cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เอฟทีอาร์
เอฟทีอาร์ (FTR) หรือชื่อเดิม เดอะรีไววัล (The Revival) เป็นทีมนักมวยปล้ำที่ได้สังกัดทั้ง WWE และ AEW เคยได้แชมป์แท็กทีม NXT 2 สมัยทีมแรกในประวัติศาสตร์ NXT ในค่ายหลักได้เป็นแชมป์แท็กทีมทั้ง Raw และ SmackDown  และยังเป็นแชมป์ทริปเปิลคราวน์แท็กทีมคู่แรกของ WWE นอกจากนี้ยังได้เป็นแชมป์แท็กทีมอีกหลายสมาคม
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2501
'''รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2501'''
เฮาส์ (แนวดนตรี)
เฮาส์ (house music) เป็นแนวเพลงหนึ่งของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ เกิดในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 โดยมีต้นกำเนิดมาจากเมืองชิคาโก รัฐอิลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา แรกเริ่มเดิมทีเป็นที่นิยมในดิสโก้เทคสำหรับชาวแอฟริกัน-อเมริกัน, ละตินอเมริกันและสังคมเกย์ในสมัยกลางทศวรรษที่ 1980 ที่เมืองชิคาโก ต่อมาจึงกระจายความนิยมไปยังนิวยอร์ก, นิวเจอร์ซีย์, ดีทรอยต์และไมอามี จนกระทั่งถึงยุโรปก่อนจะมีบทบาทสำคัญแก่แนวเพลงป็อปและเพลงแดนซ์ทั่วโลก
แนวดนตรีเฮาส์ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากองค์ประกอบของดนตรีโซลและฟังก์ในช่วงกลางยุค 1970 เฮาส์มีลักษณะโดดเด่นในการนำเอาการเคาะเพอคัสชั่น (percussion) แบบดิสโก้มาใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ดรัมเบสในทุก ๆ บีต (beat) แล้วพัฒนาเป็นแนวดนตรีแนวใหม่โดยผสมไลน์เบสของเครื่องสังเคราะห์เสียงอิเล็กทรอนิก, กลองอิเล็กทรอนิก, เอฟเฟกต์อิเล็กทรอนิก ,แซมเปิลฟังก์และป็อป รวมไปถึงการใช้เสียงก้องและเสียงร้องดีเลย์
องค์ประกอบทางดนตรี
โปรดิวเซอร์ใช้แหล่งเสียงที่หลากหลายแตกต่างกันออกไปในแนวดนตรีเฮาส์ ตั้งแต่เสียงต่อเนื่องหรือการซ้ำการต่อเนื่องไลน์อิเลคโทรนิคบนเครื่องสังเคราะห์เสียงเช่น โรแลนด์ เอสเอช-101 หรือ ทีบี303 เพื่อบันทึกหรือเก็บตัวอย่างการแสดงสดของมือเบสอิเลคโทรนิคหรือเพียงเพื่อกรองเสียงตัวอย่างจากการบันทึกระบบเสียงสเตอริโอของเพลงคลาสสิกฟังก์หรือเพลงอื่นๆ เบสไลน์ของเฮาส์ค่อนข้างจะชอบใช้โน้ตที่ตกอยู่ในช่วงซิงเกิล-ออคเทฟซึ่งก็คือในช่วงความแตกต่างระหว่างโน้ตตัวแรกกับตัวที่แปดในโน้ตคู่แปด ในขณะที่ดิสโก้เบสไลน์จะสลับระหว่างโน้ตในออคเทฟ-เซพาเรตและมักจะขยายช่วงเสียงให้กว้างขึ้น ผลงานเพลงแนวเฮาส์ในช่วงแรกๆนำเอาส่วนต่างๆของเบสไลน์จากเพลงดิสโก้ในยุคก่อนมาใช้เช่น โปรดิวเซอร์ มาร์ค 'ฮอตรอด' ทรอลแลนที่เลียนแบบส่วนเบสไลน์จากเพลงอิตาเลียนดิสโก้ที่ชื่อ 'ฟีลกู๊ด (แครอทแอนด์บีท) ' โดยอิเลคทราทซึ่งร้องร่วมกับทารา บัทเลอร์ เพื่อสร้างผลงานทางดนตรี 'ยัวร์ เลิฟ' ของเขาเองในปี 1986 ร้องโดยเจมี พริ้นซิเพิล ในขณะที่แฟรงกี นักเคิลส์ได้ใช้โน้ตเดียวกันมาสร้าง 'ยัวร์ เลิฟ' ในเวอร์ชันของเขาที่ซึ่งประสบความสำเร็จมากกว่าในปี 1987 ซึ่งได้พริ้นซิเพิลมาช่วยร้องให้เช่นกัน
เสียงอิเลคโทรนิคและตัวอย่างจากการบันทึกเสียงจากเพลงชนิดต่างๆเช่น แจ๊ส, บลูและซินธ์ป็อป มักจะถูกใส่ลงไปในฐานเสียงของดรัมบีทและซินธ์เบสไลน์ แนวดนตรีเฮาส์อาจรวมเอา ดิสโก้, โซล หรือเพลงสวดวิงวอนพระเจ้าและการเคาะเพอคัสชั่นอย่างแทมเบอรีนมาใช้ การมิกซ์เพลงของเฮาส์ยังรวมถึงการซ้ำ, การตัดทอนเสียง, การลัดจังหวะดนตรีและการขาดตอนของลูปคอร์ทดนตรีซึ่งมักจะประกอบด้วย5-7คอร์ทในจังหวะ4-บีท
ผู้บุกเบิก
แนวดนตรีเฮาส์เป็นผลผลิตที่พัฒนามาจากดิสโก้ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างโซล, อาร์แอนด์บีและฟังก์เข้ากับข้อความการเฉลิมฉลองรื่นเริงที่สื่อถึงการเต้นรำ ความรักและเพศ ทั้งหมดนี้ถูกรวมเข้าด้วยกันด้วยการจัดการแบบซ้ำๆกับเสียงเบสอันสม่ำเสมอของดรัมบีท การรวมเสียงในเพลงดิสโก้บางเพลงนั้นสร้างขึ้นจากเครื่องสังเคราะห์เสียงและดรัมแมชชีน การประพันธ์เพลงบางบทก็เป็นแบบอิเลคโทรนิคเกือบทั้งหมดดังตัวอย่างของ จอร์จิโอ โมโรเดอร์กับผลงานในปลายทศวรรษที่ 1970 เช่นเพลงฮิตของดอนนา ซัมเมอร์ชื่อ 'ไอ ฟีล เลิฟ'จากปี 1977 และอีกหลายผลงานดิสโก้-ป็อปของ เดอะ ไฮ-เอ็นอาร์จี กรุ๊ป ไลม์ ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 เฮาส์ยังได้รับอิทธิพลจากเทคนิคการมิกซ์และการตัดต่อซึ่งถูกค้นพบโดย ดีเจดิสโก้ โปรดิวเซอร์และวิศวกรเสียงอย่างวอลเตอร์ กิบบอนส์, ทอม มูล์ตัน, จิม เบอร์เกส, แลร์รีย์ ลีแวน, รอน ฮาร์ดี้, เอ็มแอนด์เอ็มและอีกหลายๆคนที่ได้สร้างการจัดการเคาะของการบันทึกเพลงดิสโก้ที่มีอยู่ให้ซ้ำได้มากขึ้นและยาวขึ้น ส่วนโปรดิวเซอร์ของเฮาส์ในยุคเริ่มแรกอย่างแฟรงกี้ นักเกิ้ลส์นั้นได้สร้างสรรค์การประพันธ์ดนตรีที่คล้ายกันจากการสแครชโดยใช้แซมเพลอร์, เครื่องสังเคราะห์เสียง, ซีเควนเซอร์และดรัมแมชชีน
ศัพทมูลวิทยา
ประวัติของคำว่า เฮาส์ นั้นยังคงเป็นที่โต้แย้งกัน ศัพท์คำนี้อาจมีที่มาจากไนต์คลับในชิคาโกที่ชื่อ เดอะ แวร์เฮาส์ ซึ่งเปิดให้บริการในช่วงปี 1977ถึง1982 เดอะ แวร์เฮาส์มีผู้อุดหนุนหลักคือเหล่าบรรดาชาวเกย์แอฟริกัน-อเมริกันและชายชาวละตินที่มาเพื่อเต้นรำในเพลงดิสโก้ซึ่งเปิดโดยดีเจประจำคลับอย่างแฟรงกี้ นักเกิ้ลส์ แม้ว่านักเกิ้ลส์จะออกจากคลับไปในปี 1982 และคลับได้ถูกเปลี่ยนชื่อไปเป็น มิวสิก บ๊อกซ์แล้วก็ตาม แต่คำว่า เฮาส์ ซึ่งเป็นชื่อย่อของ แวร์เฮาส์ ยังคงเป็นที่นิยมในหมู่ชาวชิคาโก มันเปรียบเหมือนการเลือกสรรเพลงแบบนักเกิ้ลส์เมื่อครั้งยังเป็นดีเจในช่วงก่อนที่จะเป็นผู้ผลิตผลงานทางดนตรีซึ่งยังไม่ได้เริ่มจนกว่าเดอะ แวร์เฮาส์ได้ทำการปิดกิจการลง ในสารคดีของบีบีซีชื่อ ปั๊ม อัพ เดอะ วอลุ่ม นักเกิ้ลส์ได้กล่าวไว้ว่าครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า แนวดนตรีเฮาส์ ก็ตอนที่เขาได้เห็นประโยคที่ว่า 'เราเล่นแนวดนตรีเฮาส์' บนป้ายตรงหน้าต่างของบาร์แห่งหนึ่งในชิคาโกฝั่งใต้ คนๆหนึ่งในรถเขาได้หยอกล้อว่า 'คุณรู้มั้ย นั่นน่ะเป็นแนวดนตรีที่คุณเล่นเมื่อสมัยที่อยู่ที่ เดอะ แวร์เฮาส์!' ดีเจชาวชิคาโกฝั่งใต้ ลีโอนาร์ด 'รีมิกซ์' รอยย์ ได้กล่าวในคำแถลงส่วนตัวว่าที่เขาได้ทำป้ายบนหน้าต่างร้านแบบนั้นก็เพราะมันเป็นแนวดนตรีที่เขาเล่นที่อาจจะเจอได้ในบ้านใครบางคนอย่างในกรณีของเขาคือการบันทึกแผ่นเสียงโซลและดิสโก้ของแม่ของเขา
การบันทึกแผ่นเสียงของชิป อี.ในปี 1985 ที่ชื่อ 'อิส'ส เฮาส์' อาจมีส่วนช่วยในการขยายความของรูปแบบใหม่ของดนตรีอิเลคโทรนิคนี้ อย่างไรก็ตามชิป อี.ได้ให้ความไว้วางใจแก่สมาคมเดอะ นักเกิ้ลส์โดยกล่าวว่า ชื่อมาจากแนวคิดของการตั้งป้ายของการบันทึกเสียงที่ร้านแผ่นเสียง เดอะ อิมพอสเทส อีทีซีที่ซึ่งเป็นที่ๆเขาใช้ทำงานในช่วงต้นยุค 1980 เพลงต่างๆมากมายที่ดีเจ นักเกิ้ลส์ได้เคยเปิดแผ่นที่เดอะ แวร์เฮาส์ถูกตั้งป้ายขึ้นว่า 'ดังได้ฟัง ณ. เดอะ แวร์เฮาส์' ซึ่งถูกเรียกสั้นๆง่ายๆว่า เฮาส์ บรรดาผู้สนับสนุนภายหลังได้ถามถึงเพลงใหม่ๆซึ่งชิป อี.ได้แจ้งว่าเป็นความต้องการที่ทางร้านได้พยายามจะหาโดยการสะสมเพลงฮิตใหม่ๆของคลับ
แลร์รีย์ เฮิร์ด หรือ 'มิสเตอร์ ฟิงเกอร์ส' กล่าวว่าคำว่า เฮาส์ นั้นสะท้อนให้เห็นถึงความจริงที่ว่าดีเจหลายคนได้สร้างสรรค์งานเพลงของเขาที่บ้านโดยการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงและดรัมแมชชีนรวมไปถึง โรแลด์ ทีอาร์-808, ทีบี-909และเครื่องสังเคราะห์เสียง-ซีเควนเซอร์ เบสไลน์ ทีบี 303 เครื่องสังเคราะห์เสียงเหล่านี้ถูกใช้เพื่อสร้างสรรค์แนวเพลงย่อยอย่างเอซิดเฮาส์
