cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แฮร์มัน เกอริง
ชีวิตช่วงเยาว์วัย
เกอริงเกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม 1893 ที่เมืองโรเซินไฮม์ ราชอาณาจักรบาวาเรีย จักรวรรดิเยอรมัน เป็นบุตรคนที่ 2 ของภรรยาคนที่ 2 ของไฮม์ริช เกอริง ซึ่งเป็นกงสุลใหญ่เยอรมันประจำเกาะเฮติ ขณะเป็นเด็กเขาไม่ได้อยู่กับบิดาแต่ได้รับเลี้ยงดูในปราสาทเล็กๆ ชื่อเฟลเดนชไตน์ (Veldenstein) ของ ริทเทอร์ ฟอน เอเพนชไตน์ แฮร์มัน ชาวยิว ซึ่งเป็นชู้รักของมารดาและเป็นพ่อทูนหัวของเขา ต่อมาในปี 1896 ขณะอายุ 3 ปี บิดาปลดเกษียณ ครอบครัวเกอริงจึงอยู่ร่วมกันอีกครั้งในเยอรมนี
การศึกษา
เขาเข้าศึกษาต่อในวิทยาลัยการทหารในเมืองคาลส์รูเออ และเข้ารับราชการในปี 1912 ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 เขามียศเป็นร้อยโทในอาลซัส-ลอแรน ก่อนที่จะย้ายไปสังกัดกองทัพอากาศ เขาเป็นนักบินที่มีความสามารถและได้รับเหรียญปัวร์เลอแมริท และกางเขนเหล็กชั้น 1
เกอริง, พระยาพหลพลพยุหเสนา และฮิเดะกิ โทโจ ต่างรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ที่สถาบันนายร้อยส่วนกลาง (Hauptkadettenanstalt) ในกรุงเบอร์ลิน โดยกลุ่มของเกอริง, กลุ่มของพระยาพหลฯ และกลุ่มของโทโจ มักประลองดาบกันเสมอ เกอริงเป็นคนตัวใหญ่ชอบเล่นแรง จนครั้งหนึ่งเขาถูกน.น.ร.น้อม (พลตรีพระศักดาพลรักษ์) ชกจนฟันหัก
ชีวิตและบทบาทในกองทัพนาซีเยอรมัน
ในช่วงความวุ่นวายภายหลังจากความพ่ายแพ้ของเยอรมนี เขารู้สึกขัดเคืองใจต่อการที่นายทหารถูกปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากพลเรือน เขาจึงไปทำงานเป็นนักบินพานิชย์ในเดนมาร์กและสวีเดน ต่อมาเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าหน้าที่ของสายการบินสวีเดน และมีโอกาสได้พบกับบารอนเนสคาริน ฟอน โรเชิน (Baroness Carin von Rosen) สตรีผู้สูงศักดิ์ชาวสวีเดนซึ่งหย่าขาดจากสามี เขาได้แต่งงานกับบารอนเนสคารินที่นครมิวนิกเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 1922 ในปีเดียวกัน เขาได้ร่วมกับพรรคนาซี และเนื่องจากมีชื่อเสียงในฐานะวีรบุรุษในสงคราม ฮิตเลอร์จึงมอบหมายให้เขาบังคับบัญชาหน่วยชตวร์มอัพไทลุง (SA) ซึ่งเป็นกองกำลังของพรรคนาซี
ในเดือนพฤศจิกายน 1923 พวกนาซีได้ก่อเหตุกบฏโรงเบียร์ ซึ่งฮิตเลอร์พยายามยึดอำนาจทั้งที่ยังไม่พร้อม การกบฏจึงล้มเหลว เขาจึงได้รับบาดเจ็บและถูกทางการสั่งจับ แต่เขาและภรรยาหนีไปออสเตรีย เขาต้องใช้มอร์ฟีนเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดจากบาดแผล เป็นผลให้เขากลายเป็นคนติดมอร์ฟีนอย่างรุนแรง จนต้องเข้ารับการบำบัดในช่วง 1925 – 1926 ที่โรงพยาบาลจิตเวชในสวีเดน ในช่วงนี้เขาไม่มีการติดต่อที่ใกล้ชิดกับฮิตเลอร์
ชีวิตทางการเมือง
เมื่อได้รับอภัยโทษใน 1926 เขาได้เดินทางกลับเยอรมนีใน 1927 ฮิตเลอร์เสนอให้เขาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกไรชส์ทาค (Reichstag) ในเขตที่พรรคนาซีมีฐานเสียงมั่นคง ทำให้เขาเป็น 1 ในสมาชิกไรชส์ทาคจำนวน 12 คนสังกัดพรรคนาซี เขาได้กระชับความสัมพันธ์กับนักอุตสาหกรรมและนักการเมืองอื่น ๆ
ใน 1930 เขาได้รับเลือกตั้งอีกครั้งหนึ่ง และเป็นผู้นำในสภาล่าง ต่อมาในเดือนกรกฎาคม 1932 เมื่อพรรคนาซีชนะการเลือกตั้งถึง 230 ที่นั่ง เขาได้รับเลือกเป็นประธานไรชส์ทาค ความตั้งใจของเขาคือล้มล้างระบบประชาธิปไตย เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมและตำแหน่งหน้าที่เอาชนะนายกรัฐมนตรี ควร์ท ฟ็อน ชไลเชอร์ (Kurt von Schleicher) และฟรันทซ์ ฟ็อน พาเพิน (Franz von Papen) พร้อมทั้งโน้มน้าวให้ประธานาธิบดีเพาล์ ฟ็อน ฮินเดินบวร์ค เชิญฮิตเลอร์เป็นนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1933 เมื่อพรรคนาซีเถลิงอำนาจ เขาได้รับแต่งตั้งเป็นทั้งมุขมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของรัฐปรัสเซีย เป็นผู้นำอันดับสองของพรรคนาซี และคาดหมายว่าจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากฮิตเลอร์ เขาทำงานหนักเพื่อผลักดันให้บทกฎหมายที่ให้อำนาจ (Enabling Acts) ผ่านการพิจารณาของไรชส์ทาค เขามุ่งสร้างเสริมอำนาจเผด็จการด้วยทำให้ปรัสเซียเป็นรัฐนาซีจัดตั้งตำรวจลับหรือเกสตาโพ และให้สร้างค่ายกักกันสำหรับคุมขังศัตรู นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2476 เขายังได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการบิน ซึ่งจัดตั้งขึ้นใหม่และเป็นผู้บัญชาการกองทัพอากาศ หน้าที่ของเขาคือสร้างเสริมกำลังทางอากาศซึ่งเป็นการขัดต่อสนธิสัญญาแวร์ซายส์ เขาได้สร้างเครื่องบินและฝึกนักบินอย่างลับ ๆ
บทบาทในกองทัพอากาศ
ในปี 1938 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นจอมพลแห่งกองทัพอากาศเยอรมนีและก่อนบุกโปแลนด์เขาได้รับแต่งตั้งเป็นประธานสภาเศรษฐกิจสงคราม และเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาก้เป็นผู้อำนวยการนโยบายเศรษฐกิจสงครามของประเทศ
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย (جامعة الإسكندرية, Alexandria University) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของอียิปต์ ตั้งอยู่ที่เมืองอเล็กซานเดรีย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508 (ค.ศ. 1938) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยในเครือของมหาวิทยาลัยฟูอัดฺ (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยไคโร)
แฮร์มัน เกอริง
บทบาทในกองทัพอากาศ
ในช่วงท้ายของสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อสถานการณ์ของฝ่ายเยอรมันอยู่ในขั้นวิกฤติ ในเดือนเมษายน 1945 เกอริงซึ่งอยู่ในออสเตรียพยายามรวบอำนาจขึ้นเป็นผู้นำเยอรมัน เพราะเขาเชื่อว่าฮิตเลอร์ถูกปิดล้อมอยู่ที่กรุงเบอร์ลินและหมดหนทางที่จะเข้าไปช่วยเหลือ เขาเสนอให้มีการเจรจาสงบศึกกับฝ่ายพันธมิตร แต่การกระทำดังกล่าวทำให้ฮิตเลอร์ออกคำสั่งจับเขาในฐานะผู้ทรยศ ขี้ขลาดและยอมแพ้ อย่างไรก็ตาม เมื่อเยอรมนีแพ้สงครามเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 1945 เขาก็ยอมจำนนต่อกองทัพที่ 7 ของสหรัฐอเมริกาในอีก 2 วันต่อมา
การจบชีวิต
ในการไต่สวนคดีอาชญากรสงครามของศาลพิเศษพิจารณาคดีอาชญากรรมสงครามแห่งนูเนมเบิร์ก เขาได้รับการบำบัดการติดยาเสพติดและสามารถโต้แย้งข้อกล่าวหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เขาปฏิเสธว่าไม่มีส่วนพัวพันใดๆ กับการกระทำที่เหี้ยมโหดของระบอบนาซี โดยอ้างว่าเป็นงานลับของฮิมม์เลอร์ อย่างไรก็ตามเขาก็ถูกตัดสินประหารชีวิตในวันที่ 15 ตุลาคม 1946 แต่เขาก็กินยาพิษตายในห้องขังไม่กี่ชั่วโมงก่อนกำหนดการประหาร เกอริงถึงแก่กรรมขณะอายุ 53 ปี
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย
มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย ในเป็นที่รู้จักในนามมหาวิทยาลัยฟารูคฺ จนกระทั่งถึงปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1952) เกิดการปฏิวัติในประเทศอียิปต์ ทำให้มหาวิทยาลัยเปลี่ยนชื่อมาเป็นมหาวิทยาลัยของอเล็กซานเดรียจนถึงทุกวันนี้
ตอหา ฮุสเซน (Taha Hussein) เป็นอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย ปัจจุบันมหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรียเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ในประเทศอียิปต์ และมีเครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยต่างๆ มากมาย เพื่อการวิจัยอย่างต่อเนื่อง และมีนักศึกนักศึกษาระดับปริญญาตรี 175,591 คน และระดับปริญญาโท-เอก 19,510 คน
