cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กิเยร์โม เดล โตโร
กิเยร์โม เดล โตโร โกเมซ (Guillermo del Toro Gómez ; เกิด 9 ตุลาคม ค.ศ. 1964) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท โปรดิวเซอร์ นักประพันธ์นวนิยาย ชาวสเปน ในการผลงานสร้างภาพยนตร์ เดล โตโรมีภาพยนตร์ภาษาสเปนแนวจินตนิมิตด้านมืด (dark fantasy) อย่างเช่น ภาพยนตร์แนวกอทิกสยองขวัญเรื่อง The Devil's Backbone (2001) และ Pan's Labyrinth (2006) เขายังมีผลงานภาพยนตร์อเมริกันกระแสหลักแนวโลดโผน อย่างภาพยนตร์โลโผนซูเปอร์ฮีโรแวมไพร์เรื่อง Blade II (2002) ภายยนตร์ซูเปอร์ฮีโรเหนือธรรมชาติเรื่อง Hellboy (2004), และภาคต่อ Hellboy II: The Golden Army (2008) และภาพยนตร์สัตว์ประหลาดแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Pacific Rim (2013) ผลงานภาพยนตร์เรื่อง The Shape of Water (2017) ได้รับคำวิจารณ์ที่ดี และได้รับรางวัลสิงโตทองคำจากเทศกาลภาพยนตร์เวนิซ รวมถึงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
นอกจากผลงานกำกับ เดล โตโร ยังเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ที่มีผลงานมากมาย อย่าง The Orphanage (2007), Julia's Eyes (2010), Biutiful (2010), Kung Fu Panda 2 (2011), Puss in Boots (2011), และ Mama (2013) เดิมทีเขายังได้รับเลือกจากปีเตอร์ แจ็กสัน ให้กำกับภาพยนตร์ชุด The Hobbit แต่เขาออกจากโครงการนี้ก่อนเนื่องจากปัญหาด้านการผลิต แต่ยังได้รับเครดิตเป็นผู้เขียนร่วมที่เขามีส่วนในการช่วยเขียนบท
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 12 เรื่องของ กีเยร์โม เดล โตโร 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 16px 60–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
Nivellea
Nivellea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nivellea nivellei.
ถิ่นกำเนิดของมันคือโมร็อกโก
บ่มีวันจาก
บ่มีวันจาก (ບໍ່ມີວັນຈາກ; ) เป็นภาพยนตร์ดรามาลาวที่กำกับโดยแมตตี โด ภาพยนตร์ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ครั้งที่ 76 และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโทรอนโต 2019
เทศมณฑลริเวอร์กี
ริเวอร์กี (River Gee) เป็นเทศมณฑลทางตอนใต้ของประเทศไลบีเรียในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก เป็นหนึ่งในเทศมณฑล 15 แห่งที่ประกอบกันเป็นเขตการบริหารระดับบนสุดของประเทศ แบ่งออกเป็น 10 เขต มีฟิชทาวน์เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลซึ่งมีเนื้อที่ 5,594 ตารางกิโลเมตร (2,160 ตารางไมล์) จากการสำรวจสำมะโนประชากร ณ ปี พ.ศ. 2551 เทศมณฑลริเวอร์กีมีประชากร 66,789 คน จึงเป็นเทศมณฑลที่มีจำนวนประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ เทศมณฑลแห่งนี้ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2543
คลองสุเอซ
คลองสุเอซ (قَنَاةُ ٱلسُّوَيْسِ qanāt as-suwēs; Suez Canal) เป็นคลองที่มนุษย์สร้างขึ้นในประเทศอียิปต์เชื่อมต่อทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับทะเลแดงผ่านทางช่องแคบสุเอซที่คั่นระหว่างทวีปแอฟริกาและทวีปเอเซีย คลองสุเอซก่อสร้างระหว่างปี พ.ศ. 2402 ถึง พ.ศ. 2412 (ค.ศ. 1859-1869) ภายใต้จักรวรรดิออตโตมัน โดยบริษัทคลองสุเอซ และเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2412 เป็นเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดียผ่านทางทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและทะเลแดง โดยขจัดการเดินทางอ้อมแหลมกู๊ดโฮป ทวีปแอฟริกา ระยะทางประมาณ 8900 km หรือ 8-10 วันเดินทาง ทิศเหนือของคลองสุเอซเชื่อมต่อระหว่างเมืองพอร์ตซาอิดไปทางทิศใต้ที่เมืองสุเอซ ความยาว 193.30 km
ในปี พ.ศ. 2563 มีการใช้งานการเดินทางมากกว่า 18,500 (โดยเฉลี่ย 51.5 การเดินทางต่อวัน) ในปี พ.ศ. 2564 เกิดเหตุการณ์การกีดขวางคลองสุเอซ พ.ศ. 2564 โดยเรือชื่อ เอเวอร์กิฟเวน ขนาดความยาว 400 เมตร โดนพายุทรายพัดทำให้หลุดจากเส้นทางเดินทาง ทำให้ส่วนหนึ่งของเรือไถลขึ้นไปบนฝั่งทำให้เกิดการกีดขวางการเดินทางของเรือลำอื่นเดินทางผ่านไม่ได้
พระเจ้าโก๊ะล่อฝง
พระเจ้าโก๊ะล่อฝง เป็นพระโอรสของพระเจ้าพีล่อโก๊ะ เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 1291 เมื่อพระบิดาได้สิ้นพระชนม์ เสด็จสวรรคตเมื่อ พ.ศ. 1322 รวมพระชนมายุได้ 67 พรรษา
712779
4 ไทม์
เพลง Poppin’love cocktail เป็นเพลงร้องร่วมกับ TEEDA จากวง BACK-ON
เพลง Poppin’love cocktail feat.TEEDA เป็นเพลงประกอบโฆษณาของบริษัทท่องเที่ยว H.I.S. และเพลง KO-SO-KO-SO เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง "พีซ โหวต" ทางช่องนิปปอนทีวี
ซิงเกิล 4 ไทม์ ประกาศเลื่อนการวางจำหน่ายจากเดิมวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2554 เป็นวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2554 พร้อมกับเพิ่ม Introduction ของแต่ละเพลง และเป็นซิงเกิลแรกในรอบ 5 ปีที่เปิดตัวสัปดาห์แรกต่ำกว่าอันดับ 5 ในออริกอนชาร์ต
ดับเบิลยู. เอช. ออเดน
'''ดับเบิลยู. เอช. ออเดน' (W. H. Auden) (21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1907 - (29 กันยายน ค.ศ. 1973) ออเดนมีชื่อเต็มว่า วิสตัน ฮิวจ์ ออเดนแต่ใช้ชื่อย่อในงานเขียน ออเดนเป็นกวีคนสำคัญชาวอังกฤษ-อเมริกัน The first definition of "Anglo-American" in the OED (2008 revision) is: "Of, belonging to, or involving both England (or Britain) and America." See also the definition "English in origin or birth, American by settlement or citizenship" in  See also the definition "an American, especially a citizen of the United States, of English origin or descent" in  See also the definition "a native or descendant of a native of England who has settled in or become a citizen of America, esp. of the United States" from The Random House Dictionary'', 2009, available online at  ที่เกิดในอังกฤษแต่ต่อมาถือสัญชาติอเมริกัน ผู้ถือกันว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนคนสำคัญที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ความสำคัญของออเดนอยู่ที่ลักษณะการเขียน และ เทคนิคของการเขียน, ความสัมพันธ์ทั้งทางแนวคิดเกี่ยวกับหัวข้อทางการเมืองและทางจริยธรรม และ ความหลากหลายของโทน โครงสร้าง และเนื้อหาของงานเขียน  หัวใจของสิ่งที่เขียนของงานประพันธ์เกี่ยวกับความรัก, การเมืองและการถือสัญชาติ, ศาสนาและจริธรรม และความสัมพันธ์ระหว่างแต่ละบุคคลกับความไม่มีตัวตน (anonymous), ความไม่มีความสัมพันธ์ และโลกของธรรมชาติ
อ้างอิง
1907 1973
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960
การแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 เป็นการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 17 ที่กรุงโรม ประเทศอิตาลี ระหว่างวันที่ สิงหาคม -  กันยายน พ.ศ. 2503 จัดขึ้นที่สนามซึ่งการแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 10 รายการ คือ ประเภททีมชาย 10 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน คน จาก  ประเทศ
คณะกรรมการโอลิมปิกนิการากัว
