cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 24 (3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 - 9 ธันวาคม พ.ศ. 2556) เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของประเทศไทย มีจำนวนสมาชิกทั้งสิ้น 500 คน โดยมาจากการเลือกตั้งแบบแบ่งเขต 375 คน และการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ 125 คน ซึ่งมีการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินไปทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระองค์ เปิดประชุมรัฐสภา ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม พระราชวังดุสิต ลานพระบรมรูปทรงม้า เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2554 ในวันต่อมา เลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรได้นัดประชุมสมาชิกสภาผู้แทนราษฏร ที่ประชุมมีมติเลือกนายสมศักดิ์ เกียรติสุรนนท์ เป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ
มีรายนามดังนี้
พรรคประชาธิปัตย์ (44)
เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ที่ประชุมพรรคประชาธิปัตย์มีมติให้ ส.ส. ลาออกทั้งพรรค เพื่อต่อต้านรัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร แต่ในวันถัดไปรัฐบาลก็ยุบสภา
รายนามสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขต
แยกตามรายภาคตามการแบ่งของราชบัณฑิตยสถาน
กรุงเทพมหานคร
มีรายนามดังนี้
ภาคกลาง
มีรายนามดังนี้
ภาคเหนือ
มีรายนามดังนี้
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
มีรายนามดังนี้
ภาคใต้
มีรายนามดังนี้
ภาคตะวันออก
มีรายนามดังนี้
ภาคตะวันตก
มีรายนามดังนี้
ไทยทาวน์ (ลอสแอนเจลิส)
ไทยทาวน์ (Thai Town) เป็นเขตชุมชนของบุคคลชาวไทยในนครลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยตั้งอยู่ใกล้เขตฮอลลีวูด สหรัฐ
ไทยทาวน์เป็นเสมือนศูนย์รวมของชาวไทยอาศัยอยู่ประมาณ 120,000 คนในลอสแอนเจลิส โดยย่านนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นเสมือนจังหวัดที่ 78 ของประเทศไทย
ในบริเวณไทยทาวน์มีรถไฟ LACMTA สายแดงวิ่งผ่าน ซึ่งในบริเวณเดียวกันมีชุมชนของชาวอาร์มีเนียรวมอยู่ด้วย (ซึ่งเรียกว่าลิตเติลอาร์มีเนีย)
นอกจากนี้ไทยทาวน์ยังปรากฏในภาพยนตร์เรื่อง จังหวัด 77
ประชากรไทย
ลอสแอนเจลิสมีพลเมืองไทยที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศไทย ชาวอเมริกันเชื้อสายไทยจำนวนราว 80,000 คน (จากจำนวนราว 120,000 คนในรัฐแคลิฟอร์เนีย) อาศัยอยู่ในลอสแอนเจลิสซึ่งเป็นที่ตั้งของไทยทาวน์แห่งแรกของโลก ใน พ.ศ. 2545 มีผู้อพยพชาวไทยประมาณ 80,000 คน อาศัยในลอสแอนเจลิส ไทยเชื้อสายจีนยังรวมอยู่ในประชากรไทยด้วย รวมถึงชื่อเมืองลอสแอนเจลิสยังมีความหมายใกล้เคียงกับชื่อเมืองหลวงของไทย (ลอสแอนเจลิส หรือ โลสอังเฆเลส แปลว่า "เหล่าทูตสวรรค์")
ประวัติ
ไทยทาวน์เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2500–2510 เมื่อคนไทยจำนวนมากเดินทางไปลอสแอนเจลิสเพื่อศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ผลของการออกกฎหมายสัญชาติและการอพยพ พ.ศ. 2508 (Immigration and Nationality Act of 1965) หลายคนจึงตัดสินใจที่จะอยู่อาศัยและเปิดธุรกิจส่วนตัว จนกระทั่งวิกฤติทางการเงินของภูมิภาคในช่วง พ.ศ. 2520–2530 ทำให้ชาวไทยอีกจำนวนมากเดินทางสู่ไทยทาวน์เพื่อหางานทำ สภาเมืองกำหนดให้ไทยทาวน์เป็นย่านย่านหนึ่งของเมืองเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ช่วงเวลานั้นมีคนไทยประมาณ 80,000 คน ทางตอนใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 ลอรา บุช สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งแห่งสหรัฐ ให้เงินสนับสนุนการแสดงคุณค่าของท้องถิ่นในฐานะชุมชน "อนุรักษ์อเมริกา" ซึ่งทำให้ไทยทาวน์มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับเงิน 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ ในการช่วยเหลือทางสาธารณะและส่วนตัวอื่น ๆ
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534
ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534 รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับที่ 14 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2534 โดยมีพลเอก สุนทร คงสมพงษ์ หัวหน้า คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการซึ่งธรรมนูญฉบับนี้มีทั้งสิ้น 33 มาตรา
ปัจจุบันธรรมนูญฉบับนี้ได้สิ้นสุดลงแล้วเมิ่อมีการประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534
ประวัติ
หลังจากการรัฐประหารเมื่อวันเสาร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2534 คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ได้ประกาศยกเลิก รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2521ที่ได้ประกาศใช้มายาวนานถึง 12 ปี 2 เดือน 1 วัน ปีและได้ประกาศใช้ธรรมนูญฉบับนี้แทนโดยมาตราที สำคัญมีดังนี้
มาตรา 7 ได้กำหนดให้มี สภานิติบัญญัติแห่งชาติ โดยให้มีสมาชิกได้ไม่เกิน 300คนทำหน้าที่พิจารณาร่างกฎหมายฉบับต่างๆรวมถึงทำหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญฉบับถาวร
มาตรา 18 ได้กำหนดให้คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติแปรสภาพเป็น สภารักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ และให้หัวหน้าคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติเป็นประธานสภาและมีสมาชิกได้ไม่เกิน 15 คน
มาตรา 27 ได้มอบอำนาจแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแก่ประธานสภารักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ
สิ้นสุดลง
ธรรมนูญฉบับนี้ได้สิ้นสุดลงแล้วเมื่อมีการประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 เมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2534
เจซีอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์
เจซีอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ (ជេសុី អុិនធើណេសិនណល អ៊ែរឡាញ) เป็นสายการบินซึ่งมีฐานการบินหลักอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติพนมเปญ ประเทศกัมพูชา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 2014 แต่เริ่มให้บริการเที่ยวบินในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 มีเครื่องบิน Airbus A320 สามลำ
เจซีอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ ลงทะเบียนกับกระทรวงพาณิชย์ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2014 และได้สั่งซื้อเครื่องบิน Airbus A320 สองลำในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 เริ่มให้บริการวันที่ 17 มีนาคม ปีเดียวกัน สายการบินถูกครอบครองบางส่วนโดยยูนนาน จิ้งเฉิง กรุ๊ป กลุ่มบริษัทในเครือของจีน ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของรุยลีแอร์ไลน์ เริ่มต้นลงทุนด้วยเงิน 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตง เลเฉิง เป็นประธานและผู้ก่อตั้ง ส่วนตงหยาน ฮวง รับหน้าที่เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่บริหาร
ฝูงบิน
ข้อมูลเมื่อเดือน กรกฎาคม ค.ศ. 2017
อำเภอหนองวัวซอ
หนองวัวซอ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอุดรธานี เดิมเป็นท้องที่ทั้งหมดของตำบลหมากหญ้า (ตำบลนาแองเดิม) อำเภอเมืองอุดรธานี ที่ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2468 ต่อมาได้ขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอในปี พ.ศ. 2514 โดยแยกออกจากอำเภอเมืองอุดรธานี และยกฐานะเป็นอำเภอปี พ.ศ. 2517
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอหนองวัวซอตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอหนองวัวซอแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 8 ตำบล 78 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอหนองวัวซอประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 9 แห่ง ได้แก่
เพลย์ลิสต์ชุดกาวน์
เพลย์ลิสต์ชุดกาวน์ เป็นซีรีส์เกาหลีเกี่ยวกับเรื่องราวของเพื่อน 5 คนที่จบจากคณะแพทยจากทีเดียวกัน นำแสดงโดย  โช จ็อง-ซ็อก, ยู ย็อน-ซ็อก, ช็อง คย็อง-โฮ, คิม แด-มย็อง และ  ช็อน มี-โด ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีเอ็น ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 21.00 น. ตามเวลาเกาหลี โดยเริ่มออกอากาศวันที่ 12 มีนาคม 2020
เรื่องย่อ
เรื่องราวความสัมพันธ์ของแพทย์ทั้ง 5 คน ที่เป็นเพื่อนสนิทกันมา 20 ปี และใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายในโรงพยาบาล ซีรีส์เรื่องนี้จะสะท้อนให้เห็นถึงการทำงานของแพทย์ในแต่ละวัน รวมถึงชีวิตของผู้ป่วยในโรงพยาบาล
การสร้าง
นักเขียนบท อี อู-จ็อง และผู้กำกับ ชิน ว็อน-โฮ เคยทำงานร่วมกันในซีรีส์ชุด รีพลาย  (2012–16) เช่นเดียวกับซีรีส์ตลกยอดนิยม ฟ้าพลิก ชีวิตยังต้องสู้ (2017–18)
ชูการ์ (เพลงมารูนไฟฟ์)
