cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระที่นั่งอัมพรสถาน
พระที่นั่งอัมพรสถาน เป็นพระที่นั่งองค์หนึ่งภายในพระราชวังดุสิต ปัจจุบันเป็นพระที่นั่งที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
พระที่นั่งอัมพรสถาน เป็นพระที่นั่งที่สร้างขึ้นในปีเดียวกับที่สร้างพระที่นั่งวิมานเมฆเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งขึ้นอีกองค์หนึ่งทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของพระที่นั่งอนันตสมาคม ซึ่งในเวลานั้นเรียกว่า สวนแง่เต๋ง (แปลว่า สีงา) และทรงตั้งนามให้พระที่นั่งองค์ใหม่ว่า พระที่นั่งอัมพรสถาน
พระสถิตย์นิมานการ (ม.ร.ว. ชิด อิศรศักดิ์) เจ้ากรมโยธาธิการ ได้ดำเนินการก่อสร้างอยู่หลายปี ครั้นถึง ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาสุขุมนัยวินิต (ต่อมาคือ เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)) มารับราชการในตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ จึงได้เป็นผู้อำนวยการก่อสร้างพระที่นั่งต่อมาจนเสด็จในปีนั้นและการเฉลิมพระที่นั่งนั้น เป็นงานใหญ่ตั้งแต่วันที่ 18 - 22 กุมภาพันธ์ ร.ศ. 125 (พ.ศ. 2449) แต่ที่จริงโหรทำนายว่าควรจะเอาเป็นวันในปลายเดือนธันวาคม แต่มิโปรดเนื่องจากอากาศนั้นหนาวเย็น
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จสวรรคตที่ชั้น 3 ของพระที่นั่งอัมพรสถาน เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จมาประทับ ณ พระที่นั่งองค์นี้ ได้ประทับแค่เพียงชั้น 2 เท่านั้น เพราะชั้น 3 ถือว่าเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ใน พ.ศ. 2493 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ภายหลังเสด็จฯ จากประเทศสวิตเซอร์แลนด์นิวัติพระนคร ได้ประทับ ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน ก่อนจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสกับสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และพระราชพิธีบรมราชาภิเษก
พระที่นั่งอัมพรสถาน เป็นสถานที่เสด็จพระราชสมภพของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว, สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่ประสูติของสมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ได้ทรงบูรณะซ่อมแซมปรับปรุงหมู่พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต ในปี พ.ศ. 2543
ในรัชกาลปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ประทับ ณ พระที่นั่งอัมพรสถาน พระราชวังดุสิต
สถาปัตยกรรม
พระที่นั่งอัมพรสถานเป็นพระที่นั่ง 3 ชั้น ผังอาคารเป็นรูปตัว H คือมีอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า 2 หลังวางขนานกันในแนวทิศเหนือและทิศใต้เชื่อมต่อด้วยอาคารในแนวดิ่งสถาปัตยกรรมแบบอาร์ต นูโว (Art Nouveau) ผสมแขกมัวร์ แบ่งออกเป็น 3 ชั้น ประกอบไปด้วย 2 ส่วน คือพระที่นั่งอัมพรสถาน และพระที่นั่งอุดรภาคเชื่อมต่อกันด้วยสะพานทั้งชั้นบนและชั้นล่างลักษณะเด่นอยู่ตรงที่มุขด้านหน้า 2 ข้างซึ่งทำเป็นผนังโค้งเรียงซ้อนกัน 3 ชั้น ชั้นนอกเป็นระเบียงหุ้มพื้นที่ภายในผนังตกแต่งด้วยลายปูนปั้นรูปดอกไม้และใบไม้ ประยุกต์เข้ากับรูปทรงเลขาคณิต ขอบบนประตูหน้าต่างเป็นลวดลายแถบยาวรูปพรรณพฤกษาในแบบสีปูนเปียกคาดรอบตึก นอกจากนี้ยังมีราวระเบียงและลูกกรงที่ทำจากโลหะเป็นลายเรขาคณิตประกอบดอกไม้และโลหะ ผนังภายในอาคารตกแต่งด้วยลายปูนปั้นและการเขียนสีปูนแห้งลายพรรณพฤกษาและปักษา ซึ่งวาดโดย ซีซาร์เร เฟร์โร ศิลปินชาวอิตาเลียน
ห้องพระป้าย
พระป้ายที่พระที่นั่งอัมพรสถาน เป็นพระป้ายที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสร้างขึ้น ซึ่งพระป้ายนั้นเป็นพระบรมรูปพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเครื่องกษัตริยาธิราชพระหัตถ์ขวาถือพระแสงขรรค์ พระหัตถ์ซ้ายจีบเสมอพระอุระมีลักษณะคล้ายกับองค์พระสยามเทวาธิราช
เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย
เจ้าหญิงเซเบล เดสตาแห่งเอธิโอเปีย (Her Highness Princess Seble Desta) ประสูติเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2474 ณ ประเทศเอธิโอเปีย เป็นพระบรมวงศานุวงศ์เอธิโอเปัยพระองค์หนึ่ง โดยทรงเป็นพระธิดาใน เจ้าหญิงเทเน็คเนเวิก กับ เดสตา ดามทิว พระมารดาเป็นพระราชธิดาใน สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย นับเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน เจ้าชายเซรา ยาคอบ อัมฮา เซลาสซี มกุฎราชกุมารแห่งเอธิโอเปีย ทรงได้รับการสถนาปนาเป็นเจ้าพร้อมกับพระเชษฐา พระภคินี และพระขนิษฐาทั้ง 5 พระองค์ ตามพระบรมราชโองการพิเศษของ สมเด็จพระจักรพรรดิเฮลี เซลาสซีที่ 1 แห่งเอธิโอเปีย พระราชอัยกาในปี 2483 โดยมีฐานันดรศักดิ์ต่างกันดังนี้
ตามจริงแล้วทุกพระองค์จะได้รับการสถาปนาที่ รอยัลไฮเนส แต่เกิดการปฏิวัติ ทำให้เชื้อพระวงศ์ที่กำลังถูกสถาปนานั้น เป็นแค่ ไฮเนส เท่านั้น
อาร์เชอร์
อาเชอร์ คือเซอร์แวนท์คลาสอาเชอร์ของ โทซากะ ริน ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ห้าชองวิชชวลโนเวล เฟท/สเตย์ ไนท์
ตัวตนที่แท้จริง
นามที่แท้จริงของอาเชอร์นั้นคือ เอมิยะ ตัวของเขานั้นไม่ถูกถือว่าเป็นวิญญาณวีรชนในสายตาของวีรชนคนอื่น ๆ ตัวตนจริง ๆ ของเขาเองนั้นก็คือ เอมิยะ ชิโร่ จากไทม์ไลน์คู่ขนานของ เฟท/สเตย์ ไนท์ ที่ได้ทำพันธสัญญากับโลกและกลายเป็นวิญญาณวีรชนเอมิยะ ซึ่งเขาได้ถูกมอบหมายเป็น เคาน์เตอร์ การ์เดี้ยน (ข้ารับใช้แห่งอลายา) เป็นค่าจ้างจากการทำพันธสัญญานั้น เขาได้ถูกอัญเชิญมาเพราะว่าเขายังคงมีจี้อัญมณีที่รินใช้ในการชุบชีวิตเขาหลังจากถูกแทงเข้าไปที่หัวใจโดยแลนเซอร์ อัญมณีที่เขาครอบครองอยู่นั้นคือ คาทาลิสต์ (ตัวเร่ง) สำหรับการอัญเชิญของเขามากกว่าจี้ที่รินมีขณะกำลังทำพิธี หลังจากตอนจบในรูททั้ง 3 รูทของ เฟท/สเตย์ ไนท์ แล้ว, ความเป็นไปได้ที่ชิโร่จะกลายเป็นอาเชอร์นั้นยังคงอยู่, แต่ว่าโอกาสที่จะทำให้มันเกิดขึ้นนั้นมันแทบจะเป็นศูนย์เปอร์เซนต์
ในช่วงเริ่มต้นสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ของอาเชอร์นั้นโดยมากจะคล้ายคลึงกับของจักรวาล เฟท/สเตย์ ไนท์ แต่มันก็สามารถที่จะถูกบอกว่า "มีอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป" พวกสถานการณ์ต่างๆในสงครามก็เกิดขึ้นในลักษณะเดียวกันกับรูท เฟท จากที่เขาได้อัญเชิญ เซเบอร์ มาและสู้เคียงข้างเธอไปจนถึงจุดจบ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเข้าใจในตัวเธอก็ตาม เขากลับไม่ได้ "คว้าหัวใจของเซเบอร์ไว้" หลังจากที่พวกเขาได้ทำลายจอกลงและแยกทางกัน เขาก็มาร่วมมือกับรินและเดินทางไปยังลอนดอน ไป ๆ มา ๆ เขาก็ไปทำงานในฐานะนักเวทฟรีแลนซ์เพื่อคว้าความฝันของเขาที่จะเป็นวีรบุรุษผู้ผดุงความยุติธรรม เขาก็ทำการฝึกฝนตัวเองอย่างไม่ลดละพร้อม ๆ กับไล่ตามความฝันที่จะช่วยเหลือมนุษยชาติ แต่หลังจากนั้นตัวเขาก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังจากการที่ตนเองรู้ตัวว่าความสามารถของตนมันไม่เพียงพอต่อการทำให้มันสำเร็จได้ ช่วงเวลานึงระหว่างที่เขามีอายุยี่สิบปีกว่า ๆ อาเชอร์ก็ได้รับเสื้อคลุมสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของตน ซึ่งน่าจะเป็นของขวัญจากชิเอลแห่งโบสถ์ ในช่วงใดช่วงหนึ่งเขาก็พบเจอและต่อสู้กับตัวตนที่ใกล้เคียงกับอังกรา มาอินยู แต่ก็ต้องถูกบังคับให้ล่าถอยเมื่อเขาไม่สามารถที่จะทำอะไรต่อต้านมันได้เลย หลังจากนั้นเขาก็ได้รับความเข้าใจว่าตัวตนระดับนั้นคือเป้าหมายของ เคาน์เตอร์ ฟอร์ซ (พลังแห่งการปราบปราม) หลังจากที่ได้ขึ้นไปนั่งในบัลลังก์แห่งวีรชน
