cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรวรรดิ
เช่นเดียวกับรัฐทั่วไป จักรวรรดิจะมีโครงสร้างทางการเมืองของตนเอง หรืออย่างน้อยก็โดยวิธีกดขี่บังคับให้อยู่ใต้อำนาจ จักรวรรดิบนแผ่นดินใหญ่ (เช่น จักรวรรดิมองโกล หรือจักรวรรดิอาคีเมนิดเปอร์เชีย – Achaemenid Persia) มักจะขยายไปตามอาณาเขตที่ประชิดต่อเนื่องกัน ส่วนจักรวรรดิทางทะเล (เช่น จักรวรรดิเอเธนีเนียน จักรวรรดิโปรตุเกสและจักรวรรดิอังกฤษ) อาจมีอาณาเขตกระจัดกระจายหลวม ๆ แต่อยู่ในอำนาจการควบคุมทางกองทัพเรือเป็นต้น จักรวรรดิที่มีมาก่อนจักรวรรดิโรมันหลายร้อยปี ได้แก่จักรวรรดิอียิปต์ซึ่งได้ก่อตั้งจักรวรรดิเมื่อประมาณ 1000 ปีก่อน พ.ศ. โดยการรุกรานและผนวกนิวเบียและรัฐอิสระโบราณชื่อเลแวนต์ (Levant) จักรวรรดิแอคคาเดียนแห่งซาร์กอนแห่งแอคแคดมีตัวตนอยู่ในฐานะเป็นรูปแบบแรกสุดของจักรวรรดิบนแผ่นดินใหญ่ที่ห่างไกล จักรวรรดิมีความแตกต่างโดยชัดเจนจากการเป็นสหพันธรัฐซึ่งมีความผูกพันทางการปกครองแต่มีอำนาจที่เป็นอัตตาณัติ (autonomy) ที่มากพอควรที่รัฐบาลกลางล่วงละเมิดมิได้ ในอีกแง่มุมหนึ่งอาจกล่าวเปรียบเทียบจักรวรรดิทางกายภาพได้ว่าเป็นการครอบงำด้วยอิทธิพลที่มิใช่การทหารโดยตรง แต่เป็นการตกอยู่ในเขตอิทธิพลทางการเมืองและวัฒนธรรมที่เป็นไปในทางเดียวกัน มองที่อีกด้านของเหรียญเดียวกันนี้ก็อาจเห็นได้อีกมุมมองหนึ่งได้ว่าเป็นการใช้ยุทธวิธีแบ่งแยกแล้วปกครอง โดยกลุ่มชนที่ต่างเชื้อชาติและวัฒนธรรม (“ศัตรูของศัตรูของเราก็คือเพื่อนของเรา”) โดยเข้าไปแทรกแซงระหว่างกลางเพื่อประโยชน์สูงสุดของจักรวรรดิ
การเปรียบเทียบอีกแบบหนึ่งได้แก่แนวคิด “มหาอำนาจ” และ “อภิมหาอำนาจ” ซึ่งได้ปรากฏตัวอย่างที่เป็นที่ประจักษ์มาแล้วคือจักรวรรดิอังกฤษที่นับเป็นอภิมหาอำนาจได้ ในช่วงที่รุ่งเรืองจักรวรรดิอังกฤษใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลกโดยมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่มากกว่าหนึ่งในสี่ของพื้นที่ที่เป็นแผ่นดินของโลก มีอำนาจครอบงำทางการเมือง เศรษฐกิจ การเงินและวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในช่วงเวลานั้นไปเกือบทั้งโลก
คณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
คณะสื่อสารมวลชน เป็นหน่วยงานระดับคณะ ในสังกัดของ มหาวิทยาลัยรามคำแหง กระทรวงศึกษาธิการ เดิมเป็น ภาควิชาสื่อสารมวลชน ในคณะมนุษยศาสตร์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2535 โดยตั้งแต่ปีการศึกษา 2556 เป็นต้นมา ได้รับการอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งขึ้นเป็น คณะสื่อสารมวลชน เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ปี พ.ศ. 2555 และมี อาจารย์จเลิศ เจษฎาวัลย์ เป็นคณบดีคนปัจจุบัน
แรกเริ่ม
แรกเริ่มคณะสื่อสารมวลชน เดิมมีชื่อว่า คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน เกิดจากภาควิชาสื่อสารมวลชนนั้นซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในคณะมนุษยศาสตร์เริ่มต้นทศวรรษที่ 4 ของการก่อตั้งมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปีพ.ศ. 2543 จัดตั้งเป็นคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชนและเตรียมการจัดตั้งศูนย์สารนิเทศ จึงได้แยกตัวออกเป็น คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน ชื่อในขณะนั้น ซึ่งมีผู้เข้าการศึกษาและสนใจเป็นจำนวนมาก อีกทั้งภารกิจของคณะมนุษย์ศาสตร์มีมากขึ้น และการศึกษาในสาขาวิชาสื่อสารมวลชนได้เจริญก้าวหน้าและขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับการจัดการเรียนการสอนและสาขาวิชาให้ทันต่อโลกและเหตุการณ์ปัจจบันมากขึ้น จึงได้มีการแยกภาควิชาสื่อสารมวลชนขึ้นเป็น "คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน" ในมหาวิทยาลัยรามคำแหง แต่เดิมมหาวิทยาลัยรามคำแหงเปิดสอนวิชาด้านการสื่อสารและการสื่อสารมวลชนเป็นวิชาเลือกในภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์
ภาควิชาสื่อสารมวลชน
ในปี พ.ศ. 2536 มีพระราชบัญญัติก่อตั้งภาควิชาสื่อสารมวลชน เปิดสอนสาขาวิชาสื่อสารมวลชนเป็นวิชาเอก ตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ด้วยมีนักศึกษาสนใจเรียนสาขาวิชาด้านสื่อสารมวลชนจำนวนมาก และมีความสนใจในศาสตร์การสื่อสารมวลชนเฉพาะสาขามากขึ้น มหาวิทยาลัยจึงมอบหมายให้ภาควิชาสื่อสารมวลชนเตรียมการยกฐานะภาควิชาสื่อสารมวลชนเป็นคณะที่จัดการเรียนการสอนด้านสื่อสารมวลชน
คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน
การประชุมสภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ครั้งที่ 4/2545 วาระที่ 4.8 เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2545 มีมติให้จัดตั้ง คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน และมีประกาศมหาวิทยาลัยรามคำแหงเรื่องการจัดตั้งคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน ลงวันที่ 16 ตุลาคม 2545 และให้อยู่ในความดูแลของคณะมนุษยศาสตร์ คณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน จัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต 3 สาขา
สาขาวิชาที่เปิดสอนระดับปริญญาตรี
จัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต 3 สาขา ได้แก่
สาขาวิชาที่เปิดสอนระดับปริญญาโท
มีการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต 1 หลักสูตร
คณะสื่อสารมวลชน
สภามหาวิทยาลัยรามคำแหง ในการประชุมครั้งที่ 12/2555 วาระที่ 5.6 เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2555 มีมติอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน เป็นคณะสื่อสารมวลชนโดยให้รวมการดำเนินการของภาควิชาสื่อสารมวลชนและคณะสื่อสารมวลชนเข้าด้วยกัน เป็นคณะในกำกับราชการอีกคณะหนึ่งอย่างเป็นทางการ แยกการดำเนินงานเป็นอิสระออกจากคณะมนุษยศาสตร์ และจัดตั้งเป็นคณะ อย่างเป็นเอกเทศ ในปีการศึกษา 2556 และมีที่ทำการปัจจุบัน คือ อาคารสุโขทัย ชั้น 2 โดยมี ผศ.ดร.บุญชาล ทองประยูร เป็นคณบดีท่านแรก
สาขาวิชาที่เปิดสอนระดับปริญญาตรี
จัดการเรียนการสอนหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต 1 สาขา ได้แก่
ชื่อปริญญาและสาขาวิชา
หลักสูตรปริญญาตรี สาขานิเทศศาสตร์และสื่อดิจิทัล (หลักสูตรปรับปรุง พ.ศ. 2565) ชื่อปริญญาและสาขาวิชา
หลักสูตรปริญญาตรี สาขาวิชาภาพยนตร์ดิจิทัลและสื่อสร้างสรรค์ (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2565) ชื่อปริญญาและสาขาวิชา
ศิษย์เก่า​ที่มีชื่อเสียง​
หมวดหมู่:บุคคลจากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อ้างอิง
- หลักสูตรระดับปริญญาตรี
เทพ โพธิ์งาม
เทพ โพธิ์งาม มีชื่อจริงว่า สุเทพ โพธิ์งาม เป็นนักแสดงตลกชาวไทย หัวหน้าคณะโพธิ์งามในอดีต มีความสามารถหลายอย่าง เคยแสดงภาพยนตร์หลายเรื่อง และยังเป็นผู้กำกับและเขียนบทภาพยนตร์อีกด้วย
ประวัติ
เทพ โพธิ์งามเกิดเมื่อ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2492 เกิดที่อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด แต่ไปเติบโตที่นราธิวาส เรียนจบประถมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านยะบะ(อุปการวิทยา) อำเภอรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส ก่อนย้ายมาอยู่สะเดา หาดใหญ่ เคยทำงานกับหน่วยฉายหนังกลางแปลง ได้เงินค่าจ้างวันละ 5 บาท ซึ่งได้มีโอกาสเป็นนักพากย์การ์ตูนในหนังกลางแปลงเพราะขาดนักพากย์พอดี ทำอยู่ 7 ปี หนังกลางแปลงถูกยุบ จึงหันเหไปเป็น กรรมกรในโรงถ่าน และได้ไปสมัครงานกับวงดนตรีเพลิน พรมแดน ประมาณ พ.ศ. 2512 นับเป็นการเริ่มต้นในวงการจึงได้เจอกับ เด่น ดอกประดู่ให้มาเล่นตลกหน้าเวที หลังจากเด่น ออกจากวงดนตรีเพลินพรมแดน เด่นได้ชวนเขาเข้าร่วม คณะ เด่น เด๋อ เทพ ประมาณ พ.ศ. 2520 จากนั้น 2 ปี ได้แยกมาตั้งคณะ "เทพเพชรธงจิ๋ม" ต่อมาได้น้อย โพธิ์งาม แฉ่ง ช่อมะดัน หม่ำ จ๊กม๊ก มาร่วมคณะกลายเป็นคณะ เทพ โพธิ์งาม จนถึงประมาณปี 2538 จึงได้เลิกเล่นคาเฟ่รับงานทีวี ละคร ภาพยนตร์ อย่างเดียว
