cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สนั่น ขจรประศาสน์
ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมือง 5 ปี
ต่อมา นายวีระ สมความคิด ประธานกลุ่มพิทักษ์สิทธิเสรีภาพประชาชน ได้ยื่นหนังสือต่อ ป.ป.ช. ให้ดำเนินการตรวจสอบข้อเท็จจริง จนคดีเข้าสู่ กระบวนการทางกฎหมาย และต่อมา ศาลรัฐธรรมนูญ มีคำวินิจฉัยเป็นเอกฉันท์ เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ว่า พล.ต.สนั่น มีความผิด ฐานจงใจแสดง บัญชทรัพย์สินอันเป็นเท็จ ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 295 ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี
จากการถูกดำเนินคดีทางการเมืองดังกล่าว ทำให้ พล.ต.สนั่น ต้องลาออกจากตำแหน่ง เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ ที่เป็นมายาวนานถึง 13 ปี โดยมี นายประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์ เข้ารักษาการตำแหน่งเลขาธิการพรรคเป็นเวลาสั้น ๆ และต่อมา นายอนันต์ อนันตกูล ได้รับเลือกให้ขึ้นดำรงตำแหน่ง เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์คนใหม่ เมื่อปี พ.ศ. 2543
ก่อตั้งพรรคมหาชน
หลังการถูกตัดสิทธิทางการเมือง พล.ต.สนั่น ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ และในที่สุดได้ก่อตั้ง พรรคมหาชน ขึ้น โดยมี ดร.เอนก เหล่าธรรมทัศน์ เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก ส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2548 และต่อมา พล.ต.สนั่น ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคคนต่อมา
ร่วมงานกับพรรคชาติไทยพัฒนา
ในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2555 พล.ต.สนั่น ในฐานะประธานที่ปรึกษาพรรคชาติไทยพัฒนา ได้ประกาศยุติบทบาททางการเมือง โดยขอยุติการทำหน้าที่ในฐานะ ส.ส. แต่ยังคงพร้อมที่จะช่วยงานในส่วนของพรรค และงานการเมืองของประเทศต่อไป
ปัญหาสุขภาพ
พล.ต.สนั่น ป่วยด้วยโรคถุงลมโป่งพอง เกิดอาการหัวใจวายกะทันหัน จนครอบครัวต้องนำส่งโรงพยาบาลนนทเวช เมื่อกลางดึกของวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 แพทย์ต้องปั๊มหัวใจให้ฟื้นชีพ แต่อาการไม่ดีขึ้น จึงย้ายไปโรงพยาบาลศิริราช จนกระทั่งถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบ เมื่อเวลา 17.09 น. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 จากภาวะแทรกซ้อนจากอาการถุงลมโป่งพอง มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
บาตร
บาตรเป็นหนึ่งในอัฐบริขาร เป็นของที่พระภิกษุและสามเณรใช้ในการบิณฑบาต
ลักษณะของบาตรในพระธรรมวินัย
พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้ว่าบาตรมี 2 ชนิดเท่านั้นคือบาตรดินเผาและบาตรเหล็กรมดำ โดยมีขนาดตั้งแต่ 7-11 นิ้ว และพระพุทธองค์ทรงห้ามไม่ให้ภิกษุใช้บาตรที่ทำจากวัสดุที่มีค่าเช่น เงิน ทอง ทองเหลือง ทองแดง
บาตรนั้นมีไว้เพื่อให้รู้จัก ทาน การ ขอ เพื่อลดอัตตา แต่มิใช่ขอเพื่อสนองความต้องการที่ไม่รู้จักพอของตน หรือเกียจค้าน และ ให้ หรือบริจาคเพื่อให้รู้จักเสียสละและแบ่งปัน การให้นั้นคือให้ด้วยใจ มีเจตตนาดี มีใจสงสารเห็นอกเห็นใจผู้อื่น และเป็นการขัดเกลาจิตใจให้รู้จักความพอดี หวังให้เขาได้อิ่มท้อง นึกถึงใจเขาใจเรา นั้นคือการขอทานและการให้ทาน  และเป็นการฝึกให้มี สติ ทุกย่างก้าวทุกขณะเพื่อมิให้เกิดความไม่ประมาท และสมาธิตั้งมั่น
วัดไผ่เลี้ยง
วัดไผ่เลี้ยง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงหนองค้างพลู เขตหนองแขม กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่จำนวน 8 ไร่ 2 งาน 90 ตารางวา
วัดไผ่เลี้ยงสร้างเมื่อ 1 มีนาคม พ.ศ. 2526 บนที่ดินของผู้มีจิตศรัทธาบริจาคให้วัด ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2530 ผู้ขออนุญาตสร้างวัดและผู้บริจาคที่ดินซึ่งเป็นพี่น้องกัน คือ นางบุญเลี้ยง บุญทวี และนางไผ่ ขาวเจริญ ได้ตั้งชื่อว่า "วัดไผ่เลี้ยง" ตามนามทั้งสองท่าน และได้อาราธนาพระมหายงยุทธิ์ อุปคุตโต วัดวิจิตรการนิมิตร มาเป็นผู้รักษาการปกครองสงฆ์ ต่อมาวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2531 เจ้าคณะกรุงเทพมหานครได้แต่งตั้งให้พระมหายงยุทธ์เป็นเจ้าอาวาสวัดไผ่เลี้ยงจนถึงปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2558
เมื่อแรกเริ่มก่อสร้างวัดมีเพียงเต็นท์ผ้าใบเท่านั้น จากนั้นหลวงพ่อยงยุทธก็เริ่มถมดิน ปลูกต้นไม้ สร้างกุฏิ ห้องน้ำ ศาลา เมรุ วิหาร และศาสนสถานส่วนใหญ่ จุดเด่นของวัดคือ โบสถ์มหายันต์ 1,008 ยันต์ ซึ่งเป็นโบสถ์หลังแรกและหลังเดียวในประเทศไทยที่นำยันต์เก่าและยันต์โบราณที่เจ้าอาวาสสะสมมาเขียนลงบนหินอ่อนแล้วติดที่ผนังโบสถ์มากถึง 1,008 ยันต์
จีไอโจ สงครามระห่ำแค้นคอบร้าทมิฬ
จีไอโจ สงครามระห่ำแค้นคอบร้าทมิฬ (G.I. Joe: Retaliation) เป็นภาพยนตร์ แนวไลฟ์แอ็กชัน ดัดแปลงจากตัวละครของเล่น จีไอโจ ที่ได้รับแรงบันดาลใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการ์ตูนเรื่อง G.I. Joe: A Real American Hero เป็นภาพยนตร์ภาคที่สอง มีกำหนดการเข้าฉายในเดือนมีนาคม ปีค.ศ. 2013
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1289
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1289 (สายวังสำโรง – บึงนาราง) เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในจังหวัดพิจิตร เชื่อมต่อการจราจรระหว่างอำเภอตะพานหิน และอำเภอบึงนาราง ให้สามารถเดินทางได้อย่างสะดวกและรวดเร็วยิ่งขึ้น ระยะทางตลอดสาย 23.728 กิโลเมตร
ถั่วดำ
ถั่วดำ เป็นพืชล้มลุก มีขนสีน้ำตาล ดอกเป็นช่อสีเหลือง  ฝักแห้งแตก  เปลือกหุ้มเมล็ดเป็นสีดำ มีสารพวกแอนโทไซยานิน ใช้แต่งสีขนม โดยต้มเคี่ยวกับน้ำหรือบดผสมกับแป้ง
วังดอรูลแอแมน
วังดอรูลแอแมน (د دارالامان ماڼۍ; Darul Aman Palace "วิมานแห่งสันติ" หรือ "วิมานของแอมแมน[อุลลอห์]") เป็นวังสูงวามชั้น ตั้งอยู่ในคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน a ตรงข้ามกับรัฐสภาอัฟกัน
วังมีห้องรวม 150 ห้อง และสร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1920 ภายใต้อามานุลลอห์ ข่าน และถูกทำลายอย่างหนักจากสงครามกลางเมืองในคริสต์ทศวรรษ 1990 ก่อนที่จะมีการซ่อมแซมใหญ่ในปี 2016 และเสร็จสิ้นในปี 2019 ซึ่งครบรอบ 100 ปีของการได้รับเอกราชของอัฟกาสนิสถาน ที่ซึ่งซากปรักหักพังกว่า 600 ตันต้องถูกขนส่งออกไปจากห้องจำนวน 150 ห้องในปี 2017
อยากบอกรัก (เพลงธงไชย แมคอินไตย์)
