cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิศวกรรมการผลิต
ในประเทศไทย เปิดสอนหลายสถาบัน เช่น มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์ สถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา
ปลาสร้อยน้ำผึ้ง
หากินอยู่ตามท้องน้ำ พบได้ทั่วไปในแหล่งน้ำต่าง ๆ ทั้งแหล่งน้ำหลากและที่ราบลุ่ม ขนาดความยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร กินอาหารจำพวกตะไคร่น้ำ, ซากพืช, ซากสัตว์ และสัตว์น้ำขนาดเล็กทั่วไป พบตั้งแต่ภาคใต้ของประเทศจีน ในประเทศไทยพบได้ทุกภาคและพบไปจนถึงมาเลเซีย
ปลาสร้อยน้ำผึ้ง ในอดีตขึ้นชื่อมากในแง่ของการนำไปทำเป็นน้ำปลาที่มีรสชาติดี เป็นของขึ้นชื่อของจังหวัดราชบุรีในชื่อ "น้ำปลาปลาสร้อยน้ำผึ้ง" และใช้เนื้อบริโภคอีกด้วย นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้ เพื่อใช้ทำความสะอาดตู้ด้วยการกินเศษอาหารหรือตะไคร่น้ำ ปัจจุบัน นิยมเพาะพันธุ์เป็นปลาเผือกหรือปลาที่มีร่างกายสั้นกว่าปกติอีกด้วย รวมถึงยังนำไปในกิจการฟิชสปาหรือสปาปลาแทนที่ปลาเลียหินได้อีกด้วย
ชื่ออื่น ๆ เรียกว่า "ปลาน้ำผึ้ง" หรือ "ปลาผึ้ง" หรือ "ปลาลูกผึ้ง" หรือ "ปลามูด", "ปลาอีดูด", "ปลายาลู่" หรือ "ปลาปากใต้"
อำเภอฮุศวัยน์
ฮุศวัยน์ (حصوين) เป็นอำเภอในเขตผู้ว่าการอัลมะฮ์เราะฮ์ ประเทศเยเมน ใน พ.ศ. 2546 อำเภอนี้มีประชากร 11,130 คน
ล็อค เดอะซุปเปอร์แมน
"ล็อก" เป็นมนุษย์เพศชาย ที่มีเอกลักษณ์คือผมสีเขียวอันโดดเด่น แต่ในบางครั้งเขาก็ปรากฏกายในรูปลักษณ์ของเด็กชาย "ล็อก" มีช่วงชีวิตที่ยาวนาน ผ่านช่วงอายุของคนมามากมายและเฝ้าดุพฤติกรรมของผู้คนในจักรวาลแห่งโลกอนาคตอันไกลโพ้น เขาเป็นเอสเปอร์ที่มีพลังมหาศาลเกินจินตนาการ เมื่อเขาใช้ช่วงชีวิตถึงระยะเวลาอันสมควร ล็อกจะใช้พลังเพื่อกลับมาเกิดใหม่ โดยเริ่มต้นชีวิตเป็นเด็กอีกครั้ง น้อยคนนักที่จะรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา และด้วยความที่เป็นเอสเปอร์ที่มีพลังอันอาจเป็นอนันต์ ล็อกจึงได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับวิกฤตการณ์แห่งจักรวาลมาหลายครั้ง
การ์ตูนเรื่องนี้ถูกนำมาตีพิมพ์หลายครั้งแล้ว และครั้งล่าสุดเป็นฉบับลิขสิทธิ์ของสยามอินเตอร์คอมมิกส์
ตำบลฟูลอดลูอีโจนูบี
ฟูลอดลูอีโจนูบี เป็นตำบลในอำเภอฮีร์ เทศมณฑลแอร์แดบีล จังหวัดแอร์แดบีล ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 16 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 3,148 คนใน 629 ครัวเรือน
เตกิซเกียก
เตกิซเกียก (Tequixquiac) หรือ ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ซานเตียโกเตกิซเกียก (Santiago Tequixquiac) เป็นเมืองหลวงของรัฐเม็กซิโก เป็นเมืองหลวงของรัฐและเป็นเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจของรัฐ ใน พ.ศ. 2553 มีประชากร 33,907 คน
ฟาโกไซโทซิส
ในสัตว์นั้น กระบวนการฟาโกไซโทซิสจะมีเซลล์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะเรียกว่า ฟาโกไซต์ (phagocytes) ซึ่งจะทำหน้าที่ในการกำจัดสิ่งแปลกปลอมในร่างกาย ซึ่งก็คือการกำจัดเชื้อโรคนั่นเอง ส่วนในสัตว์มีกระดูกสันหลังนั้น ยังมีเซลล์อื่นนอกจากฟาโกไซต์ ทำหน้าที่เดียวกันอยู่ คือแมโครเฟจ (macrophages) ที่มีขนาดใหญ่กว่าฟาโกไซต์ และกรานูโลไซต์ (granulocytes) ที่มีขนาดเล็กกว่า โดยที่เซลล์ทั้งสองแบบนี้ล้วนอยู่ในเม็ดเลือดขาวทั้งสิ้น สิ่งที่ถือว่าเป็นสิ่งแปลกปลอมที่จะถูกกำจัดโดยวิธีการฟาโกไซโทซิสได้แก่ แบคทีเรีย, เซลล์เนื้อเยื่อที่ตายแล้ว และอนุภาคแร่ธาตุขนาดเล็ก ในกรณีที่แบคทีเรียนั้นอาจทำให้เซลล์ที่ทำการฟาโกไซโทซิสติดเชื้อได้จะถูกเคลือบด้วยแอนติบอดีก่อนที่จะถูกโอบเข้าไป แต่ในกรณีของแบคทีเรียที่เป็นเชื้อของโรคบางชนิดเช่นโรคเรื้อน และวัณโรค ซึ่งเมื่อถูกนำเข้าไปในเซลล์ผ่านกระบวนการฟาโกไซโทซิสแล้ว จะไม่สามารถถูกทำลายได้โดยเซลล์ฟาโกไซต์ที่ได้โอบเชื้อเข้าไป โดยจะเรียกเชื้อโรคเหล่านี้รวมไปถึงทุกสิ่งที่ขัดขวางหรือยับยั้งกระบวนการฟาโกไซโทซิสว่าแอนติฟาโกไลติก (antiphagolytic)
จากการรู้ถึงความสามารถของเชื้อโรคในการต่อต้านเซลล์ฟาโกไซต์ธรรมดา ๆ ได้ ทำให้สรุปได้ว่าแมโครเฟจ และกรานูโลไซต์ (ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นแกรนูโลไซต์ประเภทนิวโทรฟิล, neutrophil granulocytes) นั้นอาจถือได้ว่าเป็น "ฟาโกไซต์ที่เก่งกว่า" แต่นี่เป็นเพียงแค่ผลสรุปของการวิจัยเซลล์ประเภทนี้หลาย ๆ การวิจัยที่ตรงกันเท่านั้น
ส่วนจุดที่สำคัญที่สุดในกระบวนการฟาโกไซโทซิสก็คือความสามารถในการควบคุมการอักเสบของมัน ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับอนุภาคที่ถูกโอบ โดยกระบวนการฟาโกไซโทซิสนี้สามารถบรรเทาอาการอักเสบได้ หรือในกรณีของเซลล์ที่ตายแบบอะพอพโทซิส จะช่วยชะลอการหายอักเสบของเซลล์เหล่านั้น กระบวนการฟาโกไซโทซิสยังมีส่วนเกี่ยวข้องในการต้านทางต่อภูมิคุ้มกัน ซึ่งจะช่วยป้องกันการอักเสบกับส่วนต่าง ๆ ของร่างกายที่เป็นปกติ โดยการกำจัดสิ่งแปลกปลอมก่อนที่แอนติบอดีจะกำจัดซึ่งจะทำให้เกิดอาการอักเสบ
เหตุยิงนิโคลัส กรีน
นิโคลัส กรีน (Nicholas Green; 9 กันยายน 1987 - 1 ตุลาคม 1994) เป็นเด็กชายชาวอังกฤษ-อเมริกันที่ถูกยิงเสียชีวิตระหว่างความพยายามโจรกรรมรถยนต์ขณะกรีนเดินทางไปท่องเที่ยวกับครอบครัวในอิตาลีตอนใต้ คนร้ายเข้าใจผิดรถครอบครัวกรีนว่าเป็นรถของช่างทำเพชร หลังกรีนเสียชีวิต พ่อแม่เขาได้ตัดสินใจบริจาคอวัยวะของเขา โดยมีผู้ป่วยรวมห้ารายที่ได้รับปลูกถ่ายอวัยวะสำคัญและสองรายได้รับการปลูกถ่ายกระจกตา เหตุการณ์นี้ได้รับการยกย่องว่านำไปสู่การเพิ่มขึ้นของการบริจาคอวัยวะในประเทศอิตาลี
การเสียชีวิต
นิโคลัส กรีน, เอเลียเนอร์ กรีน น้อง/พี่สาว และพ่อแม่ของเขา มาร์กาเร็ตและเรจินาลด์ ได้เดินทางไปท่องเที่ยวในแคว้นกาลาเบรีย ทางตอนใต้ของอิตาลี ในคืนวันที่ 29 กันยายน 1994 ขณะกำลังขับขี่รถบนทางด่วนเอสาม ระหว่างซาแลร์โนกับเรจโจกาลาเบรีย พวกเขาได้จอดรถพักระหว่างทางที่ออโตกริลล์แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งชายสองคนเริ่มติดตามรถของพวกเขา โดยเชื่อว่าพวกเขาเป็นช่างทำเพชร ชายทั้งสองได้เรียกให้รถของกรีนจอดระหว่างทางก่อนจะตะโกนใส่พวกเขาด้วยภาษาอิตาลี ที่ซึ่งครอบครัวกรีนไม่สามารถเข้าใจได้ เรจินาลด์ กรีนจึงเร่งเครื่องออกไป ในขณะที่ชายสองคนเริ่มยิงปืนเข้าที่ท้ายรถ เรจินาบด์ได้เร่งเครื่องรถอีกครั้งและก็ถูกยิงเข้าที่หลังรถอีกครั้ง ภายหลังชายที่ติดตามทั้งสองได้ยอมแพ้และหลบหนีไป เรจินาลด์ได้หยุดรถ ที่ซึ่งเขาและมาร์กาเร็ตพบว่านิโคลัสถูกยิงเข้าที่ศีรษะ พวกเขารีบขับรถตรงเข้าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด แต่โรงพยาบาลที่นั่นไม่มีอุปกรณ์ที่จะสามารถช่วยชีวิตนิโคลัสได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำส่งครอบครัวกรีนไปยังวิลลาซานโจฟานนี ที่ซึ่งพวกเขาถูกขนส่งทางเรือข้ามช่องแคบเมสซีนา ไปยังท่าเรือของเมืองเมสซีนา จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำส่งพวกเขาให้กับผู้เขี่ยวชาญด้านการบาดเจ็บทางศีรษะในโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ที่ซึ่งนิโคลัสเสียชีวิตในวันถัดมา
ครอบครัว
ในเดือนพฤษภาคม 1996 ครอบครัวกรีนได้มีลูกแฝดใหม่คือเด็กหญิงลอรา และเด็กชายมาร์ติน นับตั้งแต่การสูญเสียนิโคลัส ครอบครัวกรีนได้ให้การสนับสนุนอย่างแรงกล้าในการบริจาคอวัยวะ พวกเขาได้เดินทางไปทั่วโลกเพื่อส่งต่อแนวคิดการบริจาคอวัยวะและเรื่องราวของพวกเขา
ในประเทศอิตาลี
