cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การสถาปนายูโกสลาเวีย
บานัต บาชคา และบารันยา
ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 1918 มีการจัดตั้ง "สมัชชาประชาชนที่ยิ่งใหญ่ของชาวเซิร์บ บุนเยฟซี และชาวสลาฟอื่นๆ จากบานัต บาชกา และบารันยา" โดยมีตัวแทน 757 คนจากการเลือกตั้งในเขตเทศบาล 211 แห่ง ตัวแทน 578 คน ได้แก่ เซิร์บ, 84 บุนเยฟซี, 62 สโลวัก, 21 รัสซิน, 6 เยอรมัน, 3 ชอกซี, 2 โครแอต และ 1 เป็น ฮังการี กระแส 2 กระแสถูกคัดค้านในรัฐสภา คือ กระแสประชาธิปไตยและกระแสนิยมสุดขั้ว ฝ่ายประชาธิปไตยที่อ่อนแอกว่าต้องการความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับรัฐสโลวีน โครแอต และเซิร์บ และในฐานะพื้นที่ขนาดเล็กของอดีตพื้นที่สลาฟใต้ของออสเตรีย-ฮังการี พวกเขาต้องการเจรจากับราชอาณาจักรเซอร์เบีย พวกเขาเน้นความสามัคคีของชาวยูโกสลาเวียและปฏิเสธการแบ่งแยกภายในระหว่างกลุ่มชาติต่างๆ ในทางกลับกัน กลุ่มหัวรุนแรงภายใต้การปกครองของ ยาซา โทมิช แย้งว่าชนชาติทั้งสามมีภูมิหลังทางวัฒนธรรม ศาสนา และประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน และแม้ว่ารัฐยูโกสลาเวียจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ชนชาติเหล่านี้ไม่สามารถถูกปฏิบัติเหมือนกลุ่มชาติพันธุ์เดียวได้ และด้วยเหตุนี้ สหภาพอย่างไม่มีเงื่อนไขในทันทีกับราชอาณาจักรเซอร์เบียเป็นสิ่งจำเป็นก่อนเพื่อกำหนดเขตแดนของชนกลุ่มน้อยเซอร์เบีย ในท้ายที่สุด ทางเลือกที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงก็ได้รับชัยชนะเนื่องจากกลัวว่าหากไม่เกิดสหภาพกับเซอร์เบียในทันที วอยวอดีนา อาจพบว่าตัวเองอยู่นอกเซอร์เบียในท้ายที่สุด รัฐสภาตัดสินใจเช่นกันว่าดินแดนที่สร้างขึ้นภายใต้การหยุดยิงนั้นถาวร และจะต้องรวมเข้าเป็นราชอาณาจักรเซอร์เบีย ประกาศตัวเป็นสภานิติบัญญัติชั่วคราวสำหรับภูมิภาคและเลือกคณะผู้บริหารชั่วคราว ฝ่ายบริหารของประชาชนสำหรับบานัต, บาชคา และบารันยา ภายใต้ โจวาน ลาโลเซวิช แม้ว่ารัฐบาลในเบลเกรดจะยอมรับการตัดสินใจรวมภูมิภาคนี้กับเซอร์เบีย แต่ก็ไม่เคยยอมรับการบริหารส่วนภูมิภาคที่ตั้งขึ้นใหม่อย่างเป็นทางการ
หลังจากมีการประกาศราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน สภาแห่งชาติได้เลือกสมาชิกในสภาผู้แทนเฉพาะกาลของเซิร์บ โครแอต และสโลวีเนีย บารันยากลายเป็นที่หลบซ่อนของพวกคอมมิวนิสต์และผู้ลี้ภัยคนอื่นๆ จาก White Terror ของ มิกโลช โอร์ตี โดยสนธิสัญญาทรียานง ได้มอบหมายพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นบารันยา ให้กับฮังการี ซึ่งนำไปสู่การประท้วงครั้งใหญ่และกลุ่มคนภายใต้จิตรกร พีตาร์ โดโบรวิช ประกาศสาธาณรัฐเซอร์เบีย-ฮังการีแห่งบารันยา-บอยอ สาธารณรัฐนี้ดำรงอยู่เพียงไม่กี่วัน และในวันที่ 25 สิงหาคม 1921 สาธารณรัฐนี้ถูกรุกรานและผนวกโดยฮังการี ตามพรมแดนของฮังการีที่กำหนดโดยสนธิสัญญาทรียานง สนธิสัญญาทรียานงได้มอบหมายให้ฮังการีปกครองดินแดนทางเหนือบางส่วนภายใต้การควบคุมของเซอร์เบีย ซึ่งชาวสลาฟทางใต้ยังคงมีส่วนน้อยอยู่ ในทางกลับกัน ชนกลุ่มน้อยชาวเยอรมันและแมกยาร์จำนวนมากถูกทิ้งไว้ในพรมแดนของราชอาณาจักร ส่วนบานัตกลางตกเป็นของโรมาเนีย เนื่องจากภูมิภาคถูกแบ่งตามพื้นที่ทางชาติพันธุ์ เพื่อให้มีประชากรส่วนใหญ่เหลืออยู่ ส่วนน้อยเป็นชาวยูโกสลาเวียในโรมาเนีย และชาวโรมาเนียส่วนน้อยในราชอาณาจักรภูมิภาคบานัตยังคงเป็นหน่วยงานทางประวัติศาสตร์ในดินแดนที่เป็นเอกภาพจนถึงปี 1922 เมื่อการบริหารใหม่ถูกนำมาใช้ตามระบบรวม ภูมิภาคนี้ถูกแบ่งออกเป็นบัคคา (โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่นอวีซาด) เบลเกรด และ โพดูนาฟเย (มีศูนย์กลางอยู่ที่ สเมเดเรโว) เมื่อราชอาณาจักรยูโกสลาเวียได้รับการประกาศในปี 1929 พื้นที่ส่วนใหญ่ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของดานูเบียบานาเตในที่สุด โดยมีส่วนน้อยที่ไปยังเมืองเบลเกรด
มอนเตเนโกร
มอนเตเนโกรถูกสร้างขึ้นโดยความปรารถนาของชาติในการปลดปล่อยดินแดนที่เป็นของรัฐซีตา ภายหลังการรวมดินแดนสลาฟใต้เข้าด้วยกัน และยังคงอนุรักษ์นิยมในอุดมการณ์เมื่อเทียบกับส่วนอื่น ๆ ของยูโกสลาเวียในอนาคต ในปี 1848 เจบิชอป และ เจ้าชายปีเตอร์ ปีเตวิช นเยกอส ยอมรับข้อเสนอที่ได้รับแรงบันดาลใจจากซาเกร็บจากรัฐบาลเซอร์เบียในการสร้างรัฐร่วมกันของชาวสลาฟทางตอนใต้ทั้งหมดที่รู้จักกันในชื่อ "ยูโกสลาเวีย" และให้ความร่วมมือในเรื่องนี้ แต่ก่อนอื่นขอให้รวมชาติเซิร์บเข้าด้วยกันและ ต่อมากับบัลแกเรียและโครแอต ในปี 1907 ลัทธิรัฐสภาถือกำเนิดขึ้นในมอนเตเนโกร และพรรคการเมืองพรรคแรกคือพรรคประชาชนได้แสดงความต้องการที่จะร่วมมือและผูกมัดกับชนชาติสลาฟอื่น ๆ พร้อมกับการรวมชาติและการปลดปล่อยชาวเซอร์เบีย ค่อยๆ เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสัมพันธ์ที่เย็นชากับเซอร์เบีย และผิดหวังที่เขาและประเทศของเขาสูญเสียเจ้าคณะในการปฏิวัติเซิร์บ สมเด็จพระราชาธิบดีนิกอลาที่ 1 แห่งมอนเตเนโกรทรงยอมรับการรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเซอร์เบีย และในปี 1914 ทรงริเริ่มกระบวนการดังกล่าว แต่ถูกขัดจังหวะโดยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขายังยอมรับแนวคิดของราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ไม่นานหลังจากเข้าสู่สงครามกับเซอร์เบียเพื่อสนับสนุนการหลบหนีของกองทัพเซอร์เบียไปยังกรีซ ราชอาณาจักรมอนเตเนโกรก็ถูกกองทัพออสเตรีย-ฮังการียึดครองในช่วงต้นปี 1916 ในช่วงที่เซอร์เบียลี้ภัยและอำนาจพันธมิตรอื่น ๆ ทั้งหมดยอมรับรัฐบาลของกษัตริย์ - พลัดถิ่นในฐานะรัฐบาลมอนเตเนโกร ในฤดูใบไม้ผลิปี 1916 กษัตริย์ได้ประกาศให้ อันดริยา ราโดวิช เป็นนายกรัฐมนตรี เขาก่อตั้งคณะกรรมการแห่งชาติเพื่อการรวมชาติกับเซอร์เบียในปี 1917 ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลเซอร์เบียของ นิโคลา ปาซิช ในปี 1918 ฝ่ายสัมพันธมิตรเข้าควบคุมมอนเตเนโกรและมอบหมายภารกิจร่วมกันในการยึดครอง เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 1918 รัฐบาลเซอร์เบียได้แต่งตั้ง "คณะกรรมการบริหารกลางเพื่อการรวมเซอร์เบียและมอนเตเนโกร" ที่จะจัดระเบียบกระบวนการรวมชาติ สิบวันต่อมา คณะกรรมการตัดสินใจกำหนดการเลือกตั้งทั่วประเทศด้วยกฎหมายเลือกตั้งใหม่
ด้วยการตัดสินใจที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญมอนเตเนโกร คณะกรรมการที่ก่อตั้งโดยเซอร์เบียได้ยกเลิกรัฐสภามอนเตเนโกรและกลับคำสั่งของกษัตริย์สำหรับในวันแรกหลังจากการลงนามสงบศึก เหตุผลอย่างเป็นทางการสำหรับการตัดสินใจนี้คือ 2 ต่อ 5 ของสมาชิกรัฐสภาอยู่ต่างประเทศ ทำให้จำเป็นต้องเลือกสมาชิกใหม่ การเลือกตั้งจัดขึ้นโดยไม่มีรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้ง และมีรายงานว่าการลงคะแนนถูกควบคุมโดยเจ้าหน้าที่จากเซอร์เบีย สมัชชาพอดกอรีตซา (อย่างเป็นทางการคือสมัชชาใหญ่แห่งชาติของชาวเซิร์บในมอนเตเนโกร) ได้รับการเลือกตั้งด้วยวิธีนั้นและถูกคุมโดยกองทหารเซอร์เบีย ตัดสินใจเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 ให้ถอดถอนกษัตริย์และราชวงศ์เปโตรวิก-นเยกอส เพื่อสนับสนุนราชวงศ์คาราจอเจวิชและรวมเป็นหนึ่งกับเซอร์เบีย โดยอยู่ระหว่างการรวมรัฐเซิร์บ โครแอต และสโลวีเนียเข้าด้วยกัน
ปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์เหล่านี้ทวีความรุนแรงขึ้นในต้นปี 1929 สู่การจลาจลคริสต์มาสโดยฝ่ายตรงข้ามของการผนวก ผู้นำระหว่างประเทศต่อต้านการจลาจลและกองกำลังเซอร์เบียปราบปรามการก่อจลาจลอย่างรุนแรง
ผลในช่วงหลัง
