cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
นางสุวรรณมาลี
นางสุวรรณมาลี เป็นตัวละครฝ่ายหญิงคนหนึ่งในวรรณคดีเรื่อง พระอภัยมณี ผลงานกลอนนิทานของ สุนทรภู่ ตามท้องเรื่อง นางสุวรรณมาลีเป็นธิดาของท้าวสิลราช เจ้ากรุงผลึก และเป็นคู่หมั้นของอุศเรนเจ้าชายแห่งเมืองลังกา ต่อมาล่องเรือไปในทะเลจนถึงเกาะแก้วพิสดาร ได้พบพระอภัยมณี และได้รักกับพระอภัยมณี ทั้งยังรับสินสมุทรเป็นลูกบุญธรรมและมีลูกกับพระอภัยมณีชื่อสร้อยสุวรรณ กับ จันทร์สุดา เป็นเหตุทำให้เกิดศึกสงครามระหว่างเมืองผลึกกับเมืองลังกา ต่อมากรุงลังกาพ่ายแพ้ นางละเวงวัณฬาน้องสาวของอุศเรนเกิดหลงรักพระอภัยมณีและเป็นชายาอีกคนหนึ่ง ในตอนท้ายเรื่องเมื่อทุกอย่างสงบ พระอภัยมณี นางสุวรรณมาลี และนางละเวงวัณฬาออกบวชด้วยกัน
เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย (29 ธันวาคม พ.ศ. 2386 - 3 มีนาคม/2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459) พระนามเดิมคือ เจ้าหญิงพอลีน เอลิซาเบธ ออตติลี หลุยส์ ซู วีด ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนียโดยเป็นพระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย พระนางทรงเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในด้านวรรณกรรมโดยทรงมีนามปากกาว่า "คาร์เมน ซิลวา"(Carmen Sylva) ทรงก่อตั้งองค์กรการกุศลขึ้นมากมาย ชาวโรมาเนียจึงให้พระสมัญญาว่า "Mama răniților" และชาวโรมาเนียมักจะเรียกพระนางว่า "พระราชินีคาร์เมน ซิลวา" ตามนามปากกาของพระนางมากกว่าเรียกพระนามจริง
ช่วงต้นพระชนม์ชีพและพระราชวงศ์
เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งวีดประสูติที่ปราสาทชลูส์ มองเรปอส เมืองเนาวีด ในวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2386 เป็นพระราชธิดาองค์โตในเจ้าชายเฮอร์มันด์ เจ้าชายแห่งเวดส์กับเจ้าหญิงมารีแห่งนัสเซา เจ้าหญิงมารี พระมารดาของเจ้าหญิงเอลิซาเบธเป็นพระราชธิดาในวิลเฮล์ม ดยุคแห่งนัสเซากับเจ้าหญิงหลุยส์แห่งแซ็กซ์-ฮิลด์บูร์กเฮาเซน เจ้าหญิงมารีทรงมีศักดิ์เป็นพระขนิษฐาในแกรนด์ดยุกอดอล์ฟแห่งลักเซมเบิร์กและเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงสนพระทัยในการศึกษาด้านศิลปะ เมื่อทรงพระเยาว์เจ้าหญิงเอลิซาเบธมีพระอุปนิสัยที่สุภาพเรียบร้อยและเสด็จเยี่ยมสถานสงเคราะห์คนวิกลจริตในท้องถิ่นบ่อย ๆ
อภิเษกสมรสและสมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
เมื่อมีพระชนมายุ 16 ชันษา เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงถูกพิจารณาให้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายเบอร์ตี้ หรืออัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด เจ้าชายแห่งเวลส์ ซึ่งในเวลาต่อมาคือพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร พระราชมารดาของเจ้าชายคือสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร พระนางได้พยายามสนับสนุนให้เจ้าหญิงเอลิซาเบธเป็นพระสุณิสาและทรงเร่งให้เจ้าหญิงวิกกี้หรือเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารีดูแลเจ้าหญิง เจ้าหญิงเอลิซาเบธถูกเรียกมาประทับที่ราชสำนักเบอร์ลิน ที่ซึ่งพระบิดามารดาของเจ้าหญิงทรงหวังให้เจ้าหญิงถูกอบรมด้านมารยาทต่าง ๆ ในราชสำนักเบอร์ลินเพื่อเตรียมการอภิเษกสมรส เจ้าหญิงวิกกี้ทรงตอบกับข้าราชสำนักว่า "ฉันไม่คิดว่าเธอจะมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นและนั่นเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับรสนิยมของเบอร์ตี้อย่างแน่นอน" ในขณะที่เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์กมีพระวรกายสูงโปร่งและผอมเพรียวซึ่งลักษณะเหล่านี้"เป็นลักษณะที่เบอร์ตี้ชื่นชอบมาก" เจ้าชายเบอร์ตี้ทรงถูกทำให้พบเห็นพระฉายาลักษณ์ของเจ้าหญิงเอลิซาเบธแต่พระองค์ได้ถือพระฉายาลักษณ์เฉยๆและวางลงโดยทรงชำเลืองมองเพียงสองครั้ง ในที่สุดเจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์กจึงถูกเลือกให้เป็นพระชายาของเจ้าชายเบอร์ตี้
เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงพบกับเจ้าชายคาร์ล เอเทล ฟรีดิช เซฟีรินัส ลุดวิกแห่งโฮเฮนโซลเลิร์น-ซิกมาริงเง็นซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย ณ กรุงเบอร์ลิน ในปีพ.ศ. 2404 และได้อภิเษกสมรสกับพระองค์ในวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2412 ที่เมืองเนาวีด การอภิเษกสมรสครั้งนี้เป็นหนึ่งในการอภิเษกสมรสที่ไม่เหมาะสมที่สุดในประวัติศาสตร์ ด้วยที่เจ้าชายคาโรลมีพระบุคลิกที่สุขุม เยือกเย็นและรอบคอบ ในขณะที่เจ้าหญิงเอลิซาเบธมีพระบุคลิกช่างฝันและทรงแสดงออกอย่างเปิดเผย มีพระราชธิดาร่วมกันหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนีย ซึ่งสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุเพียง 3 ชันษาด้วยโรคไข้ดำแดง เจ้าหญิงเอลิซาเบธเสียพระทัยอย่างหนักในการสูญเสียพระราชธิดาทรงผลให้เกิดแผลในจิตใจตลอดพระชนม์ชีพ พระนางทรงกันแสงทุกคืนและส่งผลให้ทั้งสองพระองค์ทรงห่างเหินกันมากขึ้นเนื่องจากต่างโทษกันและกันว่าเป็นต้นเหตุให้พระธิดาสิ้นพระชนม์ สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลทรงได้รับการกล่าวถึงพระอุปนิสัยที่เยือกเย็น พระองค์ทรงยึดมั่นอย่างถาวรในเกียรติยศของพระราชวงศ์ที่พระองค์ทรงสถาปนาขึ้น พระนางเอลิซาเบธทรงกล่าวว่า "พระองค์ทรงสวมมงกุฎแม้กระทั่งทรงพระบรรทม"
ในสงครามรัสเซีย-ตุรกี (1877 - 1878) พระนางเอลิซาเบธทรงอุทิศพระองค์เพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและทรงตั้งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งเอลิซาเบธ (ไม้กางเขนสีทองบนริบบิ้นสีน้ำเงิน) เพื่อเป็นรางวัลและเกียรติแก่การบริการด้านต่าง ๆ พระนางทรงอุปถัมภ์การให้การศึกษาในระดับที่สูงแก่สตรีชาวโรมาเนีย และทรงก่อตั้งสมาคมการกุศลต่าง ๆ
อัจฉริยภาพของพระนางที่โดดเด่นในช่วงแรกคือการที่ทรงเป็นนักเปียโน,นักออร์แกนและนักร้อง พระนางได้แสดงความสามารถในด้านการวาดภาพและการลงสี แต่การที่ทรงมีจินตนาการสูงเป็นการนำทางให้พระนางสนพระทัยด้านกวีนิพนธ์และโดยเฉพาะการประพันธ์บทกวี, นิทานพื้นบ้านและลำนำนิทาน นอกจากการทรงงานด้านต้นฉบับมากมายพระนางทรงเพิ่มเติมวรรณกรรมมากมายในตำนานต่าง ๆ ของชาวโรมาเนีย
ผลงานด้านการประพันธ์
พระนางทรงใช้นามปากกา "คาร์เมน ซิลวา" พระนางทรงพระนิพนธ์โดยใช้ภาษาเยอรมัน,ภาษาโรมาเนีย,ภาษาฝรั่งเศสและภาษาอังกฤษ ส่วนหนึ่งของงานพระราชนิพนธ์ของพระนางซึ่งมีมากมายที่ซึ่งรวมทั้งบทกลอน, บทละคร, นวนิยาย, เรื่องสั้น, บทความ, คติพจน์ต่าง ๆ เป็นต้น ได้ถูกคัดเลือกและได้รับการกล่าวถึงอย่างเป็นพิเศษได้แก่
หลากหลายงานประพันธ์ของ "คาร์เมน ซิลวา" ได้ประพันธ์ร่วมกับไมที เครมนิทส์ ชาวเยอรมันซึ่งเป็นหนึ่งในนางสนองพระโอษฐ์ ผลงานเหล่านี้ได้รับการตีพิมพ์ระหว่างปีพ.ศ. 2424 และพ.ศ. 2431 ซึ่งบางครั้งใช้นามปากการ่วมกันในชื่อ "ดิโต เอท อิเดม"(Dito et Idem) ที่ซึ่งได้แก่ รวมทั้งผลงานการแปลของ"คาร์เมน ซิลวา" ได้แก่
กรณีอื้อฉาววาคาเรสคู
ในปีพ.ศ. 2441 จากวิกฤตการขาดรัชทายาทสืบราชสมบัติ สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 1 จึงทรงรับอุปการะพระนัดดาคือ เจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งโฮเฮนโซเลิร์น-ซิกมาริงเง็นเป็นพระโอรสบุญธรรม เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ซึ่งย้ายมายังดินแดนแห่งใหม่ทรงเริ่มสนิทสนมกับหนึ่งในนางสนองพระโอษฐ์ของพระราชินีเอลิซาเบธคือ อีลีนา วาคาเรสคู พระนางเอลิซาเบธทรงสนิทกับวาคาเรสคูด้วยเช่นกันและพระองค์ได้พยายามให้ทั้งคู่ชอบพอกันถึงแม้ว่าพระนางจะทราบว่าการอภิเษกสมรสของทั้งคู่จะเป็นข้อห้ามในรัฐธรรมนูญโรมาเนีย (ในรัฐธรรมนูญโรมาเนียฉบับปีพ.ศ. 2409 บัญญัติไว้ว่าองค์รัชทายาทห้ามอภิเษกสมรสกับชาวโรมาเนีย)
