cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มานิกพิกซีดรีมเกิร์ล
ตัวอย่าง
The A.V. Club ได้จัดประเภทตัวละครของ แคทารีน เฮปเบิร์นใน บริงกิ้ง อัพ เบบี้ (Bringing up baby)  (พ.ศ. 2481) ว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างยุคแรก ๆ ของต้นฉบับตัวละครของมานิก พิกซี ดรีม เกิร์ล ตัวอย่างอื่น ๆ ในยุคหลัง เช่น ออเดรย์ เฮปเบิร์น ใน นงเยาว์นิวยอร์ก (Breakfast at Tiffany's)  โกลดี้ ฮอว์น ใน แค็กตัส ฟลาวเออร์ (Cactus flower)  และ บัตเทอร์ฟลายส อาร์ ฟรี (Butterflies are free) , และ บาร์บรา สไตรแซนด์ ใน ''ว็อทส อัพ, ด็อค? (What's Up, Doc?)  รวมไปถึงตัวละครของโซอี้ เดส์ชาแนลใน ซัมเมอร์ของฉัน 500 วัน ไม่ลืมเธอ (500 Days of Summer) '' ที่เรียกได้ว่าเดินตามขนบของ MPDG อย่างครบถ้วน
พอดแคสต์ รายการ ฟิล์มสป็อตติ้ง (Filmspotting)  ได้จัดห้าอันดับสุดยอดมานิก พิกซี ดรีม เกิร์ล โดยมีแขกรับเชิญเป็นเนธาน ราบิน ซึ่งได้เผยอันดับรายชื่อแยกเป็นของตนเอง หนึ่งในนั้นรวมถึงแคทเธอริน (ฌอง มอโร) ใน จูลส์ แอนด์ จิม (Jules and Jim)  จีน (บาร์บารา สแตนวิก) ใน เดอะ เลดี้ อีฟ (The Lady Eve)  ชูการ์ (มาริลิน มอนโร) ใน ซัม ไลค์ อิท ฮอต (Some Like It Hot)  และเจอร์รีย์ เจฟเฟอร์ส (คลอเด็ตต์ โคลแบต์) ใน เดอะ พาล์ม บีช สตอรี่ (The Palm Beach Story)  ตัวอย่างอื่น ๆ ของ MPDG ที่เสนอโดยสื่อต่าง ๆ ยังรวมไปถึงตัวละครของจีน ซีเบิร์ตใน เบร็ธเลส (Breathless)  แบลล์ ในภาพยนตร์การ์ตูนของดิสนีย์เรื่อง โฉมงามกับเจ้าชายอสูร (Beauty and the Beast)  ม็อด ใน แฮโรลด์ แอนด์ ม็อด (Harold and Maude)  และ เพ็นนี เลน ใน ออลโมสต์ เฟมัส (Almost Famous)
ตัวอย่างค้าน
คลีเม็นไทน์ ตัวละครของ เคต วินสเล็ต ใน อีเทอร์นัล ซันไชน์ ออฟ เดอะ สป็อตเลส มายด์ (Eternal Sunshine of the Spotless Mind)  รับรู้และตอบโต้ขนบของมานิก พิกซี ดรีม เกิร์ล ผ่านคำโต้ตอบกับ โจเอล (จิม แคร์รี่ย์) ว่า: "ผู้ชายหลายคนเหลือเกินคิดว่าฉันเป็นสัญลักษณ์ ว่าฉันจะเติมเต็มพวกเขา หรือว่าฉันจะทำให้เขามีชีวิตชีวา แต่ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงแย่ ๆ คนหนึ่งที่อยากจะหาความสงบเป็นของตัวเอง อย่าเอาปัญหาของตัวเองมาไว้ที่ฉันเลย" แอนนี่ ฮอลล์ จากภาพยนตร์ แอนนี่ ฮอลล์ (Annie Hall)  ยังคงเป็นที่ถกเถียงว่าเป็นตัวละคร MPDG หรือไม่ แม้ว่าจะมีเป้าหมายเป็นของตนเอง โดยไม่ผูกติดกับตัวละครนำชาย
แม้ว่า ซัมเมอร์ (แสดงโดย โซอี้ เดส์ชาแนล) มักจะถูกมองว่าเป็นตัวละคร MPDG ตัวภาพยนตร์เองอาจสามารถตีความได้ว่าเป็นการทำลายโครงสร้างของขนบดังกล่าว ด้วยการแสดงให้เห็นถึงอันตรายจากการเทิดทูนผู้หญิงในฐานะสัญลักษณ์สิ่งของ มากกว่าการให้เกียรติอย่างบุคคลจริงที่มีมุมมองที่ซับซ้อนเป็นของตนเอง ผู้กำกับ มาร์ค เว็บบ์ กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า "ใช่ ซัมเมอร์มีองค์ประกอบของมานิก พิกซี ดรีม เกิร์ล - เธอเป็นมุมมองที่แสดงถึงผู้หญิงที่ยังไม่โต เธอคือมุมมองที่ทอมมองผู้หญิง เขามองไม่เห็นความซับซ้อนของเธอ และผลที่ตามมาสำหรับเขาก็คือความผิดหวัง ในสายตาของทอม ซัมเมอร์คือความสมบูรณ์แบบ แต่ความสมบูรณ์แบบนั้นไม่มีมิติตื้นลึกหนาบาง ซัมเมอร์จึงไม่ได้เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นแค่สิ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป"
ข้อวิจารณ์
จากบทสัมภาษณ์ในนิตยสาร วัลเจอร์ (Vulture)  เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่อง รูบี้ สปาร์คส (Ruby Sparks)  โซอี้ คาซาน นักเขียนบทภาพยนตร์และนักแสดงได้กล่าวถึง MPDG ว่า เป็นการดูถูกดูแคลนและเหยียดเพศหญิง โดยไม่เห็นด้วยว่าตัวละครของเฮปเบิร์นใน บริงกิ้ง อัพ เบบี้ เป็น MPDG: "ฉันคิดว่าการเหมารวมผู้หญิงทุกคนที่มีความแปลกประหลาดทุกคนไปอยู่ใต้กล่องพฤติกรรมเดียวกัน เป็นการลบล้างความแตกต่างของตัวบุคคล"
ในวิดิโอเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 นักวิจารณ์จากเว็บไซต์ ออลมูฟวี่ (AllMovie)  แคมมิลลา คอลลาร์เปิดรับคำจำกัดความดังกล่าวในฐานะคำอธิบายที่ดีของตัวละครหญิงมิติเดียวที่มีหน้าที่เพียงแค่มอบความสุขให้กับตัวละครเอกชาย และไม่มีปัญหาหรือความซับซ้อนเป็นของตนเอง ดังนั้น คำวิจารณ์ในแง่ลบเกี่ยวกับคำจำกัดความนี้จึงมุ่งตรงไปที่นักเขียนที่ไม่ให้ความสำคัญแก่ตัวละครหญิงมากไปกว่าการเป็นไม้ค้ำให้กับตัวละครชาย
วิวัฒนาการของการเห็นสี
การเห็นสี (Color vision) หรือการเห็นเป็นสี เป็นการปรับตัวเพื่อรับรู้สิ่งเร้าทางตา เพื่อให้สามารถแยกแยะแสงโดยขึ้นกับองค์ประกอบทางความยาวคลื่นของมัน การเห็นสีจำเป็นต้องมีโปรตีนอ็อปซิน (opsin) ต่างหาก ๆ ที่ดูดกลืนแสงที่ความยาวคลื่นแสงต่าง ๆ กัน โดยสัตว์ในแต่ละกลุ่ม ๆ จะมีอ็อปซินต่างหาก ๆ จำนวนไม่เท่ากัน เช่น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมากรวมทั้งสุนัขจะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 2 ชนิด (dichromacy) แต่ไพรเมตจำนวนหนึ่งรวมทั้งมนุษย์ ก็สามารถเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ชนิด (trichromacy) จึงทำให้สัตว์กลุ่มต่าง ๆ มองเห็นเป็นสีได้ดีไม่เท่ากัน
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
การเห็นเป็นสีจำเป็นต้องมีโปรตีนอ็อปซิน (opsin) ต่างหาก ๆ ที่มีจุดยอดในการดูดกลืนแสงที่ความยาวคลื่นแสงไม่เท่ากัน สัตว์ขาปล้องบรรพบุรุษของเชลิเซอราตาและเคลด pancrustacea ได้มีอย่างน้อย 3 ชนิด สัตว์ในกลุ่มทั้งสองนี้ปัจจุบันก็เห็นภาพเป็นสีด้วย
สัตว์มีกระดูกสันหลัง
นักวิจัยผู้ศึกษายีนอ็อปซินที่เป็นเหตุต่อสารรงควัตถุที่ทำให้เห็นสี รู้มานานแล้วว่านก สัตว์เลื้อยคลาน และปลาใน Infraclass "Teleostei" มีอ็อปซิน 4 ชนิด ซึ่งแสดงว่า บรรพบุรุษร่วมกันของสัตว์ 4 เท้า (tetrapods) และสัตว์มีถุงน้ำคร่ำ (amniote) เมื่อประมาณ 360 ล้านปีก่อนสามารถเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 4 ชนิด (Tetrachromacy) ซึ่งก็คือการเห็นมิติ 4 มิติของสี (หรือ 3 ถ้าไม่นับค่าความสว่าง)
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ปัจจุบัน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมากรวมทั้งสุนัขจะเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 2 ชนิด (dichromacy) คล้ายกับมนุษย์ที่ตาบอดสีแดง ดังนั้น สัตว์เหล่านี้จะเห็นสีม่วง สีน้ำเงิน สีเขียว และสีเหลือง แต่จะไม่เห็นสีในระยะอัลตราไวโอเลตหรือสีแดงเข้ม ซึ่งอาจมีเหตุมาจากวิวัฒนาการของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยเป็นสัตว์เล็ก ๆ หากินกลางคืน และขุดรูอยู่
ในช่วงเหตุการณ์การสูญพันธุ์ในยุคครีเทเชียส-พาลิโอจีนเมื่อ ล้านปีก่อน การขุดรูอยู่น่าจะช่วยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมให้รอดจากการสูญพันธุ์ แม้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในเวลานั้นจะเริ่มเกิดสปีชีส์ต่าง ๆ บ้างแล้ว แต่ก็ยังตัวเล็กขนาดพอ ๆ กับหนูผี ขนาดเล็กเช่นนี้ก็จะช่วยให้สามารถหาที่อยู่ซึ่งปลอดภัยได้
โมโนทรีมและสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง
มีสมมติฐานว่า โมโนทรีม สัตว์มีกระเป๋าหน้าท้อง และยูเธอเรีย ในยุคต้น ๆ เป็นสัตว์บกที่ใช้เวลาในน้ำมาก (semiaquatic) หรือขุดรูอยู่ เพราะมีสายพันธุ์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ ที่มีลักษณะเช่นนี้ในปัจจุบัน และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ขุดรูอยู่หรือใช้เวลาในน้ำมาก ก็จะปลอดภัยมากกว่าจากสิ่งแวดล้อมที่แย่ลงในช่วงการเปลี่ยนยุคครีเทเชียส-พาลิโอจีน แต่สัตว์หลายสปีชีส์จากพวกนี้เห็นเป็นสีไดเไม่ดีเท่ากับสัตว์มีกระดูกสันหลังที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมทั้งสัตว์เลื้อยคลาน นก และสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก
ไพรเมต
ตั้งแต่ต้นยุคพาลีโอจีน สปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้เพิ่มจำนวนมากขึ้น ผ่านการแผ่ขยายของการปรับตัวโดยเปลี่ยนจากสัตว์ขุดรูอยู่มาอยู่ในที่เปิด แต่สปีชีส์โดยมากก็ยังเห็นเป็นสีค่อนข้างไม่ค่อยดี ยกเว้นสัตว์มีกระเป๋าหน้าท้องบางชนิด (ซึ่งอาจได้ดำรงการเห็นเป็นสีดั้งเดิมไว้) และไพรเมตบางชนิดรวมทั้งมนุษย์ ไพรเมตเป็นอันดับสัตว์กลุ่มหนึ่งที่เกิดขึ้นราว ๆ ต้นยุคพาลีโอจีน
หลังจากช่วงนั้น ไพรเมตได้วิวัฒนาการเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ชนิดขึ้นผ่านการเพิ่มขึ้นของยีน (gene duplication) เพราะอยู่ภายใต้แรงกดดันการคัดเลือกสูงเพื่อพัฒนาให้เห็นเป็นสีได้ดีกว่าสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมปกติอื่น ๆ สมรรถภาพการเห็นสีแดง และสีสันเป็นส้ม ๆ ช่วยให้ไพรเมตซึ่งเป็นสัตว์อาศัยอยู่ในต้นไม้ สามารถแยกสีเหล่านี้จากสีเขียว ซึ่งสำคัญเป็นพิเศษเพื่อเห็นผลไม้สีแดงและส้ม พร้อมทั้งใบไม้ที่มีคุณค่าทางอาหารสูง ซึ่งคลอโรฟิลล์ยังไม่ได้ปกปิดแคโรทีนอยด์สีแดงและสีส้ม
ส่วนอีกทฤษฎีหนึ่งเสนอว่า การเห็นสีของผิวหนังที่ทำให้รู้อารมณ์ของสัตว์อื่น อาจเป็นปัจจัยให้พัฒนาเห็นภาพสีด้วยเซลล์ 3 ชนิด สีแดงยังมีผลอื่น ๆ ต่อพฤติกรรมของไพรเมตและมนุษย์
ในปัจจุบัน ลิงโลกเก่าและเอปรวมทั้งมนุษย์ ปกติจะเห็นเป็นสีด้วยเซลล์ 3 ชนิด คือทั้งตัวผู้ตัวเมียจะมีอ็อปซิน 3 ชนิด ซึ่งไวแสงคลื่นความถี่สั้น กลาง และยาว เทียบกับลิงโลกใหม่ส่วนน้อยที่เห็นเป็นสีเช่นนี้ (คือปกติจะเห็นโลกด้วยเซลล์รูปกรวย 2 ชนิด)
บงกช สระทองอุ่น
บงกช สระทองอุ่น ชื่อเล่น บี เป็นเชฟและผู้จัดการร้านอาหารชาวไทย เป็นผู้ได้รับรางวัลอีลีท วอดก้า สุดยอดเชฟหญิงแห่งเอเชีย ค.ศ. 2018 และเจ้าของร้านอาหาร Paste Bangkok ในศูนย์การค้าเกษร ซึ่งได้รับดาวมิชลินหนึ่งดวง ปัจจุบัน Paste Bangkok คงลำดับที่ 70 ของการจัดลำดับ 50 ร้านอาหารยอดเยี่ยมแห่งเอเชีย ค.ศ. 2021 และได้มีการขยายสาขาไปยังประเทศลาวและออสเตรเลีย
ประวัติ
บงกชเริ่มสะสมประสบการณ์ทำอาหารตั้งแต่วัยเด็กโดยการช่วยคุณแม่ทำข้าวแกงเพื่อนำไปขายจนทางบ้านเลิกกิจการเมื่อเธอมีอายุ 13 ปี บงกชสำเร็จการศึกษาคณะครุศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครและเริ่มทำงานโรงแรมด้านการบริการร้านอาหาร เมื่ออายุ 28 ปี เธอดำรงตำแหน่งงานเลขานุการที่ร้านอาหารบลู เอเลเฟ่นท์ ขณะนั้นบงกชพบสามีปัจจุบันของเธอและได้ตัดสินใจย้ายไปศึกษาการทำอาหารที่ร้านอาหารไทยของเจสันที่ออสเตรเลียใน ค.ศ. 2005
ครุยวิทยฐานะในสหราชอาณาจักร
thumb|right|ครุยวิทยาศาสตร/ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด เป็นเสื้อคลุมสีแดงสด ปลายแขนและสาบหน้าประดับผ้าไหมสีน้ำเงิน ไม่มีผ้าคล้องคอ ประกอบหมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัส ครุยวิทยฐานะในสหราชอาณาจักร หรือครุยวิทยฐานะแบบอังกฤษ (academic dress) เป็นเสื้อคลุมสำหรับประกอบวิทยฐานะและตำแหน่งทางบริหารมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร มีที่มาจากเสื้อคลุมของฆราวาสที่อาศัยในโบสถ์ช่วงยุคกลาง ครุยวิทยฐานะสหราชอาณาจักรมีลักษณะที่เด่นชัดคือ ตอนหน้าอกจะเปิดออกตลอดให้เห็นเครื่องแต่งกายที่อยู่ภายใน คล้ายกับครุยวิทยฐานะไทย ต่างจากครุยวิทยฐานะในสหรัฐอเมริกาที่ตอนหน้าอกจะปิดทึบตลอด ครุยวิทยฐานะในแต่ละระดับและมหาวิทยาลัยจะต่างกันตรงที่ความยาวและรูปทรงของแขน ตลอดจนสีและวัสดุที่ใช้ทำ ครุยวิทยฐานะรูปทรงต่าง ๆ ถูกจัดจำแนกตามวิธีการจำแนกของนิโคลัส โกรฟ (Nicholas Groves) ปัจจุบันมีสมาคมเบอร์กอน (Burgon Society) เป็นผู้รวบรวมและดูแลรักษาข้อบังคับในการจัดทำครุยวิทยฐานะทั้งของสหราชอาณาจักรเองและของประเทศอื่น ๆ
ครุยวิทยฐานะ
ครุยวิทยฐานะสหราชอาณาจักร มีลักษณะทั่วไปดังนี้
หมวก
หมวกสำหรับทุกระดับปริญญา ใช้หมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัส (trencher หรือ mortarboard) ทำด้วยกำมะหยี่หรือวัสดุอื่นหุ้มด้วยกำมะหยี่ ตอนล่างเป็นกระบอกสำหรับสวมศีรษะ ตอนหลังของกระบอกจะแหลมและยาวกว่าตอนหน้าเพื่อให้รับกับรูปทรงของศีรษะจริง เมื่อนำไปตั้งบนพื้นจะล้มลง
หมวกสำหรับปริญญาเอก มหาวิทยาลัยส่วนมากใช้หมวกทรงอ่อนแบบราชวงศ์ทิวดอร์ (Tudor bonnet) คือ เป็นหมวกรูปกลมมีปีกโดยรอบ ที่เอวหรือส่วนคอดระหว่างหมวกและปีกมีเส้นไหมกลมและพู่สีรัดไว้
บางมหาวิทยาลัย อาทิ วิทยาลัยอิมพีเรียลลอนดอน ราชวิทยาลัยลอนดอน ไม่กำหนดให้บัณฑิตสวมหมวก โดยวิทยาลัยอิมพีเรียลฯ กำหนดให้สวมหมวกเฉพาะดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์เท่านั้น บัณฑิตทั่วไปจะสวมหมวกเฉพาะเวลาถ่ายภาพนอกอาคาร ส่วนราชวิทยาลัยนั้นมีเหตุผลทางศาสนาและสังคม บัณฑิตมุสลิมหญิงและบัณฑิตที่สวมผ้าสะระบั่นมักจะไม่สะดวกหากต้องสวมหมวก
ครุยประจำตำแหน่ง
ในหลายมหาวิทยาลัย ตำแหน่งทางบริหารต่าง ๆ จะมีครุยประจำตำแหน่ง โดยนิยมใช้เสื้อแบบปริญญาโทแบบไม่มีผ้าคล้องคอสำหรับตำแหน่งสายปฏิบัติงาน สำหรับอธิการบดีและผู้ประสาทการ (chancellor) จะใช้เสื้ออย่างวิจิตร ทำจากผ้าทอซ่อนลายสีดำ ประกอบด้วยหมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัสประดับลายทองที่ขอบล่างติดกับหน้าผาก โดยรวมแล้วลักษณะคล้ายครุยพิธีการของผู้พิพากษา ประธานรัฐสภา และรัฐมนตรียุติธรรม บางมหาวิทยาลัย เช่น เคมบริดจ์ อาจใช้เสื้อไม่มีแขนสีแดงแทนก็ได้
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
ตามหนังสือประมวลข้อบังคับของมหาวิทยาลัย บทที่ 2 ระบุว่า เสื้อครุยวิทยฐานะอย่างเต็มยศ มีดังนี้ ปริญญาทั้งหมดนี้อาจสวมผ้าคล้องคอทำด้วยวัสดุภายนอกและภายในแบบเดียวกับเสื้อก็ได้ โดยรวมแล้ว ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จะสวมชุดสีสันสดใส ส่วนดุษฎีบัณฑิตสามัญและบัณฑิตระดับอื่นจะสวมชุดสีดำ
หอดูดาวเกิดแก้ว
หอดูดาวเกิดแก้วตั้งอยู่ที่ ต.หลุมรัง อ.บ่อพลอย จากกรุงเทพฯ ไปตามทางหลวงหมายเลข 323 และเข้าทางหลวงหมายเลข 3086 (กาญจนบุรี-บ่อพลอย) กิโลเมตรที่ 49 เลี้ยวซ้ายประมาณ 3 กิโลเมตร โทรศัพท์ : 08 7920 6630
ครุยวิทยฐานะในสหราชอาณาจักร
มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
ปริญญาโท เป็นเสื้อสีดำ แขนยาวเสมอข้อเท้าเจาะช่องตรงกลางให้มือสอดออกมา ที่สาบหน้าประดับสีตามปริญญา เช่น นิติศาสตรมหาบัณฑิต ใช้สีแดงอ่อน บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ใช้สีเขียวเข้ม วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต ใช้สีชมพูเหลือบฟ้า ฯลฯ
ปริญญาตรี แพทยศาสตรบัณฑิต เป็นเสื้อสีดำ แขนยาวไม่เกินกว่าเข่า ปลายตัดเฉียง ตอนหน้าของแขนรั้งไว้ด้วยเชือกและกระดุม ครุยลักษณะนี้มีใช้ที่มหาวิทยาลัยลอนดอนด้วย ส่วนศิลปศาสตรบัณฑิต คล้ายแพทยศาสตรบัณฑิตแต่ตอนหน้าของแขนมีช่องเจาะยาวตั้งแต่ไหล่ลงมา
มหาวิทยาลัยที่ใช้ครุยดุษฎีบัณฑิตตามแบบของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ได้แก่ มหาวิทยาลัยลีดส์ (เสื้อด้านนอกสีเขียวแก่ ด้านในสีเขียวอ่อน ตามรอยเย็บประดับแถบสีแดงชาด) มหาวิทยาลัยแองเกลียรัสกิน (เสื้อสีน้ำเงิน สาบหน้าและด้านในสีเหลืองทอง) มหาวิทยาลัยบรูเนลลอนดอน (เสื้อสีแดงด้านในสีขาบ ผ้าคล้องคอด้านนอกสีแดงด้านในสีขาบ ตะเข็บเป็นแถบสีขาว) และมหาวิทยาลัยบอร์นมัท (เสื้อสีน้ำเงิน สาบหน้าสีเหลืองทอง ผ้าคล้องคอขอบนอกสีขาว)