ภายหลังการตัดสินใจบริจาคอวัยวะ พ่อแม่ของนิโคลัสได้รับการต้อนรับโดยประธานาธิบดีอิตาลีในขณะนั้น ออสการ์ ลุยจิ สกาลแฟโร และได้มอบรางวัลเชิดชูเกียรติระดับสูงสุดของพลเมือง "Medaglia d'Oro al Merito Civile" แก่พวกเขา ภายหลังการเสียชีวิตของนิโคลัส การบริจาคอวัยวะได้เพิ่มตัวขึ้นสูงมากในประเทศอิตาลี ที่ซึ่งในอดีตเคยเป็นหนึ่งประเทศที่มีอัตราการบริจาคอวัยวะต่ำที่สุดในยุโรป ข้อมูลจากปี 2017 ระบุว่าอัตราการบริจาคอวัยวะได้เพิ่มขึ้นกว่าสามเท่านับตั้งแต่เหตุการณ์นี้ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ต่าง ๆ รวมถึงโรงเรียนประถมมากมายที่ได้ตั้งชื่อตามนิโคลัสด้วย
การดำเนินคดี
ชายทั้งสองถูกจับกุมในวันที่ 2 พฤศจิกายน 1994 ชายทั้งสองเป็นคนของมาเฟียชื่อ Francesco Mesiano และ Michele Iannello พวกเขาถูกตัดสินคดีที่คาตานซาโร โดยศาลที่ประกอบด้วยผู้พิพากษาสามคน และในวันที่ 17 มกราคม 1997 ศาลได้ตัดสินว่าจำเลยไม่มีความผิด เรจินาลด์ไม่สามารถระบุตัวคนร้ายได้เนื่องจากทั้งคู่สวมหน้ากาก รวมถึงเหตุการณ์เกิดขึ้นขณะภายนอกนั้นเริ่มมืดค่ำแล้ว อย่างไรก็ตามในปีถัดมา ด้วยไม่มีหลักฐานใหม่ก็ตาม ศาลอุทรณ์ได้ตัดสินให้ Iannello จำคุกตลอดชีวิต และ Mesiano จำคุก 20 ปี ศาลสูงสุดอิตาลีสนับสนุนมตินี้ในปี 1999
การบริจาคร่างกาย
ภายหลังการเชียชีวิตของนิโคลัส อัตราการบริจาคร่างกายได้เพิ่มขึ้นสูงมากในประเทศอิตาลี ที่ซึ่งในอดีตเคยเป็นหนึ่งในประเทศที่มีอัตราการบริจาคอวัยวะต่ำที่สุดในทวีปยุโรป ข้อมูลจากปี 2017 ระบุว่าอัตราการบริจาคอวัยวะในประเทศอิตาลีเพิ่มสูงขึ้นถึงสามเท่าภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว ชื่อของนิโคลัสได้เป็นที่เกี่ยวข้องกับการบริจาคอวัยวะในอิตาลีมานับแต่นั้น และเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในผู้บริจาคอวัยวะที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของโลก ผลจากการตัดสินใจของครอบครัวกรีนได้ถูกเรียกขานว่าเป็น "ปรากฏการณ์นิโคลัส" (l'Effetto Nicholas) อันไว้ใช้เรียกไม่เพียงแต่การบริจาคอวัยวะ แต่ยังรวมถึงทุกสิ่งที่เป็นเรื่องดีอันเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์สะเทือนใจ
โลกีย์
โลกีย์ - โลกิยะ แปลว่า ยังเกี่ยวข้องกับโลก, เรื่องทางโลก, ธรรมดาโลก, ใช้ว่า โลกีย์ หรือ โลกิยะ ก็มี
โลกิยะ หมายถึงภาวะความเป็นไปที่ยังวนเวียนอยู่ในภพสาม คือ กามภพ รูปภพ อรูปภพ คือยังเกี่ยวข้องอยู่กับเรื่องกาม ตัณหา ทิฏฐิ อวิชชา
โลกิยะ เป็นคำใช้คู่กับ โลกุตระ ซึ่งแปลว่า พ้นโลก, เหนือโลก
โลกิยะ ที่ใช้ในรูปของโลกีย์ ในทางโลกมักใช้หมายถึงเรื่องเกี่ยวกับกามารมณ์ คือ รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส เช่นใช้ว่า กามโลกีย์ คาวโลกีย์
พระเจ้าลุงชุน
พระเจ้าลุงชุน หรือ พระเจ้าฟะ (法) เป็นกษัตริย์แห่งน่านเจ้าที่ 9 เป็นพระโอรสของพระเจ้าชิลุง ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1420–1440 (ค.ศ. 877–897)
พระเจ้าลุงชุนได้เปลี่ยนนามอาณาจักร "ต้าหลี่" (大禮)เป็น "ต้าห้องหมิน" (大封民)
อ้างอิง
861897
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย
ตราแผ่นดินของโรมาเนีย (Coat of arms of Romania) เป็นตราอาร์มของประเทศโรมาเนียที่ได้รับการอนุมัติใช้โดยรัฐสภาแห่งโรมาเนียเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1992 ในการเป็นตราประจำชาติ ตราแผ่นดินมีรากฐานมาจากตราอาร์มของราชอาณาจักรโรมาเนียเดิมที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1922 ถึงปี ค.ศ. 1947
รายละเอียดที่สำคัญของตราคือเหยี่ยวทองที่ถือดาบและคทา และคาบกางเขนของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ สีที่ใช้มีสามสี แดง เหลือง และน้ำเงินซึ่งเป็นสีของธงชาติโรมาเนีย ธงชาติ
รากหญ้าบรรดาศักดิ์
รากหญ้าบรรดาศักดิ์ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวอัตชีวประวัติ แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิโรมุ อารากาวะ ตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะอุนโปโก ของสำนักพิมพ์ชินโชกังตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2552 เมื่อนิตยสารยุติการตีพิมพ์ ซีรีส์มังงะย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสารวิงส์ในเดือนมิถุนายนของปีเดียวกัน ซีรีส์มังงะตีพิมพ์เป็นรายสะดวก รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มไวด์บังถึงเล่มที่ 7 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอพายอินเดอะสกาย มออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
วงศ์ปลาคาราซิน
วงศ์ปลาคาราซิน (Characins, Tetras) หรือ วงศ์ปลาตะเพียนกินเนื้อ เป็นวงศ์ปลาน้ำจืดวงศ์หนึ่งที่เดิมอยู่จัดอยู่ในวงศ์เดียวกับวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) แต่ว่าปลาในวงศ์นี้เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร หลายสกุล หลายชนิด ใช้ชื่อวงศ์ว่า Characidae
โดยถือเป็นวงศ์หลักของปลาในอันดับปลาคาราซิน (Characiformes) สามารถแบ่งออกเป็นวงศ์ย่อยได้อีกหลายวงศ์ มีหลายร้อยชนิด นิยมอยู่รวมเป็นฝูง โดยปลาที่มีขนาดเล็ก เช่น ปลานีออน (Paracheirodon innesi) มักจะมีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ เรียกรวม ๆ กันว่า "ปลาเตตร้า" เป็นต้น พบกระจายอยู่ทั่วไปทั้งทวีปอเมริกาเหนือ, อเมริกากลาง และทวีปอเมริกาใต้
เป็นวงศ์ปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจคือ ใช้บริโภค ซึ่งปลาที่รู้จักกันในแง่นี้ก็คือ ปลาคู้แดง (Piaractus brachypomus) เป็นต้น และนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้สวยงาม
การจำแนก
วงศ์ย่อย Aphyocharacinae วงศ์ย่อย Aphyoditeinae วงศ์ย่อย Bryconinae วงศ์ย่อย Characinae วงศ์ย่อย Cheirodontinae วงศ์ย่อย Serrasalminae วงศ์ย่อย Gymnocharacinae วงศ์ย่อย Heterocharacinae วงศ์ย่อย Iguanodectinae วงศ์ย่อย Rhoadsiinae วงศ์ย่อย Salmininae วงศ์ย่อย Stethaprioninae
วงศ์ย่อย Stevardiinae
วงศ์ย่อย Tetragonopterinae
สุดขีดขั้ว คลั่งเกินลิมิต
สุดขีดขั้ว คลั่งเกินลิมิต (อังกฤษ: Limitless) เป็นละครโทรทัศน์อเมริกาที่สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2558 ออกอากาศในปี พ.ศ. 2558 ช่อง CBS โดยมีเนื้อเรื่องมาจาก ภาพยนตร์ที่มีชื่อเดียวกัน ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง โมโน 29 ในปี พ.ศ. 2560
ขนมผักกาด
ขนมผักกาด หรือ ขนมหัวผักกาด เป็นอาหารว่างจำพวกติ่มซำที่พบบ่อยในสำรับอาหารแต้จิ๋ว และในอาหารกวางตุ้ง นอกจากนี้ขนมผักกาดยังได้รับความนิยมในวัฒนธรรมอาหารหมิ่นใต้และหมิ่นตงเช่นในฝูเจี้ยนและไต้หวัน รวมทั้งในวัฒนธรรมของชาวจีนโพ้นทะเลในสิงคโปร์ และในมาเลเซีย ซึ่งชาวฮกเกี้ยนเหล่านี้รวมทั้งชาวไทยเชื้อสายจีนในภูเก็ตเรียก ฉ่ายถ้าวโก้ย นิยมกินทั้งแบบนึ่ง แบบจี่ ทอด และแบบผัด
ชื่อ
ในภาษาไทยเรียกว่า “ขนมหัวผักกาด” ใช้เรียกอาหารแป้งนึ่งจากข้าวเจ้าและข้าวเหนียวโดยทั่วไป
ในภาษาอังกฤษอาจเรียกตามทับศัพท์สำเนียงแต้จิ๋ว คือ "chai tow kway" เมื่อแปลตามตัวคือ radish cake ผักกาดหัว (菜头) แต่บางครั้งเมื่อสับสนจากการแปล "แครอท" จากภาษาจีนกลาง ผักกาดหัวมักใช้คำว่า “萝卜“ (หลัวปั่ว) และ แครอทคือ “红萝卜“ (หงหลัวปั่ว) ทำให้บางพื้นที่ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ใช้ภาษาอังกฤษแบบฮกเกี้ยนเรียก "carrot cake" ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับ "เค้กแครอท" เค้กทำจากแครอทในวัฒนธรรมอาหารตะวันตก เนื่องจากการเรียกชื่อผิดนี้ทำให้เกิดการเขียนหนังสือแนะนำอาหารข้างทางของสิงคโปร์ที่โด่งดังและตั้งชื่อหนังสือว่า There's No Carrot in Carrot Cake (ไม่มีแครอทในขนมหัวผักกาด) ซึ่งเขียนโดย Dr. Olivia Law จัดพิมพ์โดย Epigram Books ในปี ค.ศ. 2010
ส่วนประกอบ
