cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เรือดำน้ำ
เรือดำน้ำยุคแรก
ในปี ค.ศ. 1578 นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ วิลเลียม บอร์น (William Bourne) ได้บันทึกไว้ในหนังสือของเขาเรื่อง Inventions or Devises ซึ่งเป็นหนึ่งในแบบแปลนแรกของการสร้างยานพาหนะนำทางใต้น้ำ (underwater navigation vehicle) ไม่กี่ปีต่อมานักคณิตศาสตร์และนักเทววิทยาชาวสก็อตชื่อ จอห์น เนเปียร์ (John Napier) ได้เขียนไว้ในหนังสือสิ่งประดิษฐ์ลับ (Secret Inventions) (ปี 1596) ดังต่อไปนี้: "These inventions besides devises of sayling under water with divers, other devises and strategems for harming of the enemyes by the Grace of God and worke of expert Craftsmen I hope to perform." ไม่เป็นที่ชัดเจนว่าเขาได้เคยดำเนินการตามความคิดของเขาหรือไม่
ครั้งแรกของเรือดำน้ำที่ได้มีการสร้างเราได้ข้อมูลที่เชื่อถือได้ว่า มันได้ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1620 โดย คอร์นีเลียส แดรบเบิล (Cornelius Drebbel), ซึ่งเป็นชาวดัตช์เพื่อใช้ในงานราชการของพระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ มันถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานของการออกแบบที่ระบุไว้โดยนักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษที่มีชื่อว่า วิลเลียม บอร์น (William Bourne) มันถูกขับเคลื่อนโดยใช้วิธีการพาย
ในศตวรรษที่ 18
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 18 มีสิทธิบัตรมากกว่า 12 ฉบับ สำหรับเรือดำน้ำ / เรือใต้น้ำ (submersible boat) ที่ได้รับอนุญาตในอังกฤษ ในปี ค. ศ. 1747, นาธาเนียล ไซแมนส์ (Nathaniel Symons) ได้สร้างและจดสิทธิบัตรตัวอย่างการทำงานแรกที่รู้จักกันดีในการใช้ถังอับเฉา (ballast tank) สำหรับการดำน้ำ การออกแบบของเขาใช้ถุงที่ทำด้วยหนังสัตว์ที่สามารถบรรจุน้ำให้เต็มเพื่อสำหรับการดำลงใต้น้ำของตัวยาน  มีการใช้กลไกในการบิดน้ำออกจากถุงและเป็นสาเหตุทำให้เรือลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ  ในปี ค.ศ. 1749, นิตยสารสุภาพบุรุษ (Gentlemen's Magazine) รายงานว่าการออกแบบที่คล้ายคลึงกันนั้นได้รับการเสนอเป็นครั้งแรกโดย Giovanni Borelli เมื่อปี ค.ศ. 1680 การปรับปรุงการออกแบบเพิ่มเติมซบเซามานานกว่าศตวรรษ, จนกระทั่งมีการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ สำหรับการขับเคลื่อนและความมีเสถียรภาพของเรือดำน้ำขึ้น
เรือดำน้ำที่ใช้ในทางทหารลำแรกคือเรือดำน้ำที่มีชื่อเรียกว่า เต่า (Turtle) (ปี พ.ศ. 2318), เป็นเครื่องอุปกรณ์กลไกที่มีรูปทรงเหมือนผลต้นโอ๊กที่ต้องคอยให้กำลังขับเคลื่อนด้วยมือซึ่งได้รับการออกแบบโดยนักประดิษฐ์ชาวอเมริกันชื่อ เดวิด บุชเนล (David Bushnell) โดยสามารถบรรทุกคนโดยสารได้เพียงคนเดียว เป็นเรือดำน้ำลำแรกที่ได้รับการยืนยันแล้วว่าสามารถทำงานและเคลื่อนที่ใต้น้ำได้อย่างอิสระ และเป็นเรือลำแรกที่ใช้ใบพัดแบบเกลียว (screws) ในการขับเคลื่อน
ศตวรรษที่ 19
ในปี ค.ศ. 1800 ฝรั่งเศสได้สร้าง นอติลุส (Nautilus) ซึ่งเป็นเรือดำน้ำที่ขับเคลื่อนโดยพลังมนุษย์ ซึ่งออกแบบโดยโรเบิร์ต ฟุลตัน ชาวอเมริกัน และได้ยกเลิกการทดลองไปในปี 1804 เช่นเดียวกับชาวอังกฤษ เมื่อพวกเขาได้พิจารณาการออกแบบเรือดำน้ำของฟุลตันอีกครั้ง
การดำน้ำของเรือ
เราสามารถควบคุมทิศทางการเคลื่อนที่ของเรือดำน้ำได้ด้วยการบังคับหางเสือเรือให้ไปทางซ้ายหรือทางขวา มีใบพัดที่สร้างแรงผลักให้เรือดำน้ำเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เราสามารถทำให้เรือดำน้ำจมน้ำ ลอยอยู่บนผิวน้ำหรือแม้กระทั่งลอยอยู่ใต้น้ำได้ เมื่อวัตถุชิ้นหนึ่งอยู่ใต้น้ำ น้ำจะถูกแทนที่ด้วยวัตถุอีกชิ้นนั้นในปริมาตรที่เท่ากัน น้ำหนักและปริมาตรเป็นสิ่งที่ทำให้วัตถุชิ้นหนึ่งจมหรือลอย หากเราโยนไม้ท่อนหนึ่งลงในน้ำ ไม้ท่อนนั้นจะเข้าไปแทนที่น้ำ ในขณะที่น้ำจะมีแรงดันกลับทำให้ไม้ลอยน้ำขึ้นมา ถ้าเราเปรียบเทียบน้ำหนักของไม้กับน้ำที่มีปริมาตรเท่ากันจะพบว่า ไม้มีปริมาตรที่เบากว่า ดังนั้น น้ำจึงมีกำลังพอที่จะรองรับไม้ท่อนนั้นไม่ให้จมลงใต้น้ำหากเราเปลี่ยนจากไม้เป็นก้อนหินซึ่งมีน้ำหนักมากกว่าน้ำ ก้อนหินก็จะจมลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากน้ำไม่สามารถจะรองรับน้ำหนักของก้อนหินไว้ได้ หากเราลองใช้ขวดพลาสติกที่มีน้ำหนักเบานำมาเติมน้ำลงไปครึ่งขวดแล้วนำขวดนั้นไปใส่ในน้ำ เราเห็นว่าขวดจะจมลงไปเพียงแค่ส่วนที่มีน้ำอยู่เนื่องจากน้ำหนักของน้ำที่อยู่ในขวดนั้นมีพอ ๆ กับน้ำภายนอกขวดที่ถูกแทนที่ แต่ถ้าเราใส่น้ำจนเต็มขวด ขวดใบนั้นก็จะจมน้ำ เนื่องจากน้ำหนักของขวดขณะนั้นเท่ากันหรืออาจจะมากกว่าน้ำที่ถูกแทนที่ เรือดำน้ำใช้หลักการนี้ในการดำลงใต้น้ำและกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ วิธีการก็คือ ลดหรือเพิ่มปริมาณของน้ำและอากาศที่อยู่ในถังอับเฉาให้เหมาะสม เวลาที่ถังอับเฉามีแต่อากาศ น้ำหนักของเรือก็จะน้อยกว่าน้ำ ทำให้เรือลอยอยู่บนผิวน้ำได้ แต่ถ้าหากในถังอับเฉามีน้ำอยู่เต็ม น้ำหนักของเรือก็จะมากกว่าน้ำซึ่งก็จะทำให้เรือจมลงใต้น้ำ หากเราต้องการให้เรือลอยขึ้น สามารถทำได้โดยการปล่อยอากาศที่ถูกอัดเอาไว้ในถังอัดอากาศเพื่อดันน้ำออกไปจากถึงอับเฉา เมื่อปริมาณน้ำลดลง เรือก็จะมีน้ำหนักน้อยลงจนถึงระดับที่เบากว่าน้ำ ทำให้เรือสามารถลอยขึ้นเหนือผิวน้ำได้
เมื่อต้องการดำลงใต้น้ำลึกอีกครั้งก็สูบน้ำเข้ามาในถังอับเฉา โดยปกติแล้วเราก็จะเพิ่มน้ำเข้าไปจนกระทั่งน้ำหนักของเรือเพิ่มขึ้นจนเท่ากับน้ำหนักของน้ำ เพียงเท่านี้เรือก็สามารถเคลื่อนที่อยู่ใต้น้ำได้
ตราบธุลีดิน
ตราบธุลีดิน เป็นซิงเกิลลำดับที่ 3 ของปู่จ๋าน ลองไมค์ ประพันธ์คำร้องและทำนองโดยอรลลินทร์ ปุญยวัฒนานนท์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักและความใคร่ เมื่อมีความรักแล้วแม้ไม่มีทรัพย์สินเงินทองมากมายแต่ก็จะอยู่กันไปจนแก่ชรา เพลงนี้วางจำหน่ายเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2559
แต่ด้วยเนื้อหาที่หยาบคาย พบคำหยาบถึง 4 คำ จึงถูกคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) สั่งห้ามเผยแพร่ในสื่อต่างๆ อย่างเด็ดขาด แต่ต่อมายุติคำสั่งดังกล่าว
ชาร์ต
เพลงนี้ติดชาร์ตอันดับ 2 จากการสำรวจของดุสิตโพล
ทั้งนี้ ปัณฑพล ประสารราชกิจ (โอม ค็อกเทล) ได้นำเพลงนี้ไปขับร้องในรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ซีซันที่ 2 ในรอบ Semi-Final ของ Group C ซึ่งยิ่งทำให้เป็นการตอบรับชื่อเสียงครั้งใหญ่ จนกลายเป็นสุดยอดคลิปวิดีโอที่ได้รับความนิยมสูงสุดประจำปี พ.ศ. 2560 ของยูทูบ ส่วนสุพรรณษา เวชกามา (ลำไย ไหทองคำ) ก็นำไปขับร้องใหม่และได้รับความนิยมถึง 3,000,000 วิว
เต่าสแนปปิ้ง
เต่าสแนปปิ้ง หรือ เต่าฉก (Snapping turtles) เป็นสกุลของสัตว์เลื้อยคลานจำพวกเต่าสกุลหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Chelydra ในวงศ์เต่าสแนปปิ้ง (Chelydridae) จัดเป็นเต่าขนาดใหญ่จำพวกหนึ่ง นอกเหนือไปจากสกุล Macroclemys หรือเต่าอัลลิเกเตอร์ ซึ่งเป็นเต่าน้ำจืดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
เป็นเต่ากินเนื้อขนาดใหญ่ พบกระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาทั้งอเมริกาเหนือ, อเมริกากลาง และอเมริกาใต้ โดยอาศัยในแหล่งน้ำระดับน้ำตื้นและขึ้นมาบนบกบ้าง แต่การกินอาหาร, ผสมพันธุ์ และการจำศีลในฤดูหนาวกระทำในน้ำทั้งสิ้น การขึ้นมาบนบกเป็นการแพร่กระจายไปในพื้นที่ใหม่ กินอาหารทั้งพืชและสัตว์ มีพฤติกรรมการหาอาหารต่างไปจากเต่าอัลลิเกเตอร์ตรงที่จะใช้การเคลื่อนย้ายหาเหยื่อหรืออยู่นิ่งกับที่เพื่อให้เหยื่อเข้ามาใกล้ แล้วค่อยฉกงับอย่างรุนแรง
