cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การสอบขุนนาง
ราชวงศ์ถังและราชวงศ์โจว
สมัยองค์จักรพรรดินีบูเช็กเที่ยน ในปี ค.ศ. 655 นั้น พระองค์มีราชบัณฑิตผู้สอบได้วุฒิจิ้นซี่อ หรือปริญญาชั้นสูงเพียง 44 คน แต่ในช่วงต่อมามีผู้สอบคัดเลือกได้วุฒิจิ้นซื่อมากถึง 58 คนต่อปี โดยเฉลี่ยในช่วง 7 ปีหลังจากนั้น เนื่องจากพระองค์เปิดโอกาสและเพิ่มสิทธิพิเศษให้แก่ผู้สอบได้วุฒิจิ้นซื่อในการเข้ารับราชการในราชสำนักมากขึ้น โดยส่วนหนึ่งพระองค์ใช้บัณฑิตรุ่นใหม่เหล่านี้เป็นฐานสร้างอำนาจของพระองค์เอง และยังเปิดโอกาสให้ผู้ที่อาศัยอยู่ทางแถบจีนตะวันออกเฉียงใต้ร่วมเข้าสอบได้ด้วย ทั้งนี้เนื่องจากผู้สนับสนุนของจักรพรรดิในตระกูลหลี่แห่งราชวงศ์ถังเป็นกลุ่มที่อยู่ทางตอนเหนือ โดยเฉพาะในบริเวณโดยรอบเมืองหลวงฉางอาน องค์จักรพรรดินีบูเช็กเที่ยนจึงค่อย ๆ สะสมอำนาจการเมืองผ่านระบบการสอบขุนนาง โดยได้รับการสนับสนุนจากบัณฑิตเหล่านี้ที่เดิมถูกกีดกัน ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมสอบขุนนางเพื่อเป็นบัณฑิตเหมือนชนเผ่าทางเหนือ รวมทั้งมีปัญญาชนจากชนบทห่างไกลที่พยายามศึกษาเล่าเรียนเพื่อเข้าสอบ และเมื่อสอบผ่านเข้ารับราชการ จึงเป็นประโยชน์แก่ราชสำนักในการปกครองเมืองห่างไกลเหล่านี้โดยทางอ้อมด้วยนั่นเอง
ปี ค.ศ. 681 เริ่มมีการสอบข้อเขียนความรู้ทางด้านปรัชญาขงจื๊อขึ้น โดยผู้เข้าสอบต้องสามารถจดจำความรู้เกี่ยวกับผลงานของขงจื๊อได้และเขียนลงบนกระดาษข้อสอบ
มาจนถึงปี ค.ศ. 690 สมเด็จพระจักรพรรดินีบูเช็กเทียนทรงเริ่มให้มีการจัดอันดับผลการสอบขึ้นเป็นครั้งแรก โดยเรียกผู้ที่สอบได้อันดับที่ 1 เรียกว่า จ้วงโถว (Zhuang Tou, 状头) หรือ จ้วงเยฺหวียน (จอหงวน) อันดับที่ 2 เรียกว่า ป่างเหยียน (Bang Yan, 榜眼) และผู้ที่สอบได้อันดับที่ 3 เรียกว่า ถ้านฮัว (Tan Hua, 探花)  และเรียกทั้งสามอันดับนี้รวมกันว่า ซานติ่งเจี้ย (San Ding Jia, 三鼎甲)
ในระหว่างปี ค.ศ. 730 และ 740 ในช่วงการฟื้นคืนของราชวงศ์ถังยุคหลัง มีการทดสอบการเขียนกวีนิพนธ์เพิ่มขึ้น (รวมการเขียนบทกวีทั้งแบบ shi และ fu) โดยเฉพาะสำหรับการสอบวุฒิจิ้นซี่อ ซึ่งเป็นวุฒิขั้นสูงสุด ในการสอบระดับทั่วไปจะมีผู้สอบผ่านประมาณร้อยละ 10-20 แต่สำหรับการสอบจิ้นซี่อ ซึ่งมีผู้เข้าสอบราวพันกว่าคนทุกปี จะมีผู้สอบผ่านเพียงร้อยละ 1-2 เท่านั้น โดยมีจำนวนผู้สอบผ่านจิ้นซี่อในสมัยราชวงศ์ถังทั้งสิ้น 6,504 คน (หรือโดยเฉลี่ยแล้ว มีผู้ได้รับวุฒิจิ้นซี่อ ราว 23 คนต่อปี)
อย่างไรก็ตาม เมื่อราชวงศ์ถังล่มสลายและเปลี่ยนถ่ายแผ่นดินมาเป็น "ยุคห้าราชวงศ์สิบอาณาจักร" การสอบขุนนางก็เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง มีการเล่นพรรคเล่นพวกที่เพิ่มมากขึ้น ทำให้โอกาสในการสอบผ่านเป็นขุนนางของคนธรรมดาสามัญกลับน้อยลงไปดังเดิมก่อนหน้านี้
ราชวงศ์ซ่ง
ในสมัยราชวงศ์ซ่ง (Song dynasty, ค.ศ. 960 - 1279) มีการจัดสอบระดับสูงกว่าร้อยครั้ง ข้าราชการที่ผ่านการสอบคัดเลือกมานั้นมักจะเป็นผู้ที่มีความโดดเด่นในราชการ การสอบจึงเสมือนเป็นบันไดในการยกระดับฐานะของตนขึ้นสู่การเป็นข้าราชการระดับสูงของทั้งชายชาวจีนและผู้ที่อยู่ในดินแดนที่ถูกครอบครองทางตอนเหนือในสมัยนั้นด้วย มีผู้ประสบความสำเร็จในการยกระดับฐานะของตนขึ้นจากสามัญชนหรือชนชั้นล่างมาเป็นข้าราชการระดับสูงผ่านการสอบขุนนางหลายราย อาทิ หวังอันฉือ (จีน: 王安石; พินอิน: Wáng Ānshí)  อัครมหาเสนาบดีซึ่งตรงกับตำแหน่ง "นายกรัฐมนตรี" ในปัจจุบัน และกวีสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ผู้ซึ่งเสนอให้มีการปฏิรูปการสอบโดยให้มีการสอบปฏิบัติมากขึ้น และ จู ซี (อังกฤษ: Zhu Xi หรือ Chu Hsi; จีน: 朱熹, October 18, 1130 – April 23, 1200) นักปรัชญาลัทธิขงจื๊อผู้ขยายความบทนิพนธ์ Four Classics (อังกฤษ: Four Classics หรือ Four Books; จีน: 四書; พินอิน: Sì Shū) จนกลายเป็นตำราขงจื๊อใหม่ (อังกฤษ: Neo-Confucianism; จีนตัวย่อ: 宋明理学; จีนตัวเต็ม: 宋明理學; พินอิน: Sòng-Míng Lǐxué) ที่มีบทบาทอย่างมากในราชวงศ์ต่อ ๆ มา แต่เนื่องจากกระบวนการเรียนเพื่อให้มีความรู้ความสามารถเพียงพอสำหรับสอบได้สำเร็จนั้นต้องใช้เวลาและค่าใช้จ่ายที่มาก จำนวนชนชั้นสามัญที่เข้าสอบจนสำเร็จจึงมีจำนวนไม่มากนัก
หลังปี ค.ศ. 937 จักรพรรดิซ่งไท่จู่ (Taizu Emperor of Song) มีพระประสงค์ให้องค์จักรพรรดิเป็นผู้ดูแลและควบคุมการสอบในราชสำนักด้วยพระองค์เอง และเพื่อให้การสอบมีความโปร่งใสในการคัดเลือกขุนนางมากขึ้น ในปี ค.ศ. 992 จึงมีการริเริ่มการตรวจข้อสอบโดยไม่ระบุชื่อผู้สอบในกระดาษคำตอบสำหรับการสอบระดับราชสำนัก (palace examination) และขยายวิธีการนี้ไปสู่การสอบระดับภูมิภาค (departmental examinations) ในปี ค.ศ. 1007 และระดับจังหวัด (prefectural level) ในปี ค.ศ. 1032
ในเวลาต่อมายังมีการเพิ่มระบบการคัดสำเนากระดาษคำตอบ เพื่อไม่ให้ผู้ตรวจข้อสอบใช้วิธีการจดจำลายมือเขียนของผู้เข้าสอบในการทุจริตคัดเลือกบุคคลที่ต้องการ โดยระบบนี้เริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1105 สำหรับการสอบคัดเลือกระดับเมืองหลวงและระดับภูมิภาค และเริ่มในปี ค.ศ. 1037 สำหรับการสอบคัดเลือกระดับจังหวัด
ราชวงศ์หยวน
ในช่วงปี ค.ศ. 1279 ถึง ค.ศ. 1315 ไม่มีการสอบคัดเลือกขุนนาง เนื่องจากระบบการสอบในสมัยราชวงศ์ซ่งได้สิ้นสุดไปพร้อมกับการสิ้นสุดราชวงศ์ จากความพ่ายแพ้แก่จักรวรรดิมองโกลในปี ค.ศ. 1279 นั้นเอง เมื่อสมเด็จพระจักรพรรดิกุบไล ข่าน (อังกฤษ: Kublai Khan; จีน: 忽必烈) สามารถเอาชนะราชวงศ์ซ่งของจีนได้ ทรงสถาปนาตนขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์แรกของราชวงศ์หยวนแห่งประเทศจีน (หรือ หยวนมองโกเลีย (Yuan Mongolia)) โดยครอบครองดินแดนมองโกเลีย แมนจูเรีย (Manchuria) เกาหลี และดินแดนตอนเหนือของจีน รวมทั้งดินแดนทางใต้ของประเทศจีนที่อยู่ภายใต้ขอบเขตการปกครองของราชวงศ์ซ่งด้วย
หลังจากได้มีการสืบทอดราชวงศ์หยวนต่อมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1315 ระบบการสอบขุนนางก็ได้รับการรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ในช่วงของสมเด็จพระจักรพรรดิหยวนเหรินจง (หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า อายูบาร์ดา ข่าน (Ayurbarwada Buyantu Khan)) พร้อมทั้งมีการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ด้วย โดยปรับระบบการสอบไปเป็นลักษณะใกล้เคียงกับระบบมองโกล และผู้สอบชาวมองโกลจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ อีกทั้งมีระบบที่จำกัดจำนวนหรือโควต้า (ทั้งจำนวนผู้เข้าสอบและผู้ได้รับวุฒิ) จากกลุ่มผู้เข้าสอบตามเชื้อชาติ หรือวรรณะทางสังคม และ/หรือ Ethnic group (ethnicities) โดยแบ่งเป็นสี่กลุ่ม คือกลุ่มชาวมองโกล (Mongols) กลุ่มชนชาติที่ไม่ใช่ชาวฮั่น (non-Han allies หรือ Semu-ren) กลุ่มชาวจีนเหนือ (Northern Chinese) และกลุ่มชาวจีนใต้ (Southern Chinese) ภายใต้การฟื้นฟูและปรับปรุงระบบการสอบขุนนางแบบใหม่นี้ ทำให้มีจำนวนผู้สอบผ่านได้คุณวุฒิเพียง 21 คนต่อปีเท่านั้น