อาเชอร์ก็จำเป็นจะต้องเลือกการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาไปตลอดกาล การที่ตนเองต้องเผชิญหน้ากับหายนะที่มีความเป็นไปได้ที่จะฆ่าคนทั้งร้อยคนต่อหน้าเขา เขาจึงตัดสินใจที่จะ "ทำพันธสัญญา" กับโลกเพื่อกลายเป็นฮีโร่ที่สามารถกำเนิดปาฏิหาริย์และกลายเป็นวิญญาณวีรชนหลังจากที่เขาตายลง ตัวเขาเองนั้นได้เชื่อว่าเขาสามารถที่จะช่วยเหลือชีวิตได้ทั้งของเหล่าผู้คนที่จะล้มตายต่อหน้าตนและจะช่วยได้มากขึ้นไปอีกในฐานะวีรชนหลังจากที่เขาตาย แต่ถึงแม้ว่าเขาจะต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายพื่อจบสงครามนั้นลง เขากลับถูกตราหน้าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการเกิดของสงครามและถูกสังหารลงจากการทรยศของพันธมิตรของตนเอง และถึงแม้ว่าเขาจะสิ้นชีพจากการถูกทรยศ เขาก็ไม่ได้เกลียดชังอะไรมนุษยชาติเลย แต่ว่า อัตตาของ "โลก" กลับมอบหมายหน้าที่ของเขาในฐานะของวิญญาณวีรชน "เพื่อการฆ่าล้างบางมนุษย์ทั้งหมดในบริเวณนั้นขณะที่มวลมนุษย์จวนเจียนจะทำลายตัวเองอยู่รอมร่อ" อย่างประชดประชัน เป็น "เคาน์เตอร์ การ์เดี้ยน"
อุดมคติของตนที่ว่าจะคอยช่วยเหลือผู้คนในฐานะวิญญาณวีรชนก็เกิดขึ้นมาจริงๆ แต่ว่ามันกลับเกิดขึ้นในร่างของการเก็บกวาดการกระทำของเหล่ามนุษย์และถูกบังคับให้คร่าชีวิตอันมากมายเพื่อช่วยเหลือมวลมนุษยชาติโดยรวม แทนที่จะ "ช่วยเหลือทุก ๆ คน" - ด้วยการปกป้องมวลมนุษย์โดยที่ไม่ต้องคร่าชีวิตใครเหมือนที่เขาอยากให้มันเป็น หลังจากที่ตนมองการทำลายตนเองของเผ่าพันธุ์มนุษย์และต้องกระทำตรงกันข้ามกับอุดมคติของตนอย่างเลี่ยงไม่ได้มานับไม่ถ้วน อาเชอร์ก็เริ่มที่จะปฏิเสธทั้งตัวเองและอุดมคติของเขา ซึ่งถึงแม้ว่าเขาจะรู้อยู่แก่ใจว่าบัลลังก์แห่งวีรชนนั้นมันแยกออกมาจากมิติและเวลา ตัวอาเชอร์เองก็ยังคงเชื่ออย่างเข้าตาจนว่าความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะปลดปล่อยตัวเขาได้นั้นคือการที่เขาได้ถูกอัญเชิญมายังยุคที่เอมิยะ ชิโร่มีตัวตนอยู่และฆ่าตัวเองในอดีตซะ ด้วยความหวังว่าพาราดอกซ์สองทบที่สร้างโดยการที่เอมิยะ ชิโร่ถูกสังหารลงก่อนที่จะมีโอกาสในการทำพันธสัญญากับอลายาและคนที่ฆ่าเขาก็คือตัวเอมิยะ ชิโร่เองที่ทำพันธสัญญากับโลกได้สำเร็จจะสร้างไทม์พาราดอกซ์ที่ทรงพลังพอที่จะสามารถลบการมีตัวตนอยู่ของเขาในฐานะเคาน์เตอร์ การ์เดี้ยนได้
ลักษณะหน้าตา
อาเชอร์นั้นเป็นวีรบุรุษที่อยู่ในช่วงยี่สิบปลาย ๆ พร้อมกับร่างกายที่กำยำ ชิโร่จากสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ห้านั้นจะสูงขึ้นมาราว ๆ 20 ซม. ในฐานะอาเชอร์ มันก็ไม่มีการอธิบายอย่างชัดเจนว่าส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็วนี้จะมาจากการใช้ศาสตร์เวทหรือไม่ เมื่อมาเทียบกับชิโร่แล้ว อาเชอร์นั้นมีผมสีขาวซีด ดวงตาสีเทาและผิวสีแทน สาเหตุที่สีของทั้งผิว ผมและตาของเขานั้นแตกต่างจากรูปลักษณ์ของตนเองในวัยเยาว์ก็เนื่องมาจากการใช้ทักษะจำลองวัตถุมาอย่างยาวนานจนทำให้เกิดผลข้างเคียง
ใน เฟท/ฮอลโล่ว์ อทาราเซีย ชุดลำลองของเขาประกอบไปด้วยเสือสีดำธรรมดาและกางเกงสีดำ เมื่อเขาไปตกปลานั้น เขาก็สวมใส่ชุดอันเป็นเอกลักษณ์ของตนโดยที่ไม่มีผ้าคลุมศักดิ์สิทธิ์รวมอยู่ด้วย แต่กลับสวมเสือกั๊กบุนวมสีแดงกับหมวกแก๊ปสีแดงแทน
นิสัย
นิสัยของอาเชอร์นั้นมันขัดแย้งกันเองอย่างมาก แม้ว่าเขาจะชอบพูดจาถากถางและไม่เห็นว่าอะไรมีค่านักก็ตาม ตนเองก็กลับอุทิศตนและชอบปกป้องในเวลาเดียวกัน และยังมีนิสัยเหมือนเด็กเล็กน้อยถึงระดับที่ว่าทำให้หลาย ๆ คนยากที่จะเกลียดเขาลงได้ เขาไม่เคยโกหก แต่ก็ยังเก็บความลับและพูดความจริงแค่ครึ่งเดียวได้ เขานั้นมีเจตนาดีและสามารถอ่อนโยนต่อคนอื่นได้ แต่โดยมากจะทำให้ตนเองกลายเป็นพูดจาเสียดสีแทน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่เขามอบคำแนะนำให้ เขานั้นไม่เห็นชอบด้วยกับอุดมคติของเอมิยะ ชิโร่ที่จะเป็นวีรบุรุษผู้ผดุงความยุติธรรมด้วยจากประสบการณ์ของเขาเอง แต่ในเวลาเดียวกันก็ไม่สามารถปฏิเสธมันได้ด้วยเหตุผลเดียวกัน
เขากล่าวว่าความทรงจำของเขามันสับสนด้วยการอัญเชิญที่ไม่สมบูรณ์ แต่นั่นก็เป็นแค่ความจริงครึ่งเดียวเท่านั้น อาเชอร์นั้นสามารถประเมินสถานการณ์และอนุมานเหตุการณ์ในคืนที่เขาถูกอัญเชิญได้ และเชื่อในตนเองว่ามีโอกาสที่จะสำเร็จเป้าหมายในการสังหารชิโร่ลง เขาได้ลืมชื่อของ "โทซากะ ริน" ไปในช่วงชีวิตของเขา แต่ก็จำเธอได้ทันทีที่เธอแนะนำตัวเอง และพูดพึมพำว่า "――ริน อ้า นั่นคือชื่อของเธอสินะ――" ใต้ลมหายใจของเขา มันเป็นคำกล่าวจากหัวใจของเขาที่ "เต็มไปด้วยอารมณ์ซะจนใกล้เคียงกับความบ้า" เขายังกล่าวอีกว่าตนได้ไร้ซึ่งความทรงจำของชิโร่ไปแล้ว แต่ก็ยังคงจำวันที่คิริซึงุ เอมิยะช่วยเขาเอาไว้และความรู้สึกที่เขามีจากรอยยิ้มของชายผู้นั้น และยังระลึกถึงได้ในเวลาที่เซเบอร์ได้ถูกอัญเชิญเป็นครั้งแรกที่ตนจะยังคงจดจำมันอย่างไม่มีวันลืมเลือน "แม้กระทั่งเขาจะตกลงไปยังขุมนรกก็ตาม"
เขาไม่ได้สนใจที่จะเล่นเกมมากนัก แต่ก็พร้อมที่จะเล่นเมื่อเริ่มเกมแล้ว
ความสามารถ
ดูเหมือนว่าตัวอาเชอร์เองนั้นไม่มีความสามารถพิเศษอะไรโดดเด่นเลยในเรื่องของศาสตร์เวท แต่เขาก็มีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับเวทแขนงหนึ่งโดยเฉพาะ ซึ่งนั่นคือการ "เทรซซิ่ง" (หรือสั้น ๆ ว่า "เทรซ") คือความสามารถในการจำลองหรือสำเนาวัตถุๆ หนึ่งขึ้นมาโดยจินตนาการจากสิ่งต่างๆที่เขาเคยพบเห็นมาในอดีต ซึ่ง "วัตถุ" ที่เขาจำลองหรือสำเนาขึ้นมานั้นจะมีประสิทธิภาพที่ด้อยลงกว่าของเดิมหนึ่งระดับ และมีรูปร่างภายนอกเหมือนของต้นฉบับทุกประการ
โดยปกติแล้ว เรียลลิตี้ มาร์เบิลของเขานั้นไม่จำเป็นต้องมีพิธีการมากมาย เขาสามารถที่จะจดจำรายละเอียด รูปร่างลักษณะ ประวัติและความสามารถของอาวุธชิ้นนั้นๆ โดยอาศัยการมองผ่านเพียงครู่เดียวเท่านั้น และสามารถสำเนามันออกมาได้เหมือนกับต้นฉบับทุกประการ ไม่ว่าจะเป็นทักษะหรือเวทมนตร์ประจำอาวุธชนิดนั้นๆ และยังรวมไปถึงประสบการณ์ที่ผ่านมาของอาวุธชิ้นนั้นๆ ด้วย ซึ่งเขาเองจะสามารถรับรู้เรื่องราวพวกนี้ผ่านทางการเทรซนั่นเอง แต่แล้วความสามารถของเขาก็มีข้อจำกัดเช่นกัน นั่นก็คืออาวุธทุกชิ้นที่เขาสำเนาขึ้นมานั้นจะถูกลดระดับลง 1 ระดับ และไม่สามารถจำลองสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงในโลกได้เช่นกัน
นอกจากนั้น ในการ "แปรสภาพวัตถุ" ของเขา ทำให้เขาสามารถที่จะดัดแปลงวัตถุที่เขาสำเนาขึ้นมานั้น ซึ่งวัตถุที่ถูกเขาสำเนาและดัดแปลงออกมานั้นจะถูกเรียกว่า "ศาสตราที่พังทลาย (โบรเคน แฟนตาซึ่ม)" ซึ่งมันคือโนเบิล แฟนตาซึ่ม (ศาสตราแห่งตำนาน) ที่เอ่อล้นไปด้วยพลังเวท ที่มีพลังทำลายล้างสูงมาก ซึ่งจะส่งผลเสียต่อตัวโนเบิล แฟนตาซึ่มเองด้วย จึงทำให้ข้ารับใช้ส่วนใหญ่ไม่นิยมใช้วิธีนี้เนื่องจากไม่ต้องการให้อาวุธของตนเองนั้นได้รับความเสียหายมากๆ นั่นเอง แต่สำหรับตัวอาเชอร์เองซึ่งมีความสามารถนี้ ก็เปรียบเสมือนมีคลังอาวุธอยู่กับตัว จึงมักจะเห็นเขาสร้าง โบรเคน แฟนตาซึ่ม ขึ้นมาและใช้มันโจมตีคู่ต่อสู้โดยการยิงออกไปเหมือนธนูอยู่บ่อยครั้ง
นอกจากความสามารถในการเทรซและแปรสภาพวัตถุที่เขามีแล้ว เขายังมีทักษะพื้นฐานของศาสตร์ทั้งสองนี้อีก ซึ่งนั่นก็คือการ "เสริมความแข็งแกร่งของวัตถุ (รีเอ็นฟอร์ซเมนท์)" ซึ่งเป็นทักษะที่ทำให้วัตถุที่ได้รับการใช้ทักษะนี้มีความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น และยังทำให้ผู้ที่ใช้ทักษะนี้ได้รับรู้ถึงรายละเอียดต่างๆ ของวัตถุ และเข้าใจถึงส่วนประกอบต่างๆ ของวัตถุอย่างชัดแจ้ง ซึ่งการใช้งานของทักษะนี้จะส่งผลต่างๆ ต่อวัตถุมากมาย เช่นถ้าใช้กับดาบก็จะทำให้ดาบเล่มนั้นๆ มีความคมและแข็งแกร่งยิ่งขึ้น ถ้าใช้กับโล่หรือเกราะก็จะทำให้เกราะหรือโล่นั้นทนทานยิ่งขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าการเสริมความแข็งแกร่งนี้จะทำได้กับทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถจะเสริมความแข็งแกร่งได้นั้นคือสิ่งมีชีวิต หรือเสริมความแข็งแกร่งได้ แต่จะมีความซับซ้อนมากกว่าวัตถุอื่นๆ เพราะการเสริมความแข็งแกร่งนั้นคือการเสริมพลังเวทเข้าไปในมวลของวัตถุนั้นๆ ซึ่งเป็นการยากหากจะเสริมให้กับสิ่งมีชีวิต และอาจทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นได้รับผลเสียย้อนกลับมาเป็นได้ ซึ่งตัวเขาเองก็ได้ใช้ทักษะนี้เสริมความสามารถของดวงตาให้มีระยะในการมองเห็นที่ไกลยิ่งขึ้น โดยความสามารถนี้จะถูกเรียกว่า ตาทิพย์
