cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ของชาในญี่ปุ่น
ประวัติศาสตร์ของชาในประเทศญี่ปุ่น ถูกบันทึกครั้งแรกสุดโดยพระชาวญี่ปุ่นในยุคคริตศตวรรคที่ 9 ชาที่ได้มาเป็นเครื่องดืมของพระในญี่ปุ่น เริ่มต้นเมื่อพระชาวญี่ปุ่นได้เดินทางไปยังจีนเพื่อศึกษาวัฒณธรรมต่าง ๆ และได้นำชากลับมายังญี่ปุ่น ชาชนิดแรกที่นำกลับมาจากจีนเป็นชาขนมปัง ในบันทึกเก่าแก่ของญี่ปุ่นบันทึกชื่อของพระรูปหนึ่ง ชื่อว่าไซโจ ที่ได้นำเมล็ดชาชุดแรกกลับมายังญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 1348 (ค.ศ. 805) และอีกชุดหนึ่งจากพระอีกรูปหนึ่งชื่อคุไค ในปีพ.ศ. 1349 (ค.ศ. 806) ต่อมา ชาได้กลายมาเป็นเครื่องดื่มของชนชั้นสูงในสมัยราชวงษ์ซางะ ซึ่งดำริให้ปลูกต้นชา โดยนำเข้าเมล็ดพันธ์จากจีน และเริ่มพัฒนาสายพันธุ์ในญี่ปุ่นนับแต่นั้นมา
บันทึกของชา
บันทึกของชา หรือ กิซซะ โยโจกิ เริ่มขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 1734 (ค.ศ. 1191) พระในนิกายเซนที่มีชื่อเสียงชื่อว่าเออิไซ (พ.ศ. 1684-1758) ได้ในเมล็ดชาดำกลับมายังเกียวโต เมล็ดบางส่วนได้ถูกมอบให้กับพระอีกรูปหนึ่งคือเมียวเอ โชนิน และกลายมาเป็นต้นกำเนิดของชาอุจิ เออิไซได้เขียนหนึงสือที่เก่าแก่ที่สุดที่บันทึกเกี่ยวกับชา คือ "กิซซะ โยโจกิ" (วิถีการดื่มชาเพื่อสุขภาพ) โดยแบ่งออกเป็นสองเล่ม เขียนในปี พ.ศ. 1754 (ค.ศ. 1211) ในขณะที่ได้ไปยังจีนเป็นครั้งที่สอง และครั้งสุดท้ายในบันทึกของเออิไซ ในบรรทัดแรกเขียนไว้ว่า "ชาเป็นสุดยอดของยาและเวชภัณฑ์ซึ่งสามารถทำให้ชีวิตหนึ่งเติมเต็มและสมบูรณ์" ในบทนำได้อธิบายวิธีที่จะดื่มชาเพื่อที่จะได้ผลดีต่ออวัยวะหลักทั้งห้าของร่างกาย โดยเฉพาะที่หัวใจ ในหนังสืออธิบายว่าชาเป็นยาคุณภาพ ที่มีความสามารถต่าง ๆ เช่น ช่วยบรรเทาอาการเมาค้าง จากการใช้สารกระตุ้น รักษาจุดด่างดำ ดับกระหาย แก้ท้องอืด เหน็บชา ป้องกันความเหนื่อยล้า ช่วยระบบปัสสาวะและการทำงานของสมอง ในส่วนที่หนึ่งของหนังสืออธิบายรูปร่างของต้นชา ดอกชา ใบชา ร่วมไปถึงวิธีปลูกชา และการเก็บใบชา ในส่วนที่สองอธิบายถึงข้อกำหนด ปริมาณการดื่ม และวิธีดื่ม สำหรับการรักษาโรคทางกายภาพในแต่ละบุคคล
เออิไซยังแนะนำชาให้กับชนชั้นนักรบได้บริโภค โดยเริ่มจากกลุ่มการเมืองในสมัยเฮอัง เออิไซรู้ว่าซาเนโตโมะ มินาโมโตะ โชกุนของเหล่าซามูไร มีนิสัยชอบดืมสังสรรค์ทุกวันยามค่ำคืน ในปี พ.ศ. 1757 (ค.ศ. 1214) เออิไซจึงนำหนังสือที่ตนเองเขียนให้กับโชกุน และบอกถึงประโยชน์ที่จะได้จากการดื่มชา หลังจากนั้นขนบธรรมเนียมการดื่มชาจึงเป็นที่แพร่หลายในหมู่ซามูไร
ไม่นานชาเขียวได้มาเป็นเครื่องดื่มในชนชั้นผู้ดีของญี่ปุ่นและพระสงฆ์ด้วยเช่นกัน แม้ว่าผลผลิตที่ได้จะเพิ่มพูนอย่างรวดเร็วและหาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ถูกจำกัดไว้สำหรับชนชั้นสูงเท่านั้น
การอบแห้งเข้าสู่ญี่ปุ่น
ช่วงคริตศตวรรษที่ 14 สมัยราชราชวงศ์หมิง ญี่ปุ่นมีปฏิสัมพันธ์กับจีนทางตอนใต้ โดยแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมต่าง ๆ ซึ่งกันและกัน การค้าขายส่งวัตถุดิบของชาเข้ามาในญี่ปุ่น และนำวิธีการอบแห้งใบชาเข้ามาในคิวชู ก่อนหน้าจะมีการอบแห้งในญี่ปุ่นใช้วิธีอบไอน้ำในการอบชา (คริตศตวรรษ์ที่ 9) จนเปลี่ยนมาใช้เป็นการอบแห้ง (คริตศตวรรษ์ที่ 13) ทำให้ชาเหล่านี้มีความแตกต่างจากชาใดๆ
วิวัฒนาการของวัฒนธรรมการดื่มชา
การอ่านบทกวี เขียนอักษรจีน วาดภาพ หรือถกกันถึงหลักปรัชญาระหว่างที่ดื่มชาไปด้วย เป็นงานอดิเรกที่นิยมกันในจีน ระหว่างช่วงคริตศตวรรษที่ 12 ถึง 13 และยังแพร่หลายมายังญี่ปุ่น รวมไปถึงสังคมของเหล่าซามูไร เป็นศตวรรษแล้วที่พีธีดื่มชาสมัยใหม่ถูกพัฒนาขึ้นโดยพระนิกายเซน โดยต้นตำรับเริ่มต้นที่เซนโนะริคิว (พ.ศ. 2065-2134) แต่แท้จริงแล้วทั้งชาและพิธีดื่มชาเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างการทูตของระบบสังคมศักดินา ในการติดต่อสัมพันธ์สำคัญ ๆ ต่างของคนระดับสูงของระบบสังคมศักดินา จะเป็นพิธีกรรมดื่มชาที่เคร่งคัดกฎระเบียบ ในบรรยากาศที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย จนท้ายคริสต์ศตวรรษที่ 16 กระแสพิธีดื่มชาเป็นที่แพร่หลายและยอมรับโดยทั่วไป ทำให้เกิดแบบแผนของชาญี่ปุ่นขึ้น เมื่อชาเขียวถูกผลิตได้เป็นจำนวนมาก ทำให้ชาเขียวเป็นสุดยอดเครื่องดื่มประจำชาติญี่ปุ่น
การรักษาตามอาการ
การรักษาตามอาการ (symptomatic/supportive treatment) เป็นการรักษาทางการแพทย์ใดๆ ที่มุ่งให้มีผลต่ออาการของโรค แต่ไม่ได้มุ่งให้มีผลต่อสาเหตุของโรค มีเป้าหมายเพื่อลดหรือบรรเทาอาการและอาการแสดงที่มีผลต่อความสุขสบายของผู้ป่วย นอกจากนี้ยังอาจมีผลช่วยลดผลกระทบระยะยาวของโรคได้ด้วย ในบางโรค การรักษาตามอาการเป็นการรักษาแบบเดียวที่ทำได้ เช่น โรคติดเชื้อไวรัสส่วนใหญ่ เป็นต้น
เรซคอร์สกราวด์
เรซคอร์ส กราวด์ (Racecourse Ground) เป็นสนามฟุตบอลในเมืองเร็กซ์แฮม ประเทศเวลส์ เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลเรกซัม
เป็นสนามฟุตบอลที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงจัดการแข่งขันระดับนานาชาติ โดยใช้จัดการแข่งขันระดับนานาชาติครั้งแรกของเวลส์ในปี ค.ศ. 1877 และใช้จัดการแข่งขันระดับนานาชาติของเวลส์มากกว่าสนามอื่น ๆ สถิติการเข้าชมในสนามมากที่สุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1957 เมื่อเร็กซ์แฮมเปิดสนามพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ต่อหน้าผู้ชม 34,445 คน
ด้วยเหตุผลด้านสปอนเซอร์จะเป็นที่รู้จักในนาม STōK Racecourse ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 หลังจากข้อตกลงการเป็นสปอนเซอร์กับ STōK Cold Brew Coffee
เขตของประเทศเบลีซ
เบลีซแบ่งการปกครองเป็น 6 เขต ดังนี้
เรซคอร์สกราวด์
ประวัติ
สโมสรฟุตบอลเรกซัมได้เล่นที่เรซคอร์สกราวด์ ตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นในผับเทิร์ฟโฮเต็ลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1864 อย่างไรก็ตาม เรกซัมเล่นแมตช์เหย้าของพวกเขาในฤดูกาล 1881–82 และ 1882–83 ที่ Recreation Ground ใน Rhosddu เนื่องจากค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นจากนั้นเจ้าของคือ สโมสรคริกเก็ตเรกซัม ในขณะเดียวกันก็เปลี่ยนชื่อเป็น เรกซัมแอทเลติก เป็นเวลา 1 ฤดูกาล ก่อนที่สโมสรจะก่อตั้ง สนามส่วนใหญ่ใช้สำหรับการแข่งขันคริกเก็ตและบางครั้งก็เป็นการแข่งม้า สนามเรซคอร์สถูกใช้ในการแสดงการบินก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยกุสตาฟ ฮาเมล โดยจัดแสดงต่อหน้าสาธารณชนในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1912 และมิถุนายน ค.ศ. 1913 สภาเมืองเรกซัมพิจารณาสร้างสนามบินของเมืองที่สนามเรซคอร์ส แต่ภายหลังมีการสร้างที่ Borras
