cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระยาวาสุเทพ (กุสตาฟ เชา)
รับราชการ
หลังรับราชการในกองทัพ กุสตาฟ เชาได้รับการติดต่อให้ทำหน้าที่ก่อตั้งและควบคุมดูแลงานตำรวจนครบาล และงานตำรวจภูธร โดยกุสตาฟ เชา ยินดีรับทำเพียงงานเดียว คือ การก่อตั้งกิจการตำรวจภูธร โดยกรมหลวงดำรงราชานุภาพ (พระอิสริยยศในขณะนั้น) เสนาบดีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้กราบบังคมทูลและทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตั้ง "กรมตำรวจภูธร" ขึ้น ในปี พ.ศ. 2440 แทนกรมกองตระเวนหัวเมือง และได้แต่งตั้งให้ พันเอกกุสตาฟ เชา หรือ หลวงศัลวิธานนิเทศ มาเป็นเจ้ากรม
ในการเริ่มต้นก่อตั้งสถานีตำรวจภูธร กุสตาฟ เชาได้จัดวางอัตรากำลังสำหรับสถานีตำรวจแต่ละแห่งไว้ 250 นาย มีนายตำรวจระดับผู้บังคับบัญชาทั้งชาวสยามและเดนมาร์ก โดยกระจายสถานีตำรวจออกไปในแต่ละท้องที่ประมาณ 400 สถานี ซึ่งต้องใช้กำลังตำรวจร่วมหมื่นนาย เนื่องจากต้องการกำลังพลจำนวนมาก เจ้ากรมตำรวจภูธรจึงรายงานความเห็นและขออนุมัติจากกระทรวงมหาดไทยเพื่อจัด ตั้งโรงเรียนสำหรับผลิตนายตำรวจขึ้นเอง ในปี พ.ศ. 2444 จึงได้มีการจัดตั้งโรงเรียนนายร้อยตำรวจภูธรขึ้นที่จังหวัดนครราชสีมา ในบริเวณที่ราชการให้ชื่อว่า"ประตูชัยณรงค์" ซึ่งเดิมชาวเมืองเรียกกันว่า "ประตูผี" (ปัจจุบันคือที่ตั้งกองบัญชาการตำรวจภูธรภาค 3) ไปก่อน แล้วจึงค่อยย้ายไปในที่ที่เหมาะสมต่อไป
ในฐานะของเจ้ากรมตำรวจภูธร กุสตาฟ เชาถือได้ว่าเป็นเจ้านายที่ลูกน้องรัก ได้รับความเคารพนับถือในความสามารถด้วย ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการบริหารจัดการองค์กร ความมองการณ์ไกล ความยุติธรรม เหนือสิ่งอื่นใด คือ พลังงานในการทำงานที่ล้นเหลือ ความทุ่มเทของพระยาวาสุเทพ เจ้ากรมตำรวจภูธรนี้ เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หน่วยงานตำรวจภูธรถือเป็นหน่วยงานที่มีผลงานดีเยี่ยมที่สุดหน่วยงานหนึ่งในยุคนั้น
ลาออกจากราชการ
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เจ้านายพระองค์ต่าง ๆ ที่เสด็จไปศึกษายังต่างประเทศได้เสด็จกลับมา ก็ได้เข้ารับราชการในตำแหน่งสำคัญต่าง ๆ แทนชาวต่างชาติ ในช่วงเวลานั้น สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพก็ทรงลาออกจากตำแหน่งเสนาบดีมหาดไทย และตัวของพระยาวาสุเทพ หรือกุสตาฟ เชาก็ขอลาออกไปเพื่อขอรับพระราชทานเงินบำนาญด้วยเช่นกันเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 โดยมี พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าคำรบ ผู้ช่วยเสนาบดีกระทรวงมหาดไทยมารับตำแหน่งแทน โดย พลตรี พระยาวาสุเทพ ได้เข้าเฝ้า พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ สถานีรถไฟบางกอกน้อย เพื่อกราบถวายบังคมลากลับประเทศเดนมาร์กซึ่งเป็นบ้านเกิดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2457
พระยาวาสุเทพ (กุสตาฟ เชา) ถึงแก่กรรมเมื่อพ.ศ. 2462 อายุได้ 60 ปี
เทศบาลเมืองท่าโขลง
เทศบาลเมืองท่าโขลง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองหนึ่งและตำบลคลองสอง เฉพาะฟากเหนือของถนนคลองหลวง (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214)
ประวัติ
เทศบาลเมืองท่าโขลงได้รับการจัดตั้งตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งเทศบาลตำบลท่าโขลงเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 ประกอบด้วย 31 ชุมชน สภาพพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่ม เดิมนั้นอาชีพของประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม แต่ในปัจจุบันพื้นที่เดิมที่เคยเป็นการเกษตรค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของประชาชนและโรงงานอุตสาหกรรม สภาพส่วนใหญ่เป็นชุมชนที่มีประชากรอาศัยอยู่ค่อนข้างหนาแน่น มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วทั้งทางด้านสังคมและเศรษฐกิจ ต่อมาเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2544 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลเมืองท่าโขลง
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลเมืองท่าโขลงตั้งอยู่ในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอคลองหลวงประมาณ 5 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดปทุมธานีประมาณ 16 กิโลเมตร มีเนื้อที่ 63.00 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ 2 ตำบล ได้แก่
โดยมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
สาธารณสุข
ในเขตเทศบาลเมืองท่าโขลงมีโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ ซึ่งเป็นโรงพยาบาลของรัฐ และโรงพยาบาลนวนคร ซึ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชน มีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ได้แก่ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลคลองหนึ่ง หมู่ 13 และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลคลองสอง หมู่ 13 และมีศูนย์บริการสาธารณสุขเทศบาลเมืองท่าโขลง
สีน้ำเงิน (มุทราศาสตร์)
สีน้ำเงิน หรือ เอเชอร์ (Azure) เป็นภาษามุทราศาสตร์ (Heraldry) ที่บรรยายลักษณะของผิวตรา (Tincture) ที่เป็นสีน้ำเงิน ที่อยู่ในกลุ่มผิวตราสีหนักที่เรียกว่า “สี” ถ้าเป็นการแกะพิมพ์ (engraving) “เอเชอร์” ก็จะเป็นขีดตามแนวนอน หรืออาจจะจารึกด้วยอักษรย่อ “az.” หรือ “b.” ของคำว่า “Azure”
ในภาษามุทราศาสตร์ “Azure” แปลง่ายๆ ว่า “สีน้ำเงิน” คำแรกใช้โดยขุนนางนอร์มันผู้พูดภาษาฝรั่งเศส คำหลังที่เพียงแต่เรียกชื่อสีใช้โดยชนสามัญชาวแองโกล-แซ็กซอน “สีน้ำเงิน” เป็นสีที่ใช้กันมากบนอาวุธและธง
นอกไปจากสีน้ำเงินมาตรฐานแล้วก็ยังมีสีน้ำเงินอ่อนที่เรียกว่า “สีท้องฟ้า” (bleu celeste) ทั้งสองสีต่างก็มิได้มีการระบุระดับความอ่อนแก่ของสีอย่างแน่นอน แต่ “สีน้ำเงิน” จะใช้เป็นสีที่เข้มกว่า “สีท้องฟ้า” มาก
ผิวตราสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ ของ:
ตเว็นเตอ
ตเว็นเตอ (Twente) เป็นภูมิภาคทางตะวันออกของจังหวัดโอเฟอไรส์เซิลในประเทศเนเธอร์แลนด์ คำว่าตเว็นเตอมาจากคำว่า ตุยฮันตี (Tuihanti) อันเป็นชื่อของชนเผ่าเยอรมันที่เคยตั้งถิ่นฐานอยู่ในแถบนี้ในสมัยโรมันโบราณ ตเว็นเตอมีประชากรประมาณ 620,000 คน โดยส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่อย่างอัลเมอโล เฮงเงโล และเอ็นสเคอเด
ภูมิทัศน์
แม้ตเว็นเตอจะมีความเป็นเมืองสูง และก็ขึ้นชื่อเรื่องของชนบทที่มีธรรมชาติสวยงาม เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาพักผ่อนในวันหยุด มีภูเขาขนาดเล็กมากมายจากเหนือจรดใต้ และยังมีสถาปัตยกรรมยุคโรมันหลงเหลืออยู่บ้าง เศรษฐกิจของตเว็นเตอขึ้นอยู่กับเกษตรกรรม ทำให้พื้นที่หลายส่วนอุดมไปด้วยทุ่งหญ้า ทุ่งเลี้ยงสัตว์สลับกับป่าพุ่มเตี้ย ทั้งยังมีป่าชายเลนและบึงจำนวนไม่น้อย
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของตเว็นเตอขึ้นกับเกษตรกรรมค่อนข้างมาก รองลงมาเป็นภาคบริการและการท่องเที่ยว และภายหลังเริ่มเป็นที่รู้จักจากการขายสินค้าท้องถิ่นไปทั่วประเทศ เช่น เบียร์โครลส์ นอกจากนี้ ตเว็นเตอยังมีบริษัทก่อสร้างเกิดขึ้นมากมาย โดยเฉพาะในเมืองไรส์เซิน ที่มีบริษัทการก่อสร้าง ไฟฟ้า ปั๊มน้ำ และฉนวนความร้อนตั้งอยู่มากมาย ส่วนหมู่บ้านทางตะวันออกเฉียงเหนือมีความเชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมถนน มีบริษัทหลายแห่งตั้งอยู่โดยไม่เพียงก่อสร้างถนนในประเทศเท่านั้นแต่ยังมีการลงทุนไกลถึงเอเชียและอเมริกาอีกด้วย
วัฒนธรรม
ธงของตเว็นเตอเป็นธงสีแดงสดใสและมีม้าพยศสีขาวอยู่ตรงกลาง ซึ่งเชื่อว่ามาจากม้าพันธุ์ดีของชาวแซกซัน นอกจากนี้ ม้าพยศสีขาวยังปรากฏในตราประจำรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลินและรัฐนีเดอร์ซัคเซิน สองรัฐในเยอรมนีที่อยู่ติดกับตเว็นเตออีกด้วย
