cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อำเภอบัวเชด
พุทธอุทยาน วัดเขาศาลาอตุลฐานะจาโร
วัดเขาศาลาอตุลฐานะจาโรแห่งนี้เป็นหนึ่งในวัดต่าง ๆ ที่เข้าร่วม โครงการปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของข้า ราชการหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐที่สมัครใจมาปฏิบัติธรรม โดยไม่ถือเป็นวันลาตามมติคณะรัฐมนตรีในการพัฒนาบุคลากรโดยใช้หลักธรรมทางพระ พุทธศาสนา
น้ำตกไตรคีรี
น้ำตกแห่งนี้ อยู่ที่ตำบลจรัส อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์ แต่เดิมเรียกว่า น้ำตกทมอบัก ซึ่งหมายถึง หินหัก ซึ่งเป็นลักษณะของหินทรายบริเวณผาน้ำตกที่หักลงมา ส่วนชื่อไตรคีรีที่ตั้งขึ้นมาใหม่ เพราะน้ำตกแห่งนี้มีต้นน้ำมาจากภูเขา 3 ลูก ของเทือกเขาพนมดงรัก คือ เขาชาด เขานพ และเขาพนมยาว เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ท่ามกลางความอุดมสมบูรณ์ของสภาพป่าตามธรรมชาติ ความสูงประมาณ 2 เมตร กว้างประมาณ 10 เมตร ระยะทางห่างจากอำเภอบัวเชด ประมาณ 20 กิโลเมตร
ถ้ำผาไทร
ถ้ำผาไทร ถ้ำที่มีความสำคัญทางด้านพุทธศาสนา ซึ่งตั้งอยู่ ตำบลอาโพน อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์ โดยถ้ำนั้นอยู่ระหว่างทางสี่แยกเข้าเขาศาลา เลี้ยวไปตามทางซ้ายมือ ตามทางหลวงหมายเลข 2328 และตรงไปเรื่อยๆประมาณ 3.5 กิโลเมตร จะเจอป้ายบอกทางเข้าวัดถ้ำผาไทร
ภายในถ้ำมีการประดิษฐานพระพุทธรูปมากมาย ประชาชนส่วนใหญ่มักแวะเวียนมากราบไหว้ และทำบุญสะเดาะห์เคราะห์ นอกจากนี้บริเวณผลานหินรอบๆตัวถ้ำยังมีพระพุทธรูปที่ประดิษฐานอยู่บนผลานหินอีกองค์
บ้านสวนภูตะวัน
ตั้งอยู่ที่ บ้านไทยเจริญ หมู่ 9 ตำบลสำเภาลูน
โรงเรียนประถมศึกษาสังกัด สพป.สุรินทร์ เขต 3
โรงเรียนอนุบาลบัวเชด (บ้านระมาดค้อ)
โรงเรียนบ้านไทยเดิม
โรงเรียนกลาโหมราชเสนา 2
โรงเรียนบ้านบัวขุนจง(กรป.กลางอุปถัมภ์)
โรงเรียนบ้านหนองเหล็ก(กองทัพบกอุปถัมภ์)
โรงเรียนบ้านสะเดา ขยายโอกาสถึง ม.6
โรงเรียนบ้านหนองโจงโลง ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงเรียนบ้านสน ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงเรียนบ้านสะแร ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงเรียนบ้านอาโพน ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงเรียนบ้านจรัส ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงเรียนบ้านโอทะลัน ขยายโอกาสถึง ม.3
โรงพยาบาลบัวเชด
เมื่ออำเภอบัวเชดได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นกิ่งอำเภอบัวเชด  เมื่อวันที่  21  สิงหาคม  2521  แล้ว  สาธารณสุขอำเภอขณะนั้นคือ  นายณรงค์วิทย์  ปรัชญาวุฒิ  ได้ดำเนินการประสานงานและจัดทำโครงการขอแบ่งที่ดินสงวนจำนวน  100  ไร่  ไว้สำหรับส่วนราชการสาธารณสุขในเขตบ้านหมื่นสังข์  ตำบลบัวเชด
ต่อมาในปี พ.ศ. 2527  อำเภอบัวเชดได้รับจัดสรรงบประมาณเพื่อดำเนินการสร้างโรงพยาบาล  อันประกอบด้วย  อาคารโรงพยาบาลขนาด  10  เตียง  ประตู  รั้ว  โรงซักฟอก  โรงเครื่องกำเนิดไฟฟ้า  บ้านพัก  ซึ่งก่อสร่างแล้วเสร็จในเดือนกันยายน  2528  โดยสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดสุรินทร์ได้ส่งนายแพทย์โสภณ  มุธุสิทธิ์  และพยาบาล  3  คน  คนงาน  2  คน  เพื่อดูแลจัดเตรียมความพร้อมด้านสถานที่  วัสดุ  ครุภัณฑ์  เวชภัณฑ์  และได้ให้บริการผู้ป่วยนอกชั่วคราวในวันที่  2  สิงหาคม  2528  ต่อมาในเดือนตุลาคม  2528  ได้รับจัดสรรพยาบาลเทคนิคเพิ่มอีก  4  คน  และได้เปิดรับสมัครลูกจ้างชั่วคราว  ต่อมาเมื่อได้รับการจัดสรรครุภัณฑ์การแพทย์เพิ่มเติม  จึงได้เริ่มเปิดให้บริการผู้ป่วยในตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน  2528  เป็นต้นมา
วันที่  16  มีนาคม  2531  ได้ทำพิธีเปิดโรงพยาบาลอย่างเป็นทางการ  ต่อมาได้รับงบประมาณสนับสนุนเพิ่ม  จึงได้ขยายขนาดเป็นโรงพยาบาลขนาด  30  เตียง  และได้ทำพิธีเปิดในวันที่  1  พฤษภาคม  2538
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  20  ปี  โรงพยาบาลบัวเชดได้มุ่งมั่นดูแลสุขภาพประชาชนอำเภอบัวเชดทั้งเชิงรุกและเชิงรับ  ร่วมกับการพัฒนาคุณภาพการให้บริการตามมาตรฐาน HA (Hospital accreditation)  และ HPH (Health Promoting Hospital)  โดยเน้นผู้รับบริการเป็นศูนย์กลางเพื่อให้โรงพยาบาลบัวเชดเป็นโรงพยาบาลคุณภาพที่ชุมชนไว้วางใจ
การคมนาคม
เส้นทางการคมนาคมระหว่างจังหวัดและอำเภอเป็นทางลาดยางโดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2077  สามารถสัญจรได้สะดวกตลอดปี
บิชอปแห่งลอนดอน
บิชอปแห่งลอนดอน (Bishop of London) เป็นตำแหน่งมุขนายกของมุขมณฑลลอนดอนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาคแคนเทอร์เบอรีในคริสตจักรแห่งอังกฤษ มุขมณฑลนี้มีพื้นที่ราว 458 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุม 17 บุรีในเกรเทอร์ลอนดอนทางตอนเหนือของแม่น้ำเทมส์และบางส่วนของเทศมณฑลเซอร์รีย์ ศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่อาสนวิหารนักบุญเปาโลภายในนครลอนดอน ซึ่งสร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 604 ต่อมาเกิดมหาอัคคีภัยแห่งลอนดอน ค.ศ. 1666 อาสนวิหารจึงถูกสร้างขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 1675
บิชอปแห่งลอนดอนถือเป็นผู้นำสูงสุดเป็นลำดับที่ 3 ของคริสตจักรแห่งอังกฤษ รองจากอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีและอาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก และถือเป็นหนึ่งในห้าบิชอปอาวุโสโดยอีก 4 ท่านที่เหลือคืออาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี อาร์ชบิชอปแห่งยอร์ก บิชอปแห่งเดอรัม และบิชอปแห่งวินเชสเตอร์ ถือเป็นขุนนางฝ่ายศาสนาในสภาขุนนาง
บิชอปแห่งลอนดอนคนล่าสุดเป็นคนที่ 132 คือ ศาสนาจารย์อาวุโสริชาร์ด ชาทร์ เกษียณเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017
วชิรา เพิ่มสุริยา
วชิรา เพิ่มสุริยา เป็นนักแสดง, นักพากย์ชาวไทย อดีตสังกัด ช่อง 7 สี และนักพากย์ชื่อดัง ผลงานล่าสุด Playful Kiss แกล้งจุ๊บให้รู้ว่ารัก
ประวัติ
วชิรา เพิ่มสุริยา เกิดเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2511 เป็นบุตรสาวของคุณเบญญาภา หรือ นัยนา เพิ่มสุริยา นักร้อง นักพากษ์และนักแสดงชาวไทย มีน้องสาว 1 คน คือ เพ็ญนภัส เพิ่มสุริยา ซึ่งเป็นนักพากย์เช่นกัน เริ่มเข้าสู่วงการในวัยเด็กเมื่อปี พ.ศ. 2525 โดยเริ่มเล่นละครเรื่อง เพื่อนรัก ทางช่อง 5 ร่วมกับ เดชดวง อนุศาสนนันท์ และเอกชัย กรีน ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 เริ่มมีชื่อเสียงด้วยการเล่นละครช่อง 7 เรื่อง กะลาก้นครัว ปัจจุบันยังคงรับงานละคร และ งานพากย์เสียงภาพยนตร์ต่างประเทศให้กับทางช่อง 7 HD
สถานภาพสมรสแล้ว และมีลูกชายชื่อน้องคอปเตอร์
โบริส สปัสสกี
โบริส วาซีเลียวิช สปัสสกี (Бори́с Васи́льевич Спа́сский; Boris Vasilievich Spassky; 30 มกราคม ค.ศ. 1937 — ) เป็นนักหมากรุกสากลระดับแกรนด์มาสเตอร์ชาวรัสเซีย ผู้เคยมีสัญชาติโซเวียตและฝรั่งเศส เขาเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลคนที่สิบ โดยเป็นผู้ครองตำแหน่งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1969 ถึง 1972 เขาเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในผู้เล่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล และเป็นแชมป์โลกที่มีอายุมากที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
