cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระนางมาทรี
จากนั้นไม่นานปาณฑุเกิดอารมณ์พิศวาสอยากร่วมรักกับมาทรี เป็นเหตุให้ปาณฑุสิ้นใจตายตามคำสาป มาทรีคิดว่าอาจเป็นตราบาปจึงเข้ากองไฟตายตามสวามีในพิธีเผาศพด้วย
วัดม่วงตารศ
วัดม่วงตารศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทัพหลวง อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดม่วงตารศสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 ขณะที่ข้อมูลประวัติวัดระบุสร้างประมาณ พ.ศ. 2400 เดิมที่ตั้งวัดเป็น จุดผ่านของชาวบ้านที่เดินทางเพื่อค้าขาย ทำธุระในตัวเมืองนครปฐม ประกอบกับสถานที่นี้ มีต้นไม้มีน้ำอุดมสมบูรณ์ บริเวณนี้จึงกลายเป็นจุดรวมคน จุดนัดแนะ เป็นที่หยุดพักผ่อนระหว่างการเดินทาง มีเรื่องเล่าว่า ตารศ เป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ เห็นว่าผู้เดินทางไปมาอาจหิวน้ำและไม่มีน้ำสะอาดดื่ม จึงได้ตั้งตุ่มน้ำเพื่อผู้คนและมักตักน้ำใส่ตุ่มอยู่เป็นประจำมิได้ขาด ตุ่มนั้นอยู่บริเวณต้นมะม่วง ซึ่งกลายเป็นจุดนักพบที่เรียกว่า ต้นมะม่วงตารศ เมื่อนานเข้าก็เรียกกร่อนกันไปเหลือเพียง "ม่วงตารศ" เวลาต่อมาชาวบ้านมีความศรัทธาจึงได้ร่วมกันสร้างวัดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ และใช้นามวัดว่า "วัดม่วงตารศ" ตามสถานที่ตั้งที่เรียกกัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2471 ผูกพัทธสีมา เมื่อ พ.ศ. 2485
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังแรกสร้างด้วยไม้หลังคามุงจาก เมื่อ พ.ศ. 2467 อุโบสถหลังที่ 2 สร้างแบบทรงไทย หลังคาลดหลั่น 3 ชั้น มีมุขหน้าหลัง หลังคาชั้นล่าง วนรอบเป็นแบบปั้นหยา เสาคอนกรีตเสริมเหล็ก ผนังก่ออิฐถือปูน มุงกระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกา เครื่องบนเป็นไม้ สร้าง พ.ศ. 2482–2492 อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2557 ศาลาการเปรียญ ยกพื้นสูง เทคอนกรีต เสาไม้หลังคามุงกระเบื้องลอนใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 วิหารสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 หอระฆัง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2536 กุฏิสงฆ์ ทรงไทยประยุกต์สองชั้น 2 หลัง สร้าง พ.ศ. 2545 กุฏิเจ้าอาวาส เป็นทรงไทยสองชั้น สองหลังคู่ ชั้นล่างคอนกรีตเสริมเหล็ก ข้างบนเป็นไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 และเรือนไทยหมู่ไม้สัก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2550
วาซึลกิว
วาซึลกิว (Василькі́в) เป็นนครที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสตูห์นาในแคว้นเคียฟ ทางตอนกลางของประเทศยูเครน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตวาซึลกิวสกึย มีประชากร 37,310 คน (ประมาณการ ค.ศ. 2021)
จากแหล่งตั้งถิ่นฐานที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 1,000 ปี วาซึลกิวได้จัดการปกครองในลักษณะเทศบาลนครมาตั้งแต่ ค.ศ. 1796 เมืองนี้เป็นที่ตั้งของฐานทัพอากาศวาซึลกิวตั้งแต่สมัยสงครามเย็น และในปัจจุบันเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าและเครื่องหนัง
สมัยการย้ายถิ่น
สมัยการโยกย้ายถิ่นฐานในยุโรป หรือ สมัยการรุกรานของบาร์บาเรียน (Migration Period หรือ Barbarian Invasions, Völkerwanderung) เป็นสมัยของการอพยพของมนุษย์ (human migration) ที่เกิดขึ้นประมาณระหว่างปี ค.ศ. 300 ถึงปี ค.ศ. 700 ในทวีปยุโรป, ที่เป็นช่วงที่คาบระหว่างยุคโบราณตอนปลายไปจนถึงยุคกลางตอนต้น การโยกย้ายครั้งนี้มีสาเหตุมาจากทั้งการเปลี่ยนแปลงทางสถานะภาพของจักรวรรดิโรมันและที่เรียกว่า “พรมแดนบาร์บาเรียน” ชนกลุ่มที่อพยพโยกย้ายในยุคนี้ก็ได้แก่ชนกอธ, แวนดัล, บัลการ์, อาลัน, ซูบิ, ฟรีเซียน และ แฟรงค์ และชนเจอร์มานิค และ ชนสลาฟบางกลุ่ม
การโยกย้ายถิ่นฐานของผู้คน--แม้ว่าจะมิได้เป็นส่วนหนึ่งของ “สมัยการโยกย้ายถิ่นฐาน” โดยตรง--ก็ยังคงดำเนินต่อไปจนหลังจาก ค.ศ. 1000 โดยการรุกรานไวกิง, แมกยาร์, ชนเตอร์คิค และการรุกรานของมองโกลในยุโรปซึ่งมีผลกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงต่อทางตะวันออกของยุโรป
ช่วงแรก: การโยกย้ายถิ่นฐานช่วงแรกระหว่าง ค.ศ. 300 ถึง ค.ศ. 500
สมัยนี้ได้รับการบันทึกเป็นบางส่วนโดยนักประวัติศาสตร์กรีกและโรมัน และยากต่อการยืนยันจากหลักฐานทางโบราณคดี แต่ระบุว่าชนเจอร์มานิคเป็นผู้นำของบริเวณต่างๆ เกือบทั้งหมดที่ขณะนั้นอยู่ภายใต้การครอบครองของจักรวรรดิโรมันตะวันตก
วิซิกอธเข้ารุกแรนดินแดนโรมันหลังจากการปะทะกับฮั่นในปี ค.ศ. 376 แต่สถานภาพของชนอิสระของวิซิกอธอาจจะไม่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป ในปีต่อมาองค์รักษ์ของฟริติเกิร์นผู้นำของวิซิกอธก็ถูกสังหารระหว่างที่พบปะกับ ลูพิซินัสนายทหารโรมันที่มาร์เชียโนโพลิส วิซิกอธจึงลุกขึ้นแข็งข้อ และในที่สุดก็เข้ารุกรานอิตาลีและตีกรุงโรมแตกในปี ค.ศ. 410 ก่อนที่จะเข้าไปตั้งถิ่นฐานในคาบสมุทรไอบีเรียและก่อตั้งอาณาจักรของตนเองที่รุ่งเรืองอยู่ได้ราว 200 ปี หลังจากนั้นการตั้งถิ่นฐานในดินแดนที่เป็นของโรมันก็ตามมาด้วยออสโตรกอธที่นำโดยพระเจ้าธีโอดอริคมหาราชผู้ทรงเข้ามาตั้งถิ่นฐานในอิตาลีด้วยพระองค์เอง
ในบริเวณกอลชนแฟรงค์ผู้ซึ่งผู้นำเป็นพันธมิตรของโรมันอย่างเหนียวแน่นมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 3 ก็เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในดินแดนโรมันอย่างสงบในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 และโดยทั่วไปก็เป็นที่ยอมรับว่าเป็นประมุขของชาวโรมัน-กอล จักรวรรดิแฟรงค์ผู้ต่อต้านการรุกรานจากชนอลามานนิ, เบอร์กันดี และวิซิกอธเป็นส่วนสำคัญที่กลายมาเป็นฝรั่งเศสและเยอรมนีต่อมา
ช่วงที่สอง: การโยกย้ายถิ่นฐานช่วงที่สองระหว่าง ค.ศ. 500 ถึง ค.ศ. 700
ช่วงนี้เป็นช่วงของการเข้ามตั้งถิ่นฐานของชนสลาฟกลุ่มต่างๆ ในยุโรปกลางและยุโรปตะวันออกโดยเฉพาะในบริเวณเจอร์มาเนีย ชนบัลการ์ที่อาจจะมีรากฐานมาจากกลุ่มชนเตอร์กิคที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 2 พิชิตดินแดนทางตะวันตกของบอลข่านของจักรวรรดิไบแซนไทน์ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 ส่วนชนลอมบาร์ดที่มาจากชนเจอร์มานิคก็เข้ามาตั้งถิ่นฐานทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีในบริเวณที่ปัจจุบันคือลอมบาร์ดี
ในช่วงแรกของสงครามไบแซนไทน์-อาหรับ กองทัพรอชิดีนพยายามเข้ามารุกรานยุโรปตะวันออกเฉียงใต้โดยทางเอเชียไมเนอร์ระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8 แต่ก็ไม่สำเร็จและในที่สุดก็พ่ายแพ้ในการล้อมกรุงคอนสแตนติโนเปิลต่อกองทัพของพันธมิตรของจักรวรรดิไบแซนไทน์และบัลการ์ระหว่างปี ค.ศ. 717 – ค.ศ. 718 ระหว่างสงครามคาซาร์–อาหรับ คาซาร์หยุดยั้งการขยายดินแดนของมุสลิมเข้ามาในยุโรปตะวันออกโดยทางคอเคซัส ในขณะเดียวกันมัวร์ (ผสมระหว่างอาหรับและเบอร์เบอร์) ก็เข้ามารุกรานยุโรปทางยิบรอลตาร์โดยอุมัยยะห์ และยึดดินแดนจากราชอาณาจักรวิซิกอธในคาบสมุทรไอบีเรียในปี ค.ศ. 711 ก่อนที่จะมาถูกหยุดยั้งโดยชนแฟรงค์ในยุทธการตูร์ในปี ค.ศ. 732 ยุทธการครั้งนี้เป็นการสร้างพรมแดนถาวรระหว่างอาณาจักรในกลุ่มคริสตจักรและอาณาจักรในดินแดนมุสลิมในช่วงหนึ่งพันปีต่อมา ในช่วงสองสามร้อยปีต่อมามุสลิมก็พิชิตดินแดนทางตอนใต้ของอิตาลีได้เป็นบางส่วนแต่ก็มิได้รวมตัวเข้ากับดินแดนในคาบสมุทรไอบีเรีย
เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์
