cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย
ปัจจุบัน กิจการของธนาคารก็ยังคงเปิดให้ดำเนินการอยู่ โดยที่ตัวอาคารมีความโดดเด่นที่สถาปัยกรรมตะวันตกแบบโบซาร์ผสมนีโอคลาสสิก ออกแบบโดยสถาปนิกชาวอิตาลี อันนิบาเล รีกอตติ เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2451 และบูรณะในปี พ.ศ. 2538 ตัวอาคารมีทั้งหมด 3 ชั้น ติดกับริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถาปัตยกรรมของอาคารแห่งนี้ มีความคล้ายคลึงกับหลายส่วนของพระที่นั่งอนันตสมาคม เช่น ทางขึ้นข้างของอาคาร เป็นต้น ชั้นล่างเป็นที่ทำการทั่วไปแต่ยังคงรูปแบบดั้งเดิม โดยเคาน์เตอร์รับฝากถอนคล้ายกับโรงรับจำนำ มีผนังเป็นลวดลายปูนปั้น เสาทรงไอโอนิกประกอบระหว่างช่วงหน้าต่าง กระเบื้องปูพื้นนำเข้าจากเยอรมนี และเป็นที่จัดแสดงของที่เคยใช้ในกิจการในอดีต เช่น เครื่องพิมพ์ดีด, เครื่องคิดเลข, สมุดบัญชีเก่า, พระรูปขององค์ผู้ก่อตั้งตรงประตูทางเข้า และชั้นบนเคยเป็นพิพิธภัณฑ์ธนาคารไทย แต่ได้ย้ายไปอยู่ที่สำนักงานใหญ่ รัชโยธินในปัจจุบัน
ตัวอาคารของธนาคารไทยพาณิชย์ สาขาตลาดน้อย ได้รับรางวัลอนุรักษ์สถาปัตยกรรม ASA ในปี พ.ศ. 2525 ถือเป็นอาคารอนุรักษ์แห่งหนึ่ง และเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่งของเขตสัมพันธวงศ์ โดยกรมศิลปากร ซึ่งสาขาของธนาคารไทยพาณิชย์ที่มีความเก่าแก่และสวยงามเช่นนี้ ยังมีอีก 2 สาขา คือ สาขาถนนเพชรบุรี ถนนเพชรบุรี ใกล้กับแยกเพชรพระราม และสาขาเฉลิมนคร ถนนเจริญกรุง ใกล้กับแยกเอส. เอ. บี.
วัดใหม่บางคล้า
วัดใหม่บางคล้า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกง ในตำบลบางสวน อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 24 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือจรดแม่น้ำบางปะกง ทิศใต้และทิศตะวันออกจรดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกจรดทางสาธารณะประโยชน์
วัดใหม่บางคล้าประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2416 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ตระกูล แสงขำ เป็นผู้มาบูรณะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คือ หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยพระครูพิพัฒนวิกรม อดีตเจ้าอาวาสวัดใหม่บางคล้า ลักษณะเป็นหอ 3 ชั้น ก่ออิฐถือปูนหินล้าง ฐานกว้าง 6 เมตร ยอดเรียวลดหลั่นไป หลังคาทรงบุษบก 4 มุข ประดับช่อฟ้าใบระกา ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ และอุโบสถบูรณะช่อมแชม เมื่อ พ.ศ. 2547
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระพุทธรูปปางไสยาสน์ประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2476 ยาวประมาณ 25 ฟุต ปางโปรดทรงพระสุบิน เป็นพระพุทธรูปอยู่ในอิริยาบถบรรทม (นอน) ตะแคงขวา พระหัตถ์ซ้ายทอดไปตามพระวรกาย พระพาหา (ต้นแขน) ขวาแนบกับพื้น ยกหลังพระหัตถ์ขึ้นแนบพระหนุ (คาง) งอนิ้วพระหัตถ์แนบกับพระปราง (แก้ม) หลับพระเนตร พระเศียรหนุนพระเขนย
อาวุธเคมีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
สารเคมีพิษถูกใช้เป็นอาวุธมานานหลายพันปี แต่การใช้อาวุธเคมีในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำลายขวัญ สร้างความบาดเจ็บและคร่าชีวิตทหารในสนามเพลาะ อาวุธเหล่านี้มีตั้งแต่แก๊สน้ำตาที่ก่อความระคายเคืองไปจนถึงฟอสจีน คลอรีนและแก๊สมัสตาร์ดที่ทำให้เสียชีวิต การสงครามเคมีเป็นส่วนสำคัญหนึ่งในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 90,000 รายจากผู้ประสบภัยแก๊สทั้งหมด 1.2 ล้านราย แก๊สต่างจากอาวุธส่วนใหญ่ที่พัฒนาในช่วงนี้เนื่องจากมีการคิดค้นวิธีป้องกันอย่างหน้ากากกันแก๊สในภายหลัง อย่างไรก็ตามแก๊สถูกใช้เป็นอาวุธมากขึ้นในช่วงปลายสงครามแม้ประสิทธิผลโดยรวมจะลดลง บางครั้งการสงครามเคมีนี้แสดงภาพของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็น "สงครามของนักเคมี" และเป็นช่วงเวลาที่อาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงเกิดขึ้น ฝรั่งเศสเป็นชาติแรกที่ใช้แก๊สน้ำตาในรูปแบบระเบิดมือในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 การใช้แก๊สเป็นอาวุธในวงกว้างเกิดขึ้นครั้งแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1915 เมื่อฝ่ายเยอรมันโจมตีฝ่ายรัสเซียในยุทธการที่โบลิมอฟด้วยกระสุนปืนใหญ่บรรจุไซลิลโบรไมด์ซึ่งเป็นสารก่อระคายเคืองแต่ล้มเหลว คลอรีนเป็นแก๊สพิษร้ายแรงชนิดแรกที่ใช้ในสงคราม โดยในเดือนเมษายน ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันปล่อยแก๊สคลอรีนถึง 168 ตันในยุทธการที่อีเปอร์ครั้งที่สอง ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1915 ฝ่ายเยอรมันใช้แก๊สคลอรีนในการสู้รบกับทหารรัสเซียที่รักษาป้อมโอโซเวียซก่อนจะล่าถอยในเหตุการณ์การโจมตีของคนตาย แต่เนื่องจากคลอรีนเป็นแก๊สสีเขียวมีกลิ่นแรงจึงตรวจจับได้ง่าย ต่อมาฝรั่งเศสจึงพัฒนาฟอสจีนซึ่งเป็นแก๊สพิษร้ายแรงไม่มีสี กลิ่นคล้าย "หญ้าตัดใหม่" ขึ้นในปี ค.ศ. 1915 เดือนธันวาคม ค.ศ. 1915 กองทัพเยอรมันได้ใช้แก๊สผสมฟอสจีน-คลอรีนในการโจมตีกองทัพบริติชใกล้เมืองอีเปอร์ ขณะที่แก๊สมัสตาร์ดซึ่งเป็นสารพุพองถูกใช้เป็นอาวุธครั้งแรกโดยฝ่ายเยอรมันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 หลายสัปดาห์ก่อนยุทธการที่พาสเชนเดล หลังจากนั้นแก๊สกลายเป็นอาวุธมาตรฐานที่ใช้สนับสนุนการโจมตี แต่อำนาจทำลายล้างลดลงเนื่องจากมาตรการรับมือที่ดีขึ้น การใช้แก๊สพิษโดยคู่สงครามหลักทั้งหมดในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งถือเป็นอาชญากรรมสงครามเนื่องจากละเมิดปฏิญญากรุงเฮกว่าด้วยแก๊สสำลัก ค.ศ. 1899 และอนุสัญญากรุงเฮกว่าด้วยการสงครามทางบก ค.ศ. 1907 ซึ่งห้ามการใช้ "สารพิษหรืออาวุธมีพิษ" ในสงคราม ความน่ากลัวและความรู้สึกต่อต้านจากสาธารณะเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้มีการโจมตีด้วยแก๊สน้อยลงในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่กระนั้นแก๊สพิษมีบทบาทสำคัญในฮอโลคอสต์
มุช
ชื่อ
มีคำอธิบายต้นกำเนิดชื่อมุชหลายแบบ บางครั้งมีส่วนเกี่ยวโยงกับศัพท์ในภาษาอาร์มีเนียว่า mshush (մշուշ) หมายถึง หมอก ซึ่งอธิบายว่าเมืองนี้และพื้นที่รอบ ๆ มักปกคลุมด้วยหมอกในตอนเช้า Evliya Çelebi นักสำรวจในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เชื่อมชื่อนี้กับตำนานหนูยักษ์ที่สร้างโดย Nemrud (นิมรอด) ไปทำลายเมืองและผู้อยู่อาศัย หลังจากนั้นจึงตั้งชื่อเมืองเป็น Muş (muš ในภาษาเปอร์เซียแปลว่า "หนู") ในขณะที่บางส่วนเสนอจุดเชื่อมโยงกับชื่อชาวอานาโตเลียโบราณ มุชกีหรือMysians จากข้อมูลของชาวอัสซีเรียและฮิตไทต์ตามลำดับ
ฟุจิวะระ โนะ ไคชิ
ฟุจิวะระ โนะ ไคชิ (藤原懐子 (Fujiwara no Kaishi) ; 1488 – 16 พฤษภาคม 1518) หรือ ฟุจิวะระ โนะ คะเนะโกะ พระสนมแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิเรเซ และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิคะซัง
กระทั่ง พ.ศ. 1528 อันตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิคะซังผู้เป็นพระโอรสได้สถาปนาอดีตพระสนมไคชิผู้เป็นพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 1518 ขึ้นเป็นโคไตโงหรือพระราชชนนี
945 975
ไฟนอลแฟนตาซี IV