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดกำหนดให้มีเสื้อประจำวิทยฐานะสำหรับนักศึกษาที่กำลังเรียน และนักศึกษาที่สำเร็จหลักสูตรแล้วแยกกัน
นักศึกษาที่สำเร็จการศึกษาแล้ว จะใช้เสื้อคลุมที่แตกต่างกันตามระดับการศึกษา คือ
ปริญญาเอก มีครุยวิทยฐานะสามชนิด คือ
ปริญญาเอกแต่ละชนิด จะใช้ครุยวิทยฐานะทรงเดียวกัน ต่างแต่สีของสาบหน้าและแขนท่อนล่าง ยกตัวอย่างเช่น
ในโอกาสส่วนมากของทางมหาวิทยาลัย จะไม่กำหนดให้ดุษฎีบัณฑิตสวมผ้าคล้องคอ อย่างไรก็ตามดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดสามารถสวมผ้าคล้องคอกับครุยเต็มยศได้ หากต้องไปปฏิบัติงาน ณ มหาวิทยาลัยแห่งอื่น
มหาวิทยาลัยที่ใช้ชุดครุยดุษฎีบัณฑิตตามแบบของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ได้แก่ มหาวิทยาลัยบริสตอล (เสื้อสีแดง แขนและสาบหน้าสีม่วง) มหาวิทยาลัยเซาท์แฮมป์ตัน (เสื้อสีแดงเลือดหมู แขนและสาบหน้าสีฟ้า) มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ (เสื้อสีแดง แขนและสาบหน้าสีม่วง รอยต่อประดับแถบสีเหลือง) มหาวิทยาลัยเหล่านี้กำหนดให้ใช้หมวกทรงอ่อนแบบทิวดอร์สำหรับปริญญาเอกแทนที่จะเป็นหมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่บัณฑิตก็สามารถสวมหมวกแผ่นสี่เหลี่ยมจัตุรัสได้ในโอกาสอันควร
มหาวิทยาลัยบรูเนลลอนดอน
เนื่องจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์มีระเบียบว่าด้วยครุยวิทยฐานะที่ซับซ้อนเข้าใจยาก จึงขอยกตัวอย่างครุยวิทยฐานะของมหาวิทยาลัยรุ่นหลังมาเพื่อเป็นตัวอย่างดังนี้
เอื้องไอยเรศ
เอื้องไอยเรศ เป็นกล้วยไม้ในประเทศไทยมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rhynchostylis retusa (L.) Blume มีลักษณะมีลำต้นใหญ่แข็งแรงคล้ายกล้วยไม้ช้าง แต่ใบยาวกว่าและแคบกว่า ใบยาวประมาณ 40 เซนติเมตร กว้างประมาณ 4 เซนติเมตร มีทางสีเขียวแก่สลับกับสีเขียวอ่อนตามความยาวของใบคล้ายกล้วยไม้ช้าง ปลายใบมีลักษณะเป็นฟันแหลมไม่เท่ากัน ช่อดอกเป็นรูปทรงกระบอก โค้งห้อยลง ยาวประมาณ 30-50 เซนติเมตร ก้านช่อยาวประมาณ 7-10 เซนติเมตร มีดอกแน่นช่อ ในหนึ่งช่อมีดอกประมาณ 150 ดอก มากกว่ากล้วยไม้ช้าง รูปร่างลักษณะของช่อดอกที่ยาวเป็นรูปทรงกระบอกคล้ายกับลักษณะของพวงมาลัย จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “พวงมาลัย” ต้นใหญ่ๆ มักจะแตกหน่อที่โคนต้น เกิดเป็นกอใหญ่ขึ้นได้ ดอกขนาดมีขนาดประมาณ 1.2-1.5 เซนติเมตร สีพื้นของกลีบนอกและกลีบในของดอกเป็นสีขาว มีจุดสีม่วงประปราย เดือยดอกมีสีม่วงอ่อน แผ่นปากมีลักษณะโค้งขึ้นบนแล้วยื่นไปข้างหน้า มีแต้มสีม่วงตรงกลางแผ่นปากส่วนโคนและปลายสุดแผ่นปากเป็นสีขาว ปลายแผ่นปากเว้า เส้าเกสรเห็นชัด ดอกจะบานอยู่ได้ประมาณ 2 สัปดาห์
ฤดูกาลออกดอกอยู่ในเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม พบได้ในทุกภาคของประเทศไทย
เอื้องไอยเรศมีชื่อพื้นเมืองหลายอย่างไม่ว่า ไอยเรศ, เอื้องพวงหางรอก, เอื้องหางฮอก, เอื้องไอยเรศ
โชลา อเมโอบี
ฟูลูวาโชลา โชลา อเมโอบี (เกิดวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1981 ที่เมืองซาเรีย ประเทศไนจีเรีย) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไนจีเรีย ตำแหน่งกองหน้า เคยเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด อย่างยาวนานถึง 14 ฤดูกาล
อ้างอิง
1981
โคจิ คูเมตะ
โคจิ คูเมตะ เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานมังงะที่มีชื่อเสียงได้แก่ ยูเกะ!! นังโงกุ ไอซ์ฮอกกี้-บุ, โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!!, ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวัง และ โจชิรากุ ผลงานจำนวนมากของคูเมตะตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายสัปดาห์ จนกระทั่งมีการตัดจบของเรื่อง''โอ้! พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก!!'' ซึ่งทำให้เขาย้ายจากสำนักพิมพ์โชงากูกังไปยังสำนักพิมพ์โคดันชะ เขาเป็นนักเขียนการ์ตูนอิสระตั้งแต่ พ.ศ. 2557 ผลงานที่ล่าสุดของเขาได้แก่ Studio Pulp ในนิตยสาร Rakuen Le Paradis ของสำนักพิมพ์ฮากูเซ็นชะและ ความลับสุดยอดของคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว ในนิตยสารโชเน็งแม็กกาซีนรายเดือน ทั้งสองเรื่องถึงตอนจบในปี พ.ศ. 2563
ซาโยนาระ คุณครูผู้สิ้นหวังเป็นผลงานแรกของคูเมตะที่ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะและชนะเลิศรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 31 ในสาขาโชเน็ง
วอลเลซ บีรี
วอลเลซ ฟิตซ์เจอรัลด์ บีรี (Wallace Fitzgerald Beery; 1 เมษายน ค.ศ. 1885 – 15 เมษายน ค.ศ. 1949) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีในภาพยนตร์เรื่อง Min and Bill (1930) ที่แสดงคู่กับ มารี เดรสส์เลอร์, เป็น ลอง จอห์น ซิลเวอร์ ในภาพยนตร์เรื่อง Treasure Island (1934), ปันโช บียา ในภาพยนตร์เรื่อง Viva Villa! (1934) และการแสดงของเขาในภาพยนตร์เรื่อง The Champ ยังทำให้เขาได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม บีรีปรากฏในภาพยนตร์กว่า 250 เรื่อง ระหว่างปี 1913–1949 เขาเซ็นสัญญากับเมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ จากข้อมูลที่ระบุในปี 1932 เขาได้รับเงิน $1 ซึ่งมากกว่านักแสดงใด ๆ ในสตูดิโอ ทำให้เขาเป็นกลายเป็นนักแสดงที่ได้รับค่าตอบแทนสูงที่สุดในโลก เขาเป็นพี่ชายของนักแสดง โนอาห์ บีรี ซีเนียร์ และลุงของเขา โนอาห์ บีรี จูเนียร์ เป็นนักแสดงด้วยเช่นกัน
บีรีมีชื่อบนดวงดาวในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม เป็นดวงดาวสำหรับภาพยนตร์ใน ค.ศ. 1960 อยู่ที่ 7001 ฮอลลีวูดบูเลวาร์ด
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2485
'''รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2485'''
วงศ์ปลาหางแข็ง
วงศ์ปลาหางแข็ง (Jacks, Pompanos, Horse mackerels, Scads, Trevallies, Crevallies, Tunas) เป็นวงศ์ของปลาทะเลกระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ในอันดับปลากะพง (Perciformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Carangidae
มีรูปร่างลำตัวสั้นหรือค่อนข้างสั้น คอดหางเรียว มีเกล็ดขนาดเล็กแบบราบเรียบ เส้นข้างลำตัวสมบูรณ์ มีเกล็ดแปรรูปขนาดใหญ่ที่บริเวณเส้นข้างลำตัว โดยเฉพาะบริเวณข้อหางเสมือนเกราะ อันเป็นที่มาของชื่อเรียก ส่วนหน้าโค้งงอ ส่วนท้ายอาจมีหรือไม่มีสันกระดูกแข็ง ส่วนใหญ่มีซี่กรองเหงือกยาวเรียวครีบหลังมีสองตอนแยกจากกัน ครีบแรกมีเงี่ยงไม่แข็ง บริเวณหน้าครีบก้นมีก้านครีบแข็ง 2 อัน แยกออกมาจากครีบก้น ซึ่งสามารถพับได้ ครีบอกยาวเรียวโค้งแบบรูปเคียว ครีบหางเว้าลึกแบบส้อม
พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรแปซิฟิก, แอตแลนติก และมหาสมุทรอินเดีย ปลาขนาดเล็กจะอาศัยอยู่ใกล้ชายฝั่ง หรือตามแหล่งน้ำจืดหรือน้ำกร่อยใกล้ทะเล เช่น ปากแม่น้ำ, ชะวากทะเล เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร มีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูงขนาดใหญ่ มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 25-100 เซนติเมตร ชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ 2 เมตร
แบ่งออกเป็น 30 สกุล ประมาณ 151 ชนิด
จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญอย่างมากวงศ์หนึ่ง โดยมีการนำไปบริโภคทั้งสด และแปรรูปเป็น ปลากระป๋อง (โดยเฉพาะใช้แทนปลาในวงศ์ปลาหลังเขียว (Clupeidae), ปลาเค็ม เป็นต้น
