cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กระดาษเงินกระดาษทอง
กระดาษเงินกระดาษทองในแบบต่างๆ
งิ่งเตี๋ย เป็นกระดาษเงิน-ทอง ใช้ไหว้เจ้าที่ แปะกง โท่วตี่ซิ้ง ที่ละ 1 ชุด หรือ 3 ชุด แล้วแต่ธรรมเนียมของบ้านผู้ไหว้ โดยมักจะไหว้คู่กับค้อซี หรือ กระดาษทองขอบทองสีส้มด้วย บางธรรมเนียมก็ไหว้ 3 แผ่น 5 แผ่น 12 แผ่น หรือแล้วแต่
ถือเป็นกระดาษสำคัญที่ใช้ไหว้บรรพบุรุษ ต่อ 1 ครั้ง จะมีการใช้เป็นส่วนมาก มากกว่ากระดาษชิ้นอื่นๆ มากกว่า 3 เท่าอีกด้วย ถือเป็นกระดาษไหว้ที่สำคัญที่สุด หากไม่มีกระดาษก็ไม่ส่งถึงบรรพบุรุษด้วย
การร่วมเพศ
การร่วมเพศ (sexual intercourse, coitus, copulation) เป็นการสอดใส่อวัยวะเพศเข้าไปในช่องคลอดเพื่อสุขารมณ์ทางเพศ, สืบพันธุ์ หรือทั้งสองอย่างSexual intercourse most commonly means penile–vaginal penetration for sexual pleasure and/or sexual reproduction; dictionary sources state that it especially means this, and scholarly sources over the years agree. See, for example;
มีมุมมองหลากหลายเกี่ยวกับการประพฤติที่เรียกว่าเป็นการร่วมเพศหรือกิจกรรมทางเพศ ซึ่งสามารถส่งผลต่อมุมมองเกี่ยวกับสุขภาพทางเพศ แม้คำว่า การร่วมเพศ มักสื่อถึงการสอดใส่ขององคชาตเข้าไปยังช่องคลอดและโอกาสที่จะสร้างบุตร แต่ก็สามารถหมายถึงการร่วมเพศทางปากและทางทวารหนักได้เช่นกัน ส่วนการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ เช่น การสำเร็จความใคร่ให้กันและกัน (mutual masturbation) และการทำออรัลเซ็กซ์กับผู้หญิง (cunnilingus) ถูกเรียกว่า เพศสัมพันธ์ภายนอก (outercourse) ทว่าการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่อาจถือว่าเป็นการร่วมเพศได้เช่นเดียวกัน คำว่า เซ็กส์ มักใช้เป็นคำย่อของ  การร่วมเพศ (sexual intercourse) ทว่าสามารถหมายถึงกิจกรรมทางเพศทุกรูปแบบ เนื่องจากการร่วมเพศมากับความเสี่ยงจะติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ระหว่างการประกอบกิจกรรมเหล่านี้ได้  จึงมักมีการแนะนำให้ร่วมเพศอย่างปลอดภัย อย่างไรก็ตามโอกาสติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ลดลงอย่างมีนัยสำคัญในการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ทางเพศร่วมของมนุษย์
หลายเขตอำนาจศาลมีกฎหมายห้ามกระทำการทางเพศบางรูปแบบ เช่น การร่วมประเวณีกับญาติสนิท, การประกอบกิจกรรมทางเพศกับผู้เยาว์, การขายบริการทางเพศ, การข่มขืน, การสมสู่กับสัตว์, การชำเราแบบวิตถาร และการมีเพศสัมพันธ์นอกการสมรสหรือก่อนการสมรส ความเชื่อทางศาสนายังส่งผลต่อการตัดสินใจส่วนตัวเกี่ยวกับการร่วมเพศหรือกิจกรรมทางเพศแบบอื่น ตัวอย่างเช่น การตัดสินใจเกี่ยวกับสภาพพรหมจารี หรือประเด็นเกี่ยวกับกฎหมายหรือนโยบายสาธารณะ มุมมองเกี่ยวกับเพศของแต่ละศาสนาแตกต่างกัน ทว่ามักมีบางแก่นเรื่องเหมือนกัน เช่น การห้ามไม่ให้คบชู้
การร่วมเพศเพื่อสืบพันธุ์ในสัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์มักถูกเรียกว่า การผสมพันธุ์ (copulation) และน้ำอสุจิอาจถูกนำไปยังท่อสืบพันธุ์ของเพศหญิงโดยไม่ผ่านช่องคลอดในสัตว์บางชนิด เช่น การร่วมเพศทางทวารร่วม (cloacal copulation) สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมที่ไม่ใช่มนุษย์ การผสมพันธุ์มักเกิดขึ้นในช่วงที่เจริญพันธุ์สูงสุดเพื่อเพิ่มโอกาสการตั้งครรภ์ อย่างไรก็ตามมีการพบว่าลิงโบโนโบ, โลมา, และลิงชิมแปนซี สามารถมีเพศสัมพันธ์ แม้เพศเมียจะไม่ได้อยู่ในช่วงเจริญพันธุ์สูงสุด และยังสามารถร่วมเพศกับเพศเดียวกัน  คาดว่าสัตว์เหล่านี้ร่วมเพศเพื่อสุขอารมณ์เช่นเดียวกับมนุษย์  และยังเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางสังคม
วงใน
Wongnai เป็นเป็นเว็บไซต์บริการเครือข่ายสังคมของประเทศไทยและชื่อบริษัทที่พัฒนา โดยผู้ใช้งานเว็บไซต์สามารถค้นหาร้านอาหาร ข้อมูล รูปและคำวิจารณ์จากสมาชิกคนอื่น สมาชิกผู้ใช้งานเว็บไซต์สามารถเพิ่มข้อมูลร้านอาหารหรือเสนอแนะให้แก้ไขข้อมูลร้านอาหารที่มีอยู่ในฐานข้อมูล แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับร้านอาหาร อัปโหลดรูปภาพเกี่ยวกับร้านอาหาร และติดตามความเคลื่อนไหวของเพื่อนภายในเว็บไซต์ได้แบบตามเวลาจริง นอกเหนือจากการให้บริการผ่านทางหน้าเว็บไซต์ Wongnai ได้ให้บริการผ่านทางโปรแกรมประยุกต์ที่ทำงานอยู่บนอุปกรณ์พกพารุ่นที่เป็นระบบปฏิบัติการไอโอเอสและแอนดรอยด์ซึ่งจะมีการนำข้อมูลพิกัดภูมิศาสตร์ของผู้ใช้งานไปประมวลผลแบบ location-based service เพื่อแสดงผลการค้นหาร้านอาหารที่อยู่ใกล้ผู้ใช้ได้
เริ่มเปิดใช้งานครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553 สร้างและดูแลโดยบริษัท วงใน มีเดีย จำกัด เว็บไซต์ Wongnai ปรากฏในสื่อในฐานะเว็บแนะนำหลายแหล่ง รวมถึงแอ๊ปแนะนำสำหรับโทรศัพท์สมาร์ตโฟน
วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 Wongnai ประกาศเข้าซื้อกิจการ Blognone
ประเทศนิวซีแลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศนิวซีแลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินิวซีแลนด์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 54 คน ใน 16 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนิวซีแลนด์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร
จังหวัดยโสธร มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยขณะนั้นยโสธรยังเป็นเพียงอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุบลราชธานี
ปี พ.ศ. 2515 ยโสธรยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดเป็นครั้งแรก (ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518) โดยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ นายอุดร ทองน้อย, นายสุทิน ใจจิต และนายประยงค์ มูลสาร
หม่อมเจ้าองุ่น นรินทรางกูร
หม่อมเจ้าองุ่น นรินทรางกูร เป็นพระธิดาในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ และเป็นพระนัดดาในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี สมเด็จพระพี่นางพระองค์ใหญ่ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
พระประวัติ
หม่อมเจ้าองุ่น นรินทรางกูร เป็นพระธิดาในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ เมื่อเจริญชันษาขึ้น ได้เข้ามารับราชการในพระบรมมหาราชวัง
ในสมัยรัชกาลที่ 2 ได้เกิดเหตุพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นศรีสุเรนทร์ทิ้งบัตรสนเท่ห์จนต้องพระอาญาแผ่นดิน ถูกประหาร หลังจากชำระความกรมหมื่นศรีสุเรนทร์แล้ว เกิดมีผู้ทิ้งหนังสือในพระบรมมหาราชวัง หยาบช้าถึงองค์พระเจ้าแผ่นดิน จึงทรงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นตุลาการพิจารณาให้ค้นลายมือเจ้านาย แลเจ้าจอมทุกเรือนเอามาสอบกับหนังสือทิ้ง
