cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สุภาภรณ์ คำนวณศิลป์
จนกระทั่งมาแจ้งเกิดในบทนางร้าย เช่น เหม่เกว่ (โรส) คุณนายที่ 3 ในละครเรื่อง มงกุฎดอกส้ม, เจ้านางละอองทอง ในละครเรื่อง ปอบผีฟ้า และ เนื้อเย็น ในละครเรื่อง คมพยาบาท ปัจจุบันยังรับงานแสดงอยู่ และเธอยังได้ใช้ชื่อในการแสดงอีกชื่อหนึ่งว่า สุปรีย์ฎา คำนวณศิลป์ และ กัญกร คำนวณศิลป์
อ้างอิง
​
ซาเหงีย
ซาเหงีย (Gia Nghĩa) เป็นเมืองระดับอำเภอ (thị xã) และเมืองหลักของจังหวัดดั๊กนงในภูมิภาคที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่บนทางหลวงสายหลักที่จะมุ่งขึ้นเหนือไปยังเมืองบวนมาถ็วต
ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม
"ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" (ALWAYS 三丁目の夕日 ; โรมาจิ: Ōruweizu: San-chōme no Yūhi ; Always: Sunset on Third Street) หรือเรียกโดยย่อว่า "ออลเวย์ส" (Always) คือ ภาพยนตร์ญี่ปุ่นปี พ.ศ. 2548 ที่ดัดแปลงมาจากมังงะของเรียวเฮ ไซงัง เรื่อง ซังโจเมะโนะยูฮิ กำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดย ทะกะชิ ยะมะซะกิ นำแสดงโดย มะกิ โฮะริกิตะ, ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ, ชินอิจิ สึสึมิ, โคะยุกิ, ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ, คะซุกิ โคะชิมิสุ และเค็นตะ ซุงะ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ฉายแบบจำกัดโรงในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 และเข้าฉายในไต้หวันเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2550
เนื้อเรื่องของภาพยนตร์เกี่ยวข้องกับการดำเนินชีวิต ความสัมพันธ์ ความหวัง และความรักของสมาชิกในชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนถนนสายที่ 3 โดยมีกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (ประมาณคริสต์ทศวรรษที่ 1950) เป็นฉากหลัง
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือได้ว่าประสบความสำเร็จทั้งรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยผลงานที่โดดเด่นที่สุดคือการได้รับรางวัลแจแปนิสอคาเดมี ประจำปี พ.ศ. 2549 12 สาขา จากที่ถูกเสนอชื่อ 14 สาขา เช่น รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลผู้กำกับยอดเยี่ยม รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม รางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม เป็นต้น
ภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องนี้มีชื่อว่า ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม 2 (Always: Sunset on Third Street 2) ออกฉายในญี่ปุ่นเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 โดยมีเนื้อเรื่องต่อเนื่องจากภาคนี้ และยังคงตัวละครเดิมเอาไว้ทั้งหมด ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ภาคที่สามของ Always: Sunset on Third Street 3 ได้เข้าฉายในเดือนมกราคม
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในชุมชนขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนถนนสายที่ 3 แห่งเขตยูฮี กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปีโชวะที่ 33 (พ.ศ. 2501) ซึ่งเป็นช่วงเวลาของญี่ปุ่นยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ภายใต้การฟื้นฟูทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยี และการก่อสร้างหอคอยโตเกียว โดยมีครอบครัวซุซุกิ เจ้าของอู่ซ่อมรถขนาดเล็กชื่อ “ซุซุกิออโต” และนักประพันธ์ รีวโนะซุเกะ จะงะวะ เป็นตัวละครดำเนินเรื่อง
วันหนึ่ง ครอบครัวซุซุกิได้รับ มุสึโกะ โฮะชิโนะ (มะกิ โฮะริกิตะ) หญิงสาวจากอะโอะโมะริ มาเป็นลูกจ้างในอู่ พร้อมกันนั้น ฮิโระมิ อิชิซะกิ (โคะยุกิ) อดีตนางระบำในสถานเริงรมย์ ก็เข้ามาเปิดร้านขายสุราภายในชุมชนแห่งนั้น
ในวันแรกที่เธอเปิดร้าน ฮิโระมิได้รับมอบหมายให้เลี้ยงดูเด็กชายที่ชื่อ จุนโนะซุเกะ ฟุรุยุกิ (เค็นตะ ซุงะ) แทนมารดาที่ทิ้งเขาไป เธอรับจุนโนะซุเกะไว้อย่างไม่เต็มใจ และต้องการจะหาที่อยู่อื่นให้ ในค่ำวันนั้น เธอได้พบกับจะงะวะที่เข้ามาดื่มสุราในร้าน จะงะวะเมาและพูดนำเสนอตัวเองว่าเป็นผู้ที่ทำงานเกี่ยวกับเด็ก ทำให้เธอคิดว่าจะงะวะน่าจะเป็นคนที่สามารถเลี้ยงดูจุนโนะซุเกะได้ เธอจึงอ้อนวอนให้จะงะวะรับเลี้ยงจุนโนะซุเกะ ด้วยเสน่ห์ของเธอ จะงะวะจึงรับจุนโนะซุเกะไปเลี้ยงและอยู่กินกับเขา
ในช่วงแรก เขาปฏิบัติต่อจุนโนะซุเกะอย่างเย็นชา แต่ต่อมา หลังจากที่พบว่าจุนโนะซุเกะเป็นผู้ที่ชื่นชอบนิยายของเขามาก เขาก็เริ่มมอบความอบอุ่นแก่จุนโนะซุเกะมากขึ้น วันหนึ่ง ด้วยความที่ตนขาดแรงบันดาลใจในการประพันธ์ตอนต่อไป จะงะวะได้ขโมยเนื้อเรื่องที่จุนโนะซุเกะเขียนไว้ด้วยตัวเองไปตีพิมพ์ภายใต้ชื่อของเขา เมื่อจุนโนะซุเกะทราบพฤติกรรมนี้ จะงะวะก็ยอมรับผิด แต่จุนโนะสุเกะก็ไม่ถือโทษ และแสดงความดีใจพร้อมขอบคุณจะงะวะที่ทำให้ผลงานของเขาได้รับการตีพิมพ์ หลังจากนั้น ความผูกพันของทั้งสองก็แนบแน่นยิ่งขึ้น ประกอบกับการที่ฮิโระมิที่คอยมาเยี่ยมเยียน ก็ทำให้จุนโนะซุเกะสัมผัสถึงบรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่น
ทางด้านครอบครัวซุซุกิ โนะริฟุมิไม่พอใจมุสึโกะที่ไม่มีความสามารถในการซ่อมรถอย่างที่เธอเขียนไว้ในใบสมัครงาน มุสึโกะก็แสดงความไม่พอใจกับขนาดอู่ของเขาที่เล็กกว่าที่เธอหวังไว้ ด้วยเหตุนี้ ทำให้โนะริฟุมิโมโหมาก แต่หลังจากที่โทะโมะเอะและอิปเปให้เขาอ่านใบสมัครงานอีกครั้ง เขาก็พบว่าเธอซ่อมได้เพียงรถจักรยานเท่านั้น ทำให้เขารู้สึกผิดที่ไม่ตรวจสอบให้ดีและขอโทษมุสึโกะ ทางด้านมุสึโกะก็ให้อภัยและขอโทษที่เธอหวังมากเกินไป จากนั้นมา มุสึโกะก็ค่อย ๆ ปรับตัวและใช้ชีวิตเสมือนสมาชิกครอบครัวซุซุกิคนหนึ่ง
ขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างฮิโระมิกับจะงะวะก็พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ วันหนึ่ง ฮิโระมิได้เปรยกับจะงะวะว่า เธอควรจะหมั้นกับจะงะวะเพื่อมาช่วยกันเลี้ยงดูจุนโนะซุเกะ เมื่อได้ยินดังนั้น จะงะวะจึงตัดสินใจขอหมั้นกับเธอในคืนวันคริสต์มาสอีฟด้วยกล่องใส่แหวนเปล่า ๆ ฮิโระมิรับหมั้นเขาด้วยความซาบซึ้งใจ แต่แล้ววันถัดมา เธอก็ย้ายออกจากชุมชนแห่งนั้น จะงะวะได้มาทราบข่าวภายหลังว่า เธอต้องกลับไปทำงานเป็นนางระบำอีกครั้ง เพื่อหาเงินมาชดใช้หนี้สินที่เธอก่อเอาไว้ได้ทัน
ต่อมาไม่นาน ได้มีชายนักธุรกิจผู้หนึ่งเดินทางมาหาจะงะวะและอ้างตนว่าเป็นบิดาของจุนโนะซุเกะ เขากล่าวว่าจะขอรับเลี้ยงจุนโนะซุเกะต่อ และจะเลี้ยงดูจนสามารถทำงานในอาณาจักรธุรกิจของเขาได้ จะงะวะยอมรับตามความประสงค์ของเขา และปล่อยให้จุนโนะซุเกะเดินทางกลับไป เพื่อให้มีชีวิตที่ดีกว่า แต่หลังการตัดสินนั้นไม่นาน จะงะวะก็ต้องจมปรักกับความเศร้าที่ต้องเสียทั้งฮิโระมิและจุนโนะซุเกะ และพังข้าวของในบ้านของตัวเอง ทันใดนั้น เขาได้พบจดหมายลาที่จุนโนะซุเกะเขียนขอบคุณตัวเขาโดยบังเอิญ เมื่อเขาอ่านเสร็จ เขาก็ออกวิ่งตามรถของนักธุรกิจผู้นั้นไปด้วยความหวังว่าจะได้พบกับจุนโนะซุเกะอีกครั้ง และแล้วความหวังของเขาก็เป็นจริง เมื่อพบว่าจุนโนะซุเกะเดินกลับมาหาเขา เขาจึงรับจุนโนะซุเกะกลับมาเลี้ยงดูเช่นเดิม พร้อมกับหวังว่าพวกเขาและฮิโระมิจะได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งหนึ่ง
ทางด้านครอบครัวซุซุกิ มุสึโกะได้รับตั๋วรถไฟจากครอบครัวซุซุกิเป็นของขวัญวันคริสต์มาส เพื่อให้เธอได้กลับไปเยี่ยมครอบครัวที่อะโอะโมะริ แต่เธอไม่ยอมเดินทางกลับ เพราะน้อยใจและเชื่อว่าที่บ้านไม่มีใครต้องการเธออีก แต่หลังจากที่โทะโมะเอะได้นำจดหมายแสดงความห่วงใยที่แม่ของมุสึโกะส่งให้ครอบครัวซุซุกิ มาให้เธอได้อ่าน เธอจึงตัดสินใจเดินทางกลับไปพบครอบครัวด้วยความสุข