ประชามติยังจัดขึ้นในจังหวัดคารินเทียซึ่งเลือกที่จะอยู่ในออสเตรีย เมืองท่าซารา (ซาดาร์) ของดัลมาเชีย และเกาะดัลมาเชียบางส่วนถูกมอบให้กับอิตาลี เมืองฟีอูเม ได้รับการประกาศให้เป็นรัฐอิสระของฟีอูเม แต่ไม่นานก็ถูกครอบครองนักกวีชาวอิตาลีและนักปฏิวัติ กาเบรียล ดันนุนซิโอ เป็นเวลาหลายเดือน กลายเป็น "รัฐอิสระ" ฟีอูเมถูกผนวกเข้ากับอิตาลีผ่านข้อตกลงทวิภาคีระหว่างโรมและเบลเกรดในปี 1924 อย่างไรก็ตาม ความตึงเครียดบริเวณพรมแดนกับอิตาลียังคงดำเนินต่อไป อิตาลีอ้างสิทธิ์ส่วนอื่น ๆ ของชายฝั่งดัลเมเชียน (ซึ่งประชากรอิตาลี-เวนิสส่วนใหญ่หลบหนีไปได้ในปี 1919-1922) ในขณะที่ยูโกสลาเวียอ้างสิทธิในอิสเตรีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอดีตชายฝั่งออสเตรียซึ่งรวมเป็นหนึ่งกับอิตาลีโดยเป็นส่วนหนึ่งของสาธารณรัฐเวนิสและเป็นเมืองหลักที่มีชาวอิตาลี-เวนิสอาศัยอยู่ แต่มีประชากรในชนบทประกอบด้วยชาวสลาฟใต้ (โครแอตและสโลวีน
เกออร์กี จูคอฟ
เกออร์กี คอนสตันตีโนวิช จูคอฟ (Гео́ргий Константи́нович Жу́ков, Georgy Konstantinovich Zhukov) เป็นนายทหารของกองทัพแดงและเป็นจอมพลแห่งสหภาพโซเวียต เคยดำรงตำแหน่งเสนาธิการใหญ่, รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหม และเคยเป็นสมาชิกสภาเปรซิเดียมพรรคคอมมิวนิสต์ฯ จูคอฟเคยเป็นแม่ทัพภาคสนามที่นำกองทัพแดงได้รับชัยชนะหลายครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเป็นแม่ทัพโซเวียตที่โด่งดังที่สุดจากยุคสงครามโลก
จูคอฟเกิดในครอบครัวยากจนในภาคกลางของรัสเซีย เขาเข้ารับราชการทหารในกองทัพบกจักรวรรดิรัสเซียและเคยสู้รบในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ต่อมาจูคอฟเข้าร่วมกับกองทัพแดงในช่วงสงครามกลางเมืองรัสเซีย และมีความก้าวหน้าในหน้าที่การงานตามลำดับ ในปีค.ศ. 1939 จูคอฟเป็นแม่ทัพกลุ่มและได้รับชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือญี่ปุ่นในยุทธการที่ฮาลฮิน กอล ชัยชนะครั้งนี้ทำให้เขาได้รับเหรียญวีรชนแห่งสหภาพโซเวียตเป็นครั้งแรก ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941 จูคอฟได้รับตำแหน่งเสนาธิการใหญ่กองทัพแดง
จูคอฟดำรงตำแหน่งเสนาธิการใหญ่ได้ไม่นาน นาซีเยอรมนีก็บุกสหภาพโซเวียต ทำให้เขาถูกปลดจากตำแหน่งและถูกส่งตัวไปรับผิดชอบการป้องกันสามเมืองใหญ่ เลนินกราด, มอสโก และสตาลินกราด เขายังมีส่วนร่วมวางแผนการรุกตีสำคัญหลายครั้ง อาทิ ยุทธการที่คูสค์ และปฏิบัติการบากราติออน ต่อมาในปีค.ศ. 1945 จูคอฟบังคับบัญชาแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1 และมีส่วนร่วมในการรุกวิสตูลา–โอเดอร์กับยุทธการที่เบอร์ลิน ซึ่งนำไปสู่ความปราชัยของนาซีเยอรมนีและการสิ้นสุดสงครามบนทวีปยุโรป จูคอฟได้รับเลือกให้เป็นผู้แทนฝ่ายโซเวียตในการรับตราสารยอมจำนนของเยอรมนี
จูคอฟเป็นนายพลที่ขึ้นชื่อที่สุดคนหนึ่งในสงครามโลกครั้งที่สอง ความสามารถในการบังคับบัญชาทางปฏิบัติการและยุทธศาสตร์ของเขาทำให้เขาเป็นที่ยอมรับนับถืออย่างมาก สัมฤทธิภาพการรบของเขาพัฒนาความรู้ทางทหารของมนุษยชาติอย่างสำคัญ โดยมีอิทธิพลมากทั้งต่อทฤษฎีทางทหารของโซเวียตและทั้งโลก
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
จูคอฟเกิดในครอบครัวชาวนารัสเซีย พ.ศ. 2458 ถูกเกณฑ์เข้าเป็นทหารในกองทัพบกจักรวรรดิรัสเซีย ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขารบได้อย่างกล้าหาญ จึงได้รับเหรียญตราและถูกเลื่อนยศ หลังการปฏิวัติเดือนตุลาคม แห่งปี พ.ศ. 2460 ชูคอฟเข้าร่วมกับพรรคบอลเชวิค และต่อสู้ในสงครามกลางเมืองรัสเซีย ช่วงปี พ.ศ. 2461 – พ.ศ. 2464 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2466 เขาขึ้นเป็นผู้บัญชาการกรม พ.ศ. 2473 เป็นผู้บัญชาการกองพัน ชูคอฟเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญในทฤษฎีใหม่ของสงครามยานเกราะ เขาโดดเด่นเรื่องการวางแผนการรบที่เต็มไปด้วยรายละเอียดมากมาย เขาเน้นระเบียบวินัยและความเข้มงวด เขาเป็นหนึ่งในบรรดานายทหารไม่มากนักที่รอดพ้นจากการกวาดล้างกองทัพครั้งใหญ่ของสตาลิน ช่วงปี พ.ศ. 2481 – พ.ศ. 2482
พ.ศ. 2481 ชูคอฟ เป็นผู้บัญชาการกลุ่มกองทัพโซเวียตมองโกเลียที่ 1 และเป็นผู้บัญชาการรบกับกองทัพกวางตุ้งของญี่ปุ่นที่บริเวณพรมแดนมองโกเลียกับรัฐแมนจูกัวของญี่ปุ่นในสงครามอย่างไม่เป็นทางการช่วงปี พ.ศ. 2481 – พ.ศ. 2482 ที่เริ่มจากการกระทบกระทั่งรายวันตามแนวพรมแดน โดยญี่ปุ่นหวังจะทดสอบกำลังในการป้องกันเขตแดนของฝ่ายโซเวียต จนเรื่องนี้กลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบอย่างรวดเร็ว ที่เรียกว่า ยุทธการที่ฮาลฮินโกล ญี่ปุ่นทุ่มกำลังพล 80,000 นาย รถถัง 180 คัน และอากาศยาน 450 ลำเข้าสู่สงคราม งานนี้ชูคอฟสามารถพิชิตฝ่ายญี่ปุ่นได้โดยง่าย และได้รับตำแหน่งเป็นวีรบุรุษแห่งสหภาพโซเวียตแต่ชื่อเสียงของเขาไม่เป็นที่รู้จักในภายนอก เพราะช่วงนั้นเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 พอดี ชาติตะวันตกไม่สนใจการรบแบบยานเกราะเคลื่อนที่ที่เขานำมาลองใช้ที่ ฮาลฮิน โกล สงครามสายฟ้าแลบของเยอรมันต่อฝรั่งเศส จึงสร้างความประหลาดใจให้กับผู้คนมากมาย
ชูคอฟ ได้รับการเลื่อนยศเป็นพลเอกในปี พ.ศ. 2483 ระหว่างเดือนมกราคม – กรกฎาคม พ.ศ. 2484 เขาเป็นประธานเสนาธิการกองทัพแดง แต่เพราะความขัดแย้งกับสตาลิน เขาจึงถูกปลด หลังจากที่นาซีเยอรมนีบุกสหภาพโซเวียตได้ไม่นาน
แม่ทัพใหญ่
มูลเหตุของความขัดแย้งกับสตาลินในครั้งนั้น ก็คือจูคอฟ ซึ่งเป็นหนึ่งในนายทหารไม่กี่คน ที่กล้าที่จะท้วงติงผู้นำ เขาทักท้วงสตาลินว่า เคียฟคงจะทานการรุกของข้าศึกไม่ไหว ทางที่ดีน่าจะถอยทัพออกมาก่อน แต่สตาลินไม่พอใจอย่างมาก จึงปลดเขาจากตำแหน่งเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2484 และส่งไปดูแลการรบที่เลนินกราด แต่ในที่สุดแล้วจูคอฟก็พิสูจน์ว่าเขาเป็นฝ่ายถูก เมื่อโซเวียตเสียทหารไปถึงครึ่งล้านที่เคียฟ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2486 เขาดูแลการตีฝ่าการล้อมเลนินกราดครั้งแรก ในเดือกรกฎาคมปีเดียวกัน ในบันทึกความทรงจำ ชูคอฟบอกว่าเขามีบทบาทสำคัญในการวางแผนยุทธการที่คูสค์ (Kursk) ที่ประสบความสำเร็จอย่างดีเยี่ยม โดยที่นี่กองทัพเยอรมันประสบความปราชัยในช่วงฤดูร้อนเป็นครั้งแรก จึงถือว่าเป็นชัยชนะที่มีความสำคัญเช่นเดียวกับที่สตาลินกราด
หลังจากนั้น ชูคอฟ ก็ดูแลเรื่องการปลดปล่อยการปิดล้อมเลนินกราดที่ประสบความสำเร็จ เดือนมกราคม พ.ศ. 2487 ชูคอฟ นำกองทัพโซเวียตในการรุกที่มีชื่อรหัสว่า ปฏิบัติการเบรเกรชั่น ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นปฏิบัติการณ์ทางทหารที่สุดยอดที่สุดของสงครามโลกครั้งที่สอง เดือนเมษายน พ.ศ. 2488 กองทัพโซเวียตยึดกรุงเบอร์ลินได้ และฟาสซิสต์เยอรมนียอมแพ้โดยไม่มีเงื่อนไข
หลังสงคราม
หลังสงครามจบสิ้น ชูคอฟเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเขตยึดครองโซเวียตในเยอรมนี และเป็นผู้ว่าการทหารที่นั่น ความที่เขาเป็นที่นิยมชมชอบจากคนหลายฝ่ายอย่างมาก จึงมองกันว่าเขามีแนวโน้มเป็นอันตรายอย่างมากกับระบอบเผด็จการสตาลิน ปี พ.ศ. 2489 เขาจึงถูกเก็บเข้ากรุ และโดนย้ายมาเป็นผู้บัญชาการเขตการทหารโอเดสซา ซึ่งห่างไกลจากเมืองหลวง และไม่ค่อยมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ หลังการตายของสตาลิน เขาก็กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง โดยได้ขึ้นเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมในปี พ.ศ. 2496 และเป็นรัฐมนตรีกระทรวงนี้ในปี พ.ศ. 2498
มิถุนายน พ.ศ. 2500 ชูคอฟ ได้ขึ้นเป็นสมาชิกคณะกรรมาธิการกลาง สภาเปรสซิเดียม แต่ถูกนิกิต้า ครุสชอฟ ผู้นำสหภาพโซเวียตยุคนั้นปลดจากกระทรวงและคณะกรรมาธิการกลางเดือนตุลาคมปีเดียวกัน เพราะความขัดแย้งทางนโยบายด้านการทหารหลายเรื่อง
