cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ราชวงศ์โชซ็อน
ยุคการปกครองของราชินิกุลและการปราบปรามชาวคริสเตียน
เมื่อพระเจ้าช็องโจสวรรคตในค.ศ. 1800 พระโอรสคือพระเจ้าซุนโจยังทรงพระเยาว์พระปัยยิกาตระกูลคิมจึงขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการแทน พระปัยยิกาตระกูลคิมให้การสนับสนุนแก่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมโนรน-พย็อกปาจึง เกิดการกวาดล้างขุนนางฝ่ายใต้ทำให้ขุนนางฝ่ายใต้สูญสิ้นอำนาจไป ในปีค.ศ. 1801 ขุนนางฝ่ายใต้ชื่อว่าฮวัง ซาย็อง (황사영, 黃嗣永) ซึ่งนับถือศาสนาคริสต์เขียนจดหมายถึงมิชชันนารีฝรั่งเศสที่กรุงปักกิ่งร้องขอให้จีนราชวงศ์ชิงยกทัพเข้าบุกยึดอาณาจักรโชซ็อนเพื่อปลดแอกชาวคริสเตียนในโชซ็อน จดหมายฉบับนี้ถูกทางการยึดได้เมื่อราชสำนักโชซ็อนและพระปัยยิกาตระกูลคิมทรงทราบจึงเกิดปราบปรามและสังหารผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์อย่างรุนแรงเรียกว่า การปราบปรามชาวคริสเตียนปีชินยู (신유박해, 辛酉迫害) เหตุการณ์นี้ทำให้ซอฮักหรือการศึกษาความรู้วิทยาการตะวันตกและศาสนาคริสต์กลายเป็นสิ่งต้องห้ามและผิดกฎหมายของโชซ็อน เมื่อพระปัยยิกาคิมสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1805 อำนาจของฝ่ายโนรน-พย็อกปาจึงสิ้นสุดลง ชาวเกาหลีซึ่งต่างเสียชีวิตในช่วงการปราบปรามชาวคริสเตียนของราชวงศ์โชซ็อนในระหว่างปีค.ศ. 1791 ถึง ค.ศ. 1888]] ในรัชสมัยของพระเจ้าซุนโจอำนาจการปกครองอยู่ที่พระสัสสุระคิม โจ-ซุน (김조순, 金祖淳) ซึ่งเป็นบิดาของพระมเหสีซุนว็อนจากตระกูลคิมแห่งอันดง (안동김씨, 安東金氏) ซึ่งเป็นพระมเหสีของพระเจ้าซุนโจ ตระกูลคิมแห่งอันดงจึงขึ้นมามีอำนาจเป็นจุดเริ่มต้นของยุคการปกครองของราชินิกุล (세도정치, 勢道政治) เมื่อพระเจ้าซุนโจสวรรคตในค.ศ. 1834 พระเจ้าฮ็อนจงพระนัดดาของพระเจ้าซุนโจได้ราชสมบัติต่อมา เนื่องจากพระเจ้าฮ็อนจงยังทรงพระเยาว์พระอัยยิกาซุนว็อนจากตระกูลคิมแห่งอันดงจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแทน พระพันปีชินจ็องจากตระกูลโชแห่งพุงยัง (풍양조씨, 豊壤趙氏) ซึ่งเป็นพระชนนีของพระเจ้าฮ็อนจงเริ่มสะสมอำนาจขึ้นมาแข่งขันกับพระอัยยิกาคิม โช มัน-ย็อง (조만영, 趙萬永) ซึ่งเป็นบิดาของพระพันปีชินจ็อง ผลักดันให้มีการปราบปรามชาวคริสเตียนปีคิแฮ (기해박해, 己亥迫害) ในค.ศ. 1839 ตระกูลโชแห่งพุงยังกล่าวหาตระกูลคิมว่าให้การสนับสนุนแก่ศาสนาคริสต์ ทำให้ตระกูลคิมสูญเสียอำนาจและตระกูลโชแขึ้นมามีอำนาจแทน เมื่อพระเจ้าฮ็อนจงสวรรคโดยปราศจากพระโอรสในค.ศ. 1849 พระอัยยิกาตระกูลคิมจึงอัญเชิญพระเจ้าช็อลจงให้มาขึ้นครองราชสมบัติโดยมีพระอัยยิกาคิมเป็นผู้สำเร็จราชการ ทำให้ตระกูลคิมกลับมามีอำนาจอีกครั้ง เมื่อพระอัยยิกาตระกูลคิมสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1857 ทำให้อำนาจของตระกูลคิมสิ้นสุดลงอย่างถาวร
เมื่อพระเจ้าช็อลจงสวรรคตในค.ศ. 1863 โดยไม่มีรัชทายาท ชายสามัญชนผู้หนึ่งชื่อว่าอี ฮา-อึง (이하응 李昰應) ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอินโจ เข้าเฝ้าพระพันปีชินจ็องตระกูลโชทูลเสนอให้ยกบุตรชายของตนเองชื่อว่าอี มย็อง-บก (이명복, 李命福) ขึ้นเป็นกษัตริย์หุ่นเชิดโดยมีพระพันปีตระกูลโชเป็นผู้สำเร็จราชการ พระพันปีตระกูลโชทรงยินยอมตั้งนายอี มย็อง-บก ขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าโคจง และนายอี ฮา-อึง ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน (흥선대원군, 興宣大院君) ปรากฏว่าเมื่อพระเจ้าโคจงครองราชสมบัติฝ่ายตระกูลโชสูญเสียอำนาจไปยุคการปกครองของราชินิกุลจึงสิ้นสุดลง เจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน ขึ้นมามีอำนาจแทนในฐานะพระชนกาธิราชของพระเจ้าโคจง
อาณาจักรฤๅษีเปิดประตูและสงครามจีน-ญี่ปุ่น
เนื่องจากพระเจ้าโคจงขึ้นครองราชสมบัติเมื่อยังพระเยาว์ เจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน ซึ่งเป็นพระชนกของพระเจ้าโคจงจึงมีอำนาจเป็นผู้สำเร็จราชการแทน เจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน ปฏิรูปการเมืองการปกครองของโชซ็อนเสียใหม่โดยหยุดยั้งการแบ่งฝ่ายของขุนนาง มีการทำลายซอว็อน (서원, 書院) หรือสำนักศึกษาท้องถิ่นๆต่างซึ่งปลูกฝังคติการแบ่งฝ่ายให้แก่บัณฑิต พระราชวังคย็องบกได้รับการสร้างขึ้นใหม่อีกครั้งในค.ศ. 1867 หลักจากที่ถูกเผาทำลายลงเมื่อสองร้อยห้าสิบปีก่อน ในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นช่วงเวลาแห่งจักรวรรดินิยมของชาติมหาอำนาจตะวันตก เจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน ทรงยึดมั่นในลัทธิขงจื๊อดำเนินนโยบายความเป็นเอกเทศ ปฏิเสธอารยธรรมตะวันตกรวมทั้งศาสนาคริสต์และปฏิเสธการติดต่อสร้างความสัมพันธ์กับชาติตะวันตกเพื่อรักษาจารีตประเพณีและโครงสร้างทางสังคมดั้งเดิมของโชซ็อนไว้ ชาติตะวันตกทั้งหลายต่างพยายามเข้ามาเจรจาสร้างสัมพันธ์ต่างการค้ากับโชซ็อนแต่ล้มเหลวและราชสำนักโชซ็อนมีปฏิกิริยาต่อต้านที่รุนแรง ทำให้อาณาจักรโชซ็อนได้รับสมยานามว่า "อาณาจักรฤๅษี" (Hermit Kingdom)
ในค.ศ. 1866 เจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน มีคำสั่งให้นำตัวมิชชันนารีชาวฝรั่งเศสซึ่งเข้ามาเผยแพร่ศาสนาในโชซ็อนอย่างเป็นความลับไปประหารชีวิต และเรือเจอร์เนอรัล เชอร์แมน เรือสินค้าของสหรัฐอเมริกาจอดเทียบท่าที่เมืองเปียงยางโดยไม่ได้รับอนุญาต กองกำลังป้องกันของโชซ็อนจึงทำทหารเข้าสังหารชาวอเมริกันของเรือเจอร์เนอรัล เชอร์แมน จนหมดสิ้น เรียกว่า เหตุการณ์เรือเจอร์เนอรัลเชอร์แมน (General Sherman Incident) นายปิแอร์ ฌุซตาฟ โรเซอ (Pierre-Gustave Roze) แม่ทัพเรือของฝรั่งเศสซึ่งพำนักอยู่ที่กรุงปักกิ่งยกทัพเรือฝรั่งเศสเข้ารุกรานโชซ็อนเพื่อตอบโต้ที่โชซ็อนสังหารมิชชันนารีฝรั่งเศส เรียกว่า การรุกรานของชาวตะวันตกปีพย็องอิน (병인양요, 丙寅洋擾) ทัพเรือฝรั่งเศสเข้ายึดเกาะคังฮวาแต่ฝ่ายโชซ็อนสามารถขับไล่ทัพฝรั่งเศสออกไปได้ ในค.ศ. 1871 ทัพเรือสหรัฐอเมริกาเข้ารุกรานโชซ็อนเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้แก่กรณีเรือเจอร์เนอรัล เชอร์แมน เรียกว่า การรุกรานของชาวตะวันตกปีชินมี (신미양요, 辛未洋擾) แม้ว่าทัพเรืออเมริกาสามารถเอาชนะทัพของโชซ็อนที่เกาะคังฮวาได้ แต่การเจรจาเพื่อเปิดการค้าไม่ประสบผลฝ่ายอเมริกาจึงถอยกลับไป
รัฐบาลเมจิของญี่ปุ่นส่งสาสน์จากพระจักรพรรดิเมจิมายังโชซ็อนเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี แต่ราชสำนักโชซ็อนให้การยอมรับพระจักรพรรดิเพียงพระองค์เดียวคือพระจักรพรรดิจีนราชวงศ์ชิงจึงปฏิเสธไมตรีของญี่ปุ่น ในค.ศ. 1874 พระมเหสีจากตระกูลมิน หรือพระมเหสีมย็องซ็อง พระมเหสีของพระเจ้าโคจง ทำการยึดอำนาจจากเจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน ด้วยการประกาศว่าพระเจ้าโคจงเจริญพระชันษาสามารถว่าราชการได้ด้วยพระองค์เอง ทำให้พระมเหสีมย็องซ็องขึ้นมามีอำนาจในการปกครองและเจ้าชายแทว็อน ฮึงซ็อน สูญเสียอำนาจไป ความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองของโชซ็อนเปิดโอกาสให้ญี่ปุ่นใช้นโยการการทูตเรือปืน (Gunboat diplomacy) โดยการส่งเรือรบอูนโย (雲揚 (Un'yō)) เข้ามายังเกาะคังฮวาเพื่อปิดทางออกของแม่น้ำฮันไว้ในค.ศ. 1875 เป็นการกดดันให้ราชสำนักโชซ็อนยินยอมตกลงสนธิสัญญาการค้า นำไปสู่สนธิสัญญาคังฮวา (Treaty of Ganghwa Island 강화도 조약) ในค.ศ. 1876 โชซ็อนยินยอมให้ชาวญี่ปุ่นสามารถเข้ามาทำการค้าในภายในอาณาจักรได้ เปิดเมืองท่าสามเมืองได้แก่ปูซาน อินช็อน และว็อนซันให้แก่เรือญี่ปุ่น และยังมอบสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ญี่ปุ่นอีกด้วย การปิดประเทศและการแยกตัวของโชซ็อนจึงสิ้นสุดลง