เรื่องราวทั้งหมดสรุปด้วยภาพของครอบครัวซุซุกิที่กล่าวแสดงความศรัทธาต่อพลังของความหวัง และยืนดูตะวันที่กำลังคล้อยต่ำอยู่เบื้องหลังหอคอยโตเกียวที่สร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว
ตัวละครอื่นๆ
นอกจากตัวละครหลักข้างต้นแล้ว ออลเวย์สยังประกอบไปด้วยตัวละครตัวอื่นๆ อีก ได้แก่
แนวความคิด
ออลเวย์สถูกสร้างขึ้นด้วยงบประมาณ 1.4 พันล้านเยน (ประมาณ 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) โดยมีองค์กรที่ร่วมมือกันผลิต 8 องค์กร ได้แก่ เด็นสึ, นิปปง เทเลวิชัน คอร์โปเรชัน, โรบอต, โชงะกุกัง, โทโฮ, วีเอพี, โยะมิอุริชิมบุง, และวายทีวี โดยในส่วนของโทโฮ ยังทำหน้าที่จัดจำหน่ายด้วย
แนวคิดในการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นมาจากความต้องการของ ชุจิ อะเบะ ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ที่มีความคิดจะสร้างภาพยนตร์ที่มีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับประเทศญี่ปุ่นช่วงยุคโชวะ โดยได้หยิบยกหนังสือการ์ตูนชุด ซังโจเมะโนะยูฮิ ผลงานของเรียวเฮ ไซงัง (วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2517 ) ที่เล่าถึงชีวิตของผู้คนในชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของกรุงโตเกียว มาเป็นพื้นฐานในการดำเนินเรื่อง อะเบะได้มอบหมายให้ ทะกะชิ ยะมะซะกิ ผู้กำกับภาพยนตร์ ซึ่งมีประสบการณ์ทางด้านสเปเชียลเอฟเฟคต์และการสร้างภาพเสมือนจริง และเคยร่วมงานกับเขามาแล้วในภาพยนตร์เรื่อง อัศวินอนาคตเจาะมิติมหัศจรรย์ (Juvenile, พ.ศ. 2543) และ นักฆ่าทะลุศตวรรษ (Returner, พ.ศ. 2545) มาทำหน้าที่ผู้กำกับ ผู้ดูแลงานด้านเทคนิคพิเศษ และผู้ประพันธ์บทภาพยนตร์ร่วมกับเรียวตะ โคะซะวะ
บทภาพยนตร์
ยะมะซะกิได้กล่าวถึงการดัดแปลงเนื้อเรื่องจากหนังสือการ์ตูนให้กลายเป็นบทภาพยนตร์ว่า "...มังงะเรื่องนี้มีทั้งหมด 51 ชุด ซึ่งผมอ่านมันทั้งหมด 2 รอบ จากนั้นค่อยเลือกหยิบเอาเนื้อหาตอนที่ดี ๆ ออกมา ในเรื่อง มันจะมีตัวละครจำนวนหนึ่งที่ปรากฏตัวหลายครั้ง ซึ่งหนึ่งในนั้นผมได้เลือกจะงะวะมาใช้เป็นตัวละครหลัก ที่เป็นเช่นนี้ เพราะไม่มีตัวละครตัวใดเลยที่มีการเปลี่ยนแปลงหรือเติบโตนอกจากจะงะวะ เขาเริ่มต้นด้วยการเป็นคนใจร้ายและหลงตัวเอง แต่เมื่อผ่านเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆ เขาก็กลายเป็นผู้ชายที่สุภาพและเป็นมิตร เพราะฉะนั้นผมจึงคิดว่าเขาเหมาะสมสำหรับการเป็นตัวละครในภาพยนตร์ ส่วนตัวละคร ‘ซุซุกิออโต’ ผมได้วางตำแหน่งเขาเอาไว้ตรงข้ามกับจะงะวะ เพื่อสร้างการปะทะกันระหว่างความเป็นคอบครัว (ของซุซุกิออโต) และความไม่มั่นคงของจะงะวะ"
การคัดเลือกนักแสดง
ในส่วนของการคัดเลือกนักแสดง เนื่องจากยะมะซะกิต้องการผู้ที่มีกลิ่นไอของความเป็นชาวญี่ปุ่นสมัยโชวะ นักแสดงวัยผู้ใหญ่ที่เขาคัดเลือกมาจึงเป็นนักแสดงที่เคยโด่งดังจากภาพยนตร์ที่ออกฉายในสมัยโชวะจริง ๆ เช่น ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ (จากเรื่อง เซเลอร์ซูตแอนด์แมชีนกัน, พ.ศ. 2524) ฮิเดะตะกะ โยะชิโอะกะ (จากเรื่อง โทะระซัง, พ.ศ. 2512 – 2538) หรือ โทะโมะกะสุ มิอุระ (จากเรื่อง อิสุโนะโอะโดะริโกะ, พ.ศ. 2517) เป็นต้น ในจำนวนนี้ มีเพียง โคะยุกิ คะโต (หรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า โคะยุกิ) ผู้รับบทเป็นฮิโระมิ อิชิซะกิ เท่านั้นที่ไม่ใช่นักแสดงในยุคโชวะ ที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาต้องการให้ฮิโระมิเป็นตัวละครที่แตกต่างจากตัวละครตัวอื่น และดูเป็นคนแปลกหน้าสำหรับชาวบ้านบนถนนสายที่ 3 ฉะนั้น เขาจึงเลือกนักแสดงหญิงที่ต่างจากผู้หญิงญี่ปุ่นในยุคโชวะ มีความงามเหมือนนางฟ้า และสามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้เพียงเดินผ่าน ซึ่งในที่สุด เขาก็ได้เลือกโคะยุกิมาแสดงในบทนี้
การถ่ายทำและเทคนิคพิเศษ
ด้านการถ่ายทำ ด้วยเหตุที่เรื่องราวของภาพยนตร์เรื่องนี้เกิดขึ้นในญี่ปุ่นช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ฉากต่าง ๆ จึงต้องถูกสร้างขึ้นมาใหม่ให้สมจริงกับช่วงเวลาดังกล่าว โดยทีมงานได้เลือกใช้โรงถ่ายภาพยนตร์โรงใหญ่ที่สุดของโทโฮ ในการถ่ายทำฉากชุมชนและภายในบ้าน และสนามบินขนาดเล็กในทะเตะบะยะชิ ในการถ่ายทำฉากถนนสายหลัก เมื่อการถ่ายทำเสร็จสิ้น ทางทีมงานจึงได้เพิ่มเติมองค์ประกอบที่ยังขาดหายและตกแต่งภาพอีกครั้งด้วยเทคนิคพิเศษต่าง ๆ เช่น การสร้างภาพคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ของหอคอยโตเกียวที่ยังอยู่ในระหว่างการก่อสร้างจนกระทั่งสร้างเสร็จ รวมถึงรถยนต์รุ่นเก่าที่แล่นอยู่บนถนน และการใช้แบบจำลองขนาดเล็กของหัวรถจักรรุ่นซี 62 มาใช้เป็นต้นแบบในการสร้างรถไฟที่มุสึโกะโดยสารเข้ามาทำงานในกรุงโตเกียว เป็นต้น ยะมะซะกิได้กล่าวถึงแนวทางในการใช้เทคนิคพิเศษสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า เขาเลือกที่จะใช้เทคนิคเหล่านี้ให้มีความเป็นผู้ใหญ่ โดยไม่พยายามทำให้มันดูฉูดฉาดเกินไป จนมันโดดเด่นกว่าเนื้อเรื่องและตัวละครเหมือนภาพยนตร์ขายเทคนิคพิเศษของฮอลลีวูดหลายๆ เรื่อง
คำวิจารณ์
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการตอบรับจากนักวิจารณ์ภาพยนตร์ในหลาย ๆ ด้าน โดยแต่ละด้านนั้น ต่างได้รับความเห็นทั้งที่สอดคล้องกันและแตกต่างกัน โดยมีรายละเอียดดังนี้
ด้านโครงเรื่องและแนวการดำเนินเรื่อง มาร์ก สคิลลิง จากเว็บไซต์หนังสือพิมพ์ เดอะแจแปนไทม์ส กล่าวว่า “ออลเวย์สไม่ต่างอะไรจากภาพยนตร์แนวประโลมโลก (melodrama) ทั่วไป แต่ที่ทำให้มันโดดเด่นกว่า คือทุกโครงเรื่องในหนังสามารถเข้ากันได้อย่างกลมกลืน” เช่นเดียวกับ จอช รัลสค์ นักวิจารณ์จากเว็บไซต์ ออลมูวีฟ์ไกด์ดอตคอม ที่กล่าวในทำนองเดียวกันว่า “แม้ ออลเวย์สจะมีโครงเรื่องและลักษณะตัวละครที่ไม่ได้แปลกใหม่หรือมีความเฉพาะตัวแต่อย่างใด แต่มันก็เป็นภาพยนตร์แนวประโลมโลกที่มีประสิทธิภาพ” ทางด้านนักวิจารณ์ชาวไทย ธาตรี ช่างเหล็ก ได้เขียนเกี่ยวกับแนวเรื่องของออลเวย์สเอาไว้ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น โคราชรายวัน ว่า “ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม...มาพร้อมกับพลอตเรื่องแบบ feel good เต็มที่ เรื่องราวไม่ได้สลับซับซ้อนแถมยังดำเนินเหตุการณ์ไปตามสูตรเหมือนละคร...แต่ในความเรียบง่ายนั้นมันก็ทำให้ผมคาดไม่ถึง...ไม่คิดว่าหนังจะเล่นกับต่อมน้ำตากันซึ่ง ๆ หน้า”
ด้านบรรยากาศของเรื่อง รัสเซลล์ เอดเวิร์ดส์ จากเว็บไซต์ วาไรอิตีดอตคอม กล่าวว่า “ออลเวย์สสามารถแสดงบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยความหวังและแสดงออกในรูปแบบภาพยนตร์ถวิลหาอดีต (nostalgic) ด้วยตัวมันเอง” ซึ่งในประเด็นของความเป็นภาพยนตร์ nostalgic เว็บไซต์ บีอาร์เอ็นเอสดอตคอม ยังกล่าวว่า “สำหรับเนื้อเรื่องแนวถวิลหาอดีตนั้น ภาพยนตร์กระแสหลักจำนวนมากพิสูจน์ให้เห็นว่ามันเป็นแนวเนื้อเรื่องที่สะเทือนอารมณ์ง่ายเกินไป เบาหวิวเกินไป อ่อนเกินไป และคร่ำครึเกินไป แต่สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ (ออลเวย์ส) ฉันกลับตกอยู่ใต้แนวคิดการมองโลกในแง่ดีอันอ่อนหวานของมัน และมันทำให้ฉันหวนกลับไปหาช่วงเวลาธรรมดา ๆ อีกครั้งหนึ่ง” ส่วน นิโคลัส ดริสโคลล์ จากเว็บไซต์ โทโฮคิงดอมดอตคอม ก็กล่าวว่า “โลกที่ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างขึ้นเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจอย่างมาก มันสามารถเรียกความประทับใจเกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของบางสิ่งที่ดูจะธรรมดาในปัจจุบัน อย่างโทรทัศน์และตู้เย็น ให้กลับมาอีกครั้ง”
