cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กระดูกนิ้วมือ
กระดูกนิ้วมือ (Phalanges of hand; Finger bones) เป็นกลุ่มของกระดูกที่ประกอบขึ้นเป็นแกนของนิ้วมือทั้งห้านิ้วของมนุษย์ โดยแต่ละนิ้วจะมีกระดูกนิ้วมือ 3 ท่อน คือ ทั้งนี้ ยกเว้นนิ้วหัวแม่มือ (thumb) เท่านั้นที่จะมีเพียงกระดูกนิ้วมือท่อนต้นและท่อนปลาย ดังนั้นกระดูกนิ้วมือในมนุษย์จึงมีทั้งหมดข้างละ 14 ชิ้น
กระดูกนิ้วมือแต่ละชิ้น จะประกอบไปด้วยสามส่วน ได้แก่
วลอเรอ
ภูมิศาสตร์
ตั้งอยู่ในเทศมณฑลวลอเรอ ประเทศแอลเบเนีย อยู่ริมอ่าววลอเรอ เมืองล้อมรอบด้วยสวนและสวนมะกอก สูงเท่ากับระดับน้ำทะเล
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศกาญจนบุรี
โรงเรียนสารสาสน์วิเทศกาญจนบุรี (Sarasas Witaed Kanchanaburi School) เป็นโรงเรียนลำดับที่ - ของกลุ่มโรงเรียนในเครือสารสาสน์ ตั้งอยู่เลขที่  47/15 หมู่ที่ 3  ถ.แสงชูโต (กม.96) สายกรุงเทพฯ-กาญจนบุรี  ต.ท่ามะกา อ.ท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี 71120 เปิดสอนหลักสูตรสองภาษา (Bilingual Program) และ หลักสูตรสามัญ (Mini-Bilingual Program) ก่อตั้งขึ้นโดยท่านอาจารย์พิบูลย์ และท่านอาจารย์ เพ็ญศรี ยงค์กมล และได้มอบหมายให้ ดร.สยมพร ทองเนื้อดี ผู้อำนวยการโรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอน เป็นผู้บริหารงานโรงเรียนสารสาสน์วิเทศกาญจนบุรี
พระอินทเบญญา (สะราคำ วัตถา)
พระอินทเบญญา (สะราคำ วัตถา) นามเดิม นักสะราคำ วัตถา เป็นบุตรขององค์ดิศวงษ์ (แป๊ะ) กับนางจันทร์ วัตถา
การศึกษา
พออายุ 9 ปี บิดาให้เข้าเรียนโรงเรียนวัดราชนัดดาราม พ.ศ. 2443 สอบไล่ในประโยคหนึ่ง ชั้นหนึ่ง พ.ศ. 2444 สอบไล่ได้ประโยคหนึ่ง ชั้นสอง แล้วต่อมาทางโรงเรียนให้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนวัดเทพธิดาราม ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กันคลละฝั่คลองกับโรงเรียนเดิม เรียนชั้นประถม 3 ไม่มีการสอบไล่ โดยทางโรงเรียนยกให้ข้ามชั้นไปเรียนชั้นประถม 4 และย้ายไปเรียนที่โรงเรียนกรมหลวงวรเสรฐสุดา อยู่ในวัดปรินายก พ.ศ. 2445 สอบไล่ได้ประโยคหนึ่ง ปรถมศึกษา แล้วบิดาถึงแก่กรรม
พ.ศ. 2447 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ครั้งทรงดำรงตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงมหาดไทย รับสั่งให้พระยาศรีวรวงศ์ เมื่อยังเป็นจมื่นศรีสรรักษ์ นำถวายตัวเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว สังกัดเวรเดช มีพระราชดำรัสว่า อายุยังน้อยให้จัดการให้เล่าเรียนต่อไป แล้วจมื่นศรีสรรักษ์ ขณะนั้นเป็นผู้บัญชาการโรงเรียนมหาดเล็ก มีหนังสือนำส่งให้เรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา “ราชบุรณะ”
การทำงาน
พ.ศ. 2448 (เดือนกรกฎาคม ร.ศ. 124) สอบไล่ได้ชั้นหนึ่ง ของมัธยมศึกษา เดือนมีนาคม ร.ศ. 124 สอบไล่ได้ชั้นสองของมัธยมศึกษา พ.ศ. 2449 สอบไล่ได้ประโยคสองมัธยมศึกษา แล้วมาเข้าเรียนในโรงเรียนมหาดเล็กในพระบรมมหาราชวัง เป็นมหาดเล็กนักเรียน เพราะได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กแล้ว และได้รับพระราชทานเครื่องแบบเต็มยศมหาดเล็กวิเศษหนึ่งสำรับ และเนื่องในงานพระราชพิธีรัชมงคล ได้รับพระราชทานเหรียนรัชมงคลด้วย วิชาที่เรียนในสมัยนั้น มีการปกครอง (รัฐประศาสนศาสตร์) การมหาดเล็กและการเสมียน
นักเรียนในโรงเรียนนี้ เมื่อเรียนจบหลักสูตรสอบไล่ได้แล้ว จะออกไปรับราชการตามกระทรวงต่าง ๆ แต่ส่วนใหญ่มุ้งหมายไปรับราชการในกระทรวงมหาดไทย เริ่มต้นเป็นมหาดเล็กรายงาน แล้วมีการดำเนินเลื่อนตำแหน่งเป็นนายอำเภอ และผู้ว่าราชการจังหวัดต่อไป
พ.ศ. 2451 สอบไล่วิชาการปกครองและวิชาอื่นได้จบตามหลักสูตร แต่ตำแหน่งมหาดเล็กรายงานไม่มีว่าง พระยาศรีวรวงศ์ผู้บัญชาการโรงเรียนท่านมีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยราชเลขานุการอยู่ด้วย ได้นำนักเรียนที่จบการเรียนรุ่นเดียวกันอีกสองคนให้ไปช่วยทำการอยู่ที่กรมพระอาลักษณ์ ซึ่งเป็นกรมขึ้นอยู่ในกรมราชเลขานุการ เป็นการรอตำแหน่งว่างทางกระทรวงมหาดไทย ต่อมา พ.ศ. 2452 ตำแหน่งเงินเดือนในกรมพระอาลักษณ์ว่าง ได้รับบรรจุในตำแหน่งเสมียนตรี เดือนละ 25 บาท ได้รับเงินเดือนเป็นครั้งแรก แล้วต่อมาได้เปลี่ยนตำแหน่ง ได้รับเดือนละ 40 บาทและได้รับพระราชทานเข็มลงยาสีน้ำเงินรูปพระเกี้ยว
การรับราชการที่กรมนี้ มีเวลาว่างตอนกลางวัน ได้ไปเรียนภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสที่โรงเรียนอัสสัมชัญ เป็นพิเศษ
ในระหว่างการเลี้ยงคณะกรรมการและเนติบัณฑิตใหม่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระสวัสดิวัดนวิศิษฎ์รับสั่งถามว่านักสะราคำมีนามสกุลแล้วหรือยัง กราบทูลว่า ยังรับสั่งว่าใช้ “วัตถา” ชื่อของปู่ก็แล้วกัน ใครๆ ก็รู้จัก ไม่ต้องทูลพระราชทาน
เดือนเมษายน พ.ศ. 2458 กระทรวงยุติธรรมมีหนังสือขอย้ายนักสะราคำจากกระทรวงมุระธาธร (กรมพระอาลักษณ์ตั้งเป็นกระทรวงมุระธาธร) มารับราชการในกระทรวงยุติธรรม
กระทรวงยุติธรรมให้ไปฝึกหัดวิธีพิจารณาความอยู่ที่ศาลปุริศสภาที่ 2 ได้รับเงินเดือน 120 บาท ต่อมาประกาศพระราชทานยศเป็นรองอำมาตย์เอก และในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2458 มีพระบรมราชโองการตั้งเป็นผู้พิพากษาศาลมณฑลพระนครศรีอยุธยา ได้รับพระราชทานเงินเดือน 240 บาท จากนั้นได้ย้ายไปเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าศาลจังหวัดลพบุรี ผู้พิพากษามณฑลนครราชสีมา และย้ายไปเป็นหัวหน้าผู้พิพากษาศาลจังหวัดชัยภูมิ
ขณะย้ายจากศาลมณฑลนครราชสีมามาอยู่ที่ศาลจังหวัดชัยภูมิ ได้เลื่อนยศเป็นอำมาตย์ตรีและอำมาตย์โท ต่อมาย้ายไปเป็นหัวหน้าผู้พิพากษาศาลจังหวัดสุรินทร์ ได้เลื่อนตำแหน่งเงินเดือนเป็นเดือนละ 450 บาท พ.ศ. 2480 ย้ายมารับราชการเป็นผู้พิพากษาศาลอาญา
อุปสมบท
พระยาศรีวรวงศ์ได้นำเฝ้าสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้รับพระราชทานอนุญาตอุปสมบทในวัดบวรนิเวศวิหาร และทรงรับเป็นพระอุปัชฌาย์ อุปสมบทอยู่ตลอด 1 พรรษา แล้วลาอุปสมบทเข้ารับราชการในกรมพระอาลักษณ์ตามเดิม
ระหว่างอุปสมบทได้ศึกษาพระธรรมวินัยและพุทธานุประวัติ สอบไล่ได้องค์นวะธรรมชั้นเอก
การสมรส
พ.ศ. 2465 ได้ทำการสมรสกับนางภักดิ์ ปิ่นทัษเฐียร มีบุตร-ธิดา ด้วยกัน 3 คน คือ นายธม วัตถา, นายเธียด วัตถา และนางสาวโอปอ วัตถา
ถึงแก่อนิจกรรม
พระอินทเบญญา ถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 15 เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2512 อายุ 78 ปี พระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดมกุฎกษัตริยาราม เมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2512
ณัฐภัสสร สิมะเสถียร
ณัฐภัสสร สิมะเสถียร (ชื่อเดิม หทัยภัทร, เกิด 12 ธันวาคม 2531) ชื่อเล่น ดาว เป็นนักร้องชาวไทย มีผลงานร้องเพลงตั้งแต่วัยเด็ก สำเร็จการศึกษาจาก คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นอกจากการเป็นนักร้องในวัยเด็ก ณัฐภัสสรเคยชนะเลิศการประกวดโครงการ Green Channel MC Search 2011 ทำให้เธอได้มีโอกาสเข้ามาเป็นดีเจคลื่นวิทยุต่าง ๆ ในเครือเอไทม์ เช่น HOT WAVE, Chill FM, EFM เป็นต้น ปัจจุบันดาวเป็นดีเจอยู่ที่ 94 อีเอฟเอ็ม และได้มีผลงานอื่น ๆ ในวงการบันเทิงอีกมากมาย เช่น ละครโทรทัศน์ ละครเวที พากย์เสียง นักร้อง และพิธีกร
ประวัติ
ดาว ณัฐภัสสร เกิดเมื่อ วันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2531 ที่ กรุงเทพมหานคร เป็นลูกคนที่ 2 จากพี่น้องทั้งหมด 3 คน จบชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนถนอมพิศวิทยา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนสุรศักดิ์มนตรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีที่ คณะอักษรศาสตร์ เอกภาษาญี่ปุ่น จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.64 ซึ่งในระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ในตอนนั้นได้รับคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 5 ดรัมเมเยอร์ งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 64 ที่จัดขึ้นเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งดรัมเมเยอร์ชุดนี้เป็นชุดที่ 2 แทนชุดแรกเนื่องจากการเลื่อนจัดงาน ด้านวงการบันเทิง ดาว ณัฐภัสสรเคยชนะเลิศการประกวดร้องเพลง KPN Junior Award ปี 2000 ได้รับรางวัลนักร้องยุวชนดีเด่นแห่งประเทศไทย ประเภทเพลงสากล และมีผลงานชิ้นแรก คืออัลบั้ม ดาวโอเกะ (Dao•ke) ในปี พ.ศ. 2545 มีเพลงฮิตอย่าง "ชอบคาราโอเกะ" และ "อยากเป็นผู้ชาย" หลังจากนั้นได้ผันตัวมาเป็นดีเจ พิธีกร นักร้อง และนักแสดงในปัจจุบัน
