cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มาร์ตติ อะห์ติซาริ
ประวัติ
อะห์ติซาริดำรงตำแหน่งข้าหลวงสหประชาชาติในนามิเบียในปี พ.ศ. 2520 ถึง 2524 และยังได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนพิเศษของเลขาธิการใหญ่แห่งสหประชาชาติในนามิเบียในปี พ.ศ. 2521 อะห์ติซาริได้เป็นผู้นำปฏิบัติการของสหประชาชาติที่ให้ความช่วยเหลือนามิเบียในการได้รับเอกราช อะห์ติซาริได้รับรางวัลโอ อาร์ แตมโบจากแอฟริกาใต้สำหรับ "ผลงานอันโดดเด่นในฐานะนักการทูต และการทุ่มเทให้กับการเกิดเสรีภาพในแอฟริกาและสันติภาพในโลก"
ตำแหน่งประธานาธิบดี
อะห์ติซาริเป็นตัวแทนพรรคสังคมประชาธิปไตยฟินแลนด์ ลงสมัครตำแหน่งประธานาธิบดีในปีพ.ศ. 2536 และชนะการเลือกตั้งเหนือเอลิซาเบท เรห์น จากพรรคประชาชนสวีเดน และเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีของฟินแลนด์ในวันที่ 1 มีนาคน พ.ศ. 2537
หลังตำแหน่งประธานาธิบดี
อะห์ติซาริ ร่วมกับซีริล รามาฟอซา ช่วยเหลือในกระบวนการสันติภาพไอร์แลนด์ โดยเข้าตรวจสอบการปลดอาวุธของกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ (ไออาร์เอ) ในปี พ.ศ. 2544 อะห์ติซาริเป็นผู้ทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยระหว่างขบวนการเสรีอาเจะฮ์และรัฐบาลอินโดนีเซียในปีพ.ศ. 2548 และได้รับตำแหน่งผู้แทนพิเศษของสหประชาชาติในคอซอวอในปีเดียวกัน
คณะกรรมการโนเบลนอร์เวย์ ประกาศในวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ว่ามาร์ตติ อะห์ติซาริ ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำปี 2551 "สำหรับความพยายามในการแก้ปัญหาความขัดแย้งระดับนานาชาติในหลายทวีปมานานกว่าสามทศวรรษ"
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956
การแข่งขันยิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 16 ที่เมลเบิร์น ประเทศออสเตรเลีย ระหว่างวันที่ 29 พฤศจิกายน - 5 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงปืนครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 7 รายการ คือ ประเภททีมชาย 7 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 156 คน จาก 37 ประเทศ
ริยา ทิปสี
ริยา ทิปสี (Riya Deepsi) เป็นนักแสดงสาวชาวอินเดีย มีชื่อเสียงโด่งดังจากบท พระนางคานธารี จากซีรีส์เรื่อง มหาภารตะ และบทบาท เจ้าหญิงบาร์ซิน บุตรสาวของ พระเจ้าดาไรอัสที่ 3 ในซีรีส์เรื่อง ศึกสองราชันย์ โปรุส VS อเล็กซานเดอร์ (โปรุส ศึกสองราชันย์)
การอัญเชิญพระศพลงจากกางเขน (ฟราอันเจลีโก)
จอร์โจ วาซารีบรรยายว่าเป็นภาพที่ “เขียนโดยนักบุญหรือเทวดา”
ฟราอันเจลิโคเขียนภาพนี้ต่อจากลอเร็นโซ โมนาโค (Lorenzo Monaco) ที่เริ่มไว้ก่อนหน้านั้นสำหรับชาเปลสตรอซซิ (Strozzi Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา เป็นภาพของการประคองร่างของพระเยซูลงจากกางเขนโดยมีนักบุญแมรี แม็กดาเลนคุกเข่าโศรกเศร้าอยู่ข้างล่างทางด้านซ้ายของภาพ และทางด้านขวามีชายสวมหมวกแดงใส่เสื้อยาวขาวยืนถือตาปูและมงกุฏหนามอยู่ในมือที่เป็นสัญลักษณ์ของทุกขกิริยาและความเสียสละ
พระแม่มารีสรวมเสื้อสีเข้มในท่าสำรวมอยู่ข้างหลังนักบุญแมรี แม็กดาเลน
ฮิโระชิมะ
ฮิโระชิมะ หรือ ฮิโรชิม่า (広島) อาจหมายถึง
อาร์เคดไฟร์ (อีพี)
อาร์เคดไฟร์ (Arcade Fire) เป็นผลงานชุดแรกของอาร์เคดไฟร์ วงดนตรีอินดี้ร็อกจากแคนาดา โดยออกจำหน่ายในรูปแบบอีพี บันทึกเสียงเมื่อ เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2545 และออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 และเมื่อวงมีชื่อเสียงมากขึ้นได้นำกลับมาออกจำหน่ายอีกครั้งเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2548 อีพีนี้ยังเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า อัสคิดส์โนว์ (Us Kids Know) ซึ่งมาจากบางส่วนของเนื้อเพลง "โนคาร์โก" (No Cars Go) อันเป็นเพลงที่อยู่ในอีพีชุดนี้
คาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์
คาเมนไรเดอร์ ดราก้อนไนท์ (Kamen Rider Dragon Knight) เป็นชื่อละครซีรีส์ของประเทศสหรัฐอเมริกาซึ่งได้ลิขสิทธิ์จากซีรีส์มาสค์ไรเดอร์เรื่องมาสค์ไรเดอร์ริวคิ ผลิตโดยบริษัท แอดเนส เอ็นเทอร์เทนเมนท์ โดยร่วมมือกับบริษัท โตเอะ และอิชิโนโมริโปรดักชั่นซึ่งเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ออกอากาศทางช่อง CW Television Network ในเดือน3 มกราคม ค.ศ. 2009 จนถึงวันที่26 ธันวาคม ในปีเดียวกัน
เนื้อเรื่อง
ณ โลกมนุษย์มีโลกอีกโลกหนึ่งคือ เวนทาร่า เป็นโลกที่คล้ายกับโลกมนุษย์ซึ่งทางเข้าเป็นกระจกแต่แล้วโลกเวนทาร่าถูกครอบครองโดยนายพลเซวีแอคทำให้เกิดคดีบุคคลหายสาบสูญไปทีละรายไป
ในช่วงเวลานั้น คิท เทย์เลอร์ ชายหนุ่มผู้ตามหาพ่อที่หายสาบสูญไปหลังจากอายุครบ 18 ปีคิทได้พบกับกล่องการ์ดลึกลับในบ้านของเขาโดยพ่อของเขาให้ไปตามหามังกรทำให้คิทได้รับกล่องการ์ดลึกลับในขณะเดียวกับได้พบสัตว์ประหลาดจากกระจกมาทำร้ายมนุษย์จึงช่วยเหลือแต่มีชายลึกลับบอกว่าห้ามใช้กล่องการ์ดนี้ไป แต่แล้วคิทกลับไม่เชื่อฟังทำให้พบกับมังกรที่พ่อต้องการจึงทำให้กลายเป็นคาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์ ทำให้ เรน ทหารจากโลกเวนทาร่าต้องช่วยเหลือเขาเพื่อไม่ให้ถูกกักขังและตามหาคาเมนไรเดอร์ที่ชั่วร้ายทั้ง 12 คนและเซวีแอคผู้ครอบครองโลกเวนทาร่า
คาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์ในประเทศญี่ปุ่น
เมื่อคาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์ได้ไปออกอากาศที่ประเทศญี่ปุ่นโดยออกอากาศทางสถานีโตเอะแชนแนล สิ่งที่น่าสนใจคือ ผู้ที่พากย์เสียงตัวละครในคาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์เป็นนักแสดงและนักพากย์ที่เคยร่วมงานจากซีรีส์มาสค์ไรเดอร์เป็นส่วนมาก
คาเมนไรเดอร์ดราก้อนไนท์ได้ออกอากาศอีกครั้งทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮีในปี 2010 โดยมีความแตกต่างกับเวอร์ชันที่ออกอากาศทางโตเอะแชนแนลนั่นก็คือเพิ่มเพลงประกอบเข้าไปในเรื่องโดยเพลงแรกที่มีชื่อว่า DIVE INTO THE MIROR ขับร้องโดย defspiral และเพลงเอนดิ้งที่มีชื่อว่า ANOTHER WORLD
อาร์ม็องเดอบรีญัก
อาร์ม็องเดอบรีญัก (Armand de Brignac) หรือที่นิยมเรียกว่า แชมเปญหนึ่งโพดำ เป็นชื่อของแชมเปญแต็ตเดอกูว์เว (tête de cuvée) ซึ่งเป็นแชมเปญชั้นหรูของประเทศฝรั่งเศส ผลิตโดยโรงแชมเปญกาตีเย (Cattier) และวางจำหน่ายในขวดโลหะ แชมเปญอาร์ม็องเดอบรีญักสามารถแบ่งออกเป็น 5 ระดับ ได้แก่ Brut Gold, Rosé, Demi Sec, Blanc de Blancs และ Blanc de Noirs
เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์
เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ (Padang Besar) เป็นเทศบาลเมืองที่อยู่ติดชายแดนมาเลเซีย–ไทย ตั้งอยู่ในอำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ห่างจากเทศบาลเมืองสะเดาไปทางทิศตะวันตก ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4054 ประมาณ 12 กิโลเมตร มีพื้นที่ 11.22 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของตำบลปาดังเบซาร์ มีอาณาเขตติดต่อกับรัฐปะลิส ประเทศมาเลเซียทางทิศใต้ และล้อมรอบด้วยเขตเทศบาลตำบลปาดัง เทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง ในปี พ.ศ. 2547 เมืองที่อยู่ฝั่งประเทศมาเลเซียก็มีชื่อว่าปาดังเบซาร์เช่นเดียวกัน
ประวัติ
