cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไทยเชื้อสายเปอร์เซีย
สถาปัตยกรรม
เปอร์เซียในยุคราชวงศ์ซาฟาวิยะห์เป็นยุคที่รุ่งเรืองทางด้านศิลปกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในงานสถาปัตยกรรม ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชได้มีการส่งคณะทูตไปยังราชสำนักเปอร์เซียสมัยชาห์สุลัยมานแห่งราชวงศ์ซาฟาวิยะห์ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการติดต่อกันระหว่างสยามกับเปอร์เซีย ในยุคนี้ไทยจึงมีการรับสถาปัตยกรรมของเปอร์เซียเข้ามา
อาหาร
อาหารของชาวเปอร์เซียได้เป็นมรดกตกมาถึงยุคปัจจุบันแม้ว่าจะเป็นอาหารแบบเดียวกับมุสลิมกลุ่มอื่นไม่ว่าฮินดูหรือมุสลิม หริอ ชาวจาม อินเดีย ยะวา และมลายู ซึ่งหากินได้ทั่วไปจนเข้าใจว่าเป็นอาหารดั้งเดิมของไทย แต่อาหารเปอร์เซียในไทยนั้นจะมีรสชาติที่แตกต่างจากอิหร่าน ได้แก่ กะบาบ ในประเทศไทยเองก็มีเช่นกัน แต่ทำเฉพาะในงานบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ตาย (บุญสี่สิบวัน) ถือเป็นอาหารพิเศษที่ทำไม่มากชิ้น รสชาติของกะบาบไทยจะอมหวานนิดๆ อาจเนื่องมาจากความมันของกะทิ แกงกุรหม่าของไทยก็มีความแตกต่างจากแกงกุรหม่าของอิหร่านเช่นกัน เนื่องจากแกงกุรหม่าไทยมีกลิ่นเครื่องเทศมาก ซึ่งอาจได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดียหรืออาจมาจากการผสมผสาน ฮะยีส่า หรือข้าวอาชูรอ ที่ทำกันทั้งนิกายซุนนีย์และชีอะฮ์ในวันที่ 10 ของเดือนมุฮัรรอม (มะหะหร่ำ) ที่กุฎีเจริญพาศน์นั้น ฮะยีส่ามีชื่อเสียงมากที่สุดจนกล่าวกันว่า "ข้าวฮะยีส่า สามกุฎีสี่สุเหร่า สู้ที่นี่ไม่ได้"
นอกจากนี้ยังมีอาหารอีกหลายชนิดที่ได้รับอิทธิพลมาจากเปอร์เซีย เช่น ข้าวหมก, ข้าวเปียกนม, ข้าวแขก, อาลัว, มัศกอด และขนมไส้ไก่ เป็นต้น
เขตอภัยทาน
เขตอภัยทาน (animal sanctuary) คือ เขตที่ให้ความไม่เป็นภัย หมายถึง เขตห้ามกระทำความชั่วแก่สัตว์ โดยในทางพุทธศาสนาไม่ได้หมายถึงแต่ความชั่วแก่สัตว์ แต่หมายถึงความชั่วต่อชีวิตทั้งปวงด้วย
เขตอภัยทานไม่ใช่สวนสัตว์ มีขึ้นเพื่อรักษาและบำรุงสัตว์โดยเฉพาะสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ กับทั้งเพื่อป้องกันมิให้สัตว์นั้นได้รับความเดือดร้อนจากมนุษย์ใจบาปหยาบช้าโดยเฉพาะ ซึ่งต่างกับเขตพำนักสัตว์ (animal shelter) ที่สัตว์ในเขตอภัยทานไม่ได้เป็นสมบัติของบุคคลหรือกลุ่มบุคคลใด และสัตว์สามารถอยู่ในเขตนั้นได้ตั้งแต่เกิดจนตาย อนึ่ง สถานที่บางแห่งยังจัดให้มีทั้งเขตอภัยทานและเขตพำนักสัตว์ก็มี กับทั้งถือกันว่าทั้งคนและสัตว์ เมื่อมาอยู่ในเขตอภัยทานแล้วย่อมมีความสำคัญเสมอกันหมด
เดิมเขตอภัยทานมักเป็นพัทธสีมาของสำนักศาสนาต่าง ๆ เช่น ในวัด ในโบสถ์คริสต์ ในสุเหร่า แต่ต่อมาเขตใดจะเป็นเขตอภัยทานก็แล้วแต่จะถือกัน บางประเทศยังจัดให้มีเจ้าหน้าที่คอยบำรุงดูแลสัตว์ ณ เขตอภัยทาน และให้ความรู้แก่สาธารณชนเกี่ยวกับเขตอภัยทานอีกด้วย เช่น ในประเทศอเมริกามีสมาคมอภัยทานแห่งอเมริกา (American Sanctuary Association)
ด็อกกีสไตล์
ด็อกกีสไตล์ เป็นสตูดิโอลำดับแรกของสนูป ด็อกก์ หรือที่รู้จักกันดีในนาม สนูป ด็อกกี้ ด็อก จัดจำหน่ายโดยค่ายเพลง เดทโรว์เรเคิดส์ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน  2536 โดยอัลบั้มนี้เริ่มอัดในช่วงที่ ดร. เดร เริ่มออกสตูดิโอลำดับแรก The Choronic (2535) และต่อมา ดร. เดร ถือเป็นผู้ช่วยเหลือที่สำคัญสำหรับสนูป ด็อกก์ โดยอัลบั้มนี้สนูป ด็อกก์ยังชักชวน ดร. เดร ในการพัฒนาอัลบั้ม นักวิจารณ์กล่าวชื่นชมสนูปด็อกส์ว่าเป็นบทเพลงที่เยี่ยมและอีกทั้งยังมีเสียงของเขาซึ่งโดดเด่นมากนัก
ถึงมีคำวิจารณ์อย่างเสียหายในช่วงแรกที่ออกอัลบั้มมา ด็อกกีสไตล์ ก็ได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์ส่วนมากว่าเป็น อัลบั้มที่สำคัญอย่างมากในยุค 90 และถือได้ว่าเป็นหนึ่งในอัลบั้มฮิปฮอปที่สำคัญอย่างมากตั้งแต่วางจำหน่าย เฉกเช่นอัลบั้ม The Choronic ของ ดร.เดร เสียงอันโดดเด่นของ สนูป ด็อกก์ ช่วยให้เหล่าฮิปฮอปเริ่มรู้จักแนวเพลง จี-ฟังก์ และเป็นแนวทางหลักแก่ผู้ฟัง ก่อให้เกิดการสนับสนุนแนวเพลง เวสต์โคสต์ฮิปฮอป และมีบทบาทมากในช่วงต้นยุค 90 ในช่วงปี 2551 ด็อกกีสไตล์ ได้รับการรับรองในระดับ 4× ทองคำขาว จากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐ (RIAA) (ขายเกินกว่า 4 ล้านชุด) ทำให้สนูป ด็อกก์ เป็นอัลบั้มที่มียอดรายได้สูงที่สุดในปี 2551
ด็อกกีสไตล์ ยังติดอันดับ 1 ใน บิลบอร์ด 200 และขายไปได้กว่า 802,858 แผ่นในสัปดาห์แรก เป็นยอดรายได้ที่ถือได้ว่าเร็วสำหรับอัลบั้มฮิปฮอปที่เคยมีมาจนถึงอัลบั้ม The Marshalll Mather Lp ของเอ็มมิเน็ม ในปี 2543 อัลบั้ม ด็อกกีสไตล์ ติดใน 100 อัลบั้มแร็ปที่ดีที่สุดของนิตยสาร The Source และติด 1 ในอัลบั้มที่สำคัญที่สุดแห่งยุค 90 ของนิตยสาร โรลลิงสโตน อัลบั้ม ด็อกกีสไตล์ ยังติดอันดับที่ 17 ในบรรดาสุดยอดอัลบั้มฮิปฮอป/แร็ปตลอดกาลของเว็บไซต์ About.com
ภูมิหลัง
สนูป ด็อกก์เริ่มมีความสนใจทางดนตรีเมื่อช่วงปี 2535, อีกทั้งสนูป ด็อกก์ยังได้มีส่วนร่วมกับ ดร.เดร ในผลงานอัลบั้มชุดแรก The Chronic อัลบั้มนั้นได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนว่า ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงแบบใหม่ของแนวเพลง เวสต์โคสต์ฮิปฮอป และพัฒนามาอย่างเป็นที่รู้จักกันดีในเวลาต่อมาคือแนวเพลง จี-ฟังก์.