เข้าสู่วงการบันเทิง
นอกจากการออกอัลบั้มและการร้องเพลงแล้ว ในปี พ.ศ. 2559 ดาว ณัฐภัสสรยังเคยเข้าร่วมประกวดในรายการ เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 25 เดอะ แบทเทิล รีเทิร์น (KPN AWARD 25th The Battle Returns) โดยผู้เข้าแข่งขันมีจำนวนทั้งหมด 24 คน แต่ละคนเป็นผู้เข้าแข่งขันที่เคยผ่านการประกวด KPN Award ในแต่ละปีมารวมตัวกันเพื่อหาผู้ชนะอีกครั้ง ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นการหวนคืนไมค์ในการเป็นนักร้องของดาวอีกครั้ง และเธอก็สามารถฝาพันจนผ่านเข้ารอบเป็น 1 ใน 4 ผู้เข้าแข่งขันสุดท้ายสู่รอบชิงชนะเลิศ (The Grand Final)
ทางด้านการแสดง ดาว ณัฐภัสสรยังมีโอกาสแสดงฝีมือในการแสดงละคร และละครเวที โดยในปี พ.ศ. 2558 เคยแสดงละครเวที มนตร์รักเพลงสวรรค์ The Sound of Music รับบทเป็น มาเรีย คู่กับ ชาตโยดม หิรัญยัษฐิติ และในปี พ.ศ. 2559 กับละครเวที ลอดลายมังกร เดอะมิวสิคัล ในบทนันทนา และยังคงมีผลงานการแสดงละครอย่างต่อเนื่องกับช่องอื่น ๆ เช่น ช่องGMM25 และ ช่องวัน 31 ไม่เพียงเท่านั้น ดาว ณัฐภัสสรยังเคยมีผลงานการพากย์เสียงตัวละครเจ้าหญิงจัสมิน ในภาพยนตร์เรื่อง Aladdin 2019 (อะลาดิน 2019) และเสียงตัวละคร เอเลน่า ฮิวจ์ลิน ที่รับบทโดย นาโอมิ สก๊อต ในภาพยนตร์เรื่อง Charlie’s Angels (นางฟ้าชาร์ลี 2019) อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2562 ดาว ณัฐภัสสรได้เข้าประกวด The Mask Singer หน้ากากนักร้อง ในฤดูกาลพิเศษ คือ The Mask จักรราศี ภายใต้หน้ากากราศีพิจิก และได้ผ่านเข้ารอบมาเรื่อย ๆ จนถึงรอบ 3 คนสุดท้าย ร่วมกับ หน้ากากราศีมีน และหน้ากากราศีธนู โดยในการแข่งขันครั้งนั้นเป็นการถ่ายทอดสด และตัดสินผ่านการโหวตจากผู้ชมทางบ้าน ซึ่งรหัสการโหวตของหน้ากากราศีพิจิกคือ A1 หน้ากากราศีพิจิกเป็นผู้แข่งขันคนแรก ใช้เพลง มะลึกกึ๊กกึ๋ยย์ (นาตาลี) + โอเคนะคะ (แคทรียา อิงลิช) + พูดอีกที (คริสติน่า อากีล่าร์) ซึ่งผลการตัดสินนั้น หน้ากากราศีพิจิกเป็นผู้ได้รับคะแนนโหวตน้อยที่สุด ต้องถูกคัดออกและเปิดหน้ากากในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562
ผลงานเพลง
.ศ. 2555]]) เพลง "เลิกดี ๆ" ร่วมกับ เดือน - พิชญ์สินี สิมะเสถียร
ละครโทรทัศน์และซีรีส์
{| class="wikitable" width="75%" ! ปี !! เรื่อง !! บทบาท
เงาเสน่หา
เงาเสน่หา เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนวโรแมนติก-ดราม่า - สะเทือนขวัญ จากบทประพันธ์ของ องอาจ สิงห์ลำพอง, อาณาจินต์ บทโทรทัศน์ องอาจ สิงห์ลำพอง, ศิกานต์ กำกับการแสดงโดย องอาจ สิงห์ลำพอง นำแสดงโดย สราวุธ มาตรทอง, ปริศนา กัมพูสิริ,กวิยณัฎฐ์ แฮร์มันน์ และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560–30 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 20.35 น.และตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2560 ทุกวันจันทร์ - อังคาร เวลา 09.45 / 20.05 ต่อจากละครเรื่อง ระบำไฟ ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 8
เอลแพโซ (รัฐเท็กซัส)
เอลแพโซ (El Paso) เป็นเมืองและที่ตั้งเทศมณฑลของเทศมณฑลเอลแพโซ รัฐเท็กซัส สหรัฐ เป็นเมืองตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐ จากข้อมูลสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2006 เมืองมีประชากรอยู่ที่ 606,913 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 6 ของรัฐเท็กซัสและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกาในอันดับที่ 21 ในเขตเมืองครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของเทศมณฑลเอลแพโซ เขตเมืองมีประชากรราว 736,310 คน เอลแพโซตั้งอยู่ริมแม่น้ำรีโอแกรนด์
เงาเสน่หา
เรื่องย่อ
ความรักที่เกิดขึ้นที่ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่าง “นิสา” ไกด์สาวกับ “พงศธร” ผู้จัดการสายการบินรอยัลแอร์ไลน์นั้นเป็นเหมือนพรหมลิขิตที่ทำให้ทั้งคู่ได้มาเจอกัน พงศธรบอกกับนิสาว่าเขารักทุกสิ่งที่เป็นเธอ และขอร้องว่าอย่าเปลี่ยนไป นิสายอมเชื่อและวาดฝันถึงตอนจบที่มีความสุขสวยงาม แต่พงศธรทรยศความเชื่อใจของนิสาด้วยการกำจัดเธอทิ้งแล้วเลือกแต่งงานกับ “วิริยา” ลูกสาวเจ้าของสายการบินเพราะความทะยานอยากของตัวเอง นิสาจึงตัดสินใจทิ้งตัวตนเดิมหลบซ่อนตัวเองไว้ในเงา…และรอวันกลับมาเพื่อทวงทุกทางอย่างคืน
เรตติ้ง
การตอบรับจองละครเรื่องนี้ทั้งหมด 20 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากผู้ชมทั่วประเทศไทยตั้งแต่ตอนที่ 1-20 อยู่ที่ 0.88
ชาวเคิร์ด
ชาวเคิร์ด (کورد ,Kurd) เป็นกลุ่มชนอิหร่าน  ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคบนภูเขาของเคอร์ดิสถานในเอเชียตะวันตก ซึ่งกินพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของตุรกี, ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิหร่าน, ทางเหนือของอิรัก และทางเหนือของซีเรีย โดยมีดินแดนส่วนแยกของชาวเคิร์ดในอานาโตเลียกลาง, โฆรอซอน และคอเคซัส เช่นเดียวกันกับสังคมชาวเคิร์ดพลัดถิ่นในเมืองทางตะวันตกของตุรกี (โดยเฉพาะอิสตันบูล) และยุโรปตะวันตก (โดยเฉพาะในประเทศเยอรมนี) ประชากรชาวเคิร์ดมีประมาณ 30 ถึง 45 ล้านคน
ชาวเคิร์ดพูดภาษาเคิร์ดและกลุ่มภาษาซาซา–โกรานี ซึ่งอยู่ในสาขาอิหร่านตะวันตกของกลุ่มภาษาอิหร่านในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและการพ่ายแพ้ของจักรวรรดิออตโตมัน ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ทำข้อกำหนดสำหรับรัฐเคิร์ดตามสนธิสัญญาแซฟร์ใน ค.ศ. 1920 อย่างไรก็ตาม มีการละเมิดสัญญาในสามปีต่อมา เพราะมีการแบ่งดินแดนตามสนธิสัญญาโลซาน ทำให้ชาวเคิร์ดมีสถานะเป็นชนกลุ่มน้อยในประเทศใหม่ทั้งหมด
100 วันก่อนที่เธอจะจากไป
100 วันก่อนที่เธอจะจากไป เป็นซีรีส์เว็บมังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยมิงิฮารุ เผยแพร่ในแพลตฟอร์มออนไลน์มังงะมีของสำนักพิพม์ชูเอชะตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 (และทางโชเน็งจัมป์+ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2563) ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 เรื่องราวเกี่ยวกับสึดะ รินทาโร่ เด็กหนุ่มนักเรียนมัธยมปลายผู้มีความสามารถในการมองเห็นอายุขัย และคันซากิ อุมิ เด็กสาวนักเรียนมัธยมปลายผู้เหลือเวลาที่จะมีชีวิตไม่ถึง 100 วัน มิจิฮาระให้คำนิยามของซีรีส์ว่าเป็น "เรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้กับอายุขัยและชะตากรรม" ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์
เนื้อเรื่อง
ระหว่างขั้นตอนสร้างแนวคิด เดิมกำหนดจะให้คันซากิ อุมิตายหลังผ่านไป 100 วัน และเรื่องราวทั้งหมดจะเกี่ยวกับ "วิธีใช้ชีวิตภายใน 100 วัน" แต่ด้วยความที่เนื้อเรื่องมืดมน จึงมีการปรับเนื้อเรื่องให้มีความเป็นสุขนาฏกรรมจินตนิยมมากขึ้น โดยยังคงแก่นเรื่องดั้งเดิมไว้
สมาคมฟุตบอลแอลเบเนีย
สมาคมฟุตบอลแอลเบเนีย (Federata Shqiptare e Futbollit, FSHF) เป็นหน่วยงานที่บริหารฟุตบอลในประเทศแอลเบเนีย มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงติรานาซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ สมาคมทำหน้าที่ดูแลการแข่งขันลีกฟุตบอลระดับต่าง ๆ ตั้งแต่ลีกสูงสุด ลีกระดับสอง และลีกระดับสาม นอกจากนี้ยังดูแลการแข่งขันฟุตบอลคัพและซูเปอร์คัพ และการแข่งขันของฟุตบอลทีมชาติทั้งชุดใหญ่ ชุดเยาวชน และชุดหญิง
สมาคมฟุตบอลแอลเบเนียก่อตั้งเมื่อวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1930 และได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกฟีฟ่าใน ค.ศ. 1932 นอกจากนี้ ยังเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งยูฟ่าใน ค.ศ. 1954
