cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดูน (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2564)
ดูน ออกฉายรอบปฐมทัศน์ของโลกในงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสครั้งที่ 78 ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2564 และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในสหรัฐแบบ 3 มิติในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2564 โดยวอร์เนอร์บราเธอส์พิกเชอส์ ฉายพร้อมกันบนสตรีมมิ่งเอชบีโอแม็กซ์เปิดบริการ 31 วัน ภาพยนตร์ได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ ทำรายได้ 402 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หนึ่งสัปดาห์หลังภาพยนตร์ออกฉาย มีการประกาศสร้าง Dune: Part Two โดยมีกำหนดออกฉายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566
หญ้าไฟตะกาด
หญ้าไฟตะกาด (shield sundew) เป็นพืชในสกุลหยาดน้ำค้างที่มีหัวใต้ดิน มีการกระจายพันธุ์เป็นวงกว้าง ชื่อในภาษาละติน peltata แปลว่า รูปโล่ ซึ่งหมายถึงรูปทรงของก้านใบ โดยทั่วไปหยาดน้ำค้างชนิดมีหัวใต้ดินส่วนมากจะเป็นใบกระจุกแนบดิน แต่หญ้าไฟตะกาดลำต้นจะตั้งขึ้น ช่อดอกเป็นกิ่งแขนง
หญ้าไฟตะกาดยังมีชื่อท้องถิ่นอื่นๆอีกดังนี้: หยาดน้ำค้าง (เลย) ปัดน้ำ (ตะวันออกเฉียงเหนือ,เลย)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หญ้าไฟตะกาดเป็นพืชล้มลุกมีลำต้น สูงได้ถึง 35 ซม. มีหัวใต้ดินขนาดเล็ก เส้นผ่าศูนย์กลางไม่เกิน 1 ซม. ไม่มีหูใบ ใบที่โคนหลุดร่วงง่าย ใบตามลำต้นแบบก้นปิดรูปสามเหลี่ยม เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.3-0.6 ซม. ช่อดอกตั้งตรง ไม่แตกแยกแขนง กลีบเลี้ยงรูปไข่แกมรูปรี ยาว 0.2-0.3 ซม. ขอบเป็นชายครุย กลีบดอกรูปไข่กลับ ยาว 0.5-0.6 ซม. สีขาว ก้านดอกยาว 1-2 ซม. เกสรเพศผู้มี 5 อัน แยกกัน ยาว 0.3-0.4 ซม. อับเรณูรูปทรงกลม เกสรเพศเมียมี 3 อัน แยกเป็นหลายแฉก แคปซูลมี 3 ซีก รูปขอบขนานเกือบกลม เส้นผ่าศูนย์กลางยาวประมาณ 3 มม.
ถิ่นอาศัยและการกระจายพันธุ์
หญ้าไฟตะกาดปกติจะขึ้นบนพื้นราบ มีพุ่มไม้เล็กน้อย บนดินเลน หรือดินทราย อย่างบริเวณหญ้าริมถนนที่ตัดผ่านป่า เป็นต้น หญ้าไฟตะกาดมีเขตการกระจายพันธุ์กว้าง พบในทางตอนใต้และตะวันออกของประเทศออสเตรเลีย, รัฐแทสเมเนีย, ประเทศนิวซีแลนด์, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และอินเดีย ในไทยพบทุกภาคขึ้นตามที่ชื้นแฉะ ที่โล่งและดินที่ไม่สมบูรณ์
คาซูโตะ อิโอกะ
คาซูโตะ อิโอกะ นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เป็นนักมวยสากลชายของญี่ปุ่นคนแรกที่ครองแชมป์โลกได้ 4 รุ่น  จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โตเกียว
ประวัติ
คาซูโตะ อิโอกะ เป็นบุตรชายของคัตสึโนริ อิโอกะ ผู้เป็นพี่ชายของฮิโรกิ อิโอกะ อดีตแชมป์โลก WBC ในรุ่นสตอร์วเวท ของสภามวยโลก และของสมาคมมวยโลก (WBA) รุ่นจูเนียร์ฟลายเวท
เริ่มชกมวยอาชีพในเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 ด้วยการเอาชนะ ทองไทเล็ก ส.ธนะภิญโญ นักมวยชาวไทยไปได้ จากนั้นทำการชกเคลื่อนไหวอีกทั้งหมด 5 ครั้ง เป็นการชนะทั้งหมด ไม่มีแพ้หรือเสมอ ซึ่งก่อนหน้านั้นคาซูโตะได้เคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน อย่างโชกโชน โดยมีสถิติการชกถึง 100 ครั้ง ชนะ 95 แพ้ 5 ครั้ง
หลังจากที่ได้เดิมพันตำแหน่งแชมป์โลกกับแชมป์โลก ของ WBA ในรุ่นเดียวกันกับอากิระ ยาเองาชิ นักมวยชาวญี่ปุ่นด้วยกัน และเลื่อนรุ่นไปได้แชมป์โลก WBA ในรุ่นไลท์ฟลายเวท ของ และป้องกันตำแหน่งได้ 3 ครั้งแล้ว อิโอกะตัดสินใจที่จะเลื่อนรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นฟลายเวท และเซ็นสัญญาชิงแชมป์โลกกับ อำนาจ รื่นเริง แชมป์โลกในรุ่นนี้ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ชาวไทย ในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2014 ซึ่งอิโอกะเมื่อครั้งยังชกมวยสากลสมัครเล่นเคยพ่ายแพ้ต่ออำนาจมาแล้ว 7-1 หมัด ในการคัดเลือกตัวไปสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ซึ่งถ้าหากอิโอกะสามารถเอาชนะได้ ก็จะสร้างประวัติศาสตร์เป็นแชมป์โลก 3 รุ่นเป็นคนแรกของญี่ปุ่นทันที หลังจากที่ฮิโรกิ อิโอกะ ผู้เป็นอา ทำไม่สำเร็จมาแล้วในอดีต เมื่อขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ของ WBA แต่เป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอยก 10 ต่อ แสน ส.เพลินจิต เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2538
ซึ่งในการชกจริงอิโอกะไม่สามารถอะไรอำนาจได้เป็นชิ้นเป็นอันตลอดการชกทั้ง 12 ยก ซ้ำเมื่อระหว่างพักยกให้น้ำ อำนาจยังเป็นฝ่ายยืนให้น้ำโดยไม่นั่งอีกต่างหาก ผลคะแนนเมื่อครบ 12 ยกออกมาปรากฏว่า อิโอกะเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไม่เป็นเอกฉันท์ ไปด้วยคะแนน 113-114, 119-108 และ 115-112
ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2558 อิโอกะขึ้นชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก (WBA) ในรุ่นฟลายเวท ที่โรงยิมเนเซียมจังหวัดโอซากะ ปรากฏว่าอิโอกะเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนน ฆวน การ์โลส เรเบโก แชมป์โลกชาวอาร์เจนตินา ไปได้อย่างไม่เป็นเอกฉันท์ด้วยคะแนน 114-114,115-113 และ 116-113 ทำให้ได้เป็นแชมป์โลกในรุ่นที่ 3
แต่ในต้นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 หลังจากป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 5 ครั้ง อิโอกะก็ขอสละตำแหน่ง เนื่องจากไม่พร้อมชกป้องกันตำแหน่งในไฟท์บังคับกับ อาร์เต็ม ดาลาเคียน นักมวยชาวยูเครนรองแชมป์โลก WBA อันดับ 1 และแชมป์ WBA Continental รุ่นฟลายเวท สถิติไร้พ่ายไร้เสมอ ที่กำหนดชกในวันสิ้นปี 2560 หลังจากได้แต่งงานกับนานะ ทามิมูระ นักร้องเจป็อปสาวชื่อดังเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ซึ่งได้ก่อให้เกิดเป็นความขัดแย้งกับคัตสึโนริ อิโอกะ ผู้เป็นพ่อและหัวหน้าค่ายอิโอกะยิมซึ่งเป็นต้นสังกัดด้วย แต่เวลาต่อมาอิโอกะกับทานิมูระได้หย่าร้างกันภายหลัง และอิโอกะได้เปลี่ยนไปสังกัดค่ายแอมบิชัน (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นชิเซ) ค่ายมวยที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ในโตเกียว แทนที่ค่ายของพ่อตัวเองที่เคยสังกัดอยู่ในอดีต
ต่อมาอิโอกะได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างของ WBO รุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท กับ แอสตัน ปาลิกเต รองแชมป์โลก WBO อันดับ 1 เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ที่เมืองชิบะ หลังจากที่ดอนนี เนียเตสสละแชมป์โลก WBO รุ่นนี้ ซึ่งทางอิโอกะเคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้และสถาบันนี้กับเนียเตสในวันสิ้นปี 2561 แต่เป็นฝ่ายอิโอกะแพ้คะแนนไม่เอกฉันท์คือ 116-112,118-110 และ 112-116 ผลการชกอิโอกะชนะทีเคโอปาลิกเตในยก 10 ได้แชมป์โลกที่ว่างมาครอง ส่งผลให้อิโอกะเป็นนักมวยสากลที่สามารถครองแชมป์โลกได้ 4 รุ่น เป็นคนแรกของประเทศ และนับเป็นนักมวยสากลชายญี่ปุ่นที่ครองแชมป์โลกมากรุ่นที่สุดในปัจจุบัน
อำเภอกูปัง
กูปัง (Kupang) เป็นอำเภอของจังหวัดนูซาเติงการาตะวันออกที่ตั้งอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย อยู่ทางด้านตะวันตกสุดของเกาะติมอร์ (นอกเหนือจากพื้นที่ของเมืองกูปัง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อยู่ภายใต้การปกครองของประเทศ) พร้อมกับเกาะขนาดเล็กเซอเมา (อยู่นอกทางตะวันตกของเกาะติมอร์) เกาะทางตะวันตกเฉียงใต้และทางตะวันตกอดีตเคยเป็นพื้นที่ในการปกครองของอำเภอกูปัง อาทิ หมู่เกาะโรเต แยกตัวเมื่อปี พ.ศ. 2545 (แยกเป็นพื้นที่อำเภอโรเตอึนดาโอ) และพื้นที่หมู่เกาะซาวู แยกตัวเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 (แยกเป็นพื้นที่อำเภอซาบูไรจูวา) เมืองหลักของอำเภอกูปัง คือ เมืองโอเอลามาซี
