ครอบครองเรือชนิดดังกล่าวสุ่มเสี่ยงต่อปัญหาทางการเมือง การเงิน และการทหารถ้าหากสูญเสียเรือบรรทุกอากาศยานหรือนำพวกมันไปใช้ในสงครามก็ตาม ผู้สังเกตการณ์มองว่าอาวุธต่อต้านเรือสมัยใหม่ เช่น ตอร์ปิโดและขีปนาวุธ ทำให้เรือบรรทุกอากาศยานตกเป็นเป้าอย่างง่ายในการรบสมัยใหม่ อาวุธนิวเคลียร์สามารถสร้างภัยให้กับกองเรือได้ทั้งกองเรือหากทำการรบแบบเปิดเผย ในอีกทางหนึ่งบทบาทของเรือบรรทุกอากาศยานก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นเรือที่มีหน้าที่สำคัญในการสงครามไม่สมมาตรเหมือนอย่างนโยบายเรือปืนที่เกิดขึ้นในอดีต นอกจากนี้เรือบรรทุกอากาศยานยังช่วยสร้างอำนาจทางทหารเหนือฝ่ายศัตรูได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำโดยเฉพาะเมื่อต้องทำการรบนอกประเทศ
พลเรือเอกเซอร์มาร์ค แสตนโฮป หัวหน้ากองทัพเรืออังกฤษได้กล่าวไว้ว่า "พูดง่ายๆ คือ ประเทศที่ต้องการมีอิทธิพลทางยุทธศาสตร์นานาชาติต่างมีเรือบรรทุกอากาศยานในครอบครองทั้งนั้น"
เรือบรรทุกเครื่องบินในประจำการ
กองทัพเรือทั่วโลกส่วนใหญ่มักจะสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเพียงแค่หนึ่งหรือสองลำเท่านั้น หากมีสหรัฐอเมริกาเป็นข้อยกเว้นที่โดดเด่น โดยมีการสร้างเป็นจำนวนมาก
ผู้ใช้เรือบรรทุกเครื่องบินในมีกองเรือทั้งหมด 20 ลำกำลังให้ใช้กับกองทัพเรือ 10 ลำ นอกจากนี้ กองทัพเรือของ ออสเตรเลีย, บราซิล, จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, สเปน, ไทย, สหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา ยังใช้งานเรือที่สามารถบรรทุกและใช้งานเฮลิคอปเตอร์หลายลำและเครื่องบิน STOVL ได้
ในบรรดาประเภทเฮลิคอปเตอร์ :