คณะกรรมการโอลิมปิกนิการากัว (Comité Olímpico Nicaragüense, Nicaraguan Olympic Committee, รหัสไอโอซี: NCA) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศนิการากัวสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2502 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศนิการากัว เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากนิการากัวเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
อำเภอแม่ริม
แม่ริม เป็นอำเภอหนึ่งในเขตปริมณฑลของนครเชียงใหม่ที่มีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว จนเป็นอำเภอขนาดใหญ่ของจังหวัดเชียงใหม่ เป็นอำเภอที่ตั้งของศูนย์ราชการที่สำคัญของจังหวัดเชียงใหม่ มีการขยายตัวของชุมชนเมืองที่รองรับความเจริญเติบโตของนครเชียงใหม่ ปัจจุบันมีการขยายตัวของการท่องเที่ยว ทั้งโรงแรมและรีสอร์ตที่ถือว่ามากที่สุดของจังหวัดเชียงใหม่ อีกทั้งเป็นอำเภอที่รองรับความเจริญของนครเชียงใหม่เพื่อขยายไปยังศูนย์กลางความเจริญทางตอนเหนือของจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นทางผ่านเพื่อไปยังอำเภอปาย ทำให้อำเภอแม่ริมมีสภาพเศรษฐกิจดี มีการคมนาคมที่คับคั่ง รองจากอำเภอสันทราย และอำเภอหางดง และเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ใกล้เมืองเชียงใหม่มากที่สุด
ประวัติ
อำเภอแม่ริม เดิมมีฐานะเป็นแขวง ชื่อว่า แขวงสะลวง เนื่องจากตั้งอยู่ภายในเขตของบ้านสะลวงนอก หมู่ที่ 3 ตำบลสะลวง ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2439 จนกระทั่งในปีต่อมา ทางราชการได้สร้างถนนขึ้นสำหรับเชื่อมต่อระหว่างตัวเมืองเชียงใหม่กับแขวงและอำเภอต่างๆ เช่น แขวงเมืองแกน (อำเภอแม่แตงในปัจจุบัน) อำเภอเมืองฝาง ซึ่งสถานที่ตั้งแขวงเดิมนั้นเป็นท้องที่ที่อยู่ห่างไกล ประกอบกับมีการตั้งบ้านเรือนจำนวนน้อย ดังนั้นเพื่อให้เกิดความสะดวกในการติดต่อกันทางด้านคมนาคม จึงมีการย้ายแขวงสะลวง มาอยู่ริมทางหลวงสายเชียงใหม่ – ฝาง (ถนนโชตนา) ซึ่งตั้งอยู่ภายในเขตของบ้านข่วงเปา เรียกชื่อใหม่ว่า แขวงข่วงเปา ปัจจุบันคือ หมู่ที่ 1 บ้านหมื่นถ้อย – น้ำงาม ตำบลริมใต้
ต่อมา ในปี พ.ศ. 2457 แขวงข่วงเปา ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอำเภอ ชื่อว่า อำเภอแม่ริม เนื่องจากที่ตั้งของอำเภอแม่ริม ตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำแม่ริม ซึ่งไหลผ่านจากอำเภอแม่แตงลงสู่แม่น้ำปิงที่บ้านสบริม หมู่ที่ 3 ตำบลริมใต้ (บ้านขอนตาลในปัจจุบัน)
วันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2481 ยุบอำเภอสะเมิง เป็นกิ่งอำเภอสะเมิง ขึ้นกับอำเภอแม่ริม
วันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 ตั้งตำบลแม่สา แยกออกจากตำบลริมใต้และตำบลดอนแก้ว และตั้งตำบลริมเหนือ แยกออกจากตำบลริมใต้
วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลแม่ริม และจัดตั้งสุขาภิบาลสะเมิงใต้
วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 จัดตั้งอำเภอสะเมิง โดยแยกออกจากอำเภอแม่ริม
วันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2546 ยุบสภาตำบลแม่ริม รวมกับเทศบาลตำบลแม่ริม
ที่มาของชื่ออำเภอ
โดยศาสตราจารย์เกียรติคุณ มณี พยอมยงค์ ได้ให้คำจำกัดความของแม่น้ำแม่ริมว่า เดิมนั้น แม่น้ำแม่ริมมีชื่อเรียกว่า น้ำแม่ลิ่ม เนื่องจากเป็นลำธารใหญ่ที่ไหลบรรจบกับแม่น้ำปิง ต่อมาคนรุ่นหลังได้เรียกเพี้ยนเป็น แม่ริม จึงได้เรียกชื่ออำเภอแม่ริม มาจนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
<mapframe latitude="18.920821" longitude="98.946884" zoom="10" width="400" height="300" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Polygon", "coordinates": [ [           [              101.66542053223,              17.480344817807            ],            [              101.66542053223,              17.480344817807            ],            [              101.66542053223,              17.480344817807            ],            [              101.66542053223,              17.480344817807            ]          ]        ]      }    },    {      "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 98.946884,         18.920821        ]      }    }  ] } อำเภอแม่ริมมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอแม่ริมแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 92 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอแม่ริมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
แลมฮ็อต ซิมาโมรา
แลมฮอต ซีมาโมรา (Lamhot Simamora)นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย เกิดเมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2513 สถิติการชก 11 ครั้ง ชนะ 10 (น็อค 3) เสมอ 1
ประวัติ
ซิมาโมราขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน อามง กิน ที่อินโดนีเซีย จากนั้นได้ขึ้นชิงแชมป์อินโดนีเซียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 3 กันยายน พ.ศ. 2533 ชนะคะแนนยอสซี อัมนีฟู ได้แชมป์มาครอง ซิมาโมราชกชนะอีกครั้งเดียวก็ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2534 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะน็อค มาเรียนัส ยก 12 ได้ครองแชมป์ ซิมาโมราป้งกันแชมป์ไว้ได้ถึง 4 ครั้ง รวมทั้งป้องกันแชมป์ชนะนักมวยชาวไทยสองคนคือ สุขสวัสดิ์ ต.บุญเลิศ และชาติชาย ส.ธนิกุล หลังจากที่ชกป้องกันตำแหน่งครั้งล่าสุดเมื่อ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2536 แล้ว ซิมาโมราหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2538 เสมอกับ เอเฟรน พินตอร์ จากนั้นก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
Neuradopsis
Neuradopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Neuradaceae.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางตอนใต้ของแอฟริกา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คม ส.ธนิกุล
คม ส.ธนิกุล สถิติการชก 7 ครั้ง ชนะ 4 (น็อค 2) แพ้ 3
เจมส์ เฮตฟีลด์
เจมส์ แอลัน เฮตฟีลด์ (James Alan Hetfield) (เกิด 3 สิงหาคม ค.ศ. 1963) เป็นนักดนตรี นักร้อง นักกีตาร์และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในฐานะผู้ร่วมก่อตั้งและสมาชิกคนปัจจุบันของวง เมทัลลิกา โดยทำหน้าที่เป็นนักร้องนำ มือริทึมกีตาร์ และแต่งเพลงหลัก เฮทฟิลด์ ยังเป็นรู้จักในฐานะผู้บรรเลงริทึมกีตาร์อันซับซ้อน แต่หลายครั้งก็เล่นเป็นมือหลักและเล่นในท่อนโซโล่ ทั้งในสตูดิโอและการแสดงสด เฮทฟิลด์ได้ร่วมก่อตั้งวงเมทัลลิกาขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1981 ภายหลังตอบคำโฆษณาของลาร์ส อุลริช มือกลอง ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นแห่งลอสแอนเจลิส "เดอะรีไซเคอร์" (The Recycler) ตลอดการทำงานทางดนตรีของเฮทฟิลด์กับเมทัลลิกา ได้รับรางวัลแกรมมีถึง 9 รางวัลและออกสตูดิโออัลบั้มกว่า 9 อัลบั้ม 3 อัลบั้มแสดงสด 4 อีพี และ 24 ซิงเกิลส์
