cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คัทลียา แมคอินทอช
ประวัติ
ด้านการศึกษาเธอเข้าเรียนที่โรงเรียนเซเว่นเดย์แอสวัลติส ภาคภาษาไทย จนถึงชั้น ป.4 และย้ายมาเรียนภาคภาษาอังกฤษตั้งแต่เกรด 3-12 แล้วจึงสอบเทียบเอาวุฒิ ม.6 เพื่อสอบ entrance และเข้าเรียนระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะศิลปศาสตร์ ภาควิชาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ
งานโฆษณาในฐานะนางแบบที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จักในวงกว้างและได้รับความนิยมจากผู้ชมนั้น คือ โฆษณา นมเปรี้ยวไทย-เดนมาร์ก ที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2532 โดยแสดงคู่กับ วิกกี้ กันตา ดานาว ในเรื่องราวของการหยั่งชั้นเชิงที่ทั้งสองมีต่อชายหนุ่มที่มีชื่อว่า ต้น ก่อนจะเป็นที่จดจำจากคำพูดในโฆษณาเรื่องนี้ "ถามต้นคืนนี้ซิ..." ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงจนมีภาคสองตามออกมาโดยเปิดตัวชายหนุ่มลึกลับที่มีชื่อว่า ต้น รับบทโดย จักรกฤษณ์ อำมะรัตน์ มาแสดงกับเธออีกด้วย
หลังจากเป็นที่รู้จักในวงกว้างในฐานะนางแบบโฆษณาคนดังนอกเหนือจากการเป็นน้องสาวของวิลลี่ แหม่มได้รับการติดต่อจากบริษัทละครมากมายให้เริ่มงานด้านการแสดงโดยมีข่าวลือมากมายในช่วงยุค 80-90 ที่ผ่านมาว่าเธอจะเริ่มต้นงานการแสดงด้วยละครเรื่อง ฟ้าจรดทราย ทางสถานีโทรทัศน์ ช่อง 7 ก่อนข่าวนี้จะซาลงไปเมื่อผลงานละครเรื่องแรกในฐานะนางเอกของเธอนั้นคือละครสุดฮิตในยุค 90 เรื่อง เพื่อเธอ ของบริษัท เอ็กแซ็กท์ ทางสถานีโทรทัศน์ ช่อง 5 และจากความสำเร็จอย่างสูงของละครโทรทัศน์เรื่องนี้ส่งให้เธอมีผลงานการแสดงตามมาอีกมากมายต่อเนื่องมาจนถึงในทุกวันนี้
นอกจากนี้ เธอยังมีผลงานพิธีกรอย่าง สมาคมชมดาว, i see you และรายการอื่น ๆ ทางช่องสาระแนของบริษัท ลักษ์ 666 ของ วิลลี่ แมคอินทอช รวมถึงผลงานเพลงประกอบละครโทรทัศน์หลายเรื่อง อาทิ เพลงเธอไม่เคยรู้ ในละครชายไม่จริงหญิงแท้ ที่ขึ้นอันดับหนึ่งทุกคลื่นวิทยุทั่วประเทศ
เธอได้รับฉายาว่าเป็น เจ้าหญิงแห่งวงการบันเทิง และยังร่วมกิจกรรมทางการกุศลอย่างสม่ำเสมอโดยได้รับเกียรติในการทำหน้าที่ทูตพิเศษเพื่อเยาวชนขององค์การยูนิเซฟประจำประเทศไทย
โพลผลสำรวจ
อวอร์ดส (ET Thailand Awards) สุดยอดรางวัลจากรายการบันเทิงระดับโลก “อีที ไทยแลนด์” (ET Thailand) ทางพีพีทีวี เอชดี ช่อง 36 จากผลคะแนนโหวตจากแฟนคลับ (ปี 2561)
เด เวอร์มิส มิสเทรีส
เด เวอร์มิส มิสเทรีส (อักษรละติน: De Vermis Mysteriis) หรือ ปริศนาแห่งหนอนเป็นตำราเวทย์สมมุติที่ปรากฏในงานประพันธ์ชุดตำนานคธูลู
ที่มา
โรเบิร์ต บล็อก ได้ยกเด เวอร์มิส มิสเทรีสมาใช้ครั้งแรกในเรื่องสั้น The Shambler from the Stars (พ.ศ. 2478) โดยให้ตัวละครอ่านหนังสือเล่มนี้และเรียกสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวจากต่างมิติมาโดยไม่ตั้งใจ
ในตอนแรกนั้น บล็อกได้ตั้งชื่อตำราเล่มนี้ไว้เป็นภาษาอังกฤษว่า Mysteries of the Worm แต่เมื่อได้ปรึกษากับเอช. พี. เลิฟคราฟท์เพื่อขอล้อเลียนเลิฟคราฟท์โดยการฆ่าตัวละครที่มีต้นแบบมาจากเลิฟคราฟท์เอง เลิฟคราฟท์ก็ได้แนะนำให้ใช้ชื่อภาษาละตินแทน และประโยคละตินที่ปรากฏในหนังสือเล่มนี้ "Tibi, magnum Innominandum, signa stellarum nigrarum et bufaniformis Sadoquae sigillum" ซึ่งแปลได้ว่า "แด่ท่าน ผู้มิควรเอ่ยนาม สัญลักษณ์แห่งดวงดาวสีดำ และผนึกแห่งทซาธอกกวาผู้คล้ายคางคก" ก็เป็นเลิฟคราฟท์เสนอให้โรเบิร์ต บล็อก
ลุดวิก พรินน์
ตามที่โรเบิร์ต บล็อกประพันธ์ไว้นั้น พรินน์ได้กล่าวว่าตนเคยถูกจับเป็นเชลยในช่วงสงครามครูเสดครั้งที่ 9และได้ศึกษาความรู้ด้านไสยศาสตร์จากพ่อมดชาวซีเรียในช่วงที่ถูกจับอยู่นั่นเอง และเรื่องราวที่พรินน์เคยกระทำไว้ในอะเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์นั้นก็เป็นที่ร่ำลือในหมู่นักพรตชาวลิเบียเหมือนตำนานเลยทีเดียว ช่วงก่อนที่พรินน์จะถูกจับนั้น เขาได้อาศัยอยู่ในซากโบราณในป่าซึ่งมีมาแต่ก่อนสมัยโรมัน ในป่าที่พรินน์อยู่นี้ยังมีแท่นบูชาของลัทธิเพกัน และตอนที่พรินน์ถูกจับนั้น แท่นบูชาเหล่านี้ก็มีรอยเลือดสด ๆ อยู่
สโมกกีแบร์
สโมกกีแบร์ (Smokey Bear) เป็นมาสคอตของกรมป่าไม้แห่งสหรัฐอเมริกา (United States Forest Service) ออกแบบขึ้นในปี ค.ศ. 1944 เพื่อใช้ในการประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนเข้าใจถึงการป้องกันการเกิดไฟป่า ทั้งนี้เป็นการรณรงค์สืบเนื่องมาจากไฟป่าที่เกิดขึ้นทางชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ที่เกิดจากการวางเพลิงจากเรือดำน้ำ เครื่องบินทะเล และบัลลูนโดยฝ่ายญี่ปุ่นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1942
เด เวอร์มิส มิสเทรีส
เนื้อหา
บล็อกได้ขยายความเกี่ยวกับเนื้อหาของเด เวอร์มิส มิสเทรีสในตำนานคธูลูเรื่องต่อ ๆ มา โดยในเรื่อง The Faceless God (พ.ศ. 2479) ระบุว่าพรินน์นั้นได้รับความรู้มากมายจากไนอาลาโธเทป "เทพผู้เก่าแก่ที่สุดแห่งอียิปต์" ในเรื่อง The Brood of Bubastis The Secret of Sebek และ Fane of the Black Pharaoh (ทั้งหมดได้รับการเผยแพร่ในพ.ศ. 2480) บล็อกก็ได้อ้างถึงบทที่ชื่อ "พิธีซาราเซนิค" (Saracenic Rituals) ซึ่ง "เผยถึงเรื่องราวของอิฟริทและญิน ความลับของนิกายมือสังหาร ตำนานของกูล พิธีลับของลัทธินักพรต" และ "ตำนานทั้งหลายของอียิปต์ใน" ซึ่งโรเบิร์ต บล็อก ใช้เรื่องราวเหล่านี้เพื่อประกอบเป็นภูมิหลังของลัทธิบูชาบูบาสติสกับโซเบค และการบูชาไนอาลาโธเทปของฟาโรห์เนเฟรน-คา
สโมกกีแบร์
หมีสโมกกีเป็นหมีดำอเมริกัน สวมกางเกงยีนส์และหมวกเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ออกแบบครั้งแรกโดยอัลเบิร์ด สตาห์ล ใช้ชื่อ สโมกกี ตามฉายาของ "สโมกกี" โจ มาร์ติน นักผจญเพลิงชาวนิวยอร์กที่พิการทางสายตาเนื่องการดับเพลิงในปี ค.ศ. 1922 ต่อมารูดี เวนเดลิน พนักงานของกรมป่าไม้ได้เป็นผู้รับผิดชอบงานออกแบบสโมกกีจนถึงปี ค.ศ. 1973
เด เวอร์มิส มิสเทรีส
เนื้อหา
บล็อกยังได้อ้างอิงเด เวอร์มิส มิสเทรีสในเรื่องอื่น ๆ ที่อยู่นอกตำนานคธูลูด้วยเช่นกัน โดยในเรื่อง The Sorcerer's Jewel (พ.ศ. 2482) ได้อ้างถึงบท"ว่าด้วยการทำนายดวงชะตา" เป็นแหล่งข้อมูลของแก้วผลึกลึกลับชื่อ "ดาราแห่งเซคเมท" และในเรื่อง Black Bargain (พ.ศ. 2485) ได้บรรยายถึงหนังสือเล่มนี้ว่ามีเรื่องของการปรุงยาสมุนไพรและวาดวงกลมเพลิงในยามที่ดวงดาวอยู่ในตำแหน่งอันเหมาะสม วิธีการหล่อเทียนไขจากไขมันที่สกัดจากซากศพ วิธีการเลือกสัตว์สังเวยในพิธีบูชายัญ เรื่องราวของกลุ่มคนลึกลับที่ผู้คนไม่เชื่อว่ามีอยู่ภายใต้การชี้นำของความชั่วร้ายแต่โบราณกาล
สโมกกีแบร์
ในปี ค.ศ. 1950 เจ้าหน้าที่ป่าไม้ได้ช่วยชีวิตหมีดำตัวหนึ่ง จากไฟป่าที่กินเนื้อที่ถึง 69 ตารางกิโลเมตรของป่าสงวนแห่งชาติลินคอล์นในรัฐนิวเม็กซิโก เจ้าหน้าที่ได้นำหมีตัวนั้นกลับไปที่ทำการ เพื่อฟื้นฟู และตั้งชื่อว่า สโมกกี ตามชื่อมาสคอตของกรม เรื่องราวของหมีสโมกกีกลายเป็นข่าวหนังสือพิมพ์ และถูกตีพิมพ์เรื่องราวในนิตยสารไลฟ์ มันถูกนำไปเลี้ยงดูที่สวนสัตว์แห่งชาติสมิทโซเนียน ในวอชิงตัน ดี.ซี. เป็นเวลา 26 ปี จนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1976 ในภายหลังกรมป่าไม้สหรัฐอเมริกาได้เลี้ยงดูลูกหมีกำพร้าอีกหลายตัว โดยใช้ชื่อว่า ลิตเติลสโมกกี (Little Smokey)
เด เวอร์มิส มิสเทรีส
เนื้อหา
ในเรื่อง Philtre Tip (พ.ศ. 2504) ได้อ้างถึงยาสเน่ห์ใน "ตำราเวทย์ของลุดวิก พรินน์ ฉบับภาษาอังกฤษ" และเป็นครั้งแรกที่บล็อกได้ยกถ้อยคำของพรินน์ในหนังสือมาใช้โดยตรง
ในงานอื่น ๆ
เอช. พี. เลิฟคราฟท์ได้อ้างถึงหนังสือเล่มนี้ในเรื่อง The Haunter of the Dark (ซึ่งมีเนื้อหาต่อจาก The Shambler from the Stars) The Diary of Alonzo Typer และ The Shadow Out of Time
