cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โทกูงาวะ โยชิโนบุ
ปฐมวัย
เมื่อแรกเกิดนั้น โยชิโนบุใช้ชื่อว่า "มะสึไดระ ชิจิโรมะ" และได้รับการอบรมเลี้ยงดูให้นิยมการทหารอย่างเข้มงวด เขาได้รับการสั่งสอนในวิชาอักษรศาสตร์และศิลปะการป้องกันตัว ตลอดจนถึงการศึกษาหลักวิชารัฐศาสตร์และการปกครองตามธรรมเนียมดั้งเดิม
ด้วยการส่งเสริมของผู้เป็นบิดา ชิจิโรมะจึงได้รับการยอมรับเป็นบุตรบุญธรรมของสายตระกูลฮิโตะสึบาชิ อันเป็นตระกูลสำคัญหนึ่งตระกูลหนึ่งของตระกูลโทกูงาวะ เพื่อให้มีโอกาสที่จะได้รับเลือกให้สืบทอดตำแหน่งโชกุนได้มากยิ่งขึ้น เขาได้อยู่ในตำแหน่งของผู้นำตระกูลในปีค.ศ. 1847 พร้อมทั้งได้รับยศและราชทินนามจากราชสำนัก และไดรับการเปลี่ยนชื่อเป็น "โยชิโนบุ" ต่อมาเมื่อโทกูงาวะ อิเอซาดะ โชกุนลำดับที่ 13 ได้เสียชีวิตลงในปีค.ศ. 1858 โยชิโนบุจึงได้ถูกเสนอชื่อในฐานะของผู้สืบทอดผู้มีศักยภาพในการดำรงตำแหน่งดังกล่าว ซึ่งบรรดาผู้สนับสนุนของเขาถูกโน้มน้าวใจด้วยความสามารถและประสิทธิภาพในการจัดการเกี่ยวกับกิจการต่างๆ ภายในตระกูล อย่างไรก็ตาม ฝ่ายตรงการข้ามภายใต้การนำของอี นะโอะสุเกะ กลับเป็นฝ่ายชนะ โทกูงาวะ โยะชิโตะมิ ซึ่งเป็นผู้ถูกเสนอชื่อของฝ่ายดังกล่าวได้ถูกเลือกให้ดำรงตำแหน่งโชกุนคนที่ 14 ในชื่อ โทกูงาวะ อิเอโมจิ หลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่กำลังเกิดการกวาดล้างศักราชอันเซ โยชิโนบุพร้อมทั้งบรรดาผู้สนับสนุนก็ถูกลงโทษด้วยการกักตัวในบ้านพักประจำแคว้นที่นครเอโดะ ตัวโยชิโนบุเองก็ถูกถอดจากฐานะผู้นำของตระกูลฮิโตะสึบาชิด้วย
ยุคแห่งการสำเร็จราชการแทนโชกุนของไทโร อี นะโอะสุเกะ เป็นที่จดจำจากการบริหารนโยบายที่ผิดพลาดและการต่อสู้ทางการเมืองอย่างดุเดือด หลังการลอบสังหารอีที่ประตูซะกุระดะในปีค.ศ. 1860 โยชิโนบุก็ได้รับคืนฐานะผู้นำตระกูลฮิโตะสึบาชิอีกครั้ง และได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผู้ดูแลโชกุน ในปีค.ศ. 1862 และได้รับการแต่งตั้งภายในระยะเวลาอันสั้น ในช่วงเวลาเดียวกันนั้เอง พันธมิตรที่ใกล้ชิดโยชิโนบุ 2 คน คือ มะสึไดระ โยะชินะงะ และมะสึไดระ คะตะโมะริ ก็ได้รับการแต่งตั้งให้อยู่ในตำแหน่งระดับสูงเช่นกัน โดยโยะชินะงะได้เป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการการเมือง , ส่วนคะตะโมะริอยู่ในตำแหน่งผู้พิทักษ์พระนครเกียวโต. ในเวลาต่อมาบุรุษทั้งสามนี้ ได้มีบทบาทอย่างยิ่งในการปราบปรามเหตุไม่สงบทางการเมืองในกรุงเกียวโต และรวบรวมพันธมิตรต่างๆ เพื่อต่อต้านกิจกรรมของฝ่ายกบฏจากแคว้นโจชู นอกจากนี้ทั้งสามยังเป็นบุคคลสำคัญในกลุ่มการเมืองแนวทาง "โคบุ-กัตไต" (ประสานราชสำนักกับรัฐบาล) ซึ่งพยายามหาทางทำให้ราชสำนักกับรัฐบาลโชกุนปรองดองกันด้วยการแต่งงานทางการเมือง
ในปีค.ศ. 1864 โยชิโนบุในฐานะผู้บัญชาการกองทหารล้อมวัง ประสบความสำเร็จในการขับไล่กองกำลังของแคว้นโจชูซึ่งพยายามยึดครองประตูฮะมะงุริของพระราชวังหลวงที่เกียวโต ปฏิบัติการดังกล่าวสำเร็จลงได้ด้วยการใช้กำลังทหารจากพันธมิตรระหว่างแคว้นไอสึกับแคว้นซัตสึมะ
ดำรงตำแหน่งโชกุน
หลังมรณกรรมของโชกุนโทกูงาวะ อิเอโมจิ อย่างกะทันหันในปีค.ศ. 1866 โยชิโนบุถูกเลือกให้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนลำดับที่ 15 เขาเป็นโชกุนตระกูลโทกูงาวะเพียงคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งอยู่นอกนครเอโดะ เพราะเขาจะไม่มีโอกาสได้เหยียบย่างสู่ปราสาทเอโดะเลยตลอดสมัยแห่งการเป็นโชกุน
ทันทีที่โยชิโนบุได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่ง การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้เริ่มขึ้น มีการปฏิรูปรัฐบาลโชกุนครั้งใหญ่เพื่อเสริมความมั่นคงแข็งแกร่งให้กับรัฐบาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับความช่วยเหลือจากจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 ในการสร้างโรงหล่อปืนใหญ่ที่เมืองโยโกซูกะ ภายใต้การอำนวยการของเลออองซ์ แวร์นี (Leonce Verny) และบรรดาผู้ติดตามจากคณะทูตทหารฝรั่งเศส เพื่อปรับปรุงกองทัพของรัฐบาลหรือรัฐบาลโชกุนให้มีความทันสมัย
กองทัพแห่งชาติทั้งกองทัพบกและกองทัพเรือ ซึ่งรัฐบาลโชกุนได้ดำเนินการจัดตั้งมาก่อนอยู่แล้ว ก็ได้รับการเสริมกำลังโดยความช่วยเหลือของฝรั่งเศส และการจัดซื้ออาวุธจากสหรัฐ นักสังเกตการณ์จำนวนมากมองว่ารัฐบาลเอโดะกำลังวางรากฐานไปสู่การปรับปรุงฐานกำลังและอำนาจ อย่างไรก็ตาม การดำเนินการดังกล่าวจะล้มเหลวลงในเวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งปี
สงครามโบะชิง
ด้วยความหวาดกลัวต่อการเสริมความมั่นคงของรัฐบาลโชกุนภายใต้ผู้นำที่เข้มแข็งและเฉลียวฉลาด ซามูไรจากแคว้นซัตสึมะ แคว้นโจชู และแคว้นโทซะ ได้รวมกลุ่มเป็นพันธมิตรต่อต้านรัฐบาลใหม่ ภายใต้คำขวัญ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน" ("ซนโนโจอิ") และผสมด้วยความกล้วว่าโชกุนผู้นี้จะเป็นเหมือนดั่ง "กำเนิดใหม่ของอิเอยาซุ" ซึ่งจะช่วงชิงอำนาจจากจักรพรรดิสืบต่อไป ทั้งหมดจึงร่วมกันปฏิบัติการเพื่อนำมาซึ่งจุดจบของระบอบโชกุน แม้ว่าเป้าหมายในบั้นปลายของแต่ละฝ่ายจะแตกต่างกันก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แคว้นโทซะซึ่งมีแนวคิดทางการเมืองสายกลางมากกว่าอีกสองแคว้น ได้เสนอการประนีประนอมโดยให้โชกุนโยชิโนบุยอมสละตำแหน่งของตนเสีย แต่ยังคงให้สิทธิเป็นประธานสภาปกครองประเทศชุดใหม่ที่จะตั้งขึ้นอันประกอบด้วยไดเมียวจากแคว้นต่างๆ ในที่สุดแล้ว ยามาโนะอูจิ โทโยโนริ ไดเมียวแห่งโทซะ พร้อมด้วยโกะโต โชจิโร ผู้เป็นที่ปรึกษาคนสนิท ก็ได้เรียกร้องให้โยชิโนบุลาออกจากตำแหน่ง เพื่อให้แนวทางดังกล่าวมีความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติ
โยชิโนบุได้สละตำแหน่งในปลายปีค.ศ. 1867 ยังผลคือการถวายอำนาจการปกครองบ้านเมืองคืนแก่จักรพรรดิอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นจึงมีการถอนกำลังรบของรัฐบาลโชกุนจากนครหลวงเกียวโตมาประจำอยู่ที่เมืองโอซะกะ อย่างไรก็ตาม แคว้นซัตสึมะและแคว้นโจชูถึงแม้จะสนับสนุนการจัดตั้งสภาไดเมียว แต่ก็คัดค้านในการให้โยชิโนบุขึ้นเป็นประธานสภาดังกล่าว ทั้งสองแคว้นได้รับราชโองการลับจากจักรพรรดิ ให้ใช้กำลังในการต่อต้านโยชิโนบุ (ซึ่งภายหลังได้มีการพิสูจน์ว่าเป็นการปลอมเอกสาร) และเคลื่อนกำลังพลจำนวนมากของทั้งสองแคว้นเข้าสู่กรุงเกียวโต มีการเรียกประชุมโดยฝ่ายราชสำนักเกิดขึ้น เพื่อริบยศศักดิ์และที่ดินทั้งหมดของโยชิโนบุ ถึงแม้ว่าจะไม่มีปฏิกิริยาใดที่อาจตีความได้ว่าฝ่ายโยชิโนบุจะทำความผิดหรือก่อความรุนแรงก็ตาม สำหรับผู้ที่คัดค้านการประชุมดังกล่าวก็ถูกกีดกันไม่ให้เข้าร่วมประชุมด้วย โยชิโนบุแสดงท่าทีคัดค้านและร่างหนังสือประท้วงเพื่อจะนำส่งไปยังราชสำนัก ด้วยการร้องขอของบริวารจากแคว้นไอสึ แคว้นคุนะวะ และแคว้นอื่นๆ รวมทั้งผู้ที่เห็นด้วยส่วนน้อยนิดจากซัตสึมะและโจชู โยชิโนบุได้เคลื่อนพลจำนวนมากไปกับตนเพื่อนำหนังสือดังกล่าวไปสู่ราชสำนัก
ฮาตาโมโตะ (ซามูไรผู้ขึ้นตรงต่อโชกุน) จำนวนมาก ได้ย้ายติดตามโยชิโนบุมาตั้งถิ่นฐานที่ชิซูโอกะด้วย แต่ด้วยจำนวนฮาตาโมโตะที่มีมาก ทำให้โยชิโนบุไม่สามารถหารายได้มาดูแลคนเหล่านี้ได้เพียงพอ ผลก็คือมีฮาตาโมโตะจำนวนมากที่เกลียดชังโยชิโนบุ บางส่วนส่วนถึงขนาดต้องการจะเอาชีวิตเขาด้วยก็มี โยชิโนบุระมัดระวังตัวเองในเรื่องนี้และหวาดกลัวต่อการลอบสังหาร จนต้องคอยสลับตารางเวลานอนของตนเอง เพื่อสร้างความสับสนแก่บรรดามือสังหารที่อาจเข้ามาฆ่าตนได้ทุกเมื่อ
ภายหลังโยชิโนบุและครอบครัวทั้งหมด ได้ย้ายกลับมาอยู่ที่เอโดะ (ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็นกรุงโตเกียว) ในปีค.ศ. 1897 ตราบจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต
ปัจฉิมวัย
หลังการเกษียณตัวเองจากตำแหน่งทางการเมือง โยชิโนบุได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ โดยไม่เปิดเผยตัวแก่สาธารณะ และทุ่มเทกับการทำงานอดิเรกต่างๆ เช่น การวาดภาพสีน้ำมัน ยิงธนู ล่าสัตว์ ถ่ายรูป หรือขี่จักรยาน รูปถ่ายบางส่วนของเขาเพิ่งจะได้รับการตีพิมพ์เมื่อไม่กี่ปีมานี้จากโทกูงาวะ โยชิโตโมะ ผู้เป็นทายาทชั้นเหลนของโยชิโนบุ
ในปีค.ศ. 1902 จักรพรรดิเมจิได้พระราชทานพระบรมราชานุญาตให้โยชิโนบุตั้งตระกูลของตนขึ้นใหม่ในฐานะตระกูลสาขาของตระกูลโทกูงาวะ โดยได้รับพระราชทานยศเจ้าขุนนางชั้นสูงสุดคือ ชั้นโคชะคุ (เทียบเท่ากับคำว่า Prince หรือเจ้าชายในภาษาอังกฤษ) เพื่อเป็นบำเหน็จแก่การรับใช้ชาติญี่ปุ่นด้วยความภักดีของโยชิโนบุ
โทกูงาวะ โยชิโนบุ ได้ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1913 เวลา 16:10 น. ในรัชสมัยของจักรพรรดิไทโช ร่างของเขาได้รับการฝังไว้ที่สุสานยะนะคะ กรุงโตเกียว
บุตรีคนที่ 9 ของโยชิโนบุ คือ "โทกูงาวะ สึเนโกะ" (ค.ศ. 1882 – 1939) ได้อภิเษกสมรสกับจอมพลเรือ เจ้าชายฮิโรยาซุ เจ้าฟูชิมิ (เป็นพระญาติชั้นลูกพี่ลูกน้องชั้นที่สองของจักรพรรดิโชวะและจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระนัดดาของเจ้าชายโคโตฮิโตะ เจ้าคังอิน) เมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1896
หนังสืออ่านเพิ่มเติม
18371913
คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และการออกแบบสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยแม่โจ้
ประวัติการก่อตั้ง คณะได้รับการสถาปนาในวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ได้ยกฐานะจากภาควิชาภูมิทัศน์และอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ที่เปิดสอนนักศึกษาในหลักสูตร 2 ปีต่อเนื่อง (รับนักศึกษาจากสายอาชีวศึกษาเช่น เกษตร เทคนิค เทคนิคสถาปัตย์ ฯ) ตั้งแต่ 2527 เป็นต้นมา จนกระทั่งในปี 2538 ได้เปิดสอน สาขาภูมิสถาปัตยกรรม 5 ปี โดยเป็นการเปิดสอนหลักสูตรภูมิสถาปัตยกรรมแห่งแรกของภาคเหนือ ทั้งนี้ คณาจารย์ 3 ท่านที่เป็นผู้บุกเบิกสร้างหลักสูตรขึ้นมา ได้แก่ อาจารย์สมพร ยกตรี (แม่โจ้รุ่น 20) อาจารย์โสภณ มงคลวัจน์ (พืชสวน แม่โจ้รุ่น 36) และ รศ.ศิริชัย หงษ์วิทยากร (Master in Landscape architecture, University of Michigan)
หลักสูตรที่เปิดสอน
หลักสูตรระดับปริญญาตรี ปัจจุบันเปิดสอนระดับปริญญาตรีทั้งสิ้น 3 หลักสูตรคือ
หลักสูตรระดับปริญญาโท
ครอบครูกิ๋นอ้อ
กิจกรรมครอบครูกิ๋นอ้อ หรือก็คือกิจกรรมไหว้ครูศิลปะแบบประเพณีล้านนา เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นทุกปีโดยสโมสรนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยแม่โจ้เป็นเจ้าภาพในการจัดงาน กิจกรรมจะแบ่งเป็น 2 ช่วง ช่วงแรกจะเป็นพิธีทางพุทธศาสนา มีการทำบุญ ตักบาตร จากนั้นจะเป็นพิธีไหว้ครูตามความเชื่อแบบล้านนา
สถาปัตยกรรมการละคร
กิจกรรมการแสดงละครเวทีที่นักศึกษาในคณะฯได้ร่วมกันจัดขึ้น โดยทีมงานทั้งหมดเป็นนักศึกษาของคณะฯ เปิดการแสดงปีละ 1 ครั้ง ซึ่งได้จัดต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 ถือเป็นคณะแรกที่จัดการแสดงละครเวทีขึ้นในมหาวิทยาลัยแม่โจ้
การประชุมวิชาการ
เป็นงานประชุมทางวิชาการระดับชาติ ด้านภูมิทัศน์ ภูมิสถาปัตยกรรมศาสตร์ และการจัดการสิ่งแวดล้อม โดยมีการจัดประชุมครั้งแรก ระหว่างวันที่ 5-6 ธันวาคม 2556 ณ ห้องข้าวหอมมะลิ อาคารเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มหาวิทยาลัยแม่โจ้
ลองเครื่องสถาปัตย์
เป็นกิจกรรมที่หลักสูตรสถาปัตยกรรม จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2552 เพื่อให้ผู้ที่มีความสนใจเข้าศึกษาในหลักสูตรได้ทดลองเรียนในช่วงสั้น ๆ
สโมสรฟุตบอลอาเรมา
สโมสรฟุตบอลอาเรมา (Arema Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพจากเมืองมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย เป็นสโมสรหนึ่งที่ประสบความสำเร็จและมีแฟนบอลเหนียวแน่นทีมหนึ่งในอินโดนีเซีย
ลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง
ลูปัส อีริทีมาโตซัส ทั่วร่าง หรือ เอสแอลอี (systemic lupus erythematosus, SLE, lupus) เป็นโรคภูมิต้านตนเองชนิดหนึ่ง เกิดจากการที่ระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายทำงานผิดปกติ จึงเข้าโจมตีเนื้อเยื่อปกติของร่างกายทำให้เกิดอาการป่วย ผู้ป่วยอาจมีอาการได้หลายแบบตั้งแต่เล็กน้อยแทบไม่มีอาการไปจนถึงรุนแรงอาจถึงแก่ชีวิต อาการที่พบบ่อยได้แก่ ข้ออักเสบ มีไข้ เจ็บหน้าอก ผมร่วง แผลในปาก ต่อมน้ำเหลืองโต อ่อนเพลีย และมีผื่นแดง ซึ่งมักพบที่บริเวณใบหน้า ผู้ป่วยมักมีระยะที่อาการเป็นมาก อาจเรียกว่าระยะกำเริบ และระยะที่อาการเป็นน้อย เรียกว่าระยะสงบ
สาเหตุที่แท้จริงของเอสแอลอีนั้นยังไม่เป็นที่ทราบชัดเจน ปัจจุบันเชื่อว่าเป็นผลจากหลายปัจจัยทั้งจากพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ในแฝดไข่ใบเดียวกัน (แฝดเหมือน) จะพบว่าหากคนหนึ่งป่วยเอสแอลอี อีกคนหนึ่งจะมีโอกาสสูงถึง 24% ที่จะเป็นโรคด้วย ปัจจัยเสี่ยงที่พบว่าเพิ่มโอกาสการเป็นโรคได้แก่ ฮอร์โมนเพศหญิง แสงแดด การสูบบุหรี่ ภาวะพร่องวิตามินดี และโรคติดเชื้อบางชนิด กลไกหลักที่ทำให้เกิดอาการของโรคคือการเกิดแอนติบอดีต่อเนื้อเยื่อร่างกายตัวเอง เรียกว่า ออโตแอนดิบอดี ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นแอนติบอดีต่อนิวเคลียส ซึ่งจะทำให้เกิดการอักเสบ การวินิจฉัยบางครั้งอาจทำได้ยาก ต้องใช้ทั้งอาการและผลตรวจทางห้องปฏิบัติการประกอบกัน โรคอื่นๆ ในกลุ่มของโรคลูปัสมีอีกหลายโรค ซึ่งแต่ละโรคอาจมีอาการทั้งส่วนที่เหมือนและส่วนที่ต่างจากเอสแอลอี โรคเหล่านี้ เช่น ลูปัส อีริทีมาโตซัส ชนิดรูปคล้ายจาน, ลูปัส อีริทีมาโตซัส ที่ผิวหนังแบบกึ่งเฉียบพลัน และ ลูปัส อีริทีมาโตซัส ในทารกแรกเกิด เป็นต้น
ปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาเอสแอลอีให้หายขาด การรักษาจะเน้นไปที่การระงับอาการด้วยการลดการอักเสบ และลดกระบวนการภูมิคุ้มกันของร่างกาย ยาที่ใช้ เช่น ยาต้านการอักเสบชนิดไม่ใช่สเตียรอยด์ ยาสเตียรอยด์ ยากดภูมิคุ้มกัน เช่น ไฮดรอกซีคลอโรควิน และเมโทเทรกเซท ส่วนการแพทย์ทางเลือกนั้นยังไม่พบว่ามีวิธีใดที่รักษาแล้วเห็นผล ผู้ป่วยอาจมีอายุขัยสั้นกว่าคนปกติ โดยโรคนี้จะเพิ่มความเสี่ยงของการเกิดโรคหัวใจ ซึ่งเป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่พบบ่อยที่สุด หากได้รับการรักษาอย่างเหมาะสมผู้ป่วย 80% จะอยู่รอดได้นานกว่า 15 ปี หากผู้ป่วยหญิงเกิดตั้งครรภ์จะยิ่งมีความเสี่ยงสูงขึ้นไปอีก แต่ส่วนใหญ่จะสามารถมีลูกได้
ความชุกของเอสแอลอีมีความแตกต่างกันในแต่ละประเทศ โดยอยู่ที่ 20-70 ต่อ 100,000 ประชากร ผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์จะพบโรคนี้บ่อยที่สุดโดยพบถึง 9 เท่าเมื่อเทียบกับผู้ชาย ช่วงอายุที่พบได้บ่อยอยู่ที่ 15-45 ปี แต่ก็พบในช่วงอายุอื่นๆ ได้เช่นกัน ชาวแอฟริกา แคริบเบียน และจีน มีโอกาสเป็นโรคนี้มากกว่าคนขาว ส่วนความชุกของโรคในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนานั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด เนื่องจากผู้ป่วยอาจเข้าไม่ถึงระบบบริการสุขภาพ ชื่อภาษาอังกฤษของโรคนี้คือ ลูปัส (Lupus) เป็นภาษาลาตินที่แปลว่า หมาป่า ชื่อนี้มีที่มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 โดยเชื่อว่ามาจากการที่ผื่นที่พบในผู้ป่วยมีลักษณะเหมือนถูกหมาป่ากัด คนไทยหลายคนรู้จักโรคนี้ในชื่อ "โรคพุ่มพวง" เนื่องจาก พุ่มพวง ดวงจันทร์ นักร้องลูกทุ่งชื่อดังได้เสียชีวิตจากโรคนี้
พันธุกรรม