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์วชิระ
ประวัติ
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้สละพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์จัดซื้อที่ดินพร้อมตึกและสิ่งก่อสร้างจากเอกชนเพื่อจัดทำเป็นโรงพยาบาลนามว่า “วชิรพยาบาล” และทรงมอบให้กรมสุขาภิบาล กระทรวงนครบาลเป็นผู้ปกปักษ์รักษา หน่วยงานราชการและประชาชนนิยมเรียกว่า “โรงพยาบาลวชิระ” ต่อมา เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2496 “วชิรพยาบาล” อยู่ในความดูแลของกรมสาธารณสุข กระทรวงมหาดไทย นับเป็นโรงพยาบาลที่ทันสมัยมาก โดยเฉพาะทางด้านสูติกรรม พ.ศ. 2470ได้เปิดการอบรมหมอตำแยขึ้นเป็นครั้งแรก โดยอบรมเป็นงวดๆละ 20 คน ระยะเวลาการอบรมงวดละ 3 สัปดาห์ เมื่อเสร็จการอบรมแล้วได้ส่งกลับภูมิลำเนาเดิมให้ช่วยเหลือประชาชนเกี่ยวกับการคลอดบุตรต่อไปเพื่อลดอัตราการตายจากการคลอดบุตรให้น้อยลง คำว่า ”หมอตำแย” เรียกตามชื่อครูผู้หนึ่งที่สอนวิชานี้ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นเชื้อพระวงศ์ การเรียกชื่อเช่นนี้เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อครูผู้เป็นเจ้าของตำรา
ในพ.ศ. 2472 สมเด็จฯเจ้าฟ้ามหิดลอดุลยเดช กรมหลวงสงขลานครินทร์ หลังจากเสด็จนิวัติกลับพระนคร ได้ทรงวางโครงการพัฒนาวชิรพยาบาลได้อย่างครบครันทางด้านการศึกษา ได้ทรงเน้นว่าวชิรพยาบาลควรเป็นศูนย์กลางการศึกษาของกรมสาธารณสุข โดยมีโรงเรียนอบรมหมอตำแยและโรงเรียนพยาบาลที่เข้ามาตรฐานรวมทั้งการศึกษาเพิ่มเติมของผู้สำเร็จวิชาแพทย์ เพื่อเตรียมตัวไปปฏิบัติงานสาธารณสุขและกำหนดให้หัวหน้าพยาบาลต้องปกครองโรงเรียนผดุงครรภ์ด้วย สำหรับพยาบาลให้เพิ่มพยาบาลหญิงให้มากขึ้น ลดพยาบาลชายให้เหลือแต่ในหน่วยกามโรคเท่านั้น พ.ศ. 2474 กรมสาธารณสุข กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งโรงเรียนอบรมผดุงครรภ์ชั้นสองขึ้นในวชิรพยาบาล นับเป็นโรงเรียนผดุงครรภ์แห่งแรกของประเทศไทย เมื่อเปิดรับได้กำหนดจำนวน นักเรียนไว้ปีละ 20 คน ระยะเวลาการศึกษา 1 ปี เมื่อจบแล้วได้ประกาศนียบัตรผดุงครรภ์ชั้น 2ผู้เข้าอบรมเป็นผู้คัดเลือกส่งมาจากอำเภอต่างๆทั่วประเทศ เมื่อจบการศึกษาแล้ว กรมสาธารณสุขได้จัดส่งภูมิลำเนาเดิมเพื่อช่วยการคลอดบุตร และมารดาทารกสงเคราะห์ ตลอดจนงานสาธารณสุขอื่นๆที่เกี่ยวกับการป้องกันโรคต่าง เช่น การปลูกฝี และการฉีดวัคซีนเซรุ่ม เป็นต้นนับว่าประชาชนที่อยู่ในชนบทได้เพิ่มความปลอดภัยในเรื่องเหล่านี้ดีขึ้นเป็นอันมาก
ต่อมาวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2480 ได้มีพระราชกฤษฎีกาโอนสิทธิและกิจการของวชิรพยาบาลกรมสาธารณสุขมาอยู่ในความดูแลของเทศบาลกรุงเทพฯ และข้าราชการที่ทำงานอยู่ในวชิรพยาบาลก็ยังเป็นข้าราชการกรมสาธารณสุขไปตามเดิม จนถึง พ.ศ. 2498 วชิรพยาบาลมีฐานะเป็นกอง ๆ หนึ่งในส่วนราชการเทศบาลนครกรุงเทพฯ อย่างแท้จริงและได้พัฒนาเสริมสร้างความเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับส่วนของโรงเรียนอบรมผดุงครรภ์ชั้น 2 ยังคงสังกัดกรมสาธารณสุขเช่นเดิม  พ.ศ. 2478-2481 การอบรมผดุงครรภ์ในระยะนี้มีอุปสรรคบางประการจึงต้องหยุดชะงักการอบรมลงเป็นระยะเวลา 4 ปี จนถึง พ.ศ. 2482 จึงได้เปิดการอบรมขึ้นอีกครั้งหนึ่งเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบันนี้พร้อมทั้งได้มีการปรับปรุงหลักสูตรการศึกษา คุณสมบัติผู้เขัศึกษา ระเบียบข้อบังคับและการปกครองเสียใหม่เพื่อให้เหมาะสมแก่กาลสมัยยิ่งขึ้น พ.ศ. 2485 ทางราชการได้ปรับโครงสร้างให้กรมสาธารณสุขเป็นกระทรวงสาธารณสุข และได้จัดตั้งวชิรพยาบาลเข้าในทำเนียบของกรมการแพทย์ด้วย จนถึง พ.ศ. 2498 ได้มีการแบ่งส่วนราชการใหม่อีกกรมการแพทย์กระทรวงสาธารณสุขจึงได้ตัดวชิรพยาบาลออกจากทะเบียนของกรมการแพทย์รวมทั้งมีคำสั่งย้ายข้าราชการที่ทำงานอยู่ในวชิระทั้งหมดเข้าประจำกรมการแพทย์แต่ตัวบุคคลยังคงปฏิบัติงานอยู่ในวชิระเช่นเดิม ส่วนโรงเรียนผดุงครรภ์ชั้น 2 ยังคงสังกัดกระทรวงสาธารณสุขเช่นเดิมตราบจนปัจจุบันนี้
เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
สมเด็จพระราชินีผู้นิยมสาธารณรัฐ
ค่อนข้างที่จะไม่ปกติสำหรับผู้ดำรงเป็นสมเด็จพระราชินี พระนางเอลิซาเบธมีพระบุคลิกและทั้ศนคติโน้มไปทางสาธารณรัฐนิยมมากกว่าระบอบกษัตริย์ ซึ่งเป็นทัศนคติที่ทรงบันทึกอย่างตรงไปตรงมาในพระอนุทินหรือบันทึกส่วนพระองค์ อย่างไรก็ตามพระนางก็มิได้เผยแพร่ทัศนคตินี้สู่สาธารณะ โดยทรงบันทึกว่า ฉันต้องเห็นใจพวกสังคมนิยมประชาธิปไตย โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากความเฉื่อยชาและการฉ้อราษฎร์บังหลวงของพวกขุนนางและบุคคลชั้นสูง "ผู้คนน้อย ๆ"เหล่านี้ ท้ายที่สุดต้องการเพียงอะไรที่ธรรมชาติประทานให้คือ ความเสมอภาค รูปแบบการปกครองในระบอบสาธารณรัฐเป็นทางหนึ่งซึ่งมีเหตุผล ฉันไม่เข้าใจพสกนิกรที่โง่งมงาย แต่ในความเป็นจริงแล้วพสกนิกรต่างหากที่ยอมอดทนรับพวกเราราชวงศ์ไว้ ความคิดอ่านของพระนางแสดงเห็นว่าทรงมีทัศนคติที่แตกต่างจากพระสวามีโดยสิ้นเชิง ซึ่งพระสวามีของพระนางนั้นทรงนิยมระบอบกษัตริย์ ทรงพยายามอย่างยิ่งในการรักษาพระราชอำนาจเต็มของพระมหากษัตริย์
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์วชิระ
ประวัติ
พ.ศ. 2494 การศึกษายังคงใช้หลักสูตรชั้น 2 แต่ปรับระยะเวลา 1 ปี เป็น 1 ปี 6 เดือนและรับผู้สำเร็จการศึกษา ม.ศ. 3 โรงเรียนผดุงครรภ์ชั้น 2 อยู่ในสังกัดกรมอนามัยกระทรวงสาธารณสุข พ.ศ. 2497 วิทยาลัยพยาบาลเกื้อการุณย์ สำนักการแพทย์ กรุงเทพฯ แห่งที่ 1 ได้ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2497 เดิมชื่อ “โรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยวชิรพยาบาล” หลักสูตร 3 ปี 6 เดือน รับผู้สำเร็จการศึกษา ม.ศ. 3 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนพยาบาลของวชิรพยาบาล พ.ศ. 2508 โรงเรียนผดุงครรภ์ชั้น 2 ใช้หลักสูตรผดุงครรภ์อนามัย และใช้ชื่อสถานศึกษาว่า “โรงเรียนผดุงครรภ์อนามัย วชิระ ” สังกัดกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข แต่ที่ตั้งยังคงอยู่ ในวชิรพยาบาลเช่นเดิม พ.ศ. 2511 วชิรพยาบาลต้องการขยายอาคาร จึงได้ขอให้โรงเรียนผดุงครรภ์อนามัยย้ายออกไปอยู่บริเวณด้านหลังฝั่งตรงข้ามถนนกับโรงพยาบาลฯ ซึ่งเป็นบริเวณเดียวกับพยาบาลเกื้อการุณย์ สำนักการแพทย์กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2526 โรงเรียนผดุงครรภ์อนามัย วชิระ ได้เปลี่ยนเป็นหลักสูตรการสาธารณสุขชุมชน (ผดุงครรภ์อนามัย) ระยะเวลา 2 ปี รับผู้สำเร็จ ม.ศ. 5 พ.ศ. 2530 โรงเรียนผดุงครรภ์อนามัย วชิระ ใช้หลักสูตรประกาศนียบัตรการพยาบาลและการผดุงครรภ์ (ระดับต้น) และในวันที่ 8 กรกฎาคม 2530ได้เปลี่ยนชื่อสถานศึกษาเป็น “วิทยาลัยพยาบาลและผดุงครรภ์ วชิระ” สังกัดศูนย์สงเสริมสุขภาพ เขต 1 กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข พ.ศ. 2537 วิทยาลัยพยาบาลและผดุงครรภ์ วชิระ ได้เปลี่ยนมาใช้หลักสูตรประกาศนียบัตรพยาบาลศาสตร์ ระดับต้น โดยความเห็นชอบของทบวงมหาวิทยาลัยและสภาการพยาบาลมีนักศึกษารุ่นที่96 จำนวน 100 คน ซึ่งเข้าศึกษาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2537