สปัสสกีชนะการแข่งขันหมากรุกสากลชิงแชมป์โซเวียตสองครั้ง (ค.ศ. 1961, 1973) และเป็นฝ่ายแพ้สองครั้งในรอบตัดเชือก (ค.ศ. 1956, 1963) หลังจากได้รับการคาดหมายว่าจะได้อันดับหนึ่งในการแข่ง เขาเป็นผู้สมัครเข้าแข่งขันหมากรุกสากลชิงแชมป์โลกถึงเจ็ดครั้ง (ค.ศ. 1956, 1965, 1968, 1974, 1977, 1980 และ 1985)
สปัสสกีเป็นฝ่ายชนะตีกรัน เปโตรเซียน ในปี ค.ศ. 1969 ส่งผลให้เขาได้เป็นแชมป์โลก หลังจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายแพ้ในการแข่งขันนัดฟิชเชอร์พบสปัสสกีในปี ค.ศ. 1972
อ้างอิง
เชิงอรรถ
บรรณานุกรม
ตัวเลขอาหรับ
ตัวเลขอาหรับ (Arabic numerals) หรือ ตัวเลขอาหรับตะวันตก (Western Arabic numerals) เป็นเลขโดด 10 ตัว ได้แก่: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 และ 9 โดยเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้เขียนจำนวนเลขฐานสิบที่มีผู้ใช้งานมากที่สุด สามารถเขียนเลขฐานอื่น ๆ เช่น เลขฐานแปด และใช้เป็นตัวระบุตัวตน เช่น ป้ายทะเบียน
คำนี้มักใช้เพื่อหมายถึงจำนวนเลขฐานสิบอย่างไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะเมื่อตั้งอยู่ตรงข้ามกับ ตัวเลขโรมัน อย่างไรก็ตาม เลขฐานสิบได้รับการพัฒนาก่อนการคิดค้นตัวเลขอาหรับในอนุทวีปอินเดียด้วยสัญลักษณ์อื่น ๆ นอกจากนี้ ตัวเลขอาหรับยังสามารถใช้ได้หลายแบบนอกจากเลขฐานสิบ บางครั้งเรียกชุดสัญลักษณ์ทั้งหมดที่ใช้เขียนเลขฐานสิบว่า ตัวเลขฮินดู-อารบิก
ต้นกำเนิดสัญลักษณ์เลขอาหรับ
เหตุผลที่ตัวเลขเหล่านี้มีชื่อเรียกว่า "ตัวเลขอาหรับ" ในทวีปยุโรปและอเมริกาก็เพราะว่าผู้พูดภาษาอาหรับจากสเปนและแอฟริกานำตัวเลขเหล่านี้ (ซึ่งใช้กันจากลิเบียถึงโมร็อกโก) เข้าสู่ยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ในขณะที่ส่วนตะวันออกของคาบสมุทรอาหรับ ชาวอาหรับใช้ตัวเลขอาหรับตะวันออกหรือ "มัชริกี": ٠ ١ ٢ ٣ ٤ ٥ ٦ ٧ ٨ ٩
อันนะซะวีเขียนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 11 ไว้ว่า นักคณิตศาสตร์ยังไม่เห็นด้วยกับรูปแบบตัวเลข แต่ส่วนใหญ่ยอมรับที่จะฝึกกับรูปตัวเลขที่มีชื่อว่า ตัวเลขอาหรับตะวันออก ตัวอย่างลายลักษณ์อักษรแรกสุดของตัวเลขมาจากอียิปต์และอยู่ในช่วง ค.ศ. 873–874 โดยมีตัวเลข "2" สามแบบและตัวเลข "3" สองแบบ และรูปแบบต่าง ๆ เหล่านี้บ่งบอกถึงความแตกต่างที่ภายหลังมีชื่อว่าตัวเลขอาหรับตะวันออกและตัวเลขอาหรับตะวันตก ตัวเลขอาหรับตะวันตกเริ่มมีผู้ใช้งานในอัลมัฆริบและอัลอันดะลุสมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา
ตำนานยอดนิยมอ้างว่าสัญลักษณ์เหล่านี้ได้รับการออกแบบมาเพื่อระบุค่าตัวเลขผ่านจำนวนมุมที่มีอยู่ แต่ไม่มีหลักฐานใดมาสนับสนุนสิ่งนี้ และตำนานสามารถปรับรูปแบบตัวเลขหลักใดก็ตามที่อยู่ถัดจากเลข 4 ได้ยาก
บนอินเทอร์เน็ต ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นหมา
On the Internet, nobody knows you're a dog ("บนอินเทอร์เน็ต ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นหมา") เป็นภาษิตซึ่งเริ่มใช้ในคำบรรยายภาพการ์ตูน ของปีเตอร์ สไตเนอร์ ซึ่งตีพิมพ์ใน เดอะนิวยอร์กเกอร์ เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2536 ในภาพการ์ตูน มีรูปหมา 2 ตัว ตัวหนึ่งนั่งบนเก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ และกล่าวคำบรรยายภาพแก่หมาอีกตัวซึ่งนั่งบนพื้น จนปี 2554 ภาพดังกล่าวเป็นการ์ตูนที่ได้รับการตีพิมพ์เพิ่มมากที่สุดจากเดอะนิวยอร์กเกอร์ และสเตย์เนอร์ได้รับเงินจากการตีพิมพ์ซ้ำกว่า 50,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติ
ในการสนองต่อความเป็นที่นิยมของการ์ตูน เขากล่าวว่า "ผมไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่ามันจะเป็นที่รู้จักและเป็นที่จดจำกว้างกว้างเช่นนั้น"
บริบท
การ์ตูนภาพนี้สร้างช่วงเวลาที่น่าจดจำในประวัติศาสตร์ของอินเทอร์เน็ต ในช่วงก่อนหน้านั้น มีเพียงแค่วิศวกรและอาจารย์มหาวิทยาลัยของรัฐเท่านั้นที่ใช้อินเทอร์เน็ตเป็นส่วนใหญ่ แต่ช่วงที่การ์ตูนภาพนี้ออกมาเป็นจุดเปลี่ยน โดยอินเทอร์เน็ตได้กลายมาเป็นหัวข้ออภิปรายในนิตยสารเกี่ยวกับความสนใจทั่วไปอย่าง เดอะนิวยอร์กเกอร์ มิตช์ เคเพอร์ ผู้ก่อตั้งโลตัสซอฟต์แวร์และนักกิจกรรมอินเทอร์เน็ตยุคแรก ให้ความเห็นในบทความหนึ่งในนิตยสารไทม์ เมื่อปี 2536 ว่า "สัญลักษณ์ที่แท้จริงที่บอกว่าความสนใจที่เป็นที่นิยมได้ถึงระดับมวลชนมาถึงแล้วในฤดูร้อนนี้ เมื่อเดอะนิวยอร์กเกอร์พิมพ์ภาพการ์ตูนที่แสดงสัตว์มีเขี้ยวสองตัวที่ชำนาญคอมพิวเตอร์"
จากการศึกษาจองโมราฮาน-มาร์ติน และชูมาเชอร์ (2543) ในหัวข้ออภิปรายเรื่อง การใช้อินเทอร์เน็ตที่เป็นปัญหาหรือถูกบังคับ แนะว่าการแสดงตนเองจากหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์อาจเป็นส่วนหนึ่งของแรงกดดันทางใจที่จะเข้าสู่โลกออนไลน์ วลีดังกล่าวอาจหมายความว่า "ไซเบอร์สเปซจะเป็นอิสระเพราะเพศ เชื้อชาติ อายุ หน้าตา หรือแม้แต่ 'ความเป็นสุนัข' จะหายไปหรือถูกประดิษฐ์เปลี่ยนแปลงหรือทำให้เกินจริงจากความสร้างสรรค์แบบมิได้ยับยั้ง โดยมีจุดประสงค์มากมายทั้งที่ถูกกฎหมายและผิดกฎหมาย" จากความเข้าใจที่สะท้อนออกมาเป็นคำกล่าวของจอห์น กิลมอร์ บุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ของยูซเน็ต วลีดังกล่าวยังแนะให้เห็น "การปลอมตัวผ่านคอมพิวเตอร์" (computer cross-dress) และแสดงให้เห็นว่าเขามีเพศ อายุ เชื้อชาติ ฯลฯ ที่แตกต่างไปจากเดิม ในอีกนัยหนึ่ง "อิสรภาพที่สุนัขเลือกที่จะใช้ประโยชน์ คืออิสรภาพที่จะ 'เปลี่ยนแปลง' เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มที่มีอภิสิทธิ์กลุ่มหนึ่ง เช่น ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ที่เป็นมนุษย์กับการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต"
บ็อบ มอนคอฟฟ์ บรรณาธิการการ์ตูนจากหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กเกอร์ กล่าวว่า "การ์ตูนดังกล่าวสะท้อนความระมัดระวังเรื่องหลอกลวงที่อาจกุขึ้นจากผู้ที่มีความรู้เรื่องเอชทีเอ็มแอลเพียงขั้นแรกเริ่ม"
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
การ์ตูนภาพนี้เป็นแรงบันดาลใจให้กับละครเวทีเรื่อง ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นหมา (Nobody Knows I'm a Dog) โดยอลัน เดวิด เพอร์คินส์ ละครมีเนื้อหาเกี่ยวกับบุคคล 6 คนที่ไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนในชีวิตของเขาอย่างมีประสิทธิภาพได้ ทำให้เขาเข้าสังคมในอินเทอร์เน็ต และใช้ความเป็นนิรนามปกปิดตนเอง
ไซเบอร์ด็อก ชุดโปรแกรมอินเทอร์เน็ตของแอปเปิล ได้ชื่อนี้มาจากการ์ตูนดังกล่าว
การ์ตูนที่วาดโดยคามแรน ฮาฟีซ ในหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กเกอร์ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 นำเสนอสุนัขสองตัวกำลังเฝ้ามองเจ้าของนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ สุนัขตัวหนึ่งถามอีกตัวหนึ่งว่า "จำได้ไหมว่า บนอินเทอร์เน็ต เมื่อไรที่ไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร" (Remember when, on the Internet, nobody knew who you were?)
ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส
ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส หรือ Rusted Armors เป็นโปรเจกต์สื่อผสมญี่ปุ่น ประกอบโดยละครเวที 2.5D หลายครั้ง ซึ่งเปิดรอบครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ซีรีส์มังงะวาดภาพโดย hagi ตีพิมพ์ในนิตยสารมังงะแนวโชโจะ Monthly Comic Gene ของสำนักพิมพ์ Media Factory ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2562 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) 2 เล่ม ซีรีส์มังงะชุดที่ 2 วาดภาพโดยไคริ ชิโมตสึกิ ชื่อเรื่องว่า ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส: เรเม (Rusted Armors: Daybreak) ตีพิมพ์ในนิตยสารเดียวกันตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม 1 เล่ม ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอ Kigumi ที่มีชื่อเรื่องว่า ซาบิอิโระ โนะ อาร์เมอร์ส: เรเม เช่นกันออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงมีนาคม พ.ศ. 2565
แอลจี อีเลคทรอนิคส์
บริษัทแอลจี อิเล็คทรอนิกส์ (LG Electronics) หรือที่เรียกกันทั่วไปสั้น ๆ ว่า แอลจี (LG) เป็นบริษัทประกอบกิจการผลิตและจำหน่ายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ข้ามชาติ มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ในเกาหลีใต้ รองจากซัมซุง, ฮุนได และ กลุ่มเอสเค. มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมือง Yeouido-dong, ในโซล, ประเทศเกาหลีใต้. แอลจีประกอบธุรกิจใน 4 ส่วนด้วยกัน คือ โทรศัพท์เคลื่อนที่, ความบันเทิงภายในบ้าน, เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน, เครื่องปรับอากาศ และการประหยัดพลังงาน แอลจีเป็นบริษัทผลิตโทรทัศน์ขนาดใหญ่ที่สุดอันดับสองของโลก (ซัมซุงครองอับดับหนึ่ง) และยังเป็นบริษัทผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือที่มียอดขายมากที่สุดอันดับห้า ในไตรมาสที่สอง ในปี พ.ศ. 2555 อีกด้วย
ประวัติ
แอลจีถูกก่อตั้งขึ้นในปี 2501 ในนาม โกลสตาร์ (GoldStar) ผลิตสินค้าอิเล็คทรอนิกส์หลายหลายชนิด อาทิ วิทยุ, โทรทัศน์, ตู้เย็น, เครื่องซักผ้า, และเครื่องปรับอากาศ หรือแอร์ ต่อมาเกิดการควบรวมกิจการกันระหว่างบริษัท ลัคกี้ (Lucky) กับบริษัทโกลด์สตาร์ (GoldStar) และได้ตั้งชื่อบริษัทขึ้นใหม่โดยใช้อักษรตัวแรกของทั้งสองบริษัทมารวมกัน จึงได้ชื่อ LG กล่าวกันว่าในปี 2552 แอลจีทุ่มเงินไปกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในการซื้อชื่อโดเมน LG.com ในปี 2549 แอลจีได้ก้าวขึ้นมาเป็นแบรนด์ชั้นนำระดับโลก มีการบันทึกการเติบโตของแบรนด์ถึง 14 เปอร์เซ็นต์ ในปัจจุบัน แอลจีเป็นผู้ผลิตจอภาพพลาสมาอันดับหนึ่งของโลก ด้านล่างแสดงข้อมูลประวัติแอลจีไล่เลียงตามปีพุทธศักราช
ประเภทธุรกิจ
นอกจากสายธุรกิจเพื่อความบันเทิงภายในบ้านของแอลจีเป็นผู้นำตลาดการผลิตจอแบน, เครื่องเล่นออดิโอ้, ผลิตภัณฑ์วีดีโอ, จอภาพ เป็นต้น สำหรับผู้บริโภคทั่วไปแล้ว แอลจียังเป็นผู้นำในการจัดหาผลิตสินค้าประเภททีวี digital (Digital Signage), การประชุมทางไกล (video conference system) เป็นต้น ต่อองค์กรธุรกิจ หรือ Business-to-Business (B2B) อีกด้วย. แอลจีไม่เพียงมุ่งเน้นในการสร้างสรรค์สินค้าที่มีความสามารถที่หลากหลาย (Feature-rich devices) เท่านั้น การออกแบบสินค้าที่มีสไตล์ รูปลักษณ์สวยงาม น่าใช้ยังเป็นอีกสิ่งที่แอลจีให้ความสำคัญด้วยเช่นกัน
สายธุรกิจการสื่อสารเคลื่อนที่
ธุรกิจการสื่อสารเคลื่อนที่ของแอลจี ผลิตโทรศํพท์มือจากความต้องการของผู้บริโภคอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของเทคโนโลยี และดีไซน์จึงสามารถสร้างประสบการณ์ที่น่าประทับใจในหมู่ผู้ซื้อสินค้าของแอลจี ด้วยความเป็นผู้นำทางเทคโนโลยีจึงสามารถสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ได้ตลอดเวลา อาทิ multi-core processors, 3D, bright and clear displays, และ 4G LTE (Long Term Evolution).
สายธุรกิจเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้าน
นวัตกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าของแอลจี ประกอบไปด้วย เครื่องซักผ้า, ตู้เย็น, เครื่องประกอบอาหาร, เครื่องดูดฝุ่น. นอกจากการพัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ไฟ้ฟ้าภายในบ้านแล้ว แอลจียังให้ความสำคัญกับการพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ประหยัดพลังงาน และเป็นมิตต่อสิ่งแวดล้อม เพื่อลดปรากฏการณ์เรือนกระจกและยังเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงานให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น LG ยังให้ความสนใจในการพัฒนาผลิตภัณฑ์สุขอนามัยด้วยเช่นกัน
สายธุรกิจเครื่องปรับอากาศและพลังงาน
ผลิตภัณฑ์ที่แอลจีผลิตได้แก่ เครื่องทำความอุ่น, เครื่องระบายและปรับอากาศ (HVAC), เครื่องปรับอากาศสำหรับที่อยู่อาศัย (RAC), ระบบการจัดการอาคาร และแสงสว่าง เป็นต้น ด้วยการเป็นผู้นำทางเทคโนโลยี แอลจีได้ขยายฐานลูกค้าไปยังองค์กรธุรกิจ (B2B) และมุ่งเน้นความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และการใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ. แอลจีสามารถทำยอดขายทะลุเป้าในปี พ.ศ. 2543 ด้วยนวัตกรรมทางเทคโนโลยีที่ทันสมัย และการลงทุนในการวิจัยและพัฒนาสินค้าอย่างต่อเนื่อง
อันเดรอา โบเชลลี
อันเดรอา โบเชลลี (Andrea Bocelli) เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน 1958 เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องอิตาลี เขาเป็นทั้งนักร้องเสียงสูงโอเปร่า และแนวเพลงคลาสสิก เขามีผลงานเพลง 6 เพลงโอเปร่า ได้แก่ La Bohème, Il Trovatore, Werther, Pagliacci, Cavalleria Rusticana และ Tosca นอกจากนี้ยังมีผลงานอัลบั้มเพลงคลาสสิกและป๊อปอีกด้วย มียอดขายกว่า 55 ล้านอัลบั้มทั่วโลก อันเดรอามีปัญหาทางสายตาตั้งแต่อายุ 12 เมื่อเกิดอุบัติเหตุขณะเล่นฟุตบอล
ก้าวสู่วงการดนตรี(1992-1995)
ในปี 1992 ซุกเกโร (Zucchero) นักร้องร็อกยอดนิยมในอิตาลี ทดสอบอันเดรอา ขณะที่แข่งขันเป็นนักร้องเสียงสูง (เทเนอร์) เพื่อร้องคู่กับเขาในเพลง "Miserere" หลังจากเขาได้ยินเพลงนี้ นักร้องโอเปร่าระดับโลกอย่างลูชาโน ปาวารอตตี (Luciano Pavarotti) แนะนำให้ซุกเกโรเลือกอันเดรอา แทนเขาและกล่าวว่า "Let Andrea sing Miserere with you, for there is no one finer." เพลงนี้บันทึกเสียงภายหลังโดยปาวารอตตี แต่อันเดรอาก็ติดตามร้องเพลงนี้ไปกับซุกเกโรในทัวร์คอนเสิร์ตที่ยุโรป
ในปี 1994 อันเดรอาแสดงเพลง "Il mare calmo della sera" ที่เทศกาลซานเรโม ซึ่งเป็นเพลงของเขาเพลงแรกที่เป็นผลงานทอง ในปีนั้นเอง เขาก็ปรากฏขึ้นในบทของ Macduff ใน Giuseppe Verdi's Macbeth ร้องเพลงที่ Pavarotti's benefit concert ใน Modena และแสดงหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอล ที่ 2 ในเทศกาลคริสต์มาส
นักร้องระดับโลก (1995-2007)
ในปี 1997 อันเดรอาแสดงในบทเพลง "Night of the Proms" คอนเสิร์ตยอดนิยมประจำปี ประกอบด้วยเพลงป๊อปและคลาสสิกยอดนิยม (ส่วนมากเป็นการผสมผสาน) โดยนักร้องหลายคนทั้งมีชื่อเสียงและไม่มีชื่อเสียงในอันต์เวิร์ป ประเทศเบลเยี่ยม และผลของการแสดงนี้ "Con te partirò" กลายเป็นเพลงนิยมในเบลเยี่ยมและขึ้นสู่อันดับ 1 หลายสัปดาห์ในชาร์ทเบลเยี่ยม
ในเดือนพฤศจิกายน 1996 อันเดรอาร้องเพลงคู่กับซาราห์ ไบรต์แมน (Sarah Brightman) นักร้องโซปราโนชาวอังกฤษ และเปลี่ยนชื่อบทเพลงจาก "Con Te Partirò" (I’ll go with you) เป็น "Time to Say Goodbye" พวกเขาร้องในเพลงสุดท้ายในงาน German World Light-Heavyweight boxing champion ในเยอรมนี
ซาราห์ ไบรต์แมน นักร้องหญิงสากลในฐานะเพลงโซปราโน และ Henry Maske เพื่อนของเขา ได้ยินเพลง Con Te Partirò ในร้านอาหารแห่งหนึ่งขณะทานมื้อเย็นกับเพื่อน ๆ ซาร่าห์ติดต่ออันเดรอาและบันทึกเสียงเพลง Con te partirò อีกครั้งในแบบของการร้องคู่ในเพลงชื่อว่า Time to Say Goodbye กับสมาชิกที่ลอนดอน ซิมโฟนี ออร์เคสตรา
