cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2556
ชื่อพายุ
ภายในแอ่งนี้ พายุหมุนเขตร้อนจะมีชื่อเมื่อมีความรุนแรงในระดับพายุไซโคลน มีความเร็วลม 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) เป็นชื่อที่คัดเลือกโดยสมาชิกของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/องค์การอุตุนิยมวิทยาโลก (WMO) โดยศูนย์อุตุนิยมวิทยาภูมิภาคในนิวเดลีได้มีการเริ่มต้นกำหนดชื่อในเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2547 หากมีพายุจากแอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเคลื่อนเข้ามา ก็จะใช้ชื่อเดิมที่มากับตัวพายุ ท่านสามารถดูชื่อพายุที่เหลือทั้งหมดได้ที่รายชื่อพายุในมหาสมุทรอินเดียเหนือ
ผลกระทบ
ตารางนี้แสดงรายการพายุทั้งหมดที่เกิดขึ้นทางตอนเหนือของมหาสมุทรอินเดีย ในช่วงปี พ.ศ. 2556 ซึ่งจะระบุชื่อของพายุ, วันที่พายุเริ่มก่อตัว, ความรุนแรง (ตามสเกลของ IMD), ข้อมูลพื้นฐานของพายุ, พื้นที่ได้รับผลกระทบ และความเสียหายที่เกิดจากพายุ โดยตัวเลขที่แสดงความเสียหายจะถูกระบุเป็นค่าเงินดอลลาร์สหรัฐ ปี ค.ศ. 2013 และความเสียหาย การสูญเสียจากพายุ จะนับตั้งแต่พายุเริ่มรวมตัวจนถึงพายุถึงความรุนแรงสูงสุด
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 1999
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 1999 เป็นครั้งที่ 10 ของการแข่งขันวอลเลย์บอลชายประจำปีระดับนานาชาติ มีทั้งหมด 12 ประเทศ ระหว่างวันที่ 28 พฤษภาคม – 17 กรกฎาคม รอบชิงชนะเลิศจะถูกจัดขึ้นในมาร์เดลปลาตา, ประเทศอาร์เจนตินา
ประเทศยูกันดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
เรือใบ
Qualification Legend: FA=Final A (medal); FB=Final B (non-medal); FC=Final C (non-medal); FD=Final D (non-medal); FE=Final E (non-medal); FF=Final F (non-medal); SA/B=Semifinals A/B; SC/D=Semifinals C/D; SE/F=Semifinals E/F; QF=Quarterfinals; R=Repechage
ลิลี คอลลินส์
ลิลี เจน คอลลินส์ (Lily Jane Collins) เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ.1989 เป็นนักแสดง, นางแบบ และนักเขียนชาวอังกฤษ เธอเป็นลูกสาวของฟิล คอลลินส์ นักร้องชายชื่อดัง
ประวัติ
ลิลี เจน คอลลินส์ เป็นลูกสาวของฟิล คอลลินส์นักร้องชื่อดังและจิลล์ นิโคล เทเวอแมน เธอเป็นทั้งคนเขียน นักแสดง นางแบบ และอีกมากมายในวงการทั้งหลาย
การแสดงและผลงาน
คอลลินส์เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียง เธอก้าวสู่วงการตั้งแต่ยังเด็กเรื่อง Growing Paints โดยเธอไม่ได้เป็นแค่นักแสดงแต่เธอยังเขียนนิตยสารมากมายทั้ง Seventeen และ Cleo เธอเล่นเป็นลูกสาวของ Sandra Bullock ในภาพยนตร์เรื่อง The Blind Side และหลานสาวนักบวชใน Priest ที่นำแสดงโดยดาราชื่อดัง Paul Bettany รวมไปถึงนางเอกใน Abduction ซึ่งได้นักแสดงชื่อดัง Taylor Lautner มาร่วมด้วย (และต่อมาเป็นแฟนกันก่อนจะเลิกกันหลังจากที่หนังฉายไม่นาน) ซึ่งในปี 2012 เธอยังมีหนังที่สร้างจากนิทานเรื่อง Snow White ในภาพยนตร์ Mirror Mirror โดยผู้กำกับชื่อดัง Tarsem Singh ซึ่งใครที่อยากติดตามผลงานเธออีกในปี 2013 เธอได้มีภาพยนตร์ที่สร้างจากนวนิยายชุด The Mortal Instruments : City Bones อีกด้วย
สภานิติบัญญัติตองงา
การจัดตั้งสภานิติบัญญัติที่ประกอบด้วยขุนนางและสามัญชนได้รับการจัดตั้งในปี 1862 โดยสมเด็จพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 โดยมีการประชุมทุก ๆ 4 ปี และดำเนินการต่อไปตามความในรัฐธรรมนูญฉบับปี 1875
เดิมทีสภานิติบัญญัติมีสมาชิกประกอบด้วยผู้ครองตำแหน่งขุนนางทั้งหมด, ผู้แทนประชาชนในจำนวนที่เท่ากัน, ผู้ว่าการฮาอะไปและวาวาอู, และสมาชิกในคณะรัญมนตรีอย่างน้อย 4 คน ที่ได้รับเลือกจากพระมหากษัตริย์ การที่จำนวนขุนนางเพิ่มขึ้นจาก 20 เป็น 30 ทำให้สภามีจำนวนสมาชิกมากถึง 70 คน การแก้ไขรัฐธรรมนูญในปี 1914 ทำให้เกิดการลดขนาดและที่นั่งในสภาลง หลักการที่กำหนดให้มีผู้แทนขุนนางและสามัญชนเท่ากันยังคงอยู่
ในเดือนเมษายน 2010 สภานิติบัญญัติตราข้อกฎหมายด้านการปฏิรูปการเมืองขึ้น โดยเพิ่มสมาชิกที่เป็นผู้แทนประชาชนจากเก้าเป็นสิบเจ็ดที่นั่ง โดยโตงาตาปูมี 10 ที่นั่ง วาวาอูมี 3 ที่นั่ง ฮาอะไปมี 2 ที่นั่ง ส่วนเออัวและโอโงนีอูอามีอย่างละ 1 ที่นั่ง การปฏิรูปในปี 2010 ยังส่งผลให้นายกรัฐมนตรีได้รับการเลือกจากสภาเป็นครั้งแรก ซึ่งต่างจากเดิมที่พระมหากษัตริย์สามารถแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีได้ตามพระราชอัธยาศัย
อาคารสภาอายุกว่าร้อยปีถล่มลงจากอิทธิพลของไซโคลนกีตา ซึ่งเป็นพายุหมุนเขตร้อนระดับ 4 ที่เข้ามาในวันที่ 12 และ 13 กุมภาพันธ์ 2018
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยน หรือ โหยวพัวเฉ่อเมี่ยน (油泼扯面) เป็นบะหมี่จีนประเภทหนึ่ง มีต้นกำเนิดอยู่ที่มณฑลฉ่านซี และด้วยตัวเส้นมีลักษณะใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น "แปดสิ่งมหัศจรรย์" ของมณฑลฉ่านซี (陕西八大怪)
เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนมีชื่อเสียงยิ่งจากการใช้อักขระพิเศษในการเขียนชื่ออาหาร ตัวอักษรมีความซับซ้อนมากกว่าปรกติ โดยตัวอักษรแบบดั้งเดิมหรือตัวเต็มนั้นต้องใช้จำนวนขีดมากถึง 58 ขีด
บะหมี่
เส้นบะหมี่เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนั้นใหญ่หนาและยาวเหมือนเข็มขัด โดยมากผลิตขึ้นเองด้วยมือ แต่ก็เป็นอาหารท้องถิ่นของซีอานที่มีประวัติค่อนข้างคลุมเครือ บ้างว่าเปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนนี้ถูกรับประทานโดยคนงานที่ไม่มีเวลาตัดเส้นบะหมี่ให้บางลง เมื่อไม่นานมานี้ เปี๋ยงเปี๋ยงเมี่ยนได้กลายเป็นที่รู้จักทั่วในประเทศจีน โดยเฉพาะจากสื่อออนไลน์ที่เทความสนใจไปยังตัวอักษรพิเศษที่ใช้เขียนชื่ออาหารนี้โดยเฉพาะ
คำว่า "เปี๋ยง" เป็นคำเลียนเสียงธรรมชาติ ซึ่งว่ากันว่าคล้ายกับเสียงเส้นบะหมี่หนา ๆ กระทบกับโต๊ะที่ใช้นวดเส้นบะหมี่ดังกล่าวจนเป็นเสียง เปี๋ยงเปี๋ยง
ตัวอักษร
โดยตัวอักษรประกอบไปด้วย 言 (พูด; 7 ขีด) ตรงกลาง ขนาบด้วย 幺 (เล็ก; 2 × 3 ขีด) ทั้งสองด้าน ด้านล่างมีตัว 馬 (ม้า; 10 ขีด) ขนาบด้วย 長 (เติบโต; 2 × 8 ขีด) บริเวณตรงกลางล้อมรอบด้วยคำว่า 月 (ดวงจันทร์; 4 ขีด) ทางด้านซ้าย 心 (หัวใจ; 4 ขีด) อยู่ด้านล่าง และ刂 (มีด; 2 ขีด) อยู่ทางขวา ตัวอักษรทั้งหมดจะถูกล้อมรอบโดย 穴 (ถ้ำ; 5 ขีด) ตรงด้านบน และ 辶 (เดิน; 4 ขีด) ตีวงโค้งจากด้านซ้ายไปล่างขวา
ทองมาก จันทะลือ
ทองมาก จันทะลือ ศิลปินหมอลำ ผู้ถ่ายทอดท่วงทำนองที่เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นอีสาน ปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในวงการหมอลำ ถึงขั้นที่เรียกว่า "แตกลำ" คือเป็นผู้ที่มีความสามารถในการลำกลอน ไม่ว่าจะเป็นกลอน 7 กลอน 8 หรือแม้แต่กลอน 9 ก็สามารถลำได้สดๆ ไม่มีติดขัด และที่สำคัญได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (หมอลำ) คนแรก ประจำปี พ.ศ. 2529
ประวัติ