การจำแนก
แบ่งออกได้สามชนิด:
กำแพงเมืองของจีน
กำแพงเมืองของจีน หมายถึงระบบป้องกันที่ใช้ในการป้องกันเมืองและเมืองต่าง ๆ ในประเทศจีนในยุคก่อนสมัยใหม่ นอกจากกำแพงแล้วการป้องกันเมืองมักรวมถึงหอคอยและประตูด้วย
ความหมายของคำว่าเฉิงเฉียง
คำภาษาจีนที่เฉพาะเจาะจงที่สุดสำหรับ กำแพงเมือง คือ chéngqiáng (城墙) ซึ่งในภาษาจีนสมัยใหม่สามารถใช้ได้ในสองบริบท ความหมายกว้างหมายถึงกำแพงป้องกันทุกแบบรวมทั้งกำแพงเมืองจีน ตลอดจนโครงสร้างป้องกันที่คล้ายกันในพื้นที่นอกประเทศจีน เช่น กำแพงเฮเดรียน ส่วนความหมายเฉพาะ Chengqiang หมายถึงกำแพงป้องกันที่สร้างขึ้นรอบเมือง อย่างไรก็ตามในภาษาจีนคลาสสิกตัวอักษร chéng (城) แสดงถึงกำแพงป้องกันของ "เมืองชั้นใน" ซึ่งเป็นที่ตั้งอาคารของรัฐบาล ตัวอักษร guō (郭) แสดงถึงกำแพงป้องกันของ "เมืองชั้นนอก" ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นที่อยู่อาศัย วลี chángchéng (長城) แปลตามตัวอักษรว่า "กำแพงยาว" หมายถึงกำแพงเมืองจีน
วิถีศาสตร์
วิถีศาสตร์ (Ballistics) คือกลศาสตร์แขนงหนึ่งว่าด้วยการยิง, การบิน และพฤติกรรมของการเคลื่อนที่แบบโพรเจกไทล์ มักเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนที่ของกระสุน, ระเบิดทิ้ง, จรวด เป็นต้น เป็นศาสตร์ที่มุ่งเน้นออกแบบและคำนวณวิถีการตกของวัตถุให้เป็นไปตามตำแหน่งที่ต้องการ
ลำวิถี (ballistic body) หมายถึงทิศทางที่แรงผลักดันสามารถเคลื่อนที่ไปได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับกำลังขับ อาทิ ความดันในกระบอกปืนหรือในปากท่อไอพ่นเครื่องบินรบ เป็นต้น กำลังขับเหล่านี้เกิดขึ้นจากการยิงในรังเพลิง หรือโดยแรงโน้มถ่วง หรือโดยแรงต้านอากาศ
ขีปนาวุธทิ้งตัว (ballistic missile) คือขีปนาวุธซึ่งถูกนำวิถีในขั้นตอนแรกที่ถูกขับเคลื่อนด้วยกำลังเชื้อเพลิงก่อนที่ในขั้นตอนสุดท้ายจะทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ซึ่งตลอดการเดินทางจะมีการเคลื่อนที่ตามกฎกลศาสตร์ดั้งเดิม แตกต่างกับขีปนาวุธร่อน (cruise missile) ซึ่งนำวิถีด้วยหลักอากาศพลศาสตร์
ประเภทย่อย
วิถีศาสตร์ สามารถแตกออกมาเป็นสี่ประเภทได้ดังนี้:
กัญญกร พินิจ
กัญญกร พินิจ ชื่อเล่น เตย เกิดวันที่ (30 ตุลาคม พ.ศ. 2530) เดิมชื่อสุพิชา พินิจ เจ้าของตำแหน่งรองมิสทีนไทยแลนด์ 2004 เคยออกอัลบั้มร่วมกับเพื่อน ๆ กลุ่มมิสทีนไทยแลนด์แก๊งค์ในปี 2005 โดยเตยเป็นตัวแทนของสาวหวานซ่อนเปรี้ยวเจ้าของบทเพลง "ใช่หรือเปล่า" เตยจบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ปัจจุบันเป็นนักแสดงในสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มีผลงานเรื่องแรกคือเรือนซ่อนรัก
ชีวิตส่วนตัว สมรสกับแฟนหนุ่มนอกวงการ ชื่อเล่นว่า อ้น ณ โรงแรม Marriott Marquis Queen's Park ท่ามกลางแขกผู้ใหญ่และคนในวงการบันเทิง อาทิ เกรซ กาญจน์เกล้า, ขวัญ อุษามณี, หยก ธัญยกันต์, เดียร์ ปริษา, ไอซ์ อธิชนัน, แก้วใส คริสตัล, น้ำหวาน กรรณาภรณ์, มิน พีชญา, เตอร์ ปริยะ, กีต้าร์ ศิริพิชญ์, ฝน พัชรมัย และอีกมากมาย ที่มาร่วมแสดงความยินดี เมื่อช่วงบ่ายวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
ฮายไลน์
ฮายไลน์ (มหานครนิวยอร์ก) เป็นสวนสาธารณะ 1.45-ไมล์ (2.33 กิโลเมตร) ในนิวยอร์ก ส่วนของทางรถไฟเดิมบรรทุกสูงของ เวสไซด์ไลน์ (West Side Line) พร้อมด้านตะวันตกล่างของแมนฮัตตันซึ่งได้รับการออกแบบและปลูกเป็นทางสีเขียว High Line เริ่มจากเดิมที่ถนนไฟรท์ยาร์ด 34 (Freightyard 34 Street) ใกล้ศูนย์ประชุมจาวิต (Javits Convention Center) ผ่านแถวของเชลซีเพื่อไปยังถนนกานเซวูท (Gansevoort Street) ในอำเภอเวสวิลเลจ (West Village) ฮายไลน์เดิมถูกสร้างขึ้นในต้นปี ค.ศ.1930 โดยศูนย์กลางทางรถไฟของนิวยอร์กเพื่อลดอุบัติเหตุร้ายแรงที่เกิดขึ้นตามถนนให้เหมาะสมกับระดับของทางและเพื่อใช้เป็นคลังสินค้าบริการรถบรรทุกของอาคารห้องปฏิบัติการเบลล์ (ปัจจุบันเป็นศิลปะชุมชนเวสเบธ (Westbeth )และโรงงาน Nabisco (ปัจจุบันเป็นตลาดเชลซี) ที่ได้รับบริการจากจุดรางแยกจอดรางรถไฟของสะพานและถูกใช้งานถึงปี ค.ศ. 1980
การพัฒนาขึ้นใหม่
ก่อนที่จะถูกปรับปรุงให้เป็นสวนสาธารณะ รางรถไฟสายนี้อยู่ในสภาพที่เกินจะเยียวยา ถึงแม้ยังมีโครงสร้างเหล็กคงเหลืออยู่ แต่พื้นที่ของรางนั้นได้ถูกปกคลุมไปด้วยเหล่าพืชพันธ์ต่างๆ หญ้ารก และต้นไม้ชนิดต่างๆ ตลอดสาย จนทำให้ถูกนาย Rudy Giuliani นายกเทศมนตรีของนิวยอร์กพิจารณาให้รื้อทิ้ง
ในปี ค.ศ. 1999 ประชากรผู้อยู่อาศัยในละแวกนั้นชื่อนายโรเบิร์ต แฮมมอนต์ กับนายโจชัว เดวิด รวมกลุ่มกับเพื่อนผู้พิทักษ์ High Line เพื่อเป็นพลังผลักดันความคิดให้เปลี่ยน High Line เป็นทางสีเขียว หรือสวนสาธารณะยกระดับคล้ายกับ Promenade Plantée ของกรุง Paris
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2004 รัฐบาลของนิวยอร์กมุ่งมั่นให้เงินทุน 50 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพื่อสร้างสวนสาธารณะโดยเสนอเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2005 สหพันธ์การขนส่งของสหรัฐอเมริกาได้ตั้งคณะกรรมการออกใบรับรองการใช้ทางโดยอนุญาตให้แยกสาย High Line ออกจากระบบของทางเดินรถไฟเมื่อวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2006 โดยมีนายกเทศมนตรี Michael Bloomberg เป็นประธานในพิธีทำเครื่องหมายเริ่มต้นการก่อสร้าง โครงการนี้กำลังดำเนินการโดยบริษัทภูมิสถาปัตย์ที่ตั้งใน New York ของ James Corner Field Operations ร่วมกับ Piet Oudolf จากเนเธอร์แลนด์เป็นผู้ให้คำแนะนำในการเลือกใช้พันธ์ุพืช รวมกับสถาปนิกชื่อ Diller Scofidio กับ Renfro และยังได้รับความช่วยเหลือจาก Diane von Furstenberg สามีของเธอ Barry Diller รวมทั้งลูกๆ ของพวกเขา คุณ Alexander von Furstenberg คุณ Tatiana von Furstenberg และคุณ Philip Falcone ตลอดจนนายทุนนักพัฒนาโรงแรม คุณ Andre Balazs เจ้าของคฤหาสน์ Marmont ใน Los Angeles ก็ได้ร่วมสร้างโรงแรมระดับมาตรฐาน 337 ห้องไว้ที่ West 13 Street เทียบข้างกับทางสาย High Line
ส่วนทางเดินส่วนใต้ของสวนสาธารณะ High Line นั้น เริ่มจากถนน Gansevoort ถึงถนนที่ 20 (20th Street) ถูกเปิดให้บริการแก่เป็นสาธารณะ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2009 โดยทางส่วนใต้ของ High Line นี้ ประกอบไปด้วย บันได 5 แห่ง และลิฟท์เสริมอีกสองแห่งที่ ถนนที่ 16 (16th Street) กับถนนที่ 14 (14th Street) โดยลิฟท์นั้นถูกเปิดใช้งานในช่วงเดือนกรกฎาคมของปี ค.ศ. 2009
สวนแห่งนี้เปิดต้อนรับนักท่องเที่ยวให้เข้ามาชื่นชมเหล่าพันธ์พืชที่เกิดและโตขึ้นมาเองตามภูมิศาสตร์ของรางรถไฟที่ถูกทิ้งร้าง โดยนักเที่ยวเหล่านั้นสามารถมองเห็นภาพทิวทัศน์ใหม่ แปลกตา และไม่คาดฝันอย่างวิวภาพแม่น้ำฮัดสัน (Hudson River) ทางเดินกรวดสลับคอนกรีตนั้นใช้เพื่อเชื่อมให้ทางเดินเป็นส่วนเดียวกับราง โดยใช้จังหวะของการเพิ่มและหด การสวิงและสลับจากฝั่งหนึ่งไปยังอีกฝั่งนึง รวมถึงการแบ่งเส้นคอนกรีตเชื่อมกับฮาร์ดสเคปที่มีการปลูกหญ้าเป็นฟอร์มขึ้นมา ดอกเลียทริส (Liatris) และดอกโคนฟลาวเวอร์ (Coneflower) โดยมีไม้พุ่มขึ้นมาแซมเล็กเล็กน้อย แต่ไม่ได้จำกัดไว้ว่ามีแต่ไม้พื้นเมืองของอเมริกา ตรงส่วนท้ายของ High Line ที่ฝั่ง Gansevoort มีป่าต้นเบิช (Birch) ขึ้นมาอย่างหลากหลาย ซึ่งป่าพวกนี้สามารถให้ร่มเงาได้ในช่วงบ่ายแก่ๆ และยังมีม้านั่งที่สร้างมาจากไม้ Ipe นำเข้ามาจากป่าที่ปลูกโดยกลุ่ม Forest Stewardship Council เพื่อเพิ่มความยั่งยืนให้แก่การใช้งาน รวมทั้งอนุรักษ์ระบบชีววิทยาที่หลากหลาย แหล่งน้ำ และระบบนิเวศน์ที่บอบบาง