"ชูการ์" (Sugar) เป็นเพลงของวงดนตรีป็อปร็อกอเมริกัน มารูนไฟฟ์ จากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่ห้า ไฟฟ์ (2014) แต่งโดยแอดัม เลอวีน, ลูคัสซ์ ก็อตต์วอลด์, เจคอบ แคชเชอร์ ฮินดลิน, ไมก์ พอสเนอร์, โจชัว โคลแมน และเฮนรี วอลเทอร์ โดยสองคนหลังมีส่วนในการผลิตเพลงด้วยโดยใช้ชื่อตนเองว่าแอมโม และเซอร์คัต เพลงถูกเผยแพร่ในคลื่นวิทยุเพลงร่วมสมัยในสหรัฐอเมริกาเป็นซิงเกิลที่สามของอัลบั้มเมื่อวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2015 "ชูการ์" เป็นเพลงแนวดิสโก้ ฟังก์ป็อป และโซล นำเสนอเครื่องดนตรีหลากหลายชิ้น เช่น เครื่องตี คีย์บอร์ด และกีตาร์ ในด้านดนตรี เพลงทำให้นึกถึงผลงานของนักร้องอเมริกัน บรูโน มาร์ส และเคที เพร์รี
"ชูการ์" ได้รับคำวิจารณ์ทั่วไปในด้านดีโดยนักวิจารณ์เพลงชื่นชมความรู้สึกจับใจและกลิ่นอายของดนตรียุคเก่า หลังจากออกอัลบั้มไฟฟ์ เพลงเปิดตัวบนชาร์ตเพลงในเกาหลีใต้ที่อันดับที่ 13 บนชาร์ตกาออนดิจิตอลชาร์ต และอันดับที่ 77 บนชาร์ตหลัก ในสหรัฐฯ เพลงขึ้นสูงสุดอันดับที่ 2 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นเพลงที่สามติดต่อกันจากอัลบั้มเดียวกันที่ขึ้นสิบอันดับแรกได้ ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อ เดวิด ด็อบกิน ถ่ายทำมิวสิกวิดีโอให้กับซิงเกิลในลอสแอนเจลิส เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2014 มีแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์แนวโรแมนติกคอเมดีเรื่อง ป่วนให้ปิ๊ง แล้วชิ่งแต่ง มิวสิกวิดีโอแสดงมารูนไฟฟ์ร่วมงานแต่งงานหลายงานโดยไม่ได้รับเชิญ และเกิดขึ้นในเมืองเดียวและเกิดในวันเดียวกัน วิดีโอเผยแพร่ครั้งแรกวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2015 และออกอากาศทางโทรทัศน์ครั้งแรกวันที่ 17 มกราคม เพลงนี้ยังถูกนำไปเล่นเป็นอังกอร์ของทัวร์คอนเสิร์ตมารูนไฟฟ์เวิลด์ทัวร์ 2015 ด้วย เพลงฉบับรีมิกซ์ ร้องรับเชิญโดยนิกกี มินาจ ออกให้ดาวน์โหลดในวันที่ 10 มีนาคม ทางร้านไอทูนส์
"ชูการ์" ได้เข้าชิงรางวัลแกรมมีสาขาการแสดงเพลงป็อปคู่หรือกลุ่ม ในงานประกาศรางวัลแกรมมีครั้งที่ 58
การผลิตและการออกจำหน่าย
หลังจากไมก์ พอสเนอร์ นักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน ออกสตูดิโออัลบั้ม 31 มินิตส์ทูเทกออฟ (2010) เขาเริ่มแต่งเพลงใส่งานเพลงชื่อ เพจิส หนึ่งในเพลงที่จะใส่อัลบั้มนี้คือเพลง "ชูการ์" ซึ่งแอดัม เลอวีนได้ยิน และอยากให้มาอยู่ในอัลบั้มใหม่ของมารูนไฟฟ์ ซึ่งพอสเนอร์ไม่ยินยอม อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 2014 เขาเปลี่ยนค่ายสังกัดและประกาศว่าจะไม่ออกอัลบั้มเพจิสแล้ว แต่จะออกงานเพลงใหม่ชิ้นอื่นแทน ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสารบิลบอร์ด พอสเนอร์เสริมว่า "เพลงนี้คงจะอยู่แต่ในแล็ปท็อปของผม ดังนั้นผมจึงมอบเพลงนี้ให้เขา และตอนที่เขาบันทึกเสียง แอดัมเพิ่มรสชาติของเขาลงไปและแต่งเพิ่มบางส่วนด้วย ทั้งเนื้อร้องและจังหวะ และเขาก็ร้องมันได้ดี ผมเป็นแฟนตัวยง ดังนั้นผมจึงดีใจที่พวกเขาทำได้" เพลง "ชูการ์" ฉบับสุดท้ายแต่งโดยเลอวีน พอสเนอร์ ลูคัส ก็อตต์วอลด์ เจคอบ แคเชอร์ ฮินดลิน โจชัว โคลแมน และเฮนรี วอลเตอร์ เพลงผลิตโดยโคลแมน และวอลเตอร์ ภายใต้ชื่อแอมโม และเซอร์คัต
"ชูการ์" บันทึกเสียงที่คอนเวย์เรคอร์ดิงสตูดิโอส์ ในฮอลลิวูด กับดร.ลู้กที่เดอะบู ในมาลิบู และเดอะมาเธอร์ชิป ในเชอร์แมนโอกส์ ขณะที่มิกซ์เสียงที่มิกซ์สตาร์สตูดิโอส์ ในเวอร์จิเนียบีช ดัก แม็กคีน คลินต์ กิบส์ โนอาห์ พาสโซวอย และโจนาธาน เชอร์ เป็นฝ่ายวิศวกรเสียง จอหน์ อาร์มสตรอง อีริก ไอแลนส์ ราเชล ฟินด์เลน และคาเมรอน มอนต์โกเมอรีช่วยฝ่ายวิศวกรเสียงในฐานะวิศวกรเสียงเสริม จอห์น เฮนส์ เป็นวิศวกรมิกซ์เสียงขณะที่เสียงเครื่องดนตรีและโปรแกรมมิงจัดการโดยมารูนไฟฟ์ ดร.ลู้ก แอมโม และเซอร์คัต อาร์ตี สมิธ เป็นช่างเทคนิคประจำเครื่องดนตรี อินเตอร์สโคปเรเคิดส์ส่งเพลงเข้าคลื่นวิทยุร่วมสมัยในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 13 มกราคม ค.ศ. 2015 ในวันเดียวกัน วงเผยภาพปกซิงเกิลที่แสดงริมฝีปากสีแดงคาบน้ำตาลก้อน ไมก์ วอสส์ จากไอโดเลเตอร์ เรียกมันว่า "สีลูกกวาด" (candy-colored)
วัดดอนใหญ่
วัดดอนใหญ่ อาจหมายถึง
ชาติ กอบจิตติ
ชาติ กอบจิตติ (เกิด 25 มิถุนายน 2497) เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2547 และนักเขียน 2 รางวัลซีไรต์ และรางวัลช่อการะเกด
== ประวัติ == ชาติเกิดที่จังหวัดสมุทรสาคร ละแวกคลองสุนัขหอน เริ่มเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนวัดใหญ่บ้านบ่อ ต่อมาขณะที่เรียนเทอมสุดท้ายของ ชั้นประถมปีที่ 7 จำเป็นต้องไปอยู่กับยาย จึงย้ายไปเรียนที่โรงเรียนเอกชัยในตัวจังหวัดสมุทรสาคร (มหาชัย) เพราะแม่ต้องไปอยู่เรือทรายกับพ่อที่จังหวัดราชบุรี จากนั้นไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนปทุมคงคา กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2509 โดยอาศัยอยู่กับพระซึ่งเป็นเพื่อนของอาที่วัดตะพานหรือวัดทัศนารุณ มักกะสัน เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 แล้วได้สอบเข้าเรียนที่วิทยาลัยเพาะช่าง ในสาขาภาพพิมพ์
ผลงาน
เรื่องสั้นเรื่องแรก "นักเรียนนักเลง" ตีพิมพ์ในหนังสือ อนุสรณ์ ของโรงเรียนปทุมคงคา เมื่อพ.ศ. 2512 เรื่อง "ผู้แพ้" ได้รับรางวัลช่อการะเกด (2522) เคยประจำกองบรรณาธิการหนังสือ "ถนนหนังสือ" และใช้ชีวิตอยู่ในอเมริกาชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนจะกลับเมืองไทย ผลงานบางส่วนได้จัดแปลเป็นภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นเช่น "คำพิพากษา" "พันธุ์หมาบ้า" และ "เวลา" มีผลงานอาทิเช่น "ทางชนะ" (พ.ศ. 2522) "มีดประจำตัว" (พ.ศ. 2527) "นครไม่เป็นไร" (พ.ศ. 2532) นวนิยายเรื่อง "คำพิพากษา" ได้รับรางวัลซีไรต์ ประจำปี 2525 นิยายเรื่อง "เวลา" ได้รับรางวัลซีไรต์ประจำปี 2537 ปัจจุบันพำนักในไร่ รอยต่อระหว่างจังหวัดสระบุรี-นครราชสีมา สมรสแล้วแต่ยังไม่มีบุตร
นวนิยายของชาติ แสดงถึงพัฒนาการของนวนิยายไทยที่มีลักษณะร่วมกับวรรณกรรมสากล นับตั้งแต่การนำเสนอนวนิยายเรื่องคำพิพากษา โศกนาฏกรรมสามัญชน ซึ่งมีนักวิชาการวรรณกรรมนำไปศึกษาเปรียบเทียบกับผลงานของ กุนเทอร์ กราสส์ นักเขียนชาวเยอรมันซึ่งได้รับ รางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม และ เค็นซะบุโร โอเอะ นักเขียนญี่ปุ่นผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมเช่นกัน
นักวิจารณ์บางคนชี้ให้เห็นว่านิยายเรื่องนี้มีลักษณะเช่นเดียวกับโศกนาฏกรรม (Tragedy) ของกรีก นักวิจารณ์บางท่านเห็นว่าชาตินำเอาปรัชญาอัตถิภาวนิยม (Existentialism) ของ ฌ็อง-ปอล ซาทร์ (Jean-Paul Sartre) มาประยุกต์ใช้ใหม่อย่างน่าชมเชย นอกจากนี้นักวิจารณ์บางท่านเห็นว่า นวนิยายเรื่องเวลาเป็นพัฒนาการของนวนิยายไทยที่มีลักษณะเป็น “นว-นวนิยาย” (nouveau roman) ซึ่งมีลักษณะร่วมกับวรรณกรรมสากล จึงกล่าวได้ว่าผลงานของชาติ กอบจิตติ มีความสำคัญต่อพัฒนาการนวนิยายไทยและต่อการนำวรรณกรรมไทยเข้าร่วมกระแสวรรณกรรมสากล ดังจะเห็นได้จากผลงานของเขาหลายเรื่องได้รับการแปลเป็นภาษาต่างประเทศอย่างต่อเนื่องหลายภาษา ทั้งอังกฤษ จีน ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส เยอรมัน และมลายู และได้รับการวิจารณ์อย่างกว้างขวางทั้งจากนักวิจารณ์ไทยและนักวิชาการต่างประเทศ
ชาติ กอบจิตติ ยึดอาชีพนักเขียนเพื่อเลี้ยงชีพเพียงอย่างเดียว เขาเคยกล่าวไว้ว่า "ผม "เลือก" ที่จะเป็นคนเขียนหนังสือ ผมให้มันทั้งชีวิต เอาทั้งชีวิตแลกกับมัน" เขามีความละเอียดพิถีพิถันกับงานเขียนโดยเฉพาะนวนิยายอย่างมาก ดังจะเห็นได้ว่ากว่านวนิยายแต่ละเรื่องจะนำเสนอสู่สาธารณะจะใช้เวลาในการสร้างสรรค์นานหลายปี แต่ทุกครั้งก็ได้รับผลสำเร็จเป็นที่น่าพอใจ ที่สำคัญอย่างยิ่ง ชาติเป็นนักเขียนที่ต้องการสร้างนักอ่าน โดยเฉพาะนักอ่านรุ่นใหม่ เขาจึงไม่ต้องการให้ราคาหนังสือเป็นอุปสรรคต่อผู้รักการอ่านวรรณกรรมไทย ดังนั้นเขายืนยันให้สำนักพิมพ์ที่พิมพ์ผลงานของเขาใช้กระดาษปรู๊ฟซึ่งไม่มีสำนักพิมพ์ไหนนิยมใช้กันแล้ว เพราะไม่สวย แต่ชาติต้องการให้หนังสือราคาถูก มากกว่าสวยงาม เพื่อจะได้กระจายไปสู่คนอ่านในวงกว้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักเรียนนักศึกษาที่ยังไม่มีรายได้ เมื่อคนอ่านหนังสือมาก ๆ จะได้เป็นฐานในการพัฒนาประเทศ เพราะชาติเชื่อว่า "ไม่มีใครเสียคนเพราะอ่านหนังสือ"
ในระยะหลังชาติตั้ง สำนักพิมพ์หอน เพื่อพิมพ์ผลงานของตนเองตามอุดมการณ์ที่วางไว้ นอกจากการสร้างสรรค์งานเขียนด้วยความรัก และถือเป็น "งานเลี้ยงชีวิต" แล้ว ชาติ กอบจิตติยังอุทิศเวลาทำประโยชน์แก่สังคมด้วยการสอนหนังสือให้เด็กๆ ที่โรงเรียนในหมู่บ้านช่วงปิดเทอม นอกจากนี้ยังรับเชิญไปบรรยายตามสถาบันการศึกษาต่างๆ เสมอเท่าที่โอกาสอำนวย ในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมานี้ ชาติสละเวลาเป็น "พี่เลี้ยง" ให้เด็กรุ่นน้องที่ต้องการเป็นนักเขียน โดยคัดเลือกเด็กจำนวนหนึ่งที่มีแววเป็นนักเขียนโดยพิจารณาจากงานที่เสนอมาให้อ่าน แล้วชาติใช้บ้านของตนประหนึ่งเป็น "โรงเรียนนักเขียน" ช่วงระยะเวลาหนึ่ง ให้พักกินอยู่โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย และใช้เวลาในการสร้างสรรค์ผลงานตามที่ตนถนัด โดยขอความคิดเห็นแลกเปลี่ยนทัศนะวิจารณ์กับชาติ กอบจิตติ ได้ตลอดเวลา หลังจากหมดเทอมแล้ว หากผู้ที่อยากเป็นนักเขียนมุมานะสร้างงานต่อเนื่อง ส่งผลงานมาให้อ่าน และขอคำปรึกษา ชาติ กอบจิตติ ก็สนับสนุนให้กำลังใจตลอดไปเช่นกัน
