cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รายชื่อวันสำคัญของไทย
วันหยุดราชการ
ก่อนปี 2559 เคยมีวันหยุดราชการแค่ 16 วัน หลังพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรสวรรคต มีการปรับปรุงรายชื่อวันหยุดโดยคณะรัฐมนตรีในเดือนเมษายน พ.ศ. 2560
ตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล (ดูที่ ). เจ้าหน้าที่รัฐบาลภายใต้กระทรวงกลาโหมและกระทรวงศึกษาธิการอาจหยุดในวันกองทัพไทย (18 มกราคม) และวันครู (16 มกราคม) เช่นกัน (ดู )
วันหยุดธนาคาร
วันหยุดของสถาบันการเงินจัดตั้งโดยธนาคารแห่งประเทศไทย ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากวันหยุดของรัฐบาล ตรงที่ทางธนาคารไม่หยุดในวันพืชมงคลและวันเข้าพรรษา แต่ยังคงหยุดในวันแรงงานแห่งชาติ (1 พฤษภาคม; ดูที่ ) ก่อน พ.ศ. 2559 มีวันหยุดกลางปีของธนาคารในวันที่ 1 กรกฎาคม (ถ้าวันนั้นไม่ตรงกับช่วงสุดสัปดาห์) (ก่อน พ.ศ. 2550 วันเข้าพรรษายังคงเป็นวันหยุด) วันตรุษจีน, อีดิลฟิฏร์ และอีดิลอัฎฮา เป็นวันหยุดของสถาบันการเงินในจังหวัดนราธิวาส, ปัตตานี, ยะลา และสตูล ถ้าวันนั้นไม่ตกอยู่ในช่วงสุดสัปดาห์หรือวันหยุด
วันที่สังเกตการณ์ของชาติ
วันเหล่านี้ ถูกกำหนดโดยรัฐบาล แต่ไม่ถือเป็นวันหยุด และบางเทศกาลจะจัดแค่ภาคเฉพาะ
นีเซฟอร์ เนียปส์
นีเซฟอร์ เนียปส์ (Nicéphore Niépce) ชื่อเกิด โฌแซ็ฟ เนียปส์ (Joseph Niépce; 7 มีนาคม 1765 - 5 กรกฎาคม 1833) เป็นนักประดิษฐ์ชาวฝรั่งเศส เป็นผู้ที่ได้ชื่อว่ามีส่วนในการบุกเบิกการถ่ายภาพ
เนียปส์เกิดในเมืองชาลง-ซูร์-โซน (Chalon-sur-Saône) ในเขตจังหวัดโซเนลัวร์ปัจจุบัน บิดาเป็นทนายผู้มีฐานะ เขามีพี่ชาย 1 คน ชื่อ โกลด (1763-1828) มีน้องสาว 1 คน และน้องชายอีก 1 คน เมื่ออายุได้ 21 ปี เนียปส์ได้ศึกษาที่ Oratorian Brothers เมืองอ็องเฌ ในสาขาวิชาฟิสิกส์และเคมี เมื่อจบการศึกษาแล้ว เนียปส์จึงกลับมาเรียนวิชาการทหาร (National Guard) ที่เมืองชาลง-ซูร์-โซน บ้านเกิด
ในปี 1789 เกิดการปฏิวัติฝรั่งเศสขึ้น เนียปส์ได้ถูกประจำการเป็นทหารอยู่ที่ซาร์ดิเนีย และผลจากการปฏิวัติครั้งนี้ทำให้ทรัพย์สินของครอบครัวส่วนใหญ่เสียหาย แต่ครอบครัวของเขามีบ้านหลังหนึ่งอยู่ใกล้หมู่บ้านชาลง-ซูร์-โซน ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส หลังจากที่เนียปส์ได้ออกจากราชการทหารในปี 1794 เขาแต่งงานกับแอกเนส โรเมโร่ (Agnes Romero) และย้ายมาอยู่ที่เมืองนี้ เมื่อแต่งงานไปได้ 1 ปี ภรรยาของเขาก็ให้กำเนิดบุตร ตั้งชื่อว่า อีซีดอร์ (Isidore; ภายหลังร่วมมือกับหลุยส์ ดาแกร์ ผู้คิดค้น กระบวนการดาแกโรไทป์ เพื่อพัฒนางานถ่ายภาพ) ในขณะนั้น เนียปส์ใช้เวลาในการค้นคว้าทำการทดลองเกี่ยวกับการบันทึกภาพไปด้วย
เนียปส์เสียชีวิตในปี 1833 ในสภาพบุคคลล้มละลาย
งานบุกเบิกการถ่ายภาพ
ปี 1816 เนียปส์ทดลองถ่ายภาพด้วยกล้องรูเข็มที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสยาวด้านละ 4 3/4 นิ้ว โดยใช้สารประกอบของโลหะเงิน เป็นสารไวแสง เขาปิดประตูหน้าต่างหมดทุกบาน เหลือไว้เพียงบานเดียว หันหน้าเลนส์ไปทางหน้าต่างบานนั้น ข้างนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่มีกรงนกแขวนอยู่ เมื่อถ่ายภาพกรงนก ปรากฏว่าได้ภาพที่มีพื้นหลังดำกรงนกสีอ่อนเกือบขาว ทั้งนี้เพราะนอกหน้าต่างมีความสว่างมาก จึงทำให้ภาพกรงนกดูซีดจางกว่าฉากหลัง ภาพที่ได้เรียกภาพ เนกาตีฟ (negative) คือ ได้ภาพสีดำ-ขาว กลับตรงกันข้ามกับวัตถุจริง แต่เขาไม่สามารถทำให้ภาพคงทนถาวรได้ เนื่องจากเนียปส์ไม่ทราบวิธีกำจัดสารไวแสงในบริเวณที่ไม่ถูกแสงออก ซึ่งสารไวแสงในบริเวณดังกล่าวจะค่อย ๆ ดำขึ้น ทำให้ภาพกลายเป็นสีดำไปหมดทั้งภาพ
จังหวัดพัทลุง
พัทลุง เป็นจังหวัดในภาคใต้ตอนล่างของประเทศไทย ห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 860 กิโลเมตร มีจังหวัดที่อยู่ติดกันได้แก่ นครศรีธรรมราช ตรัง สตูล สงขลา และมีพื้นที่ด้านตะวันออกของจังหวัดจรดทะเลสาบสงขลา
ในอดีต พัทลุงเป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์เก่าแก่แห่งหนึ่ง และยังมีสภาพภูมิประเทศทั้งที่ราบ เนินเขา และชายฝั่ง โดยทางทิศตะวันตกของจังหวัด จะเป็นพื้นที่ที่ราบสูงและที่ราบเชิงเขา อันเนื่องมาจากมีพื้นที่ติดต่อกับทิวเขานครศรีธรรมราช ถัดลงมาทางตอนกลางและทางทิศตะวันออกของจังหวัด จรดทะเลสาบสงขลาจะเป็นที่ราบลุ่ม เหมาะแก่การทำการเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำนาข้าว ชาวภาคใต้จะเรียกจังหวัดนี้ว่า "เมืองลุง"
ที่ตั้ง
จังหวัดพัทลุง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของภาคใต้ของประเทศไทย ระหว่างละติจูดที่ 7 องศา 6 ลิปดาเหนือถึง 7 องศา 53 ลิปดาเหนือ และลองจิจูดที่ 100 องศา 5 ลิปดาตะวันออก ห่างจากกรุงเทพมหานครตามเส้นทางสายเอเชีย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41) เป็นระยะทางประมาณ 858 กิโลเมตร และตามเส้นทางรถไฟ ระยะทางประมาณ 846 กิโลเมตร ความยาวของจังหวัดจากทิศเหนือไปทิศใต้ประมาณ 78 กิโลเมตรและความกว้างจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก ระยะทางประมาณ 53 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 3,424.473 ตารางกิโลเมตร หรือ 2,140,296 ไร่ (พื้นดิน 1,919,446 ไร่ พื้นน้ำ 220,850 ไร่) มีเขาที่สูงที่สุดคือเขาเจ็ดยอด อยู่ในเทือกเขาบรรทัด สูงประมาณ 1,260 เมตร
มีอาณาเขตติดต่อ ดังนี้
ประวัติ
พัทลุงเป็นจังหวัดหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย ที่มีประวัติความเป็นมาอันยาวนาน ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ดังปรากฏหลักฐานจากการค้นพบขวานหินขัดในท้องที่ทั่วไปหลายอำเภอในสมัยศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 13–14) บริเวณเมืองพัทลุงเป็นแหล่งที่ได้รับวัฒนธรรมอินเดียในด้านพระพุทธศาสนาลัทธิมหายาน มีหลักฐานค้นพบ เช่น พระพิมพ์ดินดิบจำนวนมากเป็นรูปพระโพธิสัตว์ รูปเทวดาโดยค้นพบบริเวณถ้ำคูหาสวรรค์ และถ้ำเขาอกทะลุ
ในรัชสมัยพระเจ้าทรงธรรม ด๊ะโต๊ะโมกอล ชาวมุสลิมที่อพยพมาจากเมืองสาเลห์ บริเวณหมู่เกาะชวา ซึ่งเป็นต้นตระกูลของสุลต่านสุไลมาน แห่งเมืองสงขลาได้เข้ามาตั้งถิ่นฐานค้าขาย ณ หัวเขาแดง แล้วตั้งประชาคมมุสลิมขึ้น ตรงนั้นอย่างสงบ ไม่มีการขัดแย้งกับชาวเมืองที่อยู่มาก่อน ปักหลักอยู่ยาวนานจนมีผู้คนอพยพมาอาศัยอยู่มากขึ้นในที่สุดก็พัฒนาขึ้นมาเป็นเมืองท่าปลอดภาษี มีเรือสำเภาแวะเข้ามาซื้อ
บทบาทของดะโต๊ะโมกอลได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรศรีอยุธยาด้วยดี พระเจ้าทรงธรรมโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น "ข้าหลวงใหญ่" ผู้ดำรงตำแหน่งนี้ต่อมาคือท่านสุไลมานบุตรชายคนโต มีหน้าที่ปกครองดูแลรักษาความสงบของพื้นที่ตั้งแต่ตอนล่างของนครศรีธรรมราช มาจดเขตปัตตานี ครอบคลุมครึ่งล่างของเมืองตรัง ปะเหลียน พัทลุง และสงขลา นอกจากนี้ก็ต้องเก็บส่วยสาอากรส่งถวายพระเจ้าแผ่นดินที่กรุงศรีอยุธยา ท่านสุไลมานก็ได้ทำหน้าที่นี้เรียบร้อยด้วยดีมาตลอด ต่อมาได้ย้ายเมืองสงขลาจากสทิงพระมายังหัวเขาแดงซึ่งมีชัยภูมิป้องกันตนเองได้ดีกว่า
ในสมัยสุลต่านสุไลมาน บุตรของดะโต๊ะโมกอล ได้ส่ง ฟาริซีน้องชายซึ่งเป็นปลัดเมืองมาสร้างเมืองใหม่ที่เขาชัยบุรี เพื่อป้องกันศัตรูที่จะมาโจมตีเมืองสงขลาทางบก ภายหลังได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นเจ้าเมืองพัทลุง และได้ย้ายเมืองพัทลุงออกจากเมืองสงขลาตั้งแต่นั้น และตั้งเมืองอยู่ที่เขาชัยบุรีตลอดมาจนกระทั่งสิ้นกรุงศรีอยุธยาเมื่อปี พ.ศ. 2310
ในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ ได้มีการย้ายสถานที่ตั้งเมืองอีกหลายครั้งและได้ยกขึ้นเป็นเมืองชั้นโทในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ในช่วงนี้เมืองพัทลุงมีผู้นำที่มีความสำคัญในการสร้างความเจริญและความมั่นคงให้กับบ้านเมืองหลายท่าน อาทิ พระยาพัทลุง (ขุนคางเหล็ก) พระยาวิชิตเสนา (ทองขาว)พระยาอภัยบริรักษ์ (จุ้ย จันทร์โรจน์วงศ์) ส่วนประชาชนชาวเมืองพัทลุงก็ได้มีบทบาทในการร่วมมือกับผู้นำ ต่อสู้ป้องกันเอกราชของชาติมาหลายครั้ง เช่น เมื่อสงครามเก้าทัพ (พ.ศ. 2328 – 2329) พม่าจัดกองทัพใหญ่ 9 ทัพ 1 ใน 9 ทัพ มีเกงหวุ่นแมงยีเป็นแม่ทัพ ยกลงมาตีทางใต้ ตีได้เมืองกระบุรี ระนอง ชุมพร ไชยา และนครศรีธรรมราชตามลำดับ และในขณะที่กำลังจัดไพร่พลอยู่ที่นครศรีธรรมราช เพื่อจะยกมาตีเมืองพัทลุงและสงขลานั้น พระยาพัทลุงโดยความร่วมมือจากพระมหาช่วยแห่งวัดป่าลิไลยก์ ได้รวบรวมชาวพัทลุงประมาณ 1,000 คน ยกออกไปตั้งขัดตาทัพที่คลองท่าเสม็ด จนกระทั่งทัพของสมเด็จกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท วังหน้าในรัชกาลที่ 1 ทรงยกกองทัพมาช่วยหัวเมืองปักษ์ใต้ ตีทัพพม่าแตกหนีไป พระมหาช่วยได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ลาสิกขาแล้วแต่งตั้งเป็นพระยาทุกขราษฎร์ช่วยราชการเมืองพัทลุง นอกจากสงครามกับพม่าแล้วชาวพัทลุงยังมีบทบาทสำคัญในการรักษาความมั่นคงปลอดภัยของประเทศชาติในหัวเมืองภาคใต้ เพราะปรากฏอยู่เสมอว่าทางเมืองหลวงได้มีคำสั่งให้เกณฑ์ชาวพัทลุง พร้อมด้วยเสบียงอาหารไปทำสงครามปราบปรามกบฏในหัวเมืองมลายูเช่น กบฏไทรบุรี พ.ศ. 2373 และ พ.ศ. 2381 ซึ่งบทบาทดังกล่าวนี้สะท้อนให้เห็นความสำคัญของเมืองพัทลุง ทางด้านการเมือง การปกครองในอดีตเป็นอย่างดี
ครั้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ปฏิรูปการปกครองเป็นแบบเทศาภิบาลใน พ.ศ. 2437 และได้ประกาศจัดตั้งมณฑลนครศรีธรรมราชขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2439 ประกอบด้วยเมืองต่างๆ คือ นครศรีธรรมราช พัทลุง สงขลา และหัวเมืองทั้ง 7 ที่เป็นเมืองปัตตานีเดิม สำหรับเมืองพัทลุงแบ่งการปกครองออกเป็น 3 อำเภอ คืออำเภอกลางเมือง อำเภออุดร และอำเภอทักษิณ ขณะนั้นตัวเมืองตั้งอยู่ที่ตำบลลำปำ จนกระทั่ง พ.ศ. 2467 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ย้ายเมืองพัทลุงมาอยู่ที่ตำบลคูหาสวรรค์ในปัจจุบัน เพื่อจะได้อยู่ใกล้เส้นทางรถไฟ และสะดวกในด้านติดต่อกับเมืองต่าง ๆ
จากอดีตถึงปัจจุบัน เมืองพัทลุงได้มีการย้ายเมืองหลายครั้งสถานที่เคยเป็นที่ตั้งเมืองพัทลุงมาแล้ว ได้แก่
ในปี พ.ศ. 2476 ได้มีการจัดระเบียบบริหารส่วนภูมิภาคเป็นจังหวัดและอำเภอ ได้ยกเลิกการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล ทำให้เมืองพัทลุงมีฐานะเป็นจังหวัดหนึ่ง ในปัจจุบันจังหวัดพัทลุง แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 อำเภอ คือ อำเภอเมืองพัทลุง อำเภอควนขนุน อำเภอเขาชัยสน อำเภอปากพะยูน อำเภอกงหราอำเภอตะโหมด อำเภอป่าบอน อำเภอศรีบรรพต อำเภอป่าพะยอม อำเภอบางแก้ว และอำเภอศรีนครินทร์
หน่วยการปกครอง
การปกครองแบ่งออกเป็น 11 อำเภอ 65 ตำบล 670 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดพัทลุง มีการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) เฉพาะรูปแบบทั่วไป ดังนี้
จังหวัดพัทลุงมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จำนวน 74 แห่ง ประกอบด้วย องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) จำนวน 1 แห่ง เทศบาล จำนวน 49 แห่ง (แยกเป็นเทศบาลเมือง จำนวน 1 แห่ง และเทศบาลตำบล จำนวน 48 แห่ง) และองค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) จำนวน 24 แห่ง [ที่มา:สำนักส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดพัทลุง (พฤษภาคม 2564)]
องค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.)
มีองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 แห่ง
ประกอบไปด้วย ฝ่ายบริหารคือ นายก อบจ. พัทลุงพร้อมรองนายกอบจ. (2 ท่าน) เลขานุการนายกอบจ. (3 ท่าน) ที่ปรึกษานายกอบจ. (2 ท่าน) และที่ปรึกษาพิเศษนายกอบจ. (9 ท่าน) และฝ่ายสภา อบจ. พัทลุง โดยมี สมาชิก อบจ. หรือ สจ. 30 ท่าน เป็นประธานสภาและรองประธานสภาคนที่ 1 และคนที่ 2 อีกทั้งได้เลือกสมาชิกเป็นเลขานุการสภาอบจ. (1 ท่าน) ซึ่งแบ่งเขตของทั้ง 11 อำเภอ 65 ตำบล 670 หมู่บ้าน
(การแบ่งเขตเลือกตั้งแต่ละครั้งประกาศโดย กกต.)
เทศบาลเมือง
มีเทศบาลเมือง 1 แห่ง คือ
ชาวนอร์ส
ชาวนอร์ส (Norsemen) เป็นคำที่เคยใช้ในการเรียกกลุ่มชนทั้งกลุ่มที่พูดภาษากลุ่มเจอร์แมนิกเหนือ (North Germanic language) เป็นภาษาแม่ (“นอร์ส” โดยเฉพาะหมายถึงภาษานอร์สโบราณที่เป็นสาขาของภาษากลุ่มเจอร์แมนิกเหนือของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน โดยเฉพาะภาษานอร์เวย์ ภาษาไอซ์แลนด์ ภาษาสวีเดน และภาษาเดนมาร์กแบบโบราณ)
“นอร์สเม็น” หมายความว่า “ผู้มาจากทางเหนือ” และเป็นคำที่ใช้สำหรับชนนอร์ดิกที่เดิมมาจากทางตอนใต้และตอนกลางของสแกนดิเนเวีย ชาวนอร์สได้ตั้งถิ่นฐานและอาณาบริเวณการปกครองในดินแดนต่าง ๆ ที่รวมทั้งบางส่วนของหมู่เกาะแฟโร อังกฤษ สกอตแลนด์ เวลส์ ไอซ์แลนด์ ฟินแลนด์ ไอร์แลนด์ รัสเซีย อิตาลี แคนาดา กรีนแลนด์ ฝรั่งเศส ยูเครน เอสโตเนีย ลัตเวีย และเยอรมนี
“นอร์ส” และ “นอร์สเม็น” หมายถึงประชากรสแกนดิเนเวียของปลายคริสต์ศตวรรษ 8 ถึง 11 ส่วนคำว่า “นอร์มัน” ต่อมาหมายถึงผู้ที่ดั้งเดิมคือผู้มาจากทางเหนือที่ตั้งถิ่นฐานในนอร์ม็องดีในฝรั่งเศส ที่รับวัฒนธรรมและภาษาฝรั่งเศส คำว่า “Norse-Gaels” (เกลลิคต่างประเทศ) เป็นคำที่ใช้เรียก “นอร์ส” ที่มาจากไอร์แลนด์และสกอตแลนด์ผู้ยอมรับวัฒนธรรมเกลส์
ไวกิงเป็นคำทั่วไปที่ใช้สำหรับ “นอร์สเม็น” ในต้นสมัยกลางโดยเฉพาะเมื่อกล่าวถึงการปล้นสดมสำนักสงฆ์ต่าง ๆ ในสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (แฉล้ม อมาตยกุล)
นายหมู่ตรี พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (แฉล้ม อมาตยกุล) เจ้ากรมพระราชอุทยานสราญรมย์ ผู้ริเริ่มตั้งโรงไฟฟ้าและโรงน้ำแข็งในประเทศไทย (พ.ศ. 2393 - พ.ศ. 2459)
ชีวิตส่วนตัว
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (แฉล้ม อมาตยกุล) เกิดเมื่อปีพ.ศ. 2393 เป็นบุตรชายของ พระยากระสาปนกิจโกศล (โหมด อมาตยกุล) กับ คุณหญิงพลอย ไกรฤกษ์ ท่านมีพี่ชาย คือ พระปรีชากลการ (สำอาง อมาตยกุล) และพระยาเพ็ชรพิไชย (เจิม อมาตยกุล)
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานมีภรรยาหลายคน มีเรื่องเล่าว่าเมื่อกลับจากทำงาน ภรรยาของท่านจะมานั่งเรียงกันตลอดสองฝั่งถนนที่อยู่ในบริเวณบ้าน คนหนึ่งรับหมวก ไม้เท้า กระเป๋า ฯลฯ นอกจากนี้ ท่านเป็นคนมีความเด็ดขาด หากภรรยาคนใดดื้อดึง ท่านจะให้บ่าวไพร่เฆี่ยนตีเสมอ ในจำนวนภรรยาทั้งหมด มีภรรยาจำนวน 12 คน ที่มีบุตรธิดากับท่าน รวมบุตรธิดาจำนวน 27 คน คือ อำพัน บูรณศิริ มีบุตรธิดา คือ
คุณหญิงอนงค์ มีบุตรธิดา คือ
หุ่น มีบุตรธิดา คือ
ถมยา มีบุตรธิดา คือ
เนย มีบุตรธิดา คือ
เปรม มีบุตรธิดา คือ
นิ่ม มีบุตรธิดา คือ
ปราง มีบุตรธิดา คือ
เนื่อง มีบุตรธิดา คือ
ลำดวน มีบุตรธิดา คือ
ช่วง มีบุตรธิดา คือ
สง่า มีบุตรธิดา คือ