หลังครุชชอฟถูกโค่นล้มเดือนตุลาคม พ.ศ. 2507 เลโอนิด เบรซเนฟ ผู้นำประเทศคนใหม่ได้ฟื้นฟูความนิยมให้ชูคอฟอีกครั้ง แต่ไม่ฟื้นฟูอำนาจให้ชูคอฟกลับมาเป็นที่นิยมในโซเวียตจวบจนเสียชีวิตไปในปี พ.ศ. 2517 และศพของเขาถูกนำมาประกอบพิธีอย่างสมเกียรติ
ความด่างพร้อย
หลังจากที่สหภาพโซเวียตได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่ 2 สตาลินได้พูดคุยกับ เกอร์กี้ ซูคอฟว่าจะให้เป็นผู้นำสวนสนามฉลองชัยชนะ เมื่อถึงเวลาสวนสนาม สตาลินเริ่มเห็นว่าความนิยมของเขาตกอยู่ที่ซูคอฟมากขึ้น เขาจึงประกาศเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดตั้งแต่นั้นจนถึงแก่อสัญกรรม
ทรูมูฟ เอช
บริษัท ทรูมูฟ เอช ยูนิเวอร์แซล คอมมิวนิเคชั่น จำกัด (TrueMove H Universal Communication Co., Ltd) หรือในชื่อทางการตลาดว่า ทรูมูฟ เอช (TrueMove H) เดิมคือ ฮัทซ์ เป็นบริษัทในเครือของ ทรู คอร์ปอเรชั่น ที่ทำธุรกิจให้บริการโทรศัพท์มือถือ โดยเป็นผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์มือถือที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 1 ของประเทศตามจำนวนผู้ใช้งาน
ประวัติ
ในยุคเริ่มแรกจดทะเบียนก่อตั้งเป็น บริษัท ฮัทจิสัน ซีเอที ไวร์เลส มัลติมีเดีย จำกัด โดยเป็นการร่วมลงทุนระหว่างกลุ่มทุนฮัทจิสัน วัมเปา (ปัจจุบันคือ ซีเค ฮัทจิสัน โฮลดิ้ง) กับ กสท. โทรคมนาคม เพื่อดำเนินการโครงข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ในระบบซีดีเอ็มเอบนคลื่นความถี่ 800 MHz ของ กสท. โทรคมนาคม ภายใต้ชื่อทางการค้าว่า ฮัทซ์ และ แคท ซีดีเอ็มเอ ต่อมาการดำเนินการเกิดขาดสภาพคล่อง กลุ่มทุนฮัทจิสันจึงเสนอขายกิจการให้ กสท. โทรคมนาคม เพื่อถอนทุนออกจากประเทศไทย แต่เนื่องจากในขณะนั้นการดำเนินการของ กสท. โทรคมนาคม ยังต้องผ่านความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรี กสท. โทรคมนาคม จึงปฏิเสธการเข้าซื้อกิจการ และเปิดทางให้เอกชนรายอื่นเข้ามาซื้อกิจการแทน และเป็นกลุ่มทรู คอร์ปอเรชั่น ที่ชนะการประมูล และสามารถเข้าซื้อกิจการได้โดยผ่านความเห็นชอบจากกสท. โทรคมนาคม โดยกลุ่มทรูมุ่งหวังในการเข้าถือครองสัมปทานคงเหลือของฮัทซ์ เพื่อนำคลื่นความถี่ 800 MHz มาดำเนินการโครงข่ายโทรศัพท์มือถือระยะที่ 3 หรือ 3 จี
ต่อมา กลุ่มทรู คอร์ปอเรชัน ได้จัดตั้ง บริษัท เรียลฟิวเจอร์ จำกัด (ปัจจุบันคือ บริษัท ทรู มูฟ เอช ยูนิเวอร์แซล คอมมิวนิเคชั่น จำกัด) เพื่อเข้าร่วมประมูลใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมบนคลื่นความถี่ 2100 MHz, 1800 MHz, 900 MHz, 700 MHz, 2600 MHz และ 26 GHz กับ กสทช. ตามลำดับ เพื่อเสริม ขยายกิจการ และสะสมคลื่นความถี่สำหรับให้บริการได้อย่างคุ้มค่า โดยปัจจุบัน ทรูมูฟ เอช มีความถี่สะสมเป็นอันดับ 2 ในอุตสาหกรรมโทรคมนาคม
คลื่นความถี่ที่ใช้งาน
ปัจจุบัน ทรูมูฟ เอช ได้จัดสรรการให้บริการแต่ละคลื่นความถี่ภายใต้แบรนด์ให้บริการดังต่อไปนี้
ข้อวิจารณ์
วันที่ 13 เมษายน 2561 สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน) รายงานอ้างอิงนิอัลล์ เมอร์ริแกน (Niall Merrigan) นักวิจัยด้านความมั่นคงว่า ข้อมูลผู้ใช้บริการทรูมูฟ เอชรั่วไหล เนื่องจากเก็บข้อมูลในแอมะซอน เอส3 บักเก็ต (Amazon S3 bucket) ที่รักษาความปลอดภัยไม่เพียงพอ โดยเป็นไฟล์สแกนสำเนาบัตรประชาชน ใบขับขี่และหนังสือเดินทางระหว่างปี 2559 ถึง 2561 จำนวนประมาณ 46,000 ไฟล์ ทั้งนี้ หากบุคคลภายนอกทราบยูอาร์แอลก็สามารถดาวน์โหลดไฟล์ได้ทั้งหมด ทางเมอร์ริแกนพยายามติดต่อบริษัทตั้งแต่วันที่ 10 มีนาคม โดยบริษัทยอมรับว่าไม่มีหน่วยงานด้านความปลอดภัยเฉพาะ เพิ่งมาปิดความเป็นสาธารณะไปเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2561
ต่อมา ทรูออกแถลงการณ์ยอมรับว่าถูกแฮกข้อมูลผ่านไอทรูมาร์ต (Itruemart) โดยผู้ได้รับผลกระทบได้แก่ผู้ซื้อโทรศัพท์เคลื่อนที่พร้อมแพคเกจบริการทรูมูฟ เอช และลงทะเบียนซิมทางไอทรูมาร์ต ทีมงานจะมีการส่งแจ้งเตือนไปยังลูกค้ากลุ่มดังกล่าว ด้านสำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน) แนะนำให้ประชาชนไปลงบันทึกประจำวันแจ้งไว้เป็นหลักฐานป้องกันผู้ร้ายนำไปสวมรอยหรือปลอมแปลง
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เรียกให้ทรูมูฟ เอช เข้าชี้แจงข้อเท็จจริงในวันที่ 17 เมษายน 2561 ด้านเลขาธิการ กสทช. ระบุว่า หากมีความผิดอาจถึงขั้นพักใช้ เพิกถอนใบอนุญาต
วันที่ 17 เมษายน 2561 ผู้บริหารบริษัทไอทรูมาร์ทและ ทรู คอร์เปอเรชั่นเข้าชี้แจงกับ กสทช. โดยให้ข้อมูลว่าข้อมูลที่เก็บไว้ในคลาวด์มีจำนวน 11,400 เลขหมาย จากจำนวนลูกค้า 1 ล้านรายที่ลงทะเบียนผ่านทางออนไลน์ และการเข้าถึงข้อมูลตามข่าวมาจากการเจาะข้อมูลด้วยเครื่องมือพิเศษ 3 ชั้นซึ่งคนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้ ด้าน กสทช. ยังไม่สรุปว่าทรูมีความผิดหรือไม่ แต่จะทำหนังสือเตือนผู้ให้บริการทุกเครือข่ายโทรทัศน์ให้ตรวจสอบการจัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้า และอาจใช้งบประมาณจากกองทุนบริการโทรคมนาคมพื้นฐานโดยทั่วถึงและบริการเพื่อสังคม (USO) จัดทำฐานจัดเก็บข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้เครือข่ายทุกค่ายแทนเอกชน
คายกคณะ
คายกคณะ หรือ นักร้องหมู่ (choir หรือ chorus) เป็นพวกขับร้อง พบมากในโบสถ์เพื่อขับเพลงทางศาสนา แต่ต่อมาก็เริ่มมีความนิยมและนำมาใช้กันทั่วไป คายกคณะแบ่งระดับเสียงของคายกที่อยู่ในวงตามเสียงสูง-ต่ำของนักร้องแต่ละคน โดยมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไปในแต่ละระดับเสียง เพลงที่ใช้ร้องมีหลายแนวทำนองสอดประสานกันไป
ระดับเสียงของนักร้องในคายกคณะ
ระดับเสียงของนักร้องจะแยกชาย และหญิง ฝ่ายละ 3 ประเภท ได้แก่
อิชโกชิม
อิชโกชิม (Ишкошим) หรือ อิชคาชิม (Ишкашим) เป็นหมู่บ้านและจาโมอัตในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศทาจิกิสถาน เป็นเมืองหลักของอำเภออิชโกซิม แคว้นปกครองตนเองกอร์โน-บาดัฆชาน จาโมอัตนี้มีประชากร 7,673 คน (2015) ใน ค.ศ. 2009 มีการเปิดสะพานเชื่อมหมู่บ้านนี้กับอิชกาชิมในประเทศอัฟกานิสถาน และมีแผนที่จะสร้างทางหลวง 100 กิโลเมตรใหม่ ซึ่งเชื่อมอิชโกซิมเข้ากับ Khorugh เมืองหลักของแคว้น เนื่องจากถนนเสียหายจากหิมะถล่ม
วัดอินทราวาส (กรุงเทพมหานคร)
วัดอินทราวาส เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางระมาด เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร วัดอยู่ริมคลองบางพรม ฝั่งตรงข้ามวัดเทพพล มีเนื้อที่ตั้งของวัดทั้งหมดรวม 8 ไร่ 2 งาน 65 ตารางวา
ปี พ.ศ. 2466 ในสมัยพระอธิการอ่อนเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างพระอุโบสถพร้อมด้วยวิหารขึ้นใหม่แทนหลังเก่าซึ่งชำรุดทรุดโทรม และได้อัญเชิญหลวงพ่อโตไปประดิษฐานเป็นพระประธานในพระอุโบสถหลังใหม่แทนหลวงพ่อสุโขทัย และได้อัญเชิญหลวงพ่อสุโขทัยไปประดิษฐานไว้ในพระวิหารที่สร้างขึ้นใหม่
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปราจีนบุรี
จังหวัดปราจีนบุรี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดปราจีนบุรีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ ร้อยเอก ทองคำ คล้ายโอภาส
ฮันนี่เวิร์คส์
ฮันนี่เวิร์คส์ (HoneyWorks) เป็นวงดนตรีออเคสตราญี่ปุ่นแนวโวคาลอยด์ ชื่อที่รู้จักคือ ฮะนิวะ วงดนตรีนี้ได้ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2553 พร้อมอัปโหลดเพลงต้นฉบับแนวโวคาลอยด์บน นิโคนิโคและยูทูบ วงดนตรีนี้ได้เปิดตัวครั้งใหญ่เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2557 ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2557 ยังเป็นการแสดงกิจกรรมต่างๆในวงดนตรีนี้เช่น ชิโกะวิธฮันนี่เวิร์คส์ (CHiCO with HoneyWorks)
