cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การ์ธ นิกซ์
ประวัติ
การ์ธ นิกซ์ เกิดที่เมืองเมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย และใช้ชีวิตในวัยเด็กของเขาในกรุงแคนเบอร์รา เขาได้ศึกษาที่มหาวิทยาลัยแคนเบอร์ราระหว่างปี 1984-1986 และสำเร็จการศึกษาปริญญาตรีด้านอักษรศาสตร์ ในการเขียนอย่างเชี่ยวชาญ นิกซ์ได้เข้ามาทำงานทางด้านหนังสืออย่างจริงจังหลังจากที่เขาย้ายไปอยู่ที่ซิดนีย์ และได้ทำงานจนไต่เต้าขึ้นเป็นบรรณาธิการอาวุโสในปี 1991 กับ HarperCollins Australia จากนั้นเขาก็เดินทางไปต่างประเทศในปี 1993 และกลับมาทำงานในปีต่อมากับ IT public relations and marketing firm ซึ่งในปี 1996 ได้นำเขาเป็นผู้ก่อตั้งร่วมบริษัท PR firm Gotley Nix Evans Pty Ltd. ในปี 1999 เขาได้เข้าร่วมกับ Curtis Brown ซึ่งเป็นองค์การทางด้านวรรณคดีของออสเตรเลียเป็นเจ้าหน้าที่พาร์ตไทม์หลังจากได้วางมือจากทำงานเขียนเต็มเวลาในปี 1998 อย่างไรก็ตามในปี 2002 การ์ธ นิกซ์ก็กลับมาเป็นนักเขียนเต็มเวลาอีกครั้ง นอกจากนั้นยังเป็นทหารกองหนุนของกองทัพออสเตรเลียและเป็นผู้ขายหนังสือ เป็นผู้แทนขายหนังสือ นักเขียนหนังสือพิมพ์ บรรณาธิการ ผู้รับคำปรึกษาด้านการตลาด และเจ้าหน้าที่อักษรศาสตร์ หนังสือของเขาได้ถูกตีพิมพ์ทั่วโลกและแปลมาแล้วทั้งสิ้น 36 ภาษา หนังสือของเขาได้ปรากฏในรายชื่อหนังสือขายดีที่สุดของ หนังสือพิมพ์นิวยอร์กส์ ไทม์, Publishers Weekly, The Bookseller, The Australian และ The Sunday Times ไม่นานมานี้ การ์ธ นิกซ์ได้เซ็นสัญญาหนังสือเพิ่มอีกสามเรื่อง โดยสองเรื่องอยู่ในชุด Old Kingdom และวรรณกรรมชุด The Seventh Tower ก็กำลังจะถูกตีพิมพ์ในสหราชอาณาจักร ตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นไป
ขณะนี้ การ์ธ นิกซ์ อาศัยอยู่ที่หาดคูกี้ (Coogee) เมืองซิดนีย์ กับครอบครัวซึ่งมีภรรยาและลูกชาย 2 คนที่มีชื่อว่า โทมัส (เกิดวันพฤหัสบดี) และเอ็ดเวิร์ด
ชุด Troubletwisters
เป็นผลงานในอนาคตที่ร่วมเขียนกับ ซีน วิลเลียมส์
แผนในอนาคต
การ์ธ นิกซ์มีแผนที่จะนำนวนิยายของเขา Sabriel มาสร้างเป็นภาพยนตร์ โดยเขาจะเป็นผู้ช่วยเขียนบทภาพยนตร์ร่วมกับแดน ฟัทเทอร์แมน ซึ่งเป็นนักเขียนบทที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ จากภาพยนตร์เรื่อง "Capote" ดี๊ด การ์ดเนอร์ กับ เจเรมี่ ไคลน์เนอร์ อาจจะมาเป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ และจะให้ อนานด์ ทัคเกอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์  Shopgirl กับ Hilary and Jackie มาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์
แหล่งข้อมูลอื่น
1963
โรงเรียนเชียงแสนวิทยาคม
โรงเรียนเชียงแสนวิทยาคม เป็นโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในตำบลเวียง อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 (เชียงราย–พะเยา) เป็นโรงเรียนที่จัดการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย
ประวัติ
โรงเรียนเชียงแสนวิทยาคม ตั้งอยู่หมู่บ้านเวียงเหนือ  เลขที่ 242  หมู่ที่ 2  ตำบลเวียง  อำเภอเชียงแสน  จังหวัดเชียงราย  เป็นโรงเรียนที่จัดการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง  ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2511 ได้เปิดสอนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1  จำนวน 1 ห้องเรียน  มีนักเรียน 31 คน  โดยให้เป็นสาขาของโรงเรียนแม่จันวิทยาคมชื่อว่า “โรงเรียนแม่จันวิทยาคม สาขาเชียงแสน”  ตั้งอยู่บนเนื้อที่มี 51 ไร่ 3 งาน 53 ตารางวา
นายดิเรก สมยา  ศึกษาธิการอำเภอเชียงแสนในขณะนั้นเป็นครูใหญ่คนแรก  มีพ่อค้าประชาชน  คหบดี  และผู้ปกครองนักเรียน  ร่วมกันบริจาคเงินและวัสดุก่อสร้างเพื่อนำไปสร้างอาคารเรียนเพิ่มขึ้นอีก  ปี พ.ศ. 2512 ได้รับอนุมัติให้เปิดเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอเชียงแสนโดยมีชื่อว่า “โรงเรียนเชียงแสนวิทยาคม”
รายนามครูใหญ่ และผู้อำนวยการโรงเรียน
{| class="wikitable" !ลำดับ !รายนามผู้อำนวยการโรงเรียน !เริ่มวาระ !สิ้นสุดวาระ
ชาวกีราวารู
ชาวกีราวารู เป็นชนพื้นเมืองบนเกาะกีราวารู ประเทศมัลดีฟส์ เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานกลุ่มแรก ๆ ของมัลดีฟส์ พวกเขาสืบเชื้อสายมาจากชาวทมิฬโบราณ ชาวมัลดีฟส์ส่วนใหญ่มองว่าชาวกีราวารูมีสถานะทางสังคมที่ต้อยต่ำกว่า ต่อมาเกาะกีราวารูอันเป็นที่อยู่อาศัยของพวกเขามีปัญหาเรื่องการกัดเซาะชายฝั่ง รัฐบาลจึงย้ายพวกเขาไปอาศัยบนเกาะฮุลฮูเล กรุงมาเล และส่วนอื่นของคาฟูอะทอลล์ ทำให้ปัจจุบันชาวกีราวารูถูกผสมกลมกลืนไปกับประชากรกลุ่มใหญ่
ศัพทมูลวิทยา
"กีราวารู" มาจากคำดิเวฮิว่า "กีรา" แปลว่ากัดเซาะ กับคำสิงหลว่า "วารู" แปลว่าคนคือชาวเกาะ
ยุคแรกเริ่ม
ชาวกีราวารูคือผู้สืบเชื้อสายจากชาวทมิฬโบราณซึ่งอพยพจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดีย และชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศศรีลังกา คาดว่าเข้าไปตั้งถิ่นฐานในหมู่เกาะมัลดีฟส์ตั้งแต่ยุคสังคัม (ช่วง 300 ปีก่อนคริสต์กาลจนถึง ค.ศ. 300) เข้าไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะกีราวารู เป็นลากูนทางตอนเหนือของมาเล ซึ่งปรากฏสิ่งก่อสร้างและวัดบนเกาะ ชาวกีราวารูถูกกล่าวถึงในมุขปาฐะเรื่องการสถาปนาอาณาจักรบนเกาะมาเลของกษัตริย์โกอิมาลา ว่าชาวกีราวารูเป็นชนพื้นเมืองมาช้านาน และได้รับอนุญาตให้เฝ้าถวายพระพรกษัตริย์โกอิมาลา
ชาวกีราวารูต่างจากชาวมัลดีฟส์ทั่วไป ทั้งด้านกายภาพ ภาษา และวัฒนธรรม พึงสังเกตได้ว่าเป็นวัฒนธรรมอย่างทมิฬ-มลยาฬัม เดิมนับถือสุริยเทพและศาสนาพุทธ ถือคติผัวเดียวเมียเดียวอย่างเคร่งครัด การหย่าร้างเป็นเรื่องต้องห้าม รวมทั้งการไม่สมรสกับคนนอกเกาะ แต่จะติดต่อกับคนนอกเกาะเพียงวิธีเดียวด้วยการพายเรือไปขายปลาที่เกาะมาเล ความเชื่อพื้นบ้านถูกเก็บรักษาไว้ในรูปแบบของเพลงและการเต้นรำพื้นบ้าน พวกเขาสวมสร้อยคอลูกปัดสีฟ้า ทั้งหมดล้วนเป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างไปชาวมัลดีฟส์เกาะอื่น ๆ เชื่อกันว่าชาวกีราวารูกลัวกบหรือคางคก
หัวหน้าของชาวกีราวารูส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง สุลต่านมัลดีฟส์จะตั้งอิสตรีเป็นตัวแทนพระราชอำนาจบนเกาะกีราวารู โดยให้สิทธิใช้กฎหมายพิเศษต่างจากบริเวณอื่น ๆ ของประเทศ และในขณะเดียวกันชาวกีราวารูเองไม่เคยทราบพระราชอำนาจเต็มของสุลต่านมัลดีฟส์ต่อเกาะของพวกตนเลย เวลาชาวมัลดีฟส์ติดต่อกับชนชั้นสูงจะใช้ภาษาที่ให้เกียรติ แต่ชาวกีราวารูไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ และใช้คำพูดสามัญเวลาติดต่อกับชนชั้นสูง
หลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1932 (พ.ศ. 2475) และหลังการยกเลิกระบอบสุลต่าน กฎหมายจารีตของชาวเกาะกีราวารูจึงถูกยกเลิกไปด้วย
สูญวัฒนธรรม
ค.ศ. 1968 (พ.ศ. 2511) เกาะกีราวารูเกิดปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งอย่างรุนแรง พวกเขาถูกรัฐบาลบังคับให้ละทิ้งเกาะตามหลักศาสนาอิสลาม ที่ชุมชนจะต้องมีชายบรรลุนิติภาวะจำนวน 40 คนจึงจะสามารถทำละหมาดวันศุกร์ได้ พวกเขาล่องเรือไปตั้งถิ่นฐานบนเกาะฮุลฮูเลอีกฟากของอะทอลล์ แต่หลังการขยายท่าอากาศยานนานาชาติ พวกเขาจึงถูกย้ายไปกรุงมาเล มีแหล่งอาศัยขนาดไม่กี่ช่วงตึกในเขตมาฟันนู เป็นความพยายามของรัฐบาลมัลดีฟส์ที่ต้องการให้ชาวกีราวารูกลืนไปกับชนส่วนใหญ่ เช่นเดียวกับการล้างประวัติศาสตร์ศาสนาพุทธในมัลดีฟส์
จากอัตราเกิดต่ำเป็นระยะเวลายาวนานนับพันปีทำให้ชาวกีราวารูมีจำนวนค่อนข้างน้อย วัฒนธรรมที่โดดเด่นของกีราวารูถูกกลืนหายจากการแต่งงานข้ามชาติพันธุ์ของคนหนุ่มสาวกับชาวมัลดีฟส์ซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ ปัจจุบันคาดว่าชาวกีราวารูบริสุทธิ์คงสูญไปแล้ว