อยากบอกรัก เป็นเพลงซิงเกิลของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ในปี พ.ศ. 2554 จากอัลบั้ม อาสาสนุก ผลิตออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2553 ประพันธ์คำร้องโดย กสิ นิพัฒน์ศิริผล แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย จักรกฤษณ์ มัชนาโส
การตอบรับ
เพลง อยากบอกรัก ได้อันดับสูงสุด 9 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
พีแอล/เอสคิวแอล
พีแอล/เอสคิวแอล (PL/SQL, Procedural Language for SQL) เป็นส่วนขยายภาษาโปรแกรมเชิงกระบวนงานของบริษัทออราเคิลสำหรับภาษาสอบถามเชิงโครงสร้างและฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ของออราเคิล พีแอล/เอสคิวแอล มีอยู่ในฐานข้อมูลออราเคิล (ตั้งแต่เวอร์ชัน 6 - การรวบรวมชุดคำสั่ง โพรซีเดอร์/ฟังก์ชัน/แพ็กเกจ/ทริกเกอร์ ของพีแอล/เอสคิวแอล มีตั้งแต่เวอร์ชัน 7), มีอยู่ในฐานข้อมูลในหน่วยความจำออราเคิล ไทมส์เท็น (ตั้งแต่เวอร์ชัน 11.2.1) และไอบีเอ็ม ดีบีทู (ตั้งแต่เวอร์ชัน 9.7)) โดยปกติบริษัทออราเคิลจะขยายฟังก์ชันการทำงานของ พีแอล/เอสคิวแอล ในการเปิดตัวฐานข้อมูลออราเคิลแต่ละครั้ง
พีแอล/เอสคิวแอล มีองค์ประกอบภาษาโปรแกรมเชิงกระบวนงาน เช่น เงื่อนไข และลูป และสามารถจัดการกับสิ่งผิดปรกติ (ข้อผิดพลาดรันไทม์) อนุญาตให้มีการประกาศค่าคงที่และตัวแปร โพรซีเดอร์ ฟังก์ชัน แพ็กเกจ ไทป์และตัวแปรของไทป์เหล่านั้น และทริกเกอร์ รองรับแถวลำดับที่เกี่ยวข้องกับการใช้คอลเลกชันของ พีแอล/เอสคิวแอล การใช้งานตั้งแต่เวอร์ชัน 8 ของฐานข้อมูลออราเคิลเป็นต้นไป ได้รวมคุณลักษณะที่เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติเชิงวัตถุ สามารถสร้างยูนิตของ พีแอล/เอสคิวแอล เช่น โพรซีเดอร์ ฟังก์ชัน แพ็กเกจ ไทป์ และทริกเกอร์ ซึ่งจัดเก็บไว้ในฐานข้อมูลเพื่อใช้ซ้ำโดยแอปพลิเคชันที่ใช้โปรแกรมเชื่อมต่อใด ๆ ของฐานข้อมูลออราเคิล
คำจำกัดความของ พีแอล/เอสคิวแอล เผยแพร่สาธารณะเป็นเวอร์ชันแรกเมื่อ พ.ศ. 2538 และออราเคิลเริ่มใช้งานประมาณปี 2535 โดยดำเนินการตามมาตรฐาน SQL/PSM ขององค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน
ตัวอย่างโค้ด
การบวกเวลาเพิ่ม 1 วินาทีในภาษาพีแอล/เอสคิวแอล
จักรพรรดินีญี่ปุ่น
จักรพรรดินีญี่ปุ่น คือพระอิสริยยศของอิสตรีผู้ครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่น และอาจหมายถึงจักรพรรดินีอัครมเหสีในจักรพรรดิญี่ปุ่น  โดยจักรพรรดินีอัครมเหสีในรัชกาลปัจจุบันคือจักรพรรดินีมาซาโกะในจักรพรรดินารูฮิโตะ
จักรพรรดินีผู้ครองราชย์
ตามประวัติศาสตร์ ญี่ปุ่นเคยมีจักรพรรดินีขึ้นเสวยราชสมบัติแปดพระองค์ (หากนับจักรพรรดินีจิงงุ จะมีทั้งหมดเก้าพระองค์ ในจำนวนนี้มีสองพระองค์ครองราชย์สองครั้ง) ซึ่งทั้งหมดจะถูกคัดเลือกมาจากผู้ที่สืบสันดานจากพระราชวงศ์เมื่อนับจากฝ่ายบิดา ทั้งนี้นักวิชาการบางส่วนมองว่าการครองราชย์ของจักรพรรดินีของญี่ปุ่นนั้นเป็นการครองราชย์อย่างชั่วคราวเท่านั้น และสงวนพระราชบัลลังก์เอาไว้เฉพาะแก่เจ้านายบุรุษเพศเท่านั้น ครั้นหลายศตวรรษต่อมาได้มีกฎมณเฑียรบาล พ.ศ. 2432 ซึ่งออกมาพร้อมกับรัฐธรรมนูญเมจิระบุว่ามิให้เจ้านายเพศหญิงขึ้นครองราชสมบัติ แม้จะเคยมีความพยายามที่แก้ไขกฎมณเฑียรบาลเพื่อปูทางให้เจ้านายที่เป็นหญิงขึ้นเสวยราชย์ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ
จักรพรรดินีอัครมเหสี
แต่เดิมตำแหน่งพระชายาในองค์จักรพรรดิญี่ปุ่นจะถูกเรียกว่าเจ้าหญิง เช่น เจ้าหญิงอิวะพระชายาในจักรพรรดินิมเมียว จนกระทั่งในรัชกาลจักรพรรดิโชมุได้สถาปนาพระอัครมเหสีคือโคเมียวผู้มาจากตระกูลฟูจิวาระเป็น โคโง พระองค์แรก แต่เดิมจะแบ่งพระอิสริยยศไว้ได้แก่ ชูงู  สำหรับพระชายา, โคโง  หรือ โคไตโง  สำหรับพระราชชนนีหรือจักรพรรดินีวิธวา และ ไทโคไตโง  สำหรับพระอัยยิกาเจ้า กระทั่งกลางยุคเฮอัง มีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาเพียงพระองค์เดียว เรียกว่าชูงู ครั้นในรัชสมัยจักรพรรดิอิจิโจมีพระราชธรรมเนียมมีพระชายาสองพระองค์ องค์แรกเรียกโคโงอีกองค์เรียกชูงู มีกรณีหนึ่งในรัชกาลจักรพรรดิโฮริกาวะ ได้สถาปนาเจ้าหญิงยะซุโกะหรือเทชิพระวิมาดา (准母; พระมารดาเลี้ยง) ขึ้นเป็นโคโง
โรงเรียนเทศบาล 1 สว่างวิทยา
โรงเรียนเทศบาล 1 สว่างวิทยา อักษรย่อ (ท.๑) หรือเรียกกันทั่วไปว่า "โรงเรียน ท.1" หรือ "โรงเรียนสว่าง" เป็นโรงเรียนรัฐบาลขนาดใหญ่ สังกัดสำนักการศึกษา เทศบาลเมืองหนองคาย กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย เปิดสอนแบบสหศึกษา (ชาย/หญิง) ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 (ป.1-ม.6) เป็นโรงเรียนที่ได้มาตรฐานการศึกษา เริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ปัจจุบันมีนักเรียนในโรงเรียนทั้งหมดประมาณ 1,400 กว่าคน
ตราสัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
มีวินัย ใฝ่วิชา กีฬาเด่น เป็นโรงเรียนของชุมชน
นตฺถิ ปญฺญา สมาอาภา หมายถึง แสงสว่าง เสมอด้วยปัญญาไม่มี
ราชพฤกษ์
สถานที่ภายในโรงเรียน
ข้อมูลอาคารเรียนเมื่อ พ.ศ. 2558
พาวเวอร์เรนเจอร์ส ฮีโร่ทีมมหากาฬ
พาวเวอร์เรนเจอร์ (Power Rangers) เป็นภาพยนตร์แนวซุเปอร์ฮีโร่อเมริกันในปี ค.ศ. 2017 โดยสร้างมาจากชื่อเรื่องเดียวกัน กำกับโดย Dean Israelite และเขียนบทโดย John Gatins โดยเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 3 ของภาพยนตร์พาวเวอร์เรนเจอร์ ที่นำกลับมาทำใหม่โดยใช่ตัวละครหลักจากโทรทัศน์ซีรีส์ไมตี้ มอร์ฟฟิน พาวเวอร์เรนเจอร์ นำแสดงโดย Dacre Montgomery, Naomi Scott, RJ Cyler, Becky G, Ludi Lin, Bill Hader, Bryan Cranston และ Elizabeth Banks.
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวของแก๊งเด็กวัยรุ่นทั้ง 5 คนที่มักไม่ชนิดกะนด้วย ประกอบไปด้วย "เจสัน" (รับบทโดย เดเคอร์ มอนโกเมรี) หนุ่มนักเตะฟุตบอล, "คิมเบอร์ลี" (รับบทโดย เนโอมี สกอตต์) อดีตเชียร์ลีดเดอร์ผู้กลายมาเป็นสาวห้าว, "บิลลี" (รับบทโดย อาร์เจ ไซเลอร์) หนุ่มเนิร์ดผิวสีที่ไม่มีเพื่อนชนิด, "ทรีนี" (รับบทโดย เบกกี จี) สาวสวยดาวโรงเรียน และ "แซ็ค" (รับบทโดย ลูดี ลิน) หนุ่มเอเชียนักรักบี้ ที่ได้เจอคริสตัลที่เรียกว่า "ซีโร คริสตัล" ได้รีบขโมยไปจนได้รับพลังพิเศษจากซอร์กอน พวกเขาทั้ง 5 จะกำจัด "ริต้า เพอร์ซูลา" (รับบทโดย เอลิซาเบท แบงส์) แม่มดชั่วร้ายอดีตกรีนเรนเจอร์ จะทำลายและยึดครึงโลก พวกเขาจะกำจัดริต้าประสบความสำเร็ตหรือไม่!?