รายชื่อเพลง
เพลงทั้งหมดโปรดิวซ์โดย ดร. เดร
หมู่เกาะดอนเตรแคสโต
หมู่เกาะดอนเตรแคสโต (D'Entrecasteaux Islands) เป็นหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในประเทศปาปัวนิวกินี ในทะเลโซโลมอน มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก นอกฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะนิวกีนี หมู่เกาะมีช่วงความยาวราว 160 กม. มีพื้นที่ราว 3,100 กม² อยู่ห่างจากเกาะใหญ่ เกาะปาปัวนิวกินี ราว 30 กม. มีช่องแคบวอร์ดฮันต์และช่องแคบกอสเชนคั่นอยู่ หมู่เกาะมีเกาะที่สำคัญได้แก่ โดบู กุดอินัฟ เฟอร์กัสสันและนอร์มันบี รวมทั้งเกาะเล็ก ๆ อีกจำนวนมาก ภูมิประเทศเป็นภูเขา มีภูเขาไฟ นักเดินเรือตะวันตกเดินทางมาพบเกาะนี้เมื่อ ค.ศ. 1793
สึเนซาบูโร มากิงูจิ
ประวัติ
อาจารย์สึเนซาบูโร มากิงูจิ เกิดเมื่อวันที่ เกรกอเรียน 23 กรกฎาคม 1871 เกิดในหมู่บ้านอาราฮามา จังหวัดนีงาตะ ตอนอายุ 14 ปีได้เดินทางไปยังฮกไกโด ได้ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จนสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนครูสามัญฮกไกโด และสำเร็จการศึกษา และก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักการศึกษา หลังจากไปอยู่ที่เมืองโตเกียวจนมีอายุ 32 ปี (พ.ศ. 2446) ท่านก็ได้จัดพิมพ์หนังสือ วิชาภูมิศาสตร์แห่งชีวิตมนุษย์ ที่มีชื่อเสียงออกมา หลังจากนั้นอีก 10 ปี ท่านก็ได้เป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมสามัญหลายแห่ง
เข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเรน
ใน พ.ศ. 2471 ท่านเข้าศรัทธาในพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน ในขณะที่ทำงานเป็นอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนประถมสามัญชิโรงาเนะ กรุงโตเกียว อาจารย์โจเซอิ โทดะ ศิษย์รักของท่านก็เข้าศรัทธาด้วย โดยติดตามอาจารย์มากิงูจิมาโดยตลอด
พ.ศ. 1390
พุทธศักราช 1390 ใกล้เคียงกับ
สึเนซาบูโร มากิงูจิ
ก่อตั้งสถาปนาสมาคม
ใน พ.ศ. 2473 อ.มากิงูจิกับอาจารย์โทดะได้ก่อตั้งสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า (โซคาเคียวอิขุงักไก) ขึ้นมา ขณะนั้นอาจารย์มากิงูจิอายุ 59 ปี อาจารย์โทดะอายุ 30 ปี ในตอนเริ่มแรก สมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า ได้เริ่มต้นจากกลุ่มนักศึกษาที่มีความคิดเห็นด้วยระบบการศึกษาสร้างคุณค่าของอาจารย์มากิงูจิเป็นหลัก หลังจากนั้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกลุ่มแกนนำสำคัญของการเคลื่อนไหวในการปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน
ยืนหยัด แนวหน้าในการเผยแผ่ธรรมและการสนทนาธรรมด้วยตัวเอง
อ.มากิงูจิ แม้จะสูงอายุ แต่ก็ยทนหยัดออกไปสู่แนวหน้าของการเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง ท่านได้ย่ำเท้าเดินทางจากทิศเหนือ จังหวัดฮกไกโด ไปสู่ทิศใต้ จังหวัดคาโงชิมา เช่น พ.ศ. 2483 ท่านเดินทางไปยังกิวชิว เมืองโกโอริยามา และนิฮอนมาจึ จังหวัดฟูกูชิมะ เมื่อตอนอายุ 71 ปี ท่านได้ทุ่มเทตัวเองเข้าไปในท่ามกลางประชาชน โดยไม่คิดถึงความลำบาก เช่น ท่านได้เปิดสนทนาธรรม เผยแผ่คำสอน และคำชี้นำตามบ้าน ที่จังหวัดอิบารากิ จังหวัดฮกไกโด จังหวัดนีงาตะ เป็นต้น เป็นที่ยอมรับกันว่า ท่านเป็นผู้ที่มีน้ำใจที่เป็นห่วงผู้คนอย่างอบอุ่น ท่านจะอยู่ร่วมกับประชาชน และเพื่อความสุขของมนุษย์ โดยยึดถือหลักพุทธธรรมเป็นหลัก และทำการเคลื่อนไหวด้วยความเมตตาอย่างจริงจัง แต่รัฐบาลทหารกลับตรวจสอบสมาคมอย่างเข้มงวด เช่น ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยพิเศษ คอยจับกุมผู้ที่มีแนวความคิดไม่ตรงกับตนเอง และสังเกตการณ์ในการประชุมสนทนา ตอนนี้องค์กรทางศาสนาต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของรัฐบาล โดยมีกฎหมายควบคุมองค์กรทางศาสนาและกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสงบเรียบร้อยที่เข้มงวด
ไม่เห็นด้วยกับรัฐบาลทหาร ยึดมั่นในการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษย์
รัฐบาลทหารที่มุ่งก่อสงคราม โดยอาศัยแนวคิดของลัทธิชินโตแห่งชาติมาเป็นเครื่องค้ำจุนนั้น ได้มีการควบคุมด้านความคิด ออกคำสั่งให้บูชาผ้ายันต์ชินโตของศาลเจ้าแห่งจักรพรรดิ (โชติเทพ) แต่สำหรับอาจารย์มากิงูจิ นายกสมาคมท่านแรก กับอาจารย์โทดะ นายกสมาคมท่านที่2 ซึ่งปฏิบัติพุทธธรรมของพระนิชิเรนไดโชนิน โดยปรารถนาที่จะให้เกิดความสุขและสันติภาพแก่ปวงชน จึงได้ปฏิเสธการบูชาผ้ายันต์ชินโตอย่างเด็ดขาด
ออกมาสู้ด้วยตนเอง ยืดหยัดเพื่อพุทธธรรม
ตอนนั้น สงฆ์ในนิกายไม่เพียงแต่จะไม่มีท่าทีหักล้างลัทธิชินโตแห่งชาติเท่านั้น แต่ยังแสดงความขลาดกลัวและยินยอมอยู่ภายใต้อำนาจนั้นอย่างเต็มที่ ครั้นแล้วในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2486 ทางวัดใหญ่ไทเซขิจิได้เรียกอาจารย์มากิงูจิและอาจารย์โทดะให้ไปพบ และบอกให้ท่านทั้งสองรับผ้ายันต์ ซึ่งเป็นการหมิ่นประมาทธรรมอย่างร้ายแรง "เป็นความคิดที่ไม่สามารถรับได้ และจะรับผ้ายันต์ชินโตไม่ได้อย่างเด็ดขาด"อาจารย์มากิงูจิได้แสดงความตั้งใจแน่วแน่ ที่จะก้าวไปโดยยึดถือเจตนารมณ์ของพระนิชิเรนไดโชนิน ที่ว่าหากเป็นการหมิ่นประมาทธรรมแล้ว จะต้องตักเตือนอย่างเข้มงวดจนถึงที่สุด แต่รัฐบาลทหารก็ยังคงไม่ยอมรับการดำรงอยู่ของสมาคมการศึกษาสร้างคุณค่า ที่ยึดมั่นอยู่กับความถูกต้องของพุทธธรรม ให้ความเคารพต่อชีวิต ให้สันติภาพบังเกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง และรักษาความเป็นอิสระในการนับถือศาสนา
เผยแผ่ธรรมอย่างไม่เกรงกลัว
หลังจากนั้นไม่นาน ในวันที่ 2 กรกฎาคม อาจารย์มากิงูจิได้เดินทางไปเมืองชิโมดะในแหลมอิซุ ในก่อนหน้านั้นมีการจับกุมผู้นำระดับหัวหน้าของสมาคมจึงอยู่ในช่วงตึงเครียด แต่ท่านก็ยังเผยแผ่ธรรมอย่างขะมักเขม้น จากนั้นวันที่ 6 กรกฎาคม อาจารย์มากิงูจิ ถูกจับกุมในที่พักของท่าน ในข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายว่าด้วยการรักษาความสงบ และอาจารย์โทดะก็ถูกจับในเช้าวันเดียวกัน และวันที่ 7 กรกฎาคม อาจารย์มากิงูจิก็ถูกนำตัวจากสถานีตำรวจที่ชิโมดะ ไปควบคุมที่กรมตำรวจในกรุงโตเกียว จากการใช้อำนาจอิทธิพลกดขี่ในครั้งนี้ ทำให้ผู้นำของสมาคมถูกจับทั้งหมด 21 คน มีอาจารย์มากิงูจิ นายกสมาคมท่านแรก กับอาจารย์โทดะ ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการรวมอยู่ด้วย แต่ภายใต้การสอบสวนอย่างเข้มงวด ผู้ที่กล่าวยืดหยัดอยู่ในความถูกต้องของพุทธธรรมก็มีเพียงอาจารย์มากิงูจิและอาจารย์โทดะ เท่านั้น
อุทิศชีวิตเพื่อปกป้องความถูกต้องของพุทธธรรม
การตายของอาจารย์มากิงูจินี้ ถือว่าเป็นการอุทิศชีวิตเพื่อปกป้องความถูกต้องของพุทธธรรม โดยต่อสู้กับการใช้อำนาจกดขี่ของรัฐบาลทหาร ที่มีแนวคิดของลัทธิชินโตแห่งชาติมาเป็นหลักค้ำจุน ในขณะเดียวกัน การต่อสู้ของอาจารย์มากิงูจิขณะอยู่ในเรือนจำ ก็เป็นการต่อสู้เพื่อปกป้องเสรีภาพในการนับถือศาสนา และเป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษย์ที่สูงส่งอีกด้วย
อร อรดี
อรดี บุญสุวรรณ (เกิด 20 มกราคม พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น ยุ้ย มีชื่อในการแสดงว่า อร อรดี เป็นนักร้องลูกทุ่งและนักแสดงหญิงชาวไทย พื้นเพเป็นคนจังหวัดสระบุรี เจ้าของฉายา มนต์เสียงลูกแม่ค้าปาท่องโก๋
อร อรดี เป็นศิลปินลูกทุ่งที่อายุน้อยที่สุดในค่ายนพพร ซิลเวอร์โกลด์ ในขณะนั้น ซึ่งเธอมีผลงานในวัย 15 ปี ออกอัลบั้มชุดแรกเมื่อช่วงต้นปีพ.ศ. 2547 และออกอัลบั้มเพลงเรื่อยมากับทางต้นสังกัด มีผลงานเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอ เช่นเพลง สาวเมืองนนท์, สาวบางกรวย , ฝากตัวเป็นน้อง , เรารักอ่างทอง , เบอร์โทรเบอร์ห้องไม่ต้องมาขอ และเพลง หนุ่มจันท์เงียบจัง เป็นต้น
ประวัติ
อรดี บุญสุวรรณ มีชื่อแต่แรกเกิดว่า "วนิดา ขอญวนกลาง" ,"วนิดา บุญสุวรรณ" ตามลำดับ ในภายหลังเข้าวงการเพลง ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ อร อรดี ซึ่งเป็นการตั้งให้โดย พนม นพพร นักร้องลูกทุ่งชื่อดัง และผู้บริหารค่ายเพลง นพพร ซิลเวอร์โกลด์
อร อรดี เกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2531 ภูมิลำเนาเป็นชาวเมืองพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี เป็นบุตรของนายสิงห์ทอง ขอญวนกลาง และนางสมนึก ขอญวนกลาง มีพี่น้อง 2 คน โดยเธอเป็นบุตรคนโต ด้านการศึกษา จบการศึกษาจากเทคโนโลยีละโว้ และศึกษาต่อ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรีลพบุรี สำเร็จการศึกษาในปีพ.ศ. 2555
จุดเริ่มต้นการร้องเพลง
เธอเริ่มชีวิตการประกวดร้องเพลงที่ตลาดสด จอมพล ป. ซึ่งพ่อกับแม่ก็ขายปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้อยู่นั่นเอง ซึ่งวันนั้นอร อรดี ได้รับรางวัลชนะเลิศกลับมาอีกด้วย ถือว่าเป็นรางวัลชิ้นแรกในชีวิตของเธอเอง จากนั้น อร อรดี ก็เป็นที่รู้จักของคนในระแวกนั้น ทำให้เธอได้รับโอกาสรับงานร้องเพลง ไม่ว่าจะเป็น งานแต่ง งานบวช งานขึ้นบ้านใหม่ โดยควบคู่ไปกับการประกวดร้องเพลงตามเวทีต่างๆ สะสมประสบการณ์ต่างๆตั้งแต่วัยเด็ก