ชุมชนปาดังเบซาร์เป็นชุมชนชายแดนไทย–มาเลเซีย มีการติดต่อซื้อขายระหว่างกันมาเป็นเวลานานแล้ว และเป็นชุมชนที่มีความเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว มีผู้เข้ามาทำการค้า รวมทั้งมาตั้งหลักแหล่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในระยะหนึ่งได้มีความเจริญพอสมควรจึงได้ขอจัดตั้งเป็นสุขาภิบาล ซึ่งกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศยกฐานะชุมชนปาดังเบซาร์เป็นสุขาภิบาล ตามประกาศลงวันที่ 17 กรกฎาคม 2510 ในท้องที่บางส่วนของตำบลทุ่งหมอ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ที่ 7 และหมู่ที่ 9 โดยอาศัยความตามพระราชบัญญัติสุขาภิบาล พ.ศ. 2495 ให้ชื่อว่า สุขาภิบาลปาดังเบซาร์ ในปี พ.ศ. 2511 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศมอบหมายให้สุขาภิบาลปาดังเบซาร์ จัดหาประโยชน์ในที่ดินของรัฐ ในท้องที่ หมู่ที่ 7 และหมู่ที่ 9 ตำบลทุ่งหมอ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา เพื่อนำรายได้มาบำรุงท้องถิ่น ต่อมาราษฎรเข้ามาตั้งหลักแหล่งมากขึ้น ทำให้เกิดความหนาแน่นของชุมชน จึงมีการแบ่งแยกพื้นที่ของตำบลทุ่งหมอบางส่วนเป็นตำบลปาดังเบซาร์
ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล และได้ประกาศในราชกิจานุเบกษา เล่มที่ 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลบังคับใช้เมื่อวันอังคารที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลปาดังเบซาร์จึงเปลี่ยนฐานะเป็นเทศบาลตำบลปาดังเบซาร์ โดยผลแห่งกฎหมายเช่นเดียวกับสุขาภิบาลทั่วประเทศนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา เหตุผลที่ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 ที่มุ่งกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทุกระดับ ในปี พ.ศ. 2547 ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมืองปาดังเบซาร์ เมือวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ชุมชน
ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองมีทั้งหมด 8 ชุมชน ดังต่อไปนี้
ประธานาธิบดีเนปาล
การสถาปนาตำแหน่ง
ภายใต้รัฐธรรมนูญชั่วคราวที่รับรองในเดือนมกราคม พ.ศ. 2550 อำนาจการปกครองทั้งหมดถูกถอดจากพระมหากษัตริย์เนปาล และสภาได้มีการร่างรัฐธรรมนูญของเนปาลที่ได้รับเลือกในการเลือกตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2551 จะต้องตัดสินใจในการประชุมครั้งแรกว่าจะคงระบอบกษัตริย์ต่อไปหรือประกาศเป็นสาธารณรัฐ ในระหว่างการระงับระบอบกษัตริย์ คิริชา ประสาท โกอิราลา ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีของเนปาลในขณะนั้นได้ทำหน้าที่เป็นประมุขแห่วรัฐแทน เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 สภาได้ลงมติให้ยกเลิกระบอบกษัตริย์ และ ราม วะรัณ ยาทวะ ได้รับเลือกจากการลงคะแนนครั้งประวัติศาสตร์ในสภาร่างรัฐธรรมนูญ และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ จึงถือเป็นการสิ้นสุดของระบอบกษัตริย์ในประเทศเนปาลที่มีมายาวนานถึง 247 ปี
รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
การเมืองการปกครอง
เมืองหลวงและที่ตั้งของรัฐบาลรัฐเวสต์เวอร์จิเนียคือเมืองชาร์ลสตัน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐ
นิติบัญญัติ
สภานิติบัญญัติรัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นระบบสองสภา ประกอบไปด้วยสภาผู้แทนราษฎร (House of Delegates) และวุฒิสภา (Senate) สภาดังกล่าวเป็นสภานิติบัญญัติของพลเมือง ซึ่งหมายความว่าตำแหน่งทางนิติบัญญัติมิใช่อาชีพเต็มเวลา (full time) แต่หากเป็นอาชีพไม่เต็มเวลา (part-time) ดังนั้น สมาชิกสภานิติบัญญัติมักจะยังประกอบอาชีพถาวรของตนเองในชุมชนที่พักอาศัย
โดยปกติแล้ว สภานิติบัญญัติมีสมัยประชุมสภา 60 วันระหว่างมกราคมและต้นเดือนเมษายน วันสุดท้ายของสมัยประชุมมักจะลงท้ายด้วยความวุ่นวายในการออกกฎหมายวินาทีสุดท้าย เนื่องจากบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญที่กำหนดปิดสมัยประชุมสภาในเวลาเที่ยงคืน ในช่วงเวลาที่เหลือของปี การประชุมชั่วคราวประจำเดือนจะจัดขึ้นเพื่อเตรียมการสำหรับการประชุมทั่วไป สมาชิกสภานิติบัญญัติอาจถูกเรียกประชุมวิสามัญเมื่อผู้ว่าการรัฐเรียกประชุมเป็นครั้งคราว
ตำแหน่งรองผู้ว่าการรัฐเป็นตำแหน่งที่กฎหมายระบุไว้ให้เป็นของประธานวุฒิสภารัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
บริหาร
ผู้ว่าการรัฐจะได้รับการเลือกตั้งทุก ๆ 4 ปีในวันเดียวกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ และสาบานตนเข้ารับตำแหน่งในเดือนมกราคมที่ตามมา
ผู้ว่าการรัฐเวสต์เวอร์จิเนียสามารถดำรงตำแหน่ง 2 วาระติดต่อกันได้ แต่จะต้องเว้นวรรคอย่างน้อยหนึ่งวาระก่อนจะดำรงตำแหน่งวาระที่ 3 ได้
ตุลาการ
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นหนึ่งในสิบเก้ารัฐ และรัฐเดียวในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหรัฐที่ได้ยกเลิกโทษประหารชีวิต และเป็นเพียงรัฐเดียว
เพื่อให้ศาลมีเขตอำนาจครอบคลุม รัฐเวสต์เวอร์จิเนียได้แบ่งเขตอำนาจศาลออกเป็น 31 เขต โดยแต่ละเขตอำนาจประกอบด้วยเคาน์ตีอย่างน้อยหนึ่งเคาน์ตีหรือมากกว่านั้น ผู้พิพากษาศาลยุติธรรม (Circuit Courts) จะได้รับการเลือกตั้งแบบมีพรรค เพื่อดำรงตำแหน่งวาระ 8 ปี
ศาลสูงสุดของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียคือศาลอุทธรณ์สูงสุด ศาลอุทธรณ์สูงสุดเป็นศาลอุทธรณ์ที่ยุ่งที่สุดในสหรัฐ รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นหนึ่งใน 11 รัฐที่มีศาลอุทธรณ์เพียงชั้นเดียว รัฐธรรมนูญของรัฐเปิดช่องให้ตั้งศาลอุทธรณ์ระหว่างกลางได้ แต่สภานิติบัญญัติไม่เคยออกกฎหมายตั้งศาลขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง ศาลอุทธรณ์สูงสุดประกอบไปด้วยผู้พิพากษา 5 คน ถูกรับเลือกตั้งแบบมีพรรค เพื่อดำรงตำแหน่งวาระ 12 ปี
รัฐเวสต์เวอร์จิเนียเป็นรัฐควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แตกต่างจากรัฐอื่นคือรัฐเวสต์เวอร์จิเนียไม่ได้ดำเนินการร้านขายปลีก เนื่องจากได้เลิกไปจากธุรกิจดังกล่าวตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 รัฐเวสต์เวอร์จิเนียยังคงผูกขาดการขายส่งเหล้ากลั่นเท่านั้น
การเมือง
ในระดับรัฐ พรรคเดโมแครติกมีบทบาทนำในการเมืองของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียตั้งแต่ช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่จนกระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 2000 สืบเนื่องมาจากธรรมเนียมสมาชิกสหภาพที่มีอิทธิพล ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา การเลือกตั้งของรัฐมีการแข่งขันกันสูงขึ้นทั้งในระดับรัฐและสหพันธรัฐ ในปัจจุบันเดโมแครตคุมคำแหน่งผู้ว่าการรัฐ ตำแหน่งทางบริหารต่าง ๆ ของรัฐเป็นส่วนใหญ่ และสมาชิกวุฒิสภา 1 ที่นั่ง ส่วนรีพีบลิกันคุมตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาอีก 1 ที่นั่ง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 3 ที่นั่ง และเสียงข้างมากในสภาทั้งสองของสภานิติบัญญัติรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 เป็นต้นมา ชาวเวสต์เวอร์จิเนียสนับสนุนผู้แทนพรรคริพับลิกันในการเลือกตั้งประธานาธิบดีทุกครั้ง ทำให้รัฐนี้ถูกมองว่าเป็นรัฐ "แดงจัด" ในระดับสหพันธรัฐ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 2012 มิตต์ รอมนีย์ ตัวแทนพรรคริพับลิกันเอาชนะบารัค โอบามาจากพรรคเดโมแครติกด้วยคะแนนเสียง 62% ต่อ 35% อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้าปี ค.ศ. 2000 รัฐเวสต์เวอร์จิเนียถูกจัดให้เป็นฐานเสียงสำคัญของพรรคเดโมแครติกในระดับสหพันธรัฐ เนื่องจากตั้งแต่ปี ค.ศ. 1932 ถึง 1996 รัฐนี้ได้สนับสนุนตัวแทนพรรคริพับลิกันเพียง 3 ครั้งเท่านั้น ในการชนะถล่มทลายของพรรคริพับลิกันในปี ค.ศ. 1956, 1972, 1984