คอนโด้ อิซาโอะ
คอนโด้ อิซาโอะ (ชื่อในมังงะภาษาไทย) หรือ คอนโด อิซาโอะ (ชื่อในอนิเมะภาษาไทย) เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร
คอนโด้ อิซาโอะ เป็นหัวหน้าของกองกำลังตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นงุมิ แต่เดิมเป็นศิษย์และทายาทของเจ้าสำนักดาบที่บุซูโดยมีศิษย์น้องคือโอคิตะและฮิจิคาตะ ต่อมาทั้งหมดจึงได้เดินทางเข้าเอโดะ แล้วคอนโด้ก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าแห่งชินเซ็นงุมิ คอนโด้เป็นคนที่ใช้ชีวิตอย่างง่ายๆ และเป็นคนที่มองคนอื่นในแง่ดีจนเกินไป จนบางครั้งตนเองกลับต้องมาเดือดร้อนทุกข์โศกพอสมควร แต่คอนโด้เป็นหัวหน้าที่ลูกน้องล้วนจงรักภักดี ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องให้ได้
คอนโด้เป็นคนที่มีหน้าตาไม่ค่อยดี จึงมักถูกเรียกล้อว่าเป็นกอริลลาอยู่บ่อยๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มัตสึไดระที่เป็นผู้บัญชาตำรวจแห่งเอโดะได้ขอร้องให้คอนโด้ ฮิจิคาตะและโอคิตะ มาทำภารกิจในการขัดขวางการเดทของลูกสาวตนเอง คอนโด้ได้ร่วมมือแล้วใช้นามตนว่า มือสังหารกอริลลา 13 โดยเลข 13 มาจากที่ว่าเขาจีบหญิงไม่ติดมา 13 ครั้ง
ในเรื่องความรัก คอนโด้มีโชคน้อยมากในเรื่องความรัก วันหนึ่ง คอนโด้ได้ไปที่ร้านอาหารที่โอทาเอะพี่สาวของชินปาจิทำงานอยู่ แล้วได้ปรับทุกข์กับโอทาเอะเรื่องที่เขาจีบหญิงไม่ติดเพราะมีหญ้าหลังเขาดก แล้วเขาได้ถามโอทาเอะว่า สมมติถ้าแฟนของของโอทาเอะมีหญ้าหลังเขาดก เธอจะทำอย่างไร โอทาเอะตอบว่า เธอก็จะรักเขาและหญ้าของเขา คอนโด่จึงเริ่มชอบโอทาเอะ และมักจะตามตื๊อขอแต่งงานอยู่เสมอ แต่โอทาเอะก็ไม่เล่นด้วย และมักจะสอยคอนโด้จนเจ็บตัวหลายครั้ง แต่คอนโด้ก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายามทุกครั้งไป
ดูเพิ่ม
List of Gin Tama characters
วิลเลียม พาร์สันส์ เอิร์ลแห่งรอสส์ที่ 3
วิลเลียม พาร์สันส์ เอิร์ลแห่งรอสส์ที่ 3 (William Parsons, 3rd Earl of Rosse; 17 มิถุนายน ค.ศ. 1800 — 31 ตุลาคม ค.ศ. 1867) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษ ผู้สร้างกล้องโทรทรรศน์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกเมื่อปี ค.ศ. 1845 และยังคงเป็นกล้องโทรทรรศน์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกตลอดช่วงศตวรรษนั้น เขาได้ศึกษาห้วงอวกาศผ่านกล้องโทรทรรศน์นี้และได้ค้นพบดาราจักรเป็นจำนวนมาก
เขาเกิดที่มณฑลยอร์คเชอร์ ประเทศอังกฤษ เข้ารับการศึกษาที่ทรินิตี้คอลเลจ และจบการศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งสาขาคณิตศาสตร์จากวิทยาลัยแมกดาเลน มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เมื่อปี ค.ศ. 1822 ได้รับตำแหน่ง เอิร์ล พร้อมที่ดินในไอร์แลนด์สืบต่อจากบิดาในปี ค.ศ. 1841
งานด้านดาราศาสตร์
ลอร์ดรอสส์สร้างกล้องโทรทรรศน์ขนาด 72 นิ้ว (183 ซม.) ชื่อ Leviathan of Parsonstown ในราวคริสต์ทศวรรษ 1840 โดยต้องคิดค้นและพัฒนาเทคนิคมากมายหลายประการสำหรับประกอบขึ้นเป็นกล้องโทรทรรศน์นี้ ทำให้กลายเป็นกล้องที่ล้ำสมัยที่สุดในยุคของเขา เขาเริ่มต้นสร้างในปี ค.ศ. 1845 และเริ่มนำมาใช้งานในปี ค.ศ. 1847 เพื่อใช้แทนที่กล้องโทรทรรศน์ขนาด 36 นิ้ว ที่เขาได้สร้างไว้ก่อนหน้านี้
ลอร์ดรอสส์เป็นผู้ตั้งชื่อให้เนบิวลารูปปู ตามภาพที่เขามองเห็นผ่านกล้องโทรทรรศน์ขนาด 36 นิ้วซึ่งดาราจักรมีภาพปรากฏคล้ายปู หลังจากที่กล้องโทรทรรศน์ใหม่ขนาด 72 นิ้วได้นำมาใช้งานแล้ว เขาได้วาดภาพเนบิวลานี้ขึ้นใหม่ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่ชื่อดั้งเดิมของมันก็เป็นที่รู้จักไปเสียแล้ว
ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ
ฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ เป็นตอนหนึ่งของนิยายแนวสืบสวนสอบสวนเรื่องคินดะอิจิยอดนักสืบ บทประพันธ์โดยโยโคมิโซะ เซชิ ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์คาโดคาวะ โชเท็น ตีพิมพ์ในประเทศไทย ครั้งที่ 1 เดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 โดยสำนักพิมพ์ JBOOK สำนักพิมพ์ในเครือ Bliss ได้รับการยกย่องจากนักอ่าน และ นักวิจารณ์ว่า เป็นหนึ่งในตอนที่ดีที่สุด
เนื้อเรื่อง
อินุงามิ ซาเฮ เจ้าของธุรกิจผลิตผ้าไหมและผู้นำบริษัทอินุงามิ อดีตเด็กขอทานเร่ร่อนไร้ที่อยู่ ได้รับความช่วยเหลือจาก โนโนมิยา ไดนิ และ ฮารุโยะ ผู้เป็นภรรยา ซาเฮได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากไดนิจนเติบใหญ่ เคารพนับถือไดนิเป็นผู้มีพระคุณต่อตนเองอย่างสูงสุด ภายหลังซาเฮออกจากบ้านโนโนมิยา เพื่อก่อตั้งโรงงานผลิตผ้าไหมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง กิจการของซาเฮเจริญรุ่งเรืองตามลำดับกลายเป็นผู้นำทางเศรษฐกิจ ซาเฮมีภรรยาสามคนและมีบุตรสาวต่างมารดาด้วยกันจำนวนสามคน คือ อินุงามิ มาซุโกะ อินุงามิ ทาเคโกะ และ อินุงามิ อุเมโกะ ซาเฮที่แก่ชราไม่ยอมวางมือจากผู้นำบริษัทอินุงามิ และไม่ยอมมอบตำแหน่งให้แก่บุตรสาวหรือลูกเขยคนใดคนหนึ่งในตระกูล ก่อนเสียชีวิตด้วยวัยแปดสิบเอ็ดปี สมาชิกทุกคนในตระกูลอินุงามิ มาร่วมดูใจซาเฮที่บ้านตระกูลอินุงามิ หนึ่งในนั้นมี โนโนมิยา ทามาโยะ หลานสาวบุญธรรมซึ่งมีความสัมพันธ์เกี่ยวดองกับอินุงามิ ซาเฮ รวมอยู่ด้วย เคียวโซ ฟูรุดาเทะ ทนายความประจำตระกูลอินุงามิ แจ้งให้สมาชิกทุกคนทราบถึงพินัยกรรมตระกูลที่ซาเฮได้ทำไว้ โดยที่ไม่มีใครในตระกูลทราบล่วงหน้ามาก่อน
อินุงามิ สุเกะคิโยะ กลับมาจากสงครามด้วยใบหน้าที่สวมหน้ากากยาง มาซุโกะเป็นผู้ทำหน้ากากยางเค้าโครงหน้าเดิมของสุเกะคิโย ให้สวมใส่เพื่อปกปิดร่องรอยบาดแผลจากสงครามหลังจากเดินทางไปรับตัวสุเกะคิโยกลับตระกูลอินุงามิ ภายหลังฟูรุดาเทะอ่านพินัยกรรมจบ ทุกคนในตระกูลต่างตกใจกับพินัยกรรมพิสดารของซาเฮ ที่ระบุยก โยคิ โตโค คิขุ สิ่งประจำตระกูลอินุงามิให้แก่ทามาโยะ พร้อมเงื่อนไขที่ทามาโยะ จะต้องแต่งงานกับสุเกะทาเค สุเกะทาโม หรือ สุเกะคิโย คนใดคนหนึ่ง ถ้าทามาโยะปฏิเสธและไม่เลือกใครในสามคน สิทธิ์ชอบธรรมของทามาโยะในตระกูลอินุงามิจะเป็นโมฆะทันที หลังจากเปิดพินัยกรรมได้ไม่นาน เกิดคดีฆาตกรรมสยองขวัญขึ้นในบ้านตระกูลอินุงามิ สุเกะทาเค ถูกฆาตกรรมเป็นศพแรกในสวนดอกเบญจมาศ ซึ่งภายในสวนมีตุ๊กตาดอกเบญจมาศประดับไว้ ศีรษะของสุเกะทาเคถูกตัดขาดและนำมาสวมแทนกับศีรษะของตุ๊กตาดอกเบญจมาศ ศพท่อนล่างและเรือลำหนึ่งภายในโรงเก็บเรือหายไป ตำรวจพบเข็มกลัดดอกเบญจมาศของทามาโยะ หล่นอยู่ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม ทามาโยะถูกสอบสวนเรื่องเข็มกลัดที่หล่นในที่เกิดเหตุ พร้อมกับคำให้การที่นัดแนะสุเกะทาเคมาพบเพื่อบอกสิ่งสำคัญเกี่ยวกับสุเกะคิโย แต่กลับถูกสุเกะทาเคล่วงเกินและได้เจ้าลิงมาช่วยไว้ทัน
สิ่งสำคัญที่ทามาโยะต้องการบอกสุเกะทาเคคือลายนิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในฝาด้านในของนาฬิกาขนาดพกพาทำด้วยทองคำ ที่ทามาโยะขอให้สุเกะคิโยช่วยซ่อมให้ เพื่อให้สุเกะทาเคนำไปเปรียบเทียบกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโยที่เก็บไว้ที่วัดนาสุ สุเกะคิโยกลายเป็นผู้ต้องสงสัยถึงใบหน้าภายใต้หน้ากาก จึงมีการพิมพ์ลายนิ้วมือเปรียบเทียบขึ้น สุเกะคิโยยืนกรานไม่ยอมพิมพ์ลายนิ้วมือ แต่กลับเปลี่ยนใจยอมพิมพ์ลายนิ้วมือในวันรุ่งขึ้น ผลการตรวจสอบลายนิ้วมือตรงกันกับลายพิมพ์นิ้วมือของสุเกะคิโย ที่ปรากฏในม้วนกระดาษที่เก็บรักษาไว้ที่วัดนาสุ โคคิน มิยาคาวา อาจารย์สอนโตโคจากโตเกียว เดินทางมายังบ้านตระกูลอินุงามิเพื่อสอนโตโคแก่มาซุโกะ หลังจากนั้นไม่นาน สุเกะทาโม ถูกฆาตกรรมเป็นศพที่สองด้วยสายโตโคที่พันรอบคอ ภายในบ้านร้างของหมู่บ้านโทโยฮาตะ หลังจากวางแผนล่วงเกินทามาโยะด้วยการโปะยาสลบและนำตัวไปยังบ้านร้าง แต่สุเกะทาโมทำพลาดและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เจ้าลิงเป็นผู้นำตัวทามาโยะกลับมาบ้านตระกูลอินุงามิ พร้อมกับกระดาษแสดงความบริสุทธิ์ของทามาโยะ เจ้าลิงถูกสอบสวนถึงสาเหตุที่รู้สถานที่ที่สุเกะทาโมพาทามาโยะมาซ่อน