เขามักจะใช้ ธนูยาว สีดำขลับที่มีชื่อว่าธนูแห่งอาเชอร์ ที่ถูกสร้างขึ้นจากโลหะที่สามารถยืดหยุ่นได้ ซึ่งยังไม่มีอยู่จริงในยุคปัจจุบัน ซึ่งคันธนูนี้ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับการยิงอาวุธในหลากหลายรูปแบบ โดยเฉพาะศาสตราแห่งตำนาน ซึ่งมักจะถูกนำมาใช้เป็นลูกธนูเสมอ ทำนองเดียวกัน แผ่นที่ช่วงลำตัวของเขาและรองเท้าก็ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากวัตถุดิบชนิดเดียวกัน เสื้อคลุมสีแดงที่เขาสวมนั้นก็เป็นชุดที่ได้รับการปลุกเสกให้มีความต้านทานสิ่งอันตรายรอบด้านอีกด้วย
โนเบิล แฟนตาซึ่ม (ศาสตราแห่งตำนาน)
อันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์ นั้นคือ พิภพเอกเทศ (เรียลลิตี้ มาร์เบิ้ล) ของอาเชอร์และ, ตามเทคนิคแล้ว, ก็เป็นศาสตราแห่งตำนานของเขาเช่นเดียวกัน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีศาสตราแห่งตำนานของ ตัวเอง เลยก็ตาม, ถ้าศาสตราแห่งตำนานคือตัวตนและสัญลักษณ์ของตำนานของวีรชนเหล่านั้น, งั้นอันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์นั่นแหละคือศาสตราแห่งตำนานของอาเชอร์ มันเป็นมิติที่มีสภาพเป็นทุ่งร้าง และมีศาสตราแห่งตำนานประมาณจำนวนไม่ได้ ปักอยู่เรียงรายคล้ายป้ายหลุมศพ พร้อมทั้งมีฟันเฟืองจักรจำนวนมากมายล่องลอยอยู่ในอากาศภายในมิตินั้น และมีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ทอดยาวไปจนสุดขอบลูกตา จนเห็นหมอกควันและประกายไฟประทุอยู่ทั่วบริเวณ ที่ถูกกำเนิดขึ้นมาจากต้นกำเนิดและธาตุของ “ดาบ”, ในฐานะศาสตร์เวทขั้นสูงที่เขียนทับโลกแห่งความเป็นจริงด้วยโลกของตัวเอง อันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์จะคอยจดจำอาวุธทั้งหมดที่อาเชอร์พบเห็นผ่านตามาโดยอัตโนมัติ, วิเคราะห์โครงสร้างของมันและสะสมเก็บเอาไว้ในโลกของตนและวัตถุทั้งหมดจะมีสภาพเป็นไปตามเดิมของวัตถุนั้น ๆ  ในความทรงจำของเขาทุกประการ (ศาสตราแห่งตำนานส่วนใหญ่ที่เขาจำลองออกมานั้น จะมาจากการจดจำอาวุธต่างๆ ใน เกท ออฟ บาบิโลน และอาวุธที่เขาเคยผ่านตามาตลอดทั้งชีวิตของเขา) หลังจากนั้นอาเชอร์ก็สามารถที่จะจำลอง (เทรซ) อาวุธเหล่านั้นมายังโลกแห่งความจริงได้ตามต้องการ รวมถึงเมื่อใช้งานเขาก็จะมีฝีมือและสามารถใช้กระบวนท่าต่าง ๆ เหมือนที่เจ้าของเดิมทำได้ทุกอย่าง
โดยที่ข้างในอันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์นั้น, จะสามารถจำลอง (เทรซ) อาวุธได้อย่างง่ายดายและในทันที แต่ว่าระดับของอาวุธที่เขาจำลอง (เทรซ) ขึ้นมาจะถูกลดระดับลงมาหนึ่งระดับ เขายังสามารถที่จะจำลอง (เทรซ) อาวุธประเภทป้องกันตัวอย่างโล่ได้, แต่ว่ามานาในการจำลอง (เทรซ) มันจะสูงกว่าดาบมาก ด้วยการชาร์จมานาเข้าไปยังศาสตราแห่งตำนาน, อาเชอร์สามารถที่จะยิงมันออกจากธนูของเขาเป็น ศาสตราที่พังทลาย (โบรเคน แฟนตาซึ่ม), ที่เพิ่มพลังการโจมตีและสิ่งเร้นลับของศาสตรานั้นเป็นอย่างมาก (โดยที่พลังที่เพิ่มมานั้นมันมากพอที่จะเพิ่มระดับของศาสตรานั้น ๆ ขึ้นมาหนึ่งระดับ หรือก็คือมันจะมีพลังเทียบเท่ากับของต้นฉบับนั่นเอง), แต่ต้องแลกมากับการสูญเสียมันไปเมื่อมันโจมตีโดน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการพนันที่อันตรายมากสำหรับเซอร์แวนท์ตนอื่น ๆ, มันกลับไม่ใช่สำหรับอาเชอร์เลยแม้แต่น้อย เพราะเขาก็เพียงแค่จำลอง (เทรซ) มันขึ้นมาใหม่ก็พอ แต่ว่า, มันอาจจะต้องใช้เวลาถึงสี่สิบวินาทีในการชาร์จศาสตราที่พังทลาย, ขึ้นอยู่กับว่าอาเชอร์อยากให้มันมีพลังมากขนาดไหน นอกจากนั้น, อาเชอร์ยังสามารถที่จะควบคุมอาวุธทุกชิ้นในมิติเทียม (เรียลลิตี้ มาร์เบิล) ของเขาได้ดั่งใจ ซึ่งจะเห็นได้จากการที่เขาควบคุมอาวุธต่าง ๆ  ให้ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วปล่อยให้พุ่งตกลงมาราวกับสายฝนสู่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างเซเบอร์หรือชิโร่ โดยการที่จะใช้งานมันได้นั้น, อาเชอร์จะต้องกล่าวบทสวดตามนี้:
บทบาทในเรื่อง
ตลอดช่วงสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 5 เขามักจะแสดงออกด้วยท่าทางที่หยาบคาย มองโลกในแง่ร้าย เย็นชาต่อทุกคนที่อยู่รอบตัวเขา ไม่เว้นแม้แต่ ริน มาสเตอร์ของเขาเอง และเขายังไม่ยอมทำตามคำสั่งของมาสเตอร์อีกด้วย รินจึงจำเป็นต้องใช้ลายมนตราบังคับให้เขาเชื่อฟังเธอทุกอย่าง ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองที่แข็งกระด้าง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลายมนตราที่เปี่ยมไปด้วยพลังเวทที่แข็งแกร่ง จึงทำให้เขาต้องทำตามคำสั่งไปโดยปริยาย ตลอดเวลาเขาก็มีอคติต่อตัวเขาเองในอดีตอยู่ตลอด และตัวเขายังเป็นพวกชอบหาเรื่องและยังเอาแต่ใจตัวเองเป็นใหญ่อีกด้วย แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังคงมีความเป็นห่วงเป็นใยต่อบุคคลที่เขาเคยรู้จักมาในตลอดช่วงชีวิตของเขา โดยเฉพาะอิลิยา, ริน และ เซเบอร์ ในฉบับอนิเมะ เขาได้ถูกอัญเชิญมาอย่างไม่สมบูรณ์โดยริน จึงทำให้เขาไม่สามารถนึกถึงตัวตนที่แท้จริงและอดีตของตนเองได้ แต่ความจงเกลียดจงชังของเขาที่มีต่อชิโร่ และความเป็นห่วงเป็นใยที่มีต่อรินและอิลิยะไม่ได้หายไปกับความทรงจำเขาเลย
ในบท อันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์ บทบาทของเข้าค่อนข้างที่จะออกไปในทางตัวร้ายเสียเป็นส่วนมาก และโอกาสที่เขาจะได้สังหารชิโร่นั้นก็มีมากยิ่งขึ้นด้วย เพราะในบทนี้เซเบอร์จะไม่สามารถทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้ในช่วงแรกของสงคราม และไรเดอร์ก็ได้ถูกแคสเตอร์และมาสเตอร์ของเธอสังหารไปก่อนหน้านี้แล้ว ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็ได้ทำให้เซเบอร์จำเป็นที่จะต้องใช้มานาปริมาณมหาศาลของเธอในการใช้ดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ พร้อมกับรินที่สั่งห้ามไม่ให้เขาไปต่อสู้เพียงลำพังกับเบอร์เซิร์กเกอร์ ต่อมาเซเบอร์ก็ได้เพลี่ยงพล้ำให้กับเบอร์เซิร์กเกอร์จนเกือบเสียท่า แต่เขาก็ได้ช่วยเอาไว้ทันโดยการเบี่ยงเบนความสนใจของเบอร์เซิร์กเกอร์มาที่เขา และรับมือเบอร์เซิร์กเกอร์ด้วยตนเอง โดยในการต่อสู้ เขาเลี่ยงที่จะทำร้ายอิลิยะ และไม่ยอมที่จะโจมตีใส่เบอร์เซิร์กเกอร์โดยตรง เมื่อสบโอกาส เขาก็ได้สร้างกำแพงเพลิงขนาดมหึมาขึ้นมาเพื่อเปิดโอกาสให้ทุกคนได้หนีไป หลังจากที่ไทกะและเซเบอร์ได้ถูกแคสเตอร์จับตัวไปแล้ว เขาก็ได้ทรยศรินและไปเข้าพวกกับแคสเตอร์ ในขณะที่รินและชิโร่ได้บุกไปที่โบสถ์ของคิเรย์ เขาก็ได้ปะทะกับอาเชอร์ ซึ่งต่อมาเขาก็ได้ทรยศแคสเตอร์และมาสเตอร์ของเธอ เพื่อเป็นการบรรลุเป้าหมายของเขา และยังเพื่อกันรินออกไปจากเรื่องอันตรายอีกด้วย โดยการสังหารพวกเขาทั้งสอง และเขาก็ได้ขังพวกรินไว้ใน อันลิมิเต็ด เบลด เวิร์คส์ ของเขา ซ้ำร้ายกับที่เซเบอร์ก็ไม่สามารถสู้ต่อได้ ทำให้ชิโร่จำเป็นต้องสู้กับอาเชอร์ด้วยตัวของเขาเองแล้วอาเชอร์จะสั่งให้ดาบ 18 เล่มพุ่งเข้าหาทุกคน ชิโร่จะรีบพุ่งออกมาขวางและเทรสออนท่ามกลางเสียงของห้ามของเซเบอร์ นั้นคือชิโร่สร้างดาบ 18 เล่มขึ้นมาและโจมตีสวนกลับ จากการที่ดาบ 18 เล่มของแต่ละฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้โลกแห่งดาบไร้ขอบเขตหายไป ชิโร่ที่ล้มลงไปหลังจากเทรสออนก็ลุกขึ้นมาบอกว่าเค้าจะสู้กับอาเชอร์ตัวต่อตัวเอง สถานที่คือปราสาทของอิลิยะ ซึ่งการต่อสู้ครั้งนี้อาเชอร์เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เมื่อได้มองเห็นถึงความตั้งใจจริงของชิโร่ที่จะเดินในทางที่เขาได้ตัดสินใจเลือกไว้ ซึ่งทำให้เขานึกถึงเหตุผลที่เขาอยากจะเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรมได้ และแล้วเขาก็ได้ช่วยชีวิตชิโร่ไว้จากการโจมตีอย่างกะทันหันของกิลกาเมช จนทำให้ตัวเขาเองต้องหายไป แต่แล้วเขาก็ปรากฏตัวออกมาอีกครั้งเพียงชั่วครู่ในช่วงท้ายของบท เพื่อจัดการกับ กิลกาเมช ที่กำลังถูกจอกศักดิ์สิทธ์แห่งความมืดกลืนกินและใช้โซ่เอ็นคิดูดึงชิโร่ลงไปด้วยโดยปาดาบดูแรนดัลปักหัวกิลกาเมซ หลังจากที่เขาได้บอกกับรินว่าเขาไม่มีอะไรค้างคาใจอีกแล้ว เขาก็ได้เลือนหายไปพร้อมกับรอยยิ้มและความภาคภูมิใจในทางเดินชีวิตที่ตัวเขาเองได้เลือกเดินมาตลอด