ไฟนอลแฟนตาซี IV เป็นเกมเล่นตามบทละคร สำหรับเครื่องซูเปอร์แฟมิคอม ผลิตและจัดจำหน่ายโดยบริษัทสแควร์ (และ สแควร์เอนิกซ์ ในรุ่นต่อมา) ในปี พ.ศ. 2534 โดยถือเป็นภาคที่ประสบความสำเร็จอีกภาคหนึ่ง ภายหลังได้มีการนำมารีเมก ลงในเครื่อง เพลย์สเตชัน วันเดอร์สวอน คัลเลอร์ และ เกมบอยแอดวานซ์ และ นินเทนโด ดีเอส ตามลำดับ เรื่องราวในเกมจะเป็นเรื่องของเซซิล ผู้มีอาชีพเป็นอัศวินดำ แต่ต้องรวบรวมสมัครพรรคพวกเพื่อหยุดยั้งกอลเบซ่าในการแย่งชิงคริสตัลจากโลกเบื้องบนและโลกใต้พิภพ
ในประเทศสหรัฐอเมริกา เกมไฟนอลแฟนตาซี IV บนเครื่องซูเปอร์แฟมิคอม ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "ไฟนอลแฟนตาซี II" เพราะทีมงานในสหรัฐอเมริกาใช้เวลาในการแปลภาค 1 นานจนเกินไป พอภาค 4 วางขาย จะแปลภาค 2-3 ก็ไม่ทัน จึงตัดสินใจเอาภาค 4 มาเป็นภาค II แทน
รูปแบบการเล่น
รูปแบบการเล่นในไฟนอลแฟนตาซี IV ยังคงยึดถือรูปแบบเดิมที่ภาคก่อนหน้าได้ทำไว้ โดยตัวเกมยังคงระกอบด้วยแผนที่โลก, เมือง, ดันเจี้ยนและฉากต่อสู้
ฉากต่อสู้
ภาค 4 ถือเป็นภาคแรกในเกมชุดนี้ที่เอาระบบ ATB (Active Time Battle) มาใช้งาน โดยระบบนี้ตัวละครทุกตัว (รวมทั้งศัตรู) จะมีเกจเวลาเป็นของตัวเอง เมื่อเกจเวลาเต็มตัวละครจะสามารถกระทำการต่างๆได้ทั้งฝ่ายตัวเอกและศัตรู นอกจากนั้นภาค 4 ถือเป็นภาคเดียวที่สามารถมีสมาชิกเข้าร่วมต่อสู้ได้มากถึง 5 คน และเป็นภาคที่มีการสับเปลี่ยนสมาชิกในการต่อสู้ค่อนข้างบ่อย
นอกจากนั้นแล้วภาค 4 ได้มีการนำระบบอะบิลิตี้เฉพาะของแต่ละตัวละครมาใช้ โดยมีทั้งแบบเสีย MP และไม่เสีย MP
ไฟนอลแฟนตาซี IV THE AFTER สึกิ โนะ คิคัง
ในปี พ.ศ. 2551 ทางสแควร์เอนิกซ์ จะเปิดให้บริการเกมภาคต่อของไฟนอลแฟนตาซี IV โดยใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ไฟนอลแฟนตาซี IV THE AFTER สึกิ โนะ คิคัง" (ファイナルファンタジーIV THE AFTER 月の帰還 ; Final Fantasy IV THE AFTER Return of the Moon) ผ่านทางโทรศัพท์มือถือ ระบบ i-Mode (NTT Docomo) ในเดือนกุมภาพันธ์ และ Ez web (au) ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ เนื้อเรื่องของเกมจะเกิดขึ้นหลังจากภาคแรก 17 ปี โดยมี ธีโอดอร์ ลูกชายของเซซิลกับโรซ่า เป็นตัวเอก ส่วนตัวเกมยังคงเป็นแนว RPG ซึ่งจะนำระบบและภาพของไฟนอลแฟนตาซี IV ภาค SFC มาปรับปรุงใหม่
วัดบางปะกอก
วัดบางปะกอก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางปะกอก เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร ตั้งอยู่ริมคลองบางปะกอก
ประวัติ
สันนิษฐานว่าสร้างวัดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้กลายเป็นวัดร้างเมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เดิมชื่อ วัดบางคี่ จนราวปี พ.ศ. 2325 ผู้คนได้ย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานบริเวณวัดเป็นจำนวนมาก อันเนื่องจากที่ตั้งอันเป็นที่ราบลุ่มและอยู่ริมคลอง ชาวบ้านจึงช่วยกันบูรณะปฏิสังขรณ์วัด ได้รับขนานนามว่า วัดบางปะกอก ตามชื่อคลอง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2327 สันนิษฐานว่าได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ พ.ศ. 2400 ในยุคท่านพระครูประศาสน์สิกขกิจ อินทโชติ (พริ้ง) เป็นเจ้าอาวาสวัด ท่านได้สร้างวิหาร สร้างเสร็จปี พ.ศ. 2484 ยังสร้างโรงเรียนวัดบางปะกอกในปีเดียวกันนี้ เมื่อคราวสงครามมหาเอเชียบูรพา วัดบางปะกอกเป็นที่หลบภัยของประชาชน เจ้านายในวังก็ต่างมาพึ่งบารมีที่วัด โดยวัดบางปะกอกอยู่ห่างจากอู่ต่อเรือของญี่ปุ่นเล็กน้อย
หลวงปู่พริ้งเป็นพระอาจารย์ที่ได้รับความนับถือมาก ทั้งเรื่องวิชาอาคม วิชาล่องหนอยู่ยงคงกระพัน รวมถึงวิทยาคมด้านการสัก มีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนโบราณ การดูฤกษ์ยามทำนายโชคชะตา ยังได้มีการสร้างเครื่องรางของขลัง เช่น ลูกอมดำ พระพิมพ์ พระผง
อาคารเสนาสนะ
วัดมีเจดีย์อยู่ 2 องค์ สร้างเป็นแบบศิลปะมอญและศิลปะเขมร มีวิหารอยู่ 2 หลัง หลังแรกสร้างด้วยปูนเป็นศิลปะแบบเขมร ส่วนหลังที่สองสร้างด้วยไม้สัก มีลวดลายฉลุ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ ส่วนหอไตรสร้างเป็นทรงไทยอยู่กลางสระน้ำ
ไฟนอลแฟนตาซี I-II
ไฟนอลแฟนตาซี 1-2 คือ เป็นชุดสะสมที่รวมเกมซีรี่ไฟนอลแฟนตาซี I และภาค II ลงในเครื่องเพลย์สเตชันและเกมบอยแอดวานซ์ โดยของเกมบอยแอดวานซ์จะใช้ชื่อไฟนอลแฟนตาซีดอว์นออฟโซลส์
เกมบอยแอดวานซ์
ส่วนที่เพิ่มเติม
มะพลับเจ้าคุณ
มะพลับเจ้าคุณ เป็นไม้ยืนต้นในสกุลมะพลับ วงศ์ Ebenaceae เปลือกสีน้ำตาลแกมดำ ใบเดี่ยว แผ่นใบหนา มีขนนุ่มทั้งสองด้าน ดอกแยกเพศแยกต้น โคนกลีบดอกเป็นรูประฆัง กลีบเลี้ยงติดทนจนเป็นผล ออกดอกช่วงกุมภาพันธ์ – เมษายน กระจายพันธุ์ในแถบภาคเหนือ พบครั้งแรกในไทยเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2465 โดยหมอคาร์ ชาวไอริชที่ อำเภอนครไทย จังหวัดพิษณุโลก ชื่อสปีชีส์ตั้งตามชื่อของพระยาวินิจวนันดร
ปลาช่อนทะเล
ปลาช่อนทะเล (Cobia, Black kingfish, Black salmon, Ling, Lemon fish, Crabeater, Aruan tasek) เป็นปลาทะเลขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Rachycentron canadum อยู่ในวงศ์ Rachycentridae อันดับปลากะพง (Perciformes) จัดเป็นปลาเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์นี้และสกุลนี้
มีความยาวได้เต็มที่ถึง 2 เมตร มีน้ำหนักได้ถึง 68 กิโลกรัม ลำตัวมีรูปร่างยาวและกว้างในช่วงตอนกลางและแคบลงในตอนปลายหาง ส่วนหัวแบน ตามีขนาดเล็ก ขากรรไกรล่างยื่นยาวกว่าขากรรไกรบนเล็กน้อย มีฟันแบบเล็กละเอียดและเรียวขึ้นบนอยู่บนขากรรไกร, ลิ้น และเพดานปาก ลำตัวเรียบ มีเกล็ดเล็กละเอียด มีสีน้ำตาลเข้มแล้วจางเป็นสีขาวบริเวณ ส่วนท้อง ด้านข้างลำตัวมีแถบสีน้ำตาลเข้มเป็นแนวยาว 2 แถบ ซึ่งจะเห็นแถบได้ชัดในช่วงฤดูผสมพันธุ์วางไข่ ครีบหลังอันแรกเป็นหนามแหลมสั้น เรียงแยกกันเป็นอิสระ 6-9 อัน ซึ่งทำให้จัดอยู่ในวงศ์ต่างหาก
พบกระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นและเขตร้อนทั่วโลก เป็นปลาที่นิยมตกกันเป็นเกมกีฬา และเป็นปลาเศรษฐกิจที่นิยมบริโภคกันด้วยมีเนื้อรสชาติอร่อย สามารถปรุงได้ทั้งสดและแปรรูปเป็นปลาแห้ง โดยเฉพาะในประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเป็นปลาที่ทางการโดย กรมประมงสนับสนุนให้ชาวประมงเลี้ยงกันในเชิงพาณิชย์ ซึ่งในต่างประเทศมีการเพาะเลี้ยงกันมาอย่างยาวนานแล้ว
สหพันธ์กีฬาปีนหน้าผานานาชาติ
สหพันธ์กีฬาปีนหน้าผานานาชาติ (International Federation of Sport Climbing; IFSC) เป็นองค์กรระหว่างประเทศสำหรับกีฬาปีนหน้าผาเชิงแข่งขัน ซึ่งประกอบด้วยสาขาลีดไคลม์บิง ปีนหน้าผาเร็ว และโบลเดอร์ริง ก่อตั้งขึ้นในแฟรงก์เฟิร์ตเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2550 โดยสมาชิก 48 สหพันธ์ และเป็นการสืบต่อสภาระหว่างประเทศเพื่อการแข่งขันปีนหน้าผาซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ พ.ศ. 2540 ถึง พ.ศ. 2550 และเป็นส่วนหนึ่งของสมาพันธ์นักปีนหน้าผานานาชาติ (UIAA)
เอบีบีกรุ๊ป
เอบีบี (ABB Limited) เป็นบริษัทข้ามชาติ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองซูริค ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีการปฏิบัติการในส่วนของหุ่นยนต์ ระบบไฟฟ้าและเทคโนโลยีระบบอัตโนมัติ เอบีบี เป็นหนึ่งในบริษัทวิศวกรรมและบริษัทที่มีเครือข่ายใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก โดยมีสำนักงานในกว่า 100 ประเทศ ด้วยพนักงานประมาณ 150,000 คน