จากการศึกษาพบว่ามียีนบางตัวที่ก่อให้เกิดโรคนี้โดยตรง หรือมียีนบางลักษณะเมื่อเกิดปฏิกิริยากับปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมบางอย่างจะก่อให้เกิดโรคนี้
ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม
เช่นคนไข้โรคหัวใจบางรายที่กินยา Procainamide หรือคนไข้ความดันโลหิตสูงบางรายที่กินยา Hydralazine ก็มีอาการของโรคเอสแอลอี แต่เมื่อหยุดยาโรคก็หายไป นอกจากนี้ฮอร์โมนเพศหญิง ทำให้ผู้ป่วยบางรายมีอาการของโรคเอสแอลอีช่วงก่อนมีประจำเดือนหรือขณะตั้งครรภ์
เอนไซม์
นักวิทยาศาสตร์พบว่าเอนไซม์ Dnase-1 มีส่วนทำให้เกิดโรคเอสแอลอี เอนไซม์ตัวนี้ทำหน้าที่ทำลายสายป่าน DNA หลังจากการตายของเซลล์ จากการทดลองในหนูพบว่าหากการทำลายสายป่าน DNA ขัดข้องร่างกายจะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านระบบภูมิคุ้มกัน และขณะเดียวกันในการศึกษาผู้ป่วยโรคเอสแอลอี 10 ราย พบว่ามี 4 รายที่เอนไซม์ Dnase-1 ทำงานน้อยลง
กรรมพันธุ์
พบว่าผู้ป่วยโรคเอสแอลอี 10% มีพ่อแม่หรือญาติป่วยเป็นโรคนี้ด้วย และพบเพียง 5% ของเด็กที่เป็นโรคนี้มีแม่ป่วยเป็นโรคเอสแอลอี
เอ็สเฟา แวร์เดอร์เบรเมิน
เอ็สเฟา แวร์เดอร์เบรเมิน (SV Werder Bremen) เป็นสโมสรฟุตบอลเล่นในบุนเดิสลีกา เยอรมนี ก่อตั้งเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2442 โดยมีสนามเหย้าคือเวเซอร์ชตาดีอ็อน โดยตั้งอยู่ที่เบรเมิน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเยอรมนี
ฮอลแอนด์โอตส์
พวกเขาเป็นที่รู้จักในเพลงฮิตอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 อย่างเพลง "Rich Girl", "Kiss on My List", "Private Eyes", "I Can't Go for That (No Can Do)", "Maneater", และ "Out of Touch" และยังมีหลายเพลงที่ติดท็อป 40 พวกเขามีเพลงติดชาร์ตป็อปท็อป 40 ครั้งสุดท้ายในปี 1990 ถึงแม้พวกเขาไม่ได้ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการ แต่พวกเขาก็ยังทำเพลงและออกทัวร์ โดยสรุปแล้วมี 34 ซิงเกิ้ลที่ติดชาร์ต บิลบอร์ดฮอต 100 มีอัลบั้มที่ได้แผ่นเสียงทองคำขาวจาก RIAA 7 ครั้ง และได้รับแผ่นเสียงทองคำ 6 ครั้ง
ฟอกแค้นจากนรก
ฟอกแค้นจากนรก (Hard to Kill) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองของพระเอกจอมบู๊ สตีเว่น ซีกัล โดยเล่นคู่กับ เคลลี เลอบรอก ซึ่งเป็นภรรยาในชีวิตจริงของเขาอีกด้วย
โครงเรื่อง
7 ปีต่อมา สตอร์มฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่าอย่างปาฏิหาริย์ โดยมีแอนเดรีย (เลอบรอก) นางพยาบาลที่คอยดูแลสตอร์มอย่างใกล้ชิด เขาได้ฝึกฝนการต่อสู้แบบตะวันออก และเตรียมพร้อมที่กลับมาล้างแค้นศัตรูของเขา รวมทั้งเปิดโปงความชั่วร้ายของวุฒิสมาชิกเทรนด์ที่เก็บเป็นความลับมานานถึง 7 ปี
มหาวิทยาลัยกอมปลูเตนเซแห่งมาดริด
มหาวิทยาลัยกอมปลูเตนเซในปัจจุบัน
มหาวิทยาลัยกอมปลูเตนเซแห่งมาดริดเป็นสถาบันการศึกษาที่สำคัญของสเปนมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 และมีความสำคัญมากในสมัยสงครามกลางเมืองสเปน รวมทั้งหลังการตายของเผด็จการจมพลฟรังโกจนถึงการสถาปนาระบอบประชาธิปไตย และในปัจจุบ้นมหาวิทยาลัยมีจำนวนนักศึกษามากเป็นอันดับสองของสเปน รองจาก UNED ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเปิด
มหาวิทยาลัยมีห้องสมุดขนาดใหญ่อันดับที่สองของสเปน รองมาจากห้องสมุดแห่งชาติสเปน
กาย เพียร์ซ
กาย เอดเวิร์ด เพียร์ซ (Guy Edward Pearce; เกิด 5 ตุลาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลียที่เกิดในอังกฤษ เขายังเป็นนักดนตรีอีกด้วย เป็นที่รู้จักในบทบาทเลโอนาร์ด เชลบี ในภาพยนตร์กำกับโดยคริสโตเฟอร์ โนแลน เรื่อง Memento, ร้อยโทเอ็ด เอกซ์เลย์ใน L.A. Confidential, แอดัม ไวต์ลี หรือ เฟลิเซีย จอลลีกูดเฟลโลว์ (แดร็กควีน) ใน The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert, ไมก์ ยัง ในซีรีส์ทางโทรทัศน์ของออสเตรเลียเรื่อง Neighbours, บทบาทสมเด็จพระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 ใน The King's Speech และบทบาทอัลดิช คิลเลียน ในไอรอนแมน 3 เขาได้รับรางวัลเอมมี และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลแซกอวอร์ดส และรางวัลแซตเทิร์น
อ้างอิง
1967
ท่าอากาศยานนานาชาติพัณฑารนายกะ
ท่าอากาศยานนานาชาติพัณฑารนายกะ หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติปัณฏาระนายักกะ (Bandaranaike International Airport, BIA; බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ; பண்டாரநாயக்க சர்வதேச விமான நிலையம்) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติหลักของประเทศศรีลังกา ตั้งชื่อตามอดีตนายกรัฐมนตรี โซโลมัน วัยสฏ์ ริชเว ฑยัส พัณฑารนายกะ (1899–1959) ตั้งอยู่ในย่านชานเมืองเนกอมโบ 32.5 km ทางตอนเหนือของเมืองหลวงเก่าและศูนย์กลางเศรษฐกิจ โคลอมโบ ท่าอากาศยานอยู่ภายใต้การดูแลขององค์การบริการท่าอากาศยานและการบินศรีลังกา จก. (Airport and Aviation Services (Sri Lanka) Ltd) และเป็นฮับของสายการบินศรีลังกันแอร์ไลส์ สายการบินประจำชาติของศรีลังกา นอกจากพัณฑารยนายกะแล้ว โคลอมโบยังมีอีกสนามบินคือท่าอากาศยานนานาชาติรัตมลานะ
เริ่มแรก ท่าอากาศยานเป็นลานบินของกองทัพอากาศอังกฤษในปี 1944 สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ในชื่อ อาร์เอเอฟเนกอมโบ (RAF Negombo) โดยมี No. 45 Squadron RAF (1946–49), No. 232 Squadron RAF (1945), No. 249 Squadron RAF (1950) และ No. 1303 Flight RAF (1945–46) ประจำตามลำดับ ในปี 1957 นายกรัฐมนตรีโซโลมัน วัยสฏ์ ริชเว ฑยัส พัณฑารนายกะ ได้รื้อถอนแอร์ฟีลด์ของอังกฤษออกจากศรีลังกาทั้งหมด ส่วนลานบินนี้กองทัพอากาศหลวงซีลอน (Royal Ceylon Air Force; RCyAF) ได้รับช่วงดูแลต่อ และเปลี่ยนชื่อเป็น กฏุนายกะ (Katunayake) ซึ่งบางส่วนของท่าอากาศยานในปัจจุบันยังคงใช้งานเป็นลานบินของกองทัพ ในปี 1964 อนิล มุเนสิงหะ รัฐมนตรีกระทรวงการขนส่ง เริ่มต้นการก่อสร้างท่าอากาศยานแห่งใหม่มาแทนที่รัตมลานะ โดยได้รับทุนช่วยเหลือจากแคนาดา ท่าอากาศยานใหม่นี้สร้างแล้วเสร็จในปี 1967 แอร์ซีลอน สายการบินแห่งชาติ เริ่มต้นบินเที่ยวบินระหส่างประเทศจากทีาอากาศยานด้วย ฮอกเกอร์ ซิดดะลี ไทรเดินท์ และ วีซีเท็น ลำที่เช่ามาจากองค์การอากาศยานอังกฤษ (BAC) ภายใต้องค์การสายการบินโพ้นทะเลอังกฤษ (BOAC) ท่าอากาศยานเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อของนายกรัฐมนตรีพัณฑารนายกะในปี 1970 ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นท่าอากาศยานนานาชาติกฏุนายกะ (Katunayake International Airport) ในปี 1977 ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อของพัณฑารนายกะอีกครั้งในปี 1995
ความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก
ความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก (East Asia Economic Caucus; EAEC) หรือ กลุ่มเศรษฐกิจเอเชียตะวันออก (East Asia Economic Group; EAEG) เป็นเขตการค้าเสรีภูมิภาคซึ่งได้รับการเสนอในปี พ.ศ. 2533 โดยนายกรัฐมนตรีมาเลเซีย มหาเธร์ บิน โมฮัมหมัด และผนึกกำลังรัฐสมาชิกสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีน เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น
ความร่วมมือทางเขตเศรษฐกิจเอเชียตะวันออกเป็นการคตอบโตการรวมเอาเซียนเข้าสู่ความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก โดยมหาเธร์ ที่เป็นที่รู้จักกันดีในจุดยืนอันหนักแน่นของเขา ข้อเสนอของเขา ข้อเสนอของเขามีลักษณะไม่พอใจอย่างชัดเจนที่อาเซียนเข้าร่วมกับเอเแฟ ซึ่งรวมไปถึงชาติตะวันตก ดังนั้น อีเออีซีจึงเน้นความเป็นเอเปกที่ปราศจากอเมริกาเหนือและออสเตรเลีย อย่างไรก็ตาม ความร่วมมือดังกล่าวไม่เคยมีผลบังคับใช้
