cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เหตุเอ็มวี เซว็อลจม
เรือข้ามฟากเกาหลีใต้ เอ็มวี เซว็อล (MV Sewol) (ฮันกึล: 세월호; ฮันจา: 世越號) พลิกคว่ำเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2014 จุดเกิดเหตุคือช่องแคบแมงโก (Maenggol Channel) เกาะดองเกียวชาโด ระหว่างบรรทุกผู้โดยสาร 476 คน ซึ่งเป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมทันว็อน เมืองอันซัน (Ansan) 325 ราย อาจารย์ของโรงเรียนมัธยมทันว็อน เมืองอันซัน 14 ราย ลูกเรือ 36 ราย สินค้ารวม 2,142.7 ตัน ที่กำลังเดินทางจากเมืองอินช็อนไปยังเกาะเชจู ประเทศเกาหลีใต้ เรือบรรทุกสินค้าและผู้โดยสารน้ำหนักรวม 3,608 ตัน มากกว่ามาตรฐาน 3.7 เท่า ส่งสัญญาณอันตรายห่างจากเกาะควันแมโด (Gwanmaedo) ที่เวลา 8.58 นาฬิกาตามเวลามาตรฐานเกาหลีมีผู้เสียชีวิต รวม 295 ราย
ผู้โดยสารหลายคนได้รับการช่วยชีวิตโดยเรือประมงและเรือสินค้าอื่น ๆ ซึ่งเป็นช่วงเวลาแรก อีก 30 นาทีต่อมา เรือของหน่วยยามฝั่งและเรือของกองทัพเรือเกาหลีใต้จึงมาถึง รวมถึงเฮลิคอปเตอร์ มีความพยายามช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องโดยรัฐบาลเกาหลีใต้ กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา กลุ่มพลเมืองและเอกชน
เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่มีผู้เสียชีวิตรองจากสงครามเกาหลี นอกจากนั้นยังเป็นเหตุการณ์ที่กัปตันเรือและลูกเรือนำเรือฉุกเฉินออกมาใช้หนีภัยโดยทิ้งผู้โดยสารให้เสียชีวิตนับเป็นเหตุการณ์ที่คนเกาหลีใต้กระทำต่อชีวิตคนเกาหลีใต้ที่ร้ายแรงที่สุดรองจากการก่อการกำเริบควังจู
เรือ
เรือเอ็มวี เซว็อล (Korean: MV 세월호; 2013-2014) สร้างโดยบริษัทญี่ปุ่น ayashikane ที่ความยาว 146 เมตร และความกว้าง 22 เมตร เรือสามารถบรรทุกผู้โดยสาร 921 คน ตามความจุสูงสุด รวมถึงลูกเรือทั้งหมด 956 คน เรือดำเนินการโดยบริษัท Cheonghaejin marine ในเมืองอินช็อน ซึ่งมีรายงานว่ามีพื้นที่ว่างสำหรับบรรทุกรถอีก 180-220 คัน และสามารถขนตู้บรรจุสินค้าขนาดความสูง 20 ฟุต จำนวน 152 ตู้ เรือสามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด 22 นอต (41 กิโลเมตร) ต่อชั่วโมง
เรือเซว็อลดำเนินการในคาโงชิมะประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 18 ปี (ตั้งแต่ ค.ศ. 1994) โดยเรือนำมาจากญี่ปุ่นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 ตั้งแต่นั้นบริษัทของ เกาหลีใต้ ได้เพิ่มห้องผู้โดยสารพิเศษเพิ่มด้วยชั้น 3, 4 และชั้นดาดฟ้าที่ 5 มีการเพิ่มความจุของผู้โดยสารมากขึ้น 181 คน และเพิ่มน้ำหนักของเรือประมาณ 239 ตัน การก่อสร้างเป็นไปอย่างถูกกฎหมายและผ่านการทดสอบที่มีการควบคุม หลังจากผ่านการตรวจสอบความปลอดภัยโดยรัฐบาลเกาหลีใต้ เรือเริ่มดำเนินการในเกาหลีใต้เมือวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2013 จากนั้นเรือมีการขนส่งผู้โดยสาร 2-3 ครั้งไปกลับทุก ๆ สัปดาห์จากเมืองอินช็อนไปเกาะเชจู มีรายงานว่า เรือผ่านการตรวจสอบด้านความปลอดภัยอีกครั้งโดยศูนย์รักษาความปลอดภัยชายฝั่งเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 การตรวจสอบนี้เรียกว่า การสำรวจขั้นกลาง (Intermediate Survey) ตามองค์กรนานาชาติของสมาคมมาตรฐานเรือ (International Association of Classification Societies (IACS)) รวมถึงการตรวจสอบและการทดสอบที่ระบุไว้ในกฎและเงื่อนไขทั่วไป ซึ่งเรือได้ตอบสนองข้อเรียกร้องตามกฎต่าง ๆ
ผู้โดยสาร
อี คย็อน-อก รัฐมนตรีช่วยฝ่ายกิจการความมั่นคงและบริหารรัฐกิจของเกาหลีใต้ กล่าวว่ามีจำนวนผู้โดยสาร 459 คน โดยกลุ่มหลัก ๆ คือนักเรียนมัธยม ประกอบด้วยลูกเรือ 30 คน นักเรียนมัธยมโรงเรียนทันว็อน 325 คน อาจารย์ 15 คน และผู้โดยสารที่ไม่ใช่นักเรียน 89 คน รายงานอื่น ๆ กล่าวว่ามีจำนวนผู้โดยสารระหว่าง 450-475 คน
เหตุการณ์
เรือเซว็อลเป็นเรือโดยสารที่อับปางเป็นลำที่หนึ่งร้อย นับตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ห่างจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ ประมาณ 30 กิโลเมตร เรือข้ามฟากเริ่มเอียงข้างอย่างมากในขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปเกาะเชจู มีการรายงานของการหันเหทิศทางออกจากเส้นทางเดิม แต่ผู้ตรวจการชายฝั่งชี้ชัดว่าเรือไม่ห่างไปจากเส้นทางเดินเรือปกติ ผู้โดยสารที่รอดชีวิตรายงานว่า เกิดเสียงดังมากขึ้นตามมาด้วยการหยุดชะงักของเรือ คาดว่าน่าจะชนเข้ากับแนวหินหรือสันดอนใต้น้ำ แม้ว่าน้ำทะเลจะไหลเข้ามาในเรือตามที่รายงานราว 37 เมตรในส่วนที่เรือเอียงข้าง ผู้โดยสารที่รอดชีวิตกล่าวว่า ลูกเรือบอกให้พวกเขา "อย่าขยับ" โดยประกาศผ่านระบบอินเตอร์คอมของเรือ ระหว่างที่เรือกำลังจมลง
มีรายงานว่า เรือกำลังจมลงเรื่อย ๆ ที่เวลา 8:58 น. ตามเวลาเกาหลีใต้ ที่เวลา 9:30 น. มีรายงานว่า เรือมีการเอียง 20 องศาทางซ้าย และเวลาประมาณ 11:18 น. หัวเรือจมลงในน้ำ ส่วนหนึ่งของความสูงเรือประมาณ 2 เมตร และระดับความยาว 20 ถึง 30 เมตรยังลอยอยู่เหนือน้ำ ที่เวลา 8 นาฬิกาของวันที่ 18 เมษายน มีเพียง 1 เมตรของเรือที่ยังลอยอยู่เหนือน้ำ และเวลา 13:03 น. ตามเวลาเกาหลีใต้ เรือได้จมลงในน้ำหมดทั้งลำ
ระหว่างการพลิกคว่ำ มีการเชื่อว่าผู้โดยสารที่ติดอยู่ในเรือสามารถส่งข้อความไปยังเพื่อนและครอบครัวในขณะที่เรือกำลังจม อย่างไรก็ตามการสืบสวนต่อมาโดยศูนย์ตอบโต้การก่ออาชญากรรมทางคอมพิวเตอร์รายงานว่า ผู้รอดชีวิตยังไม่ใช้โทรศัพท์ของพวกเขาในช่วงกลางวันของวันที่ 16 เวลา 10.00 น. และวันที่ 17 และเชื่อว่ารายงานการส่งข้อความทั้งหมดหลอกลวง
สาเหตุ
ศูนย์รักษาความปลอดภัยชายฝั่งเชื่อว่าการหมุนเรืออย่างทันทีและการเปลี่ยนตำแหน่งของตู้สินค้าในเรือเป็นสาเหตุของอุบัติเหตุในครั้งนี้ ขณะเกิดเหตุ ผู้ช่วยต้นเรือหญิง อายุ 26 ปี ทำหน้าที่ควบคุมเรือซึ่งเจ้าหน้าที่คนดังกล่าวมีประสบการณ์เพียง 6 เดือน
ทางการเกาหลีใต้ยังระบุสาเหตุเพิ่มเติมว่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเรือไม่มีความรู้ความสามารถเพียงพอ ในการรับมือกับเหตุการณ์และไม่เคยฝึกซ้อมการอพยพหนีภัยหรือเหตุฉุกเฉินทางเรือ รวมถึงการศึกษาของประเทศเกาหลีใต้ที่เน้นให้เด็กและครูต้องเชื่อฟังและไว้ใจเจ้าหน้าที่ที่เป็นลูกเรือโดยไม่มีการตั้งคำถาม เนื่องจากเหตุการณ์นี้ผู้แจ้งเหตุรายแรกคือนักเรียนชายชื่อ ชเว ดุคฮา Choi Deokha อายุ 17 ปี ซึ่งขัดคำสั่งลูกเรือที่สั่งให้เขานั่งเฉยๆ ผู้รอดชีวิตระบุสาเหตุการรอดชีวิตว่าเพราะไม่เชื่อใจและไม่ไว้วางใจลูกเรือบนเรือดังกล่าว สาเหตุหนึ่งที่ยอมรับโดยกว้างขวางคือคำสั่ง "อย่าขยับ" "อยู่นิ่งๆ" และ"จงใส่เสื้อชูชีพและนั่งลง"ซึ่งปรากฏว่าผู้ทำตามอย่างเคร่งครัดได้เสียชีวิตลง
การตรวจสอบที่เรียกว่า การสำรวจขั้นกลาง (Intermediate Survey) ตามองค์กรนานาชาติของสมาคมมาตรฐานเรือถูกกระทำโดยเจ้าหน้าที่ที่อายุมากกว่า 60 ปี ซึ่งเกษียณอายุราชการแล้ว กัปตันและลูกเรือซึ่งทราบเรื่องเรือฉุกเฉินเป็นอย่างดีได้แย่งเรือลำดังกล่าวและทิ้งเรือขณะอำปางลง ทำให้นักเรียนและครูไม่มีเรือฉุกเฉินให้ใช้งาน
