cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟูมิเอะ
ประวัติ
ฟูมิเอะถูกยกเลิกเมื่อคราวญี่ปุ่นเปิดประเทศรับชาวต่างชาติเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1856 แต่ยังมีการบังคับใช้ในบางท้องที่ กระทั่งศาสนาคริสต์ได้รับการคุ้มครองในรัชสมัยเมจิ ฟูมิเอะจึงถูกยกเลิกอย่างถาวร ชาวคริสตังลับหลายคนต้องยอมทำพิธีฟูมิเอะ หลังการเปิดประเทศและการอนุญาตให้นับถือศาสนาคริสต์ได้โดยไม่ผิดกฎหมาย มีคริสตังลับอาศัยอยู่ราว 20,000 คนในนางาซากิ ซึ่งลดลงจากเดิมที่มีมากถึง 500,000 คน ศาสตราจารย์มาร์ก มุลลินส์ แห่งมหาวิทยาลัยออกแลนด์ระบุว่า "ในแง่นโยบาย [ฟูมิเอะ] มีประสิทธิภาพ"
โดยทั่วไป ฟูมิเอะ ทำจากสัมฤทธิ์ มีบ้างที่ทำจากหินทาสี และบ้างก็เป็นภาพแกะจากไม้ ปัจจุบันมีฟูมิเอะหลงเหลืออยู่ค่อนข้างน้อย เพราะส่วนใหญ่ถูกทิ้ง หรือนำไปหลอมเพื่อใช้ประโยชน์อื่น สถาบันสมิธโซเนียนได้จัดนิทรรศการรอบโลก : โปรตุเกสและโลกในศตวรรษที่ 16 และ 17 (Encompassing the Globe: Portugal and the World in the 16th and 17th Centuries) เมื่อ ค.ศ. 2007 โดยได้จัดแสดงแผ่นฟูมิเอะไว้ด้วย
ทัศนะ
นักศาสนศาสตร์ อธิบายว่า การทำฟูมิเอะนั้นสื่อถึงความรักและการให้อภัยของพระเยซูคริสต์
อู๋ อวี่เหิง
อู๋ อวี่เหิง (Yuheng Wu; เกิด 11 กันยายน พ.ศ. 2539) หรือ คริสโตเฟอร์ อู๋ (Christopher Wu) เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักเต้นชาวจีน สังกัดปริ้นซ์คัลเจอร์
เขามีบทบาทการแสดงในละครเรื่อง ฮูเซดไอแคนท์เกตแมริด และ อัมซัชอะวูแมน ในปี พ.ศ. 2564 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันแสดงความสามารถพิเศษในรายการเรียลลิตี้ พรอดิวซ์แคมป์ 2021 ของเทนเซ็นต์ วิดีโอ และคว้าอันดับที่ 18 ในการจัดอันดับรอบสุดท้าย ซึ่งเขาได้รับความสนใจอย่างมาก
กลุ่มแฟนคลับของเขามีชื่อว่า "สลอธ" (Slotch) และสีที่เป็นสัญลักษณ์คือ "บลูทูพิกอะสตาร์"
ประวัติ
อู๋ อวี่เหิงเกิดที่เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวน ประเทศจีน เขาสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนมัธยมเฉิงตูช่วงหลิวตังหู และระดับอุดมศึกษามหาวิทยาลัยเจียวตงตะวันตกเฉียงใต้ สาขาเศรษฐศาสตร์และการค้า
แหล่งข้อมูลอื่น
1996
เขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือ
เขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือ (Се́веро-Кавка́зский экономи́ческий райо́н; tr.: Severo-Kavkazsky ekonomichesky rayon; North Caucasus economic region) เป็นหนึ่งใน 12 เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย ประกอบด้วยเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือทั้งหมดและหน่วยองค์ประกอบทางตะวันตกของเขตสหพันธ์ใต้
ในบริเวณนี้ ไล่ขึ้นไปทางเหนือจากบริเวณแนวหลักของเทือกเขาคอเคซัสไปจนถึงที่ราบ จะพบแหล่งน้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และถ่านหินที่อุดมสมบูรณ์ เมืองใหญ่ ๆ ได้แก่ โดเนตสค์, รอสตอฟ-ออน-ดอน, ครัสโนดาร์, เซวาสโทพอล, เคอร์สัน, กรอซนี, ลูกันค์, วลาดีคาฟคาซ, ซาโปโรซีและโนโวรอสซีสค์ โซซีและยัลตาเป็นรีสอร์ทยอดนิยม เครื่องจักรการเกษตร ถ่านหิน ปิโตรเลียม และก๊าซธรรมชาติเป็นผลิตภัณฑ์หลัก ภูมิภาคริมแม่น้ำคูบัน ซึ่งเป็นพื้นที่ดินดำที่อุดมสมบูรณ์ เป็นหนึ่งในยุ้งฉางหลักของรัสเซีย มีการปลูกข้าวสาลี หัวบีตน้ำตาล ยาสูบ ข้าว และเมล็ดทานตะวัน และเลี้ยงโค แม่น้ำสายอื่น ๆ ได้แก่ ดอน, คูมา และ เตเรก และคลองวอลกา-ดอน เป็นเส้นทางคมนาคมหลัก
เขตเศรษฐกิจเหนือ
องค์ประกอบ
ทั้งหมดอยู่ใน เขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือ
ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและสังคม
เขตเศรษฐกิจเหนือคิดเป็นสัดส่วนเกือบ 4% ของ GRP ของประเทศในปี พ.ศ. 2551 ในเขตอาร์คติกบางส่วนของรัสเซีย ค่าจ้างรายเดือนดูสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศมาก แต่สิ่งนี้ถูกชดเชยด้วยโอกาสที่การจ่ายเงินจะต่ำกว่ามาก สัดส่วนที่มากกว่าในภูมิภาคนั้นเป็นการจ้างงานในรัฐวิสาหกิจ และสัดส่วนที่ต่ำกว่ามีความมั่นคงในการทำงาน การว่างงานในภูมิภาคนี้สูงกว่าหนึ่งในห้าของทั้งประเทศ
แม้ว่าสภาพภูมิอากาศจะดูน่ากลัว แต่อายุขัยในภาคเหนือก็เกือบเท่ากับค่าเฉลี่ยของประเทศสำหรับทั้งชายและหญิง เยาวชนที่ต้องการการศึกษาที่สูงกว่ามักจะออกจากภูมิภาค อัตราส่วนของนักเรียนต่อประชากรต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศประมาณห้าเท่า และสำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ ความคาดหวังในการปรับปรุงคุณภาพชีวิตก็ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ
เขตเศรษฐกิจวอลกา
เขตเศรษฐกิจวอลกา (Povolzhsky) (Пово́лжский экономи́ческий райо́н; tr.: Povolzhsky ekonomichesky rayon; Volga economic region) เป็นหนึ่งใน 12 เขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือ
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือ รู้จักกันในชื่อ เขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือ (Се́веро-За́падный экономи́ческий райо́н; tr.: Severo-Zapadny Ekonomichesky Rayon; Northwestern Economic Region) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย
ตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจและสังคม
เขตเศรษฐกิจตะวันตกเฉียงเหนือคิดเป็น 5% ของ GRP ของประเทศในปี ค.ศ. 2008 ด้วยท่าเรือบอลติกอยู่ใกล้กับประเทศฟินแลนด์ ภูมิภาคนี้และเมืองใหญ่อย่างเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กจึงเป็นหน้าต่างของรัสเซียทางตะวันตกมาโดยตลอด ประวัติความเป็นมาแตกต่างจากมอสโกและส่วนอื่น ๆ ของสหพันธรัฐรัสเซียอย่างมาก สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นในมุมมองเชิงบวกของผู้อยู่อาศัยจำนวนมาก การประเมินเศรษฐกิจในปัจจุบันนั้นสูงกว่าปกติตามมาตรฐานของรัสเซีย และความคาดหวังในการมีชีวิตที่ดีขึ้นก็เช่นกัน ภูมิภาคนี้ยังเป็นแม่เหล็กดึงดูดนักศึกษาที่ต้องการการศึกษาระดับสูงกว่าอีกด้วย
แม้ว่ารายได้จะต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ แต่อยู่ในขอบเขตที่มีนัยสำคัญ รายได้นี้ได้รับการทดแทนด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าโอกาสในการใช้จ่ายนั้นสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ ยิ่งไปกว่านั้น ประชากรที่มีชีวิตที่พึงพอใจกับการดำรงชีวิตนั้นยังสูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศอีกด้วย
เขตเศรษฐกิจยูรัล
เขตเศรษฐกิจยูรัล (Ура льский экономи ческий райо н; Ural economic region) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตเศรษฐกิจของประเทศรัสเซีย เขตอุตสาหกรรมที่โดดเด่นประกอบด้วยเขตการปกครองต่อไปนี้ (กับศูนย์กลางการปกครอง) สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน (อูฟา), แคว้นเชเลียบินสค์ (เชเลียบินสค์), แคว้นคูร์กัน ( คูร์กัน), แคว้นโอเรนบุร์ก (โอเรนบุร์ก), ดินแดนเปียร์ม (เปียร์ม), แคว้นสเวียร์ดลอฟสค์ (เยคาเตรินเบิร์ก) และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต (อีเจฟสค์) ส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในภาคกลาง และบางส่วนอยู่ในภาคใต้และตอนเหนือของยูรัล และยังรวมถึงบางส่วนของ ยุโรปตะวันออก และ ที่ราบไซบีเรียตะวันตก ขอบเขตของมันแตกต่างกันเริ่มจาก เขตสหพันธ์ยูรัล ได้แก่ สาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน, แคว้นโอเรนบุร์ก, ดินแดนเปียร์ม และ สาธารณรัฐอุดมูร์ต อยู่ใน เขตสหพันธ์วอลกา ในขณะที่อีกสามแห่งอยู่ในเขตสหพันธ์ยูรัล
ภาษาโปรแกรม
