cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การไล่ผีที่ไวนูอีโอมาทา
เหตุการณ์
ความวิปริตของโมซิสทำให้ครอบครัวเป็นกังวล พวกเขาจึงพากันปรึกษาทีมี ราฮี (Timi Rahi) ซึ่งเป็นแก่บ้าน หรือที่ภาษาเมารีเรียก "คาอูมาทูอา" (kaumātua) ราฮีสวดมนต์วิงวอนให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเหลือเธอ และแนะนำให้ครอบครัวเธอเอารูปสิงโตกลับคืนที่เดิม ครอบครัวก็ทำตาม ราฮียังชี้แจงต่อครอบครัวนี้ด้วยว่า เป็นหน้าที่ของพวกเขาที่จะต้องรักษาเธอ เมื่อราฮีกลับ ครอบครัวของโมซิสซึ่งญาติข้างมารดาเป็นใหญ่นั้นจึงจัดพิธีไล่ผีที่ห้องแถวซึ่งยายผู้วายชนม์ของโมซิสเคยอยู่ พิธีดังกล่าวทำกันแบบนั่งเทียน เพราะไม่มีใครในบรรดาผู้ร่วมพิธีมีความรู้เกี่ยวกับการไล่ผีแบบมากูตูเลย ระหว่างพิธีนั้น มีการใช้น้ำอย่างมากเพื่อทำให้พรมเปียกโชก ถึงขนาดที่ต้องเจาะรูเล็ก ๆ ที่พื้นเพื่อระบายน้ำออก ชาวบ้านใกล้เรือนเคียงให้การว่า ได้ยินเสียงกระทืบตึงตังเป็นจังหวะทั้งคืน
การพิจารณาคดีในภายหลังปรากฏว่า ญาติทั้งหลายช่วยกันกรอกน้ำเข้าเบ้าตาและลำคอของเธอเพื่อไล่ผี ครั้นเวลาประมาณ 8:00 นาฬิกาของวันที่ 12 ตุลาคม 2007 โมซิสตายเพราะจมน้ำ บิดาของเธอใช้เวลาทั้งคืนเดินทางจากเมืองไครสต์เชิร์ชมาสมทบกับบุตรสาว เขามาถึงเมื่อเวลา 16:30 นาฬิกาของวันนั้น จึงได้รับทราบการตายของบุตรสาวในเวลาดังกล่าว ส่วนเจ้าพนักงานตำรวจได้รับแจ้งเรื่องเมื่อการตายผ่านไปแล้วเก้าชั่วโมง
คดี
การพิจารณาคดีซึ่งเกิดขึ้นในภายหลังนั้นมุ่งประเด็นไปที่ความยินยอมของผู้ตายในอันที่จะเข้าร่วมการไล่ผี การพิจารณาดำเนินไปยี่สิบเก้าวัน พยานหนึ่งร้อยเอ็ดปากขึ้นเบิกความ และส่วนใหญ่ให้การเกี่ยวกับแบบแผนทางวัฒนธรรมและศาสนา คณะลูกขุนประชุมปรึกษาเป็นเวลายี่สิบชั่วโมง ก่อนวินิจฉัยว่า ญาติข้างมารดาห้าคนจากทั้งหมดแปดคนของผู้ตายมีความผิดฐานฆ่าคน ส่วนสมาชิกอีกหนึ่งคนของครอบครัวผู้ตายซึ่งถูกตั้งข้อหาเช่นกันนั้นได้รับการยกฟ้องระหว่างพิจารณาคดี
ตามระเบียบปฏิบัติทางคดีในประเทศนิวซีแลนด์ ชื่อเสียงเรียงนามของบุคคลจำนวนหนึ่งซึ่งเกี่ยวข้องในคดีนั้นถูกปกปิดไว้เพื่อมิให้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้เสียหายที่อายุต่ำกว่าเกณฑ์แพร่งพราย
การไต่สวนเพื่อแสดงสาเหตุการตายในขั้นตอนสุดท้ายนั้นให้คำแนะนำว่า ครอบครัวพึงปรึกษากับผู้เชี่ยวชาญหรือแก่บ้านที่มีประสบการณ์ก่อนลงมือทำพิธี โพอู เทมารา (Pou Temara) ศาสตราจารย์ภาษาและประเพณีเมารีประจำมหาวิทยาลัยไวกาโต (Waikato University) กับราวีรี ทาโอนูอี (Rawiri Taonui) หัวหน้าสำนักการศึกษาเมารีและท้องถิ่น มหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบรี (Canterbury University) กล่าวว่า คำแนะนำดังกล่าวมีเหตุผลดี แต่พวกเมารีก็คงไล่ผีตามประเพณีต่อไป
แก่งสะพือ
แก่งสะพือ เป็นแก่งหินที่สวยงามในแม่น้ำมูล ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุบลราชธานี ประมาณ 45 กิโลเมตร เดินทางไปตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 217
คำว่า สะพือ สันนิษฐานว่าเป็นภาษาส่วยหรือกวยหรือเขมรป่าดง มาจากคำว่า กะไซพรืด (กะไซ แปลว่า งู, พรืด แปลว่า ใหญ่) ต่อมาเพี้ยนเป็น ซำพรืด จนในที่สุดเพี้ยนมาเป็น สะพือ ดังนั้น แก่งสะพือ จึงมีความหมายในภาษาไทยว่า แก่งงูใหญ่ ซึ่งสอดคล้องกับตำนานความเชื่อของคนในท้องถิ่นที่เชื่อกันว่า มีพญานาคหรืองูใหญ่อาศัยอยู่เพื่อปกปักรักษาภูมิสถานแห่งนี้
แก่งสะพือ เป็นแก่งที่มีหินขนาดน้อยใหญ่สลับกันสวยงาม มีลักษณะเป็นเขื่อนขนาดย่อมขวางกันลำแม่น้ำมูล เมื่อกระแสน้ำไหลผ่านกระทบหินเกิดเป็นฟองขาวมีเสียงน้ำตกดังตลาดเวลา ซึ่งแก่งสะพือจะปรากฏความสวยงามเหมาะสำหรับการท่องเที่ยว ในช่วงเดือน มกราคม - พฤษภาคม น้ำในแม่น้ำมูลจะลดลงจนสามารถมองเห็นแก่งหินสวยงามชัดเจน และบริเวณแก่งสะพือยังมีร้านค้าชุมชนสำหรับขายของที่ระลึกและอาหารให้แก่นักท่องเที่ยวอีกด้วย
โดราเอมอน ตอน ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ
โดราเอมอน ตอน ท่องแดนญี่ปุ่นโบราณ เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 100 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 10 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1989
ตัวละครพิเศษในภาคนี้
เด็กหนุ่มมนุษย์ยุคหิน ถูกดูดไปยังโลกมนุษย์ (ยุคปัจจุบันของญี่ปุ่น) และได้พบกับโดราเอมอน, โนบิตะ และเพื่อนๆ โดยบังเอิญในห้องนอนของโนบิตะ จนได้เป็นเพื่อนสนิทของโนบิตะ และเริ่มเดินทาง
พิมพ์ลักษณ์ กมลเพชร
พิมพ์ลักษณ์ กมลเพชร (ชื่อเล่น: โหน่ง) เป็นนักแสดง และนักร้องหญิงชาวไทย เริ่มต้นจากการแสดงละครเวทีเรื่อง "วิมานเมือง" ของถกลเกียรติ วีรวรรณ ภายหลังเป็นศิลปินเดี่ยวภายใต้สังกัดเบเกอรี่ มิวสิค ออกอัลบั้มเดี่ยวจำนวน 2 ชุด และอัลบั้มพิเศษจำนวนหลายชุดเช่นกัน ซึ่งในอัลบั้มยังได้วง P.O.P มารับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ให้อีกด้วย โดยมีเพลงที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอในระยะเวลานั้น ได้แก่เพลง คนเดียวจริงๆ, ฉันชอบเธอ, เธอที่แสนดี และเพลง ยังรักเธอ เป็นต้น
ภายหลังได้รวมกลุ่มวงดนตรีกับเพื่อนๆ ในชื่อ "วีนัส บัตเตอร์ฟลาย (Venus Butterfly)" ภายใต้สังกัดเลิฟอีส ก่อนจะย้ายเข้าสังกัดสไปซีดิสก์ เป็นวงดนตรีหญิงล้วน แนวร็อกพังค์อินดี้ร็อก ประกอบสมาชิกทั้งหมด 5 คน คือ โหน่ง, เหน่ง, เคธี่, ตาล และอ๋อม โดยพิมลักษณ์ เป็นนักร้องนำของวง และทางวงดนตรียังได้โกอินเตอร์ ออกซิงเกิลในต่างประเทศอีกด้วย
ด้านชีวิตส่วนตัว สำเร็จการศึกษา สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล เธอมีน้องสาวซึ่งเป็นสมาชิกวงวีนัส บัตเตอร์ฟลายอีกด้วย คือ "เหน่ง-นิจกานต์ กมลเพชร" ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับ นายไบรอันท์ ชิปแมน (อังกฤษ: Brian Shipman) เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ที่ ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา
จังหวัดลัมปุง
ลัมปุง (Lampung) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ปลายด้านทิศใต้ของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย และมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเบิงกูลูและสุมาตราใต้ทางทิศเหนือ จังหวัดลัมปุงเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของชาวลัมปุงซึ่งพูดภาษาลัมปุง และมีเมืองหลักคือบันดาร์ลัมปุง
ในปี ค.ศ. 2010 มีประชากร 7,596,115 คน และในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มีประชากร 7,972,246 คน โดย 1 ใน 3 ของประชากร อพยพมาจากเกาะชวา เกาะมาดูรา และเกาะบาหลี ซึ่งจังหวัดลัมปุงเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางของการอพยพที่เก่าแก่และสำคัญที่สุด
ลัมปุงเป็นที่รู้จักกันดีจากภัยพิบัติแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ โดยเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 6.4 ริกเตอร์ และก่อนหน้านั้นในปี ค.ศ. 1883 ตัวจังหวัดได้รับผลกระทบจากการระเบิดของภูเขาไฟกรากะตัว
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดลัมปุงแบ่งออกเป็น 13 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 2 นครหรือโกตา และ 228 ตำบลหรือเกอจามาตัน
• อำเภอตังกามุซ (Kabupaten Tanggamus)
• อำเภอตูลังบาวัง (Kabupaten Tulang Bawang)
• อำเภอตูลังบาวังตะวันตก (Kabupaten Tulang Bawang Barat)
• อำเภอปริงเซวู (Kabupaten Pringsewu)
• อำเภอเปอซาวารัน (Kabupaten Pesawaran)
• อำเภอเปอซีซีร์ตะวันตก (Kabupaten Pesisir Barat)
• อำเภอเมอซูจี (Kabupaten Mesuji)
• อำเภอลัมปุงกลาง (Kabupaten Lampung Tengah)