ซายาโกะ บุตรสาวของทาเคโกะ ช็อกกับการเสียชีวิตของสุเกะทาโมซึ่งเป็นคนรัก พร้อมกับเปิดเผยเรื่องการตั้งครรภ์ของซายาโกะ คินดะอิจิพบร่องรอยของเชือกที่ใช้มัดตามลำตัวของสุเกะทาโม และเริ่มมองเห็นการฆาตกรรมต่อเนื่อง สุเกะทาเค และ สุเกะทาโม ถูกฆ่าตายตามสิ่งประจำตระกูลอินุงามิ โดย คิขุ หรือดอกเบญจมาศถูกนำมาใช้กับสุเกะทาเค ส่วน โตโค ถูกนำมาใช้กับสุเกะทาโม และสิ่งที่เหลือคือ โยคิ และผู้ที่เป็นตัวเลือกคนสุดท้ายของทามาโยะ คือ สุเกะคิโย และสิ่งที่คินดะอิจิคาดการณ์ไว้ก็เกิดขึ้น เมื่อสุเกะคิโยถูกฆาตกรรมเป็นศพที่สาม โดยศีรษะปักทิ่มลงไปในผิวน้ำแข็ง ขาทั้งสองข้างกางเป็นรูปตัววี ทามาโยะร้องขอให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ พิมพ์ลายนิ้วมือของสุเกะคิโยที่เสียชีวิต เพื่อนำมาเปรียบเทียบกับลายพิมพ์นิ้วมือที่เก็บรักษาไว้ที่วัดนาสุ แต่เหตุการณ์กลับกลายเป็นลายนิ้วมือของสุเกะคิโยไม่ตรงกับลายพิมพ์นิ้วมือในม้วนกระดาษ คินดะอิจิมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของฆาตกรที่ก่อคดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิทั้งสามศพ รวมทั้งแรงจูงใจของฆาตกรที่ทำให้ก่อเหตุลงมือฆาตกรรม พร้อมกับรับรู้เรื่องราวเหนือความคาดหมายของซาเฮจากเจ้าอาวาสวัดนาสุ ที่เปิดเผยชาติกำเนิดของทามาโยะ
โนโนมิยา ทามาโยะ ไม่ใช่หลานบุญธรรมของผู้มีพระคุณต่อซาเฮ แต่เป็นหลานแท้ ๆ ที่เกิดจากโนริโกะ บุตรสาวของซาเฮกับฮารุโยะ ภรรยาของไดนิ ที่รับรู้เรื่องราวของภรรยาที่แอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับซาเฮด้วยความเต็มใจ และช่วยเหลือให้ทั้งสองได้มีโอกาสพบกัน เรื่องคำสาปแช่งของ โยคิ โตโค คิขุ ของอาโอนูมา คิขุโนะ จากมาซุโกะ รวมทั้งเรื่องราวของโคคิน มิยาคาวา ที่แท้จริงคือคิขุโนะ หญิงสาวคนรักที่ซาเฮรักสุดหัวใจ และบุตรชายเพียงคนเดียวของซาเฮและคิขุโนะคือ อาโอนูมา ชิซุมา พร้อมกับปริศนาของคดีฆาตกรรม ที่มีความสัมพันธ์กับคำสาปของ โยคิ โตโค คิขุ สิ่งประจำตระกูลอินุงามิ
แผนผังตัวละคร
ตระกูลอินุงามิ
คดีฆาตกรรม
คดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ เป็นฆาตกรรมสยองขวัญแก่ผู้พบเห็นโดยเฉพาะศพของผู้ที่ถูกฆาตกรรม อินุงามิ สุเกะทาเค เป็นศพแรกที่ฆาตกรรม ถูกพบศพโดยเจ้าลิงภายในสวนดอกเบญจมาศ ที่ประดับด้วยตุ๊กตาดอกเบญจมาศซึ่งจัดเป็นฉากหนึ่งของละครบาบูกิ สุเกะทาเคถูกตัดศีรษะและนำมาประดับแทนศีรษะของตุ๊กตาดอกเบญจมาศ แต่ท่อนล่างของศพหายไปและถูกพบในแม่น้ำในวันต่อมา ศพที่สองเป็น อินุงามิ สุเกะโทโม ที่ถูกพบศพโดยเจ้าลิงเช่นเคย สุเกะโทโมถูกพบศพภายในบ้านร้างของหมู่บ้านโทโยฮาตะ ภายหลังจากลักพาตัว โนโนมิยา ทามาโยะ มายังบ้านร้างเพื่อหวังล่วงเกิน
สภาพศพของสุเกะทาโมถูกสายโตโคพันรอบคอ สายโตโคถูกกดลงไปในเนื้อบริเวณลำคอเป็นแผลลึก บริเวณลำตัวมีร่องรอยของการถูกมัดและดิ้นหลุดจากเชือก เมื่อพบศพสุเกะโทโมที่บ้านร้าง คินดะอิจิพบร่องรอยของศพ ที่เชือกสำหรับใช้มัดศพมัดแน่นผิดปกติ ศพที่สามเป็นบุคคลปริศนาภายใต้หน้ากากในชื่อ อินุงามิ สุเกะคิโย ถูกพบศพโดยเจ้าลิงอีกครั้ง สุเกะคิโยถูกฆาตกรรมด้วยการทิ้งศพลงมาจากหอชมวิวโดยที่ศีรษะของศพแช่อยู่ภายในน้ำแข็ง ขาทั้งสองข้างชีฟ้าและกางออกเป็นรูปตัววี จากสภาพของศพและชุดที่สวมใส่ รวมทั้งบุคคลที่หายไปทำให้ทุกคนเข้าใจว่าผู้ที่ถูกฆาตกรรมคือ อินุงามิ สุเกะคิโย
แรงจูงใจ
แรงจูงใจของฆาตกรในการก่อเหตุคดีฆาตกรรมในตระกูลอินุงามิ คือผู้หวังในถ้อยคำของพินัยกรรมของตระกูล ที่ระบุยกมรดกทั้งหมดของตระกูลอินุงามิแก่ โนโนมิยา ทามาโยะ แต่ทามาโยะจะมีสิทธิ์ในมรดกได้ก็ต่อเมื่อต้องแต่งงานกับหนึ่งในชายสามคนของตระกูลอินุงามิ คือ
และถ้าทามาโยะปฏิเสธในการเลือกคู่ครอง และเสียชีวิตลงก่อนที่ทนายฟูรุดาเทะจะทำการเปิดพินัยกรรม หรือชายสามคนในตระกูลคนใดคนหนึ่งเสียชีวิต มรดกทั้งหมดจะตกเป็นของ อาโอนูมา ชิซุมา แต่เพียงผู้เดียว
ฮุนได ทูซอน
ฮุนได ทูซอน (Hyundai Tucson) เป็นรถยนต์เอนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก 2547-2552)ฮุนได ทูซอน รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2547 ถือเป็นรถ Compact SUV รุ่นแรกของฮุนไดที่พัฒนาขึ้นเอง รุ่นนี้เป็นรุ่นที่สร้างขึ้นบนพื้นฐานของฮุนได เอลันตร้า และเกีย สปอร์ตเทจ มีเครื่องยนต์เบนซิน 2.0 และ 2.7 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 2.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 และ 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ ,อินเดีย ,บราซิล ,จีน ,ตุรกี ,อียิปต์ ,ยูเครนและไต้หวัน และในรุ่นนี้ ยังมีการส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่น ในชื่อ ฮุนได เจเอ็ม (Hyundai JM) (ย่อมาจาก Joyful Mover) อีกด้วย ในปี พ.ศ. 2548 แต่สุดท้ายก็ต้องปิดตัวแบรนด์ฮุนไดในปี พ.ศ. 2552 ที่ผ่านมานี้เอง เพราะฮุนไดไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ในกระแสชาตินิยมของญี่ปุ่น และรูปทรงที่ดูทื่อๆ ไร้ชีวิตชีวา แต่คุณภาพและความปลอดภัยอยู่ในระดับดีทีเดียว จนยอดขายมากพอที่จะสร้างความมั่นใจให้กับผู้บริหารฮุนไดที่กรุงโซลตัดสินใจพัฒนาทูซอนรุ่นต่อไป แต่ปัญหาสำคัญของรถเกาหลีในอดีตอยู่ที่ว่าการออกแบบยังขาดความเป็นตัวของตัวเอง และทูซอนรุ่นแรกเส้นสายก็ไม่ได้มีความสะดุดตามากนัก ฮุนไดจึงตัดสินใจเปลี่ยนแนวทางการออกแบบของตนใหม่หมด เป็นแนวทาง Fludic Sculpture Design ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2552-พ.ศ. 2558)
ในประเทศไทย บริษัท ฮุนได มอเตอร์ (ไทยแลนด์) จำกัด ได้นำเข้าฮุนได ทูซอน เข้ามาจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ถือเป็นฮุนไดรุ่นที่ 2 ของไทยที่ใช้เวลาในการเปิดตัวตามหลังตลาดโลกทันทีนอกจากฮุนได H-1 ซึ่งเป็นรถตู้ที่สร้างยอดขายจำนวนมากให้กับฮุนได มีเฉพาะรุ่นเครื่องยนต์ 2.0 ลิตร และระบบขับเคลื่อน 2 และ 4 ล้อ และต่อมาได้เพิ่มรุ่น NAVI Series เมื่อปี พ.ศ. 2556
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2558)
สำหรับแฟนๆ ที่หลงใหลใน SUV สุดเซ็กซี่อย่างทูซอน คราวนี้ได้มีอะไรใหม่ๆ ให้ติดตามกันแล้ว เมื่อฮุนไดเผยโฉมใหม่ของทูซอนออกมาแล้ว พร้อมรูปลักษณ์ที่สวยสะดุดตา โดยจะเตรียมเปิดตัวในงานเจนีวา มอเตอร์โชว์ ต้นเดือนมีนาคม ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทูซอน หรือที่จำหน่ายในยุโรปด้วยชื่อ iX35 เปิดตัวครั้งแรกในปี 2004 และรุ่นปัจจุบันถือเป็น เจนเนอเรชั่นที่ 3 และเป็น SUV ขนาดคอมแพ็กต์ที่มีระดับตลาดเดียวกับฮอนด้า CR-V และมาสด้า CX-5 Hyundai Tucson โฉมใหม่มาแล้ว รายละเอียดของรุ่นใหม่ที่เปิดเผยออกมาคือ ทูซอนใหม่จะมากับตัวถังแบบ 5 ประตูที่มีความยาว และความกว้างเพิ่มขึ้นจากรุ่นเดิม 65 และ 30 มิลลิเมตร โดยอยู่ที่ 4,475 และ 1,850 มิลลิเมตรตามลำดับ ส่วนความสูงจะอยู่ที่ 1,645 มิลลิเมตร และระยะฐานล้อเพิ่มขึ้นจากเดิมอีก 30 มิลลิเมตร อยู่ที่ 2,670 มิลลิเมตร ซึ่งจากมิติที่เพิ่มขึ้นทำให้ห้องเก็บสัมภาระด้านท้ายมีความจุขยับจาก 513 ลิตรมาเป็น 591 ลิตร ทางเลือกของเครื่องยนต์ที่จะทำตลาดนั้นค่อนข้างหลากหลาย เริ่มจากเบนซิน 1,600 ซีซี GDI ที่มีกำลัง 135 แรงม้า ตามด้วย 1,600 ซีซี เทอร์โบ T-GDI 176 แรงม้า โดยที่มีรุ่นเทอร์โบดีเซลอีก 3 รุ่น คือ 1,700 ซีซี 115 แรงม้า, 2,000 ซีซี ที่มีให้เลือก 2 รุ่นย่อย คือ 136 และ 184 แรงม้า โดยระบบส่งกำลังจะมีให้เลือกทั้งธรรมดา 6 จังหวะ, DCT แบบคลัตช์คู่ 7 จังหวะ และอัตโนมัติ 6 จังหวะ Hyundai Tucson โฉมใหม่มาแล้วหลังเปิดตัว ฮุนไดเผยว่าจะเริ่มส่งทูซอนใหม่ทำตลาดตามภูมิภาคต่างๆ ทั่วโลก และหนึ่งในนั้นน่าจะมีเมืองไทยรวมอยู่ด้วย