พระมเหสีมย็องซ็องทรงสนับสนุนการรับวิทยาการตะวันตกเข้ามาปรับปรุงประเทศให้ทันสมัย มีการฝึกทหารตามแบบตะวันตกซึ่งสร้างความไม่พอใจให้แก่ทหารดั้งเดิม กลุ่มทหารดั้งเดิมจึงทำการยึดอำนาจเข้ายึดพระราชวังคย็องบกในค.ศ. 1882 เรียกว่าการกบฎปีอิมโอ (Imo Incident 임오군란) ทำให้พระเจ้าโคจงและพระมเหสีมย็องซ็องต้องเสด็จหลบหนีออกจากกรุงโซล กลุ่มทหารดั้งเดิมถวายอำนาจคืนแด่เจ้าชายแทว็อน ฝ่ายจีนราชวงศ์ชิงเมื่อทราบการยึดอำนาจในโชซ็อนจึงส่งกองกำลังนำโดยแม่ทัพหลี่ หงจาง ยกทัพจีนเข้ามาปราบกบฎและจับเจ้าชายแทว็อนกลับไปยังกรุงปักกิ่ง พระมเหสีมย็องซ็องจึงหวนคืนสู่อำนาจอีกครั้ง ในสมัยของพระมเหสีมย็องซ็องขุนนางแบ่งออกเป็นสองฝ่ายได้แก่
คาบสมุทรเกาหลีกลายเป็นสถานที่แข่งขันอำนาจกันระหว่างจีนและญี่ปุ่น พระมเหสีมย็องซ็องทรงให้การสนับสนุนแก่ฝ่ายซาแด ในค.ศ. ขุนนางฝ่ายก้าวหน้าซึ่งได้รับการสนับสนุนจากญี่ปุ่นนำกองกำลังเข้ายึดอำนาจภายในพระราชวังสังหารขุนนางฝ่ายซาแดไปจำนวนมากเรียกว่า รัฐประหารปีคัปชิน (갑신정변, 甲申政變) ทำให้พระมเหสีมย็องซ็องทรงต้องขอความช่วยเหลือจากกองกำลังของจีนนำโดยหยวนซื่อไข่ นำทัพเข้ายึดอำนาจคืนจากฝ่ายก้าวหน้า ทำให้ขุนนางฝ่ายก้าวหน้าถูกสังหารและหลบหนีออกนอกประเทศ รัฐประหารปีคัปชินนำไปสู่ข้อตกลงเทียนจิน (Convention of Tianjin) ระหว่างจีนและญี่ปุ่น ซึ่งตกลงว่าต่างฝ่ายจะไม่ให้กำลังทหารเข้าแทรกแซงการเมืองภายในของโชซ็อน
ลัทธิทงฮัก (동학, 東學) หรือ "บูรพศึกษา" ถือกำเนิดขึ้นจากแนวความคิดของชเว เช-อู (최제우, 崔濟愚) ซึ่งมีความเชื่อเรื่องเทพเจ้าสูงสุดประกอบกับคติขงจื๊อ ในค.ศ. 1894 ชาวบ้านเมืองโคบู (อำเภอพูอัน จังหวัดช็อลลาเหนือในปัจจุบัน) ผู้ยึดมั่นในลัทธิทงฮักก่อการจลาจลต่อต้านการปกครองที่กดขี่ของขุนนางท้องถิ่นเรียกว่า การปฏิวัติของชาวบ้านลัทธิทงฮัก (Donghak Peasant Revolution) ชาวบ้านทงฮักเข้ายึดเมืองช็อนจูและมณฑลช็อลลาได้ทำให้พระมเหสีมย็องซองต้องทรงขอความช่วยเหลือจากหยวนซื่อไข่ในการยกทัพจีนเข้ามาปราบกบฎทงฮัก ฝ่ายญี่ปุ่นเมื่อเห็นว่าฝ่ายจีนละเมิดข้อตกลงเทียนจินจึงยกทัพเข้ามายึดอำนาจ นำไปสู่สงครามจีนญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War) ซึ่งเกิดขึ้นในคาบสมุทรเกาหลีเป็นหลัก ฝ่ายจีนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้นำไปสู่สนธิสัญญาชิโมโนเซกิ (Treaty of Shimonoseki) โชซ็อนสิ้นสุดการเป็นประเทศราชของจีนราชวงศ์ชิง ในค.ศ. 1895 กลุ่มทหารญี่ปุ่นนำโดยนายมิอูระ โกโร (三浦梧楼 (Miura Gorō)) ลอบสังหารพระมเหสีมย็องซ็องอย่างโหดเหี้ยมเรียกว่า เหตุการณ์ปีอึลมี (을미사변, 乙未事變) เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ญี่ปุ่นเข้ามามีอำนาจในโชซ็อนอย่างเบ็ดเสร็จ
ในช่วงค.ศ. 1894-96 การปฏิรูปปีคัปโอ (Gabo Reform 갑오개혁, 甲午改革) โชซ็อนยกเลิกธรรมเนียมโบราณต่างๆ ยกเลิกระบบชนชั้นยังบันและทาส ริเริ่มการแต่งกายอย่างตะวันตก พระเจ้าโคจงทรงประกาศให้อาณาจักรโชซ็อนเลื่อนสถานะขึ้นเป็นจักรวรรดิเกาหลี (Korean Empire 대한제국, 大韓帝國) ในปีค.ศ. 1897 พระจักรพรรดิโคจงทรงหันไปขอความช่วยเหลือจากรัสเซียในการคานอำนาจกับญี่ปุ่นนำไปสู่งสงครามรัสเซียญี่ปุ่น (Russo-Japanese War) รัสเซียพ่ายแพ้และไม่สามารถปกป้องเกาหลีจากอิทธิพลของญี่ปุ่นได้ ในค.ศ. 1907 พระจักรพรรดิโคจงทรงถูกญี่ปุ่นบังคับให้สละราชสมบัติให้แก่พระโอรสจักรพรรดิซุนจงซึ่งเป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โชซ็อน ในค.ศ. 1910 สนธิสัญญาผนวกเกาหลีของญี่ปุ่น (Japan-Korea Annexation Treaty) จักรวรรดิญี่ปุ่นผนวกเกาหลีให้เป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่นและยุติการปกครองราชาธิปไตยของเกาหลี ทำให้ราชวงศ์โชซ็อนซึ่งดำรงมาเป็นเวลาประมาณห้าร้อยปีสิ้นสุดลงแต่บัดนั้น
สังคมโชซ็อน
ในยุคโชซ็อนสังคมเกาหลีมีการแบ่งชนชั้นที่เข้มงวดและได้รับการรับรองจากกฎหมาย เนื่องจากชาวเกาหลีมีคติเรื่องการสืบทอดทางสายเลือดมาแต่ยุคโบราณ แม้ว่าหลักของขงจื๊อสอนว่าบุคคลสามารถพัฒนาตนเองได้ แต่ในโชซ็อนการสืบทอดสถานะทางสาแหรกตระกูลยังคงมีความสำคัญ อาณาจักรโชซ็อนปกครองโดยราชาธิปไตยมีกษัตริย์แห่งโชซ็อนเป็นประมุขสูงสุด ภายใต้กษัตริย์คือชนชั้นขุนนาง สังคมโชซ็อนแบ่งออกเป็นชนชั้นต่างๆดังนี้
การแบ่งชนชั้นทางสังคมโชซ็อนนั้นเข้มงวดมากในต้นสมัยโชซ็อน แต่หลังจากสงครามกับญี่ปุ่นและการเข้ามาของวัฒนธรรมตะวันตกแล้ว ชนชั้นล่างก็เริ่มที่จะลืมตาอ้าปากได้ขณะที่ชนชั้นบนก็ยากจนขัดสนลง สตรียังบันนั้นจะต้องเชื่อฟังสามี เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านออกนอกบ้านได้นาน ๆ ครั้ง เมื่อออกนอกบ้านต้องปกปิดหน้าตา แต่สตรีในระดับชั้นล่างกลับมีอิสรภาพมากกว่า สามารถไปไหนมาไหนก็ได้
พระราชวังทั้งห้าและป้อมฮวาซ็อง
ราชวงศ์โชซ็อนนั้นมีพระราชวังที่อยู่ในเมืองหลวงทั้งหมดห้าแห่ง คือ
จักรพรรดิและผู้อ้างสิทธิแห่งราชบัลลังก์ราชวงศ์โชซ็อน
หลังจากการสถาปนาเป็นจักรวรรดิโชซ็อนของสมเด็จพระเจ้าควังมู (พระเจ้าโคจง) ราชวงศ์โชซ็อนเดิมได้ถูกเปลี่ยนเป็นราชวงศ์อี จนกระทั่งถูกญี่ปุ่นยึดครองเมื่อปี ค.ศ.1910 และพ้นจากการปกครองของญี่ปุ่นเมื่อปี ค.ศ. 1945 นำไปสู่การปกครองเกาหลีที่แยกออกเป็น 2 รัฐเนื่องจากสงครามโชซ็อน แต่ก็ยังคงมีการสืบราชบัลลังก์อยู่จนถึงปัจจุบันในประเทศเกาหลีใต้ซึ่งปกครองโดยระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐ
ตำบลด่านขุนทด
ด่านขุนทด เป็นตำบลตำบลหนึ่งในอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา เป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของอำเภอด่านขุนทด และศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของอำเภอด่านขุนทด พื้นที่อยู่ในบริหารของ 2 หน่วยงาน คือ องค์การบริหารส่วนตำบลด่านขุนทด และ เทศบาลตำบลด่านขุนทด
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลด่านขุนทดอยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
สถานที่สำคัญ
โรงเรียนสัทธรรมวิทยา วัดศาลาลอย (โรงเรียน พระสงฆ์สามเณรเรียนสายสามัญศึกษา ม.1-ม.6) 1 แห่ง ในอำเภอด่านขุนทด
ไอดีอี
ไอดีอี (IDE) อาจหมายถึง
โยโกฮามะ
โยโกฮามะ เป็นเมืองใหญ่อันดับสองเรียงตามจำนวนประชากรของประเทศญี่ปุ่นรองจากโตเกียว เป็นเทศบาลที่มีประชากรมากที่สุดของญี่ปุ่น เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของจังหวัดคานางาวะ ด้วยจำนวนประชากรเมื่อ ค.ศ. 2020 ราว 3.8 ล้านคน โยโกฮามะตั้งอยู่บริเวณริมอ่าวโตเกียว ทางใต้ของโตเกียว ในภูมิภาคคันโตบนเกาะหลักฮนชู โยโกฮามะยังเป็นศูนย์กลางทางพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมที่สำคัญของเขตมหานครโตเกียวและปริมณฑล
การเปิดท่าเรือตามสนธิสัญญา (ค.ศ. 1859–1868)
โยโกฮามะเดิมเป็นหมู่บ้านประมงขนาดเล็ก จากนโยบายปิดประเทศของญี่ปุ่นทำให้มีการติดต่อกับชาวต่างชาติเพียงน้อยนิด จุดเปลี่ยนผ่านสำคัญเกิดขึ้นระหว่างปี 1853–54 เมื่อกองเรือปืนของสหรัฐอเมริกานำโดย พลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพอร์รี เดินทางมาถึงทางใต้ของโยโกฮามะ ได้กดดันให้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะซึ่งปกครองญี่ปุ่นอยู่ในขณะนั้นยอมลงนามในสนธิสัญญาคานางาวะ ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นต้องเปิดท่าเรือหลายแห่งเพื่อการค้าขาย
ข้อตกลงในขั้นต้นคือ จะต้องมีท่าเรือหนึ่งแห่งสำหรับเรือต่างชาติเปิดขึ้นที่คานางาวาจูกุ (ปัจจุบันคือเขตคานางาวะ) บนถนนสายโทไกโด ซึ่งเป็นเส้นทางหลักซึ่งเชื่อมระหว่างเอโดะ เกียวโต และโอซากะ อย่างไรก็ตาม ทางรัฐบาลโชกุนติดสินใจว่าคานางาวาจูกุนั้นอยู่ใกล้กับโทไกโดมากเกินไป เพื่อความสะดวกจึงหันไปสร้างท่าเรือพาณิชย์ขึ้นบริเวณหมู่บ้านชาวประมงโยโกฮามะแทน ในที่สุดท่าเรือโยโกฮามะก็เปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 มิถุนายน 1859 การเกิดขึ้นของท่าเรือพาณิชย์ ทำให้โยโกฮามะกลายเป็นศูนย์กลางการค้าระหว่างประเทศที่สำคัญของญี่ปุ่นอย่างรวดเร็ว