ในารแบ่งปันสัดส่วนจำนวนผู้สอบผ่านในแต่ละชนกลุ่ม 4 กลุ่ม คือ มองโกล Semu-ren จีนเหนือ และจีนใต้ ให้มีจำนวนเท่า ๆ กัน โดยไม่ได้กำหนดจำนวนผู้สอบผ่านตามสัดส่วนจำนวนประชากรหรือจำนวนผู้เข้าสอบของแต่ละกลุ่ม เป็นการเอื้อให้แก่กลุ่มชาวมองโกล Semu-ren และจีนเหนือ มากกว่ากลุ่มชาวจีนใต้ซึ่งมีจำนวนประชากรมากกว่ากลุ่มอื่นมาก จากการสำรวจประชากรในปี ค.ศ. 1290 ชาวจีนใต้มีประชากรประมาณ 12,000,000 ครอบครัว (หรือประมาณ 48% ของประชากรทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์หยวน) เทียบกับ 2,000,000 ครอบครัวของชาวจีนเหนือ ในขณะที่ชาวมองโกลและ Semu-ren มีประชากรน้อยกว่านี้มาก
ราชวงศ์หมิง
ราชวงศ์หมิงได้แข้ามาแทนที่ราชวงศ์หยวนในปี ค.ศ. 1368 ในช่วงราชวงศ์นี้ระบบการสอบขุนนางไม่ได้มีการปรับเปลี่ยนอย่างไรมากนัก โดยในช่วงแรกระบบมองโกลยังได้รับอนุญาตให้คงไว้เหมือนเดิม
ราชวงศ์ชิง
ในยุคอาณาจักรไท่ผิง (Taiping Heavenly Kingdom; 太平天国) ที่มีความพยายามจะยึดครองอำนาจจากราชวงศ์ชิง (Qing Dynasty) และในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ในยุคนี้มีการเปิดโอกาสให้ผู้หญิงมีสิทธิ์เข้าสอบเป็นจอหงวนได้เป็นครั้งแรก  แต่ถูกยกเลิกไปในเวลาต่อมา
ต่อมาเมื่อพ่ายแพ้ทางการทหารในช่วงทศวรรษ 1890 จึงถูกกดดันในมีการปฏิรูประบบการศึกษาขึ้น โดยมีนักปฏิรูป อาทิ คัง โหย่วเหวย (อังกฤษ: Kang Youwei,  จีนตัวเต็ม: 康有为,  จีนตัวย่อ: 康有為,  พินอิน: Kāng Yǒuwéi) และ เหลียง ฉี่เชา (อังกฤษ: Liang Qichao, จีนตัวเต็ม: 梁啟, 超,  จีนตัวย่อ: 梁启超,  พินอิน: Liáng Qǐchāo) ได้ริเริ่มการปฏิรูปร้อยวัน (Hundred Days' Reform) ขึ้นในปี ค.ศ. 1898 โดยเสนอให้มีการปฏิรูปหลายภาคส่วนให้มีความทันสมัยมากขึ้น และต่อมาหลังจากเกิดกบฏนักมวย (Boxer Uprising)  วันที่ 2 กันยายน ค.ศ.1905 ได้มีการออกประกาศให้ยกเลิกการสอบขุนนางในทุกระดับทั้งหมดในปีถัดไป  ถือเป็นการสิ้นสุดระบบการสอบขุนนางในประเทศจีน
สำหรับระบบการศึกษายุคใหม่นั้นมีการเทียบเคียงวุฒิกับระบบการสอบขุนนางแบบเก่าไว้ด้วย โดยวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรีจะเที่ยบเท่ากับวุฒิเซิงเหยวียน หรือ เซิงหยวน  (Shengyuan) หรือ ซิ่วไฉ่ (xiu cai)  ซึ่งระบบใหม่นี้ใช้ต่อเนื่องมาจนถึงช่วงสิ้นสุดราชวงศ์หรือระบอบราชาธิปไตยในปี ค.ศ. 1911
วิธีสอบ
สมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงมีการแบ่งการสอบออกเป็น 3 ระดับ คือ
ในแต่ละระดับขั้น มีการกำหนดจำนวนผู้สอบผ่านไว้ เช่น ในการสอบระดับเมืองหลวงกำหนดให้มีผู้ผ่านการคัดเลือกได้ 300 คน ทำให้ผู้เข้าสอบบางคนต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะสอบผ่าน ส่วนการสอบระดับราชสำนักนั้นมีความสำคัญแก่ผู้เข้าสอบเป็นอย่างมาก เพราะเป็นการสอบต่อหน้าพระพักตร์ขององค์จักรพรรดิ นอกจากนั้น หากสอบผ่านยังได้รับลาภยศสรรเสริญมากมาย รวมถึงชื่อเสียงที่จะขจรขจายไปทั่วราชอาณาจักรอีกด้วย
ตั้งแต่เริ่มแรกจนถึง ค.ศ. 1370 การสอบกินเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมง ผู้เข้าสอบต้องอยู่ลำพังในห้องเล็ก ๆ หรือในคอกที่สนามสอบ ในห้องหรือคอกนี้มีไม้กระดานสองแผ่นซึ่งจะใช้เป็นที่นอนก็ได้ เป็นโต๊ะหรือเป็นเก้าอี้ก็ได้
เมื่อเข้ามาในสนามสอบ ผู้เข้าสอบจะนำสิ่งของเครื่องใช้ติดตัวไว้ได้เพียงเหยือกน้ำ หม้อ อาหาร เครื่องนอน แท่นหมึก หมึก และพู่กันเท่านั้น ผู้คุมสอบจะตรวจสอบผู้เข้าสอบ (student's identity) และตรวจค้นตัวอย่างละเอียดเพื่อไม่ให้มีการทุจริตในการสอบ สมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงการสอบจะใช้เวลานาน 3 วัน 2 คืน โดยกำหนดให้เขียนบทเรียงความ "eight-legged essays" — ความหมายตามตัวอักษร คือการแต่งเรียงความที่ประกอบด้วย 8 ส่วนที่แตกต่างกัน — อยู่ในห้องเล็ก ๆ ของตนเอง โดยห้ามมีการรบกวนหรือการหยุดพักในระหว่างการสอบ รวมทั้งห้ามมิให้มีการพูดคุยกันในระหว่างการสอบด้วย บางครั้งเมื่อมีผู้เสียชีวิตในระหว่างการสอบ ผู้คุมสอบจะนำเสื่อมาห่อศพและโยนข้ามกำแพงสูงที่ล้อมรอบบริเวณสนามสอบไป
ความกดดันที่สูงเพื่อที่จะประสบความสำเร็จในการสอบทำให้มีการทุจริตและโกงในการสอบมาก ส่วนหนึ่งในการป้องกันการทุจริตเหล่านั้นเพื่อให้การตรวจข้อสอบมุ่งเน้นไปที่คำตอบอย่างแท้จริงโดยไม่มีการเอื้อประโยชน์แก่ผู้เข้าสอบคนใด จึงไม่ให้มีการออกนามผู้เข้าสอบ แต่ให้เรียกขานด้วยหมายเลขแทน ทั้งยังให้บุคคลภายนอกคัดลอกคำตอบไว้อีกทอดหนึ่งเพื่อไม่ให้ผู้ตรวจจดจำลายมือผู้เข้าสอบได้ นอกจากนั้นในการเขียนคำตอบจะต้องเป็นคำตอบที่ตรงตามตำราโบราณทุกตัวอักษรไม่มีผิดเพี้ยน มิฉะนั้นจะถือว่าสอบตก ผู้เข้าสอบจำนวนมากจึงพยายามซ่อนกระดาษข้อความหรือแม้กระทั่งแอบเขียนคำตอบไว้ในชุดชั้นในของตนเป็นต้น
หลักสูตร
ในปี ค.ศ. 115 มีการคิดค้นหลักสูตรวิชาสำหรับผู้เข้าสอบเป็นครั้งแรก โดยกำหนดให้มีการทดสอบความสามารถใน "ศิลปะหกแขนง (Six Arts) " คือ
จำนวนวิชาที่สอบในแต่ละสมัยอาจมีความแตกต่างกันไป เช่นในเวลาต่อมามีการขยายหลักสูตรเพื่อให้ครอบคลุม "คัมภีร์ทั้งห้า (Five Studies) " ได้แก่ ยุทธศาสตร์ทางทหาร (military strategy) กฎหมายแพ่ง (civil law) รายได้และภาษีอากร (revenue and taxation) เกษตรศาสตร์ (agriculture) ภูมิศาสตร์ (geography) และปรัชญาขงจื๊อ (Confucian classics)
ในราชวงศ์สุย (ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 6) อันเป็นรัชสมัยที่มีการเริ่มใช้ระบบการคัดเลือกบุคลากรเข้ามารับราชการ โดยนักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ให้ความเห็นตรงกันว่าเป็นการริเริ่มนำเอาระบบคุณธรรม (merit system) มาใช้เป็นมาตรฐานการสอบอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
คุณวุฒิ
การสอบผ่านได้รับคุณวุฒิระดับต่าง ๆ นั้น เป็นเสมือนการสร้าง "บันไดสู่ความสำเร็จ" โดยการสอบสำเร็จได้เป็นจิ้นชื่อ (อังกฤษ: jinshi, จีน: 進士, พินอิน: Jìnshì, แปลตามตัวอักษรว่า "บัณฑิตขั้นสูง (advanced scholar) ") ซึ่งถือได้ว่ามีระดับเทียบเท่าปริญญาเอกในปัจจุบัน เป็นคุณวุฒิที่ปัญญาชนจำนวนมากในสมัยนั้นมักแสวงหาและใฝ่ฝัน ถ้าสอบได้เป็นจิ้นซื่อ จะมีโอกาสได้รับตำแหน่งขุนนางระดับสูง ดังนั้นการสอบระดับจิ้นซื่อจึงยากที่สุด มีคนจำนวนมากที่เข้าสอบชั่วชีวิตก็ไม่อาจประสบความสำเร็จ  หรือมีบ้างที่สอบได้ก็ต่อเมื่ออายุกว่า 50 ปี ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดายิ่งในเวลานั้น
ระดับคุณวุฒิต่าง ๆ ในการสอบขุนนาง ได้แก่
การสอบเลื่อนขั้นหรือตำแหน่ง
นอกจากการสอบปกติแล้ว ยังมีการจัดสอบเพื่อจุดประสงค์อื่น ๆ โดยเฉพาะเป็นครั้งคราว โดยมากมักเป็นการสอบเพื่อคัดเลือกบุคลากรที่มีพรสวรรค์และความสามารถโดดเด่นเพื่อปรับเลื่อนขั้นหรือตำแหน่ง หรือเพื่อเฟ้นหาบุคคลที่มีความสามารถเฉพาะทางสำหรับการปฏิบิติภารกิจเฉพาะอย่างใดอย่างหนึ่ง เป็นต้น ในสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิซ่งเหรินจงแห่งราชวงศ์ซ่ง ปี ค.ศ. 1061 มีพระบัญชาให้จัดการสอบเพื่อค้นหาผู้ที่มีความสามารถด้าน "zhiyan jijian (direct speech and full remonstrance) " โดยกำหนดให้ผู้เข้าสอบส่งบทเรียงความที่มีการเขียนเตรียมไว้แล้ว 50 เรื่อง โดยครึ่งหนึ่ง (คือ 25 เรื่อง) เป็นเรียงความเกี่ยวกับ 25 ปัญหาเศรษฐกิจและสังคมของยุคนั้น และอีกครึ่งหนึ่ง (อีก 25 เรื่อง) เป็นบทเรียงความเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทั่วไป และเมื่ออยู่ในห้องสอบ ผู้เข้าสอบจะต้องเขียนบทเรียงความตามหัวข้อที่ผู้คุมสอบกำหนดไว้จำนวน 6 เรื่อง และในลำดับสุดท้ายจะต้องเขียนเรียงความความยาว 3,000 ตัวอักษรตามหัวข้อที่สมเด็จพระจักรพรรดิเหรินจงเป็นผู้กำหนด ซึ่งเป็นหัวข้อเกี่ยวกับหลักการและนโยบายด้านการเมืองการปกครองประเทศ ในบรรดาผู้เข้าสอบที่สำเร็จผ่านการสอบครั้งนี้ มีสองพี่น้องตระกูลซู คือ ซูชื่อ (Su Shi) และซูเจ้อ (Su Zhe) ผู้ซึ่งสอบผ่านเป็นจิ้นชื่อ สำเร็จแล้วในปี ค.ศ. 1057 โดยซูชื่อนั้นมีผลคะแนนการสอบที่ดีมากจนมีการคัดสำเนาบทเรียงความเขาที่เขาสอบเผยแพร่อย่างกว้างขวาง
