cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คู่เดือด เฉือนคม
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
การแสดงของ ทาเคชิ คาเนชิโร่ ได้รับการวิจารณ์ว่าในตอนแรกทำท่าเหมือนว่าจะโดน โทนี่ เหลียง เฉาเหว่ย กลบรัศมีในช่วงแรก แต่แล้วเมื่อผ่านไป ได้เปลี่ยนบุคลิกตัวละครไปจากชายหนุ่มเรียบร้อยกลายเป็นชายหนุ่มเจ้าสำราญ ที่เจ้าตัวดูเหมือนจะเหมาะมากกับบทอย่างนี้
และถึงแม้จะไม่เข้มข้นเท่า Infernal Affairs แต่ว่า ในเรื่องนี้ก็ได้ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ฮ่องกงยอดเยี่ยม ครั้งที่ 26 ถึง 7 สาขา โดยโทนี่ เหลียง เฉาเหว่ย ได้ชิงในสาขานักแสดงนำชาย แต่ตัวภาพยนตร์ไม่ได้เข้าชิงในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ข่อยหนาม
ข่อยหนาม  อยู่ในวงศ์ Moraceae เป็นไม้พุ่มมีหนามยาว ใบเดี่ยว ใบหนาคล้ายแผ่นหนัง แข็ง ด้านบนสีเขียวแก่เป็นมัน เส้นใบด้านท้องใบนูนขึ้นชัดเจน ปลายใบมีติ่งหนามแหลม ดอกช่อ ผลฉ่ำน้ำ รากและเนื้อไม้มีฤทธิ์ขับปัสสาวะ ใบมีรสเมาเฝื่อน ตำกับข้าวสาร คั้นน้ำแก้พิษยาเบื่อเมา
Weddellina
Weddellina เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Podostemaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ 'Weddellina squamulosa' Tul. มีถิ่นกำเนิดอยู่ใน บราซิล โคลอมเบีย, เฟรนช์เกียนา, กายอานา, ซูรินาเม และ เวเนซุเอลา ในอเมริกาใต้
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2006 (2006 FIVB Volleyball Men's World Championship) จัดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 17 พฤศจิกายน – 3 ธันวาคม ค.ศ. 2006 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายมีจำนวน 24 ทีม และทีมชนะเลิศในรายการนี้คือ บราซิล ที่สามารถเอาชนะโปแลนด์ 3-0 เซต ส่วนการชิงอันดับ 3 บัลแกเรีย ที่สามารถเอาชนะเซอร์เบียและมอนเตเนโกร 3-1 เซต
นักแสดง
นักแสดง คือ บุคคลที่ประกอบอาชีพเป็นผู้แสดง เช่น ศิลปิน, นักรำ, นักเต้น, นักดนตรี ซึ่งแสดง ท่าทาง ร้องกล่าว พากย์ แสดงตามบทเพื่อเผยแพร่ต่อผู้ชม และอื่นอื่น ซึ่งเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ตามหลักทั่วไป กล่าวคือ เป็นผู้ที่ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์งานขึ้นมา
0 มกราคม
0 มกราคม เป็นชื่ออีกชื่อหนึ่งของวันที่ 31 ธันวาคม
เชาวาล
การกำหนดวันที่ 1 ของเดือน
การเริ่มต้นวันตามศาสนาอิสลามเริ่มตั้งแต่ดวงอาทิตย์ตกลับขอบฟ้า และการกำหนดเดือนเป็นระบบจันทรคติ ซึ่ง 1 เดือนจะมี 29 หรือ 30 วันเท่านั้น ขึ้นอยู่กับเวลาที่ดวงจันทร์ใช้ในการหมุนรอบโลกครบ 1 รอบในเดือนนั้น ๆ
ความจริงแล้วการกำหนดวันที่ 1 ของแต่ละเดือนนั้น ประเทศที่มีมุสลิมเป็นส่วนใหญ่หรือประเทศมุสลิมจะมีการกำหนดไปในทิศทางเดียวกัน เนื่องจากประเทศเหล่านั้นมีนักวิชาการหลากหลายครบทุกแขนง ซึ่งแน่นอนว่ารวมทั้งด้านดาราศาสตร์ด้วย ดังนั้นการกำหนดวันที่ 1 ของเดือนต่าง ๆ ด้วยการดูจันทร์เสี้ยว เมื่อผ่านพ้นวันที่ 29 ของแต่ละเดือนขณะที่ดวงอาทิตย์เริ่มตกลับขอบฟ้า ถ้าเห็นจันทร์เสี้ยวให้เริ่มนับจากคืนนั้นว่าเป็นวันที่ 1 ของเดือนใหม่ แต่ถ้าไม่ปรากฏว่ามีจันทร์เสี้ยว แสดงว่าดวงจันทร์ยังโคจรไม่ครบรอบ ให้นับเดือนนั้นว่า มี 30 วัน จึงเป็นไปตามหลักศาสนาและตรงตามสภาพความจริงบนฟ้าตามที่อัลลอฮ์ (ซบ.) ได้ทรงกำหนดไว้
อาจเป็นเพราะการเข้าใจเป้าหมายของการดูเดือนไม่ถูกต้อง การหยิบยกเฉพาะหลักฐานหนึ่งหลักฐานใด การตีความตามตัวอักษร หรือบางเหตุการณ์ในมุมมองแคบ ๆ ขาดการมองในองค์รวม หรือจุดประสงค์ของการกำหนดให้ดูเดือน และมักมองว่าไม่จำเป็นต้องมีความรู้ด้านอื่นมาประกอบ หรือมองว่าเป็นเรื่องที่ขัดแย้งมานานแล้ว จึงทำให้ความขัดแย้งนี้ยังคงอยู่ ซึ่ง ณ ที่นี้เชื่อว่าหลายคนยอบรับว่าความขัดแย้งที่มีอยู่ซึ่งเป็นแนวทางที่ปฏิบัติแตกต่างกันนั้น มีหลักฐานรองรับด้วยกันทั้งนั้น จึงจะไม่ขอนำหลักฐานเหล่านั้นมาอ้างอิงเพื่อหักล้างกันไปหักล้างกันมาอีก
เรามักเข้าใจผิด ถึงคำว่า ตรงกัน ว่าจะต้องเป็นวันเดียวกัน (การเริ่มต้นวันของอิสลามนั้นเริ่มเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าประกอบกับการนับเดือนและเริ่มวันที่ 1 ของแต่ละเดือนใช้ระบบจันทรคติ จึงไม่ยึดติดกับเส้นแบ่งวันที่ถูกกำหนดขึ้นมาในยุคหลัง) ความจริงมีอยู่ว่า การเริ่มเดือนใหม่ของแต่ละเดือนนั้นมีจุดเริ่มต้นของเวลาและสถานที่ที่แตกต่างกัน เป็นความเป็นธรรมอย่างยิ่งที่อัลลอฮ์ (ซบ.) ให้การเริ่มวันที่ 1 ของแต่ละเดือนได้หมุนผลัดเปลี่ยนเวียนไปตามพื้นที่หรือประเทศต่าง ๆ โดยไม่ยึดติดกับที่หนึ่งที่ใดโดยเฉพาะ (เรื่องนี้มีรายละเอียดมากที่สามารถอธิบายได้สำหรับผู้ที่สนใจ) ดังนั้นถ้าเราได้ให้ความสำคัญกับการดูเดือนจริง ๆ และรู้เป้าหมายที่แท้จริงแล้ว เป็นไปได้ยากที่จะเกิดความคลาดเคลื่อน หรือไม่ตรงตามสภาพความจริงบนท้องฟ้า (ดวงจันทร์หมุนรอบโลก 1 รอบใช้เวลา 1 เดือนตามจันทรคติ) และ คำว่า ตามกัน ก็มิได้หมายความว่าจะต้องเป็นวันเดียวกัน หรือรอว่ามีที่ไหนเห็นเดือนโดยไม่คำนึงว่าเวลาเริ่มดูเดือน (เวลาเข้ามัฆริบ) จะมาที่หลังก็ตาม กลายเป็นยึดเส้นแบ่งวันไปอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งเส้นแบ่งวันนั้นถูกกำหนดขึ้นมาในยุคหลัง ดังนั้นควรต้องตามความเป็นจริงที่เป็นไปแล้ว เช่นเมื่อรู้ว่ามีการเห็นเดือนแล้ว (ดวงจันทร์หมุนรอบโลกครบรอบแล้ว และกลับมาอยู่เหนือแนวระนาบอีกครั้ง) คือเริ่มเดือนใหม่แล้ว หรือ วันที่ 1 ของเดือนใหม่เริ่มมาแล้ว จะเป็นที่ใดก็ตาม ก่อนจะถึงเวลาหรือขณะที่เราเริ่มดูเดือน (เวลาเข้ามัฆริบ) ก็ต้องถือว่าเดือนใหม่เกิดขึ้นมาแล้ว (ไม่มีใครจะย้อนวันเวลาได้) สามารถจะตามการเห็นเดือนของประเทศที่เห็นมาก่อนหน้านี้ได้ แม้ว่าบางครั้งอาจเป็นวันที่ผ่านมาก็ตาม ดังนั้นบางครั้งการออกบวชของแต่ละประเทศจะเป็นคนละวันกันจึงไม่ได้หมายความว่าออกบวชไม่ตรงกัน เพราะจะเริ่มมาจากประเทศแรกที่เห็นเดือนในเดือนนั้น ๆ ก่อน แล้วเป็นประเทศต่อไปเรื่อย ๆ วนไปตามเวลามัฆริบของแต่ละประเทศที่ย่างเข้ามา
จะสังเกตได้ว่าประเทศมุสลิมส่วนใหญ่นั้น จะประกาศผลการดูเดือน (ดวงจันทร์) ได้ทันทีเมื่อพ้นมัฆริบเพียงเล็กน้อยหรือสอบสวนแน่ใจว่ามีการเห็นเดือนจริงหรือไม่แล้ว โดยอาศัยข้อเท็จจริงบนท้องฟ้ามาเป็นข้อมูลประกอบ หรือจะตามประเทศที่ดูและเห็นเดือนมาก่อนแล้ว ไม่ใช่ว่าเมื่อไม่เห็นหรือไม่มีที่ใดเห็นมาก่อนก็รอประเทศที่ดูเดือนที่หลัง ในเมื่อเวลามัฆริบของวันนั้นหรือการเริ่มต้นของวันที่ดูดวงจันทร์นั้นเกิดก่อนเวลาเริ่มเกิดเดือนใหม่ (ไม่มีใครจะย้อนวันเวลาได้) กรณีเช่นนี้ต้องนับว่าเป็นวันของเดือนเก่า
ก็น่าสงสัยอีกว่าเมื่อไม่เห็นจันทร์เสี้ยวในกลุ่มประเทศอาหรับคนไทยส่วนหนึ่งที่อ้างว่าตามการเห็นเดือนทั่วโลกก็จะชิงประกาศตาม ซึ่งตามความเป็นจริงเมื่อเวลาผ่านไปอีกการเกิดเดือนใหม่หรือจันทร์เสี้ยวก็จะต้องมีประเทศหนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดเดือนใหม่ (เห็นจันทร์เสี้ยว) อยู่ดี เลยไม่รู้ว่าอะไรคือจุดยืนที่แท้จริง
ตำรวจพิเศษวินสเปคเตอร์
ตำรวจพิเศษวินสเปคเตอร์ เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึแนวเมทัลฮีโรลำดับที่ 9 และเป็นซีรีส์แรกในรูปแบบหน่วยกู้ภัยระบบข้าราชการ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ถึงวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1991 โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 8.00 ถึง 8.30 น.ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮี รวมทั้งสิ้น 49 ตอน
ในประเทศไทยเคยออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. ในปี พ.ศ. 2534-2535 ในชื่อมือปราบวินสเปคเตอร์โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 10.30 - 11.00 น. ปัจจุบันลิขสิทธิ์ถูกต้องเป็นของบริษัท ทีไอจีเอ จำกัด
