cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทฤษฎีบทสี่สี
บทพิสูจน์แย้งที่ผิด
เป็นไปได้ว่าต้นเหตุของความเข้าใจผิดอันนี้ มาจากความจริงที่ว่า การบังคับสีนั้นไม่ได้มีลักษณะถ่ายทอด นั่นคือพื้นที่หนึ่งๆ ถูกบังคับให้มีสีแตกต่างจากพื้นที่ที่ติดกับมันเท่านั้น แต่มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพื้นที่อันถัดไป (อันที่ติดกับอันที่ติดกับมัน) เลย และถ้าหากคุณสมบัตินี้เป็นจริงขึ้นมา กราฟเชิงระนาบก็คงต้องใช้สีสำหรับระบายจำนวนมหาศาลทีเดียว
บทพิสูจน์แย้งอื่นๆ ก็มักจะทำผิดข้อกำหนดบางอย่างของทฤษฎีบทโดยไม่ได้ตั้งใจ เช่น นำพื้นที่หนึ่งเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของอีกพื้นที่หนึ่ง, สร้างพื้นที่ที่แตกกระจายเป็นหลายส่วนไม่ติดกัน (เช่น มิชิแกน) หรือบังคับไม่ให้พื้นที่ที่มีจุดร่วมกันมีสีเดียวกัน (ที่จริงแล้วข้อกำหนดบังคับเฉพาะพื้นที่ที่มีขอบร่วมกัน)
นัยทั่วไป
พิจารณาปัญหาการระบายสีลงบนพื้นผิวใดๆนอกเหนือไปจากระนาบ การระบายสีลงบนพื้นผิวทรงกลมมีลักษณะเดียวกับบนระนาบ สำหรับพื้นผิวแบบปิด(แบบพลิกได้หรือพลิกไม่ได้ก็ได้(orientable or non-orientable)) ที่มีจีนัสเป็นบวก จำนวนสีสูงสุด p ที่ต้องการขึ้นอยู่กับค่าเฉพาะออยเลอร์ χ ของพื้นผิวนั้นๆ ตามสมการ
ข้อยกเว้นเดียวของสมการนี้คือ ขวดไคลน์(Klein bottle) ซึ่งมีค่าเฉพาะออยเลอร์เป็น 0 แต่ต้องการ 6 สี นี่เป็นที่รู้จักกันตอนแรกในฐานะข้อความคาดการณ์เฮวูด และถูกพิสูจน์เป็นทฤษฎีบทการระบายสีแผนที่ โดยเกอร์ฮาร์ด ริงเกล(Gerhard Ringel) และยังส์ (J. T. W. Youngs) ในปีพ.ศ. 2511
ตัวอย่างเช่น ทอรัสมีค่าเฉพาะออยเลอร์ χ = 0 และต้องการ p = 7 สี ในทอรัส แผนที่ทุกๆแบบต้องการสี 7 สีเพื่อระบายมัน
กีฬาโอลิมปิก
กีฬาโอลิมปิกเกมส์ (Olympic Games, les Jeux olympiques, JO) หรือกีฬาโอลิมปิกเกมส์สมัยใหม่ (Modern Olympic Games) เป็นการแข่งขันกีฬาระหว่างประเทศที่สำคัญ มีทั้งกีฬาฤดูร้อนและฤดูหนาว โดยมีนักกีฬากว่าพันคนเข้าร่วมการแข่งขันในหลายชนิดกีฬา กีฬาโอลิมปิกถูกมองว่าเป็นการแข่งขันกีฬาที่สำคัญที่สุดของโลก โดยมีประเทศเข้าร่วมแข่งขันกว่า 200 ประเทศ ปัจจุบัน กีฬาโอลิมปิกจัดขึ้นทุก ๆ 4 ปี โดยผลัดกันระหว่างโอลิมปิกฤดูร้อนกับโอลิมปิกฤดูหนาวห่างกันทุก 2 ปี
การสร้างสรรค์กีฬาโอลิมปิกได้รับแรงบันดาลใจจากกีฬาโอลิมปิกโบราณ ที่เคยจัดขึ้นในโอลิมเปีย กรีซ จากในระหว่างศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาลจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 4 โดย บารอน ปีแยร์ เดอ กูแบร์แต็ง ชาวฝรั่งเศส เป็นผู้ก่อตั้งคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) ใน พ.ศ. 2437 จนนำไปสู่การจัดโอลิมปิกสมัยใหม่ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2439 ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ นับแต่นั้นมาไอโอซีกลายเป็นองค์การที่ดูแลกระบวนการโอลิมปิก (Olympic Movement) โดยมีกฎบัตรโอลิมปิกนิยามโครงสร้างและอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการฯ
วิวัฒนาการของกระบวนการโอลิมปิกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 20 และ 21 ได้ส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อกีฬาโอลิมปิกหลายประการ การปรับแก้บางอย่างรวมไปถึง การริเริ่มโอลิมปิกฤดูหนาวเพื่อแข่งขันกีฬาน้ำแข็งและฤดูหนาว กีฬาพาราลิมปิกเพื่อนักกีฬาที่มีความพิการทางร่างกาย และกีฬาโอลิมปิกเยาวชนเพื่อนักกีฬาวัยรุ่น ไอโอซีได้ปรับตัวให้สอดคล้องกับสถานการณ์ทางเศรษฐกิจ การเมืองและเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 20 ตามความจริง ผลคือ กีฬาโอลิมปิกได้ขยับจากลักษณะมือสมัครเล่นบริสุทธิ์ (pure amateurism) ตามแนวคิดของกูแบร์แต็ง เพื่อให้นักกีฬาอาชีพร่วมการแข่งขันได้ ความสำคัญที่เพิ่มขึ้นของสื่อมวลชนได้ก่อให้เกิดปัญหาการอุปถัมภ์โดยบริษัทและการใช้ประโยชน์เชิงพาณิชย์จากกีฬาโอลิมปิก สงครามโลกนำไปสู่การยกเลิกโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2459, 2483 และ 2487 มีการคว่ำบาตรครั้งใหญ่ระหว่างสงครามเย็น ซึ่งจำกัดการเข้าร่วมในโอลิมปิกเมื่อ พ.ศ. 2523 และ 2527
กระบวนการโอลิมปิกประกอบด้วยสหพันธ์กีฬาระหว่างประเทศ คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ และคณะกรรมการจัดการแข่งขันของกีฬาโอลิมปิกแต่ละครั้ง เมืองเจ้าภาพเป็นผู้รับผิดชอบการจัดการแข่งขันและการจัดหาเงินทุนเพื่อสมโภช (celebrate) กีฬาตามกฎบัตรโอลิมปิก โปรแกรมโอลิมปิก ซึ่งประกอบด้วยกีฬาที่จะมีการแข่งขันในโอลิมปิก ถูกกำหนดโดยไอโอซีเช่นกัน การสมโภชกีฬาโอลิมปิกหมายรวมพิธีการและสัญลักษณ์จำนวนมาก อาทิ ธงและคบเพลิงโอลิมปิก ตลอดจนพิธีเปิดและปิด มีนักกีฬากว่า 13,000 คน เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนและฤดูหนาวใน 33 ชนิดกีฬา เกือบ 400 รายการ ผู้ที่ชนะเลิศเป็นอันดับหนึ่ง สองและสามในแต่ละรายการจะได้รับเหรียญโอลิมปิก ทอง เงินและทองแดง ตามลำดับ
กีฬาโอลิมปิกโบราณ
กีฬาโอลิมปิกโบราณ (Ancient Olympic Games) เป็นเทศกาลทางศาสนาและกรีฑาซึ่งจัดขึ้นทุกสี่ปี ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งซุสในโอลิมเปีย กรีซ โดยนครรัฐและราชอาณาจักรกรีซโบราณได้ส่งตัวแทนเข้าร่วมแข่งขัน โอลิมปิกโบราณนี้เน้นกรีฑาเป็นหลัก แต่ก็มีการแข่งขันต่อสู้และรถม้าด้วย ระหว่างการแข่งขัน ความขัดแย้งระหว่างนครรัฐที่เข้าร่วมทั้งหมดจะถูกเลื่อนไปจนกว่าการแข่งขันจะเสร็จสิ้น จุดกำเนิดของกีฬาโอลิมปิกเหล่านี้ยังเป็นปริศนาและตำนาน เรื่องปรัมปราหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากที่สุดชี้ว่า เฮราคลีสและซุสผู้เป็นบิดาเป็นแบบฉบับของกีฬาดังกล่าว ตามตำนาน เฮราคลีสเป็นผู้แรกที่เรียกกีฬานี้ว่า "โอลิมปิก" และตั้งธรรมเนียมจัดการแข่งขันขึ้นทุกสี่ปี ตำนานยืนยันว่า หลังจากที่เฮราคลีสสำเร็จภารกิจสิบสองประการ (twelve labors) แล้ว เขาได้ทรงสนามกีฬาโอลิมปิกเพื่อถวายเกียรติแด่ซุส หลังการแข่งขันนี้ เขาเดินเป็นเส้นตรงระยะ 200 ก้าว และเรียกระยะทางนี้ว่า "stadion" (, stadium, "เวที") ซึ่งภายหลังชาวกรีกยังใช้เป็นหน่วยวัดระยะทางด้วย เรื่องปรัมปราอีกเรื่องหนึ่งเชื่อมโยงกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกกับมโนทัศน์การพักรบโอลิมปิก (, Olympic truce) ของกรีซ วันก่อตั้งกีฬาโอลิมปิกโบราณที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด คือ 776 ปีก่อนคริสตกาล ตามรอยจารึกซึ่งพบที่โอลิมเปีย และมีการระบุรายชื่อผู้ชนะการวิ่งซึ่งจัดขึ้นทุกสี่ปีเริ่มตั้งแต่ 776 ปีก่อน ค.ศ. กีฬาโอลิมปิกโบราณมีรายการแข่งขันวิ่ง ปัญจกีฬา (ประกอบด้วยการกระโดด ขว้างจักร พุ่งแหลน วิ่ง และมวยปล้ำ) ชกมวย มวยปล้ำ ศิลปะป้องกันตัวแพนแครชัน (pankration) และขี่ม้า ความเชื่อมีอยู่ว่า คอโรเอบัส (Coroebus) พ่อครัวจากนครเอลลิส (Elis) เป็นผู้ชนะโอลิมปิกคนแรก