ชีวิตครอบครัว ใช้ชีวิตคู่ร่วมกับ ภัสราวรรณ ทรงพีระพัฒน์ (จุ๋ม) มีบุตรธิดา 2 คนคือ "ทอฟฟี่" นิชาภา โพธิ์งาม อดีตนักร้องค่าย "ลักษ์มิวสิก" และไทค์ ธนพล โพธิ์งาม (ภัทร โพธิ์งาม) ในปี พ.ศ. 2558 ทั้งคู่ก็ได้ประกาศแยกทางกันหลังจากอยู่กินกันมานานถึง 35 ปี และในปี พ.ศ. 2559 ได้ประกาศว่ากลับมาคืนดีกันอีกครั้ง และมีน้องสาวอีกคนที่เป็นนักแสดงตลกที่มีชื่อเสียงเช่นเดียวกัน คือ น้อย โพธิ์งาม
ในระหว่างการประท้วงในประเทศไทย พ.ศ. 2564 เขาและ หยอง ลูกหยี ประกาศจุดยืนสนับสนุนรัฐบาล แม้จะไม่เคยออกมาชุมนุมแต่ก็มีการพูดถึงอยู่หลายครั้งตามข่าว
ลาออกจากวงการ
เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2557 เทพ โพธิ์งาม ได้อาศัยอยู่ที่ไร่ในหมู่บ้านไผ่สามเกาะ โดยเทพ โพธิ์งามได้แต่งตัวแบบง่าย ๆ นุ่งผ้าเช็ดตัว และสวมเสื้อกันหนาวแขนยาว กำลังขลุกอยู่กับการให้อาหารปลาในบ่อ ให้อาหารเลี้ยงไก่ และนำฟางข้าวให้ วัว และควาย ฝูงใหญ่กินเป็นอาหาร
เทพ โพธิ์งาม เปิดเผยว่า ขณะนี้มีอายุมากแล้ว จึงอยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย อาศัยอยู่กับสัตว์เลี้ยงในไร่ เพื่อหาความสุขในบั้นปลายชีวิต เพราะคิดว่าความสุข ไม่จำเป็นต้องอยู่ในเมือง อีกทั้งในเมืองมันแออัด อากาศไม่บริสุทธิ์  รวมทั้งกำลังคิดเตรียมหาอาชีพใหม่ แทนอาชีพตลก  โดยจะขายบ้านที่ จ.นครปฐม เพื่อนำเงินส่วนหนึ่งมาใช้ชีวิตอยู่ที่ไร่ อยู่กับสัตว์เลี้ยง ใช้ชีวิตอย่างชาวไร่ ตัดหญ้า เลี้ยงวัว เลี้ยงควาย
เทพ โพธิ์งาม กล่าวด้วยว่า สัตว์เลี้ยงที่นำมาเลี้ยงทั้งหมด ไม่เคยคิดจะขาย แม้ว่าจะมีคนให้ราคาเป็นล้าน และตัวเองต้องแบกภาระค่า อาหารวัว ควาย ไก่ ปลา และ สุนัข อีก 25 ตัว เดือนละกว่า 1 แสนบาท จนหลายครั้งต้องแบ่งที่ดิน ผืนติดต่อกับแปลงปัจจุบันขายไปบ้าง จากอดีตที่เคยมีอยู่ 50 ไร่ แต่ตอนนี้เหลือ 20 ไร่  เพื่อนำเงินมาเลี้ยงสัตว์ เนื่องจากเห็นว่ามีความสุขกับการได้อยู่ร่วมกัน โดยไม่คิดนำมาเป็นอาหาร หรือขายแต่อย่างใด  และเมื่อสัตว์ล้มตายลงจะนำเขาไปฝัง
"ปัจจุบันงานแสดง ก็ไม่มี ก็ต้องมาตัดหญ้าเลี้ยงวัวควายด้วยตัวเอง เพราะไม่มีเงินจ้างลูกจ้าง  จึงต้องการจะขายบ้านที่ซอยกันตนา ศาลายา จ.นครปฐม  เพื่อจะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้กับตัวเอง และครอบครัว  อีกอย่างต่อสู้ล้มลุกคลุกคลานกับธุรกิจที่ทำหลายอย่าง ไม่ประสบความสำเร็จ  แต่ก็ยังชื่อว่าสักวันดวงจะต้องดี และจะต้องเป็นวันของเราบ้าง  ขณะนี้กำลังตัดสินใจ อาจจะไปทำธุรกิจที่ประเทศลาวกับเพื่อน ส่วนเรื่องการแสดงนั้น คงจะปิดฉากตำนานการแสดงตลกเพียงแค่นี้ ปล่อยให้คนรุ่นใหม่ เข้ามาทำงานแทน เด็กรุ่นใหม่สมัยนี้  มีความสามารถ กล้าคิด กล้าแสดงออก และชื่อว่าจะทำได้ดีกว่าตลกรุ่นพี่ ๆ อีกด้วย
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศเดนมาร์ก ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเดนมาร์กได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 26 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 22 คนและหญิง 4 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 5 ชนิดกีฬา
ฮิโตมิ โยชิซาวะ
ฮิโตมิ โยชิซาวะ (吉澤 ひとみ (Yoshizawa Hitomi); เกิดวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1985) เป็นอดีตนักร้องและนักแสดงหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 4 ของมอร์นิงมูซูเมะ
2000-2007: มอร์นิงมูซูเมะ
โยชิซสวะกลายเป็นสมาชิกกลุ่มมอร์นิงมูซูเมะของเฮลโล! โปรเจกต์ใน ค.ศ. 2000 โดยเป็นรุ่นที่ 4 คู่กับริกะ อิชิกาวะ, โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะเปิดตัวด้วยเพลง แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง
ต่อมา เธอกลายเป็นหัวหน้าทีมฟุตซอลประจำสังกัดเฮลโล! โปรเจกต์ Gatas Brilhantes H.P.
2007-2018: ฮันกรีแอนด์แอนกรี, อับ-โช และเกษียณ
ในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 โยชิซาวะจบการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ ซึ่งมีรายงานจากข่าวบางส่วน สึงกุ และตัวเธอเอง
ในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2018 เกิดเหตุการณ์ที่โยชิซาวะชนแล้วหนี เพราะดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด ตามมาด้วยการตอบกลับอย่างรุนแรง  ในวันที่ 28 กันยายน เธอออกแถลงการณ์ผ่านบริษัทว่าเธอจะเกษียณจากอุตสาหกรรมการบันเทิง  ทำให้วิดีโอต้นฉบับของเธอในคอนเสิร์ดครบรอบ 20 ปีเฮลโล! โปรเจกต์ถูกนำออกไปในรุ่นดีวีดี
ชีวิตส่วนตัว
ในวันที่ 22 พฤศจิกายน 2015 โยชิซาวะประกาศว่าเธอแต่งงานกับหนุ่มนอกวงการ ต่อมาเธอมีลูกด้วยกัน 1 คน
การก่อคดีและผลกระทบ
วันที่ 6 กันยายน 2018 โยชิซาวะขับรถโตโยต้าอัลฟาร์ดฝ่าไฟจราจรสีแดงด้วยความเร็ว 86 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และได้พุ่งชนกับคนขับจักรยานและคนเดินทางเท้า หลังจากนั้นในเวลาต่อมา ตำรวจได้จับกุมโยชิซาวะและถูกแจ้งในข้อหาชนแล้วหนีขณะอยู่ในสภาพเสพติดของมึนเมา (driving under the influence) โดยเธอได้ตรวจวัดผลแอลกอฮอล์และผลปรากฏว่าลมหายใจของเธออยู่ที่ 0.58 มิลลิกรัมแอลกอฮอล์ต่อลิตร ซึ่งมากกว่าขีดจำกัด 4 เท่าของประเทศญี่ปุ่น โยชิซาวะอ้างว่าเธอได้ดื่มสุรากับสามีของเธอในคืนก่อนเกิดเหตุ (ประมาณ 7 ชั่วโมงก่อนหน้านั้น) และดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อชูไฮไป 3 กระป๋อง  ผู้อำนวยการสถานพยาบาลในชินจูกุได้ออกมาตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับคำกล่าวอ้างของโยชิซาวะ โดยระบุว่า ในระหว่างเวลาที่ถูกกล่าวหาและปริมาณที่เธอดื่ม ระดับแอลกอฮอล์ของเธอไม่ควรสูงเท่ากับเวลา 7:00 น. ภายหลังเธอสารภาพว่าเธอได้ดื่มสุรามากกว่าที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้
ในระหว่างการจับกุม ตารางงานทั้งหมดของโยชิซาวะได้ถูกยกเลิกไป และเธอถูกปลดออกจากตำแหน่งทูตประชาสัมพันธ์ประจำเมืองมิโยชิ รวมถึงสมาชิกในอดีตและปัจจุบันของเฮลโล! โปรเจกต์ ก็ได้แสดงความตกใจ, ผิดหวังและเสียใจต่อเหตุการณ์ดังกล่าว
วันที่ 12 กันยายน แม่สามีของโยชิซาวะพยายามฆ่าตัวตายและถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยด่วน แต่ความพยายามฆ่าตัวตายเกิดขึ้นหลังจากการสัมภาษณ์โดยตรงกับนักข่าวจากนิตยสารรายสัปดาห์ ซึ่งคาดว่าสื่อนั้นคือชูกันบุนชุนที่ได้พิมพ์บทสัมภาษณ์พร้อมรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตแต่งงานของโยชิซาวะเมื่อวันที่ 13 กันยายนที่ผ่านมา
เมื่อวันที่ 26 กันยายน สำนักงานอัยการเขตโตเกียวได้สั่งฟ้องโยชิซาวะด้วยข้อหาละเมิดพระราชบัญญัติจราจรทางบก คำสั่งฟ้องร้องยังเปิดเผยข้อมูลใหม่ว่าเธอขับรถ 86 กม./ชม. ในโซน 60 กม./ชม. ต่อมาในเวลา 17.30 น. เธอได้รับการปล่อยตัวจากสถานีตำรวจฮาราจูกุด้วยเงินประกัน 3 ล้านเยน เธอได้โค้งคำนับนักข่าวนอกสถานีและกล่าวขอโทษคู่กรณี ในช่วงเย็นของวันเดียวกัน เธอได้ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลในจังหวัดไซตามะ
วันที่ 28 กันยายน เจ.พี.รูม ได้ออกแถลงการณ์ร่วมกับโยชิซาวะ โดยประกาศว่าพวกเขาได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันในการยกเลิกสัญญาของเธอ และเธอได้ตัดสินใจที่จะออกจากวงการบันเทิง โยชิซาวะได้กล่าวว่าเธอได้ตระหนักถึงความอ่อนแอและความยังไม่บรรลุนิติภาวะของเธอในช่วง 21 วันที่ผ่านมา และเรียกการกระทำของเธอเองว่าไม่อาจที่จะให้อภัยได้ เหนือสิ่งอื่นใด เธอรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อคู่กรณีและหวังว่าคู่กรณีจะกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เธอจะใช้ทีละขั้นตอนเพื่อชดใช้ความผิดของเธอและสามารถอยู่ได้โดยปราศจากความละอายในฐานะแม่และบุคคลในสังคม สุดท้ายนี้เธอขอโทษสำหรับความไม่สบายใจที่เธอทำให้เพื่อนร่วมงานเสียใจและทรยศแฟนคลับที่ให้การสนับสนุนเธอมาตลอด 18 ปีที่ผ่านมา