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5 ออกอากาศเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2548 โดยในฤดูกาลนี้ได้มีการเปลี่ยนคณะกรรมการจาก เจนิส ดิคคินสัน เป็น ทวิกกี้ และ โนเล่ แมริน เป็น เจ.อเล็กซานเดอร์  คำโฆษณาประจำฤดูนี้ก็คือ "Bling It On"
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่ เมืองลอนดอน ประเทศอังกฤษ และผู้ชนะก็คือ นิโคล ลิงก์เลทเทอร์ วัย 19 ปีจาก แกรนด์ฟรอคส์ นอร์ทดาโกต้า และรางวัลของเธอก็คือการได้เซ็นสัญญากับบริษัทโมเดลลิ่งชั้นนำ Ford Models ได้ถ่ายแบบกับนิตยสาร ELLE และเซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับเครื่องสำอาง CoverGirl
The Girl With The Twisted Catchphrase
''ออกอากาศ : 21 กันยายน พ.ศ. 2548''
การคัดเลือกสาวงามทั้ง 36 คนเริ่มต้นขึ้นเมื่อพวกเธอต้องเข้าสัมภาษณ์กับไทร่า และเจย์ทั้งสอง สาวๆ ต่างพากันเปิดเผยเรื่องราวของตัวเอง อาทิเช่น คอรีนบอกความจริงถึงเรื่องที่แม่ของเธอติดยา นิโคลถึงกับคุกเข่าขอร้องเพื่อขอให้เธอเข้ารอบ  บรีสารภาพว่าเธอไม่ค่อยชอบอาบน้ำซักเท่าไหร่ เจย์ล่าบอกว่าเธอโตมากับพวกเคร่งศาสนา ซูซานน่าเล่าถึงเรื่องมะเร็งเต้านมที่คุกคามเธอ และนิคสร้างความประทับใจให้กับกรรมการอย่างรวดเร็วด้วยลุคส์ที่เหมือนกับนาอิมา โมร่า
The Girls Become Superheroes
''ออกอากาศ : 21 กันยายน พ.ศ. 2548''
หลังจากที่ย้ายเข้ามาในบ้านใหม่แล้ว ผู้เข้าแข่งขันก็ได้ไปร่วมงานเลี้ยงและเดินแบบ โดยต้องเดินให้เข้ากับคำบรรยายของเอ็มซี เน็ท ด็อกก์ ซาร่าห์ต้องใส่รองเท้าเบอร์สิบซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเบอร์ที่เธอใส่ทำให้เกิดสะดุดตอนเดิน คิมแต่งหน้าไม่เป็นและไปขอความช่วยเหลือจากแอชลีย์แต่ได้รับการปฏิเสธกลับมา และขณะที่กำลังเดินทางกลับบ้านคิมกับซาร่าห์ก็จูบกันในรถลีมูซีน ในการถ่ายรูปครั้งแรก สาวๆ ต้องถ่ายรูปในหัวข้อซุปเปอร์ฮีโร่ นิค, คาสซานดร้า, เจย์ล่า และลิซ่าทำออกมาได้เป็นอย่างดี แต่คิม, แอชลีย์ และซาร่าห์ออกมาเก้งก้างและน่าผิดหวัง คอรีนพยายามเอาชนะโรคกลัวความสูงของเธอและทำออกมาได้อย่างน่าประทับใจ ในห้องตัดสินคณะกรรมการต่างชื่นชอบในลุคส์ของคิมแต่ไม่ชอบภาพของเธอแม้แต่น้อย  ไดแอนมีใบหน้าที่สวยแต่ท่าเดินและท่าโพสท์ค่อนข้างแย่ และทวิกกี้คิดว่าเจย์ล่าและบรีมีท่าเดินที่เป็นเอกลักษณ์แต่ควรที่จะหันมาสบตากล้องบ้างโดยเฉพาะบรี  ซาร่าห์ต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายเพราะสูญเสียความมั่นใจตอนอยู่บนรันเวย์  แต่เป็นแอชลีย์ที่ต้องตกรอบเพราะกรรมการรู้สึกว่าเธอมีเพียงแค่ความสวยแต่ไม่มีความเป็นนางแบบเลยแม้แต่น้อย
The Girl Who Needs A Miracle
''ออกอากาศ : 28 กันยายน พ.ศ. 2548''
ในการแปลงโฉม คาสซานดร้าอดีตนางงามเท็กซัส ที่รักเส้นผมเป็นชีวิตจิตใจได้ถูกเปลี่ยนเป็นทรงมีอา ฟาโรว์ แบบในหนังเรื่อง โรสแมรี่ เบบี้ โดยเธอต้องถูกตัดผมสั้นและย้อมเป็นสีบลอนด์ แต่ถึงแม้จะไม่พอใจแต่สุดท้ายคาสซานดร้าก็ยอมตัดผมแต่โดยดี หลังจากที่แปลงโฉมกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว สาวๆ ก็ต้องถ่ายรูปตามสไตล์ใหม่ของแต่ละคนดังนี้
ในการแข่งขัน สาวๆ จะได้รับเงินคนละ 500 ดอลล่าห์ เพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าในสไตล์ใหม่ของตัวเองที่เบเวอร์ลี่ ฮิลส์ โดยมีเวลาจำกัดเพียงชั่วโมงครึ่ง ลิซ่าเป็นผู้ชนะการแข่งขันและเธอเลือกเอโบนีกับคิมให้ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย ซึ่งก็คือเลือกเสื้อผ้าที่ถูกใจจากสาวๆ ที่แพ้ได้ 3 ชิ้น ส่วนเอโบนีกับคิมเลือกที่ถูกใจได้เพียงคนละ 1 ชิ้น
และในการถ่ายภาพ สาวๆ จะต้องใส่ชุดหรูในชนบทและถ่ายภาพเปรียบเทียบกับผู้เข้าแข่งขันอีกคนในเสื้อผ้าชุดเดียวกัน เอโบนีจับคู่กับลิซ่าซึ่งทำให้เธอหงุดหงิดเป็นอย่างมาก
ในห้องตัดสิน ไทร่าบอกว่าผมของคาสซานดร้าไม่ใช่ทรงที่เธอต้องการ และบอกให้คาสซานดร้าและเจย์ล่ารู้ว่าพวกเธอต้องตัดผมให้สั้นลงกว่าเดิม ในการเปรียบเทียบภาพถ่าย ภาพคาสซานดร้า, นิโคล, คอรีน, คิม, ลิซ่า และนิคโดดเด่นจนกลบคู่เปรียบเทียบของตัวเอง และเป็นฝ่ายชนะในการเทียบรูป ไดแอนและเอโบนีกลายเป็นสองคนสุดท้าย  กรรมการลงความเห็นว่าไดแอนไม่สามารถที่จะใช้ประโยชน์จะรูปร่างของเธอออกมาบนรูปได้ และเอโบนีที่ดูไม่มีความเป็นนางแบบได้เลยแม้แต่น้อย และผู้ที่ต้องตกรอบก็คืออีโบนีที่ผู้ตัดสินคิดว่าอาชีพนี้สำหรับเธออาจจะเป็นได้เพียงแค่ฝันเท่านั้น
The Girl Who Makes A Disclaimer
''ออกอากาศ : 5 ตุลาคม พ.ศ. 2548''
ไทร่าแวะมาหาสาวๆ เพื่อให้กำลังใจสาวๆ วันต่อมาสาวๆ ได้ไปเรียนการเดินแบบการมิสเจที่ริมสระน้ำสุดหรู และพวกเธอได้สวมหมวก กระโปรง และต้องเล่นและเต้นไปกับมันเพื่อปลดปล่อยตัวเอง ในการแข่งขันพวกเธอจะต้องเดินบนแบบให้กับซู หว่อง และต้องหยุดโพสท่าที่ฐานหมุนตรงปลายรันเวย์ และบรีเป็นผู้ชนะซึ่งเธอเลือกคิม, นิค, เจย์ล่า และคอรีน ให้ได้ไปทานดินเนอร์สุดหรูร่วมกับเธอ จากนั้นในตอนกลางคืน คิมกับซาร่าห์ก็ได้สร้างสัมพันธ์รักกัน
ในวันต่อมาสาวๆ ต้องรับบทเป็นเหยื่อแฟชั่นในการถ่ายรูป โดยมีมิสเจรับบทเป็นแม่มดสายตรวจแฟชั่นตัวร้าย ซึ่งการถ่ายรูปครั้งนี้ พวกเธอจะต้องวิ่งบนสายพานที่อยู่หน้าแผ่นจอสกรีนสีเขียว คาสซานดร้ารู้สึกไม่พอใจและปฏิเสธที่จะตัดผมอีกครั้ง และสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจที่จะขอออกจากการแข่งขันเอง
ในห้องตัดสินกรรมการให้สาวๆ เดินท่าที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ท่าเดินของบรีสร้างความประทับใจให้กับกรรมการเป็นอย่างมาก คิมกับซาร่าห์กลายเป็นสองคนสุดท้าย คำแถลงการณ์ของคิมก่อนการเดินทำให้กรรมการรู้สึกว่าคิมพยายามหลีกเลี่ยงข้อบกพร่องของตัวเอง ในขณะที่ซาร่าห์ทำผลงานออกมาได้แย่ทั้งการเดินและในรูปภาพ ซึ่งนั้นทำให้เธอต้องตกรอบ
The Girl Who Gets A Boob Job
''ออกอากาศ : 12 ตุลาคม พ.ศ. 2548''
ในระหว่างการถ่าย สาวๆ ต่างพากันวิจารณ์ลิซ่า แต่เจนิสบอกให้คิดว่าคำวิจารณ์เหล่านั้นคือความอิจฉาของสาวๆ นิคเป็นคนเดียวที่ต้องถ่ายเปลือยเพราะเจย์ กับเจนิส ไม่ชอบชุดของเธอ ดังนั้นนิคจึงมีเพียงแค่ผมปลอมคลุมตัวเท่านั้น ซึ่งทำให้เธอกังวลเล็กน้อยเพราะกลัวว่าครอบครัวของเธอจะไม่พอใจ ที่ห้องตัดสินภาพถ่ายของนิค, ลิซ่า และไคล์ สร้างความประทับใจให้กับกรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่ไดแอนไม่สามารถแสดงความเป็นนางแบบของเธอออกมาได้ และทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับบรีที่ถึงแม้จะได้ภาพที่ดีแต่ไม่สามารถทนรับฟังคำวิจารณ์ต่างๆ ได้  และไดแอนต้องถูกคัดออกเพราะขาดความมั่นใจและศักยภาพในตัวเอง
The Girl Who Loves Bubbles And Talks To Plants
''ออกอากาศ : 19 ตุลาคม พ.ศ. 2548''
วัดคู้บอน
วัดคู้บอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางชัน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูประสิทธิ์ดิลกธรรม (วีระวัฒน์ ฐิตญาโณ) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5
The Girl Who Loves Bubbles And Talks To Plants
ไคล์เป็นผู้ชนะในการแข่งให้สัมภาษณ์และแนะนำผลิตภัณฑ์ ซึ่งรางวัลของเธอก็คือได้เป็นพิธีกรในการจัดอันดับ 5 สุดยอดนางแบบของรายการบีเอชวัน และเธอเลือกให้นิโคลได้ไปออกรายการกับเธอด้วย ในสัปดาห์นี้สาวๆ ต้องถ่ายโฆษณาและรูปให้กับยาระงับกลิ่นของ ซีเคร็ตแพลททินั่ม และต้องบอกความลับของตัวเองลงไปด้วย ความลับของนิคคือเธอกลัวความมืดและต้องนอนเปิดไฟ แต่เจย์ล่าขโมยบทพูดของนิคไป ทำให้สาวๆ คนอื่นไม่พอใจเป็นอย่างมาก การกระทำของเจย์ล่าทำให้นิคเสียสมาธิในการถ่ายโฆษณาและการสัมภาษณ์ก็ออกมาเลวร้ายมาก
วัดคู้บอน
วัดคู้บอนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5
