cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
การพิจารณาคดีคาโม
ภายหลัง คาโมได้บอกเล่าถึงประสบการณ์ในการแสร้งวิกลจริตมาเป็นเวลานานกว่าสามปีว่า สิ่งที่ผมสามารถบอกคุณได้หรือ พวกเขาข่มขู่ผม ตีผมที่ขาและอื่น ๆ ชายคนหนึ่งบังคับให้ผมมองเข้าไปในกระจก สิ่งที่ผมเห็นนั้นไม่ใช่ภาพสะท้อนของตัวผมเอง แต่เป็นคนคล้ายลิงผอม ๆ น่าสยดสยองและน่าเกลียดน่ากลัว กำลังบดฟัน ผมคิดกับตัวเองว่า 'บางทีฉันอาจจะเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ!' มันเป็นช่วงเวลาที่เลวร้าย แต่ผมสำรวมใจไว้และถ่มน้ำลายเข้าใส่กระจก คุณรู้ไหมผมคิดว่าพวกเขาชอบแบบนั้น....ผมคิดหนักเลยว่า 'ฉันจะรอดชีวิตหรือฉันจะกลายเป็นบ้าจริง ๆ' ซึ่งนั่นไม่ดีเลย ผมไม่มีศรัทธาในตัวเอง เห็นไหม .... [ทางการ] แน่นอนว่า รู้งานของตัวเองดี พวกเขารู้ศาสตร์ของตัวเอง แต่พวกเขาไม่รู้จักชาวคอเคซัส บางทีชาวคอเคซัสทุกคนอาจเป็นบ้า เท่าที่พวกเขารู้น่ะนะ เอาละ แล้วใครจะทำให้ใครเป็นบ้ากันล่ะ ไม่มีอะไรคืบหน้า พวกเขายึดมั่นกับความคิดของเขา และผมก็ยึดมั่นของผม พวกเขาไม่ได้ทรมานผมที่ติฟลิส ดูเหมือนพวกเขาคิดว่าชาวเยอรมันทำอะไรก็ไม่ผิด
ลู่ ถิงเวย์
ลู่ ถิงเวย (陸廷威; ; เกิด 5 ตุลาคม พ.ศ. 2526) เป็นนักแสดงชาวไต้หวัน มีชื่อเสียงจากการแสดงซีรีส์แนวดราม่าเรื่องแรกรับบทเป็น จี้ว์เค่อเฉียง ในเรื่อง บั้มออฟเลิฟ (2006) ของสถานีโทรทัศน์จีทีวี, ฮอร์โมนส์ (2008) และ เวนอะวูล์ฟฟอลส์อินเลิฟวิทอะชีพ (2012) โดยในปี พ.ศ. 2551 ได้แสดงในภาพยนตร์ไทยเรื่อง ปิดเทอมใหญ่ หัวใจว้าวุ่น รับบท ตี่ตี๋
ประวัติ
ลู่ ถิงเวย เกิด 5 ตุลาคม พ.ศ. 2526 ที่กรุงไทเป ไต้หวัน จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีชิงหยุน คณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ
อ้างอิง
1983
การปล้นธนาคารในติฟลิส ค.ศ. 1907
การพิจารณาคดีคาโม
หลังจากหลบหนี คาโมพบกับเลนินในปารีส คาโมรู้สึกกังวลใจที่ได้ยินว่า "มีการแตกแยกเกิดขึ้น" ระหว่างเลนิน บอกดานอฟ และคราซิน คาโมเล่าให้เลนินฟังถึงการจับกุมตัวเขาและที่ว่าเขาแสร้งทำเป็นวิกลจริตอย่างไรขณะที่อยู่ในเรือนจำ หลังจากออกจากปารีส คาโมได้พบกับคราซินและวางแผนที่จะก่อการปล้นด้วยอาวุธอีกครั้งหนึ่ง คาโมถูกจับกุมก่อนหน้าที่จะเกิดการปล้นและถูกนำตัวขึ้นศาลในติฟลิสเมื่อ ค.ศ. 1913 จากความผิดซึ่งรวมไปถึงการปล้นธนาคารติฟลิส  ขณะนี้ระหว่างที่ถูกจองจำ คาโมมิได้แสร้งวิกลจริตแต่เขาแสร้งทำเป็นว่าลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับเขาระหว่างที่เขาเคย "บ้า" มาก่อน การพิจารณาคดีกินเวลาสั้นๆ และคาโมถูกพิพากษาลงโทษประหารชีวิตจำนวนสี่กระทง
ขณะที่ดูเหมือนว่าต้องตายแน่ ๆ แต่แล้วคาโมกลับมีโชคดีเช่นกันกับบรรดานักโทษคนอื่น ๆ เขาได้รับการลดหย่อนโทษเป็นการจำคุกระยะเวลานานแทนอันเป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองครบรอบสามศตวรรษของราชวงศ์โรมานอฟ คาโมได้รับการปล่อยตัวจากเรือนจำหลังการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ใน ค.ศ. 1917
ผลที่ตามมา
แม้ว่าผู้ก่อการรายสำคัญนอกเหนือไปจากคาโมไม่ได้ถูกนำตัวมาพิจารณาคดี ความอื้อฉาวของการปล้นได้มีผลกระทบอย่างสำคัญต่อการเมืองภายในของทั้ง RSDLP และกลุ่มบอลเชวิคเอง
ในตอนแรกยังไม่เป็นที่ชัดเจนว่าใครอยู่เบื้องหลังการปล้นดังกล่าว แต่หลังจากการจับกุมคาโม ลิตวินอฟและคนอื่น ๆ ความเชื่อมโยงของบอลเชวิคก็ได้ปรากฏเด่นชัด หลังจากที่ค้นพบว่าบอลเชวิคมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปล้นดังกล่าว เมนเชวิครู้สึกว่าถูกหักหลังและโกรธ เหตุการณ์ดังกล่าวบ่งบอกว่าศูนย์บอลเชวิคดำเนินการเป็นอิสระจากคณะกรรมการกลางร่วมและกระทำการอันถูกห้ามอย่างชัดเจนจากสภาพรรค ผู้นำของเมนเชวิค จอร์จี เปลฮานอฟ เรียกร้องให้แยกตัวออกจากบอลเชวิค ผู้ร่วมงานของเปลฮานอฟ จูลีอุส มาร์ตอฟ เรียกศูนย์บอลเชวิคว่าเป็นอะไรสักอย่างระหว่างคณะกรรมการกลางมุ้งลับและแก๊งอาชญากร คณะกรรมการติฟลิสของพรรคได้ขับสมาชิกพรรคหลายคน รวมทั้งสตาลิน จากการปล้นดังกล่าว และสมาชิกพรรคหลายคนได้สืบสวนเลนินและคนอื่น ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ดังกล่าว อย่างไรก็ตาม การสืบสวนภายในเหล่านี้ได้ถูกยับยั้งโดยบอลเชวิค ซึ่งทำให้ผู้สืบสวนไม่สามารถบรรลุเป้าหมายใด ๆ ได้
การปล้นดังกล่าวทำให้บอลเชวิคยิ่งเสื่อมความนิยมในสังคมจอร์เจียมากยิ่งขึ้นไปอีก และทิ้งให้สมาชิกบอลเชวิคในติฟลิสไร้ซึ่งผู้นำที่มีประสิทธิผล หลังจากการปล้นและการเสียชีวิตของภรรยาในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1907 สตาลินเดินทางกลับไปติฟลิสน้อยครั้งมาก ส่วนผู้นำบอลเชวิคคนอื่น ๆ ในจอร์เจีย อย่างเช่น มิฮาอิล ซฮาคายา และฟิลิปป์ มาฮารัดเซ ได้ตามรอยเดียวกันและอาศัยอยู่นอกประเทศจอร์เจียเป็นส่วนใหญ่นับตั้งแต่ ค.ศ. 1907 ส่วนบุคคลสำคัญอื่น ๆ ในหมู่บอลเชวิคติฟลิส สเตฟาน ชาฮุมยันย้ายไปยังบาคู ซึ่งทำให้เมนเชวิคจอร์เจีย พรรคคู่แข่งที่นิยมสังคมประชาธิปไตย ไม่มีคู่แข่งตัวฉกาจอีกต่อไป ต่อมาเมนเชวิคได้ปกครองจอร์เจียระหว่างที่ได้รับเอกราชช่วงสั้น ๆ ตั้งแต่ ค.ศ. 1918 ถึง 1921
นอกเหนือจากผลร้ายที่เกิดขึ้นภายในพรรค การปล้นยังทำให้ศูนย์บอลเชวิคไม่เป็นที่นิยมในกลุ่มสังคมประชาธิปไตยทั่วทวีปยุโรป ความต้องการของเลนินที่จะอยู่ห่างจากผลกระทบของการปล้นอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุของความแตกร้าวระหว่างเขากับบอกดานอฟและคราซิน ผลที่ตามมาคือ สตาลินแยกตัวออกจากแก๊งของคาโมและไม่ประกาศบทบาทของตนในการปล้นอีกเลย
หลังการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ. 1917 บอลเชวิคหลายคนที่มีส่วนในการปล้นได้รับอำนาจทางการเมืองในสหภาพโซเวียตซึ่งเพิ่งจะถูกตั้งใหม่ เลนินกลายมาเป็นผู้นำคนแรกของสหภาพโซเวียต หลังจากถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1924 สตาลินได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำสหภาพโซเวียตจนกระทั่งเขาถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1953 มาซิม ลิตวินอฟได้เป็นเจ้าหน้าที่การทูตของโซเวียต และดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ (1930-39) เลโอนิด คราซินแต่เดิมเคยไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองหลังจากแตกแยกกับเลนินใน ค.ศ. 1909 แต่ภายหลังได้กลับเข้าร่วมกับบอลเชวิคอีกครั้งหนึ่งหลังการปฏิวัติและได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีการค้าต่างประเทศ
อเล็กซานเดอร์ บอกดานอฟ และคาโมได้รับความสำคัญน้อยกว่า บอกดานอฟถูกขับออกจากพรรคใน ค.ศ. 1909 เนื่องมาจากการแสดงออกซึ่งความแตกต่างทางปรัชญา หลังจากการปฏิวัติบอลเชวิค เขากลายมาเป็นผู้นำนักลัทธิโปรเลตคุลท์ องค์การซึ่งออกแบบมาเพื่อสนับสนุนวัฒนธรรมชนชั้นกรรมาชีพใหม่ คาโม หลังจากถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำและการก่อตั้งสหภาพโซเวียต ทำงานในสำนักงานศุลกากรโซเวียต บางส่วนเป็นเพราะเขามีจิตใจไม่มั่นคงเกินกว่าจะทำงานเป็นตำรวจลับได้ คาโมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนใน ค.ศ. 1922 เมื่อรถบรรทุกชนเขาขณะที่กำลังปั่นจักรยานอยู่ ถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ แต่บางคนตั้งทฤษฎีว่าการเสียชีวิตของคาโมไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นคำสั่งตายของสตาลิน