การไปอยู่ภายในบริเวณโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯพระราชทานนามว่า “วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์วชิระ” ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2539
เอลิซาเบธแห่งเวดส์ สมเด็จพระราชินีแห่งโรมาเนีย
บั้นปลายพระชนม์ชีพ สมเด็จพระพันปีหลวงและสวรรคต
ในช่วงบั้นปลายพระชนม์ชีพ พระราชาธิบดีคาโรลและพระราชินีเอลิซาเบธได้พยายามปรับความสัมพันธ์กันโดยทรงเข้าพระทัยและให้อภัยซึ่งกันและกัน ทั้งสองพระองค์กลายเป็นมิตรที่ดีต่อกันในบั้นปลายพระชนม์ชีพ สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหันในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2457 (27 กันยายน พ.ศ. 2457 ตามปฏิทินฉบับเก่า) พระราชนัดดาได้สืบราชสมบัติต่อโดยมีพระนามว่า สมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย พระนางเอลิซาเบธได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น สมเด็จพระพันปีหลวง พระนางทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจทางการกุศลอย่างมากมายได้แก่ ทรงก่อตั้งองค์การสงเคราะห์คนตาบอดในพระราชินูปถัมภ์ของพระนางและทรงอุปถัมภ์ศิลปะ การดนตรีและวรรณคดีของโรมาเนีย
พระนางเอลิซาเบธสวรรคตในวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 (2 มีนาคม พ.ศ. 2459 ตามปฏิทินฉบับเก่า) ที่ เคอเทีย เดอ อาร์เกส,กรุงบูคาเรสต์,ประเทศโรมาเนีย สิริพระชนมายุ 72 พรรษา ทรงสวรรคตก่อนที่ประเทศโรมาเนียจะประกาศสงครามกับเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่ 1 เพียงไม่กี่วัน
อ้างอิง
18431916
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์วชิระ
ประวัติ
จนกระทั่งะในปี พ.ศ. 2562 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณมหิศรภูมิพลราชวรางกูร กิติสิริสมบูรณอดุลยเดชสยามินทราธิเบศรราชวโรดมบรมนาถบพิตร พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชโองการโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ประกาศว่าโดยที่เป็นการสมควรมีกฎหมายว่าด้วยสถาบันพระบรมราชชนกจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ตราพระราชบัญญัติสถาบันพระบรมราชชนก พ.ศ. 2562 ขึ้นไว้และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 136 ตอนที่ 43 ก เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2562 ให้สถาบันพระบรมราชชนกเป็นสถาบันอุดมศึกษาเฉพาะทางในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข มีสถานะเป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของกระทรวงสาธารณสุข ส่งผลให้สถาบันพระบรมราชชนกสามารถออกปริญญาเองได้ จึงได้ยุติการสมทบกับมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และไปใช้หลักสูตรของคณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก
หลักสูตร
หลักสูตรวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์วชิระ คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก
สุสานฮกเกี้ยน
สุสานฮกเกี้ยน หรือที่รู้จักกันในชื่อ สุสานจีนฮกเกี้ยน ซอยสีลม 9 (ตัวเต็ม: 亭山閩 อ่านในภาษาฮกเกี้ยนว่า "บั่นซั่นเต๋ง") เป็นสุสานสาธารณะของชาวฮกเกี้ยน และถือเป็น 1 ใน 3 สุสานสาธารณะจีนในกลุ่มย่านแยกเดโช ถนนสีลมที่ยังหลงเหลืออยู่ ประกอบด้วย สุสานฮกเกี้ยน สุสานจีนบาบ๋า และสุสานและฌาปนสถานสมาคมจีนแคะ ตั้งอยู่บนถนนซอยสีลม 9 แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ประมาณ 4.34 ไร่ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2437 หรือประมาณสมัยรัชกาลที่ 5 ปัจจุบันสุสานแห่งนี้อยู่ในการดูแลรักษาของสมาคมฮกเกี้ยนแห่งประเทศไทย
เดิมที่ตั้งสุสานแห่งนี้อยู่นอกเขตศูนย์กลางชุมชนของแรงงานชาวจีนที่เข้ามาตั้งถิ่นอยู่อาศัยในกรุงเทพมหานคร โดยย่านที่ประกอบด้วยแหล่งโกดังและขนส่งสินค้าที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือบริเวณเขตบางรักในปัจจุบัน ทางตอนใต้ของเขตพระนครตลอดช่วงแม่น้ำเจ้าพระยา ด้วยเหตุนี้ชาวจีนส่วนใหญ่จึงมาตั้งถิ่นอยู่อาศัยทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจำนวนมากโดยเฉพาะตลอดเส้นถนนเจริญกรุง ในอดีตบริเวณสามแยกเดโชที่มีถนนเดโชตัดเชื่อมกับถนนสีลมประกอบด้วยสุสานถึง 13 แห่งทั้งสุสานเอกชนและสุสานสาธารณะ ประกอบด้วยสุสานคริสต์นิกายคาทอลิก คริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ สุสานแขก และสุสานจีนในหลายกลุ่มเชื้อสาย แต่ในปัจจุบันเหลือเพียง 6 แห่ง จึงถือเป็นกลุ่มย่านสุสานที่มีความหลากหลายที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบันสุสานฮกเกี้ยนมีสภาพค่อนข้างรกร้าง ทางสมาคมฮกเกี้ยนแห่งประเทศไทยได้มีการปรับพื้นที่ส่วนกลางบริเวณทางเข้าให้เป็นที่จอดรถยนต์ โดยพบว่าในช่วงวันธรรมดามีรถยนต์เข้ามาจอดเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 ทางสมาคมฮกเกี้ยนแห่งประเทศไทยมีแนวคิดที่จะย้ายสุสานไปยังจังหวัดชลบุรี เพื่อสร้างอาคารสมาคมแห่งใหม่ในพื้นที่สุสานปัจจุบัน โดยจะมีการชดเชยเงินตอบแทนให้แก่ลูกหลานที่ยินยอม แต่เจ้าของหลุมศพภายในสุสานบางส่วนไม่เห็นด้วย และยังคงสถานะของการเป็นสุสานจีนในปัจจุบัน
ดิอะเมซิ่งเรซ 2
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 2 (The Amazing Race 2) เป็นฤดูกาลที่ 2 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส
ผลการแข่งขัน
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)
คริสกับอะเล็กซ์มาถึงเป็นลำดับ 7 ในเลกนี้ แต่หลังจากโชลากับโดยินถูกคัดออกจากการแข่งขันไปแล้ว พวกเขาจะต้องรับโทษปรับเวลา 42 นาที เพราะใช้ความเร็วเกินกำหนด แต่โทษปรับเวลานี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกจากจุดพักในเลกที่ 4 เพื่อไปต่อในเลกที่ 5 ดังนั้นเมื่อคำนวณโทษปรับเวลาแล้ว พวกเขาจะออกจากจุดพักต่อไปเป็นลำดับสุดท้าย (ลำดับที่ 7) แม้ว่าจะไม่มีโทษปรับเวลาระหว่างที่เข้าเช็ค ณ จุดพักก็ตาม
แกรี่กับเดฟเดิมมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาใช้ความเร็วเกินกำหนด พวกเขาจึงต้องรับโทษปรับเวลา 42 นาที แต่โทษปรับเวลานี้จะไปมีผล ณ เวลาที่ออกจากจุดพักในเลกที่ 4 เพื่อไปต่อในเลกที่ 5 ดังนั้นเมื่อคำนวณโทษปรับเวลาแล้ว พวกเขาจะออกจากจุดพักต่อไปเป็นลำดับที่ 3 แม้ว่าจะไม่มีโทษปรับเวลาระหว่างที่เข้าเช็ค ณ จุดพักก็ตาม
ทารากับวิลมาถึงเป็นลำดับที่ 2 ในเลกนี้ แต่พวกเขาได้รับเวลาชดเชย 1 นาทีจากปัญหาเล็กน้อยระหว่างการถ่ายทำที่ทำให้พวกเขาช้าไป 1 นาที ทำให้ทารากับวิล และเบล็คกับเพคอยู่ในอันดับ 1 ร่วมกันหลังจากคำนวณเวลาชดเชยแล้ว
เลก 8 และ 9 ถูกออกอากาศติดกันยาว 2 ชั่วโมงและเลก 12 และ 13 ออกอากาศติดกันเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้ายเช่นกัน
ชื่อตอนในการแข่งขัน
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆ
รางวัล
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก สำหรับรางวัลที่เป็นแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวลโลซิตี้
เลก 1 (สหรัฐอเมริกา → บราซิล)
The Detour on this leg was Mountain or Beach. In Mountain, teams walked into a short distance and rappelled 590 ft down into Sugarloaf Mountain. When they were done, the climbing instructor would get their next clue. In Beach, teams must take a gondola to the ground and proceed to Ipanema Beach to find the woman who inspired the song "The Girl from Ipanema" on the beach using only a photo. If the woman is found, she would give them their next clue.
