cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คริส บราวน์
2013–ปัจจุบัน: X
บราวน์ เตรียมออกสตูดิโออัลบั้มที่ 6 ของเขา X ประเดิมซิลเกิ้ลแรก Fine China ในวันที่ 1 เมษายน 2013 ได้นักเขียนเพลงคู่บุญของบราวน์อย่าง Eric Bellinger และ Sevyn Streeter มาร่วมเขียนเพลงนี้ด้วย, ใน MV เพลงนี้ได้แรงบรรดาลใจจากเพลง Beat It ของ Michael Jackson,
ในอัลบั้มนี้มีแขกรับเชิญและโปรดิวเซอร์อาทิ Pharrell, Kendrick Lamar, R. Kelly, Nicki Minaj, Brandy, Diplo, Danja, Akon อาร์แอนบีไฟแรงอย่าง Jhené Aiko และ Trey Songz คนอื่น, 20 มิถุนายน 2013 ได้ออกซิ้งเกิ้ลที่ 2 Don't Think They Know ได้เติมท่อนของ Aaliyah ที่ไม่ได้ออกที่ไหนมาก่อนลงไปด้วย, บราวน์ ปล่อยซิงเกิ้ล 3 Love More ได้ Nicki Minaj มาร่วมแจม
2014 บราวน์ ปล่อยซิงเกิ้ลซิงเกิ้ลที่ 4 "Loyal" ได้ Lil Wayne และ เฟกช์ โมเทนน่า หรือ ทูซ๊อก ในท่อนสุดท้าย ให้เลือกดาวน์โหลด แต่สุดท้ายต้องนำ ไทก้า มาร้องท่อนสุดท้ายในภาคซิงเกิ้ล ทำให้เพลงนี้เข้าสู่ท๊อป 10 บิลบอร์ดชาร์ต ซิงเกิ้ลที่ 5 New Flame ร่วมกับ Rick Ross หลังจากร่วมงานกับ DJ Khaled ด้วยกัน แต่อัชเชอร์ได้ยินเพลงนี้เข้า จึงได้ปรับใหม่เป็นเวอร์ชันเป็นทางการ ก่อนหน้านั้นจะปล่อยซิงเกิ้ล "Don't Be Gone Too Long" แต่ตอนนั้น ด้วยความไม่ลงตัวของทั้ง 2 ค่าย จึงยังไม่พร้อมปล่อยได้
2015 บราวน์ ได้ร่วมทำอัลบั้มกับไทก้า ในชื่อว่า Fan of a Fan: The Album หลังจากไทก้าร่วมงานกับบราวน์ เขาทั้งสองสนิทกันจนทำมิกซ์เทป Fan of a Fan ในซิงเกิ้ล "Deuces" และ ซิงเกิ้ล "Loyal" จนประสบความสำเร็จ เขาทั้งสองตัดสินใจทำอัลบั้มด้วยกัน หลังไทก้าพักงานอัลบัมเดี่ยวในชื่อว่า The Gold Album: 18th Dynasty หลังมีปัญหากับ Lil Wayne ด้วยซิงเกิ้ล "Ayo"
แหล่งข้อมูลอื่น
1989
Irenepharsus
Irenepharsus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ออสเตรเลียตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
4 กันยายน
วันที่ 4 กันยายน เป็นวันที่ 247 ของปี (วันที่ 248 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 118 วันในปีนั้น
เจ้าชายอันพย็อง
องค์ชายอันพย็อง (안평대군; 18 ตุลาคม 1961 - 18 พฤศจิกายน 1996) พระนามเดิม ลีย็อง (이용) องค์ชายแห่ง ราชวงศ์โชซ็อน พระองค์ประสูติเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 1961 โดยเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของ พระเจ้าเซจงมหาราช พระราชาลำดับที่ 4 ที่ประสูติแต่ พระนางโซฮ็อน พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็น องค์ชายอันพย็อง เมื่อ พ.ศ. 1973
ในรัชสมัย พระเจ้าทันจง พระราชาลำดับที่ 6 ผู้เป็นพระราชนัดดาที่ยังเยาว์ องค์ชายอันพย็องซึ่งมีพระปรีชาสามารถทางด้านการเขียนได้พยายามที่จะฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระเจ้าทันจงให้กลับคืนมาเช่นเดียวกับ องค์ชายซูยัง พระเชษฐาร่วมพระมารดาซึ่งมีพระปรีชาสามารถทางด้านการทหารเพราะอำนาจทั้งหมดตกอยู่ในกำมือของสองผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่าง ฮวัง โบ-อิน และ คิม จง-ซอ
แต่ในเวลาต่อมาทั้ง ฮวัง โบ-อิน และ คิม จง-ซอ ได้พยายามเข้าหาองค์ชายอันพย็องทำให้องค์ชายซูยังเกิดความระแวงขึ้นจึงตัดสินพระทัยบุกเข้าไปสังหารสองผู้สำเร็จราชการถึงใน พระราชวังคย็องบก พร้อมกับบีบให้พระเจ้าทันจงมีพระราชโองการเนรเทศองค์ชายอันพย็องไปยัง เกาะเชจู และในเวลาต่อมาองค์ชายอันพย็องตัดสินพระทัยปลงพระชนม์พระองค์เองด้วยการผูกพระศอเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 1996 หรือ 1 เดือนหลังจากฉลองพระชนมายุครบ 35 พรรษา
String Quartet (Fauré)
String Quartet in E minor Op 121 ของ กาเบรียล โฟเร เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของเขาซึ่งเสร็จสมบูรณ์ในปีค.ศ. 1924 ไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเมื่ออายุ 79 ปี ลูกศิษย์ของเขา มอริส ราเวล ได้อุทิศเพลง String Quartet in F major ของเขาให้กับโฟเรในปีค.ศ.1903 ราเวลและคนอื่น ๆ ต่างก็ชวนให้โฟเรเขียนบทเพลงของเขาเอง แต่เขาปฏิเสธเพราะมันยากเกินไป แต่อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะตัดสินใจจะประพันธืไปแล้ว โฟเรก็ยังคงมีความกังวลอยู่
บทเพลงนี้มีทั้งหมดสามท่อน โดยท่อนสุดท้ายนั้นมีการรวมรูปแบบการประพันธ์ระหว่าง scherzo และตอนจบเข้าด้วยกัน ผลงานการประพันธ์ชิ้นนี้ได้ถูกอธิบายว่าเป็นผลงานที่มีความละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ และเป็นผลงานที่โดดเด่นออกมามากกว่าบทเพลงมาตรฐานทั่วไป
ประวัติ
เมื่อโฟเรเป็นผู้อำนวยการที่ วิทยาลัยดนตรีในปารีส (ตั้งแต่ปี 1905 ถึง 1920) เขาออกจากปารีสไม่กี่สัปดาห์ก่อนจะจบการศึกษาเพื่อหลบออกไปแต่งเพลงเงียบๆที่รีสอร์ทแห่งหนึ่ง หลังจากเกษียณอายุเขาก็ยังคงไม่กลับไปที่ปารีสเพื่อแต่งเพลงต่อ  ผลงานควอเต็ทเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นที่เมืองAnnecy-le-Vieux และเมืองDivonne-les-Bains ที่ปารีสระหว่างกันยายน ค.ศ.1923 และกันยายน ค.ศ.1924
ตลอดระยะเวลาการทำงานในฐานะนักดนตรีของโฟเร เขาได้แต่งเพลงประเภทแชมเบอร์มิวสิคเป็นจำนวนมาก ผลงานของเขาในปี ค.ศ. 1923 ประกอบด้วยเปียโนควอเต็ท2เพลง เปียโนควินเต็ท2เพลง เปียโนทริโอ ไวโอลินโซนาต้าสองเพลง และโซนาต้าเชลโล2เพลง อย่างไรก็ตามเขาพยายามที่จะไม่แต่งเพลงประเภทสตริงควอเต็ทเสมอ  ลูกศิษย์ของเขา มอริส ราเวล ได้อุทิศ String Quartet in F major ของเขาให้กับโฟเรในปีค.ศ. 1903 ทั้งราเวลและคนอื่น ๆ ได้โน้มน้าวให้โฟเรแต่งเพลงสตริงควอเต็มของเขา แต่โฟเรปฏิเสธและบอกว่ามันยากเกินไปสำหรับเขา เมื่อวันที่ 9 กันยายน ค.ศ.1923 เขาเขียนจดหมายจากเมืองAnnecy ไปให้ภรรยาของเขาซึ่งยังคงอยู่ในปารีสโดยมีเนื้อความว่า "ฉันเริ่มเขียนQuartet สำหรับเครื่องสายแล้วนะ แต่ไม่มีเปียโน  เนื่องจากบีโธเฟ่นเป็นนักประพันธ์เพลงที่เชี่ยวชาญในการแต่งสตริงควอเต็ทมากเลยทำให้มีจำนวนคนไม่น้อยหวาดกลัวที่จะแต่งออกมาเพราะกลัวการถูกเปรียบเทียบ "  หลังจากนั้นไม่นาโฟเรก็ลงมือทำงานกับชิ้นนี้ร่วมปีและเสร็จในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1924 เห็นได้ชัดว่าโฟฟเรทุ่มเทเวลานานมากเพื่อที่จะทำให้บทเพลงสตริงควอเต็ทชิ้นนี้เสร็จสมบูรณ์
โดยท่อนแรกของบทเพลงนี้เสร็จสมบูรณ์ ในตอนที่เขาเขียนที่เมืองAnnecy ระหว่างวันที่ 9 และ 13 กันยายน ค.ศ. 1923 นักวิจารณ์เพลงโรเจอร์ นิโคลส์ ได้แสดงความคิดเห็นว่าเป็นบทเพลงที่มีเสียงดนตรีที่เงียบขรึมของAndante  ได้สะท้อนอยู่ในสองท่อนอื่ยที่โฟเรได้แต่งขึ้นในภายหลัง  หลังจากกลับมาถึงที่เมืองปารีส โฟเรเริ่มแต่งท่อนแรกโดยเขากลับมาใช้ทำนองสองทำนองเก่าที่เคยแต่งทิ้งกลับมาใส่ในบทเพลงนี้ ซึ่งทำนองนั้นเคยอยู่ในบทเพลงไวโอลินคอนแชร์โต้ที่แต่งไม่เสร็จแล้วปล่อยทิ้งไว้ในปีค.ศ. 1878  เขากลับมาแต่งบทเพลงนี้ต่อในช่วงฤดูร้อนของปีถัดมา โดยแต่งที่เมืองDivonne-les-Bains และที่เมืองAnnecy เป็นที่สุดท้ายก่อนจะแต่งเสร็จสมบูรณ์  เมื่อแต่งบทเพลงทั้งสามท่อนเสร็จสิ้น เขาไตร่ตรองว่าควรจะเพิ่ม scherzo แยกต่างหาก แต่ตัดสินใจและบอกภรรยาของเขาว่า "บทเพลงสตริงควอเต็ทนั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ทว่าเขายังคงกำลังตัดสินใจอยู่ว่าท่อนที่สี่แทรกเข้ามาระหว่างท่อนแรกและท่อนที่สอง  แต่เนื่องจากมันไม่มีความจำเป็น อย่างน้อยแค่ช่วงเวลานี้ฉันจะไม่ฝืนโดยใช่เหตุ "
บทเพลงนี้ถูกนำไปแสดงครั้งแรกหลังจากที่โฟเรเสียชีวิต เขาปฏิเสธข้อเสนอที่จะแสดงเป็นการส่วนตัวสำหรับเขาในวันสุดท้ายของชีวิตของเขา เนื่องจากความสามารถในการได้ยินของเขาเสื่อมลง จนถึงจุดที่เสียงดนตรีนั้นไม่ไพเราะอีกต่อไป
โครงสร้าง
ท่อนแรกนั้นจะบรรเลงในจังหวะ 2/2 และอยู่ใน รูปแบบโซนาตา มีการเปิดตัวเพลงบรรเลงด้วยวิโอล่าและตอบกลับด้วยไวโอลิน  ตามมาด้วยรูปแบบโซนาต้าธรรมดา กับด้วยวิโอล่าเล่นทำนองหลักวนไปมา
