cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์
ความหมาย
"ประวัติศาสตร์" เป็นคำที่มีความหมายหลากหลาย แต่ความหมายที่สำคัญที่ใช้โดยทั่วไปคือ 1) เหตุการณ์ในอดีตทั้งหมดของมนุษย์ หรืออดีตทั้งหมดของมนุษย์ตั้งแต่มีมนุษย์เกิดขึ้นมาในโลกจนถึงวินาทีที่พึ่งผ่านมา 2) หมายถึงเรื่องราวของบางเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นมาในอดีตที่เรารู้หรือเข้าใจ นั่นคือสิ่งที่นักประวัติศาสตร์สร้างขึ้นมาเกี่ยวกับอดีตที่ผ่านพ้นไป
นักปรัชญาประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงให้คำอธิบายถึงคำว่า "ประวัติศาสตร์" ไว้ เช่น
อาร์. จี. คอลลิงวูด (R. G. Collingwood) อธิบายว่าประวัติศาสตร์คือวิธีการวิจัยหรือการไต่สวน โดยมีจุดมุ่งหมายจะศึกษาเกี่ยวกับพฤติการณ์ของมนุษยชาติที่เกิดขึ้นในอดีต
อี. เอช. คาร์ (E. H. Carr) อธิบายว่าประวัติศาสตร์นั้นก็คือกระบวนการอันต่อเนื่องของการปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักประวัติศาสตร์กับข้อมูลของเขา ประวัติศาสตร์คือบทสนทนาอันไม่มีที่สิ้นสุดระหว่างปัจจุบันกับอดีต (a continuous process of interaction between the present and the past.)
ส่วน ศ.ดร.ธงชัย วินิจจะกูล นักประวัติศาสตร์ อธิบายคำว่าประวัติศาสตร์ดังนี้ "การเข้าใจอดีตนั้นคือประวัติศาสตร์ ... เราต้องเข้าใจว่าความรู้เกี่ยวกับอดีตนั้นสร้างใหม่ได้เรื่อย ๆ เพราะทัศนะมุมมองของสมัยที่เขียนประวัติศาสตร์นั้นเปลี่ยนอยู่เสมอ ..."
วิธีการทางประวัติศาสตร์ หมายถึง กระบวนการศึกษาประวัติศาสตร์เพื่อให้ได้ความรู้และคำตอบที่เชื่อว่าสะท้อนข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอดีตได้ถูกต้องมากที่สุด ซึ่งไม่มีใครสามารถตอบได้ว่าข้อเท็จจริงที่ถูกต้องคืออะไร ดังนั้น จึงต้องมีกระบวนการศึกษา และการใช้เหตุผลในการตรวจสอบความถูกต้องของหลักฐานและนำไปใช้อย่างถูกต้อง ทำให้การศึกษาประวัติศาสตร์เป็นศาสตร์ที่สะท้อนข้อเท็จจริงที่แตกต่างจากนิทาน นิยาย หรือเรื่องบอกเล่าที่เลื่อนลอย
ปัญหาเชิงปรัชญาประการหนึ่งเกี่ยวกับการแสวงหาคำตอบหรือคำอธิบายทางประวัติศาสตร์ที่ถกเถียงกันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16-17 คือ การหาความจริงทางประวัติศาสตร์เป็นการหาความจริงแบบไหน? และสามารถพิสูจน์/เปรียบเทียบกับการหาความจริงทางวิทยาศาสตร์ได้อย่างไร? ทั้งนี้ เพราะเชื่อกันว่าการหาความรู้/ความจริงแบบวิทยาศาสตร์เป็นการหาความรู้/ความจริงที่ถูกต้อง มาในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำถามที่ถกเถียงกันมากก็คือ ประวัติศาสตร์เป็นวิทยาศาสตร์หรือศิลปะ? และนักประวัติศาสตร์หลายคนพยายามเสนอ (defense) โดยทำให้ประวัติศาสตร์มีลักษณะเป็นวิทยาศาสตร์ มีการนำวิธีการ "วิพากษ์" หลักฐานทางประวัติศาสตร์มาใช้ นักประวัติศาสตร์ในยุคนั้นพยายามทำให้ความรู้ทางประวัติศาสตร์เป็นความรู้ทางวิทยาศาสตร์ กระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 200 ถึงปัจจุบันมีแนวโน้มที่จะเห็นว่าความเป็น "วัตถุวิสัย" ของประวัติศาสตร์ลดลง เช่นเดียวกันกับที่ยอมรับว่าวิทยาศาสตร์ไม่ใช่ความรู้ที่สมบูรณ์
การศึกษาประวัติศาสตร์เริ่มจากการตั้งคำถามพื้นฐานหลัก 5 คำถาม คือ "เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในอดีต" (What), "เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่" (When), "เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นที่ไหน" (Where), "ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น" (Why), และ "เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร" (How) วิธีการทางประวัติศาสตร์ประกอบด้วยขั้นตอนต่าง ๆ ได้แก่
นอกจากนี้ รอบิน จี. คอลลิงวูด (R. G. Collingwood) นักปรัชญาประวัติศาสตร์คนสำคัญชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้เป็นเจ้าของผลงานเรื่อง Idea of History ให้ความเห็นเกี่ยวกับวิธิการศึกษาประวัติศาสตร์ ดังนี้
ประโยชน์ของการศึกษาประวัติศาสตร์จะช่วยให้มนุษย์เกิดสำนึกในการค้นคว้าและสืบค้นข้อมูลที่เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน อันสร้างความภูมิใจและกระตุ้นความรู้สึกนิยมในชาติหรือเผ่าพันธุ์ ตลอดจนตระหนักถึงคุณค่าของมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษสั่งสมไว้, ประวัติศาสตร์ช่วยให้เกิดการเรียนรู้จากอดีตเพื่อเป็นบทเรียนสำหรับปัจจุบัน องค์ความรู้ที่ได้จากการศึกษาประวัติศาสตร์จะทำให้เข้าใจถึงปัญหา สาเหตุของปัญหา และผลกระทบจากปัญหา, การศึกษาประวัติศาสตร์ก่อให้เกิดองค์ความรู้ที่หลากหลาย ซึ่งสามารถนำความรู้เหล่านั้นไปกำหนดยุทธศาสตร์ในการดำเนินนโยบายให้เป็นประโยชน์ต่อทั้งปัจจุบันและอนาคต, วิธีการทางประวัติศาสตร์ทำให้ผู้ศึกษาสั่งสมประสบการณ์และทักษะในการวิเคราะห์ ไต่สวน และแก้ปัญหา ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับการศึกษาศาสตร์แขนงอื่น ๆ คุณสมบัตินี้นับเป็นองค์ประกอบสำคัญของการพัฒนาคุณภาพประชากรในสังคมที่เจริญก้าวหน้าและมีพัฒนาการสูง
สำหรับผู้ศึกษาประวัติศาสตร์นั้นจะต้องมีคุณสมบัติต่าง ๆ ประกอบด้วย
ประวัติศาสตร์นิพนธ์
ความหมายของคำว่าประวัติศาสตร์นิพนธ์สามารถพูดถึงได้ในหลายแง่มุม ในความหมายแรก ประวัติศาสตร์นิพนธ์สามารถสื่อถึงการสร้างประวัติศาสตร์ว่าเกิดขึ้นมาได้อย่างไร โดยกล่าวถึงเรื่องราวของการพัฒนาวิธีการและการปฏิบัติในวงการศึกษาประวัติศาสตร์ (เช่น การเคลื่อนไหวทางประวัติศาสตร์จากการเล่าชีวประวัติซึ่งเป็นประวัติระยะสั้นให้เป็นการวิเคราะห์แก่นสาระประวัติศาสตร์ในภาพรวม) ในความหมายที่สอง ประวัติศาสตร์นิพนธ์สามารถสื่อถึงสิ่งที่เป็นประวัติศาสตร์ได้ผลิตอะไรบ้าง ซึ่งพูดถึงการเขียนประวัติศาสตร์ในสิ่งนั้น ๆ (เช่น ประวัติศาสตร์นิพนธ์เกี่ยวกับยุคกลางในช่วงทศวรรษ 1960 หมายถึงงานทางด้านประวัติศาสตร์ที่เขียนเรื่องยุคกลางในช่วงทศวรรษ 1960) หรือในความหมายที่สาม ประวัติศาสตร์นิพนธ์สามารถสื่อถึงสาเหตุของการเกิดประวัติศาสตร์ซึ่งกล่าวถึงปรัชญาประวัติศาสตร์ โดยเชื่อมโยงไปยังการวิเคราะห์ระดับอภิมานเกี่ยวกับอดีตที่เกี่ยวพันกับสองความหมายแรกของประวัติศาสตร์นิพนธ์อย่างการเล่าเรื่อง การตีความ โลกทัศน์ การใช้หลักฐาน หรือวิธีการในการนำเสนอต่อนักประวัติศาสตร์ผู้อื่น ซึ่งประเด็นหลักที่นักประวัติศาสตร์เชี่ยวชาญหลายท่านได้โต้เถียง คือ เรื่องการสอนประวัติศาสตร์ในฐานะระหว่างเรื่องราวที่ปะติดปะต่อเป็นเรื่องเดียวกับเรื่องราวหลายเรื่องที่พยายามช่วงชิงพื้นที่ทางสังคม
วิธีการทางประวัติศาสตร์
วิธีการทางประวัติศาสตร์ประกอบด้วยเทคนิคและแบบแผนที่นักประวัติศาสตร์ใช้หลักฐานชั้นปฐมภูมิและหลักฐานอื่นในการวิจัยและเขียนประวัติศาสตร์ขึ้น
เฮอรอโดทัสแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส (484 ปีก่อน ค.ศ.–ประมาณ 425 ปีก่อน ค.ศ.) ได้ถูกยกย่องโดยทั่วกันว่าเป็นบิดาแห่งประวัติศาสตร์ แต่อย่างไรก็ตาม ผู้ที่อยู่ร่วมสมัยกับเขาอย่าง ทิวซิดิดีส (ประมาณ 460 ปีก่อน ค.ศ.–ประมาณ 400 ปีก่อน ค.ศ.) ได้ถูกให้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เข้าถึงประวัติศาสตร์ด้วยวิธีการทางประวัติศาสตร์ที่พัฒนาได้ดีในผลงานของเขาที่ชื่อ the History of the Peloponnesian War ซึ่งทิวซิดิดีสไม่เหมือนกับเฮอรอโดทัสที่มองว่าประวัติศาสตร์เป็นผลิตผลของทางเลือกและการกระทำของมนุษย์ทั้งหลาย และมองไปที่เหตุและผล มากกว่าที่จะมองว่าเป็นผลลัพธ์จากการแทรกแซงของเทพเจ้า (แม้ว่าเฮอรอโดทัสจะไม่ได้ริเริ่มแนวคิดนี้เองทั้งหมดก็ตาม) สำหรับวิธีการทางประวัติศาสตร์ของเขา ทิวซิดิดีสได้เน้นถึงลำดับเหตุการณ์ที่มีจุดยืนที่ความเป็นกลางในนามและมองว่าโลกมนุษย์เป็นผลลัพธ์จากการกระทำของมนุษย์ นักประวัติศาสตร์ชาวกรีกหลายท่านก็มองว่าประวัติศาสตร์มีความเป็นวัฏจักรด้วยเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นวนเวียนเป็นปกติ