เกาะกลีแปร์ตอน
เกาะกลีแปร์ตอน (Île de Clipperton หรือ Île de la Passion; Isla de la Pasión) เป็นอะทอลล์ที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยขนาด 6 ตารางกิโลเมตร ทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิก ถือเป็นดินแดนของฝรั่งเศสภายใต้การบริหารของกระทรวงต่างประเทศ ในอดีต มีข้อพิพาทเรื่องอธิปไตยเหนือเกาะนี้ระหว่างฝรั่งเศสและเม็กซิโก ซึ่งสิ้นสุดด้วยอนุญาโตตุลาการใน ค.ศ. 1931 กรณีเกาะกลีแปร์ตอน ยังคงมีการศึกษาอย่างกว้างขวางในตำรากฎหมายระหว่างประเทศ
รหัสไปรษณีย์
เกาะนี้ได้รับการกำหนดด้วยรหัสไปรษณีย์ฝรั่งเศส 98799 แม้ว่าจะไม่มีที่ทำการไปรษณีย์บนเกาะนี้ก็ตาม
เกาะปีเตอร์ที่ 1
เกาะปีเตอร์ที่ 1 (Peter I Island) เป็นเกาะตั้งอยู่ใกล้กับชายฝั่งทวีปแอนตาร์กติกา มีพื้นที่ 154 ตารางกิโลเมตร เกาะปีเตอร์ที่ 1 เป็นดินแดนของทวีปแอนตาร์กติกาที่นอร์เวย์อ้างสิทธิ์ เกาะนี้ไม่มีประชากรอาศัยอยู่
ปลาฉลามปากเป็ด
ปลาฉลามปากเป็ด (American paddlefish, Mississippi paddlefish; ) เป็นปลากระดูกแข็งในอันดับปลาสเตอร์เจียน (Acipenseriformes)
ลักษณะ
ถึงแม้มีรูปร่างโดยผิวเผินคล้ายปลาฉลามและมีคำว่าปลาฉลามอยู่ในชื่อ แต่ทางอนุกรมวิธานไม่จัดเป็นปลาฉลามซึ่งเป็นปลากระดูกอ่อนแต่อย่างใด ถือกำเนิดมาตั้งแต่ยุคครีเตเชียสกว่า 100 ล้านปีมาแล้ว พบในหลายพื้นที่ของสหรัฐอเมริกา ในลุ่มแม่น้ำมิสซิสซิปปีและแม่น้ำมิสซูรี รวมถึงแม่น้ำโอไฮโอ  ปลาฉลามปากเป็ดมีความยาวได้ถึง 6 ฟุต และมีน้ำหนักเกือบถึง 100 กิโลกรัม โดยสถิติตัวที่ใหญ่ที่สุดบันทึกได้ในปี ค.ศ. 1916 มีความยาว 1.96 เมตร น้ำหนัก 90 กิโลกรัม ลักษณะเด่นของปลาชนิดนี้คือจะงอยจมูกที่ยาวและแบนคล้ายปากของเป็ด ซึ่งเต็มไปด้วยรูสีดำเล็ก ๆ ซึ่งสามารถตรวจจับกระแสไฟฟ้าได้ ซึ่งใช้หาอาหารและนำร่องในการว่ายน้ำไปยังแหล่งผสมพันธุ์ เมื่อจะงอยจมูกนั้นสัมผัสกับกระแสไฟฟ้าที่แพลงตอนสัตว์ซึ่งเป็นอาหารปล่อยออกมา และส่งผ่านประสาทสัมผัสไปยังสมอง  โดยจะอ้าปากกรองกินแพลงตอนสัตว์เวลาว่ายน้ำ เหมือนปลาฉลามวาฬ หรือปลาฉลามบาสกิน ปลาฉลามปากเป็ดเป็นปลามีอายุยืนได้ถึง 30 ปี และอาจได้ถึง 60 ปี ปลาตัวเมียจะมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ แพร่พันธุ์โดยการวางไข่ครั้งละหลายหมื่นฟอง ไข่ปลาสามารถเอามาใช้เป็นไข่ปลาคาเวียร์ได้ เช่นเดียว กับไข่ของปลาสเตอร์เจียน โดยมีราคาซื้อขายที่น้ำหนัก 400 ออนซ์ ราว 200 ดอลลาร์สหรัฐ thumb|left|ลูกปลาฉลามปากเป็ดตามช่วงอายุวัย จนถึงอายุ 30 วันในตัวที่ใหญ่สุด แต่ปลาฉลามปากเป็ดเป็นปลาที่เจริญวัยช้ามากประมาณ 7-9 ปีในตัวผู้และ 10-12 ปีในตัวเมีย มีการวางไข่เพียงครั้งเดียวเท่านั้นในรอบ 2-5 ปี ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปลาจะว่ายทวนน้ำไปยังแม่น้ำโอเซส ในรัฐมิสซูรีเพื่อวางไข่ ปลาตัวเมียที่มีไข่สมบูรณ์จะมีน้ำหนักของไข่มากถึงร้อยละ 25 ของน้ำหนักตัว ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัว 7 วันหรือ 1 สัปดาห์ และใช้เวลากว่า 6 เดือนในการเติบโตจนได้ความยาวประมาณ 1 ฟุต โดยปลาจะวางไข่ในเวลากลางคืนเพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์นักล่า
ความคุ้มครองทางกฎหมายและการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ในปัจจุบันมีการคุ้มครองโดยกฎหมายในระดับนานาชาติ โดยเป็นสัตว์ในบัญชีหมายเลข 2 (Appendix II) ของอนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าใกล้สูญพันธุ์ (CITES) โดยห้ามส่งออกหรือนำเข้าโดยปราศจากใบอนุญาต ซึ่งรวมถึงประเทศไทย ตามประกาศกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม แม้ปลาฉลามปากเป็ดเป็นปลาที่ใกล้สูญพันธุ์ชนิดหนึ่ง โดยสูญพันธุ์ไปแล้วในพื้นที่ 4 รัฐของสหรัฐอเมริกา เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไป และการสร้างเขื่อนขวางกั้นแหล่งน้ำที่ปลาจะว่ายทวนน้ำขึ้นไปวางไข่ ซึ่งการทำบันไดปลาโจนไม่สามารถใช้ได้กับปลาฉลามปากเป็ด อีกทั้งการลักลอบจับด้วยเนื่องจากมูลค่าทางเศรษฐกิจที่สูง ซึ่งเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย หากปลาไม่สามารถวางไข่ได้ก็จะแก่ตัวลงและตายไปตามอายุขัย แม้ปัจจุบันสามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วด้วยวิธีการผสมเทียม และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย แต่เลี้ยงให้รอดได้ยากมาก เนื่องจากเป็นปลาที่ชอบกระโดด อ่อนไหวง่ายกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพน้ำ อีกทั้งระบบเผาผลาญอาหารในร่างกายก็เป็นไปอย่างรวดเร็วด้วย จึงเป็นปลาที่ต้องกินอาหารอยู่แทบตลอดเวลา
การพิจารณาคดีโดยใช้วิธีทรมาน
การพิจารณาคดีโดยการทรมาน หรือ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ (Trial by ordeal) เป็นการตัดสินหรือการพิสูจน์การผิดหรือไม่ผิดโดยการทรมานผู้ถูกกล่าวหา หรือการพิสูจน์ตนเองด้วยว่าถูกหรือผิดโดยการทรมานตนเอง ถ้าผ่านการทรมานโดยไม่มีการบาดเจ็บหรือบาดเจ็บแต่ก็เพียงเล็กน้อยและหายเร็วก็เท่ากับเป็นการพิสูจน์ว่าผู้ถูกกล่าวหาหรือผู้พิสูจน์ตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์
ที่มา
ในสังคมก่อนหน้าสังคมสมัยใหม่ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์มีความสำคัญพอๆ กับการตั้งสัตย์ปฏิญาณและการเป็นพยานที่ทำให้สามารถนำมาซึ่งการตัดสินว่าผิดหรือถูก และอันที่จริงแล้วคำว่า “Ordeal” หรือ ภาษาอังกฤษเก่า “Ordǣl” แปลว่า “การตัดสินหรือคำพิพากษา” (Urteil และ oordeel) ที่มาจากภาษาโปรโต-เจอร์มานิค “*uzdailjam” (ที่นำมาซึ่งการตัดสิน)
ในยุโรปการพิสูจน์ความบริสุทธิ์มักจะให้ผู้ถูกกล่าวหาพิสูจน์ตนเองด้วยไฟหรือน้ำ แต่วิธีการปฏิบัติก็แตกต่างกันไปตามกาลเวลาและสถานที่ ในอังกฤษ, การพิสูจน์ความบริสุทธิ์เป็นเหตุการณ์ที่พบกันตามปกติในสมัยแองโกล-แซ็กซอนและสมัยนอร์มัน การพิสูจน์ด้วยไฟมักจะใช้ทดสอบกับผู้มีบรรดาศักดิ์ ส่วนการพิสูจน์ด้วยน้ำมักจะใช้กับชนชั้นรองลงมาหรือชาวบ้าน
จากการประชุมสภาบาทหลวงแห่งแลตเตอรันครั้งที่ 4ในปี ค.ศ. 1215 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ประกาศห้ามไม่ให้นักบวชเข้ายุ่งเกี่ยวกับการพิจารณาคดีโดยไฟหรือน้ำและแทนที่ด้วย “การสาบานและเสนอพยานสนับสนุน” (compurgation) การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก็ยิ่งเกิดขึ้นน้อยครั้งลงในปลายยุคกลาง และมักจะแทนที่ด้วยการบังคับให้สารภาพโดยการทรมาน
ในปี ค.ศ. 1456 โยฮันเนส ฮาร์ทลีบ (Johannes Hartlieb) แพทย์ชาวบาวาเรียรายงานความเชื่องมงายที่นิยมกันในการให้ผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมยพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการกินขนมปังหรือเนยแข็งที่เสก (Corsned) ถ้าเป็นขโมยจริงก็จะมีอันเป็นไปเช่นอาเจียน และเป็นวิธีที่ใช้กันทั่วไปโดยไม่มีการห้ามกันอย่างเป็นทางการ การพิจารณาคดีโดยการทรมานมายุติลงราวคริสต์ศตวรรษที่ 16
การพิสูจน์ด้วยความร้อน
การพิสูจน์วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาจะต้องเดินช่วงระยะทางหนึ่งซึ่งมักจะราว 9 ฟุตโดยการเดินบนคันไถที่ร้อนเป็นไฟหรือเดินถือเหล็กร้อนเดิน การตัดสินว่าความบริสุทธิ์ก็จากการที่ผู้พิสูจน์ไม่มีอาการบาดเจ็บจากการทรมาน แต่ตามปกติแล้วผู้ถูกกล่าวหาก็จะได้รับการพันแผลและตรวจโดยนักบวชสามวันต่อมา นักบวชก็จะผู้ที่จะประกาศว่าพระเจ้ามาเป็นผู้ช่วยรักษาให้หาย แต่ถ้าแผลเป็นหนองขึ้นมาผู้ถูกกล่าวหาก็อาจจะถูกเนรเทศหรือประหารชีวิตตามแต่จะตัดสิน