คริสเตียนนิกายอีแวนเจลิคัลประกอบกันเป็น 52% ของผู้ลงคะแนนเสียงของรัฐในปี ค.ศ. 2008 ผลสำรวจในปี ค.ศ. 2005 เผยให้เห็นว่าผู้ลงคะแนนเสียงของรัฐเวสต์เวอร์จิเนียกว่า 53% เป็นกลุ่มสนับสนุนชีวิตในครรภ์ (pro-life) ซึ่งสูงเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ ในปี ค.ศ. 2006 เพียง 16% สนับสนุนการแต่งงานเพศเดียวกัน ในปี ค.ศ. 2008 58% สนับสนุนการถอนทหารออกจากอิรัก ขณะที่ 32% ต้องการให้ทหารคงอยู่อิรัก ส่วนทางด้านการเงินการคลัง ปี ค.ศ. 2008 52% กล่าวว่าการขึ้นภาษีกับบุคคลร่ำรวยจะช่วยให้เศรษฐกิจดีขึ้น ขณะที่ 45% ไม่เห็นด้วย
อาโอกิงาฮาระ
อาโอกิงาฮาระ หรือมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า นทีแห่งไม้ (Sea of Trees) เป็นชื่อเรียกป่าบริเวณเชิงภูเขาฟูจิด้านตะวันตกเฉียงเหนือ ในประเทศญี่ปุ่น
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ที่ชาวญี่ปุ่นมาฆ่าตัวตายบ่อยครั้ง โดยนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1950 เป็นต้นมา พบศพผู้เสียชีวิตในป่าแห่งนี้มากกว่า 500 คน เฉลี่ยแล้วมีผู้ฆ่าตัวตายในป่าแห่งนี้ประมาณปีละ 30 ราย ในปี ค.ศ. 2002 พบร่างผู้เสียชีวิต 78 ศพ แม้ว่าในป่าจะมีป้ายทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจ
จนได้มีตำนานและความเชื่อต่าง ๆ เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้มากมาย ว่า เป็นที่สิงสถิตย์ของเหล่าภูตผี โดยเชื่อว่า ป่าแห่งนี้มีวิญญาณต้นไม้หรือโคดามะ (木魂) สิงสถิตย์อยู่ เหล่าวิญญาณของต้นไม้จะดูดเอาพลังงานชีวิตจากผู้เสียชีวิตกลับคืนเป็นพลังแห่งป่า เพื่อต้านภัยธรรมชาติและต้านภัยของมนุษย์
ภูมิศาสตร์
พื้นป่าส่วนใหญ่เป็นหินภูเขาไฟและมีความแข็งยากที่จะเจาะทะลุได้ด้วยเครื่องมืออย่างพลั่วหรือเสียม นอกจากนี้ ยังมีเส้นทางอย่างไม่เป็นทางการหลายเส้นทางซึ่งถูกใช้กึ่งปกติสำหรับ "การตามหาศพ" ประจำปีซึ่งกระทำโดยอาสาสมัครท้องถิ่น ผู้ซึ่งทำเครื่องหมายพื้นที่ค้นหาด้วยเทปพลาสติก เทปพลาสติกนี้ไม่เคยถูกนำออก ดังนั้นเทปพลาสติกจำนวนมากจึงพบดาษดื่นในกิโลเมตรแรกของป่า พ้นจากเส้นทางที่กำหนดไว้นั้นนำไปสู่แหล่งท่องเที่ยว อย่างเช่น ถ้ำน้ำแข็งและถ้ำลม หลังจากกิโลเมตรแรกเข้าสู่ป่าอาโอกิงาฮาระในทิศทางมุ่งไปยังภูเขาไฟฟูจินั้น ป่าอยู่ในสภาพ "ดึกดำบรรพ์" มากขึ้น โดยมีสัญลักษณ์ให้เห็นว่ามนุษย์เข้ามาย่างกรายเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย
การท่องเที่ยวและการฆ่าตัวตาย
อาโอกิงาฮาระเป็นสถานที่ยอดนิยมที่จะมีผู้มาฆ่าตัวตาย โดยมีรายงานว่าเป็นสถานที่ฆ่าตัวตายที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลกเป็นอันดับสองรองจากสะพานโกลเดนเกตในซานฟรานซิสโก จนกระทั่งมีการดัดแปลงเป็นนวนิยายในปี ค.ศ. 1960 ชื่อ "ทะเลป่าดำ" (波の塔) โดยไซโซ มัตสึโมโตะ ที่เรื่องราวจบลงที่คู่รักทั้งสองที่เป็นตัวเอกของเรื่องฆ่าตัวตายในป่า อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์การฆ่าตัวตายในอาโอกิงาฮาระมีมาตั้งแต่ก่อนตีพิมพ์นวนิยายดังกล่าว และสถานที่แห่งนี้ยังเกี่ยวของกับความตายมาเป็นเวลาช้านานแล้ว มีการกล่าวว่าอูบาซูเตะได้กระทำในสถานที่แห่งนี้ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และป่าเป็นที่เลื่องลือว่ามีผีสิงซึ่งเป็นผู้ที่ถูกทิ้งให้ตายในป่า
เมืองเอก
เมืองเอก อาจหมายถึง
วัดอุโปสถาราม
วัดอุโปสถาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสะแกกรัง ในตำบลสะแกกรัง อำเภอเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี
วัดอุโปสถารามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2324 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดโบสถ์มโนรมย์ ชาวบ้านเรียกว่า วัดโบสถ์ วัดได้รับการประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นการขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2508 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 เล่ม 110
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น เป็นภาพพุทธประวัติ ส่วนในวิหารเขียนเป็นภาพพระพุทธเจ้าเสด็จโปรดเทพยดาบนสวรรค์และภาพปลงสังขาร ด้านบนฝาผนังเป็นพระสงฆ์สาวกชุมนุมสลับกับพัดยศเหมือนจะไหว้พระประธานในวิหาร นอกวิหารมีภาพถวายพระเพลิงศพพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและภาพชีวิตชาวบ้านที่เกี่ยวกับพุทธศาสนา ภายในวิหารประดิษฐานพระประธานปางห้ามญาติ ซึ่งมีฉัตรห้าชั้นประดับอยู่เหนือเศียร ด้านซ้ายและขวาของพระประธานประดิษฐานพระพุทธรูปยืนทำด้วยไม้แก่นจันทน์สององค์ ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธานปางมารวิชัยจำนวนห้าองค์ซึ่งอยู่บนฐานชุกชีเดียวกัน
มณฑปแปดเหลี่ยม สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2442 โดยหลวงพิทักษ์ภาษา (บุญเรือง พิทักษ์อรรณนพ) สร้างถวายแด่พระสุนทรมุนี (จัน) หรือพระครูอุไททิศธรรม ซึ่งเคยเป็นเจ้าอาวาสวัด มณฑปเป็นอาคารแปดเหลี่ยม สองชั้น มีบันไดวนอยู่ด้านนอกอาคาร ซุ้มหน้าต่างเป็นวงโค้งแบบอาคารในยุคอาณานิคม ลายปูนปั้นบนผนังด้านนอกที่เป็นภาพพระพุทธรูปปางถวายเนตรท่ามกลางหงส์และนกกระสา
แขวงซังมุน
แขวงซังมุน (쌍문동; Ssangmun-dong) เป็นแขวง (ทง) ของเขตโทบงในโซล ประเทศเกาหลีใต้
รีคอร์เดอร์
รีคอร์เดอร์ (Recorder) เป็นเครื่องดนตรีสากล ประเภทเครื่องเป่าลมไม้ รีคอร์เดอร์สร้างขึ้นในปลายศตวรรษที่ 14 ถือกำเนิดในประเทศอังกฤษ นิยมเล่นในสมัยยุคกลาง และมีความเจริญสูงสุดในยุคบาโรค เป็นเครื่องเป่าที่มีลักษณะการเป่าแบบด้านตรง มีรูปแบบการเกิดเสียงแบบเดียวกันกับนกหวีด คือ บริเวณปากเป่านั้นจะทำเป็นช่องลม (Wind Way) เพื่อที่จะพุ่งเข้าไปกระทบกับปากนกแก้ว ทำให้อากาศเกิดการสั่นสะเทือน เกิดเป็นคลื่นเสียงภายในท่อ เกิดเป็นระดับเสียงต่างๆ ท่อของรีคอร์เดอร์มีรูปทรงกรวย คือ จากส่วนปลายของปากเป่าลงมายังส่วนปลายท่อจะค่อย ๆ สอบลง และแคบสุดบริเวณปลายของรีคอร์เดอร์ ในปัจจุบันรีคอร์เดอร์เป็นเครื่องดนตรีสำหรับหัดเรียนดนตรีขั้นเบื้องต้น โดยเฉพาะในระดับชั้นมัธยมศึกษา
ประเภทของรีคอร์เดอร์
รีคอร์เดอร์มีทั้งหมด 10 ประเภท แต่ที่นิยมในปัจจุบันมี 6 ประเภทเท่านั้น ได้แก่
โดยแต่ละประเภทจะแตกต่างกันที่ขนาดและระดับเสียงต่างกัน รีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงต่ำขนาดก็จะใหญ่กว่ารีคอร์เดอร์ที่มีระดับเสียงสูง
(ระดับเสียงของโน้ตในตารางภาพมีระดับเสียงสูงกว่าระดับเสียงรีคอร์เดอร์จริง 1 ออคเทฟ)
คอลตัน เฮย์เนส
คอลตัน ลี เฮย์เนส (Colton Lee Haynes) เกิดเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 เป็นนักแสดงและนายแบบชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับบทบาท แจ็กสัน วิตต์มอร์ จากซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง ทีนวูล์ฟ ทางช่องเอ็มทีวี และบทบาท รอย ฮาร์เปอร์ / อาร์เซนอล ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง แอร์โรว์
ถนอมศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊
ประวัติ
ถนอมศักดิ์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2528 ชนะคะแนน กมลเดช สิงห์รุ่งโรจน์ จากนั้น ชกชนะรวดจนได้ชิงแชมป์มวยสากลเวทีราชดำเนินรุ่นฟลายเวทเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ชนะคะแนน น้องเบิร์ด ณ พัทยา จากนั้น ได้ชิงแชมป์ภาคฯรุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ชนะน็อค อัมบรี ซานุสซี ยก 4 ได้แชมป์มาครอง แต่ถนอมศักดิ์ชกป้องกันแชมป์ได้ครั้งเดียวเท่านั้นก็ไปเสียแชมป์ให้เค็นจิ มัตสึมูระ ที่ ญี่ปุ่นเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2530
