cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สี่สิบห้าองครักษ์
เรื่องราวของกององครักษ์นี้เป็นแรงบันดาลใจให้อาแล็กซ็องดร์ ดูว์มาเขียนนิยาย The Forty-Five Guardsmen ในปี ค.ศ. 1847
ศิลปะอินเดีย
ศิลปะอินเดียประกอบด้วยงานศิลปะหลายรูปแบบ ทั้งจิตรกรรม, ประติมากรรม, เครื่องปั้นดินเผา และศิลปะผ้า เช่นผ้าไหมทอ ตามลักษณะทางภูมิศาสตร์นั้นศิลปะอินเดียกินพื้นที่ทั้งอนุทวีปอินเดีย ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยประเทศอินเดีย, ประเทศปากีสถาน, ประเทศบังกลาเทศ, ประเทศศรีลังกา, ประเทศเนปาล, ประเทศภูฏาน และประเทศอัฟกานิสถานตะวันออก ลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์นี้ยังคงเห็นได้ในศิลปะสมัยใหม่ของอินเดีย
จุดเริ่มต้นของศิลปะอินเดียนั้นย้อนกลับไปได้ถึงยุคก่อนประวัติศาสตร์ในราว 3000 ปีก่อนคริสต์กาลมาจนถึงปัจจุบัน ศิลปะอินเดียได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมและศาสนา เช่นฮินดู, พุทธ, ไชนะ, ซิกข์ และอิสลาม จึงมีการผสมผสานกันอย่างซับซ้อนของประเพณีและความเชื่อของศานาต่าง ๆ ปรากฏในศิลปะอินเดีย
ศิลปะบนหิน
ศิลปะบนหิน (Rock art) ในอินเดียนั้นมีทั้งการแกะสลักบนหิน และจิตรกรรมบนฝาผนังหิน มีการประมาณว่ามีแหล่งงานศิลปะบนหินในอินเดียกว่า 1300 แห่ง และประติมากรรมหรือหุ่นมากกว่า 2.5 ล้านชิ้น งานแกะสลักหินเก่าแก่ที่สุดที่พบในอินเดียนั้นค้นพบโดย Archibald Carlleyle ที่ซึ่งได้รับการนำเสนอโดย J Cockburn (1899) ในอีกหลายปีต่อมา
ดร. V. S. Wakankar ค้นพบที่อยู่อาศัยหินที่มีงานจิตรกรรมจำนวนหนึ่งในแถบอินเดียกลาง ตั้งอยู่รายล้อมเทือกเขาวินธย หนึ่งในพื้นที่ที่มีชื่อเสียงมากคือที่อยู่อาศัยถ้ำภิมเพตกาซึ่งได้สมัครเข้าเป็นแหล่งมรดกโลก; จิตรกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่พบนั้นอายุมากกว่า 10,000 ปี    ลักษณะต่าง ๆ นั้นมีความแตกต่างกันไปตามอายุ แต่มีลักษณะร่วมอยู่ประการหนึ่งคือการใช้สีล้างสีแดง (red wash) โดยใช้ผงแร่ geru ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของออกไซด์เหล็ก (เฮมาไทต์).
ศิลปะเมารยะ (c. 322 ปีก่อน ค.ศ.)
พระเจ้าอโศกมหาราช (สวรรคต 232 ปีก่อนคริสต์กาล) เป็นผู้อุปถัมภ์ค้ำชูศาสนาพุทธ และทรงดำริให้มีการสร้างสถูป ตามพื้นที่ที่มีความสำคัญในสมัยพระชนมชีพของพระโคตมพุทธเจ้า อย่างไรก็ตามงานประดับต่าง ๆ จากยุคเมารยะที่ยังหลงเหลือมาจนปัจจุบันนั้นมีน้อยมาก หรืออาจเป็นไปได้ว่าไม่ได้มีมามากตั้งตั้งแต่ต้นก็ได้
ในบรรดาชิ้นงานที่หลงเหลือน้อยนั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดคือเสาอโศก ส่วนหัวของเสาที่เรียกว่าหัวเสาอโศกรูปสิงห์ประดับด้วยสัตว์สี่ตัวนั้นในปัจจุบันใช้เป็นตราประจำชาติของประเทศอินเดีย นับตั้งแต่อินเดียได้รับเอกราช นอกจากนี้ทั้งศิลปะและสถาปัตยกรรมเมารยะมีลักษณะสำคัญอีกประการคือการขัดเงาแบบเมารยะบนชิ้นงานหินซึ่งพบได้น้อยมากในงานศิลปะของยุคหลัง ๆ
ศิลปะพุทธ (c. 150 ปีก่อน ค.ศ.)
งานศิลปะพุทธจำนวนมากที่เหลือรอดมานั้นเริ่มมีในยุคหลังเมารยะล่มสลาย ที่ซึ่งมีประติมากรรมจำนวนมากที่เหลือรอดมาถึงปัจจุบัน พื้นที่ขุดค้นสำคัญเช่นสาญจี, ภารหุต และอมราวตี สถูปต่าง ๆ มีการประดับด้วยรั้วที่แกะสลักอย่างวิจิตรและมีซุ้มประตูโตรณะ ที่หันไปตามทิศหลักทั้งสี่ ในผนังหินต่าง ๆ ีการแกะสลักและตกแต่อย่างวิจิตร ส่วนมากเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพระพุทธเจ้า และพระพุทธรูปในลักษณะเป็นองค์ลอยก็เริ่มมีวิวัฒนาการใาจากงานแกะสลักนูนต่ำที่คว้ายเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ ในยุคนี้ เมืองมถุรา เป็นศูนย์กลางสำคัญที่สุดของศิลปะรูปแบบนี้ ที่ซึ่งมีการประยุกต์ในศิลปะของฮินดูและไชนะไปตามกัน
จักรวรรดิศุงคะ (185 ปีก่อน ค.ศ. – 72 ปีก่อน ค.ศ.)
หลังการล่มสลายของจักรวรรดิเมารยะ อินเดียได้แตกออกเป็นแคว้นต่าง ๆ ที่มีการปกครองแบบเดิมในแต่ละภูมิภาค หนึ่งในแคว้นที่สำคัญที่สุดนั้นคือจักรวรรดิศุงคะ ในตอนกลางของประเทศอินเดีย เช่นเดียวกับจักรวรรดิสัตวาหนะ ทางตอนใต้ของอินเดียซึ่งเกิดขึ้นร่วมสมัยกัน ได้เริ่มมีการพัฒนาศิลปะพุทธยุคแรก ๆ ที่สำคัญมากเกิดขึ้น โดยเฉพาะการสร้างสถูปเพื่อเก็บอัฐิของพระพุทธเจ้าหรือพุทธสาวกผู้เกี่ยวข้อง ตัวอย่างสำคัญที่สุดของสถูปจากจักรวรรดิศุงคะนั้นคือมหาสถูปแห่งสาญจี ที่ซึ่งเชื่อว่าเริ่มแรกสร้างโดยพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งจักรวรรดิเมารยะ
ศิลปะคุปตะ (c. ปี 320)
โดยทั่วไปแล้วมักนิยามว่ายุคคุปตะนั้นเป็นจุดสูงสุดของศิลปะอินเดียเหนือยุคคลาสสิก (classic peak of north Indian art) ในทุกกลุ่มศาสนาสำคัญ ถึงแม้จิตรกรรมจะแพร่หลาย ดังเช่นตัวอย่างที่พบในถ้ำอชันตา แต่ก็หลงเหลือมาถึงปัจจุบันไม่มาก ชิ้นงานที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันส่วนใหญ่ล้วนเป็นประติมากรรมทางศาสนา ศูนย์กลางสำคัญได้แก่ มถุรา สารนาถ และ คันธาระ นอกจากนี้ยังถือว่ายุคคุปตะเป็นยุคทองของศาสนาฮินดูยุคคลาสสิก (classical Hinduism) และเริ่มมีหลักฐานของการสร้างสถาปัตยกรรมศาสนสถานของฮินดูเป็นครั้งแรก ๆ ถึงแม้จะมีหลงเหลืออยู่ไม่มากในปัจจุบันก็ตาม
แม่น้ำโป
โป (Po; Padus หรือ Ēridanus; ลิกูเรียโบราณ: Bodincus หรือ Bodencus) เป็นแม่น้ำที่มีความยาวทั้งสิ้น 652 กิโลเมตรหรือ 682 กิโลเมตรถ้ารวมแม่น้ำไมราด้วย ที่ไหลจากต้นแม้น้ำในเทือกเขาแอลป์ไปทางตะวันออกทางตอนเหนือของอิตาลีไปยังสามเหลี่ยมปากแม่น้ำบนฝั่งทะเลเอเดรียติกไม่ไกลจากเวนิส แม่น้ำโปเป็นแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในอิตาลี ส่วนที่กว้างที่สุดกว้าง 503 เมตร
สามเหลี่ยมปากแม่น้ำโปตั้งอยู่บนคาบสมุทรอิตาลี ทางตอนเหนือของคาบสมุทรอิตาลีติดกับเทือกเขาแอลป์ ทางทิศตะวันออกติดกับทะเลเอเดรียติก และทิศตะวันตกติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยแม่น้ำโปเป็นแม่น้ำที่มีความยาวมากที่สุดในอิตาลีและมีต้นกำเนิดจากเทือกเขาแอลป์ไหลเข้าสู่ประเทศอิตาลีทางทิศเหนือและไหลออกสู่ทะเลเอเดรียติกทางทิศตะวันออก
จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที
การอุปมาด้วยฟ้าถล่มในสมัยโบราณ
สันนิษฐานกันว่าการอุปมาด้วย "ฟ้าถล่ม" (falling sky) เป็นปรกติในสมัยคลาสสิก ดังที่ปรากฏหลายครั้งในวรรณกรรมแห่งยุค อาทิ งานเขียนของ พูบลิอุส เทเรนทิอุส อาเฟอร์ (Publius Terentius Afer) นักเขียนบทละครแห่งสาธารณรัฐโรมัน เช่นในบทว่า "ผู้ขลาดหวาดฟ้าว่าจะพัง ฉะนี้หวังพึ่งได้ไฉนเล่า" (What if I have recourse to those who say, ‘What now if the sky were to fall?'; Quid si redeo ad illos qui aiunt, ‘Quid si nunc cœlum ruat?)