จุดเริ่มต้นในการเป็นศิลปินของ อร อรดี เริ่มมาจากการที่เธออัดเทปเสียงร้องของเธอ ส่งไปที่สังกัดนพพร ซิลเวอร์โกลด์ ตามคำแนะนำของ ป้อมเพชร พนาวัลย์ ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์อยู่ใน บริษัท นพพร ซิลเวอร์โกลด์ ซึ่งเธอพบกับเขาขณะเดินสายประกวดร้องเพลงตามเวทีต่างๆ ต่อมาไม่กี่สัปดาห์ก็ได้รับการติดต่อจากทางต้นสังกัดให้มาเทสต์เสียง และผ่านการคัดเลือกในเวลาต่อมา และได้เปลี่ยนชื่อเป็น อร อรดี จากคำแนะนำของพนม นพพร ซึ่งเป็นเจ้าของค่ายเพลงในขณะนั้น
อร อรดี เซ็นต์สัญญาเป็นศิลปินในปีพ.ศ. 2546 ในขณะนั้นเธอมีอายุเพียง 15 ปี และเป็นศิลปินที่อายุน้อยที่สุดในช่วงเวลานั้น ต่อมาช่วงต้นปีพ.ศ. 2547 ทางค่ายก็ได้ผลิตผลงานเพลงชุดแรก ให้กับอร อรดี ในชื่อชุด "สาวเมืองนนท์" ซึ่งแต่งโดย ระพี เรือนเพชร และเพลงนี้เอง ก็เป็นเพลงแจ้งเกิดชื่อ "อร อรดี" จนขึ้นชาร์ตอันดับ 1 ของคลื่น FM 98.0 MHz ลูกทุ่งรักไท และติดอันดับเพลงฮิตตามสถานีทั่วประเทศ นับว่าเป็นลูกทุ่งน้องใหม่ที่ประสบความสำเร็จอีกคนหนึ่งของวงการ ทำให้เธอได้รับฉายา "มนต์เสียงลูกแม่ค้าปาท่องโก๋"
อร อรดี มีผลงานเพลงอย่างต่อเนื่องทุกปี ในปีพ.ศ. 2548 ทางต้นสังกัดได้ผลิตผลงานเพลงชุดที่ 2 ให้กับเธอ ชื่อชุด "สาวบางกรวย" และในอัลบั้มชุดนี้ ทำให้ชื่อของ อร อรดี เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้น ออกเดินสายทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศไทย โดยในอัลบั้มชุดนี้มีเพลงที่เป็นที่รู้จัก เช่นเพลง สาวบางกรวย, ฝากตัวเป็นน้อง, คอยพี่ที่สวนกาแฟ
ในปีเดียวกัน อร อรดี ได้รับรางวัล คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 3 สาขานักร้องหญิงยอดเยี่ยมประจำปี 2548 อีกด้วย
ในปีพ.ศ. 2549 ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อชุด "เรารักอ่างทอง" ซึ่งก็ได้รับกระแสดีพอสมควร และมีผลงานอัลบั้มตามมาอีกหลายชุดเช่น ชุด "เบอร์โทรเบอร์ห้องไม่ต้องมาขอ" (พ.ศ. 2551) เปิดตัวด้วยเพลง "เบอร์โทรเบอร์ห้องไม่ต้องมาขอ" (เป็นเพลงที่ร้องแก้ กับเพลง "เบอร์โทรไม่ต้องเบอร์ห้องมีไหม" ของศิลปินชาย ชล อภิชาติ), "นักการมอง" และเพลง "มาสายดีกว่าไม่มา" ต่อมาคือผลงานอัลบั้มเดี่ยวชุดสุดท้าย ชุด "หนุ่มจันทร์เงียบจัง" (พ.ศ. 2555) เปิดตัวด้วยเพลง "หนุ่มจันท์เงียบจัง" และเพลง "ยิ้มก่อนเด้" ภายในอัลบั้มชุดนี้ จะมีเพลงใหม่แค่ 2 เพลง นอกจากนั้น จะเป็นการนำเพลงจากหลายๆอัลบั้มของอร อรดี มาบรรจุไว้ในอัลบั้มชุดนี้ และทำมิวสิควิดีโอเพลงใหม่ทั้งหมด
ปัจจุบัน
อร อรดี หมดสัญญากับทางต้นสังกัดในปีพ.ศ. 2560 ผลงานชิ้นสุดท้ายก่อนหมดสัญญาคือโปรเจค สามสาวซิลเวอร์โกลด์ หลังจากที่หมดสัญญากับทางต้นสังกัด เธอได้หันมาทำอาชีพพนักงานประจำ แผนกบัญชีที่บริษัทปุ๋ยแห่งหนึ่ง ในจังหวัดสระบุรี ปัจจุบันเธอทำธุรกิจส่วนตัวเปิดร้านคาเฟ่ชื่อ Mond Tree Cafe’ Saraburi ตั้งอยู่ในอำเภอพุทธบาท จังหวัดสระบุรี ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเธอเอง
สะพานมิตรภาพไทย–ลาว 4 (เชียงของ–ห้วยทราย)
สะพานมิตรภาพ 4 (เชียงของ-ห้วยทราย) (ຂົວມິດຕະພາບລາວ - ໄທ ແຫ່ງທີ 4) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำโขง เชื่อมต่อระหว่างประเทศไทยที่หมู่ที่ 9 บ้านดอนมหาวัน ตำบลเวียง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย กับประเทศลาวที่บ้านดอน เมืองห้วยทราย แขวงบ่อแก้ว ระยะทาง 2.48 กิโลเมตร รูปแบบของสะพานเป็นคอนกรีตรูปกล่อง (Segmental Concrete Box Girder) มีเสา 4 เสา กว้าง 14.70 เมตร เป็นสะพานขนาด 2 เลน แต่ละเลนกว้าง 3.50 เมตร ตั้งอยู่กึ่งกลาง นอกจากสะพานแล้วยังมีโครงการก่อสร้างถนนไปอีกประมาณ 6 กิโลเมตรเข้าในเขตเมืองห้วยทราย ซึ่งเป็นถนนลาดยางขนาดสองเลน รวมทั้งมีการก่อสร้างด่านตรวจคนเข้าเมืองด้วยสถาปัตยกรรมแบบล้านช้าง เป็นการเชื่อมต่อกับเส้นทางR3A  ที่เชื่อมต่อระหว่างจีน – ลาว –ไทย
บริษัทรับเหมาก่อสร้างเป็นกลุ่ม CR5-KT Joint Venture ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัท China Railway No.5 ของจีนและบริษัท กรุงธนเอนยิเนียร์ จำกัดของไทย งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ 1,624 ล้านบาท โดยการสมทบทุนระหว่างรัฐบาลไทยและรัฐบาลจีน ส่วนรัฐบาลลาวรับผิดชอบค่าชดเชยให้แก่ประชาชนที่ได้รับผลกระทบ โดยก่อสร้างตัวสะพานแล้วเสร็จในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2555 และได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2556
ทั้งนี้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเป็นประธานร่วมในพิธีเปิดสะพานข้ามแม่น้ำโขงไทย-ลาว แห่งที่ 4 (เชียงของ-ห้วยทราย)  ร่วมกับนายบุนยัง วอละจิต รองประธานประเทศลาว
สำหรับสะพานแห่งนี้ เป็นสะพานที่เชื่อมต่อเส้นทางอาร์ 3 เอจากกรุงเทพ - คุณหมิง เพื่อเป็นการรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ในปี 2015 เส้นทางอาร์3เอ มีต้นทางเริ่มจากเชียงของ ประเทศไทย-บ่อแก้ว-หลวงน้ำทา-บ่อเต็น ของประเทศลาว-บ่อหาน-เชียงรุ่งหรือจิ่งหง ในแคว้นสิบสองปันนา-นครคุนหมิง มณฑลยูนนาน ของจีน โดยมีระยะทางจากกรุงเทพฯ ถึงคุนหมิงรวมกว่า 1,800 กิโลเมตร สำหรับการก่อสร้างถนนสายเศรษฐกิจอาร์3เอ เพื่อเชื่อมโยงการคมนาคมในกลุ่มประเทศอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงนับเป็นโครงการบูรณาการเศรษฐกิจในระดับมหภาค ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การท่องเที่ยวและการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม โดยเฉพาะด้านการท่องเที่ยวนับว่าเป็นโอกาสสูงมากที่ประเทศไทยจะมีช่องทาง โอกาสในการเปิดรับนักท่องเที่ยวจากประเทศจีนตอนใต้ ที่จะเดินทางมาทางรถยนต์และทางเรือเพื่อมาท่องเที่ยวยังจังหวัดต่างๆ ทางภาคเหนือของประเทศไทย
พ.ศ. 1391
พุทธศักราช 1391 ใกล้เคียงกับ
อันฟอร์กิฟเว่น (2008)
อันฟอร์กิฟเว่น (2008) จัดในวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2551 ณ Quicken Loans Arena ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 8,707 คน เป็นการปล้ำทั้ง 3 ค่าย ได้แก่ รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู
ไฟซอล อักบาร์
ไฟซอล อักบาร์ (Faisol Akbar) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 3) เสมอ 3 แพ้ 6
ประวัติ
อักบาร์ขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 18 มกราคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน ไมเคิล ตัมปานี ก่อนจะได้ครองแชมป์อินโดนีเซียรุ่นไลท์ฟลายเวทในปีเดียวกันนั้น ด้วยการชนะคะแนน วัสซิสโน ที่อินโดนีเซีย ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จึงไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 แพ้คะแนน คิม โอห์กอน ที่เกาหลีใต้ อักบาร์หยุดชกไป 1 ปี ก่อนจะกลับมาชิงแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท WBF เมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2537 แต่แพ้คะแนน รอนนี่ มากราโม ที่ฟิลิปปินส์ ไม่ได้แชมป์มาครอง
อักบาร์ขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน มูฮัมหมัด ราชแมน ป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง จากนั้นเดินทางมาชกนอกรอบในประเทศไทย แพ้คะแนน วันดี สิงห์วังชาที่ สมุทรปราการ และชนะน็อค อัลเบอร์โต นูเนซ ยก 3 ที่ สระบุรี จากนั้น ชกชนะคะแนน ลิงลม พ.ธวัชชัยที่อินโดนีเซีย อักบาร์ได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นมินิมัมเวท IBF เมื่อ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2540 เป็นฝ่ายชนะคะแนนวันดี สิงห์วังชา ที่เขาเคยแพ้มาก่อน คว้าแชมป์มาครองสำเร็จ จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท IBFกับโซลานี่ เปเตโล่ ผู้ที่แย่งแชมป์ไปจากรัตนพล ส.วรพิน เมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2541 แต่อัคบาร์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป
หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ อักบาร์ขึ้นชกกับนิกโก้ โธมัส อดีตแชมป์โลกชาวอินโดนีเซีย แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้นขึ้นชกชนะอีกสองครั้ง รวมทั้งชกชนะ นำชัย รัตนชัยยิม นักมวยชาวไทยด้วย ไปชกนอกรอบที่ ญี่ปุ่น แพ้คะแนน ยาซึโอะ โทคิมิตสุ จากนั้น กลับมาชกชนะในอินโดนีเซียอีกครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 เสมอกับอีริเบร์โด เกยอนที่อินโดนีเซีย จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกเลย
อัครมุขมณฑลกรากุฟ