ในปี 1862 ซามูไรหนุ่มคนหนึ่งได้ไปสังหารพ่อค้าชาวอังกฤษในเขตสึรูมิเข้าจนเกิดเป็นกรณีนามามูงิ ความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษกับรัฐบาลโชกุนนั้นตึงเครียด และทางอังกฤษได้จัดตั้งกองทหารรักษาการณ์ของตนเพื่อปกป้องการค้าและผลประโยชน์ของอังกฤษในโยโกฮามะในปีเดียวกันนั้นเอง ในปีถัดมา ความตึงเครียดก็อุบัติเป็นสงครามอังกฤษ-ซัตสึมะซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการเสื่อมอำนาจของโชกุน ในช่วงเดียวกันนี้ จำนวนพ่อค้าชาวจีนที่เข้ามาพำนักอยู่ในโยโกฮามะก็เพิ่มขึ้นจำนวนมาก
โยโกฮามะยังเป็นแหล่งแผยแพร่แฟชั่นและวัฒนธรรมตะวันตกแก่ชาวญี่ปุ่นอีกด้วย ในปี 1861 มีการเกิดขึ้นของหนังสือพิงม์ภาษาอังกฤษในญี่ปุ่นฉบับแรก Japan Herald และในปี 1865 ก็มีการนำไอศรีมและเบียร์เข้ามาผลิตในญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก ตลอดจนมีการจัดตั้งสโมสรและสนามแข่งม้าแบบตะวันตกแห่งแรกในญี่ปุ่นในปี 1862 อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะเกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในโยโกฮามะซึ่งได้ทำลายชุมชนของชาวต่างชาติไปเป็นจำนวนมากในเดือนพฤศจิกายน 1866 หรือตลอดจนการระบาดของไข้ทรพิษ แต่เมืองโยโกฮามะก็ยังเติบโตไปได้อย่างรวดเร็ว
ยุคเมจิและไทโช (ค.ศ. 1868–1923)
ภายหลังการฟื้นฟูพระราชอำนาจในปี 1868 ท่าเรือโยโกฮามะก็ถูกพัฒนาเพื่อการค้าขายผ้าทอโดยมีอังกฤษเป็นคู่ค้าหลัก อิทธิพลและการส่งผ่านเทคโนโลยีของตะวันตกได้ช่วยให้เกิดหนังสือพิมพ์รายวันฉบับแรกของญี่ปุ่น (1870) โคมไฟส่องถนนพลังก๊าซ (1872) และทางรถไฟสายแรกของญี่ปุ่นระหว่างโยโกฮามะ–ชินางาวะ–มินาโตะในโตเกียว (1872) เป็นปีเดียวกันกับที่ ฌูล แวร์น ได้เขียนพรรณาเมืองฮิโรชิมะซึ่งเขาไม่เคยได้ไปเยือนมาก่อน ในตอนหนึ่งของหนังสือของเขา  Around the World in Eighty Days ซึ่งสะท้อนถึงเมืองที่เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและเป็นเมืองนานาชาติในดินแดนตะวันออก ในปี 1887  พ่อค้าชาวอังกฤษนาม ซามูเอล ค็อกกิง ได้สร้างโรงไฟฟ้าแห่งแรกของเมืองนี้ ซึ่งในช่วงแรกใช้เพื่อกิจการส่วนตัว โรงไฟฟ้าถ่านหินแห่งนี้เองที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของบริษัทไฟฟ้าและแสงสว่างโยโกฮามะ  เดือนเมษายน 1889 เมืองโยโกฮามะทั้งสองเขตถูกรวมไปหนึ่งเดียวจากการยกเลิกสิทธิสภาพนอกอาณาเขตในเขตต่างชาติ
ต้นศตวรรษที่ 20 เป็นยุคที่อุตสาหกรรมของญี่ปุ่นเติบโตอย่างรวดเร็ว ผู้ประกอบการจำนวนมากสร้างโรงงานบนที่ดินถมทะเลบริเวณทางเหนือของเมืองไปจนถึงเมืองคาวาซากิ ซึ่งในที่สุดพื้นที่นี้ก็กลายเป็นเขตอุตสาหกรรมเคฮิง การเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมญี่ปุ่นได้นำมาซึ่งความมั่งคั่ง และครอบครัวพ่อค้าที่ร่ำรวยจำนวนมากก็ได้มาตั้งรกรากที่นี่ ประชากรที่ไหลบ่าเข้ามาจากทั่วญี่ปุ่นและเกาหลีได้ส่งผลให้เกิดโคจิกิยาโตะซึ่งเป็นชุมชนแออัดที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นขึ้น
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่และสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1923–1945)
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโตวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1923 ได้ทำลายเมืองโยโกฮามะลงอย่างกว้างขวาง ตำรวจโยโกฮามะรายงานว่า มีผู้เสียชีวิตถึง 30,771 คนและผู้บาดเจ็บอีก 47,908 ราย ทั้งนี้ ก่อนเกิดเหตุแผ่นดินไหวโยโกฮามะมีประชากรทั้งสิ้น 434,170 คน มีการก่อความไม่สงบและวินาศกรรมขึ้น ผู้ต้องหาส่วนมากเป็นชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่ในสลัมโคจิกิยาโตะ ขณะนั้น มีคนจำนวนมากที่เชื่อว่าเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่หลวงนี้เกิดขึ้นจากการใช้มนต์ดำโดยชาวเกาหลี จากความไม่สงบที่เกิดขึ้นทำให้มีการประกาศใช้กฎอัยการศึก แผ่นดินไหวครั้งนี้ได้ก่อให้เกิดซากปรักหักพังมากมาย ซึ่งหลายบริเวณก็ถูกแปรสภาพเป็นสวนสาธารณะ อาทิ สวนสาธารณะยามาชิตะ
แม้เมืองจะได้รับการบูรณะและกลับมายืนหยัดอย่างรวดเร็ว แต่โยโกฮามะก็ถูกทำลายลงอีกครั้งจากการทิ้งระเบิดทางอากาศของสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การทิ้งระเบิดเพลิงในเช้าวันที่ 29 พฤษภาคม 1945 ครั้งเดียวได้คร่าชีวิตผู้คนในโยโกฮามะไปกว่า 7-8 พันคน การทิ้งระเบิดครั้งนั้นเป็นที่รู้จักในชื่อ "การทิ้งระเบิดครั้งใหญ่ที่โยโกฮามะ" ซึ่งใช้เวลาในการทิ้งระเบิด 1 ชั่วโมง 9 นาที โดยเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29
การปกครอง
นครโยโกฮามะแบ่งการปกครองออกเป็น 18 เขต ได้แก่
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
โยโกฮามะ มีความสัมพันธ์เป็นเมืองพี่น้อง กับ 11 เมืองดังต่อไปนี้:
พระเจ้านัมแฮแห่งชิลลา
พระเจ้านัมแฮแห่งซิลลา (남해차차웅, ?-ค.ศ. 24) พระราชาองค์ที่ 2 แห่ง อาณาจักรซิลลา ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 4 -ค.ศ. 24
ขึ้นครองราชย์
หลังจากที่พระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 4 องค์ชายนัมแฮรัชทายาทจึงขึ้นครองราชย์แทนทรงพระนามว่า พระเจ้านัมแฮ
สวรรคตและสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติ
พระเจ้านัมแฮทรงครองราชย์นาน 20 ปีก่อนจะสวรรคตในปี ค.ศ. 24 (พ.ศ. 567) พระราชโอรสของพระองค์จึงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบต่อ เป็น พระเจ้ายูริ
พระราชวงศ์
พระมเหสี
พระราชโอรส
พระราชธิดา 24
เทศบาลตำบลบ้านตาก
เทศบาลตำบลบ้านตาก เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 6 กับบางส่วนของหมู่ที่ 2-5, 7, 13-14 ของตำบลตากออก และบางส่วนของหมู่ที่ 4-10 ของตำบลตากตก ในอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลตากตกที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2498 ซึ่งเป็นสุขาภิบาลแห่งแรกของจังหวัดตาก และขยายเขตสุขาภิบาลในปี พ.ศ. 2508 โดยเพิ่มอาณาเขตมาถึงฝั่งตะวันออกของแม่น้ำปิงของเขตตำบลตากออก และเปลี่ยนชือสุขาภิบาลตากตก เป็น "สุขาภิบาลบ้านตาก" ซึ่งยึดเป็นเขตเทศบาลในปัจจุบัน แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 6,568 คน
จักรพรรดิฉีเสี้ยวเจา
จักรพรรดิฉีเสี้ยวเจา ((北)齊孝昭帝) (535–561), พระนามเดิม เกา หยาน (高演), พระนามจีน หยานอัน (延安) เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉีเหนือ โดยทั่วไปพระองค์ถือว่าเป็นผู้ปกครองที่มีความสามารถ แต่รัชกาลของพระองค์มีระยะเวลาสั้นน้อยกว่าสองปีก่อนที่จะสวรรคตจากอาการบาดเจ็บจากการตกจากหลังม้า ราชวงศ์ฉีเหนือไม่มีผู้ปกครองที่มีความสามารถอีกหลังจากที่พระองค์สวรรคต พระองค์มีพระชนมายุ 26 พรรษาเมื่อสวรรคต
เซเบอร์
เซเบอร์ อาจหมายถึง
วงศ์ปลาลิ้นหมา
วงศ์ปลาลิ้นหมา (TONGUE SOLE) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็ง ในอันดับ Pleuronectiformes เป็นปลาลิ้นหมาที่มีลำตัวแบนราบ ใช้ชื่อวงศ์ว่า Soleidae (/โซล-อิ-ดี้/)
มีตาเล็กอยู่ชิดกันที่ด้านเดียวกัน โดยส่วนหัวจะหันไปทางขวา โดยมีครีบหลังอยู่ด้านบน รูปร่างเป็นรูปไข่หรือวงรี เรียวที่ด้านท้าย ปากเล็กเป็นรูปโค้งอยู่ปลายสุดของจะงอยปาก ครีบอกและครีบก้นเล็ก ครีบหลังยาวตลอดลำตัว มีก้านครีบอ่อนสั้น ๆ เชื่อมต่อกับครีบหางและครีบก้น เกล็ดเล็กเป็นแบบสาก ลำตัวด้านบนมีสีคล้ำ มีลวดลายต่าง ๆ และเส้นข้างลำตัวหลายเส้น ลำตัวด้านล่างสีขาว เมื่อยังเป็นปลาวัยอ่อนจะมีตาอยู่คนละซีกเหมือนปลาทั่ว ๆ ไป แต่จะย้ายมาอยู่ข้างเดียวกันเมื่อโตขึ้น และลำตัวด้านซ้ายจะกลายเป็นด้านที่ไม่มีตาและอยู่ด้านล่างแทน มีรูก้นและช่องท้องอยู่ชิดกับส่วนล่างของหัวด้านท้าย