จัตุรัสเยเรวาน ที่ซึ่งเกิดการปล้นขึ้น ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นจัตุรัสเลนินโดยทางการโซเวียตใน ค.ศ. 1921 และรูปปั้นเลนินขนาดใหญ่ถูกตั้งขึ้นเพื่อเป็นเกียรติใน ค.ศ. 1956 ยิ่งไปกว่านั้น คาโม ชายผู้ซึ่งถูกพิพากษาว่ามีความผิดและถูกตัดสินประหารชีวิตจากการปล้นในจัตุรัสนั้น ร่างถูกฝังและมีการตั้งอนุสาวรีย์ขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขาในสวนปุสกิน ใกล้กับจัตุรัสเยเรวาน  อนุสาวรีย์ของคาโมในภายหลังถูกย้ายออกไปในสมัยสตาลินและร่างของเขาถูกย้ายไปที่อื่น อนุสาวรีย์เลนินถูกทลายลงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1991 ในช่วงเดือนสุดท้ายของสหภาพโซเวียต และแทนที่ด้วยอนุสาวรีย์เสรีภาพเมื่อ ค.ศ. 2006 ชื่อของจัตุรัสถูกเปลี่ยนจากจัตุรัสเลนินเป็นจัตุรัสเสรีภาพใน ค.ศ. 1991
นกจาบธรรมดา
นกกระจาบธรรมดา หรือ นกกระจาบอกเรียบ (baya weaver, ) เป็นนกขนาดเล็กในวงศ์นกกระจาบ (Ploceidae) ที่พบในเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์ อาศัยในทุ่งหญ้า ไร่นา ป่าละเมาะ ป่าทุติยภูมิ พื้นที่ริมน้ำ เป็นนกที่รู้จักกันดีจากรังที่ถักสานอย่างประณีตเป็นรูปน้ำเต้าคอยาว ด้วยใบไม้และหญ้า มักสร้างเป็นหมู่ ปกติพบในต้นไม้มีหนามหรือที่ใบของไม้วงศ์ปาล์มรวมทั้งมะพร้าวและตาล บ่อยครั้งสร้างใกล้น้ำหรือห้อยเหนือน้ำที่สัตว์ล่าเหยื่อเข้าถึงยาก นกอยู่กระจายอย่างกว้างขวาง พบอย่างสามัญภายในเขตที่อยู่ แต่อาจอพยพตามฤดูขึ้นอยู่กับฝนและอาหาร ในประเทศไทยนกกระจาบธรรมดาเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพุทธศักราช 2535 ห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง ห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
นกกระจาบธรรมดาแบ่งเป็น 5 ชนิดย่อยตามถิ่นที่อยู่และลักษณะที่ต่างกันเล็กน้อย ชนิดย่อยต้นแบบ คือ P. p. philippinus พบทั่วอนุทวีปอินเดีย และชนิดย่อย P. p. burmanicus พบทางทิศตะวันออกในเอเชียอาคเนย์ส่วนที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอินเดียมีสีเข้มกว่าชนิดย่อยอื่น จัดเป็นชนิดย่อย P. p. travancoreensis
อนุกรมวิธาน
ในปี 1760 นักสัตววิทยาชาวฝรั่งเศส Mathurin Jacques Brisson ได้ระบุชนิดนกกระจาบธรรมดาในงานชื่อ Ornithologie โดยยกตัวอย่างที่เขาเชื่อว่ามาจากประเทศฟิลิปปินส์ และตั้งชื่อฝรั่งเศส Le gros-bec des Philippines ชื่อละตินว่า Coccothraustes Philippensis ซึ่งชื่อละตินนี้ไม่เป็นไปตามหลักการตั้งชื่อทวินาม และองค์กรชื่อสัตว์สากล (International Commission on Zoological Nomenclature) ไม่ยอมรับชื่อนี้
ในปี 1766 นักธรรมชาตินิยมชาวสวีเดนคาโรลัส ลินเนียส ได้ปรับปรุงหนังสือ ระบบธรรมชาติ (Systema Naturae) ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 12 ซึ่งรวมสัตว์ 240 ชนิดที่ Brisson ได้จำแนกก่อนหน้า หนึ่งในนั้นคือนกกระจาบธรรมดา ลินเนียสได้ให้คำพรรณนาสั้น ๆ และตั้งชื่อทวินาม Loxia philippina โดยอ้างอิงงานของ Brisson ต่อมาพบว่า Brisson เข้าใจผิดว่าตัวอย่างนั้นมาจากฟิลิปปินส์ แต่แท้จริงมาจากศรีลังกา ปัจจุบันนกกระจาบธรรมดาจัดอยู่ในสกุลนกกระจาบ (Ploceus) ที่นักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส Georges Cuvier ในปี 1816
นกมีชนิดย่อย 5 ชนิดดังต่อไปนี้
ลักษณะ
นกกระจาบธรรมดามีขนาดเท่านกกระจอก (จากหัวถึงโคนหาง 15 ซม.) มีปากแข็งหนารูปกรวย มีหางสี่เหลี่ยมสั้น บินโฉบเหมือนนกแอ่น และบินตรงตามธรรมดา
พฤติกรรมและนิเวศวิทยา
เป็นนกที่ชอบอยู่เป็นฝูงหากิน เมล็ด พืช ทั้งบนไม้และบนพื้น บินต่อกันเป็นฝูง บ่อยครั้งเปลี่ยนทิศทางได้อย่างสลับซับซ้อน มักกินข้าวเปลือกและธัญพืชอื่น ๆ ในไร่นาที่เก็บแล้ว และบางครั้งสร้างความเสียหายแก่พืชเพาะปลูกที่กำลังโตได้ บางครั้งจึงจัดเป็นสัตว์รังควาน นกกระจาบธรรมดานอนที่รังซึ่งทำจากหญ้า (กกและอ้อ) ใกล้น้ำ จึงต้องพึ่งหญ้าต่าง ๆ (เช่น Panicum maximum) ต้องพึ่งพืชเพาะปลูกเช่นข้าวทั้งเพื่อเป็นอาหาร (กินเมล็ดในระยะงอกและเมื่อเป็นเมล็ดในระยะต้น ๆ ) และเป็นวัสดุทำรัง ยังกินแมลง (เช่น ผีเสื้อ ) และบางครั้งแม้แต่กินกบเล็ก ๆ จิ้งจก และมอลลัสกาโดยเฉพาะเพื่อเลี้ยงลูก การอพยพในแต่ฤดูขึ้นอยู่กับปริมาณอาหาร มักร้องต่อ ๆ กันเป็นเสียงจิ๊ด จิ๊ด จิ๊ด โดยตัวผู้ที่ร้องประสานเสียงกันบางครั้งยุติเป็นเสียงลั่นดัง จี๊ เสียงร้องในนอกฤดูผสมพันธุ์จะเบากว่า
บางครั้งนกกระจาบธรรมดาลงมาที่พื้นเพื่ออาบฝุ่น การศึกษานกที่เลี้ยงพบว่ามีลำดับชั้นทางสังคม (pecking order) ในแต่ละตัว
การผสมพันธุ์
นกผสมพันธุ์ในฤดูมรสุม ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมที่เริ่มการผสมพันธุ์รวมทั้งระยะเวลาช่วงกลางวันโดยจบลงเมื่อถึงปลายฤดูร้อน ปกติหลังฤดูผสมพันธุ์ นกซึ่งได้รับอิทธิพลทางการผสมพันธุ์จากแสงอาทิตย์เกิดภาวะดื้อแสง (photorefractoriness) คือไม่ตอบสนองทางการผสมพันธุ์ต่อแสงแม้วันก็ยังยาวอยู่ นกในเขตอบอุ่นหมดภาวะนี้ก็ต่อเมื่อได้อยู่ในช่วงวันที่สั้น ๆ 4-6 เดือน แต่นกกระจาบธรรมดาหาเป็นเช่นนี้ไม่ เพราะภาวะนี้สามารถหมดไปได้เอง (spontaneous) ซึ่งเชื่อว่าเป็นการปรับตัวให้เข้ากับสภาวะทางนิเวศต่าง ๆ ได้ดีกว่า นกมักทำรังเป็นหมู่โดยปกติมากถึง 20-30 รังใกล้ ๆ แหล่งอาหาร วัสดุทำรัง และน้ำ
นกรู้จักดีที่สุดเพราะตัวผู้ทำรังถักอย่างพิสดาร รังห้อยเช่นนี้มีรูปเป็นหลอดแก้วคอยาว (สำหรับกลั่นในห้องทดลอง) มีช่องรังอยู่ตรงกลาง โดยมีท่อต่อจากข้างช่องยาวเป็นแนวตั้งลงไปยังทางออกด้านล่าง รังถักด้วยเศษยาว ๆ จากใบข้าว ใบหญ้าหยาบ และใบของไม้วงศ์ปาล์ม (เช่นต้นมะพร้าว) ใบอาจยาวระหว่าง 20-60 ซม. ตัวผู้อาจต้องบินไปหาวัสดุถึง 500 ครั้งจนกว่าจะทำรังเสร็จ
นกใช้ปากที่แข็งแรงฉีกใบจากไม้วงศ์ปาล์มให้เป็นเศษยาว แล้วนำมาถักและผูกทำรัง บ่อยครั้งห้อยเหนือน้ำ บ่อยครั้งห้อยจากต้นอาเคเชียที่มีหนาม และบางครั้งจากสายโทรศัพท์ แม้นกชอบไม้หนาม แต่บางครั้งก็ใช้ต้นไม้ริมถนนในเขตเมือง รังมักอยู่ทางทิศตะวันออกของต้นไม้ ซึ่งเชื่อว่าช่วยป้องกันมรสุมจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่นกที่ผสมพันธุ์ทีหลังก็มีโอกาสสร้างรังในทิศอื่น ๆ ของต้นไม้มากกว่า
รังที่ทิ้งแล้ว หนูเล็ก ๆ (เช่น Mus booduga) และนกอื่น ๆ (เช่น Lonchura) อาจเข้าไปอยู่ แม้รังโดยหลักสร้างเป็นหมู่ แต่ที่สร้างเดี่ยว ๆ ก็มีอยู่ รังบ่อยครั้งสร้างมาจากใบของต้นอาเคเชียหรือไม้วงศ์ปาลม์ (โดยหลักอินทผลัมไทย ) และห้อยอยู่เหนือน้ำโล่ง นกตัวผู้อายุน้อย ๆ อาจลองสร้างรังตามหญ้า ในพม่า นกบ่อยครั้งสร้างรังใต้ชายคาตึกและบ้าน แต่นี่ไม่สามัญในอินเดีย
ตัวผู้ใช้เวลาประมาณ 18 วันเพื่อสร้างรังให้เสร็จ โดยรังระยะ "หมวก" เสร็จในประมาณ 8 วัน รังสร้างเสร็จเป็นบางส่วนก่อนตัวผู้เริ่มแสดงให้ตัวเมียที่บินผ่านโดยกระพือปีกร้องเมื่อเกาะอยู่ที่รัง ตัวเมียตรวจดูรังแล้วแสดงการยอมรับกับตัวผู้เมื่อจับคู่แล้ว ตัวผู้สร้างรังให้เสร็จโดยเพิ่มปล่องทางเข้า ตัวผู้สร้างรังเองเกือบทั้งหมด แม้คู่ตัวเมียอาจช่วยแต่งบ้าง โดยเฉพาะข้างใน ตัวเมียอาจเปลี่ยนรังข้างในหรือเติมก้อนโคลน
งานศึกษาหนึ่งพบว่า ที่ตั้งสำคัญกว่าโครงสร้างของรังเมื่อตัวเมียเลือกรังและคู่ เพราะชอบรังที่อยู่บนไม้สูงกว่า อยู่เหนือพื้นแห้ง และอยู่บนสาขาไม้เล็ก ๆ
ทั้งตัวผู้ตัวเมียไม่ได้จับคู่เดียวตลอดชีวิต ตัวผู้อาจสร้างรังเป็นบางส่วนหลายรังแล้วเริ่มเกี้ยวตัวเมีย โดยทำรังให้เสร็จก็ต่อเมื่อหาคู่ได้ ตัวเมียวางไข่สีขาว 2-4 ใบแล้วฟักเป็นเวลา 14-17 วัน ตัวผู้บางครั้งช่วยเลี้ยงลูก ลูกนกออกจากรังหลังจากประมาณ 17 วัน
หลังจากผสมพันธุ์กับตัวเมีย ตัวผู้ปกติเกี้ยวตัวเมียอื่น ๆ ที่รังซึ่งสร้างไว้ส่วนหนึ่งในที่อื่น ๆ การออกไข่ให้นกตัวอื่น (พันธุ์เดียวกัน) ฟักแล้วเลี้ยงก็มีด้วยเหมือนกัน