ปัจจุบันอัครมุขมณฑลกรากุฟมีพื้นที่ 5,730 ตารางกิโลเมตร แบ่งออกเป็น 439 เขตแพริช มีคริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกอาศัยอยู่ราว 1,556,000 คน (สถิติปี ค.ศ. 2010) อาสนวิหารประจำอัครมุขมณฑลคือมหาวิหารนักบุญสตานิสลาฟและนักบุญวาสลาฟ ประมุของค์ปัจจุบันคือพระคาร์ดินัลสตานิสลาฟ ซีวิซ ซึ่งดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่วันที่ 3 มิถุนายน 2005
นักบุญสำคัญที่มาจากมุขมณฑลนี้ได้แก่นักบุญสตานิสลาฟแห่งเชปานุฟ บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เป็นต้น
มิโนรุ ยามาซากิ
มิโนรุ ยามาซากิ (Minoru Yamasaki; 1 ธันวาคม 1912 – 6 กุมภาพันธ์ 1986 ) เป็นสถาปนิกชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ออกแบบอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในนิวยอร์กและโครงการอาคารขนาดใหญ่หลายโครงการ ยามาซากิเป็นหนึ่งในสถาปนิกที่โดดเด่นในศตวรรษที่ 20 เขาและเพื่อนสถาปนิก เอ็ดเวิร์ด เดอเรลล์ สโตน ถือเป็นบุคคล 2 คนที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ "รูปแบบนิยมสมัยใหม่" (New Formalism)
อ้างอิง
19121986
ภูขี้สุข
ภูขี้สุข เป็นภูเขาที่มีความสูง 753 m ในจังหวัดอุบลราชธานี ประเทศไทย
เซโปน
เซโปน (ເຊໂປນ) ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแขวงสุวรรณเขต ตามทางหลวงหมายเลข 9 ประมาณ 190 กิโลเมตร เซโปนเป็นเมืองที่ได้รับผลกระทบจากการเกิดสงครามมากที่สุดเมืองหนึ่ง ทั้งนี้เพราะในช่วงสงครามเวียดนาม เส้นทางโฮจิมินห์ซึ่งเป็นเส้นทางลับได้พาดผ่านเมืองเซโปนแห่งนี้ เส้นทางโฮจิมินห์เป็นเครือข่ายของถนนที่ทุรกันดารตามแนวชายแดนลาว-เวียดนามเริ่มต้นจากแขวงสุวรรณเขตไปจนถึงแขวงอัตตะปือ และมีทางต่อไปกัมพูชาได้ เวียดมินห์ได้สร้างเส้นทางสายนี้เพื่อใช้ลำเลียงพลสู้กับฝรั่งเศส และใช้ลำเลียงพลจากเวียดนามเหนือไปเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม (พ.ศ. 2506 – 2517) สหรัฐอเมริกาพยายามทำลายล้างเส้นทางนี้โดยทิ้งระเบิดอย่างหนัก เซโปนยังมีร่องรอยสงครามในอดีดให้เห็นได้อย่างชัดเจน ถนนสายอ้อมเมืองมีซากปรักหักพัง ซากอาวุธยุทโธปกรณ์ ใหเห็นได้ทั่วไป ปัจจุบันยังคงมีกับระเบิด และร่องรายความพังพินาศเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ถึงความโหดเหี้ยมของสงครามในอดีต
วัดหนองกาทอง
วัดหนองกาทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
ไม่ทราบแน่ชัดว่าสร้างเมื่อใด สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2465 ตามบัญชีวัดแผนกศึกษาธิการ อำเภอบ้านลาดระบุว่า ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 และจากหลักฐานที่เหลืออยู่ปรากฏว่าเป็นวัดเก่าแก่ที่ได้รับการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด มีตำนานที่เกี่ยวข้องหรือความเชื่อเพราะในสมัยก่อนมีกาอยู่ในหนองน้ำด้านหลังวัด
วิหารก่ออิฐฉาบปูน ขนาด 3 ห้อง มีเสาอิงประดับ บัวหัวเสาเป็นบัวแวงปูนปั้นทาสี ฐานอ่อนโค้งเล็กน้อยมีประตูทั้งด้านหน้าและหลัง ด้านละ 1 ประตู ไม่มีหน้าต่าง ซุ้มประตูประดับลวดลายปูนปั้น ด้านหลังมีรูปสิงห์คู่ ประดับหน้าประตู เครื่องบนเป็นไม้ หลังคามุงกระเบื้องว่าวซีเมนต์ ส่วนปีกนกมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผา เดิมส่วนหลังคาคงมุงด้วยกระเบื้องกาบกล้วยดินเผาเช่นเดียวกัน เครื่องลำยองปูนปั้น ช่อฟ้า หางหงส์ เป็นรูปเศียรเทวดา หอระฆังก่ออิฐถือปูน ทรงจัตุรมุข มีบันไดทางขึ้น 4 ด้าน หน้าบันไดทำเป็นมุขยื่นออกไป เป็นที่ตั้งประติมากรรมรูปยักษ์ทั้งสี่ทิศ ซุ้มทั้งสี่ทิศเป็นซุ้มยอดแหลมตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้น ส่วนหลังคาทำเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นกันขึ้นไป ส่วนยอดแหลมสูง ตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นเช่นเดียวกัน
ปูชนียวัตถุมีพระประธาน ในอุโบสถหลังใหม่ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยขนาดใหญ่ ส่วนใบเสมาของอุโบสถหลังใหม่ เป็นทรงสี่เหลี่ยม แบบที่นิยมในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
Flatida
Flatida เป็นสกุลของเพลี้ยกระโดดในวงศ์ Flatidae และเผ่า Promniini คำอธิบายส่วนใหญ่ของสกุลนี้ระบุชื่อ Promnia ซึ่งเพิ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นชื่อพ้องรองของ Flatida ชนิดพันธุ์ในสกุลนี้พบได้ในเขตร้อนของทวีปแอฟริกาและเอเชีย
ชนิดพันธุ์
บางส่วนของชนิดพันธุ์ในสกุลนี้
พระราชวังเยกาเจรีนา
พระราชวังเยกาเจรีนา หรือ พระราชวังแคเธอริน (Екатерининский дворец) เป็นพระราชวังศิลปะโรโกโก ตั้งอยู่ในเทศบาลพุชกิน ราว 30 กิโลเมตรไปทางใต้ของนครเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในประเทศรัสเซีย เป็นพระราชวังฤดูร้อนของซาร์แห่งรัสเซีย
พระราชวังแห่งนี้สร้างในปี ค.ศ. 1717 ในรัชสมัยของจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 1 และพระนางก็โปรดฯให้มีการขยายพระราชวังอีกในปี ค.ศ. 1733 อย่างไรก็ตามในรัชสมัยของจักรพรรดินีเอลิซาเบธ กลับไม่โปรดพระราชวังแห่งนี้ ด้วยดำริว่าพระราชวังที่สร้างขึ้นโดยพระราชมารดาของพระนางนั้น โบราณคร่ำครึและน่าอึดอัด พระนางจึงโปรดให้สถาปนิกหลวงชาวอิตาลี บาร์โธโลมีโอ ราสเตลรี รื้อพระที่นั่งหลังเก่าและแทนด้วยหลังใหม่ที่ใหญ่โตกว่าเดิมและมีศิลปะแบบโรโกโก พระที่นั่งหลังใหม่ใช้เวลาก่อสร้างราว 4 ปีจึงแล้วเสร็จ และเมื่อราสเตลรีได้ทูลเชิญพระนางมาทอดพระเนตรในวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1756 นั้น พระที่นั่งขนาดมโหฬารความยาวกว่า 325 เมตรก็สร้างความตื่นตะลึงไปทั้งราชสำนักและเหล่าทูตานุทูต
เป้า ชูหยา
เป้า ชูหยา ตามสำเนียงมาตรฐาน หรือ เปาซกแหย ตามสำเนียงฮกเกี้ยน (ตาย 644 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นข้าราชการแห่งรัฐฉี (齐国) ภายใต้การปกครองของฉีหฺวันกง (齊桓公) ในยุควสันตสารท (春秋時代) ของจีน อยู่ร่วมสมัยเดียวกับและเป็นสหายของกว่าน จ้ง (管仲) นักปฏิรูปผู้เลื่องชื่อ
แม้จะเป็นนักปกครองที่มีความสามารถ แต่เขามีชื่อเสียงเพราะเป็นเพื่อนของกว่าน จ้ง ทั้งยังทูลเสนอให้ฉีหฺวันกงยอมวางความแค้นส่วนตัวกับกว่าน จ้ง ลง แล้วตั้งกว่าน จ้ง เป็นอัครมหาเสนาบดี (宰相) เขายังเป็นที่รู้จักเพราะสามารถมองบุคลิกลักษณะและพรสวรรค์ของแต่ละคนออก
ประวัติ
เป้า ชูหยา และกว่าน จ้ง เป็นชาวอำเภออิ่งช่าง (潁上縣) ปัจจุบันอยู่ในมณฑลอานฮุย (安徽省) ครอบครัวค่อนข้างร่ำรวยเมื่อเทียบกับกว่าน จ้ง แต่ทั้งคู่ก็คบหาสนิทสนมกันมาแต่เด็ก และเป้า ชูหยา ชื่นชมความสามารถของกว่าน จ้ง มาก ก่อนเข้ารับราชการ ทั้งสองยังมักทำธุรกิจการค้าร่วมกัน
เป้า ชูหยา และกว่าน จ้ง เข้ารับราชการในฐานะอาจารย์ขององค์ชายสององค์แห่งรัฐฉี กว่าน จ้ง ได้สอนองค์ชายจิว (公子糾) ส่วนเป้า ชูหยา ได้สอนองค์ชายเสี่ยวไป๋ (小白) ซึ่งต่อมา คือ ฉีหฺวันกง เวลานั้น ฉีเซียงกง (齊襄公) พระบิดาขององค์ชายทั้งสอง ปกครองรัฐฉีอย่างเสเพล เป้า ชูหยา เล็งเห็นได้ว่า ความวุ่นวายจะบังเกิดขึ้นสักวันหนึ่ง จึงพาองค์ชายเสี่ยวไป๋หนีไปรัฐจฺวี่ (莒国) ส่วนกว่าน จ้ง ก็พาองค์ชายจิวหนีไปรัฐหลู่ (魯國)
ที่สุดแล้ว ขุนนางนาม อู๋จือ (無知) สังหารฉีเซียงกง ยึดอำนาจ แล้วประกาศตนเป็นผู้ปกครองคนใหม่ แต่อยู่ได้ไม่นานก็ถูกขุนนางอีกคนนาม ยง หลิน (雍廩) สังหารตามไป การแก่งแย่งอำนาจกันทำให้บ้านเมืองไร้ผู้ปกครอง ผู้มีสิทธิชอบธรรมจะขึ้นเป็นใหญ่ก็คือองค์ชายทั้งสอง ทำให้เป้า ชูหยา และกว่าน จ้ง กลายเป็นคู่แข่งกันในการผลักดันให้ศิษย์ของตนได้ขึ้นสู่อำนาจ เป้า ชูหยา ชิงพาองค์ชายเสี่ยวไป๋กลับรัฐฉีก่อนแล้วประกาศให้องค์ชายเสี่ยวไป๋เป็นเจ้ารัฐคนใหม่นาม ฉีหฺวันกง และฉีหฺวันกงชักจูงให้รัฐหลู่สังหารองค์ชายจิวแล้วส่งกว่าน จ้ง กลับคืนรัฐฉีเป็นผลสำเร็จ
เมื่อกว่าน จ้ง กลับมาแล้ว เป้า ชูหยา ทูลเสนอฉีหฺวันกงให้ตั้งกว่าน จ้ง เป็นอัครมหาเสนาบดี เพราะมีความสามารถมาก ทั้งว่ากล่าวให้กว่าน จ้ง หันมาภักดีต่อฉีหฺวันกง ทำให้เป้า ชูหยา เป็นที่ยกย่องเพราะคุณธรรมน้ำมิตร นักประวัติศาสตร์ซือหม่า เชียน (司馬遷) ยังออกความเห็นไว้ว่า คนเก่งอย่างกว่าน จ้ง จะหาที่ไหนก็ได้ในโลก แต่คนที่เห็นความเก่งของคนอื่นอย่างเป้า ชูหยา นี้หายาก
แหล่งข้อมูลอื่น
-644
เจ้าหญิงจูลีแห่งลักเซมเบิร์ก
เจ้าหญิงจูลีแห่งลักเซมเบิร์ก (Her Royal Highness Princess Julie of Luxembourg) (เดิม:จูลี เอลิซาเบธ โฮสตัน) ประสูติเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2509 ณ รัฐเคนทักกี เป็นบุตรีใน ทีโอดอ ออนกาโร และ แคทรีน โฮสตัน โดยอาชีพก่อนเสกสมรสของพระองค์ คือ ผู้ควบคุมโรงงานกลั่นเหล้าองุ่นยี่ห้อหนึ่ง ใน ประเทศฝรั่งเศส