เด เวอร์มิส มิสเทรีสยังได้รับการยกมาอ้างถึงโดยนักประพันธ์รุ่นหลัง ๆ อยู่บ่อยครั้ง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเรื่อง Jerusalem's Lot ซึ่งเป็นเรื่องหนึ่งในชุด Night Shiftของสตีเฟน คิง
สวนจตุจักร
สวนจตุจักร เป็นสวนสาธารณะระดับย่าน สำหรับการพักผ่อนหย่อนใจทางตอนเหนือของกรุงเทพฯ ในความดูแลของกรุงเทพมหานคร ทิศตะวันออกจรดถนนพหลโยธิน ทิศเหนือจรดถนนวิภาวดีรังสิต ทิศตะวันตกและทิศใต้จรดถนนกำแพงเพชร 3
สวนจตุจักรสร้างขึ้นโดย พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ในปี พ.ศ. 2521 และดำเนินการได้สำเร็จเมื่อวันที่  2 มกราคม พ.ศ. 2521 เป็นที่ดินของการรถไฟแห่งประเทศไทยซึ่งในขณะนั้น พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ เป็นประธานกรรมการรถไฟ โดยการเอากองขยะที่ดินแดง มาถมที่ของการรถไฟแห่งประเทศไทย แล้วย้ายตลาดนัดสนามหลวงมาที่นี่ โดยใช้ทหารช่างมาทำการสร้างขึ้น
สวนจตุจักร เป็นสวนสาธารณะหลักของอุทยานสวนจตุจักร ประกอบด้วยสวนสาธารณะ 3 แห่งที่มีพื้นที่ติดต่อกันได้แก่ สวนจตุจักร พื้นที่ 155 ไร่ สวนวชิรเบญจทัศ พื้นที่ 375 ไร่ และสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ พื้นที่ 196 ไร่ รวมทั้งหมด 727 ไร่
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2518 การรถไฟแห่งประเทศไทยได้น้อมเกล้าฯ ถวายที่ดิน 100 ไร่ เพื่อสร้างสวนสาธารณะตามพระราชประสงค์ของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 4 รอบ 5 ธันวาคม 2518 ซึ่งเมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2519 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามของสวนแห่งนี้ว่า "สวนจตุจักร" (ซึ่งเป็นชื่อภาษาสันสกฤต มีความหมายว่า "สี่รอบ") สวนจตุจักรเปิดทำการในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2523 และต่อมาถูกใช้เป็นชื่อของเขต และชื่อของแขวงที่เป็นที่ตั้งของสวน
ลักษณะเด่นและจุดที่น่าสนใจ
อนุสรณ์เป็นประจักษ์พยานตั้งแต่เมื่อครั้งแรกสร้างเป็นสัญลักษณ์ของสวนสาธารณะ ได้แก่ หอนาฬิกา นาฬิกาดอกไม้ ประติมากรรมอาเซียน 6 ประเทศ นอกจากนี้แล้วในช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายน ซึ่งตรงกับช่วงฤดูร้อนในแต่ละปี บริเวณริมถนนพหลโยธินตรงช่วงด้านข้างของสวนจตุจักร รวมไปถึงสวนวชิรเบญจทัศ หรือสวนรถไฟที่อยู่ใกล้เคียง จะเป็นช่วงที่ดอกชมพูพันธุ์ทิพย์บานสะพรั่ง และร่วงหล่นลงพื้นเป็นสีชมพูตัดกับสีเขียวของพื้นหญ้า ก่อให้เกิดเป็นภาพที่สวยงามอย่างยิ่ง
ซับโลน ซีมินตอฟ
ซับโลน ซีมินตอฟ (, ดารี/زابلون سیمینتوف; เกิดใน ค.ศ. 1959) เป็นพ่อค้าพรมและเจ้าของร้านอาหารชาวอัฟกันที่เชื่อว่าเป็นชาวยิวคนสุดท้ายที่อยู่ในประเทศอัฟกานิสถาน และเป็นผู้ดูแลธรรมศาลาแห่งเดียวที่คาบูล   ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2021 เขาเดินทางออกจากอัฟกานิสถาน ด้วยความช่วยเหลือจากบริษัทความปลอดภัยส่วนตัวของนักธุรกิจชาวอิสราเอล-อเมริกัน โมตี คาฮานา
ประวัติ
ก่อนย้ายไปที่คาบูล ซีมินตอฟเกิดและเติบโตในเมืองเฮราตฝั่งตะวันตก บ้านของเขาเสียหายในช่วงสงครามกลางเมือง (ทำให้ชาวยิวเกือบทั้งหมดออกจากประเทศ) บังคับให้เขาย้ายไปที่ธรรมศาลา เขาเคยอยู่ที่เติร์กเมนิสถานแล้วกลับไปที่คาบูลใน ค.ศ. 1998 ในช่วงสมัยของตอลิบาน เขาถูกพวกตอลิบานกักขังและทุบตีหลายครั้ง ซีมินตอฟอาศัยอยู่ในธรรมศาลาคู่กับอิสฮาก (ไอแซก) เลวิน ที่เสียชีวิตในวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2005 อายุประมาณ 80 ปี เรื่องราวของซีมินตอฟกับเลวินเป็นพื้นฐานของละครอังกฤษ หลังเลวินเสียชีวิต ซีมินตอฟกล่าวว่าเขาไม่เสียใจและจะไม่คิดถึงเขา ซีมินตอฟอาศัยอยู่ในห้องเล็กในธรรมศาลาที่ Flower Street ในคาบูลและได้เงินบริจาคจากกลุ่มชาวยิวต่างประเทศและมุสลิมท้องที่ที่เห็นใจ ภรรยาและลูกสาวสองคนอาศัยอยู่ในประเทศอิสราเอล เมื่อมีคนถามในระหว่างสัมภาษณ์ว่าเขาจะย้ายไปที่อิสราเอลไหม ซีมินตอฟตอบโต้ว่า "ไปอิสราเอล? ผมจะทำงานอะไรที่นั่น? ทำไมต้องออกไปจากที่นี่?" ในวิดีโอการสัมภาษณ์โดย อัลจาซีรา เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2007 ซีมินตอฟแนะนำว่าเขาอาจสนใจที่จะย้ายไปที่อิสราเอลเพื่ออยู่ร่วมกับลูกสาวทั้งสองคน
ซีมินตอฟได้กล่าวว่า: "ผมไม่อยากให้ประเพณีของชาวยิวถูกลบไป พ่อผมเป็นรับบี ปู่ผมก็เป็นรับบี พวกเราคือครอบครัวศาสนาที่ใหญ่..." อย่างไรก็ตาม เขาสวม กิปปะฮ์ ในที่ส่วนตัวและไม่ค่อยให้ผู้ชมเยี่ยมชมธรรมศาลาที่เขาเรียกว่าบ้าน ในการสัมภาษณ์เมื่อ ค.ศ. 2019 ซีมินตอฟกล่าวว่า "ผมไม่พูดภาษาฮีบรู ผมเป็นชาวอัฟกัน" เขาอ้างว่ารู้จักกับประธานาธิบดีอัชราฟ ฆานีเป็นการส่วนตัวด้วย
ราวัลปินดี
ราวัลปินดี (راولپنڈی) เป็นเมืองในประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่ในแคว้นปัญจาบ ใกล้กับกรุงอิสลามาบาด เป็นเมืองศูนย์กลางของกองทัพปากีสถาน และเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศขณะที่กรุงอิสลามาบาดกำลังสร้างในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960
เมืองราวัลปินดีมีพื้นที่ 5,286 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 3,039,550 คน
วัดคูหา (จังหวัดสงขลา)
วัดคูหา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลคูหา อำเภอสะบ้าย้อย จังหวัดสงขลา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 35 ตารางวา
วัดคูหาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2300 โดยมีพระคงแก้วได้รับนิมนต์จากชาวบ้านให้มาดำเนินการสร้างวัดนี้ และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นวัดสำคัญของของอำเภอสะบ้าย้อยมาตั้งแต่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ศาลาการเปรียญหลังเก่าซึ่งได้รื้อถอนไปแล้วปรากฏประวัติการบูรณปฏิสังขรณ์เป็นข้อความบริเวณคอสองว่า "โรงอุโบสถนี้... พระสงฆ์และอุบาสก อุบาสิกาทั้งหลายได้ปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2454"
พราง (ฮาร์ลาน โคเบน)
พราง (The Woods) เป็นนวนิยายแนวลึกลับ เขียนโดย ฮาร์ลาน โคเบน ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2007 โดยสำนักพิมพ์ดั๊ตตั้น สำหรับภาษาไทย ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2008 โดยแพรวสำนักพิมพ์ แปลโดยมณฑารัตน์ ทรงเผ่า
เรื่องย่อ
เมื่อ 20 ปีก่อน ที่ค่ายฤดูร้อน เด็กสาววัยรุ่นสี่คนถูกฆ่าตาย หนึ่งในนั้นคือเด็กสาวชื่อ คามิลล์ โคปแลนด์ ฆาตกรถูกจับเข้าคุก
และแล้วก็เกิดการฆาตกรรมขึ้นอีกครั้ง โดยที่ผู้ตายมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีเมื่อ 20 ปีก่อน และที่บ้านของเขา ก็มีรายงานข่าวเกี่ยวกับพอลตัดเก็บไว้มากมาย รวมทั้งคนสนิทของเขาก็ให้การว่าผู้ตายพูดอยู่เสมอ ๆ ว่า ตอนเกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อ 20 ปีก่อนนั้น "พอลโกหก"
15 พฤษภาคม
วันที่ 15 พฤษภาคม เป็นวันที่ 135 ของปี (วันที่ 136 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 230 วันในปีนั้น
ศาสนาอิสลามในประเทศญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์ของ ศาสนาอิสลามในประเทศญี่ปุ่น ปรากฏขึ้นไม่นานเมื่อเทียบกับการมีอยู่ของศาสนาอื่น ๆ ในประเทศใกล้เคียงอย่างยาวนาน ศาสนาอิสลามเป็นหนึ่งในศาสนาชนกลุ่มน้อยในประเทศญี่ปุ่น โดยมีผู้นับถือประมาณร้อยละ 0.15 จากประชากรทั้งหมดใน ค.ศ. 2020 ปัจจุบัน มุสลิมอาศัยอยู่กันเป็นชุมชนผู้อพยพส่วนใหญ่ และชุมชนชาวญี่ปุ่นส่วนน้อย
ช่วงต้น
มีบันทึกเกี่ยวกับการติดต่อระหว่างอิสลามกับญี่ปุ่นก่อนการเปิดประเทศใน ค.ศ. 1853 มุสลิมบางส่วนอาจเดินทางมาในศตวรรษก่อนหน้า แม้ว่าจะอยู่ในชุมชนแบบบโดดเดี่ยวก็ตาม องค์ประกอบปรัชญาอิสลามบางส่วนได้รับการกลั่นกรองย้อนไปถึงยุคเฮอัง ผ่านแหล่งข้อมูลจากจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ประชากร