ด้านการถ่ายทำ เอดเวิร์ดส์กล่าวว่า “การถ่ายทำของภาพยนตร์เรื่องนี้มีคุณภาพสูง และสามารถส่งเสริมความสมบูรณ์ให้กับ...กระบวนการออกแบบด้านภาพ (production design) ได้" นอกจากนั้นเขายังกล่าวถึงงานด้านภาพของภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า เป็นภาพที่มีระดับความคมชัดอันน่าประทับใจ จนทำให้ฉากถนนในกรุงโตเกียวเมื่อปี พ.ศ. 2501 กลับมามีชีวิตใหม่ใหม่ได้อย่างสวยงาม
ด้านนักแสดงและการแสดง สคิลลิงกล่าวว่า “นักแสดงเด็กชายทั้งสอง (คะซุกิ โคะชิมิสุ และเค็นตะ ซุงะ) สามารถแสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติและมีเสน่ห์ ส่วนการแสดงของผู้ใหญ่ก็มีทั้งความตลกและจริงจังไม่ต่างจากการแสดงที่พบได้ในละครโทรทัศน์” ส่วน ดริสโคลล์มีความคิดว่า “แม้ตัวละครในภาพยนตร์เรื่องนี้จะแสดงออกอย่างเกินจริง และมักจะมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่าง ๆ แบบตัวการ์ตูน แต่ลักษณะพิเศษบางอย่างของตัวละครเหล่านี้ก็สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้ชมจนเป็นที่จดจำและชวนให้นึกถึง”
ในส่วนของการใช้เทคนิคพิเศษ ที่ถือเป็นองค์ประกอบสำคัญอันโดดเด่นของออลเวย์สนั้น รัลสค์กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้เปี่ยมด้วยความมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยี ที่สามารถนำมาใช้สร้างภาพกรุงโตเกียวยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้อย่างซับซ้อนและน่าชื่นชม” ทางด้านเอดเวิร์ดส์ก็กล่าวในทำนองเดียวกันว่า “การใช้ซีจีไอที่เชื่อมโยงผสมผสานเข้ากับการแสดงสดและฟุตเตจสำคัญ ๆ ในออลเวย์ส ได้นำภาพกรุงโตเกียวในอดีตกลับมาอย่างยิ่งใหญ่พอสมควร” ส่วนดริสโคลล์ได้ชี้ให้เห็นถึงข้อบกพร่องของการใช้เทคนิคพิเศษในออลเวย์สว่า “บางครั้ง (ซีจีไอที่ใช้) ก็สามารถจับสังเกตได้ง่าย เช่นในฉากสถานีรถไฟ จะเห็นได้ชัดว่าฝูงชนที่อยู่ในฉากนั้นส่วนหนึ่งไม่ใช่คนจริง เพราะพวกเขาเคลื่อนไหวแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ ส่วนการเปลี่ยนผ่านพื้นหลังและฉากบางฉากก็ยังไม่น่าเชื่อถือนัก...เป็นที่ชัดเจนว่าซีจีไอของออลเวย์สไม่ได้ดีเท่าภาพยนตร์เทคนิคพิเศษของฮอลลีวูด แต่ก็ยอมรับว่าเป็นการใช้เทคนิคพิเศษที่แข็งแกร่งและมีประสิทธิภาพ”
ด้านความสามารถในการกำกับของทะกะชิ ยะมะซะกิ รัลสค์กล่าวว่า “การใช้กรรมวิธีที่แปลกประหลาดของเขาในฉากบางฉาก ทำให้นึกถึงผลงานของ ชอง-ปิแอร์ เชอเน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส แต่ถึงแม้ว่ายะมะซะกิจะไม่ได้ริเรื่มสิ่งใหม่ ๆ ในภาพยนตร์ได้เท่าเชอเน และผลงานของเขาก็ยังปรากฏช่องโหว่อยู่ในบางจุด แต่ภาพยนตร์ของเขาก็ยังคงทำหน้าที่ได้ถึงระดับของสารัตถะ” ส่วนวิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา ได้กล่าวไว้ในเว็บไซต์ โอเพ่นออนไลน์ ว่า "เขา (ยะมะซะกิ) ...เล่าเรื่องราวที่เต็มไปด้วยการเร้าอารมณ์ ซึ่งสุ่มเสี่ยงต่อการให้ความรู้สึกซ้ำซาก น่าเบื่อ แบบหนังสูตร ๆ เรียกน้ำตาที่คนดูรู้ทัน...ได้นุ่มนวล ค่อยๆ ปล่อยให้เรื่องเล่าเร้าอารมณ์ ซึมซับเข้าไปในใจคนดู จนเราอดหลั่งน้ำตา (ทั้งๆ ที่รู้ว่าจงใจบีบคั้น) อย่างไม่ต้องอาย"
ส่วนดนตรีประกอบภาพยนตร์ ที่สร้างโดยนะโอะกิ ซะโตะ นั้น ดริสโคลล์กล่าวว่า “เป็นดนตรีที่มีความหลากหลาย แตกต่างกันไปตามตัวละครแต่ละตัว...ส่วนเพลงประกอบหลักในภาพยนตร์ที่ใช้เสียงของเปียโนและเครื่องดนตรีแนวสตริง ผสมผสานกับดนตรีออร์เคสตรา ก็ส่งผลถึงอารมณ์อันอ่อนไหวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการใช้เพลงประกอบอย่างสม่ำเสมอ...โดยดนตรีที่ใช้มีหน้าที่ปลุกเร้าอารมณ์ผู้ชมอย่างเห็นได้ชัด แต่นั่นอาจสร้างความรำคาญให้แก่บางคนได้”
นอกจากนั้น ในระดับองค์รวมของภาพยนตร์เรื่องนี้ รัลสค์และเอดเวิร์ดส์ ต่างเห็นพ้องกันกว่า ออลเวย์สมีความคล้ายคลึงกับภาพยนตร์ของยะซุจิโร โอะสุ (พ.ศ. 2446 – 2506) ผู้กำกับภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของญี่ปุ่น โดยรัลสค์กล่าวว่า “เนื้อเรื่องของมุสึโกะ สาวบ้านนอกผู้เดินทางมาแสวงโชคในเมือง และมีปัญหากับครอบครัวซุซุกิในช่วงแรกนั้น ทำให้เราได้สัมผัสถึงสภาพแวดล้อมทางสังคมในภาพยนตร์ของโอะสุ” ส่วนเอดเวิร์ดกล่าวว่า “การอ้างอิงถึงวัฒนธรรมและการแสดงที่เต็มไปด้วยความตลก (ของออลเวย์ส) ทำให้นึกถึงภาพยนตร์เรื่อง กู๊ดมอร์นิง (พ.ศ. 2502) ของโอะสุ และ คาร์เมนคัมส์โฮม (พ.ศ. 2494) ของเคซุเกะ คิโนะชิเตะ”
การเข้าฉายและรายได้
ออลเวย์สเข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2548 ด้วยจำนวนโรงฉาย 271 โรง โดยสามารถเปิดตัวบนบอกซ์ออฟฟิซของญี่ปุ่น ด้วยอันดับที่ 2 รองจากเรื่อง The Brothers Grimm พร้อมกับรายได้ 1,844,651 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 218 ล้านเยน ต่อมา สามารถทำรายได้ขึ้นสู่อันดับที่ 1 เป็นเวลาสองสัปดาห์ติดต่อกัน (12 - 20 พ.ย. 2548) รายได้รวมทั้งหมดของออลเวย์สอยู่ที่ 19,504,733 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 2.5 พันล้านเยน ด้วยยอดจำหน่ายตั๋วมากกว่า 2 ล้านใบในญี่ปุ่น
ในส่วนของต่างประเทศ ออลเวย์สเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 แบบจำกัดโรงฉาย ที่โรงภาพยนตร์เครือเอเพ็กซ์ (ลิโดและสยาม) และเฮาส์ และเข้าฉายในไต้หวัน เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2550 ด้วยจำนวนโรงฉาย 5 โรง โดยสามารถทำรายได้ติดอันดับที่ 7 บนบอกซ์ออฟฟิซของไต้หวัน ด้วยรายได้สัปดาห์แรก 22,814 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 7.5 แสนดอลลาร์ไต้หวันใหม่
นอกจากนั้น ออลเวย์สยังได้รับเชิญให้ไปฉายตามเทศกาลภาพยนตร์ต่าง ๆ เช่น เทศกาลภาพยนตร์ญี่ปุ่น ครั้งที่ 10 ประจำปี พ.ศ. 2549 (เครือรัฐออสเตรเลีย, ซึ่งออลเวย์สได้รับเกียรติให้เป็นภาพยนตร์ฉายเปิดเทศกาลนี้) เทศกาลภาพยนตร์เอเชียซานดิเอโก ครั้งที่ 7 ประจำปี พ.ศ. 2549 เทศกาลภาพยนตร์ "แจแปนิสเคอร์เรนต์สนิวซิเนมา" เทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก ประจำปี พ.ศ. 2549 เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติฮาวาย เทศกาลภาพยนตร์นิวพอร์ตบีช ประจำปี พ.ศ. 2550 (สหรัฐอเมริกา) และเทศกาลภาพยนตร์แฟนเทเชีย ประจำปี พ.ศ. 2550 (ประเทศแคนาดา) เป็นต้น
รางวัลที่ได้รับ
ออลเวย์สได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ดีเด่นสาขาต่าง ๆ จาก 8 รายการด้วยกัน โดยแบ่งเป็นรายการภายในญี่ปุ่น 7 รายการ และรายการระดับนานาชาติ 1 รายการ โดยรายการภายในประเทศที่ประสบความสำเร็จที่สุด คือ รางวัลแจแปนิส อคาเดมี ประจำปี พ.ศ. 2548 ที่ได้รับการเสนอชื่อ 14 สาขา และได้รับรางวัลทั้งสิ้น 12 สาขา ส่วนสาขาที่ประสบความสำเร็จที่สุด คือ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม (ฮิโระโกะ ยะกุชิมะรุ) ที่ได้รับรางวัลจากรายการต่าง ๆ ทั้งสิ้น 6 รางวัลด้วยกัน ส่วนรางวัลระดับนานาชาติที่ได้รับ คือ รางวัลฟิล์มพรีเซนเต็ด จากเทศกาลภาพยนตร์นิวพอร์ตบีช ประจำปี พ.ศ. 2550 และรางวัลออเดียนซ์อวอร์ด จากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียนิวยอร์ก
นอกจากนั้น ในประเทศไทย ออลเวย์สยังได้รับการเสนอชื่อจากสมาชิกเว็บไซต์พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย ให้เข้าชิงรางวัลเฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2550 4 สาขาด้วยกัน โดยสาขาที่ชนะรางวัล คือ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภทภาพยนตร์ฉายแบบจำกัดโรง
ดีวีดีบ๊อกซ์เซ็ต
ชุดสินค้าดีวีดีแบบบ๊อกซ์เซ็ตของออลเวย์ส วางจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ภายในประกอบด้วย
วิลเลียม คาเวนดีช มาร์ควิชแห่งฮาร์ธิงตัน
วิลเลียม จอห์น โรเบิร์ต "บิลลี" คาเวนดีช มาร์ควิชแห่งฮาร์ธิงตัน (William John Robert "Billy" Cavendish) (10 ธันวาคม พ.ศ. 2460 - 9 กันยายน พ.ศ. 2487) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ เขาเป็นบุตรชายคนโตของเอ็ดวาร์ด วิลเลียม สเปนเซอร์ คาเวนดีช กับภรรยาของเขา แมรี อลิซ แกสคอยน์-เซซิล เขาเป็นสามีของแคทลีน แอกเนส "คิก" เคนเนดี น้องสาวของประธานาธิบดีในอนาคต จอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ "แจ็ก" เคนเนดี