ท่อนที่สอง บรรเลงในจังหวะ 4/4 ไม่อยู่ในรูปแบบดั้งเดิมที่สามารถสังเกตได้ ไอเดียของทำนองแรกซํ้าไปครึ่งนึงของท่อน ในอีกแง่นึง Andante ใช้บันไดเสียงซึ่งวนไปวนมาและมีการกระโดดข้ามคู่แปดเป็นช่วงๆ  ความเข้มของเสียงเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาโดยมีการดังขึ้น (crescendos) หรือ การเบาเสียงลง (diminuendos) ในห้องส่วนใหญ่  นักวิชาการโฟเร Jean-Michel Nectoux กล่าวถึงท่อน  "Andante เป็นหนึ่งในผลงานการเขียนสตริงควอเต็ตที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่ง  ตั้งแต่ต้นจนจบมันอาบในแสงที่เหนือจินตนาการ ไม่มีสิ่งใดที่ไม่สวยงามในท่อนนี้ ด้วยความหลากหลายของการเล่นแสงสีขาวบนพื้นขาว เพลงสูงส่งจมออกไปจากมุมมอง มันดูเหมือนจะมาถึงจุดจบแล้ว"
ในแง่ของการปฏิบัติ สตริงควอเต็ตมีการเปลี่ยนแปลงอย่างกว้างขวางในรูปแบบของจังหวะ (tempi) จากการบันทึกในแคตตาล็อกซีดีในปี 2011 ตัวอย่างของการแสดงที่รวดเร็วโดย Amati Quartet เป็นผลงานในปี 1993 บนฉลากของ Divox ซึ่งเล่นได้ทั้งหมด 22 นาทีและ 18 วินาที ในท่ามกลางเวอร์ชั่นที่ช้ากว่านั้นบรรเลงโดย Medici Quartet (Nimbus, 1989) ซึ่งเกือบเจ็ดนาทีนานกว่าเวลา 29:10 น
พระพุทธชินราช (แก้ความกำกวม)
พระพุทธชินราช อาจหมายถึง
ฟาโรห์โซเบคเอมซาฟที่ 1
ฟาโรห์เซเคมเร วัตจ์คาว เซเบคเอมซาฟ (Sobekemsaf I)หรือ เซเบคเอมซาฟที่ 1 เป็นฟาโรห์ของอียิปต์ในช่วงราชวงศ์ที่ 17 เขามีส่วนร่วมโดยชุดของจารึกกล่าวถึงการเดินทางเพื่อการทำเหมืองแร่เหมืองหินmuj Hammamat ในทะเลทรายตะวันออกในช่วงรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ทรงครองราชย์เป็นเวลา 7 ปี นอกจากนี้พระยังบูรณะอย่างกว้างขวางและตกแต่งวัดมอนทู ที่ Medamud
ตำบลลาดบัวขาว
ตำบลลาดบัวขาว อาจหมายถึง
เอเรียดอร์
เอเรียดอร์ (Eriador) เป็นชื่อดินแดนที่ปรากฏในนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน หลายๆ เรื่อง เช่น เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เดอะฮอบบิท  ซิลมาริลลิออน เป็นต้น คำว่า เอเรียดอร์ เป็นภาษาซินดาริน หมายถึง 'แผ่นดินร้าง' อาณาเขตของเอเรียดอร์สังเกตได้จากแนวเทือกเขาที่ขนาบอยู่ทางด้านตะวันตก คือเทือกเขาเอเร็ดลูอิน และด้านตะวันออก คือเทือกเขามิสตี้ หรือ ฮิธายเกลียร์
ดินแดนเอเรียดอร์ในยุคบรรพกาลหรือยุคที่หนึ่งของโลกอาร์ดา เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยป่ารกทึบ เหล่าเอลฟ์ที่เดินทางออกจากทะเลสาบคุยวิเอเนนมุ่งสู่แผ่นดินตะวันตก ต้องใช้เวลาเดินทางข้ามดินแดนนี้อยู่นานนับปีกว่าจะสามารถข้ามเอเร็ดลูอินไปได้ ไม่ค่อยมีเอลฟ์อาศัยอยู่ในดินแดนนี้มากนัก หากไม่ตั้งถิ่นฐานลงทางฟากตะวันออกของเทือกเขามิสตี้ ก็มักจะเดินทางข้ามไปถึงเบเลริอันด์ได้จนหมด
ในยุคที่สอง หลังจากแผ่นดินเบเลริอันด์ล่มสลายไปแล้ว เอลฟ์ที่หนีรอดมาได้ ได้ตั้งถิ่นฐานลงทางด้านใต้ของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน (คือฟากตะวันตกสุดของเอเรียดอร์) เป็นอาณาจักรลินดอน อีกพวกหนึ่งบุกเบิกไกลออกไปทางตะวันออก และตั้งอาณาจักรเอเรกิออนที่เชิงเขาฮิธายเกลียร์ (คือฟากตะวันออกสุดของเอเรียดอร์) ดินแดนช่วงกึ่งกลางยังคงถูกทิ้งเป็นป่ารกทึบ
เมื่อถึงสมัยของ ทาร์-อัลดาริออน กษัตริย์นักเดินเรือแห่งนูเมนอร์ ชาวนูเมนอร์ได้เดินทางมาบุกเบิกดินแดนบนมิดเดิลเอิร์ธ โดยสร้างท่าเรือที่ปากแม่น้ำเกรย์ฟลัด แล้วแผ้วถางผืนป่าในเขตเอเน็ดไวธ์ (Enedwaith) เรื่อยขึ้นไปจนถึงปากแม่น้ำฮอร์เวล แล้วตั้งเมืองขึ้นชื่อว่า เมืองธาร์บัด (เมืองนี้เมื่อถึงยุคที่สามได้กลายเป็นเมืองร้าง) ทำให้ผืนป่าเอเน็ดไวธ์กลายเป็นที่ราบกว้างใหญ่ดังที่ปรากฏในยุคที่สาม คงเหลือเขตป่าเพียงเล็กน้อยอันเป็นที่อยู่อาศัยของชาวดันแลนด์
ตอนกลางของแผ่นดินเอเรียดอร์ ถูกบุกเบิกโดยชาวฮอบบิทนักผจญภัยสองคน และต่อมาได้กลายเป็นอาณาจักรไชร์
มีถนนสายสำคัญตัดผ่านกลางเอเรียดอร์สองสาย ได้แก่
อ้างอิง
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Länner a Stied aus Middle-earth Platser i Tolkiens värld
แหลมอีวัน อาแลกซันเดอร์
แหลมอีวัน อาแลกซันเดอร์ (нос Иван Александър) เป็นส่วนของแผ่นดินขนาดเล็กที่ยื่นออกไปในทะเลทางชายฝั่งตอนใต้ของเกาะเนลสันในหมู่เกาะเชตแลนด์ใต้ ทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตะวันออกของทางเข้าสู่อ่าวบอนอนียา และพื้นที่ส่วนตะวันตกของทางเข้าสู่อ่าวอ่าวตูอีดา
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว เป็นรายชื่อประเทศที่เป็นตัวแทนของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (NOCs) ที่เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬากีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ตั้งแต่การแข่งขันครั้งแรกในปี พ.ศ. 2555 จนถึงโอลิมปิกเยาวชนครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2563 โดยในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ที่โลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีประเทศที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลเข้าร่วมแข่งขันครบทั้งหมด 79 ประเทศ โดยแต่ละประเทศจะมีนักกีฬาอย่างน้อย 1 คน เข้าร่วมแข่งขัน และมีทั้งหมด 110 ประเทศจาก 206 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวอย่างน้อย 1 ครั้ง ซึ่งมี 70 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันครบทุกครั้ง นับถึงปัจจุบันมีการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวทั้งหมด 3 ครั้ง และครั้งถัดไปจะจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2567 ณ ประเทศเกาหลีใต้
ประเทศที่ไม่เคยเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว
ประเทศที่ยังไม่เคยเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว มีทั้งหมด 117 ประเทศ จากทั้งหมด 206 ประเทศ
Matrix of Leadership
แมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำ (Matrix of leadership) เป็นสิ่งที่สามารถชุบชีวิต หุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์มเมอร์สทุกตัวที่สิ้นชีพ ให้กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
ประวัติ
ในภาพยนตร์เรื่อง ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส อภิมหาสงครามแค้น ก็ได้มีการนำเอาเรื่องราวของ แมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำ ไว้ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย กล่าวคือ เหล่าไพรม์ซึ่งเป็นต้นตระกูลของ อ็อพติมัส ไพรม์ ได้ตั้งกฏขึ้นเอาไว้ข้อหนึ่งคือ ห้ามทำลายดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิต จนกระทั่งมีหนึ่งในเจ็ดคิดแหกกฏข้อนี้ นั่นคือ เดอะฟอลเลน เขาคิดแหกกฏเพราะ รังเกียจเผ่าพันธุ์มนุษย์ เดอะฟอลเลนจึงคิดจะล้างเผ่าพันธุ์โดยการเปิดเครื่องมหาจักรกล ทางเดียวที่จะปลุกมันให้เปิดคือใช้กุญแจในตำนานคือแมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำนี้เอง จนเกิดสงครามแย่งชิงขุมพลังแมททริกซ์ขึ้นมา เหล่าไพรม์จึงจำต้องขโมยแมททริกซ์ไปซ่อนไว้ให้พ้นจากเดอะ ฟอลเลน ทำให้เกิดการเสียสละครั้งยิ่งใหญ่คือ เหล่าไพรม์ได้สละชีวิตเพื่อซ่อนรักษาแมททริกซ์ในสุสานที่ผนึกซากจากร่างของพวกเขา สุสานที่ไม่เคยมีใครค้นหาพบ
จนหลายปีผ่านไป แซม วิทวิคกี้ และเพื่อนของเขา รวมทั้งบัมเบิ้ลบี สกิ๊ดส์ และ มัดแฟล็ปส์ ซึ่งกำลังตามหาแมททริกซ์ที่ว่านี้ เพื่อนำไปชุบชีวิต อ็อพติมัส ไพรม์ เพราะอ็อพติมัสถูกเมกะทรอน ฆ่าตายเพื่อปกป้องเขา เขาได้ไปพบแมททริกซ์เข้าที่สุสานแห่งไพรม์ที่นั้นเอง แต่แมททริกซ์ได้กลายเป็นธุลีไปแล้วเพราะผ่านกาลเวลามานานหลายปี แต่แซมยังเชื่อมั่นว่ามันยังสามารถช่วยอ็อพติมัสได้ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ไปชุบชีวิตอ็อพติมัส เขาถูกเมกะทรอนยิงระเบิดตาย เหล่าไพรม์มาเข้าฝันแซมและกล่าวว่า "แมททริกซ์แห่งจิตพลังผู้นำตามหาไม่ได้ ต้องได้มาด้วยใจ" เหล่าไพรม์ให้แซมรีบกลับเข้าร่างไปหาอ็อพติมัส จนเขาได้ฟื้นขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์ และชุบชีวิตอ็อพติมัสได้
ในภาพยนตร์ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส 3 ก็ได้มีเรื่องราวของแมททริกซ์เข้ามาเช่นกัน โดยอ็อพติมัสได้นำเอาแมททริกซ์ นี้ไปใช้ชุบชีวิตเซนตินัล ไพรม์ ให้ฟื้นกลับมา
เส้า เหม่ยฉี
ผลงานเธอโดดเด่นมากมายหลายต่อหลายเรื่อง แต่ผลงานที่เป็นที่จดจำมากที่สุดของเธอคือการรับบท "สืออี้หมิง" ในเรื่อง "เลือดเจ้าพ่อ"(พ.ศ. 2533) และบท "จั่นเฉียว" ในเรื่อง "เพื่อนรักเพื่อนแค้น" (พ.ศ. 2534).