นักมวยรูปหล่อ
เพลง "นักมวยรูปหล่อ" เป็นหนึ่งในเพลงลูกทุ่งแนวเพลงพูดของเพลิน พรหมแดน นักร้องเพลงลูกทุ่งที่นำบทพูดเข้ามาประกอบในเพลงเสมือนกับฟังละครวิทยุอยู่ ซึ่งเพลงนักมวยรูปหล่อก็จะพูดถึง การเล่าถึงอดีตของนักมวยคนหนึ่ง ที่บอกว่าตนเองเป็นนักมวยรูปหล่อ มีชื่อเสียง และในบทพูดก็จะพูดถึงการแข่งขันรายการ มวยศึกมหากุศล โดยนักมวยที่พูดถึงในบทพูดแต่ละบท มีตัวตนจริง และสมมติว่ากำลังแข่งขันกัน โดยทั้ง4คู่ ระฆังหมดยก กรรมการให้เสมอกันหมด
นักมวยที่กล่าวถึงในเพลง มีดังนี้
29 พฤศจิกายน
วันที่ 29 พฤศจิกายน เป็นวันที่ 333 ของปี (วันที่ 334 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 32 วันในปีนั้น
ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ
ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ (Descendants of the Sun; 태양의 후예) เป็นละครโทรทัศน์สัญชาติเกาหลีใต้ในปี พ.ศ. 2559 ทางช่องเคบีเอส 2 นำแสดงโดยซง จุง-กี, ซง ฮเย-กโย, คิม จี-ว็อน และชิน กู
โครงเรื่อง
ยู ชี-จิน (ซง จุง-กี) เป็นร้อยเอกแห่งกองพันภารกิจพิเศษที่ 707 เขาจับโจรปล้นรถจักรยานยนต์กับจ่าสิบเอก ซอ แด-ย็อง (ชิน กู) โจรนั้นบาดเจ็บระหว่างการจับกุมและถูกส่งไปโรงพยาบาล แดยองรู้ว่าโทรศัพท์มือถือของเขาถูกโจรขโมยแล้วตามไปเอาโทรศัพท์มือถือของเขาที่โรงพยาบาล
ในห้องฉุกเฉิน ชี-จินพบกับแพทย์หญิงคัง โม-ย็อน (ซง ฮเย-กโย) ครั้งแรก เขาตกหลุมรักเธอในทันที โม-ย็อนสันนิษฐานผิดว่าชี-จินมีส่วนในแก๊งอาชญากรของโจรด้วย เขาพิสูจน์แก่เธอว่าเขาเป็นทหารด้วยความช่วยเหลือของแพทย์ทหาร ยุน มย็อง-จู (คิม จี-ว็อน)
ชี-จินกับโม-ย็อนเริ่มคบหากัน แต่เนื่องจากอาชีพของพวกเขา ความสัมพันธ์จึงไม่ราบรื่น ชี-จินรับคำสั่งให้นำทหารของเขาไปภารกิจรักษาสันติภาพในประเทศสมมุตินามว่าอูรุก ขณะเดียวกัน โม-ย็อนหัวเสียที่เธอไม่ได้เป็นศาสตราจารย์เนื่องจากภูมิหลังมีเส้นของผู้ร่วมงาน เมื่อชี-จินและโม-ย็อนพบกันอีก ทั้งสองคุยเกี่ยวกับมุมมองชีวิตของพวกตนและตระหนักว่าทั้งสองต่างกันเพียงไร ชี-จินเป็นทหารฆ่าคนเพื่อปกป้องชีวิต และโม-ย็อนเป็นแพทย์ พยายามช่วยเหลือทุกชีวิต ทั้งสองกล่าวลากัน
แปดเดือนต่อมา โม-ย็อนปฏิเสธการจีบของประธานโรงพยาบาล ฮัน ซ็อก-ว็อน (แท อิน-โฮ) และผลทำให้เธอถูกมอบหมายให้นำทีมแพทย์ในอูรุก ที่นั่น ชี-จินและโม-ย็อนพบกันอีกครั้ง
การตอบรับ
ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยในวันที่ 23 มีนาคม 2559 มีเรตติงสูงถึงร้อยละ 30.4 นับว่าเป็นเรื่องที่ได้รับเรตติงสูงสุดในรอบกว่า 4 ปี ที่มีเรตติงสูงเกินกว่าร้อยละ 30 และยังทำให้ละครโทรทัศน์ของสถานีอื่นที่ออกอากาศในช่วงเดียวกัน คือ Please Come Back Mister และ Goodbye Mr. Black เหลือเรตติงร้อยละ 3.5 กับ 3.6 ตามลำดับ
ในประเทศไทย
ในประเทศไทย ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ ฉายเป็นครั้งแรกผ่านทางช่อง KBS World ที่สามารถรับชมได้ผ่านทางช่อง 232 และได้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย เมื่อ พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ได้กล่าวถึงเป็นตอนหนึ่งในงานปาฐกถาพิเศษที่ทำเนียบรัฐบาล ว่าเป็นละครโทรทัศน์ที่ดี ปลุกจิตสำนึกให้คนรักชาติ และอยากให้ผู้จัดละครโทรทัศน์ของไทยสร้างละครโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาเช่นนี้บ้าง
ต่อมาทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ได้ซื้อลิขสิทธิ์และได้นำมาออกอากาศในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 ในชื่อภาษาไทยว่า ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ โดยมีทีมนักพากย์หลักดังนี้ มนตรี เจนอักษร, นิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์, ธนศักดิ์ อุ่นอ่อน, วันชัย เผ่าวิบูลย์, สามารถ เมฆะวิภาต, มนัญชย์ เจนอักษร, วชิรา เพิ่มสุริยา, นันทนา บุญ-หลง, วรรษพร วัฒนากุล และ เบญญาภา เพิ่มสุริยา
หมามุ่ย
ลักษณะทั่วไป ใบมีรูปร่างคล้ายรูปไข่หรือรูปไข่ปนขนมเปียกปูน โคนใบอาจมีทั้งมน กลม หรือหน้าตัดก็ได้ ตัวใบบางและมีขนทั้งสองด้าน ดอกสีม่วงดำ ออกเป็นช่อตามง่ามใบ มีเมล็ด 4-7 เมล็ด ฝักจะมีขนอ่อนคลุม ฝักแก่นี้เองจะกลายเป็นพืชที่มีพิษ เมื่อผิวหนังสัมผัสกับขนพิษ ปลายยอดของขนจะแตกออก และฉีดสารพิษออกมา ทำให้ผิวหนังบวมแดง คันและปวดแสบปวดร้อน
การรักษา รีบกำจัดขนพิษออกจากบริเวณที่สัมผัส โดยใช้เทียนไขลนไฟให้อ่อนตัว หรือข้าวเหนียวคลึงจนเนื้อข้าวเหนียวกลืนกัน แล้วนำมาคลึงบริเวณที่สัมผัสขนหลายๆ ครั้งจนหมด หรืออาจใช้ผมมาถูกับบริเวณที่โดนก็ได้ ยิ่งผมสั้นเท่าไหร่ยิ่งจำจัดได้มาก และ หากยังมีอาการแดงร้อนหรือคันอยู่ให้ทาคาลาไมน์โลชั่น หรือครีมสเตียรอยด์ พร้อมกับรับประทานยาแก้แพ้ เช่น คลอเฟนิรามีน 4 มก. ครั้งละ 1 เม็ดทุก 6 ชม. จนเป็นปกติ
สายพันธุ์
หมามุ่ยมี 2 สายพันธุ์คือ
คาซา ซี.212 อวิโอคาร์
คาซา ซี.212 อวิโอคาร์ (CASA C.212 Aviocar)  ซี.212 สร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจ 6 ประการคือลำเลียงพลร่มพร้อมอาวุธ 16 นาย ขนส่งทางทหาร เครื่องบินพยาบาล เครื่องบินภ่ายภาพทางอากาศ ฝึกลูกเรือ และ บรรทุกผู้โดยสาร เครื่องต้นแบบ คาซา ซี.212 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1971 และประจำการในกองทัพอากาศสเปนในปี ค.ศ. 1974
บี.เอ.พี
ประวัติ
บีเอพี นั้นเริ่มการฟอร์มกลุ่มขึ้นและเริ่มการโปรโมตในช่วงปลายปี 2011 เริ่มต้นด้วยยงกุก ที่รับหน้าที่ลีดเดอร์ของวง และได้ร่วมงานกับซง จี-อึน ด้วยเพลง "Going crazy" บังยงกุกได้เริ่มเดบิวต์เป็นศิลปินเดี่ยว เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2011 ด้วยซิงเกิล "I remember" ร่วมงานกับยังโยซอบ สมาชิกวงบีสต์ ฮิมชานเป็นสมาชิกคนที่ 2 ที่ได้รับการแนะนำให้รู้จัก ด้วยการเป็นผู้ดำเนินรายการเดอะโชว์ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน 2011 เซโล่เป็นสมาชิกคนที่ 3 ที่ได้รับการแนะนำให้รู้จัก ผ่านการทำงานร่วมกันกับ บังยงกุก ในฐานะกลุ่ม บังแอนด์เซโล่ (Bang&Zelo) ทั้งคู่ปล่อยซิงเกิล "Never Give Up"
ในปี 2018 สมาชิกยงกุกและเซโล่ ได้ออกจากวงหลังจากได้หมดสัญญากับทีเอส เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2019 สมาชิกที่เหลืออีก 4 คนก็ได้ออกจากทีเอส
VLA
VLA เป็นตัวย่อ อาจหมายถึง
คอลล์ออฟดิวตี: มอเดิร์นวอร์แฟร์ II (วิดีโอเกม พ.ศ. 2565)
คอลล์ออฟดิวตี: มอเดิร์นวอร์แฟร์ II (Call of Duty: Modern Warfare II) เป็นวิดีโอเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งที่พัฒนาโดยอินฟินิตีวอร์ด และจัดจำหน่ายโดยแอ็กทิวิชัน เป็นวิดีโอเกมลำดับที่ 19 ในซีรีส์ คอลล์ออฟดิวตี ตัวเกมเป็นภาคต่อโดยตรงของตัวเกมฉบับรีบูตในปี 2019 ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 28 ตุลาคม 2022 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เพลย์สเตชัน 4 เอกซ์บอกซ์วัน เพลย์สเตชัน 5 และ เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส
คอลล์ออฟดิวตี: มอเดิร์นวอร์แฟร์ II ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากนักวิจารณ์โดยทั่วไป ตัวเกมประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์และทำลายสถิติหลายรายการของชุดเกมนี้ รวมถึงกลายเป็นเกม คอลล์ออฟดิวตี ที่สร้างรายได้ 1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐได้เร็วที่สุด
พาหะของประจุไฟฟ้า