การส่งบริการทางอิเล็กทรอนิกส์
การส่งบริการทางอิเล็กทรอนิกส์ (Electronic services delivery)
การกำหนดบริการอิเล็กทรอนิกส์
บริการอิเล็กทรอนิกส์ถือเป็นการบริการออนไลน์ที่มีบนอินเทอร์เน็ต โดยการทำธุรกรรมที่ถูกต้องของการซื้อและขาย (จัดซื้อ) จะเป็นไปได้ไม่ใช่ไปที่เว็บไซต์ โดยข้อมูลรายละเอียดเท่านั้นที่มีและไม่มีการทำธุรกรรมออนไลน์ที่ได้ทำไป
ที่มา
ประชาชนทุกคนที่อยู่ภายใต้การดูแล ไม่ว่า จังหวัด รัฐ หรือ ท้องถิ่น จำเป็นต้องทำงานกับรัฐบาล เช่นการสมัครเป็นโครงการเพื่อสังคมโดยเฉพาะ ขณะที่คนอื่นจะบังคับ (เช่นการจ่ายภาษีหรือการสอบใบขับขี่ในการขับรถบนถนนสาธารณะ) ธุรกิจและองค์กรอื่น ๆ ยังต้องทำงานกับรัฐบาล เขตเลือกตั้งรัฐบาลมีขนาดใหญ่ มีความหลากหลายและมีประชากรพิเศษเช่นพิการทางร่างกายและไม่รู้หนังสือ
การกำหนดประชากรขนาดใหญ่มีความต้องการที่แตกต่างกัน อาจเป็นเรื่องยากสำหรับรัฐบาลที่จะให้บริการที่มีประสิทธิภาพแก่ประชาชนและองค์กร ปัญหาจะลุกลาม เมื่อรัฐบาลและประชากรเติบโต แต่ระบบนำส่งไม่เปลี่ยนแปลง บริการจัดส่งจะช้าไม่แน่นอน และค่าใช้จ่ายในการส่งมอบบริการที่สามารถเพิ่มขึ้นนี้จะนำไปสู่การทุจริต (เช่น ความรวดเร็วของการจ่ายเงิน""ในการได้งานทำ ปัญหาเหล่านี้อาจเกิดขึ้นร่วมกันในประเทศกำลังพัฒนา
สำหรับปัญหาเหล่านี้ รัฐบาลได้พยายามปรับปรุง และนำส่งบริการความเร็วสูงและโปร่งใสในการประมวลผล บริการจัดส่งสินค้าอิเล็กทรอนิกส์เป็นวิธีหนึ่งที่รัฐบาลพยายามที่จะให้บริการโดยตรงกับประชาชนโดยไม่ต้องมีคนไปที่อาคารรัฐบาล บริการอิเล็กทรอนิกส์สามารถส่งลักษณะสินค้าหรือบริการอื่นๆ ของเว็บไซต์บนอินเทอร์เน็ต
ระดับการให้บริการ
ขึ้นอยู่กับวุฒิภาวะความสามารถของรัฐบาล อิเล็กทรอนิกส์บริการจัดส่งในระดับต่อไปนี้อาจให้บริการในลำดับของความซับซ้อนที่เพิ่มขึ้น
การโต้ตอบ
ความซับซ้อนเล็กน้อยและโครงสร้างพื้นฐานที่เชื่อถือได้ เนื้อหาการบริการการโต้ตอบสามารถทำให้ใช้ได้กับสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ตัวอย่างเช่น เว็บไซต์อาจให้แบบฟอร์มที่จะกรอกการพิมพ์ออนไลน์ออกมาและดำเนินการในหน่วยงานราชการได้
การแลกเปลี่ยน
ข้อมูลโครงสร้างพื้นฐานเทคโนโลยีเพียงพอ แต่ไม่สามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางทั่วประเทศและรัฐบาลมีเหตุผลที่มั่นคงและเชื่อถือได้ บริการอิเล็กทรอนิกส์สามารถส่งมอบ Online ยื่นแสดงภาษีของบริษัท ตกอยู่ในหมวดหมู่นี้เป็นส่วนสำนักงานใหญ่ของ บริษัท อยู่ในเมืองที่อินเทอร์เน็ตและโครงสร้างพื้นฐานด้านไอทีอื่นๆ สามารถใช้ได้ กับหน่วยงานรัฐบาลจะมีหน่วยงานของตนภายใน IT เพื่อสร้างและดูแลงานของตนเอง
ข้อมูลโครงสร้างพื้นฐานเทคโนโลยีเป็นที่มั่นคงและแพร่หลาย รัฐบาลได้รับบริการ สามารถพัฒนาความสามารถบริการส่งอิเล็กทรอนิกส์ที่เพียงพอ ที่สามารถโต้ตอบซึ่งกันและกัน
การบริการให้กับประชาชน
การรวมความสามารถในการส่งบริการอิเล็กทรอนิกส์ไม่เพียงพอ สำหรับรัฐบาล นอกจากนี้ยังต้องการให้บริการอิเล็กทรอนิกส์เหล่านี้สามารถเข้าถึงได้โดยประชาชน นี่คือความแตกต่างทาง"ช่องทางการให้บริการจัดส่งสินค้า"ซึ่งคำนึงถึงโครงสร้าง IT, ความสามารถของประชาชนในการติดต่อกับรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์และสังคมพิจารณา
В
Ve (В, в) เป็นอักษรตัวที่ 3 ในอักษรซีริลลิก อ่านได้เป็นเสียง // และมีรูปร่างเหมือนอักษรละติน B แต่ออกเสียงต่างกัน
อักษรตัวนี้และ Б มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก บีตา ซึ่งมีการใช้แทนเสียง // ของภาษากรีกในเวลาใกล้เคียงกับสมัยที่อักษรซีริลลิกถูกสร้างขึ้น ชื่อเดิมของอักษรตัวนี้คือ vědě และมีค่าตัวเลขเท่ากับ 2 ในระบบเลขซีริลลิก
ในภาษารัสเซีย อักษรตัวนี้ออกเสียงเหมือน // เหมือนภาษาอังกฤษ ยกเว้นเมื่ออักษรตัวนี้ปรากฏท้ายคำจะเป็น // ที่ไร้เสียง หรืออ่านเป็น // ก่อนเสียงสระซึ่งเลื่อนไปทางเพดานแข็ง
ในการออกเสียงภาษายูเครนแบบมาตรฐาน (ซึ่งมีสำเนียงโพลทาวาเป็นฐาน) อักษร В จะออกเสียงเป็น // ในภาษาอังกฤษ (เหมือนมี ว สะกด) เมื่ออยู่ที่ท้ายคำ เช่น Владислав แปลงเป็นอักษรละตินจะได้ Vladyslaw อ่านว่า วลาดีสลาว แต่สำหรับชาวยูเครนกลุ่มหนึ่ง จะออกเสียงอักษรนี้เป็น // เสมอไม่ว่าจะปรากฏอยู่ที่ใด
ในภาคตะวันออกของประเทศยูเครน อักษร В อาจจะถูกอ่านเป็น // ที่ไร้เสียงให้คล้ายกับภาษารัสเซีย ซึ่งไม่เป็นไปตามมาตรฐาน ยกตัวอย่างคำว่า сказав ภาษายูเครนมาตรฐานจะอ่านว่า skazaw สคาซาว ในขณะที่ภาคตะวันออกจะอ่านว่า skazaf สคาซาฟ
ในภาษาเบลารุส อักษร В จะออกเสียงเป็น // เท่านั้น แต่เมื่ออักษรตัวนี้ไปปรากฏอยู่ท้ายคำหรือหน้าพยัญชนะอีกตัวจะเปลี่ยนรูปเป็นอักษร Ў ซึ่งเป็นอักษรที่มีใช้ในภาษานี้เท่านั้นที่แทนเสียง // ตัวอย่าง คำศัพท์ мова (mova โมวา) ที่เป็นคำนาม เมื่อเปลี่ยนรูปไปเป็นคำคุณศัพท์จะกลายเป็น моўный (mownyy โมวนืยอี) และคำนามที่เป็นพหูพจน์จะกลายเป็น моў (mow โมว)
Walwhalleya
Walwhalleya เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์หญ้า มีถิ่นกำเนิดอยู่ใน รัฐแห่งนิวเซาธ์เวลส์, ควีนส์แลนด์, เซาท์ออสเตรเลีย และ วิกตอเรีย ในประเทศออสเตรเลีย
จาง อันต๋า
เขามีความสูง 5 ฟุต 3 นิ้ว จนได้ฉายา 'ไมตีเมาส์' (Mighty Mouse) จางอาศัยอยู่ในย่านรอมฟอร์ดในลอนดอน ในช่วงที่มีการแข่งขันสนุกเกอร์และมีผู้จัดการโดย โกรฟ ลีเชอร์ ทำการฝึกซ้อมประจำที่สถาบันซึ่งอยู่ในรอมฟอร์ด
อ้างอิง
1991
อาคารแบบวิลันดา
อาคารแบบวิลันดา หมายถึง สถาปัตยกรรมไทยก่ออิฐถือปูนใช้ผนังรับน้ำหนักหลังคาและหน้าบันก่ออิฐถือปูนตกแต่งด้วยปูนปั้น ซึ่งแตกต่างจากสถาปัตยกรรมไทยประเพณีที่หน้าบันประดับหน้าไม้ด้วยเครื่องไม้ บางแห่งเป็นลายพันธุ์พฤกษา ประดับประดาให้สวยด้วยเครื่องถ้วยเคลือบลาย อุโบสถบางแห่งมีจุดเด่นที่มีจั่นหับ หรือมีเฉลียงที่ทำหลังคาเป็นเพิงกันแดดกันฝนคลุมไว้ที่ด้านหน้า
อาคารแบบวิลันดาพัฒนาการมาจากอาคารที่ชาวฮอลันดาเข้ามาสร้างไว้ก่อนรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาเมื่อชาวตะวันตกเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากขึ้นจึงมีการสร้างอาคารแบบตะวันตกที่แตกต่างกันไป และมีขนาดแตกต่างกันไป อุโบสถแบบวิลันดาและโบสถ์คาทอลิกขนาดเล็กในประเทศไทย ต่างได้พัฒนามาจากอาคารแบบวิลันดาในสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ก็ไม่อาจสรุปได้ว่า อุโบสถแบบวิลันดาได้รับอิทธิพลโดยตรงจากโบสถ์คาทอลิคขนาดเล็ก
อิทธิพลในช่วงแรก
สมเด็จพระนารายณ์มหาราชทรงมีพระบรมราชานุญาตให้ชาวตะวันตกเผยแพร่คริสต์ศาสนาได้โดยเสรี ทำให้มีการตั้งชุมชนชาวคริสต์ทั้งภายในและภายนอกกรุงศรีอยุธยา รวมถึงกรุงเทพมหานคร พระองค์ทรงมีพระบรมราชานุญาตให้มิชชันนารีสร้างอาคารที่พักด้วยอิฐ จึงมีการก่อสร้างอาคารที่พักอาศัยของชาวตะวันตกของด้วยอิฐ ยกตัวอย่างเช่น โบราณสถานวัดเตว็ด ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แม้จะมีชื่อว่าเป็นวัด แต่แท้จริงแล้วเป็นตำหนักของเจ้านายที่สร้างขึ้นเพื่อแปรพระราชฐานจากวังในเขตเมืองมาปลีกวิเวกหรือบำเพ็ญพระราชกุศล เนื่องจากอาคารนี้อยูใกล้วัดต่าง ๆ ในบริเวณนั้น รวมถึงบ้านวิชาเยนทร์ ตึกโคโรซานและตึกปิจูในวัดเสาธงทอง