The Girl Who Loves Bubbles And Talks To Plants
ในห้องตัดสินกรรมการลงความเห็นว่าลิซ่าทำได้ดีที่สุดในครั้งนี้ แต่ภาพของนิโคลเป็นภาพดีที่สุดและได้ลงโฆษณาแทน กรรมการไม่ชอบโฆษณาของคิมและเจย์ล่าเท่าไหร่นัก บรีถ่ายโฆษณาและให้สัมภาษณ์ออกมาดีเยี่ยมแต่ได้ภาพที่ออกมาแย่ นิคเสียสมาธิในการถ่ายทำให้โฆษณาของเธอออกมาแย่ที่สุด และทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย แต่คอรีนต้องตกรอบเพราะเธอไม่สามารถที่จะเก็บอารมณ์เศร้าของเธอเอาไว้ได้
วัดคู้บอน
ภายในวัดมีศาลาการเปรียญกิจดำรงชัยหลังใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2537 ชั้นหนึ่งเป็นที่ประดิษฐานพระประธาน รูปจำลองพระเกจิอาจารย์ ชั้นสองมีจิตรกรรมฝาผนังแสดงเรื่องราวทางพุทธประวัติ และใช้ในการทำกิจกรรมปฏิบัติธรรม พระอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานหลวงพ่อใหญ่สมปรารถนา วิหารแก้วเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธโสธรจำลอง และมีรอยพระพุทธบาทจำลอง หลวงพ่อทันใจ และพระสังกัจจายน์ นอกจากนั้น บริเวณท่าน้ำวัดคู้บอน มีคลองสำหรับปล่อยปลา นั่งพักผ่อน ภายในวัดยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดคู้บอน
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 5
The Girls Who Are 1940s Pin-ups
''ออกอากาศ : 26 ตุลาคม พ.ศ. 2548''
ในสัปดาห์นี้ไทร่าได้มาถ่ายรูปขาวดำที่ดุดันให้กับสาวๆ จากนั้นพวกเธอต้องไปออกแคมป์ออกกำลังลุยโคลน แล้วไปโชว์ตัวกับนิตยสาร แอล เกิร์ล ต่อทันทีโดยไม่ได้ล้างโคลนออกจากตัว ลิซ่าเป็นผู้ชนะการแข่งขันและเธอได้ไปเรียนรู้เพิ่มเติมทางด้านแฟชั่นกับทอดด์ ฮอลแมน
ในการถ่ายรูป ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดต้องถ่ายรูปโปสเตอร์โฆษณาแบบย้อนยุคแต่เซ็กซี่ ให้กับรถยนต์ฟอร์ดฟิวชั่น และภาพของผู้ชนะจะได้ลงโฆษณาให้กับรถยนต์ตามหน้าหนังสือต่างๆ ภาพถ่ายของคิมและลิซ่าสร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่ไคล์ต้องตกรอบเพราะสีหน้าที่ไม่สื่ออะไรเลยและไม่สามารถดึงศักยภาพของตัวเองออกมาในรูปถ่ายได้
The Girl Who Wants To Step On The Pretty Flower
''ออกอากาศ : 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548''
ประมวลภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา และภาพต่างๆ ที่ไม่เคยเห็นในรายการเช่นการดื่มเหล้าของลิซ่า รวมถึงการทะเลาะกันระหว่างคอรีนและลิซ่า
The Girl Whose Boyfriend Is Cheating On Her
''ออกอากาศ : 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548''
การถ่ายรูปในสัปดาห์นี้สาวๆ จะต้องถ่ายรูปกับไวล์บอย โดยต้องแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดในสถานการณ์ต่างๆ ออกมาดังนี้
บรีปฏิเสธที่จะสุงสิงกับสตีฟ-โอ และลิซ่าพยายามเรียกร้องความสนใจด้วยการฉี่ใส่ผ้าอ้อมต่อหน้าทุกคน ในห้องตัดสิน ภาพของนิค คิม และบรี สร้างความประทับใจให้กับกรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่ภาพของนิโคล กับ เจย์ล่า ไม่สามารถสร้างความประทับใจให้กับกรรมการได้เลย ทำให้พวกเธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้าย และไทร่าทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงเมื่อเธอประกาศออกมาว่าสาวๆ ต้องเก็บกระเป๋าและบินไปแข่งกันต่อที่ลอนดอน โดยที่ไม่มีใครต้องตกรอบเลยและนี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของรายการที่ไม่มีใครถูกคัดออกเลย
The Girl Who Talks Behind Everyone's Back
''ออกอากาศ : 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548''
ในสัปดาห์นี้ เจนนี่ ชิมิซุ มาเยี่ยมสาวๆ ถึงบ้านและให้แรงบันดาลใจกับคิม จากนั้นสาวๆ ต้องไปเรียนรู้เกี่ยวกับการที่ต้องรักษาภาพพจน์ให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่นิคกำลังโทรคุยอยู่กับเพื่อน คิมก็เข้ามาล้อเลียน ซึ่งนั่นทำให้นิคถึงขีดสุด  ในการแข่งขัน สาวๆ ถูกถ่ายรูปบนหนังสือเดินทางแบบไม่ทันตั้งตัว และบรีเป็นผู้ชนะซึ่งเธอเลือกนิคให้ได้รางวัลร่วมกับเธอด้วย จากนั้นสาวๆ ก็ได้รับข้อความจากครอบครัวของพวกเธอ ในขณะเดินทางไปสนามบิน นิค เจย์ล่า และบรี ได้ต่อว่าคิมเรื่องที่ชอบพูดว่าคนอื่นลับหลัง โดยบรีได้บอกว่าคิมเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุด ซึ่งนั่นทำให้คิมร้องไห้และขอโทษทุกคน
เมื่อเดินทางมาถึงลอนดอน สาวๆ ก็ถูกโจมตีโดยกลุ่มปาปารัสซี่ เมื่อถึงโรงแรมในตอนกลางคืนบรีและนิคได้ถูกพาไปทานมื้อค่ำด้วยรถม้า คิมเขียนจดหมายขอโทษในสิ่งที่ทำลงไป แต่บรีกับนิคยังรู้สึกไม่เชื่อใจคิมเท่าไหร่นัก  การถ่ายรูปครั้งนี้สาวๆ ต้องหลบหนีปาปารัสซี่เข้าไปในตู้โทรศัพท์โดยสาวๆ จะมีเพียงชั้นใน รองเท้า และหนังสือพิมพ์ติดตัวเท่านั้น
ในห้องตัดสิน ภาพที่ถูกปาปารัสซี่ถ่ายได้ถูกนำมาตัดสินด้วย เจย์ล่าเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีภาพถ่ายแย่ๆ เลย บรีและคิมได่ภาพถ่ายที่ทรงพลังที่สุด เจย์ล่ากลายเป็นสองคนสุดท้ายอีกครั้งเพราะถ่ายภาพออกมาได้ธรรมดาและกลืนหายไปในฉาก แต่กลายเป็นลิซ่าที่ต้องถูกคัดออกเพราะกรรมการคิดว่าเธอมีบุคลิกที่แรงและกล้ามากเกินไปถึงแม้ว่าจะได้ภาพที่ดีก็ตาม
The Girl Who Retaliates
''ออกอากาศ : 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548''
สำหรับการแข่งขันในสัปดาห์นี้ สาวๆ ต้องไปยืนโพสท่าเป็นรูปปั้นในสวนสาธารณะ นิโคลสติแตกเมื่อถูกฝูงนกพิราบรุมล้อม นิคเป็นผู้ชนะการแข่งขัน และซึ่งรางวัลของเธอคือการตะลุยช็อปปิ้งในมูลค่า 1,500 ดอลล่าห์ และเธอเลือกเจย์ล่ากับบรีให้ได้รางวัลร่วมกับพวกเธอด้วย ในการถ่ายภาพผู้เข้าแข่งขันจะต้องถ่ายภาพโฆษณาให้กับครีมบำรุงผิวของโอเลย์ โดยที่พวกเธอจะต้องตีความภาพศิลปะคลาสสิกชื่อก้องโลกให้ออกมาเป็นภาพสมัยใหม่ดังนี้
สงครามระหว่างบรีกับนิโคลปะทุขึ้นเมื่อซีเรียลแท่งกราโนล่าบาร์ของบรีหายไป ซึ่งเธอคิดว่านิโลเป็นคนเอาไปจึงเอาเครื่องดื่มเรดบูลของนิโคลไปเททิ้ง และคิมก็มาเห็นเข้าพอดี บรีได้ขอให้คิมไม่ให้บอกใคร แต่คิมเอาไปเล่าให้นิโคลฟังซึ่งทำให้บรีโกรธมาก และหลังการถ่ายภาพพวกเธอก็ได้เผชิญหน้ากัน
ที่ห้องผู้ตัดสิน ภาพของทุกคนนอกจากคิมสร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการ ภาพของคิมถูกลงความเห็นว่าดูเศร้าและไม่มีพลัง บรี คิม และนิโคลโต้เถียงกันอีกครั้งต่อหน้ากรรมการ ระหว่างรอการตัดสิน บรีต่อว่าคิมว่าเป็นคนที่น่าเกลียดและมีนิสัยน่ารังเกียจ บรีและคิมกลายเป็นสองคนสุดท้าย และคิมต้องตกรอบเพราะกรรมการเห็นว่าเธอขาดสมาธิและความมั่นคงในการแข่งขัน
The Girl Who Takes A Pill
''ออกอากาศ : 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548''
ถึงเวลาที่สาวๆ จะต้องไปโชว์ตัวเพื่อหางาน พวกเธอถูกกำหนดให้แต่งตัวแบบ ม็อด บอลลิวู๊ด เพรปปี้ และพังค์ นิคเป็นผู้ชนะในการแข่งโชว์ตัวซึ่งรางวัลของเธอก็คือได้รับการถ่ายภาพเพิ่มเป็น 100 ภาพ และเธอเลือกนิโคลให้ได้รับรางวัลร่วมกับเธอด้วยซึ่งเธอจะได้รับรูปเพิ่มเป็น 80 ภาพ เจย์ล่าได้เพิ่มเป็น 60 ภาพ ส่วนบรีได้เพียง 50 ภาพ ซึ่งเธอต้องถ่ายเป็นคนแรกและห้ามดูตัวเองตอนก่อนถ่ายอีกด้วย  จากนั้นสาวๆ ต้องแบ่งกลุ่มกันสำหรับเที่ยวชมลอนดอน โดยแบ่งกลุ่มออกเป็นนิคกับเจย์ล่า และ บรีกับนิโคล ซึ่งในที่สุดกับบรีก็ปรับความเข้าใจกันและเธอยังสัญญาว่าจะซื้อเครื่องดื่มเรดบูลชดใช้คืนให้นิโคลอีกด้วย
The Girl Who Is On The Cover
''ออกอากาศ : 7 ธันวาคม พ.ศ. 2548''
