cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย
ทีมผลิต
ชอร์เป็นโชว์รันเนอร์ของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย เมื่อจบฤดูกาลที่ 6 ก็มีผู้เขียนกว่าสองโหลมีส่วนร่วมในรายการ ผู้เขียนที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ แคปโลว์ (18 ตอน) เบลก (17) ชอร์ (16) เลอร์เนอร์ (16) มอแรน (14) และอีแกน (13) ผู้กำกับที่มีชื่อเสียงที่สุดของรายการในหกฤดูกาลแรก คือ ดีแรน ซาราเฟียน (22 ตอน) ซึ่งไม่เกี่ยวข้องในฤดูกาลที่ 6 และเกรก ไยเทเนส (17) จากผู้กำกับอีกกว่าสามโหลที่ทำงานในรายการ มีเพียงเดวิด สเตรตันที่ได้กำกับมากถึง 10 ตอนจนถึงฤดูกาลที่ 6 ฮิว ลอรีกำกับตอนที่ 17 ของฤดูกาลที่ 6 "ล็อกดาวน์" อีแลน ซอลส์เป็นผู้ควบคุมดูแลวิชวลเอฟเฟ็กส์ตั้งแต่เริ่มรายการ ลีซา แซนเดอส์ ผู้ช่วยศาสตราจารย์คลินิกแพทยศาสตร์ ณ วิทยาลัยแพทยศาสตร์เยล เป็นที่ปรึกษาเทคนิคของรายการ เธอเขียนคอลัมน์ "ไดแอกโนซิส" (การวินิจฉัย) ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจแก่ข้อตั้งของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ชอร์กล่าวว่า "หมอสามคน... ตรวจสอบทุกอย่างที่เราทำ" บ็อบบิน เบิร์กสตอร์ม พยาบาลวิชาชีพ เป็นที่ปรึกษาการแพทย์ในระหว่างการถ่ายทำ
การคัดนักแสดง
ภายหลังลอรีเปิดเผยว่าเดิมเขาคิดว่าตัวละครศูนย์กลางของรายการคือ นพ. เจมส์ วิลสัน เขาสันนิษฐานว่าเฮาส์เป็นแค่บทรอง เนื่องจากสภาพของตัวละคร จนกระทั่งเขาได้รับบทเต็มของตอนนำร่อง ลอรี บุตรของแพทย์ แรน ลอรี กล่าวว่าเขารู้สึกผิดที่ "ได้ค่าจ้างมากกว่าเพื่อเป็นฉบับปลอมของบิดา[เขา]เอง" ตั้งแต่เริ่มฤดูกาลที่ 3 เขาได้ค่าจ้าง 275,000–300,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อตอน ซึ่งเป็นสามเท่าของรายได้ที่เขาเคยได้ในซีรีส์ก่อนหน้านี้ เมื่อถึงฤดูกาลที่ 5 ลอรีได้เงินประมาณ 400,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อตอน ทำให้เขาเป็นนักแสดงที่ได้ค่าจ้างสูงสุดคนหนึ่งในแวดวงโทรทัศน์
โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ดได้รับบทละครในรายการ นัมเบอส์ ทางซีบีเอส เช่นเดียวกับบทละครเรื่อง หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย เลียวนาร์ดเชื่อว่าบท นัมเบอส์ "ค่อนข้างเจ๋ง" และวางแผนออดิชันรายการ ทว่า เขาตัดสินใจว่าตัวละครที่เขาจะไปคัดตัว ชาร์ลี เอพส์ ปรากฏในหลายฉากมากเกินไป ต่อมาเขาสังเกตว่า "ยิ่งฉันทำงานน้อยเท่าใด ฉันยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น" เขาเชื่อว่าออดิชันหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ไม่ได้ดีมากนัก แต่มิตรภาพยาวนานของเขากับซิงเกอร์ช่วยให้เขาได้รับบท นพ. วิลสัน ซิงเกอร์ชอบการแสดงเป็นโสเภณีของลีซา เอเดลสตีนจากเรื่อง เดอะเวสต์วิง และส่งสำเนาบทตอนนำร่องให้เธอ เอเดลสตีนได้รับดึงดูดจากคุณภาพของงานเขียน และ "บทสนทนาคล่องแคล่ว" ของตัวละครเธอกับเฮาส์ และได้รับคัดเลือกให้แสดงเป็น พญ. ลีซา คัดดี
ตัวแทนของเจสซี สเปนเซอร์ นักแสดงชาวออสเตรเลีย เสนอให้เขาออดิชันบท นพ. โรเบิร์ต เชส สเปนเซอร์เชื่อว่ารายการจะมีลีลาคล้ายกับ เจเนอรัลฮอสปิทัล แต่เปลี่ยนใจหลังเขาได้อ่านบท หลังเขาได้รับคัดตัว เขาชักจูงผู้ผลิตให้เปลี่ยนตัวละครให้เป็นชาวออสเตรเลีย แพทริก เดมป์เซย์ก็ออดิชันในบทเชสเช่นกัน ต่อมาเขาได้ชื่อในการแสดงเป็น นพ. เดเร็ก เชพเพิร์ตในเรื่อง แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย (Grey's Anatomy) โอมาร์ เอพส์ ซึ่งรับบท นพ. อีริก ฟอร์แมน ได้รับแรงบันดาลใจจากการแสดงในบทก่อนหน้านี้ กับบทแพทย์จบใหม่ที่ตกอยู่ในปัญหา ในละครแพทย์ช่องเอ็นบีซี อีอาร์ เจนนิเฟอร์ มอร์ริสสันรู้สึกว่าออดิชันของเธอในบท พญ. แอลิสัน แคมเมอรอนพังพินาศโดยสิ้นเชิง ทว่า ก่อนเธอออดิชัน ซิงเกอร์ดูการแสดงของเธอมาบ้างแล้ว รวมทั้ง ดอว์สันส์ครีก และต้องการคัดตัวเธอรับบท มอร์ริสสันออกจากรายการเมื่อตัวละครเธอถูกตัดออกกลางฤดูกาลที่ 6
เมื่อจบฤดูกาลที่ 3 เฮาส์ปลดเชส ส่วนฟอร์แมนและแคเมอรอนลาออก หลังตอนที่เขา "ยืม" ภารโรงซึ่งเขาเรียก "นพ. บัฟเฟอร์" เพื่อช่วยวินิจฉัย จากนั้นเขาต้องรับสมัครทีมวินิจฉัยใหม่ ซึ่งเขาระบุตัวผู้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายเจ็ดคน ผู้ผลิตเดิมวางแผนนักแสดงเต็มเวลาใหม่สองคน โดยมีฟอร์แมนซึ่งกลับมาในตอนที่ 5 ของฤดูกาลที่ 4 ทำให้ทีมกลับมามีสมาชิกสามคนอีกครั้ง สุดท้ายมีการตัดสินใจเพิ่มสมาชิกนักแสดงประจำใหม่สามคน (เช่นเดียวกับเอพส์ นักแสดงมอร์ริสสันและสเปนเซอร์ยังอยู่ในชื่อนักแสดง เพราะตัวละครเปลี่ยนไปอยู่ในตำแหน่งใหม่) ระหว่างการผลิต ผู้เขียนของรายการปลดผู้สมัครคนหนึ่งต่อตอน ผลคือ เจคอบส์ว่า ไม่มีผู้ใดทั้งผู้ผลิตและนักแสดงทราบว่าใครจะได้รับจ้างจนนาทีสุดท้าย ในตอนที่ 9 ของฤดูกาลนั้น มีการเปิดเผยทีมใหม่ของเฮาส์ แพทย์ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คัล เพนน์) คริสต์ เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) และเรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) เข้าร่วมฟอร์แมน ผู้สมัครที่เฮาส์ปฏิเสธไม่ได้กลับมารายการอีก โดยยกเว้นผู้ถูกคัดออกคนสุดท้าย แอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) ซึ่งปรากฏในส่วนที่เหลือของฤดูกาลที่ 4 เป็นแฟนสาวของวิลสัน และในฤดูกาลที่ 5 และ 8 โดยเป็นภาพหลอนของเฮาส์ แม้เพนน์และไวลด์มีประวัติงานที่ดีกว่านักแสดงที่รับบทผู้เข้ารอบสุดท้ายคนอื่น เจคอบส์กล่าวว่าพวกเขาผ่านกระบวนการออดิชันเดียวกันและยังอยู่ในรายการโดยยึดตามความสนใจของผู้เขียนในตัวละครของพวกเขา คัตเนอร์ถูกตัดออกจากซีรีส์ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 หลังเพนน์รับตำแหน่งในสำนักงานประชาสัมพันธ์และกิจการระหว่างรัฐบาลของทำเนียบขาวสมัยโอบามา
สัญญาของเอเดลไสตน์ เอพพ์และเลียวนาร์ดหมดอายุเมื่อสิ้นฤดูกาลที่ 7 นักแสดงทั้งสามได้รับคำขอให้ยอมรับค่าจ้างลดลงเพื่อเป็นมาตรการตัดราคา เอพส์และเลียวนาร์ดตกลงกับผู้ผลิตได้ แต่เอเดลสตีนตกลงไม่ได้ และในเดือนพฤษภาคม 2554 มีประกาศว่าเอเดลสตีนจะไม่กลับมาในฤดูลที่ 8 ของรายการ
ลีลาและสถานที่ถ่ายทำ
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย มักถ่ายทำโดยใช้เทคนิคการถ่ายภาพยนตร์ "เดินคุย" ซึ่งได้รับความนิยมทางโทรทัศน์จากเรื่อง เซนต์เอลส์แวร์, อีอาร์, สปอตส์ไนต์, และเดอะเวสต์วิง เทคนิคดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการใช้ภาพถ่ายติดตาม แสดงตัวละครตั้งแต่สองตัวขึ้นไปเดินจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่งขณะพูดไปด้วย ผู้ผลิตบริหาร เคที เจคอบส์กล่าวว่าบ่อยครั้งรายการใช้เทคนิคนี้เพราะ "เมื่อคุณนำฉากให้เคลื่อนที่ มันเป็น ... การสร้างความเร่งด่วนและความเข้มข้นอย่างหนึ่ง" เธอยังสังเกตความสำคัญของ "ข้อเท็จจริงว่าฮิว ลอรีสูง 6 ฟุต 2 นิ้ว และสูงกว่าคนอื่นทุกคนเพราะมันทำให้การเดินคุยเหล่านี้เป็นที่นิยมแน่นอน" แนนซี แฟรงกลินจากเดอะนิวยอร์กเกอร์ อธิบาย "เอ็ฟเฟ็กซ์พิเศษของอวัยวะภายในผู้ป่วยเหมือนแฟนแทสติกวอยัจ ที่เจ๋ง" ของรายการ "ฉันพนันว่าคุณไม่รู้ว่าเมื่อไตคุณหยุดทำงาน เสียงจะเหมือนกับหีบห่อฟองแตก" นักวิจารณ์อีกคนหนึ่งสังเกตว่า "กล้องและเอ็ฟเฟ็กต์พิเศษไม่เพียงเดินทางลงคอเท่านั้น แต่ยังขึ้นจมูกและเข้าไปในสมองและขาด้วย" แทนที่จะยึดภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์เป็นหลัก แต่ภาพถ่ายร่างกายภายในมักเกี่ยวข้องกับผลจุลจิตรกรรม (miniature effect) และภาพถ่ายการควบคุมการเคลื่อนที่ ฉากจำนวนมากตกแต่งโดยอุปกรณ์ประกอบแบบไม่มีในบทซึ่งให้ลอรีสามารถด้นสดได้ ซึ่งเปิดเผยแง่มุมของตัวละครเขาและเรื่องราวด้วย
