cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549
จังหวัดสมุทรปราการ
1 นายวีระชาติ บุนนาค 2 พล.ต.ท. เผ่าไทย ทองธิว 3 นางพักตร์พริ้ง ลิมปิชาติ 4 น.ส.ศรีประภา สนธิขนธ์ 5 นางอนุสรา ยังตรง 6 นายอธิป หวังในธรรม 7 นางบุญกรอง บุญศรี 8 นายภวิศ ผาสุก 9 นายเสรี หนูวงศ์ 10 นายอุทัย เสน่หา 11 นายสมคิด เรืองอร่าม 12 นายธเนส สุขวัฒน์ 13 นายมั่น พัธโนทัย 14 นางอุดมทัศนีย์ ยังประภากร 15 นายชลอ จองสุข 16 นายประเทือง แสงสังข์ 17 นายวสันต์ งามชื่น 18 น.ส.กุสุมาลย์ ปัจฉิมสวัสดิ์ 19 น.ส.นภาพร ใจบุญ 20 นายพีระพล แพถนอม 21 นายศุภวิชญ์ ปรีชาภักดี 22 นายสุรชัย ชินชัย
จังหวัดสมุทรสาคร
1 นายธนพล วิโรจน์กิจจา 2 นายปรีชา ตงมณี 3 นายสุวิศว์ เมฆเสรีกุล 4 นายวิรัช กลิ่นสุบรรณ์ 5 นายเจี่ย ก๊กผล 6 นายวิรัช เถื่อนยืนยงค์ 7 นายวิชัย แป้นน้อย
จังหวัดสระแก้ว
1 นายเรือง บาดาล 2 พ.ต.อ.วิสิฐต์ นาคะตะ 3 พล.อ.กฤษณ์ เทียมทิพย์ 4 นายวิทยา เทียนทอง 5 นายประพันธ์ บัวศรี 6 นางอรทิชา ทองพรหม 7 นายเพชร บำรุงถิ่น 8 จ.ส.อ.สรวิชญ์ วรเวก 9 นางขวัญเรือน เทียนทอง 10 นายพิสิษฐ์ ศิปเฉลิมวงศ์ 11 นายพรพล เอกอรรถพร
จังหวัดสิงห์บุรี
1 นายกมล สุขคะสมบัติ 2 นายพิภพ ใจเพียร 3 นายวิชัย เทียนถาวร 4 นายท้อน วิจารณ์ปรีชา
จังหวัดสุโขทัย
1 นายอารยะ ชุมดวง 2 นายโด่ง แสวงลาภ 3 นายสุพจน์ อันอารี 4 นางพยุง จิตรธร 5 นายนรินทร์ พานิชกิจ 6 นายธร สุนทรรายุทธ 7 นายสุทธิ เทศกาล
จังหวัดสุพรรณบุรี
1 นายพลสัณห์ โพธิ์ศรีทอง 2 นายนิมิตร สมบูรณ์วิทย์ 3 นายประสิทธิ์ โพธสุธน 4 พล.ต.ต.สมศักดิ์ รักซ้อน 5 น.ส.ศกลรัตน์ สกุลรัตน์ 6 นายจำรอง อาจคงหาญ 7 นายสำเริง เรืองฤทธิ์ 8 นายศรีพล ลิ่มทอง 9 นายสมเกียรติ ทรัพย์สวนแตง 10 พ.ต.อ.ปรีดี เจริญศิลป์ 11 นายศักดิ์สิทธิ์ สร้อยเกลียว 12 นายยุทธ แสงทองดี 13 พ.ต.ท.ละเอียด สนธิกุล
จังหวัดสุราษฎร์ธานี
1 นายมานพ เกษมณี 2 นายธีรพร ทิศทองคำ 3 นายสิทธิพร จริยพงศ์ 4 นายประวิช นิลวัชรมณี 5 นายสุวิทย์ ลิ้มสุวรรณ 6 นายสุทัศน์ อินทชาติ 7 นายหฤษฎ์ จิตต์แสวง 8 นายธีระ โรจนพรพันธุ์ 9 นางนันท์นภัส ช่วยปลอด 10 พ.อ. ไพวงศ์ ชัยชนะ 11 นายวิศาล ศรีมหาวโร 12 นายพาสกร จรูญรัตน์ 13 นายบุญยงค์ จรัสจรูญฤทธิ์ 14 นายดุสิต ปิตะทัต 15 นายอรัญ วงศ์อนันต์ 16 พ.ต.อ. (พ) นิติ จารุจารีต 17 นายเอกราช รอดเจริญ 18 นายสมบุญ ศรีภิรมย์มิตร 19 พล.อ. ฝังพัฒน์ บุญเลี้ยง 20 นายมาณิช อินทฉิม 21 นาวาเอกสุนทร รังสิวรารักษ์ 22 พล.ต.ท. มาโนช ไกรวงศ์ 23 พล.ต.ต. ภูวดล กระแสอินทร์ 24 นายลิขิต มุกดา 25 นายถวัลย์ ชูแก้ว 26 นายหมอหยุ่น ษัษฐบุตร พฤทธิพันธุ์ 27 นายวีรวัฒน์ วรรณศิริ
จังหวัดสุรินทร์
1 นางดวงใจ ปรีชาชนะชัย 2 น.ส.วรวรรณ ศรีตะลานุกค์ 3 นายเสงี่ยม อินทรบุตร 4 นายประสิทธิ์ ตาตินิจ 5 นายเกษมศักดิ์ แสนโภชน์ 6 นายวิชัย ทัศนเศรษฐ 7 นายวรวุธ อยู่ดี 8 นายเสกสรรค์ นิสัยกล้า 9 พ.ต.ท. ทวีป กรวยทอง 10 นายกนกกาญจน์ ควรหา 11 นายเฉลียว สัตตมัย 12 นายประกาย บุญปก 13 นายพนสวัสดิ์ มูลศาสตรสาทร 14 นายสมศักดิ์ เจริญพันธ์ 15 พ.ท. นิรันดร์ จันทร์แดง 16 นายไพฑูรย์ มีกุศล 17 นายเลิศศักดิ์ ทัศนเศรษฐ 18 นางสงวน มุกดาอนันต์ 19 น.ส.ภูริตา มูลศาสตร์ 20 นายประพันธ์ วงศ์คำ 21 นางศิริพร สุเมธารัตน์ 22 นายยรรยง ร่วมพัฒนา 23 นายอนันต์ อริยะชัยพาณิชย์ 24 นายกำชัย เรืองกาญจนเศรษฐ์ 25 นายยงยศ กรองทอง 26 นายเสกสรรค์ แสนภูมิ 27 ร.ต.อ. ปฐม ลิขสิทธิ์ 28 นายประดับ สืบสันต์
จังหวัดหนองคาย
1 นายธีรวัฒน์ ศรีสวัสดิ์ 2 นายสมาน ผานิจ 3 น.พ. มารุต มัสยวาณิช 4 พ.ต.ต. ศราวุฒิ สกุลมีฤทธิ์ 5 นายพิทักษ์ ศรีตะบุตร 6 น.อ. ฐากูร นาครทรรพ 7 นายบุญนำ นิกรเทศ 8 นายพงศ์อินทร์ อินทร์มา 9 นายเฉลิมชัย เอียสกุล 10 นายอัคเนย์ แถวบุญตา 11 พล.ต.ต. ขจร สัยวัตร์ 12 นางสิริรัฐ ชูกลิ่น 13 นายสมยศ ทวีพานิชย์ 14 ร.อ.กันตินันท์ ศังขานนท์
จังหวัดหนองบัวลำภู
1 นายไพรัช นุชิต 2 นางจุรีลักษณ์ รัตนประทีปพร 3 พ.ต. สรชาติ สุวรรณพรหม 4 นายวินิตย์ ผลดี 5 นางอนงค์วิชญา สาริบุตร 6 นายประสิทธิ์ ชินภักดี
จังหวัดอ่างทอง
1 นายสุรพร สรณารักษ์ 2 นายวสุพล เปาอินทร์ 3 นายเพทาย ออประเสริฐ 4 นายแดน เวลาดี
จังหวัดอำนาจเจริญ
1 นายไพรสินธ์ ทองประเสริฐ 2 นายแสวง บุญเข้ม 3 นางสมหญิง บัวบุตร 4 นายสว่าง มุสิกะสาร 5 นายเชาวน์ฤทธิ์ กุมภิโร 6 นายอาคม โสมอินทร์ 7 นายจำรัส ไกยสิทธิ์ 8 นายสมพรชัย คงไชย 9 นายโสนิ สุวรรณี 10 นางจันทร์เพ็ญ ประเสริฐศรี
จังหวัดอุดรธานี
1 นายวิทูล นามคุณ 2 นายมงคล คูสกุล 3 นายเอนก เหลาพร 4 นายขจิต ชัยนิคม 5 พล.ต.ต.ตำรวจตรี ยศ ละม่อม 6 นายชัยพร รัตนนาคะ 7 พล.ต.ท. พิชัย สุนทรสัจบูลย์ 8 นายประจญ กิ่งมิ่งแฮ 9 พ.ต.ท. เจริญ ฤๅชา 10 พ.ต.ท. สุรทิน พิมานเมฆินทร์ 11 นายชาตวิทย์ มงคลแสน 12 นางนิสิต ศักยพันธ์ 13 ร.อ. อัมพร มังกรแก้ว 14 นางอรุณี ชำนาญศิลป์ 15 นายโชคสมาน สีลาวงษ์ 16 นางบังอร สนิทวงศ์ชัย 17 นางทองพูน เสนานคร 18 นายอนันต์ ศรีพันธุ์ 19 นายถาวร จันทรมณี 20 พล.อ. สัมฤทธิ์ นนทะโชติ 21 นายวิเชียร ขาวขำ 22 นายประหยัด พิมพา 23 นายสุพรรณ พลบูรณ์ 24 นายพูลศักดิ์ อยู่ประเสริฐ 25 นายสมศักดิ์ วาทบัณฑิตกุล 26 นายคำจันทร์ จันทน์จำปา 27 ร.ต.อ. วิชัย ทาสี 28 นายชัยรัตน์ โสดา 29 นายชัชวาลย์ ชัยเชาวรัตน์ 30 ว่าที่ ร.ต.ดุสิต พรหมสิทธิ์ 31 นายยงฤดี พูลทรัพย์ 32 นายวัลลภ จันดาเบ้า 33 นายสมคิด หอมเนตร 34 นายเกียงไกร ธนะสีลังกูร 35 นางยุวชิต ศรีปัตติวงศ์
จังหวัดอุตรดิตถ์
1 นายโปรย สมบัติ 2 นางรัชนีวรรณ คล่ำชื่น 3 นายพีระศักดิ์ พอจิด 4 นางมนปวีณ์ มะโน 5 นายโกศล อุ่ยประพัฒน์ 6 พ.ต.ท. พีรพัศ อู่อารีย์ 7 นายสมบูรณ์ พรหมเมศร์
จังหวัดอุทัยธานี
1 นายประเสริฐ มงคลศิริ 2 นายรัฐกร บุญยะคงรัตน์ 3 พล.อ.ธนู ศรียากูล 4 นายวิชัย วิสิทธิ์ 5 นายเรืองเดช เหลืองบริบูรณ์ 6 นายมานิตย์ กันตะวงษ์ 7 นายไพโรจน์ ทุ่งทอง 8 นางบุศย์รินทร์ กวีพราหมณ์
จังหวัดอุบลราชธานี
1 นายสมเกียรติ นัยวิกุล 2 นายเรืองยศ โภคกุลกานนท์ 3 นายวีระศักดิ์ จินารัตน์ 4 นายกุญชร สุธรรมวิจิตร 5 น.ส.นิทรา เทียมสุวรรณ 6 นางช่อลัค ภาสกรไพบูลย์ 7 นายโชคชัย แก้วไชย 8 นายทยากร พลพานิช 9 นายชเวงศักดิ์ เศรษฐมาตย์ 10 นายปฐมพงษ์ เรืองแสน 11 นายยอดยุทธ เดชรุ่งเรือง 12 นายกานต์ กัลป์ตินันท์ 13 นายนิกร วีสเพ็ญ 14 พล.ต.ต. แสวง พรมจิตร 15 นายอนงค์ พิมพ์วงศ์ 16 พ.ท. ชาญชาติ เฟื่องงาม 17 นางอรพิน จำปาเนตร 18 นายสุทวิช สุพรรณ 19 นางเพ็ญพักตร์ ศรีทอง 20 นายวิจิตร ศรีแสง 21 นายทวิทัศน์ ตั้งรพีพากร 22 นางกรุณาภรณ์ เพิ่มทองอินทร์ 23 น.ส.สมพิศ โสภิตะชา 24 พล.ต. สุวิทย์ เลาหะตระกูล 25 นายประมวล อุ่นใจ 26 พล.อ. เสริมศักดิ์ วิเศษไชยศรี 27 นายเสกสรรค์ กอคูณ 28 นายประวี วะลิวงศ์ 29 นายจิรันดร เทพพิพิธ 30 นายไสว ศรีจันทร์ 31 นายอภิชัย เอกศิริ 32 นายโชคศักดิ์ ใจหาญ 33 นายยงยุทธ ภู่กำชัย 34 นายสุวัฒน์ เอนกวิทย์ 35 นายปรีชา ศรีจะบก 36 นายสุริยา ธิศาเวช 37 นายสัมฤทธิ์ เหลาผา 38 นายชูศักดิ์ สุทธิรารักษ์ 39 นายวิสิทธิ์ ศักดิ์สิงห์ 40 นายสมาน บุญล้น 41 นายจำลอง พรมสวัสดิ์
จำนวนสมาชิกวุฒิสภา 200 คน จำนวนผู้สมัคร 1,477 คน
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลัตเวีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลัตเวีย (Latvian Soviet Socialist Republic; Latvijas Padomju Sociālistiskā Republika; Латви́йская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) เป็นหนึ่งในสาธารณรัฐสิบห้าแห่งที่ประกอบกันเป็นสหภาพโซเวียต
สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลัตเวียถูกจัดตั้งเป็นรัฐหุ่นเชิดของสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 (ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2) ในอาณาบริเวณที่ก่อนหน้านั้นเคยเป็นสาธารณรัฐลัตเวียซึ่งเป็นรัฐเอกราช แต่ถูกกองทัพโซเวียตเข้ายึดครองตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ตามถ้อยคำในสนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างเยอรมนีกับสหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียต (สนธิสัญญาโมโลตอฟ–ริบเบนทรอพ)
ด้วยผลจากคำประกาศของซัมเนอร์ เว็ลส์ (เจ้าหน้าที่การต่างประเทศของสหรัฐอเมริกา) ในวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 สหรัฐอเมริกาและประชาคมยุโรปจึงไม่ยอมรับว่าการผนวกลัตเวียเข้ากับสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1940 เป็นการกระทำที่ชอบด้วยกฎหมาย และการรับรองว่าลัตเวียเป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบแห่งที่สิบห้าของสหภาพโซเวียตก็ถูกยับยั้งไว้เป็นเวลาห้าทศวรรษ ในเวลาต่อมา ลัตเวียถูกเยอรมนีนาซีเข้ายึดครองในเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1941 ก่อนที่จะถูกสหภาพโซเวียตยึดกลับคืนในปี ค.ศ. 1944–1945 ถึงกระนั้น ลัตเวียก็ยังมีฐานะเป็นประเทศเอกราช "โดยนิตินัย" โดยบางประเทศยังคงยอมรับคณะทูตและกงสุลซึ่งปฏิบัติหน้าที่ในนามของอดีตรัฐบาลลัตเวียต่อไป
อำนาจปกครองของสหภาพโซเวียตมาถึงจุดสิ้นสุดในช่วงการล่มสลายของสหภาพ รัฐสภาสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตลัตเวียซึ่งได้รับการเลือกตั้งอย่างเป็นอิสระครั้งแรกได้อนุมัติคำประกาศ "ว่าด้วยการฟื้นฟูเอกราชของสาธารณรัฐลัตเวีย" เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1990 โดยกลับมาใช้ชื่อทางการของรัฐลัตเวียว่า สาธารณรัฐลัตเวีย รวมทั้งนำแบบธงและเพลงชาติที่เคยถูกยกเลิกกลับมาใช้อีกครั้ง เอกราชของสาธารณรัฐลัตเวียได้รับการฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ในช่วงที่มีความพยายามรัฐประหารในสหภาพโซเวียต และได้รับการรับรองอย่างสมบูรณ์จากสหภาพโซเวียตในวันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 1991
มนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา
มนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance humanism) คือขบวนการทางปัญญาของยุโรปซึ่งเป็นตัวจักรสำคัญตัวหนึ่งของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เริ่มขึ้นที่ฟลอเรนซ์ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ขบวนการมนุษยนิยมเริ่มขึ้นเมื่อผู้คงแก่เรียนชาวยุโรปเริ่มพบวรรณกรรมภาษาลาตินและกรีกกันขึ้นมาใหม่ ในระยะแรกนักมนุษยนิยมก็เพียงแต่เป็นปัญญาชนหรือครูที่สอนวรรณกรรมภาษาลาติน แต่เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 มนุษยนิยมก็พัฒนาขึ้นมาเป็นหลักสูตรการศึกษา — “หลักสูตรการศึกษามนุษยนิยม” (studia humanitatis) — ที่ประกอบด้วยการศึกษาไวยากรณ์, วาทศาสตร์, ปรัชญาจริยธรรม, กวีนิพนธ์ และประวัติศาสตร์ จากงานที่เขียนโดยผู้ประพันธ์เป็นภาษาลาตินและกรีก
นักมนุษยนิยมมักจะเป็นปฏิปักษ์ต่อขบวนการปรัชญาที่นิยมกันก่อนหน้านั้นที่เรียกว่าอัสสมาจารย์นิยม (Scholasticism) ซึ่งเป็น “ผู้ร่ำเรียน” (schoolmen) ของมหาวิทยาลัยต่างๆ ในอิตาลี, ปารีส, ออกซฟอร์ด และอื่นๆ การศึกษาของกลุ่มอัสสมาจารย์นิยมพัฒนามาจากความสัมพันธ์กับวิทยาศาสตร์และปรัชญาของกรีกโบราณและอาหรับยุคกลาง ตัวอย่างของผู้นำในกลุ่มนี้ก็ได้แก่ทอมัส อควีนาสผู้ที่พยายามสังเคราะห์ปรัชญาของอริสโตเติลในบริบทของลัทธิคาทอลิก แต่แตกต่างจากหลักของมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์ก็ตรงที่นักอัสสมาจารย์นิยมมิได้พึ่งวรรณกรรม หรือ ตำราประวัติศาสตร์จากสมัยกรีกโรมันเท่ากันกับเมื่อมาถึงสมัยมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์ การกลับมาพบและกลับมาให้ความสนใจกับวรรณกรรม และ ตำราประวัติศาสตร์, วาทศิลป์ และ เทวปรัชญาที่ยังไม่ได้รับการศึกษาโดยนักปรัชญาอัสสมาจารย์นิยม ทำให้มนุษยนิยมเรอเนสซองซ์เปลี่ยนแนวทางทางวัฒนธรรมและทางปรัชญาของยุโรปอย่างสิ้นเชิง ทางด้านปรัชญานักมนุษยนิยมเรอเนสซองซ์มักจะเน้นบทเขียนของเพลโต ที่บางชิ้นนำกลับมาจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่เริ่มเสื่อมโทรมลงเป็นครั้งแรก และให้ความสนใจน้อยกว่าในปรัชญาของอริสโตเติลที่ได้รับการศึกษาอย่างลึกซึ้งแล้วโดยนักอัสสมาจารย์นิยมในระหว่างยุคกลางตอนกลางแล้ว
จีรนันท์ มะโนแจ่ม
จีรนันท์ มะโนแจ่ม (เกิด 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) ชื่อเล่น ยุ้ย เป็นนักแสดง พิธีกร ผู้จัดละครชาวไทย อดีตนักแสดงสังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ ได้รับฉายาว่าเป็น "ราชินีนักบู๊" เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการประกวด ดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ปี 2000 พ.ศ. 2543 ได้รับตำแหน่งเป็นดัชชี่เกิร์ล
ประวัติ
จีรนันท์ มะโนแจ่ม เกิดเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ที่ อำเภอพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี สำเร็จการศึกษาจาก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาสื่อสารมวลชน (ปัจจุบันคือคณะเทคโนโลยีการสื่อสารมวลชน) ยุ้ยสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็กก่อนเข้าวงการเธอได้ทำงานต่างๆมากมาย เช่น เด็กเสิร์ฟ, รีเซฟชั่น, เดินสายประกวดต่าง ๆ ปัจจุบันเธอกับเพื่อนได้ร่วมกันเปิดบริษัทสอนการแสดงชื่อ สปีดวัน ที่เปิดสอนให้คนที่สนใจมาสมัครเรียนการแสดงและเวทีประกวดค้นหานักแสดงหน้าใหม่ ดรีมสตาร์เซิร์ท (DREAM STAR SEARCH) โดยจัดประกวดตั้งแต่ปี 2007 - 2010 ประกวดที่ศูนย์การค้าอิมพีเรียลเวิลด์ลาดพร้าว (แต่ปี 2011 ได้ย้ายที่ทำการใหม่มาที่ศูนย์การค้าเดอะสแควร์บางใหญ่ นนทบุรี และได้เปลี่ยนชื่อการประกวดเป็น THE SQUARE DREAM STAR 2011 (เดอะสแควร์ ดรีมสตาร์ 2011)
ปี พ.ศ. 2551 เธอได้เล่นร้ายเต็มตัวเป็นครั้งแรกในละครเรื่องนางทาส ซึ่งเธอได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิง จากงาน Asian Television Awards 2008 จากละครเรื่องนี้ ปี พ.ศ. 2553 ยุ้ยสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะมนุษยศาสตร์สื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ปี พ.ศ. 2558 ยุ้ยได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักแสดงหญิง จาก ละครเรื่อง เนตรนาคราช ซึ่งเป็นรางวัลนักแสดงนำหญิง ครั้งแรกตั้งแต่เข้าวงการบันเทิงมา
ปี พ.ศ. 2562 ยุ้ยสมรสกับ ธัญญ์ ธนากร เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2562
ปี พ.ศ. 2563 เธอได้ออกมาเป็นนักแสดงอิสระหลังอยู่กับช่อง 7 มา 19 ปีโดยละครเรื่องสุดท้ายที่เธอเล่นให้กับทางช่อง 7 คือเรื่อง ตะวันอาบดาว
ผู้จัดละคร
ผลงานละครโทรทัศน์ทั้งหมดในฐานะผู้จัดละคร บริษัท สตาร์เฟรม จำกัด ร่วมกับ ธัญญ์ ธนากร
อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ
ประวัติ
อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ หรือ ดร.อนุวรรตน์ วัฒนพงศ์ศิริ เคยได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบุรีรัมย์หลายสมัย ซึ่งเคยร่วมทีมกับนายเนวิน ชิดชอบ และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีครั้งแรก ได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากนายกรัฐมนตรีลาออก และได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ อีกสมัยหนึ่ง แต่ดำรงตำแหน่งเพียง 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง เนื่องจากการรัฐประหารของพลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลของพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.42)