กีฬาโอลิมปิกมีความสำคัญทางศาสนาเป็นหลัก โดยมีการแข่งขันกีฬาร่วมกับพิธีกรรมบูชายัญเพื่อถวายเกียรติแด่ทั้งซุส (ซึ่งมีเทวรูปอันมีชื่อเสียงโดย ฟิเดียส ในเทวสถานของพระองค์ที่โอลิมเปีย) และฟีลอปส์ เทพวีรบุรุษและพระมหากษัตริย์ตามตำนานของโอลิมเปีย ฟีลอปส์มีชื่อเสียงในการแข่งรถม้ากับพระเจ้าอีโนมาอัส (Oenomaus) แห่งปีซาทิส (Pisatis) ผู้ชนะจากการแข่งขันดังกล่าได้รับการยกย่องและมีอนุสรณ์ในบทกวีและรูปปั้น กีฬาโอลิมปิกจัดขึ้นทุกสี่ปี ซึ่งคาบนี้เรียกว่า Olympiad ซึ่งชาวกรีกใช้เป็นหน่วยในการวัดเวลาอย่างหนึ่ง กีฬาโอลิมปิกเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรที่เรียกว่า กีฬาแพนเฮลลินนิค (Panhellenic Games) ซึ่งมีกีฬาไพเธียน กีฬานีเมียน และกีฬาอิสท์เมียน
โอลิมปิกสมัยใหม่
หลังจากโอลิมปิกโบราณได้ล้มเลิกไปเป็นเวลาถึง 15 ศตวรรษ โอลิมปิกยุคใหม่ก็เกิดขึ้น โดยมีนักกีฬาคนสำคัญของฝรั่งเศสชื่อ ปิแอร์ เดอ ดูเบอร์แตง ท่านขุนนางผู้นี้เกิดในกรุงปารีส เมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2406 (ค.ศ. 1863) สนใจประวัติศาสตร์ ปัญหาการเมืองและสังคม ในปี พ.ศ. 2432 (ค.ศ. 1889) ท่านอายุได้ 26 ปี ได้เกิดความคิดที่จะฟื้นฟูการแข่งขันโอลิมปิก ซึ่งได้ล้มเลิกมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 936 (ค.ศ. 393) โดยติดต่อกับบุคคลสำคัญของประเทศอังกฤษ, สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศส เป็นเวลาถึง 4 ปี ในที่สุดได้เปิดการประชุมอย่างไม่เป็นทางการขึ้น ที่ตำบลซอร์บอนน์ ในกรุงปารีส เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 (ค.ศ. 1892) และประกาศ ณ ที่นั้นว่า การแข่งขันโอลิมปิกซึ่งได้หยุดมานานกว่า 15 ศตวรรษ จักได้พื้นขึ้นใหม่เป็นการปัจจุบัน และแผนการของงานโอลิมปิกปัจจุบันนั้น ได้เป็นที่ตกลงกันในที่ประชุมจำนวน 15 ประเทศ ณ ตำบลซอร์บอนน์ ประเทศฝรั่งเศส
คณะกรรมการผู้ริเริ่มได้ลงมติว่า ให้ทำการเปิดการแข่งขันโอลิมปิกปัจจุบันขึ้น โดยกำหนด 4 ปีต่อ 1 ครั้ง โดยให้ประเทศสมาชิกหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันเป็นเจ้าภาพ แต่การเปิดแข่งขันครั้งแรกให้เริ่ม ณ กรุงเอเธนส์ ใน พ.ศ. 2439 (ค.ศ. 1896) เพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งการกำเนิดกีฬาโอลิมปิกเมื่อครั้งโบราณ จากนั้นเป็นต้นมาการแข่งขันและวิธีเล่นกรีฑาก็พัฒนาไปอย่างกว้างขวาง และการแข่งขันทุก ๆ ครั้ง ให้ถือเอากรีฑาเป็นกีฬาหลัก ซึ่งจะขาดเสียมิได้ในการแข่งขันแต่ละครั้ง
เจ้าภาพ
การกำหนดว่าประเทศใดจะได้เป็นเจ้าภาพในครั้งต่อไปนั้น กระทำขึ้น ณ สถานที่ที่การแข่งขันครั้งล่าสุดดำเนินอยู่นั้นเอง คณะกรรมการโอลิมปิกสากลจะพิจารณาบรรดาประเทศสมาชิกที่เสนอขอจัด และมีอำนาจเด็ดขาดที่จะลงมติให้ประเทศใดเป็นเจ้าภาพ ซึ่งจะประกาศให้ทราบอย่างเป็นทางการ ในวันพิธีเปิดการแข่งขันครั้งล่าสุดนั้น ประเทศที่ได้รับพิจารณาให้เป็นเจ้าภาพ ถือได้ว่าเป็นเกียรติอย่างสูงที่ได้รับความไว้วางใจ อันก่อให้เกิดความภาคภูมิใจต่อประชาชนทั้งประเทศ
สมาชิก
ในปัจจุบัน ประเทศทั่วโลกเป็นสมาชิกโอลิมปิกประมาณ 197 ประเทศ แต่บางประเทศไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน เพราะเป็นประเทศเล็ก ขาดความพร้อมในเรื่องตัวนักกีฬา บารอน ปิแอร์เดอ ดูเบอร์แตง ได้ให้นิยามการเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกว่า ผู้เข้าร่วมการแข่งขันนั้นไม่เลือกผิวพรรณ ศาสนา ลัทธิการปกครอง แต่อย่างใด ความหมายการแข่งขันเพื่อให้นักกีฬาชาติต่าง ๆ ได้มาร่วมชุมนุมกัน ตัวนักกีฬาเปรียบเสมือนทูตสันถวไมตรีส่งมาเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ ร่วมเล่นสนุกสนานด้วยความเห็นอกเห็นใจ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ตลอดทั้งสร้างความเข้าใจอันดีต่อกัน อันนำมาซึ่งความสามัคคีและเพื่อสันติภาพของโลก การแพ้หรือชนะไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ “การเข้าร่วม”
รางวัล
รางวัลของการแข่งขันในสมัยโบราณผู้ที่ชนะจะได้รับการสรรเสริญมาก รางวัลที่ให้แก่ผู้ชนะในสมัยนั้น คือ กิ่งไม้มะกอกซึ่งตัดมาจากยอดเขาโอลิมปัส อันเป็นที่สิงสถิตของซุส แล้วทำเป็นวงคล้ายมงกุฎ จักรพรรดิจะเป็นผู้พระราชทานครอบลงบนศีรษะของผู้ชนะนั้น ๆ พร้อมทั้งได้สร้างอนุสาวรีย์ไว้ให้ชนรุ่นหลังศึกษาและชื่นชมต่อไป
สำหรับการแข่งขันโอลิมปิกสมัยปัจจุบันแบ่งรางวัลเป็นสามระดับ คือ เหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง ให้แก่ผู้ชนะเลิศ ผู้ชนะเลิศที่สอง และที่สามตามลำดับ ส่วนอันดับที่สี่ไปถึงอันดับที่หก จะได้ประกาศนียบัตรการเข้าร่วมการแข่งขัน
คบเพลิงโอลิมปิก
โคมไฟโอลิมปิก เมื่อมีการแข่งขันโอลิมปิกจะมีการจุดไฟกองใหญ่ขึ้นบนยอดเขาโอลิมปัส เพื่อให้ความสว่างไสว และเพื่อเป็นสัญญาณประกาศให้คนทั่วไปได้ทราบว่า การเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว พิธีการจุดไฟนั้น เริ่มแรกทำบนยอดเขาโอลิมปัส โดยใช้แว่นรวมแสงอาทิตย์ไปยังเชื้อเพลิง เมื่อติดไฟแล้ว จึงนำตะเกียงต่อเอาไว้ ไฟกองใหญ่จะคงลุกโชติช่วงต่อไปจนตลอดงานฉลอง ส่วนตะเกียงนั้นจะมีการวิ่งถือไปทั่วทุกนครรัฐ ด้วยการส่งต่อกันไปเป็นทอด ๆ จากนักวิ่ง คนละ 2 ไมล์ หากผ่านทะเลหรือแม่น้ำก็จะลงเรือข้ามฟากโดยไฟไม่ดับ ไฟนี้ชาวกรีก ถือว่าเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ และความสงบสุขของชาวกรีก ซึ่งพระเจ้าจะทรงพระพิโรธต่อบุคคลที่ไม่สนใจในกิจการนี้
โอลิมปิกในปัจจุบัน ยังคงรักษาประเพณีเรื่องการจุดไฟไว้ดังเดิมทุกประการ กล่าวคือ ก่อนจะมีการแข่งขันจะมีพิธีจุดไฟ ณ เขาโอลิมปัส ผู้จุดคือ สาวพรหมจารีย์ผู้บริสุทธิ์ เป็นผู้ต่อไฟจากแว่นรวมแสงของดวงอาทิตย์ด้วยคบเพลิง และไฟนี้จะถูกแจกจ่ายไปยังประเทศสมาชิกทั่วโลก และข้ามน้ำข้ามทะเลไปสู่ประเทศเจ้าภาพ และมีการวิ่งถือคบเพลิงส่งต่อกันไปจุดที่กระถางใหญ่บริเวณงานในวันแรกของพิธีเปิดการแข่งขัน ไฟจะต้องไม่ดับตั้งแต่เริ่มจุด ณ ภูเขาโอลิมปัส จนกว่าจะสิ้นสุดการแข่งขันโอลิมปิกในครั้งนั้น ๆ
สัญลักษณ์โอลิมปิก
ธงโอลิมปิกมีผืนธงเป็นสีขาว ขนาดมาตรฐานยาว 3 เมตร กว้าง 2 เมตร ส่วนเครื่องหมายห้าห่วงคล้องกันอยู่บนกลางธง ขนาด 2 เมตร คูณ 0.60 เมตร มีสีฟ้า สีเหลือง สีดำ สีเขียว สีแดง ตามลำดับจากซ้ายไปขวา คล้องไขว้กันอยู่ตรงกลางสองแถว แถวบน 3 ห่วง แถวล่าง 2 ห่วง ห่วงสีที่คล้องกันอยู่ตรงกลางธงบนพื้นธงสีขาว รวมเป็น 6 สี โดยแท้จริงแล้ว ห้าห่วงหมายถึง ห้าส่วนของโลกที่อยู่ในโอบอ้อมของ “โอลิมปิกนิยม” มิเจาะจงเป็นห้าทวีปในโลกอย่างที่เข้าใจกัน แต่บังเอิญห้าทวีปนี้ก็เป็นห้าส่วนของโลกก็เลยอนุโลมกันไปเช่นนั้น ส่วนสีที่ห่วง 5 สี มิได้หมายถึงสีประจำทวีป ซึ่งสีทั้งหมด 6 สี รวมทั้งสีขาวที่เป็นพื้นธง หมายความว่า ธงชาติของประเทศต่าง ๆ ในโลกประกอบด้วยสีใดสีหนึ่งหรือมากกว่านั้นในจำนวนหกสีนั้น และไม่มีธงชาติของประเทศใดที่มีสีนอกเหนือไปจากหกสีนี้
พิธีปิด
ในพิธีปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก จะมีการแข่งขันกีฬาประเภทสุดท้าย ซึ่งจะแข่งขันในสนามกีฬาหลัก โดยมากมักจะเป็นการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของกีฬาฟุตบอล เมื่อการแข่งขันกีฬาประเภทสุดท้ายเสร็จสิ้น ขบวนนักกีฬาจากประเทศต่าง ๆ จะเดินเข้าสนามเพื่อเข้าร่วมพิธีปิด โดยประธานในพิธีกล่าวปิด แล้วไฟในกระถางคบเพลิงก็จะเริ่มดับลง บนป้ายบอกคะแนนจะมีตัวอักษรขึ้นว่า "จนกว่าเราจะพบกันใหม่ ณ เมือง..." (สถานที่ที่จะมีการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งต่อไปอีก 4 ปีข้างหน้า) สุดท้ายจึงร่วมร้องสามัคคีชุมนุมเป็นอันเสร็จสิ้น