ใน ค.ศ. 1941 หนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของมัสยิดโตเกียวยืนยันว่ามีมุสลิมในประเทศญี่ปุ่น 600 คน ในจำนวนนี้มี 3 หรือ 4 คนที่เป็นชาวญี่ปุ่น ข้อมูลบางส่วนระบุว่ามีมุสลิมถึง 30,000 คน (ครึ่งหนึ่งเป็นคนในประเทศ) ใน ค.ศ. 1982 ในกลุ่มมุสลิมเชื้อสายญี่ปุ่น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นหญิงชาวญี่ปุ่นที่แต่งงานกับชายมุสลิมที่อพยพเข้ามาในช่วงที่เศรษฐกิจบูมในคริสต์ทศวรรษ 1980 แต่มีปัญญาชนจำนวนหนึ่ง (รวมถึงศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย) เข้ารับอิสลาม ข้อมูลประมาณการส่วนใหญ่ระบุประชากรมุสลิมในขอบเขตประมาณ 100,000 คน ศาสนาอิสลามยังคงเป็นศาสนาชนกลุ่มน้อยในประเทศญี่ปุ่น และไม่มีหลักฐานว่ามีจำนวนผู้นับถือเพิ่มขึ้นหรือไม่ การเข้ารับศาสนาส่วนใหญ่พบในกลุ่มหญิงสาวชาวญี่ปุ่นที่แต่งงานแล้ว ตามข้อมูลที่อ้างโดย The Modern Religion ในคริสต์ทศวรรษ 1990
ขนาดที่แท้จริงของประชากรมุสลิมในญี่ปุ่นในปัจจุบันยังคงเป็นการคาดคะเน นักวิชาการชาวญี่ปุ่นอย่างฮิโรชิ โคจิมะ จาก National Institute of Population and Social Security Research และเคโกะ ซากูไร จากมหาวิทยาลัยวาเซดะ กล่าวแนะว่ามีประชากรมุสลิมประมาณ 70,000 คน ในจำนวนนี้ ประมาณ 90% เป้นพลเมืองต่างชาติ และประมาณ 10% เป็นชาวญี่ปุ่น ในกลุ่มผู้อพยพเข้า เรียงตามประชากรจากมากไปน้อยได้เป็น ชาวอินโดนีเซีย อินเดีย ปากีสถาน และบังกลาเทศ The Pew Research Center ประมาณการว่ามีมุสลิมในญี่ปุ่น 185,000 คนใน ค.ศ. 2010 ส่วนใน ค.ศ. 2019 มีการประมาณการว่ามีมุสลิมเพิ่มขึ้นถึง 230,000 คน เนื่องจากนโยบายที่เป็นมิตรต่อผู้อพยพ มีชาวญี่ปุ่นเปลี่ยนศาสนาประมาณ 50,000 คน และมีมัสยิดในญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 110 แห่ง จาก 24 แห่งใน ค.ศ. 2001 ใน ค.ศ. 2020 มุสลิมในประเทศญี่ปุ่นเกือบครึ่งหนึ่งเป็นชาวอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และมาเลเซีย
ประชากรมุสลิมที่มีอายุน้อยบ่งชี้ว่าจะมีประชากรมุสลิมถาวรในรุ่นที่สองและสาม
การค้นหาแบบจำกัดความลึก
การค้นแบบจำกัดความลึก หรือ การค้นหาแบบจำกัดความลึก (depth limited search) เป็นขั้นตอนวิธีทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในการหาปมบนกราฟซึ่งได้ปรับปรุงจากการค้นหาเชิงลึก (depth first search) เพื่อใช้ในงานค้นหากราฟ ที่ต้องการประสิทธิภาพสูงขึ้น โดยขั้นตอนวิธีนี้ เป็นพื้นฐานของ Iterative deepening depth-first search ซึ่งเป็นขั้นตอนวิธีสำหรับการค้นหาสถานะ (state space search) ที่อาศัยการค้นหาเชิงลึกจำกัดแบบวนเพิ่มความลึกไปเรื่อยๆ เพื่อหาคำตอบที่ดีที่สุด
ลักษณะโดยทั่วไป
การค้นหาแบบจำกัดความลึกนั้น จะคล้ายกับการค้นหาเชิงลึก แต่จะมีการกำหนดขีดจำกัดของการค้นหาว่าจะค้นหาไม่เกินความลึกเท่าไร หากเกินก็จะหยุดเพื่อป้องกันการค้นลึกไปเรื่อยๆ ซึ่งจะเป็นการหลีกเลี่ยงจุดอ่อนของการค้นหาเชิงลึก ที่อาจเกิดจากการวนไปไม่มีที่สิ้นสุดหากกราฟนั้นมีวังวนอยู่
รหัสเทียม
DLS(node, goal, depth) { if ( depth >= 0 ) { if ( node == goal ) return node
for each child in expand(node) DLS(child, goal, depth-1) } }
ความซับซ้อนด้านเวลา
จะมีความซับซ้อนด้านเวลาเป็น O ( คือจำนวนจุดยอดบนกราฟ และ  คือจำนวนเส้นเชื่อมบนกราฟ) โดยเท่ากับกับแบบการค้นหาเชิงลึก เนื่องจากใช้โครงสร้างแบบเดียวกัน แต่ทว่าการค้นแบบด้วยกระบวนการนี้จะค้นหากราฟภายในระยะที่กำหนดไว้ ไม่ได้ค้นหากราฟทั้งหมด
ความสมบูรณ์ (Completeness)
ถึงแม้ว่าการค้นหาแบบนี้จะทำไม่สามารถเดินตามเส้นเชื่อมของกราฟไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หรือติดอยู่ในวังวนของกราฟเนื่องจากมีการกำหนดขอบเขตก็ตาม ความสมบูรณ์ของคำตอบนั้นจะขึ้นอยู่กับการกำหนดขอบเขตของความลึก หากกำหนดค่าความลึกไว้น้อยเกินไปก็อาจจะไม่ได้คำตอบ หรือหากกำหนดมากไป ก็อาจจะได้คำตอบที่ไม่ดีที่สุด
การได้คำตอบเหมาะสมที่สุด (Optimality)
คำตอบที่ได้จากการค้นหาแบบนี้อาจจะยังไม่เหมาะสมที่สุด เนื่องจากยังคงมีปัญหาจากการค้นหาเชิงลึก ที่บางกรณีที่หากการไล่ค้นหากราฟนั้นเริ่มเดินทางจากเส้นเชื่อมที่ไม่ใช่เส้นเชื่อมที่ดีที่สุด แล้วค้นเจอคำตอบที่ต้องการ
ตัวอย่าง
พิจารณากราฟ
จากกราฟ หากเราเริ่มค้นหาจากจุดยอด A และต้องการค้นหาจุดยอด C การค้นหาด้วย Depth First Search โดยไม่ได้มีการจำว่าแวะผ่านจุดยอดใดไปแล้วบ้าง นั้นจะทำการค้นหาในวิถี A -> B -> D -> F -> E -> A -> B -> D -> F -> E -> A -> และวนไปเรื่อยๆ หาจุดยอดที่ต้องการไม่พบ แต่หากกำหนดว่าความลึกของเราจะไม่เกิน 3 เราจะได้การค้นหาเป็น A -> B -> D -> F -> E -> C ซึ่งเป็นจุดยอดที่ต้องการ โดยมีวิถีคือ A -> C
แต่อย่างไรก็ตาม หากเรากำหนดความลึกไว้ไม่เหมาะสม ก็อาจจะทำให้คำตอบที่ได้นั้นไม่เป็นคำตอบที่ดีที่สุด เช่น กำหนดความลึกไว้ที่ 3 และหาจุดยอด E เราจะได้การค้นว่าเป็น A -> B -> D -> F -> E ซึ่งจะได้วิถีของคำตอบคือ A -> B -> F -> E ซึ่งไม่ใช่วิถีที่ดีที่สุด ( A -> E) เป็นต้น
การประยุกต์ใช้
การค้นหาแบบจำกัดความลึก ใช้ในงานหลายๆ ด้าน แต่ส่วนมากนั้นจะใช้ในเรื่องเกี่ยวกับการทำปัญญาประดิษฐ์​ (Artificial Intelligence) เช่นการจำลองการเล่นหมากรุก โดยใช้งานร่วมที่ใช้ขั้นตอนวิธีอื่นๆ เพิ่มเติม เช่น minimax (วิธีการหาวิธีที่ดีที่สุด) หรือ alpha-beta (ขั้นตอนวิธีที่ใช้ลดการหาที่ไม่จำเป็น)
ขั้นตอนวิธีหนึ่งที่เกี่ยวข้องคือ Iterative deepening depth-first search ซึ่งเป็นขั้นตอนวิธีสำหรับการค้นหาสถานะ (state space search) ที่อาศัยการค้นหาแบบจำกัดความลึก โดยเพิ่มจำนวนความลึก ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอคำตอบ ซึ่งวิธีนี้จะทำให้สามารถรับประกันได้ว่าคำตอบที่เราได้มานั้นเป็นคำตอบที่ดีที่สุด (จะได้วิถีผ่านที่น้อยที่สุด เนื่องจากเราพิจารณาจากวิถีน้อยไปมากขึ้นเรื่อยๆ)
สรุป
ขั้นตอนวิธีนี้ เกิดจากปรับปรุงแก้ไขจากการค้นหาเชิงลึก เพื่อทำให้ประสิทธิภาพของขั้นตอนวิธีดีขึ้น กล่าวคือ ไม่เกิดการวนซ้ำไปเรื่อยๆ จนไม่มีที่สิ้นสุด แต่อย่างไรก็ตาม ยังมีข้อจำกัดอยู่ที่ว่าเราจะต้องเลือกความลึกของการค้นหาให้เหมาะสม จึงจะทำให้เกิดประสิทธิภาพ กำหนดความลึกไว้น้อย ก็อาจไม่เจอคำตอบ หรือกำหนดความลึกมาก ก็อาจจะได้คำตอบที่ยังไม่ดีที่สุด ซึ่งขั้นตอนวิธีนี้ได้ถูกแก้ไขปรับปรุงเป็น Iterative deepening depth-first search โดยอาศัยหลักการของขั้นตอนวิธีเชิงละโมบ ที่ค่อยๆ หาจากการกำหนดขีดความลึกไว้ที่ 0 แล้วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าเราจะเจอคำตอบต้องการได้
ฮอร์ดัน (จังหวัดกีมารัส)
ฮอร์ดัน เป็นเทศบาลระดับที่ 3 และเป็นเมืองศูนย์กลางของจังหวัดกีมารัส ประเทศฟิลิปปินส์ จากการสำมะโนในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 36,096 คน เนื่องจากตัวเทศบาลตั้งอยู่ใกล้กับอีโลอีโลซิตี จึงได้เป็นศูนย์กลางด้านพาณิชยกรรมของเกาะ
ฮอร์ดันมีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลสามแห่ง ได้แก่ บูเวนาบิสตาทางทิศเหนือ, ซันโลเรนโซทางทิศตะวันออก และซีบูนักทางทิศใต้
บารังไกย์
ฮอร์ดันมีบารังไกย์ทั้งหมด 14 แห่ง ดังนี้ • อาลากีโซก
• บัลโคนมาราบิลยา
• บัลโคนเมลยีซา
• บุกไน
• เอสปีโนซา
• โฮสกิน
• โมโรบูอัน
• โปบลาซีโยน
• รีซัล
• ซันมีเกล
• ซีนัปซาปัน
• ซันตาเตเรซา
บริเทนส์กอตแทเลินต์
ซึ่งผู้ชนะจากการลงคะแนนโดยผู้ชมจะได้รับรางวัล 100,000 ปอนด์สเตอร์ลิง และได้รับโอกาสแสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์ ในส่วนคณะกรรมการตัดสิน ประกอบด้วย ไซมอน โคเวลล์, อแมนดา โฮลเดน, ปิแอร์ส มอร์แกน (ได้เปลี่ยนคณะกรรมการใหม่ 2 คนคือ เดวิดแฮดเซอร์ฮอฟและไมเคิล แมคอินไตย์ มาแทนปีแอร์ส ที่จะต้องไปรับงานของซีเอ็นเอ็นที่สหรัฐอเมริกาและไซมอน โคเวลล์ ที่จะมาเป็นกรรมการเฉพาะช่วงถ่ายทอดสดเท่านั้น นับตั้งแต่ซีรีส์ที่ 5 เป็นต้นไป