ภาษาโปรแกรม คือภาษาประดิษฐ์ชนิดหนึ่งที่ออกแบบขึ้นมาเพื่อสื่อสารชุดคำสั่งแก่เครื่องจักร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคอมพิวเตอร์ ภาษาโปรแกรมสามารถใช้สร้างโปรแกรมที่ควบคุมพฤติกรรมของเครื่องจักร และ/หรือ แสดงออกด้วยขั้นตอนวิธี (algorithm) อย่างตรงไปตรงมา ผู้เขียนโปรแกรมซึ่งหมายถึงผู้ที่ใช้ภาษาโปรแกรมเรียกว่า โปรแกรมเมอร์ (programmer)
ภาษาโปรแกรมในยุคแรกเริ่มนั้นเกิดขึ้นก่อนที่คอมพิวเตอร์จะถูกประดิษฐ์ขึ้น โดยถูกใช้เพื่อควบคุมการทำงานของเครื่องทอผ้าของแจ็กการ์ดและเครื่องเล่นเปียโน ภาษาโปรแกรมต่าง ๆ หลายพันภาษาถูกสร้างขึ้นมา ส่วนมากใช้ในวงการคอมพิวเตอร์ และสำหรับวงการอื่นภาษาโปรแกรมก็เกิดขึ้นใหม่ทุก ๆ ปี ภาษาโปรแกรมส่วนใหญ่อธิบายการคิดคำนวณในรูปแบบเชิงคำสั่ง อาทิลำดับของคำสั่ง ถึงแม้ว่าบางภาษาจะใช้การอธิบายในรูปแบบอื่น ตัวอย่างเช่น ภาษาที่สนับสนุนการเขียนโปรแกรมเชิงฟังก์ชัน หรือการเขียนโปรแกรมเชิงตรรกะ
การพรรณนาถึงภาษาโปรแกรมหนึ่ง ๆ มักจะแบ่งออกเป็นสองส่วนได้แก่ วากยสัมพันธ์ (รูปแบบ) และอรรถศาสตร์ (ความหมาย) บางภาษาถูกนิยามขึ้นด้วยเอกสารข้อกำหนด (ตัวอย่างเช่น ภาษาซีเป็นภาษาหนึ่งที่กำหนดโดยมาตรฐานไอโซ) ในขณะที่ภาษาอื่นอย่างภาษาเพิร์ลรุ่น 5 และก่อนหน้านั้น ใช้การทำให้เกิดผลแบบอ้างอิง (reference implementation) เป็นลักษณะเด่น
คำจำกัดความ
ภาษาโปรแกรมเป็นสัญกรณ์อย่างหนึ่งสำหรับการเขียนโปรแกรม ซึ่งมีข้อกำหนดต่าง ๆ เกี่ยวกับการคิดคำนวณหรือขั้นตอนวิธี ผู้แต่งตำราบางคน (ไม่ใช่ทั้งหมด) ได้ให้คำจำกัดความของ "ภาษาโปรแกรม" อย่างเข้มงวดว่า หมายถึงภาษาที่สามารถแสดงออกด้วยขั้นตอนวิธีที่เป็นไปได้ทั้งหมด คุณลักษณะมักเป็นปัจจัยพิจารณาที่สำคัญสำหรับคำถามว่า อะไรที่ถือว่าเป็นภาษาโปรแกรม รวมทั้งปัจจัยต่อไปนี้
วลี ภาษาคอมพิวเตอร์ บางครั้งก็ใช้แทนความหมายของภาษาโปรแกรม อย่างไรก็ตาม ผู้แต่งตำราแต่ละคนก็ใช้วลีทั้งสองรวมถึงขอบเขตที่ชัดเจนในแนวทางที่ต่างกัน แนวคิดหนึ่งอธิบายว่า ภาษาโปรแกรมเป็นเซตย่อยของภาษาคอมพิวเตอร์ ในทำนองนี้ ภาษาที่ใช้ในการคิดคำนวณอันมีเป้าหมายต่างกัน ที่แสดงออกเป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โดยนัยทั่วไปคือภาษาคอมพิวเตอร์ที่ถูกเลือกขึ้นมา ยกตัวอย่างเช่น ภาษามาร์กอัปบางครั้งก็ถูกพูดถึงว่าเป็นภาษาคอมพิวเตอร์ เพื่อเน้นย้ำว่ามันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อเขียนโปรแกรม แนวคิดอีกอย่างหนึ่งอธิบายว่า ภาษาโปรแกรมคือโครงสร้างเชิงทฤษฎีสำหรับการเขียนโปรแกรมให้แก่เครื่องจักรนามธรรม และภาษาคอมพิวเตอร์คือเซตย่อยของสิ่งดังกล่าวที่ทำงานบนคอมพิวเตอร์ในทางกายภาพ ซึ่งมีทรัพยากรฮาร์ดแวร์จำกัด จอห์น ซี. เรย์โนลด์ เน้นว่า ภาษาข้อกำหนดรูปนัย (formal specification) มีลักษณะของภาษาโปรแกรมมากพอ ๆ กับภาษาที่ตั้งใจให้กระทำการ เขายังให้เหตุผลด้วยว่า รูปแบบรับเข้าเชิงข้อความหรือแม้แต่เชิงกราฟิกที่ส่งผลต่อพฤติกรรมของคอมพิวเตอร์ ก็ถือเป็นภาษาโปรแกรมเช่นกัน ถึงแม้ข้อเท็จจริงคือสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ทัวริงบริบูรณ์ และให้ความเห็นอีกว่า การมองข้ามมโนทัศน์ของภาษาโปรแกรมคือสาเหตุของความบกพร่องมากมายในรูปแบบรับเข้า
ลักษณะของภาษาโปรแกรม
ภาษาโปรแกรมแต่ละภาษาสามารถพิจารณาว่าเป็นเซตของข้อกำหนดอย่างเป็นทางการของวากยสัมพันธ์ ศัพท์ และความหมาย
ข้อกำหนดเหล่านี้มักรวมถึง:
ภาษาส่วนใหญ่ที่มีการใช้งานอย่างกว้างขวาง หรือมีการใช้งานในระยะเวลาพอสมควร จะมีกลุ่มทำงานเพื่อสร้างมาตรฐาน ซึ่งมักจะมีการพบปะกันเป็นระยะๆ เพื่อสร้างและจัดพิมพ์นิยามอย่างเป็นทางการของภาษา รวมถึงการปรับปรุงเพิ่มเติมภาษาด้วย
ชนิดข้อมูล
การจัดเก็บข้อมูลภายในคอมพิวเตอร์สมัยใหม่นั้น ภายในแล้วจะเก็บเป็นตัวเลขศูนย์และหนึ่ง (เลขฐานสอง) อย่างไรก็ตาม ข้อมูลมักถูกแทนสารสนเทศในชีวิตประจำวันเช่น ชื่อบุคคล เลขบัญชี หรือผลการวัด ดังนั้นข้อมูลแบบฐานสองจะถูกจัดการโดยภาษาโปรแกรม เพื่อทำให้รองรับการจัดเก็บข้อมูลที่ซับซ้อนขึ้นเหล่านี้
ระบบที่ข้อมูลถูกจัดการภายในโปรแกรมเรียกว่าชนิดข้อมูลของภาษาโปรแกรม การออกแบบและศึกษาเกี่ยวกับชนิดข้อมูลเรียกว่าทฤษฎีชนิด ภาษาโปรแกรมสามารถจัดออกได้เป็นกลุ่มภาษาที่มี การจัดชนิดแบบสถิตย์ และภาษาที่มี การจัดชนิดแบบพลวัต
โครงสร้างข้อมูล
โครงสร้างข้อมูล คือรูปแบบของการจัดเก็บข้อมูล ที่เกิดจากการนำเอาตัวแปรประเภทต่าง ๆ กันมาประยุกต์รวมกันเพื่อให้ง่ายต่อการที่จะนำไปใช้ ในalgorithm ต่าง ๆ
ธรณีวิทยา
ธรณีวิทยา, ธรณีศาสตร์ (Geology จากγη- (เก-, โลก) และ λογος (ลอกอส, ถ้อยคำ หรือ เหตุผล)) เป็นวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับโลก สสารต่าง ๆ ที่เป็นส่วนประกอบของโลก เช่น แร่ หิน ดินและน้ำ รวมทั้งกระบวนการเปลี่ยนแปลงภายในโลก ที่เกิดขึ้นในธรรมชาติ ตั้งแต่กำเนิดโลกจนถึงปัจจุบัน เป็นการศึกษาทั้งในระดับโครงสร้าง ส่วนประกอบทางกายภาพ เคมี และชีววิทยา ทำให้รู้ถึงประวัติความเป็นมา และสภาวะแวดล้อมในอดีตจนถึงปัจจุบัน ศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ทั้งภายใน และภายนอกที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพพื้นผิว วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต ตลอดจนรูปแบบ และวิธีการนำเอาทรัพยากรธรรมชาติ มาใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืนอีกด้วย
นักธรณีวิทยาศึกษาพบว่าโลกมีอายุประมาณ 4,500 ล้านปี (4.5x109 ปี) และเห็นตรงกันว่าเปลือกโลกแยกออกเป็นหลายแผ่น เรียกว่าแผ่นเปลือกโลก แต่ละแผ่นเคลื่อนที่อยู่เหนือเนื้อโลกหรือแมนเทิลที่มีสภาวะกึ่งหลอมเหลว เรียกกระบวนการนี้ว่าการเคลื่อนที่ของแผ่นเปลือกโลก นอกจากนี้ นักธรณีวิทยายังทำหน้าที่ระบุตำแหน่งและจัดการกับทรัพยากรธรรมชาติ เช่น แหล่งหิน แหล่งแร่ แหล่งปิโตรเลียมเช่น น้ำมันและถ่านหิน รวมทั้งโลหะอย่างเหล็ก ทองแดง และยูเรเนียม
วิชาธรณีวิทยานอกโลก ศึกษาองค์ประกอบทางธรณีวิทยาของวัตถุในระบบสุริยะ อย่างไรก็ตาม ยังมีศัพท์เฉพาะอื่น ๆ ที่ใช้เรียกธรณีวิทยานอกโลก เช่น "ศศิวิทยา" (selenology) ศึกษาธรณีวิทยาบนดวงจันทร์, areology ศึกษาธรณีวิทยาบนดาวอังคาร เป็นต้น
วิชาธรณีวิทยา สามารถตอบปัญหาต่างๆ มากมาย ที่เกี่ยวข้องกับ วิวัฒนาการของโลก ดาวเคราะห์ และ จักรวาล ธรณีพิบัติภัย ภูเขาไฟ แผ่นดินไหว รอยเลื่อน สึนามิ อุทกภัย น้ำท่วม น้ำหลาก การกัดเซาะ ดินถล่ม หลุมยุบ ภูเขา แม่น้ำ ทะเล มหาสมุทร ทะเลทราย ไดโนเสาร์ ซากดึกดำบรรพ์หรือบรรพชีวินหรือฟอสซิล บั้งไฟพญานาค ไม้กลายเป็นหิน ถ่านหิน น้ำมัน ปิโตรเลียม เชื้อเพลิง แหล่งแร่ เหล็กไหล อุลกมณี โลกศาสตร์
ธรณีกาล
ตารางธรณีกาลเป็นการรวบรวมธรณีประวัติทั้งหมดไว้ โดยมีจุดอ้างอิงเริ่มต้นวัดจากอายุของหินโบราณที่เก่าที่สุดในระบบสุริยะซึ่งมีอายุ 4.567 Ga, (gigaannum: billion years ago) โดยมีโลกซึ่งถือกำเนิดขึ้นในบรมยุคฮาเดียนเมื่อ 4.54 Ga (gigaannum: พันล้านปีก่อน) และเดินทางมาบรรจบถึงระยะเวลาปัจจุบันซึ่งอยู่ในสมัยโฮโลซีน
หน่วยงานด้านธรณีวิทยาในประเทศไทย
ในประเทศไทย มีหน่วยงานที่ศึกษา ค้นคว้าด้านธรณีวิทยาหลายหน่วยงานด้วยกัน เช่น
กรมทรัพยากรธรณี
กรมทรัพยากรธรณี เป็นหน่วยงานแรกของประเทศไทยที่มีการทำงานและการศึกษาด้านธรณีวิทยา พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ได้มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ประกาศตั้ง กรมราชโลหกิจและภูมิวิทยา ขึ้นในกระทรวงเกษตราธิการ เมื่อวันที่ 1 มกราคม ร.ศ. 110 (พ.ศ. 2434) นับจนถึงขณะนี้ เป็นเวลา 117 ปีแล้ว และต่อมาได้ย้ายสังกัดไปขึ้นกับกระทรวงต่าง ๆ ตามยุคสมัย 6 กระทรวง คือ กระทรวงเกษตราธิราช กระทรวงมหาดไทย กระทรวงพระคลังมหาสมบัติ กระทรวงเศรษฐการ กระทรวงอุตสาหกรรม และกระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ โดย ได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรมทรัพยากรธรณี เมื่อครั้งสังกัด กระทรวงพัฒนาการแห่งชาติ ภายหลังจากการปฏิรูประบบราชการเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2545 กรมทรัพยากรธรณี ได้ย้ายมาสังกัด กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เลขที่ 75/10 ถนนพระรามที่6 แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี กรุงเทพฯ 10400
ภาควิชาธรณีวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เป็นหน่วยงานด้านการศึกษาแรกของประเทศไทยที่เปิดให้มีการเรียนการสอนด้านธรณีวิทยาในระดับมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ โดยเปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2501 มีศาสตราจารย์ ดร. แถบ นีละนิธิ คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ และรักษาการหัวหน้าภาควิชาธรณีวิทยา (สมัยนั้นเรียกแผนกวิชา) มีศาสตราจารย์ ดร. Th. H. F. Klompe ชาวฮอลันดา เป็นผู้ร่างหลักสูตร ร่วมกับกรมทรัพยากรธรณี (กรมโลหกิจเดิม) ต่อมาเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 จึงได้รับอนุมัติจากสภามหาวิทยาลัยให้จัดตั้งเป็นภาควิชาธรณีวิทยาขึ้นในคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อย่างเป็นทางการ
แนวทางการเข้าศึกษาระดับปริญญาตรี
ผู้ที่จบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายมีความประสงค์จะเข้าศึกษาต่อ สาขาวิชาธรณีวิทยา จะต้องมี ความรอบรู้ในสาขาวิทยาศาสตร์ โดยเน้นวิชาคณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ ชีววิทยา และสมัครสอบเข้าศึกษาได้โดยการสอบคัดเลือกบุคคลเข้าศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาของทบวงมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยที่เปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรปริญญาตรี ได้แก่
หลักสูตรปริญญาวิศวกรรมศาสตร์ (วศ.บ.)
แม้ว่าแต่ละมหาวิทยาลัยจะมีความหลากหลายในรายวิชาแตกต่างกันไป สังเกตได้จากชื่อของสาขาหรือภาควิชา แต่ทุกสถาบันข้างต้นจะให้ความรู้ในเนื้อหาหลักที่สำคัญของธรณีวิทยาแก่ผู้ศึกษาทุกคน รวมถึงการออกภาคสนาม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรการเรียนการสอน
วัดหน้าพระธาตุ (จังหวัดสิงห์บุรี)
เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดหัวเมือง หรือ วัดศรีษะเมือง เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดหน้าพระธาตุ" ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สันนิษฐานว่าสถานที่บริเวณนี้จะเป็นที่ตั้งของเมืองสิงห์บุรีเก่าและเชื่อกันว่าเป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมลำน้ำจักรสีห์บริเวณเมืองสิงห์เก่า
กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 เมื่อ พ.ศ. 2542–2543 รัฐบาลได้อนุมัติงบประมาณเพื่อดำเนินการขุดแต่งและบูรณะปรับปรุงสภาพแวดล้อมวัดหน้าพระธาตุ
พื้นที่ของวัดตั้งอยู่บนลานดินยกพื้นสูง มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณ 43 x 116 เมตร ล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว มีพระปรางค์สูงประมาณ 8 วา ทำเป็นรูปครุฑยุดนาคขนาบด้วยอสูรถือกระบองชั้นอัสดง ประดับอยู่เหนือชั้นเชิงบาตร มีการตกแต่งเป็นสถาปัตยกรรมแบบศิลปะอยุธยาตอนต้นราวพุทธศตวรรษที่ 21 จากรูปแบบรูปปั้นครุฑและอสูรที่ถือกระบอง โดยการก่ออิฐเพิ่มเติมเป็นซุ้มจรนัมทั้งสี่ด้าน ตั้งแต่ฐานศิลาแลงขึ้นไปก่อด้วยอิฐย่อมุมทรงปรางค์ กลีบขนุนปรางค์ก่อด้วยอิฐ ทิศตะวันออกของพระปรางค์มีพระวิหารหลวง ทิศตะวันตกเป็นพระอุโบสถ และมีเจดีย์กลมเรียงรายหลายองค์ ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยาตอนปลาย ศาลาโถง เตาเผาอิฐ และ โรงผสมบูน ตั้งอยู่ภายในอีกหลายแห่ง
วัดปราสาท (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดปราสาท เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลอินทร์บุรี อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ตั้งอยู่บนเนื้อที่เกือบ 30 ไร่
วัดปราสาทตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2305 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมชื่อว่า วัดโกสิทประสาท ปรากฎตามหลักฐานในศิลาจารึกในการผูกพัทธสีมา โดยพระอินทประสิทธิษร (เอม) ผู้สำเร็จราชการเมืองอินทบุรีย์ (สมัยนั้น) ร่วมกับราษฎรได้ปฎิสังขรณ์อุโบสถขึ้นใหม่ ทั้งหมดโดยเจ้าอาวาสพระครูสุขันฑ์ กิตติญาโณ และชาวบ้านวัดปราสาทจนสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2514
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 13.80 เมตร ยาว 25.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 21 เมตร ยาว 22.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก วิหารกว้าง 4.50 เมตร ยาว 11.50 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2552 หอสวดมนต์ กว้าง 9 เมตร ยาว 13.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฎิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 5 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง อาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก 2 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 4 เมตร ยาว 11 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ.2551 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 1 หลัง ศาลาเล็ก จำนวน 1 หลัง และฌาปนสถาน 1 หลัง หอระฆัง 1 หลัง หอกลอง 1 หลัง
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 2 ศอก สูง 1 ศอก 50 เซนติเมตร เป็นพระพุทธรูปปั้น เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น เป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย และพระพุทธรูปขนาดใหญ่ เรียกกันว่า หลวงพ่อขาว ประดิษฐานอยู่ที่วิหารริมน้ำ
จิล เอมอส
จิล เอ็ดวินา เอมอส ซีเอ็นแซดเอ็ม (Jill Edwina Amos) (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว เทอร์เนอร์, 26 สิงหาคม ค.ศ. 1927 – 19 เมษายน ค.ศ. 2017) เป็นนักการเมืองและผู้นำชุมชนชาวนิวซีแลนด์
ประวัติ
เธอเกิดในย่านชานเมืองออกแลนด์ของเดวอนพอร์ตเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1927 เอมอสเป็นลูกสาวของชาลส์ เอ็ดวิน รอส เทอร์เนอร์ และลูซี แคโรไลน์ เทอร์เนอร์ (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว แมนส์ฟีลด์) เธอแต่งงานกับฟิล เอมอส ใน ค.ศ. 1949 และทั้งคู่เป็นครูโรงเรียน โดยสอนในชุมชนต่าง ๆ ในประเทศนิวซีแลนด์ที่ห่างไกลออกไป พวกเขามีลูกชายสองคน และลูกสาวบุญธรรมหนึ่งคน ซึ่งฟิล เอมอส เป็นสมาชิกสภาตั้งแต่ ค.ศ. 1963 ถึง 1975 และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีรัฐบาลแรงงานที่สาม (ค.ศ. 1972–1975) ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1977 จิล และฟิล เอมอส ได้ไปสอนที่ประเทศแทนซาเนีย แต่จิล เอมอส กลับมาที่นิวซีแลนด์ในปีต่อมา แล้วทั้งคู่ก็หย่ากัน โดยก่อนออกจากแทนซาเนีย เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งผู้สมัครรับเลือกตั้งพรรคแรงงานสำหรับเขตเลือกตั้งพาพาโทโท และเธอได้ประกาศผ่านเทปที่เล่นในที่ประชุมคัดเลือกแทนเธอ โดยไม่ประสบความสำเร็จในการเสนอชื่อเข้าชิง
จิล เอมอส ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษาแห่งสันติภาพใน ค.ศ. 1980 รวมถึงดำรงตำแหน่งประธานสมาคมพลเมืองเพื่อความเท่าเทียมทางเชื้อชาติระหว่าง ค.ศ. 1980 ถึง 1981 เธอเป็นสมาชิกพรรคแรงงานมาเป็นเวลานาน รวมถึงยังได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภานครมานูเกา (ค.ศ. 1974–1977; ค.ศ. 1980–1990) และสมาชิกสภาภูมิภาคออกแลนด์ (ค.ศ. 1980–1983) เธอเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งมูลนิธิโรคเอดส์แห่งประเทศนิวซีแลนด์ และระหว่างการเลือกตั้งในประเทศแอฟริกาใต้ ค.ศ. 1994 เธอเป็นผู้สังเกตการณ์ขององค์การสหประชาชาติ
เอมอสได้รับบำเหน็จเหรียญครบรอบร้อยปีแห่งสิทธิออกเสียงเลือกตั้งใน ค.ศ. 1993 ส่วนในเกียรติยศเนื่องในวันปีใหม่ 2001 เธอได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์กิตติคุณสหายแห่งนิวซีแลนด์สำหรับบริการแก่ชุมชน
