cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปรัชญาญี่ปุ่น
การเข้ามาของพุทธศาสนาและอิทธิพลต่อญี่ปุ่นในยุคแรก
ในขณะที่พุทธศาสนายุคนาระปฏิบัติตามเพียงความคิด "การทำให้ประเทศปลอดภัย"  พุทธศาสนาในยุคเฮอังไม่เพียงนำสันติภาพและความมั่นคงของชาติ เท่านั้น   แต่ยังนำมาซึ่งกำไรทางโลกส่วนบุคคล   เพราะผู้ปฏิบัติธรรมในศาสนาพุทธยุคเฮอังมักจะปฏิบัติธรรมโดยถือสันโดษอย่างเคร่งครัด  เวทมนตร์ และ การอธิษฐานในภูเขา   พุทธศาสนาแบบนี้ เรียกว่า มิคคฺโย   ในขณะที่คณะทูตที่เดินทางไปยังราชสำนักจีน  พระภิกษุนามว่าคูไคได้เรียนรู้พุทธศาสนานิกายวัชรยานจากจีน  และนำพุทธศาสนาแบบญี่ปุ่นมารวมเข้ากับการปฏิบัติที่ลึกลับของจีนจึงกลายมาเป็นพุทธศาสนาชินงอนแบบญี่ปุ่น     ไซโชซึ่งเป็นพระภิกษุที่เดินทางไปยังประเทศจีนได้เรียนรู้การปฏิบัติของนิกายเทนไดแบบจีนและถกเถียงกันว่าคำสอนของคัมภีร์สัทธรรมปุณฑริกสูตรควรเป็นแกนหลักของพุทธศาสนาแบบญี่ปุ่นหรือไม่
ในยุคเฮอังตอนปลาย มุ่งเน้นไปที่พุทธศาสนาแบบเฮอังที่เน้นทางโลกซึ่งได้นำพระสงฆ์ที่จะประกาศเป็น "ยุคสมัยอันชั่วร้าย"   ในความเป็นไปได้ของการผ่อนคลายในโลกนี้ถูกปฏิเสธ  ดังนั้นชีวิตหลังความตายจึงมีทิศทางของการเกิดใหม่ในแดนสวรรค์ของชาวพุทธ   นอกจากนี้ความคิดใหม่ที่ว่า "พุทธศาสนาจะเสื่อมลงในยุคหลังของโลกนี้" นำไปสู่การเกิดขึ้นของขบวนการเคลื่อนไหวดินแดนพุทธเกษตร   การเคลื่อนไหวนี้นำโดยคูยะ  ซึ่งเป็นนักปฏิบัติธรรมชาวพุทธในดินแดนพุทธเกษตรแสดงธรรมและประกาศความศรัทธาต่อพระอมิตาภพุทธ  และสอนว่าทุกคนสามารถเข้าถึงสวรรค์พุทธศาสนาได้  ไม่ใช่แค่เพียงพระสงฆ์เท่านั้น
พุทธศาสนาในยุคคามาคุระ
ความเชื่อแบบโจโด ซึ่งได้รับอิทธิพลจากนิกายโจโดแห่งยุคเฮอังตอนปลาย เน้นการพึ่งพาการช่วยให้พ้นทุกข์ผ่านความเมตตากรุณาของอมิตาภพุทธะ และจะได้รับการบรรเทาจากอำนาจ    โฮเนน ผู้ก่อตั้งศาสนาพุทธนิกายโจโด ได้ละทิ้งการบำเพ็ญตนแบบเคร่งครัดรูปแบบอื่นอย่างสิ้นเชิง   เขาได้เทศนาลูกศิษย์ของเขาให้เชื่อในอมิตาภพุทธะ  และให้อธิษฐาน " นะมุ-อะมิดะ-บุทสึ "อย่างจริงจัง   ดังนั้น  พวกเขาจะได้ไปสวรรค์ ชินรัน  ลูกศิษย์ของโฮเนน  ผู้ก่อตั้งพุทธศาสนานิกายสุขาวดี  ได้นำคำสอนของโฮเนนมาทำให้เสร็จสมบูรณ์ และประกาศการพึ่งพาอันสมบูรณ์   นอกจากนี้ชินรันยังสนับสนุนว่าสิ่งที่บรรเทาทุกข์ของอมิตาภพุทธะเป็นผู้ที่ตระหนักถึงความผิดทางโลกและความปรารถนา   อิปเปน  ผู้ก่อตั้งนิกายจีชู  ได้ริเริ่ม "การเต้นรำทางศาสนาที่ท่องบทสวดเป็นทำนอง"
ในทางตรงกันข้าม ความเชื่อของนิกายโจโดที่ต้องอาศัยการพึ่งพา    ศาสนาพุทธนิกายเซนพยายามเน้นการตรัสรู้อย่างเฉียบพลันด้วยตนเอง  โดยการทำสมาธิแบบเซน   เอไซ ได้ศึกษานิกายรินไซจากประเทศจีน   เขาตั้งปัญหาให้แก่ลูกศิษย์  และให้พวกเขาแก้ปัญหาด้วยตนเองและพวกเขาก็จะได้รับความรู้ด้วยตนเอง   สำนักรินไซเซนได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางจากชนชั้นซามูไรในยุคคามาคุระ    โดเกน ศึกษานิกายโซโตจากประเทศจีน ซึ่งตรงกันข้ามกับเอไซ   เขาเน้นกา่รตรัสรู้ด้วยการนั่งสมาธิอย่างจริงจัง (ซาเซน)   สำนักโซโตเซนได้รับการสนับสนุนจากซามูไรในท้องถิ่น
สำนักส่วนใหญ่ของพุทธศาสนานิกายนิชิเรน (ญี่ปุ่น: 法華系仏教 Hokke-kei Bukkyō ) อ้างถึงพระอาจารย์ในฐานะบิดาผู้ก่อตั้งนิกายนิชิเรน    ในคำสอนของเขาได้ขีดเส้นใต้ถึงจิตใจของเขาและความยิ่งใหญ่ของคัมภีร์สัทธรรมปุณฑริกสูตร   เขาสนับสนุนการบรรลุของโพธิจิตในช่วงชีวิตของเขาและถือว่าการตีความคำสอนของพุทธศาสนาเป็นรูปแบบที่ถูกต้องของการปฏิบัติสำหรับกฎหมาย Three Ages of Buddhism ในปัจจุบัน   หนึ่งในบทความสำคัญของเขา คือ "Rissho Ankoku Ron" (สร้างคำสอนที่ถูกต้องเพื่อความสงบสุขของแผ่นดิน)  ในปัจจุบันนี้ การสวดมนต์แบบมันตระ "นามู เมียวโฮ เร็งเง เคียว"  เป็นศูนย์กลางการปฏิบัติของโรงเรียนและองค์กรทางศาสนาพุทธนิกายนิชิเรนเกือบทุกแห่ง
ความคิดสมัยใหม่ตอนต้น
ในขณะที่ความคิดยุคโบราณและยุคกลางของญี่ปุ่นมีความเชื่อมโยงกับพุทธศาสนาอย่างใกล้ชิดความคิดสมัยใหม่ในช่วงต้นของญี่ปุ่นส่วนใหญ่เป็นลัทธิขงจื่อ หรือ ลัทธิขงจื่อใหม่ ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นการศึกษาของข้าราชการโดยรัฐบาลโทคุงาวะ  นอกจากนี้ลัทธิขงจื่อแบบเน้นเหตุผล ยังกระตุ้นให้เกิดสำนัก Kokugaku, Rangaku และความคิดที่ไม่เป็นทางการหลังยุคเอโดะตอนกลาง
ลัทธิขงจื่อ
ในสมัยเอโดะ ลัทธิขงจื่อเป็นการศึกษาที่ได้รับอนุญาต โรงเรียนลัทธิขงจื่อใหม่หลายแห่งได้รับความนิยม
สำนักจูซีของลัทธิขงจื่อใหม่เป็นที่เคารพนับถือ โดยระบบเจ้าขุนมูลนายที่เปรียบเสมือนครอบครัวซึ่งยึดถือสถานะทางสังคมที่แน่นอน  ฮายาชิ  ราซาน สันนิษฐานว่าสำนักจูซีของลัทธิขงจื่อใหม่เป็นพื้นฐานทางทฤษฎีของรัฐบาลโทคุงาวะ  โดยผ่านหลักการของ รัฐบาลพลเรือน  ที่ได้รับการจัดตั้งโดย ยูชิมะ  เซโด เพื่ออุทิศให้กับขงจื่อ โดยการปฏิรูปคันเซ   สำนักจูซีของลัทธิขงจื่อใหม่ยังคงแข็งแกร่งและได้รับอนุญาตจากรัฐบาลโทคุงาวะ   นอกจากนี้แนวคิดของสำนักจูซี แห่งลัทธิขงจื่อใหม่ได้ให้อิทธิพลอย่างมากต่อขบวนการทางการเมืองที่แสดงความเคารพต่อ จักรพรรดิ และการขับไล่ชาวต่างชาติในยุคโทคุงาวะตอนปลาย
สำนักที่ตรงกันข้ามกับสำนักจูซีของลัทธิขงจื่อใหม่ คือ สำนักหวางหยางหมิงของลัทธิขงจื่อใหม่ที่เคารพจริยศาสตร์เชิงปฏิบัติได้รับการตรวจสอบและถูกกดขี่อย่างต่อเนื่องโดยโชกุนตระกูลโทคุงาวะเนื่องจากการวิพากษ์วิจารณ์สภาพทางสังคมและการเมืองภายใต้รัฐบาลโทคุงาวะ
สำนักที่สามของลัทธิขงจื่อใหม่ได้คำนึงถึงเจตนาที่แท้จริงของตำราดั้งเดิมโดยขงจื่อและเมิ่งจื่อ  ยะมะกะ  โซะโก ได้ก่อตั้งปรัชญาของเขาอยู่บนฐานของจริยศาสตร์แบบขงจื่อ  และสมมติให้ซามูไรเป็นชนชั้นสูงสุด   อิโต จินไซ ให้ความสนใจกับ "เหริน" (仁）ของขงจื่อ   เขาเคารพหลักการ "เหริน" ว่าเป็น ความรักที่มีต่อบุคคลอื่นและ "ความจริง" อันเป็นการพิจารณาที่บริสุทธิ์ นอกจากนี้ ยังยอมรับการสืบทอดการศึกษาที่เป็นแกนของตำราจีนโบราณ   โอกิว โซไร ยืนยันว่าจิตวิญญาณของลัทธิขงจื่อแบบดั้งเดิม คือ การครองโลก และ การรักษาความเป็นพลเมือง
โคคุงะขุ และ รังงะขุ
ในช่วงกลางของยุคเอโดะ  สำนักโคคุงะขุที่เน้นการศึกษาความคิดและวัฒนธรรมของญี่ปุ่นโบราณได้รับความนิยมในการต่อต้านแนวคิดต่างประเทศ เช่น พุทธศาสนา หรือ ลัทธิขงจื่อ   ตามนโยบายของซาโกกุ ผู้สำเร็จราชการโทคุงาวะ    ปัญญาชนยุคเอโดะไม่สามารถติดต่อกับอารยธรรมตะวันตกในด้านบวก  ดังนั้น สำนักรังงะขุ ที่สอนภาษาดัตช์จึงเป็นหน้าต่างบานเดียวสู่โลกตะวันตก