หมอลำทองมาก จันทะลือ หรือที่คนส่วนใหญ่ในสมัยนั้นรู้จักกันในชื่อของ "หมอลำถูทา" ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2554 ด้วยโรคชรา ขณะอายุ 87 ปี (ตามอายุจริงซึ่งเกิดในปี พ.ศ. 2467 แต่แจ้งเกิดตามบัตรประชาชน ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2472 ซึ่งหากนับตามบัตรประชาชน เสียชีวิตเมื่ออายุ 82 ปี) และสุดท้ายของชีวิต หมอลำถูทาคนนี้ ยังได้บริจาคร่างกายเป็นอาจารย์ใหญ่ให้กับโรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่มาของ "หมอลำถูทา" เนื่องจากท่านได้มีโอกาสจัดรายการวิทยุ และเป็นโฆษกผู้โฆษณายาให้กับ บริษัท โอสถสภาเต็กเฮงหยู โดยท่านได้นำเอาศิลปะหมอลำเข้าไปประยุกต์ใช้ในการโฆษณา ส่งผลให้ยอดขายของทางบริษัทเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก โฆษณาทาง วิทยุชิ้นหนึ่งอันเป็นผลงานของท่านที่เป็นที่รู้จักแพร่หลาย และติดหูของชาวอีสานในยุคนั้น ได้แก่ โฆษณายาหม่องถ้วยทอง ที่มีถ้อยคำติดหูผู้ฟังทั่วไปว่า "ถูทา" จนทำให้ชาวบ้านพากันเรียกหมอลำทองมากว่า " พ่อถูทา" นับแต่นั้นมา
การศึกษา
หมอลำทองมาก จันทะลือ จบการศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านชีท่าม่วง วัดประคู่ชำน้อย
เข้าสู่วงการ
หมอลำทองมาก จันทะลือ เริ่มเข้าสู่วงการหมอลำเมื่ออายุ 14 ปี โดยบิดาได้พาไปสมัครเรียนหมอลำ กับพระรูปหนึ่งนามว่า พระอาจารย์อ่อน ที่วัดประดู่น้อย โดยได้เรียนรู้ทั้งด้านกลอนลำ และพระธรรมคำสอนทาง พระพุทธศาสนาอันเป็นพื้นฐานสำคัญที่หมอลำจะต้องเรียนรู้อย่างละเอียด ท่านได้ร่ำเรียนอยู่กับพระอาจารย์อ่อน อยู่เป็นเวลา 2 ปี จึงได้ลาไปศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมกับครูหมอลำอื่นๆ อีกหลายท่าน อาทิ หมอลำคำอ้าย อาจารย์คำผาย โยมา ที่สอนให้รู้จัก การวาดลำ (คือจังหวะในการรำและฟ้อน) และแตกฉานในกลอนลำ นอกจากนั้นยังมี สิบตรีภิรมย์ อาจารย์กึม อาจารย์เคน อามาตย์บัณฑิต อาจารย์หลวย และอาจารย์บุญคา เป็นต้น ซึ่งอาจารย์แต่ละท่านล้วนมีความชำนาญในด้านต่างๆ เกี่ยวกับหมอลำที่แตกต่างกันไป ทำให้หมอลำทองมาก ได้มีโอกาสเรียนรู้ศาสตร์ของหมอลำอย่างกว้างขวางจนแตกฉาน
การเมือง
ในด้านการเมือง ท่านเคยลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ได้รับเลือกให้ทำหน้าที่ ส.ส. อุบลราชธานี 1  สมัย ต่อมาได้ตั้ง สมาคมหมอลำถูทาบริการ และรับงานแสดง ตลอดจนช่วยเหลืองานราชการอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะในงานรณรงค์ด้านสุขภาพอนามัยของประชาชน ร่วมกับ กระทรวงสาธารณสุข จึงนับได้ว่าเป็นบุคคลที่สร้างประโยชน์ต่อประเทศชาติ ด้วยการนำเอาศิลปะพื้นบ้านมารับใช้สังคม
ความภูมิใจ/รางวัลสำคัญ
ช่วงชีวิตของหมอลำทองมาก จันทะลือ ได้รับรางวัลเกียรติคุณหลายครั้ง ซึ่งประกอบไปด้วย
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอลในร่มที่จะจัดขึ้นในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 28 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012 โดยการแข่งขันวอลเลย์บอลในร่มทำการแข่งขันที่อีเลสคอร์ตเอ็กฮิตบิชันเซนเตอร์ และวอลเลย์บอลชาดหายจัดที่หาดฮอร์สการ์ดพาเหรด
ประเภทการแข่งขัน
ประเภทการแข่งขันแบ่งออกเป็น 4 ประเภทดังนี้
การคัดเลือก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติได้กำหนดให้การแข่งขันวอลเลย์บอลประเภทในร่มทั้งชายและหญิงสามารถส่งตัวแทนเข้าแข่งขันได้ประเทศละ 1 ทีมต่อการแข่งขันเท่านั้น แต่วอลเลย์บอลประเภทชายหาดสามารถส่งทีมเข้าแข่งขันได้มากที่สุดประเทศละ 2 ทีม
การคัดเลือกทีมชาย
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมชายมีรายละเอียดดังนี้
การคัดเลือกทีมหญิง
ทีมที่ผ่านการคัดเลือกทีมหญิงมีรายละเอียดดังนี้
* ทีมที่ได้รับเลือกจากทวีปเอเชียจะเป็นทีมมาจากการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก โดยจะต้องเป็นทีมจากเอเชียที่อันดับดีที่สุดนับตั้งแต่ลำดับที่ 2 ลงมา
พ.ศ. 2463
พุทธศักราช 2463 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1920 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันพฤหัสบดี ตามปฏิทินเกรกอเรียน
จูริ อูเอโนะ
จูริ อูเอโนะ เป็นนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เป็นชาวจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นบุตรสาวคนเล็ก พี่สาวเป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง ชื่อ มานะ อูเอโนะ พี่สาวคนโตเป็นดีเจชื่อ ซาโอริ อูเอโนะ เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกเมื่อปี 2000 จากการถ่ายแฟชั่น แล้วจึงเริ่มเป็นพรีเซ้นเตอร์โฆษณา และเริ่มงานในฐานะนักแสดงครั้งแรกในปี 2002 ในละครเรื่อง Seison Ai Suru Mutsume No Tameni
ผลงานเรื่องที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักของผู้ชมทั้งในประเทศญี่ปุ่น และในต่างประเทศคือบทบาทของนักศึกษาสาว นักเปียโนอัจริยะแห่งมหาวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ชื่อ เมกุมิ โนะดะ หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ โนะดะเมะ จากละครโทรทัศน์เรื่อง วุ่นรัก นักดนตรี ซึ่งมีการนำเข้ามาแพร่ภาพในประเทศไทย ในชื่อ "จังหวะรัก หัวใจดนตรี" ในปี 2008 เธอได้รับบทบาทที่แตกต่างไปจากบทบาทอื่นๆ ที่เคยได้รับ โดยแสดงเป็น รุกะ คิชิโมโตะ  นักแข่งรถมอร์เตอร์ไซค์วิบาก ในซีรีส์เรื่อง Last Friends จากบทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลจากสถาบันต่างๆ เช่น 12th Nikkei Sport Drama Granprix for Spring Drama : Best Supporting Actress, 57th The Televition Academy Award : Best Supporting Actress ฯลฯ
ประวัติ
จูริ อูเอโนะเกิดและเติบโดที่เมืองคาโกงาวะ จังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นน้องสาวคนสุดท้อง และมีพี่สาว 2 คน โดยพี่สาวคนกลางของเธอเป็นนักร้องและนักแต่งเพลง ชื่อว่า มานะ อูเอโนะ พี่สาวคนโตเป็น DJ.
อ้างอิง
1986
นกแสกทุ่งหญ้า
นกแสกทุ่งหญ้า (Grass owl, African grass owl; ) เป็นนกล่าเหยื่อในเวลากลางคืนชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกแสก (Tytonidae)
เป็นนกแสกขนาดกลาง โดยเฉลี่ยมีความใหญ่กว่านกแสก (T. alba) เล็กน้อย มีความยาวจากจะงอยปากจรดปลายหาง 35-38 เซนติเมตร มีความยาวของขายาวกว่า ทำให้เวลาบิน ขาและกรงเล็บของนกแสกทุ่งหญ้าจะโผล่มาให้เห็นพ้นหาง ขณะที่นกแสกจะไม่พ้นหาง มีลักษณะขนแตกต่างกัน โดยที่นกแสกทุ่งหญ้ามีขนที่ใบหน้าสีขาวปลอด และรูปใบหน้ายาวรีกว่า ขนโดยรวมสีเข้มกว่านกแสก กระหม่อมมีสีน้ำตาลเข้มแบบสีช็อคโกแล็ต บริเวณอกกว้างมีสีน้ำตาลอ่อนตัดกับพื้นสีขาว ประด้วยจุดสีดำ ขนคลุมใต้ปีกสีขาวประด้วยจุดสีดำเหมือนพื้นท้อง ปลายปีกโดยเฉพาะขนปลายปีกชั้นนอกมีแถบสีดำ บนปีกและบนหางมีแถบสีดำขวางตัดกับสีน้ำตาลอ่อนของเส้นขน ขนคลุมบนปีกสีน้ำตาลเข้ม
พบกระจายพันธุ์ในประเทศคองโกตอนใต้ ทางตอนเหนือของแองโกลา ที่ราบสูงเอธิโอเปีย เคนยา ยูกันดา แคเมอรูน แอฟริกาใต้ จนถึงชายฝั่งตอนกลางของโมซัมบิก ในทวีปแอฟริกา สามารถแบ่งออกได้ชนิดย่อยอีก 6 ชนิด (ดูในตาราง) มีนิเวศวิทยาโดยปกติจะสร้างรังในทุ่งหญ้าเพื่อวางไข่ อันเป็นที่มาของชื่อสามัญ โดยภายในรังไม่มีวัสดุปูพื้น มีเพียงหญ้าแห้งสานทับกันเท่านั้น ลักษณะรังเป็นอุโมงค์มีทางเข้าออกโพรงหลายทาง ซ่อนตัวอยู่ในทุ่งหญ้าคาและหญ้าไซ สูงประมาณ 100-150 เซนติเมตร กินหนูเป็นอาหารหลักเช่นเดียวกับนกแสก
ในอดีตไม่เคยปรากฏการพบในประเทศไทย จนกระทั่งในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 มีผู้ถ่ายรูปนกแสกทุ่งหญ้าได้ 1 ตัวที่ทุ่งหญ้าแบบพรุน้ำท่วม ที่อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย และจากการศึกษาที่มากขึ้น ทำให้ในปัจจุบันได้ถูกยอมรับว่าเป็นนกประจำถิ่นอีกชนิดหนึ่งของไทย โดยคาดว่ามีฤดูวางไข่ประมาณเดือนธันวาคมถึงมีนาคม โดยที่มีชื่อเรียกโดยคนท้องถิ่นว่า "นกเก๊าจ๊าง"
กฎของลัมแบร์ท–แบร์