ฮวน แอทคินส์ ผู้เริ่มสร้างแนวเพลงเทคโนของดีทรอยต์อ้างว่าคำว่า เฮาส์ สะท้อนให้เห็นถึงการประสานอย่างเฉพาะตัวของตัวเพลงกับดีเจ 'เพลงเหล่านั้นคือการบันทึกแผ่นเสียง เฮาส์ ของพวกเขา (เหมือนกับร้านอาหารที่จะต้องมีน้ำสลัดเป็นของตัวเอง) '
ชิคาโก: ต้นทศวรรษที่ 1980 - ปลายทศวรรษที่ 1980
เฮาส์มีวิวัฒนาการมาจากแนวดนตรีที่มีอัตราจังหวะความเร็วระดับสูงอย่างอาร์แอนด์บีและเพลงดิสโก้ในบ้าน, โรงรถและคลับต่างๆของชิคาโก แรกเริ่มมีไว้สำหรับผู้ที่เที่ยวคลับแบบคลับใต้ดินมากกว่าพวกที่มีการโฆษณาอย่างเปิดเผย ทำให้การบันทึกแผ่นเสียงค่อนข้างมีกรอบความคิดที่กว้างกว่าและยาวกว่าดนตรีที่มักเปิดหรือออกอากาศในวิทยุ นักดนตรีเฮาส์จะใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงแบบอะนาล็อกและซีเควนเซอร์เพื่อสร้างและจัดองค์ประกอบทางอิเลคโทรนิคและทดลองแซมเปิลเพลงของพวกเขาโดยรวมเอาเครื่องดนตรีสดพื้นถิ่นกับการเคาะเพอคัสชั่นบวกกับเสียงร้องแนวโซลกับเครื่องสังเคราะห์เสียงอิเลคโทรนิคที่ถูกวางโปรแกรมเอาไว้ผนวกเข้ากับบีทบอกซ์
ร้านเพลงหลักๆส่วนใหญ่มักไม่ค่อยมีซิงเกิ้ลไวนิลขนาด12นิ้วเนื่องจากว่ามันไม่ค่อยมีตัวแทนจำหน่ายแผ่นเสียงเหล่านี้ ร้านเพลงในชิคาโกเช่น อิมพอสเทส อีทีซี, สเตท สตรีท เร้กคอร์ท, จูเนียร์'ส มิวสิก ช็อปและแกรมมาโฟน เร้กคอร์ทเป็นผู้จัดสรรรายใหญ่ของเพลงเหล่านี้ ร้านอิมพอสเทส อีทีซีเชื่อว่าเป็นสถานที่ๆคำว่า เฮาส์ ถูกนำมาใช้เรียกเป็นชื่อย่อของ แวร์เฮาส์
ดนตรีหลักๆในสมัยนั้นยังคงเป็นดิสโก้จนถึงช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 เมื่อดรัมแมชชีนเดี่ยวตัวแรกได้ถูกประดิษฐ์ขึ้น เพลงเฮาส์เริ่มมีข้อได้เปรียบในการใช้มิกซ์เซอร์กับดรัมแมชชีนซึ่งถือเป็นการส่งเสริมชื่อเสียงให้กัยบรรดาดีเจแต่ละคน ดีเจคลับใต้ดินอย่าง รอน ฮาร์ดี้และนักวิทยุเดอะ ฮอต มิกซ์5 ได้เปิดแผ่นเพลงอิตาโลดิสโก้อย่าง 'เดอร์ตี้ ทอล์ก' และ 'เอ็มบีโอ ธีม' โดย เคลน เอ็ม.บี.โอ., เพลงบีบอย ฮิพฮอพในยุดแรกๆเช่น 'ฮิพฮอพ, บี บ็อป (ด๊อน สต๊อป) ' ของแมน แฟร์ริช, แอฟริกา แบมบาทา, เดอะ โซล โซนิก ฟอร์ส'ส แพลนเนต ร้อค, ลุกกิ้ง ฟอร์ เดอะ เฟอร์เฟ็ค บีท รวมไปถึงเพลงอิเลคโทรนิคโดย คราฟเวิร์ค; แนวเพลงเหล่านี้ต่างมีอิทธิพลต่อวงการดนตรีแนวเฮาส์ของชิคาโก
เจสซี ซวนเดอร์จาก 'เจส เซย์ เร้กคอร์ท' ผู้ซึ่งมีเพลงคลับฮิตประเภทบีบอย ฮิพฮอพอย่างเพลง 'คัม ทู มี' โดยเกวนโดลิน, 'ดัม ดัม'และเพลงที่ได้รับอิทธิพลแบบอิตาโลดิสโก้อย่าง 'อันเดอร์ คัพเวอร์'โดย ดอกเตอร์ เดเรลิกท์ ได้ปล่อย 'ออนแอนด์ออน' (1984) เฮาส์ฮิตแบบโฮมเมดของชิคาโกชิ้นแรกที่มีเนื้อเพลงขับกล่อมเบสไลน์และการเคาะเพอคัสชั่นราวกับมีมนต์สะกดซึ่งถือเป็นการปล่อยแผ่นบันทึกเสียงเฮาส์เพื่อออกขายสู่สาธารณชนเป็นครั้งแรก
ในปี 1985 แลนด์มาร์กของมิสเตอร์ ฟิงเกอร์สอย่าง 'แคน ยู ฟิล อิท?'/'วอชชิ่ง แมชชีน'/'มิสเซอรี่ ออฟ เลิฟ' แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของแนวดนตรีประเภทแจ๊ส เสียงชุ่มๆที่ถูกสรรค์สร้างขึ้นจากโรแลนด์ ทีอาร์-707และเครื่องสังเคราะห์เสียงจูโน่6 เพลงเหล่านี้ช่วยจุดประกายความนิยมแนวดนตรีย่อยประเภทดีปเฮาส์ซึ่งมีบีทที่ช้าลงมาถึงระดับ 110-125bpm. ในปีเดียวกัน 'อิส'ส เฮาส์' ของชิป อี.ก็เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างที่ดีของชิคาโกเฮาส์ ในปี 1986 'เอซิด แทร็กซ์' ของฟิวเจอร์แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการของหนึ่งในแนวเพลงย่อยของเฮาส์อย่างเอซิดเฮาส์ที่เกิดขึ้นจากการทดลอง303แมชชีนของนักดนตรีชาวชิคาโกเช่น ดีเจปิแอร์
ปี 1986 นิค นิโคลสันหรือดีเจ นิค นันสต็อปได้สร้าง 'ออริจินัล', 'เฮาส์ เนชั่น' และ 'แจ็ค มาย บอดี้' ขึ้น 'แจ็ค มาย บอดี้'ถูกจัดจำหน่ายให้แก่ 'เอสอาร์โอ เร้กคอร์ท'และกลายเป็นที่นิยมในบรรดาสาวกเฮาส์ซึ่งส่งผลให้เกิดรูปแบบการเต้นรำของเฮาส์ที่เรียกว่า'แจ็ค' 'แจ็ค มาย บอดี้' ประกอบขึ้นด้วยเสียงดรัมบีทแบบธรรมดาที่ได้รับอิทธิพลจากคิกดรัมและสแนร์ดรัมที่พบใน 'เล็ท'ส ออล แชนท์' กับการสับแซมเปิลด้วยมือในท่อนที่ร้องว่า 'จา-จา-จา แจ็ค มาย บอดี้, แจ็ค มาย บอดี้...' จวบจนปัจจุบัน 'แจ็ค มาย บอดี้' ยังคงเป็นคลาสสิกเฮาส์ที่ได้รับความนิยมชมชอบในบรรดาพวก'หัวเฮาส์'
แผ่นบันทึกเสียงเฮาส์ในยุคเริ่มแรกนั้นได้แก่ 'ยัวร์ เลิฟ' ของเจมี พริ้นซิเพิลและแฟร้งกี้ นักเกิ้ลส์, 'ออนแอนด์ออน' โดยเจสซี ซวนเดอร์ (1985) และ 'เดอะ แจ็ค แทร็กซ์' ของชิป อี.ซึ่งเป็นการนำเอาเพลง 'อิส'ส เฮาส์' และ 'ไทม์ ทู แจ๊ค' มารวมกันโดยใช้จังหวะดนตรีที่ซับซ้อน, เบสไลน์ง่ายๆ, เทคโนโลยีการแซมเปิลบวกกับเสียงร้องน้อยๆ ในปี 1985 เฮาส์ได้ครอบคลุมคลับต่างๆในชิคาโก ส่วนหนึ่งใหญ่ๆคือการเล่นเพลงที่คลื่นวิทยุ102.7เอฟเอ็ม ดับเบิ้ลยูบีเอ็มเอกซ์ซึ่งได้โปรแกรมไดเร็กเตอร์อย่าง ลี มิเชลเป็นโต้โผใหญ่ผ่านทางดีเจประจำคลื่นของดับเบิ้ลยูบีเอ็มเอกซ์; เดอะ ฮอต มิกซ์5
การปฏิวัติทางดนตรีอิเลคโทรนิคได้มีส่วนช่วยในเรื่องของดนตรีและการเคลื่อนไหวด้วยเช่นการมีซีเควนเซอร์ที่ถูกและกระชับลง, มีดรัมแมชชีน (โรแลนด์ ทีอาร์-909, ทีอาร์-808, ทีอาร์-707และละตินเพอคัสชั่นอย่างทีอาร์-727) รวมทั้งหน่วยเบสเช่นโรแลนด์ ทีบี-303 สิ่งเหล่านี้เพิ่มโอกาสให้แก่บรรดานักสร้างสรรค์เฮาส์ในการสร้างสรรค์เสียงของตนเอง แนวเพลงย่อยอย่างเอซิดเฮาส์ถูกพัฒนามาจากการทดลองโดยดีเจปิอแร์, แลร์รีย์ เฮิร์ด (ดร. ฟิงเกอร์ส) และมาแชล เจฟเฟอร์สันด้วยดรัมแมชชีนและเครื่องสร้างจังหวะดนตรีแบบใหม่
หลายๆเพลงที่แสดงถึงแนวดนตรีแบบชิคาโกเฮาส์นั้นถูกปล่อยออกมาโดยดีเจ อินเตอร์เนชั่นนอล เร้กคอร์ทและแทร็กซ์ เร้กคอร์ท ในปี1985 แทร็กซ์ได้ปล่อย 'แจ๊ค เอะ เบส' และ 'ฟังกิ้ง วิท เดอะ ดรัม อะเกน' โดย ฟาร์เลย์ แจ๊คมาสเตอร์ ฟังก์และในปีต่อมาแทร็กซ์ปล่อย 'โน เวย์ แบ็ก' โดย อโดนิส, 'แคน ยู ฟีล อิท?' และ 'วอชชิ้ง แมชชีน' ของ แลร์รีย์ เฮิร์ด (ฟิงเกอร์ อิงซ์ ณ.ขณะนั้น) และเพลงสดุดีแนวเฮาส์อย่าง 'มูฟ ยัวร์ บอดี้' โดยมาแชล เจฟเฟอร์สันซึ่งช่วยเพิ่มกระแสความนิยมในตัวแนวดนตรีเฮาส์ไปสู่นอกเมืองชิคาโก
แนวดนตรีเฮาส์ยังมีอิทธิพลต่อการถ่ายทอดข้อความเกี่ยวกับการเมืองการปกครองแก่กลุ่มบุคคลผู้ที่ถูกมองว่าเป็นกลุ่มที่ไม่เป็นที่ยอมรับทางสังคมอีกด้วย มันปรากฏต่อผู้ที่ไม่สามารถเข้าร่วมกับสังคมหลักของอเมริกาได้ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะถูกใช้โดยกลุ่มชายชาวแอฟริกัน-อเมริกัน แฟรงกี้ นักเกิ้ลส์ได้ทำการเปรียบเทียบในทางที่ดีของเฮาส์ว่าเป็นเสมือนกับโบสถ์ของผู้ที่ร่วงหล่นลงมาจากความสุภาพสง่างามในขณะที่มาแชล เจฟเฟอร์สันเปรียบเฮาส์เป็นดั่งศาสนาเก่าแก่ที่ผู้คนต่างยินดีที่ได้กรีดร้องอย่างมีความสุข ดีปเฮาส์นั้นมีความคล้ายคลึงกับข้อความแห่งอิสรภาพหลากหลายข้อความสำหรับชุมชนคนผิวดำ ทั้งซีดีเฮาส์ 'พรอมิสต์ แลนด์'ของ โจ สมิธและ 'ไอ แฮฟ อะ ดรีม' ของดีบีต่างมีข้อความที่มีลักษณะคล้ายกับบทปาฐกถาอย่าง 'ไอ แฮฟ อะ ดรีม' ของ มาร์ติน ลูเธอร์ คิง 'ซัมเดย์' โดยซีซี โรเจอร์ได้ผลักดันให้เกิดกอสเปลเฮาส์ นอกจากนี้เฮาส์ยังมีความเกี่ยวเนื่องกับเพศที่มีความลึกลับ มันไปไกลถึงขนาดว่ามีความเพ้อคลั่งเกี่ยวกับการกระตุ้นทางเพศอันลึกลับ เพลง 'เบบี้ ว๊อนส์ ทู ไร้ด์' ของ เจมี พริ้นซิเพิลเริ่มจากการเป็นนักสวดแต่ที่น่าแปลกใจคือเนื้อหาของเพลงได้พูดถึงหญิงผู้ซึ่งเป็นภรรยาลับที่ต้องการให้ผู้ชาย'ขี่'เธอตลอดทั้งเพลง