ตเว็นเตอมีวัฒนธรรมท้องถิ่นหลายอย่างที่เป็นเอกลักษณ์และได้รับการอนุรักษ์มาจนถึงทุกวันนี้ เช่น กีฬาโบว์ลิงถนน (klootsketersverennigings) ชาวตเว็นเตอทางตะวันออกเป็นนับถือคริสต์ศาสนานิกายคาทอลิกจำนวนมาก ซึ่งต่างกับทางตะวันตกที่เป็นชาวโปรเตสแตนต์ ทางตะวันออกจึงมีการฉลองเทศกาลคาร์นิวัลกันอย่างสนุกสนานในช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์
ตเว็นเตอรับเอาวัฒนธรรมอาหารมาจากหลายแห่ง แต่ก็มีอาหารท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์และดั้งเดิมของท้องที่อยู่บ้าง เช่น ขนมปังลูกเกดที่นิยมรับประทานเพื่อฉลองการเกิดของทารก ไส้กรอกตับย่าง รวมไปถึงเบียร์
สถาปัตยกรรมของตเว็นเตอได้รับอิทธิพลมาจากชาวแซกซันค่อนข้างมาก ลักษณะของบ้านแบบดั้งเดิมจะคล้ายกับทางตอนเหนือของเยอรมนี เช่น เลิสฮุส ซึ่งแปลตรงตัวว่าบ้านหลวม ๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นบ้านขนาดเล็กมีเพียงห้องเดียวที่คนและสัตว์เลี้ยงใช้ชีวิตร่วมกัน มีหลังคาสูงกว่าปกติหรือคิดเป็นราว ๆ สองในสามของความสูงของบ้าน
ภาษาท้องถิ่นของตเว็นเตอ คือ ภาษาตเว็นตส์ เป็นภาษาย่อยภาษาหนึ่งของภาษาเยอรมันต่ำและได้รับการรับรองจากรัฐบาลเนเธอร์แลนด์อย่างเป็นทางการให้เป็นภาษาท้องถิ่น (เช่นเดียวกับภาษาลิมบูร์กทางตอนใต้ของประเทศ) การออกเสียงนั้นแตกต่างไปในแต่ละหมู่บ้านแต่ไม่ต่างกันมากนัก ในอดีตภาษาไม่เป็นที่ยอมรับจึงมีคนพูดน้อยลง จนกระทั่งได้มีการส่งเสริมให้อนุรักษ์ ผ่านการจัดเทศกาลสำเนียง การแข่งขันการเขียน และจัดโครงการส่งเสริมวัฒนธรรมท้องถิ่นขึ้น ภาษาตเว็นตส์จึงยังไม่สูญหายไป
ทางด้านกีฬานั้น มีสโมสรฟุตบอลอาชีพเพียงแห่งเดียวของภูมิภาคคือ สโมสรฟุตบอลตเว็นเตอ ปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกสูงสุดเอเรอดีวีซี เป็นหนึ่งในทีมที่ประสบความสำเร็จในระยะหลัง โดยสามารถครองแชมป์ลีกสูงสุดได้ในปี ค.ศ. 2010 และคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยได้ในปี ค.ศ. 2011 นอกจากนี้ ตเว็นเตอยังเป็นบ้านเกิดของนักกีฬาว่ายน้ำและนักกีฬาขี่ม้าเหรียญทองโอลิมปิกอีกหลายคน
หนานผิง
เขตการปกครอง
นครระดับจังหวัดหนานผิงแบ่งการปกครองออกเป็น 2 เขต, 3 นครระดับอำเภอ และ 5 อำเภอ
ยูลิสซีส
ยูลิสซีส (Ulysses) เป็นนวนิยายที่เขียนโดยเจมส์ จอยซ์ ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเป็นตอน ๆ ในนิตยสารอเมริกัน “The Little Review” ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1918 จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1920 ต่อมาพิมพ์ทั้งเล่มโดยซิลเวีย บีชเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 ที่ปารีส “ยูลิสซีส” เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่สุดของวรรณกรรมสมัยใหม่นิยม (Modernist literature) ที่ได้รับการบรรยายว่าเป็นนวนิยายที่ “สรุปสะท้อนให้เห็นถึงสถานภาพของขบวนการทั้งสมัยทั้งหมด”
“ยูลิสซีส” บรรยายเรื่องราวชีวิตของตัวละครเลโอโพลด์ บลูมในดับลินในวัน ๆ เดียววันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1904 ชื่อนวนิยายพ้องและเป็นนัยถึงโอดิสเซียส (ภาษาละตินของคำว่า “ยูลิสซีส”) ผู้เป็นตัวเอกในมหากาพย์ “โอดิสเซียส” โดยโฮเมอร์ (ตัวอย่าง, การติดต่อระหว่างเลโอโพลด์ บลูมกับโอดิสเซียส, มอลลี บลูม (ภรรยา) และ เพเนโลพี และ สตีเฟน เดดาลัส และ เทเลมาคัส) ในปัจจุบันผู้นิยมงานเขียนของจอยซ์ ฉลองวันที่ 16 มิถุนายนเป็น “วันบลูม” (Bloomsday)
หนังสือ “ยูลิสซีส” ที่มีทั้งหมด 265,000 คำจากศัพท์ 30,030 คำ (รวมทั้งชื่อ, พหูพจน์ และคำกิริยาในรูปต่าง ๆ) แบ่งเป็น 18 ตอน ตั้งแต่ได้รับการพิมพ์เป็นต้นมา “ยูลิสซีส” ก็เป็นต้นตอของความโต้เถียงกันอย่างรุนแรง (controversy), การวิจัยอย่างละเอียดตั้งแต่การดำเนินคดีของเนื้อหาที่ถูกกล่าวหาว่าหยาบโลน ไปจนถึงความขัดแย้งระหว่างผู้มีความเห็นแตกแยกกันที่ดำเนินต่อมา ลักษณะการเขียนที่เรียกว่าการเขียนตามกระแสสำนึก (Stream of consciousness) ของ “ยูลิสซีส” ที่วางโครงร่างอย่างระมัดระวัง และการเขียนเนื้อหาแบบทดลอง—ที่เต็มไปด้วยการเล่นคำ, วรรณกรรมล้อ และ นัย รวมทั้งการสร้างตัวละครที่เต็มเป็นด้วยสาระ และอารมณ์ขัน ทำให้หนังสือได้รับสรรเสริญว่าเป็นงานชิ้นเอกของงานเขียนของวรรณกรรมสมัยใหม่นิยม ในปี ค.ศ. 1999 Modern Library จัด “ยูลิสซีส” ให้เป็นลำดับแรกของบรรดานวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ของคริสต์ศตวรรษที่ 20
ที่มา
เรื่อง ยูลิสซีส ถูกแบ่งโครงสร้างงานเขียนเป็น 3 เล่ม ทั้งหมด 18 บท แต่ละบทไม่มีชื่อหัวข้อหรือพาดหัวเรื่อง ลักษณะโครงสร้างของภาษาในเรื่องถูกวิจารณ์ว่าเป็นแบบ ไร้โครงสร้างแบบแผน เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน จอยซ์กล่าวถึงประเด็นนี้ว่าเป็นความตั้งใจของเขาที่จะทำให้เหล่านักวิจารณ์วุ่นวายไปกับเรื่องนี้ นับว่าเป็นอีกหนึ่งต้นแบบของงานวรรณกรรมทดลองชิ้นสำคัญของโลก
พะเนียง พูนธรัตน์
พะเนียง พูนธรัตน์ เกิดเมื่อ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2512 ที่อำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีสถิติการชกทั้งหมด 31 ครั้ง ชนะ 30 (น็อค 12) แพ้ 1 เป็นน้องชายแท้ ๆ ของพเยาว์ พูนธรัตน์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท สภามวยโลก (WBC) และเหรียญทองแดงโอลิมปิกในรุ่นไลท์ฟลายเวท กีฬาโอลิมปิก 1976 ที่เมืองมอนทรีออล ประเทศแคนาดา
ประวัติ
พะเนียงเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนเจฟ บาซิล จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด โดยเคยชกชนะคะแนน อีริค ชาเวซ อดีตแชมป์โลกรุ่นมินิฟลายเวท IBF เมื่อ พ.ศ. 2536 และชนะคะแนน เลดิออน เชนิชา เมื่อ พ.ศ. 2537 ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 พะเนียงได้ขึ้นชกในสังกัดของทรงชัย รัตนสุบรรณ และชกชนะสามครั้งรวด รวมทั้งชนะน็อค แมนนี่ เมลชอร์ อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ในยกที่ 3 พะเนียงจึงได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นจูเนียร์ฟลายเวทเมื่อ 12 มกราคม พ.ศ. 2540 ชนะคะแนน ริค มากราโม จูเนียร์ ได้แชมป์มาครอง
หลังจากได้แชมป์ พะเนียงขึ้นชกชนะอีก 3 ครั้ง โดยไม่ได้ป้องกันตำแหน่ง จากนั้น เขาก็สละแชมป์และเดินทางไปชกมวยสากลอาชีพที่ญี่ปุ่น ระหว่าง พ.ศ. 2541 – 2544 ในสังกัดโอกูดะยิม ใช้ชื่อว่าพะเนียง โอกูดะ โดยพะเนียงขึ้นชกชนะรวด 5 ครั้ง จนเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ทราซ นากามูระ เมื่อ พ.ศ. 2544 พะเนียงก็เดินทางกลับมาชกมวยสากลในไทยอีกครั้ง โดยขึ้นชกชนะรวดอีก 4 ครั้ง หลังจากที่ชกชนะคะแนน เบิร์ต คาโน่ เมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2546 แล้วก็แขวนนวมไป ปัจจุบันเป็นเทรนเนอร์ในค่ายมวยศิษย์สองพี่น้อง
ช่วงต่ำสุดมอนเดอร์
ช่วงต่ำสุดมอนเดอร์ (Maunder Minimum) คือชื่อใช้เรียกช่วงเวลาประมาณปี ค.ศ. 1645-1715 ซึ่งสังเกตพบจุดมืดดวงอาทิตย์ในปริมาณที่น้อยมาก
หลักการนี้เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นเมื่อ จอห์น เอ. เอ็ดดี้ เผยแพร่บทความชิ้นสำคัญเมื่อปี 1976 ในวารสาร Science ชื่อว่า "The Maunder Minimum" นักดาราศาสตร์ยุคก่อนหน้าเอ็ดดี้ตั้งชื่อช่วงเวลานี้ตามชื่อของนักดาราศาสตร์ดวงอาทิตย์ เอ็ดเวิร์ด ดับเบิลยู. มอนเดอร์ (1851-1928) ผู้ศึกษาว่าละติจูดของจุดมืดบนดวงอาทิตย์มีการเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเวลาผ่านไป ช่วงเวลาที่มอนเดอร์เฝ้าสังเกตการณ์ครอบคลุมช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 16 เอ็ดเวิร์ด มอนเดอร์ ตีพิมพ์บทความ 2 ชิ้นในปี 1890 และ 1894 โดยอ้างถึงบทความก่อนหน้านี้ที่เขียนโดย กุสตาฟ สปอร์เรอร์