• อำเภอลัมปุงตะวันตก (Kabupaten Lampung Barat)
• อำเภอลัมปุงตะวันออก (Kabupaten Lampung Timur)
• อำเภอลัมปุงใต้ (Kabupaten Lampung Selatan)
• อำเภอลัมปุงเหนือ (Kabupaten Lampung Utara)
• อำเภอไวกานัน (Kabupaten Way Kanan)
• เมโตร (Metro)
เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา
เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา (Princess Pauline of Orange-Nassau)
พระประวัติ
เจ้าหญิงพอลีนแห่งออเรนจ์-นัสเซา ประสูติเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2343 ทรงเป็นพระราชบุตรพระองค์ที่ 3 และพระราชธิดาพระองค์แรกใน พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ และ วิลเฮลมินแห่งปรัสเซีย สมเด็จพระราชินีแห่งเนเธอร์แลนด์ พระองค์ประสูติ ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี และช่วงเวลานั้น ประเทศเนเธอร์แลนด์ กำลังถูก ประเทศฝรั่งเศส รุกราน ในนปี พ.ศ. 2436  พระองค์และครอบครัวได้ย้ายไปอยู่ที่ ประเทศเยอรมนี ที่นี่พระองค์ได้พบกับพระอัยกา พระอัยยิกาฝ่ายพระมารดาของพระองค์เป็นครั้งแรก พระนัดดาทุกพระองค์เป็นรักของพระอัยยกาและพระอัยยิกาด้วยเวลาอันรวดเร็ว พระองค์ทรงชื่อเล่นว่า พอลี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระอัยกาทรงมีความสุขมากที่เห็นพระนัดดามาเยี่ยม ในระหว่างการเฉลิมฉลองวันพระราชสมภพของ พระเจ้าวิลเลิมที่ 1 แห่งเนเธอร์แลนด์ พระราชบิดาของพระองค์ พระราชบิดาทรงเต้นกับเจ้าหญิงพอลีนในห้อง บอลรูมแกรนด์ ของปราสาท ในปี พ.ศ. 2437
สิ้นพระชนม์
พระองค์ทรงมีพระพลานามัยไม่ค่อยสมบูรณ์แข็งแรงนัก ก่อนจะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2349
การประชุมที่วันเซ
การประชุมที่วันเซ (Wannsee Conference; Wannseekonferenz) เป็นการประชุมข้าราชการระดับสูงของนาซีเยอรมนีและผู้นำเอ็สเอ็ส จัดขึ้นที่เมืองวันเซ ชานกรุงเบอร์ลิน ณ วันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1942
ไรน์ฮาร์ด ฮายดริช ผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงหลักไรช์แห่งหน่วยเอ็สเอ็ส เป็นผู้เรียกประชุม โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างความมั่นใจว่า หัวหน้าบริหารกรมกองทั้งหลายจะร่วมมือกันกระทำให้การแก้ปัญหาชาวยิวครั้งสุดท้ายสัมฤทธิ์ผล ซึ่งจะทำให้ชาวยิวส่วนใหญ่ในดินแดนยุโรปที่เยอรมนียึดครองต้องถูกเนรเทศไปโปแลนด์และถูกสังหาร ผู้เข้าประชุม ได้แก่ ผู้แทนกระทรวงทบวงกรมหลายแห่ง รวมถึงรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงยุติธรรม และกระทรวงมหาดไทย ตลอดจนผู้แทนหน่วยเอ็สเอ็ส ในระหว่างการประชุมนั้น เฮย์ดริชพรรณนาเค้าโครงวิธีการกวาดต้อนชาวยิวในยุโรปจากภาคตะวันตกไปยังภาคตะวันออกเพื่อส่งไปประหาร ณ ค่ายมรณะในเขตปกครองสามัญ (General Government) อันเป็นภูมิภาคที่ถูกยึดครองของโปแลนด์
ไม่ช้าหลังการรุกรานโปแลนด์ในเดือนกันายน ค.ศ. 1939 การบีฑาชาวยิวในยุโรปก็ยกระดับขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า การสังหารชายหญิงและเด็กตามอำเภอใจนั้นมาเริ่มเอาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 หลังเปิดปฏิบัติการบาร์บารอสซาต่อโซเวียตแล้ว ครั้นวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1941 แฮร์มันน์ เกอริง ได้ออกหนังสืออนุมัติให้เฮย์ดริชเตรียมเสนอแผน "แก้ปัญหาชาวยิวโดยสิ้นเชิง" เพื่อไปดำเนินการ ณ ดินแดนที่อยู่ในความควบคุมของเยอรมนี และประสานการมีส่วนร่วมขององการรัฐบาลทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง ทั้งนี้ เฮย์ดริชเน้นย้ำที่วันน์เซว่า เมื่อการเนรเทศหมู่สุดสิ้นลงแล้ว หน่วยเอ็สเอ็สจะเข้าดูแลรับผิดชอบการกวาดล้างทั้งหมดเอง ส่วนเป้าหมายรอง คือ กำหนดให้ได้อย่างเป็นทางการว่า ใครบ้างคือชาวยิว เพื่อจะได้วางกรอบการล้างเผ่าพันธุ์
ยังมีสำเนาฉบับหนึ่งของพิธีสารการประชุมพร้อมด้วยหนังสือเวียนรายงานการประชุมเหลือรอดหลังสงคราม เอกสารนี้ฝ่ายสัมพันธมิตรพบเข้าในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1947 ในแฟ้มทั้งหลายที่ยึดได้จากกระทรวงการต่างประเทศเยอรมนี จึงใช้เป็นหลักฐานในการพิจารณาเนือร์นแบร์กครั้งหลัง ส่วนอาคารวันน์เซ ซึ่งใช้เป็นที่ประชุมนั้น บัดนี้เป็นหออนุสรณ์การฆ่าล้างชาวยิว
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (เวียดนาม)
สถานที่ตั้ง
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือครอบคลุมจังหวัดต่าง ๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฮานอย ใกล้ชายแดนประเทศจีน มีประชากรประมาณสิบล้านคน
โดราเอมอน ตอน ตะลุยดาวต่างมิติ
โดราเอมอน ตอน ตะลุยดาวต่างมิติ เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 100 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 11 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1990
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ (พ.ศ. 2447 - พ.ศ. 2532) เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือผู้สืบตระกูลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่
ประวัติ
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ ประสูติเมื่อปี พ.ศ. 2447 เป็นราชโอรสในพลตรี เจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 กับ หม่อมบัวเขียว ณ เชียงใหม่ มีขนิษฐาและอนุชา ร่วมเจ้ามารดา 3 องค์ คือ
เจ้าพงษ์อินทร์ เริ่มศึกษาที่โรงเรียนมหาดเล็กหลวงเชียงใหม่ ต่อมาได้ตามเสด็จเจ้าดารารัศมี พระราชชายา อยู่ประจำที่กรุงเทพมหานคร เข้าศึกษาที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ภายหลังได้ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ ทางด้านการเกษตร โดยเป็นราชโอรสองค์เดียวของเจ้าแก้วนวรัฐที่ไปศึกษาในยุโรปอันเป็นการปูทางการศึกษาให้กับทายาทรุ่นถัดมา
การทำงาน
เมื่อสำเร็จการศึกษาจึงกลับมาเข้ารับราชการในกรมสหกรณ์ กระทรวงพาณิชย์และคมนาคม เคยดำรงตำแหน่ง สหกรณ์จังหวัดเชียงใหม่ เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ กลับมาอยู่ที่คุ้มแจ่งหัวริน หรือคุ้มรินแก้ว (ปัจจุบันคือ โรงแรมเชียงใหม่ออคิดและห้วยแก้วเรสสิเด้นท์) ระหว่างทำงานที่เขียงใหม่ซึ่งเป็นคุ้มเจ้าแก้วนวรัฐโปรดให้สร้างขึ้นแต่เดิม ต่อมาพระราชชายาเจ้าดารารัศมีได้สร้างตึกใหญ่ในคุ้มรินแก้วให้เป็นเรือนหอในคราวสมรสครั้งแรกกับหม่อมตระการ บุนนาค (ทายาทเจ้าเมืองเพชรบุรี) ซึ่งได้คบหากันตั้งแต่อยู่อังกฤษ เมื่อกลับมาพำนักที่บ้านเกิดเป็นการถาวรได้ทำงานเป็นผู้บริหารกิจการกาดหลวงด้วยระบบธุรกิจสมัยใหม่ (ห้างหุ้นส่วนจำกัด) นอกจากนี้ยังได้อุทิศตนช่วยเหลืองานสาธารณกุศลด้วยทุนทรัพย์ส่วนตัวเสมอมา อาทิ
ให้การทำนุบำรุงกู่บูรพกษัตริย์และกู่จ้านายฝ่ายเหนือ ณ วัดสวนดอก โดยจัดตั้งมูลนิธิกู่เจ้าหลวงเชียงใหม่และเป็นผู้ริเริ่มพิธีดำหัวกู่
ให้การอุปถัมภ์ศาสนาในการบูรณะปฏิสังขรณ์วัดต่าง ๆ ในเชียงใหม่ โดยเฉพาะวัดสวนดอกในคราวบูรณวิหารและพระธาตุเจดีย์วัดสวนดอกและได้จัดต้นผ้าป่าและกฐินถวายเป็นประจำทุกปี รวมถึงบูรณะปฏิสังขรณ์วัดพระธาตุดอยสุเทพและบันไดนาค
ให้การสนับสนุนการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมล้านนาซึ่งมีการรวมกลุ่มโดยคณะสตรีภาคเหนือโดยจัดตั้งสมาคมส่งเสริมวัฒนธรรมสตรีศรีล้านนาไทย โดยมีหม่อมจันทร์สม ณ เชียงใหม่ (ภรรยา) เป็นนายกสมาคม ปี พ.ศ. 2503 นอกจากนี้ในคราวพระราชพิธีบายศรีทูลพระขวัญ หม่อมจันทร์สม ณ เชียงใหม่ ยังเป็นผู้กำกับดูแลชุดเจ้านายฝ่ายเหนืออันเป็นต้นแบบสำหรับการศึกษาชุดสตรีเจ้านายฝ่ายเหนือในเวลาต่อมา รวมถึงให้การสนับสนุนการบูรณเสาร์หลักเมืองหออินทขิล วัดเจดีย์หลวง