ในปี ค.ศ. 2009 เฮตฟีลด์ ได้ถูกจัดอันดับที่ 8 บนหัวข้อ "100 มือกีตาร์เมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ในหนังสือโจเอิลแม็กอิเวอร์ (Joel McIver) และจัดอันดับไว้ที่ 24 บนหัวข้อ "100 นักร้องเมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" จากนิตยสาร ฮิตพาราเดอร์ จากผลโหวตในนิตยสาร กีตาร์เวิร์ด (Guitar World) เฮทฟิลด์ ได้จัดอันดับที่ 19 ในฐานะมือกีตาร์ที่ใหญ่ที่สุดตลอดกาล และอันดับที่ 2 (เช่นเดียวกับมือกีตาร์หลัก เคิร์ก แฮมเมตต์) ในหัวข้อ "100 มือกีตาร์เมทัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสารเดียวกันนี้ นิตยสารโรลลิงสโตน ได้จัดอันดับเขาไว้ที่ 87 บนหัวข้อ "นักกีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"
Nesocaryum
Nesocaryum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Boraginaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nesocaryum stylosum.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ หมู่เกาะ Desventurados
นิวเวฟ
ในฐานะที่เป็นแนวเพลงที่ได้รวมเอามากจากเสียงของพังก์ร็อกที่เป็นต้นฉบับ และอุปนิสัยของชนกลุ่มน้อย เช่นเน้นเพลงในเวลาสั้นและเราะราน แต่มันเป็นลักษณะซับซ้อนมากขึ้นในเพลงและเนื้อเพลงทั้ง ลักษณะทั่วไปของดนตรีนิวเวฟ นอกเหนือจากอิทธิพลของพังก์รวมถึงการใช้เครื่องสังเคราะห์เสียง และการผลิตแบบอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงการจัดแต่งทรงผมและศิลปะหลากหลายขึ้น ในฐานะที่คำว่านิวเวฟมักจะใช้เพื่ออธิบายเพลงซึ่งเป็นที่เล่นโวหารและพิสดาร ลวงและปรากฏที่หัวใจ ผสมผสานในการติดท่อนแบบไพเราะชัดเจน ในลักษณะรูปแบบของแนวเพลงนี้แตกต่างกันอย่างมากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 ที่ช่วงเพลงร็อกกำลังฟื้นฟูในคริสต์ทศวรรษ 1960 รวมทั้งสกาและเร็กเก ไปยังถึงแนวเพลงซินธ์ป็อปซึ่งเน้นในเชิงเพลงแดนซ์
นิวเวฟถูกมองว่าเป็นหนึ่งในแนวเพลงที่ชัดเจนที่สุดในคริสต์ทศวรรษ 1980 ในเวลานั้นมันได้ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ต่อหลายศิลปินและกลุ่มวงดนตรีในเวลานั้นที่ถูกเรียกว่าเป็นวงนิวเวฟ แนวเพลงได้อยู่ประจำช่องเอ็มทีวี และความนิยมมากของศิลปินนิวเวฟที่ได้รับการบันทึกเพียงบางส่วนต่อการเปิดเผยในช่องโทรทัศน์ แม้จะมีความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในช่วงปี ค.ศ. 1980 ก็ได้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ แนวเพลงเริ่มที่จะหายไปในราวปี ค.ศ. 1984 แต่ก็ไม่เคยหายไปจริง ๆ และได้รับการฟื้นตัวอย่างดีตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากที่ "มีความรู้สึกโหยหา" ต่อนิวเวฟที่ได้ถูกข้ามไปอย่างรวดเร็วและส่งผลให้มีอิทธิพลต่อหลายศิลปิน แนวเพลงได้รับการฟื้นฟูในปี ค.ศ. 1990 และต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 เล็กน้อย และกลายเป็นที่นิยมอีกครั้งในปี ค.ศ. 2004 ต่อมาแนวเพลงมีอิทธิพลต่อความหลากหลายแนวเพลงอื่น
เทศมณฑลริเวอร์เซสส์
ริเวอร์เซสส์ (Rivercess) เป็นเทศมณฑลในภาคใต้ตอนกลางของประเทศไลบีเรียในภูมิภาคแอฟริกาตะวันตก เป็นหนึ่งในเทศมณฑล 15 แห่งที่ประกอบกันเป็นเขตการบริหารระดับบนสุดของประเทศ แบ่งออกเป็น 6 เขต มีริเวอร์เซสส์เป็นเมืองหลักของเทศมณฑลซึ่งมีเนื้อที่ 5,594 ตารางกิโลเมตร (2,160 ตารางไมล์) จากการสำรวจสำมะโนประชากร ณ ปี พ.ศ. 2551 เทศมณฑลริเวอร์เซสส์มีประชากร 71,509 คน จึงเป็นเทศมณฑลที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ
คณะกรรมการโอลิมปิกปานามา
คณะกรรมการโอลิมปิกปานามา ((Comité Olímpico de Panamá, Panama Olympic Committee, รหัสไอโอซี: PAN) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศปานามา สำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2477 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศปานามา เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากปานามาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
ประเทศบาฮามาส
บาฮามาส (The Bahamas) หรือชื่อทางการว่า เครือรัฐบาฮามาส (Commonwealth of The Bahamas) เป็นรัฐชาติที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติก ทางตะวันออกของรัฐฟลอริดา สหรัฐ อยู่ทางตอนเหนือของประเทศคิวบาและทะเลแคริบเบียน ชื่อของประเทศมาจากคำในภาษาสเปนว่า "บาฆามาร์" (baja mar) มีความหมายว่า "ทะเลน้ำตื้น" เศรษฐกิจของประเทศมากกว่าร้อยละ 60 ของจีดีพี มาจากธุรกิจการท่องเที่ยว ส่วนที่เหลือมาจากอุตสาหกรรมการเกษตร
วัดแก้ว (กรุงเทพมหานคร)
วัดแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ที่แขวงบางพรม เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดแก้วสร้างประมาณ พ.ศ. 2366 ไม่ทราบนามและประวัติผู้สร้าง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2501 วัดไม่ติดกับลำคลองใด ๆ คลองที่ใกล้ที่สุดคือคลองชักพระและคลองบางพรม สิ่งก่อสร้างหลักของวัดหันหน้าสู่คลองชักพระ และยังพบศาลาท่าน้ำตั้งอยู่กลางลานวัด จึงสันนิษฐานว่าแต่เดิมวัดแห่งนี้คงติดกับคลองชักพระมาก่อน แต่ต่อมาเมื่อมีการขุดคลองลัดทำให้แผ่นดินงอกหรือคลองชักพระซึ่งเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิมแคบเข้า ทำให้วัดค่อย ๆ ห่างกับคลอง ปัจจุบันยังคงเห็นทางน้ำตื้นเขินที่แยกจากคลองชักพระ
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถเดิมซึ่งถูกรื้อก่อนปี พ.ศ. 2513 แล้วสร้างเป็นอุโบสถหลังใหม่ขนาด 5 ห้อง โดยใช้ใบเสมาเดิม มีพระประธานในอุโบสถ รูปหล่อด้วยทองเหลืองของหลวงพ่อขำ อดีตเจ้าอาวาส พระวิหารขนาด 5 ห้อง ไม่มีเสาร่วมใน น่าจะเป็นอาคารเดิมแล้วมาปฏิสังขรณ์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีใบเสมาหินทรายแดงสมัยอยุธยาตอนต้น ภายในวิหารประดิษฐานพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนต้นและกลาง
อำเภอสะเมิง
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสะเมิงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอและจังหวัดใกล้เคียงดังนี้
เคิร์ก แฮมเมตต์
เคิร์ก ลี แฮมเม็ตต์ (Kirk Lee Hammett; เกิด 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962) เป็นนักกีตาร์หลักและนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ แห่งวงเมทัลลิกา ซึ่งเขาได้เป็นสมาชิกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 โดยก่อนหน้าเป็นอดีตมือกีตาร์ให้กับเอ็กโซดัส ในปี ค.ศ. 2003 แฮมเม็ตต์ ได้จัดอันดับที่ 11 ในหัวข้อ "100 มือกีตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสารโรลลิงสโตน ในปี ค.ศ. 2009 เขาก็ได้จัดอันดับที่ 15 บนหัวข้อ "100 มือกีตาร์เมทัล" จากนิตยสารโจเอิลแม็กอิเวอร์ (Joel McIver) อีกด้วย
อำเภอสะเมิง
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสะเมิงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 45 หมู่บ้าน ได้แก่
เคิร์ก แฮมเมตต์
อ้างอิง
1962
แก้มลิง
โครงการแก้มลิง เป็นการบริหารจัดการน้ำตามแนวพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เกี่ยวกับพื้นที่หน่วงน้ำ (detention basin) เพื่อแก้ปัญหาน้ำท่วม ปัจจุบันมีพื้นที่แก้มลิงขนาดใหญ่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร เหนือท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยกำหนดในผังการใช้ที่ดินเป็นพื้นที่เขียวลาย ไม่เหมาะกับการพัฒนา นอกจากนี้ยังมีแก้มลิงเล็กใหญ่กระจายอยู่ทั่วกรุงเทพมหานครกว่า 20 จุด