ในปัจจุบัน ท่านมีบุตรหลานที่มีความสามารถหลายท่าน เช่น นายบุญเติม อมาตยกุล ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่ ปูนซีเมนต์ไทย รศ.ปฏิภาณ อมาตยกุล อาจารย์คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ รศ.ดร.เกียรติวรรณ อมาตยกุล อาจารย์คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้ก่อตั้งโรงเรียนอมาตยกุล นายเกียรติพงศ์ อมาตยกุล ประธานแผนกคดีล้มละลายในศาลฎีกา ไชยยศ อมาตยกุล นักร้องในวงดนตรีจุฬารัตน์ ญาณินท์ อมาตยกุล รองอธิบดีกรมสรรพสามิต สมาส อมาตยกุล ผู้ว่าราชการจังหวัด มาริษา อมาตยกุล นักร้องวงสุนทราภรณ์ พ.ต.อ.อิสสร อมาตยกุล ผู้กำกับการตำรวจ และ ว่าที่ร้อยเอก ดร. ศรัณย์ อมาตยกุล นักวิชาการ
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานถึงแก่อนิจกรรมเมื่อพ.ศ. 2459 และได้จัดงานพระราชทานเพลิงศพขึ้นเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2460 ที่เมรุ วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานวอรับศพ ผ้าไตร 1 ไตร ผ้าขาว 4 พับ และเงิน 2000 สตางค์
ชีวิตการทำงาน
พระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน (แฉล้ม อมาตยกุล) ถวายตัวเป็นมหาดเล็กใน รัชกาลที่ 4 เมื่อปีพ.ศ. 2407 โปรดเกล้าฯ ให้ช่วยบิดาทำราชการในโรงกษาปณ์สิทธิการและโรงแก๊ส ท่านชอบการถ่ายรูปและทำโคมลอยอย่างต่างประเทศ
ต่อมาในสมัยของรัชกาลที่ 5 ได้ทรงพระราชทานสัญญาบัตรเป็นหลวงพินิจจักรภัณฑ์ ปลัดกรมโรงกษาปณ์ (กรมกษาปณ์สิทธิการ) ในปีพ.ศ. 2412 โดยเป็นผู้ที่ทรงใช้สอยใกล้ชิดในด้านกิจการสมัยใหม่ในยุคนั้น เช่น การแต่งพระที่นั่งและตำหนักรักษา ในเวลานั้น สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ พระเจ้าน้องยาเธอ และข้าราชการต่าง ๆได้สนิทสนมคุ้นเคยกับท่าน จึงทำให้มีมิตรสหายเป็นจำนวนมาก
พระยาอภิรักษ์ฯ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิศริยาภรณ์มงกุฎสยามชั้นที่ 5 วิจิตรราภรณ์ ภายในปีแรกที่สร้างเครื่องราชอิศริยาภรณ์ และเมื่อปีพ.ศ. 2417 รัชกาลที่ 5 ทรงสร้างสวนสราญรมย์ โปรดให้พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานที่ยังเป็นหลวงพินิจจักรภัณฑ์  เป็นผู้ดูแลควบคุมการก่อสร้าง
ในปีพ.ศ. 2417 ถังโรงทำไฟแก๊สในพระบรมมหาราชวัง ซึ่งอยู่ตรงพระที่นั่งภาณุมาศจำรูญในปัจจุบันเกิดไฟไหม้และระเบิดขึ้น รัชกาลที่ 5ได้โปรดให้ย้ายโรงแก๊สไปสร้างใหม่ที่หน้าวัดสุทัศน์ และฝังท่อใช้ไฟแก๊สทั้งในพระบรมมหาราชวังและถนนในพระนครด้วย โดย รัชกาลที่ 5โปรดให้พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานเป็นผู้บังคับการโรงแก๊สนี้อีกตำแหน่งหนึ่ง จนได้พระราชทานเหรียญบุษปมาลาเป็นบำเหน็จในวิชาช่าง เมื่อปีพ.ศ. 2418
นอกจากนี้ ท่านได้ริเริ่มธุรกิจต่าง ๆ ด้วยความที่เป็นผู้มีนิสัยอยู่ในทางวิชาช่างและได้รับการถ่ายทอดวิชาเครื่องกลจากบิดามากกว่าผู้อื่น จนสามารถอ่านแผนทางเดินของไฟฟ้าตามที่ใช้ในทวีปยุโรปได้ ท่านได้คิดค้นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าโดยร่วมมือกับนายช่างไฟฟ้าชาวอังกฤษนายเลียว นาดี เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าขึ้นจำหน่าย โรงไฟฟ้านี้เป็นที่รู้จักทั่วไปในชื่อ โรงไฟฟ้าวัดเลียบเนื่องจากสร้างขึ้นในบริเวณวัดราชบูรณะ ที่อยู่ตรงข้ามบ้านของท่าน ท่านได้ตั้งบริษัทชื่อ บางกอกอิเล็กตริกไลท์ ซินดีเคต จำกัด (Bangkok Electric Light Syndicate) เมื่อพ.ศ. 2440 กิจการนี้ได้เรียกหุ้นในลักษณะของห้างหุ้นส่วนจากเจ้านายบางพระองค์ เช่น พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสรรพสาตรศุภกิจ ข้าราชการ รวมทั้งพี่น้องของท่าน คือ พระปรีชากลการและ พระยาเพชรพิชัย ส่วนนายช่างชาวอังกฤษผู้นำแผนผังการติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าตลอดจนอุปกรณ์ไฟฟ้ามานั้น ก็ได้รับหุ้นลมด้วยอีกผู้หนึ่ง
แต่เป็นที่น่าเสียดายว่าโรงไฟฟ้านี้ไม่อาจประกอบกิจการได้นาน เนื่องจากในขณะนั้นประชาชนยังไม่นิยมใช้ไฟฟ้า อีกทั้งลูกค้าส่วนมากเป็นเพียงวังเจ้านาย ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ และสถานที่ราชการเท่านั้น ดังนั้น รายได้จากการจำหน่ายไฟฟ้าจึงไม่คุ้มกับที่ต้องลงทุนไป กิจการจึงประสบภาวะขาดทุน กิจการโรงไฟฟ้านี้จึงได้โอนให้กับนายเว้สเตนโฮลส์ ชาวเดนมาร์ค เป็นผู้ดำเนินการต่อมา โดยตั้งขึ้นเป็นบริษัทจำกัดชื่อว่าบริษัทไฟฟ้าสยาม (Siam Electricity Company Ltd.) ที่จะทะเบียนที่กรุงโคเปนฮาเกน ประเทศเดนมาร์ก เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2441 โดยมีทุนจดทะเบียน 33,400 ปอนด์ ซึ่งในปัจจุบันกิจการนี้ก็คือ การไฟฟ้านครหลวง บริษัทไฟฟ้าสยามได้รับสัมปทานให้จำหน่ายกระแสไฟฟ้าเป็นการผูกขาดแต่เพียงผู้เดียวในเขตพระนครและธนบุรี และยังคงมีที่ทำการอยู่ที่เดิมตลอดจนกระทั่งบริษัทตกเป็นของรัฐบาล อย่างไรก็ตาม แม้ว่ากิจการบริษัทไฟฟ้าซึ่งพระยาอภิรักษ์ราชอุทยานได้เป็นผู้จัดตั้งขึ้นนี้ จะเปลี่ยนมือเป็นของคนต่างชาติ แต่สมาชิกในสกุลอมาตยกุลหลายท่านยังคงถือหุ้นใหญ่ และกลายเป็นมรดกตกทอดสู่ลูกหลานในเวลาต่อมา
เมื่อโอนกิจการโรงไฟฟ้าไปแล้ว พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานได้ริเริ่มทำโรงน้ำแข็งขึ้นอีกธุรกิจหนึ่ง โดยจำหน่ายให้กับประชาชนในพระนคร กิจการนี้ตั้งอยู่ที่บริเวณบ้านของท่านเองที่หน้าวัดราษฎรบูรณะ ทั้งนี้ การลงทุนทำโรงน้ำแข็ง ท่านมิได้เรียกหุ้นจากผู้อื่น แต่ใช้เงินส่วนตัวในการลงทุน ดังนั้น จึงมีข้อจำกัดในการประกอบกิจการที่ไม่สามารถทำได้ใหญ่โตนัก
จนเมื่อพ.ศ. 2442 รัชกาลที่ 5 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตรเป็นพระยาอภิรักษ์ราชอุทยาน เจ้ากรมพระราชอุทยานสราญรมย์ เและได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ภูษณาสรณ์ (ช้างเผือกชั้น 4) เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์ ในรัชกาลที่ 4 และต่อมาได้รับตรามัณฑนาภรณ์ (มงกุฏสยาม ชั้น 3)
ครั้นต่อมาเมื่อทรงสร้างพระราชวังดุสิต  โปรดให้ไปดูการทำสวนในบริเวณพระราชวัง และในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2451 โปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้จัดการโรงทำโซดาดุสิต ซึ่งในสมัยนั้นเรียกว่า น้ำโซดาดุสิต มาจนตลอดรัชกาล พระยาอภิรักษ์ราชอุทยานประกอบคุณงามความดีรับใช้เบื้องพระยุคลบาทนานับประการ จึงได้รับเหรียญรัตนาภรณ์ รัชกาลที่ 5 เหรียญราชรุจิ เหรียญประพาสยุโรป เหรียญทวีทาภิเษก เหรียญรัชมงคล เหรียญรัชมังคลาภิเษก เข็มครุฑ และในปีพ.ศ. 2455 ได้รับพระราชทานเหรียญบรมราชาภิเษก รัชกาลที่ 6 อีกด้วย
เครื่องดนตรี
เครื่องดนตรี คือ อุปกรณ์ที่สร้างขึ้นมา หรือดัดแปลงจากอุปกรณ์อื่น ๆ เพื่อการผลิตเสียงดนตรี หรือสร้างเสียงสำหรับใช้ประกอบในการร้องรำทำเพลง โดยหลักการแล้ว อุปกรณ์ใดก็ตามที่สามารถนำมาใช้ผลิตเสียงดนตรี ย่อมเรียกว่า เครื่องดนตรี ได้ทั้งสิ้น ผู้ที่ใช้เครื่องดนตรีนั้น เรียกว่านักดนตรี
การจำแนก
เครื่องดนตรีสามารถแบ่งได้ตามหลาย ๆ เกณฑ์ดังนี้
โกฐกักกรา
โกฐกักกรา [โกด-กัก-กรา] (ภาษาฮินดี Kakra, Kakra-singi) ชื่อสามัญ Crab's claw เป็นเครื่องยาชนิดหนึ่งที่เป็นส่วนปูด (Gall) ที่ได้มาจากพืชที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pistacia integerrima (Zebra wood) ซึ่งเป็นพืชพื้นเมืองในวงศ์ Anacardiaceae ที่พบมากทางแถบประเทศปากีสถานและอินเดียตอนเหนือ มีลักษณะกลมกลวง เรียวโค้งหลายรูป บิดเบี้ยวไปมา ปลายและโคนเรียวแหลมคล้ายเขาสัตว์ ผิวสีน้ำตาลแกมเทา รสฝาดจัดออกขม มีฤทธิ์ฝาดสมาน เป็นเครื่องยาที่นำมาใช้เข้าตำรับยาไทยในการรักษาโรคริดสีดวงทวารหนัก ห้ามเลือด สมานบาดแผลอักเสบ และใช้ในตำรับยาอายุรเวทเพื่อรักษาโรคหอบหืด แก้ไข้ แก้ท้องเสียและบรรเทาอาการไอ เป็นต้น