ตอนนำร่องถ่ายทำในแวนคูเวอร์ การถ่ายทำส่วนใหญ่ในตอนต่อ ๆ มา ทุกตอน ถ่ายทำในพื้นที่ของฟ็อกซ์ในเซ็นจูรีซิตี ลอสแอนเจลิส ไบรอัน ซิงเกอร์เลือกโรงพยาบาลใกล้เมืองเกิดของเขา เวสต์วินเซอร์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นฉากท้องเรื่องแต่งของรายการ ศูนย์วิทยาเขตฟริสต์ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันเป็นที่มาของมุมมองทางอากาศของโรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโรที่เห็นในซีรีส์ การถ่ายทำบางส่วนเกิดขึ้นในมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย อย่างตอน "ฮาล์ฟวิต" ในฤดูกาลที่ 3 ซึ่งมีเดฟ แม็ตธิวส์และเคิร์ตวูด สมิธเป็นนักแสดงรับเชิญ ฤดูกาลที่ 6 ของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายบางส่วนถ่ายทำ ณ โรงพยาบาลจิตเวชเกรย์สโตนพาร์ก ในพาร์ซิปพานี-ทรอยฮิลส์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ซึ่งไม่มีอยู่จริง
ลำดับเปิด
ลำดับเปิดเริ่มด้วยภาพเอ็มอาร์ไอศีรษะและภาพพยัญชนะ "เอช" (H) ในกล่องสี่เหลี่ยมจากตราสัญลักษณ์ของเรื่อง (สัญลักษณ์ระหว่างประเทศสำหรับโรงพยาบาล) ในพื้นหน้า จากนั้นภาพดังกล่าวซ้อนทับด้วยภาพหน้าของ นพ. เฮาส์ที่ถ่ายจากตอนนำร่องพร้อมกับชื่อเรื่องเต็มของรายการปรากฏบนหน้าเขา จากนั้นศีรษะของเฮาส์จางไปและมีการขีดเส้นใต้ชื่อเรื่องของรายการและมี "เอ็ม.ดี." ปรากฏถัดจากนั้น เกิดเป็นตราสัญลักษณ์ทั้งหมดของรายการ นี่เป็นขอบเขตทั้งหมดของลำดับเรื่องในตอนนำร่อง ตอนถัดมาทั้งหมดมีลำดับนานกว่านั้นซึ่งรวมชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรหกคนและผู้สร้าง เดวิด ชอร์ ชื่อลอรีปรากฏเป็นลำดับแรก ตามด้วยชื่อของสมาชิกนักแสดงคัดสรรอีกห้าคนตามลำดับพยัญชนะ (เอเดลสตีน เอพส์ เลียวนาร์ด มอร์ริสสันและสเปนเซอร์) แล้วจึงเป็นชอร์
หลังชื่อเรื่องของรายการจางไป มุมมองทางอากาศของ PPTH (ซึ่งที่จริงเป็นบรรดาอาคารต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน และศูนย์วิทยาเขตฟริสต์เป็นหลัก) ตามด้วยชุดภาพที่มีชื่อสมาชิกแต่ละคน ซึ่งส่วนใหญ่แสดงถัดจากหรือซ้อนทับภาพกายวิภาคของมนุษย์ ชื่อของลอรีปรากฏถัดจากแบบจำลองศีรษะมนุษย์ที่เปิดให้เห็นสมอง ชื่อของเอเดลสตีนปรากฏถัดจากกราฟิกส์ที่ผลิตจากวิชวลเอ็ฟเฟ็กต์ของภาพรังสีหลอดเลือดของหัวใจ ชื่อของเอพส์ซ้อนทับบนภาพถ่ายรังสีเอ็กซ์ของกรงซี่โครง ชื่อของเลียวนาร์ดปรากฏบนภาพวดสมองสองซีก ผู้ผลิตเดิมต้องการใส่ภาพไม้ท้าและภาพขวดไวโคดิน แต่ฟ็อกซ์คัดค้าน การ์ดชื่อเรื่องของมอร์ริสสันจึงไม่มีภาพดังกล่าว สุดท้ายตกลงกันได้ว่าจะใช้ภาพถ่ายของนักพายเรือ ณ ทะเลสาบคาร์เนกีของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันประกอบชื่อเธอ ชื่อของสเปนเซอร์ปรากฏถัดจากภาพกายวิภาคสมัยเก่าของกระดูกสันหลัง ระหว่างการเสนอชื่อสเปนเซอร์และชอร์เป็นฉากเฮาส์และสมาชิกทีมดั้งเดิมสามคนของเขาเดินตามโถงของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เจคอบส์กล่าวว่าพื้นหลังส่วนใหญ่ไม่มีความหมายพิเศษ อย่างไรก็ตาม ภาพสุดท้ายซึ่งเป็นข้อความ "สร้างโดย เดวิด ชอร์" ซ้อนทับบนคอมนุษย์ ส่อความว่าชอร์เป็น "มันสมองของรายการ" ลำดับดังกล่าวได้รับเสนอชื่อรับรางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการออกแบบชื่อเรื่องหลักในปี 2548 ลำดับเรื่องยังให้ความชอบแก่สเปนเซอร์และมอร์ริสสันแม้ตัวละครของทั้งสองถูกลดลงเป็นบทพื้นหลังระหว่างฤดูกาลที่ 4 และ 5 และแม้กระทั่งตัวละครของมอร์ริสสันถูกตัดออกไปแล้ว มีการใช้ลำดับเปิดใหม่ในฤดูกาลที่ 7 เพื่อปรับให้เหมาะสมกับการเปลี่ยนตัวนัดแสดง โดยถอดชื่อมอร์ริสสันและใส่ชื่อจาคอบสันและไวลด์ มีการปรับในฤดูกาลที่ 8 เพื่อถอดชื่อเอเดลสตีนและใส่ชื่อแอนนาเบิลและยี
ดนตรีเปิดเดิมของซีรีส์ดังที่เปิดในสหรัฐ ประกอบด้วยส่วนไม่มีคำร้องของ "เทียร์ดรอป" โดยแมสซีฟแอตแทก เหตุผลบางส่วนที่ใช้เพลงนี้เพราะจังหวะเฉพาะตัวซึ่งคล้ายเสียงหัวใจมนุษย์เต้น ฉบับอะคูสติกของ "เทียร์ดรอป" ที่โฮเซ กอนซาเลสให้เสียงร้องและเล่นกีตาร์ ได้ยินเป็นดนตรีพื้นหลังระหว่างตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 4
ภาพรวมของเรื่อง
ทีมใช้วิธีการวินิจฉัยแยกโรค โดยแสดงรายการสมุฏฐาน (สาเหตุ) ที่เป็นไปได้บนกระดาน แล้วตัดสมุฏฐานส่วนใหญ่ออก ซึ่งโดยปกติเป็นเพราะสมาชิกคนหนึ่งของทีม (เป็นเฮาส์มากที่สุด) ให้เหตุผลเชิงตรรกะในการตัดสมุฏฐานนั้น ผู้ป่วยมักได้รับวินิจฉัยผิดอย่างน้อยหนึ่งครั้งและได้รับการรักษาตามนั้นซึ่งอย่างดีก็ไม่มีประโยชน์ แต่โดยปกติทำให้มีภาวะแทรกซ้อนเพิ่มมากขึ้น แต่ด้วยธรรมชาติของภาวะแทรกซ้อนมักให้หลักฐานใหม่อันทรงคุณค่า สุดท้ายภาวะแทรกซ้อนเหล่านี้ช่วยให้ทีมวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้อง เฮาส์มักวินิจฉัยผู้ป่วยได้ถูกต้องเมื่อโดยมิได้คาดหมาย ซึ่งมักได้บันดาลใจจากข้อคิดเห็นที่ผ่านมาของตัวละครอื่น การวินิจฉัยมีตั้งแต่โรคที่ค่อนข้างทั่วไปจนถึงโรคหายากมาก
ทีมประสบความยากลำบากในการวินิจฉัยมากมายตั้งแต่การปกปิดอาการของผู้ป่วย พฤติการณ์ หรือประวัติส่วนบุคคล ฉะนั้นเฮาส์จึงมักประกาศระหว่างการใคร่ครวญของทีมว่า "ผู้ป่วยกำลังโกหก" หรือพึมพำว่า "ทุกคนโกหก" สมมุติฐานดังกล่าวชี้นำการตัดสินใจและการวินิจฉัยของเฮาส์ และตอบโต้ด้วยการเข้าไปในบ้านของผู้ป่วยจนเป็นกิจวัตร เนื่องจากข้อสันนิษฐานของเขาอยู่บนการนึก (epiphany) หรือวิจารณญาณที่เป็นข้อโต้เถียง ทำให้เขามักมีปัญหาในการได้คำอนุญาตสำหรับหัตถการทางการแพทย์ที่เขาถือว่าจำเป็นจากผู้บังคับบัญชาของเขา ซึ่งในทุกฤดูกาลยกเว้นฤดูกาลสุดท้าย คือ ผู้อำนวยการโรงพยาบาล พญ. ลีซา คัดดี โดยเฉพะกรณีที่หัตถการที่เสนอนั้นมีความเสี่ยงสูงหรือมีความไม่แน่นอนทางจริยธรรม เกิดความไม่ลงรอยบ่อยครั้งระหว่างเฮาส์และทีมของเขา โดยเฉพาะ พญ. แอลลิสัน แคเมอรอน ซึ่งมาตรฐานจริยธรรมการแพทย์ของเธอเป็นแบบอนุรักษนิยมมากกว่ามาตรฐานของตัวละครอื่น
เช่นเดียวกับแพทย์ทุกคนของโรงพยาบาล เฮาส์ต้องรักษาผู้ป่วยในคลินิกแบบเดินเข้าของโรงพยาบาลด้วย การปฏิบัติหน้าที่นี้อย่างเสียไม่ได้หรือวิธีอันสร้างสรรค์ในการเลี่ยงหน้าที่นี้เป็นโครงเรื่องย่อยซ้ำ ซึ่งมักเป็นบทตลกคลายเครียดของละครชุดนี้ ระหว่างหน้าที่คลินิก เฮาส์ทำให้ผู้ป่วยสับสนด้วยการสังเกตชีวิตส่วนตัวของพวกเขาอย่างไม่ต้อนรับ การสั่งยาที่แปลกประหลาดและการรักษาที่นอกคอก ทว่า หลังดูไม่สนใจอาการของพวกเขาแล้ว ปกติเขาทำให้ผู้ป่วยประทับใจด้วยการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ แนวเทียบกับผู้ป่วยง่าย ๆ บางคนในคลินิกบางครั้งจุดประกายวิจารณญาณซึ่งช่วยไขปัญหาผู้ป่วยของทีม
ส่วนโครงเรื่องที่สำคัญหนึ่ง คือ การใช้ไวโคดินของเฮาส์เพื่อจัดการความปวดอันเกิดจากเนื้อตายเหตุขาดเลือดในกล้ามเนื้อควอดริเซ็บของเขาห้าปีก่อนฤดูกาลแรกของเรื่อง ซึ่งบังคับให้เขาต้องใช้ไม้เท้า ในฤดูกาลแรก ตอนที่ 11 "ดีทอกซ์" เฮาส์ยอมรับว่าเขาติดไวโคดิน แต่ว่าเขาไม่มีปัญหาเพราะยา "ทำให้ฉันทำงานของฉันได้ และพวกมันทำให้ฉันไม่ปวด" การติดของเขาทำให้เพื่อนร่วมงานของเขา คัดดีและนพ. เจมส์ วิลสัน กระตุ้นให้เขาไปฟื้นสมรรถภาพยาหลายครั้ง เมื่อเขาหาไวโคดินไม่ได้หรือประสบความปวดรุนแรงผิดปกติ บางครั้งเขาให้ยาแก้ปวดเสพติดอื่นแกตัวเอง เช่น มอร์ฟีน ออกซิโคโดน และเมทาโดน เฮาส์ยังดื่มสุราบ่อยครั้งเมื่อเขาไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่แพทย์ และถือว่าตน "คอทองแดง" ใกล้ปลายฤดูกาลที่ 5 เฮาส์เริ่มประสาทหลอน หลังกำจัดการวินิจฉัยอื่นที่เป็นไปได้แล้ว วิลสันและเขาตัดสินว่าการติดไวโคดินของเขาน่าจะเป็นสาเหตุมากที่สุด เฮาส์ปฏิเสธเรื่องนี้ช่วงสั้น ๆ แต่เมื่อใกล้ตอนสุดท้ายของฤดูกาล เขาผูกมัดตนต่อโรงพยาบาลจิตเวชเมย์ฟีลด์ ในตอนเปิดของฤดูกาลถัดมา เฮาส์ออกจากเมย์ฟีลด์โดยควบคุมการติดของเขาได้ ทว่า ประมาณหนึ่งปีครึ่งต่อมา ในตอนที่ 15 ของฤดูกาลที่ 7 "บอมบ์เชลส์" เฮาส์สนองต่อข่าวที่ว่าคัดดีอาจมีมะเร็งไตโดยการกินไวโคดิน และการติดของเขากลับเป็นซ้ำ