การสอบทางการทหาร
การสอบทางการทหารจัดขึ้นเพื่อคัดเลือกบุคลากรเข้ารับราชการทหารหรือกองทัพ ผู้สอบผ่านจะได้รับรางวัลและคุณวุฒิเทียบได้กับระดับจิ้นชื่อ และจู่เหริน ในการสอบขุนนางทั่วไป ในส่วนของระบบการสอบก็มีความคล้ายคลึงกันมาก เช่น มีการจัดสอบเป็นระดับภูมิภาค (provincial exams) ระดับเมืองหลวง (metropolitan exams) และการสอบในราชสำนัก (palace exams) เช่นกัน นอกจากนั้นผู้เข้าสอบยังต้องมีความรู้ด้านปรัชญาขงจื๊อเช่นเดียวกับการสอบขุนนางปกติ อีกทั้งมีทักษะด้านการยิงธนูและการขี่บังคับม้า รวมถึงความรู้ทฤษฏีการออกศึก เช่น ตำราพิชัยสงครามของซุนวู เป็นต้น
กระบวนการสอบ
ในสมัยโบราณถึงปี ค.ศ. 1370 การสอบขุนนางใช้เวลาในการสอบยาวนานตั้งแต่ 24 ถึง 72 ชั่วโมง ผู้สอบแต่ละคนจะถูกจัดให้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ หรือในคอก แยกสำหรับแต่ละคน เพื่อให้กินอยู่หลับนอนในช่วงเวลาที่สอบนั้นได้ ภายในห้องหรือคอกนี้มีไม้กระดานสองแผ่นซึ่งจะใช้เป็นที่นอน หรือใช้เป็นโต๊ะและเก้าอี้ในขณะทำข้อสอบก็ได้
สนามสอบระดับฮุ้ยชื่อที่สำคัญในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงตั้งอยู่ที่เมืองปักกิ่ง เป็นสนามสอบที่สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยจักรพรรดิหย่งเล่อ (ค.ศ. 1403-1424) แห่งราชวงศ์หมิง เรียกว่าสนามสอบ "ก้งเยวี่ยน" การก่อสร้างดั้งเดิมเป็นกระท่อมที่สร้างจากไม้
เมื่อผู้เข้าสอบเข้าห้องสอบของแต่ละคนแล้ว จะต้องล็อกประตูด้านนอก ภายในห้องมีภาชนะใส่ถ่านไว้เป็นเชื้อเพลิงสำหรับจุดไฟเพื่อให้ความอบอุ่น และมีตะเกียงสำหรับให้แสงสว่าง ในการสอบยุคโบราณมักมีการเกิดเพลิงไหม้สนามสอบอยู่บ่อยครั้ง ครั้งหนึ่งเกิดเพลิงไหม้ใหญ่จนเป็นเหตุให้มีผู้เข้าสอบเสียชีวิตกว่า 90 คน จนมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างจากกระท่อมไม้มาเป็นการก่ออิฐแทน หลังจากมีการประกาศเลิกใช้ระบบการสอบขุนนางในปี ค.ศ. 1905 สนามสอบก้งเยวี่ยนนี้จึงถูกดัดแปลงเพื่อประโยชน์ใช้สอบอื่นแทน คงหลงเหลือเพียงชื่อสถานที่ "ถนนก้งเยวี่ยน" ไว้
สมัยราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง มีการประดิษฐานประติมากรรมสองชิ้นไว้ในท้องพระโรง ชิ้นหนึ่งเป็นรูปมังกร อีกชิ้นเป็นรูปเต่ามังกร (Ao; 鳌) ซึ่งเชื่อกันว่าขาถูกตัดมาเป็นเสาค้ำฟ้า ประติมากรรมทั้งสองนี้ตั้งไว้กลางบันไดซึ่งผู้สอบผ่านจะพากันมาเข้าแถวรอเรียกขานตามบัญชีที่เรียก "ทะเบียนทอง" (จีน: 金榜; พินอิน: jīnbǎng; "gold list") ผู้สอบได้อันดับหนึ่งเรียกว่าเป็น "จ้วงเยฺหวียน" หรือ "จอหงวน" ตามสำเนียงอื่น (จีน: 狀元; พินอิน: zhuàngyuán) และให้ยืนเฝ้าพระเจ้าแผ่นดินอยู่หน้ารูปเต่ามังกรดังกล่าว ก่อให้เกิดสำนวนว่า "ยืนหัวเต่า" (จีน: 占鳌头; พินอิน: zhàn áo tóu; แปลตามตัวอักษรว่า "to have stood alone at Ao's head (独占鳌头; Dú zhàn ào tóu) ") ซึ่งสื่อถึงคุณลักษณะของจ้วงเยฺหวียน รวมถึงบุคคลซึ่งเป็นหัวกะทิในสาขาวิชาหนึ่ง ๆ
ข้อกำหนดการสอบ
ชาวจีนในสมัยโบราณมีการแบ่งกลุ่มชนชั้นออกเป็นกลุ่มชนชั้นสูง ข้าราชการ และประชาชนสามัญทั่วไป โดยกลุ่มประชาชนยังแบ่งย่อยออกเป็น 4 กลุ่ม ตามสาขาอาชีพ โดยเรียงตามลำดับความสำคัญและสิทธิที่ได้รับ ดังนี้ กลุ่มบัณฑิต ชาวนาชาวสวน ช่างฝีมือ และพ่อค้า สถานะที่ต่ำกว่ากลุ่มเหล่านี้เรียกว่า "คนต่ำต้อย" (mean people) หรือในบางท้องถิ่นอาจมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป เช่น คนเรือ (boat-people) ขอทาน (beggars) โสเภณี (sex-workers) นักบันเทิง (entertainers) ทาส (slaves) และข้ารับใช้ชั้นต่ำ (low-level government employees) เป็นต้น ซึ่งในบางยุคสมัย กลุ่มคนเหล่านี้อาจไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ารับราชการรวมทั้งเข้าสอบคัดเลือกเป็นขุนนาง
ในบางสมัยมีการห้ามไม่ให้คนกลุ่มอื่นบางกลุ่มเข้าสอบเช่นกัน เช่นกรณีของเมืองหนิงป่อ (จีน: 宁波; พินอิน: Níngbō; Ningbo dialect:  Nyin-poh/Nyin-pou  (วิธีใช้·ข้อมูล) ) ซึ่งประกอบด้วยชนชั้นจัณฑาลมากกว่า 3,000 คน โดยเชื่อกันว่ามีบางคนในกลุ่มนี้เป็นลูกหลานของราชวงศ์จิน (Jin Dynasty, ค.ศ. 1115-1234) ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสอบขุนนางรวมถึงถูกจำกัดสิทธิด้านอื่น ๆ ด้วย ผู้หญิงก็เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสอบ (มีเพียงบางยุคเท่านั้นที่อนุญาตให้ผู้หญิงร่วมสอบได้ แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาอันสั้น) ในบางสมัย คนฆ่าสัตว์ (butchers) และคนทรงเจ้า (sorcerers, shaman) ก็ถูกห้ามไม่ให้เข้าสอบด้วยเช่นกัน ในส่วนพ่อค้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมสอบขุนนางจนกระทั่งถึงสมัยราชวงศ์หมิง (Ming dynasty, ค.ศ. 1368–1644) และราชวงศ์ชิง (Qing dynasty, ค.ศ. 1644–1912) จึงมีสิทธิเข้าสอบได้ ในสมัยราชวงศ์สุย (Sui dynasty, ค.ศ. 581–618) และราชวงศ์ถัง (Tang dynasty, ค.ศ. 618–907) ช่างฝีมือถูกจำกัดสิทธิไม่ให้เข้ารับราชการ และสมัยราชวงศ์ซ่ง ทั้งช่างฝีมือและพ่อค้าก็ถูกจำกัดไม่ให้ร่วมเข้าสอบจิ้นชื่อได้ หรือในสมัยราชวงศ์เหลียว (Liao dynasty, ค.ศ. 907–1125) มีคนกลุ่มพ่อค้า นักฆ่าสัตว์ แพทย์ (physicians) และโหร (diviners) ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสอบขุนนางด้วย
ประเทศทางตะวันออก
การสอบคัดเลือกขุนนางของจีนถือเป็นต้นแบบของการสอบคัดเลือกต่าง ๆ ในหลายประเทศแถบเอเชียตะวันออกที่ได้รับอิทธิพลนำไปประยุกต์ใช้ เช่น ทั้งราชวงศ์โครยอ (Goryeo Dynasty) และราชวงศ์โชซ็อน (Joseon Dynasty) ในประเทศเกาหลี (see Gwageo) และยกเลิกไปเมื่อถูกยึดครองโดยญี่ปุ่น (annexation by Japan) ในประเทศเวียดนาม ระบบการสอบขุนนางของจีนก็เป็นต้นแบบในการทดสอบความรู้ปรัชญาขงจื๊อในเวียดนาม (Confucian examination system in Vietnam) ในสมัยราชวงศ์ Lý Dynasty โดยจักรพรรดิ Lý Nhân Tông (ค.ศ. 1075) จนกระทั่งถึงสมัยราชวงศ์เหงียน สมเด็จพระจักรพรรดิขาย ดิ่ญ (ค.ศ. 1919) ด้วยเช่นกัน
ในประเทศญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลจากการสอบขุนนางมาเป็นต้นแบบในยุคเฮอัง (Heian period) แต่มีผลเพียงกับชนชั้นสูงจำนวนไม่มากนัก ต่อมาจึงถูกแทนที่โดยการสืบทอดเชื้อสายในยุคซะมุไร (Samurai era)
ประเทศทางตะวันตก