โพ
โพ (มาจากภาษาสิงหล) หรือ โพธิ์ (มาจากภาษาสันสกฤต) เป็นต้นไม้สปีชีส์หนึ่งของไทรหรือมะเดื่อ เป็นพืชพื้นเมืองของอินเดีย, เนปาล, ศรีลังกา, ตะวันตกเฉียงใต้ของจีน และอินโดจีน เป็นต้นไม้ขนาดใหญ่ผลัดใบในฤดูร้อน สูงได้ถึง 30 เมตร ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลางได้ถึง 3 เมตร
ใบมีรูปหัวใจปลายยาว ยาว 10–17 เซนติเมตร กว้าง 8–12 เซนติเมตร ก้านใบยาว 6–10 เซนติเมตร ผลมีขนาดเล็กมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1–1.5 เซนติเมตร สีเขียวเมื่อสุกมีสีม่วง
โพเป็นต้นไม้ที่ได้รับการสักการะในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู ศาสนาเชน และพระพุทธศาสนา พระโคตมพุทธเจ้าก็ได้ตรัสรู้เมื่อนั่งอยู่ใต้ต้นโพเช่นกัน โดยต้นโพที่พระโคตมพุทธเจ้าตรัสรู้นั้นชื่อ "ต้นพระศรีมหาโพธิ์" ปัจจุบันยังคงมีชีวิตอยู่ที่ประเทศอินเดีย จึงเชื่อกันว่าโพเป็นสัญลักษณ์แห่งความสุข ความสำเร็จ อายุยืน และความโชคดี และเป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดปราจีนบุรี
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี (ギャルアッド・スワンパクティ; Kreangarg Suwanpakdee) เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ใครว่าข้าไม่เก่ง (KOKO TEKKENDEN TOUGH) ปรากฏตัวครั้งแรกในตอนที่ 155 ซึ่งเขียนโดย เท็ตสึยะ ซารุวาตาริ
ประวัติตามท้องเรื่อง
เกรียงอาจ สุวรรณภักดี เป็นนักมวยไทยตั้งแต่อายุ 10 ขวบจากภาคอีสานของไทย เขาเคยแข่งมวยกับเพื่อนนักมวยไทยคนหนึ่งจากคลองเตย ผลการแข่งในครั้งนั้น เกรียงอาจเป็นฝ่ายชนะ เพื่อนนักมวยจากคลองเตยจึงได้มอบพระเครื่อง ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "พระร่วง" แก่เกรียงอาจ ก่อนที่เพื่อนจากคลองเตยคนนี้ตัดสินใจใช้มีดตัดขาของตนทิ้งเพื่อละเส้นทางนักมวยเพื่อไปเป็นขอทาน เนื่องจากในสมัยนั้นหากหมดโอกาสแข่งขันแล้วก็ไม่สามารถหารายได้ด้วยวิธีอื่นได้อีกเลย เหตุการณ์ในครั้งนั้นสร้างความสะเทือนใจแก่เกรียงอาจเป็นอย่างมาก
เมื่อเกรียงอาจเติบโตขึ้น เขาได้เดินทางมายังประเทศญี่ปุ่น แล้วปราบนักสู้ชาวญี่ปุ่นไปหลายราย ไม่ว่าจะเป็น โอมุมะ รวมทั้งศิษย์สำนักคาราเต้ เทซึชิน, โทงุ อากิระ นักมวยคิกบอกซิ่ง และอาริคาวะ โคเก็น เจ้าสำนักเทซึชิน ทำให้ คีโบ (มิยาซาว่า คิอิจิ) ประจักษ์ในฝีมือ และมีความปรารถนาที่จะดวลฝีมือกับเกรียงอาจบ้าง คีโบจึงเริ่มฝึกวิชามวยไทยอย่างจริงจังเพื่อรอวันประลองฝีมือกับเกรียงอาจ เมื่อได้เผชิญฝีมือกันแล้วทำให้คีโบประจักษ์ว่ามวยไทย เป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีทักษะท่ายืนที่ดีที่สุด ทั้งคู่เคยปะทะกันอย่างดุเดือดหลายครั้ง และการปะทะกันในครั้งหลังส่งผลให้คีโบถึงกับหมดสติ ก่อนที่พ่อของคีโบจะเข้ามาห้ามเอาไว้ได้ทัน พ่อของคีโบนำพระเครื่องมามอบให้แก่เกรียงอาจ เมื่อเกรียงอาจเห็นเช่นนั้นแล้วจึงมีอาการสงบลง ในภายหลังเกรียงอาจกับคีโบได้เป็นเพื่อนกัน ก่อนที่จะให้คำมั่นสัญญาว่าจะพบกันอีกในโอกาสต่อไป
การปรากฏตัวในสื่ออื่น
ครั้งหนึ่ง ได้มีการนำเกรียงอาจ ไปเป็นตัวละครประกอบในเกมสล็อต แมชชีน ที่ประเทศญี่ปุ่น
ปลาสินสมุทรลายบั้ง
ปลาสินสมุทรลายบั้ง (Sixbanded angelfish, Sixbar angelfish; ) ปลาทะเลชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)
มีรูปร่างสี่เหลี่ยมมน หัวและลำตัวตอนหน้ามีสีคล้ำอมน้ำเงิน มีแถบสีขาวพาดตรงหลังตา ลำตัวสีขาว มีจุดสีน้ำเงินในเกล็ดแต่ละเกล็ด และมีบั้งพาดผ่านลำตัวสีดำทั้งหมด 6 แถบ ครีบมีลายจุดประสีฟ้าสด ขณะยังเป็นปลาวัยอ่อนอยู่ ลำตัวจะเป็นสีน้ำเงิน มีลายโค้ง 9-11 เส้น
มีขนาดความยาวประมาณ 38 เซนติเมตร พบใหญ่ที่ได้ถึง 45 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ในแนวปะการังของแถบอินโด-แปซิฟิก ตั้งแต่ออสเตรเลีย, หมู่เกาะโซโลมอน, ทะเลฟิลิปปิน, อินโดนีเซีย, ศรีลังกา และสิงคโปร์ ในเขตน่านน้ำไทยพบบ่อยที่อ่าวไทย
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เพียงลำพังหรืออยู่เป็นคู่ โดยมีอาณาบริเวณของตัวเอง กินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เป็นปลาสินสมุทรอีกชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ไซลีเซีย
ไซลีเซีย (Silesia; Ślůnsk; Śląsk; Slezsko; Schlesien) เป็นภูมิภาคในประวัติศาสตร์ของยุโรปกลาง ปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศโปแลนด์ เช็กเกีย และเยอรมนี
ไซลีเซียเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติและมีบริเวณสำคัญทางอุตสาหกรรมหลายแห่ง เมืองที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้ได้แก่วรอตสวัฟ (Wrocław) ซึ่งเป็นเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ คาโตวีตเซในโปแลนด์ และออสตราวา (Ostrava) ในเช็กเกีย แม่น้ำสำคัญคือแม่น้ำโอเดอร์
เขตแดนของไซลีเซียเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างมากตลอดมาในประวัติศาสตร์ทั้งตั้งแต่ยังเป็นของขุนนางในสมัยศักดินา มาจนถึงหลังจากการรุ่งเรืองของรัฐชาติสมัยใหม่ รัฐแรกที่เป็นที่ทราบว่ามีอำนาจในบริเวณนี้คือเกรตเตอร์มอเรเวีย (Greater Moravia) และโบฮีเมีย ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของรัฐโปแลนด์สมัยแรก แต่ต่อมาก็แยกตัวออกไปเป็นดัชชีอิสระแต่ตกเข้ามาอยู่ภายใต้อิทธิพลของเยอรมนีมากขึ้นทุกขณะ ในที่สุดไซลีเซียก็ตกมาเป็นของราชบัลลังก์โบฮีเมีย ที่ผ่านต่อไปยังออสเตรียในปี ค.ศ. 1526 ไซลีเซียส่วนใหญ่ถูกพิชิตโดยปรัสเซียในปี ค.ศ. 1742 ที่ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเยอรมัน ด้านตะวันออกสุดของไซลีเซียกลายเป็นส่วนหนึ่งของโปแลนด์หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ดินแดนส่วนใหญ่ได้รับคืนให้แก่โปแลนด์หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ไซลีเซียส่วนที่เป็นของออสเตรียส่วนใหญ่ตกไปเป็นของเชโกสโลวาเกียหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และในปัจจุบันอยู่ในเช็กเกีย
ประชาชนส่วนใหญ่ในไซลีเซียปัจจุบันพูดภาษาของประเทศที่ตั้งถิ่นฐาน (โปแลนด์, เช็ก, เยอรมัน) แม้ว่าจะยังมีภาษาไซลีเซียที่ยังเป็นภาษาอยู่และบางแหล่งถือกันว่าเป็นสาขาของภาษาโปแลนด์ โดยมีผู้ประกาศตนเองว่าพูดภาษาไซลีเซียอยู่ 60,000 คนในไซลีเซียเหนือ นอกจากนั้นก็ยังมีภาษาไซลีเซียเยอรมัน หรือ ภาษาไซลีเซียใต้ (หรือกลุ่มภาษาเยอรมัน) แต่ก็เป็นภาษาที่เกือบสาบสูญไปแล้ว
ความเข้าใจ
ความเข้าใจ คือกระบวนการทางจิตวิทยาที่เกี่ยวข้องกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งทำให้บุคคลสามารถครุ่นคิดถึงสิ่งนั้น และสามารถใช้มโนทัศน์ (concept) เพื่อจัดกับกับสิ่งนั้นได้อย่างเพียงพอ สิ่งที่กล่าวถึงนี้อาจจะมีลักษณะเป็นนามธรรม หรือเป็นสิ่งทางกายภาพก็ได้ เช่น บุคคล สถานการณ์ และสาร
จำนวนพลาสติก
จำนวนพลาสติก (Plastic number) ในทางคณิตศาสตร์ หมายถึง รากที่เป็นจำนวนจริงของสมการ
ซึ่งมีค่าเท่ากับ
หรือค่าประมาณคือ 1.324717957244746025960908854...