วงดนตรีนี้ได้อ้างอิงถึงรายการที่เกี่ยวข้อง อย่างเช่น แบบฝึกหัดสารภาพรักของฉันกับเธอ
โทรทัศน์
เพลงของวงนี้ได้แนะนำเป็นทั้งเพลงช่วงเปิดและปิดในรายการโทรทัศน์อนิเมะ เช่น:
* - ในโทรทัศน์อนิเมะเรื่อง อิตสึดัตเตะโบคุระโนะโคอิวะจูเซนติเมตรดัตตะ เป็นเพลงและเรื่องที่โดดเด่นของวงนี้ เริ่มออกอากาศทั้ง 6 สัปดาห์เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
ภาพยนตร์
เพลงของวงนี้จะมีโดดเด่นเป็นทั้งช่วงเปิด ช่วงจบ และเพลงช่วงแทรกในเรื่อง ตามด้วยภาพยนตร์ เช่น:
เพลงของฮันนี่เวิร์คส์ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์ทั้งสองเรื่อง เช่น ซุตโตะมาเอะคาระซุกิเดะชิตะ และ ซุกินินารุโซโนะชุนกันโวะ ทั้งสองรวมเพลงของวงเป็นอย่างมาก
วันช้างไทย
วันช้างไทย ริเริ่มจากคณะอนุกรรมการประสานงานการอนุรักษ์ช้างไทย ซึ่งเป็นหน่วยงานประสานงาน องค์การภาครัฐและเอกชนที่ทำงานเกี่ยวกับการอนุรักษ์ช้างไทยคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี เนื่องจากเล็งเห็นว่าหากมีการสถาปนาวันช้างไทยขึ้น จะช่วยให้ประชาชนคนไทย หันมาสนใจช้าง รักช้าง หวงแหนช้าง ตลอดจนให้ความสำคัญต่อการให้ความช่วยเหลืออนุรักษ์ช้างมากขึ้น
คณะอนุกรรมการฯ จึงได้พิจารณาหาวันที่เหมาะสม ซึ่งครั้งแรกได้พิจารณาเอาวันที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทำยุทธหัตถี มีชัยชนะเหนือพระมหาอุปราชา แต่วันดังกล่าวถูกใช้เป็นวันกองทัพไทยไปแล้ว จึงได้พิจารณาวันอื่น และเห็นว่าวันที่ 13 มีนาคม ซึ่งเป็นวันที่คณะกรรมการคัดเลือกสัตว์ประจำชาติ มีมติให้ช้างเผือกเป็นสัญลักษณ์ของประเทศไทยนั้นมีความเหมาะสม จึงได้นำเสนอมติตามลำดับขั้นเข้าสู่คณะรัฐมนตรี โดยได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงเกษตรและสหกรณ์อีกทางหนึ่ง ซึ่งคณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 เห็นชอบให้ วันที่ 13 มีนาคม ของทุกปี เป็น วันช้างไทย และได้ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2541ลงในราชกิจจานุเบกษา เมื่อ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2541
ผลจากการที่ประเทศไทยมีวันช้างไทยเกิดขึ้น นับเป็นการยกย่องให้เกียรติว่าเป็นสัตว์ที่มีความสำคัญอีกครั้ง นอกเหนือจากเกียรติที่ช้างเคยได้รับในอดีต ไม่ว่าจะเป็นช้างเผือกในธงชาติ หรือช้างเผือกที่เป็นสัญลักษณ์ของประเทศ หรือสัตว์คู่พระบารมีของพระมหากษัตริย์
รูทีเนียม
รูทีเนียม (Ruthenium) คือธาตุที่มีหมายเลขอะตอม 44 และสัญลักษณ์คือ Ru รูทีเนียมเป็นโลหะทรานซิชันที่หายากอยู่ในกลุ่มของแพลทินัม และพบในแร่แพลทินัม โลหะรูทีเนียมมักไม่ทำปฏิกิริยาในสภาวะปกติ
วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์
วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์ (Walt Disney Concert Hall) เป็นอาคารหอประชุมที่ 4 ของลอสแอนเจลิสมิวสิกเซนเตอร์ (Los Angeles Music Center) ตั้งอยู่ระหว่างโฮปสตรีท (สายที่ 1 และที่ 2) บนถนนเลขที่ 111 แกรนด์อะเวนนู ใจกลางเมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย อาคารประกอบด้วยที่นั่งขนาด 2,265 ที่ เป็นที่ของวงออเคสตรา ลอสแอนเจลิสฟิลฮาร์มอนิค (Los Angeles Philharmonic) และคณะขับร้องหมู่ ลอสแอนเจลิสมาสเตอร์คอเรล (Los Angeles Master Chorale) ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกรางวัลพริตซ์เกอร์สัญชาติแคนาดา-อเมริกา แฟรงก์ เกห์รี ใช้เวลาก่อสร้าง 5 ปี ตั้งแต่ 1999-2003 อาคารได้เปิดตัวในวันที่ 24 ตุลาคม ปี 2003
อาคารได้เริ่มขึ้นเมื่อลิเลียน ดิสนีย์ภรรยาของวอลต์ ดิสนีย์ บริจาคเงินเป็นจำนวน 50 ล้านดอลลาร์ ในปี 1987 เพื่อใช้สร้างสถานที่แสดงสำหรับประชาชนแห่งนครลอสแอนเจลิสและเป็นการแสดงถึงการอุทิศตัวต่องานศิลปะของวอลต์ ดิสนีย์และต่อเมือง แต่สุดท้ายอาคารแห่งนี้ต้องใช้งบประมาณสูงถึง 274 ล้านดอลลาร์ โดยแค่อาคารจอดรถอย่างเดียวก็ใช้งบถึง 110 ล้านดอลลาร์ อาคารได้ร่วมกันออกแบบอย่างซับซ้อนโดยมีเกห์รีเป็นผู้ออกแบบ และระบบเสียงภายในอาคารโดยมีนักโสตศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ยาซุฮิสะ โตโยต้า (Yasuhisa Toyota) ร่วมออกแบบ อาคารได้รับคำสรรเสริญอย่างมากในความต่างจากอาคารหอประชุมของลอสแอนเจลิสมิวสิกเซนเตอร์ก่อนหน้านี้
อาคารประกอบด้วยโครงสร้างและผื้นผิวนอกทั้งหมดทำจากเหล็กกล้าไร้สนิม ซึ่งต่อมาส่งผลให้เกิดการสะท้อนแสงต่อบ้านเรือนรอบบริเวณ ทำให้อาคารรอบข้างได้รับความร้อนจากการสะท้อนเข้าไปด้วย จนสุดท้ายในปี 2005 ทางบริษัทออกแบบต้องกลับมาแก้ปัญหาด้วยใช้การวัสดุยับยั้งการสะท้อนแสงให้ลดลง
วอลต์ดิสนีย์คอนเสิร์ตฮอลล์จัดได้ว่าเป็นหนึ่งในงานที่สะท้อนลัทธิคตินิยมเปลี่ยนแนว ที่สำคัญที่สุดงานหนึ่ง และยังถือเป็นหนึ่งในงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับเกห์รีเป็นอย่างมาก
สี่ดรุณี
สี่ดรุณี (Little Women) เป็นนวนิยายของนักเขียนชาวอเมริกัน ลุยซา เมย์ อัลคอตต์ (1832-1888) เขียนที่บ้านของอัลคอตต์ในเมืองคอนคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตต์ สหรัฐอเมริกา และใช้สถานที่นี้เป็นฉากของเรื่องด้วย นิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นสองตอน ในปี ค.ศ. 1868 และ 1869 ตามลำดับ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของหญิงสาวพี่น้อง 4 คน คือ เม็ก โจ เบธ และเอมี่ มาร์ช โดยใช้ประสบการณ์วัยเยาว์ของอัลคอตต์กับน้องสาวทั้งสามเป็นแรงบันดาลใจ หนังสือภาคแรกประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งยอดจำหน่ายและคำวิจารณ์ จึงได้มีการตีพิมพ์ภาคที่สองต่อมาในเวลาอันรวดเร็วและประสบความสำเร็จยิ่งกว่า เนื้อเรื่องทั้งสองตอนได้ตีพิมพ์รวมเป็นเล่มเดียวกันครั้งแรกในปี ค.ศ. 1880 หลังจากนั้นอัลคอตต์ได้เขียนนวนิยายภาคต่ออีก 2 เรื่องคือ Little Men (1871) และ Jo's Boys (1886)
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันที (instant-runoff voting, IRV) หรือเรียก ระบบคะแนนเสียงเผื่อเลือก  (alternative vote, AV) ระบบจัดลำดับความชอบ (preferential voting, PV) หรือในสหรัฐเรียก การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก (ranked-choice voting, RCV) แต่ชื่อเหล่านี้อาจใช้เรียกในการลงคะแนนในระบบอื่นด้วย    การลงคะแนนระบบนี้ใช้การนับคะแนนเรียงตามลำดับความชอบเพื่อหาผู้ชนะเพียงรายเดียว
ในการลงคะแนนระบบนี้ ผู้มีสิทธิเลือกตั้งลงคะแนนเลือกผู้สมัครได้หลายคนตามลำดับความชอบ โดยการนับคะแนนจะนับให้ลำดับแรกก่อน หากมีผู้สมัครในลำดับที่หนึ่งรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด ผู้สมัครนั้นชนะการเลือกตั้งทันที หากยังไม่มีผู้ใดได้รับเสียงข้างมากเด็ดขาดเป็นลำดับที่หนึ่ง ในรอบถัดไปผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดจะตกรอบ โดยในกรณีนี้คะแนนเสียงของผู้มีสิทธิเลือกตั้งที่ลงคะแนนให้ผู้สมัครคนที่ตกรอบจะโอนไปให้กับผู้สมัครในลำดับถัดไป โดยกระบวนการนับคะแนนจะทำต่อไปจนกว่าจะได้ผู้สมัครที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
การลงคะแนนแบบหลายรอบในทันทีนั้นใช้ในการเลือกตั้งระดับชาติในหลายประเทศ เช่น การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของออสเตรเลีย การเลือกตั้งประธานาธิบดีอินเดีย และการเลือกตั้งประธานาธิบดีไอร์แลนด์ เป็นต้น
นิยาม