กฎของลัมแบร์ท–แบร์ (Lambert–Beer law) หรือยังรู้จักกันในชื่อ กฎของแบร์–ลัมแบร์ท (Beer–Lambert law) หรือ กฎของแบร์–ลัมแบร์ท–บูเก (Beer–Lambert–Bouguer law) หรือเรียกสั้น ๆ ว่ากฎของแบร์ (Beer's law) เป็นกฎที่กำหนดเรื่องการดูดกลืนของแสงโดยสสาร ชื่อของกฎมีที่มาจากโยฮัน ไฮน์ริช ลัมแบร์ท และเอากุสท์ แบร์ นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน และปีแยร์ บูเก (Pierre Bouguer) นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
โบละอู
โบละอู (Bo Hla U) เป็นผู้นำกองกำลังต่อต้านอังกฤษคนหนึ่งในพม่า เดิมเป็นโจรที่โด่งดังในเขตสะกายและชเวโบมาตั้งแต่ พ.ศ. 2425 ก่อนจะถูกทางการมัณฑะเลย์ปราบได้ เมื่อเกิดสงครามระหว่างพม่าและอังกฤษ โบละอูนำกำลังโจรของตนเข้าร่วมกับเลตี้นอะตวี้นวูน ตั้งรับอังกฤษที่มยิซีน หลังจากที่พม่ายอมแพ้ โบละอูนำกำลังกลับไปยังถิ่นเดิมคือสะกายและชเวโบและเลือกต่อต้านอังกฤษ จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยเหตุทะเลาะวิวาท และถูกโบโตนไงง์ลูกน้องคนสนิทลอบฆ่าตายเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2430 ก่อนเสียชีวิตไม่นาน เขาได้สร้างเจดีย์ไว้ที่มะจีโอะ เมืองชเวโบด้วย
แม่น้ำวิลยุย
แม่น้ำวิลยุย หรือ แม่น้ำวิลยูอี (Бүлүү, Вилюй) เป็นสายแม่น้ำที่ยาวที่สุดของแม่น้ำเลนา มีความยาวประเทศ 2,650 กม. ใช้เดินเรือได้ 1,450 กม. แม่น้ำอยู่ในประเทศรัสเซียส่วนที่อยู่ในทวีปเอเชีย อยู่ทางตะวันตกของสาธารณรัฐซาคา ต้นน้ำอยู่ในดินแดนปกครองตนเองเอเวนคีด้านตะวันออกไหลไปทางตะวันออก ไหลลงสู่แม่น้ำเลนาบริเวณห่างจากเมืองยาคุตสค์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 320 กิโลเมตร
ร่องกลาง
ในทางประสาทกายวิภาคศาสตร์ ร่องกลาง (Central sulcus) เป็นรอยพับในซีรีบรัล คอร์เท็กซ์ของสมองในสัตว์มีกระดูกสันหลัง อาจเรียกว่า central fissure เดิมเรียกว่า ร่องของโรลันโด (fissure of Rolando หรือ Rolandic fissure) ตามชื่อของลุยจี โรลันโด (Luigi Rolando, 1773-1831) ศาสตราจารย์ทางกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี
ร่องกลางเป็นบริเวณที่สำคัญของสมอง ซึ่งแยกสมองกลีบข้าง (parietal lobe) และสมองกลีบหน้า (frontal lobe) และแยกระหว่างไพรมารี มอเตอร์ คอร์เท็กซ์ (primary motor cortex) หรือคอร์เท็กซ์สั่งการปฐมภูมิ และไพรมารี โซมาโตเซนซอรี คอร์เท็กซ์ (primary somatosensory cortex) หรือคอร์เท็กซ์รับความรู้สึกส่วนกายปฐมภูมิ
ประคำดีควาย
ประคำดีควาย, มะคำดีควาย หรือ มะซัก เป็นชื่อต้นไม้ยืนต้นขนาดกลางชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ประคำดีควาย มีลักษณะของใบประกอบที่เรียงสลับกัน ผลออกเป็นพวง ค่อนข้างกลม ผลแก่จะแห้ง ค่อนข้างกลม ผิวย่น เปลือกแห้งสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ ผลมี 3 พู ส่วนใหญ่จะฝ่อไป 1 หรือ 2 พู เนื้อเหนียว ใส สีน้ำตาล เมล็ดกลมสีดำ เป็นมัน
ปฏิบัติการสิงโตทะเล
ปฏิบัติการสิงโตทะเล (Operation Sealion), เป็นชื่อรหัสของนาซีเยอรมนีสำหรับการบุกสหราชอาณาจักรในระหว่างยุทธการที่บริเตนในสงครามโลกครั้งที่สอง.หลังจากฝรั่งเศสถูกยึดครอง,นาซีได้คาดการณ์ว่าอังกฤษต้องการแสวงหาข้อตกลงสันติภาพ,และการรุกรานได้รับการพิจารณาว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น ถ้ามีทางเลือกอื่นๆได้ล้มเหลวทั้งหมด.เท่าที่สุด,ปฏิบัติการในครั้งนี้จะต้องมีทั้งกองทัพอากาศและกองทัพเรือที่เหนือกว่าในการก้าวข้ามช่องแคบอังกฤษและลงจอดยกพลขึ้นบก.ทั้งที่เยอรมันเคยประสบความสำเร็จในช่วงแรกสงคราม.เรือบรรทุกจำนวนมากไม่เหมาะแก่การรวมพล.แต่ปฏิบัติการสิงโตทะเลถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด เมื่อวันที่ 17 กันยายน 1940 และไม่เคยปฏิบัติการ.โอเบอร์คอมมันโด แดร์ เวร์มัคท์หรือกองบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพมีความเชื่อมั่นน้อยของความเป็นไปได้ของแผนการและนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ได้เห็นว่ามีความเป็นไปได้เล็กๆน้อยๆของความสำเร็จ
ประเทศอุรุกวัยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศอุรุกวัย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศอุรุกวัยได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
เรือใบ
M = Medal race; EL = Eliminated – did not advance into the medal race
ซามูไรโชดาวน์ แอนโธโลจี
ซามูไรโชดาวน์ แอนโธโลจี (サムライスピリッツ六番勝負; Samurai Shodown Anthology) เป็นเกมรวมที่ผลิตโดยบริษัท SNK Playmore ในระบบวี, เพลย์สเตชัน 2 และเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล และเกมนี้ได้ถูกจัดจำหน่ายอีกครั้งโดยสามารถดาวน์โหลดเกมได้ที่เพลย์สเตชันสโตร์สำหรับระบบเพลย์สเตชันพอร์เทเบิล ในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2009
ซั่มซ้ำซ้ำวันว้าวุ่น
ซั่มซ้ำซ้ำวันว้าวุ่น (Premature) เป็นภาพยนตร์ตลกสัญชาติอเมริกา สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2014 กำกับโดย แดน เบียร์ส นำแสดงโดย จอห์น คาร์น่า, เคที ฟินด์เลย์, เคร็ก โรเบิร์ตส์, อลัน ทูดิค หนังนี้คนแก่บอกเลยว่าไม่ให้เจอ
ข้าวยาคู
ประวัติ
ข้าวยาคูอาจถือว่าเป็นขนมไทยที่มีความเก่าแก่ที่สุด มีความเกี่ยวข้องกับความเชื่อทางพระพุทธศาสนา คำว่า "ยาคู" มาจากภาษาบาลีว่า "ยาคุ" ตามความเชื่อที่ปรากฏในพระไตรปิฎกที่กล่าวถึงที่มาของข้าวยาคูว่าพราหมณ์คนหนึ่งนำข้าวยาคูมาถวายพระพุทธเจ้า ผลบุญจึงส่งให้เป็นผู้รู้ธรรมองค์แรก ชาวพุทธส่วนหนึ่งจึงเชื่อว่า อานิสงส์ของการให้ทานข้าวยาคูหรือให้ข้าวยาคูแก่ผู้อื่น คือการให้อายุ วรรณะ สุข กำลัง และปฏิภาณผู้มีปัญญา ในหลายพื้นที่ของประเทศไทยมีประเพณีกวนข้าวยาคู ชาวบ้านจะช่วยกันกวนข้าวยาคู
ใน ไตรภูมิพระร่วง วรรณกรรมสมัยสุโขทัย ปรากฏในเนื้อหาส่วนที่ว่าด้วยเรื่องของพระเจ้าอโศกมหาราช กล่าวถึงพระนางอสันธิมิตตาถวายจังหันแด่พระสงฆ์ ว่า "นางจิงแต่งจังหันแลเข้ายาคูอีกสรรพาหารแลหมากพลู อังคาสแด่พระสงฆ์ทั้งหลาย" ในวินัยปิฎกและพระสูตรอังคุตตรนิกาย กล่าวว่า ข้าวยาคูมีประโยชน์ 5 ประการ คือ ช่วยบรรเทาความหิว บรรเทาความกระหาย ทำให้ลมเดินสะดวก ช่วยชำระลำไส้ และช่วยย่อยอาหาร
ใน กำสรวลสมุทร วรรณกรรมสมัยอยุธยาตอนต้น กล่าวถึงการกินข้าว ยาคูว่าไม่อิ่มท้องเหมือนการกินข้าวที่เป็นอาหารมื้อหลัก ความว่า
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชาธิบายว่าข้าวยาคูเป็นอาหารที่รับมาจากวัฒนธรรมอินเดียหรือของพราหมณ์
รัฐวอชิงตัน
วอชิงตัน (Washington, ) เป็นรัฐหนึ่งในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือแปซิฟิกของทวีปอเมริกาเหนือและในภาคตะวันตกของสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นจากส่วนตะวันตกของดินแดนวอชิงตันซึ่งจักรวรรดิบริติชยกให้แก่สหรัฐตามสนธิสัญญาออริกอนเมื่อ ค.ศ. 1846 เพื่อยุติข้อพิพาทเส้นแบ่งเขตออริกอน โดยเข้าร่วมสหรัฐในฐานะรัฐที่ 42 เมื่อ ค.ศ. 1889 และใช้ชื่อรัฐตามชื่อของจอร์จ วอชิงตัน ประธานาธิบดีคนแรกของสหรัฐ รัฐวอชิงตันมีพรมแดนติดต่อกับรัฐออริกอนทางทิศใต้ รัฐไอดาโฮทางทิศตะวันออก รัฐบริติชโคลัมเบียของประเทศแคนาดาทางทิศเหนือ และมหาสมุทรแปซิฟิกทางทิศตะวันตก โอลิมเปียเป็นเมืองหลวงของรัฐ ส่วนเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐคือซีแอตเทิล
วอชิงตันเป็นรัฐที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 18 โดยมีพื้นที่ 184,830 ตารางกิโลเมตร (71,362 ตารางไมล์) และเป็นรัฐที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 13 โดยมีประชากรมากกว่า 7.7 ล้านคน ประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเขตมหานครซีแอตเทิลซึ่งเป็นศูนย์กลางการขนส่ง ธุรกิจ และอุตสาหกรรมริมฝั่งพิวจิตซาวนด์ (ช่องเว้าชายฝั่งแปซิฟิกที่ประกอบด้วยเกาะแก่ง ฟยอร์ด และอ่าวที่ถูกธารน้ำแข็งกัดเซาะ) ส่วนที่เหลือของรัฐประกอบด้วยป่าชื้นเขตอบอุ่นในภาคตะวันตก เทือกเขาในภาคตะวันตก ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันออกเฉียงใต้ และพื้นที่แอ่งกึ่งแห้งแล้งในภาคตะวันออก ภาคกลาง และภาคใต้ซึ่งใช้ทำการเกษตรแบบเร่งผลผลิต จุดสูงสุดของรัฐคือเขาเรเนียร์ซึ่งเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้นที่ยังมีพลัง มีความสูง 4,392 เมตร (14,411 ฟุต)
วอชิงตันเป็นผู้ผลิตไม้แปรรูปชั้นนำ ภูมิประเทศขรุขระของรัฐเต็มไปด้วยป่าสน สปรูซ ลาร์ช และซีดาร์ รัฐนี้เป็นผู้ผลิตแอปเปิล ฮอปส์ แพร์ บลูเบอร์รี น้ำมันสเปียร์มินต์ และเชอร์รีป่ารายใหญ่ที่สุดในสหรัฐ นอกจากนี้ยังผลิตเอพริคอต หน่อไม้ฝรั่ง องุ่น ถั่วเลนทิล น้ำมันเปปเปอร์มินต์ และมันฝรั่งได้ในปริมาณสูง ปศุสัตว์ ผลิตภัณฑ์ปศุสัตว์ และการประมงเชิงพาณิชย์ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งปลาแซลมอน ปลาแฮลิบัต และปลาก้นทะเล) ต่างก็มีส่วนสำคัญต่อเศรษฐกิจของรัฐเช่นกัน รัฐวอชิงตันอยู่ในอันดับที่ 2 รองจากรัฐแคลิฟอร์เนียในด้านการผลิตไวน์
อุตสาหกรรมการผลิตในวอชิงตัน ได้แก่ อากาศยาน ขีปนาวุธ การต่อเรือ และอุปกรณ์การขนส่งอื่น ๆ รวมทั้งการแปรรูปอาหาร โลหะและผลิตภัณฑ์โลหะ เคมีภัณฑ์ และเครื่องจักร วอชิงตันมีเขื่อนมากกว่าพันเขื่อน รวมถึงเขื่อนแกรนด์คูลีซึ่งสร้างขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ต่าง ๆ เช่น การชลประทาน การผลิตกระแสไฟฟ้า การควบคุมน้ำท่วม และการกักเก็บน้ำ
จอห์น เลนนอน
จอห์น วินสตัน โอโนะ เลนนอน (John Winston Ono Lennon, MBE) (9 ตุลาคม 1940 - 8 ธันวาคม 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงทั่วโลก และเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งวงเดอะบีเทิลส์ วงดนตรีที่ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในประวัติศาสตร์วงการดนตรี ร่วมกับสมาชิก พอล แม็กคาร์ตนีย์ เขากลายเป็นคู่หูนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียง
จอห์นเกิดและเติบโตที่เมืองลิเวอร์พูล ในวัยเด็กคลั่งไคล้ดนตรีแนวสกิฟเฟิล จอห์นได้เป็นสมาชิกวง เดอะควอรีเม็น ต่อมาในปี 1960 เปลี่ยนเป็นเดอะบีเทิลส์ ครั้นยุบวงในปี 1970 เลนนอนออกผลงานเดี่ยวของตัวเอง เขาออกอัลบั้ม จอห์น เลนนอน/พลาสติกโอโนะแบนด์ และอัลบั้ม อิแมจิน ซึ่งได้รับคำยกย่องมากมาย อัลบั้มมีเพลงโดดเด่นอย่าง "กิฟพีซอะชานซ์" และ "เวิร์กกิงคลาสฮีโร" และ "อิแมจิน"หลังจอห์นสมรสกับโยโกะ โอโนะ ในปี 1969 เขาเปลี่ยนชื่อเป็น จอห์น โอโนะ เลนนอน เลนนอนปลีกตัวจากงานเพลงในปี 1975 เพื่อเลี้ยงดูบุตรชาย ฌอน แต่กลับมารวมตัวทำงานเพลงกับโยโกะ โอโนะ ในอัลบั้ม ดับเบิลแฟนตาซี เขาถูกฆาตกรรมสามสัปดาห์ก่อนออกอัลบั้มดังกล่าว
เลนนอนเผยให้เห็นนิสัยหัวรั้นและมีไหวพริบตรงไปตรงมาในด้านดนตรี การเขียน การวาดภาพ ภาพยนตร์ และในบทสัมภาษณ์ หลังจากมีประเด็นเกี่ยวกับกิจกรรมความเคลื่อนไหวเชิงสันติภาพและการเมือง เขาจึงย้ายไปแมนแฮตตัน ในปี 1971 ซึ่งคำวิจารณ์เกี่ยวกับสงครามเวียดนามทำให้รัฐบาลของริชาร์ด นิกสัน พยายามเนรเทศเขา แต่เพลงของเขาบางเพลงถูกนำไปเป็นเพลงสรรเสริญความเคลื่อนไหวต่อต้านสงครามและกลุ่มต่อต้านวัฒนธรรม
ในปี 2012 อัลบั้มเดี่ยวของเลนนอนขายได้มากกว่า 14 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา ในนามนักแต่งเพลง ผู้ช่วยนักแต่งเพลง และนักร้อง เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับซิงเกิลอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ถึง 25 เพลง ในปี 2002 ผลสำรวจของบีบีซีชื่อ ชาวบริติชผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด 100 คน (100 Greatest Britons) จัดอันดับให้เลนนอนเป็นบุคคลลำดับที่ 8 ในปี 2008 นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับให้เขาศิลปินยอดเยี่ยมตลอดกาลอันดับที่ห้า หลังเสียชีวิต เขาติดในหอเกียรติยศนักแต่งเพลงในปี 1987 และติดในหอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล สองครั้ง ในฐานะสมาชิกวงเดอะบีเทิลส์ในปี 1988 และฐานะนักร้องเดี่ยวในปี 1994
1940-57 ชีวิตวัยเด็ก
เลนนอนเกิดในช่วงสงครามที่ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 1940 ที่โรงพยาบาลลิเวอร์พูลมาเทอร์นิตี ให้กำเนิดโดย จูเลีย เลนนอน (นามสกุลเดิม สแตนลีย์) และอัลเฟรด เลนนอน เชื้อสายไอริช มีอาชีพเป็นพ่อค้าเดินเรือ และไม่ได้อยู่ด้วยกันขณะเขาเกิด พวกเขาชื่อบุตรว่าจอห์นตามชื่อปู่ว่า จอห์น "แจ็ก" แลนนอน ส่วนชื่อกลาง วินสตัน มาจากวินสตัน เชอร์ชิล นายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรในขณะนั้น พ่อของเขามักจากบ้านไปทำงานบ่อย ๆ แต่ก็ยังส่งเช็คเงินสดมาเป็นประจำที่บ้านเลขที่ 9 ถนนนิวคาสเซิล ลิเวอร์พูล ที่จอห์นอาศัยอยู่กับแม่ เช็คหยุดส่งมาหาพวกเขาในกุมภาพันธ์ 1944 เนื่องจากพ่อปลดประจำการโดยไม่ได้รับอนุญาต ในที่สุด หกเดือนต่อมา พ่อของจอห์นกลับมาบ้าน เสนอว่าจะดูแลครอบครัว แต่จูเลีย ตั้งครรภ์กับชายคนอื่นแล้ว จึงปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว หลังจากพี่สาวของจูเลีย มีมี สมิธ ร้องทุกข์กับบริการสังคมของลิเวอร์พูลถึงสองครั้ง จูเลียจึงส่งเลนนอนให้เธอดูแล ในเดือนกรกฎาคม 1946 พ่อของเลนนอนมาเยี่ยมสมิธ และพาเลนนอนไปเที่ยวในเมืองแบล็กพูล โดยตั้งใจลับ ๆ ว่าจะพาย้ายออกไปอยู่กับเขาที่ประเทศนิวซีแลนด์ แต่จูเลียและสามีคนใหม่ของเธอ บ็อบบี ไดกินส์ ตามไปจนพบ และหลังจากการทะเลาะวิวาทรุนแรง ผู้เป็นพ่อบังคับให้เลนนอนอายุ 5 ขวบเลือกว่าจะอยู่กับใคร เลนนอนเลือกพ่อของเขาถึงสองครั้ง แต่ขณะที่แม่ของเขาเดินจากไป เขาเริ่มร้องไห้และเลือกตามแม่ของเขาไป เขาได้ติดต่อกับพ่อของเขาอีกครั้งหลังผ่านไป 20 ปี
เลนนอนอาศัยอยู่กับลุงและป้า มีมี และ จอร์จ สมิธ ซึ่งไม่มีบุตรของตนเอง ที่เมนดิปส์ 251 ถนนเมนเลิฟ เมืองวูลตัน ป้าซื้อนวนิยายเรื่องสั้นให้จอห์นหลายเล่ม และลุงเป็นเจ้าของฟาร์มวัวนมเคยซื้อหีบเพลงปากให้จอห์น และร่วมเล่นปริศนาอักษรไขว้กับจอห์นด้วย จูเลียแวะมาที่เมนดิปส์เป็นประจำ และเมื่อจอห์นอายุได้ 11 ขวบ จอห์นมักจะมาเยี่ยมจูเลีย ที่ 1 ถนนบลอมฟิลด์ เมืองลิเวอร์พูล ซึ่งเธอเคยเล่นแผ่นเสียงของเอลวิส เพรสลีย์ สอนเขาเล่นแบนโจ และแสดงวิธีเล่นเพลงเพลง "เอนต์แดตอะเชม" ของแฟตส์โดมิโน ในเดือนกันยายน 1980 เลนนอนให้ความเห็นเกี่ยวกับครอบครัวและนิสัยหัวรั้นของเขาว่า
เขาแวะเยี่ยมลูกพี่ลูกน้องชื่อ สแตนลีย์ พากส์ ที่ฟลีตวูด เป็นประจำ พากส์ มีอายุมากกว่าเลนนอน 7 ปี เคยพาเขาเดินทางและไปโรงภาพยนตร์ ในช่วงหยุดเรียน พากส์มักมาเยี่ยมเลนนอนพร้อมกับเลลา ฮาร์วีย์ ลูกพี่ลูกน้องอีกคนหนึ่ง และพาเขาเดินทางไปแบล็กพูลสองหรือสามครั้งต่อสัปดาห์เพื่อชมการแสดง พวกเขามักไปที่แบล็กพูลทาวเวอร์เซอร์คัส และชมศิลปินมากมาย ได้แก่ ดิกกี วาเลนไทน์ อาเธอร์ แอสกี แมกซ์ บายเกรฟส์ และโจ ลอส โดยพากส์จำได้ว่าเลนนอนชื่นชอบจอร์จ ฟอร์มบี เป็นพิเศษ หลังจากครอบครัวของพากส์ย้ายไปประเทศสกอตแลนด์ ลูกพี่ลูกน้องทั้งสามคนใช้เวลาในวันหยุดร่วมกันที่นั่น พากส์จำได้ว่า "จอห์น เลลา และผม สนิทกันมาก พวกเราขับรถจากเอดินบะระ ขึ้นไปหาครอบครัวที่เดอร์เนส ตั้งแต่จอห์นอายุราว 9 ปี จนกระทั่งเขาอายุ 16 ปี" ลุงจอร์จเสียชีวิตด้วยอาการตกเลือดที่ตับในวันที่ 5 มิถุนายน 1955 (สิริอายุ 52 ปี) เมื่อเลนนอนอายุ 14 ปี