เช่นเดียวกับเรียงความของ ลูชิอูส ฟลาวิอูส อาร์ริอานูส เรื่อง "แคมเพนส์อ็อฟอเล็กซานเดอร์" (Campaigns of Alexander, "ยุทธรณรงค์แห่งพระเจ้าอเล็กซานดอร์") บรรพที่ 1 บทที่ 4 ว่า พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มีพระราชปุจฉาไปยังทูตานุทูตแห่งเคลต์ ซึ่งล้วนประกอบด้วยกายาอันกำยำ กิริยาอันทะนงยโส และมาจากทะเลเอดรีอาทิก (Adriatic) ว่า "ในโลกนี้ สิ่งไรเล่าที่ท่านทั้งหลายเกรงกลัวเป็นที่สุด" และทูตานุทูตสนองพระราชปุจฉาว่า "ข้าพระองค์ทั้งหลายเกรงว่าฟ้าจะร่วงลงสู่ศีรษะแห่งเรา" ฝ่ายพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ซึ่งมีพระราชประสงค์จะได้ยินว่าเขาทั้งหลายเกรงกลัวพระองค์เป็นที่สุด ก็ไม่ทรงสมพระราชหฤทัย และทรงตระหนักโดยปริยายว่า หามีอำนาจของมนุษย์ใดในใต้หล้าจะทำอันตรายพวกเขาได้ เว้นแต่อำนาจของพิบัติภัยทางธรรมชาติโดยแท้
ทำนองเดียวกับในบทร้อยกรองกำสรดบทหนึ่งของ เธอ็อกนิสแห่งเมเกรา (Theognis of Megara) กวีชาวกรีก ซึ่งว่า "แม้นข้ามิภักดิ์ผู้รักข้า หรือขุ่นโกรธาปรปักษ์ไซร้ จงฟ้าโรจน์ร่วงลงตรงเกไศ (นี้ชนในใต้หล้าล้วนแสยง)" ("May the great broad sky of bronze fall on my head / (That fear of earth-born men) if I am not / A friend to those who love me, and a pain / And irritation to my enemies.")
ในขณะที่ อริสโตเติล (Aristotle) กล่าวในผลงานของเขาเรื่อง "ฟิสิกส์" (Physics, "กายภาพ") บรรพที่ 4 ว่า ความเชื่อที่ว่าท้องฟ้าตั้งอยู่บนบ่าของยักษ์แอตเลิส (Atlas) และจะถล่มลงหากแอตเลิสผละจากไปนั้น เป็นความคิดในยุคแรกเริ่มของชนชาติที่โง่เขลา
ความยุติธรรมของพิโซ
ในผลงานของ ลูชิอูส แอนเนอูส เซเนเกา (Lucius Annaeus Seneca) ประเภทบทสนทนา เรื่อง "เดอีรา" (De Ira; "บนความพิโรธ") [http://la.wikisource.org/wiki/De_Ira#XVIII. บรรพที่ 1 บทที่ 18] ว่า ทหารนายหนึ่งกลับมาจากการลาหยุดโดยมิได้พาเพื่อนผู้ติดตามกลับมาด้วยตามวินัยทหาร  กเนอูส พิโซ (Gnaeus Piso) ผู้ว่าการรัฐและผู้บัญญัติกฎหมาย จึงสั่งด้วยความพิโรธโกรธาให้ประหารชีวิตทหารผู้นั้นทันที บนเหตุผลว่าทหารติดตามคนนั้นหายไป แสดงว่าถูกทหารผู้เพิ่งกลับมานั้นฆ่าแล้วเป็นแน่ ในขณะจ่อคอเข้าสู่คมดาบประหาร ปรากฏว่าาทหารติดตามคนที่สันนิษฐานว่าถูกฆ่าตายแล้วปรากฏตัวขึ้น ประธานการประหารจึงสั่งให้หยุดการ แล้วพาทหารที่ถูกกล่าวหาไปพบกเนอูส พิโซ เพื่อขอให้งดโทษเสีย แต่กเนอูสกลับสั่งให้ประหารชีวิตทหารนายนั้นตามเดิมบนเหตุผลว่าได้มีคำตัดสินไปแล้ว และสั่งให้ประหารชีวิตประธานการประหารผู้นั้นด้วยบนเหตุผลว่าไม่ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมาย และสุดท้ายก็สั่งให้ประหารทหารติดตามที่สันนิษฐานว่าถูกฆ่าตายแล้วคนนั้นอีก บนเหตุผลว่าเป็นเหตุให้ผู้บริสุทธิ์ต้องจบชีวิตลงถึงสองคน
กระนั้น แม้อันที่จริงแล้วบทสนทนาเรื่อง "เดอีรา" มิได้ปรากฏถ้อยคำของภาษิตดังกล่าวเลย แต่พจนานุกรมของบริวเวอร์ว่าด้วยวลีและนิทาน (Brewer's Dictionary of Phrase and Fable) ระบุว่ามีการปรากฏของภาษิตนี้
อนึ่ง ยังเชื่อกันว่าสำนวน "จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที" เป็นคำของพิโซ แต่เป็นพิโซอีกคนหนึ่ง คือ ลูเชิส คาลเพอร์นิเอิส พิโซ ซีโซนิเนิส (Lucius Calpurnius Piso Caesoninus) รัฐบุรุษในสมัยโรมันโบราณผู้เป็นสสุระของจูเลียส ซีซาร์ ซึ่งคาดว่าจะเป็นการสับสนกับกรณีพิโซในบทสนทนา "เดอีรา" นี้
สมัยปัจจุบัน
นอกจากนี้ ภาษิตนี้ยังได้รับการกล่าวถึงโดย วิลเลียม ไพรน์ (William Prynne) นักกฎหมายชาวอังกฤษ ในผลงานเรื่อง "เฟรชดิสกัฟวะรีอ็อฟพรอดิเจิสว็อนเดอริงนิวเบลซิงสตาส์" (Fresh Discovery of Prodigious Wandering New-Blazing Stars, "การค้นพบครั้งใหม่ซึ่งดารากรอันร้อนแรงที่โคจรไปมาอย่างน่าอัศจรรย์") เมื่อ ค.ศ. 1646 (พ.ศ. 2189), โดย นาเธเนียล เวิร์ด (Nathaniel Ward) ใน "ซิมเพิลคอบเบลอร์อ็อฟอกาเวิม" (Simple Cobbler of Agawam, "เรื่องงี่เง่าไร้สาระของอกาเวิม") เมื่อ ค.ศ. 1647 (พ.ศ. 2190) และโดยอีกหลาย ๆ คนหลังจากนั้น แต่ครั้งที่เป็นที่กล่าวขวัญถึงมากที่สุดครั้งหนึ่ง ได้แก่ การอ้างถึงใน ค.ศ. 1770 (พ.ศ. 2313) ซึ่งวิลเลียม เมอร์รีย์ เอิร์ลแห่งแมนส์ฟิลด์ ลอร์ดหัวหน้าศาลข้างพระที่นั่ง ใช้ภาษิตนี้อธิบายถึงหน้าที่ของศาลยุติธรรม เพื่อตอบคำอ้างของจอห์น วิลส์ (John Wilkes) ที่เบิกความในคดีซัมเมอร์เซ็ตต์ว่าหากศาลตัดสินให้ทาสเป็นอิสระอาจจะทำให้เศรษฐกิจของอังกฤษและอาณานิคมพังพินาศ
เช่นเดียวกับใน ค.ศ. 1933 (พ.ศ. 2476) เจมส์ เอ็ดวิน ฮอร์เทิน (James Edwin Horton) ผู้พิพากษาศาลเคลื่อนที่เขต 8 (Eighth Circuit Court) แห่งรัฐแอละแบมา สหรัฐอเมริกา สั่งเพิกถอนคำพิพากษาประหารชีวิตเฮย์วูด แพตเทอร์เซิน (Haywood Patterson) หนึ่งในชายชุดดำเก้านายที่เป็นแพะสำหรับข้อหาข่มขืนกระทำชำเราสตรีผิวขาวสองนางที่รัฐแอละแบมาใน "คดีพ่อหนุ่มสกอตส์โบโร" (Scottsboro Boys case) โดยกล่าวถึงภาษิต "จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที" ประกอบการชี้แจงว่า แม้เขาทราบดีว่าการตัดสินเช่นนี้จะต้องถูกแรงกดดันให้พ้นจากตำแหน่ง แต่จะให้พิพากษาลงโทษผู้บริสุทธิ์นั้นไม่อาจกระทำได้
ข้อความ "จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที" นี้ในภาษาละติน ยังสลักอยู่บนบัลลังก์ศาลสูงสุดประจำรัฐจอร์เจีย (Supreme Court of Georgia) สหรัฐอเมริกา และสลักอยู่บนทับหลังประตูสถานีรถไฟไบรด์เวลการ์ดา (Bridewell Garda station) ในกรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ด้วย นอกจากนี้ ข้อความ "จงประสาทความยุติธรรม" ในภาษาละติน ยังปรากฏบนเบื้องล่างภาพเหมือนของ จอห์น มาร์แชล (John Marshall) ประธานศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา (Chief Justice) ซึ่งวาดโดย เรมแบรนต์ พีล (Rembrandt Peale) เมื่อ ค.ศ. 1835 (พ.ศ. 2378) และปัจจุบันแขวนอยู่ยังห้องประชุมศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกา
อนึ่ง ภาษิตนี้ยังเป็นคติพจน์ของศาลสูงสุดประจำรัฐเทนเนสซี (Tennessee Supreme Court) โดยปรากฏอยู่บนตราประทับของศาล และเลี่ยมอยู่บนพื้นโถงอาคารศาลซึ่งตั้งอยู่ในเมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี สหรัฐอเมริกา ไม่เท่านี้ ภาษิตดังกล่าวยังเป็นคติพจน์ของกองทัพอากาศแห่งสหราชอาณาจักร (Her Majesty's Air Force) และปรากฏอยู่บนยอดหมวกทหารอากาศแห่งสหราชอาณาจักรด้วย
ทั้งนี้ ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 หมู่ระเบิดที่ 447 แห่งกองทัพอากาศที่แปด ของสหรัฐอเมริกา ยังใช้ภาษิตนี้เป็นคติพจน์ของตน และปรากฏอยู่บนตราประจำตำแหน่งของหมู่ระเบิดนี้ด้วย
การประยุกต์ภาษิต
ในภาคพื้นยุโรป โดยเฉพาะในประเทศเยอรมัน มีการประยุกต์ภาษิต "จงประสาทความยุติธรรม แม้ฟ้าจะถล่มก็ตามที" เป็นภาษิตใหม่ว่า "จงมีความยุติธรรม แม้โลกาจะวินาศก็ตามที" (let there be justice though the world perish; fiat justitia, et pereat mundus) โดยได้รับการใช้เป็นคติพจน์อย่างเป็นทางการของจักรพรรดิเฟอร์ดินันด์ที่ 1 แห่งอาณาจักรโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Ferdinand I of Holy Roman) ซึ่งการประยุกต์นี้สันนิษฐานว่าน่าจะมีที่มาจากหนังสือเรื่อง "โลคีคอมมูเนส" ('Loci communes) ของ ฟิลิปป์ เมลันช์เธิน (Philipp Melanchthon) นักเทววิทยาชาวเยอรมัน เมื่อ ค.ศ. 1521 (พ.ศ. 2064)
การใช้ภาษิต "จงมีความยุติธรรม แม้โลกาจะวินาศก็ตามที" ครั้งหนึ่งที่มีการกล่าวขานกันมากที่สุดได้แก่การใช้ของ อิมมานูเอิล คานต์ (Immanuel Kant) นักปรัชญาชาวเยอรมัน ในงานเขียนของเขาเรื่อง "เพอร์พีชวลพีซ" (Perpetual Peace, "อนันตสันติ") เมื่อ ค.ศ. 1795 (พ.ศ. 2338) ซึ่งเขาแปลภาษิต "fiat iustitia, pereat mundus" อย่างหลวม ๆ ว่า "ให้ความยุติธรรมนำไป แม้ว่าคนโฉดทั้งหลายในพื้นพิภพจะจบสิ้นลงเพราะเหตุนี้" (let justice reign, should all the rascals of the universe perish)