พลเอกทหารราบ เอริช เกออร์ค เซบัสทีอัน อันโทน ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ (Erich Georg Sebastian Anton von Falkenhayn) เป็นหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่จักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งระหว่างปีค.ศ. 1914 ถึง 1916 เขาถูกปลดจากตำแหน่งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1916 หลังความพ่ายแพ้ในยุทธการที่แวร์เดิง, ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรเข้าจู่โจมที่แม่น้ำซอม, และการลากโรมาเนียเข้ามาร่วมสงคราม บทบาทของเขาในฐานะหัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ตกเป็นเป้าโจมตีมากทั้งในช่วงสงครามและหลังสงคราม โดยเฉพาะจากฝ่ายที่สนับสนุนจอมพล ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค ภายหลังถูกปลดจากตำแหน่ง เขาถูกย้ายไปเป็นผู้บัญชาการเขตสำคัญในประเทศซีเรียและประเทศโรมาเนีย ฟัลเคินไฮน์มองว่าชัยชนะในยุทธการสำคัญไม่มีทางทำให้เยอรมนีชนะสงครามครั้งนี้ได้ แต่มีน้ำหนักเป็นข้อต่อรองได้ก็เท่านั้น ผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูกล่าวว่าฟัลเคินไฮน์เป็นนายพลที่ไร้ความกระหายชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ
ฟัลเคินไฮน์เกิดในเมืองบวร์คเบลเชา (Burg Belchau) เป็นบุตรของเฟดอร์ ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ (Fedor von Falkenhayn) และนางฟรันซิสคา ฟ็อน โรเซินแบร์ค (Franziska von Rosenberg) เด็กชายฟัลเคินไฮน์เข้าเรียนเตรียมทหารเมื่อมีอายุ 11 ปี และเข้ารับราชการทหารในปีค.ศ. 1880 ฟัลเคินไฮน์เคยประจำอยู่ในอาณานิคมเยอรมันในจีนต้าชิงระหว่างค.ศ. 1896 ถึง 1903 และผ่านเหตุการณ์กบฏนักมวย และมีบางช่วงที่เขาได้ประจำการในแมนจูกัวและเกาหลี
ในปีค.ศ. 1913 เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการสงครามปรัสเซีย และมีส่วนรับผิดชอบปฏิบัติการทางทหารในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม เมื่ออาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย ถูกลอบปลงพระชนม์ในกรุงซาราเยโว ตอนแรกเขาเป็นเหมือนนายพลเยอรมันจำนวนมากที่ไม่ปรารถนาสงครามครั้งใหญ่ แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจสนับสนุนจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ให้ทรงประกาศสงคราม
อ้างอิง
18611922
ท้าววิทูร
วิทูร เป็นโอรสคนที่ 3 ในนามของ วิจิตรวีรยะ ที่จริงแล้วเกิดจากการทำพิธีนิโยคของฤๅษีวยาสและนางกำนัลปาริศรามี เป็นผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศ ดำรงตำแหน่งมหามนตรีแห่งกรุงหัสตินาปุระ มีพี่ชาย 2 องค์ คือท้าวธฤตราษฎร์และท้าวปาณฑุ วิทูรจึงเป็นอาของปาณฑพและเการพด้วย
ฮะวา อาบดิ
องค์กรพัฒนาสุชภาพในพื้นที่ชนบท
ในปี 1983 อาบดิได้เปิดตัวองค์กรพัฒนาสุขถาพในพื้นที่ชนบท (Rural Health Development Organization; RHDO) บนที่ดินส่วนบุคคลของครอบครัวเธอในภูมิภาค Lower Shebelle ตอนใต้ แรกเริ่มเปิดเป็นคลินิกที่มีเพียงห้องเดียว ให้บริการด้านสูตินรีเวชแก่สตรีในขนบทราว 24 คนต่อวัน ต่อมาได้พัฒนากลายเป็นโรงพยาบาลขนาดสี่ร้อยเตียง
สองปีก่อนหน้า ในยุคที่ อัล-ชาบาบกำลังรุ่งเรืองในโซมาเลียใต้ กองกำลังของอัลชาบาบได้ส่งกำลังพลเข้ายึดพื้นที่โรงพยาบาลและค่ายบำบัดภัยของเธอ รวมทั้งข่มขู่ในอาบดิปิดตัวโครงการทั้งหมดของเธอเสีย เธอยืนหยัดที่จะไม่ทำตามจนกระทั่งกองกำลังกบฏได้ยอมถอยออกในอาทิตย์ถัดมา ประกอบกับแรงกดดันจากชาวบ้านในพื้นที่, สหประชาชาติ และกลุ่มกิจกรรมอื่น ๆ พื้นที่ของเธอถูกบุกอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ซึ่งทำให้อาบดิต้องยอมยกเลิกการบริการทั้งหมดไปจนในที่สุดกองกำลังยอมออกจากพื้นที่
มูลนิธิ พญ. ฮะวา อาบดิ
มูลนิธิ พญ. ฮะวา อาบดิ (Dr. Hawa Abdi Foundation; DHAF) ดำเนินงานโดยฮาบดิเองและลูกสาวสองคนของเธอที่เป็นแพทย์เช่นกัน คือ Deqo Adan (หรือรู้จักในชื่อ Deqo Mohamed) ผู้เป็นซีอีโอของมูลนิธิ และผู้ช่วยAdan (หรือที่รู้จักในชื่อ Amina Mohamed), ข้อมูลจากปี 2012 ระบุว่าองค์กรมีเจ้าหน้าที่จากนานาชาติกว่า 102 คน และมีทีมอาสาสมัครชาวประมงและชาวนาอีกกว่า 150 คน
DHAF is นั้นไม่มีความยึดโยงกับรัฐบาล การเมือง ศาสนา หรือชนเผ่าใด และเป็นองค์กรที่เป็นเอกเทศทางการเงิน เงินทุนทั้งหมดได้มาจากการบริจาคจากทั่วโลกและจากกิจกรรมเรี่ยไรต่าง ๆ เท่านั้น นอกจากนี้เพื่อให้องค์กรไม่มีความยึดโยงกับรัฐบาล องค์กรได้ปฏิเสธการรับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลมาโดยตลอด
พื้นที่ของศูนย์ DHAF ประกอบด้วยโรงพยาบาล โรงเรียน และศูนย์โภชนาการ และให้บริการที่พักพิง น้ำ อาหาร และการรักษาโรคแก่สตรีและเด็กเป็นหลัก นับตั้งแต่การก่อตั้งในต้นทศวรรษ 1980s มีการประมาณการว่าที่นี่ได้ช่วยเหลือผู้คนไปมากกว่า 2 ล้านคน
ชีวิตส่วนตัว
เมื่ออาบดิอายุได้สิบสองปี เธอได้ถูกบังคับแต่งงานกับตำรวจชายที่อายุแก่กว่าเธอมาก ที่ซึ่งทั้งคู่ได้เลิกรากันไปในหลายปีถัดมาก่อนที่เธอจะเดินทางออกจากโซมาเลียไปยังมอสโกและเคียฟ สหภาพโซเวียต ระหว่างที่เธอใช้ชีวิตอยู่ที่โซเวียต เธอได้พบกับอะเดน โมเฮมเมด (Aden Mohammed) นักเรียนแพทย์ผู้ช่วยอาจารย์ (fellow) ชาวโซมาเลีย
ในปี 1973 อาบดิได้แต่งงานกับอะเดน มีลูกด้วยกันคนแรกหลังแต่งงานได้สองปี ทั้งสองมีลูกด้วยกันสามคน คือ Deqo, Amina และ Ahmed โดยที่ Ahmed เสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชนในปี 2005 ที่ Hargeisa ขณะเดินทางไปเยี่ยมอะเดนที่ได้แยกกับอาบดิไป ลูกสาวทั้งสอของเธอ Deqo และ Amina เป็นแพทย์ทั้งคู่
อาบดิเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2020 ที่บ้านพักของเธอในเมืองโมกาดิชู ด้วยอายุ 73 ปี โดยไม่มีการรายงานสาเหตุการเสียชีวิตของเธอ
แลนซ์ เคด และเทรเวอร์ เมอร์ด็อก
แลนซ์ เคด และเทรเวอร์ เมอร์ด็อก (Lance Cade and Trevor Murdoch) เป็นแทคทีมมวยปล้ำอาชีพ ทั้งคู่เซ็นสัญญาให้กับในสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) ที่ประกอบด้วยสองสมาชิก แลนซ์ เคด และ เทรเวอร์ เมอร์ด็อก ในปี 2005 พวกเขาสามารถเอาชนะThe Hurricane and Rosey เป็นแชมป์โลกแทคทีมสมัยแรก ในปี 2007 ก็สามารถเอาชนะฮาร์ดี บอยซ์เป็นแชมป์โลกแทคทีมสมัยที่สองและชนะพอล ลอนดอน และไบรอัน เคนดิกเป็นสมัยที่สาม ปัจจุบันได้ลาออกจาก WWE เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เอ็มสแควร์
เอ็มสแควร์ เป็นชื่อค่ายเพลงไทยค่ายหนึ่งในอดีต  ก่อตั้งขึ้นเมื่อต้นปี พ.ศ. 2537 โดย ยุวดี บุญครอง, โฆษิต สุวินิจจิต แห่งบริษัท มีเดีย ออฟ มีเดียส์ จำกัด (มหาชน) และได้ วิทยา ศุภพรโอภาส อดีตผู้บริหารค่ายนิธิทัศน์ มาร่วมบริหารงานในระยะต่อมา เพื่อขยายงานภายในบริษัทของตนเองโดยใช้สื่อเสียงเพลง อาศัยการผลิตและการโปรโมทผ่านทางสื่อต่างๆ  โดยได้รับผลิตผลงานเพลงให้กับศิลปินนักร้องที่มีชื่อเสียงและแจ้งเกิดไว้หลายคน อาทิ พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, แบล็คเฮด, ดนุพล แก้วกาญจน์, ศิริพร อยู่ยอด เป็นต้น   แต่ดำเนินงานได้เพียง 3 ปีเศษก็มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่ โดยแบ่งเป็นค่ายเพลงต่างๆ ในเครือ และได้เปลี่ยนชื่อจากค่ายเอ็มสแควร์เป็นกลุ่ม "MMG" (Media Music Group) ขณะที่ วิทยา หนึ่งในผู้บริหารได้แยกตัวไปก่อตั้งคลื่นวิทยุเพลงลูกทุ่งระบบเอฟเอ็มแห่งแรกของไทยในนาม "ลูกทุ่งเอฟเอ็ม"  กิจการของ MMG ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงคราวยุติบทบาทลง
เมืองสานไชย
สานไชย (ສານໄຊ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงอัตตะปือทางตอนใต้ของประเทศลาว
ชาง เข่อหยวน
'''ชาง เข่อหยวน ''' (เกิดเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำ 200 เมตรชาย ท่าฟรีสไตล์ ในกิจกรรมโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และได้เหรียญเงินจากการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2018
ทริลเลอร์ (อัลบั้ม)