ธรรมเนียมทางประวัติศาสตร์และการใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อนมีเกิดขึ้นในสมัยจีนยุคโบราณและยุคกลาง รากฐานของประวัติศาสตร์นิพนธ์ชำนาญในเอเชียตะวันออกได้สถาปนาขึ้นโดยนักประวัติศาสตร์ราชสำนักในสมัยราชวงศ์ฮั่นที่เป็นรู้จักในนาม ซือหม่า เชียน (145–90 ปีก่อน ค.ศ.) ผู้เขียนบันทึกประวัติศาสตร์อันยิ่งใหญ่ (สื่อจี้) ซึ่งด้วยคุณภาพการเขียนของเขา ซือหม่า เชียน เป็นที่รู้จักหลังจากที่เขาตายไปแล้วว่าเป็นบิดาแห่งประวัติศาสตร์นิพนธ์จีน นักประวัติศาสตร์จีนหลายท่านในยุคราชวงศ์ต่อ ๆ มาได้ใช้สื่อจี้เป็นรูปแบบทางการของตำราประวัติศาสตร์ เช่นเดียวกันงานเขียนเชิงชีวประวัติ
นักบุญออกัสตินมีอิทธิพลในความคิดของคริสตจักรและตะวันตก ณ ตอนแรกเริ่มของยุคกลาง โดยในยุคกลางและยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการนั้น ประวัติศาสตร์ได้ถูกศึกษาผ่านมุมมองของความศักดิ์สิทธิ์หรือศาสนา แต่ราวช่วง ค.ศ. 1800 นักปรัชญาและนักประวัติศาสตร์ชาวเยอรมัน เกออร์ค วิลเฮ็ลม์ ฟรีดริช เฮเกิลได้นำแนวคิดปรัชญาและการเข้าถึงที่มีความเป็นฆราวาสมากขึ้นในการศึกษาประวัติศาสตร์
ในบทนำของหนังสือ Muqaddimah (ค.ศ. 1377) นักประวัติศาสตร์และนักสังคมศาสตร์ยุคแรกเริ่มชาวอาหรับ อิบน์ ค็อลดูน ได้เตือนถึงข้อผิดพลาด 7 จุดที่เขาคิดว่านักประวัติศาสตร์มักชอบทำ ในการวิจารณ์นี้ เขาได้เข้าถึงอดีตในฐานะความประหลาดและต้องการการตีความ โดยต้นฉบับของอิบน์ ค็อลดูนได้อ้างว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมในต่างยุคสมัยต้องอยู่ในการประเมินจากวัตถุทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เพื่อแยกหลักการว่าหลักการใดเป็นไปได้ในการประเมิน และสุดท้าย เพื่อรู้สึกถึงความต้องการในประสบการณ์ในการเข้าถึงอดีตอย่างมีตรรกะมากขึ้น ซึ่งอิบน์ ค็อลดูน ได้วิพากษ์วิจารณ์บ่อยครั้งกับความงมงายที่นิ่งเฉยและการยอมรับข้อมูลทางประวัติศาสตร์โดยไม่พินิจพิเคราะห์ จึงทำให้เกิดผลลัพธ์ คือ เขาได้เสนอวิธีการทางวิทยาศาสตร์ในการศึกษาประวัติศาสตร์ และได้กล่าวถึงอยู่บ่อยครั้งว่าสิ่งนี้คือ วิทยาศาสตร์แบบใหม่ โดยวิธีการทางประวัติศาสตร์ของเขาได้วางรากฐานให้กับการศึกษาบทบาทของรัฐ การสื่อสาร โฆษณาชวนเชื่อ และอคติเชิงระบบในทางประวัติศาสตร์ จากทั้งหมดนี้ ทำให้เขาได้รับสมญานามว่า บิดาแห่งประวัติศาสตร์นิพนธ์ หรือ บิดาแห่งปรัชญาประวัติศาสตร์
ในทางตรงกันข้ามกับการบอกว่าประวัติศาสตร์เป็นสังคมศาสตร์ นักประวัติศาสตร์อย่างฮิวจ์ เทรเวอร์-โรเปอร์, จอห์น ลูคักส์, โดนัลด์ เครตัน, เกิร์ทรูด ฮิมเมลฟาร์บ, และเจอร์ราด ริทเตอร์ ได้โต้เถียงว่าจุดสำคัญในงานของนักประวัติศาสตร์ คือ พลังของการจินตนาการ และดังนั้นจึงคัดค้านว่าประวัติศาสตร์ควรถูกเข้าใจว่าเป็นศิลปะ นักประวัติศาสตร์ชาวฝรั่งเศสที่อยู่ในสำนักแอแน็ลได้เสนอประวัติศาสตร์เชิงปริมาณ โดยใช้ข้อมูลดิบในการติดตามชีวิตของปัจเจกตัวอย่าง และเป็นสิ่งสำคัญในการสถาปนาประวัติศาสตร์วัฒนธรรม (cf. histoire des mentalités) นักประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาอย่าง เฮอเบิร์ต บัทเทอร์ฟิลด์, แอ็นสท์ โนลต์, และจอร์จ มอส ได้โต้เถียงในเรื่องความสำคัญของแนวคิดในประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกันซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากยุคสิทธิพลเมือง สนใจในผู้คนที่ถูกหลงลืมโดยทางการอย่าง ชนกลุ่มน้อย, เชื้อชาติ, และกลุ่มทางเศรษฐกิจสังคม ส่วนประเภทของประวัติศาสตร์สังคมอื่นที่เกิดขึ้นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 คือ Alltagsgeschichte (ประวัติศาสตร์ของชีวิตในทุก ๆ วัน) นักวิชาการอย่าง มาร์ติน บร็อซาท, เอียน เคอร์ชอว์, และเด็ทเลฟ พ็อยแคร์ท ได้ค้นหาเพื่อศึกษาว่าชีวิตในทุก ๆ วันของคนธรรมดาเป็นอย่างไรในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสมัยนาซี
นักประวัติศาสตร์มาร์กซิสต์อย่าง อีริก ฮอบส์บอวม์, อี พี ทอมป์สัน, โรดนีย์ ฮิลตัน, ฌอร์ฌ เลอแฟฟวร์, ยูจีน จีโนเวสซี, ไอแซค ดอยช์เชอร์, ซี แอล อาร์ เจมส์, ทีโมธี เมสัน, เฮอเบิร์ต แอปเธเคอร์, อาร์โน เจ เมเยอร์, และ คริสโตเฟอร์ ฮิลล์ ได้ค้นคว้าเพื่อยืนยันทฤษฎีของคาร์ล มาร์กซ โดยการวิเคราะห์ประวัติศาสตร์จากมุมมองแบบมาร์กซิสต์ ซึ่งผลตอบรับจากการตีความประวัติศาสตร์แบบมาร์กซิสต์นี้ นักประวัติศาสตร์อย่าง ฟรองซัว ฟูเรต์, ริชาร์ต ไปปส์, เจ ซี ดี คลาร์ก, โรล็อง มูนเย, เฮนรี แอชบี เทอเนอร์, และ โรเบิร์ต คอนเควสต์ ได้เสนอการตีความประวัติศาสตร์แบบต่อต้านมาร์กซิสม์ นักประวัติศาสตร์สตรีนิยมอย่าง โจน วัลแลค สก็อตต์, คลาวเดีย คูนส์, นาตาลี ซีมอน เดวีส์, ชีเลีย โรว์บอธแธม, กีเซลา บ็อค, เกอร์ดา เลอร์เนอร์, เอลิซาเบ็ธ ฟอกซ์-จีโนวีเซ, และลินน์ ฮันต์ ได้โต้ในเรื่องความสำคัญในการศึกษาประสบการณ์ของผู้หญิงในอดีต โดยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ นักคิดหลังยุคนวนิยมได้พยายามท้าทายการยืนยันได้และความต้องการในการศึกษาประวัติศาสตร์อยู่บนพื้นฐานว่า ประวัติศาสตร์ทั้งหมดอยู่บนฐานของการตีความส่วนบุคคลในแหล่งข้อมูลนั้น ซึ่งในปี 1997 หนังสือ In Defence of History ของรีชาร์ต เจ อีวานส์ได้พยายามแก้ต่างถึงคุณค่าของประวัติศาสตร์ และได้มีการแก้ต่างจากการวิจารณ์แนวยุคหลังสมัยใหม่ในหนังสืออย่าง The Killing of History ที่ออกจำหน่ายเมื่อ 1997 ของคีธ วินด์ชคัตเทิล อีกด้วย
ในวันนี้ นักประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ได้เริ่มต้นกระบวนการวิจัยของพวกเขาในหอจดหมายเหตุ ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ดิจิตอลหรือเป็นกายภาพก็ตาม พวกเขามักจะเสนอข้อโต้เถียงและใช้งานวิจัยของพวกเขามาสนับสนุน จอห์น เอช อาร์โนลด์ได้เสนอว่า ประวัติศาสตร์ คือ การโต้เถียง ซึ่งสร้างความเป็นไปได้ในการสร้างความเปลี่ยนแปลง บริษัทสารสนเทศดิจิตอลอย่าง กูเกิล ได้จุดประกายความขัดแย้งขึ้นเหนือบทบาทของการตรวจพิจารณาทางอินเทอร์เน็ตในการเข้าถึงข้อมูลสารสนเทศ
ทฤษฎีแบบมาร์กซ
ทฤษฎีมาร์กซิสต์ในเรื่องวัตถุนิยมทางประวัติศาสตร์ได้ให้ทฤษฎีว่า สังคมถูกเกิดขึ้นมาโดยรากฐานมาจากเงื่อนไขเชิงวัตถุ ณ เวลาใด ๆ หรือในอีกความหมายหนึ่ง เงื่อนไขเชิงวัตถุ คือ ความสัมพันธ์ที่ผู้คนมีต่อผู้อื่นในการเติมเต็มความต้องการพื้นฐาน เช่น การให้อาหาร, การสวมใส่เสื้อผ้า, การอยู่อาศัยของเขาและครอบครัวของเขา โดยทั้งหมดทั้งมวล มาร์กซและเอ็งเงิลส์ได้อ้างว่าพวกเขาสามารถระบุได้ว่ามีอีกห้าระดับที่ยังเหนือไปกว่านี้ในการพัฒนาเงื่อนไขเชิงวัตถุในยุโรปตะวันตก นักประวัติศาสตร์นิพนธ์มาร์กซิสต์แต่เดิมแล้วเป็นสายมาร์กซิสต์แบบดั้งเดิม แต่เมื่อการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์เกิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1991 มิกเฮล ครอม บอกว่า การศึกษาเหล่านี้ได้ถูกลดรูปเป็นเพียงการศึกษาชายขอบเท่านั้น
ความขาดตกบกพร่องศักยภาพในการผลิตประวัติศาสตร์
นักประวัติศาสตร์หลายท่านเชื่อว่า การผลิตประวัติศาสตร์ถูกแผงด้วยอคติเพราะว่าเหตุการณ์และข้อเท็จจริงที่รับรู้ในประวัติศาสตร์สามารถตีความได้อย่างหลากหลาย คอนสแตนติน ฟาโซลต์ แนะนำว่า ประวัติศาสตร์ถูกเชื่อมโยงกับการเมืองจากการปฏิบัติที่สร้างความเงียบของตัวมันเอง ซึ่งกล่าวเสริมอีกว่า มุมมองที่สองที่เป็นสามัญในการเชื่อมโยงระหว่างประวัติศาสตร์และการเมืองวางอยู่บนการสำรวจพื้นฐานที่ว่านักประวัติศาสตร์มักจะถูกได้รับอิทธิพลโดยการเมือง ด้วยจากมิเชล-ร็อล์ฟ ทรุยโยต์ กระบวนการทางประวัติศาสตร์มีรากมาจากหอจดหมายเหตุ ดังนั้นความสงบ หรือประวัติศาสตร์ส่วนที่ถูกหลงลืม จะเป็นส่วนที่เจตนาของกลยุทธ์เชิงเรื่องเล่าที่ชี้นำว่าพื้นที่ของประวัติศาสตร์ถูกจดจำได้ว่าอย่างไร การปกปิดทางประวัติศาสตร์สามารถเกิดขึ้นได้หลายทางและสามารถมีผลกระทบสำคัญต่อการบันทึกประวัติศาสตร์ ข้อมูลสารสนเทศทั้งยังสามารถถูกเอาออกอย่างตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม นักประวัติศาสตร์ได้วางจำกัดความคำต่าง ๆ ที่อธิบายถึงการกระทำที่พยายามปกปิดสารสนเทศเชิงประวัติศาสตร์ อย่าง การทำให้เงียบสงบ, ความทรงจำทางเลือก , และการลบเลือนความทรงจำ เกอร์ดา เลอร์เนอร์ นักประวัติศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่สนใจอย่างมากในผลงานของเขาที่เกี่ยวข้องกับการปกปิดทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับผู้หญิงและการกระทำของพวกเขา ได้อธิบายว่าการปกปิดเหล่านี้เกิดผลสะเทือนทางลบกับชนกลุ่มน้อย