เอมอสเสียชีวิตที่บ้านในคาติคาติเมื่อวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 2017 สิริอายุ 89 ปี โดยเธอเหลือลูกไว้สองคนจากสามคนของเวลาดังกล่าว
อาเลียช เบียเลียตสกี
อาเลียช วิกตาราวิช เบียเลียตสกี (Але́сь Ві́ктаравіч Бяля́цкі; เกิดวันที่ 25 กันยายน 1962) เป็นนักเคลื่อนไหวสนับสนุนประชาธิปไตยและนักโทษจากความคิดชาวเบลารุส เป็นที่รู้จักจากกิจกรรมที่ทำกับศูนย์สิทธิมนุษยชนเวียสนา เขาเป็นนักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชและประชาธิปไตยของเบลารุสมาตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 และเป็นผู้ก่อตั้งศูนย์เวียสนาและแนวหน้าประชาชนเบลารุสซึ่งเขาเป็นผู้นำระหว่างปี 1996 ถึง 1999 นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของสภาบริหารจัดการของฝ่ายค้านเบลารุส เขาได้รับการขนานนามจาก เดอะนิวยอร์กไทมส์ ว่าเป็น "เสาหลักแห่งการเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนในยุโรปตะวันออก" และได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติว่าเป็นหนึ่งในนักเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยคนสำคัญที่สุดของเบลารุส
เบียเลียตสกีเป็นเลขานุการของแนวหน้าประชาชนเบลารุสระหว่างปี 1996–1999 และเป็นรองประธานของกลุ่มระหว่างปี 1999–2001 ในปี 1996 เขาได้ก่อตั้งศูนย์สิทธิมนุษยชนเวียสนาขึ้นเพื่อดำเนินการด้านประชาธิปไตยในเบลารุส ในช่วงการประท้วงใหญ่ทั่วประเทศในปี 2020 เขากลายมาเป็นสมาชิกของศูนย์บริหารจัดการที่ชเวียตลานา ชีคาโนว์สกายา จัดตั้งขึ้น
เมื่อวันที่ 4 สิงหาคม 2011 เบียเลียตสกีถูกจับกุมในข้อหาการหลีกหนีการจ่ายภาษีตามมาตรา 243 วรรค 2 และในวันที่ 24 ตุลาคม 2011 เขาถูกตัดสินจำคุกสี่ปีครึ่งและริบสินทรัพย์ เขายื่นอุทธรณ์โดยระบุว่าเงินจำนวนมากที่เขาได้รับในบัญชีส่วนตัวเป็นไปเพื่อทำกิจกรรมของศูนย์เวียสนา และได้รับการปล่อยตัวในวันที่ 21 มิถุนายน 2014 และเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2021 บ้านพักของพนักงานประจำศูนย์เวียสนาทั่วประเทศถูกตำรวจเบลารุสตรวจค้น ส่วนสำนักงานใหญ่ขอบศูนย์ก็ถูกตำรวจบุกเข้าตรวจค้น เบียเลียตสกีและเพื่อนร่วมงาน Vladimir Stephanovich กับ Vladimir Labkovich ถูกจับกุม ในวันที่ 6 ตุลาคม 2021 เบียเลียตสกีถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานหลีกเลี่ยงการจ่ายภาษีและต้องโทษจำคุกไม่เกิน 7 ปี ข้อมูล ณ วันที่ 7 ตุลาคม 2022 เขายังคงถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำ
ในปี 2022 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพร่วมกับองค์การเมมอเรียลของรัสเซีย และศูนย์เสรีภาพพลเมืองของยูเครน ก่อนหน้านี้เขาเคยได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพมาแล้วห้าครั้ง
สมชาย นีละไพจิตร
สมชาย นีละไพจิตร (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 - เห็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547) เป็นนักกฎหมายและนักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนมุสลิมชาวไทยที่ "หายตัวไป" ในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2547 ในช่วงของรัฐบาล"ทักษิณ ชินวัตร"ในวันนั้น มีพยานเห็นสมชายครั้งสุดท้ายที่รามคำแหงโดยมีชายสี่คนลากเขาเข้าไปในรถ และไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย
เจ้าหน้าที่ห้าคนถูกบังคับให้สืบสวนคดีของสมชายและพ้นผิดไปใน พ.ศ. 2558 ปีต่อมาทางดีเอสไอปิดคดีนี้ หลังจากไม่มีผลจากการสืบสวนมา 12 ปี สาเหตุการเสียชีวิต (ที่เป็นไปได้) ของสมชาย นีละไพจิตร ยังไม่ได้รับคำอธิบาย และใน พ.ศ. 2559 ทางกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) ประกาศปิดการสืบสวนคดีนี้
ประวัติ
เขาสมรสกับ อังคณา นีละไพจิตร มีลูกสาวหนึ่งคนได้แก่ ดร.ประทับจิต นีละไพจิตร เป็นอดีตอาจารย์ สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล
เบี้องหลัง
ในช่วงที่เขาหายตัว สมชายส่งตัวแทนผู้ต้องสงสัยมุสลิม 5 คนที่ก่อเหตุในค่ายทหารที่จังหวัดนราธิวาสในเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 อุบัติเหตุในวันนั้นส่งผลใหเกิดความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนใต้ สมชายที่ทำงานในด้านวิชาชีพทางกฎหมายเป็นเวลา 30 ปี ได้เรียกร้องให้ทหารยกเลิกกฏอัยการศึกในบริเวณนี้ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 กฎอัยการศึกยังคงมีผลในจังหวัดปัตตานี, ยะลา และนราธิวาส
ใน พ.ศ. 2549 ศาลอาญามีคำสั่งให้ พันตำรวจตรี เงิน ทองสุข (Pol.Maj. Ngern Thongsuk) จากกองปราบปรามให้จำคุก 3 ปี เนื่องจากมีส่วนร่วมในการหายตัวของสมชาย ในขณะที่ตำรวจชายทั้งหมดที่ตั้งข้อหาขโมยและใช้กำลังในทางมิชอบได้รับการปล่อยตัว หลังจากนั้น พันตำรวจตรี เงินหายตัวไป ครอบครัวของเขาพิสูจน์ว่าเขาเสียชีวิตในเหตุการณ์ดินถล่ม ทางศาลประกาศให้เขาเป็นบุคคลสูญหาย
สถานะคดี
ในช่วงปลาย พ.ศ. 2556 ทางกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) กล่าวว่าแฟ้มคดีหายไป แต่อ้างในภายหลังว่าได้พบแฟ้มแล้ว สถานะของคดีและกระทรวงที่ดำเนินการก็ยังไม่ทราบที่แน่ชัด
ใน พ.ศ. 2559 กรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) "ประกาศปิดคดี โดยกล่าวว่าไม่พบผู้กระทำผิด"
คาเมนไรเดอร์ BLACK (ตัวละคร)
คาเมนไรเดอร์ BLACK (คาเมนไรเดอร์แบล็ค) เป็นมาสค์ไรเดอร์จากเรื่อง คาเมนไรเดอร์ BLACK หนึ่งในผลงานของมาสค์ไรเดอร์ซีรีส์
คาเมนไรเดอร์แบล็ค
ร่างแปลงของมินามิ โคทาโร่ หลังได้รับการผ่าตัดร่างกายเป็น ราชันย์แห่งศตวรรษ สุดยอดนักรบร่างสีดำ ผู้ถือครองศิลา คิงสโตน แห่งดวงอาทิตย์ เป็นขุมพลังหลัก ลักษณะดั้งเดิมเป็น มนุษย์ตั๊กแตน หลังสวมทับด้วยผิวหนังเสริมความแข็งแกร่ง รีพลัสฟอร์ม จะกลายร่างเป็นแบล๊ค โดยในการแปลงร่างของโคทาโร่ จะปรากฎรูปทรงดั้งเดิมให้เห็นชั่วขณะหนึ่ง มีสมรรถภาพร่างกายเหนือกว่ามนุษย์ปกติ และด้วยลักษณะพิเศษของตั๊กแตน จึงมีกำลังขาที่แข็งแกร่ง ส่งผลให้มีพลังกระโดดที่ยอดเยี่ยม ท่าไม้ตายหลักคือ ไรเดอร์พั๊นช์ และ ไรเดอร์คิก มีอีกนามหนึ่งคือ แบล็คซัน
คาเมนไรเดอร์แบล็ค อาร์เอ็กซ์
ร่างแปลงใหม่ของโคทาโร่ เกิดจากการได้อาบแสงจากดวงอาทิตย์ และรังสีคอสมิคในอวกาศ ส่งไปยังเข็มขัดคิงสโตนที่ถูกทำลายระบบแปลงร่างไป ตอนนั้นเอง คิงสโตนก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลง ทำให้คาเมนไรเดอร์แบล็ค ได้รับพลังใหม่จนพัฒนาร่างกลายเป็น คาเมนไรเดอร์แบล็ค อาร์เอ็กซ์ ซึ่งใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์เป็นหลัก มีฉายานามว่า บุตรแห่งสุริยัน (太陽の子) และ เจ้าชายแห่งแสงสว่าง (光の王子)
! ชื่อร่าง !! ส่วนสูง !! น้ำหนัก !! พลังหมัด !! พลังเตะ !! พลังกระโดด !! พลังความเร็วสูงสุด !! เวลาในการดำน้ำ ! คาเมนไรเดอร์แบล็ค อาร์เอ็กซ์
โรโบไรเดอร์
ร่างที่เกิดขึ้นจากความเศร้าของโคทาโร่ ทำให้ RX พัฒนาร่างกายเป็นโรโบไรเดอร์ ส่วนใบหน้ามีรอยน้ำตาสีแดงทั้ง 2 ข้าง ดวงตาสีแดง ลำตัวสีดำสลับกับสีส้ม มีฉายาคือ เจ้าชายแห่งความเศร้า (悲しみの王子) หรือ เจ้าชายแห่งเปลวเพลิง (炎の王子) มีสไตล์การต่อสู้ที่ดูนุ่มนวล แต่ขณะเดียวกันก็แข็งแกร่ง ถนัดการโจมตีระยะกลางและระยะไกล เน้นพลังโจมตีและการป้องกันที่หนักแน่น
! ชื่อร่าง !! ส่วนสูง !! น้ำหนัก !! พลังหมัด !! พลังเตะ !! พลังกระโดด !! เวลาในการดำน้ำ !! ทนทานไฟ ! โรโบไรเดอร์
ไบโอไรเดอร์
ร่างที่เกิดขึ้นจากความโกรธของโคทาโร่ ทำให้ RX พัฒนาร่างกายเป็นไบโอไรเดอร์ ลำตัวมีสีน้ำเงินและสีเงิน ดวงตามีสีแดง มีฉายาคือ เจ้าชายแห่งความโกรธ (怒りの王子) ต่อสู้ด้วยความดุดันผสมกับพลังการเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่ว ความสามารถพิเศษของไบโอไรเดอร์คือสามารถกลายสภาพเป็นของเหลว และ ชำระล้างพิษที่เกิดจากการถูกไครซิสโจมตีได้อย่างหมดจด