เลก 2 (บราซิล)
In this Fast Forward, one team member had to play volleyball with a score of 10 points and play against locals who could only use their feet. Once completed, the team would won the Fast Forward. The Detour on this leg was Freak Out or Seek Out. In Freak out, teams had take to hang glide from a mountain to the beach below with a local instructor. When they landed on a beach, they would get their next clue. In Seek Out, teams had to find metal detectors to look for the next clue. The Roadblock was one team member to take a map and speedboat into Iguaçu falls over the rapids and spot the flag at the top and follow the marked path to lead the way for the clue.
เลก 3 (บราซิล → แอฟริกาใต้)
The Detour on this leg was Dance or Deliver. In Dance, teams wear an orange costume and they had to sang and danced with a local troupe until they made R 25 in tips. The troupe leader would take the money and get their next clue. In Deliver, teams had to carry fish from the boat and delivered it onto these scales. Once they weighed in 125 kg, the fish monger would get their next clue. The Roadblock was one team member to buy a box of Epsom salts and Smiley (sheep's head), then deliver them as an offering to a healer called Ndaba Sangoma who will then give them a bitter potion, to drink. In return, they will use them to prepare liquid remedy and both team members must drink all of them to get their next clue.
เลก 4 (แอฟริกาใต้ → นามเบียร์)
In this Fast Forward, teams had to search the hotel grounds and find the pool to retrieve the Fast Forward Award from inside. The Detour on this leg was Slide or Stride. In Slide, teams had to slide down at the steep side of the dune and directly find the route marker on the bottom. In Stride, teams must follow the flags and had to walked down the other side of the dune. The Roadblock, was one team member to use bargaining skills and had to buy one of five wood animal carvings (lion, rhino, buffalo, leopard and elephant). To complete this task, they have to bring all woodcarvings to the bushmen to added a giant giraffe which the clue is located. They had to bring the giant giraffe to the pit stop.
เลก 5 (นามเบียร์ → ไทย)
The Detour on this leg was Confusion Now or Confusion Later. In Confusion Now, teams needed to find a specific water taxi dock then take one to a bird market and release a cage full of sparrows. In Confusion Later, teams had to take a taxi to Chinatown in Charoen Krung Soi 21, they have to purchase a car, which it made from paper and then they burn it at Lee Ti Biew shrine. For this Roadblock, one team member had to wear a mask into a cave full of bats and they retrieve their next clue from inside. The unused Fast Forward had teams find Pra Chai at Amulet Market and one team member had to shed their vanity and get their head shaved.
เลก 6 (ไทย)
The Detour of this leg was Boat or Beast. In Boat, teams must travel and used bamboo raft with long poles to navigate down river. In Beast, teams had to ride on a back slow elephant down a path next to the river. The Roadblock was one team member to wash chalk markings off an elephants where decorations used in religious ceremonies back until the judge was satisfied and they would get their next clue.
เลก 7 (ไทย → ฮ่องกง)
The Fast Forward was one team member to search the basement of the Wong Tai Sin Temple. Once there, they have to search a woman named Amelia Chow and had give each a face reading and palm reading. If its successful, they would win the Fast Forward and straight ahead to the Pit Stop. The Detour on this leg was Wishing Tree or Herbal Tea. In Wishing tree, teams had to drive 18 ไมล์ to this tree. Once they get there, they need to write a wish on a scroll and throw it on the tree's branches. In Herbal tea, teams had to walked to a herbal shop on a marketplace in Saigon Street. Once there, they had to drink a cup of foul tasting tea. The Roadblock was one team member to climb the top of the crane and use this controls to move 2000 ปอนด์ shipping container off a truck to the ground. When its done and it moves back to its original position, a team partner may get the next clue on the side of the shipping container.
เลก 9 (ออสเตรเลีย)
The Fast Forward was one team member to go to Harry's Cafe. Once there, one team member to eat one of their Australian meat pies. The Detour on this leg was Cool Down or Heat Up. In Cool Down teams had to find a particular Coober Pedy mine called the Opal Quest then search through a pile of dirt for a opal. Then, they must bring it back to the miner on a blue truck. If the found the real opal, the miner will get their next clue. In Heat Up teams played three holes of golf on a hot desert golf course called Cooper Pedy Golf Club. They are given a map that help to find a ball and playing as high of 130 degrees. The Roadblock was one team member to play a game using a traditional hunting tool known as boomerang. A player stand inside a circle then throw it from the outside and have it return or landing inside a circle. They would pick as many throws, if they show up and they will take turns to throw it.
เลก 10 (ออสเตรเลีย → นิวซีแลนด์)
The Fast Forward was to take a speedboat down the narrow Shotover river and find a flag to win the Fast Forward. The Detour on this leg was Quick Jump or Long Hike. In Quick Jump, teams had take a bungee jump 450 ft down to find the clue at the bottom of the canyon. In Long Hike, teams had to hike down a long trail to the bottom of the canyon. The Roadblock was one team member to find a sheep and separate 3 black sheep from 22 white sheep from a small pen to another. When its done, both teams are head straight to check the pit stop.
เลก 12 (นิวซีแลนด์ → สหรัฐอเมริกา)
The Detour on this leg was Bike or Walk. In Bike, teams had to ride a bicycles and search through a large pineapple field to find a single red painted pineapple. In Walk, teams may walk on foot through the same field to find one of 4 yellow painted pineapple. In either case, once the teams found a right pineapple, they are to open it up and get their next clue. In both detours, they have to search colored pineapples hidden somewhere on this large field. The Roadblock was one team member to wear snorkel gear and to find one of three yellow cases in an underwater and retrieve a clue sealed inside.
เลก 13 (สหรัฐอเมริกา)
The Roadblock was one team member to use any tools picked up from a hardware store (see additional tasks) and to get a frozen clue in a large globe of ice out.