ลูกนกออกจากรังเมื่อยังมีขนลูกนก เปลี่ยนเมื่อสลัดขนหลังจากนั้นเมื่ออายุ 4-6 เดือน แล้วไปหาที่อยู่ใหม่ไม่ไกลจากรังเก่าโดยพบไกลจนถึง 2 กิโลเมตร ตัวเมียพร้อมผสมพันธุ์ในปีถัดมา แต่ตัวผู้จะใช้เพียงครึ่งปีมา นกมักสลัดขนก่อนผสมพันธุ์ นกโตแล้วยังสลัดขนเป็นครั้งที่สองหลังผสมพันธุ์ ดังนั้นจึงสลัดขนสองครั้งต่อปี งานศึกษาทางมิญชเคมี (histochemical) พบเมทาบอลิซึมของลิพิดที่สูงขึ้นที่ยอดหัวตัวผู้ในฤดูผสมพันธุ์สันนิษฐานว่า ลิพิดมีส่วนในการขนส่งสารสีแคโรทีนอยด์สีเหลืองไปที่ยอดศีรษะ แล้วสลายหลังฤดูผสมพันธุ์
เพราะรังห้อยจากไม้มีหนามและเหนือน้ำ จึงกันสัตว์ล่าเหยื่อหลายอย่างได้ แต่การถูกกาล่าก็เป็นเรื่องปกติ ไข่ทั้งหมดอาจถูกกินโดยกิ้งก่าเช่นกิ้งก่าสวน หรือโดยสัตว์ฟันแทะ เช่น หนู Vandeleuria oleracea ซึ่งอาจยึดรังเลยก็ได้ นกกระติ๊ด เช่น Euodice malabarica ก็อาจยึดรัง
วัฒนธรรม
อินเดียมีความเชื่อพื้นบ้านว่า นกติดหิ่งห้อยกับโคลนที่ฝารังเพื่อทำแสงไฟในช่วงกลางคืน แม้ดินเหนียวก็พบในรังนกด้วยเหมือนกัน ตัวผู้อาจเติมก้อนโคลนและมูลสัตว์ในช่องรังก่อนจับคู่กับตัวเมีย ซึ่งอาจช่วยต้านลม
ในกาลก่อน เคยฝึกนกให้เล่นแสดง มันสามารถคาบวัตถุขึ้นได้ตามคำสั่ง อาจฝึกให้ยิงปืนใหญ่เด็กเล่น ร้อยลูกปัด เก็บเหรียญหรือวัตถุอื่น ๆ ตามนักสัตววิทยาชาวอังกฤษผู้หนึ่ง (Edward Blyth 1810-1873) "แท้จริงแล้ว นกกระจาบธรรมดาที่ฝึกแล้วความสามารถที่มหัศจรรย์มาก และต้องเห็นจึงเชื่อ สันนิษฐานว่านักแสดงได้นำนกไปทั่วประเทศ (อินเดีย) และการเล่นปกติอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อมีสตรีและได้สัญญาณจากเจ้าของ นกจะคาบของหวานไว้ในปาก แล้ววางใส่ปากของผู้หญิง และทำอย่างนี้สำหรับสตรีทุก ๆ คน โดยทำตามสัญญาณตาและทีท่าของเจ้าของ แล้วนำปืนใหญ่จำลองออกมา ซึ่งนกบรรจุด้วยดินปืนหยาบ ๆ ..." นักธรรมชาตินิยมชาวอังกฤษผู้หนึ่ง (Robert Tytler 1818-1872) ได้เห็นการแสดงที่นกหมุนไม้เล็ก ๆ ติดไฟที่ข้างทั้งสองเหนือหัวตนเอง
นกนักเล่นแสดงได้บันทึกไว้ตั้งแต่สมัยของจักรพรรดิอักบัร (1542-1605) แห่งจักรวรรดิโมกุลแล้ว คือ "นกกระจาบธรรมดาเหมือนกับนกกระจอกป่าแต่สีเหลือง ฉลาดมาก เชื่อฟัง และเชื่อง มันนำเหรียญจากมือไปให้เจ้าของ มาจากที่ไกล ๆ เมื่อเรียก รังของมันสร้างอย่างแยบยลเทียบได้กับช่างฝีมือ"
พุทธศาสนา
คัมภีร์พุทธศาสนากล่าวถึงนกกระจาบไว้หลายแห่ง ดังเช่นตัวอย่างต่อไปนี้
ในสัมโมทมานชาดก (ชาดกว่าด้วยความพร้อมเพรียงกัน) พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า "นกทั้งหลายพร้อมเพรียงกันพากันเอาข่ายไป เมื่อใด พวกมันทะเลาะกัน เมื่อนั้น พวกมันจักตกอยู่ในอำนาจของเรา"
- สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก สัมโมทมานชาดก
พระอรรถกถาจารย์อธิบายว่า ชาดกนี้กล่าวเพื่อปรารภเหตุการณ์ที่พระญาติฝ่ายเมืองกบิลพัสดุ์และเมืองโกลิยะทะเลาะกันเพราะเหตุแห่งน้ำ เป็นการแสดงโทษของการทะเลาะวิวาทและประโยชน์ของความพร้อมเพรียงกัน เรื่องในชาดกคือพระโพธิสัตว์เกิดเป็นนกกระจาบ ออกอุบายชักชวนให้หมู่นกพร้อมเพรียงกันยกตาข่ายที่ทอดลงบนฝูงนกขึ้น บินไปที่อื่นพร้อมกับตาข่าย พาดตาข่ายไว้บนไม้มีหนามแล้วหนีออกจากส่วนล่างของตาข่ายได้ นายพรานผู้จับนกไม่ได้จึงได้กล่าวกับภรรยาของตนตามพุทธพจน์นี้ ภายหลัง นกเริ่มทะเลาะวิวาทกันเพราะการเหยียบหัวกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ต่อมาลุกลามจนไม่สามารถพร้อมเพรียงกันยกตาข่ายหนีนายพรานไปได้ จึงถูกนายพรานจับขายเพื่อนำไปเลี้ยงชีพอีก
ในวัฏฏกชาดก พระพุทธองค์ตรัสว่า "บุรุษเมื่อไม่คิดก็ย่อมไม่ได้ผลพิเศษ ท่านจงดูผลแห่งอุบายที่เราคิดเถิด เราพ้นจากการถูกฆ่าและจองจำก็ด้วยอุบายนั้น"
- สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก วัฏฏกชาดก
พระอรรถกถาจารย์อธิบายว่า ชาดกนี้กล่าวในเหตุการณ์ที่บุตรคหบดีปรารภทุกข์เพราะถูกปรักปรำว่าทำผิดเนื่องกับการอยู่ครองเรือน ภายหลังออกบวชบรรลุเป็นพระอรหันต์จึงพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ เป็นการชี้ว่าเมื่อมีทุกข์แล้วควรคิดถึงอุบายแล้วทำตามเพื่อให้พ้นออกจากทุกข์ เรื่องในชาดกคือพระโพธิสัตว์เกิดเป็นนกกระจาบ ถูกจับพร้อมกับฝูงนก จึงออกอุบายไม่กินข้าวให้ซูบผอมทำให้นายพรานขายไม่ได้ ต่อมานายพรานนำออกจากกรงวางบนมือเพื่อตรวจดูว่านกเป็นเช่นไร รู้ว่านายพรานเผลอจึงบินหนีไปได้ ภายหลังนกโพธิสัตว์เล่าเหตุการณ์นี้ให้นกอื่นฟังแล้วกล่าวคาถานี้
ในอรรถกถาซึ่งอธิบายปัจเจกพุทธาปทาน (สุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน) พระอรรถกถาจารย์อธิบายไว้ว่า พระโพธิสัตว์ผู้ได้รับพยากรณ์ว่าจะเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่เกิดด้วยฐานะอันไม่ควร 18 อย่างรวมทั้งเกิดเป็นสัตว์เล็กกว่านกกระจาบ คือ "จำเดิมแต่สำเร็จอภินิหารแล้ว พระโพธิสัตว์นั้นไม่เป็นคนบอด ไม่เป็นคนหนวกมาแต่กำเนิด ๑ ไม่เป็นคนบ้า ๑ ไม่เป็นคนใบ้ ๑ ไม่เป็นง่อยเปลี้ย ไม่เกิดขึ้นในหมู่คนมิลักขะคือคนป่าเถื่อน ๑ ไม่เกิดในท้องนางทาสี ๑ ไม่เป็นนิยตมิจฉาทิฏฐิคือคนมีมิจฉาทิฏฐิอันดิ่ง ๑ ท่านจะไม่กลับเพศ ๑ ไม่ทำอนันตริยกรรมห้า ๑ ไม่เป็นคนมีโรคเรื้อน ๑ ในกำเนิดดิรัจฉานจะไม่มีร่างกายเล็กกว่านกกระจาบ จะไม่ใหญ่โตกว่าช้าง ๑ จะไม่เกิดขึ้นในขุปปิปาสิกเปรตและนิชฌามตัณหิกเปรต ๑ จะไม่เกิดขึ้นในพวกกาลกัญชิกาสูร ๑ ไม่เกิดในอเวจีนรก ๑ ไม่เกิดในโลกันตนรก ๑ อนึ่ง จะไม่เป็นมาร ๑ ในชั้นกามาวจรทั้งหลาย ในชั้นรูปาวจรทั้งหลาย จะไม่เกิดในอสัญญีภพ ๑ ไม่เกิดในชั้นสุทธาวาส ๑ ไม่เกิดในอรูปภพ ไม่ก้าวล้ำไปยังจักรวาลอื่น ๑"
- วิสุทธชนวิลาสินี อรรถกถาอปทาน
นอกจากนั้นยังกล่าวถึงนกกระจาบไว้ในที่อื่น ๆ รวมทั้ง
ระบบส่งกำลัง
เกียร์มือ หรือ เกียร์ธรรมดา (Manual transmission หรือ Manual Gear) เป็นเกียร์ ที่ต้องเข้าเกียร์โดยเปลี่ยนเกียร์โดยตัวผู้ใช้เอง โดยจะเปลี่ยนเกียร์และจะต้องเหยียบคลัชแล้วเปลี่ยนเกียร์ตาม เกียร์จะมีเกียร์ว่าง เกียร์ถอยหลัง และ เกียร์เดินหน้า จะมีเกียร์ต่ำ และ สูง จนถึง เกียร์ 1 ถึง เกียร์ 5
เกียร์ออโต้ หรือ เกียร์อัตโนมัติ (Automatic transmission หรือ Automatic Gear) เป็นเกียร์ที่ไม่มีคลัชให้เหยียบ เป็นเกียร์ที่สามารถเปลี่ยนเองได้อัตโนมัติ ตามความเร็วของรถ เกียร์จะมีเกียร์ว่าง เกียร์ถอยหลัง และ เกียร์เดินหน้า โดย เกียร์เดินหน้าจะเปลี่ยนเกียร์ได้ตั้งแต่รอบของเครื่องยนต์ จะมีตั้งแต่เปลี่ยนเกียร์ถัดไป โดยจะเลือกเข้าเกียร์แบบเปลี่ยนเกียร์เองได้อัตโนมัติในรอบต่ำ และ  เกียร์เปลี่ยนเองได้อัตโนมัติในรอบสูง
ถนนสยาม
คณะราชทูตสยามเดินทางมาโดยทางเรือ มาขึ้นบกที่ท่าเรือเมืองแบร็สต์นี้เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2229 ถือเป็นจุดแรกที่เข้าสู่ประเทศฝรั่งเศส และเดินทางผ่านถนนสายดังกล่าว  ต่อมา ชาวเมืองจึงได้เปลี่ยนชื่อถนนเป็นถนนสยาม เพื่อระลึกถึงการเดินทางของคณะราชทูตครั้งนี้ โดยเริ่มใช้ชื่อดังกล่าวอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2354
ถนนตั้งอยู่ที่เมืองแบร็สต์ แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส นับเป็นถนนสายหลักของเมือง ในปัจจุบันสองข้างทางถนนยังเต็มไปด้วยป้ายชื่อ มีทัศนยภาพที่สวยงาม มีน้ำพุต่างระดับรวมถึงเกาะกลางถนน และเป็นเส้นทางไปสู่ศาลาว่าการเมือง