จูลี เอลิซาเบธ โฮสตัน เข้าพิธีสเสมรสกับ เจ้าชายโรเบิร์ตแห่งลักเซมเบิร์ก พระโอรสใน เจ้าชายชาร์ลแห่งลักเซมเบิร์ก (ประสูติ พ.ศ. 2470) พระนัดดาใน แกรนด์ดัชเชสชาร์ล็อตแห่งลักเซมเบิร์ก พระภาติยะใน แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก รัชกาลปัจจุบัน ใน รัฐแมสซาชูเซตส์ เมื่อวันที่ 29 มกราคม 2537 ซึ่งเธอดำรงบรรดาศักดิ์ที่ เคาน์ตส เดอ นัสเซา รวมถึงพระบุตรที่จะเกิดมาในภายภาคหน้าจะดำรงยศที่ เคานต์/เคาน์เตส เดอ นัสเซา ก่อนที่ต่อมา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2547 แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก พระญาติชั้นที่ 1 ในพระสวามี จะพระราชทานพระอิสริยยศให้เธอที่ เจ้าหญิงจูลีแหงลักเซมเบิร์ก พระชายา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส ส่วนพระบุตร 3 พระองค์ ดำรงพระยศ เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งนัสเซา พร้อมฐานันดร รอยัลไฮเนส
รากที่สาม
ในจำนวน x คือจำนวนที่เมื่อคูณด้วยตัวมันเองแล้ว นำผลลัพธ์ไปคูณตัวมันเองอีกครั้ง จะได้ค่า x ตัวอย่างเช่น รากที่สามของ 8 คือ 2 เพราะว่า 2 × 2 × 2= 8 โดยทั่วไปแล้วจำนวนจริงจำนวนหนึ่งจะมีรากที่สามอยู่ 3 จำนวน คือ จำนวนจริง 1 จำนวน และ จำนวนเชิงซ้อน 2 จำนวนซึ่งเป็นสังยุคกัน ตัวอย่างเช่น รากที่สามของ 8 คือ
การดำเนินการหารากที่สามเป็นการเปลี่ยนหมู่กับ การชี้กำลัง และเป็นการแจกแจงกับการคูณ และการหาร แต่นี่ไม่ได้เปลี่ยนหมู่หรือแจกแจงกับการบวก หรือ การลบแต่อย่างใด
นิยาม
รากที่สามของจำนวน x และ y ที่เป็นคำตอบของสมการต่อไปนี้
y^3 = x\,
จำนวนจริง
สำหรับจำนวนจริง x ใด ๆ จะมีจำนวนจริง y เพียงหนึ่งจำนวนเสมอ ที่ y3 = x เนื่องจากฟังก์ชันกำลังสามเป็นฟังก์ชันเพิ่ม จึงไม่ให้ค่าซ้ำจากจำนวนที่ต่างกัน และยังเป็นฟังก์ชันที่เรนจ์ครอบคลุมเซตของจำนวนจริง นั่นคือฟังก์ชันกำลังสามเป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งทั่วถึง และมีฟังก์ชันผกผันที่หนึ่งต่อหนึ่งเช่นเดียวกัน จากนิยาม จำนวนจริงบวกจะมีรากที่สามเป็นจำนวนจริงบวก และจำนวนจริงลบจะมีรากที่สามเป็นจำนวนจริงลบ
หากอนุญาตให้ y เป็นจำนวนเชิงซ้อนได้ จะพบว่าสมการ y3 = x มี 3 คำตอบที่ต่างกันเสมอ (เว้นแต่กรณี x = 0 ซึ่งให้ y = 0 ค่าเดียว) โดยค่าหนึ่งเป็นจำนวนจริงดังกล่าวมาแล้ว อีกสองค่าเป็นจำนวนเชิงซ้อน และเป็นสังยุคกันเสมอ เช่น รากที่สามของ 1 ได้แก่:
รากที่สามของ 1 เหล่านี้แสดงความสัมพันธ์ของรากที่สามทั้งสามตัวของจำนวนจริงใด ๆ โดยหากมีจำนวนหนึ่งเป็นรากที่สามของอีกจำนวนหนึ่งแล้ว รากที่สามที่เหลือทั้งสองตัวสามารถหาได้จากการนำรากตัวแรกไปคูณกับรากที่สามของ 1 ที่เป็นเชิงซ้อนแต่ละตัว
จำนวนเชิงซ้อน
สำหรับจำนวนเชิงซ้อน x ใด ๆ เราสามารถเขียน
โดยที่ r เป็นจำนวนจริงที่ไม่ติดลบและ
ซึ่งจะได้ว่า
โดยปกติแล้วปกติจะนิยามรากที่สามมุขสำคัญ เป็นรากตัวที่มีส่วนจริงมากที่สุด หรือทียบเท่ากับการมีค่าสัมบูรณ์ของอาร์กิวเมนต์ต่ำสุด ซึ่งตามด้านบนจะเป็นรากที่สามตัวบนสุด
ควรสังเกตว่า โดยนิยามนี้ รากที่สามของจำนวนจริงลบ จะมีค่ามุขสำคัญเป็นจำนวนเชิงซ้อน เช่น ค่ามุขสำคัญของ 3√−8 เป็น 1 + i√3 ไม่ใช่ - 2
อาหารมาเลเซีย
อาหารมาเลเซีย เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากหลายวัฒนธรรมทั่วโลก อิทธิพลหลักมาจากชาวมลายู ชาวจีน และชาวอินเดีย นอกจากนั้นยังได้รับอิทธิพลจากชาวเปอรานากันและยูเรเซีย ชาวโอรังอัซลี และชนเผ่าต่าง ๆ ในซาราวักและซาบะฮ์  อาหารมาเลเซียจึงมีความหลากหลายมากโดยรวมทั้งการปรุงอาหารของมลายู จีน อินเดีย อินโดนีเซียโดยเฉพาะในเกาะบอร์เนียว และได้รับอิทธิพลในส่วนน้อยมาจากไทย โปรตุเกส อังกฤษ อาหรับ ทำให้อาหารมาเลเซียมีความหลากหลายทั้งรสชาติ วิธีการ และมีความซับซ้อนมาก
ข้าว
ข้าวเป็นอาหารหลักที่สำคัญในมาเลเซีย อาหารจากข้าวที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือ นาซิเลอมัก ซึ่งเป็นข้าวที่หุงด้วยกะทิ กินกับปลา ถั่วลิสง แตงกวาหั่น ไข่ต้มและซัมบัล นาซีเลอมะก์รับประทานกับอาหารได้หลายชนิดรวมทั้งเรินดัง นาซีเลอมะก์ถือเป็นอาหารประจำชาติของมาเลเซีย อาหารมาเลเซียที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดียจะใช้ซัมบัลที่มีรสค่อนข้างเผ็ด ส่วนซัมบัลที่ใส่ในนาซีเลอมะก์จะมีรสหวานเล็กน้อย นาซีเลอมะก์นั้นมักจะสับสนกับนาซีดากังที่เป็นที่นิยมทางชายฝั่งตะวันออกของมาเลเซียในบริเวณกลันตันและตรังกานู
ขนมปัง
ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย เช่น โรตีจาไน โดไซ (தோசை) อิดลี (இட்லி) ปูรี (பூரி) รวมทั้งขนมปังแบบตะวันตก
เนื้อสัตว์
สัตว์ปีกดำเนินการด้วยมาตรฐานฮาลาล เนื้อวัวไม่พบในอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย เนื่องจากอิทธิพลของศาสนาฮินดูและศาสนาพุทธ แต่เป็นที่นิยมในอาหารมุสลิมใช้ทำต้ม แกง หรืออบ และเนื้อวัวนี้ต้องเป็นไปตามมาตรฐานฮาลาล เนื้อหมูจะบริโภคในกลุ่มที่ไม่ใช่มุสลิม ได้แก่ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน และชนพื้นเมืองเช่น ชาวอีบัน ชาวกาดาซัน ชาวโอรังอัซลี เนื้อแพะมีความสำคัญในอาหารมลายูมากกว่าเนื้อแกะ เป็นที่นิยมในอาหารมลายูที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารอินเดีย
อาหารทะเล
ในมาเลเซียรับประทานอาหารอินเดียหลายชนิด ทั้งกุ้ง ปู หมึก ปลาดุก หอย ปลิงทะเล ชนทุกเชื้อชาตินิยมรับประทานอาหารทะเล
ปลา
ในมาเลเซียนิยมรับประทานปลาที่จับได้ในท้องถิ่น ส่วนปลานำเข้าเป็นปลาคอด ปลาแซลมอน ซึ่งจะอยู่ในรูปปลาแช่แข็ง
ผัก
ผักสามารถปลูกในมาเลเซียได้ตลอดทั้งปี แต่ราคาอาจแปรผันไปตามปริมาณการผลิต
ผลไม้
ในมาเลเซียมีผลไม้ตลอดทั้งปี ผลไม้เขตร้อนส่วนใหญ่ปลูกได้ในมาเลเซียหรือนำเข้าจากประเทศเพื่อนบ้าน ผลไม้ที่มีชื่อเสียงได้แก่ เงาะ ทุเรียน มังคุด ลิ้นจี่ มะม่วง ลำไย ฝรั่ง ลิ้นจี่
ชนิดอาหาร
อาหารมาเลเซียมีความคล้ายคลึงกับอาหารอินโดนีเซียโดยเฉพาะในบริเวณเกาะสุมาตรา อาหารมาเลเซียได้รับอิทธิพลจากอาหารจีน อาหารอินเดีย อาหารไทย และประเทศอื่นๆ อาหารมาเลเซียหลายชนิดใส่เริมปะห์ ที่เป็นส่วนผสมของเครื่องเทศคล้ายกับผงมะสะหล่าของอินเดีย
อาหารมลายู
นาซิเลอมัก เป็นข้าวหุงกับกะทิ
อาหารที่ได้รับอิทธิพลจากชวา
มีอาหารในรัฐยะโฮร์หลายชนิดที่ได้รับอิทธิพลจากอาหารชวาหรือเลียนแบบอาหารชวา รวมทั้งลนตง นาซิอัมเบิง และบนตรตหรือเบิรกัต ซึ่งนิยมเสิร์ฟในงานแต่งงาน ตัวอย่างอาหารในกลุ่มนี้
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย
ชาวอินเดียมุสลิมในมาเลเซียหรือมามัก มีวัฒนธรรมที่ต่างไปจากชาวมลายูมุสลิม อาหารของชาวมามักที่มีชื่อเสียงได้แก่ นาซิ กันดาร์ซึ่งคล้ายกับอาหารอินโดนีเซียที่เรียกนาซิปาดัง นอกจากนั้นมีบิรยานี ที่กินกับแกงกะหรี่ไก่ ปลา เนื้อวัวหรือเนื้อแพะ กินกับผักดองและปาปาดัม อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดียมีลักษณะใกล้เคียงกับอาหารในอินเดีย โดยเฉพาะอินเดียใต้ แม้จะมีอาหารหลายอย่างแสดงให้เห็นว่าได้รับอิทธิพลจากอินเดียเหนือ อาหารในกลุ่มนี้มีแกงที่ใส่เครื่องเทศหลายชนิด กะทิ และใบสำมะหลุยหรือใบกะหรี่ แกงที่นิยมมีทั้งแกงไก่ แกงปลา แกงหมึก ตัวอย่างอาหารในกลุ่มนี้ได้แก่
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน
อาหารของชาวมาเลเซียเชื้อสายจีนส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนตอนใต้ เช่น อาหารจีนฝูเจี้ยน อาหารจีนกวางตุ้ง อาหารจีนฮากกา แต่ก็ได้รับอิทธิพลจากส่วนผสมในท้องถิ่น และอาหารจากวัฒนธรรมอื่นๆ มีหมูเป็นส่วนผสมที่สำคัญ แต่ก็มีรูปแบบที่ทำจากไก่สำหรัยให้ชาวมลายูมุสลิมรับประทานได้ ตัวอย่างอาหารเหล่านี้ เช่น
อาหารย่าหยา
อาหารย่าหยาเป็นอาหารที่พัฒนาขึ้นในกลุ่มของชาวย่าหยาหรือชาวจีนช่องแคบและเปอรานากันหรือลูกผสมระหว่างชาวจีน-มลายูในมาเลเซียและสิงคโปร์ อาหารนี้ใช้ส่วนผสมแบบจีนแต่ใช้เครื่องปรุงแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่นกะทิ ตะไคร้ ขมิ้น พริก และซัมบัล มีบางส่วนได้รับอิทธิพลจากอาหารไทย ตัวอย่างของอาหารย่าหยา ได้แก่
อาหารพื้นเมืองรัฐซาราวัก
ชาวซาราวักมีอาหารที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะซึ่งต่างจากพื้นที่บนคาบสมุทร มักเป็นอาหารของชาวพื้นเมือง บางส่วนได้รับอิทธิพลจากอาหารจีนและอาหารอินเดีย อาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของซาราวักได้แก่
อิทธิพลจากวัฒนธรรมอื่น ๆ
เนื่องจากสังคมมาเลเซียเป็นสังคมพหุวัฒนธรรม ทำให้แต่ละวัฒนธรรมมีการผสมผสานกันเอง เช่น ชาวมลายูเชื้อสายจีนนำแกงของชาวอินเดียไปปรับปรุงให้มีรสเผ็ดน้อยลง ชาวมลายูและชาวอินเดียนำเส้นก๋วยเตี๋ยวของชาวจีนไปปรับปรุงจนกลายเป็นก๋วยเตี๋ยวแบบใหม่
ขนม
ขนมของมาเลเซียส่วนใหญ่ใช้กะทิ ตัวอย่างขนมที่ใช้ทั่วไป ได้แก่
แคเธอรินแห่งวาลัว
แคทเธอรินแห่งวาลัว สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ (ภาษาอังกฤษ: Catherine of Valois) (27 ตุลาคม ค.ศ. 1401 – 3 มกราคม ค.ศ. 1437) แคทเธอรินพระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1401 ที่ปารีสในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระธิดาของ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสและอิสซาเบลลาแห่งบาวาเรีย สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Isabella of Bavaria) ทรงเสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ และทรงได้รับการราชาภิเษกเป็นพระราชินีเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1421 เป็นพระราชินีระหว่างวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1420 - 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422  แคทเธอรินสวรรคตเมื่อวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1437 ที่ลอนดอนในราชอาณาจักรอังกฤษ