กระบวนการโอลิมปิก
กระบวนการโอลิมปิก ประกอบไปด้วยผู้ที่เห็นด้วยกับแนวทางของกฎบัตรโอลิมปิก และผู้ที่รับรองอำนาจของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (International Olympic Committee หรือ IOC) รวมไปถึง สหพันธ์ระหว่างประเทศ (International Federations หรือ IF) ของกีฬาที่มีการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก, คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ (National Olympic Committees หรือ NOCs), คณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก (Organising Committees of the Olympic Games หรือ OCOGs) นักกีฬา กรรมการผู้ตัดสิน และผู้ตัดสิน สมาคม ชมรม รวมไปถึงองค์กรและสถาบันที่ได้รับการรับรองจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
การแข่งขันสู่ทะเล
การแข่งขันสู่ทะเล (Course à la mer; Wettlauf zum Meer, Race naar de Zee) เกิดขึ้นตั้งแต่ประมาณวันที่ 17 กันยายน - 19 ตุลาคม ค.ศ. 1914 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภายหลังจากยุทธการที่ชายแดน(Battle of the Frontiers) (7 สิงหาคม – 13 กันยายน) และเยอรมันรุกเข้าสู่ฝรั่งเศส การบุกครองได้ถูกหยุดชะงักในยุทธการที่มาร์นครั้งที่หนึ่ง (5–12 กันยายน) และตามมาด้วยยุทธการที่แอนครั้งที่หนึ่ง (13–28 กันยายน) การรุกตอบโต้กลับของฝรั่งเศสและอังกฤษ ชื่อนี้ได้อธิบายถึงความพยายามซึ่งกันและกันของกองทัพฝรั่งเศสและอังกฤษและกองทัพเยอรมันในการโอบล้อมปีกด้านเหนือของกองทัพฝ่ายข้าศึกผ่านทางจังหวัดปีการ์ดี อาร์ตัวส์ และฟลานเดอร์ มากกว่าความพยายามที่จะเข้ารุกไปทางเหนือสู่ทะเล คำว่า "การแข่งขัน" จะสิ้นสุดลงที่ชายฝั่งทะเลเหนือของเบลเยียม ประมาณวันที่ 19 ตุลาคม เมื่อพื้นที่เปิดโล่งล่าสุดจาก Diksmuide สู่ทะเลเหนือที่ถูกยึดครองโดยกองกำลังทหารเบลเยียมซึ่งได้ล่าถอยออกไป ภายหลังจากการล้อมที่แอนต์เวิร์ป (28 กันยายน – 10 ตุลาคม) ความพยายามที่จะโจมตีโอบล้อมด้านข้างได้ส่งผลทำให้เกิดการรบเผชิญหน้าหลายครั้ง แต่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด
ภายหลังจากกองทัพข้าศึกได้มาถึงทะเลเหนือแล้ว ทั้งสองฝ่ายได้พยายามดำเนินการรุกที่นำไปสู่ยุทธการที่แม่น้ำอีแซร์ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างได้รับบทเรียนราคาแพงและยังตัดสินไม่เด็ดขาด ตั้งแต่ 16 ตุลาคม ถึง 2 พฤศจิกายน และยุทธการที่แม่น้ำอิพร์ครั้งที่หนึ่ง ตั้งแต่ 19 ตุลาคม ถึง 22 พฤศจิกายน ภายหลังกลางเดือนพฤศจิกายน ปฏิบัติการในท้องถิ่นได้ถูกดำเนินการโดยทั้งสองฝ่ายและเตรียมความพร้อมเพื่อรับมือกับการรุกในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1915 เอริช ฟ็อน ฟัลเคินไฮน์ หัวหน้าคณะเสนาธิการใหญ่ (Oberste Heeresleitung OHL) นับตั้งแต่ 14 กันยายน ได้ให้ข้อสรุปว่าแนวรบด้านตะวันตกไม่สามารถบรรลุชัยชนะอย่างเด็ดขาดได้ และด้านตะวันออกก็ไม่น่าจะเป็นไปได้เช่นกัน ฟัลเคินไฮน์ได้ละทิ้ง Vernichtungsstrategie (ยุทธศาสตร์แห่งการทำลายล้าง) และพยายามสร้างเงื่อนไขเพื่อสันติภาพกับหนึ่งในศัตรูของเยอรมนี โดย Ermattungsstrategie (ยุทธศาสตร์แห่งความอ่อนล้า) เพื่อทำให้เยอรมนีสามารถรวบรวมทรัพยากรอย่างเด็ดขาดเพื่อเอาชนะศัตรูที่เหลืออยู่
ตลอดช่วงภาวะเงียบสงบในช่วงฤดูหนาว กองทัพฝรั่งเศสได้ก่อตั้งพื้นฐานทางทฤษฏีของการทำสงครามสนามเพลาะเชิงรุก ก่อให้วิธีการมากมายซึ่งกลายเป็นมาตรฐานสำหรับส่วนที่เหลือของสงคราม กลยุทธ์การแทรกซึ่ม(Infiltration tactics) ซึ่งการก่อตัวของทหารราบที่กระจัดกระจายกันไปตามมาด้วย nettoyeurs de tranchée (นักขจัดสนามเพลาะ) เพื่อเข้ายึดจุดแข็งที่เป็นทางผ่านได้ถูกประกาศใช้ การสังเกตการณ์ปืนใหญ่จากเครื่องบินและ creeping barrages ได้ถูกนำมาใช้เป็นครั้งแรกอย่างเป็นระบบในยุทธการที่อาร์ตัวส์ครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 9 พฤษภาคม ถึง 18 มิถุนายน ค.ศ. 1915 ฟัลเคินไฮน์ได้จัดทำบันทึกเหตุการณ์ เมื่อวันที่ 7 และ 25 มกราคม ค.ศ. 1915 เพื่อควบคุมดูแลการสู้รบป้องกันบนแนวรบด้านตะวันตก ซึ่งแนวหน้าที่ดำรงอยู่จะต้องได้รับการเสริมกำลังและถูกควบคุมอย่างไม่มีกำหนดด้วยกองกำลังทหารจำนวนน้อย เพื่อทำให้สามารถส่งกองพลไปยังแนวรบด้านตะวันออกได้มากขึ้น การป้องกันแห่งใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นหลังแนวหน้าเพื่อให้มีการบุกทะลวงจนกว่าตำแหน่งจะถูกกอบกู้กลับคืนมาโดยการโจมตีตอบโต้กลับ กองทัพเยอรมันตะวันตกได้ริเริ่มงานใหญ่ในการสร้างป้อมปราการภาคสนาม ซึ่งยังไม่เสร็จสมบูรณ์จนถึงฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1915
องค์การนอกภาครัฐ
องค์การนอกภาครัฐ (non-governmental organisation/organization: NGO) เป็นองค์การที่ไม่แสวงผลกำไร และดำเนินงานอยู่ภายนอกโครงสร้างการเมืองแบบสถาบัน โดยทั่วไปใช้เรียกกลุ่มรณรงค์ด้านสังคม วัฒนธรรม กฎหมาย และสิ่งแวดล้อมซึ่งไม่มีเป้าหมายหลักทางการค้า แต่เพื่ออุดมการณ์ในการปกป้องประชาชนไม่ให้ได้รับผลกระทบจากการพัฒนาซึ่งไร้การจัดการที่ดี องค์การนอกภาครัฐมักจะได้รับเงินสนับสนุนส่วนหนึ่งจากภาคเอกชน
คริส สมอลส์
คริสเตียน สมอลส์ (เกิด พ.ศ. 2531 หรือ 2532) เป็นนักจัดตั้งสหภาพแรงงานชาวอเมริกันผู้เป็นที่รู้จักในบทบาทผู้นำการจัดตั้งของคนงานแอมะซอน (Amazon worker organization) ที่โบโรฮ์เกาะสแตเทน นครนิวยอร์ก เขาดำรงตำแหน่งประธานและเป็นผู้ก่อตั้งสหภาพแรงงานแอมะซอน (Amazon Labor Union ตัวย่อ ALU) นับแต่ พ.ศ. 2564 เป็นต้นมา
สมอลส์เติบโตในรัฐนิวเจอร์ซีย์ และได้ประกอบอาชีพในสายแร็ปเปอร์ โดยได้ออกเดินสายกับมีก มิลล์ (Meek Mill) อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะล้มเลิกไปเพื่อเลี้ยงดูลูกของเขา โดยได้เข้าทำงานในอุตสาหกรรมบริการและคลังสินค้า และเข้าทำงานกับแอมะซอนใน พ.ศ. 2558
ในวันที่ 30 เดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 สมอลส์ได้จัดการประท้วงเดินออกจากงานที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทนที่เขาทำงานอยู่ กล่าวคือโกดังแอมะซอนหมายเลข JFK8 เนื่องจากมาตรการความปลอดภัยเกี่ยวกับการสัมผัสเชื้อโควิด-19 ซึ่งเขากล่าวว่าไม่เพียงพอ ในวันเดียวกันเองเขาถูกเลิกจ้าง โดยเหตุผลของบริษัทอ้างว่าเป็นเพราะการละเมิดมาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมของบริษัทระหว่างระยะเวลากักตัวที่กำหนดไว้แบบคงได้รับค่าจ้างอยู่ สมอลส์ได้สัมผัสเชื้อมาตั้งแต่วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2563 แต่ไม่ได้รับแจ้งหรือถูกให้กักตัวจนกระทั่งวันที่ 28 มีนาคม หลังจากเมื่อระยะฟักตัวของโรคได้สิ้นสุดลงแล้ว เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนได้วิพากษ์วิจารณ์บริษัทและเรียกร้องให้มีการสอบสวนการเลิกจ้าง สมอลส์และรัฐนิวยอร์กยังได้ฟ้องร้องบริษัทแอมะซอนอันเนื่องจากการเลิกจ้างที่ผิดกฎหมายครั้งนี้
