cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โบฮีเมียนแรปโซดี
ซิงเกิลนี้ยังมีวิดีโอสำหรับประชาสัมพันธ์ซึ่งถือว่าเป็นแบบอย่างใหม่ของมิวสิกวิดีโอ ในช่วงส่งเสริมภาษาภาพของมิวสิกวิดีโอสมัยใหม่ ถึงแม้ว่ากระแสวิจารณ์จะมีทั้งบวกและลบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอเมริกา "โบฮีเมียนแรปโซดี" ถือว่าเป็นงานชิ้นเอกและเป็นหนึ่งในเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549–2550
'''อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549-2550''' เป็นอุทกภัยต่อเนื่องที่ส่งผลกระทบต่อมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึง 13 มกราคม พ.ศ. 2550 อุทกภัยครั้งนี้เกิดขึ้นจากฝนที่ตกมากกว่าปกติ ซึ่งเป็นผลมาจากพายุไต้ฝุ่นอูตอร์ ซึ่งพัดถล่มฟิลิปปินส์และเวียดนามไม่กี่วันก่อนหน้านั้น จนถึงสัปดาห์ที่สามของเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 ยะโฮร์ได้รับผลจากอุทกภัยหนักกว่าสิงคโปร์ และบางส่วนของอินโดนีเซียถูกน้ำท่วมเนื่องจากพายุไต้ฝุ่นลูกเดียวกัน
โบฮีเมียนแรปโซดี
การรับรอง
!scope="row"|United States (RIAA) (physical) !scope="row"|United States (RIAA) (digital)
† Since May 2013 RIAA certifications for digital singles include on-demand audio and/or video song streams in addition to downloads.
อุทกภัยในประเทศมาเลเซีย พ.ศ. 2549–2550
ตลอดสัปดาห์วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 บริเวณที่ได้รับผลกระทบจากอุทกภัยมียะโฮร์ มะละกา ปะหัง และเนอเกอรีเซิมบีลัน ในช่วงนี้ รัฐมาเลเซียทางใต้ และสิงคโปร์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติอันทำให้เกิดอุทกภัยใหญ่ ปริมาณน้ำฝนที่บันทึกได้ในนครโจโฮร์บะฮ์รู เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม คือ 289 มิลลิเมตร และปริมาณน้ำฝนในนครต่อปีอยู่ที่ 2,400 มิลลิเมตร ในสิงคโปร์ ปริมาณน้ำฝน 24 ชั่วโมงที่บันทึกได้เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม คือ 366 มิลลิเมตร นับเป็นปริมาณมากที่สุดอันดับสามที่บันทึกได้ในรอบ 75 ปี เจ้าหน้าที่ด้านสภาพอากาศอธิบายอุทกภัยว่าเป็นครั้งเลวร้ายที่สุดในพื้นที่ในรอบศตวรรษ
ในสัปดาห์เดียวกัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม สุมาตราเหนือและอาเจะฮ์ได้รับปริมาณฝนมากผิดปกติซึ่งส่งผลให้เกิดอุทกภัยเช่นกัน มีประชากรประเมิน 400,000 คน พลัดถิ่นในช่วงที่เกิดอุทกภัยหนักที่สุด และมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 118 คน และ 155 คนสูญหายจนถึงวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2549
เส้นขนานที่ 40 องศาใต้
เส้นขนานที่ 40 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 40 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
ในวันที่ 21 มิถุนายน ดวงอาทิตย์ทำมุม 26.17° กับขอบฟ้า และ 73.83° ในวันที่ 21 ธันวาคม
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 40° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="125" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบบาสส์ ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇳🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | ! scope="row" | 🇦🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก
วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง
วงศ์ปลาสร้อยน้ำผึ้ง เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อว่า Gyrinocheilidae เป็นวงศ์ปลาที่พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นปลาที่มีรูปร่างเรียวทรงกระบอก แบนข้างเล็กน้อย ส่วนหัวค่อนข้างใหญ่ ตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่างของจะงอยปาก ไม่มีฟันในลำคอ ไม่มีหนวด ครีบอกและครีบท้องอยู่ในแนวเดียวกับสันท้อง และมีลักษณะสำคัญ คือมีช่องเล็ก ๆ อยู่ด้านบนสุดของช่องเหงือก ริมฝีปาก มีลักษณะเป็นแผ่นดูดรูปกลมใช้ดูดกินตะไคร่น้ำตามพื้นหิน และ ทราย แล้วหายใจโดยใช้น้ำผ่านเข้าช่องเปิดด้านบนฝาปิดเหงือก แล้วออกมาทางด้านข้าง แทนที่จะใช้ปากสูบน้ำเข้าอย่างปลาทั่ว ๆ ไป และมีถุงลมขนาดเล็ก
เดิมที นักมีนวิทยาได้เคยจัดปลาในวงศ์นี้ให้อยู่วงศ์เดียวกันกับวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มาก่อน ปลาที่พบในวงศ์นี้มีด้วยกันทั้งหมด 3 ชนิด และมีเพียงสกุลเดียว สำหรับในประเทศไทยพบ 2 ชนิด คือ ปลาสร้อยน้ำผึ้ง (Gyrinocheilus aymonieri) และ ปลามูด (G. pennocki) พบได้ทั่วไปตามที่ราบลุ่มแม่น้ำ หรือแม้แต่ตามลำธารน้ำตก มีความสำคัญคือ เป็นปลาสวยงามที่นิยมเลี้ยงเพื่อทำความสะอาดตู้ เพราะความที่มีปากเป็นลักษณะดูดใช้สำหรับกินตะไคร่น้ำหรือเศษอาหารที่ปลาอื่นกินเหลือได้  ในอดีต แถบจังหวัดลุ่มแม่น้ำแม่กลองเช่น จังหวัดกาญจนบุรี, จังหวัดราชบุรี และจังหวัดเพชรบุรี ปลาในวงศ์นี้สามารถนำมาหมักทำน้ำปลาที่มีรสชาติดีได้ ในชื่อ "น้ำปลาสร้อยน้ำผึ้ง"
ชื่อสามัญทั่วไปในภาษาไทยเรียกปลาวงศ์นี้โดยรวมกันว่า "สร้อยน้ำผึ้ง", "น้ำผึ้ง" หรือ "มูด" หรือ "ยาลู่" หรือ "ปากใต้" ส่วนชื่อในภาษาอังกฤษเรียกว่า "Chinese algae eater"
รูห์น
รูห์น (Rhûn) คือชื่อดินแดนมนุษย์แห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน คำว่า Rhûn ในภาษาซินดารินแปลว่า ตะวันออก
รูห์น (Rhûn) เป็นดินแดนที่ห่างไกลออกไป ทางตะวันออกของมิดเดิลเอิร์ธ มีเพียงทางตะวันตกของดินแดนรูห์นเท่านั้น ที่ปรากฏในแผนที่ เป็นดินแดนของมนุษย์ที่เรียกตนเองว่า อีสเตอร์ลิง (Easterlings) ชาวอิสเตอร์ลิงอยู่ภายใต้อาณัติของมอร์กอธจนกระทั่งถึงเซารอนมาโดยตลอด และพวกเขาก็เป็นศัตรูของมนุษย์ทางตะวันตกมาทุกยุคทุกสมัย สภาพและความเป็นไปในดินแดนรูห์นมีข้อมูลน้อยมาก ทางตะวันตกติดกับมอร์ดอร์ และดินแดนตะวันตก (Wilderland)  ซึ่งหมายถึงดินแดนทางตะวันออกของเทือกเขามิสตี้นั่นเอง และมี ทะเลสาบรูห์น (Sea of Rhun) เป็นพรมแดนกั้นอยู่ ทิศใต้ติดกับดินแดนคานด์ (Khand) และไกลออกไปคือ ดินแดนฮารัด (Harad)
ในยุคที่สอง เมื่อครั้งเซารอนมอบแหวนทั้งเก้าให้แด่พวกมนุษย์นั้น เขาได้มอบให้กับกษัตริย์แห่งอีสเตอร์ลิง ซึ่งรู้จักกันในนาม คามูล (Khamul the Easterling) และคามูลผู้นี้ ในภายหลังได้กลายเป็นภูติแหวนหนึ่งในเก้า เป็นคนที่สองต่อจาก วิชคิง แห่งอังก์มาร์ และในช่วงที่เซารอนพ่ายแพ้ใน สงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย วิญญาณของเขาก็มุ่งสู่ดินแดนรูห์น เพื่อฟื้นอำนาจก่อนจะย้ายไป โดลกุลดัวร์
พวกอิสเตอร์ลิงนั้นเข้าร่วมสงครามกับฝ่ายเซารอนมาโดยตลอด ถึงแม้ว่าจะเข้าสู่ยุคที่สี่ก็ตาม ชาวอิสเตอร์ลิงบางส่วน ก็ยังคงเป็นปรปักษ์กับมนุษย์ตะวันตกอยู่
อ้างอิง
Regionen und Orte in Tolkiens Welt Platser i Tolkiens värld
ปราสาทครอนบอร์
ครอนบอร์ (Kronborg) ตั้งอยู่ใกล้เมืองเฮลซิงเงอร์ ทางตะวันออกเฉียงเหนือสุดของเซแลนด์ในเดนมาร์ก ซึ่งเป็นจุดที่แคบที่สุดของเออเรซุนด์ ซึ่งเป็นอ่าวระหว่างเดนมาร์กและสวีเดน ตรงจุดนี้อ่าวมีความกว้างเพียง 4 กิโลเมตร ซึ่งทำให้เป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของการรักษาป้อมในตำแหน่งที่สามารถควบคุมการเดินเรือในบริเวณทะเลบอลติก ปราสาทโครนบอร์ก เป็นสถาปัตยกรรมชิ้นสำคัญของปราสาทแบบสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในทางตอนเหนือของยุโรป ซึ่งทำให้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี ค.ศ. 2000
การบาดเจ็บจากแรงกดดัน
การบาดเจ็บจากแรงกดดัน (Barotrauma) เป็นการบาดเจ็บทางร่างกายที่เกิดกับเนื้อเยื่อ ที่มีสาเหตมาจากความแตกต่างระหว่างแรงกดดันของโพรงอากาศภายในหรือข้างๆร่างกายกับน้ำหรือของเหลวรอบร่างกาย