สวนสาธารณะแห่งนี้จะต่อเติมขึ้นมาจากด้านเหนือของ Gansevoort Street ลงมาถึงถนนที่ 30 (30th Street) โดยรางยกระดับจะเลี้ยวเข้าด้านตะวันตกอ้อมไปทางโปรเจกต์พัฒนาสนามของฮัดสัน (the Hudson Yards Development Project) เพื่อไปยังศูน์ประชุมจาวิทส์ (Javits Convention Center) บนถนนที่ 34 (34th Street) แต่ในปัจจุบันนี้ ส่วนที่เหนือที่สุดของโครงงานจากถนนที่ 30 (30th Street) ถึงถนนที่ 34 (34th Street) นั้นยังถูกครอบครองโดยบริษัททางรถไฟ CSX อยู่
พิพิธภัณฑสถาน
The Dia Art Foundation ได้พิจารณาแต่ปฏิเสธการเสนอสร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นที่ถนน Gansevoortc แต่มี The Whitney Museum วางแผนที่จะสร้างขึ้นบนไซต์จากแบบดีไซน์ของ Renzo Piano แทนที่จะต่อเติมจากตึกเดิมในเมือง
โมโนโซเดียมกลูตาเมต
โมโนโซเดียมกลูตาเมต (monosodium glutamate) มักเรียกกันว่า ผงชูรส วัตถุเจือปนอาหารประเภทวัตถุปรุงแต่งรสอาหารที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย โมโนโซเดียมกลูตาเมตมีลักษณะเป็นผงผลึกสีขาวไม่มีกลิ่น มีคุณสมบัติในการเป็นสารเพิ่มรสชาติอาหาร ทำให้อาหารมีรสชาติโดยรวมดีขึ้น เนื่องจากเมื่อโมโนโซเดียมกลูตาเมตละลายน้ำ จะแตกตัวได้โซเดียมและกลูตาเมตอิสระที่มีสมบัติในการเพิ่มรสชาติอาหาร โดยช่วยเพิ่มรสชาติของรสชาติพื้นฐาน 4 รสที่เรารู้จักกันดีคือ รสหวาน รสเค็ม รสเปรี้ยว และรสขม ให้เด่นชัดมากขึ้น ในการศึกษาทางเภสัชวิทยาเกี่ยวกับรสชาติพบว่าผงชูรสสามารถกระตุ้น Glutamate Receptor แล้วทำให้เกิดรสชาติเฉพาะตัวที่เรียกว่ารสอูมามิ (Umami) ซึ่งเป็นรสที่ 5 ที่มนุษย์สามารถรับรู้ได้และมีเอกลักษณ์แตกต่างจากรสชาติพื้นฐานทั้ง 4
โมโนโซเดียมกลูตาเมตเป็นสารประกอบประเภทกลูตาเมตซึ่งเป็นเกลือของ กรดกลูตามิก (Glutamic acid) อันเป็นกรดอะมิโนชนิดหนึ่งที่เป็นองค์ประกอบสำคัญของโปรตีนทั่วไป เช่น โปรตีนในเนื้อสัตว์ โปรตีนในนม และโปรตีนในพืช โดยกลูตาเมตจะจับอยู่กับกรดอะมิโนตัวอื่นๆ เกิดเป็นโครงสร้างของโปรตีน กลูตาเมตที่อยู่ในรูปของโปรตีนจะไม่มีกลิ่นรสและไม่มีคุณสมบัติทำให้เกิดรสอูมามิในอาหาร แต่เมื่อเกิดการย่อยสลายของโปรตีน เช่น เกิดกระบวนการหมัก การบ่ม การสุกงอมของผักและผลไม้ การทำให้สุกด้วยความร้อน จะทำให้กลูตาเมตในโปรตีนเกิดการสลายแยกตัวออกมาเป็นกลูตาเมตอิสระ ซึ่งเป็นตัวที่ทำให้เกิดรสอูมามิในอาหาร นอกจากนี้ ยังได้มีการค้นพบว่าสารที่เกิดจากการย่อยสลายไรโบนิวคลีโอไทด์ในนิวเคลียสของเซลล์สิ่งมีชีวิตซึ่งได้แก่ ไอโนซิเนต(Inosinate) และกัวไนเลต(Guanylate) ก็มีคุณสมบัติให้รสอูมามิเช่นเดียวกับกลูตาเมตอิสระ ยิ่งไปกว่านั้นยังพบว่าไอโนซิเนตและกัวไนเลตมีคุณสมบัติในการเสริมรสอูมามิให้เด่นชัดมากขึ้นเมื่อใช้ร่วมกับกลูตาเมต โดยผลการเสริมกันนี้มีลักษณะแบบ Synergistic Effect
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 1908 (พ.ศ. 2451) ศาสตราจารย์ ดร. คิคุนาเอะ อิเคดะ แห่งมหาวิทยาลัยโตเกียวอิมพีเรียล ประเทศญี่ปุ่น ได้ค้นพบว่าผลึกสีน้ำตาลที่สกัดได้จากสาหร่ายทะเลที่ชื่อว่าคมบุ (Japonica laminaria) นั้นคือ กรดกลูตามิก และเมื่อลองชิมพบว่ามีรสใกล้เคียงกับซุปสาหร่ายทะเล ซึ่งเป็นอาหารประจำวันของชาวญี่ปุ่นที่บริโภคกันมาหลายร้อยปี เขาได้ตั้งชื่อรสชาติของกรดกลูตามิกที่สกัดได้ว่า "อูมามิ" หลังจากนั้นได้จดสิทธิบัตรการผลิตกรดกลูตามิกในปริมาณมาก ๆ เป็นที่มาของอุตสาหกรรมผงชูรสในปัจจุบัน
การใช้
ผงชูรสมีคุณสมบัติทำให้อาหารมีรสชาติโดยรวมดีขึ้น โดยธรรมชาติแล้วผงชูรสจะใช้ได้ดีมากกับอาหารที่มีรสเค็มหรือเปรี้ยว การใช้ผงชูรสในอาหารต้องใส่ในปริมาณที่เหมาะสม ประมาณร้อยละ 0.1 - 0.8 โดยน้ำหนัก เช่น อาหารหนัก 500 g หากเติมผงชูรสประมาณ 0.5 - 4 g หรือประมาณ 1 ช้อนชา ก็เพียงพอจะให้รสอูมามิในอาหาร การใส่มากเกินไปจะทำให้รสชาติอาหารโดยรวมแย่ลง และมีรสชาติที่ผิดแปลกไปซึ่งผู้บริโภคจะสามารถรับรสที่ผิดแปลกนี้ได้ทันที ซึ่งเรียกว่า Self Limiting อันเป็นลักษณะเช่นเดียวกับ เกลือแกง ที่ให้รสเค็ม และน้ำส้มสายชู ที่ให้รสเปรี้ยวก็จะต้องใช้ในปริมาณที่เหมาะสมเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นอาหารที่เติมผงชูรสในปริมาณที่พอเหมาะจะช่วยให้ลดปริมาณการเติมเกลือแกงในอาหารลงได้โดยที่ยังคงความอร่อยของอาหารอยู่ ทำให้ผู้บริโภคที่มีความจำเป็นต้องจำกัดปริมาณโซเดียมในอาหาร เช่น คนชรา สามารถบริโภคอาหารได้มากขึ้นและได้รับปริมาณโซเดียมน้อยลงอันเป็นผลดีต่อสุขภาพกายและใจ
การผลิต
จากการค้นพบคุณสมบัติในการทำให้เกิดรสอูมามิของกลูตาเมตอิสระนี้เอง จึงได้มีวิวัฒนาการเทคโนโลยีการผลิตโมโนโซเดียมกลูตาเมตในระดับอุตสาหกรรม เพื่อนำไปใช้ในการปรุงประกอบอาหารประเภทต่างๆให้มีรสชาติอร่อยตามที่ผู้บริโภคต้องการ ซึ่งในปัจจุบันผลิตโดยการหมักเชื้อจุลินทรีย์ การใช้เชื้อจุลินทรีย์ในการผลิตกรดกลูตามิคนั้น มีหลักการทั่วไปเช่นเดียวกับการนำเชื้อจุลินทรีย์มาใช้ในการผลิตอาหารและยา เช่น น้ำส้มสายชู ซีอิ้ว น้ำปลา เบียร์ ไวน์ ยาปฏิชีวนะ เป็นต้น กล่าวคือนำจุลินทรีย์มาเลี้ยงในอาหารเลี้ยงเชื้อซึ่งประกอบด้วยสารอาหารที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโตและการผลิตสารชีวภาพ ได้แก่ อาหารที่เป็นแหล่งคาร์บอน (เช่น แป้ง กากน้ำตาลจากอ้อย กากน้ำตาลจากบีท น้ำตาลกลูโคส น้ำตาลทรายหรือน้ำตาลซูโครส) แหล่งไนโตรเจน (เช่น เกลือแอมโมเนียม ยูเรีย เกลือไนเตรต soybean meal) เกลือแร่ (เช่น แมกนีเซียม โพแทสเซียม) และวิตามิน (เช่น biotin)
การประเมินความปลอดภัย
เนื่องจากผงชูรสถูกจัดเป็นวัตถุเจือปนอาหารชนิดหนึ่ง จึงต้องมีการประเมินความปลอดภัยจากองค์กรวิชาการระหว่างประเทศ โดยในปี พ.ศ. 2530 คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญว่าด้วยวัตถุเจือปนอาหารขององค์การอาหารและเกษตร และ องค์การอนามัยโลก แห่งสหประชาชาติ หรือที่มีชื่อย่อว่า JECFA ได้รับการร้องขอจาก CODEX ALIMENTARIUS ให้ทำรวบรวมงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของผงชูรสมาศึกษา ทบทวน และประเมินความปลอดภัย โดย JECFA ให้ความเห็นว่า ผงชูรสเป็นวัตถุเจือปนอาหารที่มีพิษต่ำ จึงไม่จำเป็นต้องกำหนดปริมาณบริโภคต่อวัน (ADI Not Specified) ซึ่งเป็นการจัดลำดับความปลอดภัยที่ดีที่สุด เนื่องจากระดับที่คาดว่าอาจจะเกิดผลกระทบต่อสุขภาพ สูงกว่าระดับที่บริโภคกันโดยทั่วไปหลายเท่า (โดยทั่วไป ADI จะกำหนดไว้ต่ำกว่าระดับที่อาจจะไม่ปลอดภัยอยู่ที่ 100 เท่า) แต่อย่างไรก็ตาม JECFA ได้ให้ข้อคิดเห็นว่าควรใช้ในปริมาณที่เหมาะสมเพียงพอที่จะให้ผลตามวัตถุประสงค์ นอกจากนี้ข้อมูลทางเภสัชวิทยาพบว่าสมองมีกลไกในการควบคุมระดับกลูตาเมตที่ดีมากรวมทั้งปริมาณกลูตาเมตในกระแสเลือดไม่ได้เพิ่มขึ้นมากภายหลังจากรับประทานอาหารที่มีผงชูรสหรือกลูตาเมต เนื่องจากกลูตาเมตส่วนใหญ่ถูกเมตาบอลิสมภายในเซลล์เยื่อบุทางเดินอาหาร กลูตาเมตส่วนเกินและถูกขับออกจากร่างกายโดยไม่มีทำให้เกิดการสะสมของกลูตาเมตในกระแสเลือด
ในประเทศไทยสมาคมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทางอาหารแห่งประเทศไทย (FoSTAT) ได้รวบรวมบทความจากผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ เภสัชวิทยา โภชนการ พิษวิทยา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีทางอาหาร และผู้เชี่ยวชาญด้านคุ้มครองผู้บริโภค ซึ่งได้ศึกษาค้นคว้าข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับทั้งประโยชน์และโทษของผงชูรสจากแหล่งข้อมูลที่มีความน่าเชื่อถือและเป็นวิทยาศาสตร์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเผยแพร่ข้อมูลที่ถูกต้องตามหลักฐานทางวิชาการเกี่ยวกับผงชูรสในหลายมุมมอง จึงเป็นที่มาของหนังสือ การทบทวนความปลอดภัยอาหาร โมโนโซเดียมกลูตาเมต ปัจจุบันผงชูรสเป็นหนึ่งในวัตถุเจือปนอาหารที่ได้มีการควบคุมการใช้ตามประกาศกระทรวงสาธารณสุขเรื่องวัตถุเจือปนอาหาร (ฉบับที่ 281) พ.ศ. 2547 โดยมีหน่วยงานควบคุมคือสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา
แม้ว่าผงชูรสถูกจัดเป็นวัตถุเจือปนอาหารที่มีความปลอดภัย แต่เนื่องจากผู้บริโภคส่วนใหญ่ไม่ทราบข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้อง จึงทำให้บางครั้ง ผงชูรสถูกวิจารณ์ว่าเป็นสิ่งอันตรายเกินจริง และเกิดข่าวลือต่างๆ ที่ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มารองรับ เช่น การกล่าวหาว่าการบริโภคผงชูรสเป็นสาเหตุของ ผมร่วง ตาบอด เป็นหมัน เนื้องอกในสมอง มะเร็ง หรือแม้กระทั่งโรคภูมิคุ้มกันบกพร่อง(AIDS) เป็นต้น ในขณะที่บางมีงานวิจัยเกี่ยวกับผลของผงชูรสต่อร่างกาย เช่น ผลการศึกษาเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคผงชูรสและโรคอ้วนโดยมหาวิทยาลัย นอร์ท แคโรไลนา ณ แชเปิล ฮิล และผลการศึกษาในเรื่องเดียวกันจาก INTERMAP Cooperative Research Group เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาดังกล่าวขัดแย้งกับผลงานวิจัยอีกหลายงานวิจัยที่ยืนยันว่าไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคผงชูรสกับดัชนีมวลกาย (BMI) การเพิ่มขึ้นของน้ำหนัก พลังงานที่ได้รับ ปริมาณคอเรสเตอรอล ระดับอินซูลิน และไตรกลีเซอไรด์ในเลือด     ซึ่งเป็นไปได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผงชูรสกับโรคอ้วนที่ปรากฏ อาจมีผลมาจากความแตกต่างของฐานะทางเศรษฐกิจของครัวเรือน   จึงนับได้ว่าผงชูรสเป็นวัตถุเจือปนอาหารที่มีการศึกษามากที่สุดชนิดหนึ่ง
แต่อย่างไรก็ตามการศึกษาวิจัยที่ผ่านมาไม่ได้ครอบคลุมถึงผงชูรสปลอม ดังนั้นหากต้องการบริโภคผงชูรส ควรเลือกบริโภคควรสังเกตจากตราประทับ อย. และเลือกผงชูรสที่บรรจุในภาชนะปิดผนึกเรียบร้อยเพื่อความปลอดภัย
อาการไวต่อผงชูรส
ในปี ค.ศ. 1968 มีรายงานในวารสาร New England Journal of Medicine บรรยายถึงกลุ่มอาการที่เกิดหลังจากรับประทานอาหารจีน 15-30 นาทีหรืออาจช้าถึง 2 ชั่วโมง แต่หายไปเองโดยไม่มีผลระยะยาวตามมา อาการเหล่านี้ได้แก่ "ชาตามต้นคอ แล้วค่อยๆลามมาที่แขนสองข้าง หลัง และมีอาการอ่อนเพลีย ใจสั่น" ซึ่งภายหลังเรียกกลุ่มอาการนี้ว่า กลุ่มอาการภัตตาคารจีน (Chinese Restaurant Syndrome; CRS)
จากอดีตจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ยังไม่มีการศึกษาวิจัยทางวิชาการใดๆ ที่แสดงให้เห็นว่าการบริโภคผงชูรสในอาหารจะมีผลต่อทางชีวเคมี หรือทางจุลกายวิภาค เช่นการเกิดกลุ่มอาการภัตตาคารจีน อย่างไรก็ตามการรับประทานผงชูรสในจำนวนที่มากเกินไปอาจจะทำให้เกิดการทนต่อสารอาหารไม่ได้ (food intolerance)ซึ่งเป็นอาการที่ไม่เกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาทางระบบภูมิคุ้มกันแต่อย่างใด จึงแตกต่างจากการแพ้ (allergy) แม้ว่าจะมีอาการคล้ายคลึงกัน และมักเกิดจากหลายสาเหตุซึ่งบางครั้งก็ไม่สามารถชี้ชัดได้ว่าเกิดมาได้อย่างไร
การใช้ฉลากเตือนและการคุ้มครองผู้บริโภค
แม้ว่าผงชูรสสามารถทำให้อาหารมีรสชาติดีขึ้นและการศึกษาทดลองทางวิทยาศาสตร์ปัจจุบันได้รับรองการใช้ผงชูรสในปริมาณเหมาะสมว่า จะไม่ทำให้เกิดอันตรายแก่ผู้บริโภคนอกไปจากกลุ่มคนประมาณ 1% ที่อาจมีปฏิกิริยาชั่วคราวจากการบริโภคผงชูรส ผงชูรสนั้นไม่มีประโยชน์ในแง่ของสารอาหาร และการเลือกบริโภคผงชูรสถือเป็นความสมัครใจของผู้บริโภคที่ต้องได้รับข้อมูลข่าวสารครบถ้วน
ในประเทศสหรัฐอเมริกา ระเบียบของ FDA ระบุว่า เมื่อมีการเติมผงชูรสลงในอาหาร จะต้องมีการระบุชื่อ "ผงชูรส"ไว้ชัดเจนในรายการส่วนประกอบอาหาร แต่มีข้อวิจารณ์กันอย่างแพร่หลายว่า FDA ไม่ได้บังคับให้อุตสาหกรรมอาหารของอเมริกาแจ้งให้ผู้บริโภคทราบอย่างชัดเจนถึงการใช้กรดกลูตามิคอิสระอันได้จากขบวนการผลิตอุตสาหกรรม (Processed Free Glutamic Acid) ซึ่งคำว่า ผงชูรส หรือ Monosodium Glutamate (MSG) เป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของกลูตามิคอิสระเหล่านี้เท่านั้น ตัวอย่างกรดกลูตามิคอิสระอันได้จากขบวนการผลิตอุตสาหกรรมที่มีคุณลักษณะเหมือนผงชูรส ได้แก่ "Autolyzed yeast" "calcium caseinate" "yeast food" "yeast extract" และ "hydrolyzed soy protein" ที่เมื่อนำไปใส่บนฉลากอาหารแล้ว ผู้บริโภคอาจโดนชักนำให้เข้าใจผิดว่าอาหารชนิดนั้นๆไม่ได้ใส่ "ผงชูรส"
ในประเทศแคนาดา กฎหมายฉลากอาหาร ค.ศ. 1954 กำหนดให้ผงชูรส เป็นสารปรุงแต่งอาหารที่ต้องระบุไว้บนฉลาก และในทำนองเดียวกัน มาตรฐาน 1.2.4 ของประเทศ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์กำหนดว่า ผงชูรสในอาหารต้องได้รับการปิดฉลากอย่างเหมาะสม ได้แก่ "class name" คือ flavour enhancer "name of the food additive" คือ MSG หรือใช้เลขทะเบียนสากล (International Numbering System) คือ 621
สำหรับประเทศไทย ประกาศกระทรวงสาธารณสุข ฉบับที่ 95 พ.ศ. 2528 กำหนดว่า หากมีการใช้ผงชูรสในผลิตภัณฑ์อาหารสำเร็จรูป จะต้องระบุในฉลากด้วยว่า ใช้วัตถุปรุงแต่งรสอาหาร โมโนโซเดียม กลูตาเมท เพื่อเป็นการให้ข้อมูลแก่ผู้บริโภค
หม้อแปลงไฟฟ้า
หม้อแปลง หรือ หม้อแปลงไฟฟ้า (transformer)เป็นอุปกรณ์ไฟฟ้า ที่ใช้ในการส่งผ่านพลังงานจากวงจรไฟฟ้าหนึ่งไปยังอีกวงจรโดยอาศัยหลักการของแม่เหล็กไฟฟ้า โดยปกติจะใช้เชื่อมโยงระหว่างระบบไฟฟ้าแรงสูง และไฟฟ้าแรงต่ำ หม้อแปลงเป็นอุปกรณ์หลักในระบบส่งกำลังไฟฟ้า
โครงสร้าง
หม้อแปลงแบ่งออกตามการใช้งานของระบบไฟฟ้ากำลังได้ 2 แบบคือ หม้อแปลงไฟฟ้าชนิด 1 เฟส และหม้อแปลงไฟฟ้าชนิด 3 เฟสแต่ละชนิดมีโครงสร้างสำคัญประกอบด้วย
วัสดุที่ใช้ทำขดลวดหม้อแปลงโดยทั่วไปทำมาจากสายทองแดงเคลือบน้ำยาฉนวน มีขนาดและลักษณะลวดเป็นทรงกลมหรือแบนขึ้นอยู่กับขนาดของหม้อแปลง ลวดเส้นโตจะมีความสามารถในการจ่ายกระแสได้มากกว่าลวดเส้นเล็ก
หม้อแปลงขนาดใหญ่มักใช้ลวดถักแบบตีเกลียวเพื่อเพิ่มพื้นที่สายตัวนำให้มีทางเดินของกระแสไฟมากขึ้น สายตัวนำที่ใช้พันขดลวดบนแกนเหล็กทั้งขดลวดปฐมภูมิและขดลวดทุติยภูมิอาจมีแทปแยก (Tap) เพื่อแบ่งขนาดแรงเคลื่อนไฟฟ้า (ในหม้อแปลงขนาดใหญ่จะใช้การเปลี่ยนแทปด้วยสวิตช์อัตโนมัติ)
ฉนวน
สายทองแดงจะต้องผ่านการเคลือบน้ำยาฉนวน เพื่อป้องกันไม่ให้ขดลวดลัดวงจรถึงกันได้ การพันขดลวดบนแกนเหล็กจึงควรมีกระดาษอาบน้ำยาฉนวนคั่นระหว่างชั้นของขดลวดและคั่นแยกระหว่างขดลวดปฐมภูมิกับทุติยภูมิด้วย ในหม้อแปลงขนาดใหญ่มักใช้กระดาษอาบน้ำยาฉนวนพันรอบสายตัวนำก่อนพันเป็นขดลวดลงบนแกนเหล็ก นอกจากนี้ยังใช้น้ำมันชนิดที่เป็นฉนวนและระบายความร้อนให้กับขดลวดอีกด้วย
แกนเหล็ก