วิธีพิสูจน์อีกวิธีหนึ่งคือให้ผู้ถูกกล่าวหาล้วงก้อนหินจากหม้อน้ำ, น้ำมัน หรือตะกั่วที่เดือด การตัดสินว่าบริสุทธิ์หรือไม่ก็เช่นเดียวกับข้างบน นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์บรรยายการพิจารณาคดีโดยไม่มีระบบศาลในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ของการพิสูจน์ตนเองของนักบุญไฮยาซินธ์ โดยการล้วงลงไปหยิบหินในหม้อน้ำเดือดซึ่งใช้เวลาราวชั่วโมงหนึ่งจึงเสร็จ และเมื่อให้ผู้นอกรีตทำเช่นเดียวกันน้ำก็ลวกมือมาจนถึงข้อศอก
จิโอวานนิ ดา ปาน เดล คาร์ปิเนบรรยายว่าเมื่อเดินทางไปเฝ้าบาทูข่าน ประมุขชาวมองโกลก็ถูกบังคับให้เดินผ่านกองไฟสองข้าง เพื่อกำจัดสิ่งชั่วร้ายหรือพิษที่ติดตัวมา
กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษ
ในพระราชบัญญัติแคลเร็นดอน (Assize of Clarendon), ที่ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1166 ซึ่งเป็นกฎหมายสำคัญฉบับแรกของรัชสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ที่ระบุว่า: “ผู้ใดที่ถูกกล่าวหาโดยคำสาบานของลูกขุนว่าเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นโจร หรือฆาตกร ...จะถูกนำตัวไปพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำ”
การพิสูจน์ด้วยน้ำร้อน
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำร้อนกล่าวถึงเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 6 ใน “กฎบัตรซาลลิค” วิธีนี้ผู้ถูกกล่าวหาต้องจุ่มมือลงไปในกาน้ำเดือด ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 สถาบันโรมันคาทอลิกจะให้ผู้ถูกกล่าวหาเอามือจ้วงลงไปในน้ำร้อน ถ้าภายในสามวันพระเจ้ายังรักษาแผลไม่หายก็แปลว่าเป็นผู้ทำผิดจริงตามที่ถูกกล่าวหา
การพิสูจน์ด้วยน้ำเย็น
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำเย็นมาจากประมวลกฎหมายฮัมมูราบีเมื่อผู้ถูกกล่าวหาว่าใช้เวทมนตร์ (sorcery) จะถูกจับให้ดำน้ำถ้ารอดก็แปลว่าบริสุทธิ์ กฎหมายนี้ใช้กันในหมู่ชนแฟรงค์ แต่ถูกยุบเลิกโดยพระเจ้าหลุยส์ผู้ศรัทธา (Louis the Pious) ในปี ค.ศ. 829 และกลับมาใช้กันอีกครั้งในปลายยุคกลาง ใน “Dreieicher Wildbann” ในปี ค.ศ. 1338 กล่าวว่าถ้าถูกกล่าวหาว่าลักลอบล่าสัตว์ ก็จะถูกกดลงไปในถังน้ำสามครั้งและถ้าจมลงไปถึงก้นถังก็แปลว่าผิด
นักบุญเกรกอรีแห่งทัวร์กล่าวถึงการผูกโม่หินรอบคอผู้ถูกกล่าวหาถ้าจมก็แปลว่าไม่บริสุทธิ์ และกล่าวถึง “ผู้นอกศาสนาที่เอาหินโม่หินผูกคอควิรินัส บาทหลวงแห่งซิสเซ็คและโยนลงไปในน้ำ แต่ควิรินัสก็ลอยตัวอยู่ได้ด้วยความช่วยเหลือจากพระเจ้า และแม้น้ำก็ไม่ได้ดึงตัวควิรินัสลงไปเพราะน้ำหนักของความผิดไม่ได้กดตัวท่าน”
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยน้ำมาเกี่ยวข้องกับการล่าแม่มด (Witch-hunt) ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึง 17 แต่สถานะการณ์และผลตรงกันข้ามกับตัวอย่างที่กล่าวข้างบน: ถ้าผู้ถูกกล่าวหาจม (และในที่สุดก็จมน้ำตาย) ผู้นั้นก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าลอยก็ถือว่าเป็นผู้มีเวทมนตร์และถูกนำไปลงโทษ ผู้ศึกษาเกี่ยวกับมารวิทยา (Demonology) ต่างก็ตั้งข้อสันนิษฐานกันไปต่างๆ ว่าการลอยตัวเกิดขึ้นได้อย่างไร บ้างก็ว่าที่พ่อมดหรือแม่มดลอยได้ก็เพราะเป็นผู้สละการรับศีลจุ่มเมื่อเข้าเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงปีศาจหรือมาร เจคอป ริคเคียสอ้างว่าพ่อมดหรือแม่มดมีความเบากว่ามนุษย์ธรรมดาและเสนอวิธีอื่นแทนที่จะถ่วงน้ำ สมเด็จพระเจ้าเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์ทรงอ้างในหนังสือ “Daemonologie” ว่าน้ำเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สามารถกำจัดผู้มีความผิดได้
การพิสูจน์ด้วยกางเขน
การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยกางเขนเกิดขึ้นในสมัยต้นยุคกลางโดยสถาบันศาสนาในการพยายามที่จะยับยั้งการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยการต่อสู้ในหมู่ชนเจอร์มานิค ในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยการต่อสู้ทั้งผู้กล่าวหาและผู้ถูกกล่าวหาต้องร่วมพิสูจน์ด้วยกันซึ่งต่างจากวิธีอื่นๆ ในการพิสูจน์ด้วยกางเขนทั้งสองฝ่ายยืนตรงข้ามกันสองข้างกางเขนและยื่นมือออกไป ผู้ใดที่มือตกก่อนก็ถือว่าเป็นผู้แพ้ การพิสูจน์ความบริสุทธิ์วิธีนี้ถูกประณามโดยชาร์เลอมาญ ในปี ค.ศ. 779 และอีกครั้ง ในปี ค.ศ. 806 ในปี ค.ศ. 876 พระเจ้าโลทาร์ที่ 1 ทรงออกพระราชประกาศยุบเลิกการพิสูจน์ด้วยกางเขนเพื่อไม่ให้เป็นการดูหมิ่นสิ่งศักดิ์สิทธิทางศาสนา
การพิสูจน์ด้วยการกิน
กฎหมายของฟรังโคเนียนระบุให้ผู้ถูกกล่าวหากินขนมปังแห้งและเนยแข็งที่ได้รับการเจิมโดยนักบวช ถ้ากินลงไปแล้วติดคอก็แปลว่าผิด วิธีนี้แปลงไปเป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์โดยการรับศีลศักดิ์สิทธิ์ที่กล่าวถึงโดยเรจิโนแห่งพรึม (Regino of Prüm) ราวปี ค.ศ. 900 ที่ผู้ถูกกล่าวหาต้องรับยูคาริสต์หลังจากสาบานว่าบริสุทธิ์ และเชื่อกันว่าถ้าผู้ถูกกล่าวหามีความผิดก็จะตายภายในปีเดียวกัน
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2
พระเจ้าหรรษวรมันที่ 2 (ហស៌វរ្ម័នទី២ พระบาทหรรษวรรมัมที่ ๒, ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 941 – 944 ต่อจากพระเจ้าชัยวรรมันที่ 4 พระราชบิดา ซึ่งมีราชธานีอยู่ที่เกาะแกร์ หลังจากทรงครองราชย์ได้เพียง 2 ปี กองทัพชวาจากราชวงศ์โจฬะ ได้ยกกองทัพเข้าโจมตีอาณาจักรพระนคร ทำให้อ่อนแอลง
จากนั้นพระองค์ได้ถูกพระภาดาคือ พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ยกทัพเข้าชิงราชสมบัติที่ราชธานีเกาะแกร์ ทำให้พระองค์ทรงสวรรคตในปี ค.ศ. 944 ภายหลังจากสวรรคตได้รับการเฉลิมพระนามเป็น "พระพรหมโลก"(Brahmaloka) พระเจ้าราเชนทรวรมันที่ 2 ทรงย้ายราชธานีจากเกาะแกร์กลับไปที่ ยโศธรปุระ
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิก
ประเทศบาห์เรน ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 10 ครั้ง พวกเขาไม่เคยแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว
เหรียญโอลิมปิกของบาห์เรนทั้งหมดได้รับรางวัลจากนักวิ่งระยะไกลชาวแอฟริกันที่ได้รับสัญชาติ เหรียญรางวัลแรกของประเทศเป็นเหรียญทองแดงในการวิ่ง 1,500 เมตรหญิง โดย มัรยัม ยูซุฟ จามาล อดีตชาวเอธิโอเปียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่ลอนดอน ไอโอซีจัดสรรเหรียญรางวัลใหม่ในการแข่งขันวิ่ง 1,500 เมตรหญิง เนื่องจากผู้ชนะเลิศเหรียญทองและเงิน อัสลี กาเคียร์ อัลพเทกิ้น และ กัมเซ บูลุต ถูกตัดสิทธิ์ และผู้ชนะเลิศเหรียญทองแดง จามาลได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเหรียญทอง สี่ปีต่อมาในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ริโอ ค.ศ. 2016 ผู้หญิงชาวเคนยาสองคนได้รับเหรียญทองและเงินเหรียญแรกของบาห์เรน รูธ เจเบต ในการวิบากระยะทาง 3000 เมตร และ ยูนีซ เคิร์วา ในการวิ่งมาราธอน ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ราชิด รามซี อดีตชาวโมร็อกโก เดิมเคยได้รับรางวัลเหรียญทองประเภทกรีฑาประเภทชาย 1,500 เมตร แต่ต่อมาถูกถอดออกเนื่องจากละเมิดการใช้สารกระตุ้น