จากการค้นทุกตำหนักทุกเรือนเมื่อเกิดความหนังสือทิ้งของพระองค์เจ้ากระษัตรี เลยจับเพลงยาวนายช้อยได้ที่เรือน หม่อมเจ้าองุ่น ในกรมหลวงนรินทร์รณเรศ (สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงนรินทร์รณเรศ เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 3 ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี สมเด็จพระพี่นางพระองค์ใหญ่ ในรัชกาลที่ 1 เป็นต้นราชสกุลนรินทรางกูล ณ อยุธยา) หม่อมเจ้าองุ่นทิ้งหนังสือหยาบช้าซ้ำอีก
ครั้งนั้นจับเรื่องชู้สาวในพระราชวัง ผิดกฎมณเฑียรบาลได้อีกหลายราย โปรดเกล้าฯให้ลงพระราชอาญาประหารชีวิต ตั้งแต่พระองค์เจ้ากระษัตรี หม่อมเจ้าองุ่น และหญิงชายอีก 8 คน เฉพาะพระองค์เจ้ากระษัตรี นั้น ให้ทุบด้วยท่อนจันทน์ตามราชประเพณี
รายพระนามพระมหากษัตริย์นาวาร์
ราชวงศ์อิญิเกวซ, ? 824–905
ราชวงศ์อิญิเกวซได้รับการยอมรับว่าเป็นราชวงศ์ที่สถาปนาราชอาณาจักรนาวาร์ (หรือปัมโปลนา) ราว 824
ราชวงศ์ฆิเมเนส, 905–1234
เนื่องด้วยการสวรรคตของพนะเจ้าซานโชที่ 4 นาวาร์ถูกแบ่งโดยพระญาติพระองค์ได้แก่พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 แห่งกัสติยากับพระเจ้าซานฌช รามิเรซแห่งอารากอน นำไปสู่การควบคุมนาวาร์โดยอารากอนเป็นเวลากว่ากึ่งศตวรรษ
การสวรรคตของพระเจ้าอัลฟอนโซนำไปสู่วิกฤตการณ์การสืบราชสันตติวงศ์ในอารากอนและขุนนางนาวาร์เห็นว่าจะดีกว่าที่จะฟื้นฟูอาณาจักรอันเป็นอิสระ, จึงมีการสถาปนาพระนัดดา(สายพระอนุชานอกกฎหมาย) ในพระเจ้าซานโชที่ 4 ครองราชย์สืบมา
ราชวงศ์ชองปาญ, 1234–1284
การสวรรคตของพระเจ้าซานโชที่ 7 กษัตริย์แห่งราชวงศ์ฆิเมเนสพระองค์สุดท้าย นำไปสู่การเปลี่ยนมือซึ่งราชสมบัติไปยังพระโอรสในพระขนิษฐาแห่งพระองค์ บลังกา, เคานท์เตสแห่งชองปาญ พระองค์ทรงสำเร็จราชการในบางส่วนของรัชกาลแห่งพระเชษฐาพระองค์
ราชวงศ์กาเปต์, 1284–1349
เอนริเกสวรรคตอย่างกระทันหันโดยทิ้งราชสมบัติให้พระธิดาทารก ฆัวนา ในฐานะรัชทายาทพระองค์เดียวในราชสมบัติ พระชนนี บลองช์แห่งอาร์ตัวส์สำเร็จราชการแทน 10 ปี ค.ศ. 1284 ฆัวนาอภิเษกสมรสกับว่าที่พระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งฝรั่งเศส เป็นการสิ้นสุดความเป็นผู้สำเร็จราชการของพระนางบลองช์ ฟิลิปเสด็จขึ้นครองราชในปีถัดมาในฐานะ "กษัตริย์ฝรั่งเศสและนาวาร์" อนึ่งพระนามในรายชื่อด้านล่างจะถอดเสียงตามภาษาสเปน
ราชวงศ์เอเวรอซ์, 1328–1441
หลังการสวรรคตของพระเจ้าลุยส์ และพระโอรสคือพระเจ้าฆวน พระอนุชาทั้งสองพระองค์ในพระเจ้าลุยส์รับราชสมบัติเป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสนาวาร์สืบมากระทั่งสวรรคต เวลานั้นราชบัลลังก์ฝรั่งเศสตกแก่ฟิลิปแห่งวาลัวส์ พระญาติที่มิได้สืบเชื้อสายจากพระนางฆัวนาที่ 1, ส่วนราชบัลลังก์แห่งนาวาร์ได้ส่งต่อไปยังพระธิดาในพระเจ้าลุยส์คือพระนางฆัวนาที่ 2 โดยทรงปกครองร่วมกับพระสวามี จนพระสวามีสิ้นพระชนม์ และปกครองโดยลำพังจนกระทั่งพระนางสวรรคต
ราชวงศ์ตรัสตามารา, 1425–1479
พระนางบลองกาที่ 1 ทรงราชย์ร่วมกับพระสวามีคือพระเจ้าฆวนที่ 2 ในค.ศ. 1458, ฆวนได้รับราชสมบัติอารากอนจากพระเชษฐาผู้วายชนม์ในเวลาต่อมา พระราชบัลลังก์แห่งนาวาร์ ถูกส่งต่อให้กับพระนางเอเลนอร์, พระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวที่ยังมีพระชนม์อยู่ของทั้งสองพระองค์ ขณะที่พระราชบัลลังก์แห่งอารากอนถูกส่งต่อไปยัง พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน, พระราชโอรสใน พระเจ้าฆวนที่ 2 กับพระชายาพระองค์ที่สอง ฆัวนา เอนริเกซ
กษัตริย์และพระราชินีผู้โต้แย้งสิทธิ
หลังพระนางบลองกาสวรรคต ค.ศ. 1441, พระเจ้าฆวนยังเป็นกษัตริย์นาวาร์อยู่จนกระทั่งสวรรคตใน 38 ปีหลังจากนั้น, เพื่อปกป้องจากพระราชโอรสและพระราชธิดาพระองค์ใหญ่การ์โลส และ บลองกา ความขัดแย้ง กับพระราชโอรสของพระองค์นำไปสู่ สงครามกลางเมืองนาวาร์ แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลจะถือว่า การ์โลสและบลองกาเป็นประมุขที่ชอบโดยกฎหมายแต่พระมหากษัตริย์  โดยพฤตินัย ก็ยังคงเป็นพระเจ้าฆวนที่ 2 เอเลนอร์มิได้อ้างสิทธิเป็นสมเด็จพระราชินีนาถจนกระทั่งพระราชบิดาสวรรคต
ราชวงศ์ฟัวซ์, 1479–1517
เอเลนอร์, ผู้ซึ่งเป็นพันธมิตรกับพระราชบิดาเพื่อต่อต้านพระเชษฐาและพระเชษฐภคินี สวรรคตหลังพระราชบิดาเพียง 3 สัปดาห์ พระนางเป็นพระชายาม่ายในกาสตงที่ 4 เคานท์แห่งฟัวซ์, และพระโอรสองค์ใหญ่ของพระนางกาสตงแห่งฟัวซ์ เจ้าชายแห่งวิอานาก็สิ้นพระชนม์  พระนางจึงส่งต่อพระราชบัลลังก์ให้พระนัดดา ฟรองซัวส์ (หรือฟรังซิสโกในภาษาสเปน)
ราชวงศ์อัลเบรท์, 1484–1513
แคทเธอรีนครองราชย์ร่วมกับพระสวามี พระเจ้าฆวนที่ 3 เมื่อพระเจ้าฆวนสวรรคต พระนางแคทเธอรีนครองราชย์ต่อมาอีก 8 เดือนก็สวรรตต รัชกาลนี้ นาวาร์ปราชัยโดยพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 แห่งอารากอน ค.ศ. 1512, เป็นเหตุให้เสียดินแดนทางใต้ของทิวเขาปิเรนิส,รวมถึงราชธานีคือปัมโปลนาด้วย พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฆวนที่ 2 กับพระชายาองค์ที่ 2 และเป็นพระอนุชาต่างพระชนนีในพระนางเอเลนอร์ ผู้เป็นพระอัยยิกาในพระนางแคทเธอรีน  พระเจ้าเฟร์นันโดได้รับราชาภิเษกเป็นพระมหากษัตริย์นาวาร์และทำให้สายนี้ถูกรวมกับตำแหน่งพระมหากษัตริย์อารากอนกับสเปน พระนางแคทเธอรีนและพระเจ้าฆวนหนีไปยังนาวาร์ล่าง, ซึ่งเป็นส่วนเล็ก ๆ ของอดีตราชอาณาจักรอันอยู่ตอนบนของทิวเขาปิเรนิส ที่ซึ่งถูกรวมกับกับดินแดนอื่น ๆ ในฝรั่งเศสซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของพวกเขา
นาวาร์ล่าง
ค.ศ. 1530, พระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปน ตัดสินใจ ตัดสินใจที่จะยกเลิกการยึดครองนาวาร์ล่างอย่างแน่นอนต่อความเป็นไปไม่ได้ในการควบคุม, ทำให้นาวาร์ล่างปกครองโดยพระเจ้าเอนริกที่ 2, ขณะที่พระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปนกับพระชนนีสมเด็จพระราชินีนาถฆัวนาที่ 3 ยังคงปกครองนาวาร์บน
ราชวงศ์บูร์บง, 1572–1620
ฆัวนาที่ 3 ทรงราชย์ร่วมกับพระสวามี อองตวน จนพระสวามีสวรรคตและทรงราชย์ต่อโดยลำพังจนสวรรคต พระราชโอรสของทั้ง 2 คือเอนริเก (อองรี) เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1589, เข้าครอบคาองราชอาณาจักรใน ค.ศ. 1593 ในการที่สงครามศาสนาในฝรั่งเศสใกล้สิ้นสุดลง ต่อมามงกุฎแห่งนาวาร์ถูกส่งต่อไปยังพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ค.ศ. 1620 ราชอาณาจักรจึงถูกรวมกับฝรั่งเศส อย่างไรก็ตาม พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสยังคงใช้พระอิสริยยศ พระมหากษัตริย์แห่งนาวาร์ กระทั่ง ค.ศ. 1791 และถูกนำกลับมาใช้อีกครั้งระหว่างค.ศ. 1814 - ค.ศ. 1830 ในช่วงการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง.