วัดเตว็ดและบ้านวิชาเยนทร์ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมฝรั่งเศสในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ซึ่งร่วมสมัยกับสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตึกโคโรซานและตึกปิจู ไม่ปรากฏลวดลาย เด่นชัดว่าเป็นรูปแบบที่ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมของฝรั่งเศส แต่มีรูปแบบที่เด่นชัดว่ามิใช่สถาปัตยกรรมไทยประเพณี แม้ว่าช่องหน้าต่างของตึกปิจูเป็นซุ้มปลายแหลมคล้ายกับศิลปะเปอร์เซีย อย่างไรก็ตามอาคารในศิลปะเปอร์เซียไม่ปรากฏการสร้างหลังคาหน้าจั่วแต่นิยมหลังคาตัดและบางครั้งประดับยอดโดม ในขณะที่การสร้างอาคารที่มีหน้าบันก่ออิฐถือปูนจรดอกไก่นิยมในศิลปะตะวันตก แต่ลักษณะร่วมของอาคารดังกล่าวคือ เป็นอาคาร 2 ชั้นและใช้ผนังที่หนาขึ้นเพื่อช่วยรับน้ำหนัก นอกจากนี้หน้าบันของอาคารเหล่านี้เป็นการก่ออิฐถือปูนและประดับหน้าบันด้วยปูนปั้น ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าอาคารที่ใช้ผนังรับน้ำ โครงสร้างหลังคาที่มีหน้าบันก่ออิฐถือปูนจรดอกไก่ เป็นอาคารที่ได้รับอิทธิพลตะวันตก
ในสมัยสมเด็จพระเพทราชา ไม่มีการสร้างอาคารแบบตะวันตกอีกและมีการปรับอาคารแบบไทยเพื่อเพิ่มประโยชน์ใช้สอยและเพิ่มการประดับตกแต่ง เช่น ตำหนักพุฒโฆษาจารย์ ที่มีการพัฒนาด้านเทคนิค กล่าวคือ มีการใช้ผนังเพื่อรับน้ำหนักหลังคา หน้าบันก่ออิฐถือปูนจรดอกไก่ อาคารสองชั้น มีซุ้มหน้าต่างปลายแหลมรูปกลีบบัว ภายนอกเน้นความเรียบง่าย
อย่างไรก็ดีภายหลังสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ความสัมพันธ์ระหว่างชาวคริสต์กับราชสำนักเสื่อมทรามลง ชุมชนชาวคริสต์หลายแห่งถูกห้ามและต่อมาอาคารต่าง ๆ ในชุมชนถูกทำลายลงภายหลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2310 ดังนั้นโบสถ์ของชาวคริสต์ในพระนครศรีอยุธยาจึงไม่ปรากฏถึงปัจจุบัน สันนิษฐานว่าอาคารทั้งสองนำรูปแบบอาคารแบบวิลันดามาประยุกต์สร้างเป็นศาสนาสถาน หรือมีการนำรูปแบบอาคารแบบวิลันดามาสร้างโบสถ์ศาสนาคริสต์คาทอลิกในชุมชนขนาดเล็กนอกกรุงศรีอยุธยาขึ้นก่อน และต่อมาชุมชนชาวพุทธขนาดเล็กอาจจะนำรูปแบบของอาคารแบบวิลันดาที่ดัดแปลงโบสถ์คาทอลิกขนาดเล็กนี้มาเป็นต้นแบบสร้างอุโบสถขนาดเล็กที่เรียกว่า อุโบสถแบบวิลันดา
พัฒนาการ
เมื่อชุมชนชาวตะวันตกขยายตัวและชุมชนไทยในบริเวณรอบ ๆ กรุงศรีอยุธยาเติบโตขึ้น จึงสันนิษฐานว่าอาจจะมีการสร้างอาคารแบบวิลันดาโดยทั่วไป เทคนิคการก่อสร้างทำให้สถาปัตยกรรมไทยประเพณีมีพัฒนาการ จากหน้าบันเครื่องไม้เป็นการก่ออิฐถือปูนประดับหน้าบันด้วยลายปูนปั้น การใช้ผนังรับน้ำหนัก ทำให้พื้นที่ใช้สอยในอาคารมีมากขึ้น สามารถปรับขนาดได้ตามความต้องการ จนได้รับความนิยมมากขึ้น จนนำไปสู่การสร้างที่หลากหลาย ตั้งแต่อุโบสถ วิหารขนาดเล็ก ตำหนักเจ้านาย บ้านพัก ห้องเก็บสินค้า อาคารเหล่านี้สร้างขึ้นในกรุงศรีอยุธยาและลพบุรี
ส่วนในแถบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศใต้ของกรุงศรีอยุธยาพบตัวอย่างอุโบสถสมัยอยุธยาที่ได้รับอิทธิพลจากอาคารแบบวิลันดา ได้แก่ อุโบสถหลังเก่าวัดชมภูเวก จังหวัดนนทบุรี อาคารอีกแหล่งที่สันนิษฐานวาสร้างขึ้นในกรุงศรีอยุธยา คือ โบสถ์คอนเซ็ปชัญหลังเก่า ซึ่งเป็นโบสถ์คาทอลิคขนาดเล็ก ตั้งอยูที่วัดคอนเซ็ปชัญ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ในยุคต้นรัตนโกสินทร์ สมัยรัชกาลที่ 3 ศิลปะจีนได้เข้ามามีอิทธิพลต่องานช่างจนก่อเกิดรูปแบบที่เรียกว่า พระราชนิยม โดยมีวัดราชโอรสเป็นต้นแบบ หน้าบันเป็นเครื่องก่อเป็นแผงทับ ไม่มีคูหาหน้าบันหรือไขราหน้าจั่ว โดยหน้าบันลักษณะเช่นนี้มีชื่อเรียกแบบเฉพาะว่า กระเท่เซ ในพื้นหน้าบันนิยมปั้นปูนเป็นลวดลายดอกบ๋วย หรือดอกพุดตานใบเทศ ประดับกระเบื้องสี เป็นลวดลายเครือเถาหรือประดับตุ๊กตาประกอบเขามอ ส่วนกรอบหน้าบันไม่ติดช่อฟ้ารวย นาคสะดุ้ง และหางหงส์ แต่ปั้นรูปเป็นรวยหน้ากระดาน คล้ายปั้นลมหางปลา ลักษณะอาคารสมัยนี้พัฒนาการต่อเนื่องมาจากพระอุโบสถแบบวิลันดา
ลักษณะ
สถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ที่ใช้เทคนิคผนังรับน้ำหนักของส่วนหลังคาของอาคาร ปรากฏในอุโบสถและวิหารในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลพบุรี นนทบุรี ปทุมธานี สมุทรปราการและกรุงเทพมหานคร มีหน้าบันก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่ประดับด้วยลายปูนปั้นและบางครั้งมีการประดับด้วยกระเบื้องเคลือบ ส่วนอุโบสถขนาดเล็ก มีทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว ซึ่งเป็นลักษณะที่สำคัญ คงได้รับอิทธิพลจากโบสถ์ในคริสตศาสนาจะให้ความสำคัญกับทางเข้าด้านหน้า (ส่วนผนังด้านหลังของโบสถ์คริสต์จะประดิษฐานรูปเคารพและเป็นมณฑลอันศักดิ์สิทธิ์) กันสาดยื่นออกมาเหนือทางเข้า กรอบหน้าบันมัก ประดับด้วยใบระกา เรียกอาคารที่มีหน้าบันแบบนี้วา วิลันดา หรือ แบบ ฮอลันดา
อาคารที่มีหน้าบันแบบวิลันดา น. ณ ปากน้ำ สันนิษฐานว่า พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงเรียกอุโบสถหลังเก่าของวัดราชาธิวาสซึ่งมีลักษณะอาคารแบบทรงตึกไม่มีไขราหน้าจั่ว รวมถึงทรงเรียกอาคารที่ได้รับอิทธิพลแบบตะวันตกในช่วงอยุธยาตอนปลายโดยทัวไปมิได้ชี้เฉพาะแต่อาคารที่สร้างโดยชาวฮอลันดา
หลวงปู่บุญมี ปริปุณโณ
หลวงปู่บุญมี ปริปุณฺโณ พระภิกษุสายพระป่าในประเทศไทย ศิษย์ของพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) ที่มีปฏิปทางดงามรูปหนึ่ง เคยดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดป่านาคูณอดีตเจ้าอาวาสวัดป่าศิลาพร จังหวัดยโสธร
ชาติกำเนิด
หลวงปู่บุญมี เกิดเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ตรงกับแรม 13 ค่ำ เดือน 12 ปีขาล ณ บ้านหนองแสง ตำบลสิงห์ อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันเป็น อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร)
อุปสมบท
ท่านอุปสมบท เมื่อวันปวารณาออกพรรษา ตรงกับวันเสาร์ที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2489 เวลา 13:35 น. ณ วัดสร่างโศก อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี (ปัจจุบันคือ วัดศรีธรรมาราม อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร) โดยมีพระครูพิศาลศีลคุณ (โฮม วิสาโท) เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า “ปริปุณฺโณ”
ศึกษาธรรม
ในพรรษาที่ 3 (ปี พ.ศ. 2492) หลวงปู่บุญมี ได้มาจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าหนองโดก (วัดป่าโสตถิผล) จังหวัดสกลนคร และได้เข้ารับการอบรมธรรมกับหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ที่วัดป่าบ้านหนองผือ จนหลวงปู่มั่นละสังขารลงในปีนั้น หลวงปู่บุญมีมีเพื่อนสหธรรมิกที่สนิทกันมาตั้งแต่ยังเด็กและได้มีโอกาสออกธุดงค์ปฏิบัติธรรมร่วมกัน คือหลวงปู่เพียร วิริโย แห่งวัดป่าหนองกอง จังหวัดอุดรธานี
ในพรรษาที่ 5 (ปี พ.ศ. 2494) หลวงปู่บุญมี ได้กลับไปอยู่ศึกษาธรรมกับหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ และในพรรษาที่ 6 (ปี พ.ศ. 2495) หลวงปู่บุญมี ได้ไปอยู่ศึกษาธรรมกับหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน ที่วัดป่าบ้านห้วยทราย อำเภอคำชะอี จังหวัดมุกดาหาร จากนั้นจึงติดตามหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน มาสร้างวัดป่าบ้านตาด จังหวัดอุดรธานี ตั้งแต่พรรษาที่ 11 (ปี พ.ศ. 2500) และอยู่อบรมกรรมฐานกับพระหลวงตามหาบัว เรื่อยมาจนถึงพรรษาที่ 30 (ปี พ.ศ. 2519)
สมัยที่อยู่ที่วัดป่าบ้านตาด หลวงปู่บุญมี ท่านจะมีเมตตาโอบอ้อมอารีกับพระภิกษุรุ่นน้อง คอยให้คำแนะนำเรื่องธรรมวินัย บางครั้งเมื่อหลวงตาท่านดุ และไล่พระที่ทำผิดออกจากวัด หลวงปู่บุญมี ก็จะออกรับแทนพระผู้น้อยขอโอกาสให้กับภิกษุนั้น ๆ ความอนุเคราะห์เหล่านี้ หลวงปู่บุญมี ท่านจึงเปรียบเหมือนพี่ชายใหญ่แห่งวัดป่าบ้านตาด กอปรกับท่านเป็นพระที่มีจริยาวัตรงดงาม ดังคำที่หลวงตามหาบัวเคยกล่าวไว้ “..ท่านเพียร-ท่านบุญมี เรียบร้อยเหมือนกันหมด ไม่มีด่างพร้อย เรียบร้อยในการปฏิบัติธรรมของท่าน ท่านเพียร ท่านบุญมี ท่านปฏิบัติเอาจริงเอาจังเหมือนกัน..”