แผ่นเหล็กที่ใช้ทำหม้อแปลงจะมีส่วนผสมของสารกึ่งตัวนำ-ซิลิกอนเพื่อรักษาความหนาแน่นของเส้นแรงแม่เหล็กที่เกิดขึ้นรอบขดลวดไว้ แผ่นเหล็กแต่ละชั้นเป็นแผ่นเหล็กบางเรียงต่อกันหลายชิ้นทำให้มีความต้านทานสูงและช่วยลดการสูญเสียบนแกนเหล็กที่ส่งผลให้เกิดความร้อนหรือที่เรียกว่ากระแสไหลวนบนแกนเหล็กโดยทำแผ่นเหล็กให้เป็นแผ่นบางหลายแผ่นเรียงซ้อนประกอบขึ้นเป็นแกนเหล็กของหม้อแปลง ซึ่งมีด้วยกันหลายรูปแบบเช่น แผ่นเหล็กแบบ Core และแบบ Shell
แผ่นป้าย
แผ่นป้ายจะติดไว้ที่ตัวถังของหม้อแปลงเพื่อแสดงรายละเอียดประจำตัวหม้อแปลง อาจเริ่มจากชื่อบริษัทผู้ผลิต ชนิด รุ่นและขนาดของหม้อแปลง ขนาดกำลังไฟฟ้า แรงเคลื่อนไฟฟ้าด้านรับไฟฟ้าและด้านจ่ายไฟฟ้า ความถี่ใช้งาน วงจรขดลวด ลักษณะการต่อใช้งาน ข้อควรระวัง อุณหภูมิ มาตรฐานการทดสอบ และอื่น ๆ
หลักการทำงาน
กฎของฟาราเดย์ (Faraday’s Law) กล่าวไว้ว่า เมื่อขดลวดได้รับแรงเคลื่อนไฟฟ้ากระแสสลับ จะทำให้ขดลวดมีการเปลี่ยนแปลงเส้นแรงแม่เหล็กตามขนาดของรูปคลื่นไฟฟ้ากระแสสลับ และทำให้มีแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำเกิดขึ้นที่ขดลวดนี้
คำอธิบาย : เมื่อขดลวดปฐมภูมิได้รับแรงเคลื่อนไฟฟ้ากระแสสลับ จะทำให้มีแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำเกิดขึ้นตามกฎของฟาราเดย์ ขนาดของแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำนี้ขึ้นอยู่กับ จำนวนรอบของขดลวด พื้นที่แกนเหล็ก และความหนาแน่นของเส้นแรงแม่เหล็กที่มีการเปลี่ยนแปลงจากไฟฟ้ากระแสสลับ เมื่อกระแสไฟฟ้าไหลผ่านขดลวดจะทำให้มีเส้นแรงแม่เหล็กในขดลวด เส้นแรงแม่เหล็กนี้เปลี่ยนแปลงตามขนาดของรูปคลื่นไฟฟ้าที่ได้รับ เส้นแรงแม่เหล็กเกือบทั้งหมดจะอยู่รอบแกนเหล็ก เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงของเส้นแรงแม่เหล็กผ่านขดลวด จะทำให้มีแรงเคลื่อนไฟฟ้าเหนี่ยวนำเกิดขึ้นที่ขดลวดทุติยภูมินี้
ประเภทของหม้อแปลง
หม้อแปลงอาจแบ่งได้หลายวิธี เช่น แบ่งตามพิกัดกำลัง ระดับแรงดันไฟฟ้า หรือ จุดประสงค์การใช้งาน
สำหรับในประเทศไทย อาจจะแบ่งหยาบๆ ได้ดังนี้
หม้อแปลงกำลัง (Power Transformer) เป็นหม้อแปลงที่ใช้ในการส่งผ่านพลังงานในระบบส่งกำลังไฟฟ้า โดยทั่วไปจะมีขนาดตั้งแต่ 1 MVA ขึ้นไปจนถึงหลายร้อย MVA
หม้อแปลงจำหน่าย (Distribution Transformer) เป็นหม้อแปลงที่ใช้ในระบบจำหน่ายของ การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค และการไฟฟ้านครหลวง
หม้อแปลงวัด (Instrument Transformer) เป็นหม้อแปลงที่มิได้ใช้เพื่อการส่งผ่านพลังงาน แต่ใช้เพื่อแปลงกระแสไฟฟ้า หรือแรงดันไฟฟ้า จากระบบแรงดันสูงให้มีขนาดที่เหมาะสมกับเครื่องมือวัดค่าต่างๆ เช่น มิเตอร์ 6252
ชนิดของหม้อแปลงไฟฟ้า
การจำแนกหม้อแปลงตามขนาดกำลังไฟฟ้ามีดังนี้
นอกจากนี้หม้อแปลงยังสามารถจำแนกชนิดตามจำนวนรอบของขดลวดได้ดังนี้
เท่ากันทั้งสองด้าน
การหาขั้วหม้อแปลงไฟฟ้า
ขั้วของหม้อแปลงมีความสำคัญเพื่อจะนำหม้อแปลงมาต่อใช้งานได้อย่างถูกต้อง การหาขั้วหม้อแปลงมีหลักการทดสอบโดยการต่อขดลวดปฐมภูมิและทุติยภูมิอนุกรมกันซึ่งจะทำให้เกิดแรงเคลื่อนไฟฟ้าขั้วเสริมกัน (Additive Polarity) หรือขั้วหักล้างกัน (Subtractive Polarity) ถ้าขั้วเสริมกันเครื่องวัดจะอ่านค่าได้มากกว่าแรงเคลื่อนไฟฟ้าที่จ่ายให้กับหม้อแปลง แต่ถ้าขั้วหักล้างกันเครื่องวัดจะอ่านค่าได้น้อยกว่าแรงเคลื่อนไฟฟ้าที่จ่ายให้กับหม้อแปลง การหาขั้วหม้อแปลงมีความสัมพันธ์ระหว่างขั้วแรงเคลื่อนไฟฟ้าด้านสูงและแรงเคลื่อนไฟฟ้าด้านต่ำ เมื่อเราจ่ายแรงเคลื่อนไฟฟ้าให้กับขั้ว H1 และ H2 ส่วนขดลวดที่เหลือคือขั้ว X1 และ X2 สิ่งที่ควรรู้ในการทดสอบคือ อัตราส่วนของแรงเคลื่อนไฟฟ้าระหว่างปฐมภูมิกับทุติยภูมิและเพื่อความปลอดภัยไม่ควรจ่ายแรงเคลื่อนไฟฟ้าทดสอบเกินกว่าขนาดของขดลวดแรงเคลื่อนไฟต่ำ ตัวอย่างเช่น หม้อแปลง 480 / 120จะมีอัตราส่วนของแรงเคลื่อนไฟฟ้าระหว่างปฐมภูมิกับทุติยภูมิเท่ากับ4ดังนั้นหากจ่ายแรงเคลื่อนไฟฟ้า120Vให้กับขดลวดปฐมภูมิจะทำให้มีแรงเคลื่อนไฟฟ้าด้านทุติยภูมิ 120 / 4 เท่ากับ 30 V ซึ่งจะไม่ทำให้มีแรงเคลื่อนไฟสูงเกิดขึ้นในระหว่างการทดสอบ
ทางรถไฟสายคอคอดกระ
สงครามโลกครั้งที่สองและการก่อสร้าง
ในวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2486 ได้มีการตกลงร่างข้อตกลงเกี่ยวกับการสร้างเส้นทางรถไฟผ่านคอคอดกระ ระหว่างรัฐบาลไทย กับตัวแทนรัฐบาลญี่ปุ่น ซึ่งมีจอมพล ป. พิบูลสงคราม ตัวแทนฝ่ายไทย และอาเกโต นากามูระ ตัวแทนรัฐบาลญี่ปุ่น ทหารญี่ปุ่นได้ลงมือก่อสร้างเส้นทางรถไฟสายนี้ยาวประมาณ 90 กิโลเมตร การจัดหาไม้หมอน ไม้สะพาน และหินนั้น ทหารญี่ปุ่นได้จัดหาเองและให้นายช่างฝ่ายไทยร่วมด้วยรางรถไฟจะเป็นรางขนาด 50 ปอนด์ และ 60 ปอนด์/หลา โดยนำรางเหล็กมาจากมลายู
การรื้อถอนทาง
วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ทหารญี่ปุ่นได้ทำการรื้อถอนทางรถไฟสายนี้บางช่วง โดยแจ้งฝ่ายไทยว่าจะนำไปซ่อมแซมในเส้นทางรถไฟสายใต้ที่ถูกโจมตีด้วยระเบิด ต่อมากองทัพญี่ปุ่นเสนอยอมแพ้สงครามเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ทหารสหประชาชาติได้เข้ามาปลดอาวุธทหารญี่ปุ่นในไทยเมื่อ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2488 ต่อจากนั้นทหารอังกฤษจึงได้รื้อทางรถไฟสายนี้ต่อจากญี่ปุ่น แล้วนำกลับไปมลายูลำเลียงโดยรถไฟ
ต้นปี พ.ศ. 2556 มีการขุดพบซากทางรถไฟสายดังกล่าว ขณะปรับเส้นทางขยายเส้นทางจราจรของถนนเพชรเกษม ช่วงอำเภอกระบุรี-ละอุ่น โดยพบเป็นเหล็กหล่อขนาดความยาว 4 เมตร ประมาณ 8 ท่อน อยู่ในลักษณะบิดเบี้ยวและโค้งงอ บางท่อนมีสภาพฉีกขาดคล้ายถูกระเบิด
เส้นทางและสถานี
ทางรถไฟสายคอคอดกระ เป็นทางรถไฟรางเดี่ยว ขนาดความกว้างรางรถไฟ 1.000 เมตร (มิตเตอร์เกจ) ขนาดตัวรางเหล็ก 40-50 ปอนด์/หลา ตัวสถานีทำด้วยไม้ไผ่และไม้เนื้ออ่อน ก่อสร้างอย่างง่าย มีหลังคาเป็นสังกระสี มีสถานีตลอดรายทางจากชุมพรถึงเขาฝาชี จำนวน 7 สถานี ดังนี้
โครงการในอนาคต
กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามันได้มีการเสนอ การสร้างทางรถไฟ และผลการศึกษาของสำนักงานนโยบายและแผนการจราจร ได้มีการเสนอแนวทางไว้ คือ เส้นทางชุมพร - ระนอง ระยะทาง 83 กิโลเมตร ซึ่งเป็นแนวความคิดทางรถไฟสายคอคอดกระ
ประเทศตูวาลูในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศตูวาลู เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติตูวาลูเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศตูวาลูไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ตุ่มรับรส
ตุ่มรับรส (Taste buds) เป็นโครงสร้างรูปลูกเลมอน/หัวกระเทียมที่ฝังอยู่ในเนื้อเยื่อบุผิวและประกอบด้วยเซลล์รับรส 40-60 เซลล์ ซึ่งก็จะมีหน่วยรับรส (taste receptor) ที่เยื่อหุ้มเซลล์อันทำให้สามารถรับรู้รสชาติ ตุ่มรับรสจะอยู่ที่ปุ่ม (papillae) ของผิวลิ้น ที่เพดานอ่อน ที่หลอดอาหารส่วนบน ที่แก้ม และที่ฝากล่องเสียง โดยเฉลี่ยแล้ว ลิ้นมนุษย์จะมีตุ่มรับรส 2,000-8,000 ตุ่ม และแต่ละตุ่มจะมีเซลล์รับรสซึ่งอยู่ร่วมกับเซลล์ค้ำจุนกับเซลล์ต้นกำเนิดที่ฐาน (basal stem cell)
โครงสร้างเหล่านี้มีบทบาทในการรับรู้รสหลัก ๆ 5 อย่าง คือ เค็ม เปรี้ยว ขม หวาน และอุมะมิ ซึ่งเมื่อรวมกันก็จะเป็นรสชาติของสิ่งที่อยู่ในปาก มีข่าวลอยว่า มีส่วนต่าง ๆ ของลิ้นที่รับรสโดยเฉพาะ ๆ แต่ความจริงลิ้นทั้งหมดสามารถรับรสได้ทุกรส ผ่านช่องเล็ก ๆ ในเนื้อเยื่อของลิ้นซึ่งเรียกได้ว่า รูรับรส (taste pore) โดยอาหารบางส่วนจะละลายในน้ำลาย ท่วมรูรับรส แล้วทำให้ถูกกับหน่วยรับรส เซลล์รับรสจะเป็นตัวส่งข้อมูลที่ได้จากหน่วยรับรสและช่องไอออนกลุ่มต่าง ๆ ไปยังเปลือกสมองส่วนรับรส (gustatory cortex) ผ่านประสาทสมองคือเส้นประสาทเฟเชียล (7), เส้นประสาทลิ้นคอหอย (9), และเส้นประสาทเวกัส (10)