ในน่านน้ำไทย มีหลายชนิด โดยชนิดที่สำคัญ ๆ และเป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ ปลาสำลี (Seriolina nigrofasciata), ปลาหางแข็ง (Megalaspis cordyla), ปลาหางแข็งบั้ง (Atule mate), ปลาข้างเหลือง (Selaroides leptolepis), ปลากะมง (Caranx sp.), ปลาโฉมงาม (Alectis sp.) และปลาจะละเม็ดดำ (Parastromateus niger) เป็นต้น
บ้านและสวน
นิตยสารบ้านและสวน เป็นนิตยสารรายเดือนในเครือ บจม.อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์พับลิชชิ่ง มีเนื้อหาเกี่ยวกับการตกแต่งบ้านและการจัดสวน ฉบับแรกได้วางจำหน่ายเมื่อเดือนกันยายน ปี พ.ศ. 2519 เนื้อหาภายในครอบคลุมเกี่ยวกับการออกแบบและตกแต่งบ้านกับสวน ทั้งยังรวมไปถึงเรื่องราวต่างๆรอบๆบ้าน ไม่ว่าจะเป็นเกร็ดความรู้ในความเคลื่อนไหวของกระแสการตกแต่งบ้านจนถึงแนวโน้มการออกแบบที่ครอบคลุมไปถึงไลฟ์สไตล์ งานอดิเรกหรือแม้กระทั่งงานศิลปะ
ปัจจุบัน "บ้านและสวน" มียอดพิมพ์ต่อฉบับสูงถึง 270,000 เล่มต่อเดือน และนับได้ว่าเป็นนิตยสารการตกแต่งบ้านที่ขายดีที่สุดของประเทศไทย
ช่วงประมาณสัปดาห์สุดท้ายของเดือนตุลาคมในทุกๆ ปี จะมีการจัดงาน "บ้านและสวนแฟร์" สำหรับคนรักบ้านได้มาเยี่ยมชมงาน ไฮไลท์อยู่ที่บ้านตัวอย่างที่สร้างขึ้นจริง สวนประกวด และร้านค้าที่มาออกร้านในงานมากมาย
เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก
เพลงหวานซูเปอร์คลาสสิก เป็นโปรเจ็กท์อัลบั้มของ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น โดยเป็นการนำเพลงลูกทุ่งแนวหวานซึ้งที่มีคุณค่าและได้รับความนิยมในอดีตมาทำดนตรีใหม่ มีนักร้องในสังกัดหลายคนมาร่วมงาน แต่นักร้องคนแรกของโปรเจ็กท์ ได้แก่ โอภาส ทศพร โดยวางแผงอัลบั้มชุดแรกเมื่อปลายปี พ.ศ. 2533 เป็นการนำเพลงเก่าของ ศรคีรี ศรีประจวบ มาขับร้องใหม่ทั้งชุด มี โชคดี พักภู่ เป็นผู้ควบคุมการผลิตและเรียบเรียงเสียงประสานใหม่ทั้งหมด และร่วมงานคู่กันมาตลอดทุกชุด โดยอัลบั้มชุดแรกถือเป็นชุดที่ทำยอดขายสูงถึงหนึ่งล้านตลับ  ความสำเร็จจากงานชุดนี้ ก็คือการผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีสากลสมัยใหม่กับเครื่องดนตรีไทยเดิมอย่างลงตัว และสำเนียงการขับร้องอันโดดเด่น จากนั้นจึงมีอัลบั้มชื่อเดียวกันตามมาอีกถึง 10 ชุด โดยชุดหลังสุดใช้ชื่อว่า "เพลงหวานแดนซ์มิกซ์"
ฮิโกมะ อูเอโนะ
ฮิโกมะ อูเอโนะ เป็นผู้บุกเบิกการถ่ายภาพชาวญี่ปุ่น เกิดในนางาซากิ ขึ้นชื่อเรื่องการถ่ายภาพคนได้ดี มักถ่ายบุคคลสำคัญชาวญี่ปุ่นและต่างประเทศ และยังถ่ายภาพทัศนียภาพได้อย่างดีเยี่ยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เมืองนางาซากิและบริเวณโดยรอบ อูเอโนะเป็นบุคคลสำคัญในการถ่ายภาพของญี่ปุ่นในศตวรรษที่ 19 ที่ประสบความสำเร็จในการถ่ายภาพเพื่อการค้าอย่างมีศิลปะ เขายังเป็นผู้สอนถ่ายภาพอีกด้วย
อ้างอิง
18381904
เดอะ ก็อดฟาเธอร์
เดอะ ก็อดฟาเธอร์ (The Godfather) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวอาชญากรรม ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1972 กำกับโดย ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา จากบทภาพยนตร์ที่เขาเขียนร่วมกันกับ มาริโอ พูโซ สร้างจากนวนิยายชื่อเดียวกันของพูโซ เมื่อปี ค.ศ. 1969 ภาพยนตร์แสดงนำโดย มาร์ลอน แบรนโด, อัล ปาชิโน, เจมส์ คาน, ริชาร์ด คาสเตลลาโน, โรเบิร์ต ดูวัล, สเตอร์ลิง เฮย์เดน, จอห์น มาร์เลย์, ริชาร์ด คอนเตและไดแอน คีตัน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกใน เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ไตรภาค ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องในปี ค.ศ. 1945 ถึง 1955 เล่าเรื่องราวของครอบครัวคอร์เลโอเน ภายใต้การดูแลของ วิโต คอร์เลโอเน (แบรนโด) โดยเน้นไปที่การเปลี่ยนแปลงของลูกชายคนสุดท้อง ไมเคิล คอร์เลโอเน จากคนนอกครอบครัวที่ไม่เต็มใจ กลายเป็นหัวหน้ามาเฟียที่โหดเหี้ยม
พาราเมาต์พิกเจอส์ ได้สิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์จากนวนิยายในราคา 80,000 ดอลลาร์สหรัฐ ก่อนที่นวนิยายจะได้รับความนิยม ผู้บริหารสตูดิโอมีปัญหาในการหาผู้กำกับ ผู้สมัครสองสามคนแรกปฏิเสธตำแหน่ง ก่อนที่คอปโปลาจะเซ็นสัญญาเพื่อกำกับภาพยนตร์ แต่ความขัดแย้งตามมาด้วยการคัดเลือกตัวละครหลายตัว โดยเฉพาะ วิโตและไมเคิล ภาพยนตร์ถ่ายทำบริเวณรอบ ๆ นครนิวยอร์ก และใน ซิซิลี และเสร็จสิ้นก่อนกำหนด ดนตรีประกอบภาพยนตร์แต่งโดย นิโน โรตา เป็นหลัก และเพลงประกอบเพิ่มเติมโดย คาร์เมน คอปโปลา
เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ฉายรอบปฐมทัศน์ที่ โรงละครโลว์สเตต เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1972 และฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปในสหรัฐเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1972 กลายเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปี ค.ศ. 1972 และเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดตลอดกาลในเวลานั้น โดยทำเงินระหว่าง 246 ถึง 287 ล้านดอลลาร์สหรัฐในบ็อกซ์ออฟฟิศ ภาพยนตร์ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์และผู้ชมทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงของแบรนโดและปาชิโน, การกำกับ, บทภาพยนตร์, การกำกับภาพ, การตัดต่อ, ดนตรีประกอบและภาพลักษณ์ของมาเฟีย เดอะ ก็อดฟาเธอร์ เป็นตัวเร่งให้เกิดความสำเร็จในอาชีพการงานของคอปโปลา, ปาชิโน, นักแสดงและทีมงานหน้าใหม่คนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ ภาพยนตร์ยังช่วยฟื้นคืนชีพอาชีพของแบรนโด ซึ่งเสื่อมถอยลงในทศวรรษ 1960 และเขาได้แสดงในภาพยนตร์ เช่น รักลวงในปารีส, ซูเปอร์แมน และ กองทัพอำมหิต
ณ งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 45 ภาพยนตร์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (แบรนโด) และ บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม (พูโซและคอปโปลา) นอกจากนี้ภาพยนตร์ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในอีกเจ็ดสาขา เช่น ปาชิโน, คานและดูวัลในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และ คอปโปลาในสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ได้รับการยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาพยนตร์แนวอันธพาล ภาพยนตร์ได้รับเลือกให้เก็บรักษาในหอทะเบียนภาพยนตร์แห่งชาติของหอสมุดรัฐสภา ในปี ค.ศ. 1990 ถือว่า "มีความสำคัญทางวัฒนธรรม, ประวัติศาสตร์หรือสุนทรียศาสตร์" และได้รับการจัดอันดับให้เป็นภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองในโรงภาพยนตร์อเมริกัน (ตามหลัง ซิติเซนเคน) โดยสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ภาพยนตร์ตามมาด้วยภาคต่อ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974) และ เดอะ ก็อดฟาเธอร์ ภาค 3 (1990)
เนื้อเรื่อง
เหตุการณ์ในภาพยนตร์เริ่มขึ้นในปี 1945 ดอน วีโต คอร์เลโอเน (มาร์ลอน แบรนโด) เจ้าพ่อมาเฟียลือชื่อ ซึ่งมีหน้าที่เสมือนที่พึ่งพิงของผู้คนภายใต้สมญานาม "ก็อดฟาเธอร์" ได้จัดงานแต่งงานของคอนนี่ คอร์เลโอเนลูกสาวที่บ้านของตน และมีทอม เฮเก้น (โรเบิร์ต ดูวัล) ลูกบุญธรรมเป็นที่ปรึกษาและทนายประจำตัว จนกระทั่งจอร์นนี่ ฟอนเทน (อัล มาร์ติโน) ลูกบุญธรรมอีกคนของวีโตซึ่งมีอาชีพเป็นนักร้องในลาสเวกัส มาขอความช่วยเหลือจากวีโตให้เขาได้แสดงภาพยนตร์ซึ่งตัวเอกมีบทบาทใกล้เคียงกับตัวเขา วีโตรับปากและส่งทอมไปพบแจ๊ค วอลซ์ผู้กำกับภาพยนตร์ที่จอร์นนี่ต้องการแสดงที่ลาสเวกัสในวันรุ่งขึ้นเพื่อให้จอร์นนี่ได้แสดงหนัง แต่กลับถูกปฏิเสธและในวันรุ่งขึ้นวอลซ์ตื่นขึ้นมาพบกับหัวม้าตัวโปรดของเขากองอยู่บนเตียง เปรียบเสมือนการขู่เตือนเอาชีวิตจากตระกูลคอร์เลโอเนและจอร์นนี่ก็ได้แสดงหนังในที่สุด