ปัจฉิมวัย
หลวงปู่บุญมี ปริปุณโณ พักจำวัดรักษาธาตุขันธ์ อยู่ที่ วัดป่าศิลาพร ตำบลหนองเป็ด อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร จนถึงมรณภาพเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 เวลา 00.45 น. สิริอายุได้ พรรษา 71 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ณ วัดป่าศิลาพร ตำบลหนองเป็ด อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร
หลวงปู่เพียร วิริโย
หลวงปู่เพียร วิริโย พระภิกษุฝ่ายวิปัสสนาธุระ อรัญวาสี อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าหนองกอง ศิษย์ของพระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) ท่านได้รับการยกย่องจากหลวงตามหาบัวว่าเป็นผู้มีวัตรเรียบร้อย ปฏิบัติเอาจริงเอาจรัง ไม่มีด่างพร้อย
ชาติกำเนิด
หลวงปู่เพียร วิริโย นามเดิมของท่านคือ เฟือน จันใด ต่อมาพระอาจารย์ได้เมตตาเปลี่ยนชื่อให้ใหม่เป็น เพียร เป็นบุตรของนายพา - นางวัน จันใด เกิดวันพฤหัสบดีที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2469 ที่บ้านศรีฐาน ตำบลศรีฐาน อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี หรือ จังหวัดยโสธร ในปัจจุบัน
อุปสมบท
บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดป่าศรีฐาน ตำบลกระจาย อำเภอคำเขื่อนแก้ว จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2490 เมื่ออายุครบ 22 ปี ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดเดียวกัน โดยมีพระครูพิศาลศีลคุณเป็นพระอุปัชฌาย์
ศึกษาธรรม
หลังศึกษาพระธรรมระยะหนึ่ง ก็ออกธุดงค์ไปตามที่ต่าง ๆ จนได้เป็นลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต พระอาจารย์ใหญ่สายวิปัสนาภาคอีสาน เมื่อสิ้นบุญหลวงปู่มั่น หลวงปู่เพียรได้ตามหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโนมาสร้างวัดป่าบ้านตาดจนแล้วเสร็จ ต่อมาได้ออกธุดงค์ไปจำวัดอยู่กับหลวงปู่บัว ปริปุณฺโณ วัดราษฎรสงเคราะห์ อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี กระทั่งมาพบสถานที่สร้างวัดป่าหนองกอง เห็นว่าเป็นที่สงบเหมาะสร้างวัดปฏิบัติธรรม หลวงปู่เพียรจึงสร้างวัด ณ สถานที่แห่งนี้จนมั่นคงสืบมา
มรณภาพ
หลวงปู่เพียร เริ่มมีอาการอาพาธเมื่อปี พ.ศ. 2546 กระทั่งในปี 2548 ได้เข้ารับการตรวจรักษาที่ รพ.ศูนย์อุดรธานี แพทย์วินิจฉัยว่าเป็นโรคปอดและโรคหัวใจ ต่อมาในปี 2552 ก็เข้ารับการตรวจรักษาบ่อยขึ้น ล่าสุดเมื่อเวลา 09.00 น. ของวันที่ 22 มิถุนายนที่ผ่านมา ลูกศิษย์ได้นำหลวงปู่เพียรที่มีอาการอาพาธส่ง รพ.ศูนย์อุดรธานี และได้รับการส่งต่อไปรักษาที่ รพ.ศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น ก่อนที่หลวงปู่จะมรณภาพด้วยอาการสงบ เมื่อเวลา 01.28 น. ของวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2552
งานฌาปนกิจศพหลวงปู่เพียรจัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 อัฐิหลวงปู่เพียรได้แปรสภาพเป็นพระธาตุในเวลาต่อมา
Waltillia
Waltillia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Bromeliaceae. ถือว่าเป็นสกุล อนุกรมวิธาน จนถึงคำอธิบายปี พ.ศ. 2564 W. itambana. มีถิ่นกำเนิดอยู่ใน Minas Gerais, บราซิล ถึงแม้ว่าจะเชื่อว่า Waltillia itambana จะถูกจำกัดให้อยู่ที่ Pico do Itambé State Park
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ดับลินคอร์
ดับลินคอร์ (Dublin Core) เป็นหนึ่งในแบบแผนของข้อมูลอภิพันธุ์หรือที่เรียกว่า"เมทาดาทา"ที่ใช้ในการอธิบายเนื้อหาและบริบทของงานดิจิทัลเช่น วีดิทัศน์ เสียง ภาพ ข้อความ และสื่อผสม เช่น เว็บเพจ อิมพลีเมนเทชั่นปัจจุบันของดับลินคอร์อยู่บนพื้นฐานของ XML และ Resource Description Framework (RDF)
ทะเลสาบโมโตซุ
ทะเลสาบโมโตซุ เป็นทะเลสาบที่อยู่ทางทิศตะวันตกมากที่สุดในบรรรดาทะเลสาบฟูจิทั้งห้า ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดยามานาชิ ใกล้กับภูเขาไฟฟูจิ ทะเลสาบโมโตซุถือเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสามและมีความลึกที่สุดในบรรดาทะเลสาบฟูจิทั้งห้า ส่วนที่ลึกที่สุดลึกกว่า 121.6 เมตร ซึ่งทำให้ทะเลสาบแห่งนี้เป็นทะเลสาบที่ลึกเป็นอันดับเก้าของประเทศญี่ปุ่น
โดยรอบทะเลสาบเป็นที่ตั้งของโรงแรมและรีสอร์ทมากมาย และยังมีกิจกรรมล่องเรือ ตั้งแคมป์ และสันทนาการอื่นๆอีกคอยให้บริการ นอกจากนี้ ในทะเลสาบแห่งนี้ยังมีปลาเทราต์สายรุ้งและปลาเทราต์สีน้ำตาลอาศัยอยู่ ซึ่งมีการนำมาปล่อยแพร่พันธุ์ตั้งแต่ยุคเมจิ ซึ่งเป็นหนึ่งในเมนูอาหารนิยมของบริเวณนี้
รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา
รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา (13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ถึง 5 มิถุนายน พ.ศ. 2565) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลของพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549
ประวัติ
รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2481 ที่อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรของพระยารามราชภักดี กับคุณหญิงชื่นแช่ม รามราชภักดี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านวิทยาศาสตร์การเกษตร จากมหาวิทยาลัยโอคลาโฮมาสเตต ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2508 ระดับปริญญาโทสาขาเดียวกัน จากมหาวิทยาลัยเคนทักกีสเตต และระดับปริญญาเอก ด้านการเกษตร จากมหาวิทยาลัยเคนทักกีสเตต เช่นเดียวกัน
ด้านครอบครัวสมรสกับชัชสรัญ อิศรางกูร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: เจริญศิริ) มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือนาง ปิยนิตย์ ขวัญพูลศรี และ นาย กฤตินาท อิศรางกูร ณ อยุธยา กรรมการ บริษัท ทรัพย์ศรีไทย จำกัด (มหาชน)
ในวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมโกศแปดเหลี่ยม ฉัตรเบญจา และกำหนดพระราชทานพระอภิธรรมศพเป็นเวลา 3 วัน ณ ศาลาตึกพระครูประจักษ์ศิลป์ วัดธาตุทอง
ต่อมาทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้พระราชทานเพลิงศพ ในวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ณ วัดธาตุทอง
การทำงาน
รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา รับราชการในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการกองโครงการเศรษฐกิจ ในปี พ.ศ. 2530 และดำรงตำแหน่งรองปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 จนเกษียณอายุราชการในปี พ.ศ. 2542 จากนั้นจึงได้รับตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาด้านสินเชื่อเกษตรและชนบท ธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) จนถึงปี พ.ศ. 2549
รุ่งเรือง อิศรางกูร ณ อยุธยา ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2549 นำโดยพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี
กลอง
กลอง เป็นเครื่องดนตรีประเภทตีกระทบ ประกอบด้วยหน้ากลองและหุ่นกลอง หน้ากลองมักทำด้วยแผ่นหนังวัวขึงยึดติดกับโครงให้ตึงด้วยหมุดหรือเชือก ทำให้เกิดเสียงโดยการตีด้วยไม้ หรืออวัยวะของผู้เล่น กลองจัดเป็นเครื่องดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