ในยุคกลางของสมัยเอโดะ  สำนักโคคุงะขุ เริ่มได้รับความนิยมในช่วงที่ได้รับอิทธิพลจากลัทธิขงจื่อโดยมีลัทธิชาตินิยมเป็นฉากหลัง    สำนักโคคุงะขุได้ศึกษาความคิดและวัฒนธรรมของญี่ปุ่นในเชิงบวก  รวมถึง "ตำนานโคจิกิ", "ตำนานนิฮงโชกิ" และ "ัมันโยชู" พวกเขามุ่งที่จะขุดวัฒนธรรมทางศีลธรรมดั้งเดิมของญี่ปุ่นซึ่งแตกต่างจากลัทธิขงจื่อและพุทธศาสนา   Kamo no Mabuchi  ต่อสู้กับการศึกษาของ "Manyoshu" ซึ่งเรียกว่า "มะสึระโอะ-บุริ (masurao-buri)" สำหรับรูปแบบของความเป็นชายและความใจกว้าง  เขาประเมินของสะสมที่บริสุทธิ์และเรียบง่าย   จากการศึกษา Kojiki ของเขา   โมะโตริ  โนรินางะ โต้แย้งว่าสาระสำคัญของวรรณกรรมญี่ปุ่นมาจาก " โมะโนะ โนะ อะวะเระ" ซึ่งเป็นความรู้สึกตามธรรมชาติที่เกิดขึ้นเมื่อคุณติดต่อกับวัตถุ   เขานับถือ "วิญญาณยะมะโตะ" ของญี่ปุ่นแทนที่จะเป็น"วิญญาณคะระ" (ขงจื่อ / พุทธศาสนา) ของจีน    ตามที่เขากล่าวไว้  สำนักโคคุงะขุ ควรสืบทอดแนวคิดของ "ศาสนาชินโต" แบบเก่าของญี่ปุ่น   ผ่านการศึกษาของสำนักโคคุงะขุ    ฮิระตะอัทสึทะเนะ สนับสนุนรัฐชินโตที่เป็นชาตินิยม  ซึ่งเน้นการเชื่อฟังจักรพรรดิ และยกเลิกลัทธิขงจื่อและพุทธศาสนา   ซึ่งเป็นแรงผลักดันไปจนสิ้นสุดยุคโชกุนตระกูลโทคุงาวะและยุคปฏิรูปเมจิ
ในสมัยซาโกกุของยุคเอโดะ ไม่มีการติดต่อโดยตรงกับตะวันตก  แต่สำนักรังงะขุ กลายเป็นที่นิยมโดยส่งเสริมการนำเข้าหนังสือตะวันตกที่แปลเป็นภาษาจีนจากประเทศจีนในช่วงการปฏิรูปปีเคียวโฮ   มะเอะโนะ  เรียวทะขุ และ สึงิตะ  เงนปะขุ ได้แปลหนังสือภาษาดัตช์ "Tafel Anatomie" เป็นภาษาญี่ปุ่น   การเรียนภาษาดัตช์ได้แผ่ขยายไปยังการศึกษาประเทศในซีกโลกตะวันตกอื่น ๆ เช่น การศึกษาของอังกฤษ  ฝรั่งเศส  และอเมริกันในยุคโทคุงาวะตอนปลาย ลักษณะของ "จิตวิญญาณของญี่ปุ่น   อารยธรรมตะวันตก" เสร็จสมบูรณ์โดยการแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาของ ซะคุมะ  โชซัง   "จริยศาสตร์แบบตะวันออกและ เทคโนโลยีจากตะวันตก"   เนื่องจาก ทะคะโนะ  โชเอ และ วะทะนะเบะ  คะซัง  ได้วิจารณ์สำนักซาโคขุอย่างเคร่งครัด   พวกเขาถูกกดขี่โดยผู้สำเร็จราชการของ ตระกูลโทคุงาวะ
ความคิดที่ได้รับความนิยม
ในยุคเอโดะ โรงเรียนเอกชนถูกเปิดโดยซามูไร พ่อค้า และนักวิชาการที่มีส่วนร่วมในทางการเมือง   ความคิดของพวกเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับระบบเจ้าขุนมูลนายที่โดดเด่น
อิชิดะ ไบกัน ได้สังเคราะห์ลัทธิขงจื่อ  พุทธศาสนา และ ศาสนาชินโต เข้าด้วยกัน  และสร้างปรัชญาเชิงปฏิบัติสำหรับผู้คนจำนวนมาก   เขาแนะนำให้ทำงานหนักในเชิงพาณิชย์   เนื่องจากความซื่อสัตย์และความเจริญรุ่งเรือง   อันโด โชเอกิ เรียกโลกแห่งธรรมชาติว่าเป็นสังคมอุดมคติที่มนุษย์ทุกคนมีส่วนร่วมในการทำเกษตรกรรม  พวกเขาจะใช้ชีวิตอย่างพอเพียงโดยปราศจากลาภยศสรรเสริญ   เขาวิพากษ์วิจารณ์สังคมที่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งมีการแบ่งแยกชนชั้น ศักดินาและแบ่งแยกความแตกต่างระหว่างคนรวยและคนจน   นิโนะมิยะ  ซนโทะขุ ยืนยันว่าผู้คนจะต้องตอบแทนคุณงามความดีซึ่งสนับสนุนการดำรงอยู่ของพวกเขาด้วยคุณธรรมของพวกเขาเอง
ความคิดสมัยใหม่ตอนปลาย
ในขณะที่ความคิดสมัยใหม่ของญี่ปุ่นในยุคแรก ๆ พัฒนาขึ้นในลัทธิขงจื่อและพุทธศาสนา   แนวคิดการสว่างวาบทางปัญญาจากอังกฤษและสิทธิมนุษยชนของฝรั่งเศสนั้นได้รับการแพร่หลายหลังยุคปฏิรูปเมจิ ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างรวดเร็วจากความคิดตะวันตก จากช่วงเวลาสงครามจีน - ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง และ สงครามรัสเซีย - ญี่ปุ่น     ระบบทุนนิยมของญี่ปุ่นได้รับการพัฒนาอย่างมาก   ศาสนาคริสต์ และ แนวคิดสังคมนิยม ได้พัฒนาและกลายเป็นการเชื่อมโยงกับการเคลื่อนไหวทางสังคมต่างๆ   นอกจากนี้แนวคิดและการศึกษาแบบชาตินิยมก็ก่อตัวกำเนิดขึ้นในช่วงเวลาที่ต่อต้านการศึกษาของต่างชาติ
แนวคิดการสว่างวาบทางปัญญาและสิทธิของประชาชน
ในยุคปฏิรูปเมจิ  ภาคประชาสังคมภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ได้รับการแนะนำโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประโยชน์นิยม และ ลัทธิดาร์วินนิยมทางสังคมจากประเทศอังกฤษและแนวคิดอำนาจอธิปไตยของปวงชนของช็อง-ชาค รุสโซจากฝรั่งเศส
นักคิดในยุคเมจิตอนต้นสนับสนุนคุณค่าของแนวคิดการสว่างวาบทางปัญญาของอังกฤษที่ได้มาจากภาคประชาสังคมตะวันตก  พวกเขาพยายามที่จะวิพากษ์วิจารณ์อำนาจหน้าที่ดั้งเดิมของญี่ปุ่นและระบบเจ้าขุนมูลนาย    อย่างไรก็ตามพวกเขามีความประสานกลมกลืนของรัฐบาลและยอมรับความเป็นสมัยใหม่จากเบื้องบนโดยปราศจากความรุนแรง   ในปี 1873 โมริ อะริโนริ ได้ก่อตั้ง เมโระกุชา    มีสมาชิกที่รวมตัวกันในสมาพันธ์วัฒนธรรมเป็นจำนวนมาก  ซึ่งเกี่ยวกับการเรียนรู้ภาคปฏิบัติที่มีความสำคัญ    การจับลักษณะของมนุษย์ในทางปฏิบัติ  และการสันนิษฐานรูปแบบของรัฐบาลที่ยอมรับเงื่อนไขของรัฐชาติในอุดมคติ    โมริ อะริโนริ สนับสนุนการศึกษาระดับชาติในฐานะรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการ   นิชิ อะมะเนะ รับรองพฤติกรรมของมนุษย์ตามความสนใจ   คะโต ฮิโรยูคิ  นำสิทธิตามธรรมชาติ ออกไปภายใต้อิทธิพลของลัทธิดาร์วินนิยมทางสังคม และสนับสนุนการอยู่รอดที่เหมาะสมที่สุด
ฟูกูซะวะ ยูกิชิ เป็นผู้นำแนวคิดประโยชน์นิยมแบบอังกฤษมาให้ญี่ปุ่นและสนับสนุนสิทธิทางธรรมชาติ โดยสันนิษฐานว่าสวรรค์ได้มอบสิทธิมนุษยชนมาให้เรา   เขาเห็นว่าการพัฒนาอารยธรรมเป็นการพัฒนาจิตวิญญาณของมนุษย์  และสันนิษฐานว่าอิสรภาพของคน ๆ หนึ่งนำไปสู่เสรีภาพของประเทศใดประเทศหนึ่ง  ฟูกูซะวะคิดว่ารัฐบาลเป็นไปเพื่อ "ความสะดวกสบาย" และรูปลักษณ์ที่เหมาะสมกับวัฒนธรรม   เขาบอกว่าไม่มีรูปแบบของรัฐบาลในอุดมคติ   นอกจากนี้เขายืนยันว่าญี่ปุ่นควรจะเข้าร่วมกับประเทศในภาคพื้นทวีปเพื่อต่อต้านประเทศมหาอำนาจ
จากยุคเมจิตอนปลายไปจนถึงยุคไทโช  แนวโน้มทางประชาธิปไตย ได้แพร่กระจายจนเป็นฉากหลังของจิตสำนึกทางการเมืองของชนชั้นกลาง    ปัจจุบันนำไปสู่การเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อปกป้อง รัฐธรรมนูญ และการเลือกตั้งทางตรง    โยะชิโนะ  ซะคุโซ โต้เถียงกับคณะรัฐมนตรี  พรรคการเมืองและการเลือกตั้งทางตรง    เขาไม่ได้ไล่ตามอย่างลึกซึ้งว่าใครเป็นรัฎฐาธิปัตย์   แต่เขายืนยันว่าเป้าหมายทางการเมืองมีวัตถุประสงค์เพื่อความสุขของประชาชนและการตัดสินใจทางการเมืองมีจุดมุ่งหมายเพื่อความตั้งใจของประชาชน    มิโนะเบะ  ทะสึคิชิ ตีความว่ารัฏฐาธิปัตย์ไม่ใช่จักรพรรดิ  แต่เป็นรัฐ   ตามที่ระบุไว้จักรพรรดิพระองค์เดียวเท่านั้นที่ทรงพลังอำนาจของเขาในฐานะสัญลักษณ์ที่สูงที่สุดภายใต้รัฐธรรมนูญเมจิ   แม้ว่าทฤษฏีของเขาจะได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในระยะแรก  แต่เขาก็ถูกปราบปรามทางการเมืองโดยกองทัพและกลุ่มฝ่ายขวาในเวลาต่อมา
ในปี 1911 ฮิระทสึกะ ไรโช ได้ก่อตั้ง Seitosha เธอได้ปลุกระดมสิทธิสตรีของตัวเองและพัฒนา ขบวนการเรียกร้องสิทธิสตรี   ในขณะที่ โยซาโนะ  อากิโกะ ได้ปฏิเสธความแตกต่างทางเพศ    ไรโช ได้เน้นย้ำแม่ที่ต้องเลี้ยงดูลูกและเธอก็ยอมรับว่าเจ้าหน้าที่ช่วยเหลือผู้หญิงแสดงให้เห็นถึงความสามารถของผู้หญิง ในปี 1920  ไรโชก่อตั้งสมาคมใหม่สำหรับผู้หญิงที่มี อิชิคะวะ ฟุสะเอะ และ โอะคุ มุเมะโอะ เป็นผู้นำ   ไม่นานหลังจากที่กิจกรรมของพวกเขาประสบความสำเร็จในการทำให้ผู้หญิงมีส่วนร่วมทางการเมือง   สมาคมก็ล่มสลายเนื่องจากความแตกแยกภายใน   ต่อมาอิชิคะวะ ก่อตัวขึ้นใหม่และยังคงเคลื่อนไหวต่อไปสำหรับสิทธิในการออกเสียงของผู้หญิง