แม่ของเขาซื้อกีตาร์ตัวแรกให้ในปี 1956 กีตาร์โปร่งรุ่นกีตาร์รุ่นแกลโลโทน แชมเปียน ราคาถูก โดยเธอให้ลูกชายยืมเงิน 5 ปอนด์ 10 ชิลลิง ในเงื่อนไขว่ากีตาร์ต้องถูกส่งมาที่บ้านของเธอ ไม่ใช่บ้านของมีมี เนื่องจากตระหนักว่าพี่สาวของเธอไม่สนับสนุนให้ลูกชายเป็นนักดนตรี ขณะที่มีมีสงสัยกับคำกล่าวที่ว่าเขาจะต้องมีชื่อเสียงสักวัน เธอหวังว่าเขาจะเบื่อดนตรี และมักบอกเขาว่า "กีตาร์เป็นสิ่งที่ดีนะจอห์น แต่แกจะหาเลี้ยงชีพจากมันไม่ได้หรอก" ในวันที่ 15 กรกฎาคม 1958 ขณะเลนนอนอายุ 17 ปี แม่ของเขาเดินออกจากบ้านหลังจากเยี่ยมบ้านของสมิธ ถูกรถยนต์ชนและเสียชีวิต
เลนนอนสอบตกการวัดระดับการศึกษาทั่วไประดับโอทุกวิช และได้รับเลือกเข้าเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูลหลังจากป้าของเขาและอาจารย์ใหญ่เข้ามาช่วย ขณะเรียนที่วิทยาลัย เขาเริ่มใส่ชุดเท็ดดีบอย และเป็นที่จดจำในเรื่องขัดขวางการเรียนการสอนและล้อเลียนครู ส่งผลให้เขาถูกคัดชื่อออกจากวิชาวาดภาพ วิชาศิลปะกราฟิก และถูกตักเตือนว่าจะถูกไล่ออก หลังจากเขามีพฤติกรรมนั่งบนตักของนางแบบเปลือยในวิชาวาดภาพคน เขาสอบตกการสอบประจำปี แม้ว่ามีเพื่อนและอนาคตภรรยาของเขา ซินเธีย เพาเอลล์ คอยช่วยเหลือ และเขาถูก "ไล่ออกจากวิทยาลัยก่อนเรียนปีสุดท้าย"
1957-66: ก่อตั้งวง ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์และปีที่มีทัวร์
เมื่ออายุ 15 ปี เลนนอนก่อตั้งวงดนตรีแนวสกิฟเฟิลชื่อ เดอะควอรีเม็น ตั้งชื่อตามชื่อโรงเรียนควอรีแบงก์ไฮสกูล เมื่อเดือนกันยายน 1956 ในฤดูร้อนปี 1957 เดอะควอรีเม็นเล่น "เพลงหลายเพลงในแบบมีชีวิตชีวา" เป็นแนวครึ่งสกิฟเฟิลครึ่งร็อกแอนด์โรล เลนนอนพบกับพอล แม็กคาร์ตนีย์ครั้งแรกในการแสดงครั้งที่สอง จัดขึ้นที่วูลตันในงานเลี้ยงในสวนของโบสถ์เซนต์ปีเตอร์ เขาชวนแม็กคาร์ตนีย์ให้มาร่วมเล่นกับวง
แม็กคาร์ตนีย์กล่าวว่าป้ามีมี "รู้ว่าเพื่อนของจอห์นเป็นคนฐานะด้อยกว่า" และมักจะดูแลเขาเมื่อเขามาหาเลนนอน ไมก์ พี่ชายของพอล กล่าวว่า พ่อของแม็กคาร์ตนีย์ก็ไม่สนับสนุน พร้อมกล่าวว่าเลนนอนจะพาลูกชายของเขา "เจอแต่ปัญหา" แม้ว่าต่อมาเขาอนุญาตให้ซ้อมดนตรีในห้องหน้าบ้านของแม็กคาร์ตนีย์ที่บ้านเลขที่ 20 ถนนฟอร์ทลิน ในระหว่างนี้ เลนนอนอายุ 18 ปีเขียนเพลงแรกชื่อ "เฮลโลลิตเทิลเกิร์ล" เป็นเพลงดังติด 10 อันดับแรกในสหราชอาณาจักรของวงเดอะโฟร์โมสต์ในอีกห้าปีต่อมา
แม็กคาร์ตนีย์แนะนำให้จอร์จ แฮร์ริสัน เป็นมือกีตาร์นำ เลนนอนคิดว่าแฮร์ริสัน (อายุ 14 ปีในขณะนั้น) ยังอายุน้อยเกินไป แม็กคาร์ตนีย์ช่วยควบคุมเสียงให้บนดาดฟ้าของรถประจำทางลิเวอร์พูลให้กับแฮร์ริสันที่กำลังเล่นเพลง "รอนชี" ให้เลนนอน และได้รับชวนให้ร่วมวง สจ๊วต ซัตคลิฟฟ์ เพื่อนจากโรงเรียนศิลปะของเลนนอนร่วมวงในตำแหน่งมือเบส เลนนอน แม็กคาร์ตนีย์ แฮร์ริสัน และซัตคลิฟฟ์ รวมตัวกันเป็น "เดอะบีเทิลส์" ในต้นปี 1960 ในเดือนสิงหาคมปีนั้น เดอะบีเทิลส์ได้พำนักอยู่ที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี เป็นเวลา 48 คืน และเนื่องจากสิ้นหวังจากเหตุขาดมือกลอง จึงชวนพีต เบสต์ มาร่วมด้วย เมื่อเลนนอนอายุ 19 ปี เขาบอกป้าเรื่องการเดินทางดังกล่าว ป้าของเขารู้สึกกลัว และขอร้องให้เขากลับมาเรียนศิลปะแทน หลังอาศัยที่ฮัมบวร์คครั้งแรก วงกลับมาพำนักอีกครั้งในเดือนเมษายน 1961 และครั้งที่สามในเดือนเมษายน 1962 เลนนอนและเพื่อนร่วมวงได้รู้จักกับยาพรีลูดินขณะอยู่ที่ฮัมบวร์ค และเริ่มเสพยาเป็นประจำ รวมถึงแอมเฟตามีนด้วย โดยใช้เป็นยากระตุ้นระหว่างการแสดงยาวนานข้ามคืน
ไบรอัน เอปสไตน์ ผู้จัดการวงตั้งแต่ปี 1962 ยังไม่เคยมีประสบการณ์ด้านการจัดการศิลปินมาก่อน แต่มีอิทธิพลสูงจากรหัสการแต่งกายในยุคต้นและทัศนคติบนเวที แรกเริ่ม เลนนอนไม่เห็นชอบความพยายามที่เขากระตุ้นวงให้แสดงดนตรีอย่างมืออาชีพ แต่ในที่สุดก็ยอมรับ กล่าวว่า "ผมจะสวมบอลลูนโชกเลือดถ้าจะมีสักคนจ่ายเงินผม" แม็กคาร์ตนีย์เล่นเบสแทนซัตคลิฟฟ์ หลังจากซัตคลิฟฟ์ตัดสินใจอยู่ฮัมบวร์คต่อ และมือกลองชื่อ ริงโก สตาร์ มาแทนที่เบสต์ กลายเป็นสมาชิกวงชุดสมบูรณ์จนกระทั่งแยกวงในปี 1970 ซิงเกิลแรกของวง "เลิฟมีดู" ออกจำหน่ายในเดือนตุลาคม 1962 และขึ้นอันดับ 17 ในชาร์ตของสหราชอาณาจักร พวกเขาอัดอัลบั้มแรกชื่อ พลีสพลีสมี เสร็จในเวลา 10 ชั่วโมงในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1963 ซึ่งเป็นวันที่เลนนอนเป็นหวัด เห็นได้ชัดจากเสียงร้องของเขาในเพลง "ทวิสต์แอนด์เชาต์" เพลงสุดท้ายที่อัดวันนั้น เลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์แต่งเพลงร่วมกันจำนวน 8 เพลงจาก 14 เพลง แต่มีข้อยกเว้น อย่างแรกคือชื่ออัลบั้ม เลนนอนยัง เล่นคำในเนื้อเพลงที่ร้องว่า "We were just writing songs ... pop songs with no more thought of them than that—to create a sound. And the words were almost irrelevant" ในบทสัมภาษณ์ปี 1987 แม็กคาร์ตนีย์กล่าวว่าบีเทิลส์คนอื่น ๆ หลงใหลในตัวจอห์น "เขาเป็นดั่งเอลวิสตัวน้อย ๆ ของพวกเรา เรานับถือจอห์น เขาแก่กว่าและค่อนข้างเป็นผู้นำ เขามีสติปัญญาว่องไวและฉลาดที่สุด"
เดอะบีเทิลส์ประสบความสำเร็จกระแสหลักในสหราชอาณาจักรในช่วงต้นปี 1963 เลนนอนกำลังทัวร์คอนเสิร์ต ขณะที่ลูกชายคนแรกของเขา จูเลียน เกิดในเดือนเมษายน ในระหว่างการแสดงรายการโรยัลวาไรตีโชว์ ที่มีพระราชินีและราชวงศ์บริติชเข้าชมการแสดงด้วยนั้น เลนนอนเล่นตลกกับผู้ชมว่า "สำหรับเพลงต่อไป ผมอยากขอความช่วยเหลือจากพวกคุณ สำหรับคนที่นั่งที่นั่งราคาถูก ให้ปรบมือ ... และพวกคุณที่เหลือ หากคุณจะช่วยส่งเสียงเพชรพลอยให้ได้ยินสักหน่อย" หลังช่วงบีเทิลเมเนียในสหราชอาณาจักรผ่านไปหนึ่งปี วงได้ปรากฏตัวครั้งประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกาในรายการ ดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์ เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1964 ทำให้พวกเขาได้แจ้งเกิดสู่ความเป็นดาราต่างประเทศ ตามมาด้วยช่วงเวลาทัวร์ต่อเนื่องสองปี การถ่ายทำภาพยนตร์ และการแต่งเพลง ระหว่างนั้น เลนนอนเขียนหนังสือสองเล่มคือ อินฮิสโอนไรต์ และ อะสเปเนียดอินเดอะเวิกส์ เดอะบีเทิลส์เป็นที่จดจำจากสถาบันบริติช หลังจากเขาได้นัดพบกับขุนนางจากเครื่องอิสริยาภรณ์ของอาณาจักรบริติช ในงานเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของพระราชินีปี 1965