กลอง มีทั้งกลองที่ทำจากหนังสัตว์ และ กลองที่ทำจากพลาสติก ซึ่งจะให้เสียงที่แตกต่างกันไป และการใช้อุปกรณ์ช่วย กลองที่ทำจากพลาสติกจะต้องใช้ไม้ช่วยตีเพราจะช่วยให้เกิดเสียงที่ดังขึ้น เช่น กลองสแนร์ และ กลองชุด เป็นต้น ส่วนกลองที่ทำจากหนังสัตว์ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ไม้ เนื่องจาก เราสามารถใช้แค่มือตีก็จะทำให้เกิดเสียงดังพอตัวอยู่แล้ว เช่น กลองยาว กลองรำมะนา ตะโพน เป็นต้น แต่ก็มีกลองหนัง ที่จำเป็นต้องใช้ไม้ก็มี เช่น กลองสะบัดชัย และ กลองทัด เนื่องจากเป็นกลองขนาดใหญ่จึงไม่สามารถใช้มือตีอย่างเดียวได้
ทั้งนี้ กลองไม่ได้มีเพื่อใช้ในด้านดนตรีนาฏศิลป์เท่านั้น แต่ยังใช้ในด้านอื่น ๆ อีกด้วย เช่น การตีกลองเพื่อร้องทุกข์ต่อศาล การตีกลองเพื่อเปิดสงครามในสมัยก่อน และ การตีกลองเพื่อเป็นสัญญาณเพื่อให้พระสงฆ์ฉันเพลได้
ปาปิส ซีเซ
ปาปิส เดมบา ซีเซ  (Papiss Demba Cissé, เกิดวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1985 ที่ ดาการ์ ประเทศเซเนกัล) เป็นนักฟุตบอลชาวเซเนกัล ตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลอลานยาสปอร์ ในระดับซือเปร์ลีก ประเทศตุรกี
ซีเซอยู่ กับสโมสรฟุตบอลเอสซี ไฟร์บวร์กในบุนเดิสลีกาในประเทศเยอรมนี ซึ่งอยู่ตำแหน่ง กองหน้าซึ่งทำประตูไปได้ถึง 37 ประตู ใน 2ปี ล่าสุด ซีเซได้ย้ายมา สโมสรฟุตบอลนิวคาสเซิลยูไนเต็ดในปี 2012 ตามคำชวนของ เดมบา บาเพื่อนร่วมทีมชาติของเขา สวมเสื้อเบอร์ 9
เฟรดดี ไฮมอร์
อัลเฟรด โทมัส ไฮมอร์  (Alfred Thomas Highmore; เกิดวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535) (ชื่อในวงการ เฟรดดี ไฮมอร์) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในภาพยนตร์เรื่อง เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์ ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต ออกัส รัช และ ตำนานสไปเดอร์วิก เปิดคัมภีร์ข้ามมิติมหัศจรรย์
ชีวิตส่วนตัว
เฟรดดีเกิดขึ้นมาในครอบครัวนักแสดง มารดาของเขามีอาชีพคัดนักแสดง ซึ่งเธอเป็นผู้ที่คัดนักแสดงที่มีชื่อเสียง เช่น แดเนียล แรดคลิฟฟ์ และพ่อของเขา เอ็ดเวิร์ด ไฮมอร์ เป็นนักแสดง เขามีน้องชาย ชื่อ อัลเบิร์ด เกิดในปี พ.ศ. 2538 เฟรดดีอาศัยอยู่ที่ไฮล์เกต หมู่บ้านทางตอนเหนือของอังกฤษ และศึกษาที่โรงเรียนไฮล์เกต
อาชีพการงาน
เฟรดดีเริ่มการแสดงในส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ เมื่ออายุ 7 ขวบ ต่อมาในปี พ.ศ. 2546 เขาแสดงเป็น ปีเตอร์ ในเรื่อง เนเวอร์แลนด์ แดนรักมหัศจรรย์ เขาได้รับการเสนอชื่อและได้รับรางวัลในหลายสาขารางวัล รวมทั้ง สมาคมวิจารณ์ภาพยนตร์แห่งสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2547 เขาแสดงเป็น ชาร์ลี บัคเกต ในภาพยนตร์เรื่อง ชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต คู่กับ จอห์นนี่ เดปป์ เฟรดดี ปรากฏตัวอีกครั้งใน ออกัส รัช แต่ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขามากที่สุด คือ ตำนานสไปเดอร์วิก เปิดคัมภีร์ข้ามมิติมหัศจรรย์ ซึ่งเข้าฉายในสหรัฐอเมริกา กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดยแสดงเป็นฝาแฝดสองคน ไซมอน เกรซ และ จาเร็ด เกรซ เขายังแสดงและพากย์เสียง ในภาพยนตร์เรื่อง อาร์เธอร์ ทูตจิ๋วเจาะขุมทรัพย์มหัศจรรย์ และพากย์เสียงในภาพยนตร์ อภินิหารเข็มทิศทองคำ เฟรดดีจะพากย์เสียงตัวละครหลักในภาพยนตร์แอนิเมชัน เรื่อง เจ้าหนูปรมาณู <!--
รางวัลและชื่อเข้าชิง
-->
ระเริงไฟ
ระเริงไฟ เป็นนวนิยายไทย จากบทประพันธ์ของ โสภี พรรณราย โดยถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 มาแล้วถึง 2 ครั้ง
การนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์
ครั้งแรกถูกนำมาสร้างในปี พ.ศ. 2543 ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์วัน วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด เขียนบทโทรทัศน์โดย เอกลิขิต กำกับการแสดงโดย สุประวัติ ปัทมสูต นำแสดงโดย จอนนี่ แอนโฟเน่, บุษกร พรวรรณะศิริเวช, ชาเลต ฮิลเดอบรานด์, อาทิตยา ดิถีเพ็ญ ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ - วันอังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น. ระหว่างวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2543 - 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 (2 ตอนสุดท้าย)
และนำกลับมาสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2560 ผลิตโดย บริษัท ซิติเซ่น เคน จำกัด เขียนบทโทรทัศน์โดย พิมพ์ธนา และ เอกชยา กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล นำแสดงโดย ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์, วรนุช ภิรมย์ภักดี, วิทยา วสุไกรไพศาล, อามีนา กูล, ชนาธิป โพธิ์ทองคำ และรินรดา แก้วบัวสาย ร่วมด้วยนักแสดงมากฝีมืออีกคับคั่ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.20 - 22.50 น. เริ่ม 4 ธันวาคม พ.ศ. 2560 - 23 มกราคม พ.ศ. 2561 ต่อจากเรื่องบ่วงบรรจถรณ์
หญ้าฝรั่น
หญ้าฝรั่น [ฝะ-หฺรั่น] หรือ สรั่น [สะ-หฺรั่น] จัดเป็นเครื่องเทศและเครื่องยาที่สำคัญอย่างหนึ่ง มีการนำเข้าในประเทศไทยจากประเทศแถบอาหรับ เปอร์เซีย และยุโรปมาช้านาน หญ้าฝรั่นในภาษาอาหรับเรียก ซะฟะรัน เป็นไม้ดอกสีม่วง เพาะพันธุ์ด้วยหัว อยู่ในตระกูลเดียวกับไอริส จึงมีเกสรข้างในสีเหลืองทอง เมื่อแห้ง ใช้เติมรสและกลิ่นในอาหาร และใช้เป็นสีย้อมได้ด้วย หญ้าฝรั่นมีกลิ่นฉุนเฉพาะตัวและมีรสค่อนข้างขม ชาวตะวันออกและผู้คนแถบทะเลเมดิเตอเรเนียนนิยมใช้ในการปรุงรสและแต่งสีแต่งกลิ่นอาหารมาแต่ครั้งโบราณกาล โดยเฉพาะในข้าวและอาหารจำพวกปลา ส่วนชาวอังกฤษ สแกนดิเนเวีย และผู้คนแถบคาบสมุทรบอลข่านใช้ผสมกับขนมปัง นับว่าเป็นส่วนผสมที่สำคัญในตำรับอาหารฝรั่งเศสด้วย
สีเหลืองทองสำหรับย้อมผ้าละลายน้ำได้นั้น กลั่นมาจากเกสรหญ้าฝรั่นในอินเดียสมัยโบราณ หลังพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานไม่นานนัก เหล่าสงฆ์ทั้งหลายก็ใช้หญ้าฝรั่นเป็นสีย้อมจีวรอย่างกว้างขวาง สีย้อมดังกล่าวยังใช้สำหรับภูษาอาภรณ์ของกษัตริย์ ในหลายวัฒนธรรม
มีการหว่านเครื่องเทศหญ้าฝรั่นนี้ภายในอาคารต่าง ๆ เช่น ภายในราชสำนัก หอประชุม โรงละคร และโรงอาบน้ำของกรีกและโรมัน เพื่อเป็นเครื่องหอม ภายหลังมีความผูกพันเป็นพิเศษกับเฮไตรา (ἑταίρα) หรือนางคณิกาของกรีก บรรดาถนนสายต่าง ๆ ของโรมก็ล้วนโปรยปรายไปด้วยหญ้าฝรั่น เมื่อจักรพรรดิเนโรเสด็จเข้ามายังพระนคร
หญ้าฝรั่นนี้เชื่อกันว่าเป็นพืชพื้นเมืองแถบทะเลเมดิเตอเรเนียน เอเชียไมเนอร์ และอิหร่าน โดยมีการปลูกมาช้านานแล้วในอิหร่าน และแคว้นกัศมีร์ของอินเดีย และเข้าใจว่ามีการนำเข้าไปยังแผ่นดินจีนเมื่อครั้งพวกมองโกลบุกรุก
ในตำราแพทย์แผนโบราณของจีน สมัยยุคศตวรรษที่ 16 นั้นก็ยังมีกล่าวถึงหญ้าฝรั่นโดยแพทย์จีนเรียกหญ้าฝรั่นนี้ว่า "ซีหงฮวา" (西紅花) ซึ่งแปลว่า ดอกไม้สีแดงจากตะวันตก ส่วนชาวอาหรับและพวกแขกมัวร์ในประเทศสเปนก็รู้จักการปลูกหญ้าฝรั่นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 1504 และยังมีการกล่าวไว้ในตำราทางการแพทย์ของอังกฤษ เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 10 (พ.ศ. 1444–1543) แต่อาจสูญหายไปจากยุโรป กระทั่งพวกครูเสดนำเข้าไปอีกครั้ง ในช่วงสมัยต่าง ๆ หญ้าฝรั่นมีค่ามากกว่าทองคำเมื่อเทียบน้ำหนักกัน และยังคงเป็นเครื่องเทศที่มีราคาแพงที่สุดในโลกจนปัจจุบัน
ส่วนตำราการแพทย์แผนโบราณของไทยนั้น หญ้าฝรั่นถือได้ว่าเป็นของที่สูงค่ามีราคาแพงมาก จัดเป็นตัวยาที่ช่วยในการแก้ลมวิงเวียน บำรุงหัวใจ เป็นตัวยาหลักที่ใช้ในตำรับยาหอมต่าง ๆ และยังใช้บดเป็นผงให้ละเอียด แล้วละลายในน้ำต้มสุกที่ทิ้งไว้ให้เย็น กินเป็นน้ำกระสายยาคู่กับการกินยาตำรับต่าง ๆ อีกด้วย