เฮาส์แดนซ์เป็นแนวที่มีความเก่าแก่กว่าเฮาส์เสียอีกเนื่องจากมันเกิดขึ้นในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 ตอนปลายแห่งยุคดิสโก้อันเป็นช่วงเวลาของไนท์คลับอย่าง แวร์เฮาส์ของชิคาโกและลอฟ แอนด์ พาราไดส์ การาจจากนิวยอร์ก เฮาส์แดนซ์นำเอาองคืประกอบการเต้นมาจากหลากหลายแหล่งเช่น ยุคลินดี้, แอฟริกัน, ละติน, บราซิลเลียน, แจ๊ส, แท๊ปและแม้กระทั่งสมัยนิยมอย่างโมเดิร์น
เฮาส์แดนซ์เป็นที่ถูกถกเถียงกันเรื่อยมาว่าสามารถแตกออกเป็นสามสไตล์อันได้แก่ ฟุตเวิร์ค, แจ๊คกิ้งและลอฟติ้ง รวมไปถึงเทคนิคอันหลากหลายและสไตล์ย่อยอย่าง สเก๊ตติ้ง, สต๊อมปิ้งและชัฟเฟิลลิ้ง นอกจากนี้ยังรวบรวมเอาการเคลื่อนไหวจากแหล่งต่างๆอย่าง แว้กกิ้ง, โวกูอ้ง, คาโปเอร่า, แท๊ปและการเต้นรำแบบละตินอย่าง ซัลซา ความหลากหลายที่กว้างขวางของการเคลื่อนไหวมาจาก แจ๊สและสไตล์ของบีบ๊อปหรือแม้กระทั่งจากการสืบสายมาจากแอฟริกันและละติน
แนวดนตรีเฮาส์มักคำนึงถึงสัมผัสทางกายและการเป็นอิสระจากโลกภายนอก หนึ่งในองค์ประกอบที่สำคัญของการเต้นแบบเฮาส์คือเทคนิคที่มาจากชิคาโกที่เกี่ยวข้องกับการหมุนลำตัวไป-กลับในลักษณะของการฉีก (ริปปิ้ง) ราวกับคลื่นยักษ์ได้ถาโถมเข้าใส่ เมื่อท่าทางแบบนี้ถูกกระทำซ้ำๆพร้อมกับเร่งจังหวะให้ตรงกับบีทของเพลงจะเรียกว่า 'เดอะ แจ๊ค' ฟุ๊ตเวิร์คทั้งหมดของการเต้นรำแบบเฮาส์นั้นถูกกล่าวไว้ว่าริเริ่มมาจากการที่เดอะ แจ๊คย้ายศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงไปตามที่ว่าง
เสียงจากดีทรอยต์: ต้นทศวรรษที่ 1980 - ปลายทศวรรษที่ 1980
ดีทรอยต์เทคโนได้ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อกลางทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าดีทรอยต์เทคโนจะมีความแตกต่างในรูปแบบทางดนตรีของตัวเองอย่างชัดเจนแต่บรรดานักบุกเบิกก็ยังเป็นดังเครื่องมือในการนำดนตรีแนวเฮาส์ออกสู่นานาชาติ ทั้งสองรูปแบบทางดนตรีต่างถูกพัฒนาขึ้นอย่างพร้อมๆกันจากปี 1985 ถึง 1990และยังคนเป็นแนวเพลงที่มักมีความพ้องกัน
รายชื่อสายการบินในประเทศไทย
รายชื่อผู้ประกอบการอากาศยานที่ได้รับอนุญาตจากหน่วยงานการบินพลเรือนไทย
เฮาส์ (แนวดนตรี)
เสียงจากดีทรอยต์: ต้นทศวรรษที่ 1980 - ปลายทศวรรษที่ 1980
ดีทรอยต์เทคโนพัฒนาขึ้นเมื่อดีเจแห่งตำนาน เดอะ อิเลคทริฟายอิ้ง โมโจ จัดรายการวิทยุของตัวเอง เขาได้น้าวโน้มให้เกิดการผสมผสานเสียงจากหลากหลายแหล่งเข้ากับเสียงเอกลักษณ์ของดีทรอยต์เทคโนซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอิเลคโทรนิกาชาวยุโรปอย่างคราฟเวิร์ค,อาร์ต ออฟ นอยส์หรือบีบอยฮิพฮอพยุคเริ่มแรกอย่างแมน พาร์ริช, ซาว โซนิก ฟอร์สและอิตาโลดิสโก้อย่าง ดอกเตอร์'ส แคท, ริส, เคล็น เอ็ม.บี.โอ. เสียงนี้ได้รับการบุกเบิกโดย ฮวน แอทคินส์, เดอร์ริก เมย์และเควิน ซวนเดอร์สันซึ่งได้ชื่อว่าเป็น เดอะ ก็อดฟาเทอร์แห่งดีทรอยต์เทคโน
ฮวน แอทคินส์ปล่อยงานเพลงชื่อ 'โน ยูเอฟโอ'ส'ที่เมโทรเพล็กซ์ เร้กคอร์ทซึ่งมีเสียงตอบรับเป็นอย่างดีในชิคาโกและยังถูกมองว่าเป็นผลงานอันคลาสสิก เขาจึงตามด้วยการปล่อยเพลง 'เทคนิคคัเลอร์'ในปี 1986
บริษัท เคเอ็มเอส เรคอร์ทของเควิน ซวนเดอร์สันได้ส่งเสริมให้ปล่อยงานเพลงต่างๆที่เป็นทั้งเฮาส์และเทคโน เพลงเหล่านี้ได้รับการตอยรับอย่างดีในชิคาดกและถูกเปิดตามคลื่นวิทยุและตามคลับต่างๆมากมายเช่น งานบันทึกเสียงของเบลก แบ็กซ์เตอร์ในปี 1986อย่าง 'เวน วี ยูสต์ ทู เพลย์/เวิร์ค ยัวร์ บอดี้', 'เบาวส์ ยัวร์ บอดี้ ทู เดอะ บ๊อกซ์' และ 'ฟอร์ส ฟิวด์'ของปี 1987, 'เดอะ ซาวน์/ฮาว ทู เพล อาวเออร์ มิวสิก', 'เดอะ กรู๊ฟ แดท ว๊น สต๊อป'และรีมิกซ์เพลง 'กรู๊ฟวิ้ง วิทเอ้าท์ อะ เดาบ์' ในปี 1988 เมื่อเฮาส์ได้หลายมาเป็นกระแสนิยมของผู้ฟังทั่วไป กลุ่มศิลปินอินเนอร์ ซีตี้ วิท ปารีส เกรย์ของเควิน ซวนเดอร์สันได้ปล่อยเพลงฮิตอย่าง 'บิ๊ก ฟัน' และ 'กู๊ด ไลฟ์' ซึ่งถูกคัดเลือกโดย เวอร์จิ้น เร้กคอร์ท ในที่สุด แต่ละอีพี/12 นิ้วซิงเกิ้ลถูกรีมิกซ์โดย ไมค์ 'ฮิตแมน' วิลสันและสตีฟ 'ซิลค์' เฮอร์เล่ย์แห่งชิคาโกและเดอร์ริก 'เมย์เดย์'กับฮวน แอทคินส์แห่งดีทรอยต์ ในปี1989 เคเอ็มเอสปล่อยเพลงฮิตออกมาอีกหนึ่งเพลงซึ่งก็คือ 'ร้อค ออฟ เดอะ บีท' ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นธีมของคลับเต้นรำต่างๆในชิคาโก
สหราชอาณาจักร: ปลายทศวรรษที่ 1980 - ต้นทศวรรษที่ 1990
ในประเทศอังกฤษการเจริญเติบโตของแนวดนตรีเฮาส์สามารถแบ่งออกมาได้เป็นช่วงของเพลง 'ซัมเมอร์ ออฟ เลิฟ' ในปี 1988/9 เฮาส์ปรากฏตัวอยู่ในอังกฤษนานพอๆกับที่ปรากฏตัวอยู่ในชิคาโก เฮาส์เริ่มโตมาจากอังกฤษตอนเหนือก่อนจะลงมายังตอนกลางและตอนตะวันออกเฉียงใต้ตามลำดับ แนวดนตรีเฮาส์พบเมื่อปี 1982 โดยแฟกตอรี เรคคอร์ดส์ เดอะ ฮาเซียนดาในเมืองแมนเชสเตอร์กลายมันเป็นส่วนขยายของแนวเพลงประเภทนอร์ทเทิร์นโซลและถือว่าเป็นหนึ่งในบรรดาเพลงเต้นหลักๆของคลับในอังกฤษ
ในปี 1986 คลับเริ่มเจอปัญหาครั้งใหญ่เมื่อฝูงชนจำนวนมากเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆเมื่อไรก็ตามที่ดีเจประจำคลับอย่างพิกเกอรฺ์ริ่ง, ปาร์คและดา ซิลวาเริ่มเล่นแนวดนตรีเฮาส์ สถานที่พบปะผู้คนแบบใต้ดินและค่ำคืนแห่งดีเจย์เริ่มกระจายไปทั่วทุกสารทิศในสหราชอาณาจักรดังตัวอย่างเช่น ปาร์ตี้ส่วนตัวที่จัดขึ้นโดย มิส มันนี่เพนนียุคเริ่มแรกในเบอร์มิ่งแฮมและหลายๆสถานที่พบปะผู้คนในลอนดอน แนวดนตรีเฮาส์ถูกเผยแพร่ในประเทศอังกฤษจากการทัศนาจรในปีเดียวกันกับนักเกิ้ลส์, เจฟเฟอร์สัน, ฟิงเกอร์ส อิงซ์ (เฮิร์ด) และอโดนิสที่ได้จัดการทัศนาจรดีเจย์นานาชาติ หนึ่งในทำนองเพลงสดุดีของยุคเริ่มแรกอย่าง 'พรอมิสต์ แลนด์'โดยโจ สมิธถูกนำมาร้องใหม่โดย เดอะ สไตล์ เคาน์ซิลและติดชาร์ตภายในหนึ่งอาทิตย์ ทำนองเพลงเฮาส์แบบอังกฤษออกมาครั้งแรกเมื่อปี 1986 ซึ่งได้แก่ 'คาริโน' โดย ที-คอย ชาวยุโรปต่างอ้าแขนรับเฮาส์เข้าสู่อ้อมอกและเริ่มจองดีเจเฮาส์ชาวอเมริกันแห่งตำนานมาเล่นในคลับใหญ่ๆเช่น มินิสทรี ออฟ ซาวน์ที่ซึ่งดีเจประจำอย่างดีเจฮาร์เวย์ได้ดึงเอาแลร์รีย์ ลีแวนเข้ามา
เมืองเบอร์มิ่งแฮม, แมนเชสเตอร์และลอนดอนต่างเปิดแนวดนตรีเฮาส์ตามสถานีเพลงใต้ดินอันผิดกฎหมายโดยดีเจจำเป็นที่ช่วยสันบสนุนแนวเพลงประเภทนี้ซึ่งเป็นนิยมชมชอบแต่กลับไม่ได้รับความสนใจจากกระแสดนตรีหลัก หนึ่งในค่ายเพลงเฮาส์และเทคโนอังกฤษที่เก่าแก่ที่สุดและมีอิทธิพลที่สุดในยุคนั้นคือ เนตเวิร์ค เร้กคอร์ท หรือที่รู้จักกันในนาม คูล แคท เร้กคอร์ทผู้ซึ่งมีส่วนช่วยในการแนะนำเพลงเต้นรำแบบอาตาเลียนและอเมริกันรวมทั้งการโปรโมตเพลงเต้นแบบอังกฤษแก่ชาวอังกฤษ
เฮาส์ยังถูกพัฒนาที่อิบิซาอีกด้วย ในช่วงทศวรรษที่ 1970 ได้มีการขัดขวางการจัดปาร์ตี้ที่มีคนหมู่มาก ช่วงกลางทศววษที่ 1980 เฮาส์แบบบาเลริกมิกซ์ได้เกิดขึ้น หลายๆคลับอย่างแอมนีเชียมีดีเจ อัสฟรีโด้ที่คอยเปิดเพลงมิกซ์ของร็อก,ป็อป,ดิสโก้และเฮาส์ คลับเหล่านี้ที่ซึ่งถูกเสริมเติมเชื้อเพลิงแห่งความปิติยินดีด้วยเสียงเพลงที่มีความเป็นเอกลักษณ์เริ่มจะมีอิทธิพลต่อวงการอังกฤษ ในช่วงปลายปี 1987 ดีเจพอล โอเคนโฟลและแดนนี่ แรมปลิ้งต่างเริ่มนำเอาเสียงอิบิซาไปใช้ในคลับอังกฤษอย่าง ฮาเซียนดาในแมนเชสเตอร์และคลับในลอนดอน เช่น ชูมในเซาท์วาร์ค, เฮเว่น, ฟิวเจอร์และสเปคตรัม