บริจาคทุนทรัพย์ส่วนตัวสมทบทุนการสร้างประตูเมืองท่าแพ อนุสาวรีย์สามกษัตริย์ อาคารเทศบาลนครเชียงใหม่ อาคารสำนักงานสถานีดับเพลิงเทศบาลนครเชียงใหม่ อาคารพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ (เจ็ดยอด) ให้ทุนสนับสนุนการศึกษาโรงเรียนวัดสวนดอก โรงเรียนยุพราชวิทยาลัยและโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ รวมถึงโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ (ชั้น ณ เชียงใหม่ ตึกสุจิณโน) และเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนการจัดสร้างสวนรุกขชาติมหาวิทยาลัยเชียงใหม่บนถนนห้วยแก้วโดยปลูกต้นสักก์ทองในพิธีเปิดสวน รวมถึงเป็นผู้สนับสนุนการจัดงานฤดูหนาวของจังหวัดเชียงใหม่เป็นประจำทุกปี
เป็นเจ้าภาพจัดพิธีบายศรีทูลพระขวัญต่อจากเจ้าราชบุตรวงศ์ตะวัน ณ เชียงใหม่ ถวายพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบรมวงศานุวงศ์ ตลอดจนพระราชอาคันตุกะจากต่างประเทศทั่วโลก อาทิ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร สุลต่านแห่งมาเลย์เซีย สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งสวีเดน และอีกหลายราชวงศ์ ด้วยความสามารถด้านภาษาอังกฤษและรู้ธรรมเนียมแบบตะวันตก จึงเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยในพระเจ้าอยู่หัวในการออกรับพระราชอาคันตุกะอยู่เสมอ ณ พระตำหนักภูพิงค์ราชนิเวศ ดังปรากฏภาพถ่ายในหอจดหมายเหตุหลายฉบับ
ช่วงปี พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2532 เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ นับเป็นปูชนียบุคคลของจังหวัดเชียงใหม่ในการถวายงานพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ และช่วยเหลืองานกิจการสำคัญของเมืองเชียงใหม่ โดยเป็นที่เคารพรักของข้าราชการเมืองดังเห็นได้จากการที่ผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่นำคณะนายอำเภอเข้าสักการะดำหัวในวันสงกรานต์เป็นประจำทุกปี และเป็นประธานงานพิธีการสำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ ทั้งยังเป็นชาวเชียงใหม่คนแรกร่วมกับเจ้าพงษ์กฤษณ์ ณ เชียงใหม่ (หลานชาย) ที่ใช้ตู้ ATM เครื่องแรกของเชียงใหม่ในคราวเปิดธนาคารไทยพานิชย์สาขาท่าแพ อ.เมืองเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2523
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพทหารญี่ปุ่นได้ใช้คุ้มรินแก้วเป็นฐานทัพบัญชาการ เมื่อครั้งมีเครื่องบินทิ้งระเบิดฝ่ายสัมพันธมิตรมา เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ยังมีบทบาทสำคัญในการรักษาสถานที่สำคัญในเมืองเชียงใหม่โดยฟันธงชาติญี่ปุ่นลงเพื่อให้รอดพ้นจากการทิ้งระเบิด
โอรส-ธิดา
กับ "หม่อมตระการ (บุนนาค) ณ เชียงใหม่" มีธิดา 1 คือ
กับ "หม่อมจันทร์สม (ชนะนนท์) ณ เชียงใหม่" ธิดา "ขุนกันชนะนนถ์" มีโอรสธิดา 4 คือ
การสืบราชสกุลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่
เมื่อเจ้าราชบุตร (วงษ์ตะวัน ณ เชียงใหม่) ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2515 และไม่มีโอรสสืบเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้าซึ่งพระราชทานให้แก่ผู้สืบสกุลของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ ทำให้เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ อนุชาต่างมารดาซึ่งเป็นผู้ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จุลจอมเกล้า เมื่อปี พ.ศ. 2514 เป็นผู้สืบตระกูลเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ อีกทั้งยังเป็นผู้รับสืบทอดมรดกสำคัญคือ ไม้เท้าหุ้มทองคำ ของเจ้าแก้วนวรัฐ ซึ่งหมายถึงการสืบทอดภารกิจของเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ที่มีต่อประชาชน และต่อพระบรมราชจักรีวงศ์ ตลอดจนการปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับวงศ์ตระกูลเจ้านายฝ่ายเหนือ
เจ้าพงษ์อินทร์ ณ เชียงใหม่ ถึงแก่อนิจกรรมในปี พ.ศ. 2532 สิริอายุ 85 ปี
วัดชัยชนะสงคราม (จังหวัดตาก)
วัดชัยชนะสงคราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเชียงเงิน อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดชัยชนะสงครามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2258 เดิมชื่อ วัดท่าชัย หรือ วัดดอยท่าชัย แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดท่าแค ตามชื่อหมู่บ้าน สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์ในการที่กองทัพอยุธยาได้รับชัยชนะในการรบสู้กับข้าศึกในสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์ โดยบริเวณด้านหลังหมู่บ้านมีคันคูซึ่งสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ์มีรับสั่งให้ทหารขุดดินทาคันคูต้านทานกองทัพข้าศึก บริเวณที่ขุดปัจจุบันเรียกว่า หนองคา ยังปรากฏให้เห็นอยู่
แต่ด้วยการศึกสงครามจึงทำให้ไม่มี ผู้ทำนุบำรุง เป็นเหตุให้วัดถูกทิ้งรกร้างว่างเปล่า เป็นเวลานาน จนเมื่อ พ.ศ. 2449 พระอธิการยิ้ม เจ้าอาวาสวัดไผ่ล้อม พระครูเจ้า คณะแขวง กิ่งอำเภอเชียงเงิน พร้อมด้วยพระศักดา เรืองฤทธิ์ เจ้าเมืองตาก พร้อมศรัทธาพุทธศาสนิกชน ร่วมกันบูรณะอุโบสถแลซ่อมแซมหลวงพ่อโต พระประธานในอุโบสถ ภายหลังได้นำพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน หรือ พระสองพี่น้อง มาประดิษฐานด้วย วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449
วีเซงตือ กูแตรึช
วีเซงตือ ดา ซิลวา กูแตรึช (Vicente da Silva Guterres; เกิด 22 มกราคม พ.ศ. 2498) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก สมาชิกของสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเต และรองประธานาธิบดีตั้งแต่ 2550
เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเต หลังประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีที่บ้านเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในฐานะรักษาการประธานาธิบดีเขาได้ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินเป็นเวลาสองวันเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ หลังจากกลับจากโปรตุเกส ประธานรัฐสภาแห่งชาติ ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู ได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551
แม่น้ำด่งนาย
แม่น้ำด่งนาย (sông Đồng Nai ) เป็นแม่น้ำในประเทศเวียดนามที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคที่สูงตอนกลางทางตอนใต้ของประเทศ มีความยาวประมาณ 586 กิโลเมตร ทำให้เป็นแม่น้ำที่ยาวที่สุดในเวียดนาม แม่น้ำนี้เป็นที่มาของชื่อจังหวัดด่งนาย
ชื่อดั้งเดิมของแม่น้ำ "นงหนั่ย" แปลมาจากภาษาเขมร ซึ่งหมายถึงหนองน้ำเค็มตื้น
ภูมิศาสตร์
แม่น้ำด่งนายไหลผ่านจังหวัดเลิมด่ง ดั๊กนง บิ่ญเฟื้อก ด่งนาย บิ่ญเซือง และนครโฮจิมินห์ มีความยาวกว่า 437 กม. และมีที่ราบลุ่มแม่น้ำพื้นที่ 38,600 กม.² หากคำนวณจากแหล่งกำเนิดแม่น้ำดาเดิง ตัวแม่น้ำยาว 586 กม. แม่น้ำด่งนายไหลลงสู่ทะเลทางตะวันออกในอำเภอเกิ่นเส่อ
หลังจากบรรจบกับแม่น้ำแบ้แล้ว แม่น้ำด่งนายจะเป็นพรมแดนธรรมชาติระหว่างจังหวัดด่งนายทางตะวันออกกับจังหวัดบิ่ญเซืองทางฝั่งตะวันตก แม่น้ำไหลผ่านเมืองเบียนฮหว่า จากนั้นไหลไปตามเขตแดนระหว่างด่งนายและนครโฮจิมินห์
ไฟฟ้าจากพลังงานน้ำ
เขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ในลุ่มน้ำด่งนายได้แก่:
อังเคล โกเมส