ตลอดระยะเวลากว่า 25 ปี แม้ชาติ กอบจิตติ จะสร้างสรรค์ผลงานทั้งนวนิยายและเรื่องสั้นจำนวนไม่มากนักเมื่อเทียบกับนักเขียนคนอื่น แต่ผลงานของเขาเปี่ยมด้วยคุณภาพทั้งด้านแนวคิดอันแสดงสำนึกเชิงสังคมและด้านวรรณศิลป์อันแสดงนวัตกรรมของการสร้างสรรค์ ชาติ กอบจิตติจึงเป็นนักเขียนร่วมสมัยที่ล้ำสมัย เขานำวงวรรณกรรมไทยก้าวไปข้างหน้าและอยู่ในกระแสวรรณกรรมโลกอย่างน่าภาคภูมิใจ ชาติ กอบจิตติใช้ชีวิตอย่างสมถะ มุ่งสร้างงานเขียนดีๆ เพื่อประโยชน์แก่นักอ่านอย่างไม่รีบร้อน งานของเขาจึงสร้างผลสะเทือนต่อสังคมไทยไม่น้อย นอกจากนี้ เขายังไม่ทอดทิ้งนักอ่านรุ่นใหม่และผลักดันสรรค์สร้างนักเขียนรุ่นน้อง ชาติ กอบจิตติจึงเป็นแบบอย่างทั้งแนวคิด แนวเขียน แก่นักเขียนนักอ่านร่วมสมัย และเป็นเสียงแห่งมโนสำนึกของยุคสมัยที่ปลุกผู้อ่านให้พิจารณาความเป็นจริงของโลกและชีวิตอย่างไม่ย่อท้อ
Calanticaria
Calanticaria เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกตะวันออก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดดอนใหญ่ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดดอนใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านคลองซอยที่ 8 ตำบลลำลูกกา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่วัด 20 ไร่ 28 ตารางวา พื้นที่วัดเป็นที่ราบลุ่มแวดล้อมด้วยที่นา
วัดดอนใหญ่เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โดยหลวงโยธานฤบาลและนางสะอาดผู้เป็นภรรยา ถวายที่นาประมาณ 13 ไร่ ต่อมานางเพิ่มได้ถวายที่นาอีก 12 ไร่ ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดกลางคลองแปด ตามชื่อภูมิประเทศที่ตั้งวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2465
สิ่งโดดเด่นในวัด คือ อุโบสถเงิน เป็นแบบจัตุรมุข ชาวบ้านขนานนามว่า อุโบสถเงินในปทุมทอง ภายในอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานพระประธานองค์ใหญ่สีขาว นามว่า สมเด็จพระสุวรรณปทุมพุทธพจนวราภรณ์ หรือ หลวงพ่อใจดีมั่งมีศรีสุข วิหารประดิษฐานพระพุทธรูปต่าง ๆ เช่น พระพิฆเณศ พระพรหม องค์ท้าวจตุคามรามเทพ เทพทันใจ พระแม่ธรณี พระสีวลี พระอุปคุต พระพุทธชินราช และไอ้ไข่ ภายในวัดยังมีการสร้างอนุสรณ์ของพระมหากษัตริย์ที่สำคัญอย่างสมเด็จพระนเรศวรมหาราช พระเจ้าตากสินมหาราช และพระปิยมหาราชเป็นต้น ภายนอกบริเวณวัดยังมีบ่อเลี้ยงปลาสำหรับให้อาหารปลาได้
พิซิฟ
พิซิฟ (ピクシブ; Pixiv) เป็นชุมชนออนไลน์ ดำเนินการโดย Pixiv Inc. สำหรับงานศิลปะ เปิดตัวเบต้าแรกในวันที่ 10 กันยายน 2007 โดย Takahiro Kamitani ปัจจุบัน Pixiv มีสำนักงานใหญ่อยู่ในเซ็งดางายะ เขตชิบูยะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเดือนกันยายน 2016 เว็บไซต์นี้ประกอบด้วยผู้ใช้มากกว่า 20 ล้านคน และภาพมากกว่า 43 ล้านภาพ และมีการดูมากกว่า 3.7 พันล้านคนในแต่ละเดือน
โชติวัฒน์ ติ้วสุวรรณ
โชติวัฒน์ ติ้วสุวรรณ (ชื่อเล่น: ชาย; เกิดวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2529) เป็นอดีตวอลเลย์บอลชายชาวไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวบล็อกกลาง ให้แก่สโมสรวิสาขา
มัสยิดซีดี บาชีร์
มัสยิดซีดี บาชีร์ (સીદી બશીર મસ્જિદ; Sidi Bashir Mosque) เป็นอดีตมัสยิดในนครอะห์มดาบาด รัชคุชราต ประเทศอินเดีย ปัจจุบันหลงเหลือเพียงซุ้มประตูประกอบหอคอบสองหอเท่านั้น หอคอยหรือหออะษานทั้งสองนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ ฌูลาตามีนารา (ઝૂલતા મિનારા; Jhulta Minar) หรือ หอคอยสั่นพริ้ว (Shaking Minarets)
เข้าใจกันว่ามัสยิดสร้างขึ้นโดยซีดี บาชีร์ (Sidi Bashir) ข้าราชบริพารในอะห์เมด ชาห์ หรือโดยมาลีก ซาราง (Malik Sarang) ขุนนางในราชสำนักของมะห์มูด เบเกดา มีการกำหนดอายุมัสยิดอยู่ที่ปี 1452 อย่างไรก็ตาม รูปแบบของหออะษานมีลักษณะเป็นแบบรัชสมัยของมะห์มูด เบเกดา (ราวปี 1511 เป็นต้นมา) มากกว่า ตัวอาคารของมัสยิดถูกทำลายไปในปี 1753 ในสงครามระหว่างชาวมราฐีกับรัฐสุลตานคุชราต คงเหลือไว้เพียงซุ้มทางเข้าหลักซึ่งมีหอคอย (หออะษาน) ประกอบสองข้างเท่านั้น
ฌูลาตามีนารา
หออะษาน "ฌูลาตามีนารา" (แปลว่า มีนารา (หออะษาน) ที่สั่นพริ้ว) เป็นหออะษานที่สูงที่สุดในอะห์มดาบาด สูงสามชั้น และประดับประดาด้วยระเบียงแกะสลัก หากมีหอคอยใดหอคอยหนึ่งถูกเขย่าเบา ๆ อีกหอคอยจะสั่นไหวตาใไปด้วยภายในสองหรือสามวินาที ปัจจุบันยังคงไม่ทราบกลไกการเกิดปรากฏการณ์นี้อย่างแน่ชัด แต่เชื่อกันว่าเกี่ยวข้องกับการก่อสร้างที่มีแบ่งเป็นชั้น ๆ (layered construction) การสั่นพริ้วของหอคอยนี้มีผู้บันทึกครั้งแรกในศตวรรษที่ 19 โดยมอนเนียร์ เอ็ม. วิลเลียมส์ นักวิชาการภาษาสันสกฤตชาวอังกฤษ
รอยเตอร์ส
สำนักข่าวรอยเตอร์ส (Reuters, ) คือผู้ให้บริการข้อมูลทางการเงินและรายงานข่าวต่าง ๆ ให้แก่สำนักข่าวต่าง ๆ ของโลก สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ โดยรอยเตอร์สได้รับรายได้ส่วนมาก (กว่าร้อยละ 90) จากการให้บริการข้อมูลทางการเงินต่าง ๆ เช่น ราคาหุ้นในตลาดต่างๆ อัตราแลกเปลี่ยน ราคาน้ำมัน รายงานการวิเคราะห์หลักทรัพย์ เป็นต้น และการให้บริการซื้อขายผ่านอินเทอร์เน็ตต่าง ๆ โดยปัจจุบันนี้รอยเตอร์สมีส่วนแบ่งการตลาดในด้านการบริการข้อมูลทางการเงินมากเป็นอันดับสอง ประมาณร้อยละ 23 รองจาก บลูมเบิร์ก (Bloomberg) ที่ควบคุมส่วนแบ่งการตลาดมากถึงร้อยละ 33
เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 รอยเตอร์สได้รวมกิจการกับบริษัททอมสัน คอร์ปอเรชัน (Thomson Corporation) ผู้ให้บริการข้อมูลทางการเงินรายใหญ่จากแคนาดาที่มีส่วนแบ่งตลาดร้อยละ 11 โดยบริษัทใหม่ได้ใช้ชื่อว่า ทอมสัน รอยเตอร์ส (Thomson Reuters) และจะกลายเป็นผู้ให้บริการข้อมูลทางการเงินรายใหญ่ที่สุดของโลกด้วยส่วนแบ่งการตลาดร้อยละ 34 แซงหน้าบลูมเบิร์กที่มีส่วนแบ่งการตลาดร้อยละ 33
รักสุดท้ายที่ปลายฟ้า
Love Flight รักสุดท้ายที่ปลายฟ้า เป็นละครมินิซีรีส์ 4 ตอนจบ ผลิตโดย บริษัท จีเอ็มเอ็มทีวี จำกัด กำกับการแสดงโดยเอกสิทธิ์ ตระกูลเกษมสุข
ละครออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.30 - 19.00 น. และออกอากาศรีรันทุกวันอาทิตย์ เวลา 14.30 - 15.00 น. เริ่มตอนแรกวันที่ 10 ตุลาคม – 31 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ทางช่อง จีเอ็มเอ็ม 25
น้องฟาน
น้องฟาน เป็นมาสคอตเก้งเผือก สร้างโดยองค์กรท้องถิ่นของจังหวัดเชียงใหม่ สำหรับเป็นตัวแทนและสัญลักษณ์สำหรับการรณรงค์ให้เมืองเชียงใหม่เป็นเมืองมรดกโลก
ประวัติ
จากความพยายามในการพัฒนาให้จังหวัดเชียงใหม่เป็นเมืองมรดกโลก เนื่องจากเมืองเชียงใหม่ได้รับการพิจารณาขึ้นบัญชีเบื้องต้น (Tentative List) ตามอนุสัญญาคุ้มครองมรดกโลกไตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2557 ด้วยเหตุนี้จึงเกิดการร่วมมือกันระหว่างองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ เทศบาลนครเชียงใหม่ และมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทำโครงการจัดทำแผนปฏิบัติการด้านการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่ตามแนวทางมรดกโลก (โครงการเชียงใหม่สู่มรดกโลก) สองระยะในปี 2559 และปี 2560 สำหรับสร้างข้อมูลและหลักฐานสนับสนุนรองรับแนวคิดการนำเสนอคุณค่าโดดเด่นเป็นสากล ทั้งนี้เชียงใหม่เองก็มีวัฒนธรรมต่าง ๆ โดดเด่นอยู่แล้วเป็นทุนเดิม
การนี้จึงได้จัดการประกวดออกแบบมาสคอตสำหรับเมืองเชียงใหม่ขึ้นเมื่อปลายปี 2559 เพื่อเป็นตัวแทนและสัญลักษณ์สำหรับสื่อสารกับคนรุ่นใหม่ให้มีจิตหวงแหนเมืองเชียงใหม่ โดยมีโจทย์ว่า "ฟานเผือก" อันมีที่มาจาก ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ที่กล่าวถึงชัยภูมิ 7 ประการที่พญามังรายทรงเลือกที่จะสร้างเมืองเชียงใหม่ หนึ่งในนั้นคือตัวฟานหรือเก้ง ดังปรากฏว่า "ฟาน (เก้ง) เผือกสองแม่ลูกมาอยู่ชัยภูมินี้สู้กับหมา หมาพ่ายหนี" การประกวดออกแบบนี้ชิงเงินรางวัล 20,000 บาท ซึ่งผู้ที่ถูกรับเลือกผลงานในการประกวดนี้คือถิง จู (Ting Chu)  น้องฟานจึงเป็นตัวแทนของความเป็นสิริมงคล ความงดงามแห่งการเริ่มต้นใหม่ ความหวัง ชัยชนะ ความบริสุทธิ์ สว่างไสว ยินดีปรีดา และความสมัครสมานสามัคคี มีการเปิดตัวน้องฟานครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 เมษายน 2560
รศ.ดร.วรลัญจก์ บุณยสุรัตน์ คณบดีคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กล่าวว่า "... “น้องฟาน” Mascot เป็นตัวแทนและสัญลักษณ์ในการสื่อสารสร้างความเข้าใจ และปลุกจิตสานึกให้กับเยาวชนและคนเชียงใหม่ เกิดความตระหนัก หวงแหน และร่วมมือกันรักษามรดกทางวัฒนธรรมอันดีงามของเชียงใหม่ให้คงอยู่ ในฐานะเมืองที่ยังมีชีวิต..."