นักประวัติศาสตร์สิ่งแวดล้อม วิลเลียม โครนอน ได้เสนอสามแนวทางเพื่อปะทะกับอคติและทำให้มั่นใจว่าจะได้เรื่องเล่าที่มีการยืนยันและมีความถูกต้อง ประกอบด้วย เรื่องเล่าเหล่านั้นจะต้องไม่ขัดแย้งกับข้อเท็จจริงที่รู้กันอยู่แล้ว, เรื่องเล่าเหล่านั้นต้องทำให้เกิดความสมเหตุสมผลเชิงนิเวศ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับประวัติศาสตร์สิ่งแวดล้อม), และงานที่ถูกเผยแพร่ออกมาแล้วนั้นจะต้องได้รับการทบทวนจากชุมชนวิชาการและนักประวัติศาสตร์คนอื่น ๆ เพื่อให้มั่นใจว่ามีความชอบแล้ว
ยุคสมัย
การศึกษาประวัติศาสตร์มักให้ความสนใจเหตุการณ์และพัฒนาการที่เกิดขึ้นในระยะเวลาหนึ่ง ๆ โดยเฉพาะ นักประวัติศาสตร์ตั้งชื่อเวลาแก่ยุคสมัยเหล่านี้เพื่อให้นักประวัติศาสตร์ใช้ "จัดระเบียบความคิดและหลักการที่จำแนกประเภท" ชื่อที่ตั้งแก่ยุคสมัยมีได้หลากหลายตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ เช่นเดียวกับวันที่เริ่มต้นและสิ้นสุดยุคสมัยหนึ่ง ๆ เวลาที่มักใช้กันคือ ศตวรรษและทศวรรษ และเวลาที่อธิบายก็ขึ้นอยู่กับระบบการนับเวลาที่ใช้ ยุคสมัยส่วนใหญ่ถูกสร้างย้อนหลัง ฉะนั้นจึงสะท้อนการตัดสินคุณค่าของอดีต วิธีที่ยุคสมัยถูกสร้างขึ้นและชื่อที่ตั้งแก่ยุคสมัยสามารถสะท้อนมุมมองและการศึกษายุคสมัยนั้น ๆ ได้
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์หนึ่ง ๆ สามารถเป็นพื้นฐานของการศึกษาประวัติศาสตร์ได้ อาทิ ทวีป ประเทศหรือนคร การทำความเข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เกิดขึ้นนั้นมีความสำคัญ นักประวัติศาสตร์มักทำความเข้าใจด้วยการศึกษาภูมิศาสตร์ รูปแบบลมฟ้าอากาศ การประปา และภูมิทัศน์ของสถานที่หนึ่ง ๆ ล้วนกระทบต่อชีวิตของประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่นั้นทั้งสิ้น ตัวอย่างเช่น ในการอธิบายว่าเหตุใดชาวอียิปต์โบราณจึงพัฒนาอารยธรรมได้สำเร็จ การศึกษาภูมิศาสตร์อียิปต์มีความสำคัญ อารยธรรมอียิปต์ถูกสร้างขึ้นริมฝั่งแม่น้ำไนล์ ซึ่งเอ่อท่วมทุกปี และมีตะกอนทับถมริมฝั่งแม่น้ำ ดินที่อุดมสมบูรณ์ช่วยให้เกษตรกรปลูกพืชผลพอเลี้ยงประชากรในนคร ซึ่งหมายความว่า ทุกคนไม่จำเป็นต้องทำการเกษตร ฉะนั้นบางคนจึงสามารถทำงานอย่างอื่นซึ่งช่วยยยยยย
การเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย
เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสถาปนาโรงเรียนข้าราชการพลเรือนเป็นจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใน พ.ศ. 2459 มีการจัดการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ขึ้นเป็นวิชาความรู้พื้นฐานสำหรับนิสิตในคณะต่าง ๆ (นโยบายนี้ยังปรากฏในหลักสูตรของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปัจจุบัน) ซึ่งเปิดสอนใน พ.ศ. 2477 ด้วย) ต่อมา ในปลายปี พ.ศ. 2466 เมื่อสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมขุนสงขลานครินทร์ทรงดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมมหาวิทยาลัย ทรงดำเนินการปรับปรุงคณะแพทยศาสตร์และคณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทรงจัดหลักสูตรสำหรับวิชาประวัติศาสตร์ด้วยพระองค์เอง โดยทูลเชิญและเชิญผู้ที่มีความรู้เฉพาะทางมาปาฐกถา เช่น สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงบรรยายประวัติศาสตร์ไทย และพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัติทรงบรรยายอิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดียต่อวัฒนธรรมไทย เป็นต้น
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มหาวิทยาลัยในประเทศไทยจึงเปิดการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์เป็นวิชาเอกในระดับปริญญาตรีและปริญญาโท โดยก่อน พ.ศ. 2516 มีสถาบันอุดมศึกษาเพียง 2 แห่งที่เปิดสอนวิชาประวัติศาสตร์ในระดับปริญญาโท คือ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และวิทยาลัยวิชาการศึกษาประสานมิตร (มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒในปัจจุบัน)
ปัจจุบันสถานศึกษาระดับอุดมศึกษาของรัฐที่ทำการสอนวิชาประวัติศาสตร์ ได้แก่
ส่วนสถานศึกษาของเอกชน ได้แก่
อนึ่ง นอกจากมหาวิทยาลัยของรัฐและเอกชนที่จัดให้มีการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ทั้งในระดับปริญญาตรีจนถึงปริญญาเอกแล้ว หน่วยงานราชการที่รับผิดชอบโดยตรงในงานด้านประวัติศาสตร์ของชาติคือสำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม และยังมีหน่วยงานเอกชนที่สนับสนุนการศึกษาด้านนี้ด้วย แต่การดำเนินงานไม่เป็นที่กว้างขวางและแพร่หลายนักในสังคม เช่น
นากาจิมะ คิ-27
นากาจิมะ คิ-27 (Nakajima Ki-27) ชื่อเล่น เนท เป็นเครื่องบินขับไล่ของญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตโดยนากาจิมะแอร์คราฟท์คอมปะนี ใช้โดยกองทัพอากาศทหารบกจักรวรรดิญี่ปุ่น, กองทัพอากาศประเทศแมนจู และกองทัพอากาศไทย
อันตอน ชุปคอฟ
อันตอน มีฮาอีโลวิช ชุปคอฟ (Антон Михайлович Чупков; เกิด 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540) เป็นนักว่ายน้ำชาวรัสเซีย ปัจจุบันเขาเป็นเจ้าของสถิติโลกในการว่ายน้ำท่ากบ 200 เมตร
อาชีพ
เขาป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกในรายการว่ายน้ำท่ากบ 200 เมตร เขาผ่านเข้ารอบที่สองรองจากแมทธิว วิลสันด้วยเวลา 2:08.22 นาที ในรอบรองชนะเลิศ เขาทำเวลาดีที่สุดอันดับที่ 2 อีกครั้งด้วยเวลา 2:06.83 นาที ในรอบชิงชนะเลิศเขาจบด้วยสถิติโลก 2:06.12 นาที ซึ่งเร็วกว่าวิลสัน 0.56 วินาที
แหล่งข้อมูลอื่น
1997
พอล เมเดโรว
พอล โวล์ฟกัง เมเดโรว (30 มิถุนายน ค.ศ. 1887 – 17 ธันวาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักแสดงละครเวทีและนักแสดงภาพยนตร์ชาวเยอรมัน เมเดโรวเกิดที่รัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ประเทศเยอรมนี และเสียชีวิตด้วยวัย 87 ปี  ที่ รัฐตีชีโน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
วิกิพีเดียภาษาเบลารุส
วิกิพีเดียภาษาเบลารุส (Беларуская Вікіпедыя; Taraškievica: Беларуская Вікіпэдыя) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาเบลารุส เริ่มสร้างเมื่อ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาเบลารุสมีบทความมากกว่า 10,000 บทความ (เมษายน 2551)
ช้างในประเทศไทย
ในปัจจุบัน ช้างเอเชียนอกจากจะเป็นสัตว์ประจำชาติไทยแล้ว ยังมีอิทธิพลต่อประเทศไทย ดังนี้
สมัยกรุงสุโขทัย
ในศิลาจารึกหลักที่ 1 กล่าวว่าพ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้ชนช้างชนะขุนสามชนเจ้าเมืองฉอด และยังมีอีกตอนที่กล่าวถึงช้างเผือกตัวโปรดของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชที่ชื่อรุจาครี ซึ่งช้างเผือกตัวนี้ทรงให้แต่งด้วยเครื่องคชาภรณ์ แล้วทรงนำราษฎรออกบำเพ็ญกุศลตามพระอารามในอรัญญิกเมื่อครั้งที่ทรงครองกรุงสุโขทัย
สมัยกรุงศรีอยุธยา
ในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้มีช้างเผือกที่มีลักษณะพิเศษที่นำมาเป็นสัตว์คู่บารมีของพระมหากษัตริย์แต่ละรัชกาล
สมัยกรุงธนบุรี
สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ได้ช้างพังเผือกมา 1 เชือก ได้เมื่อครั้งนำกองทัพกรุงไปล้อมเมืองฝาง เจ้าพระฝางหนีพาช้างไปด้วย หลวงคชชาติกองพญาอินท์วิชิตติดตามได้ลูกช้างนำมาถวาย ปรากฏชื่อตามพงศาวดารว่า นางช้างพญามงคลเสวตคชสารศรีเมืองตัวประเสริฐ, พระยาเศวตรกริณี
สมัยรัชกาลที่ 9
สมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พบช้างเผือก 21 ช้าง เหลือ 10 ช้าง คือ
ช้างในภาพยนตร์
ยังมีภาพยนตร์ไทยที่กล่าวถึงความสำคัญของช้างอีกมากมาย แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของช้างที่เป็นสัญลักษณ์ของชาติไทย เช่น
ฟุตบอลทีมชาติซูรินาม
ฟุตบอลทีมชาติซูรินาม (Surinaams voetbalelftal; Sranan Tongo: Sranankondre fubal pluga) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศซูรินาม อยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลซูรินาม หนึ่งในสมาชิกของคอนคาแคฟ
ประวัติ
แม้ว่าอดีตอาณานิคมดัตช์แห่งนี้จะตั้งอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ แต่ทีมชาติซูรินามกลับเป็นสมาชิกของคอนคาแคฟ เช่นเดียวกันกับกายอานาและเฟรนช์เกียนา ซูรินามเป็นหนึ่งในสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งคอนคาแคฟในปี 1961 พวกเขาชนะเลิศฟุตบอลแคริบเบียนในปี 1978 และเป็นรองแชมป์ในปี 1979 นอกจากนี้ พวกเขายังจบอันดับที่สี่ในรายการนี้อีกสามครั้ง เนื่องจากซูรินามไม่รับรองการถือสองสัญชาติ ทำให้ผู้เล่นชาวซูรินามเชื้อสายดัตช์ที่ถือหนังสือเดินทางเนเธอร์แลนด์ไม่สามารถถูกเรียกติดทีมชาติได้ ผู้เล่นที่เกิดในซูรินามและผู้เล่นชาวดัตช์ที่มีเชื้อสายซูรินามหลายคน อาทิ เจอรัลด์ ฟาเนนเบิร์ก, รืด คึลลิต, ฟรังก์ ไรการ์ด, เอ็ดการ์ ดาวิดส์, คลาเรนซ์ ซีดอร์ฟ, แพทริค ไคลเวิร์ต, อารอน วินเทอร์, จอร์จีนีโย ไวนัลดึม, เฟอร์จิล ฟัน ไดก์ และจิมมี โฟลยด์ ฮัสเซิลบังก์ จึงเลือกเล่นให้กับทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ใน ค.ศ. 1999 ฮัมฟรีย์ ไมนัลส์ซึ่งเคยเล่นให้กับทั้งซูรินามและเนเธอร์แลนด์ ถูกเลือกให้เป็นนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งศตวรรษของซูรินาม อันเดร คามเปอร์วีน ผู้ทำหน้าที่เป็นกัปตันทีมชาติซูรินามในทศวรรษ 1940 เป็นชาวซูรินามคนแรกที่ลงเล่นฟุตบอลระดับอาชีพในเนเธอร์แลนด์
ซูรินามแข่งขันในรอบคัดเลือกของฟุตบอลโลกทุกครั้งมาตั้งแต่ปี 1962 แต่ก็ยังไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายเลยสักครั้ง ผลงานที่ดีที่สุดในรอบคัดเลือกเกิดขึ้นในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 1978 ที่พวกเขาเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่มรอบสุดท้ายได้
ซูรินามจบอันดับที่สองในรอบคัดเลือกโซนคอนคาแคฟที่คัดเลือกทีมไปแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 รองจากเม็กซิโก ต่อมาพวกเขาจบอันดับที่สามในรอบคัดเลือกสำหรับโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 รองจากคอสตาริกาและสหรัฐ อย่างไรก็ตาม สหรัฐคว่ำบาตรไม่เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกที่มอสโก ทำให้คิวบาได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันแทนเพราะซูรินามก็คว่ำบาตรด้วยเช่นกัน
ในปี 2008 ซูรินามสามารถเข้าถึงรอบแบ่งกลุ่มในรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก 2010 โซนคอนคาแคฟแม้ว่าทีมจะใช้แต่ผู้เล่นท้องถิ่นเป็นหลัก ชัยชนะทั้งสองเลกเหนือทีมเพื่อนบ้านอย่างกายอานา ทำให้พวกเขาผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกรอบที่สาม โดยไปพบกับเฮติ, คอสตาริกา และเอลซัลวาดอร์
แรงบันดาลใจจากทีมชาติที่ประสบความสำเร็จด้วยผู้เล่นที่ถือสองสัญชาติอย่างแอลจีเรีย ทำให้ประธานสมาคมฟุตบอลซูรินาม จอห์น กริซนาดาธ ยอมรับข้อเสนอที่อนุญาตให้ผู้เล่นถือสองสัญชาติเพื่อเพิ่มโอกาสในการเข้ารอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก 2018 เพื่อเป็นการสนับสนุนโครงการนี้ ทีมที่มีผู้เล่นระดับอาชีพที่เกิดในซูรินามจะถูกเรียกเพื่อรวมตัวและแข่งขันในนัดกระชับมิตรเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ที่สนามกีฬาอันเดร คามเปอร์วีน โครงการนี้ดำเนินการโดยนอร์ดิน วอเทอร์และเดวิด เอนดท์ พวกเขาส่งจดหมายเชิญผู้เล่นที่เกิดในซูรินามทั้งหมด 100 คน โดยมีผู้เล่นที่ตอบรับทั้งสิ้น 85 คน และดีน คอร์เรจะทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้กับทีมชุดพิเศษนี้ ฟีฟ่าให้การสนับสนุนโครงการนี้แม้ว่าการแข่งขันนัดนี้จะไม่ได้รับรองอย่างเป็นทางการก็ตาม
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 คอร์เรรับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนของทั้งทีมชุดทางการและไม่เป็นทางการ โดยทีมประกอบไปด้วยผู้เล่นที่เต็มใจจะเล่นให้กับซูรินามถ้าการถือสองสัญชาติได้รับการอนุมัติ ต่อมาใน ค.ศ. 2016 โรแบร์โต เกอเดเคิน กลับเข้ามาเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนอีกครั้ง ต่อมาในรอบคัดเลือกของแคริบเบียนคัพ 2017 (ซึ่งถือเป็นรอบคัดเลือกของคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2017 ไปในตัว) ซูรินามจบอันดับที่สองของกลุ่มรองจากจาเมกา แต่เป็นหนึ่งในสามทีมที่เป็นอันดับสองที่ดีที่สุด ซูรินามต้องไปเพลย์ออฟชิงอันดับที่ห้ากับตรินิแดดและโตเบโกและเฮติ พวกเขาเอาชนะตรินิแดดและโตเบโก แต่แพ้ให้กับเฮติ จึงไม่สามารถผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของคอนคาแคฟโกลด์คัพได้
ซูรินามผ่านเข้าไปเล่นในคอนคาแคฟเนชันส์ลีก ลีกบี หลังจากที่เอาชนะเซนต์คิตส์และเนวิสและหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน เสมอกับโดมินิกา และแพ้ให้กับจาเมกา ซูรินามแข่งขันในเนชันส์ลีกโดยอยู่กลุ่มเดียวกันกับนิการากัว, เซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ และโดมินิกา พวกเขาเริ่มต้นด้วยการบุกชนะโดมินิกา ก่อนที่จะเปิดบ้านถล่มนิการากัว 6–0
เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 หนังสือเดินทางกีฬาได้อนุญาตให้นักฟุตบอลอาชีพชาวดัตช์ที่เป็นชาวซูรินามพลัดถิ่นสามารถเลือกเล่นให้กับทีมชาติซูรินามได้ วันที่ 19 พฤศจิกายน ซูรินามผ่านเข้าไปเล่นในคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2021 รอบสุดท้ายหลังจากที่เอาชนะนิการากัว 2–1 นี่เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของซูรินามในคอนคาแคฟโกลด์คัพนับตั้งแต่เปลี่ยนชื่อการแข่งขันใน ค.ศ. 1985
ในคอนคาแคฟโกลด์คัพ 2021 ซูรินามอยู่กลุ่มซีร่วมกับคอสตาริกา, จาเมกา และกัวเดอลุปซึ่งเป็นทีมชนะในรอบคัดเลือกนัดที่ 8 ซูรินามแพ้สองนัดแรกต่อจาเมกาและคอสตาริกา แม้ว่าจะเอาชนะกัวเดอลุปในนัดสุดท้ายของกลุ่ม แต่พวกเขาจบอันดับที่สามของกลุ่ม ไม่สามารถผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกได้
ชูอิจิ นางูโมะ
ชูอิจิ นางูโมะ (南雲 忠一 (Nagumo Chūichi); 25 มีนาคม ค.ศ. 1887 – 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1944) เป็นแม่ทัพเรือของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการของหน่วยคิโด บุไต (กลุ่มกระบวนเรือคุ้มกัน-Carrier battle group) เขาได้ฆ่าตัวตายในช่วงยุทธการที่ไซปัน
ชีวิตช่วงต้น
ในปี ค.ศ.1911 เขาเข้าศึกษาในวิทยาลัยการทัพเรือ ในสาขาวิชาปืนใหญ่และตอร์ปิโด และได้ยศร้อยโท เขาเข้าประจำการที่เรือพิฆาตชั้นคามิกาเสะฮัตสึยูกิในปี ค.ศ.1913 เขาได้ยศร้อยเอกในปี ค.ศ.1914 และเข้าประจำการที่เรือประจัญบานคิริชิมะ ในปี ค.ศ.1915 ได้เข้าประจำการที่เรือพิฆาตสุงิ เขาได้เป็นผู้บังคับการประจำเรือพิฆาตคิซารางิในปี ค.ศ.1917 เขาจบการศึกษาจากวิทยาลัยการทัพเรือในปี ค.ศ.1918
ถือได้ว่าเขาชำนาญทางยุทธวิธีเรือพิฆาตและยุทธวิธีตอร์ปิโด เขาได้รับยศพันตรีและได้เป็นผู้บังคับการเรือพิฆาตโมมิในปี ค.ศ.1920 ในปี ค.ศ.1921 เขาได้เป็นเจ้าหน้าที่กองเรือพิฆาตที่หนึ่ง โดยในตอนแรกเขาเข้าประจำการที่เรือธงทัตสึตะ ก่อนจะย้ายไปประจำการที่เรือธงเท็นริว ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ.1922 เขาได้ทำงานเป็นเสนาธิการกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น โดยทำงานได้เพียง 4 วัน เขาได้รับยศพันโทในปี ค.ศ.1924