ศาสนาคริสต์และสังคมนิยม
ชาวคริสเตียน และ นักสังคมนิยม ผู้ซึ่งต่อสู้กับความขัดแย้งทางสังคมที่เกิดจากความเป็นสมัยใหม่ของญี่ปุ่น  ขบวนการทางสังคมของชาวคริสเตียนมีการเคลื่อนไหวหลังจากเหตุการณ์สงครามจีน - ญี่ปุ่น ครั้งที่ 1 และ สงครามรัสเซีย - ญี่ปุ่น  ซึ่งได้นำระบบทุนนิยม และความขัดแย้งมาสู่สังคมญี่ปุ่น   นักสังคมนิยมชาวญี่ปุ่นหลายคนได้รับอิทธิพลจากแนวคิดมนุษยนิยมแบบคริสเตียน   ในตอนนั้นพวกเขามีความสัมพันธ์อย่างลึกซึ้งกับศาสนาคริสต์
ศาสนาคริสต์ถูกต่อต้านโดยรัฐบาลโทคุงาวะ ซึ่งมีอิทธิพลต่อปัญญาชนเมจิหลายคน  อูชิมุระ คันโซ ได้พัฒนา "หลักการ two Js" เพื่อรวมแนวคิดบูชิโดและจิตวิญญาณแบบคริสเตียนเข้าด้วยกัน   เขาเชื่อว่าหน้าที่ของเขาคือรับใช้ "ประเทศญี่ปุ่น" และ "พระเยซู"   เขาโต้แย้งสำหรับเคลื่อนไหวที่ปราศจากศาสนจักร    เขาท้าทายพระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิด้านการศึกษา และกล่าวต่อต้านสงครามรัสเซีย - ญี่ปุ่น   นิโทะเบะ  อินะโซ เป็นสมาชิกสมาคมเควกเกอร์ซึ่งพยายามรวมวัฒนธรรมญี่ปุ่นและศาสนาคริสต์    เขาทำให้วัฒนธรรมญี่ปุ่นให้เป็นที่รู้จักในต่างประเทศและกลายเป็นเลขาธิการของสมาคมสันนิบาตแห่งชาติ    Joseph Hardy Neesima  ได้ศึกษาเทววิทยาในสหรัฐอเมริกา   เขาก่อตั้งมหาวิทยาลัยโดชิชะที่เมืองเกียวโตและเขามีส่วนร่วมในการก่อสร้างสัญลักษณ์ทางศาสนาคริสต์
ในช่วงเวลาของสงครามจีน - ญี่ปุ่นและสงครามรัสเซีย - ญี่ปุ่น   ญี่ปุ่นประสบความสำเร็จในการระดมทุนผ่านการปฏิวัติอุตสาหกรรมทันทีที่ระบบสังคมนิยมแผ่ขยายต่อต้านระบบทุนนิยม    อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวทางสังคมถูกระงับโดยกฎหมายตำรวจรักษาความปลอดภัยฉบับปี 1900  และเหตุการณ์กบฎเมื่อปี 1910   ชาวสังคมนิยมถูกกดขี่โดยทหารและรัฐบาลฟาสซิสต์    คะวะคะมิ ฮะจิเมะได้เขียนบทความเกี่ยวกับความยากจนลงหนังสือพิมพ์   เขาเน้นการปรับปรุงตัวปัจเจกบุคคลเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนในตอนแรก    อย่างไรก็ตามหลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นชาวมาร์กซิสต์ และเขาโต้แย้งสำหรับการเปลี่ยนแปลงสังคมโดยการบังคับทางสังคม    โคโทะคุ  ชูซุย เดิมพยายามที่จะตระหนักถึงลัทธิสัจสังคมนิยมผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติญี่ปุ่น  แต่เขากลับกลายเป็นสมาชิกสหภาพแรงงาน และเขาโต้แย้งสำหรับการกระทำโดยตรงโดยการนัดหยุดงานทั่วไป    เขาถูกประหารชีวิตในฐานะผู้บงการของเหตุการณ์กบฏในปี 1910    โอะสุกิ สะกะเอะ โต้เถียงเพื่อเสรีภาพส่วนบุคคลโดยใช้หลักการของอนาธิปไตยและสหภาพแรงงาน    เขาถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อรัฐบาลและถูกลอบสังหารโดยตำรวจทหาร ในความผิดปกติหลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต ค.ศ.1923
การพัฒนาความเป็นญี่ปุ่น
ยุคการสว่างวาบทางปัญญา ศาสนาคริสต์ และ สังคมนิยม มีอิทธิพลต่อความคิดของญี่ปุ่นตั้งแต่ยุคปฏิรูปเมจิ    ความสำคัญของวัฒนธรรมทางการเมืองของญี่ปุ่นและประเพณีของชาติเพิ่มขึ้นเนื่องจากปฏิกิริยาต่อต้านความเป็นตะวันตก   แนวโน้มนี้มีด้าน อุดมการณ์ของลัทธิจักรวรรดินิยม และลัทธิทหาร / ลัทธิฟาสซิสต์
โทะคุโทะมิ โสะโฮ ตีพิมพ์นิตยสารที่เขาถกเถียงกันในเรื่องเสรีนิยมประชาธิปไตยและประชานิยมซึ่งต่อต้านการทำให้เป็นตะวันตกของญี่ปุ่น   อย่างไรก็ตามเขาไม่แยแสกับชนชั้นกลางที่ควรมีส่วนร่วมทางการเมืองใน... คุงะ คัทสึนัน ยกย่องวัฒนธรรมทางการเมืองของญี่ปุ่นและประเพณีของชาติเป็นอย่างมาก   เขามุ่งเป้าไปที่การฟื้นฟูและการเสริมสร้างอารมณ์แห่งชาติ   แม้กระนั้นเขาก็ไม่ได้เป็นชาตินิยมโดยจิตใจ   เขาวิพากษ์วิจารณ์กองทัพและโต้แย้งระบบรัฐสภาของรัฐบาลและการขยายตัวของสิทธิในการออกเสียง
หลังยุคปฏิรูปเมจิ รัฐบาลญี่ปุ่นปกป้องศาสนาชินโต และถือว่าไม่ได้เป็นแค่ศาสนาพิเศษ   แต่เป็นศาสนาชินโตแห่งรัฐ    รัฐบาลเกี่ยวข้องกับศาสนาชินโตอย่างใกล้ชิดกับองค์จักรพรรดิอันศักดิ์สิทธิ์ และพวกเขาใช้ศาสนาชินโตเป็นเครื่องมือในการปกครองของรัฐ ศาสนาชินโตแห่งรัฐโดดเด่นอย่างเห็นได้ชัดจากนิกายส่วนตัวของศาสนาชินโต   ซึ่งเป็นรูปแบบของการกำกับดูแลของรัฐในอุดมการณ์ที่นำไปสู่รูปแบบชินโตแห่งรัฐและประกาศใช้พระราชฤษฎีกาของจักรพรรดิด้านการศึกษา    แนวคิดรัฐนิยมแบบเมจิ พยายามที่จะเรียกร้องอธิปไตยของชาติคืนมาและติดตามลัทธิจักรวรรดินิยม และ ลัทธิล่าอาณานิคม ผ่าน สงครามจีน -ญี่ปุ่น ครั้งที่ 1 และ สงครามรัสเซีย - ญี่ปุ่น   อย่างไรก็ตามแนวโน้มทางการทหารได้รับการพัฒนาให้เป็นลัทธิชาตินิยมแบบสุดโต่ง    คิตะ อิคคิ สนับสนุนการยกเว้นไซบัทสึ   รัฐบุรุษอาวุโส และ พรรคการเมือง   รวมไปถึงการจัดตั้งรัฐบาลสำหรับการเชื่อมต่อโดยตรงระหว่างจักรพรรดิและประชาชน
ยะนะกิตะ คุนิโอะ อยู่ในระดับแถวหน้าของการศึกษาคติชาวบ้านของญี่ปุ่น  เขาตั้งชื่อสมาชิกของประชาชนทั่วไปที่ไม่ได้เป็นผู้นำทางการเมืองและ ปัญญาชน ในฐานะ "jomin" (โจมิน) นักคติชนวิทยาอื่น ๆ ได้แก่ มินะกะตะ คุมะกุสุ, ยะนะงิ มุเนะโยชิ และ โอริกุชิ ชิโนะบุ
ในยุคก่อนสงครามญี่ปุ่น มีการศึกษาและแนะนำ ปรัชญาเยอรมันอย่างกระตือรือร้น   อย่างไรก็ตามตั้งแต่ยุคเมจิตอนปลายถึงยุคไทโช   สำนักเกียวโตพยายามประสานความคิดตะวันตกกับความคิดตะวันออกเข้าด้วยกัน  เช่น  พุทธศาสนานิกายเซน   นิชิดะ คิทะโระได้สร้างความคิดดั้งเดิมโดยการผสมผสานของเซนกับความคิดแบบตะวันตก   ความคิดของเขาเรียกว่าปรัชญาของนิชิดะ   ยืนยันในประสบการณ์อันบริสุทธิ์ซึ่งไม่มีการต่อต้านระหว่างผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ หลักภววิทยาของเขาได้รับมาจากความว่างอันสมบูรณ์ วัทสึจิ เท็ทสึโระ ได้วิพากษ์วิจารณ์แนวคิดปัจเจกบุคคลนิยมอันเห็นแก่ตัวของตะวันตก     จริยศาสตร์ของเขากล่าวว่ามนุษย์ไม่ได้ดำรงอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่ดำรงอยู่อย่างมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น  เขายืนยันว่าปัจเจกบุคคลและสังคมควรตระหนักถึงบุคลิคลักษณะเฉพาะของตัวเองและสมาชิกในสังคม   เขายังเป็นที่รู้จักกันดีจากผลงาน ภูมิอากาศและวัฒนธรรม ซึ่งเขาศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติและวิถีชีวิตของคนในท้องถิ่น
ปรัชญาญี่ปุ่นร่วมสมัย