ตัวละครหลัก
ตลอดระยะเวลาการฉายหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย นักแสดงหลักหกคนได้รับเครดิตแสดง (star billing) ทั้งหมดแสดงเป็นแพทย์ผู้ทำงานที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร (Princeton-Plainsboro Teaching Hospital) ที่แต่งขึ้นในรัฐนิวเจอร์ซีย์ นพ. เกรกอรี เฮาส์ (ฮิว ลอรี) ตัวละครชื่อเรื่อง เป็นหัวหน้าแผนกเวชศาสตร์วินิจฉัย เฮาส์อธิบายตนเองว่า "ผู้เชี่ยวชาญการวินิจฉัยโรคที่มีใบวุฒิบัตรของการเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาในสาขาเฉพาะทางสองสาขาโรคติดเชื้อและวักกวิทยา" นพ. เจมส์ วิลสัน (โรเบิร์ต ฌอน เลียวนาร์ด) เพื่อนแท้หนึ่งเดียวของเฮาส์ เป็นหัวหน้าแผนกวิทยามะเร็ง พญ. ลีซา คัดดี (ลีซา เอเดลสตีน) เป็นนักวิทยาต่อมไร้ท่อ เป็นหัวหน้าของเฮาส์ โดยเป็นคณบดีแพทยศาสตร์และผู้บริหารหลักของโรงพยาบาล เฮาส์มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับคัดดี โดยอันตรกิริยาระหว่างทั้งสองมักมีคำหมิ่นประมาทและความเครียดทางเพศระดับสูง ในตอนที่ 6 ของฤดูกาลที่ 5 "จอย" ทั้งสองจุมพิตกันครั้งแรก ความสัมพันธ์ทางกายของทั้งสองไม่คืบหน้าอีกระหว่างฤดูกาลที่ 5 ในตอนสดท้ายเฮาส์เชื่อว่าเขาและคัดดีร่วมเพศกัน แต่เป็นประสาทหลอนที่เกิดจากการติดไวโคดินของเฮาส์ ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 6 คัดดีบอกเฮาส์ว่ารักเขา ทั้งสองจุมพิตและตกลงลองเป็นคู่รักกัน ตลอดฤดูกาลที่ 7 เฮาส์และคัดดีพยายามประคองความสัมพันธ์ของพวกตน
ภายใต้คำสั่งจากคัดดีให้สรรหาทีมใหม่ เฮาส์พิจารณาแพทย์ 40 คน ตอนต้น ๆ ของฤดูกาลที่ 4 เน้นกระบวนการคัดเลือกของเขา ซึ่งมีโครงสร้างเป็นการประกวดคัดออกแบบเรียลลิตีทีวี (เจคอบส์เรียกว่าเป็น "ฉบับหนึ่งของเซอร์ไวเวอร์") เฮาส์กำหนดหมายเลขแก่ผู้สมัครระหว่าง 1 ถึง 40 แล้วคัดออกจนเหลือ 7 คนสุดท้าย เขาประเมินสมรรถนะของพวกเขาในผู้ป่วยวินิจฉัย โดยมีฟอร์แมนช่วย ซึ่งกลับสู่แผนกหลังเขาถูกปลดจากโรงพยาบาลอื่นเนื่องจากพฤติกรรมคล้ายเฮาส์ แม้การกลับคืนของฟอร์แมนหมายความว่ามีที่ว่างอยู่เพียงสองที่ แต่เฮาส์หลอกคัดดีให้อนุญาตให้เขาจ้างผู้ช่วยใหม่สามคน สุดท้ายเขาเลือก นพ. คริส เทาบ์ (ปีเตอร์ จาคอบสัน) อดีตศัลยแพทย์พลาสติก นพ. ลอว์เรนซ์ คัตเนอร์ (คาล เพนน์) ผู้ชำนัญพิเศษเวชศาสตร์การกีฬา และ พญ. เรมี "เธอร์ทีน" แฮดลีย์ (โอลิเวีย ไวลด์) อายุรแพทย์ซึ่งได้ชื่อเล่นตามหมายเลขในการประกวดคัดออก ในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เธอร์ทีนพบว่าเธอผู้ป่วยเป็นโรคฮันติงตันซึ่งถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากมารดาอย่างที่เธอกลัวมานาน เป็นโรคที่รักษาไม่ได้
ในตอนที่ 11 ของฤดูกาลที่ 5 "จอยทูเดอะเวิลด์" ฟอร์แมนกับเธอร์ทีนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม ทีแรกเธอร์ทีนไม่เต็มใจเริ่มความสัมพันธ์กับฟอร์แมน แต่สุดท้ายทั้งสองเริ่มเดตและยังคบหากันเมื่อจบฤดูกาล ทั้งสองบอกเลิกในต้นฤดูกาลที่ 6 ในตอนที่ 20 ของฤดูกาลที่ 5 "ซิมเพิลเอ็กซ์เพลเนชัน" คัตเนอร์ถูกพบว่าเสียชีวิตในอพาร์ตเมนต์ของเขาโดยมีแผลถูกกระสุนปืนที่ศีรษะ เนื่องจากคัตเนอร์ไม่ทิ้งจดหมายใดไว้ เฮาส์จึงสงสัยการถูกฆ่า แต่ตัวละครอื่นยอมรับว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
ในตอนที่ 7 ของฤดูกาลที่ 2 "ฮันติง" แคเมอรอนและเชสร่วมเพศแบบไม่ผูกมัด กลางฤดูกาลที่ 3 ทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์ทางเพศซึ่งแคเมอรอนยืนยันว่าไม่จริงจัง เมื่อเชสประกาศว่าเขา "ต้องการอีก" แคเมอรอนจึงบอกเลิกเรื่องชู้สาวนั้น ทว่า เมื่อจบฤดูกาล แคเมอรอนตระหนักว่าตนมีความรู้สึกโรแมนติกต่อเชสและทั้งสองเริ่มความสัมพันธ์แบบจริงจัง ก่อนออกจากทีมวินิจฉัย ทั้งสองมีบทบาทต่างกันที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน–เพลนส์โบโร แคเมอรอนเป็นแพทย์ประจำอาวุโสในห้องฉุกเฉิน และเชสเป็นศัลยแพทย์ ทั้งสองหมั้นในตอน "เซเวียส์" ในฤดูกาลที่ 5 และสมรสกันในตอนสุดท้ายของฤดูกาล เมื่อเชสเข้าร่วมทีมของเฮาส์อีกในฤดูกาลที่ 6 แคเมอรอนละสามีของเธอและโรงพยาบาลในตอน "ทีมเวิร์ก" ตอนที่ 8 ของฤดูกาลนั้น เธอกลับมาเป็นตัวละครรับเชิญในตอน "ล็อกดาวน์" อีกเก้าตอนต่อมา
ต้นฤดูกาลที่ 7 เธอร์ทีนขาดงานโดยไม่อธิบาย คัดดีสั่งให้เฮาส์หาหญิงอื่นมาแทน แต่สุดท้ายเป็นคนเลือกให้เขาเอง คือ มาร์ธา เอ็ม. มาสเตอส์ (แอมเบอร์ แทมบลิน) ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 6 ของฤดูกาล เธอร์ทีนกลับมาใน "เดอะดิก" ตอนที่ 18 ของฤดูกาล ซึ่งเปิดเผยสาเหตุการขาดงานของเธอ คือ เธออยู่ในเรือนจำหกเดือนฐานช่วยการุณยฆาตน้องชายของเธอ ซึ่งป่วยโรคฮันติงตันระยะลุกลาม แม้จาคอบสัน เพนน์และไวลด์รับบทตัวละครสำคัญ แต่ไม่ได้รับเครดิตแสดงจนฤดูกาลที่ 7 กลับได้รับเครดิตเป็น "นักแสดงรับเชิญ" และชื่อของพวกเขาปรากฏหลังลำดับเปิด ในฤดูกาลที่ 7 จาคอบสันและไวลด์ได้รับเครดิตแสดง แต่สมาชิกนักแสดงประจำคนใหม่ แอมเบอร์ แทมบลินไม่ได้รับ
ตัวละครสมทบ
หกฤดูกาลแรกของเฮาส์มีตัวละครเด่นสมทบตั้งแต่หนึ่งตัว ซึ่งปรากฏในอาร์กเรื่องหลายตอน ในฤดูกาลที่ 1 เอ็ดเวิร์ด โวกเลอร์ (ชิ แม็กไบรด์) เศรษฐีพันล้านเจ้าของบริษัทยา ปรากฏในห้าตอน เขาบริจาคเงิน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ PPTH แลกกับเป็นประธานคณะกรรมการ โวกเลอร์เป็นสัญลักษณ์ความพยายามนำเสนอตัวโกง ซึ่งฟ็อกซ์สนับสนุน เมื่อตอนของโวกเลอร์เริ่มออกอากาศ รายการเริ่มฮิตและตัวละครถูกยกเลิกไป ชอร์กล่าวว่า มโนทัศน์เจ้านายตัวโกงนั้นใช้ไม่ได้กับซีรีส์ "มันชื่อเฮาส์ ผู้ชมรู้ว่าเขาไม่มีวันถูกไล่ออก"
สเตซี วาร์เนอร์ (เซลา วาร์ด) อดีตแฟนของเฮาส์ ปรากฏในสองตอนสุดท้ายของฤดูกาลแรก และเจ็ดตอนของฤดูกาลที่ 2 เธอต้องการให้เฮาส์รักษาสามีของเธอ มาร์ก วาร์เนอร์ (เคอร์รี แกรม) ซึ่งเฮาส์วินิจฉัยว่าเป็นพอร์ไฟเรีย (porphyria) เป็น ๆ หาย ๆ เฉียบพลันในตอนสุดท้ายของฤดูกาลที่ 1 สเตซีและเฮาส์กลับมาใกล้ชิดกับอีก แต่สุดท้ายเฮาส์บอกสเตซีให้กลับไปมามาร์ก ซึ่งทำร้ายจิตใจเธอมาก
ไมเคิล ทริตเตอร์ (เดวิด มอร์ส) นักสืบตำรวจ ปรากฏในหลายตอนของฤดูกาลที่ 3 เขาพยายามให้เฮาส์ขอโทษ ซึ่งทิ้งทริตเตอร์ในห้องตรวจโดยคาเทอร์โมมิเตอร์ไว้ในทวารเขา หลังเฮาส์ปฏิเสธที่จะขอโทษ ทริตเตอร์กล่าวหาเฮาส์ว่าครอบครองยาเสพติดโดยไม่มีใบสั่งยา และบังคับให้เขาเข้าฟื้นฟูสภาพ เมื่อคดีถึงศาล คัดดีเบิกความเท็จสนับสนุนเฮาส์ และศาลจำหน่ายคดี ผู้พิพากษาตำหนิโทษทริตเตอร์ว่าไล่ล่าเฮาส์เกินควร และบอกเฮาส์ว่าเธฮคิดว่าเขา "มีเพื่อนดีกว่าที่เขาสมควร" หมายถึงคำให้การ 11 ชั่วโมงของคัดดีในนามของเขา เฮาส์ถูกพิพากษาลงโทษจำคุกหนึ่งคืนฐานดูหมิ่นศาลและเสร็จสิ้นการฟื้นฟูสภาพของเขาภายใต้อิทธิพลของไวโคดิน