ภัทราวดี มีชูธน
ภัทราวดี มีชูธน (เกิด 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2491) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง เป็นนักแสดง ละครโทรทัศน์ ละครเวที เป็นครูสอนศิลปะการแสดง เจ้าของโรงละครภัทราวดีเธียเตอร์
ประวัติ
ภัทราวดี เป็นบุตรสาวของ สอาด มีชูธน อดีตอธิบดีกรมโรงงานอุตสาหกรรม กับคุณหญิงสุภัทรา สิงหลกะ ผู้ก่อตั้งเรือด่วนเจ้าพระยา มีพี่สาวชื่อ สุภาพรรณ พิชัยรณรงค์สงคราม (สมรสกับ เปาว์ พิชัยรณรงค์สงคราม) เป็นหลานตาของพระยาราชมนตรี (สง่า สิงหลกะ) กับคุณหญิงบุญปั๋น ราชมนตรี
การงาน
ปี พ.ศ. 2520 - 2523 เป็นผู้สร้างละครโทรทัศน์ ผู้ประพันธ์ กำกับการแสดง และร่วมแสดงละครโทรทัศน์เป็นตอนสั้นๆ ให้กับช่อง 3 เช่น จิตไม่ว่าง ,ตุ๊กตาเสียกบาล,ปะการังสีดำ ฯลฯ ปี พ.ศ. 2526 สร้างละครโทรทัศน์ให้ช่อง 9 ปี พ.ศ. 2527 สร้างละครเวทีให้บริษัทไนท์สปอต และเป็นที่ปรึกษาจัดตั้ง มณเฑียรทองเธียเตอร์ จนได้ก่อตั้งคณะภัทราวดี Theatre and Dance company ในปี พ.ศ. 2530
ปัจจุบันเป็นผู้อำนวยการและครูสอนการแสดงของโรงละครภัทราวดีเธียเตอร์ และยังสละเวลาไปสอนพิเศษและบรรยายวิชาศิลปะการแสดงที่ โรงเรียนภัทราวดีมัธยมศึกษา หัวหิน ภัทราวดี มีชูธนได้รับยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปี พ.ศ. 2557
ครอบครัว
ภัทราวดี เคยสมรสครั้งที่สองกับครรชิต ทิมกุล โดยมีลูกสาว 1 คนคือ ภัทรวรินทร์ ทิมกุล ปัจจุบันได้แยกทางกันแล้ว
ประเทศออสเตรเลียในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920
ประเทศออสเตรเลีย เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม นักกีฬาชาวออสเตรเลียเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง
แฟรงค์และลิลี่ โบเรแพร์ เป็นพี่ชายและน้องสาวเข้าร่วมแข่งขันว่ายน้ำ เป็นตัวแทนของออสเตรเลีย
คัมภีร์
คัมภีร์ (religious text; holy writ; holy books; scripture; scriptures) หมายถึง ตำราที่ยกย่อง หรือนับถือว่าสำคัญทางศาสนาหรือโหราศาสตร์ เป็นต้น
จักรพรรดิมัททีอัสแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ดูเพิ่ม
1557 1619
แซนแทนาแรปเทอร์
แซนแทนาแรปเทอร์ (En:Santanaraptor ) ชื่อของมันมีความหมายว่าจอมขโมยจากแซนแทนา เป็นเทอโรพอดในตระกูลโคลูซอเรีย(En:Coelurosauria) ยาวประมาณ 1.25 เมตร อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ ช่วง(ปลาย Aptian ถึง ช่วงต้น Albian) ในยุคครีเทเชียส เมื่อประมาณ 108 ล้านปีก่อน พบฟอสซิลในปี ค.ศ.1996 โดยฟอสซิลซานตาน่าฟอร์เมชั่น ชั้นหินโบราณอุดมไปด้วยฟอสซิลของสิ่งมีชีวิตและพืช ในรัฐเซอารา ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศบราซิล ถึงมันจะมีชื่อแรปเตอร์ (ที่นิยมใช้กับพวกโดรมีโอซอร์) แต่มันไม่ใช่ไดโนเสาร์กลุ่มโดรมีโอซอร์
ลักษณะ
แซนแทนาแรปเทอร์ ถูกประกาศชื่อแรกในปี ค.ศ. 1996 มันมีลักษณะและสัดส่วนคล้ายกับออริโนโตรัสเตส นิ้วมือนิ้วเท้ามี3นิ้ว กระดูกมีลักษณะกลวงคล้ายกับกระดูกของนกในปัจจุบัน กระดูกขาส่วนน่องมีความยาวถึงสองในสามของความยาวขาทั้งหมด ร่างกายปราดเปรียวและว่องไว สามารถล่าเหยื่อเป็นฝูงเพื่อล้มเหยื่อขนาดใหญ่ได้
พรีวา
พรีวา (Privas) หรือ ปริบัส (Privàs) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งของประเทศฝรั่งเศส และเป็นเมืองหลักของจังหวัดอาร์แด็ช โดยเป็นศูนย์กลางการบริหารที่มีขนาดเล็กที่สุดของจังหวัดใด ๆ ในฝรั่งเศส พรีวาเป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับที่ห้าในจังหวัดอาร์แด็ช รองจากอานอแน, โอเบอนา, กีเลอร็อง-กร็องฌ์ และตูร์นง-ซูร์-โรน เมืองนี้ถูกทหารฝรั่งเศสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ล้อมใน ค.ศ. 1629 ทุกวันนี้พรีวาเป็นที่รู้จักจากการทำปูว์เรเกาลัดและเกาลัดเชื่อม (มารงกลาเซ)
ภาษาปาสกาล
ภาษาปาสกาล เป็นภาษาโปรแกรมที่ใช้กันอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะในวงการศึกษา คิดค้นขึ้นโดยนีเคลาส์ เวียร์ท (Niklaus Wirth) นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ชาวสวิสใน ค.ศ. 1970 เพื่อช่วยในการเรียนการสอนการเขียนโปรแกรมโครงสร้าง (structured programming) ภาษาปาสกาลนั้นพัฒนาขึ้นมาจากภาษาอัลกอล (Algol) และชื่อปาสกาลนั้นตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่แบลซ ปัสกาล นอกเหนือจากภาษาปาสกาลแล้ว เวียร์ทได้พัฒนาภาษาโมดูลาทู (Modula-2) และโอเบอรอน (Oberon) ซึ่งมีโครงสร้างคล้ายกับภาษาปาสกาล แต่สามารถรองรับการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ (object-oriented programming)
โครงสร้างอย่างง่าย
ภาษาปาสกาลเป็นภาษาที่มีโครงสร้างที่ตายตัว เช่นการประกาศตัวแปร จะอยู่ระหว่าง Program กับ Begin โดยไม่สามารถไปประกาศที่อื่นได้เหมือนกับภาษา VB, C หรือภาษาอื่น ๆ ทำให้ผู้เรียนได้ทราบถึงขั้นตอนการเขียนโปรแกรมที่ถูกต้อง เพื่อง่ายต่อการตรวจสอบในภายหลัง
ระนาด
ระนาด เป็นเครื่องดนตรีไทยชนิดหนึ่ง จัดเป็นเครื่องดนตรีชนิดเครื่องตี ประกอบด้วย ลูกระนาด ร้อยด้วยเชือก เรียกว่า "ผืน" แขวนไว้กับ ราง ซึ่งทำหน้าที่รองรับลูกระนาด (แขวนลอย ไม่ได้วางรายกับราง) และทำหน้าที่เป็นกล่องเสียงด้วย ผู้เล่นจะใช้ ไม้ตี 1 คู่ สำหรับตีลูกระนาดให้เกิดเป็นท่วงทำนอง
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
เมืองนครศรีธรรมราช เป็นอำเภอศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชมีประวัติความเป็นมา ดังต่อไปนี้
ระนาด
ไม้ตีระนาด มีด้วยกัน 2 แบบ คือ ไม้นวม จะให้เสียงทีฟังแล้วรู้สึกได้ถึงความไพเราะ นุ่มนวลที่หัวของไม้ จะใช้ผ้าพันให้เป็นนวมก่อนจากนั้นจะใช้เส้นด้ายพันทับอีกที ไม้ตีระนาดชนิดนี้นิยมใช้เล่นบรรเลงในวงมโหรี, วงปี่พาทย์ไม้นวม และ ไม้แข็ง ซึ่งจะให้เสียงที่ฟังแล้วรู้สึกถึงความมีอำนาจ และแข็งแกร่ง ลักษณะของไม้จะพันเช่นเดียวกันกับไม้นวม เพียงแต่จะชุบด้วย "รัก" เป็นระยะ และที่ชั้นนอกสุด แล้วจึงพันอีกครั้งด้วยผ้าดิบบาง ๆ เป็นอันเสร็จ ทำให้ได้หัวไม้ที่แข็ง และสังเกตได้ง่าย ๆ ที่สีของหัวไม้ซึ่งจะดำสนิท
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังต่อไปนี้
ระนาด
ระนาดของไทยนั้น มีด้วยกัน 5 ชนิด ดังนี้
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 16 ตำบล 115 หมู่บ้าน ได้แก่ หมายเลขที่หายไปปัจจุบันคือตำบลในอำเภอพรหมคีรีและอำเภอพระพรหม
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเมืองนครศรีธรรมราชประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 แห่ง ได้แก่
ซีเมา ซาบรอซา
ซีเมา เปดรู ฟงเซกา ซาบรอซา (Simão Pedro Fonseca Sabrosa) หรือ ซีเมา (Simão) เกิดเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1979 เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส เกิดที่เมืองวีลารียัล (Vila Real) เล่นในตำแหน่งปีกขวาและกองหน้า เขามีทักษะเรื่องการเลี้ยงลูกและลูกตั้งเตะ
การค้นหาโดยการประมาณช่วง
การค้นโดยการประมาณช่วง (Interpolation search) หรือในบางครั้งเรียกว่า การค้นโดยการคาดการณ์ (Predictive search, Extrapolation search) เป็นขั้นตอนวิธี (algorithm) สำหรับค้นหาค่าของคำหลัก (key value) ที่ได้รับ(อาจได้รับจากการพิมพ์) โดยทำการค้นหาจาก ดัชนีแถวลำดับหนึ่งๆที่ถูกจัดเรียงอย่างมีระเบียบแบบแผนแล้ว ซึ่งวิธีนี้คล้ายกับวิธีที่เราค้นหา รายชื่อในสมุดโทรศัพท์ของโทรศัพท์มือถือ