ปลาปอดอเมริกาใต้
ปลาปอดอเมริกาใต้ (South American lungfish, American mud-fish, Scaly salamander-fish ) เป็นปลาปอดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lepidosiren paradoxa อยู่ในวงศ์ Lepidosirenidae จัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุลนี้และวงศ์นี้
ปลาปอดอเมริกาใต้ มีลักษณะโดยรวมแล้วคล้ายกับปลาปอดที่พบในทวีปแอฟริกา (Protopterus spp.) แต่จะมีรูปร่างที่เพรียวยาว เมื่อยังเล็ก จะมีพู่เหงือกเหมือนสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกซาลาแมนเดอร์ ซึ่งจะใช้อวัยวะส่วนนี้ช่วยในการหายใจ จนกระทั่งอายุได้ราว 7 สัปดาห์ อวัยวะส่วนนี้จะหายไป และจะมีสีเหลืองเป็นจุดเป็นแต้มกระจายไปทั่วลำตัว แลดูสวยงาม
โตเต็มที่ประมาณ 125 เซนติเมตร มีอายุสูงสุดราว 8 ปี ตามีขนาดเล็ก ปลาตัวเต็มวัยมีลำตัวสีเทาคล้ำหรือสีดำ กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ ได้แก่ หอย, กุ้ง, ปลาขนาดเล็ก, แมลงน้ำ รวมถึงเห็ดรา ในขณะที่ยังเล็กจะกินอาหารจำพวกสัตว์เพียงอย่างเดียว พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำสาขาต่าง ๆ ที่เป็นสาขาของแม่น้ำอเมซอน เช่น แม่น้ำปารานา ขณะเดียวกันปลาปอดอเมริกาใต้ก็ตกเป็นอาหารของสัตว์ใหญ่กว่าชนิดอื่นด้วย
สามารถดำรงชีวิตในแหล่งน้ำที่มีปริมาณออกซิเจนต่ำได้เป็นอย่างดี เมื่อถึงฤดูแล้งที่น้ำแห้งขอด ปลาปอดอเมริกาใต้จะขุดหลุมลึกประมาณ 30-50 เซนติเมตร และจะใช้โคลนปิดปากหลุมไว้เพื่อการจำศีล ลดการเผาผลาญพลังงาน จนกว่าจะถึงฤดูฝนที่ปริมาณน้ำจะกลับมามากดังเดิม
มีพฤติกรรมในการขยายพันธุ์ คือ พ่อแม่ปลาจะขุดหลุมลึกประมาณ 1.5 เมตร เพื่อสร้างเป็นรัง โดยที่ปลาตัวผู้จะทำหน้าที่ดูแลตัวอ่อน ตัวผู้จะเพิ่มปริมาณออกซิเจนในหลุม เพราะช่วงฤดูวางไข่ ครีบหางจะพัฒนาให้มีเส้นเลือดบริเวณนั้นเป็นจำนวนมาก เหงือกที่คล้ายโครงสร้างของขนนก ซึ่งจะทำหน้าที่ตรงข้ามกับเหงือก คือ จะทำหน้าที่ปล่อยออกซิเจนออกจากเลือด และรับคาร์บอนไดออกไซด์ และเนื้อเยื่อหายไปหลังจากช่วงสิ้นสุดฤดูกาลวางไข่
อัชชุรเฏาะฮ์ (แก้ความกำกวม)
อัชชุรเฏาะฮ์ (الشرطة; as-Shurṭah โดยทั่วไปมักสะกดว่า al-Shorta) หรือ อัลชอร์ตา หรือ ชอร์ตา อาจหมายถึง
อูชิกุไดบุตสึ
อูชิกุไดบุตสึ (牛久大仏 (Ushiku Daibutsu)) เป็นรูปปั้นที่อูชิกุ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งสร้างเสร็จใน ค.ศ. 1993 มีความสูงรวม 120 m โดยรวมฐานที่สูง 10 m และพื้นดอกบัว 10 เมตร รูปปั้นนี้เคยครองสถิติรูปปั้นที่สูงที่สุดใน ค.ศ. 1993 ถึง 2008 รูปปั้นนี้เป็นหนึ่งในรูปปั้นที่สูงที่สุด 5 อันดับแรกของโลก
ตรงรูปปั้นมีลิฟต์พาผู้เข้าชมไปยังจุดชมวิวที่อยู่ในระดับความสูง 85 m รูปปั้นนี้มีรูปร่างเป็นพระอมิตาภพุทธะที่ทำจากสัมฤทธิ์ ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันเกิดของชินรัน ผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธสำนักโจโดชินชู (浄土真宗)
อ้างอิง
https://jp.reuters.com/article/tallest-idJPKCN1N50ED
อากรแสตมป์
อากรแสตมป์ เป็นภาษีอากรตามประมวลรัษฎากรประเภทหนึ่ง ซึ่งมีการจัดเก็บจากการทำตราสารระหว่างกัน 28 ลักษณะ ตามที่กำหนดไว้ในบัญชีอัตราอากรแสตมป์ ลักษณะของอากรแสตมป์จะมีการจัดพิมพ์คล้ายกับตราไปรษณียากร (แสตมป์ไปรษณีย์) มีลวดลาย รอยปรุของฟันแสตมป์ และราคาแสตมป์ แต่ต่างกันที่จะไม่มีตราประทับ จะใช้การขีดฆ่าแสดงการใช้แสตมป์ดังกล่าว ซึ่งผู้ที่จะขีดฆ่าได้ต้องเป็นไปตามกำหนดของประมวลรัษฎากร
บัญชีอัตราอากรแสตมป์
ข้อควรระวัง รายการเหล่านี้เป็นเพียงข้อสรุปเพื่อความเข้าใจเท่านั้น หากต้องการนำไปใช้งานกรุณาอ่านเพิ่มเติมในประมวลรัษฎากร
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 6 แห่งราชวงศ์ทิพย์จักร ด้วยพระนิสัยที่เด็ดขาดเป็นที่เคารพยำเกรงในหมู่ข้าราชบริพารและพสกนิกร เมื่อทรงพิจารณาตัดสินว่าคดีความใดแล้ว หากทรงเอ่ยว่า "อ้าว" เมื่อใด หมายถึงการต้องโทษตัดศีรษะประหารชีวิต จนประชาชนทั่วไปต่างถวายพระสมัญญาว่า "เจ้าชีวิตอ้าว" ในแง่พฤติการณ์แล้ว พระองค์ถือเป็นเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ที่ทรงอำนาจมากที่สุดในบรรดาทุกองค์ และทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครที่ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาเลื่อนพระเกียรติยศขึ้นเป็น "พระเจ้าประเทศราช" องค์ที่ 5 (3 กรกฎาคม พ.ศ. 2404 - 29 มิถุนายน พ.ศ. 2413) ในรัชสมัย รัชกาลที่ 4
พระประวัติ
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ มีพระนามเดิมว่า เจ้าหนานสุริยวงศ์ เป็นพระโอรสในพระเจ้ากาวิละกับแม่เจ้าโนจา ในปี พ.ศ. 2368 ได้รับอิสริยยศเป็น "พระยาเมืองแก้ว" เมื่อพระเจ้ามโหตรประเทศถึงแก่พิราลัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนพระอิสริยยศเป็น "เจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ ดำรงนพีสีนคร สุนทรทศลักษณเกษตร วรฤทธิ์เดชมหาโยนางคราชวงศาธิบดี เจ้านครเชียงใหม่" เมื่อลงมาเข้าเฝ้าในปี พ.ศ. 2404 ก็ได้รับเพิ่มยศเป็นพระเจ้านครเชียงใหม่ในพระราชทินนามดังนี้ว่า "พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ ดำรงนพีสีนคร สุนทรทศลักษณเกษตร วรฤทธิเดชศรี โยนางคดไนย ราชวงศาธิบดี เจ้านครเชียงใหม่"
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์มีพระเชษฐา พระอนุชา และพระขนิษฐา รวม 5 องค์ มีพระนามตามลำดับ ดังนี้
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ เสด็จขึ้นครองนครเชียงใหม่ใน พ.ศ. 2397 จนกระทั่งถึงแก่พิราลัยในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2413 รวมระยะเวลาที่ทรงครองนคร 16 ปี
พระธิดา
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์มีพระธิดากับเจ้าอุษา รวม 2 องค์ ดังนี้
ราชกรณียกิจ
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ ทรงปกครองนครเชียงใหม่ และทำนุบำรุงศาสนาอย่างสม่ำเสมอ ทั้งยังทรงจัดสร้างระฆังชุดใหญ่น้ำหนักทอง 2,095,600 ตำลึง ถวายแด่วัดพระธาตุดอยสุเทพ ในปี พ.ศ. 2403 และเป็นผู้จัดตั้งข้อบัญญัติสำหรับการพิจารณาพิพากษาคดีความ ณ เค้าสนามหลวง
ในปี พ.ศ. 2406 กลุ่มเจ้านายฝ่ายเหนือรวมหัวกันกล่าวโทษพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ ว่าพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์เอาใจออกห่างกรุงเทพ โดยทรงถวายสิ่งของต่อกษัตริย์พม่าและกษัตริย์พม่าก็ถวายสิ่งของตอบ ทางกรุงเทพได้เรียกตัวพระองค์มาทำการชี้แจง พระเจ้ากาวิโลรสได้เสด็จลงกรุงเทพพร้อมพระญาติ แต่ด้วยไหวพริบของพระองค์ พระเจ้ากาวิโลรสถือโอกาสพาตัวเจ้าเมืองหมอกใหม่เข้าถวายต้นไม้เงินต้นไม้ทองเป็นข้าขอบขันฑสีมากรุงเทพ นับเป็นการพลิกวิกฤตเป็นโอกาส
ในนิพนธ์เรื่อง เครื่องม้าอะแซหวุ่นกี้ ของกรมพระยาดำรงราชานุภาพระบุว่า พระเจ้ากาวิโลรสทรงถวายสมบัติเครื่องยศจากกษัตริย์พม่าแก่รัชกาลที่ 4 แต่ถูกปฏิเสธ ในเวลานั้นมีมหรสพสมโภชพระราชธิดาพอดี พระเจ้ากาวิโลรสจึงถวายสร้อยนั้นสมโภชพระราชธิดา เป็นเหตุให้รัชกาลที่ 4 ทรงตั้งพระนามพระราชธิดาองค์นั้นว่า "พระองค์เจ้าพวงสร้อยสอางค์"
ใน พงศาวดารโยนก ระบุว่า บรรดาสิ่งของเครื่องยศจากกษัตริย์พม่ามีแหวนและผ้าด้วย โดยรัชกาลที่ 4 ทรงรับแหวนทับทิมไว้วงเดียวเพื่อรักษาน้ำใจ และจากการสอบสวนพบว่า "พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ยังหามีความผิดเปนข้อใหญ่ไม่ ขอพระราชทานให้กลับขึ้นไปรักษาอาณาเขตปกครองญาติพี่น้องบุตรหลาน ทำราชการฉลองพระเดชพระคุณสืบไป..." เห็นได้ว่าแม้สยามจะมีโอกาสเข้าแทรกแทรงล้านนาเพื่อลดอำนาจของเจ้านาย แต่ก็ไม่อาจทำการอย่างผลีผลามเพราะพระเจ้ากาวิโลรสเป็นพระเจ้าประเทศราชที่ทรงอำนาจ
พระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์เป็นผู้น้อมเกล้าฯ ถวายพระเศวตวรวรรณ เป็นช้างในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปี พ.ศ. 2412
การพิจารณาโรงเรียนเด็กก่อนวัยเรียนแม็กมาร์ติน
การพิจารณาโรงเรียนเด็กก่อนวัยเรียนแม็กมาร์ติน เป็นคดีทำทารุณทางเพศเด็กรับเลี้ยงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 สมาชิกของครอบครัวแม็กมาร์ติน ผู้ดำเนินการโรงเรียนเด็กก่อนวัยเรียนแห่งหนึ่งในรัฐแคลิฟอร์เนีย ถูกกล่าวหาด้วยพฤติกรรมทำทารุณทางเพศเด็กในความดูแลของพวกเขา การกล่าวหามีขึ้นใน ค.ศ. 1983 การจับกุมและการสอบสวนก่อนพิจารณาคดีมีตั้งแต่ ค.ศ. 1984 ถึง 1987 และการพิจารณามีระหว่าง ค.ศ. 1987 และ 1990 หลังการพิจารณาทางอาญานานหกปี ไม่มีการพิพากษาลงโทษ และยกทุกข้อกล่าวหาใน ค.ศ. 1990 เมื่อคดีสิ้นสุดใน ค.ศ. 1990 คดีนี้ได้เป็นการพิจารณาอาญาที่ยาวนานและราคาแพงที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐอเมริกา คดีดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งของอุปาทานหมู่การทำทารุณทางเพศเด็กรับเลี้ยง อันเป็นความตระหนกทางศีลธรรม (moral panic) ต่อการทำทารุณพิธีกรรมซาตานในคริสต์ทศวรรษ 1980 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
สามแยก ทล.4-411
''' สามแยก ทล.4-411 เป็นสามแยกบริเวณถนนอุตรกิจตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4ในเขตอำเภอเมือง จังหวัดกระบี่
เส้นเมริเดียนที่ 138 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียน 138 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก ออสตราเลเซีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 138 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 42 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 138 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลลัปเตฟ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโอค็อตสค์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโอค็อตสค์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลญี่ปุ่น ! scope="row" | 🇯🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลอาราฟูรา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลอาราฟูรา ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวคาร์เพนแทเรีย ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวเซนต์วินเซนต์ ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาเกาหลี
คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาเกาหลี (อักษรย่อ KOC, รหัสไอโอซี: KOR) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศเกาหลีใต้สำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2490 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากเกาหลีใต้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี)
พิพิธภัณฑ์ผ้า ป้าดา
บ้านไร่ไผ่งามตั้งอยู่ที่ 105 หมู่ 8 เชียงใหม่-ฮอด ตำบลสบเตี๊ยะ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ บ้านหลังนี้เคยเป็นบ้านของแสงดา บัณสิทธิ์ (ป้าดา) ศิลปินแห่งชาติ ปัจจุบันสถานที่นี้ก็ได้มอบให้สถาบันการศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่เป็นผู้ดูแลและรวบรวมผ้าฝ้ายที่ย้อมจากสีธรรมชาติเป็นจำนวนมาก แต่ในบริเวณบ้านก็ยังคงมีแม่บ้านที่ทำการทอผ้าตามปกติด้วยวิธีการเดียวกันกับตอนที่คุณป้าแสงดาทอผ้าขึ้นมาในตอนที่ท่านยังมีชีวิต ทำให้ผู้ไปเยือนสามารถศึกษาได้ทั้งเรื่องการทอผ้าฝ้ายสีธรรมชาติและความเป็นอยู่ของคนในอดีต
ประวัติ
ก่อนที่จะมาเป็นบ้านไร่ไผ่งามนั้นที่นี้เคยเป็นคุ้มเก่าของเจ้าแก้วนวรัฐเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ในสมัยนั้น ก่อนที่จะถูกขายให้นายดาบมาลัย บัณสิทธิ์หรือสามีของคุณป้าแสงดา ด้วยเพราะลูกชายของผู้ครองนครเชียงใหม่รู้จักและสนิทสนมกับนายดาบมาลัยเป็นอย่างดี คุณป้าแสงดาอยู่บ้านหลังนี้ส่วนใหญ่ก็จะทำการทอผ้าและถึงแม้สามีจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องการทอผ้าขาย แต่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองผ้าทอเป็นสิ่งที่ขาดแคลนมากจึงทำให้ป้าแสงดาสามารถขายผ้าทอได้มากขึ้น จนเมื่อ พ.ศ. 2503 นายดาบมาลัย บัณสิทธิ์ก็ถึงแก่กรรม คุณป้าแสงดาจึงนำเงินที่เก็บสะสมมาซื้อกี่ทอผ้าและเริ่มชักชวนแม่บ้านให้มาช่วยกันทอผ้า ด้วยฝีมือและความพยายามของคุณป้าแสงดาทำให้ผ้าทอของท่านมีชื่อเสียงและตัวคุณป้าแสงดาก็ยังได้รับการยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ ในปี พ.ศ.2529
การเดินทาง
ใช้เส้นทางสายเชียงใหม่-ฮอด เมื่อถึง กม.68-69 ให้เลี้ยวซ้ายเข้าไป 500 ม. สามารถเดินทางโดยรถประจำทาง คือนั่งรถโดยสารสายเชียงใหม่-จอมทอง-ฮอด โดยลงที่ปากทาง แล้วเดินเข้าไปอีก 1 กม. ก็ถึงบ้านไร่ไผ่งาม พิพิธภัณฑ์ผ้าป้าแสงดา
โตเกียว
โตเกียว หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า มหานครโตเกียว (Tokyo Metropolis) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งคือ เอโดะ เป็นเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น มีระบบการปกครองแบบพิเศษซึ่งรวมการปกครองในรูปแบบจังหวัดและเทศบาลนครไว้ด้วยกัน ทั้งนี้ เขตอภิมหานครโตเกียวจัดว่าเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยหากนับรวมประชากรทั้งหมดในเขตอภิมหานครโตเกียวแล้วจะมีประชากรมากถึง 40 ล้าน คน โดยอาศัยในเขตเมืองประมาณ 14 ล้านคน ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลกเมืองหนึ่ง กรุงโตเกียวตั้งอยู่บริเวณภูมิภาคคันโต คำว่า "โตเกียว" หมายถึง "นครหลวงตะวันออก" กรุงโตเกียวได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สี่นครเอกของโลก" ร่วมกับ ลอนดอน, ปารีส และ นิวยอร์ก
เดิมทีโตเกียวเป็นหมู่บ้านชาวประมงซึ่งรู้จักกันในชื่อ "เอโดะ" กระทั่งเมืองนี้ได้กลายเป็นศูนย์กลางทางการเมืองในช่วงประมาณ ค.ศ. 1603 ในรัฐบาลเอโดะ และได้กลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลกในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 ด้วยประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน ภายหลังจากการฟื้นฟูเมจิ เมืองหลวงของจักรวรรดิญี่ปุ่นอย่างเกียวโตได้ถูกย้ายมาที่เอโดะ และได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โตเกียว" ซึ่งต่อมาทั้งเมืองได้รับผลกระทบรุนแรงจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต ค.ศ. 1923 ตามด้วยการทิ้งระเบิดโตเกียว ก่อนจะได้รับการบูรณะอย่างรวดเร็วในช่วงทศวรรษ 1950 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง นำไปสู่ยุค “ความมหัศจรรย์ของเศรษฐกิจญี่ปุ่น” ในทศวรรษ 1960 และนับตั้งแต่ ค.ศ. 1943 เป็นต้นมา ได้มีการจัดตั้งมหานครโตเกียวขึ้นเป็นเขตปกครองรูปแบบพิเศษ และมีการแบ่งนครโตเกียวออกเป็น 23 เขต ซึ่งรวมถึงกลุ่มเกาะบริเวณนอกเขตเมืองอีกสองแห่งซึ่งเรียกว่า หมู่เกาะโตเกียว