คุณสมบัติอื่น ๆ
และเป็นจำนวนปิโซ-วิชยรฆวัน ที่มีค่าน้อยที่สุด
ที่ราบพันโนเนีย
ที่ราบพันโนเนีย หรือ แอ่งคาร์เพเทียน หรือ แอ่งคาร์พาด (Pannonian Plain หรือ Carpathian Basin) เป็นที่ราบในยุโรปกลางที่เกิดขึ้นเมื่อทะเลพันโนเนียในสมัยไพลโอซีนเหือดแห้งลง ที่ราบแพนโนเนียเป็นธรณีสัณฐานที่เปลี่ยนแปลงของระบบเทือกเขาอัลไพน์ (Alpide belt) โดยมีแม่น้ำดานูบแบ่งที่ราบออกเป็นสองส่วน ที่ราบส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ราบฮังการีใหญ่ (Great Hungarian Plain) ทางตอนใต้และทางตะวันออก และที่ราบฮังการีน้อย (Little Hungarian Plain) ทางตะวันตกเฉียงเหนือ
ต้นไม้แฮช
Hash tree หรือ Merkle tree เป็นโครงสร้างข้อมูลชนิดหนึ่งซึ่งประกอบไปด้วยต้นไม้ของข้อมูลที่ถูกสรุปแล้ว ซึ่งข้อมูลเหล่านี้เกี่ยวกับชิ้นส่วนขนาดใหญ่ของข้อมูล เช่น ไฟล์ ซึ่งมันจะถูกใช้ตรวจสอบหาเนื้อหาของข้อมูล Hash trees เป็นคลาสลูกของ Hash lists ซึ่งทั้งสองคลาสก็ยังเป็นคลาสลูกของคลาส hashing อีกที Hash tree มี Hash function ที่สำคัญคือ Tiger ซึ่งบ่อยครั้งอาจจะเรียกว่า Tiger tree หรือ Tiger tree hashes
การใช้งาน
Hash tree สามารถใช้ป้องกันข้อมูลที่ถูกเก็บได้หลากหลายชนิดซึ่งจะคอยควบคุมและส่งข้อมูลทั้งในตัวเครื่องคอมพิวเตอร์และระหว่างเครื่องด้วยเช่นกัน ปัจจุบัน hash tree จะถูกใช้เพื่อทำให้แน่ใจว่าก้อนข้อมูลที่ได้รับจากคนอื่น ในเครือข่าย peer-to-peer network นั้นไม่ได้รับความเสียหายหรือถูกเปลี่ยนแปลง และยังเช็คอีกด้วยว่าคนที่ส่งข้อมูลมาให้เรานั้นไม่ได้หลอกหรือส่งข้อมูลปลอมมาให้ คำแนะนำหลายๆครั้งแนะนำว่าควรจะใช้ hash tree ในระบบการคำนวณที่เชื่อถือได้ Sun Microsystems ได้ใช้ Hash Trees ใน the ZFS file system นอกจากนี้ Hash Trees ยังถูกใช้อยู่ในโพรโทคอลของ Google Wave และในระบบสำรองข้อมูล
Hash trees ถูกคิดขึ้นในปี ค.ศ. 1979 โดย Ralph Merkle จุดประสงค์เดิมของมันคือใช้เพื่อจัดการกับ Lamport one-time signatures ให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ Lamport signatures ยังเชื่อว่าจะยังคงมีความปลอดภัยในกรณีที่ quantum computer เกิดขึ้นจริง แต่น่าเสียดายที่แต่ละ Lamport key นั้นสามารถใช้ได้เพียงเพื่อเซ็นข้อความเดียวเท่านั้นแต่เมื่อรวมกับ hash trees แล้วมันจะสามารถใช้งานสำหรับข้อความหลายข้อความได้ จากนั้นก็กลายมาเป็น fairly efficient digital signature scheme
วิธีการทำงานของ Hash trees
Hash tree เป็นต้นไม้ของ hashes ซึ่งใบของมันคือค่า hash ของก้อนข้อมูล เช่น ไฟล์หรือกลุ่มของข้อมูล ซึ่ง Nodes ที่ถูกเพิ่มเข้ามาในต้นไม้คือ hash ของ Node ลูกของตัว Node นั้นเอง เช่น ในรูป hash 0 เป็นผลลัพธ์ของการ hashing hash 0-0 กับ hash 0-1 นั่นคือ hash 0 = hash( hash 0-0 + hash 0-1 ) ซึ่ง + หมายถึงการเชื่อมต่อกันของ Node
การใช้งาน hash tree ส่วนใหญ่คือ binary (แต่ละ Node มีลูกสองตัว) แต่จริงๆแล้วมันสามารถมี Node ลูกได้มากกว่านั้น
ในด้านบนสุดของ hash tree คือ top hash (root hash หรือ master hash) ก่อนดาวน์โหลดไฟล์บน p2p network ในกรณีส่วนใหญ่ top hash ที่ได้มาจากแหล่งที่เชื่อถือได้ เช่น เว็บไซต์ที่เป็นที่รู้จักมีข้อเสนอแนะที่ดีสำหรับไฟล์ที่จะดาวน์โหลด เมื่อ top hash สามารถใช้ได้ hash tree สามารถได้รับจากแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือไม่ได้ เหมือน peer อื่น ๆ ใน p2p network จากนั้นนำ hash tree ที่ได้รับมาไปตรวจสอบด้วย top hash ที่เชื่อถือได้ และถ้า hash tree ได้รับความเสียหายหรือเป็นถูกปลอมแปลง hash tree จากแหล่งอื่น ๆ จะพยายามจนกระทั่งพบ hash tree ที่เข้ากันได้กับ top hash
ความแตกต่างที่สำคัญจาก hash list คือ กิ่งหนึ่งของ hash tree ที่สามารถดาวน์โหลดได้ทันทีและความสมบูรณ์ของแต่ละกิ่งสามารถตรวจสอบได้ทันทีถึงแม้ว่าต้นไม้ทั้งหมดจะยังไม่สามารถใช้ได้นี้จะเป็นประโยชน์ตั้งแต่มันมีประสิทธิภาพในการแยกไฟล์ขนาดเล็กมากเพื่อที่จะดาวน์โหลดข้อมูลเพียงก้อนเล็ก ๆ ถ้าหากมันได้รับความเสียหาย
ถ้าไฟล์ที่ถูก hash มีขนาดใหญ่มาก hash tree หรือ hash list จะมีขนาดใหญ่ตามไปด้วย แต่มันเป็นต้นไม้ กิ่งเล็ก ๆ หนึ่งกิ่งจะสามารถดาวน์โหลดได้เร็วและเมื่อนำแต่ละกิ่งมารวมกันเราก็จะสามารถตวรจสอบได้ และจากนั้นการดาวน์โหลดของก้อนข้อมูลก็สามารถเริ่มขึ้นได้
Tiger tree hash
Tiger tree hash เป็นรูปแบบของ hash tree ที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยใช้ binary hash tree ส่วนใหญ่จะมีขนาดของกลุ่มข้อมูลเท่ากับ 1024 ไบต์ และใช้ป้องกัน Tiger hash Tiger tree hash ถูกใช้ใน Gnutella, Gnutella2, and Direct Connect P2P ซึ่งเป็นโพรโทคอลสำหรับแชร์ไฟล์ และ โปรแกรมแชร์ไฟล์ เช่น Phex, BearShare, LimeWire, Shareaza, DC++ and Valknut
ประเทศที่เข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล
รายชื่อประเทศที่เข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาล(จนถึงปี ค.ศ. 2021)
แทนที่การประกวด
รายการต่อไปนี้ประกอบด้วยคณะผู้แทนที่ได้รับแฟรนไชส์มิสยูนิเวิร์สระดับชาติและแทนที่อดีตผู้เข้าประกวดระดับชาติ อดีตองค์กรบางแห่งยังคงใช้งานเพื่อวัตถุประสงค์อื่น
ดินแดน
ประเทศจีน
ประเทศเดนมาร์ก
ประเทศฝรั่งเศส
ประเทศญี่ปุ่น
ประเทศเนเธอร์แลนด์
ประเทศนิวซีแลนด์
ประเทศแอฟริกาใต้
สหราชอาณาจักร
สหรัฐอเมริกา
อื่น ๆ
รายการต่อไปนี้ประกอบด้วยประเทศและดินแดนที่ไม่ได้ส่งผู้แทนไปประกวดตั้งแต่ปี ค.ศ. 2017 หรือไม่ได้ถือแฟรนไชส์มิสยูนิเวิร์สอีกต่อไป แต่เข้าร่วมอย่างน้อยหนึ่งครั้งในอดีต:
พยายามเข้าร่วมประกวดแต่ไม่สำเร็จ
รายการนี้ไม่รวมถึงการถอนด้วยเหตุผลส่วนตัว
สุนทร คงสมพงษ์
พลเอก สุนทร คงสมพงษ์ (1 สิงหาคม พ.ศ. 2474 – 2 สิงหาคม พ.ศ. 2542) ชื่อเล่น จ๊อด เป็นนายทหารชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด และหัวหน้าคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ ซึ่งก่อรัฐประหาร พ.ศ. 2534
ประวัติ
พล.อ. สุนทร เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2474 ภูมิลำเนา ณ จังหวัดพระนคร จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่น 1 รุ่นเดียวกับ พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ จากนั้น รับราชการทหารมาโดยตลอด เคยดำรงตำแหน่งสำคัญคือ ผู้บัญชาการศูนย์การบินทหารบก ผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษ และผู้บัญชาการทหารสูงสุดพล.อ.สุนทร สมรสกับพ.อ.หญิง คุณหญิงอรชร คงสมพงษ์ มีบุตรสองคน ซึ่งได้แก่
ต่อมาได้แยกทางกันเมื่อ พ.ศ. 2533 หลังจาก พล.อ. สุนทร ใช้ชีวิตร่วมกับนางอัมพาพันธ์ ธเนศเดชสุนทร (อรุณเมือง, คงสมพงษ์, คงทรนง)
พล.อ. สุนทร มีบุคลิกส่วนตัวคือ ชอบแต่งกายรัดรูป จนได้ฉายาว่า "นายพลเสื้อคับ" ชอบสูบบุหรี่จัด บุคลิกโผงผาง เสียงดัง มีคติประจำตัวว่า " ไม่ฆ่าน้อง ไม่ฟ้องนาย ไม่ขายเพื่อน " เวลาไปราชการนิยมขับเฮลิคอปเตอร์ด้วยตนเองอยู่เสมอ
รัฐประหาร
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 คณะนายทหารนำโดย
ได้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจจากรัฐบาลพล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นนายทหารที่อาวุโสสูงสุด จึงได้รับที่จะดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.)
ถึงแก่อนิจกรรม
ภายหลังเกษียณอายุราชการ พล.อ. สุนทร ไปเปิดกิจการร้านอาหารที่ปารีส ฝรั่งเศส โดยมิได้เข้ามาเกี่ยวข้องทางการเมือง หรือเปิดเผยตัวต่อที่สาธารณะ ก่อนจะกลับมาเมืองไทยและเสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2542 ด้วยโรคมะเร็งปอด สิริอายุ มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
ยศกองอาสารักษาดินแดน
พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก สุนทร คงสมพงษ์ ได้รับพระราชทานยศนายกองเอกแห่งกองอาสารักษาดินแดน เป็น พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก นายกองเอก สุนทร คงสมพงษ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก สุนทร คงสมพงษ์ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ดังนี้
นกดำน้ำไร้ปีก
นกดำน้ำไร้ปีก (Flightless diver) เป็นเพนกวินในสกุล Aptenodytes (จากภาษากรีกโบราณ “a” ที่แปลว่า “ปราศจาก”, “pteno-”/πτηνο ที่แปลว่า “ขน” หรือ “ปีก” และ “dytes”/ “δυτης” ที่แปลว่า “นักดำน้ำ”) ประกอบด้วยเพนกวิน 2 ชนิดที่เรียกรวมกันว่า "เพนกวินใหญ่" เป็นเพนกวินขนาดใหญ่ที่สุด จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด
นกดำน้ำไร้ปีก หรือเพนกวินใหญ่ เป็นเพนกวินที่พบกระจายพันธุ์ในแถบซีกโลกทางใต้ เช่น มหาสมุทรใต้, ทวีปแอนตาร์กติกา หรือขั้วโลกใต้
จากการศึกษาทางสันฐานวิทยาและโมเลกุล พบว่าเพนกวินสกุลนี้เป็นต้นสายพันธุ์ของเพนกวินทั้งหมดในปัจจุบัน โดยถือกำเนิดมานานกว่้า 40 ล้านปีมาแล้ว
รายชื่อผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครเป็นตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบริหารของกรุงเทพมหานคร มีผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครไปแล้วทั้งสิ้น 17 คน 20 วาระ จำแนกเป็นผู้ว่าราชการที่มาจากการเลือกตั้ง 8 คน มาจากการแต่งตั้ง 9 คน
ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครคนแรก คือ ชำนาญ ยุวบูรณ์ ผู้ดำรงตำแหน่งคนแรกที่มาจากการเลือกตั้ง คือ ธรรมนูญ เทียนเงิน ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นระยะเวลานานที่สุด คือ หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน คือ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์ อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครที่ยังมีชีวิตอยู่มีจำนวน 6 คน ได้แก่ อาษา เมฆสวรรค์, จำลอง ศรีเมือง, พิจิตต รัตตกุล, อภิรักษ์ โกษะโยธิน, หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร, และ อัศวิน ขวัญเมือง
ตา ม็อก
ตาม็อก (តាម៉ុក ตามุ̎ก) เป็นนามแฝงของนายพล อึง เชือน (Ung Choeun) หรือ ฌิต เชือน (Chhit Choeun) หรือ เอก เชือน (Ek Choeun) (ค.ศ. 1924 - 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2006) อดีตผู้บัญชาการทหาร และหนึ่งในผู้นำระดับสูงของเขมรแดง
ตาม็อกเป็นชาวกัมพูชาเชื้อสายจีน เกิดที่จังหวัดตาแก้ว เคยบวชเณรตั้งแต่เด็ก และอุปสมบทเป็นพระสงฆ์ ก่อนจะลาสิกขาเพื่อไปร่วมขบวนการต่อต้านเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศส และกลุ่มเขมรอิสระ ก่อนจะเข้าร่วมกับเขมรแดง
ตาม็อกได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารของเขมรแดง โดยมีอิทธิพลทางใต้และตะวันตกของกัมพูชา แถบชายแดนไทย เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สั่งการให้มีการสังหารชาวกัมพูชาเป็นจำนวนมากในช่วงเขมรแดงเรืองอำนาจในคริสต์ทศวรรษ 1970 กิตติศัพท์ความโหดร้ายของเขาทำให้ได้ฉายาว่า butcher (คนแล่เนื้อ) ตาม็อกยังเคยถูกกับระเบิดทำให้ขาพิการไปข้างหนึ่ง และได้รับฉายา นักฆ่าขาเดียว
ในปี ค.ศ. 1997 ตาม็อกได้ยึดอำนาจจากพล พตและตั้งตนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเขมรแดง ในปีถัดมากลุ่มเขมรแดงถูกกองกำลังของรัฐบาลฮุน เซนกวาดล้าง เขาหลบหนีจากจังหวัดไพลินไปอันลอง เวง ก่อนจะถูกทางการจับกุมตัวเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1999 ตาม็อกถูกส่งตัวขึ้นศาลพิเศษคดีอาชญากรสงคราม ที่พนมเปญ แต่เสียชีวิตที่โรงพยาบาลทหารในกรุงพนมเปญ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 ก่อนการพิจารณาคดีจะเริ่มขึ้นในปี 2007
หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์
หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ (อังกฤษ: humanoid robot) คือหุ่นยนต์ที่ออกแบบขึ้นมาโดยมีพื้นฐานมาจากร่างกายมนุษย์ โดยทั่วไปแล้วหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์มีลำตัวพร้อมหัว สองแขน และสองขา แม้หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์บางรูปแบบจะจำลองเฉพาะบางส่วนของร่างกายเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ตัวแต่เอวขึ้นไป หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์บางตัวยังอาจมี 'ใบหน้า' พร้อม 'ตา' และ 'ปาก' อีกด้วย แอนดรอยด์ (android) คือหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่สร้างเลียนแบบมนุษย์เพศชาย และ gynoid คือหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่สร้างเลียนแบบมนุษย์เพศหญิง
หุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์เป็นหุ่นยนต์อัตโนมัติ เนื่องจากมันสามารถปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมหรือตัวมันเอง และยังคงทำงานต่อเพื่อบรรลุเป้าหมาย สิ่งนี้เป็นข้อแตกต่างหลักระหว่างฮิวแมนนอยด์และหุ่นยนต์ชนิดอื่น เช่นหุ่นยนต์อุตสาหกรรม ที่ใช้ปฏิบัติภารกิจในสภาพแวดล้อมที่มีโครงสร้างชัดเจนมาก ในบริบทนี้ ความสามารถของหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์อาจรวมถึง แต่ไม่จำกัดแค่สิ่งเหล่านี้:
การพัฒนาหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์
ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ใช้ในการควบคุมการเคลื่อนที่หรือการเดินของหุ่นยนต์ ในขั้นต้น คือ การเดินแบบสถิตย์ หรือการเคลื่อนที่โดยอาศัยจุดศูนย์ถ่วงที่อยู่ภายในพื้นที่ครอบคลุมบริเวณขาทั้ง 2 ข้างของหุ่นยนต์ จากนั้นจึงเป็นการพัฒนาเป็นรูปแบบ การเดินแบบจลน์ หรือการเคลื่อนที่โดยอาศัยจุดศูนย์ถ่วงที่อยู่นอกพื้นที่ครอบคลุมของขาทั้ง 2 ข้าง ซึ่งเป็นรูปแบบการเดินของมนุษย์ตามลำดับ ซึ่งทีมวิศวกรได้ทำการศึกษาวิจัยและพัฒนาตามข้อมูลที่ทำการทดลองและจดบันทึกเป็นฐานข้อมูล จากการทดลองรูปแบบการเคลื่อนที่ของมนุษย์ ทีมวิศวกรได้คำนึงถึงองค์ประกอบสำคัญ 3 อย่างในการพัฒนาหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ให้สามารถเดินได้เช่นเดียวกับมนุษย์ คือ
การก้าวเดินแบบอิสระ
พื้นฐานในการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ 2 ขานั้น สามารถศึกษาได้โดยตรงจากการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์บนพื้นผิวที่เรียบ ไม่ขรุขระ ซึ่งหุ่นยนต์สามารถก้าวเดินได้ตามปกติ ลำดับต่อไปของการก้าวเดินคือการพัฒนาศักยภาพไปสู่การเคลื่อนที่ไปด้านหน้าของหุ่นยนต์อย่างอิสระ สามารถก้าวเดินบนพื้นผิวขรุขระ พื้นเอียงหรือพื้นที่ลาดชันรวมทั้งระดับของขั้นบันไดอย่างมีเสถียรภาพ และไม่เสี่ยงต่อการเสียหลักหกล้มขณะก้าวเดิน เทคนิคการก้าวเดินแบบอิสระของหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ สามารถสรุปได้ดังนี้
เทคนิคการก้าวเดินอย่างมีเสถียรภาพ
ปกติแล้วเมื่อมีการเคลื่อนที่หรือยืนอยู่นิ่ง ๆ ร่างกายของมนุษย์จะถ่ายโอนน้ำหนักตัวตามธรรมชาติ เพื่อรักษาสมดุลของร่างกายในท่านั้นไว้ แต่ถ้าการถ่ายโอนน้ำหนักของร่างกายไม่สมดุลกัน ร่างกายมนุษย์จะสามารถปรับสภาพให้สมดุลและไม่ล้ม โดยเคลื่อนตำแหน่งของเท้าซ้ายหรือขวาออกจากจุดที่ยืนอยู่ ซึ่งลักษณะดังกล่าวสามารถเกิดขึ้นกับหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ได้เช่นกัน เมื่อหุ่นยนต์ก้าวเดินไปข้างหน้า ผลจากแรงเฉื่อย และแรงดึงดูดของโลกจะมีผลโดยตรง ต่อการเพิ่มและลดความเร่งในท่าทางการเดินของหุ่นยนต์ ซึ่งแรงเหล่านี้เรียกว่าแรงเฉื่อยรวม และเมื่อเท้าของหุ่นยนต์กระแทกกับพื้น จะได้รับผลกระทบนี้โดยตรง เรียกว่าแรงปฏิกิริยาจากพื้น