โครงการแก้มลิง มีแนวคิดจากการที่ลิงอมกล้วยไว้ในกระพุ้งแก้มไว้ได้คราวละมาก ๆ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้มีพระราชกระแสอธิบายว่า "ลิงโดยทั่วไปถ้าเราส่งกล้วยให้ ลิงจะรีบปอกเปลือก เอาเข้าปากเคี้ยว แล้วนำไปเก็บไว้ที่แก้มก่อนลิงจะทำอย่างนี้จนกล้วยหมดหวีหรือ เต็มกระพุ้งแก้ม จากนั้นจะค่อย ๆ นำออกมาเคี้ยวและกลืนกินภายหลัง"
ในโครงการ มีการวางแผนพื้นที่แก้มลิงอย่างเป็นระบบ โดยหน่วยงานต่าง ๆ เช่น กรุงเทพมหานคร กรมชลประทาน เป็นต้น แก้มลิงมี 3 ขนาด จากใหญ่ กลาง เล็ก มีวัตถุประสงค์เพื่อการชะลอน้ำก่อนที่จะจัดการระบายออกในเวลาต่อมา สามารถเป็นได้ทั้งพื้นที่ของรัฐและเอกชน
อำเภอเมืองกาฬสินธุ์
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ตั้งอยู่ทางตอนกลาง ค่อนไปทางทิศใต้ของจังหวัด มีความสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 140-200 เมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเมืองกาฬสินธุ์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 17 ตำบล 185 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเมืองกาฬสินธุ์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
โรงเรียน
อาชีวศึกษา
ดาวหางเฮล-บอปป์
ดาวหางเฮล-บอปป์ (Comet Hale-Bopp) หรือชื่ออย่างเป็นทางการตามระบบดาวหางว่า C/1995 O1 นับเป็นดาวหางที่มีการเฝ้าสังเกตการณ์มากที่สุดที่คริสต์ศตวรรษที่ 20 และเป็นหนึ่งในบรรดาดาวหางที่สว่างที่สุดในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา สถิติการมองเห็นด้วยตาเปล่าสามารถเฝ้าดูอยู่ได้เป็นเวลานานถึง 18 เดือน เป็นสองเท่าของสถิติเดิมคือดาวหางใหญ่แห่งปี 1811
ดาวหางเฮล-บอปป์ถูกค้นพบโดยนักสังเกตการณ์ดาวหางสองคนซึ่งอยู่กันคนละแห่ง ได้แก่ อลัน เฮล และ โทมัน บอปป์ ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1995 ขณะที่มันยังอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์เป็นทางไกลมาก ทำให้คาดหมายกันว่ามันจะกลายเป็นดาวหางใหญ่ได้เมื่อเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น แม้การคาดคะเนความสว่างของดาวหางจะมีปัจจัยเกี่ยวข้องหลายประการ แต่ปรากฏว่าดาวหางเฮล-บอปป์สามารถทำได้ดีกว่าการคาดหมายเมื่อมันเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุดเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1997 และได้รับการขนานนามให้เป็น ดาวหางใหญ่แห่งปี 1997
คณะกรรมการโอลิมปิกปารากวัย
คณะกรรมการโอลิมปิกปารากวัย (Comité Olímpico Paraguayo อักษรย่อ COP, Paraguayan Olympic Committee, รหัสไอโอซี: PAR) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศปารากวัยสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2513 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศปารากวัย เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากปารากวัยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
ภาษาในสตาร์ วอร์ส
เรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์สของจอร์จ ลูคัส เป็นมหากาพย์เทพนิยายอวกาศกึ่งไซไฟที่มีบทพูดภาษาต่างดาวเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเรื่อง ภาษากลางของตัวละครในเรื่องนี้ ที่เสมือนถูกพากย์ให้เป็นภาษาอังกฤษ คือภาษากลางแห่งกาแลกซี (Galactic Basic language) ตัวละครบางตัวจะพูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษากลางนี้ เช่น ภาษาไชรีวุกของชิวแบคคา ภาษาดรอยด์ของอาร์ทูดีทูและบีบีเอท และภาษาฮัทท์ของแจบบาเดอะฮัทท์ เป็นต้น
ในช่วงแรกเริ่ม ภาษาสมมติต่างๆ เป็นส่วนหนึ่งของงานออกแบบเสียงประกอบ ส่วนใหญ่พัฒนาโดยเบน เบิร์ตต์ ซึ่งเป็นนักออกแบบเสียงของภาพยนตร์ภาคหลักทั้ง 6 ภาค เขาสร้างเสียงบทสนทนาต่างดาวจากเสียงของภาษาต่างๆ ที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ เช่น ภาษาเกชัว ภาษาฮายา และภาษาทิเบต ซึ่งซารา ฟอร์สเบิร์ก ก็ได้นำวิธีเดียวกันนี้มาใช้ในอุบัติการณ์แห่งพลัง นอกจากนี้จอร์จ ลูคัสเองก็พยายามให้ตัวอักษรที่ปรากฏในภาพยนตร์มีความแตกต่างจากภาษาอังกฤษให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ จึงมีการสร้างตัวอักษรใหม่ขึ้น
มีคำวิจารณ์ต่อโครงสร้างภาษาที่ปรากฏในภาพยนตร์ว่าไม่ใช่โครงสร้างของภาษาจริงๆ เป็นแต่เพียงการจำลองเสียงให้เหมือนเป็นภาษาเท่านั้น
ภาษากลางแห่งกาแลกซี
ภาษากลางแห่งกาแลกซี (Galactic Basic) หรือภาษากลาง (Basic) เป็นภาษากลางแบบ lingua franca ของจักรวาลเรื่องแต่งชุดสตาร์ วอร์ส
สำเนียงพูด
จอร์จ ลูคัส พยายามจะให้มีความสมดุลระหว่างภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันและสำเนียงอังกฤษ ผสมกันทั้งในหมู่ฝ่ายตัวเอกและฝ่ายตัวร้าย
อักษรออเรเบช
ออเรเบช (Aurebesh) เป็นชุดตัวอักษรที่ใช้แทนภาษาพูดกลางแห่งกาแลกซี และเป็นภาษาเขียนที่พบได้บ่อยที่สุดในเรื่องแต่งชุดนี้
ฟอสจีน
ฟอสจีนเป็นสารอะซิลคลอไรด์ มีโครงสร้างโมเลกุลแบบสามเหลี่ยมแบนราบ ฟอสจีนเป็นสารมีขั้วที่ไม่ละลายน้ำ แต่ทำปฏิกิริยาได้คาร์บอนไดออกไซด์และกรดไฮโดรคลอริก เมื่อทำปฏิกิริยากับแอมโมเนียจะได้ยูเรียและแอมโมเนียมคลอไรด์ ในทางอุตสาหกรรม การผลิตฟอสจีนจะใช้วิธีผ่านแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์และคลอรีนบริสุทธิ์เข้าไปในแผงถ่านกัมมันต์ที่ใช้เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ดังสมการ
โดยทั่วไป ปฏิกิริยาดังกล่าวจะเกิดขึ้นที่อุณหภูมิระหว่าง 50–150 °ซ หากอุณหภูมิเกิน 200 °ซ ฟอสจีนจะกลายสภาพกลับไปเป็นคาร์บอนมอนอกไซด์และคลอรีน ในปี ค.ศ. 1989 มีการประมาณการผลิตฟอสจีนอยู่ที่ 2.74 ล้านตัน ฟอสจีนใช้ในการผลิตพอลิคาร์บอเนต และไอโซไซยาเนตที่ใช้ในการผลิตโพลียูรีเทน ซึ่งทั้งพอลิคาร์บอเนตและโพลียูรีเทนเป็นพลาสติกที่ใช้ทำอุปกรณ์ต่าง ๆ เช่น โฟม เสื้อผ้า ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ ชิ้นส่วนรถยนต์ และวัสดุก่อสร้าง
ปัจจุบันฟอสจีนจัดเป็นอาวุธเคมีประเภท 3 ตามอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี มีชื่อเรียกทางทหารว่า CG ในอดีตเคยใช้ในการสงครามเคมีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยในปี ค.ศ. 1915 ฝรั่งเศสเริ่มใช้แก๊สนี้แทนคลอรีนที่ตรวจจับได้ง่าย และบางครั้งผสมฟอสจีนกับคลอรีนเพื่อให้แพร่กระจายได้มากขึ้น ด้วยคุณสมบัติเป็นแก๊สไม่มีสีและมีกลิ่นอ่อน ๆ ทำให้การตรวจจับฟอสจีนทำได้ยาก มีผู้เสียชีวิตจากแก๊สนี้ราว 85,000–100,000 คน โดยฟอสจีนจะเข้าไปทำลายโปรตีนที่สำคัญต่อการแลกเปลี่ยนออกซิเจน-คาร์บอนไดออกไซด์ในปอด ส่งผลให้ผู้ได้รับแก๊สเสียชีวิตจากภาวะขาดอากาศหายใจ ด้านสหราชอาณาจักรพัฒนาหน้ากากกันแก๊สชุบฟีเนตเฮกซามีนและยูโรโทรปีนเพื่อใช้กันฟอสจีนในปี ค.ศ. 1916 ฟอสจีนเป็นแก๊สพิษที่ถูกผลิตมากเป็นอันดับสองรองจากคลอรีน โดยมีการประมาณการผลิตที่ราว 36,600 ตัน
ประวัติ
ฟอสจีนถูกค้นพบโดยจอห์น เดวี นักเคมีชาวบริติชในปี ค.ศ. 1812 หลังพบว่าสารผสมระหว่างคาร์บอนมอนอกไซด์และคลอรีนทำปฏิกิริยากับแสงแดด เดวีจึงตั้งชื่อ ฟอสจีน ตามคำภาษากรีกโบราณสองคำคือ φῶς (phôs, “แสง”) และ γενής (genḗs, “กำเนิด”) เพื่อสื่อถึงแสงแดดที่ก่อให้เกิดปฏิกิริยาของสารนี้ ฟอสจีนค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งสำคัญในอุตสาหกรรมเคมีในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอุตสาหกรรมการผลิตสีย้อม
Nerophila