ซีรีส์ชุดแรกของรายการนี้เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน - 17 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ซึ่งมีผู้ชนะคือ พอล พอตส์ ส่วนผู้ชนะของซีรีส์ที่สองซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 12 เมษายน - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งมีผู้ชนะคือ จอร์จ แซมป์สัน และซีรีส์ที่สามเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 11 เมษายน - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 มีผู้ชนะคือ กลุ่มนักเต้น ไดเวอร์ซิตี
ซึ่งในซีรีส์ที่สามนี้เอง ที่ทำให้ทั่วโลกให้ความสนใจ จากหนึ่งในผู้เข้าประกวดชื่อ ซูเซิน บอยล์ ที่ในช่วงแรกก่อนการแสดงความสามารถ ทั้งผู้ชมในโรงประกวดและคณะกรรมการตัดสิน แสดงความกังขาเชิงลบต่อเธอว่า ไม่น่าจะสามารถผ่านเข้ารอบได้ แต่เมื่อเธอเปล่งเสียงร้องในเพลง ไอดรีมด์อะดรีม (I dreamed a dream) เพลงจากละครเวทีเรื่องเลมีเซราบล์ (Les Misérables) เสียงร้องของเธอและเรื่องราวชีวิตของเธอทำให้เธอโด่งดังเพียงข้ามคืน แม้จะได้เพียงตำแหน่งรองชนะเลิศก็ตามและท้ายที่สุดถึงแม้จะได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ เธอก็ยังได้แสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์
กติกา
ผู้เข้าแข่งขันจะต้องโชว์ความสามารถในการแสดงของตนเองได้ภายใน 5-10 นาที ในขณะเดียวกันกรรมการทั้ง 4 คนจะคอยดูการแสดงนั้น หากไม่ชอบใจหรือไม่ดีพอ กรรมการจะกดปุ่มสีแดง ที่เรียกว่าบัซเซอร์ (Buzzer) และหลอดไฟฟ้ารูปกากบาท ตรงหน้าโต๊ะและด้านบนของเวที เมื่อกากบาทปรากฏขึ้นครบ 4 บัซเซอร์ การแสดงจะหยุดลงทันที และกรรมการจะตัดสินว่า การแสดงนั้นจะผ่านเข้ารอบต่อไปหรือไม่ โดยผู้แข่งขันต้องได้รับคะแนน อย่างน้อย 3 ใน 4 คน แล้วคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันอีกครั้ง เพื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ
คางามิ
คางามิ (鏡) แปลว่ากระจกเงาในภาษาญี่ปุ่น อาจหมายถึง
ทบวงทหารบกสหรัฐ
ทบวงทหารบกสหรัฐ (United States Department of the Army ตัวย่อ: DA) เป็นอีกหนึ่งหน่วยงานภายใต้กระทรวงกลาโหมสหรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1947 จากการยุบกระทรวงการสงครามสหรัฐเป็นสองทบวงทหาร เป็นหน่วยงานของรัฐบาลกลางที่กองทัพสหรัฐจัดขึ้นและนำโดยรัฐมนตรีว่าการทบวงซึ่งมีอำนาจตามกฎหมายภายใต้อนุสัญญา 10 USC § 3013 เพื่อดำเนินกิจการและกำหนดระเบียบสำหรับรัฐบาลของตนภายใต้ขอบเขตของกฎหมายและทิศทางของกระทรวงกลาโหมและประธานาธิบดี
รัฐมนตรีว่าการทบวงทหารบกเป็นเจ้าหน้าที่รัฐฝ่ายการเมืองที่ได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีและได้รับการเห็นชอบจากวุฒิสภา เจ้าหน้าที่อาวุโสคนอื่น ๆ ของทบวงคือรองปลัดทบวง และรองเสนาธิการทหารบก
ปองวุฒิ รุจิระชาคร
ปองวุฒิ รุจิระชาคร (เกิด 29 เมษายน พ.ศ. 2525) เป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ชื่อดังผู้มีผลงานหลากหลายแนว ทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น วรรณกรรมเยาวชน สืบสวนสอบสวน และบทความ โดยใช้นามปากกา ปองวุฒิ และ Pongwut Rujirachakorn ได้รับรางวัลทางด้านการเขียนในเวทีประกวดวรรณกรรมระดับประเทศหลายสาขา เช่นรางวัลพานแว่นฟ้า นายอินทร์อวอร์ด รวมทั้งเข้ารอบรางวัลซีไรต์ 3 หนในปี พ.ศ. 2558/2560/2561 ผลงานบางชิ้นได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศ เช่น เรื่องสั้น สินเชื่อ Diamond เพชรพยาบาท รวมถึงได้รับการซื้อลิขสิทธิ์เป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์เช่น Mystery Spot วงกตฆาตกรรม/Ghost Theory ทฤษฎีขังวิญญาณ/สานรักสลับกาล/ลางมรรคา มีเรื่องสั้นภาษาอังกฤษตีพิมพ์ในนิตยสารต่างประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ ปัจจุบันมีผลงานเขียนของตนเองและเขียนร่วมกับคนอื่นออกมาเกือบ 100 เล่ม นอกจากนี้ยังทำงานร่วมกับหน่วยงานภาครัฐหลายแห่ง เช่น เป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษในโครงการบ่มเพาะนักเขียนหน้าใหม่โดยกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติ
ปองวุฒิ รุจิระชาคร เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2525 จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาควิชาการตลาด จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง บิดาเป็นนายตำรวจดังผู้ทำคดีใหญ่ระดับประเทศ มารดาเป็นข้าราชการใหญ่สังกัดกรุงเทพมหานคร
เริ่มต้นการเขียนนวนิยายเพราะความรักการอ่าน ชอบอ่านหนังสือหลากหลายแนว ต่อมาจนอายุ 15 ปี เขาเริ่มต้นการเขียนด้วยการเขียนไดอารี่ส่วนตัว ก่อนจะเขียนอย่างเป็นจริงเป็นจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการส่งเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร เช่น ขวัญเรือน เป็นต้น งานเขียนชิ้นแรกที่ออกสู่สายตานักอ่านคือ เรื่องสั้น "ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน" ตีพิมพ์ในนิตยสารขวัญเรือน ใช้นามปากกาว่า ปองวุฒิ ก่อนจะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องยาวครั้งแรกชื่อ "Pornovel" ในอีก 4 ปีต่อมา
หนังสือในวัยเด็กที่เขาประทับใจจนกลายเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นนักเขียนในทุกวันนี้คือ หนังสือของอกาธา คริสตี้ ไอแซค อาซิมอฟ โรอัลด์ ดาห์ล ส่วนนักเขียนไทยที่เขาชอบคือ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ชาติ กอบจิตติ และกนกพงศ์ สงสมพันธุ์
แนวทางการเขียน
แนวคิดในการเขียนนวนิยายของปองวุฒิคือ การนำเสนอความแปลกใหม่ของนิยายที่นักอ่านเข้าถึงได้โดยง่าย สามารถอ่านและตีความได้หลายระดับ โดยเริ่มต้นจากการวางโครงเรื่องในตอนต้นและตอนท้ายอย่างรัดกุม ทั้งในส่วนของแก่นเรื่อง การกระทำ ความนึกคิดของตัวละคร และประเด็นเกี่ยวกับจิตใจมนุษย์ จุดเชื่อมต่อปริศนาต่างๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมาก โดยเฉพาะนวนิยายที่มีจำนวนหลายเล่มจบ เพื่อไม่ให้เรื่องราวหลุดจากกรอบของความสมจริงสมจัง และเพื่อให้เนื้อเรื่องออกมาสนุกและน่าสนใจ
จุดเด่นในนวนิยายของปองวุฒิ ได้แก่ การเล่าเรื่องที่โดดเด่น การบรรยายกระชับ เป็นเหตุเป็นผล การวางโครงเรื่องมีมาตรฐาน ใช้ลีลาเหมือนหนังสือวรรณกรรมตะวันตก มีความซับซ้อนในเนื้อหา กระตุ้นการตั้งคำถามของนักอ่านให้เกิดความอยากรู้และติดตามเรื่องราวต่อไปเรื่อยๆ
อ้างอิง
4. บทสัมภาษณ์ พบปะพูดคุย Writer of the Month, "Pongwut นักเขียนอาชีพเจ้าของไอเดียกระฉูดกับผลงานชิ้นที่ 14 ของเขา" เว็บไซด์เด็กดีดอตคอม กรกฎาคม 2552
5. คอลัมน์หนึ่งในใจ Pimkham Mag ฉบับที่ 4 ปักษ์หลัง กันยายน 2552
แฮร์โรลด์ แพร์ริโน
แฮร์โรลด์ แพร์ริโน จูเนียร์ (Harold Perrineau, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1963 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในบทไมเคิล ดอว์สัน ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง Lost บท ลิงก์ ในภาพยนตร์ The Matrix และออกัสตุส ฮิล ในซีรีส์อเมริกันเรื่อง Oz และบท เมอร์คูติโอ ในภาพยนตร์ของบาซ ลูห์แมนน์ ใน Romeo + Juliet เขายังแสดงในซีรีส์ตลก-ดราม่า ทางช่องเอบีซี เรื่อง The Unusuals
อ้างอิง
1963
รถไฟความเร็วสูงสายเหนือ-ใต้ (เวียดนาม)
รถไฟความเร็วสูงสายเหนือ-ใต้ (Đường sắt cao tốc Bắc-Nam) เป็นโครงการรถไฟความเร็วสูงของเวียดนาม โดยมีแนวเส้นทางส่วนใหญ่ทับซ้อนกับทางรถไฟสายเหนือ-ใต้
ระยะทางทั้งหมด 1570 km จากเส้นทางเก่า 1729 km คาดว่าจะใช้งบประมาณ 55.85 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับกองทุนส่วนหนึ่งจากญี่ปุ่น
วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์
วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์ (asteroseismology) คือการศึกษาการแกว่งกวัด ของดาวฤกษ์ โหมดการสั่นแบบต่าง ๆ ที่พบในดาวได้รับอิทธิพลจากส่วนต่าง ๆ ของดาวอย่างละเอียดอ่อน ดังนั้นจึงให้ข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างภายในของดาว ซึ่งไม่สามารถทราบได้จากกำลังส่องสว่าง และ อุณหภูมิพื้นผิวของดาวที่สามารถสังเกตการณ์โดยตรงได้ วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวิทยาคลื่นไหวสะเทือนดวงอาทิตย์ ซึ่งเป็นการศึกษาการแกว่งในดวงอาทิตย์ แม้ว่าทั้งสองจะมีพื้นฐานทางฟิสิกส์เดียวกัน แต่พื้นผิวของดวงอาทิตย์สามารถสังเกตได้ด้วยความละเอียดที่สูงกว่ามาก ดังนั้นจึงเป็นไปได้ที่จะได้รับข้อมูลที่ต่างกันทั้งในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ
ประเภทของคลื่น
คลื่นภายในดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์แบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่
ในดาวคล้ายดวงอาทิตย์ เช่น พร็อกซิมาคนครึ่งม้า โหมด p จะโดดเด่นที่สุด และโหมด g จะจำกัดอยู่ในส่วนแก่นดาวซึ่งเป็นชั้นพาความร้อน อย่างไรก็ตาม จะเห็นโหมด g ได้ในดาวแคระขาว
วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดวงอาทิตย์
วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดวงอาทิตย์ เป็นสาขาย่อยของวิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ดวงอาทิตย์โดยเฉพาะ การสั่นไหวของดวงอาทิตย์ถูกกระตุ้นด้วยการพาความร้อนในชั้นนอก และ การสั่นแบบคล้ายดวงอาทิตย์ภายในดาวฤกษ์ดวงอื่นก็ถือเป็นสาขาใหม่ของวิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์
ภารกิจอวกาศ
ยานอวกาศบางลำได้ถูกมอบหมายให้การตรวจสอบทางวิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์เป็นเป้าหมายหลักของภารกิจ
ดาวยักษ์แดง
ดาวยักษ์แดง เป็นดาวฤกษ์ที่อยู่ในช่วงปลายของวิวัฒนาการดาวฤกษ์หลังจากสิ้นสุดการหลอมนิวเคลียสไฮโดรเจนในแกนกลาง ชั้นนอกของดาวขยายตัว 200 เท่าในขณะที่แกนกลางเกิดการยุบตัวจากความโน้มถ่วง อย่างไรก็ตาม มีสองขั้นตอนที่แตกต่างกัน คือ ระยะเริ่มต้นที่การหลอมนิวเคลียสไฮโดรเจนยังคงอยู่ในชั้นนอกของแกนกลางแต่ไม่มีฮีเลียมในแกนกลาง และระยะต่อมาที่แกนกลางถึงอุณหภูมิที่จะเริ่มฟิวชันฮีเลียม ก่อนหน้านี้ ระยะทั้งสองนี้ไม่สามารถแยกแยะได้จากการสังเกตการณ์สเปกตรัมของดาวฤกษ์ จนกระทั่งภารกิจของเคปเลอร์ได้ศึกษาคลื่นไหวสะเทือนของดาวยักษ์แดงจำนวนหลายร้อยดวง ทำให้สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างสองช่วงนี้ได้ โดยระยะเวลาโหมด g ของดาวที่เผาไหม้ไฮโดรเจนอยู่ภายใน 50 วินาที และระยะเวลาของดาวที่เผาไหม้ด้วยฮีเลียมคือภายใน 100 ถึง 300 วินาที วิทยาคลื่นไหวสะเทือนดาวฤกษ์ช่วยแสดงให้เห็นว่าแกนกลางหมุนเร็วกว่าพื้นผิวอย่างน้อยสิบเท่า การสังเกตการณ์เพิ่มเติมช่วยเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับวิวัฒนาการของดาวฤกษ์ที่ไม่เคยทราบมาก่อน
ตำบลหว้านใหญ่
หว้านใหญ่ เป็นตำบลในอำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร เป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการของอำเภอหว้านใหญ่ ปัจจุบันมีประชากร 4,884 คน และแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน
ตำบลหว้านใหญ่ทั้งตำบลอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหว้านใหญ่ เดิมมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหว้านใหญ่ซึ่งได้รับการจัดตั้งใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 1 ของอำเภอหว้านใหญ่
ดีบรึคเคอ
ดีบรึคเคอ (Die Brücke) คือกลุ่มศิลปินในกระแสเยอรมันเอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ก่อตั้งที่เมืองเดรสเดิน ดีบรึคเคอเป็นการรวมตัวกันของนักศึกษาสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่สนใจและกระตือรือร้นในศิลปะ พวกเขาศึกษาการวาดภาพเปลือย ซึ่งเป็นพื้นฐานของศิลปกรรมประเภทวิจิตรศิลป์แบบเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติในการทำงาน พวกเขามีแรงบันดาลใจจากชีวิตและประสบการณ์ของพวกเขาเอง ศิลปินแต่ละคนแสดงความคิดของเขาในการวาดภาพ
การก่อตั้ง
ในวันที่ 7 มิถุนายน ปี 1905 นักเรียนสถาปัตย์ 4 คนแห่งเมืองเดรสเดินได้รวมตัวกันและตั้งกลุ่มศิลปะที่มีชื่อว่า ดีบรึคเคอ ขึ้นมา พวกเขาคือ ฟริตซ์ บลายเออร์ (Fritz Bleyl), เอิร์นสต์ ลุดวิก เคียร์คเนอร์ (Ernst Ludwig Kirchner), อีริค แฮคเคล (Erich Heckel) และ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ (Karl Schmidt-Rottluff)
เคียร์คเนอร์และบลายเออร์ ศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซิน (Königlich Sächsische Technische Hochschule) และในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้พยายามฝึกวาดภาพ ระบายสีไปด้วย แฮคเคลและคาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกันตั้งแต่ที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนในเมืองเคมนิทซ์ (Chemnitz) และเขาทั้งสองได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคแห่งซัคเซินในปี 1904 แฮคเคลเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของเคียร์คเนอร์ เขาจึงแนะนำให้ คาร์ล ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ รู้จักกับ บลายเออร์และเคียร์คเนอร์
แนวคิดสำคัญ
การรวมตัวของกลุ่มศิลปะกลุ่มนี้ แรกเริ่มประกอบด้วยสมาชิก 4 คน ผู้ที่มีความกระตือรือร้นในเรื่องของศิลปะ เคียร์คเนอร์คือผู้ซึ่งนำเอาความคิดริเริ่มมายังกลุ่ม ส่วนชมิตท์ ค็อทท์ลุฟเป็นผู้เลือกชื่อ ดีบรึคเคอ ให้เป็นชื่อของกลุ่ม เขาได้รับแรงบันดาลใจจากสะพานหลายแห่งในเมืองเดรสเดิน เขาคิดว่ามันเปรียบเสมือนขั้นตอนในการข้ามไปสู่ฝั่งใหม่แห่งโลกศิลปะ เขาเลือกชื่อดีบรึคเคอ เพราะคิดว่านี่คือคำที่มีความหมาย ที่ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อใช้เฉพาะกลุ่มเท่านั้น แต่มันเป็นความหมายที่สามารถเชื่อมโยงพวกเขากับคนอื่น ๆ ได้ ศิลปินภายในกลุ่มดีบรึคเคอ มีความต้องการที่จะเป็นที่ยอมรับ เป็นที่น่าคบหา และปรารถนาว่างานของพวกเขาก็จะได้รับการยอมรับด้วยเช่นกัน การที่พวกเขายังเด็กและปราศจากคุณวุฒิทางการศึกษา พวกเขาจึงเชื่อแบบนั้น แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังมองหา อาจเป็นสิ่งที่พวกเขาจะไม่ได้รับจากชนชั้นกลางในสังคม
เคียร์คเนอร์ ได้กล่าวไว้ว่า “เราเชื่อในพัฒนาการ และเชื่อในการกำเนิดของผู้คน ซึ่งมีความคิดสร้างสรรค์และมีคุณค่า ที่เราเรียกกันว่าคนหนุ่มสาว เป็นคนหนุ่มสาวที่แบกรับอนาคตเอาไว้ เราจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อให้ได้รับอิสรภาพ เพื่อสองมือของเรา และเพื่อชีวิตของเรา ต่อต้านรากฐานที่มั่นคงของอำนาจที่คร่ำครึ ทุกคนเป็นพวกของเราในฐานะผู้ซึ่งทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์” นี่เป็นคำพูดสุดจะธรรมดาทั่วไป แต่มันแสดงให้เห็นข้อโต้แย้งที่ชัดเจนของศิลปินผู้ที่มีอายุระหว่าง 21 และ 25 ปี ตลอดจนความปรารถนาของพวกเขาที่จะหากลุ่มเพื่อนที่พร้อมต่อสู้เพื่อแยกตัวเองออกจากสังคมที่พวกเขาอาศัยอยู่ แต่อย่างไรก็ตามความกระตือรือร้นสำหรับการปฏิวัติและเปลี่ยนแปลงทางสังคมเพื่อความเป็นอิสระของพวกเขา