เข้าสู่วงการ
เส้าเหม่ยฉี ก้าวเข้าสู่โรงเรียนสอนการแสดงของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ในปีพ.ศ. 2527 ในรุ่นเดียวกันกับเธอมี เติ้ง ชุ่ยเหวิน, หลี เหม่ยเสียน, กัวฟู่เฉิง และ เฉิน ถิงเหว่ย ในช่วงที่กำลังเรียนการแสดงอยู่ด้วยหน้าตาที่โดดเด่นเหมือนลูกครึ่ง ทำให้เธอได้มีโอกาสได้เล่นมิวสิกวิดีโอเพลง "Love is gone" ของ จาง เซียะโหย่ว ทันที หลังจากเรียนจบการแสดงที่โรงเรียนสอนการแสดงของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี เธอก็ได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของ ทีวีบี และเริ่มต้นการเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัว
แรกเริ่มวงการ เพื่อนร่วมรุ่นอย่าง "เติ้ง ชุ่ยเหวิน" ถูกผลักดันให้เป็นนางเอก โดยทันที แต่สำหรับ เธอมักจะได้บทตัวประกอบเสมอ เป็นเพราะหน้าตาและรูปร่างเลือดผสม จึงทำให้เธอดูเหมือนเป็นผู้หญิงต่างชาติ ซึ่งในตอนนั้นหน้าตาแบบลูกครึ่งยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก ทีวีบีจึงผลักดันเธอให้รับบทตัวประกอบไปก่อน เพื่อดูผลตอบรับจากผู้ชม ผลงานเรื่องแรกในชีวิตของเธอ เป็นตัวประกอบในละครทีวีเรื่อง "เทพบุตรทรนง" ที่มี เหลียงเฉาเหว่ย และดาราสาวชื่อดัง องเหม่ยหลิง นำแสดง ส่วนผลงานตัวประกอบที่เด่นๆ ในช่วงแรกของเธอ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2528-2530 อาทิเช่น 3 ก๊ก ตอน ศึกสองแผ่นดิน,ขุนศึกตระกูลหยาง, กำเนิดเจ้าแม่กวนอิม, นางพญาหน้าด่าง, ฮ่องเต้เจ้าสำราญ, ซิกัง จอมพยศ,เจ้าชายแฝด, วิระบุรุษโค่นอิทธิพลมืด, ค่าแห่งชีวิต, เลือดอำมหิต "The Conspiracy" เป็นต้น แต่บทตัวประกอบที่โดดเด่นและแฟนๆ ชอบมากที่สุดของเธอคือบท "เสี่ยวเจียว" จากเรื่อง "ดาบมังกรหยก ตอน เทพบุตรมังกรฟ้า" ในปีพ.ศ. 2529 ที่มี เหลียง เฉาเหว่ย รับบทเป็น เตียบ่อกี้
ช่วงประสบความสำเร็จสูงสุด
จากผลตอบรับที่ดีของผู้ชมละคร ทำให้ในปีพ.ศ. 2531 เธอเริ่มได้แสดงนำเป็นนางเอกทั้งเรื่อง "ดาวประกาศิต" 《旭日背後》เล่นคู่กับ หลิว เต๋อหัว และเรื่อง ศึกชิงบัลลังค์ 《兵權》เล่นคู่กับ หลี่หมิง ต่างทำให้เธอมีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมาในระดับหนึ่ง จนกระทั่งถึงปีพ.ศ. 2532 ละครโทรทัศน์ยอดนิยมเรื่อง "คู่แค้นสายโลหิต" ได้ทำให้เธอได้รับความนิยมเพิ่มสูงขึ้นเป็นอย่างมาก ในการเล่น กับ "เวินเจ้าหลุน" ในบท "เจ้า เจี่ยหมิ่น" ถึงแม้ละครเรื่องนี้เธอจะไม่ได้รับบทเป็นนางเอก แต่บทที่เธอได้รับนั้นกลับโดดเด่นและทำให้ผู้ชมละคร สงสารตัวละครตัวนี้มาก โดยเฉพาะกับฉากที่เธอถูกฆาตกรรมโดยการถูกผลักตกรถไฟจากคนรักของเธอ ซึ่งทำให้ผู้ชมละครในตอนนั้นจำนวนมากลืมไม่ลงกับฉากนี้ และยังเป็นหนึ่งในฉากของละครเรื่องนี้ที่ถูกพูดถึงเป็นอย่างมากในตอนที่ออกฉาย และละครเรื่องนี้ก็ทำให้ทั้งเธอ, หลิวเจียหลิง และ โจว ไห่เม่ย โด่งดังเป็นอย่างมาก
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอกลายเป็นนักแสดงหญิงอันดับต้น ๆ ของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี และได้มีโอกาสนำแสดงในซีรีส์ทีวีหลายต่อหลายเรื่อง ด้วยความที่เธอมีโครงหน้าที่ชัดเจนแบบลูกครึ่ง และมีสายตาที่ลึก รวมถึงรูปลักษณ์ภายนอกแบบสาวตะวันตกเล็กน้อย เธอจึงมีภาพลักษณ์ทั้งแบบสาวสมัยใหม่และร่วมสมัย ทำให้เธอถูกเรียกจากแฟนๆละครว่า "Little Jenny"
ความสำเร็จต่อเนื่อง
ในปีพ.ศ. 2533 ละครเรื่อง "เลือดเจ้าพ่อ" ได้ออนแอร์ และทำให้ เส้าเหม่ยฉี โด่งดังเป็นอย่างมาก กับบทนักข่าวสาว เล่นประกบคู่กับ "เวิน เจ้าหลุน" ทำให้ทั้งสองกลายเป็น "คู่ขวัญแห่งปี" ในช่วงต้นยุค 90s ทันที บทบาทในเรื่องนี้ทำให้เธอมีภาพลักษณ์เป็นหญิงสาวที่รักอิสระและทันสมัย รวมทั้งแฟชั่นการแต่งตัวและทรงผมซอยสั้นของเธอ ทำให้ผู้หญิงฮ่องกงหลายคนในตอนนั้น ต่างตัดผมสั้นและแต่งตัวเลียนแบบเธอ
ปีต่อมาพ.ศ. 2534 เนื่องจากความสำเร็จเป็นอย่างสูงของละคร "เพื่อนรักเพื่อนแค้น" เป็นช่วงที่ เส้าเหม่ยฉี ได้รับความนิยมถึงจุดสูงสุดในอาชีพของการเป็นนักแสดงของเธอ และยังได้รับคำชมว่า เป็นผลงานที่ดีที่สุดของเธออีกด้วย ทำให้ในปีนั้น เธอคว้ารางวัล "นักแสดงยอดนิยมสูงสุดประจำปี" Top 10 TV Artists (อันดับหนึ่ง) ของงานรางวัล TV Awards 1991 มาครองได้สำเร็จ
ในช่วงปีพ.ศ. 2535-2537 ชื่อเสียงของเธอยังคงได้รับความนิยมต่อเนื่อง และยังคงเป็นดาราหญิงเบอร์ต้น ๆ ของสถานีโทรทัศน์ทีวีบีอยู่ ผลงานเด่น ๆ ของเธอในช่วงนี้ อาทิเช่นละครเรื่องประกาศิตเพชรฆาตสาว《藍色風暴》, สายเลือดอำมหิต《龍的天空》, มือปราบมังกรโหด《九反威龍》,จ้าวพยัคฆ์เซี่ยงไฮ้ 《梟情》และ ไฟอารมณ์ 《第三類法庭》.
ความนิยมลดลง
ในปีพ ศ. 2537 หลังจากละครเรื่อง "ไฟอารมณ์" 《第三類法庭》 ชื่อเสียงของเธอก็เริ่มลดลงไปเรื่อยๆ โดยในช่วงนี้เธอจะไปดังในทางข่าวฉาวเรื่องส่วนตัวและเรื่องความรักของเธอมากกว่าดังทางด้านละคร โดยในช่วงนี้เธอซูบผอมเป็นอย่างมาก จนมีข่าวว่าเธอมีปัญหาสุขภาพเป็น แอลกอฮอล์ลิซึ่ม ติดเหล้าอย่างหนัก และยังเกิดปัญหาขัดแย้งกับผู้จัดการส่วนตัวอีกด้วย แต่ต่อมาเธอตัดสินใจเข้าทำการรักษาและพักฟื้น และยังคงรับงานแสดงบ้าง เป็นช่วง ๆ แต่ไม่สามารถแสดงละครได้อย่างเต็มที จนกระทั่งเธอรักษาตัวหายและพร้อมที่จะกลับเข้ามาวงการบันเทิงอย่างเต็มที่อีกครั้ง
แต่น่าเสียดายที่ในช่วงปีพ.ศ. 2538 เธอไม่สามารถกลับมาโด่งดังได้อีกครั้ง เพราะช่วงนั้นมีการเกิดขึ้นของดาราใหม่มากมาย อาทิเช่น เฉินฮุ่ยซัน, จางเข่ออี้, ไช่เส้าเฟิน, หวีซือมั่น,กัวเข่ออิง และ กัวอ้ายหมิง ตลอดจนอายุที่มากขึ้นของเธอ และปัญหาส่วนตัวเรื่องอื่น ๆ อีกทั้งบทบาทของเธอที่ได้รับ ก็ไม่โดดเด่นเหมือนในอดีต ทำให้จากดาราหญิงเบอร์ต้น ๆ ของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี กลายมาเป็น นักแสดงหญิงเบอร์รอง ๆ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่เคยบ่นและยังคงเล่นละครทีวี ออกมาให้ผู้ชมได้ดูอย่างต่อเนื่องจนถึงปัจจุบัน.
ปัจจุบันเธอยังคงรับงานแสดงทั้งละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ อยู่ และมีผลงานมากมายที่ได้รับรางวัล ถึงแม้จะไม่โด่งดัง เหมือนในอดีตก็ตาม แต่เธอก็ถูกจดจำในฐานะ หนึ่งใน อดีตนักแสดงหญิงชาวฮ่องกงที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก.