ในวัน Thanksgiving Eve ปี 1998 อันเดรอาเป็นแขกรับเชิญพิเศษของเซลีน ดิออน ในรายการ Celine Dion's TV Special "These Are Special Times" เขาร่วมร้องเพลง "The Prayer" (จากอัลบั้ม These Are Special Times ของเซลีน ดิออน) และร้องเพลง "Ave Maria" อัลบั้มนี้ของเซลีน วางจำหน่ายเมื่อปี 1998 และวางจำหน่ายในรูปแบบพิเศษเมื่อ 2 ตุลาคม 2007
ในปี 2002 อันเดรอากลับสู่ทัวร์ที่สหรัฐอเมริกาอีกครั้ง ได้รับรางวัล World Music Awards 2 รางวัล หลังจากนั้น เขาเดินทางสู่อาชีพเขาในแบบคอนเสิร์ตเดินทางทั่วโลก รวมไปถึงการร้องเพลงที่ NBA's 2006 All-Star Weekend ใน Houston เขาร้อง "Because We Believe" จากอัลบั้มของเขาเมื่อปี 2006 Amore ในงานพิธีปิดกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวเมื่อปี 2006
ในวันที่ 21 ตุลาคม 2007 เขาร้อง "Con Te Partirò" กับ Katherine Jenkins ในรายการยอดนิยมในสหราชอาณาจักร 'Strictly Come Dancing'
และวันที่ 30 ตุลาคม 2007 เขาร้องเพลง "The Prayer" กับเซลีน ดิออน ในรายการที่พร้อมจะออกอากาศ ITV special "An Audience with Céline Dion"
ผลงาน
อันเดรอา โบเชลลี มีผลงานเพลงสังกัดค่าย Universal Music มากมาย ดังนี้ 1958
พระพรหมสุธี (เสนาะ ปญฺญาวชิโร)
ประวัติ
พระพรหมสุธี มีนามเดิมว่า เสนาะ ฝังมุข เกิดเมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 ปีวอก ตรงกับวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เนื่องจากทางบ้านยากจน หลังเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดสามเรือนแล้ว โยมพ่อจึงได้นำไปฝากกับอาจารย์ชุบ เจ้าอาวาสวัดสามเรือน เพื่อจะได้บวชเรียน จากนั้นได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดบ้านสร้าง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2512
จากนั้นสามเณรเสนาะได้คอยปรนนิบัติรับใช้อาจารย์ชุบและศึกษาพระธรรมวินัยควบคู่กันไปด้วย จนได้เข้าพิธีอุปสมบทเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2521 ณ พระอุโบสถ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร โดยมีสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) เมื่อครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระพรหมคุณาภรณ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายาว่า "ปญฺญาวชิโร" มีความหมายว่า ผู้มีปัญญาอันเฉียบแหลม
หลังจากอุปสมบทก็ได้รับมอบหมายให้ดำรงตำแหน่งเลขานุการเจ้าอาวาสวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ดูแลงานปกครอง ดูแลด้านการเงิน ในขณะเดียวกันยังเป็นครูสอนพระปริยัติธรรม สำนักเรียนวัดสระเกศ เป็นกรรมการตรวจนักธรรมสนามหลวง และกรรมการตรวจบาลีสนามหลวง
ต่อมาในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2558 สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) ผู้ปฏิบัติหน้าที่สมเด็จพระสังฆราช มีพระบัญชาให้พระพรหมสุธีออกจากตำแหน่งกรรมการมหาเถรสมาคม เพราะสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินตรวจสอบพบว่า พระพรหมสุธีมีพฤติกรรมส่อทุจริตต่องบประมาณแผ่นดิน จำนวน 67 ล้านบาท ที่รัฐบาลอนุมัติเป็นค่าใช้จ่ายในพิธีพระราชทานเพลิงศพสมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) จึงปลดพระพรหมสุธี เพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของมหาเถรสมาคมและคณะสงฆ์โดยรวม รวมถึงไม่ให้เป็นที่เคลือบแคลงสงสัยของสังคมต่อไป และในวันเดียวกันพระพรหมดิลก (เอื้อน หาสธมฺโม) เจ้าคณะกรุงเทพมหานคร ได้ลงนามสั่งพระพรหมสุธีพักการปฏิบัติหน้าที่ตำแหน่งเจ้าอาวาสสระเกศ และให้พระพรหมสิทธิ (ธงชัย สุขญาโณ) รักษาการแทน ต่อมาในวันที่ 16 มกราคม สมเด็จพระพุฒาจารย์ (สนิท ชวนปญฺโญ) เจ้าคณะใหญ่หนตะวันออก ได้สั่งให้พระพรหมสุธีพักการปฏิบัติหน้าที่เจ้าคณะภาค 12 โดยให้พระเทพรัตนมุนี (สุรชัย สุรชโย) รองเจ้าคณะภาค12 เป็นรักษาการเจ้าคณะภาค 12 แทน
หน้าที่การงาน
พระพรหมสุธี (เสนาะ ปญฺญวชิโร) ได้ปฏิบัติสรรพกิจน้อยใหญ่ จำแนกได้ตามด้านต่าง ๆ ดังนี้
ด้านการศึกษา
ได้สนับสนุนและส่งเสริมการศึกษาพระปริยัติธรรม โดยเป็นครูสอนพระปริยัติธรรมสำนักเรียนวัดสระเกศ เป็นเลขานุการประจำสำนักเรียน ทั้งแผนกธรรมและบาลี เป็นกรรมการตรวจประโยคนักธรรมสนามหลวง กรรมการตรวจประโยคบาลีสนามหลวง อีกทั้งได้จัดตั้งวิทยุชุมชน เพื่อให้พระภิกษุได้บรรยายและแสดงธรรมเป็นประจำ นอกจากนี้ ได้จัดให้พระภิกษุไปสอนศีลธรรมตามโรงเรียนและจัดพระภิกษุผู้ทรงคุณวุฒิไปแสดงปาฐกถาธรรม ให้การฝึกอบรมตามสถานศึกษาและองค์กรต่าง ๆ ด้านการศึกษาสงเคราะห์ ได้มอบทุนการศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรที่สอบนักธรรมและบาลีของสำนักเรียนวัดสระเกศ และวัดโสธรวราราม อีกทั้งมอบทุนการศึกษาแก่พระภิกษุเพื่อศึกษาต่อในระดับปริญญาโท และแจกทุนการศึกษาให้แก่เยาวชนและเด็กนักเรียนอีกด้วย นอกจากนี้ เมื่อ พ.ศ. 2545 ได้บริจาคปัจจัยเป็นทุนอาหารกลางวันแก่นักเรียนโรงเรียนบ้านสามเรือน อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ตลอดทั้งปี และจัดซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์พร้อมอุปกรณ์ครบชุดให้อีกในปีถัดมา ต่อมา พ.ศ. 2547 ได้จัดซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์พร้อมอุปกรณ์ครบชุดให้แก่โรงเรียนบาลีอบรมศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร
ด้านการสาธารณูปการ
ได้รับมอบหมายจากเจ้าอาวาสวัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร ให้ดำเนินการก่อสร้างศาลารับรองและกุฏิ รวมทั้งบูรณปฏิสังขรณ์โรงเรียนพระปริยัติธรรม ตึกสมเด็จญาโณทยมหาเถระ (พ.ศ. 2501) และเป็นประธานดำเนินการปฏิสังขรณ์พระอุโบสถและหอไตร วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร
ด้านการสาธารณสงเคราะห์
ได้ให้ความช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางธรรมชาติตามโอกาสอันควรตลอดมา อาทิ ได้มอบเครื่องนุ่งห่ม ให้แก่ประชาชนในถิ่นทุรกันดารในเขตปกครองหนตะวันออก และมอบปัจจัย อัฐบริขารที่จำเป็นให้แก่พระภิกษุสามเณรที่ประสบอุทกภัยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมทั้งได้มอบเงินช่วยเหลือผู้ประสบธรณีพิบัติภัย (สึนามิ) ผ่านสำนักนายกรัฐมนตรีและสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ในนามวัดโสธรวราราม วรวิหาร อีกทั้งได้รับมอบหมายจากกรรมการมหาเถรสมาคมเดินทางไปตรวจเยี่ยมเพื่อเป็นขวัญ และกำลังใจแก่พระภิกษุสามเณรในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ นอกจากนี้ ได้ให้จัดพิมพ์ปฏิทิน พุทธศักราช 2549 ที่ระลึกพระพุทธโสธรเพื่อแจกจ่ายแก่พุทธศาสนิกชนและวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศ
ด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา
ได้ให้จัดพิมพ์หนังสือธรรมะเพื่อแจกจ่ายให้แก่พุทธศาสนิกชนที่เดินทางไปกราบไหว้นมัสการพระพุทธโสธร รวมทั้งได้ให้การสนับสนุนและส่งเสริมการใช้สื่อทุกประเภทเพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนา และจัดกิจกรรมตามวัดต่าง ๆ ในเขตปกครองภาค 12 อาทิ แสดงพระธรรมเทศนาทุกวันธรรมสวนะ และวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ทำบุญตักบาตร ปฏิบัติธรรม ลดละเลิกอบายมุขถวายเป็นพุทธบูชาอย่างต่อเนื่อง
มรณภาพ
วันจันทร์ที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2568 เวลาประมาณ 9 น. มีผู้พบศพพระพรหมสุธี ซึ่งมรณภาพจากการทำอัตวินิบาตกรรมโดยใช้ประคดผูกคอตนเองกับขื่อภายในกุฏิ คาดว่ามรณภาพมาแล้วประมาณ 6 ชั่วโมง สิริอายุได้
สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง
รศ.สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง อาจารย์ประจำ ภาควิชาสัตวบาล คณะเกษตร กำแพงแสน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน
ถนนรังสิต-นครนายก
ถนนรังสิต–นครนายก ซึ่งมีฐานะเป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 305 สายต่างระดับรังสิต–นครนายก เป็นถนนแนวตะวันตก–ตะวันออก เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดปทุมธานีกับจังหวัดนครนายก เป็นถนนขนาด 6–8 ช่องทางจราจรในเขตจังหวัดปทุมธานี และ 4 ช่องจราจรในเขตจังหวัดนครนายก ระยะทางตลอดทั้งสาย 74.811 กิโลเมตร โดยทางหลวงสายนี้ได้ช่วยเพิ่มความสะดวกในการเข้าสู่จังหวัดนครนายกและจังหวัดใกล้เคียงมากขึ้น โดยไม่ต้องใช้ถนนพหลโยธิน แล้วเข้าถนนสุวรรณศรที่ทางแยกต่างระดับหินกอง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ทำให้สามารถช่วยร่นระยะทางให้สั้นกว่าประมาณ 24 กิโลเมตร
สุพัตร์ ฟ้ารุ่งสาง
ประวัติ
สุพัตร์ จบการศึกษาปริญญาตรี คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ถนนรังสิต-นครนายก
รายละเอียดของเส้นทาง
ถนนรังสิต–นครนายกเริ่มต้นจากถนนพหลโยธิน ที่บริเวณทางแยกต่างระดับที่รังสิต ที่หลักกิโลเมตรที่ 32 ในท้องที่ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี มีแนวถนนเลียบไปกับคลองรังสิตประยูรศักดิ์ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับธัญบุรีตรงหลักกิโลเมตรที่ 9 ตัดกับถนนลำลูกกา–วังน้อย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 352) ที่หลักกิโลเมตรที่ 14 และตัดกับทางหลวงชนบท ปท.3004 ที่หลักกิโลเมตรที่ 15 จากนั้นจึงเข้าเขตจังหวัดนครนายก โดยผ่านท้องที่อำเภอองครักษ์ ลอดใต้ทางรถไฟสายชุมทางคลองสิบเก้า-ชุมทางแก่งคอย จากนั้นจึงแยกออกจากแนวคลองรังสิตประยูรศักดิ์แล้วไปตัดกับถนนบางน้ำเปรี้ยว–องครักษ์ (ทางหลวงชนบท นย.3001) ที่ทางแยกองครักษ์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 44 ข้ามคลองอุโมงค์ ตรงหลักกิโลเมตรที่ 47 จากนั้นเริ่มต้นเลียบคลองฝั่งขวาแล้วจึงผ่านท้องที่อำเภอบ้านนา ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3051 และในเขตอำเภอเมืองนครนายก ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3428 ที่หลักกิโลเมตรที่ 67 ตัดกับถนนเลี่ยงเมืองนครนายกที่หลักกิโลเมตรที่ 70 ข้ามคลองฝั่งขวาแล้วไปตัดกับถนนบ้านสร้าง–นครนายก (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3076) ที่หลักกิโลเมตรที่ 72 (แยกสามสาว) และไปสิ้นสุดที่ถนนสุวรรณศร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33) บริเวณทางแยกโรงพยาบาลในท้องที่อำเภอเมืองนครนายก รวมระยะทางทั้งหมด 74.811 กิโลเมตร
ในเขตจังหวัดปทุมธานีจะเรียกชื่อถนนนี้ว่า "ถนนรังสิต–นครนายก" ส่วนในเขตจังหวัดนครนายกจะเรียกชื่อถนนว่า "ถนนนครนายก–รังสิต" และถนนสายนี้ยังแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ ช่วงตั้งแต่รังสิตถึงองครักษ์ เรียกว่า "ถนนรังสิต–องครักษ์" และช่วงตั้งต่อองครักษ์ต่อไปจนถึงยังนครนายกจะเรียกว่า "ถนนองครักษ์–นครนายก"
สถานที่สำคัญที่ผ่าน
สถานที่สำคัญบนถนนรังสิต-นครนายก ช่วงคลองรังสิตประยูรศักดิ์ นับรวมสถานที่ในฝั่งเลียบคลองรังสิตฯด้วย
• จังหวัดปทุมธานี
• จังหวัดนครนายก
ซาดีก
ซาดีก (Zadig) หรือ ซาดีกูลาแด็สตีเน (Zadig ou la destinée) หรือ ชะตาลิขิต เป็นนวนิยายเชิงปรัชญาซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของวอลแตร์ ผลงานชิ้นนี้มีชื่อเสียงมากพอกับนวนิยายปรัชญาเรื่องอื่น ๆ แห่งยุค วอลแตร์ได้อาศัยจินตนาการจากนวนิยายตะวันออก ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการเสียดสีและวิจารณ์สังคมฝรั่งเศสสมัยนั้น ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่า นวนิยายปรัชญาเรื่องซาดีกนี้เขาได้แรงบันดาลใจจากชะตาชีวิตที่ผกผันของเขาในราชสำนักระหว่างปี พ.ศ. 2286 - 2290 ที่เกิดจากประสบการณ์อันขมขื่นของวอลแตร์ในราชสำนักแวร์ซาย (Versailles) ก็คงไม่ผิด เนื่องจากในเรื่องนี้วอลแตร์ได้ถ่ายทอดประสบการณ์ของตัวเองผ่านตัวละครเอกของเรื่อง ซึ่งก็คือ ซาดีก
ที่มาของเรื่อง
วอลแตร์เริ่มเขียนงานชิ้นนี้ในปี พ.ศ. 2288 โดยเริ่มแรกใช้ชื่อว่า “เม็มนง” และตีพิมพ์ครั้งแรกที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เพราะเรื่องนี้ไม่สามารถตีพิมพ์ในประเทศฝรั่งเศสได้ เนื่องจากมี เนื้อหาที่เสียดสีสังคมชั้นสูงคือชนชั้นพระและขุนนาง แม้จะเป็นการสมมติเรื่องว่าเกิดในตะวันออกก็ตาม
อีก 2 ปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2290 "เม็มนง ซาดีก" เริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นในประเทศฝรั่งเศส และในปี พ.ศ. 2291 "ซาดีก หรือ ชะตาลิขิต" (Zadig ou la destinée) ก็ได้ออกเผยแพร่ต่อหน้าสาธารณชน โดย ตอนแรกวอลแตร์ไม่ยอมรับว่าเป็นผู้แต่ง แต่หลังจากที่ซาดีกประสบความสำเร็จ เขาจึงยอมรับว่าเป็นผู้แต่ง ภายหลังในปี พ.ศ. 2295 - พ.ศ. 2299 วอลแตร์ได้เขียนเพิ่มขึ้นอีก 2 บท คือการเต้นรำและนัยน์ตาสีฟ้า ซึ่งสองบทหลังนี้ตอนแรกไม่ได้นำมารวมกับเรื่องซาดีก เนื่องจากโครงสร้างเรื่องที่มีอยู่ 19 บทนี่ดีอยู่แล้ว แต่ภายหลังจากที่วอลแตร์ได้เสียชีวิตแล้ว สองบทหลังนี่ก็ได้ถูกนำมาเผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2328
จุดประสงค์ในการแต่ง
วอลแตร์เขียนเรื่องนี้ขึ้นเพื่อต้องการตัดพ้อให้เห็นถึงความอยุติธรรม ความไร้เหตุผลของชะตาชีวิต หรือพระเจ้าซึ่งมนุษย์ทุกคนต้องประสบและไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ เพราะพระผู้เป็นเจ้าได้ลิขิตเอาไว้แล้ว โดยที่เขาต้องการสื่อให้เห็นความหมายของคำว่า “ชะตาลิขิต“ นอกจากนี้เขายังต้องการเสียดสี และวิพากษ์วิจารณ์สถาบันต่าง ๆ ในสังคม ในขณะนั้น ดังตัวอย่างเช่น สถาบันศาสนา วอลแตร์นั้นต่อต้านความงมงาย ความบ้าคลั่งทางศาสนา ความขาดขันติธรรม และพิธีกรรมต่าง ๆ ของศาสนจักร สถาบัน  การเมืองการปกครอง เขาต่อต้านการกดขี่ และความไม่เป็นธรรมทางการเมือง สถาบันสังคม เขาต่อต้านความอยุติธรรมต่าง ๆ ในสังคม โจมตีชนขั้นขุนนางที่มักหลงใหลในอำนาจ ชื่อเสียง เกียรติยศ และศักดิ์ศรีมากกว่าคุณธรรมความดี และวอลแตร์ยังได้โจมตีระบบตุลาการศาลที่ผู้พิพากษาตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรม ตัดสินตามอำเภอใจของตน และมักลงโทษผู้บริสุทธิ์อยู่เสมอ เป็นต้น นอกจากนี้วอลแตร์ยังต้องการแสดงให้เห็นว่าความทุกข์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่เพราะชะตาลิขิตที่พระผู้เป็นเจ้ากำหนดไว้ แต่เป็นเพราะความดี ความชั่วของมนุษย์นั่นเอง และในตอนท้ายเขายังเสนอทางแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น คือ การใช้เหตุผลในการแก้ปัญหาต่าง ๆ ซึ่งทำให้มนุษย์ได้พบกับความสุขได้ไม่ยาก
เรื่องย่อ
ซาดีกเป็นชายหนุ่มเมืองบาบิโลนที่เพียบพร้อมไปด้วยทรัพย์สมบัติ รูปสมบัติและคุณสมบัติ แต่ชีวิตเขากลับต้องผจญภัยและพบกับความทุกข์นานัปการ เริ่มจากการที่นางอันเป็นที่รักทอดทิ้งเขาไปหาชายอื่น จากโชคชะตาทำให้เขากลายเป็นเสนาบดีของกษัตริย์โมอับดาร์ (Moabdar) แต่เพียงไม่นานราชินีอัสตาร์เต้ (Astarté) กับซาดีกต่างก็หลงรักกัน จึงทำให้กษัตริย์โมอับดาร์เกิดความหึงหวงจึงหาวิธีฆ่าซาดีก แต่ซาดีกรู้ตัวเสียก่อนจึงหนีออกจากปราสาทไปพร้อมกับโอดครวญว่า
จากนั้นซาดีกก็ได้หนีไปถึงประเทศอียิปต์ หลังจากนั้นเขาก็ได้ถูกขายให้กับพ่อค้าชาวอาหรับที่มีชื่อว่า เซต็อค (Sétoc) หลังจากนั้นซาดีกได้ผ่านการผจญภัยและเหตุการณ์ต่าง ๆ อีกมากมาย เช่นคณะพระ ลูกขุนได้สั่งให้เผาเขาทั้งเป็นในข้อหากระทำการลบหลู่ผู้ทรงศีล ซึ่งในตอนหลังซาดีกก็รอดมาได้ด้วยการช่วยเหลือของหญิงชาวบ้านผู้หนึ่ง และต่อมาเขาได้เดินทางต่อไป ซาดีกได้พบว่าผู้หญิงเป็นคนที่มีจิตใจรวนเร ไม่แน่นอน มักอ่อนไหวกับชายหนุ่มรูปงามซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยเงินทอง ยศถาบรรดาศักดิ์ แม้ว่าหญิงนั้นจะมีสามีแล้วก็ตาม ผู้ชายเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา พระเป็นเพียงคนเพ้อคลั่ง ยังมีกิเลสและความลุ่มหลงดังเช่นมนุษย์ธรรมดา ผู้พิพากษาก็เป็นเช่นเพียงคนตาบอด ในตอนท้ายซาดีกก็ได้พบกับราชินีอัสตาร์เต้อีกครั้ง และได้กลับมายังกรุงบาบิโลนเพื่อทำการแข่งขันประลองยุทธเพื่อแย่งชิงตำแหน่งพระราชาแห่งกรุง  บาบิโลนแทนกษัตริย์โมอับดาร์ซึ่งถูกปลงพระชนม์ และตอนจบซาดีกก็ได้เสวยราชสมบัติและได้ครองคู่กับราชินีอัสตาร์เต้