วันรัฐธรรมนูญ (ญี่ปุ่น)
วันรัฐธรรมนูญ เป็นวันที่ระลึกถึงการที่รัฐธรรมนูญแห่งญี่ปุ่นในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สองมีผลบังคับใช้ในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1947 และเป็นหนึ่งในช่วงระยะเวลาของสัปดาห์ทอง
ประวัติ
หลังการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ ทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อฝ่ายพันธมิตร รัฐธรรมนูญญี่ปุ่นได้รับการเขียนใหม่โดยคำนึงถึงหลัก 3 ประการ ได้แก่ อำนาจอธิปไตยของปวงชน การเคารพในสิทธิมนุษยชน และการเลิกทำสงคราม และให้ความสำคัญกับความรักสงบและสันตินิยมของคนในชาติ รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้มีความแตกต่างจากรัฐธรรมนูญเมจิที่จักรพรรดิไม่ได้มีพระราชอำนาจในการบริหารงานราชการ นอกจากนี้ยังมีบทบัญญัติที่อธิบายถึงสิทธิขั้นพื้นฐานและหน้าที่ของประชาชนอีกด้วย จากเหตุการณ์ดังกล่าวถูกทำให้เป็นวันหยุดราชการตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการ ค.ศ. 1948
เจ้าจอมมารดาวง ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาวง หรือ วงษ์ (สกุลเดิม: เนตรายน) เป็นพระสนมนางหนึ่งในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นบุตรีของพระยาอรรคราชนาคภักดี (เนตร เนตรายน) และอรุ่น อรรคราชนาคภักดี ซึ่งอรุ่นผู้มารดา เป็นธิดาคนที่สองของหลวงมหามณเฑียร (จุ้ย) และท่านนุ่ม ต่อมาได้ถวายตัวเป็นละคร แล้วเป็นเจ้าจอมในรัชกาลที่ 4 ครั้นเมื่อสิ้นรัชกาลพระเจ้าอยู่หัวพระองค์นั้น เจ้าจอมอรุ่นจึงลาออกจากวังเพื่อสมรส
เจ้าจอมมารดาวง มีพระราชธิดาพระองค์หนึ่งคือ พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าโกมลเสาวมาลย์ ประสูติประสูติวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2430 พระองค์สิ้นพระชนม์วันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2433 พระชันษา 3 ปี
ยามา (สัตว์)
ยามา หรือ ลามา (llama, ; llama, เสียงอ่าน: ; llama, ; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมในตระกูลอูฐ (camelid) ของทวีปอเมริกาใต้ ซึ่งเป็นรู้จักกันอย่างแพร่หลายในวัฒนธรรมของชาวแอนดีสตั้งแต่สมัยก่อนการเข้ามาของชาวสเปน
ถิ่นกำเนิด
ยามามีต้นกำเนิดจากที่ราบตอนกลางของอเมริกาเหนือในช่วง 40 ล้านปีที่ผ่านมา แล้วพวกมันก็ได้อพยพไปยังอเมริกาใต้เมื่อประมาณ 3 ล้านปีที่ผ่านมา เมื่อถึงช่วงปลายยุคน้ำแข็ง (10,000-12,000 ปีก่อน) สัตว์ตระกูลอูฐก็สูญพันธุ์ไปจากอเมริกาเหนือแล้ว ณ ค.ศ. 2007 มียามาและอัลปากากว่า 7 ล้านตัวในอเมริกาใต้ และเนื่องจากการนำเข้าจากอเมริกาใต้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 ทุกวันนี้จึงมียามากว่า 158,000 ตัว รวมถึงอัลปากาอีกกว่า 100,000 ตัวในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
ลักษณะ
ยามามีส่วนสูงในช่วงโตเต็มวัยอยู่ที่ระหว่าง 1.70 เมตร (5.5 ฟุต) ถึง 1.80 เมตร (6 ฟุต) โดยวัดจากส่วนบนสุดของหัว พวกมันมีน้ำหนักตัวอยู่ระหว่าง 130-200 กิโลกรัม (280-450 ปอนด์) ในช่วงแรกเกิด เกรีย (cria) จะมีช่วงน้ำหนักที่ระหว่าง 9-14 กิโลกรัม (20-30 ปอนด์) ยามามีช่วงชีวิตที่ประมาณ 20-30 ปีขึ้นอยู่กับการดูแล ยามาเป็นสัตว์สังคมและอาศัยร่วมกับยามาตัวอื่น ๆ ในลักษณะของฝูงสัตว์ ขนสัตว์ที่ผลิตจากยามาจะมีความนุ่มมากและปราศจากลาโลนิน (ไขจากขนสัตว์) ยามาเป็นสัตว์ที่เฉลียวฉลาดและสามารถเรียนรู้งานง่าย ๆ ได้หลังจากทำซ้ำเพียงไม่กี่ครั้ง เมื่อแบกสัมภาระ ยามาสามารถแบกสิ่งของได้ราวร้อยละ 25-30 ของน้ำหนักตัวในการเดินทางในระยะ 8-13 กิโลเมตร (5-8 ไมล์)
ความเชื่อ
ในบางพื้นที่ของทวีปอเมริกาใต้ เชื่อว่า ลูกยามาตากแห้งจะเป็นสิ่งนำโชค มีขายในท้องตลาด เช่น ที่เมืองลาปาซ เมืองสำคัญที่อยู่เหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 3,500 เมตร ในประเทศโบลิเวีย
มิมส์
ชอว์น มิมส์ (Shawn Mims) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มิมส์ (Mims) เกิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1981 เป็นแร็ปเปอร์ชาวอเมริกันเชื้อสายจาเมกา เติบโตในย่านวอชิงตันไฮจส์ ในแมนฮัตตัน
มิมส์ มีผลงานซิงเกิลเปิดตัวคือ "This Is Why I'm Hot" ที่กลายเป็นเพลงฮิตอย่างคาดไม่ถึง สามารถขึ้นอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮ็อต 100 และบิลบอร์ดป็อป 100 ด้วยยอดดาวน์โหลดทางดิจิตอลอย่างถล่มถลาย ทำให้มียอดระดับแผ่นเสียงทองคำจาก RIAA ตัวเพลงยังได้รับเสียงวิจารณ์ทางบวก ต่อมาเขาเซ็นสัญญากับ แคปิตอลเรกคอร์ด ออกผลงานอัลบั้มที่ชื่อ Music Is My Savior
ในปี 2009 เขาออกผลงานอัลบั้มที่ 2 ที่เดิมคาดว่าจะใช้ชื่อว่า I Am Hip Hop's Savior แต่ต่อมาได้ใช้ชื่อ Guilt
อ้างอิง
1981
เดนเซล วอชิงตัน
เดนเซล เฮย์ส วอชิงตัน จูเนียร์ (Denzel Hayes Washington, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1954 เจ้าของรางวัลออสการ์สองครั้ง และผู้ชนะจากรางวัลลูกโลกทองคำ เป็นนักแสดง ผู้กำกับชาวอเมริกัน
ประวัติ
เดนเซล วอชิงตันเกิดที่ เมาธ์ เวอร์นอนในนิวยอร์ก เมื่อปี 1954 เป็นบุตรของรัฐมนตรี และมารดาที่เป็นช่างทำผม เมื่ออายุได้ 14 ปี เขาถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำ ในขณะที่พ่อและแม่เขากำลังมีปัญหากัน สุดท้ายก็หย่าร้างกันในที่สุด เขาเข้ามหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยฟอร์ดแฮม โดยมีเป้าหมายที่จะเรียนด้านหนังสือพิมพ์ แต่เขาก็ได้มีโอกาส ร่วมทำละคร ของนักศึกษา และทำให้ เขาเกิดชื่นชอบงานด้านนั้น จนหันมายึดเป็นอาชีพ ในเวลาต่อมา และเขาก็รับทุนจาก สถาบันอเมริกัน คอนเซอร์เวทอรี เธียเตอร์ ในซานฟรานซิสโก ได้แสดงอยู่ 1 ปี จึงเริ่มต้น ยึดการแสดงเป็นอาชีพหลัก
เขาก้าวสู่วงการบันเทิงจากละครเวทีเรื่อง เช็กสเปียร์ อิน เดอะ ปาร์ก ตามด้วยละครบรอดเวย์หลายเรื่อง วอชิงตันถูกฮอลลีวู้ดค้นพบเมื่อได้รับการรับเลือกให้เล่นภาพยนตร์ที่แพร่ภาพทางโทรทัศน์ปี 1979 เรื่อง Flesh and Blood แต่การแสดงในละครเวที A Soldiers Play ก็ถูกต้องตากับผู้อำนวยการสร้างซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง St. Elsewhere ทางเอ็นบีซี
เขาแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ Carbon Copy จากนั้น เขาก็เริ่มชื่อเสียง เมื่อเขาได้รับบทเป็น Dr Phillip Chandler ในละครชีวิตทางโทรทัศน์ เรื่อง St. Elsewhere และต่อมา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ จากบทของ Steve Biko นักต่อสู้ เพื่ออิสรภาพ ชาวแอฟริกาใต้ ในภาพยนตร์ของ Richard Attenborough เรื่อง Cry Freedom จนเขามาได้รับรางวัลออสการ์ในบททาสจากภาพยนตร์ เรื่อง Glory และในปี 1990 เขาแสดง ในภาพยนตร์เรื่อง Mo’ Better Blues และต่อด้วยเรื่อง Malcom X และ He Got Game ซึ่งเป็นเรื่องที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์หลายรางวัล จากนั้นก็ได้รับบทเป็นทนาย ในเรื่อง Philadelphia ตามด้วย Crimson Tide และ Devil in a Blue Dress ซึ่งเป็น ภาพยนตร์ เรื่องแรก ของบริษัท สร้างภาพยนตร์ ของเขาเองชื่อ Mundy Lane Entertainment
เดือนพฤศจิกายน ปี 1999 นำแสดงในภาพยนตร์ The Bone Collector เกี่ยวกับการล่าตัวฆาตกรต่อเนื่องร่วมกับ แองเจลิน่า โจลี่ ต่อมาปี 2000 นำแสดงในภาพยนตร์ Remember the Titans กวาดเงินในอเมริกา 115 ล้านดอลลาร์ และช่วงต้นปีเดียวกันนั้นเขานำแสดงในภาพยนตร์ The Hurricane และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อชิงออสการ์อีกครั้งในบท รูบิน เฮอร์ริเคน คาร์เตอร์
จนในปี 2001 เขาได้รับรางวัลออสการ์นักแสดงนำชายยอดเยี่ยมใน Training Day ในบทตำรวจลอสแอนเจลิสมือเก๋าผู้สอนงานให้ตำรวจยาเสพติดหน้าใหม่(รับบทโดย อีธาน ฮอว์ก) ในวันแรกที่เขาทำงาน และในปี 2002 ได้แสดงใน แสดงภาพยนตร์ John Q จากนั้นก็มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรก Antwone Fisher ที่สร้างขึ้นจากชีวิตจริง เรื่องราวของ ฟิชเชอร์ กะลาสีหนุ่มผู้มีปัญหาทางจิต(รับบทโดย ดีเรค ลุค) ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมและได้รับรางวัลอีกหลายรางวัล