ชีวิตส่วนตัว
เป็นที่รู้ดีกันว่า เส้าเหม่ยฉี และ เจิ้งอี้เจี้ยน เป็นคู่รักที่มีผู้คนสนใจมากคู่หนึ่งในช่วงยุค 90s
จนกระทั่งความรักของทั้งคู่เข้าสู่ปีที่ 7 จู่ ๆ ทั้งสองได้ตัดสินใจเลิกกันในปีพ.ศ. 2542 สาเหตุเพราะฝ่ายชายพบรักใหม่ กับนักร้อง-นักแสดงสาวรุ่นน้อง "เหลียงหย่งฉี" (Gigi Leung) ที่เข้ามาเป็นมือที่สาม สุดท้ายความรักก็ต้องจบลงแบบค่อนข้างจะอื้อฉาว เพราะสื่อและแฟนๆ ส่วนใหญ่เชื่อว่า เจิ้งอี้เจี้ยน ได้นอกใจ เส้าเหม่ยฉี ไปหานักแสดงสาว เหลียงหย่งฉี จนกลายเป็นประเด็นรักสามเส้าที่เป็นข่าวใหญ่มากในวงการบันเทิงฮ่องกงในตอนนั้น
ต่อมาในปีพ.ศ. 2556 หลังจากโสดมานาน เส้าเหม่ยฉี ก็มีข่าวว่าพบรักกับนักแสดงรุ่นน้องที่อ่อนกว่าเธอเกือบ 10ปีอย่าง "ซือจู่หนาน" ความรักของทั้งสองเริ่มต้นจากความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมงานที่ เส้าเหม่ยฉี กับ ซือจู่หนาน ได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์ชุดเรื่อง "ทีมพิฆาตอาชญากรรม" (Tactical Unit – Comrades in Arm) ของผู้กำกับ ตู้ฉีฟง ด้วยกันเมื่อปีพ.ศ. 2552 หลังจากนั้นจึงเริ่มคบหาดูใจกันมานานถึง 4 ปีแล้ว โดยฝ่ายหญิงได้ออกมายอมรับว่า ได้คบกับฝ่ายชายมาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2552 แต่เพิ่งจะมาเป็นข่าว แล้วฝ่ายชายก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของดาราสาวแล้วเช่นกัน และเมื่อปีที่พ.ศ. 2557 ก็มีข่าวลือว่าทั้งคู่จะแต่งงานกัน แต่นั้นก็เป็นเพียงข่าวลือ
จนกระทั่งในปีพ.ศ. 2558 เส้าเหม่ยฉีได้ประกาศยุติความสัมพันธ์ หลังจากคบหากับฝ่ายชายมานานถึง 6 ปี มีข่าวลือว่า สาเหตุเพราะฝ่ายชายมีพฤติกรรมนอกใจ โดยสื่อฮ่องกงอ้างแหล่งข่าววงในว่าสิ่งที่ทำให้ความรักของทั้งคู่ต้องสิ้นสุดลงก็คือ พฤติกรรมนอกใจของฝ่ายชายนั่นเอง โดยข่าวระบุว่าระหว่างที่ เส้าเหม่ยฉี ไปถ่ายหนังที่จีนแผ่นดินใหญ่ ซือจู่หนาน ได้แอบมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่ง เส้าเหม่ยฉี จับได้และเป็นฝ่ายที่รับไม่ได้จนขอแยกทางเอง แม้ฝ่ายชายจะพยายามง้องอน แต่เธอก็ยืนยันว่าจะไม่เปลี่ยนใจ
อย่างไรก็ตาม ต่อมาทั้ง ซือจู่หนาน กับ เส้าเหม่ยฉี ได้ออกมาแถลงข่าวร่วมกัน เพื่อปฏิเสธข่าวลือต่างๆ ทั้งเรื่องที่ว่าฝ่ายชายนอกใจ หรือข่าวลือว่าการแยกทางกันมีสาเหตุมาจากเรื่องเงิน โดยอดีตคู่รักที่อายุต่างกันถึง 10 ปี ยังบอกว่าพวกเขาจะยังรักษามิตรภาพความเป็นเพื่อนเอาไว้ และจะคอยให้กำลังใจกันต่อไป
ปัจจุบันเส้าเหม่ยฉี ยังครองตัวเป็นโสด
บุคลิกลักษณะนิสัย
นิสัยของเธอ เป็นคนที่ไม่ค่อยชอบที่จะโปรโมตตัวเองมากนัก และไม่ค่อยรู้จักการเข้าหาสื่อ แต่ถึงกระนั้นเธอก็มีข่าวฉาวเรื่องความรักอยู่บ่อย ๆ ในมุมมองของเธอ เธออยู่ในวงการเพียงเพื่อแสดง ไม่มีการแข่งขันเพื่อรางวัลหรือชื่อเสียงและความมั่งคั่งสำหรับเธอ ซึ่งน้อยคนนักในวงการที่จะคิดแบบนี้
คดีระหว่างนิการากัวกับสหรัฐ
คดีระหว่างสาธารณรัฐนิการากัวกับสหรัฐอเมริกา (ค.ศ. 1986) เป็นคดีซึ่งศาลยุติธรรมระหว่างประเทศวินิจฉัยว่าสหรัฐละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศโดยการสนับสนุนคอนทราสในการกบฏต่อพรรคแซนดินิสตาและการวางทุ่นระเบิดท่าของนิการากัว
ศาลฯ มีคำวินิจฉัยขั้นสุดท้าย 15 คำวินิจฉัยที่มีการลงมติ ในถ้อยแถลง 9 ศาลฯ ระบุว่าแม้สหรัฐสนับสนุนการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยคอนทราสในคู่มือชื่อ ปฏิบัติการจิตวิทยาในการสงครามกองโจร แต่การกระทำดังกล่าวถือไม่ได้ว่าเกิดจากน้ำมือของสหรัฐ
ศาลฯ วินิจฉัยให้นิการากัวชนะคดี และให้สหรัฐจ่ายค่าปฏิกรรมแก่นิการากัว ศาลฯ ระบุในคำตัดสินว่า "ละเมิดข้อผูกมัดภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศประเพณีซึ่งห้ามใช้กำลังต่อรัฐอื่น", "ห้ามแทรกแซงกิจการของมัน [รัฐอื่น]", "ไม่ละเมิดอำนาจอธิปไตยของมัน [รัฐอื่น]", "ไม่ขัดขวางการพาณิชย์ทางทะเลอย่างสันติ" และ "ละเมิดข้อผูกมัดของตนภายใต้ข้อ 19 แห่งสนธิสัญญาไมตรี พาณิชย์และการเดินเรือระหว่างภาคีทั้งสองซึ่งลงนามที่กรุงมานากัว เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1956"
สหรัฐปฏิเสธเข้าร่วมกระบวนพิจารณาความหลังศาลฯ ปฏิเสธการให้เหตุผลว่า ศาลฯ ไม่มีอำนาจไต่สวนคดี สหรัฐยังขัดขวางการบังคับคำพิพากษาโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ ฉะนั้นนิการากัวจึงไม่ได้เงินชดเชยใด ๆ
งูทางมะพร้าวธรรมดา
งูทางมะพร้าวธรรมดา เป็นงูไม่มีพิษขนาดกลาง เป็นงูบกที่มีสีและลวดลายงดงาม มีนิสัยดุ เมื่อโดนรบกวนจะพองตัวและอ้าปาก พับตัวเข้าเพื่อเตรียมฉกสิ่งที่มารบกวน ซึ่งในบางครั้งก็จะแกล้งตายโดยการอ้าปากนอนหงายท้องและถ่ายอุจจาระออกมา ทำให้นักล่าหรือสิ่งที่มารบกวนเลิกสนใจ เป็นงูที่พบเจอได้ทั่วไป
ลักษณะ
ลำตัวมีสีน้ำตาลอมเหลืองหรือสีน้ำตาลอมเทา มีลายเป็นทางยาวสีดำ 4 เส้นพาดจากส่วนคอแล้วค่อยๆจางไปทางกึ่งกลางลำตัว ส่วนหัวมีสีน้ำตาลแดง มีเส้นสีดำ 3 เส้นพาดแผ่เป็นรัศมีออกจากมุมตาด้านหลัง ลักษณะเด่นคือมักแกล้งทำเป็นตายเพื่อหลีกเลี่ยงศัตรูเมื่อสู้ไม่ไหว หรือขู่ศัตรูโดยการทำคอแบนเข้าทางด้านข้างและขยายกว้างเป็นทางยาว พร้อมกับยกหัวและส่วนต้นประมาณหนึ่งในสี่ของความยาวลำตัวให้สูงขึ้นเป็นวงโค้งเหมือนสปริง และพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างว่องไวเพื่อฉกกัด แต่จะกัดไม่ค่อยโดน
การกระจายพันธุ์และอาหาร
พบทั่วไปในประเทศไทย ลาว พม่า กัมพูชา เวียดนาม จีน ประเทศอินเดีย เนปาล ศรีลังกา บังคลาเทศ ภูฏานและบางส่วนของประเทศญี่ปุ่น อาหารของมันคือ หนู กบ นก กระรอก กระแต กิ้งก่า จิ้งจกและตุ๊กแก เป็นต้น
พฤติกรรมและการสืบพันธุ์
เป็นงูออกหากินในเวลากลางวันตามป่าหญ้ารกและบนต้นไม้ บางทีพบตามยุ้งข้าว บนบ้าน ปกติไม่ดุ ถ้าตกใจและเข้าใกล้จะแว้งกัด เวลาขู่จะพองหนังคออ้าปากดูน่ากลัว ผสมพันธุ์ช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนมกราคม หรือตลอดทั้งปี ออกลูกเป็นไข่ครั้งละ 5 – 12 ฟอง ช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนกรกฎาคม และฟักเป็นตัวช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนกันยายน ลูกงูแรกเกิดมีน้ำหนัก 11.0 – 12.4 กรัม และความยาว 44 – 46 เซนติเมตร
สถานภาพปัจจุบัน
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
Indorouchera
Indorouchera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Linaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Indorouchera contestiana (Pierre) Hallier f.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ กัมพูชา ถึง เวียดนาม และ เกาะบอร์เนียว
เจมิไนเจ็ตส์
เจมิไนเจ็ตส์(GeminiJets)เป็นผู้ผลิตโมเดลเครื่องบิน ฐานผลิตใน ลาสเวกัส, เนวาดา, สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2541 สายผลิตภัณฑ์ชื่อเจมิไนเจ็ตส์, แต่ ADI (Airliners Distributing Inc. ) เป็น บริษัท ผู้ก่อตั้งที่ถือใบอนุญาตการผลิตจากสายการบินและผู้ผลิตเครื่องบิน, รวมถึง แต่ไม่จำกัดเพียง โบอิง, แอร์บัส, แมคดอนเนลล์ ดักลาส และ เอ็มเบรเออร์ ADI ผลิตและจำหน่ายเครื่องบินในหลายมาตราส่วน
เจมิไนเจ็ตส์เป็นหนึ่งในผู้ผลิตชั้นนำระดับโลกในการผลิตเครื่องบินจำลอง จำหน่ายทั่วโลก, และขายในราคาที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับอุปสงค์ในประเทศ ปัจจุบัน บริษัท มีหลายสายการผลิต, ในมาตราส่วนที่แตกต่างกัน, และการกำหนดเป้าหมายไปยังพื้นที่เฉพาะ, เชิงพาณิชย์หรือการทหาร:
ฟาโรห์ราโฮเทป