ปัจจุบันนี้มีการปลูกหญ้าฝรั่นกันมากในสเปน, ฝรั่งเศส, เกาะซิซิลีของอิตาลี, อิหร่าน, และแคว้นกัศมีร์ในอินเดีย โดยจะเก็บเกสรตัวเมียที่มีอยู่เพียงดอกละสามอัน แล้วนำไปวางแผ่ไว้ในถาด ย่างไฟที่ใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิง นำมาแต่งรสชาติและกลิ่นของอาหาร หญ้าฝรั่นแห้งที่ได้ 1 กิโลกรัม เท่ากับผลผลิต 120,000–160,000 ดอก ดังนั้นจึงต้องเก็บเกสรตัวเมียจากดอกของหญ้าฝรั่นด้วยมือจำนวนมากถึงจะได้ปริมาณตามที่ต้องการ ทำให้หญ้าฝรั่นจัดเป็นเครื่องเทศที่มีราคาแพงที่สุดในโลกโดยน้ำหนักในบรรดาเครื่องเทศทั้งหลาย ซึ่งโดยเฉลี่ยขายปลีกกันประมาณกิโลกรัมละ 77,700 บาท ทำให้ในปัจจุบันมีการเอาดอกคำฝอย ซึ่งมีลักษณะที่ค่อนข้างคล้ายคลึงกันมากกับหญ้าฝรั่น แต่มีราคาที่ถูกกว่ามากมาผสมปนปลอมอยู่ด้วยในเวลาที่ขายในร้านขายเครื่องเทศและสมุนไพรต่าง ๆ
ศัพท์มูลวิทยา
คำว่า saffron ในภาษาอังกฤษมีต้นกำเนิดมาจากภาษาละติน safranum ผ่านทางคำในภาษาฝรั่งเศสเก่าสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 12 safran ขณะเดียวกันคำ Safranum กลายมาจากคำในภาษาเปอร์เซีย زعفران (za'ferân) ขณะที่บางคนเชื่อว่าท้ายสุดแล้วมาจากภาษาอาหรับคำว่า زَعْفَرَان (za'farān) ซึ่งมาจากคำคุณศัพท์ أَصْفَر (aṣfar, "สีเหลือง") อย่างไรก็ตาม บางคนแย้งว่าคำ زَعْفَرَان (za'farān) มีต้นกำเนิดมาจากการกลายเป็นคำอาหรับจากคำเปอร์เซีย زرپران (zarparān) ซึ่งแปลว่า "มีรอยด่างสีทอง" คำในภาษาละติน safranum ยังเป็นต้นกำเนิดของคำ zafferano ในภาษาอิตาลีและคำ azafrán ในภาษาสเปน
ในภาษาไทยคำว่า หญ้าฝรั่น น่าจะมาจากการเลียนเสียงคำในภาษาเบงกอล জাফরান (jafran) ที่จริงแล้วควรเขียนว่า ญ่าฝรั่น แต่ หญ้าฝรั่น เป็นที่แพร่หลายมากกว่า ส่วนบรรจบ พันธุเมธาว่า "ฝรั่น" หรือ "สรั่น" มาจากการยืมคำในภาษาเปอร์เซีย และมีการแทรกเสียงสระลงไปให้ออกเสียงง่ายขึ้น
ชีววิทยา
หลังการเรียงกลีบในฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้จะแทงใบสีเขียวแคบขึ้นมาในแนวเกือบตั้งฉาก 5–11 ใบ แต่ละใบยาวถึง 40 ซม. ในฤดูใบไม้ร่วงจะเริ่มแทงตาสีม่วงขึ้นมา ในเดือนตุลาคม หลังไม้ดอกชนิดอื่นส่วนมากออกเมล็ดแล้ว พืชจะออกดอกเป็นกระจุกสีม่วงอ่อนเหมือนแรเงาด้วยดินสอสีถึงม่วงเข้มที่มีริ้วสีม่วงซีด ลักษณะดอกมีรูปร่างคล้ายดอกบัว กลีบดอกเรียวยาวคล้ายรูปไข่ เมื่อมีดอก หญ้าฝรั่นมีความสูงเฉลี่ยน้อยกว่า 30 ซม. มียอดเกสรเพศเมียสีแดงสดยื่นออกมายาวโผล่พ้นเหนือดอกมีลักษณะเป็นง่ามสามง่าม ยาว 25-30 มม.
การเพาะปลูก
C. sativus เจริญเติบโตในชีวนิเวศแบบทุ่งไม้พุ่มทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทุ่งไม้พุ่มหรือทุ่งไม้พุ่มแคระอเมริกาเหนือ และสถานที่ภูมิอากาศร้อน กึ่งแห้งแล้งมีลมโชย กระนั้นก็สามารถอยู่รอดในฤดูหนาวที่หนาวเย็นได้โดยสามารถทนความเย็นได้ถึง −10 °C (14 °F) และถูกหิมะปกคลุมในช่วงเวลาสั้น ๆ ต้องมีการชลประทานถ้าไม่ได้เพาะปลูกในบริเวณที่สิ่งแวดล้อมมีความชื้น เช่น รัฐชัมมูและกัศมีร์ที่ซึ่งมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1,000–1,500 มม. (39–59 นิ้ว) พื้นที่เพาะปลูกหญ้าฝรั่นในประเทศกรีก (500 มม.หรือ 20 นิ้วต่อปี) และสเปน (400 มม.หรือ 16 นิ้ว) แต่ก็ยังห่างไกลนักเมื่อเทียบกับพื้นที่เพาะปลูกในประเทศอิหร่าน เวลาเป็นหัวใจหลักที่สำคัญ ฝนที่เหลือเฟือในฤดูใบไม้ผลิและอากาศแห้งในฤดูร้อนนั้นเหมาะสมที่สุด ฝนที่ตกก่อนหน้าจะช่วยเพิ่มผลผลิตให้หญ้าฝรั่นออกดอกมากขึ้น ฝนตกหรืออากาศหนาวระหว่างช่วงการออกดอกจะทำให้ผลผลิตลดต่ำลง สภาวะร้อนและชื้นติดต่อกันจะสร้างความเสียหายให้กับพืช เช่นเดียวกับการขุดดินที่เกิดจากกระต่าย หนู และนก นีมาโทดา โรคใบสนิม และโรคหัวเน่า เป็นภัยคุกคามการเพาะปลูกหญ้าฝรั่นเช่นกัน
หญ้าฝรั่นเจริญเติบโตได้ดีที่สุดในเมื่อได้รับแสงแดดจัด การปลูกเลี้ยงกระทำได้ดีในพื้นราบที่เอียงเข้าหาแสงแดด (นั่นคือ เอียงไปทางทิศใต้ในซีกโลกเหนือ) เพื่อให้ได้รับแสงมากที่สุด การเพาะปลูกมักกระทำในเดือนมิถุนายนในซีกโลกเหนือ หัวหญ้าฝรั่นจะถูกฝังลงไปในดินลึก 7–15 ซม. (2.8–5.9 นิ้ว) ทั้งนี้ความลึกและระยะห่างของการฝังหัวหญ้าฝรั่นขึ้นกับภูมิอากาศซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อผลผลิต การปลูกด้วยหัวแม่พันธุ์จะให้ผลิตผลหญ้าฝรั่นที่มีคุณภาพสูงกว่าแม้ว่าจะแทงตาดอกและให้หัวลูกน้อยกว่า เพื่อให้ได้หญ้าฝรั่นที่คล้ายเส้นด้าย เกษตรกรชาวอิตาลีจะปลูกโดยการฝังหัวลึก 15 ซม. (5.9 นิ้ว) แต่ละแถวห่างกัน 2–3 ซม. การสร้างหัวและดอกที่เหมาะสมที่สุดคือ 8–10 ซม. เกษตรกรชาวกรีก, โมร็อกโก และสเปนมีการวางแผนปลูกด้านความลึกและระยะห่างที่ต่างกันไป ตามแต่ละพื้นที่ตามความเหมาะสม
C. sativus ชอบดินร่วนซุย ไม่จับตัวแน่น น้ำไหลผ่านและอุ้มน้ำได้ดี และดินเป็นดินเหนียวปนหินปูนที่มีสารอินทรีย์สูง การยกร่องช่วยให้สามารถระบายน้ำได้ดี การใส่ปุ๋ยคอก 20–30 ตันต่อเฮกตาร์จะช่วยเพิ่มสารอินทรีย์ให้แก่ดินได้ หลังจากนั้นจะทำการปลูกหัวหญ้าฝรั่นลงไป หลังจากพักตัวตลอดฤดูร้อน หัวหญ้าฝรั่นจะแทงใบแคบสีเขียวขึ้นมาและเริ่มมีตาดอกในต้นฤดูใบไม้ร่วง ดอกจะบานช่วงกลางฤดูใบไม้ร่วง การเก็บเกี่ยวจำเป็นต้องกระทำอย่างรวดเร็วเพราะหลังจากที่ดอกบานในตอนเช้า ดอกจะเหี่ยวอย่างรวดเร็วหลังผ่านไปหนึ่งวัน ดอกของหญ้าฝรั่นจะบานพร้อมกันในช่วงเวลา 1–2 สัปดาห์ ดอกหญ้าฝรั่น 150 ดอกจะได้ผลผลิตหญ้าฝรั่นแห้ง 1 กรัม (0.035 ออนซ์) ถ้าต้องการหญ้าฝรั่นแห้ง 12 กรัม (ผลผลิตหญ้าฝรั่นสด 72 กรัม) ต้องใช้ดอก 1 กก. (1 ปอนด์สำหรับผลผลิตหญ้าฝรั่นแห้ง 0.2 ออนซ์) ดอกหนึ่งดอกจะมีผลผลิตหญ้าฝรั่นสดเฉลี่ย 30 มิลลิกรัม (0.46 กรัม) หรือหญ้าฝรั่นแห้ง 7 มิลลิกรัม (0.11 กรัม)
พันธุ์
ความหลากหลายสายพันธุ์ของหญ้าฝรั่นก่อให้เกิดรูปแบบผลผลิตแยกตามภูมิภาคและลักษณะ พันธุ์จากประเทศสเปนประกอบด้วยสายพันธุ์ที่มีชื่อการค้าว่า "Spanish Superior" และ "Creme" ซึ่งมีสีสว่าง มีรสชาติและกลิ่นนุ่มนวล ได้รับการจัดลำดับมาตรฐานโดยรัฐบาล พันธุ์อิตาเลียนมีกลิ่นและรสชาติแรงกว่าพันธุ์สเปนเล็กน้อย พันธุ์ที่มีกลิ่นและรสชาติแรงที่สุดเป็นพันธุ์อิหร่าน มีการปลูกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ในประเทศนิวซีแลนด์, ฝรั่งเศส, สวิตเซอร์แลนด์, อังกฤษ, สหรัฐอเมริกา และประเทศอื่น ๆ มีบางส่วนที่ปลูกเป็นหญ้าฝรั่นอินทรีย์ ในสหรัฐอเมริกา พันธุ์ Pennsylvania Dutch มีผลผลิตออกจำหน่ายในปริมาณน้อย
ผู้บริโภคจัดให้บางสายพันธุ์เป็นหญ้าฝรั่นคุณภาพสูง หญ้าฝรั่น "Aquila (ดาว)" หรือ zafferano dell'Aquila มีสารซาฟราแนล (safranal) และโครซิน (crocin) สูง มีรูปร่างใกล้เคียงกับเส้นด้าย มีกลิ่นหอมฉุนผิดปกติและสีเข้ม สายพันธุ์นี้ปลูกในพื้นที่แปดเฮกตาร์ในหมู่บ้านนาเวลลิ (Navelli) ของแคว้นอาบรุซโซ ประเทศอิตาลีใกล้กับเมืองลากวีลา หญ้าฝรั่นถูกนำเข้ามาปลูกในประเทศอิตาลีโดยพระลัทธิโดมินิกันจากยุคมืดของสเปน พืนที่เพาะปลูกหญ้าฝรั่นใหญ่ที่สุดของประเทศอิตาลีอยู่ในซัน กาวีโน มอนเรอาลี (San Gavino Monreale) แคว้นปกครองตนเองซาร์ดิเนีย ซึ่งมีพื้นที่เพาะปลูกถึง 40 เฮกตาร์หรือคิดเป็นผลผลิต 60% ของประเทศ ผลผลิตมีสารโครซิน ไพโครโครซิน (picrocrocin) และซาฟราแนลสูงเช่นเดียวกัน สายพันธุ์ "Mongra" หรือ "Lacha" ของรัฐชัมมูและกัศมีร์ (Crocus sativus 'Cashmirianus') เป็นสายพันธุ์ที่ผู้บริโภคหาซื้อได้ยากที่สุด เนื่องด้วยภัยแล้งซ้ำซาก, โรคใบไหม้ และความล้มเหลวของการเพาะปลูกในพื้นที่ควบคุมโดยประเทศอินเดียของรัฐชัมมูและกัศมีร์ รวมถึงการห้ามการส่งออกของอินเดีย หญ้าฝรั่นของกัศมีร์มีสีแดง-ม่วงเข้ม ซึ่งถือได้ว่ามีสีเข้มที่สุดในโลก มีรสชาติและกลิ่นที่รุนแรง รวมถึงการให้สีด้วย