ค.ศ. 1952 ได้มีการวางพื้นคอนกรีตบนอัฒจันทร์เดอะค็อปเอนด์ ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของสนาม 5 ปีต่อมาคือการได้เห็นผู้ชมมากที่สุดเท่าที่เคยมีมาในสนามแข่งม้า เมื่อผู้คน 34,445 คนมารวมตัวกันเพื่อดูการแข่งขันเอฟเอคัพรอบที่ 4 เจอกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในยุคบัสบีเบบส์ เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1959 เดอะเรซคอร์สได้เปิดสวิตช์ไฟแสงกระจายที่ติดตั้งใหม่
หลังจากการเลื่อนชั้นสู่ดิวิชั่น 2 (เดิม) (อีเอฟแอลแชมเปียนชิปในปัจจุบัน) ในปี ค.ศ. 1978 Border Stand ถูกสร้างขึ้นโดยตั้งชื่อตาม Border Breweries ซึ่งเป็นเจ้าของสนามในขณะนั้น ปัจจุบัน ส่วนนี้ของสนามถูกเรียกว่า Eric Roberts Builders Stand
การเพิ่มความจุสนามครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1999 สำหรับการสร้างอัฒจันทร์ใหม่ที่ฝั่งถนนโมลด์ อัฒจันทร์ใหม่เดิมชื่อ Pryce Griffiths Stand ตามชื่อและนามสกุลของประธานสโมสรในขณะนั้น (แต่เปลี่ยนชื่อเป็น Mold Road Stand หลังจากที่ประธานสโมสรขายสโมสรให้กับอเล็กซ์ แฮมิลตัน) มีความจุ 3,500 ที่นั่ง และยังมีห้องรับรองและสิ่งอำนวยความสะดวก
การพัฒนายังทำให้ Sainsbury's Stand และ Eric Roberts Builders Stand กลายเป็นที่นั่งทั้งหมด ทำให้ความจุปัจจุบันสูงถึง 15,500 ที่นั่ง และทำให้สมาคมฟุตบอลและสมาคมรักบี้นานาชาติกลับมาเล่นที่เรซคอร์สกราวด์ได้อีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 2002 วิลเลียม ไพรซ์ กริฟฟิธส์ ประธานสโมสรฟุตบอลเรกซัมในขณะนั้นได้ทำสัญญาเช่าสนามแข่งม้า 125 ปีกับ Wolverhampton Dudley Breweries ในราคา 750,000 ปอนด์ และค่าเช่าต่อปีที่ 1 ปอนด์
มหาวิทยาลัยและเจ้าของสโมสรในภายหลัง
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 มหาวิทยาลัยเรกซัมกลินด์เนอร์และสโมสรฟุตบอลเรกซัมได้ลงนามในสัญญาที่ส่งสัญญาณถึงอนาคตใหม่สำหรับเดอะเรซคอร์ส สัญญาเช่าจากมหาวิทยาลัยถูกเรียกว่า "My Racecourse"
มหาวิทยาลัยได้ซื้อสนามในปี ค.ศ. 2011 และเพื่อป้องกันสนามไม่ให้เสียหาย มหาวิทยาลัยจึงมอบสนามให้สโมสรเป็นผู้ดูแลตามสัญญาเช่า 99 ปี หลังจากการเทคโอเวอร์โดยไรอัน เรย์โนลด์ส และร็อบ แมคเอลเฮนนีย์ สโมสรได้เริ่มพูดคุยกับมหาวิทยาลัยเรกซัมกลินด์เนอร์เพื่อซื้อกรรมสิทธิ์สนาม เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2022 สโมสรได้ซื้อกรรมสิทธิ์สนามจากมหาวิทยาลัย
ในวันพฤหัสบดีที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 มีการประกาศว่าสนามเปลี่ยนชื่อเป็น STōk Racecourse ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2023 ตามข้อตกลงการเป็นสปอนเซอร์กับ STōK Cold Brew Coffee
ข้อพิพาทบอร์เนียวเหนือ
{{ใช้ปีคศ}} ข้อพิพาทบอร์เนียวเหนือ หมายถึง ข้อพิพาทดินแดนระหว่างประเทศมาเลเซียกับประเทศฟิลิปปินส์เหนือพื้นที่ส่วนใหญ่ทางตะวันออกของรัฐซาบะฮ์ รัฐซาบะฮ์มีชื่อเรียกว่า "บอร์เนียวเหนือ" ก่อนการสถาปนาสหพันธรัฐมาเลเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ยังคงถือ "การอ้างสิทธิ์แฝง" (dormant claim) เหนือรัฐซาบะฮ์ ผ่านมรดกของอดีตรัฐสุลต่านซูลู บนพื้นฐานที่ว่า ดินแดนส่วนนั้นถูกบริษัทบอร์เนียวเหนือของอังกฤษเช่าไปในปี ค.ศ. 1878 โดยที่อำนาจอธิปไตยของรัฐสุลต่านไม่เคยถูกยกเลิก แต่มาเลเซียพิจารณาว่าข้อพิพาทดังกล่าว "มิใช่ประเด็น" เพราะเข้าใจความตกลงเมื่อปี ค.ศ. 1878 ว่าเป็นความตกลงการยอมโอนให้ (cession) และดูเหมือนว่าผู้อยู่อาศัยในรัฐซาบะฮ์จะใช้สิทธิในการกำหนดการปกครองด้วยตนเองของพวกเขาเมื่อออกเสียงเข้าร่วมสหพันธรัฐมาเลเซียในปี ค.ศ. 1963
บลูวัน
บลูวัน (Blue1 Oy) เป็นสายการบินสัญชาติฟินแลนด์ โดยมีเจ้าของคือบริษัท สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม จำกัด กับส่วนกลางที่ท่าอากาศยานโคเปนเฮเกน ซึ่งบลูวันบินไปยัง 28 จุดหมายปลายทางในประเทศฟินแลนด์, สแกนดิเนเวีย และส่วนที่เหลือของยุโรป สายการบินนี้ขนส่งผู้โดยสารกว่า 1 ล้าน 7 แสนคนในปี ค.ศ. 2011 สายการบินนี้เป็นสมาชิกในเครือของกลุ่มสตาร์อัลไลแอนซ์ และมีสำนักงานใหญ่อยู่ในวานตา
แคนเดลาต่อตารางเมตร
แคนเดลาต่อตารางเมตร (candela per square metre, สัญลักษณ์: cd/m²) คือหน่วยวัดความสว่างในระบบเอสไอ (หน่วยอนุพัทธ์เอสไอ)
หนึ่งแคนเดลาต่อตารางเมตรหมายถึง ความสว่างในทิศทางที่ตั้งฉากกับระนาบของตารางเมตร เมื่อความเข้มการส่องสว่างของแหล่งกำเนิดแสงระนาบเท่ากับหนึ่งแคนเดลาในระนาบนั้น
แม้ว่าจะไม่มีชื่อเฉพาะในระบบหน่วยสากล แต่หน่วยนี้มีอีกชื่อที่ใช้เรียกคือ นิต (nit, สัญลักษณ์: nt) โดยคำนี้มีที่มาจากคำในภาษาละตินว่า nitēre ซึ่งแปลว่า "ส่องแสง"
หยาง หยาง
หยาง หยาง (, เกิด 9 กันยายน ค.ศ. 1991) เป็น​นักแสดง นายแบบ​ และนักร้องชายชาวจีน มีผลงานเปิดตัวในฐานะนักแสดงตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 กับซีรีส์เรื่อง ความฝันในหอแดง (The Dream of Red Mansions)
การศึกษา
หยางหยางจบการศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะของกองทัพจีน (People’s Liberation Army Arts College)
เข้าเรียนการแสดง ปี 2010 Central Academy of Drama
2006–2014 จุดเริ่มต้นและการมีชื่อเสียง
ในเดือนธันวาคม 2006 หยางหยางได้รับบทบนำในเรื่อง ความฝันในหอแดง (The Dream of Red Mansions) กำกับการแสดงโดย Lee Shaohong โดยออกอากาศในวันที่ 6 กรกฎาคม 2010 มีประมาณ 50 ตอน และลงทุนประมาณ  RMB118 million (US$17.55 million) โดยถือว่าเป็นซีรีส์ที่ลงทุนแพงที่สุด นอกจากนี้หยางหยางยังได้รับรางวัล นักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจาก BQ Celebrity Score Awards
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2011 หยางหยางได้มีส่วนร่วมแสดงซีรีส์ Melody of Youth และร้องเพลงประกอบละคร ในเดือนมิถุนายน ของปีเดียวกันได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง  Communist Party of China โดยเนื้อหาสื่อถึงความรักชาติ และเรื่องราวของพรรคคอมมิวนิสต์จีน นอนจากนี้ยังเป็นการเปิดตัวบนหนังจอฟิล์มของหยางหยางอีกด้วย ในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกันหยางหยางได้เข้าร่วมแสดงซีรีส์เรื่อง The Angel of E-age.