ประเทศในแถบตะวันตกให้ความสนใจและได้รับแรงบันดาลใจจากกาสอบขุนนางในจีนเช่นกัน โดยมีสถาบันการศึกษาของจีนเป็นหนึ่งในหน่วยงานแห่งแรก ๆ ที่ใด้รับความสนใจ ตัวอย่างหนึ่งในนั้นได้แก่การได้รับอิทธิพลอย่างมากปรากฏอยู่ในรายงาน Northcote-Trevelyan Report ซึ่งเป็นต้นกำเนิดการปฏิรูปของข้าราชการพลเรือนในบริติชอินเดีย (Indian Civil Service, Civil Service in British India) และในสหราชอาณาจักร (Her Majesty's Civil Service, United Kingdom) ในเวลาต่อมาด้วย หลังจากการดำเนินงานปฏิรูปของสหราชอาณาจักรในศตวรรษที่ 19 ประสบความสำเร็จอย่างสูงในประเทศอินเดียด้วยการจัดสอบอย่างเป็นระบบและแข่งขันอย่างเปิดเผย จึงได้มีการดำเนินการในประเทศตะวันตกอื่น ๆ ตามมา
พ.ศ. 1818
พุทธศักราช 1818 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1818
ผาส้วม
ผาส้วม เป็นอุทยานแหล่งท่องเที่ยว อยู่ในเมืองปากเซ แขวงจำปาศักดิ์ ประเทศลาว ห่างจากปากเซไปทางเหนือประมาณ 30 กิโลเมตร มีน้ำตกผาส้วมที่ได้ชื่อว่าไนแอการาแห่งเอเซีย
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติฟิลิปปินส์
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติฟิลิปปินส์ (Philippines women's national volleyball team) เป็นทีมชาติวอลเลย์บอลของประเทศฟิลิปปินส์ ภายใต้การบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลแห่งชาติฟิลิปปินส์ และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ชินอิจิปะทะปริศนาวิหคมรณะ
ชินอิจิปะทะปริศนาวิหคมรณะ (Shinichi Kudo's Written Challenge! The Mystery of the Legendary Strange Bird!) ภาพยนตร์เรื่องนี้เดิมมีกำหนดเข้าฉายในประเทศไทยในที่ 12 พฤศจิกายน 2554 แต่ยกเลิกการฉายไป เนื่องจากสถานการณ์อุทกภัยในกรุงเทพ
ตัวละครรอง
แสดงโดย มาซาโอะ คุสะการิ แสดงโดย คัทซูมิ ซูซูกิ แสดงโดย ยุทาโร่ ทามาริกุชิ แสดงโดย โทโมฮารู ฮาเซกาวะ แสดงโดย อาซึกะ ชิบูยะ แสดงโดย เทสสึจิ ซากาคิบาระ แสดงโดย ทาคาชิ ยามานากะ แสดงโดย Youichi Nukumizu
โรงเรียนนครนายกวิทยาคม
โรงเรียนนครนายกวิทยาคม ตั้งอยู่ที่ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เป็นโรงเรียนชั้นมัธยมศึกษา สังกัดเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปราจีนบุรี นครนายก สำนักคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เป็นโรงเรียนที่มีกำเนิดจากการรวมโรงเรียนสองโรงเรียนเข้าด้วยกัน เมื่อ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2514 คือ โรงเรียนนาครส่ำสงเคราะห์ (โรงเรียนชาย) และโรงเรียนศรีนครนายก (โรงเรียนหญิง) และเปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนนครนายกวิทยาคม
ประวัติ
ปีพุทธศักราช 2457 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนมธุรพงศ์ศิริพัฒน์ สมุหเทศาภิบาลมณฑลนี ทรงเห็นว่า มีนักเรียนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มีอาคารไม่พอรับกับจำนวนนักเรียน แบบอาคารไม่ถูกต้อง ตามแบบของกระทรวงธรรมการในสมัยนั้น จึงได้บอกบุญเรี่ยไรเงินจากพ่อค้า ประชาชน และข้าราชการ เพื่อสร้างโรงเรียนประจำจังหวัดเป็นหลังแรก
ปีพุทธศักราช 2459 หม่อมเจ้าธำรงศิริ สมุหเทศาภิบาลประจำมณฑล ได้สั่งให้พระยาบรรหารวรอรรถ ทำสัญญาก่อสร้างโรงเรียนขึ้น ณ บริเวณฝั่งขวาของแม่น้ำนครนายก ใกล้ที่ทำการศาลากลางจังหวัด ใช้ค่าก่อสร้างประมาณ 13,000 บาท เปิดสอนนักเรียนตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2460 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอพระยาภานุพันธุ์วงศ์วรเดช ผู้รักษาราชการแผ่นดินสมัยนั้น ได้พระราชทานนามโรงเรียนใหม่ว่า "นาครส่ำสงเคราะห์"
วันที่ 5 สิงหาคม พุทธศักราช 2515 กรมสามัญศึกษาได้ประกาศรวมโรงเรียนศรีนครนายก และโรงเรียนนาครส่ำสงเคราะห์เข้าด้วยกัน และใช้ชื่อใหม่ว่า "โรงเรียนนครนายกวิทยาคม" มีพื้นที่ 39 ไร่ 1 งาน 63 ตารางวา เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จนถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 1819
พุทธศักราช 1819 ใกล้เคียงกับ
เรียวมะ ทาเกอูจิ
เรียวมะ ทาเกอูจิ (เกิด 26 เมษายน ค.ศ. 1993 ) เป็นนักแสดง นายแบบ และบุคคลในวงการโทรทัศน์ชาวญี่ปุ่น ทาเกอูจิเป็นที่รู้จักจากการสวมบทบาทเป็น ชินโนซูเกะ โทมาริ ตัวละครเอกของมาสค์ไรเดอร์ซีรีส์: มาสค์ไรเดอร์ไดรฟ์
ประวัติ
ชื่อเกิดของเขาคือ เรียว ทาเกอูจิ พ่อแม่ของเขาตั้งชื่อจริง "เรียว" (Ryo, 崚) เพราะเสียงที่ไพเราะของคันจิตัวนั้น นอกจากนี้คันจิดังกล่าวยังพบได้ยากในชื่อบุคคลชาวญี่ปุ่น ทาเกอูจิเป็นพี่ชายคนโตของครอบครัวน้องสาว 1 คน และน้องชาย 1 คน เขาเป็นคนถนัดมือซ้าย ทาเกอูจิเริ่มเล่นฟุตบอลเมื่อเขาอายุ 5 ปี ให้กับสโมสรโตเกียวเวอร์ดี ทาเกอูจิเคยศึกษาอยู่ในวิทยาลัยที่ให้คำปรึกษาด้านฟุตบอลแต่ไม่ได้สานต่อสายอาชีพฟุตบอลของเขา
กองทัพเรือเยอรมัน
กองทัพเรือเยอรมัน เป็นกองทัพเรือแห่งประเทศเยอรมนี และเป็นส่วนหนึ่งของบุนเดิสแวร์ (กองทัพเยอรมัน)
เรียวมะ ทาเกอูจิ
ประวัติ
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2013 ทาเกอูจิได้ขึ้นปกนิตยสารสตรี มินะ หลังจากการชนะการคัดนักแสดง (ออดิชัน) มินะคาเระแกรนด์ปรีซ์ จากผู้เข้าสมัคร 2,457 คน จากนั้นเขาได้เริ่มแสดงในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ตั้งแต่ปี 2014–2015 ทาเกอูจิแสดงเป็น ชินโนซูเกะ โทมาริ ตัวละครเอกของมาสค์ไรเดอร์ไดรฟ์
กองทัพเรือเยอรมัน
หน้าที่
กองทัพเรือเยอรมันเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพเยอรมัน (บุนเดซเวร์) และร่วมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพันธมิตรนาโต้ ภารกิจกองทัพนี้ยังรวมถึงการมีส่วนร่วมในการรักษาความสงบกับการดำเนินงานบังคับให้เกิดสันติภาพ ตลอดจนการป้องกันอาณาเขตของเยอรมนีและพันธมิตร
เบือร์เกินชต็อค
เบือร์เกินชต็อค (Bürgenstock) เป็นภูเขาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีความสูง 1,115 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ติดกับทะเลสาบลูเซิร์น โดยด้านที่ติดกับทะเลสาบเป็นหน้าผาสูงชัน ส่วนอีกด้านเป็นเนินลาดลงไปหาหมู่บ้านเอ็นเนิทเบือร์เกิน ทำให้สามารถเดินหรือขับรถยนขึ้นไปยังยอดเขาจากด้านนี้ได้ นอกจากนี้ บริเวณด้านที่ติดกับทะเลสาบยังมีท่าเรือพร้อมรถรางขึ้นเขาไว้คอยให้บริการเช่นกัน เขาลูกนี้ถือเป็นพรมแดนทางธรรมชาติของรัฐนิดวัลเดินและรัฐลูเซิร์น
เรียวมะ ทาเกอูจิ
ประวัติ
ในวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ทาเกอูจิเป็นหนึ่งในสามของผู้ชนะ 2016 เบสต์สไตล์ลิสอะวอร์ด ในปี 2017 ทาเกอูจิได้แสดงเป็น จุนอิจิโร ชิมาตานิ ในอาซาโดระ เรื่อง ฮิยกโกะ, เป็น ฮาจิเมะ มูงิโนะ ในละครโทรทัศน์ของนิปปงทีวีคาโฮโกะ คุณหนูโลกสวย และแสดงเป็น ฮิโรโตะ โมงิ ในวิ่งสุดใจ ไปสุดฝัน (Rikuoh) ละครโทรทัศน์ของทีบีเอสทีวี
ยุน โบ-รา
ยุน โบ-รา (윤보라; เกิด 30 ธันวาคม พ.ศ. 2532) หรือชื่อในการแสดงว่า โบรา เป็นนักร้อง แร็ปเปอร์ และนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นอดีตสมาชิกของเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ซิสตาร์และกลุ่มย่อยซิสตาร์19
ประวัติ
ยุน โบ-รา เกิดใน โซล เกาหลีใต้ ตอนนี้จบการศึกษาอยู่ที่ Myongji University คณะเอกการดนตรี และในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 โบราเธอเปิดตัวในฐานะสมาชิกของ ซิสต้าร์ รายการ KBS Music Bank ในวัน เดียวกับการเปิดตัวของพวกเขา ในต้นปี พ.ศ. 2555 โบราและกลุ่มสมาชิก ฮโยลิน และเปิดตัวกลุ่มย่อย ซิสต้าร์ 19 ในเพลง Ma Boy.