โยชิซาวะได้ถูกเรียกตัวโดยศาลแขวงโตเกียวเพื่อพิจารณาคดีครั้งแรกในวันที่ 29 พฤศจิกายน เธอเผชิญโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี และมีกำหนดกลับขึ้นศาลในวันที่ 30 พฤศจิกายนในการพิจารณาพิพากษาคดีอีกครั้ง
ต่อมาเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน โยชิซาวะถูกศาลตัดสินจำคุก 2 ปีและคุมประพฤติ 5 ปี
ผลงาน
ผลงานที่โยชิซาวะมีส่วนร่วมกับมอร์นิงมูซูเมะในฐานะสมาชิก โปรดดูที่บทความรายชื่อผลงานของมอร์นิงมูซูเมะ
กระดานเขียนกีซา
กระดานเขียนกีซา (หรือ บันทึกพระนามกษัตริย์กีซา) เป็นโบราณวัตถุของอียิปต์โบราณที่สร้างขึ้นในช่วงปลายราชวงศ์ที่ห้า (ประมาณ 2494 – 2345 ปีก่อนคริสตกาล) หรือช่วงต้นของราชวงศ์ที่หก (ประมาณ 2345 – 2181 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งได้รับการค้นพบในสถานที่ฝังศพของขุนนางระดับสูงนามว่า เมสดเจอร์อู และภริยานามว่า เฮเทป-เนเฟอร์เอต กระดานเขียนกีซายังเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันในนามว่า บันทึกพระนามกษัตริย์กีซา เนื่องจากเป็นบันทึกพระนามฟาโรห์จำนวนหกพระองค์จากราชวงศ์ต่างๆ ซึ่งเมสดเจอร์อูมีตำแหน่งเป็น คนสนิทแห่งกษัตริย์, ผู้ตรวจการของผู้คัดเลือกแห่งพระคลังมหาสมบัติ และผู้ดูแลพระคลังทอง
คำอธิบาย
กระดานเขียนกีซาทำจากไม้ซีดาร์ขัดเงาและยิปซัม ไม่ทราบขนาดดั้งเดิมของกระดานและไม่สามารถบูรณะขึ้นใหม่ได้ เนื่องจากสภาพความเสียหายของโบราณวัตถุ โดยบันทึกพระนามดังกล่าวได้ถูกโจรปล้นสุสานทำลายเป็นเศษชิ้นเล็ก ๆ และไม้ซีดาร์ก็ผุพังไปเกือบหมดแล้ว เดิมทำจากแผ่นไม้บาง ๆ ปิดทับด้วยยิปซั่มสีขาว ซึ่งจารึกด้วยรายการมากมายและละเอียด เขียนด้วยหมึกสีแดง เขียว และดำ
รายพระนามฟาโรห์
รายพระนามของฟาโรห์ที่เป็นที่ทราบประกอบด้วยพระนามคาร์ทูชของฟาโรห์ดังต่อไปนี้ (จากบนลงล่าง)
รายพระนามของฟาโรห์ได้เรียงตามลำดับเวลาย้อนหลัง โดยฟาโรห์พระองค์แรกสุดจะต้องเป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้าย แต่ละคอลัมน์ลงท้ายด้วยวลีว่า มา'อะ (ma'a) ซึ่งหมายถึง "ผู้ทรงธรรม" ซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับการให้เกียรติแก่ฟาโรห์ผู้ล่วงลับ อาจจะเป็นไปได้ว่าเมสดเจอร์อูได้เข้าร่วมลัทธิพิธีบูชาพระบรมศพของฟาโรห์ดังกล่าว ซึ่งจะอธิบายได้ว่าเพราะเหตุใดถึงความสำคัญที่เมสดเจอร์อูจะกล่าวถึงและด้วยเหตุนี้จึงถวายเกียรติแด่ฟาโรห์ที่ได้รับเลือกดังกล่าวเท่านั้น
พระนามคาร์คูชนามว่า เบดจาตาว (หรือ เบดจ์อาว) และเตติ เป็นจุดสังเกตเป็นพิเศษสำหรับนักไอยคุปต์วิทยา ซึ่งที่แท้จริงแล้ว พระนาม "เบดจาตาว" เป็นพระนามอื่นที่ทราบกันเฉพาะจากบันทึกพระนามแห่งอไบดอส ซึ่งมีมาตั้งแต่สมัยราชอาณาจักรใหม่ที่บันทึกขึ้นในภายหลัง ตามตำแหน่งที่ระบุในรายพระนาม พระนาม "เตติ" ดูเหมือนจะต้องเป็นฟาโรห์ที่ต้องปกครองก่อนหน้าฟาโรห์ดเจเอฟเรและฟาโรห์คาฟเร ซึ่งฟาโรห์ที่ทรงเป็นไปได้ที่จะเป็นฟาโรห์เตติ คือ ฮอร์-เซเคมเคต ซึ่งเป็นที่ทราบจากพระนามเนบติบนลายฉลุงาช้างว่า ดเจเซอร์เตติ ดังนั้น ว็อล์ฟกัง เฮ็ลท์ค นักไอยคุปต์วิทยาจึงเสนอว่า "ฟาโรห์เตติ" คือ ฟาโรห์เซเคมเคต
ประเทศเอกวาดอร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศเอกวาดอร์ ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเอกวาดอร์ได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 1 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 0 คนและหญิง 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
การประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม
การประดิษฐ์ทางวัฒนธรรม (Cultural invention) อธิบายถึงนวัตกรรมว่า เป็นสิ่งใหม่ที่ค้นพบขึ้นและเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ แต่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบสิ่งที่จับต้องได้ ค่อนข้างมีความหมายถึง การนำมาใช้ทางพฤติกรรมของคนนำมาใช้ประโยชน์ และมักใช้ไปโดยตลอดโดยผ่านคนหลายๆ รุ่น เช่น ภาษา,ระบบกฎหมาย,ระบบการเมือง,วิธีทางวิทยาศาสตร์ และ กีฬา เป็นต้น
หม่อมลำดวน
หม่อมลำดวน หรือ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลำดวน (พ.ศ. 2322 — พ.ศ. 2347) พระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาขะ
ประวัติ
หม่อมลำดวน ประสูติเมื่อพ.ศ. 2322 พระราชโอรสในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาขะ เมื่อครั้งพระบิดายังดำรงพระยศเป็น เจ้าพระยาสุรสีห์พิษณุวาธิราช (บุญมา) แม่ทัพมณฑลฝ่ายเหนือและผู้สำเร็จราชการเมืองพิษณุโลก ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
หลังจากที่สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี พระองค์ในฐานะพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรสถานมงคลจึงได้เลื่อนขึ้นเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าลำดวน
คราวสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทประชวรใกล้สวรรคต พระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัต และพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) ได้ร่วมกันคิดการกบฎ และร่วมมือกันตั้งกองเกลี้ยกล่อมหาคนที่ดีมีวิชาความรู้มาทดลองกันในวังพระองค์เจ้าลำดวน ถ้าพลั้งพลาดล้มตายลงก็ฝังเสียในกำแพงวังเป็นหลายคน ครั้นสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทสวรรคตแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงให้ข้าราชการที่สัตย์ซื่อคิดไปเข้าเกลี้ยกล่อม จึงได้ความจริงมากราบทูลทรงทราบทุกประการ ครั้น ณ วันเสาร์ เดือน 3 ขึ้น 2 ค่ำ ก็ให้จับพระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัต มาชำระรับเป็นสัตย์ ซัดถึงพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) ครั้นมาถึง ณ วันอังคาร เดือน 3 ขึ้น 5 ค่ำ จับพระยากลาโหม (ทองอิน) กับพรรคพวกได้สิ้น พระยากลาโหม (ทองอิน) ให้การว่าวันถวายพระเพลิงเป็นวันจะลงมือทำการประทุษร้าย จึงโปรดให้ถอดพระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัตเสียจากเกียรติยศพระองค์เจ้าแล้วเอาหม่อมลำดวน หม่อมอินทปัต ไปสำเร็จโทษเสียด้วยท่อนจันทน์ ส่วนพระยากลาโหมราชเสนากับพรรคพวกนั้น ให้เอาไปประหารชีวิต
กรณีพิพาทชื่อทะเลญี่ปุ่น
กรณีพิพาทชื่อทะเลญี่ปุ่น ได้เกิดกรณีพิพาทเกี่ยวกับชื่อสากลสำหรับแหล่งน้ำซึ่งมีอาณาเขตอยู่ระหว่างประเทศญี่ปุ่น, เกาหลีเหนือ, เกาหลีใต้ และรัสเซีย โดยในปี พ.ศ. 2535 เกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ได้โต้แย้งชื่อทะเลญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการกำหนดชื่อทางภูมิศาสตร์ครั้งที่หก รัฐบาลญี่ปุ่นสนับสนุนเฉพาะการใช้ชื่อ "ทะเลญี่ปุ่น" (อักษรจีน: 日本海) ในขณะที่เกาหลีใต้สนับสนุนชื่อ "ทะเลตะวันออก" และเกาหลีเหนือสนับสนุนชื่อ "ทะเลเกาหลีตะวันออก". ในปัจจุบัน แผนที่และเอกสารระหว่างประเทศส่วนใหญ่ใช้ชื่อ Sea of ​​Japan (หรือคำแปลที่เทียบเท่ากัน) เพียงอย่างเดียว หรือชื่อที่รวมทั้ง Sea of ​​Japan และ East Sea ซึ่งคำว่าทะเลตะวันออกมักอยู่ในวงเล็บ หรือทำเครื่องหมายเป็นชื่อรอง ในปี พ.ศ. 2555 องค์การอุทกศาสตร์สากล ซึ่งเป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลการตั้งชื่อแหล่งน้ำทั่วโลก ตัดสินใจว่ายังไม่สามารถแก้ไขสิ่งพิมพ์ S-23 – Limits of Oceans and Seas ฉบับปี พ.ศ. 2496 (ซึ่งระบุเพียงชื่อเดียวคือ "ทะเลญี่ปุ่น") เพื่อเพิ่มชื่อ "ทะเลตะวันออก" ร่วมกับ "ทะเลญี่ปุ่น" ได้