จากนั้นได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ และได้ย้ายไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัยในช่วงเวลาต่อมา จากนั้นในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 46 ซึ่งนำโดยพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ จึงได้เข้ามารับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ฯ
ดร.อนุวรรตน์ ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลของพลเอกสุจินดา คราประยูร ซึ่งต้องพ้นจากตำแหน่งในเวลาต่อมา อันเนื่องมาจากเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ และได้รับตำแหน่งหัวหน้าพรรคเทิดไท พรรคการเมืองที่เปลี่ยนชื่อมาจากพรรคสามัคคีธรรม ซึ่งเป็นพรรคการเมืองที่นำโดยนายณรงค์ วงศ์วรรณ
ได้รับฉายาจากสื่อมวลชนว่า "ดร.แมลง" อันเนื่องจากจบการศึกษาด้านกีฏวิทยา และเป็นสมาชิกสมาคมกีฏและสัตววิทยาแห่งประเทศไทย
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018 (2018 FIVB Volleyball Women's World Championship) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 18 ของวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก อยู่ภายใต้การกำกับของสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ ซึ่งรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 29 กันยายน – 20 ตุลาคม ค.ศ. 2018 การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ 5 และครั้งที่ 3 ในรอบ 12 ปี. รอบหกทีมสุดท้ายจะจัดขึ้นที่เมืองโยะโกะฮะมะ มีทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 24 ทีม
การแบ่งกลุ่ม
การจับสลากแบ่งกลุ่มจัดขึ้นที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2017 ประเทศญี่ปุ่นฐานะประเทศเจ้าภาพได้รับให้เป็นทีมวางของกลุ่ม A และ 7 ทีมแรกจากอันดับโลก ณ วันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2017 จะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่มโดยใช้วิธีสลับฟันปลาในสองแถวแรกจากอันดับโลก ส่วนที่เหลืออีก 16 ทีมจะถูกจับสลากในสี่แถวถัดไป โดยแต่ละกลุ่มจะมีทีมจากสมาพันธ์เดียวกันไม่เกิน 3 ทีม ตัวเลขในวงเล็บหมายถึงอันดับโลกทีมชุดใหญ่ ยกเว้นประเทศญี่ปุ่นประเทศเจ้าภาพอันดับที่ 6
การถ่ายทอดสด
บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2018 ในทุกนัดการแข่งขันที่วอลเลย์บอลสาวไทยลงแข่ง รวมถึงเทปบันทึกการแข่งขันนัดต่างๆ
แคทเลน แอ็กซ์
แคทเลน แอ็กซ์ (เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) สูง 164 เซนติเมตร เป็นนักแฮนด์บอลในตำแหน่งปีกขวาชาวฟินแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 โดยเล่นให้กับสโมสรทีมชาติฟินแลนด์
ดานี ไบเจนส์
ดานี ไบเจนส์ (เกิดเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1998 สูง 182 เซนติเมตร) เป็นนักแฮนด์บอลชาวเนเธอร์แลนด์ ตำแหน่งหลังกลาง หมายเลข 77 ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรทีมชาติเนเธอร์แลนด์ คลับทีบีวี เลมโก
อ้างอิง
<references group="" responsive="1">
วิกิพีเดียภาษาชูวัช
วิกิพีเดียภาษาชูวัช (Чӑваш Википедийӗ) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาชูวัช ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 โดยบทความที่ 50,000 สร้างขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี
ประวัติศาสตร์
หลังจากสเปนถอนตัวออกไปจากเวสเทิร์นสะฮารา ทั้งสเปน โมร็อกโกและมอริเตเนียได้ร่วมลงนามในสนธิสัญญามาดริดทำให้ทั้งโมร็อกโกและมอริเตเนียต้องการผนวกดินแดนนี้ ไม่มีการยอมรับในระดับนานาชาติต่อการประกาศเอกราชของแนวร่วมโปลีซารีโอ โดยแนวร่วมกล่าวว่าดินแดนนี้เป็นดินแดนของชนพื้นเมืองซาห์ราวี แนวร่วมได้ประกาศตั้งสาธารณรัฐที่บีรละห์ลูในเวสเทิร์นสะฮาราเมื่อ27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 โดยแนวร่วมประกาศว่าต้องการความเป็นเอกภาพภายในดินแดนหลังจากสเปนถอนตัวออกไป บีรละห์ลูยังคงเป็นดินแดนที่ถูกฝ่ายแนวร่วมควบคุมไว้หลังการลงนามในสนธิสัญญาสงบศึก พ.ศ. 2534 โปลีซารีโอกล่าวว่าเมืองเอลอาอายุนที่ถูกโมร็อกโกยึดครองคือเมืองหลวงของสาธารณรัฐ การดำเนินการทางธุรกิจส่วนใหญ่เกิดในค่ายผู้อพยพในแอลจีเรียซึ่งเป็นที่อยู่ของชาวซาห์ราวีลี้ภัย
โครงสร้างรัฐบาล
โครงสร้างสูงสุดของสาธารณรัฐคือประธานาธิบดีแห่งเวสเทิร์นสะฮารา ปัจจุบันคือ นาย บราฮีม กาลี และนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ อับดุลกาเดร์ ตาเลบ อูมัร โครงสร้างรัฐบาลประกอบด้วยสภารัฐมนตรีที่มีนายกรัฐมนตรีเป็นผู้นำ อำนาจตุลาการที่เป็นของประธานาธิบดี และสมัชชาแห่งชาติซาห์ราวีซึ่งมีโฆษกคนปัจจุบันคือ มาห์ฟูด อาลี เบยบา หลังจากมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญใน พ.ศ. 2519 แล้ว ได้มีการแก้ไขอีกหลายครั้ง ได้มีการจัดตั้งระบบศาล ซึ่งมีทั้งศาลท้องถิ่นและศาลสูง แต่เนื่องจากเป็นรัฐบาลพลัดถิ่น โครงสร้างต่าง ๆ จึงไม่ได้ทำงานโดยสมบูรณ์ สถาบันคู่ขนานกับโครงสร้างรัฐบาลอื่น ๆอยู่ในแนวร่วมโปลีซารีโอ ทำให้มีการซ้อนเหลื่อมระหว่างพรรคและสถาบันต่าง ๆ สมัชชาแห่งชาติในปัจจุบันมีบทบาทน้อยมากในการออกกฎหมาย
รัฐธรรมนูญ
รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2542 ของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีมีลักษณะใกล้เคียงกับระบอบรัฐสภาของยุโรป แต่มีบางมาตราที่ดำเนินการไม่ได้จนกว่าจะได้รับเอกราชที่แท้จริง ตามรัฐธรรมนูญ ผู้นำรัฐเป็นเลขาธิการทั่วไปของขบวนการโปลีซารีโอในช่วงเวลาที่เรียกว่าก่อนได้รับเอกราช และเป็นรัฐบาลเฉพาะกาลเมื่อได้รับเอกราช และกำหนดการเปลี่ยนผ่านในระยะแรกหลังได้รับเอกราช โดยสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีได้ประกาศเป็นรัฐบาลของเวสเทิร์นสะฮารา นอกจากนั้นยังกำหนดให้ใช้ระบบพรรคการเมืองแบบหลายพรรคและยอมรับระบบตลาด ได้กำหนดความหมายของชาวซาห์ราวีว่าเป็นชาวอาหรับหรือแอฟริกันที่เป็นมุสลิม และใช้ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ ยอมรับหลักการสิทธิมนุษยชน และแนวคิดสหภาพอาหรับมักเรบและอาหรับทั้งหมด
การยอมรับในระดับนานาชาติ
ในปัจจุบันมี 43 ประเทศที่ยอมรับว่าสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีเป็นตัวแทนของเวสเทิร์นสะฮารา ส่วนใหญ่อยู่ในแอฟริกาและประเทศในโลกที่สาม มีประเทศที่ถอนการรับรองก่อนหน้านี้ออกไป 22 ประเทศ และมี 12 ประเทศที่ระงับความสัมพันธ์ทางการทูต ในปัจจุบันมีสถานทูตของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีใน 13 ประเทศ ในทางตรงกันข้าม กลุ่มประเทศพันธมิตรอาหรับและอีก 25 ประเทศรับรองการผนวกเวสเทิร์นสะฮาราของโมร็อกโก
แม้ว่าจะไม่มีตัวแทนในสหประชาชาติ สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีถือเป็นสมาชิกที่สมบูรณ์ของสหภาพแอฟริกาตั้งแต่ พ.ศ. 2527 โมร็อกโกได้ประท้วงด้วยการลาออกจากสหภาพแอฟริกา และเป็นประเทศเดียวในแอฟริกาที่ไม่ได้เป็นสมาชิกนับตั้งแต่แอฟริกาใต้เข้าเป็นสมาชิกอีกครั้งใน พ.ศ. 2537 นอกจากนั้น สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวียังเป็นสมาชิกพันธมิตรเชิงกลยุทธเอเชีย-แอฟริกาที่มีการชัดประชุมใน พ.ศ. 2548 โดยโมร็อกโกได้ถอนตัวเพื่อประท้วงการเข้าร่วมของสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวี ใน พ.ศ. 2549 สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีเข้าร่วมในการประชุมพรรคการเมืองแห่งลาตินอเมริกนและแคริบเบียน ใน พ.ศ. 2553 สถานทูตสาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีในนิคารากัวได้เข้าร่วมการเปิดประชุมสภาอเมริกากลาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีไม่ได้เป็นสมาชิกทั้งพันธมิตรอาหรับหรือสหภาพอาหรับมักเรบ ซึ่งมีโมร็อกโกเป็นสมาชิก
ปัญหาสิทธิเหนือเวสเทิร์นสะฮารา