ปี 2003 ได้แสดงภาพยนตร์ Out Of Time ในหนังทริลเลอร์ปริศนาฆาตกรรมกับบทหัวหน้าตำรวจฟลอริดาผู้ต้องไขปริศนาคดีฆาตกรรมซับซ้อนซ่อนเงื่อนก่อนตัวเขาเองจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยเสียเอง ต่อมาในปี 2004 ร่วมงานกับผู้กำกับฯ โทนี สก็อต ใน Man On Fire ในบทอดีตทหารเรือที่ได้รับการว่าจ้างให้ปกป้องเด็กหญิงคนหนึ่ง ในปีเดียวกันยังแสดงภาพยนตร์ The Manchurian Candidate ร่วมกับ เมอริล สตรีพ และในปี 2006 แสดงร่วมกับไคลฟ์ โอเว่น และ โจดี้ ฟอสเตอร์ใน Inside Man ส่วนปลายปี 2006 แสดงใน Deja Vu รับบทเจ้าหน้าที่เอทีเอฟ ดั๊ก คาร์ลิน ในการสืบสวนคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ และในปี 2007 เขาจะมีหนังฟอร์มยักษ์ American Gangster ประกบกับ รัสเซล โครว์ในช่วงเวลาปี2007นั้น เดนเซลได้แสดงหนังเรื่อง The Great Debaters เป็นหนังย้อนไปในสมัยยุค30 แสดงเป็น Melvin B. Tolson ในปี2009 เดนเซล แสดงหนังเรื่องThe Taking of Pelham 123 แสดงเป็นWalter Garber เป็นเจ้าหน้าที่ของสถานีรถไฟ ซึ่งขบวนรถไฟที่123 โดนปล้น ในปี2010 Denzel แสดงหนังเรื่อง The book of ELi และ ปลายปี2010 Denzel แสดงหนังเรื่อง unstopable แสดงเป็น Frank Barnes เกี่ยวกับรถไฟที่หยุดไม่อยู่
นอกจากในจอแล้ว นอกจอเขา เป็นคนกล้าพูด กล้าแสดง ความคิดเห็น เห็นได้จาก การถกเถียงกับเควนติน ทาเรนติโน เกี่ยวกับ เรื่องการเหยียดผิวในภาพยนตร์ของเขา นอกจากนี้ เดนเซลยังมี อีกบทบาทหนึ่ง ในการเป็น โฆษกให้กับ Boys & Girls Club of America
ทางด้านชีวิตส่วนตัวเขาแต่งงานกับพอลเลตตา มีลูกด้วยกันสี่คน ได้แก่ จอห์น เดวิด ,คาเทีย และฝาแฝด มัลคอล์มกับโอลิเวีย
อ้างอิง
1954
อินเอกซ์เซส
อินเอกซ์เซส (INXS อ่านว่า "in excess") เป็นวงออสเตรเลียในแนวเพลงร็อกและนิวเวฟ ก่อตั้งวงโดยพี่น้องตระกูลฟาร์ริส ในปี 1977 ที่ซิดนีย์ โดยมีสมาชิกหลักคือ แกร์รี แกรี เบียส์ ตำแหน่งเบส, แอนดรูว์ ฟาร์ริส ตำแหน่งคีย์บอร์ด, จอน ฟาร์ริส ตำแหน่งมือกลอง, ทิม ฟาร์ริส ตำแหน่งลีดกีตาร์ และเคิร์ก เพนกิลลี ตำแหน่งกีตาร์/แซกโซโฟน และนำโดยไมเคิล ฮัตเชนซ์ ตำแหน่งร้องนำ ที่ "หน้าตาหล่อ กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ" และท่าทางบนเวทีอันดึงดูด ทำให้เขาเป็นจุดศูนย์กลางของวง  เดิมทีพวกเขาเป็นที่รู้จักในแนวเพลง นิวเวฟ/สกา/ป็อป ต่อมาพวกเขาทำเพลงแนวผับร็อก  รวมถึงใช้องค์ประกอบของเพลงฟังก์และแดนซ์
อินเอกซ์เซสประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ กับเพลงดังในยุคทศวรรษ 1980 และ 1990 รวมถึงอัลบั้มดังอย่าง Listen Like Thieves, Kick, X และ Welcome to Wherever You Are และซิงเกิลดังอย่าง "Original Sin", "Need You Tonight", "Devil Inside" และ "New Sensation"
หลังจากที่ฮัตเชนซ์เสียชีวิตในปี 1997 วงอินเอกซ์เซสก็ไม่ได้แสดงอีกเป็นปี โดยทางวงได้ปรากฏตัวกับนักร้องรับเชิญอย่างเช่น จิมมี บานส์, เทเรนซ์ เทรนต์ ดาร์บีและจอน สตีเวนส์ ซึ่งสตีเวนส์ยังได้ร่วมวงอย่างเป็นทางการในการทัวร์และบันทึกเสียงสำหรับเซสชันในปี 2002
ในปี 2005 สมาชิกของวงในมีส่วนร่วมในรายการเรียลลิตี้ ออกอากาศทั่วโลก เพื่อทำการคัดเลือกนักร้องนำคนใหม่ โดยได้นักร้องชาวแคนาดาคือ เจ.ดี. ฟอร์จูน ออกผลงานซิงเกิล "Pretty Vegas" และ "Afterglow" และอัลบั้ม Switch ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2012 ระหว่างการแสดงที่เพิร์ทอารีนา อินเอกซ์เซสประกาศว่านี่จะเป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของพวกเขา
อินเอกซ์เซสได้รับรางวัลอาเรียมิวสิกอวอร์ดส 6 รางวัล รวมถึง 3 รางวัลในสาขา กลุ่มยอดเยี่ยม ในปี 1987, 1989 และ 1992 และมีชื่ออยู่ในแอเรียฮอลออฟเฟมในปี 2001 ปัจจุบันพวกเขามียอดขายกว่า 30 ล้านชุด
คอนเสิร์ต Singing Bird
คอนเสิร์ต Singing Bird ครั้งที่ 1 ตอน เพลงตามคำขอ เป็นคอนเสิร์ตของ ธงไชย แมคอินไตย์ จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2562 โดยแสดงที่ รอยัลพารากอนฮอลล์ วันที่ 2 - 4 สิงหาคม 2562 ผู้ชมเกือบ 2 หมื่นคน ซึ่งนำบทเพลงเก่าของธงไชย 40 กว่าเพลงมาเรียบเรียงดนตรีใหม่ ทั้งหมด โดย วิชญ วัฒนศัพท์ (โหน่ง) มิวสิคไดเร็กเตอร์ พร้อมเครื่องดนตรีวงออเคสตร้า กว่า 23 ชิ้น
มัลละ
แคว้นมัลละ เป็นอาณาจักรโบราณของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ทางตะวันตกของแคว้นวัชชี ทางเหนือหรือตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นกาสี และทางตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นโกศล เทียบกับปัจจุบันแคว้นมัลละได้แก่พื้นที่ส่วนตะวันออกของรัฐอุตตรประเทศ คือ บริเวณจังหวัดโครักขปูร์ เดวเรีย หรือเทวริยา กับบางส่วนของจังหวัด อซัมคาร์ห แคว้นมัลละมีการปกครองแบบคณราชย์ หรือสามัคคีธรรม ทำนองเดียวกันกับแคว้นวัชชี คณะเจ้าผู้ครองแคว้นคือเจ้าวงศ์มัลละอาณาเขตของแคว้นมัลละ ไม่มีบอกไว้ชัดแจ้ง แต่เมื่อประมวลหลักฐานจากที่ต่าง ๆ เข้าด้วยกันแล้ว นักโบราณคดีให้ความเห็นว่า ทิศตะวันออก จดแคว้นวัชชีโดยมีแม่น้ำซึ่งเรียกในปัจจุบันว่า คัณฑัก หรือคัณฑกีใหญ่และลงความเห็นกันว่าได้แก่ แม่น้ำ สทานีราหรือแม่น้ำมหีในสมัยก่อน เป็นแดนแบ่งเขตแคว้น ทั้งสองเขตทางทิศใต้ จดแคว้นกาสี ทิศตะวันตกจดแคว้นโกศล ทิศเหนือยื่นไปจนจดภูเขาหิมาลัย แคว้นมัลละนี้ ในสมัยพุทธกาลแยกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่ง มีเมืองหลวงอยู่ที่กุสินารา อีกส่วนหนึ่งอยู่ที่ ปาวา กล่าวว่าเมืองทั้ง สองนี้อยู่ห่างกัน 3 คาวุต (ประมาณ 12 กิโลเมตร) เทียบกับเมืองหลวง และเมืองสำคัญบางเมืองของแคว้นอื่น ๆในสมัยนั้นแล้ว ทั้งกุสินาราและปาวา อยู่ในฐานะเป็นเมืองเล็ก
แคว้นมัลละ เป็นแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งของพุทธศาสนิก ในฐานะเป็นที่เสด็จปรินิพพานของพระพุทธองค์ พระพุทธองค์ เสด็จดับขันธปรินิพพานที่แคว้นนี้ที่สาลวัน - ป่าไม้รัง – อันเป็นพระราชอุทยานที่เสด็จประพาสของเหล่ากษัตริย์มัลละซึ่งตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำหิรัญวดี เขตเมืองกุสินารา ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่ไกลนัก
ในช่วงเวลา 45 พรรษาของการบำเพ็ญพุทธกิจ พระพุทธองค์เคยได้เสด็จมายังกุสินาราและปาวารวมหลายครั้งด้วยกัน ในวันเสด็จปรินิพพานพระพุทธองค์ทรงรับภัตตาหาร อันเป็นปัจฉิมบิณฑบาต หรือภัตตาหารมื้อสุดท้ายสำหรับพระองค์ ที่บ้านของนายจุนทะกัมมารบุตร ณ เมืองปาวา จากนั้นจึงได้เสด็จต่อมายังกุสินารา อันเป็นปรินิพพานสถานปัจจุบัน กุสินารา ได้แก่หมู่บ้าน หรือตำบลซึ่งเรียกชื่อว่า กุสินคร หรือกาเซียหรือกาสยา ในเขตจังหวัดเดวเรีย หรือเทวริยา แห่งรัฐอุตตรประเทศ อยู่ทางเหนือของเทวริยา และทางตะวันออกของตัวจังหวัดโครักขปูร์ ระยะทาง 34 กิโลเมตรหรือ 21 ไมล์ และ 45 กิโลเมตร หรือ 34 ไมล์ โดยลำดับ เมื่อก่อนหมู่บ้านหรือตำบลนี้ขึ้นกับจังหวัดโครักขปูร์ แต่ปัจจุบันขึ้นกับจังหวัดเทวริยาซากของกุสินารา ซึ่งโผล่ขึ้นมาให้เห็นจากผลแห่งการขุดค้นของนักสำรวจและได้หลักฐานยืนยันแน่นอนแล้วขณะนี้ก็คือ สาลวโนทยานสถานที่เสด็จปรินิพพานของพระพุทธองค์  ซึ่งมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่า มาถา กุนวะระ กา โกฏ แปลว่าตำบลเจ้าชายสิ้นชีพ การขุดค้นสำรวจ ได้พบพระพุทธรูปหินใหญ่ปางเสด็จ บรรทมปรินิพพานยาว 20 ฟุต สร้างประดิษฐานไว้ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 (พ.ศ. 900 เศษ) กับซากสถูปเก่าแก่แผ่นจารึกภายใน บอกว่าเป็น ปรินิพพานสถูป อันเป็นเครื่องบ่งชัดว่าสร้างหมายจุดที่เสด็จปรินิพพาน รวมทั้งซากสถูปเจดีย์ใหญ่น้อย และซากกุฏิวิหารโดยรอบอีกด้วย ที่ตั้งของตัวเมืองกุสินารา ยังไม่ได้ทำการขุดค้นให้เป็นที่ยืนยันแน่นอน แต่นักโบราณคดีรวมทั้งชาวพุทธอินเดียทั่วไป ลงความเห็นว่า ได้แก่หมู่บ้านซึ่งมีชื่อในปัจจุบันว่า อนรุธวา หรือ อนิรุธวา ซึ่งอยู่ห่างจากที่เสด็จปรินิพพาน ที่ค้นพบแล้วนี้ไปทางตะวันออกเฉียงใต้ไม่ไกลกันนักสถานที่ซึ่งได้ค้นพบและลงความเห็นแน่นอนแล้วอีกแห่งหนึ่งที่กุสินารานี้คือ มกุฏพันธนเจดีย์ที่ถวายพระเพลิงพระพุทธสรีระ ซึ่งมีชื่อเรียกในท้องถิ่นว่ารามภาร์-กา-ฏีลา อยู่ห่างจากที่ เสด็จปรินิพพานประมาณกิโลเมตรเศษ มีซากสถูปใหญ่เก่าแก่เป็นที่หมายเช่นเดียวกับกุสินารา ที่ตั้งของเมืองปาวา ก็ยังคงไม่มีหลักฐานให้ยืนยันได้อย่างแน่ชัด บางท่านให้ความเห็นว่า ได้แก่ ตำบลปทเรานะ ซึ่งอยู่ห่างจากกุสินาราไปทางเหนือ 18 กิโลเมตร หรือ 12 ไมล์ ในเขตจังหวัดเทวริยา แต่ส่วนมากรวมทั้งชาวพุทธ อินเดียเห็นว่า ได้แก่ หมู่บ้านที่มีชื่อในปัจจุบันว่า ฟะซิลนคร หรือเจติยันวา (หมู่บ้านเจดีย์) ซึ่งอยู่ห่างจากที่เสด็จปรินิพพานไปทาง ตะวันออกเฉียงใต้ ระยะทาง 12 กิโลเมตร หรือ 10 ไมล์ หมู่บ้าน นี้อยู่ในเขตเทวริยาเช่นกัน และมีซากโบราณสถานอยู่มากนอกจากกุสินาราและปาวาแล้ว สถานที่ในเขตแคว้นมัลละ ซึ่งควรได้รับการกล่าวถึงโดยเฉพาะอีกทางหนึ่งก็คือ อนุปิยอัมพวัน หรือ อนุปิยนิคม ซึ่งคัมภีร์กล่าวว่าอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ อโนมา และ อยู่ห่างจากกรุงกบิลพัสดุ์กับราชคฤห์ 30 โยชน์เท่ากัน