ไนจีเรียโปรเฟสชันนัลฟุตบอลลีก
ไนจีเรียโปรเฟสชันนัลฟุตบอลลีก (Nigerian Professional Football League) ซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ ไนจีเรียพรีเมียร์ลีก เป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศไนจีเรีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2013
ยีน ซโวซเดสกี
ยีน ซโวซเดสกี (24 กรกฎาคม ค.ศ. 1948 – 6 มกราคม ค.ศ. 2019) อดีตนักการเมืองชาวแคนาดา  และเคยดำรงตำแหน่งประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติแห่งรัฐแอลเบอร์ตาคนที่ 12 เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 จนถึงวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2015 สังกัดพรรคก้าวหน้าอนุรักษ์นิยม
อาซูมิ วากิ
อาซึมิ วากิ (和氣 あず未, わき あずみ, 8 กันยายน 1994 -) เป็นนักพากย์และนักร้องชาวญี่ปุ่น สังกัดสหกรณ์ผู้บริโภคนักแสดงโตเกียว เกิดที่โตเกียว
จังหวัดคือร์เชฮีร์
จังหวัดคือร์เชฮีร์ (Kırşehir ili) เป็นจังหวัดทางภาคกลางของตุรกี อยู่ในภูมิภาคอานาโตเลียกลาง และอยู่บนรอยเลื่อนอานาโตเลียเหนือซึ่งเป็นบริเวณที่เสี่ยงต่อการเกิดแผ่นดินไหว
การสังหารหมู่ที่หมีลาย
การสังหารหมู่ที่หมีลาย (My Lai Massacre, Thảm sát Mỹ Lai) เป็นการสังหารหมู่พลเรือนไม่มีอาวุธในสงครามเวียดนาม เมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2511 มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 347 ถึง 504 ศพ ในประเทศเวียดนามใต้ โดยทหารอเมริกันสังกัดกองร้อย "ชาร์ลี" แห่งกองพันที่ 1 กรมทหารราบที่ 20 กองพลน้อยที่ 11 แห่งกองพลทหารราบที่ 26 ผู้ถูกสังหารส่วนใหญ่เป็นหญิง เด็ก (รวมทั้งทารก) และคนชรา ภายหลังพบว่าบางศพถูกตัดแขนขาออก ทหารสหรัฐ 26 นายถูกกล่าวหาว่ามีความผิดอาญาสำหรับพฤติการณ์ที่หมีลาย ทว่ามีเพียงร้อยตรีวิลเลียม แคลลีย์ (William Calley) ผู้นำหมวดในกองร้อยชาร์ลี เท่านั้นที่ถูกตัดสินว่าผิดจริงในการสังหารชาวบ้าน 22 คน เดิมเขาต้องคำพิพากษาจากศาลทหารให้จำคุกและใช้แรงงานหนักตลอดชีวิต แต่กลับรับโทษกักขังในบ้านเพียงสามปีครึ่ง
การสังหารหมู่เกิดขึ้นในหมีลายและหมีแคซึ่งเป็นหมู่บ้านขนาดเล็ก (hamlet) สังกัดหมู่บ้านเซินหมี เหตุการณ์ดังกล่าวรู้จักกันในชื่ออื่นว่า การสังหารหมู่เซินหมี (thảm sát Sơn Mỹ) หรือบางครั้งว่า การสังหารหมู่ซ็องหมี ชื่อรหัสทางทหารของสหรัฐสำหรับ "ฐานเวียดกง" คือ "พิงก์วิลล์"
เมื่อสาธารณะรับทราบเหตุการณ์ดังกล่าวอย่างแพร่หลายใน พ.ศ. 2512 ก็ได้เกิดความโกรธรุนแรงเป็นวงกว้างทั่วโลก การสังหารหมู่นี้ยังเพิ่มการคัดค้านในประเทศเรื่องความเกี่ยวข้องของสหรัฐในสงครามเวียดนามด้วย ทหารช่างสหรัฐสามนายผู้พยายามหยุดการสังหารหมู่และปกป้องผู้ได้รับบาดเจ็บภายหลังถูกสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐหลายคนติเตียน พวกเขาได้รับจดหมายขู่และพบสัตว์ถูกตัดแขนขาหน้าประตูบ้าน อีก 30 ปีให้หลัง พวกเขาจึงได้รับการยกย่องสำหรับความพยายามนั้น
เอียน เคอร์ติส
เอียน เควิน เคอร์ติส (Ian Kevin Curtis; 15 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักเขียนเนื้อ ชาวอังกฤษ เป็นนักร้องนำวงโพสต์-พังก์ ที่ชื่อ จอยดิวิชัน ซึ่งวงออกผลงานอัลบั้มแรกชุด Unknown Pleasures ในปี ค.ศ. 1979 และชุดต่อมาในปี ค.ศ. 1980 ชุด Closer เขาทนทุกข์ด้วยโรคลมชักและล้มเหลวในชีวิตสมรส เคอร์ติสได้แขวนคอฆ่าตัวตายในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาเหนือของวงจอยดิวิชัน
ในปี ค.ศ. 1998 ภรรยาหม้ายของเคอร์ติส ที่ชื่อเดโบราห์ ได้ตีพิมพ์หนังสือชีวประวัติของเขาที่ชื่อ Touching from a Distance: Ian Curtis and Joy Division เรื่องราวของเขาและการเสียชีวิตยังได้นำไปสร้างภาพยนตร์เรื่อง  24 Hour Party People (2002) และ Control (2007)
อ้างอิง
1956 1980
เกีย ริโอ
เกีย ริโอ (Kia Rio) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็กมาก (Subcompact Car) ที่ผลิตโดยเกีย ผู้ผลิตรถยนต์อันดับ 2 ของเกาหลีใต้ เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2543 เพื่อมาทดแทนรุ่นเก่า ซึ่งก็คือ เกีย ไพรด์ และเกีย อเวลลา ซึ่งทั้ง 2 รุ่นนี้เป็นรถที่ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับ ฟอร์ด เฟสติวา ปัจจุบันมีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 3 Generation (รุ่น) ดังนี้
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2543-2548)
เกีย ริโอ รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2543 ใช้รหัสว่า DC รุ่นนี้มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู ออกแบบโดยสถาบัน I.DE.A Institute รุ่นนี้เป็นรุ่นแรกและรุ่นเดียวที่ใช้เครื่องยนต์ร่วมกับมาสด้า โดยมีเครื่องยนต์เบนซิน 1.3 ,1.5 และ 1.6 ลิตร ใช้เกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด ระยะฐานล้อ 2,410 มม. ความยาว 4,215-4,240 มม. ความกว้าง 1,675-1,680 ความสูง 1,440 มม. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,เอกวาดอร์และอิหร่าน มีชื่อในการส่งออกในแต่ละประเทศแตกต่างกัน เช่น Rio Cinco Rio RX-V Rio SF และ Rio Stylus เป็นต้น แต่รุ่นนี้ยังไม่มีการส่งออกมายังประเทศไทย
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2548-2554)
ในประเทศไทย ยนตรกิจเคยนำริโอรุ่นที่ 2 มาเผยโฉมในปี พ.ศ. 2549 แต่ไม่มีการนำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยแต่อย่างใด
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2554-2560)
เกีย ริโอ รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้รหัส UB ยังคงใช้แพลตฟอร์มร่วมกับฮุนได แอคเซนท์ ในบางประเทศจะใช้ชื่อริโอรุ่นนี้ว่า K2 มีตัวถังแฮทช์แบค 3 ประตู ซีดาน 4 ประตู และแฮทช์แบค 5 ประตู มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.2 ,1.4 และ 1.6 ลิตร และเครื่องยนต์ดีเซล 1.1 และ 1.4 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 6 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 และ 6 สปีด ระยะฐานล้อ 2,570 มม. ความยาว 4,046-4,366 มม. ความกว้าง 1,720 มม. ความสูง 1,455 มม. น้ำหนัก 1,093-1,141 กก. มีฐานการประกอบอยู่ที่ประเทศเกาหลีใต้ ,จีน ,เอกวาดอร์ ,อินโดนีเซีย ,ฟิลิปปินส์ ,รัสเซียและไทย
ในประเทศไทย เกีย ริโอ เปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2555 โดยบริษัท ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่น จำกัด เป็นรถประกอบในประเทศ ใช้เครื่องยนต์ 1.4 ลิตร 4 สูบ 107 แรงม้า DOHC 16 วาล์ว มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู โดยเปิดตัวรุ่นแฮทช์แบค 5 ประตูก่อน รุ่นซีดาน 4 ประตูจึงเปิดตัวตามหลัง โดยรุ่นซีดานนั้นเปิดตัวในปี พ.ศ. 2556 และจากการที่มีเครื่องยนต์ไม่เกิน 1.5 ลิตร และประกอบในประเทศ ทำให้สามารถเข้าร่วมโครงการรถคันแรกของรัฐบาลไทยได้
รุ่นที่ 4 (พ.ศ. 2560-ปัจจุบัน)
เกีย ริโอ รุ่นที่ 4 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2560 ใช้รหัส YB