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก หรือ ดีเอสเอ็น (Deep Space Network, DSN) คือเครือข่ายสถานีสื่อสารกับยานอวกาศภาคพื้นดินของสหรัฐอเมริกาที่ตั้งกระจายอยู่ทั่วโลก ได้แก่ สหรัฐอเมริกา (รัฐแคลิฟอร์เนีย), ประเทศสเปน (แคว้นมาดริด) และประเทศออสเตรเลีย (กรุงแคนเบอร์รา) ทำหน้าที่ให้การสนับสนุนภารกิจยานอวกาศระหว่างดาวเคราะห์ขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ หรือนาซา (NASA) นอกจากนี้ยังดำเนินการด้านดาราศาสตร์วิทยุและดาราศาสตร์เรดาร์ในการทำการสำรวจระบบสุริยะและเอกภพ นอกจากนี้ยังสนับสนุนภารกิจที่โคจรใกล้โลกบางภารกิจ ดีเอสเอ็นถือเป็นหน่วยงานหนึ่งของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือ เจพีแอล (Jet Propulsion Laboratory, JPL) ซึ่งกำกับดูแลโดยองค์การนาซา ในโครงการการสื่อสารและนำร่องอวกาศ (Space Communications and Navigation หรือ SCaN) คล้ายกับเครือข่ายสื่อสารของประเทศอื่น ๆ เช่น เครือข่ายอวกาศห้วงลึกรัสเซีย (Soviet/Russian Deep Space Network) ดำเนินการโดยองค์การอวกาศสหพันธรัฐรัสเซีย (Roscosmos), เครือข่ายอวกาศห้วงลึกจีน (Chinese Deep Space Network) ดำเนินการโดยองค์การบริหารอวกาศแห่งชาติจีน (CNSA), เครือข่ายอวกาศห้วงลึกอินเดีย (Indian Deep Space Network, IDSN) ดำเนินการโดยองค์การวิจัยอวกาศอินเดีย (ISRO), ศูนย์อวกาศห้วงลึกอุซึดะ (Usuda Deep Space Center, UDSC) ซึ่งดำเนินการโดยองค์การสำรวจอวกาศญี่ปุ่น (JAXA) และเครือข่ายระบบติดตามอวกาศยุโรป (ESTRACK) ดำเนินการโดยองค์การอวกาศยุโรป (ESA) เครือข่ายอวกาศห้วงลึกของนาซายังถูกใช้งานโดยหน่วยงานด้านกิจการอวกาศอื่น ๆ ที่ยังไม่มีระบบเสาอากาศเป็นของตัวเอง หรือแม้กระทั่งถูกใช้เป็นเครือข่ายสำรองระหว่างหน่วยงาน
ประวัติ
ระบบสื่อสารที่ปัจจุบันพัฒนามาเป็นเครือข่ายอวกาศห้วงลึกได้ถูกสร้างขี้นในช่วงต้นของยุคอวกาศ (space age) หรือปลายทศวรรษ 1960 โดยย้อนไปในช่วงทศวรรษ 1930 ที่ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น หรือเจพีแอล (JPL) ซึ่งขณะนั้นยังเป็นหน่วยวิจัยทางการทหาร สังกัดสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย หรือ แคลเทค ในเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย ได้พัฒนาขีดความสามารถทางด้านจรวด และได้พัฒนาขีปนาวุธทิ้งตัว Corporal ให้กับกองทัพ ซึ่งถูกใช้ในสงครามเกาหลี นอกจากนั้นยังทำการพัฒนาขีปนาวุธ Sergeant ในระหว่างนั้นด้วย
เจพีแอลได้รับคัดเลือกจากรัฐบาลสหรัฐในการพัฒนาดาวเทียมเอกซ์พลอเรอร์ 1 (Explorer 1) ดาวเทียมดวงแรกของสหรัฐ ซึ่งถูกส่งขึ้นวงโคจรไปเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 1958 ครั้งนั้นได้มีการสร้างเสาอากาศเคลื่อนที่เพื่อใช้สำหรับติดตามและสื่อสารกับดาวเทียมชื่อว่า Microlock ซึ่งถูกติดตั้งในรัฐฟลอริดา และแคลิฟอร์เนีย และในพื้นที่ของประเทศไนจีเรีย และประเทศสิงคโปร์ โดยเชื่อมต่อเข้ากับศูนย์ควบคุมภารกิจในสำนักงานของเจพีแอลในรัฐแคลิฟอร์เนีย นอกจากนี้เจพีแอลยังได้พัฒนาเครือข่าย TRACE (Tracking and Communication Extraterrestrial) ซึ่งเป็นเครือข่ายเสาอากาศแบบจำกัดพื้นที่ครอบคลุมเพื่อใช้สำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ภารกิจแรก โดยติดตั้งที่แหลมคะแนเวอรัล (รัฐฟลอริดา), เมืองมายาเกซ (เปอร์โตริโก) และเมืองโกลด์สโตน (รัฐแคลิฟอร์เนีย) โดยสถานที่หลังสุดนี้ถูกเลือกเนื่องจากตั้งอยู่ใกล้กับสำนักงานของเจพีแอล และมีลักษณะเป็นแอ่งกระทะซึ่งช่วยป้องกันการรบกวนจากสัญญาณวิทยุ ทางศูนย์วิจัยได้ติดตั้งจานสายอากาศแบบพาราโบลา (parabolic antenna) ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 36 เมตร ใหญ่ที่สุดในขณะนั้น เพื่อขยายพื้นที่ครอบคลุมให้กว้างขึ้นสำหรับภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ ซึ่งในปี 1958 เจพีแอลได้เสนอให้มีการติดตั้งสถานีสื่อสารแบบที่โกลต์สโตนในประเทศไนจีเรีย และประเทศสิงคโปร์ แต่ถูกระงับโดยตัวแทนจากกระทรวงกลาโหมของสหรัฐ เนื่องจากขณะนั้นอยู่สหรัฐในช่วงสงครามเย็น ท้ายสุดจึงได้ย้ายไปสร้างสถานีสื่อสารในประเทศออสเตรเลีย และประเทศสเปนแทน ภายหลังการผนวกเจพีแอลเข้ากับองค์การนาซาในปี 1958 เจพีแอลเรียกสถานีสื่อสารที่โกลด์สโตนว่า สถานีห้วงอวกาศที่ 11 (Deep Space Station 11 หรือ DSS 11) และถูกใช้ในภารกิจสำรวจดาวเคราะห์ครั้งแรกในยานอวกาศไพโอเนียร์ 4 (Pioneer 4)
ระหว่างปี 1968 ถึงปี 1980 จานสายอากาศขนาด 26 เมตรทั้งสามแห่งถูกแทนด้วยจานสายอากาศขนาด 34 เมตร เพื่อขยายระยะของสัญญาณและพื้นที่ครอบคลุม นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนความถี่ของสัญญาณใหม่สำหรัลภารกิจในอวกาศห้วงลึก โดยจานสายอากาศความถี่สูงขนาด 34 เมตรใหม่ทั้งสามแห่งนี้ถูกติดตั้งและเปิดใช้งานที่สถานีโกลด์สโตนและสถานีแคนเบอร์ราในปี 1984 และสถานีมาดริดในปี 1987 ต่อมาในปี 1981 มีการปลดประจำการจานสายอากาศโกลด์สโตน DSS 11 โดยสถานีโกลด์สโตนแห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (National Historic Landmark) เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 1985 เพื่อรำลึกถึงบทบาทที่สำคัญในภารกิจการสำรวจดวงจันทร์และดาวเคราะห์อื่น ๆ ในระบบสุริยะ ช่วงปลายทศวรรษ 1980 ทางนาซาได้ปรับปรุงจานสายอากาศให้มีขนาดใหญ่ขึ้นจาก 64 เมตรเป็น 70 เมตรในสถานีสื่อสารทั้งสามสถานี แม้ว่าจะมีการคัดค้านเรื่องงบประมาณที่ใช้ในการดำเนินการ การเปลี่ยนจานสายอากาศทั้งหมดใช้เวลาถึง 5 ปีและแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม 1988
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกเริ่มมีบทบาทสำคัญมากขึ้นในภารกิจการสำรวจอวกาศของระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตามความร่วมเหล่านี้เป็นแบบไม่ทางการ จนกระทั่งในปี 1991 มีประกาศคำสั่งอย่างเป็นทางการในการกำหนดการใช้เครือข่ายสำหรับหน่วยงานจากชาตือื่น ๆ ในระหว่างทศวรรษ 1980 นาซายังได้มีการปรับเปลี่ยนสถานีบางส่วนเพื่อลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินการ โดยระบบสื่อสารที่ดำเนินการโดยศูนย์การบินอวกาศก็อดเดิร์ดได้ถูกย้ายมารวมกับเครือข่ายดีเอสเอ็น และในช่วงปลายทศวรรษ 1990 เจพีแอลได้สร้างจานสายอากาศขนาด 34 เมตรขึ้นที่ทั้งสามสถานีเพื่อทดแทนจานสายอากาศอันเก่า ทำให้ในปัจจุบันเครือข่ายดีเอสเอ็นสามารถตรวจจับการปลดปล่อยของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าในธรรมชาติจากดวงดาว กลุ่มเมฆแก๊ส หรือแม้กระทั่งจากดาวพฤหัสบดี จนถึงทุกวันนี้เครือข่ายอวกาศห้วงลึกของนาซายังคงเป็นเครือข่ายสถานีสื่อสารสำหรับยานอวกาศที่ใหญ่ที่สุด
สถานที่ตั้ง
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกประกอบด้วยสถานีสื่อสารทั้งสามแห่งกระจายอยู่ทั่วพื้นโลก ซึ่งได้แก่
สถานีสื่อสารแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยสถานีย่อยอย่างน้อย 4 แห่ง สถานีแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยจานสายอากาศขนาด 11, 26, 34 และ 70 เมตร โดยจานสายอากาศขนาด 34 และ 70 เมตรจะใช้สำหรับการรับสัญญาณและการส่งคำสั่งไปยังยานอวกาศ ผ่านระบบประมวลผลสัญญาณส่วนกลาง จานสายอากาศในสถานีเดียวกันสามารถทำงานร่วมกันได้ หรือแม้กระทั่งทำงานร่วมกับจานสายอากาศจากภายนอกได้ เช่น จานสายอากาศขนาด 70 เมตรในสถานีแคนเบอร์ราสามารถทำงานร่วมกับกล้องโทรทรรศน์วิทยุพาร์กส์ (Parkes Observatory) ในออสเตรเลียได้ และจานสายอากาศขนาด 70 เมตรในสถานีโกลด์สโตนสามารถทำงานร่วมกับกล้องโทรทรรศน์วิทยุเวอร์รีลาร์จอาร์เรย์ (Karl G. Jansky Very Large Array) ในรัฐนิวเม็กซิโกได้
ศูนย์ควบคุมการปฏิบัติการ
เครือข่ายจานสายอากาศจากทั้ง 3 สถานีทั่วโลกจะสื่อสารโดยตรงกับศูนย์ปฏิบัติการเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Operations Center) ซึ่งตั้งอยู่อาคารศูนย์ควบคุมของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น (JPL) ในเมืองแพซาดีนา รัฐแคลิฟอร์เนีย