ประวัติ
เอบีบี เกิดจากการรวมกิจการกันระหว่าง Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget (ASEA) จากประเทศสวีเดน และ Brown, Boveri & Cie (BBC) จากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ.1988 ประวัติของเอบีบีนับย้อนหลังไปถึงศตวรรษที่ 19 เมื่อบริษัทไฟฟ้าแห่งสวีเดน (ASEA) ถูกก่อตั้งขึ้นโดย ลุดวิก เฟรดโฮล์ม ในปี ค.ศ.1833 และ บริษัท บราว โบเวอรี ถูกก่อตั้งขึ้นในสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งมีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับมอร์เตอร์ไฟฟ้าทั้งกระแสตรงและกระแสสลับ เครื่องกำเนิดไฟฟ้าและหม้อแปลงไฟฟ้า
โครงสร้างองค์กร
เอบีบี เป็นผู้วางโครงข่ายไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดของโลก แกนหลักของธุรกิจคือระบบไฟฟ้ากำลังและเทคโนโลยีระบบอัตโนมัติ บริษัทแบ่งโครงสร้างเป็น 1 แผนกบริหารงานกลาง และ 5 แผนกจำแนกตามผลิตภัณฑ์ โดยเอบีบีเป็นหนึ่งในบริษัทขนาดใหญ่จำนวนไม่มากนักที่ประสบความสำเร็จจากการจัดโครงสร้างองค์กรแบบแมทริกซ์
แผนกบริหารงานกลาง
แผนกบริหารงานกลางมีหน้าที่จัดการและควบคุมการปฏิบัติงานโดยรวมของบริษัท รวมถึงการจัดการสินทรัพย์และการลงทุน
Discrete Automation and Motion
รับผิดชอบสินค้าและบริการสำหรับการผลิตในอุตสาหกรรม โดยมีผลิตภัณพ์ คือ มอเตอร์ไฟฟ้า, เครื่องกำเนิดไฟฟ้า, ตัวควบคุมมอเตอร์ไฟฟ้า, อิเล็กทรอนิกส์กำลัง, เครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากพลังงานลม, ระบบผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์, เครื่องสำรองไฟฟ้าและหุ่นยนต์อุตสาหกรรม โดยในปี 2006 เอบีบี ได้ติดตั้งหุ่นยนต์ไปกว่า 200,000 ตัว
Low Voltage Products
แผนกผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าต่ำผลิตเซอร์กิตเบรกเกอร์สำหรับไฟฟ้าแรงดันต่ำ, สวิทช์, อุปกรณ์ควบคุม, ตู้ไฟฟ้าและระบบสายไฟฟ้า นอกจากนี้ยังรับผิดชอบการพัฒนา KNX systems ซึ่งเป็นระบบรวมการประสานงานและควบคุมภายในอาคาร โดยระบบนี้จะควบคุมระบบไฟฟ้า, ระบบการระบายอากาศ, ระบบความปลอดภัยและระบบการสื่อสาร
Power Products
ผลิตภัณฑ์ไฟฟ้ากำลังเป็นส่วนประกอบสำคัญสำหรับระบบการส่งและจ่ายไฟฟ้า แผนกนี้ทำการผลิตหม้อแปลงไฟฟ้า, สวิทช์เกียร์, เซอร์กิตเบรกเกอร์, สายไฟฟ้า, อุปกรณ์แรงดันไฟฟ้าสูงและแรงดันไฟฟ้าปานกลาง แผนกผลิตภัณฑ์ไฟฟ้ากำลังยังแบ่งออกเป็น 3 หน่วยธุรกิจย่อย ได้แก่ ผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าสูง, ผลิตภัณฑ์แรงดันไฟฟ้าต่ำ และหม้อแปลงไฟฟ้า
Process Automation
จุดมุ่งหมายหลักของ เอบีบี คือนำเสนอผลิตภัณฑ์ระบบสำหรับควบคุม, การเพิ่มประสิทธิภาพโรงงาน และแอพพลิเคชันอัตโนมัติที่จำเพาะเจาะจงสำหรับอุตสาหกรรมต่างๆ เช่น ก๊าซและน้ำมัน, สารเคมีและยา, กระดาษ, เหล็กและเหมืองแร่, การเดินเรือ และเทอร์โบชาร์จเจอร์ แผนกนี้แบ่งออกเป็น 6 หน่วยธุรกิจย่อย ได้แก่ เทอร์โบชาร์จเจอร์, การเดินเรือ, เทคโนโลยีการควบคุม, ผลิตภัณฑ์การวัด และการแก้ปัญหาสำหรับอุตสาหกรรม
คาลามิตี้กันดั้ม
GAT-X131 คาลามิตี้กันดั้ม (Calamity Gundam) เป็นโมบิลสูทตัวร้ายซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด ออกแบบโดย คุนิโอะ โอคาวาระ
บทบาท
คาลามิตี้กันดั้มสร้างขึ้นมาโดยเน้นการยิงโจมตีระยะไกลคล้ายกับ GAT-X103 บัสเตอร์กันดั้มแต่ใช้อาวุธที่มีพลังทำลายสูงกว่ามาก โดยมีอาวุธหลักเป็นบีมแคนน่อนพลังงานสูงสองลำกล้องด้านหลังและบาซูก้าแบบกระสุนฝาครอบพลาสม่าซึ่งมีอานุภาพมากกว่าบาซูก้าปกติ ที่ลำตัวติดตั้งปืน"ซิลลา"แบบเดียวกับของ GAT-X303 อีจิสกันดั้มไว้ และที่โล่ยังติดตั้งปืนสองลำกล้องไว้ เนื่องจากไม่สามารถบินได้เหมือนกันดั้มรุ่นที่สองเครื่องอื่นๆ คาลามิตี้กันดั้มจึงมักใช้ GAT-X370 เรดเดอร์กันดั้มเป็นฐานยืนเมื่อต้องต่อสู้กลางอากาศ
คาลามิตี้กันดั้มได้ใช้งานครั้งแรกเมื่อพันธมิตรโลกได้โจมตีอาณาจักรอ็อบ ออร์ก้า ซับนัคซึ่งเป็นนักบินนั้นเป็นมนุษย์ดัดแปลงที่มีปฏิกิริยาเทียบได้กับโคออร์ดิเนเตอร์ จึงสามารถใช้ระบบปฏิบัติการซึ่งซับซ้อนมากได้ คาลามิตี้กันดั้มถูกทำลายในการต่อสู้กับ ZGMF-X09A จัสติสกันดั้มของอัสรัน ซาล่าในการสู้รบที่ยาคินดูเอ้
ซอร์ดคาลามิตี้
GAT-X133 ซอร์ดคาลามิตี้ (Sword Calamity) เป็นโมบิลสูทจากดีไซน์ต้นฉบับ กันดั้มซี้ด โมบิลสูทวาริเอชัน และต่อมามีบทบาทสำคัญในมังงะชุดกันดั้มซี้ด แอสเทรย์
ได้มีการสร้างซอร์ดคาลามิตี้ทั้งหมดสามเครื่อง โดยเครื่องที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือเครื่องสีแดงของเอ็ดเวิร์ด ฮาเรลสัน ผู้มีฉายาว่า เอ็ด เดอะริปเปอร์ ซึ่งหลังสงครามครั้งแรก ในเนื้อเรื่องของมังงะ กันดั้มซี้ด เดสทินีแอสเทรย์ เอ็ดได้ไปเข้าร่วมกับสาธารณรัฐอเมริกาใต้ในการต่อสู้เพื่อแยกเป็นอิสระจากกลุ่มพันธมิตรโลก ซึ่งในที่สุดกลุ่มพันธมิตรโลกได้มอบซอร์ดคาลามิตี้อีกเครื่องให้กับเรน่า อิเมเลียเพื่อให้จัดการกับเอ็ด ส่วนเครื่องที่สามนั้นเป็นของโฟว์ โซเซียส หนึ่งในคอมแบทโคออร์ดิเนเตอร์ โซเซียสซีรีส์ ซึ่งถูกส่งตัวไปให้รอนโด มิน่า ซาฮาคุเพื่อตอบแทนที่ร่วมมือกับกลุ่มพันธมิตรโลก
เทศบาลตำบลแชะ
เทศบาลตำบลแชะ เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา และเป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอครบุรี
ประวัติ
ตำบลแชะ สืบประวัติจากชาวบ้านแชะ และผู้เฒ่าผู้แก่หลายคนให้ความเห็นตรงกันว่า คำว่า “แชะ” ตามภาษาพื้นบ้านจะออกเสียง “แฉะ” แปลว่า พื้นดินชื้นแฉะ บ้านแชะมีพื้นที่ต่ำ มีลำน้ำไหลผ่าน หน้าฝนฝนจะตกชุก มีน้ำขังเจิ่งนอง มีทั้งโคลนตม ระยะแรกบ้านเมืองเป็นป่าดงกว้างขวาง ถนนหนทางไม่มี จะมีเฉพาะทางเกวียน ในหมู่บ้านแชะเพียงสายเดียวเท่านั้น ในหน้าฝนถนนจะ “เปียกแฉะ” ตลอด ทำให้การเดินทางลำบาก ผู้คนที่สัญจรผ่านทางนี้ จึงเรียกหมูบ้านนี้ว่า “บ้านแฉะ”ตามสภาพพื้นที่ แต่ภาษาหนังสือเขียนว่า “แชะ” แม้แต่ที่ทำการป่าไม้ ก็ยังปรากฏข้อความตามภาษาชาวบ้านว่า “ด่านป่าไม้แฉะ” ติดตรงประตูทางเข้าบริเวณที่ทำการป่าไม้ปรากฏให้เห็นจนถึง พ.ศ. 2478
เทศบาลตำบลแชะ เดิมเป็นสุขาภิบาลแชะ ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งสุขาภิบาลแชะ อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา ลงวันที่ 30 สิงหาคม 2499 ได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 73 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 20 กันยายน 2499 ต่อมา สุขาภิบาลแชะได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลแชะ ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 เป็นต้นมา และใช้อาคารที่ว่าการอำเภอครบุรี (หลังเดิม) เป็นสำนักงาน
ที่ตั้ง
เทศบาลตำบลแชะ ตั้งอยู่ห่างจังหวัดนครราชสีมา ประมาณ 57 กิโลเมตร
ความแข็งแรงผ่านความรื่นเริง
Kraft durch Freude (ภาษาเยอรมันจาก Strength through Joy, ย่อมาจาก KdF) เป็นโครงการขององค์กรดำเนินสันทนาการของรัฐขนาดใหญ่ในนาซีเยอรมนี ,ได้เป็นส่วนหนึ่งของแนวร่วมแรงงานเยอรมัน (German Labour Front - Deutsche Arbeitsfront, DAF) องค์กรแรงงานแห่งชาติเยอรมันในช่วงเวลานั้น,จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมคุณประโยชน์ของชาติสังคมนิยมต่อประชาชน,ในเวลาไม่ช้าได้กลายเป็นการดำเนินการการท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดในโลกในปี ค.ศ. 1930.