สนธิสัญญาทรัว
วันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1415 พระเจ้าเฮนรีที่ 5 ได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ที่อาแซ็งกูร์ สงครามดำเนินต่อไปอีกสองสามปีขณะที่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 6 พระบิดาของแกเตอรีนมีสภาพจิตคุ้มดีคุ้มร้าย ในปี ค.ศ. 1418 แผนการสมรสก็ถูกหยิบยกขึ้นมาคุยกันบนโต๊ะอีกครั้ง สุดท้ายหลังรูอ็องแตก พระเจ้าเฮนรีได้พบกับแกเตอรีน, พระมารดาของพระองค์ และดยุคแห่งบูร์กอญในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1419 พระองค์จุมพิตและกอดทั้งพระมารดาและพระธิดา พระองค์อาจเลือกแกเตอรีนเป็นเจ้าสาว แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่พระองค์อยากได้มากกว่าคือราชบัลลังก์ฝรั่งเศสที่ทรงอ้างสิทธิ์จากการเป็นลูกหลานของอิซาเบลแห่งฝรั่งเศส พระเจ้าเฮนรีมาในฐานะผู้รุกราน มีการทำข้อตกลงกันว่าพระองค์จะสละการอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสหากแกเตอรีนสมรสกับพระองค์ โดยพระโอรสธิดาของแกเตอรีนกับพระองค์จะได้เป็นทายาทของพระเจ้าชาร์ลส์ เมื่อสนธิสัญญาทรัวได้รับการลงนามทั้งคู่ก็ได้หมั้นหมายกัน
พระเจ้าเฮนรีได้ควบคุมนอร์ม็องดีและอากีแตนตามเงื่อนไขในสนธิสัญญา พระองค์ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศสในช่วงที่พระเจ้าชาร์ลส์ยังมีชีวิตอยู่ และจะได้สิทธิ์ในการเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าชาร์ลส์ ซึ่งหากเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นฝรั่งเศสกับอังกฤษจะถูกรวมเป็นหนึ่งภายใต้พระมหากษัตริย์คนเดียว
พระราชินีแห่งอังกฤษ
ปี ค.ศ. 1420 แกเตอรีนได้สมรสกับพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ คู่สมรสข้าวใหม่ปลามันอยู่ด้วยกันในช่วงที่พระเจ้าเฮนรีทำการปิดล้อมเมืองหลายแห่งและฉลองคริสต์มาสด้วยกันที่พระราชวังลูฟร์ ทั้งคู่เดินทางออกจากปารีสไปรูอ็อง ต่อด้วยกาแล ก่อนล่องเรือไปโดเวอร์ วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1421 แกเตอรีนได้รับการสวมมงกุฏเป็นพระราชินีที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ ไม่นานนักพระเจ้าเฮนรีก็ต้องออกเดินทางไปทั่วอังกฤษ โดยในตอนแรกพระองค์ได้ทิ้งแกเตอรีนไว้ในลอนดอน ต่อมาในปีเดียวกันแกเตอรีนได้ตามไปสมทบกับพระองค์ในช่วงอีสเตอร์ ไม่นานนักพระนางก็ตั้งครรภ์ เฮนรี พระโอรสของแกเตอรีนกับพระเจ้าเฮนรีที่ 5 เสด็จพระราชสมภพในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1421 ขณะพระเจ้าเฮนรีอยู่ในฝรั่งเศส เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1422 แกเตอรีนเดินทางไปฝรั่งเศสพร้อมกับจอห์น ดยุคแห่งเบดฟอร์ด เพื่อไปสมทบกับพระสวามี โดยทิ้งพระเจ้าชายน้อยไว้ ขณะอยู่ในฝรั่งเศสพระเจ้าเฮนรีประชวรด้วยโรคบิดและสิ้นพระชนม์ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1422 ทิ้งราชบัลลังก์อังกฤษไว้ในมือทารกน้อย ขณะที่แกเตอรีนไม่ได้อะไรเลย พระนางไม่ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินไม่ว่าจะในฝรั่งเศสหรืออังกฤษ ไม่ได้แม้แต่สิทธิ์ในการดูแลพระโอรสที่ตอนนี้กลายเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 6 พระองค์ได้เข้าร่วมพิธีศพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 ที่กลับมาจัดในอังกฤษและได้กลับมาอยู่กับพระโอรสอีกครั้ง
ในช่วงวัยเยาว์พระเจ้าเฮนรีที่ 6 ได้รับการศึกษาและเลี้ยงดูโดยชาวแลงคาสเตอร์ ขณะที่ดยุคแห่งยอร์ก พระปิตุลาของเฮนรีครองอำนาจไว้ในมือในฐานะผู้พิทักษ์ บทบาทของแกเตอรีนหลักๆ แล้วมีเฉพาะในทางพิธีการ แกเตอรีนอาศัยอยู่ในดินแดนในครอบครองของดยุคแห่งแลงคาสเตอร์โดยมีปราสาทและคฤหาสน์หลายหลังอยู่ในการครอบครองของพระนาง พระนางมักปรากฏตัวร่วมกับกษัตริย์ทารกในวโรกาสสำคัญต่างๆ
เดือนกันยายน ค.ศ. 1422 พระบิดาของพระองค์สวรรคตทำให้พระโอรสของพระองค์กลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสตามสนธิสัญญาที่ทำไว้
ความสัมพันธ์กับเอ็ดมุนด์ โบฟอร์ต
แกเตอรีนมีพระชนมายุเพียง 21 พรรษาในตอนที่ตกพุ่มม่าย พระองค์ใช้เวลาช่วงแรกหลังการเป็นม่ายกับพระโอรส แต่ไม่นานพระองค์ก็มีความสัมพันธ์อันหวานชื่นกับเอ็ดมุนด์ โบฟอร์ต ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพระมารดาของกษัตริย์กับเอ็ดมุนด์ โบฟอร์ตนำไปสู่การออกรัฐบัญญัติของสภานิติบัญญัติที่ห้ามไม่ให้พระราชินีม่ายสมรสโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากกษัตริย์และสภา ข้อห้ามไม่ได้มีบทลงโทษรุนแรงแต่ถูกตั้งขึ้นด้วยกลัวว่าหากทั้งคู่สมรสกัน เอ็ดมุนด์จะหาทางเพื่อให้ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของกษัตริย์น้อย แกเตอรีนปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนน้อยครั้ง แต่พระองค์ก็ปรากฏตัวในพิธีราชาภิเษกของพระโอรสในปี ค.ศ. 1429
ความสัมพันธ์กับโอเวน ทิวดอร์
แกเตอรีนแห่งวาลัวเริ่มสัมพันธ์ลับครั้งใหม่กับโอเวน ทิวดอร์ คหบดีชาวเวลส์ที่อยู่ในครัวเรือนของพระนาง ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่พบเจอกันที่ไหนอย่างไร นักประวัติศาสตร์เสียงแตกว่าแกเตอรีนอาจสมรสกับโอเวน ทิวดอร์อยู่แล้วก่อนหน้าที่จะมีรัฐบัญญัติ หรือไม่ทั้งคู่ก็อาจสมรสกันอย่างลับๆ หลังมีรัฐบัญญัติ ทั้งคู่สมรสกันในปี ค.ศ. 1432 โดยไม่ได้รับอนุญาต ปี ค.ศ. 1436 โอเวน ทิวดอร์ถูกจองจำ ส่วนแกเตอรีนก็เกษียณตนเข้าวิหารเบอร์มอนด์ซีย์ ทรงสวรรคตที่นั่นในปีต่อมา การสมรสของทั้งคู่ถูกเปิดเผยหลังพระองค์สวรรคต
แกเตอรีนกับโอเวน ทิวดอร์มีบุตรด้วยกันห้าคน คือ
การสมรสถูกเปิดเผยในฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1436 ซึ่งพระสุขภาพของพระนางกำลังย่ำแย่ พระนางอาจถูกส่งตัวไปอยู่ที่วิหารเบอร์มอนด์ซีย์ หรือไม่พระนางก็เลือกจะไปสวรรคตที่วิหารดังกล่าวเอง พระนางเสด็จสวรรคตในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1437 ด้วยพระชนมายุเพียง 35 พรรษา หลังการสวรรคตโอเวนถูกจับกุมและถูกจองจำจนถึงปี ค.ศ. 1439 เขาได้รับการอภัยโทษจากพระเจ้าเฮนรีที่ 6 ที่รักใคร่เอ็ดมุนด์และแจสเปอร์ พระอนุชาต่างบิดาของพระองค์และแต่งตั้งให้เป็นเอิร์ลแห่งริชมอนด์และเอิร์ลแห่งเพมโบรกตามลำดับ เอ็ดมุนด์สมรสกับมาร์กาเร็ต โบฟอร์ต บุตรของทั้งคู่จะกลายเป็นพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ แกเตอรีนจึงเป็นพระอัยกีของกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ที่ปกครองอังกฤษ
พระบรมศพของแกเตอรีนถูกฝังที่วิหารเวสต์มินสเตอร์ร่วมกับพระบรมศพของพระเจ้าเฮนรีที่ 5
ดูเพิ่ม
1401 1437
อันดับเฮดจ์ฮอก
อันดับเฮดจ์ฮอก (Hedgehog, Gymnure, อันดับ: Erinaceomorpha) เป็นอันดับของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Erinaceomorpha เป็นอันดับที่แยกตัวออกมาจากอันดับสัตว์กินแมลง (Insectivora)
ลักษณะโดยรวมของสัตว์ที่อยู่ในอันดับนี้ เป็นสัตว์ขนาดเล็ก กินแมลงเป็นอาหาร มีทั้งออกหากินในเวลากลางวัน และออกหากินในเวลากลางคืน อาศัยอยู่บนพื้นและบนต้นไม้ ยืนด้วยฝ่าเท้า มีสมองส่วนรับกลิ่นเจริญดี แต่สายตาไม่ดี นอกจากกินแมลงแล้วยังอาจจะยังกินสัตว์ขนาดเล็กกว่าหรือพืชและผลไม้เป็นอาหาร
จำแนกออกได้เพียงวงศ์เดียว คือ Erinaceidae 10 สกุล (ดูในตาราง) 24 ชนิด โดยที่รู้จักกันเป็นอย่างดี คือ เฮดจ์ฮอก (Erinaceinae) ซึ่งเป็นสัตว์ขนาดเล็กมีขนที่เป็นหนามแข็งขนาดเล็กคล้ายเม่นซึ่งอยู่ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) พบกระจายพันธุ์ในภูมิภาคยุโรป สำหรับในประเทศไทยพบ 2 เท่านั้น คือ หนูเหม็น (Echinosorex gymnurus) หรือสาโท ที่มีลักษณะคล้ายหนูแต่มีขนาดใหญ่กว่า และมีกลิ่นตัวเหม็นอย่างรุนแรงคล้ายกับกลิ่นของแอมโมเนีย และหนูผีหางหมู (Hylomys suillus)
พ.ศ. 1393
พุทธศักราช 1393 ใกล้เคียงกับ
เทศมณฑลบึสเกอรือ
บึสเกอรือ (Buskerud) เป็นอดีตเทศมณฑลในประเทศนอร์เวย์ อยู่ติดกับอาเกิชฮืส ออสโล อ็อปลัน ซ็องน์และฟียูราเนอ ฮอดาลัน เทเลอมาร์ก และเว็สต์ฟ็อล ที่ตั้งเขตการปกครองอยู่ที่เมืองดรัมเมิน
มาโมเสท
มาโมเสท (Marmoset) เป็นลิงในกลุ่มลิงโลกใหม่ มีถิ่นอาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ มีหางยาว หากินกลางวัน กินผลไม้  เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นสัตว์ตระกูล Callithricidae และเป็นลิงขนาดเล็กที่สุดในโลก ลิงมาโมเสทเป็นลิงที่น้ำหนักประมาณ 500-700 กรัม
ฮาเอะ บุน บุน จิ๊กโก๋กลับใจ!?