ผู้สมัครทีมวินิจฉัยของเฮาส์เป็นตัวละครสมทบหลักของฤดูกาลที่ 4 นอกเหนือจากสามคนที่ได้รับเลือก อีกสี่คนสุดท้ายได้แก่ เจ็ฟฟรี โคล (อีดี กาเธอิ); ราวิส เบรนนัน (แอนดี โคโม) นักวิทยาการระบาด; เฮนรี ด็อบสัน (คาร์เมน อาร์เจนเซียโน) อดีตเจ้าหน้ารับบุคคลเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนแพทย์; และแอมเบอร์ โวลาคิส (แอน ดูเด็ก) นักรังสีร่วมรักษา ทั้งสี่คนออกจากรายการหลังถูคัดออก ยกเว้นโวลาคิสซึ่งปรากฏตัวตลอดฤดูกาล โดยเริ่มความสัมพันธ์กับวิลสัน ในตอนสุดท้ายของฤดูกาลซึ่งมีสองส่วน โวลาคิสพยายามพาเฮาส์ที่เมากลับบ้านเมื่อวิลสันไม่อยู่ ทั้งสองประสบอุบัติเหตุรสโดยสารประจำทางถูกชน ซึ่งทำให้เธอเสียชีวิต เธอปรากฏตัวต่อมาในฤดูกาลที่ 5 โดยเป็นอาการประสาทหลอนของเฮาส์
นักสืบเอกชน ลูคัส ดักลาส (ไมเคิล เวสตัน) ตัวละครซึ่งบางส่วนได้แรงบันดาลใจจากความรักเดอะร็อกฟอร์ดไฟลส์ของชอร์ ปรากฏตัวในสามตอนของฤดูกาลที่ 5 ทีแรกเฮาส์จ้างดักลาสให้สอดแนมวิลสัน ซึ่งยุติมิตรภาพกับเขาหลังโวลาคิสเสียชีวิต ต่อมาเฮาส์จ่ายเงินให้ดักลาสดูชีวิตส่วนตัวของสมาชิกทีมของเขาและคัดดี หากผู้ชมยอมรับตัวละครนี้ มีแผนจะให้เขาเป็นตัวละครนำในรายการแยกออกไป ในเดือนกันยายน 2551 ชอร์ให้สัมภาษณ์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี เกี่ยวกับวิสัยทัศน์สำหรับตัวละครนี้ว่า "ผมไม่อยากสร้างรายการแพทย์อีกรายการหนึ่ง สิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นในการเขียนคือตัวเลือกที่ประชาชนสร้างและสภาพของความถูกและผิด... และนักสืบเอกชนสามารถเข้าถึงปัญหานั้นได้พร้อมกว่าหมอ" ไม่มีรายการที่มีดักลาสปรากฏในกำหนดการโทรทัศน์เครือข่ายในฤดูใบไม้ร่วงปี 2552 เขากลับสู่เฮาส์ในฤดูกาลที่ 6 เป็นแฟนของคัดดี ทั้งสองหมั้นกันช่วงสั้น ๆ ก่อนคัดดีบอกเลิก โดยตระหนักว่าเธอตกหลุมรักเฮาส์
การตอบรับเชิงวิจารณ์
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ได้รับบทปริทัศน์เชิงบวกเป็นส่วนใหญ่เมื่อเปิดเรื่อง ซีรีส์ดังกล่าวถือเป็นจุดสว่างท่ามกลางตารางเวลาของฟ็อกซ์ ซึ่งในขณะนั้นมีเรียลลิตีโชว์เสียมาก ซีซัน 1 ได้คะแนนเมตาคริติก 75 เต็ม 100 คะแนน โดยยึดบทปริทัศน์ 30 บท ซึ่งบ่งชี้ว่าเป็นบทปริทัศน์ "ส่วนใหญ่เห็นชอบ" แมตต์ รูชแห่งทีวีไกด์ กล่าวว่ารายการนี้เป็น "ทางเยียวยาไม่ธรรมดาแก่ละครแพทย์ธรรมดา" นักวิจารณ์ นิวยอร์กเดลีนิวส์ เดวิด บิอังคูลี (David Bianculli) ปรบมือให้กับ "ความสามารถการแสดงที่ดีและบท" ด้าน "เอ.วี. คลับ" ของดิอันยัน อธิบายรายการอย่างเห็นชอบว่าเป็นละครตลกร้ายที่ "ลามกที่สุด" ่ของฟ็อกซ์ นับตั้งแต่เรื่อง พรอฟิต ที่ออกฉายสั้น ๆ ในปี 2539 จอห์น เลโอนาร์ดจากนิวยอร์ก เรียกซีรีส์ดังกล่าวว่า "ทีวีแพทย์ที่น่าพึงพอใจและเรียบง่ายที่สุด" ขณะที่แมทธิว กิลเบิร์ตจากเดอะบอสตันโกลบชื่นชมว่ารายการนี้ไม่ได้พยายามปกปิดข้อบกพร่องของตัวละครเพื่อระงับความกลัวเกี่ยวกับ "โรงงานเอชเอ็มโอ" ของผู้ชม ด้านไบรอัน ลอรีจากวาไรตี รู้สึกประทับใจน้อยกว่า เขียนว่ารายการนี้ยึด "การเล่านิยายแบบตามธรรมเนียม แม้อยู่ในหีบห่อมันวาว" ทีม กูดแมนแห่งซานฟรานซิสโกโครนิเคิล อธิบายว่ามัน "พื้น ๆ" และไม่แปลกใหม่
การตอบรับเชิงวิจารณ์โดยรวมต่อตัวละครเกรกอรี เฮาส์นั้นเป็นทางบวกเป็นพิเศษ ทอม เชลส์แห่งเดอะวอชิงตันโพสต์ เรียกเขาว่าเป็น "ตัวละครหลักใหม่ที่สร้างความตื่นเต้นที่สุดที่เข้าสู่โทรทัศน์ในรอบหลายปี" ร็อบ โอเวนจาก พิตต์สเบิร์กโพสต์-กาเซต พบว่าเขา "ไร้ความเห็นใจอย่างน่าทึ่ง" นักวิจารณ์เปรียบเทียบเฮาส์กับนักสืบในนิยาย เนโร วูลฟ์, เฮอร์คิว ปอยรอต และเอเดรียน มังก์ และยังเปรียบเทียบกับตัวละคร เพอร์รี ค็อกซ์ แพทย์เจ้าอารมณ์ในรายการโทรทัศน์ สครับส์ มีการศึกษาซีรีส์เรื่องนี้ในหนังสือฉบับเต็มเล่ม พบความเกี่ยวดองอย่างมาก ระหว่างเฮาส์กับแพทย์ในละครที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง คือ ฮ็อกอาย เพียร์ซจากเรื่อง M*A*S*H การแสดงของลอรีในบทดังกล่าวได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวาง กูดแมนจาก ซานฟรานซิสโกโครนิเคิล เรียกเขาว่า "ยอดเยี่ยม" และ "น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ดู หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย" เกเบรียล ดอนเนลลีจากเดลีเมลกล่าวว่าเป็นเพราะบุคลิกภาพซับซ้อนของลอรี เขาเป็น "นักแสดงที่ยอดเยี่ยม" สมควรตั้งเป็นชื่อเรื่อง
นักวิจารณ์ยังมีปฏิกิริยาเชิงบวกต่อนักแสดงสนับสนุนชุดแรกของรายการ ซึ่งเชลส์จากเดอะโพสต์ เรียกว่าเป็น "กลุ่มชั้นหนึ่ง" นักวิจารณ์ถือว่าการแสดงเป็น นพ. วิลสันของเลโอนาร์ดคู่ควรต่อรางวัลเอ็มมีที่วิจารณ์โดยทีวีไกด์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี และยูเอสเอทูเดย์ บิอังคูลีจากเดลีนิวส์ มีความสุขที่เห็นเอเดลสตีน "สุดท้ายได้รับบทบาทแสดงนำร่วมสมเนื้อคู่ควร" นักวิจารณ์อิสระ แดเนียล ไฟน์เบิร์กรู้สึกผิดหวังที่เลโอนาร์ดและเอเดลสตีนไม่เป็นที่รู้จักจากการแสดงของพวกเขามากกว่านี้
ปฏิกิริยาต่อการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในฤดูกาลที่ 4 นั้นผสมกันทั้งบวกและลบ ท็อดด์ ดักลาส จูเนียร์จากดีวีดีทอล์ก เขียนว่า "เมื่อมีนักแสดงใหม่เข้ามา หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย รับเอาความรู้สึกกระปรี้ประเปร่ามากขึ้นเล็กน้อย และการปูเนื้อหาสำหรับฤดูกาลที่ห้าค่อนข้างปราดเปรื่อง" แอลัน เซพินวอลล์จากเดอะสตาร์เลดเจอร์ เขียนว่า "การคัดเลือกงานที่ขยายและมีขนาดใหญ่ทำให้ผู้เขียนมีโอกาสทำให้รายการกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งและยอมรับอัจฉริยะด้านความตลกของลอรีอย่างสมบูรณ์" ในทางกลับกัน แมรี แม็กนามาราแห่งลอสแอนเจลิสไทมส์ ถือประเด็นจากพัฒนาการนี้ว่า "นักแสดงยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื้อเรื่องมีความกระจายมากขึ้นและไม่สม่ำเสมอ จนเมื่อมีกลุ่มนักแสดงที่ยอดเยี่ยมคอยปกป้องไปพร้อมกับลอรีที่แบกรับซีรีส์นี้ไปได้แม้จะพบกับความยากลำบาก" รอเบิร์ต เบียงโกจากยูเอสเอทูเดย์ ชอบตอนสุดท้ายของฤดูกาลมาก "พูดถึงการเก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้หลังสุด ด้วยสองชั่วโมงที่เหลือเชื่อและทำให้ใจสลาย ... นักเขียนกู้ฤดูกาลที่ดูเหมือนเจือจาง มีคนมากเกินและบางทีอาจทะเยอทะยานเกินไปจนเป็นผลเสีย"
ฤดูกาลที่ 5 ของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ได้รับการตอบรับเชิงบวกมากกว่าฤดูกาลก่อน ๆ โดยได้คะแนนเมตาคริติก 77 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งมาจากบทปริทัศน์สิบบท หมายความว่าเป็น "บทปริทัศน์เห็นชอบโดยทั่วไป" นอกจากนี้ยังได้อัตราเห็นชอบ 100% จากคะแนนสะสมจากเว็บไซต์ปริทัศน์ ร็อตเทนโทเมโทส์ โดยมีคะแนนเฉลี่ย 8.1 คะแนนโดยยึดตามบทปริทัศน์ที่รวบรวมมาเก้าบท ยูเอสเอทูเดย์ ยกย่องการแสดงของลอรีและผลสะท้อนจากตอนจบของฤดูกาลที่ 4 โดยว่า "เป็นการสานต่อจากตอนจบที่ปราดเปรื่องของฤดูกาลที่แล้ว เฮาส์อยู่ในแถวหน้าอย่างเหนียวแน่น และเมื่อคุณมีนักแสดงในระดับ ความลึกและบารมีอย่างฮิว ลอรี การวางเขาไว้กลางเวทีนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณเขียนนิยายให้ค้นหาตัวละครและความสัมพันธ์หลักในทางที่ดูเหมือนเป็นส่วนสำคัญของซีรีส์" นิวยอร์กเดลีนิวส์ หมายเหตุว่า "รายการให้ความสนใจมากขึ้นกับความสัมพันธ์ที่เราใส่ใจ บอกใบ้ความสัมพันธ์ใหม่ที่ชอบด้วยเหตุผลจำนวนหนึ่งที่รายการให้สัญญา ด้วยเหตุนี้จึงไม่อาศัยปริศนาการแพทย์ที่คลุมเครือให้แบกภาระละครทั้งหมด" และหมายเหตุว่า "พยากรณ์โรคในฤดูกาลนี้อาจดีกว่าที่ฤดูกาลก่อน" แมรี แม็กนามาราแห่งลอสแอนเจลิสไทมส์ เน้นย้ำการแสดงของนักแสดง โดยเฉพาะอย่างยิ่งไมเคิล เวสตันที่รับบทนักสืบลูคัส ดักลาส โดยเรียกเขาว่าเป็น "การเพิ่มเติมที่น่ายินดี" เธอสรุปว่า "รอบปฐมทัศน์แตกต่างมากที่เฮาส์ผู้เฉลียวฉลาดและผู้ชม (ฟ็อกซ์) อาจคาดหมายการเปิดเผยว่าทั้งหมดเป็นเพียงฝันเพ้อไข้ แต่นี่ดูไม่เหมือนอย่างนั้น และบุคคลสันนิษฐานว่าลอรีและนักเขียนอาจนำตัวละครที่ปัจจุบันเป็นตัวละครที่โดดเด่น กลับมาในฉบับที่ต่าง กลับมายังพรินซ์ตัน แน่นอนว่าไม่ได้ต่างจากเดิมมากเกินไป แต่ก็แตกต่างพอ" ในทางกลับกัน เมารีน ไรอันจากชิคาโกทริบูน ไม่ชอบตัวละครของเวสตัน โดยเรียกว่า "เป็นสิ่งรบกวนที่ไม่น่าต้อนรับ ... คนเล็กคนน้อยที่น่ารำคาญ" เธอยังกล่าวต่อไปว่า "หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายเคยเป็นรายการยอดเยี่ยมรายการหนึ่งทางทีวี แต่มันตกรางอย่างจริงจังแล้ว" เดอะซันเดย์ไทมส์รู้สึกว่ารายการ "ทำอารมณ์ขันหาย" การเน้นเธอร์ทีนและความสัมพันธ์กับฟอร์แมนในที่สุดก็ตกเป็นข้อวิจารณ์เป็นพิเศษด้วย