กรุงโตเกียวได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยวัดตามผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ และถูกจัดอยู่ในประเภทเมืองอัลฟ่าพลัส (เมืองระดับโลก) ตามเครือข่ายการวิจัยโลกาภิวัตน์และเมืองโลก โตเกียวยังถือเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญที่สุดของประเทศ โดยเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุตสาหกรรมหลักในภูมิภาคควบคู่ไปกับ โยโกฮามะ, คาวาซากิ, และ ชิบะ เมืองนี้ยังเป็นที่ตั้งของบริษัทระดับโลกจำนวน 37 แห่งโดยฟอร์จูนโกลบอล 500 (บริษัทชั้นนำ 500 อันดับแรกของโลก) และใน ค.ศ. 2020 โตเกียวได้รับการจัดอันดับอยู่ในอันดับสี่ตามความสามารถในการแข่งขันด้านการเงิน เป็นรองเพียง นครนิวยอร์ก, ลอนดอน และ เซี่ยงไฮ้ และที่นี่ยังเป็นที่ตั้งของโตเกียวสกายทรี สิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในประเทศญี่ปุ่น รวมถึง "เส้นทางระบายน้ำเขตรอบนอกเมืองหลวง" หรือ "อุโมงค์ยักษ์คัสสึคาเบะ" ซึ่งใช้รับมือเหตุอุทกภัย โตเกียวเมโทรสายกินซะ เปิดให้บริการใน ค.ศ. 1927 ในปัจจุบันถือเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดินที่เก่าแก่ที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออก
ชื่อเมือง
โตเกียวเคยเรียกว่า เอโดะ แปลว่าปากน้ำ เมื่อกลายเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1868 ก็เปลี่ยนชื่อเป็น โตเกียว แปลว่ากรุงตะวันออก (โท 東 "ตะวันออก", เกียว 京 "กรุง") ในตอนต้นยุคเมจิบางครั้งเรียกโตเกียวว่าโทเก ซึ่งเป็นวิธีอ่านอีกแบบของตัวคันจิ แต่ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว นอกจากนี้โตเกียวยังมีอีกความหมายหนึ่ง ซึ่งหมายถึงขนมที่ดังเป็นอย่างมากในเมืองไทย เนื่องจากชื่อมีความเหมือนขนมเมืองหลวงอย่างปักกิ่งอีกด้วย
ประวัติศาสตร์
โตเกียวแต่เดิมเป็นหมู่บ้านประมงเล็ก ๆ ที่ชื่อเอโดะ ต่อมาใน ค.ศ. 1457 ปราสาทเอโดะได้ถูกสร้างขึ้น และต่อมาในปีทศวรรษที่ 1590 เป็นยุคที่โทกูงาวะ อิเอยาซุได้เริ่มปราบหัวเมืองต่าง ๆ ซึ่งภายหลังจากปราบหัวเมืองต่าง ๆ ลงได้อย่างราบคาบแล้วใน ค.ศ. 1603 เขาได้สถาปนารัฐบาลโชกุนขึ้นปกครองประเทศ โดยมีเอโดะเป็นที่ตั้งของ "บากูฟุ" (รัฐบาลทหาร) และสถาปนาตนขึ้นเป็นโชกุน เมืองเอโดะจึงได้กลายเป็นศูนย์กลางของรัฐบาลทหารของเขาซึ่งมีอำนาจปกครองทั้งประเทศ ในช่วงเวลาต่อมาในยุคเอโดะ เมืองเอโดะก็ขยายตัวขึ้นจนกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่งในโลก โดยมีประชากรมากกว่า 1 ล้านคนใน คริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นที่ยอมรับว่าเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น แม้ว่าองค์จักรพรรดิประทับอยู่ในนครหลวงเฮอังเกียว (เกียวโต)
หลังจากนั้นประมาณ 263 ปี ระบอบปกครองภายใต้โชกุนถูกล้มล้างโดยการปฏิรูปเมจิ อำนาจการปกครองจึงกลับคืนมาสู่จักรพรรดิอีกครั้งใน ค.ศ. 1869 จักรพรรดิเมจิทรงย้ายเมืองหลวงมาที่เอโดะและเปลี่ยนชื่อเมืองเป็นโตเกียว โตเกียวจึงกลายเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและวัฒนธรรมของประเทศ และการที่จักรพรรดิทรงย้ายมาประทับจึงทำให้โตเกียวกลายเป็นเมืองหลวงอย่างเต็มตัวและปราสาทเอโดะเปลี่ยนเป็นพระราชวังหลวง
ในยุคเมจิ โตเกียวมีการพัฒนาโดยได้รับอิทธิพลจากตะวันตก เช่น การเปิดบริการโทรเลขระหว่างโตเกียวกับโยโกฮามะ ในปี 1869 และการเปิดบริการรถไฟสายแรกระหว่างชิมบาชิและโยโกฮามะในปี ค.ศ. 1872
ภูมิศาสตร์
กรุงโตเกียวตั้งอยู่ในที่ราบคันโตติดกับอ่าวโตเกียว มีขนาดประมาณ 90 กม. จากตะวันออกถึงตะวันตก และ 25 กม. จากเหนือถึงใต้ ทิศตะวันออกติดกับจังหวัดชิบะ ทิศตะวันตกติดกับจังหวัดยามานาชิ ทิศใต้ติดกับจังหวัดคานางาวะ และทิศเหนือติดกับจังหวัดไซตามะ เขตการปกครองของโตเกียวนั้นรวมไปถึงหมู่เกาะอิซุและหมู่เกาะโองาซาวาระด้วย จึงทำให้โตเกียวมีจุดที่อยู่ใต้สุดและตะวันออกสุดของญี่ปุ่นอยู่ในพื้นที่ด้วย
ทางตะวันออกของโตเกียวเป็นที่ราบตะกอนน้ำพาเช่นบริเวณปากแม่น้ำซูมิดะและแม่น้ำเอโดะ พื้นดินค่อนข้างอ่อนจึงทำให้เกิดการทรุดตัวของพื้นดิน อ่าวโตเกียวถูกถมที่เพื่อสร้างพื้นที่ใช้สอยตั้งแต่ยุคเอโดะ และเริ่มมีการถมที่เพื่อสร้างสถานที่กำจัดขยะตั้งแต่ปี 1927 ปัจจุบันพื้นที่ประมาณร้อยละ 20 ของอ่าวโตเกียวกลายเป็นพื้นที่ถูกถม ในอำเภอนิชิตามะทางตะวันตกเป็นที่สูง โดยมีเขาคูโมโตริซึ่งมีความสูง 2,017 ม. เป็นจุดที่สูงที่สุดในโตเกียว โตเกียวตั้งอยู่บนรอยเลื่อนที่มีพลังซึ่งอยู่ใกล้ผิวโลกมาก จึงมีการคาดการณ์ว่าอาจจะเกิดแผ่นดินไหวรุนแรงขึ้น
ตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน โตเกียวอยู่ในเขตภูมิอากาศชุ่มชื้นกึ่งเขตร้อน (Cfa) และตามการแบ่งเขตภูมิอากาศในประเทศญี่ปุ่น โตเกียวอยู่ในเขตภูมิอากาศชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีความแตกต่างระหว่างฤดูชัดเจน อากาศเปลี่ยนแปลงง่ายในแต่ละวัน ฤดูร้อนมีอุณหภูมิสูงและฝนตกมาก ฤดูหนาวมีวันที่แดดออกและอากาศแห้ง
โตเกียวเป็นตัวอย่างของปรากฏการณ์เกาะความร้อน ซึ่งเป็นผลจากการปล่อยความร้อนโดยวิธีต่าง ๆ เช่นไอร้อนจากเครื่องปรับอากาศหรือรถยนต์ และการพัฒนาตัวเมืองทำให้มีพื้นที่สีเขียวน้อยลง
เขตพิเศษ
โตเกียวมี 23 เขตพิเศษ ได้แก่
โตเกียวตะวันตก
นอกเหนือเขตพิเศษซึ่งจัดว่าเป็นใจกลางของมหานครโตเกียวแล้ว ทางพื้นที่ฝั่งตะวันตกของ 23 เขตพิเศษยังเป็นที่ตั้งของฝั่งโตเกียวตะวันตก หรือที่ชาวญี่ปุ่นมักเรียกว่า "ฝั่งทามะ" " ซึ่งประกอบด้วยนคร 26 แห่ง
นคร
26 นครในโตเกียวตะวันตก ได้แก่
อำเภอนิชิตามะ
ทางตะวันตกสุดของจังหวัดโตเกียวนั้นเป็นที่ตั้งของอำเภอขนาดใหญ่ชื่อ "อำเภอนิชิตามะ" เป็นพื้นที่ที่มีภูมิประเทศแบบภูเขา ซึ่งอำเภอนิชิตามะนี้เองเป็นที่ตั้งของภูเขาที่สูงที่สุดในโตเกียวคือเขาคูโมโตริซึ่งมีความสูงกว่า 2,017 เมตร และยังมีทะเลสาบโอกูตามะซึ่งตั้งอยู่ระหว่างรอยต่อกับจังหวัดยามานาชิอีกด้วย อำเภอนิชิตามะประกอบด้วยสามเมืองและหนึ่งหมู่บ้าน ได้แก่
เกาะและกิ่งจังหวัด
นอกชายฝั่งออกไปนั้น โตเกียวมีหมู่เกาะมากมาย แต่เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกลมากจากสำนักงานกรุงโตเกียว ดังนั้นทางรัฐบาลจึงได้ตั้งสำนักงานท้องถื่นขึ้นบนเกาะนั้นเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชน โดยมีหมู่เกาะที่เป็นที่รู้จักอยู่ คือ
หมู่เกาะอิซุเป็นหมู่เกาะภูเขาไฟ และยังเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานแห่งชาติฟูจิ-ฮาโกเนะ-อิซุ ซึ่งหมู่เกาะอิซุนี้เป็นที่ตั้งของ 3 กิ่งจังหวัด
หมู่เกาะโองาซาวาระ จากเหนือจรดใต้ประกอบไปด้วยเกาะชิชิจิมะ เกาะนิชิโนะชิมะ เกาะฮาฮาจิมะ เกาะคิตะอิโอ และเกาะมินามิอิโอ ซึ่งโองาซาวาระยังบริหารเกาะเล็ก ๆ ที่ห่างไกลอีกสองเกาะคือเกาะมินามิโตริชิมะ ดินแดนส่วนตะวันออกที่สุดของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากโตเกียวกว่า 1,850 กม. และเกาะโอกิโนะโตริชิมะ เกาะที่อยู่ใต้สุดของประเทศญี่ปุ่น แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ประชาชนท้องถิ่นแท้ ๆ จะพบเฉพาะบนเกาะชิจิและเกาะฮาฮะเท่านั้น
เศรษฐกิจ
โตเกียวเป็น 1 ในศูนย์กลางหลักทางการเงินระหว่างประเทศ และมีสำนักงานใหญ่ของวาณิชธนกิจและบริษัทประกันภัยที่ใหญ่ที่สุดในโลกหลายแห่ง ในระหว่างการพัฒนาทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นการพัฒนาภายใต้การควบคุมจากทางการ บริษัทใหญ่ ๆ หลายแห่งย้ายสำนักงานใหญ่จากเมืองต่าง ๆ เช่น โอซากะ (ซึ่งเป็นเมืองหลวงทางการค้าในอดีต) มายังโตเกียว โดยหวังว่าจะได้ประโยชน์จากการที่ติดต่อรัฐบาลได้สะดวกขึ้น แต่แนวโน้มนี้ก็ชะลอตัวลงเมื่อประชากรเพิ่มขึ้นและทำให้ค่าครองชีพสูงตามขึ้นไปด้วย
ตลาดหลักทรัพย์โตเกียวเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่นและใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก โดยมูลค่าการซื้อขายในตลาดใหญ่เป็นอันดับ 4 ในปี 2003 โตเกียวมีพื้นที่เพื่อการเกษตรกรรมถึง 8.46 ตร.กม. ตามข้อมูลของกระทรวงเกษตรป่าไม้และประมงญี่ปุ่น การเกษตรกรรมมีมากในพื้นที่โตเกียวตะวันตก โดยสินค้าที่เน่าเปื่อยง่ายเช่นผัก ผลไม้ และดอกไม้สามารถขนส่งอย่างสะดวกและรวดเร็วไปยังตลาดในเขตพิเศษของจังหวัด โดยมี "โคมัตสึนะ" หรือผักโขมเป็นผักเศรษฐกิจ
การคมนาคม