ในสหรัฐอเมริกาดนตรีต่างถูกพัฒนามาอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างเสียงที่มีความยุ่งยากซับซ้อนมากขึ้น มันรุดหน้าไปไกลกว่าแค่กลองเสียงและแซมเปิ้ลสั้นๆ ที่นิวยอร์กนักแสดงอย่างมาติโนแอนด์มาโตสและเบลสได้สร้างดิสโก้เฮาส์ที่ข้ามไป-มาระหว่างเพลง ในชิคาโกมาแชล เจฟเฟอร์สันได้ฟอร์มกลุ่มเฮาส์ชื่อ เท็น ซิตี้ (ที่มาจากคำว่า อินเท็นซิตี้) ขึ้น ในดีทรอยต์ เสียงดนตรีแบบโปรโต-เทคโนเริ่มปรากฏในการบันทึกเพลงของฮวน แอทคินส์, เดอร์ริก เมย์และเควิน ซวนเดอร์สัน
แอทคินส์ สมาชิกผู้ก่อตั้ง ไซบอตรอน ได้ออกอัลบั้มที่ชื่อ โมเดล 500 กับงานเพลง 'โน ยูเอฟโอ' ในปี 1985 ซึ่งต่อมากลาบเป็นเพลงฮิตระดับภาคตามด้วยเพลงอีกเป็นโหลบน ทรานสแมท, เมโทนเพล็กซ์และฟราจาย หนึ่งในบรรดาเพลงที่แปลกประหลาดสุดคือเพลง 'สตริงส์ ออฟ ไลฟ์' โดย เดอร์ริก เมย์ ซึ่งเป็นแนวเพลงเฮาส์ที่ฟังดูมืดมนและตรึงเครียดมากขึ้น 'เทคโน-สแครช' ที่ปล่อยออกมาโดย เดอะ ไคน้ท์ ออฟ เดอะ เทิร์นอะเบิล ในปี 1984 มีเสียงเทคโนที่คล้ายคลึงกับ ไซบอตรอน ผู้จัดการของไน้ท์คลับ แฟคตอรี่, โทนี่ วิลสันเป็นอีกหนึ่งบุคคลที่ช่วยโปรโมตวัฒนธรรมทางดนตรีแนวเอซิดเฮาส์บนรายการทีวีประจำสัปดาห์ของเขา เดอะ มิดแลนด์ยังน้อมรับเอาเฮาส์ในยุคปลายทศวรรษที่ 1980 เข้ามารใช้กับสถานที่ชุมนุมคนใต้ดิน เช่น อาคารจอดรถและสถานีเต้นรำที่ถูกกฎหมายอย่าง สถาบัน ดิ๊กเบธ (ปัจจุบันคือ 'เดอะ ซังชัวรี่' บ้านของซันดิสเซนทัล)
สหรัฐอเมริกา: ปลายทศวรรษที่ 1980 - ต้นทศวรรษที่ 1990
กลับไปที่สหรัฐอเมริกาเรื่องราวชองเฮาส์ยังไม่ได้ไปไหนไกลเกินกว่าการเป็นคลับจำนวนเล็กๆในชิคาโก, ดีทรอยต์, นิวยอร์กและนิว เจอร์ซี่ พาราไดส์ การาจในนิวยอร์กยังคนเป็นคลับลำดับต้นๆแม่ว่าเข้าจะได้ ท็อดด เทอร์รี่ ผู้ซึ่งงานโคเวอร์ของเขาที่นำเอา 'คลาส แอ็กชั่น' ของแลร์รี่ ลีแวนมามิกซ์กับ 'วีคเก้น' โดยสาธิตแบบต่อเนื่องจากดิสโก้ใต้ดินไปเป็นเสียงเฮาส์แบบใหม่ที่ได้รับอิทธิพลจากฮิพฮอพในเรื่องของการแซมเปิ้ลที่เร็วขึ้นและไลน์เบสที่หยาบๆ เมื่อฮิพฮอพได้กลายเป็นเพลงที่ควรเล่นวิทยุทางเลือกอื่นที่เหลืออยู่คือร๊อค คันทรี่ หรือ อาร์แอนด์บี
อิทธิพลอื่นที่มากจากนิวยอร์กจะเป็นพวกฮิพฮอพ, เร้กเก้และสังคมชาวละติน หลายๆโปรดิวเซอร์และดีเจยักษ์ใหญ่อย่างอีริค โมริโย, โรเจอร์ ซานเชสซ์, จูเนียร์ วาสเกซ, แดนนี่ เตนักเลียและโจนาธาน ปีเตอร์ส ต่างเริ่มปรากฏตัวด้วยเสียงที่มีความเจ๋งอันทำให้เกิดวิวัฒนาการในแนวเพลงประเภทอื่นเป็นครั้งแรก (ทริบอลเฮาส์, โปรเกรสซีฟเฮาส์และฟังกี้เฮาส์) โปรดิวเซอร์เช่น มาสเตอร์ส แอท เวิร์ค และ เคอรี่ แชนเดลอร์เริ่มนำทางเสียงที่ฟังเป็นการาจมากขึ้นซึ่งได้ถูกหยิบยืมมาใช้โดย'บุคคลภายนอก'จากโลกของแจ๊ส, ฮิพฮอพและพวกดาวน์บีทหรือแม้กระทั่งพวกที่คลั่งไคล้เฮาส์ด้วยกัน
ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 นู กรู๊ฟ เร้กคอร์ดได้ยืดเวลาออกไปโดยการไม่ปล่อยงานของ เรจิ บูเรลและราโน่ บูเรลหรือที่รู้จักกันภายใต้ชื่อ บูเรลพร้อมๆกันกับพวกดีเจย์และโปรดิวเซอร์ที่มีความเกี่ยวเนื่องกันในสถานที่ใต้ดินของนิวยอร์ก บูเรลเป็นผู้รับผิดชอบเสียงแบบใต้ดินของนิวยอร์กและยังเป็นแชมป์ที่โต้เถียงไม่ได้เลยของเฮาส์สไตล์นี้ กว่าสามสิบเพลงที่ปล่อยออกมาภายใต้ชื่อของพวกเขาเป็นเหมือนหลักฐานแห่งความสำเร็จ ในปัจจุบันนู กรู๊ฟ เร้กคอร์ทยังคงปล่อยงานเพลงของบูเรลออกมาสู่ตลาดซึ่งทำเงินได้สูงกว่า 100ดอลล่าร์ต่อแผ่นในตลาดเปิดอีกด้วย
ยุคปลายทศวรรษที่ 1980 - ทศวรรษที่ 1990
ในอังกฤษได้มีการทดลองแนวดนตรีประเภทนี้มากขึ้น เฮาส์และเรฟคลับอย่าง ลาโคต้า, มิส มันนี่เพนนี'ส์และครีมปรากฏตัวทั่วประเทศอังกฤษเพื่อเป็นผู้อุปถัมภ์งานเฮาส์และงานเต้นรำต่างๆ แนวความคิด'การชิลเอ้าท์'ถูกพัฒนาขึ้นที่ประเทศนี้ด้วยอัลบั้มของแอมเบี้ยนเฮาส์อย่าง เดอะ เคแอลเอฟ'ส์ ชิลเอ้าท์ และ อะนาลอก บับเบิ้ลบาธ โดย เอเฟ็กซ์ ทวิน
กฎหมายว่าด้วยกระบวนการยุติธรรมและความสงบเรียบร้อยของประชาชนของประเทศอังกฤษฉบับปี 1994 กล่าวถึงการที่รัฐบาลพยายามจะแบนงานเต้นรำแบบเรฟที่เล่นเพลงประเภทที่มีบีทซ้ำๆกันโดยมีการสาธิตการ'ตัดบิล'ซึ่งไร้ผลเป็นจำนวนมาก แม้ว่าบิลจะกลายมาเป็นกฎหมายในเดือนพฤศจิกายนปี 1994 แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ดนตรียังคงเติบโตและเปลี่ยนแปลงต่อไปเรื่อยๆยิ่งเมื่อได้เกิดปรากฏการณ์ทางดนตรีอย่างพวก เลฟฟิวด์กับงาน 'รีลีส เดอะ เพลสเชอร์'ซึ่งได้นำดับและเร้กเก้เข้ามาในแนวเพลงเฮาส์ ในการบันทึกเสียงเพื่อการค้าได้มิกซ์เอาอาร์แอนด์บีเข้ากับไลน์เบสที่เข้มขึ้น เฮาส์ได้ถูกหล่อหลอมด้วยอิทธิพลหลายอย่างรวมไปถึงวัฒนธรรมทางคลับ อย่างดิสโก้คลับในช่วงทศวรรษที่ 1970 เฮาส์คลับก็ได้ข้องเกี่ยวกับยาเสพติดจำนวนมหาศาลที่บรรดานักเต้นใช้กันเพื่อเพิ่มบรรยากาศและประสบการณ์ทางการเต้นเช่น อามิล ไนเตรด, เอ็มดีเอ็มเอ, เคตามินและแอลเอสดี
คลับรุ่นใหม่ๆอย่าง มิส มันนีเพนนี'ส์, ครีมของลิเวอร์พูล (ไม่ใช่คลับใต้ดินที่ชื่อ ซี.อาร์.อี.เอ.เอ็ม) และ เดอะ มินิสทรี ออฟ ซาวน์ได้เปิดขึ้นเพื่อเป็นสถานที่สำหรับเพลงเพื่อการค้า ค่ายเพลงใหญ่ๆหลายค่ายเริ่มเปิด ซุปเปอร์คลับ ขึ้นเพื่อโปรโมตงานของพวกเขา สามซุปเปร์คลับใหญ่ๆเริ่มได้รับการสปอนเซอร์โดยอาหารประเภทฟาสฟู้ด, เครื่องดื่มอัดลมและบริษัทเสื้อผ้า ใบปลิวของคลับต่างๆในอิบิซาเริ่มใส่โลโก้จองบริษัทต่างๆเข้าไป แนวเพลงย่อยแนวใหม่อย่าง ชิคาโกฮาร์ดเฮาส์ถูกพัฒนาขึ้นโดยดีเจเช่น แบด บอย บิล, ดีเจ ลินวู้ด, ดีเจ ไอรีณ, ริขาร์ด 'ฮัมป์ตี้' วิชชั่นและดีเจเอ็นรี่โดยมิกซ์เอาชิคาโกเฮาส์, ฟังกี้เฮาส์และฮาร์ดเฮาส์เข้าด้วยกัน
ย่างเข้าช่วงปลายทศวรรษที่ 1990 ก้าวสู่ทศวรรษที่ 2000 โปรดิวเซอร์อย่าง ดาฟต์พังก์, แคสเซียส, เซนต์. เจอร์เมนและดีเจ ฟอลคอน เริ่มผลิตเสียงแนวใหม่ออกมาจากเฮาส์ของปารีส พวกเขาได้วางฐานงานเอาไว้เพื่อสิ่งที่รู้จักกันในนาม การเคลื่อนไหวของเฮาส์แบบฝรั่งเศส โดยการรวบรวมเอา ปรัชญาแบบ'เหลี่ยมคมที่ชัดขึ้นแต่ยังคงซึ่งความเป็นโซล'ของชิคาโกเฮาส์กับเสียงดนตรีของเพลงฟังก์และดิสโก้จากยุค 1970 การก้าวหน้าพัฒนาระดับสูงสุดในช่วงเวลาหนึ่งนั้นของเทคนิคกระบวนการผลิต (อย่างสิ่งบางอย่างอาจล้ำสมัยจึงไม่เป็นที่ยิสมในกระแสดนตรีหลัก) รวมไปถึงเสียงจากเครื่องสังเคราะห์เสียงแบบอะนาลอก พวกเขาได้เริ่มสร้างมาตรฐานเพื่อที่จะได้ครอบคลุมแนวเพลงเฮาส์ที่จะถูกสร้างขึ้นมาใหม่โดยเฉพาะอย่างยิ่งดาฟ ฟังก์ที่ช่วยในเรื่องของความก้าวหน้าของประเภทเพลงในหลายๆด้านรวมไปถึงการที่พวกเขาได้นิยามการแสดงของเฮาส์ขึ้นมาใหม่ ก่อนที่พวกเขาจะปรากฏตัวดนตรีอิเลคโทรนิคส่วนใหญ่โดยเฉพาะเฮาส์และอีดีเอ็มที่ดีเจได้นำมาแสดงมักจะถูกสร้างขึ้นในสตูดิโอ วางกดลงไปในไวนิลแล้วนำมาเล่นบนระบบเสียงขนาดยักษ์อย่างไรก็ตามในช่วงเดบิวท์ทัวร์ของพวกเขา ดาฟ พังค์เลือกที่จะนำสตูดิโอของพวกเขาไปด้วยแล้วแสดงสดทุกเพลงบนเกียร์แบบอะนาลอก100เปอร์เซ็นต์ จวบจนปัจจุบันนี้พวกเขายังคงใช้เครื่องมือบางอย่างที่พวกเขาได้เคยใช้ในการแสดงทัวร์ครั้งนั้น
เมื่อป็อปก้าวเข้าสู่เฮาส์