ท้ายสุด ในบท เฮฟเว่นส์ ฟีล ตัวเขาได้ล้มเลิกเป้าหมายที่จะสังหารชิโร่ เมื่อเขาได้ล่วงรู้ถึงสิ่งที่เจือปนในจอกศักดิ์สิทธิ์ ส่วนชิโร่เองก็ได้สละชีวิตและอุดมการณ์ของตัวเองเพื่อรักษาชีวิตของซากุระเอาไว้ ตัวเขาเองก็ได้ต่อสู้กับศัตรูมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ทรู แอสซาซิน, เซเบอร์ด้านมืด และ "เงา" แต่เขาก็รอดมาได้จนได้มอบแขนซ้ายของเขาให้กับชิโร่ ที่เสียแขนซ้ายไปในการต่อสู้ ซึ่งชิโร่เองก็ได้ใช้แขนของอาเชอร์ในการต่อสู้กับเบอร์เซิร์กเกอร์ด้านมืด, เซเบอร์ด้านมืด และคิเรย์ และเขาก็ได้เทรซดาบอัญมณีของเซลเร็ชออกมาในตอนท้าย
วัดป่าเลไลยก์ (ประเทศสิงคโปร์)
วัดป่าเลไลยก์ สิงคโปร์ ตั้งอยู่ที่เลขที่ 49 ซอยเบอโดกวอล์ก ประเทศสิงคโปร์
ประวัติความเป็นมาของวัดป่าเลไลยก์
สถานที่ตั้งเดิมของวัดป่าเลไลยก์อยู่ที่ถนนโปฮวด ต่อมาวัดป่าเลไลยก์ได้ย้ายมาที่ซอยจาลันนิภาเพื่อรองรับพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธาที่เพิ่มจำนวนมากขึ้น โดยมีขนาดของพื้นที่วัด กว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร สร้างเป็นศาลาทรงไทย 3 หลัง แบ่งการใช้งานออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่หนึ่ง เป็นลานปฏิบัติธรรมและประกอบศาสนพิธี ส่วนที่สองเป็นศาลาเอนกประสงค์และหอฉัน ส่วนที่สามเป็นที่จำวัดของพระภิกษุสามเณร อย่างไรก็ตาม ก็ไม่เพียงพอที่จะสามารถรองรับชาวพุทธศาสนิกชนที่เพิ่มขึ้นได้ ดังนั้นในปี พ.ศ. 2511 ได้มีการเสนอให้ย้ายวัดมาที่ 49 ซอยเบอโดก วอล์ค โดยฆราวาสชื่อ นายวี เตียม ซิว ได้มีจิตศรัทธาขายที่ดินให้ในราคาเพียงครึ่งหนึ่งของมูลค่าจริง ได้รับความร่วมมือในการก่อสร้างโดยอาสาสมัครทั้งชาวสิงคโปร์ ไทย และมาเลเซีย ซึ่งได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างวัดแห่งนี้ และมีการทำพิธีวางศิลาฤกษ์โดยเจ้าพระคุณสมเด็จพระสังฆราชปุณณสิริมหาเถระ สกลมหาสังฆปรินายก ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ การก่อสร้างวัดเสร็จสิ้นสมบูรณ์และเฉลิมฉลองในปี พ.ศ. 2516
ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 คณะกรรมการวัดป่าเลไลยก์มีมติที่จะสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นเพื่อรองรับกับกิจกรรมของวัดและจำนวนที่เพิ่มขึ้นของพุทธศาสนิกชนและผู้มีจิตศรัทธาที่มีความสนใจในการที่จะศึกษาธรรมและปฏิบัติกรรมฐาน
ภาษาอาหรับเอเชียกลาง
ภาษาอาหรับเอเชียกลาง (Central Asian Arabic; العربية الآسيوية الوسطى) เป็นสำเนียงของภาษาอาหรับที่ใช้พูดในอุซเบกิสถานและทาจิกิสถาน ปัจจุบันเป็นภาษาที่ใกล้ตายแล้ว เคยใช้พูดระหว่างชุมชนชาวอาหรับและเผ่าต่างๆในเอเชียกลาง ที่อยู่ในซามาร์คันด์ บูคารา กิซกวาดัรยา สุรคันดัรยา (ปัจจุบันอยู่ในอุซเบกิสถาน) และคัตลอน (ปัจจุบันอยู่ในทาจิกิสถาน) รวมไปถึงอัฟกานิสถาน
การอพยพเข้าสู่เอเชียกลางของชาวอาหรับครั้งแรกเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 13 ซึ่งเป็นช่วงที่มีการแพร่ขยายของศาสนาอิสลามภาษาอาหรับกลายเป็นภาษาทั่วไปทางด้านวิทยาศาสตร์และวรรณคดีอย่างรวดเร็วด้วยอิทธิพลของศาสนาอิสลาม ชาวอาหรับในเอเชียกลางส่วนใหญ่จะแยกตัวอยู่อย่างโดดเดี่วและไม่แต่งงานข้ามเผ่า ทำให้ภาษาของพวกเขายังคงอยู่มาจนถึงพุทธศตวรรษที่ 25 เมื่อราว พ.ศ. 2423 ชาวอาหรับส่วนใหญ่อพยพจากบริเวณที่เป็นประเทศอุซเบกิสถานและทาจิกิสถานในปัจจุบันไปยังภาคเหนือของอัฟกานิสถาน ซึ่งเป็นผลมาจากการรุกรานของรัสเซีย ชาวอาหรับเหล่านี้ ปัจจุบันไม่พูดภาษาอาหรับแต่หันมาพูดภาษาดารีหรือภาษาอุซเบก. ในยุคที่ได้รับอิทธิพลจากโซเวียต โดยชาวอาหรับเหล่านี้ปรับตัวให้เข้ากับชาวพื้นเมืองมากขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2502 พบว่าชาวอาหรับเพียง 34%ที่ยังถือว่าภาษาอาหรับเป็นภาษาแม่ ส่วนใหญ่ถือว่าตนใช้ภาษาอุซเบกหรือภาษาทาจิกเป็นภาษาแม่
ปัจจุบัน ภาษาอาหรับเอเชียกลางที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาท้องถิ่นมากทั้งทางด้านสัทวิทยา คำศัพท์และการเรียงประโยค ยังเหลือผู้พูดเพียง 5 หมู่บ้านในอุซเบกิสถาน แบ่งได้เป็น 2 สำเนียงคือ สำเนียงบูคาเรีย ได้รับอิทธิพลจากภาษาทาจิก และสำเนียงกวาซกาดาร์ยาวี ได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มเตอร์กิก ทั้งสองสำเนียงนี้ไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน ในทาจิกิสถาน มีผู้พูดภาษาอาหรับเอเชียกลาง 35.7% ของชาวอาหรับทั้งหมด ส่วนใหญ่หันไปพูดภาษาทาจิก
ฉากประดับแท่นบูชา
ถ้าแท่นบูชาเป็นแท่นลอยที่มองได้ทั้งด้านหน้าและด้านหลังก็จะมีฉากแท่นบูชาได้ทั้งสองด้าน นอกจากนั้นก็ยังอาจจะตกแต่งด้วยภาพเขียนฉากกางเขนหรือชั้นแท่นบูชา
อิกกีว โซจุง
ประวัติ
อิกกีวเกิดที่เมืองเคียวโตะ ชื่อในวัยเด็กคือเซงกิกุมารุ (千菊丸) เขาเป็นลูกนอกสมรสของจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึ แม่ของอิกกีวถูกกลั่นแกล้งเพราะมาจากราชวงศ์ทางใต้จนต้องหนีออกจากราชวัง อิกกีวเริ่มบวชที่วัดอังโกะกุจิตอนอายุได้ 6 ขวบ และเปลี่ยนชื่อเป็นชูเคง (周建) เขามีความสามารถทางด้านการแต่งกลอนตั้งแต่ยังเด็ก เมื่ออายุ 13 ขวบ อิกกีวซึ่งขณะนั้นย้ายมาอยู่วัดเคนนินแต่งกลอนวิพากษ์วิจารณ์ความประพฤติที่ไม่เหมาะสมของพระที่กอบโกยทรัพย์สินยศถาบรรดาศักดิ์บนความทุกข์ยากของชาวบ้าน
เมื่ออายุได้ 17 ปี อิกกีวย้ายมาที่วัดไซกินเป็นศิษย์ของหลวงพ่อเคนโอ โซอิ และได้ฉายาว่าโซจุน ต่อมาหลวงพ่อเคนโอมรณภาพ อิกกีวจึงเดินทางไปวัดอิชิยะมะ อดอาหาร 7 วัน 7 คืน และพยายามฆ่าตัวตายที่แม่น้ำเซตะ อิกกีวจึงอธิษฐานจิตว่า "ข้าเเต่พระโพธิสัตว์เเห่งความกรุณา พระโพธิสัตว์เเห่งความรู้เเจ้ง ทรงช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าขออธิษฐานว่า ถ้าหากพระโพธิสัตว์ต้องการให้ข้าพเจ้ามีชีวิตอยู่ก็ขอให้ข้าพเจ้าฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ แต่หากชีวิตข้าพเจ้าไร้ซึ่งคุณค่าเสียแล้ว ข้าพเจ้าขออุทิศสังขารให้เป็นอาหารของปลาและสัตว์น้ำ" ระหว่างที่ดิ่งลงในท้องน้ำ อิกกีวก็นึกถึงหน้าท่านแม่และคำสอนขึ้นมาทันใด "เป็นลูกผู้ชายต้องไม่ย่อท้อ" อิกกีวจึงตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่ง
หลังจากนั้น เมื่ออายุได้ 23 ปี อิกกีวไปฝากตัวเป็นศิษย์ของหลวงพ่อคะโซ โซดน แห่งวัดไดโตคุ อิกกีวสามารถแก้ปริศนาธรรมที่หลวงพ่อคะโซตั้งไว้ได้จึงได้รับฉายาใหม่ว่า "อิกกีว โซจุน" ขณะที่อยู่ที่วัดไดโตะกุนี้ท่านต้องทำงานทั้งวัน และปฏิบัติอย่างหนักหน่วง นอกจากใช้แรงงานในวัดแล้ว อิกกีวยังต้องสานรองเท้า เย็บเสื้อผ้าตุ๊กตาผู้หญิง และออกไปขายแรงงานในหมู่บ้านละแวกนั้น ซ้ำยังโดนพระรุ่นพี่ที่ไม่ชอบหน้ากลั่นแกล้งอยู่เสมอ แต่ในที่สุดอิกกีวก็สามารถบรรลุธรรมในขณะที่นั่งสมาธิบนเรือริมฝั่งทะเลสาบ "เหตุแห่งความทุกข์และความเศร้าหมองที่เกิดขึ้นในชีวิตล้วนเกิดจากจิตที่ เต็มไปด้วยอัตตา" คือแก่นธรรมที่ท่านค้นพบ