บรรพบุรุษ
1917 1944
วสันตปัญจมี
วสันตปัญจมี (อักษรโรมัน: Vasant Panchami) หรือ สรัสวดีบูชา (อักษรโรมัน: Saraswati Puja) เป็นเทศกาลต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ เฉลิมฉลองในศาสนิกชนของศาสนาอินเดีย รวมถึงเป็นการเตรียมพร้อมถึงโหลิกา และ โหลี ซึ่งจะมีขึ้นในอีก 40 วันให้หลัง วสันตปัญจมีเฉลิมฉลองทุกปีในวันที่ห้าของครึ่งเดือนสว่าง (bright half) ของเดือนมาฆะ ตามปฏิทินจันทรสุริยคติฮินดู ซึ่งตรงกับราวปลายเดือนมกราคมถึงกุมภาพันธ์ตามปฏิทินเกรกอเรียน โดยฤดูใบไม้ผลิจะมาถึงในอีก 40 วัน นับจากการเฉลิมฉลองวสันตปัญจมี
เทศกาลนี้เฉลิมฉลองเป็นพิเศษโดยชาวฮินดูในอนุทวีปอินเดีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอินเดียและเนปาล รวมถึงยังเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของชาวสิกข์เช่นกัน ในรัฐทางใต้ของอินเดียนิยมเรียกเทศกาลว่า ศรีปัญจมี (Sri Panchami) ส่วนในศาสนาฮินดูแบบบาหลีนิยมเรียกเทศกาลเดียวกันนี้ว่า หริรายาสรัสวดี (ฮารีรายาซารัซวาตี; "Hari Raya Saraswati") ซึ่งแปลว่า วันอันยิ่งใหญ่ของพระสรัสวดี รวมถึงเป็นวันเริ่มต้นของปฏิทินบาหลีที่มีระยะ 210 วัน เรียกว่า ปาวูกน
มาสค์ไรเดอร์เดนโอ
มาสค์ไรเดอร์เดนโอ เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ลำดับที่ 17 ในซีรีส์มาสค์ไรเดอร์หรือไอ้มดแดง ซึ่งเกิดจากการร่วมงานระหว่างอิชิโนะโมะริโปรดักชันกับ โทเอ คาบูชิกิ ไคชา เริ่มออกอากาศตอนแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 2007 ถึงวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 2008 ทางสถานีโทรทัศน์อาซาฮี ออกอากาศทั้งหมด 49 ตอน และมีภาพยนตร์ตอนพิเศษอีก 9 ตอนด้วยกัน ประกอบไปด้วย
ในประเทศไทยจัดจำหน่ายในรูปแบบ VCD และ DVD โดย DEX ภาคทีวีซีรีส์ และภาคภาพยนตร์พิเศษตอน Ore Tanjou, ซาราบะ คาเมนไรเดอร์เดนโอ ไฟนอล เค้าท์ดาวน์  ส่วน ตอนคาเมนไรเดอร์เดนโอ & คิบะ ไคลแม็กซ์ เดกะ เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัทดรีมวิชั่น เคยออกอากาศทางทรูสปาร์ค และออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์เริ่มวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 7:35 น.
เรื่องย่อ
โนงามิ เรียวทาโร่ เด็กหนุ่มที่ถูกขนามนามว่า ชายหนุ่มโชคร้ายที่สุดในญี่ปุ่น วันหนึ่งเขาได้บังเอิญพบกับเหตุการณ์ประหลาด หญิงลึกลับ ตลับไรเดอร์พาส และขบวนรถไฟกาลเวลา เดนไลเนอร์ ทำให้ชีวิต ของเขาเปลี่ยนไป
เรียวทาโร่ได้แปลงร่างเป็น ไรเดอร์เดนโอด้วยความบังเอิญ และร่วมมือกับอิมาจิน อย่าง โมโมทารอส,อุราทารอส,คินทารอส,ริวทารอส และ ชิ๊ค เพื่อต่อสู้กับอิมาจินชั่วร้าย ที่คอยดูดซับพลังงานจาก ความทรงจำในอดีตของผู้คนผ่านการทำสัญญา เพื่อไม่ให้มิติเวลาผิดเพี้ยนไป โนงามิ เรียวทาโร่ หรือ ไรเดอร์เดนโอ และ อิมาจินคู่หูของเขา จึงจำเป็นที่ต้องขัดขวางแผนการของเหล่า อินมาจิน และ ปกป้องกาลเวลาไม่ให้สูญสลายและบิดผันไป
ตัวละคร
ดู ตัวละครในมาสค์ไรเดอร์เดนโอ
เนกะเดนไลเนอร์
รถไฟประจำตัวของ เนกะเดนโอ มีลักษณะคล้ายเดนไลเนอร์
NEW เดนไลเนอร์
รถไฟประจำตัวของ NEW เดนโอ มีลักษณะคล้ายเดนไลเนอร์
ทางหลวงหมายเลข 1 (ประเทศกัมพูชา)
ทางหลวงหมายเลข 1 เป็นทางหลวงของประเทศกัมพูชา มีระยะทางทั้งสิ้น 167.10 km เชื่อมต่อระหว่างกรุงพนมเปญ ผ่านจังหวัดกันดาล จังหวัดไพรแวง และสิ้นสุดที่เมืองบาเวต จังหวัดสวายเรียง ที่พรมแดนประเทศเวียดนาม และยังสามารถเชื่อมต่อไปยังนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนามได้
ในปี พ.ศ. 2524 กัมพูชาได้ปรับปรุงและเปิดให้บริการทางหลวงหมายเลข 1 เพื่อเชื่อมต่อไปยังประเทศเวียดนาม หลังจากที่ถนนได้รับความเสียหายจากเหตุการณ์สงครามกลางเมืองกัมพูชา ทางหลวงสายนี้มีเส้นทางบรรจบกับทางหลวงหมายเลข 2 ที่กรุงพนมเปญ บริเวณกับสะพานมุนีวงศ์ และเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
มหาชาติคำหลวง
มหาชาติคำหลวง ก็คือเรื่องเวสสันดรชาดก สมเด็จพระบรมไตรโลกนาถโปรดเกล้าฯ ให้ประชุมนักปราชญ์ราชบัณฑิตแปลแต่งที่เมืองพิษณุโลก เมื่อพ.ศ. 2025 ดังปรากฏหลักฐานใน พระราชพงศาวดารฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ว่า " ศักราช 844 ขานศก ท่านให้เล่นการมหรสพ 15 วัน ฉลองพระศรีรัตนมหาธาตุ  แล้วจึงพระราชนิพนธ์พระมหาชาติคำหลวงจบบริบูรณ์ "   แต่ละกัณฑ์ มหาชาติคำหลวงเป็นการเล่าถึงอดีตพระชาติของพระพุทธเจ้าที่ได้บำเพ็ญทานอันเป็นยอดหลายประการ มีการแจกทานเป็นนิตย์ เป็นต้น โดยในแต่ละกัณฑ์จะมีการพรรรณาที่โหยหวน เศร้าสร้อย โลดโผน น่าติดตามเป็นอย่างยิ่ง
ธรรมเนียมการสวดมหาชาติคำหลวงยังคงสืบมาจนถึงปัจจุบันทุกวันพระในระหว่างเข้าพรรษาแต่เหลือสวด เพียงกัณฑ์มหาพนเท่านั้น ข้าราชการกรมการศาสนาจะแต่งชุดขาวตั้งเตียงสวดต่อท้ายอาสน์สงฆ์ในพระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม มีกระบะบูชาปักธูปเทียน สมุดที่ใช้บันทึกมหาชาติคำหลวงเป็นสมุดไทยดำเขียนตัวหนังสือ ด้วยหรดาลและมีเครื่องหมายบอกทำนองสวดกำกับไปทุกวรรค
อานิสงส์ ๑๓ กัณฑ์
ผู้ไดบูชากัณฑ์ทศพร (กัณฑ์ที่ ๑)อานิสงส์ท่านบอกว่าในชาติหน้าที่ไปบังเกิดจะประกอบด้วยรูปสมบัติมีสิริโฉมและรูปร่างที่งดงามอันงดงามกว่าชนทั้งหลาย จะเจรจาปราศัยก็มีน้ำเสียงไพเราะเสนาะโสต มีกลิ่นกายหอมฟุ้งไปไกล แม้จะได้สามีภรรยาบุตรธิดา  ก็ล้วนแต่มีรูปทรงงดงาม
ผู้บูชากัณฑ์หิมพานต์ (กัณฑ์ที่๒) อานิสงส์ท่านบอกว่าประกอบด้วยความสุขกายสบายใจทุกอิริยาบถ ครั้นตายแล้วจะได้ไปบังเกิดในสุคติโลกสวรรค์ ครั้นตายแล้วจะได้ไปเกิดในฉกามาพจรสวรรค์ มีนางเทพอัปสรแวดล้อมมากมาย  เสวยสุขอยูในปราสาทแล้วด้วยแก้ว  ๗  ประการ  เสวยทิพย์สมบัติอันมโหฬาร  มีบริวารแวดล้อมบำรุงบำเรออยู่เป็นนิตย์
ผู้บูชากัณฑ์ทานกัณฑ์ (กัณฑ์ ที่๓) อานิสงส์ท่านบอกว่า จะได้ทรัพย์สมบัติดังปรารถนาบริบูรณ์ด้วยแก้วแหวนเงินทอง  อันบริบูรณ์ด้วยทรัพย์สินเงินทองนานัปประการ
ผู้บุชากัณฑ์วนประเวสน์ (กัณฑ์ ที่ ๔)อานิสงส์ท่านบอกว่าแม้จะบังเกิดในปรภพใดๆ จะเป็นผู้สมบูรณ์ด้วยสมบัติ มีที่ดิน บ้านเรือนใหญ่โตมากมาย มีสวนไร่นามากมาย จะมีอุทยานอันดาดาษด้วยต้นไม้ดอกไม้ของหอม และจะมีสระโบกขรณีกว้างใหญ่ มีน้ำใสสะอาดบริบูรณ์ อันเต็มไปด้วยปทุมชาติ
ผู้บูชากัณฑ์ชูชก (กัณฑ์ ที่๕) อานิสงส์ท่านบอกว่าเกิดในชาติหน้าจะมีอายุยืนจะไปในที่ใดๆ ก็จะมีแต่ความสุขทุกแห่งหน ปราศจากโรคาพาธทั้งหลาย ไม่เจ็บป่วยเป็นโรคภัยใดๆ และรอดพ้นจากภยันตรายทั้งปวง เป็นผู้มีพละกำลังมาก จะมีพลังต้านทานโรคหลายอย่าง และสิ่งใดที่หายไปก็จะได้กลับคืนดังเก่า
ผู้บูชากัณฑ์จุลพน (กัณฑ์ที่ ๖) ) อานิสงส์ท่านบอกว่าจะได้รับการคุ้มครองจากผู้หลักผู้ใหญ่เกิดชาติไหนๆ ก็จะได้เป็นใหญ่เป็นโต เป็นหัวหน้าคนเป็นนายคน เป็นผู้บริบูรณ์ด้วยเดชศักดานุภาพ เฟื่องฟุ้งไปทั่ว
ผู้บูชากัณฑ์มหาพน (กัณฑ์ ที่ ๗) อานิสงส์ท่านบอกว่าจะสมบูรณ์ด้วยสติปัญญา เป็นผู้ทรงปรีชา เฉลียวฉลาด  จะเป็นผู้ที่ไม่โง่เขลา เป็นคนมีปัญญา สามารถปราบอริศัตรูให้ย่อยยับไปได้
ผู้บูชากัณฑ์กุมาร (กัณฑ์ที่๘)อานิสงส์ท่านบอกว่าจะได้บรรลุเป็นพระอริยะบุคคล พร้อมด้วยคุณวิเศษทั้งปวง ด้วยบุญราศีที่ได้อบรมไว้ ตลอดจนนิพพานสมบัติ อันตัดเสียซึ่งทุกข์ทั้งปวง หลุดพ้นจากกองกิเลสและวัฏฏสงสาร