แม้แนวดนตรีเฮาส์จะหนักไปทางการเต้นแต่เฮาส์ก็เริ่มก้าวเข้าสู้วงการเพลงป็อปในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ด้วยดนตรีแนวเฮาส์สไตล์ใหม่ที่รู้จักกันดีว่า ป็อปเฮาส์ ดนตรีเฮาส์กับป๊อปได้กลายเป็นที่นิยมอย่างมากในช่วงปี 1987-1989 กับศิลปินอย่าง ครัช, โคลด์คัต, แย๊ส, เพนท์เฮาส์4, ป็อปสตาร์, บอมบ์ เดอะ เบส, เอส-เอกซ์เพลสและแบล๊คบ๊อกซ์ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินแนวป็อปเฮาส์จากอิตาลี .
ศตวรรษที่ 21: ช่วงทศวรรษที่ 2000
นายกเทศมนตรีของชิคาโก ริชาร์ด เอ็ม ดาเล่ย์ประกาศให้วันที่ 10 สิงหาคม 2005 เป็นวัน'รวมพลเฮาส์'เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองแนวดนตรีเฮาส์ครบ21ปี (ในความเป็นจริงคือ21ปีแห่งการก่อตั้งแทร็กซ์ เร้กคอร์ท ) จากการประกาศครั้งนี้ได้ทำให้ชิคาโกได้เป็นที่จดจำว่าเป็น'ต้นกำเนิดของแนวดนตรีเฮาส์'และที่ว่าผู้สร้างสรรค์แนวเพลงนี้ขึ้นมา'ได้รับแรงบันดาลใจจากความรักที่มีต่อเมืองกับความฝันที่เชื่อว่าสักวันเพลงของพวกเขาจะกลายเป็นข้อความแห่งสันติภาพและการรวมเป็นหนึ่งเดียวของโลก' ดีเจอย่างแฟรงกี้ นักเกิ้ลส์, มาแชล เจฟเฟอร์สัน, พอล จอห์นสันและมิกกี้ โอลิเวอร์ต่างฉลองการประกาศในครั้งนี้ที่ เดอะ ซัมเมอร์ แดนซ์ ซีรีส์ซึ่งเป็นงานที่จัดขึ้นโดยกระทรวงวัฒนธรรมของชิคาโก
กลางทศวรรษที่ 2000 ประเภทเพลงผสมอย่าง อิเล็กโทรเฮาส์, ดาร์กเฮาส์, ฟิดเจ็ทเฮาส์และเทคเฮาส์ได้ปรากฏขึ้น การผสมผสานแนวดนตรีครั้งนี้เกิดจากการข้ามสไตล์ทางดนตรีโดยศิลปินอย่าง เดนนิส เฟอร์เรอร์และบูก้า เชดด้วยสไตล์การผลิตที่มีวิวัฒนาการมาจากโซลฟูลเฮาส์ของนิวยอร์กที่มีอยู่ก่อนเก่าผนวกกับรากฐานใหม่ของเทคโน ดีเจต่างๆในวันนี้ต่างมีความสามารถในการผสมผสานแนวเพลงย่อยประเภทต่างๆของเฮาส์ด้วยการแชร์องค์ประกอบทางดนตรีที่ดีเยี่ยมเข้าด้วยกัน
เมื่อถึงช่วงปลายทศวรรษที่ 2000 แนวดนตรีเฮาส์ยังคงมีอิทธิพลต่อเพลงในคลับทั่วโลก ทั้งยังได้เห็นการกลับมาของเฮาส์ในกระแสแนวดนตรีหลักกับงานของโปรดิวเซอร์อย่าง จัสติน, เดวิด กูเอ็ตต้าและเบนนี่ บีนาซซิที่ทำให้เพลงเฮาส์ที่เบาขึ้น เจือจางลง มีความรู้สึกแบบยูโรแดนซ์กลับเข้ามาติดอเมริกัน ท๊อป 40 ชาร์ต ด้วยแนวดนตรีที่มั่นคงแต่เบาบางทำให้ประสบความสำเร็จท่ามกลางกระแสแนวดนตรีหลัก การพัฒนาทางแนวความคิดโดยโปรดิวเซอร์ของเฮาส์ได้ส่งผลกระทบไปยังโลกแห่งป๊อปและฮิพฮอพด้วย ด้วยการเปิดตัวของโวคอเดอร์และออโต้ทูนที่ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกโดยดาฟ พังค์รวมทั้งการเป็นที่นิยมโดยทั่วไปของสถานีทำเพลงแบบดิจิตอลและเทคนิคการผลิตแบบใหม่อย่างไซด์เชนนิ่งและเฮฟวี่ คอมเพรสชั่น เฮาส์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมทางดนดรีของอเมริกามากขึ้นและมากขึ้น
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศนอร์เวย์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินอร์เวย์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 16 คน ใน 10 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนอร์เวย์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 6 เหรียญ
กระโดดน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แซบนอค
ในปิศาจวิทยา แซบนอค(Sabnock)เป็นมาควิสแห่งนรก ผู้มีอสูรใต้บังคับบัญชา 50 กองและเป็นปิศาจตนที่ 43 ในบท อาร์สโกเอเทีย จากหนังสือกุญแจย่อยของโซโลมอน
แซบนอคมีอำนาจสร้างหอคอย ปราสาท และเมือง ซึ่งเต็มไปด้วยอาวุธให้ผู้อัญเชิญ มอบสัตว์รับใช้ให้ และสามารถทำให้ศัตรูบาดเจ็บเป็นแผลเน่าเฟะเต็มไปด้วยหนอน ร่างของซับนอคเป็นทหารสวมเกราะ ถืออาวุธ หัวเป็นสิงห์โตและขี่ม้าสีซีด
ชื่ออื่นๆของแซบนอคประกอบด้วย แซบนัค (Sabnac) ซัลมาค (Salmac) และ ซัฟนอค (Savnock)
แหล่งข้อมูลอื่น
List of demons in the Ars Goetia
โกโก้
โกโก้ เป็นไม้ไม่ผลัดใบขนาดเล็กในวงศ์ชบา และเป็นพืชพื้นเมืองในเขตร้อนชื้นของอเมริกากลางและอเมริกาใต้ เมล็ดโกโก้มักนำมาใช้ทำเป็นของหวาน เช่น กานัช, ช็อกโกแลต ฯลฯ
แคว้นมือกอลายิว
แคว้นมือกอลายิว (Микола́ївська о́бласть) หรือที่บางครั้งเรียกว่า มือกอลายิวช์ชือนา (Микола́ївщина) เป็นแคว้นในภาคใต้ของประเทศยูเครน ศูนย์กลางการบริหารของแคว้นคือเมืองมือกอลายิว จำนวนประชากรในแคว้นจากการประมาณการครั้งล่าสุดอยู่ที่ 1,091,821 คน (ณ วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2022)
ตำบลสันมะเค็ด
สันมะเค็ด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย พื้นที่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสันมะเค็ด
เน็กซ์เจน (ภาพยนตร์)
เน็กซ์เจน (Next Gen) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันขับขันอเมริกันที่ออกฉายใน ค.ศ. 2561 ผลิตโดย เน็ตฟลิกซ์ ภาพยนตร์เขียนบทและกำกับโดย เควิน อาร์. อดัมส์ และโจ แคนเดอร์ และแสดงนำโดย จอห์น คราซินสกี, ชาร์ลีน ยี่, เจสัน ซูเดคิส, ไมเคิล เพ็นยา, เดวิด ครอส และคอนสแตนซ์ อู่
ตำบลสันมะเค็ด
ประวัติ
ตำบลสันมะเค็ด แยกการปกครองออกจากตำบลแม่อ้อ เมื่อปี พ.ศ. 2520 มีทั้งหมด 12 หมู่บ้าน ต่อมาได้แยกหมู่บ้านออกเป็น 17 หมู่บ้าน เมื่อปี พ.ศ. 2535 ได้รับการยกฐานะเป็นสภาตำบลนิติบุคคล และต่อมาปี พ.ศ. 2539 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบล และในปีพ.ศ. 2556 ได้ยกฐานะขึ้นเป็น เทศบาลตำบลสันมะเค็ด
ภูมิศาสตร์
ตำบลสันมะเค็ด มีพื้นที่ 66.189 ตารางกิโลเมตร หรือ 41,368.47 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
หมู่บ้าน
ตำบลสันมะเค็ดประกอบด้วย 21 หมู่บ้าน ดังนี้
เน็กซ์เจน (ภาพยนตร์)
เชิงอรรถ
<references group=หมายเหตุ/>
ตำบลสันมะเค็ด
ประชากร
จำนวนประชาชนในเขตตำบลสันมะเค็ด ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 มีจำนวน 11,168 คน แยกเป็นชาย 5,516 คน หญิง 5,652 คน ความหนาแน่นของประชากร 168.72 คนต่อตารางกิโลเมตร จำนวนบ้าน 2,903 หลังคาเรือน
การคมนาคม
การคมนาคมติดต่อของตำบลสันมะเค็ด ใช้เส้นทางคมนาคมทางบกเป็นทางหลัก มีรายละเอียดดังนี้ ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1126 ติดต่อกับตำบลสันติสุข ตำบลดอยงาม อำเภอพาน ตำบลป่าแงะ อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1190 สามารถเชื่อมกับทางหลวงหมายเลข 1126 และทางทิศเหนือติดต่อกับตำบลแม่อ้อ ซึ่งสามารถ ไปอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย ทางหลวงจังหวัดหมายเลข 1181 ตำบลสันติสุข ผ่านตำบลสันมะเค็ด ติดต่อกับตำบลแม่อ้อ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย ถนนเชียงราย 3018 ติดต่อระหว่างหมู่บ้านภายในตำบลและตำบลแม่อ้อถนน รพช. เชียงราย 2016 ติดต่อระหว่างหมู่บ้านภายในตำบลและตำบลแม่อ้อ เชียงราย 3053 ติดต่อระหว่างหมู่บ้านและตำบลดอยลาน อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย
การศึกษา
สถานศึกษาในเขตตำบลสันมะเค็ด มีดังนี้
หลี่ เหลียนเจี๋ย
หลี่ เหลียนเจี๋ย หรือ เจ็ท ลี / Jet Li  เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2506 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน  เป็นนักแสดง ,โปรดิวเซอร์, ผู้กำกับ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ของเกาะฮ่องกง อดีตแชมป์เยาวชนกีฬาวูซู 5 ปีซ้อน เป็นผู้นำศิลปะการต่อสู้วิชากังฟู หรือวูซู ในภาษาจีนกลาง สู่โลกภาพยนตร์จนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก
ประวัติ