ลูอีเซอ ไรเนอร์
ลูอีเซอ ไรเนอร์ (Luise Rainer; 12 มกราคม ค.ศ. 1910 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2014) เป็นนักแสดงชาวเยอรมัน-อเมริกัน-บริติช เธอเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์สองปีติดต่อกัน จากภาพยนตร์เรื่อง เดอะเกรตซีกเฟลด์ (1936) และ ทรัพย์ในดิน (1937)
ไรเนอร์เริ่มแสดงตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยเรียนการแสดงกับมักซ์ ไรน์ฮาร์ดต์ ผู้กำกับละครเวทีชาวออสเตรีย และเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดงบนละครเวที ซึ่งนักวิจารณ์ต่างชื่นชอบการแสดงของเธอ ต่อมาเซ็นสัญญากับเมโทร-โกลด์วิน-เมเยอร์ในปี ค.ศ. 1935 ซึ่งผู้สร้างภาพยนตร์ส่วนใหญ่มองว่า เธอจะกลายเป็นเกรทา การ์โบคนถัดไป สตรีชั้นนำของเอ็มจีเอ็มในขณะนั้น
ในปี ค.ศ. 1936 แสดงในภาพยนตร์ชีวประวัติอเมริกันเรื่อง เดอะเกรตซีกเฟลด์ ซึ่งทำให้เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรก จากการแสดงเพียง 3 นาที 50 วินาที จนได่รับฉายาว่าเป็น "Viennese teardrop" บทบาทต่อมาสร้างจากนวนิยายของเพิร์ล เอส. บักในภาพยนตร์เรื่อง ทรัพย์ในดิน ซึ่งมีฉากหลังเป็นประเทศจีนทั้งหมด การแสดงจากภาพยนตร์เรื่องนี้ส่งให้ไรเนอร์ชนะรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่สองติดกัน
ออลเดอะเวย์... อะดิเคดออฟซอง
ออลเดอะเวย์... อะเดเคดออฟซอง (All the Way... A Decade of Song) เป็นอัลบั้มรวมฮิตภาษาอังกฤษอัลบั้มแรกแรกของ เซลีน ดิออน และเป็นอัลบั้มภาษาอังกฤษชุดที่ 7 ของเธอ วางแผงเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542
เซลีนเป็นหนึ่งในนักร้องที่มียอดขายสูงสุดในโลก กับรางวัล Grammy Award winner ถึง 5 ครั้งและยอดขายกว่า 100 ล้านแผ่นในทศวรรษที่ผ่านมา 'All The Way - A Decade Of Song' เป็นคอลเลคชั่นรวมเพลงยอดนิยมของเซลีน ดิออน และกับเพลงพิเศษอีก 7 เพลงสำหรับอัลบั้มนี้โดยเฉพาะ
ชาร์ต
''All the Way... A Decade of Song'' is undercertified in two countries:
รางวัล
Céline Dion was also nominated for one MuchMusic Video Award:
Céline Dion was also nominated for one Grammy Award:
Céline Dion was also nominated for one more American Music Award:
Céline Dion was also nominated for one Blockbuster Entertainment Award:
เครื่องครัว
อุปกรณ์ภายในครัวเรือน แบ่งตามลักษณะการใช้งาน ได้ดังนี้
2.เครื่องมือเพื่อการทอด 3.เครื่องมือเพื่อการผัด 4.เครื่องมือเพื่อการปิ้งย่าง 5.เครื่องมือเพื่อการนึ่ง 6.เครื่องมือเพื่อการหั่นตัดสับซอยปลอก 7.เครื่องมือเพื่อการเตรียมอาหาร
ฟิเนียส์ พี. เกจ
นาย '''ฟิเนียส์ พี. เกจ''' (Phineas P. Gage) (ค.ศ. 1823-1860) เป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้างทางรถไฟชาวอเมริกัน ผู้ที่รู้จักกันเนื่องจากการรอดชีวิตอย่างไม่น่าเป็นไปได้ จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในระหว่างการระเบิดหิน ที่แท่งเหล็กขนาดใหญ่พุ่งทะลุผ่านกะโหลกศีรษะของเขา ทำลายสมองกลีบหน้าด้านซ้ายโดยมาก และเนื่องจากผลที่เกิดขึ้นเพราะความบาดเจ็บ ต่อบุคลิกภาพและพฤติกรรมตลอดชีวิตอีก 12 ปีที่เหลือของเขา เป็นผลกระทบที่กว้างขวางลึกซึ้งจนกระทั่งว่า เพื่อนของเขา  (อย่างน้อยก็เป็นช่วงเวลาหนึ่ง)  เห็นว่าเขา  "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป"
โดยรู้จักกันมานานว่า "เค้สชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case) และครั้งหนึ่งได้มีคำอธิบายว่า "มากกว่ากรณีอื่น ๆ ทั้งหมด เป็นกรณีที่สร้างความอัศจรรย์ใจให้ ลดคุณค่าเรื่องการพยากรณ์โรค และแม้แต่ล้มล้างหลักสรีรวิทยา" นายเกจมีอิทธิพลต่อการอภิปรายเรื่องจิตใจและสมองในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเฉพาะในเรื่องของการแบ่งหน้าที่เฉพาะของเขตสมองในซีรีบรัม และอาจจะเป็นเค้สแรกที่บอกเป็นนัยว่า ความเสียหายต่อเขตบางเขตในสมอง อาจมีผลต่อบุคลิกภาพ
นายเกจเป็นอนุสรณ์ที่มีมานานในการเรียนการสอนวิชาประสาทวิทยา จิตวิทยา และหมวดวิชาที่เกี่ยวข้องกับประสาทวิทยาศาสตร์อื่น  ๆ และมักจะมีการกล่าวถึงบ่อย ๆ ทั้งในหนังสือและเอกสารการศึกษา เป็นแม้กระทั่งดาราย่อย ๆ ในสื่อ ถึงแม้จะมีชื่อดังอย่างนี้ ความจริงที่ยืนยันได้เกี่ยวกับนายเกจว่าเขาเป็นคนเช่นไรก่อนและหลังอุบัติเหตุ ก็มีไม่มาก ดังนั้นจึงทำให้เกิด "การฟิตทฤษฎีที่ต้องการเกือบอะไรก็ได้กับข้อเท็จจริงนิดหน่อยที่มีอยู่" คือได้มีการอ้างถึงกรณีนายเกจจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ เพื่อสนับสนุนทฤษฎีต่าง ๆ เกี่ยวกับสมองที่เข้ากันไม่ได้ งานสำรวจเรื่องที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับนายเกจ รวมทั้งสิ่งตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ พบว่า เรื่องราวเหล่านั้นเกือบทั้งหมดบิดเบือนความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจจากความจริง คือ ถ้าไม่พูดเกินความจริง  ก็จะกล่าวขัดแย้งกันเอง
มีการตีพิมพ์ภาพถ่ายสองภาพของนายเกจ และรายงานการแพทย์เกี่ยวกับภาวะร่างกายและจิตใจในช่วงหลังแห่งชีวิตของเขา  ในปี ค.ศ. 2009 และ 2010 หลักฐานใหม่นี้ชี้ว่า ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจที่มากที่สุดของนายเกจ  อาจเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวเท่านั้น คือว่า ในชีวิตช่วงหลังของเขา  เขาสามารถทำกิจการงานต่าง ๆ  สามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมได้  เกินกว่าที่ก่อนหน้านี้สันนิษฐานกันมา ในปี ค.ศ. 2008 นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้เสนอ "สมมุติฐานการฟื้นตัวทางสังคม" ที่แสดงว่า  งานเลี้ยงชีพของเขาเป็นคนขับรถม้าโดยสารในประเทศชิลี ได้ให้รูปแบบชีวิตประจำวันแก่เขา ทำให้เขาสามารถเรียนรู้ทักษะทางสังคมและทักษะอื่น ๆ ในชีวิตประจำวันได้ใหม่
พื้นเพประวัติ
นายเกจอาจจะได้ทักษะเกี่ยวกับวัตถุระเบิดในฟาร์มของครอบครัว หรือในเหมืองที่อยู่ใกล้ ๆ และในช่วงที่เกิดอุบัติเหตุ เขาได้เป็นถึงหัวหน้าคนงานระเบิดหินในงานสร้างทางรถไฟแล้ว นายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขา (ดังที่หมอประจำเมืองจอห์น มาร์ติน ฮาร์โลว์ กล่าวถึงในภายหลัง) ว่า "เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด... เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน" จนกระทั่งว่า นายเกจให้ทำแท่งเหล็กตอกสั่งทำเฉพาะตน เป็นแท่งเหล็กที่ยาว 1.1 เมตร และมีหน้ากว้าง 3.2 เซนติเมตร เพื่อใช้ในการวางระเบิด
อุบัติเหตุ
ในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1848 นายเกจ (อายุ 25 ปี) กำลังอำนวยการระเบิดหินพร้อมกับลูกน้อง เพื่อทำฐานของทางรถไฟ Rutland Railway นอกเมืองแคเว็นดิช  มลรัฐเวอร์มอนต์ ในขั้นตอนเพื่อจะวางระเบิด จะมีการเจาะรูลึกลงไปในส่วนของก้อนหินที่โผล่ออกมาจากพื้น เติมดินระเบิด ใส่ชนวนระเบิด  และเติมทรายให้เต็ม แล้วอัดส่วนประกอบเหล่านี้เข้าไปโดยใช้แท่งเหล็กตอก นายเกจกำลังทำงานนี้อยู่ในช่วงประมาณ 16.30 น. เมื่อ (ซึ่งอาจเป็นเพราะลืมใส่ทราย) เหล็กตอกได้จุดประกายไฟที่หินแล้วจึงเกิดการระเบิดขึ้น เหล็กตอกนั้นถูกยิงออกจากหลุมระเบิด และ "ทะลุเข้าไปที่หน้าด้านซ้ายของเขา... ทะลุผ่านด้านหลังของตาซ้าย  แล้วทะลุออกที่เหนือศีรษะ"
การอ้างอิงถึงนายเกจในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า "เค้สชะแลงอเมริกัน" (the American Crowbar Case) สะท้อนถึงคำว่า "ชะแลง"  ในยุคสมัยนั้น  ที่หมายถึงแท่งเหล็กตรง ๆ คือ เหล็กตอกของเขาไม่ได้มีส่วนงอหรืออุ้งเล็บเหมือนกับชะแลงสมัยปัจจุบัน แต่ว่า มีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอก "กลมและใช้จนเกือบเรียบลื่น" หมอฮาร์โลว์ได้กล่าวเกี่ยวกับแท่งเหล็กนี้ไว้ว่า "ปลายที่ทะลุเข้าไปที่แก้มของนายเกจเป็นส่วนแหลม มีระยะเรียวประมาณ 30 เซนติเมตร ซึ่งเป็นเหตุที่อาจยังให้คนไข้รอดชีวิตมาได้ เหล็กแท่งนี้ไม่เหมือนใคร เพราะทำโดยช่างตีเหล็กตามจินตนาการของเจ้าของ"
โดยมีน้ำหนัก 6 กิโลกรัม "แขกผู้ไม่พูดพล่ามทำเพลงมีนิสัยบุกรุกแท่งนี้" พบอยู่ประมาณ 25 เมตรห่างออกไปจากนายเกจ "เปื้อนไปด้วยทั้งเลือดและมันสมอง"
นายเกจ "กระเด็นหงายหลังไปเพราะแรงระเบิด  โดยมีอาการชักกระตุกที่เท้าและมือ แต่สามารถพูดได้ภายใน 2-3 นาที"  สามารถเดินไปโดยไม่ต้องช่วยเหลือ และนั่งตัวตรงโดยสารเกวียนลากไปด้วยวัวเป็นระยะทาง 1.2 กิโลเมตรกลับไปที่พักในเมือง น.พ. เอ็ดวาร์ด เฮ็ช. วิลเลียมส์ มาหาภายใน 30 นาทีหลังเกิดเหตุการณ์  โดยกล่าวไว้ว่า "ผมสังเกตเห็นแผลที่ศีรษะเป็นสิ่งแรกก่อนที่จะลงมาจากรถม้าของผม เพราะว่า การเต้นของมันสมองเห็นได้ชัดเจนมาก (แผล) บนศีรษะปรากฏเหมือนกับกรวยกลับด้าน เป็นเสมือนกับว่า วัตถุรูปร่างคล้ายลิ่มได้วิ่งผ่านจากด้านล่างขึ้นมาสู่ด้านบน (คือช่องข้างในใหญ่กว่ารูทางออก) ในขณะที่ผมกำลังเช็คแผลนี้อยู่  นายเกจได้เล่าเหตุการณ์ที่เขาได้รับความบาดเจ็บนี้ต่อคนที่อยู่ข้าง ๆ ในตอนนั้น  ผมไม่เชื่อคำพูดของนายเกจ เพราะคิดว่า  นายเกจนั้นถูกหลอก แต่นายเกจก็ยืนยันว่า  แท่งเหล็กนั้นทะลุผ่านศีรษะเขาไปจริง ๆ แล้วนายเกจก็ลุกขึ้นอาเจียน และแรงอาเจียนก็ดันมันสมองออกมาครึ่งถ้วยชา  แล้วตกลงไปที่พื้น"
การรักษาและการพักฟื้น
ด้วยความช่วยเหลือจากหมอวิลเลียมส์ หมอฮาร์โลว์ได้โกนหนังศีรษะที่บริเวณแผลทางออกของเหล็กตอก และได้เอาเลือดที่จับเป็นก้อน ชิ้นกระดูกเล็ก ๆ และมันสมองประมาณ 1 เอานซ์ (28.35 กรัม) ออก หลังจากตรวจหาสิ่งแปลกปลอมและประกบคืนกระดูกกะโหลกขนาดใหญ่ที่หลุดออกมา 2 ชิ้น หมอฮาร์โลว์ก็ปิดแผลด้วยแถบผ้าชุบยางไม้ (ที่ทำหน้าที่เป็นกาว) ทิ้งบางส่วนให้เปิดอยู่เพื่อเป็นที่ระบาย ส่วนทางเข้าของแผลที่แก้มก็พันผ้าไว้อย่างหลวม ๆ เท่านั้นโดยเหตุผลเดียวกัน จากนั้น ก็ปิดด้วยผ้าอัดแผลที่เปียก ตามด้วยหมวกนอน (nightcap)  ตามด้วยผ้าพันแผลเพื่อรัดเครื่องปิดแผลเหล่านั้นไว้ นอกจากนั้นแล้ว หมอฮาร์โลว์ก็ยังทำแผลที่มือและแขน  (ซึ่งเหมือนกับที่ใบหน้า  "[มีแผล] ไหม้ในระดับลึก") และสั่งให้ตั้งศีรษะไว้ในที่สูง ในช่วงเย็นวันนั้นหลังจากนั้น หมอฮาร์โลว์ได้บันทึกไว้ว่า  "มีสติสัมปชัญญะดี  บอกว่า  'ไม่ต้องการจะให้เพื่อนมาเยี่ยม  เพราะจะกลับไปทำงานอีกใน 2-3 วัน
การฟื้นสภาพของนายเกจในช่วงต่อมาใช้เวลานานและมีความยากลำบาก แรงกดที่สมอง ทำให้เขาอยู่ในอาการกึ่งโคม่าเริ่มตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน โดยคุณหมอบันทึกไว้ว่า "พูดน้อยยกเว้นถ้าคนอื่นมาพูดด้วย  และแม้กระนั้นก็ตอบรับด้วยคำที่มีพยางค์เดียวเท่านั้น" และโดยวันที่ 27 "เพื่อนและผู้ดูแลคิดว่า เขาจะตายภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้  ได้ตระเตรียมโลงศพและเสื้อผ้า  (สำหรับคนตาย)  เรียบร้อยแล้ว" โดยรับแรงกดดันจากสภาพหมดอาลัยตายอยากเช่นนี้ หมอฮาร์โลว์ได้  "ตัดเอา  fungi  ที่งอกออกมาจากสมองส่วนบนออก โดยทำช่องแผลนั้นให้เต็ม  และทาสารกัดที่ fungi เหล่านั้นอย่างไม่จำกัด ผมเปิดหนังหุ้ม (integuments) ระหว่างแผลทางออกกับบริเวณเหนือจมูกออกด้วยมีดผ่าตัด  และทันใดนั้นเอง  ก็มีหนองเสียไหลออกมาประมาณ 8 เอานซ์  (227 กรัม) พร้อมกับเลือด  ซึ่งมีกลิ่นเหม็นอย่างสุด ๆ" (นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวว่า "นายเกจโชคดีที่เจอหมอฮาร์โลว์ มีหมอน้อยคนในปี ค.ศ. 1848 ที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับฝีหนองในสมอง  ที่หมอฮาร์โลว์ได้จาก[วิทยาลัยการแพทย์เจ็ฟเฟอร์สัน] ซึ่งเป็นทักษะที่น่าจะช่วยชีวิตของนายเกจไว้")
ในวันที่ 7 ตุลาคม นายเกจ "สามารถลุกขึ้นได้ด้วยตนเอง และเดินไปก้าวหนึ่งไปนั่งที่เก้าอี้" อีกเดือนหนึ่งต่อมา เขาสามารถเดิน "ขึ้นลงบันได  ไปในที่ต่าง ๆ ในบ้าน  และเดินไปที่ระเบียง" และในช่วงเวลาที่หมอฮาร์โลว์ไม่อยู่เป็นเวลาอาทิตย์หนึ่ง นายเกจ "เดินไปตามถนนทุก ๆ วันยกเว้นวันอาทิตย์" โดยมีความปรารถนาจะกลับไปหาครอบครัวของเขาในมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ที่ "เพื่อนของเขาไม่สามารถช่วยได้.. (และนายเกจ)  เริ่มเกิดอาการเท้าเปียก  และรู้สึกหนาว" หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดเป็นไข้ แต่ภายในกลางเดือนพฤศจิกายน  เขาก็ได้ "รู้สึกดีขึ้นในทุก ๆ ด้าน... สามารถเดินไปมาในบ้านได้อีก  บอกว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดในศีรษะ" การพยากรณ์โรคของคุณหมอในช่วงนี้คือ นายเกจ "ปรากฏเหมือนกับจะฟื้นตัวดีขึ้น ถ้าสามารถควบคุมเขาได้"
อาการบาดเจ็บ
ภายในวันที่ 25 พฤศจิกายน นายเกจแข็งแรงพอที่จะกลับไปยังบ้านบิดามารดาของเขาที่เมืองเลบานอน มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์
เป็นที่ที่ภายในปลายเดือนธันวาคม เขาสามารถ "ขี่ม้าไปในที่ต่าง ๆ ได้  สุขภาพดีขึ้นทั้งทางใจทั้งทางกาย" ในเดือนเมษายน ค.ศ.1849 เขากลับมาที่เมืองแคเว็นดิชอีกและมาเยี่ยมคุณหมอฮาร์โลว์ ซึ่งตั้งข้อสังเกตในตอนนั้นถึงความตาบอดและอาการหนังตาตก (ptosis)  ที่ตาด้านซ้าย แผลเป็นขนาดใหญ่ที่หน้าผาก และ "ที่เหนือศีรษะ... มีรอยบุ๋มลึก ขนาดสองนิ้วคูณหนึ่งนิ้วครึ่ง (5 ซ.ม. x 4 ซ.ม) ซึ่งสามารถรู้สึกถึงการเต้นของสมองภายใต้แผลได้และใบหน้าซีกซ้ายเป็นอัมพาตบางส่วน สุขภาพทางกายของเขาดี และน่าจะกล่าวได้ว่า เขาได้หายแล้ว เขาไม่มีความรู้สึกเจ็บที่ศีรษะ  แต่กล่าวว่า  มันมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่เขาไม่สามารถจะอธิบายได้"
เขตนิวอิงแลนด์
หมอฮาร์โลว์กล่าวว่า เพราะนายเกจไม่สามารถจะกลับไปทำงานสร้างทางรถไฟได้ จึงไปแสดงตัวที่พิพิธภัณฑ์ Barnum's American Museum ในนครนิวยอร์กช่วงระยะเวลาหนึ่ง (เข้าใจว่า คนที่อยากรู้อยากเห็นพร้อมที่จะจ่ายเงินเพื่อจะดูนายเกจและอุปกรณ์ที่ทำให้เขาบาดเจ็บ) แต่หลักฐานที่ปรากฏขึ้นเร็ว ๆ นี้ กลับสนับสนุนคำพูดของหมอฮาร์โลว์ว่า นายเกจได้แสดงตนในที่สาธารณะใน  "เมืองใหญ่ต่าง ๆ ในเขตนิวอิงแลนด์" (ไม่ใช่ที่นครนิวยอร์ก) ต่อจากนั้น เขาได้ทำงานที่คอกม้า  (ที่รับและดูแลม้าให้กับลูกค้า)   ในเมืองแฮนโนเวอร์ มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์
ประเทศชิลีและรัฐแคลิฟอร์เนีย
ในเดือนสิงหาคม ปี ค.ศ. 1852 นายเกจรับงานในประเทศชิลีทำงานเป็นคนขับรถม้าระยะไกล คือ "ดูแลม้า และบ่อยครั้งขับรถม้ามีของหนักที่ลากโดยม้า 6 ตัว" ในเส้นทาง "แวลพาไรโซ-ซานเตียโก" แต่หลังจากที่สุขภาพของเขาเริ่มแย่ลงราวปี ค.ศ. 1859 เมื่อนายเกจจากประเทศชิลีไปสู่เมืองซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา เขาได้รักษาตัวภายใต้การดูแลจากมารดาและน้องสาวของเขา (ผู้ที่ได้ย้ายถิ่นไปจากมลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ในช่วงเวลาที่นายเกจเดินทางไปประเทศชิลี) ในช่วงเวลา 2-3 เดือนต่อมา เขาได้ทำงานในฟาร์มในเทศมณฑลซานตาคลารา  มลรัฐแคลิฟอร์เนีย
การเดินทางและการเสียชีวิตต่อมา
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1860 นายเกจเริ่มมีอาการชักกระตุกที่รุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาเสียชีวิตเพราะเหตุโรคลมชักชนิดต่อเนื่อง ในหรือใกล้เมืองซานฟรานซิสโกในวันที่ 21 พฤษภาคม หลังจากอุบัติเหตุเกือบ 12 ปี และได้ฝังศพไว้ที่สุสาน Lone Mountain Cemetery ในซานฟรานซิสโก (ถึงแม้ว่า ที่อ้างอิงบางแห่งจะกล่าวว่า  มีการฝังแท่งเหล็กของเขาไว้ด้วยกัน  แต่ยังไม่มีหลักฐานที่จะยืนยันเรื่องนี้)