การบาดเจ็บจากแรงกดดันมักจะเกิดขึ้นกับโพรงอากาศภายในร่างกายเมื่องร่างกายได้รับความเปลี่ยนแปลงทางความกดดันโดยการเคลื่อนย้ายตัวเข้าไปในหรือออกมาจากบริเวณที่มีแรงดันสูงกว่า เช่นระหว่างการดำสกูบา หรือ การดำน้ำ หรือเมื่อเรือบินขึ้นหรือลง หรือในการลดความกดดันโดยไม่ได้รับการควบคุมในถังปรับความกดดัน (pressure vessel)
ความเสียหายเกิดขึ้นกับเนื้อเยื่อรอบโพรงอากาศภายในร่างกายเพราะอากาศหดตัวได้แต่เนื้อเยื่อไม่สามารถหดตัวได้ เมื่อแรงกดดันรอบๆ เพิ่มขึ้น โพรงอากาศภายในร่างกายไม่สามารถต่อต้านความกดดันภายนอกได้ เมื่อความกดดันลดลง แก๊สที่มีแรงกดดันสูงกว่าภายในโพรงอากาศก็จะสร้างความเสียหายให้แก่เนื้อเยื่อถ้าแก๊สถูกขังอยู่ในโพรงอากาศ
จังหวัดแอน
แอน (Aisne, ; Ainne) เป็นจังหวัดในแคว้นโอดฟร็องส์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดแอนตั้งตามชื่อแม่น้ำแอน ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 531,345 คน
ประวัติ
จังหวัดแอนเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดเดิมที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 ที่ก่อตั้งขึ้นจากบางส่วนของอดีตจังหวัดอีล-เดอ-ฟร็องส์และช็องปาญ
ป่าในบริเวณจังหวัดแอนถูกทำลายไปเสียมากระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก (คริสเตียน เฟรเดอริค) (18 กันยายน พ.ศ. 2329 - 20 มกราคม พ.ศ. 2391) ทรงเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเดนมาร์ก ระหว่างพ.ศ. 2382 ถึงพ.ศ. 2391 และทรงเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งนอร์เวย์ในปีพ.ศ. 2357 เป็นพระราชโอรสในเจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์ ซึ่งเป็นพระโอรสในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กกับพระมเหสีพระองค์ที่สองคือ ยูเลียนา มารีอาแห่งบราวน์ชไวก์-โวลเฟ่นบึทเท่ล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก
พระองค์ทรงได้รับการสืบทอดจากพระมารดาในด้านพรสวรรค์ในการปกครอง ทรงมีอัธยาศัยไมตรี และบุคลิกที่สง่างามของพระองค์ทำให้ทรงเป็นที่นิยมในกรุงโคเปนเฮเกน คติพจน์ประจำรัชกาลของพระองค์คือ พระผู้เป็นเจ้าและปิตุภูมิ (Gud og fædrelandet)
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ
เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริคเป็นพระโอรสพระองค์โตในเจ้าชายเฟรเดอริก รัชทายาทแห่งเดนมาร์กและนอร์เวย์กับดัสเชสโซเฟีย เฟรเดอริกาแห่งเม็คเคลนบวร์ก-ชเวรีน ประสูติในวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2329 ณ พระราชวังคริสเตียนเบอร์ก โคเปนเฮเกน ราชอาณาจักรเดนมาร์ก พระบิดาของพระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 5 แห่งเดนมาร์กกับพระมเหสีพระองค์ที่สองคือ ยูเลียนา มารีอาแห่งบราวน์ชไวก์-โวลเฟ่นบึทเท่ล สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กหรือพระพันปีหลวงยูเลียนา มารีอา ทางพระมารดาของพระองค์เป็นพระราชธิดาในดยุกหลุยส์แห่งเม็คเคลนบวร์ก-ชเวรีนกับเจ้าหญิงโซเฟียแห่งแซ็กซ์-โคบร์ก-ซาลฟิลด์ พระองค์ทรงได้รับการศึกษาจากพระมารดาทำให้พระองค์ทรงได้รับการมีอัธยาศัยไมตรีจากพระมารดาและทรงมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ด้วยการที่พระมารดาของพระองค์ทรงมีความเฉลียวฉลาดทำให้สมเด็จพระพันปีหลวงจูเลียนา มาเรียซึ่งเป็นพระอัยยิกาของเจ้าชายครอสเตียนทรงเกรงว่า ดัสเชสโซเฟียจะเข้ามามีอำนาจเหนือพระสวามี จึงพยายามกีดกันพระนางทุกทาง แต่เพียงไม่นานดัสเชสโซเฟียได้สิ้นพระชนม์และพระอัยยิกาก็สิ้นพระชนม์ในไม่กี่ปีหลังจากนั้น ทำให้พระองค์ได้รับการเลี้ยงดูจากพระบิดา
อภิเษกสมรสครั้งแรก
เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริคทรงอภิเษกสมรสกับดัสเชสชาร์ล็อต เฟรเดอริกาแห่งเม็คเคลนบวร์ก-ชเวรีน ผู้เป็นพระญาติ ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2349 ณ เมืองลุดวิดสลัสท์ ดัสเชสชาร์ล็อตเป็นพระราชธิดาในแกรนด์ดยุกเฟรเดอริค ฟรานซิสที่ 2 แห่งเม็คเคลนบวร์กกับเจ้าหญิงหลุยส์แห่งแซ็กซ์-ก็อตธา-เอลเทนบูร์ก พระองค์มีพระโอรสร่วมกันสองพระองค์คือ เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริคและเจ้าชายเฟรเดอริค คาร์ล คริสเตียน เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริคทรงสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2350 ณ ปราสาทโพลน ส่วนเจ้าชายเฟรเดอริค คาร์ล คริสเตียนทรงดำรงพระชนม์ชีพต่อมาจนเจริญพระชันษาและในเวลาต่อมาคือ พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 แห่งเดนมาร์ก การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นไปไม่ได้ด้วยดี เนื่องจากดัสเชสชาร์ล็อตทรงมีเรื่องอื้อฉาวกับนักร้องชาวสวิส คือ  ฌอง แบ็ปติสท์ เอตัวอาร์ต ดู พีย์ เมื่อเจ้าชายทรงรู้เข้าพระองค์ก็ทรงพิโรธมากและทรงหย่ากับดัสเชสชาร์ล็อตในปีพ.ศ. 2353 หลังจากทรงอภิเษกสมรสมาเป็นเวลา 4 ปี และพระองค์ทรงไม่อนุญาตให้ดัสเชสพบกับพระโอรสอีก แม้พระนางจะทรงวิงวอนก็ตาม หลังจากนั้นพระนางก็ยังทรงมีเรื่องอื้อฉาวมากมายจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งนอร์เวย์
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2356 เจ้าชายเฟรเดอริค คริสเตียนทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทโดยพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 6 แห่งเดนมาร์ก และตามโบราณราชประเพณีเจ้าชายต้องเสด็จไปนอร์เวย์เพื่อรับพรอิศริยยศ "สตัตท์โฮลเดอร์"(stattholder) ซึ่งก็คือเป็นตัวแทนสูงสุดของกษัตริย์เดนมาร์กผู้มีอำนาจเต็มในนอร์เวย์ เป็นประเพณีที่ต้องเสด็จไปเพื่อความจงรักภักดีของชาวนอร์เวย์ต่อพระราชวงศ์ แต่ในเวลานั้นพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 6 ทรงนำพาเดนมาร์กเข้าสู่สงครามนโปเลียนโดยเข้าฝ่ายจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งนำมาสู่ความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิฝรั่งเศส เจ้าชายเฟรเดอริค คริสเตียนทรงพยายามที่จะกระตุ้นความจงรักภักดีของชาวนอร์เวย์ให้มีต่อพระราชวงศ์เดนมาร์ก เพราะชาวนอร์เวย์พยายามต่อต้านราชวงศ์เดนมาร์กจากการปราชัยในครั้งนี้ การลุกฮือขึ้นของชาวนอร์เวย์ได้รับการสนับสนุนจากสวีเดน ซึ่งสวีเดนพยายามรวมนอร์เวย์มาเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักร สวีเดนโดยรัชทายาทคาร์ล จอห์นได้รีบดำเนินการอย่างรวดเร็วทรงส่งกองทัพที่ประจำอยู่ที่ฮ็อลชไตน์เพื่อการลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพเดนมาร์กและสวีเดนในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2357 โดยในสนธิสัญญากำหนดให้เดนมาร์กต้องมอบนอร์เวย์ให้แก่สวีเดน และสวีเดนจะยกแคว้นโพเมราเนียและรูเกนให้เป็นส่วนหนึ่งของเดนมาร์กเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน และจ่ายเงินสมทบสำหรับการเสียนอร์เวย์แก่เดนมาร์ก ซึ่งเรียกว่า สนธิสัญญาเคล และเรียกเหตุการณ์นี้ว่า การสูญเสียนอร์เวย์ของเดนมาร์ก พระเจ้าเฟรเดอริคทรงต้องยอมในสนธิสัญญาเคลเพื่อป้องกันการรุกรานจากสวีเดน รัสเซีย เยอรมนีและอังกฤษ
สวีเดนต้องผิดหวังเนื่องจากชาวนอร์เวย์ประกาศแยกตัวจากสวีเดน เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริคทรงได้รับการเลือกให้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินนอร์เวย์ในมติของการประชุมแห่งบุคคลสำคัญในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2357 การเลือกตั้งครั้งนีเด้รับการเห็นชอบจากสภาร่างรัฐธรรมนูญนอร์เวย์ซึ่งประชุมกันที่เมืองอิดสโวล ในวันที่ 10 เมษายนและในวันที่ 17 เมษายน สภาร่างรัฐธรรมนุญได้ลงมติอย่างเป็นเอกฉันท์ให้พระองค์เป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์ พระนามว่า สมเด็จพระราชาธิบดีเฟรเดอริค คริสเตียนแห่งนอร์เวย์