หลังจากเสียแชมป์ไป ถนอมศักดิ์ได้ขึ้นชกอย่างสม่ำเสมอ โดยเคยชกขนะคะแนนแฟรงค์ เซเดโน ฮิปโป กาลา และต่อศักดิ์ ศศิประภายิม จนกระทั่งเขาค้อ แกแล็คซี่เสียแชมป์โลก WBA รุ่นแบนตัมเวท ให้หลุยส์ ซีโต้ เอสปีโนซา ถนอมศักดิ์จึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้แทนเมื่อ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 พร้อมกลับเปลี่ยนชื่อในการชกมวยเป็นเถลิงศักดิ์ ศิษย์โบ๊เบ๊ แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป จากนั้น เถลิงศักดิ์ลดลงมาชกในรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวท และได้เป็นรองแชมป์โลกอันดับสูงในรุ่นนี้ เมื่อเขาทราย แกแล็คซี่สละแชมป์โลก เถลิงศักดิ์จึงได้ชิงแชมป์โลกที่ว่างเมื่อ 10 เมษายน พ.ศ. 2535 แต่ก็แพ้คะแนน คัตสึยะ โอนิซูกะ ไม่ได้แชมป์ เถลิงศักดิ์ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกแก้มือกับโอนิซูกะอีกครั้งเมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 โดบเปลี่ยนชื่อในการชกมวยเป็นเขาใหญ่ มหาสารคาม แต่ก็แพ้คะแนนไปอีก
หลังการชกครั้งนั้น เขาใหญ่ยังไม่ท้อ เขาขยับขึ้นไปชกในรุ่นแบนตัมเวท และชกชนะติดต่อกันหลายครั้ง รวมทั้งชกชนะโรแลนโด พลาสคัว อดีตแชมป์โลกชาวฟิลิปปปินส์ด้วย เขาใหญ่ได้เป็นรองแชมป์โลกอันดับสูงของ WBC ในรุ่นแบนตัมเวท แต่ไม่มีโอกาสได้ชิงแชมป์ เนื่องเพราะสังขารโรยรา ทำให้การชกตกต่ำลง ในที่สุดเขาใหญ่ขึ้นชกแพ้น็อค ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ในยกที่ 3 เมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 จากนั้นก็หยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2541 แพ้น็อค ทัตสึโตระ เซนริมะ ยก 4 ที่ญี่ปุ่นจากนั้นก็แขวนนวมไป
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 แห่งนอร์เวย์ (พระนามเดิม เจ้าชายคาร์ลแห่งเดนมาร์กและไอซ์แลนด์ พระนามเต็ม คริสเตียน เฟรเดอริก คาร์ล จอร์จ วัลเดมาร์ แอกเซล; Christian Frederik Carl Georg Valdemar Axel, ต่อมาเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งนอร์เวย์) 3 สิงหาคม ค.ศ. 1872 - 21 กันยายน ค.ศ. 1957) พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และ สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1905 ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์พระองค์แรกหลังการยุบสหภาพระหว่างนอร์เวย์และสวีเดนโดยการสลายรัฐร่วมประมุขร่วมกับสวีเดน พระองค์เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์กลึคส์บวร์ค ในฐานะที่ทรงเป็นหนึ่งในพระมหากษัตริย์ที่ได้รับการเลือกตั้ง สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนได้ทรงชนะใจพสกนิกรด้วยความเคารพและความรักจากประชาชนของพระองค์ และทรงมีบทบาทสำคัญในการเป็นศูนย์รวมจิตใจชาตินอร์เวย์ในการทำการต่อต้านกองทัพนาซีที่ทำการรุกรานและต่อมายาวนานอีกห้าปีทรงต่อต้านการที่นาซียึดครองนอร์เวย์ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ในนอร์เวย์ สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงถือเป็นหนึ่งในชาวนอร์เวย์ที่มีความสำคัญสูงสุดในศตวรรษที่ 20 และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการยอมรับในความกล้าหาญของพระองค์ในระหว่างการรุกรานของเยอรมัน พระองค์ทรงขู่ว่าจะสละราชบัลลังก์ถ้ารัฐบาลร่วมมือกับผู้รุกรานชาวเยอรมัน และสำหรับความเป็นผู้นำของพระองค์ และยังทรงรักษาความเป็นสามัคคีของนอร์เวย์ได้ในระหว่างการยึดครองของเยอรมัน พระองค์เสด็จสวรรคตขณะมีพระชนมพรรษา 85 พรรษา ในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1957 หลังจากทรงครองราชสมบัติมายาวนานเกือบ 52 ปี
ช่วงต้นพระชนม์ชีพในฐานะเจ้าชายแห่งเดนมาร์ก
เดิมในฐานะ เจ้าชายคาร์ลแห่งเดนมาร์ก (ทรงได้รับการตั้งพระนามเหมือนกับพระอัยกาฝ่ายพระราชมารดา พระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์) พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของสมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และ สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งเดนมาร์ก นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นพระอนุชาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก และทรงฝ่ายพระราชมารดาเป็นพระนัดดาในพระเจ้าคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน (ผู้ซึ่งทรงดำรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ในฐานะ สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 4 แห่งนอร์เวย์) เจ้าชายคาร์ลทรงได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ก่อนที่พระราชบิดาและพระเชษฐาจะได้สืบราชบัลลังก์เดนมาร์ก ในระหว่างรัชกาลของพระองค์ พระองค์ทรงเห็นการสืบราชบัลลังก์เดนมาร์กของพระราชบิดา, พระเชษฐา และพระนัดดา สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 9 แห่งเดนมาร์ก ในปี ค.ศ. 1906, ค.ศ. 1912 และ ค.ศ. 1947 ตามลำดับ
เจ้าชายคาร์ลประสูติที่พระราชวังชาร์ล็อตเทนลุนด์ใกล้โคเปนเฮเกน เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์กลึคส์บวร์คสายราชวงศ์โอเดนบูร์ก ราชวงศ์โอเดนบูร์กเป็นราชวงศ์ของพระบรมวงศานุวงศ์เดนมาร์กตั้งแต่ ค.ศ. 1448 ระหว่าง ค.ศ. 1538 ถึง ค.ศ. 1814 ราชวงศ์นี้ยังปกครองนอร์เวย์เมื่อนอร์เวย์กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรเดนมาร์ก-นอร์เวย์ ราชวงศ์นี้ดั้งเดิมมาจากเยอรมนีตอนเหนือ ที่ซึ่งสายราชสกุลกลึคส์บูร์ก (ลิคส์บอร์ก)มีที่ดินศักดินาเล็กๆ ราชสกุลรี้มีสายสัมพันธ์กับนอร์เวย์อย่างถาวรมาตั้งแต่ปลายยุคกลาง บรรพบุรุษหลายๆพระองค์ของเจ้าชายคาร์ลได้เป็นพระมหากษัตริย์ของนอร์เวย์ที่เป็นอิสระ (พระเจ้าโฮกุนที่ 5 แห่งนอร์เวย์, พระเจ้าคริสเตียนที่ 1 แห่งนอร์เวย์, พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 1, พระเจ้าคริสเตียนที่ 3, พระเจ้าเฟรเดอริกที่ 2, พระเจ้าคริสเตียนที่ 4และพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 3 ผู้ทำการรวมนอร์เวย์เข้ากับรัฐราชวงศ์โอเดนบูร์กร่วมกับเดนมาร์ก, ชเลสวิชและฮ็อลชไตน์ หลังจากที่ไม่ได้อิสรภาพจนกระทั่ง ค.ศ. 1814) เจ้าชายคริสเตียน เฟรเดอริก ผู้ซึ่งได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ ในระยะเวลาสั้นๆของปี ค.ศ. 1814 เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกภายใต้รัฐธรรมนูญนอร์เวย์ ค.ศ. 1814 และการต่อสู้เพื่อเอกราช พระเจ้าคริสเตียน เฟรเดอริกเป็นพระเชษฐาในพระปัยยิกาของเจ้าชายคาร์ล
เจ้าชายคาร์ลทรงได้รับการอภิบาลแบบราชนิกุลในโคเปนเฮเกนและทรงเข้าศึกษาในวิทยาลัยราชนาวีเดนมาร์ก
ณ พระราชวังบักกิงแฮม ในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1896 เจ้าชายคาร์ลทรงอภิเษกสมรสกับพระญาติชั้นหนึ่งคือ เจ้าหญิงม็อดแห่งเวลส์ พระราชธิดาองค์สุดท้องในเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดแห่งสหราชอาณาจักร อนาคตคือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร กับอเล็กซานดราแห่งเดนมาร์ก พระราชธิดาพระองค์โตในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์กและเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเฮสส์-คาสเซิล เจ้าชายคาร์ลและเจ้าหญิงม็อดทรงมีพระราชโอรสร่วมกันหนึ่งพระองค์คือ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ อนาคตคือ มกุฎราชกุมารโอลาฟแห่งนอร์เวย์ (และในที่สุดคือ สมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 แห่งนอร์เวย์) ซึ่งประสูติในวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1903
สืบราชบัลลังก์นอร์เวย์
หลังจากสหภาพระหว่างสวีเดนและนอร์เวย์ได้มีการยุบเลิกในปี ค.ศ. 1905 คณะรัฐบาลนอร์เวย์ได้ระบุสมาชิกราชวงศ์จำนวนมากของยุโรปในฐานะว่าที่พระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์พระองค์แรกโดยของชาวนอร์เวย์เองในหลายศตวรรษ เจ้าชายคาร์ลได้กลายเป็นหนึ่งในผู้ถูกเลือกอย่างทีละน้อย เนื่องจากโดยส่วนใหญ่พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์พระองค์ก่อน ๆ ที่เป็นอิสระ อีกทั้งพระองค์ยังทรงมีพระราชโอรส (และด้วยเหตุนี้เป็นความชัดเจนในเรื่องรัชทายาทในราชบัลลังก์) และเจ้าหญิงม็อดเป็นพระบรมวงศานุวงศ์อังกฤษซึ่งทรงถูกมองโดยมากในฐานะผลประโยชน์ของนอร์เวย์ชาติเอกราชแห่งใหม่ เจ้าชายคาร์ลผู้มีพระทัยฝักใฝ่ประชาธิปไตย ทรงตระหนักว่านอร์เวย์ยังคงมีการถกเถียงกันเรื่องการดำรงราชาธิปไตยหรือจะสลับเปลี่ยนไปเป็นรัฐบาลระบอบสาธารณรัฐ พระองค์ทรงถูกยกยอโดยการเกริ่นนำของรัฐบาลนอร์เวย์ภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีคริสเตียน มิเคิลเซน แต่พระองค์ทรงปฏิเสธข้อเสนอนี้ในเมื่อปราศจากการลงประชามติเพื่อแสดงว่าสถาบันพระมหากษัตริย์เป็นตัวเลือกของชาวนอร์เวย์อย่างแท้จริง
พระราชวงศ์นอร์เวย์ได้เสด็จออกจากเดนมาร์กโดยเรือพระที่นั่งของเดนมาร์กชื่อ "เดนเนบอร์ก" และไปยังออสโลฟยอร์ด ที่ป้อมออสการ์บอร์กทุกพระองค์เสด็จไปโดยเรือพระที่นั่งนอร์เวย์ชื่อ "เฮล์มดัล" หลังจากการเดินทางเป็นเวลาสามวันทุกพระองค์ก็ได้เสด็จมาถึงกรุงคริสเตียเนีย (ออสโล) ในเช้าตรู่ของวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1905 สองวันต่อมา สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงสาบานพระองค์ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์
พระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนและสมเด็จพระราชินีม็อดได้ถูกจัดขึ้นในมหาวิหารนิดารอสในเมืองทรอนด์เฮมในวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1906
ครองราชย์ในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงได้รับความนิยมมากจากชาวนอร์เวย์ พระองค์เสด็จประพาสทุกที่ของนอร์เวย์ พระองค์ทรงนับถือฟริดท์จอฟ นันเซนในฐานะพระสหายของพระราชวงศ์
ในปี ค.ศ. 1927 พระองค์ทรงกล่าวว่า ข้าพเจ้ายังเป็นกษัตริย์ของคอมมิวนิสต์อีกด้วย (ภาษานอร์เวย์: "Jeg er også kommunistenes konge") เนื่องจากพระองค์ทรงเข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการทางการเมืองหลังจากคริสโตเฟอร์ ฮอร์นส์รัดได้ถูกเลือกให้เป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่มาจากพรรคแรงงาน ในปี ค.ศ. 1928 เป็นกระบวนการที่ซึ่งเป็นเหตุทำให้เกิดสถานการณ์พิเศษของรัฐสภา
มกุฎราชกุมารโอลาฟได้อภิเษกสมรสกับพระญาติของพระองค์คือ เจ้าหญิงมาร์ธาแห่งสวีเดนในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1929 เจ้าหญิงทรงเป็นพระราชธิดาในเจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์กแห่งเดนมาร์ก พระขนิษฐาของสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนกับเจ้าชายคาร์ล ดยุกแห่งเวสเตร์เกิตลันด์ มกุฎราชกุมารโอลาฟกับเจ้าหญิงมาร์ธาทรงมีพระราชโอรสและพระราชธิดาร่วมกันสามพระองค์ได้แก่ เจ้าหญิงรัญฮิลด์ (ค.ศ. 1930 - ค.ศ. 2012), เจ้าหญิงอัสตริด (ค.ศ. 1932) และเจ้าชายฮารัลด์ (ค.ศ. 1937) ผู้ซึ่งจะทรงได้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์ในปี ค.ศ. 1991
สมเด็จพระราชินีม็อดสวรรคตในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 ขณะเสด็จประพาสลอนดอนด้วยภาวะพระหทัยล้มเหลวอย่างไม่คาดฝัน สิริพระชนมพรรษา 68 พรรษา สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงรีบเสด็จมาจากนอร์เวย์เพื่อประทับเคียงข้างพระนางในวาระสุดท้าย พระบรมศพของสมเด็จพระราชินีม็อดได้ถูกนำกลับมาฝังที่นอร์เวย์
การต้านทานในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
นอร์เวย์ได้ถูกโจมตีทั้งทางเรือและทางอากาศโดยกองทัพนาซีเยอรมนีในช่วงแรกๆของวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1940 กองทัพเรือนาซีเยอรมันที่แยกออกไปเพื่อยึดครองกรุงออสโลต้องเผชิญกับป้อมปราการออสการ์บอร์ก ป้อมปราการได้ทำการยิงใส่ผู้รุกรานทำให้สร้างความเสียหายแก่เรือรบลึทโซว์และจมเรือลาดตระเวนหนัก เรือรบบลือเชอร์ โดยเยอรมันพบกับความเสียหายมากมายรวมทั้ง กองกำลังจำนวนมาก, หน่วยเกสตาโปและเจ้าหน้าที่ด้านการบริหารที่จะต้องเข้าไปยึดครองเมืองหลวงของนอร์เวย์ เหตุการณ์นี้นำไปสู่การถอนทัพเรือขนาดเล็กของเยอรมัน ป้องกันไม่ให้ผู้บุกรุกเข้ายึดครองออสโลได้ในรุ่งอรุณตามที่เยอรมันคาดหวังไว้ ความล่าช้าของการใช้กองกำลังยึดครองออสโลของเยอรมัน พร้อมกับการดำเนินการที่รวดเร็วของประธานรัฐสภาคือ ซี.เจ ฮัมโบร สร้างโอกาสสำหรับพระราชวงศ์นอร์เวย์ คณะรัฐบาล และสมาชิกสภา 150 คน เพื่อให้เดินทางออกจากเมืองหลวงด้วยขบวนรถไฟพิเศษ
สมาชิกสภามาพบกันที่ฮามาร์ในตอนบ่ายวันเดียวกัน แต่การบุกอย่างรวดเร็วของกองทัพไรช์เยอรมัน ทุกคนได้ย้ายไปที่เอลวีรัม การประชุมสภามีมติเป็นเอกฉันท์ ซึ่งถูกเรียกว่า Elverumsfullmakten หรือ การให้อำนาจที่เอลวีรัม ได้นำมาซึ่งอำนาจเต็มของคณะรัฐมนตรีในการป้องกันประเทศจนกระทั่งเวลาที่วภาเรียกประชุมอีกครั้ง
วันต่อมา คูร์ท บรือเออร์ รัฐมนตรีเยอรมันที่นอร์เวย์ ได้เรียกร้องที่จะเข้าเฝ้าสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุน นักการทูตเยอรมันได้เรียกร้องให้ชาวนอร์เวย์ยุติการต่อต้านและทำตามความต้องการของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ที่เรียกร้องให้พระมหากษัตริย์ทรงมีพระบรมราชโองการแต่งตั้ง วิดคัน ควิสลิงผู้นิยมระบอบนาซี ผู้ซึ่งได้ประกาศตนเป็นนายกรัฐมนตรีแทนที่นายกรัฐมนตรีโจฮัน นีการ์ดสวอลด์ในช่วงชั่วโมงแรกๆในออสโล ในฐานะหัวหน้ารัฐบาลหุ่นเชิดของเยอรมัน บรือเออร์ได้แนะนำให้สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงทำตามแบบอย่างของพระเจ้าคริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก พระเชษฐาของพระองค์ที่ทรงยอมแพ้ต่อกองทัพนาซีก่อนที่กองทัพนาซีจะเข้าโจมตี และทำการขู่นอร์เวย์ด้วยเงื่อนไขที่รุนแรงถ้าไม่ยอมแพ้สงคราม สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงตอบบรือเออร์ไปว่า พระองค์ไม่สามารถตัดสินพระทัยด้วยพระองค์เองได้ แต่ได้เพียงคำปรึกษาจากรัฐบาล ถึงแม้ว่ารัฐธรรมนูญนอร์เวย์โดยปกติได้มอบพระราชอำนาจแก่พระมหากษัตริย์ในการแสดงความรับผิดชอบขั้นสุดท้ายอย่างเช่นการมีพระราชวินิจฉัยด้วยพระองค์เอง ในทางปฏิบัติเกือบจะทั้งหมดของการตัดสินพระทัยทางการปกครองล้วนมาจากรัฐบาล(รัฐบาลนอร์เวย์)ในพระปรมาภิไธยของพระมหากษัตริย์
จากการประชุมที่เกี่ยวเนื่องทางความรู้สึกที่นีเบอร์ซุนด์ พระมหากษัตริย์ทรงแถลงคำขาดของฝ่ายเยอรมันต่อคณะรัฐมนตรีของพระองค์ ถึงแม้สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนจะไม่ทรงมีพระราชวินิจฉัยด้วยพระองค์เอง พระองค์ทราบว่าพระองค์สามารถใช้พระราชอำนาจทางศีลธรรมที่มีอิทธิพลต่อพระราชวินิจฉัย ดังนั้นสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนได้ตรัสต่อคณะรัฐมนตรีว่า ข้าพเจ้าได้รับผลกระทบอย่างลึกซึ้งโดยความรับผิดชอบที่วางอยู่บนข้าพเจ้าถ้าข้อเสนอของเยอรมันถูกปฏิเสธ ความรับผิดชอบต่อสถานการณ์ที่เลวร้ายที่เกิดขึ้นแก่ประชาชนและประเทศชาตินั้นรุนแรงมากอย่างแน่นอนซึ่งข้าพเจ้าเกรงกลัวที่จะกระทำมัน มันขึ้นอยู่กับรัฐบาลที่จะตัดสินใจแต่ตำแหน่งของข้าพเจ้าเป็นที่ชัดเจน
สำหรับในส่วนตัวข้าพเจ้านั้นไม่สามารถยอมรับข้อเสนอของเยอรมันได้ มันจะเป็นการขัดแย้งกับสิ่งที่ข้าพเจ้าได้รับการพิจารณาให้เป็นภาระหน้าที่ของข้าพเจ้าในฐานะพระมหากษัตริย์แห่งนอร์เวย์นับตั้งแต่ข้าพเจ้าเดินทางมายังประเทศนี้เป็นเวลาเกือบจะ 35 ปีมาแล้ว''
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงดำเนินการต่อที่ซึ่งทรงตรัสว่าพระองค์ไม่สามารถแต่งตั้งคณะรัฐบาลใดๆที่นำโดยควิสลิงได้เพราะพระองค์ทรงทราบว่าไม่มีผู้ใดในสภาที่เชื่อมั่นเขา อย่างไรก็ตามถ้าคณะรัฐมนตรีคิดเห็นเป็นอย่างอื่น พระมหากษัตริย์ทรงตรัสว่าพระองค์จะสละราชบัลลังก์เพื่อที่จะไม่ทรงยืนยันในการตัดสินใจของรัฐบาล
นีลส์ ฮเจล์มทวีท รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการศาสนาและศึกษาธิการ ได้บันทึกในภายหลังว่า "นี้ได้สร้างความประทับใจที่ยิ่งใหญ่กับพวกเราทุกคน ชัดเจนมากกว่าที่เคยเป็นมาก่อนที่เราจะได้เห็นคนที่อยู่เบื้องหลังคำเหล่านี้ พระมหากษัตริย์ทรงได้วาดเส้นให้กับพระองค์เองและงานของพระองค์ เส้นจากการที่พระองค์ไม่สามารถเบี่ยงเบนได้ พวกเรามีเวลาในห้าปีที่ผ่านมา[ในรัฐบาล]ในการเรียนรู้ที่จะเคารพและชื่นชมในพระมหากษัตริย์ของเราและตอนนี้ ผ่านพระราชดำรัสของพระองค์ที่ทรงให้พวกเราได้กลายเป็นคนดี ยุติธรรมและหนักแน่น ทรงเป็นพระประมุขในช่วงเวลาที่เลวร้ายเหล่านี้ที่ประเทศของพวกเรา"
ฝ่ายสัมพันธมิตรมีการรักษาความปลอดภัยทั่วทุกที่ของภาคเหนือนอร์เวย์จนกระทั่งปลายเดือนพฤษภาคมแต่สถานะของสัมพันธมิตรในยุทธการฝรั่งเศสได้เสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว กองทัพสัมพันธมิตรในภาคเหนือของนอร์เวย์กลายเป็นสิ่งจำเป็นที่ไม่ดีและได้ถูกถอนกำลังออก พระราชวงศ์ที่ลำบากและรัฐบาลที่สูญเสียความมั่นใจได้อพยพจากทรมเซอในวันที่ 7 มิถุนายน ขึ้นเรือเฮสเอ็มเอส เดวอนเชียร์และหลังจากการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว 34 นอต (63 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ภายใต้การคุ้มครองจากเรือเฮสเอ็มเอส กลอเรียส, เฮสเอ็ทเอส อคัสตาและเฮสเอ็มเอส อาร์เดนท์อย่างปลอดภัยถึงลอนดอน สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนและรัฐบาลได้ประกาศตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นในเมืองหลวงของอังกฤษ ในขั้นต้น สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนและมกุฎราชกุมารโอลาฟทรงเป็นพระราชอาคันตุกะที่พระราชวังบักกิงแฮม แต่เมื่อเริ่มต้นเดอะบลิตซ์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1940 ทุกพระองค์ได้ย้ายไปที่บ้านโบว์ดาวน์ในบาร์กเชอร์ การก่อสร้างของสถานที่ที่อยู่ติดกันอย่างสนามบินอาร์เอเอฟ กรีนแฮม คอมมอนในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 ทำให้ต้องย้ายอีกครั้งไปที่ฟอลีโจนปาร์คในวิงก์ฟิลด์ใกล้กับวินด์เซอร์ ซึ่งทรงประทับอยู่ที่นั่นจนกระทั่งการปลดปล่อยนอร์เวย์ ที่ประทับอย่างเป็นทางการของพระมหากษัตริย์คือสถานเอกอัครราชทูตนอร์เวย์ที่บ้านเลขที่ 10 เคนชิงตันพาร์เลซการ์เดนส์, เคนชิงตัน ที่ซึ่งการเป็นที่พำนักของรัฐบาลพลัดถิ่นนอร์เวย์ ที่นี่สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงเข้าร่วมการประชุมคณะรัฐมนตรีทุกอาทิตย์และทรงมีกระแสพระราชดำรัสเป็นประจำทางวิทยุไปยังนอร์เวย์โดยบีบีซีเวิลด์เซอร์วิส การออกอากาศเหล่านี้ได้ช่วยประสานสถานะของสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนในฐานะสัญลักษณ์ที่สำคัญแห่งชาติในการเคลื่อนไหวต่อต้านของชาวนอร์เวย์ การออกอากาศหลายครั้งมาจากโบสถ์เซนต์โอลาฟนอร์วีเจียนในร็อทเทอร์ฮิทที่ซึ่งพระราชวงศ์เสด็จไปนมัสการเป็นประจำ
ในระหว่างห้าปีของการยึดครองนอร์เวย์ของเยอรมัน ชาวนอร์เวย์จำนวนมากแอบสวมใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่มาจากเหรียญตราสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่บันทึกว่า "H7"ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์ในการต่อต้านการยึดครองนอร์เวย์ของนาซีเยอรมนีและสร้างความเป็นปึกแผ่นด้วยพระมหากษัตริย์และรัฐบาลพลัดถิ่น เช่นเดียวกับประชาชนจำนวนมากในประเทศเดนมาร์กที่ใส่เข็มกลัดพระปรมาภิไธยย่อของพระเชษฐาของพระองค์คือ พระเจ้าคริสเตียนที่ 10 แห่งเดนมาร์ก พระปรมาภิไธยย่อของพระมหากษัตริย์ได้ถูกวาดขึ้นด้วยเช่นกันและวาดซ้ำบนพื้นผิวต่างๆเพื่อแสดงการต่อต้านการยึดครอง
หลังจากสิ้นสุดสงคราม สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนและพระราชวงศ์ได้เสด็จกลับนอร์เวย์ด้วยเรือเฮสเอ็มเอส นอร์โฟล์ก การมาถึงด้วยกองเรือรบแรกได้รับการต้อนรับจากฝูงชนในกรุงออสโลวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1945 เป็นเวลาห้าปีให้หลังหลังจากทรงอพยพออกมาจากทรมเซอ
ยุคหลังสงครามและสวรรคต
ในปี ค.ศ. 1947 ชาวนอร์เวย์โดยการลงนามได้ทำการซื้อเรือยอร์ช HNoMY Norgeแก่พระมหากษัตริย์ (ในปี ค.ศ. 2012 มีเพียงเรือยอร์ชหลวงสองลำเท่านั้นที่ราชวงศ์ในยุโรปเป็นเจ้าของ โดยอีกลำหนึ่งเป็นของสมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุน)
เจ้าหญิงรัญฮิลด์แห่งนอร์เวย์ทรงอภิเษกสมรสกับเอิร์ลลิง ลอเรนต์เซน (แห่งตระกูลลอเรนต์เซน) ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1953 ทรงเป็นพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์แรกที่อภิเษกสมรสกับสามัญชน สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงดำรงพระชนม์ชีพทันในคราวที่พระปนัดดาประสูติได้แก่ โฮกุน ลอเรนต์เซน (ประสูติ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1954) และอินเกบอร์ก ลอเรนต์เซน (ประสูติ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1957)
มกุฎราชกุมารีมาร์ธาสิ้นพระชนม์ในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1954 หลังจากทรงพระประชวรด้วยโรคมะเร็ง
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 ทรงหกล้มในห้องสรงที่ที่ประทับในบริกโดในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1955 การหกล้มครั้งนี้เกิดขึ้นก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษา 83 พรรษาของพระองค์ กระดูกโคนขาของพระองค์หัก แม้ว่าจะทรงมีภาวะแทรกซ้อนน้อยๆอื่นๆอันเป็นผลมาจากการหกล้ม พระมหากษัตริย์ทรงต้องใช้รถเข็น พระมหากษัตริย์ผู้ทรงคล่องแคล่วทรงถูกกล่าวถึงการที่ทรงสิ้นหวังด้วยผลจากความรู้สึกของพระองค์เองที่ทรงคิดว่าหมดทางช่วยเหลือ และทรงเริ่มต้นสูญเสียการมีส่วนร่วมและความสนใจตามปกติของพระองค์ในเหตุการณ์ปัจจุบัน ด้วยสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนทรงสูญเสียการเคลื่อนไหว และในขณะที่พระพลานามัยของพระมหากษัตริย์ทรงเสื่อมถอยลงไปอีกในฤดูร้อน ค.ศ. 1957 มกุฎราชกุมารโอลาฟทรงปรากฏพระองค์เคียงข้างพระราชบิดาในวาระสำคัญและทรงเข้ามามีบทบาทในกิจการของรัฐ
สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 เสด็จสวรรคตในเดือนกันยายน ค.ศ. 1957 สิริพระชนมพรรษา 85 พรรษา มกุฎราชกุมารทรงครองราชย์สืบต่อเป็นสมเด็จพระราชาธิบดีโอลาฟที่ 5 แห่งนอร์เวย์ พระบรมศพของสมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 ได้ถูกฝังในวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1957 พระองค์และพระราชินีม็อดทรงประทับอย่างสงบเคียงข้างกันในโลงพระศพหินสีขาวในสุสานหลวง ณ ป้อมอาร์เคอซัส
ทุกวันนี้ สมเด็จพระราชาธิบดีโฮกุนที่ 7 ทรงได้รับการยกย่องมากที่สุดในฐานะหนึ่งในผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนอร์เวย์ในช่วงก่อนสงคราม ทรงจัดการเพื่อปกครองประเทศใหม่และเปราะบางของพระองค์ร่วมกันในสถานการณ์ทางการเมืองที่ไม่แน่นอน พระองค์ทรงจงรักภักดีในระบอบประชาธิปไตยซึ่งพิสูจน์แล้วว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับสถานการณ์ทางการเมืองของนอร์เวย์ในช่วงและหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ควาย
ควาย หรือภาษาทางการว่า กาสร หรือ กระบือ มีอีกชื่อว่า ควายบ้าน หรือ ควายเอเชีย เป็นสัตว์วงศ์วัวและควายขนาดใหญ่ที่มีแหล่งที่อยู่อาศัยดั้งเดิมในอนุทวีปอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบัน สามารถพบได้ในทวีปยุโรป ออสเตรเลีย อเมริกาเหนือ อเมริกาใต้ และประเทศในแอฟริกาบางส่วน โดยมีการแบ่งต้นแบบควายตามสัณฐานวิทยาและพฤติกรรมถึงสองแบบ: ควายแม่น้ำ ที่พบในอนุทวีปอินเดียถึงบอลข่าน, อียิปต์ และอิตาลี และ ควายปลัก ที่พบตั้งแต่รัฐอัสสัมทางตะวันตกผ่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถึงจนถึงหุบเขาแยงซีทางตะวันออกของจีน
ควายป่า (Bubalus arnee) มีความเป็นไปได้ในการเป็นตัวแทนบรรพบุรุษของควายบ้านมากที่สุด ผลจากงานวิจัยทางวิวัฒนาการชาติพันธุ์แสดงให้เห็นว่า ความแม่น้ำน่าจะมีต้นกำเนิดในอินเดียตะวันตกแล้วถูกปรับเป็นสัตว์เลี้ยงประมาณ 6,300 ปีที่แล้ว ส่วนควายปลักมีต้นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่และถูกปรับเป็นสัตว์เลี้ยงประมาณ 3,000 ถึง 7,000 ปีที่แล้ว ควายแม่น้ำกระจัดกระจายไปทางตะวันตกถึงอียิปต์, บอลข่าน และอิตาลี ส่วนควายปลักกระจัดกระจายไปทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และไปทางตอนเหนือถึงหุบเขาแม่น้ำแยงซี
เมลูฮ์ฮาค้าขายควายจากอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุไปยังเมโสโปเตเมียเมื่อ 2500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตราประทับอาลักษณ์ของกษัตริย์แอกแคดแสดงการเชือดพลีควายด้วย ปัจจุบันมีควายอย่างน้อย 130 ล้านตัวทั่วโลก และผู้คนส่วนมากพึ่งพามันมากกว่าสัตว์เลี้ยงชนิดอื่น ๆ
รายละเอียด
ควายจัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีแกนสันหลัง ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มีสี่ขา เท้าเป็นกีบ ตัวขนาดใกล้เคียงกับวัวโตเต็มวัยเมื่ออายุระหว่าง 5-8 ปี น้ำหนักตัวผู้โตเต็มวัยโดยเฉลี่ย 520-560 กิโลกรัม ตัวเมียเฉลี่ยประมาณ 360-440 กิโลกรัม ตัวผู้จะใหญ่กว่าตัวเมียเล็กน้อย มีผิวสีเทาถึงดำ (บางตัวมีสีชมพู เรียกว่า ควายเผือก) มีเขาเป็นลักษณะเด่นเฉพาะตัว ปลายเขาโค้งเป็นวงคล้ายพระจันทร์เสี้ยว แต่ถ้าเป็นควายตัวผู้ที่มีลักษณะดีก็จะมีคนซื้อไปเป็นพ่อพันธุ์
ควายเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ลูกควายจะกินนมแม่จนอายุประมาณ 1 ปี 6 เดือน ควายจะเจริญเติบโตใช้แรงงานได้ระหว่างอายุ 2.5-3 ปี ช่วงที่ใช้งานได้เต็มที่ คือระหว่างอายุ 6-9 ปี ควายแต่ละตัวจะใช้งานได้จนอายุย่างเข้า 20 ปี อายุควายโดยทั่วไปเฉลี่ยประมาณ 25 ปี
สายพันธุ์
แยกได้เป็นสองกลุ่มคือควายป่า และควายบ้าน และควายบ้านนั้นก็แบ่งได้เป็น 2 ชนิดคือ ควายปลัก (Swamp buffalo) ควายแม่น้ำ (River buffalo) ทั้งสองชนิดจัดอยู่ในวงศ์ สกุล และชนิดเดียวกันคือ Bubalus bubalis แต่ก็มีความแตกต่างกันทางสรีระวิทยา รูปร่าง อย่างเห็นได้ชัดเจน จากการศึกษาทางด้านชีวภาพโมเลกุลพบว่า ควายปลักมีจำนวนโครโมโซม 24 คู่ ส่วนควายแม่น้ำจะจำนวนโครโมโซม 25 คู่ และสามารถผสมข้ามพันธุ์ระหว่างทั้งสองชนิดนี้ได้
เลี้ยงกันในประเทศไทย ฟิลิปปินส์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย เวียดนาม พม่า กัมพูชา และลาว เลี้ยงเพื่อใช้แรงงานในไร่นา เพื่อปลูกข้าวและทำไร่ และเมื่อกระบืออายุมากขึ้นก็จะส่งเข้าโรงฆ่าเพื่อใช้เนื้อเป็นอาหาร ชอบนอนแช่ปลัก มีรูปร่างล่ำสัน ผิวหนังมีสีเทาเข้มเกือบดำอาจมีสีขาวเผือก มีขนเล็กน้อย ลำตัวหนาลึก ท้องใหญ่ หัวยาวแคบ เขามีลักษณะแบบโค้งไปข้างหลัง หน้าสั้น หน้าผากแบบราบ ตานูนเด่นชัด ช่วงระหว่างรูจมูกทั้งสองข้างกว้าง ขาทั้ง 4 สีขาวแก่หรือสีเทาคล้ายใส่ถุงเท้าสีขาว คอยาวและบริเวณใต้คอจะมีขนขาวเป็นรูปตัววี (chevlon) หัวไหล่และอกนูนเห็นชัดเจน
พบในประเทศอินเดีย ปากีสถาน อียิปต์ ประเทศในยุโรปตอนใต้และยุโรปตะวันออก ให้นมมากและเลี้ยงไว้เพื่อรีดนม ไม่ชอบลงแช่โคลน แต่จะชอบน้ำสะอาด มีหลายสายพันธุ์ เช่น พันธุ์มูร่าห์ นิลิ ราวี เมซานี เซอติ และเมดิเตอร์เรเนียน เป็นต้น กระบือประเภทนี้จะมีขนาดใหญ่ รูปร่างแข็งแรง ลักษณะทั่วไปจะมีผิวหนังสีดำ หัวสั้น หน้าผากนูน เขาสั้น และบิดม้วนงอ ส่วนลำตัวจะลึกมาก มีขนาดเต้านมใหญ่
โรงเรียนสิงห์บุรี
โรงเรียนสิงห์บุรี เป็นสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา แห่งแรกของ จังหวัดสิงห์บุรี ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ ในรูปแบบสหศึกษา ทำการเรียนการสอนตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน ระดับช่วงชั้นที่ 3 และช่วงชั้นที่ 4 มีจำนวนนักเรียน 3,000 คน และบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 150 คน โดยมีเนื้อที่ 121 ไร่
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนสิงห์บุรี เดิมชื่อโรงเรียนวัดพรหมสาคร ตั้งขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม 2449 ได้รับการสนับสนุนจาก พระสิงห์บุราจารย์ (ลบ บัวสรวง) เจ้าคณะจังหวัดสิงห์บุรีได้ร้องเรียนเจ้าหน้าที่ขออนุญาตตั้งสถานที่เรียน โดยมี สามเณรสงวน ต่อจรัส เป็นครูใหญ่คนแรก สถานที่ตั้งเดิม วัดพรหมสาคร ตำบลบางพุทรา อำเภอเมือง จังหวัดสิงห์บุรี ปลายปี 2452 ทางราชการยกฐานะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดสิงห์บุรี เมื่อแรกเปิดสอน มีจำนวนนักเรียนชาย 50 คน ได้จัดสอนเพียง 4 ชั้น อาศัยศาลาการเปรียญของวัดเป็นสถานที่เรียน ราชบุรุษบุญเหลือ บุญยานุตร เป็นครูใหญ่ พระปลัดเขียวเจ้าคณะอำเภอเมืองสิงห์บุรี เป็นผู้อุปการะ การเรียนการสอน เรียนทุกวัน หยุดเรียนวันพระ
- 19 กันยายน 2470 กระทรวงธรรมการ มีคำสั่งให้ยุบโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดสิงห์บุรี รวมกับโรงเรียนประจำจังหวัดชาย และแยกนักเรียนประถมชายและครูไปรวมสอนที่โรงเรียนสตรีเดิมในจวนผู้ว่าราชการจังหวัดและจัดเป็นแผนกประถม ส่วนที่โรงเรียนประจำจังหวัดเดิมในวัดพรหมสาครจัดเป็นแผนกมัธยม และเป็นที่ตั้งของโรงเรียนประจำจังหวัดสิงห์บุรี
- ปลายปี พ.ศ. 2474 ได้ก่อสร้างอาคารเรียนขึ้น 1 หลัง มีพระประชากรบริรักษ์ ผู้ว่าราชการจังหวัด ขุนสมรรถคุรุการ ศึกษาธิการจังหวัดเป็นผู้ให้การสนับสนุน และนายกวย ปาลวัฒน์ คหบดีตำบลบ้านไร่ อำเภออินทร์บุรี บริจาคเงิน 3,000 บาท มณฑลอยุธยาบริจาค 3,000 บาท เปิดอาคารเรียน
- เมื่อ 28 สิงหาคม 2475 และทางราชการได้ตั้งชื่อโรงเรียนนี้ว่า โรงเรียนสิงหวัฒนพาห เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลปาลวัฒน์
- 22 มิถุนายน 2476 จังหวัดได้ผ่อนผันให้รับนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นเรียนปนกับนักเรียนชาย มีนักเรียนหญิงลงทะเบียนเรียนชั้นมัธยม 1 วันนี้รวม 7 คน
- 18 ธันวาคม 2477 แยกให้นักเรียนสตรีไปเรียนที่วัดโพธิ์แก้วนพคุณ
- 31 พฤษภาคม 2478 ธรรมการจังหวัด สั่งให้แยกโรงเรียนสตรีที่วัดโพธิ์แก้วไปเรียนที่ศาลา การเปรียญวัดพรหมสาคร และมีการปันเขตนักเรียนชายหญิง ไม่ให้เล่นปะปนกัน
- 17 พฤษภาคม 2484 โรงเรียนสตรีประจำจังหวัดสิงห์บุรีแยกตนเอง ไปเปิดทำการสอน ณ วัดโพธิ์ทอง บ้านบางแค
- 24 มีนาคม 2515 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศรวมโรงเรียนสตรีสิงห์บุรีกับโรงเรียน สิงหวัฒนพาห เป็นโรงเรียนเดียวกัน ประเภทสหศึกษา และให้ชื่อว่า โรงเรียนสิงห์บุรี สังกัดกอง โรงเรียนรัฐบาล กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2515 สถานที่ตั้งแห่งใหม่นี้ เป็นสนามบินชั่วคราว สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 อยู่ที่ ตำบลบางมัญ หมู่ที่ 1 เนื้อที่ที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ จำนวน 144 ไร่ 19 ตารางวา
- 29 กันยายน 2515 กรมสามัญศึกษา แต่งตั้งให้ นายพนม ชุณหเสวี (อดีตรองอธิบดีกรมสามัญศึกษา) อาจารย์ใหญ่โรงเรียนสิงหวัฒนพาหเดิม มาดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนสิงห์บุรี  ตั้งแต่ วันที่ 1 สิงหาคม 2515
- กรมสามัญศึกษา ได้พิจารณาคัดเลือกให้โรงเรียนสิงห์บุรีอยู่ในโครงการปรับปรุง ค.ม.ภ. รุ่น 1 (โครงการพัฒนาโรงเรียนมัธยมในส่วนภูมิภาค) ปีการศึกษา 2517 - 2520 แล้วจึงเปลี่ยนมาใช้ หลักสูตรมัธยมศึกษาตอนต้น พุทธศักราช 2521 จากการเข้าสู่โครงการ ค.ม.ภ. ทำให้ได้รับการสนับสนุนให้มีอาคารเรียน อาคารประกอบ ครุภัณฑ์ อุปกรณ์ต่าง ๆ และครู-อาจารย์มากขึ้น
หอสมุดโรงเรียน
หอสมุดหอมหวล – พรทวีทัศน์ โรงเรียนสิงห์บุรี เริ่มต้นมาจากโครงการขยายห้องสมุดของโรงเรียนสิงห์บุรีให้กว้างขวางยิ่งขึ้น ในช่วงที่นายเมือง ทองยิ่ง ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรี โดยได้รับความร่วมมือจาก พล.ต.ท.ธนู หอมหวล นายกสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนสิงห์บุรี จัดทอดผ้าป่าขึ้น เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2534 และนายโสรส พรทวีทัศน์ ประธานบริษัท ชิชาคัมปะนี จำกัด ได้บริจาคเงินเริ่มแรก 500,000 บาท และบริจาคเงินสมทบภายหลังอีก 500,000 บาท รวมรายได้ทั้งหมด 1,545,583 บาท จึงดำเนินการแต่งตั้งคณะกรรมการ เพื่อศึกษารูปแบบการสร้างห้องสมุดเอกเทศ พอดีกับกรมสามัญศึกษาได้จัดสรรงบประมาณการสร้างอาคารหอประชุม 101ล./27 ชั้นล่างใต้ถุนโล่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีจึงปรึกษากับนายกสมาคมศิษย์เก่าฯ เปลี่ยนแปลงนโยบายเดิมจากการก่อสร้างอาคารหอสมุดเอกเทศ ซึ่งต้องใช้งบประมาณสูง ไปเป็นการปรับปรุงใต้ถุนอาคารหอประชุมเพื่อใช้เป็นหอสมุดแทน เมื่อได้รับอนุญาตจากกรมสามัญศึกษาแล้ว นางสาวจินตนา บัวสรวง ได้ติดต่อประสานงานให้ คุณธรรมนูญ วสุวานิช สถาปนิกการไฟฟ้าส่วนภูมิภาคเป็นผู้ออกแบบให้ การปรับปรุงก่อสร้างเริ่มดำเนินตั้งแต่เดือน เมษายน 2535 ต่อมา นายเมือง ทองยิ่ง ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดสิงห์บุรี และนายเฉลิม ขวัญเมือง มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนสิงห์บุรีแทน จึงมารับช่วงดำเนินการต่อ ปรากฏว่างบประมาณใช้ในการก่อสร้างไม่เพียงพอ นายเฉลิม ขวัญเมือง และคณะจึงปรึกษานายกสมาคมศิษย์เก่าฯ ประสานกับนายโสรส พรทวีทัศน์ และท่านได้บริจาคเพิ่มเติมอีก 1 ล้านบาท การก่อสร้างปรับปรุงต่างๆจึงเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2537 นับเป็นห้องสมุดขนาดใหญ่และได้มาตรฐานแห่งหนึ่ง จึงตั้งชื่อว่า หอสมุดหอมหวล – พรทวิทัศน์
ระบบจ่ายไฟฟ้าแก่ทางรถไฟ
ระบบจ่ายไฟฟ้าให้รถไฟ หรือ (Railway Electrification System) เป็นระบบการจ่ายพลังงานไฟฟ้าให้กับรถไฟหรือรถราง เพื่อให้สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าบนขบวนรถ การจ่ายกระแสไฟฟ้ามีข้อดีเหนือกว่าระบบให้พลังงานอื่น ๆ ในการขับเคลื่อนหัวรถจักร แต่ต้องใช้เงินลงทุนอย่างมากพอสมควรสำหรับการติดตั้ง ในบทความนี้ คำว่า "ระบบ" หมายถึงการกำหนดค่าทางเทคนิคและรายละเอียดทางเทคนิคที่ถูกพัฒนาขึ้น ส่วนคำว่า "เครือข่าย" หมายถึงขอบเขตปริมณฑลของระบบที่มีการติดตั้งในพื้นที่ใช้งาน
ลักษณะของการใช้พลังงานไฟฟ้าของรถไฟ
การใช้ไฟฟ้าเพื่อเป็นพลังงานในการขับเคลื่อนรถไฟ ซึ่งอาจใช้หัวรถจักรไฟฟ้าเพื่อการขับเคลื่อนตู้ผู้โดยสาร หรือตู้สัมภาระ หรือเป็นรถไฟที่ประกอบด้วยตู้ที่มีเครื่องยนต์ไฟฟ้าหลายตู้  ซึ่งแต่ละตู้โดยสารรับกระแสไฟฟ้าเพื่อขับเคลื่อนด้วยตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งหัวรถจักร พลังงานจะถูกสร้างขึ้นในโรงไฟฟ้าขนาดใหญ่   หลังจากนั้นพลังงานไฟฟ้าจะถูกส่งขึ้นไปยังสายส่งไฟฟ้าแรงสูง แล้วกระจายภายในเครือข่ายทางรถไฟไปให้รถไฟตามที่ต่างๆ โดยปกติจะมีระบบภายในในการจำหน่ายการใช้พลังงาน และการปรับระดับของแรงดันไฟฟ้าจะสร้างและติดตั้งโดยผู้ดูแลโครงการรถไฟโครงการนั้นๆเองเอง
พลังงานจะถูกถ่ายโอนไปยังรถไฟที่กำลังเคลื่อนที่โดยผ่านขารับไฟฟ้าอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาหรือเกือบตลอดเวลา ในกรณีที่ใช้ระบบการจ่ายเหนือศีรษะ(Overhead Catenary System : OCS ) มักจะเป็นลวดเปลือยแขวนลอยอยู่ในเสาเรียกว่าสายส่งเหนือศีรษะ ตัวรถไฟมีเสายึดติดตั้งอยู่บนหลังคาซึ่งรองรับแถบตัวนำยึดติดกับหน้าสัมผัสด้วยสปริงรวมทั้งหมดเรียกว่าแหนบรับไฟ ( Pantograph )รายละเอียดหาอ่านได้ใน ระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว
ส่วนรางที่สาม และ รางที่สี่ หาอ่านได้จากบทความตามลิงก์นี้
เมื่อเทียบกับระบบเครื่องยนต์ดีเซล  การใช้พลังงานไฟฟ้าทำให้สามารถพลังงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้จะยอมรับว่ามีการสูญเสียระหว่างสายส่งไฟฟ้า    มันสามารถให้พลังการลากสูงกว่า  ช่วยลดค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษา  ควบคุมง่ายและยังหลีกเลี่ยงการปล่อยสารพิษในเขตเมืองอีกด้วย  โดยเฉพาะในระบบรถไฟโครงการใหม่ๆ นั้นยังสามารถนำพลังจากระบบเบรก (en:regenerative braking) สามารถนำกลับมาใช้ในระบบได้อีก
ส่วนข้อเสียของการใช้ไฟฟ้าก็คือการที่ต้องใช้เงินลงทุนสูงในการสร้างระบบการส่งจ่ายพลังงาน การขยายขอบเขต พื้นที่ให้บริการไปในพื้นที่ที่มีผู้โดยสารน้อย  และขาดความยืดหยุ่นในกรณีที่เกิดการหยุดชะงักในเส้นทาง  ความแตกต่างกันของมาตรฐานต่างๆการจัดระบบไฟฟ้าในพื้นที่ติดกัน เช่น การเดินทางระหว่างรับ ระหว่างประเทศ หรือทวีป ทำให้ลำบากในการให้บริการได้อย่างต่อเนื่อง  และเนื่องจากสายไฟฟ้าเหนือศีรษะอยู่ในระดับต่ำ ทำให้การเดินรถแบบสองชั้นทำได้ยาก
การจัดหมวดหมู่
ระบบการใช้พลังงานไฟฟ้าถูกจำแนกเป็นสามปัจจัยหลักดังนี้:
แรงดันไฟฟ้าที่ได้มาตรฐาน
แรงดันไฟฟ้าที่ใช้กันมากที่สุดมี 6 ระดับแรงดัน โดยได้รับการคัดเลือกสำหรับมาตรฐานยุโรปและต่างประเทศ แรงดันเหล่านี้เป็นอิสระจากระบบหน้าสัมผัสที่ใช้ ตัวอย่างเช่น 750 V DC อาจจะใช้กับรางที่สามหรือเหนือศีรษะ (รถรางปกติใช้เหนือศีรษะ)
มีหลายระบบแรงดันไฟฟ้าอื่น ๆ ที่ใช้สำหรับระบบรถไฟฟ้าทั่วโลกและ'รายการของระบบปัจจุบันสำหรับการลากรถไฟฟ้า' (en:list of current systems for electric rail traction) จะครอบคลุมทั้งแรงดันไฟฟ้าที่ได้มาตรฐานและไม่ได้มาตรฐาน
ช่วงของแรงดันไฟฟ้าที่ได้รับอนุญาตมีการระบุไว้ในมาตรฐาน BS EN 50163 และ IEC 60850. มาตรฐานเหล่านี้ได้คำนึงถึงจำนวนของรถไฟที่ใช้กระแสและระยะทางจากสถานีย่อย
กระแสตรง
ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 converter แบบ rotary หรือวงจรเรียงกระแสแบบปรอทโค้งถูกนำมาใช้ในการแปลงไฟ AC เป็น DC ที่จำเป็นต้องใช้ที่สถานีป้อน วันนี้การแปลงดังกล่าวมักจะทำโดยเซมิคอนดักเตอร์วงจรเรียงกระแสหลังจากลดแรงดันลงจากแหล่งจ่ายสาธารณูปโภค
ระบบ DC ค่อนข้างง่าย แต่ต้องใช้สายหนาและระยะทางสั้น ระหว่างสถานีป้อนเพราะใช้กระแสสูงมาก นอกจากนี้ยังมีการสูญเสียความต้านทานอย่างมีนัยสำคัญ สถานีป้อนจำเป็นต้องมีการตรวจสอบอย่างต่อเนื่อง ระยะห่างระหว่างสองสถานีป้อนที่ 750 V บนระบบรางที่สามประมาณ 2.5 กิโลเมตร (1.6 ไมล์) ระยะห่างระหว่างสองสถานีป้อนที่ 3 กิโลโวลต์เป็นเรื่องเกี่ยวกับ 7.5 กิโลเมตร (4.7 ไมล์)