ในแผนสันติภาพล่าสุดของสหประชาชาติที่เสนอโดยเจมส์ เบเกอร์และโคฟี อันนัน เลขาธิการทั่วไปแห่งสหประชาชาติได้เสนอแผนเกี่ยวกับเวสเทิร์นสะฮาราให้สาธารณรัฐประชาธิปไตยอาหรับซาห์ราวีถูกแทนที่ด้วยรัฐบาลเวสเทิร์นสะฮารามีระยะเวลา 5 ปี โดยให้โมร็อกโกเป็นที่ปรึกษาก่อนจะได้รับเอกราช แต่แผนนี้ต้องระงับไปเพราะโมร็อกโกไม่เห็นด้วย
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 รัฐบาลโมร็อกโกเสนอให้มีการจัดตั้งเขตปกครองตนเองในเวสเทิร์นสะฮาราและได้เสนอต่อสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเมื่อกลางเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 และนำไปสู่ความพยายามให้มีการเจรจาเพื่อแก้ไขปัญหาทางการเมืองเกี่ยวกับสิทธิเหนือดินแดนเวสเทิร์นสะฮาราแต่ก็เกิดปัญหาขิ้นเมื่อเวสเทิร์นสะฮาราไม่เห็นด้วย
วันทางศาสนาอิสลาม
วันหยุดที่ใช้ ปฏิทินอิสลาม
แม่น้ำวาร์ตา
แม่น้ำวาร์ตา (Warta, ) หรือ แม่น้ำวาร์เทอ (Warthe, ) เป็นแม่น้ำทางทิศตะวันตกและตอนกลางของประเทศโปแลนด์ เป็นสาขาของแม่น้ำโอเดอร์ มีความยาวราว 808.2 km เป็นแม่น้ำสายที่ยาวเป็นอันดับ 2 หากนับจากภายในประเทศ และเป็นอันดับ 3 นับความยาวทั้งสาย แม่น้ำวาร์ตามีพื้นที่ลุ่มน้ำ 54529 km2
บ่อน้ำบาดาล
บ่อน้ำบาดาล (Artesian aquifer) เกิดจากน้ำที่กักเก็บอยู่ในชั้นเห็นเก็บน้ำใต้ดินภายใต้แรงกดดัน เมื่อมีการขุดบ่อลงไปที่ชั้นกับเก็บน้ำนี้ น้ำจะถูกแรงดันไหลออกมาโดยไม่ต้องใช้แรงสูบ
หลักการทำงานของบ่อน้ำบาดาล
ตามกฎของปาสกาลจะคำนวณแรงดันน้ำได้:
โดยที่ \rho นั้นคือความหนาแน่นของของเหลว g คือความเร่งเนื่องจากแรงโน้มถ่วง และ z คือ ระดับความสูง
โครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์
โครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์ (Metal−organic Frameworks: MOFs) หมายถึง โครงข่ายในระดับโมเลกุลที่เกิดจากการสร้างพันธะระหว่างไอออนของโลหะและสารอินทรีย์จนเกิดเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่เป็นโครงข่าย (framework)ต่อเนื่องไม่สิ้นสุดหรือโครงข่ายอนันต์ (infinite framework)โดยทั่วไปสารอินทรีย์มักจะเป็นสารที่เป็นโมเลกุลแข็งเกร็ง (rigid molecule) เช่น กรด 1,4−เบนซีนไดคาร์บอกซิลิก กรด 1,3,5−เบนซีนไตรคาร์บอกซิลิก 4,4’−ไบพิริดีน เป็นต้น วัสดุโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์มีศักยภาพในการนำไปประยุกต์ใช้ในหลากหลายแนว อาทิ การเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา การกักเก็บแก๊ส การคัดเลือกโมเลกุล เป็นต้น ซึ่งปัจจุบันนักเคมีวัสดุสามารถประยุกต์ใช้วัสดุโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์ในระดับอุตสาหกรรมได้แล้ว
โครงสร้าง
โครงสร้างของโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์จัดเป็นโคออร์ดิเนชันพอลิเมอร์ (coordination polymers) ที่เกิดจากโลหะอะตอมกลางสร้างพันธะโคออร์ดิเนตโคเวเลนต์กับลิแกนด์ที่มีอะตอมผู้ให้หลายอะตอม ต่อเนื่องกันไป โดยโครงสร้างที่ขยายต่อเนื่องออกไปอาจจะเป็นโครงสร้างที่มี หนึ่งมิติ สองมิติ หรือ สามมิติ
แนวคิดบัพ−ตัวเชื่อม
การอธิบายโครงสร้างของโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์อาจพิจารณาได้จากแนวคิดเรื่อง บัพ (node) และ ตัวเชื่อม (linker) ซึ่งมองว่าไอออนของโลหะเป็นบัพที่เชื่อมต่อเข้าด้วยกันโดยโมเลกุลของสารอินทรีย์ที่ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อม ปัจจุบัน ได้เกิดเคมีสาขาใหม่คือ เคมีเรกติคิวลาร์ (reticular chemistry) ที่ศึกษาเกี่ยวกับโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์โดยพิจารณาการเชื่อมต่อหน่วยสร้าง (structural building units: SBUs) เข้าด้วยกันโดยพันธะที่แข็งแรงอย่างพันธะโคเวเลนต์ เป็นต้น
เคมีโคออร์ดิเนชันของโลหะ
สมบัติทางเคมีโคออร์ดิเนชันของโลหะอะตอมกลางมีอิทธิพลต่อการกำหนดโครงสร้างของโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์เป็นอย่างมาก เช่น Ag+ มีแนวโน้มที่จะเกิดสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีเลขโคออร์ดิเนชันเท่ากับ 2 หรือมีรูปทรงเรขาคณิตเป็นเส้นตรง ทำให้โคออร์ดิเนชันพอลิเมอร์ที่เกิดจาก Ag+ มีโอกาสเป็นโครงสร้าง 1 มิติสูง ในขณะที่สังกะสี (Zn2+) สามารถเกิดสารประกอบโคออร์ดิเนชันที่มีเลขโคออร์ดิเนชันเท่ากับ 6 หรือมีรูปทรงเรขาคณิตเป็นทรงแปดหน้าได้ดี จึงมีแนวโน้มที่จะเกิดโคออร์ดิเนชันพอลิเมอร์ 2 มิติหรือ 3 มิติได้มากกว่า
โครงสร้างของตัวเชื่อม
สารอินทรีย์ที่ทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมโลหะอะตอมกลางอาจจะเป็นสารกลุ่มกรดคาร์บอกซิลิก (carboxylic acids) เอมีน (amines) เป็นต้น ตัวเชื่อมต้องมีอะตอมผู้ให้มากกว่า 1 อะตอม วางตัวในทิศทางที่จะส่งเสริมให้เกิดโครงสร้างที่ขยายออกไป เช่น กรด 1,4−เบนซีนไดคาร์บอกซิลิก กรดมาโลนิก กรดซักซินิก จัดเป็น ไดโทปิกลิแกนด์ (ditopic ligands) ซึ่งอะตอมผู้ให้หรือหมู่คาร์บอกซิเลตทั้งสองวางตัวอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกัน 180° ในขณะที่ กรด 1,3,5−เบนซีนไตรคาร์บอกซิลิก ซึ่งเป็น ไตรโทปิกลิแกนด์ (tritopic ligands)ที่หมู่คาร์บอกซิเลตวางตัวอยู่ในตำแหน่งที่ทำมุม 120° ทำให้การวางตัวของโลหะอะตอมกลางมีรูปแบบที่แตกต่างกันไป
นอกจากนี้ การใช้ตัวเชื่อมที่มีโมเลกุลแข็งเกร็งจะสามารถทำนายโครงสร้างที่จะได้ง่ายกว่าการใช้ตัวเชื่อมที่มีความยืดหยุ่นมากกว่า
ตัวเชื่อมโดยทั่วไปในโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์
สารอินทรีย์ที่ใช้เป็นตัวเชื่อมในโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์มีหลายชนิด ดังตัวอย่างต่อไปนี้
การจัดจำแนก
นักเคมีวัสดุได้จัดจำแนกสารประกอบโคออร์ดิเนชันออกเป็นชนิดต่างๆโดยพิจารณามิติของการเชื่อมต่อสารอินทรีย์และมิติของการเชื่อมต่อสารอนินทรีย์ ดังนี้
อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมานักเคมีวัสดุไม่มีแนวทางในการเรียกสารประกอบโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์ที่ชัดเจน จนกระทั่ง สหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ หรือ IUPAC ได้มีโครงการสำหรับการจัดจำแนกและเรียกชื่อสารประกอบกลุ่มนี้ให้เป็นไปในทางเดียวกัน และได้ตีพิมพ์ลงในวารสารวิชาการในปี ค.ศ.2012
การประยุกต์ใช้
ในปัจจุบันมีการศึกษาสมบัติของโครงข่ายโลหะ−สารอินทรีย์อย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยใช้เป็นตัวกักเก็บแก๊สไฮโดรเจน ตัวกักเก็บแก๊สมีเทน ตัวคัดเลือกโมเลกุล ตัวเร่งปฏิกิริยาที่จำเพาะเจาะจงต่อสเตอริโอเคมี
รีอะโนวัสติ
รีอะโนวัสติ (РИА Новости) หรือเรียกอย่างสั้นว่า รีอะ (РИА) เป็นสำนักข่าวของรัสเซียที่มีรัฐเป็นเจ้าของ ในวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 2013 โดยกฤษฎีกาของวลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ได้มีการโอนหนี้ ทรัพย์สิน และพนักงานไปยังหน่วยงานรอสซียาเซียกอดเนียที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ และในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2014 รีอะโนวัสติได้รับการจดทะเบียนเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานใหม่
เชฟโรเลต อิมพาลา
เชฟโรเลต อิมพาลา (Chevrolet Impala) เป็นรถยนต์นั่งขนาดใหญ่ (Full-size Car) ที่ผลิตโดยค่ายรถยนต์เชฟโรเลตและเป็นรถธง (รถที่ได้ชื่อว่าดีที่สุดสมบูรณ์แบบที่สุดและเป็นความภาคภูมิใจของค่ายรถยนต์นั้นๆ) ของเชฟโรเลต เริ่มผลิตครั้งแรกใน พ.ศ. 2500 โดยเป็นการแยกรุ่นออกมาจากเชฟโรเลต เบลแอร์ (Chevrolet Bel-Air) และเป็นรถยนต์เก๋งรุ่นที่มีราคาแพงที่สุดของเชฟโรเลตในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2500–2508 แต่ถึงกระนั้น ในช่วงทศวรรษ 1960 มันก็เคยเป็นรถรุ่นที่ทำยอดขายได้สูงที่สุดในสหรัฐอเมริกา และหลังจากนั้น ก็เป็นรถยอดนิยมต่อไปจนถึงช่วงกลางทศวรรษ 1980