ในการค้นหาแต่ละขั้นตอนจะมีการคำนวณหรือ คาดการณ์ว่าสิ่งที่ค้นหานั้น น่าจะอยู่ที่ไหนของช่วงการค้นหาที่เหลือ แม้เทคนิคนี้จะมีลักษณะคล้ายกับการค้นแบบทวิภาค (Binary search) แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ยกตัวอย่างเช่น การค้นหาหมายเลขโทรศัพท์ของนายสมชาย จะไม่ไปหาที่ตรงกลางของสมุดโทรศัพท์ แต่จะไปหายังตำแหน่งที่เริ่มต้นด้วยตัว “ส” โดยการประมาณว่าอยู่ที่ตรงหน้าที่เท่าไรของสมุดโทรศัพท์ แล้วค่อย ๆ เลือกหน้าต่อไปที่ใกล้เคียงที่สุดจนกว่าจะพบ ดังนั้น แทนที่จะใช้การค้นแบบทวิภาค (Binary search) ที่เริ่มต้นตรงกลางเสมอ ก็เปลี่ยนมาใช้การค้นโดยการประมาณช่วง (Interpolation Search) ซึ่งเป็นการค้นหาตำแหน่งโดยการประมาณ
ขั้นตอนวิธี
ดังที่ได้อธิบายลักษณะการทำงานไปบ้างแล้ว การค้นโดยการประมาณช่วง (Interpolation Search) นี้อาศัยการคำนวณตำแหน่งที่น่าจะเป็นตำแหน่งของค่าคำหลักในแถวลำดับหนึ่งๆที่ถูกจัดเรียงเรียบร้อยแล้ว ซึ่งคำนวณจากค่าของคำหลักที่ต้องการค้นหา และ ค่าขอบบน ค่าขอบล่าง ของช่วงการค้นหาช่วงหนึ่ง จาก ช่วงการค้นหาทั้งหมด ซึ่งเราสามารถลดขนาดของช่วงการค้นหาที่เหลือได้ โดยการปรับเปลี่ยน ค่าขอบบน หรือค่าขอบล่างไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพบ ค่าที่ต้องกาค้นหา
กำหนดให้
โดยมีขั้นตอนการทำงานดังนี้
ประสิทธิภาพการทำงาน
การค้นโดยการประมาณช่วง (interpolation search) ในกรณีเฉลี่ยการค้นลักษณะนี้จะมีประสิทธิภาพเท่ากับ ซึ่งดีกว่าการค้นแบบทวิภาค (Binary search) ที่มีประสิทธิภาพเท่ากับ  แต่ในกรณีโชคร้ายคือข้อมูลมีการกระจายไม่สม่ำเสมอเลย เช่น (1,2,4,8,16,..) การค้นหาลักษณะนี้จะมีประสิทธิภาพแย่ที่สุด ซึ่งจะกลายเป็นแบบการค้นแบบเชิงเส้น (Linear search) มีประสิทธิภาพเท่ากับ  ดังนั้นการค้นโดยการประมาณช่วง (interpolation search) จะมีประสิทธิภาพดีเมื่อใช้กับข้อมูลที่ค่าของคำหลัก (key value) มีกระจายที่ค่อนข้างสม่ำเสมอ เช่น (1,3,4,5,7,9,10,…) และจะมีประสิทธิภาพดีที่สุดเมื่อใช้กับข้อมูลที่ค่าของคำหลัก (key value) มีกระจายอย่างสม่ำเสมอ (Uniformly Distributed) เช่น (1,2,4,6,8,10,..)
การนำไปประยุกต์ใช้งาน
การประยุกต์ใช้งานของขั้นตอนวิธี การค้นโดยการประมาณช่วง (Interpolation Search) ที่เราพบเห็นกันบ่อยในชีวิตประจำวัน เช่น การค้นหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์ของโทรศัพท์มือถือ การค้นหาคำในพจนานุกรมอิเลกทรอนิกส์ หรือในพจนานุกรมออนไลน์ การค้นหารายชื่อหนังสือผ่านระบบสารสนเทศ ของร้านหนังสือ ฯลฯ โดยบางครั้งก็มีการนำไปประยุกต์ใช้งานร่วมกับขั้นตอนวิธีอื่นๆเพื่อให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วย
วิปัสสนาธุระ
วิปัสสนาธุระ หมายถึง งานด้านวิปัสสนา, งานด้านบำเพ็ญวิปัสสนกรรมฐาน
วิปัสสนาธุระ คืองานที่มุ่งอบรมปัญญาให้เกิดโดยการปล่อยวางภาระทั้งปวง ทำกายใจให้เบา ยินดีในเสนาสนะที่เงียบสงบ พิจารณาถึงความเสื่อมไปสิ้นไปในสังขารร่างกายจนเห็นสามัญลักษณะคือ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ได้ชัดเจน เจริญอบรมวิปัสสนาต่อเนื่องไปไม่ขาดสายจนถึงวิโมกข์คืออนิมิตตวิโมกข์ อัปปณิหิตวิโมกข์ และสุญญตวิโมกข์จนก้าวสู่หลักชัยคือวิมุตติคว้าอรหัตผลได้บรรลุกิจจ์
วิปัสสนาธุระ เป็นงานที่พระพุทธเจ้าทรงกำหนดให้ภิกษุปฏิบัติอย่างหนึ่งใน 2 อย่าง คือ คันถธุระ และ วิปัสสนาธุระ
จังหวัดคาราบึค
จังหวัดคาราบึค (Karabük ili) เป็นจังหวัดที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ทางตอนเหนือของอานาโตเลียในตุรกี แยกจากจังหวัดซองกุลดัคเมื่อ ค.ศ. 1995
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์ก (Φίλιππος της Ελλάδας και Δανίας; 26 เมษายน พ.ศ. 2529) เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กในสมเด็จพระราชาธิบดีกอนสตันดีโนสที่ 2 กับสมเด็จพระราชินีอันเนอ-มารีแห่งกรีซ แห่งราชวงศ์กลึคส์บวร์ค
เจ้าชายฟิลิปปอสแห่งกรีซและเดนมาร์กทรงได้รับการจัดอยู่ในราชนิกุลรุ่นเยาว์ที่เซ็กซีมากสุดในโลกของเว็บไซต์ฟอร์บส์ดอตคอม โดยทรงอยู่ในลำดับที่ 19 ของโลก
เมลีตอน คันตาเรีย
เมลีตอน วาร์ลาโมวิช คันตาเรีย (მელიტონ ქანთარია Meliton Varlamis dze Kantaria, Мелитон Варламович Кантария) เป็นทหารจากกองทัพโซเวียตยศสิบโทชาวจอร์เจีย เขาเป็นที่รู้จักในฐานะคนที่นำธงชูที่อาคารไรชส์ทาค พร้อมกับมีฮาอิล เยโกรอฟ และอะเลคเซย์ เบเรสต์
คันตาเรียไดรับลำดับเกียรติวีรชนแห่งสหภาพโซเวียตในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1946 ก่อนถูกปลดประจำการในปีเดียวกัน หลังจากนั้นเขาอาศัยอยู่ที่ Sukhumi และทำงานเป็นผู้จัดการร้านของรัฐบาล เขาเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1947 หลังสหภาพโซเวียตล่มสลาย และปีหนึ่งหลังจากสงครามแบ่งแยกดินแดนในอับคาเซียเริ่มขึ้น คันตาเรียและครอบครัวของเขา ย้ายไปอยู่ที่มอสโก ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในอีกสองเดือนต่อมาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1993 ที่โรงพยาบาลในมอสโก
กระเทียมเถา
กลิ่นของดอกและใบ จะมีกลิ่นเหมือนกระเทียม และรูปทรงเถา จึงเป็นที่มาของชื่อ
เถาอ่อนและส่วนยอดจะเป็นสีเขียว ส่วนเถาแก่จะเป็นสีน้ำตาล มีใบประเภทใบประกอบ มีใบย่อย 1 คู่ ออกตรงข้ามกันตามข้อต้น เป็นไม้ใบบางแต่แข็งกระด้าง รูป ใบรีหรือมน หรือใบรูปไข่ขอบใบเรียบปลายใบและโคนใบแหลมก้านใบสั้นมีมือเกาะอยู่ระหว่างใบ ย่อยแต่ละคู่ในขณะที่ใบยังอ่อน ใบจะมีกลิ่นคล้ายกับกลิ่นกระเทียม
ออกดอกเป็นช่อตามข้อต้น หรือตามโคนกาบใบ ช่อหนึ่งจะมีประมาณ 10 - 20 ดอก ดอกสีม่วงอ่อน ตรงปากดอกหรือกลางดอกสีค่อนข้างขาวมีกลีบเลี้ยง 5 กลีบ โคนกลีบเชื่อมติดกันเล็กน้อย ลักษณะดอก จะเป็นรูปกรวยปากบาน หรือรูปแตร มีกลีบดอกแยกออกเป็น 5 กลีบ เมื่อดอกบานใหม่ ๆ จะเป็นสีขาว แล้วจะกลายเป็นสีชมพูและสีม่วง เมื่อแก่จัด มีเกสรตัวผู้ภายในดอก 4 อัน สั้น 2 อัน และยาวอีก 2 อัน ในช่วงที่ออกดอก กระเทียมเถาจะทิ้งใบหมด
เทศบาลเมืองบ้านดุง
เทศบาลเมืองบ้านดุง  เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ในอำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ครอบคลุมพื้นที่ 20.95 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ 83 กิโลเมตร มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 15,836	คน
ประวัติ
เทศบาลเมืองบ้านดุงได้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2507 เป็นสุขาภิบาลบ้านดุง จนถึงการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลบ้านดุง เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ต่อมาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2550 ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลตำบลบ้านดุง เป็นเทศบาลเมืองบ้านดุง
ภูมิศาสตร์
โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นที่เนิน เป็นจุดตั้งชุมชนใหญ่ บริเวณโดยรอบเป็นที่ลุ่มลาดเอียงลงสู่แม่น้ำโขง ประกอบด้วยทุ่งนา ป่าไม้ และนาเกลือ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินปนทรายและดินลูกรัง ชั้นล่างเป็นดินดานไม่เก็บน้ำหรือไม่อุ้มน้ำในฤดูแล้ง บางแห่งเป็นดินเค็มใช้ประกอบการกสิกรรมไม่ได้ผลดี มีลำห้วยต่าง ๆ ไหลผ่าน เช่น ห้วยโศก ห้วยทุ่ง ห้วยป่าตอง ห้วยทวน และห้วยหิน เป็นต้น
เขตการปกครอง
เทศบาลเมืองบ้านดุง ได้แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 2 ตำบล 14 หมู่บ้าน หรือแยกเป็นชุมชนได้ 34 ชุมชน ดังนี้
ตำบลศรีสุทโธ
ตำบลบ้านดุง
ธนาคาร