ทริลเลอร์ (Thriller) เป็นผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของนักร้องชาวอเมริกันไมเคิล แจ็กสัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2525 โดยค่ายอีพิก ถือเป็นอัลบั้มที่ประสบความสำเร็จทั้งทางด้านเสียงวิจารณ์และยอดขายกว่าอัลบั้ม ออฟเดอะวอลล์ อัลบั้มก่อนหน้านี้ในปี พ.ศ. 2522 อัลบั้ม ทริลเลอร์ มีองค์ประกอบแนวเพลงหลายแนวคล้ายกับอัลบั้ม ออฟเดอะวอลล์ อาทิเพลงแนวฟังก์ ดิสโก้ ดนตรีโซล ซอฟต์ร็อก อาร์แอนด์บีและป็อป อย่างไรก็ตาม เนื้อเพลงจะค่อนข้างมืดหม่นกว่า และยังพูดการหวาดระแวงและสิ่งเหลือเชื่อทางธรรมชาติ มีการบันทึกเสียงระหว่างเดือนเมษายนและพฤศจิกายน พ.ศ. 2525 ที่เวสต์เลกเรคคอร์ดิงสตูดิโอในลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนียด้วยต้นทุนในการผลิตกว่า 750,000 ดอลลาร์สหรัฐ และได้รับการสนับสนุนจากโปรดิวเซอร์ควินซี โจนส์ อัลบั้มนี้ได้จัดอันดับหนึ่งอยู่ในอันดับอัลบั้มเพลงทั่วโลกยอดขายสูงสุดตลอดกาล
ด้วไมเคิลเอง ประพันธ์เพลงทั้งหมด 4 เพลงจากเพลง 9 เพลงในอัลบั้ม หลังการออกจำหน่าย มีซิงเกิลแรกคือ "เดอะเกิร์ลอิสมายด์" มีนักวิจารณ์บางคนคิดว่า ทริลเลอร์ จะไม่โด่งดังมาก จนกระทั่งการออกเผยแพร่เพลง "บิลลี จีน" เป็นซิงเกิลที่ 2 ทำให้อัลบั้มขึ้นอันดับ 1 มากมายหลายประเทศในขณะนั้น อัลบั้มขายได้หลายล้านชุดทั่วโลกในสัปดาห์เดียว แม้ผ่านไปหลายปี ทริลเลอร์ ก็ยังคงเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดตลอดกาล โดยมียอดขายอยู่ระหว่างที่ 100-110 ล้านชุดทั่วโลก ในสหรัฐอเมริกาก็ถือเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดและได้กลายเป็นอัลบั้มแรกที่ได้รับการรับรางวัลทองคำขาว 32 ครั้ง อัลบั้มนี้ได้นำเพลงมาออกเผยแพร่เป็นซิงเกิลถึง 7 เพลงจาก 9 เพลง และทั้งหมดติด 1 ใน 10 อันดับของ บิลบอร์ด ฮอต 100 อัลบั้มนี้ทำลายสถิติรางวัลแกรมมี่ด้วยการคว้ารางวัลกว่า 8 รางวัลในงานประกาศผล ปี ค.ศ. 1984 โดยได้รับรางวัลจากประเภทแนวเพลงที่แตกต่างกัน 3 แนวคือ ป๊อป อาร์แอนด์บีและร็อก รวมถึงอัลบั้มยอดเยี่ยมแห่งปี
อัลบั้ม ทริลเลอร์ทำให้ฐานะของแจ็กสันเป็นที่โดดเด่นในฐานะป็อปสตาร์ และยังเป็นสิ่งที่ทำลายความเป็นคนขาว-คนดำออกไป ผ่านทางสถานีโทรทัศน์ช่องเอ็มทีวี และจากการที่เขาพบปะกับประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน ณ ทำเนียบขาว อัลบั้มนี้ถือเป็นหนึ่งในอัลบั้มแรกๆ ที่มีการใช้มิวสิกวิดีโอในการประชาสัมพันธ์และประสบความสำเร็จอย่างมาก มิวสิกวิดีโอเพลง "ทริลเลอร์", "บิลลี จีน" และ "บีตอิต" ได้รับการเปิดบ่อยครั้งทางช่องเอ็มทีวี ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 อัลบั้มนี้ได้นำมาออกจำหน่ายอีกครั้งโดยเพิ่มส่วนเสียงสัมภาษณ์ เดโม และเพิ่มเพลง "ซัมวันอินเดอะดาร์ก" ที่เป็นเพลงที่ได้รับรางวัลแกรมมี่จากภาพยนตร์เรื่อง อี.ที. เพื่อนรัก ในปี พ.ศ. 2551 อัลบั้มกลับมาวางขายในโอกาสครบรอบ 25 ปีของไมเคิลในชื่อ ทริลเลอร์ 25 ประกอบด้วยเพลงรีมิกซ์ร่วมกับศิลปินร่วมสมัย, เพลงที่ไม่เคยออกจำหน่ายและดีวีดี
ทริลเลอร์ ได้รับการจัดอันดับที่ 20 จากนิตยสาร โรลลิงสโตน ในการจัดอันดับ 500 อัลบั้มที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล ซึ่งจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2546 และยังได้รับการจัดอันดับในสมาคมผู้ค้าแผ่นเสียงแห่งชาติ (National Association of Recording Merchandisers) ของสหรัฐอเมริกาในอันดับที่ 3 ในหัวข้อ Definitive 200 Albums of All Time นอกจากนี้อัลบั้ม ทริลเลอร์ ยังได้รับการเก็บรักษา ณ หอสมุดรัฐสภาอเมริกัน ในฐานะเป็นความโดดเด่นทางวัฒนธรรม และมิวสิกวิดีโอเพลง ทริลเลอร์ ยังได้รับการขึ้นทะเบียนภาพยนตร์อนุรักษ์ของคณะกรรมการแห่งชาติในฐานะ วัฒนธรรมภาพยนตร์ที่สำคัญในประวัติศาสตร์
ซุน ดาน (นักกีฬาว่ายน้ำ)
ซุน ดาน (เกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1985) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2000
จอร์จ แชมเบอส์
จอร์จ มิเชล แชมเบอส์ (4 ตุลาคม ค.ศ. 1928 – 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997)  เป็นนายกรัฐมนตรีประเทศตรินิแดดและโตเบโก คนที่ 2 โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1981 จนถึงวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1986 สังกัดพรรคขบวนการประชาชนแห่งชาติ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง, ที่อยู่อาศัย, การศึกษา, การวางแผน, การคมนาคมและการเกษตร
ภาษาไทดั้งเดิม
ภาษาไทดั้งเดิม (Proto-Tai language) เป็นภาษาดั้งเดิม (proto-language) หรือภาษาบรรพบุรุษที่ได้รับการสืบสร้างขึ้นของกลุ่มภาษาไททั้งมวล ซึ่งได้แก่ ภาษาไทย ภาษาลาว ภาษาคำเมือง ภาษาไทใหญ่ ภาษาไทลื้อ ภาษาไทดำ เป็นต้น ทั้งนี้ ภาษาไทดั้งเดิมมิได้ปรากฏเป็นหลักฐานในเอกสารใด ๆ ที่หลงเหลืออยู่โดยตรง แต่ได้รับการสืบสร้างตามระเบียบวิธีเปรียบเทียบ (comparative method) โดยนักภาษาศาสตร์หลี่ ฟางกุ้ย ใน พ.ศ. 2520 และพิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ ใน พ.ศ. 2552
ระบบเสียง
ภาษาไทดั้งเดิมมีหน่วยเสียงพยัญชนะที่หลากหลายกว่าภาษาตระกูลไทในปัจจุบัน แต่มีเสียงวรรณยุกต์ที่น้อยกว่าภาษาปัจจุบัน
พยัญชนะเดี่ยว
ตารางด้านล่างนี้แสดงระบบพยัญชนะของภาษาไทดั้งเดิม ตามการสืบสร้างของ หลี่ ฟางกุ้ย ในหนังสือ คู่มือภาษาศาสตร์เชิงเปรียบเทียบตระกูลไท (A Handbook of Comparative Tai). พยัญชนะในฐานเพดานแข็ง ซึ่งระบุในหนังสือดังกล่าวด้วยสัญลักษณ์ [č, čh, ž] ถูกจัดเป็นหยัญชนะกักเสียดแทรก (affricate consonant) ในที่นี้จะใช้สัญลักษณ์ [, and ] ตามลำดับ เพื่อให้สอดคล้องกับระบบสัทอักษรสากล
ระบบเสียงดังกล่าวนี้ได้รับการสืบสร้างใหม่โดย พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ ในปี พ.ศ. 2552 ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงหลายประการด้วยกัน การเปลี่ยนแปลงบางอย่างเป็นเพียงการตีความที่แตกต่างกันเท่านั้น ได้แก่ พยัญชนะฐานเพดานแข็งถูกจัดใหม่ให้เป็นพยัญชนะกัก (stop) แทนที่จะเป็นพยัญชนะกักเสียดแทรก (affricate) ทั้งนี้เพื่อให้สอดคล้องกับพยัญชนะอื่น ๆ ภายในระบบเสียงภาษาไทดั้งเดิม และสามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงทางสัทศาสตร์ได้โดยใช้หลักเดียวกันกับพยัญชนะกักตัวอื่น ๆ (ทั้งนี้ไม่ได้หมายความว่าเสียงพยัญชนะเหล่านี้ไม่ได้มีลักษณะของการกักเสียดแทรก) การตีความอีกอย่างที่ต่างกันคือ พยัญชนะที่มีเสียงกักเส้นเสียงนำมาก่อน (pre-glottalized consonant) [ˀb, ˀd] ถูกตีความใหม่ให้เป็นเสียงกักเส้นเสียงลมเข้า (implosive consonant) [ɓ, ɗ] แทน อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง ได้แก่
ตารางด้านล่างนี้แสดงระบบเสียงหยัญชนะในภาษาไทดั้งเดิม ตามการสืบสร้างของพิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์
ภาษาตระกูลไทในปัจจุบันมีเสียงพยัญชนะท้าย (ตัวสะกด) เพียงไม่กี่เสียงเมื่อเทียบกับเสียงพยัญชนะต้น โดยมีลักษณะการเกิดเสียง (manner of articulation) ที่เป็นไปได้เพียง 3 แบบได้แก่ เสียงกัก, เสียงนาสิก และเสียงเปิดเท่านั้น และไม่มีการแยกระหว่างก้องหรือไม่ก้อง ทำให้หลี่ ฟางกุ้ย ได้สืบสร้างระบบเสียงพยัญชนะท้าย ซึ่งเหมือนกันกับในภาษาไทยปัจจุบัน
ในเวลาต่อมามีการศึกษาภาษาแสกเพิ่มขึ้น พบว่ามีคำที่มีเสียงพยัญชนะท้าย /-l/ อยู่ในภาษาดังกล่าว ซึ่งคำเหล่านี้ไม่ได้เป็นคำที่ยืมมาจากภาษาอื่น พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ จึงสันนิษฐานว่าภาษาไทดั้งเดิมควรจะมีเสียงพยัญชนะท้าย *-l อยู่ในระบบเสียง และยังพบว่ามีการแปรเสียงพยัญชนะท้ายที่แตกต่างกันระกหว่างภาษาแสกกับภาษาไทอื่น ๆ ได้แก่ คำที่ลงท้ายด้วย /-k/ บางคำในภาษาแสก กลับลงท้ายด้วย /-t/ ในภาษาไทอื่น คำเหล่านี้เดิมเคยถูกสืบสร้างให้ลงท้ายด้วย *-t ซึ่งไม่พบว่ามีเงื่อนไขใดสามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงจาก *-t ไปเป็น *-k ได้ จึงได้สืบสร้างเสียงใหม่สำหรับการแปรเสียงดังกล่าวเป็น *-c แทน