Nerophila เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Melastomataceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nerophila gentianoides.
หนังสือ กาแฟ รักแท้ไม่มีบทบรรยาย
หนังสือ กาแฟ รักแท้ไม่มีบทบรรยาย (珈琲時光, Kōhī Jikō) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 ผู้กำกับภาพยนตร์โดย โหว เซี่ยวเสียน
โดเมนระดับบนสุดตามหมวด
โดเมนระดับบนสุดตามหมวด หรือ โดเมนระดับบนสุดแบบทั่วไป (generic top-level domain ย่อเป็น gTLD) เป็นประเภทหนึ่งของโดเมนระดับบนสุดซึ่งเก็บรักษาโดยองค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (IANA) สำหรับการใช้ในระบบการตั้งชื่อโดเมนของอินเทอร์เน็ต
กลุ่มหลักของโดเมนระดับบนสุดตามหมวดนี้ประกอบด้วยโดเมน <tt>com</tt>, <tt>info</tt>, <tt>net</tt> และ <tt>org</tt> แต่นอกเหนือไปจากนี้ โดเมน <tt>biz</tt>, <tt>name</tt>, และ <tt>pro</tt> ยังได้ถูกพิจารณาว่าเป็นโดเมนตามหมวดด้วย อย่างไรก็ตาม โดเมนเหล่านี้ถูกจัดว่าถูกจำกัด เนื่องจากการจดทะเบียนโดเมนเหล่านี้จะต้องแสดงหลักฐานคุณสมบัติภายในแนวปฏิบัติของแต่ละโดเมน
ในอดีต กลุ่มของโดเมนระดับบนสุดตามหมวดรวมไปถึงโดเมน ซึ่งสร้างขั้นในช่วงพัฒนาระบบการตั้งชื่อโดเมนในระยะแรก ซึ่งปัจจุบันได้รับการสนับสนุนโดยหน่วยงานหรือองค์การจัดประเภทและถูกจำกัดประเภทของผู้ขอจดทะเบียนโดยเฉพาะ ดังนั้น โดเมน <tt>edu</tt>, <tt>gov</tt>, <tt>int</tt>, และ <tt>mil</tt> จึงได้ถูกพิจารณาในปัจจุบันว่าเป็นโดเมนระดับบนสุดที่ได้รับการสนับสนุน ซึ่งคล้ายกับชื่อโดเมนที่สร้างขึ้นใหม่เพื่อแสดงสาระของเว็บนั้น (เช่น .jobs) กลุ่มของโดเมนที่ไม่มีการตั้งชื่อตามภูมิศาสตร์หรือประเทศ (ดู โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ) มักจะถูกเรียกด้วยคำว่า โดเมนระดับบนสุดตามหมวด
ลิ้มจุ้ยฮูหยิน
เฉินจิ้งกู ตามสำเนียงแบบภาษาจีนกลาง หรือ ตันเจงก้อ ตามสำเนียงแบบจีนฮกเกี้ยน เป็นเจ้าแม่ผู้คุ้มครองอุปถัมถ์รักษาสตรี, เด็ก และดูแลการตั้งครรภ์ในศาสนาชาวบ้านจีน และเป็นนักพรตเต๋าของลัทธิเต๋า   พระนางเป็นที่รู้จักในนาม ลิ้มจุ้ยฮูหยิน  (, หลินฉุ่ยฟูเหริน - ท่านผู้หญิงหลินฉุ่ย)
จ้าวแม่ตันเจงก้อเป็นเซียน (นักสิทธิ์จีน) ที่ได้รับการนิยมระลึกนึกถึงเคารพบูชาอย่างยิ่งในชาวฮกเกี้ยน, ชาวไต้หวัน, ทางภาคใต้ของประเทศจีน, และในหมู่เอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตำนานการกำเนิดและสร้างสมคุณงามความดีแก่สาธารณชนของเจ้าแม่เริ่มต้นกำเนิดในมณฑลฝูเจี้ยน พระนางเป็นนักพรตเต๋าสตรีของลัทธิเต๋าในสังกัดสำนักเขาลฺหวี (闾山派; 閭山派) เจ้าแม่ประพฤติตนคุณธรรมอันเป็นที่ประจักษ์แก่สาธารณชนและหลังจากการเกิดอุบัติเหตุจนถึงแก่ชีวิตแล้วด้วยคุณูปการคุณงามความดีของเจ้าแม่จึงได้รับการเคารพบูชาในฐานะเจ้าแม่สืบต่อมา พระนางเป็นที่รู้จักคุ้นเคยของบรรดาม้าทรงพระจีน
ที่ไต้หวันมีวัดและศาลเจ้ามากกว่าหนึ่งร้อยสามสิบแห่งซึ่งอุทิศถวายแด่พระนาง และที่มณฑลฝูเจี้ยนมีหอบรรพบุรุษอันซึ่งอุทิศถวายแด่พระนางหลายแห่งเช่นกัน ในปัจจุบันเจ้าแม่เป็นเทพเจ้ายอดนิยมในทำเนียบของลัทธิเต๋าและลัทธิขงจื๊อ
ประวัติ
พระแม่ตันเจ๊งก๊อมีนามเดิม ว่า เฉินจิ้ง (ออกเสียงตามสำเนียงจีนกลาง 陳靖) และมักขนานนามว่า เฉินจิ้งกู (ออกเสียงตามสำเนียงจีนกลาง 陈靖姑) พระนางกำเนิดในเขตเซี่ยตู้ (下渡) เมืองฝูโจว (ปัจจุบันคือเขตชางชาน (仓山区)) เมื่อ 766 ปีก่อนคริสต์ศักราช หลักฐานหนึ่งอ้างว่าเธอเกิดในปีที่ 2 ของรัชสมัยต้าหลี่ในช่วงราชวงศ์ถัง และบางจารึกอ้างว่ากำเนิดในช่วงของราชวงศ์ถังยุคหลัง เมื่อครั้งยังเป็นดรุณีเป็นศิษย์ของสำนักเขาลฺหวี (ว่ากันว่าอยู่ในมณฑลเจียงซีในปัจจุบัน) พร้อมกับเจ้าแม่หลินจินเหนียง และเจ้าแม่หลี่ซานเหนียง ซึ่งได้ศึกษากับอาจารย์สู่สฺวิ่น (许逊) แต่ถึงแม้จะอยู่ที่เขาลฺหวี เฉินจิ้งศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับลัทธิเต๋า ยกเว้นเรื่องการมีครรภ์ตามประเพณี
หลังจากสำเร็จการศึกษาเจ้าแม่ได้กลับสู่นิวาสสถานเดิมและได้สมรสกับ หลิวฉฺหวี่ (劉杞) จากเขตกู่เถียน หนิงเต๋อ เจ้าแม่ทรงยังคงปราบวิญญาณร้ายและช่วยเหลือผู้ขัดสนต่อไป หลังจากมีชันษาได้ยี่สิบสี่ปี ได้มีครรภ์ แต่ยังคงช่วยเหลือผู้คนผ่านฝนหรือภัยแล้ง ด้วยภัยแล้งถล่มทางเหนือของมณฑลฝูเจี้ยน ซึ่งเจ้าแม่ได้ใช้วิชาที่ได้ศึกษาสำเร็จมาจากในลัทธิเต๋าเรียกฝน แต่ได้เกิดอุบัติเหตุกำเนิดเจ้าแม่ขณะปราบปีศาจงูขณะทำการเรียกฝนซึ่งแก่ตกโลหิตและสิ้นชีพตักษัย เจ้าแม่ได้รับการยกย่องนับถือเป็นเทพเจ้าจากชาวบ้านทั่วไปและได้รับการสถาปนาอิสริยยศ เป็นหลินฉุ่ยฟูเหริน เทพีผู้ปกป้องทารกในครรภ์และสตรีมีครรภ์ (順產助生護胎佑民女神)
ว่ากันว่าเจ้าแม่ท้องถิ่นองค์หนึ่ง คือ ยี่เต๋อฮูหยิน (懿德夫人) แห่งหมู่เกาะรีวกีว เป็นศิษย์ของเจ้าแม่เช่นกัน
เฉินจิ้งกู, หลินจินเหนียง, และ หลี่ซานเหนียง ทั้งสามองค์เป็นพี่น้องร่วมสาบาน (義結金蘭) โดยมีเฉิงจิ้งกู เป็นพี่ใหญ่ ขนานนามว่า ต้าไน้ฮูหยิน (大奶夫人) หรือ เฉินไน้ฮูหยิน (陳奶夫人) หลินจินเหนียง ออกนามว่าหลินไน้ฮูหยิน  (林奶夫人) หรือ หลินเอ้อไน้ (林二奶 ) หลี่ซานเหนียง ออกนามว่า หลี่ไน้ฮูหยิน (李奶夫人) หรือ หลี่ซานไน้  (李三奶) โดยเจ้าแม่ทั้งสามนี้บางครั้งเรียกว่า ซำไน้ฮูหยิน (三奶夫人; ซานไหน่ฟูเหริน)
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย
ศิลปะเกี่ยวกับความตาย (Funerary art) คือประเภทของงานศิลปะที่เป็นรูปแบบหรือตั้งอยู่กับร่างของผู้ตาย ที่เก็บศพเป็นคำกว้าง ๆ ที่ใช้สำหรับบรรจุผู้ตาย ขณะที่สมบัติสุสานคือสิ่งของที่ฝังหรือตั้งไว้กับผู้ตาย—ที่นอกไปจากร่างของผู้ตาย—ที่ได้รับการวางไว้กับผู้ตาย สิ่งของต่าง ๆ ที่ฝังไปกับผู้ตายอาจจะรวมทั้งสิ่งของส่วนตัว หรือวัตถุหรือสิ่งของที่สร้างขึ้นโดยเฉพาะสำหรับทำการฝัง หรือวัตถุหรือสิ่งของขนาดย่อที่เชื่อกันว่าจะมีประโยชน์ต่อผู้ตายในโลกใหม่ ความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมต่าง ๆ ในอดีตมักจะมาจากวัตถุที่ฝังไว้กับผู้ตายเหล่านี้
ศิลปะเกี่ยวกับความตายอาจจะมีวัตถุประสงค์หลายประการที่นอกไปจากเพื่อความมีสุนทรีย์ในการแสดงถึงความเชื่อหรืออารมณ์เกี่ยวกับชีวิตหลังความตาย ศิลปะเกี่ยวกับความตายอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของพิธีการฝังศพ, เป็นสิ่งของที่ผู้ตายจะนำไปใช้ได้ในโลกหน้า และ เป็นวัตถุเพื่อการเฉลิมฉลองชีวิตและความสำเร็จของผู้ตาย หรือ เป็นส่วนหนึ่งของปัจจัยในประเพณีการสักการะบรรพบุรุษ (ancestor veneration) นอกจากนั้นศิลปะเกี่ยวกับความตายก็อาจจะเป็นเครื่องเตือนถึงความไม่เที่ยงแท้ของสังขารของมนุษย์, เครื่องแสดงถึงคุณค่าและบทบาทของวัฒนธรรม และเป็นการเอาใจวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตไปแล้ว เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้กลับมาหลอกหลอนผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ วัฒนธรรมหลายวัฒนธรรมมีบุคลาธิษฐานยมทูต เช่นเทพเฮอร์มีสของกรีก หรือเทพชารุน ผู้เป็นผู้นำทางวิญญาณไปยังโลกสำหรับผู้ตาย
ศิลปะเกี่ยวกับความตายมีมาตั้งแต่สมัยมนุษย์นีอันเดอร์ธอลกว่า 100,000 ปีมาแล้ว และดำเนินในทุกชาติทุกวัฒนธรรมต่อมา—ยกเว้นวัฒนธรรมฮินดูที่มีข้อมูลเพียงเล็กน้อยที่เป็นข้อยกเว้น งานศิลปะอันมีชื่อเสียงในวัฒนธรรมยุคโบราณในอดีต—ตั้งแต่พีระมิดอียิปต์ และสมบัติฟาโรห์ทุตอังค์อามุน ไปจนถึง สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ล้อมรอบฮวงซุ้ยของจักรพรรดิจีนฉินสื่อหวงแห่งราชวงศ์ฉิน, ที่เก็บศพฮาลิคาร์นาสซัส, เรือฝังที่ซัททันฮู และ ทัชมาฮาล—เป็นที่เก็บศพหรือที่พบสิ่งของที่ฝังไปกับผู้ตายเป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่แล้วศิลปะเกี่ยวกับความตายมักจะสร้างขึ้นโดยผู้อุปถัมภ์ศิลปินผู้มีฐานะดี ส่วนการฝังศพหรือทำศพของผู้มีฐานะยากจนก็อาจจะเพียงแต่เป็นภาพที่เขียนหยาบ ๆ ง่าย ๆ และสิ่งของติดตัวที่เป็นสมบัติเมื่อมีชีวิตอยู่