หัวกะโหลกและแท่งเหล็ก
ในปี ค.ศ. 1866 หมอฮาร์โลว์ (ผู้ได้ "ขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิงกับนายเกจ และเกือบสิ้นหวังที่จะได้ยินข่าวจากนายเกจอีก") ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง ได้ทราบถึงการเสียชีวิตของนายเกจในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย  และได้เขียนจดหมายไปหาครอบครัวของเขา ตามคำขอร้องของหมอฮาร์โลว์ ครอบครัวของเขาได้เปิดหลุมศพของนายเกจเป็นระยะเวลาพอที่จะเอากะโหลกศีรษะออกมา แล้วครอบครัวของเขาก็ได้ส่งกะโหลกด้วยตนเองไปให้กับหมอฮาร์โลว์ผู้อยู่ในเขตนิวอิงแลนด์ (ซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกันของทวีป)
ปีหนึ่งหลังจากประสบอุบัติเหตุ นายเกจได้มอบแท่งเหล็กของเขาให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น (Warren Anatomical Museum)  ของโรงเรียนแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด แต่ต่อมาได้เอาคืนมา และได้ทำสิ่งที่ตัวเขาเองเรียกว่า "แท่งเหล็กของผม" ให้เป็น "เพื่อนคู่ใจตลอดชีวิตที่เหลือของเขา" ซึ่งในตอนนี้ครอบครัวก็ได้ส่งไปให้หมอฮาร์โลว์ด้วย หลังจากที่ได้ศึกษาวัตถุเหล่านั้นเพื่อเขียนบทความย้อนหลังประกาศชัยชนะเกี่ยวกับเค้สนายเกจ หมอฮาร์โลว์ก็ได้คืนแท่งเหล็กนั้น คราวนี้พร้อมกับกะโหลกศีรษะของนายเกจด้วย  ไปให้กับพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็น  และได้อยู่ที่นั่นจนมาถึงทุกวันนี้
แท่งเหล็กนั้นมีอักษรสลักดังต่อไปนี้ (แม้ว่าวันที่ของวันอุบัติเหตุนั้นจะผิดไปวันหนึ่ง และชื่อที่สะกดว่า  Phinehas  ไม่ใช่เป็นการสะกดชื่อที่ตัวนายเกจเองใช้): "This is the bar that was shot through the head of Mr Phinehas[sic] P. Gage at Cavendish, Vermont, Sept. 14,[sic] 1848. He fully recovered from the injury & deposited this bar in the Museum of the Medical College of Harvard University. Phinehas P. Gage Lebanon Grafton Cy N–H Jan 6 1850. นี่เป็นแท่งเหล็กที่ยิงทะลุศีรษะของนายฟิเนียส์ พี. เกจ ที่เมืองแคเว็นดิช มลรัฐเวอร์มอนต์ ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1848 เขาได้ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์จากการบาดเจ็บ  (ที่เกิดจากเหตุการณ์)  นั้น  และได้ฝากแท่งเหล็กนี้ไว้ในพิพิธภัณฑ์ของวิทยาลัยการแพทย์แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด  (ลงชื่อ) ฟิเนียส์ พี. เกจ    เมืองเลบานอน เทศมณฑลกราฟตัน  มลรัฐนิวแฮมป์เชียร์ 6 มกราคม ค.ศ. 1850"
หลังจากนั้นอีกนาน ก็มีการย้ายซากที่เหลือที่ปราศจากศีรษะของนายเกจไปยังสุสาน Cypress Lawn Memorial Park โดยเป็นส่วนของการย้ายสุสานจากเมืองซานฟรานซิสโกไปยังที่ฝังศพต่าง ๆ นอกเมือง
ขอบเขตความเสียหายในสมอง
ข้อถกเถียงว่า ได้เกิดความเสียหายที่เกิดจากการได้รับบาดเจ็บและการติดเชื้อต่อ ๆ มา  ที่สมองกลีบหน้าทั้งสองข้าง หรือเพียงที่ซีกซ้ายซีกเดียว ก็เกิดขึ้นแทบจะทันทีหลังจากอุบัติเหตุ คณะของ เฮ็ช. ดามาซีโอ ในปี ค.ศ. 1994 สรุปว่า สมองกลีบหน้าทั้งสองซีกเกิดความเสียหาย โดยมีการจำลองสร้างแบบไม่ใช่ตามกะโหลกศีรษะของนายเกจ แต่ตามกะโหลกที่ "คล้ายของนายเกจ"
ในปี ค.ศ. 2004 ราชิวและคณะใช้การถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์ (CT scan) ของกะโหลกจริง ๆ ของนายเกจเพื่อจะยืนยันข้อสรุปของหมอฮาร์โลว์ (โดยที่คุณหมอใช้นิ้วตรวจแผลของนายเกจ) ว่าสมองซีกขวาไม่ได้รับความเสียหาย ราชิวและคณะเป็นกลุ่มแรกที่ใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรอยแตกเป็นเส้นเท่าผม ที่วิ่งจากด้านหลังของแผลทางออกลงไปยังด้านหน้าของกะโหลกของนายเกจ และใช้ข้อมูลเกี่ยวกับรูที่เพดานปากที่เชื่อมกับฐานของกระดูกหุ้มสมอง (ที่เกิดขึ้นเพราะแท่งเหล็กวิ่งผ่าน) ซึ่งมีด้านกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของด้านกว้างแท่งเหล็ก โดยตั้งสมมุติฐานว่า กะโหลกศีรษะได้พับเปิดขึ้น  (เหมือนบานพับ) เมื่อแท่งเหล็กวิ่งทะลุกระดูกหุ้มสมอง และหลังจากนั้นก็ได้พับปิดลงเนื่องจากความยืดหยุ่นของเนื้อเยื่ออ่อน หลังจากที่แท่งเหล็กออกไปทางเหนือศีรษะแล้ว
คณะของแวน ฮอร์น (ค.ศ. 2012) เห็นด้วยว่า สมองซีกขวาไม่มีความเสียหาย และทำการกะเกณฑ์อย่างละเอียดถึงศูนย์กลางและขอบเขตของความเสียหายต่อ white matter (ส่วนในสมองที่โดยมากประกอบด้วยแอกซอน) ที่บอกเป็นนัยว่า ความเสียหายส่วนนี้มีผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ มากกว่าความเสียหายต่อเปลือกสมอง (คือส่วน gray matter)
รายงานปฐมภูมิเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจ
นายเกจได้แสดงความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมหลังจากได้รับบาดเจ็บอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่า ลักษณะ  ขอบเขต  และระยะเวลา  ของความเปลี่ยนแปลงนี้  ไม่ชัดเจนอย่างยิ่ง มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือน้อยมากว่านายเกจเป็นคนอย่างไร (ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังอุบัติเหตุ) ความเปลี่ยนแปลงของจิตใจที่มีกล่าวไว้หลังจากเขาเสียชีวิตแล้ว เป็นสิ่งที่น่าทึ่งใจมากกว่าที่กล่าวไว้ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ และบทความ 2-3 บทความที่มีการกล่าวพรรณนาที่ดูว่าน่าจะเป็นไปได้   ก็ไม่ได้ระบุช่วงเวลาหลังจากอุบัติเหตุที่พฤติกรรมเหล่านั้นเกิดขึ้น
รายงานของหมอฮาร์โลว์ในปี ค.ศ. 1868
ในปี ค.ศ. 1868 (หลังจากได้กะโหลกศีรษะ แท่งเหล็ก  และชีวประวัติเบื้องปลายของนายเกจมา)  หมอฮาร์โลว์ได้ส่ง  "บทสื่อสารในอนาคต" ที่เขาได้สัญญาไว้เมื่อ 20 ปีก่อน แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงทางด้านจิตใจของนายเกจ ที่ปรากฏในการนำเสนอเค้สนี้ในยุคปัจจุบันโดยมาก (แม้ว่าจะอยู่ในรูปแบบที่พูดเกินเลยไปหรือบิดเบืยนจากความจริง  ดูหัวข้อ  ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง ข้างหน้า)
หมอฮาร์โลว์พรรณนาถึงนายเกจก่อนอุบัติเหตุว่า ขยัน  มีความรับผิดชอบ  และเป็น "นายคนโปรด" ของลูกน้อง โดยนายจ้างของเขามีความเห็นเกี่ยวกับเขาว่า "เป็นหัวหน้าคนงานที่มีประสิทธิภาพมีความสามารถมากที่สุดในคนงานทั้งหมด" แต่นายจ้างชุดเดียวกันนั้นแหละ หลังจากเกิดอุบัติเหตุ "เห็นว่า ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจมากเสียจนไม่สามารถให้ตำแหน่งเดิมคืนกับเขาได้"  คือ "จะกล่าวก็คือ ความสมดุลกันระหว่างสติปัญญาและสัญชาตญาณสัตว์ ดูเหมือนจะถูกทำลายไป เขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้  ปราศจากความเคารพยำเกรง  บางครั้งกล่าวคำที่หยาบคายที่สุด  (ซึ่งก่อนนี้ไม่ได้เป็นเช่นนี้) ไม่มีความเกรงใจต่อเพื่อนร่วมงาน  ไม่มีความอดทนต่อกฏระเบียบและคำแนะนำถ้าขัดแย้งกับความต้องการของเขา บางครั้งดื้อรั้นอย่างสุด ๆ แต่ก็เอาแน่อะไรไม่ได้  เปลี่ยนใจไปเปลี่ยนใจมา วางแผนในอนาคตไว้อย่างมากมาย ซึ่งยังวางไม่ทันเสร็จก็ทิ้งไปเสียก่อนเพื่อจะวางแผนอื่นที่ดูเหมือนจะทำได้ง่ายกว่า มีสมรรถภาพทางปัญญาและมีสภาวะคล้ายกับเด็ก  เขามีร่างกายของชายที่แข็งแรงแต่มีอารมณ์ความรู้สึกเหมือนกับสัตว์ ก่อนประสบการบาดเจ็บ  แม้ว่าเขาจะไม่ได้เรียนหนังสือ แต่เขาก็มีจิตใจที่สมดุล  ที่คนอื่นที่รู้จักเขามองเขาว่า เป็นนักธุรกิจที่หลักแหลมและฉลาด กระตือรือร้นและอดทนที่สุดในการปฏิบัติการไปตามแผนการทำงานของตน ดังนั้นจากมุมมองนี้  จิตใจของเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งว่า  เพื่อนและคนคุ้นเคยของเขากล่าวว่า  "ไม่ใช่นายเกจอีกต่อไป""