ฮาเอะ บุน บุน จิ๊กโก๋กลับใจ!? (HAE! BUNBUN)  เป็นผลงานการ์ตูนแนวแอ็คชัน สอดแทรกด้วยมุกตลก ของ ฮิเดยูกิ โยเนฮาระ นักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผู้เขียนเรื่อง แสบกว่านี้มีอีกไหม, เต็มพิกัดสลัดจอมลุย, ผู้พิชิตทางตัน เนื้อเรื่องเล่าถึงชีวิตของนักเรียนที่เก่งทางด้านต่อยตี แต่พอเลื่อนชั้นขึ้นมัธยมปลาย กลับพยายามที่จะเลิกเกกมะเหรกเกเร แล้วหันมาเอาดีทางการเรียนแทนเพื่อจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เดิมทีเรื่องฮาเอะ บุน บุน จิ๊กโก๋กลับใจ!? เป็นการ์ตูนรายสัปดาห์ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นแชมเปี้ยนรายสัปดาห์ โดยสำนักพิมพ์อากิตะโชเต็น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 รวมทั้งสิ้น 35 ตอน และเรียบเรียงใหม่เป็นฉบับรวมเล่มทั้งหมด 4 เล่มด้วยกัน หลังจากนั้นวิบูลย์กิจได้นำมาแปลเป็นภาษาไทยลงนิตยสารรายสัปดาห์ วีว่าฟรายเดย์ ก่อนจะตีพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม 4 เล่มจบเช่นเดียวกับทางญี่ปุ่น โดยฉบับรวมเล่มภาษาไทยนี้ตีพิมพ์แบบเปิดหน้ากระดาษจากซ้ายไปขวาตามอย่างต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น
เนื้อเรื่อง
ฮาเอะ บุนเป เป็นเด็ก ม.ต้น โรงเรียนชิริซึไดโงะ ที่มีเรื่องทะเลาะวิวาทเป็นประจำ และมักชนะเสมอ จนกระทั่งเข้าเรียนชั้น ม.ปลาย ที่โรงเรียนเซเทน จึงตัดสินใจจะหันมาตั้งใจเรียน เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ที่โรงเรียนแห่งใหม่ ฮาเอะได้พบกับ เดโคจิน เด็กรุ่นเดียวกันที่มาจาก ม.ต้น รากุโย ที่มาท้าสู้เพื่อวัดฝีมือ แต่บุนเปไม่คิดจะวิวาทด้วยจึงตอบปฏิเสธ นอกจากนี้ยังมีรุ่นพี่ที่ชื่อ ยาสึดะ ฮิยู และ คัตสึโมริ ฮิโรโอะ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าสมัยเด็กๆของบุนเป และเป็นหัวโจกของโรงเรียนในขณะนั้น รวมไปถึง โฮริงุจิ ชินโนะสุเกะ เด็กที่จบ ม.ต้น จากที่เดียวกับบุนเป แต่บุนเปกลับจำไม่ได้ว่าเป็นใคร แม้บุนเปจะตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่วิวาทอีก แต่ทว่าเดโคจินยังตามตื๊อไม่เลิก จนกระทั่งบุนเปไปเจอกับชายที่ชาวบ้านลือกันว่าเป็นอันธพาลไล่ทำร้ายเด็กนักเรียน ซึ่งที่แท้คือพ่อของบุนเปเองที่เมาเหล้าแล้วโดนคนรอบข้างเข้าใจผิด หลังจากเห็นบุนเปสู้กับพ่อ เดโคจินก็รู้สึกถูกชะตากับบุนเป และเลิกตามตอแยขอสู้ด้วย ถึงอย่างนั้นก็ตามตั้งแต่วันปฐมนิเทศเป็นต้นมา บุนเปยังไม่เคยได้ไปโรงเรียนแม้แต่เพียงครั้งเดียว
หลังจากเหตุการณ์เมาอาละวาดจนถึงขนาดโดนตำรวจสอบสวนรู้ถึงหูของ ฮาเอะ คาโอริ แม่ของบุนเป ทำให้เธอรีบทำงานให้เสร็จและกลับบ้านก่อนกำหนด เมื่อมาถึงบ้าน คาโอริซึ่งอยู่ในบุคลิกโหดเพราเพิ่งทำงานเสร็จก็อาละวาดใส่พ่อของบุนเป และบุนเป เป็นการใหญ่ จนเมื่อเหตุการณ์วุ่นๆในบ้านสงบลง คาโอริจึงบอกบุนเปและพ่อว่า "ฮาเอะ ฟุมิกะ" พี่สาวของบุนเปจะย้ายกลับมาอยู่ด้วยที่บ้าน บุนเปจึงเดินทางไปรับพี่สาวกับหลานที่ชื่อ บุนเซ
หลังจากที่ยังไม่ได้ไปโรงเรียนเลยสักครั้ง บุนเปก็ได้ไปเหยียบโรงเรียนจนได้ แม้จะมัวเสียเวลากับ วาโกะจัง สาวข้างบ้านเสียครึ่งค่อนวัน ถึงแม้จะเป็นวันแรกที่บุนเปได้ไปโรงเรียนและตั้งใจจะเลิกใช้กำลัง แต่ก็ไม่วายมีเรื่องวิวาทกับรุ่นพี่ในโรงเรียนจนได้ ความที่บุนเปเอาชนะรุ่นพี่ในโรงเรียนได้ รวมไปถึงข่าวลือตั้งแต่สมัยที่เขาอยู่ ม.ต้น ทำให้เขากลายเป็นคนดังในหมู่นักเรียนไปในทันที
ท่ามกลางนักเรียนในโรงเรียน บุนเปได้พบกับ นัตสึกิ นัตสึ นักร้องหญิงของวงดนตรี SEEK และได้รับการขอร้องจากนัตสึให้ช่วยเป็นบอดี้การ์ด นัตสึหลอกบุนเปไปมีเรื่องวิวาทกับพวกขี้ยาในผับที่เธอเล่นดนตรีเป็นประจำ บุนเปถูกพวกขี้ยารุม แต่ยาสึดะ และคัตสึโมริตามมาช่วยได้ทันเวลา เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้บุนเปไม่ค่อยไว้ใจนัตสึเท่าไหร่นัก
หลังจากเรียนไปได้สักพัก บุนเปได้ข่าวว่ายาสึดะ และคัตสึโมริ ทำร้ายเด็ก ม.ต้น เพื่อแย่งชิงแผ่นเกมและเงิน บุนเปตามสืบจนรู้ว่าทั้งสองคนทำตามคำสั่งของใครคนหนึ่งเพื่อให้ได้การยอมรับเข้าแก๊ง และท้ายสุดบุนเปก็รู้ว่าแก๊งดังกล่าว คือ "แก๊งร้านมีดฮาเอะ" ที่มีพ่อของตัวเองเป็นหัวหน้า โดยแก๊งที่ว่านี้รับจ้างทำงานทั่วๆไปทั้งเล็กทั้งใหญ่ และรู้ว่าที่ยาสึดะ และคัตสึโมริทำร้ายเด็กนั้น แท้จริงแล้วเด็กพวกนั้นคือหัวขโมยที่ขโมยแผ่นเกมในร้านไปขาย ทำให้เจ้าของร้านแผ่นเกมต้องว่าจ้างพ่อของบุนเปมาจัดการ บุนเปรู้สึกน้อยใจนิดๆ ที่ไม่ได้เข้าร่วมแก๊งด้วย แต่เป็นเพราะเขาเคยประกาศว่าจะตั้งใจเรียนเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้พ่อของบุนเปตัดสินใจไม่ชวนบุนเปมาทำงานด้วย และตอนนี้ก็เปลี่ยนใจอะไรไม่ได้อีกแล้ว เพราะไม่อย่างนั้นอาจทำให้คาโอริโมโหจนบ้าคลั่งได้ หากรู้ว่าบุนเปเปลี่ยนใจไม่คิดเข้ามหาวิทยาลัย
อยู่มาวันหนึ่ง ซานาดะ ริวกิ หนึ่งในคนที่เคยวิวาทกับบุนเปตั้งแต่สมัย ม.ต้น ก็เข้ามาตีสนิทกับนัตสึ และจับตัวเธอไว้เพื่อล่อบุนเปออกมาวิวาทด้วย โดยหวังจะล้มบุนเปให้ได้เพื่อจะได้ชักชวนให้เข้าแก๊งที่ซานาดะตั้งใจจะรวมกลุ่มคนสร้างตำนานเหมือน "มาริดากะ" ซึ่งเป็นแก๊งอันธพาลในตำนานที่เล่าต่อๆกันมา แก๊งร้านขายมีดฮาเอะทั้งหมด ออกตามหาว่านัตสึโดนจับตัวไปที่ไหน แต่บุนเปมาพบเข้าก่อน ที่นั่นมีโจทก์เก่าของบุนเปอยู่เต็มไปหมด ในระหว่างที่บุนเปกำลังตะลุมบอนกับพวกนักเลงอยู่ สมาชิกแก๊งร้านขายมีดฮาเอะก็ตามมาเจอ และช่วยบุนเป รวมถึงนัตสึออกมาได้อย่างปลอดภัย