ภายหลังจากที่ทอมกลับมาจากลาสเวกัสได้มีคำเชื้อเชิญจากซอลลอสโซ่นักค้ายาเสพที่ร่วมมือกับบรูโน่ ตาตาเลียลูกชายตระกูลมาเฟียอีกตระกูลหนึ่ง วีโตเข้าพบซอลลอสโซ่ในวันถัดมาและทราบจุดประสงค์ของซอลลอสโซ่คือต้องการให้วีโตร่วมลงทุนค้ายาเสพติดร่วมกับเขาเนื่องจากวีโตมีสหายเป็นตำรวจและนักการเมืองมากและตำรวจยังสนับสนุนธุรกิจบ่อนคาสิโนของวีโตอีกด้วย ซอลลอสโซ่จึงหวังให้มีตำรวจมาหนุนหลังเพื่อจะได้ไม่ต้องหลบซ่อนเวลาค้ายา แต่วีโต้ปฏิเสธข้อตกลงเนื่องจากเห็นว่ายาเสพติดจะทำให้ความมั่นคงของครอบครัวตนย่ำแย่ลง อีกทั้งตำรวจและนักการเมืองจะไม่สนับสนุนเขาอีกเมื่อเขาค้ายาซึ่งต่างไปกับธุรกิจคาสิโนของเขา แต่วีโตยังกังวลเรื่องซอลลอสโซว่ามีเรื่องปิดบังตนอยู่ จึงให้ลูก้า บราซี่สมุนของตนไปสืบเรื่องราวโดยแสร้งทำเป็นว่าไม่พอใจที่อยู่ใต้อำนาจของวีโตจึงขอมาร่วมลงทุนค้ายากับซอลลอสโซ่ แต่ซอลลอสโซ่รู้ทันจึงจัดการฆ่าบราซี่
ในวันเดียวกันคนขับรถประจำของวีโตอ้างว่าป่วย วีโตจึงให้เฟรโด้ลูกชายคนกลางซึ่งมีความคิดเชื่องช้ากว่าใครในบรรดาพี่น้องขับรถไปส่งเขาแทน ในขณะที่วีโตซื้อผลไม้อยู่ซอลลอสโซ่และบรูโน่ ตาตาเลียลอบยิงวีโตจนบาดเจ็บสาหัส เฟรโด้ที่อยู่แถวนั้นก็ไม่สามารถปกป้องพ่อได้เนื่องจากทำปืนของตนหล่นและวีโตได้รับบาดเจ็บสาหัส ซอลลอสโซ่ได้นำตัวทอมไปที่รังของตนเพื่อเจรจาให้ซันนี่ (เจมส์ คาน) ลูกชายคนโตของวีโตทำข้อตกลงด้วยกันเนื่องจากซอลลอสโซ่เข้าใจว่าวีโตตายแล้ว ไมเคิล คอร์เลโอเน (อัล ปาชิโน) ลูกชายคนเล็กของวีโตรู้เรื่องว่าพ่อตนถูกลอบยิงจึงรีบกลับมาที่บ้านและพบว่าวีโตยังมีชีวิตอยู่ ไมเคิลจึงขับรถไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลแต่มาถึงกลับพบว่าไม่มีใครเฝ้าพ่อของตนอยู่เลย และทราบว่ามีคำสั่งจากตำรวจให้สมุนของวีโตออกจากห้องพัก ไมเคิลกลัวว่าพวกตาตาเลียจะร่วมมือกับตำรวจเพื่อมาลอบฆ่าพ่อตน ไมเคิลจึงย้ายวีโตไปไว้ในห้องอีกห้องนึงและโทรบอกซันนี่ให้นำกำลังสมุนมาเฝ้าวีโต ซึ่งไม่นานหลังจากนั้นตำรวจนายหนึ่งชื่อแม็คคูสกี้เข้ามาลอบทำร้ายไมเคิลที่ยืนเฝ้าพ่ออยู่หน้าประตูโรงพยาบาลและกำลังจะบุกขึ้นไปแต่ก็ทันจังหวะที่สมุนของวีโตเข้ามาพอดี แม็คคูสกี้จึงไม่สามารถลอบฆ่าวีโต้ได้
เมื่อวีโตรู้ว่าซันนี่ถูกฆ่าก็รู้สึกเสียใจมากแต่ก็ไม่อยากให้มีการแก้แค้นและจัดการประชุมร่วมกับหัวหน้าตระกูลมาเฟียอีก 5 ก๊ก ในที่ประชุมวีโตสามารถจับผิดดอน ตาตาเลียได้ว่าเป็นแค่หุ่นเชิดของดอน บราซินี่หัวหน้าตระกูลบราซินี่ ภายหลังจากการประชุมวีโตได้บอกแก่ทอมว่าบราซินี่คือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังและเป็นคนฆ่าซันนี่ ในที่สุดไมเคิลก็กลับอเมริกาและพบว่าหลังจากที่เขาฆ่าซอลลอสโซ่เกิดศึกระหว่างคอร์เลโอเนและตาตาเลียหลายครั้ง หนึ่งปีให้หลังไมเคิลไปหาเคย์ อดัม อดีตแฟนสาวของเขาและขอเคย์แต่งงาน วีโตแต่งตั้งให้ไมเคิลเป็นดอนคนใหม่มีอำนาจเทียบเท่าวีโตและมีวีโตเป็นที่ปรึกษา มีคาร์โลเป็นมือขวา และให้ทอมเป็นทนายส่วนตัว เนื่องจากตอนนี่คอร์เลโอเนถูกบราซินี่และตาตาเลียบีบให้พ้นจากอำนาจให้ไปอาศัยอยู่ที่รัฐเนวาดาจึงต้องรีบระงับศึกและแก้ปัญหาโดยเร็ว
ไมเคิลไปหาเฟรโด้ที่ลาส เวกัสเพื่อไปปรึกษาขอซื้อโรงแรมและบ่อนคาสิโนจากโมกรีน นักธุรกิจรายใหญ่ของลาสเวกัสที่ร่วมลงทุนธุรกิจกับเฟรโด้ แต่โมกรีนปฏิเสธที่จะขายโรงแรมและคาสิโนให้ไมเคิล และด่าทอไมเคิลทันทีหลังจากไมเคิลกล่าวว่าตนจะทำธุรกิจนี้ได้ดีกว่าโมกรีน ข้อเจรจาเป็นอันจบลงวันต่อมาไมเคิลจึงกลับนิวยอร์กและไปขอคำปรึกษาจากวีโต วีโตแนะนำให้ไมเคิลว่าบราซินี่จะจัดการประชุมขึ้นและจะมีการลอบสังหารไมเคิลในที่ประชุมจากฝีมือคนของคอร์เลโอเนเอง วีโตแนะนำเพิ่มว่าให้ไมเคิลระวังคนของคอร์เลโอเนที่มาติดต่อให้ไมเคิลประชุมสงบศึกกับบราซินี่คือคนทรยศ
และไม่นานหลังจากนั้นวีโตหัวใจวายตายขณะที่กำลังเล่นกับแอนโทนีลูกชายของไมเคิล ในงานศพของวีโตหัวหน้าตระกูลมาเฟียต่างมาร่วมงานศพและไมเคิลก็รู้ว่าแซล เทสซิโอสมุนของวีโตมาติดต่อและแนะนำไมเคิลให้ประชุมกับบราซินี่ เมื่อไมเคิลรู้ตัวคนทรยศก็วางแผนฆ่าล้างเพื่อให้เรื่องราวจบลงโดยเร็ว ไมเคิลมีแผนให้ลูกสมุนตัวเองไปฆ่าบราซินี่ ตาตาเลีย และหัวหน้ามาเฟียรายใหญ่คนอื่น ๆ ของนิวยอร์กในวันที่เขารับศีลลูกบุณธรรมที่คาร์โลและคอนนี่ยกให้เขาดูแล ลูกสมุนของไมเคิลจัดการฆ่าบราซินี่ ตาตาเลีย และหัวหน้ามาเฟียรายใหญ่ รวมถึงโมกรีนที่อยู่ทางลาสเวกัส ในตอนนี้อคร์เลโอเนกลายเป็นตระกูลมาเฟียที่มีอำนาจมากที่สุดในทันควัน
หลังพิธีรับศีลจบ สมุนของไมเคิลมาบอกข่าวทั้งหมดไมเคิลจึงสั่งให้คาร์โลไปรอที่บ้าน และให้คนส่วนหนึ่งไปจัดการเทสซิโอ เทสซิโอเมื่อเห็นว่าจนมุมก็ยอมรับสารภาพและให้สมุนไมเคิลพาเขาขึ้นรถเพื่อนำไปฆ่า ไมเคิลมาถึงบ้านพบว่าคาร์โลกำลังโทรศัพท์หาใครบางคนตามคาดและสั่งให้คาร์โลสารภาพเพราะเขารู้ว่าคาร์โลร่วมมือกับใครบางคนและแสร้งว่าทะเลาะกับคอนนี่ให้เธอโทรไปหาซันนี่เพื่อที่ซันนี่จะได้ถูกฆ่า คาร์โลกลัวจะถูกฆ่าจึงสารภาพว่าทำงานให้บราซินี่ ไมเคิลเมื่อรู้ดังนั้นก็บอกให้คาร์โลย้ายไปลาสเวกัสและไม่ต้องกลับมาให้เขาเห็นอีก ลูกสมุมไมเคิลพาคาร์โลขึ้นรถไปส่งที่สนามบิน แต่ครีแมนซ่าก็รัดคอคาร์โลจนตายบนรถ สำเร็จตามแผนของไมเคิลทุกประการ
วันต่อมาไมเคิลและคนในครอบครัวเตรียมขนของย้ายไปเนวาดา คอนนี่เมื่อรู้ข่าวว่าไมเคิลสั่งฆ่าคนก็เข้ามาด่าทอไมเคิล แต่ไมเคิลก็ทำเป็นไม่รู้เรื่อง พอเคย์ถามไมเคิลเรื่องที่ไมเคิลฆ่าคน ไมเคิลก็อาละวาดใส่เคย์และปฏิเสธอย่างแนบเนียน ในฉากจบของภาพยนตร์เคย์ที่อยู่นอกห้องกำลังเทเหล้าให้ไมเคิลและยืนมองไมเคิลที่ตอนนี้ลูกสมุนต่างเข้ามาสรรเสริญดอน คอร์เลโอเนคนใหม่ ก่อนที่ประตูห้องทำงานไมเคิลจะปิดลง
รางวัล
ต่อมา ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา ได้สร้างภาพยนตร์ภาคต่อ คือ เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974) และเป็นภาพยนตร์ฉายทางโทรทัศน์ เดอะก็อดฟาเธอร์ซากา โดยนำภาพยนตร์ภาคแรก และภาคสองมาตัดต่อรวมกัน ฉายทางช่อง NBC เมื่อ ค.ศ. 1977 และ ในปี 1990 ได้สร้างภาพยนตร์ภาคจบ ใช้ชื่อว่า เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 3
เอดีร์แน
เอดีร์แน (Ανδριανούπολις, Adrianoupolis, Одрин, Adrianopol, Drinápoly, Sultan Murad's city, Edirne ) เป็นเมืองในประเทศตุรกี ตั้งอยู่ทางตะวันตกสุดของประเทศ ใกล้ชายแดนประเทศกรีซและบัลแกเรีย เอดีร์แนเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิออตโตมัน ในปี ค.ศ. 1365-1453 ก่อนที่คอนสแตนติโนเปิลจะเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิ ในปัจจุบันเอดีร์แนเป็นเมืองหลวงของจังหวัดเอดีร์แน ในเธรซตะวันออก เมืองมีประชากร 141,570 คนในปี ค.ศ. 2009 และเพิ่มขึ้นจาก 119,298 คนในปี ค.ศ. 2000
ดีเจแชโดว์
จอชัว พอล เดวิส (Joshua Paul Davis) เกิด 29 มิถุนายน ค.ศ. 1972 เป็นที่รู้จักในชื่อบนเวทีของเขา ดีเจแชโดว์ (DJ Shadow) เป็นดีเจและโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักในตัวสตูดิโออัลบั้มเปิดตัว Endtroducing..... เขามีคอลเลกชันแซมเพิลส่วนตัวมากกว่า 60,000 เสียง
การเสียชีวิตของวิเชียร กลั่นประเสริฐ
นายดาบตำรวจวิเชียร กลั่นประเสริฐ พนักงานตำรวจไทย เกิดเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เสียชีวิตจากเหตุชนแล้วหนีในกรุงเทพมหานคร วันที่ 3 กันยายน 2555 เวลา 05.30 น. ขณะอายุ 47 ปี ผู้ต้องหาคือ วรยุทธ อยู่วิทยา หลานชายของมหาเศรษฐีเฉลียว อยู่วิทยา ผู้ร่วมก่อตั้งเรดบูล