เลนนอนตระหนักว่าแฟนคลับที่ชมคอนเสิร์ตของบีเทิลส์ไม่อาจได้ยินเสียงดนตรีได้เนื่องจากเสียงกรีดร้องดังมาก และความสามารถทางดนตรีของวงเริ่มมีปัญหา เพลง "เฮลป์!" (ช่วยด้วย!) ของเลนนอนในปี ปี 1965 แสดงความรู้สึกของเขาว่า "ผมหมายถึงอย่างนั้นจริง ๆ ผมกำลังร้องว่า 'ช่วยด้วย'" เขาน้ำหนักขึ้น (ต่อมาเขาเรียกช่วงเวลานี้ว่า "เอลวิสอ้วน") และรู้สึกว่าจิตใต้สำนึกของเขากำลังมองหาความเปลี่ยนแปลง ในเดือนมีนาคมปีนั้น เขาได้รู้จักกับยาแอลเอสดีโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาดื่มกาแฟที่มียานั้นอยู่ ขณะที่เขา แฮร์ริสัน และภรรยาของพวกเขาพบกับหมอฟันเจ้าของงานสังสรรค์มื้อเย็น เมื่อพวกเขาต้องการออกจากงานเลี้ยง เจ้าบ้านเปิดเผยสิ่งที่พวกเขาดื่มเข้าไป และแนะว่าไม่ให้ออกจากบ้านเนื่องจากยาจะออกฤทธิ์ ต่อมา ในลิฟต์ที่ไนต์คลับแห่งหนึ่ง พวกเขาทุกคนเชื่อว่าไฟกำลังครอกตัวพวกเขา "พวกเรากรีดร้อง... ร้อนและเหมือนเป็นโรคประสาท" ในเดือนมีนาคม 1966 ระหว่างสัมภาษณ์กับนักข่าวหนังสือพิมพ์อีฟนิงสแตนดาร์ด มอรีน คลีฟ เลนนอนกล่าวว่า "คริสต์ศาสนาจะหายไป มันจะเลือนและหดหาย ตอนนี้พวกเราโด่งดังกว่าพระเยซูแล้ว ผมไม่รู้ว่าอะไรจะไปก่อนกัน ระหว่างร็อกแอนด์โรลกับคริสต์ศาสนา" ความเห็นนี้ไม่เป็นที่สังเกตในอังกฤษ แต่ก่อให้เกิดความขุ่นเคืองครั้งใหญ่ในสหรัฐอเมริกาเมื่อนิตยสารฉบับหนึ่งนำคำกล่าวไปใช้ที่นั่นในห้าเดือนถัดมา หลังจากนั้นมีการปะทะเชิงอารมณ์ตามมา กิจกรรมของการเคลื่อนไหวคูคลักซ์แคลนและการขู่ทำร้ายเลนนอนทำให้วงตัดสินใจหยุดทัวร์คอนเสิร์ต
1967-70: ช่วงปีที่อัดเสียง การยุบวง และงานเพลงเดี่ยว
เนื่องจากขาดช่วงจากการแสดงสดหลังคอนเสิร์ตเชิงพาณิชย์ครั้งสุดท้ายในวันที่ 29 สิงหาคม 1966 เลนนอนรู้สึกหลงทางและคิดลาออกจากวง เนื่องจากเขาได้ใช้ยาแอลเอสดีโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เขาใช้ยานั้นเพิ่มขึ้น และเกือบเสพติดถาวรเกือบตลอดปี 1967 นักชีวประวัติ เอียน แม็กโดนัลด์ กล่าวว่า การที่เลนนอนใช้แอลเอสดีต่อเนื่องตลอดปีนั้นทำให้เขา "เกือบลบความเป็นตัวตนออกไป" ปี 1967 มีเพลง "สตรอเบอรีฟิลส์ฟอร์เอฟเวอร์ ที่นิตยสารไทม์ทักว่าเป็น "งานประดิษฐ์ที่น่าทึ่ง" และอัลบั้มที่โดดเด่นของวงคือ ซาร์เจินต์เปปเปอส์โลนลีฮาตส์คลับแบนด์ เผยเนื้อร้องของเลนนอนที่ขัดกับเพลงรักหลายเพลงในช่วงแรก ๆ ของเลนนอนและแม็กคาร์ตนีย์อย่างมาก
ในเดือนสิงหาคม หลังจากได้เข้าชมรมมหาฤๅษี มเหศโยคี วงเข้าสัมมนาการทำสมาธิอดิศัยเพื่อขอคำแนะนำส่วนตัวในช่วงสุดสัปดาห์ที่แบงเกอร์ ประเทศเวลส์ และได้ข่าวการตายของเอปสไตน์ในระหว่างสัมมนา "ผมรู้ว่าเรามีปัญหาแล้วในตอนนั้น" เลนนอนกล่าวต่อมา "ผมไม่ได้เข้าใจผิดเกี่ยวกับความสามารถอื่น ๆ ของพวกเรา นอกจากเล่นดนตรี และผมกลัว" ต่อมา เดอะบีเทิลส์เดินทางไปที่อาศรมของมหาฤๅษีที่ประเทศอินเดียเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติม ขณะอยู่ที่นั่น พวกเขาแต่งเพลงหลายเพลงสำหรับอัลบั้มเดอะบีเทิลส์ และแอบบีย์โรดด้วย
ปลายปี 1968 เลนนอนแสดงในภาพยนตร์เรื่องเดอะโรลลิงสโตนร็อกแอนด์โรลเซอร์คัส (ออกฉายในปี 1996) ในบทสมาชิกวงเดอร์ตีแม็ก ซูเปอร์กรุปนี้ประกอบด้วยจอห์น เลนนอน เอริก แคลปตัน คีธ ริชาดส์ และมิตช์ มิตเชลล์ และร้องเบื้องหลังโดยโอโนะ เลนนอนและโอโนะสมรสกันในวันที่ 20 มีนาคม 1969 และออกจำหน่ายภาพพิมพ์หินชื่อ "แบกวัน" (Bag One) 14 ภาพ เป็นภาพบรรยายถึงช่วงเวลาฮันนีมูนของพวกเขา ภาพจำนวนแปดภาพถูกมองว่าไม่เหมาะสมและส่วนใหญ่ถูกห้ามจำหน่ายและริบไว้ ความสร้างสรรค์ของเลนนอนยังคงดำเนินต่อไปกับวงเดอะบีเทิลส์ และระหว่างปี 1968 และ 1969 เขาและโอโนะบันทึกอัลบั้มเพลงแนวดนตรีทดลองร่วมกัน ได้แก่ อัลบั้มอันฟินิชด์มิวสิกนัมเบอร์ 1: ทูเวอร์จินส์ (ปกเป็นที่รู้จักมากกว่าเพลง) อันฟินิชด์มิวสิกนัมเบอร์ 2: ไลฟ์วิดเดอะไลออนส์ และเวดดิงอัลบั้ม ในปั 1969 พวกเขาตั้งวง พลาสติกโอโนะแบนด์ ออกอัลบั้มไลฟ์พีซอินโทรอนโต 1969 ระหว่างปี 1969 และ 1970 เลนนอนออกซิงเกิล "กิฟพีซอะชานซ์" (ถูกนำไปเปิดเป็นเพลงรณรงค์การต่อต้านสงครามเวียดนามในปี 1969) "โคลด์เทอร์คี" (เล่าเรื่องการถอนยาหลังจากเขาเสพติดเฮโรอีน) และ "อินสแตนต์คาร์มา" ในการประท้วงการที่บริเตนเข้าไปเกี่ยวข้องกับสงครามกลางเมืองไนจีเรีย กองกำลังสนับสนุนของอเมริกาในสงครามเวียดนาม และประท้วงที่เพลง "โคลด์เทอร์คี" ตกอันดับชาร์ต เลนนอนคืนเครื่องอิสริยาภรณ์ของอาณาจักรบริติชให้พระราชินี แม้ว่าจะไม่มีผลใด ๆ ต่อสถานะของเครื่องอิสริยาภรณ์ของอาณาจักรบริติชของเขา เนื่องจากสถานะไม่อาจยกเลิกได้
เลนนอนออกจากวงเดอะบีเทิลส์ในเดือนกันยายน 1969 และจะไม่ชี้แจงสื่อใด ๆ ขณะที่เจรจาสัญญาครั้งใหม่กับสังกัด แต่เขาโกรธที่แม็กคาร์ตนีย์เผยแพร่การแยกทางจากวงโดยออกผลงานเดี่ยวอัลบั้มแรกในเดือนเมษายน 1970 เลนนอนมีปฏิกิริยาว่า "พระเจ้า! เขาเอาหน้าอยู่คนเดียวเลย" เขายังเขียนต่อไปว่า "ผมก่อตั้งวง ผมยุบวง ง่าย ๆ อย่างนั้นเลย" ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสารโรลลิงสโตน เขาแสดงความขุ่นเคืองต่อแม็กคาร์ตนีย์ว่า "ผมมันโง่ที่ไม่ทำอย่างที่พอลทำ เพื่อที่จะใช้ข่าวนี้ขายงานเพลง" เขายังพูดว่าเขารับรู้ได้ถึงความเป็นปฏิปักษ์ที่สมาชิกคนอื่นมีต่อโอโนะ และเกี่ยวกับว่าแฮร์ริสัน และสตาร์ รู้สึก "เบื่อการเป็นตัวประกอบให้กับพอล ... หลังจากไบรอัน เอปสไตน์เสียชีวิต พวกเราประสบปัญหา พอลรับช่วงต่อ และเป็นผู้นำทางพวกเรา แต่อะไรจะนำทางเราได้เมื่อเราเดินทางเป็นวงกลม"
1970-72: ความสำเร็จในฐานะนักร้องเดี่ยวและกิจกรรมในช่วงแรก
ในปี 1970 เลนนอนและโอโนะเข้ารับการบำบัดพื้นฐานกับอาร์เธอร์ แจเนิฟ ในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย การบำบัดถูกออกแบบมาให้ปลดปล่อยความเจ็บปวดทางอารมณ์ในวัยเด็กออกมา การบำบัดกับแจเนิฟใช้เวลา 4 เดือน เดือนละ 2 ครั้ง ครั้งละครึ่งวัน เลนนอนอยากบำบัดให้นานกว่านั้น แต่พวกเขารู้สึกว่าไม่จำเป็นและเดินทางกลับลอนดอน อัลบั้มเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอัลบั้มแรกของเลนนอน จอห์น เลนนอน/พลาสติกโอโนะแบนด์ (1970) ได้รับคำชมอย่างสูง นักวิจารณ์ เกรล มาร์คัส กล่าวว่า "ท่อนที่จอห์นร้องในท่อนสุดท้ายของ 'ก๊อด' อาจจะเป็นท่อนร็อกที่ดีที่สุด" อัลบั้มมีเพลง "มาเธอร์" ซึ่งเลนนอนเคยต้องเผชิญกับความรู้สึกที่มีต่อการถูกปฏิเสธในวัยเด็ก และเพลง "เวิร์กกิงคลาสฮีโร" เป็นการโจมตีระบบทางสังคมชนชั้นกลาง ซึ่งจากเนื้อเพลงที่ว่า "you're still fucking peasants" แสดงความรังเกียจต่อนักข่าว ในปีเดียวกัน มุมมองทางการเมืองของทารีก อาลี ที่แสดงออกขณะสัมภาษณ์เลนนอน เป็นแรงบันดาลใจให้เลนนอนเขียนเพลง "เพาเวอร์ทูเดอะพีเพิล" เลนนอนยังพัวพันกับอาลีในการประท้วงต่อต้านการฟ้องร้องเกี่ยวกับความลามกของนิตยสารออซ เลนนอนประณามการพิจารณาคดีความนี้ว่า "ฟาสซิสม์น่าขยะแขยง" และเขากับโอโนะ (ในนาม อิลาสติกออซแบนด์) ออกซิงเกิล "ก๊อดเซฟอัส/ดูดิออซ" และร่วมเดินขบวนสนับสนุนนิตยสารดังกล่าว
เลนนอนและโอโนะย้ายไปที่นิวยอร์กในเดือนสิงหาคม 1971 และออกเพลง "แฮปปีเอกซ์มาส (วอร์อิสโอเวอร์)" ในเดือนธันวาคม ในช่วงปีใหม่ สมัยของประธานาธิบดีนิกสันใช้สิ่งที่เรียกว่า "มาตรการต่อต้านเชิงกลยุทธ์" กับการต่อต้านสงครามและโฆษณาชวนเชื่อต่อต้านนิกสันของเลนนอน เริ่มขึ้นในช่วงปีที่พยายามเนรเทศเขา ในปี 1972 เลนนอนและโอโนะเข้าร่วมเหตุการณ์ลุกฮือหลังเลือกตั้งในที่พักที่นิวยอร์กของนักกิจกรรม เจอร์รี รูบิน หลังจากแม็กโกเวิร์นพ่ายให้กับนิกสัน หลังเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง เลนนอนถูกยกเลิกสถานะผู้อยู่อาศัยถาวรของสหรัฐอเมริกา (มีผลในปี 1976) เลนนอนรู้สึกหดหู่ มึนเมา และมีเพศสัมพันธ์กับแขกผู้หญิงคนหนึ่ง ปล่อยให้โอโนะรู้สึกละอายใจ เพลงของเธอ "เดทออกซาแมนธา" มีแรงบันดาลใจจากเหตุการณ์นี้