รุ่นที่ 1 (ค.ศ. 1957 - 1958)
เบล-แอร์ อิมพาลา มีจุดเด่นในเรื่องของการทาสีภายนอกด้วยสีเขียวโทนใหม่ Emerald Green, การตกแต่งภายในที่เน้นสีขาว, ใช้ไฟท้ายแบบ 6 ดวง และไฟข้างอีก 2 ดวง และตัวถังแบบ Hardtop 2ประตู ที่ผลิตควบคู่ไปกับรถแบบเปิดประทุน 2 ประตู (Convertible)
ส่วนเครื่องยนต์ก็มีให้เลือก 3 แบบ คือ เครื่อง Blue Fame 6สูบ 3900ซีซี, Turbo Fire วี8 4600ซีซี และ W-series Turbo Thrust วี8 5700ซีซี
ตลอดเวลาของการผลิตรุ่นแรกนี้ อิมพาลาจะเป็นเพียงรถเกรดหนึ่งในสังกัดขึ้นตรงรถรุ่นอื่น ยังไม่แยกตัวออกมาเป็นรถรุ่นใหม่ที่เป็นอิสระ แต่ในวงการรถโดยทั่วไป ก็นับรถรุ่น เบล-แอร์ อิมพาลา ว่าเป็น เชฟโรเลต อิมพาลา รุ่นแรก
รุ่นที่ 2 (ค.ศ. 1958 - 1960)
หลังจากกระแสตอบรับของเบล-แอร์ อิมพาลา ดีมาก เชฟโรเลตจึงแยกอิมพาลา ออกมาเป็นรถรถรุ่นใหม่ของเชฟโรเลต คือ เป็น เชฟโรเลต อิมพาลาอย่างเต็มตัว ไม่ขึ้นตรงกับเบล-แอร์ อีกต่อไป และเริ่มผลิตรถแบบ Hardtop 4ประตู รวมถึงคูเป้ 2 ประตู ครอบคลุมความต้องการมากขึ้น มีไฟท้ายแบบ 6 ดวง เรียงตัวกันเป็นรูปทรงแบบ "หยดน้ำตา" (แบบเดียวกับที่ใช้ในรถเชฟโรเลตรุ่นอื่นๆ ในยุคเดียวกัน) ทำครีบหลังขนาดใหญ่ไว้บนไฟท้าย ทำให้หลายคนคิดว่ามันดูคล้ายรถแบ็ตโบมิลของยอดหมนุษย์ Batman ส่วนการตกแต่งภายในจะเน้นโทนสีสดใสเพื่อให้อารมณ์รถสปอร์ต ในช่วงนี้ อิมพาลาได้รับความนิยมอย่างสูงและเป็นรถรุ่นที่มียอดขายสูงที่สุดในสหรัฐอเมริกา และปูทางความสำเร็จให้อิมพาลารุ่นต่อๆ มา ประสบความสำเร็จอย่างสูงต่อไปอีกหลายทศวรรษ
เครื่องยนต์มี 3 ตัวเลือก แบบเดียวกับที่ใช้ในรุ่นที่ 1
รุ่นที่ 3 (ค.ศ. 1960 - 1964)
อิมพาลารุ่นที่ 3 ถูกออกแบบใหม่โดยใช้ชัสซีส์แบบ B-body มีรูปทรงแบบที่เรียบๆ และเหลี่ยม กว่ารุ่นก่อน และมีการผลิตรถรุ่น อิมพาลา เอสเอส (Impala Super Sport) ขึ้น รวมทั้งรถแบบ station wagon ส่วนเครื่องยนต์ ก็ทำออกมา 5 แบบ คือ 3800ซีซี 6สูบ, 4600ซีซี วี8, 5400ซีซี วี8, 6700ซีซี วี8 และ 7000ซีซี วี8 อิมพาลารุ่นที่ 3 ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด ในช่วงปลายของรุ่นที่ 3 ใน ค.ศ. 1964 ปีสุดท้ายของรุ่นที่ 3 เชฟโรเลต สามารถขายอิมพาลาได้กว่า 1 ล้านคันในปีเดียว เป็นยอดขายที่สูงที่สุดเป็นประวัติการณ์ของอิมพาลา
นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 1961 ก็ได้เปิดตัวอิมพาลา เอสเอส (Impala SS) ซื่ง SS มาจากคำว่า Super Sport ซึ่งเน้นเครื่องยนต์ลูกสูบใหญ่ ให้กำลังมาก ถือเป็นตำนานที่สำคัญ ซึ่งได้มีการพัฒนาเคียงคู่กับอิมพาลามาจนถึงปัจจุบัน
ในต่างประเทศ อิมพาลารุ่นที่ 3 นอกจากจะมียอดขายดีแล้ว ยังเป็นกระแสโด่งดังอีกด้วย เช่น วงดนตรีชื่อดังในยุคนั้น คือ เดอะบีชบอยส์ ได้เปิดตัวอัลบั้มเพลงที่มีชื่อว่า 409 ซึ่งมีเนื้อหาถึงความนิยมในรถอิมพาลารุ่นวี8 6700ซีซี (ซึ่งเท่ากับ 409 ลูกบาศก์นิ้ว) หรือแม้แต่ศิลปินสมัยใหม่อย่าง Eazy-E และ Dr. Dre ก็ได้นำอิมพาลารุ่นที่ 3 ไปประกอบการถ่ายทำมิวสิกวีดีโอ
สำหรับในประเทศไทย เชฟโรเลตอิมพาลา รุ่นที่ 3 แบบเปิดประทุน ของหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ กลายเป็นรถเกียรติยศ ที่ใช้ต้อนรับบุคคลสำคัญหลายท่าน ที่สร้างชื่อเสียงให้ประเทศไทย เช่นอาภัสรา หงสกุล และภรณ์ทิพย์ นาคหิรัญกนก เมื่อครั้งรับตำแหน่งนางงามจักรวาล ตลอดกระทั่งนักกีฬาทีมชาติไทย ซึ่งได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เช่นขาวผ่อง สิทธิชูชัย, พเยาว์ พูนธรัตน์, สมรักษ์ คำสิงห์, วิจารณ์ พลฤทธิ์ เป็นต้น
รุ่นที่ 4 (ค.ศ. 1964 - 1970)
อิมพาลารุ่นที่ 4 ก็เป็นอีกรุ่นหนึ่งซึ่งถือได้ว่าประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามในอเมริกา โดยเฉพาะในช่วงแรกๆ ในปี ค.ศ. 1965 เป็นปีที่ 2 ที่อิมพาลามียอดขายทะลุล้านคันในปีเดียว ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลยจนถึงปัจจุบัน เชฟโรเลตได้สร้างรถเกรดหรูหราระดับพรีเมียมของอิมพาลา ชื่อว่า เชฟโรเลต อิมพาลา คาปริซ (Chevrolet Impala Capice) ซึ่งต่อมาก็ได้แยกตัวออกเป็นรถตระกูลใหม่ คือ เชฟโรเลต คาปริซ (Chevrolet Caprice) ซึ่งเป็นรถรุ่นที่หรูหราที่สุด และแพงที่สุดของเชฟโรเลตแทนที่อิมพาลา
ตั้งแต่ค.ศ. 1966 เป็นต้นมา อิมพาลาก็เริ่มเสื่อมความนิยมลงบ้าง ยอดขายรถเปิดประทุนลดลงตกเป็นอันดับสอง รองจาก ฟอร์ด มัสแตง แต่ในภาพรวมก็ยังถือว่ายังประสำความสำเร็จอย่างดี
รุ่นที่ 5 (ค.ศ. 1970 - 1976)
อิมพาลารุ่นที่ 5 ถูกออกแบบใหม่ให้มีขนาดใหญ่ขึ้น จนเป็นรถยนต์ประเภทเก๋งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นประวัติการณ์ของเจเนรัลมอเตอร์ ใช้เครื่องยนต์ขนาดเล็กที่สุดคือ 4100ซีซี 6สูบ และใหญ่ที่สุดคือ 7000ซีซี 8สูบ ทว่าในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1973 ได้เกิดวิกฤติน้ำมันแพงขึ้นระลอกหนึ่ง ราคาน้ำมันพุงสูงขึ้น 3 เท่าในครึ่งปีแรกของวิกฤตการณ์ กระทบยอดขายของรถที่มีขนาดใหญ่ ราคาแพง และใช้น้ำมันมากอย่างอิมพาลาอย่างจัง ในเวลาเพียง 2 ปี นับจากเกิดวิกฤตการณ์ จากที่เคยขายอิมพาลาได้ปีละเกือบล้านคัน ก็เหลือยอดขายเพียง 176,376 คันในปี ค.ศ. 1975
รุ่นที่ 6 (ค.ศ. 1976 - 1985)
ใน ค.ศ. 1985 เชฟโรเลต ได้เลิกผลิตอิมพาลาลงชั่วคราว คงเหลือไว้แต่รถรุ่นเชฟโรเลต คาปริซ ผลิตเป็นรถใหญ่เพียงรุ่นเดียว
รุ่นที่ 7 (ค.ศ. 1993 - 1996)
อิมพาลารุ่นที่ 7 หลังจากหยุดการผลิตไปถึง 8 ปี เชฟโรเลตออกแบบรถใหม่โดยลดความยาวและความกว้างของตัวถังลงเพื่อความทันสมัย โดยปรากฏตัวครั้งแรกในงานดีทรอยท์ออโตโชว์ 1992 และเริ่มผลิตอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1993 อิมพาลารุ่นนี้ มีชื่อเสียงในฐานะรถฟูลไซส์สมรรถนะสูง เครื่องยนต์ที่ใช้เป็นเครื่องยนต์ขนาด 5700ซีซี วี8ปรับปรุงใหม่ มีสมรรถนะสูงกว่าเดิมมาก (กำลัง 260 แรงม้า แรงบิด 450 นิวตันเมตร เร่งความเร็วจาก 0-100 กม./ชม. ได้ใน 7.1 วินาที) จนได้รับความไว้วางใจจากหน่วยงานตำรวจสหรัฐ ที่ได้เลือกใช้ เชฟโรเลต อิมพาลา เป็นรถตำรวจในราชการ ใช้ตั้งแต่การใช้งานพื้นฐานไปจนถึงไล่จับรถผู้ต้องหา และนอกจากนี้ อิมพาลายังได้เปลี่ยนไปใช้ฝาครอบวาล์วแบบเหล็กหล่อ เพิ่มความทนทาน
ใน ค.ศ. 1996 อิมพาลาก็หยุดผลิตไปอีก ครั้งนี้ ถือเป็นการยุติการผลิตอิมพาลาสายพันธุ์แท้ เพราะการผลิตอิมพาลารุ่นต่อไป เป็นการเปลี่ยนชื่อของรถรุ่น เชฟโรเลต ลูมินา (Chevrolet Lumina) มาเป็น เชฟโรเลต อิมพาลา ซึ่งไม่ได้พัฒนามาจากอิมพาลาโดยตรง
รุ่นที่ 8 (ค.ศ. 1999 - 2005)
ดังที่กล่าวไว้ อิมพาลารุ่นที่ 8 ไม่ใช้รถที่พัฒนามาจากตระกูลอิมพาลาโดยตรง แต่เป็นรถรุ่นอื่นที่เปลี่ยนชื่อมาใช้ชื่ออิมพาลา ด้วยเหตุผลทางธุรกิจ และถึงแม้จะใช้ชื่ออิมพาลา แต่พัฒนามาแบบมาจากลูมินา และใช้อะไหล่ของลูมินาทั้งหมด แทบไม่เหมือนอิมพาลาของเดิมแม้แต่น้อย แต่ก็สามารถสานต่อชื่อของอิมพาลาได้อย่างดี
อิมพาลารุ่นที่ 8 เป็นรุ่นแรกของอิมพาลาที่เปลี่ยนไปใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า ในช่วงแรกของการผลิต อิมพาลาใช้เครื่องยนต์ 2 แบบ คือ วี6 3400ซีซี กับ 3800 ซีซี 200 แรงม้า เร่งความเร็วจาก 0-100 กม./ชม. ได้ใน 6.5 วินาที และยังได้มีการออกแบบอิมพาลารุ่นพิเศษ 9C1-9C3 สำหรับใช้งานในหน่วยงานราชการ หน่วยตำรวจ หน่วยดับเพลิง โดยเสริมระบบกันสะเทือนให้แข็งแกร่ง ใช้เครื่องยนต์ วี6 3800ซีซี และนอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์ตัดไฟเพื่อช่วยในการพรางตัวในการสืบราชการ (อุปกรณ์ดังกล่าวมีเฉพาะรถ 9C1-9C3 ที่ขายให้กับราชการเท่านั้น ไม่มีให้ในรถที่ขายให้กับผู้ซื้อทั่วไป)
รุ่นที่ 9 (ค.ศ. 2005 - 2014)
ปัจจุบัน อิมพาลามียอดขายสูงเป็นอันดับที่ 8 ของสหรัฐอเมริกา ที่ถึงแม้จะไม่มากเหมือนเมื่อครั้งยุคทศวรรษ 1960 แต่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จได้ด้วยดี
