cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ชาวไวกิง
ยุคไวกิง
จากบันทึก ในช่วงเวลาคริสต์ทศวรรษ 790 จนถึงการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในปี ค.ศ. 1066 ถือว่าเป็นยุคไวกิงในประวัติศาสตร์ของสแกนดิเนเวีย ชาวไวกิงได้ใช้ทะเลนอร์วีเจียนและทะเลบอลติกเป็นเส้นทางมุ่งสู่ทางใต้และแผ่อิทธิพลลงมาถึงดัชชีนอร์ม็องดีช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ก่อนสืบเชื้อสายกลายเป็นชาวนอร์มัน สำหรับผู้สืบเชื้อสายไวกิงที่งมีอิทธิพลในยุโรปเหนือในยุคนั้น ได้แก่ พระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน กษัตริย์แองโกล-แซกซันองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรอังกฤษผู้มีบรรพบุรุษเป็นชาวเดนมาร์ก และสองชาวไวกิงที่ขึ้นครองบัลลังก์ราชอาณาจักรอังกฤษ พระเจ้าสเวน ฟอร์กเบียร์ดผู้ครองบัลลังก์ราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1013-1014 และพระราชโอรส พระเจ้าคนุตมหาราชผู้ครองบัลลังก์ราชอาณาจักรอังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1016-1035
ในเชิงภูมิศาสตร์ ยุคไวกิงไม่เพียงจำกัดอยู่ในดินแดนสแกนดิเนเวีย (ประเทศเดนมาร์ก, ประเทศนอร์เวย์ และประเทศสวีเดน) เท่านั้น แต่ยังรวมถึงดินแดนเขตปกครองเจอร์แมนิกเหนือ เดนลอว์ สแกนดิเนเวียนยอร์ก ศูนย์กลางการปกครองที่เหลืออยู่ของราชอาณาจักรนอร์ทัมเบรีย บางส่วนของราชอาณาจักรเมอร์เซีย และราชอาณาจักรอีสต์แองเกลีย นอกจากนี้ ชาวไวกิ้งยังได้เปิดหนทางใหม่สู่ดินแดนตอนเหนือ ตะวันตก และตะวันออกส่งผลให้เกิดการตั้งถิ่นฐานเป็นอิสระขึ้นในเชทแลนด์ ออร์กนีย์ และ หมู่เกาะแฟโรในประเทศไอซ์แลนด์ กรีนแลนด์ และแลนโซเมโดส์ มีการตั้งถิ่นฐานในช่วงเวลาสั้น ๆ ในรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ซึ่งอาจเป็นความบังเอิญโดยไม่ตั้งใจของลูกเรือ และนิคมกรีนแลนด์อาจถูกทิ้งร้างเพราะการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ราชวงค์ชาวไวกิง รูลิค (Rurik) ได้ครองดินแดนสลาฟและเขตปกครองฟินโน-ยูกริกในยุโรปตะวันออกและผนวกเคียฟในปี ค.ศ. 882 ภายใต้จักรวรรดิเคียฟรุส
ต้นยุคราวปี ค.ศ. 839 เมื่อทูตชาวสวีเดนได้เข้าไปเจริญสัมพันธไมตรีครั้งแรกในบิแซนเทียม ช่วงนั้นชาวสแกนดิเนเวียเป็นทหารรับจ้างของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ตอนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 หน่วยองครักษ์แห่งจักรวรรดิหน่วยใหม่ได้ถูกจัดตั้งขึ้นซึ่งสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวสแกนดิเนเวีย รู้จักกันชื่อองครักษ์วารันเจียน คำว่า วารันเจียน (Varangian) อาจมาจากภาษานอร์สโบราณซึ่งหมายถึงคือชาวไวกิงและชาวนอร์ส แต่ในภาษาสลาฟและกรีกอาจหมายถึงชาวสแกนดิเนเวียหรือชาวแฟรงค์ ชาวสแกนดิเนเวียที่มีชื่อเสียงที่สุดในองครักษ์วารันเจียนคือฮาร์รัลด์ ฮาร์ดราด้า ผู้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งนอร์เวย์ (ค.ศ. 1047–66)
อาจกล่าวได้ว่า ชาวนอรเวย์ได้แผ่ขยายเข้าไปตั้งถิ่นฐานถึงทางเหนือและตะวันตก เช่น ประเทศไอร์แลนด์ สก็อตแลนด์ ไอซ์แลนด์ และกรีนแลนด์ ชาวเดนมาร์กไปถึงในอังกฤษและฝรั่งเศส ได้ตั้งถิ่นฐานในเดนลอว์ (ภาคเหนือและภาคตะวันออกของอังกฤษ) และแคว้นนอร์ม็องดี และชาวสวีเดนได้ไปถึงตะวันออก พบว่าแผ่ขยายไปถึงจักรวรรดิเคียฟรุส พบว่ามีอักษรรูนของคณะเดินทางชาวสวีเดนได้กล่าวถึงการบุกและการท่องไปถึงยุโรปตะวันตก ตามตำนานเรื่องเล่าของไอซ์แลนด์ไวกิงชาวนอรเวย์ได้เดินทางไปยุโรปตะวันออกด้วยเช่นกัน ในยุคไวกิง ประเทศนอร์เวย์ สวีเดน และเดนมาร์กยังไม่มีตัวตน ชาวไวกิงส่วนใหญ่หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มีความคล้ายคลึงกันในวัฒนธรรมและภาษาแม้จะมีความแตกต่างทางภูมิศาสตร์ ชื่อกษัตริย์สแกนดิเนเวียเป็นที่รู้จักเฉพาะหลังยุคไวกิ้งเท่านั้น หลังจากสิ้นสุดยุคไวกิง ดินแดนจึงได้แบ่งเป็นอาณาจักรต่าง ๆ อย่างช้า ๆ ตามสถานะที่แตกต่างกันไปในฐานะประเทศไปพร้อมกับการเข้ารีตเป็นคริสเตียน ดังนั้นการสิ้นสุดของยุคไวกิงสำหรับชาวสแกนดิเนเวียจึงเป็นจุดเริ่มต้นของยุคกลางของพวกเขา
การขยายอาณาเขตของชาวไวกิง
<!--
The Viking experience throughout the north Atlantic was mainly about settlement with Iceland quickly becoming its most important colony. It is believed Iceland was colonised circa 870-930 but first settlers in Landnamark not recorded until 1100. The Vikings explored the northern islands and coasts of the North Atlantic, ventured south to North Africa and east to Russia, Constantinople, and the Middle East. They raided and pillaged, but also engaged in trade, settled wide-ranging colonies, and acted as mercenaries. Initially, early Vikings would have returned home after their raids. It wasn't until later in their history that they began to settle in other lands. Vikings under Leif Ericson, heir to Erik the Red, reached North America and set up short-lived settlements in present-day L'Anse aux Meadows, Newfoundland, and Labrador, Canada. This expansion occurred during the Medieval Warm Period.
Motives
Another explanation is that the Vikings exploited a moment of weakness in the surrounding regions. England suffered from internal divisions and was relatively easy prey given the proximity of many towns to the sea or to navigable rivers. Lack of organised naval opposition throughout Western Europe allowed Viking ships to travel freely, raiding or trading as opportunity permitted. The decline in the profitability of old trade routes could also have played a role. Trade between western Europe and the rest of Eurasia suffered a severe blow when the Roman Empire fell in the 5th century. The expansion of Islam in the 7th century had also affected trade with western Europe.
End of the Viking Age
During the Viking Age, Scandinavian men and women travelled to many parts of Europe and beyond, in a cultural diaspora that left its traces from Newfoundland to Byzantium. This period of energetic activity also had a pronounced effect in the Scandinavian homelands, which were subject to a variety of new influences. In the 300 years from the late 8th century, when contemporary chroniclers first commented on the appearance of Viking raiders, to the end of the 11th century, Scandinavia underwent profound cultural changes.
By the late 11th century, royal dynasties legitimised by the Catholic Church (which had had little influence in Scandinavia 300 years earlier) were asserting their power with increasing authority and ambition, and the three kingdoms of Denmark, Norway, and Sweden had taken shape. Towns appeared that functioned as secular and ecclesiastical administrative centres and market sites, and monetary economies began to emerge based on English and German models. By this time the influx of Islamic silver from the East had been absent for more than a century, and the flow of English silver had come to an end in the mid-11th century. Christianity had taken root in Denmark and Norway with the establishment of dioceses during the 11th century, and the new religion was beginning to organise and assert itself more effectively in Sweden. Foreign churchmen and native elites were energetic in furthering the interests of Christianity, which was now no longer operating only on a missionary footing, and old ideologies and lifestyles were transforming. By 1103, the first archbishopric was founded in Scandinavia, at Lund, Scania, then part of Denmark.
The assimilation of the nascent Scandinavian kingdoms into the cultural mainstream of European Christendom altered the aspirations of Scandinavian rulers and of Scandinavians able to travel overseas, and changed their relations with their neighbours. One of the primary sources of profit for the Vikings had been slave-taking. The medieval Church held that Christians should not own fellow Christians as slaves, so chattel slavery diminished as a practice throughout northern Europe. This took much of the economic incentive out of raiding, though sporadic slaving activity continued into the 11th century. Scandinavian predation in Christian lands around the North and Irish Seas diminished markedly.
The kings of Norway continued to assert power in parts of northern Britain and Ireland, and raids continued into the 12th century, but the military ambitions of Scandinavian rulers were now directed toward new paths. In 1107, Sigurd I of Norway sailed for the eastern Mediterranean with Norwegian crusaders to fight for the newly established Kingdom of Jerusalem, and Danes and Swedes participated energetically in the Baltic Crusades of the 12th and 13th centuries. -->
ยู คาชี
ยูโกะ โอดางิริ หรือชื่อในวงการคือ ยู คาชี  เป็นนักแสดงและนางแบบชาวญี่ปุ่น จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยเมะจิโร เอกภาษาอังกฤษ ปัจจุบันสมรสแล้วกับ โจ โอดางิริ (小田切譲) มีบุตรชายด้วยกัน 3 คน ส่วนคนกลางเสียชีวิตเมื่อปี 2015
ชีวิตส่วนตัว
ยู คาชี ใช้ชีวิตในวัยเด็กของเธออยู่ที่ประเทศสิงคโปร์ เมื่อตอนเรียนชั้นประถมเนื่องจากธุรกิจการงานของพ่อของเธอ และย้ายกลับมาที่ญี่ปุ่นเมื่อตอนมัธยมต้น ตาของเธอเป็นนักหนังสือพิมพ์เชื้อชาติยุโรป-อเมริกัน ทำให้เธอมีลักษณะเป็นลูกครึ่งอยู่บ้าง
คาชิอิแต่งงานกับ โจ โอดางิริ นักแสดงรุ่นใหญ่ที่อายุมากกว่าเธอถึง 11 ปี จากซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์คูกะ ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2008 (วันที่ 16 กุมภาพันธ์ เป็นวันเกิดร่วมกันของทั้งสองคน) เธอจึงมีอีกชื่อคือ ยูโกะ โอดางิริ
ทั้งคู่เริ่มคบหาดูใจกันในปี 2006 หลังพบกันในกองถ่ายหนังเรื่อง Pavilion Sanshouo มีลูกคนแรกในเดือนกุมภาพันธ์ 2011 ก่อนจะมีลูกคนที่สองด้วยกันในเดือนเมษายน 2014 แต่ปัจจุบันคนกลางเสียชีวิตแล้วด้วยโรคลำไส้อักเสบ (20 เมษายน 2015) เมื่อปี 2017 เธอให้กำเนิดลูกชายคนที่ 3
เข้าสู่วงการ
ยู คาชี ได้เข้าสู่วงการด้วยการเป็นนางแบบนิตยสารในปี 2001 และมีงานโฆษณา Ponds ในปี 2002 และได้เล่นหนังเรื่องแรกเรื่อง The Witch of the Pacific Ocean ในปี 2005 ผลงานที่ถูกเข้ามาฉายในประเทศไทย ทำให้แฟนชาวไทยได้รู้จักเธอคือ Death Note สมุดโน้ตกระชากวิญญาณ ปี 2006 ในบท ชิโอริ แฟนของไลท์ ผู้ครองสมุดเดธโน๊ต และซีรีส์ Detective Conan Live Action Drama 2 (เผชิญหน้าองค์กรชุดดำ) ปี 2007 ในบท มิยาโนะ ชิโฮะ หรือ ไฮบาระ ไอตอนโตนั้นเอง
บุญแก้ว สมวงศ์
นายบุญแก้ว สมวงศ์ (เกิด 24 มิถุนายน พ.ศ. 2512) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยโสธร เขต 2 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ
บุญแก้ว สมวงศ์ เกิดเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2512 เป็นบุตรของนายสมจิตร และนางหนูเพชร สมวงศ์ มีพี่น้อง 3 คน หนึ่งในนั้นคือนายวิเชียร สมวงศ์ ส.อบจ.ยโสธร สำเร็จการศึกษาศิลปศาสตรบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจและการเมือง มหาวิทยาลัยรังสิต สมรสกับนางจันทิมา มีบุตร 4 คน
ฟลอริดา เมย์เฮม
การคัดตัวเข้าเล่นในลีกออลสตาร์
รายชื่อผู้เล่นของแดลลัส ฟิวเอลต่อไปนี้คือผู้ที่ถูกคัดเลือกให้เข้าเล่นในโอเวอร์วอตช์ลีกออลสตาร์เกม
ผู้เล่นที่ถูกคัดเลือกเป็นผู้เริ่มต้นจะแสดงด้วยเครื่องหมาย (*)
บุญแก้ว สมวงศ์
งานการเมือง
อดีตเป็นสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัด และรองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดยโสธร ตามลำดับ
พ.ศ. 2554 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก โดยเอาชนะนายรณฤทธิชัย คานเขต อดีต ส.ส. จากพรรคภูมิใจไทยไปหลายหมื่นคะแนน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
บุญแก้ว สมวงศ์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
ออด
thumb|right|upright|ออดขนาดเล็ก เบอร์ KS-3206 สำหรับไฟ 6 โวลต์ [[กระแสตรง]]
ออด (buzzer หรือ beeper) คืออุปกรณ์ไฟฟ้าซึ่งทำหน้าที่ส่งเสียงสัญญาณเตือน ติดตั้งใช้งานบนแผงควบคุม, ตัวตั้งเวลา, อุปกรณ์รับ/ส่งสัญญาณเตือน, หรืออุปกรณ์ไฟฟ้าทั่วไป
เซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบ
เซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบ (The World God Only Knows) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวตลกและโรแมนติค แต่งเรื่องและวาดภาพโดย ทะมิกิ วะกะกิ มีรูปแบบการดำเนินเรื่องที่ค่อนข้างแตกต่างไปจากมังงะทั่วไป โดยการดึงให้โอตาคุได้มีความสัมพันธ์กับหญิงสาวที่ไม่ใช่ตัวการ์ตูน แต่แตกต่างจากแชตรักหนุ่มรถไฟโดยสิ้นเชิง
ปัจจุบันเซียนเกมรักขอเป็นเทพนักจีบได้ดำเนินเรื่องตามมังงะจนจบบริบูรณ์แล้ว รวมเล่มทั้งหมด 26 เล่มจบ จำนวนตอน 268 ตอน (ไม่นับตอนแทรก และหน้าแถม) นวนิยาย 2 เล่ม และทำเป็นแอนิเมชันฉายทางโทรทัศน์ในญี่ปุ่น 3 ภาค
เนื้อเรื่องย่อ
คัตสึรากิ เคย์มะ โอตาคุหนุ่มผู้มีฉายา "เทพตกหญิง" ผู้ซึ่งไม่เคยปล่อยสาวๆ ในเกมจีบสาวรอดมือไปได้แม้แต่คนเดียว ได้รับอีเมลร้องขอให้ช่วยผูกมัดหัวใจของสาวจริงๆ จากโดคุโร่ หัวหน้าสาขาของกองกำลังเก็บวิญญาณ แต่เขาเข้าใจผิดว่า เป็นอีเมลท้าทายความสามารถในเกมจีบสาวของเขา การที่เขากดตกลงตอบรับอีเมลฉบับนั้น ทำให้เขาถูกผูกพันธสัญญากับ เอลิเซีย เดอ ลูท อิม่า และต้องคอยใช้ความรัก ผูกมัดจิตใจหญิงสาวที่มีตัวตนจริงๆ เพื่อล่า "วิญญาณที่หนีจากนรก" หรือ "คาเคทามะ" และมาสิงในหญิงสาวคนนั้นๆ ที่มีช่องว่างหรือปัญหาในใจที่เป็นช่องทางในการสถิตย์ของวิญญาณร้าย ซึ่งถ้าเคย์มะไม่ทำ เขากับเอลิเซีย จะหัวหลุดจากบ่าทันที
ตัวละครหลัก
ตัวเอกของเรื่อง มีฉายา "เทพตกหญิง" และ "เทพแห่งเกม" เขาสามารถเล่นเกมใดๆ ให้ชนะได้ แม้ว่าเกมนั้นๆเขาจะพึ่งเคยเล่นเป็นครั้งแรก หรือเกมนั้นจะดูไม่เหมาะกับเขาเลยก็ตาม ขอเพียงให้เขาได้เล่นเกม แต่เกมที่เขาถนัดที่สุดเห็นจะเป็น "เกมจีบสาว" ที่เขาสามารถเคลียร์ได้แน่นอนไม่มีพลาดจับพลัดจับผลูมาเป็นผู้ตามล่าวิญญาณที่หนีจากนรกคู่กับเอลิเซีย เพราะเมลล์เนื้อหากำกวมของหัวหน้าสาขาโดคุโร่
ปีศาจสาวจากนรกที่ถูกส่งมาช่วยเหลือเคย์มะในการจับวิญญาณที่หนีจากนรก ดูผิวเผินเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง เอ๋อ ป้ำๆเป๋อๆ แต่ก็เอาการเอางานเอาเรื่องเหมือนกัน ผ้าคลุมของเธอมีความสามารถในการเปลี่ยนรูปร่างทางกายภาพได้
เฉลิมชัย เอียสกุล
นายเฉลิมชัย เอียสกุล (เกิด 13 ตุลาคม พ.ศ. 2500) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองคาย 4 สมัย
ประวัติ
นายเฉลิมชัย เอียสกุล เกิดเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2500 เป็นบุตรของนายธเนตร เอียสกุล และ นางกิมเตียว เอียสกุล และเป็นน้องชายของ นายฉัตรชัย เอียสกุล สำเร็จการศึกษา บัญชีบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เศรษฐศาสตร์มหาบัณฑิต จาก Middle Ternesse State ประเทศสหรัฐอเมริกา
งานการเมือง
เฉลิมชัย ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2529 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2539 รวม 4 สมัย
พ.ศ. 2549 เฉลิมชัย ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดหนองคาย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
เฉลิมชัย เอียสกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 4 สมัย คือ
สองวัย (วงดนตรี)
สองวัย เป็นวงดนตรีเด็ก ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2522 อันประกอบด้วยสมาชิกสองวัย คือ เด็ก และผู้ใหญ่ มีเนื้อหาเพลงเป็น เพลงใสๆ เกี่ยวกับธรรมชาติ
ประวัติ
สมาชิกของวงสองวัย ประกอบด้วยนักดนตรีหลักสองคน คือ น้าต้อม (กิตติพงศ์ ขันธกาญจน์) และ น้าวี (วีระศักดิ์ ขุขันธิน) และสมาชิกเด็กๆจากสโมสรผึ้งน้อย 5 คน คือ อ้อย นุช โอ๋ น้อย และมุก ร่วมด้วยน้าซู (ระพินทร์ พุฒิชาติ) ซึ่งเข้ามาร่วมงานตั้งแต่อัลบั้มชุดที่สอง  สองวัยออกแสดงครั้งแรกในงานวันเด็ก เมื่อ พ.ศ. 2522 ที่หอประชุมมหาวิทยาลัยศิลปากร
ภายหลังการเสียชีวิตของน้าต้อม กิตติพงศ์ ขันธกาญจน์ เมื่อ พ.ศ. 2548 สมาชิกวงสองวัยที่เหลืออยู่ ได้รวมกลุ่มขึ้นมาใหม่ นำโดย ปิยนุช บุญประคอง โดยมีน้าวี วีระศักดิ์ ขุขันธิน เป็นที่ปรึกษาวงดนตรี วงสองวัยตระเวนเผยแพร่บทเพลง และทำกิจกรรมสนุกสนานแก่เด็กๆ มีสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย
เซเลโดนีโอ เอสปีโนซา
เซเลโดนีโอ เอสปีโนซา จูเนียร์ (Celedonio Espinosa, Jr.) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2476 เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวฟิลิปปินส์เคยเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2497 ที่มะนิลาและได้เหรียญทอง และเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2499 ที่ ออสเตรเลีย และได้เหรียญทองแดงในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2501 ที่โตเกียว
มหาวิทยาลัยโดชิชะ
มหาวิทยาลัยโดชิชะ (同志社大学) หรือเรียกสั้น ๆ ว่า โดได (同大) สถาบันอุดมศึกษาเอกชน ที่ตั้งอยู่ใน นครเคียวโตะ ประเทศญี่ปุ่นก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2418 นับเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาชั้นสูงที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น
คุณแม่สวมรอย
คุณแม่สวมรอย (ชื่อภาษาอังกฤษ : You Are Me) เป็นละครโทรทัศน์ไทย แนว โรแมนติก-คอมเมดี-ดราม่า-แอ็คชั่น-สืบสวนสอบสวน สร้างโดย บริษัท รักละคร จำกัด โดยผู้จัด พลังธรรม กล่อมทองสุข สร้างจากบทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร บทโทรทัศน์ บุหลันดั้นเมฆ, ณัฏฐพล เกษบุญชู , ภัทรนันทน์ อิศรางกูร ณ อยุธยา กำกับการแสดงโดย นันทพร แก้วอัมพร นำแสดงโดย ฐากูร การทิพย์, นลินทิพย์ สกุลอ่องอำไพ, ธรรม์ธัช ธารินทร์ภิรมย์, ลภัสรดา ช่วยเกื้อ ,ดวงตา ตุงคะมณี, เจสสิกา ภาสะพันธุ์, สโรชา วาทิตตพันธ์, เพ็ญเพชร เพ็ญกุล และนักแสดงอืนๆอีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 – 29 มีนาคม พ.ศ. 2561 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ต่อจากละคร สะใภ้กาฝาก
สนามกีฬากลางจังหวัดชัยภูมิ
สนามกีฬากลางจังหวัดชัยภูมิ หรือ สนามกีฬาองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดชัยภูมิ ตั้งอยู่ในสนามกีฬากลางจังหวัดชัยภูมิ อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ ภายในสนามประกอบด้วยสนามฟุตบอล โรงยิมสิริวัณวรี สนามตะกร้อ สนามบาสเกตบอล สนามฟุตซอล สนามเปตอง สนามเทนนิส และสนามรักบี้ โดยมีสนามฟุตบอลกีฬากลางเป็นสนามใหญ่ อัฒจันทร์สามารถรับรองผู้ชมได้ประมาณ 2,564 ที่นั่ง โดยใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลมาแชร์ชัยภูมิ และอยู่ติดกับสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชัยภูมิ
กีฬาเยาวชนแห่งชาติครั้งที่ 21
ในการแข่งขัน กีฬาเยาวชนแห่งชาติครั้งที่ 21 พญาแลเกมส์ ใน พ.ศ. 2548 จังหวัดชัยภูมิได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 20-31 มีนาคม พ.ศ. 2548 มีการแข่งขันกีฬารวม 27 ประเภท คือ กรีฑา แบดมินตัน บาสเกตบอล มวยสากลสมัครเล่น จักรยาน ลีลาศ ฟุตบอล กอล์ฟ ยิมนาสติก แฮนด์บอล ยูโด เทนนิส รักบี้ฟุตบอล มวยไทยสมัครเล่น เปตอง ว่ายน้ำ เทเบิลเทนนิส เทควันโด เซปักตะกร้อ วอลเลย์บอล ยกน้ำหนัก มวยปล้ำ ยิงปืน และสนุกเกอร์ มีนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขัน 5 ภาค จำนวน 6,169 คน รวมนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ทั้งสิ้น 7,810 คน โดยได้ใช้สนามกีฬากลางจังหวัดชัยภูมิ เป็นสถานที่ทำพิธีเปิด-ปิด และทำการแข่งขันกีฬาต่าง ๆ
ชายชุดดำ
ชายชุดดำ หรือ บุรุษชุดดำ (Men in Black, ย่อว่า MIB) เป็นกลุ่มบุรุษในวัฒนธรรมร่วมสมัยของอเมริกันและตามทฤษฎีสมคบคิดเรื่องจานบิน ซึ่งสวมชุดสูทสีดำ และมักเป็นเจ้าหน้าที่บ้านเมือง ซึ่งมีหน้าที่ป้องกันมิให้ผู้ได้ประสบพบเจอจานบินหรือมนุษย์ต่างดาวแพร่งพรายเรื่องเหล่านั้นออกไป และบางทีก็เชื่อว่า บุรุษชุดดำนั้นเป็นมนุษย์ต่างดาวเสียเอง คำนี้ยังมักใช้หมายถึงสมาชิกอั้งยี่หรือสำนักราชการบ้านเมืองซึ่งเชื่อกันว่าทำหน้าที่ป้องกันมิให้ความลับบางประการแพร่หลายหรือเพื่อดำเนินกิจกรรมลึกลับบางอย่าง ในความหมายทั่วไป คำนี้ใช้หมายถึงบุคคลที่มีพฤติกรรมประหลาดหรือมีอิทธิพลและมักปรากฏตัวในสถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับจานบิน
เครื่องจักรไอน้ำ
เครื่องจักรไอน้ำ (Steam engine) ประดิษฐ์โดย โทมัส นิวโคเมน (Thomas Newcomen) เมื่อ พ.ศ. 2248 (ค.ศ. 1705) ต่อมา เจมส์ วัตต์ ได้พัฒนาเครื่องจักรไอน้ำขึ้น ซึ่งหลังจากนั้น ได้มีการนำเอาชื่อท่านมาตั้งเป็นหน่วยของกำลังไฟฟ้าวัตต์
เครื่องจักรไอน้ำเป็นเครื่องจักรแรกๆ ที่มนุษย์สร้างขึ้น เช่น รถจักรไอน้ำ เรือกลไฟ
เครื่องจักรไอน้ำ เป็นเครื่องจักรประเภท สันดาปภายนอก สามารถนำมาเปลี่ยนเป็นพลังงานไฟฟ้าได้ โดยการนำไอน้ำมาหมุนกังหันของ เครื่องกำเนิดไฟฟ้า (ไดนาโม) เครื่องจักรไอน้ำต้องมีหม้อต้มในการต้มน้ำในการทำให้เกิดไอน้ำ ไอน้ำที่ได้จากการต้ม จะนำไปเป็นแรงในการดันกระบอกสูบหรือกังหัน
นำมันจากพืช และอื่นได้ อีกมาก
การประดิษฐ์ริเริ่มและพัฒนา
เครื่องจักรไอน้ำเครื่องแรกที่มีการบันทึกไว้คือ Arolipile คนที่ประดิษฐ์คือวิศวกรและนักฟิสิกส์ชาวกรีก ในช่วงศตวรรษที่ 1 แต่ครั้งนั้นนำมาใช้เป็นของเล่น ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2206 (ค.ศ. 1663) นายเอ็ดเวิร์ด โซเมอร์เซ็ด ได้ออกแบบและนำไปใช้เป็นประโยชน์ในการปั้มน้ำ
เมื่อ พ.ศ. 2223 (ค.ศ. 1680) นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส เดนนิส ปาปิน ( Denis Papin) สร้างหม้อต้มความดันจุดประสงค์เพื่อใช้ในการทำอาหาร ซึ่งถือเป็นหม้อความดันรุ่นแรก เพื่อเป็นการป้องกันการระเบิดของหม้อต้มความดัน เดนนิส ปาปิน ได้ออกแบบ วาล์วลดความดัน (Release Valve) นอกจากนี้ยังสังเกตว่าคาบการทำงานของวาวล์ เป็นจังหวะขึ้นลงๆ ทำ ให้เกิดความคิดเกี่ยวกับเครื่องจักรแบบกระบอกสูบ แต่เขาก็ไม่ได้สร้างเครื่องจักรไอน้ำที่ใช้งานได้จริง ต่อมาวิศวกร Thomas Savery (โทมัส ซาวารี่) ได้ใช้การออกแบบของปาปิน มาทำเป็นเครื่องจักรไอน้ำที่ใช้งานได้
ในอุตสาหกรรมเครื่องจักรไอน้ำช่วงแรกเป็นการออกแบบของ โทมัส เซฟเวอรี (Thomas Savery) เมื่อ พ.ศ. 2255 (ค.ศ. 1712) เครื่องจักรไอน้ำแบบบรรยากาศ (atmospheric-engine) ของ โทมัส นิวโคเมน (Thomas Newcomen) ได้ทดลองและใช้ในอุตสาหกรรม
ต่อมา เซฟเวอรีและนิวโคเมนร่วมกันพัฒนา เครื่องจักรไอน้ำแบบคาน (beam engine) ที่สามารถใช้แบบความดันบรรยากาศและความดันสุญญากาศ ช่วงแรกของอุตสาหกรรมใช้เครื่องจักรไอน้ำแบบสุญญากาศในการปั๊มน้ำจากเหมือง เครื่องจักรไอน้ำของนิวโคเมน รุ่นแรกทำงานช้าและต้องใช้คนเปิด-ปิดวาล์วเอง ต่อมาจึงเปลี่ยนมาใช้ตัวเครื่องจักรเองในการเปิด-ปิดวาล์ว
ต่อมา เจมส์ วัตต์ (James Watt) ได้พัฒนาเครื่องจักรไอน้ำจากแบบของนิวโคเมน และ ได้จดสิทธิบัตร เครื่องจักรไอน้ำแบบวัตต์ Watt Steam Engine ซึ่งทำงานเรียบกว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า
การพัฒนาในเรื่องของประสิทธิภาพช่วงต่อมาจากการประดิษฐ์ของ Oliver Evans และ Rechard Trevithick โดยการใช้ไอน้ำแรงดันสูง ซึ่งเครื่องจักรไอน้ำที่ใช้แรงดันสูงที่ Trevithick สร้างไว้เป็นที่รู้จักในชื่อ เครื่องจักรไอน้ำแบบคอร์นิช (Cornish engines)
อย่างไรก็ตามเครื่องจักรไอน้ำแรงดันสูงมีอันตรายมาก จากหม้อต้มระเบิดเพราะไม่สามารถทนความดันสูงได้ และเป็นสาเหตุของอุบัติเหตุหลายๆเหตุการณ์ สิ่งสำคัญของเครื่องจักรไอน้ำแบบความดันสูงคือ ความพิถีพิถันในการผลิต วาล์วนิรภัย ซึ่งใช้ในการปล่อยความดันที่เกินของเครื่องจักรไอน้ำ และเหตุนี้เองจึงต้องมีการบำรุงรักษาเครื่องจักรไอน้ำที่เข้มงวด และกำหนดมาตรฐานการผลิตวาล์วนิรภัย
เครื่องจักรไอน้ำแบบสูบขึ้นลง (Reciprocating Engines)
ความแตกต่างของการทำงานของเครื่องจักรไอน้ำแบบสูญญากาศและแบบความดันสูง ไอน้ำความดันสูงมีสีแดง, ความดันต่ำสีเหลือง และ ไอน้ำควบแน่นสีน้ำเงิน ด้านบนของเครื่องความดันแบบสูญญากาศต้องเปิดสู่บรรยากาศเพื่อให้ความดันบรรยากาศกระทำด้านบนกระบอกสูบ เครื่องจักรแบบ Reciprocating ใช้การทำงานของไอน้ำในการเคลื่อนที่สูกสูบในกระบอกสูบที่ปิดสนิท
เครื่องจักรไอน้ำแบบความดันสุญญากาศ (Vacuum engines)
จังหวะการทำงานของเครื่องจักรไอน้ำแบบสุญญากาศคือ การให้ไอน้ำความดันต่ำเข้าไปในกระบอกสูบและทำการปิดวาล์วทางเข้าลูกสูบเคลื่อนที่ไปอยู่บริเวณด้านบน หลังจากนั้นไอน้ำจะความแน่นกลายเป็นหยดน้ำ ซึ่งทำให้ปริมาตรของไอน้ำลดลงทำให้เกิดเป็นสุญญากาศ
จากนั้นความดันบรรยากาศจะกดอีกด้านของลูกสูบ ทำให้ลูกสูบเคลื่อนที่ไปอยู่ด้านล่าง และกระบอกสูบติดอยู่กับคานน้ำหนักค้านนอกเพียงพอจะที่ทำให้ไอน้ำความดันต่ำดันลูกสูบเคลื่อนที่ไปอยู่ด้านบนสุดได้อีกครั้ง ทำเช่นนี้กลับไปกลับมาทำให้สามารถนำมาใช้เป็นแรงกลได้
เครื่องจักรใบพัด
เป็นเครื่องจักรที่ทำงานโดยให้ไอนำยิ่งยวดดันกังหันหรือใบพัดในภาชนะรูปหอยโขงให้หมุน จึงเกิด พลังงานกล
เครื่องจักรแบบอื่นๆ
เครื่องยนต์สันดาบภายนอก
เครื่องยนต์สเตอร์ลิง
ตู้ซ่อนผี
ตู้ซ่อนผี (A Tale of Two Sisters; ฮันกุล: 장화, 홍련; ฮันจา: 薔花, 紅蓮; อาร์อาร์: Janghwa, Hongryeon; เอ็มแอร์: Changhwa, Hongnyŏn) ภาพยนตร์สยองขวัญสัญชาติเกาหลีใต้ ออกฉายในปี ค.ศ. 2003
เนื้อเรื่อง
ซูมี (ดอกกุหลาบ) และซูยอน (ดอกบัว) 2 เด็กสาวพี่น้อง เดินทางกลับสู่บ้านของตัวเองอีกครั้ง หลังกลับมาจากรักษาอาการป่วยที่ยาวนาน คราวนี้พวกเธอต้องเผชิญหน้ากับ อึนจู ภรรยาคนใหม่ของ มูฮุน พ่อของพวกเธอพาเข้าบ้าน ซูมีตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อต้านอึนจูอย่างเต็มที่ แต่กับ ซูยอน ซึ่งเป็นน้องที่อ่อนแอกว่า โดนอึนจูทารุณกรรมสารพัด โดยที่มูฮุนไม่รู้ และถึงกับจับขังไว้ในตู้เสื้อผ้าที่ ๆ ซูยอนกลัว
ต่อมา มูฮุน เดินทางเข้าสู่ตัวเมือง ซูยอนเกิดหายไป ซูมีตามหาเธอจนทั่วบ้าน แต่กลับพบกับรอยเลือดเป็นทางลากไปสู่ตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของซูยอน เธอได้เผชิญหน้ากับอึนจู ทั้งคู่ต่อสู้กัน ในที่สุดอึนจูก็ได้ทำร้ายเธอล้มลง แต่แล้วเมื่อมูฮุนกลับมาบ้าน ซูมีก็ได้พบว่า แท้ที่จริงแล้วเรื่องราวทั้งหมด ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เธอรับรู้ ซูยอนที่จริงแล้วตายไปนานแล้ว ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เธอกระทำขึ้นเองทั้งนั้น โดยไม่รู้ตัว
เบื้องหลังและความสำเร็จ
A Tale of Two Sisters เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแนวจิตวิทยาสัญชาติเกาหลีใต้ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 2003 โครงเรื่องดัดแปลงมาจากนิทานพื้นบ้านในสมัยราชวงศ์โชซ็อนเรื่อง จังฮวา และ ฮงรย็อน ซึ่งเป็นเรื่องราวของ 2 เด็กสาวพี่น้องที่ถูกแม่เลี้ยงทำร้ายจนตาย วิญญาณของพวกเธอจึงกลับมาล้างแค้น กำกับฯโดย คิม จี-วูน ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีที่ได้ชื่อว่า ชำนาญในเรื่องของการสร้างภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับความทรงจำเลวร้ายในอดีตที่มาทำร้ายจิตใจของตัวละครในเรื่องในปัจจุบัน
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่ออกฉายทั้งรายได้ และคำวิจารณ์ พร้อมกับได้รางวัลต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ คือ อิม จู-ซอง ที่รับบท ซูมี ตัวเอกของเรื่อง และ สตีเวน สปีลเบิร์ก ผู้กำกับฯชื่อดังแห่งฮอลลีวู้ดได้ขอซื้อลิขสิทธิ์ไปสร้างใหม่ในแบบภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด ในสังกัดดรีมเวิร์กสพิกเจอส์ ในเรื่อง The Uninvited
สำหรับในประเทศไทย เข้าฉายในปีเดียวกัน โดย นนทนันท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ แต่มีกรณีเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กัน คือ ป้ายโฆษณาของเรื่องที่ดัดแปลงมาจากโปสเตอร์ที่น่ากลัว น่าหวาดเสียวได้ติดตั้งตามป้ายรถเมล์ จนเป็นที่กล่าวขานกัน ในที่สุดได้มีการขอให้ถอนป้ายโฆษณาดังกล่าวออกภายใน 5 วัน
พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์
พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม อดีตกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรี ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร อดีตผู้อำนวยการศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ อดีตอาจารย์ประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ประวัติการศึกษา
พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ หรือ ดร.พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า (เกียรตินิยมอันดับสอง) และปริญญาโท สาขาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ,สำเร็จการศึกษา DEA. (Electronics) และ D. Ing จาก Institut National Polytechniquede Grenoble (INPG) ประเทศฝรั่งเศส
ประวัติการทำงาน
ดร.พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ เริ่มต้นการทำงานเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (พ.ศ. 2540-พ.ศ. 2535) รับตำแหน่งรองผู้อำนวยการศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และ คอมพิวเตอร์แห่งชาติ ปี พ.ศ. 2536 และปี พ.ศ. 2545 มีตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสำนักบริการเทคโนโลยีสารสนเทศภาครัฐ (สบทร.) รักษาการผู้อำนวยการศูนย์เทคโนโลยีไมโครอิเล็กทรอนิกส์ (TMEC)  และ นายกสมาคมคนแรกของสมาคมสมองกลฝังตัวไทย (TESA)
ปัจจุบัน ดร.พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรี ผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร หลังจากดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (นับแต่ปี พ.ศ. 2549-2557) ต่อจาก ศาสตราจารย์ ดร.ไพรัช ธัชยพงษ์ (ก่อตั้ง-พ.ศ. 2541) และ ดร.ทวีศักดิ์ กออนันตกูล (พ.ศ. 2541-พ.ศ. 2549)
ดร.พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ เป็นผู้มีส่วนสำคัญในการร่วมวางนโยบายและ แผนการจัดตั้งและการพัฒนาเกี่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารจากการเป็นกรรมการ คณะทำงาน และที่ปรึกษาในหลายโครงการ อาทิเช่น แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ฉบับที่ 2) ของประเทศไทย พ.ศ. 2552-2556, โครงการพัฒนากำลังคน ด้านไฟฟ้าอิเล็กทรอนิกส์ คอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์ ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลและสถาบันเทคโนโลยีปทุมวัน, โครงการจัดทำกรอบนโยบายเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารของประเทศไทย ระยะ พ.ศ. 2554-2563 (National ICT Policy Framework 2011-2020: ICT 2020), โครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ เป็นต้น
ในปี 2553 ดร.พันธ์ศักดิ์ ศิริรัชตพงษ์ ทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการกลางในการทดสอบประสิทธิภาพเครื่องตรวจหาวัตถุระเบิด GT200 เพื่อดำเนินการทดสอบประสิทธิภาพเครื่องตรวจหาวัตถุระเบิด GT200 ตามการมอบหมายของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี เพื่อดำเนินการจัดการทดสอบประสิทธิภาพเครื่องตรวจหาวัตถุระเบิดดังกล่าวให้เป็นไปตามหลักสากลที่เป็นที่ยอมรับ
ผลงานวิจัย
มีความสนใจและเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ เทคโนโลยีสารสนเทศ เทคโนโลยียานยนต์และชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ และเทคโนโลยีสมองกลฝังตัว (Embedded technology)
หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์
โครงการหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ (One Tambon, One Product) หรือเรียกย่อว่า โอทอป (OTOP) เป็นโครงการกระตุ้นธุรกิจประกอบการท้องถิ่น ซึ่งมีที่มาจากแนวคิด One Village, One Product ของเมืองโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 หนังสือพิมพ์ไทยรัฐได้นำเสนอประเด็นเกี่ยวกับ OTOP ว่า เมื่อพรรคไทยรักไทยเป็นรัฐบาล แนวคิดโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ หรือ โอทอป ที่ได้รับการออกแบบโดยคณะทำงานโครงการ "หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์" พรรคไทยรักไทย ของทักษิณ ชินวัตร สมัยที่ยังดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง พ.ศ. 2544-2549 จึงได้ถูกนำมาเป็นโครงการหลักโครงการหนึ่งของรัฐบาล โดยโครงการดังกล่าวมีเป้าหมายจะสนับสนุนผลิตภัณฑ์ลักษณะเฉพาะที่ผลิตและจำหน่ายในท้องถิ่นแต่ละตำบล โดยได้รับแรงบันดาลใจมากจากโครงการหนึ่งหมู่บ้านหนึ่งผลิตภัณฑ์ (OVOP) ที่ประสบความสำเร็จของญี่ปุ่นมาเป็นแบบอย่าง โครงการโอทอปกระตุ้นให้ชุมชนหมู่บ้านพัฒนาคุณภาพผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นและการตลาด เลือกผลิตภัณฑ์ที่โดดเด่นมาหนึ่งชิ้นจากแต่ละตำบลมาประทับตราว่า "ผลิตภัณฑ์โอทอป" และจัดหาเวทีในประเทศและระหว่างประเทศเพื่อประชาสัมพันธ์สินค้าเหล่านี้ ผลิตภัณฑ์โอทอปครอบคลุมผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นอย่างกว้างขวาง ซึ่งรวมไปถึงงานหัตถกรรม ฝ้ายและผ้าไหม เครื่องปั้นดินเผา เครื่องประดับแฟชั่น ของใช้ในครัวเรือนและอาหาร โดยมีโครงการนำร่องอยู่ 336 ตำบล และต้องการให้ทั้ง 7,000 ตำบลทั่วประเทศมีผลิตภัณฑ์หรือบริการเด่นออกสู่ตลาดโลก
นาย กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ นักวิชาการประจำคณะทำงานโครงการ "หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์" พรรคไทยรักไทย เปิดเผยว่า ทางพรรคตั้งเป้าหมายที่จะสร้างโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ให้ตำบลต่างๆ กว่า 7,000 ตำบลทั่วประเทศไทย เพื่อยกระดับรายได้และมาตรฐานความเป็นอยู่ของประชาชนให้พึ่งตนเองและเป็นตำบลที่เข้มแข็งอย่างแท้จริง โดยขณะนี้มี 336 ตำบล ที่มีความพร้อมภายใต้แนวคิดโครงการนี้
นาย กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ กล่าวว่า ทั้งนี้ การดำเนินการตามนโยบายดังกล่าวจะมีการจัดตั้งคณะกรรมการระดับนโยบายขึ้นมา 1 ชุด ขณะนี้ยังไม่ชัดเจนว่า จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักนายกรัฐมนตรี หรือกระทรวงมหาดไทย โดยลักษณะการทำงานจะไม่ใช่การที่รัฐนำเงินเข้าไปส่งเสริม แต่จะให้ชาวบ้านมีส่วนร่วมในการคิดว่าในหมู่บ้านของตนเองมีสินค้าหรือบริการ แหล่งท่องเที่ยว หรือวัฒนธรรมใดที่โดดเด่นบ้าง จากนั้นให้นำมาคัดเลือกว่าจะให้ผลิตภัณฑ์ใดเป็นผลิตภัณฑ์ของตำบล ขณะที่ฝ่ายรัฐจะช่วยเสริมทักษะด้านเทคนิค และหาช่องทางการตลาดทั้งในและต่างประเทศ และจะใช้การค้ารูปแบบ อี-คอมเมิร์ช โดยมีเว็บไซต์ www.thaitambon.com เป็นศูนย์กลางข้อมูล
นาย กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ นำเสนอว่า ในเมืองโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น ได้ให้หมู่บ้านต่างๆ ทำโครงการลักษณะนี้ และประสบความสำเร็จอย่างดี โดยใช้เวลาถึง 50 ปี เพราะเริ่มทำจากหมู่บ้านเล็กๆ แล้วค่อยขยายออกไปสู่ระดับประเทศ แต่ในส่วนของไทยคงใช้เวลาไม่นาน เพราะจะเริ่มต้นจากนโยบายของรัฐบาลลงไปสู่ชุมชน แต่ก็คงไม่เห็นผลชัดเจนในช่วง 1-2 ปีแรก และคงได้เห็นเป็นรูปธรรมในปีที่ 3 - 4 ของรัฐบาลชุดใหม่ สำหรับแหล่งเงินทุนจะมาจากธนาคารประชาชนที่จะจัดตั้งขึ้น และกองทุนหมู่บ้านละ 1 ล้านบาท ที่จะมีการให้เงินกู้ดอกเบี้ยต่ำหมุนเวียนในหมู่บ้าน ซึ่งประชาชนสามารถนำไปทำผลิตภัณฑ์ตำบลได้
นาย กิตติพันธ์ คงสวัสดิ์เกียรติ กล่าวเสริมอีกว่า "การจัดทำโครงการนี้ต้องการให้ชาวบ้านได้พัฒนาภูมิปัญญาให้มีความคิดสร้างสรรค์สู่กระแสโลก และการจำหน่ายจะมีการทำการตลาดสมัยใหม่ผสมผสาน โดยจะให้มีการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างตำบลภายใต้เครือข่ายสหกรณ์ และให้จัดร้านค้าชุมชนริมถนนเพื่อจัดจำหน่ายสินค้าและบริการ พร้อมจัดตั้งศูนย์ข้อมูลชุมชน จัดศูนย์ข้อมูลด้านการท่องเที่ยว ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมในตำบล ตลอดจนเปิดร้านอาหารท้องถิ่นสำหรับแม่บ้าน และทำการตลาดเพื่อเชื่อมชุมชนชนบทและชุมชนเมือง"
อย่างไรก็ตามโครงการนี้ถูกคัดค้านโดยสำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เนื่องจากเห็นว่าเป็นโครงการที่ซ้ำซ้อน หากจะรื้อถึงรากต้องสังคายนาโครงการที่เกี่ยวเนื่องทั้งหมด ขณะที่ฝั่งเกษตรอุตสาหกรรมหวั่นกลัวว่าจะมีการผลิตซ้ำซ้อนจนเกิดการแข่งขันกันเอง
ปรัชญา
"หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์" เป็นแนวทางประการหนึ่งที่ได้มีการริเริ่มใช้ในเมืองโออิตะ ประเทศญี่ปุ่น ที่จะสร้างความเจริญแก่ชุมชนให้สามารถยกระดับฐานะความเป็นอยู่ของคนในชุมชนให้ดีขึ้น โดยการผลิตหรือจัดการทรัพยากรที่มีอยู่ในท้องถิ่น ให้กลายเป็นสินค้าที่มีคุณภาพ มีจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตนเองที่ สอดคล้องกับวัฒนธรรมในแต่ละท้องถิ่น สามารถจำหน่ายในตลาดทั้งภายในและต่างประเทศ ไม่ต้องพึ่งพางบประมาณจากรัฐ โดยมีหลักการสำคัญ พื้นฐาน 3 ประการ คือ
ผลิตภัณฑ์ของ OTOP ไม่ได้หมายถึงตัวสินค้าเพียงอย่างเดียวแต่เป็นกระบวนการทางความคิดรวมถึงการบริการ การดูแลการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การรักษาภูมิปัญญาไทย การท่องเที่ยว ศิลปวัฒนธรรม ประเพณี การต่อยอดภูมิปัญญาท้องถิ่น การแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพ มีจุดเด่น จุดขายที่รู้จักกันแพร่หลายไปทั่วประเทศและทั่วโลก
จตุพร รัตนวราหะ
จตุพร รัตนวราหะ (ต้อย) เกิดวันพุธที่ เป็นศิลปินกรมศิลปากร ผู้ได้รับพระราชทานครอบและรับมอบกระบวนท่ารำเพลงหน้าพาทย์องค์พระพิราพ, ได้กราบทูลสอนโขนถวายพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และมีผลงานการแสดงเป็นตัวเอกในเรื่องรามเกียรติ์ บทยักษ์ใหญ่ทศกัณฐ์เป็นบทที่อยู่ในความทรงจำของคนรักโขนกรมศิลปากรมานานกว่า 40 ปี เป็นผู้ร่วมงานเคียงข้าง ศาสตราจารย์ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมชในการก่อตั้งและสร้างสรรค์โขนธรรมศาสตร์ เป็นผู้อำนวยการสถานศึกษาที่มีการเรียนการสอนด้านศิลปะการแสดงของรัฐ นอกจากนี้มีผลงานโดดเด่นอื่นๆทางด้านโขนและละครทั้งด้านการเป็นศิลปินผู้แสดง เป็นผู้สอน ผู้เผยแพร่ทั้งทางด้านปฏิบัติและทฤษฎี ปัจจุบันแม้จะเกษียณอายุราชการแล้ว ก็ยังทำงานด้านการเผยแพร่ศิลปการแสดงอยู่อย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ และได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ  สาขาศิลปะการแสดง (นาฏศิลป์-โขน) พุทธศักราช 2552
ประวัติ
นาย จตุพร รัตนวราหะ เป็นบุตรของนายเจิมและนางประวงษ์ รัตนวราหะ สมรสกับนางชุมศรี รัตนันท์ รัตนวราหะ มีบุตรด้วยกัน 4 คน คือ นาย เรืองฤทธิ์ รัตนวราหะ, น.ส. อติวรรณ รัตนวราหะ, นาย พีรพล รัตนวราหะ, นาย ณวพร รัตนวราหะ บุตรสาวคนเดียวได้สืบทอดศิลปการแสดงทางนาฏศิลป์เหมือนบิดา และปัจจุบันรับราชการอยู่ที่ วิทยาลัยนาฏศิลป กรุงเทพฯ
นาย จตุพร รัตนวราหะ จบจากโรงเรียนนาฏศิลป วิทยาลัยนาฏศิลปกรุงเทพฯ ปัจจุบันและครุศาสตร์บัณฑิต และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่ วัดบวรนิเวศวิหาร กรุงเทพมหานคร พุทธศักราช 2507
การต่อกระบวนรำหน้าพาทย์องค์ พระพิราพ หน้าพระที่นั่ง
พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมศิลปากร ทำการคัดเลือกศิลปินที่มีความสามารถฝ่ายพระ 5 คนคือ นาย ธีรยุทธ ยวงศรี นายธงไชย โพธยารมย์ นายทองสุข ทองหลิม, นายอุดม อังศุธร และนายสมบัติ แก้วสุจริต และศิลปินโขนฝ่ายยักษ์ 7 คนคือนายราฆพ โพธิเวส นายไชยยศ คุ้มมณี นายจตุพร รัตนวราหะ นาย จุมพล โชติทัตต์ นายสุดจิตต์ พันธ์สังข์ นาย สมศักดิ์ ทัดติ  และ นาย ศิริพันธ์ อัฏฏะวัชระ  รวมทั้งสิ้น 12 คน เข้ารับพระราชทานครอบประธานพิธีใหว้ครูโขนละคร และการต่อกระบวนรำเพลงหน้าพาทย์องค์พระพิราพ ณ.ศาลาดุสิดาลัย พระตำหนักจิตรลดารโหฐาน ในวันพฤหัสบดีที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2527
สรุปผลงาน
นายสมรัตน์ ทองแท้ นาฏศิลปินโขนพระ นักวิชาการละครและดนตรี 7 สำนักการสังคีต กรมศิลปากร ได้สรุปผลงานของ อาจารย์ จตุพร รัตนวราหะ ไว้ในบทรำอวยพรการแสดงชุด “ 72 ปี จตุพร นามขจรทศกัณฐ์ ” ในวันอาทิตย์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ณ อุทยานประวัติศาสตร์เมืองสิงห์ ตำบลสิงห์ อำเภอไทรโยค จ.กาญจนบุรี
ผลงานสร้างสรรค์ด้านการแสดง
เมื่อสมัยที่ นายจตุพร รัตนวราหะ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการ วิทยาลัยนาฏศิลปสุโขทัย ได้สร้างสรรค์การแสดงชุดใหม่ที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตและขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวสุโขทัยให้กับชาว วิทยาลัยนาฏศิลปสุโขทัย ได้นำออกแสดงและเป็นที่ชื่นชอบของผู้ที่ได้รับชมมาจนกระทั่งทุกวันนี้คือ
ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
ประวัติ
รัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เดิมก่อตั้งเป็นภาควิชารัฐศาสตร์ อยู่ภายใต้สังกัดคณะสังคมศาสตร์ เมื่อครั้งยังเป็นมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน ในปีพุทธศักราช 2517 เปิดการเรียนการาสอนให้กับนิสิต คณะศึกษาศาสตร์ วิชาเอกสังคมศึกษาต่อมาพุทธศักราช 2518 ได้มีการจัดการเปิดหลักสูตรวิชาโทรัฐศาสตร์เป็นครั้งแรก เรื่อยมา จนกระทั่ง มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตบางแสน ได้รับการยกฐานะ เป็นมหาวิทยาลัยบูรพา ในปีพุทธศักราช 2533
ต่อมาเมื่อเมื่อเป็นมหาวิทยาลัยบูรพาแล้วภาควิชารัฐศาสตร์ที่ได้สังกัดคณะสังคมศาสตร์ จึงได้ถูกรวมกับคณะมนุษยศาสตร์ เป็นส่วนหนึ่งในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีพุทธศักราช 2539 ภาควิชารัฐศาสตร์ ได้เปิดการสอนเพื่อผู้บริหาร รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต ในระดับปริญญาโท เป็นโครงการพิเศษและยังสอนในวิชาโทรัฐศาสตร์และในเอกสังคมศึกษา ในระดับปริญญาตรี สภามหาวิทยาลัย ได้เห็นชอบโครงการพิเศษสำหรับผู้บริหาร รัฐประศานศาสตรมหาบัณฑิตจัดตั้งวิทยาลัยบริหารรัฐกิจ ในปีพุทธศักราช 2544 แยกสังกัดจากเดิมในภาควิชารัฐศาสตร์ เป็นในสังกัดของมหาวิทยาลัย
ในช่วงปี 2545 ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์ หัวหน้าภาควิชารัฐศาสตร์ในขณะนั้น ได้เปิดให้มีการสอนในระดับปริญญาตรีเป็นครั้งแรกจากเดิมที่เปิดเฉพาะวิชาโทและเอกสังคมศึกษา 2 หลักสูตรคือ 1.รัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาการบริหารทั่วไป หลักสูตร 4 ปี และหลักสูตรต่อเนื่อง ต่อมาในปี 2546 จึงเปิดการสอนในอีกหลักสูตรคือรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมืองและการบริหารจัดการ ในปี 2548 ได้เปิดหลักสูตร รัฐศาสตรบัณฑิต 3 สาขา 1.รัฐศาสตร์ศึกษา 2.การปกครองและการบริหารงานท้องถิ่น 3.เศรษฐศาสตร์การเมือง รวมทั้งมีการสอนรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น ต่อมาเพิ่มสาชาวิชาในหลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต อีก 2 สาขาคือ 1.การจัดการทรัพยากรเพื่อความมั่นคง 2.การบริหารงานยุติธรรมและสังคม ต่อมาได้จัดตั้งภาควิชารัฐประศาสนศาสตร์ขึ้นใหม่โดยแยกออกจากภาควิชารัฐศาสตร์เดิม เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2555 ทำให้ปัจจุบันการสอนในระดับปริญญาตรีจึงมีเพียงหลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต
ตราสัญลักษณ์
สิงห์คราม สัญลักษณ์แทนรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา มีลักษณะ เป็นรูปสิงห์สีฟ้าคราม เป็นตัวแทนนักปกครองและผู้ที่เรียนรัฐศาสตร์ สีฟ้าครามบ่งบอกถึง รัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาที่ มีพื้นที่ตั้งใกล้ทะเล จึงเป็นที่มาของสีฟ้าคราม อยู่ภายในวงล้อมวงกลมสองเส้น ภายใต้ เลข 9 ไทย ซึ่งมาจากตรามหาวิทยาลัยที่กำเนิดในรัชกาลที่ 9 มีรัศมีเปล่งล้อม เลข 9 ไทย แทนความเจริญรุ่งเรืองแห่งปัญญา
รีเฏาะหฺ
รีเฏาะหฺ หรือ รีเฏาะห์ คือภรรยาของเซด อัชชะฮีด ผู้เป็นมารดาของยะฮฺยา บินเซด อาศัยอยู่ในนครมะดีนะหฺ ในคริสต์ศตวรรษที่ 8
วารีกุญชร
วารีกุญชร เป็นสัตว์ในป่าหิมพานต์ มีรูปร่างเป็นช้าง เท้าครบทั้ง 4 เท้า แต่มีหางเป็นปลา(ส่วนชนิดที่มีเท้าเพียง 2 เท้าหน้า ลำตัวและหางเป็นปลาทั้งหมด เรียกว่า กุญชรวารี)  อาศัยอยู่ในทะเลสีทันดร สามารถว่ายน้ำและดำน้ำได้ดี ประวัติของวารีกุญชรไม่มีที่มาอย่างแน่ชัด จิตรกรรมฝาผนังของวารีกุญชรมักเขียนบนฝาผนังของโบสถ์ตามวัดต่าง ๆ เช่น วัดช่องนนทรี หรือวัดคงคาราม เป็นต้น
การปรากฏเป็นข่าว
เรื่องราวของช้างน้ำ หรือ วารีกุญชร ได้ตกเป็นข่าวครึกโครมตามหน้าหนังสือพิมพ์ของไทยครั้งแรก เมื่อกลางปี พ.ศ. 2539 หลังจากการตกเป็นข่าวของมักกะลีผล หรือ นารีผล ว่ามีผู้ได้ซากของช้างน้ำมาจากชาวกะเหรี่ยงที่ป่าชายแดนไทย-พม่า โดยซากของช้างน้ำนี้ เป็นสิ่งที่มีลักษณะคล้ายช้าง แต่มีขนาดเล็กจิ๋วจนสามารถวางบนฝ่ามือได้ เมื่อนำไปเอ็กซ์เรย์แล้ว พบว่าภายในมีโครงกระดูกต่าง ๆ เหมือนช้างจริงไม่มีผิด ซึ่งในเรื่องนี้ก็ได้มีหลายบุคคลออกมายืนยันว่า ช้างน้ำเป็นสัตว์ที่มีอยู่จริง เช่น พระภิกษุชาวไทยรูปหนึ่งอ้างว่าขณะที่ไปธุดงค์ปักกลดในป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี  ในคืนก่อนวันเข้าพรรษา 1 วัน ได้เจอกับสัตว์ขนาดเล็กฝูงหนึ่งกำลังเล่นน้ำอยู่ เมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ พบว่าเป็นช้างขนาดเล็ก ขนาดไม่เกินกล่องไม้ขีด โดยเป็นสัตว์ในตำนานของชาวกะเหรี่ยง ที่เชื่อว่า ช้างน้ำเป็นสัตว์วิเศษที่สัตว์ใหญ่ยังหวาดกลัว หากผู้ใดได้ครอบครองซากช้างน้ำแล้ว เมื่อเข้าไปในป่าแล้วจะปลอดภัย สัตว์ป่าดุร้ายจะไม่มีมาคุกคาม
จนกระทั่งในต้นปี พ.ศ. 2552 ช้างน้ำก็กลับมาเป็นข่าวอีกครั้ง เมื่อผู้ใหญ่บ้านที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ได้เปิดเผยว่ามีทหารกะเหรี่ยงพุทธนำซากช้างน้ำมาขาย โดยเชื่อว่าหากนำมาขายที่ฝั่งไทยแล้ว จะมีราคาสูงถึง 3-5 ล้านบาท ผู้ที่ซื้อส่วนใหญ่ซื้อมาเก็บไว้เป็นสิริมงคล รวมทั้งได้มีพระภิกษุชาวกะเหรี่ยงรูปหนึ่งในฝั่งพม่า ตรงข้าม อำเภอแม่สอด อ้างว่าได้มีชาวบ้านนำช้างน้ำมามอบให้ 1 เชือก ซึ่งเพิ่งเสียชีวิตได้เพียงไม่กี่วัน โดยชาวบ้านคนดังกล่าวไปพบช้างน้ำที่บริเวณหนองน้ำในหมู่บ้านโกเซนา จังหวัดผะอัง ในรัฐกะเหรี่ยง ขณะไปหาอาหารและปลาในป่าลึกในเมืองและได้พบช้างน้ำที่ริมหนองน้ำจึงเก็บมาบ้านและได้เสียชีวิตในเวลาต่อมาชาวบ้านคนดังกล่าวได้มาพบตนเองขณะออกธุดงค์ในป่าลึกจึงได้นำมามอบให้เพื่อเป็นสิริมงคล เพราะช้างน้ำถือว่าเป็นสัตว์ชนิดเดียวที่พบแห่งเดียวในโลก คือที่ รัฐกะเหรี่ยง  และพระภิกษุรูปนี้ยังได้ยืนยันว่า ช้างน้ำมีจริงเพราะตนเองเคยพบช้างน้ำมาแล้ว 2 ครั้ง โดยครั้งล่าสุดคือก่อนปี พ.ศ. 2550 โดยพบเป็นซากขาย ที่ชายแดนจังหวัดเมียวดี
อย่างไรก็ตามในวันที่ 2 กันยายน ปีเดียวกันนี้ นายวราวุธ สุธีธร ผู้อำนวยการสำนักวิจัยซากดึกดำบรรพ์และพิพิธภัณฑ์ธรณีวิทยา กรมทรัพยากรธรณี ได้กล่าวว่า ถึงกรณีชาวบ้าน ตำบลวาเล่ย์ อำเภอพบพระ จังหวัดตาก พบสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายช้างขนาดเล็กว่า แต่เมื่อพิจารณาดูภาพฟิล์มเอ็กซเรย์ พบว่าโครงร่างโดยรวมมีลักษณะเหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำพวกกัดแทะที่เรียกว่า โรเดนท์ เช่น หนู กระรอก หรือบีเวอร์ โดยเฉพาะส่วนหัว บริเวณกรามล่าง ใต้งา จะเห็นชัดเจนเลยว่าฟันมีลักษณะเป็นซี่ มีฟันหน้าที่ยื่นยาวออกไป รวมถึงโครงกระดูกส่วนอื่นนั้นก็มีลักษณะแตกต่างจากของช้างโดยสิ้นเชิง คาดว่าน่าจะเป็นซากสัตว์จำพวกหนูแล้วไปต่อเติมงวงและเสียบงาเข้าไปภายหลัง ส่วน รองศาสตราจารย์สมโภชน์ ศรีโกสามาตร ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล กล่าวว่า อาจเป็นสัตว์จำพวกหนูผี  เนื่องจากตรงที่ฟันมีลักษณะเป็นซี่แหลมยื่นออกมา และที่บริเวณขาและเท้ามีลักษณะยาว เห็นนิ้วเท้าเป็นซี่ 4-5 นิ้ว และมีเล็บ
นิกกี บัตต์
นิโคลัส บัตต์ (Nicholas Butt; เกิด 21 มกราคม 2518) หรือที่รู้จักกันในชื่อ นิกกี บัตต์ โค้ชฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ รวมถึงเป็นเจ้าของร่วมของทีมซอลฟอร์ดซิตี ร่วมกับฟิล เนวิล,แกรี เนวิล, พอล สโกลส์, ไรอัน กิกส์ และ เดวิด เบ็คแฮม
เกียรติประวัติ
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
อ้างอิง
1975
ปรัชญา เพิ่มพานิช
ปรัชญา เพิ่มพานิช เป็นเลขานุการคณะกรรมการผู้ตัดสินสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย  และเป็นผู้ช่วยผู้ตัดสิน (เดิมเรียกว่า ผู้กำกับเส้น) ชาวไทยคนเดียวที่ได้รับเลือกจากสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (ฟีฟ่า) ให้ทำหน้าที่ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2006 รอบสุดท้าย ที่ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 9 มิถุนายน - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 และเป็นผู้ช่วยผู้ตัดสินในฟุตบอลฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2005 อีกด้วย
ในการแข่งขันฟุตบอลโลกครั้งนี้ มีผู้ตัดสินชาวเอเชีย 6 คน จากจำนวนผู้ตัดสินทั้งหมด 84 คน ในจำนวน 6 คนนี้ทำหน้าที่ผู้ตัดสิน 2 คน ผู้ช่วยผู้ตัดสิน 4 คน
กะท้อน
กะท้อน เป็นวงดนตรีเพื่อชีวิตที่มีชื่อเสียง ก่อตั้งโดย ระพินทร์ พุฒิชาติ(ซู) กับเศก ศักดิ์สิทธิ์ โดยมีนักร้องนำหญิงคือ วันทนีย์ เอียดเอื้อ และสมทิศ ศิลปวานนท์ ซึ่งเคยเป็นนักร้องเด็กร่วมงานกับระพินทร์ ในสองวัย เริ่มมีผลงานเพลงชุดแรกกับค่ายครีเอเทีย(ซึ่งไม่เคยรับศิลปินเพลงเพื่อชีวิตมาก่อน) เมื่อปี พ.ศ. 2529 และออกอัลบั้มตามมาอีกสองชุด ก่อนที่ระพินทร์ และศักดิ์สิทธิ์ หัวหอกสำคัญของวงจะแยกตัวแล้วก่อตั้งวง ซูซู มีผลงานโดดเด่นในปี พ.ศ. 2532 ขณะที่กะท้อนยังเก็บเกี่ยวชื่อเสียงต่อไปกับอัลบั้มอีก 4 ชุด แล้วยุบวงในที่สุด เนื่องจากไม่มี วันทนีย์ นักร้องนำฝ่ายหญิงของวงซึ่งไปออกอัลบั้มเดี่ยวแล้วจนถึงปัจจุบัน
วงกะท้อน มีเพลงที่มีชื่อเสียงได้แก่เพลง "สาวรำวง", "แม่ย่านาง","บุญแข่งเรือ", "บุหงาอันดามัน" และ"บุหงายาวี"
ผลงาน
''กะท้อน # 1 (2529) ''กะท้อน # 2 ลูกสาวชาวนา (2530)
''กะท้อน # 3 ญี่ปุ่น ยุ่นปี่(เจแปน แจนเป) (2531)
สังกัด : ครีเอเทีย โปรดิวเซอร์ : ซู บันทึกเสียง : แจม สตูดิโอ ''กะท้อนเลือดบวก (2532) สังกัด : ครีเอเทีย โปรดิวเซอร์ : กะท้อน บันทึกเสียง : มิกซ์ สตูดิโอ ''กะท้อน A.T.M. (2533)
สังกัด : แกแล็กซี่ โปรดิวเซอร์ : กะท้อน บันทึกเสียง : มิกซ์ สตูดิโอ ''อิเลกทริคกะท้อน หมายเลข 1 (2534)
สังกัด : แกแล็กซี่ โปรดิวเซอร์ : กะท้อน บันทึกเสียง : มิกซ์-แจม สตูดิโอ
''กะท้อนพันธุ์ใหม่ : เซิ้งอำพัน (2537)
ฟลอยด์ แลนดิส
ฟลอยด์ แลนดิส (Floyd Landis) (เกิด 14 ตุลาคม พ.ศ. 2518) นักแข่งจักรยานชาวอเมริกัน และเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันจักรยานทางไกล ตูร์ เดอ ฟรองซ์ 2006 แลนดิสเป็นชาวอเมริกันคนที่ 3 ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศต่อจาก เกร็ก เลอมอนด์ และ แลนซ์ อาร์มสตรอง
ฟลอยด์ แลนดิส เคยเป็นนักแข่งทีมไปรษณีย์สหรัฐ ร่วมทีมเดียวกับแลนซ์ อาร์มสตรอง เมื่อปี 2002 ก่อนจะย้ายมาอยู่ทีมโฟแนก แลนดิสถูกไล่ออกจากทีมโฟแนก เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังจากผลการทดสอบยืนยันว่าเขาใช้สารกระตุ้น
แลนดิสถูกสงสัยว่าใช้สารกระตุ้น หลังจากในสเตจที่ 16 เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม เขาหมดแรง และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสุดท้าย ทำเวลาเสียไปถึง 10 นาที และคะแนนรวมตกไปอยู่อันดับที่ 11 แต่ในวันรุ่งขึ้น ในสเตจที่ 17 เขากลับขี่จักรยานนำหน้าตลอดระยะทาง 120 กิโลเมตร และเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง ทำเวลากลับคืนมาได้ 6 นาที คะแนนรวมขึ้นมาอยู่อันดับที่ 3 ภายหลังการแข่งขัน แลนดิสถูกนำปัสสาวะไปตรวจสารกระตุ้น และพบสารเทสโตสเตอโรน อยู่ในปัสสาวะมากกว่าระดับปกติ
แลนดิสเกิดในรัฐเพนซิลเวเนีย ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย กับภรรยาชื่อแอมเบอร์และลูกชื่อไรอัน บริเวณทางเหนือของเมืองซานดิเอโก
แซแนนแดจ
แซแนนแดจ (سنە; ; มักถอดเป็นอักษรโรมันว่า Senneh) ในอดีตมีชื่อว่า Senah Dezh    เป็นเมืองหลักของจังหวัดเคอร์ดิสถานในประเทศอิหร่าน ด้วยจำนวนประชากร 414,069 คน แซแนนแดจจึงเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 23 ของประเทศ และเป็นเมืองชาวเคิร์ดที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ ถึงแม้ว่าเมืองนี้ก่อตั้งเพียงไม่นาน (ประมาณ 250 ปีที่แล้ว) แต่กลับพัฒนาเป็นหนึ่งในจุดศูนย์กลางของวัฒนธรรมเคิร์ด ในช่วงสงครามอิรัก-อิหร่าน เมืองนี้ถูกเครื่องบินอิรักโจมตีและประสบเหตุการณ์ความไม่สงบ นับตั้งแต่ พ.ศ. 2562 ยูเนสโกรับรองให้ Sineh (แซแนนแดจ) เป็นเมืองแห่งความสร้างสรรค์ด้านดนตรี
ชื่อ
ในอดีต เมืองแซแนนแดจมีชื่อเรียกว่า Saneh และเนื่องจากเมืองนี้ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทสำคัญที่ภายหลังมีชื่อว่า Sanehdaj ทำให้ชื่อนี้ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็น Sanandaj
ประชากร
ประชากรในเมืองแซแนนแดจส่วนใหญ่เป็นชาวเคิร์ด และยังมีชาวอาร์มีเนียเป็นชนกลุ่มน้อยที่อพยพเข้ามาในเมืองนี้ ก่อนการปฏิวัติอิหร่าน (พ.ศ. 2522) เมืองนี้เคยมีชุมชนชาวยิวขนาดเล็กที่พูดภาษาแอราเมอิกประมาณ 4,000 คน เศรษฐกิจของเมืองนี้มีฐานมาจากการผลิตพรม หนังและหนังแปรรูป ข้าวสีจากโรงสี น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ งานไม้ ผ้าฝ้ายทอ และอุปกรณ์รับประทานอาหาร
ประชากรในแซแนนแดจส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนี มัซฮับชาฟิอี
ภาษา
ตารางเปรียบเทียบจำนวนผู้พูดในเมืองนี้:
มิลลี บ็อบบี บราวน์
มิลลี บ็อบบี บราวน์ (Millie Bobby Brown; เกิดวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 –) เป็นนักแสดง, นางแบบ และโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์หญิงชาวอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2561 เธอติดอันดับผู้ทรงอิทธิพล 100 คน ของนิตยสารไทม์ และได้รับเลือกให้เป็นทูตสันถวไมตรียูนิเซฟที่อายุน้อยที่สุดในตอนนั้น มิลลีเป็นที่รู้จักในบท "อิเลฟเวน/เจน ฮอปเปอร์" จากละครโทรทัศน์บันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์เรื่อง สเตรนเจอร์ ธิงส์
นกทึดทือมลายู
นกทึดทือมลายู หรือ นกเค้าแมวมลายู หรือ นกฮูกมลายู หรือ นกพิทิดพิที ในภาษาใต้ (Buffy fish owl, Malay fish owl;  ) นกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง จำพวกนกเค้าแมว
มิลลี บ็อบบี บราวน์
ประวัติ
มิลลี บ็อบบี บราวน์เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 ที่มาร์เบยา แคว้นอันดาลูซิอา ประเทศสเปน เป็นบุตรคนที่ 3 จากทั้งหมด 4 คนของโรเบิร์ต และเคลลี บราวน์ ซึ่งทั้งคู่เป็นชาวอังกฤษ เธอเกิดมาพร้อมกับสูญเสียการได้ยินบางส่วนในหูขวาของเธอ ขณะหูซ้ายของเธอได้ยินเสียงแค่ข้างเดียวเท่านั้น ต่อมาครอบครัวย้ายได้มาอยู่ที่บอร์นมัท สหราชอาณาจักร เมื่อเธออายุได้ 4 ขวบ หลังจากนั้นครอบครัวได้มาอยู่ที่ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา สหรัฐ เมื่อเธออายุ 8 ขวบ
ชีวิตในวงการบันเทิง
เธอเข้าสู่วงการบันเทิงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2556 จากละครโทรทัศน์เรื่อง กาลครั้งหนึ่ง ณ ดินแดนมหัศจรรย์ โดยรับบทเป็น อลิซ (ตอนเด็ก) ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 เธอได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่อง อินทรูเดอส์
เธอประสบความสำเร็จในปี พ.ศ. 2559 จากละครโทรทัศน์เรื่อง สเตรนเจอร์ ธิงส์ ในบท "อีเลฟเวน" ซึ่งเป็นตัวละครหลักของเรื่อง จนได้รับรางวัลต่าง ๆ เช่น รางวัลแซทเทิร์น สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ ฯลฯ
ชีวิตส่วนตัว
ปัจจุบันบราวน์อาศัยอยู่ที่เมืองลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา และกำลังคบหาดูใจกับ เจค บอนโจวี บุตรชายของ จอน บอน โจวี นักดนตรีและนักร้องนำวง บอนโจวี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2023 เธอยืนยันว่าหมั้นหมายกับบอนโจวี เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เธอกำลังศึกษาเป็นนักศึกษาออนไลน์ที่ มหาวิทยาลัยเพอร์ดู ที่กำลังศึกษาเรื่องสุขภาพและการบริการมนุษย์ ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565 ส่วนด้านกีฬาของเธอ บราวน์เป็นแฟนบอลผู้สนับสนุนของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล
นกทึดทือมลายู
เป็นนกเค้าแมวขนาดกลาง มีความสูงประมาณ 49-50 เซนติเมตร ปีกสั้นกว่า 40 เซนติเมตร ดวงตาสีเหลืองจนถึงเหลืองแกมทอง มีขนเหนือคิ้วเป็นแผงยาวออกไปด้านข้างทั้งสองด้าน ส่วนขนบริเวณเหนือโคนปากเป็นสีขาว ลำตัวด้านบนสีน้ำตาลมีลายสีจางกระจาย ด้านล่างสีเนื้อแกมน้ำตาลเหลือง มีลายขีดสีดำ เมื่อหุบปีกจะเห็นลายแถบสีน้ำตาลจางสลับสีเข้มบริเวณปลายปีก ขาสีเขียว มีเล็บโค้งแหลม และมีปากงุ้มแหลม
มีฤดูผสมพันธุ์ในช่วงฤดูหนาวต่อฤดูร้อน ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเมษายน ทำรังอยู่ในโพรงไม้ หรือใช้รังเก่าของนกอื่น ๆ เป็นรัง ออกไข่ครั้งละ 1-3 ฟอง ลักษณะไข่มีเปลือกสีขาวและทรงกลม ตัวผู้จะเป็นฝ่ายส่งเสียงร้องเรียกตัวเมีย มักอาศัยอยู่ตามป่าดิบแล้ง, ป่าดิบชื้น ตั้งแต่ระดับพื้นราบจนกระทั่งความสูง 800 เมตรจากระดับน้ำทะเล ใกล้แหล่งน้ำหรือลำธารในป่า และบริเวณใกล้ชายฝั่ง ส่วนใหญ่หากินในเวลากลางคืน  จับสัตว์ขนาดเล็กกินเป็นอาหาร ซึ่งได้แก่ ปลา, กบ, ปู, ค้างคาว, นกชนิดอื่น และสัตว์เลื้อยคลานเกือบทุกชนิด เมื่อเวลาบินล่าเหยื่อจะบินได้เงียบกริบมาก
พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ภาคใต้ตอนล่างของไทยเช่น จังหวัดนราธิวาส พบไปตลอดแหลมมลายูจนถึงประเทศอินโดนีเซีย, เกาะชวา และหมู่เกาะซุนดา
ซึ่งนกทึดทือมลายู เป็นนกที่ถูกอ้างอิงถึงในนวนิยายสำหรับเด็กเรื่อง แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ ด้วยเป็นนกของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ ตัวละครเอก
เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2546
โจเซฟ แพกซ์ตัน
เซอร์โจเซฟ แพกซ์ตัน (Sir Joseph Paxton; 3 สิงหาคม พ.ศ. 2346 - 8 มิถุนายน พ.ศ. 2408) นักจัดภูมิทัศน์และสถาปนิกชาวอังกฤษ เกิดใกล้เมืองวอเบิร์น เบดฟอร์ดไชร์ สหราชอาณาจักร เป็นบุตรของชาวนา
ชีวิตการทำงานยุคต้น
แพกซ์ตันทำงานเป็นช่างจัดสวนอยู่กับดยุกแห่งเดวอนไชร์ที่ชิสวิกและแชตส์เวิร์ธ ที่ซึ่งแพกซ์ตันได้ทำการปรับปรุงสวนเดิมและสร้างเรือนกระจกสำหรับปลูกบัว เขาได้แสดงความสามารถด้านทักษะในงานจนได้รับเลื่อนเป็นหัวหน้าสวนที่นั่น ในระหว่าง พ.ศ. 2386-2387 แพกซ์ตันได้ออกแบบสวนสาธารณะแห่งแรกที่เบอร์เกนเฮดใกล้ลิเวอร์พูล นับเป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของอังกฤษและของโลกที่สร้างด้วยเงินภาษีอากร
วังแก้วเจียรนัย
เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตันเป็นนักคิด ได้ออกแบบอาคารด้วยกระจก เหล็กหล่อและระบบหน่วยพิกัด (module) ขนาดใหญ่ที่ยาวถึง 549 เมตร ที่มีชื่อเสียงเป็นที่กล่าวขวัญถึงความล้ำยุคเป็นครั้งแรกในงานนิทรรศการโลก ที่กรุงลอนดอน เมื่อ พ.ศ. 2394 ที่รู้จักกันในชื่อ "วังแก้ว" ซึ่งต่อมาถูกรื้อไปประกอบใหม่ที่ไซเดนแฮมเมื่อ พ.ศ. 2397 และถูกไฟไหม้เสียหายเมื่อปี พ.ศ. 2479
งานระยะหลังๆ
เซอร์ โจเซฟ แพกซ์ตันมีชื่อเสียงว่า เป็นผู้มีบทบาทในด้านการออกแบบและสร้างสวนอังกฤษแบบโรแมนติก ต่อจาก ฮัมฟรีย์ เรพตัน (Humphy Repton) และคบหาสนิทสนมกับ เจ. ซี. ลูดอน (J. C. Loudon) นักเขียนเกี่ยวกับพืชพรรณและภูมิทัศน์ผู้มีชื่อเสียงในยุคนั้น แพกซ์ตันได้เป็นผู้แทนราษฎรอยู่ระยะหนึ่ง และได้ออกแบบบ้านธรรมดาในชนบทหลายหลัง แต่งานออกแบบที่โด่งดังของแพกซ์ตันได้แก่สวนสาธารณะเบอร์เกนเฮดขนาด 300 ไร่ ดังกล่าว ที่ผนวกสวนอังกฤษแบบภูมิทัศน์ชนบท ให้เข้ากับความต้องการของสังคมในสมัยนั้น ก่อนการออกแบบสวนสาธารณะเซนทรัลปาร์กที่นิวยอร์ก เฟรเดอริก ลอว์ ออล์มสเตด ชาวอเมริกัน ผู้ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งภูมิสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ได้มาเยี่ยมและชื่นชมสวนแห่งนี้ และได้นำไปเขียนบทความเรียกร้องให้นครนิวยอร์กสร้างสวนสาธารณะสมัยใหม่เมื่อกลับสหรัฐฯ