ในเดือนมีนาคม 2012 หยางหยางได้แสดงภาพยนตร์โรแมนติกเรื่อง Joyful Reunion จากนั้นยังได้แสดงละครเวทีเรื่อง ความฝันในหอแดง (The Dream of Red Mansions)  ณ ศูนย์การแข่งขันกีฬาทางน้ำแห่งชาติ ในเดือนกันยายนของปีเดียวกันนั้น ได้แสดงซีรีส์เรื่อง The War Doesn't Believe in Tears และในเดือนตุลาคมยังได้แสดงซีรีส์เรื่อง  Refresh 3+7.
2015:ความนิยม
ในปี 2015 หยางหยางประสบความสำเร็จกับการเป็นนักแสดงและเป็นที่นิยมในจีนแผ่นดินใหญ่
หยางหยางได้เข้าร่วมการแสดงนวนิยายกำลังภายในเรื่อง สี่ยอดมือปราบ ( The Four) โดยรับบทเป็นเว๋ย อู๋ชิง หนึ่งในสี่มือปราบ ร่วมกับ จาง ฮั่น เฉิน เหว่ยถิง เหมา จื่อจวิ้น โดยละคเรื่องนี้เป็นที่นิยมในหมู่วัยรุ่น และคนทั่วไป หยางเริ่มเป็นที่โดดเด่นจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง จั่วเอ่อร์ (The Left Ear)โดยเป็นเรื่องราวความรักในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง และภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จด้วยมูลค่า US$78 million จากมูลค่าการสร้าง U$10 million.
จากนั้นได้เข้าร่วมแสดงซีรีส์เรื่อง The Lost Tomb (บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน) รับบทเป็น จางฉี่หลิง / เสี่ยวเกอ (Zhang Qiling) และซีรีส์ชุดนี้กลายเป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ต ในเว็บ iQiyi โดยมีผู้ชมประมาณ 100 ล้านวิว ภายใน 22 ชั่วโมง และเป็นละครทางอินเทอร์เน็ตที่มีผู้ชมเข้ามาดูมากที่สุด และยังมีการตั้งกระทู้ในสังคมออนไลน์ของประเทศจีน
ในปีเดียวกันหยางยังได้เข้าร่วมแสดงซีรีส์เรื่อง The Whirlwind Girl (สาวน้อยสลาตัน) รับบทเป็น ไป๋ หลู๋ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์หูหนานทีวี โดยเป็นเรื่องราวของกีฬาชนิดหนึ่ง นอกจากนี้ละครชุดนี้ยังมีเรตติ้งที่สูงสุดในปีนี้
หยางได้กลายเป็นสมาชิกของรายการวาไรตี้โชว์ Divas Hit the Road ร่วมกับ จิ้ง ป๋อหรัน เจิ้ง ส่วง จาง ฮั่น และทำให้ได้รับความนิยมจากแฟนคลับมากขึ้น และได้ความชม และความนิยม
ในตอนท้ายปี 2015 หยางได้รับรางวัลที่สำคัญหลากหลายรางวัล และความนิยมของเขาเพิ่มมากขึ้น หยางหยางได้รับรางวัล นักแสดงนำชายที่มีอิทธิพลต่อโทรทัศน์ ร่วมกับ เติ้ง เชา โดยรับรางวัลจากนิตยสาร BAZAAR Men's Style Awards Night, และดารายอดนิยมจาก เว็บไซด์ iQiyi All-Star Carnival ในเดือนมกราคมของปี 2016 หยางได้รับรางวัล และเป็นที่สนใจของสื่อ จาก อานฮุยทีวี ดรีม อวอร์ด  และหยางได้รับเชิญจากแบรนด์ดิออร์ ในการเข้าร่วมชม  Dior Homme Winter 2016/2017 และยังเป็นนักแสดงจีนที่ได้รับเชิญเพียงคนเดียว ที่ได้รับเชิญอย่างเป็นทางการ
2016–ปัจจุบัน
ในเดือนมีนาคมของปี 2016 ได้ลงนามเป็นพรีเซ็นเตอร์ของแบรนด์ guerlain และเป็นผู้ชายคนแรกที่เป็นพรีเซ็นเตอร์ของแบรนด์ guerlain จาก ฝรั่งเศส และหยางหยางก็ได้กลายเป็นพรีเซ็นเตอร์แบรนด์ ออปโป้ เมื่อวันที่ 18 มีนาคม หยางหยาง ถูกประกาศโดย พราวด์เวอร์สตาร์ ว่าเป็นดาราที่ยอดนิยมในภูมิภาคจีนแผ่นดินใหญ่ ในเดือนพฤษภาคม หยางหยางได้ปล่อยซิงเกิลเดี่ยว Summer's Smooth Hair Dance (夏日顺发舞) นอกจากนี้ซิงเกิลนี้ยังติดท็อปชาร์ตอันดับยอดนิยมของประเทศจีน
ในปีเดียวกันนั้นหยางได้มีโอกาสแสดงผลงานละครเรื่อง เวยเวย เธอยิ้มโลกละลายซึ่งพอละครออกฉายไปทำได้รับกระแสความนิยมเพิ่มมากขึ้นทั้งในจีนและต่างประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นละครแนวยุคปัจจุบันที่มีคนดูมากที่สุดในประเทศจีน หลังจากการออกอากาศของละครเรื่อง เวยเวย เธอยิ้มโลกละลาย นั้นทำให้หยางประสบความสำเร็จและได้รับกระแสความนิยมเป็นอย่างมาก
ฟังก์ชันประสิทธิภาพการส่องสว่าง
ฟังก์ชันประสิทธิภาพการส่องสว่าง (luminous efficiency function) หรือ ฟังก์ชันการส่องสว่าง (luminous function) เป็นค่าตัวเลขที่แสดงระดับแสงที่ดวงตาของมนุษย์รับรู้ความสว่างของแสงแต่ละความยาวคลื่น
เมื่อสายตาปรับตัวให้เข้ากับที่สว่าง ถ้าให้ความเข้มที่รับรู้ได้ที่ความยาวคลื่นที่ดวงตามนุษย์ไวที่สุดเป็น 1 แล้วระดับความสว่างที่รับรู้ที่ความยาวคลื่นอื่น ๆ จะแสดงเป็นสัดส่วนของค่านั้น ซึ่งจะเป็นตัวเลขน้อยกว่า 1
ในกรณีทั่วไปถ้าไม่ได้เขียนโดยเจาะจง จะหมายถึงประสิทธิภาพการส่องสว่างที่มนุษย์รับรู้ในที่สว่าง
ความไวในการรับแสง
การที่มนุษย์รับรู้ความเข้มแตกต่างกันตามความยาวคลื่นของแสง หมายความว่าปริมาณแสงที่เป็นปริมาณทางกายภาพบริสุทธิ์ เช่น ปริมาณโฟตอนนั้นจะต่างจากความสว่างที่มนุษย์รับรู้โดยขึ้นกับความยาวคลื่น เช่น ในที่สว่างความสว่างที่ดวงตาสามารถรับรู้เมื่อได้รับแสงสีน้ำเงินความยาวคลื่น 450 nm 1,000 โฟตอนนั้น จะเท่ากับแสงสีเขียวความยาวคลื่น 555 nm 38 โฟตอน และในทำนองเดียวกัน ความสว่างที่ตารับรู้เมื่อได้รับแสงสีแดงความยาวคลื่น 700 nm 1,000 โฟตอน จะเท่ากับความสว่างของแสงที่ตารับรู้เมื่อได้รับแสงสีเขียวความยาวคลื่น 555 nm 4 โฟตอน
นอกจากนี้ จอตาของมนุษย์ยังมี เซลล์รับแสง สองประเภท ได้แก่ เซลล์รูปกรวย ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในสภาพแวดล้อมที่สว่าง และ เซลล์รูปแท่ง ซึ่งทำงานในสภาพแวดล้อมที่มืด
ระบบ UBV ของจอห์นสัน ซึ่งเป็นระบบโฟโตเมตริกที่ใช้สำหรับการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ ได้ระบุมาตรฐานฟิลเตอร์ V ที่มีลักษณะการส่งผ่านสเปกตรัมใกล้เคียงกับประสิทธิภาพการส่องสว่างสัมพัทธ์ของมนุษย์
ค่าประสิทธิภาพการส่องสว่างสูงสุด
ในที่สว่าง คนส่วนใหญ่มีความส่องสว่างสูงสุดที่ความยาวคลื่น 555 nm ดังนั้น ความส่องสว่างสูงสุดในที่สว่างจึงยึดมาตรฐานที่ความยาวคลื่น 555 nm ซึ่งมีค่าเป็น 683 ลูเมน/วัตต์
ป้อมปราการโก๋ลวา
ป้อมปราการโก๋ลวา (Thành Cổ Loa) เป็นป้อมปราการที่มีความสำคัญทางโบราณสถานในปัจจุบันทั้งอยู่บริเวณเขตดงอาน เมืองฮานอย ประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของใจกลางกรุงฮานอย ที่โก๋ลวามีการค้นพบซากโบราณต่างๆในยุคสำริด อันได้แก่ วัฒนธรรมฟุงเหวียนและวัฒนธรรมดงเซิน แม้ว่าภายหลังจะมีการจัดตั้งเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเอิวหลัก ในช่วง 3 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ป้อมโก๋ลวาได้มีการก่อสร้างบูรณะเพิ่มเติมได้เพิ่มขึ้นในช่วงราชวงศ์ต่อมา ป้อมโก๋ลวา ยังคงเป็นศูนย์กลางทางการเมืองที่สำคัญของชาวเวียตนามจนถึงศตวรรษที่ 10 ชื่อของป้อม คำว่า "โก๋ลวา" มาจาก คำศัพท์จีน-เวียดนาม คำว่า 古螺, ที่แปลว่า "เกลียวโบราณ", ซึ่งได้มีนักภาษาศาตร์เวียดนามอธิบายคำว่า "โก๋ลวา" ว่าอาจจะสันนิษฐานที่มาของป้อมปราการที่นำมาตั้งชื่อได้สะท้อนให้เห็นถึงโครงสร้างแบบหลายชั้นของกำแพงคูเมืองและคูน้ำ