อาศัยอยู่บริเวณพื้นท้องน้ำ ว่ายน้ำโดยขนานกับพื้นและพริ้วตัวตามแนวขึ้นลง สามารถมุดใต้พื้นทรายหรือโคลนได้เวลาตกใจ กินสัตว์หน้าดินขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น ไส้เดือนน้ำ, ลูกกุ้ง, ลูกปลาขนาดเล็ก
พบในทะเลเขตร้อนและอบอุ่นทั่วโลก พบทั้งหมด 22 สกุล 89 ชนิด
ชัยธวัช ตุลาธน
ชัยธวัช ตุลาธน (เกิด 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521) ชื่อเล่น ต๋อม เป็นนักการเมืองชาวไทย เลขาธิการพรรคก้าวไกล สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ เป็นนักการเมืองที่มีบทบาทในการประสานการจัดตั้งรัฐบาลของพรรคดังกล่าว ในปี พ.ศ. 2566
ประวัติ
ชัยธวัช ตุลาธน เดิมชื่อ "ชัยธวัช แซ่โค้ว" มีชื่อเล่นว่า "ต๋อม" เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่ตำบลทุ่งหวัง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จังหวัดสงขลา ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และจบปริญญาตรี จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม
ชัยธวัช เคยทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัย โดยในปี 2540 ได้เข้าร่วมกิจกรรมกับสหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.) และในปี 2541 ได้เป็นเลขาธิการกิจกรรมกลุ่มดังกล่าว
การทำงาน
ชัยธวัช ตุลาธน เป็นบรรณาธิการสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน ตั้งแต่ปี 2545 จนถึงปี 2561 เขาจึงเริ่มทำงานการเมืองโดยร่วมกับธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ ซึ่งมีความสนิทสนมเมื่อครั้งเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคอนาคตใหม่ร่วมกับเพื่อนคนดังกล่าว และในระยะแรกเขาได้รับหน้าที่รองเลขาธิการพรรคอนาคตใหม่ จนกระทั่งเมื่อพรรคอนาคตใหม่ถูกยุบพรรค เขาจึงย้ายไปร่วมงานกับพรรคก้าวไกลและทำหน้าที่เป็นเลขาธิการพรรคดังกล่าว สืบต่อจากนางปีใหม่ รัฐวงษา อดีตเลขาธิการพรรคก้าวไกล
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 2 และภายหลังการเลือกตั้งเขามีบทบาทสำคัญในการเป็นตัวแทนของพรรคก้าวไกลในการประสานงานกับพรรคการเมืองต่าง ๆ เพื่อรวบรวมเสียงจัดตั้งรัฐบาล
เพอร์คัชชัน
ในทางดนตรี เครื่องเพอร์คัชชัน (percussion) หมายถึงวัตถุที่ให้เสียงจากการตี กระทบ ถู เขย่า หรือการกระทำลักษณะที่ใกล้เคียงกันที่ทำให้วัตถุสั่นและเกิดเสียง เพอร์คัชชันนั้นหมายความรวมทั้งเครื่องดนตรีที่รู้จักกันทั่วไป เช่น กลอง ฉาบ ฆ้อง แทมบูรีน ไซโลโฟน
เครื่องเพอร์คัชชันมีทั้งเครื่องดนตรีที่มีระดับเสียงและไม่มีระดับเสียง เครื่องดนตรีที่มีระดับเสียง ซึ่งหมายถึงว่าเสียงที่ออกมานั้นมีความถี่ที่ซับซ้อนจนมาสามารถตั้งเป็นตัวโน้ตได้เช่น กลองทิมปานี มาริมบา ไซโลโฟน ระนาด และเครื่องที่ไม่มีระดับเสียง เช่น กลองสแนร์ ฉาบ ไทรแองเกิล เป็นต้น
คำว่าเพอร์คัชชัน มีที่มาจากภาษาละตินว่า "percussio" ซึ่งมีความหมายว่า"ตี" ในภาษาอังกฤษ คำว่าเพอร์คัชชันไม่ได้จำกัดการใช้เฉพาะในทางดนตรี ในภาษาไทย บางครั้งจะเรียกเครื่องเพอร์คัชชันว่า เครื่องกระทบ เครื่องตี หรือเครื่องเคาะ รวมถึงเครื่องให้จังหวะ   และเครื่องประกอบจังหวะ
เพอร์คัชชันแบบออร์เคสตรา
ในวงออร์เคสตรา เพอร์คัชชันถือเป็นหนึ่งในสี่ส่วนประกอบอันได้แก่ เครื่องสาย เครื่องเป่าลมไม้ เครื่องเป่าลมทองเหลือง และเพอร์คัชชัน เครื่องดนตรีที่มักจะใช้ในวงออร์เคสตราได้แก่ ทิมปานี กลองสแนร์ กลองใหญ่ ฉาบ ไทรแองเกิล แทมแทม กลอกเคนสปีล ไซโลโฟน เซเลสทา และไชมส์ นอกจากนี้ ฝ่ายเพอร์คัชชันยังรับผิดชอบการสร้างเสียงอื่นๆ เช่น คาวเบลล์ วูดบลอก และเครื่องดนตรีแปลกๆอีกหลายชนิด โดยทั่วไปนักเพอร์คัชชันจะถูกฝึกให้เล่นได้ทุกเครื่อง แต่นักทิมปานีมักจะเล่นทิมปานีเป็นหลักแม้ว่าจะถูกฝึกมาแบบนักเพอร์คัชชันก็ตาม นอกจากนักทิมปานี ผู้เล่นคนอื่นจะต้องพร้อมกับการเล่นทุกเครื่อง รวมถึงเครื่องดนตรีแปลกๆอย่างกลองบองโกหรือมาราคัส ในหนึ่งเพลงผู้เล่นอาจจะต้องเล่นมากกว่าหนึ่งเครื่องดนตรี ซึ่งหลายครั้งต้องเปลี่ยนระหว่างเครื่องอย่างรวดเร็ว หรือแม้แต่เล่นสองเครื่องในเวลาเดียวกัน
เพอร์คัชชันแบบมาร์ช
เครื่องดนตรีเพอร์คัชชันแบบมาร์ช จะถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับการเล่นในขณะที่มีการเคลื่อนไหว และมีเสียงดังเพราะกิจกรรมดนตรีแบบมาร์ชมักจะอยู่ภายนอกอาคาร เครื่องดนตรีประเภทนี้ ใช้ในวงมาร์ช ดรัมคอร์ป ในขณะที่อองซอมเบิลที่ใช้เครื่องดนตรีเพอร์คัชชันแบบมาร์ชมักรู้จักในชื่อดรัมไลน์
เครื่องดนตรีเพอร์คัชชันแบบมาร์ชชิงที่ใช้ ได้แก่ กลองสแนร์ กลองใหญ่ ฉาบ กลองเทเนอร์ เป็นต้น โดยเครื่องดนตรีแบบมาร์ชจะมีความแตกต่างจะเครื่องดนตรีชนิดเดียวกันที่ใช้ในวงออร์เคสตรา นอกจากนี้ ในวงมาร์ชและดรัมคอร์ป อาจจะมีเครื่องเพอร์คัชชันแบบออร์เคสตราตั้งอยู่ด้านข้างของสนาม มักเรียกว่า "พิท"
เครื่องตีในดนตรีไทย
ในดนตรีไทย เครื่องตีเป็นหนึ่งสี่ประเภทเครื่องดนตรีอันได้แก่เครื่องดีด สี ตี และเป่า
ชาตียสังสัทภพัน
ชาตียสังสัทภพัน (জাতীয় সংসদ ভবন) หรือ อาคารรัฐสภาแห่งชาติ (National Parliament House) เป็นที่ทำการของรัฐสภาบังกลาเทศ ตั้งอยู่ในเขตเชเรบังลานอกอร์ ธากา ประเทศบังกลาเทศ สร้างขึ้นใช้งานมาตั้งแต่สมัยบังกลาเทศยังเป็นส่วนหนึ่งของปากีสถาน ผลงานออกแบบโดยหลุยส์ คาห์น ชาตียสังสัทภพันเป็นหนึ่งในกลุ่มอาคารนิติบัญญัติที่กินพื้นที่มากที่สุดในโลก ด้วยขนาดพื้นที่ 200 acre
ประวัติศาสตร์
ที่ทำการของรัฐสภาแห่งเดิมคือ สังสัทภพันเก่า (Old Sangsad Bhaban) ที่ซึ่งปัจจุบันใช้งานเป็นสำนักนายกรัฐมนตรี การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นเมื่อตุลาคม 1964 ในสมัยที่บังกลาเทศยังคงเป็นปากีสถานตะวันออกอยู่ สร้างขึ้นภายใต้คำสั่งของจอมพล อายุบ ข่าน จากอิสลามาบาด เมืองหลวงของปากีสถานตะวันตก อายุบเชื่อว่าการก่อสร้างอาคารนิติบัญญัติที่มลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยใหม่จะทำให้ชาวเบงกอลสงบลงได้
การก่อสร้างดำเนินเรื่อยมาถึงปี 1971 ที่ซึ่งการก่อสร้างชะงักไปชั่วคราวจากสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ ก่อนจะกลับมาก่อสร้างจนแล้วเสร็จในวันที่ 28 มกราคม 1982 หลุยส์ คาห์น เสียชีวิตขณะที่โครงการก่อสร้างไปได้ราวสามในสี่ เดวิด วิสดอม (David Wisdom) ซึ่งทำงานให้แก่หลุยส์ คาห์น เป็นผู้รับช่วงต่อจนอาคารแล้วเสร็จ
สถาปัตยกรรม
คาห์นออกแบบหมู่อาคารทั้งหมดของชาตียสังสัทภพัน ซึ่งรวมถึงสนามหญ้า บ่อน้ำ และที่พำนักสำหรับสมาชิกรัฐสภา แนวคิดการออกแบบหลักคือการนำเสนอวัฒนธรรมและมรดกของชาวเบงกอล ในขณะเดียวกันก็ใช้พื้นที่ที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า อาคารหลักซึ่งอยู่ใจกลางของหมู่อาคารทั้งหมดแบ่งออกเป็นสามส่วน คือ ลานกลาง ลานทิศใต้ และลานประธานาธิบดี สระน้ำที่ล้อมรอบสามด้านของอาคารหลักเป็นภาพแทนถึงสายน้ำที่งดงามของเบงกอล
เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอย
เจ้าชายฟร็องซัว-เออแฌนแห่งซาวอย François-Eugène de Savoie) หรือ เจ้าชายออยเกินแห่งซาวอย (Eugen von Savoyen) ) เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยเป็นแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงและมีสมรรถภาพที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตรยุโรป เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยประสูติที่กรุงปารีส จากพระบิดามารดาที่เป็นเจ้าซาวอย เจ้าชายเออแฌนเจริญพระชันษาขึ้นมาในราชสำนักฝรั่งเศสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เดิมพระองค์มีพระประสงค์จะดำเนินอาชีพเป็นนักบวชแต่เมื่อมีพระชนม์ได้ 19 ก็หันไปสนใจกับอาชีพการเป็นทหาร เมื่อถูกปฏิเสธโดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 จากการเข้ารับราชการในกองทัพฝรั่งเศส เจ้าชายเออแฌนก็ทรงย้ายไปออสเตรียและหันไปสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
เจ้าชายเออแฌนแห่งซาวอยรับราชการอยู่หกสิบปีภายใต้จักรพรรดิฮาพส์บวร์คสามพระองค์ – จักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1, จักรพรรดิโยเซฟที่ 1 และ จักรพรรดิคาร์ลที่ 6
สงครามครั้งแรกที่เจ้าชายเออแฌนทรงมีส่วนร่วมคือการสงครามต่อต้านการล้อมกรุงเวียนนาของออตโตมันเติร์กในยุทธการเวียนนาใน ค.ศ. 1683 และต่อมาสงครามสันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมหาสงครามตุรกี ก่อนที่จะเข้าร่วมในสงครามเก้าปีพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องวิคเตอร์ อมาเดอุสที่ 2 ดยุกแห่งซาวอย แต่ชื่อเสียงของเจ้าชายเออแฌนมามั่นคงเมื่อได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดต่อออตโตมันในยุทธการเซนทาในปี ค.ศ. 1697 จากนั้นก็มีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นระหว่างสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนเมื่อไปทำการเป็นพันธมิตรกับจอห์น เชอร์ชิล ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ที่ได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสในยุทธการเบล็นไฮม์, ยุทธการอูเดอนาร์ด และ ยุทธการมาลพลาเคต์ จากนั้นก็ไปได้รับความสำเร็จในฐานะแม่ทัพของกองทัพของพระจักรพรรดิทางตอนเหนือของอิตาลี โดยเฉพาะในยุทธการตูรินในปี ค.ศ. 1706 เมื่อความขัดแย้งกับจักรวรรดิออตโตมันเริ่มขึ้นอีกครั้งในสงครามออสเตรีย-ตุรกี ค.ศ. 1716-1718 เจ้าชายเออแฌนก็ทรงสามารถปราบปรามข้าศึกศัตรูได้ในยุทธการเปโตรวาราดิน และ ยุทธการเบลเกรด
ตลอดคริสต์ทศวรรษ 1720 อิทธิพลและความสามารถทางการทูตของของเจ้าชายเออแฌนก็สามารถสร้างความมั่นคงให้แก่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปัญญาขัดแย้งต่างๆ ที่เกี่ยวกับการสืบราชบัลลังก์ แต่ในบั้นปลายของชีวิตความเหนื่อยร้าและสุขภาพทางจิตที่เปราะบางทำให้พระองค์ไม่ทรงประสบความสำเร็จในฐานะผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดในการพยายามยุติสงครามสืบราชบัลลังก์โปแลนด์ได้ แต่กระนั้นในออสเตรีย ชื่อเสียงของเจ้าชายเออแฌนก็ไม่มีผู้ใดเทียมได้ ความเห็นเกี่ยวกับบุคลิกของเจ้าชายเออแฌนอาจจะแตกต่างกันไป แต่ก็ไม่มีผู้ใดที่จะค้านความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงป้องกันจักรวรรดิฮาพส์บวร์คจากถูกกลืนไปเป็นของฝรั่งเศส และทรงหยุดยั้งการรุกรานมาทางตะวันตกของจักรวรรดิออตโตมัน และปลดปล่อยยุโรปกลางจากการยึดครองของออตโตมันที่ดำเนินมาเป็นเวลาร้อยห้าสิบปี นอกจากนั้นเจ้าชายเออแฌนก็ยังทรงเป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนสำคัญ เจ้าชายเออแฌนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 1736 เมื่อมีพระชนมายุได้ 72 พรรษา
โอเตลซัวซองส์
เจ้าชายเออแฌนประสูติที่โอเตลซัวซองส์ในกรุงปารีสเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ค.ศ. 1663 แม้ว่าจะทรงเป็นข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แต่บิดามารดาของเจ้าชายเออแฌนมาจากตระกูลอิตาลี พระมารดาโอลิมเปีย มันชินีเป็นหลานคนหนึ่งของคาร์ดินัลมาซารินที่มาซารินนำตัวจากโรมมายังปารีสด้วย เพื่อมาแสวงหาความก้าวหน้าในปี ค.ศ. 1647 ลูกหลานตระกูลมันชินีถูกเลี้ยงดูเติบโตขึ้นมาในปาแล-รัวยาล (Palais-Royal) พร้อมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เมื่อยังทรงพระเยาว์ ที่โอลิมเปียมีความสัมพันธ์เป็นการส่วนตัว แต่ความทะเยอทะยานที่จะเป็นพระราชินีก็เลื่อนลอยไป ในปี ค.ศ. 1657 โอลิมเปียสมรสกับเจ้าชายเออแฌน-โมริซแห่งซาวัว-คารินยอง ผู้ต่อมาเป็นเคานท์แห่งซัวซองส์ และมีบุตรธิดาด้วยกันแปดคน ชายห้าหญิงสามโดยมีเออแฌนเป็นคนสุดท้อง พระบิดาของเออแฌนเป็นนายทหารผู้กล้าหาญในกองทัพฝรั่งเศสแต่ไม่มีตำแหน่งที่มีหน้ามีตาแต่อย่างใด และใช้เวลาส่วนใหญ่เดินทางไปทำการรณรงค์ทางการทหาร ขณะที่ความไฝ่สูงและการชอบเข้ายุ่งเกี่ยวกับกิจการในราชสำนักทำให้บรรดาบุตรธิดาต้องอยู่กันตามลำพังกับพี่เลี้ยง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ยังทรงมีความใกล้ชิดกับโอลิมเปียอย่างเหนียวแน่นจนเป็นที่เชื่อกันทั้งสองคนอาจจะเป็นคนรัก แต่ความทะเยอทะยานของโอลิมเปียเป็นสิ่งที่ทำลายตนเองในที่สุด หลังจากที่ไม่เป็นที่โปรดปรานในราชสำนักแล้ว โอลิมเปียก็หันไปให้แคทเธอรีน มงวัวแซงช่วยใช้เวทมนตร์คาถาและโหราศาสตร์ช่วยซึ่งกลายเป็นความสัมพันธ์ที่นำมาสู่ความหายนะ โอลิมเปียเข้าไปมีส่วนเกี่ยวพันกับเรื่องอื้อฉาวใน “กรณีวางยาพิษ” (Affaire des poisons) ที่ทำให้เกิดความสงสัยถึงสาเหตุการสิ้นพระชนม์อันกะทันหันของสามีในปี ค.ศ. 1673 และนอกจากนั้นก็ถึงกับถูกกล่าวหาว่ามีส่วนในการพยายามปลงพระชนม์พระเจ้าหลุยส์เอง ไม่ว่าความเป็นจริงจะเป็นอย่างไรแทนที่จะอยู่สู้คดีโอลิมเปียก็หนีไปบรัสเซลส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1680 ทิ้งเจ้าชายเออแฌนให้อยู่ในความดูแลของพระอัยกีมารีแห่งบูร์บอง เคานเทสแห่งซัวซองส์ และลูกสาว เจ้าหญิงหลุยส์ คริสตีนแห่งซาวัว-คารินยองพระมารดาของลุดวิก วิลเฮล์ม มาร์กราฟแห่งบาเดิน-บาเดิน
ตั้งแต่มีพระชนม์ได้สิบพรรษาเจ้าชายเออแฌนก็ได้รับการเลี้ยงดูขึ้นมาให้มีอาชีพทางศาสนา ซึ่งเป็นวิถีชีวิตตามพระราชประสงค์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ผู้ทรงเห็นว่าเจ้าชายเออแฌนไม่มีพระสุขภาพพลานามัยอันเหมาะแก่งานสำบุกสำบัน เอลิซาเบ็ธ ชาร์ล็อตต์แห่งพาลาทิเนทบันทึกว่า “พระองค์ไม่เคยมีพระสิริโฉมอันน่าประทับใจ…และก็จริงที่ว่าพระเนตรไมได้ไม่งาม แต่พระนาสิกทำให้พระพักตร์เสียรูป พระองค์มีพระทนต์สองซี่ใหญ่ที่เห็นอยู่เสมอ” ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1683 เจ้าชายเออแฌนก็ทรงตำความตกใจให้แก่ครอบครัวโดยทรงประกาศว่ามีพระประสงค์ที่จะเข้ารับราชการเป็นทหาร เจ้าชายเออแฌนผู้ขณะนั้นมีพระชนม์สิบเก้าพรรษาทูลขอพระเจ้าหลุยส์โดยตรงให้มีหน้าที่บังคับบัญชากองทหารฝรั่งเศส แต่พระเจ้าหลุยส์ – ผู้ไม่มีความเห็นอกเห็นใจบุตรธิดาของโอลิมเปียตั้งแต่มาหมดความสำคัญลงไป – ทรงปฏิเสธ พระเจ้าหลุยส์มีพระราชดำริว่า “คำขอเป็นการอ่อนน้อมแต่เจ้าตัวผู้ขอไม่ และไม่มีผู้ใดที่จะกล้าจ้องฉันอย่างอวดดีเช่นนั้น”
เมื่อไม่ได้อาชีพทางทหารในฝรั่งเศสตามที่ต้องการ เจ้าชายเออแฌนก็ตัดสินพระทัยไปแสวงหาโอกาสในต่างประเทศ พระเชษฐาองค์หนึ่ง หลุยส์ จูเลียสเข้ารับราชการในกองทัพของพระจักรพรรดิปีก่อนหน้านั้น แต่ไปถูกสังหารทันทีในการต่อสู้กับออตโตมันเติร์กในปี ค.ศ. 1683 เมื่อข่าวการเสียชีวิตมาถึงปารีสเจ้าชายเออแฌนก็ตัดสินพระทัยหนีไปออสเตรียโดยหวังที่จะไปทำหน้าที่แทนพระเชษฐา ซึ่งก็เป็นการตัดสินใจที่มีเหตุผล เพราะหลุยส์แห่งบาเดินลูกพี่ลูกน้องของเจ้าชายเออแฌนก็รับราชการเป็นนายพลในกองทัพของพระจักรพรรดิอยู่แล้ว และพระญาติห่างๆ มักซีมีเลียนที่ 2 เอมานูเอล ผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ในคืนวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1683 เจ้าชายเออแฌนก็หนีออกจากปารีสและมุ่งไปทางตะวันออก
มหาสงครามตุรกี