นอกจากนี้หน่วยเสียงพยัญชนะท้ายอีกตัวที่อาจเป็นไปได้คือ /*-ɲ/ ซึ่งยังมีหลักฐานไม่มาก แต่สังเกตได้จากการที่คำว่า กิน /kinA1/ ในภาษาไทย เทียบได้กับภาษาในสาขาไทเหนือว่า /kɯnA1/ ซึ่งเป็นไปได้ว่าแท้จริงแล้วเสียงพยัญชนะท้ายของคำนี้ในภาษาไทดั้งเดิมควรจะเป็น *-ɲ (ซึ่งสืบสร้างคำนี้ได้เป็น *kɯɲA) ซึ่งต่อมาเกิดการเลื่อนฐานกรณ์ไปข้างหน้า (fronting) ของทั้งสระและพยัญชนะ กลายเป็น /kinA1/ ในภาษาไทย แต่เป็น /kɯnA1/ ในภาษากลุ่มไทเหนือ
พยัญชนะควบ
หลี่ ฟางกุ้ย (1977) ได้สืบสร้างพยัญชนะต้นควบต่อไปนี้
การสืบสร้างภาษาไทดั้งเดิมของหลี่ ฟางกุ้ย ยังมีปัญหาที่อธิบายไม่ได้หลายประการ หนึ่งในนั้นคือความไม่สอดคล้องกันระหว่างการแปรเสียงพยัญชนะต้น เช่น คำว่า (มีด)พร้า /phra:C2/ ซึ่งร่วมเชื้อสายกับคำว่า /tha:C2/ ในภาษาแสกซึ่งหลี่ ฟางกุ้ย เคยสืบสร้างให้ขึ้นต้นด้วย *vr- นอกจากนี้ยังมีคำอื่น ๆ พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) เห็นว่าการแปรเสียงดังกล่าวไม่สามารถอธิบายได้จากการสืบสร้างเดิม แต่จะอธิบายได้ถ้าให้ภาษาไทดั้งเดิมมีพยางค์ย่อย (sesquisyllable หรือ minor syllable) ที่นอกเหนือจากพยางหลักด้วย จากนั้นจึงอธิบายการแปรเสียงดังกล่าวได้ว่าเป็นการกร่อนของพยัญชนะควบทั้งพยางค์หลักและย่อยที่คนละตำแหน่งกัน ดังนั้นจึงแบ่งพยัญชนะควบออกได้เป็น
พยัญชนะควบกล้ำพยางค์ครึ่งเป็นลักษณะที่พบได้ในภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติกส่วนใหญ่ เช่นภาษาเขมร แต่ในภาษาตระกูลไทในปัจจุบันไม่พบว่ามีพยัญชนะควบกล้ำพยางค์ครึ่งหลงเหลืออยู่เลย ได้สันนิษฐานว่าภาษาไทดั้งเดิมเพิ่งเข้าสู่ระยะ "ควบกล้ำพยางค์ครึ่ง" (sesquisyllabic stage) เท่านั้น (ซึ่งกร่อนมาจาก ภาษาขร้าไทดั้งเดิม ที่สันนิษฐานว่ามีสองพยางค์เป็นอย่างต่ำ) ซึ่งกำลังจะเข้าสู่ระยะ "พยางค์เดียว" (monosyllabic stage) ต่อไป ดังที่พบในภาษาตระกูลไททุกภาษา
ตารางด้านล่างนี้แสดงพยัญชนะควบกล้ำพยางค์เดี่ยว ซึ่งสืบสร้างโดย พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009)
ด้านล่างนี้เป็นตัวอย่างของกลุ่มพยัญชนะควบพยางค์ครึ่ง
พยัญชนะควบอื่น ๆ  ได้แก่ *r.t-, *t.h-, *q.s-, *m.p-, *s.c-, *z.ɟ-, *g.r-, *m.n-; *gm̩.r-, *ɟm̩ .r-, *c.pl-, *g.lw-; etc.
สระ
หลี่ ฟางกุ้ย (1977) ได้สืบสร้างสระเดี่ยว จำนวน 9 เสียง โดยมีลักษณะสมมาตรทั้งสระส่วนหน้าและสระส่วนหลัง โดยสระส่วนหลังมีการแยกระหว่างปากห่อ (rounded) กับปากเหยียด (unrounded) ด้วย ซึ่งคล้ายคลึงกับระบบสระของภาษาตระกูลไทในปัจจุบัน แต่กลับไม่มีการแยกระหว่างความสั้น-ยาว ดังตารางด้านล่าง
พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ได้ปรับปรุงแก้ไขระบบเสียงสระใหม่ โดยตัดสระ /ɛ/ และ /ɔ/ ออก และเพิ่มความแตกต่างระหว่างความสั้น-ยาว ของสระ ดังตารางด้านล่าง
สระประสม (diphthong) โดย พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ได้แก่:
วรรณยุกต์
ภาษาไทดั้งเดิมมีเสียงวรรณยุกต์สามเสียงในพยางค์ที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะเสียงกังวาน (พยางค์เป็น, อังกฤษ: unchecked syllable หรือ "live syllable") และไม่มีการแยกเสียงวรรณยุกต์ในพยางค์ที่ลงท้ายด้วยพยัญชนะปิดกั้น (พยางค์ตาย, อังกฤษ: checked syllable หรือ "dead syllable") ระบบเสียงดังกล่าวมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับภาษาจีนยุคกลาง และพบได้ทั่วไปในภาษาแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เสียงวรรณยุกต์สามเสียงในพยางค์เป็นโดยทั่วไปจะใช้สัญลักษณ์เป็น *A, *B และ *C ตามลำดับ และใช้สัญลักษณ์ *D สำหรับเสียงวรรณยุกต์ของพยางค์ตาย
หลี่ ฟางกุ้ย (1977) ยังไม่มีข้อมูลว่าลักษณะของเสียงวรรณยุกต์ทั้งสาม (*A, *B และ *C) มีลักษณะทางสัทศาสตร์เป็นอย่างไร และวรรณยุกต์ *D นั้นแท้จริงแล้วมีลักษณะแบบเดียวกับวรรณยุกต์เสียงใดในทั้ง 3 เสียงนั้น ต่อมา พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ได้อธิบายลักษณะของเสียงวรรณยุกต์ทั้งสี่ โดยอาศัยระเบียบวิธีเปรียบเทียบลักษณะของเสียงวรรณยุกต์ในภาษาตระกูลไทปัจจุบัน แล้วสืบสร้างกลับไป ได้ดังนี้
ระบบวรรณยุกต์ในภาษาไทดั้งเดิม แท้จริงแล้วไม่ได้ต่างกันเพียงแค่ระดับเสียง (pitch) แต่ยังต่างกันที่คุณภาพของเสียง (ปกติ, ต่ำลึก, กักเส้นเสียง) และระยะเวลาของเสียงสระด้วย ลักษณะเช่นนี้ยังคงพบในภาษาตระกูลไทในปัจจุบันหลาย ๆ ภาษา อักขรวิธีของภาษาไทยปัจจุบันยังคงแสดงวรรณยุกต์เหล่านี้ไว้ โดยที่ ไม้เอก ใช้สำหรับแทนเสียง *B ในภาษาไทยโบราณ และไม้โท ใช้แทนเสียง *C ในภาษาไทยโบราณ จากตารางจะพบว่า วรรณยุกต์ *D มีลักษณะทางสัทศาสตร์เหมือนกับวรรณยุกต์ *B ซึ่งสอดคล้องกับการบังคับเอกโทในฉันทลักษณ์ของโคลงสี่สุภาพ ที่กำหนดให้ทั้งคำเอก (คำที่กำกับโดยไม้เอก) และคำตายอยู่ในตำแหน่งเดียวกันได้ แสดงให้เห็นว่าในอดีต เสียงวรรณยุกต์ *B และ *D มีลักษณะที่คล้ายคลึงกัน
ระบบวรรณยุกต์ในภาษาไทดั้งเดิมมีความสอดคล้องกันกับระบบของภาษาจีนยุคกลาง ดังตารางต่อไปนี้
วรรณยุกต์ในภาษาตระกูลไทปัจจุบันได้มีพัฒนาการมาจากวรรณยุกต์ทั้งสี่ดังกล่าว โดยเกิดการแยกเสียงวรรณยุกต์แต่ละเสียงออกเป็นอย่างน้อย 2 เสียง ขึ้นอยู่กับลักษณะทางสัทศาสตร์ของพยัญชนะต้น ซึ่งแบ่งได้เป็น 4 แบบ ต่อไปนี้
อนึ่ง วรรณยุกต์ *D ได้มีการแยกออกไปตามความสั้น-ยาวของสระในพยางค์ด้วย (*DS สำหรับพยางค์ที่มีสระเสียงสั้น และ *DL สำหรับพยางค์ที่มีสระเสียงยาว)
พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ได้เสนอว่า การแยกเสียงวรรณยุกต์เหล่านี้เกิดภายหลังจากที่ภาษาไทดั้งเดิมได้แยกออกไปเป็นภาษาต่าง ๆ แล้ว แตกต่างจากแนวคิดของนักภาษาศาสตร์บางคนก่อนหน้านี้ เช่น เจมส์ อาร์ แชมเบอร์เลน (1975) ที่ได้เสนอว่าการแยกเสียงวรรณยุกต์เกิดก่อนที่จะมีการแยกตัวของภาษาตระกูลไท
วิลเลียม เจ เก็ดนีย์ (1972) ได้เสนอ กล่องวรรณยุกต์ สำหรับใช้ในการวิเคราะห์การแปรเสียงวรรณยุกต์สำหรับภาษาในตระกูลไท   ดังตารางด้านล่างนี้
และมีคำร่วมเชื้อสายตระกูลไท สำหรับทดสอบเสียงวรรณยุกต์ในภาษาตระกูลไทต่าง ๆ ต่อไปนี้
โครงสร้างพยางค์
สระในพยางค์เปิดสามารถเป็นสระเสียงยาวได้อย่างเดียว ไม่สามารถเป็นสระเสียงสั้นได้
ภาษาในตระกูลไทปัจจุบันได้พัฒนาเป็นภาษาพยางค์เดียวโดยสมบูรณ์ โดยผ่านกระบวนการดังนี้
สัณฐานวิทยา
หลี่ ฟางกุ้ย (1977) เสนอว่าภาษาไทดั้งเดิมอาจมีการแปรเสียงพยัญชนะต้นระหว่างเสียงก้องและไม่ก้อง (voicing alternation) เพื่อแสดงหน้าที่ทางไวยากรณ์บางอย่าง แต่ยังไม่ทราบหน้าที่ทางไวยากรณ์ชัดเจน โดยยกตัวอย่างคำว่า เขี้ยว /khiəwC1/ ซึ่งสืบสร้างพยัญชนะต้นได้เป็น *kh- ในภาษาไทดั้งเดิม และคำว่า เคี้ยว /khiəwC2/ ซึ่งสืบสร้างพยัญชนะต้นได้เป็น *g- โดยมองว่าทั้งสองคำนี้ แท้จริงมีรากเดียวกันแต่มีการแปรระหว่างเสียงก้องและไม่ก้อง (*kh- และ *g-) เพื่อเปลี่ยนจากคำนามเป็นคำกริยา พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2009) ไม่สนับสนุนทฤษฎีนี้
ไวยากรณ์
การศึกษาไวยากรณ์และสัณฐานวิทยาของภาษาไทดั้งเดิมยังมีไม่มากนัก
วากยสัมพันธ์
ภาษาไทดั้งเดิมมีเรียงคำแบบ ประธาน-กริยา-กรรม
การปฏิเสธ
ภาษาไทดั้งเดิมมีการแยกการณ์ลักษณะในการปฏิเสธ โดยแยกระหว่างการปฏิเสธแบบสมบูรณ์ (perfect) และไม่สมบูรณ์ (non-perfect) และอาจมีการแบ่งเป็นแบบเน้น (emphatic) และแบบไม่เน้น (non-emphatic) โดยมีคำปฏิเสธที่ได้รับการสืบสร้างต่อไปนี้