พระพุทธองค์เมื่อเสด็จออกบรรพชา เสด็จถึงแม่น้ำอโนมา ทรงข้ามแม่น้ำ ทรงปลงพระเกศา ครองผ้ากาสาวะอธิษฐานเพศบรรพชา แล้วเสด็จอยู่ ณ อนุปิยอัมพวันเป็นเวลา ๗ วัน ก่อนที่จะได้เสด็จสู่ราชคฤห์ ครั้งพระองค์เสด็จเยี่ยมกบิลพัสดุ์หลังตรัสรู้แล้ว เมื่อเสด็จ กลับก็ได้เสด็จประทับ ณ อนุปิยอัมพวันนี้อีก และ ณ ที่นี้ ในโอกาสนั้นพระญาติ 6 องค์คือ อนุรุทธะภัททิยะ อานันทะ ภคุ กิมพิละ และ เทวทัต รวมเป็น ๗ กับนายอุบาลีภูษามาลา ได้มาเฝ้าพระพุทธองค์เพื่อทูลขอบวชในพระพุทธศาสนา ซึ่งพระพุทธองค์ก็ทรงอนุญาต และได้ทรงประทานอุปสมบทให้ดั่งประสงค์ความสำคัญอีกประการหนึ่งของอนุปิยนิคม ก็ในฐานะที่ เป็นบ้านเกิดของ พระทัพพมัลลบุตร พระสาวกผู้มีประวัติชีวิตพิเศษ และเป็นพระสาวกผู้มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง
แรงสู่ศูนย์กลาง
แรงสู่ศูนย์กลาง (centripetal force) เป็นแรงที่ทำให้วัตถุเคลื่อนที่ในวงโคจรเส้นโค้ง แรงนี้จะตั้งฉากกับความเร็วการเคลื่อนที่ของวัตถุเสมอ
สมการ
ขนาดแรงสู่ศูนย์กลางของวัตถุ มวล m ที่เคลื่อนที่เป็นวงกลม รัศมีความโค้ง r ด้วยความเร็ว v คำนวณได้เป็น
ในกรณีของการเคลื่อนที่เป็นวงกลม ทิศทางของแรงจะมุ่งสู่ศูนย์กลางของวงกลมที่วัตถุกำลังเคลื่อนที่อยู่นั้น ถ้าเส้นทางการเคลื่อนที่ไม่เป็นวงกลม แรงนี้จะชี้ไปยังจุดศูนย์กลางของวงกลมสัมผัสประชิดซึ่งตรงกับส่วนของเส้นทางในขณะนั้นมากที่สุด
สำหรับดาวเทียมที่โคจรรอบดาวเคราะห์ แรงสู่ศูนย์กลางมาจากความโน้มถ่วงระหว่างดาวเทียมกับดาวเคราะห์ แรงโน้มถ่วงกระทำต่อวัตถุทั้งสองและทิศทางของวัตถุจะมุ่งเข้าสู่ศูนย์กลางมวลของวัตถุทั้งสอง ในการเคลื่อนที่ตามวงโคจร จุดศูนย์กลางมวลนี้เป็นจุดศูนย์กลางของวงกลม ในกรณีที่ไม่เป็นวงกลมหรือส่วนโค้ง เฉพาะส่วนประกอบของแรงโน้มถ่วงที่ตั้งฉากกับเส้นทางเท่านั้นที่เป็นแรงสู่ศูนย์กลาง ส่วนประกอบของความโน้มถ่วงที่เหลืออยู่จำหน้าที่ในการเร่งหรือลดความเร็วของดาวเทียม
ที่มาของแรงสู่ศูนย์กลาง
วรรณกรรมบางเล่มรวมถึงงานของไอแซก นิวตันได้อธิบายว่าแรงโน้มถ่วงทั้งหมดนั้นเป็นแรงสู่ศูนย์กลาง คำอธิบายในลักษณะนี้ไม่ได้เป็นความจริงไปเสียทั้งหมดทีเดียวหากวงโคจรไม่เป็นวงกลม ในกรณีดังกล่าวนี้จะไม่สามารถใช้สูตรคำนวณที่เขียนไปข้างต้นได้
สำหรับวัตถุที่ติดอยู่กับปลายเชือกและหมุนไปตามเพลาขับ ส่วนประกอบในแนวรัศมีของแรงดึงในเชือกจะทำหน้าที่เป็นแรงสู่ศูนย์กลางซึ่งกระทำต่อแกนหมุน ในวัตถุที่หมุนรอบตัวเอง ความเค้นดึงภายในจะทำหน้าที่เป็นแรงสู่ศูนย์กลาง ทำให้ทุกส่วนของวัตถุนั้นเคลื่อนไหวเป็นวงกลม
เทสตี
เทสตี้ (테이스티) เป็นวงดนตรีดูโอสัญชาติเกาหลีใต้ มีสมาชิก 2 คน ประกอบด้วย แดรย็อง และ โซรย็อง ซึ่งเป็นวงดนตรีดูโอที่เป็นฝาแฝด ภายใต้สังกัด Woollim Entertainment กับซิงเกิล Spectrum.
ก่อนเปิดตัว
แดรย็อง และ โซรย็อง เคยเป็นเด็กฝึกภายใต้สังกัด JYP Entertainment หลังจากออดิชั่น แดรย็อง และ โซรย็อง ในปี 2006 เขาได้ไปอเมริกาและได้ทำงานร่วมกับศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับโลกมากมาย แดรย็อง และ โซรย็อง ได้รับการฝึกอบรมเป็นเวลา 5ปี และออกจาก JYP Entertainment เนื่องด้วยเหตุผลส่วนตัวของทั้งสองคน หลังจากการเปิดตัวเป็นวง เทสตี้ ระบุไว้ในการให้สัมภาษณ์กับ Newsen ทั้งคู่กล่าวว่า "เราผ่านการออดิชั่น (JYP) ได้ง่ายดังนั้นเราจึงคิดว่าทุกอย่างจะง่ายเกินไป แต่ต่อมาเมื่อเพื่อนคนอื่น ๆ (การฝึกอบรม) เข้าร่วมในและออกมาก่อนที่เราเรารู้สึกผิดหวัง. และทั้งสองคนเกิดในประเทศจีน และทั้งสองมาเติบโตที่เกาหลีใต้
2555 เปิดตัวด้วยซิงเกิล Spectrum
23 กรกฎาคม 2012 Woollim Entertainment ปล่อยทีเซอร์ชื่อมันใหม่เข้าสู่ช่องทางของพวกเขาอย่างเป็นทางการ YouTube ที่จะประกาศการเปิดตัวของศิลปินหน้าใหม่และที่ 6 สิงหาคม 2012 เทสตี้ปล่อยชื่อเพลง You Know Me (너 나 알아)  ได้รับการปล่อยตัว ที่ 9 สิงหาคม 2012 วิดีโอเพลงอย่างเป็นทางการสำหรับซิงเกิล You Know Me. เทสตี้ได้คัมแบ็กรายการแรกตือ มิวสิกแบงก์ ===2556 เปิดตัวด้วยซิงเกิล MAMAMA Day n Night === 28 กรกฎาคม 2013 Woollim Entertainment ได้ปล่อยทีเซอร์ของทั้งสองคน และปล่อยทีเซอร์ที่ชื่อในยูทูปชื่อว่า TASTY 2013. หลังจากผ่านไป 1 ปี เทสตี้ได้ปล่ยมิวสิควิดีโอในเพลงMAMAMA  และเพลงนี้ยังได้ ดงอู โฮยา มาร่วมแสดงอีกด้วย และแต่งเพลงอีกเพลงอีกด้วย และเพลงมีนักแสดง นางแบบ Esom ได้มาแสดงด้วย วันที่ 18 พฤศจิกายน 2013, Woollim บันเทิงอัปโหลดทีเซอร์สำหรับ "วัน n ไนท์" (떠나가หรือ离开)
อินเตอร์สเตต 95
อินเตอร์สเตต 95 (Interstate 95 หรือ I-95) เป็นทางหลวงอินเตอร์สเตตสายหลักในพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐ มีเส้นทางขนานไปกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก และทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 จากรัฐฟลอริดาไปจนถึงรัฐเมน โดยทั่วไปแล้ว อินเตอร์สเตต 95 จะผ่านเมืองใหญ่ที่อยู่ริมทะเลและพื้นที่ปริมณฑล ได้แก่ ในทางตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐ เช่น ไมแอมี แจ็กสันวิลล์ ซาวันนาห์ เฟย์เอตต์วิลล์ และริชมอนด์; ส่วนในทางแอตแลนติกกลางไปจนถึงตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น วอชิงตัน ดี.ซี. บัลติมอร์ วิลมิงตัน ฟิลาเดลเฟีย นครนิวยอร์ก นิวเฮเวน โพรวิเดนซ์ บอสตัน และพอร์ตแลนด์ แต่เส้นทางจะห่างออกจากชายฝั่งระหว่างซาวันนาห์ จนถึงวอชิงตัน ดี. ซี. และตัวเส้นทางจะไม่ผ่านเมืองชายฝั่งต่อไปนี้ ได้แก่ ชาร์ลสตัน และ นอร์ฟอล์ก-เวอร์จิเนียบีช โดยเมืองเหล่านี้จะเชื่อมต่อด้วยทางหลวงอินเตอร์สเตตสายอื่น
อินเตอร์สเตต 95 เป็นหนึ่งในเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุดในระบบทางหลวงอินเตอร์สเตต แต่ก็ยังมีโครงการที่กำลังก่อสร้างอยู่ในรัฐเพนซิลเวเนียและรัฐนิวเจอร์ซีย์ที่กำหนดว่าจะแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2018 ปัจจุบัน มีเส้นทางที่เป็นโครงข่ายของอินเตอร์สเตต 95 ได้แก่ อินเตอร์สเตต 295, อินเตอร์สเตต 195 และส่วนที่ไม่ได้กำหนดหมายเลขของเทิร์นไพก์ในตอนใต้ของรัฐนิวเจอร์ซีย์ อินเตอร์สเตต 95 มีระยะทางรวม 1919.74 mi  มีปลายทางทิศใต้ที่ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 1 ในไมแอมี รัฐฟลอริดา ขณะที่ปลายทางทิศเหนืออยู่ที่จุดผ่านแดนโฮลตัน–วูดสต็อก เชื่อมต่อกับรัฐนิวบรันสวิก ประเทศแคนาดา
อินเตอร์สเตต 95 เป็นอินเตอร์สเตตแนวเหนือ–ใต้ที่ยาวที่สุด รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 75 และเป็นอินเตอร์สเตตที่ยาวที่สุดอันดับ 6 ในบรรดาอินเตอร์สเตตทั้งหมด ตามหลังอินเตอร์สเตต 70 ระยะทาง 2153 mi, อินเตอร์สเตต 10 ระยะทาง 2460 mi, อินเตอร์สเตต 40 ระยะทาง 2555 mi, อินเตอร์สเตต 80 ระยะทาง 2899 mi, และอินเตอร์สเตต 90 ระยะทาง 3020 mi อินเตอร์สเตต 95 มีเส้นทางผ่านรัฐต่าง ๆ จำนวน 15 รัฐ ซึ่งมากกว่าอินเตอร์สเตตสายอื่น ๆ รองลงมาคือ อินเตอร์สเตต 90 ซึ่งผ่าน 13 รัฐ จากข้อมูลตามสำนักสำมะโนสหรัฐ (U.S. Census Bureau) จำนวนเคาน์ตี (และเขตปกครองเทียบเท่า) ที่มีเส้นทางสายนี้ผ่าน มีเพียง 5 แห่งจาก 96 แห่งเท่านั้นที่เป็นพื้นที่ชนบท เพราะพื้นที่นี้มีความหนาแน่นมากกว่าสามเท่าของความหนาแน่นเฉลี่ยของทั้งสหรัฐ และมากพอ ๆ กับความหนาแน่นของยุโรปตะวันตก
วีแคนดูอิต!