โพรเทคชัน (เพลง)
"โพรเทคชัน" (Protection) เป็นผลงานร่วมระหว่างแมสซีฟแอตแทกและนักร้องจากเอฟรีทิงบัทเดอะเกิร์ล เทรซี ทอร์น ที่ปรากฏในอัลบั้มที่สองของแมสซีฟแอตแทก Protection ในรูปแบบซีดีและแผ่นเสียง 12 นิ้ว ในปี 1994 เป็นซิงเกิลที่สอง ขึ้นอันดับที่ 14 ในชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรโดยอยู่ในชาร์ตเป็นเวลาสี่สัปดาห์ ติดอันดับที่ 27 ในนิวซีแลนด์ เพลงนี้ยังปรากฏให้อัลบั้มร่วมเพลงของ เอฟรีทิงบัทเดอะเกิร์ล The Best of และ Like the Deserts Miss the Rain
รายพระนามพระมหากษัตริย์นาวาร์
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์นาวาร์
พระเจ้าอองรีที่ 4 สิ้นพระชนม์โดยปราศจากรัชทายาทใน ค.ศ. 1883 การอ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสและนาวาร์แยกจากกัน สิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสถูกส่งต่อไปยัง ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายเลชีตีมีสต์ ขณะที่สิทธิในราชบัลลังก์นาวาร์ตกแก่ โรเบิร์ตที่ 1 ดยุคแห่งปาร์มา พระโอรสในเจ้าหญิงหลุยส์ มารี แตเรซแห่งอาร์ตัว ดัชเชสม่ายแห่งปาร์มา พระเชษฐภคินีในพระเจ้าอองรีที่ 4
โพรเทคชัน (เพลง)
เพลงนี้ได้ทำการแซมเพิลเพลง "เดอะเพย์แบ็ก" (The Payback) ของ เจมส์ บราวน์ ที่มีเสียงจังหวะไฮแฮตและเสียงวาห์วาห์กีตาร์คอร์ดอย่างต่อเนื่อง
รายพระนามพระมหากษัตริย์นาวาร์
นาวาร์บน
=== ราชวงศ์ตรัสตามารา, 1516-1555 ===
คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ (National Public Safety Commission) เป็นคณะกรรมการในสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่น มีที่ทำการอยู่ที่สำนักราชการส่วนกลาง (Central Common Government Office) เขตชิโยดะ กรุงโตเกียว
โพรเทคชัน (เพลง)
รายชื่อเพลง
ซีดีซิงเกิลในสหราชอาณาจักร 2
คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
คณะกรรมการประกอบด้วย รัฐมนตรีหนึ่งคนเป็นประธาน และกรรมการอื่นอีกห้าคนซึ่งนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งเมื่อได้รับความเห็นชอบจากสภาทั้งสองของสภานิติบัญญัติ คณะกรรมการปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นอิสระจากคณะรัฐมนตรี แต่ประสานงานกับคณะรัฐมนตรีผ่านทางรัฐมนตรีผู้เป็นประธาน
โพรเทคชัน (เพลง)
รายชื่อเพลง
แผ่นเสียงซิงเกิลในสหราชอาณาจักร
คณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ (ญี่ปุ่น)
คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่บริหารสำนักงานตำรวจแห่งชาติ รับประกันความเป็นกลางของระบบตำรวจโดยแยกตำรวจจากอิทธิพลทางการเมืองและรับรองการบริหารงานตำรวจด้วยวิธีที่เป็นประชาธิปไตย ทั้งมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนข้าราชการตำรวจชั้นผู้ใหญ่
โพรเทคชัน (เพลง)
รายชื่อเพลง
ซีดีซิงเกิลในสหรัฐ
สโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตีในฤดูกาล 2007–08
ฤดูกาล 2007–08 เป็นฤดูกาลที่ 6 ติดต่อกันของแมนเชสเตอร์ซิตีในพรีเมียร์ลีก และเป็นฤดูกาลที่ 11 นับตั้งแต่ก่อตั้งพรีเมียร์ลีก โดยเป็น 1 ใน 22 สโมสรสมาชิกผู้ก่อตั้ง โดยรวมแล้วเป็นฤดูกาลที่ 116 ของสโมสรที่เล่นในฟุตบอลลีกอังกฤษ
ฤดูกาล
ฤดูกาลนี้เริ่มต้นด้วยเจ้าของคนใหม่คือทักษิณ ชินวัตร และผู้จัดการทีมคนใหม่คือสเวน-เยอราน เอริกซอน ซึ่งเข้ามาแทนที่สจวร์ต เพียร์ซ ที่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง 3 จาก 4 ฤดูกาลล่าสุดพวกเขาจบในโซนกลางตารางจนถึงโซนตกชั้น แมนเชสเตอร์ซิตีมีฟอร์มที่ย่ำแย่ ทำให้พวกเขาจำเป็นต้องดึงนักเตะที่มีชื่อเสียงเข้ามาสู่สโมสรหากต้องการหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่คล้ายกับฤดูกาลก่อนหน้านี้หรือแย่กว่านั้น ด้วยเหตุนี้ เงินทุนที่เพิ่งไหลเข้ามาจากเจ้าของสโมสรใหม่ซึ่งเป็นมหาเศรษฐีชาวไทยจึงเข้ามาในเวลาที่เหมาะสมสำหรับสโมสร และเอริกซอนก็มีบทบาทอย่างมากในตลาดซื้อขายนักเตะช่วงซัมเมอร์ โดยเขาใช้เงินประมาณ 30 ล้านปอนด์เพื่อนำผู้เล่นที่มีชื่อเสียง 8 คนเข้ามาสู่ทีมชุดใหญ่ของสโมสร
ในฤดูกาลนี้ แมนเชสเตอร์ซิตียังได้เข้าสู่การแข่งขันรอบคัดเลือกยูฟ่าคัพในฤดูกาลหน้าด้วยการจบอันดับที่ 6 ในการจัดอันดับ "แฟร์เพลย์" ของอังกฤษ
ชุดแข่งขัน
ชุดที่สวมในฤดูกาล 2007-08 เป็นชุดโดย Le Coq Sportif และผู้สนับสนุนหลักของทีมคือโธมัสคุกส์
ถนนพระรามที่ 5
ถนนพระรามที่ 5 เป็นถนนในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เริ่มตั้งแต่ถนนลูกหลวง แขวงสวนจิตรลดา บริเวณด้านข้างทำเนียบรัฐบาล เลียบคลองเปรมประชากรไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตัดกับถนนพิษณุโลกที่สี่แยกพาณิชยการ ตัดกับถนนศรีอยุธยาที่สี่แยกวัดเบญจฯ  ตัดกับถนนราชวิถีที่สี่แยกราชวิถี ตัดกับถนนสุโขทัยที่สี่แยกสุโขทัย ข้ามคลองสามเสนเข้าสู่พื้นที่แขวงถนนนครไชยศรี ตัดกับถนนนครไชยศรีที่สี่แยกราชวัตร ตัดกับถนนอำนวยสงครามและถนนเศรษฐศิริที่สี่แยกเกษะโกมล และสิ้นสุดเมื่อไปตัดกับถนนทหารที่สี่แยกสะพานแดง (ถนนสายที่ตรงต่อเนื่องไปคือถนนเตชะวณิช) เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรในช่วงถนนลูกหลวงถึงแยกพาณิชยการ และ 4 ช่องจราจรในช่วงที่เหลือ
ถนนพระรามที่ 5 เดิมชื่อ "ถนนลก" เป็นถนนที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเป็นถนนในโครงการถนนอำเภอดุสิต โดยได้ทรงริเริ่มขึ้นพร้อมกับการสร้างพระราชวังดุสิตใน พ.ศ. 2441 ชื่อถนนลกเป็นภาษาจีนมาจากชื่อภาพเครื่องลายครามที่มีภาพลก คือ เทพเจ้าจีนใส่หมวกมีใบพัด 2 ข้าง หรือกวางอยู่ด้วย กวางกับหมวกนั้นมีความหมายว่าเกียรติยศนั่นเอง
ครั้นเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนชื่อถนนลก ตั้งแต่ถนนลูกหลวงถึงถนนเตชะวณิชเป็น "ถนนพระรามที่ 5" เพราะมีประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังดุสิตและถนนสายนี้ขึ้น
นอร์รี
นอร์รี่ (ภาษาเขมร: ណូរី ) เป็นพาหนะทางรางประเภทหนึ่งในประเทศกัมพูชา ได้ถูกกล่าวถึงในชื่อ "รถไฟไม้ไผ่ของกัมพูชา" มีความเร็วสูงสุดเพียง 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บนรางสแตนดาร์ดเกจ ให้บริการระหว่างเมืองพระตะบองและปอยเปต ซึ่งปัจจุบันอยู่ในระหว่างฟื้นฟูเส้นทาง
เดอะสตรีตพรอฟิตส์
เดอะสตรีตพรอฟิตส์ (The Street Profits) เป็นทีมนักมวยปล้ำสังกัด WWE สมาชิกประกอบด้วย Angelo Dawkins และ Montez Ford เป็นแชมป์แท็กทีมทริปเปิลคราวน์ทีมที่ 2 ของ WWE
ทิเชียน
ทิเซียโน เวเชลลี หรือ เวตเชลลิโอ (Tiziano Vecelli, Tiziano Vecellio; ; c. 1488/90 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576) หรือที่รู้จักกันดีในภาษาอังกฤษว่า ทิเชียน หรือ ทิชัน (Titian; ) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 มีความสำคัญทางการเขียนภาพสีน้ำมัน ทิเชียนเป็นจิตรกรผู้นำของศิลปะเรอเนซองส์ของตระกูลการเขียนแบบเวนิส ทิเชียนเกิดที่พิเว ดี คาดอเร (Pieve di Cadore) ใกล้เมืองเบลลูโน ในสาธารณรัฐเวนิส จึงรู้จักกันในนามว่า “ดา คอเดเร” ตามเมืองเกิดด้วย
ทิเชียน เป็นจิตรกรที่มีความสามารถหลายด้าน ผู้เขียนได้ทั้งภาพเหมือนและภาพภูมิทัศน์อันเป็นสองลักษณะที่ทำให้มีชื่อเสียง และการเขียนตำนานเทพ และศิลปะคริสต์ศาสนา ถ้าทิเชียนเสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง 40 ปีก็ยังถือเป็นจิตรกรที่มีอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในสมัยนั้น แต่ทิเชียนก็อยู่ต่อมาอีก 50 ปีในขณะที่เปลี่ยนแปลงวิธีเขียนภาพจากเดิมไปเป็นอย่างมาก นักวิจารณ์บางคนไม่เชื่อว่างานที่สร้างเมื่อสมัยต้นและสมัยปลายของทิเชียนเป็นงานของจิตรกรคนเดียวกัน ลักษณะที่ทำให้ทราบว่าเป็นคนเดียวกันคือความสนใจอย่างลึกซึ้งในการใช้สี งานในสมัยหลังแม้จะไม่ใช้สีสดและเรืองอย่างสมัยแรก แต่ฝีแปรงที่พริ้วที่แฝงให้เห็นความที่จะเป็นสีต่าง ๆ เพียงเล็กน้อยเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก
ชีวิตเบื้องต้น
วันเกิดจริงของทิเชียนไม่เป็นที่ทราบแน่นอน ในจดหมายที่เขียนถึงพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปนเมื่ออายุมากขึ้นทิเทียนก็อ้างว่าเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1477 ซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ นักเขียนผู้อื่นผู้ร่วมสมัยกับทิเทียนกล่าวว่าเกิดราวระหว่าง ค.ศ. 1473 ถึง ค.ศ. 1482 แต่นักวิชาการสมัยใหม่มีความเห็นว่าน่าจะเป็นปี ค.ศ. 1490 มากที่สุด  ทิเชียนเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องสี่คนของเกรกอริโอ เวเชลลิ ผู้เป็นมีทหารและสมาชิกสภาผู้มีชื่อเสียงและภรรยาลูเชีย พ่อของทิเชียนเป็นหัวหน้าผู้ดูแลปราสาทของเมืองพิเอเวดิคาดอเร และบริหารเหมืองตามท้องถิ่นให้กับเจ้าของ ญาติของทิเทียนหลายคนรวมทั้งปู่เป็นนายทะเบียน ครอบครัวของทิเชียนมาจากครอบครัวที่มีหลักฐานที่มีหลักแหล่งอยู่ในบริเวณที่ปกครองโดยเวนิส
เมื่อมีอายุได้ราว 10 ถึง 12 ปีทิเชียนและน้องชายผู้ที่อาจจะติดตามมาภายหลังถูกส่งตัวไปหาลุงที่เวนิสเพื่อเข้าไปฝึกงานกับช่างเขียน เซบาสเตียน ซุคคาโตผู้เป็นจิตรกรที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงผู้อาจจะเป็นเพื่อนของครอบครัว ผู้ที่ต่อมาจัดการให้สองพี่น้องไปฝึกงานกับเจ็นทิเล เบลลินีจิตรกรผู้มีอายุ และต่อมาก็ไปฝึกงานกับจิโอวานนี เบลลินี น้องชายของเจ็นทิเล ในขณะนั้นพี่น้องเบลลินี โดยเฉพาะจิโอวานนีเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงของเวนิส ทิเชียนก็รวมกลุ่มศิลปินรุ่นๆ เดียวกันในเวนิสซึ่งรวมทั้ง จิโอวานนิ พาลมา ดา เซรินาลตา, ลอเร็นโซ ลอตโต (Lorenzo Lotto), เซบาสเตียน เดล พิออมโบ (Sebastiano del Piombo) , และจอร์โจ ดา คาสเตลฟรังโค (Giorgio da Castelfranco) หรือที่เรียกกันเล่นๆ ว่า จอร์โจเน  ฟรานเชสโค เวเชลโล น้องของทิเชียนต่อมาก็เป็นจิตรกรผู้มีชื่อพอตัวของเวนิส
ช่างเขียนสองคนนี้เป็นที่รู้จักกันในฐานะที่เป็นผู้นำในการเขียนภาพแบบ “สมัยใหม่” (arte moderna) ซึ่งเป็นการเขียนที่มีความยืดหยุ่นกว่าเดิม และไม่เน้นความสมมาตรอย่างเช่นที่พบในงานของเจ็นทิเล เบลลินี
ระหว่างปี ค.ศ. 1507 ถึงปี ค.ศ. 1508 จอร์โจเนได้รับสัญญาจากรัฐให้เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายนอกหอพ่อค้าเยอรมัน (Fondaco dei Tedeschi)  ทิเชียนและมอร์โต ดา เฟลเตร (Morto da Feltre) ก็ทำงานชิ้นนี้ด้วย งานชิ้นนี้ยังมีเหลืออยู่บ้างแต่เป็นของจอร์โจเน งานของทิเชียนและจอร์โจเนเป็นที่ทราบเพราะงานสลักโลหะของฟอนทานา หลังจากจอร์โจเนเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1510 ทิเชียนก็ยังคงเขียนภาพแบบจอร์โจเนอยู่ระยะหนึ่ง แต่ก็เริ่มวิวัฒนาการมาเป็นเอกลักษณ์ของตนเองซึ่งเป็นการใช้ฝีแปรงที่แสดงความรู้สึกมากขึ้น
พรสวรรค์ของทิเชียนในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังจะเห็นได้จากงานเขียนในปี ค.ศ. 1511 ที่วัดคาร์เมไลท์ที่ปาดัว และที่สคูโอลาเดลซานโต งานบางส่วนยังหลงเหลืออยู่บ้างรวมทั้ง “การพบกันที่ประตูทอง” (Meeting at the Golden Gate), ฉากสามฉากจากชีวิตของนักบุญแอนโทนีแห่งปาดัว,  “การฆาตกรรมของหญิงสาวโดยสามี” (Murder of a Young Woman by Her Husband) , “เด็กกล่าวเป็นพยานในความบริสุทธิ์ของแม่” (A Child Testifying to Its Mother's Innocence) และ  “นักบุญรักษาชายหนุ่มแขนหัก” (The Saint Healing the Young Man with a Broken Limb)
เมื่อปี ค.ศ. 1512 ทิเชียนย้ายกลับไปเวนิสจากปาดัว และในปี ค.ศ. 1513 ก็ได้รับใบอนุญาตจากหอพ่อค้าเยอรมัน และได้เป็นหัวหน้างานของรัฐบาลที่มีหน้าที่บริหารการเขียนภาพต่อจากที่จิโอวานนี เบลลินีที่ทำค้างไว้ภายในวังของดยุก ทิเชียนตั้งสติวดิโอบนแกรนด์คาแนลที่ซานซามูเอล แต่ก็ไม่ได้รับประโยชน์เต็มที่จากใบอนุญาตนี้จนกระทั่งหลังจากที่เบลลินีเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1516 ใบอนุญาตนี้ทำให้ทิเชียนได้รับเงินรายได้ปีละ 20 คราวน์และได้รับยกเว้นจากภาษีบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยนกับการเขียนภาพเหมือนของดยุกของเวนิสเป็นจำนวนเงิน 8 คราวน์ต่อภาพ ทิเชียนเขียนด้วยกันทั้งหมด 5 ภาพ
ผลงาน
ระหว่างปี ค.ศ. 1516 ถึงปี ค.ศ. 1530 เป็นช่วงเวลาที่ทิเทียนประสพความสำเร็จในวิธีการเขียน เริ่มแยกจากอิทธิพลของจอร์โจเนมาเป็นลักษณะการเขียนของทิเชียนเอง นอกจากนั้นก็ยังเลือกงานที่สลับซับซ้อนมากขึ้นและชิ้นใหญ่ขึ้น
ในปี ค.ศ. 1518 ทิเทียนเขียนฉากแท่นบูชาเอก “อัสสัมชัญของพระแม่มารี” ที่บาซิลิคา ดิ ซานตา มาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ (Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari) ที่ถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอก งานเขียนชิ้นเด่นนี้เป็นงานเขียนขนาดใหญ่ซึ่งไม่เคยทำกันมาก่อนในอิตาลึ
โครงสร้างของภาพแบ่งเป็นสองหรือสามฉากที่รวมกันในภาพเดียวกันที่ทืเชียนนำไปใช้ในการเขียนภาพที่ซานโดเมนนิโคที่อันโคนาในปี ค.ศ. 1520, เบรสเชีย ในปี ค.ศ. 1522 และซานนิโคโล ในปี ค.ศ. 1523 แต่ละครั้งที่เขียนคุณภาพการเขียนก็ดีขึ้นเป็นลำดับ จนในที่สุดก็ถึงจุดที่เป็นสูตรคลาสสิกเช่นในภาพเขียน  “พระแม่มารีเปซาโร” (ค.ศ. 1518-1526) ที่ซานตา มาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ที่เวนิส งานเขียนชิ้นนี้ของทิเชียนอาจจะเป็นงานเขียนชิ้นที่ศึกษากันมากที่สุด
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทิเชียนมีชื่อเสียงมากที่สุดและงานของทิเชียนก็เป็นที่ต้องการจากผู้จ้าง ในปี ค.ศ. 1530 ทิเชียนเขียน “ความตายของนักบุญปีเตอร์ผู้พลีชีพ” (The Death of St. Peter Martyr) เดิมอยู่ที่วัดโดมินิกันบาซิลิกาดิซานซานิโปโลแต่ถูกทำลายโดยลูกระเบิดของออสเตรียในปี ค.ศ. 1867 ที่เหลือยู่ก็เพียงรูปที่สลักบนโลหะซึ่งแสดงถึงความรุนแรงของเนื้อหาของภาพและการวาดภูมิทัศน์ ที่ส่วนใหญ่เป็นไม้ใหญ่ที่ให้เพื่มความเป็นาฏกรรมของภาพมากขึ้นและทำให้ภาพเริ่มออกไปทางบาโรก
ขณะเดียวกันทิเชียนก็ยังเขียนภาพขนาดเล็กเช่นพระแม่มารีซึ่งเป็นภาพท่ามกลางภูมิทัศน์ที่สวยงาม หรือภาพ “พระแม่มารีกับกระต่าย” (Virgin with the Rabbit) และภาพ “การบรรจุพระเยซู” (Entombment) ในช่วงเวลานี้ทิเชียนก็เริ่มเขียนภาพจากตำนานเทพขนาดใหญ่สำหรับเป็นงานสะสมของอัลฟองโซ เดสเต (Alfonso d'Este) ที่เฟอร์รารา เช่นภาพ “Bacchanals” และ “บาคคัสและอาริอาดเน” (Bacchus and Ariadne) ซึ่งอาจจะเป็นงานที่ไม่ใช่งานเขียนเกี่ยวกับศาสนาที่ดีที่สุดในสมัยเรอเนซองต์ นอกจากนั้นทิเชียนก็ยังเขียนภาพครึ่งตัวของสตรีซึ่งอาจจะเป็นสตรีในราชสำนัก เช่นภาพ “Flora” และ “สตรีในห้องอาบน้ำ” (The Young Woman at Her Toilet) ในปี ค.ศ. 1525 ทิเชียนแต่งงานกับซิซิเลียซึ่งทำให้พอมโพนิโอลูกคนแรกเป็นลูกที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทิเชียนกับซิซิเลียมีลูกด้วยกันอีกสองคนหรืออาจจะสามรวมทั้งลูกคนโปรดของทิเชียนโอราซิโอ ผู้กลายมาเป็นผู้ช่วยของทิเชียนต่อมา ราวปี ค.ศ. 1526 ทิเชียนรู้จัก เปียโร อาเรติโน (Pietro Aretino) ซึ่งเป็นผู้ที่มีลักษณะที่ออกจะเป็นที่รู้จักกันในสมัยนั้น ทิเชียนส่งภาพเหมือนของอาเรติโนไปให้กอนซากา ดยุกแห่งมานตัว
สมัยรุ่งเรือง