ผู้บูชากัณฑ์มัทรี (กัณฑ์ ที่ ๙) อานิสงส์ท่านบอกว่า ผู้นั้นจะได้คู่ครองที่ใจปรารถนาและครอบครัวที่เป็นไปตามต้องการ ถ้าเป็นสตรี จะได้สามีเป็นที่ชอบเนื้อเจริญใจ  ถ้าเป็นบุรุษจะได้ภริยาเป็นที่ต้องประสงค์ จะได้บุตรหญิงชายที่ประเสริฐ เป็นคนว่าง่ายสอนง่าย   มีความประพฤติกิริยาเรียบร้อยดีทุกประการ ผู้บูชากัณฑ์มหาราช (กัณฑ์ที่๑๐) อานิสงส์ท่านบอกว่าเกิดชาติหน้าจะเกิดในตระกูลสูงศักดิ์เช่นตระกูลขัตติยมหาศาลในสมัยที่กษัตริย์สูงศักดิ์ หรือตระกูลพราหมณ์มหาศาล ในยุคที่ตระกูลพราหมณ์สูงส่งยิ่งนัก เป็นที่นับหน้าถือตาแห่งคนทั้งปวง ผู้บูชากัณฑ์สกบรรพ (กัณฑ์ที่ ๑๑)อานิสงส์ท่านบอกว่า มีบริวารมากมายทั้ง ทาส ทาสี และสัตว์ สองเท้า สี่เท้า  เช่น  โค  กระบือ ช้างม้า รถ ยานพาหนะนับประมาณมิได้
ผู้บูชากัณฑ์ ฉกษัตริย์ (กัณฑ์ ที่๑๒)อานิสงส์ท่านบอกว่า จะบริบูรณ์ด้วยวงศาคณาญาติบุตร ธิดา สามี หรือภรรยา บิดา มารดา เป็นต้น อยู่พร้อมหน้ากันโดยความผาสุก จะได้อยู่พร้อมหน้ากันอย่างมีความสุข จะทำกิจกรรมการงานใดก็ประสบความสำเร็จ จะทำการใดๆ ก็พร้อมเพรียงกันยังการงานนั้นๆให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
ผู้บูชากัณฑ์นครกัณฑ์ (กัณฑ์ ที่๑๓) อานิสงส์ท่านบอกว่า จะเกิดเป็นมนุษย์ทันยุคศาสนาพระศรีอาริยเมตตรัยจะได้ถือปฏิสนธิในสมัยที่พระศรีอริยเมตตรัยมาอุบัติและจะได้พบกับพระองค์ ตลอดจนได้สดับตรับฟังพระธรรมเทศนาของพระองค์
นางตานี
นางตานี เป็นผีผู้หญิง เช่นเดียวกับนางตะเคียน นางตานีจะสิงสถิตย์อยู่ในต้นกล้วยตานี อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ต้นกล้วยตานีทุกต้นจะมีพรายตานีสิงสถิตย์อยู่ ลักษณะของพรายตานีโดยทั่วไปจะเป็นหญิงงาม นุ่งห่มตามแบบสตรีไทยโบราณ สไบสีตองอ่อน ผ้านุ่งโจงสีตองแก่ กลิ่นกายหอมดอกกล้วย
เจริญ อินทรเกษตร อธิบายไว้ในสารานุกรมไทยฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม ๑๓ ว่า
ต้นกล้วยตานี เป็นที่สิงสถิตของ พรายนางตานี เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่คนรุ่นเก่า พรายนางตานีนี้ว่ากันว่า มีหน้าตาสวย มีกลิ่นตัวหอม ไว้ผมยาว ฝ่ามือฝ่าเท้าแดงอ่อนดุจตีนนกพิราบ ริมฝีปากมีสีเหมือนตำลึงสุก ถ้ากล้วยตานีมีลำต้นอวบ พรายนางตานีก็มีรูปทรงท้วม ถ้ามีลำต้นโปร่งเปลา พรายนางตานีก็มีรูปทรงฉลวย
โดยเหตุที่พรายนางตานีเป็นผี ชาวบ้านจึงไม่กล้าปลูกกล้วยตานีไว้ใกล้เรือน แม้จะปลูกไว้ใกล้เรือน ถ้าจะตัดเอาใบตองไปใช้ ก็ห้ามไม่ให้ตัดเอาไปทั้งใบ ต้องเจียนเอามาแต่ใบตองเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องหักก้านเสียก่อน เพราะถ้าตัดเอาเข้ามาในเรือนทั้งใบ ถือเป็นลางร้ายว่าจะมีใครในบ้านนั้นตายลงในไม่ช้า ทั้งนี้เห็นจะเนื่องจากคติเดิมที่ใช้ใบตองกล้วยตานีสามใบรองก้นโลงศพ
กล้วยตานีนี้ถ้าคราวออกปลี จะมีพิธีพลีพรายนางตานี เครื่องพลีมีหัวหมูบายศรี สำรับคาวหวาน ของหวานก็มีขนมต้มแดงต้มขาว นอกจากนี้ยังมีข้าวตอกดอกไม้ธูปเทียน น้ำหอมและเครื่องหอม มีแป้งกระแจะจันทน์ เป็นต้น เอาแหวนและสร้อยทองคำไปคล้องที่งวงปลีกล้วยเป็นเครื่องประดับ และนำผ้าผืนหนึ่งจะเป็นสีแดงหรือสีอะไรก็ได้ ไปพันรอบต้นกล้วยตานี เป็นต่างว่าได้นุ่งห่มให้แก่พรายนางตานี ขอให้คุ้มครองรักษาคนในบ้าน และให้มีลาภ บางทีมักนิยมนิมนต์พระสงฆ์ไปสวดมนต์ทำบุญด้วย บางทีหมอที่ทำพิธี เมื่อเซ่นวักแล้ว นำดอกในปลีกล้วยตานีไปตากแดดให้แห้งแล้วบดให้เป็นผงผสมกับผงอิธเจ คือผงของดินสอขาวที่ลงยันต์ซึ่งเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับใช้ในทางให้เกิดเสน่ห์ เป็นเมตตามหานิยม บางทีก็เอาดอกในปลีกล้วยตานีไปใส่ไว้ในตลับสีผึ้งสีปากซึ่งปลุกเสกแล้ว ใช้สำหรับสีปากเพื่อให้เกิดเสน่ห์เป็นเมตตามหานิยมเช่นเดียวกัน เมื่อใช้สีผึ้งนี้สีปากแล้ว แย้มปากพูดออกมาก็มีเสน่ห์ กระทำให้ผู้ใหญ่มีเมตตา ถ้าเป็นผู้หญิงสาวก็ทำให้เกิดความรักขึ้นมาได้ทันที ในทางตรงกันข้าม ถ้าผู้หญิงทาสีผึ้งนี้แล้ว เมื่อแย้มปากพูดออกมา ผู้ชายก็จะเกิดความรักขึ้นในทันทีเช่นเดียวกัน
ถ้ากล้วยตานีที่ทำพิธีเซ่นวักแล้วออกปลีกลางต้น ก็ถือกันว่ากล้วยตานีนั้นเกิดมีพรายนางตานีขึ้นแล้ว กล้วยตานีที่ออกปลีกลางต้นนี้ พวกชายหนุ่มที่ยังเป็นโสดอยู่ ถ้าเป็นผู้รู้เรื่องเกี่ยวกับพรายนางตานี ก็จะไปทำพิธีเซ่นวัก เป็นทำนองเดียวกับที่กล่าวมาแล้วข้างต้น แล้วไปที่ต้นกล้วยตานีนั้นในเวลากลางคืนทุกคืน สุดแต่โอกาสจะอำนวยให้ พอไปถึงก็กล่าวคำเกี้ยวประเล้าประโลมพรายนางตานี ต้องตั้งความเพียรไปเกี้ยว จนกว่าพรายนางตานีจะใจอ่อนเห็นอกเห็นใจ แล้วเอามีดเฉือนตอนโคนกล้วยที่มีลักษณะเป็นเหมือนเหง้า เอามาก้อนหนึ่งแกะสลักเป็นรูปผู้หญิงใส่ตลับหรือภาชนะอื่นไว้ และต้องเซ่นวักทุกเช้าเย็น ทำอย่างนี้อยู่หลาย ๆ วัน พรายนางตานีก็จะมาปรากฏร่างให้เห็นในความฝัน เป็นผู้หญิงสาวรูปร่างหน้าตาสวยสดงดงาม สมดั่งใจที่เคยนึกเคยพะวงเป็นจินตนาการมาก่อน แล้วนางจะยอมตนเป็นเมียผู้นั้น อันเป็นความฝันอีกเหมือนกัน เมื่อได้นางพรายตานีเป็นเมียแล้ว ชายคนนั้นจะไปมีเมียอื่นอีกไม่ได้ ถ้ามีก็มักเป็นอันตราย ถ้าต้องการจะมีเมียจริง ๆ ก็อาจทำได้ โดยบอกกล่าวขออนุญาตพรายนางตานีเสียก่อน พรายนางตานีเป็นเมียที่ดี เมื่อเห็นสามีซื่อสัตย์ไม่ปิดบังความจริง ก็จะอนุญาตให้มีได้ ซ้ำยังจะช่วยเหลือเพื่อให้การนั้นสำเร็จไปด้วยดีอีกด้วย ไม่มีหึงหวงแยกเขี้ยว หรือร้องไห้ตีโพยตีพายเหมือนเมียมนุษย์
แต่คนสมัยก่อนได้เชื่อว่า ผู้ที่ได้นางตานีเป็นเมียนั้นมักจะมีอันเป็นไป เพราะพลังชีวิตทั้งสองฝ่ายนั้นจะถ่ายทอดซึ่งกันและกัน ถ้านำลัทธิเต๋ามาเปรียบเทียบซึ่งก็คือนางตานีนั้นเป็นผีผู้หญิงซึ่งก็คือพลังหยิน ส่วนผู้ชายนั้นคือพลังหยาง นาตานีนั้นเป็นผีที่มีพลังหยินที่อ่อนมาก พลังหยางที่อยู่ในผู้ชายที่เป็นมนุษย์จะถ่ายเพื่อให้เกิดความสมดุล แต่การถ่ายทอดพลังชีวิตนั้นจะเป็นอันตรายต่อฝ่ายชายที่เป็นมนุษย์ ดังโบราณซึ่งได้กล่าวไว้ว่า"คนอยู่ส่วนคน ผีอยู่ส่วนผี คนกับผีอยู่มิได้" ผลข้างเคียงในการถ่ายทอดพลังชีวิตของฝ่ายชายนั้นจะสังเกตได้จากอาการคือซูบผอม แก้มตอบเมื่อคนอดอาหาร ชาวบ้านมักจะสังเกตอาการนั้นและรู้ทันทีว่าคนผู้นั้นมีเมียเป็นนางตานี ก็จะนิมนต์พระภิกษุหรือเชิญหมอผีที่มีวิชาอาคมแก่กล้าให้ทำพิธีกรรมให้คนทั้งสองแยกจากกันแยกจากกันและอุทิศส่วนกุศลให้นางตานีไปสู่สุขคติ
ส่วนกลางของกระดูกอัลนา
ส่วนกลางของกระดูกอัลนา หรือ ตัวกระดูกอัลนา ส่วนบนมีลักษณะคล้ายแท่งปริซึมสามเหลี่ยม และโค้งนูนด้านหลังและทางด้านข้าง ส่วนกลางมีลักษณะตรง และส่วนล่างมีลักษณะกลม เรียบ และโค้งงอไปทางด้านข้างเล็กน้อย กระดูกนี้มีลักษณะเรียวลงจากด้านบนลงด้านล่าง ส่วนกลางของกระดูกอัลนาประกอบด้วยพื้นผิวสามด้าน และขอบสามขอบ ซึ่งจะเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อต่างๆ
ขอบกระดูก
ขอบด้านหลัง (dorsal border หรือ posterior border) (ละติน: margo dorsalis) ด้านบนเริ่มจากยอดพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมที่ด้านหลังของโอเลครานอน (olecranon) และสิ้นสุดด้านล่างที่ด้านหลังของสไตลอยด์ โพรเซส ด้านบน 3/4 มีลักษณะเป็นสันเด่นชัดซึ่งเป็นจุดเกาะของเอ็นแผ่ (aponeurosis) ซึ่งให้เป็นจุดเกาะต้นร่วมของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (flexor carpi ulnaris), กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (extensor carpi ulnaris) , และกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus) ส่วนด้านล่าง 1/4 มีลักษณะเรียบและกลม ขอบด้านหลังมือนี้ทำหน้าที่แบ่งพื้นผิวด้านใกล้กลางและพื้นผิวด้านหลังของกระดูกอัลนา
สัน หรือขอบด้านเยื่อระหว่างกระดูก หรือ ขอบด้านนอก (interosseuous border or crest หรือ external border) (ละติน: crista interossea) ด้านบนเกิดจากการบรรจบกันของเส้น 2 เส้นซึ่งเป็นส่วนปลายของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) ซึ่งเส้นทั้งสองนี้อยู่รอบด้านข้างของที่ว่างรูปสามเหลี่ยมอันเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (Supinator) ด้านล่างสิ้นสุดลงที่ปุ่มหัวกระดูกอัลนา (head of the ulna) ส่วนบนของขอบด้านนี้มีลักษณะแหลม ส่วนล่าง 1/4 มีลักษณะเรียบและกลม สันดังกล่าวให้เป็นจุดเกาะของเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane) สันนี้ทำหน้าที่แบ่งพื้นผิวด้านฝ่ามือและพื้นผิวด้านหลังมือของกระดูกอัลนา