ในปี 1905 บลายเออร์จบปริญญาทางสถาปัตยกรรมศาสตร์ เช่นเดียวกันกับเคียร์คเนอร์ เขาทั้งสองลาออกจากกลุ่ม เนื่องจากเขาต้องย้ายไปที่ Freiburk, Silesia เพื่อไปเป็นอาจารย์สอนในโรงเรียนสถาปัตย์ท้องถิ่น หลังจากนั้น ศิลปินคนอื่น ๆ ก็เข้ามาร่วมกลุ่มด้วย แม้ว่าบางครั้งจะเข้ามาในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เช่น เอมิล โนลด์ (Emil Nolde) เป็นสมาชิกที่เข้ามาตั้งแต่ปี 1906 จนถึงวาระสุดท้ายที่กลุ่มจบลง จำนวนของศิลปินต่างชาติทั้งหมดที่เข้ามาได้รับการยกย่องเสมือนกับเป็นศิลปินแห่งกลุ่มดีบรึคเคออย่างเต็มตัว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้ามาเป็นสมาชิกอย่างยาวนานก็ตาม เมื่อกลุ่มดีบรึคเคอ ได้เลือนหายไป ยังคงเหลือศิลปินอีกเพียงสองคนเท่านั้น ที่ยังคงต้องการสร้างพัฒนาการใหม่ให้แก่กลุ่มและต้องการผลิตผลงานที่แตกต่างออกไปจากจุดเด่น เดิม ๆ ในรูปแบบของ ดีบรึคเคอ ก็คือ แม็กซ์ เพคสไตน์ (Max Pechstein) ซึ่งเป็นผู้ที่เข้ามาร่วมกลุ่มในปี 1906 และ อ็อตโต มึลเลอร์ (Otto Müller) ผู้ซึ่งเพิ่งเข้ามาเป็นสมาชิกของกลุ่มในปี 1910
เทคนิคและการแสดงผลงาน
พวกเขาชื่นชอบความงามของมนุษย์กับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ซึ่งพวกเขาคิดว่าไม่เน่าเฟะตามรูปแบบของอุตสาหกรรม และการวาดภาพเปลือย เพราะศิลปินเห็นว่ารูปแบบเสื้อผ้าของพวกเขาเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ยึดเอาความเป็นธรรมชาติของมนุษย์ไป เมื่อศิลปินในกลุ่มเดอะ บลิดจ์ ได้ก่อตั้งกลุ่มของพวกเขาขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง พวกเขาก็มองหาหนทางที่จะเผยแพร่ผลงานของพวกเขา ซึ่งไม่ใช่เพียงการนำเสนอผลงานของพวกเขาเท่านั้น แต่พวกเขาคิดว่ามันเป็นเสมือนการแบ่งปันชีวิตของพวกเขาให้ผู้อื่นได้รับรู้ด้วย
ผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ ยากที่จะอธิบายได้ว่าใครเป็นคนวาด แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเราจะรู้ได้ทันทีว่ามันคือผลงานของศิลปินในกลุ่ม ดีบรึคเคอ ซึ่งนั่นเป็นแนวคิดที่อยู่เหนือแนวคิดทั้งหมดของเคียร์คเนอร์ ในเดือนกันยายน ปี 1906 เคียร์คเนอร์ และ แฮคเคล ได้กลับเข้ามาจัดระเบียบองค์กรและนำเสนอรูปแบบใหม่ทางศิลปะ ซึ่งเป็นศิลปะที่ทุกคนมีส่วนร่วม ในปี 1910 ที่ the Arnold Gallery ในเมืองเดรสเดิน (Dresden) มีการจัดนิทรรศการแสดงภาพพิมพ์ในรูปแบบของแม่พิมพ์ไม้แกะสลัก เป็นภาพพิมพ์ที่พวกเขาได้ทำขึ้นจากภาพวาดของกันและกัน
เพชสไตน์คือสมาชิกคนแรกของกลุ่มที่ย้ายมาที่กรุงเบอร์ลิน (Berlin)ในปี 1908 ก่อนที่ศิลปินคนอื่น ๆ ของกลุ่มดีบรึคเคอตัดสินใจย้ายตามมา เพื่อที่จะเปิดเผยตัวเองและสร้างความประทับใจให้กับผู้ชมในเมืองใหญ่ ๆ ด้วยความไม่มีลักษณะเฉพาะตัว ความแตกต่างมากมายระหว่างชนชั้นทางสังคมของกรุงเบอร์ลิน ทำให้การเปิดเผยตัวของพวกเขาเป็นเสมือนการเต้นเป็นจังหวะในยามค่ำคืน ส่งผลให้เกิดกิจกรรมอันหลากหลายในวงการศิลปะ
พวกเขาได้จัดตั้งกลุ่มที่มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้นและพวกเขาก็หวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้พวกเขามีความเชื่อมั่นในตัวเอง เพื่อการต่อสู้ที่ยากลำบากในการแข่งขันกับศิลปินคนอื่น ๆ ในกรุงเบอร์ลิน อย่างไรก็ตาม ศิลปินมีการพัฒนารูปแบบของตัวเอง และดังนั้นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างที่สุด คือศิลปินในกลุ่มดีบรึคเคอเริ่มแยกตัวออกจากรูปแบบการสร้างงานของกลุ่มดีบรึคเคอในไม่ช้า
จุดสิ้นสุด
เคียร์คเนอร์, แฮคเคล, ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ, เพชสไตน์และมึลเลอร์ พยายามรักษาสมดุลของตัวเอง ท่ามกลางความยุ่งเหยิงของกรุงเบอร์ลิน ศิลปินแต่ละคน ใช้ช่วงเวลาของฤดูร้อนอยู่กับตัวเองหรือไม่ก็อยู่กับเพื่อนคนในคนหนึ่งเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการรวมกลุ่มกัน ในวันที่ 27 พฤษภาคม 1913 เคียร์คเนอร์ ได้เขียนจดหมายถึงสมาชิกสมทบคนอื่น ๆ เพื่ออธิบายว่ากลุ่มดีบรึคเคอ ได้สลายตัวแล้ว
ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่เป็นแรงบันดาลใจของกันและกัน เคียร์คเนอร์ได้นำเทคนิคการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ จากทางใต้ของเยอรมนี และคืนชีวิตใหม่ให้มันอีกครั้ง หลังจากได้รับแรงบันดาลใจจากแม่พิมพ์ไม้เก่าแก่ใน Nuremburk แฮคเคลเริ่มแกะไม้ให้เป็นรูปร่าง เคียร์คเนอร์ได้เพิ่มเทคนิคการวาดภาพลงบนการแกะสลักแม่พิมพ์ไม้ ซึ่งเป็นการพยายามจะหาจังหวะของตัวเอง ชมิตท์ ค็อทท์ลุฟ ได้ผลิตภาพพิมพ์หินขึ้นเป็นครั้งแรก
การจัดแสดงนิทรรศการครั้งแรกในกลุ่มของพวกเขาจัดขึ้นในสถานที่ที่พวกเขาคิดเอาไว้แล้วล่วงหน้านั่นก็คือที่เมืองเดรสเดิน แม้ว่าจะไม่ได้รับความสนใจมากมายนัก แต่อย่างไรก็ตาม เดรสเดินมีฉากทิวทัศน์ที่สวยงามและอารยธรรมที่เก่าแก่ก็เป็นแรงบันดาลใจให้กลุ่ม ดีบรึคเคอเป็นกลุ่มศิลปินกลุ่มแรกที่ค้นพบรากฐานของประวัติศาสตร์ศิลปะขนานไปกับงานศิลปะของ Cranach, Beham รวมถึงงานในยุคกลาง งานของผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ในเยอรมนี
คันหู
คันหู เป็นเพลงลูกทุ่ง ขับร้องโดยหลิว วริสสรา เมื่อครั้งที่ยังสังกัดค่ายโฟร์เอสอยู่ ประพันธ์โดยราตรี อิ่มสำราญ เพลงนี้รวมอยู่ในอัลบั้ม กล้า ๆ กลัว ๆ ที่วางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2542
เพลงนี้มีชื่อเสียงขึ้นมาเนื่องจากไผ่ เทอร์โบ หัวหน้าวงเทอร์โบ ได้นำคลิปวิดีโอการแสดงเพลงดังกล่าวขึ้นไปในเว็บไซต์ยูทูบ โดยในคลิปวิดีโอดังกล่าว นงผณี มหาดไทย (หรือเป็นที่รู้จักในนาม "จ๊ะ คันหู") ได้ออกมาร้องเพลงในเครื่องแต่งกายน้อยชิ้น และเกาที่หัวหน่าวไปด้วยและขณะร้องเพลง คลิปวิดีโอดังกล่าวมียอดผู้เข้าชมสูงกว่าสิบเจ็ดล้านครั้ง ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในอินเทอร์เน็ตเป็นอย่างมาก จนสื่อมวลชนได้ติดตามสัมภาษณ์หัวหน้าวงและนักร้องหลายต่อหลายครั้ง เช่น รายการเช้าข่าวข้น รายการวู้ดดี้ เกิดมาคุย รายการสุขขาอยู่หน...ได๋ ฯลฯ
หลังจากเพลงนี้เป็นที่รู้จักมากขึ้น ค่ายท็อปไลน์ ไดมอนด์ได้นำเพลงดังกล่าวมาทำใหม่ โดยให้วงคัตตอนบัดส์เป็นผู้ขับร้อง
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช เขต 3 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2564
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราช เขต 3 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2564''' เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครศรีธรรมราชแทนที่นายเทพไท เสนพงศ์ ที่ศาลรัฐธรรมนูญมีคำวินิจฉัยให้พ้นจากตำแหน่ง โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2564
ที่มา
เมื่อวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2563 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีมติรับคำร้องที่คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ขอให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยสมาชิกภาพของนายเทพไทเนื่องจากถูกศาลจังหวัดนครศรีธรรมราชตัดสินจำคุก 2 ปีและตัดสิทธิเลือกตั้งเป็นเวลา 10 ปี โดยศาลได้มีคำสั่งให้นายเทพไทหยุดปฏิบัติหน้าที่จนกว่าจะมีคำวินิจฉัยเป็นอื่น และในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2564 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยให้นายเทพไทพ้นจากความเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จึงต้องจัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ภายใน 45 วันนับตั้งแต่มีคำวินิจฉัย
ผู้สมัคร
คณะกรรมการการเลือกตั้งได้กำหนดวันรับสมัครรับเลือกตั้งสส. แทนตำแหน่งที่ว่างลงตั้งแต่วันที่ 11 - 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 โดยมีผู้สมัครดังต่อไปนี้
91.5 ไลฟ์แอนด์แชร์
นักจัดรายการฮอตเวฟและตารางจัดรายการ
วันจันทร์-วันพฤหัสบดี
วันศุกร์
พ.ศ. 2339
พุทธศักราช 2339 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1796 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ ตามปฏิทินเกรกอเรียน
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแควอร์)