ช่วงต่ำสุดมอนเดอร์ ครอบคลุมช่วงเวลาที่อุณหภูมิของโลกมีค่าต่ำกว่าค่าเฉลี่ย ซึ่งสอดคล้องกันกับ ช่วงต่ำสุดดาลตัน และ ช่วงต่ำสุดสปอร์เรอร์
ตลอดช่วงเวลา 30 ปีของช่วงต่ำสุดมอนเดอร์ นักดาราศาสตร์สังเกตพบจุดมืดดวงอาทิตย์เพียง 50 จุด ขณะที่ตามปกติแล้วจะพบจุดมืดประมาณ 40,000-50,000 จุดในปัจจุบัน
ไมโครโฟนไร้สาย
thumb|right|นักการเมืองปราศรัยหาเสียงด้วยไมโครโฟนไร้สาย thumb|right|ชุดไมโครโฟนไร้สายและกล่องสถานีฐาน ยี่ห้อ Nady รุ่น DKW-Duo
ไมโครไฟนไร้สาย หรือไมค์ลอย (wireless microphone) เป็นไมโครโฟนชนิดที่ไม่ใช้สายเชื่อมต่อไปยังเครื่องขยายเสียงหรืออุปกรณ์บันทึก แต่จะส่งสัญญาณเสียงผ่านคลื่นวิทยุแทน, ซึ่งทำให้ผู้พูดสามารถเดินไปรอบพื้นที่ หรือใช้ท่าทางได้อย่างอิสระ โดยที่ไม่มีปัญหาสายสัญญาณยาวไม่พอหรือพันกัน และหลีกเลี่ยงการเดินสะดุดสายหกล้ม, จึงนิยมใช้กันมากในงานแสดงบนเวที รายการโทรทัศน์ และการพูดในที่สาธารณะ
ไมโครไฟนไร้สายแบบธรรมดา จะมีส่วนประกอบหลักเป็นตัวไมโครโฟนซึ่งใช้รับเสียงจากผู้พูด ภายในจะมีชิ้นส่วนพื้นฐานคล้ายไมโครโฟนปกติ แต่จะเพิ่มแบตเตอรี่และเครื่องส่งวิทยุเข้ามา เพื่อแปลงสัญญาณเสียงเป็นคลื่นวิทยุ, และจะต้องมีกล่องอุปกรณ์สถานีฐาน (ตั้งอยู่กับที่) ซึ่งเป็นเครื่องรับวิทยุที่ทำการรับคลื่นและแปลงกลับเป็นสัญญาณเสียง เพื่อป้อนให้กับอุปกรณ์ที่จะนำสัญญาณเสียงไปใช้ต่อไป, โดยย่านความถี่วิทยุที่ไมโครไฟนไร้สายใช้ จะแตกต่างกันไปตามข้อกำหนดในแต่ละประเทศ
thumb|right|upright|ไมค์หนีบปกเสื้อ ยี่ห้อ[[โซนี่ รุ่น UTX-B2]]
ในบางกรณี เช่นการสัมภาษณ์อย่างใกล้ชิด การบันทึกรายการโทรทัศน์นอกสถานที่ หรือการแสดงละครเวที ซึ่งต้องการให้มือทั้งสองข้างของผู้พูดว่าง เพื่อทำกิจกรรมหรือท่าทางประกอบ, จะมีการใช้ไมโครโฟนไร้สายชนิดพิเศษ เรียกว่าไมค์หนีบปกเสื้อ, ซึ่งส่วนไมโครโฟนที่ใช้รับเสียงจริงๆ มีขนาดเล็กและแยกอยู่ต่างหาก จะหนีบซ่อนไว้ที่บริเวณคอเสื้อของผู้พูด และมีสายเชื่อมไปยังกล่องบรรจุเครื่องส่งวิทยุพร้อมแบตเตอรี่ ซึ่งสวมไว้ที่บริเวณเข็มขัด, เพื่อทำให้การพูดดูเป็นธรรมชาติ และไม่มีอุปกรณ์รบกวนสายตาผู้ชม
ปอมอรีแอ
ปอมอรีแอ (Поморие) เป็นเมืองรีสอร์ทชายทะเลทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย บริเวณอ่าวบูร์กาส เมืองแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบูร์กาส ห่างจากเมืองบูร์กาสไปประมาณ 20 กิโลเมตร เมืองปอมอรีแอเป็นเมืองโบราณและเป็นเมืองท่องเที่ยวสำคัญของบัลแกเรียในปัจจุบัน
ฟิลิป จอห์นสัน
ฟิลิป คอร์เทลยู จอห์นสัน (Philip Cortelyou Johnson) (8 กรกฎาคม ค.ศ. 1906 - 25 มกราคม ค.ศ. 2005) เป็นสถาปนิกผู้ทรงอิทธิพลชาวอเมริกัน ที่มีผลงานสถาปัตยกรรมลักษณะ กระจกมีกรอบมน หนา จอห์นสันเป็นหนึ่งหนึ่งในผู้สร้างสรรค์ผลงานสถาปัตยกรรมมีชื่อเสียงมาหลายทศวรรษ
เขาศึกษาที่บัณฑิตวิทยาลัยฮาร์เวิร์ดด้านการออกแบบ ในปี ค.ศ. 1930 เขาก่อตั้งแผนกสถาปัตยกรรมและการออกแบบที่ พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ในนครนิวยอร์ก และต่อมาในปี 1978 ในฐานะผู้ดูแล เขายังได้รับเหรียญทองจากสถาบันสถาปนิกอเมริกันและยังเป็นผู้แรกที่รับรางวัลพริตซ์เกอร์สถาปัตยกรรมในปี ค.ศ. 1979
อ้างอิง
1906 2005
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของไทย
รายนามสมุหพระกลาโหม รายนามเสนาบดีกระทรวงกลาโหม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของไทย
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมที่ยังมีชีวิตอยู่
ปัจจุบันมีอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมที่ยังมีชีวิตอยู่ 13 คน ได้แก่
กระดาษเซลโลเฟน
กระดาษเซลโลเฟน หรือกระดาษแก้ว (cellophane) เป็นวัสดุที่ทำจากเซลลูโลส (cellulose) ในไม้หรือพืชเส้นใยอื่น ๆ โครงสร้างทางเคมีเป็นกระดาษ แต่รูปร่างลักษณะจัดเป็นพลาสติก เป็นวัสดุโปร่งแสงและใส ความชื้นผ่านได้มาก อากาศผ่านได้น้อย
เริ่มมีการใช้เซลโลเฟนห่อเบคอนที่ฝานเป็นแผ่นบาง (sliced bacon) เนื้อแช่แข็ง (frozen meat)  เซลโลเฟนส่วนใหญ่จะมีการเคลือบผิวทั้งสองด้าน อย่างไรก็ตามมีการใช้เซลโลเฟนชนิดที่เคลือบผิวด้านเดียวด้วย nitrocellulose หรือ polyethylene บรรจุเนื้อสด ด้านที่ไม่ได้เคลือบผิวจะสัมผัสกับเนื้อโดยตรง การซึมผ่านของออกซิเจนเพียงพอที่จะทำให้ไมโอโมโกลบินเกิดออกซิเจนเนท (oxygenated) ให้สีแดงสด ส่วนสารที่เคลือบด้านนอกจะป้องกันการสูญเสียน้ำ เนื้อก็จะไม่แห้ง และไม่หดตัว
ไอดอลลีไพรด์
ไอดอลลีไพรด์ (IDOLY PRIDE) เป็นโปรเจกต์สื่อผสมธีมไอดอล ผลิตโดยบริษัทย่อยของบริษัท CyberAgent ได้แก่ QualiArts, Straight Edge และ Music Ray'n ร่วมด้วยผู้ออกแบบตัวละครคือ QP:flapper
ซีรีส์มังงะเขียนโดยฮิโรกิ ฮารุเสะ เริ่มเผยแพร่ในเว็บไซต์ Comic Newtype ของสำนักพิมพ์คาโดกาวะ โชเต็ง เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอ CAAnimation และ Lerche ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2564
อนิเมะ
มีการประกาศทำซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ครั้งแรกในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 เป็นอนิเมะเรื่องแรกที่ผลิตโดยสตูดิโอ CAAnimation ซึ่งก่อตั้งโดย CyberAgent ให้ผลิตอนิเมะออริจินอล สตูดิโอ Lerche ได้มีส่วนร่วมในการผลิต ซีรีส์อนิเมะกำกับโดยยู คิโนเมะ และเขียนบทโดยทัตสึยะ ทากาฮาชิ ออกแบบตัวละครโดยสุมิเอะ คิโนชิตะ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2564 ทางช่อง Tokyo MX และช่องอื่น ๆ เพลงเปิดคือเพลง "IDOLY PRIDE" ส่วนเพลงปิดคือเพลง "The Sun, Moon and Stars" ทั้งสองเพลงร้องโดย โฮชิมิ โปรดักชัน (星見プロダクション (Hoshimi Purodakushon))
เจ้าฟ้าจันทวดี
เจ้าฟ้าจันทวดี เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ประสูติแต่กรมหลวงพิพิธมนตรี ใน คำให้การชาวกรุงเก่า ระบุว่าพระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าฟ้าบัวจัน คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุว่าพระชนนีสืบเชื้อสายพราหมณ์จากเมืองเพชรบุรี พระองค์มีพระพี่น้องร่วมพระชนกชนนีแปดพระองค์ ได้แก่ เจ้าฟ้าสิริประชา (หรือประชาวดี), เจ้าฟ้าสิริประภา (หรือประภาวดี), เจ้าฟ้ากษัตรีย์, สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์, เจ้าฟ้าบัวจัน (หรือจันทรวดี), เจ้าฟ้านวน (หรือนุ่ม) และสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พม่าได้ทำการกวาดต้อนเจ้านายอยุธยา 869 องค์ และผู้สืบเชื้อสายพระราชวงศ์อีก 2,000 คนเศษ แต่ปรากฏว่าเหลือเจ้านายบางส่วนตกค้างที่ค่ายโพธิ์สามต้น และบางส่วนหนีรอดออกไป เจ้าฟ้าจันทวดีถูกกุมขังในค่ายโพธิ์สามต้นไม่ได้ถูกกวาดไปพม่า โดยถูกจองจำพร้อมกับเจ้านายฝ่ายในจำนวนหนึ่ง ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า
"'...ในเขตแดนแว่นแคว้นสยามประเทศ เหตุว่าหาเจ้าแผ่นดินจะปกครองบมิได้ เหมือนดุจสัตถันดรกัล์ปและทุพภิกขันดรกัล์ป และพระราชวงศานุวงศ์ ซึ่งเหลืออยู่พม่ามิได้เอาไปนั้น ตกอยู่ ณ ค่ายโพธิ์สามต้นก็มีบ้าง ที่หนีไปเมืองอื่นนั้นก็มีบ้าง และเจ้าฟ้าสุริยา 1 เจ้าฟ้าพินทวดี 1 เจ้าฟ้าจันทวดี 1 พระองค์เจ้าฟักทอง 1 ทั้ง 4 พระองค์นี้ เป็นราชบุตรีพระพุทธเจ้าหลวงในพระบรมโกศ และเจ้ามิตรบุตรีกรมพระราชวัง 1 หม่อมเจ้ากระจาดบุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร 1 หม่อมเจ้ามณีบุตรีกรมหมื่นเสพภักดี 1 หม่อมเจ้าฉิมบุตรีเจ้าฟ้าจีด 1 เจ้าทั้งนี้ตกอยู่กับพระนายกอง ณ ค่ายโพธิ์สามต้น อนึ่งพระองค์เจ้าทับทิมบุตรีสมเด็จพระอัยกานั้น พวกข้าไทพาหนีออกไป ณ เมืองจันทบูร เจ้าตากก็สงเคราะห์รับเลี้ยงดูไว้...'"
ภายหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียกทัพตีค่ายโพธิ์สามต้นแตก อันเป็นที่สิ้นสุดสงครามกู้กรุงศรีอยุธยา พระองค์ก็ทรงอุปการะเจ้าหญิงอยุธยามาไว้ในราชสำนักธนบุรี แต่เจ้าฟ้าจันทวดี สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า
"'...อนึ่ง ซึ่งพระขัตติยวงศ์ครั้งกรุงเก่านั้น บรรดาเจ้าหญิงทรงพระกรุณาโปรดเลี้ยงไว้ในพระราชวัง และเจ้าฟ้าสุริยา เจ้าฟ้าจันทวดี สองพระองค์นั้นดับสูญสิ้นพระชนม์ ยังอยู่แต่เจ้าฟ้าพินทวดี พระองค์เจ้าฟักทอง พระองค์เจ้าทับทิม ซึ่งเรียกว่าเจ้าครอกจันทบูรนั้น และเจ้ามิตร บุตรีกรมพระราชวัง โปรดให้ชื่อ เจ้าประทุม หม่อมเจ้ากระจาด บุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร โปรดให้ชื่อ เจ้าบุปผา กับหม่อมเจ้าอุบล บุตรีกรมหมื่นเทพพิพิธ หม่อมเจ้าฉิม บุตรีเจ้าฟ้าจีด ทั้งสี่องค์นี้ทรงพระกรุณาเลี้ยงเป็นห้าม...'"
เจ้าฟ้าจันทวดี ทรงมีข้าหลวงคนหนึ่งมีนามว่า ทองอยู่ ต่อมาได้เป็นพระชายาในสมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ผู้คนพากันเรียกพระชายาว่า เจ้าครอกทองอยู่ หรือ เจ้าครอกวังหลัง ทรงมีชื่อเสียงในด้านการทำขนมค้างคาว ซึ่งขึ้นชื่อพอ ๆ กับขนมไส้หมูของกรมหลวงนรินทรเทวี จนกระทั่งชาววังเรียกขานกันว่า "ขนมค้างคาวเจ้าครอกทองอยู่ ขนมไส้หมูเจ้าครอกวัดโพธิ์"
ฟูจิกาวางูจิโกะ
ฟูจิกาวางูจิโกะ (富士河口湖町 (Fujikawaguchiko-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอมินามิสึรุ จังหวัดยามานาชิ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2019 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 26,542 คน 10,618 ครัวเรือน ความหนาแน่น 170 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 158.40 sqkm
ภูมิศาสตร์
ฟูจิกาวางูจิโกะตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัดยามานาชิ บริเวณเชิงภูเขาไฟฟูจิ ใกล้กับทะเลสาบคาวางูจิ หนึ่งในทะเลสาบฟูจิทั้งห้า
ภูมิอากาศ
ฟูจิกาวางูจิโกะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (เคิพเพิน: Dfa อาณาเขตติดกับ Dfb) ซึ่งมีติดกับเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน: Cfa) และภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (เคิพเพิน: Cfb) อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในฟูจิกาวางูจิโกะคือ 10.3 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1663 มม. โดยมีเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด
ประวัติศาสตร์
พื้นที่รอบทะเลสาบคาวางูจิมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคโจมงเป็นอย่างน้อย พื้นที่นี้ตั้งอยู่บนถนนที่เชื่อมระหว่างแคว้นคาอิกับแคว้นซูรูงะ และมีการกล่าวถึงในบันทึกยุคเฮอังซึ่งบันทึกการปะทุของภูเขาไฟฟูจิเมื่อ ค.ศ. 864 ในยุคเอโดะนั้นทั้งหมดของแคว้นคาอิเป็นดินแดนเท็นเรียวอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในช่วงการปฏิรูปที่ดินในยุคเมจิตอนต้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1889 พื้นที่ดังกล่าวอยู่ภายใต้เขตอำนาจของอำเภอมินามิสึรุ จังหวัดยามานาชิ
เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 2003 เมืองคาวางูจิโกะ หมู่บ้านคัตสึยามะ และหมู่บ้านอาชิวาดะ ได้รวมกันเป็นเมืองใหม่ชื่อว่าฟูจิกาวางูจิโกะ สำนักงานใหญ่ของลิทธิโอมชินริเกียวตั้งอยู่ในหมู่บ้านคามิกูอิชิกิ ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่ของหมู่บ้านนี้ถูกยุบรวมเข้ากับเมืองฟูจิกาวางูจิโกะเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2006
การศึกษา
ฟูจิกาวางูจิโกะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 8 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 2 แห่ง และโรงเรียนเอกชน ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง ฟูจิกาวางูจิโกะมีโรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่งที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาประจำจังหวัดยามานาชิ นอกจากนี้ ยังมีมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ (健康科学大学 (Kenkō kagaku daigaku)) ซึ่งเป็นโรงเรียนการแพทย์เอกชนที่ตั้งอยู่ในฟูจิกาวางูจิโกะ
กลุ่มเมฆบอก
กลุ่มเมฆบอก (Bok globules) คือกลุ่มเมฆมืดประกอบด้วยแก๊สและฝุ่นคอสมิกที่หนาแน่นมาก ซึ่งบางครั้งก็เป็นแหล่งกำเนิดในการก่อตัวของดาวฤกษ์ มักค้นพบในย่านเอชทู และมักมีมวลประมาณ 2 ถึง 50 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ภายในบริเวณที่มีขนาดประมาณ 1 ปีแสง ภายในประกอบด้วยโมเลกุลไฮโดรเจน (H2),คาร์บอนออกไซด์ และฮีเลียม และอีกประมาณ 1% (โดยมวล) เป็นฝุ่นซิลิเกต โดยมากแล้วกลุ่มเมฆบอกมักเป็นต้นกำเนิดของระบบดาวคู่หรือระบบดาวหลายดวง ผู้คนพบกลุ่มเมฆบอกครั้งแรกคือ บาร์ท บอก ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1940
กลุ่มเมฆบอกเป็นหัวข้อการวิจัยที่ยังดำเนินการอยู่อย่างกว้างขวาง โดยเป็นที่เข้าใจว่าเป็นหนึ่งในบรรดาวัตถุที่เย็นที่สุดในเอกภพ โครงสร้างและความหนาแน่นของกลุ่มเมฆยังเป็นเรื่องลึกลับ
อาฟราโกลา
อาฟราโกลา (Afragola) เป็นนครและเทศบาลในมหานครเนเปิลส์ เป็นหนึ่งใน 100 เมืองใหญ่ที่สุดของอิตาลี พื้นที่เมืองเนื้อที่ 18 ตารางกิโลเมตร ติดกับเทศบาลอาแซร์รา, กาซัลนูโอดีนาโปลี, ไกวาโน, การ์ดีโต และกาโซเรีย รวมกันเป็นเขตมหานครที่มีประชากรรวมกันราว 100,000 คน เทศบาลอาฟราโกลาเป็นหนึ่งในที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของประเทศ
มหาวิทยาลัยยูเทรกต์
มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ (Universiteit Utrecht หรือย่อเป็น UU) เป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่ตั้อยู่ในเมืองยูเทรกต์ จังหวัดยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1636 มีนักเรียนที่ลงทะเบียน 29,425 คนและบุคลากร 5,568 คน (ปี ค.ศ. 2016) มักได้รับการจัดอันดับให้อยู่ใน 100 มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลกอยู่เสมอ
คำขวัญของมหาวิทยาลัยคือ "Sol Iustitiae Illustra Nos" ในภาษาละตินซึ่งหมายความว่า พระอาทิตย์แห่งความยุติธรรมสาดส่องเรา ซึ่งถอดมาจากคัมภีร์ไบเบิลภาษาละตินที่แปลโดยมาลาคี 4:2 จนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยยูเทรกต์มีผู้ได้รับรางวัลโนเบลมาแล้ว 12 คนและรางวัลสปิโนซาอีก 13 คน
ประวัติ
มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1636 โดยศาสตราจารย์ กิสเบร์ตุส ฟูเทียส กล่าวสุนทรพจน์ในการก่อตั้งมหาวิทยาลัย และมีศาสตราจารย์เบอร์นาดุส สโคทานุส ดำรงตำแหน่งอธิการบดีคนแรก ในช่วงแรกมีนักเรียนเพียงไม่กี่สิบคนเข้ามาศึกษาในมหาวิทยาลัย และมีคณาจารย์เพียง 7 คนเท่านั้น เน้นการศึกษาด้านปรัชญา เทววิทยา แพทยศาสตร์ และนิติศาสตร์
มหาวิทยาลัยเริ่มขยายใหญ่ขึ้นในศตวรรษที่ 17 พร้อมๆกับมหาวิทยาลัยไลเดิน มหาวิทยาลัยโกรนิงเงิน และมหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัม มีการก่อสร้างสวนพฤกษศาสตร์และหอดูดาวสเมโทเรินขึ้น มีนักศึกษาจากต่างประเทศ โดยเฉพาะจากเยอรมนี อังกฤษ และสก็อตแลนด์เดินทางเข้ามาศึกษา และเรอเน เดการ์ตก็เคยอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้มาก่อน
เมื่อฝรั่งเศสเข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์ในสงครามนโปเลียน มหาวิทยาลัยยูเทรกต์ถูกลดฐานะให้เป็นเพียงโรงเรียนมัธยมปลาย แต่เมื่อจักรพรรดินโปเลียนแพ้สงคราม ได้มีการก่อตั้งสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ขึ้น โรงเรียนได้กลับมาเป็นมหาวิทยาลัยดังเดิม
สาขาวิชา
มหาวิทยาลัยยูเทรกต์มีทั้งหมด 7 คณะ ได้แก่
ขัณฑวา
ขัณฑวา (खण्डवा) เป็นเมืองในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย เป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอขัณฑวา เดิมทีชื่อเขตนิมาร์ตะวันออก
ขัณฑวาเป็นเมืองโบราณ มีสถานที่สักการะเป็นจำนวนมากเช่นเดียวกับหลายเมืองของอินเดีย ศาสนสถานส่วนใหญ่เป็นโบสถ์พราหมณ์หรือโบสถ์เชน ตั้งแต่ศตวรรษที่ 12 เป็นศูนย์กลางของศาสนาเชน และในช่วงการปกครองของอังกฤษ ถูกแทนโดยเมืองพุรหานปุระ
ขัณฑวาเป็นชุมทางรถไฟที่สำคัญ มีสายมัลวะเชื่อมต่ออินโดร์กับเดกกัน พบกับเส้นทางหลัก สายตะวันออก–ตะวันตก จากมุมไบไปโกลกาตา
จตุภูมิ ชินวงศ์
ประวัติ
จตุภูมิเข้าแข่งขันยกน้ำหนักเยาวชนชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ซึ่งจัดขึ้นที่โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ จังหวัดเชียงใหม่ ที่ซึ่งเขาเป็นผู้ได้รับ 3 เหรียญทองจากท่าสแนตช์ที่ 152 กก., คลีนแอนด์เจิร์กที่ 192 กก. และน้ำหนักรวมที่ 344 กก.