อังเคล โกเมส (Angel Gomes; เกิด 31 สิงหาคม ค.ศ. 2000) นักฟุตบอลชาวอังกฤษเชื้อสายโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้กับลีล ในลีกเอิง เขาเคยเป็นนักเตะชุดเยาวชนของ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในตำแหน่งกองกลางตัวรุก นอกจากนี้ยังเคยเป็นกัปตันทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 16 ,17 และ 18 ปีตามลำดับ รวมถึงยังเป็นญาติผู้น้องของ นานี อดีตปีกความเร็วสูงของทีมปีศาจแดงอีกด้วย ในระดับทีมชาติ อังเคลเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติอังกฤษ U17 ที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 17 ปี 2017 ที่ประเทศอินเดีย
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
โกเมสเริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลด้วยการเข้าร่วมทีมเยาวชนของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเมื่อ พ.ศ. 2549 ขณะอายุเพียง 6 ปีและเนื่องจากฝีเท้าที่พัฒนาอย่างรวดเร็วทำให้โกเมสก้าวขึ้นมาเล่นในทีมชุดต่าง ๆ ของปีศาจแดงกระทั่งได้ก้าวขึ้นมาติดทีมรุ่นอายุไม่เกิน 18 ปีของสโมสร
วันพฤหัสบดีที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 โกเมสได้รับรางวัลนักเตะดาวรุ่งยอดเยี่ยมแห่งปีของสโมสรหรือรางวัล Jimmy Murphy Player of the Year ด้วยผลงานลงเล่น 19 นัดทำไป 12 ประตูจากนั้นเพียง 1 วันเขาก็ถูกเรียกตัวให้ไปซ้อมกับทีมชุดใหญ่เพื่อที่จะลงแข่งขันพรีเมียร์ลีกนัดสุดท้ายของฤดูกาล 2016–17 ในนัดที่เปิดบ้านพบกับคริสตัลพาเลซและเอาชนะไปได้ 2–0 เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
โกเมสได้ประเดิมสนามในนามทีมชุดใหญ่ให้กับทีมปีศาจแดงด้วยการลงไปเล่นแทน เวย์น รูนีย์ ทำให้โกเมสกลายเป็นนักเตะอายุที่น้อยที่สุดอันดับ 2 ของสโมสรที่ได้ลงเล่นในลีกสูงสุดด้วยวัย 16 ปี 263 วันต่อจาก ดันแคน เอ็ดเวิร์ด ตำนานกองหน้าของทีมที่ทำไว้ด้วยวัย 16 ปี 185 วันเมื่อ พ.ศ. 2495 และนอกจากนี้ยังทำสถิติเป็นนักเตะที่เกิดในยุคมิลเลเนียมคนแรกของสโมสรที่ได้ลงเล่นในพรีเมียร์ลีก
ฤดูกาล 2018–19
โกเมสได้ลงเล่นนัดแรกของซีซั่นในวันที่ 26 ธันวาคม 2561 เขาได้เปลี่ยนตัวลงเล่นแทนฆวน มาตาในนาทีที่81 ในเกมที่ชนะฮัดเดอส์ฟีลด์ทาวน์3-1
ทีมชาติ
โกเมสสามารถเลือกเล่น 2 ประเทศได้ นอกจากอังกฤษคือแองโกล่าและโปรตุเกส
สไตล์การเล่น
สไตล์การเล่นของโกเมสมักจะถูกเปรียบเทียบกับRonaldinho
ชีวิตส่วนตัว
โกเมสเป็นลูกชายแท้ๆของกิล โกเมส ซึ่งพ่อของเป็นชาวแองโกลันเขาเคยลงเล่นให้กับโปรตุเกสอายุไม่เกิน 21 ปี
อ้างอิง
2000
เพทาย โชตินุชิต
ประวัติ
เพทาย โชตินุชิต ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.ครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2492 ซึ่งเป็นการเลือกตั้งแบบประเภทที่ 1 เพิ่มเติม จากสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 5 โดยมี ส.ส.เพิ่มขึ้นจำนวน 21 คน และได้รับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495
ต่อมาหลังจากที่จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีหลังจากได้เดินทางไปเยือนนานาประเทศในช่วงปี พ.ศ. 2498 และเกิดความประทับใจในมุมนักพูด ที่สวนสาธารณะไฮด์ปาร์ค กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่เปิดโอกาสให้มีผู้ปราศรัยโจมตีการทำงานของรัฐบาลได้อย่างอิสระ เมื่อกลับมาจึงได้เปิดโอกาสให้กระทำเช่นนั้นที่ท้องสนามหลวง จึงเกิดการปราศรัยครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2498 โดยโจมตีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น และได้ขยายแนวร่วมและการเคลื่อนไหวขึ้นเป็นลำดับ โดยเรียกร้องให้ยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 โดยอ้างว่าไม่เป็นประชาธิปไตย ในวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2498 นายเพทาย ได้กรีดเลือดประท้วงเรียกร้องให้มีการยกเลิก ส.ส. ประเภทที่ 2 และมีการเดินขบวนที่ถนนราชดำเนินและอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยในปลายปีเดียวกัน จนถูกจับ ผู้ที่ถูกจับคุมขังจึงประท้วงด้วยการอดอาหาร จนกระทั่งรัฐบาลเปิดโอกาสให้มีการจดทะเบียนพรรคการเมืองขึ้นมาอย่างเป็นทางการ นายเพทายจึงได้จดทะเบียนก่อตั้งพรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค ตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 เป็นลำดับที่ 4/2499 โดยเขาทำหน้าที่หัวหน้าพรรค นำสมาชิกลงสมัครในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ซึ่งทางพรรคได้ที่นั่งในสภาทั้งสิ้น 2 ที่นั่งคือ ทวีศักดิ์ ตรีพลี จากจังหวัดขอนแก่น และ พีร์ บุนนาค จากจังหวัดสุพรรณบุรี ส่วนตัวนายเพทายเองไม่ได้รับเลือกตั้ง เขาจึงตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรค ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 เปิดโอกาสให้นายทวีศักดิ์ เข้ามาทำหน้าที่แทน
ยับ-ยุม
ยับ-ยุม เป็นคำทิเบตแปลว่า พ่อ-แม่ เป็นพุทธศิลป์เชิงสัญลักษณ์พบได้ทั่วไปในประเทศอินเดีย ภูฏาน เนปาล และทิเบต มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปหรือโพธิสัตว์ในสัมโภคกายหรือกายทิพย์ กอดรัดหรือสังวาสกับเทวสตรีซึ่งเป็นชายาของพระองค์บนตัก ตามคติลัทธิตันตระ โดยพระโพธิสัตว์เป็นสัญลักษณ์ของความกรุณา กับพระชายาเป็นปัญญา อุปมาว่ากรุณาคือแขนขา ปัญญาคือดวงตา หากขาดไปสิ่งหนึ่งก็ยากที่จะตรัสรู้ได้ มีน้อยครั้งที่จะพบพระพุทธรูปหรือพระโพธิสัตว์นั่งอยู่บนตักของเทวสตรี อย่างนี้เรียกว่า "ยุม-ยับ" การรวมกันของสองเพศเป็นสาธนาหรือหนทางแห่งการหยั่งรู้ในตนอย่างหนึ่งของศาสนาพุทธแบบตันตระ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทิเบต การรวมกันระหว่างสองเพศนี้ถือเป็นประสบการณ์ลึกลับอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของตนเอง
ยับ-ยุมเป็นสัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับอนุตตรโยคะตันตระ บ้างว่าเป็นสนธยาภาษา ตีความว่าบุรุษเพศเชื่อมโยงกับความกรุณาและอุปายะเกาศัลยะ ส่วนอิตถีเพศที่เป็นพระชายาเปรียบดั่งปรัชญา
เคานต์และดยุคแห่งซาวอย
ตำแหน่ง เคานต์และดยุคแห่งซาวอย เป็นตำแหน่งของผู้ปกครองดินแดนซาวอย นับแต่การสถาปนาในศตวรรษที่ 11, อาณาจักรเคานตีแห่งนี้ปกครองโดยราชวงศ์ซาวอย เคานตีแห่งซาวอย ยกระดับเป็นดัชชีในต้นศตวรรษที่ 15 มีอมาเดโอที่ 8 เป็นดยุคพระองค์แรก ในศตวรรษที่ 18, ดยุค วิกเตอร์ อมาเดอุสที่ 2ผนวกราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย เป็นส่วนหนึ่งของดัชชี, ทำให้ดยุคแห่งซาวอยเป็นพระมหากษัตริย์ซาร์ดิเนียร่วมด้วย
ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู
ฟืร์นังดู ดือ อาราอูฌู (Fernando de Araújo; 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 - 2 มิถุนายน พ.ศ. 2558) เป็นนักการเมืองชาวติมอร์ตะวันออก และเป็นประธานรัฐสภาแห่งชาติติมอร์-เลสเตตั้งแต่พ.ศ. 2550 ถึงปีพ.ศ. 2555 เขาได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตเป็นเวลาสองเดือนในพ.ศ. 2551 นอกจากนี้เขายังเป็นประธานพรรคประชาธิปไตย
หลังเหตุการณ์การโจมตีประธานาธิบดีฌูแซ รามุช-ออร์ตาเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อาราอูฌูได้ทำหน้าที่รักษาการประธานาธิบดีเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 รามุชเข้ารับตำแหน่งอีกครั้งเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2551 หลังจากเขากลับมาที่ติมอร์-เลสเต
สถานีวัดมังกร
สถานีวัดมังกร (Wat Mangkon Station, รหัส BL29) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลโดยเป็นสถานีที่อยู่ใจกลางย่านธุรกิจของชาวไทยเชื้อสายจีน ในแนวถนนเจริญกรุง กรุงเทพมหานคร บริเวณย่านวัดมังกรกมลาวาส (วัดเล่งเน่ยยี่) ใกล้กับถนนเยาวราช ซึ่งถือเป็นไชน่าทาวน์ของเมืองไทย
ที่ตั้ง