คำพรรณนาที่ได้รับการอ้างอิงถึงบ่อย ๆ นี้ ดูเหมือนจะมีข้อมูลมาจากบันทึกของหมอฮาร์โลว์เอง  ที่เขียนไว้ไม่นานหลังจากอุบัติเหตุ แต่พฤติกรรมอื่นที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้ ดูเหมือนจะใช้ข้อมูลจากการติดต่อกันในภายหลังกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของนายเกจ และมันยากที่จะจับคู่พฤติกรรมต่าง ๆ เหล่านี้ (ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมากมายที่ส่อถึงความเสียหายระดับต่าง ๆ ของการทำงานในสมอง) กับช่วงชีวิตต่าง ๆ ของนายเกจหลังอุบัติเหตุ คือจับคู่ว่า พฤติกรรมไหนเกิดขึ้นเมื่อไร นี้ทำให้ยากที่จะสร้างประวัติว่า พฤติกรรมของนายเกจแปรเปลี่ยนไปตามระยะเวลาอย่างไร ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในฐานที่มีการชี้บอกว่า พฤติกรรมในช่วงท้ายชีวิตของเขา แตกต่างกันอย่างมากจากพฤติกรรม (ที่หมอฮาร์โลว์กล่าวไว้ข้างบน) ทันทีในช่วงหลังอุบัติเหตุ
การฟื้นตัวทางสังคม
นักจิตวิทยามัลคอล์ม แม็คมิลแลนตั้งสมมุติฐานว่า ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แสดงถึงการฟื้นตัวทางสังคมของนายเกจในช่วงเวลาสืบ ๆ มา โดยอ้างอิงถึงคนไข้อื่นที่มีลักษณะอาการบาดเจ็บที่คล้ายคลึงกัน ที่ "มีบุคคลบางคนหรืออะไรบางอย่างที่ให้โครงสร้างกฏเกณฑ์กับชีวิตของพวกเขา พอที่จะให้สามารถเรียนรู้ใหม่ซึ่งทักษะทางสังคมและทักษะส่วนตัวในชีวิตประจำวัน" ซึ่งในกรณีของนายเกจ ก็คืองานที่มีกฎระเบียบสูงในประเทศชิลี การรอดชีวิตและการฟื้นตัวของนายเกจ แสดงทฤษฎีการฟื้นตัวอย่างหนึ่ง ที่มีอิทธิพลต่อการพยาบาลรักษาความเสียหายของสมองกลีบหน้าในปัจจุบัน ในการรักษาปัจจุบัน การตั้งโครงสร้างกฎระเบียบให้กับการทำกิจต่าง ๆ ของคนไข้ ยกตัวอย่างเช่น ให้  (คนไข้)  จินตนาการเห็นรายการที่เขียนเอาไว้ ได้รับพิจารณาว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในการผจญกับความเสียหายของสมองกลีบหน้า เพราะว่า งานของนายเกจที่เป็นคนขับรถม้า  ได้ให้โครงสร้างกับชีวิตของเขาซึ่งช่วยในการฟื้นตัว แม็คมิลแลนด์ระบุว่า ถ้าเป็นอย่างนี้จริง ๆ นอกจากจะมีผลต่อทฤษฏีต่าง ๆ แล้ว นี่ "จะเพิ่มพูนหลักฐานที่มีอยู่ว่า การฟื้นสภาพสามารถเป็นไปได้แม้ในเค้สที่ยาก  ที่ต้องใช้เวลานาน" แม็คมิลแลนด์ตั้งประเด็นต่อไปอีกว่า ถ้านายเกจสามารถมีอาการดีขึ้นอย่างนี้เองโดยไม่ได้อาศัยความช่วยเหลือทางการแพทย์ "แล้วอะไรล่ะ จะเป็นตัวจำกัด  (ความฟื้นตัวที่เกิดจาก)  โปรแกรมการฟื้นฟูสภาพที่ทำอย่างเต็มรูปแบบ  (ทางการแพทย์)"
ความเปลี่ยนแปลงทางใจที่บิดเบียนไปจากความจริง
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการวิเคราะห์บทความต่าง ๆ ที่กล่าวถึงเรื่องนายเกจ ทั้งที่เป็นบทความวิทยาศาสตร์และบทความนิยม แล้วพบว่า เรื่องราวเหล่านั้นบิดเบือนและกล่าวเกินเลยถึงการเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรมของนายเกจ ไม่ตรงกับคำที่บุคคลที่มีการติดต่อกับนายเกจได้พรรณนาไว้ นักเขียนบาร์กเกอร์กล่าวไว้ว่า "ยิ่งวันเวลาล่วงเลยไป เค้ส  (ของนายเกจ) ก็ยิ่งมีชีวิตเป็นของตนเอง เพิ่มพูนตำนานต่าง ๆ โดยที่ไม่มีหลักฐานความจริงอะไร" และแม้ในปัจจุบัน นักประวัติศาสตร์ Zbigniew Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า "คนที่ให้ข้อคิดเห็น (เกี่ยวกับนายเกจ)  โดยมาก  ยังอาศัยคำเล่าลือและเรื่องที่คนอื่นกล่าวไว้เกี่ยวกับนายเกจ ซึ่งก็คือ  หลังจากอุบัติเหตุ  นายเกจได้กลายเป็น  psychopath  (คนอันธพาลมีความผิดปกติทางจิต)..."
ลักษณะต่าง ๆ ที่กล่าวถึงนายเกจหลังอุบัติเหตุ มักจะไม่ได้มีหลักฐานจาก  หรือบางครั้งขัดแย้งกับ ข้อเท็จจริงที่มีอยู่ รวมทั้ง  การทำทารุณกรรมกับภรรยาและลูก ๆ (ซึ่งนายเกจไม่มีทั้งสองอย่าง), พฤติกรรมทางเพศที่ไม่เหมาะสม, "ความไม่สามารถที่จะคำนึงถึงอนาคตได้โดยประการทั้งปวง", "มักโม้อวดแผลของเขา", ความไม่สามารถหรือการปฏิเสธที่จะรักษางาน (เลี้ยงชีวิต) ไว้, รวมทั้ง ขึ้เมา  ขี้โม้  โกหก  เล่นการพนัน  ชอบชกต่อย  หาเรื่องผู้อื่น  ขี้ขโมย  และมีพฤติกรรม  "เหมือนกับไอ้คนโง่เง่า" นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนแสดงให้เห็นว่า ไม่มีพฤติกรรมอะไร ๆ เลยในพฤติกรรมเหล่านี้  ที่มีการกล่าวถึงโดยบุคคลที่ได้พบเห็นนายเกจ  หรือแม้แต่โดยครอบครัวของนายเกจเอง ดังที่ นักประวัติศาสตร์ Kotowicz ได้เขียนไว้ว่า "หมอฮาร์โลว์ไม่ได้แจ้งเหตุอะไร ๆ เลยที่นายเกจควรที่จะต้องอับอาย"
การใช้ ใช้ผิด และไม่ใช้  เรื่องนายเกจกับทฤษฎีต่าง ๆ
ในปี ค.ศ. 1995 ศ. น.พ. (ประสาทวิทยา) โอลิเวอร์ แซ็กซ์  กล่าวถึง  "การตีความหมายและการตีความหมายผิด ๆ  เริ่มต้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1848 จนถึงปัจจุบัน" เกี่ยวกับเรื่องราวของนายเกจ
ด้วยเหตุนี้ สำหรับข้อถกเถียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ว่า  "กิจหน้าที่ทางใจต่าง ๆ นั้น  มีเขตจำเพาะอยู่ในเปลือกสมองหรือไม่" ทั้งสองพวกต่างก็ใช้เรื่องของนายเกจมาสนับสนุนทฤษฎีของตน ยกตัวอย่างเช่น ไม่นานหลังจาก Eugene Dupuyได้เขียนว่า  นายเกจพิสูจน์ให้เห็นว่า  สมองไม่มีเขตจำเพาะ ศ. น.พ. เฟอร์ริเออร์ก็อ้างนายเกจเป็นข้อพิสูจน์ว่า มีเขตจำเพาะ
แม้พวกนัก "วิชาการ" เกี่ยวกับ phrenology ก็ใช้เรื่องของนายเกจเหมือนกัน โดยอ้างว่า ความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของเขาเกิดจากความเสียหายใน  "อวัยวะแห่งความเคารพ"  และ/หรือ "อวัยวะแห่งความเมตตากรุณา"  ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน แม้ในปี ค.ศ. 1994 ศ. น.พ. ดร. แอนโทนีโอ ดามาซีโอ เพื่อจะสนับสนุนสมมุติฐาน  somatic marker hypothesis (ซึ่งสัมพันธ์การตัดสินใจกับอารมณ์ความรู้สึกและกับรากฐานทางชีวภาพของอารมณ์ความรู้สึก) ของเขา ก็ได้เปรียบเทียบความคล้ายคลึงกันระหว่างพฤติกรรมที่เขาว่านายเกจมี กับพฤติกรรมของคนไข้ปัจจุบันที่มีความเสียหายใน orbitofrontal cortex และในอะมิกดะลา ซึ่งนักประวัติศาสตร์ Kotowicz (ปี ค.ศ. 2007) ได้วิจารณ์งานของ ศ. ดามาซีโอว่า การวาดภาพนายเกจของเขา เป็นการบิดเบือนเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ และการกล่าวถึงเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตในเดือนสุดท้าย ๆ ของนายเกจว่า "เป็นเรื่องกุวิตถาร"
หรือดังที่ Kihlstrom ได้กล่าวไว้ดังนี้ว่า "ผู้ให้ข้อคิดเห็นปัจจุบันหลายท่านพูดเกินความจริง เกี่ยวกับขอบเขตความเปลี่ยนแปลงทางบุคลิกภาพของนายเกจ บางทีเป็นการสร้างเรื่องในอดีตใหม่ โดยใช้สิ่งที่เรารู้หรือคิดว่ารู้ในปัจจุบัน  เกี่ยวกับหน้าที่ของสมองกลีบหน้าในการควบคุมตนเอง"
ตามคำของกราฟแมน มีการใช้เรื่องของนายเกจ เพื่อแสดงตัวอย่างปัญหาสังคมจากคนไข้ที่มีรอยโรคที่คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า (PFC) ส่วนล่างด้านใน  (ventromedial) แต่ว่า ความบกพร่องที่เกิดขึ้นอาจจะได้รับการต่อเติมจากพวกนักเล่านิทาน
ภาพ
ในปี ค.ศ. 2009 มีการค้นพบภาพแบบดาแกโรไทป์ของนายเกจ เป็นรูปภาพของนายเกจรูปแรกที่ได้รับการยืนยันว่าเป็นรูปจริง ตั้งแต่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ได้ทำการหล่อหน้ากากหน้านายเกจเมื่อยังมีชีวิตอยู่ในปลายปี ค.ศ. 1849 เป็นรูปแสดงนายเกจที่ "แม้เสียโฉมแต่ก็ยังหล่ออยู่" มีตาข้างหนึ่งปิดและมีแผลเป็นที่เห็นได้ชัด "แต่งตัวดี แสดงความมั่นใจ  และแม้แต่ความภูมิใจ" โดยถือแท่งเหล็กของเขาอยู่ ซึ่งสามารถอ่านอักษรที่สลักไว้ได้โดยส่วนหนึ่ง ความเป็นรูปแท้ได้รับการตรวจสอบโดยหลายวิธี รวมทั้งการเทียบภาพของอักษรสลักที่เห็นได้ในรูปกับอักษรบนแท่งเหล็กของจริงในพิพิธภัณฑ์กายวิภาควอร์เร็นของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และการเทียบแผลบาดเจ็บที่เห็นในรูปกับหน้ากากหล่อ (ที่ ศ. บิ๊กเกโลว์ ทำขึ้น)  ที่ยังได้เก็บไว้