ขลุ่ยวิเศษ
การแสดงครั้งแรกและปฏิกิริยา
“ขลุ่ยวิเศษ” เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1791ที่กรุงเวียนนาในประเทศออสเตรีย ในการแสดงวันนั้นโมทซาร์ทเองเป็นวาทยกร ส่วนเอมานูเอล ชิคาเนเดอร์มีบทเป็นพาพาเกโน และน้องสะไภ้ของโมทซาร์ทโจเซฟา เวเบอร์รับบทร้องเป็น “ราชินีแห่งราตรี”
นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับโมทซาร์ทกล่าวถึงปฏิกิริยาต่ออุปรากรว่า: "แม้ว่าจะไม่มีงานวิพากษ์ของการแสดงในคืนแรก แต่ก็เห็นได้ชัดว่าโมทซาร์ทและเอมานูเอล ชิคาเนเดอร์ประสบความสำเร็จครั้งใหญ่ ที่ดึงดูดผู้ชมเป็นจำนวนมาก และมีการแสดงกันอีกหลายร้อยครั้งระหว่างคริสต์ทศวรรษ1790"
ความสำเร็จที่ได้รับจากอุปรากร “ขลุ่ยวิเศษ” ทำให้โมทซาร์ทผู้ก่อนหน้านั้นสองสามอาทิตย์ล้มป่วยอยู่ที่ปรากมีความสุขขึ้นบ้าง อุปรากรฉลองครบรอบการแสดงรอบที่หนึ่งร้อยในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1792 แต่โมทซาร์ทก็ไม่ได้มีโอกาสได้ทราบเพราะมาเสียชีวิตเสียก่อนเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1791 เพียงสองเดือนหลังจากการแสดงรอบแรก
ตั้งแต่การแสดงครั้งแรกของ “ขลุ่ยวิเศษ” อุปรากรเรื่องนี้ก็เป็นอุปรากรที่เป็นที่ชื่นชอบกันที่สุดเรื่องหนึ่งในบรรดาอุปรากรต่างๆ และในปัจจุบันก็ยังเป็นอุปรากรเรื่องที่เล่นบ่อยที่สุดเป็นลำดับที่แปดในทวีปอเมริกาเหนือ
เนื้อเรื่องย่อ
ข้อสังเกต: การแสดงในปัจจุบันบางครั้งก็จะตัดบทพูดบางตอนที่เห็นว่าเป็นบทพูดที่ดูถูกเพศหรือดูถูกผิว
องก์ที่ 1
ฉากที่ 1 หลังจากดนตรีนำแล้ว เนื้อเรื่องก็เริ่มขึ้นเมื่อทามิโนเจ้าชายหนุ่มผู้ถูกไล่ตามโดยพญางูจนหลงไปในดินแดนอันห่างไกล (ควอเท็ท: "Zu Hilfe! Zu Hilfe!") ล้มหมดสติลงด้วยความอ่อนล้า สตรีสามคนที่เป็นนางสนองพระโอษฐ์ของราชินีแห่งราตรีจึงปรากฏตัวและช่วยสังหารพญางู สตรีทั้งสามหลงรักรูปโฉมของทามิโนที่หมดสติอยู่ ต่างคนต่างก็หาทางให้อีกสองคนทิ้งไว้ให้ตนมีโอกาสอยู่ตามลำพังกับทามิโน หลังจากที่ถกเถียงกันแล้วก็ตกลงกันว่าวิธีที่ดีที่สุดคือทิ้งทามิโนไปพร้อมกันทั้งสามคน
ราชินีแห่งราตรีที่มาปรากฏตัวก็บอกกับทามิโนว่าสาวสวยในภาพ ซึ่งมีชื่อว่า "พามินา" นั้น คือพระธิดาของตนเองที่ถูกซาราสโตรผู้เป็นศัตรูลักตัวไป ราชินีแห่งราตรีก็สั่งให้ทามิโนเดินทางไปยังเทวสถานเพื่อไปนำตัวพามินาคืนมา และสัญญากับทามิโนว่าจะให้แต่งงานกับพามินาถ้าทำได้ (ร้องพูดและร้องเดียว: "O zittre nicht, mein lieber Sohn") หลังจากที่ราชินีแห่งราตรีหายตัวไป สตรีทั้งสามก็มอบขลุ่ยวิเศษที่สามารถทำให้คนเปลี่ยนใจได้ให้แก่ทามิโน และไขกุญแจที่ปิดปากพาพาเกโนออก และมอบระฆังให้เพื่อให้พิทักษ์ตนเอง พาพาเกโนก็ถูกสั่งให้ติดตามไปช่วยทามิโนเอาตัวพามินากลับมา ทั้งสองคนจึงเริ่มเดินทาง (ร้องประสานเสียงห้า: "Hm hm hm hm") แล้วสตรีทั้งสามจึงแนะนำเด็กวิเศษสามคนให้ไปช่วยนำทางทามิโนและพาพาเกโนไปยังเทวสถาน
ฉากที่ 2: ท้องพระโรงในวังของซาราสโตร พามินาถูกลากเข้าไปโดยโมโนสตาโตสผู้เป็นทาสชาวมัวร์ของซาราสโตร (ร้องประสานเสียงสาม: "Du feines Täubchen, nun herein!") พาพาเกโนผู้เดินทางไปทำการหาตัวพามินาล่วงหน้าก่อนเข้ามาในห้อง ทั้งพาพาเกโนและโมโนสตาโตสต่างก็มีความหวาดกลัวรูปลักษณ์อันแปลกประหลาดของกันและกัน ทั้งสองคนก็วิ่งหนีลงจากเวที แต่ไม่นานพาพาเกโนก็กลับเข้ามาใหม่และบอกพามินาว่าราชินีแห่งราตรีได้ส่งทามิโนมาช่วยเหลือ พามินาเต็มไปด้วยปิติยินดีเมื่อทราบว่าทามิโนหลงรักตนเอง และแสดงความเห็นอกเห็นใจและให้ความหวังแก่พาพาเกโนผู้อยากจะมีสตรีเอาไว้รัก ทั้งสองคนจึงร้องเพลงแสดงความรัก (ร้องประสานเสียงสอง: "Bei Männern welche Liebe fühlen") จากนั้นทั้งสองคนก็แยกกัน
ฉากที่ 3: สวนและทางเข้าเทวสถาน เด็กวิเศษสามคนก็นำทามิโนไปยังเทวสถานของซาราสโตร และรับรองว่าถ้าทามิโนมีความตั้งมั่นแล้วก็จะสามารถนำตัวพามินาคืนมาได้ เมื่อไปถึงเทวสถานทามิโนก็ไม่ได้รับการอนุญาตให้เข้าที่ประตูแห่งธรรมชาติและเหตุผล โดยเสียงที่ประกาศออกมาโดยไม่เห็นตัวเจ้าของเสียงร้องว่า "กลับไป!" แต่เมื่อทามิโนพยายามเข้าทางประตูแห่งสติปัญญา นักบวชสูงอายุก็ปรากฏตัวขึ้นและพยายามหว่านล้อมให้ทามิโนเชื่อว่าซาราสโตรเป็นผู้มีความเมตตากรุณาและไม่ได้เป็นคนชั่วร้ายอย่างที่เข้าใจกัน และความเห็นของสตรีทั้งหลายนั้นไม่ควรจะเป็นสิ่งที่ทามิโนเอามาเชื่อถือ เมื่อนักบวชออกไปแล้วทามิโนก็เป่าขลุ่ยวิเศษโดยหวังจะเรียกตัวพามินาและพาพาเกโน แต่เสียงของขลุ่ยวิเศษกลับไปเรียกสัตว์วิเศษที่เชื่องมา จากนั้นทามิโนก็ได้ยินเสียงดนตรีที่พาพาเกโนเป่าอยู่นอกเวทีเป็นการตอบเสียงขลุ่ยของทามิโน พาพาเกโนรู้สึกดีใจที่จะได้พบพามินาและทามิโนจึงรีบวิ่งไป
พาพาเกโนปรากฏตัวกับพามินาตามเสียงขลุ่ยของทามิโนมาแต่ไกล แต่ในทันทีทันใดทั้งสองคนก็ถูกจับตัวโดยโมโนสตาโตสและทาส พาพาเกโนจึงพยายามหว่านมนต์ขลังต่อทาสโดยการสั่นกระดิ่ง ทาสต้องมนต์ขลังของกระดิ่งต่างก็เต้นรำไปตามจังหวะของกระดิ่งจนออกจากเวทีไป
พาพาเกโนได้ยินเสียงซาราสโตรกับผู้ติดตามเข้ามาใกล้ขึ้นทุกขณะ พาพาเกโนมีความตกใจเป็นอันมากและถามพามินาว่าควรจะพูดอย่างไร พามินาก็ตอบว่าจะต้องพูดความจริง ซาราสโตรกับผู้ติดตามเข้ามาบนเวที