สมุดภาพ
<Gallery> ไฟล์:sea of japan in ricci world map.jpg|"Kunyu Wanguo Quantu" วาดโดย แมทธีโอ ริซซี, ปักกิ่ง (ค.ศ. 1602) นี่คือแผนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้บรรยายถึงทะเลในชื่อของ "ทะเลญี่ปุ่น" โดยชื่อทะเลเขียนในอักษรภาษาจีนว่า (日本海) ไฟล์:mea_du_japon1704.jpg|"L’ASIE" วาดโดย เจ.บี.โนลิน, ปารีส (ค.ศ. 1704) บริเวณส่วนกลางของทะเลใช้ชื่อ Mer du Japon (ทะเลญี่ปุ่น) ไฟล์:Delisle - Carte d'Asie (Compagnieland).jpg|แผนที่ฉบับฝรั่งเศส ค.ศ. 1723 ได้บรรยายถึงทะเลในชื่อของ Mer de Corée (ทะเลเกาหลี) ไฟล์:Chikyu_zenzu.JPG|แผนที่ฉบับภาษาญี่ปุ่น ค.ศ. 1792 ซึ่งมีชื่อว่า "Chikyu Zenzu" วาดโดย ชิบะ โคกัน ใช้ชื่อทะเลว่า "ทะเลญี่ปุ่นตอนใน (日本内海)" ไฟล์:Yeojido.jpg|แผนที่ฉบับภาษาเกาหลีซึ่งได้วาดในปลายศตวรรษที่ 18 ใช้ชื่อทะเลว่า "ทะเลตะวันออก" ไฟล์:Corea_and_Japan_Map in 1815.jpg|"Corea and Japan" วาดโดย เจ.ทอมสัน, เอดินบะระ (ค.ศ. 1815) ใช้ชื่อทะเลว่า "ทะเลญี่ปุ่น" </Gallery>
พีร์ บุนนาค
ประวัติ
พีร์ บุนนาค เป็นลูกหลานสายสกุลบุนนาค สายสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) เป็นหลานปู่ของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) ซึ่งเป็นผู้เก็บภาษีร้อยชักสาม หรือสมัยนี้คือกรมศุลกากร รวมไปถึงเป็นเสนาบดีกระทรวงธรรมการคนแรก หรือ ศึกษาธิการในปัจจุบัน นายพีร์ สมรสกับนางมัลลิกา บุนนาค (สกุลเดิม นานากุล)
นายพีร์ มีชื่อเสียงมาจากการไฮปาร์คท้องสนามหลวง ในช่วงปี พ.ศ. 2489 จอมพลแปลก พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี หลังจากได้เดินทางไปเยือนนานาประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2498 และเกิดความประทับใจในมุมนักพูด ที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ค กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เปิดโอกาสให้มีผู้ปราศรัยโจมตีการทำงานของรัฐบาลได้อย่างอิสระ เมื่อกลับมาจึงได้เปิดโอกาสให้กระทำเช่นนั้นที่ท้องสนามหลวง จึงเกิดการปราศรัยครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยโจมตีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และได้ขยายแนวร่วมและการเคลื่อนไหวขึ้นเป็นลำดับ โดยเรียกร้องให้ยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 โดยอ้างว่าไม่เป็นประชาธิปไตย และมีการเดินขบวนที่ถนนราชดำเนินและอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในปลายปีเดียวกัน จนถูกจับ ผู้ที่ถูกจับคุมขังจึงประท้วงด้วยการอดอาหาร ดาวไฮปาร์คสมัยนั้นได้แก่ พีร์ บุนนาค เทพ โชตินุชิต แคล้ว นรปติ หรือ ทองอยู่ พุฒพัฒน์ (ผู้เสนอสร้างอนุสาวรีย์พระเจ้าตาก)
นายพีร์ ลงสมัครรับเลือกตั้งครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ในนามพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค และได้รับเลือกตั้ง เป็น 2 ส.ส.ของพรรค และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป ธันวาคม พ.ศ. 2500 ในนามพรรคสหภูมิ
เขามีบทบาทโดดเด่นอย่างมาก จนถูกขนานนามว่า "ส.ส.ปากตะไกร" โดยนายพีร์ได้โจมตีพรรคประชาธิปัตย์พาดพิงเบื้องสูงในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2500 กล่าวหาจอมพล ป. อย่างรุนแรงว่าบริหารราชการโดยไม่สามารถรักษาความสงบเรียบร้อยได้ จนเกิดการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพพระมหากษัตริย์ และเป็นเหตุให้เกิดการรัฐประหารโดยจอมพลสฤษดิ์ยึดอำนาจจากรัฐบาลจอมพล ป. ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 ถึงปี พ.ศ. 2511 นายพีร์จึงกลับมาทำงานการเมืองโดยรับตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าพรรคประชาชน ของเลียง ไชยกาล ในปี พ.ศ. 2511-2514 ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 ในนามพรรคพลังประชาชน และได้เข้าร่วมรัฐบาลกับหม่อมราชวงศ์คุกฤทธิ์ ปราโมช ซึ่งพรรคพลังประชาชน 2 ที่นั่ง ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงยุติธรรม (บุญคุ้ม จันทรศรีสุริยวงศ์) หัวหน้าพรรค
นรเทพ มาแสง
นรเทพ มาแสง (เกิด 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517) เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลงชาวไทย เป็นที่รู้จักการเป็นมือเบส โดยเริ่มเข้าวงการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เพื่อมาเป็นมือเบสให้กับ บอย โกสิยพงษ์ ในค่ายเบเกอรี่มิวสิค และหัวหน้าวงพอส และต่อมากับวงเครสเชนโด้ อีกทั้งยังเป็นมือเบสหลากหลายวง อาทิเช่น ทีโบน, โยคี เพลย์บอย, ทูเดย์ส อะโกคิดส์, ธีร์ ไชยเดช, บอย โกสิยพงษ์ ฯลฯ และนรเทพเคยเป็นอาจารย์สอนดนตรีอยู่ที่ มหาวิทยาลัยพายัพ, จังหวัดเชียงใหม่ อีกทั้งยังเคยเป็นครูสอนดนตรีที่ปราชญมิวสิคด้วย
เครือข่ายเคเบิลทีวี เพชรบุรี-ประจวบคีรีขันธ์
ระบบเคเบิลทีวี
ให้บริการในระบบ Trunk Amp โดยใช้สายนำสัญญาณขนาด RG-11 และใช้ Boot ขยายสัญญาณเข้าสู่บ้านสมาชิกโดยใช้สายนำสัญญาณขนาด RG-6
นรเทพ มาแสง
บอย โกสิยพงษ์
นรเทพ ได้เข้ามาทำงานในค่ายเบเกอรี่มิวสิค โดยเป็นมือเบสคนแรกของค่ายเพลงนี้ เพื่อมาเป็นมือเบสให้กับ บอย โกสิยพงษ์ โดยนรเทพเล่นเบสในอัลบั้ม ริทึ่ม แอนด์ บอย ปี 2538 โดยมีเพลงดังอย่าง ลมหายใจ, เจ้าหญิง, รักคุณเข้าแล้ว, ฤดูที่แตกต่าง โดยเล่นเป็นมือเบสให้กับบอย โกสิยพงษ์ เพื่อเล่นผลัดกับวงพอสในปีต่อมา
วงพอส
นรเทพ มาแสง หลังศึกษาจบจากบัณฑิตคณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกดุริยางค์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตประสานมิตร ขณะใกล้เรียนจบ นรเทพมีความจำเป็นที่จะต้องหาเพื่อนมาร่วมงานเพื่อทำโปรเจกต์ทางดนตรี จึงชักชวน เอ - พลกฤษณ์ วิริยานุภาพ ซึ่งทำเพลงไว้อยู่แล้วประมาณ 4 เพลง และได้มือกลองมาเพิ่มคือ บอส - นิรุจ เดชบุญ ซึ่งเมื่อก่อนจะเล่นแซกโซโฟนเป็นอาชีพ แต่ตำแหน่งนี้ไม่มีคนเล่นก็เลยเปลี่ยนมาตีกลอง และนักร้องนำ โจ้ - อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ ที่ได้รางวัลจากโค้ก มิวสิค อวอร์ด ปี พ.ศ. 2537
เครสเชนโด้
หลังการเสียชีวิตของโจ้ นักร้องนำวงพอส นอได้ชักชวนนักดนตรีฝีมือหลากหลายวงอาทิเช่น เอก - เอกพงศ์ เชิดธรรม อดีตมือกลองจากวงซีเปีย, จั๋ง - ธีรพงษ์ ธนานิกกุล ที่เคยมีผลงานร่วมกับโยคีเพลย์บอยมาก่อน, บี - พีระพัฒน์ เถรว่อง อดีตนักร้องนำจากวงอาร์อาร์อาร์แอนด์บี และแชมป์ - ชินพัฒน์ หงส์อัมพร (แชมป์) มารวมตัวกันเป็นวงเครสเชนโด้ ที่เหล่าสมาชิกวงนี้ได้เคยให้สัมภาษณ์ว่า เครสเชนโด้ เป็นศัพท์ทางด้านดนตรีในภาษาอิตาเลียน ที่มีความหมายว่า "ค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ" เครสเชนโด้ออกอีพีอัลบั้มชุดแรกโดยที่ทำเองขายเอง และในอัลบั้มชุดที่ต่อมาจึงได้เข้ามาสังกัดกับเบเกอรี่มิวสิค โดยมีเพลงดังอย่าง "ความจริงในใจ" และ "วีนัส" ทำให้เครสเชนโด้เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้นจนถึงปัจจุบัน
อัลบั้มอื่นๆ
อัลบั้มชุดนี้ นำเอาอัลบั้ม 1.5, 1.75 และ 2nd contact มารีมาสเตอร์รวมในอัลบั้มชุด The Album
เครือข่ายเคเบิลทีวี เพชรบุรี-ประจวบคีรีขันธ์
ช่องรายการที่ให้บริการ
มีช่องรายการให้บริการกว่า 230 ช่อง โดยเป็นระบบอนาล็อก 79 ช่อง และเป็นระบบดิจิตอลกว่า 160 ช่อง
ตารางช่องรายการที่ให้บริการในระบบอนาล็อก
(อัปเดตล่าสุด 1 เมษายน พ.ศ. 2555)
รายชื่อวัดในจังหวัดสกลนคร
รายชื่อวัดในจังหวัดสกลนคร
รายชื่อธงในประเทศฝรั่งเศส
รายการต่อไปนี้เป็นรายการเกี่ยวกับธงต่างๆที่มีการใช้หรือเคยใช้โดยประเทศฝรั่งเศส
เบลฟาสต์