สำหรับเจ้าชายในราชวงศ์ที่ 4 ดูที่ เจ้าชายราโฮเทป เซคเอมเรวาห์คาอู ราโฮเทป เป็นฟาโรห์ชาวอียิปต์โบราณ เสวยราชในระยะเวลาช่วงรอยต่อครั้งที่สองแห่งอียิปต์ สมัยที่อียิปต์มีฟาโรห์ปกครองเป็นอิสระแก่กันหลายพระองค์ นักไอยคุปต์วิทยาคิม ไรโฮลท์ และดาร์เรล เบเกอร์ เสนอว่าฟาโรห์ราโฮเทปเป็นฟาโรห์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์ที่ 17
หลักฐานที่เกี่ยวเนื่องกับพระองค์
หลักฐานของฟาโรห์ราโฮเทปมีการพบเจอที่อไบดอส และคอปโตส มีดังนี้
[1] ศิลาจารึก UC 14327 ที่พบจากการบูรณะเทวสถานเทพมินที่คอปโตส ปัจจุบันจารึกหลักนี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ Petrie ปรากฏความในศิลาจารึกความว่า "(ปี ... ภายใต้) พระเป็นเจ้าฮอรัส วาห์อังค์, สตรีสองแผ่นดิน ยูเซอร์เรนพุต, ฮอรัสทองคำ วาด ... (... บุตรแห่ง)รา ราโฮเทป, พระผู้พระราชทานชีวิต พระองค์ (ตรัส?) แก่ขุนนางของพระองค์และข้าราชบริพารที่ติดตามทั้งหลาย ... พระวิหาร ... พระองค์ทรงพบ (เกี่ยวกับ) บิดาของข้า (มิน), ผู้เป็นประมุขแห่งเทวดาเจ้าทั้งหลาย, ประตูและบานประตูของท่านพังทลายลงเป็นซาก, (เคยถวายบังคม ? มาก่อน) พระองค์ทรงตรัสว่า: แต่คา(คำสั่ง) จะเกิดขึ้น, ข้าแต่กษัตริย์, เจ้าของเรา คือฮู, แท้จริง, ผู้ที่อยู่ในปาก, และซิอา (ผู้ที่อยู่ในใจ)พทาห์-เซเคอร์ ... พระผู้สร้างท่าน ... เพื่อท่านจะกระทำให้พวกเขาได้พบพระวิหาร ... ท่านผู้รวบรวมอียิปต์ตอนบนและอียิปต์ตอนล่างเข้าด้วยกัน ขอให้จิตใจท่านเบิกบานบนบัลลังก์ฮอรัสแห่งชีวิต ... ท่านผู้ปกครองสิ่งที่ดวงอาทิตย์ (ล้อมรอบ) ... พระเป็นเจ้า (...) แห่งราษฎร, ผู้เป็นที่พึ่งตลอด...กลางคืน ... ในยามหลับ ... พระเป็นเจ้าในการแสวงหาสิ่งที่เป็นประโยชน์แก่แผ่นดินนี้ ราผู้ประทับรูปท่าน ... สิ่งที่ถูกลบ (?)... ดังเช่นในสมัยพระบิดาของท่าน, กษัตริย์ที่ติดตามฮอรัส ไม่เคย ... หายไปในเวลาของเรา ... ซึ่งมีอยู่ก่อนแล้ว ข้าพเจ้าได้สร้างอนุสาวรีย์สำหรับเทพยดา ... สิ่งก่อสร้าง, ที่ถูกนำมา ..."[2] ศิลาหินปูน BM EA 833 ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์บริติช ภาพในศิลาหลักนี้แสดงรูปคือฟาโรห์ราโฮเทปกำลังถวายเครื่องบูชาแด่เทพโอซิริส แก่ผู้เสียชีวิตสองคนได้แก่เจ้าหน้าที่และนักบวช โดยศิลาแผ่นนี้น่าจะสร้างขึ้นในแหล่งการผลิตที่อไบดอส รวมถึงศิลาของฟาโรห์พันทเจนี และศิลาของฟาโรห์เวปวาเวทเอมซาฟ ก็ผลิตขึ้นจากแหล่งเดียวกัน โดยฟาโรห์ทั้งสามพระองค์นี้ขึ้นครองราชย์ในระยะเวลาใกล้เคียงกัน
[3] พระองค์ยังถูกกล่าวถึงในเครื่องถ้วยของ อเมนีพระราชโอรสกษัตริย์ ซึ่งอุทิศให้แด่ "การปรนนิบัติมินในทุกงานเลี้ยงของเทพมิน" ที่คอปโตส
ทฤษฎีของนักวิชาการ
ในขณะที่ไรโฮลท์ และเบเกอร์ เสนอให้ฟาโรห์ราโฮเทป เป็นกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่ 17 แต่ Jürgen von Beckerath เสนอว่าทรงเป็นกษัตริย์พระองค์ที่สองของราชวงศ์ อีกด้านหนึ่ง Claude Vandersleyen ได้ให้ช่วงเวลาครองราชย์ของฟาโรห์ราโฮเทปอย่างไม่แน่นอนโดยจัดให้พระองค์อยู่ในราชวงศ์ที่ 13 ซึ่งเขาเชื่อว่าฟาโรห์ราโฮเทปมีความเกี่ยวข้องกับฟาโรห์โซเบคเอมซาฟที่ 1 การที่ Vandersleyen จัดช่วงเวลาของพระองค์อยู่ในราชวงศ์ที่ 13 เนื่องจากจำนวนและสภาพหลักฐานของพระองค์ เบเกอร์เห็นว่าข้อโต้แย้งเหล่านี้ "เบาบางและถูกปฏิเสธโดยนักวิชาการส่วนใหญ่"
หากพระองค์เป็นฟาโรห์ช่วงต้นราชวงศ์ที่ 17 จริง พระองค์คงมีพระราชอำนาจในอียิปต์ตอนบนและไปไกลถึงอไบดอส จากการสันนิฐานใหม่ของช่วงรอยต่อครั้งที่สองของไรโฮลท์ รัชกาลของฟาโรห์ราโฮเทปจะเกิดขึ้นไม่นานหลังจากการล่มสลายของราชวงศ์ที่ 16 หลังจากการพิชิตทีปส์โดยชาวฮิกซอส จนเมื่อกองทัพของชาวฮิกซอสได้ออกไปภายหลัง ชาวฮิกซอสได้สร้างความเสียหายไว้ คือการปล้นทำลายเทวสถานและพระราชวัง ดังนั้นฟาโรห์ราโฮเทปจึง "โอ้อวดการบูรณะ [ที่พระองค์ดำเนินการ] ในเทวสถานที่อไบดอส และคอปโตส" ในอไบดอส พระองค์ก็ทรงบูรณะกำแพงล้อมรอบเทวสถานเทพโอซิริส และที่คอปโตสพระองค์ทรงบูรณะเทวสถานเทพมินที่ "ประตูและบานประตู [ได้] พังทลายลงเป็นซาก" ลำดับเหตุการณ์นี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน รวมถึงนักวิชาการบางคนโต้แย้งว่า หากทีปส์ที่เคยถูกพิชิตโดยฮิกซอส ดังนั้นฟาโรห์แห่งอียิปต์ตอนบนที่มีเมืองทีปส์เป็นศูนย์กลางก็ต้องตกเป็นประเทศราชของฮิกซอส
ฮิวไมต์
ฮิวไมต์ (Humite) เป็นแร่ซิลิเกตและแมกนีเซียมที่โปร่งใสคล้ายแก้วสีเหลืองน้ำตาล ซึ่งเป็นแร่ที่เกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟ พบครั้งแรกเมื่อพ.ศ. 2356 โดยเซอร์อับราฮัม ฮูม
แหล่งที่พบ
สามารถพบได้ในประเทศจีน ทาจิกิสถาน ฝรั่งเศส มาดากัสการ์ เยอรมนี รัสเซีย เวียดนาม สวิสเซอร์แลนด์ สวีเดน สหรัฐอเมริกา ออสเตรีย ออสเตรเลีย อังกฤษ และอิตาลี
เขตธนบุรี
ธนบุรี เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร ถือเป็นเขตอนุรักษ์เมืองเก่า แหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรมทางฝั่งธนบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตธนบุรีตั้งอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา มีอาณาเขตติดต่อกับเขตอื่นเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ประวัติศาสตร์
เขตธนบุรีเดิมมีฐานะเป็นอำเภอชั้นในขึ้นกับกรมนครบาล ตั้งที่ว่าการอำเภอในพื้นที่ของวัดราชคฤห์ จึงเรียกอำเภอนี้ว่า อำเภอราชคฤห์ (ปัจจุบันสำนักงานเขตย้ายมาตั้งอยู่บริเวณวัดเวฬุราชิณ) ต่อมาเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2459 ได้มีพระบรมราชโองการเปลี่ยนชื่ออำเภอราชคฤห์เป็น อำเภอบางยี่เรือ จังหวัดธนบุรี เนื่องจากมีที่ตั้งอำเภออยู่ในเขตตำบลบางยี่เรือ
ในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2514 สมัยจอมพล ถนอม กิติขจร เป็นนายกรัฐมนตรี ได้มีการยุบจังหวัดธนบุรีรวมกับจังหวัดพระนครให้มีฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี ดังนั้น เพื่อรักษาคำว่า "ธนบุรี" ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงและเพื่อเฉลิมพระเกียรติของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช) ประกอบกับอำเภอบางยี่เรือนี้เคยเป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดธนบุรีด้วย จึงได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่ออำเภอบางยี่เรือเป็น อำเภอธนบุรี ขึ้นกับนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เขตธนบุรี ขึ้นกับกรุงเทพมหานครในเวลาต่อมา
ครั้นในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ได้มีประกาศกรุงเทพมหานครเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงและตั้งแขวงใหม่ในเขตธนบุรี เนื่องจากผู้บริหารกรุงเทพมหานครมีนโยบายให้แบ่งแขวงขนาดใหญ่ให้ย่อยลง เพื่อความชัดเจนในการให้บริการของสำนักงานเขต โดยได้เปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงบุคคโล แขวงบางยี่เรือ และแขวงตลาดพลู นำมาจัดตั้งเป็นแขวงสำเหร่และแขวงดาวคะนอง
การแบ่งเขตการปกครอง
วันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 สมัคร สุนทรเวช ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครขณะนั้น ได้ลงนามในประกาศจัดตั้งแขวงสำเหร่และแขวงดาวคะนอง แยกจากพื้นที่แขวงบุคคโล แขวงบางยี่เรือ และแขวงตลาดพลู เขตธนบุรี โดยมีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ธันวาคม ปีเดียวกัน ทำให้ปัจจุบัน เขตธนบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 แขวง ได้แก่
ทางรถยนต์
ถนนสายหลักในพื้นที่เขตธนบุรี ได้แก่
เขตธนบุรีมีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 3 แห่ง ได้แก่
ทางรถไฟ
ใช้เส้นทางรถไฟสายวงเวียนใหญ่-มหาชัย จากสถานีรถไฟมหาชัย จังหวัดสมุทรสาคร
มู คานาซากิ
มู คานาซากิ (金崎 夢生 (Kanazaki Mū)) เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับนาโงยะ แกรมปัสในเจลีก ดิวิชัน 1