สามัญวัฒนธรรมของการบรรจุ/ฝังศพ
การฝังศพหรือบรรจุศพก็อาจจะเป็นภายใต้เนินทิวมิวลัส (Tumulus) หรือเนินดินหรือหินที่สร้างขึ้นเพื่อคลุมที่บรรจุศพของบุคคลสำคัญในหลายวัฒนธรรม หรืออาจจะบรรจุในโลงหิน หรือ โลงไม้ ถ้าเป็นมอโซเลียมก็จะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ก่อสร้างโดยเฉพาะสำหรับเป็นที่บรรจุศพ แผ่นสตีลี (Stele) จะเป็นแผ่นหินที่เป็นที่หมายที่บรรจุหรือฝังศพที่ในปัจจุบันคือแผ่นหินสลักชื่อผู้ตาย (gravestone) การฝังในเรือเป็นประเพณีที่นิยมทำกันในชุมชนที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ตามฝั่งทะเลในยุโรป ขณะที่การฝังในรถม้านิยมทำกันโดยทั่วไปในยูเรเชีย สุสานใต้ดินเช่นตัวอย่างที่มีชื่อเสียงคือสุสานใต้ดินแห่งกรุงโรม and สุสานใต้ดินแห่งโคมเอลโชคาฟาเป็นสุสานใต้ดินที่เชื่อมต่อกันด้วยทางเดิน ส่วนการฝังเป็นกลุ่มขนาดใหญ่เหนือดินเรียกว่าเนินเก็บศพ (necropolis) ส่วนอนุสาวรีย์ผู้ตาย (Cenotaph) ก็จะเป็นเพียงอนุสาวรีย์ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ระลึกถึงผู้ตายโดยไม่มีร่างของผู้ตาย
สิ่งที่เกี่ยวข้องกับการทำศพก็ได้แก่ภาพเหมือนบรรพบุรุษที่นิยมกันในวัฒนธรรมต่างๆ ตั้งแต่โรมันโบราณไปจนถึงจีน ที่จะเก็บรักษาไว้ในบ้านของลูกหลานของผู้ตายแทนที่จะนำไปฝัง
สมัยก่อนประวัติศาสตร์
วิธีการทำศพที่เก่าแก่ที่สุดตามหลักฐานทางโบราณคดีคือการก่อสร้างที่ฝังศพ โครงสร้างหิน (Megalith) ขนาดใหญ่ส่วนใหญ่แรกที่สุดสร้างห่างกันเพียงในช่วงไม่กี่ร้อยปีแต่กระนั้นก็ยังแสดงลักษณะรูปทรงที่แตกต่างกันออกไปมากและมีวัตถุประสงค์ที่ต่างกันไป โครงสร้างหินในคาบสมุทรไอบีเรียมีหลุมศพที่เมื่อตรวจสอบด้วยการเปล่งแสงความร้อน (Thermoluminescence) แล้วก็พบว่ามีอายุราว 4510 ปีก่อนคริสต์ศักราช ขณะที่ฝังศพบางแห่งเช่นที่ วงหินคาร์ยัคในบริตานีมีอายุราว 5000 ปีก่อนคริสต์ศักราช คุณค่าทางด้านการเป็นอนุสรณ์แก่ผู้ตายของการสร้างโครงสร้างหินจะเห็นได้จากการสร้างที่เมื่อเวลาผ่านไปเนินก็จะสูงขึ้น และการก่อสร้างที่ตั้งแต่ต้นแล้วมีวัตถุประสงค์ที่จะให้เป็นงานชิ้นใหญ่ที่มีความสำคัญ วัตถุประสงค์ดังกล่าวสามารถทำได้โดยการสร้างที่บรรจุศพสำหรับผู้ใดผู้หนึ่งแต่เพียงผู้เดียว และล้อมรอบด้วยคูคันและทางระบายน้ำอันซับซ้อน การบรรจุศพบนดินอยู่บนพื้นฐานของความต้องการที่จะเป็นสถานที่สำหรับทำการสักการะร่วมกันโดยหมู่ชนที่เกี่ยวข้องกับการสักการะบรรพบุรุษ ซึ่งเป็นประเพณีที่เกิดขึ้นในหมู่ชนที่มีความก้าวหน้าทางการตั้งถิ่นฐานเป็นที่เป็นทาง และทำการเลี้ยงปศุสัตว์ และมีระบบความสัมพันธ์ทางสังคมที่ซับซ้อนขึ้น
เมื่อมาถึงสังคมของยุคหินและยุคสัมริดก็มีการฝังศพหรือบรรจุศพด้วยวิธีต่างๆ ที่รวมทั้งการสร้างเนินทิวมิวลัส และ เพิงหินขนาดใหญ่ ที่มักจะมีเครื่องปั้นดินเผาเป็นองค์ประกอบ ในยูเรเชียก็จะมีการสร้างเพิงหินที่ทำเป็นห้องบรรจุศพที่เดิมคลุมด้วยดินที่เดิมมีลักษณะเป็นเนิน แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไปดินและหินที่ใช้ก็จะถูกกัดกร่อนจนเหลือแต่โครงร่างที่ดูเหมือนเพิงตั้งอยู่เท่านั้น หินที่ใช้ในการก่อสร้างก็อาจจะมีการแกะสลักเป็นลวดลายเรขาคณิต (ลายสลักหิน) เช่น ลายถ้วยและวงแหวน (Cup and ring mark) นอกจากนั้นก็ยังมีการสร้างที่ฝังศพเป็นกลุ่ม ซึ่งยังคงยากต่อการเข้าใจถึงความหมาย การบรรจุศพโดยการใช้โกศ ที่บรรจุเฉพาะกระดูกภายในภาชนะที่ทำด้วยเครื่องปั้นดินเผาทั้งในที่เก็บศพอันหรูหราหรือเพียงลำพังก็เป็นที่แพร่หลายโดยทั่วไป และไม่จำกัดอยู่แต่เฉพาะในอารยธรรมเอิร์นฟิลด์ หรือในยูเรเชียเท่านั้น
อียิปต์โบราณ
ศิลปะเกี่ยวกับความตายของอียิปต์มีความสัมพันธ์โดยตรงเกี่ยวกับความเชื่อในเรื่องชีวิตที่ยังคงดำเนินต่อไปหลังจากที่ตายไปแล้ว และการที่จะช่วยให้การเดินทางจากโลกนี้ไปยังโลกหน้าทำได้สำเร็จก็จะต้องรักษารูปลักษณ์และสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ตายเอาไว้ หุบเขากษัตริย์ได้รับการสร้างขึ้นให้เป็นเนินสำหรับผู้ตาย (necropolis) สำหรับฟาโรห์และชนชั้นสูงตั้งแต่ราว 1500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาความสำคัญก็ได้ย้ายไปที่เนินธีบ (Theban Necropolis) ซึ่งเป็นที่ตั้งของมรณสถาน (Mortuary temple) และสุสานมาสตาบา ภาพเหมือนผู้ตายเริ่มพบกันตั้งแต่สมัยแรก แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าเป็นภาพเหมือนของอียิปต์โบราณจริงหรือไม่ จุดประสงค์ของการบรรจุศพก็เพื่อเฉลิมฉลองชีวิตของเจ้าของที่บรรจุศพ ให้สิ่งของที่จำเป็นต่อชีวิตหลังจากที่ตายไปแล้ว บรรยายพิธีฝัง และ สร้างสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสำหรับการเกิดใหม่ของเจ้าของที่บรรจุศพ การทำศพของชาวอียิปต์ได้รับการจารึกไว้ในเอกสารเกี่ยวกับการศพที่อธิบายถึงวัตถุประสงค์ของประเพณีการฝังศพ นอกจากนั้นก็ยังมีการบรรจุศพโดยการอนุรักษ์เป็นมัมมี่เอาไว้ภายในโลงหลายชั้นพร้อมด้วยการรักษาอวัยวะภายในไว้ในผอบที่ตั้งไว้ไม่ไกลนัก
ผู้ที่มีฐานะต่ำต้อยกว่าก็จะสร้างศิลปะเกี่ยวกับความตายที่ใช้กันทั่วไป ที่รวมทั้งรูปปั้นชับตีผู้ที่จะเป็นผู้ทำงานที่ต้องการแทนผู้ตาย, หุ่นบีเติล และหนังสือมรณีที่เชื่อกันว่าจะช่วยพิทักษ์ตนเองได้เมื่อเสียชีวิตไปแล้ว ระหว่างราชอาณาจักรอียิปต์กลางก็เริ่มมีการใช้หุ่นดินเหนียวหรือไม้ขนาดเล็กที่จัดเป็นฉากชีวิตประจำวัน เพื่อไปดำเนินต่อไปเมื่อเสียชีวิตไปแล้ว
อินดีร็อก
อินดีร็อก (indie rock) เป็นแนวเพลงย่อยของร็อก ที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักร และในสหรัฐอเมริกาในคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นคำที่อธิบายถึงการผลิตและการเผยแพร่โดยค่ายเพลงใต้ดินอิสระ เช่นเดียวกับเป็นลักษณะแนวเพลงที่แรกทีมีลักษณะความหมายการผลิตเช่นนี้
เหตุผลที่ยังคงต้องอยู่กับค่ายอิสระเพื่อต่อต้านระบบทุนของค่ายเพลงใหญ่ ซึ่งค่ายใหญ่เหล่านี้มักจะผูกขาดการทำงานทั้งหมด ตั้งแต่การแต่งเพลง จนทุกขั้นตอน และความจงรักภักดีต่อระบบ DIY นี้เอง ก็ทำให้กิจการของค่ายอิสระเติบโตขึ้นได้ แนวเพลงอินดีร็อกมีอิสระในการค้นหาแนวเพลงใหม่ อารมณ์และสาระเนื้อเพลงที่ไม่ปรากฏทั่วไปกับกลุ่มผู้ฟังกระแสหลัก ที่ไม่คำนึงถึงความชอบของผู้ฟังมากนัก และยังเป็นต้นแบบของเพลงใต้ดินอเมริกันและเพลงออลเทอร์นาทิฟร็อก ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ซึ่งแนวเพลงอินดีร็อกก็ต่างจากออลเทอร์นาทิฟร็อกในช่วงเวลาต่อมาที่วงอย่างเนอร์วาน่า ก้าวเข้าสู่กระแสหลัก
ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 แนวเพลงอินดีร็อกพัฒนาแนวทางและมีความใกล้ชิดกับแนวเพลงอย่าง อินดีป็อป, ดรีมป็อป, นอยส์-ป็อป, โล-ไฟ, แมธร็อก, โพสต์-ร็อก, สเปซร็อก และอีโม ที่ยังคงก้าวอยู่ในกระแสเพลงใต้ดินเป็นพิเศษ
Nepsera
Nepsera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Melastomataceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nepsera aquatica.
ถิ่นกำเนิดของมันคือเขตร้อนอเมริกา
คณะกรรมการโอลิมปิกเปรู
คณะกรรมการโอลิมปิกเปรู (Comité Olímpico Peruano อักษรย่อ COP, Peruvian Olympic Committee, รหัสไอโอซี: PER) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศเปรูสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2467 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศเปรู เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากเปรูเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
เรือพายในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – เรือคยัค บุคคลชาย 500 เมตร
"เรือพาย"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
ฟุตบอลทีมชาติมอลตา
ฟุตบอลทีมชาติมอลตา (Tim nazzjonali tal-futbol ta' Malta) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศมอลตา อยู่ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลมอลตาที่ทำหน้าที่บริหารฟุตบอลในประเทศมอลตา
การแข่งขันนัดแรกของมอลตาคือการพ่ายแพ้ต่อออสเตรียในนัดกระชับมิตร 2–3 เมื่อ ค.ศ. 1957 ห้าปีถัดมา มอลตาได้แข่งขันในรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 1964 ในนัดที่พบกับเดนมาร์ก
นับตั้งแต่ที่เข้าร่วมเป็นสมาชิกของยูฟ่าใน ค.ศ. 1960 และฟีฟ่าใน ค.ศ. 1959 มอลตาไม่เคยผ่านรอบคัดเลือกไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลกหรือฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปเลย
สตาดีโอโอลิมปีกา
สตาดีโอโอลิมปีกา หรือ สนามกีฬาน้ำแข็งโอลิมปิก(Olympic Ice Stadium,Stadio Olimpico Del Ghiaccio) ตั้งอยู่ที่กอร์ตีนาดัมเปซโซ อิตาลี มีความจุ 12,000 ที่นั่ง
ในปี ค.ศ. 1956 สนามกีฬาน้ำแข็งแห่งนี้ใช้จัดงาน โอลิมปิกฤดูหนาว 1956
ลองวิว (เพลง)
"ลองวิว" (Longview) เป็นซิงเกิลเปิดตัวของวงพังก์ร็อกอเมริกัน กรีนเดย์ จากอัลบัมชุดที่ 3 ของวงที่ชื่อ ดูกี เพลงนี้เป็นซฺงเกิลแรกของวงที่ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตมอเดิร์นร็อกในสหรัฐ มิวสิกวิดีโอได้รับการออกอากาศเต็มที่จากเอ็มทีวี และยังได้รับเครดิตว่าเป็นการแจ้งเกิดของกรีนเดย์สู่ความนิยมในกระแสหลัก วิดีโอกำกับโดย มาร์ก คอหร์ ที่ยังได้ร่วมงานกำกับมิวสิกวิดีโอหลายตัวของวง
เพลงบรรยายถึงความเบื่อหน่ายอย่างรุนแรง เนื้อเพลงพูดถึงการใช้เวลานั่งแต่อยู่ในบ้าน ทำอะไรที่ไม่มีสาระอะไร การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง การสูบกัญชาไปจนไม่สนุกสนานอะไรแล้ว มือเบสของวง ไมก์ เดินต์ ได้กล่าวว่า ท่อนเบสอันเลื่องชื่อตอนต้นเพลงแต่งในคืนที่เขาพี้แอลเอสดี ในแทบทุกโชว์ของ ทเวนตีเฟิสต์เซนจูรีเบรกดาวน์เวิลด์ทัวร์ และ เรโซลูชันเรดิโอทัวร์ บิลลี โจ อาร์มสตรองจะเลือกสุ่มคนดูให้มาร้องเพลงนี้แล้วเขาจะเล่นกีตาร์ไฟฟ้าเพลงนี้บนเวที
เพลงนี้ตั้งชื่อตามเมืองลองวิวในรัฐวอชิงตัน และยังได้แสดงเพลงนี้ครั้งแรกที่นี่ด้วยในปี 1992 วงได้แต่งเพลงนี้เสร็จก่อนที่จะมาถึงเมืองนี้เสียอีก
ในปี 1995 กรีนเดย์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 4 สาขา รวมถึงสาขาการแสดงเพลงฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยมในเพลง "ลองวิว" เพลงนี้อยู่อันดับ 3 ของรายชื่อซิงเกิลยอดเยี่ยมแห่งปี 1994 ของนิตยสาร โรลลิงสโตน
โนเวฟ
โนเวฟ (No Wave) เป็นแนวเพลงที่มีช่วงอายุสั้น ๆ ได้รับอิทธิพลมาจากอาร์ตมิวสิก และยุคศิลปะที่รุ่งเรืองในช่วงสั้น ๆ ในนิวยอร์ก ในช่วงปลายทศวรรษที่ 70 และต้นยุคทศวรรษที่ 80 ควรคู่ไปกับแนวย่อยของวัฒนธรรมพังค์ร็อก คำว่าโนเวฟ เป็นคำถากถางที่ปฏิเสธ การได้รับความนิยมของนิวเวฟ ดังนั้นคำว่าโนเวฟ จึงไม่ได้เจาะจงเฉพาะถึงแนวเพลงเท่านั้น
ภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะ
ภาพสุดท้ายของแวนโก๊ะ (Loving Vincent) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันแนวชีวิตและชีวประวัติ ออกฉาย พ.ศ. 2560 เล่าเรื่องของฟินเซนต์ ฟัน โคค ศิลปินชาวดัตช์ โดยเฉพาะช่วงเวลาก่อนเสียชีวิตของเขา เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ทำจากภาพวาดตลอดทั้งเรื่องเป็นเรื่องแรก เขียนบทและกำกับโดยดอรอตา กอบีแยลา และฮิว เวลช์แมน ได้รับเงินทุนสนับสนุนการผลิตโดยสถาบันภาพยนตร์โปแลนด์ และอีกส่วนหนึ่งจากโครงการระดมทุนผ่านคิกสตาร์ตเตอร์
ทุกเฟรมของภาพยนตร์เรื่องนี้รวมแล้วกว่า 65,000 เฟรม เป็นภาพวาดบนผืนผ้าใบ ใช้เทคนิคคล้ายคลึงกับผลงานภาพวาดของฟัน โคค ซึ่งเป็นผลงานของคณะศิลปินรวมแล้ว 115 คน ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายครั้งแรกในเทศกาลภาพยนตร์แอนิเมชันนานาชาติอานซี พ.ศ. 2560 ได้รับรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชันขนาดยาวยอดเยี่ยมจาก รางวัลภาพยนตร์ยุโรป ครั้งที่ 30 ซึ่งจัดในเบอร์ลิน
ชลธร คงยิ่งยง
ชลธร คงยิ่งยง (เกิด 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541) ชื่อเล่น กัปตัน เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงโดยการแคสติ้งละครซีรีส์เรื่อง เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ
ในปี 2557 กัปตันมีผลงานที่เป็นที่รู้จักจากละครซีรีส์ เลิฟซิคเดอะซีรีส์ รักวุ่น วัยรุ่นแสบ ที่แสดงนำคู่กับ ณวัชร์ พุ่มโพธิงาม ซึ่งจากบทบาท "โน่" ทำให้ชลธรเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงวัยรุ่นชาย และละครซีรีส์เรื่องนี้ยังประสบความสำเร็จในประเทศจีนด้วย
ประวัติ
ชลธร คงยิ่งยง เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรชายคนโต เข้าศึกษาระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปทุมวัน แต่ย้ายเข้ามาศึกษาต่อที่โรงเรียนสาธิตนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล ''
อีกทั้งในวัยเด็กชลธร คงยิ่งยงได้สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนในฐานะนักแบดมินตันของโรงเรียน ผลงานแบดมินตันที่ผ่านมาคว้าทั้งเหรียญทองและเหรียญเงิน เช่น รายการโอลิเวอร์สปอร์ตทาวน์ ชนะเลิศ ชายคู่ 16 ปี, รายการปากน้ำโพโอเพ่น รองชนะเลิศอันดับหนึ่ง ชายคู่, รายการดาวรุ่งโยเน็กซ์ รองชนะเลิศอันดับสองชายเดี่ยว เป็นต้น
กรณีตกเป็นข่าวว่าทำให้อดีตแฟนสาวตั้งครรภ์
วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 กัปตันได้โพสต์ข้อความ #มิ้งโป๊ะแตก ลงบนทวิตเตอร์และได้ลบไปในไม่กี่วินาทีต่อมา ทำให้ข่าวกลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง เนื่องจากเป็นเวลาที่ฝ่ายหญิงต้องตั้งครรภ์ได้ 12 สัปดาห์ แต่ยังไม่ปรากฏหลักฐานการฝากครรภ์ที่ชัดเจน
วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 ฝ่ายหญิงได้โพสต์รูปภาพชี้แจงลงบนบัญชีอินสตาแกรม ระบุว่าตนเองแท้งบุตรไปตั้งแต่เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2561 คาดมาจากสาเหตุสุขภาพของตนเองแย่ เครียด ทำงานหนัก ไม่ดูแลตัวเอง และก่อนทราบว่าตนเองตั้งครรภ์ได้ดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณมาก
วันที่ 4 กันยายน 2561 หลังจากที่ศาลนัดไกล่เกลี่ยคดีเรียบร้อย ด้านอดีตแฟนสาวได้ออกมายอมรับว่าโกหกเรื่องท้องเพื่อรั้งกัปตันไว้ ส่วนด้านกัปตันได้ยกฟ้องทั้งคดีแพ่งและอาญาและไม่เรียกร้องค่าเสียหายใดๆทั้งสิ้น
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
บริเตนใหญ่ (สหราชอาณาจักรแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ) เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ในฐานะเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม ถึง 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555 หากนับรวมโอลิมปิกครั้งนี้ ลอนดอนจะเป็นเมืองแห่งแรกของโลกที่ได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนถึงสามครั้ง โดยสองครั้งก่อนหน้านี้จัดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1908 (พ.ศ. 2451) และ 1948 (พ.ศ. 2491) ตามลำดับ
ทีมนักกีฬาจากสหราชอาณาจักร หรือมีชื่อตามคณะกรรมการโอลิมปิกสากลว่า ทีมบริเตนใหญ่ (Great Britain: GBR) บริหารจัดการโดยสมาคมโอลิมปิกแห่งสหราชอาณาจักร (British Olympic Association) ได้คัดเลือกนักกีฬาทั้งจากในสหราชอาณาจักรและดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร รวมกันเป็นทีมนักกีฬาในตรา ทีมจีบี (Team GB) ที่หมายถึง "ทีมนักกีฬาโอลิมปิกแห่งบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ" โดยตรานี้จัดตั้งโดยสมาคมโอลิมปิกแห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่ปี ค.ศ. 1999 คณะนักกีฬาจากสหราชอาณาจักรที่เข้าแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้มีจำนวน 564 คน ใน 26 ชนิดกีฬา ครบทุกชนิดกีฬาที่มีในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้
พ.ศ. 2529
พุทธศักราช 2529 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1986 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันพุธตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
Nephrophyllum
Nephrophyllum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Convolvulaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Nephrophyllum abyssinicum.