ในตอนสุดท้ายของฤดูกาล นิค บรี และนิโคล ต้องไปถ่ายโฆษณาและภาพถ่ายให้กับคัฟเวอร์เกิร์ล นิคทำผลงานออกมาเยี่ยมทั้งโฆษณาและภาพถ่าย ซึ่งทำให้เธอได้เป็นคนแรกที่เข้ารอบสุดท้าย นิโคลทำโฆษณาออกมาได้เลวร้ายมากและนั่นทำให้เธอต้องกลายเป็นสองคนสุดท้ายกับบรี และบรีเป็นคนที่ต้องกลับบ้านเพราะกรรมการคิดว่าเธอยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะไปต่อได้ นิคกับนิโคลได้ไปถ่ายภาพขึ้นปกกับไทร่า แบงค์ให้กับนิตยสารแอลล์ เกิลร์ โดยช่างภาพ จิลส์ เบนซิโมนส์ หลังจากนั้นพวกเธอได้ไปเดินแบบครั้งสุดท้ายกันต่อในรอบไฟนอลรันเวย์ร่วมกับผู้ชนะในไซเคิลก่อน อีวา และ นาอิมา ในการตัดสินครั้งสุดท้าย คณะกรรมการชื่นชอบในการเดินและลุคส์ของนิโคล และยังรักโฆษณาของนิค หลังจากที่ปรึกษาหารือกันแล้วก็เรียกสองสาวให้กลับเข้ามาและประกาศว่า อเมริกา เน็กซต์ ท็อป โมเดล คนที่ 5 ก็คือ นิโคล ลิงก์เลทเทอร์
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชา คือ ภาพวาดสองภาพที่แสดงขบวนอัญเชิญพระบรมศพของสมเด็จพระเพทราชาสู่พระเมรุ คาดว่าวาดขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2247–2248 ในรัชกาลสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 โดยจิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยา ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่หอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐเดรสเดิน (Dresden State Art Collections) ประเทศเยอรมนี
สิ่งน่าสนใจเกี่ยวกับภาพวาดสองชิ้นนี้คือ เป็นโบราณวัตถุที่เพิ่งได้รับการระบุว่ามีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทยเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 หลังจากม้วนเก็บอยู่ในกระบอกบรรจุภาพ (canister) พร้อมกับบันทึกภาษาดัตช์จำนวนสามหน้า นานกว่า 300 ปี ในสภาพที่ดีเยี่ยม นับว่าเป็นเอกสารสำคัญชิ้นหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มข้อมูลที่ขาดหายไปเกี่ยวกับงานพระบรมศพในสมัยอยุธยาที่เหลือเพียงหลักฐานลายลักษณ์อักษรไม่กี่ฉบับ
จุดกำเนิด
ไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจนว่าใครเป็นผู้วาดภาพดังกล่าว แต่พบหลักฐานว่าใน ค.ศ. 1702 (พ.ศ. 2246) ซึ่งเป็นปีที่สมเด็จพระเพทราชาสวรรคต อาร์เนาต์ เกลอร์ (Aernout Cleur) พ่อค้าชาวดัตช์ซึ่งประจำอยู่ที่สถานีการค้าของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (เฟโอเซ) ในกรุงศรีอยุธยาหลายปี ได้เข้ารับตำแหน่งผู้บริหารสำนักงานการค้า (opperhoofd/director) ของเฟโอเซแทนคีเดโอน ตันต์ (Gideon Tant) และมีความเป็นไปได้สูงมากที่เกลอร์เป็นผู้ขอให้จิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยาวาดภาพดังกล่าวขึ้น แม้จะไม่ทราบเหตุผลที่ชี้ชัดว่าด้วยจุดประสงค์ประการใด อย่างไรก็ดี เมื่อสืบค้นข้อมูลจากเอกสารร่วมสมัยอื่นที่พบที่หอจดหมายเหตุดัตช์ในเดอะเฮก พบว่าในช่วงต้น ค.ศ. 1704 (พ.ศ. 2247) เกลอร์ได้เขียนรายงานเกี่ยวกับปัญหาการสืบราชสมบัติที่เพิ่งเกิดขึ้นในกรุงศรีอยุธยาอย่างละเอียด โดยส่งรายงานถึงปัตตาเวียในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1704 และสำเนาชิ้นหนึ่งได้ถูกส่งไปยังสำนักงานใหญ่เฟโอเซที่เนเธอร์แลนด์
เกลอร์ถึงแก่กรรมที่กรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1712 ทรัพย์สินส่วนตัวของเขาถูกส่งไปยังอัมสเตอร์ดัมที่ซึ่งเอคีดียึส ฟัน เดิน แบ็มป์เดิน (Egidius van den Bempden) หนึ่งในกรรมการของเฟโอเซได้รับม้วนภาพวาดและบันทึกสามหน้า ต่อมาใน ค.ศ. 1716 ฟัน เดิน แบ็มป์เดิน ได้ขายเอกสารทั้งสามให้แก่ผู้แทนของพระเจ้าออกัสตัส เฟรเดอริก (หรือ "พระเจ้าออกัสตัสผู้แข็งแกร่ง") เจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งซัคเซินและกษัตริย์แห่งโปแลนด์ ผู้ทรงเป็นนักสะสมสิ่งประดิษฐ์และศิลปะวัตถุจากทั่วทุกมุมโลก โดยบรรจุในกระบอกบรรจุภาพ ระบุเป็น "ภาพวาดจีน" จัดเก็บอย่างปลอดภัยจากแสงแดด ความชื้น และแมลงเป็นเวลาสามศตวรรษ ก่อนที่จะค้นพบอีกครั้งในศตวรรษที่ 21
ใน ค.ศ. 1918 ของสะสมของพระเจ้าออกัสตัสผู้แข็งแกร่งและกษัตริย์องค์อื่น ๆ แห่งซัคเซินได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของของสะสมประจำหอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐ ณ นครเดรสเดิน
การค้นพบ
ภาพวาดพร้อมด้วยบันทึกสามหน้าปรากฏสู่สาธารณชนในรอบสามศตวรรษ เมื่อหอสะสมงานศิลปะฯ ได้ดำเนินโครงการจัดทำรายการสิ่งประดิษฐ์จากตะวันออก โดยตรวจสอบ "ภาพวาดจีน" ที่บรรจุในกระบอก พบว่ามีเนื้อหาที่ค่อนข้างแตกต่างจากวัตถุชิ้นอื่น ๆ จึงได้มีการเชิญบาเรินด์ ยัน แตร์วีล (Barend J. Terwiel) ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านไทยศึกษาชาวดัตช์ ไปตรวจสอบเนื้อหาของเอกสาร กระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 เอกสารสามฉบับในกระบอกนั้นได้รับการระบุว่ามีต้นกำเนิดมาจากสยาม
การตีพิมพ์ภาพวาดสู่สาธารณชนชาวไทยอย่างเป็นทางการครั้งแรกดำเนินการเช่นกันโดยศาสตราจารย์บาเรินด์ ยัน แตร์วีล ในวารสาร สยามสมาคม เมื่อ พ.ศ. 2559 (Journal of the Siam Society Volume 104: 2016) นับเป็นการค้นพบที่เรียกความตื่นตาตื่นใจให้กับแวดวงประวัติศาสตร์ไทยเป็นอย่างมาก
รายละเอียด
ภาพกระบวนเชิญพระบรมศพสมเด็จพระเพทราชาประกอบด้วยภาพวาดจำนวน 2 ชิ้น คือ ทั้งสองภาพมีลักษณะที่สอดคล้องกัน คือ เป็นจิตรกรรมแนวเหนือจริงแบบไทยประเพณีแสดงพระเมรุและริ้วกระบวน และเป็นฉากเดียวกัน กล่าวคือ มีภาพพระเมรุเก้ายอดอยู่ทางซ้ายสุดของภาพ มีภาพบุรุษแต่งกายสวมลอมพอกที่รับบทเป็นพระยมและพระเจตคุปต์ยืนรอรับพระบรมศพอยู่นอกรั้วราชวัติพระเมรุ กระบวนรูปสัตว์ ราชรถน้อย 3 คันเทียมด้วยราชสีห์ และพระมหาพิชัยราชรถเชิญพระโกศพระบรมศพเทียมด้วยราชสีห์
อนึ่ง วัตถุอีกชิ้นที่พบพร้อมกับภาพสองภาพคือ บันทึกภาษาดัตช์จำนวนสามหน้า 85 บรรทัด เพื่ออธิบายตัวอักษร ตัวเลข และสัญลักษณ์ดังกล่าว โดยมีข้อความเริ่มต้นว่า "หมายเหตุเกี่ยวกับสถานที่ถวายพระเพลิงพระบรมศพพระมหากษัตริย์แห่งสยาม, พระปรมาภิไธยว่า พระทรงธรรม์ อันหมายถึง เทพเจ้าแห่งปัญญา, และสวรรคตเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ และถวายพระเพลิงในวันที่ 26 ธันวาคม 1704"
แรงจูงใจของภาพวาด
ครั้งถึงการพระบรมศพของสมเด็จพระเพทราชาในอีกแปดเดือนต่อมา อาจจะด้วยความปรารถนาที่จะสร้างความประทับใจแก่ผู้บังคับบัญชาของตน หรือความต้องการที่จะจัดทำหนังสือเล่มเล็กหรืออย่างน้อยก็แผ่นพับให้ประชาชนทั่วไปในเนเธอร์แลนด์ได้เห็น (หากนำเรื่องราวกรณีการผลัดแผ่นดินมารวมเป็นเล่ม) น่าจะเป็นเรื่องที่ยากสำหรับพ่อค้าชาวดัตช์ที่จะบรรยายพระราชพิธีอันยิ่งใหญ่และแปลกตาเป็นร้อยแก้วหรือวาดเป็นรูปภาพด้วยตนเอง และนี่คงเป็นจังหวะที่เกลอร์ตัดสินใจขอให้ (หรือว่าจ้างให้) จิตรกรชาวกรุงศรีอยุธยาวาดภาพขบวนเชิญพระบรมศพให้กับเขา
ผลที่ได้ในขั้นนี้ คือ ภาพลายเส้น ซึ่งสันนิษฐานว่าเมื่อถึงมือเกลอร์แล้ว จิตรกรอาจได้อธิบายองค์ประกอบบนภาพ และเกลอร์ได้เขียนข้อความนั้นลงบนภาพทับด้วยลายมือของตนเป็นภาษาดัตช์ รวม 15 ข้อความ อย่างไรก็ตาม ต่อมาเกลอร์อาจจะได้ข้อสรุปว่า ภาพลายเส้น นี้ไม่เหมาะกับการเป็นจุดนำเสนอเพื่อกระตุ้นผู้อ่านชาวยุโรป เพราะมันมีขนาดที่ใหญ่เกินไป เนื้อหาซับซ้อน ยากแก่การเข้าใจ และใช้วัสดุที่ไม่ทนทาน
ด้วยเหตุนี้ เกลอร์จึงอาจขอให้จิตรกรวาด ภาพสี ในขนาดที่เล็กลง บนกระดาษที่แข็งกว่า อย่างเรียบง่ายกว่าและมีสีสันมากขึ้นกว่า ภาพลายเส้น เกลอร์อาจได้ติดต่อผู้รู้เพื่อให้อธิบายรายละเอียดทั้งหมดของภาพสีนี้ พร้อมกับเขียนคำอธิบายลงบนภาพและบันทึกสามหน้าของเขา
คุณค่า
ศาสตราจารย์บาเรินด์ ยัน แตร์วีล ในฐานะผู้ค้นพบภาพ ระบุว่าภาพวาดทั้งสองทำขึ้นโดยศิลปินชาวสยามผู้เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน และเป็นงานร่วมสมัยกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นจริงอย่างไม่มีข้อกังขา เพราะหอสะสมงานศิลปะแห่งรัฐเดรสเดินเองชี้ว่าได้รับเอกสารเหล่านี้มาเมื่อ ค.ศ. 1716 (พ.ศ. 2259) ในขณะที่ไม่มีต้นฉบับภาพวาดในยุคนี้ที่มีที่มาและวันที่ที่ชัดเจนเหลือรอดมาถึงปัจจุบัน จึงเป็นโบราณวัตถุอันมีเอกลักษณ์ (unique)