ในช่วงระยะเวลาต่อมาระหว่าง ค.ศ. 1530 ถึง ค.ศ. 1550 ทิเชียนก็วิวัฒนาการลักษณะการเขียนเช่นในภาพ “ความตายของนักบุญปีเตอร์ผู้พลีชีพ” ในขณะเดียวกันรัฐบาลเวนิสก็ไม่พอใจที่ทิเชียนละเลยงานเขียนที่วังดยุก และสั่งให้ทิเชียนคืนเงินที่ได้รับไปในปี ค.ศ. 1538 และหันไปจ้างพอร์เดโนเนคู่แข่งมาแทนตำแหน่งของทิเชียน แต่พอร์เดโนเนก็มาเสียชีวิตในปลายปีและทิเชียนผู้ขณะนั้นขยันขันแข็งกับการเขียนภาพ “ยุทธการแห่งคาโดเร” (Battle of Cadore) ก็ได้รับจ้างกลับมาใหม่  ฉากยุทธการนี้และงานเขียนสำคัญๆ ของจิตรกรเวนิสสูญเสียไปกับเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในวังดยุกแห่งเวนิส (Doge's Palace) ในปี ค.ศ. 1577. “ยุทธการแห่งคาโดเร” เป็นภาพขนาดเท่าคนจริงที่แสดงฉากการศึกของบาโตโลเมโอ ดาวิอาโน (Bartolomeo d'Alviano) นายพลเวนิสที่กำลังจู่โจมข้าศึกที่ทั้งม้าทั้งคนต้องถอยร่นลงไปในลำน้ำ งานชิ้นนี้เป็นความพยายามในการเขียนฉากความวุ่นวายของการศึกและความเป็นวีรบุรุษของผู้อยู่ในภาพให้เท่าเทียมกับภาพ “ยุทธการแห่งคอนแสตนติน” (Battle of Constantine) โดย ราฟาเอล,  “ยุทธการแห่งคาสซินา” (Battle of Cascina) โดย ไมเคิล แอนเจโล และ “ยุทธการอันเกียริ” (The Battle of Anghiari) โดย เลโอนาร์โด ดา วินชี (สองภาพหลังเขียนไม่เสร็จ) ที่เหลืออยู่ก็อยู่ในสภาพที่ไม่ดีนักที่อุฟฟิซิและงานแกะโลหะฝีมือปานกลางโดยฟอนทานา  ภาพ “Speech of the Marquis del Vasto” (มาดริด, ค.ศ. 1541) ก็ถูกทำลายบางส่วนในเพลิงไหม้ แต่ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ทิเชียนสร้างงานชิ้นเอกหลายชิ้นที่จะเห็นได้จากภาพ “การนำเวอร์จินแมรีเข้าวัด” (Presentation of the Blessed Virgin) (เวนิส, ค.ศ. 1539) ซึ่งเป็นงานเขียนที่นิยมกันมากชิ้นหนึ่ง และงาน “พระเยซูปางทรมาน” (เวียนนา, ค.ศ. 1541) แม้ว่าภาพยุทธการจะเป็นงานที่สูญหายไปแต่ก็เป็นงานที่มีอิทธิพลต่อการเขียนแบบโบโลนยาและต่อปีเตอร์ พอล รูเบนส์มาก ทั้งในด้านการเขียนรายละเอียดและการเขียนความยุ่งเหยิงของเนื้อหาที่เห็นจากทหาร, ม้า, กลุ่มผู้คนที่วุ่นวายที่ตีนบันไดถือคบเพลิง และมีแถบปลิวสไวในท้องฟ้า
งานที่ไม่ค่อยดีนักในช่วงนี้คืองานที่โดมในวัดซานตามาเรียเดลลาซาลูเต (“ความตายของเอเบล”, “การสังเวยของเอบราฮัม”, “เดวิดและโกไลแอธ”) ฉากที่ทารุณเหล่านี้ต้องดูจากเบื้องล่าง—เช่นงานในชาเปลซิสติน —ซึ่งตามปกติแล้วเป็นสถานะการณ์ที่ออกจะลำบากสำหรับผู้ชม แต่จะอย่างไรก็ตามก็ยังเป็นงานที่มีผู้เลียนแบบรวมทั้งปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ผู้ใช้ระบบการเขียนในการสร้างงานบนเพดานสี่สิบเพดานสำหรับวัดเยซูอิดที่อันท์เวิร์พ
ในช่วงเวลานี้เช่นกันที่ทิเชียนมีโอกาสเดินทางไปกรุงโรม เป็นช่วงที่เริ่มเขียนภาพชุดวีนัสนอนเอนหลายภาพ (“วีนัสแห่งเออร์บิโน” และ “วีนัสและความรัก” ของอุฟฟิซิ และ “วีนัสกับคนเล่นออร์แกนและคิวปิด” ที่มาดริด) ที่แสดงให้เห็นปฏิกิริยาของทิเชียนต่อการได้เห็นงานประติมากรรมกรีกโรมันในโรม จอร์โจเน เริ่มเขียนภาพหัวเรื่องนี้แล้วในภาพที่เดรสเดนที่มาเขียนเสร็จโดยทิเชียนแต่แทนที่จะเป็นผ้าเดรพสีม่วงที่แทนภูมิทัศน์เปลี่ยนไปจากความกลมกลืนของสีที่ทำให้ความหมายของภาพเปลี่ยนไป
ตั้งแต่เริ่มอาชีพการเขียนภาพทิเชียนก็แสดงความสามารถในการเขียนภาพเหมือน เช่นในงาน “ความงาม” (La Bella ที่เป็นภาพเหมือนของอิสซาเบลลา กอนซากา ดัชเชสแห่งเออร์บิโนที่วังพิตติ) ทิเชียนเขียนภาพเหมือนของคนสำคัญๆ ทั้งเจ้านาย, ดยุก, นักบวช, ศิลปินด้วยกัน และนักประพันธ์ ซึ่งสารานุกรมคาทอลิกบรรยายว่า “ไม่มีจิตรกรผู้ใดที่มีความสำเร็จในการดึงเอาสิ่งต่างๆ ออกมาที่ทั้งบอกลักษณะและให้ความงามแก่ผู้เป็นแบบ” เมื่อเปรียบลักษณะจิตรกรรมภาพเหมือนทิเชียนกับแรมบรังด์ และ ดิเอโก เวลาสเควซ (Diego Velasquez) แล้วก็จะสรุปได้ว่างานของทิเชียนมีคุณลักษณะภายในจากแรมบรังด์และความชัดเจนเที่ยงตรงจากเวลาสเควซ
งานเขียนภาพเหมือนที่มีชื่อก็ได้แก่ภาพเหมือนของพระสันตะปาปาพอลที่ 3 ที่ เนเปิลส์ หรืองานร่างพระสันตะปาปาพอลที่ 3 และหลานสองคน, the ภาพเหมือนของเปียโตร อาเรติโน ที่วังพิตติ, “เอเลนอราแห่งโปรตุเกส” (มาดริด) และภาพชุดของจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 5 แห่งอาณาจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ภายในพิพิธภัณฑ์เดียวกัน, “ภาพเหมือนของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 และสุนัขเกรย์ฮาวนด์” (ค.ศ. 1533) และโดยเฉพาะ “พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 ที่มึลเบิร์ก” (ค.ศ. 1548) ภาพทรงม้าถือว่าเป็นซิมโฟนีของสีม่วงที่แสดงความความสมบูรณ์ที่สุดของลักษณะการวาดภาพเหมือน หลังจากเขียนภาพของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 เสร็จในปี ค.ศ. 1532 ที่โบโลนยาทิเชียนก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเคานท์พาเลไทน์และอัศวินแห่งโกลเด็นสเปอร์ (knight of the Golden Spur) ลูกของทิเชียนก็ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางของจักรวรรดิในโอกาสเดียวกันซึ่งเป็นตำแหน่งที่เป็นเกียรติสูงสุดแก่ทิเชียน
ในด้านความสำเร็จในอาชีพในช่วงนี้ของทิเชียนก็เปรียบได้กับราฟาเอล, ไมเคิล แอนเจโล และต่อมาปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ในปี ค.ศ. 1540 ทิเชียนก็ได้รับเบี้ยบำนาญจากดาวาโลส มาควิส เดล วาสโต และเงินประจำปีอีก 200 คราวน์จากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ต่อมาเพิ่มเป็นสองเท่าจากพระคลังที่มิลาน นอกจากนั้นทิเชียนก็ยังมีรายได้ส่วนตัวจากการขายข้าวแก่คาโดเร
ทิเชียนเดินทางไปกรุงโรมในปี ค.ศ. 1546 และได้รับสิทธิเสรีภาพเมืองซึ่งเป็นสิทธิพิเศษ—ผู้ที่ได้รับก่อนหน้านั้นคือไมเคิล แอนเจโล ในปี ค.ศ. 1537 ขณะเดียวกันทิเชียนก็อาจจะได้รับช่วงต่อจากจิตรกรเซบาสเตียน เดล พิออมโบ ผู้ได้รับตราจากพระสันตะปาปา ทิเชียนพร้อมที่จะยอมรับศีลบวชเพื่อจะได้รับตราแต่ก็มิได้มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งถูกเรียกตัวจากเวนิสในปี ค.ศ. 1547 เพื่อเขียนภาพพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 5 และผู้อื่นในเอาก์สบวร์ค ต่อมาก็กลับไปอีกในปี ค.ศ. 1550 เพื่อวาดภาพเหมือนสำหรับพระเจ้าฟิลลิปที่ 2 แห่งสเปน เพื่อส่งไปถวายสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษเพื่อการพิจารณาในการเป็นคู่
บั้นปลาย
ในช่วงยี่สิบห้าปีสุดท้าย (ค.ศ. 1550-ค.ศ. 1576) ทิเชียนทำงานให้กับพระเจ้าฟิลลิปที่ 2 เป็นส่วนใหญ่และเป็นจิตรกรภาพเหมือน และเริ่มเพิ่มการวิจารณ์งานตนเองมากขึ้นโดยพยายามทำงานที่ให้มีความ “สมบูรณ์ที่สุด” บางครั้งก็จะเก็บภาพไว้เป็นปีๆ และเวียนกลับไปต่อเติมครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้ดีขึ้น และยังกลับไปเอาภาพเก่าที่เขียนโดยลูกศิษย์มาแต่งใหม่ซึ่งทำให้การบ่งว่าใครเป็นผู้เขียนทำได้ยาก นอกจากนั้นปัญหาการบ่งงานของทิเชียนยังทำให้ยากขึ้นเมื่องานถูกลอกเลียนกันอย่างแพร่หลายตั้งแต่ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่จนเมื่อเสียชีวิตไปแล้ว
ทิเชียนมักจะพยายามแสวงหาสูตรการแก้ปัญหาต่างๆ ในการเขียนภาพ เมื่อพบวิธีแก้แล้วก็จะหาปัญหาใหม่ แต่จะอย่างไรก็ตามไม่มีงานใดที่จะเทียบอารมณ์และนาฏกรรมของงาน “พระเยซูสวมมงกุฏหนาม” (พิพิธภัณฑ์ลูฟร์) ที่แสดงความลึกลับ; หรือความเป็นเทพที่ไม่มีงานใดเท่าเทียมใน “การแสวงบุญของเอ็มมาอุส” และความเป็นวีระบุรุษและความยิ่งใหญ่ในงาน “ดยุกกริมานิศรัทธา” (วังดยุกแห่งเวนิส) และงาน “พระตรีเอกานุภาพ” ที่มาดริด
แต่ถ้าจะพิจารณาการใช้สีที่ดีแล้วก็จะเห็นได้จากภาพที่เขียนเมื่อมีอายุมากเช่น “ดัน” ที่เนเปิลส์และมาดริด, “เทพอันติโอพ” (Antiope) ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, “การข่มขืนยูโรปา” ที่พิพิธภัณฑ์อิสซาเบลลา สจวต การ์ดเนอร์ (บอสตัน) และอื่นๆ นอกจากนั้นทิเชียนก็ยังพยายามใช้เท็คนิคการใช้แสงเงาตัดกัน (chiaroscuro) ที่ได้ผลอย่างดีในการเขียนฉากกลางคืนในงาน “การพลีชีพของนักบุญลอเรนซ์” (วัดเยซูอิดที่เวนิส) และ “นักบุญเจอโรม” (พิพิธภัณฑ์ลูฟร์) ในการเขียนที่แสดงความเป็นจริงทิเชียนก็ยังมีความสามารถเช่นในงานเขียนภาพเหมือนของพระเจ้าฟิลลิปที่ 2 หรือภาพของลัตวิเนียลูกสาว และภาพของตนเองหลายภาพซึ่งเป็นงานหนึ่งในจำนวนงานชิ้นเอกที่เขียน