"วีแคนดูอิต!" (We Can Do It!; เราทำได้!) เป็นโปสเตอร์อเมริกันในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง ผลิตโดย เจ. ฮาวเวิร์ด มิลเลอร์ (J. Howard Miller) ในปี 1943 ให้กับบริษัทเวสซิงเฮาส์อิเล็กทริกเพื่อเป็นภาพสร้างแรงบันดาลใจและสร้างขวัญกำลังใจแก่คนงานผู้หญิง
โปสเตอร์นี้มีให้พบเห็นน้อยครั้งในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง กระทั่งได้รับการค้นพบใหม่อีกครั้งในต้นทศวรรษ 1980 และมีการนำมาผลิตใหม่ในหลายรูปแบบ นอกจากจะเรียกชื่อโปสเตอร์นี้ว่า "เราทำได้!" แล้ว ยังมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า "โรสซีเดอะริฟเวตเตอร์" (โรสซี คนเจาะหมุด) ตามตัวละครบุคคลรูปคนงานผู้หญิงฝ่ายผลิตที่ดูแข็งแกร่ง ภาพ "เราทำได้!" มีการนำมาใช้เพื่อสนับสนุนคตินิยมสิทธิสตรี และปัญหาทางการเมืองอื่น ๆ เริ่มต้นในทศวรรษ 1980 ภาพนี้กลายมาเป็นภาพปกของนิตยสาร สมิตโซเนียน ในปี 1994 และได้รับการนำไปปรับใช้เป็นดวงตราไปรษณียากรระดับหนึ่งของสหรัฐ (US first-class mail stamp) ในปี 1999 ต่อมาในปี 2008 ภาพนี้ได้นำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของสื่อรณรงค์ของนักการเมืองอเมริกันหลายคน และในปี 2010 ได้นำมาสร้างสรรค์ใหม่เพื่อเฉลิมฉลองนายกรัฐมนตรีออสเตรเลียคนแรกที่เป็นผู้หญิง โปสเตอร์นี้เป็นหนึ่งในสิบภาพที่ถูกร้องขอมากที่สุดขององค์การสื่อเสียงและหอสมุดแห่งชาติ
หลังการค้นพบใหม่ ผู้ที่พบเห็นมักสันนิษฐานว่าภาพนี้ถูกนำมาใช้สร้างขวัญกำลังใจให้คนงานผู้หญิงเข้าร่วมในความพยายามทำสงครามมาตั้งแต่แรก อย่างไรก็ตาม ในสมัยสงคราม ภาพนี้ได้มีการนำมาใช้เฉพาะภายในบริษัทวิสติงเฮาส์เท่านั้น และจัดแสดงเฉพาะในเดือนกุมภาพันธ์ 1943 รวมถึงไม่ได้ใช้เพื่อเรียกการจ้างงาน แต่ใช้เพื่อเคี่ยวเข็ญคนงานผู้หญิงที่รับจ้างทำงานอยู่แล้วให้ทำงานหนักขึ้น ผู้คนได้ฉกฉวยเอาเจตคติที่ฮึกเหิม (uplifting attitude) และข้อความดังที่ปรากฏนี้มาสร้างใหม่เป็นรูปแบบต่าง ๆ ทั้งการสร้างความเชื่อมั่นในตนเอง, การสนับสนุนการรณรงค์, การโฆษณา และการล้อเลียน
หลังเจอรีลไดน์ ฮัฟ ดอยล์ ได้เห็นปกของ สมิตโซเนียน ฉบับปี 1994 เธอกล่าวว่าเธอเป็นบุคคลในโปสเตอร์ ซึ่งไม่เป็นความจริง ดอยล์คิดว่าเธอถูกจับภาพในรูปภาพของคนงานโรงงานผู้หญิงในช่วงสงคราม และคิดเองโดยบริสุทธิ์ใจว่ารูปนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้กับโปสเตอร์ของมิลเลอร์ ดอยล์สับสนกับภาพ "โรซีเดอะริฟเวตเตอร์" และได้รับการเชิดชูเกียรติจากหลายหน่วยงาน รวมถึงหอเกียรติยศและศูนย์ประวัติศาสตร์สตรีของรัฐมิชิแกน อย่างไรก็ตาม ในปี 2015 ได้มีการระบุตัวบุคคลในภาพว่าแท้จริงคือเนโอมี พาร์กเกอร์ ซึ่งได้ถ่ายภาพเธอ ปรากฏในต้นปี 1942 เธออายุ 20 ปี ซึ่งเวลานั้นดอยล์ยังเรียนไม่จบชั้นมัธยมศึกษา คำกล่าวอ้างของดอยล์ว่าภาพของเธอสร้างแรงบันดาลใจให้กับโปสเตอร์นี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจริงหรือไม่ ดังนั้นจึงไม่สามารถยืนยันได้ว่าดอยล์หรือพาร์กเกอร์เป็นนางแบบให้กับโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" นี้
ภูมิหลัง
หลังญี่ปุ่นโจมตีเพิร์ลฮาเบอร์ รัฐบาลสหรัฐได้เรียกให้ผู้ผลิตผลิตของใช้ในสงครามให้มากขึ้นอีก บรรยากาศการทำงานในโรงงานใหญ่ ๆ มักตึงเครียด อันเป็นผลมาจากความคับแค้นใจระหว่างสหภาพแรงงานกับฝ่ายบริหารมาตลอดทศวรรษ 1930 ผู้กำกับการของบริษัทต่าง ๆ เช่น เจเนรอล มอเตอส์ (GM) พยายามจะสนับสนุนทีมเวิร์กระหว่างทั้งสองกลุ่ม หลังข่าวลือที่ว่าสหภาพแรงงานยูไนเต็ดออโตเวิร์กเกอร์ทำการรณรงค์ขึ้นเพื่อประชาสัมพันธ์ จีเอ็มจึงตอบกลับด้วยการจัดทำโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อในปี 1942 ซึ่งแสดงภาพของทั้งแรงงานและฝ่ายบริหารต่างถกแขนเสื้อขึ้น และยืนตั้งแถวกันไปสู่การคงไว้ซึ่งอัตราการผลิตอุปกรณ์สงครามที่คงที่ โปสเตอร์นั้นเขียนว่า "เราสามารถทำมันได้ด้วยกัน!" (Together We Can Do It!) และ "Keep 'Em Firing!" ในการผลิตโปสเตอร์เช่นนี้ บริษัทต่างหวังผลที่จะเพิ่มการผลิตโดยการลอบใช้แนวคิดสนับสนุนสงครามที่ได้รับความนิยมอยู่แล้ว โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือการป้องกันไม่ให้รัฐบาลเข้ามามีอำนาจเหนือการผลิต
เจ. ฮาวเวิร์ด มิลเลอร์
เจ. ฮาวเวิร์ด มิลเลอร์ (J. Howard Miller) เป็นศิลปินกราฟิกชาวอเมริกัน เขาได้สร้างสรรค์โปสเตอร์สนับสนุนกิจการสงครามในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งรวมถึงโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" ที่โด่งดัง นอกจากงานชิ้นนี้แล้ว มิลเลอร์ก็ไม่ได้เป็นที่รู้จักมากนัก เป็นเวลาหลายปีที่มีการเขียนไว้น้อยมากเกี่ยวกับชีวิตของมิลเลอร์ ซึ่งความไม่แน่นอนนี้รวมไปถึงวันเกิดและวันตายของเขาซึ่งก็ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด  กระทั่งปี 2022 ศาสตราจารย์ เจมส์ เจ. คิมเบิล (James J. Kimble) ได้เปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลของมิลเลอร์เพิ่มเติม ซึ่งตั้งปีเกิดของมิลเลอร์อยู่ที่ปี 1898 และเสียชีวิตในปี 1985 มิลเลอร์สมรสกับแมเบล อาแดร์ แม็กคอลี (Mabel Adair McCauley) ทั้งสองไม่มีบุตรร่วมกัน สมาชิกในครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันนั้นเกี่ยวข้องกับมิลเลอร์ผ่านทางพี่น้องของมิลเลอร์
มิลเลอร์จบการศึกษาจากสถาบันศิลปะพิตส์เบิร์กในปี 1939 เขาอาศัยอยู่ในพิตส์เบิร์กในสมัยสงคราม ผลงานของเขาได้รับความสนใจโดยบริษัทเวสติงเฮาส์ (ที่ซึ่งต่อมาเป็นคณะกรรมการประสานงานการผลิตสงครามเวสติงเฮาส์; Westinghouse War Production Co-Ordinating Committee) และมิลเลอร์ถูกจ้างให้ผลิตโปสเตอร์สงครามให้กับเวสติงเฮาส์ โปสเตอร์เหล่านี้ได้รับการสนับสนุนโดยคณะกรรมการประสานงานการผลิตสงคราม (War Production Co-Ordinating Committee) ของบริษัท ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายร้อยคณะกรรมการบริหารจัดการแรงงานที่จัดตั้งขึ้นภายใต้การดูแลของคณะกรรมการการผลิตสงครามแห่งชาติ (War Production Board) นอกเหนือจากงานเชิงพาณิชย์แล้ว มิลเลอร์ยังสร้างสรรค์งานจิตรกรรมสีน้ำมัน โดยที่งานทั้งหมดของเขาเก็บรักษาไว้โดยครอบครัวของมิลเลอร์ในบ้านของพวกเขา
เวสติงเฮาส์อิเล็กทริก
ในปี 1942 มิลเลอร์ได้รับว่าจ้างโดยคณะกรรมการประสานงานการผลิตสงครามของเวสติงเฮาส์อิเล็กทริก (Westinghouse Electric) ผ่านทางนายหน้าจัดหางานโฆษณารายหนึ่ง ให้สร้างสรรค์ชุดโปสเตอร์ที่จะติดแสดงให้กับคนงานของบริษัทดู จุดมุ่งหมายของโครงการโปสเตอร์นี้เพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้กับคนงาน, ลดการขาดงาน, ส่งต่อคำถามของคนงานโดยตรงไปยังฝ่ายบริหาร และลดโอกาสที่จะเกิดการลุกฮือของแรงงานไปจนถึงการนัดประท้วงหยุดงาน โปสเตอร์แต่ละชิ้นจากมากกว่า 42 ชิ้นที่มิลเลอร์ออกแบบ มีการติดแสดงในโรงงานเป็นเวลาสองสัปดาห์ ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยงานชิ้นต่อไปในชุดโปสเตอร์นี้ โปสเตอร์ส่วนใหญ่แสดงภาพของผู้ชายซึ่งเน้นย้ำบทบาทตามธรรมเนียมของชายและหญิง หนึ่งในโปสเตอร์ของเขาแสดงภาพผู้บริหารชายกำลังฉีกยิ้ม พร้อมคำว่า "มีคำถามอะไรเกี่ยวกับการทำงานของคุณรึ? ... ถามผู้บริหารสิ" ("Any Questions About Your Work? ... Ask your Supervisor.")