รุ่นที่สิบ (ค.ศ. 2014 – 2020)
เชฟโรเลต อิมพาลารุ่นที่สิบได้เผยโฉมที่งานนิวยอร์ก ออโต้โชว์ ในปี 2012 เป็นรุ่นปี 2014 อิมพาลารุ่นที่สิบเป็นรถสัญชาติอเมรืกาในรอบ 20 ปีที่ได้รับรางวัลสูงสุดจาก Consumer Reports ด้วยคะแนน 95 จาก 100 คะแนน
อิมพาลารุ่นที่สิบนี้ได้มีขนาดที่ใหญ่ขึ้นจากรุ่นที่แล้ว และใช้แพลทฟอร์มเดียวกันกับคาดิลแลค เอ็กทีเอสเพื่อลดราคาระหว่างรุ่นอิมพาลากับมาลิบูเช่นเดียวกับฟอร์ด ทอรัสและฟอร์ด ฟิวชัน อิมพาลาได้ถูกประกอบที่โอชาวา, ออนแทริโอ, ประเทศแคนาดาและเมืองดีทรอยต์ สหรัฐอเมริกา
ตลาดโลก
ในวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 เชฟโรเลตได้กล่าวว่าจะนำอิมพาลาไปจำหน่ายที่ประเทศเกาหลีใต้เป็นรถส่งออกจากอเมริกาเป็นรุ่นปี 2016 เป็นครั้งแรกที่เชฟโรเลตนำรถยนต์นั่งขนาดใหญ่มาจำหน่ายในตลาดเกาหลี
ในปี พ.ศ. 2562 นี้ General Motors (GM) บริษัทผลิตรถยนต์ยักษ์ใหญ่ของสหรัฐอเมริกาได้ออกมาประกาศว่าในปี 2019 มีโรงงาน 5 แห่งที่ตั้งอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือจะหยุดสายพานการผลิต ซึ่งข่าวนี้ส่งผลสะเทือนต่อวงการยานยนต์เป็นอย่างมากสำหรับโรงงานทั้ง 5 แห่งนั้นตั้งอยู่บนแผ่นดินสหรัฐฯ 4 แห่งได้แก่ Detroit-Hamtramck Assembly, Lordstown Assembly, Baltimore Operations, และ Warren Transmission Operations และอีก 1 แห่งคือโรงงาน Oshawa ตั้งอยู่ในเมืองออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา สำหรับโรงงานในสหรัฐฯ 2 แห่งที่สร้างสรรค์รถยนต์สไตล์ซีดานจะหยุดการผลิตเนื่องจากมียอดขายต่ำลง และนั่นส่งผลให้ปีหน้ามีโรงงานผลิตชิ้นส่วนสำหรับรถซีดาน 2 แห่งจะหยุดการผลิตไปด้วย สำหรับยอดขายที่ลดลงอาจจะมาจากผู้คนกำลังนิยมในรถยนต์ประเภทครอสโอเวอร์เอสยูวี และทาง GM เผยว่า “ความต้องการของลูกค้าในสหรัฐมีการเปลี่ยนแปลง และเพื่อตอบสนองต่อปริมาณของรถยนต์ในตลาดที่ลดลง”
ยุติการผลิต
อย่างไรก็ตามตอนนี้มีข่าวว่าโรงงานจะยังคงเปิดให้บริการจนถึงเดือนมกราคม ปี 2563 โดยจะเปิดตัวเครื่องยนต์ที่ลดมลพิษเช่น Chevrolet Impala และ Cadillac CT6 Buick LaCrosse ซึ่งก็ไม่ได้ผลิตเช่นเดียวกัน นี่เป็นจุดสิ้นสุดของยุคสมัยอย่างแท้จริง รถคันนี้น่าดึงดูดใจสำหรับผู้ที่รู้สึกว่าไฟฟ้าไม่สามารถตอบสนองความต้องการของพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์ รุ่น 2019 สามารถเดินทางได้ในระดับ EPA 53 ไมล์โดยเสียค่าใช้จ่ายก่อนที่เครื่องยนต์แก๊สจะเริ่มทำงานเพื่อให้รถเคลื่อนที่ ทำให้รถอิมพาลาต้องยุติสายการผลิตลงในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563
บารอน
บารอน (Baron) หรือสตรีเรียก บารอเนส (Baroness) เป็นบรรดาศักดิ์ของขุนนางที่ใช้กันในยุโรป ซึ่งในระบบบรรดาศักดิ์ของสหราชอาณาจักร บารอนจัดอยู่ในลำดับล่างสุดต่ำกว่าไวเคานต์ ซึ่งเขตการปกครองในอำนาจของบารอนตามระบบเจ้าขุนมูลนาย ได้ถูกยกเลิกไปแล้วในปัจจุบันแต่ยังคงสืบตระกูลได้อยู่ ในสมัยกลาง บารอนเป็นผู้ที่ได้รับตำแหน่งการปกครองโดยตรงจากพระเจ้าแผ่นดินเพื่อปกครองดินแดน และจะต้องส่งบรรณาการเป็นกองกำลังทหารและอัศวิน เพื่อช่วยรบในนามของกษัตริย์
เยฟเกนี ปรีโกจีน
แม้จะปฏิเสธความสัมพันธ์กับวากเนอร์มาโดยตลอด แต่เมื่อเดือนกันยายน 2022 เขาได้ยอมรับว่าตนเป็นผู้ก่อตั้งของวากเนอร์กรุ๊ป  เขาระบุว่าตนเองได้ก่อตั้งวากเนอร์ขึ้นเมื่อปี 2014 เพื่อสนับสนุนกองกำลังของรัสเซียในสงครามที่ดอนบัส การยอมรับนี้เป็นผลสืบเนื่องมาหลังวิดีโอไวรอลที่แสดงปรีโกจีนในเรือนจำแห่งหนึ่งในสาธารณรัฐมารีเอลที่กำลังเกณฑ์นักโทษไปเป็นทหารให้กับวากเนอร์ และสัญญาว่าจะให้อิสรภาพหลังเป็นทหารให้กับวากเนอร์ครบหกเดือน
ปรีโกจีนยังปฏิเสธถึงการแทรกแซงการเลือกตั้งของสหรัฐโดยรัสเซียมาอย่างยาวนาน กระทั่งในเดือนพฤศจิกายน 2022 เขายอมรับว่าตนมีบทบาทในปฏิบัติการที่เกี่ยวข้อง โดยระบุว่าจะยังดำเนินการต่อไป
ลานสเก็ตน้ำแข็งโอลิมปิกเจมส์ บี. เซฟฟิลด์
'''ลานสเก็ตน้ำแข็งโอลิมปิกเจมส์ บี. เซฟฟิลด์''' (James B. Sheffield Olympic Skating Rink) เป็นลานสเก็ตน้ำแข็งตั้งอยู่ที่เลคพลาซิด นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ในปี ค.ศ. 1932 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของโอลิมปิกฤดูหนาว 1932
บลัว
บลัว (Blois) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลัวเรแชร์ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส เมืองบลัวตั้งอยู่ทางตอนกลางของฝรั่งเศสบนฝั่งแม่น้ำลัวร์ระหว่างออร์เลอ็อง กับตูร์
ฮารูโยะ ชิมามูระ
ฮารูโยะ ชิมามูระ เป็นนักวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น เล่นลีกอาชีพให้กับสโมสรเอ็นอีซีเรดร็อกเก็ตส์ เธอเริ่มเล่นให้กับทีมชาติครั้งแรกในการแข่งขัน มอนเทร็กซ์ วอลเลย์ มาสเตอร์ ในเดือนพฤษภาคม ปี 2013
สรยุทธ สุทัศนะจินดา
ประวัติ
สรยุทธเกิดวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 เป็นบุตรคนที่ 2 จากทั้งหมด 3 คนของสมศักดิ์ และวิชชุดา สุทัศนะจินดา (แซ่โล้) มีพี่สาวชื่อ สุกัญญา น้องสาวชื่อ สุภาวดี
สรยุทธเข้าศึกษาในโรงเรียนอำนวยศิลป์ เป็นรุ่นที่ 57 เคยไปทะเลาะวิวาทจนกระทั่งถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุม ส่งผลให้ต้องไปใช้ชีวิตในบ้านเมตตา 15 วัน ก่อนจะกลับตัวกลับใจในการตั้งใจเรียนจนจบชั้นมัธยมศึกษา และสำเร็จการศึกษานิเทศศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ (เกียรตินิยมอันดับ 1) เมื่อปี พ.ศ. 2530
สรยุทธเริ่มทำงานด้านสื่อครั้งแรกในสังกัดหนังสือพิมพ์ เดอะ เนชั่น เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 โดยทำข่าวสายรัฐสภาเป็นเวลาสองปี และทำข่าวสายทำเนียบรัฐบาลอีกสองปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 ได้ประจำในกองบรรณาธิการ ในตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้าข่าวการเมือง และในปี พ.ศ. 2537 ได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นหัวหน้าข่าวการเมือง ในปี พ.ศ. 2540 ได้มาเป็นบรรณาธิการข่าว และจัดรายการวิเคราะห์ข่าวให้สถานีโทรทัศน์ช่องต่าง ๆ รวมถึงช่องไอทีวีที่เนชั่นไปร่วมผลิตรายการข่าวให้ในขณะนั้น สุดท้ายเป็นรองบรรณาธิการบริหาร หนังสือพิมพ์ เดอะ เนชั่น
นอกจากการเป็นผู้ดำเนินรายการแล้ว สรยุทธยังดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ บริษัท ไร่ส้ม จำกัด (ผลิตรายการโทรทัศน์) และบริษัท ชัดถ้อยชัดคำ จำกัด (รับจัดงานและกิจกรรม)
ชีวิตส่วนตัว สรยุทธสมรสกับเพียงจันทร์ ว่องวิชชุเวทย์ พนักงานอิสระ (Freelance) ของสำนักพิมพ์เนชั่นบุ๊คส์
หลังออกจากเรือนจำ ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2564 สรยุทธได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาฝ่ายข่าวให้แก่ผู้อำนวยการช่อง 3 เอชดี
คดีไร่ส้ม
เมื่อปลายปี พ.ศ. 2550 บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) เข้าร้องทุกข์ที่สถานีตำรวจนครบาลห้วยขวางให้ดำเนินคดีกับพนักงาน บมจ.อสมท จำนวน 2 คน ในข้อหากระทำผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยความผิดของพนักงานในองค์การหรือหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2502, บริษัท ไร่ส้ม จำกัด รวมถึงสรยุทธในฐานะกรรมการผู้จัดการ ในฐานสนับสนุนเจ้าพนักงานของรัฐกระทำผิดด้วยการยักยอกเงินค่าโฆษณาเกินเวลาในรายการ "คุยคุ้ยข่าว" ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ทำให้ บมจ.อสมท ได้รับความเสียหายจากค่าโฆษณาเป็นเงิน 138,790,000 บาท และ สน.ห้วยขวาง ส่งสำนวนทั้งหมดให้คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 ก่อนที่ ป.ป.ช. จะชี้มูลความผิดสรยุทธ ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2555