ถนนเจริญกรุง บริเวณสี่แยกแปลงนาม (จุดบรรจบถนนเจริญกรุง, ถนนแปลงนาม และถนนพลับพลาไชย) ใกล้กับวัดมังกรกมลาวาส (วัดเล่งเน่ยยี่) ในพื้นที่แขวงป้อมปราบ เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย และแขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร
นอกจากนี้ ด้วยที่ตั้งสถานีที่เป็นย่านการค้าหนาแน่นบนถนนเจริญกรุงซึ่งเป็นถนนสายหลักในย่านเมืองเก่า และเป็นถนนที่มีพื้นที่แคบ มีการจราจรคับคั่งตลอดทั้งวัน จึงจำเป็นต้องมีการวางแผนก่อสร้างเส้นทางและตัวสถานีวัดมังกรฯ อย่างระมัดระวัง โดยเลือกวิธีการก่อสร้างแบบไม่เปิดหน้าดิน เพื่อลดผลกระทบจากการปิดการจราจร
การออกแบบ
ลักษณะสถานีวัดมังกรเป็นชานชาลาต่างระดับมี 3 ชั้น มีทางเข้าออกบริเวณสี่แยกแปลงนามและบริเวณซอยเจริญกรุง 18 เมื่อเริ่มก่อสร้างสถานีได้รื้อถอนอาคารบางส่วนด้านทิศใต้ของถนนเจริญกรุงออก โดยออกแบบทางเข้าออกสอดคล้องกับอาคารบริเวณใกล้เคียง
การออกแบบตัวสถานีทั้งภายนอกบริเวณระดับดินและภายใน มีรูปแบบสถาปัตยกรรมจีน-โปรตุเกส หรือชิโนโปรตุกีส เพื่อให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ และยังสื่อสารถึงวัฒนธรรมแบบไทย-จีนของประชาชนชาวเยาวราชเป็นหลัก รวมถึงได้นำลวดลายของมังกรมาประดับใช้ในบริเวณสถานี ตั้งแต่เพดานบริเวณชั้นจำหน่ายบัตรโดยสาร และบริเวณหัวเสาในสถานีที่ใช้สลับกับประแจจีนและลายดอกบัว และบริเวณทางลงเข้าสู่ตัวสถานี โดยได้รับแรงบันดาลใจในการออกแบบจากวัดมังกรกมลาวาส หรือ วัดเล่งเน่ยยี่ โดย เล่ง ในภาษาจีนแต้จิ๋ว คือ มังกร คำว่า เน่ย คือ ดอกบัว และ คำว่า ยี่ คือวัด และยังได้มีการออกแบบเพดานให้มีความรู้สึกเหมือนกำลังลงไปอยู่ใต้ท้องของมังกร โดยให้ประตูทางเข้าสถานีเป็นส่วนหาง และหัวของมังกรอยู่ภายในบริเวณสถานี
สัญลักษณ์ของสถานี
ตราสัญลักษณ์ของสถานีเป็นมังกร เพื่อสื่อถึงย่านไชน่าทาวน์ ถนนเยาวราชและวัดมังกรกมลาวาส และใช้สีแดงกับสีทองตกแต่งภายในเนื่องมาจากเป็นสีมงคลของชาวจีน ส่วนกระเบื้องหัวเสาใช้ ลวดลายของประแจจีนบุพื้นสีทอง สลับกับกระเบื้องลายดอกบัว
รูปแบบของสถานี
เป็นชานชาลาต่างระดับ (Station with Stack Platform) เนื่องจากถนนเจริญกรุงมีพื้นที่คับแคบ ทำให้ต้องสร้างอุโมงค์ซ้อนกัน
การจัดพื้นที่ในตัวสถานี
แบ่งเป็น 7 ชั้น โดยเป็นอาคารเหนือพื้นดิน 3 ชั้น และชั้นใต้ดิน 4 ชั้น ประกอบด้วย
อาร์กเดอะแลด: เอ็นด์ออฟดาร์คเนส
อาร์กเดอะแลด: เอ็นด์ออฟดาร์คเนส (Arc the Lad: End of Darkness) หรือที่ญี่ปุ่นรู้จักกันในชื่อ อาร์กเดอะแลด เจเนอเรชัน (アークザラッド ジェネレーション) เป็นวิดีโอเกมที่ได้รับการพัฒนาโดยแคทเทิลคอลสำหรับระบบเพลย์สเตชัน 2 โดยเกมนี้ถือเป็นเกมชุดสุดท้ายของซีรีส์ อาร์กเดอะแลด ในระบบคอนโซล โดยมีเกมภาคก่อนหน้าคือ อาร์กเดอะแลด: ทไวไลท์ออฟเดอะสปีริท
รูปแบบการเล่น
ตามโหมดพื้นฐานของผู้เล่นนั้นจะทำการออกเดินทางไปพบกับเหล่าสมาคมในภารกิจต่างๆรอบโลก โดยกระทำการล่วงหน้าจากเรื่องราวทีมีอยู่ได้ อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นจะต้องพูดคุยกับผู้คนรอบๆเมือง เกมมีการต่อสู้แบบเรียลไทม์ อันเป็นเป็นระบบใหม่ของซีรีส์นี้ ซึ่งผู้คุ้นเคยเกมซีรีส์นี้ต่างรู้สึกว่าเป็นการสร้างความสูญเสียคุณภาพให้กับเกม
ออนไลน์
คุณสมบัติใหม่ที่ปรากฏเพิ่มในเกม คือการเล่นแบบออนไลน์ที่ช่วยให้ผู้เล่นท่องไปในโลกกว้างร่วมกับเพื่อน ทั้งนี้ เซิร์ฟเวอร์ออนไลน์ได้ปิดตัวลง ณ วันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 2006
การตอบรับ
เว็บไซต์เกมแรงกิงส์ให้คะแนนตอบรับ อาร์กเดอะแลด: เอ็นด์ออฟดาร์คเนส ที่ค่า 57.68% โดยอิงจากนักวิจารณ์ 35 ราย ส่วนเว็บไซต์เกมสปอทให้คะแนนที่ 5.3 คะแนน ในขณะที่เว็บไซต์เมต้าคริติคให้คะแนนที่ 59 คะแนน จากคะแนนเต็มที่มีอยู่ 100 คะแนน
ฮีร์ (ประเทศอิหร่าน)
ฮีร์ เป็นเมืองในอำเภอฮีร์ เทศมณฑลแอร์แดบีล จังหวัดแอร์แดบีล ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 2,588 คนใน 663 ครัวเรือน
แพทริก ไอส์เดล มัวร์
เซอร์ แพทริก วิลเลียม ไอส์เดล มัวร์ (Sir Patrick William Eisdell Moore) โอบีอี (17 มีนาคม ค.ศ. 1918 – 18 มิถุนายน ค.ศ. 2015) เป็นศัลยแพทย์และนักวิจัยทางการแพทย์ชาวนิวซีแลนด์ เขาเป็นผู้บุกเบิกด้านประสาทหูเทียม และเป็นบุคคลแรกในโลกที่ทำการปลูกถ่ายแก้วหู นอกจากนี้ เขายังทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ในสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นปาเคฮาคนเดียวในกองพันมาวรีที่ 28 ส่วนอัตชีวประวัติของเขาที่ชื่อโซโอลด์โซควิก (So Old So Quick) ได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2004
มัวร์เกิดที่บริสตอล ประเทศอังกฤษ เมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1918 โดยเป็นบุตรชายของอลิซ มัวร์ (ส่วนคำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้วคือลอฟต์เฮาส์) และสามีของเธอคือศัลยแพทย์ชาวนิวซีแลนด์ชื่ออาร์เธอร์ ไอส์เดล มัวร์ เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนออกแลนด์แกรมมาร์ จากนั้นศึกษาด้านการแพทย์ที่มหาวิทยาลัยอาทาเกอ ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิตและศัลยศาสตรบัณฑิตใน ค.ศ. 1943 โดยเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 1942 เขาแต่งงานกับเบธ บีดี ในแดนเนอเวิร์ก
ในเกียรติยศเนื่องในวันปีใหม่ 1982 มัวร์ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช ชั้นเจ้าหน้าที่ สำหรับกิตติคุณด้านโสต ศอ นาสิกวิทยา และชุมชน รวมถึงเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นไนต์แบชเลอร์ สำหรับกิตติคุณด้านโสต ศอ นาสิกวิทยา ในเกียรติยศเนื่องในวันปีใหม่ 1992
ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย
ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย หรือ ปลาหมอแคระอกาสซิสซี่ (Agassiz' dwarf cichlid; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอสี (Cichlidae)
เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวไม่เกิน 10 เซนติเมตร มีครีบหางปลายแหลมเหมือนเปลวเทียน ลำตัวยาว มีลายคาดลำตัวขนาดหนา และมีสีสันสดใสสวยงาม กระจายพันธุ์อยู่ทั่วแม่น้ำอเมซอน ตั้งแต่ตอนบนซึ่งอยู่ค่อนมาทางด้านตะวันตกของทวีปอเมริกาใต้ตามลุ่มแม่น้ำต่าง ๆ บริเวณสามเหลี่ยมชายแดนประเทศโคลัมเบีย, เปรู และบราซิล ต่อเนื่องไปยังแม่น้ำพูทูมาโย, เทเฟ, จาปูรา และริโอเนโกร ผ่านเมืองซานตาเรมที่ตั้งอยู่บนปากแม่น้ำทาปาโฮส และไล่ต่อเนื่องไปทางทิศตะวันออกของเมืองเบเล็มที่ปากแม่น้ำอเมซอน โดยพบในแหล่งน้ำที่มีน้ำสีชา และมีค่าความเป็นกรดเป็นด่างต่ำกว่ามาตรฐานปกติ (ต่ำกว่า 6.5 pH) แต่ก็อาจพบได้ในแหล่งน้ำใส หรือแหล่งน้ำขุ่นได้เช่นกัน
โดยปลาในแต่ละพื้นที่จะมีสีสันของลำตัวและครีบต่าง ๆ แตกต่างกัน รวมถึงลวดลายต่าง ๆ เช่น ปลาที่พบในแม่น้ำเทเฟ จะไม่มีลายซิกแซก แต่จะมีสีสันและลวดลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เป็นต้น
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้จนมีสายพันธุ์ที่มีลักษณะสวยงามแปลกไปจากปลาที่พบในธรรมชาติ เช่น "ดับเบิลเรด" หรือ "ซุปเปอร์เรด" ที่มีครีบสีแดง "เรดโกลด์" ที่มีส่วนท้องเป็นสีเหลืองเข้ม หรือ "ไฟร์เรด" ที่เป็นปลาที่มีเม็ดสีผิดปกติ ขนาดเม็ดสีดำบนลำตัวและครีบต่าง ๆ ทำให้สีลำตัวเป็นสีขาว หรือสีทองตัดกับครีบสีต่าง ๆ เป็นต้น
มีพฤติกรรมผสมพันธุ์ โดยตัวผู้หนึ่งตัวจะเฝ้าอาณาเขตของตัวเอง และจะผสมพันธุ์กับตัวเมียหลายตัวที่จับจองพื้นที่ในอาณาเขตนั้น
ปลาหมอแคระอกาสซิสสิอาย จัดได้ว่าเป็นปลาหมอแคระชนิดที่มีราคาซื้อขายสูงสุด และได้รับความนิยมมากที่สุดในแง่ของการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยนิยมเลี้ยงและเพาะขยายพันธุ์ในตู้ไม้น้ำ ในประเทศไทยได้ถูกนำเข้าจากต่างประเทศราวปี พ.ศ. 2545-พ.ศ. 2546 ในแง่ของการเพาะขยายพันธุ์ให้ได้ผลผลิตและต่อยอดออกไป ยังต้องนำเข้าพ่อแม่พันธุ์จากต่างประเทศกันอยู่