หลังสงครามโลกครั้งที่สองนักปรัชญาทางวิชาการหลายคนได้ตีพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับปรัชญาภาคพื้นทวีปยุโรปและปรัชญาอเมริกัน  ในบรรดาเหล่านั้น โชโซ โอะโมะริ, วะทะรุ ฮิโระมัทสึ, ยะสุโอะ ยุอะสะ และ ทะคากิ โยะชิโมะโตะ พวกเขาสร้างผลงานต้นฉบับภายใต้อิทธิพลของลัทธิมาร์กซิสต์  ปรากฏการณ์วิทยา และ ปรัชญาวิเคราะห์   โชโซ โอะโมะริ ได้สร้างญาณวิทยาแบบเอกนิยมซึ่งเป็นหนึ่งเดียวอันมีพื้นฐานมาจากแนวคิดของ "เอกนิยมตัวแทน", "การพรรณาซ้ำ" และ "วิญญาณนิยมเชิงภาษา"  วะทะรุ ฮิโรมัทสึ พัฒนาทฤษฎี "โครงสร้างทางภววิทยาเกี่ยวกับความเป็นอัตวิสัยของโลก" ของเขา   ยะสุโอะ ยุอะสะ ได้พัฒนาทฤษฎีร่างกายใหม่ซึ่งได้รับอิทธิพลจาก Merleau-Ponty และภาพร่างกายที่พบในวงการแพทย์แผนจีน   ทะคากิ โยะชิโมะโตะ มีชื่อเสียงในเรื่อง "ทฤษฎีภาพลวงตาที่ใช้ร่วมกัน" ของเขาและบทความทางปรัชญาที่หลากหลายเกี่ยวกับวัฒนธรรมญี่ปุ่น   วันนี้นักวิชาการ เช่น โคจิน คะระทะนิ (ทฤษฎีวรรณกรรม), ฮิโทชิ นะงะอิ (เอกัตนิยม), ชิเงะคิ โนะยะ (ปรัชญาวิเคราะห์), มะสะฮิโระ โมะริโอะกะ (ปรัชญาชีวิต) และ โมะโทะโยะชิ อิริฟูจิ ( ปรัชญาวิเคราะห์ ) ได้รับการพิจารณาให้เป็นนักปรัชญาที่มีลักษณะเฉพาะในวงการวิชาการญี่ปุ่น
หลวงพ่อไปล่ ฉนฺทสโร
ประวัติ
หลวงพ่อไปล่ วัดกำแพง ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2403 ตรงกับรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหามงกุฎ ฯ พระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ท่านเป็นชาวบางขุนเทียน จังหวัดธนบุรี (ฝั่งธนบุรี) ในปัจจุบัน ในสกุลทองเหลือ พื้นเพเป็นชาวบ้านตำบลบางบอนใต้ เขตบางขุนเทียน เป็นบุตรของนายเหลือและนางทอง มีพี่น้องร่วมบิดา-มารดาเดียวกัน 5 คน ในช่วงวัยเยาว์ ท่านได้เรียนหนังสือกับพระอาจารย์ทัด วัดสิงห์ ฆราวาสผู้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง และในสมัยนั้น บ้านบางบอน เป็นดินแดนเก่าของนักเลง และเวลามีงานว้ด ก็จะตีประจำ นายไปล่จึงเป็นลูกพี่ของคนในหมู่บ้านนั้น ต่อมาเมื่อมีอายุได้ 23 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2426 โดยมี อาจารย์ทัด วัดสิงห์ เป็นพระอุปัชฌาย์ หลวงพ่อพ่วง วัดกก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และหลวงพ่อดิษฐ์ วัดกำแพง เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีนามฉายาว่า “ฉันทสโร” หลังจากอุปสมบทได้ 2 พรรษา ท่านก็สามารถสวนบทปาฏิโมกข์ได้ และในกาลต่อมา ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพระอุปัชฌาย์ในเขตบางขุนเทียน และมีผู้ศรัทธามาก และวัตถุมงคลที่ท่านเคยได้ปลุกเสก ก็มี เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ เนื้อฝาบาตรหรือเนื้อทองเหลือง พิมพ์มาตรฐาน  เหรียญหล่อทรงห้าเหลี่ยม รูปพระพุทธ เนื้อสัมฤทธิ์ (รุ่นล้างป่าช้า)รูปลักษณ์เหรียญ ด้านหน้า มีรูปพระพุทธประทับนั่ง ปางมารวิชัย บนฐานบัวสองชั้น อยู่ในซุ้มเรือนแก้ว มีหูหล่อในตัว ด้านหลัง มีอักษรขอม แปลเป็นภาษาไทยว่า “สุคโต” และมีตัว “อุ” ด้านบน เหรียญหล่อพิมพ์จอบใหญ่ และเหรียญหล่อรูปไข่ สร้างในปีเดียวกันคือในปีพุทธศักราช 2478 ในวาระที่ท่านอายุครบ 75 ปี ท่านดำรงตำแหน่งพระอุปัชฌาย์ จนถึงมรณภาพเมื่อปี พ.ศ. 2489 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมสิริอายุได้ 86 ปี 63 พรรษา
การทลายกำแพงเบอร์ลิน
การทลายกำแพงเบอร์ลิน (Mauerfall) เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 เป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติศาสตร์โลกซึ่งแสดงถึงการทลายม่านเหล็กและจุดเริ่มต้นการล่มสลายของลัทธิคอมมิวนิสต์ในยุโรปตะวันออกและกลาง การทลายชายแดนเยอรมันภายในเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน การสิ้นสุดสงครามเย็นได้รับการประกาศที่การประชุมสุดยอดมอลตาในสามสัปดาห์ต่อมา และการรวมเยอรมนีอีกครั้งก็เกิดขึ้นในปีต่อมา
เอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย
สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งกรีซ พระนามเดิม เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย (12 ตุลาคม ค.ศ. 1894 - 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 พระนามเต็ม: เอลิซาเบธ ชาร์ล็อต โจเซฟีน อเล็กซานดรา วิกตอเรีย) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเฮเลนส์ พระมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีเยออร์ยีโอสที่ 2 แห่งกรีซ พระนางเป็นพระธิดาของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนียกับสมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย
พระนางมีพระราชดำรัสสำคัญอยู่ประโยคหนึ่งว่า"ฉันได้กระทำผิดทุกๆอย่างในชีวิตของฉันนอกจากการเป็นฆาตกรและฉันไม่ปรารถนาที่จะตายโดยปราศจากการทำสิ่งเหล่านั้น"
เมื่อทรงพระเยาว์
ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1894 เจ้าหญิงมารีแห่งเอดินบะระ พระชายาในมกุฎราชกุมารเฟอร์ดินานด์แห่งโรมาเนียมีพระประสูติกาลพระธิดาที่ปราสาทเปเรส เจ้าหญิงมีพระนามว่า เอลิซาเบธหรือเอลิซาเวตา ซึ่งมีพระนามตามพระปิตุจฉาของพระองค์ คือ สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธแห่งโรมาเนีย พระมเหสีในพระเจ้าคาโรลที่ 1 แห่งโรมาเนีย เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงใช้พระชนมชีพในช่วงต้นที่ปราสาทเปเรส เมืองซินายอา ที่ซึ่งมกุฎราชกุมาร ผู้เป็นพระบิดาทรงพำนักอยู่ ในหนังสือ The Story of My Life พระนิพนธ์ในพระราชินีมารี(เจ้าหญิงมารี) ผู้เป็นพระมารดาทรงบันทึกไว้ว่า "เธอมีผิวที่ขาวดุจดังน้ำนมและมีตาโตสีเขียว มักจะตื่นตกใจกลัวง่าย รักที่จะเก็บและวัดดอกไม้ แต่ในตอนแรกเธอเป็นคนเงียบๆแต่ก็บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับดอกลิลลี่และดอกรักเร่ ดอกใหญ่ ริมสระน้ำ ในตอนอยู่ที่ที่จอดรถใกล้ปราสาท รถม้ากำลังออกตัว ฉันรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อเธอได้เล่าเรื่องความฝันของเธอและบอกว่าเธอมีเพื่อนเป็นนางฟ้า ทำให้ฉันรู้สึกว่าเด็กคนนี้ของฉันมีความคิดที่ฉันคาดไม่ถึง" เนื่องจากเจ้าหญิงมารีในขณะนั้นมีพระชนมายุเพียง 19 พรรษา และเจ้าหญิงเอลิซาเบธกับเจ้าชายคาโรลพระเชษฐาของพระองค์ได้รับการศึกษาร่วมกัน พระราชินีเอลิซาเบธทรงปลูกฝังพระองค์ให้รักศิลปะ
เมื่อมีพระชนมายุ 5 ชันษาทรงศึกษาเปียโนและไวโอลินกับจอร์จ อีเนสคู นักดนตรีในพระราชินีเอลิซาเบธ พระองค์ทรงมีความสามารถในการวาดภาพ ในเวลาเพียง 1 ปีพระองค์ทรงเรียรู้ไวในการเป็นศิลปิน แต่เป็นที่รับรู้ต่อสาธารณะน้อยนัก ทรงชื่นชอบที่จะฟังหีบเพลงในห้องที่มีกระจกแบบมูราโน ทรงเต้นรำแบบวอล์ซ ในตอนกลางคืนทรงชอบเล่นเพลงของเฟรเดริก ฟรองซัวส์ โชแปง,โซนาตาของลุดวิจ ฟาน เบโทเฟิน หรือของโดเมนิโก สการ์เล็ตติ ในฤดูหนาวจัดของซินายอาที่มีภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะล้อมรอบยังตรึงอยู่ในความทรงจำของเจ้าหญิงเอลิซาเบธเสมอ
เจ้าหญิงเอลิซาเบธเป็นพระธิดาจากพระโอรส-ธิดาทั้งหมด 6 พระองค์ของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 กับพระราชินีมารี ทั้งที่ทรงยังไม่เคยเข้าศึกษาในสถานศึกษาใดๆ แต่ทรงพูดได้ถึง 4 ภาษาและทรงได้รับการศึกษาศิลปกรรม,การเต้นรำและประวัติดนตรีและวรรณคดี ทรงชื่นชอบดนตรีและนักดนตรีต่างๆ ว่ากันว่าทรงเก็บผลงานของนักดนตรีต่างๆ รวมถึงแผ่นเสียงไว้ในหีบแผ่นเสียง แต่หีบได้ถูกทำลายในระหว่างที่ครอบครัวถูกคุ้มครองสงครามโลกครั้งที่ 1.