สวีเดนปฏิเสธเงื่อนไขของพระองค์ในเอกราชของนอร์เวย์และได้มีการสู้รบเพียงระยะสั้น กองทัพนอร์เวย์ได้พ่ายแพ้กองทัพของรัชทายาทคาร์ล จอห์นแห่งสวีเดน หลังจากสงครามนี้ได้มีการประชุมแห่งมอสส์ในวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2357 หลังจากการร่างสนธิสัญญาในการประชุมครั้งนี้ รัฐสภานอร์เวย์ได่บีบบังคับให้พระเจ้าเฟรเดอริค คริสเตียนสละราชสมบัติและต้องเสด็จกลับเดนมาร์ก ต่อมารัฐสภาได้มีมติให้นอร์เวย์สละเอกราชและรวมเข้ากับสวีเดน และในวันที่ 4 พฤศจิกายน สมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 13 แห่งสวีเดน ได้รับเลือกให้เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งนอร์เวย์
สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเดนมาร์ก
พระองค์อภิเษกสมรสครั้งที่ 2 กับเจ้าหญิงแคโรไลน์ อเมลีแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บวร์ก-ออกัสเตนเบิร์ก ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2358 ที่ชลอส ออกัสเตนเบิร์ก การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทรงไม่มีพระโอรสธิดาร่วมกัน และพระองค์ยังคงอยู่ในแวดวงสังคมในกรุงโคเปนเฮเกน
กระทั่งในปีพ.ศ. 2374 พระเจ้าเฟรเดอริคพระราชทานตำแหน่งในสภาแห่งรัฐแก่พระองค์ ต่อมาในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2382 ทรงครองราชบัลลังก์เดนมาร์กสืบต่อจากพระเจ้าเฟรเดอริคที่สวรรคตในวันที่ 3 ธันวาคม พระองค์มีพระปรมาภิไธยว่า สมเด็จพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งก็คือตำแหน่งสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเดนมาร์ก พรรคเสรีนิยมได้หวังว่าพระองค์จะเป็นผู้พระราชทานรัฐธรรมนูญเพราะพระองค์ทรงยึดหลักในประชาธิปไตย แต่พรรคเสรีนิยมต้องผิดหวังเนื่องจากพระองค์ทรงปฏิเสธทุกโครงการแนวเสรีนิยม แม้ว่าพระองค์จะทรงให้คำสัญญาว่าจะริเริ่มปฏิรูปการปกครอง ในทัศนคติของพระองค์ทรงเห็นว่า เนื่องจากความสงบในประเทศที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆในรัฐดัชชีแฝด บ่อยครั้งพระองค์ทรงรู้สึกลังเลพระทัยในเรื่องเหล่านี้ที่ซึ่งสามารถทำลายสถานะของพระองค์ได้ จนกระทั่งในปีพ.ศ. 2389 พระองค์ทรงตัดสินพระทัยให้แคว้นชเลสวิชรวมเข้ากับเดนมาร์ก
นักประวัติศาสตร์บางคนลงความเห็นว่า แม้พระเจ้าคริสเตียนจะพระราชทานรัฐธรรมนูญในแนวทางเสรีซึ่งประกาศใช้เป็นเวลานานพอสมควร พระราชดำรัสสุดท้ายของพระองค์คือ "ข้าไม่ได้กระทำ" (Jeg nåede det ikke) ซึ่งหมายถึงรัฐธรรมนูญฉบับนี้
พระเจ้าคริสเตียนทรงให้การอุปถัมภ์ทางด้านดาราศาสตร์ มีการมอบเหรียญรางวัลสำหรับการค้นพบดาวหางด้วยกล้องดูดาว และทรงให้การสนับสนุนทางการเงินแก่ ไฮน์ริช คริสเตียน ชูมาเชอร์ ในการตีพิมพ์ผลงานทางวิทยาศาสตร์ คือ Astronomische Nachrichten จากการอภิเษกสมรสของพระโอรงของพระองค์ ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 แห่งเดนมาร์ก โดยทรงไม่มีรัชทายาท พระองค์จึงเริ่มตั้งกฎการสิบราชสันตติวงศ์ใหม่ ซึ่งต่อมาจะส่งผ่านราชบัลลังก์ไปได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก ซึ่งได้รัเลือกเป็นเจ้าชายรัชทายาทในสมัยของพระเจ้าเฟรเดอริคที่ 7 ได้ประกาศใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2396 หลังจากการทำสนธิสํญญาสันติภาพกับอังกฤษ
พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระโรคภาวะพิษเหตุติดเชื้อในวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2391 ณ พระราชวังอามาเลียนเบอร์ก โคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก สิริพระชนมายุ 61 พรรษา พระบรมศพถูกฝังที่มหาวิหารร็อคสไลด์
อ้างอิง
1786 1848
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 จัดแข่งขันที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ แข่งขัน 46 ประเภท
มองโกเลียนเจอร์บิล
มองโกเลียนเจอร์บิล (Mongolian Gerbil) เป็นสายพันธุ์หนึ่งของหนูเจอร์บิลหรือหนูทะเลทราย เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กที่มีความทนทานและสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศที่แห้งแล้งได้ดีมาก มีอนุวงศ์รวมแล้วประมาณ 110 ชนิด จะพบมากในทะเลทรายของแถบ แอฟริกัน, อินเดีย และ เอเชีย ด้วยความที่เป็นสัตว์อ่อนโยนและทนทาน จึงกลายเป็นที่นิยมในเวลาไม่นาน
ขนาดของหนูเจอร์บิล
หนูเจอร์บิลจะมีความยาวจนถึงหาง ที่ระหว่าง 15 ถึง 30 เซนติเมตร หรืออาจจะมากกว่านี้นิดหน่อย และหนูเจอร์บิลขนาดโต จะสามารถมีน้ำหนักเฉลี่ยได้ถึง 70 ถึง 100 กรัม อยู่ที่การเลี้ยงของผู้เลี้ยงที่จะสามารถเอาใจใส่ในเรื่องของอาหารการกินของหนูเจอร์บิลได้ดีแค่ไหนด้วย
พฤติกรรมและนิสัยของหนูเจอร์บิล
หนูเจอร์บิลเป็นสัตว์สังคมสูงและอาศัยอยู่กันเป็นกลุ่ม จะคอยพึ่งพากันและกัน รักครอบครัว และจะรับรู้ได้จากความรู้สึกของกลิ่นจากต่อมที่ผลิตมาจากส่วนใต้ท้อง เพื่อไว้คอยบ่งชี้ถึงสถานะของสมาชิกในครอบครัว ดังนั้น ถ้ามีตัวแปลกกลิ่นหรือแปลกถิ่นเข้ามา ก็จะถูกหนูเจอร์บิลในถิ่นเดิมเข้าโจมตี เพราะจากกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยนั่นเอง
วิธีการเลือกหนูเจอร์บิล
หนูเจอร์บิลที่ดีจะต้องมีดวงตาที่กลมโตดูสดใส มีเส้นขนที่เงางามและราบรื่น จมูกไม่เป็นสะเก็ด มีความชัดเจน บริเวณก้นไม่เปียก และที่สำคัญ หนูเจอร์บิลนั้นจะต้องจะต้องดูคึกและแข็งแรง อยากรู้อยากเห็น ยิ่งกระโดด ดีดไปมาเลยยิ่งดี ตามบุคลิกภาพโดยธรรมชาติของมัน
หนูเจอร์บิลสัตว์เลี้ยงภายในบ้าน
หนูเจอร์บิลมีต้นกำเนิดพื้นเพมาจากประเทศมองโกเลีย และได้ถูกนำมาจากประเทศจีนครั้งแรกเข้าสู่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 19 และต่อมาก็ถูกนำไปที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี 1954 โดย ดร.Victor Schwentker เพื่อสำหรับไปใช้ในการทดลองและวิจัย และต่อมาหนูเจอร์บิลก็ได้เป็นที่รู้จักเป็นครั้งแรกในอุตสาหกรรมสัตว์เลี้ยงในปี 1964 และเป็นสัตว์เลี้ยงที่ได้รับความชื่นชอบในเวลาอันรวดเร็ว และจะสามารถพบได้ในร้านค้าสัตว์เลี้ยงทั่วไปในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา
ที่อยู่อาศัยของหนูเจอร์บิล
ควรจะเป็นที่ที่มีอากาศถ่ายเทและไม่โดนแสงโดยตรง ลมไม่โกรกอยู่ตลอดเวลา แสงสว่างของไฟต้องเป็นเวลา อุณหภูมิต้องปกติให้คงที่เท่าที่จะทำได้ หนูเจอร์บิลมีประสาทการรับฟังที่ดีมากจึงไม่ควรเป็นที่ที่มีเสียงดังจนเกินไปเพราะอาจจะเป็นปัญหาสืบเนื่องไปถึงการผสมพันธุ์ หนูเจอร์บิลนั้นจะชอบขุดมากและจะชอบแทะทุกสิ่ง โดยเฉพาะพลาสติกควรละเว้นเป็นอันขาด เพราะอาจจะก่อให้เกิดปัญหาสุขภาพที่รุนแรงมากได้ในอนาคตจากที่เข้าไปแทะพลาสติกนั่นเอง ส่วนล้อหมุนหรือล้อที่ใช้สำหรับวิ่ง ก็คงจะไม่จำเป็นเพราะเค้าอาจจะกัดจนไม่เหลือชิ้นดี และที่ใส่อาหารก้อไม่ควรทำจากไม้หรือพลาสติกเช่นกัน สรุปคือ ทุกอย่างที่อยู่ในบ้าน ควรจะเป็นสิ่งของที่ำทำมาจากเซรามิคหรือดินเผาจะดีกว่า
การผสมพันธุ์ของหนูเจอร์บิล
หนูเจอร์บิลนั้น จะใช้เวลากันหลายชั่วโมงในการผสมพันธุ์ จะเสร็จในระยะเวลาสั้นๆ แต่บ่อย โดยการไล่ตามของตัวผู้ ที่ตัวเมียนั้นจะคอยวิ่งหนี
อาหารของหนูเจอร์บิล
จะแบ่งออกได้เป็นสามประเภทคือ ผักสดและผลไม้ ที่ไม่อุ้งน้ำมากจนเกินไปหรือว่ามีรสเปรี้ยว เพราะอาจจะทำให้หนูท้องเสียได้ ซึ่งเป็นโรคที่อันตรายมากสำหรับหนูประเภทนี้ ต่อไปคือ ธัญพืชแบบแห้งต่างๆ จะเป็นอาหารบัดดี้หรือเมล็ดพืชต่างๆ ที่มีขายอยู่ตามร้านอาหารสัตว์ทั่วไป สุดท้ายก็คือแมลง จะแบบเป็นๆ หรือแบบอบแห้งก็ได้ อาหารทุกชนิดสำหรับหนูเจอร์บิลนั้น จะต้องระวังเรื่องสารพิษตกค้างไว้ด้วยอย่างยิ่ง และควรจะเปลี่ยนอาหารให้กินบ้างเพื่อที่หนูเจอร์บิลของเราจะได้รับสารอาหารได้อย่างครบถ้วน เพราะการบำรุงนั้นเป็นสิ่งที่ดีเสมอ และให้ในปริมาณที่พอเหมาะไม่มากจนเกินไป และที่สำคัญที่สุด "น้ำอย่าให้ขาด"