รุ่นที่ 4 (พ.ศ. 2563)
ฮุนไดเปิดตัว Hyundai Tucson รุ่นใหม่เจนเนอเรชั่น 4 รถ SUV ขนาดคอมแพคท์ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดรุ่นหนึ่งในยุโรป โดยเปลี่ยนมาใช้ Design Language ใหม่ Parametric Dynamics เช่นเดียวกับ Hyundai Elantra เจนเนอเรชั่น 7 การเปิดตัวเป็นทางการแบบออนไลน์มีขึ้นใน “Channel Hyundai” ซึ่งเป็นแพลทฟอร์มดิจิทัลเต็มรูปแบบของฮุนไดบนสมาร์ท ทีวี
Tucson ใหม่มีจุดเด่นอยู่ที่กระจังหน้าทรงเพชร Jewel-like ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในหัวข้อถกเถียงของแฟนๆ ในช่วงเปิดตัว Elantra ทว่าการนำกระจังหน้าทรงเพชรมาขยายขนาดใช้กับ Tucson กลับช่วยให้งานออกแบบโดยรวมดูมีความลงตัวกว่ามาก ยังผลให้การเปลี่ยนโฉมในครั้งนี้ดูมีความเปลี่ยนแปลงอย่างเด่นชัด ให้ความรู้สึกสดใหม่แบบร่วมสมัย โดยเฉพาะหลุมกรอบไฟตัดหมอกขนาดใหญ่ทั้ง 2 ฝั่ง ที่ช่วยขับเน้นความแข็งแกร่งของด้านหน้ารถได้ชัดเจนมาก
บาราคูดัส
สมาชิก
สมาชิกในวงมีอยู่ 7 คน ประกอบด้วย
ประวัติ
ทางวงรวมตัวกันเล่นดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2522 หัวหน้าวงคนแรกคือ สมชาย ศักดิกุล ต่อมาสมชายลาออกจากวงไปทำดนตรีร่วมกับศรายุทธ สุปัญโญ กริช ทอมมัส จึงเป็นหัวหน้าวงแทน เคยมีนักร้องนำหญิงอยู่ช่วงสั้นๆ คือ อัญชลี จงคดีกิจ เคยร่วมวงหลังจากเดินทางกลับจากเรียนต่อที่สหรัฐอเมริกาใหม่ ๆ
ผลงานอัลบั้ม"วันอาทิตย์"ที่ออกมาในปี พ.ศ. 2527 อำนวยการผลิตโดย เรวัต พุทธินันทน์ และ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม แต่งทำนองโดย กริช ทอมมัส แต่งคำร้องโดย เรวัติ พุทธินันทน์, นิติพงษ์ ห่อนาค และปรัชญ์ สุวรรณศร เป็นผลงานชิ้นแรกๆ ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
หลังจากออกอัลบั้มแรก บาราคูดัส ออกตระเวนเล่นคอนเสิร์ต และเล่นดนตรีแบคอัพให้กับวง สาว สาว สาว บาราคูดัสกำลังเตรียมบันทึกเสียงผลงานอัลบั้มที่สอง ก็เกิดแตกวงเสียก่อน สมาชิกในวงจึงแยกย้ายจากกัน กริช ทอมมัส ไปเป็นนักแต่งเพลงให้กับแกรมมี่ (ปัจจุบัน เป็นกรรมการผู้จัดการ บริษัท แกรมมี่ โกลด์ ในเครือแกรมมี่)  มาโนช โรจน์เสรี (เสียชีวิตแล้ว)ไปเป็นครูสอนหนังสือโรงเรียนมัธยม  สิรินทร กีรติบุตร ไปทำงานที่กรมกิจการพลเรือนทหารเรือ กองทัพเรือ และเป็นนักจัดรายการวิทยุ  ศิริศักดิ์ ศิริโชตินันท์ ไปร่วมวงกับ คาไลโดสโคป และร็อคเคสตร้า เป็นที่รู้จักในชื่อ หมู คาไลโดสโคป ณัฐ บุญญะเวช ไปรวมตัวกับ วงอินโดจีน เป็นที่รู้จักในชื่อ นกเขา อินโดจีน
ผลงาน
บาราคูดัส ''ชุด วันอาทิตย์
ROTK
ROTK เป็นคำย่อ อาจหมายถึง
แม้เลือกเกิดได้
แม้เลือกเกิดได้ เป็นบทประพันธ์ของ ศุภลักษณ์ ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2525 โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น และสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ถึง 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2558
โดยละครโทรทัศน์ครั้งแรกสร้างในปี พ.ศ. 2544 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ผลิตโดย บริษัท เป่า จิน จง จำกัด กำกับการแสดงโดย ศุภฌา ครุฑนาค บทโทรทัศน์โดย ศรีพัญสร นำแสดงโดย วินัย ไกรบุตร และ กมลชนก โกมลฐิติ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 - 22.20 น.
และละครโทรทัศน์ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2558 ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 8 ผลิตโดย บริษัท โชคดีมีสุข จำกัด ในเครืออาร์เอส โดยมี รัฐภูมิ โตคงทรัพย์ เป็นผู้จัด กำกับการแสดงโดย ปิยะพงษ์ คำภากุล บทโทรทัศน์โดย ไอศวรรยา นำแสดงโดย รัฐภูมิ โตคงทรัพย์, ณปภัช วัฒนากมลวุฒิ, สุธีวัน ทวีสิน และ วนิดา เติมธนาภรณ์ ออกอากาศทุกวันพุธ-ศุกร์ เวลา 07.30 - 08.30 น. และออกอากาศรีรันให้ชมอีกครั้งในเวลา 13.00 - 14.00 น. , 19.00 - 20.00 น. , เวลา 00.15 - 01.15 น.
ละครโทรทัศน์ พ.ศ. 2558
นักแสดงรับเชิญ
แบรด พิตต์
พิตต์ได้รับการยอมรับครั้งแรกจากบทนักโบกรถคาวบอยในภาพยนตร์การเดินทางเรื่อง มีมั่งไหมผู้ชายดี ๆ สักคน (1991) บทบาทนำครั้งแรกของเขาเป็นภาพยนตร์ดราม่าที่มีทุนสร้างสูงอย่าง สายน้ำลูกผู้ชาย (1992) และ ตำนานสุภาพบุรุษหัวใจชาติผยอง (1994) และภาพยนตร์สยองขวัญเรื่อง เทพบุตรแวมไพร์ หัวใจรักไม่มีวันตาย (1994) เขายังได้รับการชื่นชมจากการแสดงในภาพยนตร์อาชญากรรมระทึกขวัญเรื่อง เซเว่น เจ็ดข้อต้องฆ่า (1995) และภาพยนตร์ไซไฟเรื่อง 12 มังกี้ส์ 12 ลิงมฤตยูล้างโลก (1995) ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์
ในฐานะบุคคลสาธารณะ พิตต์ได้รับการยกย่องเป็นหนึ่งในผู้อิทธิพลที่สุดและผู้ทรงอิทธิพลในอุตสาหกรรมบันเทิงของสหรัฐ เป็นเวลาหลายปีที่เขาถูกยกให้เป็นผู้ชายที่เซ็กซี่ที่สุดในโลกจากสื่อต่าง ๆ และชีวิตส่วนตัวของเขากลายเป็นเรื่องที่ได้รับการเผยแพร่ในวงกว้าง เขาหย่าร้างกับนักแสดงหญิง เจนนิเฟอร์ อนิสตัน และแองเจลินา โจลี พิตต์มีบุตรทั้งหมดหกคนกับโจลี โดยสามคนเป็นบุตรบุญธรรมจากต่างประเทศ
ชีวิตช่วงแรก
พิตต์เกิดเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1963 ที่ชอว์นี รัฐโอคลาโฮมา พ่อของเขาชื่อ วิลเลียม อัลวิน พิตต์ เป็นเจ้าของบริษัทขนส่งรถบรรทุก แม่ของเขา เจน เอตตา (สกุลเดิม ฮิลล์เฮาส์) เป็นที่ปรึกษานักเรียน   หลังจากนั้นไม่นานครอบครัวย้ายไปที่สปริงฟิลด์ รัฐมิสซูรี ซึ่งเขาอาศัยอยู่กับพี่น้องที่อายุน้อยกว่าชื่อ ดักลาส มิตเชลล์ (เกิด ค.ศ. 1966) และ จูลี นีล (เกิด ค.ศ. 1969) พิตต์เติบโตมาในครอบครัวคริสต์ศาสนิกชนที่อนุรักษ์นิยม  เขาถูกเลี้ยงดูมาแบบสหคริสตจักรแบปทิสต์ใต้ (Southern Baptist Convention) และต่อมา "ผันผวนระหว่างลัทธิอไญยนิยมและอเทวนิยม" ซึ่งภายหลังเขากลับมาศรัทธาความเชื่อทางเจตภาพ พิตต์ยังอธิบายสปริงฟิลด์ว่าเป็น "ประเทศมาร์ก ทเวน ประเทศเจสซี เจมส์" ที่เติบโตมากับ "เนินเขาและทะเลสาบจำนวนมาก"
พิตต์เข้าเรียนที่โรงเรียนคิกอะบูไฮสกูล ซึ่งเขาเป็นสมาชิกของทีมกอล์ฟ ว่ายน้ำ และเทนนิส หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม พิตต์ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยมิสซูรี สาขาวารสารศาสตร์โดยเน้นที่การโฆษณา ใน ค.ศ. 1982 เมื่อใกล้สำเร็จการศึกษา พิตต์ไม่พร้อมที่จะตั้งหลักปักฐาน เขาหลงรักภาพยนตร์และได้กล่าวว่าเป็น "ประตูสู่โลกที่แตกต่างสำหรับผม" และเนื่องจากรัฐมิสซูรีไม่ใช่แหล่งที่ผลิตภาพยนตร์ เขาจึงตัดสินใจไปในที่ภาพยนตร์ถูกผลิตขึ้น พิตต์ออกจากมหาวิทยาลัยและย้ายไปยังลอสแองเจลิส โดยเรียนการแสดงและทำงานจิปาถะอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสองสัปดาห์ เขากล่าวถึงแกรี โอลด์แมน, ฌอน เพนน์ และมิกกีย์ รูร์ก ว่าเป็นวีรบุรุษการแสดงในช่วงแรกของเขา
ชีวิตส่วนตัว
ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 ถึงต้นทศวรรษ 1990 พิตต์คบหากับนักแสดงร่วมของเขาหลายคน ซึ่งรวมถึงรอบิน กิฟเวนส์ (เฮดออฟเดอะคลาส), จิล เชลัน (จิตสยอง หลอนซ่อนตาย) และจูเลียต ลูวิส (เทพบุตรคนเดือด และ ฆาลิฟอร์เนีย) หลังจากนั้น พิตต์ยังสานสัมพันธ์และหมั้นกับกวินเน็ธ พัลโทรว์ นักแสดงร่วมจากเรื่อง เซเว่น เจ็ดข้อต้องฆ่า ซึ่งทั้งคู่คบหากันตั้งแต่ ค.ศ. 1994 ถึง 1997
ใน ค.ศ. 1998 พิตต์ได้พบกับเจนนิเฟอร์ อนิสตัน จากซีรีส์เรื่อง เฟรนส์ ทั้งคู่สมรสกันเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2000 ในพิธีส่วนตัวที่แมลิบู ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2005 พิตต์และอนิสตันประกาศว่าพวกเขาตัดสินใจแยกทางกัน สองเดือนต่อมาอนิสตันฟ้องหย่าโดยเธอกล่าวถึงความแตกต่างของทั้งคู่ที่เข้ากันไม่ได้ แม้จะมีรายงานจากสื่อว่าพิตต์และอนิสตันมีความสัมพันธ์ที่รุนแรง พิตต์กล่าวระหว่างการให้สัมภาษณ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 ว่าเขาและอนิสตัน "เป็นห่วงซึ่งกันและกัน" และเสริมว่าทั้งคู่เป็นส่วนสำคัญในชีวิตของกันและกัน