ถึงกระนั้น ลิ้นบางส่วนก็ยังอาจไวรสหนึ่ง ๆ มากกว่ารสอื่น ๆ คือ
ปุ่มลิ้น
ปุ่มลิ้นแบบที่สี่ คือ ปุ่มรูปเส้นด้าย (filiform papillae) แม้มีจำนวนมากที่สุดแต่ก็ไม่มีตุ่มรับรส เป็นปุ่มที่มีเคอราทิน (keratin) มากกว่าประเภทอื่น ๆ จึงค่อนข้างแข็งและมีบทบาทในการทำให้ลิ้นสาก
ตุ่มรับรส
ตุ่มรับรสที่ปุ่มลิ้นสามารถแยกแยะรสชาติต่าง ๆ ผ่านปฏิสัมพันธ์ที่มีกับโมเลกุลหรือไอออนต่าง ๆ รสหวาน อุมะมิ และขม จะเริ่มจากการจับกันของโมเลกุลกับ G protein-coupled receptors ที่เยื่อหุ้มเซลล์ของเซลล์รับรส ส่วนความเค็มและความหวานจะรู้ได้เมื่อโลหะแอลคาไลหรือไอออนไฮโดรเจน (ตามลำดับ) ไหลเข้าไปในตุ่มรับรส
รสพื้นฐานแต่ละรสจะมีหน่วยรับรสโดยเฉพาะ ๆ ซึ่งแสดงออกในเซลล์รับรสบางส่วนโดยเฉพาะ ๆ เป็นการแสดงว่า เซลล์รับรสอุมะมิ รสหวาน และรสขม เป็นเซลล์กลุ่มต่าง ๆ กัน แต่ตุ่มรับรสซึ่งประกอบด้วยเซลล์รับรสเป็นสิบ ๆ ก็อาจมีเซลล์ที่รับรสพื้นฐานต่าง ๆ กันได้
ตุ่มรับรสประกอบด้วยเซลล์สามชนิด คือ เซลล์รับรส (gustatory cell) เซลล์ค้ำจุน (supporting/sustentacular cell) และเซลล์ต้นกำเนิด เซลล์รับรสเป็นตัวรับสารเคมีรูปกระสวย/รูปกล้วยที่อยู่ในส่วนกลางของตุ่ม แต่ละตัวจะมีนิวเคลียสรูปกลมขนาดใหญ่ใกล้ตรงกลางของเซลล์ ยอดของเซลล์จะเป็นใยขนละเอียด (microvilli) ซึ่งเรียกได้ว่า ขนรับรส (gustatory/taste hair) โดยอยู่ที่รูรับรส (taste pore) ซึ่งอยู่ที่ผิวเนื้อเยื่อของลิ้น และขนจะทำหน้าที่เป็นพื้นผิวให้หน่วยรับรสทำปฏิกิริยากับสารมีรสได้ ส่วนยื่นไปทางระบบประสาทกลางของเซลล์จะวิ่งไปทางส่วนลึกของตุ่ม และไปยุติที่ฐานเป็นปุ่มสองปุ่มหรือปุ่มเดียว เซลล์รับรสเป็นเซลล์เยื่อบุผิว (epithelial cell) ไม่ใช่เซลล์ประสาท แต่ก็มีไซแนปส์กับใยประสาทที่ฐานและมีถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) เพื่อหลั่งสารสื่อประสาทแบบเร้าให้ใยประสาท
เส้นประสาทเป็นใยฝอยและไร้ปลอกไมอีลิน จะวิ่งเข้าไปในตุ่มรับรส โดยไปยุติเป็นปลายละเอียดระหว่างเซลล์รับรส ๆ และเส้นประสาทเป็นใยฝอยอื่น ๆ ก็จะแตกสาขาระหว่างเซลล์ค้ำจุน ๆ แล้วยุติเป็นปลายละเอียด ๆ แต่เส้นประสาทอย่างหลังนี่เชื่อว่าสำหรับส่งข้อมูลความรู้สึกอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รส
ตุ่มรับรสจะมีอายุประมาณ 10 วัน โดยเซลล์กำเนิดที่ฐานจะแบ่งตัวแล้วทดแทนเซลล์รับรสที่ตายนั้น
ส่วนเซลล์ค้ำจุนจะเรียงตัวเหมือนกับแผ่นไม้ที่ประกอบเป็นกำแพงรอบถังไม้ใส่ของเหลวโดยล้อมรอบตุ่มไว้ แต่ก็มีบางตัวที่พบภายในตุ่มในระหว่างเซลล์รับรส ๆ แม้เซลล์ค้ำจุนจะมีรูปร่างเหมือนเซลล์รับรส แต่ก็ไม่มีขนรับรส ไม่มีถุงไซแนปส์ และไม่มีบทบาทในการรับรส
เนบิวลาถ้ำ
เนบิวลาถ้ำ (Cave Nebula) มีอีกชื่อหนึ่งว่า Sh2-155 หรือ Caldwell 9 เป็นเนบิวลาสลัวและสว่างกระจายมากภายในที่ซับซ้อนของเนบิวลาขนาดใหญ่ที่มีการปล่อยแก๊สเรือนกระจก และสะท้อนเหมือนหมอกมืด ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวซีฟิอัส
อ้างอิง
Patrick Moore (1990). The Amateur Astronomer (11th ed), W.W. Norton & Company, ISBN 0-393-02864-X
รายชื่อธงในประเทศโรดีเชีย
นี้คือรายการภาพธงที่เคยใช้ในเซาเทิร์นโรดีเชีย ระหว่างปี พ.ศ. 2439 - พ.ศ. 2507 และ โรดีเชีย ระหว่าง พ.ศ. 2507 - 2522 ประเทศนี้มีจุดกำเนิดจากการเข้ามาในแอฟริกา ของบริษัทแอฟริกาใต้ของอังกฤษ ซึ่งก่อตั้งโดย เซซิล โรดส์ (Cecil Rhodes) นักล่าอาณานิคมคนสำคัญของอังกฤษในทวีปแอฟริกา และการเข้ายึดครองดินแดนที่กลายเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบันโดยบริษัทดังกล่าว และได้ชื่อว่าประเทศโรดีเชีย ตามชื่อของเซซิล โรดส์ ต่อมาดินแดนนี้ได้ตกเป็นอาณานิคมของอังกฤษ และเป็นประเทศสมาชิกของสหพันธรัฐแอฟริกากลาง ซึ่งในที่สุดก็ได้ประกาศเอกราชจากอังกฤษและมีพัฒนาการต่อมาเป็นประเทศซิมบับเวในปัจจุบัน
สำหรับข้อมูลเกี่ยวกับธงในยุคหลังช่วงเวลาข้างต้น โปรดดูที่บทความ ธงชาติซิมบับเว และ ธงในประเทศซิมบับเว
วิลเฮ็ล์ม คูโน
วิลเฮ็ล์ม คาร์ล โยเซ็ฟ คูโน (Wilhelm Carl Josef Cuno; 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1876 – 3 มกราคม ค.ศ. 1933) เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองชาวเยอรมันผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีเยอรมนีระหว่าง ค.ศ. 1922–1923 รวมเป็นระยะเวลา 264 วัน
18761933
เขาโปตาลกะ
เขาโปตาลกะ (Mount Potalaka) หรือ เขาผู่ถัวลั่วเจีย (, Japanese: 補陀洛 Fudaraku-san, Vietnamese: Phổ Đà sơn 普陀山, núi Phổ Đà 𡶀普陀) แปลว่า "ประเสริฐ", เป็นวิมานที่ประทับตามตำนานของพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร ว่ากันว่าอยู่ในทะเลทางใต้ของอินเดีย ปรากฏการกล่าวถึงครั้งแรกของเขาโปตาลกะในบทสุดท้ายของ อวตังสกสูตร ซึ่งคือบท คัณฑวยูหสูตร ที่ซึ่งเล่าเรื่องการเดินทางไปหาพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรเพื่อขอคำแนะนำ
นักวิชาการชาวญี่ปุ่น ชู ฮิโกซากะ (Shu Hikosaka) ได้เสนอว่าเขาโปตาลกะตามที่อธิบายไว้ใน คัณฑวยูหสูตร และ บันทึกราชวงศ์ถังอันยิ่งใหญ่ว่าด้วยภูมิภาคทางตะวันตก ของ สวนจ้าง ในโลกความเป็นจริงน่าจะเป็นเขาโปติยัมทางใต้ของประเทศอินเดีย โดยอ้างจากข้อมูลจากการศึกษาเอกสารในศาสนาพุทธ, แหล่งข้อมูลภาษาทมิฬ, การสำรวจพื้นที่จริง เขาโปติคาอีนี้ตั้งอยู่ในเมืองอัมพาสมุทรัง อำเภอติรุเณลเวฬิ รัฐทมิฬนาฑู ชูยังเสนอว่าเขานี้ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในความเชื่อของชาวทมิฬมาอย่างยาวนาน หลังการเผยแผ่ของศาสนาพุทธเริ่มต้นในสมัยของพระเจ้าอโศกมหาราชในช่วง 300 ปีก่อนคริสต์กาล เป็นต้นมา เขานี้ได้กลายมาเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับพุทธศาสนิกชนเช่นกัน มีการสร้างพุทธาศรมขึ้นจำนวนหนึ่งบนเขา กระนั้น คนท้องถิ่นบริเวณรอบเขาเป็นชาวฮินดู
สถานที่ต่าง ๆ ที่มีความเชื่อว่าเป็นเชาโปตาลกะ ยังรวมถึง
ก้ามปู
ก้ามปู, ฉำฉา หรือ จามจุรีแดง (มักเรียกสั้น ๆ ว่า จามจุรี) เป็นพืชในวงศ์ถั่ว (Leguminosae) ในวงศ์ย่อย Minosoideae เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ มีกิ่งก้านสาขามาก มีใบขนาดเล็ก ดอกสีชมพู มีผลเป็นฝัก เมล็ดแข็ง ผลมีเนื้อสีชมพู รสหวานสัตว์เคี้ยวเอื้องชอบกินเป็นอาหาร เป็นพืชพื้นเมืองของเม็กซิโก, บราซิล และเปรู ต่อมาได้ถูกนำเข้ามาเผยแพร่ในเอเชียใต้, เอเชียอาคเนย์, หมู่เกาะแปซิฟิก และฮาวาย เมล็ดเมื่อรับประทานทำให้ปวดศีรษะ อาเจียน ถ้าเป็นพิษรุนแรง ทำให้ระบบไหลเวียนเลือดไม่สม่ำเสมอ ทำให้ชักได้
ก้ามปูหรือจามจุรีแดงเป็นต้นไม้ประจำจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา, โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย และเป็นพันธุ์ไม้พระราชทานเพื่อปลูกเป็นมงคลประจำจังหวัดลำพูน
นอกจากจามจุรีแดงและฉำฉาแล้ว ก้ามปูยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีกตามแต่ละพื้นที่ ได้แก่ "ก้ามกราม" (กลาง), "ก้ามกุ้ง" (กทม., อุตรดิตถ์), "ตุ๊ดตู่" (ตราด), "ลัง" (เหนือ), "สารสา" (เหนือ), "สำสา" (เหนือ, อีสาน) และ "เส่คุ่" (กะเหรี่ยง แม่ฮ่องสอน) เป็นต้น
ฟาร์มกังหันลม