กลวิธีการประพันธ์
วอลแตร์แต่งเรื่องซาดีกขึ้นโดยใช้รูปแบบของการเล่าเรื่อง (le conte philosophique) ในแนวนวนิยายเชิงปรัชญา ซึ่งเปิดโอกาสให้เขาได้ลับคมฝีปากของเขาอย่างเต็มที่ เขาได้ใช้ฉากที่สมมติขึ้นในประเทศตะวันออก (l’exotisme) มาเป็นฉากในการเล่าเรื่อง เพื่อที่ว่าจะได้ง่ายต่อการเสียดสีวิพากษ์วิจารณ์สถาบันต่าง ๆ ในสังคมที่เขาเห็นว่าไม่เป็นธรรม
หากจะกล่าวถึงวอลแตร์กับซาดีก จะเห็นได้ว่าตัวซาดีกนั้นคือวอลแตร์นั่นเอง ซึ่งในเรื่องนี้กษัตริย์ โมอับดาร์ก็คือพระหลุยส์ที่ 15 นั่นเอง โดยวอลแตร์มีความหวังว่าเขาจะได้มีส่วนร่วมในการบริหารประเทศ และซาดีกก็ได้เป็นอัครมหาเสนาบดีของพระเจ้าโมอับดาร์ และเป็นที่ปรึกษาของพระเจ้านาบุสซันอีกด้วยวอลแตร์ต้องการต่อต้านราชสำนักแวร์ซาย เขาเปิดเผยให้เห็นถึงการคอรัปชั่น ความโง่ ความอิจฉาริษยา การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นและความเสื่อมโดยผ่านตัวซาดีก ท้ายที่สุด วอลแตร์ได้เสนอแนวทางการแก้ปัญหาต่าง ๆ คือการใช้เหตุผลในการตัดสินปัญหา วอลแตร์ยังได้แสดงความสงสัยในเรื่องแผนการของพระเจ้า ซึ่งเราเองเป็นคนธรรมดาไม่อาจเข้าใจได้ แต่นับว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด กล่าวคือเขาไม่ยอมรับคำกล่าวที่ว่า “ความยุติธรรมของพระเจ้าไม่ใช่ความอยุติธรรมของมนุษย์” เขาเชื่อว่าพระเจ้าสร้างจักรวาลอันยิ่งใหญ่ให้อยู่ในกฎเกณฑ์อันไม่เปลี่ยนแปลงและไม่เอนเอียงไปตามคำสวดอ้อนวอนของใคร แต่พระเจ้าก็ได้ประทานเหตุผลและความเมตตาให้แก่มนุษย์ ซึ่งถ้าคนเรารู้จักนำ 2 สิ่งนี้มาปรับใช้กับชีวิตของตนก็จะพบกับความสุขได้ไม่ยาก
วอลแตร์ได้สอดแทรกความคิดของเขาลงไปในเนื้อเรื่อง โดยใช้ถ้อยคำที่เสียดสีประชดประชันอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้เขาสามารถตีแผ่นิสัยที่แท้จริงของแต่ละคนได้อย่างเปิดเผย รวมทั้งความงมงาย ความเพ้อคลั่งทางศาสนา ความเพ้อเจ้อของนักอภิปรัชญา ความฟุ้งเฟ้อของราชสำนัก ความไม่ยุติธรรมทั้งหลายในสังคมมนุษย์ได้อย่างแนบเนียนลึกซึ้งและตรึงใจผู้อ่าน ตัววอลแตร์เองได้แอบซ่อนอยู่หลังบรรทัด คอยยิ้มคอยเยาะ เย้ยหยัน เย้าหยอก แดกดัน ประชดประชัน เสียดสีความเป็นไปทั้งหลายทั้งปวงในโลกนี้ ด้วยภาษาที่ไพเราะสละสลวย ประณีตบรรจงและงดงาม
วอลแตร์ได้ผสมผสานโดยอาศัยรูปแบบที่เกี่ยวกับนิยายตะวันออกรวมกับนิยายตะวันตก โดยออกมาในรูปแบบไพรัชนิยาย (les contes éxotiques) ซึ่งหมายถึง นิทานหรือนิยายที่ใช้ฉากในท้องเรื่องดำเนินไปในดินแดนไกลที่สมมติขึ้น ทั้งนี้เพื่อง่ายต่อการเสียดสีสังคม ในเรื่องนี้วอลแตร์ใช้กรุงบาบิโลนเป็นฉาก  ซึ่งจริง ๆ แล้วหมายถึงกรุงปารีสนั่นเอง ส่วนจักรวรรดิแคลเดียหรือเฟอร์เซียโบราณนั่นก็คือ ประเทศฝรั่งเศส เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเนื้อเรื่องก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในประเทศฝรั่งเศส ลักษณะเด่นของ นิทานปรัชญาเรื่องนี้ วอลแตร์ได้สื่อความหมายของชะตากรรมที่เกิดขึ้นและตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น จุดประสงค์หลักของนิทานเรื่องนี้ก็คือต้องการสื่อให้เห็นถึงความหมายของคำว่า “ชะตากรรม”
ส่วนตัวละครตัวอื่น ๆ แทบทุกตัวเป็นแบบฉบับของความเลวทรามอย่างใดอย่างหนึ่ง เช่น สตรีมีแต่จิตใจรวนเร บุรุษล้วนละโมบและริษยากัน พระก็คลั่งศาสนาแบบไม่ลืมหูลืมตา ประชาชนก็เอาแต่งมงาย
ในเรื่องนี้ วอลแตร์ต้องการแสดงให้เห็นว่าการแสวงหาความสุขนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนทุกชนชั้นในสังคมโลกต้องการ และเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก ดังนั้นเขาจึงเอาความสุขเหล่านี้ไปผูกกับตัวละครเอกของเรื่องที่ดำเนินชีวิตไปอย่างลุ่ม ๆ ดอน ๆ สุขบ้างทุกข์บ้าง นอกจากนี้ วอลแตร์ยังได้ยกตัวอย่างของมนุษย์ที่เป็นตัวอย่างของความเลวไว้ด้วย ที่ว่าสตรีมีจิตใจรวนเรไม่แน่นอน บุรุษมีแต่ความละโมบและความอิจฉา ชอบโกหก เจ้าเล่ห์และฉ้อโกง พวกพระก็เพ้อคลั่งในศาสนาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ความเมตตาล้วนแต่ได้รับความอกตัญญูเป็นสิ่งตอบแทนและความสุขก็เป็นสิ่งที่หายากเสียเหลือเกิน ส่วนในเรื่องความเชื่อที่งมงายทางด้านพิธีกรรม วอลแตร์ได้ต่อต้านโดยการถ่ายทอดความคิดของเขาลงไปในตัวละครคือ การให้ซาดีกไป  เกลี้ยกล่อมผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเคร่งครัดทางศาสนาให้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะทำพิธีสตี ทั้งนี้วอลแตร์ได้สอดแทรกทัศนะทางปรัชญาของเขาไว้ในผลงานชิ้นนี้ด้วย กล่าวคือ เขายกความไม่แน่นอน ความผันแปรทั้งหลายให้เป็นความประสงค์ของพรหมลิขิต (la providence) ซึ่งเป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่สามารถหยั่งถึงได้ ดังจะเห็นในบทท้าย ๆ ของเรื่อง คือ ซาดีกได้พบกับเทวทูตที่ปลอมตัวเป็นนักพรต โดยได้เปิดเผยความลับแห่งจักรวาลให้แก่ซาดีก ดังนี้
“ทว่าในโลกนี้หาได้มีความบังเอิญแต่อย่างใดไม่ ทุกสิ่งทั้งปวงเป็นการทดสอบ เป็นการลงโทษ เป็นการให้รางวัล หรือเป็นการกำหนดล่วงหน้า เจ้าคงจำคนหาปลาผู้ที่เชื่อว่าตนจักมีความทุกข์ที่สุดได้ ออรอส-มัด ทรงให้เจ้าไปเปลี่ยนชะตาลิขิตของเขา มรรตัยผู้อ่อนแอ จงสิ้นสงสัยในองค์พระผู้ควรแก่การบูชาเถิด”
วอลแตร์ได้สอดแทรกการเสียดสีสังคมและแนวคิดต่าง ๆ ของเขาไว้ในเรื่องซาดีก ซึ่งจะได้เห็นจากตัวอย่างดังต่อไปนี้
“สองวันต่อมา อาการเป็นพิษนั้นปะทุออกมาเอง ซาดีกจึงหายสนิท แอร์แมสแต่งหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง พิสูจน์ให้เห็นประจักษ์ว่า ซาดีกมิควรหายเจ็บในครั้งนี้”
วอลแตร์ต้องการเสียดสีหมอในสมัยนั้นว่า เป็นคนที่ไม่รู้จริงในการรักษาโรค มักคาดเดาอย่างผิด ๆ และมักจะหาผลประโยชน์จากอาชีพนี้ แต่เมื่ออาการของคนไข้กลับเป็นไปในทางตรงข้ามกับที่หมอได้กล่าวไว้ หมอก็กลับแต่งหนังสือขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ว่า เป็นไปไม่ได้ที่อาการเช่นนี้จะสามารถรักษาให้หายได้
นอกจากนี้วอลแตร์ยังได้เสียดสีถึงระบบความยุติธรรมในสมัยนั้นด้วย ดังเช่นในตอนที่ซาดีกถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ขโมยม้าของพระราชาและสุนัขของพระราชินีไปโดยที่ไม่มีหลักฐานอะไรเลย
"มหาอำมาตย์แลหัวหน้าขันที ปลงใจว่าซาดีกเป็นคนขโมยอัศวราชของพระราชาและสุนัขของ  พระราชินี จึงพาตัวมาต่อหน้าที่ประชุมคณะผู้ให้คำปรึกษาของประมุขมนตรีแห่งเมือง ที่ประชุมตัดสินให้ลงโทษด้วยการโบย แล้วเนรเทศไปไซบีเรียตลอดชีวิต การพิพากษาเพิ่งสิ้นสุดลง ก็มีผู้พบอาชาและสุนัข  คณะตุลาการจำต้องกลับคำตัดสินด้วยความทุกข์ใจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาตัดสินใหม่ว่า ซาดีกมีโทษฐานกล่าวว่ามิได้เห็นสิ่งที่เขาเห็นและให้ถ่ายโทษด้วยทองคำหนักสิบชั่ง ซาดีกต้องเสียค่าปรับจำนวนนั้นทันที เสร็จแล้วจึงอนุญาตให้แก้ต่างต่อคณะที่ปรึกษาของประมุขมนตรีได้ (…)"
นอกจากอาชีพหมอและระบบความยุติธรรมที่วอลแตร์ได้เสียดสีแล้ว เขายังเสียดสีชนชั้นขุนนางในสมัยนั้นอีกเช่นกัน
แขกรับเชิญของเขามาจากตระกูลเก่าแก่แห่งบาบิโลน ที่เป็นสตรีก็น่าชื่นชมไปทั้งสิ้น อาหารที่เลี้ยงก็จัดมาล้วนประณีต และหลายครั้งหลายคราวก็มีการฟังดนตรีก่อน การสนทนาระหว่างเวลาอาหารแฝงเสน่ห์ชวนติดตาม ซาดีกรู้วิธีที่จะมิให้ผู้ใดผู้หนึ่งโอ้อวดว่ามีสติปัญญา การโอ้อวดเยี่ยงนั้นย่อมแสดงชัดว่า  ผู้พูดมิรู้จริงในสิ่งที่กล่าวอ้าง และสังคมน้อยๆที่ปราดเปรื่องนี้จักมิถูกทำลายให้สิ้นความสำราญไป บุรุษและสตรีที่ซาดีกเลือกเชิญมาก็ดี อาหารที่เขาเลือกสรรก็ดี มิได้เป็นไปเพื่อสนองความหลงตน ด้วยซาดีกนั้นนิยมชมชื่นในตัวตนแท้จริงของบุคคลยิ่งกว่าสิ่งที่เห็นจากภายนอก ดังนี้เขาจึงได้รับความนับถืออย่างจริงใจจากคนรอบข้าง โดยที่มิได้เรียกร้องแต่อย่างใด