อำเภอกลางแห่งเทศมณฑลแควอร์ เป็นอำเภอในเทศมณฑลแควอร์ จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 72,423 คนใน 15,570 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือแควอร์ และมี 3 ตำบลคือ ตำบลแฟร์เมชคอน, ตำบลแควอร์ และตำบลแทซูจ
แกมมา ซีฟิอัส เอบี
แกมม่า ซีฟิอัส เอบี เป็นดาวเคราะห์นอกระบบ อยู่ห่างประมาณ 45 ปีแสงจากโลกในกลุ่มดาวซีฟิอัส เดิมเคยเป็นที่สงสัยว่ามีดาวเคราะห์ดวงนี้อยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 แล้ว แต่มาได้รับการยืนยันว่าอยู่ในวงโคจรรอบดาวฤกษ์แกมมาเซเฟย์ เมื่อปี ค.ศ. 2002 ดังนั้นจึงอาจนับได้ว่าดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นดาวเคราะห์นอกระบบดวงแรกอย่างแท้จริงที่ถูกค้นพบ
รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม
รถไฟระหว่างเมืองในมาเลเซีย (KTM Antarabandar) เป็นเส้นทางเดินรถไฟในมาเลเซียตะวันตก สิงคโปร์ และไทย ดำเนินการโดยเคทีเอ็ม (KTMB) โดยมีต้นทางที่สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ในกัวลาลัมเปอร์
ในปี ค.ศ. 2006 เส้นทางสายนี้ทำกำไรได้ 70.94 ล้านริงกิต
เจ้าพระยายมราช (บุนนาค ยมนาค)
เจ้าพระยายมราช นามเดิม บุนนาค หรือ "เจ้าพระยายมราชตะเฆ่ทับ" (พ.ศ. 2319 - 4 ธันวาคม พ.ศ. 2389) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยายมราชในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นแม่ทัพผู้มีบทบาทสำคัญในสงครามอานัมสยามยุทธ เป็นแม่กองกำกับการสร้างวัดราชนัดดาราม และเป็นต้นสกุล"ยมนาค"
ประวัติ
เมื่อเจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อพ.ศ. 2389 สิริอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปี จึงอนุมานว่าเจ้าพระยายมราช (บุนนาค) เกิดเมื่อประมาณพ.ศ. 2319 ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ปรากฏครั้งแรกรับราชการเป็นพระอภัยโนฤทธิ์ หรือพระอภัยรณฤทธิ์ จางวางกรมพระตำรวจซ้ายในรัชกาลที่ 3 ก่อนหน้านั้นดำรงตำแหน่งใดมาบ้างไม่ปรากฏ พระอภัยโนฤทธิ์ (บุนนาค) เข้าร่วมกองทัพเรือของเจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ บุนนาค) ในสงครามอานัมสยามยุทธเมื่อพ.ศ. 2377 ในยุทธนาวีที่คลองหวั่มนาว (Vàm Nao) พระอภัยโนฤทธิ์ (บุนนาค) นำกองเรือทัพหน้าเข้าโจมตีทัพเรือฝ่ายญวน แต่กองเรือที่ตามหลังพระอภัยโนฤทธิ์มานั้นไม่ยอมถอนสมอ ขึ้นเพื่อแล่นเรือไปสู้กับญวน พระอภัยโนฤทธิ์เห็นว่าไม่มีกองเรือตามมาจึงถอยกลับ ยุทธนาวีที่คลองหวั่มนาวครั้งนั้นไม่ประสบผลสำเร็จ ต่อมาพระอภัยโนฤทธิ์ (บุนนาค) จึงได้เลื่อนขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าพระยายมราช เสนาบดีกรมพระนครบาล
ในปีพ.ศ. 2384 เจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ที่เมืองพระตะบอง ทูลขอพระราชทานตัวเจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ไปช่วยราชการ ที่เมืองเขมรเนื่องจากเจ้าพระยานครราชสีมา (ทองอิน) ล้มป่วยและกลับไปยังเมืองนครราชสีมาแล้ว เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) จึงเดินทางไปช่วยราชการที่เมืองอุดง ในพ.ศ. 2385 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชโองการให้แต่งทัพไปโจมตีคลองหวิญเต๊ (Vĩnh Tế) ที่จังหวัดอานซาง เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ร่วมกับพระพรหมบริรักษ์ (แก้ว สิงหเสนี) และนักองค์ด้วง จึงยกทัพจากเมืองอุดงเข้าโจมตีคลองหวิญเต๊และจังหวัดอานซางของเวียดนาม ทัพฝ่ายสยามสามารถเข้ายึดคลองหวิญเต๊ได้ชั่วคราว เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ยกทัพเข้าประชิดเมืองโจดกหรือเจิวด๊ก (Châu Đốc) แต่ถูกทัพญวนนำโดย "องเตียนเลือก" เข้าตีแตกพ่ายเจ้าพระยายมราชถูกปืนเข้าที่หน้าอกแต่ลูกปืนถูกกระดุมเสื้อ เจ้าพระยายมราช พระพรหมบริรักษ์ และนักองค์ด้วงจึงล่าถอยไปอยู่ที่พนมเปญ จากนั้นเจ้าพระยาบดินทรเดชา (สิงห์) จึงมอบหมายให้เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ไปสร้างป้อมปราการให้แก่นักองค์ด้วงที่เมืองอุดง
เมื่อพ.ศ. 2389 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริที่จะสร้างวัดราชนัดดารามเพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์เจ้าโสมนัสวัฒนาวดีพระราชนัดดา โดยโปรดเกล้าฯให้เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ค้นหาสถานที่เพื่อสร้างวัดราชนัดดาราม เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ได้เลือกสวนผลไม้ริมกำแพงพระนครด้านตะวันออก เป็นสถานที่สร้างวัด เจ้าพระยายมราชเป็นแม่กองกำกับการสร้างพระอุโบสถพระวิหารและศาลาการเปรียญ ในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2389 มีการชักพระพุทธรูปจากพระบรมมหาราชวังอัญเชิญไปประดิษฐานที่พระอุโบสถวัดราชนัดดาราม เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ประกาศแก่ราษฎรให้มาช่วยกันชักพระ ราษฎรเข้ามาช่วยกันชักพระเป็นจำนวนมาก โดยใช้ตะเฆ่ผูกกับเชือกชักลากไปและเจ้าพระยายมราชขึ้นอยู่บนตะเฆ่นั้น เมื่อถึงหัวมุมถนนเลี้ยวเจ้าพระยายมราชลงจากตะเฆ่มาควบคุมการจัดตะเฆ่เพื่อเลี้ยว เมื่อตะเฆ่เลี้ยวสำเร็จแล้ว เจ้าพระยายมราชและพนักงานกำลังผูกเชือกตะเฆ่อยู่ ราษฎรได้ยินเสียงม้าร้องเข้าใจว่าให้ลากแล้วจึงฉุดลากไป ตะเฆ่จึงแล่นมาทับเจ้าพระยายมราชและพนักงาน "เจ้าพระยายมราชมิทันจะกระโดดขึ้นตะเฆ่ ด้วยชะราถึง ๗๐ ปีเศษแล้ว ไม่ว่องไว ได้ยินเสียงเขาโห่เกรียวขึ้นก็วิ่งหลบออกมาข้างถนน พอตะเฆ่มาถึงตัวสะดุดเอาล้มลง ตะเฆ่ก็ทับต้นขาขาดข้างหนึ่งเพียงตะโพก ทนายสองคนเข้าช่วย ตะเฆ่ก็ทับเอาทนายสองคนนั้นด้วย" เป็นเหตุให้เจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ถึงแก่กรรม และเป็นที่มาของสมยานาม"เจ้าพระยายมราชตะเฆ่ทับ" ซึ่งต่อมาพระพุทธรูปองค์นี้ ได้รับพระราชทานนามว่า "พระเสฏฐตมมุนินทร์"
ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พระราชทานนามสกุลแก่นายร้อยตรีจีน ซึ่งเป็นเหลนของเจ้าพระยายมราช (บุนนาค) ว่า "ยมนาค" โดยคำว่า ยม มาจาก "ยมราช" ซึ่งเป็นราชทินนามของเจ้าพระยายมราช และ นาค มาจาก "บุนนาค" ซึ่งเป็นชื่อตัวของเจ้าพระยายมราช
แอลัน พาร์ดิว
แอลัน สกอตต์ พาร์ดิว (Alan Scott Pardew) เกิดเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1958 ที่วิมเบิลดัน กรุงลอนดอน เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ
ผลงานของพาร์ดิวที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือ การเข้าถึงรอบตัดสินเอฟเอคัพ 2 ครั้ง ในฐานะนักฟุตบอลกับทีมคริสตัลพาเลซ ในปี ค.ศ. 1990 และในฐานะผู้จัดการเวสต์แฮมยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 2006 ถึงแม้ว่าจะพ่ายแพ้ไปในทั้ง 2 ครั้ง
พาร์ดิว เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 2010 ในต้นฤดูกาล 2014–15 ผลงานของนิวคาสเซิลยูไนเต็ดย่ำแย่มาก โดยแข่งขันไป 6 นัด เก็บคะแนนได้เพียง 3 คะแนนเท่านั้น และยังไม่มีชัยชนะเลย จนมีกระแสเรียกร้องจากผู้สนับสนุนทีมให้พาร์ดิวออกไป แต่เจ้าตัวยืนยันว่าจะไม่ลาออก และหลังจากนั้นผลงานของทีมก็ค่อย ๆ ดีขึ้นในช่วงปลายปีเดียวกัน โดยเอาชนะติดต่อได้ถึง 5 นัด รวมถึงสามารถเอาชนะเชลซี ซึ่งเป็นทีมนำในตารางคะแนนได้ด้วย ที่สนามเซนต์เจมส์พาร์ก โดยถือว่าเป็นความพ่ายแพ้ครั้งแรกของเชลซีในฤดูกาลนี้ด้วย แต่ต่อมาในต้นปี ค.ศ. 2015 พาร์ดิวได้ลาออกจากตำแหน่งนี้ และเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมคริสตัลพาเลซ โดยเริ่มงานแรกด้วยการพาทีมเอาชนะทอตนัมฮอตสเปอร์ไปได้ 2-1 ที่สนามเซลเฮิร์ตพาร์ก ทั้งที่เป็นฝ่ายถูกยิงนำไปก่อน 0-1 อีกทั้งทอตนัมฮอตสเปอร์ก่อนหน้านั้นเพียงนัดเดียว เป็นฝ่ายเอาชนะเชลซี ซึ่งเป็นทีมนำในตารางคะแนนมาแล้วด้วย
ผู้จัดการทีม
ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลยูฟ่ายูโรปาลีก