หนูเจอร์บิลกับการลับฟัน
มีอยู่หลายๆ กรณีที่มักจะพูดถึงเสมอว่า ถ้าไม่มีอะไรให้หนูเจอร์บิลแทะ จะทำให้หนูเจอร์บิลของเราฟันยาวหรือเปล่า และพอฟันยาวขึ้นมาก็จะทำให้กินอาหารไม่ได้ เป็นเหตุให้หนูเจอร์บิลต้องเสียชีวิตไป ถ้าอ้างถึงบุคคลทั่วไปที่เลี้ยงกัน ก็ไม่เคยนำแท่งไม้หรืออะไรให้แทะเลย แต่อย่าลืมว่า เราไม่ได้ไปคอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาว่าหนูเจอร์บิลของเรานั้น ใช้วิธีการลับฟันแบบไหน อาจจะจากการแทะไม้ เซรามิคหรือดินเผาต่างๆ ที่อยู่ภายในที่เลี้ยงของเราก็เป็นได้ แต่ทางที่ดีที่สุดก็คือ ให้เราใส่ท่อนไม้เล็กๆ หรืออะไรก็ได้ที่เป็นไม้ ไว้ในที่เลี้ยงของเราไว้ซักชิ้นก็น่าจะดี กันไว้ดีกว่าแก้
ความนิยมหนูเจอร์บิลในประเทศไทย
หนูเจอร์บิลได้ถูกนำมาเพาะเลี้ยงในประเทศไทยเป็นเวลาหลายปีแล้ว แต่มีจำนวนผู้เพาะเลี้ยงน้อยมากในขณะนั้น รวมถึงจำนวนผลผลิตของหนูเจอร์บิลก็ไม่ได้มีเยอะเหมือนกับหนูชนิดอื่นๆ และต่อมา ก็เพิ่งจะมาได้รับความนิยมมากในช่วงกลางปี พ.ศ. 2555 จนถึงปัจจุบัน และมีแนวโน้มจะได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างช้าๆ ไม่ว่าจะนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงภายในบ้าน หรือ นำไปเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อชนิดอื่นๆ
ทะเลไอริช
ทะเลไอริช หรือ ทะเลแมน หรือ ทะเลแมงซ์ (ไอริช: Muir Éireann หรือ Muir Meann; สกอตแกลิก: Muir Eireann หรือ Muir Mheann; แมงซ์: Mooir Vannin; เวลช์: Môr Iwerddon; Irish Sea หรือ Mann Sea หรือ Manx Sea) เป็นทะเลที่แยกเกาะไอร์แลนด์จากบริเตน ทางตอนใต้ของทะเลไอริชติดต่อกับมหาสมุทรแอตแลนติกโดยช่องแคบเซนต์จอร์จ และทางตอนเหนือโดยช่องแคบเหนือ แองเกิลซีย์เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดภายในทะเลไอริช ตามด้วยเกาะแมน
ทะเลไอริชมีความสำคัญในบริเวณที่ครอบคลุมทางด้านเศรษฐกิจทางการค้าขาย การขนส่งทางเรือ การคมนาคม การประมง และการสร้างพลังงานในรูปของกังหันลมและโรงงานนิวเคลียร์ การขนส่งผู้โดยสารระหว่างสองเกาะตกราว 12 ล้านคนต่อปี และสินค้าอีก 17 ล้านตันต่อปี
กุนเธอร์
วอลเตอร์ ฮาห์น (Walter Hahn; เกิด 20 สิงหาคม 1987) เป็นนักมวยปล้ำและผู้ฝึกสอนชาวออสเตรีย ปัจจุบันเขาได้เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ วอลเตอร์ (Walter; โดยทั่วไปแล้วจะมีสไตล์ในตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมดในฐานะ WALTER) เขาปรากฏตัวในสมาคมอิสระมากมายทั่วโลกที่โดดเด่นที่สุด Westside Xtreme Wrestling, Pro Wrestling Guerrilla (PWG) ซึ่งเขาเคยเป็นอดีตแชมป์โลก PWG เพียงสมัยเดียวและ Progress Wrestling ซึ่งเขาเป็นแชมป์ Progress World 1 สมัย ใน NXT UK ได้เป็นแชมป์ United Kingdom ต่อมาได้ใช้ชื่อว่า กุนเธอร์ (Gunther) และสามารถคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลได้เป็นเส้นแรกในค่ายหลัก WWE
จุงโกะ มินางาวะ
จุงโกะ มินางาวะ ( 皆川 純子<rt>みながわ じゅんこ</rt>, 22 พฤศจิกายน -) เป็นนักพากย์ หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองสึจิอุระ จังหวัดอิบารากิ  อยู่สังกัดสมาคมสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว ไม่เปิดเผยอายุ
เนื่องจากมีโทนเสียงต่ำจึงแสดงบทเป็นเด็กผู้ชายในอนิเมะได้ดี เช่น ได้รับบทเป็น　เอจิเซ็น เรียวมะ ใน ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส, ออซ เวซาลิอุส ใน แพนโดร่า ฮาร์ทส์, อาโอยางิ ริตสึกะ ใน LOVELESS " และ ชูโงะ ใน .hack เป็นต้น
เสียงเสียดแทรก ริมฝีปาก ก้อง
เสียงเสียดแทรก ริมฝีปาก ก้อง (voiced bilabial fricative) เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในบางภาษา สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ซึ่งเป็นอักษรกรีกบีตา ส่วนสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ   เสียงนี้ไม่พบในภาษาไทย มีลักษณะคล้ายกับเสียงเสียดแทรก ริมฝีปาก-ฟัน ก้อง  แต่เกิดที่ริมฝีปากทั้งสอง
โรแลนด์ ทีบี-303
โรแลนด์ ทีบี-303 เบสไลน์ (Roland TB-303 Bass Line) เป็นเบสซินธิไซเซอร์ที่จำหน่ายโดย โรแลนด์คอร์ปอเรชัน ในช่วงปี 1981 ที่แต่เดิมออกแบบมาเพื่อจำลองกีตาร์เบส แต่ล้มเหลวในด้านยอดขาย ได้หยุดผลิตในปี 1984 อย่างไรก็ตาม โรแลนด์ ทีบี-303 มือสองถูกนำมาใช้โดยนักดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ในการสร้างเสียง squelch จนกลายเป็นรากฐานของแนวเพลงอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ เช่น แอซิดเฮาส์ ชิคาโกเฮาส์ และ เทคโน
กระทรวงอุตสาหกรรม (ประเทศไทย)
กระทรวงอุตสาหกรรม (Ministry of Industry) เป็นหน่วยงานราชการส่วนกลางประเภทกระทรวงของไทย มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการส่งเสริมและพัฒนาอุตสาหกรรม การพัฒนาผู้ประกอบการ และราชการอื่นตามที่มีกฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของกระทรวงอุตสาหกรรม หรือส่วนราชการที่สังกัดกระทรวงอุตสาหกรรม
ประวัติ
กระทรวงอุตสาหกรรม เริ่มจากการก่อตั้ง กองอุตสาหกรรม ในกรมพาณิชย์ กระทรวงเศรษฐการ เมื่อ พ.ศ. 2479 ก่อนจะยกฐานะขึ้นเป็น กองอิสระรัฐพาณิชย์ ใน พ.ศ. 2480 ถัดมาเมื่อ พ.ศ. 2484 ได้มีการปรับปรุงส่วนราชการกองเศรษฐการใหม่ โดยเปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงเศรษฐกิจ และจัดตั้ง กรมอุตสาหกรรม สังกัดกระทรวงเศรษฐกิจ
เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2488 ประกาศใช้พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวงทบวงกรมจัดตั้ง "กระทรวงการอุตสาหกรรม" โดยมีส่วนราชการในสังกัด คือ
กระทรวงการอุตสาหกรรม เปลี่ยนชื่อเป็น กระทรวงอุตสาหกรรม ใน พ.ศ. 2495 โดยมีปลัดกระทรวงคนแรก ได้แก่ พ.อ.สุวรรณ เพ็ญจันทร์ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2495 ถึง 19 กันยายน พ.ศ. 2495 และ ดร.พร ศรีจามร ดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2495 เป็นปลัดคนต่อมา
ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ดร.ณัฐพล รังสิตพล บุตร สุขวิช รังสิตพล อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการของไทยดำรงตำแหน่งปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม
ตราสัญลักษณ์
ตราสัญลักษณ์ของกระทรวงอุตสาหกรรม คือ ตรานารายณ์เกษียรสมุทร ซึ่งนำจากเรื่องนารายณ์สิบปาง ปางที่สองหรือกูรมาวตาร โดยถือเอาสัญลักษณ์ขณะที่พระนารายณ์ทรงแสดงอิทธิฤทธิ์ประกอบพิธีกวนน้ำอมฤต ซึ่งในการกวนน้ำอมฤตนี้ ก็ได้เกิดผลิตผลอย่างอื่น ๆ ขึ้นในโลกอีกด้วย
คิตสึเนะ คางูระ
คิตสึเนะ คางูระ ( 花倉 桔道<rt>かぐら きつね</rt>, 24 ธันวาคม 1989 - ) เป็น นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เคยสังกัดไอแอมเอนเทอร์ไพรส์ แล้วออกมาในปี 2019 ปัจจุบันไม่ได้สังกัดสำนักงานนักพากย์ไหน เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะ เคยใช้ชื่อในวงการว่า ฮิโรยุกิ คางุระ (花倉 洸幸) แต่เปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบันตั้งแต่ปี 2022
ปีเตอร์ โอทูล
ปีเตอร์ โอ ทูล (Peter Seamus O'Toole, 2 สิงหาคม ค.ศ. 1932 - 14 ธันวาคม ค.ศ. 2013) เป็นนักแสดงชาวไอร์แลนด์ เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 ครั้ง และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ 3 ครั้ง
ประวัติ