สงครามโลกครั้งที่ 2
10 เมษายน ค.ศ.1941 นากุโมะได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ประจำกองบินที่ 1 ซึ่งการแต่งตั้งนี้ได้รับการยอมรับจากโยชิดะ เซ็นโงะและยามาโมโตะ อิโซโรกุ มีเรื่องเล่าว่า โอซาวะ จิซาบุโระก็เป็นหนึ่งในผู้สมัครชิงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ประจำหน่วยนี้ แต่เสียงส่วนใหญ่ตัดสินให้แต่งตั้งนากุโมะ นอกจากนี้ยังมีความเห็นว่า สาเหตุที่นากุโมะได้รับการแต่งตั้งเป็นเพราะว่าเขาสามารถจัดการและบริหารงานได้ดีกว่าโอซาวะ หลังจากการแต่งตั้ง เขาก็ได้ให้พันโทเก็นดะ มิโนรุ ซึ่งเป็นผู้ชำนาญด้านการบินนาวี ทำการซ้อมรบและฝึกฝนทหารให้มีความชำนาญ จากนั้นหน่วยของพวกเขาก็ได้เข้าร่วมในการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
วันที่ 4 มีนาคม ค.ศ.1944 เขาได้รับมอบหมายให้บัญชาการกองเรือที่ 14 และกองเรือพื้นที่แปซิฟิกกลางในบริเวณหมู่เกาะมาเรียนา เมื่อการรบที่ไซปันได้เปิดฉากในวันที่ 15 มิถุนายน พบว่ากองเรือที่นำทัพโดยโอซาวะได้ถูกกองเรือที่ 5 เข้าโจมตีอย่างหนักในยุทธนาวีที่ทะเลฟิลิปปิน ซึ่งญี่ปุ่นสูญเสียเรือบรรทุกเครื่องบิน 3 ลำและเครื่องบินประมาณ 600 ลำ ทำให้กองกำลังที่ประจำการอยู่เกาะไซปัน มีเพียงตัวนากุโมะ, พลโทยาโนะ ฮิเดโอะ และ พลโทไซโตะ โยชิสึกุคอยบัญชาการ หลังจากการต่อสู้ประมาณ 20 วัน นากุโมะก็ได้ตัดสินใจใช้ปืนยิงตนเองเสียชีวิต ว่ากันว่า หลังจากที่กองทัพสหรัฐเข้ายึดเกาะไซปันได้ พลเรือเอกเรย์มอนด์ เอ. สพรัวนซ์รู้สึกพึงพอใจกับการตัดสินใจของนากุโมะ นากุโมะได้รับการแต่งตั้งย้อนหลังให้เป็นพลเรือเอกในวันที่ 8 กรกฎาคม
ไอ-แลนด์
ไอ-แลนด์ เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์การเอาตัวรอดของ บอยกรุ๊ปเกาหลีใต้ซึ่งจัดโดย Belift Lab ซึ่งเป็นการร่วมทุนระหว่างบริษัทบันเทิง ซีเจ อีแอนด์เอ็ม และ ไฮป์ คอร์ปอเรชัน
เด็กผึกชายทั้งหมด 23 คนเข้าร่วมในแข่งขัน และในตอนจบของรายการเมื่อวันที่ 18 กันยายน 2020 สมาชิก 7 คนสุดท้ายได้เดบิวต์ในชื่อ เอนไฮเพน
ผู้เข้าแข่งขันที่ชนะได้แก่ ยาง จองวอน, อี ฮีซึง, นิกิ, เจค, เจย์, พัค ซ็องฮุน และ คิม ซอนู สมาชิกหกคนแรกตัดสินจากอันดับการโหวตและสมาชิกคนสุดท้ายจากตัวเลือกของโปรดิวเซอร์
ซีซั่นที่สอง ไอ-แลนด์ 2 คาดว่าจะฉายในปี 2022 โดยมีเด็กฝึกหัดเป็นผู้หญิง
การโปรโมทและออกอากาศ
เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2020 เอ็มเน็ตได้ปล่อยวิดีโอทีเซอร์แรกสำหรับรายการและยังแนะนำโปรดิวเซอร์และที่ปรึกษาของรายการ
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2563 ได้มีการเปิดเผยผู้เข้าแข่งขันกลุ่มแรก
เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 2020 รายการได้ออกอากาศทางช่องเคเบิลต่อไปนี้: Mnet; tvN เกาหลี; Mnet ญี่ปุ่น; tvN Asia (เอเชียแปซิฟิก) ; เช่นเดียวกับออนไลน์ผ่าน Mnet Smart; AbemaTV (ญี่ปุ่น) ; Joox (ฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเลเซีย เมียนมาร์ ไทย) ; ในช่อง YouTube Mnet K-POP & Hybe Labels และ Rakuten Viki (ทั่วโลกยกเว้นบางภูมิภาค)
ส่วนแรกของการแสดงสิ้นสุดในวันที่ 31 กรกฎาคม 2020 ส่วนที่สองของการแสดงเริ่มในวันที่ 14 สิงหาคม จนถึง 18 กันยายน 2020
บีทีเอส และ ทีบายที ปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในตอนสุดท้ายที่ออกอากาศสดในช่วงเวลาก่อนหน้า เวลา 20.00 น. ตามเวลาเกาหลี
รูปแบบรายการ
ผู้เข้าร่วม 22 คนถูกส่งไปยังคอมเพล็กซ์ (เรียกว่า ไอ-แลนด์ ในชื่อเดียวกับชื่อการแสดง) ซึ่งตั้งอยู่ในที่ห่างไกลที่ล้อมรอบด้วยป่าเขียวขจีรวม 113 วัน ผู้เข้าร่วมจะอาศัยอยู่ในอาคาร 3 ชั้นที่มีพื้นที่ใช้สอยทันสมัย ​​ยิม สตูดิโอเต้นรำ ห้องเก็บของ (สำหรับเก็บของ) และห้องซ้อมส่วนตัว อย่างไรก็ตาม ผู้เข้าแข่งขันเพียง 12 คนเท่านั้นที่สามารถอยู่ที่นั่นได้ ส่วนที่เหลือจะอยู่ที่ "กราวด์" ซึ่งเป็นอาคารเรียบง่ายที่มีสตูดิโอเต้นรำและพื้นที่รับประทานอาหาร และผู้ฝึกสอนที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลเดอะกราวด์ต้องเดินทางไปและกลับจากอาคารทุกวันตามเวลาที่กำหนด ทั้งสองส่วนเชื่อมต่อกันผ่านประตูและเวทีซึ่งจะมีการทดสอบทักษะของพวกเขา ส่วนสำคัญของแนวคิดก็คือ การโหวตของผู้เข้าร่วมและผู้ผลิตมีบทบาทสำคัญในการแสดง เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจผ่านการโหวตว่าใครจะได้อยู่ใน ไอ-แลนด์ และใครจะลงไปที่กราวด์ จำนวนที่แน่นอนของผู้เข้ารับการฝึกอบรม 12 คนจะอยู่ใน ไอ-แลนด์ แต่พวกเขาอาจถูกทิ้งและถูกลดระดับไปที่ กราวด์ (และจะถูกแทนที่ทันทีโดยผู้เข้ารับการฝึกอบรมจากกราวด์)
แม้ว่ารายการจะเน้นที่การโหวตของผู้เข้ารับการฝึกอบรมและโปรดิวเซอร์เป็นหลัก ผู้ชมจะสามารถโหวตว่าใครยังคงอยู่ใน ไอ-แลนด์ ในส่วนสุดท้ายของส่วนที่ 1 ของรายการ และจากนี้ การแสดงจะกำจัดเด็กฝึกทั้งหมดในกราวด์. จากนั้น ไอ-แลนด์ จะแข่งขันกันเองในส่วนที่สองของซีรีส์เพื่อตัดสินว่าใครจะได้เดบิวต์ในทีมเปิดตัวรอบสุดท้ายที่มีสมาชิก 7 คน โปรดิวเซอร์และผู้ชมเท่านั้นที่สามารถลงคะแนนได้ ดังนั้น เดิมรายการควรจะเน้นไปที่การโหวตของเด็กฝึกและโปรดิวเซอร์โดยไม่ได้รับอิทธิพลจากผู้ชมมากนัก แต่ในส่วนที่ 2 ของรายการ เด็กฝึกไม่ได้โหวตเลย และมีการโหวตจากทั่วโลกแทน
นัมกุง มิน ทำหน้าที่เป็นพิธีกรอย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับผู้บรรยายของรายการ ผู้เข้าแข่งขันจะได้รับการประเมินและตัดสินโดยผู้ผลิตสามคน: ผู้ผลิตหลัก บัง ชีฮยอก, ผู้บริหาร ของ Big Hit Music, เรน นักร้องชาวเกาหลีใต้และ ซิโค่ แร็ปเปอร์ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในเคป็อป และ เค-ฮิปฮอป ของต้นศตวรรษที่ 21 ตามลำดับ. เรนและซิโค่จะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงและฝึกอบรมผู้เข้าร่วมด้วย
ครั้งแรกในรายการการเอาตัวรอดของเกาหลี กล้องถ่ายทอดชื่อ ไอ-แลนด์ แคม นำเสนอวิดีโอความยาว 1 ชั่วโมงตามสั่งจากกล้องหลายตัวภายใน ไอ-แลนด์ และ กราวด์วิดีโอใหม่จะออกทุกวันจันทร์ วันพุธ วันศุกร์ และวันเสาร์บนแอป Weverse และบนเว็บไซต์ ในสัปดาห์สุดท้ายของ ไอ-แลนด์ กล้อง ไอ-แลนด์จะสตรีมสดแบบเรียลไทม์ทุกวันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง เริ่มตั้งแต่เวลา 18.00 น. ตามเวลาเกาหลี ในขณะที่วันสุดท้ายของ ไอ-แลนด์ วันเดียวกับตอนสุดท้าย ไอ-แลนด์ แคม มีการสตรีมสดแบบเรียลไทม์เวลา 5:00 น. ตามเวลาเกาหลี
โปรดิวเซอร์ กรรมการ และแขกรับเชิญ
พิธีกร : นัมกุงมิน
โปรดิวเซอร์:
กรรมการ:
ผู้เข้าแข่งขัน
เดิมที มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 23 คนที่เข้าร่วมใน I-LAND อย่างไรก็ตาม ในขณะที่รายการดำเนินไป ผู้เข้าแข่งขันคิม ยุนวอน ในตอนที่ 5 ของตอนที่ 1 ได้ลาออกโดยสมัครใจ อาจเป็นเพราะปัญหาสุขภาพ
อายุของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดจะนำเสนอตามระบบอายุสากล ณ ตอนที่ 1 (26 มิถุนายน 2020)
ส่วนที่ 1
เปิดตัวในตอนที่ 2 มีระบบที่ใช้ตามระบบการให้คะแนนจาก 100 ไอ-แลนเดอร์แต่ละคนจะได้รับการประเมินเป็นรายบุคคลและให้คะแนนตั้งแต่ 0–100 คะแนนเหล่านี้จะแสดงโดยไม่เปิดเผยตัวตนเพื่อให้ไม่ทราบคะแนนของบุคคลใดบุคคลหนึ่ง จากนั้นจึงนำมาเฉลี่ยเพื่อให้ได้คะแนนทีม ตามคะแนนของทีม ไอ-แลนเดอร์จำนวนหนึ่งจะต้องถูกย้ายไปที่พื้นและถูกแทนที่
ในตอนที่ 3 จะมีการให้คะแนน "การทำงานเป็นทีม" แยกต่างหากและนำมาพิจารณาเป็นคะแนนเฉลี่ยโดยรวม
โหวตทั่วโลก