ทำจากแป้งข้าวเจ้า น้ำ หัวไชเท้าขาวขูดยาวหรือหั่นฝอยและควรบีบน้ำออกเพื่อช่วยลดรสเฝื่อนของไชเท้า อาจเติมแป้งเท้ายายม่อม แป้งสาลี แป้งข้าวโพด เพื่อให้เกาะตัวเป็นก้อนได้ดีขึ้น จากนั้นเติมเครื่องปรุงรสอื่น ๆ เช่น จำพวกเนื้อได้แก่กุ้งแห้ง เนื้อหมู หรือ กุนเชียง และจำพวกพืชหอมได้แก่ เห็ดหอม ถั่วลิสง กระเทียมเจียว รวมทั้งเหล้าจีน พริกไทยและเกลือ คลุกเคล้าให้เข้ากันพักไว้ แล้วนำไปนึ่ง หั่นเป็นแผ่นขนาดใหญ่ และกินกับน้ำจิ้มผสมน้ำส้มสายชูพริก
โขนธรรมศาสตร์
โขนธรรมศาสตร์ ก่อตั้งขึ้นโดย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เพื่อเป็นการอนุรักษ์โขนและฝึกให้นักศึกษาดูโขนเป็น โขนธรรมศาสตร์จัดแสดงครั้งแรกต่อหน้าพระที่นั่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ในชื่อตอนที่ว่า "นาคบาศ"
แม่มดน้อยกิกิ
แม่มดน้อยกิกิ/แม่มดน้อยคิคิ หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Kiki's Delivery Service" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ เข้าฉายในปี ค.ศ. 1989 อำนวยการสร้าง เขียนบท และกำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิ สร้างจากเรื่องราวดั้งเดิมในหนังสือของ เอโกะ คาโดโนะ  อนิเมะเรื่องนี้ แสดงให้เห็นถึงอ่าวที่ซึ่งมีความเป็นอิสระและความเชื่อมั่นในความหวังในจิตใจเด็กผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่ง
แม่มดน้อยกิกิ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1989 และได้รับรางวัล Animage Anime Grand Prix นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ของสตูดิโอจิบลิเรื่องแรกที่ได้รับการจัดจำหน่ายภายใต้ความร่วมมือระหว่างสตูดิโอจิบลิและเดอะวอลท์ดิสนีย์คัมพานี โดยมีสัญญาจัดจำหน่าย 15 ปี ฉบับพากย์เสียงภาษาอังกฤษออกเผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1997 โดยการจัดทำของบัวนาวิสตาโฮมวิดีโอ ฉบับนี้ออกฉายในโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรกในประเทศสหรัฐอเมริกาในเทศกาลภาพยนตร์ Seattle International Film Festival เมื่อ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 หลังจากนั้นจึงออกจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกาและแคนาดา ในรูปแบบสื่อสำหรับชมในบ้าน เมื่อ 15 กันยายน ค.ศ. 1998
เรื่องย่อ
เรื่องราวของสาวน้อยแม่มด "กิกิ" ที่เมื่อถึงวัย 13 ขวบ เธอต้องออกเดินทางไปกับจิจิแมวของเขาและไม้กวาดเพื่อค้นหาตัวเอง ในเมืองที่ไม่มีแม่มดอื่นมาอยู่ ในที่สุด เมืองที่เธออยากไปอยู่ก็มาอยู่ตรงหน้า เมืองใหญ่โตริมทะเลที่เธอฝันไว้ ความที่เป็นเมืองใหญ่ มีผู้คนอาศัยอยู่มาก เธอจำเป็นต้องปรับตัวและหาวิถีที่จะอยู่ในเมืองใหญ่เมืองนี้ให้ได้
กิกิได้เจอกับเพื่อนใหม่มากมาย ต่างวัย ต่างอายุ แต่ก็เป็นคนที่คอยให้กำลังใจเธอยามที่เธอสูญเสียเวทมนตร์
เกี่ยวกับภาพยนตร์
"กิกิ" เป็นชื่อเล่นของนักแสดงหญิง เคอร์สเตน ดันสต์ ผู้ที่พากย์เสียงของตัวละครนี้เป็นภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1998 ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายของการพากย์ของ ฟิล ฮาร์ตแมน ก่อนถูกฆาตกรรม ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่จัดจำหน่ายภายใต้ข้อตกลงของดิสนี่ย์และสตูดิโอจิบลิ ถูกใส่เสียงพากย์ในปี 1997 และจัดจำหน่ายในรูปวิดีโอ เมื่อ 1 กันยายน 1998 วิดีโอเรื่องดังกล่าวสร้างยอดขายที่สูงถึงกว่าล้านก๊อปปี้ ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ดิสนีย์ได้ปล่อยภาพยนตร์ในรูปแบบ VHS พร้อมซับไตเติ้ลและเสียงภาษาญี่ปุ่น ดีวีดีโซน 1 วางขายในวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 2003 เคียงข้าง Spirited Away และ Castle in the Sky
และยังมีคำว่า ทัคคิวบิง เป็นเครื่องหมายการค้าในญี่ปุ่นของบริษัทส่งของยะมะโตะ (ヤマト) มีความหมายเดียวกับคำว่า ทะคุไฮบิง  บริษัทดังกล่าวไม่เพียงอนุญาตให้ใช้เครื่องหมายการค้าแต่ยังเป็นสปอนเซอร์ให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย
นอกจากนี้ ผู้คนที่อยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้ มีลักษณะการแต่งตัวที่เหมือนผู้คนในประเทศจีน และในสเปน กิกิ ถูกเรียกชื่อเป็น "นิคกี" (Nicky) และถูกเปลี่ยนชื่อเรื่องเสียใหม่เป็น "Nicky la aprendiz de bruja" (นิกกิแม่มดฝึกหัด) เหตุเพราะในภาษาสเปน คำว่า กิกิ (kiki) เป็นคำสแลงที่มีความหมายว่า การร่วมเพศ ส่วนชื่อเรื่องในแถบละตินอเมริกา คือ "Kiki - repartos a domicilio"
แผนแบ่งปาเลสไตน์ของสหประชาชาติ
แผนแบ่งปาเลสไตน์ของสหประชาชาติ (United Nations Partition Plan for Palestine) เป็นข้อเสนอของสหประชาชาติ ให้แบ่งปาเลสไตน์ในอาณัติในช่วงปลายอาณัติของบริเตน ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1947 สมัชชาสหประชาชาติลงมติเห็นชอบแผนฯ เป็นข้อมติที่ 181 (2)
ข้อมติฯ แนะนำให้ตั้งรัฐอาหรับและรัฐยิวซึ่งมีเอกราชทั้งคู่ และระบอบระหว่างประเทศพิเศษสำหรับนครเยรูซาเลม แผนแบ่งนี้เป็นเอกสารสี่ส่วนที่แนบท้ายข้อมติฯ กำหนดการสิ้นสุดของอาณัติ การทยอยถอนทหารบริติชและการลากเส้นขอบเขตระหว่างสองรัฐและเยรูซาเลม ส่วนที่ 1 ของแผนฯ กำหนดว่าอาณัติควรสิ้นสุดลงโดยเร็วที่สุดที่เป็นไปได้ และสหราชอาณาจักรจะถอนกำลังไม่เกินวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1948 รัฐใหม่ทั้งสองจะมีอยู่สองเดือนหลังบริเตนถอนกำลัง แต่ไม่เกินวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1948 แผนฯ ยังมุ่งแก้ไขปัญหาวัตถุประสงค์ที่ขัดกันและข้ออ้างของขบวนการที่เป็นปรปักษ์กันสองฝ่าย คือ ขบวนการชาตินิยมปาเลสไตน์และขบวนการไซออนิสต์ (หรือชาตินิยมยิว) แผนฯ ยังเรียกร้องให้มีสหภาพทางเศรษฐกิจระหว่างรัฐที่มีการเสนอ และการคุ้มครองสิทธิทางศาสนาและชนกลุ่มน้อย
แผนฯ ซึ่งมีการวางโดยร่วมมือกับองค์การยิว ได้รับการยอมรับโดยหน่วยงานยิวสำหรับปาเลสไตน์ (Jewish Agency for Palestine) แม้ไม่พอใจต่อการจำกัดดินแดนที่กำหนดต่อรัฐยิวที่มีการเสนอ ผู้นำและรัฐบาลอาหรับปฏิเสธแผนฯ และระบุว่าไม่เต็มใจยอมรับการแบ่งแยกดินแดนใด ๆ โดยอ้างว่าการแบ่งดินแดนขัดต่อหลักการการกำหนดการปกครองด้วยตนเองในกฎบัตรสหประชาชาติ
หลังสมัชชาสหประชาชาติรับข้อมติดังกล่าว พลันเกิดสงครามกลางเมืองในปาเลสไตน์ในอาณัติ ทำให้ไม่มีการนำแผนฯ ไปปฏิบัติ
เตโอตีวากาน
ตัวเมืองเตโอตีวากานมีพื้นที่ 8 ตารางไมล์ ร้อยละ 80–90 ของประชากรทั้งหมดในหุบเขาอาศัยอยู่ในเมืองนี้ นอกจากพีระมิดแล้ว เตโอตีวากานยังมีความสำคัญทางมานุษยวิทยาจากกลุ่มอาคารที่อยู่อาศัยหลายชั้นสำหรับหลายครัวเรือน "ถนนของคนตาย" และจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิตชีวาและได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี นอกจากนี้เตโอตีวากานยังส่งออกเครื่องมือหินออบซิเดียนคุณภาพดีซึ่งพบได้ทั่วมีโซอเมริกา คาดกันว่าเมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อราว 100 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยเริ่มต้นจากการเป็นศูนย์กลางทางศาสนาในที่สูงเม็กซิโกในช่วงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 1 จากนั้นจึงกลายเป็นศูนย์กลางที่ใหญ่ที่สุดและมีประชากรมากที่สุดในทวีปอเมริกาสมัยก่อนโคลัมบัส มีงานก่อสร้างสำคัญ ๆ อยู่อย่างต่อเนื่องจนถึงราว ค.ศ. 250 เมืองนี้อาจดำรงอยู่จนกระทั่งช่วงใดช่วงหนึ่งระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 7 ถึง 8 แต่สิ่งก่อสร้างสำคัญ ๆ ของเมืองถูกปล้นและเผาไปตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 550 การล่มสลายของเมืองยังอาจเกี่ยวข้องกับสภาพอากาศรุนแรงระหว่าง ค.ศ. 535–536 ด้วย