ปีเตอร์ โอ ทูล เกิดที่ไอร์แลนด์ เติบโตที่ยอร์กเชียร์ ประเทศอังกฤษ แต่หลักฐานบางแหล่งระบุว่าเขาเกิดที่ประเทศอังกฤษ อีกทั้งยังระบุวันที่เกิดไม่ตรงกัน คือบางแหล่งระบุว่าเขาเกิดในวันที่ 2 มิถุนายน เป็นลูกครึ่งไอริช-สก็อตแลนด์
ปีเตอร์เริ่มอาชีพการแสดงตั้งแต่อายุ 20 ปี โดยเข้าเรียนการแสดง และเริ่มแสดงละครเวทีตั้งแต่อายุ 22 ปี และเริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครจากบทประพันธ์ของวิลเลียม เชคเสปียร์ เริ่มแสดงภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1959 และมีชื่อเสียงจากบท ที. อี. ลอว์เรนซ์ ในภาพยนตร์เรื่อง ลอว์เรนซ์ ออฟ อาระเบีย (Lawrence of Arabia) ในปี ค.ศ. 1962 ผลงานกำกับโดยเดวิด ลีน อำนวยการสร้างโดยแซม สปีเกล  (ผู้สร้าง The Bridge on the River Kwai)
ผลงานอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงของปีเตอร์ ได้แก่เรื่อง Man of La Mancha (1972) (สร้างจากดอนกิโฆเต้ ของมิเกล เด เซรบันเตส)  The Last Emperor (1987)  และ Troy (2004)
ปีเตอร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 8 ครั้ง แต่ไม่เคยได้รับรางวัลเลย นับเป็นสถิติสูงสุดสำหรับผู้ได้รับการเสนอชื่อ แต่ไม่เคยได้รับรางวัล แต่ในปี ค.ศ. 2003 เขาได้รับรางวัลพิเศษ Lifetime Achievement
แหล่งข้อมูลอื่น
1932
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ 2015
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ 2015 (2015 FIVB Volleyball Men's World Cup) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชายระหว่างประเทศ จะจัดแข่งขันระหว่างวันที่ 8-23 กันยายน พ.ศ. 2558 ณ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวอลเลย์บอลรอบคัดเลือกโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 โดย 2 ทีมที่ดีที่สุดในการแข่งขันครั้งนี้จะได้รับสิทธิ์เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ในริโอเดจาเนโร, ประเทศบราซิล และเข้าร่วมกับบราซิลโดยเป็นประเทศเจ้าภาพ
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน
แมทช์ที่แข่งขัน 3–0 หรือ 3–1 ทีมที่ชนะจะได้ 3 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 0 คะแนน ส่วนแมทช์ที่แข่งขัน 3–2 ทีมที่ชนะจะได้ 2 คะแนน ทีมที่แพ้ได้ 1 คะแนน
รูปแบบการแข่งขัน
การแข่งขันจะดำเนินการโดยทั้ง 12 ทีมแข่งขันโดยพบกันหมด ซึ่งแต่ละทีมทำการแข่งขันจำนวน 11 แมทช์ ผลการแข่งขันถูกรวมตลอดทั้งทัวนาเมนท์แล้วตัดสินตามคะแนนที่ได้ รอบที่ 1 (จำนวน 30 แมทช์ แข่งขัน 5 วัน): แข่งขันกันภายในกลุ่ม รอบที่ 2 และ 3 (จำนวน 36 แมทช์ แข่งขัน 6 วัน): แข่งขันกันทีมต่างกลุ่ม อันดับโลกเอฟไอวีบี ณ 13 ตุลาคม 2557 ที่แสดงในวงเล็บ
ประเทศอินโดนีเซียในเอเชียนเกมส์ 1954
อินโดนีเซีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1954 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติอินโดนีเซียสามารถคว้าเหรียญรางวัลมาได้เป็นอันดับที่ 11 คือ 3 เหรียญทองแดง รวม 3 เหรียญ โดยไม่สามารถคว้าเหรียญทองและเหรียญเงินได้เลย
หัวดับเพลิง
หัวดับเพลิง (fire hydrant) เป็นหัวจ่ายน้ำพิเศษที่ช่วยให้นักดับเพลิง สามารถดึงน้ำจากท่อประปาใหญ่ของท้องถิ่นมาใช้ในการดับเพลิงได้
กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา
กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีอา (Campeonato Brasileiro Série A) หรือที่รู้จักกันในชื่อ บราซีเลย์เรา (Brasileirão) และ แซรียีอา (Série A) เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของฟุตบอลในประเทศบราซิล ก่อตั้งใน พ.ศ. 2502 โดยมีลีกรองลงมาคือ กังเปโอนาตูบราซีเลย์รูแซรียีเบ (Campeonato Brasileiro Série B)
อียิปต์โบราณ
อียิปต์โบราณ เป็นหนึ่งในอารยธรรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ทางตอนบนตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปแอฟริกา มีพื้นที่ตั้งแต่ตอนกลางจนถึงปากแม่น้ำไนล์ ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของประเทศอียิปต์ อารยธรรมอียิปต์โบราณสืบเนื่องมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์และเริ่มปรากฏชัดเมื่อประมาณ 3,150 ปีก่อนคริตศักราช จากการรวมอำนาจทางการเมืองของอียิปต์ตอนเหนือและตอนใต้ ภายใต้ฟาโรห์นาร์เมอร์ซึ่งเป็นฟาโรห์องค์แรกแห่งอียิปต์
ประวัติศาสตร์ของอียิปต์โบราณจำแนกตามยุคอาณาจักรที่มั่นคง หรือที่รู้จักกันในยุค "ราชอาณาจักร" (Kingdoms) โดยมักแบ่งตามราชวงศ์ที่ขึ้นมาปกครอง และยุคที่ไม่มีความแน่นอนที่เรียกว่า "ช่วงต่อ" (Intermediate Periods) ยุคที่สำคัญ ๆ ได้แก่ ราชอาณาจักรเก่า ในช่วงต้นยุคสัมฤทธิ์, ราชอาณาจักรกลาง ในช่วงกลางยุคสัมฤทธิ์ และ ราชอาณาจักรใหม่ ในช่วงปลายยุคสัมฤทธิ์ ซึ่งในยุคราชอาณาจักรใหม่นี่เองที่อารยธรรมอียิปต์โบราณถึงจุดสูงสุด โดยได้ปกครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของนูเบียและส่วนหนึ่งของตะวันออกใกล้ ก่อนที่จะถดถอยไปอย่างช้า ๆ
ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ อียิปต์ถูกรุกรานหรือยึดครองโดยต่างชาติหลายต่อหลายครั้ง กล่าวคือ โดยฮิกซอส ลิเบีย นูเบีย อัสซีเรีย อคีเมนียะห์เปอร์เซีย และมาเกโดเนียภายใต้การยึดครองโดยพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเมื่อ 332 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งทำให้ความเป็นอาณาจักรอียิปต์โบราณล่มสลายลง และจัดอียิปต์เป็นเพียงจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิมาเกโดเนีย แม้กระนั้นเองความเป็นอารยธรรมอียิปต์โบราณก็ดำรงอยู่ต่อไปภายใต้ราชวงศ์ทอเลมีเชื้อสายกรีกที่ตั้งขึ้นภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ และปกครองอียิปต์จนถึง 30 ปีก่อนคริสตกาล ภายใต้พระนางคลีโอพัตรา กระทั่งถูกจักรวรรดิโรมันเข้ายึดครองและกลายมาเป็นจังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน เกิดการผสมผสานเข้ากับอารยธรรมผู้ปกครองเรื่อยมาจนเลือนหายไปในที่สุด
อารยธรรมอียิปต์พัฒนาการมาจากสภาพของลุ่มแม่น้ำไนล์ การควบคุมระบบชลประทาน, การควบคุมการผลิตพืชผลทางการเกษตร พร้อมกับพัฒนาอารยธรรมทางสังคม และวัฒนธรรม พื้นที่ของอียิปต์นั้นล้อมรอบด้วยทะเลทรายเสมือนปราการป้องกันการรุกรานจากศัตรูภายนอก นอกจากนี้ยังมีการทำเหมืองแร่ และอียิปต์ยังเป็นชนชาติแรก ๆ ที่มีการพัฒนาการด้วยการเขียน ประดิษฐ์ตัวอักษรขึ้นใช้, การบริหารเน้นไปที่สิ่งปลูกสร้างและการเกษตรกรรม พร้อมกันนั้นก็มีการพัฒนาการทางทหารของอียิปต์ที่เสริมสร้างความแข็งแกร่งแก่ราชอาณาจักร โดยประชาชนจะให้ความเคารพกษัตริย์หรือฟาโรห์เสมือนหนึ่งเทพเจ้า ฟาโรห์ทรงมีอำนาจเด็ดขาดทำให้การบริหารราชการบ้านเมืองและการควบคุมอำนาจนั้นทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ชาวอียิปต์โบราณไม่ได้เป็นเพียงแต่เกษตรกรหรือช่างก่อสร้าง แต่ยังเป็นนักคิด, นักปรัชญา ผู้ได้มาซึ่งความรู้ในศาสตร์ต่าง ๆ มากมายตลอดพัฒนาการของอารยธรรมกว่า 4,000 ปี ทั้งคณิตศาสตร์ วิธีการสร้างพีระมิด วัด โอเบลิสก์ ตัวอักษร และเทคนิคโลยีด้านกระจก นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาประสิทธิภาพทางด้านการแพทย์, ระบบชลประทานและการเกษตรกรรม สิ่งที่อียิปต์ทิ้งไว้เป็นมรดกแก่อนุชนรุ่นหลัง คือ ศิลปะและสถาปัตยกรรม ซึ่งถูกคัดลอกนำไปใช้ทั่วโลก อนุสรณ์สถานที่ต่าง ๆ ในอียิปต์ต่างดึงดูดนักท่องเที่ยวและนักประพันธ์ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา ปัจจุบันมีการค้นพบวัตถุใหม่ ๆ ในอียิปต์มากมายซึ่งกำลังตรวจสอบถึงประวัติความเป็นมา เพื่อเป็นหลักฐานแก่อารยธรรมอียิปต์ และอารยธรรมของโลกต่อไป
ยุคก่อนราชวงศ์