หลังจากถูกเลิกจ้าง สมอลส์ได้ก่อตั้งกลุ่มนักกิจกรรมคนทำงานขึ้นมา นามว่า The Congress of Essential Workers (สภาของคนทำงานจำเป็น) ซึ่งภายหลังในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2564 ได้สนับสนุนการจัดตั้งสหภาพ ALU ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2565 คลังสินค้า JFK8 ได้ลงคะแนนเสียงเห็นชอบการก่อตั้งสหภาพโดยมีตัวแทนเป็นสหภาพ ALU ต่อมาเขาไได้รับขนามนามเป็นหนึ่งในบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดแห่งปี พ.ศ. 2565 โดยนิตยสารไทม์
ชีวิตวัยเด็กและการศึกษา
สมอลส์เกิดและเติบโตที่แฮกเคนแซก รัฐนิวเจอร์ซีย์ (Hackensack, New Jersey) โดยมีมารดาเลี้ยงเดี่ยวซึ่งทำงานเป็นนักจัดการที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง สมัยวัยรุ่น เขาเริ่มเข้าทำงานที่ต่าง ๆ และเล่นบาสเกตบอล อเมริกันฟุตบอล และกีฬาลู่และลานที่ โรงเรียนมัธยมแฮกเคนแซก (Hackensack High School)   เขาคาดหวังว่าจะได้เข้าเล่นในสมาคมบาสเกตบอลแห่งชาติ จนเมื่อเขาถูกชนแล้วหนีขณะที่ทำงานเป็นผู้ดูแลรถ
สมอลส์ได้เข้าศึกษาในวิทยาลัยชุมชน (community college) แห่งหนึ่ง ที่รัฐฟลอริดา  แต่หลังจากเรียนได้หนึ่งภาคเรียนก็คิดถึงบ้าน จึงกลับนิวยอร์กเพื่อไปศึกษาวิศวกรรมเสียงที่สถาบันวิจัยเสียง (Institute of Audio Research) แต่เขาลาออกเพราะเขาคิดว่ามันเป็น "hot shit" และเริ่มแต่งเพลงในฐานะแร็ปเปอร์ โดยได้ออกเดินสายกับมีก มิลล์ (Meek Mill) อยู่ครู่หนึ่ง ต่อมาเขาได้ล้มเลิกประกอบอาชีพนักดนตรีไปเพื่อเลี้ยงดูลูกของเขา โดยเข้าทำงานหลายที่ ซึ่งรวมถึงวอลมาร์ต โฮมดีโพ (Home Depot) และสนามกีฬาเมตไลฟ์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2555 จนถึง 2558  เขาบอกว่าในปัจจุบันเพื่อนของเขาพูดถึงตัวเขาว่า "ฉันว่าเสียงของนายถูกกำหนดมาไว้สำหรับอย่างอื่น"  สมอลส์ยังได้ทำงานเป็นคนงานคลังสินค้าที่เฟดเอกซ์และทาร์เก็ต (Target Corporation) ด้วย
พ.ศ. 2558–2563
สมอลส์ได้เข้าทำงานที่แอมะซอนใน พ.ศ. 2558 ในอาชีพคนหยิบสินค้า (processing) ที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาถูกย้ายไปที่คลังสินค้าในรัฐคอนเนทิคัตเป็นเวลาสั้น ที่นั่นเขาถูกไล่ออกและได้รับเข้าทำงานอีกครั้งหลังยื่นอุทธรณ์ไป เขาถูกย้ายไปที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทน (JFK8) ตอนที่เพิ่งเปิดใน พ.ศ. 2561 และทำงานที่นั่นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ สมอลส์กล่าวว่าเขาถูกย้ายไปเพราะมีสมรรถภาพในการทำงานที่ดี แต่เขายื่นสมัครตำแหน่งการจัดการไปกว่า 49 ครั้งตลอดการทำงาน แต่ไม่เคยถูกเลือกให้เลื่อนตำแหน่งเลย ซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นภาพสะท้อนของการเลือกปฏิบัติบนฐานของเชื้อชาติอย่างเป็นระบบที่เขาสังเกตพบภายในบริษัท สมอลส์กล่าวว่าเขาเคยชอบทำงานที่บริษัทอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง จนกระทั้งเขาเริ่มมองเห็นสิ่งที่เขาอ้างว่าเป็นปัญหา "ในระบบระดับลึก" ภายในบริษัท เขาอ้างว่าแอมะซอนมีปัญหากับมาตรการความปลอดภัย โดยอ้างอิงอัตราการบาดเจ็บ การเหยียดอายุ การเหยียดเพศ การเหยียดเชื้อชาติ และการเลือกปฏิบัติต่อผู้ดูแล แอมะซอนกล่าวว่า "เราไม่ทนต่อการเลือกปฏิบัติหรือการคุกคามในทุกรูปแบบ" และว่าพวกเขากำลังพยายามลดอัตราการบาดเจ็บให้น้อยลง และว่าพวกเขานั้น "ต้องการให้ [ลูกจ้าง] มีสุขภาพที่ดีและปลอดภัย"
สมอลส์ได้ติดต่อทั้งนักการเมืองท้องถิ่น บุคคลาการด้านสุขภาพ และแผนกบริหารทรัพยากรมนุษย์ของแอมะซอน หลังจากที่เพื่อนร่วมงานที่ป่วยหนักคนหนึ่งได้รับอนุญาตให้มาทำงานได้ทั้งที่มีอาการและกำลังรอผลตรวจโควิด-19 อยู่ เขากล่าวว่าแผนกทรัพยากรมนุษย์ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ เลย สมอลส์และเดอร์ริก พาลเมอร์ (Derrick Palmer) คนงานที่ JFK8 อีกคนหนึ่ง ได้จัดการประท้วงเดินออกจากงาน (strike action) ในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2563 เพื่อประท้วงมาตรการความปลอดภัยรับมือการระบาดทั่วของโควิด-19ของแอมะซอน และเรียกร้องให้บริษัทปิดคลังสินค้า JFK8 ไว้ชั่วคราว เขาคัดค้านการไม่มีการเว้นระยะห่างทางสังคมและการป้องกันส่วนตัวของบริษัท และกล่าวหาว่าได้ล้มเหลวในการเปิดเผยการป่วยโรคโควิด-19 ของคนงานต่อพนักงาน สมอลส์สัมผัสกับกรณีที่ยืนยันแล้วในวันที่ 11 มีนาคม dischargeพ.ศ. 2563 แต่ไม่ได้รับแจ้งจนกระทั่งวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งกระตุ้นให้เขาไปยื่นคำร้องต่อกระทรวงสาธารณสุขรัฐนิวยอร์ก (New York State Department of Health)
ในวันเดียวกันกับการประท้วง สมอลส์ถูกแอมะซอนไล่ออก เจย์ คาร์นีย์ (Jay Carney) รองประธาน (vice president) ฝ่ายนโยบายและสื่อมวลชนของบริษัท อดีตโฆษกทำเนียบขาว ได้กล่าวในทวิตเตอร์ว่าสมอลส์ได้ละเมิดนโยบายเว้นระยะห่างทางสังคมของบริษัท และเขาถูกให้กักตัวเป็นระยะเวลา 14 วันโดยยังได้รับค่าจ้างอยู่หลังจากสัมผัสกับผู้ที่ตรวจพบเชื้อโควิด-19 ตอนที่เขาจัดการประท้วงเดินออก แต่การกักตัวจบลงแล้วในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2563 หากทางบริษัทได้เริ่มให้ทำในระยะฟักตัวของเชื้อที่สมอลส์ได้สัมผัส
เลทิชา เจมส์ (Letitia James) อัยการสูงสุดรัฐนิวยอร์ก (Attorney General of New York) ได้กล่าวหาแอมะซอนว่าไล่ออกสมอลส์อย่างผิดกฎหมาย และต่อมาสั่งให้มีการไต่สวนในเรื่องนี้ หลังจากการสอบสวนเบื้องต้นได้เปิดเผยว่ามี "ภาวะชะงักงัน" (chilling effect) ที่เกิดจากการไล่ออก การสอบสวนของเจมส์ได้พบว่าบริษัทได้เลิกจ้างสมอลส์โดยผิดกฎหมาย และได้ยื่นฟ้องให้มีคำสั่งห้าม (injunction) ซึ่งจะบังคับให้แอมะซอนต้องจ้างสมอลส์กลับเข้าทำงานต่อ นายกเทศมนตรีนครนิวยอร์ก (Mayor of New York City) บิล ดิ บลาซิโอ (Bill de Blasio) และสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐเบอร์นี แซนเดอร์ส ได้กล่าวถึงการเลิกจ้างครั้งนี้ว่า "น่าอับอาย" ดิ บลาซิโอได้สั่งการให้กรรมการสิทธิมนุษยชนของเมืองเข้าสืบสวนการไล่สมอลส์ออก และเจมส์ได้เรียกร้องให้คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ (National Labor Relations Board) เข้าสืบสวนการไล่ออกด้วย สมาชิกวุฒิสภาเก้าคน ซึ่งรวมถึงเอลิซาเบธ วอร์เรน (Elizabeth Warren) ได้ส่งจดหมายไปที่บริษัทและเรียกร้องขอข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเลิกจ้างสมอลส์ และการไล่ผู้เปิดโปงคนอื่นอีกสามคนออกด้วย ผู้นำสหภาพแรงงานที่โด่งดังที่สุดในสหรัฐได้ส่งจดหมายไปยังเจฟฟ์ เบโซส ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทแอมะซอน โดยเรียกร้องให้ฟื้นสัญญาจ้างของสมอลส์ ทิม เบรย์ (Tim Bray) อดีตรองประธานฝ่ายแอมะซอนเว็บเซอร์วิสซิส (Amazon Web Services) ได้ลาออกเพราะการไล่ออกครั้งนี้ โดยอ้างอิงในบล็อกโพสต์ว่า "ผมแน่ใจว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญที่ทุก ๆ คนเป็นคนผิวสี เป็นผู้หญิง หรือทั้งสอง ใช่ไหม?"
ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2563 บันทึกของการประชุมรายวันกับเบโซสหลุดออกมายังนิตยสารไวซ์ ซึ่งกล่าวถึงสมอลส์ว่า "ไม่ฉลาดหรือพูดไม่ชัดเจน" บันทึกนี้มาจากเดวิด ซาโพลสกี ที่ปรึกษาทั่วไปของแอมะซอน ซึ่งได้เสนอต่อไปว่าการทำให้สมอลส์เป็น "หน้าตาของขบวนการจัดตั้ง/สหภาพทั้งหมด" เป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดี และ "เสนอว่า" ทำไมความประพฤติของสมอลส์นั้น "ผิดศีลธรรม ยอมรับไม่ได้ และอาจจะผิดกฎหมาย" สมอลส์กล่าวถึงความเห็นเหล่านั้นว่า "เหยียดเชื้อชาติอย่างแน่นอน" ซาโพลสกีได้ปฏิเสธว่าในตอนที่เขากล่าวข้อความเหล่านั้นเขาไม่รู้ว่าสมอลส์เป็นคนดำ และได้เผยแพร่แถลงการณ์ออกมาว่าเขา "ผิดหวังและรู้สึกแย่" ที่คนงานแอมะซอนจะ "ทำตัวเป็นอันตรายต่อสุขภาพและความปลอดภัยของ [คนงานแอมะซอน] คนอื่น ๆ" อเล็กซานเดรีย โอคาซีโอ-คอร์เทซ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐได้กล่าวว่า "ความพยายามของแอมะซอนที่จะใส่ร้ายป้ายสีคริส สมอลส์ คนงานโกดังของตัวเอง ว่า 'ไม่ฉลาดหรือพูดไม่ชัดเจน' เป็นการรณรงค์ประชาสัมพันธ์ที่เหยียดเชื้อชาติและชนชั้น" สมอลส์ได้กล่าวว่าบริษัทนั้นสนใจกับการลบประชาสัมพันธ์ที่ไม่ดีมากกว่าการปกป้องคนงานของตัวเองและครอบครัวของพวกเขา แอมะซอนได้ใช้เงินไปมากกว่า 4 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อตอบสนองต่อความพยายามในการจัดตั้งสหภาพของคนงาน
สภาของคนทำงานจำเป็น
หลังจากถูกแอมะซอนเลิกจ้างใน พ.ศ. 2563 สมอลส์ได้ก่อตั้งสภาของคนทำงานจำเป็น (The Congress of Essential Workers; TCOEW) กลุ่มของนักกิจกรรมแรงงาน ในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 สมอลส์และ TCOEW ได้ร่วมวางแผนการนัดหยุดงานวันเมย์เดย์ที่แอมะซอน ทาร์เก็ต วอลมาร์ต และบริษัทขนาดใหญ่อื่น ๆ ในหลายแห่งทั่วประเทศ ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ทางกลุ่มได้จัดการประท้วงวันไพรม์เดย์ (Amazon Prime) โดยมีผู้คนประมาณ 100 คนเดินขบวนจากอุทยานอนุสรณ์วิลล์ รอเจอส์ (Will Rogers Memorial Park) ไปยังคฤหาสน์ (mansion) มูลค่า 165 ล้านดอลลาร์สหรัฐของเบโซสที่เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เพื่อเรียกร้องขึ้นค่าจ้างเพิ่ม 2 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง
สหภาพแรงงานแอมะซอน
ในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2564 สมอลส์ได้ก่อตั้งสหภาพแรงงานแอมะซอน (ALU) ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยกลุ่มนักกิจกรรมแรงงานของเขา TCOEW เขากล่าวไว้ว่าการจัดตั้งสหภาพนั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อความมั่นคงในการงานอาชีพ ค่าจ้างประทังชีพ การลาแบบมีค่าจ้าง และการลาป่วย สมอลส์กล่าวว่าผู้จัดตั้งสองคนซึ่งเป็นลูกจ้างปัจจุบันของแอมะซอนอาศัยอยู่ในรถของตัวเอง โฆษกของแอมะซอนคนหนึ่งได้กล่าวว่าสหภาพนั้นจะมาขัดขวางการต่อรองของลูกจ้าง สมอลส์ยังกล่าวต่อว่าทางบริษัทมีการสอดส่องล่วงล้ำคนงานเพื่อเฝ้าสังเกตเวลาของพวกเขาเพื่อประเมินประสิทธิภาพและกำหนดเวลาพักของพวกเขา ซึ่งเป็นแรงจูงใจหนึ่งให้จัดตั้งสหภาพ โดยกล่าวว่า "ใครอยากโดนสอดส่องทั้งวันบ้าง? นี่ไม่ใช่เรือนจำ นี่คืองาน" แอมะซอนกล่าวว่าพวกเขา "ไม่กำหนดเป้าหมายประสิทธิภาพที่ไม่มีเหตุผล" แต่บริษัทได้จ่ายค่าปรับให้กับกระทรวงแรงงานและอุตสาหกรรมรัฐวอชิงตัน (Washington State Department of Labor and Industries; L&I) สำหรับ "ระบบการเฝ้าสังเกตและวินัย" ซึ่งมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับความผิดปกติของระบบโครงกระดูกและกล้ามเนื้อ (musculoskeletal disorder) ในที่ทำงาน ทางบริษัทคัดค้านผลการวินิจฉัยของกระทรวง
สมอลส์ตั้งกระโจมตามสถานีขนส่งสาธารณะใกล้กับโกดัง JFK8 เพื่อล่ารายชื่อสำหรับคะแนนเสียงให้อำนาจสหภาพ พร้อมป้ายซึ่งเขียนไว้ว่า "ลงชื่อใบให้อำนาจที่นี่" เขากล่าวหาบริษัทว่าได้ทำการปราบสหภาพ (union busting) โดยการแปะป้ายต่อต้านสหภาพไว้ในสุขา การส่งข้อความต่อต้านสหภาพให้แก่คนงาน การสอดส่องคนงานที่ทำการจัดตั้ง และการจัดการประชุมภาคบังคับด้วย "ความเท็จ" ต่อต้านสหภาพ อาทิ การลงชื่อใบให้อำนาจคือ "การละทิ้งสิทธิในการพูดแทนตัวเอง" สมอลส์ยังได้กล่าวหาอีกว่าแอมะซอนได้มีการเตือนคนงานของตนถึงค่าบำรุงสหภาพที่แพง และการก่อกวนและการข่มขู่ลูกจ้าง
สมอลส์กล่าวว่าเขาได้ต่อกรกับแรงต่อต้านสหภาพด้วยการเปิดโปงต่อสาธารณะและการจัดหาถ้อยคำสนับสนุนสหภาพ อาทิ "คนงานซึ่งอยู่ในสหภาพโดยเฉลี่ยแล้วได้เงินมากกว่าคนงานไร้สหภาพอยู่ 11,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี" ซึ่งเป็นปริมาณที่สูงกว่าค่าบำรุงสหภาพโดยเฉลี่ย
ในวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2565 สหภาพแรงงานแอมะซอนได้ประกาศว่าพวกเขาได้รับรายชื่อมากพอที่จะยื่นคำร้องให้มีการลงคะแนนเสียงต่อคณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ สมอลส์ได้ประกาศข่าวนี้ลงบนทวิตเตอร์ของเขา การลงคะแนนเสียงเกิดขึ้นในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับการลงคะแนนเสียงสหภาพที่คลังสินค้าแอมะซอนอีกที่หนึ่งในเบสเซเมอร์ รัฐแอละแบมา (Bessemer, Alabama) ซึ่งนำโดยคนงานเจนนิเฟอร์ เบตส์ (Jennifer Bates) การลงคะแนนเสียงสหภาพที่หนุนโดยสหภาพแรงงานแอมะซอนอีกที่หนึ่งถูกประกาศออกมาในวันที่ 2 มีนาคม 2565 ที่คลังสินค้าบนเกาะสแตเทนหมายเลข LDJ5 คนงานที่คลังสินค้าลงคะแนนเสียงไม่เห็นชอบกับการจดตั้งสหภาพในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2565 คนงานที่โกดัง JFK8 ได้ลงคะแนนเสียงเห็นชอบการจัดตั้งสหภาพ 2,654 ต่อ 2,131 คะแนน สมอลส์บอกกับฝูงชนว่า "เราได้ทำทุกอย่างที่ต้องทำเพื่อเชื่อมโยงกับคนงานเหล่านี้" และ "ผมหวังว่าตอนนี้ทุก ๆ คนจะหันมาสนใจเพราะหลายคนเคยลังเลกับพวกเรา"
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2565 สมอลส์ได้เข้าพบประธานาธิบดีสหรัฐโจ ไบเดน ที่ทำเนียบขาว ไบเดนกล่าวกับเขาว่า "ผมชอบคุณ คุณเป็นตัวปัญหาในแบบของผม" และ "อย่าหยุดเลย"
สมอลส์และพาลเมอร์ได้รับขนามนามเป็นสองในหนึ่งร้อยบุคคลทรงอิทธิพลที่สุดแห่งปี พ.ศ. 2565 โดยนิตยาสารไทม์
คดีระหว่างสมอลส์กับบริษัทแอมะซอน
ในวันที่ 12 พฤศจิกายน 2020 สมอลส์ได้ฟ้องคดีแบบกลุ่ม (Class action) ต่อแอมะซอนโดยกล่าวหาว่าบริษัทได้ละเมิดกฎหมายสหรัฐและรัฐด้วยการทำให้คนงานคลังสินค้าตกอยู่ในความเสี่ยงระหว่างการระบาดทั่วและการเลิกจ้างเขา หนึ่งในทนายความของสมอลส์ ไมเคิล ซัสมันน์ (Michael Sussmann) ได้อ้างถึงการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติเป็นหนึ่งในมูลฟ้อง ในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2565 มีการอนุมัติคำขอให้ยกฟ้องที่แอมะซอนยื่น และในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2565 สมอลส์ได้ยื่นหนังสืออุทธรณ์
คดีระหว่างรัฐนิวยอร์กกับบริษัทแอมะซอน
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 เลทิชา เจมส์ อัยการสูงสุดรัฐนิวยอร์ก ได้ฟ้องคดีแอมะซอนโดยกล่าวหาว่ามีการจัดเตรียมความระมัดระวังความปลอดภัยที่ไม่เพียงพอและการตอบโต้ต่อลูกจ้างที่ร้องทุกข์ ซึ่งรวมถึงสมอลส์ เจมส์พยายามให้มีการเปลี่ยนแปลงในนโยบายและการอบรบของแอมะซอน รวมทั้งการชดเชยทางการเงินให้แก่สมอลส์ และโอกาสให้เขากลับเข้าทำงานที่แอมะซอน
ชีวิตส่วนตัว
สมอลส์มีชีวิตสมรสมานานกว่าเจ็ดปี และมีบุตรสามคน เป็นแฝดคู่หนึ่ง เขามักสวมเสื้อผ้าสตรีทแวร์ (streetwear) ในรูปแบบวัฒนธรรมฮิปฮอป และกล่าวว่าคำวิจารณ์รูปลักษณ์ของเขานั้น "ดลใจให้ผมแต่งตัวในแบบที่ผมทำต่อไป เพราะผมอยากให้พวกคุณเข้าใจว่าผมดูเป็นอย่างไรนั้นไม่เกี่ยว" และ "ถึงแม้ว่าผมจะลงสมัครเป็นประธานาธิบดี ผมก็จะเป็นแบบนี้แหละ ... ผมจะเดินเข้าทำเนียบขาวด้วยจอร์แดนหนึ่งคู่เพราะนี่คือคนในแบบที่ผมเป็น"
สมอลส์มีความเคลื่อนไหวบนทวิตเตอร์ ที่ ๆ เขาลงเกี่ยวกับ ALU และประเด็นการจัดตั้งแรงงานอื่น ๆ
เขตปกครองใต้
เขตปกครองใต้ (Southern Administrative Okrug หรือ Yuzhny Administrative Okrug; Южный административный округ, Yuzhny administrativny okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,716,808 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,593,065 คน ที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
30 มีนาคม
วันที่ 30 มีนาคม เป็นวันที่ 89 ของปี (วันที่ 90 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 276 วันในปีนั้น
เขตปกครองโตรอิตสกี
เขตปกครองโตรอิตสกี (Troitsky Administrative Okrug; Троицкий административный округ) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตการปกครองของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย เขตนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012
การแบ่งเขตการปกครอง
เขตการปกครองเป็นนิคมดังต่อไปนี้
เขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือ
เขตปกครองตะวันตกเฉียงเหนือ (Се́веро-За́падный администрати́вный о́круг, Severo-Zapadny administrativny okrug; North-Western Administrative Okrug หรือ Severo-Zapadny Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 942,223 คน เพิ่มขึ้นจาก 779,965 คนที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