อย่างไรก็ตาม จากความหวาดวิตกกังวลของผู้ต้องขังในเรือนจำต่อสถานการณ์การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย จนเกิดเหตุการณ์ผู้ต้องขังหนีออกและเผาเรือนจำที่จังหวัดบุรีรัมย์ กรมราชทัณฑ์จึงต้องกอบกู้ความน่าเชื่อถือ โดยนำสรยุทธมาจัดรายการ "เรื่องเล่าชาวเรือนจำ" เพื่อให้ความรู้แก่ผู้ต้องขัง จนสถานการณ์ที่เรือนจำในเวลาต่อมาค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ ทำให้ในเวลาต่อมา สรยุทธได้เลื่อนชั้นเป็นผู้ต้องขังชั้นเยี่ยม ได้รับการลดวันต้องโทษตามพระราชกฤษฎีกาพระราชทานอภัยโทษ 2 ครั้ง และได้รับการพักโทษเป็นกรณีพิเศษเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2564 โดยติดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ติดตามตัวไว้ที่ข้อเท้าซ้าย จนกระทั่งได้รับการพระราชทานอภัยโทษอย่างสมบูรณ์ในวันที่ 28 กรกฎาคม ปีเดียวกัน
กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภทบุคคลหญิง สโลปสไตล์
กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภทบุคคลหญิง สโลปสไตล์ เป็นการแข่งขันกีฬาสโนว์บอร์ดที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 18 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Leysin Park & Pipe ซึ่งการแข่งขันกีฬาสโนว์บอร์ดครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 22 คน จาก 15 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Evy Poppe นักกีฬาจากประเทศเบลเยียม
อุปราช
อุปราช หรือ "ไวซรอย" (viceroy) เป็นตำแหน่งที่แต่งตั้งโดยพระมหากษัตริย์เพื่อให้ปกครองเขต แว่นแคว้น หรืออาณาจักร เป็นผู้สำเร็จราชการในพระปรมาภิไธยของพระมหากษัตริย์ มาจากภาษาละติน "vice-" แปลว่า ผู้แทน กับภาษาฝรั่งเศส "roi" แปลว่าพระมหากษัตริย์ หากอุปราชเป็นสตรี จะเรียกว่า "ไวซแรน" ซึ่งใช้เรียกพระชายาของอุปราชด้วย
ตำแหน่งอุปราชในไทยเรียกว่ากรมพระราชวังบวรสถานมงคล
11 พฤษภาคม
วันที่ 11 พฤษภาคม เป็นวันที่ 131 ของปี (วันที่ 132 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 234 วันในปีนั้น
อินส์บรุค
อินส์บรุค (Innsbruck) เป็นเมืองหลวงของรัฐทีโรล ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำอินน์ กลางหุบเขาของเทือกเขาแอลป์ ซึ่งสามารถมองเห็นยอดเขาสูงได้แก่ นอร์ดเคทเทอ (Nordkette, สูง 2,334 เมตร) อยู่ทางตอนเหนือของเมือง ยอดพัทแชร์โคเฟิล (Patscherkofel, สูง 2,246 เมตร) และแซร์เลส (Serles, สูง 2,718 เมตร) ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง เมืองอินส์บรุคมีชื่อเสียงในด้านเป็นศูนย์กลางของกีฬาฤดูหนาว ซึ่งเมืองแห่งนี้เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาฤดูหนาวหลายครั้ง ได้แก่ โอลิมปิกฤดูหนาว 1964 และ 1976 พาราลิมปิกฤดูหนาว 1984 และ 1988 รวมถึงโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาวที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2012 ทำให้อินส์บรุคเป็นเมืองแรกของโลกที่ได้จัดกีฬาโอลิมปิกถึง 3 ครั้ง อินส์บรุคมีพื้นที่ 104.91 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันมีประชากร 121,791 คน
คำว่า อินส์บรุค (Innsbruck) มาจากคำว่า Inn ซึ่งเป็นชื่อแม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง รวมกับ bruck ที่มาจากคำว่า Brücke ซึ่งเป็นคำในภาษาเยอรมันหมายถึง สะพาน ดังนั้นชื่อเมืองจึงมีความหมายว่า สะพานข้ามแม่น้ำอินน์
เมืองพี่น้อง
อินส์บรุคมีเมืองพี่น้องได้แก่
กีฬาโปโลน้ำหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันกีฬาโปโลน้ำหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันโปโลน้ำเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 8 ทีม แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 1 ทีม การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่
หน่วยซีลราชสิทธฯ
หน่วยซีลราชสิทธฯ เป็นกลุ่มการเคลื่อนไหวทางการเมือง ซึ่งเกิดจากการรวมตัวของนักศึกษาอาชีวะ ที่มีจุดยืนในการปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์
ประวัติ
หน่วยซีลราชสิทธฯ เริ่มต้นชุมนุมครั้งแรกจากสมาชิกจำนวน 280 คน และเคยได้รับการขอกำลังจากสุเทพ เทือกสุบรรณ ในการทำหน้าที่ตั้งด่านตรวจที่ศาลาแดง ซึ่งหน่วยนี้ยืนยันว่าไม่มีอาวุธใด ๆ ในการร่วมชุมนุม
ส่วนข้อมูลจากชุดสืบสวนนครบาล และรายงานพิเศษของโพสต์ทูเดย์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ระบุว่า หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เรียนรู้ทักษะการใช้ปืนสั้นมาพอสมควร พวกเขามีรถขนเงินที่ใช้ในการปฏิบัติการพิเศษช่วงสถานการณ์ไม่ปกติ รวมถึงเป็นกองกำลังติดอาวุธ และการ์ดอาสา ซึ่งสมาชิกที่เป็นศิษย์เก่าและปัจจุบันได้ร่วมกันเพื่อปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์
เดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 หน่วยซีลราชสิทธฯ ได้กำหนดการจัดกิจกรรม "อาชีวะปกป้องสถาบัน" เนื่องในวันปิยมหาราช ณ ลานพระราชวังดุสิต กรุงเทพมหานคร
กิจกรรมอาสา
หน่วยซีลราชสิทธฯ ยังมีส่วนร่วมในการรายงานความคืบหน้าของปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง โดยเพจเฟซบุ๊กของหน่วยซีลราชสิทธฯ ได้เผยคลิปการทำหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หลายฝ่าย รวมถึงภาพปรากฏการณ์น้ำบริเวณถ้ำหลวงนางนอนและถ้ำทรายทองที่เป็นสีเขียวมรกตเช่นในอดีต
อัสติน
อัสติน (อังกฤษ:ASTIN;เกาหลี:아스틴) เป็นกลุ่มบอยแบนด์เกาหลีใต้ ภายใต้สังกัด คิงท็อปเอนเตอร์เทนเมนต์ เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2019 พร้อมอัลบั้ม “Mirror Mirror” ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิก 7 คนคือ จินกยู, ซึงจุน, ฮงอิล, จองฮุน, มีร์, เยรัม และ ฮย็องซอก
ฉู่ จินหลิง
ฉู่ จินหลิง (楚金玲; 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1984 –) เป็นนักวอลเลย์บอลชาวจีน ฉู่เล่นให้แก่สโมสรมณฑลเหลียวหนิง และเป็นนักวอลเลย์บอลทีมชาติ
ปลากุดสลาด
ปลากุดสลาด, ปลากุดสลาก หรือ ปลาอุณรุท (coral grouper, coral trout) เป็นปลาทะเลในสกุล Plectropomus ในวงศ์ปลากะรัง (Serranidae)
การจำแนก
ปลากุดสลาดจำแนกได้เป็น 7 ชนิด ได้แก่
ประเทศสเปนในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศสเปน จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสเปนเป็นตัวแทนประเทศสเปนในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 6 คน ใน 3 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
อินเตซาซันปาโอโล
อินเตซาซันปาโอโล (Intesa Sanpaolo S.p.A.) เป็นบริษัทธนาคารสัญชาติอิตาลี เกิดจากการรวมตัวกันของธนาคารบังกาอินเตซาและธนาคารซันปาโอโลอีมีเมื่อปี ค.ศ. 2007 มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ตูริน ประเทศอิตาลี เป็นธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลีในปี ค.ศ. 2014 เมื่อวัดด้วยมูลค่าตามราคาตลาด และมีทรัพย์สินรวมมากเป็นอันดับสองของอิตาลี นอกจากนี้ ธนาคารยังขยายกิจการไปยังยุโรปตะวันออก ตะวันออกกลาง และแอฟริกาตอนเหนืออีกด้วย
มารยาท
มารยาท (อังกฤษ: Etiquette) หรือ จรรยา, จริยา, มรรยา เป็นประมวลพฤติกรรมซึ่งวางกรอบความคาดหมายสำหรับพฤติกรรมทางสังคมตามบรรทัดฐานตามปกติร่วมสมัยภายในสังคม ชนชั้นทางสังคมหรือกลุ่มหนึ่ง
มารยาทเป็นหลักการบ่งบอกว่าสิ่งใดควรกระทำหรือไม่กระทำ และจะกระทำอย่างไรในสถานการณ์ที่กำหนด มารยาทบางข้อก็มีเหตุผลรองรับตัวอย่างเช่น เมื่อพบเจอผู้ใหญ่หรือผู้อาวุโสก็ต้องสวัสดีหรือเดินสวนกันผู้อาวุโส ก็ต้องหยุด เพื่อเป็นการนอบน้อมและให้เกียรติแก่ผู้อาวุโสเหล่านั้น.ในพจนานุกรม​มีความหมายว่ากริยาที่ถือว่า​เรียบร้อย​ มารยาทก็ว่า.