KdF ได้คาดคะเนเพื่อเชื่อมโยงจากการแบ่งชนชั้นโดยการทำกิจกรรมสันทนาการสำหรับชนชั้นกลางให้แก่มวลชน ครั้งนี้ได้เน้นโดยการล่องเรือด้วยผู้โดยสารของชนชั้นผสมและการมีพวกเขา ไม่ได้มีการคำนึงถึงสถานะทางสังคม ได้มีการวาดแผนผังจำนวนมากสำหรับการจัดสรรกระท่อม
เป้าหมายอื่นๆที่เล็กน้อยของอุดมการณ์คือการกระตุ้นเศรษฐกิจเยอรมันโดยการกระตุ้นอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้พ้นจากภาวะตกต่ำ ตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1920 มันได้ค่อนข้างจะประสบความสำเร็จมากขึ้นจนกระทั่งการระบาดของสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1934 ชาวเยอรมันทั้งหมดกว่าสองล้านคนได้มีส่วนร่วมในทริป KdF; โดยปี ค.ศ. 1939 ได้รายงานจำนวนตัวเลขไว้ประมาณ 25 ล้านคน ด้วยการระบาดของสงครามในปี ค.ศ. 1939 องค์กรนี้และหลายโครงการได้ถูกพับเก็บไว้ เช่น รีสอร์ทวันหยุดขนาดใหญ่ โพร์รา (Prora) ซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์
คลองขุนศรี
คลองขุนศรี เป็นคลองที่ขุดแยกจากคลองพระพิมลฝั่งทิศเหนือ ในพื้นที่อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ
ขุนศรี (คนละคนกับขุนศรีราษฎร์นิยม (พร มัณยานนท์)) ซึ่งเป็นกำนันตำบลคลองขุนศรี อำเภอบางปลา (บางเลน) จังหวัดนครปฐม ได้เริ่มขุดลำราง เมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 จากคลองพระพิมลจนถึงวัดคลองขุนศรี เพื่อให้ประชาชนในเขตจังหวัดนครปฐมได้มีน้ำทำนาได้ ต่อมากำนันพร มัณยานนท์ กำนันตำบลไทรใหญ่ได้ขุดลำรางที่ขุนศรีได้ขุดไว้แต่เดิมให้ไปบรรจบกับคลองพระยาบรรลือที่อำเภอลาดบัวหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ภายหลังกำนันพร มัณยานนท์ ได้รับแต่งตั้งเป็นขุนศรี จึงตั้งชื่อคลองนี้ว่า "คลองขุนศรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ขุนศรีทั้งสองท่าน
การตั้งถิ่นฐาน
หลังจากขุดคลองขุนศรี เริ่มมีประชาชนมาตั้งถิ่นฐาน มีชุมชนไทยปากคลองขุนศรีได้เข้าจองที่ดินรวมกับคนไทยเชื้อสายมอญ สร้างวัดแรกคือวัดคลองขุนศรี ต่อมาบริเวณปากคลองขุนศรีมีชาวจีนมาตั้งร้านค้า ผู้คนในชุมชนแห่งนี้จึงมีทั้งไทย มอญ และจีน ตระกูลสมศรีรื่น และตระกูลสอดห่วง เป็นบรรพบุรุษของผู้คนในชุมชน บริเวณปากคลองขุนศรียังเป็นที่ตั้งของตลาดปากคลองขุนศรี ด้านหลังตลาดปากคลองขุนศรีเป็นที่ตั้งศาลเจ้าแม่ทองคำ ส่วนที่ดินบริเวณปลายคลองขุนศรีมีผู้เข้าจับจองที่ดินที่เป็นเชื้อพระวงศ์และข้าราชการ คือหม่อมเจ้าเฟื่อง วรรัตน์ หม่อมหลวงโต สิงหรา หม่อมหลวงบุญ สิงหรา
เมื่อมีการขุดคลองขุนศรีเชื่อมกับคลองพระพิมล ได้มีราษฎรเข้ามาแผ้วถางป่าและจับจองที่นาบริเวณปลายคลองขุนศรี รวมถึงสร้างวัดชื่อ วัดปลายคลองขุนศรี เมื่อวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2456
เทศบาลตำบลเสิงสาง
เทศบาลตำบลเสิงสาง เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในอำเภอเสิงสาง จังหวัดนครราชสีมา
ประวัติ
ท้องที่อำเภอเสิงสาง เดิมเป็นตำบลหนึ่งของอำเภอโชคชัย คือตำบลสระตะเคียน ต่อมาแยกไปขึ้น กิ่งอำเภอแชะ (อำเภอครบุรีในปัจจุบัน) และกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกท้องที่ตำบลสระตะเคียนขึ้นเป็นกิ่งอำเภอเสิงสาง เมื่อ พ.ศ. 2519 และประกาศขึ้นเป็นอำเภอเสิงสาง เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2522 เทศบาลตำบลเสิงสาง ได้ยกฐานะจากสุขาภิบาลเสิงสาง ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาล เป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 เป็นต้นมา มีพื้นที่ครอบคลุม 8 หมู่บ้าน และได้แบ่งชุมชนเป็น 9 ชุมชน
พระสัตรุด
เมื่อกรุงลงกาเกิดกบฏไพนาสุริยวงศ์ พระรามส่งพระพรตกับพระสัตรุดไปปราบ ทั้งสองพระองค์ทำศึกมลิวัน พระสัตรุดถูกหอกเมฆพัทของสุริยาภพ ถูกศรเหราพตของบรรลัยจักร และพระสัตรุดได้ฆ่านนยุพักตร์โอรสท้าวจักรวรรดิ เมื่อครั้งศึกท้าวคนธรรพ์นุราชยึดกรุงไกยเกษ พระสัตรุดก็เดินทางไปทำศึกพร้อมกับพระพรต พระมงกุฎ พระลบ
พระนามพระสัตรุดในรามเกียรติ์เขียน สัตรุด แต่ในรามายณะเขียน ศตฺรุฆฺน (อ่านว่า สะ-ตฺรุ-คฺนะ) แปลว่า ผู้สังหารศัตรู
ลักษณะและสี
สีม่วงอ่อน 1 หน้า 2 มือ ชฎามนุษย์ หรือมงกุฏยอดชัย
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง (ลาดพร้าว–ศรีนครินทร์–สำโรง) (Metropolitan Rapid Transit Yellow Line, MRT Yellow Line) ซึ่งเรียกตามสีที่กำหนดในแผนแม่บทโครงการระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นโครงการระบบขนส่งมวลชนรองในพื้นที่กรุงเทพมหานครฝั่งตะวันออก ตลอดจนถึงพื้นที่ส่วนเหนือของจังหวัดสมุทรปราการ ดำเนินการโดย บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด โดยได้รับสัญญาสัมปทานจาก การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ดำเนินการในรูปแบบรถไฟฟ้ายกระดับแบบรางเดี่ยว หรือ โมโนเรล เริ่มก่อสร้างในปี พ.ศ. 2559 ก่อนหยุดการก่อสร้างไประยะหนึ่งเนื่องจากสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2563 - พ.ศ. 2564 จนในที่สุดได้เปิดให้สาธารณชนทดลองใช้งานในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2566 และมีพิธีเปิดทดลองการเดินรถอย่างเป็นทางการในวันที่ 19 มิถุนายน และเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 กรกฎาคมปีเดียวกัน โดยคณะรัฐมนตรีมีมติอนุมัติโครงการเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2559 ในรูปแบบหุ้นส่วนมหาชน-เอกชน (Public Private Partnership: PPP) โดยให้รัฐบาลโดย รฟม. เป็นผู้ลงทุนจัดสรรกรรมสิทธิ์ที่ดิน และการเวนคืนที่ดินเพื่อใช้ในโครงการ และเอกชนเป็นผู้ลงทุนในงานโยธา ระบบรถไฟฟ้า ตลอดจนดำเนินระบบรถไฟฟ้าและกิจการจนครบสัญญา
เส้นทางสายนี้เกิดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2543 โดยเป็นการรวมเส้นทางระบบขนส่งมวลชนรองช่วงรัชโยธิน–ศรีเอี่ยม และสำโรง–ศรีสำโรง ให้เป็นเส้นทางเดียวกัน แต่ได้ถูกนำออกไปเมื่อครั้งปรับปรุงแผนแม่บทปี พ.ศ. 2547 และนำกลับมาอีกครั้งในการปรับปรุงแผนแม่บท พ.ศ. 2549 โดยพิจารณาแยกเส้นทางออกเป็นสองช่วง คือช่วงแรกให้เป็นรถไฟฟ้ารางเดี่ยวตั้งแต่รัชดา-ลาดพร้าว จนถึงพัฒนาการแล้วเปลี่ยนเป็นรถไฟฟ้ารางหนักไปจนถึงสถานีสำโรง และใน พ.ศ. 2551 ได้มีการปรับปรุงเส้นทางสายสีเหลืองให้เป็นรถไฟฟ้าวงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ก่อนปรับปรุงใหม่อีกครั้งใน พ.ศ. 2553 โดยลดเส้นทางเหลือเพียงช่วงลาดพร้าว–สำโรง และให้ดำเนินการเป็นระบบรถไฟฟ้ารางเดี่ยวทั้งสาย ปัจจุบันมีระยะทางรวม 30.4 กิโลเมตร มีแนวเส้นทางเริ่มต้นที่สถานีลาดพร้าว อันเป็นสถานีเชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ไปทางทิศตะวันออกของกรุงเทพมหานคร ผ่านสถานีบางกะปิ ก่อนมุ่งหน้าลงทิศใต้ตามแนวถนนศรีนครินทร์จนถึงสถานีศรีด่าน แล้วเบนไปทางทิศตะวันตก ตามแนวถนนเทพารักษ์ สิ้นสุดเส้นทางที่สถานีสำโรง อันเป็นสถานีเชื่อมต่อกับ รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท มีสถานีเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าเส้นอื่น ๆ จำนวน 4 สถานี ได้แก่ สถานีลาดพร้าว เชื่อมต่อกับสายเฉลิมรัชมงคล สถานีแยกลำสาลี เชื่อมต่อกับสายสีส้ม สถานีหัวหมาก เชื่อมต่อกับแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ และสถานีสำโรง เชื่อมต่อกับสายสุขุมวิท
ภาพรวม
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง เป็นระบบรถไฟฟ้าที่มีโครงสร้างเป็นทางยกระดับเหนือพื้นดินตลอดโครงการ ดำเนินการโดย บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด บริษัทร่วมค้าของกิจการร่วมค้าบีเอสอาร์ที่มี บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ที่ได้รับสัมปทานโครงการในการร่วมทุนก่อสร้างและดำเนินการเชิงพาณิชย์ หรือ PPP-Net Cost ภายในกรอบระยะเวลา 33 ปี 3 เดือน จากการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย มีแนวเส้นทางพาดผ่านพื้นที่กรุงเทพมหานครฝั่งตะวันออกเป็นส่วนใหญ่ ตลอดจนพื้นที่ส่วนเหนือของจังหวัดสมุทรปราการ เริ่มต้นเส้นทางจากบริเวณแยกรัชดา-ลาดพร้าว อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล วิ่งไปทางทิศตะวันออกตามแนวถนนลาดพร้าวจนถึงบริเวณแยกบางกะปิ แนวเส้นทางจะมุ่งลงใต้ตามแนวถนนศรีนครินทร์ และเข้าเขตจังหวัดสมุทรปราการหลังพ้นแยกศรีลาซาล จนถึงแยกศรีเทพา แนวเส้นทางจะเลี้ยวขวาไปตามแนวถนนเทพารักษ์ ไปสิ้นสุดที่บริเวณปากทางแยกสำโรง อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท รวมระยะทาง 30.4 กิโลเมตร