ทิเชียนจัดการหมั้นลัตวิเนียลูกสาวที่เป็นแบบให้ทิเชียนเขียนหลายครั้งกับคอร์เนลิโอ ซาร์ซิเนลลิแห่งเซอร์ราวาลเล ลัตวิเนียเป็นผู้จัดการดูแลบ้านช่องหลังจากที่ออร์ซาเสียชีวิต การแต่งงานเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1554 แต่ลัตวิเนียมาเสียชีวิตจากการคลอดลูกเพียงไม่กี่ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1560
ทิเชียนปรากฏตัวที่การประชุมสภาบาทหลวงแห่งเทร้นต์ ในปี ค.ศ. 1555 ซึ่งมีภาพที่เขียนจากเหตุการณ์นี้ในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ในปี ค.ศ. 1556 อเรติโนเพื่อนของทิเชียนก็เสียชีวิตและในปี ค.ศ. 1570 จาโกโป ซานโซวีโน สถาปนิกและประติมากรผู้เป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งก็เสียชีวิต ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1565 ทิเชียนเดินทางไปคาโดเรและออกแบบการตกแต่งวัดที่วัดที่ปิเอเว ที่ส่วนหนึ่งทำโดยลูกศิษย์ ภาพหนึ่งเป็นภาพการแปรรูปของพระเยซูและอีกภาพหนึ่ง “การประกาศของเทพ” (วัดซานซาลวาดอร์แห่งเวนิส) มีคำจารึก “Titianus fecit” ว่ากันว่าเป็นการประท้วงต่อการที่ถูกวิจารณ์
ทิเชียนก็ยังคงรับงานต่อจนวาระสุดท้าย และได้เลือกที่บรรจุศพเอาไว้ที่ชาเปลแห่งกางเขนที่วัดแห่งฟราน และใช้ภาพ “ปีเอต้า” แก่พระฟรานซิสคันในการแลกเปลี่ยนกับหลุมที่จะฝังซึ่งเป็นภาพที่มีตัวทิเชียนเองและลูกชายโอราซิโออยู่ในภาพ แต่งานนี้เป็นงานเขียนที่ยังเขียนไม่เสร็จ ต่อมาทิเชียนเปลี่ยนใจให้กลับไปบรรจุที่บ้านเกิดที่พิเอเว
ทิเชียนเป็นผู้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักโดยแพร่หลายเมื่อมาเสียชีวิตด้วยกาฬโรคที่ระบาดในเวนิสเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม ค.ศ. 1576 ทิเทียนเป็นผู้เดียวที่เป็นเหยื่อของโรคร้ายที่ได้รับการทำพิธีและฝังในวัดที่บาซิลิกาซานตามาเรีย กลอริโอซา เดอิ ฟราริ ตามที่ตั้งใจไว้แต่แรง งาน “ปีเอต้า” มาเขียนเสร็จโดย ปาร์มาผู้ลูก (Palma the Younger) ทิเชียนนอนอยู่ไม่ไกลจากภาพเขียนที่มีชื่อเสียงของตนเอง “พระแม่มารีเปซาโร” หลุมศพของทิเชียนไม่มีเครื่องหมายจนกระทั่งต่อมาอีกนานเมื่อผู้ปกครองออสเตรียนจ้างอันโตนิโอ คาโนวา (Antonio Canova) ให้สร้างอนุสาวรีย์ใหญ่ให้
สมุดภาพ
14851576
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง (Faculty of Education, Ramkhamhaeng University) เป็นหนึ่งในสี่คณะแรกที่ก่อตั้งขึ้นพร้อมกับมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514
ประวัติ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 โดยใช้อาคารทรงกลมที่จัดแสดงงานสินค้านานาชาติเป็นสถานทำการชั่วคราว ต่อมาใน พ.ศ. 2516 ได้ทำการย้ายสถานทำการชั่วคราวมายังอาคารศรีชุม ก่อนที่จะย้ายที่ทำการถาวรมาอยู่ที่อาคารคณะศึกษาศาสตร์ห้าชั้น ใน พ.ศ. 2518
และใน พ.ศ. 2514 คณะศึกษาศาสตร์ได้รับการอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ให้จัดตั้งโรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเริ่มเปิดรับนักเรียนตั้งแต่ พ.ศ. 2516 เป็นต้นมา โดยเป็นสถานศึกษาสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และใน พ.ศ. 2529 ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนดังกล่าวเป็น โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง
พ.ศ. 2532 คณะศึกษาศาสตร์ได้รับการอนุมัติให้เปิดการสอนหลักสูตรปริญญาโท ในหลักสูตรวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิศาสตร์เป็นครั้งแรก และใน พ.ศ. 2543 ได้รับการอนุมัติให้เปิดการสอนหลักสูตรปริญญาเอก ในหลักสูตรศึกษาศาสตร์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต และหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
พ.ศ. 2537 ได้จัดตั้งโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง ฝ่ายประถมเพื่อลดปัญหาผู้ปกครองที่ไม่สามารถนำบุตรหลาน ไปฝากเรียนในโรงเรียนอนุบาล หรือสถานรับเลี้ยงเด็กในบริเวณใกล้เคียงที่พักได้ และเพื่อเป็นสวัสดิการแก่บุคลากรมหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงได้เปิดรับนักเรียนในชั้นบริบาล 2 ห้อง อนุบาล 1 ห้อง
ปริญญาตรี
มี 6 วิชาเอกคือ เอกการประถมศึกษา, เอกภาษาอังกฤษ, เอกภาษาจีน,เอกสังคมศึกษา, เอกคณิตศาสตร์ และเอกคอมพิวเตอร์ศึกษา
อารยธรรม
อารยธรรม (Civilization) โดยทั่วไปอาจหมายถึงความเจริญทางวัฒนธรรม แต่สำหรับทางด้านประวัติศาสตร์ อารยธรรม อาจหมายถึงการศึกษาความซับซ้อนของระบบสังคม เพื่อให้เห็นถึงความสัมพันธ์ขององค์ประกอบต่าง ๆ ในระบบสังคมนั้น ๆ โดยมุ่งเน้นให้เห็นถึงเหตุปัจจัยการเกิดและการล่มสลายของอารยธรรมนั้น รวมถึงอิทธิพลของอารยธรรมนั้นต่ออารยธรรมอื่น ๆ
องค์ประกอบของอารยธรรมมนุษย์
องค์ประกอบของอารยธรรมมนุษย์นั้น ก็คือวัฒนธรรม อันเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น วัฒนธรรมที่เรามักจะศึกษาความสัมพันธ์กันในการศึกษาอารยธรรมได้แก่
เดชเรต
เดชเรต (อียิปต์โบราณ: 𓂧𓈙𓂋𓏏𓋔, โรมัน: dašrat, แปลว่า 'สีแดง') เป็นมงกุฎแดงแห่งอียิปต์ล่าง เมื่อรวมกับมงกุฎเฮดเจต (มงกุฏขาว) ของอียิปต์บนก็จะกลายเป็นมงกุฎสเกนต์ (มงกุฎคู่) ซึ่งในภาษาอียิปต์โบราณเรียกว่า เซเคมติ
มงกุฎแดงในอักษรอียิปต์โบราณถูกใช้เป็นตัวอักษรแนวตั้ง "n" โดยอักษรอียิปต์โบราณ "n" ดั้งเดิมจากช่วงสมัยยุคก่อนราชวงศ์และสมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงระลอกคลื่นของน้ำ
คำว่า เดชเรต ยังหมายถึงทะเลทรายสีแดงที่ด้านใดด้านหนึ่งของเคเมต (ดินแดนสีดำ) ซึ่งเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำไนล์อันอุดมสมบูรณ์
ความสำคัญ
ในตำนานเทพเกบ ซึ่งเป็นเทพแห่งพื้นพิภพ โดยทรงเป็นผู้ปกครองดั้งเดิมของอียิปต์ที่ทรงให้เทพฮอรัสทรงปกครองอียิปต์ล่าง ฟาโรห์แห่งอียิปต์ซึ่งมองว่าพระองค์เองทรงเป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของเทพฮอรัส และสวมมงกฎเดชเรตเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจเหนืออียิปต์ล่าง เทพเจ้าพระองค์อื่น ๆ ก็สวมมงกุฎเดชเรตเช่นกันหรือถูกระบุว่าเป็นสัญลักษณ์ด้วย เช่น เทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพีงูผู้ทรงคุ้มครองและเทพีผู้สร้างของเมืองซาอิสพระนามว่า นิอิธ ซึ่งมักจะทรงสวมมงกุฏแดง
ต่อมามงกุฎแดงจะถูกรวมเข้ากับมงกุฎขาวของอียิปต์บนเพื่อประกอบขึ้นเป็นมงกุฎคู่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการปกครองทั่วทั้งดินแดนอียิปต์ "ดินแดนทั้งสอง" ตามที่ชาวอียิปต์แสดงไว้
ฮอสท์ เคอเลอร์
ฮอสท์ เคอเลอร์ (Horst Köhler) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมัน สังกัดพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 2004–2010 และกรรมการผู้จัดการกองทุนการเงินระหว่างประเทศระหว่าง ค.ศ. 2000–2004
1943
แพต โอคอนเนอร์ (นักมวยปล้ำ)
แพทริก จอห์น โอคอนเนอร์ (Patrick John O'Connor) (22 สิงหาคม ค.ศ. 1924 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1990) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวนิวซีแลนด์
ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำชั้นนำในยุคของเขา โอคอนเนอร์ ครองแชมป์โลกทั้งแชมป์โลก AWA และแชมป์โลก NWA เขายังเป็นแชมป์โลก AWA คนแรก
รายชื่อสถานีรถไฟ สายตะวันออกเฉียงเหนือ
รายชื่อสถานีรถไฟและที่หยุดรถไฟ สายตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นกลุ่มสถานีในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งมีการเดินรถอย่างหนาแน่น ประกอบด้วยส่วนทับซ้อนจากเส้นทางสายต่าง ๆ โดยรายชื่อสถานี มีดังนี้
หมายเหตุ: ที่หยุดรถ หมายถึง สถานีรถไฟที่ไม่มีอาคารสถานีและนายสถานีประจำ แต่อาจมีที่พักผู้โดยสารและที่ขายตั๋วแบบไม่ใช้คอมพิวเตอร์ ซึ่งอาจถูกยุบเลิกหรือตั้งใหม่ได้ ที่หยุดรถบางที่อาจไม่มีรถหยุดเลยแม้แต่รถธรรมดา สำหรับสถานีทุกแห่ง รถธรรมดาจะหยุดทุกสถานี
รถเร็ว จะหยุดเป็นบางสถานี รถด่วนและด่วนพิเศษ จะหยุดห่างขึ้นตามศักดิ์ของขบวน
ชุมทางแก่งคอย—ชุมทางบัวใหญ่ (กค.—วญ.)