ระหว่างการฟ้องหย่าของพิตต์ ความสัมพันธ์ของเขากับแอนเจลีนา โจลี นักแสดงร่วมจากเรื่อง นายและนางคู่พิฆาต ดึงดูดความสนใจของสื่อมวลชน  โจลีและพิตต์ระบุว่าพวกเขาตกหลุมรักกันในกองถ่าย และเขายืนยันว่าไม่มีการนอกใจอนิสตันในระหว่างที่ทั้งคู่คบกันแน่นอน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 หนึ่งเดือนหลังจากที่อนิสตันฟ้องหย่า ปาปารัสซีได้ถ่ายภาพของพิตต์ โจลีและแมดด็อกซ์ลูกชายของเธอที่ชายหาดในประเทศเคนยา โดยสื่อต่างตีความภาพว่าเป็นหลักฐานความสัมพันธ์ระหว่างพิตต์และโจลี ตลอด ค.ศ. 2005 ทั้งสองได้พบเจอกันบ่อยมากขึ้น จนทำให้สื่อบันเทิงต่างขนานนามทั้งคู่ว่า "แบรนเจลีนา" เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2006 โจลียืนยันกับนิตยสาร พีเพิล ว่าเธอตั้งครรภ์กับพิตต์ และยอมรับความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นครั้งแรก พิตต์และโจลีประกาศการหมั้นในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 หลังจากคบหากันได้ 7 ปี ทั้งคู่สมรสกันในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2014 ในพิธีส่วนตัวที่ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2016 โจลีฟ้องหย่าพิตต์โดยกล่าวถึงความแตกต่างที่เข้ากันไม่ได้
แหล่งข้อมูลอื่น
1963
วันฮันเดรดท์วินโดว์
วันฮันเดรดท์วินโดว์ (100th Window) เป็นอัลบัมที่สี่ของแมสซีฟแอตแทก วางตลาดใน 10 กุมภาพันธ์ ปี 2003 โดยค่าย เวอร์จินเรเคิดส์ สมาชิกคนเดียวคือ รอเบิร์ต เดล นายา แอนดรูว์ วาวส์ ออกจากวงก่อนหน้าหลังออกอัลบัม Mezzanine ในปี 1998 และ แกรนต์ มาร์แชล ปฏิเสธที่จะมีส่วนร่วมในการอัดเสียง วันฮันเดรดวินโดว์ ถูกเขียนและผลิตโดย รอเบิร์ต เดล นายา และ นีล ดาวิดจ์ ร่วมกับนักร้อง ฮอเรซ แอนดี, ชิเนด โอคอนเนอร์ และ เดมอน อัลบาร์น (แสดงเป็น 2D) นอกจากนี้ยังเป็นอัลบั้มแรกที่ไม่ใช้การแชมเพิล และไม่มีองค์ประกอบของดนตรีแจ๊สหรือแจ๊สฟิวชันในสองอัลบั้มแรกอย่าง Blue Lines (1991) หรือ Protection (1994)
Seselopsis
Seselopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดคือเอเชียกลางถึง ซินเจียง
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จรณชัย ศัลยพงษ์
จรณชัย ศัลยพงษ์ (ชื่อเล่น​: น้อง, รณ) ผู้อำนวยการฝ่ายบรรษัทสัมพันธ์ บริษัท ซันโทรี่ เป๊ปซี่โค เบเวอเรจ (ประเทศไทย) จำกัด อดีตผู้ประกาศข่าว สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 และเป็นอดีตอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ประวัติ
จรณชัย ศัลยพงษ์ เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2501 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (นิติศาสตรบัณฑิต) จากคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2522 เขาจบการศึกษาด้วยคะแนนเกียรตินิยม หลังจากนั้น จึงเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาโทด้านกฎหมายที่ Tulane University รัฐลุยเซียนา สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2526 หลังจบการศึกษาจากสหรัฐอเมริกาแล้ว จึงได้กลับมารับราชการเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ซึ่งเขาเคยศึกษา และเขายังได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาโทครั้งที่ 2 คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนจบการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2528
จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2535 จักรพันธุ์ ยมจินดา ผู้ประกาศข่าวช่วงข่าวภาคค่ำ สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ได้ลาออกเนื่องจากเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคมในปีนั้น โดยมีสาเหตุมาจากจักรพันธุ์ได้ทำหน้าที่อ่านประกาศของคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) เป็นเหตุให้ประชาชนไม่พอใจกับการกระทำดังกล่าวของจักรพันธุ์ ทำให้ตำแหน่งผู้ประกาศข่าวชายในช่วงข่าวภาคค่ำขณะนั้นว่างลง ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 จึงได้เชิญให้จรณชัย ศัลยพงษ์ อาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เข้ามาทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวแทนที่จักรพันธุ์ซึ่งลาออกไป เขาได้อ่านคู่กับศันสนีย์ นาคพงศ์ ซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้ประกาศข่าวหญิงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในยุคสมัยนั้น และไม่นานนัก จรณชัยก็กลายเป็นผู้ประกาศข่าวชายที่มีชื่อเสียงของสถานีไปโดยปริยาย ด้วยน้ำเสียงและสำเนียงการอ่านที่เป็นเอกลักษณ์ โดยเฉพาะพุทธศาสนสุภาษิตช่วงท้ายภาคค่ำ ซึ่งเขาสามารถอ่านออกเสียงภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตได้อย่างถูกต้อง แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ตลอดเวลาที่เขาทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าว เขาก็ยังคงเป็นอาจารย์อยู่ที่คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เช่นเดิม
หลังจากที่ศันสนีย์ นาคพงศ์ ยุติบทบาทหน้าที่ผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 จรณชัยก็ยังคงทำงานผู้ประกาศข่าวต่อไป เขาได้อ่านคู่กับผู้ประกาศข่าวหญิงอีกหลายคน เช่น นิลาวัณย์ พาณิชย์รุ่งเรือง, ศุภรัตน์ นาคบุญนำ, ศศินา วิมุตตานนท์, อภิสมัย ศรีรังสรรค์
นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา จรณชัยเริ่มห่างหายไปจากจอโทรทัศน์ เขายังคงทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวอยู่ แต่ปรากฏตัวไม่บ่อยครั้งนัก และนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 เขาเริ่มปรากฏตัวในจอโทรทัศน์น้อยครั้งลงเรื่อยๆ ก่อนจะยุติบทบาทผู้ประกาศข่าวอย่างถาวรในปี พ.ศ. 2551
ปัจจุบัน จรณชัย ศัลยพงษ์ ได้ยุติบทบาทการเป็นอาจารย์ของคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นที่เรียบร้อยแล้ว และในปัจจุบัน เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบรรษัทสัมพันธ์ บริษัท ซันโทรี่ เป๊ปซี่โค เบเวอเรจ (ประเทศไทย) จำกัด นอกจากนี้ เขายังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการของสมาคมอุตสาหกรรมเครื่องดื่มไทย
เกรกอรี เพก
เกรกอรี เพก (Gregory Peck) (5 เมษายน ค.ศ. 1916 - 12 มิถุนายน ค.ศ. 2003 ) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ได้รับรางวัลออสการ์ 2 ครั้ง และรางวัลลูกโลกทองคำ  4 ครั้ง เป็นนักแสดงที่เป็นที่นิยมคนหนึ่งในศตวรรษที่ 20 เขาได้แสดงบทสำคัญในหนังหลายๆเรื่องเช่น โรมรำลึก (1953), พิพากอธรรม (1962) เป็นต้น ในการจัดอันดับนักแสดงนำชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอกกาลของ AFI เขาอยู่ในอันดับที่ 12
รายชื่อภาพยนตร์ที่แสดง
1916 2003
กาเลวาลา
กาเลวาลา (Kalevala, Kalewala) เป็นบทกวีมหากาพย์ ซึ่งนักปรัชญาชาวฟินแลนด์ เอเลียส เลินน์รูต เรียบเรียงขึ้นจากลำนำพื้นบ้านในภาษาฟินแลนด์และภาษาคาเรเลียในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 บทกวีนี้ได้รับยกย่องให้เป็นมหากาพย์แห่งประเทศฟินแลนด์ และเป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่สุดของประวัติศาสตร์ฟินแลนด์ มีส่วนสำคัญในการกระตุ้นจิตวิญญาณของพลเมือง ทำให้ฟินแลนด์สามารถแยกตัวเป็นเอกราชจากรัสเซียได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1917