อัลบั้มซัมไทม์อินนิวยอร์กซิตี วางจำหน่ายในปี 1972 อัลบั้มอัดเสียงโดยเลนนอนและโอโนะร่วมมือกับวงดนตรีเบื้องหลังจากนิวยอร์กชื่อ แอลเลอเฟินส์เมมโมรี เนื่องจากอัลบั้มมีเพลงหลายเพลงเกี่ยวกับสิทธิสตรี ความสัมพันธ์ระหว่างชาติพันธุ์ บทบาทของบริเตนในไอร์แลนด์เหนือ และปัญหาเกี่ยวกับการครอบครองบัตรสีเขียวของเลนนอน อัลบั้มมีการตอบรับที่ไม่ดีนัก นักวิจารณ์คนหนึ่งกล่าวว่า ทนฟังไม่ได้ เพลง "วูแมนอิสเดอะนิกเกอร์ออฟเดอะเวิลด์" จำหน่ายเป็นซิงเกิลในสหรัฐอเมริกาจากอัลบั้มดังกล่าวในปีเดียวกัน ออกอากาศทางโทรทัศน์ในวันที่ 11 พฤษภาคม ทางรายการเดอะดิกแควิตต์โชว์ สถานีวิทยุหลายแห่งไม่ยอมออกอากาศเพลงดังกล่าวเพราะมีคำว่า "nigger" เลนนอนและโอโนะจัดคอนเสิร์ตสองครั้งร่วมกับวงแอลเลอเฟินส์เมมโมรี และแขกรับเชิญในนิวยอร์กเพื่อหารายได้ช่วยผู้ป่วยในศูนย์สุขภาพจิตของโรงเรียนวิลโลว์บรุกสเตตสกูล คอนเสิร์ตจัดขึ้นที่สวนเมดิสันสแควร์การ์เดนในวันที 30 สิงหาคม 1972 เป็นคอนเสิร์ตเต็มรูปแบบครั้งสุดท้ายของเขา
1973–1975: "สุดสัปดาห์ที่หายไป" (lost weekend)
ขณะที่เลนนอนกำลังอัดเสียงอัลบั้ม ไมนด์เกมส์ (1973) เขาและโอโนะตัดสินใจแยกทางกัน เวลาผ่านไป 18 เดือน เขาใช้ชีวิตอยู่ในลอสแอนเจลิสและนิวยอร์กในบริษัทของเมย์ แพง เขาเรียกช่วงเวลานี้ว่า "สุดสัปดาห์ที่หายไป" (lost weekend) อัลบั้มไมนด์เกมส์ออกภายใต้ชื่อศิลปินว่า "พลาสติก ยู.เอฟ.โอโนะแบนด์" ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1973 เลนนอนร่วมแต่งเพลง "ไอม์เดอะเกรตเทสต์" ในอัลบั้มริงโก (1973) ของริงโก สตาร์ วางจำหน่ายในเดือนเดียวกัน (มีอีกเวอร์ชันถึงจากตอนอัดอัลบั้มริงโก 1973 โดยเลนนอนร้องนำ ปรากฏในบ็อกซ์เซตจอห์นเลนนอนแอนโทโลจี)
ต้นปี ค.ศ. 1974 เลนนอนดื่มหนักและพฤติกรรมที่เกิดจากแอลกอฮอล์ระหว่างเขากับแฮร์รี นิลสันทำให้เกิดพาดหัวข่าว เหตุการณ์ใหญ่สองเหตุการณ์ที่เป็นข่าวเกิดขึ้นที่คลับเดอะทรูบาโดร์ในเดือนมีนาคม ครั้งแรก เมื่อเลนนอนวางผ้าอนามัยบนหน้าผากและทะเลาะกับบริกรหญิงคนหนึ่ง ครั้งที่สอง หลังจากนั้นสองสัปดาห์ เมื่อเลนนอนและนิลสันถูกไล่ออกจากร้านเดียวกันหลังจากทะเลาะวิวาทกับวงสมาเทอส์บราเธอส์ เลนนอนตัดสินใจทำอัลบั้มของนิลสันชื่อ พุสซีแคตส์ และแพงเช่าบ้านริมหาดที่ลอสแอนเจลิสให้กับนักดนตรีทุกคน แต่หนึ่งเดือนหลังเกิดพฤติกรรมเสเพล ผนวกกับช่วงอัดเสียงเกิดความโกลาหล เลนนอนย้ายไปนิวยอร์กกับแพงเพื่อทำอัลบั้มเพลงจนเสร็จ ในเดือนเมษายน เลนนอนทำเพลง "ทูเมนีคุกส์ (สปอยส์เดอะซุป)" ของมิก แจกเกอร์ เนื่องจากปัญหาเกี่ยวกับสัญญา เพลงไม่ได้ออกเผยแพร่นานกว่า 30 ปี แพงบรรจุเพลงไว้ในอัลบั้มรวมเพลง เดอะเวรีเบสต์ออฟมิกแจกเกอร์ (2007)
กลับไปที่นิวยอร์ก เลนนอนอัดอัลบั้ม วอลส์แอนด์บริดเจส วางจำหน่ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1974 ในอัลบั้มมีเพลง "วอตเอเวอร์เกตส์ยูทรูเดอะไนต์" ได้เอลตัน จอห์นมาร้องเบื้องหลังและบรรเลงเปียโนให้ และกลายเป็นซิงเกิลเดี่ยวเพลงเดียวของเลนนอนที่ขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ ซิงเกิลที่สองจากอัลบั้มคือ "#9 ดรีม" วางจำหน่ายตามมาในปลายปี เลนนอนช่วยแต่งเพลงและบรรเลงเปียโนให้สตาร์อีกครั้งในอัลบั้มกูดไนต์เวียนนา (1974) ในวันที่ 28 พฤศจิกายน เลนนอนเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตขอบคุณพระเจ้าของเอลตัน จอห์นที่แมดิสันสแควร์การ์เดน ตามสัญญาที่ว่าเขาจะร่วมแสดงสดหากเพลง "วอตเอเวอร์เกตส์ยูทรูเดอะไนต์" ประสบความสำเร็จและขึ้นอันดับหนึ่ง เลนนอนแสดงเพลงนั้น ร่วมด้วยเพลง "ลูซีอินเดอะสกายวิทไดมอนส์" และ "ไอซอว์เฮอร์สแตนดิงแดร์" ซึ่งเขากล่าวก่อนร้องเพลงดังกล่าวว่า "เป็นเพลงของคู่หมั้นที่บาดหมางกับผม ชื่อพอล"
เลนนอนร่วมแต่งเพลง "เฟม" เพลงอันดับหนึ่งในสหรัฐอเมริกาของเดวิด โบอี และเล่นกีตาร์และร้องเพลงเบื้องหลังขณะอัดเสียงในปี ค.ศ. 1975 ในเดือนเดียวกันนั้น เพลง "ลูซีอินเดอะสกายวิทไดมอนส์" ที่เอลตัน จอห์นนำมาร้องใหม่ขึ้นอันดับหนึ่ง โดยมีเลนนอนเล่นกีตาร์และร้องเบื้องหลังให้ (เลนนอนได้เครดิตในซิงเกิลภายใต้ชื่อเล่น "ดร.วินสตัน โอบูกี") ไม่นานหลังจากนั้น เขาและโอโนะกลับมารวมตัวกัน เลนนอนออกอัลบั้ม ร็อกเอ็นโรล (1975) อัลบั้มที่มีแต่เพลงทำใหม่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ "แสตนด์บายมี" เป็นอีกเพลงจากอัลบั้มและได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร เป็นซิงเกิลสุดท้ายของเขาตลอดเวลาห้าปี เขาปรากฏตัวบนเวทีครั้งสุดท้ายในงานอะซาลูตทูลิว เกรด จัดโดยเอทีวี บันทึกรายการในวันที่ 18 เมษายนและออกอากาศในเดือนมิถุนายน เลนนอนแสดงเพลงจากอัลบั้มร็อกเอ็นโรลสองเพลง ("แสตนด์บายมี" ซึ่งไม่ได้ออกอากาศ และ "สลิปปินแอนด์สไลดิน") ตามด้วยเพลง "อิเมจิน" โดยเลนนอนเล่นกีตาร์โปร่งและหนุนด้วยวงดนตรีที่มีเครื่องดนตรีแปดชิ้น วงดนตรีมีชื่อว่าเอตเซตเทรา (Etc.) สวมหน้ากากไว้หลังศีรษะ ซึ่งเลนนอนคิดเย้าแหย่ว่าเกรดเป็นพวกตีสองหน้า
1975-1980: พักงานดนตรีและการกลับมา
หลังให้กำเนิดบุตรชายคนที่สอง ฌอน ในวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 1975 เลนนอนทำหน้าที่เป็นพ่อบ้าน เริ่มจากการพักงานดนตรีนานห้าปีและใส่ใจครอบครัวของเขา ภายในเดือนนั้น เขาทำสัญญาผูกมัดกับสังกัดอีเอ็มไอ/แคปิตอลว่าจะทำอัลบั้มเพลงอีกหนึ่งอัลบั้ม โดยออกอัลบั้มเชฟด์ฟิช อัลบั้มรวมเพลงที่เคยอัดไว้แล้ว เขาสละเวลาตนเองให้ฌอน ตื่นนอนเวลา 6 โมงเช้าทุกวันเพื่อเตรียมอาหารและใช้เวลากับลูก เขาแต่งเพลง "คุกกิน (อินเดอะคิตเชนออฟเลิฟ)" ให้สตาร์ในอัลบั้มริงโกส์โรโทกราเวียร์ และบันทึกเสียงเพลงนี้ในเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นการบันทึกเสียงครั้งสุดท้ายของเขาจนปี ค.ศ. 1980 เขาประกาศพักงานดนตรีอย่างเป็นทางการในโตเกียวในปี ค.ศ. 1977 โดยกล่าวว่า "เราตัดสินใจแล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว เราจะอยู่กับลูกของเราให้นานที่สุดจนเรารู้สึกว่าเราจะขอปลีกตัวออกมาทำสิ่งอื่น ๆ นอกเหนือจากครอบครัวได้อีก" ในช่วงพัก เขาวาดภาพหลายภาพ และร่างหนังสือรวบรวมเรื่องราวอัตชีวประวัติและสิ่งที่เขาเรียกว่า "สิ่งของวิกลจริต" (mad stuff) ทั้งหมดได้รับการตีพิมพ์หลังเขาเสียชีวิต
8 ธันวาคม 1980: การเสียชีวิต
เวลา 22:50 น. วันที่ 8 ธันวาคม 1980 ขณะเลนนอนและโอโนะกลับเข้าห้องพักเดอะดาโคตา ในรัฐนิวยอร์ก มาร์ก เดวิด แชปแมนยิงเลนนอนเข้าที่หลัง 4 ครั้งที่ทางเข้าอาคาร เลนนอนถูกนำตัวส่งห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลรูสเวลต์ และประกาศว่าเลนนอนเสียชีวิตขณะพามาโรงพยาบาลในเวลา 23:00 น. เย็นวันนั้น เลนนอนเพิ่งได้แจกลายเซ็นบนปกอัลบั้มดับเบิลแฟนตาซีให้กับแชปแมน
โอโนะให้สัมภาษณ์ในวันถัดมาว่า "จะไม่มีงานศพจอห์น" และปิดท้ายว่า "จอห์นรักและสวดมนต์แด่ชาติพันธุ์มนุษย์ โปรดช่วยกันสวดมนต์ภาวนาถึงสิ่งเดียวกันเพื่อเขาเถิด" ศพของเขาถูกฌาปนกิจที่สุสานเฟิร์นคลิฟฟ์เซเมเทรี ในฮาตส์เดล รัฐนิวยอร์ก โอโนะโปรยอัฐิของเขาที่เซนทรัลพาร์กในนิวยอร์ก ที่ที่ต่อมากลายเป็นอนุสรณ์สตรอเบอรีฟิลส์ แชปแมนสารภาพผิดต่อคดีฆาตกรรมระดับสองและได้รับตัดสินจำคุก 20 ปีถึงตลอดชีวิต นับถึงปี 2016 เขายังคงอยู่ในคุก และถูกปฏิเสธการปล่อยตัวถึงแปดครั้ง
ซินเธีย เลนนอน