ประวัติ
ตามที่ตำนานพื้นบ้านที่เล่าขาน, ถุก ฟ้านแม่ทัพเชื้อสายจีนได้ปราบกษัตริย์หุ่งองค์สุดท้ายของราชวงศ์ห่งบ่าง ในช่วง 257 ปีก่อนคริสต์ศักราช และได้ก่อตั้งอาณาจักรเอิวหลักขึ้น โดยได้เลือกบริเวณเมืองโก๋ลวาซึ่งมีขนาดค่อนข้างใหญ่เป็นที่ตั้งราชธานี เมืองหลวงโก๋ลวายังคงมีบทบาทสำคัญในบริเวณที่ราบลุ่มทางตอนเหนือของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง และจะต้องใช้แรงงานและทรัพยากรจำนวนมากเพื่อสร้างซึ่งอาน เซือง เวือง เล็งเห็นว่าเมืองโก๋ลวามีความเหมาะสมที่สุด
ตำนานหน้าไม้วิเศษ
กษัตริย์แห่งราชวงศ์ถุก พยายามขอเจ้าหญิงจากราชวงศ์ห่งบ่าง ซึ่งปกครองอาณาจักรวันลางแต่งงาน กษัตริย์ทุกข์ระทมเพราะเจ้าหญิงปฏิเสธ เขาจึงสาบานว่าจะทำลายล้างราชวงศ์ห่งบ่างให้ได้ แต่กลับเสียชีวิตไปก่อนโดยมิอาจได้ชำระแค้น จึงมอบภารกิจนี้ให้แก่ผู้สืบบัลลังก์ต่อไป นี่คือจุดกำเนิดของสงครามระหว่างอาณาจักรถุกกับอาณาจักรวันลาง ราชวงศ์ห่งบ่างมีชัยชนะติดต่อกันหลายปี แต่อำนาจและความสำเร็จทำให้บรรดาลูกหลานมั่นใจเกินไป เหล่าราชวงศ์ขาดความรอบคอบ ใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้านเฉยเมย ส่วนฝ่ายศัตรูคือ ถุก ฟ้าน ได้เริ่มฝึกทหารอย่างยาวนานและเลือกช่วงเวลาอันเหมาะสมเพื่อรุกรานอาณาจักรวันลางของราชวงศ์ห่งบ่าง กษัตริย์ถุก ฟ้าน รวมสองอาณาจักรคือ ถุกและวันลางเข้าด้วยกันได้ ขึงได้ตั้งชื่ออาณาจักรใหม่ว่าเอิว หลัก และเรียกตนเองว่า อาน เซือง เวือง พระองค์ได้สร้างนครหลวง และกำแพงแน่นหนาทางด้านเหนือเพื่อป้องกันอาณาจักรจากกองโจร แต่เมื่อสร้างกำแพงเสร็จมีพายุพัดกระหน่ำ ฝนตกไหลจนน้ำเชี่ยว ลมแรงพัดโหมจนกำแพงพังโนเสียงสนั่นหวั่นไหว กษัตริย์อาน เซือง เวือง ได้สร้างกำแพงขึ้นอีกสามครั้ง แต่ก็ถูกทำลายในทำนองเดียวกันทุกครั้ง ในที่สุดพระองค์ก็ได้เรียกบรรดาอำมาตย์เข้าเฝ้า อำมาตย์จึงแนะนำให้ อาจจะเป็นเพราะเทพไม่โปรดปราน และควรตั้งศาลถวายเครื่องเซ่นไหว้เพื่อขอคำแนะนำและความช่วยเหลือจากเทพเจ้า กษัตริย์ อาน เซือง เวือง จึงให้ตั้งศาลขึ้นริมฝั่งแม่น้ำนอกประตูเมืองตะวันออก มีการเซ่นสรวงโค กระบือ และสวดภาวนาหมอบกราบเพื่อขอพรจากเทพเจ้า ในวันขึ้นเจ็ดค่ำเดือนสาม มีภูตแปลงเป็นเต่าสีทองตัวโตมาปรากฏในฝันของกษัตริย์ เต่าได้บอกวิธีสร้างกำแพงที่เหมาะสมว่า "วิญญาณเป็นผู้พังกำแพงของท่าน ซึ่งเป็นวิญญาณที่ชอบหลอกพวกมนุษย์เพื่อแสดงพลังของตน" เมื่อ อาน เซือง เวือง ตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น พระองค์ได้จำสิ่งที่เต่าทองบอกได้หมด จึงปฏิบัติตามคำสอนทุกประการและได้สร้างกำแพงป้อมปราการใหญ่เป็นรูปหอยสังข์ ได้เรียกป้อมปราการนี้ว่า ป้อมโก๋ลวา หรือ "ป้อมหอยสังข์" และตั้งชื่อเมืองว่า เมืองโก๋ลวา หรือ นครหอยสังข์
อาน เซือง เวือง คือว่า กำแพงคงป้องกันสิ่งต่างๆในเมืองให้ปลอดภัยได้ แต่ก็ทราบดีว่าหากถูกศัตรูที่มีกำลังกล้าแข็งล้อมรอบก็คงไม่อาจป้องกันเมืองไว้ได้ตลอดไป เต่าสีทองทราบความกังวลของ อาน เซือง เวือง จึงปรากฏให้เห็นในความฝันอีกครั้ง "ความเจริญรุ่งเรืองหรือความเสื่อมสลายขึ้นอยู่กับเจตจำนงของสวรรค์ แต่สวรรค์จะช่วยผู้ที่เหมาะสม บัดนี้ท่านได้แสดงให้เห็นแล้วว่าไว้ใจข้ามาก ข้าจะทำของขวัญจากเล็บของข้ามอบให้ ท่านจงนำไปใช้เป็นหน้าไกของหน้าไม้ มันจะช่วยขับวิญญาณชั่วร้ายออกไปและปราบได้ทั้งกองทัพ แต่ท่านต้องไม่ลืมว่าความมั่นคงของอาณาจักรขึ้นอยู่กับความระมัดระวังของท่านเองด้วย เต่าดึงเล็บข้างหนึ่งออกมามอบให้ อาน เซือง เวือง แล้วกลับคืนลงสู่แม่น้ำ" อาน เซือง เวือง พอใจมากเมื่อตื่นมาพบเล็บวิเศษในมือ จึงสั่งให้ช่างอาวุธทำหน้าไม้ล้ำค่าซึ่งใช้เล็บวิเศษเป็นไกและกล่องผลึกงดงามไว้สำหรับบรรจุลูกศร อาน เซือง เวือง รำลึกถึงพระคุณของเต่าเสมอ พระองค์เชื่อมั่นว่าอาณาจักรของพระองค์จะมีสันติภาพและสงบเรียบร้อยเป็นเวลาหลายปี
ในเวลานั้นประเทศจีนอยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้ แห่งราชวงศ์ฉิน ซึ่งจิ๋นซีฮ่องเต้ได้ปราบปรามอาณาจักรรอบๆมาเป็นเมืองขึ้นได้ทั้งหมดและยกกองทัพมาถึงทะเลจีนใต้ ในปีเดียวกันกับที่ อาน เซือง เวือง เริ่มสร้างกำแพง จิ๋นซีฮ่องเต้ส่งไพร่พลและทัพม้าขนาดใหญ่ลงมาจากจีนตอนใต้พื่อรุกรานอาณาจักรเอิวหลัก แต่ก็พ่ายแพ้หลายต่อหลายครั้ง และในที่สุดก็ถูกทำลายด้วยธนูวิเศษก่อนที่จะยกทัพมาประชิดพระนครโก๋ลวา สามปีต่อมา จิ๋นซีฮ่องเต้ได้ส่งกองทหารห้าแสนนาย นำโดยนายพลเจี่ยวด่า ทำให้ภาคเหนือของอาณาจักรเอิวหลักตกอยู่ในมือของจีนอย่างง่ายดาย กองทหารจีนยกมาเป็นสามขบวนคือ พลม้า พลเท้า พลเรือ กองทัพนั้นยกมาพร้อมธงปลิวไสวในอากาศ เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว นายพลเจี่ยวด่าสั่งให้ยกทัพไปตั้งบนภูเขา ให้กองเรือเทียบรอในแม่น้ำ ปิดล้อมพระนครไว้  กษัตริย์อาน เซือง เวือง เฝ้าสังเกตการณ์อย่างสุขุมจากหน้าต่างของป้อมปราการ ขณะที่กองทหารทั้งสามขบวนหลั่งไหลเข้าล้อมพระนครโก๋ลวา พระองค์กลับปล่อยให้กองทัพจีนเข้ามาโดยไม่ยกทัพออกไปต้านและไม่สั่งให้เตรียมกำลังป้องกันพระนครแต่อย่างใด เมื่อทหารรายงานว่า ทหารจีนมากันมืดฟ้ามัวดิน พระองค์กลับกล่าวอย่างพอใจว่า "พวกเขาคงจะลืมหน้าไม้วิเศษของข้าแล้วกระมัง" แล้วพระองค์ก็เล่นหมากรุกต่อโดยไม่แยแส เมื่อข้าศึกมาประชิดประตูเมืองโก๋ลวา  อาน เซือง เวือง ยืนขึ้นไปหยิบหน้าไม้ แต่หลังจากยิงครั้งแรก ก็ยิงไม่ออก เมื่อยิงอีก ข้าศึกก็ยังคงหลั่งไหลเหมือนกระแสน้ำบ่าท่วมเข้ามา
อาน เซือง เวือง ตัดสินใจหลบหนี เขาแทบไม่มีเวลาเตรียมม้าจึงให้เจ้าหญิงหมิเจิวประทับนั่งซ้อนหลัง ทั้งสองควบม้าไปอย่างรวดเร็วสู่ทิศใต้ ทิ้งเมืองหลวงและอาณาจักรไว้เบื้องหลัง อาน เซือง เวือง ควบม้าผ่านทุ่งนาและหนองบึงหลายแห่ง เมื่อถึงทางแยก เจ้าหญิงหมีเจิว ได้โปรยขนห่านเพื่อให้จ่องถวีตามมาถูก ส่วนที่พพระราชวัง จ่องถวีพบว่ากษัตริย์กับเจ้าหญิงหลบหนีไปแล้วจึงออกติดตามทันที และได้ตามรอยขนห่านที่เจ้าหญิงโปรยไว้เป็นเครื่องนำทาง  ม้าของอาน เซือง เวือง วิ่งต่อไปเรื่อยๆพาทั้งสองไกลไปจนถึงทะเลกว้างใหญ่ ที่นั่นไม่มีเรือแม้แต่ลำเดียวและไม่มีวิธีอื่นที่จะข้ามน้ำได้ อาน เซือง เวืองแหงนหน้าขึ้นท้องฟ้าและร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง  ทันใดนั้นเต่าสีทองก็โผล่หัวขึ้นมาจากใต้ทะเลสีครามแล้วร้องขึ้นด้วยเสียงอันทางพลังว่า "จงระวังศัตรูทรยศที่นั่งอยู่หลังพระองค์"  อาน เซือง เวืองหันไปจับจ้องเจ้าหญิง หมิเจิว  เจ้าหญิง หมิเจิวตัวสั่นเทิ้มน้ำตาไหลพราก อาน เซือง เวืองจึงชักดาบออกมาตัดศีรษะของเจ้าหญิงทันที  อาน เซือง เวืองหวาดกลัวและละอายในการกระทำของพระองค์ จึงกระโดดลงทะเลตามเต่าสีทองหายไป เมื่อจ่องถวีตามมาถึงพบร่างของเจ้าหญิงหมิเจิว จึงร้องไห้เสียใจเป็นอันมากและนำร่างของเจ้าหญิงกลับไปยังพระนครเพื่อทำพิธีฝัง