การตัดกันในระหว่างแนวแรงเฉื่อยพื้น และรวมทั้งตำแหน่งดังกล่าวจะมีค่าโมเมนต์ เท่ากับศูนย์ เรียกตำแหน่งในจุดนี้ว่า จุดโมเมนต์ศูนย์ (ZMP) ซึ่งเป็นจุดที่แรงปฏิกิริยาลง เรียกว่าจุดปฏิกิริยาที่พื้นฐาน ลักษณะท่าทางการเดินของหุ่นยนต์จะถูกกำหนดจากคอมพิวเตอร์โดยระบบปัญญาประดิษฐ์ ทำการคำนวณ ประมวลผลและส่งผลไปยังข้อหมุนต่าง ๆ ของหุ่นยนต์ โดยให้มีการสอดคล้องกันกับความเฉื่อยที่เกิดขึ้นจากการคำนวณ เรียกว่า ZMP เป้าหมาย เมื่อหุ่นยนต์เกิดความสมดุลของร่างกายในขณะที่ก้าวเดินได้อย่างสมบูรณ์แบบ แกนของแรงเฉื่อยรวมเป้าหมายและแรงปฏิกิริยาที่พื้น จะเป็นตำแหน่งเดียวกัน และเมื่อหุ่นยนต์ก้าวเท้าเดินผ่านพื้นผิวที่ขรุขระ ตำแหน่ง 2 ตำแหน่งดังกล่าวจะหนีออกจากกัน ส่งผลให้เกิดความสมดุลลงแรงที่จะทำให้หุ่นยนต์หกล้มเกิดขึ้นมาทันที
แรงที่ทำให้หุ่นยนต์เกิดการหกล้มเมื่อก้าวเดิน เกิดจากความเหลื่อมล้ำในระหว่าง ZMP เป้าหมายและแรงปฏิกิริยารวมที่พื้น ซึ่งเมื่อพิจารณาและวิเคราะห์แล้วพบว่า นั่นคือสาเหตุหลักที่ทำให้ความไม่สมดุลเกิดขึ้น และเมื่อหุ่นยนต์เกิดการเสียความสมดุล ระบบป้องกัน 3 ระบบที่จะป้องกันการหกล้มหรือเสียหลักการทรงตัวของหุ่นยนต์ ที่สามารถทำให้หุ่นยนต์ก้าวเดินต่อไปได้อย่างต่อเนื่องคือ
แหล่งข้อมูลอื่น
Androïde
ทางด่วนในประเทศญี่ปุ่น
ทางด่วน (高速道路 (kōsoku-dōro); แปลตรงตัว: ถนนความเร็วสูง หรือ 自動車道 (jidōsha-dō); แปลตรงตัว: ทางรถยนต์ หรือมอเตอร์เวย์) ในประเทศญี่ปุ่น เป็นโครงข่ายขนาดใหญ่ของทางหลวงที่ควบคุมการเข้าถึงและเก็บค่าผ่านทาง
ประวัติ
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 การฟื้นฟูเศรษฐกิจของญี่ปุ่นนำไปสู่การใช้ยานพาหนะส่วนบุคคลมากขึ้นอย่างมหาศาล อย่างไรก็ตามระบบโครงข่ายถนนที่มีอยู่เดิมนั้นไม่เพียงพอความต้องการที่เพิ่มขึ้น โดยในปี พ.ศ. 2499 ญี่ปุ่นมีทางหลวงแผ่นดินที่ลาดยางแล้วเพียง 23 เปอร์เซ็นต์ ของถนนทั้งประเทศ ซึ่งประกอบด้วยเพียง 2 ใน 3 ของทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 1 ที่เชื่อมต่อระหว่างโตเกียวกับโอซากะ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2499 บริษัททางหลวงญี่ปุ่น (Japan Highway Public Corporation (JH)) มีฐานะเป็นรัฐวิสาหกิจ ก่อตั้งโดยรัฐบาลญี่ปุ่น มีหน้าที่ก่อสร้างและจัดการทางด่วนแห่งชาติทั่วประเทศ ต่อมาในปี พ.ศ. 2500 บริษัททางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่น ได้รับอนุมัติให้ก่อสร้างทางด่วนเมชิง เชื่อมต่อเมืองนาโงยะและเมืองโคเบะ โดยส่วนแรกเปิดให้บริการเมื่อปี พ.ศ. 2506
นอกเหนือจากโครงข่ายทางด่วนแห่งชาติที่กำกับดูแลโดยบริษัททางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นแล้ว ในปี พ.ศ. 2502 รัฐบาลญี่ปุ่นได้จัดตั้งหน่วยงานเพิ่มเติมขึ้นมาอีกสองแห่ง คือ บริษัททางด่วนมหานคร (Metropolitan Expressway Public Corporation) มีหน้าที่ก่อสร้างและจัดการทางด่วนแห่งชาติในเขตเมืองหลวง รับผิดชอบทางด่วนชูโตะ (Shuto Expressway) ในโตเกียว และบริษัททางด่วนฮันชิง รับผิดชอบทางด่วนฮันชิงในโอซากะ โดยในปี พ.ศ. 2547 ความยาวของระยะทางรวมทั้งหมดของทางด่วนทั้งสองเส้นทางคือ 283 กิโลเมตร และ 234 กิโลเมตร ตามลำดับ
ในปี พ.ศ. 2509 ญี่ปุ่นประกาศกฎหมายแผนโครงข่ายเส้นทางทางด่วนแห่งชาติ รวมระยะทางในแผนทั้งหมด 7,600 กิโลเมตร ภายใต้แผนการก่อสร้างนี้ เส้นทางด่วนเลียบชายฝั่งถูกให้ความสำคัญเหนือเส้นทางที่ลัดเลาะไปตามภูเขาที่สลับซับซ้อนและเข้าถึงยาก ในปี พ.ศ. 2530 แผนทางด่วนได้รับการแก้ไข เพิ่มเส้นทางรวมระยะทางเป็น 14,000 กิโลเมตร และในปี พ.ศ. 2561 ทางด่วนแห่งชาติมีระยะทางที่ก่อสร้างรวมแล้วกว่า 9,429 กิโลเมตร
ทางด่วนแห่งชาติ
ทางด่วนแห่งชาติ (高速自動車国道 (Kōsoku Jidōsha Kokudō)) เป็นทางด่วนสายหลักในประเทศญี่ปุ่น โครงข่ายนี้เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดอาโอโมริ ตอนเหนือของเกาะฮนชู กับจังหวัดคาโงชิมะ ตอนใต้ของเกาะคีวชู รวมถึงเชื่อมต่อกับเกาะชิโกกุด้วย นอกจากนี้ ทางด่วนยังเปิดให้บริการสำหรับนักเดินทางในเกาะฮกไกโดและเกาะโอกินาวะ แต่ยังไม่ได้เชื่อมต่อกับเกาะฮนชู เกาะคีวชู และเกาะชิโกกุ
คุณสมบัติ
ทางด่วนแห่งชาติส่วนใหญ่ประกอบด้วย 4 ช่องจราจร และมีพื้นที่คั่นระหว่างทิศทางของการจราจรหรือเกาะกลาง (Median strip) ส่วนทางด่วนบางเส้นทางที่ตั้งอยู่ใกล้กับเขตเมืองใหญ่อาจประกอบด้วย 6 ช่องจราจร ในขณะที่เส้นทางในเขตชนบทอาจประกอบด้วย 2 ช่องจราจร โดยมีเพียงตัวกันถนนหรือแบริเออร์ (Jersey Barrier) ซึ่งทางด่วนที่มี 2 ช่องจราจร สร้างขึ้นมาให้รองรับการขยายเป็น 4 ช่องจราจรได้ในอนาคต
โดยปกติจะจำกัดความเร็วอยู่ที่ 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง และให้ใช้ความเร็วไม่ต่ำกว่า 50 กิโลเมตร/ชั่วโมง ยานพาหนะที่ไม่สามารถใช้ความเร็วให้ถึง 50 กิโลเมตร/ชั่วโมงได้ อย่างเช่นรถแทรกเตอร์หรือรถจักรยานยนต์ที่มีเครื่องยนต์ขนาดเล็กหรือโมเพด (Moped) ไม่อนุญาตให้ใช้ทางด่วน การจำกัดความเร็วอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามสภาพการขับขี่หรือเปลี่ยนแปลงอย่างถาวร (ในบริเวณที่เสี่ยงเกิดอุบัติเหตุได้ง่าย) ซึ่งความเร็วที่กำหนดสามารถเปลี่ยนแปลงได้จากป้ายจำกัดความเร็วอิเล็กทรอนิกส์
จุดแวะพัก ได้แก่ จุดจอดรถที่มีห้องน้ำและร้านค้าขนาดเล็ก และจุดบริการทางด่วน (Service Area) ซึ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากกว่า อาทิ ร้านอาหาร และสถานีบริการน้ำมัน (Gas Station)
การลำดับเส้นทาง
เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2016 กระทรวงที่ดิน โครงสร้างพื้นฐาน การขนส่ง และการท่องเที่ยว ของญี่ปุ่น ได้ประกาศรูปแบบการลำดับเส้นทางใหม่สำหรับทางด่วนแห่งชาติ การลำดับเส้นทางของทางด่วนจะนำหน้าด้วยตัวอักษร E (สำหรับเส้นทางปกติ) หรือ C (สำหรับเส้นทางวงแหวน) ตามด้วยตัวเลขของเส้นทาง การลำดับเส้นทางด่วนแห่งชาติจะลำดับเลขตามทางหลวงแผ่นดินที่ทางด่วนแห่งชาติตั้งอยู่คู่ขนานไปด้วย ตัวอย่างเช่น ทางด่วนโทเม กำหนดให้เป็นทางด่วนแห่งชาติหมายเลข E1 ตามที่ถูกสร้างให้ขนานกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ของญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามก็ยังมีข้อยกเว้นในการลำดับเส้นทางนี้อยู่ โดยมีทางด่วนบางเส้นทางที่เป็นเส้นทางที่มีหมายเลขเกิน 2 หลักและมีค่ามากกว่า 59 ซึ่งไม่มีทางหลวงแผ่นดินของญี่ปุ่นที่มีหมายเลขเกินลำดับที่ 59 ตัวอย่างเช่น ทางด่วนสึงารุ (Tsugaru Expressway) ถูกกำหนดให้เป็นทางด่วนหมายเลข E64 แต่ตั้งคู่ขนานไปกับทางหลวงแผ่นดินญี่ปุ่นหมายเลข 101
ทางด่วนในเมือง
ทางด่วนในเมือง (都市高速道路 (Toshi Kōsokudōro)) เป็นทางด่วนที่พบในเขตเมืองขนาดใหญ่หลาย ๆ เมืองของประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากพื้นที่ไม่เพียงพอ ทางด่วนหลายสายก็มักจะก่อสร้างเป็นทางยกระดับซ้อนเหนือถนนท้องถิ่น สองโครงข่ายที่ใหญ่ที่สุด คือ ทางด่วนชูโตะในโตเกียว และทางด่วนฮันชิงในโอซากะ ส่วนโครงข่ายที่เล็กลงมา ได้แก่ นาโงยะ ฮิโรชิมะ คิตะกีวชู และฟูกูโอกะ แต่ละโครงข่ายบริหารจัดการโดยบริษัทในเมืองนั้น ๆ เอง ทางด่วนในฟูกูโอกะและคิตะกีวชูบริหารจัดการโดยบริษัทเดียวกัน แต่ถนนไม่ได้เชื่อมต่อกันและกัน
หงส์
หงส์ (นิยมใช้แพร่หลายมากกว่า หงษ์) เป็นนกน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ในสกุล Cygnus ในวงศ์ Anatidae อันเป็นวงศ์เดียวกับเป็ดและนกเป็ดน้ำ มีลักษณะทั่วไป มีขนสีขาวทั้งตัว จะงอยปากสีเหลืองส้มและมีปุ่มสีดำที่ฐานของปาก มักรวมฝูงในบึงน้ำเพื่อกินพืชน้ำและสัตว์น้ำขนาดเล็ก พบในทวีปเอเชียทางตอนเหนือ, ยุโรปทางตอนเหนือ, อเมริกา และออสเตรเลีย
หงส์ สามารถร่อนลงบนพื้นน้ำแข็งหรือผิวน้ำที่เยือกตัวเป็นน้ำแข็งได้ เพราะมีอุ้งตีนที่ใหญ่คล้ายใบพายซึ่งช่วยกระจายน้ำหนักได้เมื่อร่อนลง แต่จะควบคุมการร่อนได้ดีกว่าในบริเวณที่น้ำแข็งละลาย
หงส์มีทั้งหมด 6 ชนิด ได้แก่