ระบบโหวตทั่วโลกจัดขึ้นหลังจากตอนที่ 5 ในวันที่ 24 กรกฎาคม 2020 เวลา 00:00 น. ตามเวลาเกาหลี และสิ้นสุดในวันที่ 2 สิงหาคม 2020 เวลา 00:00 น. ตามเวลาเกาหลี ผู้ชมสามารถโหวตให้ผู้เข้าแข่งขัน 6 คนจากทั้งหมด 23 คนที่อยากเห็นความคืบหน้าในส่วนที่ 2 ของ ไอ-แลนด์ ผู้ชมสามารถโหวตได้วันละครั้ง
การโหวตทั่วโลกครั้งที่สองเริ่มต้นในวันที่ 1 สิงหาคม 2020 เวลา 00:00 น. ตามเวลาเกาหลี หลังจากตอนที่ 6 และสิ้นสุดในวันที่ 2 สิงหาคม 2020 เวลา 12:00 น. กสท. ผู้ชมสามารถโหวตให้ผู้เข้าแข่งขัน 6 คนจาก 16 กราวเดอร์ ยกเว้นไอ-แลนเดอร์ 6 อันดับแรก ที่พวกเขาต้องการเห็นความคืบหน้าในส่วนที่ 2 ของไอ-แลนด์ ทุกๆ โหวต เท่ากับ 3 โหวต
มีระบบการลงคะแนนทั่วโลกเพื่อเลือกสมาชิกเปิดตัวครั้งสุดท้าย สำหรับส่วนแรก ผู้ชมแต่ละคนสามารถโหวตได้ถึง 2 คนต่อวัน ตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคม 2020 00.00 น. ตามเวลาเกาหลี จนถึง 29 สิงหาคม 2020 23:59 น. (ตามเวลาเกาหลี). การโหวตของผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกระหว่างช่วงเวลาการลงคะแนนจะไม่ถูกนำมาพิจารณา
การโหวตส่วนที่สองเริ่มเมื่อวันที่ 5 กันยายน 2020 และสิ้นสุดก่อนตอนสุดท้ายในวันที่ 18 กันยายน 2020 ตามเวลาเกาหลี ผู้ชมสามารถเลือกผู้เข้าแข่งขันได้เพียง 1 คนต่อวัน การโหวตของผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกระหว่างช่วงเวลาการลงคะแนนจะไม่ถูกนำมาพิจารณา
ช่วงเวลาการโหวตเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งระหว่างการถ่ายทอดสดตอนสุดท้าย ผู้ชมสามารถเลือกผู้เข้าแข่งขันได้เพียงคนเดียว และเปิดให้โหวตได้เพียงหนึ่งชั่วโมง
ผลคะแนนไอ-แลนด์
หมายเหตุ:
การสอบเข้า
ผู้เข้าแข่งขันที่มาด้วยกันหรือมาคนเดียวจะต้องทำแบบทดสอบนี้ ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ทุกคนต้องยกมือขึ้นเพื่อตัดสินว่าพวกเขามีค่าควรที่จะอยู่บนไอ-แลนด์ หรือไม่ หากผู้เข้าแข่งขันได้รับคะแนนโหวตตั้งแต่ 12 คะแนนขึ้นไป พวกเขาได้รับอนุญาตให้อยู่ในไอ-แลนด์ ถ้าไม่เช่นนั้นพวกเขาจะอยู่บนกราวด์ ไม่มีการจำกัดจำนวนคนแต่ถ้ามีผู้เข้าแข่งขันมากกว่า 12 คนหลังจากการทดสอบทั้งหมด ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือจะต้องเลือกผู้แข่งขันตั้งแต่หนึ่งคนขึ้นไปเพื่อย้ายออกไอ-แลนด์ จนกว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันเหลือ 12 คน
หมายเหตุ:
เพลงประจำรายการ
ผู้เข้าแข่งขันเริ่มต้นภารกิจอย่างเป็นทางการครั้งแรกในหัวข้อ "การเผชิญหน้า" ผู้เข้าแข่งขันเพิ่งจะเริ่มทำงานรู้จักกัน ผู้เข้าแข่งขันในไอ-แลนด์และกราวด์ จะต้องร้องเพลงประกอบรายการ "Into The I-LAND" (เวอร์ชันดั้งเดิมโดย ไอยู) โดยมี 12 พาร์ทในเพลงนี้ และเด็กฝึกแต่ละคนต้องเลือกว่าอยากจะแสดงส่วนไหน ผู้เข้าแข่งขันในไอ-แลนด์จะได้รับการประเมินเป็นรายบุคคลโดยโปรดิวซ์เซอร์และผู้กำกับ และคะแนนเฉลี่ยของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดจะสอดคล้องกับจำนวนผู้เข้าแข่งขันที่จำเป็นต้องย้ายออกจากไอ-แลนด์ ผู้เข้าแข่งขันจากกราวด์ แต่ละคนจะส่งวิดีโอการแสดงทุกวันเพื่อให้โปรดิวซ์เซอร์และกรรมการตรวจสอบเพื่อพิจารณาว่าใครจะมาแทนที่ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกคัดออกจากไอ-แลนด์แต่พวกเขาจะไม่มีการแสดงจริงบนเวที
อี ฮีซึง ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำและตำแหน่งส่วนที่ 1 โดยผู้เข้าแข่งขัน แต่ภายหลังได้มอบตำแหน่งทั้งสองให้กับ นิกิ เรนประเมินผลงานของพวกเขาเมื่อสองวันก่อนงานเผยแผ่ให้ได้รับชม ไอแลนเดอร์ได้รับและคะแนนเฉลี่ย 59 (จากคะแนนผู้เข้าแข่งขันรายบุคคล) ดังนั้นต้องเลือกผู้เข้าแข่งขัน 6 คนที่จะย้ายออกจากไอ-แลนด์
ทำงานเป็นทีม
ภารกิจที่สองของพวกเขาออกแบบมาเพื่อทดสอบและพัฒนาการทำงานเป็นทีม ทั้ง ไอ-แลนเดอร์ และ กราวเดอร์ เพื่อจะทำการรีมิกซ์เพลง "Fire" โดย บีทีเอส พวกเขามีเวลาเตรียมตัว 6 วัน โดยจะใช้ระบบการให้คะแนนแบบเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ผู้ทำคะแนนสูงสุดในไอ-แลนเดอร์ จะได้รับบัตรยกเว้นการออกกลางคัน ซึ่งสามารถใช้กับไอ-แลนเดอร์ คนใดก็ได้ รวมทั้งตัวเขาเองด้วย หากใช้บัตร ผู้เข้าแข่งขันที่ออกจากคนถัดไปจะถูกตัดออกโดยอัตโนมัติ หากไม่มีการคัดออกจากไอ-แลนด์ ในรอบนี้กราวเดอร์ จะไม่สามารถดำเนินการแสดงได้เลย
เจย์ และ นิกิ กลายเป็นผู้นำของกราวเดอร์ ในขณะที่ อี ฮีซึง เป็นผู้นำของ ไอ-แลนเดอร์ 2 วันก่อนการทดสอบ เรน และ ดูบุ ประเมิน กราวเดอร์ ขณะที่ ซิโค่, พีด็อก และ ซน ซองดึก ประเมิน ไอ-แลนเดอร์ ว่าเป็นการตรวจสอบกลางของ ไอ-แลนเดอร์ ได้รับคะแนนการทำงานเป็นทีมที่ 80 และมีค่าเฉลี่ย 78 ดังนั้นจึงต้องเลือกผู้เข้าแข่งขัน 4 คนที่จะย้ายออกจาก ไอ-แลนด์
เค ได้รับคะแนนสูงสุด ดังนั้นจึงบัตรยกเว้นการออกกลางคัน เขาใช้มันเพื่อช่วย ยาง จองวอน จากการถูกคัดออกจาก ไอ-แลนด์ ยาง จอนวอนได้รับการช่วยชีวิตทำให้ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปอย่างทากิย้ายออกจาก ไอ-แลนด์ เพราะทั้งคู่มีคะแนนโหวต 5 คะแนน แต่ทากิมีคะแนนส่วนตัวสูงกว่าจองวอน ดังนั้นเขาจึงรอดจากการถูกคัดออก
หมายเหตุ:
การส่งตัวแทน
ภารกิจที่สามของพวกเขาคือการคัดเลือกตัวแทนสำหรับการแข่งขันด้วยการร้องและการเต้นระหว่าง ไอ-แลนด์ และ กราวด์ เพื่อทดสอบความเสียสละและความสามารถในการแข่งขันโดยตรง หากกราวด์ชนะ ผู้เข้าแข่งขัน 6 คนจะถูกตัดออกจากไอ-แลนด์ หาก ไอ-แลนด์ ชนะ ผู้เข้าแข่งขันจะไม่ถูกคัดออก พวกเขามีเวลาเตรียมตัว 6 วัน เรนและ ซน ซองดึก ประเมิน ไอ-แลนเดอร์ ในขณะที่ ซิโค่, พีด็อก และ ดูบุ ประเมิน กราวเดอร์ เป็นการประเมินกลาง 3 วันก่อนการทดสอบ ผลปรากฏว่าไอ-แลนด์ ชนะการแข่งขัน ดังนั้นจึงไม่มี ไอ-แลนเดอร์ ถูกคัดออก
หมายเหตุ:
12 คนสุดท้าย
ภารกิจที่สี่และสุดท้ายของส่วนแรกของการแสดงจะตัดสินผู้เข้าแข่งขัน 12 คนสุดท้าย พวกเขาจะแสดงเพลงต้นฉบับใหม่ที่ชื่อว่า "I&credible" ในธีม "Awakening" เช่นเดียวกับเพลงประจำรายการ เพลงนี้มี 12 พาร์ทและเด็กฝึกแต่ละคนจะต้องเลือกว่าต้องการแสดงส่วนไหน พวกเขามีเวลา 7 วันในการเตรียมตัว เรน และ ซน ซองดึก ประเมิน กราวเดอร์ ขณะที่ ซิโค่,พีด็อก และ ดูบุ ประเมิน ไอ-แลนเดอร์ เป็นการประเมินกลาง เจย์ และ เจค ช่วย ไอ-แลนเดอร์ เกี่ยวกับรายละเอียดการออกแบบท่าเต้น และ นิกิ ช่วย กราวเดอร์
จาก ไอ-แลนด์ ผู้เข้าแข่งขัน 3 คนจะได้รับการโหวตจาก ไอ-แลนเดอร์ เองและอีก 3 คนจากโปรดิวเซอร์ สมาชิก 6 คนจากกราวด์ (รวมถึง ไอ-แลนเดอร์ ที่หลุดออกมา) ซึ่งจะเติมเต็ม 6 จุดใน ไอ-แลนด์ จะถูกเลือกโดยแฟนๆ ทั่วโลกผ่านการโหวต ไอ-แลนเดอร์ ที่เหลืออีก 6 คนจะไปยังส่วนที่สองของการแสดงโดยอัตโนมัติ
หลังจากที่ ไอ-แลนเดอร์ ที่ถูกคัดมายังกราวด์ พวกเขาจะต้องแสดงอีกครั้งกับ กราวเดอร์ พวกเขาจะได้รับเวลา 3 วันเพื่อเตรียมการแสดง
เค, อี ฮีซึง, พัค ซองฮุน, ยาง จองวอน, เจค และ เจย์ ได้รับการยกเว้นจากการถูกคัดออก ดังนั้นพวกเขาจะไปต่อในส่วนที่สองของ ไอ-แลนด์
หมายเหตุ:
การทดสอบบีทีเอส
การทดสอบครั้งแรกของส่วนที่ 2 ของ ไอ-แลนด์ และผู้เข้าแข่งขัน 12 คนสุดท้ายคือการแสดงเพลงของ บีทีเอส ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 12 คนจะแบ่งเป็น 3 ทีม โดยแต่ละทีมจะร้องเพลงของบีทีเอส โดยแต่ละกลุ่มต้องทำภารกิจด้วยตัวเอง โดยบันทึกไว้ในห้องซ้อมของไอแลนด์ ขณะที่ผู้เข้าแข่งขันเฝ้ามองจากล็อบบี้ โปรดิวซ์เซอร์จะเลือกผู้เข้าแข่งขันที่จะตกรอบตามคะแนนของแต่ละคน ทีมที่มีคะแนนสูงสุดจะได้รับการยกเว้นจากการคัดออก หากผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนต่ำสุดอยู่ในทีมอันดับที่หนึ่ง สมาชิกคนต่อไปที่มีคะแนนต่ำสุดจะถูกตัดออกจาก ไอ-แลนด์แทน พวกเขามีเวลา 7 วันในการเตรียมตัว ซน ซองดึก และ ดูบุ ประเมิน ไอ-แลนเดอร์ เป็นการประเมินกลาง
นักออกแบบท่าเต้น แบยุนจอง และ ซน ซึงดึก ปรากฏตัวให้ภารกิจย่อยซึ่งเป็นการแข่งขันเต้นฟรีสไตล์ อันดับ 1-3 จะเป็นหัวหน้าวง และจะเลือกว่าจะเลือกสมาชิกในทีมหรือเลือก เพลง.