วอลแตร์ต้องการเสียดสีขุนนางที่มักจัดงานเลี้ยงสังสรรค์อย่างหรูหรา ฟุ่มเฟือยและใหญ่โตเสมอ เพื่อที่จะโอ้อวดว่าตนร่ำรวย มาจากชนชั้นสูง นอกจากนี้เขายังได้กล่าวถึงบุคคลที่มักชอบโอ้อวด แสดงความรู้ว่าตนเก่ง มีความรู้มาก มีสติปัญญาดี ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว บุคคลเหล่านี้มิได้รู้จริงในสิ่งที่พูด หรืออาจจะรู้เพียงแค่ฉาบฉวยเท่านั้น
ในทางศาสนานั้น วอลแตร์ได้เสียดสีในเรื่องของความเชื่องมงายในศาสนา เช่นกัน
ทว่าซาดีกมิพอใจที่เซต็อคกราบไหว้บูชาทวยเทพแห่งฟากฟ้า อันได้แก่ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และหมู่ดาว ตามธรรมเนียมประเพณีของชาวอาระเบีย ซาดีกตะล่อมพูดถึงเรื่องนี้ ท้ายที่สุดก็กล่าวว่า เทพแห่งท้องฟ้าเป็นเพียงเทพฟากฟ้าดังเช่นเทพวัตถุอื่น ๆ ซึ่งมิคู่ควรแก่การบูชามากไปกว่าต้นไม้ต้นหนึ่งหรือผาหินแห่งหนึ่ง
วอลแตร์ไม่เห็นด้วยที่มนุษย์เรานั้นมีความเชื่องมงายในลัทธิต่าง ๆ หรือพิธีกรรมต่าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง เพราะสิ่งเหล่านี้จะทำให้มนุษย์ขาดเหตุผลและเกิดความงมงาย ความบ้าคลั่งทางศาสนา
สารน้ำมากเกิน
สารน้ำมากเกิน หรือปริมาตรเลือดมาก (hypervolemia หรือ fluid overload) เป็นภาวะทางการแพทย์ที่มีของเหลวในเลือดมากเกินไป เป็นภาวะตรงข้ามกับของเหลวในร่างกายพร่อง ปริมาตรของเหลวที่เกินในหลอดเลือดเกิดขึ้นจากปริมาณโซเดียมรวมของร่างกายเพิ่มขึ้น จึงทำให้น้ำในร่างกายนอกเซลล์เพิ่มขึ้นตามไปด้วย กลไกมักมาจากกลไกควบคุมการจัดการโซเดียมบกพร่องไป เช่น ภาวะหัวใจวาย ไตวายและตับวาย หรืออาจเกิดจากการรับโซเดียมจากอาหารมากเกินไป การให้สารละลายเข้าหลอดเลือดดำและการถ่ายเลือด ยารักษาโรค หรือสารสีทึบรังสี (contrast dye) ที่ใช้ในการวินิจฉัย
โอเปิล
แอดัม โอเปิล จีเอ็มบีเอช (Adam Opel GmbH) เป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์สัญชาติเยอรมนี ก่อตั้งโดยแอดัม โอเปิล ที่เมืองรัสเซลไฮม์ รัฐเฮส์เซ่น เยอรมนี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1863 ต่อมาได้เป็นบริษัทย่อยของเจเนรัลมอเตอร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 จนถึงวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 2017 กลุ่ม พีเอสเอ ได้เข้าซื้อกิจการ
รุ่นที่มีผลิตในปัจจุบัน
The following tables list current and announced Opel production vehicles as of 2020:
เจียนตุย
เจียนตุย (煎䭔; "ขนมใส่ไส้ทอด") หรือ จือหมาฉิว (芝麻球; "ลูกงา") เป็นขนมของประเทศจีน ซึ่งเป็นเพสตรี (pastry) ทำจากแป้งข้าวเหนียวทอด ภายนอกเคลือบเมล็ดงา มีลักษณะกรุบกรอบและเหนียวหนึบ ภายในเป็นโพรงเกิดจากการขยายตัวของแป้ง ในโพรงนี้ใส่ไส้ทำด้วยเมล็ดบัวกวน บางครั้งใช้ถั่วดำกวนหรือถั่วแดงกวนซึ่งมีรสหวานแทน
ขนมนี้ยังเป็นที่รู้จักว่า หมาถวน (麻糰; "ลูกงา") ในภาคเหนือของประเทศจีน หมา-ยฺเหวียน (麻圆; "ผลงา") ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศจีน และ เจินไต้ (珍袋; "ถุงล้ำค่า") ในไห่หนาน แล้วแต่ภูมิภาคและเขตพื้นที่ทางวัฒนธรรม
มหาวิทยาลัยบอร์นมัท
มหาวิทยาลัยบอร์นมัท (Bournemouth University (BU)) เป็นมหาวิทยาลัยในสหราชอาณาจักร มีเขตทำการเรียนการสอนตั้งอยู่ที่เมืองบอร์นมัทและพูล จังหวัดดอร์เซต ถือกำเนิดจากวิทยาลัยเทคนิคบอร์นมัท คติพจน์ของมหาวิทยาลัยคือ Discere Mutari Est (การเรียนรู้คือการเปลี่ยนแปลง)
สีสุวัตถิ์ โทมิโก
พระองค์มจะสีสุวัตถิ์ โทมิโก (ព្រះអង្គម្ចាស់ ស៊ីសុវត្ថិ ធម្មិកោ ) เจ้าสีสุวัตถิ์ โทมิโก สมาชิกราชวงศ์ที่ทรงทำหน้าที่เป็นราชเลขานุการในพระองค์และที่ปรึกษาส่วนพระองค์ พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ อดีตพระมหากษัตริย์กัมพูชา นอกจากนั้นยังทรงเป็นผู้ร่วมก่อตั้งเว็ปไซต์ราชสำนักกัมพูชา ทรงเป็นบรรณาธิการ และนักคิด นักวิชาการ บ่อยครั้งมักมีข่าวว่าพระองค์วิจารณ์การทำงานของรัฐบาลกัมพูชาแบบตรงไปตรงมา ทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่สังคมกัมพูชา
มหาวิทยาลัยบอร์นมัท
ประวัติและที่ตั้ง
ตามนัยแห่งพระราชบัญญัติการศึกษาชั้นสูงและการอุดมศึกษา พ.ศ. 2535 (Further and Higher Education Act 1992) มหาวิทยาลัยบอร์นมัทก่อตั้งเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยเปลี่ยนสถานะจากวิทยาลัยเทคนิคบอร์นมัทซึ่งตั้งราว ๆ พ.ศ. 2510
มหาวิทยาลัยบอร์นมัทมีพื้นที่ทำการสอนอยู่สองแห่ง คือวิทยาเขตแลนด์สดาวน์ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักวิชาสุขภาพและสังคมสงเคราะห์ (School of Health and Social Care) และสำนักวิชาธุรกิจศึกษา ตั้งอยู่ใจกลางเมืองบอร์นมัท อีกแห่งหนึ่งคือวิทยาเขตทาลบอตซึ่งเป็นพื้นที่หลักของมหาวิทยาลัย ตั้งในเขตรอยต่อระหว่างเมืองบอร์นมัทและเมืองพูล
ส่วนงาน
มหาวิทยาลัยบอร์นมัทแบ่งย่อยออกเป็น 4 คณะ (เดิมมี 6 สำนักวิชา) ได้แก่
หมายเหตุ
<references group="ม"/>
โอมี (นักร้อง)
โอมาร์ แซมมูเอล เพสลีย์ (Omar Samuel Pasley) เกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 1986 รู้จักกันในชื่อ โอมี (OMI)เป็นนักร้องชาวจาเมกา เขาเป็นที่รู้จักจากเพลง "เชียร์ลีดเดอร์" ที่ได้รับความนิยมทั่วโลกในฉบับรีมิกซ์โดยดีเจชาวเยอรมัน เฟลิกซ์ แจห์น เขาเซ็นสัญญากับสังกัดอัลตรามิวสิก ส่วนหนึ่งของโซนีมิวสิก
ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ 5.0
ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ 5.0 เป็นชุดแผ่นซีดี และดิจิตอลดาวน์โหลด ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 โดยลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ และเป็นอีพีลำดับที่ 5 โดยลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ อีพีนี้เป็นหนึ่งในอีพีที่ออกจำหน่ายปีและครั้งโดยแฟนคลับของลิงคินพาร์ก และเป็นอีพีที่ 5 ที่ออกจำหน่ายผ่านค่ายเพลงแมชชีนชอปเรเคิดดิงส์ โดยอีพีที่ 4 ที่ออกจำหน่ายคือ คอลลิชันคอร์ส ทุกเพลงในอีพีนี้เป็นเพลงเวอร์ชันแสดงสดจากสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของวง เมทีโอรา (2546), คอลลิชันคอร์ส (2547), และเวอร์ชันแสดงสดของเพลง "Announcement Public Service" (เขียนเป็น "Public Service Announcement") ทุกเพลงบันทึกจากดีวีดี จากงาน ไลฟ์ 8
คิชิเม็ง
คิชิเม็ง (棊子麺, きしめん) เป็นบะหมี่ญี่ปุ่นชนิดหนึ่ง เส้นกว้างและบาง ลักษณะเส้นแตกต่างไปจากอุดงทั่วไป และมีลักษณะแบน ในจังหวัดไอจิได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมคิชิเม็งขึ้นมา และได้กลายเป็นอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดไอจิ
อุดงเส้นแบนแบบนี้เรียกอีกอย่างว่าฮิราอุจิอุดง (平打ちうどん) มีอยู่หลากหลายชนิดต่างไปตามท้องถิ่นทั่วญี่ปุ่น เช่นที่จังหวัดกุมมะมีฮิโมะกาวะ ในจังหวัดโอกายามะมีชิโนะอุดง
ปลาฉลามหางไหม้ (อินโดนีเซีย)
ปลาฉลามหางไหม้ (Bala shark, Silver shark, Tricolor sharkminnow; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
มีรูปร่างและทรวดทรงที่เพรียวยาว ตาโต ปากเล็ก ขยับปากอยู่ตลอดเวลา ใต้คางมีแผ่นหนังเป็นถุงเปิดออกด้านท้าย ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย เกล็ดมีขนาดเล็กสัดส่วนของครีบทุกครีบเหมาะสมกับลำตัว โดยเฉพาะครีบหางซึ่งเว้าเป็นแฉกลึก สีของลำตัวเป็นสีเงินแวววาว ด้านหลังสีเขียวปนเทา ครีบหลัง ครีบท้อง ครีบก้นและครีบหาง สีเหลืองหรือสีเหลืองอมขาว และมีขอบเป็นแถบดำ อันเป็นที่มาของชื่อ ว่ายน้ำได้ปราดเปรียวมาก และกระโดดขึ้นได้สูงจากน้ำมาก มีขนาดโตเต็มราว 20–30 เซนติเมตร