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1683 อันตรายจากการรุกรานเวียนนาของจักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1 โดยออตโตมันก็ใกล้ความเป็นจริงขึ้นทุกขณะ ก่อนหน้านั้นมหาเสนาบดีปาชาคารา มุสตาฟา (Kara Mustafa Pasha) – ผู้ฉวยโอกาสขณะที่เกิดการก่อความไม่สงบโดยผู้ก่อการมาจยาImre Thököly – นำทัพจำนวน 100,000–200,000 คน เข้ามารุกราน ภายในสองเดือนกองทัพของมุสตาฟาก็มาถึงกำแพงเมืองเวียนนา จักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1 จึงเสด็จหนีไปยังพาสเซาบนฝั่งแม่น้ำดานูป ซึ่งไกลออกไปจากเมืองหลวงและปลอดภัยกว่า ค่ายที่ประทับของจักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1 ที่พาสเซาเป็นที่ที่เจ้าชายเออแฌนได้เข้าเฝ้าในกลางเดือนสิงหาคม
แม้เจ้าชายเออแฌนจะไม่ใช่ชาวออสเตรียแต่พระองค์ทรงมีเชื้อสายฮาพส์บวร์ค พระอัยกาทอมัส ฟรานซิส เจ้าชายแห่งคารินยองผู้ก่อตั้งสายตระกูลซาวอย-คารินยองของราชวงศ์ซาวอยเป็นโอรสของแคทเธอรีน มิเชลล์แห่งสเปน – พระราชธิดาในพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน – และเหลนของจักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แต่ความเกี่ยวพันสำหรับจักรพรรดิเลโอโพลด์ในขณะนั้นคือเจ้าชายเออแฌนทรงเป็นญาติห่างๆ ของวิคเตอร์ อมาเดอุส ดยุกแห่งซาวอย ซึ่งเป็นความเกี่ยวพันที่พระจักรพรรดิทรงเห็นว่าอาจจะมีประโยชน์ในภายภาคหน้าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝรั่งเศส ความเกี่ยวดองเหล่านี้ และบุคลิกภาพที่เหมาะกับบรรยากาศของราชสำนักของจักรพรรดิเลโอโพลด์ มีส่วนทำให้เจ้าชายเออแฌนผู้หนีมาพึ่งพระบรมโพธิสมภารได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นที่พาสเซา และได้รับตำแหน่งราชการในกองทัพของพระจักรพรรดิ
เจ้าชายเออแฌนทรงทราบว่าควรจะสวามิภักดิ์ต่อผู้ใด – “ข้าพระองค์จะอุทิศกำลังกายทั้งหมด, ความกล้าหาญทั้งหมด, และถ้าจำเป็นโลหิตหยาดสุดท้ายถวายแด่พระองค์” ความจงรักภักดีนี้ได้รับการทดสอบทันที เมื่อมาถึงเดือนกันยายนกองทัพของพระมหาจักรพรรดิภายใต้การนำของชาร์ลส์ที่ 5 ดยุกแห่งลอร์แรน พร้อมด้วยกองทัพอันเข้มแข็งของพระมหากษัตริย์โปแลนด์พระเจ้าจอห์นที่ 3 โซบีสกีแห่งโปแลนด์ก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าต่อสู้กับกองทัพของสุลต่านออตโตมันที่ล้อมกรุงเวียนนาอยู่ เมื่อวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 1683 กองทัพฝ่ายคริสเตียนก็รวบรวมกำลังกันบนเนินทางตะวันออกเฉียงใต้ของป่าเวียนนามองลงไปยังค่ายทหารของฝ่ายศัตรูที่ตั้งอยู่กลาดเกลื่อน หลังจากทำการต่อสู้กันวันหนึ่งในยุทธการเวียนนา ฝ่ายคริสเตียนก็สามารถยุติการล้อมเมืองเวียนนาอยู่สองเดือนของฝ่ายออตโตมัน ฝ่ายออตโตมันได้รับความพ่ายแพ้จนต้องถอยทัพ การต่อสู้อย่างกล้าหาญภายใต้การนำของบาเดินทำให้เจ้าชายเออแฌนทรงได้รับคำสรรเสริญจากลอร์แรนและจากพระจักรพรรดิ และได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนายพันของกองทหารม้าคุฟสไตน์
กองพลส่งทางอากาศที่ 101
กองพลส่งทางอากาศที่ 101 (101st Airborne Division) เป็นกองพลร่มพิเศษของกองทัพสหรัฐ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในช่วงปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ด กองพลส่งทางอากาศที่ 101 ได้เข้าไปยึดฐานที่ตั้งทหารเยอรมันและทำลายสะพานตัดกองหนุนของกองทัพเยอรมันที่จะมาช่วยทหารเยอรมันตรงหัวหาด (หาดโอมาฮ่า ซอร์ด ยูทาห์ จูโน) ก่อนการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดีและในปฏิบัติการมาร์เก็ตการ์เดน ภารกิจยึดเมืองและหัวสะพานที่ฮอลแลนด์ล้มเหลวเพราะกรมทหาราบอากาศที่ 1 ของอังกฤษโดนตีแตกพ่ายที่เมืองอาร์เน็ม (ยุทธการอาร์เน็ม) และทำให้กองทัพเยอรมันสามารถรวมกำลังตอบโต้ให้กองพลร่มถอยออกไปจากเนเธอร์แลนด์ได้สำเร็จ และยุทธการตอกลิ่ม ก็สามารถต้านทานกองทัพเยอรมันจนกว่ากองหนุน (กองทัพที่ 3 ของพลเอกจอร์จ เอส. แพตตัน) จะมาสมทบ แล้วเข้าร่วมการรบครั้งสุดท้ายในปฏิบัติการเวอซิเบรุงโดยที่ไปยึดแหล่งอุตสาหกรรมในเยอรมัน และในสงครามเย็นกองพลส่งทางอากาศที่ 101 นี้ก็ไปรบที่เวียดนาม และในสมรภูมิอื่น ๆ อีกครั้งกองพลส่งทางอากาศที่ 101 ได้ออกปฏิบัติการในสงครามอิรักอีกด้วย
การทำสมาธิแบบพ้นโลก
การทำสมาธิแบบพ้นโลก (Transcendental Meditation; TM) เป็นรูปแบบหนึ่งของการทำสมาธิมนตร์แบบไร้เสียง ที่ได้รับการสนับสนุนโดยขบวนการการทำสมาธิแบบพ้นโลก มหรรษิ มเหศ โยคี เป็นผู้คิดค้นวิธีนี้ขึ้นในอินเดียในช่วงลกาวทศวรรษ 1950 ผู้สนับสนุนวิธี TM อ้างว่าการทำสมาธิแบบนี้สนับสนุนให้เกิดการรู้ตน, คลายความเครียด และเข้าถึงสภาวะแห่งการมีสติในระดับที่สูงกว่า ไปจนถึงคุณประโยชน์ทางกายภาพ เช่น ลดความเสี่ยงโรคหัวมจและความดันเลือดสูง
มหรรษิได้สร้างวิธีการทำสมาธิแบบ TM ขึ้นบนพื้นฐานของคำสอนจากสวามี พรหมานันทะ สรัสวดี (รู้จักในชื่อ "คุรุเทพ") ผู้เป็นคุรุของมหรรษิ มหรรษิได้สั่งสอนวิธีการทำสมาธินี้แก่ผู้คนหลายพันคนทั่วโลกผ่านการเดินทางไปสอนทั่วโลกในรูป "เวิลด์ทัวร์" ในปี 1958 ถึง 1965 การทำสมาธิแบบ TM กลายมาเป็นที่นิยมมากขึ้นในทศวรรษ 1960s ถึง 1970s เนื่องจากมหรรษิได้เปลี่ยนวิธีการสอนไปเป๋นแบบเชิงเทคนิกมากขึ้น และเนื่องมาจากว่าวิธีการทำสมาธิปบบนี้ได้ถูกนำไปปฏิบัติโดยเซเลบบริตีจำนวนมาก โดยเฉพาะสมาชิกของวงเดอะบีเทิลส์ และ เดอะบีชบอยส์
เทคนิกการทำ TM ประกอบด้วยการใช้การขานเสียงที่เรียกว่ามนตร์อย่างเงียบ ๆ ปฏิบัตินาน 15-20 นาที วันละสองครั้ง วิธีการทำเช่นนี้จะต้องสอนโดยผู้ฝึกสอนที่ได้รับการรับรองผ่านคอร์สที่มีมาตรฐานซึ่งมีค่าใช้จ่ายต่างกันไปในแต่ละประเทศ ข้อมูลทางการขององค์กรอ้างว่าการทำสมาธิเช่นนี้เป็นวิธีการผ่อนคลายที่ไม่ใช่ทางศาสนา, เป็นการลดความเครียด และเป็นการพัฒนาตนเอง ในขณะที่มีการวิจารณ์ไว้ว่าการทำสมาธิแบบนี้เป็นทั้งวิธีทางศาสนา และไม่ใช่เชิงศาสนา ประเด็นว่า TM เป็นวิธีปฏิบัติทางศาสนาหรือไม่นี้เป็นที่พูดคุยกันเป็นพิเศษในบรรดานักวิชาการไปจนถึงศาลของรัฐนิวเจอร์ซี ศาลอุทธรณ์เขตสามของสหรัฐ สนับสนุนการตัดสินจากศาลสหรัฐให้ TM "โดยธรรมชาติ" เป็น "เชิงศาสนา" ("religious in nature") ทำให้ไม่สามารถนำมาสอนในโรงเรียนรัฐได้
ในผลการศึกษาปี 2015 พบว่า TM อาจช่วยลดความดันเลือดได้เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม รวมถึงแนวโน้มว่าความดันเลือดอาจลดลงหากปฏิบัติ TM เป็นระยะเวลานาน เทียบเท่ากับการปรับวิถีชีวิตอื่น ๆ อย่างไรก็ตามมีการค้นพบข้อเท็จจริงต่าง ๆ ตลอดการศึกษาหลายชิ้นที่ขัดกันเอง และยังมีความเป็นไปได้ที่จะมีอคติในงานวิจัย ทำให้การศึกษาเกี่ยวกับผลของ TM ต่อการลดความดันเบือดยังคงต้องศึกษาเพิ่มเติมอยู่โดยเฉพาะจากนักวิจัยที่ไม่มีอคติ
นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์
นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วนและแบบบัญชีรายชื่อ รวม 6 สมัย อดีตรองประธานวุฒิสภา คนที่ 1 และอดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอ่างทอง ปัจจุบันสังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2482 เป็นที่ตำบลตลาดหลวง อำเภอเมือง จังหวัดอ่างทอง จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนปาโมกข์วิทยาภูมิ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง และโรงเรียนอำนวยศิลป์ ธนบุรีตามลำดับ และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และระดับปริญญาโท สาขาการจัดการภาครัฐและเอกชน จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ (นิด้า)
การทำงาน