เมื่อทราบว่าอิกกีวสามารถบรรลุแก่นธรรม หลวงพ่อคะโซมีความประสงค์ที่จะมอบใบสำเร็จเปรียญธรรมให้ แต่อิกกีวปฏิเสธด้วยเหตุผลว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งสมมติ" และเริ่มออกธุดงค์
เมื่อท่านอายุได้ 75 ปี ระหว่างที่ธุดงค์เร่ร่อนหลบภัยสงครามภายในประเทศมาอยู่ที่เมืองซึมิโยชิ ท่านได้พบกับชินจิชะ หญิงศิลปินขอทานตาบอด ซึ่งภายหลังท่านได้รับนางเป็นภรรยา เมื่ออายุได้ 85 พระจักรพรรดิแต่งตั้งให้อิกกีวเป็น เจ้าอาวาสวัดไดโตะกุซึ่งเป็นวัดหลวงที่สำคัญที่สุดในสมัยนั้น เมื่อไม่สามารถขัดพระราชประสงค์ได้ อิกกีวจึงยอมรับตำแหน่ง แต่เพียงแค่วันเดียวก็ลาออกกลับมาอยู่วัดเมียวโชจิที่ท่านสร้างจวบจนวาระสุดท้าย ท่านมรณภาพเพราะโรคมาลาเรีย ในปีพ.ศ. 2024 เมื่ออายุได้ 88 ปี
อุปนิสัย
อิกกีวเป็นพระที่มีนิสัยประหลาด และปฏิเสธสังคมพระในขณะนั้นอย่างรุนแรง ทำทุกอย่างที่ถือว่าเป็น อาบัติ เช่น ดื่มสุรา เล่นการพนัน ฉันเนื้อสัตว์ ไม่โกนผมและหนวดเครา ซึ่งอิกกีวทำเพื่อต้องการต่อต้านและเสียดสีรวมทั้งสั่งสอนพระจอมปลอมในยุคนั้นให้ละอายกับการลวงโลก
ข้อสังเกต
อิกกีว น่าจะสร้างภาพให้เหมือนว่าท่านเป็นพระนอกรีด โดยเน้นให้คนเราได้เห็นว่า พระกับคนทั่วไปไม่แตกต่างกัน หากยังยึดติดกามอารมณ์ แต่ท่านคงไม่ได้ทำตัวมั่วกิเลสอย่างที่ได้รับการตีความ และการมีภรรยา ก็คงมิใช่การลากสังขารมามีอะไรกับใคร แต่คงเป็นการให้เกียรติและยกย่อง เพื่อให้สังคมมองเห็นถึงความไม่แน่นอนในตัวของมนุษย์ โดยเฉพาะคุณค่าของความเป็นคน ที่ไม่มีสิ่งใดสมมติได้ ยกเว้นว่าจะมองเห็น หรือทำให้มองเห็นสัจจะธรรมได้อย่างไรก็เท่านั้นเอง
ชมพูพาน (พรรณไม้)
ชมพูพาน เป็นพืชในวงศ์ Paulowniaceae กระจายพันธุ์ในเนปาล, อินเดีย, จีนตอนใต้ไปจนถึงภูมิภาคอินโดจีน ที่ความสูง 1300-2000 เมตร
ชมพูพานเป็นไม้พุ่มหรือไม้ต้นอิงอาศัย สูงได้ถึง 15 เมตร ใบออกเรียงตรงข้าม รูปรีหรือรูปขอบขนาน ยาว 10-30 เซนติเมตร ก้านใบยาวได้ถึง 2 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อแบบกระจุกแยกแขนงสั้น ๆ ยาว 10-20 เซนติเมตร มีใบประดับย่อยขนาดเล็ก 2 ใบ กลีบเลี้ยงรูประฆังยาวประมาณ 8 มิลลิเมตร ปลายแยก 3-4 แฉก กลีบดอกสีชมพูยาว 2.5-3.5 เซนติเมตร กลีบรูปปากเปิด กลีบปากบนแยก 2 แฉก ยาวประมาณ 8 มิลลิเมตร กลีบปากล่าง 3 กลีบ ยาว 6-7 มิลลิเมตร มีเกสรเพศผู้ 2 คู่ ยาวไม่เท่ากัน อับเรณูรูปลูกศร รังไข่มี 2 ช่อง ก้านเกสรเพศเมียสั้นกว่าเกสรเพศผู้เล็กน้อย ออกดอกช่วงเดือนธันวาคม-มกราคม ผลเป็นผลแห้งแตกรูปขอบขนาน ยาว 2.5-4 เซนติเมตร ภายในมีเมล็ดรูปแถบยาวประมาณ 7 มิลลิเมตร อยู่จำนวนมาก
สิริรัตน์ ยนต์โยธินกุล
สิริรัตน์ ยนต์โยธินกุล (ชื่อเล่น: แว่น; 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 – ) เป็นอดีตนักกีฬาบาสเกตบอลหญิงทีมชาติไทย ชุดเหรียญทองซีเกมส์ ครั้งที่ 18 ที่จังหวัดเชียงใหม่
ในช่วงที่สิริรัตน์เป็นนักกีฬาทีมชาติ ได้มีแฟนคลับติดตามเชียร์เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะในกลุ่มเด็กนักเรียนหญิง เนื่องจากมีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี ประกอบกับไว้ทรงผมคล้ายศรราม เทพพิทักษ์ จนทำให้ได้รับฉายาว่า "สาวหล่อ" หรือ "ศรราม 2"
สิริรัตน์จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดน้อยนพคุณ ปริญญาตรี คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปริญญาโท คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ละคร : น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ (รับเชิญแสดงกับโยกเยก)
แหล่งข้อมูลอื่น
https://www.facebook.com/sirirat.yonyothinkulwan
เทียนมานียุต
เทียนมานียุต (ဒိန်ၝိတ်ရတ်, ဒိန်မဏိရွတ်) หรือใน ราชาธิราช เรียก อำมาตย์ทินมณิกรอด (/ทิน-มะ-นิก-รอด/) อัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งอาณาจักรหงสาวดี ระหว่างรัชสมัย พระเจ้าราชาธิราช (ค.ศ. 1384–1421) นอกจากนี้เขายังเป็นนายพลอาวุโสและเป็นเจ้าเมืองสำคัญอาทิ สิเรียม (คริสต์ทศวรรษ 1370–ค.ศ. 1408), พะสิม (ค.ศ. 1408–1415) และ ซิต้อง (ค.ศ. 1415–คริสต์ทศวรรษ 1420) ร่วมกับเพื่อนร่วมงานของเขา ยัตซา หรือ สมิงพ่อเพชร เทียนมานียุตเป็นกำลังสำคัญในภารกิจการรวมแผ่นดินที่พูดภาษามอญในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1380 เช่นเดียวกับ สงครามสี่สิบปี ที่ต่อสู้กับอาณาจักรที่พูดภาษาพม่า อาณาจักรอังวะ
กี ลาร็อช
กี ลาร็อช (Guy Laroche, ; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1921 – 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989) เป็นนักออกแบบแฟชั่นชาวฝรั่งเศส และเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทชื่อเดียวกันคือ กี ลาร็อช (Guy Laroche)
ลาร็อชเกิดในเมืองลารอแชล และเริ่มต้นเส้นทางอาชีพจากการทำหมวก นับตั้งแต่ ค.ศ. 1949 ลาร็อชได้ทำงานให้กับฌ็อง เดแซ็ส และในที่สุดก็ได้เป็นผู้ช่วยของเขา ต่อมาใน ค.ศ. 1955 ลาร็อชได้เดินทางไปสหรัฐเพื่อค้นคว้าวิธีการผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูปวิธีใหม่ ๆ ใน ค.ศ. 1956 หรือ 1957 เขาได้ก่อตั้งสตูดิโอไฮแฟชั่นที่เลขที่ 37 ถนนแฟรงกลิน โรสเวลต์ ในปารีส ในคอลเลกชันแรกของเขาซึ่งได้รับเสียงตอบรับในทางบวกนั้น เขาได้นำเสนอสีที่สดใสขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เช่น ชมพู, ส้ม, คอรัล, โทปาซ, เทอร์ควอยส์ ใน ค.ศ. 1961 เขาได้ย้ายออกไปยังพื้นที่ใหญ่กว่า เป็นทาวน์เฮาส์เลขที่ 29 ถนนมงแตญ ปารีส และเปิดบูทีกพร้อมนำเสนอคอลเลกชันเสื้อผ้าสำเร็จรูปคอลเลกชันแรกของเขา
ใน ค.ศ. 1966 ลาร็อชได้นำเสนอ ฟีดฌี น้ำหอมสำหรับสตรีชิ้นแรกของเขา, ได้ออกแบบเสื้อผ้าสำเร็จรูปสำหรับบุรุษ และเปิดร้านกีลาร็อชเมอซีเยอร์ (Guy Laroche Monsieur) นอกจากนี้เขายังผลิตน้ำหอมอื่น ๆ อีก เช่น Drakkar Noir (ค.ศ. 1982) และ Drakkar Dynamik (ค.ศ. 1999)
วัดบางนางบุญ
วัดบางนางบุญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีคลองบางนางบุญผ่านทางด้านตะวันตก มีพระครูโสภณบุญญาภิรักษ์ เป็นเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2475 วัดบางนางบุญได้เปิดให้มีการเรียนการสอนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนในระดับประถมศึกษาด้วย ชื่อโรงเรียนวัดบางนางบุญ ปัจจุบันโรงเรียนวัดบางนางบุญเปิดสอนถึงระดับมัธยมศึกษา ในปี พ.ศ. 2556 เกิดเพลิงไหม้กุฏิ และศาลาวัดบางนางบุญ
โรงพยาบาลศรีสะเกษ
โรงพยาบาลศรีสะเกษ เป็นโรงพยาบาลศูนย์ ระดับโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดกระทรวงสาธารณสุข ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2451 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยการริเริ่มของ ขุนเวชการบริรักษ์ ผู้ดำรงตำแหน่งสาธารณสุขจังหวัดขุขันธ์ ตั้งแต่เมื่อครั้งจังหวัดศรีสะเกษ ยังใช้ชื่อเดิมว่า "จังหวัดขุขันธ์" ก่อนที่จะเปลี่ยนชื่อมาเป็น "จังหวัดศรีสะเกษ" ในปี พ.ศ. 2481 หลังจากนั้นโรงพยาบาลประจำจังหวัดศรีสะเกษจึงใช้ชื่อว่า "โรงพยาบาลศรีสะเกษ" ตามชื่อจังหวัดที่มีการเปลี่ยนแปลงใหม่
ประวัติ