หลี่ เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2506 ในกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นลูกคนสุดท้องในพี่น้องทั้งหมด 5 คน บิดาเป็น​วิศวก​ร​ เสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุเพียง 2 ขวบ เขาจึงถูกเลี้ยงดูโดยแม่มาเพียงลำพัง
หลี่ พออายุได้ 8 ขวบ เขาก็ได้รับการฝึกฝนวิชากังฟู (อักษรจีน : 功夫; พินอิน: gōngfu ) หรือวูซู ในภาษาจีนกลาง (จีนตัวย่อ: 武术; จีนตัวเต็ม: 武術; พินอิน: wǔshù) ในช่วงเวลาปิดเทอมภาคฤดูร้อนของทุกปี หลี่อุทิศชีวิตตลอดช่วงวัยเด็กให้กับกีฬาวูซู พอเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นได้เป็นตัวแทนนักกีฬาวูซูของประเทศจีนไปแข่งขันยังมหกรรมกีฬาต่างๆมากมาย จนเขาได้เป็น แชมป์เยาวชนกีฬาวูซู 5 ปีซ้อน ต่อมาในปี 1974 หลี่กับทีมของเขาไปแสดงศิลปะการต่อสู้วูซู ต่อหน้าประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน แห่งสหรัฐอเมริกา ในสมัยเรียนวิชาวูซูกับอาจารย์อู๋ปินนั้น หลีมีเพื่อนร่วมรุ่นที่ต่อมามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกคือ เจิ้น จื่อตัน หลังจากนั้น หลี่ก็ผันตัวเองไปเป็นโค้ชทีมกีฬาวูซู เริ่มเข้าสู่วงการแสดงตอนอายุเพียง 20 ปี มีชื่อเสียงในวงกว้างจากภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เรื่อง Shaolin Temple ,1982 หรือชื่อไทย เสี่ยวลิ้มยี่ และมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นพลุแตกจากบท หวง เฟยหง ในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เรื่อง Once Upon a Time in China (1991) หรือ หวงเฟยหง ภาค 1 เขามีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับโลกในกาลต่อมา
ปัจจุบัน หลี่ ได้ป่วยเป็นโรคเกี่ยวระบบไทรอยด์(ไฮเปอร์ไทรอยด์) มานานหลายปีแล้ว จึงห่างหายจากการแสดงภาพยนตร์ไปพักหนึ่ง และจะกลับมาแสดงภาพยนตร์ให้กับค่ายดิสนีย์ ในภาพยนตร์เรื่องยิ่งใหญ่ มู่หลาน (Mulan) ที่จะเข้าฉายทั่วโลกในปี 2020 นี้
ภาพยนตร์จีนฮ่องกง
หลี่ ย้ายเข้ามาอยู่ในฮ่องกง เขาได้ร่วมงานกับผู้กำกับชื่อดังของฮ่องกงอย่าง ฉีเคอะ (Tsui Hark) โดยผลงานเรื่องแรกที่ทั้งสองร่วมงานกัน คือ Once Upon a Time in China (1991) หรือชื่อไทย หวงเฟยหง ภาค 1 หนังประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งในฮ่องกงและต่างประเทศ ส่งผลให้ชื่อของ หลี่ เหลียนเจี๋ย เป็นที่รู้จักในวงกว้างอีกครั้ง หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมงานกันมาเรื่อยๆ อาทิเช่น Swordsman II (1992) หรือ เดชคัมภีร์เทวดา ภาค 2, The Master (1992) หรือ ฟัดทะลุโลก , หวงเฟยหง ภาค 2 หรือ Once Upon a Time in China II (1992) , หวงเฟยหง ภาค 3 หรือ Once Upon a Time in China III (1993) , Black Mask (1996) หรือ ดำมหากาฬ , หวงเฟยหง ภาค 6 พิชิตตะวันตก หรือ Once Upon a Time in China and America (1997) เป็นเรื่องสุดท้าย หลี่เป็นนักแสดงที่ได้ร่วมงานและมีผลงานร่วมกับผู้กำกับสายแอ็คชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติหลายคนมาก อาทิเช่น
หยวน หวูปิง (Yuen Woo-Ping) : ในภาพยนตร์เรื่อง หวงเฟยหง ภาค 2 หรือ Once Upon a Time in China II (1992), The Tai-Chi Master (1993) หรือ มังกรไท้เก็ก คนไม่ยอมคน , Last Hero in China (1993) หรือ เล็บเหล็กหวงเฟยหง , งานรีเมคของ บรู๊ซ ลี ในเรื่อง Fist of Legend (1994) หรือ ไอ้หนุ่มซินตึ้ง หัวใจผงาดฟ้า
เฉิง เสี่ยวตง (Tony Ching) : ในภาพยนตร์เรื่อง Swordsman II (1992) หรือ เดชคัมภีร์เทวดา ภาค 2, Dr. Wai in “The Scripture with no Words” (1996) หรือ ดร.ไวน์ คนใหญ่สุดขอบโลก
หยวนขุย (Corey Yuen) : ในภาพยนตร์เรื่อง ฟงไสหยก สู้บนหัวคน หรือ Fong Sai-Yuk I (1993), ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้ หรือ Fong Sai-Yuk II (1993) , The New Legend of Shaolin (1994) หรือ ห้าพยัคฆ์เสียวลิ้มยี่ , The Bodyguard from Beijing (1994) หรือ เดอะบอดี้การ์ด ขอบอกว่าเธอเจ็บไม่ได้ , My Father is a Hero (1995) หรือ ต้องใหญ่ให้โลกตลึง , High Risk (1995) หรือ ตายยากเพราะเธอเจ็บไม่ได้
หง จินเป่า (Sammo Hung) : ในภาพยนตร์เรื่อง Kung-Fu Cult Master (1993) หรือ ดาบมังกรหยก ตอน ประมุขพรรคมาร, Once Upon a Time in China and America (1997) หรือ หวงเฟยหง ภาค 6 พิชิตตะวันตก
หลี่ ยังมีบริษัทผลิตภาพยนตร์ของเขาเองในนาม "Eastern Production" ผลงานภาพยนตร์ที่ผลิตในนามบริษัทของเขา อาทิเช่น ฟงไสหยก สู้บนหัวคน หรือ Fong Sai-Yuk I (1993), ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้ หรือ Fong Sai-Yuk II (1993) , The Tai-Chi Master (1993) หรือ มังกรไท้เก็ก คนไม่ยอมคน , Fist of Legend (1994) หรือ ไอ้หนุ่มซินตึ้ง หัวใจผงาดฟ้า เป็นต้น
ฮอลลีวูดและต่างประเทศ
หลังจากเกาะฮ่องกงกลับคืนสู่การปกครองของจีนแผ่นดินใหญ่ในปี 1997 หลี่ได้หันมาทำงานในฮอลลีวูด มีผลงานในฮอลลีวูดครั้งแรก คือภาพยนตร์เรื่อง Lethal Weapon 4 (1998) หรือ ริกส์ คนมหากาฬ ภาค 4 หนังแอ็คชันตำรวจภาคต่อโดยร่วมแสดงกับ เมล กิบสัน, แดนนี่ โกลเวอร์, โจ เปสซี, เรเน รุสโซ และ คริส ร็อก หลี่รับบทเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้
ในปี 2000 หลี่รับบทนำครั้งแรกในเรื่อง Romeo Must Die (2000) หรือชื่อไทย ศึกแก็งค์มังกรผ่าโลก นับว่าเป็นหนังภาษาอังกฤษเรื่องแรกของเขาที่รับบทพระเอก หลังจากออกฉายก็สามารถทำรายได้บนตารางบ็อกซ์ออฟฟิสในสหรัฐอเมริกา นานหลายสัปดาห์ติดต่อกัน
หลี่ เริ่มประสบปัญหาในการแสดงภาพยนตร์ในฮอลลีวู้ด สาเหตุจากหนังฮอลลีวูดใช้เวลาในการถ่ายทำค่อนข้างนานเป็นปีต่อเรื่อง เทียบกับหนังฮ่องกง หรือ หนังฝั่งยุโรป ซึ่งใช้เวลาถ่ายทำเพียงสามหรือสี่เดือนต่อเรื่องเท่านั้น
ในปี 2005 หลี่กลับทำงานในฝั่งยุโรปอีกรอบ ร่วมงานกับลุค เบซอง อีกครั้ง ในเรื่อง Danny the Dog (หรืออีกชื่อ Unleashed ,2005) หรือชื่อไทย คนหมาเดือด ร่วมแสดงกับ มอร์แกน ฟรีแมน, บ็อบ ฮอสกินส์ และ เคอร์รี คอนด็อน ซึ่งได้รับการตอบรับกลุ่มแฟนหนังในอเมริกาเป็นอย่างดี
ในปี 2006 หลี่ก็กลับมาแสดงศิลปะการต่อสู้ประเภทกังฟู ที่บ้านเกิดอีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง Fearless (2006) หรือชื่อไทย จอมคนผงาดโลก เรื่องนี้หลี่เป็นทั้งนักแสดงและผู้อำนวยการสร้าง โดยการกำกับเป็นของ รอนนี่ ยู (Ronny Yu)
ในปี 2007 หลี่กลับไปทำงานที่ฝั่งยุโรปและได้ร่วมงานกับเจสัน สเตแธม นักแสดงแอ็คชั่นชื่อดังของโลกชาวอังกฤษ ในภาพยนตร์เรื่อง War (หรืออีกชื่อ Rogue Assassin ,2007) หรือชื่อไทย โหดปะทะเดือด และกลับมาบ้านเกิดแสดงหนังประวัติศาสตร์มหากาพย์สงครามย้อนยุคของจีน เรื่อง The Warlords (2007) หรือชื่อไทย 3 อหังการ์ เจ้าสุริยา หนังรีเมคภาพยนตร์เรื่อง Blood Brothers (1973) ของผู้กำกับระดับปรมาจารย์ จางเชอะ ผลงานการกำกับของ ปีเตอร์ ชาน