เขตปกครองตะวันตก
เขตปกครองตะวันตก (За́падный администрати́вный о́круг, Zapadny administrativny okrug; Western Administrative Okrug หรือ Zapadny Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย จากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553 มีประชากร 1,285,914 คน เพิ่มขึ้นจาก 1,049,104 คนที่บันทึกไว้ระหว่างการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
เขตปกครองโนโวมอสคอฟสกี
เขตปกครองโนโวมอสคอฟสกี (Новомосковский административный округ; Novomoskovsky Administrative Okrug) เป็นหนึ่งในสิบสองหน่วยงานระดับสูง (เขตปกครอง) ของนครสหพันธ์มอสโก ประเทศรัสเซีย ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2012
แคโรลีน เบอร์ทอซซี
แคโรลีน รูท เบอร์ทอซซี (Carolyn Ruth Bertozzi; เกิด 10 ตุลาคม ค.ศ. 1966) เป็นนักเคมีชาวอเมริกันผู้มีผลงานกว้างขวางครอบคลุมทั้งสาขาเคมีและชีววิทยา เธอเป็นผู้บัญญัติวลี "เคมีไบโอออร์โทโกนอล" (bioorthogonal chemistry) สำหรับปฏิกิริยาเคมีที่เข้ากันได้กับระบบในสิ่งมีชีวิต ผลงานที่สำคัญของเธอได้แก่การสังเคราะห์เครื่องมือทางเคมีเพื่อศึกษาน้ำตาลบนเยื่อหุ้มเซลล์และผลกระทบต่อโรคต่าง ๆ รวมทั้งมะเร็ง การอักเสบ และการติดเชื้อไวรัสรวมถึงโควิด-19 เธอดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์แอนน์ ที. และรอเบิร์ต เอ็ม. เบสประจำภาควิชามนุษยศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด และดำรงตำแหน่ง Investigator ประจำสถาบันการแพทย์ฮาเวิร์ด ฮิวส์ (HHMI) และก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งประธานศูนย์วิจัยโมเลกุลาร์ฟาวน์ดรี ซึ่งเป็นศูนย์วิจัยด้านนาโนเทคโนโลยีประจำห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอว์เรนซ์ เบิร์กลีย์ เธอแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นหญิงรักร่วมเพศ และเป็นต้นแบบสำหรับนักศึกษาและเพื่อนร่วมงานในวงการวิทยาศาสตร์
เบอร์ทอซซีได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีใน ค.ศ. 2022 ร่วมกับม็อตเติน พี. เมิลดัลและคาร์ล แบร์รี ชาร์เพลส "สำหรับการพัฒนาเคมีคลิกและเคมีไบโอออร์โทโกนอล"
การศึกษา
แคโรลีน เบอร์ทอซซีสำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิตด้านเคมีด้วยเกียรตินิยมสูงสุด (summa cum laude) จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด โดยมีที่ปรึกษาได้แก่ศาสตราจารย์โจ กราบอฟสกี ขณะที่เธอศึกษาระดับปริญญาตรีนั้น เธอเล่นคีย์บอร์ดในวง Bored of Education ซึ่งมีทอม โมเรลโลเป็นมือกีตาร์ ผู้ซึ่งต่อมาได้ร่วมก่อตั้งวงเรจอะเกนสต์เดอะแมชชีน หลังจบการศึกษาปริญญาตรี เธอเข้าทำงานที่ห้องปฏิบัติการเบลล์ร่วมกับคริส ชิดซีย์
เบอร์ทอซซีสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านเคมีจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ใน ค.ศ. 1993 โดยมีที่ปรึกษาได้แก่มาร์ก เบดนาร์สกี งานวิจัยปริญญาเอกของเธอเกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์สารที่มีโครงสร้างคล้ายโอลิโกแซ็กคาไรด์ เธอค้นพบว่าไวรัสสามารถจับกับน้ำตาลในร่างกายได้ ซึ่งทำให้เธอสนใจศึกษาเกี่ยวกับชีววิทยาน้ำตาล (glycobiology) ขณะที่เธอศึกษาอยู่ปีที่สาม เบดนาร์สกีพบว่าเขาเป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่ เขาต้องลาพักก่อนที่จะตัดสินใจเปลี่ยนสายไปศึกษาด้านแพทยศาสตร์ ทำให้เธอและสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มทำงานวิจัยเพียงลำพังโดยไม่มีที่ปรึกษา
อาชีพด้านการวิจัย
หลังจากเบอร์ทอซซีจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ เธอเข้าทำงานวิจัยหลังปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโกกับสตีเวน โรเซน เธอศึกษาเกี่ยวกับบทบาทของโอลิโกแซ็กคาไรด์บริเวณเนื้อเยื่อบุผิวซึ่งช่วยให้เซลล์ยึดเกาะบริเวณที่เกิดการอักเสบ เธอสามารถดัดแปลงโมเลกุลของโปรตีนและน้ำตาลในเยื่อหุ้มเซลล์เพื่อให้เซลล์สามารถรับวัสดุจากภายนอกเช่นอวัยวะเทียมได้
เบอร์ทอซซีเข้าเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์และนักวิทยาศาสตร์ประจำห้องปฏิบัติการแห่งชาติลอว์เรนซ์ เบิร์กลีย์ใน ค.ศ. 1996 โดยเธอดำรงตำแหน่งเป็นประธานศูนย์วิจัยโมเลกุลาร์ฟาวน์ดรี และดำรงตำแหน่งเป็น investigator ที่สถาบันการแพทย์ฮาเวิร์ด ฮิวส์ตั้งแต่ ค.ศ. 2000 ใน ค.ศ. 1999 เธอพัฒนาเคมีสาขาใหม่ที่เรียกว่าเคมีไบโอออร์โกโกนอล (bioorthogonal chemistry) และบัญญัติวลีดังกล่าวใน ค.ศ. 2003 เคมีสาขาใหม่นี้ทำให้นักวิจัยสามารถดัดแปลงโมเลกุลในสิ่งมีชีวิตได้โดยไม่รบกวนกระบวนการทำงานของเซลล์ ใน ค.ศ. 2015 เบอร์ทอซซีย้ายไปประจำที่สถาบัน ChEM-H มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด
เบอร์ทอซซีศึกษาชีววิทยาน้ำตาลของโรคเรื้อรังเช่นมะเร็ง อาการอักเสบเช่นข้ออักเสบ และโรคติดเชื้อเช่นวัณโรค เธอมีส่วนสำคัญทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจโครงสร้างของโอลิโกแซ็กคาไรด์บนผิวเซลล์ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการระบุเซลล์และการสื่อสารระหว่างเซลล์ เบอร์ทอซซีใช้เทคนิคในสาขาเคมีออร์โทโกนอลเพื่อศึกษาไกลโคคาลิกซ์ซึ่งเป็นน้ำตาลที่อยู่รอบเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งทำให้การวิจัยในสาขาการบำบัดทางชีวภาพ (biotherapeutics) พัฒนาขึ้นอย่างมาก กลุ่มวิจัยของเธอยังพัฒนาเครื่องมือสำหรับการวิจัยด้วย เช่นเครื่องมือทางเคมีสำหรับศึกษาไกลแคนในระบบสิ่งมีชีวิต งานวิจัยของกลุ่มวิจัยเบอร์ทอซซีซึ่งใช้นาโนเทคโนโลยีในการตรวจวัดในระบบทางชีววิทยานำไปสู่การพัฒนาชุดทดสอบวัณโรคในสถานพยาบาลซึ่งให้ผลเร็ว ใน ค.ศ. 2017 เธอได้รับเชิญให้บรรยายในเท็ดทอล์กในหัวข้อเรื่อง "What the sugar coating on your cells is trying to tell you"
ธุรกิจสตาร์ตอัปด้านเทคโนโลยีชีวภาพ
นอกเหนือจากงานวิชาการแล้ว เบอร์ทอซซียังมีส่วนร่วมกับองค์กรธุรกิจสตาร์ตอัปด้านเทคโนโลยีชีวภาพหลายองค์กร ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 เบอร์ทอซซีและสตีเวน โรเซนร่วมก่อตั้ง Thios Pharmaceuticals เพื่อศึกษาเกี่ยวกับการสังเคราะห์ซัลเฟตเอสเทอร์ทางชีวภาพ ต่อมาใน ค.ศ. 2008 เบอร์ทอซซีได้ก่อตั้ง Redwood Bioscience ขึ้นที่เมืองเอเมอรีวิลล์ รัฐแคลิฟอร์เนีย Redwood Bioscience เป็นบริษัทด้านเทคโนโลยีชีวภาพที่ใช้ SMARTag ซึ่งเป็นเทคโนโลยีในการดัดแปลงโครงสร้างโปรตีนเพื่อให้โมเลกุลยาที่มีขนาดเล็กสามารถยึดเกาะได้เพื่อใช้ในการรักษามะเร็ง บริษัทดังกล่าวถูก Catalent Pharma Solutions ซื้อกิจการใน ค.ศ. 2014 โดยเบอร์ทอซซียังคงดำรงตำแหน่งในคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านชีววิทยาของบริษัท นอกจากนี้ใน ค.ศ. 2014 เธอยังร่วมก่อตั้ง Enable Biosciences ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การใช้เทคโนโลยีชีวภาพในการวินิจฉัยเบาหวานชนิดที่ 1 เอชไอวี และโรคอื่น ๆ ที่บ้าน
ธุรกิจสตาร์ตอัปอื่น ๆ ที่เบอร์ทอซซีมีส่วนร่วมก่อตั้งตั้งแต่ ค.ศ. 2015 ได้แก่
เบอร์ทอซซียังเคยเป็นสมาชิกคณะกรรมการที่ปรึกษาของบริษัทยาหลายแห่งรวมทั้งแกล็กโซสมิทไคลน์และอีลี ลิลลี นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 2018 เธอได้ก่อตั้งมูลนิธิ Grace Science Foundation เพื่อพัฒนาวิธีการรักษาอาการเอนไซม์ NGLY1 บกพร่องที่ได้ผลดีและราคาไม่สูง
ผลงานตีพิมพ์
เบอร์ทอซซีมีผลงานตีพิมพ์ที่สำคัญมากกว่า 600 ฉบับ โดยผลงานสำคัญที่มีผู้อ้างอิงเป็นจำนวนมากที่สุดมีดังนี้
<!-- ===Awards and honors===
ชีวิตส่วนตัว
แคโรลีน เบอร์ทอซซีเติบโตในครอบครัวชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลีในเมืองเล็กซิงตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ แม่ของเธอคือนอร์มา กลอเรีย เบอร์ทอซซี ส่วนพ่อของเธอคือวิลเลียม เบอร์ทอซซี ซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านฟิสิกส์ประจำสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์  เธอมีพี่น้องผู้หญิงอีกสองคน หนึ่งในนั้นได้แก่แอนเดรีย เบอร์ทอซซีซึ่งเป็นอาจารย์คณิตศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส
เบอร์ทอซซีเปิดเผยว่าเป็นหญิงรักร่วมเพศตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980
เซเลโนกราด
เซเลโนกราด (Зеленогра́д, lit. green city; Zelenograd) เป็นเมืองและเขตปกครองของมอสโก ประเทศรัสเซีย เมืองเซเลโนกราดและดินแดนภายใต้เขตปกครองของตนได้ก่อตั้งเป็น เขตปกครองเซเลโนกราดสกี (Zelenogradsky Administrative Okrug; ZelAO) ซึ่งเป็นดินแดนส่วนแยกที่ตั้งอยู่ในแคว้นมอสโก ทางตะวันตกเฉียงเหนือของใจกลางกรุงมอสโกไปตามทางหลวง Leningradskoye Shosse ด้วยระยะทาง 37 กิโลเมตร (23 ไมล์) เซเลโนกราดเป็นเขตปกครองที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดของมอสโก เป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรน้อยที่สุดและเป็นดินแดนส่วนแยกของมอสโกที่มีพื้นที่และจำนวนประชากรมากที่สุดในแคว้นมอสโก