ในช่วงเริ่มต้น ไม่มีศูนย์ควบคุมการปฏิบัติการที่แน่ชัด ยังคงเป็นเพียงห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้เครื่องคอมพิวเตอร์ในการทำหน้าที่คำนวณวิถีโครจร ต่อไปในเดือนกรกฎาคม 1961 ทางนาซาได้เริ่มก่อสร้างอาคารสำนักงานถาวรคืออาคารศูนย์ควบคุมปฏิบัติการการบินอวกาศของเจพีแอล (Space Flight Operations Facility, SFOF) และเปิดใช้งานเมื่อ 14 พฤษภาคม 1964 โดยช่วงแรกศูนย์ควบคุมนี้ประกอบด้วยเครื่องควบคุมจำนวน 31 เครื่อง จอภาพกล้องวงจรปิดเพียง 100 จอ และจอทีวีแสดงผลจำนวน 200 จอเพื่อใช้สำหรับการสนับสนุนภารกิจยานสำรวจเรนเจอร์ 6 ยานเรนเจอร์ 9 และยานมาริเนอร์ 4 เท่านั้น
ปัจจุบัน ปฏิบัติการทั้งหมดของเครือข่ายจะทำจากอาคารศูนย์ควบคุมปฏิบัติการ (SFOF) แห่งนี้ โดยทำหน้าที่คอยจับตาดูค่าโทรมาตรต่าง ๆ ของยานอวกาศ และส่งต่อข้อมูลเหล่านั้นไปยังผู้ใช้หรือหน่วยงานอื่น ๆ นอกจากยังทำหน้าที่เชื่อมต่อสัญญาณระหว่างยานอวกาศไปยังศูนย์ควบคุมภารกิจต่าง ๆ ในสหรัฐ รวมถึงหน่วยงานและนักวิทยาศาสตร์ในต่างประเทศ
การทำงาน
เครือข่ายอวกาศห้วงลึกเป็นการสื่อสารสองทาง (Two-way Communication) โดยคลื่นส่ง (uplink) จะถูกใช้ในการส่งข้อมูลชุดคำสั่ง ส่วนคลื่นรับ (downlink) จะถูกใช้ในการรับข้อมูลโทรมาตร (telemetry) จากยานอวกาศ โดยการทำงานของเครือข่ายสามารถสรุปได้ดังต่อไปนี้
ความถี่ใช้งาน
โดยในช่วงทศวรรษ 1990 มีการทดลองใช้ความถี่ย่านเคเอแบนด์สำหรับจานสายอากาศขนาด 70 เมตร ความถี่ย่านเอกซ์แบนด์ถูกใช้สำหรับคลื่นส่งมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน 2000 และในปี 2008 มีการติดตั้งตัวรับส่งสัญญาณ (transceiver) ระบบเคเอแบนด์ลงไปในจานสายอากาศขนาด 70 เมตร
ระบบสายอากาศ
ปัจจุบันจานสายอากาศทั้งหมดที่เครือข่ายอวกาศห้วงลึกใช้งานจะเป็นจานสายอากาศแบบแคสสิเกรน (Cassigrain) ทั้งหมด ซึ่งทำให้ได้เกณฑ์ขยายที่สูง โดยสามารถจำแนกประเภทจากขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง รูปแบบการติดตั้ง ความถี่ที่ใช้ นอกจากนี้ยังจำแนกจากเทคโนโลยีที่ใช้ซึ่งทำให้ได้เกณฑ์ขยายที่ต่างกัน และอุณหภูมิสัญญาณรบกวน (noice temperature)
จานสายอากาศขนาด 26 เมตร
สถานีของเครือข่ายอวกาศห้วงลึกแต่ละแห่งจะประกอบไปด้วยจานสายอากาศขนาด 26 เมตร เป้าหมายหลักเพื่อใช้สำหรับติดตามยานอวกาศที่กำลังโคจรรอบโลกที่ระดับความสูงระหว่าง 160 ถึง 1,000 กิโลเมตร มีการติดตั้งตัวยีดจับแบบพิเศษทั้งแกน X และแกน Y ช่วยให้สามารถปรับมุมของจานสายอากาศที่มุมเกือบขนานกับพื้นโลกเพื่อสามารถจับสัญญาณให้รวดเร็วที่สุดเมื่อยานอวกาศเคลื่อนเข้ามาในระยะ นอกจากนี้ยังสามารถเปลี่ยนมุมของจานได้อย่างรวดเร็ว (3 องศาทุก 2 นาที) เพื่อติดตั้งยานอวกาศที่โคจรรอบโลกอย่างรวดเร็ว
แต่เดิมมีการใช้จานสายอากาศขนาด 26 เมตรเพื่อใช้สนับสนุนภารกิจโครงการอะพอลโล ในการส่งมนุษย์ไปสำรวจดวงจันทร์ ระหว่างปี 1967 ถึงปี 1972
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบประสิทธิภาพสูง (HEF)
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบประสิทธิภาพสูง (High Efficiency, HEF) ถูกใช้งานมาตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1980 โดยสามารถทำการรับและส่งสัญญาณผ่านที่ความถี่ย่าน S-Band และ X-Band ย้อนไปตั้งแต่ปี 1986 ที่มีการใช้เพื่อสนับสนุนภารกิจการสำรวจดาวเสาร์ของยานสำรวจวอยเอจเจอร์ 2 แม้ว่าปัจจุบันประสิทธิภาพของจานสายอากาศประเภทนี้จะไม่ต่างกับจานสายอากาศแบบอื่น ๆ แต่เนื่องจากในอดีตถือว่ามีประสิทธิสูงสุดเมื่อเทียบกับยุคนั้น ทำให้ยังคงมีการเรียกชื่อแบบเดิมอยู่ จานสายอากาศใช้การติดตั้งแบบมุมเงยและมุมกวาด (elevation and azimuth) ทำงานโดยอาศัยการหมุนด้วยอัตราเร็ว 0.4 องศาต่อวินาที โดยออกแบบให้จุดรับสัญญาณหรือฟีดฮอร์น (feed horn) รองรับสองย่านความถี่ ทำให้ไม่ต้องมีการใช้กระจกสะท้อนซึ่งช่วยลดทอนสัญญาณรบกวน มีการปรับปรุงวัสดุที่ใช้และกระบวนการในการสร้างพิ้นผิวของจานสายอากาศเพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้มากยิ่งขึ้น
รูปร่างของตัวสะท้อนสัญญาณตัวที่สองเป็บแบบไฮเพอร์โบลอยด์ที่ไม่สมบูรณ์ กล่าวคือ มีการปรับรูปร่างให้มีความบิดเบี้ยวเพื่อให้สัญญาณสะท้อนสม่ำเสมอมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีการปรับแต่งพื้นผิวของจานพาราโบลาเพื่อให้ค่าสัญญาณที่ได้มีการประจายตัวอย่างสม่ำเสมอทั้งแอมพลิจูดและเฟส จานสายอากาศแบบประสิทธิภาพสูงถือเป็นจานสายอากาศแบบแรกที่มีการปรับรูปร่างพื้นผิว ทำให้ค่าดำเนินการในการใช้งานความถี่ย่าน X-Band ไม่ต่างจากย่าน X-Band มีการปรับแต่งโดยเพิ่มตัวดูเพลกเซอร์ (duplexer) เข้ามาซึ่งมีค่าอุณหภูมิสัญญาณรบกวนสูงขึ้น ต่อมามีการติดตั้งเครื่องขยายสัญญาณรบกวนต่ำ (low-noise amplifier) สองตัว ตัวแรกเป็นแบบเมเซอร์ (MASER) อีกตัวเป็บแบบทรานซิสเตอร์สนามไฟฟ้าหรือเฟต (Field Effect Transistor, FET)
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบท่อนำคลื่น (BWG)
จานสายอากาศขนาด 34 เมตรแบบท่อนำคลื่น (Beam Waveguide, BWG) เป็นจานสายอากาศแบบล่าสุดของเครือข่ายห้วงอวกาศลึก มีคุณสมบัติเช่นเดียวกับจานสายอากาศแบบประสิทธิภาพสูง แต่มีการย้ายตำแหน่งของฟีดฮอร์นจากจุดโฟกัสไฮเพอร์โบลอยด์ด้านบนจานไปยังห้องที่อยู่ใต้ดินแทน คลื่นจะถูกนำทางโดยกระจกสะท้อนซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2.5 เมตร ข้อดีคือไม่ต้องมีการคิดตั้งระบบหล่อเย็นไครโอเจนขนาดใหญ่ไว้บนตัวจานอีกต่อไป อีกประการคือด้านการบำรุงรักษา นอกจากนี้น้ำฝนจะไม่ไหลมารวมกันที่ฟีดฮอร์นซึ่งจะทำให้ประสิทธิภาพลดลง สถาปัตยากรรมแบบใหม่นี้ทำให้สามารถทำการติดตั้งตัวรับส่งสัญญาณที่ย่านความถี่ Ka-Band เพิ่มเข้าไปได้
จานสายอากาศขนาด 70 เมตร
จานสายอากาศขนาด 70 เมตรถือเป็นจานสายอากาศที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีความไวมากที่สุด มีความสามารถในการติดตามยานอวกาศที่เคลื่อนที่ห่างจากโลกอยู่หลายพันล้านกิโลเมตร ตัวสะท้อนสัญญาณจะคอยควบรวมสัญญาณให้อยู่ไม่เกิน 1 เซนติเมตร จากพื้นที่ของจานทั้งหมด 3,850 ตารางเมตร ซึ่งหากมีการเปลี่ยนแปลงทางรูปร่างเพียงเล็กน้อย อาจส่งผลต่อการทำงานของจานสายอากาศนี้ทั้งหมดได้
แบริ่งแบบไฮโดรสแตติกส์ช่วยรองรับน้ำหนักตัวจานอันมหาศาลไปยังฐานทั้งสามจุด ซึ่งเคลื่อนที่ผ่านวงแหวนเหล็กกล้าบนชั้นน้ำมันที่มีความบางเท่าแผ่นกระดาษ
นาซาสร้างจานสายอากาศขนาด 70 เมตรขึ้นมาเพื่อใช้ในภารกิจการสำรวจอวกาศที่ไปไกลกว่าวงโคจรของโลกซึ่งต้องการระบบสื่อสารที่มีศักยภาพสูง จานสายอากาศขนาด 70 เมตรที่สถานีโกลด์สโตนมีชื่อเรียกว่า "Mars antenna" (DSS 14) เป็นจานสายอากาศขนาด 70 เมตรแห่งแรก ซึ่งออกแบบเพื่อใช้รับสัญญาณอันแผ่วเบาและทำการส่งสัญญาณแรงสูงออกไปยังห้วงอวกาศ โดดเด่นด้วยขนาดความกว้างกว่า 64 เมตร ถูกใช้งานครั้งแรกในปี 1966 ก่อนจะมีการปรับเป็นขนาด 70 เมตรในปี 1988 เพื่อใช้สำหรับภารกิจยานสำรวจวอยเอจเจอร์ 2 เมื่อครั้งที่เคลื่อนที่ผ่านดาวเนปจูน
ชือของจานสายอากาศ "Mars antenna" ได้มาจากภารกิจการสำรวจดาวอังคารครั้งแรกของยานสำรวจมาริเนอร์ 4 และยังให้การสนับสนุนภารกิจไพโอเนียร์, แคสซินี และมาร์เอกซ์พลอเรชันโรเวอร์ส นอกจากนี้ยังทำหน้าที่รับสัญญาณอันโด่งดังจากนีล อาร์มสตรองขณะลงจอดบนดวงจันทร์ด้วยยานอะพอลโล 11 อีกด้วย
การมอดูเลตสัญญาณ
หน่วยงานที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลการมอดูเลตสัญญาณ (modulation) สำหรับภารกิจสำรวจอวกาศ คือคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านระบบข้อมูลอวกาศ (The Consultative Committee for Space Data Systems, CCSDS) ปัจจุบันการมอดูเลตสัญญาณถูกใช้ในการสื่อสารระหว่างยานอวกาศกับโลกที่อัตราโอนถ่ายข้อมูลต่ำถึงปานกลาง (น้อยกว่า 2 Mb/s) ซึ่งเป็นการการมอดูเลตทางเฟส (Phase Modulation, PM) แบบ 2 หรือ 4 สถานะ (BPSK, QPSK หรือ OQPSK) โดยสัญญาณอาจมีหรือไม่มีคลื่นพาหะ (residual carrier) ก็ได้
อันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ
อันโตนิโอ อัลเลอกริ ดา คอร์เรจจิโอ หรือ อันโทนิโอ ดา คอร์เรจจิโอ (Antonio Allegri da Correggio หรือ Antonio da Correggio; ชื่อเมื่อแรกเกิด: ) (สิงหาคม ค.ศ. 1489 - 5 มีนาคม ค.ศ. 1534) เป็นจิตรกรสมัยศิลปะเรอเนซองส์ คนสำคัญจากปาร์มาในประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและภาพสีน้ำมันทึ่เต็มไปด้วยความรู้สึกสัมผัส (sensuous) การวางองค์ประกอบของภาพเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว ความลวงตาทางทัศนียภาพ และการใช้ความลึก (foreshortening) คอร์เรจจิโอเป็นผู้มาก่อนศิลปะโรโคโคของคริสต์ศตวรรษที่ 18
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก
การมอดูเลตสัญญาณ
สำหรับการสื่อสารที่ความเร็วสูง (มากกว่า 2 Mb/s) จะนิยมใช้การมอดูเลตแบบ GMSK (Gaussian Minimum Shift Keying)
การพัฒนาในอนาคต
อนาคตของจานสายอากาศในเครือข่ายอวกาศห้วงลึกไม่ใช้การเพิ่มขนาดของจานสานอากาศให้มีขนาดใหญ่ขึ้น หากแต่เป็นการเครือข่ายอาร์เรย์ของจานสายอากาศขนาดเล็กแทน แต่การเพิ่มความถี่ยังคงเป็นประเด็นสำคัญอยู่
อันโตนีโอ ดา กอร์เรจโจ
สมุดภาพ
14891534
เครือข่ายอวกาศห้วงลึก
การทำเครือข่ายอาร์เรย์
ในอนาคตมีการวางแผนที่จะสร้างเครือข่ายอาร์เรย์จานสายอากาศขนาด 12 เมตรจำนวน 400 จุดลงบนสถานีทั้งสามแห่ง โดยใช้ย่านความถี่ X-Band และ Ka-Band เป้าหมายเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพมากกว่าเครือข่ายในปัจจุบันกว่า 10 เท่าตัว
การสื่อสารทางแสง
นอกจากเป้าหมายในการเพิ่มความถี่ใช้งานของเครือข่ายแล้ว เป้าหมายต่อไปคือการใช้งานที่ความถี่แสง (optical frequency) โดยเมื่อเทียบกับย่าน Ka-Band แล้ว ความแรงของสัญญาณที่ได้จากคลื่นแสงที่ความยาวคลื่น 1 ไมโครเมตร จะมีค่ามากกว่า 1,000 เท่า เนื่องจากการกระจายของสัญญาณที่น้อยกว่า ทำให้สามารถออกแบบจานส่งสัญญาณที่จะติดตั้งบนยานอวกาศได้ขนาดเล็กลง
ปัญหาของสัญญารบกวนเนื่องจากชั้นบรรยากาศของโลกก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ มีการเสนอให้ติดตั้งรับเลเซอร์ไว้บนวงโคจรโลกเพื่อทำการสื่อสารกับยานอวกาศ อย่างไรก็ตาม วิธีนี้จะต้องใช้งบประมาณที่สูงมาก นอกจากนี้ปัญหาอื่น ๆ ยังอยู่ระหว่างการพิจารณา เช่น กำลังของเลเซอร์ ความแม่นยำ การมอดูเลตที่เหมาะสมและการตรวจสอบสัญญาณ ขั้นตอนในการส่งสัญญาณใหม่ในกรณีที่มีการถูกปิดกั้น และปัญหาด้านความปลอดภัยของการใช้เลเซอร์อีกด้วย
เทสลาบอต (ออพติมัส)
ข้อมูลจำเพาะ
เทสลาบอตอาจจะมีความสูง 5'8" (173 ซม.) และหนัก 125 ปอนด์ (57 กก.) จากการนำเสนอที่จัดขึ้นระหว่างงาน AI Day เทสลาบอตจะถูก"ควบคุมโดยระบบเอไอเดียวกันกับที่เทสลากำลังพัฒนาสำหรับระบบ ADAS ที่ใช้ในรถยนต์" และยกของได้หนัก 45 ปอนด์ (20 กก.) เป้าหมายให้หุ่นยนต์เข้ามาทำกิจกรรมที่ "น่าเบื่อ" ที่ต้องทำเป็นประจำทุกวันเช่นการซื้อของ
ปฏิกิริยาแรก
หลังจากจัดงานไม่นาน สื่อสิ่งพิมพ์จำนวนมากตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับแนวคิดนี้ Bloomberg News อ้างว่าผลิตภัณฑ์ดังกล่าวประกอบด้วย "ภารกิจคืบคลาน" และอยู่นอกเหนือ "ความคิดริเริ่มด้านพลังงานสะอาดของบริษัท" The Verge ตั้งข้อสังเกตว่า "ประวัติศาสตร์ของเทสลาเต็มไปด้วยความคิดเพ้อฝันที่ไม่เคยปรากฏ... ดังนั้นจึงไม่มีใครคาดเดาได้ ว่าเทสลาบอตที่ใช้งานได้จะได้เห็นจริงหรือไม่" ในขณะที่บทบรรณาธิการกล่าวว่า เทสลาบอตถูกอธิบายว่าเป็น "คนโง่เขลาที่แปลกประหลาดและยอดเยี่ยม" เดอะวอชิงตันโพสต์ แย้งในทำนองเดียวกันว่า "เทสลามีประวัติของไทม์ไลน์ที่กล่าวเกินจริงและมีแนวโน้มที่จะใช้เวลามากเกินกว่ากำหนดในการเปิดตัวผลิตภัณฑ์และการนำเสนอต่อนักลงทุน"
ฟาโรห์เซนค์พตาร์ไฮ
ฟาโรห์เซเฮเควนเร เซนค์พตาร์ไฮSeheqenre Sankhptahiเป็นฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่ 13 ซึ่งอาจเป็นหนึ่งในห้าสิบสี่หรือห้าสิบ กษัตริย์แห่งราชวงศ์นี้พระองค์จะทรงเป็นรัชกาลสั้น ๆ ในเมมฟิสในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1663 ถึง ค.ศ. 1649
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน
ตราแผ่นดินของอุซเบกิสถาน (ГОСУДАРСТВЕННЫЙ ГЕРБ РЕСПУБЛИКИ УЗБЕКИСТАН O'ZBEKISTON RESPUBLIKASI DAVLAT GERBI) ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม, พ.ศ. 2535. โดยมีลักษณะอย่างเดียวกันกับ ตราเดิมของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบก. ในช่วงระหว่างการเปลี่ยนถ่ายอำนาจ สัญลักษณ์ค้อนเคียวที่สื่อถึงการปฏิวัติรัสเซีย พ.ศ. 2460 ได้ถูกตัดออก พร้อมกับมีการแก้ไขตราแผ่นดินในบางลักษณะ.
ด้านซ้ายช่อดอกฝ้าย และ ด้านขวา รวงข้าวสาลีสุกเป็นรูปวงพระจันทร์ พันด้วยแถบริบบิ้นสีธงชาติ ซึ่งพืชทั้งสองชนิดนี้ เป็นสินค้าสำคัญที่ทำรายได้ให้อุซเบกิซสถาน สื่อถึง ดินแดนที่มีพืชพรรณธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ โดย ดอกฝ้าย หมายถึง ความบริสุทธิ์ของชนชาวอุซเบก และ รวงข้าวสาลี หมายถึง ความสว่างไสวของชาติเหมือนรวงข้าวสีทอง.
ยอดบนของตราแผ่นดิน มีดาวสีฟ้า 8 แฉก Rub El Hizb (۞) ภายในมีพระจันทร์เสี้ยว และ ดาว5แฉก รูปเหล่านี้เป็นสีขาว, หมายถึง ศาสนาอิสลาม, และความเจริญก้าวหน้าของชาติ.
แซมสัน
แซมสัน (Samson; ; שִׁמְשׁוֹן,, "มนุษย์สุริยะ") เป็นชาวอิสราเอลคนสุดท้ายที่ถูกล่าวไว้ในหนังสือผู้วินิจฉัยของคัมภีร์ฮีบรู (บท 13 ถึง 16) และเป็นหนึ่งในผู้นำที่ "วินิจฉัย" ชาวอิสราเอลคนสุดท้ายก่อนที่จะมีพระมหากษัตริย์ บางครั้ง เขาถูกเทียบเป็นเอ็นคิดูโดยซูเมอร์ และเฮราคลีสของชาวกรีก
ในไบเบิลกล่าวไว้ว่า แซมสันเป็นชาวนาศีร์ และมีความแข็งแกร่งที่สามารถทำลายฝ่ายศัตรูได้ และทำในสิ่งที่ดูเหนือมนุษย์ เช่น การสังหารสิงโตด้วยมือเปล่า และสังหารทหารชาวฟิลิสตีนด้วยกระดูกกรามของลา อย่างไรก็ตาม ถ้าผมยาวของแซมสันถูกตัด การสาบานเป็นนาศีร์จะถูกล้มเลิก และเขาจะสูญเสียความแข็งแกร่งไป
แซมสันถูกทรยศโดยเดลิลาห์ คู่รักของเขา โดยเธอสั่งให้ข้ารับใช้ตัดผมในขณะที่เขาหลับและส่งเขาไปให้ชาวฟิลิสตีน โดยเขาถูกควักตาออกแล้วบังคับให้บดเมล็ดพันธุ์ในโรงสีข้าวที่กาซา ในขณะที่ผมของเขาเริ่มยาว ชาวฟิลิสตีนนำเขาไปที่วิหารดาโกน แซมสันของพักที่เสาหนึ่งของวิหาร หลังจากพักแล้ว เขาได้ขอพรต่อพระเจ้าให้นำความแข็งแกร่งคืนมา แล้วผลักเสาให้พังลงมาฆ่าทุกคนรวมถึงเขาด้วย ในบางธรรมเนียมของชาวยิว แซมสันถูกฝังที่เทลโซราในอิสราเอล
เกิด
รายงานจากหนังสือผู้วินิจฉัย แซมสันมีชีวิตในช่วงที่มีความขัดแย้งระหว่างอิสราเอลกับฟิลิสเตีย เมื่อพระเจ้าจะสั่งสอนวินัยแก่ชาวอิสราเอลโดยการ "มอบเขาไว้ในมือของชาวฟีลิสเตีย" มาโนอาห์เป็นชาวอิสราเอลจากโซราห์ ผู้เป็นลูกหลานของดาน และภรรยาของเขาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ทูตสวรรค์จึงปรากฏต่อหน้าภรรยาของมาโนอาห์ และประกาศว่าพวกเขาจะมีลูกที่จะปลดปล่อยชาวอิสราเอลออกจากชาวฟิลิสตีน
ทูตสวรรค์บอกกับภรรยามาโนอาห์ว่าห้ามดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด และบอกลูกของเธอว่าห้ามโกนหรือตัดผมของเขาเด็ดขาด เขาต้องเป็นนาศีร์ตั้งแต่เกิด  ภรรยาของมาโนอาห์เชื่อทูตสวรรค์ แต่สามีของเธอไม่อยู่ ดังนั้น เขาจึงขอพรต่อพระเจ้าให้ส่งศาสนทูตอีกครั้งเพื่อสอนเขาว่าควรเลี้ยงดูลูกชายที่จะถือกำเนิดอย่างไร
หลังจากทูตสวรรค์กลับมา มาโนอาห์ได้ถามถึงชื่อลูกชายของเขา แต่ทูตสวรรค์กล่าวว่า "เหตุใดจึงถามชื่อของเรา? ชื่อนั้นเกินความเข้าใจ" มาโนอาห์จึงเตรียมของบูชายัญ แต่เทวทูตกล่าวว่าต้องขอต่อพระเจ้าเท่านั้น ในระหว่างนั้น แซมสันได้ถือกำเนิด และถูกเลี้ยงดูตามสิ่งที่ทูตสวรรค์สอนมา
แต่งงานกับชาวฟีลิสตีน