โตเกียวซึ่งเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคคันโตตอนใต้ เป็นศูนย์กลางการคมนาคมภายในประเทศและระหว่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ทั้งทางรถไฟ รถยนต์ และทางอากาศ การขนส่งมวลชนภายในโตเกียวที่สำคัญคือรถไฟและรถใต้ดินที่มีเครือข่ายกว้างใหญ่และมีระบบการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ
ภายในโตเกียวมีท่าอากาศยานนานาชาติฮาเนดะ (โตเกียว) ซึ่งให้บริการเที่ยวบินในประเทศเป็นส่วนใหญ่และเป็นสนามบินที่มีจำนวนผู้ใช้บริการมากที่สุดในเอเชีย ท่าอากาศยานนานาชาติหลักคือท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะซึ่งอยู่ในจังหวัดชิบะ เกาะต่าง ๆ ในหมู่เกาะอิซุก็มีสนามบินของตนเอง เช่น ท่าอากาศยานฮาจิโจจิมะ ท่าอากาศยานมิยาเกจิมะ ท่าอากาศยานโอชิมะ และมีเที่ยวบินมายังสนามบินฮาเนดะ แต่หมู่เกาะโองาซาวาระยังไม่มีสนามบิน เพราะมีข้อโต้แย้งว่าไม่ควรสร้างสนามบินเพราะจะเป็นภัยคุกคามต่อธรรมชาติของเกาะ
นอกจากนี้รถไฟยังเป็นการคมนาคมหลักในโตเกียว ซึ่งมีเครือข่ายทางรถไฟในเมืองขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออกเป็นผู้ให้บริการรถไฟที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งรวมถึงรถไฟสายยามาโนเตะ ซึ่งวิ่งเป็นวงผ่านสถานีที่สำคัญของโตเกียวเช่นสถานีโตเกียวและชินจูกุ รถไฟฟ้าใต้ดินให้บริการโดยโตเกียวเมโทรและสำนักขนส่งมหานครโตเกียว (โทเอ)
ประชากร
โตเกียวมีประชากรทั้งหมดประมาณ 12.79 ล้านคนในเดือนตุลาคม 2007 ซึ่งในจำนวนนั้น 8.65 ล้านคนอาศัยอยู่บริเวณ 23 เขตการปกครองพิเศษในโตเกียว ในเวลากลางวันมีประชากรเพิ่มขึ้นอีกประมาณ 2.5 ล้านคนเนื่องจากมีประชากรจากเมืองใกล้เคียงเดินทางเข้ามาเพื่อทำงานหรือศึกษาเล่าเรียน ปรากฏการณ์นี้จะเป็นได้ชัดในเขตชิโยดะ เขตชูโอ และเขตมินาโตะ ซึ่งมีประชากรมากกว่า 2 ล้านคนในเวลากลางวัน แต่น้อยกว่า 3 แสนคนในเวลากลางคืน
ในปี 2005 ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในโตเกียวมากที่สุด 5 เชื้อชาติได้แก่ จีน (123,611 คน) เกาหลี (106,697 คน) ฟิลิปปินส์ (31,077 คน) อเมริกัน (18,848 คน) และอังกฤษ (7,696 คน)
การศึกษา
โตเกียวมีมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยหลายแห่ง ซึ่งรวมทั้งมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงที่สุดในญี่ปุ่นและมีชื่อเสียงในระดับโลก เช่นมหาวิทยาลัยโตเกียว สถาบันเทคโนโลยีโตเกียว มหาวิทยาลัยวาเซดะ มหาวิทยาลัยนครโตเกียว มหาวิทยาลัยโชวะ มหาวิทยาลัยฮิตตสึบาชิ มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์แห่งโตเกียว มหาวิทยาลัยเคโอ เป็นต้น
ในแต่ละเขตมีโรงเรียนประถมศึกษาและโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นซึ่งเป็นการศึกษาภาคบังคับ โรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายของรัฐบริหารโดยคณะกรรมการการศึกษาของมหานครโตเกียว นอกจากนี้ยังมีโรงเรียนเอกชนที่เปิดสอนตั้งแต่อนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาตอนปลายหลายแห่ง
เมืองพี่น้อง
โตเกียวมีเมืองพี่น้อง 11 แห่ง
ครีป
ครีป อาจหมายถึง
เอ็ด เวสต์วิก
เอ็ดเวิร์ด "เอ็ด" เวสต์วิก (Edward "Ed" Westwick) เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1987 เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เป็นที่รู้จักในบทบาท ชัค แบส ตัวละครสำคัญในรายการซีรีส์โทรทัศน์อเมริกัน เรื่อง แสบใสไฮโซ เขายังเป็นนักร้องวงอินดี้ร็อกที่ชื่อ เดอะฟิลตียูธ อีกด้วย
ธีร์ อริยฤทธิ์วิกุล
ธีร์ อริยฤทธิ์วิกุล หรือชื่อเดิมคือ อัครณัฐ อริยฤทธิ์วิกุล และ ปณต บุญก่อ (น็อต กราบรถ) เกิดวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531 เป็นบุตรของ วรรณกวินท์ อริยฤทธิ์วิกุล และ พรทิพย์ บุญก่อ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนอัสสัมชัญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กลุ่มวิชาโค้ชและจิตวิทยาการกีฬา เริ่มเข้าวงการจากการเข้ารอบ 50 คน หนุ่มโสดคลีโอปี 2009 ผลงานล่าสุด คือ ภาพยนตร์เรื่อง "ทองสุก 13" รับบท แจ็ค
เอ็ด เวสต์วิก
นักแสดงรับเชิญ
1987
ธีร์ อริยฤทธิ์วิกุล
โฆษณา
Biore คู่กับ เรย์ แมคโดนัลด์
กรณีทำร้ายร่างกาย
ต่อมาในวันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 ธีร์ได้เข้าพิธีอุปสมบท ณ ศูนย์วิปัสสนาสากลไร่เชิญตะวัน จังหวัดเชียงราย โดยมีพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี เป็นพระอุปัชฌาย์ นับเป็นการบวชครั้งที่สองหลังจากการบวชครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2553 และได้ลาสิกขาในวันที่ 14 ธันวาคม 2559 ซึ่งธีร์ได้ให้เหตุผลว่าไม่มีเจตนาหลบหนีคดี แค่อยากบวชเรียนเท่านั้น
วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 คู่กรณีที่เคยถูกธีร์ทำร้ายจนบาดเจ็บพร้อมกับแม่ของเขาได้ออกรายการ ต่างคนต่างคิด ทางช่องอมรินทร์ทีวี ยืนยันว่าไม่เคยได้รับการเยียวยาจากทางธีร์ ไม่เคยแม้แต่มาเยี่ยมหรือโทรศัพท์หาสักครั้ง
เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 2560 ธีร์เดินทางมาศาลอาญากรุงเทพใต้ เพื่อไกล่เกลี่ยข้อพิพาทคดีทำร้ายร่างกายคู่กรณีที่ขี่รถจักรยานยนต์เฉี่ยวชนกับรถมินิคูเปอร์ของธีร์ โดยทางคู่กรณีของธีร์เดินทางเข้ายื่นคำร้องขอเป็นโจทย์ร่วมกับอัยการ ฟ้องร้องธีร์คดีทำร้ายผู้อื่นจนได้รับอันตรายสาหัส ซึ่งคู่กรณี กล่าวว่า เตรียมทำจมูกรอบที่ 3 เนื่องจากจมูกยังเบี้ยวจากเหตุที่ถูกธีร์ทำร้ายร่างกาย โดยที่ผ่านมาไม่เคยได้รับเงินค่าชดเชยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สุดท้ายการไกล่เกลี่ยระหว่างธีร์กับคู่กรณี จบลงด้วยดี โดยธีร์เสนอช่วยเหลือค่าทำจมูกใหม่ 1.8 แสนบาท ให้กับคู่กรณีและธีร์ขอโอกาสกลับเข้ามาทำงานในวงการอีกครั้ง พร้อมยกกรณีดังกล่าวเป็นอุทาหรณ์
สโมสรวอลเลย์บอลแอร์ฟอร์ซ
สโมสรวอลเลย์บอลแอร์ฟอร์ซ หรือ สโมสรวอลเลย์บอลกองทัพอากาศ เป็นสโมสรวอลเลย์บอลอาชีพในประเทศไทย ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในวอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก
ในฤดูกาล 2016–17 สโมสรวอลเลย์บอลชลบุรีได้โอนสิทธิ์การเข้าร่วมการแข่งขันให้กับสโมสรวอลเลย์บอลแอร์ฟอร์ซ
รายชื่อผู้เล่นฤดูกาล 2020-21
''ข้อมูล ณ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2564''
มิสเวิลด์ 1999
มิสเวิลด์ 1999 เป็นการประกวดครั้งที่ 49 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ที่ Olympia Hall ลอนดอน สหราชอาณาจักร ผู้ชนะในการประกวดครั้งนี้ คือ Yukta Mookhey จากประเทศอินเดีย
ท่าอากาศยานสกลนคร
ท่าอากาศยานสกลนคร หรือ สนามบินสกลนคร (Sakon Nakhon Airport) ตั้งอยู่ที่ อำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร เป็นท่าอากาศยานในสังกัดกรมท่าอากาศยาน กระทรวงคมนาคม โดยมีอาคารผู้โดยสารเป็นอาคาร 2 ชั้น มีขนาดพื้นที่รวม 5,455 ตารางเมตร สามารถรองรับอากาศยานขนาด แอร์บัส เอ320 หรือ โบอิง 737
ประวัติ
เดิมท่าอากาศยานสกลนคร (บ้านค่าย) เป็นท่าอากาศยานของกองทัพบก เปิดใช้งานเมื่อ พ.ศ. 2515 มีภารกิจหลักเพื่อรับเสด็จเครื่องบินพระที่นั่งและภารกิจทางทหาร จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2528 นายพีระ บุญจริง ผู้ว่าราชการจังหวัดสกลนครในขณะนั้น ได้ประสานกรมการบินพาณิชย์(กรมท่าอากาศยานในปัจจุบัน) และบริษัทเดินอากาศไทย จำกัด ให้เปิดบริการด้านการบินพาณิชย์ โดยได้สร้างอาคารผู้โดยสาร 1 หลัง ภายในค่ายกฤษณ์สีวะรา และให้บริการจนถึงปี พ.ศ. 2537