ในเวลาต่อมา จ้าวตัว หรือ (เจี่ยวด่า ในภาษาเวียดนาม) หนึ่งในแม่ทัพของราชวงศ์ฉิน ได้ถือโอกาสในช่วงราชวงศ์ฉินล่มสลายและสร้างอาณาจักรอิสระของตนขึ้นบริเวณตอนเหนือของเอิวหลักมีนามว่า น่านเย่ว์
ความสำคัญทางด้านโบราณคดี
ป้อมปราการด้านนอกประกอบด้วยขอบกั้น 8 กิโลเมตรและเรียงรายไปด้วยป้อมยาม กำแพงยังสูงถึง 12 เมตรและมีความกว้าง 25 เมตรที่วัดจากฐาน นอกจากนี้บางส่วนของกำแพงด้านในถูกตัดผ่านเพื่อนำไปวิเคราะห์เพื่อจุดประสงค์ในการสืบสวนทางโบราณคดี ซึ่งเป็นทำให้สามารถนับย้อนไปในช่วง 400-350 ปีก่อนคริสตกาล และมีข้อเสนอแนะว่ากำแพงนี้ถูกสร้างขึ้นโดยชาวท้องถิ่นและสังคมชนเผ่าพื้นเมืองก่อนที่จะดินแดนอาณาจักรบริเวณเวียดนามจะตกอยู่ภายใต้การล่าอาณานิคมของราชวงศ์ฮั่นจากจีน
วัดทุ่งสีหลง
วัดทุ่งสีหลง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลลำเหย อำเภอดอนตูม จังหวัดนครปฐม พื้นที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 85 ตารางวาเศษ 2/10 ตามหนังสือ น.ส.4 จ. เลขที่ 8991 วัดจัดประโยชน์แก่ผู้มาแสวงบุญ และเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดทุ่งสีหลง เพื่อเป็นที่ศึกษา วัดได้แบ่งเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดทุ่งสีหลง จำนวน 6 ไร่ 2 งาน ที่ธรณีสงฆ์ของวัดโฉนดเลขที่ 347 จำนวนที่ดิน 3 งาน 23 ตารางวา วัดไม่ได้จัดประโยชน์ที่ดินโฉนดเลขที่ 347 จำนวนที่ดิน 9 ไร่ 3 งาน 62 ตารางวา วัดเป็นจัดประโยชน์เพื่อให้เช่าที่ดินทำการเกษตร
วัดทุ่งสีหลง เดิมชื่อว่า วัดทุ่งตาสีหลง แต่เดิมบริเวณนี้เป็นทุ่งนากับป่าไม้ มีชายแก่คนหนึ่งชื่อตาสี ได้มาต่อนกในทุ่งจนพลบค่ำ แต่หลงทางกลับบ้านไม่ได้ ทุ่งนี้จึงได้ชื่อว่า ทุ่งตาสีหลง ต่อมาพูดสั้นลงเหลือ ทุ่งสีหลง ต่อมาได้นำชื่อนี้มาตั้งชื่อวัด วัดทุ่งสีหลงสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2460 มีพระอธิการ (ติ่ง) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก ได้เริ่มพัฒนาวัดขึ้นมา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2466 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2485 ปัจจุบันพระครูปฐมปัญญาภรณ์ (ปัญญา ป.ธ.6) เป็นเจ้าอาวาส
ถุงพองลมกันกระแทก
ถุงพองลมกันกระแทก หรือเบาะลมกันกระแทก (inflatable air cushion) คือบรรจุภัณฑ์ที่พองตัวได้ ทำจากเส้นใยหรือแผ่นฟิล์มพลาสติก ใช้เพื่อกันกระแทก เมื่อเป่าลมแล้วมีลักษณะช่องเก็บอากาศเป็นลอนซึ่งแตกต่างจากแผ่นพลาสติกกันกระแทกที่เป็นเม็ดฟองอากาศ ถุงพองลมกันกระแทกมีวาล์วทางเดียวเพื่อให้กระเปาะอากาศพองตัวเมื่อต้องการใช้งาน บางครั้งสามารถปล่อยลมออกให้ยวบตัวแบนราบได้และนำกลับมาใช้ได้อีก
ประวัติ
โครงสร้างแบบต่าง ๆ ของบรรจุภัณฑ์พองลมได้รับการออกแบบและพัฒนาในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 ต่อมาในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 มีการจดสิทธิบัตรระบบการพองลมเป็นจำนวนมาก ก่อนปีค.ศ. 2000 ถุงพองลมกันกระแทกส่วนใหญ่ใช้วาล์วทางเดียว (check valve) อันเดียว อ้างอิงตามที่อธิบายไว้ใน สิทธิบัตร US 5445274
อย่างไรก็ตามการมีกระเปาะอากาศหรือช่องเก็บลมเพียงช่องเดียวมีความเสี่ยงของการรั่วของอากาศ ซึ่งหากส่วนหนึ่งของถุงพองลมเดี่ยวถูกเจาะ บรรจุภัณฑ์นี้จะยุบตัวลงอย่างสมบูรณ์ ในปีพ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) มีการประดิษฐ์ ฟิล์มวาล์วอากาศทางเดียวอิสระแบบต่อเนื่อง หลายประเภทมาใช้ (เป็น วาล์วทางเดียวที่มีลิ้นวาล์วเป็นแผ่นฟิล์ม 2 อันประกบกันทำหน้าที่เปิดปิดให้อากาศไหลออกทางเดียว และเป็นวาล์วกั้นระหว่างกระเปาะอากาศแต่ละใบ) เช่น สิทธิบัตร US 6913803 ชื่อ "วาล์วทางเดียวสำหรับบรรจุภัณฑ์พองลม" โดย 3เอ็ม สิทธิบัตรเหล่านี้บรรจุฟิล์มวาล์วอากาศทางเดียวลงในแต่ละกระเปาะอากาศ ซึ่งสามารถผลิตแบบเป็นม้วนได้อย่างต่อเนื่องและเป็นอิสระแยกจากกันได้ตามขนาดการใช้งาน และหากกระเปาะอากาศหนึ่งถูกเจาะกระเปาะอากาศอื่น ๆ จะยังคงพองอยู่
ลักษณะ
ถุงพองลมทำจากฟิล์มโพลิเอทิลีน (PE) สองแผ่นประกบกัน ยึดติดกันด้วยการกดอัดด้วยความร้อน ก่อนการใช้งานมีลักษณะเป็นม้วนแบบแผ่นพลาสติกหรือถุงพลาสติกบรรจุภัณฑ์ทั่วไป แต่เมื่อใช้งานโดยการเตรียมวัสดุจากม้วนตามความยาวที่ต้องการลงในเครื่องเป่าพองตัวขึ้นรูป เป็นทั้งแบบแผ่นลมกันกระแทก และถุงกันกระแทก
โชโงะ ซากาตะ
โชโงะ ซากาตะ (, 23 มกราคม 1998 –) เป็นนักพากย์ชาย ชาวญี่ปุ่น เกิดในจังหวัดคุมาโมโตะ อยู่สังกัดอาโอนิโปรดักชัน
แฮลลี เบลีย์
แฮลลี ลินน์ เบลีย์ (Halle Lynn Bailey; เกิด 27 มีนาคม ค.ศ. 2000) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง และนักแสดงชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากการเป็นส่วนหนึ่งของวงดนตรีคู่ โคลอีเอกซ์แฮลลี ร่วมกับโคลอี เบลีย์ พี่สาวของเธอ ซึ่งวงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมีห้าครั้ง
ชีวิตช่วงแรก
แฮลลี ลินน์ เบลีย์ เกิดวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2000 เติบโตในเมเบิลตัน รัฐจอร์เจีย ร่วมกับพี่น้องของเธออย่าง โคลอี เบลีย์ และแบรนสัน (เกิดวันที่ 3 ตุลาคม 2005) ต่อมาครอบครัวได้ย้ายมาอยู่ลอสแอนเจลิสช่วงกลางปี 2012  เธอและพี่สาวเริ่มเขียนเพลงด้วยตนเองตั้งแต่อายุ 8-10 ปี รวมถึงหัดเล่นเครื่องดนตรีผ่านวิดีโอการสอนบนยูทูบ โดยดั๊ก เบลีย์ ผู้เป็นบิดา "สอนให้พวกเธอทำทุกอย่างด้วยตนเอง" ตั้งแต่ยังเด็ก
ชีวิตส่วนตัว
งานอดิเรกของเบลีย์ได้แก่ ว่ายน้ำ วิ่ง และปั่นจักรยาน รวมถึงการทำต่างหูและสร้อยคอที่ประดับด้วยลูกปัด ซึ่งเธอนำมาขายบนเอ็ตซีในเดือนเมษายน 2021 จากนั้นในเดือนพฤษภาคม เธอได้รับเลี้ยงแมวชื่อ โพไซดอน เบลีย์อาศัยอยู่ในนอร์ทฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส ร่วมกับพี่สาวของเธอ ในเดือนธันวาคม 2021 เธอเริ่มคบหากับดีดีจี แร็ปเปอร์และยูทูบเบอร์ชาวอเมริกัน
วิทยาการระบาด
งานของนักวิทยาการระบาดที่เกี่ยวข้องกับโรคติดต่อและโรคไม่ติดต่อ มีขอบเขตตั้งแต่การสืบค้นการระบาดของโรค (outbreak investigation) ไปจนถึงการออกแบบการศึกษา การเก็บข้อมูล และการวิเคราะห์ รวมทั้งการพัฒนาแบบจำลองทางสถิติเพื่อทดสอบสมมติฐานและการเตรียมผลการวิจัยเพื่อเสนอผลการวิจัย นักวิทยาการระบาดอาจอาศัยระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์หลายอย่างเช่นชีววิทยาในการทำความเข้าใจการดำเนินโรค และระเบียบวิธีทางสังคมศาสตร๋ เช่นสังคมศาสตร์และปรัชญาเพื่อช่วยในการทำความเข้าใจปัจจัยเสี่ยงใกล้เคียงและไกล