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ อาจหมายถึง
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร
เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร หรือ โมะโนะโนะเกะฮิเมะ เป็นภาพยนตร์อนิเมะแฟนตาซีอิงประวัติศาสตร์ ที่เขียนและกำกับโดยฮะยะโอะ มิยะซะกิแห่งสตูดิโอจิบลิ โมะโนะโนะเกะ  ไม่ใช่ชื่อแต่เป็นคำที่ใช้เรียกภูตผีปีศาจ ภาพยนตร์เรื่องนี้เผยแพร่ในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม และ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 ตามลำดับ
โรเจอร์ เอเบิร์ต จัดให้ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในอันดับที่หกในรายชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดสิบเรื่องแห่งปี พ.ศ. 2542 โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังเคยเป็นภาพยนตร์ที่สร้างรายได้สูงสุดในญี่ปุ่น ซึ่งถูกทำลายสถิติลงด้วยภาพยนตร์เรื่องไททานิคในหลายเดือนถัดมา ปัจจุบันโมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ทำรายได้สูงที่สุดอันดับสี่ในญี่ปุ่น รองลงมาจาก เซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) ใน พ.ศ. 2544 ฮารุ โนะ ยุโงะคุชิโระ (Howl's Moving Castle) ใน พ.ศ. 2547 และ โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย ใน พ.ศ. 2551 ซึ่งทั้งหมดเป็นผลงานของมิยะซะกิทั้งสิ้น
เรื่องย่อ
อะชิตะกะเจ้าชายองค์สุดท้ายแห่งเอะมิชิต่อสู้กับปีศาจหมูป่ายักษ์ที่รุกเข้ามา เขาจำต้องยิงธนูฆ่าปีศาจเพื่อปกป้องหมู่บ้าน ระหว่างการต่อสู้เขาได้รับบาดเจ็บที่แขน มิโกะเฒ่าประจำหมู่บ้านทำนายว่าแผลที่แขนขวาต้องคำสาปและจะขยายไปทำให้ถึงแก่ชีวิตในที่สุด อะชิตะกะบอกว่ายอมรับผลที่ตามมาได้ตั้งแต่ชักคันธนูขี้นแล้ว  เขาตัดสินใจเดินทางไปยังดินแดนทางตะวันตกเพื่อตามหาที่มาของหมูป่า และหาสาเหตุที่ทำให้เทพเจ้าหมูป่ากลายร่างเป็นปีศาจ ซึ่งอาจมีทางช่วยแก้ไขคำสาปได้แทนที่จะอยู่รอความตาย อะชิตะกะตัดมวยผมออกต่อหน้าที่ประชุมเป็นสัญลักษณ์ของการจากไปอย่างถาวรและตายจากสังคมที่เขาอยู่  อะชิตะกะได้รับกริชแก้วจากเด็กสาวในหมู่บ้านไว้แล้วขี่ยักกุรุกวางแดงคู่ใจของเขาออกจากหมู่บ้านไปในกลางดึก
ระหว่างทางอะชิตะกะผ่านหมู่บ้านที่ถูกซามูไรรุกราน เขาจำเป็นต้องป้องกันตัวเพราะถูกขวางทางและถูกโจมตี แขนที่ต้องคำสาปได้แสดงพลังเหนือธรรมชาติ ทำให้ลูกธนูของเขาตัดแขนขาหรือศีรษะมนุษย์ได้ เมื่อถึงเมืองถัดไปอะชิตะกะได้พบกับจิโกะนักบวชพเนจร  จิโกะและอะชิตะกะค้างแรมด้วยกัน จิโกะรู้ว่าอะชิตะกะเป็นชาวเอะมิชิเพราะเห็นกวางแดง ธนูหิน และชามที่เขาใช้ เขาบอกอะชิตะกะว่าเขาอาจพบกับสิ่งที่ตามหาได้ในป่าของเทพเจ้ากวาง "ชิชิกะมิ" ในภูเขาทางตะวันตกที่เต็มไปด้วยเทพเจ้าสัตว์ป่าขนาดยักษ์  จิโกะยังบอกอีกด้วยว่าป่านั้นเป็นแดนหวงห้ามที่มนุษย์ไม่อาจรุกล้ำ
ใกล้กับภูเขาทางตะวันตกมีเมืองโลหะนคร คนในเมืองตัดไม้จากป่ามาใช้หลอมแร่เหล็กอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดการต่อสู้กับสัตว์ป่าที่ต้องการปกป้องถิ่นอาศัยของตน การต่อสู้ครั้งหนึ่งมีหมาป่ายักษ์สามตัว นำโดยเทพเจ้าหมาป่าโมะโระ ลอบโจมตีชาวบ้านที่กำลังขนข้าว นอกจากหมาป่าสามตัวมีซัง เด็กหญิงที่โมะโระเลี้ยงไว้ติดตามมาด้วย ชาวเมืองเรียกเด็กหญิงนี้ว่า "เด็กหญิงหมาป่า" หรือ "โมะโนะโนะเกะฮิเมะ" (แปลว่า ปีศาจที่สร้างความรำคาญ หรือ ผีร้ายที่คอยก่อกวน) การต่อสู้ครั้งนี้ทั้งโมะโระและชาวบ้านต่างบาดเจ็บ วันต่อมาอะชิตะกะเดินทางมาถึงก็ได้พบผู้บาดเจ็บสลบอยู่สองคนในลำธาร  ขณะที่เขาลากทั้งสองขึ้นจากน้ำก็เห็นซังกำลังรักษาแผลให้โมะโระ เมื่อซังหันมาอะชิตะกะจึงแนะนำตัวและถามหาชิชิกะมิ ซังและกลุ่มหมาป่ามิได้โต้ตอบและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว  อะชิตะกะนำชาวบ้านกลับคืนสู่หมู่บ้านถลุงเหล็กผ่านป่าที่เต็มไปด้วยวิญญาณต้นไม้ขนาดเล็กที่เรียกว่าโคะดะมะ ระหว่างทางเขายังได้เห็นชิชิกะมิ (เทพเจ้าแห่งชีวิตและความตาย ซึ่งเป็นกวางคิรินในเวลากลางวัน และเป็นเงาเดินได้ในเวลากลางคืน) เดินผ่านไป แผลที่ต้องคำสาปของเขาตอบสนองกับสิ่งที่เห็นอย่างรุนแรงจนเขาต้องกดแขนข้างนั้นลงในน้ำ
ชาวโลหะนครต้อนรับอะชิตะกะอย่างอบอุ่น เอะโบะชิ ผู้นำของเมืองนี้เล่าว่า นะโกะหมูป่ายักษ์ที่เป็นต้นเหตุนำเขามาที่นี้เคยเป็นเทพเจ้าประจำป่าแห่งนี้ แต่เอะโบะชิยิงนะโกะทำให้คุ้มคลั่งกลายร่างเป็นปีศาจ เมื่อทราบเรื่องแขนขวาของอะชิตะกะก็มีความคลั่งแค้นจะฆ่าเอะโบะชิ เขาต้องใช้มือซ้ายระงับไว้ คนโรคเรื้อนที่เอะโบะชิชุบเลี้ยงไว้เพื่อประดิษฐ์ปืนร้องขอชีวิตของเอะโบะชิ และรับรองว่านางเป็นคนดี เป็นผู้ดูแลพวกเขามาโดยตลอดโดยมิได้รังเกียจ  เอะโบะชิยังซื้อหญิงโสเภณีมาทำงานเพื่อปลดปล่อยหญิงเหล่านั้นจากซ่อง  ระหว่างที่เอะโบะชิพาอะชิตะกะชมเมืองอยู่นั่นเอง ซังก็ลอบเข้ามาในเมืองเพื่อสังหารเอะโบะชิ  อะชิตะกะเข้าขัดขวางโดยแสดงให้ทุกคนเห็นว่าความแค้นนี่แหละเป็นเหตุให้เขาต้องเขาสาปและใช้พลังจากแขนนั้นหยุดยั้งการต่อสู้ของทั้งสอง ทั้งสองสลบไปเพราะโดนอะชิตะกะทุบ อะชิตะกะตัดสินใจพาซังออกไปจากเมือง แม้จะถูกยิงทะลุอกอะชิตะกะก็ยังดึงดันใช้พลังจากแขนที่ต้องคำสาปเปิดประตูเมืองขี่ยักกุรุนำซังที่หมดสติออกไปยังป่าได้โดยมีหมาป่าสองตัวติดตามไป แต่ในที่สุดอะชิตะกะก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหวร่วงลงจากหลังยักกุรุ
ซังไม่พอใจที่อะชิตะกะเข้ามาขัดขวางและสั่งสอนเธอมิให้ต่อสู่กับมนุษย์แต่ให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ด้วยความโกรธเธอเกือบจะฆ่าอะชิตะกะ ขณะที่เธอกำลังจะลงดาบอะชิตะกะก็พูดว่าเธอสวย ทำให้เธอตกใจและทิ้งดาบลง ในที่สุดซังตัดสินใจนำอะชิตะกะไปหาชิชิกะมิซึ่งรักษาแผลที่อกของเขาแต่มิได้ถอนคำสาป อะชิตะกะพักฟื้นอยู่ในถ้ำหมาป่าโดยมีซังดูแลเขาอย่างดี กระทั่งเขี้ยวใบไม้ป้อนให้อะชิตะกะด้วยปาก โมะโระซึ่งได้รับพิษจากบาดแผลที่เอะโบะชิยิงในการต่อสู้คราวก่อนเตือนอะชิตะกะว่า มันเป็นไปไม่ได้ที่จะนำซังออกจากเผ่าหมาป่า หากไม่มีป่าซังก็ต้องตาย ในที่สุดเมื่ออะชิตะกะหายดีเขาฝากกริชแก้วให้หมาป่านำไปมอบแก่ซัง ซึ่งเมื่อเธอได้เห็นก็รับไว้โดยไม่ลังเล
ซังทราบว่าพวกหมูป่าภายใต้ผู้นำคือโอคโคะโตะเทพเจ้าหมูป่ากำลังเตรียมแผนโจมตีหมู่บ้านถลุงเหล็ก ส่วนเอะโบะชิก็เตรียมการที่จำทำลายชิชิกะมิเช่นกัน  มีความเชื่อกันว่าศีรษะของชิชิกะมิให้ความเป็นอมตะแก่ผู้ครอบครอง  จิโกะซึ่งแท้จริงแล้วเป็นพ่อค้า-คนเก็บของป่าล่าสัตว์ ต้องการจะมอบศีรษะชิชิกะมิให้แก่พระจักรพรรดิ เพื่อให้ทรงใช้พระราชอำนาจปกป้องโลหะนครจากไดเมียวที่อยากเข้ามาช่วงชิงความมั่งคั่งในเมือง  เอะโบะชิก็รู้ดีอยู่ว่าซามูไรอาจใช้โอกาสบุกยึดโลหะนครได้ในช่วงที่ออกไปล่าชิชิกะมิ แต่เธอก็ดึงดันที่จะออกไปล่าชิชิกะมิกับจิโกะ คนของจิโกะทำหลุมพรางสำหรับหมู่ป่า และยิงโอคโคะโตะด้วยลูกเหล็กพิษชนิดเดียวที่ใช้กับนะโกะ  โอคโคะโตะจึงต้องเข้าป่าไปหาชิชิกะมิเพื่อหวังว่าจะได้รับการรักษา
อะชิตะกะกลับไปยังโลหะนครแต่พบว่าเมืองกำลังถูกโจมตีและเอะโบะชิกำลังออกไปล่าชิชิกะมิ เขาสัญญากับชาวเมืองว่าจะจำเอะโบะชิกลับมา ระหว่างทางยักกุรุถูกยิงแต่อะชิตะกะพบหมาป่าเผ่าโมะโระในซากหมูป่า จึงฝากยักกุรุไว้ที่โลหะนครและขี่หมาป่าตามไป เมื่อเขาพบเอะโบะชิก็รีบเตือนว่าเมืองกำลังถูกโจมตีแต่เธอก็ไม่ถอยกลับ โอคโคะโตะกลายร่างเป็นปีศาจใกล้สระน้ำของชิชิกะมิ ซังพยายามยับยั้งไว้แต่ไม่สำเร็จและติดอยู่ในจมูกของหมูป่ายักษ์ที่มีหนอนน่าเกลียดชอนไช ซังกำลังจะต้องคำสาปอย่างเดียวกับที่อะชิตะกะได้รับจากนะโกะ อะชิตะกะเข้าช่วยเหลือซังแต่ถูกสลัดกระเด็นตกน้ำไป โมะโระต่อสู้กับโอคโคะโตะเพื่อช่วยซังและมอบเธอให้กับอะชิตะกะ ชิชิกะมิเข้ามาเอาชีวิตของโมะโระและโอคโคะโตะไป ทั้งสองจึงสิ้นลมอย่างสงบ