อุลโม
อุลโม (Ulmo จาก ภาษาวาลาริน Ulubôz, Ullubôz หรือ Ulumō) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรงเป็นหนึ่งในเทพวาลาร์ผู้ทรงเป็นเจ้าแห่งสมุทร เทพองค์นี้หากเปรียบเทียบกับเทพนิยายก็จะมีสถานะเทียบเท่ากับเทพโพไซดอนของเทพนิยายกรีก และเทพเนปจูนของเทพนิยายโรมัน
เทพอุลโมทรงอยู่อย่างสันโดษใต้น้ำ-พื้นพิภพ มิได้อาศัยอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ตัวพระองค์เองมิได้ชื่นชอบการเดินบนพื้นโลกมากนัก และน้อยนักที่จะสวมอาภรณ์ตามมาตรฐานของเหล่าวาลาร์องค์อื่น
เทพอุลโมทรงรักใคร่ทั้งชาวเอลดาร์ (เอลฟ์) และเอไดน์ (มนุษย์) มิเคยทอดทิ้งพวกเขาเลยแม้แต่ในยามที่พวกเขาต้องตกอยู่ใต้ความพิโรธของเหล่าวาลาร์ เทพอุลโมทรงเครื่องบรรเลงดนตรีอันยิ่งใหญ่จากแตรเขาสัตว์ ชื่อว่าอุลุมูรี (Ulumúri) ประดิษฐ์ขึ้นมาจากเปลือกหอยสีขาว และผู้ซึ่งได้สดับดนตรีนี้ยังคงได้ยินกังวาลอยู่ในหัวใจชั่วนิรันดร์ แล้วจะโหยหาท้องทะเลจนไม่อาจจากไป แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเทพอุลโมจะตรัสแก่ผู้อาศัยในโลกด้วยสุรเสียงซึ่งได้ยินเป็นเพียงแค่เสียงของสายน้ำ
ด้วยเหตุที่ว่าสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำทั้งหมดต่างอยู่ในอำนาจปกครองของท่าน เหล่าพรายจึงกล่าวกันว่าจิตวิญญาณของเทพอุลโมนั้นไหลอยู่ในเส้นเลือดแห่งพื้นพิภพ ดังนั้นข่าวต่างๆ เกี่ยวกับความเดือดเนื้อร้อนใจและความทุกข์เข็ญของโลกจึงมาถึงเทพอุลโมได้แม้ในก้นบึ้งของมหาสมุทร ซึ่งอาจจะแม้แต่เทพมานเวเองยังมิอาจทรงรับรู้ถึงได้
อ้างอิง
ヴァラ Valar Valar (Tolkien)
เทศมณฑลแอร์แดบีล
แอร์แดบีล เป็นเทศมณฑลในจังหวัดแอร์แดบีล ประเทศอิหร่าน โดยมีแอร์แดบีลเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2559 เทศมณฑลนี้มีประชากร 605,992 คนใน 180,975 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้มี 2 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกลางและอำเภอฮีร์ และมี 2 เมือง ได้แก่ แอร์แดบีลและฮีร์
ธรรมาสน์
ธรรมาสน์ คือแท่นเทศนา ในศาสนาพุทธนั้นเป็นสถานที่สำหรับพระภิกษุสามเณรนั่งแสดงธรรม ในการประกอบศาสนกิจพิธีโดยเฉพาะการแสดงพระธรรมเทศนาต่อพุทธศาสนิกชน หรือไว้สำหรับพระภิกษุสงฆ์องค์ประธานของพิธีกรรมต่างๆ ภายในสิมของภาคอีสาน หรือเป็นศาสนกิจอย่างที่เรียกว่าการสวดปาติโมกข์หรือปั่นปาติโมกข์ ซึ่งเป็นการทบทวนพระธรรมวินัยศีล 227 ข้อของพระสงฆ์ด้วยกันเอง
ในขณะเดียวกัน ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ก็มีธรรมาสน์เช่นกัน โดยมีชื่อเรียกว่า pulpit โดยแท่นเทศนาในศาสนาคริสต์นี้ จะเป็นแท่นยกพื้นสูง ในอดีตนั้นจะเป็นทรงกลมหรือทรงเหลี่ยมขนาดมีผู้ยืนได้ผู้เดียว โดยจะตั้งอยู่ทางซ้ายมือของผู้ร่วมพิธีแต่อยู่ในบริเวณ "พระแท่นบูชา" ส่วนทางด้านขวานั้นเป็น "แท่นอ่าน" ซึ่งธรรมาสน์ในศาสนาคริสต์นี้ มีเพียงนักบวชเท่านั้นที่ขึ้นอ่านพระวรสารได้ เฉกเช่นกับพระภิกษุสามเณรนั่งแสดงธรรม
หมอผี เอ็กซอร์ซิสต์
หมอผี เอ็กซอร์ซิสต์ (The Exorcist) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติของอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1973 วิลเลียม พีเทอร์ แบล็ตตี (William Peter Blatty) ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของตนซึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1971 ได้แรงบันดาลใจจากเหตุการณ์ใน ค.ศ. 1949 ที่มีการไล่ผีให้โรแลนด์ โด (Roland Doe) มีเนื้อหาว่าด้วยเด็กหญิงวัย 12 ปีซึ่งถูกปิศาจสิง และมารดาของเธอพยายามช่วยเหลือเธอโดยเชิญนักบวชสองรูปมาไล่ผีให้ ภาพยนตร์นี้ปรับแปลงมาจากหนังสือดังกล่าวอย่างเที่ยงตรง เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ชุด ดิเอ็กซอร์ซิสต์ มี วิลเลียม เฟรดกิน (William Friedkin) เป็นผู้กำกับ และมีนักแสดงนำ คือ เอลเลน เบอร์สติน (Ellen Burstyn), ลินดา แบลร์ (Linda Blair), แมกซ์ ฟอน ซีโดว์ (Max von Sydow), กับเจสัน มิลเลอร์ (Jason Miller)
Hymenolaena
Hymenolaena เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
หมอผี เอ็กซอร์ซิสต์
การผลิตภาพยนตร์นี้เป็นไปอย่างยากลำบาก เริ่มแรกมีการวางตัวผู้กำกับเลื่องชื่อหลายคนอย่างสแตนลีย์ คิวบริก (Stanley Kubrick) และอาร์เทอร์ เพนน์ (Arthur Penn) แต่ทุกคนบอกปัด เมื่อถ่ายทำไปก็เกิดอุบัติเหตุหลายประการ เช่น บุตรชายทารกของนักแสดงนำคนหนึ่งถูกรถจักรยานยนตร์ชนจนต้องเข้าโรงพยาบาล จึงเกิดร่ำลือกันว่า มีอาถรรพณ์ในกองถ่าย การใช้เอฟเฟกต์พิเศษที่ซับซ้อน และสภาพของสถานที่ถ่ายทำ ก็นำมาซึ่งความท้าทายหลายข้อ
Hymenolaena
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อัฟกานิสถานถึงเอเชียกลางและตะวันตก หิมาลัย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
หมอผี เอ็กซอร์ซิสต์
เมื่อสร้างสำเร็จแล้ว ภาพยนตร์เข้าฉายครั้งแรกในสหรัฐเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1973 ผู้เผยแพร่ คือ วอร์เนอร์บรอส. เบื้องต้นมีโรงภาพยนตร์เพียง 26 แห่งทั่วประเทศยอมนำมาฉาย แต่เมื่อฉายไปก็ได้รับความนิยมในไม่ช้า มีรายได้ทั่วโลกกว่า 441 ล้านดอลลาร์สหรัฐ กลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มีรายได้สูงสุดในประวัติศาสตร์ จนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอะแคเดมีถึง 10 สาขา ชนะมา 2 สาขา คือ บันทึกเสียงยอดเยี่ยม กับบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม ทั้งยังเป็นภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลดังกล่าวในสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์นี้สร้างอิทธิพลอันสำคัญต่อวัฒนธรรมสมัยนิยม งานเขียนหลายชิ้นยกให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล เช่น ใน ค.ศ. 1999 เอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี จัดให้เป็นภาพยนตร์ที่น่ากลัวที่สุดตลอดกาล
ครั้นวันที่ 22 มกราคม ค.ศ. 2016 ทเวนตีเซนจูรีฟอกซ์เทเลวิชัน (20th Century Fox Television) แถลงว่า กำลังถ่ายทำละครชุดดัดแปลงจากภาพยนตร์เรื่องนี้เพื่อออกฉายทางโทรทัศน์ ละครดังกล่าวนำออกเผยแพร่เมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2016
เนื้อเรื่อง
ค.ศ. 1973 แลงแคสเตอร์ เมอร์ริน (Lankester Merrin) นักบวชและนักไล่ผีในนิกายคาทอลิก ไปชมการขุดค้นทางโบราณคดีที่เมืองโบราณฮาตรา ประเทศอิรัก ณ ที่นั้น เขาพบเครื่องรางที่มีรูปคล้ายกับรูปปั้นพาซูซู (Pazuzu) ปิศาจดึกดำบรรพ์ที่เขารู้ประวัติดี
ต่อมาที่เมืองจอร์จทาวน์ สหรัฐ เรแกน แมกเนล (Regan MacNeil) เด็กหญิงวัย 12 ปีซึ่งเป็นบุตรของคริส แมกเนล (Chris MacNeil) นักแสดงหญิงเลื่องชื่อ เล่นผีถ้วยแก้วเพื่อติดต่อกับสิ่งมีชีวิตลึกลับชื่อ กัปตันฮาวดี (Captain Howdy) นับจากนั้น เรแกนก็เริ่มมีพฤติกรรมผิดแปลก เช่น ส่งเสียงประหลาด ลักเล็กขโมยน้อย พูดจาหยาบช้า และแสดงออกว่า มีกำลังทางกายภาพที่มากมายมหาศาล วันหนึ่ง คริสจัดงานเลี้ยง เรแกนเดินลงมายังห้องเลี้ยง ชี้หน้าด่านักบินอวกาศซึ่งเป็นเพื่อนของมารดาว่า "แกจะตายอยู่บนโน้น" (You're gonna die up there) แล้วปัสสาวะราดพื้นกลางงาน ทำให้คริสผู้เป็นมารดาเริ่มวิตก จึงติดต่อแพทย์หลายคน เช่น คุณหมอเคล็น (Dr. Klein) และผองเพื่อน แต่ทุกคนลงความเห็นว่า บุตรสาวของเธอไม่มีอาการทางจิต
คืนหนึ่ง เบิร์ก เดนนิงส์ (Burke Dennings) พี่เลี้ยงของเรแกน ถูกเหวี่ยงออกจากหน้าต่างตกลงมาตาย ตำรวจและคณะ นำโดยพันตำรวจโท วิลเลียม คินเดอร์แมน (William Kinderman) พร้อมด้วยหลวงพ่อเดเมียน คาร์ราส (Father Damien Karras) ในฐานะนักจิตวิทยา จึงเข้าสอบปากคำเรแกน เห็นว่า เรแกนน่าจะถูกผีเข้า ควรทำพิธีไล่ผี เมื่อหลวงพ่อคาร์ราสมาตรวจอีกครั้ง พบว่า เรแกนพูดถอยหลัง และได้เห็นรอยถลอกบนผิวหนังของเรแกนเป็นคำว่า "ช่วยด้วย" (Help Me) หลวงพ่อจึงเชื่อมั่นว่า ผีสิงแรแกน และวิญญาณของเธอน่าจะอยู่ในอันตราย จึงเห็นชอบให้ทำพิธีไล่ผี โดยเชิญหลวงพ่อเมอร์รินมาเป็นประธาน ส่วนหลวงพ่อคาร์ราสจะคอยเป็นผู้ช่วย