ทีม Fake Love ได้รับอันดับหนึ่ง ทากิ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทีมนี้ ได้รับคะแนนรายบุคคลต่ำที่สุด แต่รอดจากการถูกคัดออก อี กอนอู ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 11 จึงถูกคัดออกแทน อันดับที่ 1, 2 และ 3 จะใช้เวลาหนึ่งวันแห่งอิสรภาพนอก ไอ-แลนด์ ทำกิจกรรมต่างๆ
หมายเหตุ :
การทดสอบเคมี
การทดสอบครั้งที่สองของส่วนที่ 2 ของการแสดงเป็นเรื่องเกี่ยวกับเคมีระหว่างผู้เข้าแข่งขันและแฟนๆ ทั่วโลก ผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มและจะทำการแสดงซิงเกิ้ลใหม่ "Flicker" และ "Dive Into You" การคัดออกในรอบนี้จะพิจารณาจากการโหวตทั่วโลก ผู้เข้าแข่งขันได้รับอันดับหนึ่งในภารกิจก่อนหน้า ซึ่งเลือกโดยโปรดิวซ์เซอร์จะได้รับคะแนนโหวตเป็นสองเท่าเป็นเวลา 24 ชั่วโมงก่อนที่การโหวตทั่วโลกจะสิ้นสุดลง อี ฮีซึงผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับอันดับ 1 จะได้เลือกเพลงและสมาชิก พวกเขามีเวลาเตรียมตัว 6 วัน ซน ซองดึก และ ดูบุ ประเมินการแสดง ในขณะที่โค้ชการร้อง คิม ซองอึน ประเมินเสียงร้องของ ไอ-แลนเดอร์ เป็นการประเมินกลาง
เจค ซึ่งได้รับเลือกจากโปรดิวเซอร์ อันดับแรก ดังนั้น คะแนนโหวตที่เขาจะได้รับในช่วง 24 ชั่วโมงสุดท้ายของการโหวต เท่ากับสองโหวต
หมายเหตุ :
การทดสอบแบบคอนเซ็ปต์
การทดสอบครั้งที่สามของส่วนที่ 2 ของการแสดงเป็นเรื่องเกี่ยวกับการแสดงคอนเซ็ปต์ และทำภารกิจย่อยเพื่อสร้างทีม พวกเขาจะคัฟเวอร์เพลงของเซเวนทีน สองเพลงคือ Pretty U และ HIT พวกเขาจะได้รับการสอนจาก ดิเอ็ท, จุน, ดิโน่ และ โอชิ จาก เซเวนทีน มาที่ ไอ-แลนด์ เพื่อจัดภารกิจย่อยด้วยตนเอง ทีมPretty U ชนะภารกิจย่อย คิม ซอนู ชนะอันดับที่ 1 และได้เลือกเพลงและสมาชิกก่อนด้วย
จากนั้นผู้เข้าแข่งขันจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มและจะแสดงซิงเกิ้ลใหม่ "Chamber 5 (Dream of Dreams)" เป็นแนวคิดที่สดชื่นและ "Flame On" เป็นแนวคิดร้อนแรง โปรดิวซ์เซอร์จะเลือกผู้เข้าแข่งขันที่จะตกรอบตามคะแนนของแต่ละคน ผู้เข้าแข่งขันอันดับที่ 11 จะเข้าร่วมในภารกิจย่อยและการฝึกฝนสำหรับการทดสอบคอนเซ็ปต์ จะไม่แสดงต่อหน้าโปรดิวซ์เซอร์
พัค ซองฮุน และ คิม ซอนู ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าทีม ทากิที่อยู่ในอันดับที่ 11 ในการโหวตทั่วโลกสำหรับการทดสอบเคมีดังนั้นเขาจึงถูกคัดออก คิม ซอนูจึงเลือกแทนที่ ทากิ ด้วย พัค ซองฮุน ในทีมของเขา เคจึงแทนที่ พัค ซองฮุน ในฐานะหัวหน้าวง "Flame On" พวกเขามีเวลาฝึก 5 วัน ซน ซองดึก ประเมินทั้งสองทีมในการประเมินกลาง
หมายเหตุ :
การทดสอบครั้งสุดท้าย
การทดสอบครั้งสุดท้ายของรายการซึ่งมาก่อนการเดบิวต์จะเป็นตัวกำหนดกลุ่มเดบิวต์ที่มีสมาชิกเจ็ดคน ผู้เข้าแข่งขัน 6 อันดับแรกจะคัดเลือกจากการโหวตทั่วโลก ในขณะที่โปรดิวซ์เซอร์จะเลือกเด็กฝึก 1 คน พวกเขาจะแสดงซิงเกิ้ลใหม่ที่ชื่อว่า "Calling (Run Into You)" ระหว่างการถ่ายทอดสด ซน ซองดึก และ ดูบุ ประเมิน ไอ-แลนเดอร์ เป็นการประเมินกลาง
ไอ-แลนเดอร์จะได้รับการถ่ายทำวิดีโอประชาสัมพันธ์ของตัวเองด้วย ระยะเวลาของวิดีโอจะขึ้นอยู่กับอันดับของพวกเขา อันดับที่ 1, 2 และ 3 จะได้รับ 60, 50 และ 40 วินาทีตามลำดับ ในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือจะมี 30 วินาที
ชื่อกลุ่มเปิดตัวคือ "Enhypen" มาจากสัญลักษณ์ยัติภังค์หรือเอนไฮเพน (-) ที่มีความหมายว่าการเชื่อมต่อ การค้นพบ และการเติบโต ไลน์อัพสุดท้ายคือ ยาง จองวอน, เจย์, เจค, นิกิ, อี ฮีซึง, พัค ซองฮุน โดยมี คิม ซอนู ได้รับการเลือกจากโปรดิวเซอร์
หมายเหตุ :
ผลสรุปรวม
หมายเหตุ :
เรตติง
ในการให้คะแนนด้านล่าง เรตติ้งสูงสุดสำหรับรายการจะเป็น และเรตติ้งต่ำสุดสำหรับรายการจะเป็น การให้คะแนนบางส่วนที่พบว่าถูกปัดเศษเป็นทศนิยม 1 ตำแหน่ง เนื่องจากโดยปกติแล้วจะมีการจัดอันดับที่ต่ำกว่าในแง่ของการให้คะแนนของวัน แม้จะมีเรตติ้งทีวีในประเทศต่ำ แต่ซิมัลคาสท์ต่างประเทศบนแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์สร้างการดูสะสม 13.6 ล้านครั้งในแต่ละตอน
เสียงเสี่ยงและอาไฉ
เสียงเสี่ยง และ อาไฉ  ทั้งสองตัวนี้ เป็นแมวของไช่ อิงเหวิน ประธานาธิบดีของประเทศไต้หวัน โดย เสียงเสี่ยง เป็นแมวเพศเมียสีเทา ส่วน อาไฉ เป็นแมวเพศผู้สีเหลืองแดง ทั้งนี้ไช่ อิงเหวิน ถือเป็นสตรีคนแรกที่ได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีของประเทศไต้หวัน และเป็นสตรีผู้ปกครองประเทศที่พูดภาษาจีนคนแรก นับตั้งแต่รัชกาลของบูเช็กเทียน จักรพรรดินีคนแรกและคนเดียวของจีนเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 8
ประวัติ
ก่อนไช่จะขึ้นรับตำแหน่งประธานาธิบดี เธออาศัยอยู่ในห้องชุดขนาดเล็กร่วมกับแมวทั้งสองตัว เดิมเสียงเสี่ยงมีสภาพผอมโซ และป่วยเป็นโรคผิวหนังเพราะเนื้อตัวเคยเต็มไปด้วยโคลน แต่เมื่อได้รับการเลี้ยงดูจากไช่ได้ไม่นาน เสียงเสี่ยงก็มีสุขภาพดี ไช่กล่าวว่าแมวสองตัวนี้เข้ากันได้ดี แต่ก็ทะเลาะกันบ้างในบางครั้ง
นอกจาก เสียงเสี่ยง และ อาไฉ แล้ว ไช่ยังรับเลี้ยงหมานำทางที่เกษียณแล้วไปเลี้ยงที่บ้านของเธอ สื่อมวลชนไต้หวันสอบถามไช่ว่าแมวของเธอจะมีปัญหากับหมาที่เธอรับเลี้ยงหรือไม่ ไช่ตอบว่า "[หมาเหล่านี้] ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีแล้วและเข้ากันได้กับแมวแน่นอนค่ะ" ไช่รับหมาสามตัวไปเลี้ยงในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2559 ได้แก่ เบลลา บันนี และมารุ โดยไช่กล่าวถึงหมาของเธอว่า เบลลา เป็นหมาตัวโปรดของเธอ บันนี เป็นหมาที่สง่างาม และ มารุ เป็นหมาขี้อาย ต่อมาเธอรับเลี้ยงหมาอีกตัวหนึ่งชื่อ เล่อเล่อ เป็นหมาค้นหาและกู้ภัยเกษียณอายุ
การปรากฏในสื่อ
ระหว่างที่ไช่ อิงเหวิน ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เธอมักอัปเดตเรื่องราวต่าง ๆ ลงในสื่อสังคมออนไลน์เป็นประจำ โดยเฉพาะแมวของเธอ ซึ่งได้รับความนิยมมาก ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 มีการห้ามไม่ให้ชาวไต้หวันเล่นตลกเกี่ยวกับข่าวลือเรื่องเท็จเกี่ยวกับการแพร่โรคช่วงวันเมษาหน้าโง่ ไช่จึงโพสต์ภาพของตนเองกับแมวตัวหนึ่งว่า "เราแสดงอารมณ์ขันได้...แต่เราไม่สามารถเล่นมุกตลกที่เกี่ยวกับโรคแพร่ระบาดนี้ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงการกระทำผิดกฎหมาย" และ "ฉันขอให้ทุกท่านมีแต่ความสนุกสนาน มีสุขภาพดีและปลอดภัยในวันเมษาหน้าโง่นะคะ"
พ.ศ. 2562 ไช่โพสต์ภาพอาไฉที่กำลังตั้งใจดูโทรทัศน์ลงโซเชียลมีเดีย โดยวันวาเลนไทน์ปีเดียวกันนั้น ไช่ส่งข้อความถึงประชาชนพร้อมกับแมวทั้งสองตัว ก่อนการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นใน พ.ศ. 2563 ไช่แนะนำกับผู้สนับสนุนของเธอว่าอย่าสนใจ "ข่าวปลอม" เรื่องสุขภาพของแมว และแมวของเธอยังมีสุขภาพดี