นอกจากนี้ยังมีการเสนอก่อสร้างเส้นทางส่วนต่อขยายจากแยกรัชดา-ลาดพร้าว ขึ้นไปตามแนวถนนรัชดาภิเษก และสิ้นสุดที่แยกรัชโยธิน รวมระยะทาง 2 กิโลเมตร จากผู้รับสัมปทาน แต่ไม่ได้มีการก่อสร้างจริงเนื่องจากเกิดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ (Conflict of Interest) หลัง บริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ผู้ให้บริการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ได้คัดค้านการเกิดขึ้นของส่วนต่อขยายด้วยเหตุผลว่าส่วนต่อขยายจะแย่งผู้โดยสารและรายได้ของสายเฉลิมรัชมงคลไป และจากข้อมูลในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย พบว่าการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยเป็นผู้ถือหุ้นลำดับสองของบริษัทดังกล่าว จึงต้องรักษาผลประโยชน์ของบริษัทดังกล่าวก่อนผลประโยชน์ของประชาชน
แนวเส้นทาง
แนวเส้นทางมีจุดเริ่มต้นจากสถานีลาดพร้าว อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล บริเวณด้านหน้าอาคารจอดแล้วจร สถานีลาดพร้าว มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ตามแนวถนนลาดพร้าว ข้ามทางพิเศษฉลองรัช เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีเทาส่วนเหนือ ที่สถานีลาดพร้าว 71 จากนั้นมุ่งหน้าต่อจนถึงแยกบางกะปิโดยทางวิ่งจะซ้อนกับสะพานข้ามแยกบางกะปิจากนั้น แนวเส้นทางจะเบี่ยงลงทิศใต้ตามแนวถนนศรีนครินทร์ เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้มและรถไฟฟ้าสายสีน้ำตาล ที่สถานีแยกลำสาลี จากนั้นมุ่งหน้าข้ามทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 และทางรถไฟสายตะวันออก เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ และรถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถี ที่สถานีหัวหมาก จากนั้นมุ่งหน้าลงใต้จนถึงแยกศรีเอี่ยม แนวเส้นทางจะเบี่ยงไปใช้พื้นที่ของสำนักงานทางหลวงที่ 13 แขวงทางหลวงสมุทรปราการ เพื่อเข้าสู่สถานีศรีเอี่ยม ซึ่งตั้งอยู่ข้างอาคารจอดแล้วจร เชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีเงิน จากนั้นมุ่งหน้าลอดใต้ทางพิเศษบูรพาวิถีข้ามถนนเทพรัตน เพื่อเข้าสู่พื้นที่จังหวัดสมุทรปราการจนถึงแยกศรีเทพา แนวเส้นทางจะเบี่ยงขวาเข้าถนนเทพารักษ์ เพื่อสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีสำโรง อันเป็นจุดเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท รวมระยะทาง 30.4 กิโลเมตร
รถไฟฟ้ามหานคร
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟฟ้ามหานคร ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถไฟฟ้าบีทีเอส
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟฟ้าบีทีเอส ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถไฟทางไกล
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟ สายตะวันออก ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถไฟฟ้าชานเมือง
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังรถไฟฟ้าชานเมืองได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถไฟฟ้ากรุงเทพมหานคร
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังเส้นทางรถไฟฟ้าอื่น ๆ ของกรุงเทพมหานคร ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
เส้นทางคมนาคมทางน้ำ
ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังเรือโดยสารต่างๆ ได้ที่สถานีดังต่อไปนี้
รถบริการรับส่ง
ปัจจุบันมีเอกชนร่วมให้บริการรถรับส่งจากสถานีรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ไปยังสถานที่ แต่ละฝ่ายให้บริการอยู่ โดยปัจจุบันมีดังนี้
ทางเดินเข้าอาคาร
ในบางสถานีผู้โดยสารสามารถเดินจากสถานีไปยังอาคารต่างๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้ดังนี้
ศูนย์ซ่อมบำรุงและศูนย์ควบคุมการเดินรถ
โครงการมีศูนย์ซ่อมบำรุงและศูนย์ควบคุมการเดินรถกลางที่ถนนศรีนครินทร์ บริเวณด้านข้างโรงแรมเมเปิล ในพื้นที่เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร และอำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับสถานีศรีเอี่ยม
สิ่งอำนวยความสะดวก
มีอาคารจอดแล้วจร (park and ride) 2 แห่ง ได้แก่ บริเวณสถานีลาดพร้าว อันเป็นอาคารจอดแล้วจรที่ใช้งานร่วมกับสายเฉลิมรัชมงคล และบริเวณด้านหน้าศูนย์ซ่อมบำรุงซึ่งติดกับสถานีศรีเอี่ยม สามารถจอดรถได้ประมาณ 2,800 คัน และจะมีร้านค้าเช่าบริเวณชั้นล่างของอาคาร
สถานี
มีสถานีทั้งหมด 23 สถานี เป็นสถานียกระดับทั้งหมด
ตัวสถานีมีความยาว 150 เมตร รองรับขบวนรถไฟฟ้าได้สูงสุด 7 ตู้ ต่อหนึ่งขบวน ใช้รูปแบบชานชาลาด้านข้างทั้งหมด มีประตูกั้นชานชาลาความสูง Half-height ทุกสถานี ตัวสถานีถูกออกแบบให้หลบเลี่ยงสาธารณูปโภคทั้งบนดินและใต้ดิน รวมถึงออกแบบให้รักษาสภาพผิวจราจรบนถนนให้ได้มากที่สุด และมีเสายึดสถานีอยู่บริเวณเกาะกลางถนน และบริเวณพื้นที่ว่างในบางสถานี
ขบวนรถไฟฟ้า
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง เลือกใช้รถไฟฟ้าโมโนเรลรุ่น อินโนเวีย โมโนเรล 300 จากอัลสตอม (บอมบาร์ดิเอร์ เดิม) ผลิตโดยซีอาร์อาร์ซี ผู่เจิ้น อัลสตอม ทรานสปอร์เทชัน ซิสเท็ม (CRRC-PATS) ในมณฑลอานฮุย ประเทศจีน ขนาดกว้าง 3.147 เมตร ยาว 11.8-13.2 เมตร สูง 4.06 เมตร (เมื่อคร่อมรางทั้งหมด) จุผู้โดยสารสูงสุด 356 คนต่อตู้ (คำนวณจากอัตราความหนาแน่นที่ 4 คน/ตารางเมตร) มีทั้งหมด 30 ขบวน 120 ตู้ รับไฟฟ้ากระแสตรง 750 โวลท์ จากรางที่ 3 ที่ติดตั้งด้านข้างคานรองรับทางวิ่งเพื่อป้อนระบบขับเคลื่อนรถ ตัวยางล้อใช้ยางรุ่น เอ็กซ์ เมโทร จากมิชลิน ประเทศไทย ติดตั้งระบบระบบปรับอากาศและสามารถรองรับผู้โดยสารได้ 15,000 คนต่อชั่วโมงต่อทิศทาง ในอนาคตสามารถเพิ่มจำนวนตู้โดยสารเป็น 7 ตู้ต่อขบวน สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 28,000 คนต่อชั่วโมงต่อทิศทาง ขบวนรถสามารถขับเคลื่อนจากจุดจอดแต่ละสถานีได้เองโดยไม่ต้องใช้คนควบคุมหรือสั่งการ
ระบบในการเดินรถ
ในการเดินรถไฟฟ้าได้นำระบบอาณัติสัญญาณ CITYFLO 650 จากศูนย์ควบคุมการเดินรถ ซึ่งเป็นระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในการควบคุมการเดินรถโดยอัตโนมัติ เพื่อให้การบริการมีประสิทธิภาพ, สะดวกรวดเร็ว, ปลอดภัยสูงสุด และรองรับการเดินรถไฟฟ้าแบบไม่ใช่คนควบคุมขบวนรถ (Driverless Operation)
การดำเนินการ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ใช้วิธีการมอบสัมปทานทั้งโครงการให้เป็นของเอกชนรายเดียวที่เสนอขอรับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลต่ำที่สุด โดยสัมปทานเป็นของ บริษัท อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จำกัด (Eastern Bangkok Monorail; EBM) ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนโดยกิจการร่วมค้าบีเอสอาร์ ซึ่งประกอบด้วย บริษัท บีทีเอส กรุ๊ป โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน) บริษัท ซิโน-ไทย เอ็นจีเนียริ่งแอนด์คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) และบริษัท ราช กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) (บริษัท ผลิตไฟฟ้าราชบุรีโฮลดิ้ง จำกัด (มหาชน) เดิม) ระยะเวลาสัมปทาน 33 ปี 3 เดือน แบ่งเป็นระยะเวลาก่อสร้าง 3 ปี 3 เดือน (39 เดือน) และดำเนินการงานเดินรถไฟฟ้าและซ่อมบำรุง 30 ปี โดยแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบคือ ซิโน-ไทย เป็นผู้ดำเนินการงานโยธาทั้งหมดของโครงการ รวมถึงเป็นผู้รับการถ่ายทอดเทคโนโลยีการก่อสร้างรถไฟฟ้าโมโนเรลจากอัลสตอม และได้จดสิทธิบัตรเป็นของบริษัทฯ ใน พ.ศ. 2562 ราช กรุ๊ป เป็นผู้สนับสนุนการติดตั้งระบบไฟฟ้าภายในโครงการ และบีทีเอส กรุ๊ป เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจในโครงการสูงสุด เป็นผู้ติดตั้งงานระบบที่เกี่ยวข้อง และเป็นผู้ให้บริการเดินรถไฟฟ้าแต่เพียงผู้เดียว โดยอีบีเอ็มใช้วิธีการว่าจ้างให้ บริษัท ระบบขนส่งมวลชนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือ บีทีเอสซี เป็นผู้ให้บริการรถไฟฟ้าทั้งระบบตลอดอายุสัญญา ในส่วนของการพัฒนาและบริหารพื้นที่บนสถานีและป้ายโฆษณาบนสถานีและบนตัวรถ เป็นกรรมสิทธิ์ของ บริษัท วีจีไอ จำกัด (มหาชน) ตลอดอายุสัญญาสัมปทานเช่นกัน
การให้บริการปกติ
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง เปิดให้บริการเดินรถในแต่ละสถานีไม่เท่ากัน โดยเริ่มเดินรถขบวนแรกในเวลา 05.30 น. จากสถานีลาดพร้าว และสถานีสำโรง แต่เปิดทำการห้องจำหน่ายบัตรโดยสารในเวลา 06.00 - 24.00 น. (ปิดรับชำระด้วยบัตรเครดิตเวลา 22.00 น.) โดยมีความถี่การเดินรถปกติที่ 10 นาที/ขบวน และ 5 นาที/ขบวนในช่วงเวลาเร่งด่วน ในส่วนของเวลาปิดให้บริการตามปกติ รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง จะมีขบวนรถไฟฟ้าวิ่งรับส่งผู้โดยสารจนถึงเวลา 00.45 น.