! ชื่อร่าง !! ส่วนสูง !! น้ำหนัก !! พลังเตะ !! พลังกระโดด !! เวลาอยู่ในน้ำ ! ไบโอไรเดอร์
มาสค์ไรเดอร์ แบล็คซัน
ร่างแปลงของมินามิ โคทาโร่ หลังได้รับการผ่าตัดดัดแปลงร่างกาย โดยผสม DNA ของตั๊กแตนกับสารสกัดพิเศษด้วย ในการแปลงร่างจะเข้าสู่สภาพ อมนุษย์ตั๊กแตนสีดำ ก่อน แล้วจึงเปลี่ยนเป็นร่าง มาสค์ไรเดอร์ เมื่อพลังจากคิงสโตน ในเข็มขัด เซ็นจูรี่คิงซันไดรเวอร์ ตื่นขึ้น และพัฒนาร่างสมบูรณ์เมื่อได้รับสารชีวิตจากคุจิระ หลังจากโคทาโร่ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บปางตาย โดยจะมีสัญลักษณ์สีขาวปรากฎที่อกซ้าย ดวงตาเปล่งแสงเป็นสีแดง
อมนุษย์ตั๊กแตนสีดำ แบล็คซัน
ร่างแปลงขั้นต้นของแบล็คซัน มีลักษณะพิเศษมาจาก Migratory Locust โดยจะเปลี่ยนร่างด้วยอารมณ์โกรธเสียส่วนใหญ่ มีพละกำลังมหาศาล และกำลังขาที่แข็งแกร่ง ขาแมลงคู่ที่อยู่ด้านหลัง สามารถดึงออกมาใช้เป็นอาวุธ เซ็นจูรี่คิงแบล็คเบลด ได้
ราชันย์ผู้สร้าง แบล็คซัน
ร่างวิวัฒนาการของแบล็คซัน หลังจากรวมคิงสโตนทั้ง 2 ชิ้น เข้ากับหัวใจของราชันย์แห่งการสร้างสรรค์ แบล๊คซันก็ได้กลายเป็นราชันย์ผู้สร้างคนใหม่ เข็มขัดไดรเวอร์จะหายไป และเปลี่ยนรูปร่างไปจากเดิม ถูกบีชูมนำมาสกัดสารเหลวออกจากร่างกาย ก่อนอาโออิจะเข้ามาพบ และช่วยปลดปล่อยโคทาโร่จากความทุกข์ทรมาน ด้วยการแทงซาตานเซเบอร์ใส่เขา
อโครแบทเตอร์
มีพื้นฐานมาจาก Suzuki RH250
โอลิมปิก (แก้ความกำกวม)
โอลิมปิก อาจหมายถึง
มารี กูว์รี
มารี สกวอดอฟสกา-กูว์รี (Marie Skłodowska–Curie) มีชื่อแต่แรกเกิดว่า มาเรีย ซาลอแมอา สกวอดอฟสกา (Marya Salomea Skłodowska; ; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1867 – 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1934) เป็นนักเคมีผู้ค้นพบรังสีเรเดียม ที่ใช้ยับยั้งการขยายตัวของมะเร็ง ซึ่งเป็นโรคร้ายที่ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่มีอัตราการตายของคนไข้เป็นอันดับหนึ่งมาทุกยุคสมัย ด้วยผลงานที่มีความสำคัญต่อมนุษยชาติเหล่านี้ ทำให้มารี กูว์รีได้รับรางวัลโนเบลถึง 2 ครั้งด้วยกัน
ประวัติ
ในสมัยนั้นค่านิยมในสังคมของผู้หญิงส่วนใหญ่จะต้องเรียนการเป็นแม่บ้าน ซึ่งมารี กูว์รี แตกต่างโดยสิ้นเชิง ที่ใส่ใจค้นคว้าทางด้านวิทยาศาสตร์
หลังจบการศึกษาระดับต้นแล้ว เธอกับพี่สาวก็ทำงานด้วยการเป็นครูสอนอนุบาล สอนหนังสือให้กับเด็ก ๆ แถว ๆ นั้น โดยทั้งสองมุ่งหวังอยากไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศส แต่เงินไม่พอกับค่าใช้จ่าย เธอจึงให้พี่สาวคือ บรอเนีย ไปเรียนต่อด้านแพทยศาสตร์ก่อน พอจบแล้วค่อยส่งเสียเธอเรียนต่อด้านวิทยาศาสตร์ต่อไป จนพี่สาวจบมาเธอก็ได้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปารีส สมใจแต่ด้วยเงินอันน้อยนิดจากพี่สาวไม่พอต่อค่าใช้จ่าย เธอจึงดิ้นรนหางานทำจนได้เป็นผู้ช่วยในห้องปฏิบัติการทางเคมีของปีแยร์ กูว์รี จนทั้งสองแต่งงานมีลูกด้วยกัน แต่ปีแยร์เสียชีวิตก่อนเพราะอุบัติเหตุรถม้าชน ระหว่างที่เรียนไปทำงานไป เธอก็มุ่งมั่นศึกษาทดลองไปเรื่อย ๆ จนมาพบรังสีแร่ธาตุเรเดียม โดยได้มาจากแร่พิตช์เบลนด์ที่เป็นออกไซต์ชนิดหนึ่งสามารถแผ่กระจายรังสีได้ จากการเพียรพยายามทดลองมาหลายปีในการสกัดแร่ชนิดต่าง ๆ จนมาพบรังสีดังกล่าวทำให้เธอได้รับปริญญาเอกในการค้นพบแร่ธาตุเรเดียม
จนใน ค.ศ. 1902 เธอก็สามารถสกัดแร่เรเดียมให้บริสุทธิ์ได้ เรียกว่า เรเดียมคลอไรด์ ที่สามารถแผ่รังสีได้มากกว่ายูเรเนียมหลายเท่า มีคุณสมบัติคือ ให้แสงสว่างและความร้อนได้ และเมื่อแร่นี้แผ่รังสีไปถูกวัตถุอื่น วัตถุนั้นจะเปลี่ยนสภาพเป็นธาตุกัมมันตรังสี และสามารถแผ่รังสีได้เช่นเดียวกันกับแร่เรเดียม จนทำให้เธอได้รับรางวัลโนเบลต่อมา
การศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับแร่เรเดียมอย่างหนัก และต่อเนื่องกว่า 4 ปี ทำให้เธอได้รับรางวัลโนเบลอีกครั้ง แม้สามีจะเสียชีวิตก็ตาม ด้วยกำลังใจอันล้นเปี่ยม เมื่อเกิดภาวะสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งผู้คนส่วนมากล้มตายและถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร เธอจึงอาสาสมัครเป็นอาสากาชาดเพื่อช่วยทหารที่บาดเจ็บ ในการเอกซเรย์เคลื่อนที่ตระเวนรักษาตามหน่วยต่าง ๆ จนสงครามสงบเธอก็กลับมาทำงาน แต่ก็ต้องล้มป่วยเพราะผลมาจากการทำงานหนัก และโดนรังสีเรเดียม ทำให้ไขกระดูกถูกทำลายและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
อนึ่ง มารี กูว์รี สามารถจดสิทธิบัตรได้ และทำให้เธอเป็นเศรษฐีได้ในพริบตา แต่เธอกลับเลือกที่จะมอบสิ่งที่เธอค้นพบให้กับโลก ทำให้เธอและครอบครัวเป็นเพียงครอบครัวนักวิทยาศาสตร์จน ๆ ตลอดจนเสียชีวิต
หลังการเสียชีวิตของ มารี กูว์รี หนึ่งในลูกสาวของเธออีแรน ฌอลีโย-กูว์รี ก็ได้ค้นคว้างานวิจัยของเธอต่อไป จนประสบความสำเร็จได้รับรางวัลโนเบลในเวลาต่อมา
การวิพากษ์วิจารณ์
หลังจากปีแยร์ กูว์รี สามีของเธอจากไป มารีเคยถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้กับนักฟิสิกส์ที่มีภรรยาแล้ว มีหลักฐานปรากฏชัดเป็นจดหมายรักที่เธอเขียน เรื่องได้เปิดเผยสู่สาธารณชนก่อนที่เธอจะเข้ารับรางวัลโนเบลครั้งที่สอง มีผู้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์และกีดกันไม่ให้เธอเข้ารับรางวัล แต่เธอกลับกล่าวว่าเรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับการรับรางวัล
สหพันธ์วอลเลย์บอลอาร์เจนตินา
สหพันธ์วอลเลย์บอลอาร์เจนตินา (Federación del Voleibol Argentino, ซึ่งส่วนใหญ่รู้จักกันในชื่อ FeVA; Argentine Volleyball Federation) เป็นองค์กรที่ควบคุมกีฬาวอลเลย์บอลในประเทศอาร์เจนตินา สหพันธ์ควบคุมและจัดการแข่งขันระดับชาติในระดับอาวุโสและเยาวชน และรับผิดชอบทีมชาติชายและหญิง
ฟังก์ชันตรีโกณมิติ
ในปัจจุบัน มีฟังก์ชันตรีโกณมิติอยู่ 6 ฟังก์ชันที่นิยมใช้กันดังตารางข้างล่าง (สี่ฟังก์ชันสุดท้ายนิยามด้วยความสัมพันธ์กับฟังก์ชันอื่น แต่ก็สามารถนิยามด้วยเรขาคณิตได้)
ความสัมพันธ์ระหว่างฟังก์ชันเหล่านี้ อยู่ในบทความเรื่อง เอกลักษณ์ตรีโกณมิติ
นิยามจากรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก
ในการนิยามฟังก์ชันตรีโกณมิติสำหรับมุม A เราจะกำหนดให้มุมใดมุมหนึ่งในรูปสามเหลี่ยมมุมฉากเป็นมุม A
เรียกชื่อด้านแต่ละด้านของรูปสามเหลี่ยมตามนี้
จะได้
1). ไซน์ ของมุม คือ อัตราส่วนของความยาวด้านตรงข้าม ต่อความยาวด้านตรงข้ามมุมฉาก ในที่นี้คือ
2). โคไซน์ ของมุม คือ อัตราส่วนของความยาวด้านประชิด ต่อความยาวด้านตรงข้ามมุมฉาก ในที่นี้คือ
3). แทนเจนต์ ของมุม คือ อัตราส่วนของความยาวด้านตรงข้าม ต่อความยาวด้านประชิด ในที่นี้คือ
4). โคซีแคนต์ csc(A) คือฟังก์ชันผกผันการคูณของ sin(A) นั่นคือ อัตราส่วนของความยาวด้านตรงข้ามมุมฉาก ต่อความยาวด้านตรงข้าม
5). ซีแคนต์ sec(A) คือฟังก์ชันผกผันการคูณของ cos(A) นั่นคือ อัตราส่วนของความยาวด้านตรงข้ามมุมฉาก ต่อความยาวด้านประชิด
6). โคแทนเจนต์ cot(A) คือฟังก์ชันผกผันการคูณของ tan(A) นั่นคือ อัตราส่วนของความยาวด้านประชิด ต่อความยาวด้านตรงข้าม
นิยามด้วยวงกลมหนึ่งหน่วย
ฟังก์ชันตรีโกณมิติทั้ง 6 ฟังก์ชัน สามารถนิยามด้วยวงกลมหนึ่งหน่วย ซึ่งเป็นวงกลมที่มีรัศมียาว 1 หน่วย และมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่จุดกำเนิด วงกลมหนึ่งหน่วยช่วยในการคำนวณ และหาค่าฟังก์ชันตรีโกณมิติสำหรับอาร์กิวเมนต์ที่เป็นบวกและลบได้ ไม่ใช่แค่ 0 ถึง π/2 เรเดียนเท่านั้น สมการของวงกลมหนึ่งหน่วยคือ:
จากรูป เราจะวัดมุมในหน่วยเรเดียน โดยให้มุมเป็นบวกในทิศทวนเข็มนาฬิกา และมุมเป็นลบในทิศตามเข็มนาฬิกา ลากเส้นให้ทำมุม θ กับแกน x ด้านบวก และตัดกับวงกลมหนึ่งหน่วย จะได้ว่าพิกัด x และ y ของจุดตัดนี้จะเท่ากับ cos θ และ sin θ ตามลำดับ เหตุผลเพราะว่ารูปสามเหลี่ยมที่เกิดขึ้นนั้น จะมีความยาวด้านตรงข้ามมุมฉาก ยาวเท่ากับรัศมีวงกลม นั่นคือยาวเท่ากับ 1 หน่วย เราจะได้ sin θ = y/1 และ cos θ = x/1 วงกลมหนึ่งหน่วยช่วยให้เราหากรณีที่สามเหลี่ยมมีความสูงเป็นอนันต์ (เช่น มุม π/2 เรเดียน) โดยการเปลี่ยนความยาวของด้านประกอบมุมฉาก แต่ด้านตรงข้ามมุมฉากยังยาวเท่ากับ 1 หน่วย เท่าเดิม