ในการลงคะแนนแบบนี้นำชื่อมาจากการนับบัตรลงคะแนนที่แบ่งเป็นรอบ ๆ จำนวนหลายรอบ คล้ายกับในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (exhaustive ballot) ยกเว้นแต่ตัวเลือกที่ผู้ลงคะแนนได้ลงลำดับไว้ไม่มีการเปลี่ยนแปลงในแต่ละรอบ โดยชื่อเรียกอื่น ๆ ของการลงคะแนนระบบนี้ ได้แก่ การลงคะแนนแบบโอนเสียง การลงคะแนนแบบมีตัวแทน การลงคะแนนแบบจัดลำดับตัวเลือก การลงคะแนนแบบจัดลำดับตัวเลือกที่นั่งเดียว และการลงคะแนนแบบจัดลำดับความชอบ
ในอังกฤษและนิวซีแลนด์เรียกระบบนี้ว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวแทน" ในแคนาดาเรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก" ในออสเตรเลียซึ่งใช้การลงคะแนนแบบนี้ในการเลือกตั้งส่วนใหญ่ เรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับความชอบ" ส่วนองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรแฟร์โวตของสหรัฐเรียกว่า "การลงคะแนนระบบจัดลำดับตัวเลือก" สำหรับกรณีหาผู้ชนะเพียงคนเดียว และ "การลงคะแนนแบบถ่ายโอนคะแนนเสียง" สำหรับการหาผู้ชนะมากกว่าหนึ่งคน
รีมัส ลูปิน
ประวัติ
ไลอัลและโฮปมีลูกชายคนแรกและคนเดียวคือ รีมัส ลูปิน ซึ่งถือกำเนิดหลังจากทั้งสองแต่งงานกันได้หนึ่งปี รีมัสเป็นเด็กชายตัวเล็กๆที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงและร่าเริง เขามีลักษณะของเวทมนตร์ปรากฏออกมาตั้งแต่แรกเกิด และทั้งไลอัลและโฮปก็หวังว่ารีมัสจะเจริญรอยตามพ่อของเขาซึ่งรวมไปถึงการได้เข้าเรียนที่ฮอกวอตส์
เมื่อรีมัสอายุได้ 4 ขวบ ความเคลื่อนไหวของกลุ่มศาสตร์มืดเริ่มเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีคนเพียงส่วนน้อยที่รู้ว่าอะไรที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีและความเคลื่อนไหวนี้ การก้าวขึ้นสู่อำนาจของลอร์ดโวลเดอมอร์ครั้งที่หนึ่งเริ่มก้าวหน้ามากขึ้นและกลุ่มผู้เสพความตายก็เริ่มหาพรรคพวกจากกลุ่มสิ่งมีชีวิตฝ่ายมืดต่างๆเพื่อยึดอำนาจของกระทรวงเวทมนตร์ ทางกระทรวงจึงเชิญผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตฝ่ายมืด (แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่แทบจะไม่เป็นอันตรายอย่างบ็อกการ์ตกับโพสเตอร์ไกต์) มาพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้เพื่อให้เกิดความเข้าใจและไม่เข้าร่วมกับกลุ่มผู้เสพความตาย ไลอัล ลูปิน คือหนึ่งในคนที่ถูกเชิญให้เข้าร่วมในการประชุมครั้งนี้ภายใต้การทำงานของกองออกระเบียบและควบคุมสัตว์วิเศษ นี่เป็นงานที่เขาทำอย่างมีความสุขและเป็นสถานที่ซึ่งเขาได้พบกับมนุษย์หมาป่า เฟนเรีย เกรย์แบ็ก เป็นครั้งแรกซึ่งถูกนำตัวมาสอบสวนเกี่ยวกับคดีการตายของเด็กมักเกิ้ลสองคน
สำนักงานลงทะเบียนมนุษย์หมาป่าเป็นหน่วยงานที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าใด มนุษย์หมาป่ามักจะถูกรังเกียจจากชุมชนผู้วิเศษจึงทำให้พวกเขาไม่ติดต่อหรือมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นที่ไม่ใช่พวกเดียวกันและมักจะอยู่รวมกันเป็น "ฝูง" และทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ถูกจับตัวมาขึ้นทะเบียน เกรย์แบ็กผู้ซึ่งยังไม่เคยถูกกระทรวงตรวจพบหรือจับได้ว่าเป็นมนุษย์หมาป่าได้ให้การว่าเขาเป็นแค่มักเกิ้ลเร่ร่อนคนหนึ่งซึ่งกำลังตกใจอย่างมากที่มาอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยพ่อมดแม่มดและรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากที่ถูกถามถึงการตายของเด็กที่น่าสงสาร
ด้วยสภาพการแต่งกายที่สกปรกและไม่มีกายสิทธิ์ติดตัวนั้นมากพอที่จะทำให้กรรมการสอบสวนสองคนที่ทำงานมาอย่างหนักแทบจะไม่ได้พักผ่อนและไม่รู้อะไรมากมายเกี่ยวกับมนุษย์หมาป่าเชื่อว่าสิ่งที่เกรย์แบ๊กพูดเป็นความจริง แต่ไม่ใช่กับไลอัล ลูปิน เขารู้จักอย่างดีถึงลักษณะและพฤติกรรมของมนุษย์หมาป่าที่ปรากฏอยู่บนตัวของเกรย์แบ๊ก เขาจึงเสนอแก่คณะกรรมการสอบสวนว่าให้กักตัวเกรย์แบ๊กไว้จนกว่าจะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งต่อไป ซึ่งก็อีกแค่ 24 ชั่วโมงข้างหน้านี้เอง
เกรย์แบ๊กนั่งอย่างนิ่งเงียบขณะที่ไลอัลถูกเพื่อนร่วมงานคณะกรรมการหัวเราะเยาะ ไลอัลซึ่งปกติเป็นคนสุภาพถึงกับโกรธมากและโพล่งออกมาว่า มนุษย์หมาป่าเป็นปิศาจที่ไร้ความเป็นมนุษย์และสมควรตาย ไลอัลถูกคณะกรรมการไล่ออกจากห้องสอบสวนและประธานกรรมการก็ขอโทษมักเกิ้ลเร่ร่อนที่นั่งเงียบอยู่และก็ปล่อยตัวเขาไป
พ่อมดที่คุ้มกันสองคนซึ่งพาตัวเกรย์แบ๊กออกมาจากห้องสอบสวนได้รับคำสั่งให้ใช้คาถาลบความทรงจำกับเขาซึ่งลืมทำก่อนที่เขาจะถูกพาตัวออกมาจากห้องสอบสวน แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้ลงมือเพราะถูกโจมตีจากเกรย์แบ็กและมนุษย์หมาป่าอีกสองคนที่ดักรออยู่ตรงทางออก จากนั้นมนุษย์หมาป่าทั้งสามตัวก็หนีไป เกรย์แบ็กไม่รอช้าที่จะบอกให้เพื่อนมนุษย์หมาป่ารู้ว่าไลอัล ลูปินพูดถึงพวกเขาว่าอย่างไร การแก้แค้นพ่อมดที่กล่าวว่ามนุษย์หมาป่านั้นสมควรตายจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและน่ากลัว
รีมัส ลูปินซึ่งกำลังจะมีอายุครบ 5 ขวบในอีกไม่กี่วัน กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงเมื่อ เฟนเรีย เกรย์แบ็ก งัดหน้าต่างประตูห้องนอนเข้ามาและลงมือทำร้ายเขา ไลอัลเข้ามาในห้องนอนทันเวลาที่จะรักษาชีวิตของลูกชายและใช้คำสาปที่รุนแรงไล่เกรย์แบ๊กออกไปจากบ้าน แต่ว่านับจากนี้เป็นต้นไป รีมัสก็จะโตขึ้นมาเป็นมนุษย์หมาป่า
ช่วงที่เขาแปลงร่างการควบคุมเขาไว้ในพิ้นที่จำกัดไม่ใช่เรื่องยาก ด้วยการให้อยู่ในห้องที่ปิดล็อกและปกคลุมไว้ด้วยคาถาไร้เสียงก็เพียงพอ แต่เมื่อรีมัสโตขึ้น เมื่ออายุได้ 10 ปี ด้วยพลังของมนุษย์หมาป่าเขาสามารถทุบทำลายประตูและหน้าต่างได้ไม่ยาก ดังนั้นจึงต้องใช้คาถาที่รุนแรงมากเพื่อยับยั้งเขา โฮปเริ่มผ่ายผอมลงด้วยโรควิตกกังวลและความหวาดกลัว สองสามีภรรยาลูปินรักลูกชายของพวกเขามาก ตอนนี้สภาพสังคมรอบๆตัวของพวกเขากำลังถูกลุมร้อมด้วยอำนาจของศาสตร์มืดที่กำลังคุกคามไปทั่วโลกผู้วิเศษ ดังนั้น ชุมชนผู้วิเศษจะไม่มีวันเมตตาหรือเห็นใจมนุษย์หมาป่านั่นทำให้ความหวังที่จะให้รีมัสเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์เป็นอันต้องดับลง ทั้งสองตัดสินใจที่จะสอนหนังสือให้กับรีมัสที่บ้านเอง
=รีมัส ลูปิน ในภาคแฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน=
อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ได้มอบจุดเปลี่ยนที่สำคัญอีกครั้งหนึ่งให้กับรีมัส ลูปิน เขาแกะรอยตามหารีมัสจนมาพบเขาที่กระท่อมโทรมจนเกือบร้างในยอร์กเชียร์ รีมัสดีใจอย่างมากที่ได้พบอาจารย์ใหญ่อีกครั้งและก็แปลกใจเมื่ออัลบัสเสนอตำแหน่งอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดให้กับเขา เขาถูกอัลบัสชักจูงให้รับข้อเสนอนี้ด้วยเหตุผลที่ว่าฮอกวอตส์มีเครื่องปรุงยาสำหรับน้ำยาระงับหมาป่าให้กับรีมัสได้ตลอดเวลาและไม่ต้องออกเงินแต่อย่างใด โดยคนที่ปรุงยานี้ให้กับรีมัสคือ เซเวอรัส สเนป
ที่ฮอกวอตส์รีมัสแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความสามารถในการเป็นครู นอกจากพรสวรรค์จากความเข้าใจในวิชาความรู้ที่เขาสอนอย่างถ่องแท้ อีกอย่างหนึ่งคือความเข้าอกเข้าใจซึ่งเป็นสิ่งที่รีมัสมีมาเสมอ นักเรียนที่เขาสอนทุกคนแม้แต่เด็กที่มักจะไม่เก่งและถูกให้รั้งท้ายเสมออย่าง เนวิลล์ ลองบัตท่อม ต่างได้รับอานิสงค์จากการเป็นครูที่ฉลาดและมีเมตตาของรีมัส
= รีมัส ในภาค แฮร์รี่ พอตเตอร์กับภาคีนกฟีนิกซ์ =