ถิ่นกำเนิดคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกเฉียงเหนือ
พระเจ้าช็อลจง
พระเจ้าช็อลจง (25 กรกฎาคม ค.ศ. 1831 – 16 มกราคม ค.ศ. 1864) เป็นกษัตริย์องค์ที่ 25 แห่งโชซอน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1849 ถึง ค.ศ. 1864 หลังจากที่พระเจ้าฮ็อนจงแห่งโชซ็อน เสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาทชายในการสืบราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1849 ทำให้สายราชสกุลของพระเจ้าช็องโจสิ้นสุดลง พระนางซุนว็อนได้เลือกเจ้าชายอี ว็อน-บ็อม ซึ่งเป็นเจ้าชายที่อยู่ห่างไกลจากราชบัลลังก์มาสืบทอดราชบัลลังก์
พระราชประวัติ
พระเจ้าช็อลจง มีพระนามเดิมว่า ลี พยอน พระราชสมภพวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1831 โดยเป็นพระโอรสของแทว็อนกุนช็อนกเย ซึ่งเป็นพระโอรสของเจ้าชายอึนนอน ดังนั้น พระองค์จึงเป็นพระปนัดดาของเจ้าชายรัชทายาทซาโด แต่เนื่องจากพระราชวงศ์ทางฝ่ายขององค์ชายอึนนอนได้เข้ารีตนับถือศาสนาคริสต์ ทำให้องค์ชายอึนนอนและพระชายาถูกสำเร็จโทษในข้อหาข้องแวะคริสต์ศาสนาใน ค.ศ. 1801 จากเหตุการณ์สังหารหมู่ปีชินยู และต่อมาพระมารดาของพระองค์ คือ พระชายายงซอง ก็ถูกสำเร็จโทษด้วยข้อหาเดียวกัน ทำให้พระองค์ต้องทรงลี้ภัยไปเกาะเชจูและเปลี่ยนพระนามเป็น ลี วอนบอม และต่อมาเมื่อแทว็อนกุนช็อนกเยก็สิ้นพระชนม์ พระองค์จำต้องตรากตรำทำนาเลี้ยงชีพอยู่บนเกาะเชจู ด้วยเพราะการแก่งแย่งอำนาจของตระกูลคิมแห่งเมืองอันดง ทำให้สมาชิกพระราชวงศ์องค์อื่น ๆ ตกอยู่ในสภาพตกต่ำเช่นกัน
การแต่งตั้ง
ในปี ค.ศ. 1849 พระเจ้าฮ็อนจงแห่งโชซ็อนสวรรคตโดยไม่มีได้สถาปนารัชทายาทไว้ พระนางคิม พระอัยยิกาเจ้าซึ่งเป็นมเหสีของพระเจ้าซุนโจ ทรงมีหน้าที่ต้องเป็นผู้เลือกสรรพระมหากษัตริย์องค์ต่อไปตามธรรมเนียม ทำให้พระนางขื้นมามีอำนาจแทนตระกูลโจที่นำโดยพระพันปีหลวง และพระนางทรงต้องการกษัตริย์หุ่นเชิดอีกพระองค์ จึงส่งขันทีไปเรียกตัวลีวอนบอมกลับมาจากเกาะเชจู ซึ่งพระองค์มีความใกล้ชิดตรงสายพระโลหิตกับพระราชวงศ์ที่สุด โดยเมื่อขันทีไปถึงเกาะเชจู ก็คำนับลีวอนบอมทั้งๆ ที่ลีวอนบอมกำลังทำนาอยู่อย่างนั้น และมีชีวิตที่แร้งแค้นยากลำบาก
ในปี ค.ศ. 1850 ลี วอนบอม ก็ทรงขึ้นครองราชย์เป็น พระเจ้าช็อลจง แต่กระนั้นด้วยความที่ต้องทรงหลบหนีไปเกาะเชจูตั้งแต่ยังพระเยาว์ ทำให้ทรงไม่มีโอกาสจะเรียนหนังสือเหมือนสมาชิกพระราชวงศ์องค์อื่นๆ และทรงอ่านคำปฏิญาณในพิธีขึ้นครองราชย์ของพระองค์ไม่ออก กล่าวได้ว่าทรงเป็นกษัตริย์เกาหลีพระองค์เดียวที่ทรงพระอักษรไม่ออก และกล่าวกันว่ามีพระจริยวัตรเหมือนชาวประมง และเสวยน้ำจันท์มามายนัก
สวรรคต
ในวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1864 พระเจ้าช็อลจง เสด็จสวรรคตที่พระราชวังชังด็อก พระชนมพรรษาเพียง 32 พรรษา โดยที่ยังไม่มีรัชทายาทมาสืบบัลลังก์ กล่าวกันว่าแม้จะทรงครองราชย์มา 13 ปี แต่พระเจ้าช็อลจงก็ยังมีพระจริยวัตรไม่สง่างามเหมือนชาวประมงและก็ยังทรงพระอักษรไม่ออกอยู่เหมือนเดิม พระศพนั้นถูกนำไปฝังที่สุสานหลวงราชวงศ์โชซ็อน สุสานซอซัมนัง พระราชสุสานเยลึง ภายหลังจากที่พระนางชอรินสวรรคตในปี ค.ศ. 1878 ก็ได้นำพระศพมาฝังไว้ที่นี่ด้วยเช่นกัน
ในปี ค.ศ. 1897 ภายหลังจากที่พระเจ้าโคจงสถาปนาพระองค์เองเป็นจักรพรรดิแห่งเกาหลี จึงทรงแต่งตั้งพระเจ้าชอลจงเป็น ฮ่องเต้ชัง (章皇帝)
พระนามเต็ม
พระเจ้า ชอลจง ฮุยยุน จองกุก ซูด็อก ซุนซอง ฮุมมยุง ควางโด ดนวอน ชางฮวา มุนฮย็อน มูซอง ฮอนอิน ยองฮโย แห่งโชซ็อน
พระราชวงศ์
พระมเหสี
พระสนม
พระราชโอรส
พระราชธิดา
วัฒนธรรมร่วมสมัย
2020; Mr.Queen (รักวุ่นวาย นายมเหสีหลงยุค) แสดงโดย คิม จ็อง-ฮย็อน
ลัทธิเริงรมณ์
ลัทธิเริงรมณ์ (Decadent movement) คือขบวนการศิลปะ และ ขบวนการวรรณกรรมของปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของยุโรปตะวันตกโดยเฉพาะในฝรั่งเศส
บทนำ
“Decadence” หรือ “ความเริงรมณ์” เป็นชื่อที่เดิมตั้งขึ้นในทางแดกดันโดยนักวิพากษ์ต่อนักเขียนหลายคนในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้เทิดทูนความมีเล่ห์กลเหนือทัศนคติอันปราศจากมายาเกี่ยวกับธรรมชาติของกลุ่ม จินตนิยม ผู้อยู่ในกลุ่มนำคำดังกล่าวมาใช้ด้วยความยินดีและเรียกตนเองว่า “Decadents” โดยทั่วไปแล้วงานของผู้ดำเนินตามแนวลัทธิเริงรมณ์จะมีอิทธิพลมาจากนวนิยายกอธิค และ จากกวีนิพนธ์และนวนิยายที่เขียนโดยเอดการ์ อัลเลน โพและมีความสัมพันธ์กับลัทธิสัญลักษณ์นิยม และ/หรือ ลัทธิสุนทรียนิยม
ปรัชญาของความเริงรมณ์และความฟุ้งเฟ้อมีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยเฉพาะจากชาร์ลส์ เดอ เซคองดัต บารอนแห่งมงต์เตส์คิว และถือกันว่าเป็นคำเสียดสีหลังจากนักวิพากษ์Désiré Nisardใช้ในการวิจารณ์วิกตอร์ อูโก และ ศิลปะจินตนิยมโดยทั่วไป ศิลปินจินตนิยมรุ่นต่อมาเช่นทีโอฟีล โกติเยร์ และ ชาร์ลส์ โบเดอแลร์ใช้คำนี้ด้วยความภูมิใจว่าเป็นการหันหลังให้กับสิ่งที่เรียกกันว่าเป็นความก้าวหน้าอันไม่น่าสนใจ ในคริสต์ทศวรรษ 1880 กลุ่มนักเขียนชาวฝรั่งเศสเรียกตนเองว่า “Decadents” นวนิยายคลาสสิกจากโยริส-คาร์ล อุยส์มองส์นักเขียนของกลุ่มนี้ ชื่อ “À rebours” ถือกันว่าเป็นนวนิยายดีเด่นของลัทธิเริงรมณ์เรื่องแรก แต่ผู้อื่นกล่าวว่างานของชาร์ลส์ โบเดอแลร์เป็นจุดเริ่มต้น ลัทธิเริงรมณ์ในปัจจุบันถือกันว่าเป็นลัทธิที่คาบระหว่างศิลปะจินตนิยม กับ สมัยใหม่นิยม
ในบริเตนบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับลัทธิเริงรมณ์คือออสคาร์ ไวล์ด
องค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต
องค์การกำหนดหมายเลขอินเทอร์เน็ต (Internet Assigned Numbers Authority, ย่อ: IANA) เป็นหน่วยงานซึ่งควบคุมดูแลการจัดสรรหมายเลขไอพีทั่วโลก การจัดสรรหมายเลขระบบอิสระ การจัดการ root zone ในระบบการตั้งชื่อโดเมน ประเภทสื่อ ตลอดจนหมายเลขและสัญลักษณ์อื่นที่เกี่ยวข้องกับโพรโทคอลอินเทอร์เน็ต IANA ดำเนินการโดย ICANN
พรรคชาติประชาชน (พ.ศ. 2522)
พรรคชาติประชาชน หรือ กลุ่มชาติประชาชน พรรคการเมืองที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2522 มี ร.ต.บุญยง วัฒนพงศ์ เป็นหัวหน้าพรรคและมีคณะกรรมการบริหารพรรคที่สำคัญ เช่น นายวัฒนา อัศวเหม, นายมั่น พัธโนทัย, นายพินิจ จันทรสุรินทร์ เนื่องจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2522 ถูกกำหนดขึ้นหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2521 แต่ยังไม่มีกฎหมายว่าด้วยพรรคการเมืองออกมาบังคับใช้ ดังนั้น บทเฉพาะกาลของรัฐธรรมนูญจึงยกเว้นข้อกำหนดเกี่ยวกับการสังกัดพรรคการเมืองของผู้สมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จึงเป็นการรวมตัวอขงนักการเมืองในรูปแบบของ "กลุ่มการเมือง"
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2522
ในการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 พรรคชาติประชาชนได้ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งทั้งสิ้น 36 คนได้ที่นั่งในสภาทั้งสิ้น 13 คน เช่น วัฒนา อัศวเหม (สมุทรปราการ) พินิจ จันทรสุรินทร์ (ลำปาง) เรืออากาศตรีบุญยง วัฒนพงศ์ (อุตรดิตถ์) ดาบชัย อัคราช (สกลนคร) และชูสิน โคนันทน์ (สตูล)
การยุบพรรค
พรรคชาติประชาชนได้ยุบรวมกับ พรรคสยามประชาธิปไตย เมื่อปี พ.ศ. 2526 พร้อมกับ พรรคสยามปฏิรูป
Neothorelia
Neothorelia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Capparaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Neothorelia laotica.
ถิ่นกำเนิดของมันคืออินโดจีน
พระเจ้าสีนุโล
พระเจ้าสินุโล (, อี๋: อี๋พินอิน: surp nyier lop)  ทรงเป็นโอรสของพระเจ้าเซผ่อง แห่งเผ่าม่งเส (หนองแส)  พระเจ้าสินุโลเป็นผู้รวบรวมเผ่าทั้ง 6 บริเวณที่ราบสูงรอบทะเลสาบเอ๋อไห่ เข้าด้วยกัน ก่อตั้งเป็นอาณาจักรน่านเจ้า เมื่อ พ.ศ. 1192  (ค.ศ. 649) สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 1217 (ค.ศ. 674)
อ้างอิง
617674