มีผู้ตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมว่า รูปแบบศิลปะในภาพวาดสามารถกำหนดอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนปลาย โดยน่าจะเก่ากว่าตัวอย่างที่มีในสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ (เช่น จิตรกรรมที่วัดใหญ่สุวรรณาราม จังหวัดเพชรบุรี) และมีความสอดคล้องกับข้อมูลที่เกี่ยวกับการพระเมรุและกระบวนแห่พระศพสมัยอยุธยาใน จดหมายเหตุการพระเมรุกรมหลวงโยธาเทพ และ คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม
นอร์แมน ซัตตัน
นายนอร์แมน ซัตตัน (Norman Sutton – 14 สิงหาคม พ.ศ. 2424 – 24 ธันวาคม พ.ศ. 2493) ซึ่งนักเรียนและคนทั่วไปในสมัยนั้นเรียกท่านว่า ครูซัตตัน อาจารย์ใหญ่โรงเรียนปทุมคงคา, รักษาการอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และต่อมาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ผู้วางโครงการเพิ่มหลักสูตรวิชาคำนวณและภาษาฝรั่งเศส เสนอให้นักเรียนสอบชิงทุนเล่าเรียนหลวงเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 8 แทนนักเรียนมัธยมปีที่ 6 และปรับปรุงหลักสูตรและวิธีการสอนให้เข้มไปพร้อมจริยศึกษาและพลศึกษา ความเข้มงวดในการอบรมสั่งสอนลูกศิษย์ให้เป็นคนดีของครูซัตตันเป็นที่เลื่องลือในบรรดาลูกศิษย์และมีการเล่าต่อๆ กันมาอีกหลายรุ่น
ประวัติ
ครูซัตตันเกิดที่ตำบลโคมซัลใกล้เมืองลีดส์ มณฑลยอร์คเชียร์ ประเทศอังกฤษ เมื่ออายุ 14 ปีได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนแยตเลย์และสอบชิงทุนเข้าเรียนต่อวิชาครูที่วิทยาลัยเบอโรโรด ที่ไอเซิลเวิธได้ในเวลา 4 ปีต่อมา วิทยาลัยครู เบอโรโรด (Borough Road College) ที่มีชื่อเสียงแห่งนี้มีคนไทยได้รับทุนเล่าเรียนหลวงมาเรียนและจบการศึกษากันหลายคน ได้แก่เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา) พระยาราชนกูร (รื่น ศยามานนท์) พระยาภะรตราชา (มล. ทศทิศ อิศรเสนา) พระยาผดุงวิทยาเสริม (กำจัด พลางกูร) และอื่นๆ อีกหลายท่าน รวมทั้ง “ครูฝรั่ง” ที่รัฐบาลจ้างให้เข้ามาสอนในประเทศไทยจำนวนมาก จึงนับว่าวิทยาลัยแห่งนี้มีสัมพันธ์ด้านการศึกษาที่ดียิ่งกับประเทศสยามในขณะนั้น
เมื่อนายซัตตันจบการศึกษาก็ได้รับการว่าจ้างให้เข้ามารับราชการในประเทศไทย ครูซัตตันเดินทางถึงไทยเมื่อ พ.ศ. 2448 เมื่ออายุได้ 24 ปีโยได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบแผนกภาษาอังกฤษซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ที่อาคารเดิมของโรงเรียนสุนันทาลัยก่อนเป็นเวลา 6 ปี แล้วจึงย้ายไปเป็นรักษาการณ์อาจารย์ใหญ่โรงเรียนปทุมคงคาเมื่อ พ.ศ. 2454 เมื่ออาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบคือ นาย''เอช. อี. สไปวี'' ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. 2458 ครูซัตตันจึงได้รับคำสั่งให้ย้ายมารักษาการณ์ในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ก่อนเป็นเวลา 2 ปีแล้วจึงได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสวนกุหลาบเมื่อ พ.ศ. 2460 ขณะมีอายุได้ 36 ปี และหลังจากดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ได้ 13 ปี ครูซัตตันได้ถวายบังคมลาออกจากราชการเมื่ออายุได้ 49 ปี รับพระราชทานบำนาญและกลับประเทศอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2473 รวมเวลารับราชการในประเทศไทย 25 ปี
บทบาทและผลงาน
ครูซัตตันมีบทบาทสำคัญ เกี่ยวกับการศึกษาของเมืองไทย และเป็นผู้รับผิดชอบเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาภาษาอังกฤษและพลศึกษาในโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ขณะนั้นโรงเรียนใหญ่ๆของรัฐบาลมีไม่กี่แห่ง และครูฝรั่งก็มีไม่กี่คน เป็นที่เข้าใจกันว่าสมัยก่อนนี้นักเรียนที่สำเร็จการศึกษาแล้ว ส่วนมากจะต้องออกมารับราชการ ที่ออกไปประกอบอาชีพส่วนตัวนั้นมีน้อย ฉะนั้นครูซัตตันจึงพยายามผลิตนักเรียนให้มีคุณภาพดีที่สุด ทั้งทางด้านวิชาการและอนามัย โดยไม่เห็นแก่ความเหนื่อยยาก เพื่อให้สมกับที่นักเรียนจะเป็นผู้ทำความเจริญให้แก่ชาติในกาลต่อไป
ครูซัตตันจึงเป็นผู้วางโครงการและเพิ่มหลักสูตรวิชาคำนวณและภาษาฝรั่งเศสให้สูงขึ้นกว่าเดิมมาก วิชาตริโกณมิติก็ได้นำมาสอนเป็นครั้งแรกในเมืองไทยสมัยขยายชั้นเรียนนี้ด้วย เป็นการจัดระดับการศึกษาให้เท่าเทียมกับโรงเรียนมัธยมบริบูรณ์ในประเทศอังกฤษ (Matriculation) และคงรักษามาตรฐานหลักสูตรนี้ ตลอดเวลาที่ครูซัตตันรับราชการอยู่ในเมืองไทย การสอบชิงทุนเล่าเรียนหลวงก็เข้มงวดกว่าเดิมเป็นอันมาก ทั้งนี้เพราะต้องการให้ได้นักเรียนที่เก่งจริงๆออกไปศึกษา ณ ต่างประเทศ
ครูซัตตันได้วางหลักสูตรให้นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยได้เรียนวิชาหลัก ซึ่งหนักทางภาษาอังกฤษและคำนวณ รวมทั้งจริยศึกษาและพลศึกษาควบคู่กันไป แทบทุกบ่ายวันจันทร์มีการสอนตัวอย่างให้บรรดาครูทั้งหลายในโรงเรียนได้ดูเพื่อเป็นแนวทางปฏิบัติ นักเรียนทุกคนต้องเป็นลูกเสือและต้องลงสนามฝึกหัดทุกบ่ายวันเสาร์ โดยครูซัตตันเองจะต้องลงมาเดินตรวจดูแลสอดส่องอยู่ด้วยเสมอ ครูซัตตันได้จัดทำกระดานป้าย “จาริกานุสร” ติดตั้งไว้ที่ห้องสมุดของโรงเรียน เพื่อให้เห็นได้ง่ายๆ กระดานป้ายซึ่งครูซัตตันเรียกว่า Honour Boards นี้ จารึกนามของนักเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยทุกคนตั้งแต่ พ.ศ. ๒๔๓๙ ที่สอบได้ทุนเล่าเรียนหลวง หรือทุนกระทรวงเพื่อไปศึกษาสาขาต่างๆ ณ ต่างประเทศ นามของท่านเหล่านั้นต่อมาภายหลังปรากฏว่า ล้วนแต่เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่กระจัดกระจายไปตามกระทรวงทบวงกรมต่างๆทั่วประเทศ มีหน้าที่รับผิดชอบสร้างความเจริญให้แก่บ้านเมืองเป็นอันมาก เรื่องนี้ศิษย์เก่าสวนกุหลาบวิทยาลัยทุกคนย่อมประจักษ์ดี แทบจะกล่าวได้ว่าในขณะที่เขียนประวัติอยู่นี้ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในกระทรวงศึกษาส่วนมากเคยเป็นลูกศิษย์ครูซัตตันมาแล้วเกือบทั้งสิ้น การที่ครูซัตตันจัดทำ “จาริกานุสร” ซึ่งมีด้วยกัน ๘ แผ่นตั้งแต่สมัยครูซัตตันยังอยู่ที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ก็เพื่อให้เป็นการกระตุ้นและให้กำลังใจแก่นักเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยทุกคนที่กำลังศึกษาอยู่ให้เจริญรอยตาม เมื่อครูซัตตันกลับไปนอกแล้ว เคยเขียนมาถามข้าพเจ้าว่า Honour Boards นี้มีเพิ่มขึ้นอีกเท่าใด
ในด้านพลศึกษา ครูซัตตันก็ไม่เคยละเลยวิชาประเภทนี้ ประกอบกับทั้งตัวครูซัตตันเองเคยเป็นนักกีฬาเอกคนหนึ่ง สมัยเมื่อยังศึกษาวิชาครูที่วิทยาลัยเบอโรโรด เคยเป็นแชมเปี้ยนกีฬาหลายประเภท เช่น ฟุตบอล คริกเก็ต กระโดดข้ามรั้ว ฯลฯ และเล่นให้แก่วิทยาลัยนั้นหลายครั้ง ครูซัตตันพยายามฝึกหัดการกีฬาให้แก่นักเรียนด้วยตนเองเสมอ เฉพาะอย่างยิ่งกีฬาฟุตบอล ซึ่งศิษย์เก่าสวนกุหลาบย่อมทราบดี สมัยครูซัตตันอยู่นั้น โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยได้รับโล่รางวัลประจำปีเสมอ ทั้งรุ่นเล็ก รุ่นกลางและรุ่นใหญ่ นอกจากนี้ครูซัตตันยังเป็นผู้จัดการแข่งขันฟุตบอลระหว่างโรงเรียนรุ่นต่างๆจัดงานกรีฑานักเรียนประจำปี ควบคุมการกีฬาชกมวย ฯลฯ
กล่าวกันว่าครูซัตตันเป็นผู้ที่นำและริเริ่มกีฬารักบี้ได้นำเข้ามาเล่นในเมืองไทย เมื่อ พ.ศ. 2452 ที่ราชกรีฑาสโมสร และเป็นหัวหน้าทีมนี้อยู่หลายปี กีฬาประเภทนี้ ต่อมาภายหลังปรากฏว่าเป็นที่นิยมของนักศึกษาไทยเป็นอันมาก นอกจากนั้นครูซัตตันยังเคยได้รับถ้วยพระราชทานเมื่อ พ.ศ. 2472 เคยเป็นผู้ตัดสินฟุตบอลแข่งขันรุ่นสำคัญๆมามากครั้ง กล่าวกันว่า ครูซัตตันเป็นผู้ดัดแปลงสนามกอล์ฟที่ราชกรีฑาสโมสรจาก 9 หลุมเป็น 18 หลุม กับเป็นผู้ดัดแปลงสนามทั้งหมดให้ปลูกด้วยหญ้านวลน้อยตลอดทั้งสนามด้วย