ปลายเดือนกันยายนนี้ เกียเตรียมเปิดตัวรถซับ-คอมแพคท์รุ่นสำคัญ KIA Rio เจนเนอเรชั่นที่ 4 ในงาน 2016 Paris Motor Show โดยมีการเผยภาพสเกทช์ชุดแรกออกมาให้ดูกันก่อน ซึ่งทำให้เราเห็นความเปลี่ยนแปลงจาก รุ่นปรับโฉม ในช่วงกลางปีที่ผ่านมาได้ชัดเจนพอสมควร งานออกแบบหลักๆ เป็นผลงานของทีมออกแบบในเยอรมัน/แคลิฟอร์เนีย และไปสิ้นสุดกระบวนการที่ศูนย์ออกแบบนัมยางในเกาหลีใต้ รุ่นที่จะเผยโฉมในปารีสฯ เป็นรุ่นตัวถังแฮทช์แบค 5 ประตูเหมือนภาพประกอบ จากนั้นเกียน่าเปิดรุ่นตัวถังแฮทช์แบค 3 ประตู และซีดาน 4 ประตูตามออกมาในอนาคต แม้เกียจะมีข่าวออกมาก่อนล่วงหน้าก่อนฮุนได แต่ก็เป็นที่รู้กันว่าแพลทฟอร์มและไลน์อัพรุ่นเครื่องยนต์น่าจะต้องนำมาจาก Hyundai i20 เจนเนอเรชั่นใหม่ ซึ่งมีคิวเปิดตัวในเร็ววันนี้ นั่นทำให้มีการคาดหมายกันว่ารุ่นเครื่องยนต์อาจประกอบด้วย เบนซิน 3 สูบ 1.0 ลิตร เทอร์โบชาร์จ, 1.1, 1.2, 1.4 และ 1.6 แยกเป็นเบนซินและดีเซลคละกันไปเช่นเดียวกับฮุนได โดยยุโรปจะเริ่มจำหน่ายในช่วงปีหน้า Rio นับเป็นหนึ่งในรุ่นรถที่สำคัญของเกีย ปี 2015 ที่ผ่านมายอดจำหน่ายรวมของ Rio ทั่วโลกสูงถึงกว่า 4.7 แสนคัน คู่แข่งในยุโรปมีอาทิ Ford Fiesta, Peugeot 208, Renault Clio หรือ Volkswagen Polo เป็นต้น รายละเอียดเพิ่มเติมโปรดรออัพเดทอีกครั้ง โดยหลังจากการจำหน่ายในตลาดโลก บ้านเราก็น่าจะได้เห็นรุ่นแฮทช์แบค 5 ประตูกันเช่นเคย
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอล (Обласна лікарня інтенсивного лікування м.Маріуполь; Mariupol regional intensive care hospital) เดิมชื่อ โรงพยาบาลนครมารีอูปอล 2 (Маріупольська міська лікарня № 2; Mariupol City Hospital No. 2) เป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคดอแนตสก์ ในมารีอูปอล (ประเทศยูเครน) โดยออกแบบมาเพื่อให้การดูแลผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกในระดับตติยภูมิแก่ผู้อยู่อาศัยในภูมิภาค และระดับทุติยภูมิแก่ประชากรของภาคกลางที่ใหญ่ที่สุดของมารีอูปอล
ประวัติ
โรงพยาบาลอภิบาลภูมิภาคมารีอูปอลก่อตั้งขึ้นในฐานะโรงพยาบาลนครมารีอูปอล (จดานอฟ) #2 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1980
เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2016 ตามคำสั่งของประธานการบริหารรัฐระดับภูมิภาคดอแนตสก์หมายเลข 1163 "ในการยอมรับทรัพย์สินส่วนกลางของชุมชนอาณาเขตของหมู่บ้าน, เมือง, นครที่อยู่ภายใต้การควบคุมของสภาภูมิภาค, ทรัพย์สินส่วนรวมของสถาบันเทศบาล" โรงพยาบาลนครมารีอูปอล 2 ซึ่งเป็นโรงพยาบาลนครได้เปลี่ยนเป็นโรงพยาบาลระดับภูมิภาค โดยมีการเปลี่ยนชื่อ
ใน ค.ศ. 2019 โรงพยาบาลยังคงดำเนินการปรับปรุงด้านความร้อนของห้อง รวมถึงการซ่อมแซมที่จำเป็นของหน่วยปฏิบัติการและแผนกฉุกเฉิน ตลอดจนการขยายห้องเอ็มอาร์ไอ
หน่วยของโรงพยาบาล
1 มกราคม 2565:
เกาะฮาวแลนด์
เกาะฮาวแลนด์ (Howland Island, ) เป็นเกาะปะการังที่ไม่มีผู้อยู่อาศัยถาวรในเขตมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโฮโนลูลูประมาณ 1700 nmi เกาะนี้ตั้งอยู่เกือบครึ่งหนึ่งระหว่างฮาวายกับออสเตรเลีย และมีสถานะเป็นดินแดนไม่มีการจัดระเบียบซึ่งปกครองโดยระบบเทศบาลของสหรัฐ เกาะนี้กับเกาะเบเกอร์รวมกันเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะฟีนิกซ์ ในเชิงสถิติ เกาะฮาวแลนด์ถูกจัดเป็นหนึ่งในเกาะเล็กรอบนอกของสหรัฐ
ทรัพยากรที่สำคัญคือมูลค้างคาว ไม่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจเหมือนกับจอห์นสตันอะทอลล์ พอลไมราอะทอลล์ เกาะเบเกอร์ สถานะของเกาะฮาวแลนด์มีสภาพเดียวกันกับเกาะเบเกอร์ ปัจจุบันมีสนามบินอยู่ 1 แห่ง แต่ไม่มีท่าเรือ
เกาะฮาวแลนด์ เป็นที่ตั้งของ กระโจมกลางวัน แอร์ฮาร์ต (0.80569°N, -176.61904°W) ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ อะมีเลีย แอร์ฮาร์ต นักบินสตรี ที่หายสาบสูญ ระหว่างความพยายามทำการบินรอบโลก
ธนกฤต พานิชวิทย์
ธนกฤต พานิชวิทย์ ชื่อเล่น ว่าน (เกิด 12 สิงหาคม พ.ศ. 2528) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ นักแสดง และพิธีกรชาวไทยที่มีชื่อเสียง เริ่มเข้าวงการจากเข้าร่วมประกวดในรายการเรียลลิตี้ทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย (ในขณะนั้นยังเป็น ยูบีซี อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย) ซีซั่น 2 ในพ.ศ. 2548 เมื่อจบรายการจึงมาเป็นศิลปินในสังกัด ทรู แฟนเทเชีย อยู่ 5 ปี และได้รับโอกาสต่าง ๆ มากมายจากผู้ใหญ่จาก GMMA และเมื่อหมดสัญญากับทางทรู แฟนเทเชียแล้ว จึงได้ย้ายมาอยู่สังกัด GMMA ในเครือของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และเมื่อปี 2557 ได้ย้ายมาอยู่กับค่ายเพลงสไปซีดิสก์ มีผลงานต่าง ๆ ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
ธนกฤต พานิชวิทย์ หรือ ว่าน เกิดเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2528 ที่อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เป็นบุตรของนายธเนศและนางวานิสา พานิชวิทย์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนเบญจมราชานุสรณ์ และตอนปลายจากโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย และปริญญาตรีจาก คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ภาควิชาดนตรีสากลมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม และปริญญาโทจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ สาขาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์
ว่านเข้าวงการด้วยการสมัครเข้ารายการทรู อะคาเดมี แฟนเทเชีย ฤดูกาลที่ 2 ในรหัส V3 หลังจบการแข่งขัน ว่านก็มีผลงานเพลงออกมาภายใต้สังกัดบริษัท ทรู แฟนเทเชีย เช่น อัลบั้ม รวมถึงการเล่นละครโทรทัศน์ พิธีกรรายการโทรทัศน์ ละครเวที ภาพยนตร์ และการเป็นดีเจ แต่หลังจากครบสัญญา 5 ปี กับทาง ทรู แฟนเทเชีย ว่าน ธนกฤต ได้ย้ายสังกัดไปบริษัทในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชื่อ GMMA แล้วเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ในเดือนกันยายน 2557 ย้ายมาอยู่กับค่ายเพลง สไปซีดิสก์ และเปิดตัวซิงเกิลแรกเพลง “ดาวอังคาร”
ด้านชีวิตส่วนตัวปัจจุบันกำลังคบหาดูใจอยู่กับ ธนันต์ธรญ์ นีระสิงห์หรือ ฟาง วง เฟย์ ฟาง แก้ว นักร้อง นักแสดง พิธีกร ยูทูบเบอร์รุ่นน้อง
คอนเสิร์ต “10 ปี ว่าน โซโลอิสท์ อะโลนเวร่า ตอน คนดีศรีขาวจ๋อง”
เมื่อ 20 สิงหาคม 2559 ธนกฤตเปิดคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกในชีวิต ฉลองครบรอบ 10 ปีในวงการบันเทิง ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ธนกฤตได้ถ่ายทอดเรื่องราวและประสบการณ์ตลอด 10 ปี ชีวิตในวงการบันเทิง ผ่านบทเพลงตลอด 4 ชั่วโมงเต็ม พร้อมด้วยแขกรับเชิญพิเศษ เปิดตัวด้วยเพลง “คนเหงาที่ไม่เคยเหงา”, “สักเรื่องได้ไหม”, “มีประโยชน์ต่อระบบนิเวศ” และแขกรับเชิญคนแรกเริ่มด้วย รัฐ Tattoo Colour กับเพลง“รักแรกพบ”, ร่วมร้องกับแพท วง Klear ในเพลง“คำยินดี” ต่อด้วยศิลปินฮิพฮอพ Urboy TJ มาฮิพฮอพกับว่านในเพลง “ร้อยแก้ว” จากนั้นบอย ตรัย มาร่วมแจมกับว่าน รวมถึงเพลง “ทุกครั้งที่ฟัง” ที่บอย ตรัยแต่งและให้ว่านร้อง จากนั้นเป็นเซอร์ไพรส์พิเศษ เพลง “Thinking Out Loud” ที่ว่านตั้งใจร้องให้ ฟาง ธนันต์ธรญ์ จากนั้น ป๊อด โมเดิร์นด็อกมาร้องเพลง “ตาสว่าง” และ “ขอบคุณ” และเพลง “นาที” ที่ว่านอยากให้ป๊อด โมเดิร์นด็อก ศิลปินในดวงใจได้เป็นผู้ขับร้อง ปิดท้ายด้วยแขกรับเชิญสุดซี้ตั้งแต่สมัย AF จนถึงปัจจุบันอย่าง อ๊อฟ ปองศักดิ์ ช่วงท้ายมีเซอร์ไพรส์จากคุณพ่อคุณแม่ของว่านขึ้นมาอวยพรให้กับลูกชาย นอกจากนี้ตลอดทั้งคอนเสิร์ตยังมีเพลงมากมายที่ว่านได้นำมาร้อง เช่น “วัยทองรำลึก”, “รู้สึกดี”, “คนไม่มีเวลา”, “สิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารัก”, “ดาวอังคาร”, “อยู่บำรุง” และ “ระยะปลอดภัย”
งานโปรดิวเซอร์
ธนกฤตได้เริ่มเป็นโปรดิวเซอร์ให้แก่ศิลปินในค่าย ทรู แฟนเทเชีย ปัจจุบันได้ทำงานเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับ แซนดี้ ญาณิศา บุณยตุลย์ ศิลปินในช่อง Soloist Channel รวมถึงการแต่งเพลงให้กับศิลปินจากค่ายต่างๆ และการแต่งเพลงประกอบละคร, เพลงประกอบโฆษณาและอื่นๆ อีกมากมาย
ตะโดธรรมราชาที่ 2
รัชสมัยพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ (พ.ศ. 2077-2093)