จังหวัดไกลกังวล
จังหวัดไกลกังวล เป็นโครงการจัดตั้งจังหวัดใหม่ของประเทศไทย สืบเนื่องจาก วันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2549 คณะรัฐมนตรีรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้พิจารณาการนำเสนอโครงการจัดตั้งจังหวัดที่ 77 เป็นการรวม 5 อำเภอ 2 จังหวัดในแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญของประเทศคือ อำเภอชะอำ และอำเภอท่ายาง จากจังหวัดเพชรบุรี และอำเภอหัวหิน อำเภอปราณบุรี และอำเภอสามร้อยยอด จากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เข้าเป็นจังหวัดเดียว
ทั้งนี้คณะรัฐมนตรีได้มอบหมายให้กระทรวงมหาดไทย ศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้ง เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสฉลองครบรอบ 80 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ใน พ.ศ. 2550 และอำเภอหัวหินยังเป็นที่ตั้งของวังที่ประทับอีกด้วย แต่โครงการนี้ได้ถูกยกเลิกไปพร้อมกับรัฐบาลชุดดังกล่าว
ต่อมาใน พ.ศ. 2551 ได้มีการนำเรื่องส่งเข้ามาพิจารณาอีกครั้ง โดยอ้างเหตุผลเพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ มีพระชนมายุครบ 77 พรรษา  พร้อมเหตุผลประกอบในการจัดตั้งจังหวัดใหม่ให้เป็นไปตามมติคณะรัฐมนตรีวันที่ 8 ธันวาคม 2524  จนกระทั่งเดือนมกราคม พ.ศ. 2552 นายปานชัย บวรรัตนปราณ ผู้ว่าราชการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ได้แจ้งหนังสือเวียนด่วนที่สุดที่ ปข 0017/21174 เรื่องพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดไกลกังวล ให้ทุกหน่วยงานตอบแสดงความเห็นตามแบบสอบถามไปยังสำนักงานปกครองจังหวัด โดยระบุว่าได้รับแจ้งจากกระทรวงมหาดไทยว่าสำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรีได้ส่งสำเนาร่าง พรบ.ตั้งจังหวัดไกลกังวลเพื่อพิจารณาเสนอความเห็นในรายละเอียดผลดี ผลเสีย  สาระสำคัญของร่าง พรบ.ดังกล่าว ได้อ้างเหตุผลความจำเป็นว่า เนื่องจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์มีประชากรอาศัยจำนวนมาก และมีพื้นที่กว้าง ส่งผลให้ประชาชนไม่ได้รับความสะดวกในการติดต่อราชการ เพื่อให้เป็นประโยชน์ในการปกครองและอำนวยความสะดวกให้กับประชาชน จึงสมควรแยก อำเภอปราณบุรี อำเภอหัวหิน อำเภอสามร้อยยอด ออกจากจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และแยกอำเภอชะอำออกจากการปกครองของจังหวัดเพชรบุรี รวมตั้งขึ้นเป็นจังหวัดไกลกังวล โดยให้เปลี่ยนชื่ออำเภอหัวหินเป็นอำเภอเมืองไกลกังวล
จนถึงปัจจุบันยังไม่มีความคืบหน้าในการจัดตั้งจังหวัดดังกล่าว
ไมโครซอฟท์ เพนต์
ไมโครซอฟท์ เพนต์ (ชื่อเดิมคือ เพนต์บรัช) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ เพนต์ เป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์กราฟิกอย่างง่ายของไมโครซอฟท์ โดยโปรแกรมสามารถบันทึกไฟล์เป็นบิตแมป (ในแบบสี 24-บิต, 256 สี, 16 สี, ขาวดำ, ใช้นามสกุล .bmp), เจเพ็ก, จิฟ (ยกเว้นภาพที่โปร่งใส), พิง (ไม่รองรับสีแบบ alpha channel) และทิฟฟ์แบบหน้าเดียว โดยตัวโปรแกรมมีความสามารถในการวาดทั้งขาวดำและสี แต่ไม่รองรับสเกลสีเทา (grayscale) โดยโปรแกรมนี้มีในระบบปฏิบัติการวินโดวส์ทุกรุ่น ความเรียบง่ายและใช้ได้อย่างรวดเร็วของตัวโปรแกรมทำให้เพนต์กลายเป็นหนึ่งในโปรแกรมที่ใช้งานกันมากที่สุดในระบบปฏิบัติการวินโดวส์ในรุ่นก่อน ๆ และใช้งานกันอย่างแพร่หลายในการตกแต่งภาพแบบง่ายในปัจจุบัน
แต่ในเดือนกรกฎาคม 2560 บนวินโดวส์ 10 ในรุ่น Fall Creators Update นั้น โปรแกรมนี้จะเป็นสถานะเลิกพัฒนา (deprecated) และจะเอาออกในอนาคต เพราะไม่มีการปรับปรุงแล้วและถูกแทนที่ด้วยเพนต์ทรีดี แต่ยังสามารถดาวน์โหลดมาใช้งานได้ที่วินโดวส์สตอร์
โพคาฮอนทัส
ใน ค.ศ. 1613 นางถูกชาวอังกฤษจับกุมไปเรียกค่าไถ่ในช่วงที่อังกฤษและชนอเมริกันพื้นเมืองเป็นปฏิปักษ์กัน ระหว่างที่นางถูกจับนั้น นางเข้ารีตเป็นคริสต์ศาสนิกและเปลี่ยนชื่อเป็น รีเบกกา (Rebecca) ต่อมาเมื่อนางมีโอกาสกลับไปหาผู้คนของตน นางกลับเลือกอยู่กับคนอังกฤษ ครั้นเดือนเมษายน ค.ศ. 1614 นางอายุได้ 17 ปี เข้าพิธีสมรสกับจอห์น รอล์ฟ (John Rolfe) คนปลูกใบยาสูบ ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1615 นางให้กำเนิดบุตรชายของเขานามว่า ทอมัส รอล์ฟ (Thomas Rolfe)
ใน ค.ศ. 1616 ครอบครัวรอล์ฟเดินทางไปลอนดอน มีการนำเสนอนางต่อสังคมอังกฤษว่า เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของคนป่าเถื่อนที่ได้รับการสั่งสอนให้มีอารยะ เพื่อกระตุ้นการลงทุนในชุมชนเจมส์ทาวน์ที่เวอร์จิเนีย นางจึงเกิดมีชื่อเสียงขึ้น ได้รับการเลี้ยงดูปูเสื่อหรูหรา และได้ชมละครหน้ากาก (masque) ที่วังไวต์ฮอล (Whitehall Palace) ด้วย ครั้น ค.ศ. 1617 ครอบครัวรอล์ฟตั้งใจจะเดินทางกลับเวอร์จิเนีย แต่นางเสียชีวิตที่เกรฟเซนด์ (Gravesend) ในอังกฤษไปเสียก่อนโดยไม่ทราบสาเหตุ อายุได้ราว 20 หรือ 21 ปี ศพของนางฝังไว้ที่โบสถ์เซนต์จอร์จ (St George's Church) ณ เกรฟเซนด์นั้น แต่การบูรณะโบสถ์ในภายหลังทำให้ตำแหน่งที่แน่นอนของหลุมศพนางในปัจจุบันนั้นไม่อาจทราบได้อีก
สถานที่และผลิตภัณฑ์มากมายในสหรัฐได้รับการตั้งชื่อตามนาง เรื่องราวของนางยังได้รับการเล่าขานเป็นนิยายรัก กลายเป็นหัวเรื่องยอดนิยมในงานศิลปะ วรรณกรรม และภาพยนตร์ คนดังหลายคนก็อ้างว่า สืบเชื้อสายของนางผ่านทางบุตรของนาง เช่น สมาชิกตระกูลแรกแห่งเวอร์จิเนีย, ตลอดจนอีดิท วิลสัน (Edith Wilson) อดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง, เกล็นน์ สเตรนจ์ (Glenn Strange) นักแสดงชาวอเมริกัน, เวย์น นิวตัน (Wayne Newton) นักแสดงในลาสเวกัส, และเพอร์ซิวัล โลเวลล์ (Percival Lowell) นักดาราศาสตร์
โดราเอมอน ตอน ตำนานเทพนิยายไซอิ๋ว
โดราเอมอน ตอน ตำนานเทพนิยายไซอิ๋ว เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 90 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 9 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1988 ภาพยนตร์ชุดนี้ไม่ได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนลายเส้น จึงสามารถหาชมได้เฉพาะหนังสือการ์ตูนในรูปแบบอนิเมะเท่านั้น เพราะช่วงเวลานั้นฟูจิโกะ F ฟูจิโอะ ป่วยจึงหยุดสร้างสรรค์การวาด (เป็นภาพยนตร์ที่ไม่มีฉบับหนังสือการ์ตูน)
เนื้อเรื่องอย่างละเอียด
โนบิตะและเพื่อนๆ เตรียมซ้อมละครซึ่งแสดงเรื่องไซอิ๋ว โดยระหว่างการซ้อมโนบิตะนึกถึงเกี่ยวกับหากตัวเองเล่นเป็นหงอคง แต่เพื่อนๆ ไม่ให้เขารับบทนั้น โนบิตะเซ็งที่ตัวเองไม่ได้เล่นบทหงอคงทั้งๆ ที่ต้นคิดคือเขา (เดคิสุงิเป็นหงอคง) ไจแอนท์ที่รับบทโป๊ยก่ายก็ไม่พอใจที่ซึเนะโอะไปว่าว่าเป็นปีศาจหมู ทำให้เล่นผิดบทเพราะอารมณ์ (ใครๆ ก็อยากเป็นหงอคง) เมื่อไจแอนท์บอกว่าซึเนะโอะก็เหมาะที่จะเป็นพรายน้ำก็โมโหไจแอนท์ สุดท้ายโนบิตะบอกว่าเขาจะพิสูจน์ให้ดูว่าหงอคงมีจริง ถ้ามีต้องให้เขาเป็นหงอคง เขาเลยกลับบ้านไปหาโดราเอมอนเพื่อที่จะใช้ไทม์แมชชีนไปในประเทศจีนสมัยที่พระถังซำจั๋ง แต่โดราเอมอนยังเล่นเกมในฮีโร่แมชชีน โนบิตะเลยไปคนเดียว เขาพบหงอคงหน้าเหมือนเขาเปี๊ยบบินผ่านไป และพบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเป็นลมหมดสติจากการขาดน้ำ โนบิตะเลยเอาน้ำมาให้เพื่อช่วยชีวิตไว้