ดิเอโก ซิเมโอเน
ดิเอโก ซิเมโอเน (Diego Simeone; เกิดวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา; ชื่อเต็ม: ดิเอโก ปาโบล ซิเมโอเน (Diego Pablo Simeone)) ซิเมโอเนเริ่มต้นเป็นนักฟุตบอลอาชีพมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 โดยได้ลงเล่นให้กับสโมสรใน 3 ประเทศคือ สเปน, อิตาลี และ อาร์เจนตินา ซิเมโอเนได้รับฉายาในสมัยที่ยังเล่นให้กับอัตเลติโกเดมาดริด ว่า "El Cholo" (คนบ้า) เนื่องจากเป็นผู้เล่นที่วิ่งไปทั่วสนาม ต่อมาในปี ค.ศ. 2006 ซิเมโอเน ได้เปลี่ยนอาชีพมาเป็นผู้จัดการสโมสร โดยสโมสรแรกคือราซินเดซันตันเดร์ ปัจจุบันซิเมโอเนได้เป็นผู้จัดการและหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรเก่าของตนเองคือ อัตเลติโกเดมาดริด
ในปี ค.ศ. 2012 ซิเมโอเนนำอัตเลติโกเดมาดริดผ่านเข้ารอบชิงยูฟ่ายูโรปาลีก โดยพบกับอัตเลติกเดบิลบาโอ สโมสรจากสเปนเช่นเดียวกัน ซึ่งอัตเลติโกเดมาดริดชนะไป 3–0 คว้าแชมป์มาได้ถือเป็นแชมป์แรกที่ซิเมโอเนทำได้ในฐานะผู้จัดการและหัวหน้าผู้ฝึกสอนอัตเลติโกเดมาดริด และในฤดูกาล 2013–14 ซิเมโอเนนำพาอัตเลติโกเดมาดริดได้แชมป์ลาลิกา โดยสามารถบุกไปเสมอกับบาร์เซโลนา ได้ถึงสนามกัมนอว์ 1–1 ได้แชมป์ลาลิกาเป็นสมัยที่ 9 ของสโมสร และนับเป็นครั้งแรกในรอบ 18 ปี ซึ่งถือว่าเป็นการยุติการผูกขาดแชมป์ของทั้งบาร์เซโลนาและเรอัลมาดริด ซึ่งเป็นสองสโมสรชั้นนำของสเปนอีกด้วย
ผู้เล่น
อัตเลติโกมาดริด
อินเตอร์มิลาน
ลาซิโอ
อาร์เจนตินา
รางวัลส่วนตัว
ผู้จัดการทีม
Estudiantes La Plata
ริเบร์เปลต
อัตเลติโกมาดริด
รางวัลส่วนตัว
ภาษาโซ่ (ทะวืง)
ภาษาโซ่ (ทะวืง) หรือ ภาษาทะวืง มีผู้พูดทั้งหมด 2,520 คน พบในไทย 750 คน (พ.ศ. 2539) ในจังหวัดสกลนคร พูดภาษาลาวได้ด้วย ในลาวมี 1,770 คน (พ.ศ. 2543) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาเวียตติก ในประเทศไทยบางครั้งเรียกภาษานี้ว่าภาษาโซ่ เป็นคนละภาษากับภาษามลาบรีหรือภาษาผีตองเหลือง
สระประสม
หน่วยเสียงสระประสมภาษาโซ่ (ทะวืง) ถิ่นหนองม่วงและหนองแวงมี 2 หน่วยเสียง ได้แก่ และ
ลักษณะน้ำเสียง
ภาษาโซ่ (ทะวืง) ถิ่นหนองม่วงและหนองแวงมีลักษณะน้ำเสียง 3 ลักษณะ ได้แก่ ลักษณะน้ำเสียงปกติ ลักษณะน้ำเสียงทุ้มต่ำ และลักษณะน้ำเสียงสูงบีบ ปัจจุบันลักษณะน้ำเสียงเหล่านี้อยู่ระหว่างการพัฒนาขึ้นมาเป็นเสียงวรรณยุกต์
ระบบการเขียน
ตัวเขียนภาษาโซ่ (ทะวืง) อักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
บอร์นทูดูอิต
บอร์นทูดูอิต (Born to Do It) เป็นอัลบั้มเปิดตัวของนักร้องชาวอังกฤษ เครก เดวิด ออกขายในปี 2000 กับค่ายไวลด์สตาร์และออกในปี 2001 กับค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ ได้รับเสียงวิจารณ์จากนักวิจารณ์เพลงอาร์แอนด์บีในแง่บวก และมีหลายซิงเกิลที่ติดอันดับ 1 ชาร์ตซิงเกิล อัลบั้มประสบความสำเร็จด้านยอดขาย มียอดขาย 8 ล้านชุดทั่วโลก ถือเป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดโดยศิลปินอาร์แอนด์บีสหราชอาณาจักร อัลบั้มเข้าชาร์ตเปิดตัวที่อันดับ 1 บนยูเคอัลบั้มส์ชาร์ต อัลบั้มติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 บนออสเตรเลียนแอเรียอัลบั้มส์ชาร์ต หลังจากใช้เวลานาน 20 สัปดาห์บนชาร์ต ในปี 2000 อัลบั้มได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวในสหรัฐอเมริกา จาก RIAA อัลบั้มยังได้รับการโหวดเป็นอันดับ 2 ของอัลบั้มยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลของเอ็มทีวี จัดขึ้นในเดือนเมษายน 2009
พ.ศ. 1820
พุทธศักราช 1820 ใกล้เคียงกับ
โยเซฟ แทร์โบเฟิน
โยเซฟ อันโทนีอุส ไฮน์ริช แทร์โบเฟิน (Josef Antonius Heinrich Terboven) เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของนาซี ที่ได้เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ตรวจการไรช์ประจำดินแดนนอร์เวย์ในยึดครอง ซึ่งเป็นช่วงที่ประเทศนอร์เวย์ถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมนีและได้บริหารการปกครองร่วมกับรัฐบาลควิสลิง(Quisling regime)
ในช่วงที่แทร์โบเฟินปกครองในนอร์เวย์ได้กระทำผิดเอาไว้มากมายด้วยการสังหารหมู่และการสร้างค่ายกักกันในนอร์เวย์ ภายหลังสงครามได้ยุติลงและเยอรมนีได้ยอมจำนน แทร์โบเฟินได้ตัดสินใจฆ่าตัวตาย เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ด้วยระเบิดไดนาไมท์น้ำหนัก 50 กิโลกรัมในบังเกอร์บนพื้นที่ Skaugum เขาได้เสียชีวิตพร้อมกับร่างของโอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์ Wilhelm Rediess ผู้นำเอ็สเอ็สและตำรวจและเป็นผู้บัญชาการของทหารเอ็สเอ็สทั้งหมดในนอร์เวย์ ที่ได้ตัดสินใจยิงตัวเองไปก่อน
18981945
ฝูซู
ฝูซู ตามภาษาจีนมาตรฐาน หรือ ฮูโซ ตามภาษาจีนฮกเกี้ยน (สิ้นพระชนม์ 210 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระโอรสองค์หัวปีและรัชทายาทของฉินฉื่อหฺวังตี้ (秦始皇帝) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ฉินของจักรวรรดิจีน
พระชนมชีพ
หลังจากถูกนักเล่นแร่แปรธาตุสองคนหลอกลวงว่า จะแสวงหายาอายุวัฒนะมาถวาย ฉินฉื่อหฺวังตี้รับสั่งให้จับราชบัณฑิตกว่า 460 คน หรือเอกสารบางฉบับว่ากว่า 1,160 คน ในพระนครเสียนหยาง ไปฝังทั้งเป็น ฝูซูจึงทูลพระบิดาว่า บ้านเมืองเพิ่งเป็นปึกแผ่น ศัตรูยังไม่ราบคาบ มาตรการรุนแรงที่กระทำต่อผู้นับถือลัทธิขงจื๊อเช่นนี้มีแต่จะสร้างความร้าวฉานให้แก่แผ่นดิน แต่ฉินฉื่อหฺวังตี้ไม่ทรงฟัง กลับส่งฝูซูไปรักษาด่านชายแดน เท่ากับเนรเทศโดยพฤตินัย
เมื่อฉินฉื่อหฺวังตี้สิ้นพระชนม์แล้ว หูไฮ่ (胡亥) พระโอรสพระองค์รอง พร้อมด้วยข้าราชการสองคน คือ จ้าว เกา (趙高) กับหลี่ ซือ (李斯) ปลอมแปลงราชโองการโดยเปลี่ยนชื่อผู้สืบทอดราชบัลลังก์จากฝูซูเป็นหูไฮ่ และให้ฝูซูปลงพระชนม์พระองค์เอง
ผู้ติดตามบางคนของฝูซูตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับราชโองการ แต่ฝูซูเชื่อว่า เป็นราชโองการจริง จึงยอมปลงพระชนม์พระองค์เองตามนั้น
เหตุการณ์ภายหลัง
ต่อมา จ้าว เกา บีบให้หูไฮ่ปลงพระชนม์พระองค์เองตามไปด้วยเมื่อ 207 ปีก่อนคริสตกาล และพระโอรสของฝูซู คือ จื่ออิง (子嬰) ได้ขึ้นครองราชย์ จื่ออิงจึงแก้แค้นโดยประหารจ้าว เกา ส่วนหลี่ ซือ ถูกจ้าว เกา กำจัดไปก่อนแล้ว
มีผู้โต้แย้งว่า จื่ออิงมิใช่พระโอรสของฝูซู เพราะบันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่า พระโอรสสองพระองค์ของจื่ออิงก็เข้าร่วมในแผนการกำจัดจ้าว เกา ด้วย แต่ถ้าจื่ออิงเป็นพระโอรสของฝูซูจริง ตามลำดับเวลาแล้ว ไม่น่าจะมีพระชนม์มากถึงขนาดมีพระโอรสได้ถึงสองพระองค์เช่นนั้น
อ้างอิง
-210
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระแก้ว
จังหวัดสระแก้ว มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยขณะนั้นสระแก้วยังเป็นเพียงอำเภอหนึ่งของจังหวัดปราจีนบุรี
ปี พ.ศ. 2536 สระแก้วยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้แยกเขตเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดปราจีนบุรี (จากการเลือกตั้งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2535) มาเป็นเขตเลือกตั้งของจังหวัดสระแก้ว โดยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ นายเสนาะ เทียนทอง นายวิทยา เทียนทอง และนายบุรินทร์ หิรัญบูรณะ