อัตราค่าโดยสาร
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ใช้ระบบเก็บค่าโดยสารอัตโนมัติเช่นเดียวกับรถไฟฟ้าบีทีเอส โดยอีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล จัดเก็บค่าโดยสารของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง โดยคิดตามระยะทางที่เดินทางจริงตั้งแต่สถานีที่ 0 โดยผู้โดยสารมีระยะเวลาอยู่ภายในระบบไม่เกิน 120 นาที หากเกินจากเวลาที่กำหนด จะต้องชำระค่าปรับเป็นอัตราค่าโดยสารสูงสุดที่บริษัทฯ เรียกเก็บในขณะนั้น (45 บาท) อนึ่งอัตราค่าโดยสารที่ประกาศเรียกเก็บมีอายุ 2 ปีนับจากวันที่ 3 กรกฎาคม ของปีที่มีประกาศปรับอัตราค่าโดยสารเป็นลายลักษณ์อักษรจากการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย ถึงวันที่ 2 กรกฎาคม ในอีก 2 ปีถัดมา ปัจจุบันตามรอบปรับค่าโดยสารตั้งแต่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 อีสเทิร์น บางกอกโมโนเรล เรียกเก็บอัตราค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 15-45 บาท คิดตามจริงตั้งแต่สถานีที่ 0 รวมกับระยะทางที่เดินทางจริง
ผู้พิการ
การออกตั๋วโดยสารให้ผู้พิการ จะต้องออกตั๋วกระดาษ โดยเจ้าพนักงานของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ต้องเซ็นกำกับที่ตั๋วทุกครั้งและอาจต้องแสดงตั๋วกับพนักงานรักษาความปลอดภัยก่อนออกจากสถานีต้นทาง เมื่อถึงที่หมายจะมีเจ้าพนักงานหรือพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยรับผู้โดยสารบริเวณชานชาลาเพื่ออำนวยความสะดวกในการพาไปยังทางออกที่ต้องการ และมีเจ้าพนักงานมีอำนาจในการเปิดหรือปิดประตูรับตั๋วบริเวณทางออกซึ่งต้องเป็นเจ้าพนักงานของรถรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลืองเท่านั้น
การช่วยเหลือคนที่มีความต้องการพิเศษ
เจ้าพนักงานของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง รวมถึงพนักงานรักษาความปลอดภัยมีความเต็มใจที่จะช่วยเหลือผู้มีความพิการ อาทิการจูงผู้พิการทางสายตาไปยังสถานี การให้บริการติดตามผู้โดยสารที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ เช่น การสนับสนุนสะพานเชื่อมชานชาลา สำหรับผู้โดยสารที่ใช้รถเข็น รวมถึงการติดตั้งอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยสำหรับรถเข็น การนำพาผู้โดยสารไปยังที่นั่งสำรองพิเศษภายในขบวนรถ หรือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือเป็นกรณีโดยให้พนักงานเดินทางไปด้วย เช่นผู้โดยสารที่เดินทางครั้งแรก ฯลฯ เพียงแจ้งให้เจ้าพนักงานที่สถานีทราบเท่านั้น
อาคารจอดแล้วจร
รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง มีบริการอาคารจอดรถและจุดจอดรถจักรยานยนต์ 2 แห่ง ได้แก่ อาคารจอดรถ 5 ชั้นบริเวณสถานีศรีเอี่ยม ถนนเทพรัตน ให้บริการโดยบีทีเอสซี และอาคารจอดรถ 9 ชั้นบริเวณสถานีลาดพร้าว ถนนรัชดาภิเษก ให้บริการโดย รฟม. ผู้ที่ใช้บริการจะได้รับบัตรจอดรถซึ่งผู้โดยสารจะต้องแตะบันทึกส่วนลดที่สถานีศรีเอี่ยม หรือรับคูปองเพื่อบันทึกส่วนลดที่สถานีลาดพร้าว จากนั้นผู้โดยสารจะต้องนำบัตรมาคืนที่จุดคืนบัตรจอดรถอัตโนมัติ พร้อมชำระค่าจอดรถและรับรถคืนภายในเวลาที่กำหนด กล่าวคือเฉพาะเวลา 05.00-01.00 น. เท่านั้น แต่หากลืมแตะบัตรจะคิดในราคาเท่ากับผู้ไม่ใช้บริการรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง คือ 20 บาทต่อชั่วโมง การจอดรถนานเกินช่วงเวลาดังกล่าวจะมีอัตราโทษปรับตามเกณฑ์ที่กำหนดในขณะนั้นๆ ปัจจุบันคือ 400 บาท รวมกับค่าจอดรถของวันที่มารับรถ เนื่องจากไม่รับฝากรถข้ามคืน อนึ่ง ผู้โดยสารสามารถใช้บัตรแรบบิทแตะเข้าอาคารจอดแล้วจรสถานีศรีเอี่ยมได้โดยไม่ต้องออกบัตรจอดรถ และสามารถใช้บัตรแรบบิทใบเดิม ชำระค่าจอดรถและนำรถออกจากอาคารจอดแล้วจรได้ทันที ทั้งนี้หากผู้โดยสารทำบัตรจอดรถหาย หรือทำบัตรแรบบิทที่ใช้เข้าจอดรถหาย จะต้องชำระค่าปรับในการนำรถออกจากอาคาร 400 บาท หากจอดรถค้างคืนด้วย จะต้องชำระเพียงค่าจอดรถค้างคืนตามอัตราที่บีทีเอสซีกำหนด
นอกจากอาคารจอดแล้วจร 2 แห่ง รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลืองยังมีพื้นที่จอดรถสำหรับการจอดรถรายวันให้ที่สถานีพัฒนาการ บริเวณสถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ และพื้นที่จอดรถเอกชนให้บริการตามสถานีต่าง ๆ อีกด้วย
ส่วนต่อขยาย
ในแผนระยะแรก รถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง มีแผนเส้นทางเพียงแค่ รัชดาฯ-ลาดพร้าว-สำโรง และมีแผนเส้นทางส่วนต่อขยายจากสถานีสำโรง โดยวิ่งไปตามแนวถนนเทพารักษ์ และข้ามเขตไปยังฝั่งธนบุรีต่อไป แต่เนื่องจากนักวิชาการและประชาชนเล็งเห็นว่า ในส่วนสถานีรัชดาฯ-ลาดพร้าว ควรต่อขยายเส้นทางออกไปจนถึงรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิทที่สถานีรัชโยธิน เพื่ออำนวยความสะดวกให้ผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางด้วยรถไฟฟ้าบีทีเอส สามารถเดินทางข้ามเขตจากสายสีเหลืองได้ทันที โดยไม่ต้องไปเปลี่ยนสถานีซ้ำซ้อนที่สถานีพหลโยธิน หลังจากมีข้อติในเรื่องดังกล่าว การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย หรือ รฟม. ได้ออกแผนศึกษาเส้นทางด่วน และพบว่าเส้นทางดังกล่าวสามารถขยายเส้นทางออกไปได้ แต่ยังไม่มีความพร้อมและหลักประกันผู้โดยสาร จึงคงเส้นทาง รัชดาฯ-ลาดพร้าว-รัชโยธิน ไว้เป็นส่วนต่อขยายต่อไป
ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559 กิจการร่วมค้าบีเอสอาร์ ได้ยื่นข้อเสนอพิเศษในการก่อสร้างเส้นทาง รัชดาฯ-ลาดพร้าว-รัชโยธิน ไปพร้อมกับเส้นทางหลัก โดยให้ รฟม. พิจารณาพร้อมกับข้อเสนออื่นๆ ตามเอกสารที่ยื่นประมูลไป โดยโครงการดังกล่าวจะประกอบไปด้วยสองสถานีเพิ่มเติม คือ สถานีจันทรเกษม ตั้งอยู่ด้านหน้าศาลอาญากลางรัชดา ศาลแพ่งกลางรัชดา และศาลยุติธรรม ใกล้ ๆ กับมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม และสถานีพหลโยธิน 24 ตั้งอยู่ด้านหน้าสถานีตำรวจนครบาลพหลโยธิน บนที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทย ซึ่งเมื่อเสร็จสิ้นทั้งโครงการตามแผน รถไฟฟ้าสายสีเหลืองจะต่อเชื่อมกันเป็นวงแหวนกับรถไฟฟ้าบีทีเอส ช่วงสถานีพหลโยธิน 24 ถึงสถานีสำโรง
แต่อย่างไรเสีย กลับมีการคัดค้านการเกิดขึ้นของส่วนต่อขยายนี้จาก บริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือบีอีเอ็ม ผู้ให้บริการรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน เพราะเป็นกังวลว่าส่วนต่อขยายนี้จะทำให้บริษัทเสียรายได้ที่ควรจะได้ จากพฤติกรรมการเดินทางที่เปลี่ยนไปของผู้โดยสาร ซึ่งบีอีเอ็มได้ประเมินไว้ก่อนการลงทุนส่วนต่อขยายสายสีน้ำเงินว่าผู้โดยสารของสายสีเหลืองจะต้องลงที่สถานีลาดพร้าวทั้งหมด เพื่อต่อสายสีน้ำเงินไปยังสายสีเขียวที่สถานีพหลโยธิน-ห้าแยกลาดพร้าว หรือสถานีสวนจตุจักร-หมอชิต แต่การเกิดขึ้นของส่วนต่อขยายนี้จะทำให้ผู้โดยสารไม่ลงที่สถานีลาดพร้าวทั้งหมด และต่อไปยังสถานีใหม่ที่จะเชื่อมกับสายสีเขียวแทน ซึ่งต่อมา รฟม. ได้มีการประเมินผลกระทบที่จะเกิดขึ้นและพบว่าส่วนต่อขยายนี้จะทำให้ยอดผู้โดยสารของสายสีน้ำเงินลดลงประมาณ 1% ของผู้โดยสารสายสีเหลืองทั้งหมด และจะลดลงเรื่อย ๆ จนถึงปีที่ 30 ของสัญญาสัมปทาน แต่ก็ไม่มีหลักประกันว่าด้วยจำนวนผู้โดยสารเท่านี้ จะสร้างความเสียหายมากมายให้บีอีเอ็ม จึงทำให้บีทีเอสที่เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ยืนยันว่าจะไม่ชดใช้ค่าเสียหายและค่าเสียโอกาสใด ๆ ให้บีอีเอ็ม จนกระทั่งวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 อีบีเอ็มระบุว่าข้อเสนอการก่อสร้างสถานีส่วนต่อขยายได้ถูกยกเลิกลงเนื่องจากพ้นระยะตามที่ระบุในข้อเสนอคือต้องอนุมัติโครงการก่อนเปิดดำเนินการเชิงพาณิชย์ โดยหลังจากนี้หาก รฟม. สนใจที่จะก่อสร้าง และหาข้อสรุปกับบีอีเอ็มได้ชัดเจน อีบีเอ็ม ก็จะไม่ดำเนินการก่อสร้างให้ฟรีตามข้อเสนอ เนื่องจากกินระยะเวลาสัมปทาน และการก่อสร้างภายหลังอาจไม่คุ้มค่าอีกต่อไป