ธนาคารพาณิชย์ในเขตเทศบาลเมืองบ้านดุง ได้แก่ ธนาคารกรุงไทย ธนาคารกรุงเทพ ธนาคารกสิกรไทย ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารออมสิน และธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร
จังหวัดเลเต
จังหวัดเลเต (หรือ จังหวัดฮีลากังเลเต; วาไร: Norte san/Amihanan nga Leyte; เซบัวโน: Amihanang Leyte; Hilagang Leyte) เป็นจังหวัดในเขตซีลางังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตอนเหนือของเกาะเลเต เมืองหลักตักโลบัน จังหวัดเลเตทางอยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะซามาร์ ทิศเหนือของจังหวัดตีโมกเลเต และทิศใต้ของจังหวัดบีลีรัน จังหวัดเลเตเป็นที่รู้จักกันจากยุทธนาวีที่อ่าวเลย์เต ซึ่งเกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่สอง และในวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ตัวจังหวัดต้องประสบพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนกว่า 1,000 คน คล้ายกับพายุหมุนเขตร้อนเทลมาที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1991
การขนส่ง
จังหวัดเลเตมีสนามบินเชิงพาณิชย์เพียงแห่งเดียว ตั้งอยู่ที่ตักโลบัน สนามบินแห่งนี้มีชื่อว่าท่าอากาศยานแดเนียล แซด โรมวลเดซ ซึ่งหนึ่งในสนามบินที่หนาแน่นที่สุดของประเทศ ให้บริการโดยสายการบินฟิลิปปินส์แอร์ไลน์และเซบูแปซิฟิก สามารถเดินทางไปยังเมืองหลักอย่างมะนิลาและเซบูซิตีได้
ส่วนท่าเรือทางทะเล ตั้งอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ ดังนี้
ปฏิกิริยาการควบแน่น
Mechanism
Many condensation reactions follow a nucleophilic acyl substitution or an aldol condensation reaction mechanism. Other condensations, such as the acyloin condensation are triggered by radical or single electron transfer conditions.
Condensation reactions in polymer chemistry
In polymer chemistry, a series of condensation reactions take place whereby monomers or monomer chains add to each other to form longer chains. This may also be termed as 'condensation polymerization', 'polycondensation', 'stepgrowth polymerization', or 'stepwise polymerization'. It occurs either as a homopolymerization of an A-B monomer or a polymerization of two co-monomers A-A and B-B. Small molecule condensates are usually liberated, unlike in polyaddition where there is no liberation of small molecules.
In general, condensation polymers form more slowly than addition polymers, often requiring heat. They are generally lower in molecular weight. Monomers are consumed early in the reaction; the terminal functional groups remain active throughout and short chains combine to form longer chains. Bifunctional monomers lead to linear chains (and therefore thermoplastic polymers), but when the monomer functionality exceeds two, the product is a thermoset polymer.
Applications
This   type of reaction is used as a basis for the making of many important polymers for example: nylon, polyester and other condensation polymers and various epoxies. It is also the basis for the laboratory formation of silicates and polyphosphates. The reactions that form acid anhydrides from their constituent acids are typically condensation reactions. Other organic condensation reactions are Aldol condensations, self-condensation, the acyloin condensation and the benzoin condensation.
Nearly all biological transformations are condensation reactions. Polypeptide synthesis, polyketide synthesis, terpene syntheses, phosphorylation, glycosylations, are just a few examples. >
ฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็ง
ฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็ง (François-Henri Turpin; ค.ศ. 1709–1799) เอกสารไทยบางแห่งเขียนเป็น ตุรแปง เป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งเป็น "คนรู้หนังสือ" (man of letters)
ชีวิต
ตูร์แป็งเกิดที่ก็อง (Caen) ซึ่งเป็นเมืองในประเทศฝรั่งเศส แรกเริ่มปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยก็อง จากนั้นเดินทางไปแสวงโชคที่ปารีส แต่ทำได้มากสุด คือ รับจ้างเขียนหนังสือให้แก่ร้านขายหนังสือ จึงใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก ในช่วงนั้น ตูร์แป็งฝากผลงานที่โดดเด่น คือ การนำผลงานภาษาอังกฤษของเอ็ดเวิร์ด มอนทากิว (Edward Montague) มาแปล หรือที่จริงคือดัดแปลง เป็นผลงานชื่อ อิสตัวร์ ดู กูแวร์เนอม็อง เด ซ็องเซียน เรปูว์บลิก (Histoire du gouvernement des anciennes républiques; "ประวัติศาสตร์การปกครองของสาธารณรัฐโบราณ") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1768 และยังรับหน้าที่เขียนภาคต่อให้แก่ผลงานของปีแยร์ โฌแซ็ฟ ดอร์เลอ็อง (Pierre Joseph d'Orléans) ชื่อ อิสตัวร์ เด เรโวลูซียง ด็องเกลอแตร์ (Histoire des revolutions d'Angleterre; "ประวัติศาสตร์การปฏิวัติของอังกฤษ") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1786
ตูร์แป็งได้นำบันทึกของปีแยร์ บรีโก (Pierre Brigot) มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสในกรุงศรีอยุธยา มาดัดแปลงเป็นหนังสือชื่อ อิสตัวร์ นาตูว์แร็ล เอ ซีวิล ดู รัวโยม เดอ ซียาม (Histoire naturelle et civile du royaume de Siam; "ประวัติศาสตร์ด้านธรรมชาติและพลเมืองของราชอาณาจักรสยาม") เผยแพร่เมื่อ ค.ศ. 1771 แม้จะได้รับความสนใจ แต่ก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ว่า เต็มไปด้วยข้อมูลผิดพลาด และบรีโกเองก็กล่าวหาตูร์แป็งว่า บิดเบือนความคิดของตน หนังสือนี้มีสองเล่ม กรมศิลปากรแปลเป็นภาษาไทย ใหัชื่อเล่มแรกว่า ประวัติศาสตร์แห่งพระราชอาณาจักรสยาม เผยแพร่ใน พ.ศ. 2530 ผู้แปล คือ นายปอล ซาเวียร์ แปลจากภาษาฝรั่งเศสโดยตรง และให้ชื่อเล่มที่สองว่า ประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา ฉบับตุรแปง เผยแพร่ใน พ.ศ. 2522 ผู้แปล คือ นางสมศรี เอี่ยมธรรม ข้าราชการของกรม แปลจากคำแปลภาษาอังกฤษอีกทอดหนึ่ง มิได้แปลจากภาษาฝรั่งเศสโดยตรง
นอกจากนี้ ตูร์แป็งยังมีผลงานเด่นอีกสองเรื่อง เรื่องแรก คือ ลา ฟร็องส์ อีลูสทร์ อู เลอ ปลูว์ตาร์ก ฟร็องแซ (La France illustre, ou Le Plutarque français; "ฝรั่งเศสอันรุ่งเรือง หรือพลูทาร์กแบบฝรั่งเศส") เป็นประมวลประวัติบุคคลสำคัญในวงราชการ มีห้าเล่ม เผยแพร่ระหว่าง ค.ศ. 1777–1790 ถูกฌ็อง-ฟร็องซัว เดอ ลา อาร์ป (Jean-François de La Harpe) วิจารณ์ว่า ไม่ได้ทำให้ตูร์แป็งดูเป็นพลูทาร์กหรือเป็นชาวฝรั่งเศสแม้แต่น้อย อีกเรื่อง คือ อิสตัวร์ เด ซ็อม ปูว์บลิก ตีเร ดู ตีแยร์ เอตา (Histoire des hommes publics tires du tiers etat; "ประวัติบุคคลสาธารณะซึ่งหยิบยกมาจากฐานันดรที่สาม") เผยแพร่ใน ค.ศ. 1789
รายได้ประชาชาติ
รายได้ประชาชาติ หมายถึง มูลค่าเป็นตัวเงินของสินค้าและบริการขั้นสุดท้าย ตามราคาตลาดที่ผลิตขึ้นด้วยทรัพยากรของประเทศ ในระยะเวลา 1 ปี
รายได้ประชาชาติ คำนวณได้ 3 วิธี คือ
1. การคำนวณจากด้านผลิตภัณฑ์ ซึ่งเป็นการรวมมูลค่าของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายที่ประเทศผลิตขึ้น ในระยะเวลา 1 ปี