เมื่อโดราเอมอนเล่นเกมเสร็จก็ออกมาจากฮีโร่แมชชีน และเมื่อโนบิตะกลับมาก็จะชวนเล่นเกมด้วย เมื่อโนบิตะกลับมาก็ไปบอกทุกคนว่าหงอคงมีตัวตนอยู่จริง และพาทุกคนรวมถึงโดราเอมอนไปดูด้วย ทว่าเพราะไทม์แมชชีนที่ไปเมื่อกี้เป็นการคาดเดาเวลาและสถานที่ ดังนั้นที่ที่ออกมาเลยต่างจากเมื่อกี้นี้ แต่ทว่า ทุกคนถูกโจรภูเขาไล่ตามมา เมื่อหลบได้แล้วโนบิตะบอกความจริงโดราเอมอนว่าโนบิตะเห็นหงอคงจริงๆ และไปเจอเด็กผู้ชายคนนั้นซึ่งเขาเรียกโนบิตะว่าหงอคงด้วย ทั้งๆ ที่ไม่มีวุ้นแปลภาษา โดราเอมอนเริ่มสงสัยแล้วว่าใช้ของวิเศษของเขาไปหรือเปล่า ต่อมาไจแอนท์เริ่มยัวะที่ไม่เห็นหงอคง แต่เห็นกลุ่มคนจากระยะไกลโดราเอมอนเลยใช้ดาวเทียมสอดแนมเพื่อดูว่าเป็นใคร แล้วก็พบว่าเป็นพระถังซำจั๋ง ซึ่งมีตัวตนอยู่จริง แต่ผู้ติดตามตัวอื่นๆ (หงอคง, โป๊ยก่าย, และซัวเจ๋ง) ไม่มีตัวตนอยู่จริง โนบิตะต้องรักษาสัญญาที่ไว้ให้กับไจแอนท์โดราเอมอนเลยพาโนบิตะไปหลบแล้วเอาฮีโร่แมชชีนออกมาเพื่อให้โนบิตะแต่งกายเป็นหงอคง เมื่อเกมเริ่มแล้วโดราเอมอนให้โนบิตะออกมาจากเกมแล้วให้เพื่อนๆ ได้เห็น แต่ระหว่างนั้นราชาปีศาจวัวและลูกสมุนต่างๆ ในฮีโร่แมชชีนได้ออกมาจากเกมแล้ว! และหงอคงโนบิตะก็หลุดปากไปตอนที่ไจแอนท์เรียกโนบิตะ ทำให้ต้องเปิดเผยความลับ ซึ่งก็คือฮีโร่แมชชีน จากนั้นทุกคนกลับไปยังปัจจุบันแล้วไจแอนท์ให้โดราเอมอนเอาฮีโร่แมชชีนออกมาให้เล่นเพื่อเล่นไซอิ๋ว ไจแอนท์และซึเนะโอะอยากเป็นหงอคง โดราเอมอนเลยบอกให้ทำตามที่คอมพิวเตอร์สั่ง เมื่อทุกคนเข้าไปแล้วโดราเอมอนเห็นท้องฟ้าผิดปกติและน่ากลัว ในฮีโร่แมชชีนคอมพิวเตอร์เลือกบทให้โดยไจแอนท์เป็นโป๊ยก่าย ซึเนะโอะเป็นซัวเจ๋ง ชิซุกะเป็นพระถังซำจั๋ง และโนบิตะเป็นหงอคง ไจแอนท์โมโหที่ไม่ได้เล่นเป็นหงอคง จากนั้นเกมก็เริ่มขึ้น แต่มันก็จบลงอย่างง่ายดายโดยที่ไม่มีปีศาจออกมาสักตนเดียว ทุกคนรู้สึกไม่สนุกเลยเลยบอกว่าไม่มีปีศาจเลย โดราเอมอนก็รู้สึกแปลกๆ ว่าทำไม จากนั้นทุกคนก็กลับบ้าน โดราเอมอนและโนบิตะโกรธกัน คืนนั้นคุณแม่เรียกทั้งสองลงมากินข้าว โนบิตะรู้สึกแปลกๆ เพราะเงาคุณพ่อเหมือนปีศาจเปี๊ยบเลย แต่ตัวจริงยังเหมือนเดิม และที่อาหารวันนี้อร่ยผิดปกติเพราะเป็นงูชุบแป้งทอด โดราเอมอนและโนบิตะช็อกที่กินอะไรไป และคุณแม่ก็เอาซุบตุ๊กแกมาเสิร์ฟ ทั้งสองเลยขอตัวขึ้นไปนอนก่อน ระหว่างที่ทั้งสองนอนอยู่ก็รู้สึกผิดปกติ และมาหงุดหงิดใส่กัน ส่วนนอกบ้านมีค้างคาวเกาะอยู่เต็มไปหมด
วันรุ่งขึ้น โรงเรียนมีสภาพเปลี่ยนไป และการซ้อมละครวันนี้กลายเป็นว่าบทของไซอิ๋วคือพระถังซำจั๋งจะถูกจับกิน โนบิตะ ชิซุกะ ไจแอนท์ และซึเนะโอะรู้สึกว่าทุกคนดูแปลกไป และคุณครูกลายร่างเป็นปีศาจได้!!! ทั้งสี่เลยวิ่งหนีออกจากโรงเรียนไปที่ลานว่าง ชิซุกะสันนิษฐานว่าที่มันแปลกๆ คงเพราะของวิเศษของโดราเอมอน และทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน โนบิตะบอกโดราเอมอนว่าทุกคนดูน่ากลัวไปหมดเลย และชิซุกะบอกว่าทุกอย่างดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เข้าไปเล่นในฮีโร่แมชชีนแล้ว จากนั้นคุณแม่เข้ามา และสงสัยว่าจะซ่อนผลสอบ 0 คะแนน (มีเขางอกออกมาด้วย) และบอกให้ทำการบ้านซะ คุณแม่กลายเป็นปีศาจไปแล้ว โดราเอมอนและโนบิตะเลยออกไปสำรวจในเมือง ซึ่งพบว่ามีกลิ่นไอของปีศาจอยู่ทุกที่ และมีอาคารปริศนาโผล่มาด้วย!!! ซึ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเหมือนทุกอย่างถูกกลืนเข้าไปอยู่ในโลกของปีศาจ และตอนจบของไซอิ๋วกลับกลายเป็นว่าพระถังซำจั๋งถูกจับกินด้วย โดราเอมอนตกตะลึงเพราะประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปจริงๆ จากนั้นพวกเขาถูกค้างคาวปีศาจไล่ตามมาโดราเอมอนเลยใช้ปืนกับดักค้างคาวเพื่อจัดการพวกมัน ที่พวกมันมารุมทำร้ายก็เพราะโนบิตะเป็นมนุษย์ ดังนั้นทุกคนจึงตกอยู่ในอันตราย! ชิซุกะหวาดกลัวมากเพราะคุณแม่กลายเป็นปีศาจไปเสียแล้ว ส่วนไจแอนท์และซึเนะโอะมาหลบซ่อนในสวนที่บ้านโนบิตะ โดราเอมอนก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดไปว่าเกิดจากการที่ประวัติศาสตร์เปลี่ยน ปีศาจจากฮีโร่แมชชีนออกมาอาละวาด และถูกตั้งโปรแกรมให้กินพระถังซำจั๋ง เมื่อกินเข้าไปแล้วก็จะมีพลังเพิ่มขึ้นมหาศาลทำให้มนุษย์ถูกกำจัดไปหมดสิ้น และกลายเป็นโลกของปีศาจแทน โดยมีวิธีแก้ไขเพียงทางเดียวคือต้องกำจัดปีศาจที่ปีนั้นให้หมดสิ้น ทุกคนจึงต้องเล่นไซอิ๋วจริงๆ โดยใช้พลังของตัวละครจากเครื่องฮีโร่แมชชีนมากำจัดปีศาจ ทว่าคุณแม่ของโนบิตะขึ้นมาหาอีกแล้ว ทุกคนเลยต้องรีบหนีไป
ที่เมืองจีนปี 630 พระถังซำจั๋งออกเดินทางจากซีอานมาได้หนึ่งปีแล้ว และร่วมเดินทางกับรินเร เด็กที่โนบิตะช่วยเหลือเอาไว้ มาสิบวันแล้ว ระหว่างที่เดินทางอยู่ปีศาจน้ำเต้าทองและปีศาจน้ำเต้าเงิน ปีศาจฝาแฝดเห๋นพระถังซำจั๋งแล้วจะกิน ทางโดราเอมอนและเพื่อนๆ โดราเอมอนใช้เครื่องส่งสัญญาณเตือนภัยเพื่อเตือนเรื่องอันตรายร้ายแรง เมื่อมาถึงแล้วโดราเอมอนให้ทุกคนกินวุ้นแปลภาษาเพื่อให้ทุกคนพูดภาษาจีนได้ ทุกคนเห็นพระถังซำจั๋งและลูกศิษย์คนหนึ่ง และปีศาจน้ำเต้าทองและปีศาจน้ำเต้าเงินก็โผล่ออกมา ทุกคนเลยแนะนำตัวเองแก่ปีศาจแล้วใช้ลูกสมุนค้างคาวโจมตี ชิซุกะปกป้องระถังซำจั๋งตัวจริงเอาไว้ส่วนโดราเอมอนไปขานรับปีศาจน้ำเต้าทองทำให้ถูกดูดเข้าไปในน้ำเต้า แต่ก็ใช้ประตูไปที่ไหนก็ได้ออกมา จากนั้นโดราเอมอนเรียกปีศาจน้ำเต้าทอง และมันก็ขานรับทำให้ดูกดูดเข้าไปในฮีโร่แมชชีน และปีศาจน้ำเต้าเงินผู้น้องเมื่อพบหงอคงโนบิตะก็หนีไป โนบิตะพบกับรินเรซึ่งเขาเคยช่วยเหลือเอาไว้ เป็นลูกศิษย์ของพระถังซำจั๋ง เมื่อรอดพ้นอันตรายแล้วพระถังซำจั๋งและรินเรบอกลาเพื่อเดินทางต่อ แต่โดราเอมอนเปิดเครื่องฮีโร่แมชชีนทิ้งไว้
ปีศาจน้ำเต้าเงินกลับไปรายงานนางพญาพัดทองและราชาปีศาจวัวที่ทำงานไม่สำเร็จ เขาจึงสัญญากับนางพญาพัดทองว่าจะจับตัวพระถังซำจั๋งมาให้ได้ ทางโดราเอมอนและเพื่อนๆ ไม่สามารถเดินทางในทะเลทรายต่อแล้วโดราเอมอนจึงเอาแคมปิ้งแคปซูล (ขนาดหลายที่) ออกมา ซึ่งข้างในหรูหรามากและมีห้องครัวด้วย หลังจากที่กินข้าวเย็นเสาร็จแล้วก็แยกย้ายกันไปนอน ส่วนพระถังซำจั๋งและรินเรก็พักผ่อนด้วย คืนนั้นเองโดราเอมอนตั้งเครื่องส่งสัญญาณเตือนภัยให้ทำงานระหว่างที่กำลังนอนด้วย และชิซุกะกับโนบิตะออกมาดูดาวเพราะนอนไม่หลับ ต่อมาสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นโดราเอมอนก็ไม่สนใจเพราะนึกว่าเป็นนาฬิกาปลึก และรินเรก็สั่งให้ปีศาจจับตัวพระถังซำจั๋งระหว่างที่กำลังสวดมนต์ รินเรร้องไห้อยู่กลางทะเลทรายเพราะต้องทรยศอาจารย์ และมาหมดสติกลางทะเลทราย ส่วนโนบิตะและเพื่อนๆ ไจแอนท์และซึเนะโอะให้โนบิตะออกลาดตระเวนแถวๆ นี้ ระหว่างที่กำลังขี่เมฆเขาก็เห็นตัวเขาตอนแรกออกมาจากไทม์แมชชีนและช่วยเหลือรินเร ระหว่างที่เขาพักที่โอเอซิสเขาก็เห็นภูเขาเพลิง ซึ่งเขาใกล้ไม่ได้เลย เขาเลยไปขอพัดจากนางพญาพัดทอง และสู้กับปีศาจตัวอื่นๆ ส่วนเพื่อนๆ ไปพบกับปีศาจน้ำเต้าเงินกลางทะเลทราย สู้กันไปสู้กันมาโดราเอมอนเรียกปีศาจน้ำเต้าเงิน เขาไม่หลงกล แต่พอขอคำปรึกษาปีศาจน้ำเต้าเงิน ปีศาจก็หลุดปากทำให้ถูกจับได้อีกตน ส่วนชิซุกะถูกปีศาจลากลงใต้พื้นทรายและพาไปที่ภูเขาเพลิง ทางโนบิตะเมื่อสู้กับปีศาจลูกสมุนแล้วก็ถูกนางพญาพัดทองใช้พัดปลิวกระจายไปเลยมาตกลงระหว่างที่รินเรเดินทางอยู่พอดี รินเรสารภาพว่าพระถังซำจั๋งถูกปีศาจจับตัวไปแล้ว จากนั้นทุกคนจึงไปที่ภูเขาเพลิงอีกครั้ง