นิรุกติศาสตร์
วิทยาการระบาดมาจากภาษาอังกฤษว่า "Epidemiology" ซึ่งแปลตามตัวแปลว่า การศึกษาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดบนประชากร มาจากรากศัพท์ภาษากรีกว่า epi = บน, ระหว่าง; demos = ประชาชน, เขต; logos = การศึกษา, คำ, การบรรยาย ซึ่งบอกเป็นนัยว่าเป็นการประยุกต์เฉพาะกับประชากรมนุษย์ แต่วิชานี้สามารถใช้ในการศึกษาในประชากรสัตว์ (เรียกว่า วิทยาการระบาดทางสัตวแพทย์ (veterinary epidemiology หรือ epizoology)) และยังประยุกต์ใช้ในการศึกษาประชากรพืช (เรียกว่า วิทยาการระบาดทางพฤกษศาสตร์ (botanical epidemiology))
ประวัติ
ในบางครั้งอาจกล่าวได้ว่าแพทย์ชาวกรีกนาม ฮิปโปเครติส (Hippocrates) เป็นบิดาของวิชาวิทยาการระบาด เขาเป็นคนแรกที่พิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างการเกิดโรคและอิทธิพลของสิ่งแวดล้อม เขาเป็นคนแรกที่คิดคำว่า โรคเฉพาะถิ่น (endemic) สำหรับโรคที่โดยทั่วไปแล้วพบได้ในบางที่แต่ไม่พบในถิ่นอื่นๆ และ โรคระบาด (epidemic) สำหรับโรคที่เกิดขึ้นอย่างมากในช่วงเวลาหนึ่งแต่ไม่พบในเวลาทั่วไป
ทฤษฎีแรกๆ ทฤษฎีหนึ่งที่กล่าวถึงกำเนิดของโรค คือเชื่อว่าเกิดจากความผิดพลาดของความสุขหรือความสบายของมนุษย์ ข้อความข้างต้นนี้กล่าวโดยนักปรัชญา เช่น เพลโต และรุสโซ และโดยนักวิพากษ์วิจารณ์สังคมอย่าง โจนาธาน สวิฟท์ (Jonathan Swift)
ในยุคกลางของโลกอิสลาม แพทย์ได้ค้นพบการแพร่กระจายของโรคติดต่อ แพทย์ชาวเปอร์เซียชื่อว่า อวิเซนนา (Avicenna) ผู้ซึ่งนับเป็น "บิดาของการแพทย์แผนใหม่" กล่าวถึงในหนังสือ The Canon of Medicine (ราวทศวรรษที่ 1020) ว่าได้พบการติดต่อกันได้ของวัณโรคและโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และการกระจายของโรคผ่านทางน้ำและดิน อวิเซนนายังกล่าวด้วยว่าสารคัดหลั่งจากร่างกายนั้นปนเปื้อนด้วยเชื้อที่เขาเรียกว่า foul foreign earthly bodies ที่จะก่อให้เกิดการติดเชื้อ เขาได้เสนอวิธีการกักกัน (quarantine) เพื่อจำกัดการแพร่โรคติดต่อ และเขายังใช้วิธีการวิเคราะห์ปัจจัยเสี่ยง และเสนอแนวคิดของกลุ่มอาการในการวินิจฉัยโรคเฉพาะ
ในระหว่างกาฬโรคระบาดในยุโรป เมื่อกาฬโรคระบาดมาจนถึงอัล-อันดาลัส (Al Andalus) ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 อิบน์ คะติมะ (Ibn Khatima) ได้ตั้งสมมติฐานว่าโรคติดต่อน่าจะเกิดจากสารเล็กๆ ซึ่งเข้าสู่ร่างกายมนุษย์และทำให้เกิดโรค แพทย์ชาวอันดาลัส-อาหรับอีกคนหนึ่งชื่อว่า อิบน์ อัล-คะติบ (ค.ศ. 1313-ค.ศ. 1374) ได้เขียนบทความชื่อว่า On the Plague ซึ่งมีเนื้อความอธิบายวิธีที่โรคติดต่อสามารถติดต่อระหว่างคนผ่านการสัมผัส และ "ผ่านทางเสื้อผ้า, ภาชนะ, และต่างหู"
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 แพทย์ที่มีชื่อเสียงชาวฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี ชื่อว่า จีโรลาโม ฟราคัสโตโร (Girolamo Fracastoro) เป็นคนแรกที่เสนอทฤษฎีกล่าวว่าอนุภาคขนาดเล็กที่มองไม่เห็นซึ่งก่อให้เกิดโรคนั้นเป็นอนุภาคที่มีชีวิต อนุภาคเหล่านี้เชื่อว่าสามารถกระจายได้ในอากาศ แบ่งตัวเพิ่ม และถูกทำลายได้ด้วยไฟ ข้อความดังกล่าวเป็นการปฏิเสธทฤษฎีของกาเลนที่กล่าวว่าคนเราเจ็บป่วยเพราะมีแก๊สพิษอยู่ในร่างกาย ใน ค.ศ. 1543 เขาได้แต่งตำรา De contagione et contagiosis morbis ซึ่งเป็นครั้งแรกที่รณรงค์การรักษาสุขอนามัยส่วนบุคคลและสิ่งแวดล้อมเพื่อป้องกันโรค การพัฒนากล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูงของ อันโทนี ฟาน ลิวเวนเฮิค (Antonie van Leeuwenhoek) ในปี ค.ศ. 1675 ช่วยสนับสนุนหลักฐานของอนุภาคเล็กๆ ที่มีชีวิตกับทฤษฎีเชื้อก่อโรค (germ theory of disease)
จอห์น กรอนท์ (John Graunt) คนขายเสื้อผ้าและนักวิทยาศาสตร์สมัครเล่นได้ตีพิมพ์บทความ Natural and Political Observations ... upon the Bills of Mortality (การสังเกตเชิงธรรมชาติและเชิงการเมือง ... ต่อร่างกฎหมายการเสียชีวิต) ในปี ค.ศ. 1662 ซึ่งเขาได้วิเคราะห์จำนวนการเสียชีวิตในลอนดอนก่อนการเกิดกาฬโรคระบาดในลอนดอน เพื่อแสดงเป็นตารางชีพ (life tables) ซึ่งนับเป็นตารางแรกๆ ของโลก และได้รายงานแนวโน้มเวลาของโรคหลายโรคทั้งเก่าและใหม่ เขายังได้แสดงหลักฐานทางสถิติสำหรับทฤษฎีต่างๆ เกี่ยวกับโรค และปฏิเสธแนวความคิดต่างๆ เกี่ยวกับการกระจายของโรค
จอห์น สโนว์ (John Snow) แพทย์ชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงจากการควบคุมการระบาดของอหิวาตกโรคในเขตโซโฮของลอนดอนใน ค.ศ. 1854 ได้ระบุสาเหตุของการเกิดการระบาดของโรคว่ามาจากเครื่องสูบน้ำสาธารณะบนถนนบรอด (Broad Street) และได้จัดการป้องกันการระบาดจนหมดไป เหตุการณ์ดังกล่าวถือกันว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญในประวัติการสาธารณสุข และถือเป็นการถือกำเนิดของศาสตร์ของวิทยาการระบาด
ผู้บุกเบิกทางวิทยาการระบาดคนสำคัญคนหนึ่งคือ พี. เอ. ชไลส์เนอร์ (P. A. Schleisner) แพทย์ชาวเดนมาร์ก ซึ่งทำงานเกี่ยวกับการป้องกันการระบาดของบาดทะยักในเด็กแรกเกิด (tetanus neonatorum) บนเกาะเวสท์แมนนา (Vestmanna Islands) ประเทศไอซ์แลนด์ในปี ค.ศ. 1849 และยังมีแพทย์ชาวฮังการีชื่อว่า อิกนาซ เซมเมลไวส์ (Ignaz Semmelweis) ซึ่งลดจำนวนการตายของทารกในโรงพยาบาลเวียนนาในปี ค.ศ. 1847 โดยการเริ่มทำกระบวนการฆ่าเชื้อ การค้นพบของเขาได้ถูกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1850 แต่งานของเขาก็ถูกละเลยในเวลาต่อมา เพราะไม่มีการใช้กระบวนการฆ่าเชื้ออย่างแพร่หลายจนกระทั่งศัลยแพทย์ชาวอังกฤษ โจเซฟ ลิสเตอร์ (Joseph Lister) ค้นพบสารระงับเชื้อในปี ค.ศ. 1865 ซึ่งต่อยอดมาจากการศึกษาของหลุยส์ ปาสเตอร์
ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ได้มีการนำกระบวนการทางคณิตศาสตร์เข้ามาใช้ในวิชาวิทยาการระบาดโดยโรนัลด์ รอสส์ (Ronald Ross), แอนเดอร์สัน เกรย์ แม็คเคนดริค (Anderson Gray McKendrick) และคนอื่นๆ
การค้นพบที่ยิ่งใหญ่อีกครั้งหนึ่งเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1954 เป็นการตีพิมพ์การศึกษาของแพทย์ชาวอังกฤษ โดยริชาร์ด ดอลล์ (Richard Doll) และออสติน แบรดฟอร์ด ฮิลล์ (Austin Bradford Hill) ซึ่งค้นพบความสัมพันธ์กันอย่างยิ่งของการสูบบุหรี่และการเกิดมะเร็งปอด
วิธีปฏิบัติทางวิทยาการระบาด