ทางรถไฟสายชุมทางแก่งคอย-ชุมทางบัวใหญ่ เดิมเรียก ทางรถไฟเลียบลำน้ำป่าสัก เป็นเส้นทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง โดยเริ่มตั้งแต่อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี ไปจนถึงอำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา
เนเมียวนรธา
เนเมียวนรธา (နေမျိုး နော်ရထာ) นายพลชาวพม่าในราชวงศ์โก้นบอง ซึ่งในเวลาต่อมาได้กลายเป็นเจ้าเมืองคนแรกของเมืองย่างกุ้ง เนเมียวนรธาเป็นหนึ่งใน 68 แม่ทัพ ที่ พระเจ้าอลองพญา คัดเลือกด้วยพระองค์เองเพื่อทำศึกเข้ายึดอาณาจักรหงสาวดีใหม่ ใน ค.ศ. 1752 เนเมียวนรธามีชื่อเมื่อแรกเกิดว่า ชเวยี (MY ရွှေရည်) เกิดที่หมู่บ้าน Khin Latt ในหุบเขามู เขตซะไกง์ในปัจจุบัน
อารามอ็อสตรอก
อารามอ็อสตรอก (Манастир Острог, ) เป็นอารามในนิกายออร์ทอดอกซ์ซีเรียสร้างเข้าไปในหินขนาดใหญ่ในเทศบาลดานิลอฟกราด ใกล้กับที่ราบบเยโลปาวลิซี ในประเทศมอนเตเนโกร สร้างขึ้นเพื่อถวายแด่นักบุญเบซิลแห่งอ็อสตรอก (Sveti Vasilije Ostroški) ผู้ซึ่งฝังร่างที่นี่ และเป็นหนึ่งในสถานที่จาริกแสวงบุญที่เป็นที่นิยมที่สุดในมอนเตเนโกร อารามตั้งขึ้นโดยวาซีลิเย (Vasilije) เมโตรโปลิตันบิชอปแห่งเฮอร์เซโกวีนาในศตวรรษที่ 17
แฟนตาซี (เพลงเอ็กไซล์)
"แฟนตาซี" เป็นซิงเกิลที่ 33 ของเอ็กไซล์ วางจำหน่ายวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2553 ในรูปแบบในรูปแบบดับเบิลแม็กซีซิงเกิล
เพลง "VICTORY" เป็นเพลงเชียร์ทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งที่ 19 ที่ประเทศแอฟริกาใต้ เพลง ”24karats STAY GOLD” และเพลง “My Station” เป็นเพลงประกอบโฆษณาเครื่องดื่ม “คิรินเลมอน” ของบริษัทคิริน  เพลง “โอะเนะไก” (願い) เป็นเพลงประกอบดีวีดี “DANCE EARTH~โอะเนะไก~” ของ USA  เพลง “เทะ โนะ สึนะ” (掌の砂) เป็นเพลงประกอบโฆษณาโตโยต้า วิช  และเพลง “GOING ON” เป็นเพลงประจำการแข่งขัน “EXILE Presents VOCAL BATTLE AUDITION 2”
ฟีฟี่ เบลค
นาตาชา โจซีฟิน เบลค (ชื่อเล่น: ฟีฟี่ หรือ เบลล์ ; เกิดวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2537) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ "ฟีฟี่ เบลค (Fifi Blake)" เป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ เกิดที่ดันดี สกอตแลนด์ เป็นนักร้องหญิงสไตล์อินดี้ ป๊อป ก่อนหน้าที่จะมีผลงานเพลง ฟีฟี่เคยเป็นนักแสดงมาก่อน มีผลงาน เช่น ภาพยนตร์เรื่อง อนึ่ง คิดถึงเป็นอย่างยิ่ง ฟีฟี่เป็นลูกคนโตสุดในครอบครัว มีน้องชายหนึ่งคน
ประวัติ
ฟีฟี่อยู่ที่สกอตแลนด์ 5 ปีก่อนที่จะย้ายไปอยู่ฮ่องกงกับครอบครัว แล้วไปเรียนที่อนุบาลจีน ซึ่งฟีฟี่ต้องหัดพูดภาษาจีน หลังจากจบอนุบาลแล้วขึ้น ป. 1 ฟีฟี่เข้าไปเรียนที่โรงเรียน Abundant Life ซึ่งเป็นโรงเรียนศาสนาคริสต์ พอเรียนไปประมาณครึ่งปี ฟีฟี่ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนนานาชาติญี่ปุ่น (Japanese International School) จนถึงจบ ป. 3 แล้วย้ายมาอยู่ประเทศไทย เรียนที่โรงเรียนนานาชาติบางกอกพัฒนา (Bangkok Patana International School) จนถึง ม.3 แล้วเรียนจบเป็น Homeschool ในปี พ.ศ. 2555 ผ่านระบบการสอบของ Cambridge และศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (ABAC) คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์
ผลกระทบที่ผิว
ผลกระทบที่ผิว (skin effect) เป็นแนวโน้มของ กระแสไฟฟ้าสลับ (AC) ที่จะกระจายอยู่ภายในตัวนำในแบบที่ว่า ความหนาแน่นของกระแส จะมีมากที่สุดใกล้กับผิวหน้าของตัวนำและลดลงตามระดับความลึกที่มากขึ้นในตัวนำ กระแสไฟฟ้าจะไหลที่ "ผิว" (skin) ของตัวนำเป็นหลัก ระหว่างพื้นผิวด้านนอกจนถึงระดับที่เรียกว่า ความลึกของผิว (skin depth) ผลกระทบที่ผิวทำให้เกิด ความต้านทาน ที่มีประสิทธิผล (effective resistance) ของตัวนำเพิ่มขึ้นใน ความถี่ ที่สูงขึ้นโดยที่ระดับความลึกของผิวมีขนาดเล็กลง ดังนั้นภาคตัดขวางที่ใช้งานจริงของตัวนำจึงลดลง ผลกระทบที่ผิวจะทำหน้าที่ต่อต้านกับ กระแสวน ที่เหนี่ยวนำขึ้นโดยการเปลี่ยนแปลงสนามแม่เหล็กที่เกิดจากกระแสสลับ. ที่ความถี่ 60 เฮิร์ตซ์ในทองแดง ความลึกของผิวจะเป็นประมาณ 8.5 มม ที่ความถี่สูงขึ้น ความลึกของผิวจะมีขนาดเล็กลง ทำให้ความต้านทาน AC เพิ่มขึ้น ความต้านทาน AC ที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากผลกระทบที่ผิวนี้สามารถทุเลาลงได้โดยการใช้ ลวด Litz ที่ถูกทอขึ้นอย่างพิเศษ. เพราะว่าภายในของตัวนำขนาดใหญ่จะนำพากระแสเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ตัวนำแบบท่อจึงสามารถนำมาใช้ได้เพื่อประหยัดน้ำหนักและค่าใช้จ่าย
สาเหตุ
ตัวนำทั้งหลาย ที่มักจะอยู่ในรูปแบบของสายไฟ อาจถูกใช้ในการส่งพลังงานหรือสัญญาณไฟฟ้าโดยการให้ กระแสสลับ ไหลผ่านตัวนำนั้น ตัวขนส่งประจุ (charge carrier) ที่ประกอบขึ้นเป็นกระแส ที่มักจะเป็น อิเล็กตรอน จะถูกขับเคลื่อนด้วยสนามไฟฟ้าที่เกิดจากจากแหล่งที่มาของพลังงานไฟฟ้า กระแสสลับในตัวนำจะก่อให้เกิดสนามแม่เหล็กสลับในและรอบ ๆ ตัวนำ เมื่อความเข้มของกระแสในตัวนำมีการเปลี่ยนแปลง สนามแม่เหล็กก็มีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กเป็นผลในการสร้างสนามไฟฟ้าซึ่งตรงข้ามกับการเปลี่ยนแปลงในความเข้มข้นของกระแส สนามไฟฟ้าฝ่ายตรงข้ามนี้เรียกว่า "แรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับ" (counter-electromotive force) (EMF กลับหลัง (back EMF)) แรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับจะมีมากที่สุดที่ศูนย์กลางของตัวนำและมันจะบังคับให้อิเล็กตรอนนำกระแสออกไปที่ผิวของตัวนำดังแสดงในแผนภาพด้านขวา
กระแสสลับก็อาจจะถูก เหนี่ยวนำ ให้เกิดในตัวนำเนื่องจากสนามแม่เหล็กสลับตามกฎของ เหนี่ยวนำ เช่นกัน เพราะฉะนั้น คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ที่กระทบบนตัวนำโดยทั่วไปจะผลิตกระแสดังกล่าว นี้จะอธิบายถึงการสะท้อนของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากโลหะ
โดยไม่คำนึงถึงแรงผลักดัน ความหนาแน่นของกระแส จะพบมากที่สุดที่พื้นผิวของตัวนำ จะพบขนาดที่ลดลงในจุดที่ลึกลงไปในตัวนำ การลดลงของความหนาแน่นของกระแสนี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็น ผลกระทบที่ผิว และคำว่า ความลึกของผิว เป็นตัวชี้วัดของความลึกในจุดที่ความหนาแน่นของกระแสตกลงไปที่ 1/e ของค่าที่ใกล้ผิวหน้าของมัน มากกว่า 98% ของกระแสไฟฟ้าจะไหลภายในเลเยอร์ที่มีขนาดเป็น 4 เท่าของความลึกของผิวจากผิวหน้า พฤฒิกรรมนี้จะแตกต่างจากของ กระแสตรง ซึ่งมักจะถูกกระจายอย่างสม่ำเสมอตลอดภาคตัดขวางของสายไฟ
ผลกระทบที่ผิวได้รับการอธิบายเป็นครั้งแรกในข้อเขียนของ ฮอเรซ แลมบ์ ในปี 1883 สำหรับกรณีของตัวนำแบบทรงกลม และถูกนำไปใช้ทั่วไปสำหรับตัวนำทุกรูปร่างโดย Oliver Heaviside ในปี 1885 ผลกระทบที่ผิวมีผลกระทบในทางปฏิบัติในการวิเคราะห์และออกแบบวงจรความถี่ วิทยุ และ ไมโครเวฟ, สายส่ง (หรือท่อนำคลื่น) และสายอากาศ มันยังเป็นสิ่งสำคัญที่ความถี่ของสายเมน (50–60 Hz) ในการส่งพลังงานไฟฟ้าและการจัดจำหน่าย ในระบบ AC แม้ว่าคำว่า "ผลกระทบที่ผิว" ส่วนใหญ่มักจะเกี่ยวข้องกับการใช้งานที่เกี่ยวข้องกับการส่งกระแสไฟฟ้าก็ตาม ความลึกของผิวยังอธิบายการสลายแบบเอ็กซ์โปเนนเชียลของสนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็กอีกด้วย เช่นเดียวกับความหนาแน่นของกระแสเหนี่ยวนำ, ภายในวัสดุขนาดใหญ่เมื่อคลื่นแนวราบกระทบกับมันที่อุบัติการณ์ปกติ