คุณสมบัติทางเคมี
The bitter glucoside picrocrocin is responsible for saffron's flavour. Picrocrocin (chemical formula: ; systematic name: 4-(β-D-glucopyranosyloxy)-2,6,6- trimethylcyclohex-1-ene-1-carboxaldehyde) is a union of an aldehyde sub-element known as safranal (systematic name: 2,6,6-trimethylcyclohexa-1,3-diene-1- carboxaldehyde) and a carbohydrate. It has insecticidal and pesticidal properties, and may comprise up to 4% of dry saffron. Significantly, picrocrocin is a truncated version (produced via oxidative cleavage) of the carotenoid zeaxanthin and is the glycoside of the terpene aldehyde safranal. The reddish-coloured zeaxanthin is, incidentally, one of the carotenoids naturally present within the retina of the human eye.
When saffron is dried after its harvest, the heat, combined with enzymatic action, splits picrocrocin to yield D-glucose and a free safranal molecule. Safranal, a volatile oil, gives saffron much of its distinctive aroma. Safranal is less bitter than picrocrocin and may comprise up to 70% of dry saffron's volatile fraction in some samples. A second element underlying saffron's aroma is 2-hydroxy-4,4,6-trimethyl-2,5-cyclohexadien-1-one, the scent of which has been described as "saffron, dried hay like". Chemists found this to be the most powerful contributor to saffron's fragrance despite its being present in a lesser quantity than safranal. Dry saffron is highly sensitive to fluctuating pH levels, and rapidly breaks down chemically in the presence of light and oxidizing agents. It must therefore be stored away in air-tight containers in order to minimise contact with atmospheric oxygen. Saffron is somewhat more resistant to heat.-->
ประวัติ
ประวัติการเพาะปลูกหญ้าฝรั่นสามารถนับย้อนหลังกลับไปได้มากกว่า 3,000 ปี พืชป่าที่เป็นต้นเค้าของหญ้าฝรั่นคือ Crocus cartwrightianus มนุษย์ได้ทำการเพาะปลูกผสมพันธุ์ต้นไม้ป่าโดยคัดเลือกให้มียอดเกสรเพศเมียยาวกว่าปกติ ดังนั้นรูปแบบที่เป็นหมันของ C. cartwrightianus นั่นก็คือ C. sativus ได้เกิดขึ้นเมื่อตอนปลายยุคสำริดที่เกาะครีต ผู้เชี่ยวชาญเชื่อว่ามีบันทึกถึงหญ้าฝรั่นในเอกสารอายุ 700 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นเอกสารอ้างอิงทางพฤกษศาสตร์ของอัสซีเรียที่ถูกรวบรวมภายใต้อัสเชอร์บานิปาล (Ashurbanipal) เอกสารได้บันทึกถึงการใช้หญ้าฝรั่นในการรักษาโรคกว่า 90 ชนิดมาเป็นช่วงเวลามากกว่า 4,000 ปี
ซีกโลกตะวันออก
มีการพบสีที่มาจากหญ้าฝรั่นในภาพเขียนฝาผนังยุคก่อนประวัติศาสตร์อายุ 50,000 ปีในทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอิหร่าน ต่อมา ชาวซูเมอร์ใช้หญ้าฝรั่นที่เติบโตในธรรมชาติในยารักษาโรคและน้ำยาเวทมนตร์ หญ้าฝรั่นเป็นสินค้าในการค้าขายทางไกลก่อนกลายที่เป็นที่นิยมสูงสุดในวัฒนธรรมของพระราชวังมิโนอัน (Minoan) ในช่วง 2 สหัสวรรษก่อนคริสตกาล ชาวเปอร์เซียโบราณได้มีการเพาะปลูกหญ้าฝรั่นเปอร์เซีย (Crocus sativus 'Hausknechtii') ในเดอร์บีนา (Derbena), อิสฟาฮัน (Isfahan) และโคราซอน (Khorasan) ในช่วงศตวรรษที่ 10 ก่อนคริสตกาล ที่เดียวกันนี้ ได้มีการนำหญ้าฝรั่นถักทอไปกับสิ่งทอ ใช้เป็นเครื่องบรรณาการแก่เทพเจ้าในพิธีกรรมทางศาสนา และใช้เป็นสีย้อม น้ำหอม ยารักษาโรค และสิ่งชำระล้างร่างกาย ดังนั้น จึงมีการโปรยหญ้าฝรั่นลงบนเตียงและผสมลงไปในชาร้อนเพื่อเยียวยารักษาภาวะซึมเศร้าชั่วคราว ชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ชาวเปอร์เซียกลัวว่าการใช้หญ้าฝรั่นแบบเปอร์เซียนั้นจะเป็นการใช้ในแบบสารเสพติดหรือ ในระหว่างทำศึกในเอเชีย อเล็กซานเดอร์มหาราชใช้หญ้าฝรั่นเปอร์เซียในยาชง, ข้าว และการชำระร่างกาย เพื่อเยียวยารักษาอาการบาดเจ็บจากการทำศึก เหล่าทหารของอเล็กซานเดอร์ได้กระทำตามอย่างชาวเปอร์เซียและได้นำการอาบหญ้าฝรั่นไปสู่กรีก
มีทฤษฎีที่ขัดแย้งกันซึ่งได้อธิบายการมาถึงของหญ้าฝรั่นในภูมิภาคเอเชียใต้ บันทึกของจีนและกัศมีร์บันทึกว่าหญ้าฝรั่นได้เดินทางมาถึงทุก ๆ แห่งในช่วงเวลา 900–2,500 ปีมาแล้ว  จากการศึกษาประวัติศาสตร์เปอร์เซียโบราณมีบันทึกว่าได้เดินทางมาถึงในช่วงเวลาเมื่อ 500 ปีก่อนคริสตกาล โดยเป็นไปในลักษณะนำหัวหญ้าฝรั่นมาปลูกในสวนหลังบ้านหรือสวนสาธารณะ หรือการเข้ารุกรานและตั้งอาณานิคมในเปอร์เซียของกัศมีร์ ซึ่งชาวฟินิเชียในขณะนั้นได้เข้ามาค้าขายหญ้าฝรั่นกัศมีร์เพื่อใช้เป็นสีย้อมผ้าหรือบำบัดภาวะซึมเศร้า จากนั้น ก็มีการนำหญ้าฝรั่นไปใช้ในอาหารและสีย้อมกระจายไปทั่วเอเชียใต้ พระสงฆ์ในประเทศอินเดียได้ใช้หญ้าฝรั่นเป็นสีย้อมจีวรอย่างกว้างขวางหลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพาน อย่างไรก็ตามจีวรที่ย้อมด้วยหญ้าฝรั่นนั่นเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยและมีราคาแพง โดยปกติแล้วจะย้อมด้วย ขมิ้นหรือขนุนซึ่งมีราคาถูกกว่า ชาวทมิฬมีการใช้หญ้าฝรั่นมานานกว่า 2,000 ปี ในภาษาทมิฬนั้นเรียกว่า "gnaazhal poo" (ஞாழல் பூ) ใช้รักษาอาการปวดหัว รักษาอาการปวดจากการทำงานหนัก เป็นต้น
นักประวัติศาสตร์บางคนเชื่อว่าหญ้าฝรั่นมาถึงประเทศจีนจากเปอร์เซียโดยผู้รุกรานชาวมองโกล ในทางกลับกัน มีการกล่าวถึงหญ้าฝรั่นในตำราแพทย์จีนโบราณ ตำราแพทย์ เฉินหนงเปิ๋นเฉ่า (神農本草經 "ยาสมุนไพรเฉินหนง" หรือที่รู้จักกันในชื่อ Pen Ts'ao หรือ Pun Tsao) ประกอบด้วยเอกสารจำนวน 40 เล่ม ซึ่งหนังสือจัดทำขึ้นในช่วงเวลา 200–300 ปีก่อนคริสตกาล ตามตำนานของจักรพรรดิหยาน (炎帝) ตำราแพทย์เฉินหนงแต่โบราณนี้มีสูตรยาสำหรับรักษาโรคต่าง ๆ ที่ได้จากพืช 252 สูตร แต่เมื่อราวคริสต์ศตวรรษที่ 3 มีการอ้างว่าหญ้าฝรั่นในประเทศจีนมีต้นกำเนิดจากกัศมีร์ เช่น  วาน เจิน (Wan Zhen) แพทย์แผนจีนผู้เชี่ยวชาญ รายงานว่า "ถิ่นกำเนิดของหญ้าฝรั่นอยู่ในกัศมีร์ สถานที่ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่ปลูกหญ้าฝรั่นเพื่อใช้มันบูชาพระพุทธเจ้า" วานยังสะท้อนให้เห็นถึงการใช้งานหญ้าฝรั่นในช่วงเวลานั้น: "ดอกหญ้าฝรั่นจะเหี่ยวแห้งหลังจากนั้น 2–3 วัน รวมถึงเกสรของดอกที่อยู่ในนั้นด้วย ซึ่งค่าของหญ้าฝรั่นอยู่ที่สีเหลืองของมัน หญ้าฝรั่นสามารถใช้ทำไวน์ที่มีกลิ่นหอมได้"
ซีกโลกตะวันตก
<!--The Minoans portrayed saffron in their palace frescoes by 1500-1600 BC; they hint at its possible use as a therapeutic drug. Ancient Greek legends told of sea voyages to Cilicia, where adventurers sought what they thought to be the world's most valued threads. Another legend tells of Crocus and Smilax, whereby Crocus is bewitched and transformed into the first saffron crocus. Ancient perfumers in Egypt, physicians in Gaza, townspeople in Rhodes, and the Greek hetaerae courtesans used saffron in their scented waters, perfumes and potpourris, mascaras and ointments, divine offerings, and medical treatments.