นักวิทยาการระบาดทำงานเกี่ยวข้องกับการออกแบบการศึกษาทั้งจากการเฝ้าสังเกตไปจนถึงการทดลอง ซึ่งแบ่งออกเป็นการศึกษาวิทยาการระบาดเชิงพรรณนา, วิทยาการระบาดเชิงวิเคราะห์ (จุดประสงค์เพื่อพิจารณาความสัมพันธ์ของปัจจัยที่ศึกษาแล้วหรือจากสมมติฐาน), และวิทยาการระบาดเชิงทดลอง (ซึ่งเทียบเท่ากับการทดลองในเชิงคลินิก หรือการทดลองรักษาหรือปัจจัยแทรกแซงในชุมชน) การศึกษาทางวิทยาการระบาดมีจุดประสงค์เพื่อแสดงความสัมพันธ์ระหว่างการสัมผัสปัจจัยเสี่ยง เช่น การดื่มสุราและสูบบุหรี่, เชื้อโรค, ความเครียด, หรือสารเคมี กับการป่วยหรือการตายโดยปราศจากอคติ การระบุความสัมพันธ์อย่างเป็นเหตุและผลกันระหว่างการสัมผัสปัจจัยเสี่ยงและผลลัพธ์เป็นแง่มุมสำคัญของวิชาวิทยาการระบาด
การอนุมานเกี่ยวกับสาเหตุ
แม้ว่าวิชาวิทยาการระบาดในบางครั้งจะเป็นเหมือนกลุ่มของเครื่องมือทางสถิติเพื่อช่วยในการหาความสัมพันธ์ของปัจจัยเสี่ยงและผลลัพธ์ทางสุขภาพ แต่การจะทำความเข้าใจให้ลึกลงไปในศาสตร์แขนงนี้คือการค้นหาความสัมพันธ์เกี่ยวกับสาเหตุ (causal relationships)
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำนายอย่างถูกต้องแม่นยำว่าระบบทางกายภาพที่ง่ายที่สุดจะแสดงอย่างไรในอนาคตข้างหน้า เช่นกันกับสาขาวิชาที่ซับซ้อนอย่างวิทยาการระบาด ซึ่งต้องอาศัยชีววิทยา, สังคมศาสตร์, คณิตศาสตร์, สถิติศาสตร์, มานุษยวิทยา, จิตวิทยา และนโยบาย จึงมีคำกล่าวโดยทั่วไปในงานเขียนเชิงวิทยาการระบาดว่า "ความสัมพันธ์กันไม่ได้บอกเป็นนัยถึงความเป็นเหตุผลกัน" สำหรับนักวิทยาการระบาดจะใช้ศัพท์ว่า การอนุมาน (inference) นักวิทยาการระบาดจะรวบรวมข้อมูลและทฤษฎีต่างๆ เกี่ยวกับชีวเวชศาสตร์และจิตสังคมในวิธีทำซ้ำเพื่อสร้างหรือขยายความทฤษฎี, เพื่อทดสอบสมมติฐาน, และเพื่อการศึกษา เพื่อยืนยันว่าความสัมพันธ์ใดที่เป็นเหตุเป็นผล และเป็นเหตุเป็นผลกันอย่างไร นักวิทยาการระบาด รอธแมนและกรีนแลนด์ (Rothman and Greenland) ได้ให้ความสำคัญว่า ความเข้าใจที่ว่า "1 สาเหตุ - 1 ผล" นั้นเป็นความเข้าใจที่ผิด ผลลัพธ์ส่วนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นการป่วยหรือการตายนั้นมีสาเหตุมาจากสาเหตุย่อยๆ หลายอย่างประกอบกันเป็นห่วงโซ่หรือโครงข่าย <!--
Bradford-Hill criteria
In 1965 Austin Bradford Hill detailed criteria for assessing evidence of causation. These guidelines are sometimes referred to as the Bradford-Hill criteria, but this makes it seem like it is some sort of checklist. For example, Phillips and Goodman (2004) note that they are often taught or referenced as a checklist for assessing causality, despite this not being Hill's intention. Hill himself said "None of my nine viewpoints can bring indisputable evidence for or against the cause-and-effect hypothesis and none can be required sine qua non".
Legal interpretation
Epidemiological studies can only go to prove that an agent could have caused, but not that it did cause, an effect in any particular case:
"'Epidemiology is concerned with the incidence of disease in populations and does not address the question of the cause of an individual’s disease. This question, sometimes referred to as specific causation, is beyond the domain of the science of epidemiology. Epidemiology has its limits at the point where an inference is made that the relationship between an agent and a disease is causal (general causation) and where the magnitude of excess risk attributed to the agent has been determined; that is, epidemiology addresses whether an agent can cause a disease, not whether an agent did cause a specific plaintiff’s disease.'"
In United States law, epidemiology alone cannot prove that a causal association does not exist in general. Conversely, it can be (and is in some circumstances) taken by US courts, in an individual case, to justify an inference that a causal association does exist, based upon a balance of probability.
Advocacy
As a public health discipline, epidemiologic evidence is often used to advocate both personal measures like diet change and corporate measures like removal of junk food advertising, with study findings disseminated to the general public in order to help people to make informed decisions about their health. Often the uncertainties about these findings are not communicated well; news articles often prominently report the latest result of one study with little mention of its limitations, caveats, or context. Epidemiological tools have proved effective in establishing major causes of diseases like cholera and lung cancer but have had problems with more subtle health issues, and several recent epidemiological results on medical treatments (for example, on the effects of hormone replacement therapy) have been refuted by later randomized controlled trials.
Population-based health management
Epidemiological practice and the results of epidemiological analysis make a significant contribution to emerging population-based health management frameworks.
Population-based health management encompasses the ability to:
Modern population-based health management is complex, requiring a multiple set of skills (medical, political, technological, mathematical etc.) of which epidemiological practice and analysis is a core component, that is unified with management science to provide efficient and effective health care and health guidance to a population. This task requires the forward looking ability of modern risk management approaches that transform health risk factors, incidence, prevalence and mortality statistics (derived from epidemiological analysis) into management metrics that not only guide how a health system responds to current population health issues, but also how a health system can be managed to better respond to future potential population health issues.
Examples of organizations that use population-based health management that leverage the work and results of epidemiological practice include Canadian Strategy for Cancer Control, Health Canada Tobacco Control Programs, Rick Hansen Foundation, Canadian Tobacco Control Research Initiative.