เมื่อพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เสด็จขึ้นครองราชย์ในวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2073 พระองค์ต้องการแผ่ขยายพระราชอำนาจแห่งอาณาจักรตองอู ให้แผ่ไพศาลไปทั่วสารทิศ นันทยอทา ได้เข้าร่วมในสงครามตองอู–หงสาวดี (พ.ศ. 2077–2084) ปี พ.ศ. 2083 นันทยอทา ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองธัมยินดง (သမြင်းတုံ) เป็นเมืองที่อยู่บริเวณพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำอิรวดี ปี พ.ศ. 2084 พระองค์เข้าร่วมนำทัพในสงครามตองอู-แปร (พ.ศ. 2084-2085) ทรงเป็นผู้นำกองทัพเรือในสงครามตองอู-ยะไข่ (พ.ศ. 2089-2090) และนำทัพช้างในสงครามอยุธยา (พ.ศ. 2091-2092) และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2093 เขาได้ร่วมกับพระเชษฐาบุเรงนองและสิริชัยกะยอดิน ปราบกบฏสมิงทอ
รัชสมัยพระเจ้าบุเรงนอง (พ.ศ. 2093-2124)
หลังจากที่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ถูกลอบปลงพระชนม์ เมื่อวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2093 พระเจ้าบุเรงนองก็สถาปนาตนเป็นกษัตริย์พระองค์ต่อไป พระองค์ร่วมกับพระเชษฐา กอบกู้อาณาจักรที่แตกออกเป็นก๊กเป็นเหล่า พ.ศ. 2093-2094 ขณะนั้นพระเจ้ามังฆ้อง เจ้าเมืองตองอู พระอนุชาต่างพระมารดาของพระเจ้าบุเรงนอง แข็งเมืองไม่ยอมรับพระราชอำนาจของพระเชษฐา พระองค์จึงต้องยกทัพไปปราบ วันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2094 พระเจ้ามังฆ้องทรงยอมแพ้ พระเจ้าบุเรงนองพระราชทานอภัยโทษให้ นันทยอทา ที่มีความดีความชอบในศึกครั้งนี้ พระเจ้าบุเรงนองจึงทรงพระราชทานบรรดาศักดิ์ ตะโดธรรมราชา ให้แก่นันทยอทา และจึงยกทัพไปปราบพระเจ้าตะโดตู เจ้าเมืองแปร พระสัสสุระของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ที่คิดแข็งเมืองอีกพระองค์ เมื่อสำเร็จโทษพระเจ้าตะโดตูแล้ว พระเจ้าบุเรงนองจึงสถาปนา นันทยอทา เป็นพระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2
พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2 เป็น 1 ใน 4 ยอดขุนพลคู่พระทัยของพระเจ้าบุเรงนอง ซึ่งได้แก่ พระเจ้าเมงเยสีตู พระเจ้าตะโดธรรมราชา พระเจ้ามังฆ้อง พระเจ้าตะโดเมงสอ ทรงร่วมสมรภูมิตลอดการรณรงค์สงครามตั้งแต่ พ.ศ. 2095-2108 เพื่อรวบรวมอาณาจักร ในปี พ.ศ. 2099 เมงเยสีตู สิ้นพระชนม์ลง ตำแหน่งขุนพลคู่พระทัยก็ตกไปเป็นของพระมหาอุปราชมังชัยสิงห์ (นันทบุเรง) พระองค์ทรงนำทัพไปร่วมในทุกสมรภูมิ ยกเว้นสงครามเมืองมณีปุระ พ.ศ. 2103 และสงครามล้านช้าง พ.ศ. 2108 พระเจ้าบุเรงนองได้สร้างอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หลังจากพักราชการงานศึก ในปีพ.ศ. 2111 ล้านช้างและอยุธยาก็กระด้างกระเดื่อง พระองค์จึงต้องยกทัพไปปราบ และในปีพ.ศ. 2113 พระเจ้าตะโดธรรมราชา กับขุนพลคู่พระทัยอีก 3 พระองค์ ก็ยกขึ้นไปปราบรัฐฉาน
นอกจากนี้ พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2 ทรงเป็นผู้ที่จงรักภักดีต่อพระเจ้าแผ่นดินและพระราชวงศ์เป็นอย่างยิ่ง ทรงแสดงความจงรักภักดีต่อพระเจ้าบุเรงนอง ผู้เป็นพระเชษฐา โดยทรงก่อสร้างประตูแปร ประจำเมืองหงสาวดี (ประตูเมืองหงสาวดี มีทั้งหมด 20 ประตู แต่ละประตู ตั้งตามชื่อเมืองประเทศราชของหงสาวดี) พระองค์ได้รับพระเกียติยศจากพระเชษฐาในฐานะที่ทรงจงรักภักดี พร้อมด้วยพระเจ้ามังฆ้องและพรเจ้าตะโดเมงสอ ในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2123
รัชสมัยพระเจ้านันทบุเรง (พ.ศ. 2124-2131)
วันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2124 พระเจ้าบุเรงนอง สวรรคต พระเจ้านันทบุเรง เสด็จขึ้นครองราชย์ เป็นพระเจ้าหงสาวดี แต่ถึงกระนั้น เมืองประเทศราชที่เคยขึ้นต่อพระเจ้าบุเรงนอง ต่างคิดกระด้างกระด่าง ในเดือนสิงหาคม/กันยายน พ.ศ. 2125 ขณะนั้นเมืองจัณฑาและเมืองธองทุต ที่อยู่ในรัฐจีนไทใหญ่ แข็งเมืองไม่ยอมส่งเครื่องราชบรรณาการมาถวาย พระเจ้านันทบุเรง โปรดให้พระเจ้าตะโดธรรมราชา กับพระเจ้าเชียงใหม่นรธาเมงสอ นำทัพ 8,000 ไปปราบกบฏ (พระเจ้านันทบุเรงไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าตะโดเมงสอ เพราะทรงไม่ไว้วางพระทัย เพราะเมืองอังวะแอบสนับสนุนให้พวกไทใหญ่ก่อกบฏ) ทัพทั้งสองต้องล้อมเมืองจัณฑาอยู่นานเกือบ 5 เดือน เพราะพวกไทใหญ่ได้รับการสนับสนุนจากจีนต้าหมิงและอังวะ แต่เมื่อพวกไทใหญ่ขาดเสบียง จึงต้องยอมแพ้ กองทัพทั้งหมดยกกลับมาถึงหงสาวดีในเดือนเมษายน พ.ศ. 2126
ในต้นปี พ.ศ. 2126 พระนางนัตชินเมดอ ได้ส่งผอบใส่ผ้าคลุมไหล่เปื้อนพระโลหิตพร้อมด้วยสาส์น มาแจ้งพระเจ้าตะโดเมงสอ ผู้เป็นพระราชบิดา ในสาส์นมีใจความว่า พระนางถูกพระมหาอุปราชามังกะยอชวา ผู้เป็นพระราชสวามี ตบตีทำร้ายพระนาง เมื่อพระนางทรงแสดงอาการหึงหวงที่พระมหาอุปราชา ไปหลงใหลในพระนางราชธาตุกัลยา พระชายาใหม่ และทรงผลักพระนางชนกับเสา พระเจ้าตะโดเมงสอ ทรงพิโรธเป็นอย่างมาก และนี่ก็ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของพระเจ้าตะโดเมงสอ กับพระเจ้านันทบุเรงเสื่อมถอยลง และนี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่พระเจ้าตะโดเมงสอจะหาความชอบธรรมในการกบฏ ในเดือนมิถุนายน/กรกฎาคม พ.ศ. 2126 พระเจ้าตะโดเมงสอ ลักลอบส่งทูตไปยังเมืองแปร เมืองตองอู และเมืองเชียงใหม่ เกลี้ยกล่อมให้พระเจ้าตะโดธรรมราชา พระเจ้ามังฆ้อง และพระเจ้านรธาเมงสอ ให้ร่วมกับพระองค์ แข็งเมืองต่อพระเจ้านันทบุเรง แต่เจ้าผู้ครองนครทั้ง 3 พากันเข้าข้างพระเจ้านันทบุเรง พระเจ้านันทบุเรงทรงทราบความทั้งสิ้นทั้งปวง จึงแต่งทัพยกไปตีเมืองอังวะ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2127 พร้อมด้วยเจ้าผู้ครองนครทั้ง 3 ศึกอังวะ เป็นศึกสุดท้ายของพระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2 หลังจากนั้นพระองค์ ก็ไม่ได้มีส่วนร่วมในการนำทัพออกศึกสงครามรบกับอยุธยาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2127
พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 2 สวรรคตในเดือนพฤศจิกายน/ธันวาคม พ.ศ. 2131 พระเจ้านันทบุเรง ทรงแต่งตั้งเมงจีหน่อง เป็นพระเจ้าแปร คือ พระเจ้าตะโดธรรมราชาที่ 3
พระบรมวงศานุวงศ์
นอกจากนี้ยังมีพระโอรสและพระธิดาที่เกิดแต่นางสนมอีก 7 พระองค์ ได้แก่ ]] เจ้าเมืองยะไข่ จับไปเป็นเชลยที่ยะไข่ ในปี พ.ศ. 2143 ]] เจ้าเมืองยะไข่ จับไปเป็นเชลยที่ยะไข่ ในปี พ.ศ. 2143
อ้างอิง
1588
นัตสึมิ ทากาโมริ
นัตสึมิ ทากาโมริ ( 高森 奈津美<rt>たかもり なつみ</rt>, 14 กุมภาพันธ์ 1987 -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโคฟุ จังหวัดยามานาชิ สังกัดแรคคูนด็อก
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80
แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80 ซีรีส์ (McDonnell Douglas MD-80 series) เป็นเครื่องบินเจ็ต แบบลำตัวแคบ มี 2 เครื่องยนต์ เครื่องบินรุ่นเอ็มดี-80 มีการปรับปรุงทำให้ความยาวของเครื่องเพิ่มขึ้นจากรุ่น แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 130–172 คน แต่โดยปกติในสายการบินราคาปกติจะรองรับผู้โดยสาร 140 คน และ 165 คนในสายการบินราคาประหยัด
เอ็มดี-80 เปิดตัวเมื่อ ตุลาคม พ.ศ. 2523 โดยสายการบิน Swissair ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยมีการปรับปรุงพัฒนาต่อเนื่องเป็นรุ่น เอ็มดี-90 ในปี พ.ศ. 2532 และ เอ็มดี-95 หรือ โบอิง 717 ในปี พ.ศ. 2541
การออกแบบและการพัฒนา
เครื่องบินดักลาส พัฒนามาจากรุ่น ดีซี-9 ในทศวรรษ 1960s ซึ่งมีขนาดยาวกว่า ดีซี-8 โดย ดีซี-9 ได้มีการออกแบบใหม่ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นส่วนเครื่องยนต์ที่อยู่ด้านหลังของลำตัวเครื่องบิน และหาง โดย ดีซี-9 มีลำตัวที่แคบ โดยมีที่นั่งผู้โดยสั่งฝั่งละ 5 ที่นั่ง และรองรับผู้โดยสารได้ 80–135 คน ขึ้นอยู่กับการจัดการที่นั่งของผู้โดยสารและเครื่องบินในแต่ละเวอร์ชัน