พื้นผิว
พื้นผิวด้านฝ่ามือ (volar surface) หรือ พื้นผิวด้านหน้า (anterior surface) (ละติน: facies volaris) ส่วนบนมีลักษณะกว้างกว่าส่วนล่าง ด้านบน 3/4 มีลักษณะเว้าและเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส (flexor digitorum profundus) ด้านล่าง 1/4 มีลักษณะเว้าถูกปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส (pronator quadratus) ระหว่างด้านบน 3/4 และด้านล่าง 1/4 ถูกแบ่งด้วยสันซึ่งวิ่งในแนวเฉียงไปด้านล่างและด้านใกล้กลาง ซึ่งเป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อโปรเนเตอร์ ควอดราตัส ที่รอยต่อระหว่างด้านบน 1/3 และส่วนกลาง 1/3 ของกระดูกนี้มีช่องสารอาหาร (nutrient canal) ซึ่งวิ่งในแนวเฉียงขึ้น
พื้นผิวด้านหลัง (dorsal surface หรือ posterior surface) (ละติน: facies dorsalis) มีทิศทางไปทางด้านหลังและด้านข้าง ด้านบนมีลักษณะกว้างและเว้า ตรงกลางนูนและบางครั้งคอดเข้า ส่วนด้านล่างแคบ เรียบ และกลม บริเวณส่วนบนมีสันเฉียงวิ่งจากปลายด้านหลังของรอยเว้าเรเดียส (radial notch) ลงมายังขอบด้านหลัง (dorsal border) โดยพื้นผิวรูปสามเหลี่ยมเหนือสันนี้เป็นจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอนโคเนียส (Anconæus) ในขณะที่ส่วนบนของสันนี้เป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ ส่วนล่างของพื้นผิวนี้แบ่งออกเป็น 2 ส่วนโดยสันแนวนอน (บางครั้งอาจเรียกว่า เส้นตั้งฉาก (perpendicular line)) ได้แก่ ส่วนใกล้กลางมีลักษณะเรียบ ปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ อัลนาริส (extensor carpi ulnaris) และส่วนด้านข้างซึ่งมีลักษณะกว้างและขรุขระกว่า เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อต่างๆ เรียงจากด้านบนลงล่างดังนี้ กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์, กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (abductor pollicis longus), กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส (extensor pollicis longus) และกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ อินดิซิส (extensor indicis proprius)
พื้นผิวด้านใกล้กลาง (medial surface) หรือ พื้นผิวด้านใน (internal surface) (ละติน: facies medialis) ด้านบนมีลักษณะกว้างและเว้า ด้านล่างมีลักษณะแคบและนูน ส่วนบน 3/4 เป็นจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส แต่ส่วนล่างอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง
โนเมอร์ซี่ (2007)
โนเมอร์ซี่ (2007) (No Mercy (2007)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่จัดหลังศึกใหญ่ อันฟอร์กิฟเว่น (2007) จัดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2007 ณ สนาม Allstate Arena ในเมืองRosemont, Illinois สหรัฐอเมริกา โดยแสดงนักมวยปล้ำจากรอว์ ,สแมคดาวน์ และอีซีดับเบิลยู โดยจัดเป็นครั้งที่ 10 ของศึกโนเมอร์ซี่
บุลเลห์ชาห์
ซาเยด อับดุลลาห์ ชาห์ กาดรี (อักษรโรมัน: Syed Abdullah Shah Qadri, (Shahmukhi); ਸੱਈਦ ਅਬਦੁੱਲਾਹ ਸ਼ਾਹ ਕ਼ਾਦਰੀ (Gurmukhi); 1680–1757) หรือรู้จักในชื่อ บุลเลห์ชาห์ (อักษรโรมัน: Bulleh Shah,  (Shahmukhi); ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ (คุรมุกขี)) และ บุลเลยา เป็นนักปราชญ์และกวีซูฟีชาวปัญจาบ มีชีวิตอยู่ในสมัยศตวรรษที่ 17 บรรพบุรุษอพยพมาจากบูฆอรอ (ปัจจุบันอยู่ในประเทศอุซเบกิสถาน) เมื่อราวสามร้อยปีก่อน บุลเลห์มีคุรุทางจิวิญญาณคนแรกคือชาห์ อีนายัต กาดีรี มูรชิดซูฟีแห่งลาฮอร์ บุลเลห์ชาห์ได้รับการยกย่องให้เป๋น "บิดาแห่งการเรียนรู้ของปัญจาบ" ("The Father of Punjabi Enlightenment") ท่านมีชีวิตอยู่ในกาซูร์ และปัจจุบันศพของท่านก็ฝังไว้ที่นั่น
เซซินันโด
เซซินันโด โอเดลฟริเดส โกเมซ คอร์เรอา (Zezinando Odelfuides Gomes Correia; 1 มกราคม ค.ศ. 1987 – ) หรือที่รู้จักในชื่อ เซซินันโด (Zezinando) เป็นนักฟุตบอลชาวโปรตุเกส ผู้ซึ่งเล่นให้แก่สโมสรฟุตบอลแอร์ฟอร์ซ ยูไนเต็ด ในไทยลีกดิวิชั่น 1 ในตำแหน่งกองกลางตัวรับ
ผลงานในสโมสรระดับอาชีพ
เกิดในบิสเซา เซซินันโดย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ของเขาที่ประเทศโปรตุเกสตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นทารก และเมื่ออายุได้ 12 ปี เขาได้เข้าร่วมศูนย์เยาวชนที่มีชื่อเสียงของสปอร์ติกกลูบีดีปูร์ตูกาล ในสามปีต่อมา เขาได้เก็บบางสิ่งไว้สำหรับสโมสรดังกล่าวในช่วงต้นฤดูกาล เขาได้รับการยืมตัวอย่างต่อเนื่องไปยังสโมสรที่อยู่ในลิสบอน โดยได้ปรากฏตัวในฤดูกาล 2006–07 ในดิวิชัน 2 ร่วมกับจีดีเอสโตริลพราเอีย และเล่นในระดับสามในหลายปีต่อมา
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2009 เซซินันโดเปลี่ยนไปทดลองอยู่ร่วมกับสโมสรฟุตบอลฮาร์ทส์ออฟมิดโลเธียน เช่นเดียวกับชูเอา โมเรย์รา ซึ่งข้อตกลงได้ตกลงไปในที่สุด และทั้งสองได้ลงนามกับซีเอฟเอสเตรลาดาอมาดอราในลำดับชั้นที่สามของฟุตบอลโปรตุเกสแทน
ในช่วงปลายเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 หลังจากที่กว่าหนึ่งปีของการไม่มีสโมสร เซซินันโดได้เข้าร่วมกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดสมุทรสงครามในไทยพรีเมียร์ลีก
ผลงานในระดับนานาชาติ
เซซินันโดเลือกที่จะเป็นตัวแทนของโปรตุเกส เขาปรากฏตัวโดยอยู่ร่วมกับทีมรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี ที่ประเทศแคนาดา โดยเล่นในสี่แมตช์และออกในรอบ 16 ทีมสุดท้ายในที่สุด
ปริซึมกลาน–ทอมป์สัน
ปริซึมกลาน–ทอมป์สัน (Glan–Thompson prism) เป็นปริซึมสำหรับโพลาไรเซอร์ชนิดหนึ่ง มีลักษณะคล้ายกับปริซึมนิคอล และ ปริซึมกลาน–ฟูโก โดยประกอบไปด้วยปริซึมสองก้อนที่ทำจากผลึกแคลไซต์เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน
เมื่อแสงผ่านเข้ามายังแคลไซต์ก้อนแรก จะเกิดการหักเหสองแนวขึ้น แล้วทำให้ลำแสงที่เข้ามาถูกแยกออกเป็นสองลำ แต่ละลำจะแผ่ไปตามเส้นทางเดียวกันโดยมีค่าดรรชนีการหักเหที่แตกต่างกัน ที่ส่วนรอยต่อ แสงสามัญ (o-ray) จะเกิดการสะท้อนกลับทั้งหมด เหลือเพียงแสงวิสามัญ (e-ray) ที่จะถูกส่งผ่าน ดังนั้นปริซึมกลาน–ทอมป์สัน จึงสามารถใช้เป็น ตัวแยกลำแสงโพลาไรซ์ได้ วัตถุดิบสำหรับเชื่อมต่อนั้นเดิมทีใช้น้ำมันสนบาลซัม แต่ในปัจจุบันโดยทั่วไปมักถูกแทนที่ด้วยโพลิเมอร์สังเคราะห์
มุมรับแสง (มุมระหว่างลำแสงตกกระทบกับพื้นผิวปกติถึงพื้นผิวที่แสงผ่าน) ของปริซึมกลาน–ทอมป์สันจะกว้างกว่าเมื่อเทียบกับของปริซึมกลาน–ฟูโก (ซึ่งส่วนรอยต่อถูกแทนที่ด้วยอากาศ) แต่ขีดจำกัดบนของความรับอาบรังสีจะต่ำกว่าของปริซึมกลาน–ฟูโกมาก โดยจะอยู่ที่ประมาณ 1W/cm2 ในขณะที่ของปริซึมกลาน–ฟูโก จะอยู่ที่ประมาณ 100W/cm2
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์