เมื่อรายการจบ สตีเวน ทองจากเอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี เขียนว่า "ในฤดูกาลท้าย ๆ หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายกลายเป็นรายการค่อนข้างเร้าอารมณ์" ในบล็อก "วัลเชอร์" ของนิวยอร์กแม็กกาซีน มาร์กาเร็ต ลีออนส์เขียนว่า "มากกว่าเป็นละครโรงพยาบาลหรือตัวละครหรือสิ่งอื่นใด เฮาส์เป็นการไตร่ตรองเรื่องความทุกข์ที่ซับซ้อน" แต่ลีออนส์ยังว่าต่อไปว่า มีเส้นแบ่งระหว่าง "คติหยามโลกทรงปัญญา" (enlightened cynicism) และ "ความทุกข์-ความขาดระเบียบแบบแผน" (misery-entropy) และ "เมื่อรายการดำเนินไป ไฟนาฏกรรมของมันหรี่ลงส่วนไฟความเจ็บปวดรวดร้าวของมันลุกไหม้สว่างยิ่งขึ้น" แอลัน เซพินวอลเขียนว่า "ฤดูกาลตรงกลางที่ซ้ำ ๆ และโสมม สุดท้ายทำลายความเชื่อมโยงทางอารมณ์ใด ๆ ที่ผมได้มีปัญหากับเฮาส์มาก่อน"
รายการดังกล่าวอยู่ในอันดับที่ 62 ของรายการ "คลาสสิกทีวีใหม่" ของเอ็นเตอร์เทนเมนต์วีกลี ไอเอ็มดีบีดอตคอมโปรประกาศให้รายการเป็นรายการคะแนนสูงสุดอันดับสองในสิบปีแรกของเว็บไซต์ (2545–2555)
รายการสิบอันดับแรกของนักวิจารณ์
หลังห้าฤดูกาลแรก เฮาส์ อยู่ในรายการสิบอันดับแรกของนักวิจารณ์หลายแห่ง ซึ่งแสดงรายการด้านล่างนี้เรียงตามอันดับ
เรตติงโทรทัศน์สหรัฐ
ในฤดูกาลแรก หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายอยู่ในอันดับที่ 24 ในหมู่ซีรีส์โทรทัศน์ และรายการไพรม์ไทม์ยอดนิยมอันดับที่ 9 ในหมู่สตรี ส่วนหนึ่งมีการโฆษณาสั้นในรายการ อเมริกันไอดอล ที่ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง อีกสามฤดูกาลต่อมาล้วนติดหนึ่งในสิบยอดผู้ชมสูงสุด เฮาส์มีเรตติงเนลสันสูงสุดในฤดูกาลที่ 3 โดยมีผู้ชมเฉลี่ย 19.4 ล้านคนต่อตอน จาคอบส์ว่า ทีมผู้ผลิตรู้สึกประหลาดใจที่รายการมีผู้ชมถึงเพียงนั้น ในฤดูกาลที่ 5 รายการมีผู้ชม 12.0 ล้านคนต่อตอนและหล่นไปอยู่อันดับรวมที่ 19 รายการยังคงเป็นรายการยอดนิยมของฟ็อกซ์นอกจากอเมริกันไอดอล
ตอนที่มีผู้ชมมากที่สุดของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย คือ ตอน "โฟรเซน" ในฤดูกาลที่ 4 ซึ่งออกอากาศหลังซูเปอร์โบวล์ครั้งที่ 42 โดยมีผู้ชมกว่า 29 ล้านคน หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายอยู่ในอันดับสามของสัปดาห์นั้น โดยมีเรตติงเท่ากับอเมริกันไอดอล และเป็นรองเพียงซูเปอร์โบว์ลและรายการหลังการแข่งขันเท่านั้น ต่อไปนี้เป็นตารางอันดับตามฤดูกาลของหมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ในตลาดโทรทัศน์สหรัฐ โดยยึดตามผู้ชมรวมเฉลี่ยต่อตอน ฤดูกาลโทรทัศน์เครือข่ายโทรทัศน์เริ่มในเดือนกันยายนและสิ้นสุดในปลายเดือนพฤษภาคม ซึ่งบรรจบกับการสิ้นสุดสวีป (sweep) เดือนพฤษภาคม
รางวัลและเกียรติยศ
หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายได้รับรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลายรายการ ในปี 2548–2554 เว้นปี 2549 ลอรีได้รับเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมีสาขานักแสดงนำโดดเด่นในซีรีส์ละคร คณะกรรมการเอ็มมียังเสนอชื่อหมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายเป็นซีรีส์ละครโดดเด่นในปี 2549–2552 แต่รายการไม่เคยชนะรางวัล สำหรับตอน "ธรีสตอรี" ในฤดูกาลแรก เดวิด ชอร์ชนะรางวัลเอ็มมีสาขาเขียนบทในปี 2548 และรางวัลฮิวแมนิตาส์ในปี 2549 ผู้กำกับ เกร็ด ไยตาเนสคว้ารางวัลเอ็มมีไพรม์ไทม์สำหรับการกำกับซีรีส์ละครโดดเด่นประจำปี 2551 สำหรับกำกับ "เฮาส์เฮด" ซึ่งเป็นส่วนแรกของตอนสุดท้ายยาวสองตอนในฤดูกาลที่ 4
รายการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำหกครั้ง และชนะสองครั้ง ฮิว ลอรีได้รับเสนอชื่อรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงชายยอดเยี่ยม – ละครชุดโทรทัศน์ เขาคว้ารางวัลดังกล่าวในปี 2549 และ 2550  ในปี 2551 ซีรีส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงครั้งแรกในรางวัลลูกโลกทองคำสาขาซีรีส์โทรทัศน์ยอดเยี่ยม – นาฏกรรม เฮาส์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงซีรีส์นาฏกรรมยอดเยี่ยมอีกครั้งในปีถัดมา แต่ไม่ได้รับรางวัล ็ รายกาคว้ารางวัลพีบอดีประจำปี 2548 สำหรับสิ่งที่คณะกรรมการพีบอดีเรียรกว่า "ตัวละครนำที่ไม่ธรรมดา เป็นนักวินิจฉัยที่เกลียดมนุษย์" และสำหรับ "คดีที่เหมาะสมกับเชอร์ล็อก โฮทมส์ที่เป็นแพทย์" ซึ่งช่วยให้ หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย เป็น "ละครแพทย์ใหม่ที่โดดเด่นที่สุดในรอบทศวรรษ" สถาบันภาพยนตร์อเมริการวมหมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายอยู่ในรายการโทรทัศน์แห่งปี 10 รายการประจำปี 2548
ในปี 2554 เฮาส์คว้ารางวัลพีเพิลส์ชอยส์: ละครทีวียอดนิยม นักแสดงชายและหญิงนาฏกรรมยอดนิยมแก่ลอรีและเอเดลสตีน และแพทย์ทีวียอดนิยม
ลอรีคว้ารางวัลสมาคมนักแสดงจอเงินสำหรับการแสดงยอดเยี่ยมโดยนักแสดงชายในซีรีส์ละครทั้งในปี 2550 และ 2552 นักเขียน ลอเรนซ์ แคปโลว์คว้ารางวัลสมาคมนักเขียนแห่งอเมริกาในปี 2549 สำหรับตอน "ออท็อปซี" ในฤดูกาลที่ 2 และในปี 2550 รายการคว้ารางวัลเอ็มมีศิลปะสร้างสรรค์สำหรับเมกอัพกายอุปกรณ์
ในปี 2548 ลอรีปรากฏบนปกทีวีไกด์ เป็น "ชายเซ็กซี่ที่สุดบนทีวี" ในปี 2551 เกรกอรี เฮาส์ได้รับออกเสียงเป็นแพทย์โทรทัศน์เซ็กซี่ที่สุดอันดับสองตลอดกาล รองจากดัก รอสจากเรื่อง อีอาร์ (จอร์จ คลูนีย์)
การจัดจำหน่าย
ในปี 2551 หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย มีการจัดจำหน่ายในทั้งหมด 66 ประเทศ โดยมีผู้ชนมกว่า 81.8 ล้านคนทั่วโลก ทำให้เคยเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในโลกและมีจำนวนผู้ชมมากกว่าละครทีวีแถวหน้าสองปีก่อน (ซีเอสไอและซีเอสไอ: ไมแอมี) ปีต่อมา รายการอยู่อันดับสองรองจากซีเอสไอ
ตอนของเฮาส์ที่ฉายรอบปฐมฤกษ์ทางฟ็อกซ์ในสหรัฐและโกลบัลในแคนาดามีกำหนดการเดียวกัน รายการติดอันดับยอดนิยมอันดับสามในโทรทัศน์แคนาดาในปี 2551 ในปีเดียวกัน หมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายเป็นรายการโทรทัศน์อันดับสูงสุดในเยอรมนี อันดับ 2 ในอิตาลี และอันดับ 3 ในสาธารณรัฐเช็ก รายการนี้ยังได้รับความนิยมมากในฝรั่งเศส สเปน สวีเดนและเนเธอร์แลนด์ ในสหราชอาณาจักร สี่ฤดูกาลแรกมีการแพร่สัญญาณทางช่องไฟฟ์ สกาย1 ได้สิทธิฉายครั้งแรกเริ่มตั้งแต่ฤดูกาลที่ 5 รายการฉบับภาษาอังกฤษดั้งเดิมมีการแพร่สัญญาณในออสเตรเลียทางช่องเน็ตเวิร์กเท็น ในนิวซีแลนด์ทางช่องทีวี3 และในไอร์แลนด์ทาง 3อี ช่องเคเบิลของทีวี3