รุ่น เอ็มดี-80 เป็นเครื่องบินรุ่นที่สองของ ดีซี-90 ชื่อเดิมของ เอ็มดี-80 มีชื่อเรียกว่า ดีซี-9-80 หรือ ดีซี-9 ซูปเปอร์ 80 และให้บริการในปี 1980 เอ็มดี-80 ที่พัฒนามาจาก เอ็มดี-90 ให้บริการในปี 1955 การพัฒนาเปลี่ยนแปลงครั้งสุดทายของตระกูล ดีซี-9 คือ เอ็มดี-95 และได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น โบอิ้ง 717-200 หลังจาก แมคคอนเนลล์ดักลาส ได้ขายกิจการใน โบอิ้ง ในปี 1997
ตระกูล ดีซี-9 เป็นหนึ่งในเครื่องบินเจ็ตที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด โดยสร้างได้มากกว่า 2,400 ลำ เป็นอันดับที่สาม รองมาจาก ตระกูล แอร์บัส เอ-320 ลำดับที่สอง ซึ่งสร้างได้มากกว่า 3,000 ลำ และ โบอิ้ง 737 เป็นอันดับที่หนึ่ง ซึ่งสร้างได้มากกว่า 5,000 ลำ
เอ็มดี-80 ซีรีส์
เอ็มดี-80 ซีรีส์ เป็นเครื่องบินขนาดกลาง เปิดตัวในปี 1980 เป็นเครื่องบินรุ่นที่สองของ ตระกูล ดีซี-9 ซึ่งมีเครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน ขนาดเล็ก ตั้งอยู่ทางตอนหลังของลำตัวเครื่องบิน มีปีกที่มีประสิทธิภาพสูง และมีหางอยู่ด้านบนในส่วนตอนหลัง (T-tail) เครื่องบินรุ่นนี้มีจุดเด่นคือ มีที่นั่งผู้โดยสารฝั่งละ 5 คน และทำให้ลำตัวเครื่องบินมีความยาวออกไปมากกว่า เอ็มดี-9-50 และสามารถ Take off ได้โดยขณะที่เครื่องบินมีน้ำหนักมาก และมีความสามารถในการบรรทุกน้ำมัน เครื่องบินรุ่นนี้ออกแบบมาสำหรับการใช้งานบ่อย ๆ การเดินทางหรือการขนส่งที่สั้น โดยสามารถรองรับผู้โดยสารได้เพียง 130–172 คนต่อเที่ยวบิน ขึ้นอยู่กับเวอร์ชันของเครื่องบินและการจัดการที่นั่งของแต่ละสายการบิน
การพัฒนาเครื่องบินรุ่น เอ็มดี-80 เริ่มพัฒนาขึ้นในปี 1970 ขณะที่ยังมีการขยายตัวและเพิ่มขึ้นของเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีส์ 50 Pratt & Whitney JT8D เป็นเครื่องยนต์ใหม่ที่ใช้ขับเคลื่อนเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีส์ 55 ซีรีส์ 50 และ ซีรีส์ 60 ในการออกแบบมีความพยายามที่จะติดตั้งให้กับเครื่องบินรุ่น ดีซี-9 ซีรีส์ 55 ในเดือน สิงหาคม 1977 และใช้งานได้จริงในปี 1980 จากการออกแบบในครั้งนี้ ทำให้สายการบินมีความต้องการเป็นจำนวนมาก ทำให้สายการบิน Swissair ได้ปล่อยเครื่องบิน ซีรีส์ 80 ออกมาในเดือน ตุลาคม 1977 และมีคำสั่งซื้อมากกว่า 15 ลำ
ซีรีส์ 80 มีความยาวของลำตัวซึ่งยาวกว่า ดีซี-9-50 14 ฟุต 3 นิ้ว ปีกของ ดีซี-9 มีการออกแบบใหม่ โดยเพิ่มความยาวของปีกหลักและจุดปลายสุดของปีกอีก 28% ซีรีส์ 80 เริ่มบินครั้งแรก เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 1979
หลังจากให้บริการปี 1980 โดยเริ่มแรกมีการรับรองเครื่องบินเวอร์ชันของ ดีซี-9 แต่มีการเปลี่ยนเป็น เอ็มดี-80 ในเดือนกรกฎาคม 1983 ในขณะที่มีการเปลี่ยนแปลงของบริษัท เวอร์ชันใหม่ของซีรีส์ 80 คือ เอ็มดี-81/82/83 และล่าสุดคือ เอ็มดี-87 อย่างไรก็ตาม ดีซี-90-81/82 และรุ่นอื่น ๆ ก็ได้รับใบรับรอง โดยเฉพาะ เอ็มดี-88 ได้มีการให้ใบรับรองชื่อว่า "เอ็มดี" และรวมถึง เอ็มดี-90 ด้วย
ข้อมูลจำเพาะ
ที่มา: ข้อมูลอย่างเป็นทางการของ MD-80 รายงานท่าอากาศยานสำหรับ MD-80 (Airport Report) ข้อมูลจำเพาะของ MD-80
มัสยิดเมอนารากูดุซ
มัสยิดเมอนารากูดุซ (Masjid Menara Kudus) เป็นมัสยิดในกูดุซ จังหวัดชวากลาง ประเทศอินโดนีเซีย มัสยิดสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1549 ระหว่างที่ศาสนาอิสลามเริ่มแผยแผ่มาในชวา มัสยิดยังเป็นที่ไว้ศพของซูนันกูดุซ หนึ่งในเก้าสันตะมุสลิมแห่งชวา (ที่เรียกว่า วาลีซางา) และเป็นจุดจาริกแสวงบุญที่สำคัญ
มัสยิดยังคงสิ่งปลูกสร้างเดิมจากยุคก่อนอิสลามไว้ ทั้งจันดีเบินตาร์หรือซุ้มประตูผ่าซีกและงานก่ออิฐแบบฮินดู-พุทธของมัชปาหิต ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดของมัสยิดคือหออะษานที่ซึ่งเป็นที่ตั้งกลองหนังขนาดใหญ่ (เบอดุก) ที่ใช้เรียกละหมาด ปกติกลองนี้จะแขวนใต้ชายคาของมัสยิด แต่ในมัสยิดกูดุซ กลองนี้อยู่ในหอคอยที่มีโครงสร้างเหมือน กุลกุล ในโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี ไม่ปรากฏว่ามีมัสยิดอื่นอีกในชวาที่มีลักษณะของการตั้งกลองเรียกละหมาดในแบบเดียวกันนี้
ซุ้มประตูทางเข้า จันดีเบินตาร์ และ โกรีอากุง เก่าแก่เป็นจองเดิมจากสมัยมัชปาหิต นอกจากนี้ยังประดับด้วยงานสลักนูนต่ำแบบมันตีงัน และประตูชั้นนอกที่เหมือนกันมากกับบาจังราตูที่โตรวูลัน นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบยุคก่อนอิสลามอื่น ๆ ในมัสยิดอีก เช่น หัวปล่อยน้ำรูป กาละ 8 หัว ตรงจุดอาบน้ำละหมาด
รุไบยาตของโอมาร์ คัยยาม
รุไบยาตของโอมาร์ คัยยาม (Rubaiyat of Omar Khayyam) เป็นบทกวีภาษาเปอร์เซีย ที่เรียกว่า รุไบยาต แต่งโดย โอมาร์ คัยยาม (Omar Khayyam, ค.ศ. 1048 – ค.ศ. 1131) กวีและนักปราชญ์ชาวเปอร์เซีย (อิหร่าน)  เป็นบทกวีที่มีลีลาอันไพเราะ เปรียบเปรยศาสนาของผู้นับถือในยุคสมัยนั้น และเชิญชวนมนุษย์ทั้งหลายให้รีบหาความสนุกสบายต่าง ๆ ในโลก ด้วยการเสพสุขจากรูป รส กลิ่น เสียง และสัมผัส นอกจากจะเป็นบทกวีที่มีความไพเราะแล้ว ยังแสดงคุณค่าทางปรัชญาชีวิตอันลึกซึ้ง
เจ้าหญิงนีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าหญิงนีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก (Her Royal Highness Princess Nina of Greece and Denmark) (พระนามเดิม:นีนา นาสตาสเซีย โฟลห์ร) ประสูติเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2530 เป็นบุตรีของ โทมัส โฟลห์ร และ แคทธารีน คอนนี พระบิดาของพระองค์เป็นนักธุรกิจบริษัทเครื่องบินเช่าเหมาลำ ส่วนพระองค์นั้น ทรงก่อตั้งมูลนิธิ Kisawa Sanctuary และ Bazaruto ซึ่งทั้ง 2 องค์กรนั้น มีจุดประสงค์เพื่อการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ โดยทั้งสองที่อยู่ใน เกาะเบนกูเอรา ไอส์แลนด์ ประเทศโมซัมบิก ก่อนหน้านี้ทรงเคยทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของVistaJet ซึ่งเป็น บริษัท สายการบินส่วนตัวสุดหรู
รุไบยาตของโอมาร์ คัยยาม
การแปล
ฉบับภาษาอังกฤษที่มีชื่อเสียงมากเป็นของเอ็ดเวิร์ด ฟิตซ์เจอรัลด์ (Edward Fitzgerald, ค.ศ. 1809 - ค.ศ. 1883) ตีพิมพ์ครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1859 (พ.ศ. 2402) ฟิตซ์เจอรัลด์แปลแบบ  “เก็บความ”  บางทีก็รวมเอาหลายบทเข้ามาเป็นบทเดียว  เขาแปล รุไบยาต  เป็นภาษาอังกฤษถึง  5  ครั้ง  (ครั้งที่  2 ในปี ค.ศ. 1868 ครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1872 ครั้งที่ 4 ในปี ค.ศ. 1879 และครั้งที่ 5 ในปี ค.ศ. 1889) แต่ละครั้งแตกต่างกันออกไปทั้งเนื้อหาและจำนวนบท  การแปลครั้งหลังสุดมี  101  บท รุไบยาตฉบับแปลโดยฟิตซ์เจอรัลด์กลายเป็นหนังสือที่มีอิทธิพลต่อวงการกวีของอังกฤษมากที่สุด ตัวอย่างบทกวีฉบับแปลโดยฟิตซ์เจอรัลด์ ฉบับพิมพ์ครั้งแรก
เจ้าหญิงนีนาแห่งกรีซและเดนมาร์ก
พระบิดาและพระมารดาของพระองค์หย่ากันในปี 2544 พระมารดาของพระองค์ได้ย้ายไปประทับใน ลอนดอน ซึ่งพระมารดาประกอบอาชีพเป็นบรรณาธิการ สำหรับพระองค์ ทรงมี ไดอานา เจ้าหญิงแห่งเวลส์ เป็นพระมารดาทูลหัว
รุไบยาตของโอมาร์ คัยยาม
การแปลเป็นภาษาไทย
สำหรับฉบับแปลเป็นภาษาไทย ที่แปลจากฉบับของเอ็ดเวิร์ด ฟิตซ์เจอรัลด์ ครั้งแรกโดย กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงแปลเป็นกาพย์และโคลงสี่สุภาพจำนวน 204 บท พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2457 หลังจากนั้นมีผู้แปลอีกหลายคน เช่น แคน สังคีต (พ.ศ. 2508) และ สุริยฉัตร ชัยมงคล (พ.ศ. 2528) เป็นต้น