อย่างไรก็ดี กรมการขนส่งทางราง ได้นำเอาข้อเสนอของโครงการมาพิจารณาต่อขยายเพิ่มเติมไปยังทางแยกรัชวิภา เพื่อเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยาที่สถานีจตุจักร, รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรมที่สถานีวงศ์สว่าง, รถไฟฟ้าชานเมือง สายนครวิถีที่สถานีบางกรวย-กฟผ. และรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคลที่สถานีบางอ้อ รวมถึงเชื่อมต่อการเดินทางบนแม่น้ำเจ้าพระยาที่ท่าวัดสร้อยทองได้อีกด้วย
ธาราทิพย์ ศรีดี
ธาราทิพย์ ศรีดี เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ ชื่อเล่น "โม" ฉายา "ราชินียิมนาสติก" เป็นนักยิมนาสติกชาวไทย ลงแข่งขันในนามทีมชาติไทยทั้งในระดับซีเกมส์, เอเชี่ยนเกมส์ และ โอลิมปิก
ประวัติ
ธาราทิพย์เกิดที่เขตบางนา จังหวัดกรุงเทพมหานคร เป็นบุตรีคนสุดท้องของนางวีรนุช ศรีดี มีพี่ชาย 1 คน พี่สาวฝาแฝดอีก 1 คน เมื่อครั้งอายุ 5 ปีได้ไปเข้าเรียนที่โรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ และได้เริ่มเล่นยิมนาสติกที่นี่ จนกระทั่งขึ้นชั้นประถม 5 จึงได้มีโอกาสไปแข่งขัน และได้พบกับนางกุศุมาลย์ ประเสริฐศรี กรรมการบริหารสมาคมยิมนาสติกแห่งประเทศไทย ชักชวนให้มาฝึกอย่างจริงจัง เมื่อขึ้นชั้นมัธยมต้นจึงได้ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหงเนื่องจากอยู่ใกล้กับโรงยิมที่ฝึกซ้อม เมื่อขึ้นชั้นมัธยม 3 จึงได้ติดทีมชาติไทยเป็นครั้งแรก ไปแข่งซีเกมส์และได้รับเหรียญเงิน จากนั้นก็เข้าร่วมซีเกมส์อีก 4 สมัยถัดมาและได้เหรียญทองทุกครั้ง
การศึกษา
จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนศรีวิทยาปากน้ำ ระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง และปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพและกำลังศึกษาระดับปริญญาโท คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ไลโอเนล ลูเธอร์
ไลโอเนล ลูเธอร์ เป็นตัวละครดั้งเดิมของ DC Comics ในการ์ตูนเรื่อง "ซูเปอร์แมน" แต่ทว่าในการ์ตูนก็ไม่ได้มีการกำหนดมาก่อนว่าจะต้องให้พ่อของเล็กซ์ ลูเธอร์ชื่อว่า "ไลโอเนล" ชื่อไลโอเนลเป็นชื่อที่ทางทีมงานละคร "สมอลวิลล์" ได้ตั้งขึ้นเพื่อที่จะเป็นชื่อพ่อผู้เลวร้ายของเล็กซ์ ลูเธอร์
ไลโอเนล ลูเธอร์ แสดงโดยจอห์น โกลเวอร์ ซึ่งเป็นนักแสดงเกย์ซึ่งได้รับการยกย่องว่าชำนาญยิ่งในบทบาทของตัวร้ายในตำนานหลากหลายเรื่อง เขาเคยแสดงภาพยนตร์และละครซูเปอร์ฮีโร่มาหลายเรื่องเช่นสตาร์เทร็ก, แบทแมน ฯลฯ
ประวัติตัวละคร
ไลโอเนล ลูเธอร์เป็นลูกของลัชแลนและเอลิชา ลูเธอร์ เป็นครอบครัวยากจนในสลัมในเมืองเมโทรโพลิส ไลโอเนลเป็นเพื่อนสนิทกับมอร์แกน เอดจ์ มาเฟียแห่งเมโทรโพลิส และได้ร่วมมือกับมอร์แกน เอดจ์ในการสังหารบุพการีตนเองทิ้งเสีย
ไลโอเนลได้พบว่าการพูดคุยกับบรรดาเศรษฐีในอาหารค่ำด้วยการบอกว่าตนเองเป็นเด็กสลัมดูอับอาย เขาจึงถือวิสาสะเขียนประวัติศาสตร์ครอบครัวเขาขึ้นไม่ โดยสมมติให้พ่อและแม่ของตนเองเป็นสมุหบัญชีผู้ทำงานอย่างหนักเพื่อก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา และเป็นเชื้อสายขุนนางชาวสกอตแลนด์
การสังหารบุพการี
ไลโอเนล ลูเธอร์ได้ร่วมมือกับมอร์แกน เอดจ์ในการสังหารบุพการีของเขา เพื่อที่จะเอาเงินประกันชีวิตของพ่อแม่เขามาตั้งบริษัทลูเธอร์คอร์ป รวมทั้งปกปิดคดี สร้างตึกใหม่ทับสลัมที่เป็นบ้านของพ่อแม่ของเขาเดิม
ภาคที่ 3 ตอนที่ 6 Relic คลาร์ก เค้นท์, โคลอี้ ซัลลิแวน และ ลาน่า แลงก์ ได้ร่วมกันสืบสวนหาผู้ที่ยิงภรรยาของเด็กซ์เตอร์ แม็กคัลลัม ซึ่งเป็นตาของลาน่า และเด็กซ์เตอร์ต้องติดคุกแทน ระหว่างนั้น พวกเขาได้เจอบันทึกคดีเก่าของสมอลวิลล์ ที่พบว่ามีชื่อของแลชลาน ลูเธอร์ซึ่งเคยถูกจับในสมอลวิลล์มาก่อน โคลอี้จึงนำเรื่องนี้ไปถามเล็กซ์และเล็กซ์ก็ลองไปถามไลโอเนล ไลโอเนลได้ตอบว่าพวกเขาเคยอยู่ในสลัมมาก่อน และพ่อแม่เขาเองตายด้วยอุบัติเหตุไฟไหม้บ้าน ที่ไลโอเนลรอดมาได้เพราะว่าเขาไปทำงานในโรงพิมพ์ "เขา (ไลโอเนล) เรียกการระเบิดสองช่วงตึกว่าไฟไหม้" นักสืบเมสัน, ภาคที่ 3 ตอนที่ 6 Relic
แต่พอเล็กซ์ไปหานักสืบเมสัน นักสืบที่เคยสืบเรื่องการฆาตกรรมของลูเธอร์มาก่อน เล็กซ์กลับพบว่าที่แท้ปู่กับย่าของเขาตายด้วยระเบิด และพยายามที่จะสืบหาความจริงให้ได้ ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ไลโอเนลลบความจำของเล็กซ์ทิ้ง เป็นสาเหตุที่ทำให้เล็กซ์ร่วมมือกับโคลอี้ในการหาหลักฐานเอาผิดไลโอเนลให้ได้ เพราะว่าทั้งสองคนก็ต่างมีความแค้นต่อไลโอเนลทั้งคู่
ความลับของคลาร์ก เค้นท์ ,สายสัมพันธ์กับโคลอี้ และร่างทรงของจอร์เอล
ไลโอเนล ลูเธอร์ เป็นคนที่สร้างหลักฐานให้โจนาธาน เค้นท์ และมาร์ธ่า เค้นท์สามารถที่จะรับเลี้ยงคลาร์กได้ และก็สงสัยถึงที่มาของคลาร์ก เค้นท์ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
เมื่อคลาร์ก เค้นท์และไคล่า วิลโล่ว์บรุค ได้ค้นพบถ้ำคาวัชชี่ ในสมอลวิลล์ภาคที่ 2 ตอนที่ 10 Skinwalker เล็กซ์สนใจในถ้ำนี้มากและสั่งให้ยกเลิกการสร้างห้างสรรพสินค้าทับถ้ำทันที รวมทั้งส่งคนมาวิจัย และไลโอเนลได้จัดการโอนกรรมสิทธิ์ถ้ำไปให้กับลูเธอร์คอร์ป ทำให้เขามีสิทธิ์ที่จะวิจัยถ้ำได้
ไลโอเนลสงสัยในตัวคลาร์ก เค้นท์ จึงให้โคลอี้ ซัลลิแวน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของคลาร์ก เค้นท์สืบความลับของคลาร์ก โดยแลกกับตำแหน่งนักหนังสือพิมพ์ที่เด็กที่สุดในประวัติศาสตร์ของการก่อตั้งเดลี่แพลเน็ตมาในรอบ 200 ปี แต่เมื่อโคลอี้แตกหักกับไลโอเนล ไลโอเนลจึงจัดการปลดโคลอี้ รวมทั้งปลดพ่อของโคลอี้ออกจากตำแหน่งผู้ควบคุมโรงงานปุ๋ยลูเธอร์คอร์ป ซึ่งนั่นเป็นแรงผลักดันที่ทำให้โคลอี้กล้าลุกขึ้นมาสู้กับไลโอเนล ซึ่งไม่เคยมีใครนอกครอบครัวลูเธอร์ที่กล้าทำมาก่อน โคลอี้ได้ร่วมมือและส่งหลักฐานการเอาผิดไลโอเนล ลูเธอร์ให้กับเล็กซ์ และทำให้ไลโอเนลต้องติดคุกในที่สุด
เมื่อไลโอเนลพบตัวคลาร์ก เค้นท์ในถ้ำคาวัชชี่ เขาจึงจัดการวิจัยถ้ำอีกครั้ง โดยพยายามโน้มน้าวกับดอกเตอร์เวอร์จิ้น สวอนน์ซึ่งสัญญากับคลาร์กที่จะปกปิดความลับของเขาให้มาเป็นพวก แต่ก็ไม่สำเร็จ
ในภาคที่ 4 ตอนที่ 6 Transference คลาร์กและไลโอเนลสลับร่างกัน ไลโอเนลได้รู้ความลับและความสามารถของคลาร์กทั้งหมด แต่เมื่อคืนร่างกันเหมือนเดิม ไลโอเนลก็ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดสิ้น สิ่งที่เขาสงสัยอย่างเดียวคือทำไมโรคตับอักเสบระยะสุดท้ายของเขาถึงหายไปอย่างฉับพลัน ซึ่งนั่นเป็นผลกระทบจากวิญญาณคลาร์กที่สลับเข้ามาอยู่ร่างไลโอเนลชั่วคราว และวิญญาณของคลาร์กก็คงจะช่วยชำระล้างมลทินในจิตใจและร่างกายของไลโอเนลไปเสีย
ในภาคที่ 4 ตอนที่ 22 Commencent ไลโอเนลได้รับพลังจากจอร์เอลในการติดต่อสื่อสารกับคลาร์ก ซึ่งจอร์เอลจะใช้ร่างกายของไลโอเนลในการติดต่อ ทำให้ไลโอเนลได้ทราบถึงต้นกำเนิดที่แท้จริงและพลังของคลาร์ก เค้นท์ที่เขาใฝ่ฝันถึงมายาวนานหลากหลายปี เขายังเป็นผู้ที่ส่งข้อความจากจอร์เอลที่เขาเก็บไว้ในตู้เซฟของเขาเป็นปึก ๆ ให้กับโคลอี้และคลาร์กใช้ไขปริศนา รวมทั้งเขากับโคลอี้ยังพยายามหาวิธีที่จะสกัดเล็กซ์ ลูเธอร์ซึ่งอยู่ในร่างปีศาจซอดด้วย