เมื่อมาถึงแล้วโดราเอมอนใช้เครื่องผลิตเมฆฝนสำเร็จรูปเพื่อให้ไฟจากภูเขาเพลิงดับ แต่ก็ไร้ผล เพราะไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา รินเรบอกว่ามันเป็นเพียงเปลวเพลิงลวงตาเท่านั้น ข้างในยังมีกับดักเต็มไปหมด จากนั้นรินเรนำทางเข้าไปข้างใน ซึ่งพบกับอุปสรรคเต็มไปหมด เมื่อเข้าไปในปราสาทของราชาปีศาจวัวทุกคนก็ถูกจับหมดเว้นแต่รินเรคนเดียว ซึ่งเป็นลูกชายของนางพญาพัดทองและราชาปีศาจวัว เมื่อทุกคนรู้ว่ารินเรคือปีศาจทุกคนโกรธมาก แต่พระถังซำจั๋งรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นปีศาจ แต่ยังไงก็เป็นศิษย์ จากนั้นนางพญาพัดทองเตรียมตัวโดยเอาทุกคนเป็นอาหารเพราะราชาปีศาจวัวกระหายแล้ว ระหว่างที่จะต้มกินโดรามิออกมาช่วยได้ทัน จากนั้นรินเรตัดเชือกที่มัดทุกคนออกและโนบิตะสู้กับราชาปีศาจวัว เมื่อทุกคนกำลังจะหนีก็โดนนางพญาพัดทองขวางเอาไว้และจับได้ว่ารินเรทรยศปีศาจ จากนั้นโนบิตะก็เสียท่าให้แก่ราชาปีศาจวัวแถมทำฮีโร่แมชชีนพังด้วย ทุกคนก็ถูกปีศาจจับตัว แต่โนบิตะได้ใช้กระบองวิเศษให้เป็นประโยชน์ ราชาปีศาจวัวโดนกระบองวิเศษจัดการ ทำให้ปีศาจตนอื่นรวมถึงนางพญาพัดทองหมดพลังไปด้วย และภูเขาเพลิงระเบิดขึ้น ทุกคนรีบหนีจากภูเขาเพลิงโดยใช้ประตูไปที่ไหนก็ได้เลยรอดตาย และจากนั้นภูเขาเพลิงก็สงบลงโดยใช้พัดทองของนางพญาที่ตายไป จากนั้นรินเรก็ยังตามพระถังซำจั๋งไปยังชมพูทวีปเพื่อท่านแม่และเหล่าปีศาจตนอื่นๆ โดราเอมอนขอโทษทุกคนเพราะเรื่องนี้เกิดจากความสะเพร่าของเขาเอง จากนั้นทุกคนก็กลับไปยังยุคปัจจุบัน ทุกๆ คนกลับเป็นเมือนเดิมแล้ว
คณะกลาริส
คณะพัวร์แคลร์ส (Order of Poor Clares) หรือที่ชาวคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า คณะกลาริส (Clarisse) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกหญิงประเภทคณะนักบวชอารามิก ก่อตั้งโดยนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีและนักบุญกลาราแห่งอัสซีซี นักบวชในคณะนี้เน้นการดำเนินชีวิตแบบยากจน เน้นการสวดภาวนา
ประวัติ
ต่อมา 10 ปีหลังจากมรณกรรมของภคินีกลารา (ค.ศ. 1263) สมเด็จพระสันตะปาปาเออร์บันที่ 4 ได้เปลี่ยนชื่อคณะใหม่เป็นคณะนักบุญกลารา (Order of Saint Clare) และต่อมาได้พัฒนาจนกลายเป็นคณะพัวร์แคลร์ส (Order of Poor Clares) หรืออีกชื่อหนึ่งคือคณะกลาริส (Clarisse) ในปัจจุบัน
การแตกคณะ
ต่อมาคณะกลาริสได้แตกออกเป็นคณะย่อยอีกหลายคณะ แต่ละคณะมีผู้ปกครองเป็นเอกเทศ แต่ยักคงยึดถือวินัยของนักบุญแคลร์ คณะเหล่านี้ได้แก่ คณะกลาริส (Poor Clares) ซึ่งเป็นคณะดั้งเดิม คณะกลาริสแห่งการนมัสการนิรันดร์ (Poor Clares of Perpetual Adoration) คณะกลาริส กาปูชิน (the Capuchin Poor Clares) และคณะกลาริส กอเลตติน (the Colettine Poor Clares)
ประเทศพม่า
อารยธรรมช่วงต้นของพม่ามีนครรัฐปยูที่พูดภาษาตระกูลทิเบต-พม่าในพม่าตอนบน และราชอาณาจักรมอญในพม่าตอนล่าง ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ชาวพม่าได้เข้าครอบครองบริเวณลุ่มแม่น้ำอิรวดีตอนบน และสถาปนาราชอาณาจักรพุกามในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1050 ภาษาและวัฒนธรรมพม่าพร้อมด้วยศาสนาพุทธนิกายเถรวาทค่อย ๆ ครอบงำในประเทศ อาณาจักรพุกามล่มสลายเพราะการบุกครองของมองโกลและรัฐหลายรัฐกำเนิดขึ้น ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ราชวงศ์ตองอูสร้างเอกภาพอีกครั้ง และเป็นจักรวรรรดิใหญ่สุดในประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงสั้น ๆ ต่อมา ในต้นศตวรรษที่ 19 ราชวงศ์โก้นบองได้ปกครองพื้นที่พม่าและควบคุมมณีปุระและอัสสัมในช่วงสั้น ๆ ด้วย บริติชพิชิตพม่าหลังสงครามอังกฤษ-พม่าทั้งสามครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และประเทศกลายเป็นอาณานิคมบริติช ก่อนจะได้รับเอกราชในปี 2491 โดยในช่วงช่วงแรกมีการปกครองแบบชาติประชาธิปไตย และหลังรัฐประหารใน พ.ศ. 2505 พม่าอยู่ภายใต้การปกครองแบบเผด็จการทหาร
พม่าต้องเผชิญกับการต่อสู้ชาติพันธุ์ที่รุนแรงมาตั้งแต่ทศวรรษ 1980 นำไปสู่สงครามกลางเมืองที่ยังดำเนินอยู่ยาวนานที่สุดสงครามหนึ่งของโลก สหประชาชาติและอีกหลายองค์การรายงานการละเมิดสิทธิมนุษยชนในประเทศอย่างต่อเนื่อง ในปี 2554 มีการยุบคณะทหารผู้ยึดอำนาจการปกครองอย่างเป็นทางการหลังการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2553 และมีการตั้งรัฐบาลในนามพลเรือน แต่อดีตผู้นำทหารยังมีอำนาจภายในประเทศโดยผู้นำพรรคการเมืองส่วนใหญ่ยังเป็นอดีตนายทหารระดับสูง กองทัพพม่าดำเนินการสละการควบคุมรัฐบาล รวมถึงการปล่อยตัวอองซานซูจีและนักโทษทางการเมือง มีการปรับปรุงสิทธิมนุษยชนและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ จนนำไปสู่การผ่อนปรนการลงโทษทางการค้าและเศรษฐกิจอื่น ๆ  ทว่ายังมีการวิจารณ์การปฏิบัติต่อชนกลุ่มน้อยโรฮีนจาของรัฐบาลและการสนองต่อการปะทะกันทางศาสนา   และแม้จะอยู่ภายใต้การบริหารโดยรัฐบาลพลเรือนอีกครั้งระหว่างปี 2559–2563 แต่ก็เกิดการรัฐประหารอีกครั้งในปี 2564
นิรุกติศาสตร์
ชื่อประเทศของพม่าทั้ง Myanmar และ Burma เป็นที่ถกเถียงกันมาหลายทศวรรษ โดยทั้งสองชื่อต่างก็ได้รับความนิยมทั้งในบริบททางการรวมถึงการใช้ทั่วไป ทั้งสองคำมาจากการแผลงคำในภาษาพม่า Mranma และ Mramma ซึ่งเป็นชื่อที่เรียกกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยในพม่ามายาวนาน และหลักฐานบางชิ้นยังชี้ให้เห็นว่าชื่อทั้งสองมีที่มาจากภาษาสันสกฤต Brahma Desha (ब्रह्मादेश/ब्रह्मावर्त) ซึ่งสื่อถึงพระพรหม
ในปี 2532 รัฐบาลทหารได้มีมติให้ใช้ชื่อประเทศในภาษาอังกฤษว่า Myanmar รวมถึงให้ใช้ชื่อนี้ในการอ้างถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์โดยย้อนไปตั้งแต่ยุคการปกครองของสหราชอาณาจักร แต่ชื่อดังกล่าวไม่เป็นที่ยอมรับมากนัก โดยกลุ่มชาติพันธุ์ภายในประเทศรวมถึงชาติอื่น ๆ ที่ต่อต้านการปกครองแบบเผด็จการทหารของพม่ายังคงใช้ชื่อ Burma ต่อ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลและผู้นำประเทศได้ใช้ชื่อ Myanmar เพื่อแทนตัวเองในการติดต่อกับต่างชาติทุกโอกาสมานับตั้งแต่นั้น
ในเดือนเมษายน 2559 ไม่นานหลังการเข้ารับตำแหน่งที่ปรึกษาแห่งรัฐ อองซานซูจีได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับประเด็นดังกล่าวโดยเธอกล่าวว่า "ขึ้นอยู่กับแต่ละคน เนื่องจากไม่มีการบัญญัติอย่างตายตัวในรัฐธรรมนูญของประเทศเราที่ระบุว่าต้องใช้ชื่อใดระหว่างสองชื่อนี้" เธอยังกล่าวอีกว่า "ฉันมักจะใช้ชื่อ Burma เพราะความเคยชิน แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องทำเช่นนั้น และฉันยินดีที่จะใช้คำว่า Myanmar ให้บ่อยขึ้นเพื่อให้รัฐบาลสบายใจ"
ชื่อเต็มของประเทศคือ "สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา" (ပြည်ထောင်စုသမ္မတ မြန်မာနိုင်ငံတော်, Pyihtaungsu Thamada Myanma Naingngantaw, อ่านว่า [pjìdàʊɴzṵ θàɴməda̰ mjəmà nàɪɴŋàɴdɔ̀]) หรือที่บางประเทศเรียกอย่างย่อว่า "สหภาพพม่า" (Union of Burma) เชื่อกันว่ามีที่มาตั้งแต่สมัยพม่าเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และแม้ว่ารัฐบาลพม่าจะใช้ชื่อ Myanmar เป็นหลัก แต่รัฐบาลของชาติตะวันตกหลายประเทศ เช่น สหรัฐ ยังนิยมเรียกประเทศพม่าว่า Burma ในปัจจุบัน โดยในเว็บไซต์กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐใช้คำว่า Burma และมีการใส่ (Myanmar) ต่อท้ายในวงเล็บกำกับไว้ด้วย รวมถึงเดอะเวิลด์แฟกต์บุ๊กของซีไอเอก็มีการระบุชื่อประเทศเป็น Burma ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2564 เช่นกัน รัฐบาลแคนาดาเคยใช้คำว่า Burma ในช่วงที่พม่าถูกคว่ำบาตรจากนานาชาติ ก่อนจะเปลี่ยนเป็น Myanmar ในเดือนสิงหาคม 2563
โดยทั่วไปแล้ว ไม่มีการบัญญัติวิธีการออกเสียงชื่อประเทศพม่าในภาษาอังกฤษอย่างตายตัว และนักภาษาศาสตร์สมัยใหม่กล่าวว่า พบการออกเสียงที่แตกต่างกันอย่างน้อย 9 แบบ โดยการออกเสียง 2 พยางค์นั้นพบบ่อยครั้งในพจนานุกรมของสหราชอาณาจักรและสหรัฐ ยกเว้นฉบับคอลลินส์ (Collins English Dictionary) ซึ่งออกเสียงสามพยางค์ (mjænˈmɑːr/, /ˈmjænmɑːr/, /ˌmjɑːnˈmɑːr/) พจนานุกรมจากแหล่งอื่นมีการออกเสียงสามพยางค์บ้าง เช่น /ˈmiː.ənmɑːr/, /miˈænmɑːr/, /ˌmaɪ.ənˈmɑːr/, /maɪˈɑːnmɑːr/, /ˈmaɪ.ænmɑːr/.