จังหวัดโอแวร์ญ
โอแวร์ญ (Auvergne; Auvèrnhe, Auvèrnha) เป็นอดีตจังหวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณทางตอนกลางใต้ของประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน เดิมเป็นอาณาจักรที่ปกครองโดยเคานต์แห่งโอแวร์ญ ในปัจจุบันจังหวัดโอแวร์ญใกล้เคียงกับบริเวณทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมของแคว้นโอแวร์ญ
ดิ โอ.ซี.
ดิ โอ.ซี. (The O.C.) เป็นละครชุดทางโทรทัศน์อเมริกันประเภทนาฏกรรมวัยรุ่น ออกอากาศทางเครือข่ายฟอกซ์ในสหรัฐอเมริกาตั้งแต่วันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2003 ถึง 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 กินความยาวทั้งสิ้นสี่ฤดูกาล ละครชุดนี้มีจอช ชว็อซ (Josh Schwartz) เป็นต้นคิด
เนื้อหาว่าด้วยชีวิตของวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งและครอบครัวซึ่งพำนักอยู่ ณ ชุมชนชายหาดนิวพอร์ตในเทศมณฑลออเรนจ์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ตัวละครหลัก คือ ไรอัน แอตวูด (Ryan Atwood) ชายหนุ่มซึ่งครอบครัวแตกแยก และกลายเป็นบุตรบุญธรรมของแซนดี โคเฮน (Sandy Cohen) กับ เคอร์สเตน โคเฮน (Kirsten Cohen) หญิงชายเศรษฐีใจบุญซึ่งมีบุตรชายอยู่แล้ว คือ เซท โคเฮน (Seth Cohen) ไรอันกับเซทมักใช้เวลาสานสัมพันธ์กับหญิงสาวหลายคน เช่น มาริสซา คูเปอร์ (Marissa Cooper) หญิงข้างห้อง ซัมเมอร์ รอเบิตส์ (Summer Roberts) หญิงที่เซทหลงรักมาแต่เด็ก และ เทย์เลอร์ ทาวน์เซนด์ (Taylor Townsend) หญิงช่างจ้อ แนวเรื่องนั้นเกี่ยวกับการขัดกันทางวัฒนธรรมระหว่างสกุลโคเฮนที่มีแนวคิดแบบโลกสวย กับชุมชนชายหายนิวพอร์ตที่มีแนวคิดแบบโลกห่วย ใจแคบ และวัตถุนิยม
เมลิสซา รอเซนเบิร์ก (Melissa Rosenberg) ประพันธ์บทละครเรื่องนี้ ละครเปิดตัวโดยมียอดชมสูง ทั้งกลายเป็นหนึ่งในละครยอดนิยมประจำช่วงปี ค.ศ. 2003– 2004 นอกจากนี้ ยังเป็นที่กล่าวถึงว่า เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมแบบป็อป และเป็นที่ตอบรับในทางบวกจากนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ ทว่า เมื่อฉายไปเรื่อย ๆ ยอดชมก็ตกลงอย่างหนัก เป็นเหตุให้เลิกผลิตไปในต้นปี ค.ศ. 2007 แม้มีการเข้าชื่อบนโลกอินเทอร์เน็ตเพื่อขอให้ทำต่อ และมีผู้ลงชื่อถึงเจ็ดแสนคนก็ตาม
ปากเซ
นครปากเซ (ນະຄອນປາກເຊ) เป็นเมืองเอกของแขวงจำปาศักดิ์ อยู่ริมแม่น้ำโขง เป็นเมืองใหม่พึ่งตั้งได้ไม่นาน เมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำเซโดน ที่บรรจบกับแม่น้ำโขงที่นี่
ปากเซเป็นเมืองที่มีสำคัญทางด้านเศรษฐกิจกับแขวงจำปาศักดิ์ และนับว่าเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของลาวตอนใต้ มีประชาชนหลากหลายชนชาติเข้ามาดำรงชีวิตที่เมืองนี้
การเดินทาง
การเดินทางไปเมืองปากเซจากประเทศไทย สามารถทำได้โดยผ่านพรมแดนที่ช่องเม็ก จังหวัดอุบลราชธานี แล้วเดินทางมาตามทางหลวงหมายเลข 10 ของลาว และเมื่อถึงแม่น้ำโขง ก็ต้องข้ามสะพานมิตรภาพลาว-ญี่ปุ่นจึงจะมาถึงเมืองปากเซ ปัจจุบันมีรถประจำทางออกจากจังหวัดอุบลราชธานีมาถึงปากเซโดยตรง จากปากเซถึงช่องเม็ก ระยะทางเพียง 44 กิโลเมตร
แคเทอริน พาร์
แคเทอริน พาร์ (ค.ศ. 1512 - 5 กันยายน ค.ศ. 1548) เป็นพระมเหสีองค์สุดท้ายของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1543 ถึง 1547 หลังจากสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8 สวรรคตก็กลายเป็นสตรีสูงศักดิ์ พระนางเป็นราชินีอังกฤษที่สมรสมากที่สุด
แฟ็ส
แฟ็ส (Fès; فاس; เบอร์เบอร์: ⴼⴰⵙ) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 หรือ 4 ในประเทศโมร็อกโก มีประชากรราว 1 ล้านคน (ค.ศ. 2010) เคยเป็นเมืองหลวงโดยประเพณีของประเทศเป็นเวลาหลายปี เป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์เมืองหนึ่งของศาสนาอิสลาม มีอุตสาหกรรมเครื่องหนัง เป็นเมืองการค้า ได้รับการขนานนามว่า "มักกะฮ์แห่งตะวันตก" และ "เอเธนส์แห่งแอฟริกา"
ปลาโรนันจุด
ปลาโรนันจุด (Giant guitarfish, White-spotted guitarfish, Spotted guitarfish; ) ปลากระดูกอ่อนทะเลขนาดใหญ่ จำพวกปลาโรนัน โดยอยู่ในวงศ์ปลาโรนันยักษ์ (Rhinobatidae)
มีจะงอยปากแหลม หัวดูคล้ายหัวเรือ ครีบอกปลายแหลม ครีบหลังเรียวโค้งอยู่ห่างกัน ครีบหางเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว กลางหลังมีสันขรุขระและแคบ ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลอ่อนหรือสีกากี ลำตัวรวมถึงครีบอกมีจุดสีขาวเป็นดวง ชานครีบอกมีจุดกลมสีดำ ส่วนท้องสีขาว
เป็นปลาโรนันขนาดใหญ่ ขนาดโตเต็มที่โดยเฉลี่ย 250 เซนติเมตร และอาจใหญ่ได้ถึง 3 เมตร อาศัยอยู่ตามลำพังหรือเป็นฝูงเล็ก ๆ ไม่กี่ตัว ตามชายฝั่งและแนวปะการังตอนลึก จนถึงไหล่ทวีป กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำหน้าดิน เช่น ปู, กุ้ง หรือหอย ในน่านน้ำไทยพบได้ทั้งสองฟากฝั่งทะเล แต่เป็นปลาที่พบได้น้อย
ในอดีตถือว่าเป็นปลาโรนันที่เป็นชนิดซับซ้อนกับปลาโรนันชนิดอื่น ๆ คือ ปลาโรนันจุดขาว (R.  djiddensis), ปลาโรนันจมูกกว้าง (R.  springeri) และอาจเป็นไปได้ว่ารวมถึงปลาโรนันจมูกเรียบ (R. laevis )
ไดจิ (ศักราช)
ไดจิ ศักราชของญี่ปุ่น (年号, nengō,, lit. "นามปี") ที่มาหลัง เท็นจิ และมาก่อน เท็นโช. ยุคนี้ เริ่มต้นจาก มกราคม ค.ศ. 1126 ถึง มกราคม ค.ศ. 1131. จักรพรรดิผู้ครองราชย์คือ จักรพรรดิซูโตกุ (崇徳天皇)
โยชิฮิโกะ โนดะ
โยชิฮิโกะ โนดะ (20 พฤษภาคม พ.ศ. 2500 — ) นายกรัฐมนตรีคนที่ 54 ของประเทศญี่ปุ่น สมาชิกพรรคประชาธิปไตยญี่ปุ่น และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในสภาไดเอ็ต (สภานิติบัญญัติแห่งชาติ) เขาได้รับการเสนอชื่อชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนนาโอโตะ คัง หลังได้รับเสียงสนับสนุนในพรรคเหนือกว่าบันริ ไคเอดะ และได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งอย่างเป็นทางการโดยองค์จักรพรรดิเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2554