วิชาที่ครูซัตตันสนใจมากที่สุดคือ ภูมิศาสตร์ ฉะนั้นใน พ.ศ. 2467 จึงได้รับเลือกเป็นสมาชิกสมาคมภูมิศาสตร์ ณ กรุงลอนดอน (The Royal Geographical Society) โดยแต่งตำราเรียนไว้ 3 เล่ม ซึ่งกระทรวงศึกษาธิการอนุญาตให้ใช้ในโรงเรียนได้ในประเภทไม่บังคับ คือ ภูมิศาสตร์สยาม, ภูมิศาสตร์สากลอย่างย่อ แต่งร่วมกับหลวงปิยวิทยาการ (ปีย ปิยวิทยาการ), How to Write English Letters
บั้นปลายชีวิต
ครูนอร์แมน ซัตตันได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ 5 ครั้ง โดยครั้งสุดท้ายได้รับเมื่อถวายบังคมลาออกจากราชการคือชั้นทวีติยาภรณ์ช้างเผือก และด้วยความระลึกถึงครู คณะศิษย์เก่าสวนกุหลาบได้จัดตั้ง “มูลนิธิอาจารย์นอร์แมน ซัตตัน” ขึ้นในเวลาต่อมาเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่อาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักและทำประโยชน์ให้ไม่เฉพาะโรงเรียนสวนกุหลาบแต่รวมไปถึงความเจริญด้านวิชาการ การกีฬาและจริยธรรม
อนุรักษ์ บุญศล
นางอนุรักษ์ บุญศล (ชื่อเล่น: ติ๋ว; เกิด 16 มีนาคม พ.ศ. 2507) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร 3 สมัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2552
งานการเมือง
อดีตเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนเทคโนโลยีสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
อนุรักษ์ บุญศล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
เดอะโลโค-โมชัน
"เดอะโลโค-โมชัน" (The Loco-Motion) เป็นเพลงป็อปในปี 1962 เขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน เจอร์รี กอฟฟินและแคโรล คิง เพลงนี้ติดชาร์ตในอเมริกาท็อป 5 ถึง 3 ครั้ง ในต่างทศวรรษกัน เริ่มจากลิตเทิลอีวาในระหว่างปี 1962 (อันดับ 1) แกรนด์ฟังก์เรลโรดในปี 1974 (อันดับ 1) และไคลี มิโนกในปี 1988 (อันดับ 3)
เพลงได้รับความนิยมและคงเป็นตัวอย่างของเพลงประเภทเต้นรำ ที่เนื้อเพลงอธิบายถึงการเต้นรำเองด้วย "เดอะโลโค-โมชัน" ติดอันดับ 350 ของการจัดอันดับในนิตยสารโรลลิงสโตนให้หัวข้อ 500 เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
ฌูล แวร์น
ฌูล กาบรีแยล แวร์น (Jules Gabriel Verne; 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1828 – 24 มีนาคม ค.ศ. 1905) หรือที่รู้จักกันว่า จูลส์ เวิร์น เกิดที่เมืองน็องต์ ประเทศฝรั่งเศส เป็นนักเขียนชาวฝรั่งเศส ผู้บุกเบิกการเขียนนิยายวิทยาศาสตร์สมัยแรก ๆ แวร์นมีชื่อเสียงจากการเขียนเรื่องเกี่ยวกับการผจญภัยในอวกาศ ใต้น้ำ และการเดินทางต่าง ๆ ก่อนจะมีการประดิษฐ์เรือดำน้ำหรืออากาศยานจริง ๆ เป็นเวลานาน นวนิยายของเขามักใส่เนื้อหาวิทยาศาสตร์ที่สมจริง ซึ่งยังไม่คุ้นเคยกันในสมัยนั้นแต่ได้รับการยกย่องเป็นอย่างดีในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะบุกเบิกงานด้านนิยายวิทยาศาสตร์ แต่มีสัดส่วนที่น้อยกว่าเนื้อหาแนวอื่น ๆ ที่เขาเขียน
บทประพันธ์ที่สำคัญได้แก่ แปดสิบวันรอบโลก, Five Weeks In a Balloon, ใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์ นิยายวิทยาศาสตร์ในยุคท้าย ๆ ของแวร์นจะเริ่มสะท้อนถึงการมองเห็นด้านมืดของเทคโนโลยีรวมถึงการนำเทคโนโลยีไปใช้อย่างผิดทาง เช่น The Clipper of the Clouds, The Master of the World แวร์นเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1905 (พ.ศ. 2448) ภายหลังเขาได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งนิยายวิทยาศาสตร์โลก" ร่วมกับเอช. จี. เวลล์ (Herbert George Wells) นักเขียนชาวอังกฤษ ซึ่งนักเขียนทั้งสองคนนี้ได้มีอิทธิพลต่อนิยายวิทยาศาสตร์และวงการวิทยาศาสตร์มาจนถึงปัจจุบันนี้
ชื่อของฌูล แวร์น ได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อของยานขนส่งอัตโนมัติ (Automated Transfer Vehicle - ATV) ลำแรกขององค์การอวกาศยุโรป ซึ่งจะทำหน้าที่ขนส่งพัสดุรวมทั้งต้นฉบับนิยายวิทยาศาสตร์ของเขาขึ้นไปยังสถานีอวกาศนานาชาติในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550
แหล่งข้อมูลอื่น
18281905
เหมืองแม่เมาะ
เหมืองแม่เมาะ ตั้งอยู่อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง เป็นเหมืองถ่านหินลิกไนต์ ซึ่งใช้เป็นเชื้อเพลิงของโรงไฟฟ้าแม่เมาะ
เหมืองแม่เมาะก่อนปี 2470
กิจการเหมืองลิกไนต์ เริ่มเมื่อปี 2460 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ด้วยกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน มีพระประสงค์จะสงวนป่าไม้ จึงโปรดให้ทำการสำรวจหาเชื้อเพลิงอย่างอื่น เพื่อนำเอามาใช้แทนฟืนสำหรับหัวรถจักรไอน้ำของรถไฟ    โดยว่าจ้างชาวต่างประเทศ   ให้มาดำเนินการสำรวจในระยะแรก     ต่อมาระหว่างปี  2464 - 2466 ได้ว่าจ้างผู้เชี่ยวชาญชาวต่างประเทศให้มาสำรวจอีก ปรากฏว่าพบถ่านลิกไนต์ ที่ "แม่เมาะ" จังหวัดลำปางและที่"คลองขนาน" จังหวัดกระบี่
เมื่อประทานบัตรสัมปทาน ซึ่งรัฐบาลได้อนุญาตให้บริษัทเอกชนเปิดการทำเหมืองลิกไนต์ที่ "บ้านดอน" จังหวัดสุราษฎร์ธานี หมดอายุลงในเดือนกุมภาพันธ์ 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 มีพระบรมราชโองการถึงเจ้าพระยาพลเทพ ให้สงวนแหล่งถ่านหินที่มีอยู่ในประเทศไว้ เพื่อให้ทางราชการเป็นผู้ดำเนินงานเท่านั้น โดยมีใจความว่า
เหมืองแม่เมาะหลังปี 2470
หลังจากได้มีพระบรมราชโองการออกไปแล้วนั้น ในปี 2493 กรมโลหกิจ (กรมทรัพยากรธรณี) ได้ดำเนินการสำรวจไปจนถึงปี 2496 จึงพบแหล่งถ่านลิกไนต์มีแนวชั้น ติดต่อกันยาวไปตามลำห้วยในแอ่งแม่เมาะ ต่อมาในปี 2497 รัฐบาลได้ตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การพลังงานไฟฟ้าลิกไนต์  เพื่อดำเนินกิจการลิกไนต์ให้บังเกิดผลอย่างจริงจัง จึงทำการก่อสร้างโรงจักรแม่เมาะ  ขนาดกำลังผลิต 12,500 กิโลวัตต์ ใช้ถ่านลิกไนต์เป็นเชื้อเพลิง มีพิธีเปิดโรงไฟฟ้า เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2503
ต่อมาเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2503 รัฐบาลได้ตราพระราชบัญญัติจัดตั้งการลิกไนต์ โดยโอนกิจการและทรัพย์สินขององค์การพลังงานไฟฟ้าลิกไนต์ มาเป็นของการลิกไนต์ กำหนดให้มีหน้าที่ผลิตและจำหน่ายถ่านลิกไนต์ วัตถุเคมีจากลิกไนต์  และพลังงานไฟฟ้าจากลิกไนต์  มีอำนาจดำเนินการในเขตท้องที่จังหวัดลำปาง   ลำพูน เชียงใหม่ และตาก  จนกว่าการไฟฟ้ายันฮีจะขยายกิจการไปถึงจังหวัดนั้น ๆ และเขตท้องที่ในภาคใต้ ตั้งแต่จังหวัดชุมพรลงไปทั้งหมด
เมื่อรัฐบาลได้ตราพระราชบัญญัติจัดตั้ง การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) โดยรวมกิจการของการลิกไนต์ การไฟฟ้ายันฮี และการไฟฟ้าตะวันออกเฉียงเหนือ เข้าด้วยกัน เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2512  กฟผ. จึงได้รับโอนภาระหน้าที่ของทั้ง 3 องค์การมาดำเนินการทั้งหมด
ปัจจุบันเหมืองแม่เมาะได้ทำการขุดขนถ่านจำนวนประมาณ 15-17 ล้านตัน ส่งให้เครื่องผลิตกระแสไฟฟ้าหน่วยที่ 4 ถึง 13 จำนวน 10 หน่วย ของโรงไฟฟ้าแม่เมาะ เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้า และจ่ายไปยังจังหวัดต่าง ๆ
การดำเนินกิจการ
หลังจากที่มีปัญหาด้านมลพิษทางฝุ่นควันในปี พ.ศ. 2527 ทำให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ในนามของเหมืองแม่เมาะ และโรงไฟฟ้าแม่เมาะ ดำเนินการรักษาและควบคุมมาตรฐานด้านมลพิษอย่างเคร่งครัด ในส่วนของเหมือง ได้ทำการติดตั้งหลังคาคลุมสายพานลำเลียงไว้ตลอดแนว พร้อมทั้งมีการฉีดพรมน้ำในสายพานลำเลียงและหน้างานเป็นระยะๆ เพื่อให้ความชื้นเป็นตัวลดการกระจายของฝุ่นละออง โดยผลจากสถานีตรวจสอบคุณภาพอากาศ ซึ่งติดตั้งไว้โดยรอบจำนวน 13 สถานีนั้น ได้รายงานผลออกมาต่อเนื่องเป็นระยะเวลากว่า 10 ปี ในระดับที่เป็นที่น่าพอใจ คือมีคุณภาพอากาศในทุกๆด้าน ดีกว่าในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล และมีคุณภาพอากาศใกล้เคียงกับเขตเมืองลำปาง นอกจากมีการฉีดน้ำพรมหน้างานแล้ว ยังมีการปลูกต้นไม้และเพิ่มพื้นที่สีเขียวโดยรอบ เพื่อเป็นแนวกันฝุ่น ไม่ให้ลอยออกไปในย่านที่อยู่อาศัยใกล้เคียงด้วย