สำหรับมุมที่มากกว่า 2π หรือต่ำกว่า −2π เราสามารถวัดมุมได้ในวงกลม ด้วยวิธีนี้ ค่าไซน์และโคไซน์จึงเป็นฟังก์ชันเป็นคาบที่มีคาบเท่ากับ 2π:
คาบที่เป็นบวกที่เล็กที่สุดของฟังก์ชันเป็นคาบ เรียกว่า คาบปฐมฐานของฟังก์ชัน คาบปฐมฐานของไซน์, โคไซน์, ซีแคนต์ หรือโคซีแคนต์ จะเท่ากับวงกลมหนึ่งวง นั่นคือเท่ากับ 2π เรเดียน หรือ 360 องศา คาบปฐมฐานของแทนเจนต์ หรือโคแทนเจนต์ จะเท่ากับครึ่งวงกลม นั่นคือเท่ากับ π เรเดียน หรือ 180 องศา
จากข้างบนนี้ ค่าไซน์และโคไซน์ถูกนิยามจากวงกลมหนึ่งหน่วยโดยตรง แต่สี่ฟังก์ชันตรีโกณมิติที่เหลือจะถูกนิยามโดย
ฟังก์ชันตรีโกณมิติพื้นฐานทั้งหมด สามารถนิยามจากวงกลมหนึ่งหน่วยได้โดยใช้วงกลมหนึ่งหน่วย ที่จุดศูนย์กลางอยู่ที่จุด O (ตามรูปทางขวา) ซึ่งคล้ายกับการนิยามเชิงเรขาคณิตที่ใช้กันมาในสมัยก่อน ให้ AB เป็นคอร์ดของวงกลม ซึ่ง θ เป็นครึ่งหนึ่งของมุมที่รองรับคอร์ดนั้น จะได้ ด้วยวิธีสร้างเหล่านี้ ทำให้เห็นภาพฟังก์ชันซีแคนต์และแทนเจนต์ลู่ออก เมื่อ θ เข้าใกล้ π/2 (90 องศา) และโคซีแคนต์และโคแทนเจนต์ลู่ออก เมื่อ θ เข้าใกล้ศูนย์ (เราสามารถพิสูจน์เอกลักษณ์ตรีโกณมิติด้วยรูปภาพได้)
ประวัติ
ฟังก์ชันตรีโกณมิติ ที่ใช้ในปัจจุบันพัฒนามาจากยุคกลาง แต่การศึกษาตรีโกณมิติในยุคแรกๆ
สามารถย้อนไปถึงคอร์ดฟังก์ชัน ที่ค้นพบโดย ฮิปปาร์คัส (180 - 125 ก่อนคริสตกาล) และ ปโตเลมี (ค.ศ. 90-165)
หนังสือฉบับแรกที่มีการใช้ 'sin' 'cos' 'tan' ปรากฏในศตวรรษที่ 16 โดยนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส อัลเบิรต์ จีลาด
ในฉบับที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1682 กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ ได้พิสูจน์ว่า sin x ไม่ใช่ ฟังก์ชันพีชคณิต ของ x
รัสเซียเหนือ
รัสเซียเหนือ (Русский Север; Russian North) เป็นภูมิภาคทางชาติพันธุ์ที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัสเซีย ครอบคลุมพื้นที่ของ แคว้นอาร์ฮันเกลสค์, สาธารณรัฐคาเรเลีย, สาธารณรัฐโคมี, แคว้นโวลอกดา และ เขตปกครองตนเองเนเนตส์ มีชื่อเสียงจากจากประเพณีศิลปะพื้นบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สถาปัตยกรรมไม้ การแกะสลักไม้และกระดูก และการทาสี เนื่องจากความห่างไกล พื้นที่ชนบทของรัสเซียเหนือจึงรักษาลักษณะโบราณของวัฒนธรรมรัสเซียไว้มากในช่วงศตวรรษที่ 19 และ 20 ทำให้นักประวัติศาสตร์ นักวัฒนธรรม และนักชาติพันธุ์วิทยาสนใจเป็นพิเศษ
รัสเซียตะวันตกเฉียงเหนือ
รัสเซียตะวันตกเฉียงเหนือ (Northwest Russia) หรือ รัสเซียเหนือ (Russian North) เป็นตอนเหนือของรัสเซียตะวันตกหรือรัสเซียยุโรป มีพรมแดนติดกับนอร์เวย์ ฟินแลนด์ มหาสมุทรอาร์คติก เทือกเขายูรัล และส่วนที่ทอดยาวไปทางตะวันออกของแม่น้ำวอลกา พื้นที่นี้มีความเกี่ยวพันกับเขตสหพันธ์ตะวันตกเฉียงเหนือบางส่วน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการปกครอง ในอดีตเคยเป็นพื้นที่ของสาธารณรัฐพ่อค้านอฟโกรอดและปัสคอฟ
ศูนย์เสรีภาพพลเมือง (องค์การด้านสิทธิมนุษยชน)
ศูนย์เสรีภาพลเมือง (Центр Громадянських Свобод; Center for Civil Liberties) เป็นองค์การด้านสิทธิมนุษยชนสัญชาติยูเครน นำโดยออแลกซันดรา มัตวีย์ชุก นักกฎหมายชาวยูเครน องค์การก่อตั้งขึ้นในปี 2007 โดยมีเป้าหมายเพื่อกดดันรัฐบาลของยูเครนให้นำพาประเทศให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพในปี 2022 ร่วมกับอาเลส เบียเลียตสกี ชาวเบลารุส และองค์การเมมมอเรียลสัญชาติรัสเซีย
ศูนย์ก่อตั้งขึ้นในเคียฟ ประเทศยูเครน เมื่อวนัมี่ 30 พฤษภาคม 2007 และมีบทบาทในการเสนอการแปรญัติกฎหมายเพื่อผลักดันยูเครนให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น และปรับปรุงการควบคุมหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย และ หน่วยงานด้านยุติธรรมของรัฐบาลกลาง หนึ่งในเป้าหมายหลักของศูนย์คือการปรับปรุงประมวลกฎหมายอาญาของยูเครน
หลังรัสเซียผนวกไครเมียในปี 2014 และหลังสงครามในดอนบัสปะทุขึ้นในปีเดียวกันนั้น องค์การเริ่มหันมาทำการเก็บบันทึกการตัดสินลงโทษทางการเมืองต่าง ๆ ในไครเมีย และเขตแดนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์และสาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์ซึ่งเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนรัสเซีย นอกจากนี้ องค์การยังเคลื่อนไหวเรียกร้องในระดับนานาชาติให้มีการปล่อยตัวนักโทษทางการเมืองของรัสเซีย, ไครเมีย และดอนบัส
ซิปแอร์ โตเกียว
ซิปแอร์ โตเกียว (ZIPAIR Tokyo; ) เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติญี่ปุ่น ซึ่งมีฐานการบินที่ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ซิปแอร์ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกในปีค.ศ. 2018 โดยเป็นบริษัทในเครือของเจแปนแอร์ไลน์ ซึ่งได้เช่าฝูงบินโบอิง 787 ดรีมไลเนอร์ ในช่วงแรกซิปแอร์ให้บริการขนส่งสินค้าเนื่องจากข้อจำกัดการเดินทางจากการระบาดทั่วของโควิด-19 แล้วจึงให้บริการขนส่งผู้โดยสารในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน
ประวัติ
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 เจแปนแอร์ไลน์ (เจเอแอล) ได้มีการประกาศเรื่องแผนการสร้างสายการบินราคาประหยัดขึ้นมาในช่วงปีค.ศ. 2022 เพื่อเป็นการแข่งขันกับสายการบินอื่น ๆ ในเอเชียที่ขยายเส้นทางเข้ามาในญี่ปุ่น เช่น แอร์เอเชียเอกซ์ เจเอแอลจึงได้จัดตั้งบริษัทลูกในชื่อ "T.B.L. Co., Ltd." โดยมีการคาดการณ์ว่าสายการบินจะเริ่มดำเนินงานทันเวลาสำหรับงานแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 สายการบินได้ถูกตั้งชื่อว่าซิปแอร์ โดยชื่อนี้มีการอ้างอิงถึงคำว่า "Zip" ซึ่งหมายถึงความเร็วและ "ZIP Code" ต่อมา T.B.L. เปลี่ยนชื่อเป็น "ZIPAIR Tokyo Inc." โดยในช่วงแรกมีการวางแผนเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานครและกรุงโซลจากท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ โดยได้เริ่มดำเนินเที่ยวบินเหล่านี้ในวันที่ 14 พฤษภาคม และ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 ตามลำดับ ด้วยเครื่องบินโบอิง 787-8 ที่เช่ามาจากเจเอแอล  ซิปแอร์ได้วางแผนสำหรับเที่ยวบินไปยังสหรัฐไว้ โดยจะเริ่มดำเนินเที่ยวบินในปีค.ศ. 2021
ในช่วงที่มีการระบาดทั่วของโควิด-19 ซิปแอร์ได้รับผลกระทบอย่างหนัก ด้วยการที่ประเทศไทยห้ามเที่ยวบินขาเข้าทั้งหมดตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2020 และรัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกมาตรการบังคับใช้ชายแดน แล้วจึงให้บริการขนส่งผู้โดยสารในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ ซิปแอร์ได้ประกาศเมื่อวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2020 ว่าการเปิดให้บริการจะถูกเลื่อนออกไปจนกว่าจะมีประกาศเพิ่มเติม แม้ว่าในเดือนนั้นสายการบินได้ยื่นคำร้องกับกระทรวงคมนาคมของสหรัฐฯ เพื่อดำเนินการเส้นทางไปโฮโนลูลูเพื่อเริ่มต้นเส้นทางในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ได้มีการประกาศว่าสายการบินได้ยื่นคำร้องต่อหน่วยงานญี่ปุ่นเพื่อเปิดเที่ยวบินขนส่งสินค้าระหว่างโตเกียวและกรุงเทพฯ เพื่อตอบสนองความต้องการขนส่งสินค้าทางอากาศในระหว่างการระงับเที่ยวบินโดยสาร ซิปแอร์เริ่มเปิดให้บริการในวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2020 โดยให้บริการขนส่งสินค้าในช่วงแรก