ด้วยความตกตลึงในความยิ่งใหญ่งดงามของซาราสโตร พามินาจึงหมอบลงที่เท้าและสารภาพว่าตนเองกำลังพยายามที่จะหนี เพราะโมโนสตาโตสพยายามบังคับให้ตนรัก ซาราสโตรก็รับรองพามินาเป็นอย่างดี และบอกพามินาว่าตนจะไม่บังคับใจพามินา แต่ก็ไม่อาจจะให้เสรีภาพหรือปล่อยให้กลับไปหามารดาได้ เพราะพามินาต้องมีชายเป็นผู้นำ
โมโนสตาโตสเข้ามาพร้อมกับทามิโนที่เป็นนักโทษ เมื่อพามินาและทามิโนพบหน้ากันเป็นครั้งแรก ทั้งสองก็สวมกอดกันและกันซึ่งสร้างความขุ่นเคืองให้แก่ผู้ติดตามของซาราสโตร โมโนสตาโตสพยายามกล่าวโทษทามิโน แต่ซาราสโตรลงโทษโมโนสตาโตสเพราะความต้องการในตัวพามินาของซาราสโตร และนำทามิโนและพาพาเกโนเข้าไปในเทวสถานแห่งการทดสอบ
องก์ที่ 2
ฉากที่ 4: ป่าต้นปาล์ม สภานักบวชแห่งเทพไอสิสและโอซีริสนำโดยซาราสโตรเข้ามาในเทวสถาน และเรียกร้องให้ทามิโนและพามินาแต่งงานกัน และให้ทามิโนเป็นประมุขสืบต่อจากซาราสโตรถ้าผ่านการทดสอบ ซาราสโตรอธิบายว่าราชินีแห่งราตรีพยายามที่จะหว่านล้อมผู้คนด้วยความเชื่องมงายและความกลัวอันไม่มีเหตุผล แล้วซาราสโตรก็ร้องเพลงสวดมนต์แด่เทพไอสิสและโอซีริส และขอให้เทพทั้งสองพระองค์พิทักษ์ทามิโนและพามินา และให้นำไปยังสวรรคสถานถ้าทั้งสองคนเสียชีวิตระหว่างการทดสอบ ("O Isis und Osiris")
ฉากที่ 5: ลานเทวสถานแห่งการทดสอบ ทามิโนและพาพาเกโนถูกนำตัวไปยังเทวสถาน นักบวชเตือนทามิโนว่าโอกาสนี้เป็นโอกาสสุดท้ายที่จะเปลี่ยนใจได้ แต่ทามิโนก็ยืนกรานสัญญาว่าจะยอมดำเนินการทดสอบต่างๆ ทุกอย่างเพื่อที่จะให้ได้พามินา ตอนแรกพาพาเกโนก็ปฏิเสธไม่ยอมผ่านการทดสอบ โดยกล่าวว่าตนเองไม่คำนึงถึงคุณค่าของสติปัญญาและความรู้แจ้งเท่าใดนัก สิ่งที่ต้องการเพียงอย่างเดียวคืออาหาร, เหล้าองุ่น และ สตรี นักบวชบอกกับพาพาเกโน ว่าซาราสโตรอาจจะมีสตรีไว้ให้ถ้ายอมทำการทดสอบ และสตรีผู้นี้มีชื่อว่าพาพาเกนา พาพาเกโนจึงยอมตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าใดนัก
การทดสอบขั้นแรกระบุว่าทามิโนและพาพาเกโนต้องไม่พูดจาโต้ตอบใดๆ ทั้งสิ้นเมื่อถูกยั่วยวนหรือขู่เข็ญโดยสตรี (ร้องประสานเสียงคู่, นักบวชสององค์) สตรีสามคนมาปรากฏตัวและพยายามยั่วให้ทามิโนและพาพาเกโนพูด (ร้องประสานเสียงห้า: "Wie, wie, wie") พาพาเกโนยับยั้งตนเองไม่ได้ แต่ทามิโนยังคงไม่ยอมพูด และเมื่อพูดก็จะพูดกับพาพาเกโนเท่านั้น และถึงจะพูดก็เพียงแต่บอกให้พาพาเกโนหุบปาก เมื่อเห็นว่าทามิโนไม่ยอมพูดกับตน สตรีสามคนก็จากไปด้วยความงงงวย
นักบวชแสดงความยินดีกับทามิโนที่ผ่านการทดสอบขั้นแรกสำเร็จ นักบวชอีกองค์หนึ่งด่าว่าพาพาเกโนว่าอ่อนแอ และกล่าวว่าจะไม่มีวันที่จะบรรลุถึงพระเจ้าได้ พาพาเกโนโต้ว่ามีคนในโลกมากมายที่เหมือนกับตนที่ไม่มีโอกาสที่จะบรรลุ แต่ก็เป็นผู้ที่มีความสุข และถามว่าทำไมตนจึงต้องผ่านการทดสอบด้วย ในเมื่อซาราสโตรก็มีสตรีเตรียมไว้ให้ตนอยู่แล้ว นักบวชก็ตอบว่านี่เป็นวิธีเดียว
ฉากที่ 7: ห้องโถงในเทวสถานแห่งการทดสอบ ทามิโนและพาพาเกโนต้องผ่านการทดสอบโดยการไม่พูดอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ยากกว่าเดิม โดยพามินาเข้ามาและพยายามพูดกับทามิโน ในเมื่อทามิโนไม่ยอมโต้ตอบ พามินาก็เชื่อว่าทามิโนไม่รักตนต่อไปอีกแล้ว (ร้องเดี่ยว: "Ach, ich fühl's, es ist verschwunden") พามินาจึงออกจากห้องด้วยความระทมทุกข์
ฉากที่ 8: พีระมิด นักบวชแสดงความยินดีกับทามิโนที่ผ่านการทดสอบ และทำนายว่าจะประสบความสำเร็จและควรค่าต่อคำสั่งของตน (ประสานเสียง: "O Isis und Osiris") ซาราสโตรแยกพามินาและทามิโน (ร้องประสานเสียงสาม: ซาราสโตร, พามินา, ทามิโน – "Soll ich dich, Teurer, nicht mehr sehn?") ตัวละครออกจากฉาก พาพาเกโนเข้ามา พาพาเกโนเล่นระฆังวิเศษและร้องเพลงเกี่ยวกับสตรีที่ตนต้องการเล่น (ร้องเดี่ยว, พาพาเกโน: "Ein Mädchen oder Weibchen") สตรีชราปรากฏตัวต่อหน้าพาพาเกโน และเรียกร้องให้พาพาเกโนสัญญาว่าจะหมั้นกับตน และเตือนว่าถ้าไม่ทำก็จะเป็นโสดไปจนตลอดชีวิต ด้วยความไม่ค่อยเต็มใจพาพาเกโนก็ยอมสัญญาว่าจะรักภักดีสตรีชรา สตรีชราจึงกลายเป็นสตรีสาวผู้มีความงดงาม--พาพาเกนา แต่เมื่อพาพาเกโนพยายามวิ่งเข้าไปกอด นักบวชก็ขับไล่พาพาเกนาด้วยฟ้าร้องฟ้าผ่า
ฉากที่ 10: ห้องโถงหรือห้องที่มีประตูสองประตู: ประตูหนึ่งนำไปยังห้องทดสอบด้วยน้ำ และ อีกห้องหนึ่งเป็นถ้ำไฟ ชายใส่เสื้อเกราะสองคนนำตัวทามิโนขึ้นมาบนเวที ทามิโนประกาศว่าตนพร้อมแล้วที่เข้าสู่การทดสอบ แต่พามินาร้องเรียกมาแต่ไกลให้คอยตนด้วย ชายใส่เสื้อเกราะยืนยันกับทามิโนว่าการทดสอบโดยการเงียบนั้นเรียบร้อยไปแล้ว และทามิโนสามารถพูดกับพามินาได้ พามินาก็เข้ามาและร้องเพลงประกาศความรักต่อกันกับทามิโน ("Tamino mein, o welch ein Glück!") จากนั้นทั้งสองคนก็เข้าสู่การทดสอบด้วยกัน และสามารถผ่านทั้งห้องทดสอบด้วยน้ำและห้องทดสอบด้วยไฟได้โดยใช้ขลุ่ยวิเศษช่วย
พาพาเกโนหมดหวังในการได้พาพาเกนาพยายามแขวนคอตนเอง (ร้องเดี่ยว/ประสานเสียงสี่: "Papagena! Papagena! Papagena!") แต่ในนาทีสุดท้ายเด็กวิเศษก็เข้ามาปรากฏตัวและแนะว่าพาพาเกโนควรจะใช้กระดิ่งวิเศษเรียกตัวพาพาเกนา พาพาเกนากลับเข้ามา ทั้งสองคนต่างก็ปิติยินดีที่ได้เห็นกันจนพูดเหมือนคนติดอ่าง ("pa … pa … pa") ด้วยความงงงวย (ร้องประสานเสียงสอง: "Papageno! Papagena!").