จิโอะจัง แม่หนู โหด มัน ฮา
จิโอะจัง แม่หนู โหด มัน ฮา เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดย ทาดาทากะ คาวาซากิ ตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิคแฟลปเปอร์รายเดือนของสำนักพิมพ์มีเดียแฟคทอรี ตั้งแต่ฉบับเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ผลิตโดยบริษัทดิโอเมเดีย เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
ในประเทศไทย จิโอะจัง แม่หนู โหด มัน ฮา ได้รับลิขสิทธิ์หนังสือการ์ตูนโดยสำนักพิมพ์เด๊กซ์เพรส
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางจากบ้านไปโรงเรียนเด็กสาวมัธยมปลายชื่อมิยาโมะ จิโอะ ซึ่งระหว่างทางไปโรงเรียนในแต่ละวันจะมีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นไม่ซ้ำกัน
นักสถิติ
นักสถิติ เป็นบุคคลซึ่งทำงานกับสถิติทางทฤษฎีหรือประยุกต์ วิชาชีพนี้มีทั้งในภาคเอกชนและรัฐบาล แก่นของงานคือการวัด ตีความและอธิบายรูปแบบโลกและกิจกรรมมนุษย์ในสถิตินั้น สาขานี้มีประวัติศาสตร์ร่วมกันกับสังคมศาสตร์ปฏิฐานนิยมอย่างมาก แต่บ่อยครั้งเน้นกับวิธีทางคณิตศาสตร์ขั้นสูงมากกว่า
การรวมความรู้ทางสถิติกับความชำนาญในวิชาอื่นมีทั่วไป การนำไปใช้ก็หลากหลาย นักสถิติสามารถใช้ความรู้ของตนกับการผลิต วิจัย การเงิน การแพทย์ สิ่งแวดล้อมที่สร้างขึ้นและตามธรรมชาติ การประกันภัยและรัฐบาล พวกเขามักถูกว่าจ้างให้สนับสนุนการตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดการหรือดูแลการควบคุมคุณภาพในการผลิต
ธรรมชาติงาน
ตามข้อมูลสำนักงานสถิติแรงงานสหรัฐอเมริกา จนถึง พ.ศ. 2551 มี 22,600 งานถูกจัดเป็นนักสถิติในสหรัฐอเมริกา ในบรรดาผู้ทำงานสถิติ มีประมาณ 30% ทำงานให้กับภาครัฐ (ระดับสหพันธรัฐ รัฐหรือท้องถิ่น) นอกเหนือจากนี้ มีบุคคลอีกจำนวนไม่น้อยที่ใช้สถิติในงานของตนแต่ใช้ชื่องานนอกเหนือจากนักสถิติ อาชีพนักสถิติถูกมองว่าเป็นวิชาชีพ นักสถิติส่วนใหญ่ทำงานในสำนักงานและมีชั่วโมงทำงานปกติและดังนั้นจึงถูกมองว่าเป็น คนงานปกขาว (หมายถึง พนักงานสำนักงาน) นักสถิติส่วนน้อยทำงานอิสระเป็นผู้ให้คำปรึกษาทางสถิติ งานนักสถิติส่วนมากต้องสำเร็จปริญญาโทในวิชาสถิติหรือสาขาที่เกี่ยวข้อง นักสถิติอาชีพหลายคนสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก
ริเวอร์ ฟินิกซ์
ฟินิกซ์เสียชีวิตจากการได้รับสารเสพติด เกินขนาดที่เวสต์ ฮอลลีวูด ในเวลาหลังเที่ยงคืนของเช้าวันใหม่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1993 ไม่นานด้วยอายุ 23 ปี โดยระหว่างที่เสียชีวิตนั้น กำลังอยู่ในช่วงการถ่ายทำภาพยนตร์ Dark Blood ซึ่งถูกนำมาออกฉายในอีก 19 ปีให้หลังในปี 2012
ริเวอร์ ฟินิกซ์เป็นนักแสดงอายุน้อยชื่อดังในยุค 90 มีฝีมือในระดับแนวหน้า และถูกคาดหวังไว้ว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งในวงการฮอลลีวูด ซึ่งในขณะนั้นรวมไปถึงแบรต พิตต์ จอห์นนี่ เดปป์ และคีอานู รีฟ
ชีวิตในวัยเด็ก
ริเวอร์ ฟินิกซ์ เกิดวันอาทิตย์ที่ 23 สิงหาคม ปี 1970 ในเมืองมาดราส มลรัฐโอเรกอน เป็นบุตรคนแรกของอาร์ลิน ดูเนตซ์และจอห์น ลี บอททอม โดยชื่อริเวอร์นั้นมีที่มาจาก "แม่น้ำแห่งชีวิต" (The River of Life) ในหนังสือสิทธัตถะ โดยแฮร์มัน เฮ็สเซอ และชื่อกลาง "จูด" (Jude) มีที่มาจากเพลง Hey Jude โดยวงดนตรี The Beatles ในบทสัมภาษณ์จากนิตยสาร People ริเวอร์กล่าวว่า ครอบครัวของเขามีลักษณะความเป็นฮิปปี้ โดยแม่ของเขาเกิดในย่านบรอนซ์ มลรัฐนิวยอร์ก ในครอบครัวชนชั้นกลางชาวยิวซึ่งย้ายถิ่นฐานมาจากรัสเซียและฮังการี  และพ่อ มีพื้นเพของชาวคาทอลิกเชื้อสายเยอรมันและฝรั่งเศสในฟอนตานา มลรัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี 1968 อาร์ลิน มารดาของฟินิกซ์ได้เดินทางคนเดียวข้ามประเทศสหรัฐฯ และได้พบกับจอห์น ลี บอททอม บิดาในระหว่างการปีนเขา ทั้งคู่แต่งงานวันที่ 13 กันยายน 1969 ในเวลาเพียงไม่ถึง 1 ปีหลังจากนั้น ทำงานประกอบอาชีพรับจ้างเก็บผลไม้ในไร่ต่างๆ
ลัทธิ Children of God
ในปี 1973 ครอบครัวฟินิกซ์ได้ลงหลักปักฐานในเมืองคาราคัส ประเทศเวเนซุเอลา และเข้าร่วมเป็นสมาชิกในกลุ่มทางศาสนา the Children of God ถึงแม้ว่าริเวอร์จะไม่ได้พูดถึงเรื่องเกี่ยวกับลัทธิออกสาธารณะมากนัก อย่างไรก็ตาม เขาได้กล่าวไว้ในบทความ the Phoenix Sun ใน Esquire ปี 1994 ว่า "พวกเขาน่ารังเกียจ พวกเขาทำลายชีวิตของคนอื่น " นอกจากนี้ยังมีข่าวลือว่าริเวอร์ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศเมื่ออายุเพียง 4 ปี ในบทสัมภาษณ์จากนิตยสาร Details ปี 1991 ฟินิกซ์กล่าวว่าเขาสูญเสียพรหมจรรย์ตั้งแต่ตอนอายุ 4 ขวบ ในระหว่างที่เข้าร่วมลัทธิ "แต่ผมได้ปิดกั้นความทรงจำส่วนนั้นออกไป" อย่างไรก็ตาม หลายปีถัดมา วาคีน น้องชายของฟินิกซ์ได้ออกมาแก้ข่าวในภายหลัง "มันเป็นแค่มุกตลกโดยสิ้นเชิง เป็นแค่การเล่นตลกกับสำนักข่าว เรื่องที่กุขึ้นเพราะเขาเหนื่อยกับการต้องตอบคำถามไร้สาระของสื่อ " อาร์ลินและจอห์นกับครอบครัวได้ออกจากลัทธิในภายหลังเนื่องจากความเชื่อที่ไม่ตรงกันกับทางโบสถ์
1980 - 1985: การทำงานระยะแรก
ในเวลาต่อมาหลังจากนั้น ในปี 1977 ทั้งครอบครัวได้เปลี่ยนนามสกุลจาก บอททอม เป็น ฟินิกซ์ และย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านของตาและยายทูนหัวของริเวอร์ ในมลรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปอยู่ในเมืองลอส แอนเจลิส มลรัฐแคลิฟอร์เนีย จอห์นและอาร์ลินสนับสนุนให้ลูกๆ ทำงานด้านในวงการบันเทิง ซึ่งแมวมองผู้มีความสามารถ ไอริส เบอร์ตัน ได้ค้นพบเด็กๆ ครอบครัวฟินิกซ์ในเวลาต่อมา โดยอาร์ลินได้กลับมาทำงานประจำในตำแหน่งเลขานุการให้กับสถานีโทรทัศน์ NBC ส่วนจอห์นทำงานเป็นสถาปนิก
ริเวอร์เริ่มทำงานจากการถ่ายโฆษณาให้กับแบรนด์ต่างๆ อาทิเช่น มิตซูบิชิ โอเชียน สเปรย์ และแซกส์ ฟิฟธ์ อเวนิว หลังจากนั้นไม่นาน เขาและน้องๆ ก็ได้เซ็นสัญญากับ เพนนี มาร์แชล จากพาราเมานท์ พิกเจอร์ส ริเวอร์และน้องสาว เรน ได้รับบทบาทในรายการโชว์ Real Kids ในฐานะนักแสดงเปิดรายการอุ่นเครื่องกับผู้ชมทางบ้าน ในปี 1980 ริเวอร์เริ่มหันมาทำงานด้านการแสดงอย่างจริงจัง และได้ปรากฏตัวในรายการทีวีครั้งแรกเรื่อง Fantasy โดยร้องเพลงร่วมกับเรน
ในปี 1982 ริเวอร์ได้ผ่านการแคสติ้งในซีรีส์สั้นทางโทรทัศน์ช่อง CBS เรื่อง Seven Brides for Seven Brothers โดยที่เขาได้รับบทเป็นน้องชายคนสุดท้องของบ้าน เกอธรี่ แมคแฟเดน (Guthrie McFadden) ฟินิกซ์ได้ออดิชั่นโดยการแสดงเลียนแบบ เอลวิส เพรสลีย์ กับกีตาร์ซึ่งทำให้โปรดิวเซอร์ประทับใจเป็นอย่างมาก และด้วยอายุวัยนี้ เขายังเป็นนักเต้นแท็ปที่มีความสามารถอีกด้วย