นอกจากนี้น้องฟานยังที่ปรากฏตัว ณ กิจกรรมต่าง ๆ ภายในเมืองเชียงใหม่เพื่อการสร้างสีสัน
สมาคมฟุตบอลเลโซโท
สมาคมฟุตบอลเลโซโท (Lesotho Football Association, หรือ LEFA) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศเลโซโท มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่มาเซรู ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2475 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศเลโซโทรวมถึงฟุตบอลทีมชาติเลโซโท
คุโรซึจิ มายูริ
คุโรซึจิ มายูริ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง เทพมรณะ เป็นยมทูตหัวหน้าหน่วย 12 แห่ง 13 หน่วยพิทักษ์ และดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองวิจัยและวิทยาการรุ่นที่ 2 ต่อจาก อุราฮาระ คิสึเกะ
ลักษณะ/อุปนิสัย
มายูริเป็นชายที่ฉลาดหลักแหลมและมีอุปนิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบาย มิหนำซ้ำยังยียวนกวนประสาทคู่ต่อสู้เพื่อให้ไขว้เขวอันเป็นลักษณะเฉพาะตัวของเขา อีกทั้ง เขายังปกปิดตัวตนของตัวเองจนทำดูน่ากลัว โดยเฉพาะ การเมคอัพหน้าตาและผิวกายในโทนสีขาวและสีดำ จึงทำให้ไม่มีใครรู้จักใบหน้าที่แท้จริงของเขา อีกทั้ง ร่างกายของเขานั้นผิดปกติทุกสัดส่วน เขามีการสร้างหน่วยความทรงจำไว้นอกกายไว้เผื่อการทดลองผิดพลาด แขนและขาที่ถูกสร้างให้สามารถยืดหดและตัดทิ้งได้ตามต้องการ
มายูริมีลักษณะนิสัยเป็นคนที่ค่อนข้างจะเห็นแก่ตัว สนใจในงานวิจัยของตนเองมากจนเหมือนจะเป็นคนวิปริตสติเฟื่อง และยังจดจำผู้รับการทดลองทั้งจำนวนและรูปแบบการทดลองชัดเจนทุกอย่าง มักปรากฏตัวพร้อมกับ เนม (คุโรซิจิ เนมุ) ตลอดเวลา และเนมุ หรือ เนม ผู้นี้ก็เป็นหนึ่งในผลผลิตการวิจัยของเขาที่เขาได้สร้างขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
ประวัติ
คุโรซึจิ มายูริ ในอดีตมายูริเป็นบุคลที่อันตรายมากของโซไซตี้ จึงถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินของหน่วยลับแต่ อุราฮาระ คิสึเกะ ได้เห็นถึงความสามารถและความฉลาดที่ยมทูตคนอื่นๆไม่มีจึงรับมายูริมาทำงานที่กองวิจัย ซึ่งมายูริเป็นคนที่รับช่วงต่องานวิจัยต่างๆต่อจากอดีตหัวหน้าหน่วย 12 "อุราฮาร่า คิสึเกะ" เขาเข้ามาควบคุมดูแลงานของกองวิทยาการ ซึ่งส่วนใหญ่จะสนใจในงานวิจัยของตนเองเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ของใช้ของยมทูตในปัจจุบันล้วนถูกสร้างจากมายูริทั่งนั้น ถือว่าเป็นยมทูตที่มีบทบาทสำคัญต่อการเจริญก้าวหน้าของโซไซตี้และเป็นผู้ที่มีความสำคัญอย่างขาดไม่ได้ สังเกตได้จากเวลามีเหตุอะไรเกิดขึ้นหน่วยวิจัยจะต้องพบข้อมูลก่อน และต้องสร้างเครื่องมือต่างๆไว้รับมือกับศัตรู โดยหัวหน้าหน่วย1ต้องขอความช่วยเหลือจากกองวิจัยเป็นประจำ โดยส่วนใหญ่เหล่ายมทูตจะเห็นว่าคุโรซึจิเป็นอัจฉริยะอย่างมาก เว้นเพียงซาราคิ เคมปาจิ ที่มักดูถูกว่าทดลองจนสติแตก
ภาคโซลโซไซตี้
คุโรซึจิได้ใช้ลูกน้องของตัวเองเป็นเครื่องมือเพื่อวางกับดักอิชิดะและอิโนะอุเอะ แต่โชคดีที่อิโนะอุเอะกางม่านเอาไว้ได้ทัน  ซึ่งพลังนั้นเป็นที่ถูกใจคุโรซึจิมาก  เขาจึงจับอิโนะอุเอะ  แต่ถูกอิชิดะขวางไว้  เขาได้ต่อสู้กับอิชิดะซึ่งเป็น "ควินซี่" และไล่ต้อนจนเกือบจนมุม แต่ในที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ต่อไม้ตายสุดท้ายของอิชิดะ จนเขาต้องหนีไป แต่ก็รอดชีวิตมาได้  และในตอนท้ายของภาคโซลโซไซตี้  เขาเป็นคนเดียวที่ไม่สนใจกับคำประกาศข่าวการทรยศของไอเซ็นเลย  จึงไม่ได้ออกไปล้อมจับไอเซ็น
ภาคอารันคาร์
คุโรซึจิได้เข้าร่วมประชุมหัวหน้าหน่วยของ 13 หน่วยพิทักษ์เกี่ยวกับพัฒนาการของอารันคาร์ที่นำโดยไอเซ็น
ภาคสงครามเลือด 1000 ปี
คุโรซึจิ มายูริ ได้เปลี่ยนทรงผม หรือหมวก หรือหน้ากากของตนเอง(จะเรียกยังไงดีนะ) เป็นคล้ายๆเกราะผมสีเหลืองทอง โค้งมาด้านหลัง และมีเครื่งหมาย หน่วยที่ 12 อยู่ เหตุการณ์คือ ตอนที่พวกควีนซี่บุกเข้ามาโซลโซไซตี้ ปู่ยามะได้เข้าไปปรึกษากัยมายูริ และมายูริได้บอกวา เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นความผิดของท่านทั้งหมด เพราะท่านเก็นริวไซเรื่องทั้งหมดจึงเกิดขึ้น แล้วก็ย้อนอดีตให้ดู
ขั้นต้น (ชิไค)
ชื่อ　: อะชิโซงิจิโซ
คำปลดปล่อย　: "จงฉีกกระชาก" หรือ "จงขีดข่วนกระชาก"
ความสามารถ　: จะทำให้ผู้ที่ถูกฟันสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว ไม่ใช่ยาชา แต่พิษจะเข้าไปตัดกระแสประสาทที่ใช้ในการควบคุมแขนกับขา โดยความเจ็บปวดจะไม่หายไปแม้แต่น้อย
รูปร่างที่แท้จริง : เป็นเด็กชายหน้ากลม มีปีกผีเสื้ออยู่ด้านหลัง ลักษณะดูเป็นเด็กใสซื่อ แต่ไม่สามารถสื่อสารด้วยคำพูดได้เหมือนดาบฟันวิญญานอื่นๆ กระนั้น แต่มีความสามารถเช่นเดียวกับบังไค
ขั้นปลดปล่อยสวัสติกะ (บังไค)
ชื่อ　: คอนจิกิ-อะชิโซงิจิโซ
ความสามารถ　:
- กลืนกินศัตรู
- ทั้งนี้หากศัตรูเข้าควบคุมคอนจิกิ-อะชิโซงิจิโซ ด้วยวิธีใดก็ตาม คอนจิกิ-อะชิโซกิจิโซ จะทำลายตัวเองทันที
บังไค ฉบับดัดแปลง
ชื่อ　: คอนจิกิอะชิโซงิจิโซ มาไตฟุคุอินโชไต
ลักษณะ　: ลำตัวจะเป็นเด็กทารกมีขนาดมหึมา ที่หน้าท้องมีช่องเล็กๆอยู่ มีเขาที่ศีรษะ
ความสามารถ　: ให้กำเนิดคอนจิกิอะชิโซงิจิโซแบบใหม่ในแบบต่างๆที่มายูริต้องการ โดยการเก็บรวมทั้งส่งข้อมูลดัดแปลงและสร้างคอนจิกิอะชิโซงิจิในแบบต่างๆ ตอนสู้กับควินซี่ เพอร์นิด้า พัลก์จาส ที่มีความสามารถควบคุมระบบประสาท มายูริจึงสร้างคอนจิกิอะชิโซงิจิที่มีชั้นผิวหนังบางๆอยู่ 7 หมื่นชั้น โดยแต่ละชั้นมีเส้นประสาทอยู่นับไม่ถ้วน ดังนั้นเมื่อคอนชิกิอาจิโซงิจิโซคลอดออกมาจะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่สัมผัสอากาศหรือสัมผัสพื้น ส่วนคุณสมบัติอื่นๆยังคงเดิมอยู่
ความลับของคุโรซึจิ มายูริ
นอกจากความสามารถและความฉลาดของตัวมายูริเอง เขายังมีมุมที่บุคคลทั่วไปไม่ทราบถึง เช่น
- มายูริเป็นผู้เขียนบทความทางการแพทย์ของนิตยสารเซเรเทย์ โดยได้รับคำชมจากทั้งเซเรเทย์ว่าการบทความสาระนี้อ่านได้อย่างเพลิดเพลินถึงแม้ส่วนใหญ่จะไม่สามารถทำได้จริง
- เมื่อตื่นนอน มายูริจะทำการ "เมคอัพ" ใบหน้าและทรงผมของตัวเองไปตามความชื่นชอบ โดยเขามักจะทาหน้าในโทนสีขาวสลับดำ ส่วนร่างกายจะส่วนแขนขา จะทาสีขาว โดยเมื่อก่อนจะนอน มายูริจะล้างเมคอัพทั้งหมดออก และวนเวียนทำเช่นนี้ทุกๆวัน
List of Soul Reapers in Bleach Luettelo Bleachin sivuhahmoista
Calamophyllum
Calamophyllum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักเบี้ยทะเล
ถิ่นกำเนิดของมันคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Calacanthus
Calacanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เหงือกปลาหมอ
ถิ่นกำเนิดของมันคืออินเดีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ยุทธการที่รเจฟ ฤดูร้อน ค.ศ. 1942
'''ยุทธการที่รเจฟในฤดูร้อน ค.ศ. 1942''' เป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ของการรบที่กินเป็นเวลา 15 เดือนในส่วนกลางบนแนวรบด้านตะวันออก เป็นที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์โซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สองคือปฏิบัติการรุกทางยุทธศาสตร์รเจฟ-Sychevka ครั้งที่ 1 ซึ่งได้กำหนดไว้ตั้งแต่วันที่ 30 กรกฎาคม ถึง 23 สิงหาคม ค.ศ. 1942 อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าการสู้รบที่ยังคงต่อเนื่องไม่ได้ลดน้อยลงในเดือนกันยายนและไม่ได้ยุติลงจนถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1942 กองทัพแดงต้องประสบความสูญเสียจำนวนมากในระหว่างการสู้รบ ทำให้การสู้รบครั้งนี้ได้กลายเป็นเรื่องที่อื้อฉาวจนถูกเรียกขานกันว่า "เครื่องบดเนื้อรเจฟ"
รเจฟอยู่ห่างประมาณ 140 ไมล์(230 กิโลเมตร) ทางด้านตะวันตกของมอสโกและถูกยึดโดยกองทัพเวร์มัคท์ของเยอรมันในปฏิบัติการไต้ฝุ่นในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ปี ค.ศ. 1941 ซึ่งจะนำพาพวกเขาไปสู่ประตูมอสโก เมื่อการรุกตอบโต้ของโซเวียตได้ขับไล่ให้พวกเขาล่าถอย รเจฟได้กลายเป็นฐานทัพที่สำคัญของการป้องกันของเยอรมัน โดยปลายปี ค.ศ. 1942 เมืองได้ตั้งอยู่ที่สุดยอดของจุดยื่นเด่นออกมาจากแนวหน้า ได้ชี้ไปในการทิศทางทั่วไปของกรุงมอสโก ในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม ค.ศ. 1942 สตาลินมอบหมายให้แก่ทั้งสองผู้บัญชาการคือ นายพล เกออร์กี จูคอฟ (ซึ่งบัญชาการแนวรบตะวันตก) และนายพล อีวาน โคเนฟ (ซึ่งบัญชาการแนวรบคาลินิน) เพื่อดำเนินการรุกเพื่อยึดรเจฟกลับคืนและเข้าตีปะทะกับกองทัพกลุ่มกลางที่จะผลักดันพวกเขาออกไปจากมอสโก การโจมตีได้ลดลงเมื่อหนึ่งในฝ่ายตรงข้ามหลักของพวกเขาของการต่อสู้ฤดูหนาว นายพล วัลเทอร์ โมเดิลแห่งกองทัพที่ 9 ซึ่งได้ยึดครองส่วนใหญ่ของจุดยื่นเด่น รเจฟ
ความสูญเสียที่มากและชัยชนะที่น้อยที่เกิดขึ้นในสองเดือนที่ฝ่าฝันได้ทิ้งเหลือไว้ซึ่งความประทับใจต่อทหารโซเวียตที่ได้เข้ามามีส่วนร่วม ในเดือนตุลาคม ดุลยภาพเชิงยุทธศาสตร์ในส่วนกลางของแนวรบด้านตะวันออกยังคงอยู่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงใดๆ อย่างไรก็ตาม, กองทัพเยอรมันต้องประสบความสูญเสียอย่างมาก และในขณะที่การป้องกันนั้นได้ประสบความสำเร็จในทางด้านยุทธวิธี เป็นความสำเร็จเพียงเล็กน้อยมากกว่ายืนหยัดสถาพที่เป็นอยู่ และแม้ว่าการรุกครั้งนี้จะล้มเหลว จูคอฟก็ได้รับโอกาสอื่นที่จะบดขยี้จุดยื่นเด่น รเจฟภายหลังจากนั้นไม่นาน
จุดแมคเบอร์เนย์
จุดแมคเบอร์เนย์ (McBurney's point) เป็นชื่อของตำแหน่งหนึ่งบนหน้าท้องบริเวณด้านขวาล่างของหน้าท้อง อยู่บนตำแหน่ง 1/3 ของเส้นที่ลากจาก ASIS ไปยังสะดือ สัมพันธ์กับตำแหน่งของไส้ติ่งในคนส่วนใหญ่ โดยเป็นจุดของฐานของไส้ติ่งบริเวณที่แยกออกมาจากลำไส้ใหญ่ส่วนต้น
ความสำคัญทางคลินิก
อาการกดเจ็บบริเวณจุดแมคเบอร์เนย์หรืออาการแสดงของแมคเบอร์เนย์ (McBerney's sign) เป็นอาการแสดงของโรคไส้ติ่งอักเสบ
ธงชาติหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน
ธงชาติหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน เป็นธงพื้นสีน้ำเงินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ที่มุมธงบนด้านคันธงมีภาพธงชาติสหราชอาณาจักร ในพื้นสีน้ำเงินนั้นมีภาพตราแผ่นดินของหมู่เกาะบริติชเวอร์จิน เป็นนักบุญอูร์ซุลลา (Saint Ursula) ถือตะเกียงล้อมด้วยตะเกียงอื่นอีก 11 ดวง ในพื้นโล่สีเขียว มีข้อความภาษาละติน "VIGILATE" ในแพรแถบสีเหลืองอยู่เบื้องล่าง ธงดังกล่าวนี้เริ่มใช้อย่างเป็นทางการมาตั้งแต่วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 และใช้สำหรับเรือของรัฐบาล หากเป็นเรือพลเรือนจะใช้ธงพื้นสีแดงลักษณะอย่างเดียวกันแทน
ส่วนธงประจำตำแหน่งผู้ว่าการหมู่เกาะแห่งนี้ใช้ธงชาติสหราชอาณาจักร ประดับด้วยภาพตราแผ่นดินที่กลางธงเป็นสัญลักษณ์เช่นเดียวกับอาณานิคมอื่น ๆ ของสหราชอาณาจักร
สหพันธ์ฟุตบอลมาลากาซี
สหพันธ์ฟุตบอลมาลากาซี (Fédération Malagasy de Football, FMF, Malagasy Football Federation) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศมาดากัสการ์ มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อันตานานารีโว ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2504 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศมาดากัสการ์รวมถึงฟุตบอลทีมชาติมาดากัสการ์
วากาบอนด์
ในประเทศไทย วากาบอนด์ ได้ลิขสิทธิ์และจัดพิมพ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
คำว่า วากาบอนด์ (vagabond) มีความหมายว่า "บุคคลร่อนเร่" ในภาษาอังกฤษ จริงๆมีที่มาจากรากศัพท์ภาษาสันสกฤตว่า "ภควันต์"
เรื่องย่อ
เนื้อเรื่องเริ่มต้นในช่วงหลังจากจบ สงครามทุ่งเซคิงาฮาระ ชินเม็ง ทาเคโซ ซึ่งเป็นชื่อเดิมของ มิยาโมโตะ มุซาชิ ในวัยรุ่น ด้วยเป็นคนเกเรที่มีนิสัยรักการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ชอบใช้กำลังจนออกจะเป็นอันธพาลและเป็นเด็กมีปัญหาของหมู่บ้าน จึงไม่ค่อยมีใครคบหานอกจากเพื่อนสนิทอีก 2 คน ฮอนอิเด็ง มาตาฮาชิ และ โอซึอุ ได้เดินทางออกจากหมู่บ้าน มิยาโมโตะ แคว้นซาคุ เข้าร่วมกับกองทหารเพื่อหวังจะสร้างชื่อจากสงครามแต่สุดท้ายฝ่ายที่เข้าร่วมกลับเป็นฝ่ายพ่ายศึก จนต้องหนีการตามล่าจากพวกตามล่าทหารหนีตาย ซึ่งมีทั้งทหารฝ่ายศัตรูและชาวบ้านที่โกรธแค้นเพราะสูญเสียคนอันเป็นที่รักไปในสงคราม จากนั้นจึงออกเดินทางเพื่อฝึกฝนวิชาและท้าประลองกับนักดาบที่มีชื่อเสียงทั่วแผ่นดิน ด้วยความหวังที่จะเป็นยอดนักดาบอันดับ 1 ของแผ่นดิน ที่นอกจากมีความทะเยอทะยานเป็นที่ตั้งแล้วยังเพื่อหนีจากปมด้อยในจิตใจที่เกิดจาก ชินเม็ง มุนิไซ ผู้เป็นพ่อซึ่งเป็นยอดนักดาบระดับครูที่คอยข่ม ทาเคโซ มาตั้งแต่เด็กจนเป็นเหมือนเงาร้ายที่คอยครอบงำจิตใจอยู่ตลอดว่าตนเองจะไม่สามารถเก่งกว่าพ่อได้ ระหว่างเดินทาง มิยาโมโตะ มุซาชิ ได้พบกับผู้คนมากมายและหลากหลายจนเกิดการพัฒนาฝีมือขึ้น จากการประลองและเรียนรู้จาก ยอดฝีมือ ในแต่ละด้าน ซึ่งคนเหล่านี้เป็นทั้ง คู่ต่อสู้ และ อาจารย์ ไปพร้อมกัน จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงด้านความคิดและจิดใจที่จากเดิมเป็นคนที่ใช้แต่ กำลัง และ สัญชาตญาณดิบ ในการต่อสู้เหมือนกับพวก สัตว์ป่า คิดที่จะต่อสู้อย่างบ้าเลือด/เอาเป็นเอาตาย ค่อยๆ เรียนรู้ สัจจธรรม และ ปรัชญา ของชีวิต ไปพร้อมกับฝีมือดาบที่พัฒนาไปเรื่อยๆ เปลี่ยนจากคนที่มีแต่ความมุทะลุดุดันจนเป็นคนที่มีความสุขุมลุ่มลึก และคอยพูดคุยกับตัวเองอยู่เสมอว่าตนเองต้องการอะไร ความเป็นหนึ่งในปฐพี ที่ตนเองเคยต้องการมาตลอดนั้นคืออะไรกันแน่ ดำเนินเรื่องสลับไปกับชีวิตของเพื่อนอีก 2 คน (ฮอนอิเด็ง มาตาฮาชิ  และ โอซึอุ) ที่ต่างแยกย้ายกันไปแล้ว วันดีคืนดีเส้นทางชีวิตของแต่ละคนก็กลับมาบรรจบพบกันเหมือนเส้นตรง 2 เส้น ที่มาตัดกันแล้วเพียงช่วงสั้นๆ ก็ต้องจากกันไปตามเส้นทางของแต่ละคน
มิยาโมโตะ มุซาชิ
ตัวเอกของเรื่อง เดิมชื่อ ชินเม็ง เทเคโซ เป็นบุตรชายของ ชินเม็ง มุนิไซ ยอดนักดาบมีชื่อ เกิดที่เมืองมิยาโมโตะในแคว้นซาคุ ต้องการจะเป็นนักดาบอันดับ 1 ในปฐพี จึงออกเดินทางฝึกวิชาด้วยการท้าประลองกับยอดฝีมือทั่วแผ่นดินเพื่อเอาชนะไปทีละคนๆ หากไม่มีใครที่สามารถเอาชนะตนได้ก็แสดงว่าเป็น หนึ่งในปฐพี แล้ว แต่ระหว่างนั้นก็ค่อยๆ เรียนรู้ความหมายของคำว่า หนึ่งในปฐพี ว่าแท้จริงแล้วคืออะไร รวมถึงได้ฝึกฝนด้านจิตใจไปด้วยจนเรียนรู้ปรัชญาของชีวิตจนเป็นเลิศควบคู่ไปกับเพลงดาบด้วย
ซาซากิ โคจิโร
ตัวเอกอีกคนหนึ่งของเรื่องหูหนวกแต่กำเนิดแต่สามารถเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ผ่านการอ่านหนังสือ 'กำพร้าตั้งแต่ยังเล็กเพราะครอบครัวถูกสังหารหมด รอดชีวิตเพราะบิดาส่งตัวมาให้กับ คาเนมากิ จิไซ ผู้เป็นครูดาบช่วยเลี้ยงดูโดยมีเพียงดาบเล่มยาวซึ่งถือเป็นมรดกเพียงชิ้นเดียวติดตัวมาด้วย ภายหลังได้ อิโต้ อิตโตไซ นักดาบชื่อดังที่เคยเป็นศิษย์ของ คาเนมากิ จิไซ ช่วยฝึกฝนให้ด้วยวิธีการปล่อยให้ต่อสู้เอาชีวิตรอดจากการต่อสู้จริงด้วยตัวเอง ก่อนที่จะเดินทางฝึกฝีมือเพียงลำพัง
ฮอนอิเด็ง มาตาฮาชิ
เกิดที่เมืองมิยาโมโตะ เป็นเพื่อนกับ มุซาชิ และ โอซึอุมา ตั้งแต่เด็ก เป็นคนไม่เอาไหนซึ่งถึงแม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันแต่ลึกๆ แล้วมีความอิจฉามุซาชิอยู่ เพราะเป็นคนเก่ง แข็งแรง ทำอะไรด้วยความมั่นใจ จึงพยายามจะเอาอย่างและเอาชนะให้ได้ จริงๆ แล้วเป็นคนดีแต่ก็มักจะแพ้ใจตัวเองเสียทุกที เคยอ้างชื่อของ ซาซากิ โคจิโร่ ไปใช้หากินในสถานการณ์ที่คล้ายกับ ตกบันไดพลอยโจน ทั้งที่จริงๆ แล้วไม่ต้องทำอย่างนั้นก็ได้ ซึ่งก็เป็นเพราะไอ้ความแพ้ใจตัวเองนี้ที่ทำให้ตามมุซาชิไม่ทันเสียที
โอซึอุ
เป็นเด็กกำพร้าที่บ้าน ฮอนอิเด็ง เก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็กโดยที่มีเพียงขลุ่ยเลาเดียวติดตัวมา เป็นเพื่อนกับ มุซาชิ และ มาตาฮาชิ มาตั้งแต่เด็ก รวมถึงเป็นคู่หมั่นของมาตาฮาชิที่ผู้ใหญ่หมั่นหมายให้ตั้งแต่เล็ก เคยคิดว่าตนเองชอบมาตาฮาชิ แต่ต่อมารู้ตัวว่าแท้จริงแล้วชอบมุซาชิอยู่โดยที่ไม่รู้ตัวมาก่อน (สาเหตุที่คิดว่าชอบมาตาฮาชินั้นก็เพราะมาตาฮาชิยอมเป็นเพื่อนกับมุซาชิ ทั้งที่ไม่มีใครยอมคบกับมุซาชิในวัยเด็กเลย)
ทาคุอัน
พระแห่งวัดชิปโปที่ไม่เหมือนกับนักบวชทั่วไป ทั้งด้านการดำเนินชีวิตและวิธีการสอนสั่ง ชอบออกเดินทางไปตามที่ต่างๆ เป็นคนแรกที่เริ่มชี้ทางสว่างให้กับมุซาชิ จนเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเปลี่ยนชื่อจาก ชินเม็ง ทาเคโซ เป็น มิยาโมโตะ มุซาชิ เพื่อไม่ให้ลืมตัวตนที่แท้จริงซึ่งมาจาก หมู่บ้านมิยาโมโตะ แล้วออกเดินทางเพื่อฝึกฝนตัวเองเพื่อเป็นหนึ่งในปฐพี
ซึจิคาเสะ โคเฮ
หนึ่งใน กลุ่มโจรซึจิคาเสะ ผู้เป็นน้องชายของ ซึจิคาเสะ เท็นมะ หัวหน้ากลุ่มโจร จนถูกขนานนามว่า "เทพเจ้าแห่งความตาย" เป็นผู้มีความเคลื่อนไหวคล่องแคล่วคล้ายกับพวกนินจา เคยต่อสู้กับมุซาชิเพราะโกรธแค้นที่สังหารพี่ชายตน แต่กลับโกรธแค้นเพราะพี่ชายถูกมุซาชิตัดหน้าสังหารเสียก่อน เนื่องจากต้องการที่จะเป็นคนสังหารพี่ชายด้วยมือตัวเองเพราะความแค้นส่วนตัวในอดีต ที่ได้บีบกล่องดวงใจ ทำให้ไม่สามารถมีอะไรกับผู้หญิงได้
ซึจิคาเสะ เท็นมะ
ซึจิคาเสะผู้พี่ผู้เป็นหัวหน้า กลุ่มโจรซึจิคาเสะ พา ซึจิคาเสะ โคเฮ น้องชายและลูกสมุนออกปล้นสะดมจนเป็นที่หวาดกลัวของชาวบ้าน เป็นคนฆ่าแม่แท้ๆ ของตนเองตาย และยังมีความหลังครั้งอดีต และเป็นความลับระหว่างตนกับโคเฮผู้เป็นน้องชายแท้ๆ บางอย่างอยู่ จนทำให้โคเฮโกรธแค้นและเกลียดชังเท็นมะแบบฝังใจ ขนาดที่ตั้งใจว่าเป็นคนฆ่าพี่ชายด้วยมือตัวเอง ต่อมาพบกับมุซาชิและมาตาฮาชิจนต่อสู้กัน สุดท้ายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้และถูกมุซาชิซึ่งเด็กว่าหลายปีฆ่าตาย
โยชิโอกะ เซจูโร่
โยชิโอกะผู้พี่ผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักโยชิโอกะ สำนักดาบชื่อก้องแห่งเกียวโต ด้วยรูปร่างหน้าตาที่บอบบางคล้ายผู้หญิง ประกอบกับนิสัยที่เป็นคนเจ้าสำราญ เอาแต่ดื่มสุราเคล้านารีไปวันๆ ทำให้ดูเหมือนคนไม่เอาไหน ไม่เหมาะสมจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนัก แต่แท้จริงแล้วเป็นมีผู้มีฝีมือดาบสูงส่งขนาดที่ว่ากันว่าถือเป็นอันดับ 1 ของเกียวโตเลยทีเดียว และมักจะคอยแอบช่วยเหลือ เด็นชิจิโร่ ผู้เป็นน้องชายอย่างลับๆ อยู่เสมอ เคยสอนเชิงมุซาชิจนฝากรอยแผลเป็นไว้กลางหน้าผากของมุซาชิ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในฝีมือดาบของทั้งคู่ในช่วงแรก และในช่วงสุดท้ายของชีวิตภายในค่ำคืนของวันขึ้นปีใหม่ เซจูโร่ได้พยายามลอบสังหารมุซาชิ เพื่อปกป้องเด็นชิจิโร่จากการประลองของทั้งสองที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ก็ต้องพบกับความพ่ายแพ้และถูกมุซาชิสังหารในที่สุด
โยชิโอกะ เด็นชิจิโร่
โยชิโอกะผู้น้อง มีรูปร่างสูงใหญ่น่าเกรงขาม เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง ไม่พอใจ เซจูโร่ พี่ชายที่มักจะทำตัวไม่สมกับเป็นเจ้าสำนัก และมักแสดงออกเหมือนตนมีฝีมือไม่ด้อยกว่าพี่ชายเสมอ ทั้งที่ลึกๆ แล้วยอมรับในฝีมือและความอัจฉริยะของพี่ชายอยู่ก็ตาม ยามปกติจะทำตัวเหมือนเป็นเจ้าสำนักคอยปกครองสำนักด้วยตนเองอยู่เสมอ ต่อมาภายหลังได้ประลองกับ มิยาโมโตะ มุซาชิ และได้พ่ายแพ้ไปในที่สุด
หอเกียรติยศ
หอเกียรติยศ ได้รับการแบ่งเป็นประเภทใหญ่ๆ ไว้หลายประเภทได้แก่
วากาบอนด์
กิอน โทจิ
คนสนิทและเป็นผู้ติดตาม โยชิโอกะ เซจูโร่ ไปทุกๆ แห่ง เป็นเสมือนแกะดำของสำนักโยชิโอกะที่เชื่อมั่นในฝีมือของตัวเอง และไม่ให้ความยอมรับนับถือใครในสำนักเลยแม้แต่ โยชิโอกะ เด็นชิจิโร่ ที่เป็นผู้สืบทอดลำดับที่ 2 และเป็นเสมือนหนึ่งเจ้าสำนักด้วย จะมีก็เพียงแต่เซจูโร่ผู้เป็นนายเพียงคนเดียวที่ยอมรับว่าเหนือกว่า ทำให้แม้แต่ศิษย์ร่วมสำนักไม่ค่อยชอบเท่าใดนัก และภายหลังจากที่ 'มิยาโมโตะ มุซาชิ' ได้เข้าบุกรุกสำนักโยชิโอกะ ก็ได้ติดตามไล่ล่า 'มิยาโมโตะ มุซาชิ' แต่ด้วยสุราและขาดการฝึกซ้อมฝีมือดาบ ทำให้ฝีมือถดถอยลงไปมาก ต่อมาเมื่อเจอ 'มิยาโมโตะ มุซาชิ' อีกครั้ง ก็ได้เข้าไปมุ่งทำร้าย และถูกสังหารในที่สุด
หอเกียรติยศ
ในแต่ละประเภทจะแบ่งย่อยลงไป เช่นด้านกีฬา แบ่งลงไปตามชนิดกีฬา ดังที่มิกกี แมนเทิล นักเบสบอลอเมริกันได้รับการบรรจุชื่อไว้ใน"หอเกียรติยศเบสบอลแห่งชาติ" เป็นต้น ผู้ดำเนินการหรือเจ้าของหอเกียรติยศอาจเป็นทั้งภาครัฐและภาคเอกชน แต่ส่วนใหญ่มักเป็นองค์กรหรือสมาคมหรือชมรมของผู้ประกอบกิจกรรมนั้นๆ ทั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่น เช่นหอเกียรติยศนักเขียนภาพการ์ตูนแคนาดา, หอเกียรติยศกอล์ฟแห่งโลก ฯลฯ
วากาบอนด์
อุเอดะ เรียวเฮ
ศิษย์เอกแห่งสำนักโยชิโอกะ เสมือนเป็นพ่อบ้านของบ้านโยชิโอกะที่คอยดูแลความเรียบร้อยต่างๆ ภายในสำนัก และยังเป็นผู้ที่คอยติดตามเด็นชิจิโร่อยู่เสมอ เป็นผู้ที่มีความซื่อสัตย์ต่อสำนักและว่ากันว่าเป็นผู้มีฝีมือสูงที่สุดในบรรดาศิษย์สำนักโยชิโอกะ ภายหลังจากพี่น้องโยชิโอกะ ได้ถูก 'มิยาโมโตะ มุซาชิ' สังหารก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเจ้าสำนัก และรวบรวมศิษย์ร่วมสำนักโยชิโอกะกว่า 70 ชีวิตเข้าสังหารมุซาชิ แต่ก็ถูกมุซาชิสังหารเกือบทั้งหมด และตัวเองก็พ่ายแพ้ในการต่อสู้ในครั้งนั้นด้วย
หอเกียรติยศ
หอเกียรติยศที่เก่าแก่แห่งหนึ่งที่นับเป็นตัวอย่างได้คือ "วิหารวาลฮาลลา" หรือ หอเกียรติยศและชื่อเสียงแห่งเยอรมัน ในแคว้นบาวาเรียซึ่งเปิดเมื่อ พ.ศ. 2355
วากาบอนด์
โจทาโร่
เด็กที่ชื่นชมในตัวมุซาชิ และคอยติดตามมุซาชิในฐานะศิษย์โดยหวังว่าจะพัฒนาให้เป็นคนเก่งและแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกัน นอกจากนี้โจทาโร่ยังมีลักษณะคล้ายกับมุซาชิในวัยเด็กอีกด้วย และเป็นผู้ใช้แสตนด์(นั่นมัน คูโจ โจทาโร่)
หอเกียรติยศ
นอกจากหอเกียรติยศซึ่งเป็นอาคารแล้ว ยังมีรูปแบบที่ใช้บาทวิถีเป็นที่แสดงที่เรียกว่า "บาทวิถีแห่งผู้เรืองนาม" (Walk of fame) เช่น บาทวิถีแห่งผู้เรืองนามในฮอลลีวูด บาทวิถีแห่งผู้เรืองนามแห่งแคนาดา บาทวิถีแห่งผู้เรืองนามแห่งเซนต์หลุยส์
วากาบอนด์
โฮโซอิน อินเอย์
โฮโซอินรุ่นแรกที่รู้จักกันในนาม หอกแห่งโฮโซอิน พระผู้บรรลุในวิชาหอกและการฝึกฝนจิตใจ ปัจจุบันออกจากวงการแล้ว วันๆ เอาแต่ปลูกผักและปฏิบัติธรรม แต่เดิมมุซาชิตั้งใจจะไปหาเพื่อประลองด้วยหมายจะพิชิตอินเอย์ให้ได้ แต่เมื่อพบกับพลังจิตที่แผ่ออกมาถึงกับทำให้มุซาชิก้าวขาไม่ออก และกลายมาเป็นอาจารย์ สอนวิชาให้กับมุซาชิด้วยหวังว่าจะช่วยสอนให้ อินชุน ศิษฐ์เอกผู้สืบทอดวิชาให้รู้จักกับ "ความกลัว" ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่อินชุนยังขาดอยู่ โดยกล่าวกับมุซาชิว่า "สำหรับผู้ที่แข่งแกร่งทุกคน ในการต่อสู้ทุกครั้งย่อมต้องมีความกลัว แต่ต่างกันที่คนๆ นั้นจะสามารถต่อสู้กับ "ความกลัว" นั้น โดยไม่สนใจมันได้หรือไม่"
โฮโซอิน อินชุน
โฮโซอินรุ่นที่ 2 ผู้ที่ถูกวางตัวให้เป็นผู้สืบทอดโฮโซอินต่อจาก อินเอย์ เป็นผู้มีความเป็นเลิศด้านการต่อสู้โดยเฉพาะ"หอก" แต่ก็ยังไม่สามารถสมบูรณ์ได้เนื่องจากยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังขาดไป นั่นคือ "ความกลัว" ทำให้อินเอย์ผู้เป็นอาจารย์เกรงว่าวันใดที่ต้องพบกับ "ความกลัว" อินชุนจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับมันได้ อินชุนเคยปะทะกับมุซาชิถึง 2 ครั้ง และเป็นผู้หยิบยื่นความพ่ายแพ้ให้กับมุซาชิเป็นครั้งแรก ซึ่งในครั้งนั้นทำให้มุซาชิบาดเจ็บอาการสาหัสทั้งทางกายและจิตใจ เพราะนอกจากเป็นครั้งแรกที่แพ้แล้ว ยังทำให้มุซาชิรู้จักคำว่า "กลัว" อย่างลึกซึ้งขนาดทำให้มุซาชิต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะมาพ่ายให้กับมุซาชิในการประลองครั้งที่ 2
ยางิว เซคิชูไซ
ผู้มีความล้ำลึกในด้านเพลงดาบ จนถูกขนานนามว่าเป็น เจ้าแห่งดาบ จนว่ากันว่าเป็น หนึ่งในปฐพี และยังมีจิตใจที่ลึกล้ำแผ่พลังออกมา จนทำให้คู่ต่อสู้พ่ายแพ้ไปด้วยตัวเองทั้งที่ยังไม่ได้สู้กัน ครั้งที่มุซาชิลอบเข้าไปในบ้านยางิวหมายจะสังหารเพื่อได้ชื่อเป็นหนึ่งในปฐพีแทน แต่กลับต้องแพ้ทั้งที่เป็นเพียงแค่คนแก่ซึ่งกำลังหลับอยู่ เพราะพลังจิตที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงจนมุซาชิไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากนี้ยังเป็นจุดเริ่มต้นให้มุซาชิกลับมาทบทวนความหมายของคำว่า หนึ่งในปฐพี อีกครั้งว่าคืออะไรกันแน่ และพูดคุยกับมุซาชิด้วยจิตว่า "ถ้ายังมัวว่ายอยู่ในทะเล ก็จะไม่รู้ว่าทะเลกว้างแค่ไหน" ซึ่งหมายถึงว่าหากยังหมกมุ่นอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนเกินไป ก็จะไม่เห็นสิ่งอื่นที่จะทำให้เรา สามารถเข้าใจความหมายของสิ่งที่เรากำลังค้นหาได้อย่างแท้จริง เพราะแท้จริงแล้ว หนึ่งในปฐพี ก็เป็นเพียงแค่ คำๆ หนึ่ง เท่านั้น
ชิชิโดะ ไบเค็ง
ผู้ใช้ "เคียวโซ่" จนเป็นที่ล่ำลือกันในหมู่ผู้ฝึกวิชา หรือพยายามจะสร้างชื่อในวงการซามูไร แต่เดิมเป็นเพียงอันธพาลและโจรกระจอกที่คอยลักขโมย ปล้น ฆ่า และ รีดไถ ภายหลังถูก ซึจิคาเสะ โคเฮ สังหารพร้อมกับลูกน้อง แล้วใช้ชื่อของ "ชิชิโดะ ไบเค็ง" นับแต่นั้นมา มีเพียงชาวบ้านในพื้นที่ไม่กี่คนที่รู้ว่าไบเค็ง(ตัวจริง)ตายไปแล้ว ซึ่งก็สังเกตเห็นว่านับตั้งแต่ที่ชิชิโดะ ไบเค็ง(ตัวจริง)ตายไป กลับมีบรรดาผู้มีฝีมือเดินทางมาเพื่อประลองหรือขอดูวิชา "เคียวโซ่" กันเป็นจำนวนมาก ผิดกับตอนที่ชิชิโดะ ไบเค็ง(ตัวจริง)ยังมีชีวิตอยู่ ที่มีแต่พวกซามูไรร่อนเร่ หรืออันธพาลทั่วไปเดินทางมาหา จึงคิดว่านักดาบมีฝีมือเหล่านี้(ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือมุซาชิด้วย)คงจะเดินทางมาต่อสู้กับ "วิญญาณของชิชิโดะ ไบเค็ง" เป็นแน่
คาเนมากิ จิไซ
อดีตครูดาบที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง แต่นับจากที่พ่ายแพ้ให้กับ อิโต้ อิตโตไซ ศิษย์ที่ตนสอนมากับมือ ชีวิตก็เริ่มตกต่ำลงจนหลีกหนีจากวงการกลายมาเป็นเพียงแค่ตาแก่คนหนึ่งที่มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบทริมทะเล แถมยังถูกชาวบ้านและเด็กๆ มองว่าเป็นคนบ้า ก่อนที่จะเก็บโคจิโร่มาเลี้ยง หลังจากที่ซาซากิผู้พ่อซึ่งเป็นหนึ่งในอดีตศิษย์ของตนถูกสังหารและครอบครัวต้องล่มสลาย
อิโต้ อิตโตไซ
นักดาบมีชื่อผู้เคยเป็นศิษย์ของ คาเนมากิ จิไซ แต่ด้วยนิสัยที่มีความมั่นใจในฝีมือและคิดว่าเรียนรู้มาจากอาจารย์หมดสิ้นทุกอย่างแล้ว จึงพิสูจน์ด้วยการท้าประลองกับผู้เป็นครูก่อนจะเอาชนะมาได้อย่างไม่ยาก ภายหลังเดินทางฝึกฝนวิชาไปเรื่อย ระหว่างทางก็จะมีผู้คนไม่น้อยที่มาฝากขอตัวเป็นศิษย์หรือขอประลองขอคำชี้แนะเสมอ ต่อมาได้รับโคจิโร่เป็นศิษย์แต่สอนด้วยวิธีของตนซึ่งเป็นวิธีเดียวกับที่ตนเองใช้ฝึกมาตลอด ก็คือให้ต่อสู้จริงโดยเอาชีวิตเข้าแลกที่หากรอดชีวิตมาได้ครั้งหนึ่งเท่ากับได้เรียนรู้มากกว่าการฝึกฝนทั่วไปหลายสิบปี
โคเรียเซอราทอปส์
โคเรียเซอราทอปส์ (코리아케라톱스; Koreaceratops) เป็นสกุลหนึ่งของมูลฐานสายวิวัฒนาการไดโนเสาร์กลุ่มเซอราทอปเซียน ที่ได้ค้นพบที่ชั้นหินครีเทเชียสตอนต้นในยุคอัลเบียน ที่ประเทศเกาหลีใต้ มันเป็นตัวอย่างต้นแบบแรกของรหัส KIGAM VP 200801 ชุดเป็นปล้องของกระดูกสันหลังมีหาง 36 ปล้อง ซึ่งอยู่ในกลุ่มของขาหลังบางส่วน และกระดูกก้น ตัวอย่างนี้ได้รับการค้นพบที่กลุ่มหินทราย ที่ได้รับการรวมเข้าไปในเขื่อนทันโดที่เมืองฮวาซอง ตามตัวอย่างสำหรับการทดสอบที่ได้แนะนำให้ตัดออกไปมากขึ้น ได้แสดงให้เห็นว่ามันมีอยู่ก่อนการขุดเจาะหิน เขื่อนแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1994 และชุดกระดูกได้ถูกนำมาสร้างความสนใจต่อนักบรรพชีวินวิทยาครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 ภายหลังจากรัฐได้ประกาศอย่างเป็นทางการ ตัวอย่างนี้เป็นไปได้ว่าอาจมาจากส่วนล่างของแนวหิน ส่วนบนของชั้นหินที่ยังไม่มีการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการนี้มีอายุอยู่ในช่วง 103 ± 0.5 ล้านปีก่อน ที่มาของชื่อ โคเรียเซอราทอปส์ ได้รับการอธิบายโดย อี ยองนัม กับเพื่อนร่วมงานใน ค.ศ. 2011 ซึ่งชื่อสกุลเป็นการผสมระหว่างคำว่า "Korea" กับภาษากรีก คือ κερας/keras ที่หมายถึง 'เขาสัตว์' กับคำว่า οψις/opsis ที่หมายถึง 'ใบหน้า' โดยชนิดต้นแบบคือ K. hwaseongensis โดยตั้งชื่อตามชื่อเมืองฮวาซอง
โคเรียเซอราทอปส์ มีความโดดเด่นตรงเงี่ยงที่อยู่บนกระดูกสันหลังส่วนหาง และกระดูกข้อต่อ ในบางส่วนของปลายกระดูกสันหลังส่วนหาง เงี่ยงบนกระดูกสันหลังส่วนหางมีความสูงกว่ากระดูกสันหลังส่วนลำตัวกว่าห้าเท่าที่แนบติดกัน อีและคณะตั้งข้อสังเกตว่าเซอราทอปเซียนอื่นๆอีกหลายชนิดยังมีเงี่ยงสูงบนหางของพวกมันด้วยเช่นกัน โดยลักษณะเช่นนี้จะปรากฏในหลายสายพันธุ์ของเทอราทอปเซียน อีและคณะได้ตั้งสมมติฐานว่าเป็นคุณสมบัติที่ถูกพัฒนาอยางเป็นอิสระ บางทีอาจจะเป็นการปรับตัวสำหรับการว่ายน้ำ อีและคณะได้ดำเนินการสายวิวัฒนาการ และได้ค้นพบว่าโคเรียเซอราทอปส์มีตำแหน่งอยู่ระหว่างอาร์คีโอเซอราทอปส์ และได้มาอยู่ในกลุ่มเซอราทอปเซียน
ละครลิง
ละครลิง เป็นการแสดงละครโดยใช้ ลิง เป็นผู้แสดง เป็นศิลปะพื้นบ้านนิยมแสดงตามงานบุญ งานวัดต่างๆ ปัจจุบันเหลือละครลิง ให้ชมเพียงคณะเดียว คือ "ศิษย์พระกาฬละครลิง" มีดาราประจำคือ "ประกิตจูเนียร์" แสดงอยู่ที่ โรงละครลิง ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ
ภูเขาไฟเมานาเคอา
ภูเขาไฟเมานาเคอา (Mauna Kea) เป็นภูเขาไฟที่สงบแล้ว ตั้งอยู่ในรัฐฮาวาย สหรัฐอเมริกา เป็นภูเขาหนึ่งในห้าลูกที่ประกอบกันเป็นเกาะฮาวาย โดยภูเขาอีกสี่ลูก คือ ภูเขาไฟโคฮาลา ภูเขาไฟฮูอาลาไล ภูเขาไฟเมานาโลอา ภูเขาไฟคีเลาเวอา
เมานาเคอามีความสูงวัดจากระดับน้ำทะเล 13,796 ฟุต หรือ 4,205 เมตร สูงที่สุดในเกาะฮาวาย โดยสูงกว่ายอดเขาเมานาโลอาประมาณ 120 ฟุต (37 เมตร) เมานาเคอามีความสูงวัดจากฐานส่วนที่จมอยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกอีกประมาณ 19,000 ฟุต (5,800 เมตร) เมื่อรวมกันแล้วเมานาเคอามีความสูงมากกว่า 33,000 ฟุต (10,000 เมตร) ซึ่งสูงที่สุดในโลก และสูงกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์
เมานาเคอาเป็นภาษาฮาวาย แปลว่า ภูเขาสีขาว เนื่องจากมีหิมะปกคลุมยอดเขาตลอดทั้งปี บนยอดเขามีทัศนวิสัยที่ดี เหมาะสำหรับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ โดยมีกล้องดูดาวอยู่บนยอดเขาถึง 13 กล้องจากหลายประเทศ รวมทั้งหอดูดาวเคก 1 และ 2 (W.M.Keck Observatory) และกล้องวิทยุโทรทรรศน์หนึ่งในสิบกล้อง ที่ประกอบกันเป็น แถวลำดับเส้นฐานยาวมาก (VLBA) ของหอดูดาววิทยุแห่งชาติ (National Radio Astronomy Observatory - NRAO) สหรัฐอเมริกา
รายชื่อสายการบินในมาเก๊า
นี่คือ รายชื่อสายการบิน ซึ่งมีใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศปัจจุบันที่ออกโดย สำนักงานการบินพลเรือนของมาเก๊า (, Autoridade de Aviação Civil)
คฤหาสน์โรมันฟิชบอร์น
คฤหาสน์โรมันฟิชบอร์น (Fishbourne Roman Palace) เป็นคฤหาสน์โรมันตั้งอยู่ที่หมู่บ้านฟิชบอร์นในมณฑลเวสต์ซัสเซ็กซ์ในอังกฤษ เป็นคฤหาสน์โรมันที่สร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 ราวสามสิบปีหลังจากโรมันพิชิตบริเตน ณ ที่ตั้งของที่มั่นกองทหารโรมันที่ก่อตั้งโดยกองรุกรานของจักรพรรดิคลอเดียสในปี ค.ศ. 43 คฤหาสน์ฟิชบอร์นเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมัน ลักษณะของคฤหาสน์เป็นผังสี่เหลี่ยมล้อมรอบด้วยสวนทางการ ทางตอนเหนือได้รับการสร้างตามแบบของเดิมขึ้นใหม่ คฤหาสน์ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายในคริสต์ศตวรรษที่ 2 และ 3 ที่รวมทั้งการปูโมเสกที่เป็นสีสรรค์ที่หรูหรากว่าเดิมทับโมเสกเดิมที่เป็นสีขาวดำ และรวมทั้งโมเสกรูปโลมาที่ยังคงอยู่ในสภาพดีทางปีกเหนือของสิ่งก่อสร้าง ตัวสิ่งก่อสร้างยังคงอยู่ในช่วงที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงเมื่อถูกเพลิงไหม้ในปี ราว ค.ศ. 270 หลังจากนั้นตัวสิ่งก่อสร้างก็ถูกทิ้งร้าง
โรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
โรงพยาบาลศรีนครินทร์ (Srinagarind Hospital) เป็นโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยระดับตติยภูมิขั้นสูงแห่งแรกในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและเป็นโรงเรียนแพทย์สังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ประวัติ
วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2518 คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ได้เริ่มเปิดอาคารชั่วคราวเพื่อการเรียนการสอนของนักศึกษาแพทย์และ ให้บริการประชาชน โดยใช้อาคารโรงพยาบาลโรคเรื้อนเดิมบริเวณสีฐาน ซึ่งเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว เรียกว่า "โรงพยาบาลฮัท" (Hut Hospital)
ต่อมาโรงพยาบาลศรีนครินทร์ได้กำเนิดขึ้นด้วยความร่วมมือระหว่าง รัฐบาลไทยและรัฐบาลนิวซีแลนด์เพื่อให้ประชาชนในภาคตะวันออก เฉียงเหนือซึ่งเป็นภูมิภาคที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศไทยได้รับ บริการจากสถานพยาบาลในระดับมหาวิทยาลัย และเพิ่มศักยภาพในการ ผลิตแพทย์และบุคลากรด้านสาธารณสุขทุกประเภท ให้มีความรู้ ความชำนาญ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงวางศิลาฤกษ์ ณ อาคารโรงพยาบาล ศรีนครินทร์ เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 และมีพระบรมราชโองการพระราชทานนามว่า "โรงพยาบาลศรีนครินทร์" ตามพระนามของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี
เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2526 ในวโรกาสที่สมเด็จพระศรีนครินทราบรม ราชชนนีมีพระชนมายุ 89 พรรษา ได้มีการก่อสร้างอาคารเพิ่มเติมเพื่อใช้เป็นตึกผ่าตัดหลังใหม่มีห้องผ่าตัดเพิ่มขึ้นอีก 9 ห้อง เพื่อให้การบริการตรวจวินิจฉัยและรักษาพยาบาลแก่ประชาชนที่มารับการผ่าตัดได้เพิ่มขึ้น ซึ่งพระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จมาทรงวางศิลาฤกษ์และพระราชทานนามว่า "อาคาร 89 พรรษาสมเด็จย่า" เมื่อวันที่ 21 ธันวาคมพ.ศ. 2532 และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามกุฎราชกุมารเสด็จแทนพระองค์มาทรงเปิดอาคาร เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2537