ในยุคก่อนราชวงศ์และราชวงศ์เริ่มแรก สภาพอากาศของอียิปต์แห้งแล้งน้อยกว่าในปัจจุบันมาก พื้นที่ส่วนใหญ่ของอียิปต์ปกคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าสะวันนาและมีฝูงสัตว์กีบเท้ากินหญ้า ใบไม้และสัตว์ป่ามีความอุดมสมบูรณ์มากในทุกสภาพแวดล้อม ภูมิภาคไนล์เป็นที่อยู่อาศัยของนกน้ำจำนวนมาก คาดว่าการล่าสัตว์เป็นเรื่องปกติสำหรับชาวอียิปต์และนี่ก็เป็นช่วงเวลาที่สัตว์หลายชนิดถูกนำมาเลี้ยงเป็นครั้งแรก
ราว 5500 ปีก่อนคริสตกาล ชนเผ่าขนาดเล็กที่อาศัยอยู่ในหุบเขาไนล์ได้พัฒนาเป็นวัฒนธรรมที่แสดงให้เห็นถึงการควบคุมการเกษตรและการเลี้ยงสัตว์อย่างมั่นคง ระบุได้จากเครื่องปั้นดินเผาและของใช้ส่วนตัว เช่น หวี กำไลและลูกปัด หนึ่งในวัฒนธรรมยุคนี้ที่ใหญ่ที่สุดบริเวณอียิปต์ตอนบน (ภาคใต้) คือวัฒนธรรมบาดาเรียน (Badarian culture) ซึ่งอาจมีต้นกำเนิดในทะเลทรายตะวันตก เป็นที่รู้จักในเรื่องเซรามิกคุณภาพสูง เครื่องมือหิน และการใช้ทองแดง
การมาถึงของวัฒนธรรม Amratian (Naqada I), Gerzeh (Naqada II) และ Semainean (Naqada III) หลังวัฒนธรรมบาดาเรียนนำมาซึ่งการพัฒนาวิทยาการหลายประการ โดยในช่วงวัฒนธรรม Naqada I ชาวอียิปต์ได้นำเข้าหินออบซิเดียนจากเอธิโอเปียเพื่อใช้ในการผลิตใบมีดและวัตถุอื่น ๆ ในสมัย ​​Naqada II มีหลักฐานการติดต่อกับตะวันออกใกล้ โดยเฉพาะคานาอันและชายฝั่งบิบลอส ในช่วงเวลาประมาณ 1,000 ปีนี้ วัฒนธรรม Naqada ได้พัฒนาจากชุมชนเกษตรกรรมเล็ก ๆ เพียงไม่กี่แห่งจนกลายเป็นอารยธรรมที่ทรงพลัง ที่ผู้นำสามารถควบคุมผู้คนและทรัพยากรของหุบเขาไนล์ได้อย่างสมบูรณ์ การจัดตั้งศูนย์อำนาจที่ Nekhen (ในภาษากรีก Hierakonpolis) และต่อมาที่ Abydos ผู้นำของ Naqada III ได้ขยายการครอบครองของอียิปต์ไปทางเหนือตามแม่น้ำไนล์ พวกเขายังค้าขายกับนูเบียทางทิศใต้ โอเอซิสของทะเลทรายทางตะวันตกทางทิศตะวันตก และวัฒนธรรมต่างๆ บริเวณทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและตะวันออกใกล้ทางทิศตะวันออก อันป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างอียิปต์ - เมโสโปเตเมีย
วัฒนธรรม Naqada ผลิตสินค้าที่หลากหลายซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงอำนาจที่เพิ่มขึ้นและความมั่งคั่งของชนชั้นสูง ตลอดจนของใช้ส่วนตัวในสังคมซึ่งรวมถึงหวี รูปปั้นขนาดเล็ก เครื่องปั้นดินเผาทาสี แจกันหินตกแต่งคุณภาพสูง จานเครื่องสำอาง และเครื่องประดับที่ทำด้วยทองคำไพฑูรย์และงาช้าง พวกเขายังพัฒนาเครื่องเคลือบเซรามิก ที่เรียกว่า "faience" ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายถึงยุคปกครองโดยจักรวรรดิโรมันเพื่อตกแต่งถ้วยเครื่องรางและรูปแกะสลัก และในช่วงท้ายของวัฒนธรรม Naqada ปรากฏการใช้สัญลักษณ์ในลักษณะอักษร ซึ่งในที่สุดจะได้รับการพัฒนาเป็นระบบอักษรอียิปต์โบราณ หรือ "ไฮเออโรกลีฟ" (hieroglyphs) สำหรับการเขียนภาษาอียิปต์โบราณ
ยุคราชวงศ์เริ่มแรก (ราว 3150–2686 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 1–2)
ยุคราชวงศ์เริ่มแรก (Early Dynastic Period) นั้นร่วมสมัยกับช่วงต้นของอารยธรรมสุเมเรียน – อัคคาเดียของเมโสโปเตเมียและเอลามโบราณ
ในยุคราชวงศ์เริ่มแรกซึ่งเริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 3000 ปีก่อนคริสตกาลนี้ ฟาโรห์พระองค์แรก ๆ ของยุคได้รวมอำนาจในการควบคุมอียิปต์ตอนล่าง (ภาคเหนือ) โดยการตั้งเมืองหลวงที่เมมฟิส ทำให้สามารถควบคุมกำลังแรงงานและเกษตรกรรมในพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำที่อุดมสมบูรณ์ตลอดจนเส้นทางการค้าที่สำคัญสู่ลิแวนต์ อำนาจและความมั่งคั่งที่เพิ่มขึ้นของฟาโรห์ในยุคนี้สะท้อนให้เห็นในสุสานแมสตาบาและโครงสร้างหลุมฝังศพที่อไบดอสที่ใช้เพื่อเฉลิมฉลองฟาโรห์ในฐานะเทพหลังการสวรรคต สถาบันการปกครองที่แข็งแกร่งซึ่งพัฒนาโดยฟาโรห์ทำหน้าที่เพื่อควบคุมรัฐอย่างชอบธรรมในการควบคุมที่ดิน แรงงาน และทรัพยากร นั้นจำเป็นต่อการอยู่รอดและการเติบโตของอารยธรรมอียิปต์โบราณ
ราชอาณาจักรเก่า (2686–2181 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 3–6)
ความก้าวหน้าที่สำคัญทางด้านสถาปัตยกรรม ศิลปะและวิทยาการ เกิดขึ้นในสมัยอาณาจักรเก่า (Old Kingdom) เพราะได้รับแรงหนุนจากผลผลิตทางการเกษตรที่เพิ่มขึ้นและจำนวนประชากรที่มากขึ้น ซึ่งเกิดขึ้นจากการบริหารส่วนกลางที่ได้รับการพัฒนาอย่างดี เห็นได้จากความสำเร็จชิ้นเอกในยุค อาทิ พีรามิดแห่งกีซาและมหาสฟิงซ์ที่สร้างขึ้นในสมัยนี้ ภายใต้การดูแลของ "วิเซียร์ (Vizier)" และเจ้าหน้าที่ผู้เก็บภาษี มีการประสานงานเพื่อจัดทำชลประทานเพื่อปรับปรุงผลผลิตพืช การเกณฑ์ชาวนาเพื่อทำงานในโครงการก่อสร้าง และจัดตั้งระบบยุติธรรมเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย
ด้วยอำนาจการปกครองส่วนกลางที่แข็งแกร่งขึ้น บรรดาอาลักษณ์และเจ้าหน้าที่อื่นที่มีการศึกษาต่างได้รับพระราชทานทรัพย์สินและที่ดิน เพื่อเป็นการตอบแทนจากการรับใช้ฟาโรห์ และฟาโรห์เองยังพระราชทานที่ดินให้กับวัดและผู้ประกอบพิธีฝังพระศพ (mortuary cults) เพื่อให้แน่ใจว่าสถาบันเหล่านี้จะมีทรัพยากรเพียงพอที่จะบูชาฟาโรห์หลังการสวรรคต นักวิชาการเชื่อว่าห้าศตวรรษของการปฏิบัติต่อเนื่องกันของสิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ ทำลายเศรษฐกิจของอียิปต์ จนไม่สามารถรองรับการบริหารประเทศแบบรวมศูนย์ขนาดใหญ่ได้อีกต่อไป เมื่ออำนาจของกษัตริย์ลดลง ผู้ปกครองในภูมิภาคที่เรียกว่า "Nomarch" ก็เริ่มท้าทายอำนาจสูงสุดของราชสำนัก ควบคู่กับความแห้งแล้งอย่างรุนแรงในช่วง 2200 ถึง 2150 ปีก่อนคริสตกาล เชื่อกันว่าทำให้ประเทศเข้าสู่ช่วงเวลา 140 ปีแห่งความอดอยากและความขัดแย้งที่เรียกว่า ช่วงต่อระยะที่หนึ่ง
ช่วงต่อระยะที่หนึ่ง (2181–2061 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 7–11)
ช่วงต่อระยะที่หนึ่งนี้เกิดขึ้นหลังจากรัฐบาลกลางของอียิปต์ล่มสลายในช่วงท้ายของราชอาณาจักรเก่า โดยไม่สามารถสนับสนุนหรือสร้างเสถียรภาพทางเศรษฐกิจของประเทศได้อีกต่อไป ผู้ปกครองในภูมิภาคเองไม่สามารถพึ่งพาฟาโรห์เพื่อขอความช่วยเหลือได้ในยามวิกฤต และการขาดแคลนอาหาร และข้อพิพาททางการเมืองที่ตามมาส่งผลให้เกิดความอดอยากและสงครามกลางเมืองขนาดเล็ก แม้กระนั้น ผู้นำท้องถิ่นก็ใช้ความเป็นอิสระของพวกเขานี้สร้างวัฒนธรรมที่เฟื่องฟูในต่างจังหวัด การควบคุมทรัพยากรในส่วนภูมิภาคทำให้แต่ละท้องถิ่นร่ำรวยขึ้น เห็นได้จากหลุมฝังศพที่ใหญ่โตและดีขึ้นในทุกชนชั้นทางสังคม ในการสร้างสรรค์ของช่างฝีมือท้องถิ่น ได้มีการนำเอาศิลปวัฒนธรรมซึ่งก่อนหน้านี้จำกัดเฉพาะราชวงศ์ของอาณาจักรเก่ามาใช้และดัดแปลง เหล่านักเขียนเองก็พัฒนารูปแบบวรรณกรรมที่แสดงถึงการมองโลกในแง่ดีและความคิดริเริ่มในยุคนั้น
เมื่อปราศจากอำนาจของฟาโรห์ ผู้ปกครองท้องถิ่นต่างเริ่มแข่งขันกันเพื่อควบคุมดินแดนและอำนาจทางการเมือง เมื่อถึง 2160 ปีก่อนคริสตกาล ผู้ปกครองในเฮราคลีโอโพลิสได้เข้าครอบครองส่วนทิศเหนือของอียิปต์ตอนล่าง ในขณะที่กลุ่มคู่แข่งที่อยู่ในธีบส์ตระกูลอินเทฟได้ครอบครองอียิปต์ตอนบนทางตอนใต้ เมื่อเหล่าอินเทฟมีอำนาจมากขึ้นและขยายการครอบครองไปทางเหนือจึงเกิดการปะทะกันระหว่างสองตระกูล ราว 2055 ปีก่อนคริสตกาล กองกำลังธีบส์ทางตอนเหนือภายใต้เมนทูโฮเตปที่ 2 ในที่สุดก็เอาชนะผู้ปกครองเฮราคลีโอโพลิส เป็นการวมทั้งสองดินแดนอีกครั้งและนำมาซึ่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา เศรษฐกิจและวัฒนธรรมที่เรียกว่า ราชอาณาจักรกลาง
ราชอาณาจักรกลาง (2061–1690 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 11–14)