เซเลโนกราดก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1958 โดยเป็นเมืองใหม่ในสหภาพโซเวียต ได้รับการพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางของอิเล็กทรอนิกส์ ไมโครอิเล็กทรอนิกส์ และอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งที่รู้จักกันในชื่อ "โซเวียต/รัสเซียซิลิคอนวัลเลย์" และยังคงเป็นศูนย์กลางอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญในรัสเซียสมัยใหม่อีกด้วย สีของเมืองคือสีเขียวและมีกระรอกเป็นสัตว์สัญลักษณ์
โทรคมนาคม
โทรคมนาคม (telecommunication) หมายถึงการสื่อสารระยะไกล โดยใช้เทคโนโลยีต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านทางสัญญาณไฟฟ้า หรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า  เนื่องจากเทคโนโลยีที่แตกต่างกันจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับคำนี้ จึงมักใช้ในรูปพหูพจน์ เช่น Telecommunications
การปฏิวัติ ในการสื่อสารโทรคมนาคมไร้สายเริ่มต้นขึ้นในปี 190X กับการเป็นผู้บุกเบิกพัฒนาใน การสื่อสารทางวิทยุโดย Guglielmo มาร์โคนี ที่ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1909 สำหรับความพยายามของเขา นักประดิษฐ์ผู้บุกเบิกและนักพัฒนาอื่น ๆ ที่น่าทึ่งมาก ๆ ในด้านการ สื่อสารโทรคมนาคมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์รวมถึง ชาร์ลส์ วีทสโตน และ ซามูเอล มอร์ส (โทรเลข), Alexander Graham Bell (โทรศัพท์), เอ็ดวิน อาร์มสตรอง และลี เดอ ฟอเรสท์ (วิทยุ) เช่นเดียวกับที่ จอห์น โลจี แบร์ด และ Philo Farnsworth (โทรทัศน์)
กำลังการผลิตที่มีประสิทธิภาพของโลกในการแลกเปลี่ยนข้อมูลผ่านทางเครือข่ายการสื่อสารโทรคมนาคมสองทางเพิ่มขึ้นจาก 281 เพตาไบต์ของข้อมูล (ที่ถูกบีบอัดอย่างดีที่สุด) ในปี ค.ศ. 1986 เป็น 471 petabytes ในปี ค.ศ. 1993 และ 2.2 (บีบอัดอย่างดีที่สุด ) เอ็กซาไบต์ ในปี ค.ศ. 2000 และ 65 (บีบอัดอย่างดีที่สุด) exabytes ในปี ค.ศ. 2007 นี่คือเทียบเท่าข้อมูลของสองหน้า หนังสือพิมพ์ต่อคนต่อวันในปี 1986 และ หกเต็มหน้าหนังสือพิมพ์ต่อคนต่อวันในปี 2007 ด้วยการเจริญเติบโตขนาดนี้, การสื่อสารโทรคมนาคมมีบทบาทสำคัญมากขึ้นในเศรษฐกิจโลกและอุตสาหกรรมโทรคมนาคมทั่วโลกประมาณ$ 4.7 ล้านล้านภาคเศรษฐกิจในปี 2012 รายได้จากการให้บริการของอุตสาหกรรมโทรคมนาคมทั่วโลกถูกประเมินไว้ที่ $1.5 ล้านล้านในปี 2010 สอดคล้องกับ 2.4% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมของโลก  (GDP)
นิรุกติศาสตร์
การติดต่อสื่อสารด้วยการรับส่งข้อมูลข่าวสารระหว่างตัวประมวลผล โดยผ่านสื่อกลางที่เชื่อมต้นทางและปลายทางที่ห่างกัน โดยใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หลายรูปแบบ ตามกฎเกณฑ์ หรือระเบียบวิธีการที่กำหนดขึ้นในแต่ละอุปกรณ์ การนิยามและการให้ความหมายของคำว่า “โทรคมนาคม” โดยทั่วไปนั้นอยู่บนมูลเหตุพื้นฐานหลักสองด้าน คือภาษาศาสตร์และเทคโนโลยีร่วมสมัย ความหมายโดยรวมของสารานุกรมโทรคมนาคมไทย พ.ศ. ๒๕๕๑ คือ "การสื่อสาร ที่ช่วยลดระยะทางระหว่างบุคคล อุปกรณ์หรือระบบอัตโนมัติที่สร้างขึ้น เพื่อใช้สำหรับการส่ง แพร่กระจายหรือนำพา ด้วยวิธีการทาง กลไฟฟ้า แสง คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า หรือคุณสมบัติพิเศษอื่น ๆ ทางควอนตัมสำหรับการสื่อสัญญาณ ข้อความ เสียงภาพหรือสื่อประสมให้ผู้รับหรือระบบ สามารถเข้าใจได้" ซึ่งวิวัฒนาการของการโทรคมนาคมนั้นเริ่มต้นจากการใช้มนุษย์ เป็นผู้ส่งสารและพัฒนามาเป็นการส่งสาร ด้วยสิ่งประดิษฐ์ จากธรรมชาติ โดยใช้สัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น สัญญาณควัน สัญญาณไฟ หรือสัญญาณเสียง ซึ่งมีขอบเขตจำกัด ดังนั้นมนุษย์จึงได้มีการพัฒนาและคิดค้นสิ่งประดิษฐ์ ทาง ด้านโทรคมนาคมขึ้น เพื่อก้าวข้ามขอบเขตนั้น ๆ ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เกิดเทคโนโลยี ที่ใช้สำหรับการสื่อสารโทรคมนาคมขึ้นมากมาย ซึ่งทำให้สามารถสื่อสาร กันได้อย่างรวดเร็ว และได้ระยะทางที่ไกลมากขึ้น เริ่มต้นการพัฒนาจากการสื่อสารระหว่างบุคคล กลายเป็นการสื่อสารระดับเครือข่ายระหว่างประเทศ และ และครอบคลุมทั่วโลกในที่สุด
ประวัติ
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดู ประวัติการสื่อสารโทรคมนาคม
ระบบโบราณ
บทความหลัก : Hydraulic telegraph, Drums in communication, Beacon, Smoke signal, and Heliograph
ระบบสัญญาณแสงด้วยไฮดรอลิคของกรีกถูกนำมาใช้เป็นช่วงต้นของศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช ระบบนี้ทำงานด้วยตัวเปิดปิดและสัญญาณที่ตามองเห็น ทำหน้าที่เหมือนโทรเลขแสง อย่างไรก็ตาม มันจะสามารถใช้ประโยชน์ในช่วงระยะทางที่จำกัดมากของข้อความที่ถูกกำหนดล่วงหน้า และ เช่นเดียวกับทุกโทรเลขแสงที่สามารถถูกนำไปใช้งานได้ในสภาพการมองเห็นที่ดีเท่านั้น
ในระหว่างยุคกลาง แถวของกระโจมไฟถูกนำมาใช้โดยทั่วไปบนแนวยอดเขาเพื่อใช้เป็นวิธีการถ่ายทอดสัญญาณ แถวกระโจมไฟประสบอุปสรรคเพราะว่าพวกมันจะสามารถส่งได้บิตเดียวของข้อมูล เพื่อให้ความหมายของข้อความเช่น"มองเห็นศัตรู" ต้องมีการตกลงกันไว้ล่วงหน้า ตัวอย่างหนึ่งที่น่าสังเกตในการใช้งานของพวกมันคือในระหว่าง the Spanish Armada เมื่อแถวกระโจมไฟถ่ายทอดสัญญาณจากพลีมัธไปลอนดอน ที่ส่งสัญญาณการมาถึงของเรือรบสเปน
ข้อมูลเพิ่มเติม: Optical communication
ระบบตั้งแต่ยุคกลาง
บทความหลัก: Semaphore line
โทรเลขและโทรศัพท์
บทความหลัก : โทรเลข, สายเคเบิลสื่อสารใต้น้ำและประวัติความเป็นมาของโทรศัพท์
การทดลองหลายครั้งในการสื่อสารด้วยไฟฟ้าเริ่มขึ้นประมาณปี 1726 ในตอนต้นไม่ประสบความสำเร็จ นักวิทยาศาสตร์ รวมทั้ง Laplace, Ampère และ Gauss มีส่วนเกี่ยวข้อง ระบบโทรเลขด้วยไฟฟ้าที่ใช้งานได้จริงถูกเสนอในเดือนมกราคม ค.ศ. 1837 โดยวิลเลียม Fothergill Cooke ผู้ที่พิจารณาว่ามันเป็นการปรับปรุง"โทรเลขแม่เหล็กไฟฟ้า"ที่มีอยู่เดิม; การปรับปรุงระบบห้าเข็ม-หกสายที่ถูกพัฒนาร่วมกับ ชาร์ลส์ วีทสโตน เข้าสู่การใช้ในเชิงพาณิชย์ในปี ค.ศ. 1838 ระบบโทรเลขในตอนต้นใช้สายไฟหลายสายเชื่อมต่อไปยังเข็มชี้หลายๆเข็ม
นักธุรกิจ ซามูเอล F.B. มอร์ส และนักฟิสิกส์ โจเซฟ เฮนรี ของสหรัฐฯได้พัฒนาระบบโทรเลขไฟฟ้ารุ่นที่เรียบง่ายของพวกเขาขึ้นมาเองอย่างอิสระ มอร์สประสบความสำเร็จในการแสดงให้เห็นถึงการใช้ระบบนี้เมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1837 การสนับสนุนทางเทคนิคที่สำคัญที่สุด ของมอร์สในระบบโทรเลขนี้เป็นเรื่องง่ายและมีประสิทธิภาพสูง รหัสมอร์สได้รับการพัฒนาร่วมกันกับเพื่อนของเขา อัลเฟรด เวล ซึ่งเป็นการก้าวหน้าที่สำคัญเหนือกว่าระบบที่ซับซ้อนมากกว่าและมีราคาแพงกว่าของ Wheatstone และจำเป็นต้องใช้เพียงแค่สายไฟสองเส้นเท่านั้น ประสิทธิภาพการสื่อสารของรหัสมอร์สนำหน้ารหัส Huffman ในการสื่อสารแบบดิจิตอลกว่า 100 ปี แต่มอร์สและเวลก็พัฒนารหัสได้หมดข้อสังเกต โดยใช้รหัสสั้นกว่าสำหรับตัวอักษรที่ใช้บ่อยๆ
สายเคเบิลโทรเลขถาวรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นครั้งแรกประสบความสำเร็จใน 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1866 ช่วยให้มีการสื่อสารด้วยไฟฟ้าข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นครั้งแรก สายเคเบิล ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกก่อนหน้านี้ได้ดำเนินการมาไม่กี่เดือนในปี 1859 และในหมู่สิ่งอื่นๆ มันขนส่งข้อความทักทายไปมาระหว่างประธานาธิบดีเจมส์ บูคานัน ของสหรัฐฯกับสมเด็จพระราชินีวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร
อย่างไรก็ตาม สายเคเบิลที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกเป็นครั้งแรกได้ล้มเหลวในไม่ช้า และ โครงการที่จะวางสายแทนถูกเลื่อนออกไปเป็นเวลาห้าปีเนื่องจากสงครามกลางเมืองอเมริกา สายโทรศัพท์แรกที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก(ซึ่งประกอบด้วยตัวขยายอิเล็กทรอนิกส์หลายร้อยชุด) ไม่ได้ใช้งานจนกระทั่งปี ค.ศ. 1956 เพียงหกปีก่อนที่ดาวเทียมสื่อสารเชิงพาณิชย์ดวงแรกคือเทลสตาร์จะปล่อยขึ้นสู่วงโคจรในอวกาศ
โทรศัพท์ธรรมดาที่ใช้งานทั่วโลกในปัจจุบันได้รับการจดสิทธิบัตรเป็นครั้งแรกโดย Alexander Graham Bell ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1876 สิทธิบัตรครั้งแรกอันนั้นของเบลล์เป็นสิทธิบัตรหลักของโทรศัพท์ จากสิทธิบัตรนี้สิทธิบัตรอื่นๆ ทั้งหมดสำหรับอุปกรณ์โทรศัพท์ไฟฟ้าและคุณสมบัติอื่นก็เริ่มไหลออกมา เครดิตสำหรับการประดิษฐ์โทรศัพท์ไฟฟ้าได้รับการโต้แย้งบ่อยๆและการถกเถียงใหม่เกี่ยวกับปัญหาได้เกิดขึ้นตลอดเวลา. เช่นเดียวกับสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่อื่นๆ เช่นวิทยุ,โทรทัศน์, หลอดไฟและดิจิตอลคอมพิวเตอร์ ที่จะมีหลายนักประดิษฐ์ที่ได้ทำการทดลองบุกเบิกในการส่งผ่านเสียงทางสายที่ และปรับปรุงความคิดของกันและกัน อย่างไรก็ตาม นักประดิษฐ์ที่สำคัญคืออเล็กซานเดอ แกรฮ์ม เบลล์และการ์ดิเนอ กรีน ฮับบาร์ด ผู้ที่จัดตั้งบริษัทโทรศัพท์บริษัทแรกชื่อ Bell Telephone Company ในประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งต่อมาได้พัฒนาเป็น American Telephone & Telegraph (AT&T) ณ เวลานั้นเป็นบริษัทโทรศัพท์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
บริการโทรศัพท์ในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกถูกจัดตั้งขึ้นมาในปี 1878 และ 1879 บนทั้งสองด้านของ มหาสมุทรแอตแลนติก ในเมือง New Haven มลรัฐคอนเนคติกัท, และลอนดอนประเทศอังกฤษ.