พาหะของประจุไฟฟ้า (charge carrier) ในฟิสิกส์, หมายถึงอนุภาคเคลื่อนที่อิสระที่ขนส่งประจุไฟฟ้าในสารตัวนำไฟฟ้า ตัวอย่างเช่น อิเล็กตรอน, ไอออน(อะตอมที่มีประจุบวกหรือลบ), และโฮล สนามไฟฟ้าสามารถออกแรงบังคับอนุภาคอิสระเหล่านี้ให้เคลื่อนที่ไปในตัวนำนั้น เรียกการเคลื่อนที่นี้ว่า กระแสไฟฟ้า ในตัวนำที่แตกต่างกัน อนุภาคที่ใช้ขนส่งประจุก็แตกต่างกันไป ได้แก่ :
จะเห็นได้ว่าในตัวนำบางอย่าง เช่น ในสารละลายอิออนและในพลาสม่าจะมีพาหะของประจุไฟฟ้าทั้งบวกและลบ ดังนั้นกระแสไฟฟ้าที่ไหลในตัวนำดังกล่าว จะเกิดจากสองขั้วของพาหะที่ไหลในทิศทางตรงข้ามกัน ในตัวนำไฟฟ้าอื่น ๆ เช่น โลหะ มีพาหะเพียงขั้วไฟฟ้าเดียวเท่านั้น ไม่บวกก็ลบ ดังนั้นกระแสไฟฟ้าที่ไหลจึงเกิดในทิศทางเดียว
คู่นก
"คู่นก" เป็นซิงเกิลเพลงไทยชุดแรกของวงแกรนด์เอ็กซ์ มีจำนวน 4 เพลง เผยแพร่ในรูปแบบแผ่นเสียง ในปี พ.ศ. 2520 โดยบริษัทแผ่นเสียงตรานกฮูก
เพลงส่วนมากในผลงานชุดนี้เป็นการนำเพลงของศิลปินต่างประเทศกลับมาบันทึกเสียงในแบบฉบับของทางวง ได้แก่เพลง คู่นก ที่นำเนื้อร้องและทำนองมาจากเพลง ขาดรัก ของวิลเลียม ดิดทะวง ศิลปินชาวลาว ,เพลง เธอเท่านั้น ที่ได้จันทนีย์ อูนากูลแต่งเนื้อร้องภาษาไทยโดยใช้ทำนองเพลง Only You ของวง The Platters รวมถึงเพลง เพ้อรัก ที่ใช้ทำนองเพลง I Understand (Just How You Feel) ในเวอร์ชันของวง The G Clefts
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2519 ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ ได้เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของวงในตำแหน่งมือเบสแทนที่วราวุธ หิรัญวรรณ มือเบสยุคก่อตั้งที่ขอลาออกไป และได้จำรัส เศวตาภรณ์เข้ามาเป็นสมาชิกใหม่อีกคนหนึ่งในตำแหน่งนักร้องนำและมือกีตาร์
ต่อมา นคร เวชสุภาพร หัวหน้าวงแกรนด์เอ็กซ์ มองถึงพัฒนาการของวงจึงต้องการให้ทางวงมีผลงานเป็นของตนเอง จึงมีความคิดที่จะบันทึกแผ่นเสียงของทางวงขึ้นมา จึงได้ทดลองบันทึกเสียงการเล่นเพลงสากลต่างประเทศ ซึ่งเป็นเพลงที่ทางวงเล่นเป็นประจำ ที่ห้องบันทึกเสียงศรีกรุง ถ.อโศก-ดินแดง โดยเพลงที่ถูกนำมาบันทึกเสียงเป็นเพลงแรกก็คือเพลง You Make Me Feel Brand New ของวง The Stylistics วงดนตรีแนวโซลของสหรัฐอเมริกา แต่ยังไม่ได้ถึงกระบวนการจัดทำเป็นแผ่นเสียง ทางวงก็ได้รับเพลงไทยจากการประพันธ์ของ สมศักดิ์ อภิวัฒน์ธีรกุล มือ ทรอมโบนของวง ,สมศักดิ์ ฉัตรทวีกิจ และ จันทนีย์ อูนากูล รวมถึงได้อีกเพลงหนึ่งซึ่งเป็นเพลงที่มีเนื้อร้อง และทำนองมาจากบทเพลงของประเทศลาว (เพลง ขาดรัก ของวิลเลียม ดิดทะวง) ทำให้ความคิดที่จะบันทึกเสียงเป็นเพลงสากลต่างประเทศ เปลี่ยนมาเป็น การบันทึกเสียงเป็นเพลงของตัวเอง โดยมี สมศักดิ์ อภิวัฒน์ธีรกุล มือทรอมโบน เป็นผู้เรียบเรียงเสียงประสาน จนเกิดเป็นซิงเกิลชุดคู่ นก ซึ่งประกอบไปด้วย 4 บทเพลง ได้แก่
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 2
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 2 หรือ เฟลเวียส เทออดอซิอุส หรือ คาลิกราเฟอร์ (Theodosius II; ชื่อเต็ม: Flavius Theodosius) (10 เมษายน ค.ศ. 401 – 28 กรกฎาคม ค.ศ. 450) เทออดอซิอุสทรงเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ผู้ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 408 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 450 จักรพรรดิเทออดอซิอุสทรงเป็นที่รู้จักจากกฎหมายที่ใช้พระนามของพระองค์ “ประมวลกฎหมายธีโอโดซิอานัส” (Codex Theodosianus) และกำแพงธีโอโดเซียนแห่งคอนสแตนติโนเปิลที่สร้างในรัชสมัยของพระองค์
คู่นก
ประวัติ
1. คู่นก : เนื้อร้อง-ทำนอง โดย วิลเลียม ดิดทะวง (เดิมชื่อเพลงขาดรัก) จำรัส เศวตาภรณ์ เป็นผู้ขับร้อง
จักรพรรดิเทออดอซิอุสที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น
401 450
คู่นก
ประวัติ
2. ช้าหน่อยรัก : เนื้อร้อง-ทำนอง โดย สมศักดิ์ อภิวัฒน์ธีรกุล จำรัส เศวตาภรณ์ เป็นผู้ขับร้อง 3. เพ้อรัก : เนื้อร้องโดย สมศักดิ์ ฉัตรทวีกิจ ทำนองมาจากเพลง I Understand (Just How You Feel) นคร เวชสุภาพร เป็นผู้ขับร้อง
4. เธอเท่านั้น : เนื้อร้องโดย จันทนีย์ อูนากูล ทำนองมาจากเพลง Only You ของ วง The Platters นคร เวชสุภาพร ขับร้อง โดยร้องในสไตล์เสียงแหลม เล็ก ที่เรียกว่า ฟลอเซทเธอร์
ปัญญา จินตะเวช
ปัญญา จินตะเวช (19 ธันวาคม พ.ศ. 2490 – 24 กันยายน พ.ศ. 2565) เป็นนักการเมืองชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี
คู่นก
ประวัติ
ซิงเกิลคู่นก บันทึกเสียงที่ห้องบันทึกเสียงคิงส์ซาวด์ และจัดทำเป็นแผ่นเสียงโดยบริษัทแผ่นเสียงตรานกฮูก มีบริษัท เสริมวิทย์ เป็น ผู้จัดการให้ทั้งหมด และถือเป็นแผ่นเสียงชุดประวัติศาสตร์ของวงแกรนด์เอ็กซ์ ที่ทำออกมาเปิดตัว ตามสถานีวิทยุต่าง ๆ ทั่วประเทศ ในลักษณะ เป็นแผ่นแจกเท่านั้น และไม่มีการจัดจำหน่ายแต่อย่างใด (ออกเผยแพร่ในปี 2520)
ปัญญา จินตะเวช
ประวัติ
เกิดวันที่ 19 ธันวาคม 2490 เป็นบุตรของ นายวิฑูรย์ จินตะเวช อดีตปลัดอำเภอหัวหน้ากิ่งอำเภอบุณฑริก (อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี ในปัจจุบัน) ซึ่งสอบไล่ได้อันดับ 1 ของโรงเรียนเบ็ญจะมะมหาราชในขณะนั้น และเป็นผู้ได้รับใบอนุญาตตั้งโรงเรียนวิฑูรย์วิทยาการ โรงเรียนเอกชนแห่งแรกของอำเภอเดชอุดม และนางเกษร จินตะเวช อดีตอาจารย์โรงเรียนนารีนุกูล ที่ตำบลโพนงาม กิ่งอำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี ต่อมาได้ย้ายตามบิดาไปอยู่ที่อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี และปัจจุบันได้ย้ายภูมิลำเนามาอยู่ที่อำเภอบุณฑริก จังหวัดอุบลราชธานี
คู่นก
ประวัติ
ภายหลังจากการออกซิงเกิล ชุดคู่นก ชาย แสงชะอุ่ม สมาชิกในตำแหน่งมือแซกโซโฟน ของวงก็ขอลาออก และทางวงแกรนด์เอ็กซ์เองซึ่งมาเล่นประจำอยู่ที่แมนฮัตตัน คลับ สุขุมวิท 15 ก็ได้พบกับ พนัส หิรัญกสิ มือแซกโซโฟนชั้นเยี่ยมอีกคน ผู้มีประสบการณ์มากมายจากวง Argo และวงเวชสวรรค์ ซึ่งกลายเป็นสมาชิกใหม่ของวงในเวลาต่อมา
ปัญญา จินตะเวช
ประวัติ
ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2516 สมรสกับนางสืบทรัพย์ จินตะเวช (สกุลเดิม:ใจหาญ) อดีตสมาชิกสภาจังหวัดอุบลราชธานีหลายสมัย มีบุตร 3 คน ได้แก่ นายประภูศักดิ์ จินตะเวช อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขต 9 พรรคเพื่อไทย (อดีตสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุบลราชธานี เขตอำเภอเดชอุดม), นายเศกสิทธิ์ จินตะเวช และนางวิเกศญา จินตะเวช พัชรธรรมพันธุ์ สมรสกับนายวิเชียร พัชรธรรมพันธุ์ อัยการศาลสูงจังหวัดอุบลราชธานี (อดีตอัยการจังหวัดปทุมธานี และอัยการจังหวัดเดชอุดม)
ประวัติการศึกษา
สำเร็จการศึกษาชั้นประถม โรงเรียนบ้านหนองแสง อำเภอเดชอุดม, ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนมัธยมวิฑูรย์วิทยาการ อำเภอเดชอุดม, ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนวิลัยวัฒนาอุบลราชธานี, รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต (รป.บ.) มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี และศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา (ศษ.ม.) มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
ประวัติการทำงาน
เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2506 ทำกิจการโรงภาพยนตร์ที่อำเภอเดชอุดม ชื่อโรงหนังหลักเมืองภาพยนตร์ ร่วมกับบิดาและพี่ชาย ต่อมาในปีพ.ศ. 2516 ได้ทำกิจการหน่วยฉายภาพยนตร์เคลื่อนที่ ชื่อ ปัญจพรภาพยนตร์  เร่ฉายภาพยนตร์ในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานีและใกล้เคียง เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย มี 5 หน่วยบรรทุกด้วยรถยนต์บรรทุกสิบล้อ ซึ่งเป็นหน่วยเร่ฉายภาพยนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดอุบลราชธานี ใช้จอความกว้างใหญ่ถึง ๓๖ เมตร โดยพากย์เสียงภาพยนตร์ทั้งไทยและเทศด้วยตนเอง ได้รับรางวัลโล่เกียรติยศทองคำฝังเพชร ในการประกวดการฉายภาพยนตร์จากสำนักงานศึกษาธิการจังหวัดร่วมกับจังหวัดอุบลราชธานีในขณะนั้น ในระหว่างเร่ฉายภาพยนตร์ทำให้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในจังหวัด
ในปีพ.ศ. 2526 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัดอุบลราชธานี เขตอำเภอเดชอุดม ประกอบด้วยตำบลจำนวน 16 ตำบล ได้รับการเลือกตั้งจำนวน ๒ สมัย
ในปีพ.ศ. 2531 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขตเลือกตั้งที่ ๒ ประกอบด้วยอำเภอเดชอุดม อำเภอน้ำยืน อำเภอนาจะหลวย อำเภอพิบูลมังสาหาร อำเภอบุณฑริก ในนามพรรคปวงชนชาวไทย ซึ่งมีพลเอกอาทิตย์ กำลังเอก  อดีตรองนายกรัฐมนตรี เป็นหัวหน้าพรรค และได้รับการเลือกตั้ง ด้วยคะแนน 81,000 คะแนนเศษ
ต่อมาในปีพ.ศ. 2535 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอเดชอุดม อำเภอนาเยีย อำเภอน้ำยืน อำเภอนาจะหลวย อำเภอพิบูลมังสาหาร และอำเภอบุณฑริก ในนามพรรคความหวังใหม่ ซึ่งมีพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ อดีตนายกรัฐมนตรี เป็นหัวหน้าพรรค เนื่องจากพรรคปวงชนชาวไทย ได้ยุบพรรค โดยได้รับการเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 มีวาระเพียง 8 เดือนเศษ จึงมีการยุบสภาผู้แทนราษฏร เนื่องจากรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหวัณ ถูกรัฐประหาร  และได้รับเลือกตั้งในสมัยที่ 3 ในปีเดียวกันมีวาระ 2 ปีเศษ ได้รับตำแหน่ง กรรมาธิการการสาธารณสุข และโฆษกคณะกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสิ่งแวดล้อม สภาผู้แทนราษฎร
พ.ศ. 2535 ดำรงตำแหน่ง ที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น
พ.ศ. 2538 ดำรงตำแหน่ง เลขานุการรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม นายพูลสวัสดิ์ มูลศาสตรสาทร รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม
และในปีเดียวกันขณะดำรงตำแหน่ง เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ได้ผลักดันให้กระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้ง วิทยาลัยเทคนิคเดชอุดม เป็นผลสำเร็จ
ต่อมาในปีพ.ศ. 2539 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอเดชอุดม อำเภอน้ำยืน อำเภอนาจะหลวย อำเภอนาเยีย และอำเภอบุณฑริก ในนามพรรคความหวังใหม่ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 4 ด้วยคะแนน 98,000 คะแนนเศษ  ได้ดำรงตำแหน่ง เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (มีนายสุขวิทย์ รังสิตพล ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ) และได้ดำรงตำแหน่ง ประธานที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ อีกตำแหน่ง
ปีพ.ศ. 2552 ได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และในปีพ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี เขตเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วย อำเภอนาจะหลวย อำเภอบุณฑริก  และตำบลโนนก่อ อำเภอสิรินธร  ได้รับการเลือกตั้งด้วยคะแนนสูงเป็นอันดับต้นของจังหวัดอุบลราชธานีในสมัยนั้น โดยชนะคู่แข่งเท่าตัว เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในสมัยที่ 5 ได้รับตำแหน่ง กรรมาธิการการศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรมและการท่องเที่ยว สภาผู้แทนราษฎร และประธานที่ปรึกษาคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชน สภาผู้แทนราษฎร
ในปีพ.ศ. 2557 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ในเขตเลือกตั้งเดิม เป็นสมัยที่ 6
เอกซ์ ไอ เอส
เอกซ์ ไอ เอส (XIS) 6 หนุ่มหน้าใหม่ ชื่อวงเกิดจากการพลิกคำว่า SIX เป็น XIS สไตล์การเต้นเป็นแบบแอนิเมชัน เอกลักษณ์เฉพาะกลุ่ม คือ คนที่ต่างกัน 3 สัญชาติ ได้แก่ พิชชี่ กั้ง และกวัง จากไทย คยองเทและจีโฮ จากเกาหลี และเควิน ลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง จากค่ายกามิกาเซ่
ประวัติ
XIS อ่านว่า เอกซ์ ไอ เอส มาจาก SIX ที่แปลว่า 6 Gimmick ประกอบด้วยสมาชิก 6 หนุ่ม Kang (กั้ง) Kevin (เควิน) Pichy (พิชชี่) Kyungtae (คยองเท) Kwang (กวัง) และ Jiho (จีโฮ) มี Single แรกเปิดตัวชื่อเดียวกับ Concept REVERSE
ปัจจุบัน XIS ได้หมดสัญญากับทางค่ายทั้ง 6 คนและยุบวงออกจากค่ายเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นได้มี 1 อดีตสมาชิก คือ กั้ง วรกร ศิริสรณ์ ได้เข้าร่วมประกวดเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และได้เข้ารอบเป็น 8 คนสุดท้ายโดยที่ได้หมายเลข 3 และได้คว้าแชมป์เป็นเดอะสตาร์คนที่ 10 ของเมืองไทย อีกด้วย
แบร์เดียนสก์
แบร์เดียนสก์ (Бердя́нськ) เป็นเมืองท่าในแคว้นซาปอริฌเฌีย ประเทศยูเครน บนฝั่งทะเลด้านเหนือของทะเลอะซอฟ ห่างจากเมืองมารีอูปอลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 72 กิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ เมืองเหมาะแก่การจอดเรือ มีการประมง ผลิตแป้ง กลั่นน้ำมัน เป็นเมืองตากอากาศ อยู่ใกล้ทะเลสาบน้ำเค็มขนาดใหญ่หลายแห่ง
เจพูตราย
เจพูตราย (ไม่ปรากฏ - พ.ศ. 2250) เป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่พระองค์ที่ 11 ตั้งแต่พม่าครอบครองล้านนา ทรงเป็นเจ้านายจากพม่า
เจ้าเจพูตราย เป็นพระราชโอรสในเจ้าเจกุตรา ขึ้นครองเชียงใหม่ภายหลังจากที่อุปราชอึ้งแซะผู้ปกครองเชียงใหม่พระองค์ก่อนสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงเป็นเจ้านายจากพม่า
เจ้าเจพูตรายครองเมืองเชียงใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 2218 - พ.ศ. 2250 รวมระยะเวลาได้ 32 ปี จึงสิ้นพระชนม์ พม่าจึงได้แต่งตั้งมังแรนร่า เจ้านายพม่ามาปกครองล้านนาแทน
30 พฤศจิกายน
วันที่ 30 พฤศจิกายน เป็นวันที่ 334 ของปี (วันที่ 335 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 31 วันในปีนั้น
คิวมูลัส
คิวมูลัส (cumulus) เป็นเมฆที่มีลักษณะปุยคล้ายก้อนสำลี ยอดมนกลมคล้ายกะหล่ำดอก ฐานเมฆแบนเรียบ ได้ชื่อมาจากภาษาละติน cumulus แปลว่า เป็นกองสุมกัน คิวมูลัสเป็นหนึ่งในเมฆระดับต่ำร่วมกับคิวมูโลนิมบัส สเตรตัสและสเตรโตคิวมูลัส คิวมูลัสมีอักษรย่อคือ Cu และสัญลักษณ์
คิวมูลัสก่อตัวในชั้นโทรโพสเฟียร์ที่ระดับความสูง 1,200–6,500 ฟุต (400–2,000 เมตร) เมฆคิวมูลัสเกิดจากการพาความร้อนในอากาศ เมื่ออากาศร้อนที่พื้นโลกลอยตัวขึ้นไปสัมผัสกับอากาศเย็นด้านบน ทำให้ไอน้ำควบแน่นกลายเป็นเมฆ ในพื้นที่ริมทะเล คิวมูลัสจะก่อตัวบนฝั่งในตอนกลางวันเนื่องจากลมทะเลที่มีความชื้นพัดมาปะทะกับอากาศร้อนบนชายฝั่ง ในขณะที่ตอนกลางคืน คิวมูลัสจะก่อตัวในทะเลเนื่องจากอากาศในทะเลจะร้อนกว่าบนชายฝั่ง การมีอยู่ของคิวมูลัสสามารถพยากรณ์ได้ว่าอากาศจะดี มีแดดจัด อย่างไรก็ตาม คิวมูลัสสามารถกลายสภาพเป็นคิวมูโลนิมบัสหรือคิวมูลัส คอนเจสตัส ซึ่งเป็นเมฆฝนได้
คิวมูลัสสามารถแบ่งได้ 4 ชนิด ได้แก่
แถวลำดับขนาดใหญ่มาก
'''แถวลำดับขนาดใหญ่มากของคาร์ล จี. แจนสกี (Karl G. Jansky Very Large Array) หรือ VLA''' เป็นกล้องโทรทรรศน์วิทยุที่ตั้งอยู่บนที่ราบแห่งซาน ออกัสติน รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ห่างจากเมืองซอโคร์โร ไปทางทิศตะวันตก 80 กิโลเมตร