วรยุทธถูกตั้งข้อหาขับรถเร็ว หลบหนีจากที่เกิดเหตุ และขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย แต่ไม่เคยถูกตำรวจจับ อายุความของข้อหาขับรถเร็วหมดอายุไปแล้วในเดือนกันยายน 2556 และข้อหาหนีจากที่เกิดเหตุหมดอายุไปแล้วในเดือนกันยายน 2560
คดีนี้ถูกมองว่าเป็นตัวอย่างของการที่ผู้มั่งมีในสังคมไทยสามารถพ้นจากกระบวนการยุติธรรมทางอาญาได้
การชนแล้วหนีในปี 2555
วิเชียร นายดาบตำรวจชาวไทย กำลังขี่รถจักรยานยนต์ตอนที่เขาถูกชนรถเฟอร์รารีซึ่งขับมาด้วยความเร็วชนและลากร่างของเขาไปตามถนนเป็นระยะทางกว่า 100 เมตร ก่อนรถคันนั้นหลบหนีจากที่เกิดเหตุ ภายหลังพบว่าวรยุทธ์ อยู่วิทยา หลานชายของ เฉลียว อยู่วิทยา ผู้ร่วมก่อตั้งเรดบูล เป็นผู้ขับรถคันดังกล่าว ทนายความของวรยุทธอ้างภายหลังว่าระดับแอลกอฮอลที่สูงในเลือดของวรยุทธเกิดจากการดื่มในบ้านเนื่องจากความเครียดหลังเกิดอุบัติเหตุและเขาหนีจากที่เกิดเหตุเพื่อแจ้งข่าวแก่ครอบครัวให้ทราบเรื่อง
เบื้องต้นวรยุทธอ้างว่า สุเวช หอมอุบล ผู้ช่วยและคนขับรถของตน เป็นคนขับขณะเกิดเหตุ แต่ต่อมายอมรับว่าขับรถคันดังกล่าวเอง ต่อมาผู้ช่วยของเขาถูกตั้งข้อหาให้การเท็จต่อตำรวจ และพันตำรวจตรี พรรณพล นามเมือง พนักงานสอบสวน ถูกกล่าวหาว่าส่งเสริมให้สุเวชแสร้งเป็นคนขับ
เหตุการณ์ภายหลัง
ดาบตำรวจเอกวิเชียร กลั่นประเสริฐ ได้รับพระราชทานยศเป็นร้อยตำรวจเอกและพระราชทานเพลิงศพในวันที่ 7 กันยายน 2555
จนถึงเดือนเมษายน 2560 วรยุทธยังไม่ถูกฟ้องคดี ทนายความเขาเลื่อนหมายเรียกของอัยการสูงสุดหลายครั้ง โดยอ้างความเจ็บป่วย ธุรกิจต่างประเทศและการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม และอายุความของหลายข้อหาได้หมดลงไปแล้ว
เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2560 ศาลอาญาอนุมัติหมายจับวรยุทธ แต่เขาหลบหนีไปประเทศสิงคโปร์แล้ว ตำรวจสากลยืนยันว่าวรยุทธออกจากสิงคโปร์ในวันที่ 27 เมษายน ตำรวจไทยขอให้ยกเลิกหนังสือเดินทางไทย และมีการยกเลิกในต้นเดือนพฤษภาคม 2560
ตำรวจไทยยืนยันว่าได้ยกเลิกข้อหาทั้งหมดตามคำสั่งของอัยการสูงสุด แต่บอกว่าอาจเปิดคดีได้ใหม่หากพบหลักฐานใหม่ อัยการสูงสุดไม่ได้ขยายความหรืออธิบายสาเหตุ รองโฆษกตำรวจปฏิเสธว่าทรัพย์สินของตระกูลอยู่วิทยามีส่วนในการตัดสินใจที่จะยกเลิกข้อกล่าวหา
ในช่วงเวลาที่ผู้คนหมดหวังกับการต่อสู้กับความไม่เป็นธรรมในคดีนี้ พันตำรวจตรี ชวลิต เลาหอุดมพันธ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคก้าวไกล (อดีตพรรคอนาคตใหม่) เป็นผู้ออกมาแถลงข่าวยืนยันการกระทำผิดของนายวรยุทธ์ในคดีนี้เป็นคนแรกด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่สามารถถูกโต้แย้งได้ และการที่สามารถยืนยันรายละเอียดต่าง ๆ ในประเด็นท่าทางการชน และอัตราเร็วได้ เนื่องจากในปี 2555 เขาเป็นผู้ร่วมตรวจพิสูจน์คดีนี้เองกับมือ หลักฐานแน่นขนาดนี้ สั่งไม่ฟ้องได้อย่างไร โดยในวันถัดมามีเอกสารคำสั่งไม่ฟ้องของอัยการเปิดเผยออกสู่สาธารณะ มีประเด็นพยานเท็จที่นำเข้าสำนวนอย่างไม่ชอบมาพากลและให้การขัดกับหลักฐาน และการคำนวณอัตราเร็วโดยนักวิชาการระดับรองศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ที่คำนวณอัตราเร็วของนายวรยุทธได้ไม่เกิน 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พันตำรวจตรี ชวลิตฯ ก็ให้สัมภาษณ์ชี้แจงด้วยหลักฐานและวิทยาศาสตร์ เพื่อหักล้างพยานเท็จและหักล้างการคำนวณอัตราเร็วที่ผิดอย่างสิ้นสงสัย
วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 พลตำรวจเอก จักรทิพย์ ชัยจินดา ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ สั่งสอบสวนภายในถึงความไม่ชอบมาพากลของคดีนี้
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร (ชื่อเล่น: เจี๊ยบ; เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม  พ.ศ. 2508; ที่กรุงเทพมหานคร) เป็นนักร้อง, นักดนตรี, นักแต่งเพลง ชาวไทย มีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องในสังกัด อาร์.เอส.โปรโมชั่น
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร มีบทบาททางการเมืองเป็นโฆษกพรรคมาตุภูมิ ซึ่งนำโดย พลเอก สนธิ บุญยรัตกลิน
ประวัติ
พิสุทธิ์ สำเร็จการศึกษา ม.ศ.5 จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ปัจจุบัน กำลังศึกษาหลักสูตร การป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 63 วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ กองบัญชาการกองทัพไทย เริ่มเล่นดนตรีโดยเล่นเพลงที่เล่นง่าย ๆ ในแนวโฟล์คซองของวงชาตรีและดิอิมพอสซิเบิ้ล โดยปราจีน ทรงเผ่า และในแนวร็อก ได้เล่นเพลงของวงดนตรีของต่างประเทศ เช่น เดอะบีตเทิลส์, ควีน และแบล็คซับบาธ หลังจากนั้นเข้าสู่วงการดนตรีด้วยการเป็นลูกศิษย์ของจิรพรรณ อังศวานนท์ แห่งวงบัตเตอร์ฟลาย ซึ่งที่นี่พิสุทธิ์ได้เรียนรู้เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับดนตรี การแต่งเพลง การประสานเสียง รวมทั้งการโปรดิวซ์ด้วย จากนั้นจึงได้ตั้งวงดนตรีร่วมกับเพื่อน ๆ ขึ้นมา ใช้ชื่อว่า  Jonathan Hemps ตระเวณเล่นดนตรีในแนวโปรเกรสซีฟตามสถานบันเทิงต่าง ๆ ทั่วกรุงเทพ ซึ่งในเวลานั้น ดนตรีแนวนี้ยังไม่เป็นที่คุ้นหูของชาวไทยส่วนใหญ่
ในปี พ.ศ. 2533 ได้มีโอกาสออกอัลบั้มชุดแรกในชื่อชุด "เพลงพิสุทธิ์" สังกัดอาร์.เอส.โปรโมชั่น โดยแต่งเพลงและทำนองเอง แต่ก็ประสบความสำเร็จระดับหนึ่ง แต่ก็มีเพลงที่เปิดให้ได้ยินในขณะนั้นซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยมของพิสุทธิ์ในเวลาต่อมา คือ รักไปช้ำไป, พร้อมจะยอมแพ้ และ สยามพาเหรดถึงผู้ทำลาย เป็นต้น
พิสุทธิ์มาประสบความสำเร็จ ในต้นปี พ.ศ. 2535 กับอัลบั้มชุดที่ 2 คือ "อาบลมห่มฟ้า" ด้วยเพลง แจ๋วจริง, ไม่ต่างกัน อีกทั้งยังได้ร้องเพลงประกอบละครเรื่อง "อรุณสวัสดิ์" ทางช่อง 7 ซึ่งเพลงนี้ได้เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมและถูกบรรจุไว้ในอัลบั้มด้วย
ในปี พ.ศ. 2539 ด้วยกระแสดนตรีที่เปลี่ยนไป พิสุทธิ์ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ในชื่อว่า "PTV" พร้อมกับเปลี่ยนแนวดนตรีมาเป็นอัลเทอร์เนทีฟตามสมัย มีเพลงที่ได้รับความนิยม คือ ประวัติส่วนตัว, ทุกอย่างเพื่อเธอ, ทุกคนเจ็บ เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2542 ตามมาด้วยอัลบั้มชุดที่ 4 "พิสุทธิ์ เรคคอร์ด" ได้นำเพลงยุค 70'-80' มาคัฟเวอร์ใหม่ และมีเพลงที่ตัวเองแต่งเองด้วย เพลงที่ได้โปรโมทเช่น จีบ, จูบ, สงสัย, คนมีเจ้าของ
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองดำเนินสะดวก ในหมู่ที่ 2 บ้านหลักสี่ ตำบลยกกระบัตร อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร สร้างขึ้นบนที่ดินของนางแจ่ม วาสุกรี ผู้มีจิตศรัทธายกที่ดินให้เป็นธรณีสงฆ์สำหรับสร้างวัด ในอดีตวัดมีเพียงกุฏิมุงด้วยจากหลังเดียว ต่อมาได้รับการถวายบ้านเก่าเป็นฝากระดาน ฝาขัดแตะ ทางวัดได้รื้อถอนมาปลูกเป็นกุฏิสงฆ์เพิ่มขึ้น ตั้งชื่อว่า วัดใหม่หลักสี่ ตามชื่อหลักแบ่งเขตคลอง ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร" จนถึงปัจจุบัน
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร
ประวัติ
สำหรับอัลบั้มพิเศษ ได้ออกอัลบั้มร่วมกับเป้ ไฮ-ร็อก 2 ชุด ในปี พ.ศ. 2537 และ ปี พ.ศ. 2541 ในอัลบั้ม "ร็อกอำพัน" และ "ร็อกอำพัน ลูกคอไฟ" ซึ่งเป็นการนำเพลงไทยสากลที่ได้รับความนิยมในสมัยก่อนและเพลงลูกทุ่งมาเรียบเรียงใหม่เป็นเฮฟวีเมทัล และได้ร่วมแสดงในช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ตทั้ง 3 ครั้งด้วย
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร
ปัจจุบันวัดมีพระอุโบสถถาวร มีศาลาการเปรียญหลังใหญ่ที่สุดในคลองดำเนินสะดวกจุคนได้ไม่น้อยกว่า 1,000 คน มีศาลาท่าน้ำทรงไทย มีวิหารทรงไทยจัตุรมุข