เนื้อเรื่องของ กาเลวาลา เล่าถึงตำนานการสร้างโลก การกำเนิดของเทพเจ้า และการต่อสู้ของวีรบุรุษแห่งกาเลวา เพื่อต่อต้านอำนาจชั่วร้าย คือฝ่ายศัตรูแห่งแผ่นดินโปห์โยลา ซึ่งได้ครอบครองของวิเศษชื่อ ซัมโป วีรบุรุษแห่งกาเลวาได้แก่ ไวแนเมยเนน อิลมาริเนน และเลมมินไกเนน เป็นผู้เดินทางไปทำสงครามช่วงชิง ซัมโป เพื่อทำลายแผ่นดินโปห์โยลา เนื้อหาส่วนใหญ่ของมหากาพย์เกี่ยวข้องกับชีวิตและการเดินทางของไวแนเมยเนน ซึ่งเป็นตัวละครเอกและเป็นบุตรแห่งเทพสายลม ในตอนท้ายของเรื่อง ไวแนเมยเนนเดินทางออกจากโลกนี้ไป แล้วบุตรแห่งมาเรียตตาจึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งคาเรเลีย เป็นสัญลักษณ์สื่อถึงการรับศาสนาคริสต์เข้ามาในประเทศ
กาเลวาลา มีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ของประเทศฟินแลนด์ ชื่อบุคคลและสถานที่ต่างๆ ในเรื่องนำไปใช้เป็นชื่ออาคารสถานที่และวันเทศกาลเฉลิมฉลองต่างๆ ทั้งที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องกับ กาเลวาลา ทั้งยังส่งอิทธิพลต่อการสร้างผลงานทางดนตรี ภาพยนตร์ และภาพวาด รวมถึงส่งอิทธิพลต่อการสร้างสรรค์งานวรรณกรรมจำนวนมากทั้งในและนอกประเทศฟินแลนด์ วรรณกรรมชิ้นสำคัญที่ได้รับอิทธิพลจาก กาเลวาลา คือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ และ ตำนานบุตรแห่งฮูริน ผลงานของนักเขียนชาวอังกฤษ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน
ภูมิหลังของเรื่อง
"กาเลวา" หรือ "กาเลฟ" (Kalev) เป็นชื่อกษัตริย์ดึกดำบรรพ์ของประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตประเทศฟินแลนด์ คาเรเลีย และเอสโตเนียในสมัยโบราณ ในตำนานปรัมปราของเอสโตเนีย เอ่ยถึงบุตรแห่งกาเลวาว่าเป็นโอรสกษัตริย์ ส่วนในตำนานฟินแลนด์กล่าวว่ากาเลวาและเหล่าบุตรเป็นยักษ์ที่สร้างปราสาทมากมาย อาศัยอยู่ในดินแดนต่างๆ ตลอดทั่วเขตประเทศฟินแลนด์ สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติหลายอย่างที่ดูใหญ่โตมากๆ หรือดูแปลกประหลาด มักกล่าวกันว่าเป็นผลงานสร้างของบรรดาบุตรแห่งกาเลวา ตำนานเล่าต่อมาว่า เมื่อประชาชนหันไปนับถือศาสนาคริสต์ พวกเขาก็เริ่มเกลียดชังบุตรแห่งกาเลวาที่ยังทำตัวนอกรีต ไม่ยอมเข้ารีตในศาสนา ต่อมาไม่นานบุตรแห่งกาเลวาก็เดินทางจากไป ชาวคริสเตียนเดินทางบุกเบิกแผ่นดินไปเรื่อยๆ ทำให้บุตรแห่งกาเลวาต้องหนีไกลออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายพวกเขาไปอาศัยอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งและไม่ต้องการหนีต่อไปอีก พวกพระจึงสาปบุตรแห่งกาเลวา นอกจากพวกเขาจะยกหินก้อนใหญ่ออกมาล่องเป็นเรือหนีไปเสีย จากนั้นก็ไม่มีผู้ใดได้พบบุตรแห่งกาเลวาอีกเลย
วรรณกรรมมหากาพย์แห่งชาติของเอสโตเนียเรื่องหนึ่งมีชื่อว่า Kalevipoeg มีความหมายว่า "บุตรแห่งกาเลฟ" ชาวฟินแลนด์เรียกดาวซิริอุสว่า Kalevantähti ซึ่งหมายถึง "ดวงดาวแห่งกาเลวา" และยังเรียกกลุ่มดาวที่พาดเป็นเข็มขัดของโอไรออนว่า "ดาบของกาเลวา" ส่วนบทกวีมหากาพย์แห่งชาติฟินแลนด์เรื่อง กาเลวาลา ก็มีความหมายว่า "แผ่นดินแห่งกาเลวา"
โครงเรื่อง
กาเลวาลา ประกอบด้วยบทกวีซึ่งมีความยาวทั้งสิ้น 22,795 บท แบ่งออกเป็นเนื้อหาทั้งสิ้น 50 ตอน หรือ 50 คันตอส (ภาษาฟินแลนด์เรียก รูโน) มีเนื้อเรื่องโดยย่อดังต่อไปนี้
คันตอสที่ 11-15 : ว่าด้วยเลมมินไกเนน ตอนที่หนึ่ง เลมมินไกเนนลักพาตัวแม่หญิงกุลลิกกิออกมาจากเกาะ ทั้งสองได้ให้คำสัตย์สาบานต่อกัน แต่นางกลับลืมเสีย เลมมินไกเนนเดินทางไปยังโปห์โยลา เพื่อขอวิวาห์กับแม่หญิงแห่งแดนเหนือ โดยต้องทำภารกิจให้สำเร็จคือ วิ่งให้ชนะกวางของปีศาจ จับม้าของปีศาจใส่บังเหียน และยิงหงส์แห่งแดนตัวเนลา (ดินแดนแห่งความตาย) คนเลี้ยงแกะคนหนึ่งสังหารเลมมินไกเนนแล้วโยนร่างเขาทิ้งในแม่น้ำแห่งตัวเนลา มารดาของเลมมินไกเนนปลุกเขาขึ้นมาจากความตาย
คันตอสที่ 16-18 : ว่าด้วยไวแนเมยเนน ตอนที่สอง ไวแนเมยเนนเดินทางไปยังตัวเนลา เพื่อพบกับอันเทโร ไวพูเนน เพื่อขอมนตราสำหรับสร้างเรือที่แล่นไปยังโปห์โยลาได้ อิลมาริเนนกับไวแนเมยเนนแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงแม่หญิงแห่งแดนเหนือ
คันตอสที่ 19-25 : ว่าด้วยการวิวาห์ของอิลมาริเนน อิลมาริเนนสามารถบรรลุภารกิจที่ได้รับมอบหมาย โดยได้รับความช่วยเหลือจากแม่หญิงแห่งแดนเหนือ ได้แก่ ไถหว่านท้องทุ่งที่เต็มไปด้วยงูพิษ ปราบหมาป่าแห่งตัวเนลา และจับปลาไพค์ในแม่น้ำแห่งตัวเนลา อิลมาริเนนได้วิวาห์กับแม่หญิงแห่งแดนเหนือ เรื่องเล่าเกี่ยวกับกำเนิดของเหล้าเอล
คันตอสที่ 26-30 : ว่าด้วยเลมมินไกเนน ตอนที่สอง เลมมินไกเนนไม่พอใจที่ไม่ได้รับเชิญไปในงานวิวาห์ เขาเดินทางไปยังโปห์โยลา และชนะการต่อสู้แบบตัวต่อตัวกับเจ้าแห่งแผ่นดินเหนือ กองทัพแดนเหนือจึงฮือขึ้นหมายแก้แค้น มารดาของเขาจึงแนะนำให้รีบหนีไปลี้ภัยอยู่บนเกาะ เมื่อเขากลับมาบ้านก็พบว่าบ้านถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน จึงย้อนกลับไปโปห์โยลา พร้อมกับเทียรา สหายของเขา เพื่อแก้แค้น แต่นายหญิงแห่งแดนเหนือเสกทะเลให้กลายเป็นน้ำแข็ง เลมมินไกเนนจึงต้องย้อนกลับบ้าน
หู เย่าปัง
หู เย่าปัง (จีน: 胡耀邦; พินอิน: Hú yàobāng; 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2458 – 15 เมษายน พ.ศ. 2532) เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสาธารณรัฐประชาชนจีน เขาดำรงตำแหน่งระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CCP) ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524 ถึง 2530 โดยดำรงตำแหน่งประธานพรรคฯ ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2524 ถึง 2525 จากนั้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคฯ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 ถึง 2530 หูเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 และมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะสหายของเติ้ง เสี่ยวผิง ในช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรม (พ.ศ. 2509–2519) หูถูกเหมา เจ๋อตงกวาดล้าง กลับมา และถูกกวาดล้างอีกครั้ง สุสานของเขาอยู่ในกงชิงเฉิง ซึ่งเป็นเมืองระดับเขตภายใต้เขตอำนาจศาลจิ่วเจียง
อู้กะลา
อู้กะลาเกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งทั้งฝ่ายบิดาและมารดา บิดาชื่อเทวเศรษฐะ เป็นมหาเศรษฐีชาวบ้านซินไกง์ ทางทิศใต้ของเมืองอังวะ เขาสืบเชื้อสายมาจากเจ้าเมืองหรือผู้กินเมือง (မြို့စား) ในแถบนั้น ส่วนมารดาชื่อเจ้ามณีโอฆะ เป็นสตรีที่สืบเชื้อสายไทใหญ่และพม่า มีบรรพชนเป็นขุนนางระดับสูงที่คอยรับใช้ราชวงศ์ตองอูมาตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มิคกี้ ฮาร์ท นักวิชาการชาวพม่า ให้ข้อมูลว่า เจ้ามณีโอฆะ มารดาของอู้กะลาเป็นเหลนของพระสุพรรณกัลยา
อู้กะลาสามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญจากราชสำนักตองอู เช่น พระราชหัตถเลขา ปะระไบ เอกสารของราชสำนักที่บันทึกโดยโหรและอาลักษณ์ บันทึกด้านการทหาร และลำดับพงศาวลีของพระราชวงศ์ เพื่อใช้ในการรวบรวมข้อมูลเพื่อเขียน มหาราชวงศ์ และเสริมด้วยข้อมูลจากเอกสารในท้องถิ่น จารึก อัตชีวประวัติ และประวัติศาสตร์ศาสนา ที่ถูกบันทึกและจัดเก็บไว้ตามวัดหรือหอพระสมุดหลวงในเขตราชธานี
เดอะเจเนอเรชัน~ฟุตะซุโนะคุชิบิรุ~
"เดอะเจเนอเรชัน~ฟุตะซุโนะคุชิบิรุ~" เป็นซิงเกิลที่ 32 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในรูปแบบแม็กซี่ซิงเกิล  และรวมไปถึงเพลงรีมิกซ์อย่าง "Someday -House Mix-"
เพลง "ฟุตะสึโนะคุชิบิรุ" (ふたつの唇) เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง "โตเกียว ด็อกส์" ทางช่องฟูจิทีวี และเพลงประกอบโฆษณาโทรศัพท์มือถือ "BRAVIA® PhoneU1" ของโซนี อีริคสัน  ส่วนเพลง "SHOOTING STAR" เป็นเพลงประกอบการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์โลก "2009 FIVB Women's World Grand Champions Cup" ที่ประเทศญี่ปุ่น
กาเลวาลา
โครงเรื่อง