ถนนสยามนับได้ว่าเป็นถนนประวัติศาสตร์ในความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศส และถือว่าเป็นคู่กับถนนแบร็สต์ (ถนนเจริญกรุงซอย 36 หรือ ซอยโรงภาษี) ในกรุงเทพมหานคร ซึ่งสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยได้เสนอให้เพิ่มชื่อถนนแบร็สต์อีกชื่อหนึ่ง เนื่องจากสถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสและทำเนียบเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในกรุงเทพฯ ตั้งอยู่บนถนนสายนี้ มีพิธีเพิ่มชื่อถนนเมื่อวันที่ 15 กุมภาพนธ์ พ.ศ. 2556 โดยเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทย นายกเทศมนตรีเมืองแบร็สต์ และผู้แทนรัฐบาลไทยทั้งจากกระทรวงวัฒนธรรมและผู้บริหารกรุงเทพมหานคร เข้าร่วม
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 22
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 22 (6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 - 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่มาจากการเลือกตั้ง วันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 มีสมาชิกจำนวน 500 คน แบ่งเป็นแบบเขตเลือกตั้ง 400 คน แบบบัญชีรายชื่อ 100 คน โดยมีพรรคการเมืองที่ได้รับการเลือกตั้งสูงสุด คือ พรรคไทยรักไทย จำนวน 377 คน
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต
แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน มีรายนามดังนี้
การสิ้นสุดลงของสภาผู้แทนราษฎร
สภาผู้แทนราษฎรชุดนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 อันเนื่องมาจากมีพระบรมราชโองการให้ประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎร แลกำหนดให้มีการเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 แต่ต่อมาถูกศาลรัฐธรรมนูญ พิพากษาให้การเลือกตั้งเป็นโมฆะ และตลอดระยะเวลา 7 เดือน จึงไม่มีสภาผู้แทนราษฎร จนกระทั่งในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ก่อนที่จะมีการเลือกตั้งใหม่ ก็เกิดการรัฐประหาร นำโดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (ค.ป.ค.) เพื่อยึดอำนาจการปกครองประเทศจากรักษาการนายกรัฐมนตรี พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร จึงให้การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฏรจึงถูกเลื่อนออกไปจากวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2549 ไปจนกระทั่งวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยมีรัฐบาลชั่วคราว บริหารราชการแผ่นดินไปจนกว่าจะถึงวันเลือกตั้ง
พระอัคนี
ตามตำนานเล่าว่า พระอัคนี เป็นบุตรของพระกัศยปเทพบิดร กับพระแม่อทิติ แต่จากตามที่ค้นพบหลักฐานเก่าที่สุดคือในสมัยพระเวท มีคัมภีร์กล่าวว่า พระอัคนีเป็นบุตรของพระภูเทวี มีพระบิดาชื่อว่า พระทยาอุส ซึ่งเป็นผู้ครองชั้นฟ้าเก่าที่สุดของศาสนาพราหมณ์ ในวิษณุปุราณะ กล่าวว่า พระอัคนีเป็นบุตรของพระพรหม บางทีก็ว่าเป็นองค์เดียวกับพระพฤหัสบดี ในยุคพระเวทได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามเทพสูงสุด อันได้แก่ พระอัคนี เทพแห่งไฟ พระอินทร์ เทพแห่งสายฟ้า และพระอาทิตย์ เทพแห่งแสงสว่าง นอกจากนี้ พระอัคนี ยังเป็นผู้สื่อสารระหว่างเทพกับมนุษย์ โดยนำเครื่องบูชายัญและคำขอไปยังเทพ ผ่านการเผาไหม้ของไฟ และนำสารจากเทพมาสู่มนุษย์ ในมหาภารตะ พระอัคนีได้อวตารเป็นธฤษฏัทยุมนะ ประธานเสนาบดีแห่งกองทัพปาณฑพ ในสงครามทุ่งกุรุเกษตร
เมื่อเทียบกับความเชื่อทางตะวันตกแล้ว พระอัคนีเทียบได้กับ โพรมีเทียส ตามเทพปกรณัมกรีก
ซัลตะฮ์
ซัลตะฮ์ (Saltah; سلتة) เป็นหนึ่งในอาหารจานหลักที่รับประทานกันอย่างแพร่หลายในเยเมน ส่วนใหญ่นิยมรับประทานในมื้อกลางวัน ส่วนประกอบหลักเป็นเนื้อแกะ เนื้อไก่ หรือเนื้อวัว ส่วนผสมอื่น ๆ เพิ่มได้ตามสิ่งที่มีในครัวเรือน เช่น ข้าวสุก, ไข่กวน, มันฝรั่ง, ฮุลบะฮ์ (hulbah) (ซอสที่ทำจากเมล็ดฟีนูกรีก) ถั่ว เนื้อสัตว์สับและซอสซัลซาที่เรียกว่า sahawqa นิยมกินกับขนมปังแบนชนิดมาลูกา (malooga)
เชื้อกันว่าจุดเริ่มต้นของซัลตะฮ์มาจากกรุงซานา (Sana'a) โดยได้รับจากอิทธิพลจากอาหารของชาวตุรกีที่นำเข้ามาเมื่อราว 100 ปีที่แล้ว เมื่อถูกยึดครองด้วยจักรวรรดิออตโตมัน และชาวเยเมนนำมาปรับปรุงจนเป็นซัลตะฮ์ในทุกวันนี้
วสอี
วสอี (อักษรโรมัน: Vasai, [ʋəsəi] ตามภาษามราฐีและกงกณี หรือเดิมทีสะกด Bajipur ) หรือชื่อเดิม บาสเซน (Bassein, Baçaim) เป็นนครใกล้กับย่านชานเมืองของมุมไบ ตั้งอยู่ในอำเภอปาลฆาร วสอีและวิรารรวมกันเป็นเขตมหานครวสอี-วิราร
ในอดีต โปรตุเกสในกัวและดามาวน์สร้างป้อมบาสเซนขึ้นในวสอีเพื่อป้องกันอาณานิคมของตน จนกระทั่งบอมเบย์และบาสเซนของโปรตุเกสถูกยึดครองคืนโดยชาวมราฐาในสมัยจักรวรรดิเปศวะหลังสิ้นสุดการยุทธ์ที่วสอีในปี 1739 เจ้าอาณานิคมอังกฤษเข้ายึดครองวสอีจากจักรวรรดิมราฐาในปี 1780 หลังการรบในสงครามอังกฤษกับมราฐาครั้งที่ 1
ตำนานนางพญางูขาว
ตำนานนางพญางูขาว หรือเรียกนิยมเรียกย่อว่า นางพญางูขาว เป็นนิทานพื้นบ้านของชาวเมืองหังโจว ได้นิยมนำมาเล่นแสดงในอุปรากรจีน อีกทั้งยังนิยมมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ของจีนหลายครั้ง
หลักฐานของการนำเสนอตำนานนางพญางูขาวครั้งแรกได้ถูกพบปรากฏหลักฐานการสมมติเรื่องในรูปแบบพิมพ์ที่เจดีย์เหลยเฟิง มีภาพไม้แกะสลักเล่าเรื่องราวบางฉากของตำนานซึ่งแต่งโดยเฝิง เมิ่งหลงในช่วงยุคราชวงศ์หมิง
ตำนานนี้ถือเป็นหนึ่งในสี่นิทานยิ่งใหญ่ของจีน (China's Four Great Folktales) โดยส่วนที่เหลือคือพระนางเมิ่งเจียง, ม่านประเพณี และหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้า
กุญแจ
กุญแจ หรือ ประแจ เป็นอุปกรณ์เชิงกลหรืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สำหรับใส่ประตูหรือหน้าต่างเป็นต้น เพื่อยึดหรือสลักไม่ให้เปิดได้ และจะกดหรือไขออกได้ก็ต่อเมื่อใช้วัตถุทางกายภาพ (เช่น ลูกกุญแจ คีย์คาร์ด ลายพิมพ์นิ้วมือ บัตรหรือเหรียญอาร์เอฟไอดี ฯลฯ) หรือให้ข้อมูลลับ (เช่น รหัสผ่าน) หรือใช้ทั้งสอง
ตำนานนางพญางูขาว
ประวัติการประพันธ์
นางพญางูขาวปรากฏโฉมครั้งแรกในวรรณกรรม จองจำงูขาวชั่วนิรันดร์ในเจดีย์เหลยเฟิง (白娘子永鎮雷峰塔)  ในบันทึกจิ่งซื่อทงเหยียน (警世通言) ของเฝิง เมิ่ง หลง (馮夢龍) โดยบันทึกดังกล่าวค้นพบในระหว่างยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1644) จึงถือได้ว่าตำนานได้เริ่มต้นโดยมีหลักฐานปรากฏในยุคนี้
นางพญางูขาว กล่าวถึงเรื่องราวของบัณฑิตหนุ่มที่ตกหลุมรักสตรีผู้โสภานางหนึ่ง สตรีผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นปิศาจงูขาวที่จำแลงกายมา พระเถระมีความต้องการช่วยเหลือบัณฑิตหนุ่มให้พ้นจากการดูดกลืนวิญญาณของปิศาจงูขาว จึงได้ต่อสู้กับปิศาจงูขาว และจับนางไปจองจำไว้ใต้เจดีย์เหลยเฟิง (ฟ้าคำรณ)
เมื่อกาลเวลาผ่านไป ได้มีการเพิ่มเติมเสริมแต่งรายละเอียดต่าง ๆ มากขึ้น โดยนางพญางูขาวได้กลายเป็นตำนานความรักอันลึกซึ้งระหว่างบัณฑิตหนุ่ม กับปิศาจงูขาว ซึ่งบำเพ็ญตบะมาเป็นระยะเวลากว่า 1,000 ปี ได้จำแลงกายเป็นมนุษย์ในรูปของหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงาม มีนามว่า ไป๋ซู่เจิน ความรักของทั้งสองถูกขัดขวางโดยพระเถระฝาไห่ (ธรรมสาคร) เนื่องจากความรักระหว่างคนกับปิศาจไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ เพราะผิดกฎสวรรค์ แต่ละเรื่องราวก็มีตอนจบและรายละเอียดอื่น ๆ แตกต่างกันออกไปเช่นเดียวกัน เช่น บางเรื่องกล่าวว่างูขาวเป็นสัตว์เลี้ยงที่บัณฑิตเลี้ยงไว้ขณะยังเป็นร่ำเรียนหนังสือ หรือบางเรื่องก็เล่าว่าบัณฑิตหนุ่มถูกขับไล่จากสวรรค์ให้ลงมาเป็นมนุษย์ธรรมดา หรือแม้แต่บัณฑิตหนุ่มเคยช่วยชีวิตงูขาวเอาไว้ งูขาวจึงจำแลงกายกลับมาตอบแทนบุญคุณก็มี
ส่วน เสี่ยวชิง ซึ่งเป็นตัวละครที่เพิ่มเติมขึ้นมา ก็มีการกล่าวถึงในแง่มุมที่แตกต่างกันออกไปเช่นกัน โดยมีทั้งเป็นงูเขียว งูดำ หรือแม้แต่ปลาไน ซึ่งบทบาทของเสี่ยวชิงจะมาในรูปแบบของผู้ช่วยที่ใกล้ชิดของไป๋ซู่เจิน อาจเป็นน้องสาว หรือคนรับใช้