VLA ประกอบด้วยจานรับสัญญาณโทรทรรศน์วิทยุ จำนวน 27 จาน เรียงเป็นรูปตัว Y แต่ละจานมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 25 เมตร หนัก 209 เมตริกตัน เมื่อจานทั้ง 27 จานทำงานพร้อมกัน สามารถเปรียบเทียบได้กับกล้องโทรทรรศน์วิทยุเดี่ยวที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 36 กิโลเมตร
รัฐสภาสหรัฐอนุมัติงบประมาณจัดสร้าง VLA เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2515 จานรับสัญญาณจานแรกเริ่มติดตั้งเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2518 แล้วเสร็จทั้งระบบเมื่อ พ.ศ. 2523 ใช้งบประมาณก่อสร้าง 78.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
VLA เป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง 2010: The Year We Make Contact (สร้างจากนิยาย 2010 จอมจักรวาล (2010: Odyssey Two) ของอาร์เทอร์ ซี. คลาร์ก) ปี พ.ศ. 2525 และภาพยนตร์เรื่อง Contact (ชื่อไทย: อุบัติการณ์สัมผัสห้วงเวลา จากนิยายของ คาร์ล เซแกน) ปี พ.ศ. 2540
มังแรนร่า
มังแรนร่า (ไม่ปรากฏ - พ.ศ. 2270) เป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่พระองค์ที่ 12 ตั้งแต่พม่าครอบครองล้านนา ทรงเป็นเจ้านายจากพม่า
มังแรนร่า เป็นเจ้านายที่พม่าแต่งตั้งให้มาปกครองเมืองเชียงใหม่ต่อจากเจพูตราย ซึ่งพิราลัยไป แต่ต่อมาชาวล้านนาพยายามจะขับไล่พม่าออกไป บ้านเมืองเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงวุ่นวาย
มังแรนร่าครองเมืองเชียงใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 2250 - พ.ศ. 2270 รวมระยะเวลาได้ 20 ปี เทพสิงห์ร่วมกับชาวบ้านชาวเมือง ประหารมังแรนร่า ขับไล่พม่าออกไปได้ แล้วขึ้นครองเมืองเชียงใหม่
อ้างอิง
​
ขนมกุสรัง
วิธีทำขนมกุสรัง คือต้องนำส่วนผสมต่าง ๆ มานวดเข้าด้วยกัน ต้องนวดแป้งสาลีกับไข่ด้วยสัดส่วนที่พอเหมาะ จากนั้นให้ตัดแผ่นแป้งออกเป็น 4 เส้น จับแผ่นแป้งมารวมกันหรือสานให้เป็นโบสวยงาม แล้วนำมาขดและพับ ก่อนลงทอดในน้ำมันที่ร้อน เมื่อสุกดีแล้วก็ตักขึ้นรอให้เย็น จากนั้นก็นำไปชุบด้วยน้ำตาล เพื่อให้มีเกล็ดน้ำตาลอยู่ที่ตัวขนม และจากการที่ทำขนมเป็นรูปโบ จึงมีอีกสมญาหนึ่งว่า ขนมโบคริสต์มาส
ขนมกุสรังจะมีรสชาติหวานมัน และผิวสัมผัสกรอบ ปัจจุบันในชุมชนกุฎีจีนเหลือผู้ทำขนมชนิดนี้เพียงสองบ้าน และวางจำหน่ายอยู่ในเฉพาะชุมชนของตนเท่านั้น ไม่สู้แพร่หลายไปที่อื่น
การขนส่งนครนิวยอร์ก
องค์การขนส่งนครนิวยอร์ก (ตัวย่อ: NYCTA, The TA หรือ แทรนสิต, หรือ MTA New York City Transit) เป็นหน่วยงานของรัฐในรัฐนิวยอร์ก สหรัฐ ซึ่งให้บริการระบบขนส่งสาธารณะในนครนิวยอร์ก โดยเป็นส่วนหนึ่งขององค์การขนส่งมหานคร ระบบขนส่งที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ มีผู้โดยสารใช้บริการ 8 ล้านเที่ยวต่อวัน (2.5 พันล้านเที่ยวต่อปี)
NYCTA ให้บริการระบบขนส่งดังต่อไปนี้:
อัน ย็อง-มี
อัน ย็อง-มี (เกิด 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1983) เป็นนักแสดงตลกชาวเกาหลีภายใต้วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยเริ่มแสดงตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004
รางวัลเทลลี
รางวัลเทลลี (Telly Awards) เป็นรางวัลที่กำหนดมาตรฐานการผลิตสื่อต่างๆ ให้อยู่เหนือมาตรฐาน ซึ่งสื่อดังกล่าว ได้แก่ งานโฆษณา และรายการที่ผลิตเพื่อถ่ายทอดในประเทศสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก ทางโทรทัศน์ หรือทางเคเบิล รวมทั้งงานวิดีโอ และภาพยนตร์สารคดี ทั้งด้านการศึกษาและการท่องเที่ยว
รางวัลเทลลี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1978 (ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 28) โดยมิสเตอร์เดวิด อี. คาร์เทอร์ (David E. Carter) โดยมีจุดประสงค์ที่จะสร้างมาตรฐานในการผลิตสื่อให้มีคุณค่าเหนือมาตรฐาน (High Standard of Merit) โดยเริ่มต้นจากสื่อโฆษณาก่อน และในภายหลังจึงได้มีรางวัลสำหรับวิดีโอ และรายการโทรทัศน์เพิ่มขึ้นมา เพื่อกระตุ้นกระแสของการสร้างสรรค์ในการทำสื่อ และเป็นการเพิ่มมาตรฐานของการผลิตสื่อให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป
รางวัลเทลลีถือหนึ่งในรางวัลที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในวงการสื่อโฆษณา ในแต่ละปีมีชิ้นงานเข้าร่วมประกวดถึงกว่า 13,000 ชิ้น จากทุกทวีปทั่วโลก ตั้งแต่บริษัทเอเจนซี่ บริษัทผู้ผลิตต่าง ๆ ไปจนถึงบริษัทข้ามชาติยักษ์ใหญ่ (โดยเฉพาะองค์กรเล็กๆ มักจะเข้าร่วมเพื่อสร้างความมั่นใจว่า ผลงานขององค์กรนั้นมีมาตรฐานเป็นที่ยอมรับในระดับโลก)
เอ็มซีแฮมเมอร์
สแตนลีย์ เคิร์ค เบอร์เรลล์ หรือ MC Hammer นักร้องเพลง แร็พ ชื่อดังชาว อเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1962 ที่ โอคแลนด์ แคลิฟอร์เนีย เป็นเจ้าของเพลงดังอย่าง "U Can't Touch This"
มะป่วน
มะป่วน หรือนมหนู ( Kurz) มีชื่อเรียกอื่น ๆ เช่น กระโปกกระจ้อน (จันทบุรี) กล้วยขี้เห็น ขี้เห็น (อุดรธานี) กล้วยเห็น (สกลนคร) แดงดง (เลย) นมหนู (กรุงเทพฯ) นางนวล (ลำปาง) ปอแฮด แฮด (เชียงใหม่) มะดัก (สระบุรี) ลำดวนดง (ขอนแก่น)
มะป่วน เป็นไม้ต้นขนาดเล็ก สูง 4-8 เมตร ใบลักษณะเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับสองด้านในระนาบเดียวกันของกิ่ง รูปรี กว้าง 4-6 เซนติเมตร ยาว 8-12 เซนติเมตร ปลายใบแหลม ใบด้านบนเรียบเป็นมัน ด้านล่างมีขนสาก
วันกองทัพเรือ (ประเทศไทย)
วันกองทัพเรือ (Royal Thai Navy Day) ตรงกับวันที่ 20 พฤศจิกายน ของทุกปี
ในสมัยโบราณยังมิได้มีการแบ่งแยกกำลังรบทางเรือออกจากทางบก จวบจนรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงเริ่มมีการแบ่งแยกกำลังรบทางเรือออกจากทางบก เมื่อครั้งเริ่มแรกตั้งกรมทหารเรือนั้น กิจการทหารเรือบางประเภทยังขาดบุคคลที่มีความรู้ความชำนาญ จำเป็นต้องจ้างชาวต่างประเทศเข้ามารับราชการตามตำแหน่งหน้าที่ต่างๆ อาทิ ผู้บังคับการเรือและผู้บัญชาการป้อมต่างๆ
ต่อมาภายหลังวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริว่า กิจการของทหารเรือเท่าที่อาศัยชาวต่างประเทศเข้ามาประจำตำแหน่งหน้าที่ต่างๆ นั้น ไม่อาจที่จะหวังในด้านการรักษาอธิปไตยของชาติได้ดีเท่ากับคนไทยเอง พระองค์มีพระราชประสงค์ให้จัดการศึกษาแก่ทหารเรือไทย ให้มีความรู้ความสามารถเพียงพอที่จะรับตำแหน่งหน้าที่ต่างๆ ในเรือแทนชาวต่างชาติที่จ้างไว้ต่อไป จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาภากรเกียรติวงศ์ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ พระราชโอรส เสด็จไปทรงศึกษาวิชาการทหารเรือยังประเทศอังกฤษ
ภายหลังจากที่ทรงสำเร็จการศึกษาวิชาการทหารเรือ และกลับมารับราชการในกรมทหารเรือ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมทหารเรือ จัดการฝึกสอนวิชาการทหารเรือขึ้น โดยเริ่มตั้งโรงเรียนขึ้นครั้งแรกที่บริเวณอู่หลวงใต้วัดระฆัง ตรงข้ามท่าราชวรดิฐ สำหรับอบรมนายทหารชั้นประทวน หรือฝ่ายช่างกลและเดินเรือ ต่อมาในปี พ.ศ. 2434 ได้ตั้งโรงเรียนนายสิบขึ้น และในปี พ.ศ. 2440 ได้จัดตั้งโรงเรียนนายร้อยทหารเรือขึ้นอีกโรงเรียนหนึ่ง จนถึงปี พ.ศ. 2442 ได้จัดตั้งโรงเรียนนายเรือขึ้น สถานที่ตั้งโรงเรียนนายเรือครั้งแรก อยู่ที่วังนันทอุทยาน (สวนอนันต์) มีนาวาโทไซเดอลิน (Seidelin) เป็นผู้บังคับการโรงเรียนนายเรือคนแรก
ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 เมื่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมจักรพรรดิพงศ์ สิ้นพระชนม์ พระราชวังเดิม กรุงธนบุรี ซึ่งเป็นที่ประทับได้ว่างลง พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาพระราชทาน พระราชวังเดิม กรุงธนบุรี ให้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนนายเรือ ตั้งแต่วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2443 เป็นต้นมา กับได้พระราชทานพระราชหัตถเลขาในสมุดเยี่ยมของโรงเรียน ความว่า
'''วันที่ ๒๐ พฤศจิกายน ร.ศ.๑๒๕ เราจุฬาลงกรณ์ ปร. ได้มาเปิดโรงเรียนนี้ มีความปลื้มใจ ซึ่งได้เหนการทหารเรือ มีรากหยั่งลงแล้ว จะเปนที่มั่นสืบต่อไปในภายน่า'''
จังหวัดสุรินทร์
สุรินทร์ (เขมรถิ่นไทย: ซเร็น) เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างหรือ "อีสานใต้" มีชื่อเสียงด้านการเลี้ยงช้าง การทอผ้าไหม ข้าวหอมมะลิสุรินทร์ มีผู้คนหลายเผ่าพันธุ์และภาษา อาทิ เขมร กูย และลาว (ไทยอีสาน) มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 11 และมีพื้นที่กว้างเป็นอันดับที่ 24
การตั้งถิ่นฐาน
สมัยทวารวดี พบมีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานมาก่อนแล้วในดินแดนแถบอิสานใต้ ไปจนถึงบริเวณแถบอิสานกลางโดยชนชาติแรก ๆ ที่ได้เข้าอาศัยอยู่ ชาติพันธุ์ตระกูลมอญ ละว้า ลัวะ และขอม
สมัยอาณาจักรขอมรุ่งเรือง ราวพุทธศตวรรษที่ 16-18 เป็นต้นมา ซึ่งชาวขอม ซึ่งเป็นคนพื้นเมืองดั้งเดิมในแถบดินแดนอิสานใต้ และแถบลาว สยาม กัมพูชา และญวน
สุรินทร์เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ มีความเป็นมายาวนาน จากหลักฐานทางโบราณคดีที่พบ ข้อมูลในพงศาวดาร เรื่องเล่าตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาเป็นที่อยู่ของชนหลายเผ่าพันธุ์ทั้ง เขมร ลาว กูย ทำให้มีภาษาและวัฒนธรรมที่หลากหลายที่ผสมผสานกันอย่างกลมกลืน
จากการสำรวจของหน่วยศิลปากรที่ 6   ในปี พ.ศ. 2534 พบว่าตัวเมืองยังมีสภาพที่สมบูรณ์เห็นแนวคูน้ำ-คันดินแบ่งออกเป็น 2 ชั้น คือ เมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก
เมืองชั้นใน มีลักษณะเป็นรูปวงรีแบบสมัยก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลายถึงสมัยประวัติศาสตร์ตอนต้น  มีขนาดกว้างประมาณ  1,000  เมตร  ยาวประมาณ  1,300  เมตร  สภาพคูเมืองค่อนข้างสมบูรณ์  มีบางส่วนเท่านั้นที่ขาดหายไป
เมืองชั้นนอก มีลักษณะแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบชุมชนขอมโบราณ มีคูน้ำ  2  ชั้น  คันดิน  1  ชั้นล้อมรอบ  ขนาดกว้าง  1,500  เมตร  ยาว  2,500  เมตร  สภาพคูเมืองค่อนข้างสมบูรณ์   ยกเว้นด้านทิศใต้ พื้นที่บริเวณวังเก่าของเจ้าเมืองสุรินทร์ อยู่บริเวณที่เป็นโรงพยาบาลสุรินทร์ บริเวณวัดศาลาลอยและพื้นที่ใกล้เคียงโรงเรียนสุรวิทยาคารและโรงเรียนสิรินธรในปัจจุบัน แต่อาคารโบราณสถานต่าง ๆ ได้ถูกรื้อถอนและทำลายทิ้งหมดแล้วเหลือแต่เพียงคูน้ำไว้ให้เห็นบริเวณด้านข้างโรงเรียนสิรินธร สะท้อนว่า พื่นที่ของเมืองสุรินทร์ในปัจจุบันนี้ เคยมีการตั้งถื่นฐานมาแล้วตั้งแต่สมัยโบราณเป็นเวลาลายพันปี
จากการศึกษาวิจัยการและสำรวจพบแหล่งโบราณคดีในจังหวัดสุรินทร์ กว่า 59 แห่ง ส่วนมากเป็นชุมชนโบราณที่มีคูน้ำ-คันดินล้อมรอบรูปวงรี หรือวงกลม ได้แก่
แหล่งโบราณคดีบ้านปราสาท ตำบลปราสาททนง อำเภอปราสาท แหล่งโบราณคดีแห่งนี้เป็นที่ตั้งของปราสาททนง เป็นโบราณสถานขอมชึ่งกรมศิลปากรมีโครงการขุดแต่ง ในปี พ.ศ. 2536 และได้ขุดตรวจชั้นดินทางด้านหลังของโบราณสถาน พบหลักฐานสำคัญแสดงให้เห็นถึงการอยุ่อาศัยของมนุษย์มาก่อนจะสร้างปราสาท คือ โครงกระดูกมนุษย์เพศชาย อายุประมาณ 35- 40 ปี ปัจจุบันได้นำมาจัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์
นอกจากแหล่งโบราณคดีทั้งสองแหล่งนี้แล้ว ยังไม่มีการขุดค้นตามหลักวิชาการในอีกกว่า 50 แห่ง อาศัยเพียงเทียบเคียงค่าอายุกับแหล่งอื่น ๆ พอสรุปได้ว่ามีอายุอยู่ในราว 2,000-1,500 ปีมาแล้ว
จากหลักฐานที่พบภาชนะดินเผายุคก่อนประวัติศาสตร์ บริเวณจังหวัดสุรินทร์ และพบแหล่งชุมชนโบราณหลายแห่ง ย่อมแสดงให้เห็นว่า ในบริเวณจังหวัดสุรินทร์ มีผู้คนอาศัยนานมาแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์
ใน พ.ศ. 2538 นายเจริญ ไวรวัจยกุล อาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ พร้อมคณะได้ศึกษาและเก็บข้อมูลชุมชนโบราณบริเวณทุ่งกุลาร้องไห้ ห้วยลำพลับพลาด้านบน และลำน้ำมูลด้านใต้ เนื่องจากพบเนินสูง ๆ ต่ำ ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก จากการสำรวจสันนิษฐานว่าเนินเหล่านี้เป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์มาอย่างต่อเนื่อง
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พบหลักฐานชุมชนสมัยทวารวดีทั้งภูมิภาค เมืองโบราณที่สำคัญ เช่น เมืองฟ้าแดดสงยาง อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์, เมืองนครจำปาศรี อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม, เมืองกันทรวิชัย อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม, เมืองโบราณบ้านคอนสวรรค์ อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ, เมืองเสมา อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา เป็นต้น สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนและเป็นรูปธรรมอย่างหนึ่งของวัฒนธรรมทวารวดี นั่นคือ การนับถือศาสนาพุทธ ซึ่งก่อให้เกิดงานศิลปกรรมที่เนื่องในศาสนา  ตามเมืองหรือชุมชนโบราณสมัยทวารวดีจะพบว่ามีการสร้างสิ่งก่อสร้าง หรือรูปเคารพในศาสนาพุทธขึ้น ได้แก่ พระพุทธรูป พระพิมพ์ ใบเสมา เป็นต้น
แหล่งวัฒนธรรมทวารวดีในสุรินทร์
วัฒนธรรมทวารวดี ประมาณพุทธศตวรรษที่  12-16 หรือราว 1,000-1,400  ปีมาแล้ว
ในภาคอีสานตอนล่าง ชุมชนในวัฒนธรรมทวารวดี มีอายุเดียวกับชุมชน ในจังหวัดต่าง ๆ บริเวณลุ่มแม่น้ำมูล เช่น เมืองเสมา, เมืองเก่าโคราช อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา, เมืองโบราณบ้านฝ้าย อำเภอหนองหงส์, เมืองโบราณบ้านประเคียบ อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์, เมืองคงโคก อำเภอราษีไศล จังหวัดศรีสะเกษ, ชุมชนโบราณบ้านไผ่ใหญ่ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี (กรมศิลปากร, 2532 : 114-116) เป็นต้น
ชุมชนโบราณบ้านไพรขลา ตำบลไพรขลา อำเภอชุมพลบุรี จังหวัดสุรินทร์ เป็นชุมชนที่มีคูน้ำคันดินล้อมรอบ พบใบเสมา ที่โนนสิมมาใหญ่และโนนสิมมาน้อย
โนนสิมมาใหญ่ อยู่ภายในหมู่บ้านทางทิศใต้ มีกลุ่มใบเสมาจำนวนมาก  ปักอยู่ในตำแหน่งทิศทั้งแปด บางส่วนถูกเคลื่อนย้ายมาเก็บรวมกันไว้ในอาคารขนาดเล็ก ใบเสมาทั้งหมดทำจากศิลาแลง เป็นแผ่นรูปกลีบบัว ตรงกลางใบเป็นรูปหม้อน้ำมียอดเป็นรูปกรวยแหลม  หรือเป็นสันขึ้นมาทั้งสองด้าน ลักษณะการตกแต่งเหมือนกับใบเสมาที่บ้านตรึม
โนนสิมมาน้อย
อยู่ทางทิศตะวันตกภายในหมู่บ้าน บริเวณนี้พบใบเสมาจำนวนเล็กน้อยอยู่รวมกันเพียงจุดเดียว  ใบเสมาบางใบน่าจะปักอยู่ในตำแหน่งเดิม  โดยมีการย้ายใบเสมาใบอื่น ๆ มาวางรวมกันไว้  ลักษณะของใบเสมาเหมือนกับใบเสมาที่โนนสิมมาใหญ่  เป็นใบเสมาแบบแผ่นรูปกลีบบัว ตรงกลางใบทำเป็นสันทั้งสองด้าน ทั้งหมดทำจากศิลาแลง
ในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 12 – 13 ตรงกับรัชกาลพระเจ้าชัยวรมันที่ 1 แห่งอาณาจักรขอมโบราณ จังหวัดสุรินทร์มีการสร้างปราสาทภูมิโพน ที่ ตำบลดม อำเภอสังขะ เป็นศาสนสถานขนาดใหญ่ในศาสนาฮินดูศิลปะขอมโบราณสมัยไพรกเมง (สุริยวุฒิ สุขสวัสดิ์ ,2532) ประกอบด้วยปราสาทอิฐ 3 หลัง และฐานอาคารก่อด้วยศิลาแลง 1 หลัง พบชิ้นส่วนจารึกอักษรปัลลวะ ภาษาสันสกฤต 1 ชิ้น ซึ่งมีใช้ราวพุทธศตวรรษที่ 12-13 ทับหลังรูปสัตว์ครึ่งสิงห์ครึ่งนก ประกอบวงโค้งที่มีวงกลมรูปไข่ ศิลปะขอมโบราณแบบไพรกเมง จำนวน 1 แผ่น