หงส์ เป็นนกที่แพร่ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ มีระยะการฟักไข่ประมาณ 35-37 วัน ขณะที่ฟักไข่นั้น จะมีอุปนิสัยดุมาก เพื่อปกป้องไข่ ลูกหงส์เมื่อคลอดออกมาแล้ว จะมียังมีขนขึ้นไม่เต็ม และจะไม่มีลักษณะเหมือนตัวเต็มตัว
โดยปกติแล้ว หงส์ไม่ใช่นกประจำถิ่นของประเทศไทย เป็นนกที่มนุษย์ไม่ใช้เป็นอาหาร แต่จะเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามได้ โดยมักเลี้ยงตามสระน้ำต่าง ๆ ตามสวนสาธารณะหรือสถานที่ต่าง ๆ เพราะหงส์ถือเป็นสัตว์ที่มนุษย์ถือว่า มีความสวยสง่างาม ท่วงท่าอ่อนช้อย โดยเฉพาะเมื่อว่ายน้ำ ช่วงคอที่ยาวระหง จะโค้งงอเป็นรูปตัว S อีกทั้งยังถือเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความงามต่าง  ๆ เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีคู่เดียวไปตลอดชีวิต ได้มีการใช้หงส์ในสัญลักษณ์ต่าง ๆ เช่น นิทานปรัมปราต่าง ๆ หรือในอุปรากรสวอนเลค ที่นิยมนำมาประกอบการแสดงบัลเลต์ หรือในความเชื่อของชาวจีน หงส์ถือเป็นสัญลักษณ์ของเพศหญิง ถือเป็นสัญลักษณ์ประจำองค์ฮองเฮา เคียงข้างกับมังกร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเพศชาย ประจำองค์ฮ่องเต้ และยังจัดว่าเป็น 1 ใน 4 สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกครองโลกมนุษย์และสวรรค์ด้วย ถือเป็นสัตว์อมตะ ไม่มีวันตาย และหงส์ยังถือเป็นพาหนะของพระพรหม ซึ่งถือเป็น 1 ในตรีมูรติตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ ในประเทศพม่า หงส์เป็นตำนานของการกำเนิดเมืองหงสาวดีของชาวมอญ และเป็นสัญลักษณ์ประจำราชวงศ์หงสาวดี
ชื่อและชื่อในภาษาอื่น
หงส์ในภาษาไทยมีรากศัพท์มาจากภาษาบาลีคำว่า หํส และ หงฺส ในภาษาสันสกฤต ซึ่งมีความหมายครอบคลุมถึงนกน้ำจำพวกห่าน หงส์ และแม้กระทั่งนกฟลามิงโก และคำว่า "หงฺส" (หัง-สะ หรือ Haṃsa) ยังมีความเกี่ยวข้องกับคำในภาษาละตินคือ "(h)anser", ภาษากรีก "χήν", ภาษาสเปน "ganso", ภาษาอังกฤษ "goose"
หงส์ในภาษาจีนมีความหมายตรงตัวว่า "ห่านฟ้า" (天鹅 พินอิน: tiān'é เทียนเอ๋อ)
ในภาษาอังกฤษหงส์เรียกว่า Swan มาจากภาษาอังกฤษโบราณคำว่า swan คล้ายกับภาษาเยอรมันคำว่า Schwan และในภาษาดัตช์คำว่า zwaan และภาษาสวีเดนคำว่า svan ซึ่งทั้งหมดมาจากรากศัพท์ภาษาโปรโตเจอร์แมนิก (ในตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน) คำว่า swen หมายถึง "เสียง" หรือ "ร้องเพลง"
ถิ่นอาศัยและการอพยพ
หงส์มักพบในเขตอบอุ่นมากกว่าในเขตร้อน ฝูงของหงส์ที่กำลังบินมักเรียกกันว่าเบวี (bevy) หรือเวดจ์ (wedge) มีหงส์ 4 หรือ 5 สายพันธุ์ที่พบในซีกโลกเหนือ มีหนึ่งสายพันธุ์พบในออสเตรเลีย มีหนึ่งสายพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเคยพบในนิวซีแลนด์และหมู่เกาะแชทัม และมีอีกหนึ่งสายพันธุ์ที่พบในอเมริกาใต้ หงส์ไม่พบในเขตร้อนอย่างเอเชีย, อเมริกากลาง, อเมริกาใต้ตอนเหนือ และแอฟริกาทั้งหมด หงส์ขาวได้แพร่กระจายเข้าไปในฐานะชนิดพันธุ์ต่างถิ่นของอเมริกาเหนือ, ออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์
หงส์บางสายพันธุ์เป็นนกอพยพในบางช่วงอายุหรือตลอดชีวิต หงส์ขาวเป็นนกอพยพชั่วคราว ปกติจะอาศัยบริเวณยุโรปตะวันตกและจะอพยพไปยังยุโรปตะวันออกและเอเชีย หงส์กู่และหงส์ทุนดราเป็นนกอพยพถาวร และหงส์แตรอพยพเกือบตลอดชีวิต แม้จะมีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าหงส์คอดำอพยพตลอดอายุขัย แต่จากการศึกษา ยังไม่แน่ชัดว่าหงส์สายพันธุ์อพยพแบบใดกันแน่
พฤติกรรม
หงส์หาอาหารทั้งบนบกและบนน้ำ พวกมันกินพืชเป็นส่วนใหญ่ แต่บางครั้งก็กินสัตว์น้ำในปริมาณน้อย หงส์หาอาหารในน้ำด้วยการคว่ำตัวหรือกดไปมา อาหารของพวกมันจะประกอบไปด้วยรากไม้ หัวพืช กิ่งไม้ และใบไม้ของพืชใต้น้ำ
อนุกรมวิธานและวิวัฒนาการ
หลักฐานแสดงให้เห็นว่าสกุลหงส์ (Cygnus) มีวิวัฒนาการในยุโรปหรือยูเรเซียตะวันตกในสมัยไมโอซีน และแพร่กระจายไปทั่วซีกโลกเหนือจนถึงสมัยไพลโอซีน ยังไม่พบหลักฐานการกระจายพันธุ์ไปทางใต้ในสมัยใด แต่หลักฐานทางสันฐานวิทยาเห็นได้ชัดว่าหงส์ขาวเป็นญาติใกล้ชิดกับหงส์ดำซีกโลกใต้มากที่สุด จากชีวภูมิศาสตร์และลักษณะที่ปรากฏของสกุลย่อย Olor สันนิษฐานอาจมีวิวัฒนาการที่เชื่อมโยงกันกับหงส์ที่สูญพันธุ์บางชนิดในช่วงยุคน้ำแข็งสุดท้าย
ในใจของคุโนอิจิ สึบากิ
ในใจของคุโนอิจิ สึบากิ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยโซอิจิโร ยามาโมโตะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซันเดย์รายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2561 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอโคลเวอร์เวิกส์ ออกอากาศตั้งแต่เมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2565
โจป้า
ประวัติ
โจป้ามีตำแหน่งเป็นพ่อตาของลิโป้ รับราชการด้วยเล่าปี่ที่เมืองชีจิ๋ว อยู่มาวันหนึ่งเตียวหุยให้แต่งโต๊ะ แล้วเชิญขุนนางฝ่ายทหารและพลเรือนมาพร้อมกับแล้วว่า "เมื่อเล่าปี่จะยกกองทัพไปนั้น ได้กำชับเราว่าอย่าเสพย์สุรานัก วันนี้เราสบายใจจึงให้แต่งโต๊ะเชิญท่านทั้งปวงมากินโต๊ะ เสพย์สุราเล่นแต่วันเดียวนี้ให้สนุก สืบไปท่านทั้งปวงแลเราอย่าได้กินเลยเป็นอันขาด จะตั้งหน้าว่าราชการรักษาเมืองไว้ให้เป็นปรกติกว่าเล่าปี่จะยกกลับมา" แล้วเตียวหุยก็รินสุราคำนับให้ขุนนางทั้งปวงกิน โจป้าซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายทหารมิได้รับจอกสุราจากเตียวหุยและกล่าวแก่เตียวหุยว่า "ข้าพเจ้าได้สาบานไว้ต่อเทพดาว่ามิได้กินเลย" เตียวหุยจึงว่า "ตัวเป็นทหาร เหตุใดจึงว่าไม่เสพย์สุรา เราจะให้กินสักจอกหนึ่ง ถ้ามิกินเราไม่ฟัง"'
โจป้าหวาดกลัวเตียวหุยที่ขู่บังคับให้กินสุรา จึงคำนับรับจอกสุรามากินเข้าไป เตียวหุยเห็นโจป้ากินสุราก็รินสุรากินไปประมาณยี่สิบจอกใหญ่และรินสุราให้ขุนนางทั้งปวงกินอีก แต่โจป้าปฏิเสธว่า "ข้าพเจ้ากินไม่ได้" เตียวหุยจึงหัวเราะแล้วว่า "เมื่อกี้นั้นตัวว่ากินไม่ได้ แล้วก็กินเข้าไปได้จอกหนึ่ง ครั้นให้กินอีกว่ากินไม่ได้ ก็เห็นว่าตัวแกล้งบิดพลิ้วลวงเรา เราไม่ฟัง จะให้ตัวกินอีกจงได้" แล้วก็บังคับให้โจป้ากินสุราแต่โจป้าก็มิได้กิน ทำให้เตียวหุยโกรธจึงว่า "ตัวเป็นผู้น้อยว่าเรา บังอาจขัดไม่เสพย์สุราด้วยเรานั้น ก็เห็นว่าตัวมิได้เกรงเรา" แล้วก็สั่งให้นำตัวโจป้าไปตีร้อยที
ตันเต๋งซึ่งเป็นขุนนางฝ่ายพลเรือนเห็นเตียวหุยเมาสุราและทำการวุ่นวาย จึงเข้าห้ามปราม โจป้าอ้อนวอนเตียวหุยว่า "ข้าพเจ้าขอโทษเสียครั้งหนึ่งเถิด ถึงแม้ไม่เห็นแก่ข้าพเจ้า จงเห็นแก่หน้าบุตรเขยขอข้าพเจ้าบ้าง" เตียวหุยจึงถามว่าบุตรเขยโจป้าเป็นผู้ใด เมื่อรู้ว่าลิโป้เป็นบุตรเขยโจป้า เตียวหุยยิ่งโกรธจัดและให้ทหารนำตัวโจป้าไปตี แต่เหล่าขุนนางทั้งปวงช่วยกันขอ เตียวหุยจึงสั่งงดไว้
โจป้าครั้นกลับมาบ้านก็คิดแค้นเตียวหุยเป็นอันมาก จึงแต่งหนังสือให้ม้าใช้นำไปให้ลิโป้ที่เมืองเสียวพ่ายเป็นใจความว่า "บัดนี้เล่าปี่ยกกองทัพไปตีเหมืองลำหยง เตียวหุยเสพย์สุราเมาให้ตีเรา แล้วว่ากล่าวหยาบช้ากระทบมาถึงลิโป้ด้วย ขอให้คุมทหารยกมาตีเมืองชีจิ๋วให้เวลากลางคืนวันนี้เห็นจะได้โดยง่าย ด้วยเตียวหุยกำลังเมาสุราอยู่" เมื่อลิโป้แจ้งในหนังสือของโจป้า จึงนำกำลังทหารยกมาตีเมืองชีจิ๋ว เมื่อทหารของโจป้าได้ยินลิโป้ร้องเรียก ก็นำเนื้อความมาบอกแก่โจป้า โจป้าจึงให้ทหารเปิดประตูเมืองรับลิโป้เข้ามา เมืองชีจิ๋วของเล่าปี่จึงตกเป็นของลิโป้อย่างง่ายดาย
ครั้นเสียเมืองชีจิ๋วแก่ลิโป้ เตียวหุยตกใจขึ้นม้าถือทวนหลบหนีไป โดยทิ้งครอบครัวของเล่าปี่ไว้ในเมือง ลิโป้เห็นเตียวหุยมีฝีมือจึงไม่ติดตาม แต่โจป้าคิดแค้นเตียวหุยเป็นอันมาก จึงคุมทหารประมาณหนึ่งร้อยติดตามไป โจป้ารบด้วยเตียวหุยสามเพลงก็ขับม้าหนี แต่ถูกเตียวหุยแทงด้วยทวนตกม้าตาย
ต่อ ศรีอาชวนนท์
ต่อ ศรีอาชวนนท์ เกรฟส์  หรือ ต่อ เกรฟส์ (Tor Graves) หรือ ต่อศักดิ์ ลิ้ม (Torsak Lim) นักแข่งรถอาชีพชาวไทย  ปัจจุบันเป็นนักแข่งในระดับเวิลด์เอนดูแรนซ์แชมเปียนชิป จัดโดยสมาพันธ์รถแข่งนานาชาติ (Fédération Internationale de l'Automobile - FIA)