2. การคำนวณจากด้านรายได้ เป็นการรวมรายได้ทุกประเภทที่เจ้าของปัจจัยการผลิตได้รับจากการขายปัจจัยให้แก่ ผู้ผลิต
3. การคำนวณจากด้านรายจ่าย เป็นการคำนวณโดยการนำรายจ่ายของประชาชนในการซื้อสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายรวมกัน ในระยะเวลา 1 ปี
ตัวเลขรายได้ประชาชาติ มีความสำคัญและมีความจำเป็นอย่างยิ่ง สำหรับการศึกษาสถานการณ์เศรษฐกิจของประเทศ  การกำหนดนโยบายเศรษฐกิจ  การเงิน  และการคลังของประเทศ ขณะเดียวกัน ก็มีข้อจำกัดในการใช้ตัวเลขรายได้ประชาชาติ และเป็นเครื่องวัดประสิทธิภาพในการผลิตของประเทศ และสวัสดิการทางเศรษฐกิจ
ราตรี
ราตรี อาจหมายถึง
โมกษะ
โมกษะ (ชื่ออื่น ๆ เช่น วิโมกษะ, วิมุขติ, มุขติ) เป็นคำศัพท์ในศาสนาฮินดู พุทธ ซิกข์ และ เชน หมายถึงรูปแบบต่าง ๆ ของการปลดปล่อย (emancipation), การตรัสรู้ (enlightment), การเป็นอิสระ (liberation) และการปล่อยไป (release) ในเชิงโมกขวิทยา (soteriology) และเชิงอวสานวิทยา (eschatology) หมายถึงอิสระจากสังสารวัฏ คือวงจรแห่งการเกิดและตาย ในขณะที่ความหมายในเชิงญาณวิทยา (epistemology) และในเชิงจิตวิทยา "โมกษะ" หมายถึงอิสระจากความไม่รู้ (ignorance) คือ การเข้าใจตัวเอง รู้จักตัวเอง และปรับปรุงตัวเอง
ตามคติของฮินดู โมกษะคือแนวคิดแกนกลาง และเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์ซึ่งต้องผ่านขั้นสามขั้นในชีวิต คือ ธรรมะ (ชีวิตที่มีคุณธรรม จริยธรรมและความเหมาะสม), อรรถะ (ควาทเจริญทางวัตถุ เงินทอง ชีวิตที่มั่นคง ความหมายของชีวิต) และ กาม (ความสุขทางใจและอารมณ์ที่เบิกบาน) ทั้งหมดทั้งสี่แนวคิดนี้ เรียกรวมกันว่า "ปุรุษารถะ (Puruṣārtha)
ศาสนาฮินดู
ในคัมภีร์เก่าแก่ของฮินดูบางฉบับใช้คำว่าโมกษะปะปนไปกับคำว่าเกวลญาณ (Keval jnana) หรือ ไกวัลย์ (kaivalya), อปวรรค (Apavarga), นิหสรียสะ (Nihsreyasa), บรมบท (Paramapada), พรหมภาวะ (Brahmabhava), พรหมญาณ (Brahmajnana) และ พราหมีสถิติ (Brahmi sthiti) ส่วนเอกสารใหม่ ๆ บางครั้งใช้คำว่า นิรวาน (นิพพาน) ซึ่งเป็นนิยามในศาสนาพุทธด้วย หกลัทธิหลักดั้งเดิมของฮินดูมีการโต้เถียงกันมาช้านานถึงประเด็นว่า การเข้าถึงโมกษะนั้นจะเกิดขึ้นได้ในชาติภพนี้หรือในอีกชาติภพถัดไป
ศาสนาพุทธ
คำว่า "โมกษะ" ในศาสนาพุทธ แต่มีคำที่เทียบเคียงกันได้คือ "โมกขธรรม" "วิโมกข์"
ศาสนาเชน
ทั้ง "โมกษะ" และ "นิรวาน" (นิพพาน) คือคำที่มีความหมายเดียวกันในศาสนาเชนและเป็นคำเดียวกัน บางครั้งคัมภีร์เชนจะใช้คำว่า "เกวลญาณ" และเรียกวิญญาณที่หลุดพ้นว่า "เกวลิน" ในศาสนาเชน โมกษะเป็นเป้าหมายที่สูงลิ่ว และให้นิยามโมกษะคือการหลุดพ้นเชิงจิตวิญญาณจากกรรมะทั้งปวง
ประเทศอาร์เจนตินาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920
ประเทศอาร์เจนตินา เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1920 ที่เมืองแอนต์เวิร์ป ประเทศเบลเยียม นับเป็นครั้งแรกที่ประเทศส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก หลังจากที่นักกีฬาชาวอาร์เจนติน่าเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1900 และ 1908
มวยสากล
นักมวยคนเดียวเป็นตัวแทนของอาร์เจนตินาในปี 1920 เป็นการเปิดตัวครั้งแรกของประเทศในกีฬามวยสากล คือ แองเจิล โรดริเกซ ซึ่งพ่ายแพ้ในการแข่งขันรอบแรก
ภาษาเยอรมันต่ำกลาง
ภาษาเยอรมันต่ำกลาง (Middle Low German; Mittelniederdeutsch) หรือ ภาษาแซกซันกลาง (Middle Saxon) เป็นขั้นการพัฒนาอีกขั้นหนึ่งของภาษาเยอรมันต่ำ มีวิวัฒนาการมาจากภาษาแซกซันเก่าในยุคกลาง ภาษาเยอรมันต่ำกลางเป็นภาษาเขียนที่ใช้กันอย่างมากทางตอนเหนือของยุโรปกลางและทำหน้าที่เป็นภาษากลางในครึ่งเหนือของยุโรปในยุคสันนิบาตฮันเซอ (ระหว่างประมาณ ค.ศ. 1300–1600)
องค์บาก
องค์บาก (Ong Bak) เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2546 ผลงานการกำกับโดย ปรัชญา ปิ่นแก้ว และผลงานการกำกับคิวแอกชั่นโดย พันนา ฤทธิไกร แสดงนำโดย พนม ยีรัมย์, หม่ำ จ๊กมก, ภุมวารี ยอดกมล และมีร่วมด้วย สุเชาว์ พงษ์วิไล, วรรณกิต ศิริพุฒ, เชษฐวุฒิ วัชรคุณ, ชุมพร เทพพิทักษ์, ฉัฏฐพงศ์ พันธนะอังกูร, รุ่งระวี บริจินดากุล, พรพิมล ชูขันทอง ออกฉายในวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 ที่ประเทศไทย ภาพยนตร์ทำรายได้ในประเทศไทย 99 ล้านบาท
เรื่องย่อ
องค์บาก พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นที่เคารพบูชาของหมู่บ้านหนองประดู่ ได้ถูกขโมยตัดเศียรไป บุญทิ้ง (ทัชชกร ยีรัมย์) หนุ่มบ้านหนองประดู่ จึงอาสาออกตามหามาจนถึงกรุงเทพฯ จนได้เจออ้ายหำแหล่หรือ ยอร์จ (หม่ำ จ๊กมก) ลูกชายผู้ใหญ่บ้านที่ทิ้งท้องนาและกลิ่นโคลนสาปควายบ้านนอก มาร่วมทีมกับ หมวยเล็ก (ภุมวารี ยอดกมล) มาเป็น 18 มงกุฎ ต้มตุ๋นชาวบ้านเพื่อเลี้ยงปากท้อง
บุญทิ้งจึงไม่วายเป็นเหยื่อเพราะความซื่อ แต่ด้วยความที่เป็นคนดีและเคยช่วยเหลือชีวิตทั้งสองไว้ ภายหลังเขาจึงได้รับความช่วยเหลือจากทั้งสองในการตามหาองค์บาก พร้อมถูกดึงเข้าสู่การต่อสู้กับเจ้าพ่อมาเฟียอิทธิพลมืดจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด บุญทิ้งจึงขอต่อสู้ทั้งชีวิตด้วยศิลปะมวยไทยโบราณตลอดจนการเดินทางตามหาองค์บากเพื่อนำกลับคืนสู่หมู่บ้านให้ทันพิธีอุปสมบทหมู่ซึ่งจะจัดขึ้นในอีก 7 วันให้ได้
รางวัลในประเทศไทย
ตารางสาขารางวัลที่ได้เข้าชิงรางวัล สีเขียวคือได้รับรางวัล สีแดงคือได้รับการเสนอชื่อแต่พลาดรางวัลไป
เวอร์ชันอีกรูปแบบ
หลังจากที่ องค์บาก กลายเป็นภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมในประเทศไทย สิทธิการซื้อขายสำหรับต่างประเทศในเอเชีย ถูกซื้อโดย ลุก แบซง จากบริษัท EuropaCorp
รายชื่อธงชาติในทวีปเอเชีย
นี่คือรายชื่อธงชาติประเทศและดินแดนของทวีปเอเชีย
ทากาอิชิ
ทากาอิชิ (高石市 (Takaishi-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ใต้ในจังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 11.30 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 54,949 คน
การสุขาภิบาล
การสุขาภิบาล เป็นวิธีการทางสุขอนามัยของการส่งเสริมสุขภาพโดยผ่านการป้องกันมนุษย์มิให้สัมผัสกับภัยจากปฏิกูล เช่นเดียวกับการบำบัดและการกำจัดที่เหมาะสมของของเสียและน้ำเสีย. ภัยนั้นอาจเป็นทั้งตัวการของโรคทางกายภาพ, ทางจุลินทรีย์ชีวภาพ, ทางชีววิทยาหรือทางเคมี. ปฏิกูลที่สามารถก่อปัญหาสุขภาพได้ได้แก่ อุจจาระของมนุษย์หรือมูลของสัตว์, ปฏิกูลของแข็ง, น้ำทิ้งจากครัวเรือน(น้ำเสีย, สิ่งโสโครก, ปฏิกูลอุตสาหกรรมและปฏิกูลเกษตรกรรม. วิธีการทางสุขอนามัยในการป้องกันอาจเป็นการใช้วิธีการทางวิศวกรรม (เช่น การบำบัดน้ำเสีย, การบำบัดสิ่งปฏิกูล, การระบายน้ำท่วมจากพายุ, การจัดการปฏิกูลของแข็ง, การจัดการอุจจาระ), เทคโนโลยีเรียบง่าย (เช่น ส้วมหลุม, ส้วมแห้ง, UDDT, และถังเกรอะ) หรือแม้แต่การปฏิบัติสุขลักษณะส่วนตัวง่ายๆ (เช่นการล้างมือด้วยสบู่, การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม).
องค์การอนามัยโลกระบุว่า
""การสุขาภิบาลโดยทั่วไปหมายถึงการจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกและการบริการสำหรับการกำจัดที่ปลอดภัยของปัสสาวะและอุจจาระของมนุษย์. การสุขาภิบาลที่ไม่เพียงพอเป็นสาเหตุสำคัญของการเกิดโรคทั่วโลกและการปรับปรุงการสุขาภิบาลเป็นที่รู้จักกันว่าจะมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญที่เป็นประโยชน์ต่อสุขภาพทั้งในครัวเรือนและในทั้งชุมชน. คำว่า 'การสุขาภิบาล' ยังหมายถึงการบำรุงรักษาของสภาพทางสุขอนามัย, ผ่านการบริการเช่นการเก็บขยะและการกำจัดน้ำเสีย."