บริเวณด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างจากปราสาท 500 เมตร มีหนองปรือซึ่งเป็นบารายขนาดใหญ่ แบบวัฒนธรรมขอมโบราณ รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 300X500 เมตร อยู่ 1 แห่ง
ราวกลางถึงปลายพุทธศตวรรษที่ 15 (ประมาณ 1,100 ปีมาแล้ว) ในเขตจังหวัดสุรินทร์ มีชุมชนวัฒนธรรมขอมโบราณที่สำคัญอีก 2 แห่ง คือ ชุมชนปราสาทหมื่นชัย บ้านถนน และชุมชนปราสาทบ้านจารย์ ตำบลบ้านจารย์ อำเภอสังขะ
ปราสาทบ้านจารย์ เป็นปราสาทศิลปะขอมโบราณสมัยเกาะแกร์ ราวกลาง-ปลายพุทธศตวรรษที่ 15 เป็นปราสาทองค์เดียว ก่อด้วยอิฐ มีคูน้ำรูปตัวยูล้อมรอบ  ปัจจุบันตัวปราสาทมีสภาพหักพังเหลือเพียงส่วนเรือนธาตุ  บนตัวปราสาทมีทับหลังขนาดใหญ่สลักรูปพระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ
ปราสาทหมื่นชัย เป็นปราสาทองค์เดียว ก่อด้วยอิฐ มีคูน้ำรูปตัวยูล้อมรอบ  ปัจจุบันตัวปราสาทมีสภาพหักพังเหลือเพียงส่วนเรือนธาตุ
ปราสาทตาเมือนธม บ้านหนองคันนา ตำบลตาเมียง อำเภอพนมดงรัก จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทขนาดใหญ่ ก่อด้วยหินทรายและศิลาแลง
ปราสาททนง บ้านปราสาท ตำบลปราสาททนง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ เป็นปราสาทขนาดเล็ก ก่อด้วยอิฐ หินทราย และศิลาแลง  ตั้งหันหน้าไปทางทิศตะวันออก ประกอบไปด้วยสองส่วน  คือ พลับพลาและปราสาทประธาน
ปราสาทบ้านไพล บ้านปราสาท ตำบลเชื้อเพลิง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์  เป็นปราสาทอิฐ 3 องค์ มีขนาดเท่ากันตั้งอยู่บนฐานศิลาแลงหันหน้าไปทางทิศตะวันออก  มีคูน้ำรูปตัวยูล้อมรอบ
ต่อมาในช่วงอารยธรรมขอมในประเทศกัมพูชาได้เจริญถึงขีดสุดราวพุทธศตวรรษที่ 16 – 18 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่างของประเทศไทย  พบปราสาทหินและเมืองโบราณรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบขอม  เป็นจำนวนมาก ได้แก่ เมืองพิมาย อันมีปราสาทพิมายเป็นศูนย์กลางของเมือง ตัวเมืองมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่  เป็นต้น  ช่วงระยะเวลานี้มีหลักฐานว่าเมืองสุรินทร์ได้รับอิทธิพลอารยธรรมของขอมโบราณอย่างมากเช่นกัน มีการปรับแผนผังเมืองให้ใหญ่ขึ้นเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าแบบขอมโบราณมีคูน้ำ 2 ชั้น  คันดิน 1 ชั้น  ล้อมรอบ  ขนาดกว้าง 1,500  เมตร  ยาว  2,500  เมตร  ล้อมรอบตัวเมืองเดิมรูปวงรีในสมัยก่อนหน้านั้นไว้ภายในอีกชั้นหนึ่ง ส่วนพื้นที่อำเภอต่าง ๆ พบปราสาทขอมโบราณอีกหลายแห่ง
นักมานุษยวิทยา และนักโบราณคดีลงความเห็นว่า บริเวณที่ราบลุ่มตอนกลางของแม่น้ำมูลด้านตะวันออกและชุมชนทุ่งสำริด ในจังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดมหาสารคาม จังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดสุรินทร์ และลุ่มแม่น้ำมูล-ชีตอนล่าง ในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดยโสธร และจังหวัดอุบลราชธานี คือ แหล่งอารยธรรมโบราณ บรรพชนของชุมชนเหล่านี้ ได้ประดิษฐ์เครื่องปั้นดินเผาเนื้อหยาบหนา ในยุคแรก ๆ ไม่มีลวดลายเขียนสี ในยุคต่อมาพัฒนาเป็นการเขียนสีและชุบน้ำโคลนสีแดง นอกจากนี้ยังได้ค้นพบหลักฐานแสดงการเปลี่ยนแปลงทางคติชนวิทยา ที่สำคัญของมนุษยชาติ คือ ประเพณีฝังศพครั้งที่สองโดยการบรรจุกระดูกผู้ตายลงในภาชนะก่อนการนำไปฝัง ซึ่งการฝังครั้งแรกนั้นจะนำร่างผู้ตายลงในหลุมระยะหนึ่ง แล้วจึงขุดขึ้นเพื่อทำพิธีฝังครั้งที่สอง ลักษณะสำคัญของชุมชนเหล่านี้อีกอย่างหนึ่ง คือ โครงสร้างของชุมชนมักแบ่งออกเป็น 4 ส่วน คือ ส่วนที่อยู่อาศัยมักอยู่บนเนินหรือที่ดอน โดยรอบเป็นที่ลุ่มสำหรับเป็นแหล่งทำกิน ด้านตะวันออกส่วนใหญ่เป็นศาสนสถาน ด้านตะวันตกเป็นป่าช้า การขยายตัวของชุมชนมักขยายไปทางทิศตะวันตก ชุมชนเหล่านี้มีการขยายตัวทั้งทางเศรษฐกิจและทางการเมือง มีการสั่งสมหรือกวาดต้อนประชากรจากพื้นที่ต่าง ๆ จัดตั้งขยายเป็นชุมชนเมือง เป็นรัฐยุคต้นประวัติศาสตร์ ชุมชนเหล่านี้นี่เองที่หลอมรวมกันขึ้นเป็นอาณาจักรเจนละ หรืออีสานปุระ มีหลักฐานแสดงความเจริญหลายอย่าง เช่น การถลุงเหล็ก การทำเกลือ ปลูกข้าว การขุดคูกักเก็บน้ำเพื่อการเกษตรและความปลอดภัย
ประวัติศาสตร์เมืองสุรินทร์
เมืองสุรินทร์เป็นเมืองเก่าแก่มีประวัติความเป็นมายาวนาน มีวัฒนธรรมที่สั่งสมสืบทอดมาตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงสมัยปัจจุบัน สิ่งที่ปรากฏหลักฐานบ่งบอกชัดเจน ได้แก่ คูเมือง 3 ชั้น มีเนินดินเป็นกำแพง สันนิษฐานว่าเคยเป็นเมืองหน้าด่านของขอม ดังที่ จอมพล สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ทรงเรียบเรียง ถวายสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ในการรายงานตรวจราชการมณฑลอีสานและนครราชสีมา ลงวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2469 ดังนี้
เมืองสุรินทร์เป็นเมืองที่สร้างอย่างมั่นคงในปางก่อน มีคูถึง 3 ชั้น มีเนินดินเป็นกำแพงเมือง น่าจะเป็นเพราะเห็นว่าเป็นเมืองหน้าด่านทั้งทางตะวันออกและทางใต้ซึ่งมีช่องข้ามเขาบรรทัดต่อจังหวัดสุรินทร์อยู่หลายช่อง คือ ช่องปราสาทตาเมิน ช่องเสม็ก ช่องดอนแก้ว เป็นต้น ซึ่งมีทางเดินไปสู่ศรีโสภณและเมืองจงกัน ยังมีคนและเกวียนเดินอยู่ทุกช่อง แต่เป็นทางลำบาก คงสะดวกแต่ช่องตะโก ต่อมาทางตะวันตก ซึ่งกรมทางได้ไปทำงานไว้เรียบร้อยแล้ว บริเวณเมืองสุรินทร์เป็นพื้นที่ลุ่ม น้ำท่วมตลอดปี แต่ก็ทำไร่นาได้ เป็นทุ่งใหญ่ บ้านเมืองกำลังจะเจริญขึ้น เพราะเป็นปลายทางรถไฟ มีห้องแถวคึกคักไม่หย่อนกว่าอุบล และกำลังสร้างทำอยู่อีกก็มีมาก
พลเมืองแห่งจังหวัดสุรินทร์ส่วนมากเป็นเขมร ซึ่งเป็นชาวพื้นเมือง เช่น บุรีรัมย์ นางรอง มีลาวเจือปนบ้างเป็นส่วนน้อย และชาวกูยซึ่งพูดภาษาของตนต่างหาก ส่วนเขมรซึ่งเป็นพลเมืองกลุ่มใหญ่ของเมืองสุรินทร์ยังคงพูดภาษาเขมร อยู่ทั่วไปและที่กล่าวว่าไม่รู้ภาษาไทยก็มีต้องใช้ล่ามเนือง ๆ ผู้ปกครองท้องถิ่น เห็นว่าเป็นการดิ้นรน แสร้งทำเป็นพูดไทยไม่ได้ก็มีอยู่มาก ชาวเขมรเข้ามาในแถบเมืองสุรินทร์มากในปี พ.ศ. 2324 ซึ่งทางฝ่ายเขมรต่ำเกิดการจลาจล โดยเจ้าทะละหะ (มู) กับพระยาวิมลราช (ฮู) ฝักใฝ่ในทางญวน สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีโปรดเกล้า ให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก กับพระยาสุรสีห์ ยกกองทัพไปปราบปราม โดยเกณฑ์กำลังทางขุขันธ์ ประทายสมันต์ (เมืองสุรินทร์) สังขะ ไปช่วยปราบปรามเมืองประทายเพชร ประทายมาศ เมืองรูงตำแรย์ กำปงสวาย และเสียมราฐ
ในอดีตการไปมาถึงกันกับพวกเขมรต่ำในการปกครองฝรั่งเศสนั้น สอบสวนได้ความว่ายังมีอยู่เสมอแต่มีข้างฝ่ายคนเรื่องเขมรต่ำอพยพเข้ามาอยู่ทางเราเสียมากกว่า ปีหนึ่ง เข้าประมาณ 50 - 100 คน โดยมากเป็นเรื่องหนีส่วยอากรที่ทางฝ่ายโน้นเก็บแรงกว่าทางนี้
จังหวัดสุรินทร์ มีลำดับการพัฒนาทางประวัติศาสตร์อย่างค่อยเป็นค่อยไป ทั้งทางด้านการปกครอง สังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง จากการตั้งบ้านเรือนที่มีวิถีชีวิตอย่างเรียบง่ายในอดีต มาเป็นวิถีชีวิตที่สลับซับซ้อนอย่างในปัจจุบัน โดยเฉพาะการสะท้อนความเคลื่อนไหวของผู้คนที่มีมิติความสัมพันธ์ต่อกันอยู่ตลอดเวลา อันเป็นลักษณะโดดเด่นของผู้คนชาวจังหวัดสุรินทร์
ก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา
พระยาประชากรกิจกรจักรเชื่อว่า ชนที่ตั้งหลักแหล่งอยู่ในพื้นที่ของอีสานล่าง คือ สุรินทร์ นครราชสีมาหรือโคราช (เมืองโคราชเก่า บริเวณอำเภอเสิงสาง เมืองพิมาย และบริเวณใกล้เคียง มีโบราณสถานเหลืออยู่ให้เห็น 3 แห่งด้วยกัน คือ ปราสาทโนนกู่ ปราสาทเมืองแขก และปราสาทเมืองเก่า การเดินทางใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 (ถนนมิตรภาพ) ไปจนถึงกิโลเมตร ที่ 221-222 เลี้ยวขวาไปตามทางเข้าสู่อำเภอสูงเนิน 2.7 กิโลเมตร จะพบทางแยกขวามือตรงมุมวัดญาณโศภิตวนาราม (วัดป่าสูงเนิน) ซึ่งเป็นเส้นทางเข้าสู่เมืองโบราณโคราช รวมระยะทางห่างจากตัวเมืองประมาณ 32 กิโลเมตร) บุรีรัมย์ ศรีสะเกษ และอุบลราชธานีบางส่วน กลุ่มแรกคือ กูย/กวย แล้วแต่จะเรียกตามสำเนียงของภาษาพูดในแต่ละท้องถิ่น
อีริค ไซเดนฟาเดน นักชาติพันธุ์วิทยาชาวเดนมาร์ก สันนิษฐานว่าพวกกูย(กวย) เคลื่อนย้ายจากประเทศจีนเข้าสู่ประเทศพม่า และมาถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย เมื่อประมาณ 1,200 ปี ก่อนคริสตกาล หรือประมาณ 3,000 ปีเศษมาแล้ว ชาวกูย(กวย)เหล่านี้อาศัยอยู่เป็นบริเวณกว้าง ตั้งแต่ภาคใต้ของลาว ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชา และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย พวกที่อพยพเข้ามาเป็นระรอกที่ 2 และที่ 3 คือ เขมรและลาว
หม่อมอมรวงศ์วิจิตร กล่าวไว้ในพงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสานกล่าวว่า เดิมพื้นที่ในมณฑลลาวทางนี้ เมื่อก่อนจุลศักราชได้ 1,000 ปี ก็เป็นทำเลป่าดง ซึ่งเป็นที่อาศัยของพวกคนอันสืบเชื้อสายมาแต่ขอม ซึ่งยังมีอาศัยอยู่ในฝั่งโขงตะวันออก ซึ่งปรากฏหลักฐานการสร้างปราสาทหินและอิฐดินเผาจำนวนมากมีกระจายอยู่ทั่วไปในแถบอิสานใต้ ละโว้ (ลพบุรี) ไปจนถึงในเขตภาคกลางและภาคเหนือตอนล่าง
สมัยกรุงศรีอยุธยา
ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ได้แพร่ขยายอิทธิพลทางการเมืองทำให้กัมพูชาตกอยู่ในฐานะประเทศราชและในระหว่างปีพ.ศ. 2103 อาณาจักรลาวมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่นครเวียงจันทน์ พระเจ้าไชยเชษฐาธิราช (พ.ศ. 2091-พ.ศ. 2111) กษัตริย์ของลาวได้สร้างนครเวียงจันทน์เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้าง
ใน พ.ศ. 2257 ลาวแตกออกเป็น 3 รัฐอิสระ คือ หลวงพระบาง เวียงจันทน์ และจำปาศักดิ์ มีชาวกูย - ลาวกลุ่มหนึ่งซึ่งนำโดยเจ้าราชครูหลวงแห่งวัดป่าโพนสะเม็ดพร้อมด้วยนักศึกษาวัด ทั้งที่กำลังศึกษา เป็นพระภิกษุสามเณรอยู่และที่จบการศึกษาแล้วเป็นอ้ายเชียง อ้ายทิด (บันฑิต) อ้ายจารย์ (อาจารย์) กับพวกข้าทางใต้ไปบูรณะพระธาตุพนม และไปจนถึงเขมร แล้วกลับมาตั้งหลักแหล่งอยู่ที่เมืองจำปาศักดิ์
เมืองจำปาศักดิ์นั้นเป็นเมืองพี่เมืองน้องกับเมืองอัตตะปือแสนแปง (แสนแปง) ซึ่งต่างเป็นเมืองของพวกลัวะ ละว้า ขอม กูย ขณะนั้นเมืองจำปาศักดิ์ปกครองโดยนางแพง เจ้าหญิงข่า-ลัวะ (กูย กวย ขอม) ด้วยคุณงามความดีของเจ้าราชครูหลวงแห่งวัดป่าโพนสะเม็ด นางแพงจึงมอบอำนาจการปกครองเมืองจำปาศักดิ์ให้ เจ้าราชครูหลวงจึงได้อัณเชิญเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรจากนครเวียงจันทน์ไปปกครองนครจำปาศักดิ์นับตั้งแต่พ.ศ. 2261-พ.ศ. 2281 เป็นต้นมา เมื่อเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรได้ปกครองจำปาศักดิ์แล้ว เจ้าราชครูแห่งวัดป่าโพนสะเม็ดจึงขยายอำนาจ โดยตั้งผู้ที่มีความรู้ ความสามารถ ออกไปปกครองเมืองของลัวะ ละว้า ข่าต่าง ๆ ภายในเขตเมืองจำปาศักดิ์ เช่น ส่งจารย์หวดเป็นเจ้าเมืองโขงสี่พันดอน ให้ท้าวมั่นไปตั้งบ้านโพนขึ้นเป็นเมืองสาระวันแต่ชาวบ้านชอบเรียกเมืองมั่นตามชื่อท้าวมั่นและเรียกควบกับเมืองคำทองใหญ่ว่าเมืองมั่นคำทอง ให้จารย์แก้วไปตั้งบ้านทุ่ง (ท่ง) เป็นเมืองสุวรรณภูมิ (ในจังหวัดร้อยเอ็ดในปัจจุบัน)
การแยกเป็นรัฐอิสระของอาณาจักรลาว ทำให้ทั้ง 3 รัฐ เกิดการแข็งต่อเมืองกันและต่างสะสมแสนยานุภาพไว้ต่อสู้ ป้องกันการรุกราน เมืองจำปาศักดิ์จึงบังคับให้อัตตะปือ แสนปางส่งช้างป้อนกองทัพให้แก่จำปาศักดิ์ตามที่ต้องการ ทำให้ชาวอัตตะปือแสนปางทนต่อสภาพถูกบีบบังคับไม่ได้ ส่วนหนึ่งจึงข้ามลำน้ำโขงเข้ามาอาศัยกับพวกกูย (กวย) ดั้งเดิมบริเวณป่าดงดิบแถบอีสานล่าง คือ อุบลราชธานี ศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์ มหาสารคาม และบางส่วนของนครราชสีมา ขอนแก่น ชัยภูมิ
ชาวกูยหลายกลุ่มพากันข้ามมาตั้งหลักแหล่งทางฝั่งขวาของแม่น้ำโขง เพิ่มเติม (ซึ่งแต่เดิมมีการตั้งถิ่นฐานในบริเวณภูมิภาคนี้มานานเป็นพันปีแล้ว) เมื่อพ.ศ. 2260 แยกย้ายกันไปตั้งบ้านเรือนและมีหัวหน้าปกครองตามที่ต่าง ๆ ซึ่งเป็นจังหวัดสุรินทร์ในปัจจุบัน คือ
ชาวกูย(กวย)เหล่านี้มีความชำนาญในการคล้องช้าง ด้านการเมืองการปกครอง ด้านการทหาร ด้านวิศวกรรม ด้านการแพทย์ ทำการเกษตร หาของป่า ป่าดงแถบนี้เดิมมีสัตว์ป่าอุดมสมบูรณ์ เช่น โขลงช้างพัง ช้างพลาย ฝูงเก้ง กวาง ละมั่ง และโคแดง ในอดีตแต่ละชุมชนชาวกูยมีการไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ ซึ่งไม่ได้มีเส้นเขตแดนีดแบ่งกันในแบบสมัยปัจจุบัน
สมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ (เจ้าฟ้าเอกทัศ กรมขุนอนุรักษ์มนตรี) แห่งกรุงศรีอยุธยา ช้างเผือกเขตกรุงหนีออกมาจากกรุงศรีอยุธยาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเข้าสู่เขตพิมาย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงโปรดให้ขุนนางสองพี่น้อง (เข้าใจว่า คือ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท) กับไพร่พล 30 คน ออกติดตามช้างเผือกมาทางแขวงเมืองพิมาย ได้มาสืบถามร่องรอยช้างจากชาวเมืองพิมายซึ่งเป็นผู้ชำนาญภูมิประเทศในแถบนั้น ก็ได้รับคำแนะนำให้ไปสืบถามพวกกูย (กวย) มอญ แซก โพนช้างอยู่ริมเขาดงใหญ่เชิงเขาพนมดงรัก เมื่อได้รับคำแนะนำจากชาวเมืองพิมายว่าช้างเผือกหนีไปทางไหนแล้ว ขุนนางสองพี่น้องพร้อมด้วยไพร่พลออกติดตามต่อมาตามลำน้ำมูลมาพบเชียงสีหรือตากะอาม หัวหน้าบ้านกุดหวาย เชียงสีได้พาขุนนางสองพี่น้องไปพบหัวหน้าหมู่บ้านอื่น ๆ เพื่อจะได้ช่วยกันตามหาช้างเผือกต่อไป โดยไปหาเชียงปุมที่บ้านเมืองที เชียงปุมได้ร่วมสมทบกับขุนนางสองพี่น้องพากันไปหาเชียงไชยที่บ้านกุดปะไท (บ้านจารพัต) ไปหาตากะจะและเชียงขันที่บ้านโคกลำดวน(หรือชือเรียกเต็มว่าบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวน) ไปหาเชียงฆะที่บ้านอัจจะปะนึง จึงทราบข่าวจากเชียงฆะว่า "ได้พบช้างเผือกเชือกหนึ่งมีเครื่องประดับที่งาพาบริวารซึ่งเป็นช้างป่ามาเล่นน้ำที่หนองโชก หรือหนองบัวในเวลาบ่ายทุกวัน"
เชียงฆะก็พาขุนนางสองพี่น้องและพวกไปยังหนองโชก พากันขึ้นต้นไม้ที่ริมหนองโชกเพื่อดูช้างโขลงนั้น ครั้นเวลาบ่ายช้างโขลงนั้นก็ออกจากชายป่ามาเล่นน้ำตามเคย ปรากฏว่าช้างเผือกที่หายมานั้นอยู่กลางฝูงพากันลงเล่นน้ำที่หนองโชก ขุนนางทั้งสองจึงเอาก้อนอิฐแปดก้อนที่นำมาจากบ้านเมืองทีขึ้นเสกเวทมนตร์ตามพิธีกรรมคชศาสตร์ อธิษฐานแล้วขว้างไปยังโขลงช้างทั้งแปดทิศ ฝ่ายช้างป่าก็แตกตื่นหนีเข้าป่าหมด คงเหลืออยู่แต่ช้างเผือกเชือกเดียวขุนนางสองพี่น้องก็ลงจากต้นไม้พากันขึ้นขี่หลังช้างโดยง่าย เมื่อจับช้างได้แล้ว ขุนนางสองพี่น้องและบริวารพากันเดินทางกลับ หัวหน้าหมู่บ้านทั้งหลายที่มาช่วยเหลือในการติดตามช้าง ก็ได้อำนวยความสะดวกในการควบคุมช้างเผือกมาส่งที่กรุงศรีอยุธยาด้วย เมื่อมาถึงพระนครแล้ว ขุนนางสองพี่น้องจึงได้นำหัวหน้าหมู่บ้านทั้งหลายเข้าเฝ้าสมเด็จพระที่นั่งสุริยามรินทร์ และกราบบังคมทูลเหตุการณ์ทั้งหมดให้ทรงทราบ สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์จึงโปรดเกล้าแต่งตั้งบรรดาหัวหน้าชาวกูย (กวย) ให้มีฐานันดรศักดิ์ คือ
กลับไปปกครองคนในหมู่บ้านของตน โดยอยู่ในอำนาจของกรุงศรีอยุธยาขึ้นตรงต่อเมืองพิมาย