นนักโทษแห่งอัซคาบันลูปินอธิบายว่ามี "ผมสีน้ำตาลอ่อน" ที่เป็นสีเทา และเขาสวมเสื้อผ้าที่โทรมและเป็นปะ ในภาคีนกฟีนิกซ์เขามีใบหน้าซีดและมีริ้วรอยก่อนวัย เนื่องจากมีโอกาสในการจ้างงานน้อยมากสำหรับมนุษย์หมาป่า เนื่องจากโลกเวทมนตร์ส่วนใหญ่มีอคติต่อพวกเขาเพราะกลัวการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง ลูปินจึงอาศัยความเมตตาจากผู้อื่นเป็นหลักในการสนับสนุน เมื่อกระทรวงเวทมนตร์ ผ่านกฎหมายต่อต้านมนุษย์หมาป่าเพิ่มเติม ภายใต้ การกำกับดูแล ของโดโลเรส อัมบริดจ์ในภาคีนกฟีนิกซ์,ลูปินเกือบจะว่างงาน ลูปินเข้าร่วมภาคีนกฟีนิกซ์ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ในหนังสือเล่มที่ 5 และเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยยามล่วงหน้าที่คอยคุ้มกันแฮร์รี่จาก บ้าน ของครอบครัวเดอร์สลีย์ในบทเปิดของหนังสือซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของภาคีนกฟีนิกซ์ร่วมกับซิเรียส แบล็ก แต่ไม่ได้อยู่ที่นั่นบ่อยนัก เนื่องจากเขามักจะถูกส่งไปทำภารกิจลับสำหรับภาคี ต่อมาเขาเข้าร่วมการต่อสู้ที่ กระทรวงเวทมนตร์ ซึ่งเขาดวลกับลูเซียส มัลฟอย เขาออกมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บขณะที่ลูเซียสถูกมัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็นโดยดัมเบิลดอร์
รีมัส ในภาค แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเจ้าชายเลือดผสม
ในภาคนี้เขาทำงานสายลับเป็นสายลับในหมู่มนุษย์หมาป่า ซึ่งอยู่ภายใต้การนำของหมาป่าเฟนเรียร์ เกรย์แบ็ค ซึ่งกัดลูปินตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และเข้าร่วมกองกำลังกับโวลเดอมอร์ต รีมัสยอมรับกับแฮร์รี่ว่าเนื่องด้วยอคติในโลกเวทมนตร์ เขาจึงพบว่าการเข้าข้างของพวกมนุษย์หมาป่ากับโวลเดอมอร์ตนั้นยากจะตอบโต้ เนื่องจากลอร์ดแห่งศาสตร์มืดให้อิสระแก่พวกเขามากกว่าที่พวกเขาได้รับอนุญาตในปัจจุบัน
ในตอนท้ายของหนังสือเล่มนี้เปิดเผยว่านิมฟอดอร่า ท็องส์ตกหลุมรัก ลูปิน เขาต่อต้านการเข้าไปพัวพันกับเธอเพราะความเสี่ยงจากการเป็นมนุษย์หมาป่า และเขาบอกว่าเขา "แก่เกินไป ยากจนเกินไป และอันตรายเกินไป" สำหรับเธอ อย่างไรก็ตาม ทั้งสองเห็นการจับมือกันในฉากสุดท้ายของหนังสือเล่มหนึ่ง
= รีมัส ในภาค แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ภาค 2 = ด้วยคำเชิญของ เนวิลล์ ลองบัตท่อม เขาจึงเข้าร่วมสงครามที่ฮอกวอตส์ โดยฝากลูกชายตัวเล็กๆไว้ให้อยู่ในความดูแลของคุณยาย ทั้งสองตระหนักดีว่าหากโวลเดอมอร์ชนะในสงครามนี้พวกเขาทั้งครอบครัวต้องถูกกำจัดไปด้วยแน่นอน ด้วยเพราะทั้งสองเป็นสมาชิกของภาคีนกฟีนิกซ์และนิมฟาดอร่ายังเป็นหลานสาวผู้น่ารังเกียจในสายตาเบลลาทริกซ์ เลสแตรงจ์ ผู้เสพความตายซึ่งเป็นสมุนเอกคนสำคัญของโวลเดอมอร์ อีกทั้งลูกชายของพวกเขายังเป็นเป้าโจมตีสำหรับพวกบ้าคลั่งความเชื่อเลือดบริสุทธิ์แถมยังเป็นลูกชายซึ่งเกิดจากพ่อที่เป็นมนุษย์หมาป่าอีกด้วย
ถึงแม้ด้วยประสบการณ์การต่อสู้หลายครั้งและผ่านการดวลกับผู้เสพความตายมาก็หลายคนแม้ในสถานการณ์ที่คับขันหรือต้องเจอคู่ต่อสู้ที่ฝีมือใกล้เคียงกัน แต่ รีมัส ลูปิน ก็พลาดท่าและพบจุดจบด้วยน้ำมือของ แอนโทนี โดโลฮอฟ หนึ่งในผู้เสพความตายผู้ซื่อสัตย์ของลอร์ดโวลเดอมอร์และสนุกสนานกับการทรมาณเหยื่อ เนื่องด้วยรีมัสไม่ได้อยู่ในสภาพต่อสู้มานานกว่า 9 เดือน เมื่อต้องเร่งรีบเข้ามาร่วมต่อสู้ในสงครามนี้ ทำให้ฝีมือและความไวในการร่ายคาถาของเขาไม่เหมือนเดิม เมื่อเทียบกับโดโลฮอฟที่ผ่านการต่อสู้และการสังหารหรือทำให้เหยื่อบาดเจ็บมามากมาย รีมัส ลูปินโผล่มาครั้งสุดท้ายในตอนที่แฮรี่ พอตเตอร์เรียกจากหินชุบวิญญาณ
เจ้าจอมเขียน ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมเขียน เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นธิดาคนแรก ของนายเสถียรรักษา (เที่ยง) คหบดีเชื้อสายรามัญ กับพระนมปริก (ธิดาพระยาอิศรานุภาพ (ขุนเณรน้อย) กับนางขำ) พระนมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าจอมเขียนมีน้องสาวที่ได้ถวายตัวเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว 1คน คือ วาด ได้ถวายตัวรับใช้ทูลกระหม่อมแก้ว (หรือ กรมพระยาสุดารัตน์ราชประยูร) ต่อมาได้ถวายตัวเป็นเจ้าจอม เป็นพระสนมเอกในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และได้ให้ประสูติพระราชโอรส คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน
แบตเทิลฟีลด์ V
รูปแบบการเล่น
แบตเทิลฟีลด์ V จะมุ่งเน้นไปที่คุณสมบัติและกลศาสตร์ของคณะ, ความขาดแคลนทรัพยากร และลบ "สิ่งที่เป็นนามธรรม" ออกจากกลศาสตร์เกมเพื่อเพิ่มความสมจริง โดยจะมีการมุ่งเน้นการปรับแต่งผู้เล่นผ่านระบบของกองร้อยใหม่ ซึ่งผู้เล่นจะสามารถสร้างตัวละครหลายตัวด้วยตัวเลือกและอาวุธต่าง ๆ ไอเทม และสกุลเงินที่ใช้ในการซื้อสินค้าอื่น ๆ จะได้รับโดยการเสร็จสิ้นตามวัตถุประสงค์ในเกม
เกมจะมีโหมดผู้เล่นหลายคนรูปแบบใหม่ ๆ รวมทั้งการรบ "อย่างต่อเนื่อง" โหมด "ไทด์สออฟวอร์", "รอยัล" และ "แกรนด์โอเปอเรชัน" โหมดแกรนด์โอเปอเรชันคือการขยายโหมด "โอเปอเรชัน" ที่ใช้ในแบตเทิลฟีลด์ 1 ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การแข่งขันที่เกิดขึ้นในหลายขั้นตอนเพื่อจำลองการรบจากสงคราม แกรนด์โอเปอเรชันแต่ละรอบจะมีวัตถุประสงค์เฉพาะ และการกระทำในแต่ละด่านจะมีผลต่อไป เกมจะมีผลกับ "ไฟนอลสแตนด์" กับผู้เล่นโดยใช้อาวุธหลักที่มีกระสุนจำกัด และไม่มีการผุดขึ้นมาใหม่ แกรนด์โอเปอเรชันจะไม่สามารถใช้ได้เมื่อเริ่มดำเนินการ ในทำนองเดียวกันกับแบตเทิลฟีลด์ 1 เกมจะมีคอลเลกชัน "เรื่องสงคราม" ของผู้เล่นคนเดียวที่อิงจากแง่มุมของสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนโหมดแบตเทิลรอยัลจะสร้างขึ้นรอบ ๆ "เสาหลักแห่งการทำลายล้าง, การเล่นเป็นทีม และยานพาหนะ"
เพิ่มเติมด้วยชุดอาวุธตกแต่งพิเศษ หรือโมเดลตัวละครที่ไม่เหมือนใคร เมื่อเติมเงิน
การพัฒนา
บริษัทไดซ์เปิดตัวรายละเอียดแรกที่ล้อมรอบแบตเทิลฟีลด์ V ในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ด้วยข้อมูลเพิ่มเติมที่จะเปิดตัวในระหว่างการแถลงข่าวอีเอ เพลย์ ใกล้กับงานอิเล็กทรอนิกเอ็นเตอร์เทนเมนต์เอ็กซ์โป 2018 ในเดือนมิถุนายน ไดซ์ได้ระบุไว้ว่า ไม่เหมือนกับแบตเทิลฟีลด์ 1 เกมนี้ไม่ได้วางแผนที่จะใช้เนื้อหาดาวน์โหลดที่เสียค่าใช้จ่าย หรือ "ลูตบอกซ์" สำหรับไอเทมที่ไม่ได้ประดับภายในแบตเทิลฟีลด์ V เนื้อหาใหม่จะถูกเพิ่มลงในเกมสำหรับผู้เล่นทุกคนตลอดเวลา (ซึ่งจะมีความคืบหน้าผ่านขั้นตอนต่าง ๆ ของสงครามโลกครั้งที่สอง) โดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม การตัดสินใจที่จะไม่รวมคุณสมบัติเหล่านี้เกิดขึ้นจากความรังเกียจในระบบลูตบอกซ์ในสตาร์วอร์สแบตเทิลฟรอนท์ II ซึ่งเป็นอีกเกมที่ได้รับการพัฒนาโดยอีเอ ไดซ์
อีวานา ลูคอวิช
อีวานา ลูคอวิช เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวเซิร์บ ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวตีบีหลัง ให้แก่สโมสรไอเดียขอนแก่น
ประเทศสโลวีเนียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024
นักกีฬา
รายการต่อไปนี้เป็นจำนวนผู้เข้าแข่งขันในครั้งนี้
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้
ซุนโฮ
พระเจ้าซุนโฮ (Sun Hao; ) พระนามรองว่า เหวียนจง แต่เดิมทรงมีพระนามว่า ซุนเฝิงจู กับพระนามรองว่า เฮาจง เป็นพระจักรพรรดิองค์ที่สี่และองค์สุดท้ายของรัฐอู๋ตะวันออก(ง่อก๊ก) ในช่วงยุคสามก๊กของจีน พระองค์เป็นพระราชโอรสของซุนโห อดีตองค์รัชทายาทของพระเจ้าซุนกวน ปฐมจักรพรรดิผู้สถาปนารัฐอู๋ พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ในเดือนกันยายน พ.ศ. 807 ภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าซุนฮิว(จักรพรรดิหวู่จิงตี้) ผู้เป็นพระปิตุลาของพระองค์ เนื่องจากเป็นความต้องการของประชาชนที่จะมีพระจักรพรรดิที่มีพระชนมพรรษาที่มากกว่าโดยคำนึงถึงการล่มสลายของรัฐฉู่ฮั่น(จ๊กก๊ก) ซึ่งเป็นพันธมิตรของรัฐอู๋เมื่อไม่นานมานี้ อย่างไรก็ตาม พระองค์ทรงกลายเป็นตัวเลือกที่อาภัพมากที่สุด เนื่องจากความโหดเหี้ยม ความสุรุ่ยสุร่าย และไม่มีความสามารถจัดการเรื่องภายในแผ่นดินของพระองค์ทำให้รัฐอู๋ถึงวาระจบสิ้นแล้ว ซึ่งในที่สุดก็ถูกพิชิตลงโดยราชวงศ์จิ้นใน พ.ศ. 823 เป็นจุดสิ้นสุดของช่วงยุคสามก๊กของจีน