ประมาณ 1 ปีหลังจากซีรีส์เรื่อง Seven Brides จบลงในปี 1983 ริเวอร์ได้รับบทบาทใหม่ในปี 1984 ในภาพยนตร์โทรทัศน์ Celebrity โดยแสดงเป็น เจฟฟีย์ ครอว์ฟอร์ด (Jeffie Crawford) ในวัยเด็ก ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะได้เวลาออกอากาศเพียงประมาณสิบนาทีเท่านั้น แต่กลับได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก และเกือบ 1 เดือนถัดมาในเรื่อง the ABC Afterschool Special: Backwards: The Riddle of Dyslexia ริเวอร์ได้รับบทเป็นเด็กชายซึ่งค้นพบว่าตัวเองมีอาการ dyslexia โดยระหว่างนั้น วาคีนได้เริ่มรับงานแสดงในบทบาทเล็กๆ ไปพร้อมกับพี่ชายเช่นกัน
ในเดือนกันยายน ริเวอร์ได้แคสติ้งเป็นไบรอัน (Brian) ตัวละครที่มีบทพูดเพียงประโยคเดียว ในตอนแรกของซีรีส์โทรทัศน์ It's Your Move ฟินิกซ์ยังได้ผ่านการแคสเป็น โรเบิร์ต เคเนดี จูเนียร์ (Robert F. Kennedy Jr.) ลูกชายของโรเบิร์ต เคเนดี ในภาพยนตร์โทรทัศน์ Robert Kennedy and His Times ภายหลังจากที่บทบาทของเขาในเรื่อง Dyslexia ได้รับความสนใจไม่นาน เขาก็ได้รับการแคสติ้งบทสำคัญในเรื่อง Surviving: A Family in Crisis ร่วมกับนักแสดงมอลลี ริงวัลด์และเฮเธอร์ โอ รอค โดยริเวอร์แสดงเป็นฟิลิป โบรแกน (Philip Brogan) โดยในระหว่างการถ่ายทำเรื่อง Surviving นั้น ไอริส เบอร์ตัน ผู้จัดการส่วนตัวได้ติดต่อเขาเกี่ยวกับบทบาทใหม่ที่อาจจะได้รับในภาพยนตร์จอเงินเรื่อง Explorers
ในเดือนตุลาคมปี 1984 ฟินิกซ์ผ่านการแคสติ้งและได้รับบท วูล์ฟกัง มูเอลเลอร์ (Wolfgang Müller) ในภาพยนตร์ไซไฟต้นทุนสูงของโจ ดันเต Explorers ร่วมกับอีธาน ฮอว์ค Explorers ได้ออกฉายในฤดูร้อนปี 1985 และถือว่าเป็นบทบาทครั้งใหญ่ของริเวอร์ครั้งแรกในวงการภาพยนตร์ ในเดือนตุลาคมปี 1986 ฟินิกซ์ร่วมแสดงกับ ทิวส์เดย์ เวลด์และเจอรัลดีน ฟิทซ์เจอรัลในภาพยนตร์โทรทัศน์ชื่อดัง Circle of Violence: A Family Drama ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความรุนแรงในครอบครัวต่อผู้สูงอายุ (elder abuse) โดยเรื่องนี้เป็นบทบาททางโทรทัศน์เรื่องสุดท้ายของริเวอร์ก่อนที่เขาจะเริ่มประสบความสำเร็จในวงการภาพยนตร์
1986 - 1993: ประสบความสำเร็จครั้งสำคัญใน Stand by Me, Running on Empty และ My Own Private Idaho
ฟินิกซ์ได้รับบทสำคัญในภาพยนตร์แนว coming-of-age ชื่อดังโดยร็อบ เรนเนียร์ Stand by Me (1986) ซึ่งทำให้เขาขึ้นมามีชื่อเสียงมากขึ้น โดยการถ่ายทำอยู่ระหว่างวันที่ 17 มิถุนายน 1985 จนถึงปลายเดือนสิงหาคมในปีเดียวกัน ในขณะที่ริเวอร์มีอายุ 14 และ 15 ปีในช่วงปิดกองพอดี อย่างไรก็ตามในระหว่างการถ่ายทำ เขามีปัญหาในการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครออกมา ร็อบจึงบอกให้เขานึกถึงตอนที่ผู้ใหญ่ที่มีความสำคัญเขาทำให้เขาผิดหวัง ริเวอร์พยักหน้าและเดินออกไปครุ่นคิด แล้วจึงกลับมาถ่ายในเทคถัดมา ซึ่งเป็นฉากที่เขาร้องไห้อย่างสมจริงในภาพยนตร์ ร็อบกล่าวว่า เขาไม่เคยรู้เลยว่าตอนนั้นริเวอร์กำลังคิดถึงอะไร The Washington Post ลงความเห็นว่าริเวอร์ "เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่อง " ฟินิกซ์กล่าวในภายหลังว่า "ความจริงแล้วผมคิดว่าตัวเองมีความคล้ายคลึงกับตัวละครคริส แชมเบอร์ส (Chris Chambers) มากเสียจนถ้าผมไม่มีครอบครัวของตัวเองให้กลับไปหาภายหลังจากการถ่ายทำแล้ว ผมคงต้องไปหาจิตแพทย์ "
ในปีถัดมา ริเวอร์ได้สิ้นสุดการถ่ายทำภาพยนตร์ The Mosquito Coast (1986) ในภูมิอากาศเขตร้อนชื้นของประเทศเบลีซ โดยแสดงเป็นลูกชายของแฮริสสัน ฟอร์ดและเฮเลน เมอร์เรน "เห็นได้ชัดว่าเขาจะต้องกลายเป็นนักแสดงชื่อดัง" ปีเตอร์ เวียร์ ผู้กำกับสังเกต "มันเป็นอะไรที่นอกเหนือไปจากความสามารถในการแสดง ซึ่งลอเรนซ์ โอลิเวอร์ไม่เคยมีคุณสมบัตินี้เหมือนกับที่ริเวอร์มีเลย " ระหว่างการถ่ายทำ 5 เดือน ริเวอร์ได้สานความสัมพันธ์กับนักแสดง มาร์ธา พลิมพ์ตัน (Martha Plimpton) ซึ่งถือว่าเป็นแฟนสาวที่จริงจังคนแรก โดยความสัมพันธ์นี้ได้ดำเนินต่อไปอีกหลายปีแม้ว่าการถ่ายทำจะจบลงไปแล้วก็ตาม อย่างไรก็ตาม เสียงตอบรับจากภาพยนตร์เป็นไปในทางที่ไม่ดีนัก และนับว่าเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่เรื่องของแฮริสสัน ฟอร์ดที่ทำรายได้ไม่มาก ต่อมา ฟินิกซ์ได้รับบทนำในภาพยนตร์แนวคอมเมดี้-ดราม่า A Night in the Life of Jimmy Reardon (1988) ซึ่งเขาไม่ประทับใจกับการแสดงของตนเองนัก "มันไม่ได้ออกมาอย่างที่คิดไว้ และผมก็ต้องโทษตัวเองในเรื่องนั้น ผมอยากให้มันตลก แต่มันออกมาแบบฝืนๆ ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองเหมาะกับบทนี้หรือเปล่า" ต่อมาริเวอร์แสดงในภาพยนตร์ Little Nikita ร่วมกับซิดนีย์ โพเทียร์ โดยช่วงระหว่างนั้น ครอบครัวฟินิกซ์ได้ย้ายบ้านไปแล้ว 4 ครั้ง ในที่สุดเมื่อริเวอร์อายุ 18 ปี เขาได้ซื้อบ้านไร่ให้กับครอบครัวในเมืองเล็กๆ ชื่อไมคาโนพี ในมลรัฐฟลอริดา ใกล้เมืองเกนส์วิลล์ เพื่อที่จะขยับขยายไปยังประเทศคอสตาริกาต่อไป
ด้วยภาพลักษณ์และฐานแฟนคลับซึ่งส่วนใหญ่มีอายุไม่มาก ฟินิกซ์มักจะถูกผู้ร่วมงานประเมินความสามารถในทางที่ต่ำไปบ่อยๆ"ตอนที่ผมเห็นเขาครั้งแรก ผมคิดว่า: นี่ก็แค่เด็กผมบลอนด์รูปหล่ออีกคน" จัดด์ เฮิร์ช ผู้รับบทพ่อของแดนนี (ริเวอร์) ในภาพยนตร์ Running on Empty (1988) โดยซิดนีย์ ลูเมต์ ซึ่งถือเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 6 ของริเวอร์และเป็นหนึ่งในผลงานการแสดงที่ดีที่สุดของเขากล่าว "แต่หลังจากนั้นผมได้เปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว: ริเวอร์ไม่ใช่คนที่ทำอะไรส่งๆ เขาเป็นคนที่ลึกซึ้งมาก" ฟินิกซ์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลเดียวกันจากสมาคมนักวิจารณ์ เขาต้องห้ามตัวเองไว้ไม่ให้กระโดดด้วยความดีใจในขณะที่เควิน ไคล์นเอาชนะเขาไปในเวทีรางวัลออสการ์ "ฉันต้องหยุดริเวอร์ไม่ให้วิ่งไปกอดเควิน" อาร์ลิน แม่ของริเวอร์กล่าว "เขาไม่เคยคิดมากเลยที่ไม่ได้รับรางวัล "
ในปีเดียวกัน ฟินิกซ์ได้ร่วมงานกับแฮริสสัน ฟอร์ดอีกครั้ง โดยรับบทเป็นอินเดียนา โจนส์ในวัยเด็ก ในภาพยนตร์ box-office ชื่อดัง Indiana Jones and the Last Crusade กำกับโดยสตีเฟน สปีลเบิร์ก "ผมไม่คิดว่าผมกวนใจเขา (ฟอร์ด)" ริเวอร์รำลึก"ผมไม่ได้ถามเขาตลอดเวลาว่าอินเดียน่า โจนส์นั้นเป็นอย่างไร ผมเรียนรู้จากเขา สิ่งสำคัญที่สุดของแฮริสสันคือการที่เขาทำให้การแสดงดูเป็นเรื่องง่าย เขาเป็นคนที่มั่นคงในความคิดของตัวเองแต่ก็มีความสบายๆ" ในขณะที่ระหว่างการถ่ายทำภาพยนตร์ The Mosquito Coast ในปี 1885 นั้น แฮริสสันได้พูดถึงริเวอร์ด้วยความประทับใจเช่นเดียวกัน "เขาเป็นคนมีพรสวรรค์โดยธรรมชาติ ซึ่งหลายคนก็มีเหมือนกัน แต่ริเวอร์เป็นคนที่จริงจังกับงานและมีความเป็นมืออาชีพ ซึ่งมากกว่าที่คุณจะคาดหวังในเด็กอายุ 15 ปี หลายครั้งเขาถามคำถามที่ผมไม่มีคำตอบให้ แต่เป็นคำถามที่น่าสนใจมากๆ " ในปี 1990 รูปของเขาโดยบรูซ เวบเบอร์ได้ถูกถ่ายลงนิตยสาร Vogue และเป็นพรีเซนเตอร์ของแบรนด์ Gap นอกจากนี้ ฟินิกซ์ยังแสดงในภาพยนตร์ I Love You to Death (1990) ถัดมาปี 1991 ริเวอร์ได้รับบทร่วมกับดาราสาว ลิลี เทเลอร์ ในภาพยนตร์โรแมนติกอินดี้ Dogfight โดยแนนซี ซาโควา โดยรับบทเอ็ดดี เบิร์ดเลซ (Eddie Birdlace) นาวิกโยธินหนุ่ม ผู้ใช้เวลาคืนสุดท้ายในสหรัฐฯ ก่อนขึ้นเรือไปรบในสงครามเวียดนามในเดือนพฤศจิกายน ปี 1963 โดยมีการฝึกซ้อมบทและถ่ายทำในซีแอทเทิลและซานฟรานซิสโก ในขณะนั้น ฟินิกซ์ได้เริ่มกลายมาเป็นนักแสดงนำที่มีชื่ออยู่บนบรรทัดแรก "เขาอายุน้อยกว่าฉัน 10 ปี แต่กลายมาเป็นครูของฉัน มันเป็นงานถ่ายทำในสตูดิโอครั้งแรกในชีวิตของฉัน" ซาโควารำลึก "เขาสอนวิธีมองไปยังตัวนักแสดงถ้าหากฉันเป็นกล้อง มันเป็นอะไรที่น่าทึ่ง ...