สิ้นปี ค.ศ. 19014 การเสด็จสวรรคตของพระอัยกา และพระบิดาของพระองค์ได้ขึ้นครองราชสมบัติในพระนาม สมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย ทำให้พระราชวงศ์ต้องย้ายจากซินายอาไปยังบูคาเรสต์ ที่พระราชวังโคโทรเซนิ ทำให้เจ้าหญิงต้องเสด็จออกตามที่สาธารณะพร้อมพระบิดาและพระมารดา ทรงต้องทำกิจกรรมต่างๆเพื่อการกุศล เจ้าหญิงทรงชื่นชอบครั้งที่อยู่ที่บูคาเรสต์มาก เนื่องจากสภาพอากาศของบูคาเรสต์เหมาะกับผู้ชื่นชอบศิลปะ พระองค์มีพระสหายเพิ่มมากขึ้นแต่การพำนักที่นี่ต้องทำตามกฎระเบียบเคร่งครัด
ในฤดูร้อน ค.ศ. 1916 เมื่อโรมาเนียเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้พระราชวงศ์และคณะรัฐบาล ถูกบังคับให้ลี้ภัยไปยังเมือง อาซิ เมื่อเยอรมนียึดครองโรมาเนีย ต่อมา 2 ปี พระองค์ต้องลี้ภัยไปยังประเทศมอลโดวา ที่นั่นพระองค์ต้องพำนักที่บ้านในบิคาซ โดยพระราชินีมารี พระมารดาพร้อมกับพระขนิษฐาทั้ง 2 ของพระองค์คือ เจ้าหญิงมาเรียแห่งโรมาเนียและเจ้าหญิงอีเลียนาแห่งโรมาเนีย ได้ประกอบพระกรณียกิจด้านการพยาบาล
ความสัมพันธ์กับพระราชวงศ์พระองค์อื่นๆ
เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงไม่ค่อยร่วมพบปะกับพระราชวงศ์อื่นๆ และทรงไม่เล่นกับพระอนุชาและพระขนิษฐา พระองค์มักจะพอใจเมื่อทรงอยู่คนเดียวกับสุนัขทรงเลี้ยงและอ่านหนังสือ พระองค์มักจะปฏิเสธในการร่วมเสวยอาหารกับพระราชวงศ์ โดยจะทรงหาข้ออ้างต่างๆนานาเพื่อหลีกเลี่ยงการพบปะกับพระราชวงศ์ น่าเศร้าที่การที่ทรงแยกตัวอยู่ลำพังทำให้พระองค์ทรงเติบโตมาอย่างไม่ดี สมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย พระมารดาทรงพยายามชักชวนให้พระองค์รู้จักเข้าสังคมส่วนรวมและอยู่ร่วมกันบ้าง ทำกิจกรรมต่างๆในครอบครัวบ้าง แต่พระองค์ไม่ยอมและทรงไม่แยแสต่อพระมารดา ทำให้พระมารดาทรงผิดหวังเป็นอันมาก พระนางมักว่าถึงการขาดการให้ความรัก ความอบอุ่นแก่เจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระราชินีมารีทรงบันทึกไว้ในบันทึกประจำวันของพระนางว่า "...ความลับอยู่ในความเห็นแก่ตัวทั้งหมด และแน่นอนมันไม่สามารถช่วยอะไรได้แก่ผู้ที่ไม่ให้ความรักความสนใจในชีวิตของเธอเท่านั้นแต่เธอได้พยายามเก็บกดได้ดีและเก็บความเจ็บปวดซ่อนไว้ในความรู้สึก การที่เธอมีสิ่งที่ต้องการทำให้เธอป่วยและไม่มีที่ไหนเลยที่เธอเป็น... คุณยินดีที่จะเป็น สิ่งที่คุณทำนั้นไม่มีร่องรอยในความสุขแห่งชีวิตของเธอ เธอรักเรา แต่ในความรักนี้ก็ไม่ทำให้เกิดความสุขเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น "
ด้วยความงดงามของเจ้าหญิง ทำให้ต้องมีคู่ครองซึ่งทำให้เจ้าหญิงทรงขัดแย้งกับพระราชินีมารี เนื่องจากพระนางประสงค์ให้พระธิดาของพระนางสมรสกับเจ้าชายรัชทายาทองค์ใดองค์หนึ่งในประเทศแถบคาบสมุทรบอลข่าน ในปี ค.ศ. 1923 การแบ็ฟติสท์พระโอรสองค์แรกของพระขนิษฐาของพระองค์ที่เบลเกรด ได้มีข่าวลือว่าสมเด็จพระราชาธิบดีอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งยูโกสลาเวีย ผู้เป็นพระสวามีในพระขนิษฐา ได้เกี้ยวพาราสีเจ้าหญิงเอลิซาเบธ เมื่อพระราชินีมารีทรงทราบ พระนางได้ให้เจ้าหญิงเอลิซาเบธเสด็จกลับบูคาเรสต์ในทันที นับเป็นเรื่องอื้อฉาวเรื่องแรกของพระองค์
เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงไม่สนิทกับพระเชษฐาของพระองค์ผู้ซึ่งชอบใช้อารมณ์ พระมารดาของพระองค์ทรงบันทึกไว้ว่า "ภายใต้ใบหน้าอันงดงามของเธอได้แฝงไปด้วยความขุ่นเคือง,ความไม่พอใจและความริษยาในความอับโชคของเธอ ในครั้งหนึ่งเธอได้แสดงทัศนคติต่อซิทตา(เจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์กผู้เป็นพระชายาในเจ้าชายคาโรล พระเชษฐาของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ)หรือหนึ่งในพี่น้องของเธอ เธอได้กล่าวถ้อยคำที่รุนแรง พูดในสิ่งที่เธอไม่พอใจซึ่งเป็นจุดอ่อนของทุกคน คาโรลและน้องคนอื่นๆของเธอต่างเกรงกลัวเธอและมักจะทะเลาะกับคาโรลเสมอ ฉันเลยต้องเป็นฝ่ายประนีประนอม"
เจ้าหญิงอีเลียนาแห่งโรมาเนีย พระขนิษฐาของเธอซึ่งเป็นพระธิดาลับของพระราชินีมารี ผู้อื้อฉาวกับบาร์บู สเตอบีย์ เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงไม่สงสารพระขนิษฐาซึ่งประสูติท่ามกลางความอื้อฉาวของพระมารดาแต่กลับล้อเลียนเจ้าหญิงอีเลียนาเสมอ คอนสแตนติน อากโทรเอียนนูได้เรียบเรียงเหตุการณ์จากความทรงจำว่า เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงกล่าวกับเจ้าหญิงอีเลียนาว่า "อีเลียนามาที่หน้าต่างเร็วเข้า มาดูพ่อของเธอ" ซึ่งบาร์บู สเตอบีย์ได้ออกจากรถพอดี
การอภิเษกสมรสกับเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซ
ในปี ค.ศ. 1911 ในวันพระราชสมภพของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ พระองค์ทรงได้พบปะกับเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซ พระโอรสองค์โตในเจ้าชายคอนสแตนติน มกุฎราชกุมารแห่งกรีซ ราชวงศ์กรีซตอบรับคำเชิญของพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ให้เสด็จเยือนโรมาเนียที่กรุงบูคาเรสต์ การพบปะกับเจ้าชายชาวกรีซครั้งแรก เจ้าหญิงทรงปฏิเสธข้อเสนอในการสมรส ซึ่งทำให้ทุกพระราชวงศ์ต่างประหลาดใจ เพราะเจ้าหญิงยังทรงศึกษาอยู่ ก่อนปี ค.ศ. 1914 เจ้าชายจอร์จทรงขอเจ้าหญิงเอลิซาเบธสมรสอีกครั้ง แต่ก็ได้รับการตอบปฏิเสธจากพระองค์เช่นเดิม ซึ่งตอนนั้นพระองค์มีพระชนมายุ 20 พรรษา ทรงปฏิเสธจากคำแนะนำของพระอัยยิกา พระนางคาร์เมน ซิลเวีย(อดีตพระราชินีเอลิซาเบธ) ที่ไม่ประสงค์ให้เจ้าหญิงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซ เนื่องจากทรงเชื่อว่า เจ้าหญิงเอลิซาเบธจะสามารถพบพระสวามีที่ดีสำหรับเธอได้ด้วยพระองค์เอง
สงครามโลกครั้งที่ 1 ประทุขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 ทำให้การอภิเษกสมรสในกาลข้างหน้าของเจ้าหญิงยุ่งยากขึ้น จุดจบของการนองเลือดในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1918 พระราชวงศ์ได้เสด็จกลับบูคาเรสต์ซึ่งสงบจากสงครามแล้ว พระราชินีมารีทรงตระเตรียมในการหาพระสวามีให้เจ้าหญิงเอลิซาเบธและพระชายาให้เจ้าชายคาโรล ในปี ค.ศ. 1920 พระราชินีมารีและพระธิดาได้เสด็จไปพักผ่อนที่ลูกาโน เพื่อไปเสด็จเยี่ยมพระมารดาและพระขนิษฐา พระราชินีมารีออกเดินทางไปพร้อมกับเจ้าหญิงเอลิซาเบธ ทรงวางแผนที่จะให้เจ้าหญิงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายอิตาลี ผู้ซึ่งทางพระราชวงศ์ได้ตระเตรียมการสมรสแล้ว แต่การพบปะก็ล้มเหลว เจ้าหญิงเสด็จกลับไปที่สวิตเซอร์แลนด์ ในตอนนั้นเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซตกอยู่ในภาวะลำบาก เนื่องจากพระราชวงศ์ถูกเนรเทศจากกรีซในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และพระราชวงศ์อยู่ระหว่างการลี้ภัย เพราะหลังจากสงครามมีหลายประเทศที่ประกาศล้มล้างระบอบกษัตริย์ พวกต่อต้านราชวงศ์มีกำลังกล้าแข็งขึ้น ดังนั้นการสมรสของพระธิดากับพระราชวงศ์ที่ยังเหลืออยู่ในยุโรปเป็นที่ยากยิ่งสำหรับพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย เจ้าหญิงเอลิซาเบธตอบตกลงในการอภิเษกสมรสกับเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซในขณะที่มีการจัดเตรียมพระราชพิธีอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าหญิงเฮเลนแห่งกรีซและเดนมาร์กกับเจ้าชายคาโรลพระเชษฐา ในการตอบตกลงครั้งนี้เจ้าหญิงเอลิซาเบธยังทรงลังเลพระทัย เจ้าหญิงทรงเขียนบัทึกลับว่า "ตอนนี้ฉันอายุ 26 ปีและฉันรู้สึกหนักใจ เบื่อในความหวังและความคิดที่ผิดที่ยังคงมาไม่ถึง!" ด้วยแรงกดดันจากพระราชวงศ์เจ้าหญิงเอลิซาเบธต้องอภิเษกสมรสกับเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซ ในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1920 สมเด็จพระราชินีมารีทรงบันทึกไว้ว่า "วันนี้ช่างเป็นวันที่เสียอารมณ์จริงๆ กว่าเอลิซาเบธจะยอมรับการหมั้นอย่างเป็นทางการ... เธอมีความคิดแปลกคือไม่ได้ประทับใจในเจ้าชายจอร์จ เธอไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อเจ้าชายจอร์จและเธอคิดว่าการแต่งงานนี้จะทำให้ไม่มีความสุข แต่เธอบอกว่าไม่มีวันที่จะยกเลิกงานหมั้น เนื่องจากเธอมีมุมมองที่ต่างจากนั้นและเธอรู้ว่าอายุเท่านี้เธอควรจะแต่งงานได้แล้ว หลังอาหารกลางวันเธอรู้สึกเศร้ามากทั้งๆที่วันนั้นเป็นวันดี แต่แหมฉันจะได้เห็นการเรียนรู้ต่อไปในชีวิตเธอด้วยเธอเอง!"
ในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1921 ที่โบสถ์เมโทรโปลิแทน บนยอดเขาในบูคาเรสต์ ได้มีพิธีอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าชายจอร์จแห่งกรีซและเจ้าหญิงเอลิซาเบธ ใช้เวลา 2 วันร่วมกันที่สครอวิสเทีย และในวันที่ 7 มีนาคม ได้เสด็จออกจากประเทศโรมาเนียไปยังกรีซ ในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1921 มีการจัดพิธีอภิเษกสมรสระหว่างเจ้าชายคาโรลกับเจ้าหญิงเฮเลนที่เอเธนส์
จากมกุฎราชกุมารีสู่สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ
ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1921 เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงเหยียบผืนแผ่นดินกรีซครั้งแรกในฐานะ พระชายาในมกุฎราชกุมารแห่งกรีซ สถานะของพระราชวงศ์กรีกในตอนนั้นเริ่มดีขึ้น สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 1 ทรงได้กลับคืนสู่พระราชบัลลังก์ หลังจากต้องลี้ภัยในต่างประเทศถึงหลายปี ในตอนนั้นชาวกรีกแบ่งแยกเป็น 2 ฝ่าย คือ พวกนิยมปฏิวัติกับพวกนิยมกษัตริย์และพระราชวงศ์ ความขัดแย้งของสองพวกนับว่าตึงเครีนดมาก เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงปรับตัวไม่ได้กับประเทศใหม่ ทรงมีความสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์กรีกอย่างเย็นชาตามอุปนิสัยของพระองค์ พระองค์ทรงขาดความรู้ในการเป็นชาวกรีกและเชื้อพระวงศ์กรีก และเชื่อว่าชาวกรีกจะไม่ยอมรับพระองค์ในฐานะมกุฎราชกุมารีหากทรงไม่มีพระประสูติกาล
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1922 เจ้าหญิงเอลิซาเบธพร้อมพระสวามีได้เสด็จกลับโรมาเนียครั้งแรกหลังจากอภิเษกสมรส ในฤดูใบไม้ผลิ พระองค์ทรงพระประชวรอย่างหนักด้วยไข้ไทฟอยด์ พระราชินีมารีต้องเสด็จไปยังกรีซเพื่อดูแลอาการประชวรของเจ้าหญิง การประชวรครั้งนี้สร้างความทรมานอย่างยาวนานแก่เจ้าหญิง ในฤดูร้อน พระอาการประชวรของเจ้าหญิงได้ทุเลาลงมาก พระองค์ได้เสด็จกลับโรมาเนีย เข้าร่วมพระราชพิธีราชาภิเษกอย่างเป็นทางการของพระบิดาและพระมารดา ระหว่างทรงประทับอยู่ที่โรมาเนีย ได้เกิดเหตุการณ์ใหญ่ในกรีซคือ สมเด็จพระราชาธิบดีคอนสแตนตินที่ 1 ทรงถูกยึดอำนาจในเดือนกันยายน ค.ศ. 1922 และต้องเสด็จออกจากประเทศอีกครั้ง พระองค์ได้สละราชบัลลังก์ เจ้าชายจอร์จ พระโอรสได้ครองราชย์ขึ้นเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 แห่งกรีซ
ในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1922 เจ้าหญิงเอลิซาเบธได้เสด็จกลับกรีซในฐานะ "สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ" ทรงตระหนักถึงความไม่พร้อมที่จะเผชิญสถานการณ์ทางการเมืองในกรีซ พระองค์เริ่มจะปฏิเสธงานเลี้ยง,งานรับรองหรืองานทูตอย่างเป็นทางการ พระองค์ทรงพอพระทัยที่จะประทับที่ภาคใต้ของกรีซอย่างสงบ พระราชินีเอลิซาเบธทรงเพาะปลูกพรรณไม้ ขยายพันธุ์พืชแปลกๆ และทรงใช้เวลาในการอ่านหนังสือภาษากรีก และทั้งในฉบับภาษาเยอรมัน ทรงวาดภาพและเล่นเปียโน รวมทั้งเสด็จประพาส เวียนนา,ฟลอเรนซ์,ปารีสและลอนดอน จากการที่สถานการณ์ภายในประเทศไม่ดีขึ้น ชนชั้นกลางได้โกรธแค้นและก่อการปฏิวัติกรีซขึ้นในปี ค.ศ. 1924 หลังจากพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 เพียง 15 เดือน พระองค์ทรงถูกบังคับให้สละราชบัลลังก์(ซึ่งทรงครองราชย์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1935) พระราชินีเอลิซาเบธทรงถูกถอดพระอิศริยยศ ซึ่งทำให้พระองค์โล่งพระทัย
หลังจากทรงลี้ภัยที่บูคาเรสต์ แล้วในลอนดอน ความสัมพันธ์ของทั้ง 2 พระองค์เริ่มเลวร้ายลง ทั้ง 2 พระองค์ทรงแยกกันประทับ และทรงหย่าอย่างเป็นทางการจนกระทั่ง ค.ศ. 1935 อดีตพระราชินีเอลิซาเบธทรงกลับคืนสู่พระยศ "เจ้าหญิง" และเสด็จกลับโรมาเนียหลังจากทรงหย่า พระราชินีมารีทรงเล่าถึงความผิดหวังในพระธิดาว่า "ก่อนหย่า จอร์จได้พยายามหลายโอกาสที่จะคืนดีแต่พูดคุยกันผ่านผนังห้อง! เอลิซาเบธตอบโดยอ้างคนนั้นคนนี้ ดูเหมือนภรรยาของเขาซึ่งเป็นลูกฉันพยายามทำบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ จะมีใครเข้าใจเธออีกไหม?"
เสด็จกลับสู่โรมาเนีย
ไม่กี่ปีหลังจากขึ้นครองราชบัลลังก์โรมาเนีย ในปีค.ศ. 1930 สมเด็จพระราชาธิบดีคาโรลที่ 2 แห่งโรมาเนียผู้เป็นพระเชษฐาของพระองค์ ทรงกระทำการอันน่าแปลกใจ คือทรงสร้างพระราชวังขนาดเล็กและสวยงามแก่เจ้าหญิงเอลิซาเบธบนฝั่งทะเลสาบเฮราสทรู รู้จักกันในนาม พระราชวังเอลิซาเบตาและต่อมาจะเป็นที่ที่พระนัดดาของเจ้าหญิงคือ สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนีย ทรงถูกยึดอำนาจโดย เปทรู กรอซาและจอร์เก จอร์จิอู-เด็จ ทรงถูกบังคับให้ลงพระนามสละราชบัลลังก์ และปัจจุบันที่นี้คือที่ประทับของพระราชวงศ์โรมาเนีย ตอนแรกเจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงประทับที่นี่แต่เสด็จออกไปประทับเพียงลำพัง โดยทรงไปเล่นกอล์ฟเมื่อยามว่าง
จากการเข้ามาในราชวงศ์ของแม็กดา ลูเพสคู พระชายาองค์ใหม่ของพระเชษฐา พระองค์ทรงไม่อยากขัดพระทัยพระเชษฐาในเรื่องรายได้ ทรงประหยัดทรัพย์สินและทรงซื้ออดีตคฤหาสน์กอร์ฟ บานาท ในเขตเมืองบันล็อก ที่แห่งนี้แม่บ้าน 2 คนที่เคยรับใช้พระองค์พยายามรักษาปราสาทแห่งนี้จนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต และวาดภาพปราสาทนี้ไว้ด้วยสีน้ำมันบนผืนผ้าใบ ซึ่งภาพนี้ได้ตีพิมพ์ลงในพระนิพนธ์ของพระมารดาของพระองค์คือเรื่อง The Country That I Love ( "Land that I love " ) ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1947 เจ้าหญิงเอลิซาเบธทรงทราบข่าวจากโทรเลขว่า สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่ 2 อดีตพระสวามีเสด็จสวรรคต ในสมุดบันทึกของทรงจำของเจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย พระอนุชาของพระองค์ทรงบันทึกไว้ว่า ทรงถามพระเชษฐภคินีว่า รู้สึกอย่างไรกับข่าวที่เศร้าเช่นนี้ เจ้าหญิงทรงตอบว่า "ถ้าฉันตอบว่าฉันรักเขาล่ะ" เจ้าชายนิโคลัสทรงร้องอุทานว่า "ยากที่จะเข้าใจพี่เอลิซาเบธของพวกเราอีกครั้งแล้ว!"