การสุขาภิบาลประกอบด้วยสี่รายการวิศวกรรมโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ (แม้ว่าอันแรกเท่านั้นที่มักจะมีการเชื่อมโยงอย่างมากกับคำว่า "สุขา+อภิบาล"):
แม้จะมีความจริงที่ว่าการสุขาภิบาลรวมถึงการบำบัดน้ำเสีย, ทั้งสองคำนี้มักจะถูกใช้เคียงข้างกัน: คนมีแนวโน้มที่จะพูดถึงเรื่องการสุขาภิบาลและการจัดการน้ำเสียซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมจะต้องมีการแบ่งแยกในหัวข้อย่อยในบทความนี้. คำว่าการสุขาภิบาลได้รับการเชื่อมต่อกับหลายตัวอธิบายเพื่อให้คำว่าการสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน, การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้ว, การสุขาภิบาลที่ยังไม่ปรับปรุง, การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม, การสุขาภิบาลนสถานที่ทำงาน, การสุขาภิบาลนิเวศวิทยา, การสุขาภิบาลแห้ง ทั้งหมดนี้ถูกใช้ในปัจจุบัน. การสุขาภิบาลควรได้รับพูดถึงว่าเป็นวิธีการที่เป็นระบบซึ่งรวมถึงการเก็บรวบรวม/การบรรจุ, การลำเลียง/การขนส่ง, การบำบัดและการกำจัดหรือนำมาใช้ใหม่.
การจัดเก็บรวบรวม
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดูน้ำเสีย
เทคโนโลยีการสุขาภิบาลมาตรฐานในพื้นที่เขตเมืองคือการจัดเก็บรวบรวมน้ำเสียในท่อระบายน้ำ, การบำบัดมันในโรงบำบัดน้ำเสียเพื่อนำมาใช้ใหม่หรือกำจัดมันในแม่น้ำ, ทะเลสาบหรือในทะเล. ท่อระบายน้ำจะรวมเข้ากับท่อระบายน้ำฝนหรือแยกออกต่างหากเป็นท่อระบายน้ำสุขาภิบาล. ท่อระบายน้ำแบบรวมกันมักจะพบในภาคกลาง, ส่วนที่เก่าหรือพื้นที่ในเมือง. ฝนที่ตกหนักและการบำรุงรักษาไม่เพียงพอสามารถทำให้ท่อระบายน้ำแบบรวมกันมีน้ำล้นออกมา ทำให้ของเสียหลุดออกมาสู่สภาพแวดล้อม. งานด้านอุตสาหกรรมมักจะปล่อยน้ำเสียลงไปในท่อระบายน้ำ, ซึ่งสามารถทำให้การบำบัดน้ำเสียยุ่งยากขึ้นเว้นแต่อุตสาหกรรมจะมีการบำบัดก่อนปล่อยพวกมันออกมา.
ค่าใช้จ่ายในการลงทุนที่สูงของระบบรวบรวมน้ำเสียแบบเดิมเป็นเรื่องยากที่จะจ่ายสำหรับประเทศกำลังพัฒนาหลายประเทศ. บางประเทศจึงมีการส่งเสริมระบบรวบรวมน้ำเสียทางเลือกเช่นการระบายน้ำทิ้งแบบคอนโดมิเนียม, ซึ่งใช้ท่อที่มีขนาดที่เล็กกว่าที่ระดับความลึกที่ต่ำกว่าด้วยรูปแบบที่แตกต่างจากเครือข่ายการระบายน้ำทิ้งแบบเดิม.
การบำบัด
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดูน้ำเสีย ของเสีย.
การบำบัดที่ส่วนกลาง
ในประเทศที่พัฒนาแล้ว การบำบัดน้ำเสียในเขตเทศบาลเมืองมีการทำอยู่ในขณะนี้อย่างกว้างขวาง, แต่ยังไม่เป็นสากล (สำหรับภาพรวมของเทคโนโลยี ดูการบำบัดน้ำเสีย). ในประเทศกำลังพัฒนา น้ำเสียส่วนใหญ่ยังคงถูกปล่อยออกโดยที่ยังไม่ได้รับการรักษาเข้าสู่สภาพแวดล้อม. ยกตัวอย่างเช่น, ในละตินอเมริกามีประมาณ 15% เท่านั้นของน้ำเสียที่ถูกเก็บรวบรวมจะได้รับการบำบัด (ดูน้ำและสุขาภิบาลในละตินอเมริกา)
การบำบัด on-site, การกระจายการบำบัดออกจากศูนย์กลาง
ในพื้นที่ชานเมืองและชนบทหลายแห่ง, ครัวเรือนจำนวนมากยังไม่ได้เชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำ. พวกเขาปล่อยน้ำเสียของพวกเขาเข้าสู่ถังส้วมหรือชนิดอื่นๆของการสุขาภิบาล on-site. ระบบ on-site จะรวมพื้นที่หลายแห่งเพื่อใช้ระบายน้ำเข้าไปด้วย, ซึ่งต้องใช้พื้นที่อย่างมากของแผ่นดิน. นี้จะทำให้ระบบบำบัดน้ำเสียไม่เหมาะสมสำหรับเมืองส่วนใหญ่.
พื้นที่ชุ่มน้ำที่สร้างขึ้นด้วยมือมนุษย์เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งสำหรับตัวเลือกการบำบัดที่เป็นไปได้ในการกระจายออกจากศูนย์กลาง.
การกำจัดหรือการนำกลับมาใช้ใหม่ของน้ำเสียที่ได้รับการบำบัดแล้ว
วการนำมาใช้ใหม่ของน้ำเสียที่ยังไม่ได้รับการบำบัดหรือได้รับการบำบัดบางส่วนในภาคเกษตรที่มีการชลประทานเป็นเรื่องธรรมดาในประเทศที่กำลังพัฒนาทั้งหลาย. การนำมาใช้ใหม่สำหรับน้ำเสียที่บำบัดแล้วในการจัดสวน, โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสนามกอล์ฟ, การเกษตรที่มีการชลประทานและสำหรับใช้ในอุตสาหกรรมจะกลายเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น.
ประเภทของการสุขาภิบาล
คำว่าการสุขาภิบาลเชื่อมต่อกับคำอธิบายต่างๆที่มีความหมายเป็นบางประเภทของระบบสุขาภิบาลดังนี้:
การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อม
การสุขาภิบาลสิ่งแวดล้อมเป็นการควบคุมปัจจัยสิ่งแวดล้อมที่สร้างการเชื่อมโยงกับส่งผ่านเชื้อโรค. หมวดย่อยนี้เป็นการจัดการของเสียแบบแข็ง, การบำบัดน้ำและน้ำเสีย, การบำบัดของเสียจากอุตสาหกรรมและการควบคุมเสียงและมลพิษ.
การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วและยังไม่ได้ปรับปรุง
การสุขาภิบาลที่ปรับปรุงแล้วและยังไม่ได้ปรับปรุงหมายถึงการบริหารจัดการของอุจจาระของมนุษย์ในระดับครัวเรือน. คำศัพท์นี้เป็นตัวบ่งชี้ที่ใช้ในการอธิบาย 'เป้าหมายของการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ' ในการสุขาภิบาล, โดย 'โครงการร่วมตรวจสอบสำหรับน้ำประปาและสุขาภิบาล' ของ WHO/UNICEF.
การขาดสุขาภิบาล
การขาดสุขาภิบาลหมายถึงการที่ไม่มีการสุขาภิบาล. ในแง่การปฏิบัติ มันมักจะหมายถึงการขาดห้องน้ำหรือการขาดห้องสุขาที่ถูกสุขอนามัยที่ทุกคนน่าจะต้องการที่จะใช้อย่างสมัครใจ. ผลจากการขาดสุขาภิบาลมักจะมีการถ่ายอุจจาระในที่สาธารณะ (และการถ่ายปัสสาวะในที่สาธารณะ แต่การนี้เป็นที่กังวลน้อยกว่า) ที่มีปัญหาต่อสุขภาพของประชาชนที่เกี่ยวข้องอย่างร้ายแรง.
การสุขาภิบาลในสถานที่
การสุขาภิบาลภายในสถานเป็นการเก็บรวบรวมและการบำบัดของเสียจะถูกดำเนินการในสถานที่ที่เก็บมัน. ตัวอย่างเช่นการใช้ส้วมหลุม, ถังบำบัดน้ำเสีย, และถัง Imhoff.
การสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน
การสุขาภิบาลอย่างยั่งยืนเป็นคำที่ได้ถูกกำหนดให้กับห้าเกณฑ์ของความยั่งยืนโดย'พันธมิตรสุขาภิบาลอย่างยั่งยืน'. เพื่อที่จะมีความยั่งยืน, ระบบสุขาภิบาลจะต้องเป็นไม่เพียงแต่ (i) มีศักยภาพทางเศรษฐกิจ (ii) ได้รับการยอมรับทางสังคม, และ (iii) เหมาะสมในทางเทคนิคและ (iv) ในทางสถาบัน, มันก็ควรยัง (v) ปกป้องสภาพแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ. วัตถุประสงค์หลักของระบบสุขาภิบาลคือการป้องกันและการส่งเสริมสุขภาพของมนุษย์โดยการจัดหาสภาพแวดล้อมที่สะอาดและทำลายวงจรของการเกิดโรค.
การกำจัดของเสียที่เป็นของแข็ง
สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ ดู'การจัดการของเสีย'
การกำจัดของเสียที่เป็นของแข็งจะดำเนินการมากที่สุดในหลุมฝังกลบ, แต่การเผา, การรีไซเคิล, การหมักและการแปลงเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพก็ยังทำอยู่เช่นกัน. ในกรณีของการฝังกลบ, ประเทศที่ก้าวหน้าแล้วมักจะมีหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดสำหรับการกลบหน้าทุกวัน (daily cover) ด้วยดิน, ในขณะที่ประเทศด้อยพัฒนาปกติจะขึ้นอยู่กับหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดน้อย. ความสำคัญของการกลบหน้าทุกวันอยู่ที่การลดลงของการติดต่อและการแพร่กระจายของเชื้อโรค. การกลบหน้าทุกวันยังช่วยลดการปล่อยกลิ่นและลดการการจายขยะเนื่องจากลมพัด. ในทำนองเดียวกัน, ประเทศที่พัฒนาแล้วมักจะมีข้อกำหนดสำหรับการปิดผนึกปริมณฑลของการฝังกลบด้วยดินเหนียวเพื่อลดการย้ายถิ่นของน้ำชะขยะที่อาจไปปนเปื้อนน้ำใต้ดิน (และด้วยเหตุนี้เป็นอันตรายต่อบางแหล่งของน้ำดื่ม).