ในตอนที่เขาเข้าวัยผู้ใหญ่ แซมสันได้ออกจากหุบเขาของประชาชนของเขาเพื่อดฝุเมืองของพวกฟีลิสเตีย เขาตกหลุมรักหญิงชาวฟิลิสเตียจากติมนะห์ และอยากแต่งงานกับเธอ โดยไม่สนข้อแม้ของพ่อแม่ว่าเธอไม่ใช่ชาวอิสราเอล แต่ว่าการแต่งงานครั้งนั้น เป็นแผนของพระเจ้าที่จะโจมตีชาวฟิลิสตีน
รายงานจากไบเบิล แซมสันถูกสถิตโดย "พระวิญญาณขององค์พระผู้เป็นเจ้า" ที่ให้พรเขาด้วยความแข็งแกร่ง ตัวอย่างเช่น ในตอนที่เขาจะไปขอเธอแต่งงาน เมื่อเขาถูกสิงโตโจมตี เขาแค่จับมันแล้วฉีกเป็นชิ้น ๆ แต่เขาเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ โดยไม่พอเรื่องนี้กับพ่อแม่ของเขา เขามาที่บ้านของชาวฟิลิสตีนและกลายเป็นคู่หมั้นกับเธอ เขากลับบ้าน แล้วกลับไปที่ติมนะห์ ในระหว่างทาง แซมสันเห็นผึ้งสร้างรังในซากสิงโต และสร้างน้ำผึ้ง เขากินน้ำผึ้งไปกำมือหนึ่งแล้วนำมันกลับไปให้พ่อแม่
ที่งานแต่งงาน แซมสันกล่าวถึงปริศนาคำทายให้กับเจ้าบ่าว 30 คน (ทั้งหมดเป็นชาวฟิลิสตีน) ถ้าพวกเจ้าตอบได้ภายในงานเลี้ยงเจ็ดวันนี้ เราก็จะให้เสื้อผ้าลินินพร้อมเครื่องนุ่งห่มสามสิบชุด แต่ถ้าตอบไม่ได้ พวกเจ้าก็ต้องเป็นฝ่ายยกเสื้อผ้าลินินพร้อมเครื่องนุ่งห่มสามสิบชุดให้เรา แซมสันจึงกล่าวปริศนาคำทายในตอนที่เขาสู้กับสิงโตว่า:
<poem style="margin-left: 2em;">มีของกินได้ออกมาจากตัวผู้กินเขา มีของหวานออกมาจากตัวที่แข็งแรง
ชาวฟิลิสตีนรู้สึกโมโหกับปริศนานี้ เจ้าบ่าว 30 คน บอกภรรยาใหม่ของแซมสันว่า พวกเขาจะเผาเธอกับพ่อของเธอ ถ้าเธอไม่รู้คำตอบของปริศนาคำทาย และบอกคำตอบกับพวกเขา แซมสันก็บอกคำตอบกับเธอ และเธอไปบอกแก่เจ้าบ่าว 30 คนว่า
พอวันที่เจ็ดก่อนดวงอาทิตย์ตกชาวเมืองจึงบอกแซมสันว่า <poem style="margin-left: 2em;">"มีอะไรหวานกว่าน้ำผึ้ง? มีอะไรแข็งแรงกว่าสิงโต?" แซมสันจึงบอกเขาว่า <poem style="margin-left: 2em;"> "ถ้าเจ้าไม่เอาแม่วัวของเราช่วยไถ เจ้าคงจะแก้ปริศนาของเราไม่ได้"
แซมสันเดินทางไปที่อัชเคลอน (ห่างไปประมาณ 30 ไมล์) โดยฆ่าชาวฟิลิสตีนไป 30 คน เพื่อนำเสื้อผ้าอาภรณ์มาให้กับเจ้าบ่าว 30 คน ด้วยความโมโห แซมสันจึงกลับไที่บ้านพ่อของเขา   ในเวลาต่อมา แซมสันกลับไปที่ติมนะห์เพื่อไปเยี่ยมภรรยาของเขา โดยไม่รู้ว่าเธอแต่งงานกับหนึ่งในอดีตเจ้าบ่าวแล้ว แต่พ่อของเธอปฏิเสธไม่ให้แซมสันพบเธอ โดยขอให้แต่งงานกับน้องสาวของเธอแทน
แซมสันออกไปข้างนอก แล้วนำสุนัขจิ้งจอก 300 ตัว มัดหางติดกันเป็นคู่ แล้วจุดไฟปล่อยให้สุนัขจิ้งจอกวิ่งพล่านไปตามทุ่งนากับมะกอกของชาวฟิลิสตีน ชาวฟิลิสตีนจึงรู้ว่าทำไมแซมสันถึงเผาทุ่งนาของพวกเขา และจับตัวหญิงสาวพร้อมทั้งบิดาของนางมาเผาทั้งเป็น
เพื่อการแก้แค้น แซมสันจึงฆ่าชาวฟิลิสตีนมากกว่าเดิม โดยกล่าวว่า "ข้าเพียงแต่ตอบโต้สิ่งที่เขาทำกับข้าไว้เท่านั้น" แซมสันจึงหลบภัยที่ศิลาแห่งอีตาม  ทหารชาวฟิลิสเตียมาที่ชนเผ่ายูดาห์ และสั่งให้ชาย 3,000 คนจากเผ่ายูดาห์นำตัวแซมสันมา  ด้วยความยินยอมของแซมสันว่า ชาวยูดาห์จะไม่ฆ่าเขาด้วยกันเอง พวกเขาจึงผูกแซมสันด้วยเชือกใหม่สองสาย และในตอนที่กำลังเตรียมยกให้ชาวฟิลิสเตีย เชือกที่ผูกเขานั้นเกิดขาด  แล้วใช้กระดูกกรามลาฆ่าชาวฟิลิสเตียไป 1,000 คน
เดลิลาห์
หลังจากนั้น แซมสันเดินทางไปที่กาซา โดยอาศัยอยู่ในบ้านของโสเภณี ศัตรูของเขารอที่ประตูของเมืองเพื่อดักโจมตีเขา แต่แซมสันดึงเสาประตูทั้งสองข้างพร้อมทั้งดาลประตูหลุดลอยจากพื้น แล้วแบกประตูไปจนถึง "ยอดเนินเขาที่หันหน้าไปทางฮีบรอน"
เขาตกหลุมรักกับเดลิลาห์ที่หุบเขาโซเรก   ชาวฟิลิสตีนมาหาเดไลลาห์และชักจูงเธอด้วยเงิน 1,100 เหรียญเพื่อสืบหาความลับของความแข็งแกร่งของแซมสัน เพื่อที่จะจับกุมศัตรูของพวกเขาได้  แต่แซมสันไม่บอกความลับ และหลอกเธอว่า ถ้าใช้สายธนูที่หนังยังไม่แห้งเจ็ดเส้นมัดตัวข้า ข้าก็จะอ่อนแอเหมือนคนอื่น  เธอทำอย่างนั้นตอนที่เขาหลับ แต่ตอนที่เขาตื่น เขากลับสะบัดสายธนูขาดอย่างง่ายดาย  เธอยืนกรานถามอีกครั้ง และเขาตอบว่า ถ้าใช้เชือกใหม่ที่ไม่เคยใช้งานมาก่อนมัดข้าอย่างแน่นหนา ข้าก็จะอ่อนแอเหมือนชายอื่น เธอจึงผูกด้วยเชือกใหม่ในตอนที่เขาหลับ และเขาสะบัดสายให้ขาดอีกครั้ง  เธอถามแซมสันอีกครั้ง และเขาตอบว่า หากทอเส้นผมทั้งเจ็ดปอยของข้าเข้าไปในหูกทอผ้า แล้วกระทกด้วยฟืม ข้าก็จะอ่อนแอเหมือนชายอื่น  เธอจึงทอผมทั้งเจ็ดปอยของเขาเข้าในหูก แต่เขาทำลายหูกทั้งหมด และนำมันออกไป
อย่างไรก็ตาม เดลิลาห์ยังคงถามอีก และแซมสันจึงบอกความจริงว่า พระเจ้าให้พลังเขาเพราะเขาถวายตัวแด่พระเจ้าในฐานะนาศีร์ และบอกว่า ถ้าหากโกนผมทิ้ง เรี่ยวแรงกำลังของข้าก็จะหมดไป ข้าจะอ่อนแอเหมือนคนอื่น ๆ เดลิลาห์จึงให้เขา "หลับหนุนตักนาง" และเรียกบริวารมาตัดผมเขา แซมสันสูญเสียความแข็งแกร่ง และถูกจับโดยชาวฟิลิสเตีย โดยถูกควักตาทั้งสองข้างของเขาออก พวกเขานำแซมสันไปที่กาซา จับขังเขา และใช้ให้โม่ข้าวอยู่ในเรือนจำ
เสียชีวิต
หลังจากเสียชีวิต ครอบครัวของแซมสันนำร่างของเขาไปฝังใกล้ ๆ สุสานของมาโนอาห์ ผู้เป็นพ่อ โดยอยู่บนยอดเขาในเทลโซรา ในบทสรุปของบทวินิจฉัย 16 กล่าวว่า แซมสันได้ "วินิจฉัย" ชาวอิสราเอลไป 20 ปี ไบเบิลไม่ได้กล่าวถึงชะตาของเดลิลาห์ว่าเป็นอย่างไร
กีฬาโต้คลื่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
การแข่งขันกีฬาโต้คลื่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 จะจัดแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 นับเป็นครั้งที่ 2 หลังจากเปิดตัวในโอลิมปิกที่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกปี 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยครั้งนี้จะจัดแข่งขันระหว่างวันที่ 27-30 กรกฎาคม ค.ศ. 2024 แต่จัดแข่งขันที่สนามหาดเตฮูโปโอ, ตาฮีตี, เฟรนช์โปลินีเซีย จำนวนการแข่งขันทั้งหมดสองรายการ แบ่งเป็น ชาย 1 หญิง 1 รายการ จำนวนนักกีฬาจะเป็นชาย 24 คน หญิง 24 คน
สนาม
การแข่งขันโต้คลื่นจะจัดขึ้นที่ หาดเตฮูโปโอ, ตาฮีตี ในดินแดนโพ้นทะเลของเฟรนช์โปลินีเซีย ทางตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิกของฝรั่งเศส การตัดสินใจจัดขึ้นเพื่อจัดการแข่งขันโต้คลื่นในดินแดนฝรั่งเศสมากกว่าในทวีปยุโรป เนื่องจากมีคลื่นขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงบนเกาะซึ่งเหมาะสำหรับการแข่งขันกระดานโต้คลื่น
กระแสเกาหลี
กระแสเกาหลี หรือ คลื่นเกาหลี (Korean Wave) เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่ทั่วโลกนิยมวัฒนธรรมร่วมสมัยของเกาหลีใต้เพิ่มขึ้นอย่างมากมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ความสนใจต่อวัฒนธรรมเกาหลีทั่วโลกได้รับอิทธิพลหลักมาจากการแพร่กระจายของเคป็อปและละครเกาหลี โดยความสำเร็จที่สำคัญได้แก่ โบอา, บีทีเอส และเพลง "คังนัมสไตล์" ของไซ เช่นเดียวกันกับ แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง, เพลงรักในสายลมหนาว และ สควิดเกม เล่นลุ้นตาย กระแสเกาหลีได้รับการรับรองเป็นรูปแบบหนึ่งของอำนาจอ่อน และเป็นสินทรัพย์ทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเกาหลีใต้ โดยสร้างรายได้ทั้งจากการส่งออกและการท่องเที่ยว
หลังวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย ค.ศ. 1997 และการตรวจพิจารณาอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีใต้ของฝ่ายทหารสิ้นสุดลง เกาหลีใต้จึงกลายเป็นผู้ส่งออกวัฒนธรรมสมัยนิยมรายใหญ่ หลังการเพิ่มขึ้นของสื่อดาวเทียมในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 กระแสเกาหลีช่วงแรกขับเคลื่อนด้วยการเผยแพร่ละครและภาพยนตร์เกาหลีเข้าสู่จีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บางพื้นที่ นักข่าวจีนเป็นผู้คิดคำศัพท์ "กระแสเกาหลี" ครั้งแรกใน ค.ศ. 1999 ภายใต้ชื่อ หานหลิว ซึ่งสื่อถึงความสำเร็จของรายการโทรทัศน์เกาหลีใต้ในประเทศจีน จากนั้นในคริสต์ทศวรรษ 2000 ฮัลลยูจึงพัฒนาเป็นปรากฏการณ์ระดับโลก โดยขยายตัวอย่างรวดเร็วเข้าสู่เอเชียใต้ ตะวันออกกลาง และยุโรปตะวันออก ต่อมาใน ค.ศ. 2008 มูลค่าการส่งออกทางวัฒนธรรมของเกาหลีใต้แซงหน้ามูลค่าการนำเข้าทางวัฒนธรรมเป็นครั้งแรก การขยายตัวนี้ได้รับแรงหนุนจากการถือกำเนิดของสื่อสังคมและอินเทอร์เน็ต ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการทำให้วงการบันเทิงเกาหลีเข้าถึงผู้ชมในต่างประเทศ รวมถึงการที่รัฐบาลเกาหลีใต้สนับสนุนปรากฏการณ์นี้ด้วย