โมโนสตาโตสผู้ทรยศปรากฏตัวต่อหน้าราชินีแห่งราตรีและข้าราชบริพาร วางแผนที่จะทำลายเทวสถาน ("Nur stille, stille") แต่ก็ถูกสาปแช่งให้เข้าไปในราตรีกาลอันไม่มีที่สิ้นสุด
ฉากเปลี่ยนไปเป็นทางเข้าเทวสถานเอก ที่ซาราสโตรกล่าวต้อนรับทามิโนและพามินา เพลงสุดท้ายเป็นเพลงสรรเสริญทามิโนและพามินาที่อดทนและมีความพยายามในการผ่านการทดสอบ และแสดงความขอบคุณพระเจ้า
เส้นขนานที่ 75 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 75 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 75 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลกในพื้นที่อาร์กติก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปยุโรป ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอาร์กติก และทวีปอเมริกาเหนือ
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 75° เหนือลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="125" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแบเร็นตส์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลคารา ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลลัปเตฟ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลไซบีเรียตะวันออก ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลไซบีเรียตะวันออก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโบฟอร์ต ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบเอ็มเคลอร์ ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวลิดดอน ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวไวเคานต์เมลวิลล์ ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวแมคโดกัลล์ ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบเวลลิงตัน ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวแบฟฟิน ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก
แร่ที่มีธาตุโลหะหายาก
ตามคำนิยามของสหภาพระหว่างประเทศว่าด้วยเคมีและเคมีประยุกต์ (International Union of Pure and Applied Chemistry - IUPAC) แร่ที่มีธาตุโลหะหายาก (rare earth elements) หรือ แร่โลหะหายาก (rare earth metals) เป็นแร่ที่มีองค์ประกอบของธาตุเคมี 17 ชนิดในตารางธาตุ ประกอบด้วยสแกนเดียม อิตเทรียม และกลุ่มอนุกรมเคมีแลนทาไนด์ 15 ชนิด
แร่ที่มีธาตุโลหะหายาก
โลหะหายาก คือ ธาตุในตระกูลแลนทานั่ม ซึ่งประกอบด้วย เทอร์เบียม (Tb), ดิสโพรเซียม  (Dy) ลูทีเซียม (Lu) และธาตุอิตเทรียม (Y) อาจรวมธาตุ ทอร์เรียม  (Th) สแกนเดียม (Sc),  ไนโอเบียม (Nb) และแทลทาลัม (Ta) เข้าไปด้วยเพราะมักเกิดร่วมกัน
คำว่าธาตุหายากความจริงมีความหมายผิด เพราะธาตุ เหล่านี้ไม่เพียงแต่หาง่าย (บางธาตุหาง่ายกว่าโลหะเงิน) และโดยมากเป็นโลหะไม่ใช่อโลหะ
แร่โลหะหายาก
แร่โลหะหายาก คือแร่ที่มีธาตุโลหะหายากอยู่ในปริมาณที่แตกต่างกันไป มีแร่มากกว่า 200 ชนิด ที่มีธาตุโลหะ หายาก ถ้าจะแบ่งแร่มีโลหะหายากสามารถแยกได้เป็น แร่ที่มีการนำมาใช้ประโยชน์มากที่สุด 3 แร่คือ แบสต์นีไซต์ (Bastnaesite) โมนาไซต์ (Monazite) และ ซีโนไทม์ (Xenotime)
Mountain Pass แคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา และ Baiyun Obo  ในมองโกเลีย ประเทศจีน
จึงมักไปรวมตัวในลานแร่ เป็นแร่พลอยได้จากการทำเหมืองแร่หนักจากลานแร่ พวก อิลเมไนต์ รูไทต์และเซอร์คอน
ซึ่งเป็นธาตุพลอยได้จากการผลิตฟอสเฟต เช่น ในคาบสมุทรโคลา ในรัสเซีย ได้มีการทำเหมืองแร่นี้และได้ REO  1000-2000 ตัน/ปี
เป็นธาตุพลอยได้จากการแต่งแร่
การกระจายตัวของแหล่งทรัพยากรโลหะหายาก
แหล่งแร่โลหะหายากมีการกระจายตัวเกือบทั่วโลก (Kamitami,1989) แหล่งแร่ที่สำคัญ ได้แก่ Bay ในแอฟริกาใต้ และอเมริกา  ในตะกอนสามเหลี่ยมแม่น้ำไนส์ ประเทศ อียิปต์
การผลิต
ถึงแม้ว่าจะมีแหล่งแร่โลหะหายากอยู่มากมายกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก  แหล่งผลิตแร่โลหะหายากอย่างเดียวเป็นผลผลิตหลักก็คือ   Mountain Pass  ในสหรัฐอเมริกา ที่เหลือจะเป็นแร่พลอยได้จากการทำเหมืองแร่อื่นๆ
ผลผลิตแร่โลหะหายากมาจาก 2 แหล่งคือ Mountain Pass, USA และ Bayan Obo ประเทศจีน (60 % ของผลผลิตทั้งโลก) สำหรับโมนาไซต์ เป็นแร่พลอยได้จากการผลิตแร่หนักจากแหล่งลานแร่ ในออสเตรเลีย มาเลเซีย อินเดีย บราซิล ทั้ง 2 แร่ดังกล่าวเป็นแร่พวกธาตุหายากน้ำหนักเบาเท่านั้น
การผลิตอิตเทรียมและธาตุหายากน้ำหนักสูงมาจากแร่ซีโนไทม์ ในลานแร่ที่มาเลเซีย และเป็นแร่พลอยได้จากการทำเหมืองแร่ยูเรเนียมที่ Elliot Lake ในคานาดา และจากแร่ดินใน มณฑลเจียงสี ประเทศจีน ได้จากวิธี Heap Leaching จาก Residue Crusts ส่งไปญี่ปุ่น แหล่งแร่ Blind River Uranium-Bearing Conglomerate  ผลิตอิตเทรียม จากการละลายยูเรเนียม
การบริโภค
การใช้ประโยชน์ธาตุโลหะหายากสามารถแบ่งได้เป็น 2 ตลาด
เป็นโลหะหายากน้ำหนักเบาในรูปของหัวแร่และสารประกอบ การใช้ประโยชน์ลดลงบ้างเล็กน้อย
ธรณีวิทยาแหล่งแร่โลหะหายากที่สำคัญ
ปริมาณสำรอง REO อย่างน้อย 8 ล้านตัน (ความสมบูรณ์เฉลี่ย 6 %) และปริมาณสำรองไนโอเบียมประมาณ 1 ล้านตัน (ความสมบูรณ์เฉลี่ย 0.13 %) นับว่าเป็นแหล่งแร่โลหะหายากที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีปริมาณสำรอง REO ถึง 3 ใน 4 ของปริมาณสำรองของโลก (Drew et al., 1991)
แหล่งนี้เริ่มแรกทำเหมืองแร่เหล็กในปี 1940 จนกระทั่งปี 1965 เริ่มมีการผลิตแบสต์นีไซต์ และโมนาไซต์ จากส่วนที่ทิ้งจากเหมือง มวลสินแร่มีมากกว่า 20 มวล มีเหมือง มากกว่า 20 เหมือง ที่ประกอบด้วยแร่เหล็ก คือ แมกนีไทต์ ฮีมาไทต์ โมนาไซต์ แบสต์นีไซต์ แร่ที่มีไนโอเบียม ฟลูออไรต์  แบไรต์  ที่ฝังตัวอยู่ใน หินคาร์บอเนไทต์ พวกโดโลไมต์ และแคลไซต์ ของไบยุนโอโบกรุป  ซึ่งมีอายุ Proterozoic
มวลสินแร่ Main  และ  East  มีขนาดใหญ่ที่สุดวางตัวอยู่ในแนวตะวันออก-ตะวันตก ยาวประมาณ 1 และ 2 กิโลเมตรตามลำดับ  และเอียงเทไปทางใต้ แร่หายาก ได้แก่ แบสต์นีไซต์ และ โมนาไซต์ กระจายอยู่ในหินคาร์บอเนต และมีความสัมพันธ์กับ แมกนีไทต์ ฮีมาไทต์ และฟลูออไรต์ รูปร่างของ Main Orebody พบว่า Massive Rare-Earth Iron Ore และ Fluorite Rare-Earth Iron Ore คือสินแร่ที่มีแร่หายากและเหล็กมากที่สุด  ความสมบูรณ์เฉลี่ย 6 % REO
เชื่อว่าแหล่งแร่นี้เกิดจาก Hydrothermal Replacement ในหน่วยหินโดโลไมต์ ซึ่งมีหินชนวนหรือหินดินดานปิดทับ แหล่งแร่จะอยู่บนส่วนบนของหน่วยหินโดโลไมต์ ซึ่งทั้งหมดอยู่ในไบยุนโอโบกรุป วางตัวแบบไม่ต่อเนื่องอยู่บน  Archean Migmatic Basement (Drew et al., 1991)
เป็นแหล่งแร่คาร์บอเนไทต์ที่มีปริมาณสำรองใหญ่เป็นที่สองของโลก ที่เกิดอยู่ในหินแปรยุค Precambrian มวลของคาร์บอเนไทต์ ชื่อ  Sulfide Queen  มีความยาว 720 เมตร และกว้าง 210 เมตร ประกอบขึ้นด้วยแร่หลัก พวก แบสต์นีไซต์ แบไรต์ และคาร์บอเนต ปริมาณสำรองวัดได้ของ  REO ประมาณ 5 ล้านตัน ความสมบูรณ์เฉลี่ย 7 % REO ซึ่งสูงที่สุดในบรรดาที่พบในหินคาร์บอเนไทต์
แหล่งแร่ชนิดนี้เพิ่งได้มีการค้นพบและพัฒนาทำเหมืองเป็นแหล่งแร่ที่พบอยู่ในชั้นเปลือกดินที่เกิดจากการผุพังสลายตัวบนหินแกรนิตในประเทศจีน เช่น ลองนาน ซุนวู ดาเตียง และนานลิง ชั้นเปลือกดิน แบ่งออกได้เป็น 4 โซนตามชนิดของกลุ่มแร่ โซนของเมตต้าฮาลลอยไซต์-เคโอลิไนต์ เป็นโซนที่มีปริมาณธาตุ โลหะหายากสูง แต่มีซีเรียมต่ำเป็นโซนที่มีการทำเหมืองด้วยวิธีเหมืองเปิด (Kamitami, 1989)
จากปัญหาทางด้าน อุปสงค์ และอุปทาน ของปริมาณสำรองโลหะหายากของโลก ดังที่กล่าวมาแล้ว แหล่งแร่ที่น่าจะพิจารณาอีกแบบในประเทศไทย คือ ชนิด Ion-Absorption Type ในชั้นเปลือกดินที่ผุพังสลายตัวจากหินแกรนิต โดยเฉพาะพวกหิน ทัวมาลีน-มัสโคไวต์-แกรนิต ที่ให้แร่ดีบุก โมนาไซต์ ซีโนไทม์ จึงน่าจะให้ธาตุโลหะชนิดที่ไปดูดซึมอยู่ในชั้น เปลือกดินได้เช่นกัน
อ้างอิง
Rare earth element
แฟรงก์
แฟรงก์ สามารถหมายถึง
ลูกตุ้มของเคเตอร์
ลูกตุ้มของเคเตอร์เป็นลูกตุ้มอิสระแบบหนึ่ง ซึ่งประดิฐษ์โดยนักฟิสิกส์จากอังกฤษ และกัปตัของกองทัพ เฮนรี่ เคเตอร์ในปี 1817 สำหรับการใช้เป็นเครื่องวัดความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วงในบริเวณนั้น อุปกรณ์นี้มีข้อดีเช่นเดียวกับเครื่องวัดความโน้มถ่วงที่ทำจากลูกตุ้มแบบอื่นๆ คือ สามารถใช้งานวัดได้โดยไม่ต้องทราบถึงตำแหน่งศูนย์กลางมวลที่แน่นอนของอุปกรณ์ ทำให้การวัดทำได้ละเอียดมากขึ้น เป็นช่วงเวลากว่าศตวรรษ ที่ลูกตุ้มของเคเตอร์ และอุปกรณ์คล้ายกันนี้ ถูกใช้เป็นเครื่องมือมาตรฐานในการศึกษาสันฐานของโลกจนถึงช่วงคริสต์ศักราชที่ 1930 ปัจจุบัน ลูกตุ้มของเคเตอร์ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการแสดงสมบัติของหลักการเคลื่อนที่ของลูกตุ้มเท่านั้น
ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน
ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน (A Portrait of the Artist as a Young Man) เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติที่เขียนโดยเจมส์ จอยซ์ ที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเป็นตอน ๆ ในนิตยสาร ดิอีโกอิสต์ (The Egoist) ระหว่างปี ค.ศ. 1914 ถึง ค.ศ. 1915 และได้รับการตีพิมพ์ทั้งเล่มในสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1916 และในสหราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1917
ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน เป็นนวนิยายกึ่งอัตชีวประวัติที่จอยซ์บรรยายชีวิตเบื้องต้นของสตีเฟน เดดาลัส ซึ่งเป็นตัวละครในนวนิยายที่เป็นตัวตายตัวแทน (alter ego) ของจอยซ์เอง ที่จอยซ์ชี้เป็นนัยให้เห็นถึงความมีความสามารถอันลึกซึ้งของเดดาลัสที่เกี่ยวกับเทพปกรณัมกรีก และเทพเดดาลัส
ภาพชีวิตวัยเยาว์ของศิลปิน เป็นงานวรรณกรรมชิ้นสำคัญที่โมเดิร์นไลบรารีจัดให้เป็นลำดับที่สามของนวนิยายดีที่สุดร้อยเรื่องโดยโมเดิร์นไลบรารี (Modern Library 100 Best Novels) ในบรรดานวนิยายที่ถือว่าดีเด่นของคริสต์ศตวรรษที่ 20
งานแต่งงานของฟีกาโร
งานแต่งงานของฟีกาโร (Le nozze di Figaro, ossia la folle giornata, The Marriage of Figaro หรือ the Day of Madness) เป็นอุปรากรชวนขันสี่องก์ที่เขียนเป็นภาษาอิตาลีโดยว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท ผู้เป็นคีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 18 โมทซาร์ทเขียน งานแต่งงานของฟีกาโร จากเนื้อร้องภาษาอิตาลีที่เขียนโดยลอเรนโซ ดา พอนเตที่มาจากละครเวทีชวนขันโดยชาวฝรั่งเศสปิแยร์ โบมาร์เชส์ชื่อ “La folle journée, ou le Mariage de Figaro” (ค.ศ. 1784)
แม้ว่าบทละครของโบมาร์เชส์จะถูกห้ามเล่นในกรุงเวียนนา เพราะมีเนื้อหาเสียดสีชนชั้นเจ้านาย ซึ่งถือว่าเป็นสร้างความไม่มั่นคงให้แก่รัฐบาลในช่วงสิบปีก่อนที่จะเกิดการปฏิวัติฝรั่งเศส แต่อุปรากรที่โมทซาร์ทเขียนกลายเป็นงานชิ้นที่เป็นที่นิยมที่สุดของโมทซาร์ท โดยเฉพาะโอเวอร์เชอร์ที่มีชื่อเสียงที่มักจะนำมาเล่นเป็นดนตรีคอนเสิร์ต เนื้อหาของโอเวอร์เชอร์มิได้นำมาใช้ในการสร้างงานต่อมา นอกไปจากวลีสั้นสองวลีในบทของเคานต์ Cosa sento! ในองก์ที่ 1
งานแต่งงานของฟีกาโร เปิดแสดงเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1786 ที่กรุงเวียนนา ออสเตรีย
ประเทศไนจีเรียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศไนจีเรีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศไนจีเรียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 22 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
ลัคเนา
ลัคเนา (Lucknow; ; लखनऊ, ตัวปริวรรตอักษรไทย: ลขนอู, لکھنؤ, Lakhnaū, ) เป็นเมืองหลวงของรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย มีประชากรหนาแน่นมาก ประมาณ 2.7 ล้านคน และถือเป็นเมืองสายหลักของชุมนุมทางรถไฟที่จะเชื่อมต่อไปรัฐอื่นๆ อีกมากมาย
จังหวัดอีฟูเกา
จังหวัดอีฟูเกา (อีฟูเกา: Probinsia ti Ifugao; Lalawigan ng Ifugao) เป็นจังหวัดไม่มีทางออกสู่ทะเลในเขตบริหารคอร์ดิลเยรา เกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลากาเว มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบงเก็ตทางทิศตะวันตก จังหวัดบูลูบุนดูคินทางทิศเหนือ จังหวัดอีซาเบลาทางทิศตะวันออก และจังหวัดนูเอวาวิซคายาทางทิศใต้
จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของนาขั้นบันไดฟิลิปปินคอร์ดิลเยราและนาขั้นบันไดบานาเว ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัด เชื่อกันว่านาขั้นบันไดเหล่านี้มีอายุประมาณ 2,000 ปี อย่างไรก็ตาม จากการวิจัยโดยใช้การหาอายุจากคาร์บอนกัมมันตรังสี นาขั้นบันไดมีอายุน้อยกว่านั้น ในปี ค.ศ. 1995 นาขั้นบันไดทั้งสองแห่งถูกประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโก ต่อมาในปี ค.ศ. 2008 และ 2015 เพลงฮัดฮัดแห่งอีฟูเกา และ พิธีปุนนัก ก็ถูกจัดให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของยูเนสโกเช่นกัน
น้ำตกวังทอง
น้ำตกวังทอง เป็นน้ำตกหนึ่งในสองแห่งที่อยู่ในบริเวณแหล่งต้นน้ำของแม่น้ำวัง อันเกิดจากแนวเขาผีปันน้ำ (น้ำตกอีกแห่งคือ น้ำตกวังแก้ว) อยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยหลวง ตำบลวังแก้ว อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง ทางเข้าหมู่ที่ 3 บ้านป่าแหน่ง สภาพทางเป็นทางดินอัดลูกรังระยะทางจากปากทางเข้าหมู่บ้านถึงน้ำตกประมาณ 3.5 กิโลเมตร ทางเลียบไม่ขึ้นเขา สภาพเป็นที่นาในหุบเขาเล็กจนถึงชั้นน้ำตกชั้นที่ 1 น้ำตกแห่งนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่อุทยานประจำ ไม่มีค่าธรรมเนียมเข้าชม มีที่จอดรถก่อนถึงน้ำตกประมาณ 300 เมตร เดินทางถึงชั้นสองของน้ำตกใช้เวลาประมาณ 5 นาที น้ำตกแห่งนี้มีจำนวนกว่า 10 ชั้น มีชั้นสูง ๆ กว่า 200 เมตร มีแอ่งน้ำใส ลึกบางแห่ง
กองธงเหลืองขลิบ
กองธงเหลืองขลิบ เป็นหนึ่งในแปดกองธงของทหารแมนจูในช่วงราชวงศ์จินยุคหลังและราชวงศ์ชิง กองธงเหลืองขลิบเป็นหนึ่งในสามกองธงภายใต้พระบัญชาโดยตรงของจักรพรรดิ และเป็นหนึ่งในสี่กองธง "ปีกซ้าย" กองธงเหลืองและกองธงเหลืองขลิบถูกแยกออกจากกันในปี ค.ศ. 1615 เมื่อกองทหารของสี่กองธงเดิม (สีเหลือง น้ำเงิน แดง และขาว) ถูกแบ่งออกเป็นแปดโดยการเพิ่มขลิบ
ตำบลก้อนแก้ว
พื้นที่ตำบลก้อนแก้วตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอคลองเขื่อน และอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดฉะเชิงเทรา ระยะทางห่างจากตัวจังหวัด 11 กิโลเมตร ห่างจากตัวอำเภอ 7.2 กิโลเมตร มีเนื้อที่รวมทั้งสิ้น 26.86 ตารางกิโลเมตร (16,787.5 ไร่) เป็นตำบลเดียวในอำเภอคลองเขื่อนที่ไม่มีพื้นที่ติดกับแม่น้ำบางปะกง ส่วนสภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่ง ได้แก่ โรงเรียนวัดก้อนแก้วและโรงเรียนก้อนแก้วราษฎร์บำรุง ด้านสาธารณสุขนั้นมีโรงพยาบาลคลองเขื่อนตั้งอยู่ห่างจากพื้นที่ตำบลไปอีกประมาณ 4.2 กิโลเมตร และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลก้อนแก้ว
ปัจจุบันตําบลก้อนแก้วทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลก้อนแก้ว เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลก้อนแก้วซึ่งได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2517 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลใน พ.ศ. 2539
7000
7000 (เจ็ดพัน) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 6999 (หกพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า) และอยู่ก่อนหน้า 7001 (เจ็ดพันเอ็ด)
ไอ.โอ.ยู.
"ไอ.โอ.ยู." ("I.O.U.") เป็นซิงเกิลในปี 1983 โดย ฟรีอีซี่, ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอันดับสูงสุดที่ 2 ก่อนในปี 1983 เพลงนี้เคยติดชาร์ตซิงเกิลในอันดับสูงสุดที่บิลบอร์ดชาร์ตฮอตแดนซ์คลับเพลย์ชาร์ตเพลงแห่งอเมริกา และยังถูกใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง บีตสตรีท ในปี 1984
นันทนา วีระชน
นันทนา วีระชน เป็นนักเขียนชาวไทยผู้เขียนงานนวนิยาย ซึ่งนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายเรื่อง อาทิ ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท, ปีกมาร, สะใภ้ปฏิวัติ, เพลิงพ่าย, แรงเงา, คุณหญิงบ่าวตั้ง, ไอ้เปรี้ยวตลาดแตก, ไฟเสน่หา, ไปไม่ถึงดวงดาว, ลูกหลง, ลูกเขยซ่า พ่อตาแสบ, พ่อจอมยวน แม่จอมยุ่ง, เมียแต่ง, บ้านนี้ผีไม่ปอบ, ดงดอกเหมย, รักนี้หัวใจเราจอง ฯลฯ รวมไปถึงงานเขียนบทละครโทรทัศน์อีกมากมาย ทั้งที่มาจากนวนิยายของตัวเองและของนักเขียนท่านอื่น
นันทนา วีระชน จบการศึกษา จาก วิทยาลัยครูนครสวรรค์ ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์ บิดาและมารดา ชื่อ นาย เสน่ห์ นาง สุนีย์ วีรชน เริ่มงานเขียนครั้งแรกตอนอายุ 17 ปี
กีฬามวยสากลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันรอบคัดเลือกสำหรับ กีฬามวยสากลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 เป็นการแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักมวยทั้งหมด 248 คนที่มาจากคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่แตกต่างกัน ซึ่งจำนวนรวมน้อยกว่าในโตเกียว 2020 ประมาณ 40 คน คณะกรรมการโอลิมปิกแต่ละแห่งสามารถส่งนักมวยได้คนเดียวในแต่ละประเภทน้ำหนักทั้ง 13 ประเภท (7 รุ่นสำหรับชายและ 6 รุ่นสำหรับหญิง)
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล (IOC) ได้ห้ามสิทธิ์ของสหพันธ์มวยสากลสมัครเล่นนานาชาติ (IBA) ในการดำเนินการและจัดการแข่งขันเนื่องจาก "ปัญหาความไม่ปกติต่อเนื่องในด้านการเงิน, ธรรมาภิบาล จริยธรรม ผู้ตัดสิน และการตัดสิน" ด้วยเหตุนี้ คณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลจึงได้จัดตั้งและให้สัตยาบันระบบการคัดเลือกใหม่สำหรับปารีส 2024 ซึ่งจะเป็นการรับรองว่านักมวยได้รับโควตาผ่านรายการแข่งขันกีฬาหลายประเภทระดับทวีป ซึ่งช่วยลดความซับซ้อนของกระบวนการคัดเลือก