ตอนของรายการยังมีให้ดาวน์โหลดออนไลน์ ได้แก่ แอมะซอนวิดีโอออนดีมานด์, ไอทูนส์สโตร์และซูนมาร์เก็ตเพลสมีเสนอขายทุกตอนตั้งแต่ฤดูกาลที่ 1 ถึง 8 ในปี 2550 เอ็นบีซียูนิเวอร์แซล (ผู้จัดจำหน่ายของรายการ) และบริษัทแอปเปิล (เจ้าของไอทูนส์) มีความเห็นไม่ตรงันซึ่งทำให้ฤดูกาลที่ 4 ถูกปลดออกจากไอทูนส์ชั่วคราว ในถ้อยแถลงต่อสื่อ แอปเปิลอ้างว่าเอ็นบีซียูนิเวอร์แซลต้องการเพิ่มราคาต่อตอนเป็น 4.99 ดอลลาร์สหรัฐ ในเดือนกันยายน 2551 มีรายงานว่าปัญหาระหว่างแอปเปิลและเอ็นบีซีระงับแล้ว ปัจจุบันสามารถซื้อทุกตอนแบบเอชดีทางไอทูนส์ได้ในราคา 2.99 ดอลลาร์สหรัฐ ตอนล่าสุดมีวิดีทัศน์สตรีมทางโฮมเพจหมอเฮาส์ นักบุญปากร้ายอย่างเป็นทางการของฟ็อกซ์ และทั้ง 8 ฤดูกาลมีอยู่ทางเน็ตฟลิกซ์จนถึงเดือนเมษายน 2560
มีการวางจำหน่ายฤดูกาลของตอนและเซ็ตกล่องทางดีวีดีซึ่งเข้ารหัสสำหรับภูมิภาค 1, 2 และ 4 ส่วนจะมีคุณลักษณะพิเศษอย่างจอกว้างภาพเพี้ยน (การวางจำหน่ายดั้งเดิมเป็นแบบกล่องจดหมาย) หรือไม่ขึ้นอยู่กับภูมิภาค
สินค้า
มีการวางขายเสื้อยืดคอกลมที่มีข้อความ "ทุกคนโกหก" (Everybody Lies) เพื่อประมูลการกุศลในช่วงเวลาจำกัดเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 เมษายน 2550 ทางเฮาส์แชริตีทีส์ดอตคอม (Housecharitytees.com) หลังจากการขายเสื้อเหล่านี้แล้ว ยังมีเสื้อยืดที่มีวลี "ความปกติถูกประเมินสูงเกินจริง" (Normal's Overrated) ให้กับพันธมิตรความเจ็บป่วยทางจิตแห่งชาติ (NAMI) นักแสดงและทีมงาน หมอเฮาส์ นักบุญปากร้าย ยังเข้าร่วมงานระดมทุนแก่ NAMI อยู่เสมอและแสดงโฆษณาสำหรับองค์การซึ่งปรากฏในนิตยสาร เซเว็นทีน และโรลลิงสโตน ความพยายามของรายการระดมเงินหลายแสนดอลลาร์สหรัฐแก่การกุศล เจคอบส์กล่าวว่าผ่านความร่วมมือกับ NAMI พวกเขาหวังว่าจะยก "มลทินบางส่วนออกจากความเจ็บป่วยนั้น"
เน็ตตเวิร์กวางจำหน่ายอัลบั้ม''เฮาส์ เอ็ม.ดี. ออริจินัลเทเลวิชันซาวน์แทร็ก'' ในวันที่ 18 กันยายน 2550 ซาวน์แทร็กนั้นมีฉบับความยาวเต็มของเพลงที่ใช้ในเฮาส์และเพลงที่ไม่มีการเผยแพร่ก่อนหน้านี้ซึ่งเจาะจงบันทึกไว้สำหรับซีรีส์ ในปี 2551 บริษัทเกมสเปน เอ็กเซลไวส์ ออกแบบเกมมือถือสำหรับรายการ ซึ่งวางจำหน่ายทั้งในภาษาสเปนและอังกฤษ
ในเดือนมิถุนายน 2552 เลกาซีอินเตอร์แอ็กทีฟประกาศความตกลงใบอนุญาตกับยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ดิจิทัลแพลตฟอร์มกรุ๊ป (UPDPG) เพื่อพัฒนาวิดีโอเกมที่ยึดตามซีรีส์ ซึ่งผู้เล่นรับบทบาททีมวินิจฉัยของเฮาส์เพื่อรับมือผู้ป่วยไม่ธรรมดาห้าคน เกมดังกล่าวซึ่งวางจำหน่ายในเดือนพฤษภาคม 2553 รวมมินิเกมซึ่งให้ผู้เล่น "นำทางเขาวงกตลีลาแผ่นรองจานร้านอาหาร ซึ่งแซนวิชขนาดยักษ์ต้องหลบแพทย์ที่กำลังหิวระหว่างทางไปสำนักงานของ นพ. เฮาส์" ดิเอวีคลับ ให้เกมได้ "เอฟ" ทว่า เลกาซีปรับเกมในเดือนสิงหาคม 2553
วัดนังคัลจันตรี
วัดนังคัลจันตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงคำพร้อย อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 19 ไร่ 37 งาน
วัดนังคัลจันตรีสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2436 สร้างโดยพระครูโทน วัดบำเพ็ญเหนือ อำเภอมีนบุรี กับสมภารแป้น ก้อนนาค และประชาชนร่วมกันสร้าง (ซึ่งต่อมาสมภารแป้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเป็นรูปแรก) โดยมีหลวงโยธาภิบาลและคุณหญิงสะอาด เป็นผู้ถวายที่ดินประมาณ 20 ไร่ เพื่อสร้างวัด ชาวบ้านเรียกว่า วัดคลองเจ็ด หรือ วัดปากคลองเจ็ด
ภายในวัดมีพระพุทธรูปโบราณและปูชนียวัตถุ อาทิเช่น หลวงพ่อโต เป็นพระประธานในโบสถ์ หลวงพ่อประสิทธิโชค พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ในวิหาร นอกนั้นยังมีหลวงพ่อพุทธโสธรจำลอง รอยพระพุทธบาทจำลอง ท้าวเวสสุวรรณ ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ เซียงซือกง และมีสะพานไม้โบราณ สะพานนรการผดุง ตั้งอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอลำลูกกา สร้างขึ้นด้วย 3 ไม้ คือ ไม้เต็ง ไม้แดง ไม้ตะเคียน เมื่อปี พ.ศ. 2437 และได้นำชื่อ ขุนนรการผดุง นายอำเภอลำลูกกาขณะนั้นมาตั้งเป็นชื่อสะพาน
โครงการกูเทินแบร์ค
โครงการกูเทินแบร์ค (Project Gutenberg หรือเรียกชื่อย่อว่า PG) เป็นโครงการอาสาสมัครเพื่อการแปรงานทางวัฒนธรรมเช่นงานวรรณกรรมเป็นดิจิทัลเพื่อการเก็บรักษาและเผยแพร่แก่สาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1971 โดยไมเคิล เอส. ฮาร์ต (Michael S. Hart) และเป็นห้องสมุดดิจิทัลที่เก่าที่สุด สื่อที่สะสมเป็นหนังสือทั้งเล่ม (full text) ที่ลิขสิทธิ์หมดอายุและเป็นสมบัติของสาธารณชน โครงการกูเทินแบร์คพยายามทำให้สาธารณชนสามารถใช้หนังสือเหล่านี้โดยไม่ต้องเสียเงินเท่าที่จะทำได้ และในรูปแบบที่ใช้ได้กับคอมพิวเตอร์โดยทั่วไป (open format) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 โครงการกูเทินแบร์คกล่าวว่ามีสื่อกว่า 62,000 สื่อในโครงการ โครงการกูเทินแบร์คเกี่ยวข้องกับโครงการอื่น ๆ ที่เป็นองค์การอิสระอีกหลายโครงการที่มีจุดประสงค์คล้ายคลึงกันและได้รับอนุญาตให้ใช้ตรา "Project Gutenberg"
ถ้าเป็นไปได้ หนังสือหรือสื่อของโครงการกูเทินแบร์คจะเป็นเนื้อหาที่ไม่มีรูปแบบ (plain text) แต่รูปแบบอื่นก็มีให้เช่น เอชทีเอ็มแอล หนังสือหรือสื่อส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ แต่ก็มีบ้างที่เป็นภาษาอื่น โครงการมีความสัมพันธ์โดยตรงกับ "โครงการผู้ตรวจสอบ" (Distributed Proofreaders หรือเรียกชื่อย่อว่า DP) ซึ่งเป็นกลุ่มอาสาสมัครอินเทอร์เน็ตที่ช่วยตรวจสอบหนังสือและสือก่อนที่จะเผยแพร่แก่สาธารณชนในโครงการกูเทินแบร์ค
มาสค์ไรเดอร์ × มาสค์ไรเดอร์ วิซาร์ด & โฟร์เซ MOVIE ไทเซน อัลติเมตัม
มาสค์ไรเดอร์ x มาสค์ไรเดอร์ วิซาร์ด & โฟร์เซ: มูฟวี่ ไทเซน อัลติเมตัม (仮面ライダー×仮面ライダー ウィザード&フォーゼ MOVIE大戦アルティメイタム (Kamen Raidā × Kamen Raidā Wizādo Ando Fōze Mūbī Taisen Arutimeitamu)) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี โดยได้นำซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์โฟร์เซและมาสค์ไรเดอร์วิซเซิร์ดมาทำเป็นภาพยนตร์ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 2012
อคูไมเซอร์
คาแร็คเตอร์ตัวร้าย ปีศาจทั้งสาม นำมาจากฟิกเกอร์ SIC ที่ผลิตโดยบริษัทบันได (ของเล่นจำหน่ายเดือน ธันวาคม ค.ศ. 2005) ซึ่งดัดแปลงหน้าตาให้ดุดันเป็นปีศาจมากขึ้น โดยนำต้นแบบมาจากทีวีซีรีส์ อคูไมเซอร์ 3 ปีค.ศ. 1975 ซึ่งออกแบบโดย โชตะโร อิชิโนะโมะริ เช่นเดียวกัน
มีดปอกผลไม้
มีดปอกหนังหน้า เป็นมีดที่มีคมอยู่ด้านในติดกับด้ามจับที่ทำจากไม้ โลหะหรือพลาสติก ซึ่งใช้สำหรับการปอกเปลือกด้านนอกของผักและผลไม้ ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับมันฝรั่ง แอปเปิล หรือแพร์ เป็นต้น
รักแห่งสยาม (ดีวีดี)
ดีวีดีภาพยนตร์เรื่องรักแห่งสยาม ผลิตและจัดจำหน่ายโดยบริษัท แฮปปี้ โฮม เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด และบริษัทผู้ผลิต DVD คือ บริษัท ดูดิสก์ จำกัด ออกวางขายเป็น 2 รูปแบบ คือในฉบับปกติ มีความยาวเท่ากับที่ออกฉายในโรงภาพยนตร์  ความยาว 2 ชั่วโมงครึ่ง เป็นระบบภาพไวด์สกรีน ระบบเสียงภาษาไทย 2 ระบบคือ Dolby Digital 5.1 และ Dolby 2.0 นอกจากนี้ยังเลือกเสียงบรรยายได้ด้วย และมีส่วนเพิ่มเติมคือ มิวสิกวิดีโอ ตัวอย่างภาพยนตร์ ภาพจากหนัง ดีวีดีแบบปกตินี้ออกจำหน่ายวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และยังมีการวางขายดีวีดีฉบับ Director's Cut จำนวน 2 แผ่น ความยาวรวม 178 นาที ออกจำหน่ายวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2551
ที่มา