ความแตกต่างระหว่าง *ɓawB และ *mi:A ยังไม่ชัดเจน อาจเป็นไปได้ว่ามีความแตกต่างระหว่างความเน้นกับความไม่เน้น ในลิลิตพระลอ พบว่ามีการใช้คำว่า บ่ ในการปฏิเสธแบบเน้น และใช้ มิ ในการปฏิเสธแบบไม่เน้น ดังนั้นเป็นไปได้ว่า *ɓawB เป็นคำปฏิเสธแบบเน้นในภาษาไทดั้งเดิม และ *mi:A เป็นคำปฏิเสธแบบไม่เน้น ในภาษาตระกูลไทปัจจุบันพบว่าเส้นแบ่งระหว่างปฏิเสธแบบสมบูรณ์กับไม่สมบูรณ์ค่อย ๆ จางลง มีเพียงบางภาษาเท่านั้นที่ยังรักษาความแตกต่างระหว่างสองแบบนี้
แหล่งข้อมูลอื่น
พจนานุกรม
คอนกรีตเปลือย
การใช้ “Béton brut” เริ่มโดยโอกุสต์ แปร์เรต์และสถาปนิกสมัยใหม่ผู้อื่น ที่เริ่มขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นเทคนิคที่เป็นส่วนหนึ่งของ brutalist architectureของคริสต์ทศวรรษ 1960 จนถึง คริสต์ทศวรรษ 1970 ที่ตามมาด้วย. This largely gave way to สถาปัตยกรรมการแสดงออกทางโครงสร้าง (structural expressionism) เมื่อโครงสร้างด้วยเหล็กหล่อมีความก้าวหน้าขึ้นและใช้ได้ง่ายขึ้น การใช้ลวดลายไม้บนคอนกรีตยังคงเป็นที่นิยมกันในการทำสวนภูมิทัศน์
“Béton” มาจากภาษาฝรั่งเศสที่แปลว่าคอนกรีต
คาซูโตะ คูชิดะ
คาซูโตะ คูชิดะ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่นในตำแหน่งกองกลาง เขาเคยเล่นให้กับหลายสโมสรในไทย เช่น ชลบุรี และ ชัยนาท ฮอร์นบิล
แหล่งข้อมูลอื่น
1987
โบมง-อ็อง-แวร์ดูว์นัว
โบมง-อ็อง-แวร์ดูว์นัว (Beaumont-en-Verdunois) เป็นเทศบาลในจังหวัดเมิซ แคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส
ตั้งแต่ ค.ศ. 1925 เป็นต้นมา นายกเทศมนตรีประจำเมืองนี้มาจากครอบครัวเดียว โดยผู้ดำรงตำแหน่งในปัจจุบันคือ ปีแยร์ ลีแบร์ (Pierre Libert)
เดอะวัน (เพลง)
"เดอะวัน" (The 1) เป็นเพลงที่บันทึกโดยนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ ในสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 8 ของเธอ โฟล์กลอร์ ( 2020 ) วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ผ่านรีพับลิกเรเคิดส์ เพลงนี้เปิดตัวเป็นซิงเกิลประชาสัมพันธ์แบบดิจิทัล เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2020 ในเยอรมนีเป็นเพลงเปิดของอัลบั้ม เพลงแต่งโดยสวิฟต์และแอรอน เดสส์เนอร์โดยโปรดิวชันเพลงในภายหลัง
"เดอะวัน" เป็นแนวเพลงมินิมอล, เบาซี, ซอฟต์ร็อก ด้วยองค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์ มีรายละเอียดของอินดีโฟล์ก และเครื่องดนตรีอินดีป็อป เพลงนี้ประพันธ์ขึ้นจากมุมมองของเพื่อนคนหนึ่งของสวิฟต์ บรรยายถึงแนวทางเชิงบวกต่อชีวิตและความโรแมนติกในอดีตของผู้บรรยาย ด้วยน้ำเสียงเศร้าแต่มีความตลกขบขัน โดยใช้เรื่องตลกบรรทัดเดียวในหลายบท เมื่อเปิดตัว "เดอะวัน" ได้รับเสียงชื่นชมอย่างมากจากนักวิจารณ์เพลงซึ่งยกย่องลักษณะที่ย่อลงมาเป็นรูปแบบที่ง่ายที่สุดและการแต่งเพลงที่มีชาญฉลาด
การประพันธ์และเนื้อร้อง
"เดอะวัน" เป็นเพลงแนวซอฟต์ร็อก เป็นเพลงช้าและเต้นได้ โดยอัลเลกรา แฟรงค์ จากว็อกซ์ เรียกเพลงนี้ว่า "เดินเล่นท้องฟ้าสีเทาผ่าน [สวิฟต์] วันต่อวัน" ขับร้องด้วยเปียโนที่ "ไพเราะ" รองรับด้วยการเรียบเรียงแบบเบาซีจัดด้วยมินิมอลเพอร์คัชชัน สำเนียงอิเล็กทรอนิกส์ มีรายละเอียดของอินดีโฟล์ก และออเคสตรา เนื้อเพลง "เดอะวัน" ประพันธ์ขึ้นจากมุมมองของเพื่อน ที่มองเห็นผู้บรรยายกำลังบรรยายความคิดในแง่ดีของพวกเขา ระลึกถึงความรักของอดีตในทางบวก สารภาพว่าพวกเขาหวังว่าพวกเขาจะเป็นเนื้อคู่กันได้ โดยมีอารมณ์ขันแฝงอยู่ เคียงคู่กับความเศร้า เพลงนี้เขียนด้วยคีย์ซีเมเจอร์และมีจังหวะเร็ว 140 ครั้งต่อนาที  ช่วงเสียงของสวิฟต์ในเพลงมีตั้งแต่ G3 ถึง C5
เจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงบีร์กิตตา อีเงบอรย์ อาลิซแห่งสวีเดนและโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (Prinsessan Birgitta Ingeborg Alice av Hohenzollern och Sverige; ประสูติ: 19 มกราคม ค.ศ. 1937) เป็นพระราชธิดาในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา และเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน พระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันของสวีเดน
พระประวัติ
เจ้าหญิงบีร์กิตตาแห่งสวีเดนและโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น ประสูติเมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1937 ณ พระราชวังฮากา เขตโซลนา กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เป็นพระราชธิดาองค์ที่สองในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา มีพระพี่นางและพระน้องนางได้แก่ เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน, เจ้าหญิงเดซีเรแห่งสวีเดน และเจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน และมีพระอนุชาคือ สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
ชีวิตส่วนพระองค์
เจ้าหญิงเริ่มมีความสัมพันธ์กับเจ้าชายโยฮัน เกออร์ค ฟ็อน โฮเอินท์ซ็อลเลิร์นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 ในงานเลี้ยงค็อกเทล อันนำไปสู่พิธีหมั้นหมายในวันที่ 19 ธันวาคมปีถัดมา ก่อนเสกสมรสในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1961 ณ พระราชวังสต็อกโฮล์ม และเสกสมรสทางศาสนาในปีเดียวกัน ณ โบสถ์ซังต์โยฮันน์ในวังซิกมาริงเงิน โดยมีเพื่อนเจ้าสาวคือ เจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน เจ้าหญิงเบเนดิกเทอแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายคาร์ล กุสตาฟ มกุฎราชกุมารแห่งสวีเดน และเคานต์มีกาเอล เบอร์นาดอตต์แห่งวิสบอรย์ หลังเสกสมรสพระองค์เข้ารีตโรมันคาทอลิกตามพระสวามี แม้ฐานันดรของพระองค์กับพระสวามีจะต่างกัน กล่าวคือพระองค์อยู่ในระดับรอยัลไฮนิส (royal highness) ส่วนเจ้าชายโยฮันน์อยู่ในระดับเซอรีนไฮนิส (serene highness) แต่พระองค์ได้สิทธิพิเศษในการผดุงฐานันดรเดิมไว้ ทั้งสองมีพระโอรส-ธิดาด้วยกัน 3 พระองค์ ได้แก่
ในปี ค.ศ. 1990 พระองค์แยกกันอยู่กับพระสวามี โดยประทับอยู่ในพระตำหนักบนเกาะมายอร์กา ประเทศสเปน ส่วนเจ้าชายโยฮันพระสวามีประทับอยู่ในมึนเชิน ประเทศเยอรมนี แม้จะแยกกันอยู่แต่ทั้งสองพระองค์ยังคงเสด็จในพระราชพิธีเสกสมรสของมกุฎราชกุมารีวิกตอเรียร่วมกัน และยังเลี้ยงฉลองในวาระครบรอบพิธีเสกสมรสของทั้งสองพระองค์ในปี ค.ศ. 2011
แหล่งข้อมูลอื่น
1937
โดมเขียว
โดมเขียว (ٱَلْقُبَّة ٱلْخَضْرَاء) เป็นโดมสีเขียวเหนือสุสานของศาสดามุฮัมมัดกับเคาะลีฟะฮ์รอชิดีน อะบูบักร์ ((r. 632 – 634)) กับอุมัร ((r. 634 – 644)) ซึ่งเคยเป็นห้องของอาอิชะฮ์ โดมนี้ตั้งอยู่ในบริเวณมุมตะวันออกเฉียงใต้ของมัสยิดอันนะบะวีที่มะดีนะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย มีผู้เข้าเยี่ยมชมหลายล้านคนทุกปี เนื่องจากเป็นธรรมเนียมที่ต้องมาเยี่ยมมัสยิดนี้หลังแสวงบุญที่มักกะฮ์
โครงสร้างนี้สร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1279 โดยในเวลานั้นเป็นหอหลังคาโดมไม้ที่ไม่มีสีเหนือสุสาน ภายหลังจึงสร้างใหม่และทาสีต่างกันสองครั้งในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 และอีกครั้งใน ค.ศ. 1817 โดมนี้ถูกทาเป็นสีเขียวใน ค.ศ. 1837 ทำให้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "โดมเขียว"
ประวัติ
โดมนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1279 หรือ ฮ.ศ. 678 ในรัชสมัยสุลต่านมัมลูก อัลมันศูร เกาะลาวูน โดยโครงสร้างเดิมทำมาจากไม้และไม่มีสี ช่วงการบูรณะในภายหลังจึงทาสีขาวและน้ำเงิน หลังเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้มัสยิดใน ค.ศ. 1481 ตัวมัสยิดและโดมถูกเพลิงเผาไหม้ และสุลต่าน กอยต์บาย ทรงริเริ่มโครงการบูรณะ ด้วยการเปลี่ยนฐานไม้ส่วนใหญ่ไปเป็นโครงสร้างอิฐเพื่อหลีกเลี่ยงการพังทลายของโดมในอนาคต และใช้แผ่นตะกั่วปิดโดมไม้อันใหม่ ส่วนตัวอาคาร (รวมสุสานของท่านศาสดา) ได้รับการปรับปรุงใหม่อย่างกว้างขวางผ่านพระบรมราชูปถัมภ์ของกอยต์บาย ส่วนโดมปัจจุบันสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1818 โดยสุลต่านออตโตมัน มาห์มุดที่ 2 ภายหลังจึงทาสีเขียวใน ค.ศ. 1837