ในปี ค.ศ. 2010 มีการค้นพบรูปที่สองของนายเกจ รูปใหม่นี้ โดยยังมีก๊อปปี้อื่น ๆ อยู่ในการครอบครองของอย่างน้อยสองสายตระกูลของนายเกจ เป็นภาพแสดงคล้ายกับที่เห็นในรูปแรกที่พบในปี ค.ศ. 2009 (ตามคำพูดของผู้เชี่ยวชาญเรื่องของนายเกจที่สถาบันสมิธโซเนียนได้ปรึกษา)
การวิเคราะห์หลักฐานที่มา
นักจิตวิทยาแม็คมิลแลนได้ทำการเปรียบเทียบเรื่องราวของนายเกจจากแหล่งต่าง ๆch13-14 ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เป็นเวลาเกินกว่าศตวรรษ  ที่แหล่งที่มาของเรื่องชีวิตนายเกจความจริงมีอยู่ไม่กี่แหล่ง รวมทั้งของหมอฮาร์โลว์ (ค.ศ. 1848, 1849, 1868), ของ ศ. น.พ. บิ๊กเกโลว์ (ค.ศ. 1850), และของนักเขียนแจ็คสัน (ค.ศ. 1849, 1870)
แม็คมิลแลน (ค.ศ. 2000)  ขัดกับหมอฮาร์โลว์เรื่องวันเสียชีวิตของนายเกจ คือ หมอฮาร์โลว์  (ค.ศ. 1868)  แสดงวันเสียชีวิตเป็นวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1861 แต่บันทึกของสัปเหร่อ แสดงว่าได้ฝังนายเกจในวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1860 นอกจากนั้นแล้ว แม็คมิลแลนยังเปลี่ยนวันที่อื่น ๆ ในชีวิตช่วงสุดท้ายของนายเกจ คือ วันย้ายจากประเทศชิลีไปยังเมืองซานฟรานซิสโก  และวันเริ่มการชักกระตุก  เพื่อปรับวันที่ที่ไม่สอดคล้องกับบันทึกของสัปเหร่อ
โน แจกิล
โน แจกิล (노재길; Noh Jae-gil) เจ้าของฉายา เค.แมกซ์ (K.MAX) เกิดวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 1980 เป็นทั้งนักมวยไทยและมวยคิกบ็อกซิ่งชาวเกาหลีใต้ และเป็นผู้ที่เข้าร่วมการแข่งขันเค-วัน ส่วนสูง 180 เซนติเมตร น้ำหนัก 70 กิโลกรัม ซึ่งโน แจกิล เป็นนักมวยเค-วันชาวเกาหลีใต้ที่มีชื่อเสียงเช่นเดียวกับ ลิม ชีบิน และซู ฮวานลี
คูชิกัตสึ
คูชิกัตสึ (串カツ) หรือเรียกอีกอย่างว่า คูชิอาเงะ (串揚げ) เป็นอาหารญี่ปุ่นที่ทำด้วยเนื้อสัตว์และผักที่เสียบด้วยไม้และทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า คูชิ (串) แปลว่าไม้เสียบที่ใช้กัน ในขณะที่คำว่า คัตสึ หมายถึง เนื้อสัตว์ที่นำมาทอดในน้ำมันท่วมจนสุกกรอบ จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้น ๆ
ไอครายเวนไอลาฟ
ไอครายเวนไอลาฟ (I Cry When I Laugh) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่หนึ่งของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ เจสส์ กลินน์ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2015 ผ่านค่ายแอตแลนติกเรเคิดส์ กลินน์ทำอัลบั้มร่วมกับทีมงานที่เคยร่วมงานกันมาก่อน ได้แก่ จินจิน เบลสบีตส์ วงคลีนบานดิตและแจ็ก แพตเทอร์สัน สมาชิกในวง และโปรดิวเซอร์อีกหลายคน เช่น น็อกซ์บราวน์ และสตาร์สมิธ กลินน์ใช้เวลาบันทึกเสียงทั้งหมด 3 ปี ที่ลอนดอน สหราชอาณาจักร อัลบั้มนี้มีรูปแบบเกี่ยวกับการคิดบวกกับตัวเอง การผ่านพ้นอุปสรรคในอดีต และความหวังในอนาคต การตอบรับจากนักวิจารณ์นั้นคละกันแต่การแสดงสดถูกวิจารณ์ในเชิงบวก ส่วนในเชิงพาณิชย์นั้น อัลบั้มประสบความสำเร็จในสหราชอาณาจักรด้วยยอดขายที่ได้รับการรับรองระดับทองคำขาว 3 ครั้ง จากองค์กรตัวแทนอุตสาหกรรมสิ่งบันทึกเสียงอังกฤษ และเปิดตัวที่อันดับ 1 บนชาร์ตอัลบั้ม
เพลง "ไรต์เฮียร์" และเพลง "เรียลเลิฟ" กับคลีนบานดิต เป็นสองซิงเกิลแรกที่ออกจำหน่ายล่วงหน้าก่อนอัลบั้ม ขึ้นใน 10 อันดับแรกบนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร ซิงเกิลที่สาม "โฮลด์มายแฮนด์" เป็นซิงเกิลแรกในฐานะศิลปินเดี่ยวของกลินน์ที่เปิดตัวที่อันดับ 1 บนชาร์ต เช่นเดียวกับเพลง "โดนต์บีโซฮาร์ดออนยัวร์เซลฟ์" ซิงเกิลที่ห้า "เทกมีโฮม" ถูกเลือกเป็นเพลงประจำโครงการการกุศลชิลเดรนอินนีด ของบีบีซี ขึ้นใน 10 อันดับแรกบนชาร์ต และซิงเกิลสุดท้าย "เอนท์กอตฟาร์ทูโก" ไม่ประสบความสำเร็จบนชาร์ตติดแค่อันดับ 45 นอกจากนี้อัลบั้มฉบับดีลักซ์ประกอบด้วยซิงเกิลที่กลินน์เป็นนักร้องรับเชิญ ได้แก่ เพลง "แรเธอร์บี" กับคลีนบานดิต เพลง "มายเลิฟ" กับรูต 94 และเพลง "นอตเลตทิงโก" กับไทนี เทมพาห์ ซึ่งทั้งสามเพลงขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ต กลินน์จัดทัวร์คอนเสิร์ต เอนท์กอตฟาร์ทูโกทัวร์ และ ไอครายเวนไอลาฟทัวร์ เพื่อส่งเสริมอัลบั้มในสหราชอาณาจักรและประเทศในอเมริกาเหนือและยุโรป
รายชื่อเพลง
เชิงอรรถ
ติสท์ลวงตา
ติสท์ลวงตา (Big Eyes) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติอเมริกัน กำกับโดยทิม เบอร์ตัน นำแสดงโดย เอมี่ อดัมส์, คริสทอฟ วัลซ์, แดนนี่ ฮุสตัน, จอน โพลิโท, คริสเท็น ริตเตอร์, เจสัน ชวาตซ์แมน และเทเรนซ์ สแตมพ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของศิลปินชาวอเมริกัน มาร์กาเร็ต คีน ศิลปินที่โด่งดังเป็นอย่างมากจากผลงานภาพวาดคาแร็กเตอร์ เด็กหญิงตาโต อันเป็นเอกลักษณ์ จนวันหนึ่งวอลเตอร์ คีน สามีของเธออ้างว่ารูปวาดเด็กหญิงตากลมโตทั้งหมดเป็นฝีมือของเขา ทำให้เกิดการต่อสู้ในชั้นศาลเป็นเวลานาน การตัดสินของผู้พิพากษาคือให้ต่างคนต่างวาดภาพขึ้นมาใหม่ใครวาดเหมือนของเก่ากว่าก็ชนะคดีไป หลังคดีฟ้องร้องระหว่างมาร์กาเร็ตและวอลเตอร์จบลง เผยให้เห็นว่าเธอเป็นศิลปินที่แท้จริงที่อยู่เบื้องหลังรูปวาดเด็กหญิงตากลมโตทั้งหมด
ติสท์ลวงตา เข้าฉายรอบปฐมทัศน์ในมหานครนิวยอร์กเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2014 เข้าฉายในประเทศสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 2014 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เสียงชื่นชมความคิดเห็นในเชิงบวก การแสดงของอดัมส์และวัลซ์ อดัมส์ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภท ภาพยนตร์เพลงหรือตลก และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตา สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมในบทบาทนำ วัลซ์ ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก และ ลานา เดล เรย์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขาเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม "บิ๊กอายส์"
คารอบ
คารอบ (, carob, carob tree) อยู่ในวงศ์ถั่ว เป็นพืชท้องถิ่นในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ลักษณะคล้ายต้นมะขามเทศ ใบมันขนาดใหญ่ เปลือกหุ้มต้นหนา ฝักสีเขียว เมื่อแก่จะผลิตน้ำหวานสีน้ำตาลเยิ้มออกมาจากฝัก เป็นอาหารของแพะและสัตว์ป่าอื่นๆ และใช้ทำอาหารได้หลายชนิดพบที่ อิสราเอล ตุรกีและสเปน
วัดบ่อพลอย
วัดบ่อพลอย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายตั้งอยู่ที่ อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด สร้างสำนักปฏิบัติธรรม มีพระครูพิพัฒน์รัตนากร (สวงค์ ปัญญาทีโป) เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลนนทรีย์ และได้มีการสร้างสำนักปฏิบัติธรรม มีศูนย์เด็กก่อนเกณฑ์ในวัด เป็นศูนย์ป้องกันและแก้ไขปัญหาโรคเอดส์ด้วยมิติทางศาสนา และบำบัดบริบาลด้วยสมุนไพร
วัดบ่อพลอยก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2528 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2529 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545 เป็นวัดในสังฆราชาชูปถัมภ์ ของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก
แจ็กสัน
แจ็กสัน สามารถหมายถึง
อูมาร์ เซมาตา
อูมาร์ เซมาตา (Umar Semata; 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 – ) เป็นนักมวยไทยรุ่นเวลเตอร์เวท, มิดเดิลเวท และซูเปอร์มิดเดิลเวทชาวยูกันดา ผู้ซึ่งเป็นแชมป์ระดับนานาชาติรุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทของมวยไทยสภามวยโลก โดยเขาเป็นผู้ชนะรายการแข่งดังกล่าวตั้งแต่วันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2013