ซุนโฮยังเป็นที่รู้จักกันโดยพระนามอื่นว่า อู๋เฉิงโหว(烏程侯) ซึ่งพระทรงดำรงยศฐาบรรดาศักดิ์ก่อนที่จะขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิ กุ้ยหมิงโหว(歸命侯; แปลตรงตัวอักษรว่า "ท่านโหวผู้ยอมจำนนต่อชะตากรรมของตนเอง") ยศฐาบรรดาศักดิ์ที่ราชวงศ์จิ้นได้มอบให้แก่พระองค์ภายหลังจากทรงยอมสวามิภักดิ์ เจ้าแห่งอู๋รุ่นหลัง (吳後主) และจักรพรรดิอู๋องค์สุดท้าย(吳末帝) ซึ่งถูกใช้โดยนักประวัติศาสตร์เพื่ออ้างอิงถึงพระองค์
พระชนม์ชีพช่วงต้น
ซุนโฮทรงประสูติใน พ.ศ. 786 เป็นพระราชโอรสองค์โตของซุนโห ซุนโหได้รับแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทในเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคม พ.ศ. 785 เพียงไม่กี่เดือนภายหลังจากการสิ้นพระชนม์ของซุนเต๋ง พระราชโอรสองค์โตและองค์รัชทายาทองค์แรกในเดือนพฤษภาคมหรือมิถุนายน พ.ศ. 784 พระมารดาของซุนโฮ พระนามว่า พระชายาเหอ ผู้เป็นพระชายาของซุนโห
ใน พ.ศ. 795 สถานะของซุนโหได้รับการเลื่อนขั้นจากสามัญชน เนื่องจากพระเจ้าซุนกวนทรงรับสั่งเสียก่อนที่จะสวรรคตในปีนั้น ซุนโหได้รับแต่งตั้งให้เป็นอ๋องแห่งหนานหยางและมอบอ๋องก๊ก(ราชรัฐ) ที่ฉางซา อันที่จริงมีข่าวลือแม้แต่กระทั่งช่วงภายหลังจากที่ซุนเหลียง พระอนุชาของซุนโหได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิแทนหลังจากพระเจ้าซุนกวนสวรรคตว่า จูกัดเก๊ก ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ซึ่งเป็นพระปิตุลาขององคฺ์หญิงจาง พระชายาอีกองค์ของซุนโห ได้มีความสนใจที่จะฟื้นฟูและอัญเชิญซุนโหขึ้นมาเป็นพระจักรพรรดิแทน ภายหลังจูกัดเก็กถูกลอบสังหารและถูกแทนที่โดยซุนจุ๋นใน พ.ศ. 796 ซุนโหได้ตกอยู่ในอันตราย เนื่องจากซุนจุ๋นเป็นตัวการที่สำคัญที่ทำให้ซุนโหถูกปลดตั้งแต่แรกและต้องการที่จะกำจัดโอกาสที่ซุนโหจะกลับมา ซุนจุ๋นได้ใช้ข่าวลือเป็นข้ออ้างที่จะทำให้ซุนโหถูกถอดยศเป็นสามัญชนอีกครั้งและเนรเทศไปยังซินตู(新都; เทศมณฑลชุนอัน, มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน) และส่งคนส่งสารเพื่อบีบบังคับให้ซุนโหกระทำอัตวินิบากกรรม ส่วนองค์หญิงจางก็กระทำอัตวินิบากกรรมเช่นกัน ส่วนพระชายาเหอ เมื่อได้รับโอกาสให้กระทำอัตวินิบากกรรม พระนางได้ปฏิเสธและขอร้องไว้ชีวิตโดยกล่าวว่า หากพระนางตายไปก็จะไม่มีใครดูแลเหล่าโอรสของซุนโห ดังนั้น พระนางจึงเลี้ยงดูแลแก่ซุนโฮและพระอนุชาทั้งสามพระองค์ที่เกิดมาจากพระชายาองค์อื่น - ซุนเต๋อ (孫德), ซุนเฉียน (孫謙), และ ซุนจุ๋น (孫俊, คนละคนกับซุนจุ๋นที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์)
ภายหลังจากที่พระเจ้าซุนเหลียงทรงถูกปลดออกจากราชบังลังก์โดยซุนหลิม ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนจุ๋นและผู้สืบทอดตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ใน พ.ศ. 801 ซุนฮิว พระราชโอรสของพระเจ้าซุนกวนได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิองค์ใหม่ วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 801 พระเจ้าซุนฮิวทรงแต่งตั้งให้ซุนโฮและพระอนุชาอย่างซุนเต๋อและซุนเฉียนเป็นขุนนางระดับโหว ยศฐาบรรดาศักดิ์ของซุนโฮคือ อู๋เฉิงโหว และพระองค์ถูกส่งไปยังพื้นที่ศักดินาตามตำแหน่งขุนนางระดับโหว เมื่อถึงจุดหนึ่ง พระองค์ทรงเป็นพระสหายกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองของอำเภออู๋เฉิงนามว่า บั้นเฮ็ก (Wan Yu) ผู้ซึ่งประเมินว่าพระองค์ทรงเฉลียวฉลาดและขยันหมั่นเพียร นอกจากนี้ ในช่วงสมัยที่พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นอู๋เฉิงโหว พระองค์ได้รับฮูหยินเตงเป็นพระสนม ผู้ซึ่งเป็นพระจักรพรรดินีในอนาคต
ในช่วงฤดูร้อน พ.ศ. 807 พระเจ้าซุนฮิวทรงพระประชวรและไม่สามารถพระราชดำรัสได้ แต่ยังสามารถทรงพระอักษรได้ ดังนั้นพระองค์จึงมีพระราชหัตถเลขาเรียกผู่หยังซิ่งผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีให้มาเข้าเฝ้าที่พระราชวัง ซึ่งพระองค์ทรงมอบไว้วางพระราชหฤทัยในการค้ำจุนซุนว่านผู้เป็นองค์รัชทายาทแก่ผู่หยังซิ่ง พระเจ้าซุนฮิวสวรรคตหลังจากนั้นได้ไม่นาน ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 807 ผู่หยังซิ่งก็ไม่ได้ทำตามพระราชประสงค์ของพระเจ้าซุนฮิวก่อนที่จะสวรรคต และแต่งตั้งให้ซุนว่านขึ้นเป็นพระจักรพรรดิองค์ใหม่ แต่ได้ปรึกษากับขุนพลนามว่า เตียวเป๋าแล้ว พวกเขาเชื่อว่า ประชาชนต่างคำนึงถึงการล่มสลายของรัฐฉู่ฮั่นซึ่งเป็นพันธมิตรของรัฐอู๋ใน พ.ศ. 806 เมื่อไม่นานนี้ พวกเขาต่างโหยหาพระจักรพรรดิที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่า (ตอนนี้ยังไม่อาจทราบว่า ซุนว่านทรงมีพระชนม์มายุเท่าไหร่ แต่พระเจ้าซุนฮิวเองสวรรคตเมื่อพระชนมพรรษ 29 พรรษา ดังนั้นจึงไม่น่าเป็นไปได้ที่ซุนว่าวจะยังทรงพระเยาว์ด้วยซ้ำ) ตามข้อเสนอของบั้นเฮ็ก ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นขุนพลในตอนนั้น ผู่หยังซิ่งและเตียวเป๋าได้อัญเชิญซุนโหขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิองค์ใหม่
รัชสมัยตอนต้น
ในตอนแรก ประชาชนชาวอู๋รู้สึกประทับใจกับพระจักรพรรดิองค์ใหม่ ในขณะที่พระองค์จะทำการลดหย่อนเก็บภาษี ช่วยเหลือแก่คนยากจน และปล่อยอิสตรีจำนานมากที่เฝ้ารอคอยอยู่ในพระราชวังได้ออกมาเพื่อให้พวกนางได้แต่งงาน อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้าความคาดหวังนั้นได้พังทลายลง เมื่อพระซุนโฮทรงประพฤติที่โหดร้ายในรับสั่งลงโทษ เชื่อเรื่องโชคลาง และคลุกเคล้าสุรากับนารี นอกจากนี้พระองค์ยังทรงสั่งถอดยศของพระมเหสีม่ายของพระเจ้าซุนฮิว จากจูไทเฮามาเป็น "จิงฮองเฮา" พระองค์ทรงประกาศเกียรติคุณแก่พระมารดาของพระองค์ พระชายาเหอ โดยแต่งตั้งให้เป็นไทเฮาแทน ในขณะที่ได้ถวายพระราชสมัญญานามภายหลังมรณกรรมแก่ซุนโห พระราชบิดาของพระองค์ว่า "พระจักรพรรดิเหวิน" ผู่หยังซิ่งและเตียวเป๋ารู้สึกตกตะลึงและผิดหวังอย่างยิ่งที่เลือกอัญเชิญจักรพรรดิองค์นี้ขึ้นครองราชย์ เมื่อความผิดหวังของพวกเขาได้ถูกรายงานกราบทูลไปยังจักรพรรดิ จึงรับสั่งจับกุมพวกเขาและประหารชีวิตพร้อมครอบครัวทั้งตระกูลในปลาย พ.ศ. 807 ใน พ.ศ. 807 พระองค์ยังแต่งตั้งฮูหยินเตงเป็นพระจักรพรรดินี
ใน พ.ศ. 808 ซุนโฮทรงบีบบังคับให้อดีตจูไทเฮากระทำอัตวินิบากกรรมและเนรเทศพระราชโอรสทั้งสี่พระองค์ของพระเจ้าซุนฮิว ในไม่ช้าพระองค์ทรงรับสั่งประหารสองพระราชโอรสองค์โตอย่างซุนว่าน (อดีตองค์รัชทายาท) และซุนกง จากนั้นพระองค์ทรงเชื่อในคำทำนายจากโหรหลวงว่ารัศมีพระจักรพรรดิได้เคลื่อนย้ายจากมณฑลหยาง(หยางโจว)ไปยังมณฑลจิง(จิงโจว) และพลังของจิงโจวจะเอาชนะพลังของหยางโจวได้ ทรงดำเนินย้ายเมืองหลวงจากเจี้ยนเย่ไปยังอู๋เฉิงด้วยค่าใช้จ่ายที่สูง นอกจากนี้เขายังสั่งประหารชีวิตขุนนางที่แสดงความคิดเห็นที่ไม่เห็นด้วยกับวิธีการที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยสุร่ยสุร่ายประจำของพระองค์ ขุนนางที่สำคัญเพียงคนเดียวที่สามารถพูดได้อย่างอิสระโดยไม่ได้รับผลกระทบคือ Lu Kai หลานชายของลกซุน และหนึ่งในอัครมหาเสนาบดีที่รับใช้ควบคู่กับบั้นเฮ็ก เนื่องจากประชาชนต่างเคารพนับถืออย่างมากที่มีต่อ Lu Kai