ดวงจันทร์เริ่มแจ่มชัดขึ้นบนท้องฟ้า ชิชิกะมิกลายร่างจากกวางเป็นเงาเดินได้ในยามกลางคืน อะชิตะกะพยายามยับยั้งเอะโบะชิด้วยการปาดาบไปปักที่ปืนของเอะโบะชิ เธอก็ยังสามารถใช้ปืนยิงตัดหัวชิชิกะมิที่กำลังแปลงร่างได้ จิโกะรีบนำหัวใส่หม้อเหล็กปิดฝาแล้วให้คนหามวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างนี้หัวของโมะโระคืนชีพมาชั่วคราวกัดแขนของเอะโบะชิขาดไป ร่างที่ไร้หัวของชิชิกะมิกลายเป็นเทพเจ้าแห่งความตายที่ไร้ใจ ซึ่งเป็นเมือกสีดำที่แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว เมือกนี้ทำลายทุกสิ่งที่มันสัมผัส ชาวบ้านต้องทิ้งโลหะนครไปหลบอยู่ในทะเลสาบเพราะเมือกดำนี้ได้ทำลายเมืองลงขณะที่ตามหาหัวของตัวเอง อะชิตะกะช่วยทำแผลให้เอะโบะชิและให้ชาวเมืองพาเธอกลับไป และขอให้ซังช่วยเขา ซังเสียใจและโกรธที่ป่าและชิชิกะมิถูกทำลาย เธอเห็นว่าอะชิตะกะอยู่ฝ่ายตรงข้ามและใช้กริชแก้วที่เขามอบให้ปักอกอะชิตะกะ แต่อะชิตะกะไม่เป็นไรเพราะกริชนั้นปักโดนแผลต้องคำสาปที่ลามถึงอกของเขาแล้ว อะชิตะกะกอดซังและขอให้เธอร่วมมือ
อะชิตะกะและซังตามศีรษะชิชิกะมิมาทันในที่สุด จิโกะบอกว่าใกล้รุ่งเช้าแล้วร่างเมือกดำกำลังจะสลายไปไม่จำเป็นต้องคืนหัวแก่ชิชิกะมิ อะชิตะกะและซังไม่เชื่อฟังและตัดสินใจใช้มือของมนุษย์ชูหัวขึ้นคืนให้กับร่างเมืองดำที่ตามมาอย่างไม่เกรงกลัวความตายและขอให้ชิชิกะมิไปสู่สุขคติ  เมือกดำถาโถมลงสู่ทั้งสองซึ่งมีรอยแผลดำที่เกิดจากการต้องคำสาปอยู่ทั่วร่างกาย ทั้งสองใช้มือคนละข้างชูศีรษะชิชิกะมิขึ้นและกอดกันไว้แน่นจนหมดสติด้วยพลังอันมหาศาลของเมือกดำที่ถาโถมใส่ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบลงไปชั่วขณะ ร่างเมือกดำล้มลงสู่โลหะนครและทะเลสาบหลังจากรับศีรษะคืน ทุกสิ่งเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แผ่นดินกลับเขียวขจี คนที่เป็นโรคเรื้อน คนที่ต้องคำสาป รวมถึงอะชิตะกะ ต่างก็ได้รับการเยียวยา  อะชิตะกะและซังต้องแยกจากกัน  ซังยังไม่อาจให้อภัยมนุษย์และเธอตัดสินใจกลับไปอยู่กับหมาป่า อะชิตะกะตัดสินใจอยู่ที่โลหะนครซึ่งเอะโบะชิปฏิญาณตนว่าจะทำให้ดีกว่าเดิม แต่ทั้งสองสัญญาว่าจะมาพบกันอีก เรื่องราวจบลงด้วยฉากของโคะดะมะกลับคืนมาในป่าแสดงให้เห็นว่าในที่สุดชีวิตก็ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
การสร้าง
มิยะซะกิใช้เวลาถึง 16 ปีในการผูกเรื่องและสร้างตัวละครของโมะโนะโนะเกะฮิเมะ โครงเรื่องและการแต่งกายที่คล้ายกันอาจพบได้ในมังงะเรื่อง The Journey of Shuna ใน ค.ศ. 1983 ของมิยะซะกิ เนื่อเรื่องและตัวละครได้เปลี่ยนแปลงอย่างมากระหว่างขั้นวางแผนสร้างภาพยนตร์  โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาได้หลังจากมิยะซะกิและทีมงานไปเที่ยวป่าเก่าแก่แห่งเกาะยุคุชิมะ แต่มิยะซะกิก็ยังเขียนโครงเรื่องไม่เสร็จสมบูรณ์กระทั่งได้เริ่มสร้างภาพยนตร์ไปแล้ว  แผนผังโครงตอนจบเพิ่งจะเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่เดือนก่อนวันฉายรอบปฐมทัศน์ในญี่ปุ่น
โมะโนะโนะเกะฮิเมะวาดด้วยมือเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้คอมพิวเตอร์ช่วยประมาณห้านาทีในภาพยนตร์ การใช้คอมพิวเตอร์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ออกแบบมาให้เข้ากับการทำภาพยนตร์อนิเมะแบบ cell ซึ่งเป็นวิธีการดั้งเดิมในสร้างภาพยนตร์อนิเมะ นอกจากนี้อีกประมาณ 10 นาทีของภาพยนตร์ยังใช้สีดิจิตอล ซึ่งเป็นเทคนิคที่สตูดิโอจิบลิได้ใช้ในภาพยนตร์เรื่องอื่นต่อไป  ส่วนที่เหลือของภาพยนตร์ใช้สีจริงทั้งสิ้น ผู้ผลิตภาพยนตร์ตกลงยินยอมใช้คอมพิวเตอร์เพื่อจะทำภาพยนตร์ให้เสร็จตามกำหนดปฐมทัศน์ในญี่ปุ่น
มิยะซะกิไม่ต้องการให้อะชิตะกะเป็นพระเอกทั่วไป: เขาบอกว่าเอะโบะชิมีประวัติที่น่าเศร้า แม้ว่ามันจะไม่ได้กล่าวถึงโดยตรงในภาพยนตร์ เอะโบชิมีบุคลิกภาพที่แช็งแกร่งและมั่นคง เห็นได้จากการที่เธอปล่อยให้อะชิตะกะไปมาอย่างเสรีในเมืองของเธอโดยไม่มีผู้ติดตาม แม้ว่าจุดประสงค์การมาเยือนของเขาไม่แน่ชัด  เอะโบชิไม่เคยยอมรับพระราชอำนาจแห่งพระจักรพรรดิในเมืองของเธอเลย นี่เป็นมุมมองที่ก้าวหน้ามากสำหรับสมัยนั้นและทัศนะคติที่เธอยอมสละทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งความฝันเป็นทัศนะที่ไม่ธรรมดาในผู้หญิงยุคนั้น
เมื่อมิยะซะกิสร้างจิโกะ เขาไม่แน่ใจว่าจะสร้างให้เป็นสายลับของรัฐบาล นินจา นักบวช หรือ "คนที่ดีมาก" ในที่สุดเขาตัดสินใจที่จะใส่องค์ประกอบของทุกกลุ่มที่กล่าวมาลงไป
ภูมิทัศน์ที่ปรากฏในภาพยนตร์ได้แรงบันดาลใจมากจาป่าโบราณแห่งเกาะยะกุ ในคิวชู และภูเขาแห่งเทือกเขาชิระคะมิ ทางตอนเหนือของฮอนชู
การเผยแพร่
ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากในประเทศญี่ปุ่นและประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ ในประเทศเหล่านี้มีการตีความกันอย่างกว้างขวางว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่บอกเล่าในรูปแบบตำนานโบราณของญี่ปุ่น มิราแมกซ์ แห่ง ดิสนีย์ ได้ซื้อสิทธิ์การจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาไปและต้องการจะตัดภาพยนตร์ให้เหมาะกับผู้ชมในสหรัฐอเมริกา (สำหรับการจัดเรตติ้ง PG) อย่างไรก็ตามมิยะซะกิไม่อนุญาตและในที่สุดภาพยนตร์เรื่องนี้ก็เผยแพร่ในอเมริกาโดยไม่มีการตัดต่อโดยได้รับการจัดเรตติ้ง PG-13 Miramax ได้ลงทุนมหาศาลในการสร้างเสียงภาษาอังกฤษของภาพยนตร์โดยใช้นักพากย์ที่มีชื่อเสียง อย่างไรก็ดีเมื่อถึงเวลาฉายในโรงภาพยนตร์ปรากฏว่าไม่มีการโฆษณาเท่าที่ควร ทำให้จัดฉายในโรงภาพยนตร์ที่จำนวนไม่มากในเวลาอันสั้น  ซึ่งต่อมาดิสนีย์ประกาศว่าภาพยนตร์เรื่องทำเงินจากการฉายในโรงได้ไม่ดี  ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2543 ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกำหนดออกจำหน่าวนรูปแบบ DVD ในสหรัฐอเมริกา แต่มิราแม็กซ์ประกาศว่าจะมีเฉพาะภาษาอังกฤษเท่านั้น แฟนที่คลังไคล้ภาพยนตร์จึงต่อต้าน ด้วยกลัวว่าจะขายไม่ดีมิราแมกซ์จึงต้องจ้างคนแปลซับไตเติ้ล และทำให้ DVD ออกช้ากว่ากำหนดไปเกือบสามเดือน เมื่อ DVD ออกมาในที่สุดก็ปรากฏว่าสามารถขายดีอย่างมาก
ฉบับภาษาอังกฤษ
ดีวีดีที่เผยแพร่ในสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร มีซาวด์แทรกทั้งภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น และซับไตเติ้ลทั้งสองภาษา และมีการแปลตามตัวอักษรมากขึ้น
ภาพยนตร์ในฉบับภาษาอังกฤษเผยแพร่เหมือนต้นฉบับในญี่ปุ่นโดยไม่มีการตัดต่อเพราะมิยะซะกิดึงดันอย่างแข็งขัน เฉพาะซาวด์แทรกเท่านั้นที่มีการเปลี่ยนแปลง เสียงภาษาอังกฤษแปลโดย Neil Gaiman ผู้แต่ง The Sandman การปรับปรุงส่วนใหญ่เป็นการให้ความหมายคำเฉพาะในวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่คนนอกทวีปเอเชียอาจเข้าใจได้ยาก รวมถึงชื่อเฉพาะเช่น  Jibashiri และ Shishigami ในภาษาญี่ปุ่นถูกเปลี่ยนเป็น Mercenary และ Forest Spirit ในภาษาอังกฤษ เพราะคำเหล่านี้ไม่เป็นที่รู้จักของผู้ชมนอกญี่ปุ่น  อย่างไรก็ตามนักวิจารณ์ เช่น ไมเคิล แอทคินสัน, มร.สโนบิซ กล่าวว่าการแปลเช่นนี้ทำให้เนื้อหาของภาพยนตร์อ่อนลง
การตอบรับจากสังคม
โมะโนะโนะเกะฮิเมะ เป็นภายยนตร์อันดับหนึ่งในญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2540 ทำรายได้ 11.3 พันล้านเยน โดยนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ให้ความคิดเห็นในเชิงบวกต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ อาทิเช่น ได้รับคะแนน 93% "Certified Fresh" บนเว็บ Rotten Tomatoes Leonard Klady แห่งนิตยสาร Variety ได้เขียนคำวิจารณ์เชิงบวกเมื่อได้ชม an early release of the picture. ในรายการ Roger Ebert & The Movies โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ได้รับ two thumbs up จาก Harry Knowles และ Roger Ebert. Ebert ยังจัดอันดับภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ได้รับดาวสี่ดวงจากทั้งหมดสี่ดวงและใส่ภาพยนตร์เรื่องนี้ลงรายชื่อสิบภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปีของเขา
โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ได้รับอันดับที่ 488 จาก 500 ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดตลอดกาล (ใน พ.ศ. 2551) ของเอมไพร์แมกกาซีน
โมะโนะโนะเกะฮิเมะ ยังอยู่ในรายการภาพยนตร์อเนิเมชันที่ดที่สุด 50 เรื่องของ เทอร์รี่ กิลเลียม
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2544 โมะโนะโนะเกะฮิเมะเป็นภาพยนตร์อนิเมะชันที่ขายดีที่สุดในสหรัฐอเมริกา แต่อย่างไรก็ดีภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จทางการเงินเท่าที่ควรในสหรัฐอเมริกา โดยมียอดรายได้ได้ทั้งสิ้น 2,298,191 ดอลลาร์สหรัฐนช่วงแปดสัปดาห์แรก
เทลส์ออฟเซสทิเรีย
เทลส์ออฟเซสทิเรีย (テイルズ オブ ゼスティリア (Teiruzu Obu Zesutiria)) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันเล่นตามบทบาท ตัวเกมเป็นเกมภาคหลักลำดับที่สิบห้าในซีรีส์ เทลส์ พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยบันไดนัมโคเอนเตอร์เทนเมนต์ วางจำหน่ายในเดือนมกราคม 2015 ในญี่ปุ่นสำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 3 และสำหรับฝั่งตะวันตกในเดือนตุลาคมของปีเดียวกัน ตัวเกมยังถูกพอร์ตลงเพลย์สเตชัน 4 และ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ผ่านสตีม เวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 วางจำหน่ายในญี่ปุ่นในเดือนกรกฎาคม 2016 เช่นเดียวกับเกมก่อนหน้าในซีรีส์ เทลส์ ตัวเกมใช้รูปแบบของระบบลิเนียร์โมชันแบตเทิลซิสเต็มแบบแอ็กชันที่มีองค์ประกอบเพิ่มเติมรวมถึงระบบโอเพนเวิลด์ที่สามารถนำทางได้ และความสามารถของตัวละครบางตัวในการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในการต่อสู้เพื่อส่งมอบการโจมตีที่ทรงพลัง
ตัวเกมเริ่มการพัฒนาในปี 2012 โดยเป็นเกมฉลองครบรอบ 20 ปีของซีรีส์ เทลส์ โดยเป็นการกลับมาที่ธีมหลักของซีรีส์ ซึ่งเรื่มจาก เทลส์ออฟแฟนตาเซีย ซึ่งเป็นเกมแรกของซีรีส์ และนำเสนอระบบเกมที่ปรับปรุงใหม่ นักพัฒนาเกมหลายคนจากเกม เทลส์ ก่อนหน้านี้กลับมาอีกครั้ง ทั้งโปรดิวเซอร์ Hideo Baba, โปรแกรมเมอร์การต่อสู้ Tatsuro Udo, นักออกแบบ Kōsuke Fujishima และ Mutsumi Inomata และนักแต่งเพลง Motoi Sakuraba และ Go Shiina เทลส์ออฟเซสทิเรีย ได้รับกระแสในเชิงบวกในนิตยสารเกมของญี่ปุ่น และทำยอดขายไปแล้วกว่า 400,000 ชุดในสัปดาห์แรกหลังการวางจำหน่าย ทางฝั่งตะวันตกมีการวิจารณ์ในทางบวกไปในทำนองเดียวกัน โดยคำวิจารณ์โดยส่วนใหญ่ชื่นชมยังระบบการต่อสู้ ในขณะที่เนื้อเรื่องและการนำเสนอได้รับคำวิจารณ์ที่ผลมกัน แม้จะได้รับการชื่นชม แต่ตัวเกมก็ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากแฟน ๆ ในญี่ปุ่นถึงการจัดการตัวละครของเกม
ยูฟุ
ยูฟุ (由布市 (Yufu-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่บริเวณกึ่งกลางของจังหวัดโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมเมืองฮาซามะ เมืองโชไน และเมืองยูฟูอิง (เมืองดังกล่าวเคยอยู่ภายในอำเภอโออิตะ) นครยูฟุมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 319.32 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 32,231 คน
ภูมิศาสตร์
ยูฟุตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัดโออิตะ ล้อมรอบด้วยภูเขา เช่น ยูฟูดาเกะ (ความสูง 1,583 เมตร), ชิโรงาตาเกะ และโทกิยามะ มีตะกอนน้ำพารูปพัดจากแม่น้ำโออิตะ ทำให้พื้นที่แห่งนี้เหมาะกับการทำเกษตร พื้นที่ส่วนหนึ่งของยูฟุอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติอาโซะคูจู นอกจากนี้ ยูฟุยังเป็นที่รู้จักจากบ่อน้ำพุร้อนที่มีอยู่จำนวนมาก
ประชากร
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของยูฟุใน ค.ศ. 2020 คือ 32,772 คน โดยยูฟุได้ทำการสำรวจสำมะโนมาตั้งแต่ ค.ศ. 1920
หางหมาจอก
หางหมาจอก (L.) Desv. ex DC. ชื่ออื่นๆได้แก่ หญ้าหางแมว (สตูล) หางกระรอก (กรุงเทพมหานคร) หญ้าตะขาบ (ราชบุรี) เสลดพังพอนกะเหรี่ยง (กาญจนบุรี) อยู่ในวงศ์ Leguminosae วงศ์ย่อย Papilionoideae เป็นไม้พุ่ม ใบประกอบแบบขนนก ปลายคี่ เรียงสลับ แผ่นใบเหนียว ผิวใบมัน ดอกช่อกระจะ ออกที่ซอกใบหรือปลายกิ่ง ดอกย่อยจำนวนมากเรียงตัวอัดกันแน่นเป็นแท่ง กลีบดอกมี 5 กลีบ สีขาวปนม่วง รูปดอกถั่ว สีม่วงแกมชมพู ก้านดอกย่อยมีขนยาว ปลายขนงอเป็นตะขอ กลีบเลี้ยง 5 กลีบ เกสรเพศผู้มี 10 อัน ค่อนข้างแข็ง ผลเป็นฝัก แบน คอดเป็นข้อๆ เมื่อสุกสีดำ ไม่แตก ออกดอกช่วงเดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม
ใบและช่อดอกของหางหมาจอกจะนำไปใส่ในไหปลาร้า ให้หนอนแมลงวันเกาะขึ้นมาแล้วเคาะทิ้งไป มีสรรพคุณเป็นพืชสมุนไพร ทางภาคเหนือใช้ทั้งต้นต้มรวมกับตัวยาอื่นแก้ปวดเมื่อย รากต้มผสมกับตัวยาอื่น แก้อาการทางประสาท ฝนกับน้ำปูนใสใช้รักษาฝี
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร [สุด-ทะ-วง-วิ-จิด] บ้างออกพระนามว่า สุทธพงศพิจิตร (16 มีนาคม พ.ศ. 2450 – 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546) เป็นพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร
พระประวัติ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร เรียกโดยลำลองว่า "ท่านพระองค์หญิงกลาง" หรือ "ท่านพระองค์กลาง" ประสูติเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2449 (แบบสากลคือพ.ศ. 2450) เป็นพระบุตรพระองค์ที่สามและเป็นพระธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร เมื่อแรกประสูติมีพระนามว่า หม่อมเจ้าสุทธวงษวิจิตร ครั้นในปี พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ทั้งสาย
ในการพระราชพิธีเฉลิมพระราชมณเฑียรพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์เจ้าและหม่อมเจ้า พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 4 และ 5 เชิญทั้งเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร และเครื่องราชูปโภค ทั้งหมด 16 องค์ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงยืนกลาง สมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี ทรงยืนเบื้องขวาพระองค์ แวดล้อมด้วยพระราชนัดดาในรัชกาลที่ 4 และ 5 ทรงเชิญเครื่องเฉลิมพระราชมณเฑียร ทั้งนี้พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงศ์วิจิตร พระราชนัดดาในรัชกาลที่ 5 เชิญพระแสงดาบฝักทองเกลี้ยง
พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวงษวิจิตร สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 สิริพระชันษา 95 ปี พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิมลฉัตร ไปในการพระราชทานเพลิงพระศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ปีเดียวกัน
การอำพรางแบบวาบ
การอำพรางแบบวาบ (flash suppression) เป็นปรากฏการณ์ของการรับรู้อารมณ์ ทางตา ที่รูปหนึ่ง ๆ แสดงให้ตาข้างหนึ่ง แต่ถูกอำพรางโดยการแสดงชั่วแวบหนึ่งของอีกรูปหนึ่ง ให้แก่ตาอีกข้างหนึ่ง
ดูเหมือนว่า ปรากฏการณ์การอำพรางแบบวาบจะเป็นที่รู้จักกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 แล้ว แม๊คดูกอลพรรณนาถึงปรากฏการณ์นี้ในปี ค.ศ. 1901 (หน้า 598) และแลนซิงใช้ปรากฏการณ์นี้ในการทดลองด้วยอีอีจี (electroencephalogram) เมื่อปี ค.ศ. 1964 ต่อมาในปี ค.ศ. 1984 เจเรมี โวลฟ์ ก็ได้แสดงลักษณะเฉพาะของการอำพรางแบบวาบในงานวิจัยจิตวิทยาวัตถุกระตุ้น (psychophysics) อย่างเป็นระบบ