เสด็จลี้ภัยและสิ้นพระชนม์
เหล่าคอมมิวนิสต์มีอำนาตเต็มหลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 พวกเขาได้พยายามต่อต้านประเทศที่ปกครองด้วยระบอบกษัตริย์และสาธารณรัฐและพยายามเปลี่ยนแปลงให้เป็นคอมมิวนิสต์ และปัญหานี้ยังคงยืดเยื้อในโรมาเนีย สมเด็จพระราชาธิบดีไมเคิลที่ 1 แห่งโรมาเนียทรงถูกบังคับให้ลงนามสละราชบัลลังก์ในวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1947 พระราชวงศ์ทุกพระองค์ต้องเสด็จออกจากแผ่นดินโรมาเนีย ในวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1948 รถไฟพระที่นั่งที่ซึ่งมีพระราชาธิบดีไมเคิล,สมเด็จพระราชชนนีเฮเลนและเจ้าหญิงอีเลียนา มุ่งหน้าสู่บันล็อก บนชานชลาไม้ของบันล็อก มีสตรี 3 คนรออยู่ซึ่งก็คือ เจ้าหญิงเอลิซาเบธ อดีตพระราชินีแห่งกรีซ พร้อมทั้งนางสนองโอษฐ์อีก 2 คน ทั้ง 3 ยืนรอด้วยความหนาวเย็นพร้อมสัมภาระส่วนพระองค์ แต่หลังจากทรงขึ้นรถไฟได้ไม่นาน พระองค์ทรงระลึกถึงความทรงจำที่ตรึงในจิตใจอยู่เบื้องหลัง ประเทศนี้เป็นที่ที่พระองค์ทรงเจริญพระชันษา ที่ที่ประทับอยู่ทั้งสุขและทุกข์ พระองค์ทรงรู้สึกว่าจะต้องแยกจากที่แห่งนี้อีกตลอดกาลโดยทรงทราบว่าพระชนม์ชีพจะอยู่ไม่ถึง 10 ปี หลังจากใช้เวลาอันสั้นประทับร่วมกับพระราชวงศ์ในเยอรมนี ที่ซิกมารินเกน เจ้าหญิงเสด็จไปประทับที่เมืองคานส์ ซึ่งทรงเช่าอพาร์ทเมนต์ ทรงใช้พระชนม์ชีพบั้นปลายด้วยการเล่นเปียโน เจ้าหญิงเอลิซาเบธ อดีตพระราชินีแห่งกรีซเสด็จสวรรคตในวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1956 สิริพระชนมายุ 62 พรรษา พระศพถูกฝังที่เฟรนซ์ รีเวียรา
การอ้างสิทธิในพระราชทรัพย์ของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ
ก่อนปี ค.ศ. 2006 ทรัพย์สินและที่ดินของพระองค์แถบบันล็อก ซึ่งปัจจุบันทรุดโทรมลงมาก ได้ถูกอ้างสิทธิและทำการซ่อมแซมโดยพอล-ฟิลิปเป โฮเฮนโซลเลิร์น พระนัดดาในเจ้าหญิงเอลิซาเบธ ซึ่งเป็นทายาทอย่างไม่เป็นทางการของพระราชาธิบดีคาโรลที่ 2 ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2007 การบูรณะต้องหยุดชะงักเพราะตามกฎพระราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น ไม่ยอมรับ"เลือดสีฟ้า"ของพอล-ฟิลิปเป ดังนั้นจึงไม่มีสิทธิในทรัพย์ของพระราชวงศ์ พอล-ฟิลิปเป โฮเฮนโซลเลิร์นยังอ้างสิทธิในเงิน,เหรียญตรา,เครื่องประดับ,วัตถุทอง,แพลททินัมและโลหะมีค่าต่างๆของพระราชวงศ์ ที่ถูกยึดโดยคอมมิวนิสต์และทรัพย์สินที่เป็นของเจ้าหญิงเอลิซาเบธ,พระราชาธิบดีคาโรลที่ 2 และเจ้าชายนิโคลัส ซึ่งในปี ค.ศ. 1948 คอมมิวนิสต์ได้เข้ายึดวังบันล็อกได้ยึดเครื่องประดับ,เหรียญที่ระลึกและ เหรียญทอง 708 เหรียญ ปัจจุบันทางเมืองได้ซื้อวังนี้ในวาระ 49 ปีก่อตั้งมณฑลบานาท
อ้างอิง
18941956
ปลาหางแข็งบั้ง
ปลาหางแข็งบั้ง หรือ ปลาสีกุนกบ (Yellowtail scad, Banded crevalle, Deep trevally; ) เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)
จัดเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Atule
มีลำตัวยาว แบนข้าง หัวโต จะงอยปากยาวและแหลม นัยน์ตาโตมีเยื่อไขมันหุ้มอยู่ ปากกว้างและเฉียงขึ้นเล็กน้อย มีฟันเล็ก บนขากรรไกร เกล็ดบริเวณเส้นข้างลำตัวแข็ง โดยเฉพาะส่วนหางดูเป็นสันแข็งกว่าส่วนอื่น ๆ ครีบหลังมีสองอัน แยกเป็นอิสระจากกัน อันแรกเป็นรูปสามเหลี่ยม อันที่สองตอนหน้าสูงแหลม ตอนท้ายสุดจรดโคนหาง ครีบก้นยาวปลายจรดโคนหาง เช่นกัน ลำตัวด้านบนสีน้ำเงินแกมเขียว ช่วงท้องสีขาว มีแถบสีเทาจาง ๆ พาดตัวลายใหญ่บ้างเล็กบ้างสลับกัน ครีบต่าง ๆ มีสีเหลือง
มีความยาวเต็มที่ 30 เซนติเมตร ขนาดโดยเฉลี่ยที่พบ คือ 15-26 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ในชายฝั่งและน้ำกร่อยอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ทะเลแดง, หมู่เกาะฮาวาย, แอฟริกา, ซามัว, ตอนเหนือของญี่ปุ่น และออสเตรเลีย
เป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญชนิดหนึ่ง เนื้อมีรสชาติดี จึงนิยมแปรรูปเป็นปลาเค็ม, ปลากระป๋อง เป็นต้น
เหตุอาคารชุดถล่มในเซิร์ฟไซด์
เมื่อเวลาประมาณ 01:30 น. (เขตเวลาตะวันออก) ของวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2564 แชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ ซึ่งเป็นอาคารชุด 12 ชั้นริมชายหาดในเมืองเซิร์ฟไซด์ รัฐฟลอริดา สหรัฐ ได้พังถล่มลงมาบางส่วน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 46 คน และมีผู้บาดเจ็บหรือเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอีก 11 คน มีผู้ได้รับการช่วยเหลือออกจากซากอาคารอย่างน้อย 35 คน ในขณะที่ยังมีผู้สูญหายอีกอย่างน้อย 94 คน โดยปฏิบัติการกู้ภัยกำลังดำเนินการอยู่
ภูมิหลัง
อาคารที่อยู่อาศัยแชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ตั้งอยู่เลขที่ 8777 ถนนคอลลินส์ สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2524 โดยเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มอาคารร่วมกับอาคารอีกสองแห่งที่อยู่ใกล้เคียง ได้แก่ แชมเพลนทาวเวอส์นอร์ทและแชมเพลนทาวเวอส์อีสต์ แชมเพลนทาวเวอส์เซาท์เป็นอาคารรูปตัวแอล มีห้องชุดจำนวน 136 ยูนิตซึ่งประกอบด้วยแปลนตั้งแต่หนึ่งถึงสี่ห้องนอนและมีขนาดตั้งแต่ 110 ถึง 420 ตารางเมตร (1,200 ถึง 4,500 ตารางฟุต) อาคารเหล่านี้อยู่ทางเหนือของนอร์ทบีชโอเชียนไซด์พาร์กในย่านนอร์ทบีชของเมืองตากอากาศไมแอมีบีช เอเลียนา ซาลซ์ฮาวเวอร์ กรรมาธิการเมืองเซิร์ฟไซด์กล่าวว่า อาคารดังกล่าวอยู่ระหว่างการตรวจสอบสภาพเพื่อออกใบอนุญาตใหม่ซึ่งโดยทั่วไปใช้เวลาหนึ่งปีจึงจะเสร็จสิ้นกระบวนการ ส่วนชาลส์ เบอร์คิตต์ นายกเทศมนตรีเมืองเซิร์ฟไซด์กล่าวว่า หลังคาของอาคารอยู่ระหว่างการซ่อมแซม
การถล่ม
อาคารแชมเพลนทาวเวอส์เซาท์ได้รับความเสียหายจากการวิบัติแบบต่อเนื่อง (pancake collapse) โดยภาพจากกล้องโทรทัศน์วงจรปิดแสดงให้เห็นว่าส่วนเหนือ-กลางของอาคารเริ่มถล่มก่อน ทำให้ส่วนมุมตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งส่วนใหญ่อยู่ไกลออกไปยังคงทรงตัวได้อยู่แต่ไม่มั่นคง อย่างไรก็ตาม ในอีกประมาณเก้าวินาทีต่อมา มุมตะวันออกเฉียงเหนือก็ถล่มลงมาเช่นกัน ห้องชุดจำนวน 55 ยูนิตจากทั้งหมด 136 ยูนิตถูกทำลายจากเหตุการณ์นี้ ยังไม่มีการระบุสาเหตุแน่ชัดของการพังถล่ม แต่เป็นไปได้ว่าน่าจะมาจากหลุมยุบ ความบกพร่องของการก่อสร้าง หรือการซ่อมแซมหลังคา
ผู้เสียหาย
ณ วันที่ 7 กรกฎาคม มีผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันแล้ว 46 คนระหว่างเหตุอาคารถล่ม และมีผู้บาดเจ็บอีก 11 คน นอกจากนี้ยังมีผู้สูญหายอีก 94 คน
กระทรวงการต่างประเทศของปารากวัยกล่าวว่ายังไม่สามารถติดต่อน้องสาวของซิลบานา โลเปซ โมเรรา (สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของปารากวัย) สามีของน้องสาวของเธอ และลูกสามคนของพวกเขาได้ และถือว่าพวกเขาสูญหาย พลเมืองปารากวัยอีกคนหนึ่งก็สูญหายไปเช่นกัน สถานกงสุลเวเนซุเอลาและอาร์เจนตินารายงานว่าพลเมืองจำนวนหนึ่งของพวกเขาน่าจะสูญหาย โดยผู้อำนวยการแผนกกงสุลของเวเนซุเอลาทวีตว่าทางหน่วยงานได้ระบุเอกลักษณ์บุคคลของพลเมืองสี่คนที่สูญหายไป สถานกงสุลอาร์เจนตินารายงานว่ามีพลเมืองอาร์เจนตินาเก้าคนสูญหายไป ส่วนกงสุลอุรุกวัยในไมแอมีก็ยืนยันเช่นกันว่ามีชาวอุรุกวัยสูญหายสามคน
โปซีตาโน
โปซีตาโน (Positano) เป็นเมืองขนาดเล็กบนชายฝั่งอามาลฟีในแคว้นคัมปาเนีย อิตาลี พื้นที่หลักของเมืองตั้งอยู่ในพื้นที่แทรกในเนินเขาที่ทอดตัวลงสู่ชายฝั่ง
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของโปซีตาโนนั้นอบอุ่นแบบเมดิเตอร์เรเนียน ฤดูหนาวจะอบอุ่นมากโดยมีอุณหภูมิต่ำสุดที่แทบจะไม่เคยต่ำกว่า 6 °C (43 °F) เลย ในขณะที่ฤดูร้อนนั้นยาวนาน อบอุ่นและมีแดดจัด แต่มักจะได้รับความสดชื่นจากลมทะเล
ประวัติศาสตร์
โปซีตาโนเป็นเมืองท่าของสาธารณรัฐอามาลฟีในยุคกลาง ช่วงเวลาที่เมืองเจริญรุ่งเรืองที่สุดอยู่ในศตวรรษที่ 16 และ 17 ต่อมาเมื่อกลางศตวรรษที่ 19 เมืองเข้าสู่ยุคสมัยที่ตกต่ำ ประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งได้อพยพออกจากเมือง โดยส่วนใหญ่อพยพไปยังทวีปอเมริกา
เดอรัม
เดอรัมเป็นที่รู้จักกันดีจากอาสนวิหารเดอรัมและปราสาทแบบนอร์มันที่ตั้งอยู่ในเมือง ซึ่งยูเนสโกประกาศให้เป็นมรดกโลก และมหาวิทยาลัยเดอรัม ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่เป็นอันดับสามของอังกฤษ (อันดับ 1 คือมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และอันดับ 2 คือมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์)
โปซีตาโน
ประวัติศาสตร์
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โปซีตาโนเป็นหมู่บ้านประมงที่ค่อนข้างยากจน ต่อมาในทศวรรษ 1950 เริ่มมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาเยี่ยมชม โดยเฉพาะหลังจากจอห์น สไตน์เบ็ค เขียนความเรียงเกี่ยวกับโปซีตาโนลงในนิตยสาร Harper's Bazaar ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2496 ในหัวข้อ "Positano bites deep" โดยประโยคหนึ่งกล่าวว่า "เป็นสถานที่ในฝันที่ไม่เป็นจริงยามคุณอยู่ที่นั่น แต่กลายเป็นจริงยามคุณจากไป"
ศาสนา
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก โดยเป็นพื้นที่ของอัครมุขมณฑลอามัลฟี-กาวาเดตีร์เรนี
การล่มสลายชายแดนเยอรมันภายใน
การล่มสลายชายแดนเยอรมันภายใน ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่คาดคิดในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1989 พร้อมกับการล่มสลายกำแพงเบอร์ลิน เหตุการณ์นี้ได้นำไปสู่การรวมประเทศครั้งสุดท้ายของเยอรมนีในอีกไม่กี่ปีต่อมา
เดอรัม
ชื่อ