นิพนธ์ วิสิษฐยุทธศาสตร์ เคยเป็นเลขาธิการพรรคประชาธรรม ในปี 2517 และเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในปี พ.ศ. 2518 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอ่างทอง ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2529 ถึง พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคชาติไทย ก่อนจะได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในระหว่างปี พ.ศ. 2539 ถึง พ.ศ. 2543
กระทั่งในปี 2543 ได้จัดให้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาเป็นครั้งแรก นายนิพนธ์ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดอ่างทอง ในระหว่างปี พ.ศ. 2543 ถึง พ.ศ. 2549 และได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งรองประธานวุฒิสภา คนที่ 1
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง และเป็น ส.ส.สัดส่วน สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. อีกด้วย
ในปี 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 45 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ประเทศเซนต์ลูเชียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเซนต์ลูเชีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ทากาชิ อินูอิ
ทากาชิ อินูอิ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลาง ให้กับเดปอร์ติโบอาลาเบส และทีมชาติญี่ปุ่น
ทากาชิ อินูอิได้ลงเล่นในทีมชาติญี่ปุ่นใน ฟุตบอลโลก 2018
แฮดแด
แฮดแด (هډه; Hadda) เป็นแหล่งโบราณคดีกรีก-พุทธ ตั้งอยู่ 10 กิโลเมตรทางใต้ของแจแลแลแบด ในจังหวัดแนนแกร์แฮร์ ทางตะวันออกของประเทศอัฟกานิสถาน เข้าใจกันว่าส่วนใหญ่ของแหล่งแฮดแดถูกทำลายไปในสงครามกลางเมืองต่าง ๆ ของอัฟกานิสถาน
สุริยุปราคาบนดวงจันทร์
ในทางดาราศาสตร์ สุริยุปราคาบนดวงจันทร์ เกิดขึ้นเมื่อดาวเคราะห์แม่ (โลก) ผ่านหน้าดวงอาทิตย์และบดบังแสง โดยเมื่อสังเกตจากโลกจะเห็นเป็นจันทรุปราคา
วัดลำโพ
วัดลำโพ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านลำโพ ตำบลลำโพ อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระครูประโชติจันทรสิริดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประวัติ
บริเวณคลองลำโพต่อเนื่องไปถึงหนองกล่ำเดิมเป็นป่าเบญจพรรณและเป็นที่ลุ่ม ประมาณ พ.ศ. 2435 ได้มีราษฎรจับจองที่ดินหักร้างถางป่าเพื่อทำนาจนเกิดเป็นชุมชนขึ้น จากชุมชนบ้านกระโจมทอง บ้านหนองกล่ำบริเวณหนองกล่ำ คลองข่อย และต่อเนื่องมาถึงบริเวณคลองลำโพ ชาวบ้านได้ร่วมกันสร้างวัดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2442 โดยนายบุญชู นางเฉย บุญชูเจริญ นายชื่น นาคแดด เป็นผู้บริจาคที่ดินและดำเนินการสร้างวัด เมื่อสร้างเสร็จได้ตั้งชื่อวัดตามภูมิประเทศที่ตั้งวัดคือคลองลำโพ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2475
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กขนาด 4 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขคลุมชานชาลาทั้ง 2 ด้าน เครื่องลำยองเป็นปูน ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ ประดับด้วยกระจกสีทอง หน้าบันด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย ล้อมด้วยกระหนกเปลว หน้าบันคอสองเป็นลายกระหนกเปลวเช่นเดียวกัน หน้าบันปีกนกเป็นลายกระหนกเปลว ระหว่างเสามุขห้องกลางทำเป็นกรอบลายใบเทศ ปลายกรอบเป็นรูปหัวนาค ระหว่างเสามุขมีกระหนกประดับด้วยลายประจำยาม หน้าบันด้านหลังเป็นเทพนมล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด อุโบสถมีพระประธานปางมารวิชัยพร้อมด้วยพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร
ศาลาการเปรียญเป็นอาคาร 2 ชั้น ชั้นบนเป็นอาคารแบบศาลาไทยทรงโรง ไม่มีหลังคาลด มีพาไลคลุมออกมาโดยรอบทั้ง 4 ด้าน เครื่องลำยอง ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นปูนประดับด้วยกระจกสีทอง หน้าบันเป็นรูปพัดยศพระครูสัญญาบัตร ล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด มีศาลาทรงไทยสร้างติดกันอีก 2 หลัง
สุริยุปราคาบนดาวอังคาร
อุปราคาที่เกิดจากโฟบอส
เนื่องจากขนาดที่เล็กของโฟบอส (ประมาณ 20 × 25 กิโลเมตร หรือ 12 × 16 ไมล์) และการโคจรที่เร็วมากของมัน ผู้สังเกตการณ์อยู่บนพื้นผิวของดาวอังคารจะไม่สามารถมองเห็นสุริยุปราคาได้นานเกินสามสิบวินาที โฟบอสใช้เวลา 7 ชั่วโมง 39 นาทีในการโคจรรอบดาวอังคาร ขณะที่หนึ่งวันบนดาวอังคารมีความยาว 24 ชั่วโมง 37 นาที หมายความว่าโฟบอสสามารถทำให้เกิดอุปราคาได้สองครั้งต่อวันดาวอังคาร โดยเป็นสุริยุปราคาชนิดวงแหวน เพราะว่าโฟบอสมีขนาดใหญ่ไม่เพียงพอหรือเกือบพอที่จะสร้างสุริยุปราคาชนิดเต็มดวงบนดาวอังคาร
วัดลำโพ
อาคารเสนาสนะ
ศาลาจัตุรมุขเป็นอาคารทรงไทย ภายในศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสวัดลำโพ ผนังด้านหลังเขียนภาพต้นพระศรีมหาโพธิ์เต็มผนัง มีรูปเทวดา 2 องค์ ด้านหน้าประดิษฐานรูปหล่อของอดีตเจ้าอาวาสวัดลำโพ 2 รูป คือ พระครูนนทกิจโกศลและพระครูอุดม
สุริยุปราคาบนดาวอังคาร
อุปราคาที่เกิดจากดีมอส
ดวงจันทร์ดีมอสมีขนาดเล็ก (ประมาณ 15 × 10 กิโลเมตร หรือ 9.3 × 6.2 ไมล์) และอยู่ห่างจากดาวอังคารเกินกว่าที่จะทำให้เกิดอุปราคาขึ้น อย่างมากที่สุด ผู้สังเกตการณ์บนดาวอังคารจะเห็นวัตถุขนาดเล็กผ่านหน้าดวงอาทิตย์ไปเท่านั้น
มองจากโลก
ดวงจันทร์ทั้งสองดวงมีขนาดเล็กเกินกว่าที่เงาที่ทอดลงบนดาวอังคารจะสามารถมองเห็นจากโลกได้ อย่างไรก็ตาม เงาของดวงจันทร์โฟบอสก็เคยปรากฏในภาพที่ส่งมายังโลก
สารประกอบ
ในสารประกอบอัตราส่วนของส่วนประกอบจะต้องคงที่และตัวชี้วัดความเป็นสารประกอบที่สำคัญคือ คุณสมบัติทางกายภาพ ซึ่งจะแตกต่างจาก ของผสม (mixture) หรือ [อัลลอย] (alloy) เช่น ทองเหลือง (brass) ซูเปอร์คอนดักเตอร์ YBCO, สารกึ่งตัวนำ อะลูมิเนียม แกลเลียม อาร์เซไนด์ (aluminium gallium arsenide) หรือ ช็อคโกแลต (chocolate) เพราะเราสามารถกำหนดอัตราส่วนของ ของผสมได้
ตัวกำหนดคุณลักษณะเฉพาะของสารประกอบที่สำคัญคือ สูตรเคมี (chemical formula) ซึ่งจะแสดงอัตราส่วนของอะตอมในสารประกอบนั้น ๆ และจำนวนอะตอมในโมเลกุลเดียว เช่น สูตรเคมีของ อีทีน (ethene) จะเป็นC2H4 ไม่ใช่ CH2) สูตรไม่ได้ระบุว่าสารประกอบประกอบด้วยโมเลกุล เช่น โซเดียมคลอไรด์ (เกลือแกง, NaCl) เป็น สารประกอบไอออนิก (ionic compound)
ดูเพิ่ม
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%80%E0%B8%9F%E0%B8%AA_%28%E0%B8%9F%E0%B8%B4%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B8%AA%E0%B9%8C%29
บักเก็ตเฮด
ไบรอัน แพทริก แคร์โรล (Brian Patrick Carroll) เป็นที่รู้จักในชื่อ บักเก็ตเฮด (Buckethead) เป็นดนตรี นักแต่งเพลงและนักดนตรีที่เล่นได้หลายชนิดชาวอเมริกัน เขามีความโดดเด่นในการเล่นกีตาร์ เพลงของเขาครอบคลุมตั้งแต่ โปรเกรสซิฟเมทัล ฟังก์, บลูส์, บลูกราส, แอมเบียนต์ และ ดนตรีอาว็อง-การ์ด เขาแสดงในฐานะศิลปินเดี่ยวเป็นหลัก เขาจะร่วมงานกับศิลปินมากมายเช่น บิล ลาสเวลล์, บูทซี คอลลินส์, เบอร์นี วอร์เรล, อิกกี พอป, เลส เคลย์พูล, เซิร์จ แทนเคียน, บิล โมสลีย์, ไมก์ แพตตัน, วิกโก มอร์เทนเซน, แดตวันกาย, เบสแนกเทอร์, และ สเก็ตติงพอลลี เขายังเป็นสมาชิกของ กันส์แอนด์โรสเซส ในระหว่างปี 2000 ถึง 2004
บักเก็ตเฮด สวมใส่ถังไก่เคเอฟซีบนหัวของเขา แล้วแปะคำว่า FUNERAL และหน้ากากสีขาวได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ ฮาโลวีน: บทโหดอมตะ ปี 1988 มีอยู่ช่วงหนึ่งเขาเปลี่ยนเป็นถังสีขาวธรรมดาที่ไม่มีโลโก้ เคเอฟซีพร้อมกับไม่มีคำว่า funeral นอกจากนี้ยังรวมการใช้อุปกรณ์นันชากุ และการเต้นแบบหุ่นยนต์ในการแสดงบนเวทีของเขาด้วย