In late Hellenistic Egypt, Cleopatra used saffron in her baths so that lovemaking would be more pleasurable. Egyptian healers used saffron as a treatment for all varieties of gastrointestinal ailments. Saffron was also used as a fabric dye in such Levantine cities as Sidon and Tyre. Aulus Cornelius Celsus prescribes saffron in medicines for wounds, cough, colic, and scabies, and in the mithridatium. Such was the Romans' love of saffron that Roman colonists took it with them when they settled in southern Gaul, where it was extensively cultivated until Rome's fall. Competing theories state that saffron only returned to France with 8th-century AD Moors or with the Avignon papacy in the 14th century AD.
European saffron cultivation plummeted after the Roman Empire went into eclipse. As with France, the spread of Islamic civilization may have helped reintroduce the crop to Spain and Italy. The 14th-century Black Death caused demand for saffron-based medicaments to peak, and large quantities of threads had to be imported via Venetian and Genoan ships from southern and Mediterranean lands such as Rhodes; the theft of one such shipment by noblemen sparked the fourteen-week long "Saffron War". The conflict and resulting fear of rampant saffron piracy spurred corm cultivation in Basel; it thereby grew prosperous. The crop then spread to Nuremberg, where endemic and insalubrious adulteration brought on the Safranschou code—whereby culprits were variously fined, imprisoned, and executed. The corms soon spread throughout England, especially Norfolk and Suffolk. The Essex town of Saffron Walden, named for its new speciality crop, emerged as England's prime saffron growing and trading centre. However, an influx of more exotic spices—chocolate, coffee, tea, and vanilla—from newly contacted Eastern and overseas countries caused European cultivation and usage of saffron to decline. Only in southern France, Italy, and Spain did the clone significantly endure.
Europeans introduced saffron to the Americas when immigrant members of the Schwenkfelder Church left Europe with a trunk containing its corms; church members had widely grown it in Europe. By 1730, the Pennsylvania Dutch were cultivating saffron throughout eastern Pennsylvania. Spanish colonies in the Caribbean bought large amounts of this new American saffron, and high demand ensured that saffron's list price on the Philadelphia commodities exchange was set equal to that of gold. The trade with the Caribbean later collapsed in the aftermath of the War of 1812, when many saffron-bearing merchant vessels were destroyed. Yet the Pennsylvania Dutch continued to grow lesser amounts of saffron for local trade and use in their cakes, noodles, and chicken or trout dishes. American saffron cultivation survived into modern times mainly in Lancaster County, Pennsylvania.-->
การค้า
หญ้าฝรั่นเกือบจะทั้งหมดเพาะปลูกในบริเวณที่ล้อมรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในทางตะวันตก และพื้นที่ซึ่งโอบล้อมด้วยประเทศอิหร่านและกัศมีร์ในทางตะวันออก ส่วนทวีปอื่น (ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา) มีผลผลิตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในปีหนึ่ง ๆ มีผลผลิตหญ้าฝรั่นแห้งและผงประมาณ 300 ตัน 50 ตัน เป็นหญ้าฝรั่นเกรดดีที่สุด "coupe" ประเทศอิหร่านมีผลผลิตอยู่ราว 90-93% ของผลผลิตหญ้าฝรั่นทั่วโลกและเป็นประเทศที่ส่งออกมากที่สุด สองสามจังหวัดที่แห้งแล้งทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ของอิหร่าน ประกอบด้วย จังหวัดฟอร์ส, กริมาน และในภูมิภาคโคราซาน เป็นพื้นที่การเพาะปลูกที่มากที่สุดของผลผลิตในปัจจุบันทั่วโลก ในปี พ.ศ. 2548 กรีซเป็นอันดับสองมีผลผลิต 5.7 ตัน ในขณะที่โมร็อกโกและกัศมีร์เป็นอันดับที่สามโดยในแต่ละที่มีผลผลิต 2.3 ตัน
ในปีที่ผ่านมา การเพาะปลูกในประเทศอัฟกานิสถานได้เพิ่มขึ้น ในกัศมีร์กลับลดลง อาเซอร์ไบจาน, โมร็อกโก และอิตาลีมีผู้ผลิตจำนวนน้อย มีผลผลิตลดหลั่นกันตามลำดับ
การใช้ประโยชน์
กลิ่นหอมของหญ้าฝรั่นได้รับการบรรยายโดยผู้เชียวชาญว่าทำให้นึกถึงน้ำผึ้งที่มีกลิ่นรสผิดปกติด้วยกลิ่นเหมือนหญ้าหรือฟางแห้ง ขณะที่มีรสชาติคล้ายฟางแห้งและหวาน หญ้าฝรั่นยังมีส่วนช่วยให้อาหารมีสีเหลืองส้มสว่าง มีการใช้หญ้าฝรั่นอย่างแพร่หลายในอาหารเปอร์เซีย, ยุโรป, อาหรับ และตุรกี  มักมีการผสมหญ้าฝรั่นในลูกกวาดและสุราด้วย  โดยทั่วไปแล้ว มีการนำคำฝอย (Carthamus tinctorius มีการขายในชื่อ "หญ้าฝรั่นโปรตุเกส (Portuguese saffron)" หรือ "açafrão"), ชาด และขมิ้น (Curcuma longa) มาใช้แทนหญ้าฝรั่น  นอกจากนี้ยังมีการนำหญ้าฝรั่นมาใช้เป็นสีย้อมผ้าโดยเฉพาะในประเทศจีนและอินเดีย และนำมาใช้ในน้ำหอม  มันยังถูกนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางศาสนาในประเทศอินเดีย และมีการนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายในการปรุงอาหารในอาหารหลากหลายเชื้อชาติ เช่น รีซอตโต อาหารของเมืองมิลาน ประเทศอิตาลี หรือ บูยาแบ็ส (bouillabaise) อาหารของประเทศฝรั่งเศส ไปจนถึงข้าวหมกที่รับประทานเคียงกับเนื้อหลายชนิดในเอเชียใต้
มีประวัติการใช้หญ้าฝรั่นในการแพทย์แผนโบราณมาอย่างยาวนาน การศึกษาวิจัยหลายชิ้นในปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าเครื่องเทศชนิดนี้อาจมีคุณสมบัติในการต้านมะเร็ง ต่อต้านสารก่อกลายพันธุ์ ฤทธิ์ปรับภูมิคุ้มกัน และเป็นสารต้านอนุมูลอิสระ  การศึกษาในปี พ.ศ. 2538 ชี้ให้เห็นว่ายอดเกสรเพศเมียและกลีบดอกของหญ้าฝรั่นมีประโยชน์ในการรักษาภาวะซึมเศร้า การศึกษายังแสดงว่าหญ้าฝรั่นอาจช่วยป้องกันดวงตาจากผลกระทบโดยตรงจากแสงสว่างและความเครียดที่จอตานอกเหนือจากจุดรับภาพเสื่อม (macular degeneration) และโรคตาบอดกลางคืน (retinitis pigmentosa) (หญ้าฝรั่นส่วนมากในงานวิจัยหมายถึงยอดเกสรเพศเมีย แต่มักจะไม่ระบุชัดเจนในงานวิจัย) งานศึกษาอื่น ๆ ระบุว่าหญ้าฝรั่นอาจมีศักยภาพในคุณสมบัติทางการแพทย์อีกหลายอย่าง
<!--
Nutritional information
1tbsp of saffron spices contains the following nutritional information according to the USDA: -->
Walteranthus
Walteranthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Gyrostemonaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ 'Walteranthus erectus' Keighery มีถิ่นกำเนิดอยู่ใน รัฐ เวสเทิร์นออสเตรเลีย
Wallisia
Wallisia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Bromeliaceae. It is also in the Tillandsioideae subfamily. มีถิ่นกำเนิดอยู่ใน อเมริกาเขตร้อนตอนกลางและตอนใต้ (ภายในเบลีซ บราซิลตอนเหนือ โคลอมเบีย คอสตาริกา เอกวาดอร์ เฟรนช์เกียนา กัวเตมาลา กายอานา ฮอนดูรัส นิการากัว ปานามา เปรู ซูรินาเม และเวเนซุเอลา) และ ตรินิแดดและโตเบโก (ในทะเลแคริบเบียน )
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์
นันทวุฒิ บุญรับทรัพย์ (เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2536) ชื่อเล่น วุฒิ เป็นนักแสดงชาวไทย เข้าวงการบันเทิงจากการได้เล่นภาพยนตร์เรื่อง 5 หัวใจฮีโร่ ในปี พ.ศ. 2552 เป็นเรื่องแรก ในขณะนั้นอายุเพียง 15 ปี โดยได้รับคัดเลือกจาก พันนา ฤทธิไกร จากนั้นจึงฝึกซ้อมก่อนถ่ายทำเป็นเวลา 4 ปี และกลับมาเล่นภาพยนตร์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2557 หลังจากที่ซุ่มฝึกซ้อมการแสดงและสตันท์แมน - ศิลปะการต่อสู้ อีก 5 ปี
นันทวุฒิเข้าพิธีสมรสกับนักแสดงสาว อภิญญา สกุลเจริญสุข เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2562