ในภาคที่ 5 และ 6 ไลโอเนลได้รู้ความจริงคลาร์ก พยายามช่วยเขาร่วมกับโคลอี้ ในการไขปริศนาภาษาลึกลับที่จอร์เอลส่งผ่านมายังร่างของไลโอเนลซึ่งตอนหลังเรารู้กันว่าแปลได้ว่า "Zod is coming" รวมทั้งการที่ไลโอเนลกลายเป็นจอร์เอลเพื่อมาคืนชีพคลาร์กในป้อมสันโดษ ล้วนแสดงว่าไลโอเนลได้รู้ความลับของคลาร์กแล้วทั้งสิ้น
thumb|300px|โคลอี้และไลโอเนลหลังฝ่าฟันความจลาจล, ภาค 6 ตอนที่ 1 Zod
ความรัก
ไลโอเนลมีความสัมพันธ์ครั้งแรกกับลิไลแอน ลูเธอร์ มีลูกสองคนคือเล็กซ์และจูเลี่ยน ก่อนที่ลิไลแอนจะสังหารจูเลี่ยนขณะที่เล็กซ์ยังอายุได้เพียงแค่ 5 ขวบเท่านั้น และลิไลแอนก็เสียชีวิตขณะเล็กซ์อายุได้เพียง 13 ขวบ
ไลโอเนลมีความสัมพันธ์ครั้งที่สองกับราเชล ดันเลวี่ซึ่งมีลูกหนึ่งคนชื่อลูคัส แต่เธอเสียสติและนึกว่าลูกของเธอคือคลาร์กและเล็กซ์ ส่วนลูคัสก็เป็นลูกผู้เอาแต่ใจ หลังจากร่วมมือกับไลโอเนลในการขับเล็กซ์ออกจากคฤหาสน์ทำให้เล็กซ์ต้องไปอยู่ที่ไร่เค้นท์และช่วยงานจนโจนาธานและมาร์ธ่าซึ่งเป็นพ่อแม่ของคลาร์กพอใจในที่สุด เขาก็หันมาคบกับเล็กซ์อีกครั้งก่อนที่เขาจะหายตัวไปอย่างลึกลับ
ปัจจุบันไลโอเนลมีความสัมพันธ์กับมาร์ธ่า เค้นท์ ไลโอเนลเริ่มเข้ามาในชีวิตของเธอและคลาร์กมากขึ้นตั้งแต่โจนาธาน เค้นท์เสียชีวิตจากโรคหัวใจ ให้การสนับสนุนเธอเป็นสมาชิกวุฒิสภาของรัฐคันซัส รวมทั้งให้คำปรึกษาคลาร์กเรื่องเล็กซ์ ซึ่งตอนแรกเขาเข้ามาหมายที่จะรู้เรื่องคลาร์กให้มากขึ้น แต่ทว่าตอนหลังเขาเริ่มมีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับมาร์ธ่า เค้นท์มากขึ้น
จอห์น โกลเวอร์
จอห์น โกลเวอร์ (John Glover) เป็นดารานักแสดงชาวอเมริกัน และเป็นเกย์ ได้รับการยกย่องเรื่องฝีมือการแสดงในฐานะตัวร้ายของภาพยนตร์และละครหลากหลายเรื่อง
ประวัติ
จอห์น โกลเวอร์ เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ที่ซาลิสเบอรี่ รัฐแมรี่แลนด์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เรียนจบจากวิทยาลัยครูทาวสัน (ต่อมาเป็นมหาวิทยาลัยทาวสัน) และได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ในเวลาต่อมา
เขานับว่าเป็นเครื่องหมายของตัวละครฝ่ายร้ายในการ์ตูนอย่างแท้จริง ผลงานการแสดงของเขาที่มีชื่อเสียงคือแบทแมนและปัจจุบันกำลังมีชื่อเสียงจากละครเรื่องสมอลวิลล์
นอกจากนั้น เขายังได้สนับสนุนโครงการเกี่ยวกับโรคอัลไซเมอร์ เนื่องจากปัจจุบันพ่อของเขากำลังเป็นโรคนี้และเข้ารับการบำบัดอยู่ ได้นำของหลากหลายอย่างออกมาประมูลขายเพื่อนำเงินเข้าการกุศล
แมรี แอนนิง
แมรี แอนนิง ( 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2342 - 9 มีนาคม พ.ศ. 2390 ) เป็นนักบรรพชีวินวิทยา ผู้ค้า และนักสะสมซากดึกดำบรรพ์ผู้ซึ่งกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก จากการค้นพบซากสัตว์ทะเลดึกดำบรรพ์ยุคจูแรสซิก ในถ้ำระหว่างช่องแคบอังกฤษที่ไลม์รีจิส ในแถบชนบทของดอร์เซตทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ การค้นพบของเธอมีส่วนสำคัญซึ่งก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ต่อแนวความคิดทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับชีวิตยุคก่อนประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์ของโลก
แมรี่ทำการค้นหาซากดึกดำบรรพ์ในบริเวณของหน้าผาบลูเลียส โดยเฉพาะระหว่างเดือนในฤดูหนาวเมื่อมีดินถล่มทำให้ซากดึกดำบรรพ์เผยออกมา ซึ่งต้องรีบทำการเก็บก่อนที่พวกมันจะสูญหายลงในทะเล เธอเกือบเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2376 ระหว่างเหตุการณ์ดินถล่มซึ่งทำให้สูญเสียสุนัขของเธอที่ชื่อเทรย์ การค้นพบของเธอรวมไปถึงโครงกระดูกอิกทิโอซอรัสตัวแรกที่ถูกแยกอย่างถูกต้อง โครงกระดูกเพลสิโอซอร์สองตัวแรกที่พบอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ โครงกระดูกเทอร์โรซอร์ตัวแรกที่อยู่นอกประเทศเยอรมันนี และซากปลาดึกดำบรรพ์ที่สำคัญอีกเป็นจำนวนมาก ความช่างสังเกตุของเธอมีส่วนสำคัญในการค้นพบคอโพรไลต์ที่รู้จักกันในตอนนั้นว่าก้อนบีซอร์ ซึ่งก็คือมูลของสัตว์ที่กลายเป็นซากดึกดำบรรพ์และเธอยังค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของเบเลมไนต์(หรือเบเลมนอยด์) ที่มีถุงหมึกซึ่งกลายเป็นซากดึกดำบรรพ์อยู่ภายใน เหมือนกับเหล่าเซฟาโลพอดยุคปัจจุบัน เมื่อนักธรณีวิทยาเฮนรี่เดอราบีช วาดภาพดูเลียแอนติคคูยเออร์ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่มีการเผยแพร่ออกไปอย่างกว้างขวาง ของภาพที่มีฉากเกี่ยวกับชีวิตยุคก่อนประวัติศาสต์ มาจากการบูรณะซากดึกดำบรรพ์โดยส่วนมากเขาได้อิงตามซากดึกดำบรรพ์ที่แมรี่ได้ค้นพบ และได้พิมพ์จัดจำหน่ายเพื่อประโยชน์ของเธอ
แมรี่ไม่ได้มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่นักในการชุมนุมทางวิทยาศาสตร์ ของอังกฤษในศตวรรษที่ 19 ซึ่งส่วนมากจะเป็นบุรุษแองกลิคัน เธอต้องต่อสู้ดิ้นรนทางด้านการเงินเป็นอย่างมาก ในชีวิตของเธอเนื่องจากครอบครัวของเธอยากจน และพ่อของเธอผู้ซึ่งเป็นช่างทำตู้ได้เสียชีวิตลงตอนที่เธออายุเพียง 11 ขวบ
เธอกลายเป็นที่รู้จักดีในวงการธรณีวิทยาในอังกฤษ ยุโรป และอเมริกา และเธอได้ให้คำปรึกษาปัญหาด้านกายวิภาคศาสตร์ รวมทั้งเกี่ยวกับการเก็บรวบรวมซากดึกดำบรรพ์ ถึงกระนั้นด้วยเธอเป็นผู้หญิงจึงทำให้มีคุณสมบัติไม่เหมาะสม ที่จะเข้าร่วมสมาคมธรณีวิทยาของลอนดอน และเธอไม่เคยได้รับการให้เครดิตอย่างสมบูรณ์ สำหรับผลงานทางวิทยาศาสตร์ของเธอ อันที่จริงแล้วเธอได้เขียนลงในจดหมายฉบับหนึ่งว่า " โลกนี้ได้ใช้ฉันอย่างไร้ปราณีฉันกลัวว่ามันได้ทำให้ฉันหวาดระแวงต่อทุกคน " งานเขียนเดียวทางด้านวิทยาศาสตร์ของเธอที่ได้ตีพิมพ์ในตลอดช่วงอายุไขของเธอ ปรากฎในนิตยสารประวัติศาสตร์ทางธรรมชาติในปี พ.ศ. 2382 ซึ่งแกะจากจดหมายที่แมรี่ได้เขียนถึงบรรณาธิการนิตยสารและตั้งคำถามถึงสิ่งที่กล่าวอ้างในนิตยสาร
17991847
พระสนมซุกวอน ตระกูลคิม (ควังแฮ)
พระสนมซุกวอน ตระกูลคิม หรือ คิมซังกุง (? – 11 เมษายน 2166) พระสนมใน เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 แห่ง ราชวงศ์โชซ็อน แต่เดิมเป็นซังกุงที่เป็นที่โปรดปรานของเจ้าชายควังแฮตั้งแต่ก่อนขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อเจ้าชายควังแฮได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ก็สถาปนาคิมซังกุงเป็น พระสนมซุกวอน
ในวัฒนธรรมสมัยใหม่
1623
สโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน
สโมสรฟุตบอลยะดะนาโบน (ရတနာပုံ ဘောလုံး အသင်း ) เป็นสโมสรฟุตบอลพม่า ตั้งอยู่ที่เมืองมัณฑะเลย์ เป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งเมียนมาเนชันแนลลีกในปี ค.ศ. 2009 และได้ทำสถิติผู้ชมมากที่สุดถึง 4,000 คนในนัดเปิดฤดูกาล 2017
สมาคมกีฬาโต้คลื่นนานาชาติ
สมาคมกีฬาโต้คลื่นนานาชาติ (International Surfing Association; ISA) เป็นองค์กรระดับโลกที่กำกับดูแลการเล่นกีฬาโต้คลื่น, การแข่งขัน SUP, การเล่นกระดานโต้คลื่น SUP, บอดี้บอร์ดดิง และกิจกรรมการโต้คลื่นอื่น ๆ ทั้งหมด ไอเอสเอได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
ฟัลล์ไวสส์ (1939)
กรณีสีขาว (Fall Weiß) คือ แผนการทางยุทธศาสตร์ของเยอรมนีสำหรับเตรียมทำสงครามกับโปแลนด์ ซึ่งได้ถูกนำมาใช้ในการบุกครองโปแลนด์ เมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1939
รายละเอียดของแผน
แผนการดังกล่าวเป็นการเริ่มต้นของความเป็นศัตรูกันก่อนการประกาศสงคราม โดยกองทัพเยอรมันได้รับคำสั่งให้โจมตีโปแลนด์เป็นสามสาย