เลนนอนและซินเธีย เพาเอลล์ (1939–2015) พบกันในปี 1957 เป็นนักเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล แม้ว่าซินเธียจะเกรงกลัวทัศนคติและรูปกายของเลนนอน แต่เธอได้ยินว่าเขาหลงใหลนักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส บรีฌิต บาร์โด เธอจึงย้อมผมบลอนด์ เลนนอนชวนเธอเที่ยว แต่เมื่อเธอบอกว่าเธอหมั้นแล้ว เขาตะโกนดัง ๆ ว่า "ผมไม่ได้ขอคุณแต่งงานนะ" เธอจึงไปงานแสดงของวงควอรีเม็นกับเขาและเดินทางไปเยี่ยมเขาที่ฮัมบวร์คพร้อมกับคนรักของแม็กคาร์ตนีย์ในเวลานั้น เลนนอนซึ่งมีนิสัยขี้หึง จึงเกิดความหึงวงและมักทำให้เพาเอลล์เกรงกลัวความเกรี้ยวโกรธและความรุนแรงถึงเนื้อถึงตัวของเขา ต่อมาเลนนอนกล่าวว่า เขายังไม่เคยสงสัยในทัศนคติที่ก้าวร้าวต่อผู้หญิงในตัวเขาจนกระทั่งเขาพบกับโอโนะ เขากล่าวว่าเพลง "เกตทิงเบตเทอร์" ของเดอะบีเทิลส์ เล่าเรื่องราวของเขาเอง "ผมเคยโหดร้ายกับผู้หญิง และถึงเนื้อถึงตัวกับผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นคนใด ผมชอบตบตี ผมไม่อาจแสดงตัวตนของผมได้และผมก็ตบตี ผมสู้กับผู้ชายและผมตบตีผู้หญิง จึงเป็นเหตุที่ผมมักจะพูดถึงเรื่องสันติภาพตลอดเวลา"
ซินเธียแจงว่าสาเหตุที่เตียงหักคือแอลเอสดี ผลก็คือ เธอรู้สึกว่าเขาเริ่มสนใจเธอน้อยลง เมื่อวงเดินทางไปงานสัมมนาการสมาธิอดิศัยของมาฮาริชิ โยกิ ที่แบงเกอร์ ประเทศเวลส์ ทางรถไฟ ในปี 1967 ตำรวจคนหนึ่งจำหน้าเธอไม่ได้ และไม่อนุญาตให้เธอโดยสารรถไฟ ต่อมาเธอจำได้ว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเป็นดั่งสัญลักษณ์แทนจุดจบของการสมรส หลังมาถึงบ้านที่เคนวูด และพบเลนนอนอยู่กับโอโนะ ซินเธียออกจากบ้านไปอยู่กับเพื่อน ภายหลัง อเล็กซิส มาร์ดัส อ้างว่านอนกับเธอคืนนั้น และสองสามสัปดาห์ถัดมา เขาบอกเธอว่าเลนนอนกำลังหาทางหย่าร้างและพาจูเลียนไปอยู่ด้วย โดยอ้างว่าเพราะเธอมีชู้ หลังเจรจาต่อรอง เลนนอนยินยอม และยอมให้เธอหย่ากับเขาในข้อหาเดียวกัน คดีนี้ถูกตัดสินในศาลในเดือนพฤศจิกายน 1968 โดยเลนนอนจ่ายให้เธอ 100,000 ปอนด์ (240,000 ดอลลาร์สหรัฐในขณะนั้น) เป็นค่าใช้จ่ายรายปีเล็กน้อย และให้เธอเป็นผู้ปกครองจูเลียนต่อไป
โอโซมัตสึคุง
โอโซมัตสึคุง เป็นซีรีส์มังงะแนวสุขนาฏกรรม แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฟูจิโอะ อากัตสึกะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่ปี พ.ศ. 2505 ถึง พ.ศ. 2512 ซีรีส์เป็นเรื่องราวของกลุ่มพี่น้องฝาแฝดหกคนที่มักก่อเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ 2 ครั้งต่างกันในชื่อเรื่องเดียวกัน ครั้งแรกผลิตโดยสตูดิโอซีโรในปี พ.ศ. 2509 ครั้งที่สองผลิตโดยสตูดิโอปิเอโรในปี พ.ศ. 2531 ซีรีส์อนิเมะใหม่โดยสตูดิโอปิเอโร โอโซมัตสึซัง ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 เพื่อฉลองครบรอบ 80 ปีชาตกาลของอากัตสึกะ โดยมีมังงะดัดแปลงวาดภาพโดยมาซาโกะ ชิตาตะตีพิมพ์ในนิตยสารยูของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2559
ในปี พ.ศ. 2507 อากัตสึกะชนะเลิศรางวัลมังงะโชงากูกังครั้งที่ 10 จากเรื่อง โอโซมัตสึคุง
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้รับการสถาปนาเป็นคณะที่ 7 ของมหาวิทยาลัย โดยเปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์ทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก มีวัตถุประสงค์ในการจัดการเรียนการสอนในด้านวิทยาศาสตร์ ณ วิทยาเขตบางเขน โดยมีชื่อคณะเดิมว่า คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ นอกจากนี้ ยังเปิดสอนหลักสูตรเตรียมแพทย์ ให้กับวิทยาลัยแพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า อีกด้วย
ในการจัดอันดับตามสาขาจาก QS world university ranking by subject พบว่าสาขาวิชาของ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้รับการจัดอันดับให้ติดอันดับโลก 3 สาขา ได้แก่ Chemistry, Biological Sciences, และ Computer Science & Information Systems
ประวัติ
เมื่อแรกสถาปนามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ในปี พ.ศ. 2486 นั้น การเรียนการสอนในสาขาวิทยาศาสตร์ ได้รับการจัดตั้งเป็นแผนกเคมี ในสังกัดคณะเกษตร และแผนกชีววิทยา ในสังกัดคณะประมง รวมทั้ง มีการสอนวิชาคณิตศาสตร์และสถิติในคณะสหกรณ์ ต่อมา สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์จึงมีมติให้จัดตั้ง "คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์" ขึ้นเมื่อวันที่ วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2509 โดยให้ถือเป็นวันสถาปนา คณะวิทยาศาสตร์
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2517 ได้มีการจัดตั้ง คณะสังคมศาสตร์ จึงมีการโอนภาควิชาสังคมศาสตร์ฯ ไปสังกัดคณะสังคมศาสตร์ และในปี พ.ศ. 2524 ภาควิชาภาษา ได้โอนไปสังกัด คณะมนุษยศาสตร์ ดังนั้น คณะวิทยาศาสตร์และอักษรศาสตร์ จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะวิทยาศาสตร์"
การบริหารและจัดการ
การบริหารและดำเนินงานของคณะวิทยาศาสตร์ มีคณบดีเป็นผู้บังคับบัญชาสูงสุด คณบดีมีวาระดำรงตำแหน่งคราวละ 4 ปี มีรองคณบดีเป็นผู้ช่วย แบ่งออกเป็น 7 ฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายวิชาการ ฝ่ายแผนพัฒนาและกายภาพ ฝ่ายวิจัยและวิเทศสัมพันธ์ ฝ่ายพัฒนาองค์กร ฝ่ายพัฒนานิสิต ฝ่ายบริการวิชาการ ฝ่ายกิจการพิเศษ และยังมีผู้ช่วยคณบดีอีกจำนวนหนึ่ง
คณะแบ่งออกเป็นภาควิชา จำนวน 13 ภาควิชา ได้แก่ภาควิชา คณิตศาสตร์ เคมี จุลชีววิทยา ชีวเคมี พฤกษศาสตร์ พันธุศาสตร์ ฟิสิกส์ รังสีประยุกต์และไอโซโทป วิทยาการคอมพิวเตอร์ วิทยาศาสตร์พื้นพิภพ วัสดุศาสตร์ สถิติ และสัตววิทยา ในระดับภาควิชามีหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบงานของภาควิชา หัวหน้าภาควิชาอยู่ในตำแหน่งคราวละ 2 ปี และมีรองหัวหน้าภาควิชาเป็นผู้ช่วย
ทั้งนี้ ยังมีคณะกรรมการประจำคณะ ซึ่งประกอบด้วยคณบดีเป็นประธานกรรมการ หัวหน้าภาควิชาเป็นกรรมการโดยตำแหน่ง และแต่งตั้งอาจารย์หนึ่งคนเป็นกรรมการและเลขานุการ
นอกจากนี้ยังมีหน่วยงานสนับสนุนกลาง ได้แก่ สำนักงานเลขานุการคณะวิทยาศาสตร์ ทำหน้าที่ประสานงาน ดำเนินการ ติดตามประเมิลผล เพื่อให้นโยบายที่ผู้บริหารกำหนดไว้บรรลุตามวัตถุประสงค์ ซึ่งแบ่งออกเป็นหน่วยงานย่อย ได้แก่ หน่วยการเจ้าหน้าที่ หน่วยงานสารบรรณ หน่วยงานการเงินและบัญชี หน่วยงานพัสดุ หน่วยงานบริการการศึกษา หน่วยงานนโยบายและแผนงานประกันคุณภาพ หน่วยงานวิเทศสัมพันธ์ ศูนย์บริการ ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ และศูนย์วิจัยนิวเคลียร์เทคโนโลยี
ภาควิชาและหลักสูตร
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีการเรียนการสอนครอบคลุมทั้งกลุ่มวิทยาศาสตร์กายภาพ วิทยาศาสตร์ชีวภาพ และวิทยาการข้อมูล รวมทั้งสิ้น 13 ภาควิชา จำนวนหลักสูตร 47 หลักสูตร แบ่งเป็นระดับปริญญาตรี 18 หลักสูตร, ระดับปริญญาโท 17 หลักสูตร และระดับปริญญาเอก 12 หลักสูตร ในที่นี้เป็นหลักสูตรนานาชาติ 5 หลักสูตร และเป็นหลักสูตรที่เปิดเฉพาะในระดับบัณฑิตศึกษา 4 หลักสูตร
รายละเอียดแต่ละภาควิชา
ปัจจุบัน คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ประกอบด้วยภาควิชาทั้งสิ้น 13 ภาควิชา ได้แก่
รายละเอียดแต่ละภาควิชา ดังนี้
งานวิจัย
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มีงานวิจัยทั้งที่เป็นวิทยาศาสตร์พื้นฐาน (Basic Science) วิทยาศาสตร์ประยุกต์ (Applied Science) และงานวิจัยขั้นแนวหน้า (Frontier Science) โดยครอบคลุมในสาขาต่าง ๆ ทั้งด้านวิทยาศาสตร์กายภาพ วิทยาศาสตร์ชีวภาพ และวิทยาการข้อมูล และจากการที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็น 1 ใน 9 มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ (Research University)  โดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย ส่งผลให้คณะวิทยาศาสตร์มีนโยบายพัฒนางานวิจัยร่วมกับภาคอุตสาหกรรมและเชื่อมโยงการวิจัยกับสถาบันทั้งในประเทศและต่างประเทศ