บักเก็ตเฮดถูกโหวตให้ติดอันดับ 8 ในนิตยสาร GuitarOne จาก "10 อันดับท็อปมือกีตาร์ที่เร็วที่สุดตลอดตาล" รวมทั้งมีชื่ออยู่ใน "มือกีตาร์ 25 คนที่แปลกที่สุดตลอดกาล" ของ Guitar World และรายชื่อ "มือกีตาร์ 50 คน ที่เร็วที่สุดตลอดกาล" บักเก็ตเฮด ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ เช่น ซอว์ เกมต่อตาย..ตัดเป็น 2, กองทัพปิศาจถล่มโลกอังคาร, ตุ้ยนุ้ยนินจาฮากลิ้ง, มอร์ทัล คอมแบ็ท, มอร์ทัล คอมแบ็ท 2 ศึกวันล้างโลก, คนเหล็กทะลุมิติ, ฟอลลิง, และมีส่วนร่วมในการอัดเสียงกีตาร์นำในแทร็ก "Firebird" ในอัลบัม ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ เดอะมูฟวี่  ซาวด์แทร็ก
เอริก บายี
เอริก แบร์ทร็อง บายี (Eric Bertrand Bailly) เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1994 เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโกตดิวัวร์ ปัจจุบันเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดและฟุตบอลทีมชาติโกตดิวัวร์ ในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก
แหล่งข้อมูลอื่น
1994
มูฆัมเมตกาลึย อาบึลกาซียิฟ
มูฆัมเมตกาลึย ดือเชเกยีวิช อาบึลกาซียิฟ (Мухамметкалый Дүшекеевич Абылгазиев) เป็นนักการเมืองชาวคีร์กีซที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคีร์กีซสถานคนที่ 20 ระหว่างวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2561 ถึง 15 มิถุนายน พ.ศ. 2563
รานีนี คุนดาซอมี
รานีนี คุนดาซอมี (Ranini Cundasawmy; 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 – ) เป็นทั้งนักมวยไทย, มวยซาวาต, และเอ็มเอ็มเอชาวมอริเชียส ผู้ชนะการแข่งขันระดับประเทศหลายรายการ
ชีวิตช่วงต้น
รานีนี คุนดาซอมี เกิดวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 ที่โรงพยาบาลวิกตอเรีย ประเทศมอริเชียส ตั้งแต่ ค.ศ. 1984 – 1994 เธออาศัยอยู่ที่ป๊อปเฮนเนสซี บูบาซอง กับพี่น้องที่เป็นชาย 3 คนกับหญิงอีก 2 คน ซึ่งได้แก่ ลูลู, ลาเจน, ลาเจส, ราจีนี และอันไนส์ โดยมีพ่อของเธอชื่อมาริโอ และแม่ของเธอชื่อเปรมีลา
เธอได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนเมนการ์ดในระดับก่อนประถมและประถมศึกษา ณ บูบาซอง หลังจากนั้น เธอได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมวิลซอแห่งบูบาซอง เมื่ออายุได้ 16 ปี เธอก็ได้ย้ายจากโรงเรียนมัธยมวิลซอเพื่อไปศึกษาต่อที่เซนต์บาร์โธโลมิวเซปอลุยส์
หลังจากได้รับการรับรองการศึกษาระดับอุดมศึกษา เธอก็มีความปรารถนาที่จะศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมอริเชียส แต่โชคร้ายที่ครอบครัวของเธอไม่สามารถออกค่าใช้จ่ายสำหรับการดำเนินการศึกษาต่อสำหรับเธอได้
เมื่อเธอออกจากสถานศึกษา เธอก็เริ่มฝึกคิกบ็อกซิงและทำงานเป็นผู้ช่วยร้านขายยา โดยเธอได้ฝึกคิกบ็อกซิงเป็นระยะเวลาหนึ่งปี ใน ค.ศ. 2002 เธอได้ทำงานเป็นผู้ส่งข้อความภาพเคลื่อนไหวให้แก่ ทูลิงเซแอร์แอมจำกัด ที่ซึ่งเธอได้พบกับผู้ที่จะเป็นสามีของเธอในอนาคตที่ชื่อ คุนดาซอมี หลุยส์ แพทริก โดยพวกเขาได้เริ่มฝึกมวยฝรั่งเศสซาวาตด้วยกัน และกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้วจึงแต่งงานในปี ค.ศ. 2008 ซึ่งแพทริกเป็นทั้งผู้ฝึกสอนและสามีของเธอในปัจจุบัน ใน ค.ศ. 2008 ทั้งสองได้ออกจากทูลิงเซแอร์แอม และเริ่มต้นธุรกิจของตนเองในฐานะผู้ผลิตวิดีโอคลิป และผู้ก่อตั้งดีเจพีโปรดักชันส์
ผลงานในระดับอาชีพ
ใน ค.ศ. 2005 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันรายการมวยฝรั่งเศสซาวาต
ค.ศ. 2007 - 2010 สโมสรมวยบีเอ็มเอสปอร์ตของคุนดาซอมีได้เผชิญปัญหาบางประการ โดยไม่มีสถานที่สำหรับการฝึกซ้อมกับกลุ่มที่ทำการฝึกซ้อมบนถนน
ครั้นแล้ว สโมสรของเธอก็ได้พบกับสถานที่สำหรับการฝึกซ้อมที่ศูนย์สวิสดิการสังคมบัมบู และใน ค.ศ. 2010 รานีนี และแพทริก คุนดาซอมี ได้เริ่มฝึกมวยไทย
ใน ค.ศ. 2012 ได้มีการแข่งขันมวยไทยระหว่างชายกับหญิงขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศมอริเชียส และเธอได้เป็นฝ่ายชนะ
ในการแข่งขันมวยไทยระดับท้องถิ่น เธอชนะ 8 ครั้ง แพ้ 0 ครั้ง (ซึ่งรวมถึง 1 การแข่งขันระหว่างชายกับหญิง) ส่วนการแข่งขันมวยไทยชิงแชมป์โลกที่จัดขึ้นโดยสหพันธ์มวยไทยสมัครเล่นนานาชาติ (IFMA) เธอชนะ 0 ครั้ง แพ้ 1 ครั้ง โดยเธอได้พบกับรักษณา เบกัม
ใน ค.ศ. 2013 เธอได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันเทควันโดชิงแชมป์มอริเชียส ซึ่งเป็นการมีส่วนร่วมครั้งแรกของเธอ พร้อมกับเป็นผู้ชนะรายการลาครอชมอริเชียสชองปียง ที่เธอได้เข้าแข่งขันเป็นครั้งแรก รวมถึงเธอยังได้เป็นแชมป์การแข่งขันมวยไทย
ทั้งนี้ เธอเป็นแชมป์มวยไทยหญิงของประเทศมอริเชียสใน ค.ศ. 2013
วันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2013 เธอชนะรายการชิงเข็มขัดแชมป์มวยไทยหญิงแห่งประเทศมอริเชียสครั้งที่หนึ่ง ซึ่งมีการจัดขึ้นอย่างเปิดเผยในประเภทหญิง
ความเอนเอียงจากการอยู่รอด
ความเอนเอียงจากการอยู่รอด (survivorship bias) เป็นเหตุผลวิบัติที่เน้นความสนใจต่อบุคคลหรือสิ่งที่ "อยู่รอด" บางกระบวนการ และมองข้ามบุคคลหรือสิ่งที่ไม่อยู่รอดโดยไม่ได้เจตนา ความเอนเอียงจากการอยู่รอดอาจนำไปสู่ข้อสรุปที่ผิดได้หลายทาง ผู้อยู่รอดอาจหมายความตามตัวอักษร คือ เป็นบุคคล ดังในการศึกษาทางการแพทย์ ทว่าอาจหมายถึงบริษัทหรือตัวอย่างวิจัยหรือผู้สมัครงาน หรือสิ่งใดก็ตามที่ต้องผ่านกระบวนการคัดเลือกก่อนที่จะได้รับพิจารณาเพิ่มเติมได้ทั้งสิ้น
ความเอนเอียงจากการอยู่รอดอาจนำไปสู่ความเชื่อมองโลกในแง่ดีเกินเพราะความล้มเหลวถูกเพิกเฉย เช่น เมื่อบริษัทที่ไม่มีอยู่ต่อไปถูกยกเว้นจากการวิเคราะห์สมรรถภาพทางการเงิน นอกจากนี้ยังนำไปสู่ความเชื่อที่ผิดว่าความสำเร็จในกลุ่มมีคุณสมบัติพิเศษ มากกว่าเพียงเหตุบังเอิญ ตัวอย่างเช่น หากนักศึกษาสามจากห้าคนที่ได้เกรดสูงสุดในวิทยาลัยมาจากโรงเรียนมัธยมเดียวกัน ก็อาจชักจูงให้เชื่อว่าโรงเรียนมัธยมแห่งนั้นต้องให้การศึกษาที่ดีเยี่ยม ข้อความนี้อาจเป็นจริงก็ได้ แต่คำถามดังกล่าวไม่สามารถตอบได้โดยไม่ดูเกรดของนักเรียนคนอื่นจากโรงเรียนมัธยมนั้น ไม่เพียงแต่ผู้ที่ "อยู่รอด" การคัดเลือกห้าอันดับแรกเท่านั้น
ความเอนเอียงจากการอยู่รอดเป็นความเอนเอียงจากการเลือกประเภทหนึ่ง
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
เขตวินเทอร์ทัวร์
วินเทอร์ทัวร์ (Winterthur) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตของรัฐซือริช สวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักคือวินเทอร์ทัวร์
เทศบาล
เขตวินเทอร์ทัวร์ประกอบด้วย 19 เทศบาล:
เพาล์ ลูทวิช เอวัลท์ ฟ็อน ไคลสท์
เพาล์ ลูทวิช เอวัลท์ ฟ็อน ไคลสท์ (Paul Ludwig Ewald von Kleist) เป็นจอมพลเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาบัญชาการกองพลยานเกราะที่ 1 ระหว่างปฏิบัติการบาร์บารอสซาใน ค.ศ. 1941 และบัญชาการกลุ่มทัพ A (Heeresgruppe A) ในปฏิบัติการของแวร์มัคท์ ค.ศ. 1942
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย/ท
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย สำหรับอักษรย่อที่ขึ้นต้นด้วย ท
เพาล์ ลูทวิช เอวัลท์ ฟ็อน ไคลสท์
ใน ค.ศ. 1941 ขณะมียศเป็นพลเอกอาวุโส เขาได้บัญชาการหน่วยทหารซึ่งมีส่วนร่วมในการบุกครองยูโกสลาเวียและกรีซ และต่อมาได้เข้าร่วมปฏิบัติการบาร์บารอสซา ใน ค.ศ. 1942 เขาถูกส่งไปบัญชาการหน่วยทหารที่คอเคซัส และได้เลื่อนยศเป็นจอมพลใน ค.ศ. 1943 ก่อนที่จะปลดเกษียณใน ค.ศ. 1944 ขณะมีอายุ 63 ปี ต่อมาเขาถูกสหรัฐอเมริกาควบคุมตัวและส่งตัวในฐานะผู้ร้ายข้ามแดนในข้อหาอาชญากรรมสงครามให้แก่สหภาพโซเวียต และเสียชีวิตในเรือนจำขณะมีอายุ 73 ปี ถือเป็นนายทหารเยอรมันยศสูงสุดที่เสียชีวิตระหว่างการควบคุมตัวของสหภาพโซเวียต
อ้างอิง
18811954