เมื่อซะอูด บิน อับดุลอะซีซยึดครองมะดีนะฮ์ใน ค.ศ. 1805 พวกวะฮาบีย์ ผู้ติดตามของพระองค์ เข้าทำลายโดมเกือบทั้งหมดในมะดีนะฮ์ ด้วยความเชื่อที่ว่า การเคารพสุสานและสถานที่อ้างว่ามีอิทธิฤทธิ์ ผิดหลักเตาฮีด เครื่องประดับทองและอัญมณีบนโดมถูกนำออกไป แต่ตัวโดมยังคงอยู่ เนื่องจากการทำลายที่ไม่สำเร็จเนื่องจากโครงสร้างแข็ง หรือจากการที่ช่วงหนึ่ง อิบน์ อับดุลวะฮ์ฮาบ เคยเขียนว่า ตนไม่ต้องการเห็นโดมถูกทำลาย แม้ว่าเขาจะเกลียดชังผู้มาขอพรที่สุสานก็ตาม เหตุการณ์คล้ายกันนี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 1925 เมื่อกองกำลังติดอาวุธของซาอุดีอาระเบียยึดครองเมืองนี้อีกครั้ง และครั้งสามารถรักษาไว้ได้
เด็กถูกจิ้งเหลนกัด (คาราวัจโจ)
เด็กถูกจิ้งเหลนกัด (Boy Bitten by a Lizard) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยคาราวัจโจจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน)ในอังกฤษ
ภาพ “เด็กถูกจิ้งเหลนกัด” มีด้วยกันสองฉบับและทั้งสองฉบับเชื่อว่าเขียนโดยคาราวัจโจ ฉบับหนึ่งอยู่ที่มูลนิธิโรเบอร์โต ลอนกีห์ ในฟลอเรนซ์ ภาพที่สองอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ (ลอนดอน) ทั้งสองภาพเขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1594 - ค.ศ. 1596 การบ่งเวลาเขียนทำได้จากการเปรียบเทียบลักษณะการเขียนภาพนี้กับลักษณะการเขียนของงานที่เขียนในระยะแรกๆ ขณะที่พำนักอยู่กับคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเตผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ และเมื่อคาราวัจโจมิได้เข้าพำนักที่พาลัซโซของคาร์ดินัลจนกระะทั่งล่วงเข้าไปในปี ค.ศ. 1595 แล้วก็ทำให้สันนิษฐานได้ว่าคงจะเขียนในตอนปลายของช่วงเวลาที่สันนิษฐาน เมื่อเปรียบเทียบภาพทั้งสอง ก็เกือบจะไม่แตกต่างกันเลย
ภาพเขียนเป็นภาพของเด็กชายในที่ผงะด้วยความตกใจจากความเจ็บปวดจากที่ถูกจิ้งเหลนที่ซ่อนชามผลไม้กัดนิ้วโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเด็กผู้ชายเป็นการศึกษาอารมณ์ ส่วนผลไม้และแจกันที่ล้มอยู่ใกล้ๆ เป็นการเรียนรู้เกี่ยวกับการเขียนจิตรกรรมภาพนิ่ง นอกจากนั้นก็เป็นภาพที่ใช้เท็คนิคการวาดที่ใช้แสงเงาที่คมชัด (ค่าต่างแสง) และความเหมือนจริงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวสองอย่างที่เด่นชัดของคาราวัจโจ ที่เห็นได้จากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่นเล็บมือที่สกปรก
นอกจากนั้นแล้วก็ยังเป็นภาพเขียนที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์เกี่ยวกับเพศที่ซับซ้อนหลายอย่างซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ชัดเจนสำหรับผู้มีการศึกษาในสมัยเดียวกับคาราวัจโจ เช่นหัวไหล่ที่เปลือยและดอกกุหลาบที่ทัดหูที่แสดงถึงความ “สำอาง” (vanity) และความต้องการที่จะเป็นที่ต้องตาต้องใจแก่ผู้เห็น; ลูกเชอร์รีเป็นสัญลักษณ์ของความต้องการทางเพศ; ลักษณะนิ้วที่สามมีความหมายเดียวกันในปัจจุบันเช่นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และจิ้งเหลนเป็นอุปมาถึงองคชาต เด็กผู้ชายในภาพแสดงท่าประหวั่นจากการช็อคจากความเจ็บปวดที่ได้รับจากความรักทางร่างกาย
งานนี้ก็เช่นเดียวกับงานอื่นของคาราวัจโจ ที่ความเห็นต่างๆ เป็นเพียงการสันนิษฐาน ผู้ที่เป็นแบบอาจจะเป็นมาริโอ มินนิติ เพื่อนที่เป็นแบบให้คาราวัจโจหลายภาพในช่วงเดียวกันนี้เช่นในภาพ “เด็กชายกับตะกร้าผลไม้” และ “หมอดู” ที่มาริโอไม่ได้ดูเหมือนสตรีเท่าใดนัก การวางท่าของแบบในภาพอาจจะเป็นผลจากการทดลองของคาราวัจโจ ที่เป็นการสังเกตอารมณ์ต่างๆ เช่น ความประหลาดใจและความขยะแขยงที่ในสถานะการณ์จริงแล้วยากที่จะทำได้ และผู้เป็นแบบต้องตั้งท่าเป็นเวลานาน
ผู้ที่เคยวิจารณ์วิธีเขียนภาพของคาราวัจโจที่เขียนโดยตรงจากแบบโดยไม่ร่าง ต่อมาก็มาเลียนแบบการเขียนของคาราวัจโจกันตามๆ กัน การเขียนของคาราวัจโจเป็นการเขียนที่แสดงความเหมือนจริงและเพิ่มความเป็นนาฏกรรมให้แก่ภาพที่เหมาะกับการจับภาพที่นิ่งแต่ยังไม่เหมาะกับภาพที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวและความรุนแรง จนต่อมาเท่านั้นที่คาราวัจโจสามารถแก้ปัญหานี้ได้ แต่จะอย่างไรก็ตามภาพนี้ก็นับว่าเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งที่เริ่มแสดงความเคลื่อนไหวภาพในภาพมากกว่าภาพที่เชื่อกันว่าเขียนก่อนหน้านั้นเช่น “เด็กชายปอกผลไม้” และ “บาคคัสไม่สบาย” และแม้แต่ภาพที่มีนัยยะว่าจะมีเค้าความขัดแย้งที่จะเกิดขึ้นแต่ก็ยังเป็นภาพวางท่าเช่นภาพ “คนโกงไพ่”
แม็กกี้
ในปัจจุบัน แม็กกี้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในนิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย ปากีสถาน อินเดีย ไนจีเรีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และสิงคโปร์ในนามของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแม็กกี้ ส่วนในไทย คำว่า แม็กกี้ จะมีความหมายครอบคลุมถึงซอสปรุงรสสีดำที่นิยมใช้ปรุงรสไข่ดาว
ประวัติ
บริษัทได้รับการก่อตั้งขึ้นในสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1872 เมื่อยูลีอุส มัจจี ได้ครอบครองกังหันลมของพ่อของเขา บริษัทได้กลายเป็นต้นแบบของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์อาหารอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายเพื่อพัฒนาส่วนผสมในการปรุงอาหารของแม่ครัว และเป็นบริษัทแรกที่ได้นำอาหารที่มีโปรตีนจากถั่วเข้ามาในตลาด ต่อมาได้มีผลิตภัณฑ์ประเภทซุปสำเร็จรูปที่มีพื้นฐานจากอาหารที่ทำจากถั่วออกมาใน ค.ศ. 1886 ต่อมาใน ค.ศ. 1897 มัจจีได้ก่อตั้งบริษัทแม็กกี้ขึ้นในเมืองซิงเงิน เยอรมนี
เจ้าชายย็องซู
เจ้าชายยองซู (이영수,1693) พระราชโอรสองค์ที่ 3 ในพระเจ้าซุกจง พระราชาลำดับที่ 19 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน ที่ประสูติแต่ พระสนมซุกบิน ตระกูลชเว และเป็นพระเชษฐาของ พระเจ้าย็องโจ พระราชาลำดับที่ 21 แต่หลังจากประสูติกาลได้ไม่นานก็สิ้นพระชนม์
ในละครเรื่อง เดิมพันบัลลังก์เดือด ทีมงานผู้สร้างได้นำเจ้าชายยองซูมาเขียนตีความเรื่องราวของพระองค์ขึ้นใหม่โดยให้เป็นชายหนุ่มนามว่า แพ็คแทกิล
สโมสรฟุตบอลฮันซาร็อสท็อค
สโมสรฟุตบอลฮันซาร็อสท็อค (F.C. Hansa Rostock) เป็นสโมสรฟุตบอลในเยอรมนี จากเมืองร็อสท็อค ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1965 เคยเป็นสโมสรจากเยอรมนีตะวันออก
กัว ฟู่เฉิง
กัว ฟู่เฉิง (Aaron Kwok; เกิด เกิดวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1965) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวจีน หนึ่งในสี่ราชาเพลงป็อปของเกาะฮ่องกงแห่งคริสต์ทศวรรษ 1990 เจ้าของฉายา ราชานักเต้นแห่งเอเชีย (Dancing King of Asia)
ในช่วงปี 1993 เป็นต้นมา เขาโด่งดังในผลงานเพลงเป็นอย่างมาก ทั้งได้รับยกย่องให้เป็นนักร้องจตุรเทพ ของวงการเพลงป็อปฮ่องกง จึงห่างหายจากการแสดงทั้งซีรีส์และภาพยนตร์เพื่อทุ่มเทให้กับผลงานเพลงเป็นหลัก ทั้งยังรับงานถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา และเป็นพรีเซนเตอร์เจ้าประจำในโฆษณาของค่ายเป๊ปซี่อีกด้วย จนกระทั่งในปี 1998 เขาได้เป็นนักแสดงสังกัดค่ายโกลเด้นฮาร์เวสต์ มีบทบาทเป็นที่น่าจดจำ ได้แก่บท ปู้จิ้งอวิ๋น หัวหน้าหอเมฆา ผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตา ในภาพยนตร์กำลังภายในดัดแปลงจากหนังสือการ์ตูนเรื่อง ฟงหวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า (The Storm Riders ,1998 และ The Storm Warriors ,2009) แสดงคู่กับเจิ้ง อี้เจี้ยน เขามีผลงานโดดเด่นในค่ายนี้หลายเรื่อง อย่างเช่น เหิรเกินนรก (China Strike Force ,2000) คนแกร่งแรงระเบิดนรก (2000 AD ,2000) เป็นต้น ต่อมาเขาหันมาแสดงภาพยนตร์ที่ใช้ฝีมือการแสดงมากกว่าแนวตลาดทั่วไป เขาสามารถคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (Best Actor) จากเวทีม้าทองคำไต้หวัน (Golden Horse Awards) มาได้ถึง 2 ครั้ง จากภาพยนตร์เรื่อง โคตรคนสามคน (Divengence ,2005) ร่วมแสดงกับ เจิ้ง อี้เจี้ยน, อู๋ เจี๋ยนวู่ และภาพยนตร์เรื่อง ด้วยหัวใจปาฎิหารย์ (After This Our Exile ,2006) ผลงานอำนวยการสร้างของหลิว เต๋อหัว ผลงานที่โดดเด่นที่สุดของกัว ฟู่เฉิง คือ ภาพยนตร์แอ็คชั่นอาชญากรรมเรื่อง 2 คมล่าถล่มเมือง (Cold war ,2012) ที่เขาต้องประชันบทบาทอย่างเข้มข้นกับเหลียง เจียฮุย ปัจจุบัน ได้รับยกย่องว่าเป็นนักแสดงยอดฝีมือของวงการภาพยนตร์จีนฮ่องกง