ต่อมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 ซิปแอร์ก็เริ่มให้บริการขนส่งผู้โดยสารหลังจากให้บริการขนส่งผู้โดยสารมากว่า 4 เดือน และก็ได้เพิ่มเส้นทางบินไปยังโฮโนลูลูในหมู่เกาะฮาวาย รวมถึงเส้นทางอื่น ๆ ทั้งในเอเชียและสหรัฐ เช่น สิงคโปร์และลอสแอนเจลิส อีกทั้งยังได้รับโบอิง 787 เพิ่มเติมจากเจเอแอล
หลังจากการรุกรานยูเครนโดยรัสเซีย ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ได้ประกาศเปลี่ยนลวดลายบนบริเวณแพนหางของเครื่องบิน โดยลวดลาย ณ เวลานั้นมีตัวอักษร "Z" อยู่ในบริเวณหาง เนื่องจาก "Z" เป็นสัญลักษณ์ของกองทัพรัสเซีย ซิปแอร์จึงเปลี่ยนลวดลายเป็นลายรูปเรขาคณิตสีเขียวทดแทนในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน นอกจากนี้ยังได้มีการวางแผนเส้นทางใหม่ไปยังแซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย
จุดหมายปลายทาง
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ โตเกียวให้บริการเที่ยวบินไปยัง 6 จุดหมายปลายทางใน 5 ประเทศ ดังนี้:
ฝูงบิน
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 ซิปแอร์ โตเกียวมีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
สมาพันธ์วอลเลย์บอลบราซิล
สมาพันธ์วอลเลย์บอลบราซิล (Confederação Brasileira de Voleibol, CBV; Brazilian Volleyball Confederation) เป็นองค์กรปกครองของวอลเลย์บอลและวอลเลย์บอลชายหาดในประเทศบราซิล ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1954 โดยมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง บาร์รา ดา ติชูกา เมืองริโอเดจาเนโร สมาพันธ์เป็นสมาชิกของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (FIVB) และสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้ (CSV) และสังกัดอยู่ในคณะกรรมการโอลิมปิกบราซิล จัดการแข่งขันวอลเลย์บอลบราซิลซูเปอร์ลีกทั้งชายและหญิง ซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับสูงสุดในประเทศบราซิล และยังจัดซาลอนปาสคัพซึ่งเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชิงแชมป์สโมสรหญิงระดับนานาชาติที่จัดขึ้นทุกปีในบราซิล องค์กรยังดูแลวอลเลย์บอลชายทีมชาติบราซิลและวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติบราซิล
ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
เซอร์เบียและมอนเตเนโกร (Serbia and Montenegro, SCG) เป็นชื่อของอดีตสหพันธรัฐซึ่งเป็นการรวมอย่างหลวม ๆ ของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร อดีตสาธารณรัฐของยูโกสลาเวีย ตั้งแต่ ค.ศ. 2003 จนถึง ค.ศ. 2006 ตั้งอยู่บนคาบสมุทรบอลข่านตอนตะวันตกกลาง ซึ่งแต่เดิมมีชื่อประเทศว่า สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (FRY)  ต่อมาก็ได้เปลี่ยนชื่อประเทศในปี ค.ศ. 2003 ในชื่อ สหภาพรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
เซอร์เบียและมอนเตเนโกรมีความร่วมมือกันเฉพาะบางด้านในการเมือง (เช่น ผ่านสหพันธ์การป้องกันประเทศ) ทั้ง 2 รัฐมีนโยบายเศรษฐกิจและหน่วยเงินของตนเอง และประเทศไม่มีเมืองหลวงรวมอีกต่อไป โดยที่แบ่งแยกสถาบันที่ใช้ร่วมกันระหว่างเมืองเบลเกรดในเซอร์เบียและเมืองพอดกอรีตซาในมอนเตเนโกร ทั้งสองรัฐแยกออกจากกันหลังจากมอนเตเนโกรจัดให้มีการลงประชามติเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2006 และประกาศเอกราชเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ปีเดียวกัน ทำให้เกิดประเทศใหม่คือประเทศมอนเตเนโกร ส่วนประเทศเซอร์เบียก็กลายเป็นผู้สืบสิทธิ์ต่าง ๆ ของประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
ความทะเยอทะยานในการเป็นรัฐผู้สืบทอดทางกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียไม่ได้รับการยอมรับจากองค์การสหประชาชาติ หลังจากการผ่านมติของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 777 ซึ่งยืนยันว่าสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียได้ยุติลงแล้ว และสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียเป็นรัฐใหม่ แม้ว่าสาธารณรัฐในอดีตทั้งหมดจะมีสิทธิ์ในการสืบทอดสถานะ แต่ก็ไม่มีสาธารณรัฐใดที่คงรักษาสภาพทางกฎหมายระหว่างประเทศเหมือนดังสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวียได้ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลของสลอบอดัน มีลอเชวิช คัดค้านคำกล่าวอ้างดังกล่าว ดังนั้นสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียจึงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมสหประชาชาติ
ตลอดเวลาของการดำรงอยู่ สหพันธ์สาธารณรัฐมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับประชาคมนานาชาติ เนื่องจากมีการออกมาตรการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่อรัฐในระหว่างสงครามยูโกสลาเวียและสงครามคอซอวอ นอกจากนี้ยังส่งผลให้เกิดภาวะเงินเฟ้อรุนแรงระหว่างปี 1992-1994 บทบาทของสหพันธ์สาธารณรัฐในสงครามยูโกสลาเวียสิ้นสุดลงด้วยความตกลงเดย์ตัน ซึ่งยอมรับความเป็นอิสระของสาธารณรัฐโครเอเชีย สโลวีเนีย และบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เช่นเดียวกับการสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างรัฐต่าง ๆ และการรับรองบทบาทของประชากรเซอร์เบียในการเมืองบอสเนีย ต่อมาการแบ่งแยกดินแดนที่เพิ่มขึ้นภายในจังหวัดปกครองตนเองคอซอวอและเมตอฮิจา ซึ่งเป็นภูมิภาคของเซอร์เบียที่มีชาวแอลเบเนียอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ส่งผลให้เกิดการจลาจลโดยกองทัพปลดปล่อยคอซอวอ ซึ่งเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนชาวแอลเบเนีย การปะทุของสงครามคอซอวอทำให้เกิดการคว่ำบาตรของชาติตะวันตกอีกครั้ง เช่นเดียวกับการที่ชาติตะวันตกเข้ามามีส่วนร่วมในความขัดแย้งในที่สุด ความขัดแย้งจบลงด้วยการใช้มติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 1244 ซึ่งรับรองการแยกเศรษฐกิจและการเมืองของคอซอวอจากสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ให้อยู่ภายใต้การบริหารของสหประชาชาติ
ความยากลำบากทางเศรษฐกิจและสงครามส่งผลให้เกิดความไม่พอใจมากขึ้นกับรัฐบาลของมีลอเชวิช และพันธมิตรของเขา ซึ่งปกครองเซอร์เบียและมอนเตเนโกรในฐานะเผด็จการที่มีประสิทธิภาพ ในที่สุดสิ่งนี้จะสะสมในการปฏิวัติ Bulldozer ซึ่งเห็นว่ารัฐบาลของเขาถูกโค่นล้ม และถูกแทนที่ด้วยรัฐบาลที่นำโดยฝ่ายค้านประชาธิปไตยแห่งเซอร์เบียและ วอจิสลาฟ คอสตูนิกา ซึ่งเข้าร่วมกับสหประชาชาติเช่นกัน
สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวียสิ้นสุดลงในปี 2003 หลังจากสภาแห่งสหพันธรัฐยูโกสลาเวียลงมติให้ตรากฎบัตรรัฐธรรมนูญของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ซึ่งจัดตั้งสหภาพแห่งรัฐของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ด้วยเหตุนี้ ชื่อยูโกสลาเวียจึงถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ การเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชที่เพิ่มขึ้นในมอนเตเนโกร นำโดย มิโล คูคาโนวิช หมายความว่ารัฐธรรมนูญของเซอร์เบียและมอนเตเนโกรรวมมาตราที่อนุญาตให้มีการลงประชามติในคำถามเกี่ยวกับเอกราชของมอนเตเนโกรหลังจากเวลาผ่านไปสามปี ในปี 2006 การลงประชามติถูกเรียกและผ่านไปอย่างฉิวเฉียด สิ่งนี้นำไปสู่การสลายตัวของสหภาพแห่งรัฐของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร และการจัดตั้งสาธารณรัฐอิสระของเซอร์เบียและมอนเตเนโกร ทำให้เซอร์เบียกลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล นี่ถือได้ว่าเป็นการกระทำครั้งสุดท้ายที่ยุติการล่มสลายของยูโกสลาเวีย
ชื่อ
ในการก่อตั้งประเทศในปี 1992 หลังจากการล่มสลายของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย ชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศคือสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย  เนื่องจากอ้างว่าเป็นรัฐผู้สืบทอดทางกฎหมายแต่เพียงผู้เดียวของ  สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย อย่างไรก็ตาม รัฐบาลสหรัฐอเมริกามองว่าการอ้างสิทธิ์นี้ไม่ถูกต้อง และอย่างน้อยในปี 1999 จึงเรียกประเทศนี้ว่า เซอร์เบียและมอนเตเนโกร รัฐธรรมนูญปี 2546 เปลี่ยนชื่อรัฐเป็น "เซอร์เบียและมอนเตเนโกร"