ใน พ.ศ. 809 ราชวงศ์จิ้น ซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นมาใหม่ในฐานะรัฐสืบทอดของรัฐเฉาเว่ย์ ซึ่งเป็นคู่ปรับของรัฐอู่ ภายหลังจากที่พระจักรพรรดิองค์แรก สุมาเอี๋ยนได้แย่งชิงราชบังลังก์แห่งรัฐเว่ย์ ได้พยายามสงบศึกกับรัฐอู๋ แต่พระซุนโฮทรงคิดที่จะโจมตีราชวงศ์จิ้นแทน แต่ในขณะที่พระองค์ไม่ได้ทำเช่นนั้นในช่วงขณะนั้น พระองค์ก็ไม่ได้ทำสงบศึกกับราชวงศ์จิ้น
ใน พ.ศ. 812 พระเจ้าซุนโฮเริ่มนโยบายโจมตีชายแดนจิ้นเป็นครั้งคราว พระองค์ทรงมีขุนพลนามว่า Zhu Ji (朱繼) เข้าโจมตีกังแฮและบั้นเฮ็กเข้าโจมตีซงหยง ในขณะที่พระองค์เองก็เตรียมที่จะเข้าโจมตีเหอเฝ่ย์ การโจมตีครั้งนี้ถูกขับไล่โดยกองกำลังจิ้น เช่นเดียวกับการโจมตีหลายครั้งในภายหลัง
รัชสมัยตอนปลาย
ในต้นปี พ.ศ. 815 ในช่วงกลางฤดูหนาว พระเจ้าซุนโฮได้เปิดฉากการโจมตีครั้งใหญ่ต่อราชวงศ์จิ้นเป็นการส่วนพระองค์ และพระองค์ทรงพาเหอไทเฮา พระมารดาของพระองค์ พระจักรพรรดินีเตง พระอัครมเหสีของพระองค์ และพระสนมอีกหลายพันคนในฝ่ายในวังของพระองค์ ด้วยการประทับรถเกวียนซึ่งใช้แรงงานหนักจากทหารเพื่อลากจูง ทำให้ทหารต่างบ่นพึมพำถึงความเป็นไปได้ที่จะแปรพักตร์ เพียงภายหลังพระเจ้าซุนโฮทรงพระสดับถึงความเป็นไปได้นี้ พระองค์ทรงตัดสินพระทัยด้วยการรับสั่งยกเลิกและเดินทางกลับไปยังเจี้ยนเย่ บั้นเฮ็กและขุนพลอาวุโสนามว่า เตงฮอง และหลิวผิง(留平) ได้พิจารณาที่จะกลับไปยังเจี้ยนเย่โดยพลการก่อนที่พระเจ้าซุนโฮทรงเลือกที่จะรับสั่งยกเลิก เมื่อพระเจ้าซุนโฮทรงทราบเรื่องนี้เข้า พระองค์ทรงรู้สึกกริ้วต่อพวกเขาในโทษฐานที่แม่ทัพขุนพลบังอาจทอดทิ้งพระจักรพรรดิ
ต่อมาในปีนั้น ในที่สุดกองกำลังอู๋สามารถกอบกู้มณฑลเจียวโจวจากฝ่ายกบฎที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อราชวงศ์จิ้น ซึ่งยืดเยื้อมาตั้งแต่ พ.ศ. 807(ในรัชสมัยพระเจ้าซุนฮิว) สิ่งนี้ทำให้พระเจ้าซุนโฮทรงมีกำลังพระทัยและพระองค์ยังคงวางแผนปฏิบัติการทางทหารเพื่อต่อต้านราชวงศ์จิ้นอย่างจริงจัง แม้ว่าพระองค์จะให้ขุนพลของพระองค์นามว่า Tao Huang มีหน้าที่รับผิดชอบในเจียวโจวและ Tao Huang สามารถบริหารมณฑลได้อย่างมีประสิทธิภาพ มณฑลแห่งนั้นไม่เคยก่อการกบฎอีกเลยตลอดระยะเวลาที่พระเจ้าซุนโฮครองราชย์
ใน พ.ศ. 813 องโยย ผู้ว่าราชการมณฑลแห่งอี้โจว ด้วยการสนับสนุนของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน ได้ริเริ่มสร้างกองเรือขนาดใหญ่โดยมีแผนการที่จะใช้กองเรือในการพิชิตอู๋ในที่สุด ในขณะที่เศษไม้จากพื้นที่โครงการต่อเรือได้ลอยลงมาในแม่น้ำแยงซี ขุนพลรัฐอู๋นามว่า ง่อเอี๋ยน ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้นและร้องขอให้เสริมป้องกันแนวชายแดนด้านตะวันตกเฉียงเหนือ แต่พระเจ้าซุนโฮทรงปฏิเสธ
ต่อมาใน พ.ศ. 813 พระเจ้าซุนโอทรงดำเนินการที่จะนำไปสู่การก่อการกำเริบครั้งใหญ่ โดยทรงรับสั่งเรียกเปาเสี้ยน ขุนพลที่มีหน้าที่รับผิดชอบเมืองเสเหลง(อี้ชาง มณฑลหูเป่ยในปัจจุบัน) กลับมายังเจี้ยนเย่อันเป็นเมืองหลวง ด้วยความกลัวว่าเขากำลังจะถูกรับสั่งลงโทษด้วยเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง เปาเสี้ยนจึงก่อการกบฎและแปรพักตร์ให้กับราชวงศ์จิ้น ในขณะที่ลกข้องสามารถเอาชนะเปาเสี้ยนได้ในที่สุดและกอบกู้เมืองเสเหลงกลับคืนมาสู่รัฐอู๋ ด้วยความไม่ไว้วางใจที่มีต่อพระจักรพรรดิของเหล่าขุนพลฝ่ายอู๋ไดู้ถูกเปิดเผยอย่างละเอียดและเหล่าขุนพลฝ่ายจิ้นเริ่มมีความกล้าที่จะเสนอแผนการพิชิตพระจักรพรรดิของพวกเขา
ในปีเดียวกัน พระเจ้าซุนโฮทรงเคียดแค้นต่อบั้นเฮ็กและหลิวผิงจากการที่พวกเขาทอดทิ้งพระองค์และกลับไปยังเจี้ยนเย่โดยพลการ ได้พยายามวางยาพิษแก่ทั้งสองคน ทั้งคู่ไม่ตาย แต่เมื่อพวกเขาพบว่าพระเจ้าซุนโฮเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการวางพิษ พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย บั้นเฮ็กได้กระทำอัตวินิบากกรรม ในขณะที่หลิวผิงถึงแก่อสัญกรรมด้วยตรอมใจตาย
ลกข้องถึงแก่อสัญกรรมใน พ.ศ. 817 ในคำสั่งเสียสุดท้ายของเขา เขาได้ขอให้พระเจ้าซุนโฮเสริมการป้องกันที่ชายแดนตะวันตกของอู๋ แต่พระเจ้าซุนโฮทรงไม่ทำเช่นนั้น นอกจากนี้ พระองค์ยังแบ่งกองกำลังของลกข้องออกเป็นหกกองบัญชาการทหารที่แตกต่างกัน แม้ว่าแต่ละกองจะถูกนำโดยหนึ่งในบุตรชายของลกข้อง
ใน พ.ศ. 818 รัฐมนตรีอาวุโสแห่งอู๋ He Shao (賀邵) ล้มป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองและเป็นอัมพาต พระเจ้าซุนโฮทรงสงสัยว่าจะเสแสร้ง จึงรับสั่งจับกุมและทรมานด้วยการเฆี่ยนตีและตามมาด้วยเลื่อยและไฟ เขาจึงเสียชีวิตภายใต้การทรมานและครอบครัวตระกูลของเขาถูกเนรเทศ
ในอีกหลายปีต่อมา ประชาชนที่ต้องการประจบประแจงพระเจ้าซุนโฮมักจะนำเสนอของวิเศษมาถวายให้แก่พระเจ้าซุนโฮ(มีทั้งของจริงหรือถูกผลิตขึ้น) โดยอ้างว่าพระองค์จะสามารถทำลายราชวงศ์จิ้นและรวมแผ่นดินจีนเป็นหนึ่งได้ในที่สุด ธรรมชาติที่เชื่อเรื่องโชคลางของพระเจ้าซุนโฮยิ่งกระตุ้นมากขึ้น และพระองค์ใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีในแผนการพิชิตราชวงศ์จิ้น
การล่มสลายของรัฐอู๋ตะวันออก
ใน พ.ศ. 822 ภายหลังพระเจ้าสุมาเอี๋ยนทรงยอมรับข้อเสนอขององโยยและเตาอี้ ในที่สุดราชวงศ์จิ้นได้เปิดฉากการโจมตีครั้งใหญ่โดยมีเป้าหมายเพื่อพิชิตรัฐอู่ตะวันออก การโจมตีถูกแบ่งออกเป็นหกง่าม: ด้วยกองกำลังที่นำโดยสุมาเตี้ยม ผู้เป็นพระปิตุลาของสุมาเอี๋ยน อองหุย(王渾) อ๋องหยง เฮาหุน(胡奮) เตาอี้ และองโยย ด้วยกองกำลังขนาดใหญ่ภายใต้การบังคับบัญชาของอองหุยและองโยย กองกำลังจิ้นแต่ละกองต่างรุดหน้าอย่างรวดเร็วและยึดเมืองชายแดนที่พวกเขากำหนดเป้าหมายด้วยกองเรือขององโยยที่มุ่งหน้าไปทางตะวันออกลงแม่น้ำแยงซีและกำจัดกองเรือฝ่ายอู๋ให้หมดสิ้นไปจากแม่น้ำ เตียวเค้า อัครเสนาบดีของรัฐอู๋ตะวันออกได้พยายามครั้งสุดท้ายเพื่อหมายจะเอาชนะกองกำลังของอองหุย แต่กลับพ่ายแพ้และถูกสังหาร อองหุย องโยย และสุมาเตี้ยมต่างมุ่งหน้าสู่เจี้ยนเย่ เมืองหลวงของรัฐอู๋ตะวันออก พระเจ้าซุนโฮทรงถูกบีบบังคับให้ยอมสวามิภักดิ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 823
พระเจ้าสุมาเอี๋ยนทรงพระราชทานอภัยโทษแก่ซุนโฮและพระราชทายยศฐาบรรดาศักดิ์ในภายหลังว่า กุ้ยหมิงโหว(歸命侯; แปลตรงตัวอักษรว่า "ท่านโหวผู้ยอมจำนนต่อชะตากรรมของตนเอง") พระราชโอรสของซุนโฮได้รับตำแหน่งเป็นขุนนางชั้นผู้น้อยในรัฐบาลจิ้น ซุนโฮสวรรคตในต้นปี พ.ศ. 827
อ้างอิง
242284
ดิงกาเน
ดิงกาเน คาเซนซังกาโคนา ซูลู หรือสมเด็จพระราชาธิบดีดิงกาเน คาเซนซังกาโคนา ซูลู (Dingane kaSenzangakhona Zulu) (1795–1840) โดยปกติจะเรียกว่า ดิงกาเน เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ตั้งแต่ปี 1828 พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์ที่ 2 ของอาณาจักรซูลู พระองค์ครองราชย์ต่อจากชากาซูลู พระมหากษัตริย์องค์แรกแห่งอาณาจักรซูลู
อโศกเหลือง
อโศกเหลือง, โสกเหลือง หรือ ศรียะลา เป็นไม้ต้นไม่ผลัดใบชนิดหนึ่งในวงศ์ถั่ว (Fabaceae)  ดอกสีเหลืองอมน้ำตาล มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อนุกรมวิธาน
Saraca thaipingensis ได้รับการอธิบายครั้งแรกจากนาธาเนียล แคนท์ลีย์ใน ค.ศ. 1897
สไมล์อะลิตเติ้ลสไมล์ฟอร์มี
สไมล์อะลิตเติ้ลสไมล์ฟอร์มี (Smile a Little Smile for Me) ซิงเกิล ในปี ค.ศ. 1969 โดยวง เดอะฟลายอิ้งแมชชีน วงดนตรีป๊อปร็อกสัญชาติอังกฤษซึ่งได้อันดับ 5 ใน ยูเอส บิลบอร์ดฮอต 100 ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงปีนั้นและได้อันดับ 5 ในกลุ่มผู้ฟังกลุ่มผู้ใหญ่
ใน พ.ศ. 2529 วง ซิกซ์เซ้นซ์ วงดนตรีป๊อปสัญชาติไทยสังกัด อาร์เอสซาวด์ ได้นำทำนองเพลงนี้ไปใช้ในเพลงเพียงรักและเข้าใจซึ่งเป็นเพลงเอกในสตูดิโออัลบั้มชุดสุดท้ายของพวกเขา