สถานที่สำคัญในบริเวณเหมือง
นอกจากกลุ่มอาคารที่ทำการ และโรงซ่อมบำรุงเครื่องมือหนักต่างๆที่ใช้ในการทำเหมือง แล้วนั้น เหมืองแม่เมาะยังประกอบด้วยส่วนต่างๆ ที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจ และเป็นพื้นที่สีเขียวให้กับเหมือง ซึ่งประกอบด้วย
พิพิธภัณฑ์ศูนย์ถ่านหินลิกไนต์ศึกษา (เหมืองแม่เมาะ)
ตั้งอยู่บริเวณทางเข้าสวนพฤกษชาติ เป็นอาคารชั้นเดียว เป็นศูนย์นิทรรศการถาวร จัดแสดงเรื่องเกี่ยวกับธรณีวิทยาของประเทศไทย และเน้นในส่วนที่เกี่ยวข้องกับจังหวัดลำปางโดยตรง ประกอบด้วยส่วนจัดแสดง 4 ส่วนคือ
สวนพฤกษชาติ
ตั้งอยู่บริเวณฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของบ่อเหมือง เป็นที่ตั้งของศาลาชมวิว และลานสไลเดอร์หญ้าขนาดใหญ่ ซึ่งประชาชนในพื้นที่มักมาพักผ่อนหย่อนใจกันที่นี่ โดยสวนพฤกษชาติแห่งนี้ จะมีการหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนดอกไม้ลงแปลงตามฤดูกาล และจะมีงานเทศกาลท่องเที่ยวแม่เมาะขึ้นที่นี่ในเดือน พฤศจิกายน ของทุกปี ยกเว้นเมื่อปี 2549 ไม่ได้มีการจัดงานที่สวนพฤกษชาติ เนื่องจากฝนที่ตกลงมาต่อเนื่องก่อนหน้านั้น ได้ทำให้พื้นดินชื้นแฉะมาก จึงต้องย้ายไปจัดที่ทุ่งบัวตองแทน
อาคารนันทนาการและสนามกอล์ฟ
อยู่ในบริเวณใกล้กลับศูนย์พิพิธภัณฑ์ฯ เป็นอาคารใหม่ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จในปี 2549 ในแบบสถาปัตยกรรมล้านนาประยุกต์ เป็นที่ตั้งของห้องจัดเลี้ยงและสโมสร ซึ่งย้ายมาจากบริเวณใกล้เคียงและได้ปรับปรุงให้ดีขึ้นมา
ทุ่งบัวตอง
ทุ่งบัวตองนี้อยู่บนภูเขาสูงทางทิศเหนือ ซึ่งเป็นภูเขาเทียมที่เกิดจากการนำดิน และกากถ่านหินจากเหมืองมาถมไว้ โดยมีแผนพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวถาวร ด้วยการสร้างศาลาชมวิว พร้อมลานกิจกรรมด้านบนยอดดอย และปลูกบัวตองในบริเวณลาดเขารอบๆดอย เพื่อให้เป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจและเป็นพื้นที่สีเขียว
ธัชพล จุลเกษม
ธัชพล จุลเกษม หรือ มาร์ค คือนักร้องหน้าใหม่หนึ่งในศิลปินจากโปรเจกต์ MR. Strangers ของค่าย Boxx Music ซึ่งเป็นค่ายเพลงในเครือมิวซิกมูฟ ปัจจุบันสังกัดค่าย Whoop Music (ภายใต้การดูแลของ The Toys) ซึ่งเป็นค่ายเพลงในเครือ What The Duck
ประวัติ
ธัชพล จุลเกษม เป็นบุตรชายของ ชนัญชิดา จุลเกษม มาร์คเป็นพี่ชายคนโต ในพี่น้องทั้งหมด 3 คน (มาร์คเกอร์, มายเนอร์ และมิวนิก)
ด้านการศึกษา ศึกษาระดับอนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนเซนต์จอห์น ระดับประถมศึกษาปีที่ 6 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเทพลีลา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม (คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษธุรกิจ)
มาร์คเริ่มฝึกซ้อมกีตาร์โปร่งด้วยตนเองตั้งแต่ศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 จนสามารถจัดตั้งวงดนตรีกับเพื่อนร่วมโรงเรียนเพื่อประกวดตามเวทีต่าง ๆ ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 มาร์คมีความชื่นชอบในการคัฟเวอร์เพลงของศิลปินท่านอื่น ๆ เผยแพร่ลงใน เว็บไซต์ Facebook และ Youtube จนเริ่มเป็นที่รู้จักของกลุ่มผู้นิยมเพลงคัฟเวอร์
ต่อมาเมื่อเพื่อนสนิทซึ่งก็คือ ทอย (ธันวา บุญสูงเนิน) ได้ชักชวนให้มาร์คทำเพลงด้วยกัน มาร์คจึงมีซิงเกิลแรกที่ทอยเป็น Producer ให้ นั่นคือเพลง "อีกครั้ง" และต่อมาอีกซิงเกิลคือ "ยังคิดถึง..." ด้วยการผลักดันของเอม ทำให้มาร์คส่งเดโมเพลง "ยังคิดถึง..." ไปเสนอที่ค่าย Boxx Music จนได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปินในค่ายนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2565 ได้เปิดตัวกับค่ายใหม่ คือ Whoop Music และได้เปิดตัวซิงเกิลใหม่ คือ "เจ้าใจ" (Lair)
อิกโคคุ บ้านพักหรรษา
อิกโคคุ บ้านพักหรรษา เป็นการ์ตูนเรื่องหนึ่งจากลายเส้นของ รูมิโกะ ทากาฮาชิ นักเขียนการ์ตูนผู้มีชื่อเสียงมาจากการ์ตูนเรื่อง รันม่า1/2  ลามู ทรามวัยจากต่างดาว  อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน และฤทธิ์หมัดเสือหิว วนาแห่งเงือก ฯลฯ
เนื้อเรื่อง
โกได ยูซาคุ เด็ก ม.ปลายคนหนึ่งซึ่งเอ็นทรานซ์ไม่ติด ไม่สามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้ ในขณะที่จะย้ายออกจากบ้านพัก "อิกโคคุ" ที่อาศัย เขาก็ได้มาเจอกับ โอโตนาชิ เคียวโกะ ม่ายสาวผู้ซึ่งมาเป็นผู้ดูแลบ้านพักอิกโคคุคนใหม่ เรื่องราวความรัก ความสนุกสนาน และความวุ่นวายของบรรดาผู้เช่าพักห้องต่าง ๆ ได้เกิดขึ้นที่อิกโคคุ รวมทั้งอนาคตของ โกได ที่จะต้องเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้และหางานดี ๆ ทำ อีกทั้งเขายังต้องเอาชนะใจของ เคียวโกะ ให้ได้
มังงะ
ในประเทศไทยสิทธิ์ในลิขสิทธิ์มังงะของเรื่อง めぞん一刻 ครบชุดทั้ง 15 เล่ม ตีพิมพ์จนจบกับสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ในชื่อเรื่อง "อิกโคคุ บ้านพักหรรษา"
และยังเป็นที่รู้จักในชื่อเรื่อง "บ้านพักอลเวง" จากครั้งหนึ่งในอดีตที่เคยถูกตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ไม้
ไม้ เป็นวัสดุแข็งที่ทำจากแก่นลำต้นของต้นไม้ ส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้น โดยแบ่งเป็นไม้เนื้อแข็ง เช่น ไม้เต็ง ไม้แดง และไม้เนื้ออ่อน เช่น ไม้สัก ไม้ยางพารา ไม้โอ๊ก  โดยนิยามแล้วไม้ จะหมายถึงเนื้อเยื่อไซเล็มชั้นที่สอง  (Xylem)  ของต้นไม้ แต่ในความเข้าใจไม้  อาจหมายรวมไปถึงวัสดุใดๆ ที่มีส่วนประกอบทำมาจากไม้ด้วย
ไม้สามารถใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย ประโยชน์อย่างหนึ่งคือ ใช้เป็นเชื้อเพลิง เช่น ถ่านหรือฟืน บางครั้งก็ใช้ในงานศิลปะ ทำเฟอร์นิเจอร์ ทำอาวุธ หรือเป็นวัสดุก่อสร้าง ไม้ยังคงเป็นส่วนประกอบสำคัญในการก่อสร้าง  ตั้งแต่มนุษย์เริ่มสามารถสร้างบ้านที่อยู่อาศัย หรือเรือ โดยเรือแทบทุกลำในช่วงปี 80 ทำมาจากไม้แทบทั้งสิ้น ซึ่งในปัจจุบันบ้านหรือเรือที่ทำจากไม้ เริ่มมีจำนวนลดลง  โดยปัจจุบันมีการนำวัสดุอื่นมาใช้ในการสร้างแทน  แต่ว่าไม้ยังคงมีส่วนสำคัญในด้านการเสริมโครงสร้าง หรือเป็นวัสดุเสริม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสร้างหลังคา  และของประดับนอกบ้าน  ไม้ที่ใช้ในงานก่อสร้างรู้จักกันในชื่อ ไม้แปรรูป
ไม้โดยสภาพแล้ว ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้ในการก่อสร้างโดยตรง เนื่องจากอาจจะมีการแตกหักในโครงสร้าง จึงต้องนำไปแปรรูปเป็นอย่างอื่นก่อน เช่น ไม้อัด,chipboard, engineered wood, hardboard, medium-density fiberboard (MDF), oriented strand board (OSB) เป็นต้น ไม้ดังกล่าวนี้ใช้ประโยชน์กันในวงกว้าง อีกทั้งเยื่อไม้ยังเป็นส่วนประกอบสำคัญในการผลิตกระดาษอีกด้วย เซลลูโลสที่อยู่ในไม้ยังใช้การทำวัสดุสังเคราะห์  ซึ่งไม้ยังใช้ประโยชน์ในการทำอุปกรณ์อื่นนอกเหนือจากการก่อสร้าง เช่น ใช้ทำตะเกียบ  เครื่องดนตรี เฟอร์นิเจอร์ ฯลฯ
ซาโต้ คาซึมะ
โดยทั่วไปตัวละครคาซึมะได้รับการตอบรับในเชิงบวกจากลักษณะเฉพาะตัวและในฐานะตัวละครเอกของเรื่องแนวต่างโลกที่แตกต่างไม่เหมือนใคร มีชื่อเสียงในฐานะหนึ่งในตัวละครเอกในเรื่องแนวต่างโลกที่ดีที่สุด ในขณะการเล่นมุกหน้าตายและการพากย์นอกบทด้นสดของจุง ฟูกูชิมะก็ได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวาง ในทางตรงกันข้าม คาซึมะก็ถูกวิพากย์วิจารณ์ในเรื่องลักษณะนิสัยและบุคลิกภาพบางอย่าง โดยเฉพาะในเรื่องการแสดงออกด้านความลามก