ฟาร์มกังหันลม เป็นกลุ่มของกังหันลมในสถานที่เดียวกับที่ใช้ในการผลิตพลังงานไฟฟ้า ฟาร์มกังหันลมขนาดใหญ่อาจประกอบด้วยจำนวนหลายร้อยแต่ละกังหันลม และครอบคลุมพื้นที่ระยะยาวหลายร้อยตารางไมล์ แต่ดินแดนระหว่างกังหันอาจจะใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการเกษตรหรืออื่น ๆ ฟาร์มกังหันลมอาจยังมีอยู่ในต่างประเทศ
ในการดำเนินงานของฟาล์มกังหันลมจำนวนมากที่ใหญ่ที่สุดบนฝั่งที่ตั้งอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศจีน ฟาร์มกังหันลมกานซูในประเทศจีนมีมากกว่า 5,000 เมกะวัตต์ ติดตั้งโดยมีเป้าหมาย 20,000 เมกะวัตต์ ในปี 2020 ประเทศจีนมีอีกหลายแห่ง "ฐานพลังงานลม" ที่มีขนาดใกล้เคียงกัน ในศูนย์พลังงานลมแอลต้า ในรัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นฟาร์มกังหันลมที่ใหญ่ที่สุดบนฝั่งนอกประเทศจีน มีกำลังการผลิต 1,020 เมกะวัตต์ ของพลังงาน เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ฟาร์มกังหันลมวอลนี ในสหราชอาณาจักร เป็นฟาร์มกังหันลมที่ใหญ่ที่สุดในต่างประเทศในทั่วโลกด้วย 367 เมกะวัตต์ ตามมาด้วยฟาร์มกังหันลมธเนศ (300 เมกะวัตต์) ซึ่งตั้งอยู่ในสหราชอาณาจักรเช่นเดียวกัน
มีหลายกังหันลมขนาดใหญ่ภายใต้การก่อสร้างเหล่านี้รวมถึงฟาร์มกังหันลมนอกชายฝั่งแอนฮอลต์ (400 เมกะวัตต์), ฟาร์มกังหันลมนอกชายฝั่ง BARD (400 เมกะวัตต์), ฟาร์มกังหันลมไซล์ด (350 เมกะวัตต์) , ฟาร์มกังหันลมมหานครแกบเบิร์ด (500 เมกะวัตต์), ฟาร์มกังหันลมลินซ์ (270 เมกะวัตต์), ลอนดอน อาร์เรย์ (1000 เมกะวัตต์), โครงการกังหันลมต่ำแมน้ำสเน็ก (343 เมกะวัตต์), ฟาร์มกังหันลมแมคาร์ธูร์ (420 เมกะวัตต์), ฟาร์มกังหันลมชีเพิร์ดสแฟลต (845 เมกะวัตต์) และฟาร์มกังหันลมนอกชายฝั่งชีริงแฮมโชล (317 เมกะวัตต์)kio--jugf6r75esg5 bn MIY7QWI MNAZik xc
วี ซีฟิอัส
วี ซีฟิอัส เป็นดาวฤกษ์แถบลำดับหลักขาว อยู่ในกลุ่มดาวซีฟิอัส มันแตกต่างกันเล็กน้อยเฉพาะ โดยมีโชติมาตร 0.03
แจ็กแอสทรีดี
แจ็กแอสสทรีดี (Jackass 3D) เป็นภาพยนตร์ 3 มิติ ภาคที่ 3 ของแจ็กแอส ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 พาราเมาต์พิกเจอส์ และเอ็มทีวีฟิล์มส ประกาศว่าจะออกฉายในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 2010 ถือเป็นการครบรอบ 10 ปีของแจ็กแอส ที่เริ่มในปี ค.ศ. 2000 ภาพยนตร์ยังฉายในดี-บอกซ์ ในบางโรงภาพยนตร์ด้วย
อึมวาอี กีบากี
อึมวาอี กีบากี (Mwai Kibaki) เป็นอดีตประธานาธิบดีของประเทศเคนยา ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2545–2556 และเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีในปี พ.ศ. 2521–2531 จากการเลือกตั้งประธานาธิบดีเคนยาเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นายกีบากีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่ออีกสมัยด้วยคะแนน 4,584,721 เสียง (ร้อยละ 46.64)
อะโดบี เพจเมกเกอร์
อะโดบี เพจเมกเกอร์ (Adobe PageMaker) เป็นโปรแกรม desktop publishing โปรแกรมแรก วางตลาดครั้งแรก ค.ศ. 1985 พัฒนาโดยบริษัท Aldus Corporation สำหรับเครื่องแมคอินทอช แต่มีรุ่นสำหรับพีซีตามมาในเวลาไม่นานนัก PageMaker พัฒนาบนเทคโนโลยี PostScript ของ อะโดบีซิสเต็มส์ ซึ่ง ค.ศ. 1994 ทาง Adobe ได้ซื้อกิจการของ Aldus รุ่นล่าสุดคือ PageMaker 7.0 ออกวางจำหน่าย ค.ศ.​ 2001
โดยลักษณะเป็นโปรแกรมที่นำข้อความกับรูปภาพ มาจัดองค์ประกอบใหม่ เพื่อเป็นต้นฉบับก่อนนำเข้าโรงพิมพ์ มีความสามารถในการจัดการข้อความ เช่น จัดช่องไฟ ย่อหน้า และอื่นๆโดยอัตโนมัติ ใช้สำหรับงาน งานเอกสารข้อความ งานเกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ การจัด Artwork
ซอฟต์แวร์ที่มีลักษณะใกล้เคียง อะโดบี อินดีไซน์ (Adobe InDesign) (ตัวพัฒนาต่อจากเพจเมกเกอร์), ควอร์กเอกซ์เพรส (QuarkXPress)
ปลาหมอแคระขี้เซา
ปลาหมอแคระขี้เซา หรือ ปลาหมอแคระสยาม (Siamese badis; ) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหมอแคระ (Badidae)
มีรูปร่างเหมือนปลาหมอ หรือปลากะพงทั่วไป แต่มีขนาดเล็ก ครีบก้นสั้น ปากเล็ก ตาโต ลำตัวสีน้ำตาลแดง มีจุดประสีดำเหลือบและแดงสด ครีบหลังมีดวงสีคล้ำอยู่ระหว่างก้านครีบเกือบทุกอัน ขอบครีบสีแดงเรื่อ ๆ ครีบหางสีเหลืองอ่อน
มีขนาดยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร
พบกระจายพันธุ์เฉพาะแหล่งน้ำที่ไหลลงตามแนวชายฝั่งด้านทะเลอันดามันของไทยตั้งแต่จังหวัดระนองลงไปเท่านั้น ปัจจุบันยังไม่พบการกระจาย ในแหล่งน้ำที่ไหลลงลงตามแนวชายฝั่งด้านอ่าวไทย โดยค้นพบครั้งแรกที่จังหวัดภูเก็ต โดยมักอาศัยอยู่ใต้ใบไม้ร่วงและซอกหินใต้น้ำ วางไข่ไว้ในโพรงไม้ กินแพลงก์ตอนสัตว์และตัวอ่อนของแมลงน้ำเป็นอาหาร
เป็นปลาที่พบได้น้อย มีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม แต่ไม่พบบ่อยนักในตลาดค้าปลาสวยงาม
เอชไอวี (อัลบั้ม)
HIV เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 4 ของไฮ-ร็อก ออกจัดจำหน่ายในช่วงปลายปี พ.ศ. 2539 โดยอัลบั้มชุดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ สุรัช ทับวัง หรือ เป้ นักร้องนำของวงได้ออกอัลบั้มชุดพิเศษ กับ พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร ในชุด ร็อกอำพัน ที่เป็นการนำเพลงของดิอิมพอสซิเบิ้ลมาทำดนตรีและร้องใหม่ในแบบเฮฟวี่เมทัล ในกลางปี พ.ศ. 2537
อัลบั้มชุดนี้ ทางวงนี้ได้มีส่วนร่วมอย่างเต็มที่โดยเป็นโปรดิวเซอร์เอง และเป้ในฐานะนักร้องนำ ได้แต่งเพลงและทำนองมากขึ้น โดยแนวดนตรีในชุดนี้ได้ลดความหนักแน่นในแบบเฮฟวี่เมทัลลงจากที่เคยเป็น ๆ มา โดยเปลี่ยนไปเป็นอัลเทอร์เนทีฟและฟังก์ร็อกมากขึ้น ตามกระแสความนิยมที่กำลังได้รับความนิยมในขณะนั้น รวมทั้งการแต่งกายด้วยที่ได้เปลี่ยนไปใส่ชุดที่เรียบขึ้น เป็นสีเดียวตลอดทั้งชุด คือ สีดำและสีทอง โดยชื่ออัลบั้มคำว่า "HIV" หรือ "H-IV" นั้นหมายถึง ไฮ-ร็อก ชุดที่ 4 โดยที่เลข 4 เป็นเลขโรมัน นั่นเอง
ในขณะที่สมาชิกในวงได้เปลี่ยนแปลงตัวจาก เสรี วิหคเหิร หรือ แม็ก มือคีย์บอร์ด ซึ่งเป็นผู้ร่วมก่อตั้งวงมาด้วย เป็น ต้อม วัชระ จันทรบุตร
ซึ่งจากการที่เปลี่ยนแปลงตัวตนเช่นนี้ ทำให้อัลบั้มชุดนี้ไม่ได้รับการตอบรับเท่าที่ควรเหมือนชุดก่อน ๆ ที่แล้วมา และนับเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดสุดท้ายด้วยของทางวง ในนาม ไฮ-ร็อก ตราบจนปัจจุบันนี้ ซึ่งหลังจากนี้แล้ว ปี 2540 สมาชิกในวงก็ต่างแยกย้ายกันไป
รายชื่อเพลง
1.สรุปไปเลย (คำร้อง/ทำนอง :สุทธิพงษ์ วัฒนจัง เรียบเรียง:สุรพันธ์ จำลองกุล ,สุรัช ทับวัง
2.คำเดียวเท่านี้ (คำร้อง :สุทธิพงษ์ วัฒนจัง/ ทำนอง สุรัช ทับวัง /เรียบเรียง สุรพันธุ์ จำลองกุล,วัชระ จันทะบุตร
3.สั่น (คำร้อง:สุทธิพงษ์ วัฒนจัง/ ทำนอง ดำรงค์เดช เจริญบุตร /เรียบเรียง ดำรงเดช เจริญบุตร,สุรัช ทับวัง
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945" (Юбилейная медаль «Двадцать лет Победы в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.») เป็นเหรียญที่ระลึกครบรอบ 20 ปีในชัยชนะเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติได้รับการประกาศจากคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1965
เอชไอวี (อัลบั้ม)
รายชื่อเพลง
4.รักไม่เคยทำร้าย (คำร้อง :สุทธิพงษ์ วัฒนจัง ทำนอง/เรียบเรียง :สุรพันธ์ จำลองกุล
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 20 ปีในชัยเหนือเยอรมนีในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945"