เมอร์รินกับคาร์ราสพยายามทำพิธี แต่ปิศาจพาซูซูที่สิงสู่อยู่ในเรแกนสร้างความปั่นป่วนให้แก่นักบวชทั้งสอง จนคาร์ราสอ่อนแรงลง เมอร์รินจึงให้คาร์ราสออกไป และดำเนินพิธีโดยลำพัง แต่เมื่อคาร์ราสกลับเข้ามาในปะรำก็พบว่า เมอร์รินหัวใจวาย และไม่สามารถกู้ชีพขึ้นมาได้ ขณะที่ปิศาจพาซูซูก็หัวเราะเริงร่า คาร์ราสจึงท้าทายให้ปิศาจมาสิงตนแทน เพื่อให้ออกจากร่างของเด็กหญิง ครั้นแล้ว หลวงพ่อคาร์ราสก็โจนออกหน้าต่างลงสู่ความตาย ทำให้เด็กหญิงเรแกนหายเป็นปรกติ โดยจำเรื่องที่ตนถูกผีสิงมิได้เลย หลวงพ่อไดเยอร์ (Father Dyer) เพื่อนเก่าของคาร์ราส จึงทำพิธีศพให้คาร์ราส
หลายวันต่อมา เรแกนกับคริสผู้เป็นมารดาย้ายบ้านไปลอสแอนเจลิส ส่วนพันตำรวจโท คินเดอร์แมน ที่เข้าสืบสวนการตายของหลวงพ่อคาร์ราส ก็ได้รู้จักกับหลวงพ่อไดเยอร์ จนสนิทสนมกันในภายหลัง
ปราสาทภูมิโปน
ปราสาทภูมิโปน เป็นปราสาทศิลปะแบบขอมโบราณ สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 12-13 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 ตั้งแยู่ที่บ้านภูมิโปน ตำบลดม อำเภอสังขะ จ.สุรินทร์ ประกอบด้วยปราสาทอิฐ 3 หลัง และฐานปราสาทศิลาแลงอีก 1 หลัง ตั้งเรียงกันจากเหนือไปใต้ ปราสาทอิฐองค์ที่ 3 ซึ่งเป็นปรางค์ประธาน เป็นปราสาทหลังใหญ่ ก่อด้วยอิฐไม่สอปูน มีเสาประดับกรอบประตูและทับหลังทำด้วยหินทราย ใต้หน้าบันเหนือทับหลังขึ้นไปมีลายรูปใบไม้ม้วน รูปแบบและเทคนิคการก่อสร้างปราสาทประธานเทียบได้กับปราสาทขอมสมัยก่อนพระนคร ร่วมสมัยกับปราสาทหลังที่ 1 โดยความหมายของชื่อประสาทแยกเป็นสองคำคือ "ภูมิ" แปลว่า ดินแดน และ "โปน" แปลว่า ซ่อนตัว
การเดินทาง
จากจังหวัดสุรินทร์ ใช้ทางหลวงหมายเลข 2077 (สุรินทร์ - สังขะ) ระยะทาง 49 กิโลเมตร จากแยกอำเภอสังขะ เข้าทางหลวง หมายเลข 2124 (สังขะ - บัวเชด) ตรงต่อไป จนถึง ชุมชนบ้านภูมิโปน ระยะทางอีก 10 กิโลเมตร จะเห็นปราสาท ตั้งอยู่ริมถนน ด้านซ้ายมือ
ลักษณะปราสาท
ปราสาทภูมิโปน ประกอบด้วย โบราณสถาน 4 หลัง คือ ปราสาทก่ออิฐ 3 หลัง และศิลาแลง 1 หลัง มีอายุการก่อสร้าง อย่างน้อย 2 สมัย ปราสาทก่ออิฐหลังใหญ่ และหลังทางทิศเหนือสุด นับเป็นปราสาท แบบศิลปะขอม ที่มีอายุเก่าที่สุด ในประเทศไทย คือราวพุทธศตวรรษที่ 13
ส่วนปราสาทอิฐหลังเล็ก ที่ตั้งตรงกลาง และปราสาทที่มีฐานศิลาแลง ด้านทิศใต้นั้น สร้างขึ้นในสมัย หลังปราสาทภูมิโปน คงจะสร้างขึ้น เป็นศาสนสถาน ในศาสนาฮินดู ไศวนิกาย เช่นเดียวกับศาสนสถานอื่นๆ ในรุ่นเดียวกัน แม้จะไม่พบ รูปเคารพ ซึ่งควรจะเป็นศิวลึงค์ อยู่ภายในองค์ปรางค์
ตำนานปราสาทภูมิโปน
ตำนาน นางศรีจันทร์  ราชธิดาขอมผู้ปกครองเมืองภูมิโปนองค์สุดท้าย เป็นตำนานของปราสาทภูมิโปน อ.สังขะ จ.สุรินทร์   มีเรื่องเล่าว่า  ที่สระลำเจียก ห่างจากตัวปราสาทไปทางทิศตะวันออกประมาณ 200 เมตร มีกลุ่มต้นลำเจียกขึ้นเป็นพุ่มๆ ต้นลำเจียกที่สระน้ำแห่งนี้ไม่เคยมีดอกเลย  ในขณะที่ต้นอื่นๆนอกสระต่างก็มีดอกปกติ    ความผิดปกติของต้นลำเจียกที่สระลำเจียกหน้าปราสาทจึงเป็นที่มาของตำนานปราสาทภูมิโปน การสร้างเมืองและการลี้ภัยของราชธิดาขอม
กษัตริย์ขอมองค์หนึ่งได้สร้างเมืองลับไว้กลางป่าใหญ่ชื่อว่าปราสาทภูมิโปน ต่อมาเมื่อเมืองหลวงเกิดความไม่สงบ มีข้าศึกมาประชิดเมือง กษัตริย์ขอมจึงส่งพระราชธิดาพร้อมไพร่พลจำนวนหนึ่งมาหลบซ่อนลี้ภัยที่ภูมิโปน  พระราชธิดานั้นมีพระนามว่า พระนางศรีจันทร์หรือ   แต่คนทั่วไปมักเรียกนางว่า พระนางนมใหญ่
กล่าวถึงเจ้าเมืองอีกเมืองหนึ่งได้ส่งพรานป่าเจ็ดคน พร้อมเสบียงกรังและช้าง 1 เชือก ออกล่าจับสัตว์ป่าเพื่อจะนำมาเลี้ยงในอุทยานของพระองค์ พรานป่ารอนแรมจนมาหยุดพักตั้งห้างล่าสัตว์อยู่ที่ ตระพังพราน แปลว่าหนองน้ำของนายพราน ซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของบ้านตาพรม ในปัจจุบันในที่สุดกลุ่มพรานสามในเจ็ดคน ก็ดั้นด้นจนไปพบปราสาทภูมิโปน และไปได้ยินกิตติศัพท์ความงามของพระนางศรีจันทร์เข้า   พรานทั้งเจ็ดจึงได้ปลักลอบแอบดูพระนางศรีจันทร์สรงน้ำ และเห็นว่านางมีความงามสมคำร่ำลือจริง จึงรีบเดินทางกลับเพื่อไปรายงานพระราชา พระราชายินดีปรีดามาก รีบจัดเตรียมกองทัพเพื่อไปรับนางมาเป็นพระชายาคู่บารมี
ฝ่ายพระนางศรีจันทร์หลังจากวันที่ไปสรงน้ำก็เกิดลางสังหรณ์ กระสับกระส่ายว่ามีคนมาพบที่ซ่อนของนางแล้ว เมื่อบรรทมก็ฝันว่าได้ทำกระทงเสี่ยงทาย ใส่เส้นผมเจ็ดเส้น อันมีกลิ่นหอมและเขียนสาส์นใจความว่าใครเก็บกระทงของนางได้ นางจะยอมเป็นคู่ครอง ในกระทงยังให้ช่างเขียนรูปของนางใส่ลงไปด้วย เมื่อตื่นขึ้นมานางจึงได้จัดการทำตามความฝัน(ด้วยการที่นางเอาผมใส่ในผอบเครื่องหอม ผมนางจึงหอม นางจึงได้ชื่อว่า เนียง ช็อก กระโอบ หรือนางผมหอมอีกชื่อหนึ่ง)  และนำกระทงไปลอย ณ สระลำเจียกหน้าปราสาท กระทงของนางได้ลอยไปยังอีกเมืองหนึ่งชื่อว่าเมืองโฮลมาน  และราชโอรสของเมืองนี้ได้เก็บกระทงของนางได้   ทันทีที่เจ้าชายเปิดผอบก็หลงรักนางทันที เจ้าชายโอลมานนั้นมีรูปร่างไม่หล่อเหลา แต่มีฤทธานุภาพมากในเรื่องเวทมนตร์คาถาและได้ชื่อว่ารักษาคำสัตย์เป็นที่ตั้ง  พระองค์จึงไปสู่ขอนางตามประเพณีเพราะเป็นผู้เก็บผอบได้  แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตร เมื่อพระนางศรีจันทร์ได้เห็นรูปร่างของเจ้าชายโฮลมานนางจึงได้แต่นิ่งอึ้งและร้องไห้ เจ้าชายโฮลมานทรงเข้าพระทัยดีเพราะรู้ตัวว่าตัวเองมีรูปร่างอัปลักษณ์ แต่ด้วยความรักที่พระองค์มีต่อพระนางศรีจันทร์ พระองค์จึงไม่บังคับที่จะเอาตัวนางมาเป็นชายา กลับช่วยพระนางขุดสระสร้างกำแพงเมือง และสร้างกลองชัยเอาไว้ เพื่อให้พระนางตียามมีเหตุเดือดร้อนต้องการให้พระองค์ช่วยเหลือ พระองค์จะมาช่วยเหลือนางโดยทันที  โดยห้ามตีด้วยเหตุไม่จำเป็นเป็นอันขาด
กล่าวถึงชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่มาหลงรักพระนางศรีจันทร์ นั่นคือบุญจันทร์นายทหารคนสนิท ที่พระราชบิดาของพระนางศรีจันทร์ไว้วางพระราชหฤทัย ให้รับใช้ใกล้ชิดพระนางศรีจันทร์  ด้วยความใกล้ชิดทำให้บุญจันทร์หลงรักพระนางศรีจันทร์  แต่พระนางศรีจันทร์ก็ไม่ได้มีใจตอบกับบุญจันทร์ ยังคงคิดกับบุญจันทร์แค่เพื่อนสนิทเท่านั้น วันหนึ่งบุญจันทร์ได้เห็นกลองชัยที่เจ้าชายโฮลมานให้พระนางไว้ ก็นึกอยากตี จึงไปร่ำร้องกับพระนางทุกเช้าเย็น อยากจะขอลองตีกลอง พระนางทนไม่ไหวพูดประชดทำนองว่า ถ้าอยากตีก็ตีไป เพราะคงจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว บุญจันทร์หน้ามืดตามัวด้วยคิดว่านางมีใจให้เจ้าชายโฮลมาน ก็ไปตีกลอง เจ้าชายโฮลมานและไพร่พลก็ปรากฏตัวขึ้นทันที เพราะนึกว่าพระนางศรีจันทร์มีเหตุร้าย  พระนางศรีจันทร์เสียใจมาก เมื่อต้องบอกถึงเหตุผลที่ตีกลองให้เจ้าชายทราบ เจ้าชายโฮลมานตำหนิพระนาง และเป็นอันสิ้นสุดสัญญาที่ให้ไว้กับพระนางทันที พระองค์จะไม่มาช่วยเหลือพระนางอีกแล้วแม้จะตีกลองเท่าไหร่ก็ตาม