เป็นปลาที่พบแพร่กระจายพันธุ์ในแหล่งน้ำของประเทศอินโดนีเซีย มีความว่องไวปราดเปรียวมาก โดยสามารถที่จะกระโดดได้สูงถึง 2 เมตร มีพฤติกรรมอยู่รวมกันเป็นฝูง ปัจจุบันมีสถานะในธรรมชาติใกล้สูญพันธุ์แล้ว นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยใช้วิธีการผสมเทียมด้วยการฉีดฮอร์โมน
ดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์
ดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์ (Dow Jones Industrial Average), เป็นดัชนีตลาดหลักทรัพย์ดัชนีหนึ่ง และเป็นหนึ่งในดัชนีซึ่งถูกสร้างโดยชาลส์ ดาว บรรณาธิการวอลล์สตรีทเจอร์นัล และผู้ร่วมก่อตั้งดาวโจนส์แอนด์คอมพานี ปัจจุบันเป็นของกลุ่มซีเอ็มอีกรุ๊ป ชื่อของดัชนีอุตสาหกรรมดาวโจนส์ถูกตั้งขึ้นตามชื่อของชาลส์ ดาว และเอ็ดเวิร์ด โจนส์ นักสถิติ ดัชนีนี้แสดงถึงการซื้อขายหุ้นของบริษัทมหาชนขนาดใหญ่ 30 บริษัทในสหรัฐอเมริกาในระหว่างช่วงเวลาที่ตลาดหลักทรัพย์เปิดให้ซื้อขายตามปกติ มันเป็นดัชนีตลาดหลักทรัพย์สหรัฐอเมริกาที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสองรองจากดัชนีคมนาคมดาวโจนส์ ซึ่งถูกสร้างโดยดาวเช่นกัน
พระพรหมวชิรสุธี (อภิพล อภิพโล)
พระพรหมวชิรสุธี ฉายา อภิพโล นามเดิมอภิพล บุญส่ง วิทยฐานะ ป.ธ.5, น.ธ.เอก เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 14-15 (ธรรมยุต) และเจ้าอาวาสวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก
ประวัติ
พระพรหมวชิรสุธี มีนามเดิมว่า อภิพล บุญส่ง เกิดเมื่อวันเสาร์ ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ปีฉลู ตรงกับวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2480 ที่ ตำบลทุ่งขวาง อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม โยมบิดาชื่อนายธูป บุญส่ง โยมมารดาชื่อนางมูล บุญส่ง เมื่อครั้งวัยเยาว์ สำเร็จการศึกษาสายสามัญชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนในหมู่บ้าน จากนั้นเด็กชายอภิพลได้เดินทางเข้ามากรุงเทพมหานคร เพื่อบวชเรียน โดยเข้าพิธีบรรพชาเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร มีสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เป็นพระอุปัชฌาย์ กระทั่งอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ จึงเข้าพิธีอุปสมบท เมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2500 ณ พัทธสีมาวัดบวรนิเวศวิหาร โดยมีพระพรหมมุนี (ผิน สุวโจ) วัดบวรนิเวศวิหาร เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมงคลรัตนมุนี (แก้ว อตฺตคุตฺโต) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระราชกวี (สนธิ์ กิจฺจกาโร) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ หลังอุปสมบท ได้มุ่งมั่นศึกษาพระปริยัติธรรม สามารถสอบได้นักธรรมชั้นเอก และสอบได้เปรียญธรรม 5 ประโยค อีกทั้งสนองงานแบ่งเบาภาระของเจ้าประคุณพระพรหมมุนีอย่างมิรู้เหน็ดเหนื่อย จนกระทั่งพระพรหมมุนีได้มรณภาพลง พระธรรมวราภรณ์ (เจริญ สุวฑฺฒโน) ขึ้นมาดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหารสืบแทน ท่านก็ยังคงรับสนองงานเจ้าอาวาสรูปใหม่อยู่มิได้ขาด ต่อมาจึงได้เลื่อนเป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร และได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขานุการในสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก และเลขานุการเจ้าคณะกรุงเทพมหานคร-สมุทรปราการ ฝ่ายธรรมยุตด้วย
เจ้าอาวาสวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก รูปแรก
เมื่อปี พ.ศ. 2530 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริให้แก้ปัญหาน้ำเน่าเสียด้วยวิธีการเติมอากาศที่บึงพระราม 9 ซึ่งเป็นที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ต่อมา ได้มีพระราชดำริให้ปรับปรุงพื้นที่และพัฒนาชุมชนบริเวณบึงพระราม 9 และมีพระราชประสงค์ให้ดำเนินการจัดตั้งวัดขึ้นในบริเวณชุมชนบึงพระราม 9 เพื่อเป็นทั้งพุทธสถานในการประกอบกิจของพระสงฆ์ในการสืบทอดและเผยแผ่พระพุทธศาสนา
วัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก พระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เป็นวัดตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ตั้งอยู่เลขที่ 999 ซอยพระราม 9 กาญจนาภิเษก 19 ถนนพระราม 9 แขวงบางกะปิ เขตห้วยขวาง กรุงเทพฯ เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 จนกระทั่งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ไปทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์พระอุโบสถวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก
ในการนี้ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ได้ทรงมีพระบัญชาให้พระราชสุมนต์มุนี (สมณศักดิ์ท่านในขณะนั้น) ไปดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาสวัดพระราม ๙ กาญจนาภิเษก
ด้านพัฒนาการศึกษาและเยาวชน
เป็นประธานโครงการปลูกรากแก้วแห่งศาสนทายาท อุปถัมภ์การศึกษาแก่พระภิกษุสามเณรทั้งในและต่างประเทศหลายหลักสูตร ดำเนินรายการโทรทัศน์เพื่อพระพุทธศาสนาผ่านดาวเทียมสำหรับเยาวชนและประชาชน บวชสามเณรภาคฤดูร้อน ให้ทุนการศึกษา จัดกิจกรรมสนองพระราชดำริโดยยึดหลัก 3 ประสาน (บ้าน-วัด-โรงเรียน) และจัดกิจกรรมร่วมมือกับโรงเรียนและชุมชนอีกมากมาย
ด้านการอบรมเผยแผ่ธรรมและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา
เปิดดำเนินโครงการสร้างสถานปฏิบัติธรรมเฉลิมพระเกียรติรัชกาลที่ 9 (พ.ศ. 2549 - ปัจจุบัน) เพื่ออบรมเผยแผ่ธรรม และเนื่องในมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ครบ 60 ปี และทรงเจริญพระชนมพรรษา 80 พรรษา ท่านยังได้สนับสนุนโครงการพระสงฆ์นำชัยคุ้มภัยใต้ตามพระราชดำริในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ สนองงานในสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ ในการดำเนินการก่อสร้างวัดในพระอุปถัมภ์สำหรับในด้านสงเคราะห์ชุมชนและสังคม
พระพรหมวชิรสุธีได้สนองงานในสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชฯ ในการดำเนินการก่อสร้างโรงพยาบาล อาคารผู้ป่วย สถานีอนามัย โรงเรียน ห้องสมุดในหลายจังหวัด ร่วมกับชุมชนจัดกิจกรรมด้านการศึกษาพุทธศาสนา สุขภาพอนามัย ตลอดจนอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมและประเพณีไทย นับได้ว่าเป็นการเสริมทุนแก่ประชาชนในการพัฒนาการศึกษาของตนได้ตลอดชีวิต
โดยเหตุที่พระพรหมวชิรสุธีเป็นนักพัฒนาตามแนวพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่เปี่ยมด้วยภูมิรู้ ภูมิธรรม ส่งเสริมและพัฒนาการศึกษาแก่พระสงฆ์และสามเณร ได้ใช้ความรู้ความสามารถ ในการบริหารจัดการที่เกิดประโยชน์แก่ประเทศชาติและพระพุทธศาสนาอย่างมหาศาล "ทำดีแล้วไม่ต้องกลัว เพราะดีคือดี" เป็นธรรมโอวาทสั้น ๆ แต่ให้แง่คิดหลักธรรมอย่างลึกซึ้ง แม้ท่านจะมีฐานะเป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่ฝ่ายปกครองที่คอยดูแลเอาใจใส่ความเป็นไปของวัด แต่ชีวิตส่วนตัวของท่านก็ดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและสันโดษดุจเดิม
ภาพยนตร์ชีวประวัติ
ภาพยนตร์ชีวประวัติ (Biographical film หรือเรียกอย่างสั้นว่า biopic) เป็นภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่ได้รับความนิยมสูง ที่เล่าเรื่องชีวิตของคน มักมีโครงสร้างที่ค่อนข้างตายตัว คือเล่าตั้งแต่เกิดจนตายโดยเน้นช่วงสำคัญในชีวิตคนแต่ละประเภทแตกต่างกัน หากเป็นศิลปิน อาจเล่าถึงแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน หากเป็นกีฬา หนังอาจถ่ายทอดความกดดันในเกมแข่งขัน หรือหากเป็นนักรบ หนังก็อาจเล่าถึงช่วงเวลาที่ถือเป็นความพ่ายแพ้ที่สุดในชีวิต
ภาพยนตร์ชีวประวัติที่มีชื่อเสียงเช่น Edvard Munch (พ.ศ. 2537) เล่าชีวิตของ เอ็ดเวิร์ด มุงค์ ศิลปินชาวนอร์เวย์, American Spendor (พ.ศ. 2546) เล่าชีวิตของ ฮาร์วีย์ เพ็กการ์ นักวาดการ์ตูน, La Vie en Rose (พ.ศ. 2550) เล่าชีวิตของ อีดิธ เพียฟ นักร้องชื่อดังชาวฝรั่งเศส, Nightwatching (พ.ศ. 2550) เล่าเรื่องของจิตรกรชาวเนเธอร์แลนด์ แรมบรังด์