บูรพาภิรมย์
บูรพาภิรมย์ อาจหมายถึง
โทรคมนาคม
วิทยุสื่อสารและโทรทัศน์
บทความหลัก : ประวัติของวิทยุและประวัติของโทรทัศน์ ในปี ค.ศ. 1832 เจมส์ Lindsay ได้สาธิตในชั้นเรียนแสดงโทรเลขไร้สายผ่านตัวนำไฟฟ้าที่เป็นน้ำให้กับนักเรียนของเขา ในปี ค.ศ. 1854 เขาก็สามารถที่จะแสดงให้เห็นถึงการส่งสัญญาณข้ามอ่าว Firth of Tay จาก ดันดี, สกอตแลนด์ไปยังวูดเฮเวน, ระยะประมาณสองไมล์ (3 กิโลเมตร)อีกครั้งโดยใช้น้ำเป็นสื่อกลางในการส่งผ่าน ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1901 Guglielmo มาร์โคนี จัดตั้งการสื่อสารไร้สายระหว่าง เซนต์จอห์น, Newfoundland กับ Poldhu ในคอร์นวอลล์ (อังกฤษ) เขาได้รับรางวัลโนเบลในสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1909 ร่วมกับ คาร์ล Braun
เมื่อ 25 มีนาคม ค.ศ. 1925 จอห์น โลจี แบร์ด แห่งสก็อตแลนด์สามารถแสดงการส่งภาพเคลื่อนไหวที่ห้างสรรพสินค้า Selfridge's ในกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ ระบบของบาร์ดพึ่งพา การหมุนอย่างรวดเร็วของจาน Nipkow และทำให้มันกลายเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นโทรทัศน์เครื่องกล มันกลายเป็นพื้นฐานของการทดลองออกอากาศที่ทำโดย British Broadcasting Corporation เริ่ม 30 กันยายน ค.ศ. 1929 อย่างไรก็ตาม สำหรับส่วนใหญ่ของศตวรรษที่ 20, ระบบโทรทัศน์ได้รับการออกแบบ โดยใช้หลอดรังสีแคโทด ที่ประดิษฐ์คิดค้นโดย คาร์ล Braun. รุ่นแรกของโทรทัศน์ อิเล็กทรอนิกส์เพื่อรักษาสัญญาถูกผลิตโดย Philo Farnsworth ชาวอเมริกัน และมันถูกสาธิตให้ ครอบครัวของเขาในไอดาโฮเมื่อวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1927 อย่างไรก็ตาม โทรทัศน์ไม่ได้เป็นแต่เพียงเทคโนโลยีอันหนึง มันถูกจำกัดขั้นพื้นฐานและการใช้งานในทางปฏิบัติของมัน มันทำหน้าที่เป็นทั้งเครื่องใช้และยังเป็นสื่อกลางการเล่าเรื่องทางสังคม และการเผยแพร่ข้อความ มันเป็นเครื่องมือทางวัฒนธรรมที่ให้ประสบการณ์ของชุมชนของการได้รับข้อมูลและการได้รับประสพการณ์ทางจินตนาการ มันจะทำหน้าที่เป็น "หน้าต่างสู่โลก" โดย การเชื่อมผู้ชมจากทั่วทุกมุมผ่านการเขียนโปรแกรมของเรื่องราวต่างๆ, ชัยชนะและโศกนาฏกรรม ที่อยู่นอกประสพการณ์ส่วนตัว
โทรศัพท์ภาพ
บทความหลัก: ประวัติของ videotelephony การพัฒนาของโทรศัพท์ภาพเกี่ยวข้องกับพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีต่างๆที่ เปิดใช้งานการใช้วิดีโอแสดงสดพร้อมกับการสื่อสารโทรคมนาคมของเสียง แนวคิดของ โทรศัพท์ภาพเป็นที่นิยมครั้งแรกในช่วงปลายยุค 1870s ทั้งในสหรัฐอเมริกาและยุโรป แม้ว่าวิทยาศาสตร์พื้นฐานที่จะยอมให้มีการทดลองด่วนที่สุดจะใช้เวลาเกือบครึ่งศตวรรษจึงจะสำเร็จได้ เรื่องนี้เป็นตัวเป็นตนครั้งแรกในอุปกรณ์ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักกันว่าเป็นโทรศัพท์วิดีโอหรือโทรศัพท์ภาพและมันวิวัฒนาการมาจากการวิจัยอย่างเข้มข้นและการทดลองในสาขาการสื่อสารโทรคมนาคมที่หลายหลายเช่น โทรเลขไฟฟ้า, โทรศัพท์, วิทยุและ โทรทัศน์ การพัฒนาของเทคโนโลยีวิดีโอที่สำคัญครั้งแรกเริ่มต้นในช่วงครึ่งหลังของปี 1920s ในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา กระตุ้นสะดุดตาโดยจอห์น โลจี แบร์ด และ AT&T Bell Labs เรื่องนี้เกิดขึ้นเป็นส่วนๆ อย่างน้อยโดย AT&T เพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยเสริมการใช้งานของโทรศัพท์ องค์กรจำนวนมากเชื่อว่า videotelephony จะดีกว่าการสื่อสารด้วยเสียงธรรมดา อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีวิดีโอจะถูกนำไปใช้ในการแพร่ภาพโทรทัศน์ระบบอนาล็อกอีกนานก่อนที่มันจะเป็น จริงหรือเป็นที่นิยมสำหรับ videophones
Videotelephony ถูกพัฒนาควบคู่ไปกับระบบโทรศัพท์เสียงทั่วไปจากกลางถึงปลายศตวรรษที่ 20 เฉพาะในศตวรรษที่ 20 กับการกำเนิดของตัวแปลงสัญญาณวิดีโอ codecs ที่มีประสิทธิภาพและบรอดแบนด์ความเร็วสูง ทำให้มันกลายเป็นเทคโนโลยีในทางปฏิบัติที่เป็นประโยชน์สำหรับ การใช้งานปกติ. ด้วยการปรับปรุงและความนิยมอย่างรวดเร็วของอินเทอร์เน็ต มันแพร่หลายอย่างกว้างขวางผ่านการใช้ในการประชุมทางวิดีโอและเว็บแคม ซึ่งมักใช้กับโทรศัพท์อินเทอร์เน็ต และในธุรกิจ ในที่ซึ่งเทคโนโลยีทางไกลได้ช่วยลดความจำเป็นในการเดินทาง
ดาวเทียม
ดาวเทียมของสหรัฐดวงแรกเพื่อการสื่อสารอยู่ในโครงการ SCORE เมื่อ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1958 ซึ่งใช้ เทปบันทึกเสียงในการจัดเก็บและส่งต่อข้อความเสียง มันถูกใช้ในการส่งคำอวยพรคริสมาสต์ ไปทั่วโลกจากประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ดไวต์ ดี ไอเซนฮาวร์ ในปี ค.ศ. 1960 นาซ่าส่ง ดาวเทียม Echo; บอลลูนฟิล์ม PET อะลูมิเนียมยาว 100 ฟุต (30 เมตร) ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนแสงแบบพาสซีฟสำหรับการสื่อสารวิทยุ ดาวเทียม Courier 1B  สร้างโดย Philco, ก็ถูกส่งขึ้นไปในปี 1960 เช่นกัน โดยเป็นดาวเทียมทวนสัญญาณแบบแอคทีฟดวงแรกของโลก
แอพพลิเคชี่นอันแรกและเป็นประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดสำหรับการสื่อสารดาวเทียมคือระบบโทรศัพท์ทางไกลระหว่างทวีป เครือข่ายโทรศัพท์สาธารณะแบบ Switched อยู่กับที่ (fixed Public Switched Telephone Network) หรือ PSTN ถ่ายทอดการใช้โทรศัพท์ที่โทรจากสาย โทรศัพท์บนพื้นดินไปที่สถานีบนดินจากนั้นสัญญาณจะถูกส่งไปยังจานรับบนดาวเทียม ผ่านทางดาวเทียม geostationary ในวงโคจรของโลก เนื่องจากการปรับปรุงสายสื่อสารใต้น้ำ โดยการใช้ใยแก้วนำแสง ทำให้การใช้งานดาวเทียมสำหรับโทรศัพท์อยู่กับที่ในปลายศตวรรษที่ 20 ลดลงไปบ้าง แต่ดาวเทียมยังคงให้บริการเฉพาะหมู่เกาะที่ห่างไกล เช่นเกาะ Ascension, เซนต์เฮเลน่า, ซานดิเอโก การ์เซีย, และเกาะอีสเตอร์ ที่ที่ไม่มีสายเคเบิลใต้น้ำให้บริการได้ นอกจากนี้ยังมีบางทวีปและพื้นที่บางส่วนของประเทศที่การสื่อสารโทรคมนาคมโทรศัพท์พื้นฐานเป็นเรื่องยากที่จะให้บริการได้ เช่น แอนตาร์กติกา, ภูมิภาคขนาดใหญ่ของออสเตรเลีย, อเมริกาใต้, แอฟริกา, ทางเหนือของแคนาดา, จีน, รัสเซียและ กรีนแลนด์