เบลฟาสต์ (Belfast; Béal Feirste; ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของไอร์แลนด์เหนือ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแลกันบนชายฝั่งทางภาคตะวันออกของไอร์แลนด์เหนือ ถือเป็นเป็นนครที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 12 ของสหราชอาณาจักร และเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่สองของเกาะไอร์แลนด์ เบลฟาสต์มีประชากร 333,871 คน (ข้อมูลเมื่อปี 2015) ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 เบลฟาสต์เคยถูกรายงานว่า เป็นหนึ่งในเมืองที่อันตรายที่สุดในโลก ด้วยอัตราการถูกฆาตกรรมที่ 31 ต่อ 100,000 คน
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 เบลฟาสต์กลายเป็นเมืองท่าที่มีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรม เพราะเป็นเมืองที่ผลิตผ้าลินินมากที่สุดในโลก จนได้รับสมญาว่า "ลิเนโนโพลิส" ต่อมาใน ค.ศ. 1888 เบลฟาสต์ได้รับการจัดตั้งเป็นนครและเป็นศูนย์กลางด้านการผลิตลินิน การแปรรูปยาสูบ และการผลิตเชือกของชาวไอริช การต่อเรือก็เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่สำคัญเช่นกัน โดยอู่เรือฮาร์ลันและวอล์ฟ ซึ่งต่อเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก เคยเป็นอู่ต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก เนื่องด้วยการพัฒนาทางอุตสาหกรรมและการอพยพเข้าของประชากรนี้เอง ทำให้เบลฟาสต์กลายเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของไอร์แลนด์เหนือหลังจากที่มีการแบ่งไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1922 อย่างไรก็ตาม การเป็นศูนย์กลางด้านอุตสาหกรรมของโลกได้สิ้นสุดลงเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สองในช่วง ค.ศ. 1939–1945
ในปัจจุบัน เบลฟาสต์ยังคงเป็นเมืองท่าที่สำคัญ เป็นแหล่งอุตสาหกรรมการบินอวกาศและขีปนาวุธ มีอู่ต่อเรือเชิงอุตสาหกรรมและเชิงพาณิชยกรรม ซึ่งรวมถึงอู่เรือฮาร์ลันและวอล์ฟที่ดูแลชายฝั่งทะเลสาบเบลฟาสต์ ท่าอากาศยานในนครมีสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานจอร์จ เบสต์ และท่าอากาศยานนานาชาติเบลฟาสต์ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากนครไปทางทิศตะวันตก 15 mi โครงข่ายการวิจัยโลกาภิวัตน์และนครโลก (GaWC) ได้จัดอันดับให้เบลฟาสต์เป็นนครสำคัญของโลกประเภทแกมมาใน ค.ศ. 2018
กีฬา
เบลฟาสต์มีทีมกีฬาที่มีชื่อเสียงที่ลงแข่งขันในกีฬาหลายประเภท ได้แก่ ฟุตบอล แกลิกเกม รักบี้ คริกเก็ต และฮอกกี้น้ำแข็ง การแข่งขันเบลฟาสต์มาราธอนถูกจัดขึ้นในวันเมย์เดย์ของทุกปี ซึ่งใน ค.ศ. 2011 มีผู้เข้าร่วมงานถึงสองหมื่นคน
ฟุตบอลทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ซึ่งรั้งอันดับที่ 23 จากการจัดอันดับโลกฟีฟ่าในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 ลงเล่นนัดเหย้าของพวกเขาที่วินด์เซอร์พาร์ก แชมป์ไอริชลีกฤดูกาล 2017–18 อย่างครูแซเดอส์ ก็เล่นเกมเหย้าที่สนามซีวิว ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนคร
เบลฟาสต์เป็นบ้านเกิดของตำนานแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดอย่างจอร์จ เบสต์ ซึ่งเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 ในวันที่ที่ฝังศพของเขาที่เบลฟาสต์ มีประชาชนกว่า 100,000 คนยืนเรียงแถวจากหน้าบ้านของเขาบนถนนเครกัจไปยังสุสายโรสลอว์น ท่าอากาศยานประจำนคร ได้นำชื่อของเขามาตั้ง เพื่อเป็นเกียรติแก่ตัวเขา นอกจากนี้ ยังมีแผนสร้างอนุสรณ์ของจอร์จ เบสต์ ในย่านใจกลางเมือง
ขาไก่
ขาไก่ อาจหมายถึง
เท่าที่มี
"เท่าที่มี" เป็นซิงเกิลที่ 2 ของวงดนตรีบิ๊กแอส จากมินิอัลบั้ม แดนเนรมิต ประพันธ์เนื้อร้องโดย ขจรเดช พรมรักษา (กบ บิ๊กแอส) และวิรชา ดาวฉาย แต่งทำนองโดย อภิชาติ พรมรักษา (หมู บิ๊กแอส) และเรียบเรียงโดยบิ๊กแอส ออกจำหน่ายในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2555 โดยเนื้อหาเพลงนั้นเป็นเพลงที่ขยายความต่อจากเนื้อหาของเพลงแดนเนรมิต พูดถึงตัวตนของวง ณ ตอนนี้ ว่าถึงแม้จะเพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ อาจไม่ยิ่งใหญ่เหมือนเก่า แต่เท่าที่มีอยู่ก็จะทำให้ดีที่สุด ถึงแม้จริง ๆ
การตอบรับ
เพลง "เท่าที่มี" ได้อันดับ 7 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 และอันดับที่ 16 ของชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2555 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ประเทศไลบีเรียในโอลิมปิก
ประเทศไลบีเรีย ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการที่จัดขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 ยกเว้นปี 2511, 2519, 2523 และ 2535 ประเทศนี้ยังไม่เคยได้รับเหรียญโอลิมปิกเลย และไม่มีนักกีฬาจากไลบีเรียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งใด ๆ
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของไลบีเรียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2497 และได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 2498
ประเทศเอสโตเนียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศเอสโตเนีย ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเอสโตเนียได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 25 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 15 คนและหญิง 10 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 9 ชนิดกีฬา
นรินทร์กลึง
วัยเด็กและรับราชการ
นรินทร์ หรือเรียกกันในวัยเด็กว่า กลึง เกิดเมื่อ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ที่จังหวัดนนทบุรี ได้รับการศึกษาที่วัดพิชัยญาติ จนอายุ 15 จึงบวชเป็นสามเณร ไม่ถึงปีก็สึกเพื่อรับราชการในตำแหน่งเสมียน ด้วยการชักชวนของกรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์ เทศาภิบาลมณฑลปราจีนบุรี จนได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงศุภมาตรา" ตำแหน่งนายอำเภอชลบุรี จากนั้นได้เลื่อนเป็นเจ้าเมืองนครนายก มีบรรดาศักดิ์เป็น "พระพนมสารนรินทร์" โดยมีชื่อเสียงจากการปราบปรามโจรก๊กใหญ่ที่มีชื่อว่า โจรก๊กแขกสมันคลอง 16 จนรัชกาลที่ 5 รับสั่งให้กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์ พามาเข้าเฝ้าขอดูตัว เสนาบดีกระทรวงมหาดไทยจึงเสนอให้เลื่อนบรรดาศักดิ์พระพนมสารนรินทร์ขึ้นเป็นพระยา แต่กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์ได้ยั้งไว้เนื่องจากเพิ่งเลื่อนเป็นพระได้เพียง 2 ปี ทำให้พระพนมสารนรินทร์น้อยใจขอลาพักราชการไปทำธุรกิจเรือเมล์ในแม่น้ำพนม จังหวัดปราจีนบุรี
กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์ได้ขอให้มารับราชการตามเดิม โดยให้รับตำแหน่งปลัดมณฑลอุดร แต่พระพนมสารนรินทร์จะยังคงทำธุรกิจต่อจึงขอลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2452 ขณะที่อายุ 35 ปี แต่กรมขุนมรุพงษ์ศิริพัฒน์ทรงกริ้วจึงสั่งห้ามเรือเมล์ไทยจอดท่าหลวงทุกท่า ทำให้เรือเมล์ของกลุ่มพระพนมสารนรินทร์ดำเนินกิจการต่อไม่ได้
ดอกฟ้าในมือมาร
ดอกฟ้าในมือมาร (Mysterious Object at Noon) เป็นภาพยนตร์สารคดี แนวทดลอง ที่กำกับโดยอภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ในปี พ.ศ. 2543  เล่าเรื่องราวโดยใช้เทคนิคที่เรียกว่า "Exquisite corpse" เล่าเรื่องราวของ "ครูดอกฟ้า" แบบบอกต่อจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง โดยทีมงานตระเวนถ่ายทำจากภาคเหนือสู่ภาคใต้และภาคอีสาน  สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตของคนไทยในภูมิภาคต่าง ๆ  ภาพยนตร์ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ 16 ม.ม. โดยไม่มีบทภาพยนตร์ แล้วขยายเป็น 35 ม.ม.