การเพิ่มเติมและปรุงแต่ง
ตามบันทึกจิ่งซื่อทงเหยียนเดิมงูขาวไม่มีชื่อ แต่ภายหลังมีการเพิ่มชื่อให้เป็น ไป๋ซู่เจิน และตามเนื้อเรื่องดั้งเดิมกล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างธรรมะและอธรรม โดยพระเถระเป็นฝ่ายช่วยเหลือบัณฑิตให้พ้นจากการทำอันตรายโดยปิศาจงูขาว ภายหลังมีการดัดแปลงเพิ่มเติมให้เป็นเรื่องของความรักระหว่างมนุษย์และปิศาจ แต่อย่างไรก็ดี เรื่องราวที่ดัดแปลงไปมีหลากหลายแบบ ยกตัวอย่างเช่น
แบล็กไลฟส์แมตเทอร์
แบล็กไลฟส์แมตเทอร์ (Black Lives Matter, ย่อ: BLM) เป็นขบวนการสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ กำเนิดขึ้นในชุมชนชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา ซึ่งรณรงค์ต่อต้านความรุนแรงและคตินิยมเชื้อชาติอย่างเป็นระบบต่อคนดำ BLM จัดการประท้วงต่อการฆ่าคนดำของตำรวจอยู่เป็นนิจ ซึ่งรวมถึงปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นอย่างการกำหนดตัวผู้ต้องสงสัยด้วยเชื้อชาติ (racial profiling), การใช้ความรุนแรงของตำรวจ และความไม่เสมอภาคในระบบยุติธรรมทางอาญาของสหรัฐ
ในปี 2556 ขบวนการเริ่มต้นจากการใช้แฮชแท็ก #BlackLivesMatter บนสื่อสังคมหลังการตัดสินปล่อยตัวจำเลย จอร์จ ซิมเมอร์มัน ในเหตุยิงเทรย์วอน มาร์ติน วัยรุ่นอเมริกันเชื้อสายแอฟริกา เสียชีวิตในเดือนกุมภาพันธ์ 2555 ขบวนการดังกล่าวมีชื่อเสียงระดับประเทศจากการเดินขบวนบนถนนหลังการเสียชีวิตของอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาสองคนในปี 2557 ได้แก่ ไมเคล บราวน์ ซึ่งทำให้เกิดการประท้วงและความไม่สงบในเฟอร์กูสัน และเอริก การ์เนอร์ ในนครนิวยอร์ก นับแต่การประท้วงที่เฟอร์กูสัน ผู้เข้าร่วมขบวนการยังเดินขบวนต่อการเสียชีวิตของอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาอีกหลายคนจากการกระทำของตำรวจหรือขณะอยู่ในการควบคุมตัวของตำรวจ ในฤดูร้อน 2558 นักกิจกรรมแบล็กไลฟส์แมตเทอร์พัวพันกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2559 ผู้ริเริ่มแฮชแท็กและเรียกร้องให้ดำเนินการได้ขยายโครงการเป็นเครือข่ายทั่วประเทศโดยมีสาขาท้องถิ่นกว่า 30 แห่งระหว่างปี 2557 ถึง 2559 กระนั้น ขบวนการแบล็กไลฟส์แมตเทอร์ในภาพรวมเป็นเครือข่ายที่กระจายอำนาจและไม่มีลำดับบังคับบัญชาอย่างเป็นทางการ
องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน
องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (Collective Security Treaty Organization, ย่อ: CSTO) เป็นพันธมิตรทางทหารระหว่างรัฐบาล ก่อตั้งเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 ปัจจุบันมีสมาชิก 6 ประเทศ
รัฐสมาชิก
รัฐสมาชิกองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน:
รัฐสังเกตการณ์องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน:
อดีตรัฐสมาชิกองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน:
มีแต่คิดถึง
"มีแต่คิดถึง" เป็นเพลงจากอัลบั้มและซิงเกิลที่ 2 ของ ธงไชย แมคอินไตย์ ในอัลบั้ม ซิมพลีย์ เบิร์ด ประพันธ์เนื้อร้องโดย สีห์ ธาราสด (นิติพงษ์ ห่อนาค) แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย วีรภัทร์ อึ้งอัมพร ออกจำหน่ายในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และมิวสิกวิดีโอเพลงนี้มี ธนากร ชินกูล และ สุทธินันท์ อัมพรชัชวาลย์ มาร่วมแสดงด้วย
ในปี พ.ศ. 2551 เพลง "มีแต่คิดถึง" ได้รับ "รางวัลชมเชยการขับร้องเพลงดีเด่นด้านภาษาไทย" ในงานประกวดเพลง (เพชรในเพลง) เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ 2551
การตอบรับ
เพลง มีแต่คิดถึง ได้อันดับสูงสุด 17 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ฌูอัน มิโร
มิโรได้รับการยอมรับว่ามีเอกลักษณ์ในการถ่ายทอดวัฒนธรรมท้องถิ่น ออกมาเป็นภาพวาดได้อย่างลงตัวและงดงามหาที่เปรียบมิได้ เป็นศิลปินยุค 1893-1983 ซึ่งถือว่าโดดเด่นมากเมื่อเทียบกับรุ่นพี่อย่างปาโบล ปีกัสโซ ร่วมพิสูจน์ภาพเขียนแนวเหนือจริงที่ฉีกจากกรอบและกฎเกณฑ์เดิม ๆ
ประวัติ
ฌูอัน มิโร เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2436 ที่ปาซัดจาดัลแกรดิต (Passatge del Crèdit) เมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน บิดาเป็นช่างทองและช่างนาฬิกาชื่อ มิแก็ล มิโร อี อัดเซริอัส (Miquel Miró i Adzerias) ส่วนมารดาชื่อ ดูโลส ฟาร์รา อี อูรูมี (Dolors Ferrà i Oromí) มิโรใช้ชีวิตวัยเด็กในบาร์เซโลนา แม้เขาจะมีความสนใจศิลปะอยู่บ้างแต่ก็เข้าเรียนที่วิทยาลัยธุรกิจก่อนที่จะเข้าศึกษาในสถาบันวิจิตรศิลป์บาร์เซโลนา (The Barcelona École des Beaux-Arts) และสถาบันกาลิ (Académie Gali) แต่เรียนไปได้เพียงสามปี ในปี ค.ศ. 1910 เขาล้มป่วยด้วยไข้ไทฟอยด์อย่างรุนแรง ครอบครัวของเขาจึงย้ายไปอยู่ในชนบทที่มุนร็อดจ์ (Montroig) มิโรได้เริ่มวาดรูปหรือสร้างงานจิตรกรรมอย่างจริงจังที่บ้านใหม่นั้น
ในปี ค.ศ. 1918 มิโรจัดแสดงผลงานของเขาขึ้นเป็นครั้งแรกที่ดัลเมากัล (Dalmau Gal) เป็นผลงานที่ได้รับความบันดาลใจ มากจากคติพื้นบ้านผสมกับกรรมวิธีของคติโฟวิสต์ (Fauvism; Fauves) เป็นคติทางศิลปะคติหนึ่งเกิดขึ้นในกรุงปารีสเมื่อ ค.ศ. 1905 ผลงานจิตรกรรมของคตินี้นิยมใช้สีสว่าง สดใส รุนแรง ให้ความสำคัญกับอารมณ์ จินตนาการ และความงาม ศิลปินที่มีชื่อเสียงในกลุ่มนี้มีหลายคน เช่น อ็องรี มาติส (ศิลปินชาวฝรั่งเศส) อ็องเดร เดอแร็ง (André Derain ศิลปินชาวฝรั่งเศส ค.ศ. 1880-1954) และดูฟี (Raoul Dufy ศิลปินชาวฝรั่งเศส ค.ศ. 1877-1953)
ในปี ค.ศ. 1920 มิโรเดินทางไปกรุงปารีสอีกครั้งหนึ่ง ในครั้งนี้เขาเข้าร่วมกลุ่มกับศิลปินหัวก้าวหน้าในขณะนั้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ศิลปะคติดาดา (dadaism; dada) กำลังได้รับความสนใจจากศิลปินรุ่นใหม่ ต่อมาลัทธินี้ได้สลายตัวไป เกิดลัทธิเหนือจริง ผู้ก่อตั้งลัทธินี้คือ อ็องเดร เบรอตง (André Breton กวีชาวฝรั่งเศส ค.ศ. 1896-1966) เบรอตงกล่าวว่า ลัทธิเหนือจริงคือสิ่งที่ดำเนินไปเองตามจิตที่บริสุทธิ์ อาจแสดงออกด้วยถ้อยคำและวิธีการอื่น ๆ โดยปราศจากการควบคุมตามกฎเกณฑ์เก่า ๆ ศิลปินด้านทัศนศิลป์ ในลัทธินี้มีหลายคน เช่น ซัลบาโด ดาลี, ฟรานซิส เบคอน (จิตรกรชาวอังกฤษ), มัคส์ แอ็นสท์ (จิตรกรชาวเยอรมัน) โดยกลุ่มศิลปินหัวก้าวหน้าซึ่งมีทั้งนักคิด นักเขียน กวี และจิตรกร มิโรสนใจแนวคิดของลัทธิที่เกิดขึ้นใหม่นี้มากเมื่อเขาได้พบกับเบรอตงในกรุงปารีส
ในปี ค.ศ. 1923 เขากระตือรือร้นที่จะสร้างผลงานตามแนวคิดดังกล่าว มิโรจึงได้เข้าร่วมกับกลุ่มดังกล่าว แนวคิดของลัทธิเหนือจริงมีอิทธิพลต่อเขามากถึงกับประกาศว่า เขาจะฆ่าจิตรกรรมแบบเก่าที่เคยทำมาคือสัจนิยมและบาศกนิยม เพื่อหันมาสร้างสรรค์ผลงานแนวใหม่ตามความคิดของเขา เพื่อสะท้อนความคิดฝันและแรงปรารถนาที่ออกมาจากจิตใต้สำนึกอย่างฉับพลันและเป็นอิสระ ผลงานของมิโรสร้างความตื่นเต้นให้กับกลุ่มเซอร์เรียลลิสม์มาก
ผลงานจิตรกรรม
ผลงานจิตรกรรมของมิโรที่สร้างขึ้นหลังคริสต์ทศวรรษ 1920 เขาตัดทอนรูปทรงธรรมชาติออกไป เหลือเพียงรูปสัญลักษณ์ที่อาจแทนค่าด้วยรูปทรงเรขาคณิตหรือสีที่เรียบ ๆ โดยนำมาจัดวางเป็นองค์ประกอบอย่างง่าย ๆ ดังนั้นผลงานจิตรกรรมของมิโรจึงมีลักษณะเฉพาะตนที่ต่างไปจากจิตรกรลัทธิเหนือจริงคนอื่น ๆ ที่ยังอาศัยรูปทรงของธรรมชาติเป็นสื่อ