บรรดาฟาโรห์แห่งราชอาณาจักรกลางได้ทำการฟื้นฟูความมั่นคงและความมั่งคั่งของประเทศ ด้วยการกระตุ้นให้เกิดการฟื้นตัวของงานศิลปะ วรรณกรรม และโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ แต่เดิม ฟาโรห์เมนทูโฮเตปที่ 2 และผู้สืบทอดราชวงศ์ที่สิบเอ็ดปกครองประเทศจากเมืองธีบส์ แต่ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 1 เมื่อขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสองในราวปี 1985 ก่อนคริสตกาล ได้ทรงย้ายเมืองหลวงของอาณาจักรไปที่เมืองอิทจ์-ทาวี (Itjtawy) ซึ่งตั้งอยู่ในโอเอสิสไฟยุม (Faiyum Oasis) จากเมืองอิทจ์-ทาวีนี้ ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบสองได้ดำเนินโครงการถมดินและชลประทานเพื่อเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรในภูมิภาค ยิ่งไปกว่านั้น ยังได้ยกทัพเข้ายึดครองนูเบียซึ่งอุดมไปด้วยเหมืองหินและเหมืองทองคำ ในขณะที่ได้มีการสร้างป้อมป้องกันในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำตะวันออก เรียกว่า "กำแพงแห่งผู้ปกครอง" ไว้เพื่อป้องกันการรุกรานจากต่างชาติ
ในทางตรงกันข้ามกับทัศนะของราชอาณาจักรเก่าต่อเทพเจ้าที่เป็นลักษณะขั้นสูงสุด (elitist) ราชอาณาจักรกลางกลับแสดงออกถึงศรัทธาอันแกล่งกล้าส่วนบุคคลต่อเทพเจ้า (expressions of personal piety) วรรณกรรมในยุคนี้มีบทและตัวละครที่ซับซ้อนซึ่งเขียนในรูปแบบที่มั่นใจและคมคาย รูปนูนภาพแกะสลัก และภาพบุคคลบันทึกรายละเอียดที่ละเอียดอ่อนของแต่ละบุคคลซึ่งมาถึงความซับซ้อนทางวิทยาการขั้นสูงใหม่ ๆ
ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่พระองค์สุดท้ายของราชอาณาจักรกลาง คือ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 โดยทรงอนุญาตให้ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวคานาอันที่พูดภาษาเซมิติกจากตะวันออกใกล้เข้าสู่พื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ เพื่อกำลังแรงงานที่เพียงพอสำหรับการทำเหมืองแร่และการก่อสร้าง อย่างไรก็ตาม กิจกรรมการก่อสร้างและการเหมืองที่ทะเยอทะยานเหล่านี้ รวมกับน้ำท่วมในแม่น้ำไนล์ครั้งรุนแรงในปลายรัชกาลทำให้เศรษฐกิจตึงเครียดและตกต่ำลงอย่างช้า ๆ ในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบสามและสิบสี่ จนเข้าสู่ยุดช่วงต่อระยะที่สอง
ช่วงต่อระยะที่สอง (1674–1549 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 15–17)
ประมาณ 1785 ปีก่อนคริสตกาล เมื่ออำนาจของฟาโรหฺ์แห่งราชอาณาจักรกลางอ่อนแอลง ชาวเอเชียตะวันตกที่เรียกว่า ฮิกซอส (Hyksos) ซึ่งตั้งรกรากอยู่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ได้ยึดอำนาจการปกครองของอียิปต์ และตั้งเมืองหลวงที่ "อวาริส" ส่งผลให้รัฐบาลกลางเดิมต้องล่าถอยกลับไปยังปกครองเมืองธีบส์ ฟาโรห์เองทรงถูกปฏิบัติในฐานะเป็นเมืองขึ้น พร้อมทั้งต้องส่งบรรณาการไปยังผู้ปกครองทางเหนือ ในทางกลับกัน ฮิกซอส (หรือ "ผู้ปกครองชาวต่างชาติ") ยังคงรักษารูปแบบการปกครองเดิมของอียิปต์และตั้งตนว่าเป็นกษัตริย์ พร้อมทั้งผสมผสานองค์ประกอบของอียิปต์เข้ากับวัฒนธรรมของพวกตนและของผู้รุกรานอื่น ๆ ได้นำเสนอเครื่องมือใหม่ ๆ ในการทำสงครามเข้ามาในอียิปต์ โดยเฉพาะธนูคอมโพสิทและรถม้าศึก
หลังจากที่กษัตริย์พื้นเมืองของธีบส์ถอยร่นไปทางใต้ ก็พบว่าตนติดอยู่ระหว่างชาวฮิกซอสที่ปกครองทางเหนือ กับชาวคูช ชนเชื่อสายนูเบียซึ่งเป็นพันธมิตรของฮิกซอสทางใต้ หลังจากหลายปีในฐานะผู้ถูกปกครอง ธีบส์ได้รวบรวมความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะท้าทายอำนาจฮิกซอสในความขัดแย้งที่กินเวลานานกว่า 30 ปีจนถึง 1555 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งฟาโรห์เซเคนเอนเร ทาโอและฟาโรห์คาโมสทรงสามารถเอาชนะชาวนูเบียทางตอนใต้ของอียิปต์ได้สำเร็จ แต่ล้มเหลวในการเอาชนะชาวฮิกซอส กระทั่งฟาโรห์อาโมสที่ 1 ประสบความสำเร็จในการรบชนะและล้มล้างฮิกซอสไปจากอียิปต์อย่างถาวร ทรงก่อตั้งราชวงศ์ใหม่และราชอาณาจักรใหม่ที่จะสถาปนาต่อมา การทหารกลายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพระองค์ ผู้ซึ่งพยายามขยายพรมแดนของอียิปต์และปกครองดินแดนตะวันออกใกล้
ราชอาณาจักรใหม่ (1549–1077 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 18–20)
กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรใหม่ได้สร้างช่วงเวลาแห่งความรุ่งเรืองอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน โดยการรักษาพรมแดนและเสริมสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับเพื่อนบ้าน รวมถึงจักรวรรดิมิทันนี อัสซีเรียและคานาอัน การสงครามที่เกิดขึ้นใยนรัชกาลฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 และฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 พระราชนัดดา ได้ขยายอิทธิพลให้อียิปต์จนมีดินแดนที่กว้างใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ตน ฟาโรห์เมร์เนปทาห์แห่งราชวงศ์ที่สิบเก้าทรงเป็นกษัตริย์พระองค์แรกที่ใช้คำว่า "ฟาโรห์"
ในรัชกาลฟาโรห์แฮตเชปซุต ซึ่งเป็นราชินีที่สถาปนาตัวเองเป็นฟาโรห์ ได้ทรงโปรดให้ก่อสร้างและซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างจำนวนมาก โดยเฉพาะที่ได้รับความเสียหายจากฮิกซอส พร้อมทั้งได้ส่งคณะสำรวจทางการค้าไปยังดินแดนพันท์และคาบสมุทรไซไน เมื่อฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 สวรรคตใน 1425 ปีก่อนคริสตกาล อียิปต์มีอาณาจักรที่กินพื้นที่ตั้งแต่เมืองนียาทางตะวันตกเฉียงเหนือของซีเรีย ไปจนถึงแก่งที่สี่ของแม่น้ำไนล์ในนูเบีย เปิดช่องทางนำเข้าของที่สำคัญ เช่น สัมฤทธิ์และไม้
ฟาโรห์แห่งราชอาณาจักรใหม่ทรงสนับสนุนสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่เพื่ออุทิศแด่เทพเจ้าอาเมินในเมืองคาร์นัค ทำให้วิหารคาร์นัคกลายเป็นวิหารที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์โบราณ พวกพระองค์ยังโปรดให้สร้างอนุสาวรีย์เพื่อเชิดชูความสำเร็จของพระองค์เองทั้งจริงและในจินตนาการ
ราว 1350 ปีก่อนคริสตกาล ความมั่นคงของราชอาณาจักรใหม่ถูกคุกคาม เมื่อฟาโรห์อาเมนโฮเทปที่ 4 ขึ้นครองราชย์และทำการปฏิรูปที่รุนแรงและวุ่นวาย ทรงเปลี่ยนพระนามเป็น แอเคนาเทน พร้อมกับบูชาสุริยเทพที่คลุมเครือก่อนหน้านี้พระนามว่า "อาเทน" เป็นเทพสูงสุด ระงับการบูชาเทพส่วนใหญ่องค์อื่น ๆ และย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองใหม่แอเคนาเทน (เมืองอาร์มานาในปัจจุบัน) โดยทุ่มเทให้กับศาสนาและรูปแบบศิลปะใหม่ที่เกิดมาจากการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ แต่หลังการสวรรคตของแอเคนาเทน ลัทธิของเอเทนก็ถูกละทิ้งอย่างรวดเร็วและศาสนาแบบดั้งเดิมได้รับการฟื้นฟู ฟาโรห์พระองค์ต่อ ๆ มา ตุตันคาเมน ไอย์และโฮเรมเฮบ ต่างได้ทำการลบการกล่าวถึงเรื่องนอกรีตของฟาโรห์แอเคนาเทน (ที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อสมัยอาร์มานา)
ราว 1279 ปีก่อนคริสตกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 หรือที่รู้จักกันในนาม "แรเมซีสมหาราช" เสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงโปรดฯ ให้สร้างวิหาร รูปปั้นและเสาโอเบลิสก์จำนวนมาก ทรงมีบุตรมากกว่าฟาโรห์อื่น ๆ ในประวัติศาสตร์อียิปตืโบราณ ด้วยเหตุที่ทรงเป็นผู้นำทางทหารที่กล้าหาญ จึงทรงนำกองทัพด้วยพระองค์เองต่อต้านชาวฮิตไทต์ในสมรภูมิคาเดช (ซีเรียในปัจจุบัน) และหลังจากต่อสู้จนถึงทางตัน ในที่สุดก็ตกลงทำสนธิสัญญาสันติภาพที่บันทึกไว้เมื่อประมาณ 1258 ปีก่อนคริสตกาล