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 ไช่เยี่ยมชมอุทยานการศึกษาเพื่อคุ้มครองสัตว์ซินจู๋ เธอกล่าวแถลงการณ์เรียกร้องให้ประชาชนผู้ต้องการเลี้ยงสัตว์ นำสัตว์จรจัดไปเลี้ยงแทนการซื้อ
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2535)
ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 หรือ 35/2 พรรคพลังประชาชนส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งแต่ไม่ได้รับเลือกตั้งแม้แต่คนเดียวทำให้ถูกยุบตามคำสั่ง ศาลฎีกา คดีหมายเลขแดงที่ ปค. 125/2535 เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2539
โคบาโตะ
เป็นการ์ตูนซึ่งเป็นผลงานของ แคลมป์ อีกชิ้นหนึ่ง เคยตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนในญี่ปุ่น ชื่อ ซันเดย์ Gene-X รายเดือน ในเดือน มกราคม พ.ศ. 2548 แต่ตีพิมพ์ได้ไม่นานก็หายไป จากนั้นเรื่องนี้ได้กลับมาตีพิมพ์ใหม่ในนิตยสารการ์ตูน นิวไทป์ เมื่อเดือน พฤศจิกายน พ.ศ. 2549  และฉบับรวมเล่มเล่มแรกออกเมื่อ เดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 ส่วนแอนิเมชั่นญี่ปุ่นนั้น เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ความยาวทั้งหมด 24 ตอน
เนื้อเรื่อง
โคบาโตะ สาวน้อยลึกลับผู้อ่อนต่อโลกและมองโลกในแง่ดีเสมอ เธอต้องมาทำภารกิจเยียวยาบาดแผลในใจของผู้คน เพื่อเติมเต็มสิ่งที่เรียกว่า "คอมเปโตะ" ให้เต็มขวด และเมื่อสำเร็จเธอจะได้ไปยังสถานที่ที่เธอต้องการ โดยภารกิจนี้เธอจะมีพี่เลี้ยง ซึ่งเป็นตัวแทนของคุณพ่อ เป็นตุ๊กตาหมาสีฟ้า น่ารักน่าเอ็นดู แต่ดุ และ โหด เข้มงวดกับโคบาโตะมาก มีนามว่า อิโอเรียวงิซัง
เทศบาลตำบลเปือยน้อย
เทศบาลตำบลเปือยน้อย ตั้งอยู่ที่ อำเภอเปือยน้อย จังหวัดขอนแก่น ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเปือยน้อยและบางส่วนของตำบลสระแก้ว  อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 446 กิโลเมตร ห่างจากจังหวัดขอนแก่นประมาณ 82 กิโลเมตร เป็นสภาพพื้นที่แบบลูกฟูก มีลักษณะเป็นป่าโปร่งสลับทุ่งนา สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 150 – 300 เมตร ลักษณะพื้นดินโดยทั่วไปเป็นดินร่วนปนทราย ไม่อุ้มน้ำ มีความอุดมสมบูรณ์ของดินต่ำ มีแหล่งน้ำหรือแม่น้ำที่สำคัญ คือห้วยลำพังชู ห้วยวังตับควาย บึงหนองแวง สระวงษ์ สระหนองแวง  หนองคุยมักเค็ง และเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์โบราณคดี คือ ปราสาทเปือยน้อย หรือ กู่เปือยน้อย
ประวัติ
เทศบาลตำบลเปือยน้อย เดิมก่อตั้งเป็น สุขาภิบาลเปือยน้อย โดยแบ่งท้องที่บางส่วนของตำบลเปือยน้อยและตำบลสระแก้วบางส่วนออกมาจัดตั้งขึ้นในเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2528 ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้รับการยกฐานะเปลี่ยนแปลงจากสุขาภิบาลเปือยน้อย เป็นเทศบาลตำบลเปือยน้อย ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก. ลงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาล พ.ศ. 2542 มาจนปัจจุบัน
การปกครอง
เทศบาลตำบลเปือยน้อย ครอบคลุมพื้นที่บางส่วน 2 ตำบล คือ ตำบลเปือยน้อยและตำบลสระแก้ว แบ่งออกเป็นจำนวน 10 ชุมชน ได้แก่
อันฟอร์กิฟเว่น (2007)
อันฟอร์กิฟเว่น (2007) (Unforgiven (2007)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่จัดหลังศึกใหญ่ ซัมเมอร์สแลม (2007) จัดเมื่อวันที่ 16 กันยายน ค.ศ. 2007 ณ สนาม FedExForum ในเมืองเมมพริส, รัฐเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา โดยแสดงนักมวยปล้ำจากรอว์ ,สแมคดาวน์ และอีซีดับเบิลยู โดยจัดเป็นครั้งที่ 11 ของศึกอันฟอร์กิฟเว่น
ชา
ชา เป็นผลผลิตทางเกษตรกรรมจากใบ ยอดอ่อน และก้านของต้นชา (Camellia sinensis) นำมาผ่านกรรมวิธีแปรรูปหลากหลาย "ชา" ยังหมายรวมถึงเครื่องดื่มที่มีกลิ่นหอมทำจากพืชตากแห้งชนิดต่าง ๆ นำมาชงหรือต้มกับน้ำร้อน ชายังเป็นเครื่องดื่มที่มีผู้บริโภคมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก รองจากน้ำ
ชาทุกชนิดสามารถทำได้จากต้นชาต้นเดียวกัน แต่ผ่านกรรมวิธีแตกต่างกันออกไป
การจัดประเภทและการแปรรูป
ชา ถูกจัดประเภทตามกระบวนการแปรรูป หลังจากการเก็บเกี่ยว ใบของต้นชาจะถูกทิ้งให้สลด และ "บ่ม" โดย ทำให้เอนไซม์ในใบชาเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชั่นกับออกซิเจนในอากาศ ใบชาจะมีสีเข้มขึ้น คลอโรฟิลล์ในใบชาจะแตกตัว กลายเป็นสารแทนนินที่ให้รสฝาด ต่อจากนั้น ต้องหยุดการทำงานของเอนไซม์ โดยใช้ความร้อน เพื่อให้หยุดปฏิกิริยาออกซิเดชั่น โดยในชาแดง กระบวนการนี้จะดำเนินคู่กันไปกับการทำให้แห้ง
หากไม่ระมัดระวังในการควบคุมความชื้นและอุณหภูมิระหว่างกระบวนการผลิต ใบชาอาจขึ้นรา เกิดปฏิกิริยาสร้างสารพิษที่อาจเป็นสารก่อมะเร็งขึ้นได้ ทำให้รสชาติเสียไป และอันตรายต่อการบริโภค
ชา สามารถจัดประเภทตามกระบวนการแปรรูปต่าง ๆ ได้ดังนี้ต่อไปนี้
รัฐสภาออสเตรเลีย
รัฐสภาออสเตรเลีย (Parliament of Australia) ชื่อทางการว่า รัฐสภากลาง (Federal Parliament) หรือเรียกอีกได้ว่า รัฐสภาเครือจักรภพ (Commonwealth Parliament) คือสภานิติบัญญัติของเครือรัฐออสเตรเลีย โดยมีประกอบสามประการ ได้แก่ พระมหากษัตริย์ (โดยผู้สำเร็จราชการเป็นผู้แทนพระองค์ฯ) วุฒิสภา และสภาผู้แทนราษฎร โดยสภาทั้งสองนั้นมีที่มาโดยการเลือกตั้งโดยนำแบบมาจากรัฐสภาสหรัฐ วุฒิสภานั้นเป็นตัวแทนของรัฐและดินแดนในขณะที่สภาผู้แทนราษฎรเป็นตัวแทนของประชาชนในเขตเลือกตั้งแบ่งตามจำนวนประชากร ถึงแม้ว่าจะมีสองสภาแต่ยังคงมีการรวมอำนาจบางประการอันเป็นมรดกของระบบเวสต์มินสเตอร์
สภาสูง ได้แก่ วุฒิสภา ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 76 คน โดยมาจากรัฐๆ ละ 12 คน และดินแดนทั้งสองดินแดนละ 2 คน นอร์เทิร์นเทร์ริทอรี ซึ่งรวมถึง เกาะคริสต์มาสกับหมู่เกาะโคโคส (คีลิง) และออสเตรเลียนแคพิทอลเทร์ริทอรี ซึ่งรวมถึงเกาะนอร์ฟอล์ก และเจอร์วิสเบย์เทร์ริทอรี สมาชิกวุฒิสภามีที่มาโดยการเลือกตั้งระบบสัดส่วนแบบเสียงเดียวถ่ายโอนคะแนนได้ซึ่งทำให้ได้ผลลัพธ์ของสภาที่มีสมาชิกพรรคขนาดน้อยใหญ่ที่หลากหลาย พรรคการเมืองในรัฐบาลหรือพรรคร่วมรัฐบาลนั้นไม่เคยได้เสียงข้างมากในวุฒิสภาตั้งแต่ปีค.ศ. 1981 (ยกเว้นปีค.ศ. 2005 และค.ศ. 2007) และโดยปกตินั้นจะต้องเจรจาต่อรองกับพรรคการเมืองและนักการเมืองอิสระจำนวนมากเพื่อที่จะให้ผ่านร่างกฎหมายได้
สภาล่าง ได้แก่ สภาผู้แทนราษฎร ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 151 คน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งแบบหลายรอบในทันทีซึ่งเป็นการเลือกตั้งแบบจัดลำดับความชอบโดยใช้เขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนเพียงคนเดียว โดยส่วนใหญ่จะมีเพียงกลุ่มพรรคการเมืองใหญ่จำนวนสองกลุ่มในสภา ได้แก่ กลุ่มแนวร่วมขวากลาง (ประกอบด้วยพรรคเสรีนิยมและพรรคชาติ และพรรคกลางซ้ายคือพรรคแรงงาน โดยรัฐบาลจะต้องได้รับความไว้วางใจจากสภาผู้แทนราษฎรจึงจะสามารถดำรงอยู่ได้