ในปี 2008 หลี่กลับมาทำงานให้ฮอลลีวูดอีกครั้ง มีผลงานถึง 2 เรื่อง คือ The Forbidden Kingdom หรือชื่อไทย หนึ่งฟัดหนึ่ง ใหญ่ต่อใหญ่ ด้วยทุนสร้าง 55 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หลี่ร่วมแสดงกับนักแสดงแอ็กชั่นชื่อดังอย่าง เฉินหลง เป็นครั้งแรก หลังจากวางแผนจะร่วมงานกันมานานกว่าหลายปี และพึ่งได้มาเจอกันในเรื่องนี้ โดยเนื้อหาอิงจากนิยายเรื่อง ไซอิ๋ว มาบางส่วน ผลงานกำกับของ ร็อบ มินคอฟ (The Lion King, Stuart Little และ The Haunted Mansion) โดยได้ทีมงานอย่าง ปีเตอร์ เปา (ผู้กำกับภาพ), หยวนวูปิง (ผู้ออกแบบฉากการต่อสู้) และนักแสดงอย่าง หลิว อี้เฟย์, หลี่ ปิงปิง, คอลลิน โชว และไมเคิล แองการาโน และภาพยนตร์ภาคต่อของหนังชุด The Mummy ในตอนใหม่ล่าสุดที่ชื่อว่า The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor (2008)  ร่วมแสดงกับนักแสดงชาวฮ่องกง เช่น หยาง จื่อฉยง และ หวง ชิวเซิน พร้อมกับนักแสดงหลักอย่าง เบรนแดน เฟรเซอร์, มาเรีย เบลโล และ จอห์น ฮันนาห์
ในปี 2009 หลี่กลับมาทำงานที่บ้านเกิดร่วมแสดงในหนังประวัติศาสตร์รวมชาติจีน ในภาพยนตร์เรื่อง The Founding of a Republic (2009) หรือ มังกรสร้างชาติ หนังทุนสร้างโดยรัฐบาลจีน
ในปี 2010 หลี่กลับมาทำงานฮอลลีวูดอีกร่วมแสดงนำในหนังแอ็คชันรวมดาราอาวุโสแห่งยุค 80s เรื่อง The Expendables (2010) หรือชื่อไทย โคตรคนทีมมหากาฬ ภาค 1 โดยประกบกับนักแสดงอย่าง ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน, เจสัน สเตธัม, ดอล์ฟ ลุนด์เกรน, มิกกีย์ รูร์ก, สตีฟ 'สโตน โคล' ออสติน, แรนดี้ เคาท์เชอร์, บรูซ วิลลิส และ อาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ และกลับมาบ้านเกิดเพื่อรับบทนำในหนังจีนแนวดราม่าเรื่อง Ocean Heaven (2010) หนังเล็กๆทุนสร้าง 7 ล้านหยวน โดยเขารับบทพ่อเป็นพนักงานในสวนน้ำแห่งหนึ่ง ที่มีลูกชายป่วยเป็นโรคออทิสติก ซึ่งถือเป็นงานแสดงดราม่าเต็มตัวครั้งแรก โดยไม่มีฉากแอ็คชั่นในหนังแม้แต่ฉากเดียว พร้อมประกาศว่าเขาจะรับงานแสดงน้อยลง เพื่อไปทุ่มเทให้กับงานช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์กับมูลนิธิของเขาชื่อ The One Foundation
ภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้
ในปี 2006 หลี่ก็กลับมาแสดงศิลปะการต่อสู้ประเภทกังฟู เรื่องเยี่ยมในภาพยนตร์เรื่อง Fearless (2006) หรือชื่อไทย จอมคนผงาดโลก เรื่องนี้หลี่เป็นทั้งนักแสดงและผู้อำนวยการสร้าง โดยการกำกับเป็นของ รอนนี่ ยู (Ronny Yu) หนังจีนทุนสร้าง 19 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ว่าด้วยเรื่องราวของฮั่ว หยวนเจี๋ย ปรมจารย์กังฟูผู้ต่อสู้กับจิตใจของตน ตั้งแต่เกิดจนถึงนาทีสุดท้ายของชีวิต โดยคำโฆษณาที่ใช้ในการโปรโมตหนังเรื่องนี้บอกว่า เป็นหนังศิลปะการต่อสู้ประเภทกังฟู เรื่องสุดท้ายของเขา ทำให้คนทั่วโลกสนใจหนังเรื่องนี้มากขึ้น โดยสามารถขึ้นอันดับหนึ่งในตารางหนังทำเงินทั่วเอเชีย ยังสามารถทำรายได้อย่างงดงามบนตารางบ็อกซ์ออฟฟิสในสหรัฐอเมริกา และมีนักแสดงชาวไทยมีโอกาสร่วมแสดงกับหลี่ คือ สมรักษ์ คำสิงห์ (นักมวยสากลเหรียญทองโอลิมปิก) ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย
ในปี 2007 หลี่ได้ร่วมแสดงในหนังประวัติศาสตร์มหากาพย์สงครามย้อนยุคของจีน เรื่อง The Warlords (2007) หรือชื่อไทย 3 อหังการ์ เจ้าสุริยา หนังรีเมคภาพยนตร์เรื่อง Blood Brothers (1973) ของผู้กำกับระดับปรมาจารย์ จางเชอะ ผลงานการกำกับของ ปีเตอร์ ชาน ร่วมแสดงนำกับ หลิว เต๋อหัว และ ทาเคชิ คาเนชิโร หนังใช้ทุนสร้างสูงถึง 40 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สูงที่สุดในหนังที่พูดภาษาจีนในยุคนั้น โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้เป็นหนังกำลังภายในอย่างที่เข้าใจกัน และเป็นครั้งแรกในชีวิตการแสดงที่หลี่ต้องรับบทเป็นตัวร้ายในภาพยนตร์ที่พูดภาษาจีน(บทร้ายในตอนท้ายเรื่อง) ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีทั่วเอเชีย เปิดตัวขึ้นอันดับหนึ่งทั้งใน จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง ไต้หวัน มาเลเซีย และสิงคโปร์ โดยตัวหลี่เองได้รับค่าตัวสูงสุดในบรรดาหนังภาษาจีนในยุคนั้น ด้วยค่าตัวถึง 100 ล้านหยวน หรือ 13.47 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพยนตร์ยังคว้าตุ๊กตาทองฮ่องกง ครั้งที่ 27 มาได้ถึง 8 รางวัล รวมถึงรางวัลใหญ่อย่างรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม คือ หลี่ เหลี่ยนเจี๋ย นั่นเอง
เกม
บุคลิกของหลี่ได้ถูกนำไปเป็นตัวละครในเกมมาแล้ว โดยเกมนี้มีชื่อว่า Rise to Honor ผลิตโดย  Sony Computer Entertainment America โดยเรื่องราวในเกมอ้างอิงเนื้อเรื่องในหนังแอ๊คชั่นของหลี่ และหลี่ยังเป็นผู้ให้เสียงกับตัวละครของเขาในเกม และได้หยวน ขุย (Corey Yuen) ผู้กำกับคิวบู๊คู่หูมาทำหน้าที่ออกแบบท่าทางต่อสู้ในเกมอีกด้วย วางจำหน่ายเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2004 และในแถบยุโรปเดือนเมษายน 2004  จำหน่ายในรูปแบบเพลย์สเตชัน 2 เท่านั้น
วรินท์รัตน์ ยลประสงค์
วรินท์รัตน์ ยลประสงค์ (เกิด 26 มกราคม พ.ศ. 2548) ชื่อเล่น นิดกี้ (อ่านว่า นิ-กี้) ชื่อดัตช์ นีร่า ชู้ท (Neera Schut) เป็นไอดอลหญิงเชื้อสายไทย-ดัตช์ วงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต (BNK48) รุ่นที่ 2 เป็นหนึ่งในสมาชิกทีมบีทรี (Team BⅢ) และหนึ่งในสมาชิกวงคาร์ร่า (อังกฤษ: QRRA)
การทำงาน
นิกี้ได้เข้าร่วมออดิชั่นวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ใน พ.ศ. 2561 และได้รับคัดเลือกเป็นสมาชิกรุ่นที่ 2 ของวง และได้เปิดตัวในฐานะสมาชิกวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต (BNK48) เป็นครั้งแรกในงาน Bangkok Comic Con x Thailand Comic Con 2018 เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2561 และได้แสดงในงานเปิดตัวอย่างเป็นทางการของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต รุ่นที่ 2 "BNK48 2nd Generation The Debut" ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ภายในงานได้มีการประกาศเพลงเดบิวท์ของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต รุ่น 2 อย่างเป็นทางการ คือเพลง "ฤดูใหม่" ซึ่งนิกี้ได้รับเลือกเป็นเซ็มบัตสึเพลงนี้ด้วย
นิกี้ได้เข้าร่วมออดิชั่นร้องเพลงเพื่อคัดเลือกเซ็มบัตซึเพลงรอง "Mata Anata no Koto wo Kangaeteta (คิดถึง...)" ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2561 และสามารถผ่านการออดิชั่นได้รับคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในเซ็มบัตสึ ต่อมาใน พ.ศ. 2562 นิกี้ได้รับเลือกเป็นเซ็มบัตสึในเพลง "77 ดินแดนแสนวิเศษ" ซึ่งเป็นการติดเซ็มบัตสีเพลงหลักครั้งแรก และในปีเดียวกัน นิกี้ได้รับเลือกเป็นสมาชิกทีมบีทรี โดยในบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตทีมบีทรีเซคันด์สเตจ (BNK48 Team BIII 2nd Stage) นิกี้อยู่ในยูนิตเพลง “Gomen ne Jewel" (ญี่ปุ่น: ごめんね ジュエル)
ต่อมาในวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2562 มีการประกาศในงานจับมือ BNK48 7th Single "77 ดินแดนแสนวิเศษ" ว่านิกี้ได้รับเลือกผ่านการออดิชั่นให้เป็นหนึ่งในสมาชิกในโปรเจกต์พิเศษ BNK48 x Universal Music Group Special Unit ซึ่งเป็นการร่วมงานกันของ บริษัท อินดิเพนเด้นท์ อาร์ทิสท์ เมเนจเม้นท์ จำกัด และ ยูนิเวอร์แซลมิวสิก ประเทศไทย พร้อมกับสมาชิกวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตอีก 5 คน คือ เนย ปัญ เจนนิษฐ์ นิว และฟ้อนด์ โดยทั้ง 6 คนจะได้เดินทางไปฝึกฝนการร้อง การเต้น การแสดง กับผู้ฝึกฝนระดับโลกที่นครลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เนื่องจากเกิดเหตุการณ์แพร่ระบาดของโควิด-19 ทำให้ไม่สามารถเดินทางไปได้ จึงได้ทำการเก็บตัวฝึกซ้อมที่ประเทศไทยเป็นเวลา 1 เดือน แล้วจึงได้ประกาศชื่อวงอย่างเป็นทางการ โดยใช้ชื่อวงว่า ไลร่า (อังกฤษ: LYRA) และในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ก็ได้มีการแสดงเปิดตัวครั้งแรกของยูนิตนี้ในงาน The Launch of LYRA Debut Stage ณ ควอเทียร์ แกลอรี่ ชั้น M ศูนย์การค้าเอ็มควอเทียร์