อย่างไรก็ตาม ผลงานศิลปะของมิโรโดยเฉพาะผลงานจิตรกรรมได้รับการยอมรับว่ามีคุณค่าสูงและมีความโดดเด่น เขาจึงเป็นศิลปินที่ได้รับเกียรติจากวงการศิลปะของโลกอย่างกว้างขวางคนหนึ่ง ในช่วงต้นในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 มิโรได้รับเชิญให้เดินทางไปเยือนและแสดงผลงานในประเทศต่าง ๆ ทั้งในยุโรปและสหรัฐหลายครั้ง และได้สร้างผลงานศิลปะให้กับสถานที่สำคัญ ๆ ของโลกหลายแห่ง ในปี ค.ศ. 1968 เมืองบาร์เซโลนาได้จัดนิทรรศการอย่างยิ่งใหญ่ที่เรียกว่า "ปีแห่งมิโร" เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา และได้สร้างพิพิธภัณฑ์มิโรเพื่อเก็บผลงานจำนวน 40 ชิ้นของมิโรไว้เป็นสมบัติของชาติ
เบอร์จิตต์ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์
เบอร์จิตต์ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ (Birgitte, Duchess of Gloucester; 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489) พระนามเดิม บีร์กิตเทอ เอวา เฮนริกซัน (Birgitte Eva Henriksen) หรือ บีร์กิตเทอ เอวา ฟัน เดิร์ส (Birgitte Eva van Deurs) เป็นสมาชิกของราชวงศ์วินด์เซอร์ เป็นพระชายาใน เจ้าชายดยุกแห่งกลอสเตอร์ พระญาติชั้นที่หนึ่งของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2
ฌูอัน มิโร
ผลงานจิตรกรรม
ฌูอัน มิโรเป็นศิลปินชาวสเปนคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จมาก เขามีอายุยืนถึง 90 ปี ในปี พ.ศ. 2526 สุขภาพของเขาทรุดลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ที่ปัลมา ร่างที่ไร้วิญญาณของเขาได้ถูกเผาที่บาร์เซโลนาแผ่นดินเกิดของเขานั่นเอง
เบอร์จิตต์ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์
พระประวัติ
ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ประสูติในเออร์เดินเซอ ประเทศเดนมาร์ก เป็นธิดาคนเล็กของแอสการ์ เพรบึน วิซซิง เฮนริกซัน (Asger Preben Wissing Henriksen) ทนายความ กับวีเวียน ฟัน เดิร์ส (Vivian van Deurs) พระองค์สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนสอนการเรือนและการเข้าสังคมสำหรับสตรี (finishing school) ในโลซานและเคมบริดจ์
ฌูอัน มิโร
อ้างอิง
18931983
เบอร์จิตต์ ดัชเชสแห่งกลอสเตอร์
พระประวัติ
เบอร์จิตต์เปลี่ยนไปใช้นามสกุลของพระมารดาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2509 หลังพระบิดาและพระมารดาแยกกันอยู่ พระองค์กลับไปเรียนต่อในโคเปนเฮเกนได้สามปี จึงย้ายไปทำงานในสถานเอกอัครราชเดนมาร์กประจำกรุงลอนดอนใน พ.ศ. 2514
เสกสมรส
เบอร์จิตต์ทรงพบกับเจ้าชายริชาร์ดแห่งกลอสเตอร์ พระโอรสในเจ้าฟ้าชายดยุกแห่งกลอสเตอร์ และ เจ้าหญิงดัชเชสแห่งกลอสเตอร์ ครั้งแรกที่ เคมบริดจ์ ทั้งสองหมั้นหมายกันเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 และมีพระราชพิธีเสกสมรสเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคมปีเดียวกัน ณ คริสตจักรนักบุญแอนดรูว์ เมืองบาร์นเวลล์ นอร์แทมป์ตันเชอร์ ฉลองพระองค์ในพระราชพิธีนี้ออกแบบโดยนอร์แมน ฮาร์ตเนลล์
หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายวิลเลียมแห่งกลอสเตอร์ พระเชษฐาของพระสวามี เจ้าชายริชาร์ดจึงมีพระสถานะเป็นผู้สืบตำแหน่งดยุกแห่งกลอสเตอร์ต่อจากเจ้าฟ้าชายดยุกแห่งกลอสเตอร์ ซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2517 ด้วยเหตุนี้เจ้าชายริชาร์ดและเบอร์จิตต์จึงมีตำแหน่งเป็นดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์สืบต่อจนถึงปัจจุบัน
ดยุกและดัชเชสแห่งกลอสเตอร์มีพระบุตรสามคน ได้แก่ เอิร์ลแห่งอัสเตอร์ (24 ตุลาคม พ.ศ. 2517), ท่านหญิงดาวีนา (19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520) และท่านหญิงโรส (1 มีนาคม พ.ศ. 2523) ตามลำดับ
ตัวละครในไทโกะโนะทัตสึจิน
ตัวละครในไทโกะโนะทัตสึจิน เป็นตัวละครที่ปรากฏในเกมไทโกะโนะทัตสึจิน ซึ่งเป็นเกมตีกลองญี่ปุ่น (กลองไทโกะ) ลักษณะการออกแบบ เป็นการออกแบบอย่างง่าย ซึ่งออกแบบโดยโยโคโอะ ยูคิโกะ (横尾有希子) ตัวละครเอกคือ ฝาแฝดกลองไทโกะ วาดะ ดน (和田どん) และ วาดะ คัตสึ (和田かつ)
รายชื่อตัวละคร
วาดะดอนเป็นตัวเอกของซีรีส์ไทโกะโนะทัตสึจิน ความใฝ่ฝันของเขาคือการแบ่งปันสิ่งที่งดงามจากไทโกะให้กับโลก เป็นเวลาสามปีมาแล้วที่เขาได้ย้ายมาสู่วาดะเฮ้าส์ และเขาก็ได้รับความนิยมชมชอบไปทั่วทั้งเมือง นอกจากนี้ เขามีความอยากอาหารมากกว่าปกติรวมถึงการซื้อสินค้าราคาแพงที่วาดะเฮ้าส์ ซึ่งอาจเป็นความอยากที่แย่ที่สุด เขามักจบประโยคการสนทนาของเขาด้วยคำว่า "บา-ดัม" ในภาษาญี่ปุ่น และเขามักเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ "ดน" เป็นพี่น้องฝาแฝดคู่กับวาดะ ดน เขามีหลายสิ่งที่เหมือนกับพี่ชายของเขา เป็นเวลาสามปีมาแล้วที่เขาได้ย้ายมาสู่วาดะเฮ้าส์ เมื่อเร็วๆนี้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่ได้เป็นตัวละครเอกของซีรีส์ ด้านอุปนิสัยของเขาถือได้ว่าเป็นผู้ชอบกินเนื้อหมู แต่มีแนวโน้มที่เขาจะสามารถระงับความตะกละได้มากกว่าพี่ชายของเขา เขาเป็นที่รู้จักในชื่อของ"คัตสึ" เขามักจบประโยคการสนทนาของเขาด้วยคำว่า "บา-ดัม" ในภาษาญี่ปุ่นเช่นเดียวกับพี่ชายฝาแฝดของเขา
คุณปู่วัย 75 ปี แห่งบ้านวาดะ ผู้ซึ่งอยู่ในวัยเกษียณ เขามักใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลเท็ตสึโอะที่เป็นหลานชาย เขาได้ชักชวนอุนากิให้พาทุกคนไปเที่ยวชายหาด โดยที่เขาต้องการยืดเส้นยืดสายเพื่อให้หายปวดหลัง
ปลาทองเหล่านี้มาจากเกมจับปลาทอง พวกมันว่ายน้ำกันพลุกพล่านภายหลังจากทำการโกยขึ้น และพวกมันทั้งหมดได้ปรากฏตัวขึ้นสำหรับเทศกาลตีกลองนี้โดยเฉพาะ โคมไฟที่มีชีวิตเหล่านี้ได้ส่องแสงสว่างขึ้นภายในเทศกาลตีกลอง แม้ว่าใบหน้าของเหล่าโคมไฟอาจไม่แสดงถึงอารมณ์ใดๆ แต่เหล่าโคมไฟเหล่านี้ก็ถือได้ว่าเป็นตัวละครที่มีความขยันมาก ซึ่งอุนากิมักจะกล่าวอยู่เสมอว่า "พวกมันไม่ได้ให้แต่เพียงแสงสว่าง!" แต่จะเป็นผู้คอยดูแลที่ดีได้เช่นกัน
เมกะดนเป็นหุ่นยนต์ไทโกะ ซึ่งได้รับการผลิตขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น เขามีลักษณะที่คล้ายกับปีศาจ และสามารถพบได้ในฐานะผู้เล่นแบบอัตโนมัติของทุกภาคในเกมไทโกะโนะทัตสึจิน เมกะคัตสึเป็นพี่น้องฝาแฝดกับเมกะดน เช่นเดียวกันที่ว่าเขาอาจมีลักษณะที่น่ากลัว และเป็นผู้เล่นแบบอัตโนมัติในทุกภาคของเกมไทโกะโนะทัตสึจิน
การถ่ายภาพรังสีระนาบด้วยการปล่อยโพซิตรอน
โพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี (Positron emission tomography; PET) หรือ การตรวจเอกซ์เรย์ด้วยโพสิตรอน หรือ การถ่ายภาพรังสีจากอนุภาคโพสิตรอนหลายระบบ เป็นเทคนิคทางการแพทย์นิวเคลียร์ที่ช่วยสร้างภาพทางการแพทย์ (medical imaging) ซึ่งแสดงผลเป็นภาพสามมิติและให้ข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการชีวเคมีของร่างกายหรือเมตาบอลิซึม (metabolism) ที่เฉพาะเจาะจง (metabolic information) เพื่อใช้วิเคราะห์ความผิดปกติต่าง ๆ ของร่างกาย และติดตามความก้าวหน้าของการรักษาทางการแพทย์ (therapy monitoring) นอกจากนี้ยังสามารถใช้เทคนิคนี้ในการช่วยศึกษาและติดตามกระบวนการชีวเคมีที่เฉพาะเจาะจงได้อีกด้วย
หลักการ
ถึงแม้ว่าเทคนิคนี้จะสามารถใช้เพื่อตรวจความผิดปกติของกระบวนการต่าง ๆ ในร่างกายได้อย่างเฉพาะเจาะจงและแม่นยำในระดับโมเลกุล ก่อนการเกิดโรคต่าง ๆ แต่การตรวจร่างกายด้วยวิธีนี้ได้นั้น ต้องอาศัยโมเลกุลที่ติดกับกัมมันตรังสี หรือเรียกในภาษาทางเคมีนิวเคลียร์ว่า "เรดิโอเทรเซอร์" (radiotracer) โดยโมเลกุลที่ใช้นั้นต้องมีความเฉพาะเจาะจงต่อเอนไซม์ที่ต้องการศึกษา เมื่อฉีดเรดิโอเทรเซอร์เข้าสู่ร่างกาย เทรเซอร์จะกระจายไปสู่อวัยวะหรือส่วนของร่างกายที่มีเอนไซม์ที่จับเทรเซอร์ได้ดี ส่วนของกัมมันตรังสีที่ไม่เสถียรจะสลายตัวและปลดปล่อยโพซิตรอนออกมา โพซิตรอนจะเดินทางได้ไม่กี่มิลลิเมตร (ขึ้นอยู่กับพลังงาน) จะไปชนและรวมตัวกับอิเล็กตรอน (annihilation) ได้รังสีแกมมา 2 โฟตอนที่มีพลังงาน 511 keV ในทิศทางตรงกันข้าม เครื่องตรวจจับรังสีแกมมาที่รายล้อมอยู่นั้นก็จะได้รับสัญญาณนั้น ส่งไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อประมวลผลเป็นภาพสามมิติ