ลักษณะของเหรียญคือเป็นรูปวงกลมขนาด 32 มิลลิเมตรด้วยในวงกลมมีรูปทหารโซเวียตผู้ปลดปล่อยกำลังอุ้มเด็กพร้อมมีตัวเรียก 1945 และ 1965 ด้านหลังของเหรียญตรงขอบวงกลมมีอักษรที่เขียนว่า "20 ปีกับชัยชนะในมหาสงครามของผู้รักชาติ ค.ศ. 1941-ค.ศ. 1945" («Двадцать лет победы в Великой Отечественной войне 1941–1945 гг.») ตรงกลางของเหรียญมีเลขโรมัน XX ด้านหลังเลขโรมันเป็นรูปแสงสว่างและดาวห้าแฉก
เอชไอวี (อัลบั้ม)
รายชื่อเพลง
5.คน (คำร้อง สุรัช ทับวัง,สุทธิพงษ์ วัฒนจัง /ทำนอง/เรียบเรียง :สุรัช ทับวัง
7.เลือดเข้าตา (คำร้อง สมชาย ผู้นำพล /ทำนอง สุรัช ทับวัง /เรียบเรียง สุรัช ทับวัง,อนุรักษ์ ยิ่งนคร
9.หลบไป...ไอ้น้อง (คำร้อง) พิสุทธิ์ ทรัพย์วิจิตร /ทำนอง/เรียบเรียง สุรัช ทับวัง
10.ขอร้อง (คำร้อง) สุทธิพงษ์ วัฒนจัง/ทำนอง/เรียบเรียง สุรัช ทับวัง
กิตติคุณ เชียรสงค์
กิตติคุณ เชียรสงค์ หรือ กุ้ง กิตติคุณ (25 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 - 28 กันยายน พ.ศ. 2550) นักร้องเพลงโฟล์กซอง เจ้าของฉายา ราชาเพลงคันทรี่เมืองไทย
ประวัติ
กิตติคุณ เชียรสงค์ เกิดที่อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นบุตรของนางสุดจิต เชียรสงค์ เติบโตที่อำเภอละงู จังหวัดสตูล ศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนปากพนัง จบมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบปริญญาตรี บริหารธุรกิจจาก มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ศึกษาต่อปริญญาโท บริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเท็กซัส สหรัฐอเมริกา โดยในระหว่างเรียนได้ประกอบอาชีพเล่นดนตรีและร้องเพลงสากลตามคลับเป็นอาชีพเสริม สมรสกับนางภัทรพร เชียรสงค์ ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 2 คนคือ นางสาวพริมา เชียรสงค์ และ นางสาวณัฐณิชา เชียรสงค์
งานดนตรี
กิตติคุณ เชียรสงค์ เข้าสู่วงการดนตรีโดยจับคู่เล่นดนตรีกับเทียรี่ เมฆวัฒนา ชื่อวง "รันสป็อท" และเคยร่วมงานกับ ภูสมิง ภูสมสนุก สมัยที่ยังไม่ออกเทปเพลงไทย ใช้ชื่อวงว่า Mighty Shrimp ทำเพลงประกอบภาพยนตร์โฆษณา และเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่นเรื่อง คู่รัก และรักข้ามโลก นำแสดงโดย ทูน หิรัญทรัพย์ มีผลงานชุดแรกกับค่ายอโซนา ชื่อ แด่ทุกคู่รัก และชุดที่สอง นกหลงรัง โดยนำเพลงเก่ากลับมาร้องใหม่ และมีผลงานเพลงเก่าออกมาประมาณ 10 ชุด จากนั้นจึงย้ายไปสังกัดค่ายนิธิทัศน์ โปรโมชั่น เมื่อ พ.ศ. 2529 จากโดยชุดแรกทีอัลบั้มกับนิธิทัศน์นันคืออัลบั้ม"ไกลบ้าน" พร้อมกับไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา มีผลงานออกมาประมาณ 20 ชุด โดยในอัลบั้มเพลงสากลแนวคันทรี่สมัยอยู่ค่ายนิธิทัศน์ ก็ได้ถูกทำเป็นมินิซีรีส์หลายเรื่องด้วยกัน จากนั้นมาทำธุรกิจร้านอาหาร “คันทรี่ฮัท” ที่จังหวัดเชียงใหม่ และลงทุนทำธุรกิจห้องบันทึกเสียงเป็นของตัวเอง พร้อมกับรับงานแสดงดนตรี และทำเพลงประกอบละครเป็นครั้งคราว
กุ้ง กิตติคุณ เชียรสงค์ ได้เป็นโปรดิวเซอร์ทำเพลงสากลยุ้อนยุค 60's, 70's ให้กับ แพท ทริสา เลียวสิริพงศ์ ใน 3 อัลบัม Season of Love I, II และ III ในปี 2542 - 2544 กับบริษัท APS Intermustic ในเครือของ Lion Records ในยุคนั้น และได้ร้องเพลงสากลคู่ เพลง Monday Morning ไว้ในอัลบัมที่ 2 ไว้เป็นเพลงสุดท้ายในชีวิต
การเสียชีวิต
เมื่อวันศุกร์ ที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2550 เวลาประมาณ 14:30 น. ได้ประสบอุบัติเหตุไม่คาดฝันในวัย 50 ปี ขณะขับรถยนต์วอลโว่แวน รุ่น 940 แอสเตท สีเทาดำ หมายเลขทะเบียน 1อ 6611 กรุงเทพมหานคร พุ่งชนต้นไม้ ทำให้เสียหลักพลิกคว่ำลงข้างทาง บริเวณเส้นทางสายนครสวรรค์ - กำแพงเพชร ริมถนนพหลโยธินขาออก ช่วงหลักกิโลเมตรที่ 265 - 266 อ.บรรพตพิสัย จ.นครสวรรค์ พร้อมกับเพื่อน นายวิริยะ อารีย์อิสเฮาะ และทั้งสองก็ได้เสียชีวิตคาที่ โดยในรายงานข่าวบอกว่า ช่วงเส้นทางที่เกิดอุบัติเหตุนั้นมีสภาพทัศนวิสัยในการขับรถไม่ค่อยดีนัก เพราะมีฝนตกลงมาหนัก และจุดเกิดเหตุเป็นทางโค้ง ส่งผลให้รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วเสียหลัก หลุดโค้งพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง ศพถูกนำส่งไปตรวจพิสูจน์ที่โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ และจะมีการติดต่อญาติมารับศพต่อไป
ละอองดาว (นวนิยาย)
ละอองดาว เป็นนวนิยายประพันธ์โดย พนมเทียน เป็นเรื่องราวของ ละอองดาว เบ็ญจรงค์ เป็นลูกกำพร้าทั้งพ่อและแม่ ที่ดร.ไกร เบ็ญจรงค์ เอามาเลี้ยงไว้ตั้งแต่อายุเพียง 6-7 เดือน หากเมื่อสิ้น ดร.ไกร เขาก็ยังได้ผูกมัดเธอไว้ด้วยเงื่อนไขในพินัยกรรมให้กรกฎ เบ็ญจรงค์ บุตรชายแต่งงานกับละอองดาว น้องเลี้ยง สุดท้ายทั้งสองก็ทำตามความประสงค์ของผู้บิดา แม้ว่าละอองดาวจะต้องไปขัดขวางการอุปสมบท
มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ในชื่อ ละอองดาวเช่นเดียวกัน และยังคงนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายครั้ง ดังเช่นเมื่อครั้งที่ช่อง 7 เคยมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ เมื่อปี 2534 นำแสดงโดย วรุฒ วรธรรม และ สิเรียม ภักดีดำรงฤทธิ์ และนำมาสร้างอีกครั้งโดยบริษัทเอ็กแซ็กท์ เมื่อปี 2550 นำแสดงโดย สหรัถ สังคปรีชา และ พิยดา อัครเศรณี ช่อง 5 และครั้งล่าสุดในปี 2560 นำแสดงโดย อรรคพันธ์ นะมาตร์ ทิสานาฏ ศรศึก ช่อง 7 เอชดี
กองพลทหารปืนใหญ่
กองพลทหารปืนใหญ่ (พล.ป.) เป็นหน่วยขึ้นตรงต่อกองทัพบกไทย มีหน้าที่เป็นหน่วยสนับสนุนหน่วยกำลังรบของกองทัพบกด้วยการยิงอาวุธหนัก และปฏิบัติภารกิจอื่น ๆ ตามที่กองทัพบกกำหนด โดยมีที่ตั้งอยู่ที่ค่ายสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตำบลท่าแค อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี
ประวัติกองพลทหารปืนใหญ่
กองพลทหารปืนใหญ่ จัดตั้งขึ้นตามคำสั่ง กองทัพบก (เฉพาะ) ลับ ที่ 81/26 เรื่อง จัดตั้งกองพลทหารปืนใหญ่ เมื่อ 1 เมษายน พุทธศักราช 2526 ตามแนวความคิดของ พลเอก อาทิตย์ กำลังเอก ซึ่งได้เสนอแนวคิดไว้ว่า
"กองทัพไทยเป็นกองทัพที่ขาดแคลนน่าจะได้รวมปืนใหญ่หรือรวมอํานาจการยิงที่รุนแรงไว้ให้ผู้บังคับบัญชาชั้นสูงของ ทบ. ใช้แก้ปัญหาในพื้นที่ซึ่งสถานการณ์รุนแรง ประกอบกับความจําเป็นที่ต้องมีปืนระยะยิงไกลไว้เพื่อต่อต้านปืนข้าศึกยิ่งรบกวนขัดขวางต่อที่บังคับการ ที่รวมพล ตําบลสําคัญ และระบบการติดต่อสื่อสารที่ลึกเข้าไปในดินแดนข้าศึก"
ในขณะนั้นได้ใช้ ปนร.20 ขนาด 155 มม. M71 ผลิตในประเทศอิสราเอล และ ปกค.25 ขนาด 155 มม. M198 ผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมี พลตรี วิโรจน์ แสงสนิท (ยศในขณะนั้น) เป็นผู้บัญชาการกองพลทหารปืนใหญ่ (ผบ.พล.ป.) ท่านแรก
กองพลทหารปืนใหญ่ จึงได้ถือเอาวันที่ 1 เมษายน ของทุกปีเป็นวันสถาปนากองพลทหารปืนใหญ่ การจัดตั้งกองพลทหารปืนใหญ่ในครั้งแรกนั้น ได้ปรับปรุงสถานที่อาคารตานี ของ ป.พัน.201 เป็น กองบัญชาการกองพลทหารปืนใหญ่ ชั่วคราว ตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2526 ถึง 2529
การจัดหน่วย
กองพลทหารปืนใหญ่ ได้รับอนุมัติในการจัดตั้งหน่วย ตามแผนพัฒนากองทัพบกและแผนแม่บทการพัฒนาหน่วยเหล่าทหารปืนใหญ่ โดยมีการจัดหน่วยดังนี้
ประติมากรรม
ปัจจุบันอนุสาวรีย์ถูกรื้อถอนออกไป
งูทะเล (สัตว์ประหลาด)
สำหรับงูทะเลที่เป็นสัตว์ที่เป็นที่รู้จัก ดูที่: งูทะเล
สำหรับมังกรทะเลที่เป็นปลาจำพวกม้าน้ำ ดูที่: มังกรทะเล