หลังจากที่ภาพยนตร์เรื่องรักแห่งสยาม ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ได้มีกระแสตอบรับที่ดีมากทางเว็บไซต์ไม่ว่าจะเป็น พันทิป.คอม ดูดิสก์ และเว็บบอร์ดรักแห่งสยาม จนเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2550 มีข้อความโพสต์ที่เว็บบอร์ดรักแห่งสยาม โดยทีมงานมูฟวี่ คาเฟ่ ว่าจะมีการผลิตวีซีดี และดีวีดี รักแห่งสยามออกจำหน่าย ทั้งแบบที่ฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปและแบบ 4 ชั่วโมงเต็ม
ภาพยนตร์รักแห่งสยาม ฉบับ 'Director's Cut' ความยาว 3 ชั่วโมงเศษนี้เองที่ผู้สร้างได้นำมาทำเป็นดีวีดีแบบพิเศษซึ่งจัดเป็นกล่องจำหน่ายพร้อมกับของที่ระลึกอื่น ๆ (บ็อกซ์เซ็ต (boxed set))
การจอง
เมื่อรักแห่งสยาม ฉบับ 'Director's Cut' ได้รับความสนใจจากผู้ชมจำนวนมากถึงขนาดต้องมีการเพิ่มรอบฉายและขยายวันเพิ่มดังกล่าวข้างต้น จึงได้เริ่มมีข่าวเกี่ยวกับ ดีวีดีภาพยนตร์ ฉบับ 'Director's Cut'  ออกมาอย่างจริงจัง เมื่อแรกนั้นประกาศรับจองวันแรกในวันศุกร์ที่ 18 มกราคม 2551 โดยระบุว่าสินค้ามีจำนวนจำกัด เพียง 2,000 ชุดเท่านั้น
16 มกราคม 2551 ทางดูดิสก์ซึ่งดูแลส่วนการผลิตงาน ยืนยันข่าวการทำและเปิดจองดีวีดี ฉบับ 'Director's Cut' โดยระบุเพิ่มเติมว่า 'เป็นการจองโดยการชำระเงินล่วงหน้า แต่ยังไม่ได้ของ ซึ่งของจะจัดส่งให้ต่อไปเมื่อการผลิตเสร็จครบถ้วน' ต่อมาในวันที่ 17 มกราคม 2551 ประกาศเลื่อนการจอง จากวันศุกร์ที่ 18 มกราคม เป็นวันจันทร์ที่ 21 มกราคม เริ่ม 13.00 น. เนื่องจากยังไม่สามารถสรุปราคาและรายละเอียดตัวสินค้าและของกำนัลได้ จนในวันจันทร์ที่ 21 มกราคม ตอนสายๆ ออกมาแจ้งเลื่อนการสั่งจองเป็นอังคารที่ 22 มกราคม ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่สามารถระบุราคาสินค้า และวันที่รับสินค้าได้ ซึ่งการประกาศครั้งนี้ระบุรายละเอียดของสินค้า ดังนี้ 1. ดีวีดี จำนวน 3 แผ่น 2. ตุ๊กตาไม้ 3. จดหมายรักแห่งสยาม 4. โปสต์การ์ด 10 แผ่น 5. โน้ตเพลง(ยังไม่แจ้งเพลง) โดยระบุช่วงเวลาการจองสินค้า ตั้งแต่วันที่ 22 มกราคม 2551 - 5 กุมภาพันธ์ 2551 โดยเปิดจองที่ร้านมูฟวี่ คาเฟ่แห่งเดียว และหลังจากเปิดจองในวันที่ 22 มกราคมประกาศของทางมูฟวี่ คาเฟ่บอกมีไม่จำกัดจำนวน จะทำตามจำนวนสั่งและได้ของพร้อมกันทั้งหมด แต่ขอให้จองภายในวันที่ 5 กุมภาพันธ์
การรับสินค้า
ต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2551 ภาพยนตร์ฉบับ 'Director's Cut' ยังคงฉายที่โรงภาพยนตร์เฮ้าส์ อาร์ซีเอ ทำให้เริ่มมีกระแสข่าวว่าดีวีดีฉบับ 'Director's Cut' จะเลื่อนกำหนดออกเพราะยังฉายอยู่ที่โรงภาพยนตร์เฮ้าส์ เกรงจะเกิดปัญหาแย่งลูกค้ากัน หลังจากนั้นเริ่มมีการแจ้งข่าวการวางแผงวีซีดีและดีวีดี รักแห่งสยาม ฉบับปกติ (เหมือนที่ฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไป) โดยวีซีดี และดีวีดี กำหนดวางตลาดในวันที่ 14 และ 21 กุมภาพันธ์ 2551 ตามลำดับ  การวางจำหน่ายวีซีดีและดีวีดีฉบับปกติ เป็นไปตามกำหนดเวลาที่กล่าว ตามร้านทั่วไป
7 กุมภาพันธ์ 2551 ประกาศเลื่อนกับรับสินค้าดีวีดี บ็อกซ์เซ็ตเลื่อนจาก 28 กุมภาพันธ์ เป็น 16 มีนาคม 2551 แทน หลังจากนั้น 15 กุมภาพันธ์ บูมเบอแรงและบีทูเอส ประกาศให้จองดีวีดีบ็อกซ์เซ็ต ทั้งยังมีของสมนาคุณ โดยบีทูเอส เซ็นทรัลเวิลด์ แถมเสื้อกับกระเป๋ายีนส์ สำหรับเสื้อยืดสีดำ มูฟวี่ คาเฟ่ ได้ประกาศว่าผู้ที่จองดีวีดี บ็อกซ์เซ็ตที่ร้านมูฟวี่ คาเฟ่ สามารถแสดงใบเสร็จรับเงินเพื่อรับส่วนลดในการซื้อเสื้อดังกล่าวได้ หลังจากนั้น 18 กุมภาพันธ์  ทีมงานมูฟวี่ คาเฟ่ออกมาประกาศที่เว็บไฮไฟฟ์ (hi5) ว่าเลื่อนการรับสินค้าเป็นวันที่ 16 มีนาคม 2551
15 มีนาคม 2551 ออกมาประกาศเลื่อนการรับสินค้า จาก 16 มีนาคม เป็น 28 มีนาคม ผ่านทางเอสเอ็มเอส หลังจากนั้น 27 มีนาคม มีประกาศเลื่อนรับดีวีดี จากวันที่ 28 มีนาคม ไปเป็นวันที่ 9 เมษายน โดยจะยังไม่ได้รับตุ๊กตาไม้ สำหรับผู้สั่งจองทางไปรษณีย์จะจัดส่งเป็น 2 รอบโดยการส่งครั้งแรกจะหักจากค่าจัดส่ง 300 บาท ส่วนเหตุผลที่ทำให้ล่าช้านั้น ผู้จัดจำหน่ายแจ้งว่าเกิดจากกระบวนการผลิตตุ๊กตาไม้ ซึ่ง 'วัตถุดิบเป็นไม้ จึงต้องเข้ากระบวนการอบไม้ให้แห้งก่อนการเคลือบ แต่เนื่องจากในช่วงเวลาการผลิตสภาพภูมิอากาศแปรปรวน มีความร้อนชื้น ส่งผลให้คุณภาพการอบไม้ ไม่สมบูรณ์ทำให้ "ตุ๊กตาไม้" ที่ผลิตในรอบการผลิตนั้น เกิดเชื้อรา ... จึงต้องเรียกคืนมาเพื่อผลิตใหม่ โดยระยะเวลาในการอบไม้ ใช้เวลา 45 วัน เพื่อความสมบูรณ์ "ตุ๊กตาไม้ซานตาคลอส" ก่อนถึงมือผู้สั่งจอง'
ในช่วงเย็นของวันที่ 2 เมษายน 2551 ได้มีข่าวส่งผ่านเอสเอ็มเอสจากร้านมูฟวี่ คาเฟ่ว่าสามารถรับเฉพาะดีวีดีได้ตั้งแต่วันที่ 3 เมษายน เป็นต้นไป จนวันที่ 31 พฤษภาคม 2551 จึงมีการแจ้งรับตุ๊กตาไม้ แต่เมื่อได้รับตุ๊กตาไม้แล้วมีหลายคนไม่พอใจกับคุณภาพของตุ๊กตาไม้ โดยเฉพาะเว็บไซต์พันทิพมีผู้ใช้บริการเป็นจำนวนมาก จึงมีการเขียนจดหมายแจ้งไปทางบริษัทแฮปปี้โฮมส์ ซึ่งทางบริษัทก็ออกมาขออภัยและหาแนวทางในการแก้ปัญหาดังกล่าว
เฆซุส เบร์โรกัล
เฆซุส เบร์โรกัล กัมโปส (Jesús Berrocal Campos) เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโปนเตแบดรา โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า
มาร์เซลิโน โบลิบาร์
โฮเซ มาร์เซลิโน โบลิบาร์ (José Marcelino Bolívar) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ที่ซิวดัดโบลิบาร์ สถิติการชก 21 ครั้ง ชนะ 17 (น็อก 16) แพ้ 4
พีพีจี เพ้นท์ส อารีน่า
พีพีจี เพ้นท์ส อารีน่า (PPG Paints Arena) เป็นสนามในร่มเอนกประสงค์ในตั้งอยู่ในพิตต์สเบิร์ก ,รัฐเพนซิลเวเนีย ที่ทำหน้าที่เป็นที่สนามบ้านของPittsburgh Penguins ของ National Hockey League (NHL) และเป็นสนามบ้านของPittsburgh Power ของArena Football League (AFL) ในช่วงปี 2011 - 2014
สนามสร้างเสร็จในวันที่ 1 สิงหาคม 2010 และสนามเปิดในเวลาสำหรับช่วงของ NHL ในปี 2010–11 โดยแทนที่เดิมสนามของPittsburgh Penguins Civic Arena (Pittsburgh) ซึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์ในปี 1961 โดยสนามแรกของลีดที่ได้รับการรับรองเป็นสนามทองคำของ NHL และ AFL
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นเกิน 67 กิโลกรัม บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นเกิน 67 กิโลกรัม บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 8 รายการแข่งขันเทควันโดที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่มะกุฮะริเม็สเซะ การแข่งขันรายการรุ่นเกิน 67 กิโลกรัม บุคคลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 16 คน จาก 16 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 6 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 2000
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
น้ำแข็งย้อย
น้ำแข็งย้อย (icicle) คือน้ำแข็งในรูปทรงแท่งแหลม ที่เกิดขึ้นการหยดหรือไหลตกของน้ำหรือหยดน้ำค้างและแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง ภายใต้อุณหภูมิบรรยากาศที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งของน้ำ สะสมตัวยาวขึ้นเรื่อย ๆ ภายใต้สภาวะที่เหมาะสม
การก่อตัวและพลวัต