สิ่งต่างๆ ดูเหมือนออกมาจากส่วนที่อยู่ลึกๆ ภายในของเขา (สัญชาตญาณ) นั่นเป็นส่วนที่น่ากลัว" อย่างไรก็ตามลิลี เทเลอร์ กล่าวว่า ริเวอร์มีปัญหาในการแยกตัวเองออกจากตัวละคร "เขาไม่ได้เล่น (ยา) อะไรค่ะ แค่ดื่มบ้างเท่านั้นเอง ความแตกต่างต่างหากที่เป็นส่วนที่ยาก และมันแตกต่างจากสิ่งที่เขาเป็นอย่างมากจริงๆ เขาช่างเป็นคนรักสงบและรักอิสระ และเขาก็มาอยู่ตรงนี้ รับบทเป็นทหารเรือ จริงๆ แล้วมันทำให้เขาไม่สบายใจ และฉันไม่คิดว่าเขาสนุกหรือตื่นเต้นไปกับมัน " จากหนังสือ Last Night at the Viper Room: River Phoenix and the Hollywood He Left โดย Gavin Edwards กล่าวว่า ริเวอร์ยังคงติดการสูบบุหรี่ภายหลังจากการถ่ายทำ
ฟินิกซ์ได้รู้จักกับนักแสดงหนุ่ม คีอานู รีฟ (Keanu Reeve) ในกองถ่าย ขณะที่คีอานูถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง Parenthood (1989) ร่วมกับวาคีน น้องชายของริเวอร์และมาร์ธา พลิมพ์ตัน แฟนสาวของริเวอร์ในขณะนั้น มีข่าวรายงานว่าริเวอร์ได้เข้าร่วมออดิชั่นในเรื่อง Bill & Ted's Excellent Adventure ซึ่งอเล็กซ์ วินเทอร์ได้รับบทร่วมกับคีอานูไปในที่สุด
ในเวลาต่อมา ริเวอร์ได้แสดงร่วมกับรีฟเป็นครั้งแรก (ร่วมกับเควิน ไคลน์ เทรซีย์ อูลแมนและโจน พลาวไรท์) ในภาพยนตร์ black comedy เรื่อง I Love You to Death (1990) โดยริเวอร์รับบทเป็นหนุ่มร้านพิซซ่า เดโว นอด (Devo Nod) และคีอานูแสดงเป็น มาร์ลอน เจมส์ (Marlon James) นักจ้างวานฆ่าติดยาที่ดูจะทำงานไม่ได้เรื่อง ด้วยอายุที่ห่างกันไม่มากและความชอบในรถมอเตอร์ไซค์ ที่คล้ายกัน ทั้งคู่จึงสนิทสนมกันในเวลาไม่นาน และได้รับงานแสดงร่วมกันอีกครั้งในภาพยนตร์นำสมัยของกัส แวน แซนต์ My Own Private Idaho (1991)
แวน แซนต์ ตัดสินใจที่จะส่งบทสคริปต์ให้กับผู้จัดการของฟินิกซ์และรีฟ โดยทำใจไว้ว่าจะได้รับการปฏิเสธกลับมา ซึ่งอย่างไรก็ตาม ผู้จัดการของรีฟมีความสนใจในตัวบท แต่ผู้จัดการของฟินิกซ์ไม่แม้แต่จะยอมส่งบทให้ริเวอร์ดู แวน แซนต์ขอให้รีฟเดินทางไปมอบสคริปต์ให้กับริเวอร์ที่บ้านในไมคาโนพี ฟลอริดา นอกเมืองเกนส์วิลล์ รีฟซึ่งในตอนนั้นอายุ 26 ปี ขี่รถจักรยานยนต์ 1974 Norton Commando เป็นระยะทาง 1,300 ไมล์ไปหาริเวอร์ที่ฟลอริดาจากบ้านของเขาในโทรอนโต ประเทศแคนาดา "เรากำลังอยู่ในช่วงถ่ายทำ I love you to death อยู่ตอนที่ได้รับสคริปต์มา เราขับรถไปบนซานตา โมนิกา บูลเลอร์วาร์ด อาจจะกำลังอยู่ระหว่างทางไปคลับ และแลกเปลี่ยนความเห็นอย่างรวดเร็วเกี่ยวกับไอเดียทั้งหมดของเรื่องนี้ เราตื่นเต้นกันมาก มันอาจจะเป็นฝันร้ายก็ได้ -- ฝันที่ไม่น่าเป็นจริงเพราะไม่มีใครยอมตั้งใจกับมัน แต่เราก็แค่บังคับตัวเองให้ทำ เราพูดประมาณว่า "โอเค ฉันจะทำถ้านายทำ แล้วฉันก็จะไม่ทำถ้านายไม่ทำ" เราจับมือเชคแฮนด์กัน ก็แค่นั้น" - ริเวอร์
อาเนตยูม
อาเนตยูม (Aneityum) เป็นเกาะใต้สุดของประเทศวานูอาตู ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ในจังหวัดตาเฟีย มีสนามบินแห่งหนึ่ง แต่ไม่ได้อยู่บนเกาะหลัก ตั้งอยู่บนเกาะเล็ก ๆ ทางตอนใต้ เกาะมีพื้นที่ 159.2 ตร.กม.
ริเวอร์ ฟินิกซ์
1986 - 1993: ประสบความสำเร็จครั้งสำคัญใน Stand by Me, Running on Empty และ My Own Private Idaho
..."ผมอยากลองเล่นเชคสเปียร์กับริเวอร์สักครั้ง ต้องตลกมากแน่ๆ เราน่าจะเล่น A Midsummer Night’s Dream หรือ Romeo and Juliet" - คีอานู
"ฉันจะเป็นจูเลียตเอง" - ริเวอร์ ในรีวิวนิตยสาร Newsweek เดวิด แอนเซนกล่าวชมการแสดงของริเวอร์ "ฉากข้างกองไฟที่ไมค์ได้สารภาพรักข้างเดียวต่อสก็อตอย่างติดขัดนั้น เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนและน่าอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก ในฉากนี้ -- และในทุกๆ ฉาก ฟินิกซ์ได้ดำดิ่งลงไปในตัวละคร จนกระทั่งคุณจะลืมไปเลยว่านั่นไม่ใช่ตัวเขาจริงๆ: เป็นการแสดงออกที่อ่อนไหวอย่างน่าประหลาดใจ เฉียบคมและเกินจริงในขณะเดียวกัน" ในบทบาทไมค์ วอเตอร์สจาก My Own Private Idaho ทำให้ริเวอร์ชนะรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมจากงานเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส, the National Society of Film Critics และ the Independent Spirit Awards ซึ่งตัวภาพยนตร์และความสำเร็จที่ได้ แสดงถึงภาพลักษณ์ของริเวอร์ในฐานะนักแสดงนำชายที่มีศักยภาพและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
อย่างไรก็ตาม การได้ออกไปเรียนรู้บทบาทและใช้ชีวิตร่วมกับคนไร้บ้าน ประกอบกับการรวมเป็นหนึ่งเดียวกับตัวละคร ทำให้ฟินิกซ์ที่เคยเพียงแต่ใช้สารเสพติดตามโอกาสประสบกับปัญหาจริงจังขึ้น ในหนังสือ Pink ของกัส แวน แซนต์ กล่าวถึงริเวอร์ว่า "ริเวอร์ไม่ได้ติดสารเสพติดแต่เพียงแค่ใช้บางโอกาส เขามีปัญหาเรื่องแอลกอฮอล์มากกว่า ฟินิกซ์พยายามซ่อนมันไว้ เพราะเขากลัวว่ามันจะทำให้อาชีพของเขาพังลงเหมือนกับความสัมพันธ์ของเขาและมาร์ธา พลิมพ์ตัน"
ในปีเดียวกัน ฟินิกซ์ได้แสดงในภาพยนตร์โรแมนติกThe Thing Called Love (1993) โดยปีเตอร์ บ็อกดาโนวิช ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับเพลงคันทรี ริเวอร์ได้พบกับนักแสดง ซาแมนธา เมธิส (Samantha Mathis) และทั้งคู่ได้สานความสัมพันธ์ในเวลาต่อมา โดยที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายที่ถ่ายทำจนจบก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
ดนตรี
แม้ว่าอาชีพนักแสดงของริเวอร์จะเป็นสิ่งที่สร้างรายได้หลักให้กับครอบครัว เพื่อนสนิทและคนใกล้ชิดของเขากล่าวว่าความสนใจที่แท้จริงของริเวอร์คือดนตรี ฟินิกซ์เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงและนักเล่นกีตาร์ที่มีฝีมือ เขาหัดเรียนรู้ด้วยตนเองเมื่ออายุ 5 ขวบ และกล่าวในบทสัมภาษณ์กับ E! ในปี 1988 ว่า ครอบครัวของเขาย้ายไปอยู่ลอส แอนเจลิสขณะที่เขาอายุ 9 ปี เพื่อให้เขากับน้องสาว "...ได้เป็นศิลปิน ผมตกกระไดพลอยโจนได้เข้ามาทำงานโฆษณาด้วยเหตุผลทางการเงิน และการแสดงก็ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่น่าดึงดูดใจในตอนนั้น" ก่อนที่จะได้เจอกับแมวมองผู้มีความสามารถ ริเวอร์และน้องๆ ได้พยายามสู่อาชีพด้านดนตรี โดยการเล่นเพลงโคฟเวอร์ข้างถนนในเวสต์ ฮอลลีวูด และมักจะโดนเทศกิจอยู่หลายครั้ง เพราะมีผู้คนมารวมกลุ่มกันกีดขวางทางเดินเท้า ในครั้งแรกที่ภาพยนตร์ของเขาประสบความสำเร็จ ริเวอร์เก็บเงิน 650 เหรียญเพื่อซื้อของที่หมายตาไว้ คือกีตาร์ที่เขาใช้เขียนสิ่งซึ่งฟินิกซ์อธิบายไว้ว่าเป็น "โพรเกรสซิฟโฟล์คร็อกที่เข้าถึงจิตวิญญาณ "