นรินทร์กลึง
กระบอกเสียง
นรินทร์จัดตั้งขบวนการที่ชื่อ "คณะยินดีคัดค้าน" เพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ไม่ได้รับความยุติธรรมด้านต่าง ๆ พร้อมออกหนังสือพิมพ์ชื่อ เหมาะสมัย เป็นสื่อให้กับขบวนการที่ตนตั้ง ออกได้ไม่กี่ฉบับก็ถูกปิด นรินทร์จึงออกใบปลิว มีใบปลิวฉบับหนึ่งที่ชื่อ "สงบอยู่ไม่ได้แล้ว" ก่อให้เกิดความกระทบกระเทือนในวงราชการมาก นรินทร์ยังออกใบปลิว "คัดค้านสงคราม" ค้านกระแสที่ไทยเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในที่สุดรัฐบาลนำข้ออ้างจากใบปลิวนี้เข้าจับนรินทร์เข้าคุก การฟ้องนี้ทำให้ประชาชนเกลียดชังข้าราชการ นรินทร์จำคุกอยู่ 2 ปี 30 วัน
ดอกฟ้าในมือมาร
ภาพยนตร์ออกฉายรอบปฐมทัศน์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแวนคูเวอร์ แคนาดา ในปี พ.ศ. 2543 และได้รับรางวัล Dragons and Tigers Award ได้รับรางวัล Woosuk Award จากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติจีอุนจู เกาหลีใต้ ได้รางวัล  NETPAC Special Mention Prize จากเทศกาลภาพยนตร์สารคดีนานาชาติยามางาตะ ญี่ปุ่น และไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่ลอนดอน ฮ่องกง และสิงคโปร์  และได้รับการจัดอันดับเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ดีเด่นประจำปี 2000 โดยนิตยสาร Film Comment และ Village Voice
ดอกฟ้าในมือมาร ได้รับการสนับสนุนทุนสร้างจาก Hubert Bals Fund เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติรอตเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์
นรินทร์กลึง
กระบอกเสียง
จากหนั้นออกหนังสือ ชวนฉลาด แต่ออกอยู่ได้ไม่กี่เล่มก็เกิดป่วย จนต้องหยุดออกไปรักษาตัว พอหายก็ไปบวชเพื่อศึกษาพระพุทธศาสนาให้ลึกซึ้ง แต่ก็มีเรื่องกับวงการสงฆ์จึงสึกออกมา จากนั้นได้ออกมาผลิตยาดองที่ชื่อ "นกเขาคู่" ประกาศสรรพคุณว่าแก้สารพัดโรค ธุรกิจเป็นไปได้ด้วยดีจนตั้งโรงงานผลิต มีรายได้มากมาย
วัตรนารีวงศ์
นรินทร์ได้สร้างวัตรนารีวงศ์ เป็นตึกสูง 7 ชั้นริมแม่น้ำเจ้าพระยาแถวนนทบุรี แล้วบวชลูกสาว 2 คน ชื่อ จงดีและสาระ เป็นสามเณรีขึ้นเป็นครั้งแรก จนถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏต่อพุทธศาสนา ต่อมา วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2467 รัฐบาลประกาศห้ามผสมแอลกอฮอล์ลงในยารักษาโรค ทำให้ยานกเขาคู่กลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ทำให้นายนรินทร์หมดเนื้อหมดตัว
เมื่อก้าวสู่สมัยรัชกาลที่ 7 หลังจากบวชสามเณรีมาได้ 6 ปี คณะอภิรัฐมนตรีมีมติให้จับกุมสามเณรีให้เปลื้องจีวรออก พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ออกพระบัญชา ลงวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2471 ห้ามมิให้พระสงฆ์ไทยทำการบวชให้ภิกษุณี สิกขมานา และสามเณรี จากพระบัญชาที่คณะสงฆ์ในปัจจุบันยังนำมาใช้เป็นเหตุผลอ้างไม่รับภิกษุณีสงฆ์
นรินทร์เห็นว่าเป็นการกระทำเกินกว่าเหตุ จึงถวายฎีกาต่อพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว แต่ทรงรับสั่งให้นายนรินทร์เลิกความคิดสามเณรีเสีย ซึ่งนายนรินทร์ก็ยอม แต่ได้บวชตัวเองโดยไม่มีอุปัชฌาย์ และตั้งฉายาให้ตัวเองว่า "ฐิตธฺมโมภิกขุ" สร้างเรื่องอื้อฉาวใหม่ขึ้นมาอีก ฐิตธฺมโมภิกขุเห็นว่าคำสอนของบรรดาสงฆ์ที่ว่าให้คนสละทรัพย์ แต่บรรดาสงฆ์กลับสะสมความมั่งคั่งเสียเอง เป็นการเทศนาที่สวนทางที่ตัวเองสั่งสอน จึงทำหนังสือกราบทูลสมเด็จพระสังฆราชให้สละทรัพย์เพื่อเป็นแบบอย่าง เลยถูกจับในข้อหาหมิ่นพระสังฆราช ถูกศาลสั่งจำคุก 6 เดือน
หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง
เมื่อพ้นโทษหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว นรินทร์จัดตั้ง "สมาคมช่วยชาติศาสนาพระมหากษัตริย์" เป็นปากเสียงให้ประชาชนที่ได้รับความอยุติธรรม ออกใบปลิว "ไทยไม่ใช่ทาส" เรียกร้องให้รัฐบาลเลิกเก็บเงินรัชชูประการ และเลิกการใช้งานโยธาคนที่ไม่มีเงินเสีย โดยอ้างว่าถ้าไม่เลิกเก็บก็เท่ากับรัฐบาลเป็นโจรปล้นประชาชน นรินทร์ถูกจับข้อหายุยงให้ราษฎรกระด้างกระเดื่องต่อรัฐ ถูกศาลสั่งจำคุก 2 ปี 8 เดือน นรินทร์ประท้วงด้วยการอดข้าวในคุก แต่อดได้ 21 วันก็ถูกหามตัวส่งโรงพยาบาลวชิระช่วยชีวิตไว้ และถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระ โดยรัฐบาลยอมที่จะเลิกเก็บเงินรัชชูประการ
นรินทร์ออกหนังพิมพ์ แนวหน้า โจมตีจอมพล ป.พิบูลสงคราม ด้วยถ้อยคำรุนแรง เป็นผลทำให้ แนวหน้า ถูกปิด นรินทร์กลึงถูกจับข้อหากบฏ ศาลตัดสินจำคุก 2 ปี หลังออกจากคุกยังคงออกใบปลิวต่อต้านจอมพล ป. โดนข้อหาเดิมอีกครั้งกลับไปเข้าคุกอีก 2 ปี
เมื่อพ้นโทษออกมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2485 นรินทร์กลึงส่งจดหมายถึงจอมพล ป.พิบูลสงครามโดยตรงด้วยถ้อยคำด่ารุนแรงเช่นเดิม เรียกร้องให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี มีบันทึกหนึ่งเขียนไว้ว่า "มึงมันจองหองพองขน ประดุจอ้ายพวกกิ้งก่าได้ทองโดยแท้" แต่จดหมายฉบับนี้กลับคืนผู้เขียน นรินทร์กลึงส่งไปอีกและยังตีพิมพ์เผยแพร่ แต่จดหมายก็คืนกลับพร้อมบันทึกต่อท้ายในจดหมายมาด้วยว่า
นรินทร์กลึงนำจดหมายพร้อมบันทึกอนุญาตของจอมพล ป.พิมพ์เป็นใบปลิวแจกจ่ายไปทั่วประเทศ ทำให้เขาโด่งดังเป็นที่โจษขานกันทั้งเมือง แต่ตำรวจเห็นว่าเกินขอบเขตเสรีภาพ จึงจับกุมเข้าคุกเป็นครั้งที่ 6 ครั้นรัฐบาลปรีดี พนมยงค์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี นรินทร์กลึงจึงถูกปล่อยออกมาในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2489
เขาได้เรียกร้องให้มีการคลี่คลายปมปัญหากรณีสวรรคตรัชกาลที่ 8 โดยได้เลียนแบบ สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ที่เคยถือตะเกียงคบเพลิงเข้าไปยังเขตพระราชฐานของรัชกาลที่ 4 ในช่วงกลางวัน
ครอบครัว
นรินทร์สมรสกับนางผิว มีบุตรด้วยกัน 5 คน เป็นบุตรชาย 3 คน คือ นรงค์ สรีไทย และไขยโย และหญิง 2 คน คือ สาระและจงดี ซึ่งเป็นผู้ร่วมกับบิดาในการรื้อฟื้นภิกษุณี
เหตุโจมตีในนิส พ.ศ. 2559
ในคืนวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 มุฮัมมัด ละห์วีจญ์ บูฮ์ลาล ชาวตูนิเซียผู้มีถิ่นอาศัยในฝรั่งเศส จงใจขับรถบรรทุกขนาด 19 ตัน ไล่ชนผู้คนที่กำลังฉลองวันบัสตีย์ (วันชาติฝรั่งเศส) ที่พรอมนาดเดซ็องแกล (Promenade des Anglais) ซึ่งเป็นถนนเลียบชายหาดที่มีชื่อเสียงของเมืองนิส จังหวัดอาลป์-มารีตีม ทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส ทำให้มีผู้เสียชีวิต 84 คน และได้รับบาดเจ็บอีกสามร้อยกว่าคน บูฮ์ลาลถูกตำรวจกระทำวิสามัญฆาตกรรมในที่สุด เหตุการณ์ครั้งนี้ถูกบรรยายว่าเป็นเหตุก่อการร้ายครั้งใหญ่ครั้งที่ 4 ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ถัดจากเหตุโจมตีในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ระหว่างวันที่ 7–9 มกราคม พ.ศ. 2558 เหตุโจมตีในกรุงปารีสเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 และเหตุการณ์คนร้ายบุกบ้านตำรวจและฆ่าตำรวจและภรรยาในวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ที่เมืองมาญ็องวีล ต่อมา ในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 รัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ได้ออกมาอ้างว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุโจมตีครั้งนี้
การโจมตี
เมื่อเวลาประมาณ 22:10 น. ของวันที่ 14 กรกฎาคม ตามเวลาออมแสงยุโรปกลาง (03:10 น. ของวันที่ 15 กรกฎาคม ตามเวลาในประเทศไทย) หรือ 30 นาทีก่อนเกิดเหตุ มีผู้เห็นคนขับรถบรรทุกสีขาวคันใหญ่ มุ่งหน้าไปทางพรอมนาดเดซ็องแกล โดยขับอย่างสะเปะสะปะ "เขาเร่งความเร็ว แล้วก็เบรก เร่งความเร็วอีกรอบ แล้วก็เบรกอีกรอบ" ตามคำให้การของพยานคนหนึ่ง จากนั้นรถบรรทุกได้เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายดังกล่าวและมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่แล้วก็กลับรถไปทางเดิม
การแสดงพลุไฟกำลังสิ้นสุดลงเมื่อเวลาประมาณ 22:40 น. เมื่อรถบรรทุกพยายามพังรั้วกั้นพาหนะอย่างช้า ๆ บริเวณตรงข้ามโรงพยาบาลเด็กล็องวาล มีคนขี่จักรยานยนต์คนหนึ่งขี่ไล่ตามรถบรรทุกและพยายามเปิดประตูฝั่งคนขับรถ แต่สุดท้ายร่างของเขาก็หล่นไปใต้ล้อรถบรรทุก เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าว เจ้าหน้าที่ตำรวจ 2 นายจีงเปิดฉากยิงใส่รถบรรทุก เมื่อถึงจุดนี้ คนขับก็เร่งความเร็วขึ้น มุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และบุกตะลุยฝูงชนในลักษณะซิกแซ็กเพื่อกวาดชนคนเดินเท้าให้ได้มากที่สุด เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามยิงสกัด แต่คนขับยิงตอบโต้และยังยิงเข้าใส่ฝูงชนด้วย คนขับขับรถฝ่าฝูงชนไปได้ 2 km เมื่อถึงบริเวณใกล้กับโรงแรมปาแลเดอลาเมดีแตราเน เอริก ซียอตี ผู้เห็นเหตุการณ์ระบุว่า มีบุคคลคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนหน้ารถบรรทุกเพื่อพยายามหยุดและเบี่ยงเบนความสนใจคนขับ โดยขณะนั้นตำรวจได้ล้อมรถบรรทุกไว้แล้ว รถบรรทุกถูกตำรวจยิงกราดด้วยกระสุนและคนขับเสียชีวิต
เจ้าหน้าที่ตำรวจพบซองกระสุน ปืนสั้น ลูกระเบิดเปล่า รวมทั้งปืนอาก้าและเอ็ม 16 ซึ่งเป็นของทำเลียนแบบอยู่ในรถบรรทุกคันนั้น
นักองค์วัตถา
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
นักองค์วัตถา หรือ ศรีวัตถา ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2385 เป็นพระโอรสในสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี หรือนักองค์ด้วง ประสูตินักขำ (หรือ นักนางคำ) ธิดาพระยาธรรมาเดโช กับยายแก้ว มีพระมาตุลาคนหนึ่งชื่อ สนองโสร์ (หรือ สนองโส) ต่อมาเป็นที่ ออกญามหาฤทธิณรงค์ (ในเอกสารเขมร) หรือ พระยามหาฤทธิรงค์ชาญไชย (เอกสารไทย) เป็นกรมการในเขตเมืองบาพนม (បាភ្នំ) ปัจจุบันเป็นอำเภอขึ้นกับจังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา
ก่อนการประสูติกาล สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ทรงขัดแย้งกับสมเด็จพระอุไทยราชาธิราชรามาธิบดี หรือนักองค์จันทร์ ซึ่งเป็นพระเชษฐาต่างพระชนนี และกลุ่มขุนนางเขมรที่ฝักใฝ่ฝ่ายญวน ทำให้สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีพร้อมด้วยเจ้านายและขุนนางที่ฝักใฝ่สยาม เดินทางเข้าสู่กรุงเทพมหานคร และหนึ่งปีก่อนนักองค์วัตถาประสูติกาล สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีถูกส่งตัวไปยังเมืองพระตะบอง ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลของสยาม จึงอาจเป็นไปได้ว่านักองค์วัตถาอาจประสูติที่พระตะบองหรือกรุงเทพมหานคร แต่เป็นที่แน่นอนว่ามีพระประสูติกาลในเขตอิทธิพลสยาม ในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระเจ้ากรุงสยาม ทรงออกพระนามใหม่แก่นักองค์วัตถาว่า วัดถาลงกร เพราะนามเดิมเป็นอิตถีลึงค์ ขณะที่ นิราสนครวัด ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงอ้างคำอธิบายของออกญาพิพิธไอศูรย์ ข้าราชการเขมรรุ่นเก่าในพนมเปญว่าพระนามที่ถูกต้องคือ ไวยวัตถา เพื่อให้คล้องจองกับพระนามของพระเชษฐา คือ ราชาวดี ศรีสวัสดิ์ และไวยวัตถา
ต่อมานักองค์วัตถาตามเสด็จบิดาไปกรุงอุดงฦๅไชย ก่อนถูกส่งไปรับการศึกษาที่กรุงเทพมหานครตามพระราชธรรมเนียมของเจ้านายฝ่ายหน้ากรุงกัมพูชา พร้อมกับพระเชษฐาต่างพระชนนี คือ พระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร หรือนักองค์ราชาวดี และพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ หรือนักองค์ศรีสวัสดิ์ นอกจากทรงศึกษาด้านอักขระและศิลปวิทยาจากสำนักเรียนต่าง ๆ ในกรุงเทพมหานครแล้ว ยังทรงศึกษาวิชาอาคมอยู่ยงคงกระพันด้วยเวทมนตร์และเครื่องรางของขลังต่าง ๆ อีกทั้งยังเคยเป็นอาจารย์สอนสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพเมื่อครั้งยังบวชเป็นสามเณร คาดว่านักองค์วัตถาคงอ่านและเขียนภาษาไทยได้เป็นอย่างดี ด้วยพบว่าทรงมีความสนิทสนมกับเจ้านายและข้าราชการชาวสยามมากมายหลายคน หนึ่งในนั้นคือสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเคยมีความสัมพันธ์เป็นอาจารย์-ศิษย์ และมีวังอยู่ตรงข้ามวังเจ้าเขมรที่พระองค์ประทับอยู่
ความขัดแย้งและการก่อกบฏ
นักองค์วัตถาถูกส่งตัวกลับไปปฏิบัติราชการในกรุงกัมพูชาก่อน พ.ศ. 2400 อันเป็นปีที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชานุญาตให้ นักองค์ราชาวดี เป็นที่พระมหาอุปราช และนักองค์ศรีสวัสดิ เป็นที่สมเด็จพระแก้วฟ้า กลับไปปฏิบัติราชการกรุงกัมพูชา และทรงมีพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาให้ นักองค์ราชาวดีขึ้นเป็นที่สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ มหาอุปราช และนักองค์ศรีสวัสดิเป็นที่พระหริราชดนัยไกรแก้วฟ้า (เอกสารเขมรเรียก สมเด็จพระหริราชรัตไนไกรแก้วฟ้า) สมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีก็ส่งตัวนักองค์เจ้าวัตถาไปรับใช้ราชกิจของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่กรุงเทพมหานครแทน โดยในหนังสือ ไทยสถาปนากษัตริย์เขมร ระบุถึงความไม่ลงรอยกันระหว่างสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีกับนักองค์วัตถา เพราะทรงสั่งห้ามมิให้พระยาเขมรที่เข้ามาในกรุงเทพมหานครไปมาหาสู่กับนักองค์วัตถา ส่วนสาเหตุที่ไม่โปรดพระโอรสพระองค์นี้ เพราะนักองค์วัตถาสูบฝิ่น และอีกกรณีคือทรงให้อดีตนางฟ้อนในสมเด็จพระนางเจ้าโสมนัสวัฒนาวดี ซึ่งคบชู้กับนายบัวมหาดเล็ก ไปหลบซ่อนภายในวังของพระองค์ ถือเป็นเรื่องอัปยศมากสำหรับสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี เพราะในพินัยกรรมมิทรงพระราชทานพระราชมรดกแก่พระโอรสพระองค์นี้
ในหนังสือ ไทยสถาปนากษัตริย์เขมร ระบุว่า ทางการสยามได้ส่งนักองค์วัตถาออกจากกรุงเทพมหานครพร้อมข้าหลวง เพื่อให้ไปปรนนิบัติสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีในเบื้องปลายพระชนม์ชีพ โดยนักองค์วัตถาให้ปฏิญาณแก่พระเจ้าแผ่นดินกรุงสยาม ว่าหลังการพิราลัยของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ก็จะพานักมารดาและยายกลับไปอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานครตามเดิม กระทั่งหลังการพิราลัยของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดีเมื่อ พ.ศ. 2403 ด้วยโรคริดสีดวงทวารที่ประชวรมานานหลายเดือน นักองค์วัตถาได้เข้าร่วมพระราชพิธีพระบรมศพด้วย สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ มหาอุปราช ทรงปลูกพระตำหนักทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวังในอุดงฦๅไชยแก่นักองค์วัตถา นักองค์วัตถาขอให้พระองค์เจ้าศิริวงษ์ พระอนุชาต่างพระชนนีไปประทับที่พระตำหนักด้วยกัน ครั้น พ.ศ. 2404 สนองโสร์ กรมการของเมืองบาพนมซึ่งเป็นพระมาตุลาหรือน้าชายของวัตถา เกลี้ยกล่อมชาวเมืองบาพนมเป็นพวกจำนวนมาก โดยยุยงให้ชาวเมืองกระด้างกระเดื่องต่อพระยาธรรมเดโชซึ่งเป็นเจ้าเมืองดังกล่าว ในเอกสารไทยระบุว่า สนองโสร์เห็นว่าสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์นั้น "...ไม่โอบอ้อมอารีต่อพี่น้อง..." ก็คุมสมัครพรรคพวกก่อกบฏขึ้น สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์จึงตรัสให้เอาตัวสนองโสร์ไปไต่สวน แต่สนองโสร์ไม่ยินยอม กลับไปพักพิงอยู่กับนักองค์วัตถาและศิริวงษ์แทน ซึ่งนักองค์วัตถาก็ออกตัวปกป้องสนองโสร์ พร้อมกับกล่าวว่า ตนรับใช้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวให้มาดูแลน้ำใจของเหล่าเจ้านายเขมรและขุนนางเขมรมิให้เอาใจออกหาก หากใครประพฤติผิดไปจากนี้ก็จะนำความกราบบังคมทูลให้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงทราบความประพฤติของเจ้านายและขุนนางเขมรทุกประการ หลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งนักองค์วัตถาและศิริวงษ์ก็มิได้เฝ้าแหนสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ตามเคย และทั้งสองพระองค์นี้ก็มิได้เสด็จออกไปร่วมพระราชพิธีพระบรมศพของพระชนกเลย
ใน ราชพงษาวดารกรุงกัมพูชา ระบุว่าพระยาราชประสิทธิไปเข้าเฝ้าสมเด็จพระมหาสังฆราช (เที่ยง สุวณฺณเกสโร) ที่วัดปราง เพื่อเชิญนักองค์วัตถาและศิริวงษ์เพื่อกราบทูลเจรจาเรื่องราวแต่ก็ล้มเหลว ในช่วงเวลาดังกล่าว นักองค์วัตถาได้แต่งตั้งให้สนองโสร์ ซึ่งเป็นพระมาตุลาขึ้นเป็นออกญามหาฤทธิรงค์ชาญไชย ครั้นใน พ.ศ. 2404 นั้นเอง สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ทรงให้ไพร่พลนำปืนไปยิงพระตำหนักนักองค์วัตถาและศิริวงษ์ เพื่อไล่ให้ตื่น จะได้หนีกลับไปยังกรุงเทพมหานครโดยเร็ว ฝ่ายออกญามหาฤทธิณรงค์ (โสร์) และออกญากำแหงโยธา (แก้ว) ก็พาสมัครพรรคพวกราว 40-50 คน ใช้อาวุธปืนยิงต่อสู้กันไปมากับฝ่ายสมเด็จพระนโรดม จนฝ่ายของนักองค์วัตถาล้มตายไป 7-8 คน นักองค์วัตถาเห็นว่าสู้ไม่ได้จึงพาครอบครัว คือ นักขำ มารดา หม่อมดอกบัว ภรรยา และยายแก้ว พระอัยยิกา พร้อมด้วยบ่าวไพร่ ขี่ม้าหนีไปเมืองพระตะบอง ซึ่งเป็นเขตแดนของสยาม เพื่อมุ่งสู่กรุงเทพมหานครต่อไป พระบาทสมเด็จพระนโรดมตรัสให้ออกญาเสนาธิบดี (เล็ก) กับออกญาราชเดชะ (เอก) ยกไพร่พลไล่ตามพวกนักองค์วัตถาจนสุดเขตแดน แล้วให้จับพระแม่นางผลทิพย์สุวรรณ (เขียว) พระชนนีของพระองค์เจ้าศิริวงษ์ จำขังไว้ในพระราชวัง แม้ตัววัตถาจะลี้ภัยไปกรุงเทพมหานครแล้ว แต่ออกญามหาฤทธิณรงค์ (โสร์) และออกญากำแหงโยธา (แก้ว) ยังปฏิบัติการอยู่ในเขมรต่อไป ด้วยประสงค์จะให้นักองค์วัตถาเสวยราชสมบัติสืบต่อไป พวกเขาได้เกลี้ยกล่อมผู้คนตามหัวเมืองต่าง ๆ ให้เข้าฝ่ายวัตถาเพิ่มขึ้น เมื่อมีทัพเป็นกระบวน ก็ก่อกำเริบลุกไปตีทัพของสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์แตกพ่าย กลุ่มกบฏยึดเมืองและตั้งทัพในพนมเปญและลาดปะเอียได้สำเร็จ ตัวสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ซึ่งล่าถอยกลับไปอุดงฦๅไชยก่อนหน้า จำต้องลี้ภัยเข้าไปกำปงชนัง พระตะบอง และกรุงเทพมหานคร ตามลำดับ เป็นการชั่วคราว ในวันขึ้น 13 ค่ำ เดือน 9 (ตรงกับวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2404) พระยาราชวรานุกูลมีหนังสือบอกแต่งให้พระอินทร์เดช จมื่นรักษพิมานพานักองค์วัตถาไปส่งที่กรุงเทพมหานคร พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยามนตรีสุริวงษ์กับจมื่นศรีสรรักษ์ คุมไพร่พลสยาม 1,000 นาย เรือกลไฟสองลำ นำส่งสมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ที่เมืองกำปอด แล้วเดินทางต่อไปจนถึงพระราชวังสระสารพรรณยุคในกรุงอุดงฦๅไชย ซึ่งเรื่องราวดังกล่าว ปรากฏอยู่ในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปัทมราช ซึ่งทรงสนิทสนมกัน ความว่า
"'...ราชการในกรุงเทพมหานครทุกวันนี้ มีแต่ด้วยเรื่องเมืองเขมร เกิดรบพุ่งยุ่งยิ่งกันมาก เปนเหตุด้วยบุตร์ชายหญิงขององค์สมเดจพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ที่ถึงแก่พิราลัยนั้นนั้นไม่มีความสมัคสโมสรแก่กัน ต่างคนต่างจะชิงกันเปนเจ้าเมืองเขมรต่อไป แต่งพวกพ้องออกไปหัวเมืองเกลี้ยกล่อมคนเปนกองทัพแล้ว รบกันหลายแห่งหลายตำบล นักองค์วัถา นักองค์ศิริวงษ์ ๆ เปนผู้ก่อเหตุเดิม แล้วบัดนี้หนีเข้ามาอยู่ในกรุงเทพมหานคร องค์พระนโรดมพรหมบริรักษ์ มหาอุปราช กับพระยาเขมรก็อพยพครอบครัวหนีเข้ามาอยู่ที่เมืองพัตบอง เมืองอุดงมีไชย ยังอยู่แต่องค์พระหริราชดนัยไกรแก้วฟ้ากับเจ้าผู้หญิง บัดนี้ที่กรุงเทพมหานครได้แต่งให้พระยามุขมนตรี แลพระยาสีหราชฤทธิไกรยกออกไปทางบก โดยทางเมืองพัตบอง แลให้พระยาฤทธิไกรเกรียงหาญ กับพระ (ราช) เสนายกออกไปทางเรือ ขึ้นเมืองกำปอด เพื่อจะให้รงับการเมืองเขมรให้สงบ บัดนี้การเรื่องนั้นก็ยังไม่จบลง...'"