สูตร
ความหนาแน่นของกระแส สลับ J ในตัวนำหนึ่งจะ ลดลงแบบเอ็กซ์โปเนนเชียล จากค่าของมันที่ผิวหน้า JS ที่ระดับความลึก d จากผิวหน้า ดังต่อไปนี้:
เมื่อ δ เป็น ความลึกของผิว ดังนั้นความลึกของผิวจะถูกกำหนดว่าเป็นความลึกใต้ผิวหน้าของตัวนำ ณ จุดที่ความหนาแน่นของกระแสได้ลดลงไป 1/e (ประมาณ 0.37) ของ JS สูตรทั่วไปสำหรับความลึกของผิวจะเป็น:
เมื่อ
ที่ความถี่ต่ำกว่า มาก ปริมาณภายในรูทที่สองขนาดใหญ่จะมีค่าใกล้กับ 1 และสูตรมักจะเป็น:
สูตรนี้มีผลบังคับใช้ไกลออกไปจากเรโซแนนซ์ของอะตอมหรือโมเลกุลที่แข็งแกร่ง (โดยที่ \epsilon จะมีส่วนที่เป็นค่าจินตภาพขนาดใหญ่) และที่ความถี่ที่ต่ำว่ามากของทั้ง ความถี่พลาสม่า (ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของอิเล็กตรอนอิสระในวัสดุ) และของการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันของเวลาเฉลี่ยของวัสดุระหว่างการชนที่เกี่ยวข้องกับอิเล็กตรอนที่นำกระแส ในตัวนำไฟฟ้าที่ดีเช่นโลหะ ทุกเงื่อนไขเหล่านี้จะทำให้มั่นใจได้อย่างน้อยที่ความถี่สูงถึงระดับไมโครเวฟ ที่จะตัดสินความถูกต้องของสูตรนี้ ยกตัวอย่างเช่นในกรณีของทองแดง สูตรนี้จะเป็นจริงสำหรับความถี่ต่ำกว่า 1018 Hz มาก ๆ
อย่างไรก็ตามในตัวนำที่แย่มาก ๆ ที่ความถี่ที่สูงพอ ปัจจัยภายใต้รูทที่สองขนาดใหญ่จะเพิ่มขึ้น ที่ความถี่สูงกว่า มาก มันก็สามารถที่จะแสดงให้เห็นว่าความลึกของผิวจะวิ่งไปที่ค่า asymptotic แทนที่จะลดลงอย่างต่อเนื่อง ดังนี้:
การออกไปจากสูตรปกตินี้จะใช้สำหรับวัสดุที่มีสภาพนำไฟฟ้าค่อนข้างต่ำและที่ความถี่ที่ความยาวคลื่นในสูญญากาศไม่ได้มีขนาดใหญ่กว่าความลึกของผิวมันเองเท่านั้น ยกตัวอย่างเช่นก้อนซิลิกอนเป็นกลุ่ม (ยังไม่ถูกโด๊ป) เป็นตัวนำที่แย่และมีความลึกของผิวประมาณ 40 เมตรที่ 100 kHz (แลมบ์ดา = 3000 m) อย่างไรก็ตามเมื่อความถี่เพิ่มขึ้นเข้าสู่ในช่วงเมกะเฮิรตซ์ ควาลึกของผิวของมันไม่เคยต่ำกว่าค่า asymptotic ที่ 11 เมตร สรุปก็คือว่าในตัวนำของแข็งที่ไม่ดีเช่นซิลิกอนที่ยังไม่ถูกโด๊ป ผลกระทบที่ผิวไม่จำเป็นที่จะต้องนำมาพิจารณาในสถานการณ์จริงส่วนใหญ่: กระแสใด ๆ มีการกระจายอย่างเท่าเทียมกันทั่วภาคตัดขวางของวัสดุโดยไม่คำนึงถึงความถี่ของมัน
หนีรัก ไปพักใจ
เรื่องย่อ
รัน (ยิปโซ อริย์กันตา) สาวเหนือสุดติสท์ ที่ทำบ้านเป็นโฮมสเตย์ในไร่ผักออร์แกนิกให้เช่า เธอคบอยู่กับ กลอน (ท็อป เทวินทร์) ที่ไปเรียนการโรงแรมอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่พอกลอนเรียนจบกลับไม่ยอมกลับมาหารันเสียที รันจึงชวน เสมอ (โทนี่ รากแก่น) เพื่อนสนิทที่แอบชอบรันมานาน ถึงขนาดมาเช่าบ้านของรันอยู่ รันไปหากลอนที่โรงแรมที่กลอนฝึกงานอยู่ด้วยกัน แต่พอรันกลับไปจอว่ากลอนมีแฟนใหม่แล้ว ทำให้รันเสียใจมาก จึงได้เกิดเรื่องวุ่นๆขึ้นกับคุณกริต (ออย ธนา) และคุณอิง(หมอเจี๊ยบ ลลนา)
เรตติ้ง
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 15 ตอน ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 – 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.23
ผลกระทบที่ผิว
ความต้านทาน
การประมาณสุดท้ายสมมติว่า
สูตรที่สะดวก (ให้เกียรติกับนาย F.E. Terman) สำหรับเส้นผ่าศูนย์กลาง DW ของสายไฟที่มีภาคตัดขวางเป็นวงกลมที่ความต้านทานของมันจะเพิ่มขึ้น 10% ที่ความถี่ f คือ:
ความต้านทาน AC ที่เพิ่มตามที่ได้อธิบายไว้ช้างบนมีค่าแม่นยำสำหรับสายไฟที่แยกอยู่ต่างหากเท่านั้น สำหรับสายไฟที่อยู่ใกล้กับสายไฟอื่น เช่นในสายเคเบิลหรือในขดลวด ความต้านทาน AC ก็ถูกกระทบโดย ผลจากความใกล้ชิด (proximity effect) อีกด้วย ซึ่งมักจะทำให้เกิดการเพิ่มอย่างรุนแรงมากในความต้านทาน AC
ผลกระทบของความลึกของผิวที่มีต่อวัตถุ
ในตัวนำที่ดี, ความลึกของผิวเป็นสัดส่วนกับรากที่สองของสภาพต้านทาน ซึ่งหมายความว่าตัวนำที่ดีกว่าจะมีความลึกของผิวลดลง ความต้านทานโดยรวมของตัวนำที่ดีกว่าก็ยังคงต่ำแม้ว่าจะมีความลึกของผิวลดลง อย่างไรก็ตามตัวนำที่ดีกว่าจะแสดงอัตราที่สูงขึ้นระหว่างค่าความต้านทาน AC ต่อค่าความต้านทาน DC ของมัน เมื่อเทียบกับตัวนำที่มีสภาพต้านทานที่สูงกว่า ยกตัวอย่างเช่นที่ 60 Hz, ตัวนำทองแดงขนาด 2000 MCM (1000 ตารางมิลลิเมตร) มีความต้านทานมากกว่าที่มันมีที่ DC ถึง 23% ตัวนำขนาดเดียวกันทีเป็นอะลูมิเนียมมีความต้านทานที่ AC 60 Hz มากกว่าที่มันจะมีที่ DC เพียง 10% เท่านั้น
ความลึกของผิวยังแปรผันตามรากที่สองผกผันของการซึมผ่านแม่เหล็กของตัวนำ ในกรณีของเหล็กสภาพนำกระแสของมันอยู่ที่ประมาณ 1/7 ของทองแดง อย่างไรก็ตามเนื่องจากมันเป็นวัสดุที่มีอำนาจแม่เหล็ก (ferromagnetic) การซึมผ่านของมันจะมากกว่าประมาณ 10,000 เท่า ซึ่งจะลดความลึกของผิวสำหรับเหล็กลงเหลือประมาณ 1/38 ของทองแดง หรือประมาณ 220 ไมโครเมตรที่ 60 เฮิร์ตซ์ ดังนั้นลวดเหล็กจึงไร้ประโยชน์สำหรับสายไฟ A.C. (ยกเว้นเพื่อเพิ่มความแข็งแรงเชิงกลโดยทำหน้าที่เป็นแกนกลางให้กับตัวนำที่ไม่ใช่วัสดุที่มีอำนาจแม่เหล็ก เช่นอะลูมิเนียม) ผลกระทบที่ผิวยังลดความหนาที่มีประสิทธิผลของ laminations ในหม้อแปลงไฟฟ้​​า เป็นการเพิ่มการสูญเสียของพวกมัน
แท่งเ​​หล็กจะทำงานได้ดีสำหรับการเชื่อม กระแสตรง (DC) แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้พวกมันที่ความถี่สูงกว่า 60 เฮิร์ตซ์ ที่ไม่กี่กิโลเฮิรตซ์ แท่งเชื่อมจะเรืองแสงสีแดงร้อนเมื่อกระแสผ่านความต้านทาน A.C. ที่เพิ่มขึ้นอย่างมากที่เป็นผลมาจากผลกระทบที่ผิว ทำให้มีกำลังเหลือค่อนข้างน้อยสำหรับประกายไฟโค้งของมันเอง แท่งที่ไม่ใช่แม่เหล็กเท่านั้นที่สามารถนำมาใช้สำหรับการเชื่อมความถี่สูง
ที่ 1 เมกะเฮิรตซ์ความลึกจากผลกระทบที่ผิวในดินเปียกอยู่ที่ประมาณ 5.03 เมตร ในน้ำทะเลอยู่ที่ประมาณ 0.25 ม
การบรรเทา
ลวด Litz เป็นสายเคเบิลชนิดหนึ่ง (เป็นภาษาเยอรมัน มาจากคำว่า Litzendraht แปลว่า ลวดถัก) มันถูกใช้ในการบรรเทาผลกระทบที่ผิวสำหรับความถี่ไม่กี่กิโลเฮิรตซ์จนถึงประมาณหนึ่งเมกะเฮิรตซ์ มันประกอบด้วยเส้นลวดหลายเส้นถักทอเข้าด้วยกันเป็นรูปแบบที่มีการออกแบบอย่างระมัดระวัง เพื่อที่ว่าสนามแม่เหล็กโดยรวมจะทำงานอย่างเท่าเทียมกันในทุกสายลวดและส่งผลให้กระแสโดยรวมมีการกระจายอย่างเท่าเทียมกันในหมู่พวกมัน ด้วยผลกระทบที่ผิวมีผลเพียงเล็กน้อยในแต่ละเส้นถักบาง ๆ มัดสายลวดจึงไม่ประสบปัญหาในการเพิ่มขึ้นของความต้านทาน AC เหมือนกับที่ตัวนำใด ๆ ที่มีพื้นที่หน้าตัดเดียวกันจะประสบเนื่องจากผลกระทบที่ผิว
ลวด Litz มักจะถูกใช้ในขดลวดของหม้อแปลงความถี่สูงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของพวกมันโดยการบรรเทาทั้งผลกระทบที่ผิวและผลจากความใกล้ชิด (proximity effect) หม้อแปลงไฟฟ้​​าขนาดใหญ่จะถูกพันด้วยลวดตัวนำตีเกลียวที่มีโครงสร้างคล้ายกับลวด Litz แต่ใช้ภาคตัดขวางที่มีขนาดใหญ่ที่สอดคล้องกับความลึกของผิวขนาดใหญ่ที่ความถี่ของสายเมน ลวดถักตัวนำที่ประกอบขึ้นเป็นท่อคาร์บอนนาโน ได้แสดงให้เห็นว่ามันเป็นตัวนำสำหรับสายอากาศสำหรับคลื่นขนาดกลางจนถึงความถี่ไมโครเวฟ ไม่เหมือนตัวนำสายอากาศมาตรฐาน ท่อนาโนมีขนาดเล็กกว่าความลึกของผิวมาก ช่วยให้มันมีการใช้งานเต็มรูปแบบของภาคตัดขวางของลวดถัก ส่งผลให้เสาอากาศมีน้ำหนักเบาอย่างมาก
สายไฟฟ้าเหนือศีรษะ แรงดันสูง กระแสสูง มักจะใช้สายอะลูมิเนียมที่มีแกนกลางเป็นเหล็กเสริมกำลัง; ความต้านทานที่สูงกว่าของแกนเหล็กจะไม่มีผลกระทบที่ตามมาเพราะมันติดตั้งอยู่ต่ำกว่าระดับความลึกของผิวซึ่งในบริเวณดังกล่าวไม่มีกระแสที่สำคัญไหล