การใช้งาน
โมเลกุลแรกที่ถูกนำมาใช้เป็นเรดิโอเทรเซอร์คือ [18F]ฟลูออโรดิออกซีกลูโคส หรือ [18F]-FDG ซึ่งเป็นโมเลกุลที่มีโครงสร้างคล้ายกลูโคส สามารถได้ภาพทางการแพทย์ของกระบวนการเผาผลาญกลูโคสในร่างกาย (glucose metabolism) ได้อย่างชัดเจน ซึ่งช่วยวิเคราะห์ความผิดปกติของการผิดปกติของการเผาผลาญกลูโคส เช่น ถ้าได้สัญญาณของการเผาผลาญกลูโคสที่สมองและกระเพาะปัสสาวะเท่านั้น ก็ถือได้ว่าเป็นปกติ แต่ถ้าพบที่จุดอื่นของร่างกายที่มีการเผาผลาญมากกว่าปกติ อาจสันนิษฐานได้ว่าบริเวณนั้นอาจจะเป็นเซลล์ที่เจริญเติบโตผิดปกติและอาจจะนำไปสู่มะเร็งก็เป็นได้ นอกจากนี้สำหรับผู้ป่วยที่ได้รับการรักษา อาจจะใช้วิธีนี้เพื่อติดตามความก้าวหน้าของการรักษา หรือสำหรับนักวิจัย สามารถใช้เทคนิคนี้ในการติดตามกระบวนการชีวเคมีอื่น ๆ ของร่างกายได้อีกด้วย
วัดสังฆราชา
วัดสังฆราชา หรือ วัดสอง เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 153 หมู่ที่ 5 ซอยลาดกระบัง 3  ถนนลาดกระบัง  แขวงลาดกระบัง  เขตลาดกระบัง  กรุงเทพมหานคร
ประวัติความเป็นมาของวัด
เมื่อท่านทั้งสองเห็นว่าชาวบ้านมีความตั้งใจจริง จังแสดงความยินดีพร้อมให้ความช่วยเหลือทุกอย่าง  ในเบื้องต้นท่านทั้งสองได้บริจาคที่ดิน  11 ไร่ 1 งาน 49 ตราราวา เพื่อเป็นที่สำหรับสร้างวัด และได้ร่วมมือกับชาวบ้านช่วยกันสร้างเสนาสนะสงฆ์ขึ้น  สันนิษฐานว่าเบื้องต้นเสนาสนะน่าจะมีหลังเดียวหรือสองหลัง  เพราะพระสงฆ์อยู่จำพรรษามีจำนวนน้อย  สำหรับชื่อของวัดนั้นเข้าใจว่าน่าจะเรียกกันว่า วัดสอง หรือ วัดที่สอง  ตามชื่อคลอง  ส่วนพระสงฆ์ที่ชาวบ้านนิมนต์มาอยู่จำพรรษาที่วัดสองนั้นไม่สามารถทราบได้ว่าเป็นพระสงฆ์จากวัดใด  สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นวัดในบริเวณใกล้เคียง  ด้วยเหตุผลว่ามีความคุ้นเคยกัน หรือมีความเกี่ยวพันกันโดยความเป็นญาติ
วันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2467 เวลา 08.30 นาฬิกา สมเด็จพระสังฆราชเจ้ากรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ ได้เสด็จมางานยกช่องฟ้าอุโบสถวัดสังฆราชา คราวนั้นพระครูผ่อง เจ้าคณะแขวงพร้อมด้วยคณะสงฆ์และข้าราชการชาวบ้าน โดยการนำของรองอำมาตย์เอก หลวงขจรบุรี นายอำเภอมีนบุรีได้รับเสด็จอยู่ตลอดเวลา จนถึงเวลาเสด็จกลับ
พระประธานอุโบสถ
พระประธานในพระอุโบสถมี 2 องค์ องค์บนชื่อว่าพระพุทธราชา  และองค์ล่างชื่อว่าพระศรีสรรเพ็ชร  เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยทั้ง 2 องค์  สำหรับพระศรีสรรเพ็ชรนั้นเป็นพระประธานในอุโบสถหลังเดิม  สันนิษฐานว่าพระยาเกษมศุขการี  และชาวบ้านคลองสองช่วยกันสร้างไว้  หลังจากรื้ออุโบสถหลังเก่าลงเพื่อสร้างหลังใหม่ทดแทน  ชาวบ้านต้องการสร้างพระวิหารสำหรับพระศรีสรรเพ็ชรโดยเฉพาะ  แต่พระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์  ได้แนะนำให้พระครูสังฆเสนานุวัตรว่าควรประดิษฐานไว้ในอุโบสถเช่นเดิม  ส่วนพระพุทธราชานั้นเป็นองค์ที่หล่อขึ้นมาใหม่ เพื่อประดิษฐานไว้ในอุโบสถเช่นเดียวกัน  ดังนั้นอุโบสถวัดสังฆราชาจังมีพระประธานถึงสององค์  ดังที่กล่าวมา
หลวงพ่อเพ็ชร
หลวงพ่อเพ็ชรเป็นพระพุทธรูปปางสมาธิเพชร ประวัติความเป็นมาไม่สามารถสืบค้นได้ สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปรุ่นเดียวกันกับหลวงพ่อเพชรวัดลานบุญ ต่างกันที่วัดลานบุญไม่มีกลีบจีวรปรากฏเหมือนวัดสังฆราชาเท่านั้น เข้าใจว่าอาจจะประดิษฐานมาตั้งแต่เริ่มตั้งวัด เพราะคนสมัยก่อนมีความเชื่อกันว่าเมื่อสร้างวัดเสร็จแล้วควรมีพระศักดิ์สิทธิ์คู่วัด  หลวงพ่อเพ็ชรวัดสังฆราชานั้น  ชาวบ้านนับถือกันว่า ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก กราบไหว้บูชา และปรารถนาสิ่งใดย่อมสำเร็จตามความปรารถนานั้น นอกจากนี้ภายในวิหารหลวงพ่อเพ็ชร และยังมีพระบรมสารีริกธาตุ ซึ่งได้รับพระราชทานมาจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พร้อมทั้งรูปหล่อหลวงพ่อพระครูวิชิตสังฆภาร (ชิต  อมฺพโร) อดีตเจ้าอาวาสวัดสังฆราชา พระมงคลเทพมุนี (สด  จนฺทสโร) ไว้สำหรับกราบไหว้บูชาอีกด้วย
พระอุโบสถ
พระอุโบสถมีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร วางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2528 โดยมีพระครูเขมาภิรักษ์เป็นประธานฝ่ายสงฆ์ และพลตรี อิสรพงศ์ หนุนภักดี เป็นประธานฝ่ายฆราวาส นายหม่อง ไตรรัตน์ เป็นเจ้าภาพถวายเสาเข็มเป็นปฐม ส่วนผู้ควบคุมการก่อสร้างคือนายละออง (ตอง) พรมเพิ่ม สร้างเสร็จเรียบร้อย  เมี่อ พ.ศ. 2538 สำหรับหินอ่อนรอบอุโบสถ พระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์  เป็นผู้มอบถวาย  สิ้นงบประมาณทั้งหมดประมาณ 12,000,000 บาท
พ.ศ. 2554 พระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์  เจ้าอาวาสวัดปากน้ำภาษีเจริญ  กรุงเทพมหานคร  พระครูสังฆเสนานุวัตรเจ้าอาวาสวัดสังฆราชา  พระอาจารย์ศุภชัย  ปริชาโน  ร่วมกับชาวบ้านข้าราชการพ่อค้าและประชาชนทั่วไป  ร่วมกันจัดงานผูกพัทธสีมา ปิดทองฝังลูกนิมิตขึ้น เมื่อวันที่  1 - 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
พระปรางค์ และเจดีย์
พระปรางค์และเจดีย์หลังเดิมสร้างโดยโยมปู่มุ้ย และโยมย่าทับ (บรรพบุรุษของพระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์) เมื่อ พ.ศ. 2475 ต่อมาพระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ ได้ปรารภว่าพระปรางค์องค์เดิมที่สร้างไว้นั้นทรุดโทรมคร่ำคร่าลงไปมาก จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2546
ขันน้ำมนต์ทองเหลือง
ขันน้ำมนต์ทำด้วยทองเหลืองขนาดใหญ่ สลักตัวอักษรไว้เป็นหลักฐานว่าพระยาเกษมศุขการี และคุณหญิงไผ่  เกษมศุขการี  ได้สร้างถวายวัดสังฆราชาราษฎรบำรุง เมื่อ พ.ศ. 2447 เพื่อเป็นอนุสรณ์เมื่อคราวท่านทั้งสองเดินทางมาเป็นเจ้าภาพถวายกฐินแก่วัดสังฆราชาราษฎรบำรุง
โรงเรียนสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์
พ.ศ. 2523 พระครูวินัยธรสายหยุด สุภทฺโท (ปัจจุบันเป็นพระครูสังฆเสนานุวัตร) ได้ดำเนินการเปิดการเรียนการสอนพระปริยัติธรรมแผนกบาลีขึ้น มีนักเรียน 45 รูป โดยเปิดสอนในระดับประโยค 1-2 และประโยค ป.ธ. 3 แต่ปรากฏว่าสถานที่เรียนไม่เพียงพอ จึงได้เสนอโครงการสร้างอาคารเรียนหลังใหม่  ต่อพระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง  วรปุญฺโญ) เจ้าอาวาสวัดปากน้ำภาษีเจริญ  เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 พระเจ้าประคุณสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ ได้เมตตาอนุเคราะห์รับเป็นเจ้าภาพสร้างอาคารเรียนหลังใหม่จนแล้วเสร็จ เมื่อเมษายน พ.ศ. 2547 ตัวอาคารมีขนาดกว้าง 9 เมตร ยาว 36 เมตร แบ่งเป็น 18 ห้อง ลักษณะทรงไทยประยุกต์ 3 ชั้น สิ้นงบประมาณในการก่อสร้าง 12,500,000  บาท
ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี
ฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี เป็นการแข่งขันฟุตบอลทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปีของชาติสมาชิก สหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน (เอเอฟเอฟ) ครั้งแรกจัดขึ้นในปี พ.ศ. 2548 และถูกนำกลับมาอีกครั้งในปี พ.ศ. 2562 ทัวร์นาเมนต์นี้ยังทำหน้าที่เป็นทัวร์นาเมนต์เตรียมการสำหรับซีเกมส์
ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล
ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล (Supermodel International) เป็นตำแหน่งสำหรับผู้ชนะเลิศในการประกวดความงามที่มีเป็นรายการของทวีปเอเชีย เริ่มครั้งแรกเมื่อ ใน พ.ศ. 2554 ใช้ชื่อว่า "ซูเปอร์โมเดลออฟเอเชียแปซิฟิก" โดยใช้ภาษา (Supermodel of Asia Pacific) ก่อตั้งโดย ประดิษฐ์ ประดินันทน์
ปัจจุบันมีผู้เข้าร่วมประกวดจากประเทศต่างๆ มากยิ่งขึ้นใน พ.ศ. 2555 และมีการเปลี่ยนชื่อการประกวดเป็น "ซูเปอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล" โดยใช้ภาษา (อังกฤษ Supermodel International) เพื่อรับผู้เข้าร่วมจากภูมิภาคอื่นๆทั่วโลก เช่น ทวีปอเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ ด้วย เพื่อให้ครอบคลุมประเทศอื่น ๆ ยิ่งขึ้น
จักรพรรดิหย่งเล่อ
สมเด็จพระจักรพรรดิหย่งเล่อ (, 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1360 - 12 สิงหาคม ค.ศ. 1424) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์หมิง ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1402 ถึง ค.ศ. 1424
เจ้าชายจูตี้เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 4 ของจักรพรรดิหงอู่ จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์หมิง เดิมทีพระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นเหยียนหวังในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1370 โดยมีเมืองหลวงของดินแดนอยู่ที่เป่ยผิง (ปักกิ่งในปัจจุบัน) เจ้าชายจูตี้เป็นผู้บัญชาการที่มีพระปรีชาสามารถในการต่อสู้กับพวกมองโกล
ประวัติ
เจ้าชายจูตี้เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจูหยวนจาง ก่อนจูตี้ประสูติ 8 ปี (ใน ค.ศ. 1352) เกิดน้ำท่วมหลายแห่งในจีน ทำให้ทั่วอาณาจักรได้รับความเดือดร้อน เกิดกลุ่มกบฏขึ้นมากมาย จูหยวนจางเข้าร่วมกับกบฏเพราะได้รับความเดือดร้อนเช่นกัน จูหยวนจางได้ขึ้นเป็นผู้นำอย่างรวดเร็ว ปี ค.ศ. 1356 กองทัพของจูหยวนจางเข้ายึด นานกิง อันเป็นการตัดเสบียงเมืองต้าตู (ปักกิ่ง) เมื่อจูตี้มีพระชนมายุได้ 8 ชันษากองทัพของพระบิดาก็เข้าสู่เมืองต้าตู โตกัน เตมูร์ จักรพรรดิมองโกลองค์สุดท้ายเสด็จหนีออกจากจีน ไปยังทุ่งหญ้าทางเหนือ จูหยวนจางสถาปนาราชวงศ์หมิง ต่อมาจูตี้ได้เข้าร่วมกองทัพปราบยูนนาน ในปี ค.ศ. 1382 พระองค์ได้รับคำสั่งให้ทำลายเมืองคุนหมิงที่มั่นที่ยังเหลือของมองโกล เด็กชายมองโกลนับพันถูกตอนเป็นขันทีในราชสำนัก
หลังจากที่เจ้าชายจูตี้ได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงแล้ว พระองค์ก็ได้เฉลิมพระนามว่าหมิงเฉิงจู่ (成 祖) ใช้ศักราชว่า หย่งเล่อ (永 乐) พระองค์ทรงมีราชโองการให้ประหารขุนนาง เนื่องจากทรงระแวงว่าขุนนางเหล่านั้นจงรักภักดีต่อพระนัดดาของพระองค์ซึ่งมีจำนวนกว่า 870 คน นอกจากนี้ยังดำเนินนโยบายลดทอนอำนาจเจ้าองค์อื่น ๆ อย่างเข้มงวด เช่น ห้ามมีกองทหารประจำเมืองให้มีได้แต่ทหารรักษาพระองค์จำนวนหนึ่ง ห้ามเจ้าแต่ละเมืองติดต่อกันเองโดยไม่ได้รับพระราชานุญาต ภารกิจแรกที่พระองค์ทำคือดำริย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่เป่ยผิงอันเป็นฐานที่มั่นของพระองค์ด้วยเหตุผลว่าป้องการรุกรานของชนกลุ่มน้อยทางเหนือ พ.ศ. 1947 (ค.ศ. 1404) มีราชโองการให้อพยพคนมากมายหลายแสนคนจาก เมืองนานกิง มณฑลซานซี และมณฑลเจ้อเจียง แบ่งเป็น 5 สายเข้ามายังปักกิ่ง พร้อมกับเป็นการหาแรงงานเพื่อสร้างพระราชวังที่ประทับของจักรพรรดิในเมืองหลวง ซึ่งก็คือ "พระราชวังต้องห้าม"
ในการนี้ต้องเกณฑ์คนหนึ่งแสนพร้อมกับช่างฝีมืออีกหลายพันคน การก่อสร้างพระราชวังต้องห้ามนี้กินระยะเวลานานถึง 15 ปี พระองค์ให้ความสำคัญกับการก่อสร้างพระราชวังต้องห้ามแห่งนี้เป็นอย่างมากโดยในปี พ.ศ. 1949 (ค.ศ. 1406) ได้เสด็จมาตรวจตราการก่อสร้างด้วยพระองค์เอง ในปี พ.ศ. 1956 (ค.ศ. 1413) พระองค์จึงทรงย้ายจากกรุงนานกิงมาประทับที่กรุงปักกิ่ง เป็นการถาวร แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่ยินดีกับพระราชวังแห่งนี้เท่าใดนัก เพราะเพียงไม่กี่เดือนหลังเฉลิมพระมณเฑียรก็มีฟ้าผ่าลงพระที่นั่งและเกิดเพลิงไหม้อาคารต่างๆ หลายหลัง ซ้ำยังเกิดแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 1959 (ค.ศ. 1416) จนต้องซ่อมแซมกว่าจะสำเร็จก็นานถึง 4 ปี แต่พระองค์กลับมีโอกาสได้ประทับอยู่ในพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดนี้ไม่เกิน 4 ปี เพราะต้องนำทัพออกไปรบกับพวกมองโกลถึง 4 ครั้ง คือ ในปี พ.ศ. 1953 1965 1966 และ 1967
ในปี พ.ศ. 1946 (ค.ศ. 1403) พระองค์มีราชโองการโปรดให้ราชบัณฑิตกว่าสองพันคน พร้อมด้วยผู้อำนวยการใหญ่ 5 คน รองผู้อำนวยการอีก 20 คน จัดทำ “หย่งเล่อต้าเตี่ยน” สารานุกรมรวบรวมความรู้ทางวิชาการสาขาต่าง ๆ ทั้งหมด ใช้เวลาจัดทำ 4 ปี เป็นหนังสือกว่า 22,937 บรรพ มหาสารานุกรมชุดนี้มีต้นฉบับ 1 ชุดและสำเนาอีก 2 ชุดเก็บรักษาไว้แต่หายสาบสูญไปจนปัจจุบันเหลือเพียง 370 บรรพ
พระราชภารกิจที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือโปรดให้จัดสร้างกองเรือ “เป่าฉวน” ที่มีความยิ่งใหญ่ที่สุดในขณะนั้นมีทั้งสิ้น 62 ลำ ลำที่ยาวที่สุดวัดได้ 140 เมตร กว้าง 60 เมตร แต่ละลำประกอบด้วย ทหาร นายแพทย์ ล่าม นายกองเรือคือ เจิ้งเหอ (郑 和) ขันทีคนสนิทของพระองค์ที่เดินทางออกทะเลล่องไปทั่วโลก 7 ครั้งในรอบ 28 ปี ไปไกลถึง อินเดีย แอฟริกา นำสินค้าไปแลกเปลี่ยนกับชาติต่าง ๆ รวมทั้งเข้ามาถึงกรุงศรีอยุธยาตรงกับรัชกาลของสมเด็จเจ้านครอินทร์ และนำของหายากกลับมาถวายองค์จักรพรรดิ เจิ้งเหอนำกองทัพเรือจีนออกทะเลครั้งแรกเมื่อศักราชหหย่งเล่อปีที่ 3 เดือน 7 ตรงกับ พ.ศ. 1948 (ค.ศ. 1405) โดยออกเดินทางจากท่าเรือหลิวเจียก่าง มณฑลซูโจว หมิงเฉิงจู่สวรรคตขณะยกทัพกลับจากไปรบพวกมงโกลเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 1967 (ค.ศ. 1424) พระศพถูกเชิญไปบรรจุที่สุสาน ฉานหลิง
นิโคลัส ฮิลเลียร์ด
นิโคลัส ฮิลลาร์ด (Nicholas Hilliard, พ.ศ. 2090 - พ.ศ. 2162) เป็นจิตรกรชาวอังกฤษที่ถนัดด้านการวาดภาพเหมือน
บีชแบลสต์
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู บิชแบลชท์ (WCW Beach Blast) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) โดยจัดขึ้นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1992 และ ปี ค.ศ. 1993 รวม 8 ครั้ง โดยในปี ค.ศ. 1992 จัดขึ้นในช่วงเดือนมิถุนายนในวันเสาร์ และในปี ค.ศ. 1993 จัดขึ้นในช่วงเดือนกรกฎาคมในวันอาทิตย์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1994 รายการเพย์-เพอร์-วิวนี้ได้เปลี่ยนรายการมาเป็นดับเบิลยูซีดับเบิลยู แบชแอทเดอะบิช
วิราร
วิราร (อักษรโรมัน: Virar, ออกเสียง: [ʋiɾaɾ]) เป็นนครริมฝั่งในอำเภอปาลฆาร รัฐมหาราษฏระ วิรารและวสอีรวมกันเป็นเขตมหานครวสอี-วิรารภายใต้การดูแลขององค์การเทศบาลนครวสอี-วิราร เมืองตั้งอยู่ทางเหนือของมุมไบและเป็นส่วนชายขอบของภูมิภาคมหานครมุมไบ
สถานีรถไฟสำคัญของวิรารคือสถานีรถไฟวิราร และเป็นสถานีสำคัญหนึ่งของสายรถชานเมืองมุมไบ
รานี มุคาจี
รานี มุคาจี (রাণী মুখার্জী รานี มุขาชี, रानी मुखर्जी รานี มุขชี) เกิด 21 มีนาคม พ.ศ. 2521 เป็นนักแสดงของบอลลีวูด ภาพยนตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้ คือ ปาฏิหาริย์วิญญาณรักเหนือโลก (Paheli) แสดงคู่กับ ศาห์รุข ข่าน และ bunty aur bablli ( คู่กวนรวนใจรัก ) แสดงคู่กับ อภิเษก พัจจัน
นกกระทา
นกกระทา หรือ นกคุ่ม เป็นชื่อสามัญของนกในอันดับไก่ (Galliformes) หลายชนิด