การอำพรางแบบวาบเป็นตัวอย่างของเทคนิคการลวงตาที่ทำให้รูปที่ปกติเห็นได้ชัด กลายเป็นรูปที่มองไม่เห็น เป็นเทคนิคที่ใช้ในการวิจัยกลไกการปฏิบัติการของสมองทั้งที่มีการรับรู้และไม่มีการรับรู้ ต่อสิ่งกระตุ้นทางตา เทคนิคการลวงตาที่เกี่ยวข้องกันรวมทั้ง
มูลเหตุทางสมองที่ทำให้เกิดการอำพรางแบบวาบได้รับการวิจัยโดยใช้ไมโครอีเล็คโทรดบันทึกสัญญาณในสมองส่วนสายตาของลิงมาคาก และในสมองกลีบขมับส่วนกลางของมนุษย์
แหล่งข้อมูลอื่น
http://www.scholarpedia.org/article/Flash_suppression บทความการอำพรางแบบวาบบนสารานุกรมเปิด (สคอลาร์พีเดีย)
ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน
โฮเอินชเตาเฟิน (Hohenstaufen) เป็นราชวงศ์หรือตระกูลของกษัตริย์เยอรมันที่รุ่งเรืองระหว่าง ค.ศ. 1138 จนถึง ค.ศ. 1254 ในบรรดากษัตริย์จากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินสามพระองค์ได้รับการราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในปี ค.ศ. 1194 ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟินก็ได้เป็นกษัตริย์แห่งซิชิลีด้วย “Staufen” เป็นคำคุณศัพท์และพหูพจน์ของคำว่า “Staufer” และเป็นชื่อของปราสาทของราชตระกูลในชวาเบินที่สร้างโดยผู้ก่อตั้งราชวงศ์เป็นคนแรกฟรีดริชที่ 1 ดยุกแห่งชวาเบิน (Frederick I, Duke of Swabia) ฉะนั้นบางครั้งราชวงศ์จึงรู้จักกันในชื่อ “ราชวงศ์ชวาเบิน” ตามประวัติของการดำรงตำแหน่งดยุกของราชวงศ์มาก่อน ปราสาทโฮเอินชเตาเฟินตั้งอยู่บนเขาชื่อเดียวกันใกล้เมืองเกิพพิงเก็น (Göppingen)
ประวัติ
ที่มานั้นยังคงไม่ชัดเจน อย่างไรก็ตาม จำนวนสเตอเฟอร์ถูกกล่าวถึงในเอกสารของจักรพรรดิอ็อตโตที่ 3 ในปี 987 ในฐานะทายาทของเคานต์แห่งแคว้นไรช์เกาใกล้กับนอร์ดลิงเงนในดัชชีแห่งสวาเบีย ซึ่งเกี่ยวข้องกับตระกูลซิกฮาร์ดิงเงอร์แห่งบาวาเรีย เคานต์เฟรเดอริก(ราวๆ ค.ศ. 1075) ถูกกล่าวถึงว่าเป็นบรรพบุรุษในสายเลือดที่วาดขึ้นโดยเจ้าอาวาสวิบาลด์แห่งสเตฟโลตามคำสั่งของจักรพรรดิเฟรเดอริค บาร์บารอสซาในปี ค.ศ. 1153 เขาดำรงตำแหน่งเคานต์พาลาไทน์ชาวสวาเบียน บุตรชายของเขาเฟรเดอริกแห่งบูเรน (ค. 1020–1053) แต่งงานกับฮิลเดการ์ดแห่งเอกิสไฮม์-ดักส์บูร์ก (ประสูติ 1094/95) หลานสาวของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 9 บุตรชายของเฟรเดอริคที่ 1 พวกเขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นดยุกแห่งสวาเบียที่ปราสาทโฮเฮนสเตาเฟนโดยกษัตริย์ราชวงศ์ซาเลียน เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1079
ในเวลาเดียวกัน Duke Frederick I หมั้นกับ Agnes ลูกสาววัยประมาณสิบเจ็ดปีของกษัตริย์เฮนรีที่ 4 แห่งเยอรมนี ก่อนเหตุการณ์นี้ก็ไม่มีหลักฐานเรื่องราวชีวิตของเฟรเดอริค แต่เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นพันธมิตรของจักรพรรดิตลอดการต่อสู้ของเฮนรี่กับขุนนางชาวสวาเบียนคนอื่นๆ ได้แก่ รูดอล์ฟแห่งไรน์เฟลเดน บรรพบุรุษของเฟรเดอริก และขุนนางซาห์รินเงินและเวลฟ์ อ็อตโตน้องชายของเฟรเดอริคได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นบาทหลวงแห่งสตราสบูร์กในปี ค.ศ. 1082
มีอำนาจในการปกครองเยอรมนี
เมื่อสมาชิกชายคนสุดท้ายของราชวงศ์ซาเลียน จักรพรรดิเฮนรี่ที่ 5 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาทในปี ค.ศ. 1125 การโต้เถียงเกิดขึ้นเกี่ยวกับการสืบทอดตำแหน่ง Duke Frederick II และ Conrad สมาชิกชายสองคนของ ราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน โดย Agnes แม่ของพวกเขาเป็นหลานชายของจักรพรรดิ Henry IV และเป็นญาติของ Henry V. Frederick พยายามที่จะสืบทอดบัลลังก์ของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (สมัยนั้นรู้จักกันในนามกษัตริย์แห่งชาวโรมัน) ผ่านการเลือกตั้งตามธรรมเนียม แต่แพ้ดยุคชาวแซ็กซอนโลทาร์แห่งซัพพลินเบิร์ก สงครามกลางเมืองระหว่างราชวงศ์ของเฟรเดอริคกับโลแธร์สิ้นสุดลงด้วยการยอมจำนนของเฟรเดอริกในปี ค.ศ. 1134 หลังจากโลแธร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1137 คอนราดน้องชายของเฟรเดอริคได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์ในฐานะคอนราดที่ 3
เนื่องจากดยุคแห่งราชวงศ์เวลฟ์ Henry the Proud บุตรเขยและทายาทของ โลแธร์ และเจ้าชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในเยอรมนีซึ่งได้รับมอบอำนาจในการเลือกตั้งปฏิเสธที่จะยอมรับกษัตริย์องค์ใหม่ คอนราดที่ 3 กีดกันเขาจากดินแดนทั้งหมดของเขา มอบดัชชีแห่งแซกโซนีให้กับอัลเบิร์ต เดอะ แบร์และบาวาเรียแก่เลียวโปลด์ที่ 4 มาร์เกรฟแห่งออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1147 คอนราดได้ยินเบอร์นาร์ดแห่งแคลร์โวซ์เทศนาสงครามครูเสดครั้งที่สองที่สเปเยอร์และเขาตกลงที่จะเข้าร่วมกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสในการเดินทางไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซึ่งได้ล้มเหลว
Duke Frederick II น้องชายของ Conrad เสียชีวิตในปี 1147 และ ดยุค เฟรเดอริคที่ 3 ลูกชายของเขาประสบความสำเร็จใน Swabia เมื่อกษัตริย์คอนราดที่ 3 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาทที่เป็นผู้ใหญ่ในปี ค.ศ. 1152 เฟรเดอริกก็สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขา
เฟรเดอริค บาบารอสซา
พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1 (รัชสมัยที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1155 – 10 มิถุนายน ค.ศ. 1190) ที่รู้จักกันในนามพระเจ้าเฟรเดอริค บาร์บารอสซา เนื่องจากทรงมีหนวดมีเคราสีแดง ทรงต่อสู้ดิ้นรนตลอดรัชสมัยของพระองค์เพื่อฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันกษัตริย์เยอรมันให้พ่ายแพ้ต่อดยุคซึ่งมีอำนาจเพิ่มขึ้นทั้งก่อนและหลัง ความขัดแย้งด้านการลงทุนภายใต้ Salian รุ่นก่อนของเขา เนื่องจากการเข้าถึงทรัพยากรของคริสตจักรในเยอรมนีลดลงอย่างมาก เฟรเดอริคจึงถูกบังคับให้เดินทางไปอิตาลีเพื่อค้นหาการเงินที่จำเป็นในการฟื้นฟูอำนาจของกษัตริย์ในเยอรมนี ในไม่ช้าเขาก็ได้รับการสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิในอิตาลี แต่การทำสงครามบนคาบสมุทรนานหลายทศวรรษให้ผลลัพธ์เพียงเล็กน้อย สันตะปาปาและนครรัฐที่เจริญรุ่งเรืองของสันนิบาตลอมบาร์ดทางตอนเหนือของอิตาลีเป็นศัตรูกัน แต่ความกลัวการครอบงำของจักรวรรดิทำให้พวกเขาเข้าร่วมกลุ่มเพื่อต่อสู้กับเฟรเดอริก ภายใต้การนำของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ฝ่ายพันธมิตรประสบความพ่ายแพ้หลายครั้ง แต่ในที่สุดก็สามารถปฏิเสธชัยชนะโดยสมบูรณ์ของจักรพรรดิในอิตาลีได้ เฟรเดอริคกลับไปเยอรมนี เขาได้ปราบศัตรูที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ญาติของราชวงศ์เวลฟ์ ดยุคเฮนรีสิงห์แห่งแซกโซนีและบาวาเรียในปี ค.ศ. 1180 แต่ความหวังของเขาในการฟื้นฟูอำนาจและศักดิ์ศรีของสถาบันพระมหากษัตริย์ดูเหมือนจะไม่น่าจะบรรลุผลได้เมื่อสิ้นพระชนม์
ไฮน์ริชที่ 6
เฟรเดอริกเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1190 ขณะอยู่ในสงครามครูเสดครั้งที่สามและสืบทอดต่อจากไฮน์ริชที่ 6 ลูกชายของเขา ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์ก่อนที่บิดาจะสิ้นพระชนม์ เสด็จไปยังกรุงโรมเพื่อสวมมงกุฎเป็นจักรพรรดิ เขาแต่งงานกับเจ้าหญิงคอนสแตนซ์แห่งซิซิลี และการสิ้นพระชนม์ของครอบครัวของมเหสีของเขาทำให้เขาได้รับมรดกและการครอบครองอาณาจักรซิซิลีในปี ค.ศ. 1189 และ 1194 ตามลำดับ ซึ่งเป็นแหล่งความมั่งคั่งมหาศาล ไฮน์ริชล้มเหลวในการสืบราชบัลลังก์และสืบราชบัลลังก์ของราชวงศ์ แต่ในปี ค.ศ. 1196 เขาประสบความสำเร็จในการรับคำปฏิญาณว่าเฟรเดอริคบุตรชายทารกของเขาจะได้รับสวมมงกุฏเยอรมัน ต้องเผชิญกับความยากลำบากในอิตาลีและมั่นใจว่าเขาจะตระหนักถึงความปรารถนาของเขาในเยอรมนีในภายหลัง ไฮน์ริชกลับมาทางใต้ ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะรวมคาบสมุทรภายใต้ชื่อโฮเฮนสตอเฟน อย่างไรก็ตาม หลังจากชัยชนะทางทหารหลายครั้ง เขาก็ล้มป่วยและเสียชีวิตด้วยสาเหตุตามธรรมชาติในซิซิลีในปี ค.ศ. 1197 เฟรเดอริค ลูกชายที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาทำได้เพียงสืบทอดตำแหน่งต่อเขาในซิซิลีและมอลตา ในขณะที่การต่อสู้ระหว่างราชวงศ์ชเตาเฟนและราชวงศ์เวลฟ์ได้ประทุอีกครั้งอีกครั้ง
แขวงบางซื่อ
บางซื่อ เป็นแขวงหนึ่งในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงบางซื่อตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเขตบางซื่อ มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่แขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
เอมิลิโอ อิซากีร์เร
เอมิลิโอ อาร์ตูโร อิซากีร์เร ฮิรอน (Emilio Arturo Izaguirre Girón; เกิด 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลชาวฮอนดูรัส ปัจจุบันเขาเล่นตำแหน่งกองหลังให้กับอัลฟัยฮาอ์ในซาอุดีอาระเบีย
อิซากีร์เรเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรโมตากัว ต่อมาในปี ค.ศ. 2010 ได้ย้ายไปเซลติกด้วยค่าตัว 650,000 ปอนด์ เขาได้รับรางวัลถึง 4 รางวัลในฤดูกาลแรกที่สกอตแลนด์ เขาลงเล่นให้เซลติกกว่า 250 นัด และชนะเลิศสกอตติชพรีเมียร์ชิป 6 สมัยติดต่อกัน
ส่วนในนามทีมชาติ เขาลงเล่นทีมชาตินัดแรกในปี ค.ศ. 2007 เคยเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลโลกสองครั้ง และโกลด์คัพในปี 2007
คนละทีเดียวกัน
คนละทีเดียวกัน (อังกฤษ : I'm Tee,Me Too the series) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์ในปีพ.ศ.2563 นำแสดงโดย พีรวัส แสงโพธิรัตน์ (คริส), ปราชญา เรืองโรจน์ (สิงโต), จุมพล อดุลกิตติพร (ออฟ), อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ (กัน), ตะวัน วิหครัตน์ (เต) และ ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ (นิว) ซีรีส์นี้เป็นซีรีส์ที่เกี่ยวกับชายหนุ่มที่พึ่งสูญเสียแม่ไปและต้องอาศัยอยู่กับผู้เช่าที่ชื่อเหมือนกันแต่บุคลิกต่างกันโดยสิ้นเชิง
รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิกาซา
จักรวรรดิกาซาเป็นจักรวรรดิแอฟริกันจัดตั้งขึ้นโดยพระเจ้าโชชานกาเนและตั้งอยู่ในทิศตะวันออกเฉียงใต้แอฟริกาในพื้นที่ทางตอนใต้ของประเทศโมซัมบิกและทิศตะวันออกเฉียงใต้ซิมบับเวรวมทั้งบางส่วนของแอฟริกาใต้ จักรวรรดิกาซาในยุค 1860 มีอาณาเขตปกคลุมทั้งประเทศโมซัมบิกระหว่างแม่น้ำแซมเบซีและอิมโปโป
คนละทีเดียวกัน
เรื่องย่อ
หลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต นักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างวาที หรือ “ที” ( พีรวัส แสงโพธิรัตน์ ) ต้องหาทางรักษาบ้านบ้านไว้ให้ได้จากนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะให้มีคนมาเช่าห้องโดยมีเงื่อนไขว่าทุกคนที่มาเช่าต้องมีชื่อทีเหมือนกันและก็ได้ผู้เช่ามาจำนวนห้าคน คือ "ที" — ทีเร็กซ์ ( อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ ) หนุ่มน่ารักสดใสและดูจะเป็นคนปรกติที่สุดในบ้าน, ไม้ที ( ปราชญา เรืองโรจน์ ) หนุ่มเจ้าระเบียบและพ่อครัวประจำบ้าน, ทีโด๊ ( ตะวัน วิหครัตน์ ) หนุ่มนักดนตรีที่เกลียดเสียงเคี้ยวอาหารมากที้สุด , เมธี ( จุมพล อดุลกิตติพร ) หนุ่มขี้เล่น อารมณ์ดีแต่ขวัญอ่อนและกลัวผีมาก และ ทีเด็ด ( ฐิติภูมิ เตชะอภัยคุณ ) หนุ่มล่ำที่ชอบออกกำลังกายแต่เป็นโรคกลัวผู้หญิงในที่สุด วาทีและผู้เช่าทั้งห้าก็ต้องรับมือกับความกลัวและความแปลกประหลาดที่แตกต่างกันของแต่ละคน
รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิกาซา
รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิกาซา (โมซัมบิก):
คนละทีเดียวกัน
นักแสดงและบทบาท
ด้านล่างนี้คือนักแสดงและบทบาทที่ได้รับ :
เรตติง
ในตารางด้านล่างนี้' จะแสดงถึงเรตติงที่ต่ำที่สุดและ' จะแสดงถึงเรตติงที่สูงที่สุด
พระเจ้าชุนวาเชง
พระเจ้าชุนวาเชง เป็นกษัตริย์แห่งน่านเจ้าที่ 10 เป็นพระโอรสของพระเจ้าลุงชุน ทรงครอง ราชย์ช่วงปี พ.ศ. 1440–1445 (ค.ศ. 897 – 902)
อ้างอิง
877902
แขวงวงศ์สว่าง
วงศ์สว่าง เป็นแขวงหนึ่งในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงวงศ์สว่างตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเขตบางซื่อ มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่แขวงและตำบลข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
ซาร์อีวัน สรัตซีมีร์แห่งบัลแกเรีย
ซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ (Иван Срацимир) เป็นซาร์แห่งบัลแกเรียในวีดินตั้งแค่ ค.ศ. 1356 - 1396 คาดว่าพระองค์น่าจะประสูติใน ค.ศ. 1324 หรือ 1325 และน่าจะสวรรคตใน ค.ศ. 1397 แม้ว่าจะเป็นพระราชโอรสองค์โตในซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์แห่งบัลแกเรีย ซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ไม่ได้เป็นผู้สืบราชสมบัติโดยตรงของบิดา แต่เป็นพระอนุชาต่างพระมารดาคืออีวัน ชิชมันที่ได้สืบทอดต่อจากพระบิดาแทนพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงสถาปนาตนเป็นซาร์ในวีดิน เมื่อราชอาณาจักรฮังการีเข้าโจมตีและยึดครองวีดิน พระองค์ได้รับความช่วยเหลือจากพระบิดาในการชับไล่กองทัพของฮังการี
ภายหลังจากการสวรรคตของซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ใน ค.ศ. 1371 ซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ได้ตัดความสัมพันธ์กับเตอร์โนโว และให้อาร์คบิชอปแห่งวีดินขึ้นตรงกับอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลเพื่อแสดงถึงความเป็นอิสระ ด้วยตำแหน่งที่ตั้งของวีดิน ส่งผลให้ดินแดนของพระองค์ปลอดภัยจากการรุกรานของจักรวรรดิออตโตมันซึ่งกำลังรุกรานพื้นที่ทางใต้ของคาบสมุทรบอลข่าน และพระองค์มิได้ส่งความช่วยเหลือใดๆแก่พระอนุชาของพระองค์ในการป้องกันดินแดนจากการรุกรานของออตโตมัน จนกระทั่งหลังสงครามการเสียกรุงเตอร์นอวอใน ค.ศ. 1393 พระองค์จึงให้ความสำคัญกับการต่อต้านออตโตมันมากขึ้น และได้เข้าร่วมในกองทัพครูเสดของพระเจ้าซีกิสมุนท์แห่งฮังการี อย่างไรก็ตามหลังจากการรบที่นิกอปอล กองทัพออตโตมันสามารถเข้ายึดเมืองวีดินได้ และจับตัวซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ไปจองจำไว้ในเมืองบูร์ซา ซึ่งพระองค์อาจถูกรัดคอจนสวรรคตที่นั่น แม้ว่าพระโอรสของพระองค์ เจ้าชายกอนสตันตินจะอ้างสิทธิ์ในตำแหน่งซาร์และปกครองดินแดนบางส่วนของพระบิดาของพระองค์ แต่โดยทั่วไปแล้วนักประวัติศาสตร์มักนับซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ เป็นซาร์พระองค์สุดท้ายของบัลแกเรียยุคกลาง
เนินเขาสรัตซีมีร์บนคาบสมุทรตรีนิตีในแอนตาร์กติกาเป็นสถานที่ที่ตั้งชื่อตามพระนามของพระองค์
วัยเยาว์
ซาร์อีวัน สรัตซีมีร์ประสูติที่เมืองลอแวชใน ค.ศ. 1324 หรือ 1325 โดยเป็นพระโอรสพระองค์ที่สองของซารีนาแตออดอราและซาร์อีวัน อาแลกซันเดอร์ (ครองราชย์ ค.ศ. 1331–1371) ซึ่งขณะนั้นพระบิดาของพระองค์ยังดำรงตำแหน่งเป็นเดสเปิตแห่งลอแวช ต่อมาพระบิดาสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิร่วมใน ค.ศ. 1337 ขณะมีพระชนมายุสิบกว่าพรรษา ร่วมกับพระเชษฐาของพระองค์คือมีคาอิล อาแซนที่ 4และอีวัน อาแซนที่ 4 การสถาปนาในครั้งนี้พิสูจน์แล้วว่าเป็นหายนะแก่บัลแกเรีย เนื่องจากไม่มีการระบุอย่างชัดเจนถึงสิทธิพระราชอำนาจของพระโอรส นำไปสู่ความเป็นปรปักษ์ระหว่างกัน