คันตอสที่ 31-36 : ว่าด้วยกุลเลร์โว อุนทาโม สังหารกาเลร์โว พี่ชายของตน รวมถึงข้าทาสบริวารทั้งหมด เว้นแต่เพียงภริยาผู้กำลังตั้งครรภ์และให้กำเนิดกุลเลร์โว อุนทาโมมอบหมายงานให้กุลเลร์โวหลายอย่าง แล้วแกล้งทำลายให้พินาศ เขาขายกุลเลร์โวให้ไปเป็นทาสของอิลมาริเนน และถูกทรมานต่างๆ นานาโดยภริยาของอิลมาริเนน จึงโต้ตอบและทำให้นางสิ้นชีวิต กุลเลร์โวหนีออกมาแล้วพบกับครอบครัวของตนปลอดภัยอยู่ที่แลปแลนด์ กุลเลร์โวได้สตรีนางหนึ่งเป็นภริยา แล้วต่อมาจึงรู้ว่าหญิงนั้นเป็นน้องสาวของตน กุลเลร์โวทำลายอุนตาโมลา (ดินแดนของอุนทาโม) แต่เมื่อกลับมาบ้านพบว่าทุกคนถูกสังหารหมดสิ้น เขาจึงฆ่าตัวตาย
เนื้อเพลง
เนื้อเพลง หรือ เนื้อร้อง เป็นชุดของคำหลายคำที่รวมกันกลายเป็นเพลง ปกติจะแบ่งเป็นท่อน ๆ แบบร้อยกรอง และท่อนสร้อย เนื้อเพลงในระดับอุปรากรเรียกว่า ลิเบร็ตโต (libretto) ความหมายของเนื้อเพลงอาจชัดเจนหรือบอกเป็นนัย ๆ เนื้อเพลงบางเนื้อเพลงอาจมีความหมายเป็นนามธรรมจนไม่สามารถเข้าใจได้ และหากเป็นเช่นนั้น รายละเอียดของเนื้อเพลงจะให้ความสำคัญที่รูปแบบ การออกเสียง ความคล้องจอง และสมมาตรของสำนวน
กาเลวาลา
โครงเรื่อง
คันตอสที่ 37-38 : ว่าด้วยอิลมาริเนน ตอนที่สอง อิลมาริเนนสร้างภริยาของตนขึ้นใหม่จากทองคำและเงิน แต่พบว่านางเย็นชา จึงทิ้งนางไป อิลมาริเนนลักน้องสาวของแม่หญิงแห่งแดนเหนือมาจากโปห์โยลา แต่นางล้อเลียนเขา เขาจึงทิ้งนางไป อิลมาริเนนบอกกับไวแนเมยเนนถึงชีวิตอันยั่งยืนที่โปห์โยลา อันเนื่องมาจากอำนาจของซัมโป
คันตอสที่ 45-49 : โลวฮิแก้แค้นต่อกาเลวาลา นายหญิงแห่งแดนเหนือส่งโรคระบาดเข้ามาคร่าชีวิตพลเมืองแห่งกาเลวา และส่งหมีเข้ามาสังหารสัตว์เลี้ยง นางเก็บซ่อนดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และขโมยไฟไปจากกาเลวา ไวแนเมยเนนกับอิลมาริเนนนำไฟกลับคืนมา ไวแนเมยเนนบังคับให้นายหญิงนำดวงอาทิตย์และดวงจันทร์กลับมาคืนบนฟากฟ้า
คันตอสที่ 50 : ว่าด้วยมาเรียตตา มาเรียตตาตั้งครรภ์จากการกินผลเบอร์รี่ และให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง เนื้อความช่วงนี้มีความหมายเป็นนัยถึงพระแม่มารีและพระเยซูคริสต์ ไวแนเมยเนนออกคำสั่งให้สังหารเด็กชาย เด็กชายว่ากล่าวตำหนิไวแนเมยเนนว่าต้องได้รับพิพากษาโทษ ต่อมาเด็กชายนี้ได้เป็นกษัตริย์แห่งคาเรเลีย ไวแนเมยเนนล่องเรือจากไป
รายชื่อคันตอสทั้งหมด
</li> <li>เลมมินไกเนนเดินทางไปโปห์โยลา </li> <li>การประลองที่โปห์โยลา </li> <li>มารดาของเลมมินไกเนน </li> <li>เกาะลี้ภัย </li> <li>เลมมินไกเนนกับเทียรา </li> <li>อุนทาโมกับกุลเลร์โว </li> <li>กุลเลร์โวเป็นเมษบาล </li> <li>การตายของภริยาของอิลมาริเนน </li> <li>กุลเลร์โวได้พบครอบครัว </li> <li>กุลเลร์โวได้พบน้องสาว </li> <li>ชัยชนะและความตายของกุลเลร์โว </li> <li>เจ้าสาวทองคำของอิลมาริเนน </li> <li>อิลมาริเนนเกี้ยวพาไม่สำเร็จ </li> <li>การรวมพลต่อต้านโปห์โยลา </li> <li>ปลาไพค์ กับ กันเตเล </li> <li>ดนตรีของไวแนเมยเนน </li> <li>สงครามชิงซัมโป </li> <li>ซัมโปสูญหายในทะเล </li> <li>กำเนิดพิณคันที่สอง </li> <li>โลวฮิส่งโรคระบาดไปกาเลวาลา </li> <li>หมียักษ์ออตโซ </li> <li>การขโมยดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และไฟ </li> <li>การจับปลาเพลิง </li> <li>การกู้คืนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ </li> <li>มาเรียตตา </li> </ol>
บทกวีพื้นบ้านของฟินแลนด์
บทกวีพื้นบ้านของฟินแลนด์เริ่มมีการจดบันทึกไว้ตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1670 และมีการเก็บบันทึกไว้อย่างกระจัดกระจายตลอดช่วงทศวรรษต่อๆ มา จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงเริ่มมีการรวบรวมและจัดเก็บให้เป็นระบบมากขึ้น บทกวีที่รวบรวมได้ในช่วงนี้มีมากกว่าสองล้านบท ในจำนวนนี้ 1.25 ล้านบทได้มีการเผยแพร่ ส่วนที่เหลือได้แต่เก็บเอาไว้ในสมาคมวรรณกรรมแห่งฟินแลนด์ ในเอสโตเนีย ในสาธารณรัฐคาเรเลีย และในบางส่วนของรัสเซีย
เอเลียส เลินน์รูต กับนักวิชาการยุคเดียวกันหลายคน (เช่น เอ. เจ. โซเจริน และ ดี.อี.ดี.ยูโรเปอุส) ต่างรวบรวมบทกวีไว้จากแหล่งต่างๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ในหมู่ชาวบ้านท้องถิ่นตลอดทั่วดินแดนคาเรเลียและอิงเกรีย พวกเขาจดบันทึกชื่อและอายุของผู้ขับลำนำ สถานที่ที่มีการขับลำนำเหล่านั้น รวมทั้งวันที่เก็บข้อมูล เลินน์รูตออกเก็บข้อมูลภาคสนามถึง 7 ครั้งตลอดช่วงระยะเวลา 9 ปี โดยเริ่มการสำรวจครั้งแรกตั้งแต่ ค.ศ. 1828 ในระหว่างการออกเก็บข้อมูลครั้งที่ 4 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1833 เมื่อเขารับฟังเรื่องราวของบทกวีและการแสดงบทลำนำ รวมถึงความเห็นต่อเรื่องราวเหล่านั้นที่แปลมาในภาษาที่เขาเข้าใจได้แล้ว เขาก็บังเกิดความคิดขึ้นว่า บทกวีมากมายเหล่านั้นน่าจะเล่าถึงเรื่องราวต่อเนื่องบางอย่างซึ่งเป็นเรื่องที่กว้างใหญ่กว่านั้น
ชาวบ้านขับร้องบทกวีด้วยลำนำตัวโน้ตห้าเสียง (Pentachord) บางครั้งก็ใช้เครื่องดนตรี กันเตเล (Kantele) มาช่วย จังหวะการร้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ท่วงทำนองจะประกอบด้วยกลุ่มตัวโน้ต สอง หรือสี่ บรรทัด แต่ละบรรทัดมี 5 บีท บางครั้งบทลำนำก็แตกต่างกันมาก แต่บางครั้งกลับสามารถร้องประสานกันได้เหมาะเจาะจากผู้ขับลำนำที่เข้าใจประเพณี ทั้งที่บทกวีเหล่านี้กระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลและมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมากในแต่ละกลุ่มชุมชน แต่มันกลับสามารถร้องด้วยท่วงทำนองเดียวกัน หรือเรียกเฉพาะเจาะจงได้ว่าเป็นฉันทลักษณ์แบบ archaic trochaic tetrametre นอกจากนี้ยังมีคุณลักษณะของการสัมผัสอักษร (alliteration) การสะท้อนรูปประโยค (parallelism) รวมถึงลักษณะการเล่นคำสลับที่ (chiasmus) ซึ่งคล้ายคลึงกันอีกด้วย
แต่วันเวลาซึ่งสร้างสรรค์บทกวีมุขปาฐะเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อใดไม่แน่ชัด บทกวีช่วงที่เก่าแก่ที่สุด คือส่วนที่กล่าวถึงการสร้างโลก น่าจะเกิดขึ้นตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ ขณะที่เนื้อหาในช่วงหลังที่กล่าวถึงการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ น่าจะเกิดขึ้นในช่วงยุคเหล็ก
นักขับลำนำกาเลวาลาจำนวนมากที่เลินน์รูตได้ไปพบ มีคนสำคัญที่ควรเอ่ยถึงไว้ดังนี้
การเรียบเรียงงานของเลินน์รูต
เลินน์รูตนำบทกวีทั้งหมดมาจัดลำดับใหม่ให้ปะติดปะต่อเรื่องราวกันได้ เขานำบทกวีบางชุดมารวมเข้าด้วยกัน จัดหมู่ตัวละคร และตัดบทกวีบางบททิ้งไปที่ดูไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่อง เพื่อพยายามเรียบเรียงให้ออกมาเป็นโครงเรื่องที่มีเหตุผล เขายังตั้งชื่อบางชื่อขึ้นใหม่เพื่อใช้แทนตัวละครบางตัวให้เป็นชื่อเดียวกันตลอดทั้งเรื่อง ในกาเลวาลาฉบับเรียบเรียงใหม่นี้ ประเมินได้ว่า หนึ่งในสามเป็นเนื้อหาเดิมที่เขาได้มาจากนักขับลำนำ ประมาณ 50% เป็นส่วนที่เลินน์รูตปรับแต่งเล็กน้อย 14% เป็นบทกวีที่เขาเขียนขึ้นใหม่โดยอ้างอิงตามกวีหลายบทที่มีความคล้ายคลึงกัน และอีก 3% เป็นส่วนที่เขาคิดแต่งขึ้นเอง แต่ส่วนที่เป็นผลงานสำคัญของเลินน์รูตคือการที่เขาเรียบเรียงจัดลำดับบทกวีเหล่านั้นเข้าด้วยกันจนกลายเป็นมหากาพย์
การตีพิมพ์
ผลงานเรียบเรียงฉบับแรกของเลินน์รูต คือ Kalewala, taikka Wanhoja Karjalan Runoja Suomen Kansan muinoisista ajoista (กาเลวาลา, บทกวีโบราณแห่งคาเรเลีย ว่าด้วยปุราณยุคของชาวฟินแลนด์) หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า กาเลวาลาฉบับเก่า ตีพิมพ์ออกมาเป็นสองเล่ม ในปี ค.ศ. 1835-1836 กาเลวาลาฉบับเก่าประกอบด้วยบทกวี 32 ชุด จำนวน 12,078 บท