ภูมิศาสตร์
เบลเกรด มีประชากร 1,574,050 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสองประเทศ: และเป็นเมืองเดียวที่มีขนาดพอควร เมืองหลักอื่นๆ ของประเทศ ได้แก่ นอวีซาด นีช กรากูเยวัตส์ พอดกอรีตซา ซูโบติกา พริสตีนา และพริซเรน แต่ละเมืองมีประชากรประมาณ 100,000–250,000 คน
การก่อตั้ง
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1991 เซอร์เบีย มอนเตเนโกร และดินแดนที่กลุ่มกบฏยึดครองในโครเอเชียตกลงร่วมกันว่าจะก่อตั้ง "ยูโกสลาเวียที่สาม" ขึ้นใหม่ ความพยายามยังเกิดขึ้นในปี 1991 เพื่อรวมบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาเข้าในสหพันธรัฐ ด้วยการเจรจาระหว่างมีลอเชวิชและพรรคประชาธิปไตยเซิร์บของบอสเนีย และผู้เสนอสหภาพบอสเนีย – รองประธานาธิบดี เอดิล ซูลฟีคาปาซิช ของบอสเนียจึงอยู่ในเรื่องนี้ เขาเชื่อว่าบอสเนียจะได้รับประโยชน์จากการรวมเป็นหนึ่งกับเซอร์เบีย มอนเตเนโกร และครายีนา ดังนั้นเขาจึงสนับสนุนสหภาพที่จะรักษาเอกภาพของชาวเซิร์บและบอสนีแอก มีลอเชวิชยังคงเจรจากับซูลฟีคาปาซิช เพื่อรวมบอสเนียเข้าในยูโกสลาเวียใหม่ อย่างไรก็ตาม ความพยายามที่จะรวมบอสเนียทั้งหมดไว้ในยูโกสลาเวียใหม่ยุติลงอย่างมีประสิทธิภาพเมื่อปลายปี 1991 เนื่องจากอีเซตเบกอวิช วางแผนที่จะจัดการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราช ในขณะที่ชาวเซิร์บบอสเนียและชาวโครแอตบอสเนียตั้งเขตปกครองตนเองขึ้น ความรุนแรงระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์เซอร์เบียและบอสเนียก็ปะทุขึ้นในไม่ช้า ดังนั้นยูโกสลาเวียจึงถูกจำกัดไว้เฉพาะสาธารณรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกร และมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสาธารณรัฐเซอร์เบียที่แตกแยกระหว่างสงครามยูโกสลาเวีย
วิกฤตการณ์ยูโกสลาเวีย
ความแตกแยกของยูโกสลาเวียในปัจจุบันมีที่มาเป็นปัจจัยพื้นฐานหลายประการ ที่สำคัญประการหนึ่งคือปัจจัยทางประวัติศาสตร์ ซึ่งสั่งสมมานานกว่าพันปีจากการที่สาธารณรัฐต่าง ๆ ซึ่งมาร่วมกันเป็นสหพันธ์ฯ มีเชื้อชาติ ศาสนา ความเป็นมาทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์แตกต่างกัน ความขัดแย้งระหว่างเชื้อชาติจึงเป็นปัญหาที่คุกรุ่นมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างชาวโครแอต ชาวเซิร์บ และชาวมุสลิม ในอดีตสโลวีเนียและโครเอเชียเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรมันและจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ก (Hapsburg Empire) มาเป็นเวลาหลายศตวรรษ จึงมีความเกี่ยวพันทางสังคม วัฒนธรรม ภาษา ศาสนา และจิตใจกับยุโรปตะวันตก ในขณะที่รัฐทั้งหลายทางตอนใต้ คือ เซอร์เบีย มอนเตเนโกร บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และมาซิโดเนีย เคยอยู่ภายใต้อำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ (Byzantine) และจักรวรรดิออตโตมัน (Ottoman) มานับพันปี จึงได้รับการหล่อหลอมวัฒนธรรมแบบบอลข่าน คือ แบบมุสลิมหรือคริสเตียนตะวันออก (Orthodox) ถึงแม้ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 สิ้นสุดลงด้วยการล่มสลายของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี และมีการก่อตั้ง "ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน" (Kingdom of Serbs, Croates and Slovenes) เป็นประเทศเอกราช โดยมีกษัตริย์ปกครอง แต่เสถียรภาพทางการเมืองภายในยังคงคลอนแคลน เพราะรัฐต่าง ๆ ซึ่งมีความแตกต่างด้านเชื้อชาติและศาสนา ยังคงมีความขัดแย้งกันลึก ๆ ในปี 1929 กษัตริย์อาเล็กซานดาร์ได้ทรงเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย" (Kingdom of Yugoslavia) และปกครองประเทศด้วยนโยบายเด็ดขาดโดยความร่วมมือของทหารตลอดมา จนได้รับขนานนามว่าเป็น “Royal Dictatorship” เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้สิ้นสุดลง ประธานาธิบดียอซีป บรอซ ตีโต สามารถยึดเหนี่ยวรัฐต่าง ๆ ของยูโกสลาเวียให้รวมกันอยู่ต่อไป ทั้งนี้ โดยใช้นโยบายอันเด็ดขาดกอปรกับอัจฉริยภาพของประธานาธิบดีตีโตเอง จนกระทั่งเมื่อประธานาธิบดีตีโตถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี 1980 ความแตกแยกระหว่างรัฐทั้งหลายที่ประกอบขึ้นเป็นสหพันธรัฐยูโกสลาเวียก็เริ่มปรากฏขึ้น และเมื่อนายสลอบอดัน มีลอเชวิช ผู้นำเชื้อสายเซิร์บ ซึ่งมีแนวคิดชาตินิยม ก้าวขึ้นสู่อำนาจในปี 1989 ความขัดแย้งภายในจึงได้ทวีความรุนแรงจนเกิดวิกฤตการณ์ยูโกสลาเวียเดิมประกอบด้วย 6 สาธารณรัฐ กล่าวคือ สาธารณรัฐสโลวีเนีย โครเอเชีย เซอร์เบีย บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มอนเตเนโกร และมาซิโดเนีย รวมทั้งจังหวัดปกครองตนเองคอซอวอและวอยวอดีนา ซึ่งเป็นมณฑลปกครองตนเอง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1991 สาธารณรัฐสโลวีเนียและโครเอเชียได้ประกาศแยกตัวเป็นเอกราช ไม่อยู่ภายใต้การปกครองของยูโกสลาเวียอีกต่อไป ภายหลังจากการออกเสียงประชามติทั่วประเทศในสาธารณรัฐทั้งสอง การประกาศเป็นเอกราชดังกล่าว ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤติการณ์ยูโกสลาเวีย ซึ่งได้ขยายตัวเป็นสงครามกลางเมืองในเวลาต่อมา เมื่อสาธารณรัฐมาซิโดเนียและบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ได้ประกาศยกตัวออกเป็นรัฐเอกราชเช่นเดียวกัน เมื่อเดือนกันยายนและตุลาคม 1991 ตามลำดับ
สถานการณ์ในคอซอวอ
คอซอวอเป็นจังหวัดปกครองตนเองแห่งหนึ่งทางภาคใต้ของสาธารณรัฐเซอร์เบีย ประกอบด้วยชาวแอลเบเนียร้อยละ 90 จากประชากรจำนวน 2 ล้านคน ในปี 1998 เคยเกิดการสู้รบอย่างรุนแรงระหว่างกองกำลังชาวคอซอวอเชื้อสายแอลเบเนียกับกองทัพของเซอร์เบียเมื่อเซอร์เบียประกาศยกเลิกสถานะการปกครองตนเองของคอซอวอ การสู้รบขยายตัวไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวแอลเบเนียอย่างโหดเหี้ยม ส่งผลให้เกิดผู้ลี้ภัยชาวแอลเบเนียในประเทศเพื่อนบ้านจำนวนมาก
การสู้รบดังกล่าว ยุติลงเมื่อเนโทใช้ปฏิบัติการทางทหารกับเซอร์เบีย ในปี 1999 ซึ่งต่อมา NATO ได้ส่งกองกำลังคอซอวอ (Kosovo Force, KFOR) เข้าไปปฏิบัติการรักษาสันติภาพในคอซอวอ และสหประชาชาติได้จัดตั้งองค์กรบริหารชั่วคราวขึ้นในคอซอวอ (UNMIK) อย่างไรก็ดี กล่าวได้ว่า สถานการณ์ในคอซอวอหลังปี 1999 ยังไม่สงบนัก เนื่องจากมีการปะทะกันระหว่างชาวคอซอวอเชื้อสายแอลเบเนียกับเชื้อสายเซิร์บอยู่เป็นประจำ ก่อให้เกิดความตึงเครียดเป็นระยะ ๆ
การเจรจาระหว่างชาวคอซอวอเชื้อสายแอลเบเนียกับเชื้อสายเซิร์บ
เมื่อวันที่ 20-21 กุมภาพันธ์ 2006 ได้มีการเจรจาแบบเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างฝ่ายเซิร์บกับฝ่ายแอลเบเนียในคอซอวอที่กรุงเวียนนา เพื่อกำหนดสถานะในอนาคตของคอซอวอ โดยเป็นการเจรจาระหว่างเจ้าหน้าที่ระดับกลางของทั้งสองฝ่าย และมีเจ้าหน้าที่ซึ่งแต่งตั้งโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเป็นผู้ประสานการเจรจา โดยเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2006 ได้มีการเจรจาระดับสูงระหว่างประธานาธิบดีเซอร์เบียและนายกรัฐมนตรีคอซอวอขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1999 แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ในเรื่องสถานะทางการเมืองที่ถาวรของคอซอวอ ฝ่ายเซิร์บยืนกรานให้คอซอวอเป็นส่วนหนึ่งของเซอร์เบีย โดยยินยอมให้อิสระในระดับหนึ่ง ขณะที่ฝ่ายแอลเบเนียต้องการอิสรภาพ สำหรับการเจรจาในระดับเจ้าหน้าที่ครั้งล่าสุดมีขึ้นเมื่อวันที่ 7-8 สิงหาคม ที่ผ่านมายังไม่สามารถหาข้อยุติได้ โดยฝ่ายเซิร์บได้คว่ำบาตรการเจรจาในหัวข้อที่เกี่ยวกับอนาคตของคอซอวอ