คำว่า “เดอรัม” มาจากคำว่า “dun” ของภาษาอังกฤษเก่า ซึ่งแปลว่าเนินและภาษานอร์สโบราณ “holme” ที่แปลว่าเกาะ บาทหลวงแห่งเดอรัมใช้ภาษาละตินแปลงของชื่อเมืองในการลงนามที่ลงเป็น T“N. “Dunelm”” บ้างก็ว่ามาจากตำนาน “Dun Cow” และหญิงรีดนมที่นำพระที่แบกร่างของนักบุญคัธเบิร์ต (Saint Cuthbert) จากลินดิสฟาร์น (Lindisfarne) ไปยังที่ที่เป็นที่ตั้งเมืองในปัจจุบันในปี ค.ศ. 995 เชื่อกันว่าซอยดันคาวว์เป็นถนนสายแรกของเดอรัม อยู่ทางตะวันออกของมหาวิทยาลัยเดอรัม และทราบได้จากชื่อที่แกะไว้บนหินทางด้านใต้ของอาสนวิหาร เดอรัมมีชื่อแตกต่างกันไปในประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่าเดิมมาจากภาษานอร์ดิค “Dun Holm” ต่อมาเปลี่ยนไปเป็น “Duresme” โดยชาวนอร์มัน และรู้จักกันในชื่อภาษาละตินว่า “Dunelm” ชื่อ “Durham” ที่ใช้ในปัจจุบันมาใช้กันในภายหลัง นักประวัติศาสตร์ โรเบิร์ต เซอร์ทีส์ (Robert Surtees) ลำดับการเปลี่ยนชื่อในหนังสือ “History and Antiquities of the County Palatine of Durham” แต่ก็กล่าวว่าเป็นไปได้ยากที่จะทราบว่าชื่อที่ใช้ในปัจจุบันเริ่มขึ้นเมื่อใด
โลเรนโซ กอสตา
ลอเรนโซ คอสตา (Lorenzo Costa) (ค.ศ. 1460 - 5 มีนาคม ค.ศ. 1535) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 16 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
ลอเรนโซ คอสตาเกิดในปี ค.ศ. 1460 ที่เมืองเฟอร์ราราในประเทศอิตาลีแต่ย้ายไปอยู่โบโลนยาเมื่ออายุยี่สิบกว่าๆ และเป็นผู้มีอิทธิพลต่อตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนา แต่จิตรกรหลายคนที่ทำงานอยู่ทั้งในเฟอร์ราราและโบโลนยาถือว่าลอเรนโซ คอสตาเป็นผลผลิตของตระกูลการเขียนภาพแบบเฟอร์รารา มีการกล่าวอ้างว่าคอสตาได้รับการฝึกหัดจากโคสิโม ตูรา (Cosimo Tura)
ในปี ค.ศ. 1483 คอสตาเขียน “พระแม่มารีและพระบุตรกับตระกูลเบนติโวกลิโอ” ที่กลายมาเป็นงานที่มีชื่อเสียงและจิตรกรรมฝาผนังอื่นบนผนังของชาเปล ตระกูลเบนติโวกลิโอ (House of Bentivoglio) ที่วัดซานจาโคโมมายอเร หลังจากนั้นก็เขียนภาพอีกหลายภาพ คอสตาเป็นเพื่อนสนิทของฟรานเชสโค ฟรานเชีย (Francesco Francia) ผู้ที่ได้รับอิทธิพลเป็นอย่างมากจากคอสตา ในปี ค.ศ. 1509 คอสตาก็เดินทางไปมานตัวไปอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของฟรานเชสโคที่ 2 แห่งกอนซากา มาร์ควิสแห่งมานตัว (Francesco II Gonzaga, Marquess of Mantua) และในที่สุดก็ไปเสียชีวิตที่นั่นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1535 ภาพ “พระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์” ที่ตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน แต่งงานชิ้นสำคัญๆ อยู่ที่โบโลนยา
ลูกชายของคอสตาอิพโพลิโต (Ippolito Costa) และจิโรลาโมต่างก็เป็นจิตรกรเหมือนกับพ่อ และเช่นเดียวกับลูกของจิโรลาโมลอเรนโซ (ผู้เยาว์) (ค.ศ. 1537-ค.ศ. 1583) จิตรกรร่วมสมัยที่ทำงานร่วมกับหรือภายใต้การนำของคอสตาก็รวมทั้งโคสิโม ตูรา, ดอสโส ดอสสิ (Dosso Dossi), ลูโดวิโค มัซโซลิโน (Ludovico Mazzolino) และนิโคโล ปิซาโน (ค.ศ. 1470 – ค.ศ. 1538)
ระเบียงภาพ
1460 1535
โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์
โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์ เป็นโรงเรียนรัฐบาลประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ (Chomsurang Upatham School, ย่อ: จ.ส.) เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดทำการสอนตั้งแต่ พ.ศ. 2462 - ปัจจุบัน โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์ ตั้งอยู่ บริเวณถนนอู่ทอง ตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เปิดสอนทั้งระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย โดยรับเฉพาะนักเรียนหญิง และเป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้เข้าร่วมโครงการโรงเรียนมาตรฐานสากล (World-Class Standard School) ในประเทศไทย โดยมุ่งเน้นให้นักเรียนมีศักยภาพเป็นพลโลก เป็นเลิศทางวิชาการ สื่อสารสองภาษา ล้ำหน้าทางความคิด ผลิตงานอย่างสร้างสรรค์ ร่วมกันรับผิดชอบต่อสังคมโลก
ประวัติ
โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์ สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2460 โดย สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เพื่อสร้างโรงเรียนสตรีประจำมณฑลอยุธยา ขึ้นเนื่องในโอกาสที่พระองค์ทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 50 พรรษา จำนวน 30,000 บาท เพื่อสร้างโรงเรียนสตรีประจำมณฑลอยุธยาขึ้น พระราชทานนามว่า "โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์"
การก่อสร้างได้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2460 ณ บริเวณวัดร้าง ชื่อวัดฝาง บนเนื้อที่ 18 ไร่ 1 งาน 38 ตารางวา เป็นอาคารชั้นเดียว ก่ออิฐถือปูน แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2461 ถือเป็นอาคารเรียนหลังแรก ซึ่งต่อมาเรียกว่า อาคารพระราชทาน ปัจจุบันคือ อาคาร 1
หลังจากที่ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. 2461 สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ ได้มีพระราชเสาวนีย์โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมหลวงพิษณุโลกประชานาถเสด็จแทนพระองค์ในพิธีเปิดโรงเรียนเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2462 และโรงเรียนได้เริ่มทำการสอนในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2462
ในปี พ.ศ. 2476 ทางราชการได้ยุบเลิกมณฑลต่าง ๆ โรงเรียนจอมสุรางค์อุปถัมภ์จึงเปลี่ยนฐานะจากโรงเรียนสตรีประจำมณฑลเป็นโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดใช้ชื่อว่า โรงเรียนสตรีจอมสุรางค์อุปถัมภ์ ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2494 ก็ได้เปลี่ยนชื่อกลับไปใช้ชื่อเดิมอีกครั้ง
รายนามผู้บริหารโรงเรียน
นายเฉลิมชัย อิ่มมาก
รองผู้อำนวยการและหัวหน้าสำนักอำนวยการ รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารงานทั่วไปและกิจการนักเรียน รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารงานวิชาการ รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารงานบุคคลสิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยี รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหารงานงบประมาณและแผน
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
ปัจจุบัน รับราชการสำนักบังคับคดีอาญาและบังคับใช้กฎหมาย (THAI MARSHALS) และช่วยราชการกรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) กระทรวงยุติธรรม
ปีเตอร์ คอสโกรฟ
พลเอก เซอร์ปีเตอร์ คอสโกรฟ (Peter Cosgrove) เป็นอดีตผู้สำเร็จราชการเครือรัฐออสเตรเลีย เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2490 ณ ซิดนีย์ หลังจากนั้นเขาได้ย้ายตามบิดาของเขามาประเทศออสเตรเลีย บิดาของเขารับราชการทหาร และบิล คอสโกรฟ ลุงของเขาเป็นนายทหารอากาศและเสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สอง ลุงของเขานั้นเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเป็นทหาร และมียศที่หัวหน้ากองพลและหัวหน้ากองทัพอากาศ ในปี พ.ศ. 2549
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2557 เควนติน ไบรซ์ ผู้สำเร็จราชการออสเตรเลียในขณะนั้นประกาศว่าสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ทรงแต่งตั้งปีเตอร์ คอสโกรฟ ให้ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการออสเตรเลียแทนที่เธอ ซึ่งเธอเป็นคนทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายเรื่องนี้ และนอกจานี้สมเด็จพระราชินีนาถยังทรงตั้งปีเตอร์ คอสโกรฟเป็นหัวหน้าอัศวินแห่งออสเตรเลีย และเมื่อเขาเข้ารีบตำแหน่ง เขาจึงมีบรรดาศักดิ์เป็น เซอร์ โดยอัตโนมัติ
เป็นที่รู้จักในประเทศไทย
ปีเตอร์ คอสโกรฟ เป็นที่รู้จักของคนไทยในฐานะผู้สำเร็จราชการออสเตรเลียที่เดินทางมายังประเทศไทยเพื่อร่วมพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช
ชีวิตส่วนตัว
ปีเตอร์ ได้สมรสกับลีนน์ เพยน์ เมื่อปี 2519 มีบุตรชาย 3 คนคือ นอกจากนี้เขายังอาสาเป็นประธานชมรมรับบี้แห่งซิดนีย์ อีกด้วย
พัก อึน-ฮเย
พัก อึน-ฮเย (, เกิด 21 กุมภาพันธ์ 1977) นักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักจากการแสดงในละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง เมื่อ ค.ศ. 2004 ส่งผลให้เธอเป็นที่ชื่นชอบในประเทศจีน เธอยังได้แสดงนำในละครโทรทัศน์จากประเทศ ไต้หวัน เรื่อง Silence ร่วมกับ โจว อวี๋หมิน หรือ Vic Chou จากวง เอฟโฟร์ เมื่อ ค.ศ. 2006
อาชีพ
เธอก้าวเข้าสู่ธุรกิจบันเทิงเมื่อ ค.ศ. 1995 แต่เธอเริ่มมีชื่อเสียงใน ค.ศ. 2003 กับการรับบทสมทบในละครโทรทัศน์สุดฮิตของช่อง เอ็มบีซี เรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง
หลุยส์ อฟอนโซ
หลุยส์ อฟอนโซ (รู้จักกันในชื่อ มอนตันฮา) เป็นนักปี่ชวาและเบสคลาริเน็ตชาวบราซิล ซึ่งหลุยส์ อฟอนโซ เรียนแคลริเน็ตและบสคลาริเน็ตที่รอตเทอร์ดาม และเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยเซาเปาลู ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992
นกเกาะคอน
นกในอันดับนี้มีลักษณะทั่วไปทางกายภาค คือ เป็นนกที่มีวิวัฒนาการเพื่ออาศัยและหากินบนต้นไม้เป็นหลัก นิ้วตีนมีทั้งหมด 4 นิ้ว ทุกนิ้วเจริญดีและอยู่ในระนาบเดียวกัน จึงเหมาะแก่การจับหรือเกาะเกี่ยวกับกิ่งไม้หรือต้นไม้ในป่าประเภทต่าง ๆ แต่ไม่เหมาะสำหรับการเดินบนพื้นดิน ดังนั้นเมื่อเมื่อลงดินจะได้วิธีก้าวกระโดด โดยมากแล้วจะเป็นนกที่มีลำตัวขนาดเล็ก