เลินน์รูตเรียบเรียงข้อมูลใหม่เพิ่มเติมอีก และได้จัดทำเป็นเอดิชันที่สอง ใช้ชื่อว่า Kalevala ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1849 กาเลวาลาฉบับใหม่นี้ประกอบด้วยบทกวี 50 ชุด และเป็นฉบับมาตรฐานที่ใช้ในการศึกษามหากาพย์กาเลวาลาในปัจจุบัน
การแปล
กาเลวาลาได้แปลเป็นภาษาอังกฤษครบทั้งชุดรวม 5 ครั้ง และแบบบางส่วนอีกหลายครั้ง ครั้งแรกสุดแปลโดย จอห์น มาร์ติน ครอว์ฟอร์ด (ค.ศ. 1888) ต่อมาแปลโดย วิลเลียม ฟอร์เซล เคอร์บี (ค.ศ. 1907) และครั้งล่าสุดโดย เยโน ไฟรเบิร์ก (ค.ศ. 1989) นอกจากนี้ เอ็ดเวิร์ด เทย์เลอร์ เฟลชเชอร์ ชาวแคนาดา ได้แปลบางส่วนของกาเลวาลาในปี ค.ศ. 1869 และนำเสนอต่อสมาคมวรรณกรรมและประวัติศาสตร์แห่งควิเบค เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 1869
ปัจจุบัน กาเลวาลา ได้แปลเป็นภาษาต่างๆ แล้ว 52 ภาษา และบางส่วนของเนื้อเรื่องมีการแปลออกไปแล้วกว่า 60 ภาษา
อิทธิพลของกาเลวาลา
มาร์คู เนียมิเนน (Marku Nieminen) ผู้อำนวยการสถาบันกาเลวาลาแห่งฟินแลนด์ หรือ จูมินเกโก กล่าวถึงอิทธิพลของ กาเลวาลา ว่า "หากมิใช่เพราะกาเลวาลา ฟินแลนด์คงไม่มีทางได้รับเอกราช และคงไม่มีภาษาเป็นของตัวเอง เราคงต้องใช้ภาษารัสเซียหรือภาษาสวีดิชแทน" ราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฟินแลนด์ยังตกอยู่ใต้การปกครองของรัสเซีย โดยที่ซาร์แห่งรัสเซีย ดำรงตำแหน่งแกรนด์ดยุคแห่งฟินแลนด์ด้วย แต่หลังจากที่รัสเซียเปลี่ยนแปลงการปกครองไปสู่ระบอบคอมมิวนิสต์ ตามมาด้วยความยุ่งเหยิงระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งซึ่งชาวฟินแลนด์ต้องส่งทหารไปร่วมรบในบอลติกด้วย ฟินแลนด์เริ่มตื่นตัวและพยายามประกาศตัวเป็นเอกราช มีความเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมครั้งใหญ่ในฟินแลนด์ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักวิชาการ นักปรัชญา กวีและนักประพันธ์หลายคนต่างมีบทบาทสำคัญ เช่น เจ. แอล. รูนเบิร์ก นักกวี; เจ. วี. สเนลล์แมน รัฐบุรุษและนักปรัชญา ผู้ชูประเด็นความเป็นเอกลักษณ์ของภาษาฟินแลนด์ รวมถึงนักภาษาศาสตร์ เอเลียส เลินน์รูต ผู้เรียบเรียงงานมหากาพย์ กาเลวาลา โดยที่ กาเลวาลา เป็นงานที่ได้รับเกียรติว่าไม่เพียงเป็นตำนานของชนท้องถิ่นแถบนั้น แต่เป็น "สัญลักษณ์" และได้รับยกย่องให้เป็น "มหากาพย์แห่งชาติ" ของฟินแลนด์ กาเลวาลา จึงมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของประเทศฟินแลนด์มาก ปรากฏผลงานสืบเนื่องอยู่มากมายในฟินแลนด์ ตั้งแต่ดนตรีไปจนถึงงานศิลปะ นอกจากนี้ยังส่งผลต่อวัฒนธรรมอื่นๆ นอกประเทศฟินแลนด์ด้วยเช่นกัน มากน้อยแตกต่างกันไป
ในประเทศฟินแลนด์มีงานเฉลิมฉลอง "วันกาเลวาลา" ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ของทุกปี อันเป็นวันครบรอบการตีพิมพ์ผลงานของเอเลียส เลินน์รูต เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1835
ภาพวาด
ศิลปินชาวฟินแลนด์ในยุคจินตนิยมอีกคนหนึ่งที่นิยมวาดภาพประกอบวรรณกรรมเรื่อง กาเลวาลา คือ โรเบิร์ต วิลเฮล์ม เอคแมน ปรากฏภาพวาดเก่าแก่ภาพหนึ่งในปี ค.ศ. 1886 เป็นภาพไวแนเมยเนนกำลังเล่นพิณกันเตเล
Aarno Karimo เป็นศิลปินชาวฟินแลนด์อีกคนหนึ่งที่วาดภาพประกอบอันสวยงาม ชื่อ Kuva Kalevala (ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Pellervo-Seura ในปี ค.ศ. 1953) แต่เขาเสียชีวิตก่อนจะสร้างงานสำเร็จ ฮิวโก โอตาวา สานงานของเขาต่อโดยใช้แบบสเก็ตช์ดั้งเดิมของเขาเป็นแนวทาง
ดนตรี
ดนตรี นับเป็นสาขาที่ได้รับอิทธิพลจาก กาเลวาลา มากที่สุด เนื่องจากโดยพื้นฐานของ กาเลวาลา เป็นบทเพลงลำนำพื้นบ้านมาก่อน จากประวัติศาสตร์อันยาวนานของกาเลวาลา จึงมีบทเพลงพื้นบ้านและบทกวีอยู่หลายบทที่เชื่อว่าได้รับแรงบันดาลใจจากกาเลวาลา
บทเพลงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดว่าได้รับอิทธิพลจาก กาเลวาลา มาโดยตรง คืองานของนักแต่งเพลงคลาสสิกชื่อ ฌอง ซิบิเลียส (Jean Sibelius) ผลงานอันโด่งดังของเขาจำนวน 12 ชุดมีพื้นฐานมาจาก กาเลวาลา รวมถึงเพลง กุลเลร์โว ซึ่งเป็นเพลงซิมโฟนีที่เขาแต่งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1892 ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับที่เขาเดินทางไปยังคาเรเลียด้วย นอกจากนี้ยังมีเพลงโอเปราร่วมสมัยอีกสามเพลงแต่งโดย Einojuhani Rautavaara ได้แก่เพลง Sammon ryöstö, Marjatta และ Thomas
นอกเหนือจากงานเพลงคลาสสิก ยังมีวงดนตรีโปรเกรสซิฟร็อกของฟินแลนด์ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1970 วงหนึ่งชื่อ "กาเลวาลา" ได้สร้างงานเพลงรวม 3 อัลบั้ม ปัจจุบันไม่สามารถหาซื้อซีดีได้แล้ว แต่มีชุดรวมเนื้อเพลงออกวางจำหน่ายในปี ค.ศ. 2004
วงดนตรีเมทัลอีกวงหนึ่งของฟินแลนด์ชื่อ อะมอร์ฟิส (Amorphis) มีงานเพลงซึ่งใช้คอนเซปต์จากเรื่องกาเลวาลา โดยใช้บทแปลจากต้นฉบับดั้งเดิมมาใช้เป็นเนื้อเพลง วงนี้เป็นที่รู้จักกันว่านิยมใช้เรื่อง กาเลวาลา ในการประพันธ์เพลง อัลบั้มของพวกเขาได้แก่ Tales from the Thousand Lakes, Elegy, Eclipse และ Silent Waters นอกจากนี้ยังมีวงดนตรีโฟล์กเมทัลชื่อ Ensiferum ได้แต่งเพลงหลายเพลง เช่น "Old Man" และ "Little Dreamer" ซึ่งเกี่ยวกับเรื่อง กาเลวาลา เช่นกัน อัลบั้มของพวกเขาในปี 2006 ชื่อ Dragonheads เพลงที่สาม มีชื่อว่า "Kalevala Melody" เป็นการนำเนื้อหาจากตอน "Vaka vanha Väinämöinen" มาบรรเลงเป็นดนตรี
วรรณกรรมอื่น
นอกจาก กาเลวาลา จะแปลไปเป็นภาษาต่างๆ มากกว่า 52 ภาษาแล้ว ยังมีการนำไปดัดแปลง หรือเล่าใหม่ หรือเสริมแต่งในรูปแบบต่างๆ อีกมากมาย
หู เย่าปัง
หลังจากที่เติ้งก้าวขึ้นสู่อำนาจหลังจากการอสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง หูก็มีบทบาทในโครงการ "ปัวล่วน ฝ่านเจิ้ง" (拨乱反正) ตลอดช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 หูดำเนินการปฏิรูปเศรษฐกิจและการเมืองหลายครั้งภายใต้การนำของเติ้ง การปฏิรูปทางการเมืองและเศรษฐกิจของหูทำให้เขากลายเป็นศัตรูของผู้อาวุโสของพรรค ที่มีอำนาจหลายคน ซึ่งต่อต้านการปฏิรูปตลาดเสรีและการปฏิรูปรัฐบาลจีนของหู เมื่อการประท้วงของนักศึกษาเกิดขึ้นทั่วประเทศจีนในปี 2530 ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองของหูกล่าวโทษหูว่าเป็นผู้ก่อความไม่สงบ โดยอ้างว่าเกิดจาก "ความหละหลวม" และ " การเปิดเสรีของชนชั้นนายทุน " ของหูทำให้นำไปสู่การประท้วงหรือแย่ลง หูถูกบีบบังคับให้ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการพรรคฯ ในปี 2530 แต่ยังได้รับอนุญาตให้รักษาที่นั่งในโปลิตบูโร
ประเทศฮังการีในโอลิมปิก
ประเทศฮังการี เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกตั้งแต่การจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนส่วนใหญ่และกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกรายการตั้งแต่นั้นมา ประเทศไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 เนื่องจากมีบทบาทในสงครามโลกครั้งที่ 1 และเป็นส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรที่นำโดยโซเวียตในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
นักกีฬาชาวฮังการีได้รับรางวัลทั้งหมด 511 เหรียญในการแข่งขันกีฬาฤดูร้อนและ 10 เหรียญในการแข่งขันกีฬาฤดูหนาว โดยกีฬาฟันดาบเป็นกีฬาที่สร้างเหรียญรางวัลสูงสุด ฮังการีได้รับรางวัลเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อนมากกว่าประเทศอื่น ๆ ที่มีอยู่โดยที่ยังไม่เคยเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และหลังจากแซงหน้าฟินแลนด์ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ก็เป็นประเทศที่มีจำนวนเหรียญทองสูงสุดต่อประชากร (ไม่นับไมโครสเตตที่มีประชากรน้อยกว่า 1 ล้านคน)
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของฮังการีคือ คณะกรรมการโอลิมปิกฮังการี ก่อตั้งและเป็นที่ยอมรับในปี ค.ศ. 1895