ต่อ ศรีอาชวนนท์ เกิดที่อำเภอกำแพงแสนจังหวัดนครปฐม จบชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จากนั้นเดินทางไปพักอาศัยกับบิดาที่ประเทศอังกฤษ เริ่มแข่งรถอาชีพตั้งแต่อายุ 21 ปี  ปัจจุบันสังกัดทีม ADR - Delta ของประเทศอังกฤษ โดยเป็นหนึ่งในสามนักแข่งของทีมในการแข่งขันรายการ 24 ชั่วโมง เลอม็อง  เป็นคนไทยคนที่สองต่อจากพระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ที่เข้าร่วมในรายการนี้
ต่อ ศรีอาชวนนท์ ได้ประกาศอำลาการขับรถแข่ง เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผ่านเฟซบุคส่วนตัว โดยมีสาเหตุจากการถูกปรับออกจากทีมอย่างกะทันหัน ต่อมา ต่อ ศรีอาชวนนท์ ได้กลับมาสู่การแข่งรถอีกครั้งโดยจะลงแข่งในรายการ เดย์โทน่า 24 ชั่วโมง ในปี 2558
ทูบีนัมเบอร์วัน (นิตยสาร)
สำหรับโครงการในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ โครงการทูบีนัมเบอร์วัน
สำหรับเพลงในชื่อเรียกเดียวกันนี้ ดูบทความที่ ทูบีนัมเบอร์วัน (เพลง)
จังหวัดท่าขี้เหล็ก
จังหวัดท่าขี้เหล็ก (တာချီလိတ်ခရိုင်) เป็นจังหวัดหนึ่งในรัฐชาน ประเทศพม่า เป็น 1 ใน 4 จังหวัดของภาคตะวันออกของรัฐชาน จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 1 เมือง 295 หมู่บ้าน มีเมืองหลักคือ ท่าขี้เหล็ก
จังหวัดท่าขี้เหล็กติดกับอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ท่าขี้เหล็กและแม่สายมีด่านตรวจคนเข้าเมืองและด่านผ่านแดนที่ปลายทั้งสองด้านของสะพานที่เชื่อมเมืองชายแดนทั้งสอง
อำเภอ
จังหวัดท่าขี้เหล็กประกอบด้วย 3 อำเภอ ได้แก่
จังหวัดอาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์
อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์ (Alpes-de-Haute-Provence, ; Aups d'Auta Provença) เป็นจังหวัดในแคว้นพรอว็องซาลป์-โกตดาซูร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดอาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดพรอว็องส์ ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 164,308 คน
ประวัติ
เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1793 จังหวัดโวกลูซได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดบุช-ดูว์-โรน, โดรม และบาซาลป์
เมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1970 จังหวัดบาซาลป์ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "อาลป์-เดอ-โอต-พรอว็องส์"
อินเดียน
อินเดียน (Indian) สามารถหมายถึง
.
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 จัดแข่งขันที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร แข่งขัน 47 ประเภท
สรุปเหรียญรางวัล
หมายเหตุ : ผู้เข้าแข่งขัน 3 คนได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันกระโดดสูงชาย
หงส์ผงาดฟ้า
หงส์ผงาดฟ้า (Lu Xiao Feng Xi Lie) เป็นชุดนวนิยายกำลังภายในโดยการประพันธ์ของโกวเล้ง เขียนขึ้นในปี ค.ศ.1976 - 1981 เป็นเรื่องที่ประสบความสำเร็จเป็นอันดับต้นๆ ของนวนิยายทั้งหมดของโกวเล้งเลยก็ว่าได้ โดยผู้อ่านบางคนยกให้เป็นผลงานที่ดีที่สุดของโกวเล้ง ชุดนี้เป็นนิยายกำลังภายในแนวสืบสวน โดยแบ่งพฤติกรรม และเรื่องราวของตัวเอกเป็น 7 ตอน ดังนี้
เกี่ยวกับเรื่อง
หงส์ผงาดฟ้า ชุดนี้เป็นชุดนิยายที่บรรยายถึงเรื่องราวของบุรุษผู้มีสี่คิ้ว นาม เล็กเซียวหงส์ ที่ชมชอบการผจญภัย และความตื่นเต้นเป็นทุนเดิม เขาสืบสวนสอบสวนคดีร่วมกับสหายที่มีสีสัน เรื่องนี้โกวเล้งได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างตัวละคร เล็กเซียวหงส์ มาจากตัวละครในวรรณกรรมนักสืบเรื่องดังจากฝั่งตะวันตกอย่างเชอร์ล็อก โฮมส์ ของอาร์เทอร์ โคนัน ดอยล์ แต่โกวเล้งก็ดัดแปลงจนเล็กเซียวหงส์มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ตลกขบขัน ดังนั้นพฤติกรรมในแต่ละตอนจึงมีความโดดเด่นสนุกสนานเฉพาะตัวไปด้วย
ตัวละครหลัก
จอมยุทธรูปงาม จอมเจ้าชู้, บุรุษผู้มีสี่คิ้ว (2คิ้ว +2หนวดงาม), ฉายา จอมยุทธ "ดรรชนีสัมพันธ์จิตใจ" ที่สามารถหยุดอาวุธทุกชนิดในแผ่นดิน ด้วยนิ้วมือของเขา , ฉายา จอมยุทธที่มี "วิชาตัวเบา" อันดับต้นๆในแผ่นดิน, ชอบช่วยเหลือ และมีชื่อเสียงของการสอบสวนคดีต่างๆ แต่ที่เป็นจุดเด่นเรื่องหนึ่งของเขาคือ ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน น้องชายที่ 7และอายุยน้อยที่สุดของครอบครัวตระกูลฮวย ที่มีชื่อเสียงและมั่นคั่ง, ตาบอดโดยโรคตั้งแต่เด็ก จึงมีประสาทสัมผัสดีเยี่ยม, หูของเขาสามารถฟังเสียงของหิมะที่ตกบนหลังคา จมูกของเขาสามารถดมกลิ่นน้ำตา เลือดของบุคคล ห่างกว่า 20 ลี้, สามารถแยกแยะ และค้นหาบุคคลโดย การดมกลิ่น ของลมหายใจหรือกลิ่นเหงื่อของคน ,ประสาทสัมผัสมือของเขาสามารถค้นหาแยกแยะบุคคลด้วยการสัมผัสผมของบุคคลนั้น, นอกจากนั้นยังมีสัมผัสที่หก สามารถรู้สึกถึงอันตรายจากหลายสิบลี้  ถึงแม้ว่าจะตาบอด ฮวยมั่วเล่า ก็ฝึกหัดวิทยายุทธตั้งแต่เด็ก เขามีความรู้มากมาย ในวิทยายุทธ สามารถใช้เพลงยุทธจากสำนักใดๆก็ได้ เพราะ ในความรู้สึกของ ฮวยมั่วเล่า เพลงยุทธมีเพียงหนึ่งเดียว นอกจากนั้น ฮวยมั่วเล่าสามารถใช้"ดัชนีสัมพันธ์จิตใจ"ของเล็กเซียวหงส์ได้ดีด้วย
ตอนย่อย
หงส์ผงาดฟ้า (Lu Xiao Feng Chuan Ji}}) หากแปลเป็นชื่อภาษาไทยตรงๆ จะมีชื่อตอนว่า ตำนานพิสดารของเล็กเซียวหงส์ เป็นตอนที่หนึ่งของชุดนิยายชื่อดังของโกวเล้งในชื่อเดียวกันนี้ ตอนนี้ได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1976 และได้รับการแปลเป็นภาษาไทยโดย น.นพรัตน์ โดยใช้ชื่อว่า หงส์ผงาดฟ้า และเป็นชื่อชุดของนวนิยายชุดนี้จนมาถึงปัจจุบัน
สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ
สถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ หรือที่เรียกกันติดปากว่า มหาวิทยาลัยนอกระบบ คือ สถาบันอุดมศึกษาของรัฐที่มีการบริหารการจัดการอิสระแยกจากระบบราชการ (autonomous university) แต่ยังได้รับเงินอุดหนุนทั่วไป (block grant) ที่รัฐจัดสรรให้เป็นรายปีโดยตรง เพื่อใช้จ่ายตามความจำเป็นในการดำเนินการตามวัตถุประสงค์ของมหาวิทยาลัย และเพื่อประกันคุณภาพการศึกษา
ประวัติ
จนกระทั่ง พ.ศ. 2530 ทบวงมหาวิทยาลัยริเริ่มโครงการจัดทำแผนอุดมศึกษาระยะยาว 15 ปี (พ.ศ. 2533–2547) ขึ้น ซึ่ง 1 ใน 6 ข้อเสนอระบุว่า "รัฐบาลพึงให้การสนับสนุนการปฏิรูปความสัมพันธ์ระหว่างสถาบันอุดมศึกษาระดับปริญญากับรัฐ โดยพัฒนาสถาบันอุดมศึกษาของรัฐในสังกัดทบวงมหาวิทยาลัยที่มีอยู่แล้วให้มีความเป็นอิสระ คล่องตัว มีประสิทธิภาพ และสามารถบรรลุความเป็นเลิศทางวิชาการ โดยปรับเปลี่ยนไปเป็นมหาวิทยาลัยที่ไม่เป็นส่วนราชการ ส่วนสถาบันอุดมศึกษาของรัฐที่จะจัดตั้งใหม่ ให้มีฐานะและรูปแบบเป็นมหาวิทยาลัยของรัฐที่ไม่เป็นส่วนราชการตั้งแต่แรกตั้ง"
จากแผนดังกล่าว ประเทศไทยจึงเกิดมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐแต่แรกตั้งอยู่ 3 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2533 สมัยพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี, มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2534 สมัยพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี และมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง เมื่อวันที่ 25 กันยายน 2541 สมัย นายชวน หลีกภัย เป็นนายกรัฐมนตรี
และในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจเมื่อปี พ.ศ. 2541 นโยบายการออกนอกระบบก็ได้เป็นข้อตกลงหนึ่งที่ผูกพันกับสัญญาการกู้ยืมเงินกับธนาคารพัฒนาเอเชีย โดยรัฐบาลมุ่งหมายลดงบประมาณในส่วนราชการให้สามารถเลี้ยงตนเองและบริหารงบประมาณเองได้ ในช่วงปี พ.ศ. 2542 เริ่มมีการเสนอให้มหาวิทยาลัยหรือคณะวิชาที่ตั้งขึ้นใหม่ "ออกนอกระบบ" ราชการ และมีการหยุดรับข้าราชการเข้ามาในมหาวิทยาลัยรัฐเดิมทั้งหมด ตำแหน่งที่บรรจุเข้ามาใหม่ เรียกว่า "พนักงานในสถาบันอุดมศึกษา" ซึ่งมีกรอบเงินเดือนและสวัสดิการแตกต่างจากข้าราชการเดิม และหากผู้ที่เกษียณราชการไปให้ตำแหน่งและเงินเดือนนั้นเปลี่ยนเป็นตำแหน่งพนักงานในสถาบันอุดมศึกษาในตำแหน่งเริ่มบรรจุใหม่เท่านั้น