ปี พ.ศ. 2563 ในงานเลือกตั้งครั้งที่ 2 ของวงหรือการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 9 นิกี้ได้อันดับที่ 38 ด้วยคะแนน 2,305 คะแนน ส่งผลให้เธอได้เป็นเซ็มบัตสึในเพลงรองของซิงเกิลที่ 9 "Wink wa 3 Kai (วิ้งค์ 3 ครั้ง)" และในปี พ.ศ. 2565 ในงานเลือกตั้งครั้งที่ 3 ของวงหรือการเลือกตั้งทั่วไปเซ็มบัตสึบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ประจำซิงเกิลที่ 12 นิกี้ได้อันดับที่ 36 ด้วยคะแนน 5,074.41 โทเค็น ส่งผลให้เธอได้เป็นเซ็มบัตสึในเพลงรองของซิงเกิลที่ 12 "Kinou Yori Motto Suki (ชอบเธอมากกว่าเมื่อวาน)"
สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน
สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน (อังกฤษ: Cartoon Network Amazone Waterpark) เป็นสวนน้ำธีมการ์ตูนเน็ทเวิร์คแห่งแรกของโลก ตั้งอยู่ที่ถนนสุขุมวิท ตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย ห่างจากพัทยาใต้ 15 กิโลเมตร ภายในสวนน้ำเป็นการจำลองบรรยากาศป่าดิบชื้นแอมะซอน ซึ่งประกอบไปด้วยเครื่องเล่นและกิจกรรมหลากหลายแบบ ทั้งสไลเดอร์ ทะเลจำลอง การล่องแพ โฟลว์ ไรเดอร์ รวมถึงการแสดงและการเดินขบวนของบรรดาตัวละครจากการ์ตูนยอดนิยมของการ์ตูนเน็ทเวิร์คมากมาย อาทิ เบ็นเท็น เดอะ พาวเวอร์พัฟฟ์ เกิร์ลส์ จอห์นนี่ บราโว แอดเวนเจอร์ ไทม์ และโลกสุดอัศจรรย์ของกัมบอล เป็นต้น ปัจจุบันปิดตัวลงตั้งแต่วันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2563 โดยจะเปิด โคลัมเบีย พิคเจอร์ส อควาเวิร์ส (อังกฤษ: Columbia Pictures Aquaverse) แทนในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2565
โซนและเครื่องเล่น
สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซน แบ่งเป็น 6 โซน แบ่งเป็นโซนที่มีเครื่องเล่นสไลเดอร์ 3 โซน คือ ออมนิเวิร์สโซน แอดเวนเจอร์โซน และการ์ตูนนิวัลโซน ซึ่งมีเครื่องเล่นสไลเดอร์รวมกันทั้งหมด โซนอื่นๆอีก 3 โซนคือ เมก้าเวฟ ริปไทด์ เรพิดส์ และเซิร์ฟ อารีน่า
ออมนิเวิร์สโซน
เป็นโซนที่มีเครื่องเล่นสไลเดอร์ขนาดใหญ่ที่สุดของสวนน้ำ สไลเดอร์ในโซนนี้จะมีการออกแบบมาจากการ์ตูนเรื่องเบ็นเท็น ซึ่งมีความยาวและความหวาดเสียวในการเล่นมากกว่าโซนอื่น ๆ โดยแบ่งออกเป็นทั้งหมด 6 เครื่องเล่น
แอดเวนเจอร์โซน
เป็นโซนที่มีธีมจากการ์ตูนเรื่องแอดเวนเจอร์ไทม์ และจอห์นนี่ บราโว แบ่งออกเป็นทั้งหมด 3 สไลด์ ดังนี้
การ์ตูนนิวัลโซน
โซนสำหรับเด็ก มีสไลเดอร์ต่างๆทั้งหมด 9 แบบ จากตัวการ์ตูนเรื่องต่าง ๆ เช่น พาวเวอร์พัฟฟ์เกิร์ลส์ เบ็นเท็น ชาวเดอร์ โลกสุดอัศจรรย์ของกัมบอล ห้องทดลองของเด็กซ์เตอร์ เป็นต้น นอกจากเครื่องเล่นสไลเดอร์ต่างๆแล้วภายในโซนนี้ยังมีลูกเล่นแอบซ่อนอยู่หลายอย่าง เช่นป้อมยิงปืนฉีดน้ำ ถังน้ำรูปออมนิตริกซ์ขนาดยักษ์ที่จะสาดลงมาด้านล่าง และอื่น ๆ อีกรวมกว่า 5,000 เครื่องเล่น
เมก้าเวฟ
ทะเลเทียมพร้อมคลื่นจำลองขนาดใหญ่ มีบริการห่วงยางให้ผู้เล่นได้นั่งลอยตัวอย่างเพลิดเพลินไปกับคลื่นและแสงแดด นอกจากนี้ยังมีการแสดงบนเวทีและเพลงสนุกๆจากดีเจตลอดทั้งวัน ในบริเวณรอบสระมีคาบาน่าไว้สำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ และโซนที่นั่งอาบแดดเพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ผ่อนคลายหลังจากการเล่นเครื่องเล่นต่าง ๆ
ริปไทด์ เรพิดส์
แม่น้ำจำลองที่ทอดตัวอยู่บริเวณออมนิเวิร์สโซนและแอดเวนเจอร์โซน มีความยาวตลอดสายอยู่ที่ 335 เมตร เหมาะสำหรับการลอยตัวบนห่วงยาง คล้ายการล่องแพ เพื่อผ่อนคลายร่างกายไปตามสายน้ำและชมบรรยากาศรื่นรมย์รอบ ๆ สวนน้ำที่คล้ายกับป่าดิบชื้นแอมะซอน
เซิร์ฟ อารีน่า
โซนเครื่องเล่นโฟลว์ ไรเดอร์ ซึ่งเป็นกีฬาทางน้ำชนิดหนึ่งที่เล่นโดยการโต้คลื่นบนเครื่องจำลองคลื่นเทียม โดยในเซิร์ฟ อารีน่านี้จะแบ่งเป็น 2 ฝั่ง คือฝั่งสำหรับการเล่นด้วยท่านอน ซึ่งเหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น และฝั่งสำหรับท่ายืน สำหรับการเล่นท่าต่างๆที่ต้องใช้ทักษะสูงยิ่งขึ้น โดยจะมีผู้เชี่ยวชาญคอยให้คำแนะนำและสอนวิธีการเล่นให้กับผู้เล่นตลอดทั้งวัน
การแสดง
นอกจากเครื่องเล่นนานาชนิดแล้ว สวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซนยังมีการแสดงหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นโชว์จากตัวละครชื่อดังของการ์ตูนเน็ทเวิร์คอย่างเบ็น เกว็น และปู่แม็กซ์ที่จะมาปราบจอมวายร้ายไคเบอร์ ในการแสดงชุดเบ็นเท็นไลฟ์ ภารกิจปกป้องโลกของบลอซซัม บับเบิลส์ และบัตเตอร์คัพจากพาวเวอร์พัฟฟ์เกิร์ลส์โชว์ การผจญภัยสุดป่วนของเจคและฟินพร้อมทั้งเจ้าหญิงบับเบิ้ลกัม ไอซ์คิง และมาร์เซลีนในแอดเวนเจอร์ไทม์ไลฟ์ รวมถึงคู่หูสุดหรรษากัมบอลกับดาร์วิน และพ่อหนุ่มอารมณ์ดีจอห์นนี่ บราโว ทั้งยังมีการแสดงพิเศษอื่นๆ อาทิ ดีเจโชว์ บีบอย และโชว์เคป๊อปของบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปสไตล์เกาหลี
ฟู้ดวิลล์
ศูนย์อาหารขนาดใหญ่ภายในสวนน้ำที่มีร้านอาหารมากมาย ดังนี้
ตูนนาลิเชียซ
ร้านอาหารธีมการ์ตูนเน็ทเวิร์คบนชั้นดาดฟ้าแห่งแรกของโลก ที่มีการปรุงอาหารสด ๆ ของเชฟฝีมือดีบนกระทะต่อหน้าลูกค้าด้วยแท่นปรุงอาหารโมลเทนี ผลงานจากผู้เชี่ยวชาญของบริษัทอีเลคโทรลักซ์ ที่ได้รับการปรับแต่งเป็นพิเศษตามความต้องการโดยเฉพาะสำหรับสวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซนจากโรงงานผลิตในประเทศฝรั่งเศส โดยในร้านจะมีตัวละครจาก โลกสุดอัศจรรย์ของกัมบอล ชาวด์เดอร์ แอทเวนเจอร์ ไทม์ เบ็นเท็นและเดอะ พาวเวอร์พัฟเกิร์ลส์ โดยโครงการตูนนาลิเชียซนี้มีกำหนดเปิดให้บริการในช่วงไตรมาสแรกของปี 2559
สินค้าที่ระลึก
ภายในสวนน้ำยังมีการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซนสโตร์ ร้านจำหน่ายสินค้าแบรนด์การ์ตูนเน็ทเวิร์คทั้งแอดเวนเจอร์ ไทม์ เดอะพาวเวอร์พัฟฟ์เกิร์ลส์ โลกสุดอัศจรรย์ของกัมบอล จอห์นนี่ บราโว และอื่น ๆ ที่มีทั้งเครื่องแต่งกาย ชุดว่ายน้ำ ตุ๊กตา และของที่ระลึกต่างๆมากมาย รวมทั้งสินค้าที่เป็นสินค้าลิขสิทธิ์พิเศษของสวนน้ำการ์ตูนเน็ทเวิร์ค อเมโซนที่เดียวโดยเฉพาะ
เพียร์ซ บรอสแนน
เพียร์ซ เบรนดัน บรอสแนน โอบีอี (Pierce Brendan Brosnan OBE; ; เกิดวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักแสดง, ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์และนักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมชาวไอร์แลนด์ เขาเป็นที่รู้จักจากการแสดงเป็นสายลับ เจมส์ บอนด์ คนที่ห้า ในภาพยนตร์ชุดบอนด์ของอีออนโปรดักชันส์ โดยเขาแสดงในภาพยนตร์บอนด์ทั้งหมดสี่เรื่องระหว่างปี ค.ศ. 1995 ถึง 2002 (พยัคฆ์ร้าย 007 รหัสลับทลายโลก, 007 พยัคฆ์ร้ายไม่มีวันตาย, 007 พยัคฆ์ร้ายดับแผนครองโลก และ ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ) และแสดงเป็นตัวละครในวิดีโอเกมหลายเกม