มีชิ้นงานไม่ถึง 1,800 ฉบับ ขนาด 17 คูณ 22 นิ้ว (559 คูณ 432 มิลลิเมตร) ของชิ้นโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" ที่พิมพ์ ในระยะแรก โปสเตอร์นี้มีเห็นแค่เพียงภายในโรงงานต่าง ๆ ของเวสติงเฮาส์ในอีสต์พิตส์เบิร์กและในตะวันตกกลางของสหรัฐ ที่ซึ่งโปสเตอร์นี้มีระยะเวลาการติดแสดงเป็นเวลา 2 สัปดาห์ห้าวันทำงาน เริ่มต้นในวันจันทร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 1943 โรงงานที่ถูกตั้งเป้าแสดงโปสเตอร์นี้ในเวลานั้นกำลังผลิตแผ่นหุ้มพลาสติกของหมวกกันน็อก (plasticized helmet liners) ที่อิ่มตัวด้วยมิการ์ตา ซึ่งเป็นเรซินฟีนอล (phenolic resin) ที่คิดค้นขึ้นโดยเวสติงเฮาส์ คนงานส่วนใหญ่ในส่วนการผลิตนี้เป็นผู้หญิง ตลอดช่วงสงครามมีการผลิตหมวกกันน็อกรวมกว่า 13 ล้านชิ้น สโลแกนที่ว่า "วีแคนดูอิต!" น่าจะไม่ได้รับการตีความโดยคนงานของโรงงานว่าใช้สร้างขวัญกำลังใจแก่เพียงเฉพาะผู้หญิงเท่านั้น แต่ถูกมองรวมว่าเป็นหนึ่งในชุดโปสเตอร์ที่ควบคุมและกดขี่แรงงาน (paternalistic) ที่สนับสนุนอำนาจของฝ่ายบริหาร, ความสามารถการผลิตของโรงงาน และเป็นไปได้มากกว่าว่าคนงานจะมองโปสเตอร์นี้ว่าสื่อถึง "ลูกจ้างของเวสติงเฮาส์ ทำได้!" ภายใต้การทำงานร่วมกัน ภาพที่สร้างขวัญกำลังใจนี้ได้ใช้เป็นโฆษณาชวนเชื่อเบา ๆ เพื่อสร้างขวัญกำลังใจแก่ลูกจ้าง และทำให้การผลิตดำเนินต่อไปได้โดยไม่ติดขัด เข็มกลัดบนปกคอเสื้อของคนในโปสเตอร์นี้บ่งบอกว่าเธอเป็นคนงานระดับภาคพื้นของโรงงานผลิตของเวสติงเฮาส์อิเล็กทรอนิก (plant floor employee) เสื้อผ้าที่มีสีแดง ขาว และน้ำเงินนั้น ให้ความรู้สึกแอบแฝงถึงคติชาตินิยม ซึ่งเป็นหนึ่งในเทคนิคที่คณกรรมการการผลิตสงครามมักนำมาใช้
โรสซีเดอะริฟเว็ตเตอร์
ในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง โปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" ไม่ได้นำมาเชื่อมโยงเลยกับเพลงปี 1942 เพลง "โรสซีเดอะริฟเว็ตเตอร์" (Rosie the Riveter; โรสซีนักปักหมุด) หรือแม้แต่กับภาพเขียนที่เป็นที่รู้จักทั่วของ นอร์แมน ร็อกเวล ที่มีชื่อเดียวกัน ซึ่งปรากฏบนปกฉบับวันเมมอเรียลของ แซทเทอร์เดย์อีฟนิงโพสต์ ฉบับ 29 พฤษภาคม 1943 โปสเตอร์ของเวสติงเฮาส์ฉบับนี้ไม่ได้นำมาเกี่ยวพันกับหญิงใด ๆ ที่มีชื่อเล่นว่า "โรสซี" เลย ในทางกลับกัน หลังโปสเตอร์นี้ได้นำมาติดแสดงครบสองสัปดาห์ในเดือนกุมภาพันธ์ 1943 ภายในโรงงานของเวสติงเฮาส์ โปสเตอร์นี้ก็ได้สูญหายไปเลยนับสี่ทศวรรษ ในขณะที่ภาพถ่ายอื่น ๆ ของ "โรสซี" กำลังได้รับความนิยม ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพถ่ายของคนงานจริง สำนักงานข้อมูลข่าวสารสงครามได้เตรียมการสำหรับการรณรงค์โฆษณาขนาดใหญ่ทั่วประเทศเพื่อพยายามขายสงคราม ในขณะที่ "วีแคนดูอิต!" นั้น ไม่ได้อยู่ในส่วนหนึ่งของโฆษณาที่สำนักงานนำมาใช้
ภาพเขียน Rosie the Riveter ซึ่งเป็นภาพเขียนเชิงสัญลักษณ์ของร็อกเวลล์นั้นถูกยืมโดย Post ไปให้กับกระทรวงการคลังเพื่อใช้ในโปสเตอร์และการรณรงค์สำหรับพันธบัตรสงคราม ในปีถัดมา ภาพเขียนของร็อกเวลนี้ได้ค่อย ๆ หายไปจากความทรงจำของสาธารณะเนื่องจากภาพเขียนได้รับการขึ้นทะเบียนลิขสิทธิ์ เช่นเดียวกับภาพเขียนอื่น ๆ ของร็อกเวลล์ที่ได้รับการปกป้องอย่างหนักโดยกองมรดกของเขาหลังร็อกเวลเสียชีวิต การคุ้มครองในครั้งนี้ทำให้ภาพเขียนต้นฉบับเกิดมูลค่าขึ้นมา และถูกขายไปด้วยราคาเกือบ 5 ล้านดอลล่าร์ ในปี 2002 ในขณะที่ "วีแคนดูอิต!" เผชิญชะตากรรมที่กลับกัน คือการขาดการคุ้มครองชิ้นงานนี้ เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ภาพนี้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง
เอ็ก ไรส์ (Ed Reis) นักประวัติศาสตร์อาสาสมัครให้กับเวสติงเฮาส์ ระบุว่าภาพต้นฉบับไม่ได้ถูกนำไปแสดงให้กับนักยึดหมุดหญิงในสมัยสงคราม ดังนั้นการนำมาเชื่อมโยงกับ "โรสซีเดอะริฟเว็ตเตอร์" ในยุคหลังมานี้ ถือว่าไม่สมเหตุผล ในทางกลับกัน ภาพโปสเตอร์นี้มีเป้าหมายผู้ชมคือผู้หญิงที่ทำตัวบุหมวกกันน็อกที่ทำมาจากมิการ์ตา ไรส์ยังพูดขำขันไว้ว่าผู้หญิงในภาพควรจะตั้งชื่อว่า "มอลลีนักหล่อพิมพ์มิการ์ตา" หรือ "เฮเลนคนทำตัวบุหมวกกันน็อก" ("Molly the Micarta Molder or Helen the Helmet Liner Maker") ด้วยซ้ำ
ค้นพบอีกครั้ง
ในปีถัด ๆ มา มีการนำโปสเตอร์นี้มาใช้ในรูปใหม่ (re-appropriated) เพื่อสนับสนุนคตินิยมสิทธิสตรี นักนิยมสิทธิสตรีมองว่าภาพนี้เป็นภาพแทนการสร้างพลังให้แก่ผู้หญิง คำว่า "We" (พวกเรา) เข้าใจว่าหมายถึง "We Women" (พวกเรา เหล่าผู้หญิง) ซึ่งรวมผู้หญิงทั้งปวงในภคินีภาพ (sisterhood) ต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมทางเพศ เนื้อหานี้ถือว่าต่างกันมากกับความหมายเดิมของโปสเตอร์ในปี 1943 ที่ถูกใช้เพื่อควบคุมและปราบปรามการลุกฮือของแรงงาน ศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ เจเรไมยาห์ แอ็กเซิลร็อด (Jeremiah Axelrod) ให้ความเห็นว่าเป็นการรวมเอาการเรียกร้องสิทธิสตรี เข้ากับ "องค์ประกอบและภาษากายแบบผู้ชาย (และออกจะชายแท้; macho)"
นิตยสาร สมิตโซเนียน ได้นำภาพนี้มาใช้เป็นภาพปกในเดือนมีนาคม 1994 ซึ่งเชิญชวนให้ผู้อ่านมาอ่านบทความคัดสรรเกี่ยวกับโปสเตอร์ยุคสงคราม กรมบริการไปรษณีย์สหรัฐ ได้จัดทำดวงตราไปรษณียากรมูลค่า 33¢ ในเดือนกุมภาพันธ์ 1999 โดยมีภาพนี้เป็นพื้น และเพิ่มคำว่า "Women Support War Effort" (เหล่าผู้หญิงสนับสนุนการดำเนินงานเพื่อสงคราม)  โปสเตอร์ชิ้นหนึ่งของเวสติงเฮาส์จากปี 1943 ได้นำไปจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติประวัติศาสตร์อเมริกัน เป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการที่แสดงข้าวของจากทศวรรษ 1930 และ 1940
ภาพถ่ายของศูนย์กระจายข่าว
ในปี 1984 อดีตคนงานสงคราม เจอรอลดีน ฮัฟ ดอยล์ ได้บังเอิญเจอกับบทความหนึ่งบนนิตยสาร มอเดิร์นแมทชัวริที (Modern Maturity) ซึ่งแสดงภาพถ่ายสมัยสงครามรูปหญิงสาวทำงานกับเครื่องกลึง เธอเข้าใจว่ารูปนั้นเป็นภาพถ่ายของตัวเธอเองสมัยกลางถึงปลายปี 1942 ที่ซึ่งเธอทำงานอยู่ในโรงงานเป็นช่วงสั้น ๆ สิบปีให้หลัง ดอยล์ได้พบกับโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" เป็นภาพปกของนิตยสาร สมิตโซเนียน และเข้าใจเองว่าโปสเตอร์นี้เป็นภาพของตัวเธอเอง เธอได้ตัดสินใจว่าภาพถ่ายปี 1942 นั้นเป็นแรงบันดาลใจให้กับมิลเลอร์สร้างสรรค์โปสเตอร์นี้ขึ้นมา ซึ่งหมายความว่าเธอเป็นนางแบบของหญิงในโปสเตอร์นี้ ทั้งนี้เธอไม่ได้มีความตั้งใจที่จะแสวงหาผลประโยชน์ใด ๆ จากภาพนี้ ในเวลาต่อมา ดอยล์จึงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นแรงบันดาลใจให้กับโปสเตอร์ของมิลเลอร์   ศาสตราจารย์เจมส์ เจ. คิมเบิล (James J. Kimble) ได้รับภาพถ่ายต้นฉบับนั้นจากสำนักจดหมายเหตุของภาพข่าวแอคมี ในภาพมีคำบรรยายสีเหลืองซึ่งระบุตัวบุคคลไว้ว่าคือ เนโอมี พาร์กเคอร์ และภาพนี้เป็นหนึ่งในภาพชุดที่ถ่ายที่ศูนย์ทัพอากาศแอลาเมดาในรัฐแคลิฟอร์เนีย แสดงให้เห็นภาพของพาร์กเคอร์และพี่/น้องสาวเธอกำลังทำงานสงครามอยู่ในเดือนมีนาคม 1942  ภาพเหล่านี้ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับตั้งแต่เดือนเมษายน 1942 ซึ่งเวลานั้นดอยล์ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายในรัฐมิชิแกน ในเดือนกุมภาพันธ์ 2015 คิมเบิลได้สัมภาษณ์พี่น้องพาร์กเคอร์ ซึ่งประกอบด้วย เนโอมี เฟอร์น แฟรลีย์ (Naomi Fern Fraley) วัย 93 ปี และน้องสาว แอดา วิน มอร์เฟิร์ด (Ada Wyn Morford) วัย 91 ปี เขาพบว่าทั้งคู่ไม่ทราบเลยมาตลอดห้าปีว่ามีการระบุตัวตนบุคคลจากภาพถ่ายของเธอผิด และปฏิเสธว่าไม่ใช่เธอเพื่อจะแก้ไขข้อมูลทางประวัติศาสตร์ เนโอมีเสียชีวิตด้วยวัย 96 ปี ในวันที่ 20 มกราคม 2018