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร
ประวัติ
ซึ่งภาพลักษณ์ของพิสุทธิ์เป็นภาพของนักดนตรีร็อก ผมยาวผ้าคาดหัว กางเกงขาเดฟ ที่มีเพลงขาวสะอาด ฟังแล้วรื่นหู ด้วยเนื้อหาและดนตรีที่เป็นตัวของตัวเอง
วัดหลักสี่ราษฎร์สโมสร
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัด คือ หลวงพ่อโต พระพุทธรูปโบราณสมัยอู่ทองเนื้อหินทรายแดงฉาบปูน ปางมารวิชัย มีพระพักตร์เอิบอิ่ม ยิ้มละไม เป็นพระพุทธรูปที่พบที่วัดร้างแห่งหนึ่งบริเวณริมแม่น้ำแม่กลอง อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ตอนแรกอัญเชิญมาประดิษฐานยังวัดดอนมะโนรา ต่อมาปี พ.ศ. 2470 หลวงพ่อแฟง เจ้าอาวาสขณะนั้นได้อัญเชิญพระพุทธรูปโบราณดังกล่าวมาประดิษฐานในวิหาร ประชาชนมากราบไหว้ขอพรและปิดทองจนองค์หลวงพ่อหนานุ่มเป็นสีทองเหลืองอร่ามไปทั้งองค์ โดยเฉพาะงานปิดทองประจำปีที่กำหนดจัดขึ้น แรม 3 ค่ำ เดือน 4 ของทุกปี ยังมีการจัดงานพิธีแห่หลวงพ่อโตอีกด้วย
นอกจากนั้น ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เนื่องด้วยในการทำพิธีพลีกรรมตักน้ำจากแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ทั่วราชอาณาจักร จำนวน 108 แห่ง ตามโบราณราชประเพณี แหล่งน้ำจากในคลองดำเนินสะดวกบริเวณหน้าวัดหลักสี่ราษฎร์สโมสรแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในแหล่งน้ำ 108 แห่งที่ใช้ในพิธีด้วย
พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร
ประวัติ
ด้านชีวิตส่วนตัว พิสุทธิ์สมรสกับ ชัญญากานต์ คุ้มดี (แนน) ในปี พ.ศ. 2552 และก่อนหน้านั้นได้เคยสมรสกับ ณัฐรดา อภิธนานนท์ (แจ็คกี้) มาก่อน ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน คือ สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร (จี๋)
ปัจจุบัน พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ได้หันมาทำงานในเบื้องหลังอย่างเต็มตัว ทั้งแต่งเพลง แต่งดนตรี และโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินหลายคน หลายค่าย และเป็นเคยเป็นเจ้าของค่ายเพลง มอนสเตอร์มิวสิก ในเครืออาร์เอสรวมทั้งเป็นที่ปรึกษาและกรรมการในรายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ด้วย และเป็นกรรมการบริหารของบริษัท ธิงค์ แอนด์ ดู จำกัด และในระยะหลังได้แต่งเพลงเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
นอกจากนี้แล้ว ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 พิสุทธิ์ได้ลงรับสมัครเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 2 พรรคมาตุภูมิ และต่อมายังเป็นหนึ่งในสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ (สปท.) อีกด้วย
29 มกราคม 2565 ปล่อยอัลบั้มใหม่ในรอบกว่า 22 ปี สตูดิโออัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 5 ชื่อชุด "SHOT CHARGE SHOCK ร็อกวิจิตร" สังกัดอิสระ มีทั้งหมด 5 เพลง ได้แก่ ช็อต ชาร์จ ช็อก, เพื่อน, เวลา, อินทรี และ ขอบคุณอดีต
ผลงาน
SHOT CHARGE SHOCK ร็อกวิจิตร (29 มกราคม 2565)
อัลบั้มพิเศษ
ออกเผยแพร่ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2537
ออกเผยแพร่ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537
ออกเผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2541
ออกเผยแพร่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547
อัลโฟนส์ มูคา
อัลโฟนส์ มารียา มูคา เป็นศิลปินแนวนวศิลป์ (Art Nouveau) ที่มีผลงานออกแบบอย่างหลากหลาย ทั้งภาพโปสเตอร์ ปฏิทิน ภาพประกอบหนังสือ งานพิมพ์ ภาพพิมพ์หิน งานโลหะ งานหนัง การออกแบบเครื่องประดับ และการออกแบบของตกแต่งบ้าน อีกทั้งยังมีผลงานวาดภาพเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อีกด้วย นับว่าเป็นศิลปินมากความสามารถ และมีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่นคนหนึ่ง
ต้นกำเนิด
อัลโฟนส์ มูคา เกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1860 ในเมืองอิวันชิตเซ (Ivančice) ภูมิภาคโมเรเวีย ปัจจุบันอยู่ในสาธารณรัฐเช็ก เขามีความสามารถในการร้องเพลง ส่วนศิลปะนั้น เริ่มต้น จัดเป็นงานอดิเรกอย่างหนึ่งของเขา แต่ต่อมา เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนท้องถิ่น ความสนใจทางด้านศิลปะจึงเริ่มมีมากขึ้น
จุดเริ่มต้นของการเป็นศิลปิน
เมื่อเขามีอายุ 17 ปี ก็ได้ออกจากบ้านเพื่อมาทำงานเป็นจิตรกรตกแต่งฉากเวทีที่ริงเทอาเทอร์ (Ringtheater) ในเวียนนา แต่โรงละครเกิดไฟไหม้ทำให้เขาต้องตกงาน และต่อมาได้ถูกเชิญให้ไปตกแต่งปราสาทของเคานต์คาร์ล (Count Karl Khuen-Belasi) แห่งเอมมาโฮฟ (Emmahof) ในออสเตรีย ซึ่งถือเป็นผู้มีพระคุณต่อการสนับสนุนทางการเงินแก่เขาในการเข้าเรียนศิลปะในสถาบันสอนการศึกษาที่มิวนิก
ในปี ค.ศ. 1887 เขาก็ตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงปารีสเพื่อศึกษาต่อที่สถาบันฌูว์ลีย็อง (Académie Julian) และสถาบันกาโลรอสซี (Académie Colarossi) ซึ่งช่วงนี้เขาได้เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มนาบี ซึ่งเป็นศิลปินในลัทธิประทับใจยุคหลัง (post-impressionism) ที่มีเทคนิคหลากหลาย พวกเขาทำงานศิลป์ลงในหลายวัสดุนอกจากผ้าใบ ยังมีเซรามิก โปสการ์ด เสื้อผ้า นอกจากนั้นยังได้รับอิทธิพลจากคตินิยมศิลปะญี่ปุ่น ซึ่งกลายเป็นมางานศิลปะแบบนวศิลป์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1889 มูคาต้องออกจากสถาบันกาโลรอสซีเมื่อเคานต์คาร์ลเสียชีวิต และหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นนักเขียนการ์ตูน เขียนภาพลงนิตยสาร และภาพประกอบโฆษณา นับเป็นช่วงเวลาที่เขามีผลงานผลิตออกมาจำนวนมาก ซึ่งลักษณะงานก็ยังคงสะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบที่เคยร่ำเรียนมาจากสถาบันศิลปะ แต่ก็ทำให้เขาได้สะสมประสบการณ์จากทำงานและได้ศึกษาเรียนรู้ศิลปะควบคู่กันไป และคงเป็นปัจจัยหนึ่งที่ผลักดันให้เขาประสบความสำเร็จด้านงานออกแบบตกแต่งต่อไป
จุดพลิกผันให้กลายเป็นศิลปินผู้โด่งดัง
ในปี ค.ศ. 1894 เกิดจุดเปลี่ยนในชีวิตมูคา เมื่อเขาวาดภาพ Gismonda ผลงานโปสเตอร์ชิ้นแรกที่เขาวาดให้แก่ซารา แบร์นาร์ต (Sarah Bernhardt) ซึ่งเขาได้งานชิ้นนี้อย่างบังเอิญ เนื่องจากภายในร้าน Lemercier ที่ซารา แบร์นาร์ต นางเอกละครผู้โด่งดังมาใช้บริการมีแต่ผลงานของมูคาที่จัดแสดงอยู่คนเดียวเท่านั้น เขาจึงได้งานจากซารา แบร์นาร์ต และผลงานโปสเตอร์สำหรับละครเรื่องนั้นส่งผลให้เขาโด่งดังอย่างมากในช่วงปี 90 ยากที่จะหาใครมาเทียบได้ มูคาทำสัญญากับซารา แบร์นาร์ตเป็นเวลา 6 ปี ตลอดช่วงเวลานี้ เขาออกแบบโปสเตอร์ที่งดงามให้เธอ 9 ชิ้น รวมทั้งช่วยงานเธอ ทั้งออกแบบเครื่องแต่งกาย เครื่องประดับและเวทีในละครต่าง ๆ ที่เธอมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย สาธารณชนเองก็ชอบงานของเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกัน มูคาก็ผูกมัดกับตัวเองด้วยสัญญาที่ทำไว้กับโรงพิมพ์ Champenois ที่ซึ่งเขามีรายได้ประจำจากการออกแบบโปสเตอร์ การทำงานร่วมกับโรงพิมพ์ครั้งนี้ นำทางให้เขาได้แสดงความสามารถด้านงานภาพพิมพ์หิน (lithography) ก็ยิ่งส่งให้ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง
ราวปี ค.ศ. 1900 ถือเป็นช่วงเวลาที่มูคาประสบความสำเร็จอย่างสูงสุดแทบในทุกด้าน ทั้งในด้านการเป็นศิลปินผู้โด่งดัง และยังเป็นอาจารย์สอนศิลปะการออกแบบด้วย เขาจัดทำหนังสือ Documents Decoratives และ Figures Decoratives ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับนวศิลป์อย่างสมบูรณ์ แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจที่เขามีต่อการศึกษาศิลปะในโรงเรียน และพยายามที่จะเผยแพร่ความรู้ด้านการออกแบบให้กว้างขวาง แม้หนังสือทั้งสองเล่มจะสนับสนุนให้มูคาที่ชื่อเสียงที่โด่งดังมากขึ้น แต่เมื่อหนังสือถูกจำหน่ายกลับถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการค้า เนื่องจากสำนักพิมพ์ที่เขาทำสัญญาด้วยทำการตลาดโดยแถมหนังสือ Documents Decoratives เมื่อซื้อหนังสือ Figures Decoratives ซึ่งเหมือนเป็นการไม่ให้คุณค่าของหนังสือเท่าที่ควร ประกอบกับเมื่อออกจำหน่ายกลับทำให้เขายุ่งยากลำบากยิ่งขึ้น เพราะลูกค้าไม่ได้สั่งซื้องานตามแบบในหนังสือ แต่มักจะขอเปลี่ยนแบบเพื่อให้ได้งานที่พิเศษไม่เหมือนใคร ซึ่งอาจเป็นเหตุผลที่มูคาตัดสินใจออกจากปารีสไปเผชิญโลกใหม่ที่อเมริกาก็เป็นได้
กลับบ้านเกิด
ในปี ค.ศ. 1910 มูคาและครอบครัวเดินทางกลับประเทศบ้านเกิด ที่ซึ่งเขาทำผลงานชิ้นสุดท้าย ที่น่าจะได้รับแรงบันดาลใจและมีพื้นฐานมาจากผลงานด้านประวัติศาสตร์ก่อน ๆ ของเขาเอง เช่น ปี ค.ศ. 1880 งานภาพปูนเปียก (fresco) ที่เอมมาโฮฟในโมเรเวีย, ภาพฝาผนังที่งานนิทรรศการนานาชาติ กรุงปารีส ในปี ค.ศ. 1900, งานตกแต่งภายในโรงละครเยอรมันในนิวยอร์กในปี ค.ศ. 1908 และงานภาพฝาผนังให้กับศาลาว่าการกรุงปราก โดยผลงานชิ้นสุดท้ายนี้ชื่อว่า "The Slav Epic" ภาพแห่งประวัติศาสตร์แห่งมหากาพย์ชนชาติสลาฟ ซึ่งเป็นผลงานที่ครอบงำการทำงานของมูคาในช่วงสุดท้ายของชีวิต
ช่วงปลายปี ค.ศ. 1930 ลัทธิฟาสซิสต์เริ่มมีอำนาจมากขึ้นและมองว่าผลงาน "The Slav Epic" ของมูคามีแนวคิดชาตินิยม สลาฟ หากมองในแง่ร้ายก็เป็นการขัดต่ออำนาจของลัทธิ และเมื่อกองทัพนาซีย้ายเข้าไปอยู่ในสโลวาเกีย มูคาเป็นคนแรกที่กองทัพจับตัวไปสอบปากคำ แต่เมื่อพบว่ามูคาป่วยด้วยโรคปอดบวมจึงได้รับการปล่อยตัวในที่สุด ทำให้เชื่อกันว่า เขาอาจจะได้รับการกระทำกระเทือนจากเหตุการณ์นี้ จนทำให้เขาเสียชีวิตเนื่องจากปอดติดเชื้อในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1939 ไม่นาน ก่อนที่จะเกิดการรุกรานของสโลวาเกียโดยกองทัพเยอรมัน
เป็นที่น่าสังเกตว่า ตลอดชีวิตการทำงานศิลปะของมูคา แทบจะไม่มีเวลาไหนเลยที่เขาได้หยุดสร้างงาน ซึ่งผลงานของเขาก็จะมีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว โดยผลงานนั้นก็มีความแตกต่างกันหลาย ๆ ด้าน ทั้งศิลปะการออกแบบที่เป็นนวศิลป์อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งนำเสนออย่างหลากหลายรูปแบบ ทั้งภาพโปสเตอร์สำหรับซารา แบร์นาร์ตปฏิทิน ภาพประกอบหนังสือ นอกจากนี้ เขายังมีงานด้านประวัติศาสตร์ซึ่งปรากฏผลงานตั้งแต่ปี ค.ศ. 1880 เรื่อยมา ควบคู่ไปกับงานศิลปะการออกแบบและตกแต่ง
แนวความคิดในการสร้างผลงาน
อัลโฟนส์ มูคาเป็นศิลปินที่มีความสามารถสูงและประสบความเสร็จเป็นอย่างมาก เขาทำงานหลากหลายประเภท หลายสาขาวิชา ทั้งในเชิงพาณิชย์และวิจิตรศิลป์ ภาพวาดรูปผู้หญิง ดอกไม้ และธรรมชาติของเขาเป็นที่รู้จักกันดี รวมไปถึงความมีสุนทรีศาสตร์และปรัชญาในตัวสูง ผลิตผลงานออกมามากมายทั้งโปสเตอร์ ป้ายโฆษณา หนังสือออกแบบ อาทิการออกแบบเครื่องประดับ พรม วอลเพเปอร์ และฉากเวที ซึ่งผลงานต่าง ๆ เหล่านี้ได้รับการเรียกในระยะแรกว่า แบบอย่างมูคา (Mucha Style) แต่ต่อมาได้กลายเป็นที่รู้จักกันในชื่อของนวศิลป์
ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
งานของมูคาส่วนใหญ่จะมีเอกลักษณ์ที่สวยงาม แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของหญิงสาว กับความพริ้วไหวเบาบางของเสื้อผ้าแบบลัทธิคลาสสิกใหม่ (neoclassicism) และถูกมักจะแวดล้อมไปด้วยดอกไม้นานาชนิด บางครั้งอาจมีรัศมี (haloes) ปรากฏที่ด้านหลังศีรษะด้วย และความแตกต่างจากนักทำโปสเตอร์ที่ร่วมสมัยกับมูคา คือ การใช้สีอ่อน ซีดจาง (Pastel Colors) ในการทำงาน นอกจากนี้ งานของเขายังแฝงไปด้วยจิตวิญญาณ โชคชะตา และความลึกลับ เนื่องจากเขาเคยกล่าวว่า โชคชะตาของเขานั้นดีที่มีผู้อุปถัมภ์งานอยู่เสมอ ดังนั้น งานในระยะนี้ของเขาจึงนับว่าเป็นการผสมผสานรูปแบบความงานของศิลปะตะวันตกเข้ากับจิตวิญาณของศิลปะตะวันออกได้อย่างลงตัว
คริสต์ศตวรรษที่ 20
มูคายังคงทำงานออกแบบตกแต่งอยู่เช่นเดิม ทั้งงานด้านการตกแต่งตามแนวนวศิลป์ ซึ่งเขาได้ชี้แจงไว้ว่า ศิลปะไม่มีอะไรมากไปกว่าเป็นเครื่องมือสื่อสารทางจิตวิญญาณ จากความผิดหวังที่ได้รับผลกระจบจากพาณิชย์ศิลป์ เขาจึงหันมาให้ความสนใจกับงานศิลป์ที่ดูสูงส่งบริสุทธิ์และงานศิลปะเช็กจากบ้านเกิดของเขา และเขาเมื่อได้พบกับชาลส์ ริชาร์ด เครน ที่สนับสนุนให้เขาวาดภาพประวัติศาสตร์เช็ก นับจากนั้นเขาก็เริ่มสนในงานประวัติศาสตร์มากขึ้นจากเดิม และคงสอดคล้องกับแนวความคิดของเขาที่ว่า เมื่ออายุมากขึ้น ก็อยากแสวงหาสิ่งใหม่ ๆ ให้กับชีวิตหรือคิดหวนสู่อดีตที่อันรุ่งเรืองทางประวัติศาสตร์ ทำให้มูคาตัดสินใจย้ายจากกรุงปารีสมาที่สหรัฐอเมริกา และท้ายที่สุดก็เดินทางกลับบ้านเกิดสืบเนื่องให้ผลงานช่วงปลายของชีวิตมูคานั้นมีลักษณะที่เป็นภาพประวัติศาสตร์ ที่สะท้อนแนวความคิดชาตินิยม เช่น ผลงาน "The Slav Epic" ที่เป็นภาพขนาดใหญ่ที่วาดเรื่องราวแห่งประวัติศาสตร์แห่งมหากาพย์ชนชาติสลาฟที่มีแนวคิดชาตินิยมอย่างชัดเจนนั่นเอง
งานโปสเตอร์
80px|thumbnail|ภาพ Gismonda วาดให้แก่ซารา แบร์นาร์ต
Gismonda
ภาพ Gismonda วาดให้แก่ซารา แบร์นาร์ต ในปี ค.ศ. 1894 ภาพนี้เป็นผลงานโปสเตอร์ชิ้นแรกของมูคาและเป็นผลงานที่เป็นจุดเปลี่ยนชีวิตเขาให้กลายเป็นศิลปินผู้โด่งดังในกรุงปารีสเพียงชั่วข้ามคืน ถือเป็นยุคทองแห่งภาพโปสเตอร์ที่ส่งอิทธิพลให้กับศิลปะแนวนวศิลป์ต่อไป
ภาพนี้ได้แสดงออกถึงการสร้างสรรค์เอกลักษณ์เฉพาะตัวของมูคาเอง ซึ่งได้ผสมผสานสีและลายเส้นเข้าด้วยกันอย่างลงตัวแตกต่างจากภาพโปสเตอร์ทั่ว ๆ ไปอย่างชัดเจน ภาพนี้มูคาน่าจะได้รับแรงบันดาลใจมาจากสภาพแวดล้อมโดยรวมของเขาเอง ที่ออกแบบจากประสบการณ์เพื่อพัฒนาผลงานให้มีความชัดเจน โดยแสดงบุคลิกส่วนตัวของ Sarah Bernhardt ในมุมมองของเขา แล้วนำเธอเข้ากับภาพฉากละครที่อ่อนไหว ซึ่งมูคานำมาพรรณนาเป็นภาพระหว่างทางที่เธอเดินไปโบสถ์ ในบรรยากาศยุคศิลปะไบแซนไทน์ สื่อความหมายว่านางเอกละคร Sarah Bernhardt บนเวทีนั้นเป็นผู้เคร่งศาสนาไม่ได้เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา และเธอยังเป็นสัญลักษณ์ของความฝันที่ไม่มีทางเข้าถึงได้ ภาพโปสเตอร์ของเขาได้ช่วยเสริมสร้างงานละครของนางเอกละครผู้โด่งดังอย่างลงตัว เป็นสื่อสัมผัสถึงอารมณ์ของละครคลาสสิกของฝรั่งเศส ผสมผสานกับความเป็นตะวันออกและความลึกลับไม่ธรรมดาของละคร
The Seasons (series) (1896)
The Seasons (series) (1896) คือผลงานตกแต่งผนังชุดแรกที่กลายเป็นหนึ่งในชุดผลงานที่มีชื่อเสียงของเขา เป็นงานที่ได้รับมอบหมายจากโรงพิมพ์ Champenois ให้ผลิตงานออกมาอย่างน้อยสองชุดโดยให้อยู่ในธีมเดียวกันในปี ค.ศ. 1897 และ 1900
Head of a Girl
เครื่องประดับ Head of a Girl เป็นรูปปั้นหญิงสาวครึ่งตัว มูคาทำขึ้นเพื่อจัดแสดงในงานนิทรรศการนานาชาติ กรุงปารีสในปี ค.ศ. 1900 เป็นรูปปั้นที่รับแรงบันดาลใจประติมากรรมในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance) แต่เลือกวัสดุเงินและเทคนิคการปิดทองที่ทันสมัยเพื่อสร้างความโดดเด่นให้กับรูปปั้น ถึงแม้ไม่ทราบแน่นอนว่ามูคาต้องการบรรยายถึงซารา แบร์นาร์ต หรือ Cleo de Merode แต่รูปแบบนั้นสะท้อนการออกแบบอย่างชาญฉลาด ด้วยการทำผมยาว เปิดหน้าด้วยผมที่ม้วน ร่างกายเปล่าเปลือย เสมือนรูปร่างเป็นรูปกรวย ให้ความหมายที่ลึกลับ ยากที่จะหยั่งถึง เป็นอีกหนึ่งผลงานชิ้นเอกด้านการประดับตกแต่งงานปั้นของมูคา