ภายหลังทัพของออกญามหาฤทธิณรงค์ (โสร์) ถูกตีจนแตกพ่ายไป ก่อนจะถูกจับกุมและเนรเทศไปเกาะโปโลกนโดร์ (Pulo Condore ปูโล กนโดร์, Côn Đảo โกนด๋าว) ส่วนออกญากำแหงโยธา (แก้ว) ถูกตัดศีรษะเสียบประจานริมถนนเบื้องตะวันออกของพระราชวัง
การต่อต้านอาณานิคมฝรั่งเศสและบั้นปลาย
สมเด็จพระนโรดม พรหมบริรักษ์ ทรงลงนามในอนุสัญญากับฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2406 ส่งผลให้กัมพูชาตกอยู่ในการอารักขาของฝรั่งเศส และได้จัดพิธีราชาภิเษกโดยความยินยอมพร้อมใจของฝ่ายฝรั่งเศสและไทย ขณะนั้นวัตถายังคงอาศัยอยู่กรุงเทพมหานครนาน 20 ปี ก็ทิ้งครอบครัวไว้เบื้องหลังในสยาม ก่อนหนีเข้ากัมพูชาเพื่อก่อการกบฏต่อต้านพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร นักองค์วัตถาไม่เห็นชอบที่จะให้ฝรั่งเศสมาเป็นเจ้าอาณานิคมเพราะเห็นเป็นพวก มิจฉาทิฐิ เพราะเป็นคนนอกศาสนา และอ้างว่าฝรั่งเศสเป็นตัวบ่อนทำลายกัมพูชาอันเป็นแผ่นดินของบวรพุทธศาสนา พระองค์ทิ้งหัตถเลขาที่เขียนด้วยภาษาไทยไว้สองฉบับ ความว่า "...คำนับกราบเท้ามายังพี่ท่านพระยาศรีสิงหเทพ ด้วยตั้งแต่ข้าพเจ้าได้ ออกไปหาได้ ทำการด้วยฝีมือตนเองไม่ บัดนี้ข้าพเจ้าจะออกทำเองฉลองพระเดชพระคุณให้สำเรจ ในชาตินี้ที่จะอยุดเลิกเสียยอมประทาน แล้วนอนฟังเสียงนกเสียงกากลางป่ากลางดงนั้นไม่ยอมแล้ว ขอท่านโปรดนำประดิษฐวงษเข้าถวายตัวให้ทำราชการสนองพระเดชพระคุณแทนข้าพเจ้าด้วยเถิด...อ้ายประดิษฐวงษนั้นขอให้ท่านด่าว่าสั่งสอนเหมือนลูกในไส้ทีเดียว อย่าได้เกรงอกเกรงใจเลย ให้ท่านนึกว่าบุตรท่านเถิด แล้วกราบบังคมทูลให้จัดแจงบวชเสียด้วย..." ส่วนอีกฉบับหนึ่งเขียนว่า "ประดิษฐวงษ, รวมถึงลูกของประดิษฐวงศ์, นั้นที่สุดแล้วจะไปอยู่ในอุปถัมภ์ของกรมหมื่นดำรงราชานุภาพ เสนาบดีมหาดไทย"
ช่วงเวลาหลังจากนั้นพระบาทสมเด็จพระนโรดมถูกฝรั่งเศสบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาเมื่อ พ.ศ. 2427 ที่กำหนดให้อำนาจทั้งหมดของกัมพูชาตกเป็นของฝรั่งเศส ทำให้เจ้านายและขุนนางในระบอบเก่าต่อต้านอย่างหนัก โดยนักองค์วัตถามีส่วนร่วมในการต่อต้านนี้อย่างยิ่งยวด จนฝ่ายฝรั่งเศสยอมผ่อนปรนการปฏิรูปบางมาตราที่ส่งผลกระทบต่อเจ้านายและขุนนางระบอบเก่าออกไปก่อน ในการปฏิบัติการของนักองค์วัตถาช่วง พ.ศ. 2428–2429 ทรงตั้งตนเองเป็นกษัตริย์ ออกพระนามตนเองว่า พระบันทูลวิเสดสมเดจ์องค์วัตถาบรมบพิตรผูเปนเจ้า (พระบัณฑูรวิเศษสมเด็จองค์วัตถาบรมบพิตรผู้เป็นเจ้า) มาตั้งแต่ พ.ศ. 2404 และทรงแต่งตั้งสมณศักดิ์พระและขุนนางเขมรเมื่อคราวเสด็จไปเมืองพนมสารคามใน พ.ศ. 2408 เป็นอาทิ พระองค์มีอิทธิพลเหนือพื้นที่ของกลุ่มกบฏ คือบริเวณรอยต่อพรมแดนสยามกับฝรั่งเศส ได้แก่ เมืองสตึงแตรง (ស្ទឹងត្រែង) สันทุก (សន្ធុក) กระพงสวาย (កំពង់ស្វាយ) สะโทง (ស្ទោង) ชีแครง (ជីក្រែង) และเสียมราฐ (សៀមរាប) ซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นเมืองในเขตอาณานิคมของฝรั่งเศส ยกเว้นเมืองเสียมราฐที่ขณะนั้นยังขึ้นอยู่กับอาณาจักรสยาม พระองค์เคยใช้เมืองสตึงแตรงเป็นพื้นที่ปฏิบัติการ ก่อนย้ายไปเมืองสันทุก และกระพงธมหรือกำปงธม (កំពង់ធំ) ใกล้เมืองเสียมราฐตามลำดับ ดังปรากฏใน คำประกาศของวัตถา ลงวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2428 ซึ่งเป็นสำเนาเอกสารไม่มีชื่อที่กระทรวงการต่างประเทศเตรียมส่งไปยังสถานทูตสยามในปารีส ถูกเก็บรักษาไว้ในหอสมุดแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร ธิบดี บัวคำศรีเรียกสำเนาเอกสารนี้ว่า คำประกาศของวัตถา ภายในบันทึกเนื้อหาไว้ ความว่า
"นักองค์วัตถาอยู่บ้านโสนแขวงสันทุก ณ วัน ค่ำจุลศักราช 1246 ปีวอกฉศก นักองค์วัตถาประกาศบอก พระยา พระ ขุน หลวง แขวงกำนัน กับบรรดาราษฎรเขมรจินยวนแขกชวาตพุ่นในแขวงเมืองกระพงสวาย เมืองสะโทง เมืองชีแครง ไปจนถึงแขวงกำนันทุกกันในแดนเมืองเสิยมราฐเท่าใด ๆ ให้รู้ด้วย นักองค์วัตถาคิดถึงแผ่นดินแต่บูราณมา คงอยู่เปนแผ่นดินเมืองเขมรในบวรพุทธศาสนาบัดนี้ไม่ได้อยู่ เปนแผ่นดินเมืองเขมร แปลเปนแผ่นดินพวกมิศฉาทิฐิเหมือนบรรดาราษฎรได้รู้เหนแล้วว่า ดูไปบรรดาขุนนางกับบรรดาราษฎรต่างคนก็มีใจซื่อตรงต่อพุทธสาสนา ต่างคนก็หลงด้วยมิจฉาทิฐิโลภ อยากได้อาณาประโยชน์บังเกิดลาภ ไม่มีนักปราชกับขุนนางราษฎรเวทนาถึงสาสนาพระพุทธเจ้าช่วยทำนุบำรุงให้คงแผ่นดินในบวรพุทธศาสนาขึ้นอย่าให้สาปสูญต่อไปข้างน่า...นักองค์วัตถาคิดเอาแต่คุณบุญพระศรีรัตนไตรเปนที่พึ่ง แต่ไม่ได้ไปรวบรวมกับพี่กับน้อง ได้คิดกำจัดมิจฉาทิฐิออกจากนคร อย่านึกว่าแผ่นดินเมืองเขมรในบวรพุทธศาสนาจะสูญนั้นเลย"