ชีวิตช่วงต้น
เซมาตาเริ่มแข่งขันต่อสู้ในวัยหนุ่มเมื่ออายุ 15 ปี ขณะเข้าเข้าโรงฝึกในย่านชานเมืองกัมปาลาซึ่งเขาได้เรียนรู้วิชามวยจากผู้ฝึกสอนในเมืองนามว่า โมฮัมหมัด งีมา โดยหลังจากการชนะในระดับท้องถิ่นเป็นจำนวนหลายครั้ง เขาก็ได้มุ่งความสนใจมายัง ชาลา โกโลลา ผู้ซึ่งยอมรับในความสามารถของเขาและเชื่อว่าเขาจะสามารถหันมาเอาดีด้านมวยไทยได้ หลังจากการต่อสู้ในประเทศเพียงไม่กี่ครั้ง เซมาตาก็ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนนักมวยไทยทีมชาติยูกันดาในวัย 18 ปี โดยได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติในการแข่งขันที่ประเทศไทยใน ค.ศ. 2010
ย้ายสู่ประเทศไทย
แม้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งแรกโดยกรรมการตัดสิน แต่ทางโปรโมเตอร์ก็ได้เห็นในศักยภาพของชายชาวยูกันดาผู้นี้ และได้เสนอให้เซ็นสัญญาเข้าร่วมฝึกโรงยิมของเขาในกรุงเทพ โดยในช่วงนี้เขาได้สู้กับนักชกชาวไทยหลายหลายและเริ่มที่จะมีชื่อเสียง ในปี ค.ศ. 2012 เขาได้รับการเสนอการเซ็นสัญญาเข้าร่วมทีมไลอ้อนมวยไทย ที่จังหวัดภูเก็ต
สู้กับแสนชัย
หลังจากการสร้างความประทับใจในการต่อสู้ภายในประเทศ เขาก็ได้รับการจัดให้ขึ้นชกกับนักมวยไทยระดับตำนานอย่างแสนชัย การแข่งขันดังกล่าวได้รับการนัดชก ณ วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 และมีการเก็บค่าเข้าชมการแข่งมวยไทยนัดสำคัญที่จังหวัดราชบุรี
ชิงแชมป์มวยไทยสภามวยโลก
หลังจากการสร้างผลงานที่น่าประทับใจของเซมาตา เขาก็ได้รับโอกาสเข้าแข่งขันในสถาบันมวยไทยสภามวยโลกโดยได้พบกับนักชกชาวออสเตรเลียชื่อ ริส คาราคีเรียคอส
โดยการแข่งขันในนัดนี้จัดขึ้นที่ภูมิลำเนาเดิมของเซมาตาที่กัมปาลา ประเทศยูกันดา เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ที่ซึ่งเซมาตาได้เป็นฝ่ายชนะคะแนน และได้เป็นแชมป์มวยไทยระหว่างประเทศชาวแอฟริกาทางตอนใต้สะฮาราที่มีอยู่เพียงคนเดียวของปัจจุบัน
โคคา
โคคา เป็นพืชที่พบตามที่สูงของเทือกเขาแอนดีส ต้นเป็นพุ่มดก ปลายใบเรียวแหลม สีเขียวอมเหลือง ดอกขนาดเล็ก ก้านชูเรียวยาวดอกสีขาว ผลสีส้มอมแดง ใช้ใบแห้งเคี้ยว ทำให้ไม่รู้สึกเหนื่อย เคยใช้เป็นส่วนผสมของโคคา-โคล่าก่อนจะถูกสั่งห้าม
พรรคทางเลือกใหม่ (พ.ศ. 2561)
พรรคทางเลือกใหม่ (อักษรโรมัน: New Alternative Party, ชื่อย่อ: ทลม./NEWA) พรรคการเมืองของไทยที่จดทะเบียนจัดตั้งตาม '''พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. ๒๕๖๐''' เป็นลำดับที่ 16/2561 มีนายราเชน ตระกูลเวียง เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก และนายชายประจักร์ ศิริพันธุ์ เป็นเลขาธิการพรรคคนแรก
ประวัติ
พรรคการเมืองของไทยที่จดทะเบียนจัดตั้งตาม พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง
'''พ.ศ. ๒๕๖๐''' เป็นลำดับที่ 16/2561 มีนายราเชน ตระกูลเวียง เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก และนายชายประจักร์ ศิริพันธุ์ เป็นเลขาธิการพรรคแรก
แหล่งข้อมูลอื่น
พรรคทางเลือกใหม่ ที่เว็บไซต์พรรค
สบู่แดง
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
สบู่แดงเป็นไม้พุ่มสูง 1-2 เมตร แตกกิ่งก้านจากโคนต้น ลำต้นและกิ่งมีขนสีทองปกคลุมหนาแน่น ทุกส่วนของต้นมียางขาว ใบเดี่ยวเรียงสลับรูปฝ่ามือ ขอบใบเว้าลึก 3-5 แฉก ใบอ่อนสีแดงอมม่วง เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเขียวอมแดง ก้านใบสีแดง ช่อดอกเชิงลดหลั่นออกที่ปลายกิ่ง ดอกย่อยสีแดงเข้ม ดอกตัวผู้และดอกตัวเมียอยู่บนต้นเดียวกัน กลีบเลี้ยง 5 กลีบ แต่ละช่อย่อยมีดอกตัวเมีย 1 ดอก ที่เหลือเป็นดอกตัวผู้ ผลค่อนข้างกลม มี 3 พู เมื่อแก่แตกได้ มี 3 เมล็ด ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดหรือปักชำ
ฮากุ ริ
ฮากุ ริ (27 ธันวาคม พ.ศ. 2533) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลทีมชาติญี่ปุ่น และเป็นสมาชิกของทีมวอลเลย์บอลโทเรย์แอร์โรส์ ในวี.ลีก ประเทศญี่ปุ่น
ประวัติ
ฮากุเกิดที่จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น บิดาและมารดาเป็นจีนอพยพ มารดาเป็นอดีตนักวอลเลย์บอลทีมชาติจีน ส่วนบิดาเป็นนักกีฬาเช่นกัน เขามีน้องสาวอายุหย่อนกว่าเขาสิบสี่ปี และเขาได้สัญชาติญี่ปุ่นมาแต่แรกเพราะเกิดที่นั่น
เขาเล่นวอลเลย์บอลเพราะรับอิทธิพลมาจากมารดา แต่เดิมเขาเล่นในตำแหน่งบอลหลักหรือบอลหัวเสา (wing spiker) ภายหลังจึงเปลี่ยนมาเล่นในตำแหน่งตัวบล็อกกลาง (middle blocker) ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยสึกูบะ หลังสำเร็จการศึกษาจึงเข้าร่วมทีมโทเรย์แอร์โรส์
ค้างคาวผลไม้
ค้างคาวผลไม้ (Megabat, Fruit bat) เป็นอันดับย่อยของค้างคาวอันดับหนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Megachiroptera โดยแบ่งออกไปได้เพียงวงศ์เดียว คือ Pteropodidae ลักษณะโดยรวมของค้าวคาวในอันดับและวงศ์นี้ ก็คือ มีความยาวได้ถึง 16 นิ้ว ระยะกางปีกสามารถกว้างได้ถึง 5 ฟุต มีจมูกยาว หูเล็ก ดวงตาที่โต ใบหน้าคล้ายกับหมาจิ้งจอก มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ลูกค้างคาวจะถือกำเนิดขึ้นในช่วงต้นของฤดูร้อน ตัวเมียหนึ่งตัวจะให้กำเนิดลูกค้างคาวหนึ่งตัว  มักจะอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นอาณานิคมใหญ่ โดยปกติแล้วตัวผู้หนึ่งตัวจะอาศัยอยู่ร่วมกับตัวเมียได้ถึง 8 ตัว
ออกหากินในเวลากลางคืน บินเป็นเส้นตรง เนื่องจากใช้สายตาเป็นเครื่องนำทาง มูลที่ถ่ายออกมาไม่เป็นก้อน เพราะกินพืชเป็นหลัก
มักพบในพื้นที่ป่าทึบ หรือป่าที่ใกล้กับชุมชน หากินในเวลากลางคืน โดยที่จะห้อยหัวอยู่กับกิ่งไม้ในเวลากลางวัน โดยกินอาหาร คือ ผลไม้และน้ำหวานจากดอกไม้ และจะกินใบไม้หากผลไม้และดอกไม้นั้นขาดแคลน
เป็นค้างคาวที่พบได้ทั่วทุกภูมิภาคของโลก ยกเว้นแถบขั้วโลก ในประเทศไทยชนิดที่รู้จักกันดี ก็คือ ค้างคาวแม่ไก่ป่าฝน (Pteropus vampyrus) จัดเป็นศัตรูพืชของเกษตรกรชนิดหนึ่ง
เชฟโรเลต เบลแอร์
เชฟโรเลต เบลแอร์ (Chevrolet Bel Air) เป็นรถนั่งขนาดใหญ่ที่ผลิตโดยเชฟโรเลต ในเครือเจเนรัลมอเตอร์ ระหว่างรุ่นปี ค.ศ. 1950 จนถึง ค.ศ. 1975 ในช่วงแรก ชื่อ "เบลแอร์" ถูกใช้ในเพียงรถหลังคาแข็งสองประตูของเชฟโรเลตเท่านั้น เพื่อให้แยกออกจากรุ่นสไตล์ไลน์และฟลีตไลน์อย่างชัดเจน จนในปี 1953 ชื่อเบลแอร์ได้แยกตัวออกมาเป็นรุ่นของตัวเอง และได้ฐานะเป็นรถธง หรือรถที่หรูหราที่สุดของเชฟโรเลต รวมถึงมีตัวถังให้เลือกหลายแบบมากขึ้น แต่ภายหลังจากที่เชฟโรเลต อิมพาลาเปิดตัวในในปี 1958 เบลแอร์จึงถูกลดระดับความหรูหราลงเป็นอันดับสอง และถูกลดระดับลงมาเรื่อย ๆ กระทั่งกลายเป็นเพียงรถระดับเริ่มต้นของเชฟโรเลตในปี 1973 แต่เบลแอร์ก็ยังคงถูกผลิตอย่างต่อเนื่อง จนยุติการผลิตในสหรัฐอเมริกาในปี 1975 ส่วนในแคนาดามีการผลิตเพื่อขายภายในประเทศเท่านั้นจนถึงปี 1981
จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์
จอห์น ซิงเกิลทัน โคพลีย์ (John Singleton Copley) (ค.ศ. 1738 - 9 กันยายน ค.ศ. 1815) เป็นจิตรกรคนสำคัญชาวอเมริกันของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนภาพเหมือน โคพลีย์มีชื่อเสียงจากการเขียนภาพเหมือนของบุคคลสำคัญในนิวอิงแลนด์ในสมัยอาณานิคม โดยเฉพาะชนชั้นกลาง ภาพเขียนของโคพลีย์มีลักษณะการเขียนที่ใหม่ และมักจะมีสิ่งของที่เกี่ยวกับชีวิตของตัวแบบในภาพ
งานสำคัญ
1738 1815
คันทรีป็อป
คันทรีป็อป มีรากฐานดนตรีมาจากทั้งคันทรีพอลิทัน และโฟล์กร็อก เป็นแนวเพลงประเภทย่อยของดนตรีคันทรี และป็อป ที่ปรากฏออกมาครั้งแรกในยุคปี 1970
ศิลปินและกลุ่มดนตรีแนวคันทรีป็อป
• Alabama
• Deborah Allen
• Eddy Arnold
• The Band Perry