หลังเหตุการณ์วุ่นวายตะลุมบอน พวกบุนเปก็ไปหาโฮริงุจิที่บ้าน และได้รู้จักโฮริงุจิมากขึ้น ทั้งยังช่วยให้โฮริงุจิได้ปรับความเข้าใจกับพ่อที่ต่อต้านพวกนักเลงหัวไม้ แต่ในระหว่างทางที่พวกบุนเปกำลังจะกลับบ้านก็เจอเข้ากับ ซึกาซากิ โมโมยะ อาจารย์สาวของโรงเรียนเซเทนที่ขึ้นชื่อเรื่องกลั่นแกล้งนักเรียนที่มักมีเรื่องทะเลาะวิวาท โมโมยะแกล้งให้บุนเปสอบซ่อมเพื่อหาทางไล่ออกจากโรงเรียนแต่ไม่สำเร็จ ซ้ำตัวเองยังโดนอาจารย์ใหญ่ไล่ออกด้วยเรื่องนี้ด้วย โมโมยะจึงยิ่งโมโหและตั้งใจทำร้ายบุนเปโดยการขับรถพุ่งชน แต่กลายเป็นโฮริงุจิที่โดนลูกหลงแทน บุนเปมารู้ความจริงภายหลังว่าที่โมโมยะจงใจกลั่นแกล้งและทำร้ายตนเพราะโมโมยะเกลียดคาโอริที่เคยเป็นครูฝึกหัดสอนหนังสือให้กับโมโมยะ ระหว่างนั้นโมโมยะวางแผนลวงให้พ่อของบุนเปและฟุมิกะออกจากบ้าน ทำให้คาโอริและบุนเซอยู่เพียงลำพัง 2 คนที่ร้านขายมีด โมโมยะเดินทางไปที่ร้านขายมีดและลงมือทำร้ายคาโอริกับบุนเซ เมื่อบุนเปกลับมาพบเข้าก็โกรธจนขาดสติและเล่นงานโมโมยะ ในระหว่างที่บุนเปกำลังจะลงมือฆ่าโมโมยะ เดโคจินและโฮริงุจิได้เข้ามาขัดขวางบุนเปได้ทัน และช่วยให้บุนเปได้สติ บุนเปจึงไม่ต้องเป็นฆาตกร
อีกด้านหนึ่งซานาดะได้พบกับ เซจิกระสุนปืน ได้รู้ตำนานของมาริดากะบางส่วน พร้อมๆกับข่าวลือเรื่องการกลับมาของ "เด็กมาริดากะ" ที่กำลังออกตามหาพ่อของตนเองเพื่อแก้แค้นเรื่องที่ทิ้งเขากับแม่ไป ข่าวลือทางอินเตอร์กระพือว่าเซจิรู้เรื่องพ่อของเด็กมาริดากะ ทำให้เซจิโดนเล่นงานโดยเด็กมาริดากะซึ่งก็คือ มาริดากะ รันเป เพื่อนเก่าของเซจิเอง จากเหตุการณ์คราวนี้ทำให้เซจิบาดเจ็บหนักต้องเข้าโรงพยาบาล บุนเปซึ่งพอรู้เรื่องโดยระแคะระคายเริ่มสงสัยว่าพ่อของตนเองคือพ่อของเด็กมาริดากะ
จากสาเหตุที่เซจิโดนทำร้าย แก๊งร้านมีดฮาเอะจึงวางแผนล่อกลุ่มนักเลงที่อ้างตัวเองเป็นมาริดากะรุ่น 2 ออกมาโดยขอให้นัตสึและวง SEEK ช่วยเล่นดนตรีกลางแจ้ง และจากแผนที่วางไว้ พวกแก๊งร้านมีดฮาเอะก็ได้พบกับรันเปรวมถึงกลุ่มมาริดากะรุ่น 2 ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสู้รันเปได้ จากเหตุการณ์นี้ทำให้รันเปได้เบาะแสเพื่อตามหาพ่อของตัวเอง จนกระทั่งตามไปถึงร้านขายมีดฮาเอะ
พ่อของบุนเปรู้ดีว่าจะเกิดเหตุการณ์ปะทะกับกลุ่มมาริดากะ 2 จึงหลอกให้บุนเปและคนอื่นๆ ไปทำงานนอกบ้าน และตัวเองก็ไปรอพบรันเปที่ "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมาริดากะ" และที่นั่นยังมีพ่อของโฮริงุจิอยู่ด้วย เมื่อรันเปมาถึงก็เข้าทำร้ายพ่อของบุนเปเพราะเข้าใจว่าเป็นพ่อของตนที่ทิ้งตนเองและแม่ไป บุนเปที่รู้ว่าโดนหลอกให้ออกไปทำงาน รีบกลับมาช่วยพ่อของตน และเผยให้คนอื่นรู้ว่าแท้จริงแล้วพ่อของตนชื่อว่า ฮาเอะ บุนกะ บุนเปรู้ดีว่ารันเปตั้งใจจะฆ่าพ่อของเขา เมื่อบุนเปตามมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของมาริดากะ ก็เข้าต่อสู้กับรันเป ในระหว่างที่ต่อสู้กัน รันเปได้ผลักพ่อของบุนเปตกจากดาดฟ้าตึก บุนเปที่เห็นพ่อถูกทำร้ายจึงขาดสติและลงมือใส่รันเปอย่างไม่ยั้ง พ่อของโฮริงุจิที่อยู่ด้วยก็ได้อธิบายเรื่องราวที่มาของมาริดากะให้ทุกคนรู้ว่าแท้จริงแล้วบุนกะไม่ใช่พ่อของเด็กมาริดากะ บุนเปลงมือใส่รันเปไม่ยั้งจนปางตาย และจับรันเปโยนจากดาดฟ้าตึกเช่นกันเพื่อแก้แค้นให้กับพ่อของตัวเอง แต่กลุ่มมาริดากะรุ่นแรกมาช่วยรันเปไว้ได้ทัน ทำให้รอดจากการเป็นฆาตกรอีกครั้ง
มาริดากะ
เป็นชื่อแก๊งอันธพาลในอดีต เกิดจากการรวมกลุ่มของเด็กเกที่เรียนจบเพียงชั้น ม.ต้น หลังจากไปมั่วสุมในเขตฐานทัพอเมริกาที่ร้างไปแล้ว ก็ไปพบกับเด็กสาวคนหนึ่งที่พวกเขาไม่รู้จักชื่อ ซึ่งแท้จริงคือ รันซากิ คาโยโกะ คลอดลูกที่เกิดกับฮิราโมโตะในผับร้างที่ชื่อ "อยากให้มาริลีน มอนโร โอบกอด" ซึ่งชื่อย่อในภาษาญี่ปุ่นของผับดังกล่าวอ่านได้ว่า "มาริดากะ" โดยพวกบุนกะ, พ่อของโฮริงุจิ และฮิราโมโตะเป็นคนคิดชื่อนี้ขึ้น เมื่อคาโยโกะคลอดลูกออกมาก็เสียชีวิตทันที พวกเด็กเกเหล่านั้นจึงเก็บเด็กทารกที่เกิดใหม่คนนั้นมาเลี้ยง ซึ่งก็คือรันเป และเด็กคนนั้นก็ได้ชื่อว่าเป็น "เด็กมาริดากะ" บุนกะและพ่อของโฮริงุจิมาพบรันเปและกลุ่มเด็กเกเหล่านั้นในภายหลัง พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้สึกผิดที่ไม่ได้ติดต่อกับคาโยโกะ และไม่ได้ให้การช่วยเหลือได้ทันเวลา ทำให้ทั้งคู่รวมทั้งกลุ่มเด็กเกตัดสินใจหางานทำ โดยอาศัยทำงานกับพ่อของบุนกะที่ร้านขายมีดฮาเอะ และเริ่มรับจ้างทำงานทั่วไป จนกระทั่งบุนกะและพ่อของโฮริงุจิต่างคนต่างมีครอบครัวจึงแยกย้ายกัน กลุ่มเด็กเกที่ร่วมหัวจมท้ายกับร้านขายมีดฮาเอะแต่ต้นก็แยกย้ายกันไปหางานทำ แต่ก็ไม่สามารถทำงานสุจริตได้ จึงออกจี้ปล้น ชิงทรัพย์ ก่ออาชญากรรมทั่วประเทศ ส่วนหนึ่งเพื่อหาเงินมาเลี้ยงรันเป โดยกลุ่มเด็กเกเหล่านั้นได้เรียกแทนตัวเองว่า "แก๊งมาริดากะ" ตามชื่อสถานที่ที่พวกเขาเริ่มรวมตัวกัน เวลาผ่านไปหลายสิบปี เรื่องราวเหล่านี้กลายเป็นตำนานคนเมืองที่เล่ากันปากต่อปาก มีทั้งเรื่องเล่าที่บอกกล่าวถึงความชั่วร้ายของสิ่งที่แก๊งนี้ทำ ในขณะที่อีกด้านก็ว่าเป็นโจรคุณธรรม
รายชื่อตอนต่างๆ
จากการตีพิมพ์เรื่องฮาเอะ บุน บุน จิ๊กโก๋กลับใจ!? เป็นภาษาไทยทั้งหมด 4 เล่ม มีชื่อตอนต่างๆ ดังนี้
ออสตรุฟวีแยลกอปอลสกี
ออสตรุฟวีแยลกอปอลสกี (Ostrów Wielkopolski, ; Ostrowo; Ostrovia) เป็นเมืองทางตอนกลางของประเทศโปแลนด์ อยู่ในเขตจังหวัดวีแยลกอปอลสกา เมืองก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 14 มีเนื้อที่ 41.9 ตารางกิโลเมตร ความสูงจุดสูงสุด 175 เมตร ใน ค.ศ. 2020 มีประชากร 71,560 คน
เมืองพี่น้อง
ออสตรุฟวีแยลกอปอลสกีเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ตลาดหลักทรัพย์ลาว
ตลาดหลักทรัพย์ลาว (ຕະຫຼາດຫຼັກຊັບລາວ, Lao Securities Exchange, LSX) เป็นตลาดหลักทรัพย์ในการแลกเปลี่ยนหุ้นหลัก ตั้งอยู่ที่กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 2010 รัฐบาลลาว ขอการสนับสนุนด้านเทคนิคและการเงินจากประเทศไทย ในการช่วยสร้างการแลกเปลี่ยน
ตลาดหลักทรัพย์ลาวเปิดทำการในวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2011
บริษัทจดทะเบียน
จากข้อมูล ณ 31 ตุลาคม 2562 มีจำนวนบริษัทจดทะเบียน 11 บริษัท ได้แก่