ในประเทศไทย กระแสเกาหลีเริ่มต้นในราว ค.ศ. 2001 จากความสำเร็จของภาพยนตร์เรื่อง ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม จากนั้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เมื่อช่อง 3 ได้นำละครโทรทัศน์เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง เข้ามาฉาย ประสบความสำเร็จและได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนกลายเป็นปรากฏการณ์ ทำให้สถานีโทรทัศน์ช่องต่าง ๆ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ละครโทรทัศน์เกาหลีมาฉายแข่งขันกัน จนกระทั่งในราวต้นปี ค.ศ. 2014 กระแสเกาหลีในประเทศไทยเริ่มสร่างซาลง มีการวิเคราะห์กันว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นจะหวนกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง
ผลของกระแสเกาหลีทำให้มีการให้ความสนใจอุตสาหกรรมวัฒนธรรมเกาหลีแบบใหม่อย่างมาก เช่น การใช้สัญญาทาสในอุตสาหกรรมไอดอลและการแพร่กระจายของการค้ามนุษย์ทางเพศในเรื่องอื้อฉาวเบิร์นนิงซัน   มีหลายรายการและบุคคลในอุตสาหกรรมบันเทิงเกาหลีที่ถูกวิจารณ์ว่ามีคตินิยมเชื้อชาติ, การเลือกปฏิบัติตามผิวสี และกีดกันผู้หญิง ในขณะที่การฆ่าตัวตายของนักแสดงเกาหลีที่มีชื่อเสียงจำนวนมากเน้นย้ำถึงสภาพการทำงานที่โหดร้ายของอุตสาหกรรมนี้  นอกจากนี้ ผู้ชมชาวเกาหลีพินิจพิเคราะห์ละครย้อนยุคเกาหลีมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในด้านการปฏิเสธประวัติศาสตร์ (historical negationism) และการพรรณนาประวัติศาสตร์เกาหลีที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งทำให้ละคร สโนว์ดรอป ถูกคว่ำบาตร และละคร Joseon Exorcist ถูกยกเลิก
ศัพทมูลวิทยา
ศัพท์ ฮัลลยู เป็นคำสร้างใหม่ที่มาจากรากศัพท์ 2 ราก ได้แก่ ฮัน  หมายถึง "เกาหลี" และ รีว  หมายถึง "คลื่น" หรือ "กระแส"  ในวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 Beijing Youth Daily ตีพิมพ์บทความที่มีคำว่า "กระแสเกาหลี" แบบแรกในบทความที่กล่าวถึง "ความกระตือรือร้นของผู้ชมชาวจีนต่อละครโทรทัศน์และเพลงป็อปเกาหลี" ในประเทศจีน ก็มีการใช้คำว่า "ไข้ฮัน" ด้วยการนำปรากฏการณ์ไปเทียบกับโรคไข้หวัดนกที่แพร่ระบาดในประเทศ คำนี้เข้าสู่การใช้งานแบบทั่วไปหลังการออกอากาศละครรักเกาหลี เพลงรักในสายลมหนาว ซึ่งประสบความสำเร็จในประเทศญี่ปุ่น
ฮัลลยูสื่อถึงการแพร่กระจายวัฒนธรรมเกาหลีใต้ระหว่างประเทศตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 หลังการปกครองของทหารสิ้นสุดลง และการเปิดเสรีอุตสาหกรรมวัฒนธรรม คำนี้โดยหลักหมายถึงการแพร่กระจายของโทรทัศน์ เพลงป็อป ภาพยนตร์ และแฟชั่นเกาหลี แต่คำนี้อาจรวมถึงแอนิเมชัน วิดีโอเกม เทคโนโลยี วรรณกรรม เครื่องสำอาง และอาหารเกาหลีด้วย ในขณะที่ฮัลลยูรุ่นแรกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 ถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 ยังคงจำกัดอยู่ในเอเชียและอ้างถึงความนิยมของละครและภาพยนตร์เกาหลีในทวีปนี้ รุ่นที่สอง หรือฮัลลยู 2.0 ได้รับแรงหนุนหลักจากความนิยมเคป็อปที่เผยแพร่ผ่านฐานช่องทางออนไลน์อย่างยูทูบ
คำวิจารณ์
ในส่วนของจีน ญี่ปุ่น และไต้หวัน กระแสเกาหลีเผชิญกับการสะท้อนกลับอย่างรุนแรงและมีการนำไปเปรียบเทียบกับจักรวรรดินิยมด้านวัฒนธรรม โดยในประเทศจีนและไต้หวัน กระแสเกาหลีมักถูกเรียกเป็น "การรุกรานทางวัฒนธรรม" และจำกัดจำนวนละครโทรทัศน์เกาหลีให้แก่ผู้ชมชาวจีน  ในงาน Tai Ke Rock Concert เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2005 Chang Chen-yue นักดนตรีชาวไต้หวัน ร้องเพลงแร็ปเหยียดผิวและผู้หญิงชื่อ "The Invasion of the Korean Wave" ซึ่งโจมตีทั้งแพ ยง-จุน, นักดนตรีหญิงชาวไต้หวัน และกระแสเกาหลี
การสะท้อนกลับอย่างรุนแรงต่อกระแสเกาหลีอาจมีรากฐานมาจากลัทธิชาตินิยมหรือความขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ อุตสาหกรรมเคป็อปก็ถูกวิจารณ์ในด้านการสนับสนุนการเหมารวมคนเอเชียในทางเพศ
คาโมะนัมบัง
คาโมะนัมบัง (鴨南蛮, かもなんばん) เป็นอาหารประเภทบะหมี่ของญี่ปุ่น เป็นโซบะตามฤดูกาลพร้อมซุปร้อนที่มีเนื้อเป็ดและต้นหอมเป็นส่วนประกบ
บางครั้งใช้เนื้อไก่ แทนเนื้อเป็ด ซึ่งในกรณีนี้บางครั้งเรียกว่า โทรินัมบัง (鶏南蛮) หรือ คาชิวะนัมบัง (かしわ南蛮) บางครั้งก็เรียกง่าย ๆ ว่า นัมบังโซบะ (南蛮蕎麦) หรืออาจเรียกแค่ นัมบัง เฉย ๆ โดยนัมบังในที่นี้หมายถึงต้นหอม ถือเป็นเมนูหนึ่งที่พบบ่อยในร้านโซบะ
มหัศจรรย์สาวน้อย พริตตี้เคียว
มหัศจรรย์สาวน้อยพริตตี้เคียว (Futari wa Precure) เป็น อนิเมะ ในซีรีส์เรื่องแรกของ พริตตี้เคียว และมีภาคต่อคือมหัศจรรย์สาวน้อยพริตตี้เคียว แมกซ์ฮาร์ต (Futari wa Precure Max heart) ผลิตโดย Toei Animation
ภาคแรก
มิสึมิ นางิสะ นักกีฬาชมรมลาครอสชั้น ม.2 ของโรงเรียนเวโรเน่ได้เจอกับตัวประหลาดจากสวนแห่งแสงสว่างที่ชื่อว่า "เมปเปิ้ล" ในคืนที่มีฝนดาวตก ในขณะเดียวกัน ยูกิชิโระ โฮโนกะ นักเรียนผู้ได้รับฉายาว่า "ราชินีอัจฉริยะ" เพื่อนร่วมห้องเดียวกันก็เจอตัวประหลาดแบบเดียวกันที่ชื่อ "มิปเปิ้ล" อีกต่างหาก ทั้งคู่จึงตกกระไดพลอยโจนกลายเป็นนักรบในตำนานพริตตี้เคียวแบบไม่ตั้งใจเพื่อปกป้องปริซึมสโตน หินทั้ง 7 ที่มีพลังแห่งการเกิดของสวนแห่งแสงสว่างจากเหล่าร้ายดาร์คคิง นางิสะกับโฮโนกะจะต้องร่วมมือกับเมปเปิ้ลและมิปเปิ้ลเพราะถ้ามันถูกแย่งชิงไปได้ทั้งหมดละก็... แม้แต่สวนแห่งสายรุ้งหรือโลกของเราก็จะไม่เหลือแน่
ภาคแมกซ์ฮาร์ต
เหตุการณ์ผ่านไปไม่นานจากภาคแรก ทั้งๆ ที่คิดว่าคงไม่สามารถเป็นพริตตี้เคียวได้อีกแล้ว เมปเปิ้ลกับมิปเปิ้ลก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนที่นางิสะกับโฮโนกะกำลังคับขัน นักรบในตำนานพริตตี้เคียวจึงเกิดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง พร้อมด้วยพลังที่มากกว่าเดิม ทางด้านจาร์คคิงได้รวมพลังเฮือกสุดท้ายแล้วโจมตีใส่ราชินีแห่งแสงสว่าง ทำให้เจตจำนงค์ทั้ง 3 ของควีน อันประกอบด้วย "ชีวิตหัวใจและฮาร์ตเทียลทั้ง 12" แยกออกจากกันและกระจายมาที่สวนแห่งสายรุ้ง เป็นหน้าที่ของพริตตี้เคียวที่จะต้องตามหา 3 สิ่งนั้นและทำให้ควีนกลับเป็นเหมือนเดิมให้ไวที่สุดก่อนที่จาร์คคิงจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ตัวละครหลัก
เคียวแบล็ค (Cure Black) / ซูเปอร์เคียวแบล็ค (Super Cure Black) / เรนโบว์เคียวแบล็ค (Rainbow Cure Black) / มิสึมิ นางิสะ (Misumi Nagisa)
"ตัวแทนแห่งแสงสว่าง เคียวแบล็ค!"
"ท่าไม้ตาย"
"Precure Marble Screw!"
"Precure Rainbow Therapy!"
วัดดวงแข
วัดดวงแข เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันมีพระครูประพัฒน์เขมคุณเป็นเจ้าอาวาส
มหัศจรรย์สาวน้อย พริตตี้เคียว
ตัวละครหลัก
"Precure Marble Screw Max!"
วัดดวงแข
วัดดวงแขก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2370 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2370 เช่นกัน ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง เดิมมีนามวัดว่า วัดแค แต่มีชื่อนี้มีอยู่หลายวัดจึงเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดดวงแข" เมื่อประมาณ พ.ศ. 2460
มหัศจรรย์สาวน้อย พริตตี้เคียว
ตัวละครหลัก
"Precure Marble Screw Max Spark!"