ในรัฐบาลทักษิณ ชินวัตร เริ่มมีความพยายามนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบอีกครั้งแต่มีการคัดค้าน ดังนั้นจึงยังไม่มีการนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบในช่วงนี้ ต่อมาในสมัยรัฐบาลสุรยุทธ์ จุลานนท์ โดยวิจิตร ศรีสอ้าน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ก็ได้เสนอคณะรัฐมนตรีและสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ให้ผ่านร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐของแต่ละมหาวิทยาลัยอีกครั้ง
รายชื่อสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ
ในประเทศไทยมีสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ 29 แห่งที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับระบบราชการหรือไม่อยู่ในสายการบังคับบัญชาของกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม โดยในจำนวนนี้มี 7 แห่งที่เป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐตั้งแต่ก่อตั้ง ส่วนที่เหลือนั้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐโดยการแปรสภาพด้วยผลของกฎหมาย ทั้งนี้มีเฉพาะมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชแห่งเดียวที่อยู่ในกำกับของกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นราชการส่วนท้องถิ่น ขณะที่สถาบันอุดมศึกษาอื่น ๆ จะอยู่ในกำกับของกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ซึ่งเป็นราชการส่วนกลาง
สถาบันอุดมศึกษาที่อยู่ในขั้นตอนการนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบ
สถาบันอุดมศึกษาที่มีร่างพระราชบัญญัติของสถาบันอยู่ในขั้นตอนต่าง ๆ ดังนี้
การวิพากษ์วิจารณ์
การนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบนั้น เป็นประเด็นขัดแย้ง มีการล่ารายชื่อคัดค้าน จนกระทั่งวาระสุดท้ายของการพิจารณาในสภานิติบัญญัติแห่งชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่กรรมการสภาคณาจารย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกับตุลย์ สิทธิสมวงศ์ ในฐานะกรรมาธิการพิจารณาร่างพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คัดค้านสภานิติบัญญัติแห่งชาติในการผ่านร่างพระราชบัญญัติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. ... อย่างเร่งรีบโดยไม่ฟังเสียงประชาคมจุฬาฯ นอกจากนี้ยังเกิดการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางทั้งนักวิชาการ นักการศึกษา รวมถึงนิสิต นักศึกษา ประชาชนโดยทั่วไป โดยประเด็นที่วิพากษ์วิจารณ์นั้นจะวิเคราะห์ถึงข้อดีและข้อเสียของการนำมหาวิทยาลัยออกนอกระบบ
ศิวกร จักขุประสาท
ศิวกร จักขุประสาท เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2535 เป็น นักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันลงเล่นให้กับราชบุรี ในไทยลีก
ปลาสุดสาครจิ๋วลายเข้ม
ปลาสุดสาครจิ๋วลายเข้ม (Blacktail angelfish; ) เป็นปลาทะเลขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสินสมุทร (Pomacanthidae)
มีรูปทรงลำตัวเป็นรูปไข่ ลำตัวมีสีเทา มีลายบั้งเป็นสีส้มพาดขวางทั้งลำตัว ปาก, ท้อง และครีบท้องสีเหลืองอมส้ม ด้านท้ายครีบหลังและครีบหางเป็นสีดำ ปลายครีบหางมีขลิบสีฟ้า
นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อในวงการปลาสวยงามว่า "ปลาหมอส้ม"
อำเภอคุระบุรี
คุระบุรี เป็น 1 ใน 8 อำเภอของจังหวัดพังงา มีพื้นที่ใน 4 อุทยานแห่งชาติ ได้แก่ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน  อุทยานแห่งชาติศรีพังงา  อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์  อุทยานแห่งชาติแหลมสน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอคุระบุรีมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
คุระบุรีเป็นดินแดนที่อยู่ในความปกครองของตะกั่วป่า เกิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 กล่าวคือ ในปี พ.ศ. 2441 ได้ทรงประกาศพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ โดยจัดระเบียบการปกครองท้องที่ออกเป็นจังหวัด อำเภอ และตำบล ฯลฯ จึงได้มีการจัดตั้งที่ว่าการอำเภอขึ้นที่บ้านโคกยาง (ปัจจุบันอยู่ในหมู่ 4 ตำบลบางวัน) เรียกชื่อว่า อำเภอโคกยาง ขึ้นกับเมืองตะกั่วป่า จังหวัดตะกั่วป่า ในปี พ.ศ. 2444 เมืองตะกั่วป่าทรุดโทรมลงอย่างมาก จึงได้ย้ายที่ตั้งเมืองตะกั่วป่าจากตำบลตลาดเหนือ (ปัจจุบันคือตลาดเก่า ถนนอุดมธารา เขตเทศบาลเมืองตะกั่วป่า) ไปตั้งใหม่ที่เกาะคอเขา (ปัจจุบันคือบ้านเมืองใหม่ หมู่ 1 ตำบลเกาะคอเขา อำเภอตะกั่วป่า) เรียกว่า เมืองใหม่ ได้ก่อสร้างที่ทำการและบ้านพักข้าราชการขึ้น พร้อมทั้งให้ย้ายที่ว่าการอำเภอโคกยางที่บ้านโคกยางมารวมกับเมืองใหม่ที่เกาะคอเขา แต่เมืองตะกั่วป่าที่เกาะคอเขาไม่ได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นตามที่คาดคิด ดังนั้นในปี พ.ศ. 2456 จึงต้องย้ายเมืองตะกั่วป่า เมืองใหม่ที่เกาะคอเขา ไปตั้งใหม่ที่บ้านย่านยาว (ที่ว่าการอำเภอตะกั่วป่าในปัจจุบัน) ส่วนเมืองตะกั่วป่า หรือเมืองใหม่ที่เกาะคอเขานั้นให้ลดฐานะลงเป็นอำเภอเกาะคอเขา ขึ้นกับจังหวัดตะกั่วป่าที่ย่านยาว จนกระทั่ง พ.ศ. 2481 อำเภอเกาะคอเขาที่เมืองใหม่ ถูกลดฐานะลงเป็นกิ่งอำเภอเกาะคอเขา ให้ขึ้นอยู่กับอำเภอตะกั่วป่า
ต่อมาได้มีการตัดถนนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ทำให้การคมนาคมทางบกสะดวกมากยิ่งขึ้น จึงให้ย้ายที่ทำการกิ่งอำเภอเกาะคอเขาขึ้นมาตั้งที่ริมถนนเพชรเกษม ตรงบริเวณบ้านนางย่อน หมู่ที่ 2 ตำบลคุระ (ปัจจุบันเป็นหมู่ที่ 1 ตำบลคุระ อำเภอคุระบุรี) ในปี พ.ศ. 2507 ยังคงเรียกกิ่งอำเภอเกาะคอเขา จนกระทั่ง พ.ศ. 2511 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนชื่อกิ่งอำเภอเกาะคอเขา เป็นกิ่งอำเภอคุระบุรี ยังคงขึ้นอยู่กับอำเภอตะกั่วป่า ต่อมาปี พ.ศ. 2518 มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็นอำเภอคุระบุรี จนปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอคุระบุรีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 ตำบล 33 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอคุระบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
รัฐคุชราต
คุชราต (ગુજરાત) เป็นรัฐบนชายฝั่งตะวันตกของประเทศอินเดีย มีชายฝั่งความยาว 1600 km ส่วนใหญ่อยู่บนคาบสมุทรกาเฐียวาร รัฐคุชราตมีประชากร 60.4 ล้านคน หรืออันดับที่เก้าของประเทศอินเดีย และมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับที่ห้าของประเทศ พรมแดนรัฐคุชราตติดต่อกับรัฐราชสถานทางตะวันออกเฉียงเหนือ, ดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอูทางทิศใต้, รัฐมหาราษฏระทางตะวันออกเฉียงใต้, รัฐมัธยประเทศทางตะวันออก และทางตะวันตกติดกับแคว้นสินธ์ของประเทศปากีสถานและทะเลอาหรับ เมืองหลวงของรัฐคุชราตคือคานธีนคร ส่วนเมืองใหญ่สุดคืออะห์มดาบาด ประชากรส่วนใหญ่สื่อสารด้วยภาษาคุชราต และมีเศรษฐกิจคิดเป็นจีดีพีอันดับที่สามของประเทศอยู่ที่ ₹15.02 ล้านล้าน
รัฐคุชราตเป็นที่ตั้งของโบราณสถานจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุ เช่น โลฐาล (Lothal), โธลวีระ (Dholavira) และ โกลา โธโร (Gola Dhoro) เมืองชายฝั่งในสมัยรัฐสุลต่านคุชราต ทั้งภรุจ (Bharuch) และ ขัมภัต (Khambhat) เป็นเมืองท่าสำคัญของอาณาจักรเมารยะ และอาณาจักรคุปตะ คุชราตเป็นหนึ่งในสามรัฐ (อีกสองรัฐคือรัฐพิหาร และนาคาแลนด์) ที่มีกฎหมายห้ามจำหน่ายสุรา รัฐคุชราตเป็นที่ตั้งของอุทยานแห่งชาติป่าคีร์ (Gir Forest National Park) ซึ่งเป็นที่อยู่แห่งเดียวของประชากรธรรมชาติของสิงโตเอเชียในโลก
มยอลเนียร์
มยอลเนียร์ (Mjolnir, Mjölnir, ) เป็นอาวุธเวทมนตร์ที่ปรากฏในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่ตีพิมพ์โดยมาร์เวลคอมิกส์ เป็นอาวุธหลักของซูเปอร์ฮีโรธอร์และเจน ฟอสเตอร์ มยอลเนียร์ปรากฏตัวครั้งแรกใน Journey into Mystery #83 (สิงหาคม ค.ศ. 1962) สร้างขึ้นโดยสแตน ลี และออกแบบโดยแจ็ก เคอร์บี และโจ ซินน็อตต์