น้ำแข็งย้อยสามารถก่อตัวได้แม้ในสภาวะที่มีแสงแดดจ้า ซึ่งต้องมีอุณหภูมิบรรยากาศต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง (ของน้ำ) ก่อตัวเมื่อน้ำแข็งหรือหิมะละลายด้วยแสงแดดหรือแหล่งความร้อนอื่น ๆ (เช่น อาคารที่มีฉนวนความร้อนไม่ดี และมีไอความร้อนรั่วออกมา) โดยจะละลายอย่างต่อเนื่องช้า ๆ รวมตัวกันและไหลหยดลงนอกจุดที่ละลายตัว และแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งอีกครั้ง เมื่อเวลาผ่านไปน้ำละลายและแข็งตัวที่ไหลอย่างต่อเนื่องจะสะสมตัวทำให้น้ำแข็งย้อยยาวขึ้น สภาวะอีกรูปแบบหนึ่งคือ การก่อตัวในช่วงพายุน้ำแข็ง เมื่อละอองฝนตกลงมาในบรรยากาศที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งเล็กน้อยจะสะสมอย่างช้า ๆ เป็นแท่งน้ำแข็งย้อยจำนวนมากห้อยลงมาจากกิ่งไม้ ใบไม้ สายไฟ ฯลฯ โดยเฉพาะในจุดที่เป็นช่องทางของลม สภาวะที่สาม น้ำแข็งสามารถก่อตัวได้ทุกที่ที่น้ำไหลซึมออกมาหรือหยดลงบนพื้นผิวในแนวตั้ง เช่น ช่องถนนที่ตัดผ่านภูเขาหิน (ช่องเขาที่ตัดด้วยฝีมือมนุุษย์) ช่องเขาธรรมชาติ หรือหน้าผา น้ำแข็งย้อยอาจก่อตัวและสะสมตัวจนมีขนาดใหญ่มากเป็น "น้ำตกน้ำแข็ง" ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของนักปีนเขาน้ำแข็ง
น้ำแข็งย้อยขยายตัวขึ้น (โดยมากคือ การเพิ่มความยาว) เป็นแท่งย้อยลงมาในรูปทรงเดียวกับหยดน้ำ และผลของกระบวนการก่อตัวนี้เอง ทำให้ภายในของน้ำแข็งย้อยที่กำลังก่อตัว ยังเป็นน้ำ (น้ำในรูปเหลว) เหมือนหลอดน้ำแข็งที่ห่อหุ้มน้ำไว้ และผนังของหลอดน้ำแข็งหนาประมาณ 0.1 mm และกว้างโดยเฉลี่ย 5 mm การขยายตัวของน้ำแข็งย้อยทั้งความยาวและความกว้างสามารถคำนวณได้ และแปรตามความซับซ้อนของอุณหภูมิของอากาศ ความเร็วลม และอัตราการไหลของน้ำ เข้าสู่น้ำแข็งย้อย โดยทั่วไปอัตราเร็วการเพิ่มของความยาวจะแตกต่างกันไปตามเวลาและในสภาวะที่เหมาะสม ซึ่งอาจมีค่ามากกว่า 1 cm ต่อนาที
ด้วยเงื่อนไขที่เหมาะสม น้ำแข็งอาจก่อตัวในถ้ำ เป็นถ้ำน้ำแข็งย้อย (ซึ่งในกรณีนี้เรียกอีกอย่างว่า น้ำแข็งงอกน้ำแข็งย้อย - ice stalactites) นอกจากนี้ยังสามารถก่อตัวขึ้นจากน้ำเค็ม (น้ำเกลือ) ที่ละลายจมตัวจากน้ำแข็งในทะเล ที่เรียกว่า นิ้วน้ำแข็ง ซึ่งสามารถฆ่าเม่นทะเล และปลาดาวได้จริง ซึ่งทีมงานภาพยนตร์ของบีบีซีสังเกตเห็นในบริเวณใกล้เขาเอเรบัส แอนตาร์กติกา
ความเสียหายและการบาดเจ็บที่เกิดจากน้ำแข็งย้อย
น้ำแข็งย้อยสามารถก่อให้เกิดอันตรายทั้งด้านความปลอดภัยและด้านโครงสร้างอาคาร น้ำแข็งย้อยที่ห้อยลงมาอาจตกลงและทำให้เกิดการบาดเจ็บ และหรือความเสียหายต่อบุคคลหรือสิ่งของที่อยู่ด้านล่าง นอกจากนี้การสะสมตัวของน้ำแข็งอาจมีน้ำหนักมาก น้ำแข็งเกาะบนวัตถุ เช่น ลวด คาน หรือเสาค้ำ น้ำหนักของน้ำแข็งที่มากพอจะทำลายความสมบูรณ์ของโครงสร้างของวัตถุหรืออาคารอย่างรุนแรง และอาจทำให้วัตถุแตกหักหรืออาคารเสียหายได้ ความเสียหายนี้สามารถเกิดขึ้นได้กับหลังคา โดยเฉพาะในส่วนที่ไม่ได้ออกแบบให้รับน้ำหนักอื่นนอกเหนือจากตัวหลังคาเอง สามารถสร้างความเสียหายให้กับยานพาหนะที่จอดอยู่ใกล้เคียงหรือภายใน และผู้อยู่อาศัยภายในอาคาร น้ำแข็งย้อยบนหลังคาสามารถสมทบเข้ากับเขื่อนน้ำแข็งบนหลังคา ซึ่งอาจทำให้เกิดความเสียหายจากน้ำเมื่อน้ำซึมเข้าไปใต้หลังคาชิงเกิลรูฟได้ (shingle roof หรือเรียกหลังคายางมะตอยเป็นวัสดุสังเคราะห์) (น้ำซึมที่ีเข้าไปและแข็งตัว จะขยายปริมาณ ทำให้การยึดเกาะของแผ่นยางมะตอยน้อยลง — การแข็งตัวของน้ำที่สร้างความเสียหาย ดูเพิ่มที่ น้ำแข็ง, ปรากฏการณ์น้ำแข็งลิ่ม)
นอกจากนี้ยังมีความเสียหายอื่น ๆ ที่ได้รับการบันทึก เช่น
เรื่องราวของเด็กหนุ่มชาวอังกฤษที่ตายเนื่องจากถูกน้ำแข็งย้อยที่ร่วงลงมาใน ค.ศ. 1776 มักเป็นที่เล่าขาน
ใน ค.ศ. 2010 มีผู้เสียชีวิต 5 คนและบาดเจ็บ 150 คนจากน้ำแข็งในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย หลังจากหิมะตกหนักทำให้หลังคาอาคารอะพาร์ตเมนต์พังทลาย รวมทั้งสร้างความเสียหายให้กับบ้านส่วนตัวหลายหลังและหอสมุดแห่งชาติรัสเซีย
แมนนูเอลออฟเลิฟ ภาค 2
แมนนูเอลออฟเลิฟ ภาค 2 (อังกฤษ: Manual of Love 2) เป็นภาพยนตร์ สัญชาติอิตาลี่ สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2001 กำกับโดย จีโอวานนี เวโรเนซี นำแสดงโดย เดนิส เลียรี, เอลิซาเบธ เฮอร์ลีย์, ลูอิส กัซแมน, โดนัลด์ เฟสัน, สตีฟ บูเซมี, เมโลนี ดิแอซ
เอกแซมเพิล
เอลเลียต จอห์น กลีฟ (Elliot John Gleave) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เอกแซมเพิล (Example) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1982 เป็นนักร้องและแร็ปเปอร์ชาวอังกฤษ เซ็นสัญญากับค่ายดาตาเรเคิดส์
ในปี 2000 เขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยโรแยลฮอลโลเวย์ ในลอนดอน ศึกษาเกี่ยวกับการกำกับภาพยนตร์ ขณะที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย เขาเริ่มเป็นเอ็มซีแนวเพลงการาจ เพื่อหารายได้ ในช่วงนี้เองที่เขาพบกับโจเซฟ การ์ดเนอร์ หรือ รัชเชอร์ โปรดิวเซอร์ ที่ต่อมาเขาได้ร่วมงานด้วย เอกแซมเพลและรัชเชอร์ได้ร่วมกันทำคอนเซปต์อัลบั้ม ในบูธมหาวิทยาลัย ของภาควิชาภาพยนตร์ รวมถึงเพลงแรก "A Pointless Song" หลังเรียนจบในปี 2003 เขาย้ายไปออสเตรเลีย เป็นเวลา 1 ปี
เอกแซมเพิล ออกซิงเกิ้ลแรกจากอัลบั้มชุดที่ 2 ที่ชื่อชุด "Watch The Sun Come Up" กับค่ายดาตาเรเคิดส์ ซึ่งประสบความสำเร็จบนชาร์ตยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต ติดอันดับ 19 อยู่ในท็อป 40 นาน 4 อาทิตย์ จากนั้นออกซิงเกิ้ลที่ 2 ที่ชื่อ "Won't Go Quietly" ขึ้นชาร์ตยูเคซิงเกิลส์ชาร์ตที่อันดับ 6 ส่วนซิงเกิ้ลที่ 3 "Kickstarts" ซึ่งโปรดิวซ์โดยซับโฟกัส ประสบความสำเร็จ ติดชาร์ตยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต ที่อันดับ 3 จากนั้นได้ออกอัลบั้มชุด "Won't Go Quietly" เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 2010 อัลบั้มติดอันดับ 4 บนยูเคอัลบั้มส์ชาร์ต
แหล่งข้อมูลอื่น
1982
ไอลล์บีกอน
"ไอลล์บีกอน" (ชื่อเดิม "Primo") เป็นเพลงของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก เป็นเพลงลำดับที่ 5 ในสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของวง ลีฟวิงทิงส์ เพลงนี้ประพันธ์โดยลิงคินพาร์ก และมีโปรดิวเซอร์คือ ไมค์ ชิโนะดะ นักร้องนำร่วมของวง และ ริก รูบิน เพลงนี้มีเสียงเครื่องสายที่เล่นโดย อาร์เคด ไฟร์ เตรียมการโดย โอเวน แพลเลตต์ เพลงนี้ได้เข้าสู่ชาร์ตซิงเกิลเพลงร็อกแห่งสหราชอาณาจักรในอันดับที่ 26 และได้รวมอยู่ในรายการเพลงของสถานีวิทยุโมเดิร์นร็อกแห่งลอสแอนเจลิส เคอาร์โอคิว ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2555
ในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 ลิงคินพาร์กได้ออกเดโมเก่าของเพลง "ไอลล์บีกอน" มีชื่อว่า "พรีโม (ไอลล์บีกอน - ลองฟอร์ม 2010 เดโม)" ในหน้า Tumblr อย่างเป็นทางการของลิงคินพาร์ก ซึ่งเป็นการโปรโมตอัลบั้มของลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ที่ได้ออกจำหน่ายในเวลาต่อมา โดยเดโมนี้ได้รวมอยู่ในอัลบั้ม ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ XIII เป็นแทร็กลำดับที่ 3 ในอัลบั้ม
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7
รถไฟใต้ดินหนานจิง สาย S7 （อักษรจีนตัวเต็ม：南京地鐵寧溧線、อักษรจีนตัวย่อ：南京地铁宁溧线、ภาษาอังกฤษ：Nanjing Metro Line S7）เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครหนานจิง เปิดให้บริการครั้งแรกวันที่ 26พฤษภาคม พ.ศ.2561 มีระยะทาง 30.16 กิโลเมตร จำนวน 9 สถานี
เอเวรอ
เอ-เวฺรอ (Évreux) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเออร์ในแคว้นโอต-นอร์ม็องดีในประเทศฝรั่งเศส เมืองเอเวรอตั้งอยู่ทางตอนเหนือของฝรั่งเศสบนฝั่งแม่น้ำอีตง (Iton)
ชาวเมืองเอเวรอ เรียกว่า "Ébroïcienne" (หญิง) หรือ "Ébroïciens" (ชาย)
เอเวรอเป็นที่ตั้งของมหาวิหารเอเวรอและอดีตแอบบีแซ็งโตแร็ง (นักบุญทอรินัส)