โรงพยาบาลศรีสะเกษ ได้รับการริเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2451 โดยขุนเวชการบริรักษ์ ผู้ดำรงตำแหน่งสาธารณสุขจังหวัดขุขันธ์ ในลักษณะอาคารไม้ชั้นเดียว บริเวณถนนปลัดมณฑลและถนนศรีวิเศษ (ที่ตั้งบ้านพักนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดศรีสะเกษในปัจจุบัน)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2477 ขุนสุขวิชวรการ สาธารณสุขจังหวัดขุขันธ์ คนใหม่ ได้ดำเนินการก่อสร้างสุขศาลาชั้นหนึ่งขึ้นเพื่อขยายบริการด้านสาธารณสุข ในบริเวณวังเจ้าเมืองเดิมท่าลี่ ริมฝั่งห้วยสำราญ ใกล้แนวทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งได้ขยายการก่อสร้างมาถึงตัวเมืองจังหวัดศรีสะเกษระหว่าง พ.ศ. 2468 – พ.ศ. 2472 บนพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 24 ไร่เศษ (ที่ตั้งของโรงพยาบาลศรีสะเกษในปัจจุบัน) สุขศาลาแห่งนี้มีลักษณะเป็นอาคารไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง มีห้องทำงานรวม 6 ห้อง เปิดให้บริการแก่ประชาชนทั่วไป
พ.ศ. 2481 ได้มีการเปลี่ยนชื่อจังหวัดขุขันธ์เป็นจังหวัดศรีสะเกษ "สาธารณสุขจังหวัดขุขันธ์" จึงเปลี่ยนชื่อเป็น "สาธารณสุขจังหวัดศรีสะเกษ" และ "สุขศาลาจังหวัดขุขันธ์" ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สุขศาลาจังหวัดศรีสะเกษ" หลังจากนั้นระหว่าง พ.ศ. 2484 – พ.ศ. 2485 เกิดสงครามอินโดจีนและสงครามมหาเอเชียบูรพาขึ้น  จังหวัดศรีสะเกษได้รับการกำหนดให้เป็นเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ที่สำคัญแห่งหนึ่ง จึงได้มีการก่อสร้างฐานบินและสนามบินทหารขึ้น (บริเวณที่ตั้งโรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย ในปัจจุบันและพื้นที่โดยรอบ) บริเวณสุขศาลาจังหวัดศรีสะเกษได้เป็นสถานที่เก็บน้ำมันเชื้อเพลิงของกองทัพอากาศและที่พักของหน่วยทหาร สุขศาลาจังหวัดศรีสะเกษจึงมีบทบาทมากขึ้นเป็นลำดับในการรักษาผู้เจ็บป่วยทั้งทางทหารและพลเรือนตลอดช่วงภาวะสงคราม
พ.ศ. 2491 นายแพทย์ขุนวิชิตภัยพยาธิ (นายแพทย์วิชิต โพธิปักษ์) ได้ย้ายมารับราชการที่จังหวัดศรีสะเกษ และได้แบ่งส่วนงานสาธารณสุขออกเป็นกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข ส่วนขุนสุขวิชวรการ ได้ไปดำรงตำแหน่งอนามัยจังหวัดศรีสะเกษ สังกัดกรมอนามัย "สุขศาลาจังหวัดศรีสะเกษ" ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลศรีสะเกษ" เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2491 ซึ่งถือเป็นวันสถาปนาโรงพยาบาลศรีสะเกษขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมีนายแพทย์วิชิต โพธิปักษ์ ดำรงตำแหน่งนายแพทย์ผู้อำนวยการคนแรกของโรงพยาบาลแห่งนี้
ปัจจุบันนอกจากบทบาทในการเป็นศูนย์กลางการให้บริการทางการแพทย์แก่ชาวจังหวัดศรีสะเกษและจังหวัดใกล้เคียงแล้ว โรงพยาบาลศรีสะเกษ เป็นสถาบันการศึกษาและฝึกปฏิบัติการวิชาชีพทางการแพทย์ แก่นักศึกษาแพทย์ หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต โดยเป็นสถาบันสมทบร่วมผลิตแพทย์กับวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี มีศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลศรีสะเกษ ทำหน้าที่เป็นสถาบันการศึกษาด้านการแพทย์ดังกล่าว ซึ่งก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2541 เพื่อจัดการเรียนการสอนให้กับนักศึกษาแพทย์ในระดับชั้นคลินิก (ชั้นปี 4 – 6) ตามโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท ของสำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (สบพช.) กระทรวงสาธารณสุข
โรงพยาบาลศรีสะเกษเป็นโรงพยาบาลศูนย์ ที่มีศักยภาพและขีดความสามารถในการให้บริการที่สอดคล้องกับจำนวนประชากรผู้มารับบริการ ทั้งจากภายในจังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดใกล้เคียง และประเทศเพื่อนบ้าน
หน่วยงานภายใน
โรงพยาบาลศรีสะเกษ มีการแบ่งส่วนราชการ ดังต่อไปนี้
ศูนย์ความเชี่ยวชาญทางการแพทย์
ปัจจุบันโรงพยาบาลศูนย์ศรีสะเกษ ประกอบด้วยศูนย์เชี่ยวชาญทางการแพทย์ (ระดับตติยภูมิ) ใน 7 สาขาดังนี้
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลศรีสะเกษ มีการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติการทางการแพทย์ แก่นักศึกษาแพทย์หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ภายใต้การดูแลของอาจารย์แพทย์รวม 102 ท่าน ใน 20 สาขาดังนี้
กลุ่มแพทย์อายุรศาสตร์ กลุ่มแพทย์ศัลยศาสตร์ กลุ่มแพทย์ศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์ กลุ่มแพทย์สูติ-นรีเวชศาสตร์ กลุ่มแพทย์กุมารเวชศาสตร์ กลุ่มแพทย์สีวินิจฉัย กลุ่มแพทย์จิตเวชศาสตร์ กลุ่มแพทย์โสต นาสิก ลาริงซ์วิทยา กลุ่มแพทย์เวชศาสตร์ฉุกเฉิน กลุ่มแพทย์จักษุวิทยา กลุ่มแพทย์ครอบครัว กลุ่มแพทย์เวชปฏิบัติ กลุ่มแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู กลุ่มแพทย์วิสัญญีวิทยา กลุ่มแพทย์วิสัญญีวิทยา กลุ่มแพทย์วิสัญญีวิทยา กลุ่มแพทย์พยาธิ
สถาบันฝึกแพทย์ประจำบ้าน
เป็นสถาบันฝึกอบรมแพทย์ประจำบ้าน สาขาเวชศาสตร์ครอบครัว 3ตำแหน่ง
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ
องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลท่าโพและตำบลหมกแถว อำเภอหนองขาหย่าง จังหวัดอุทัยธานี ได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2542
ต่อมาใน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลหมกแถวรวมกับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพ ทำให้ในปัจจุบันองค์การบริหารส่วนตำบลท่าโพดูแลพื้นที่สองตำบล ได้แก่ ตำบลท่าโพและตำบลหมกแถว
มาร์ทีน นีเมิลเลอร์
ฟรีดริช กุสทัฟ เอมีล มาร์ทีน นีเมิลเลอร์ (Friedrich Gustav Emil Martin Niemöller) เป็นบาทหลวงนิกายลูเทอแรน นักเทววิทยา และอดีตทหารเรือในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งชาวเยอรมัน มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ต่อต้านระบอบนาซี และเป็นเจ้าของวลีโด่งดังที่สุดในการต่อต้านระบอบนาซี
หลังทษวรรษที่ 1950 เป็นต้นไป เขาเป็นนักกิจกรรมใผ่สันติและต่อต้านสงคราม เขาดำรงตำแหน่งรองประธานขององค์การผู้ต่อต้านสงครามนานาชาติระหว่างค.ศ. 1966 ถึง 1972 และยังเป็นแกนนำผู้เรียกร้องการปลดอาวุธนิวเคลียร์
ประวัติ
นีเมิลเลอร์เกิดที่เมืองลิพชตัท (Lippstadt) มณฑลเว็สท์ฟาเลิน จักรวรรดิเยอรมัน เมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1892 เขาเติบโตมาในครอบครัวหัวเก่า ซึ่งมีบิดาเป็นบาทหลวงนิกายลูเทอแรน ต่อมาในปีค.ศ. 1900 ครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เมืองเอ็ลแบร์เฟ็ลด์ (Elberfeld)
นีเมิลเลอร์เป็นคนหัวเก่าเช่นเดียวกับบาทหลวงส่วนใหญ่ในเยอรมนี เขาต่อต้านรัฐบาลไวมาร์ซึ่งเป็นรัฐบาลในระบอบประชาธิปไตยอย่างเปิดเผย ในตอนแรก เขายินดีกับการเรืองอำนาจของฮิตเลอร์ในปีค.ศ. 1933 โดยเชื่อว่าฮิตเลอร์จะฟื้นฟูประเทศให้กลับมาแข็งแกร่งดังเช่นอดีตได้อีกครั้ง ในหนังสือเกี่ยวกับเรืออูของเขาซึ่งตีพิมพ์ในปีค.ศ. 1933 เรียกยุคสาธารณรัฐไวมาร์ว่าเป็น "ยุคมืด" และยกย่องฮิตเลอร์ว่าเป็นผู้ริเริ่ม "บูรณชาติ" หนังสือของนีเมิลเลอร์เล่มนี้ได้รับผลตอบรับทางบวกจากหนังสือพิมพ์และกลายเป็นหนังสือขายดีอันดับต้นๆในขณะนั้น
แต่เมื่อรัฐบาลนาซีออกบทบัญญัติ "วรรคอารยัน" (Arierparagraph) ซึ่งตัดสิทธิ์หลายประการของชาวยิว รวมไปถึงสิทธิ์ในการนับถือลูเทอแรน นีเมิลเลอร์จึงผันตัวเป็นฝ่ายตรงกับระบอบนาซี เขาร่วมลงชื่อในภาคีนักบวชโปรแตสแตนท์ซึ่งวิพากษ์วิจารณ์นโยบายนาซีและประกาศว่าวรรคอารยันไม่สอดคล้องกับหลักเมตตาธรรมของชาวคริสต์ ในค.ศ. 1934 เขาร่วมจัดตั้งโบสถ์สารภาพ (Bekennende Kirche) ซึ่งเป็นกลุ่มคริสต์ที่ต่อต้านการครอบงำศาสนจักรโดยระบอบนาซี
วลีของนีเมิลเลอร์
วลีของนีเมิลเลอร์มีอยู่หลายฉบับหลายคำแปลด้วยกัน ฉบับที่ได้รับความนิยมที่สุดปรากฏตามพิพิธภัณฑ์ในสหรัฐ แต่ฉบับดังกล่าวไม่ใช่ฉบับที่ถูกต้อง และด้านล่างนี้คือฉบับที่มูลนิธิมาร์ทีน-นีเมิลเลอร์ ยอมรับนับถือเป็นต้นฉบับ
อ้างอิง
18921984
สกุลประทัดดอย