ต่อมามีผู้ใช้บริการเพิ่มมากขึ้น ทำให้อาคารผู้โดยสารหลังเดิมเกิดความคับแคบ และไม่สามารถต่อเติมอาคารออกไปได้อีก ประกอบกับการเข้า-ออกต้องผ่านทางค่ายกฤษณ์สีวะรา ทำให้มีปัญหาเกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัยของทางทหาร กรมการบินพาณิชย์เห็นว่าบริเวณที่ว่างทางทิศตะวันตกของทางวิ่ง ซึ่งอยู่เยื้องกับอาคารผู้โดยสารหลังเดิมปัจจุบัน มีความเหมาะสมที่จะใช้ก่อสร้างอาคารอากาศยานหลังใหม่พร้อมเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ จึงได้ประสานกับกองทัพบกขอใช้ที่ดิน 158 ไร่เพื่อสร้างอาคารผู้โดยสารหลังใหม่ และแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2539
อาคารผู้โดยสาร
อาคารผู้โดยสารเป็นอาคาร 2 ชั้น มีขนาดพื้นที่รวม 5,455 ตารางเมตร สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 620 คน/ชั่วโมง โดยมีโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่ออิฐ ฉาบปูน ทาสี เป็นส่วนใหญ่ โดยแต่ละชั้นมีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ลานจอดอากาศยานมีขนาดความกว้าง 85 เมตร และมีความยาว 220 เมตร สามารถรองรับอากาศยานขนาด แอร์บัส เอ320 หรือ โบอิง 737 ได้สูงสุด 4 ลำ
ทางวิ่ง (รันเวย์) และทางขับ (แท็กซี่เวย์)
มีทางขับจำนวน 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตร และความยาวเส้นละ 157 เมตร และกำลังก่อสร้างทางขับเพิ่มอีก 1 เส้น ขนาดความกว้าง 23 เมตรเช่นกัน
การเดินทางสู่ท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานสกลนครสามารถเข้าได้ผ่านทางหลวงหมายเลข 22 โดยตั้งอยู่เข้าไป 2 กิโลเมตร ลานจอดรถยนต์หน้าอาคารผู้โดยสารสามารถจุรถได้ 150 คัน และลานจอดรถยนต์เสริมสามารถจอดรถยนต์ได้ประมาณ 40 คัน
จอห์น คาซาล
จอห์น ฮอลแลนด์ คาซาล (12 สิงหาคม ค.ศ. 1935 - 12 มีนาคม ค.ศ. 1978) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลี เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ  และประสบความสำเร็จเป็นช่วงสั้นๆ ในทศวรรษ 1970
จอห์น คาซาล เกิดที่เมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ บรรพบุรุษเป็นชาวอิตาลีที่อพยพมาจากเกาะซิซิลี เมื่อทศวรรษ 1890 เขาเริ่มศึกษาวิชาการแสดงที่วิทยาลัยโอเบอร์ลิน และวิทยาลัยบอสตัน เขาใช้ชีวิตวัยรุ่นสนิทสนมกับอัล ปาชิโน ขณะทำงานเป็นพนักงานส่งของที่บริษัทน้ำมัน สแตนดาร์ดออยล์ และเริ่มการแสดงละครเวทีร่วมกัน ทั้งคู่ได้ร่วมงานกันในเวลาต่อมาในภาพยนตร์ 3 เรื่อง คือ เดอะก็อดฟาเธอร์ (1972),  เดอะก็อดฟาเธอร์ ภาค 2 (1974) และ Dog Day Afternoon (1975)
คาซาลพบกับเมอริล สตรีพ ระหว่างการแสดงละครเวทีในปี ค.ศ. 1976 และหมั้นกัน ขณะนั้นเธอยังเป็นนักแสดงเล็กๆ ไม่มีชื่อเสียง ทั้งคู่ได้ร่วมงานกันในภาพยนตร์เรื่อง เดอะ เดียร์ฮันเตอร์ กำกับโดยไมเคิล ชิมิโน ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายในชีวิตการแสดงของคาซาล เขาได้รับการวินิจฉัยว่าป่วยเป็นโรคมะเร็งกระดูกก่อนเริ่มการถ่ายทำไม่นาน ผู้กำกับจึงกำหนดคิวการถ่ายทำฉากที่คาซาลต้องร่วมแสดงก่อน  หลังจากการถ่ายทำส่วนของคาซาลเสร็จได้ไม่นาน จอห์น คาซาล ก็เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1978 อายุ 42 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น
19351978
เอกมัย
เอกมัย หรือ ซอยสุขุมวิท 63 เป็นชื่อย่านและถนนที่เชื่อมต่อถนนสุขุมวิทกับถนนเพชรบุรี ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือและแขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพมหานคร อาจแบ่งได้เป็น 2 พื้นที่ คือ เอกมัยเหนือและเอกมัยใต้ โดยมีแยกเจริญใจ (จุดตัดถนนเอกมัย, ซอยเอกมัย 12/ทองหล่อ 10 และซอยเอกมัย 5/ปรีดี พนมยงค์ 31) เป็นจุดแบ่ง เอกมัยเหนือนับจากวัดภาษี และซอยเอกมัย 30 ไล่ลงมาถึงแยกเจริญใจ ส่วนเอกมัยใต้เริ่มจากแยกเจริญใจ ไปจนถึงบริเวณถนนสุขุมวิท
ชุมชน
สันนิษฐานว่าชุมชนย่านเอกมัยน่าจะเกิดขึ้นริมคลองแสนแสบ คลองขุดขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีจุดประสงค์เพื่อใช้เป็นเส้นทางยุทธศาสตร์ แต่ก็ได้ผลประโยชน์ทางด้านการค้าด้วยเช่นกันคือเป็นเส้นทางขนส่งสินค้าทางการเกษตร อย่างน้ำตาล และข้าว รวมถึงสินค้าต่าง ๆ รัฐมีการตั้งด่านภาษีขึ้นบริเวณวัดภาษี บริเวณนั้นเป็นผืนนาของกำนันเพชร ซึ่งท่านได้ตั้งด่านเก็บค่าหัวนา (ค่าผ่านทาง) จากพ่อค้าแม่ขายที่ขนสินค้าจากแถบมีนบุรี หนองจอก เมื่อได้เก็บค่าผ่านทางได้จำนวนมาก กำนันเพชรจึงได้สร้างศาสนสถานขึ้นราว พ.ศ. 2390 และตั้งชื่อว่า "วัดภาษี"
ในช่วงปลายสมัยการปกครองในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ทางราชการใช้พื้นที่ป่าช้าท้ายวัดหรือปัจจุบันคือ โรงเรียนวัดภาษี เป็นแดนประหารชีวิตนักโทษฉกรรจ์ ด้วยการใช้ดาบตัดคอ นักโทษคนสุดท้ายที่ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดคอ ณ ป่าช้าท้ายวัดภาษี คือ บุญเพ็งหีบเหล็ก ในปี พ.ศ. 2461
ตัดถนนสุขุมวิท
ตั้งแต่ พ.ศ. 2479 มีการเปิดใช้ถนนกรุงเทพ-สมุทรปราการ ภายหลังเรียกว่า ถนนสุขุมวิท เกิดชุมชนริมถนน เช่น ชุมชนตลาดพระโขนง ชุมชนตลาดอ่อนนุช ชุมชนถนนทองหล่อ รวมถึงชุมชนถนนเอกมัย แต่เดิมที่ดินบริเวณเอกมัยช่วงคลองแสนแสบเป็นที่ดินที่พระราชทานให้กับชาวมุสลิม หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 มีกลุ่มข้าราชการเข้ามาจับจองพื้นที่ย่านนี้ เมื่อ พ.ศ. 2481 มีการตั้งวัดธาตุทอง สันนิษฐานว่ารัฐบาลได้ยุบรวมวัดหน้าพระธาตุและวัดทอง บริเวณพระประแดงเดิมหรือท่าเรือคลองเตยในปัจจุบันที่ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 แล้วย้ายมาตั้งเป็นวัดธาตุทอง
ในช่วง พ.ศ. 2499 พื้นที่บริเวณโรงพิมพ์สำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลเป็นทุ่งนา มีสลัม ตึกแถวเตี้ย ๆ แต่ผู้คนหนาแน่นมาตั้งแต่ระยะนั้นแล้ว ต่อมาสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย) เปิดทำการเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 บริเวณแยกเอกมัยใต้บนถนนสุขุมวิท เมื่อแรกเปิดเป็นดินลูกรัง บริเวณใกล้กันมีท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ เปิดเมื่อ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2507
มีโครงการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบในช่วงถนนเอกมัยหลัง พ.ศ. 2521 ต่อมาได้มีการก่อสร้างเพิ่มเติมเพื่อเชื่อมเข้ากับทางพิเศษฉลองรัชและถนนประดิษฐ์มนูธรรม
กำเนิดแหล่งบันเทิง
ในช่วงที่มีฐานทัพอเมริกันมาตั้งอยู่ในไทยทำให้เกิดสถานบันเทิงเป็นจำนวนมาก เกิดอาชีพใหม่เพื่อรองรับทหารอเมริกัน คือ อาชีพเมียเช่า หนังสือพิมพ์ เดลินิวส์ พิมพ์เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ระบุว่า "ในซอยเอกมัยมีบ้านเช่าหลังเล็ก ๆ รูปทรงคล้ายคลึงกัน ตั้งเรียงรายอยู่กลุ่มหนึ่ง ชาวบ้านแถบนั้นเรียกคนกลุ่มนี้ว่า หมู่บ้านเมียเช่า" ในช่วงปี พ.ศ. 2526–2535 สถานบันเทิงเป็นวิถีบริโภคนิยมของชาวกรุงเทพมหานคร อันเกิดจากการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ย่านทองหล่อและเอกมัยถือเป็นแหล่งบันเทิงที่มีระดับสูงกว่าที่อื่น ทั้งความหรูหราและการตกแต่งสถานที่ และค่าใช้จ่ายในการให้บริการ ซึ่งมีทั้งผับระดับสูงและคอกเทลเลานจ์ ในลักษณะของเมมเบอร์คลับ
เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2551 เกิดเหตุเพลิงไหม้ซานติก้าผับ โดยในเบื้องต้นพบศพในที่เกิดเหตุรวม 55 ราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาลกว่า 229 ราย แยกเป็นชาวไทย 188 ราย ชาวต่างชาติ 41 ราย โดยมีผู้ที่อาการสาหัสอยู่ในห้องไอซียูถึง 34 ราย ซึ่งต่อมามีผู้เสียชีวิตที่โรงพยาบาลเพิ่มเติมอีก 11 ราย ทำให้ในที่สุดยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 66 ราย หลังจากนั้นที่ดินเนื้อที่ 5 ไร่ ในบริเวณนี้ก็ปล่อยเป็นที่ดินร้าง