นายแพทย์ ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ อดีตสมาชิกวุฒิสภา อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ประธานคณะกรรมการสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนการปฏิรูปการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการในภูมิภาค ประธานคณะกรรมการพัฒนาการจัดการศึกษาโดยสถาบันอุดมศึกษาที่มีศักยภาพสูงจากต่างประเทศ ประธานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา ประธานกรรมการบริหารลูกเสือแห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการวัคซีนแห่งชาติ ประธานกรรมการมูลนิธิเด็กดี ประธานคณะกรรมการ PISA แห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการนโยบายการพัฒนาเด็กประถมวัย กรรมการสภานโยบายการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมแห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการยุทธศาสตร์ด้านการพัฒนาจังหวัดชายแดนภาคใต้ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นคนไทยที่เป็นสมาชิกของราชวิทยาลัยจิตแพทย์แห่งสหราชอาณาจักร และอดีตเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข (นายแพทย์อุดมศิลป์ ศรีแสงนาม) และอดีตผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงศึกษาธิการ (พลเรือเอกณรงค์ พิพัฒนาศัย)
ประวัติ
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนวัดสุทธิวราราม สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต จากคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วุฒิบัตรผู้เชี่ยวชาญจิตเวชศาสตร์ ราชวิทยาลัยจิตแพทย์แห่งสหราชอาณาจักร (Royal College of Psychiatrists) อนุมัติบัตรผู้เชี่ยวชาญ จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น แพทยสภาไทย อนุมัติบัตรผู้เชี่ยวชาญ จิตเวชศาสตร์เด็กและวัยรุ่น แพทยสภาแห่งสหราชอาณาจักร (General Medical Council: GMC-UK) วุฒิบัติผู้เชี่ยวชาญด้าน Cognitive Behavioural Therapy, Institute of Cognitive Therapy and Research, PA, USA
งานการศึกษา
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ เคยเป็นรองคณบดีคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น และเป็นอาจารย์กิตติมศักดิ์อาวุโส มหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ และเป็นคนไทยที่เป็นสมาชิกของราชวิทยาลัยจิตแพทย์แห่งสหราชอาณาจักร
ต่อมาได้ร่วมกับ ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา จัดตั้งโรงเรียนสัตยาไส เป็นโรงเรียนต้นแบบด้านการพัฒนาจริยธรรมในวัยเรียน และ น.พ.ธีระเกียรติ ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการศูนย์จิตวิทยาการศึกษา ซึ่งจัดตั้งโดยมูลนิธิยุวสถิรคุณ สำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์
ตั้งแต่มิถุนายน 2564 เป็นครูใหญ่ ศูนย์การเรียนนิวตัน (Newton Sixth Form School) และ ศูนย์การเรียนดิเอสเซนส์ (The Essence Studies Centre)
งานการเมือง
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์ เคยเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข (อุดมศิลป์ ศรีแสงนาม) เมื่อปี พ.ศ. 2535 ต่อมาหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 ได้รับแต่งตั้งเป็น ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงศึกษาธิการ (พลเรือเอกณรงค์ พิพัฒนาศัย) และต่อมาได้ลาออกจากตำแหน่ง หลังจากนั้นได้รับการโปรดเกล้าฯแต่งตั้ง เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 เขาได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เขาได้แต่งตั้งหม่อมหลวงปริยดา ดิศกุล เป็นเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยหม่อมหลวงปริยดา ดิศกุล เป็นพี่สาว ของ พันเอก หม่อมหลวงกุลชาต ดิศกุล ผู้บังคับการกรมทหารปืนใหญ่ที่ 1 รักษาพระองค์
เอสเอส คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย
เอสเอส คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย (อิตาลี: SS Conte Di Savoia) (ความหมาย"เคานต์แห่งซาวอย") เป็นเรือเดินสมุทรสัญชาติอิตาลีที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1932 โดยอู่ต่อเรือ Cantieri Riuniti dell'Adriatico เมืองตรีเยสเต
คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย เดิมได้รับคำสั่งซื้อสำหรับสายการเดินเรือลอยด์ ซาโบโด (Lloyd Sabaudo) อย่างไรก็ตาม หลังจากการควบรวมกิจการกับสายการเดินเรือนาวิกาซิโอเน เจเนราเล อิตาเลียนา (Navigazione Generale Italiana) เรือก็สร้างเสร็จสมบูรณ์สำหรับสายการเดินเรือ อิตาเลีย ฟลอตเต้ ริอูไนต์ (Italia Flotte Riunite) ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ และยังได้สร้างเรือ เอสเอส เร็กซ์ (SS Rex) ซึ่งเป็นเรือที่มีลักษณะคล้ายกันแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย สร้างเสร็จก่อน คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย เพียง 2 เดือน
คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย มีการตกแต่งและรูปลักษณ์ที่ทันสมัยกว่า เร็กซ์ และยังเป็นเรือลำแรกที่ติดตั้งตัวปรับเสถียรภาพไจโรสโคป
ประวัติ
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1932 ได้เดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ไปยังนครนิวยอร์ก เรือลำนี้ไม่เคยสร้างสถิติการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก โดยทำความเร็วได้สูงสุดที่ 27.5 นอต (31.6 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในปี 1933
ในปี 1931 สถาปนิกชาวอิตาลี เมลชิโอเร่ เบก้า (Melchiorre Bega) ได้รับมอบหมายให้ออกแบบแผนผังและการตกแต่งภายในของ คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย เบก้า เป็นที่รู้จักกันดีในด้านการออกแบบร้านค้า ร้านกาแฟ และโรงแรมที่ทันสมัย
คอนเต้ ดิ ซาโวเอีย ถูกดึงออกจากบริการสายการพาณิชย์ในปี 1940 เพื่อให้บริการในช่วงสงคราม เรืออัปปางลงในปี 1943 และแม้จะถูกกู้ขึ้นมาเพื่อสร้างใหม่ในปี 1945 แต่ต่อมาก็ถูกแยกชิ้นส่วนในปี 1950
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู หรือ ที่คนทั่วไปเรียกสั้น ๆ ว่า “แพทย์ฟื้นฟู” หรือ "หมอฟื้นฟู" ไม่ใช่ "หมอกายภาพบำบัด" เป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่มีความสามารถในการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ป่วยทุกเพศทุกวัยที่มีความผิดปกติหรือมีโรคระบบประสาท กล้ามเนื้อ กระดูกและข้อ ฯลฯ ที่ส่งผลให้สมรรถภาพร่างกายถดถอย และ/หรือมีความพิการ ซึ่งทำให้ผู้ป่วยไม่สามารถดำเนินกิจวัตรประจำวันหรือการทำงานได้ตามปกติ ทั้งนี้ อาศัยหลักการทางเวชศาสตร์ฟื้นฟู ช่วยฟื้นสภาพและความสามารถให้ผู้ป่วย/ผู้พิการ รวมถึงส่งเสริมสุขภาพ ป้องกันความพิการ และปรับสภาพแวดล้อมให้เอื้อต่อความเป็นอยู่ เพื่อให้ผู้ป่วย/ผู้พิการสามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้ใกล้เคียงเดิมมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู คือแพทย์เฉพาะทางสาขาหนึ่ง ที่ได้รับการอบรมมาโดยเฉพาะ เพื่อทำการรักษาและฟื้นฟูทางเวชศาสตร์ฟื้นฟู ในภาษาอังกฤษคำว่าแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูใช้ว่า Rehabilitation physician (แบบ UK) หรือ Rehabilitation doctor (แบบ UK) หรือ Physiatrist (แบบ US อ่านว่า ฟิส-ซาย-เอ-ตริส) ก็ได้
กลุ่มผู้ป่วยที่มักเข้ารับการรักษากับแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู
เช่น รายละเอียดอื่นๆดูได้ที่ เวชศาสตร์ฟื้นฟู
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย
เนื่องจากจำนวนแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยมีไม่มากนัก (รวมทั้งหมดที่ลงทะเบียนประมาณ 300 คนทั้งประเทศ รวมถึงผู้ที่ไม่ได้ทำงานหรือเสียชีวิตไปแล้วด้วย) จึงมีอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่เท่านั้น เช่น โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยต่างๆ โรงพยาบาลประจำจังหวัด (ยังมีไม่ครบทุกจังหวัด) โรงพยาบาลขนาดใหญ่ของทหารและตำรวจ โรงพยาบาลขนาดใหญ่สังกัดกรุงเทพฯ โรงพยาบาลขนาดใหญ่สังกัดกรมการแพทย์ และศูนย์ฟื้นฟูต่างๆเท่านั้น (เช่น ศูนย์สิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์แห่งชาติ กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข, ศูนย์ฯกาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นต้น) ในส่วนภาคเอกชนเอง ก็มีเฉพาะในโรงพยาบาลขนาดใหญ่บางโรงเท่านั้น
การอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย
ภายหลังเมื่อมีแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูมากขึ้นในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัย จึงได้จัดการเรียนการสอนแก่นิสิต/นักศึกษาแพทย์ และต่อมาจึงได้มีการอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูขึ้นในประเทศไทย
ปัจจุบันนี้ การอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยใช้เวลาอบรมนาน 3 ปี โดยรับแพทย์ที่ผ่านการปฏิบัติงานมาแล้วอย่างน้อย 1 ปี เมื่ออบรมและสอบผ่านแล้ว จะได้รับวุฒิบัตรสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูจากแพทยสภา โดยมีสถาบันที่เปิดการอบรมแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟู 7 แห่งได้แก่
นอกจากนี้ หากเป็นแพทย์ที่ผ่านการอบรมจากต่างประเทศ หรือไม่ได้ผ่านการอบรมแต่ปฏิบัติงานด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟูในโรงพยาบาลที่มีแผนกดังกล่าวเป็นเวลาอย่างน้อย 5 ปีแล้ว ก็มีสิทธิเข้าสอบเป็นแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูได้ โดยได้รับอนุมัติบัตรสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูจากแพทยสภา เมื่อสอบผ่าน
ในปัจจุบัน มีจำนวนแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยทั้งสิ้น 305 คน (ณ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2550) ซึ่งเป็นจำนวนที่น้อยมาก และไม่สามารถพอเพียงต่อความต้องการของประเทศและไม่สามารถครอบคลุมถึงโรงพยาบาลขนาดเล็กได้ดังกล่าวข้างต้น
กลุ่มองค์กรของแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูมีการรวมกลุ่มเป็นองค์กรของตนเองคือ สมาคมเวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งประเทศไทย และยังได้พระราชกรุณาโปรดเกล้าฯให้จัดตั้ง ราชวิทยาลัยแพทยศาสตร์ฟื้นฟูแห่งประเทศไทย เพื่อประโยชน์ทางวิชาการของเหล่าแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูอีกด้วย
นอกจากนี้ยังมีกลุ่มแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูที่สนใจในสาขาย่อยของเวชศาสตร์ฟื้นฟู ได้รวมตัวจัดตั้งเป็นกลุ่มเป็นชมรมขึ้นมา เช่น ชมรมฟื้นฟูหัวใจ ชมรมแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูภาคใต้ เป็นต้น
แพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูในต่างประเทศ
ในประเทศต่างๆ มีแพทย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูทำงานอยู่เช่นกัน และแต่ละประเทศมีการเปิดการอบรมโดยใช้เวลาไม่เท่ากัน โดยใช้เวลาตั้งแต่ 3 ถึง 5 ปีในการอบรม ซึ่งขึ้นกับนโยบายของแต่ละประเทศ นอกจากนี้ในบางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา มีการเปิดอบรมสาขาย่อยต่างๆ อาทิ เวชศาตร์ฟื้นฟูระบบประสาท (Neuro-rehabilitaton), ไฟฟ้าวินิจฉัย (Electrodiagnosis) เป็นต้น
หลาวชะโอนทุ่ง
หลาวชะโอนทุ่ง หรือ หลาโอน หรือ นิบง เป็นพรรณไม้ชนิดหนึ่งในวงศ์ปาล์ม โดยทั่วไป เมื่อพูดถึงหลาวชะโอน จะหมายถึงหลาวชะโอนทุ่ง ส่วนอีกชนิดพันธุ์จะเรียกว่าหลาวชะโอนเขา ชื่อหลาวชะโอน เป็นชื่อเรียกในภาษาไทยกลาง ขณะที่มักจะย่อเหลือ หลาโอน และในภาษามลายู เรียกว่า นิบง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หลาวชะโอนทุ่ง เป็นปาล์มขนาดใหญ่ แตกกอ เส้นผ่าศูนย์กลางลำต้นประมาณ 10-15 เซนติเมตร สูงได้ถึง 25 เมตร ขนาดของกอมักจะใหญ่กว่าหลาวชะโอนเขา มีหนามสีดำปกคลุมทั่ว ลำต้น กาบใบ ก้านใบ และก้านช่อดอก  ใบประกอบแบบขนนก ทางใบและใบย่อยอ่อนลู่ลง คอยอดสีเขียวเข้มเด่นชัด ทางใบยาว 3.5 - 4 เมตร ใบย่อยรูปรางน้ำคว่ำ เรียงตัวสม่ำเสมอ ใบย่อยขนาด 60 x 3 เซนติเมตร ช่อดอกเป็นช่อแยกแนง 2 ชั้น ออกใต้คอยอด ดอกแยกเพศอยู่ในช่อเดียวกัน ก้านแขนงช่อห้อยลง และมีจำนวนมากกว่าหลาวชะโอนเขา ออกดอกประมาณเดือนกรกฎาคม - กุมภาพันธ์ ผล กลม ขนาด 0.7-1 เซนติเมตร ผลอ่อนสีเขียว ผลสุกสีม่วง มี 1 เมล็ดต่อผล ผลติดเรียงเวียนรอบก้านช่อ
ลำต้น
ลำต้นของหลาวชะโอน สามารถนำมาใช้ประโยชน์ในการทำเสาค้ำยัน และ รอ ได้ และเนื้อไม้เมื่อแปรรูปแล้ว สามารถนำไปประดับตกแต่งอาคารได้เช่นกัน
กาบ
กาบของหลาวชะโอน สามารถนำมาพับ ตัด เย็บ ผูก หรือมัด เพื่อทำเป็นภาชนะที่มีขนาดและรูปทรงต่าง ๆ อาจเคลือบด้วยสารเคลือบเงาและอาจประกอบด้วยวัสดุอื่น เช่น ไม้ ลวด หวาย เชือก เป็น ผลิตภัณฑ์กาบหลาวชะโอน ได้ แต่ยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
พระธรรมวิสุทธาจารย์ (แสวง ธมฺเมสโก)
ประวัติ
พระธรรมวิสุทธาจารย์ นามเดิม แสวง นามสกุล ลูกอินทร์ ฉายา ธมฺเมสโก เกิดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2494 ณ บ้านเลขที่ 13 หมู่ที่ 3 บ้านน้ำตาล ตำบลน้ำตาล อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี เป็นบุตรของนายเชื่อม และนางเสมอ ลูกอินทร์
เมื่ออายุได้ 10 ปี บรรพชาเป็นสามเณรครั้งแรก ณ วัดศรีสำราญ ตำบลน้ำตาล อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี และบรรพชาอีกครั้ง เมื่ออายุ 15 ปี ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร และได้อุปสมบท เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร โดยมี สมเด็จพระญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน) เป็นพระอุปัชฌาย์
ซิมเพล็กซ์
ในเรขาคณิต ซิมเพล็กซ์ (simplex) หรือ n-ซิมเพล็กซ์ คือรูปเชิงอุปมานของรูปสามเหลี่ยมใน n มิติ หรืออาจกล่าวให้ชัดเจนขึ้นได้ว่า ซิมเพล็กซ์ คือ คอนเว็กซ์ฮัล (convex hull) ของเซตของจุด n+1 จุดที่อิสระสัมพรรค (affinely independent) กันในปริภูมิแบบยุคลิดมิติ n หรือมากกว่า
จัสแดนซ์ 2019
จัสแดนซ์ 2019 (อังกฤษ: Just Dance 2019) เป็นเกมเต้นที่พัฒนาโดย ยูบิซอฟต์ เปิดตัวอย่างทางเป็นทางการเมื่อ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ในงานแถลงข่าว E3 สำหรับ เพลย์สเตชัน 4, เอกซ์บอกซ์ 360, เอกซ์บอกซ์วัน, วี, วียู, นินเท็นโดสวิตช์
โดยตัวเกมจะวางจำหน่ายในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ในทวีปอเมริกาเหนือ วันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ในทวีปออสเตรเลีย, ทวีปยุโรปและทวีปเอเชีย
เกมเพลย์
เช่นเดียวกันกับเกมซีรีส์ก่อนหน้า ผู้เล่นจะต้องเลือกเพลงและเลียนแบบท่าเต้นของนักเต้นบนหน้าจอ โดยใช้อุปกรณ์ควบคุมการเคลื่อนไหวผ่าน เพลย์สเตชัน มูฟ, เพลย์สเตชัน แคมเมอร่า, วี รีโมท, เอกซ์บอกซ์ คีเนค, จอย-คอน และ สมาร์ทโฟน โดยการติดตั้งแอปพลิเคชัน Just Dance Controller (รองรับ ไอโอเอส และ แอนดรอยด์) ภาคนี้เปลี่ยนแปลงอินเตอร์เฟซแบบใหม่ปรับเปลี่ยนประสบการณ์เกมของคุณไม่เคยง่ายนัก เลือกเพลงโปรดของคุณในหมู่ผู้ที่เคยเติบโตจัสแดนซ์แคตตาล็อกจะสร้างรายการเพลงปรับแต่งให้คุณ
โหมด
เป็นโหมดสำหรับเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี ที่จะเต้นสนุกไปกับเกมจะนำเสนอรูปแบบท่าเต้นใหม่ 8 รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมาจากคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญด้านพัฒนาการของเด็ก เพื่อสนับสนุนการเคลื่อนไหวเพื่อสุขภาพของเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี ที่มีอินเตอร์เฟซคะแนนและอักขระพิเศษที่เหมาะสมสำหรับเด็ก จะทำให้เด็กสนุกกับเกมในอิสระเชิงบวก
เป็นระบบใหม่จะสามารถเรียนรู้พฤติกรรมการเต้นและแนวเพลงที่ชอบก่อนจะจัดหาเพลย์ลิสต์มาให้ ติดตามการเต้นของคุณและเลือกเพลย์ลิสต์ที่สร้างไว้ล่วงหน้าเพื่อให้เหมาะกับอารมณ์ หรือให้เกมสร้างคำแนะนำที่สร้างขึ้นสำหรับคุณเท่านั้น สำหรับทุกช่วงเวลา
เป็นโหมดที่จะทำให้นักเต้นทุกคนเต้นแข่งกับนักเต้นทั่วโลกได้
ซาวด์แทร็ค
รายชื่อเพลงที่ได้รับการยืนยันจะปรากฏบน จัสแดนซ์ 2019 ประกอบด้วย: