cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี
พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตคือ เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี (วิกตอเรีย อเดเลด แมรี่ หลุยซา) ซึ่งมีพระนามลำลองว่า "วิกกี้" ประสูติเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2383 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2444 ห้าเดือนหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระราชชนนี ทรงได้รับการสถาปนาเป็น พระราชกุมารี เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2384 และอภิเษกสมรสในวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2401 กับ เจ้าชายฟรีดริช มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย (ฟรีดริช วิลเฮล์ม นิโคเลาส์ คาร์ล; 18 ตุลาคม พ.ศ. 2374 - 18 มิถุนายน พ.ศ. 2431 พระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 ซึ่งต่อมาได้สืบราชสมบัติเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งเยอรมนี และครองราชย์ระหว่างเดือนมีนาคม-มิถุนายน พ.ศ. 2431) และมีพระโอรสธิดาจำนวนแปดพระองค์และพระราชนัดดายี่สิบสามพระองค์
เจ้าหญิงพระราชกุมารีไม่เพียงแต่เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตเท่านั้น ยังเป็นพระราชมารดาของพระราชนัดดาพระองค์แรกด้วยคือ สมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี (27 มกราคม พ.ศ. 2402 - 4 มิถุนายน พ.ศ. 2484) และเป็นพระอัยยิกาในพระราชปนัดดาพระองค์แรกในเก้าสิบพระองค์คือ เจ้าหญิงฟีโอดอราแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 26 สิงหาคม พ.ศ. 2488) พระธิดาในเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งปรัสเซีย และพระราชปนัดดาพระองค์สุดท้ายที่สิ้นพระชนม์คือ เลดี้ แคทเธอรีน แบรนด์แรม (4 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2550) พระธิดาพระองค์สุดท้ายในเจ้าหญิงโซฟีแห่งปรัสเซีย
ทั้งสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนีและพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร (พระราชโอรสในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 พระอนุชาในเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี) รวมถึงสมเด็จพระจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระธิดาในเจ้าหญิงอลิซและพระมเหสีในพระเจ้าซาร์นิโคลาสที่ 2 แห่งรัสเซีย ต่างเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียด้วยกันทั้งสิ้น ตามแผนภูมิต่อไปนี้
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7
เจ้าชายอัลเบิร์ต เอ็ดเวิร์ด (9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2384 - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2453) ขณะนั้นดำรงพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ อภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2406 กับ เจ้าหญิงอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก (อเล็กซานดรา แคโรไลนา มารี ชาร์ล็อต หลุยส์ จูเลีย; 1 ธันวาคม พ.ศ. 2387 - 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2468 พระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก) มีพระราชโอรส 3 พระองค์ (พระองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อประสูติได้หนึ่งวัน) พระราชธิดา 3 พระองค์ พระราชภาคิไนย 7 พระองค์ (พระองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ในพระครรภ์) และพระราชภาติกา 3 พระองค์ เจ้าชายแห่งเวลส์เสวยราชสมบัติเป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และ สมเด็จพระจักรพรรดิแห่งอินเดีย หลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระบรมราชชนนี เมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2444
พระเจ้าจอร์จที่ 5 (ครองราชย์ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2453 - 20 มกราคม พ.ศ. 2479) พระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และเจ้าหญิงอเล็กซานดรา เป็นพระบรมราชชนกในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 (ครองราชย์ 20 มกราคม - 11 ธันวาคม พ.ศ. 2479) และ พระเจ้าจอร์จที่ 6 (ครองราชย์ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2479 - 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495) และพระอัยกาในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (เสวยราชสมบัติหลังจากการเสด็จสวรรคตของพระชนกในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495) และ เจ้าหญิงมาร์กาเร็ต เคาน์เตสแห่งสโนว์ดอน (21 สิงหาคม พ.ศ. 2473 - 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545) ในฐานะพระราชธิดาในพระเจ้าจอร์จที่ 6 และสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระบรมราชชนนี (เดิมคือ เลดี้ เอลิซาเบธ โบวส์-ลีออน; 4 สิงหาคม พ.ศ. 2443 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2545) สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตจีงเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และลื่อในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย รวมทั้งยังสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าจอร์จที่ 3 พระอัยกาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียด้วย
เจ้าหญิงม็อดแห่งเวลส์ พระราชธิดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และเจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งนอร์เวย์ เมื่อเจ้าชายคาร์ลแห่งเดนมาร์ก พระสวามี เสด็จขึ้นครองราชสมบัติแห่งนอร์เวย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 (ครองราชย์ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 - 21 กันยายน พ.ศ. 2500) เมื่อประเทศนอร์เวย์ประกาศอิสรภาพแยกตัวออกจากการรวมกับประเทศสวีเดนในปี พ.ศ. 2448 ส่วนพระโอรสซึ่งเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เสวยราชสมบัติเป็น สมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 (ครองราชย์ 21 กันยายน พ.ศ. 2500 - 17 มกราคม พ.ศ. 2534) ดังนั้นพระราชโอรสธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีฮารัลด์ที่ 5 (เสวยราชสมบัติในวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2534) เจ้าหญิงรังน์ฮิลด์และเจ้าหญิงแอสตริด จีงเป็นพระราชปนัดดาในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และลื่อในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต
เจ้าหญิงอลิซ
เจ้าหญิงอลิซ (อลิซ ม็อด แมรี) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2386 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2421 ซึ่งเป็นวันเดียวกันกับการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเบิร์ตเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน พระองค์อภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2405 กับ เจ้าชายลุดวิกแห่งเฮสส์และไรน์ (ฟรีดริช วิลเฮล์ม ลุดวิก คาร์ล; 12 กันยายน พ.ศ. 2380 - 13 มีนาคม พ.ศ. 2435 พระโอรสในเจ้าชายคาร์ลแห่งเฮสส์และไรน์ และเจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งปรัสเซีย ต่อมาได้สืบราชบัลลังก์เป็นแกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์และไรน์ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2420) และมีพระโอรส 2 พระองค์ (พระองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์) พระธิดา 5 พระองค์ พระภาคิไนย 9 พระองค์ (พระองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ในพระครรภ์) และพระภาติกา 7 พระองค์
เจ้าหญิงอลิกซ์แห่งเฮสส์และไรน์ พระธิดาพระองค์ที่หกในเจ้าหญิงอลิซและแกรนด์ดยุกลุดวิกแห่งเฮสส์และไรน์ และพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ดำรงพระราชอิสริยยศเป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย เมื่ออภิเษกสมรสกับสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลาสที่ 2 แห่งรัสเซีย เมื่อในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2437 ณ กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ประเทศรัสเซีย พระองค์ทรงเป็นพาหะของโรคฮีโมฟิเลียและได้นำพันธุกรรมบกพร่องเข้าไปสู่ราชวงศ์โรมานอฟของรัสเซีย โดยส่งผ่านโรคไปยังพระโอรสเพียงพระองค์เดียวคือ แกรนด์ดยุกอเล็กซิส มกุฎราชกุมารแห่งรัสเซีย และเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญซึ่งทำให้เกิดการล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซียในช่วงการปฏิวัติรัสเซียเมื่อปี พ.ศ. 2460
เจ้าชายแอร์นส์ ลุดวิก แกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์และไรน์ พระโอรสในเจ้าหญิงอลิซและพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียอีกพระองค์หนึ่ง อภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2437 กับ เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินบะระ พระญาติชั้นที่หนึ่งฝ่ายพระมารดา ซึ่งเป็นพระธิดาในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ พระอนุชาในเจ้าหญิงอลิซ แต่ได้หย่าร้างกันในปี พ.ศ. 2444
เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ
เจ้าชายอัลเฟรด (อัลเฟรด เออร์เนส อัลเบิร์ต) พระราชโอรสพระองค์ที่สองในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2387 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2443 ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งเอดินบะระ เอิร์ลแห่งอัลส์เตอร์และเคนต์ ในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2409 และอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2417 ณ พระราชวังฤดูหนาว กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก กับ แกรนด์ดัชเชสมารี อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย (17 ตุลาคม พ.ศ. 2396 - 24 ตุลาคม พ.ศ. 2463 พระราชธิดาในสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย) พระองค์มีพระโอรส 2 พระองค์ (หนึ่งพระองค์สิ้นพระชนม์ในพระครรภ์) พระธิดา 4 พระองค์ พระภาคิไนย 5 พระองค์ (8 พระองค์มีพระชนม์ผ่านสัปดาห์แรก) และพระภาติกา 8 พระองค์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2436 เจ้าชายอัลเฟรดทรงได้รับตำแหน่งจอมพลเรือแห่งราชนาวีอังกฤษ ไม่นานก่อนที่จะสืบราชสมบัติเป็นดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน
เจ้าหญิงเฮเลนา
เจ้าหญิงเฮเลนา (เฮเลนา ออกัสตา วิกตอเรีย) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2389 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2466 พระองค์ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2409 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังวินด์เซอร์ กับ เจ้าชายคริสเตียนแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-ออกุสเท็นบูร์ก (ฟรีดริช คริสเตียน คาร์ล ออกุสต์; 22 มกราคม พ.ศ. 2374 - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2460 พระโอรสในเจ้าชายคริสเตียน ดยุกแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-ออกุสเท็นบูร์ก) มีพระโอรส 2 พระองค์และพระธิดา 2 พระองค์ซึ่งเจริญพระชนม์เป็นผู้ใหญ่ และมีพระโอรสอีก 2 พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อแรกประสูติ เจ้าหญิงเฮเลนาและเจ้าชายคริสเตียนไม่มีพระราชนัดดาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่มีพระนัดดานอกสมรสจำนวนหนึ่งคน ซึ่งเสียชีวิตโดยไม่มีทายาทสืบสกุล เช่นเดียวกับพระบรมวงศานุวงศ์อังกฤษพระองค์อื่นๆ ที่มีพระอิสริยยศของเยอรมัน (เช่น เจ้าชายหลุยส์แห่งบัทเทนแบร์ก) เจ้าหญิงเฮเลนา เจ้าชายคริสเตียน และพระธิดาสองพระองค์ได้สละพระอิสริยยศแห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์ในปี พ.ศ. 2460 เมือจักรวรรดิอังกฤษและเยอรมันเป็นปฏิปักษ์กันในสงครามโลกครั้งที่ 1
เจ้าหญิงลูอีส
เจ้าหญิงลูอีส (ลูอีส แคโรไลน์ อัลเบอร์ตา) เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สี่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2391 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2482 อภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2421 ณ พระราชวังวินด์เซอร์ กับ จอห์น แคมป์เบลล์ ดยุกที่ 9 แห่งอาร์กายล์ (จอห์น จอร์จ เอ็ดเวิร์ด เฮนรี ดักลาส ซูเธอร์แลนด์ แคมป์เบลล์; 6 สิงหาคม พ.ศ. 2388 - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2457) ซึ่งดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแคนาดา ระหว่างวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2421 - 22 ธันวาคม พ.ศ. 2423 พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์แรกของพระมหากษัตริย์นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2057 ที่เลือกอภิเษกสมรสกับสามัญชนมากกว่าสมาชิกจากพระราชวงศ์ด้วยกัน
เจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น
เจ้าชายอาร์เธอร์ (อาร์เธอร์ วิลเลียม แพทริค อัลเบิร์ต) พระราชโอรสพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต ประสูติเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2393 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2485 พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดยุกแห่งคอนน็อตและสแตรธเอิร์น และเอิร์ลแห่งซัสเซกซ์ เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2417 และอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2422 ณ โบสถ์เซนต์จอร์จ พระราชวังวินด์เซอร์ กับ เจ้าหญิงหลุยส์ มาร์กาเรเทแห่งปรัสเซีย (หลุยส์ มาร์กาเรเท อเล็กซานดรา วิคตอเรีย แอ็กเนส; 25 มิถุนายน พ.ศ. 2403 - 14 มีนาคม พ.ศ. 2460 พระธิดาในเจ้าชายฟรีดริช คาร์ลแห่งปรัสเซีย) และมีพระโอรส 1 พระองค์ พระธิดา 2 พระองค์ พระภาคิไนย 6 พระองค์ และพระภาติกา 1 พระองค์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2454 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งให้เจ้าชายอาร์เธอร์เป็นผู้สำเร็จราชการแคนาดา นับเป็นเชื้อพระวงศ์พระองค์แรกและพระองค์เดียวที่ได้ดำรงตำแหน่งนี้
เจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งคอนน็อต พระธิดาในเจ้าชายอาร์เธอร์ (และพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย) อภิเษกสมรสเมื่อปี พ.ศ. 2448 กับ เจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟแห่งสวีเดน และดำรงพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงมกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน เมื่อพระสวามีทรงเป็นรัชทายาทแห่งสวีเดนในปี พ.ศ. 2450 พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2463 สามสิบปีก่อนที่พระสวามีได้เสวยราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งสวีเดน
เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี
เจ้าหญิงอลิซแห่งออลบานี พระธิดาในเจ้าชายเลโอโพลด์ (และเป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย) อภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2447 กับ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเท็ก พระอนุชาในสมเด็จพระราชินีแมรี และดำรงพระอิสริยยศเป็น เคานท์เตสแห่งแอธโลน และไวเคานท์เตสเทรมาตัน เมื่อพระสวามีทรงได้รับการสถาปนาเป็นเอิร์ลแห่งแอธโลน และไวเคานต์เทรมาตัน ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2460 พระองค์เป็นพระราชนัดดาที่ดำรงพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (97 พรรษา) นอกจากนี้เจ้าหญิงยังทรงเป็นพาหะของโรคฮีโมฟิเลีย ซึ่งได้รับการถ่ายทอดมาจากพระบิดาและส่งผ่านไปยังพระโอรสสองพระองค์
เจ้าชายเลโอโพลด์มีพระโอรสที่ประสูติหลังจากการสิ้นพระชนม์อีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายชาร์ลส์ เอ็ดเวิร์ด ซึ่งได้ทรงสืบทอดพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งอัลบานีเมื่อแรกประสูติในปี พ.ศ. 2427 พระองค์ได้เสวยราชสมบัติเป็นดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา หลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายอัลเฟรด พระปิตุลาในปี พ.ศ. 2443 และต้องสละราชบัลลังก์ในปี พ.ศ. 2461 รวมทั้งพระอิสริยยศ ฐานันดรศักดิ์ และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างๆ ของอังกฤษทั้งหมดในปี พ.ศ. 2462 เนื่องจากทรงอยู่ในฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์กับประเทศอังกฤษระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 เจ้าชายชาร์ลส์ เอ็ดเวิร์ดเป็นพระอัยกาของสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน ผ่านทางพระธิดาคือ เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา
เจ้าหญิงเบียทริซ
เจ้าหญิงเบียทริซ (เบียทริซ แมรี่ วิกตอเรีย ฟีโอดอรา) พระราชธิดาพระองค์ที่ห้าและองค์เล็กในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ประสูติเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2400 และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2487 ทรงเข้าพิธีอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 ณ โบสถ์เซนต์มิลเดร็ด เมืองวิปปิงแฮม ใกล้ตำหนักออสบอร์น เกาะไว้ท์ กับ เจ้าชายเฮนรีแห่งบัทเทนแบร์ก (เฮนรี มอริส; 5 ตุลาคม พ.ศ. 2401 - 20 มกราคม พ.ศ. 2439 พระโอรสในเจ้าชายอเล็กซานเดอร์แห่งเฮสส์และไรน์) มีพระโอรส 3 พระองค์ พระธิดา 1 พระองค์ (สมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย ยูจีเนียแห่งสเปน) พระภาคิไนย 5 พระองค์ (พระองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์ในพระครรภ์) และพระภาติกา 3 พระองค์ ในฐานะพระราชนัดดาผ่านทางเจ้าหญิงวิกตอเรีย ยูจีนีแห่งบัทเทนแบร์ก สมเด็จพระราชาธิบดีฆวน การ์โลสแห่งสเปน จึงเป็นพระราชปนัดดาในเจ้าหญิงเบียทริซ และลื่อในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียอีกด้วย
เนื่องจากกระแสต่อต้านเยอรมันในประเทศอังกฤษช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 สมาชิกในราชวงศ์บัทเทนแบร์กซึ่งเป็นพลเมืองชาวอังกฤษได้สละพระอิสริยยศ "เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งบัทเทนแบร์ก" และเปลี่ยนมาใช้ชื่อราชสกุลที่เป็นรูปแบบภาษาอังกฤษว่า "เมานต์แบ็ทแตน"
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 มีการชิงชัย 18 เหรียญทอง
โปรแกรมการแข่งขัน
เวลาตามในประเทศสหราชอาณาจักร
ริตชี เดอ ลาต
ริตชี รียา อัลโฟนส์ เดอ ลาต (Ritchie Ria Alfons De Laet) เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 เป็นนักเตะทีมชาติเบลเยียม จากสโมสรเลสเตอร์ซิตี ตำแหน่งกองหลังซึ่งเขาเล่นได้ทุกตำแหน่งในกองหลัง
สโตกซิตี
เดอ ลาต ได้ย้ายจากรอยัลแอนต์เวิร์ปมาอยู่กับสโตกซิตีเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 2007 ด้วยค่าตัวเพียง 100,000 ปอนด์ และสัญญาอีก 3 ปี
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
เดอ ลาต ได้ย้ายมาอยู่กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดเมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 2009 พร้อมด้วยสัญญาอีก 3 ปี เขาประเดิมสนามให้กับทีมชุดใหญ่ของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในนัดสุดท้ายของพรีเมียร์ลีกฤดูกาล 2008-09 ที่พบกับทีมฮัลล์ซิตี
ผลงานระดับนานาชาติ
หลังจากลงประเดิมสนามให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดได้ไม่นาน เขาก็ถูกเรียกตัวติดทีมชาติเบลเยียม ชุดที่จะลงทำศึกคิรินคัพ ในนัดที่จะพบกับทีมชาติชิลีและทีมชาติญี่ปุ่น ซึ่งเขาลงสนามนัดแรกในนามทีมชาตินัดที่พบกับทีมชาติชิลีเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม
อ้างอิง
1988
วัดโพธิสมภรณ์
วัดโพธิสมภรณ์ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่บนถนนเพาะนิยม เลขที่ 22 ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี อยู่ทางทิศตะวันตกของหนองประจักษ์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 40 ไร่
ประวัติ
วัดโพธิสมภรณ์ เริ่มสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ เมื่อปี พ.ศ. 2449 ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โดย มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) สมุหเทศาภิบาลมณฑลอุดร ได้พิจารณาเห็นว่าในเขตเทศบาลเมืองอุดรธานี มีเพียง “วัดมัชฌิมาวาส” วัดเดียวเท่านั้น สมควรที่จะสร้างวัดขึ้นอีกสักวัดหนึ่ง จึงได้ไปสำรวจดูสถานที่ทางด้านทิศใต้ของ “หนองนาเกลือ” ซึ่งเป็นหนองน้ำกว้างใหญ่อุดมไปด้วยเกลือสินเธาว์ มีปลาและจระเข้ชุกชุม (ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็น “หนองประจักษ์” เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ผู้ก่อตั้งเมืองอุดรธานี) เห็นว่าเป็นทำเลที่เหมาะสมควรแก่การสร้างวัดได้เพราะเป็นที่ราบป่าละเมาะเงียบสงบดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนักและอยู่ใกล้แหล่งน้ำ เมื่อตกลงใจเลือกสถานที่ได้แล้ว มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ก็ได้ชักชวนและนำพาราษฎรในหมู่บ้านหมากแข้งมาร่วมกันถากถางป่าจนพอควรแก่การปลูกกุฏิ ศาลาโรงธรรม สำหรับใช้เป็นที่บำเพ็ญบุญ และเป็นที่ประกอบพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาประจำปีของหน่วยราชการ ใช้เวลาสร้างอยู่ประมาณ 1 ปี ในระยะแรกชาวบ้านเรียกว่า “วัดใหม่” เพราะแต่เดิมมีเพียงวัดมัชฌิมาวาสซึ่งชาวบ้านเรียกว่า “วัดเก่า” ด้วยพบร่องรอยเป็นวัดร้างมาก่อน มีเจดีย์ศิลาแลงเก่าแก่และพระพุทธรูปหินขาวปางนาคปรก และได้กราบอาราธนา พระครูธรรมวินยานุยุต (หนู) เจ้าคณะเมืองอุดรธานี จากวัดมัชฌิมาวาสมาเป็นเจ้าอาวาสวัด
ในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้โปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาต
การตั้งชื่อ
มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ได้นำความขึ้นกราบทูลขอชื่อต่อ พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (หม่อมเจ้าภุชงค์ ชุมพูนุท สิริวฑฺฒโน) สมเด็จพระสังฆราชเจ้าวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม กรุงเทพฯ ได้ทรงประทานนามว่า “วัดโพธิสมภรณ์” เพื่อให้เป็นอนุสรณ์แก่ มหาอำมาตย์ตรีพระยาศรีสุริยราชวรานุวัตร (โพธิ์ เนติโพธิ์) ผู้สร้างวัดแห่งนี้
ยุทธการที่คาร์เคมิช
ยุทธการที่คาร์เคมิช (Battle of Carchemish) เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายอียิปต์ของฟาโรห์เนโคที่ 2 กับฝ่ายบาบิโลเนียของพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 เกิดขึ้นประมาณปีที่ 605 ก่อนคริสต์ศักราช
หลังนิเนเวห์ เมืองหลวงของจักรวรรดิอัสซีเรียใหม่ถูกกองทัพบาบิโลเนียทำลายลงในปีที่ 612 ก่อนคริสต์ศักราช พระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 ได้ย้ายเมืองหลวงไปที่เมืองฮาร์รัน (Harran; ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี) แต่ต่อมาก็ถูกกองทัพของพระเจ้าแนโบโพแลสซาร์ยึดได้ พระเจ้าอาชูร์-อูบัลลิตที่ 2 จึงย้ายเมืองหลวงอีกครั้งไปที่เมืองคาร์เคมิช (ปัจจุบันอยู่ระหว่างพรมแดนประเทศตุรกี-ซีเรีย) และร่วมเป็นพันธมิตรกับฟาโรห์เนโคที่ 2 (Necho II) แห่งอียิปต์ ฟาโรห์เนโคที่ 2 ยกทัพมาช่วย แต่ถูกรั้งทัพไว้ที่เมจิดโด (Megiddo) โดยกองทัพพระเจ้าโยไซอาห์ (Josiah) แห่งราชอาณาจักรยูดาห์ ซึ่งเป็นพันธมิตรกับฝ่ายบาบิโลเนีย ฟาโรห์เนโคที่ 2 รบชนะ สังหารพระเจ้าโยไซอาห์และเดินทัพมารวมกองทัพอัสซีเรีย แล้วข้ามแม่น้ำยูเฟรทีสเพื่อไปยึดเมืองฮาร์รันคืน แต่กำลังผสมอัสซีเรีย/อียิปต์ไม่สามารถยึดเมืองคืนได้ จึงถอยทัพไปทางเหนือของซีเรีย
พระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 พระโอรสของแนโบโพแลสซาร์ นำกองทัพเต็มอัตราศึกตามไปและสู้รบกับกองทัพอัสซีเรีย/อียิปต์ที่เหลือรอด กองทัพของพระองค์เป็นฝ่ายชนะ ฝ่ายอัสซีเรีย/อียิปต์เสียหายอย่างหนัก หลังจากยุทธการดังกล่าว จักรวรรดิอัสซีเรียก็สูญเสียอำนาจทั้งหมด อียิปต์ถอนทัพกลับและสูญเสียอำนาจในตะวันออกใกล้โบราณ ส่วนบาบิโลเนียเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดหลังจากนั้น
ยุทธการนี้มีปรากฏในพงศาวดารพระเจ้าเนบูคัดเนซซาร์ที่ 2 และในพระคัมภีร์ไบเบิล ส่วนของหนังสือเยเรมีย์
ธงชาติไอร์แลนด์
ธงชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์ (bratach na hÉireann / suaitheantas na hÉireann ) เป็นธงสามสีรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นธงแบ่งแถบสีตามแนวตั้ง แต่ละแถบมีขนาดเท่ากัน เรียงตามลำดับ คือ สีเขียว สีขาว และสีแสด  ธงนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ธงไตรรงค์ไอริช" หรือที่เรียกในภาษาอังกฤษว่า "Irish tricolour" สัดส่วนของธงกว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน  โดยทางการแล้ว ความหมายของธงไชาติไอร์แลนด์มิได้มีการบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐ แต่โดยทั่วไปแล้ว ได้มีนิยามความหมายของธงไว้ว่า สีเขียวคือสีแห่งความเป็นชาตินิยมของชาวไอริชตามธรรมเนียมปฏิบัติ สีแสดเป็นสีของกลุ่มออเรนจ์อินสติติวชั่น (Orange Institution) ซึ่งเป็นชื่อขององค์กรศาสนาคริสต์นิกายโปรแตสแตนท์แห่งหนึ่งที่มีบทบาทสำคัญในทางการเมืองของไอร์แลนด์ ส่วนสีขาวซึ่งแทรกอยู่ระหว่างสีทั้งสองถือเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพ สีขาวที่กลางธงนี้ยังอาจหมายถึงการสงบศึกครั้งสุดท้ายระหว่างฝ่ายสีเหลืองกับฝ่ายสีแสดก็ได้
ประวัติ
ประวัติของธงนี้เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1848 เมื่อกลุ่มสตรีชาวฝรั่งเศสกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งที่เห็นใจในการต่อสู้ของชาวไอริชได้มอบธงสามสีธงนี้เป็นของขวัญแก่โทมัส ฟรานซิส มีเกอร์ (Thomas Francis Meagher) ผู้นำขบวนการยังไอร์แลนด์ (Young Ireland) ซึ่งเป็นขบวนการชาตินิยมไอร์แลนด์ที่สำคัญกลุ่มหนึ่ง อย่างไรก็ตามกว่าธงดังกล่าวจะได้ชักขึ้นครั้งแรกก็ล่วงเลยมาถึงปี ค.ศ. 1916 เมื่อชาวไอริชได้ลุกฮือต่อต้านสหราชอาณาจักรในวันอีสเตอร์ของปีนั้น ธงสามสีของไอร์แลนด์ได้ถูกชักขึ้นเหนือที่ทำการไปรษณีย์กลางที่กรุงดับลิน จึงถือกันว่าธงสามสี เขียว-ขาว-แสด เริ่มมีฐานะเป็นธงชาติไอร์แลนด์ครั้งแรกในเหตุการณ์ครั้งนั้น
ธงสามสีธงนี้ได้รับการยอมรับฐานะการเป็นธงชาติจากสาธารณรัฐไอริชเมื่อปี ค.ศ. 1919 ซึ่งเป็นช่วงเวลาระหว่างสงครามประกาศเอกราชไอร์แลนด์ หลังจากนั้นรัฐบาลของเสรีรัฐไอริช (ดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1922 - 1937) จึงได้ให้สถานะเป็นธงชาติตามรัฐธรรมนูญของไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1937  ด้วยเหตุว่ากลุ่มชาตินิยมไอร์แลนด์จำนวนมากถือกันว่าธงนี้คือธงชาติของเกาะไอร์แลนด์ทั้งหมด ทำให้กลุ่มชาตินิยมไอร์แลนด์เหนือจำนวนมากจึงใช้ธงชาติไอร์แลนด์เป็นสัญลักษณ์ของตนเช่นเดียวกับสมาคมนักกีฬาเกลิก (Gaelic Athletic Association) ซึ่งการใช้ธงดังกล่าวมักจะนำมาซึ่งความขัดแย้งอยู่เสมอ
ธงชาติไอร์แลนด์มีลักษณะที่ใกล้เคียงกับธงชาติของประเทศโกตดิวัวร์ แต่ธงของโกตดิวัวร์มีขนาดสั้นกว่าและเรียงสีสลับลำดับกัน
ธงราชวงศ์ชิง
ราชวงศ์ชิงเป็นราชวงศ์จักรพรรดิที่ปกครองประเทศจีนลำดับสุดท้าย สถาปนาเมื่อ ค.ศ. 1644 และถูกโค่นล้มด้วยการปฏิวัติซินไฮ่ในปี ค.ศ. 1912 ลักษณะของธงดังที่ปรากฏข้างต้นนี้เป็นแบบที่ใช้อยู่ระหว่าง ค.ศ. 1890 - 1912 โดยดัดแปลงจากธงสีเหลืองของกองทัพแปดกองธง ทั้งนี้ สีเหลืองเป็นสีของจักรพรรดิจีนตั้งแต่สมัยโบราณ อนึ่งยังเป็นสีที่หมายถึงชนเผ่าแมนจูด้วย ส่วนมังกรห้าเล็บเป็นสัญลักษณ์ของพระราชอำนาจของจักรพรรดิ
ประวัติ
ประวัติของการกำหนดธงชาติจีนในยุคราชวงศ์ชิงสามารถสืบย้อนไปได้ราวปี ค.ศ. 1856 ในเวลานั้นได้เกิดกรณีเรือแอโรว์ ซึ่งมีสาเหตุจากเรือสินค้าจีนได้ชักธงเรือของต่างประเทศ (อังกฤษ) ขึ้นท้ายเรือของตน เนื่องจากในเวลานั้นประเทศจีนยังไม่มีธงสัญลักษณ์ของชาติอย่างเป็นทางการ ต่อมาในปี ค.ศ. 1862 กะลาสีเรือของจักรพรรดินาวีต้าชิงและราชนาวีอังกฤษได้รบกันในแม่น้ำแยงซีเกียง เพื่อเป็นการตอบสนองคำชี้แจงของราชนาวีอังกฤษในเรื่อการไม่อาจแยกแยะเรือของจีนออกจากเรือของชาติอื่นได้  เจ้าชายก่ง (ก่งชินหวัง - 恭親王) จึงกระตุ้นให้เจิง กว๋อฟาน (曾國藩) สร้างธงราชการสำหรับรัฐบาลราชวงศ์ชิงขึ้น และแนะนำให้ใช้ธงมังกรพื้นเหลือง ซึ่งมีใช้อยู่ในแปดกองธงของแมนจู และ กองทัพต้าชิง ในเวลานั้น  เจิง กว๋อฟานจึงเอาแบบธงดังกล่าวซึ่งเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส มาตัดออกมุมหนึ่งให้เป็นรูปสามเหลี่ยมเพื่อให้แตกต่างจากธงเดิม และได้ใช้ในราชการระหว่าง ค.ศ. 1862 - 1889 โดยเป็นการเฉพาะในวงราชการและกองทัพเรือจีนเท่านั้น เรือของพลเรือนทั่วไปไม่สามารถใช้ได้ และ ไม่มีการกำหนดให้ธงนี้เป็นธงชาติแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามในโอกาสทางการทูตหรือการแสดงนิทรรศการนานาชาติ ก็ได้มีการใช้ธงรูปสามเหลี่ยมดังกล่าวเป็นสัญลักษณ์แทนประเทศจีนเช่นกัน ภายหลังจึงได้แก้แบบให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าในปี ค.ศ. 1890 และใช้สืบมาจนกระทั่งสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิง
เกสริยาสถูป
เกสริยาสถูป (केसरिया स्तूप) เป็นสถูปพบใหม่ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย ที่ประดิษฐานบาตรของพระโคตมพุทธเจ้าที่ทรงประทานแก่ชาววัชชี เกสเรียอยู่ในเขตพรมแดนของแคว้นวัชชีและมัลละต่อกัน (รัฐพิหารในปัจจุบัน) แต่ไม่ใช่สถานที่แสดงกาลามสูตร ดังที่เข้าใจกัน เพราะสถานที่แสดงกาลามสูตรนั้น อยู่ในแคว้นโกศล  แต่สถูปเกสเรีย อยู่ในแคว้นวัชชีต่อกันกับพรมแดนแคว้นมัลละ
มหาสถูป
เดิมเกสริยาสถูปไม่เป็นที่รู้จักและไม่เป็นจุดสำหรับจาริกแสวงบุญของชาวพุทธ แต่หลังจากกองโบราณคดีอินเดียได้ขุดค้นเนินดินใหญ่พบพระมหาสถูปโบราณที่มีความเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 1,400 ฟุต สูงถึง 51 ฟุต (เดิมอาจสูงถึง 70 ฟุต) ซึ่งทำให้มหาสถูปโบราณที่ค้นพบใหม่นี้กลายเป็นมหาสถูปที่ใหญ่ที่สุดในอินเดีย มีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองและพระมหาสถูปบุโรพุทโธ ซึ่งทำให้มีผู้สันนิษฐานว่าเกสริยาสถูปนี้เป็นต้นแบบของมหาสถูปทั้งสอง
โดยเกสริยาสถูปเป็นสถูปเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกของพระถังซำจั๋ง ที่เคยจาริกแสวงบุญมายังสถานที่แห่งนี้ ท่านได้กล่าวไว้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นที่ตั้งของพระมหาสถูปที่ประดิษฐานบาตรของพระพุทธองค์ที่พระพุทธเจ้าทรงประทานแก่ชาววัชชีเมืองเวสาลีที่ตามมาส่งเสด็จพระพุทธองค์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเสด็จไปยังเมืองกุสินาราเพื่อเสด็จดับขันธปรินิพพาน
เกสริยาในปัจจุบันอยู่ห่างจากกุสินาราประมาณ 120 กิโลเมตร ในเขตรัฐพิหาร ระหว่างทางจากเมืองไวสาลีไปยังเมืองกุสินารา
ดราก้อนบอล Z ศึกสงครามเทพเจ้า
ดราก้อนบอล Z ศึกสงครามเทพเจ้า (ドラゴンボールＺ　神と神 ＢＡＴＴＬＥ ＯＦ ＧＯＤＳ; Dragon Ball Z: Battle of Gods) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแอ็คชั่นจากประเทศญี่ปุ่นซึ่งกำลังเตรียมจัดฉาย โดยเป็นส่วนหนึ่งของซีรีส์ ดราก้อนบอล และกำกับโดย มาซาฮิโร โฮโซดะ ภาพยนตร์มีกำหนดเปิดตัวที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2013 ซึ่งเทรลเลอร์ชุดแรกที่จัดฉายได้รับความสนใจจากผู้ชม 178 ประเทศทั่วโลกเป็นอย่างสูง ทั้งใน ประเทศญี่ปุ่น, สหรัฐอเมริกา, บราซิล, เม็กซิโก, ฝรั่งเศส, ชิลี, อาร์เจนตินา, เปรู, สเปน และสหราชอาณาจักร
การสร้างและการเปิดตัว
ภาพยนตร์ชุดนี้นำเสนอเหตุการณ์ ดราก้อนบอล Z ที่เกิดขึ้นในช่วงตอนที่ 517 และ 518 ภายหลังจากศึกจอมมารบู ในช่วงระยะเวลา 10 ปี และมีการปรากฏตัวของตัวละครอย่าง ซุน โกคู, คุริริน, พิคโกโร่ และเบจิต้าในภาพยนตร์ดังกล่าว โดยเนื้อหาจะสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้น เว็บไซต์ทางการได้เปิดตัวเทรลเลอร์ชุดแรกในวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2012
อมเรศ ภูมิรัตน
ศาสตราจารย์ อมเรศ ภูมิรัตน (24 กรกฎาคม 2491 - ปัจจุบัน) เกิดที่อำเภอพระโขนง จังหวัดพระนคร เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการบริหารศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ นักวิจัยไทยที่มีผลงานดีเด่นในสาขาเทคโนโลยีชีวภาพ เชี่ยวชาญด้านการสอน การวิจัย รวมทั้งการประยุกต์และถ่ายทอดเทคโนโลยีไปสู่ภาคอุตสาหกรรม มาตลอดระยะเวลากว่า 30 ปี เป็นผู้ก่อตั้งภาควิชาเทคโนโลยีชีวภาพ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อปี พ.ศ. 2532 และเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในวงการเทคโนโลยีชีวภาพระดับประเทศ โดยริเริ่มให้มีการรวมตัวของนักวิชาการด้านเทคโนโลยีชีวภาพ ทำให้มีการก่อตั้ง ชมรมเทคโนโลยีชีวภาพแห่งประเทศไทย ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2533 และเป็นประธานคนแรกของชมรมนี้ ซึ่งต่อมาได้พัฒนามาเป็นสมาคมเทคโนโลยีชีวภาพแห่งประเทศไทย ศาสตราจารย์ดร. อมเรศ ภูมิรัตน เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวน 5 คน ของศาสตราจารย์อมร ภูมิรัตน และคุณหญิงระเบียบ ภูมิรัตน สมรสกับนางนิตยาภรณ์ (สุมาวงศ์) มีธิดา 1 คน คือ พ.ญ. นภัทร ภูมิรัตน
ผลงานด้านการวิจัย
ศาสตราจารย์ ดร. อมเรศ ภูมิรัตน และคณะ ได้ทำงานวิจัยทางด้านจุลชีววิทยา เทคโนโลยีชีวภาพ และเทคโนโลยีการอาหารอย่างต่อเนื่อง โดยมีผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการระดับนานาชาติ จำนวนกว่า 70 เรื่อง ผลงานวิจัยโดยสรุปมีดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
สาขาวิทยาศาสตร์
อีสเตอร์
อีสเตอร์ หรือ วันพระเยซูคริสต์ทรงคืนพระชนม์ (Easter; Ēostre หรือ Pasch, Pascha; Pascha ปัสคา; Πάσχα, Paskha; פַּסחא Pasḥa; มาจาก פֶּסַח Pesaḥ) คริสต์ศาสนิกชนนิกายโรมันคาทอลิกในประเทศไทยเรียกว่า วันสมโภชปัสกาพระเยซูเจ้าทรงกลับคืนพระชนมชีพ เป็นหนึ่งในเทศกาลที่สำคัญมากที่สุดในศาสนาคริสต์ จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการคืนพระชนม์ของพระเยซูหลังจากที่ทรงถูกตรึงกางเขนและสิ้นพระชนม์ไปแล้วสามวัน โดยวันที่จะเปลี่ยนไปในแต่ละปีแต่กำหนดให้ทุกปีต้องจัดขึ้นในวันอาทิตย์ (เพราะเป็นวันที่ทรงกลับคืนพระชนม์ตามพระคัมภีร์) เรียก วันอีสเตอร์
นอกจากนี้วันอีสเตอร์ถือเป็นวันสิ้นสุดเทศกาลมหาพรตซึ่งเป็นช่วงเวลา 40 วันที่คริสต์ศาสนิกชนถือศีลอดและสวดภาวนาเป็นพิเศษ สัปดาห์สุดท้ายของเทศกาลมหาพรตเรียกว่าสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ วันศุกร์ของสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์เรียกวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ (หรือที่ชาวโปรเตสแตนต์เรียกวันศุกร์ประเสริฐ) เป็นวันที่พระเยซูโดนตรึงกางเขน หลังจากวันอีสเตอร์เป็นเทศกาลปัสกา (Eastertide) 50 วัน และจบเทศกาลในวันอาทิตย์สมโภชพระจิตเจ้า
ประเพณีในการเฉลิมฉลองแตกต่างกันทั่วโลก แต่การตกแต่งไข่อีสเตอร์และกิจกรรมค้นหาไข่เป็นที่นิยมกันมากที่สุดในหมู่เด็ก ๆ
วันที่
ทางตะวันตกกับตะวันออกกำหนดวันอีสเตอร์ที่ต่างกัน ซึ่งเปลี่ยนไปทุกปีด้วย ดังนี้
ภาษาแต้จิ๋ว
ภาษาแต้จิ๋ว (潮州話, เตี่ยจิวอ่วย) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาจีน หมิ่น-หนาน จัดเป็นหนึ่งในตระกูลภาษาของฮกเกี้ยน และ เป็นหนึ่งในภาษาที่พูดกันในภูมิภาคของจีน คำว่าแต้จิ๋วในภาษาอังกฤษจะใช้คำว่า Teochew (Diojiu, Teochiu, Tiuchiu, Teochew เขียนสะกดได้หลายแบบ) หรือ Chaozhou (เฉาโจว อ่านตามภาษาจีนกลาง)
ชื่อเรียก
ภาษาแต้จิ๋วมีชื่อเรียกในประเทศจีนแตกต่างกันหลายอย่าง ชาวแต้จิ๋วเองเรียกชื่อภาษาตัวเองว่า เตี่ยจิวอ่วย ส่วนในภาษาจีนกลางจะออกเสียงว่า เฉาซ่านฮว่า ต่อมาเมื่อเมืองซัวเถาเจริญรุ่งเรื่องขึ้นเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการเมืองแทนเมืองแต้จิ๋ว คนต่างถิ่นจึงนิยมเรียกภาษานี้ว่า ซ่านโถวฮว่า หรือ ซัวเถาอ่วย ในภาษาแต้จิ๋ว หมายถึงภาษาพูดถิ่นซัวเถา ต่อมานิยมเรียกว่า เฉาซ่านฮว่า (เตี่ยซัวอ่วย)  หมายถึง ภาษาพูดถิ่นแต้จิ๋ว-ซัวเถา เพื่อให้ครอบคลุมท้องถิ่นที่พูดภาษานี้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในแวดวงวิชาภาษาศาสตร์และภาษาถิ่นจีนนิยมเรียกว่า เฉาซ่านฟางเอี๋ยน (เตี่ยซัวฮวงงั้ง)  หมายถึงภาษาถิ่นแต้จิ๋ว อีกชื่อหนึ่งที่นิยมใช้เป็นภาษาหนังสือเรียกภาษาถิ่นนี้คือ เฉาอี่ว์ (เตี่ยงื่อ)  หมายถึงภาษาของจีนแต้จิ๋วหรือภาษาแต้จิ๋วนั่นเอง
มีอีกชื่อหนึ่งที่ชาวจีนแคะใช้เรียกภาษานี้จนเป็นที่รู้จักคือภาษาฮกล่อ (ภาษาแคะว่า ฮอล่อว้า) เนื่องจากคำว่าฮกล่อเป็นชื่อกลุ่มชาติพันธุ์แต้จิ๋วที่แพร่หลายอีกชื่อหนึ่ง
ประวัติและท้องถิ่นที่พูด
ภาษาแต้จิ๋วในปัจจุบัน เป็นภาษาที่พัฒนามาจากภาษาจีนโบราณของตระกูลหมิ่นหนาน เมื่อประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 9–15 มีกลุ่มชาว หมิ่น (หมิ่น) ได้อพยพลงใต้จากมณฑลฝูเจี้ยน (หรือฮกเกี้ยน) มาที่ทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง ในเขตที่เรียกว่า เตี่ยซัว การอพยพดังกล่าวมีสาเหตุมาจากประชากรที่มากขึ้นในมณฑลฝูเจี้ยน เนื่องจากภูมิประเทศใหม่ที่ค่อนข้างตัดขาดจากมณฑลฮกเกี้ยนเดิม และการได้รับอิทธิพลจากภาษากวางตุ้งและแคะ ภาษาแต้จิ๋วจึงได้กลายมาเป็นภาษาเอกเทศในภายหลัง ภาษาแต้จิ๋วนั้นจะพูดในเขตที่เรียกรวมกันว่า "เตี่ยซัว" ซึ่งมีเมืองแต้จิ๋ว (หรือเฉาโจวในภาษาจีนกลาง) และซัวเถา (หรือ ซั่นโถว ในภาษาจีนกลาง) เป็นหลัก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เตี่ยซัว" ดังกล่าว นอกจากนั้น ยังพูดกันในเมืองกิ๊กเอี๊ย เตี่ยเอี๊ยะ โผวเล้ง เตี่ยอัง เหยี่ยวเพ้ง ฮุ่ยไล้ และ เถ่งไฮ่ เขตเตี่ยซัวเคยเป็นเขตหนึ่งที่มีคนจีนอพยพออกนอกประเทศเป็นอันมากไปยังเอเชียอาคเนย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 18–20 ซึ่งทำให้ภาษาแต้จิ๋วเป็นภาษาหลักหนึ่งในภาษาที่พูดกันมากในกลุ่ม ชาวจีนอพยพ โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ประเทศไทย กัมพูชา สิงคโปร์ เวียดนาม มาเลเซีย อินโดนีเซีย และ ฮ่องกง และยังมีในทวีปยุโรป และ ทวีปอเมริกา ที่มีชาวจีนแต้จิ๋วอพยพไป
อย่างไรก็ตาม ในยุคโลกาภิวัตน์นั้นภาษาแต้จิ๋วได้ลดความนิยมลงไปมากในหมู่ชาวแต้จิ๋ว เช่น ในสิงคโปร์ เยาวชนที่เดิมพูดแต้จิ๋วได้เปลี่ยนไปพูดภาษาอังกฤษ ภาษาจีนกลาง และฮกเกี้ยนมากขึ้น เนื่องจากวัฒนธรรมส่วนใหญ่และอิทธิพลของสื่อสารมวลชน แต่โดยรวมแล้วภาษาแต้จิ๋วก็ยังคงเป็นภาษาที่พูดกันในหมู่คนจีนในสิงคโปร์เป็นอันดับสองรองจากภาษาฮกเกี้ยน ถึงแม้ว่าภาษาจีนกลางกำลังเข้ามาแทนที่ภาษาท้องถิ่นเหล่านี้ในฐานะภาษาแม่ในหมู่เยาวชนยุคใหม่ก็ตาม
สัทศาสตร์
อักษรละตินตัวเอนหมายถึงอักษรที่นิยมใช้ทับศัพท์แทนเสียง อักษรไทยในวงเล็บคือเสียงอักษรที่ใกล้เคียง
เสียงสระและพยัญชนะสะกด
เสียงสระอาจเป็นเสียงสั้นหรือเสียงยาวก็ได้ แต่สำหรับเสียงสระ+สะกดกักแสดงด้วยเสียงสั้นเท่านั้น คล้ายวิธีอ่านสระเสียงสั้นในภาษาไทย สระขึ้นจมูกมิได้หมายความว่าสะกดด้วย น แต่เวลาออกเสียงสระให้ปล่อยลมทางจมูกด้วย
ฝรั่ง (คน)
ฝรั่ง เป็นคำภาษาไทย ที่ใช้เรียกชาวต่างชาติที่เชื้อสายยุโรป หรือชาวผิวขาวโดยที่มิได้ระบุเชื้อชาติหรือสัญชาติ คำว่า ฝรั่ง นี้ ใช้กันเป็นภาษาปาก หรือภาษาลำลอง ถือเป็นคำที่มีความหมายกลาง ๆ แต่ในบางครั้ง ก็มีความหมายเชิงดูหมิ่นหรือแปลกแยกได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับรูปการณ์ ในสมัยโบราณ จะใช้เรียกกันเต็ม ๆ ว่า พวก ฝรั่งตาน้ำข้าว ซึ่งมีอารมณ์เชิงดูถูกของคนโบราณซ่อนอยู่ จนปัจจุบัน กร่อนลงเหลือเพียง ฝรั่ง นอกจากนี้ คนไทยยังเรียกชาวผิวดำ หรือมีเชื้อสายแอฟริกัน ว่า ฝรั่งดำ
ศัพทมูลวิทยาและการใช้อื่น ๆ
โดยมากมักสันนิษฐานว่า ฝรั่ง กร่อนมาจากคำว่า ฝรั่งเศส ซึ่งทับศัพท์มาจากชื่อประเทศฝรั่งเศสในภาษาฝรั่งเศสว่า ฟรองซ์ (France) แต่เชื่อว่าแท้ที่จริงแล้ว คำว่า ฝรั่ง น่าจะมาจากภาษาฮินดีคำว่า ฟิรังกิ (firangi; เทวนาครี: फिरंगी, "คนต่างชาติ") ซึ่งเป็นคำที่ใช้ดูถูกชาวตะวันตกในยุคที่จักรวรรดิอังกฤษปกครองอินเดีย หรือมาจากภาษาเปอร์เซียคำว่า ฟารัง หรือ ฟารังกี (farang; فرنگ หรือ farangī; فرنگی) ซึ่งหมายถึง ชาวแฟรงก์ หรือชาวยุโรป ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวฝรั่งเศสในปัจจุบัน และเป็นที่มาของชื่อประเทศฝรั่งเศสในภาษาอังกฤษว่า france
นอกจากนี้แล้วคำว่า ฝรั่ง ยังเป็นคำที่ใช้เรียกต่อท้ายชื่อของสิ่งต่าง ๆ ที่มีที่มาจากต่างประเทศอีกด้วย เช่น หางนกยูงฝรั่ง, ผักชีฝรั่ง, มันฝรั่ง, หมากฝรั่ง เป็นต้น
จังหวัดชิงะ
จังหวัดชิงะ เป็นจังหวัดในประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณภาคคันไซ มีเมืองหลวงอยู่ที่นครโอตสึ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 4,017.36 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์
ในสมัยก่อน ชิงะ เป็นที่รู้จักกันในชื่อ มณฑลโอมิ หรือโกชู  ก่อนที่จะมีการใช้ระบบการบริหารราชการแบบแบ่งจังหวัดขึ้น มณฑลโอมิเป็นเพื่อนบ้านกับนาระ และเกียวโต เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างญี่ปุ่นตะวันตกและตะวันออก ในช่วง ค.ศ. 667 ถึง ค.ศ. 672 นั้น จักรพรรดิเท็นจิทรงสร้างพระราชวังที่โอตสึ จากนั้น ในปี ค.ศ.742 จักรพรรดิโชมุทรงสร้างพระราชวังที่ชิงารากิ ในช่วงต้นของยุคเฮอัง พระภิกษุไชโชเติบโตขึ้นที่โอตสึและได้สร้างวัดเอ็นเรียกุซึ่งเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนานิกายมหายานแบบเท็นได และได้ปัจจุบันได้เป็นหนึ่งในมรดกโลกพร้อมกับสถานที่ทางประวัติศาสตร์อีกหลายแห่งในเกียวโต
ในยุคกลางนั้น มณฑลโอมิถูกปกครองจากตระกูลซาซากิ ตามด้วยตระกูลรกกากุ ตระกูลเคียวโงกุ และตระกูลอาซาอิ จากนั้นในทศวรรษ 1570 โอดะ โนบูนางะได้เข้ายึดโอมิและสร้างปราสาทอาซูจิขึ้นที่ริมทะเลสาบบิวะฝั่งตะวันออกเมื่อปี ค.ศ. 1579 หลังจากนั้นมณฑลโอมิก็มีไดเมียวปกครองหลายคน และในสมัยนั้น ยังมีนินจาอยู่ที่แถบนี้มากด้วย
ในปี ค.ศ. 1600 อิชิดะ มิตสึนาริ กำเนิดขึ้นที่ทางตะวันออกของนางาฮามะและได้สร้างปราสาทซาวายามะ เพื่อใช้ในการสงครามต้านทัพของโทกูงาวะ อิเอยาซุในจังหวัดกิฟุ หลังจากศึกในครั้งนั้น อิเอยาซุได้ให้อิอิ นาโอมาซะ เป็นผู้ครองปราสาทซาวายามะคนใหม่ นาโอมาซะปกครองแคว้นฮิโกเนะ ซึ่งมีชื่อเสียงในยุคของอิอิ นาโอซูเกะ เมื่ออิอิ นาโอซูเกะได้เข้าไปรับใช้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ก็ได้เป็นผู้ทำสนธิสัญญาทางการค้ากับประเทศตะวันตกและยุติการปิดประเทศญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19
เมื่อมีการยกเลิกระบบศักดินาในญี่ปุ่น มณฑลโอมิก็ถูกแบ่งเป็น 8 จังหวัด หลังจากนั้นก็ถูกรวมเข้าเป็นจังหวัดเดียวเป็นจังหวัดชิงะเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1872
สภาพภูมิศาสตร์
จังหวัดชิงะมีอาณาเขตติดกับจังหวัดฟูกูอิทางทิศเหนือ จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออก จังหวัดมิเอะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดเกียวโตทางทิศตะวันตก มีทะเลสาบบิวะตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีภูเขาฮิระและยอดเขาฮิเอทางทิศตะวันตก ภูเขาอิบูกิทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ภูเขาซูซูกะทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทางทิศเหนือมีสภาพภูมิอากาศหนาวเย็นกว่าทางใต้ที่มีอากาศอบอุ่น
ทะเลสาบบิวะ เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น แบ่งออกเป็น 4 พื้นที่หลัก ๆ คือ โคโฮกุ โคเซ  โคโต  และโคนัง
ในการสำรวจเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 พื้นที่ร้อยละ 37 ถูกกำหนดให้เป็นอุทยานแห่งชาติ (อัตราส่วนที่สูงที่สุดของทุกจังหวัดในญี่ปุ่น)
การปกครอง
จังหวัดชิงะประกอบด้วย 13 นคร 3 อำเภอ และ 6 เมือง ได้แก่
เศรษฐกิจ
จังหวัดชิงะมีพื้นที่ 1 ใน 6 เป็นพื้นที่เกษตรกรรม โดยมีการปลูกข้าวกว่าร้อยละ 90 ของพื้นที่การเกษตรและเป็นสินค้าหลัก นาข้าวมีขนาดค่อนข้างเล็กและสร้างรายได้ค่อนข้างน้อย ชาวนาส่วนใหญ่มักจะอาศัยรายได้จากแหล่งอื่น ทางตะวันออกของจังหวัดชิงะมีชื่อเสียงในเรื่องของปราสาทต่าง ๆ และทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเป็นแหล่งปลูกชาเขียวที่มีชื่อเสียง ส่วนทะเลสาบบิวะนั้นก็เป็นแหล่งประมงที่สำคัญของจังหวัด
ในยุคกลาง โดยเฉพาะยุคเอโดะนั้น ประชาชนชาวจังหวัดชิงะมีอาชีพค้าขายเป็นหลัก และพ่อค้าโอมิ ก็มีชื่อเสียงอย่างมาก บริษัทใหญ่หลายๆบริษัทอย่าง นิปปงไลฟ์ อิโตจุ มารูเบนิ ทากาชิมายะ วาโก้ และยันมาร์ก็ถูกก่อตั้งขึ้นโดยชาวชิงะ
เมื่อเข้าสู่ช่วงทศวรรษที่ 1960 จังหวัดชิงะเริ่มพัฒนาเป็นพื้นที่อุตสาหกรรม มีโรงงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่มากมาย เช่น ไอบีเอ็มเจแปน แคนนอน ยันมาร์ดีเซล มิตซูบิชิ และโทเรย์ จนเติบโตขึ้นมาเป็นอุตสาหกรรมที่ทำรายได้เป็นอันดับสองของชิงะที่ตัวเลข 44.8 เปอร์เซ็นต์ ส่วนอุตสาหกรรมดั้งเดิมอย่างสิ่งทอ เครื่องปั้น ยา และพัดก็ยังมีการผลิตจากจังหวัดนี้อยู่เช่นกัน
ประชากร
ประชากรของจังหวัดชิงะอาศัยอยู่กันหนาแน่นที่ริมฝั่งทะเลสาบบิวะทางตอนใต้ โดยมีนครโอตสึเป็นเมืองหลวง ส่วนเมืองทางตะวันออกอย่างคูซัตสึและโมริยามะก็ยังอยู่ในระยะที่เดินทางสัญจรไปกลับเกียวโตได้สะดวก ส่วนฝั่งตะวันตกและทิศเหนือของทะเลสาบนั้นเป็นพื้นที่ชนบท มีรีสอร์ทและหาดทรายสีขาวอยู่มากมาย
ในช่วงปีหลัง ๆ นี้ ชาวบราซิลได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานและทำงานในโรงงานหลายแห่งในจังหวัดชิงะ นับเป็นประชากรที่มีอัตราส่วนสูงที่สุดในกลุ่มชาวต่างประเทศ คือ ร้อยละ 36 จากการสำรวจเมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010
วัฒนธรรม
ทางตอนเหนือของนครนางาฮามะ เป็นสถานที่ตั้งของโรงละครหุ่นบุนรากุที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นเช่นเดียวกับที่โอซากะ แต่เดิมโรงละครแห่งนี้อยู่ในเขตเมืองบิวะ แต่ต่อมาได้ผนวกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของนครนางาฮามะในปี ค.ศ. 2006
จังหวัดชิงะมีพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะซางาวะ (โมริยามะ) พิพิธภัณฑ์ทะเลสาบบิวะ (คูซัตสึ) และพิพิธภัณฑ์มิโฮะ (โคกะ) นอกจากนี้ในนครโคกะก็ยังมีบ้านนินจาที่ปัจจุบันรักษาเอาไว้ให้นักท่องเที่ยวได้เข้าชมอีกด้วย
วัฒนธรรมร่วมสมัย
อาคารเรียนหลังเก่าของโรงเรียนประถมโทโยซาโตะในเมืองโทโยซาโตะซึ่งสร้างในปี ค.ศ. 1937 และออกแบบโดยวิลเลียม เมอร์เรลล์ วอรีส์ สถาปนิกชาวอเมริกัน ถูกใช้เป็นต้นแบบของโรงเรียนมัธยมปลายซากุระงาโอกะในซีรีส์อนิเมะ เค-อง! และได้เปิดให้นักท่องเที่ยวและแฟนการ์ตูนได้เข้าชม
อาหาร
ชาวชิงะรับประทานปลาจากทะเลสาบบิวะมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้ว อาหารที่มีชื่อเสียงของจังหวัดชิงะคือซูชิปลาไนหมัก เป็นซูชิแบบดั้งเดิมที่มีกลิ่นฉุน นอกจากนี้ ชิงะยังขึ้นชื่อในเรื่องของเนื้อโอมิ โดยย่านฮิโกเนะเคยมีเนื้อที่ถูกนำไปเป็นอาหารบำรุงสุขภาพของโชกุน
นอกจากนี้ ทางตอนเหนือของชิงะก็ชื่อเสียงในเรื่องสึเกโมโนะ (ผักดอง) จากรากพืช นครนางาฮามะก็ขึ้นชื่อเรื่องของบะหมี่โซเม็งใส่ปลาแมกเคอเรลย่าง และฮิโกเนะก็มีบะหมี่จัมปงที่มีชื่อเสียง
การศึกษา
จังหวัดชิงะ มีมหาวิทยาลัยชั้นนำอยู่หลายแห่งด้วยกัน ดังนี้
การท่องเที่ยว
ชิงะมีสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย แต่ยังถือว่าเป็นรองเพื่อนบ้านอย่างเกียวโตอยู่พอสมควร จังหวัดชิงะมีนักท่องเที่ยวมาเยือนประมาณ 65,000 คนในปี ค.ศ. 2000 ขณะที่ทั้งประเทศมีนักท่องเที่ยวมาเยือน 4 ล้านคน
สถานีรถไฟหลักของชิงะคือ สถานีไมบาระ ทางตอนเหนือของจังหวัด และสถานีโอตสึ ทางตอนใต้ของจังหวัด นักท่องเที่ยสามารถเดินทางไปยังสถานีโอตสึได้จากเกียวโตและโอซากะได้อย่างสะดวกสบายด้วยรถไฟความเร็วสูง
สถานที่ที่สำคัญที่สุดของจังหวัดชิงะคือทะเลสาบบิวะ โดยทางตอนเหนือเป็นจุดชมวิวของทะเลสาบที่สวยงาม มีจัดชมดอกซะกุระบานที่มีชื่อเสียงในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ส่วนทางตะวันตกของทะเลสาบมีหาดทรายสีขาว นักท่องเที่ยวนิยมมาท่องเที่ยวในช่วงฤดูร้อน ส่วนทางตอนใต้หรือเมืองรอบ ๆ โอตสึนั้นเป็นสถานที่สวยงามที่ฮิโรชิเงะ นักวาดภาพโบราณของญี่ปุ่นได้มาวาดภาพอูกิโยะที่มีชื่อเสียง ปัจจุบัน ทิวทัศน์ในภาพวาดได้เปลี่ยนไปแล้วจากความเจริญของเมือง หลงเหลือไว้เพียงแต่วัดมังเงสึ หรือวัดลอยน้ำทางตอนเหนือของโอตสึ
ทะเลสาบบิวะล้อมรอบด้วยภูเขาที่สวยงามมากมาย มีภูเขาฮิระที่เป็นสถานที่ปิกนิกที่ได้รับความนิยม ถนนโอกูบิวาโกะเป็นถนนที่มีชื่อเสียงของทะเลสาบตอนเหนือ ส่วนทางตอนใต้นั้น เต็มไปด้วยโรงแรมและสถานที่พักตากอากาศชมทิวทัศน์ทะเลสาบ ทั้งจากชายฝั่งและด้วยการล่องเรือ
นอกจากชิงะจะมีธรรมชาติที่สวยงามแล้ว ยังมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์อีกมากมาย โดยในจังหวัดชิงะมีสมบัติทางวัฒนธรรมที่สำคัญของชาติอยู่มากถึง 807 แห่ง สถานที่ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือปราสาทฮิโกเนะ ปราสาทสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ ปัจจุบันหอคอยของปราสาทยังได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี ส่วนเมืองใกล้ ๆ อย่างนางาฮามะก็เป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ นอกจากนี้ ยังมีศาลเจ้าฮิโยชิและศาลเจ้าทางะที่มีชื่อเสียงอีกเช่นกัน
ในบางช่วงของปีจะมีเทศกาลที่เป็นเอกลักษณ์ อย่างเทศกาลแห่เรือฮิกิยามะ ที่จะจัดขึ้น 10 แห่งในเมืองนางาฮามะ โอตสึ ไมบาระ ฮิโนะ และมินากูจิ โดยเทศกาลล่องเรือที่นางาฮามะในเดือนเมษายน จัดเป็นเทศกาลล่องเรือที่ใหญ่ที่สุดติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศญี่ปุ่น ส่วนเมืองฮิงาชิโอมิก็ยังจัดเทศกาลว่าวเป็นประจำในเดือนพฤษภาคมของทุกปีริมฝั่งแม่น้ำ
มาร์ก ต้วน
ประวัติ
มาร์ก ต้วน มีชื่อภาษาจีน ต้วน อี๋เอิน (段宜恩; 마크이엔투안; Dong Yi Eun (동의은)) เกิดเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ 1993 ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา เป็นบุตรคนที่สาม มีพี่สาว 2 คนและน้องชายอีก 1 คน ของ เรย์มอนด์ ต้วน และ ดอรีน ต้วน ในวัยเด็กเขาเคยใช้ชีวิตบราซิลและปารากวัยและมาอาศัยถาวรในแคลิฟอร์เนียกับครอบครัว ใน ปี ค.ศ. 2010 มาร์กจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนมัธยมอาคาเดีย รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐ สามารถพูดได้ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีนกลาง ภาษาเกาหลี มีความสามารถพิเศษด้าน Martial arts tricking สามารถกระโดดหมุนตัวกลางอากาศได้
ตอนที่เขายังเด็กไม่ได้สนใจที่จะเป็นนักร้อง แต่ในปี ค.ศ. 2010 ทางค่ายเจวายพีได้เข้ามารับสมัครออดิชั่นเพื่อเป็นศิลปินที่โรงเรียนของเขา มาร์กไม่ได้สนใจ จนกระทั่งได้รับการผลักดันจากพ่อแม่และทางโรงเรียนบอกให้เขาเข้ารับการคัดเลือก มาร์กจึงตัดสินใจเข้าร่วมจนได้รับคัดเลือก ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นแสดงบนเวที มาร์กรู้สึกว่าเขาได้ค้นพบสิ่งที่เหมาะสมสำหรับเขาและเริ่มพิจารณาอาชีพในฐานะนักร้องอย่างจริงจังมากขึ้น ในปี พ.ศ. 2554 หลังจากที่เขามาถึงเกาหลีใต้มาร์กได้แสดงในโฆษณาสองรายการคือ โทรศัพท์มือถือ Olleh KT และในปีเดียวกันเขาได้แสดงในโฆษณา Reebok Classic ร่วมกับ Yoo Ah In และ Jihyo Twice เมื่อวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2013 มาร์กปรากฏตัวทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในรายการ Who Is Next ออกอากาศโดยช่อง Mnet ร่วมกับศิลปินฝึกหัดอื่น ๆ เช่น แจ็กสัน หวัง ยู-กย็อม แบมแบม ซึ่งแข่งขันกับศิลปินฝึกหัดของค่ายวายจี
ในปีค.ศ 2010 มาร์กเริ่มต้นเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเข้าออดิชั่นเพื่อเป็นศิลปินฝึกหัดของค่ายเจวายพีที่มารับสมัครที่โรงเรียนของเขา โดยเขาออดิชั่นด้วยเพลง "When I'm Gone" ของนักร้องอีมิเนม จนผ่านการคัดเลือกและเดินทางไปเกาหลีใต้เพื่อฝึกอบรมในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน การฝึกอบรมของเขาใช้เวลาประมาณ 3 ปีครึ่งก่อนที่จะรวมกับสมาชิกอีก 6 คน
เปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2014 ในฐานะสมาชิกของวงบอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ ก็อตเซเวน มาร์กรับหน้าที่เป็นแร็ปเปอร์ นักเต้นหลัก และภาพลักษณ์ของกลุ่ม
ปี ค.ศ. 2020 วัน ที่ 11 มกราคม มาร์กได้เดบิวต์เป็นศิลปินเดี่ยวในจีน ในนามศิลปินสังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์สาขาประเทศจีน สำหรับซิงเกิ้ล “Outta My Head” แทร็กนี้ถูกปล่อย ผ่านแพลตฟอร์มมิวสิคของจีนชื่อดัง ‘QQ Music’ ซึ่งหลังการปล่อยไม่นาน เพลงก็ได้รับเสียงตอบรับที่ดีมาก และสามารถไต่ชาร์ตขึ้นอันดับ 1 ได้ทันที หลังจากหมดสัญญากับต้นสังกัดเจวายพี เมื่อวันที่ 19 มกราคม 2564 และมาร์กได้เดินทางกลับประเทศสหรัฐอเมริกา
ภายหลังมาร์กได้ตั้งบริษัท "Mark Tuan Studio" ในประเทศจีนขึ้น และได้เซ็นสัญญากับทาง "Creative Artists Agency (CAA)" เพื่อการโปรโมตที่มากขึ้นในสหรัฐเมื่อวันที่ 20 เมษายน
แหล่งข้อมูลอื่น
1993
รูม่านตาขยาย
ในภาวะม่านตาขยายนี้ รูม่านตาจะขยาย แต่ม่านตาจะหด
หลุมเพดาน
หลุมเพดาน (coffer, coffering) เป็นหลุมที่มีลักษณะเป็นแผงติดต่อกัน (อาจจะเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส สี่เหลี่ยม แปดเหลี่ยม หรือผสมกันหลายทรง) ลึกเข้าไปในเพดานหรือภายใต้โค้งหรือส่วนราบแบนภายในสิ่งก่อสร้าง แผงสี่เหลี่ยมลึกใช้เป็นเครื่องตกแต่ง บางครั้งก็เรียกว่า “caissons” (กล่อง) หรือ “lacunaria” (ช่อง) ทำให้บางครั้งก็เรียกว่า “lacunar ceiling” (เพดานช่อง) หลุมเพดานที่ทำด้วยหินของกรีกโบราณ และโรมันโบราณ เป็นตัวอย่างแรกของการสร้างเพดานลักษณะนี้ที่ยังเหลือให้เห็นอยู่ แต่เมื่อ 700 ปีก่อนคริสต์ศักราชใช้ในการสร้างห้องเก็บศพอิทรัสกันที่เนินสุสาน (necropolis) ที่ซานจูลิอาโนที่ตัดจากหินทูฟา หลุมเพดานที่ทำด้วยไม้สร้างกันเป็นครั้งแรกโดยการไขว้สลับคานบนเพดานเข้าด้วยกัน ที่ใช้ในการตกแต่งวังในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาตอนต้น
การทดสอบรูปทรงของการวางหลุมเพดานจะเห็นได้ในทั้งสถาปัตยกรรมของอิสลามและสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ปัญหาที่ซับซ้อนคือการค่อยลดขนาดของหลุมลงไปตามลำดับในการสร้างเพดานโค้งหรือโดม
ตัวอย่างของหลุมเพดานของโรมันที่ใช้การลดน้ำหนักของเพดานคือเพดานของโดมโรทันดา (Rotunda) ในตึกแพนธีออนในกรุงโรม
โดมไม้
“เจ่าจิ่ง” หรือโดมไม้หรือหลุมเพดานใช้ในสถาปัตยกรรมของจีนเหนือพระราชบัลลังก์หรือรูปปั้น
ปีเตอร์ ดรักเกอร์
ปีเตอร์ เฟอร์ดินานด์ ดรักเกอร์ (Peter Ferdinand Drucker) เป็นทั้งนักเขียน ที่ปรึกษาด้านการจัดการ และเป็นผู้บรรยายด้าน "นักนิเวศสังคม" หนังสือของเขาเป็นแนวทางและแหล่งค้นคว้าด้านมนุษย์ที่จัดตั้งธุรกิจ, องค์กร, รัฐบาล และหน่วยงานไม่แสวงหาผลกำไรเพื่อสังคม งานเขียนของเขาได้ทำนายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในช่วงปลายศตวรรษที่ยี่สิบ รวมทั้งความเป็นเอกชน และการกระจายอำนาจ, ความรุ่งโรจน์ของญี่ปุ่นที่จะเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจในยุคนั้น, ความเห็นทางการตลาดที่สำคัญ ความเร่งด่วนของสังคมข้อมูลข่าวสาร ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นต่อการเรียนรู้ตลอดชีวิต ใน ค.ศ. 1959 ดรักเกอร์ได้ให้ความสำคัญต่อ "การเรียนรู้ของคนงาน" และช่วงปลายชีวิต เขาได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนถึง "ความรู้ด้านการผลิตผลงาน" อันเป็นขอบเขตของความรู้ด้านการจัดการด้วยเช่นกัน โดยแนวคิดต่าง ๆ ของเขายังไม่ล้าสมัยและเป็นประโยชน์ต่อนักธุรกิจมายาวนานหลายทศวรรษ
ชีวประวัติและปรัชญา
ปีเตอร์ ดรักเกอร์ เป็นบุตรของทนายความซึ่งมีชื่อว่า อดอล์ฟ และมารดาชื่อ แคโรรีน ดรักเกอร์เกิดที่ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1909 ดรักเกอร์ย้ายไปหางานทำที่ฮัมบวร์คแล้วเริ่มฝึกทำงานที่บริษัทค้าฝ้าย แล้วเป็นนักเขียนข่าวให้กับหนังสือพิมพ์ Der Österreichische Volkswirt (ออสเตรีย อิโคโนมิสต์)  สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกด้านกฎหมายจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ต ผลงานของเขาสร้างความประทับใจต่อโจเซฟซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อเขาเอง เกี่ยวกับเรื่องแนวคิดของผู้ประกอบการ ดรักเกอร์ยังมีอิทธิพลต่อแนวคิดที่มีความแตกต่างไปจาก จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ผู้ซึ่งได้บรรยายที่เคมบริดจ์ เมื่อ ค.ศ. 1934 ว่า "ผมเพิ่งเข้าใจว่านักเรียนเศรษฐศาสตร์ของเคนส์ล้วนปราดเปรื่องในห้องเรียนซึ่งสนใจเกี่ยวกับความนิยมด้านสินค้า" ในขณะที่ดรักเกอร์เขียนเอาไว้ว่า "ผมสนใจเกี่ยวกับพฤติกรรมของผู้คน"
ถัดจากนั้นอีก 70 ปี งานเขียนของดรักเกอร์ได้กลายเป็นเครื่องหมายโดยมุ่งเน้นถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ซึ่งตรงข้ามกับแนวคิดที่มีอยู่ทั่วไป หนังสือของเขาได้สอดแทรกบทเรียนที่เกี่ยวกับเรื่องของการทำอย่างไรองค์กรถึงจะสามารถสร้างคนที่ดีที่สุดขึ้นมาได้ และคนงานจะสามารถตระหนักถึงสภาพชุมชนได้อย่างไร รวมทั้งจะเป็นที่ยอมรับในการจัดตั้งสังคมสมัยใหม่โดยรอบได้อย่างไร
ขณะที่เขายังหนุ่ม ก็ได้เขียนผลงานขึ้นมาสองชิ้น — โดยเล่มหนึ่งกล่าวถึงนักปรัชญาชาวเยอรมันซึ่งมีชื่อว่า เฟดเดอริช จูเลียส สตาห์ล กับเรื่อง "คำถามของชาวยิวในเยอรมัน" (The Jewish Question in Germany)  — ซึ่งได้ถูกสั่งเผาและระงับการจัดพิมพ์โดยฝ่ายนาซี ปี ค.ศ. 1993 ได้เดินทางออกจากเยอรมันไปยังอังกฤษ ในกรุงลอนดอน เขาได้ทำงานในบริษัทประกัน หลังจากนั้นเขาได้เป็นผู้นำนักเศรษฐศาสตร์คนสำคัญในธนาคารอย่างเป็นการส่วนตัว เขายังได้ติดต่อกับ ดอริส ชมิตซ์ ผู้ซึ่งเป็นคนรู้จักจากมหาวิทยาลัยแฟรงก์เฟิร์ตอีกครั้ง ทั้งคู่ได้แต่งงานกันใน ค.ศ. 1934 (ทั้งนี้ รายชื่อในใบรับรองระบุชื่อของเขาว่า ปีเตอร์ จอร์จ ดรักเกอร์ ) และสองสามีภรรยาก็ได้ย้ายมาอยู่ที่สหรัฐ โดยเขาได้มาเป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย รวมถึงเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาทางธุรกิจ (ดรักเกอร์ไม่ยอมรับกับคำว่า "กูรู" ซึ่งคนทั่วไปยอมรับในตัวเขา โดยเขายังกล่าวย้ำอีกด้วยว่า "ผมพูดมาหลายปีแล้ว เราจะใช้คำว่า "กูรู" ก็คงเสมือนกับว่าเราเป็น "นักต้มตุ๋น" จนอาจต้องถูกพาดหัวข่าวที่ยาวมาก")
ในปี ค.ศ. 1943 ดรักเกอร์โอนสัญชาติเป็นพลเมืองสหรัฐ เป็นผู้สอนที่วิทยาลัยเบนนิงตัน ช่วงปี ค.ศ. 1942 ถึง 1949 หลังจากนั้น เขาได้เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ช่วงปี ค.ศ. 1950 ถึง 1971 ดรักเกอร์เดินทางสู่แคลิฟอร์เนียในปี ค.ศ. 1971 ซึ่งได้พัฒนาหลักสูตรเอ็มบีเอด้านการบริหาร สำหรับฝึกอาชีพที่ มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท (หลังจากนั้นเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ โรงเรียนแคลมอนต์ เกรดูเอท) ช่วงปี ค.ศ. 1971 จนถึงช่วงที่เขาเสียชีวิต เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษด้านสังคมศาสตร์ กับ การจัดการ ที่มหาวิทยาลัยแคลมอนต์ เกรดูเอท และได้ตั้งชื่อมหาวิทยาลัยขึ้นมาว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์" (หลังจากนั้นจึงเปลี่ยนมาเป็นชื่อในที่รู้จักกันว่า "ปีเตอร์ เอฟ. ดรักเกอร์ แอนด์ มาซาโตชิ อิโต้ เกรดูเอทสคูล ออฟ เมเนจเมนท์") เพื่อเป็นการให้เกียรติ เมื่อปี ค.ศ. 1987 เขาสอนในชั้นเรียนครั้งสุดท้ายเมื่อปีค.ศ. 2002 ในขณะที่มีอายุได้ 92 ปี
การทำงาน
อาชีพของเขาในฐานะนักคิดทางธุรกิจได้หยุดพักลงในค.ศ. 1942 เมื่อช่วงที่เขาได้เริ่มงานเขียนด้านสังคมและการเมืองซึ่งทำให้เขามีส่วนร่วมในการทำงานภายใน เจนเนอรัล มอเตอร์ (GM)  ซึ่งเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของโลกในสมัยนั้น จากประสบการณ์ในยุโรปได้สร้างความตะลึงใจต่อผู้บริหาร เขาได้แบ่งความประทับใจนี้ต่อโดนัลด์สัน บราวด์ ซึ่งอยู่เบื้องหลังการบริหารควบคุมของจีเอ็ม ในค.ศ. 1943 เขาได้รับการเชื้อเชิญจากบราวน์ให้เขาร่วมปฏิบัติการที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็น "การตรวจสอบทางการเมือง": การวิเคราะห์ทางสังคมศาสตร์สองปีของบริษัท ดรักเกอร์ได้เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการกระประชุมทุกครั้ง, สัมภาษณ์ลูกจ้าง และวิเคราะห์ถึงการผลิตตลอดจนมีส่วนในการสินใจผลิตเชิงปฏิบัติ
หนังสือเกี่ยวกับผลลัพธ์ คอนเซ็ปท์ ออฟ เดอะ คอร์ปอเรชั่น ก็ยังเป็นที่นิยมในองค์กรจีเอ็มนี้ด้วย ซึ่งประกอบด้วยโครงสร้างหลายส่วนและนำมาซึ่งหลายหัวข้อ, การให้คำปรึกษาเกี่ยวกับการทำงาน และหนังสือเพิ่มเติม อย่างไรก็ตามทางจีเอ็มรู้สึกตื่นเต้นอย่างมากกับสินค้าตัวสุดท้าย ดรักเกอร์ให้นึกถึงยักษ์ผู้มีอำนาจที่ต้องการนโยบายบนตำแหน่งสร้างความสัมพันธ์ต่อลูกค้า, ความสัมพันธ์ของผู้กระจายหน้าที่, ความสัมพันธ์ต่อลูกจ้าง และอื่น ๆ ภายในบริษัท ดรักเกอร์ได้เสนอแนะถึงสิ่งที่มากกว่าการพิจารณา ประธานจีเอ็มคนสำคัญ อัลเฟรด สโลน รู้สึกสับสนกับหนังสือ "จะเป็นการปฏิบัติอย่างง่าย ๆ ถ้ามันไม่มีอยู่" โดยดรักเกอร์ได้เรียกในภายหลังว่า "ไม่เคยกล่าวถึงมันและไม่เคยมีการรับรองการได้กล่าวถึงในทัศนะของเขา"
ดรักเกอร์ได้สอนคณะผู้บริหารว่าเป็น "ศิลปะแห่งเสรีนิยม" และเขาได้ทำให้รู้สึกว่าข้อมูลการจัดการของเขาเกิดจากการบูรณาการบทเรียนจากประวัติศาสตร์, สังคมวิทยา, จิตวิทยา, ปรัชญา, ศาสนาและวัฒนธรรม เข้าไว้ด้วยกัน เขายังเชื่ออีกด้วยว่าความแข็งแกร่งนั้นมาจากทุกส่วนของสถาบัน อันประกอบด้วย ภาคเอกชน, มีความรับผิดชอบต่อสังคมทั้งหมด "ความจริงคือ," ดรักเกอร์ได้เขียนไว้ในปี ค.ศ. 1973 การจัดการ: ถือเป็นศาสตร์ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างหนัก, มีความรับผิดชอบ, และต้องฝึกฝน, "ซึ่งในสังคมสมัยใหม่นั้นจะไม่มีกลุ่มผู้นำอื่นเว้นแต่ผู้จัดการ ถ้าผู้จัดการสถาบันหลักและโดยเฉพาะอย่างยิ่งในธุรกิจ ไม่สามารถทำหน้าที่โดยรวมให้ดีได้ ก็จะไม่มีใครสามารถที่จะทำให้ดีได้อีกเลย"
ดรักเกอร์สนใจในผลของการเติบโตของผู้คนซึ่งทำงานด้วยใจมากกว่าการทำงานด้วยมือ เขาได้ก่อให้เกิดความสนใจโดยชี้ประเด็นถึงลูกจ้างบางคนผู้ซึ่งรู้เกี่ยวกับวัตถุประสงค์ที่แน่นอนมากกว่าเจ้านายของพวกเขาหรือผู้ร่วมงาน และยังได้ร่วมมือกับองค์กรขนาดใหญ่อื่น ๆ ด้วย ถ้าจะกล่าวให้เข้าใจอย่างง่าย ๆ ก็คือเป็นการยกย่องถึงความก้าวหน้าของมนุษย์เรานั่นเอง ดรักเกอร์ได้วิเคราะห์และอธิบายถึงการทำอย่างไรจึงจะเกิดการเปลี่ยนความคิดร่วมกันเกี่ยวกับการขับเคลื่อนองค์กรได้
งานเขียนของเขาได้เข้าถึงมากยิ่งขึ้นในโลกธุรกิจที่กำลังเติบโตในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบ โดยในเวลานั้น บริษัทขนาดใหญ่ได้พัฒนาประสิทธิภาพของอุตสาหกรรมการผลิตขั้นพื้นฐานกับกระบวนการการจัดการของผลิตผลมวลชน ผู้บริหารหลายรายได้สอนให้คนงานของพวกเขาได้รู้ถึงการขับเคลื่อนในบริษัท และดรักเกอร์ได้นำมันมาอยู่บนความเชื่อของพวกเขาเหล่านั้น ด้วยเกรงว่าองค์กรจะล้าสมัย แต่เขาก็ยังแสดงความเห็นใจ เขาได้คาดว่าผู้อ่านของเขาคงจะเป็นผู้ฉลาด, มีเหตุผล, ทำงานหนักและเข้ากับคนได้ ถ้าองค์กรมีความพยายาม เขาเชื่อว่ามันคงเป็นเรื่องปกติเพราะเป็นแนวคิดที่อาจล้าสมัย, ทั้งความคิดแคบ ๆ เกี่ยวกับปัญหา หรือความขัดแย้งภายใน