สกุลประทัดดอย (Agapetes) เป็นไม้กึ่งเลื้อที่เป็นพืชพื้นเมืองในเขตเทือกเขาหิมาลัย ดอกมีสีสดและบานเป็นเวลานาน เจริญในเขตหนาวจนถึงกึ่งเขตร้อน
กริซดายันตี
กริซดายันตี (Krisdayanti; เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2518) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวอินโดนีเซีย ที่ได้รับรางวัล Asia Bagus Grand Champion เป็นคนแรกของอินโดนีเซีย
กริซดายันตีบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่ออายุ 9 ขวบ โดยได้รับรางวัล 15,000 รูปียะฮ์จากซาวนด์แทร็ก "เมกาโลมัน" (Megaloman) และออกอัลบั้มต่อมาคือ "บูรุง-บูรุงมาลัม" (Burung-Burung Malam) เมื่ออายุ 12 ขวบ
ยัง ยง-อึน
ยัง ยง-อึน (양용은; Yang Yong-eun, Y. E. Yang; เกิด 15 มกราคม ค.ศ. 1972) นักกอล์ฟอาชีพชาวเกาหลีใต้ ปัจจุบันเล่นอยู่ในพีจีเอทัวร์  โดยชนะเลิศในการแข่งขันพีจีเอทัวร์มาแล้ว 2 ครั้ง คือรายการฮอนด้า คลาสสิก ปี 2009 ที่ฟลอริดา สหรัฐอเมริกา และยูเอสพีจีเอ (พีจีเอ แชมเปียนชิป) ประจำปี 2009 ที่มินนีโซตา
ยัง ยง-อึนเป็นนักกอล์ฟอาชีพชายชาวเกาหลีคนที่สอง ที่ชนะเลิศพีจีเอทัวร์ ต่อจากชเว กย็อง-จู และเป็นนักกอล์ฟชาวเอเชียคนแรก ที่ชนะเลิศรายการเมเจอร์ โดยเอาชนะไทเกอร์ วูดส์ ในรอบสุดท้ายเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2009 ถึง 3 สโตรก
แหล่งข้อมูลอื่น
1972
เอเชียนบีชเกมส์
เอเชียนบีชเกมส์ (Asian Beach Games; ABG) เป็นการแข่งกีฬาหลายชนิดระดับนานาชาติ จัดขึ้นทุก 4 ปี ด้วยการแข่งขันของนักกีฬาจากทวีปเอเชีย จัดโดยสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (OCA) เป็นการแข่งขันที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากเอเชียนเกมส์ จัดขึ้นครั้งแรกที่เมืองบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ระหว่างวันที่ 18-26 ตุลาคม พ.ศ. 2551
สภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย หรือ “โอซีเอ” จัดกีฬาเอเชี่ยนบีชเกมส์มาเพื่อสร้างความหลากหลายให้กับวงการกีฬาของเอเชีย และได้นำกีฬาที่ไม่มีการแข่งขันในเอเชี่ยนเกมส์มาบรรจุแข่งขันในเอเชี่ยนบีชเกมส์ เจ้าภาพครั้งแรกคือ ประเทศอินโดนีเซีย ที่เกาะบาหลี มีการแข่งขันกีฬาทั้งหมด 19 ชนิด โดยมีการชิงชัย 71 เหรียญทอง และมี 45 ประเทศเข้าร่วมแข่งขัน มีสโลแกนการแข่งขันว่า “ไมตรีจิต คำมั่นสัญญา ความศรัทธาอย่างแรงกล้า สปิริตในเกมกีฬา” โดยครั้งแรกมีการแข่งขันที่ 4 ชายหาด ของเกาะบาหลี คือ ประเทศไทยส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันครั้งแรกนี้ 16 ชนิด กีฬาที่ไม่ได้ส่งเข้าแข่งขันเช่นโปโลน้ำ ว่ายน้ำมาราธอน เพราะไม่มีการเล่นแพร่หลายในประเทศไทยรวมนักกีฬาไทยที่เข้าแข่งขันครั้งนี้ทั้งหมด 201 คน จำนวนมากเป็นอันดับสองรองจากประเทศอินโดนีเซียที่เป็นเจ้าภาพ
จอร์จ แคนนิง
เขาแตกต่างจากนายกรัฐมนตรีหลายๆคนก่อนหน้า คือไม่ได้เกิดมาในตระกูลขุนนางหรือการทหาร มารดาของเขาเป็นนักแสดง ส่วนบิดาเป็นนักธุรกิจและทนายความที่ประสบความล้มเหลว ทำให้แคนนิงต้องถูกอุปการะทางการเงินโดยลุงสแตรธฟอร์ด ซึ่งพาเขาเข้าไปศึกษาที่วิทยาลัยอีตันและโบสถ์คริสต์แห่งออกซฟอร์ด แคนนิงเริ่มเดินเข้าสู่หนทางการเมืองในปี 1793 และก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เขาเป็นสมุหบัญชีกองทัพระหว่าง ค.ศ. 1800–01 และเหรัญญิกทัพเรือระหว่าง ค.ศ. 1804–06 ต่อมาแม้ว่านายกรัฐมนตรี ดยุกแห่งพอร์ตแลนด์ จะประกาศให้สเปนเซอร์ เพอร์ซีวัลเป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อไปแล้วก็ตาม แต่แคนนิงก็ปฏิเสธตำแหน่งรัฐมนตรีต่างประเทศรวมถึงตำแหน่งอื่นๆ เนื่องจากมีลอร์ดแคสเซิลรีซึ่งเป็นคู่อริของเขาอยู่ในรัฐบาลของเพอร์ชีวัล (ถึงขนาดเคยสู้กันจนบาดเจ็บ)
ภายหลังเพอร์ซีวัลถูกลอบสังหารในค.ศ. 1812 แคนนิงก็เข้ามาร่วมงานในรัฐบาลของเอิร์ลแห่งลิเวอร์พูล ในตำแหน่งทูตอังกฤษประจำโปรตุเกส (1814–16), ประธานกรรมการบริษัทอินเดียตะวันออก (1816–21), รัฐมนตรีต่างประเทศและผู้นำสภาสามัญชน (1822–27) ต่อมาเมื่อเอิร์ลแห่งลิเวอร์พูลลาออกจากปัญหาสุขภาพในปี 1827 แคนนิงก็ได้รับเลือกเป็นนายกรัฐมนตรี ชนะดยุกแห่งเวลลิงตันและเซอร์ รอเบิร์ต พีล อย่างไรก็ตาม ด้วยปัญหาสุขภาพทำให้แคนนิงดำรงตำแหน่งได้เพียง 119 วันก็ถึงแก่อสัญกรรมในตำแหน่ง ถือเป็นนายกรัฐมนตรีบริเตนที่ดำรงตำแหน่งสั้นที่สุด
แหล่งข้อมูลอื่น
17701827
ศิรศักดิ์ อิทธิพลพาณิชย์
ศิรศักดิ์ อิทธิพลพาณิชย์ (เกิด 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2520) เป็นนักร้องชาวไทย
ประวัติ
เข้าสู่วงการเพลงในช่วงราวปี พ.ศ. 2542 โดยได้เริ่มร้องเพลงประกอบละคร เพื่อนร้างบนทางรัก ในเพลง "ฉันเลือกเอง" และเพลงประกอบโฆษณาโค้กแต่ก็ยังไม่มีชื่อเสียง จากนั้นสราวุธ เลิศปัญญานุช นักแต่งเพลงชื่อดัง ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับศิรศักดิ์ โดยขณะนั้นได้เป็นผู้แต่งเพลงให้กับค่ายเอ็กแซ็กท์ ได้มาเรียกตัวศิรศักดิ์ให้ไปร้องเพลง "แทนใจ" ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครเรื่อง เพลงผีบอก ที่กำลังจะออกอากาศในอีก 7 วันข้างหน้า แต่ยังหานักร้องไม่ได้ ซึ่งหลังจากที่ได้บันทึกเสียง และละครได้ออกอากาศไป ทำให้ตัวเพลงมีชื่อเสียงและการตอบรับที่ดีมาก ถกลเกียรติ วีรวรรณ ผู้จัดการค่าย เอ็กแซ็กท์จึงได้เรียกตัวศิรศักดิ์ไปพบ และได้ออกอัลบั้มและร้องเพลงประกอบละครของทางค่ายต่อมาอีกมากมาย จนได้รับฉายาว่า เจ้าพ่อเพลงประกอบละคร
ศิรศักดิ์เคยร่วมทำวง กับ จั๊ก ชวิน จิตรสมบูรณ์ และ ต้าร์ มิสเตอร์ทีม ในนาม ละมุนแบนด์ ซึ่งวงได้ก่อตั้งขึ้นมาจากการร่วมทีมกันเฉพาะกิจของทั้งสามคนในรายการ Stage Fighter ในปี พ.ศ. 2560 โดยในปีถัดมา ได้เข้าร่วมรายการ The Mask Line Thai ในนามของ หน้ากากยักษ์เขียว คู่กับ จั๊ก ชวิน (หน้ากากยักษ์แดง) โดยในรอบ First Round ใช้เพลง อาจจะเป็นคนนี้ ของแหวน ฐิติมา สุตสุนทร ในรอบ Semi-Final ใช้เพลง ภาพจำ ของป๊อป ปองกูล และความเจ็บปวด ของปาล์มมี่ และในรอบ Final ใช้เพลงรักปาฏิหารย์ ของลุลา ซึ่งแพ้ให้กับหน้ากากตุ๊กตุ๊ก และถูกถอดหน้ากากในรอบนี้ หลังจากที่ทางวงได้ออกซิงเกิลมาได้ 4 เพลง วงละมุนแบนด์ก็ได้ถูกยุบลงในต้นปี พ.ศ. 2564 โดยศิรศักดิ์ได้ประกาศถอนตัวออกจากวงโดยไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุแต่อย่างใด
ปัจจุบัน ศิรศักดิ์มีช่องยูทูบชื่อ “Mass Music” (ชื่อเดิม Pop มั้ย) ซึ่งเป็นช่องที่คัฟเวอร์เพลงต่าง ๆ โดยมี “เอ้ย” จิรัชญา โมรารัตน์ เป็นนักร้องหลัก
อัลบั้มเดี่ยว
5.บ่ายวันอาทิตย์ สายตาอย่างนั้น เพลงประกอบละคร "ร้อยเล่ห์เสน่ห์ร้าย") 6.อารมณ์ 7.เพื่อนที่รู้ใจ 8.ก่อนเธอจะไป 9.ฝันของเธอ
เบรตต์ ดาลตัน
เบรตต์ แพทริค ดาลตัน (Brett Patrick Dalton; เกิด 7 มกราคม พ.ศ. 2526) เป็นนักแสดงและนักพากย์ชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากการรับบท แกรนท์ เวิร์ด และ Hive ในซีรีส์ ชี.ล.ด์. ทีมมหากาฬอเวนเจอร์ส ของเอบีซี และรับบท ไมเคิล มันโร ในวิดีโอเกม Until Dawn ค.ศ. 2015
อ้างอิง
1983
นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ
นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ หมายถึง นักวิจัยที่ได้รับเชิดชูเกียรติจากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ มีการมอบรางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528
โดยมอบให้แก่นักวิจัยซึ่งได้อุทิศตนให้กับการวิจัยในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หรือหลายเรื่อง ในกลุ่มวิชาการ หรือสหวิทยาการอย่างต่อเนื่อง มีผลงานวิจัยดีเด่นที่แสดงถึงความคิดริเริ่มและเป็นผลงานวิจัยที่ทำสะสมกันมาเป็นเวลาตั้งแต่ 5 ปี ขึ้นไป ทั้งเป็นผู้ที่มีจริยธรรมของนักวิจัยจนเป็นที่ยอมรับและยกย่องในวงวิชาการนั้นๆ สมควรเป็นแบบอย่างแก่นักวิจัยผู้อื่นได้ ในอันที่จะทุ่มเทกำลังใจ และสติปัญญาในการสร้างสรรค์ผลงานที่มีคุณประโยชน์แก่ประเทศชาติ