กล่าวฝ่ายพระราชาที่ส่งพรานป่าเจ็ดคน มาล่าสัตว์แล้วมาพบพระนางในตอนแรกนั้น ก็ส่งทัพมาล้อมเมืองภูมิโปนไว้ พระนางจึงหนีเข้าไปหลบภัยในปราสาทและคิดที่จะยอมตายเสียดีกว่า เพราะคนที่มาหลงรักพระนางแต่ละคนนั้น คนหนึ่งแม้จะเพียบพร้อมก็มีความอัปลักษณ์ คนหนึ่งก็มีความต่างศักดิ์ ด้านชนชั้นจนไม่อาจจะรักกันได้ และยังมีข้าศึกมาประชิดเมืองหมายจะเอาพระนางไปเป็นชายาอีก  พระนางจึงพยายามหลบไปด้านที่มีการยิงปืนใหญ่ ตั้งใจจะโดนกระสุนให้ตาย แต่พระนางก็กลับไม่ตายแต่ได้รับบาดเจ็บ แขนซ้ายหักและมีแผลเหนือราวนมด้านซ้ายเล็กน้อย(ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านดม-ภูมิโปนจะสังเกตเด็กผู้หญิงคนใดมีลักษณะแขนด้านซ้ายเหมือนเคยหัก และมีแผลเป็นเหนือราวนมด้านซ้าย จะสันนิษฐานว่าพระนางศรีจันทร์ กลับชาติมาเกิด) เมื่อพระราชาตีเข้าเมืองได้จึงรีบรักษานาง ไม่ช้าพระนางก็หาย พระราชาจึงเตรียมยกทัพกลับและจะนำพระนางกลับเมืองด้วย พระนางจึงขออนุญาตพระราชาเป็นครั้งสุดท้ายขอไปอาบน้ำที่สระลำเจียก และปลูกต้นลำเจียกไว้กอหนึ่ง พร้อมกับอธิษฐานว่าถ้าพระนางยังไม่กลับมาที่นี่ขอให้ต้นลำเจียก อย่าได้ออกดอกอีกเลย  หลังจากนั้นพระนางก็ถูกนำสู่นครทางทิศตะวันตก ไปทางบ้านศรีจรูก พักทัพและฆ่าหมูกินที่นั่น (ซี จรูกแปลว่ากินหมู) ทัพหลังตามไปทันที่บ้านทัพทัน (ซึ่งกลายเป็นชื่อบ้านในปัจจุบัน) และเดินทางต่อมายังบ้านลำดวน พักนอนที่นั่น มีการเลี้ยงฉลองรำไปล้มไป รำล้มในภาษาเขมรคือ เรือ็ม ดูล ซึ่งเป็นชื่อของ อ.ลำดวนในปัจจุบัน
ดังนั้นคำว่าภูมิโปน จึงมีความหมายโดยรวมว่า หมู่บ้านแห่งการหลบซ่อน (ภูมิ แปลว่า หมู่บ้าน โปน แปลว่า หลบซ่อน อีกความหมายหนึ่งแปลว่า มะกอก)
อักษรโวลอฟ
อักษรอาหรับสำหรับภาษาโวลอฟ หรืออักษรโวโลฟัล (Wolofal) เป็นอักษรอาหรับรูปแบบหนึ่งสำหรับใช้เขียนภาษาโวลอฟ สิ่งนี้เป็นพื้นฐานของอักษรอยามีในแอฟริกาตะวันตก
อักษรอาหรับนี้เป็นอักษรชนิดแรกที่ใช้เขียนภาษาโวลอฟ แม้ว่าในปัจจุบันจะใช้อักษรละตินเป็นอักษรทางการในเซเนกัล แต่ก็ยังมีการใช้อักษรอาหรับในชนบางกลุ่มเพื่อบ่งถึงวัฒนธรรมอิสลามในหมู่ชาวโวลอฟ
รูปสระสั้นในภาษาอาหรับเขียนอย่างเป็นระบบ แต่เสียง /a,ə/, /i,e,ɛ/ และ /u,o,ɔ/ ไม่มีความแตกต่างซึ่งกันและกัน
ฟังก์ชันคู่และฟังก์ชันคี่
ฟังก์ชันคู่ (even functions) และฟังก์ชันคี่ (odd functions) คือ ฟังก์ชันที่มีคุณสมบัติเกี่ยวกับความสมมาตร ฟังก์ชันคู่และฟังก์ชันคี่มีความสำคัญในคณิตวิเคราะห์หลายสาขา โดยเฉพาะเรื่องอนุกรมกำลัง และอนุกรมฟูรีเย
ฟังก์ชันคู่
ให้ f(x) เป็นฟังก์ชันค่าจริงของตัวแปรที่เป็นจำนวนจริง f จะเป็นฟังก์ชันคู่ ถ้าสมการต่อไปนี้เป็นจริง สำหรับทุกค่า x:
ตีความในเชิงเรขาคณิตได้ว่า กราฟของฟังก์ชันนี้สมมาตรกับแกน y หมายความว่า ถ้าเราสะท้อนกราฟกับแกน y เราก็ยังได้กราฟรูปเดิม
ตัวอย่างของฟังก์ชันคู่ ได้แก่ | x |, x2, x4, cos(x), และ cosh(x)
ฟังก์ชันคี่
ให้ f(x) เป็นฟังก์ชันค่าจริงของตัวแปรที่เป็นจำนวนจริง f จะเป็นฟังก์ชันคี่ ถ้าสมการต่อไปนี้เป็นจริง สำหรับทุกค่า x:
ตีความในเชิงเรขาคณิตได้ว่า กราฟของฟังก์ชันนี้สมมาตรกับจุดกำเนิด (origin) หมายความว่า ถ้าเราหมุนกราฟไป 180 องศา รอบจุดกำเนิด เราก็ยังได้กราฟรูปเดิม
ตัวอย่างของฟังก์ชันคี่ ได้แก่ x3, sin(x), และ sinh(x)
พระเจ้าบุเรงนอง
พระเจ้าบุเรงนอง หรือพระนามเต็มว่า พระเจ้าบุเรงนองกะยอดินนรธา (, ဘုရင့်နောင် ကျော်ထင်နော်ရထာ บะยิ่นเหน่าง์จ่อถิ่นหน่อยะถ่า; 16 มกราคม พ.ศ. 2059 – 10 ตุลาคม พ.ศ. 2124) หรือ พระเจ้าหงษานีพัตร เป็นพระมหากษัตริย์พม่าจากราชวงศ์ตองอู เสวยราชย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2093 ถึงปี พ.ศ. 2124 อาณาจักรของพระองค์เป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยมีอาณาเขตแผ่ไปถึงอาณาจักรล้านนา อาณาจักรล้านช้าง รัฐมณีปุระ และอาณาจักรอยุธยา
พระองค์ถือเป็นหนึ่งในสามมหาราชพม่าพร้อมด้วยพระเจ้าอโนรธามังช่อ แห่งราชวงศ์พุกาม และพระเจ้าอลองพญา แห่งราชวงศ์คองบอง สถานที่หลายแห่งในพม่าปัจจุบันตั้งชื่อตามพระนาม พระองค์ยังทรงเป็นที่รู้จักในประเทศไทยว่า "พระเจ้าชนะสิบทิศ" จากนวนิยายเรื่อง ผู้ชนะสิบทิศ ของยาขอบ
พระราชประวัติ
พระเจ้าบุเรงนอง พระราชสมภพเมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 15 ค่ำ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2058 ก่อนพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เพียง 1 เดือน ตามความเชื่อของคนทั่วไป เชื่อว่าพระนามดั้งเดิมของพระองค์คือ "จะเด็ด" (ตามนิยายผู้ชนะสิบทิศ) แต่ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ พระนามดั้งเดิมของพระองค์อาจออกเสียงว่า "จะเต็ด" โดยอาจแปลได้ว่า "เจ้าปลวกไต่" (จะ หมายถึง ปลวก, เต็ด หมายถึง ไต่ หรือ ป่ายปีน) และมีอีกหนึ่งหลักฐานที่ระบุว่า พระนามดั้งเดิมคือ "ฉิ่นแยทุต" โดยแปลได้ว่า "เจ้ายอดผู้กล้า" (ฉิ่น เป็นคำที่เรียกหน้าชื่อบุคคลสำคัญ แย หมายความว่า กล้าหาญ และ ทุต อาจแปลได้หลากหลาย แต่ในบริบทเช่นนี้ควรแปลว่า ยอด)
พระเจ้าบุเรงนอง ในนิยายผู้ชนะสิบทิศ กำเนิดเป็นบุตรของสามัญชนที่มีอาชีพปาดตาล แต่ข้อเท็จจริงแล้ว พระองค์เองมีเชื้อกษัตริย์ในตัว โดยเป็นบุตรชายของเมงเยสีหตู (สำเนียงพม่าออกว่า มินแยตี่หะตู่) ขุนนางระดับสูงผู้หนึ่งของพระเจ้าเมงจีโย พระราชบิดาของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เมงเยสีหตูผู้นี้ เชื่อว่าเป็นหนึ่งในผู้ร่วมสถาปนาอาณาจักรตองอูร่วมกับพระเจ้าเมงจีโย และได้รับการอวยยศเป็นถึง เจ้าเมืองตองอู เมืองหลวงอีกด้วย
ในวัยเยาว์ พระเจ้าบุเรงนองเติบโตมาพร้อมกับพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ แม้มิได้เป็นพระญาติกันโดยสายเลือด แต่ทั้ง 2 ก็มีความผูกพันกันเหมือนพระญาติ เนื่องจากเมงเยสีหตูบิดาของพระเจ้าบุเรงนองก็เป็นบุคคลที่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้เคารพ โดยมีฐานะเป็นถึงพระอาจารย์ที่ปรึกษาขุนนางคนสำคัญ และมีสถานะอีกด้านเป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ด้วย โดยบุตรสาวของเมงเยสีหตูก็เป็นมเหสีองค์หนึ่งของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ และพระพี่นางของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้นามว่าพระนางอตุลสิริมหาราชเทวีก็เป็นมเหสีอีกองค์หนึ่งของพระเจ้าบุเรงนองด้วยเช่นกัน
พระเจ้าบุเรงนองก่อนขึ้นครองราชย์มีสถานะเป็นแม่ทัพคนสำคัญของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้พระนามของพระเจ้าบุเรงนอง ออกเสียงตามสำเนียงพม่าว่า "บะยิ่นเหน่าว์" มีความหมายว่า "พระเชษฐาธิราช" และมีพระนามเต็มว่า "บะยิ่นเหน่าว์จ่อถิ่นหน่อยะถ่า" (ไทยเรียกเพี้ยนเป็น "บุเรงนองกะยอดินนรธา") แปลว่า "พระเชษฐาธิราชผู้ทรงกฤษดาภินิหาร" โดยพระนามนี้ เชื่อว่าพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้พระราชทานให้ หลังจากพระเจ้าบุเรงนองชนะศึกนองโย อันเป็นศึกไล่ตามทัพของพระเจ้าสการะวุตพี กษัตริย์มอญ ที่เสียกรุงหงสาวดีให้แก่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ อันเป็นเกียรติประวัติที่เลืองลือครั้งแรก ๆ ของพระองค์
โดยทิศทั้งสิบนี้ หมายถึงทิศทั้งแปดตามความเชื่อทางพุทธศาสนา และยังรวมไปถึงทิศเบื้องบน คือ สรวงสรรค์ และทิศเบื้องล่าง คือ บาดาล อีกด้วย
ในหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของพม่าระบุว่า ก่อนพระองค์จะออกทำศึกคราวใด จะทรงนมัสการพระธาตุชเวมอดอ หรือที่ชาวไทยเรียกตามชาวมอญว่าพระธาตุมุเตา พระธาตุศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองหงสาวดีก่อนทุกครั้ง จุดที่เชื่อว่าพระองค์ถวายการสักการะก็ปรากฏอยู่หน้าพระธาตุตราบจนปัจจุบัน
ไม่เพียงแต่มิติของการเป็นนักรบเท่านั้น พระเจ้าบุเรงนองยังถือว่าเป็นกษัตริย์นักปกครองและบริหารที่เก่งกาจอีกด้วย ด้วยการสามารถปกครองและบริหารข้าทาสบริวารมากมาย ทั้งของพระองค์เองและของประเทศราช เช่น การยึดเอาพระราชวงศ์ที่สำคัญ ๆ ของประเทศราชต่าง ๆ เข้ามาอยู่ในพระราชวังเพื่อเป็นองค์ประกัน เป็นต้น
เสด็จขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2094 ด้วยการปราบดาภิเษก เพราะมีกบฏเกิดขึ้นมากมาย ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้