ชีวิตวงการบันเทิง
กัวฟู่เฉิง เป็นลูกชายคนสุดท้องของครอบครัว มีพี่ 3 คน พื้นเพเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ หลังจากเรียนจบระดับชั้นประถมศึกษาแล้วก็ได้ลงทะเบียนเรียนต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษ "ชื่อชิง" (Ci Ching)ในฮ่องกง และต่อมาได้จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจาก "วิทยาลัยเซนต์โจเซฟ" หลังจากสำเร็จการศึกษาในปีพ.ศ. 2527 (1984) เขาได้รับการสนับสนุนจากพ่อของเขาให้เข้าเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมแดนซ์เซอร์ เขาพยายามฝึกซ้อมเต้นอย่างหนัก จนร่างกายไม่ไหวและล้มป่วยลงเป็นเหตุให้เขาถูกคัดออกจากทีมนักเต้นในปีเดียวกัน ต่อมาเขาได้เห็นโฆษณาของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) ประกาศรับสมัครแดนซ์เซอร์ จำนวน 30 คน ด้วยความสนใจจึงตัดสินใจเข้าร่วมสมัครคัดเลือก และสามารถผ่านการคัดเลือก 30 คน จาก 3,000 คนได้สำเร็จ และมีโอกาสฝึกอบรมการเต้นรำกับสถานีโทรทัศน์ทีวีบีเพื่อเป็นนักเต้นของทางค่าย ต่อมาได้มีส่วนร่วมในการแสดงกับงานโชว์ของทางช่องและเต้นรำในมิวสิควิดีโอของนักร้องหญิง
ในปีพ.ศ. 2528 (1985) ด้วยลีลาการเต้นที่มีประสิทธิภาพและมีรูปร่างที่ดีทำให้ กัวฟู่เฉิงได้รับการยกย่องจากผู้จัดการศิลปินของทางค่ายให้เป็นนักเต้นชายแถวหน้าของทางค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ต่อมาในปีพ.ศ. 2530 (1987) ทางค่ายเห็นแววการเป็นนักแสดงของเขา จึงได้ย้าย กัว ฟู่เฉิงจากฝ่ายเต้นโชว์ในรายการไปอยู่ฝ่ายการแสดง โดยให้เขาเข้าฝึกอบรมหลักสูตรการแสดงระยะสั้น 6 เดือนกับทางช่องและต่อมาได้กลายเป็นนักแสดงกับทางช่องทันที แต่ทว่าในช่วงแรกที่ได้เป็นนักแสดงให้กับทางค่ายทีวีบีนั้น บทบาทส่วนใหญ่ที่ได้รับมักเป็นแค่ตัวประกอบและบทสมทบซึ่งไม่ได้นำพาความนิยมจากคนดูให้แก่ตัวเขามากพอ ละครที่ได้ร่วมแสดงกับทางค่าย ได้แก่ เจงกีสข่านผู้พิชิต (Genghis Khan 1987), ศึกน้องพระเยซูสะท้านแผ่นดิน (Twilight of a Nation 1988),โจวเสียนนักร้องเสียงทอง (Song Bird 1989),ศึกเทพ ยุทธ_เขาซูซัน ตอน "กระบี่มังกรหงส์ (The God and The Demons of the of Zu Mountain 1990), มือปราบคู่เดือด (When Things Get Tough 1990), เรียกว่าหวงเฟยหง (Man from Guangdong 1990),สาวยัปปี้ (Yuppies on the Move 1991) จนมาโดดเด่นที่สุดใน กระบี่ลมกรด (The Revelation of the Last Hero 1992)
ชีวิตการเป็นนักร้อง
หลังจากเข้าสู่วงการบันเทิงในปี ค.ศ.1984 จากการเป็นนักเต้นและนักแสดงในสังกัดค่ายสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) แต่ยังไม่มีผลงานโดดเด่น เขาจึงหันไปทำงานบันเทิงที่เกาะไต้หวันอยู่พักหนึ่ง ในปี 1990 ได้เป็นนักร้องออกอัลบั้มเพลงภาษาจีนกลาง ประสบความสำเร็จโด่งดังมากที่เกาะไต้หวันเป็นกระแสมาถึงเกาะฮ่องกง ในปี 1991 เขาจึงกลับมาทำงานบันเทิงที่ฮ่องกงอีกครั้งหนึ่ง เป็นนักร้องสังกัดค่ายวอร์เนอร์ มิวสิก ออกซิงเกิ้ลและอัลบั้มเพลงแนวป๊อปแด๊นซ์ภาษาจีนกวางตุ้ง มีท่าเต้นที่โดดเด่นเป็นกระแสนิยมอย่างรวดเร็วทั่วทั้งเกาะฮ่องกง ช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีเขาก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในราชาเพลงป็อป(King of Canto-pop) ของเกาะฮ่องกงในยุคนั้น ในปี 1992 เขาถูกยกย่องให้เป็นหนึ่งใน นักร้องจตุรเทพแห่งวงการเพลงป็อปฮ่องกง (Four Heavenly Kings of Cantopop) และกัว ฟู่เฉิงยังได้รับยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 10 นักร้องชายเพลงจีนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 30 ปี ของเกาะฮ่องกง รอบยุคทศวรรษที่ 1970 1980 และ 1990 อีกด้วย
ผลงานเพลงของกัว ฟู่เฉิง เป็นสไตล์แดนซ์ป็อป มีแนวเพลงหลากหลายมากทั้ง ร็อกแอนด์โรล, บัลลาด , อาร์แอนด์บี , โซล , อีเลกโทรนิก ในรูปแบบของเพลงจีน ทั้งภาษากวางตุ้งและภาษาจีนกลาง
ชีวิตการเป็นนักแสดง
กัว ฟู่เฉิง เริ่มมีชื่อเสียงในการแสดงจากการสนับสนุนของดารายอดนิยมแห่งยุคอย่างหลิว เต๋อหัว ดึงตัวมาแสดงภาพยนตร์ในสังกัดบริษัทผลิตภาพยนตร์ของเขา ในภาพยนตร์เรื่อง ตายกี่ชาติก็ขาดเธอไม่ได้ ภาค 1 (Saviour Of The Saul ,1991) กัว ฟู่เฉิง รับบทจิ้งจอกเงิน จนได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ฮ่องกงฟิล์ม อวอร์ด ครั้งที่ 11 ประจำปี 1991 เขาได้ร่วมแสดงในบทสมทบกับหลิว เต๋อหัวหลายเรื่อง อย่างเช่น รับบทลูกชายหัวดื้อของเหลยเล่อ(หลิว เต๋อหัว) ในเรื่อง ตำรวจตัดตำรวจ ภาค 2 (Lee Rock 2 :Father and Son ,1991) รับบทบอดี้การ์ด ในเรื่อง ชาตินี้ถึงทีข้าชาติหน้าก็ข้าอีกนั้นแหล่ะ (Gameboy Kids ,1992) ต่อมาสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB)ได้มอบบทพระเอกละครซีรีส์ให้เขานำแสดงในเรื่อง กระบี่ลมกรด (The Revelation of The Last Hero ,1992) พร้อมทั้งสนับสนุนกัว ฟู่เฉิง ให้เป็นพระเอกภาพยนตร์รุ่นใหม่ของทางค่าย โดยเขาได้รับบทพระเอกต่อจากหลิว เต๋อหัว ในเรื่อง ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ภาค 2 (A Moment of Romance 2 ,1993) เป็นพระเอกในเรื่อง จิ้งจอกเงินพันหน้า (Millionaire Cop ,1993) ชอ ลิ้วเฮียง จอมยุทธ์ไม่หยุดรัก (Legend of the Liquid Sword ,1993) 1 2 3 หายใจเป็นเธอ (Love is a Fairy Tale ,1993) ซึ่งล้วนเป็นผลงานอำนวยการสร้างและกำกับโดย หว่อง เจ๊ง, เป็นพระเอกลูกคู่กับจาง เว่ย์เจี้ยน ในเรื่อง จอมยุทธ์เจ้าสำราญ (Kung Fu Scholar ,1993) และเขายังเป็นพระเอกให้กับค่ายชอว์บราเดอร์สสตูดิโอ ในเรื่อง ตายไม่ว่าขอให้เห็นหน้าเธอ (The Bere - Footed Kid ,1993) อีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว
ปัจจุบัน เขาได้แต่งงานกับนางแบบสาวชาวจีนแผ่นดินใหญ่ ฟางเหยียน (方媛) เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2560 ตอนอายุ 51 ปี ปัจจุบันมีลูกสาว 2 คน
แหล่งข้อมูลอื่น
1965
เอ็นดับเบิลยูเอ ฟลอริดา เทเลวิชั่น แชมเปียนชิป
เอ็นดับเบิลยูเอ ฟลอริดา เทเลวิชั่น แชมเปียนชิป (NWA Florida Television Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์เส้นรองของChampionship Wrestling from Florida ที่ใช้ตั้งแต่ 1970 - 1987 และได้ขึ้นมาอีกครั้งในปี 2004
ซุน เหม่ยเฉิน
ซุน เหม่ยเฉิน (เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำ ประเภทหญิง 4 x 100 เมตร ท่าฟรีสไตล์ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ดีทูบี
ดีทูบี (D2B) เป็นกลุ่มศิลปินที่มีผลงานในช่วง พ.ศ. 2544–2550 (ต่อมาในชื่อ แดน-บีม) ในเครือบริษัท อาร์เอส จำกัด (มหาชน) โดยที่มาของชื่อวงเกิดจากการนำอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของสมาชิกทั้ง 3 คน (แดน บิ๊ก บีม) มารวมกัน ในปี พ.ศ. 2543 ซึ่งถือได้ว่า D2B เป็นกลุ่มบอยแบนด์ไทยที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ได้รับฉายา "บอยแบนด์อันดับ 1 ตลอดกาลของไทย" และเป็นบอยแบนด์ระดับแถวหน้าของเอเชีย และพวกเขายังได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมายจากหลายเวที
ประวัติ
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2544 ทั้ง 3 คนมีผลงานเพลงร่วมกันในนาม "ดีทูบี" โดยมีเพลงที่สร้างชื่อเสียง อาทิ เพลง ต่อหน้าฉัน (เธอทำอย่างนั้นได้อย่างไร) ซ่าส์...(สั่นๆ) คนใจอ่อน (อ่อนใจ) ซึ่งมียอดขายเทปคาสเซ็ทเกิน 1,000,000 ตลับ เป็นต้น ทำให้ดีทูบีได้รับรางวัลศิลปินยอดนิยมจากเอ็มทีวี เอเชีย อวอร์ดส ประจำปี พ.ศ. 2546 ที่ประเทศสิงคโปร์ โดยดีทูบีได้มีผลงานในวงการบันเทิงเรื่อยมา
ในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ช่วงเวลา 01.15 น. บิ๊ก ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงดีทูบีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตกอยู่ในอาการโคม่า ทำให้วงดีทูบีถูกยุบลง และหลังจากการประสบอุบัติเหตุของบิ๊ก แดนและบีมได้แยกออกมาตั้งวงใหม่ในชื่อแดน-บีม ซึ่งภายหลังได้ยุบตัวลงในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และดีทูบีได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการหลังจากบิ๊กเสียชีวิตในวันที่ 9 ธันวาคม ในปีเดียวกัน
อย่างไรก็ดี จากกระแสเรียกร้องจากแฟนคลับและความร่วมมือจากหลายฝ่าย ทำให้เกิดคอนเสิร์ตในนามดีทูบีขึ้นอีก 5 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2557, พ.ศ. 2558, พ.ศ. 2562, พ.ศ. 2563 และ พ.ศ. 2566 ซึ่งทั้ง 5 ครั้ง ก็มีบิ๊กมาร่วมร้องเพลงในคอนเสิร์ตด้วย โดยมีการฉายภาพบิ๊กเข้าไปที่เวทีด้วยเทคโนโลยีฮอโลแกรม เป็นครั้งแรกของไทย ที่ได้รับการพัฒนาให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นในคอนเสิร์ตแต่ละครั้ง
ระยะเวลาสมาชิกภาพ
หมายเหตุ สิ้นสุดเส้นสีน้ำเงิน หมายถึง เข้าสู่งานวงการบันเทิง เป็นครั้งแรก
ผลงานเพลง
ผลงานเพลงของ ดีทูบี (บิ๊ก แดน บีม) ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 - ปัจจุบัน มีดังต่อไปนี้
คอนเสิร์ตหลัก
รายชื่อคอนเสิร์ตของสมาชิกวงดีทูบีทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 จนถึงปัจจุบัน
คอนเสิร์ตพิเศษที่ได้เข้าร่วม
รายชื่อคอนเสิร์ตที่มีสมาชิกวงดีทูบีเป็นแขกรับเชิญทั้งหมด ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 จนถึงปัจจุบัน
งานเบื้องหลัง
เบื้องหลังงานเพลงและ Music Video
เบื้องหลัง Concert
เบื้องหลังละครโทรทัศน์
เบื้องหลังภาพยนตร์
ดนีปรอรุดแน
ดนีปรอรุดแน (Дніпрору́дне) เป็นนครในเขตวาซือลิวกาของแคว้นซาปอริฌเฌีย ประเทศยูเครน ได้รับสถานะนครมาตั้งแต่ พ.ศ. 2513 ในปัจจุบันมีประชากร 18,036 คน (ประมาณการ พ.ศ. 2564) และมีท่าเรือหนึ่งแห่งริมแม่น้ำนีเปอร์
ผู้สำเร็จราชการฮ่องกง
ผู้สำเร็จราชการฮ่องกง เป็นตัวแทนของ British Crown ในฮ่องกงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1843 ถึง ค.ศ. 1997 ในตำแหน่งนี้ ผู้สำเร็จราชการการเป็นประธานสภาบริหารและผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองกำลังอังกฤษโพ้นทะเลฮ่องกง บทบาทของผู้สำเร็จราชการกำหนดไว้ใน Hong Kong Letters Patent and Royal Instructions เมื่อสิ้นสุดการปกครองของอังกฤษและส่งมอบฮ่องกงให้จีนในปี ค.ศ. 1997 หน้าที่ฝ่ายพลเรือนส่วนใหญ่ตกเป็นของผู้บริหารสูงสุดของฮ่องกง และหน้าที่ทางทหารตกเป็นของผู้บัญชาการกองทหารรักษาการณ์ฮ่องกง
ปลาบู่ทอง
ปลาบู่ทอง เป็นนิทานพื้นบ้านทางภาคกลางของไทย ที่เล่าโดยผ่านวิธีมุขปาฐะ, ร้อยแก้ว, ร้อยกรอง มีเนื้อหาเกี่ยวกับเด็กสาวชาวบ้านผู้มีใจเมตตาได้แต่งงานกับกษัตริย์ สร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์มาแล้วหลายครั้ง เชื่อว่ามีที่มาจากชนชาติจ้วง-ลาว-ไทในภาคใต้ของจีนเล่าถ่ายทอดกันมาแต่ดึกดำบรรพ์ และชนพื้นเมืองในหลายชาติของภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ เช่น ลาว, เขมร, พม่า ก็มีเรื่องราวทำนองคล้ายกันนี้ แต่เรียกชื่อต่างออกไป และคล้ายคลึงกับนิทานพื้นบ้านของยุโรป คือ ซินเดอเรลลา
ผู้สำเร็จราชการฮ่องกง
ผู้สำเร็จราชการ
ผู้สำเร็จราชการฮ่องกงเป็นประธานคณะรัฐมนตรีอาณานิคม สภาบริหาร และยังเป็นประธานสภานิติบัญญัติฮ่องกงจนถึงปี ค.ศ. 1993 ผู้สำเร็จราชการได้แต่งตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติส่วนใหญ่ จนกระทั่งมีการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติทางอ้อมครั้งแรกในปี ค.ศ. 1985 ในขั้นต้น ทั้งสองสภาถูกครอบงำโดยชาวอังกฤษที่อพยพเข้ามา แต่ค่อย ๆ หลีกทางให้กับชาวจีนฮ่องกงในท้องถิ่น ในอดีต ผู้สำเร็จราชการฮ่องกงเป็นนักการทูตมืออาชีพหรือเจ้าหน้าที่อาวุโสของอาณานิคม ยกเว้นผู้สำเร็จราชการคนสุดท้าย คริส แพตเท็น ซึ่งเป็นนักการเมืองอาชีพ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1996 เงินเดือนของผู้สำเร็จราชการอยู่ที่ 3,036,000 ล้านเหรียญฮ่องกงต่อปี โดยไม่ต้องเสียภาษี
ปลาบู่ทอง
การดัดแปลง
ปลาบู่ทองได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หลายครั้ง ครั้งแรกเป็นภาพยนตร์ 16 มม. ของเทพกรภาพยนตร์ กิติมา เศรษฐภักดี อำนวยการสร้าง อำนวย กลัสนิมิ (ครูเนรมิต) กำกับ ออกฉายวันที่ 20 สิงหาคม 2508 ที่โรงหนังเฉลิมบุรี ต่อมาสร้างเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ใน พ.ศ. 2510 ซึ่งเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่องแรกของดาราฟิล์ม ไพรัช สังวริบุตร กำกับ ประสม สง่าเนตร เขียนบท เพ็ญศรี พุ่มชูศรี ร้องเพลงนำ จากนั้นใน พ.ศ. 2515 วนิชศิลปภาพยนตร์ ของอนันต์ ชลวนิช สร้างเป็นภาพยนตร์ 35 มม. ชื่อ "แม่ปลาบู่" ออกฉายวันที่ 14 พฤศจิกายน 2515 ที่โรงภาพยนตร์นิวบรอดเวย์
ปลาบู่ทองสร้างเป็นภาพยนตร์อีก 3 ครั้ง ดังนี้
และสร้างเป็นละครโทรทัศน์จักร ๆ วงศ์ ๆ ทางช่อง 7 อีก 2 ครั้ง ดังนี้
ซุน ชิวทิง
ซุน ชิวทิง (, เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1985) เป็นนักกีฬาระบำใต้น้ำจากประเทศจีน เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 และได้เหรียญทองแดง ประเภททีม
วัดวังน้ำขาว (จังหวัดนครปฐม)
วัดวังน้ำขาว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคลองจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
เมื่อตั้งเป็นสำนักสงฆ์มีพระครูช้วน เขมวิโร เป็นผู้ดูแล ต่อมา พ.ศ. 2511 พระครูวิบูลจินดาภรณ์ มาดูแลต่อ มาพัฒนาวัดตามลำดับจนได้ตั้งเป็นวัดและได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2542 ได้รับเป็นวัดพัฒนาตัวอย่าง
รายชื่อประเทศเรียงตามบรรษัทภิบาล
ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อประเทศ เรียงตามคะแนนเฉลี่ยในการกำกับดูแลกิจการของบริษัท
ราชวงศ์
จนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่บริบทนี้ถูกนำไปใช้อ้างอิงการแผ่ขยายพระราชตระกูลโดยชอบด้วยกฎหมายของพระมหากษัตริย์ ผ่านการขยายดินแดน พระราชทรัพย์ และพระราชอำนาจของสมาชิกราชวงศ์ของพระองค์ ทั้งนี้ราชวงศ์ที่ยังคงสืบทอดต่อเนื่องมาอย่างยาวนานที่สุดในโลกปัจจุบันคือ ราชวงศ์ญี่ปุ่น ที่ทรงปกครองตามพระราชประเพณีมาตั้งแต่ 660 ปีก่อนคริสต์ศักราช
เดอะเน็กซัส
เน็กซัส เป็นกลุ่มนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมของWWE
ราชวงศ์
ในบางครั้งคำว่า "ราชวงศ์" ยังใช้อย่างไม่เป็นทางการกับบุคคลที่ไม่ได้มีเชื้อเจ้านายราชวงศ์แต่อย่างใด เช่น สมาชิกของตระกูลผู้ทรงอำนาจและอิทธิพลในขอบเขตอื่น ๆ ที่ไม่ใช่การเมืองการปกครองอย่างลำดับตระกูลของผู้บริหารหรือเจ้าของบริษัทขนาดใหญ่ เป็นต้น แม้กระทั่งใช้กับกลุ่มบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์แต่อย่างใด เช่น ลำดับกวีชั้นครูจากแหล่งเดียวกัน หรือลำดับคณะนักกีฬาของกีฬาบางประเภท เป็นต้น จนมีการนำไปตั้งชื่อละครโทรทัศน์เกี่ยวกับตระกูลหรือครอบครัวของกลุ่มบุคคลดังกล่าว