แหล่งข้อมูลอื่น
1961
สุรสิทธิ์ สัตยวงษ์
สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์ (พ.ศ. 2466 - พ.ศ. 2526 ) อดีตนักร้อง นักแสดงชาวไทย
วัยรุ่น
เป็นชาวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เข้าสู่วงการจากการชักนำของหม่อมเจ้าศุกรวรรณดิศ ดิศกุล รับราชการเป็นนักร้องของวงดุริยางค์กองทัพเรือ (รุ่นเดียวกับ สมยศ ทัศนพันธุ์ และเสน่ห์ โกมารชุน) และเรียนร้องเพลงกับครูล้วน ควันธรรม รุ่นเดียวกับชาลี อินทรวิจิตร จากนั้นไปเป็นนักร้องในวงดนตรีของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ รุ่นเดียวกับ สุพรรณ บูรณพิมพ์ ปิติ เปลี่ยนสายสืบ และสถาพร มุกดาประกร ก่อนเข้าเรียนที่โรงเรียนจ่าอากาศ และประจำที่กองภาพยนตร์ทหารอากาศ
วัยหนุ่ม
เริ่มมีชื่อเสียงในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 รับบทพระเอกละครเวที พันท้ายนรสิงห์ จากบทพระนิพนธ์ของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล แห่ง คณะอัศวินการละคร ในปี พ.ศ. 2487 และร้องเพลงเอกของเรื่องเป็นคนแรกบนเวที คือ "น้ำตาแสงไต้" ผลงานของครูสง่า อารัมภีร (บันทึกแผ่นเสียง โดย บุญช่วย หิรัญสุนทร) ส่วนเพลงที่ร้องบันทึกแผ่นเสียงไว้ เช่น แก้วตานิทราเถิด, เดียวดาย (จากเรื่อง นางไพร)
ต่อมาหันไปแสดงภาพยนตร์ มีผลงานจำนวนมาก หลายเรื่องที่สร้างชื่อเสียง ประสบความสำเร็จทั้งรายได้และคำชม คือ สุภาพบุรุษเสือไทย ในปี พ.ศ. 2492 ขณะอายุได้ 26 ปี หนังไทย 16 มม.สร้างจากนวนิยายเรื่องดัง 'เสือไทยผู้สุภาพ' ของ เสนีย์ บุษปะเกศ คู่กับ สอางค์ ทิพย์ทัศน์ เข้าฉายที่โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง ตามด้วยบท "นายมาก" ใน แม่นาคพระโขนง คู่กับ "แม่นาค" ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองไทยตลอดกาล ปรียา รุ่งเรือง สร้างโดยเสน่ห์ศิลปภาพยนตร์ ของ เสน่ห์ โกมารชุน พ.ศ. 2502 (ปัจจุบันขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในบรรดาภาพยนตร์มรดกชาติ เก็บรักษาไว้ที่หอภาพยนตร์)
ผลงานเด่นอื่น ๆ ในระยะต่อมา เช่น จอมโจรมเหศวร ของ อนุมาศ บุนนาค, ฝนใต้ ของ ฉลอง ภักดีวิจิตร พ.ศ. 2513 ฯลฯ
นอกจากนี้ยังนำแสดงหนังอิงประวัติศาสตร์ทุนสูงซึ่งเป็นงานร่วมสร้างระหว่างไทย-ฮ่องกง ระบบ 35 มม. สีเสียงในฟิล์ม คู่กับ วิไลวรรณ วัฒนพานิช และดาราชอว์บราเดอร์ส เรื่อง สุรนารี ฉายทั้งในและต่างประเทศ เมื่อ พ.ศ. 2500
วัยปลาย
มีปัญหาด้านสุขภาพ แต่ยังคงเป็นนักร้องรับเชิญในรายการเพลง ทางโทรทัศน์ช่อง 7 สียุคแรก ติดต่อกันนานหลายปี นักร้องในรายการรุ่นเดียวกัน เช่น สวลี ผกาพันธ์, เฉลา ประสพศาสตร์ ฯลฯ
หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ (แถม เพชรเกษม)
หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ ชื่อเดิมว่า แถม เพชรเกษม (23 กุมภาพันธ์ 2443 - 24 เมษายน 2530) อธิบดีกรมทางหลวงคนที่ 7
สุรสิทธิ์ สัตยวงษ์
ละครเวที
ฯลฯ
หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ (แถม เพชรเกษม)
ชีวิตตอนต้น
หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ มีนามเดิมว่า แถม เพชรเกษม เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 ที่ตำบลหนองแขม อำเภอหนองแขม จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของนายตุ้ม และนางศุกร์ เพชรเกษม มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน คือ
สุรสิทธิ์ สัตยวงษ์
มรณกรรม
เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526 ด้วยหัวใจล้มเหลว ขณะอายุได้ 60 ปี ณ รพ.เมโย
หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ (แถม เพชรเกษม)
การศึกษา
เด็กชายแถม เพชรเกษม เริ่มเข้าศึกษาในระดับชั้นประถม 1 ที่โรงเรียนวัดหนองแขม เมื่อ พ.ศ. 2448 จนสอบไล่ได้ชั้นประถม 2 ต่อมาจึงย้ายไปศึกษาต่อที่โรงเรียนวัดนวลนรดิศ เมื่อปี พ.ศ. 2454 จนสอบไล่ได้ชั้นมัธยม 5 จึงไปศึกษาต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2458 จนสอบไล่ได้ชั้นมัธยม 8 ต่อมาจึงได้เรียนซ้ำที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยเพื่อเตรียมสอบชิงทุนเล่าเรียนหลวง ในปี พ.ศ. 2461 สอบได้ในลำดับที่ 4 พอปี พ.ศ. 2462 จึงไปเป็นนักเรียนสอนที่โรงเรียนบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2463 นายแถม เพชรเกษม สอบชิงทุนได้ของกรมรถไฟ ไปศึกษาต่อวิศวกรรมโยธาที่ ประเทศอังกฤษ โดยได้ศึกษาต่อที่โรงเรียนบอร์นมัธมิวนิซิเพิลคอลเลจ ในปี พ.ศ. 2464 และศึกษาต่อที่โรงเรียนพลีมัธเทคนิคคอลเลจ และมหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล ตามลำดับ โดยสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา จากประเทศอังกฤษ
Rumination
คำภาษาอังกฤษว่า Rumination อาจหมายถึง
พระราชลัญจกรประจำรัชกาล
พระราชลัญจกรประจำรัชกาล เป็นตราประจำพระองค์ของพระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล ซึ่งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเมื่อเริ่มต้นรัชกาล เพื่อประทับกำกับพระปรมาภิไธย ในเอกสารสำคัญต่างๆ ของชาติ ที่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน เช่น รัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ พระราชกำหนด พระราชกฤษฎีกา และเอกสารสำคัญส่วนพระองค์ ที่ไม่เกี่ยวกับราชการแผ่นดิน พระราชลัญจกรนับเป็นเครื่องมงคลที่แสดงถึงอิสริยยศและพระบรมเดชานุภาพของพระมหากษัตริย์
ประวัติ
ปรากฏหลักฐานว่าพระราชลัญจกรประจำรัชกาลมีใช้มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้วในเอกสารต่างประเทศ โดยมีการพิมพ์ภาพจำลองพระราชลัญจกรรูปเทวดา 4 กร ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นพระราชลัญจกรพระนารายณ์ทรงครุฑ ประจำพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ตีพิมพ์อยู่ในหนังสือ จดหมายเหตุลาลูแบร์ ซึ่งเขียนโดย ซิมง เดอ ลา ลูแบร์ แต่เนื่องจากเอกสารสมัยกรุงศรีอยุธยาส่วนใหญ่สูญหายไปกับการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ทำให้ไม่อาจสืบทราบได้ชัดเจนว่า พระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาลใช้ตราอะไรเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาล
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์นั้น ก่อนสมัยรัชกาลที่ 4 ปรากฏหลักฐานรอยประทับพระราชลัญจกรประจำรัชกาลเพียงพระราชลัญจกรที่เชื่อว่าเป็นพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 2 เท่านั้น คือ พระราชลัญจกรไตรสารเศวต อย่างไรก็ตาม ก็มีการใช้สัญลักษณ์ประจำรัชกาลต่างมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 โดยปรากฏหลักฐานอยู่ในเงินพดด้วงสมัยดังกล่าวอยู่แล้ว
ธรรมเนียมการใช้พระราชลัญจกรประจำรัชกาลปรากฏหลักฐานชัดเจนขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งมีการประทับพระราชลัญจกรพระมหามงกุฎและพระราชลัญจกรพระจุฑามณี ในเอกสารส่วนพระองค์ เช่น พระราชหัตถเลขา ของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวตามลำดับ
เมื่อมีงานรัตนโกสินทรสมโภชครบ 100 ปี ใน พ.ศ. 2425 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลที่ 1 - รัชกาลที่ 3 เพื่ออุทิศถวายพระมหากษัตริย์ทั้งสามรัชกาลข้างต้น หลังจากนั้น พระมหากษัตริย์ในรัชกาลต่อๆ มาก็ทรงสร้างพระราชลัญจกรประจำรัชกาลของพระองค์ใช้มาโดยตลอดจนถึงปัจจุบัน
รายชื่อประเทศเรียงตามค่าแรงขั้นต่ำ
ด้านล่างนี้เป็นรายชื่อประเทศตามค่าจ้างขั้นต่ำ กว่า 193 รัฐสมาชิกสหประชาชาติ และอดีตสมาชิกสหประชาชาติ
อ้างอิง
<references group="" responsive="0">
เบน ไวต์
เบนจามิน วิลเลียม ไวต์ (Benjamin William White; เกิด 8 ตุลาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้แก่อาร์เซนอล และทีมชาติอังกฤษ
แหล่งข้อมูลอื่น
1995