ถึงแม้จะมีงานตีพิมพ์จำนวนมากที่ยังคงผลิตซ้ำคำกล่าวอ้างที่ไม่มีมูลของดอยล์ว่าภาพถ่ายยุคสงครามนั้นเป็นแรงบันดาลใจให้กับโปสเตอร์ของมิลเลอร์ นักประวัติศาสตร์เวสติงเฮาส์ ชาลส์ เอ. รัค (Charles A. Ruch) ชาวพิตส์เบิร์กและมิตรสหายของมิลเลอร์ กล่าวว่ามิลเลอร์ไม่ใช่คนที่โดยนิสัยแล้วทำงานจากภาพถ่าย แต่จะทำงานจากนางแบบที่เป็นคนจริง ๆ มากกว่า อย่างไรก็ตาม ภาพถ่ายของเนโอมี พาร์กเคอร์ ได้ปรากฏบนหนังสือพิมพ์พิตส์เบิร์กเพรส (Pittsburgh Press) เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 1942 หมายความว่ามิลเลอร์อาจจะเคยเห็นภาพถ่ายนี้ขณะที่สร้างสรรค์โปสเตอร์
สิ่งสืบเนื่อง
ในปัจจุบัน ภาพของ "วีแคนดูอิต!" กลายมาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ไกลไปกว่าเป้าหมายอันคับแคบเดิมในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง โปสเตอร์ได้รับนำไปผลิตซ้ำในรูปของเสื้อยืด, รอยสัก, แก้วกาแฟ และแม่เหล็กติดตู้เย็น ถือเป็นสินค้าหลายชนิดจน เดอะวอชิงตันโพสต์ เรียกภาพนี้ว่าเป็นของฝากที่ "ได้รับนำมาแสดงมากที่สุด" ("most over-exposed") ที่มีในวอชิงตันดีซี ในปี 2008 นักรณรงค์ท้องถิ่นจำนวนหนึงได้นำโปสเตอร์นี้มาใช้ในการหาเสียงให้กับแซราห์ เพลิน, รอน พอล และ ฮิลลารี คลินตัน มิเชล โอบามา ยังเคยถูกแปลงเป็นภาพโปสเตอร์นี้โดยผู้เข้าร่วมงานบางส่วนของแรลลีทูเรสสตอร์เซนิตีแอนด์/ออร์เฟียร์เมื่อปี 2010 ภาพนี้ได้นำไปใช้โดยธุรกิจต่าง ๆ เช่น คลอรอกซ์ ใช้ภาพนี้สำหรับโฆษณาอุปกรณ์สำหรับทำความสะอาดในครัวเรือน ซึ่งแสดงภาพของผู้หญิงคนเดียวกันนี้สวมแหวนแต่งงานบนมือซ้ายด้วย ภาพล้อเลียนยังมีการนำเอาผู้หญิง ผู้ชาย สัตว์ และตัวละครสมมติที่มีชื่อเสียงมาทำล้อเลียน รวมถึงมีการผลิตของเล่นตุ๊กตาบ็อบเบิลเฮด และ แอ็กชั่นฟิกเยอร์ เช่นกีน พิพิธภัณฑ์เด็กอินดีแอแนพอลิสเคยจัดแสดงภาพเลียนแบบขนาด 4 by โดยศิลปินคริสเติน คัมมิงส์ (Kristen Cumings) ที่ทำมาจากขนมเจลลีเบลลีนับพันชิ้น
หลังจูเลีย กิลเลิร์ด ขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีออสเตรเลียคนแรกที่เป็นผู้หญิงในเดือนมิถุนายน 2010 ศิลปินสตรีตอาร์ตรายหนึ่งในเมลเบิร์นซึ่งเรียกตนเองว่า ฟีนิกซ์ (Phoenix) ได้แปะหน้าของกิลเลิร์ดลงบนโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" ในรูปแบบสีเดี่ยว (monochrome) นิตยสาร แอนอาเธอร์ ได้ตีพิมพ์ภาพถ่ายของโปสเตอร์นี้ที่ถ่ายจากฮอสเซียร์เลนในเมลเบิร์นเมื่อกรกฎาคม 2010 แสดงให้เห็นว่าเนื้อความคำว่า "War Production Co-ordinating Committee" ตรงขวาล่างของโปสเตอร์ถูกแทนที่ด้วยยูอาร์แอลที่ลิงก์ไปยังโฟโต้สตรีมบนฟลิกเกอร์ของฟีนิกซ์  ในเดือนมีนาคม 2011 ฟีนิกซ์ได้ผลิตรูปแบบมีสี และใส่คำว่า "She Did It!" (เธอทำมันได้แล้ว!) ตรงล่างขวา จากนั้นในเดือนมกราคม 2012 เขาได้แปะคำว่า "Too Sad" (น่าเศร้า) ฆ่าโปสเตอร์เพื่อแสดงถึงความผิดหวังต่อการดำเนินไปของการเมืองออสเตรเลียในเวลานั้น
เจอรอลดีน ดอยล์ สียชีวิตในเดือนธันวาคม 2010 อัทนีรีดเดอร์ ได้นำหน้าไปด้วยภาพปกสำหรับฉบับเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ 2011 เป็นภาพล้อ "วีแคนดูอิต!" แต่เป็นรูปของมาร์จ ซิมป์สัน แทน บรรณาธิการชองนิตยสารยังได้ออกมาแสดงความเสียใจต่อการจากไปของดอยล์
ภาพแนวสเตรีโอสโคปของ "วีแคตดูอิต!" ได้รับรังสรรค์ขึ้นสำหรับเครดิตปิดท้ายของภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ปี 2011 เรื่อง Captain America: The First Avenger โดยภาพนี้ใช้เป็นภาพพื้นหลังให้กับไทเทิลการ์ด (title card) สำหรับนักแสดงหญิงชาวอังกฤษ เฮลี แอทเวล
แอดเคาน์ซิลอ้างว่าโปสเตอร์นี้พัฒนาขึ้นในปี 1942 โดยองค์กรก่อนหน้าของตน คณะกรรมการโฆษณาสงคราม (War Advertising Committee) เพื่อใช้เป็นส่วนกนึ่งของการณรงค์ "อาชีพของสตรีในสงคราม" (Women in War Jobs) ซึ่งช่วยนำ "ผู้หญิงมากกว่าสองล้านคน" เข้ามาสู่ขบวนการการผลิตเพื่อการสงคราม ในเดือนกุมภาพันธ์ 2012 ในระหว่างการเฉลิมฉลองครบรอบ 70 ปีของแอดเคาน์ซิล หน่วยดิจิทัลเฮลพสกู้ดของอานิมักซ์ ได้พัฒนาแอพพลิเคชั่นที่เขื่อมต่อกับหน้าของแอดเคาน์ซิลบนเฟซบุ๊ก แอพพลิเคชั่นบนเฟซบุ๊กนี้มีชื่อว่า "โรซีฟายยัวร์เซลฟ์" ("Rosify Yourself"; ทำตัวคุณให้กลายเป็นโรสซี) ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงโรสซีนักยึดหมุด (Rosie the Riveter) ซึ่งให้ผู้ใช้สามารถอัปโหลดภาพใบหน้าของตนไปเป็นส่วนหนึ่งของโปสเตอร์ "วีแคนดูอิต!" แล้วบันทึกเพื่อนำมาเผยแพร่แก่เพื่อนได้ ประธานและซีอีอโอของแอดเคาน์ซิล เพ็กกี คอนลอน (Peggy Conlon) ได้โพสต์ภาพของตนเองที่ใบหน้าผ่านการ "โรซีฟาย" (Rosified) บน ฮัฟฟิงทันโพสต์ ในบทความหนึ่งซึ่งเธอเขียนเล่าถึงประวัติศาสตร์ตลอด 70 ปีขององค์กร พนักงานประจำรายการโทรทัศน์ ทูเดย์ ยังได้โพสต์ภาพของตนที่ผ่านการ "โรซีฟาย" แล้วบนเว็บไซต์ ซึ่งประกอบด้วยหน้าของผู้ดำเนินรายการแมต ลอเออร์ และ แอน เคอรี อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเซตตันฮอล เจมส์ เจ. คิมเบิล (James J. Kimble) และศาสตารจารย์ประจำมหาวิทยาลัยพิตสเบิร์ก เลสเตอร์ ซี. ออลซ็อน (Lester C. Olson) ได้ทำการค้นคว้าถึงที่มาของโปสเตอร์ และสรุปผลว่าโปสเตอร์นี้ไม่ได้ผลิตโดยแอดเคาน์ซิล และไม่ได้นำมาใช้เพื่อจ้างงานคนงานผู้หญิง
ในปี 2010 นักร้องชาวอเมริกัน พิงก์ ได้รังสรรค์โปสเตอร์ใหม่ในมิวสิกวิดีโอเพลง "เรสยัวร์แกลส"
วัดตะไกร
วัดตะไกร วัดร้างซึ่งตั้งอยู่ที่ ตำบลลุมพลี อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดตะไกรไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง แต่ตามหลักฐานทางโบราณคดี สันนิษฐานว่าวัดตะไกรน่าจะสร้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2006 - 2170 ในแผ่นดินสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ขึ้นมาจนถึงรัชกาล สมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ถูกทิ้งร้างเมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2310