อย่างไรก็ตาม ความมั่งคั่งของอียิปต์ทำให้ตกเป็นเป้าหมายสำคัญสำหรับการรุกรานของต่างชาติ โดยเฉพาะชาวลิเบียเบอร์เบอร์ทางตะวันตก และกลุ่มชาวเลจากทะเลอีเจียน ในช่วงต้น กองทัพอียิปต์สามารถขับไล่การรุกรานเหล่านี้ได้ แต่ในที่สุดอียิปต์ก็สูญเสียดินแดนที่เหลืออยู่ทางตอนใต้ของคานาอันส่วนใหญ่ให้กับชาวอัสซีเรีย ภัยคุกคามภายนอกเองทำให้ความไม่สงบภายในรุนแรงขึ้น เกิดการทุจริต การปล้นสุสาน และความไม่สงบของสังคม กอปรกับหลังจากฟื้นคืนอำนาจของเหล่านักบวชแห่งวิหารแห่งอาเมินในธีบส์ที่ได้สะสมที่ดินและความมั่งคั่งมากมายและอำนาจที่แผ่ขยายของพวกเขา ทำให้ประเทศแตกสลาย ข้าสู่ยุคช่วงต่อระยะที่สาม
ช่วงต่อระยะที่สาม (1069–653 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 21–25)
หลังการสวรรคตของฟาโรห์แรเมซีสที่ 9 ใน 1078 ปีก่อนคริสตกาล สเมนเดสมีอำนาจปกครองทางตอนเหนือของอียิปต์โดยปกครองจากเมืองแทนิส ในส่วนทางตอนใต้นั้นอยู่ภายใต้การปกครองของเหล่านักบวชแห่งอาเมินที่เมืองธีบส์โดยยอมรับสเมนเดสเพียงแค่ในนามเท่านั้น ในช่วงเวลานี้ชาวลิเบียได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำทางตะวันตก และหัวหน้าของผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้เริ่มมีอำนาจในการปกครองตนเองมากขึ้น ผู้ปกครองชาวลิเบียได้เข้าครอบครองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำภายใต้ฟาโรห์โชเชงค์ที่ 1 ใน 945 ปีก่อนคริสตกาล โดยก่อตั้งราชวงศ์ลิเบียหรือ Bubastite ที่จะปกครองต่อไปอีกกว่า 200 ปี ฟาโรห์โชเชงค์ได้ปกครองทางตอนใต้ของอียิปต์อีกครั้งโดยจัดให้สมาชิกพระราชวงค์อยู่ในตำแหน่งนักบวชที่สำคัญ การควบคุมของลิเบียเริ่มลดลงเมื่อราชวงศ์คู่แข่งในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเกิดขึ้นในลีออนโทโพลิส และชาวคุชที่คุกคามจากทางใต้
ความเจริญของอียิปต์ลดลงอย่างมากในช่วงปลายยุคช่วงต่อระยะที่สาม พันธมิตรต่างชาติตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของอัสซีเรียและเมื่อ 700 ปีก่อนคริสตกาลสงครามระหว่างสองรัฐก็กลายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เกิดสงครามขึ้นระหว่าง 671 ถึง 667 ปีก่อนคริสตกาล ชาวอัสซีเรียเริ่มการพิชิตอียิปต์ ในรัชกาลทาฮาร์กาและทานูทาเมินเต็มไปด้วยความขัดแย้งอย่างต่อเนื่องกับชาวอัสซีเรีย จนในที่สุดชาวอัสซีเรียก็ขับไล่ชาวคุชกลับไปยังนูเบีย ยึดครองเมืองเมมฟิส และทำลายเหล่าวิหารแห่งธีบส์
ยุคปลาย (653–332 ปีก่อน ค.ศ. : ราชวงศ์ที่ 26–31)
หลังจากการผนวกดินแดนโดยเปอร์เซีย อียิปต์ได้กลายมาเป็นเขตปกครองหนึ่งของจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิดร่วมกับไซปรัสและฟีนิเซีย ช่วงแรกของการปกครองของเปอร์เซียเหนืออียิปต์ภายใต้ราชวงศ์ที่ยี่สิบเจ็ด สิ้นสุดลงใน 402 ปีก่อนคริสตกาล เมื่ออียิปต์ได้รับเอกราชภายใต้ราชวงศ์ชนพื้นเมืองเชื่อสายอียิปต์ โดยราชวงศ์ที่สามสิบกลายมาเป็นราชวงศ์ชนพื้นเมืองสุดท้ายของอียิปต์โบราณ มีฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 เป็นฟาโรห์ชนพื้นเมืองพระองค์สุดท้าย
การกลับมาอยู่ภายการปกครองของเปอร์เซียอีกครั้งเกิดขึ้นในช่วงราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดใน 343 ปีก่อนคริสตกาล แต่ไม่นานหลังจากนั้นใน 332 ปีก่อนคริสตกาล Mazaces ผู้ปกครองชาวเปอร์เซียได้มอบอียิปต์ให้แก่อเล็กซานเดอร์มหาราชโดยไม่มีการต่อสู้
ยุคทอเลมี/เฮลเลนิสต์ (332–30 ปีก่อน ค.ศ.)
ใน 332 ปีก่อนคริสตกาล อเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตอียิปต์โดยมีการต่อต้านจากชาวเปอร์เซียเพียงเล็กน้อย พระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากชาวอียิปต์ในฐานะผู้ปลดปล่อย อาณาจักรมาซิโดเนียทอเลมีสืบทอดประเทศต่อมาโดยใช้ระบอบการปกครองเดิมของอียิปต์เป็นต้นแบบและตั้งนครหลวงใหม่ที่เมืองอะเล็กซานเดรีย นครนี้แสดงอำนาจและเกียรติภูมิของการปกครองแบบเฮลเลนิสต์ เป็นแหล่งการเรียนรู้และวัฒนธรรมโดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ห้องสมุดแห่งอะเล็กซานเดรีย ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรียเป็นจุดเริ่มต้นให้เรือหลายลำที่ยังคงมีการค้าขายให้ล่องผ่านเมือง โดยเฉพาะการค้าขายและผลิตต้นกระดาษปาปิรัส
วัฒนธรรมเฮลเลนิสต์ไม่ได้แทนที่วัฒนธรรมอียิปต์พื้นเมืองทั้งหมดเนื่องจากผู้ปกครองสนับสนุนเพื่อรักษาความภักดีในหมู่ประชาชน เห็นได้จากการสร้างวิหารในแบบของอียิปต์ การสนับสนุนความเชื่อดั้งเดิมและการวาดภาพตัวเองเป็นฟาโรห์ จนเกิดการผสมผสานกันซึ่งวัฒนธรรมและความเชื่อ ถึงกระนั้น ราชวงศ์ทอเลมีก็ถูกท้าทายจากการกบฏของชนพื้นเมือง การแย่งชิงอำนาจกันในหมู่ราชวงศ์ และกลุ่มผู้มีอำนาจในอเล็กซานเดรียที่ก่อตัวขึ้นหลังจากการสวรรคตของทอเลมีที่ 4 นอกจากนี้ เมื่อชาวโรมันต้องพึ่งพาการนำเข้าธัญพืชจากอียิปต์มากขึ้น ชาวโรมันจึงให้ความสนใจอย่างมากในสถานการณ์ทางการเมืองของอียิปต์ ความไม่สงบทั้งในประเทศและภัยจากนอกประเทศทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง ส่งผลให้โรมส่งกองกำลังเข้ายึดครองในฐานะหนึ่งจังหวัดของจักรวรรดิโรมัน
รัฐอิสราเอลในเอเชียนเกมส์ 1954
อิสราเอล ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1954 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติอิสราเอลสามารถคว้าเหรียญมาได้มากเป็นอันดับที่ 7 คือ 2 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวม 4 เหรียญ โดยไม่สามารถคว้าเหรียญทองและเหรียญเงินได้เลย
อียิปต์โบราณ
ยุคโรมัน (30 ปีก่อน ค.ศ. – ค.ศ. 641)
อียิปต์กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมันในปีที่ 30 ก่อนคริสตกาล หลังจากความพ่ายแพ้ในยุทธนาวีที่อักติอูงของมาร์กุส อันโตนิอุสและพระนางคลีโอพัตราโดยอ็อกตาวิอุส (ต่อมาคือจักรพรรดิเอากุสตุส) ชาวโรมันพึ่งพาการขนส่งธัญพืชจากอียิปต์ และกองทัพโรมันภายใต้การบัญชาของผู้ปกครองที่ได้รับการแต่งตั้งโดยจักรพรรดิต้องปราบกบฎ เก็บภาษีอย่างเคร่งครัดและป้องกันการโจมตีโดยกลุ่มโจรซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ในช่วงเวลานั้น นครอะเล็กซานเดรียกลายเป็นศูนย์กลางที่สำคัญมากในเส้นทางการค้ากับชาวตะวันออก เนื่องจากสินค้าฟุ่มเฟือยแปลกใหม่เป็นที่ต้องการอย่างมากในกรุงโรม
แม้ว่าชาวอียิปต์จะมีทัศนคติที่ไม่เป็นมิตรต่อชาวโรมันมากกว่าชาวกรีก แต่ประเพณีบางอย่าง เช่น การทำมัมมี่และการบูชาเทพเจ้าดั้งเดิมยังคงดำเนินต่อไป ศิลปะการวาดภาพมัมมี่เฟื่องฟูจนจักรพรรดิโรมันบางพระองค์ทรงโปรดให้วาดภาพพระองค์เองเป็นฟาโรห์ แม้ว่าจะไม่เท่าที่กระทำกันในยุคทอเลมีก็ตาม ผู้ปกครองหลักอาศัยอยู่นอกอียิปต์และไม่มีการประกอบพิธีตามแบบของกษัตริย์อียิปต์โบราณ การปกครองท้องถิ่นจึงกลายเป็นแบบโรมัน
ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง คริสต์ศาสนาได้หยั่งรากลึกในอียิปต์และมองว่าเป็นอีกลัทธิหนึ่งที่สามารถยอมรับได้ อย่างไรก็ตาม คริสต์ศาสนาเองก็ต้องช่วงชิงความเลื่อมใสของผองชนที่นับถือศาสนาอียิปต์ดั้งเดิมและศาสนากรีก-โรมันที่เป็นความเชื่อที่นิยมมาแต่เดิม สิ่งนี้นำไปสู่การกดขี่ข่มเหงของผู้เปลี่ยนศาสนา นำมาซึ่งการกวาดล้างครั้งใหญ่โดยจักรพรรดิดิออเกลติอานุสเริ่มต้นใน ค.ศ. 303 แต่ในท้ายที่สุดศาสนาคริสต์ได้รับชัยชนะ โดยใน ค.ศ. 391 จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 1 ในฐานะคริสตชนได้ออกกฎหมายที่ห้ามพิธีกรรมนอกรีตและปิดวัด อะเล็กซานเดรียกลายเป็นสถานที่เกิดเหตุจลาจลต่อต้านคนนอกศาสนาครั้งใหญ่โดยมีการทำลายภาพทางศาสนาของภาครัฐและเอกชน ด้วยเหตุนี้วัฒนธรรมทางศาสนาของชาวอียิปต์ดั้งเดิมจึงตกต่ำลงเรื่อย ๆ ในขณะที่ชาวพื้นเมืองยังคงพูดภาษาของพวกเขา ความสามารถในการอ่านเขียนอักษรอียิปต์โบราณได้หายไปอย่างช้า ๆ เนื่องจากบทบาทของนักบวชในวิหารของอียิปต์ลดลง ในบางกรณี วัดเองก็ถูกเปลี่ยนเป็นโบสถ์คริสต์หรือถูกทอดทิ้งให้หักพักอยู่กลางทะเลทราย