โซยุซ เอ็มเอส-01
โซยุซ เอ็มเอส-01 เป็นโครงการอวกาศโซยุซที่เปิดตัวขึ้นในปี พ.ศ. 2559 เพื่อไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ เริ่มแรกมีการวางไว้จะเปิดตัวในเดือนมิถุนายน แต่ว่าได้เลื่อนไปเป็นวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 โดยเป็นการส่งลูกเรือสามคนจากโครงการเอ็กแพรนดิชัน 49 ไปสู่สถานีอวกาศนานาชาติ เอ็มเอส-01 เป็นโครงการอวกาศโซยุซครั้งที่ 130 และถือยังเป็นการเปิดโครงการใหม่ โซยุซ เอ็มเอส ประกอบไปด้วยลูกเรือผู้บัญชาการชาวรัสเซีย, วิศวกรชาวญี่ปุ่น และวิศวกรชาวอเมริกา
เมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ได้เลื่อนการปล่อยยานเนื่องจากว่ามีปัญหาในการเทียบท่ากับสถานีอวกาศนานาชาติ โดยเปลี่ยนเป็นเดือนกรกฎาคม ในปีเดียวกันแทน ยานอวกาศเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศนานาชาติอย่างถูกต้อง เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 และกลับมายังโลกเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2559
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียได้รับการยอมรับจากฝ่ายสัมพันธมิตรในการประชุมเตหะราน เช่นเดียวกับสภาต่อต้านฟาสซิสต์ในฐานะหน่วยงานหารือทางการเมือง สหราชอาณาจักรได้สร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลพลัดถิ่นยูโกสลาฟของพระเจ้าปีเตอร์ที่ 2 ที่อยู่ในกรุงลอนดอน ให้ยอมรับรัฐบาลต่อต้านฟาสซิสต์ตามสนธิสัญญาวิส ซึ่งได้ลงนามในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ระหว่างนายกรัฐมนตรีพลัดถิ่นอีวาน ซูบาซิช และตีโต ด้วยสนธิสัญญาฉบับนี้ ทำให้รัฐบาลพลัดถิ่นและคณะกรรมการเพื่อการปลดปล่อยแห่งชาติยูโกสลาเวียต้องตกลงที่จะรวมกันเป็นรัฐบาลชั่วคราวโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ รูปแบบของรัฐบาลใหม่ได้รับการเห็นชอบตามความตกลงตีโต–ซูบาซิชครั้งที่สอง ที่ลงนามในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ณ กรุงเบลเกรด เมืองหลวงของยูโกสลาเวียที่ได้รับการปลดปล่อยเมื่อไม่นานมานี้ สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งของสหประชาชาติ ตามที่ลงนามในกฎบัตรสหประชาชาติในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1945
รัฐก่อตั้งขึ้นตามจุดประสงค์เพื่อร่วมกับขบวนการของชาวยูโกสลาเวียในการต่อต้านการยึดครองยูโกสลาเวียของฝ่ายอักษะ โดยยังคงทิ้งประเด็นที่ว่ารัฐจะปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตยหรือสาธารณรัฐจนกระทั่งสงครามสิ้นสุดและตำแหน่งประมุขแห่งรัฐว่างลง หลังการรวมกันของรัฐบาล รัฐแปรสภาพกลายเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวียซึ่งปกครองด้วยระบบพรรคการเมืองเดียว โดยมียอซีป บรอซ ตีโต เป็นนายกรัฐมนตรี และอีวาน ซูบาซิช เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ
ประวัติศาสตร์
การประชุมครั้งที่สองของสภาต้านฟาสซิสต์ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองจาเช ในเดือนพฤศจิกายน 1943 เปิดขึ้นพร้อมกับคำประกาศที่อ่านบางส่วน:
จากนั้นสภาต้านฟาสซิสต์ได้ออกกฎหมาย 6 ฉบับและรัฐสภาของสภาต้านฟาสซิสต์ซึ่งยังคงทำหน้าที่ต่อไปเมื่อไม่ได้อยู่ในสมัยประชุม ตามด้วยการตัดสินใจ 4 ฉบับ สิ่งเหล่านี้ประกอบกันเป็นรัฐธรรมนูญของรัฐใหม่ที่เป็นรูปเป็นร่างในยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน รัฐสภาได้มอบตำแหน่งจอมพลของตีโต ให้กับเขา และแต่งตั้งให้เขาเป็นประธานรัฐบาล (หรือรักษาการนายกรัฐมนตรี) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม รองประธานสามคนและรัฐมนตรีอีกสิบสามคนได้รับการแต่งตั้งให้เป็น NKOJ
ชื่อ "สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวีย" ถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 1944 ในวันเดียวกันนั้น
หลังจากการปลดออกจากตำแหน่งของกษัตริย์ปีเตอร์ที่ 2 สหพันธ์สาธารณรัฐประชาชนยูโกสลาเวียได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 1945
รัฐบาล
สภานิติบัญญัติ หลังจากพฤศจิกายน 1944 เป็นสภาชั่วคราว ความตกลงตีโต-ซูบาซิช ในปี 1944 ประกาศว่ารัฐเป็นประชาธิปไตยแบบพหุนิยมที่รับประกัน: เสรีภาพในระบอบประชาธิปไตย; เสรีภาพส่วนบุคคล เสรีภาพในการพูด การชุมนุม และการนับถือศาสนา อย่างไรก็ตาม ภายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2488 ตีโตได้เปลี่ยนการเน้นของรัฐบาลของเขาจากการเน้นประชาธิปไตยแบบพหุนิยม โดยอ้างว่าแม้ว่าเขาจะยอมรับระบอบประชาธิปไตย แต่เขาอ้างว่าไม่มี "ความจำเป็น" สำหรับหลายพรรค ในขณะที่เขาอ้างว่าหลายพรรคสร้างความแตกแยกโดยไม่จำเป็นใน ท่ามกลางความพยายามทำสงครามของยูโกสลาเวีย และแนวรบประชาชนเป็นตัวแทนของชาวยูโกสลาเวียทั้งหมด แนวร่วมแนวหน้าของประชาชน นำโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวียและเลขาธิการทั่วไป จอมพล ยอซีฟ บรอซ ตีโต เป็นการเคลื่อนไหวที่สำคัญภายในรัฐบาล การเคลื่อนไหวทางการเมืองอื่น ๆ ที่เข้าร่วมกับรัฐบาล ได้แก่ การเคลื่อนไหว "Napred" ซึ่งเป็นตัวแทนของ มิลิโวเย มาร์โควิช
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียถูกปกครองโดยรัฐบาลชั่วคราวซึ่งประกอบด้วยสมาชิกแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเป็นส่วนใหญ่และพรรคการเมืองอื่นจำนวนน้อยจากอดีตราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย ประธานรัฐบาลคือ ยอซีฟ บรอซ ตีโตส่วนสมาชิกคอมมิวนิสต์ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี 22 ตำแหน่ง รวมทั้งการคลัง กิจการภายใน ความยุติธรรม การขนส่ง และอื่นๆ อีวาน ซูบาซิช จากพรรคชาวนาโครเอเชียและอดีตพรรคคอมมิวนิสต์บาโนวินาของโครเอเชียเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ขณะที่ มีลาน โกรว จากพรรคประชาธิปไตยเป็นรองนายกรัฐมนตรี สมาชิกรัฐบาลที่ไม่ใช่คอมมิวนิสต์หลายคนลาออกเนื่องจากไม่เห็นด้วยกับนโยบายใหม่
การแบ่งเขตการปกครอง
สหพันธ์ประชาธิปไตยยูโกสลาเวียประกอบด้วย 6 รัฐสหพันธ์ และ 2 ภูมิภาคปกครองตนเอง ได้แก่:
ปีแยร์ บูล
ปีแยร์-ฟร็องซัว-มารี-หลุยส์ บูล (Pierre-François-Marie-Louis Boulle) วิศวกรและนักเขียนชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากผลงานเขียนหนังสือเรื่อง Le Pont de la Rivière Kwai (1952) และ La Planète des singes (1963) ทั้งสองเรื่องถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง เดอะบริดจ์ออนเดอะริเวอร์แคว (1957) และ พิภพวานร (1963) และภาพยนตร์ภาคต่อ
บูลเคยเป็นช่างเทคนิคของโรงงานยางพาราของอังกฤษในมลายู เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเข้าร่วมกับกองทัพเสรีฝรั่งเศสและปฏิบัติการเป็นสายลับในสิงคโปร์ จีน พม่า และอินโดจีนของฝรั่งเศส จนกระทั่งถูกจับโดยฝ่ายวิชีฝรั่งเศสที่แม่น้ำโขง และถูกนำตัวไปเป็นเชลยศึกเพื่อใช้แรงงาน
หลังสงครามโลก เขากลับไปทำงานที่มลายู จากนั้นได้เดินทางกลับปารีส และนำประสบการณ์ระหว่างตกเป็นเชลยมาเขียนนวนิยาย "Le Pont de la Rivière Kwai" เกี่ยวกับเชลยศึกทหารสัมพันธมิตรที่ถูกทหารญี่ปุ่นเกณฑ์ไปสร้างทางรถไฟสายมรณะ ซึ่งกลายเป็นนิยายติดอันดับขายดี และถูกนำไปสร้างภาพยนตร์โดยแซม สปีเกล และเดวิด ลีน ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ประจำปี 1957
เกรด บรีเซอ
เกรด บรีเซอ (25 ธันวาคม ค.ศ. 1897 – สิงหาคม ค.ศ. 1957) เป็นนักแสดงชายชาวเยอรมัน เขาเสียชีวิตด้วยวัย 59 ปี ที่เบอร์ลิน