Each of these organizations use a population-based health management framework called Life at Risk that combines epidemiological quantitative analysis with demographics, health agency operational research and economics to perform:
Case series
Case-series describe the experience of a single patient or a group of patients with a similar diagnosis. They are purely descriptive and cannot be used to make inferences about the general population of patients with that disease. These types of studies, in which an astute clinician identifies an unusual feature of a disease or a patient's history, may lead to formulation of a new hypothesis. Using the data from the series, analytic studies could be done to investigate possible causal factors. These can include case control studies or prospective studies. A case control study would involve matching comparable controls without the disease to the cases in the series. A prospective study would involve following the case series over time to evaluate the disease’s natural history.
Case control studies
Case control studies select subjects based on their disease status. The study population is comprised of individuals that are disease positive. The control group should come from the same population that gave rise to the cases. The case control study looks back through time at potential exposures both populations (cases and controls) may have encountered. A 2x2 table is constructed, displaying exposed cases (A), the exposed controls (B) , unexposed cases (C) and the unexposed controls (D). The statistic generated to measure association is the odds ratio (OR), which is the ratio of the odds of exposure in the cases (A/C) to the odds of exposure in the controls (B/D). This is equal to (A*D)/(B*C).
If the OR is clearly greater than 1, then the conclusion is "those with the disease are more likely to have been exposed," whereas if it is close to 1 then the exposure and disease are not likely associated. If the OR is far less than one, then this suggests that the exposure is a protective factor in the causation of the disease.
Case control studies are usually faster and more cost effective than cohort studies, but are sensitive to bias (such as recall bias and selection bias). The main challenge is to identify the appropriate control group; the distribution of exposure among the control group should be representative of the distribution in the population that gave rise to the cases. This can be achieved by drawing a random sample from the original population at risk. This has as a consequence that the control group can contain people with the disease under study when the disease has a high attack rate in a population.
Cohort studies
Cohort studies select subjects based on their exposure status. The study subjects should be at risk of the outcome under investigation at the beginning of the cohort study; this usually means that they should be disease free when the cohort study starts. The cohort is followed through time to assess their later outcome status. An example of a cohort study would be the investigation of a cohort of smokers and non-smokers over time to estimate the incidence of lung cancer. The same 2x2 table is constructed as with the case control study. However, the point estimate generated is the Relative Risk (RR) [What is Relative Risk? How is it measured? How can values be interpreted? Link to statistical analysis? Explanation needed], which is the incidence of disease in the exposed group (A/A+B) over the incidence in the unexposed (C/C+D).
Random error
Random error is the result of fluctuations around a true value because of sampling variability. Random error is just that: random. It can occur during data collection, coding, transfer, or analysis. Examples of random error include: poorly worded questions, a misunderstanding in interpreting an individual answer from a particular respondent, or a typographical error during coding. Random error affects measurement in a transient, inconsistent manner and it is impossible to correct for random error.
There is random error in all sampling procedures. This is called sampling error.
There are two basic ways to reduce random error in an epidemiological study. The first is to increase the sample size of the study. In other words, add more subjects to your study. The second is to reduce the variability in measurement in the study. This might be accomplished by using a more accurate measuring device or by increasing the number of measurements.
Note, that if sample size or number of measurements are increased, or a more precise measuring tool is purchased, the costs of the study are usually increased. There is usually an uneasy balance between the need for adequate precision and the practical issue of study cost.
Systematic error
A systematic error or bias occurs when there is a difference between the true value (in the population) and the observed value (in the study) from any cause other than sampling variability. An example of systematic error is if, unbeknown to you, the pulse oximeter you are using is set incorrectly and adds two points to the true value each time a measurement is taken. Because the error happens in every instance, it is systematic. Conclusions you draw based on that data will still be incorrect. But the error can be reproduced in the future (eg, by using the same mis-set instrument).
A mistake in coding that affects *all* responses for that particular question is another example of a systematic error.
The validity of a study is dependent on the degree of systematic error. Validity is usually separated into two components:
Selection bias
Selection bias is one of three types of bias that threatens the internal validity of a study. Selection bias is an inaccurate measure of effect which results from a systematic difference in the relation between exposure and disease between those who are in the study and those who should be in the study.
Selection bias can produce either an overestimation or underestimation of the effect measure. It can also produce an effect when none actually exists.
An example of selection bias is volunteer bias. Volunteers may not be representative of the true population. They may exhibit exposures or outcomes which may differ from nonvolunteers (eg volunteers tend to be healthier or they may seek out the study because they already have a problem with the disease being studied and want free treatment).
Another type of selection bias is caused by non-respondents. For example, women who have been subjected to politically motivated sexual assault may be more fearful of participating in a survey measuring incidents of mass rape than non-victims, leading researchers to underestimate the number of rapes.
To reduce selection bias, you should develop explicit (objective) definitions of exposure and/or disease. You should strive for high participation rates. Have a large sample size and randomly select the respondents so that you have a better chance of truly representing the population.
Journals
A ranked list of journals:
See also
-->
วัดพระอมรพิสัย
วัดพระอมรพิสัย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนราภิรมย์ อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีเนื้อที่ตั้งวัด 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา
จากคำบอกเล่าของชาวบ้านในตำบลแถบนี้ว่า ในอดีตนั้นอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมากจนถึงเกือบจะเป็นวัดร้าง แต่ได้เริ่มมีการก่อสร้างอุโบสถเป็นครั้งแรกและมีงานปิดทองฝังลูกนิมิต เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2475 และเมื่อแต่ก่อนนี้คลองวัดพระอมรพิสัย มีเรือยนต์ขนาดใหญ่วิ่งผ่านไปม ต่อมาคลองได้ตื้นเขิน เรือก็ไม่สามารถวิ่งผ่านไปมาได้ คงมีแต่เรือเล็ก ๆ ประเภทเรือหาปลา วัดพระอมรพิสัยได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2457 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2477
อุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อเมตตามหาลาภประชาบูชิต เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ หน้าตักกว้าง 80 นิ้ว เนื้อทองเหลือง และพระอัครสาวก พระสารีบุตร พระมหาโคคัลลานะ
การยอมรับ
การยอมรับ (Acceptance) ในจิตวิทยามนุษย์คือความยินยอมของบุคคลหนึ่งต่อความเป็นจริงของสถานการณ์หนึ่ง การยอมรับกระบวนการหรือเงื่อนไข (ที่มักจะเป็นของสถานการณ์ที่น่าอึดอัดหรือเป็นด้านลบ) โดยไม่มีความพยายามที่จะเปลี่ยนหรือคัดค้าน มีความหมายคล้ายกับ การยอมรับโดยปริยายที่ทำให้เสียสิทธิ (acquiescence) ในวิชานิติศาสตร์
นิยาม
คำว่า การยอมรับ มีความหมายที่หลากหลาย เมื่อบุคคลใดแสดงถึงความยินยอมต่อข้อเสนอที่เขาได้รับ นี่คือ "การยอมรับ" ข้อเสนอเหล่านั้น ซึ่งเรียกว่าความตกลง (agreement) ด้วย เช่นถ้าบุคคลหนึ่งให้ของขวัญแก่อีกคนหนึ่ง คนที่ได้รับของขวัญได้กระทำการยอมรับแล้ว อีกนิยามหนึ่งมีความเกี่ยวข้องกับกับความชอบ (favor) การสนับสนุน (endorsement) การต้อนรับและความเป็นส่วนหนึ่ง (welcome and belonging) ซึ่งเป็นด้านบวก ตัวอย่างเช่น บุคคลหนึ่งสามารถชอบและยอมรับคนอีกคนหนึ่งเพียงเพราะเขาเห็นชอบคน ๆ นั้น อีกความหมายหนึ่งของการยอมรับคือการเชื่อหรือยินยอม ความหมายนี้ทับซ้อนกับคำว่า ขันติธรรม (toleration) แต่การยอมรับกับขันติธรรมไม่ได้มีความหมายเดียวกัน
พูดอย่างง่ายว่า การยอมรับคือการปล่อยให้ประสบการณ์ส่วนตัวซึ่งไม่เป็นที่ต้องการ (ความคิด ความรู้สึก และความต้องการ) ให้ผ่านไปและผ่านมาโดยไม่ไปฝืนมัน
ชนิด
ก่อนที่จะแบ่งออกเป็นชนิด เราต้องเข้าใจก่อนว่าการยอมรับคือการถือว่าเหตุการณ์จริงใด ๆ ก็ตามซึ่งเป็นผลลัพธ์มาจากเหตุการณ์ก่อน ๆ รวมทั้งหมดทั้งมวลเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แนวความคิดของการยอมรับโดยปกติรวมถึงการเห็นชอบ การใช้คำนี้ในบริบทของจิตวิทยา-เจตภาพ (spirituality) หมายถึงการมีกรอบความคิดที่ไม่พิพากษ์ (non-judgemental mindset) การยอมรับตรงข้ามกับคำว่าการต่อต้าน (resistance) ซึ่งเป็นคำที่มีนัยยะทางการเมืองและจิตวิเคราะห์ที่แรงและนำมาใช้กับบริบทส่วนใหญ่ไม่ได้ กลุ่มบุคคลหรือปัจเจกบุคคลสามารถแสดงการยอมรับเหตุการณ์และเงื่อนไขต่าง ๆ บนโลกและสามารถยอมรับองค์ประกอบของความคิด ความรู้สึก และประวัติส่วนตนได้ อย่างเช่นการรักษาทางจิตบำบัด (psychotherapy) ของผู้ที่มีอาการซึมเศร้าหรือวิตกกังวลคือการส่งเสริมให้ยอมรับพฤติการณ์ส่วนตัวใด ๆ ที่เป็นตัวการให้เกิดความรู้สึกหรือยอมรับตัวความรู้สึกเหล่านั้นเอง นอกจากนั้น จิตบำบัดสามารถรวมถึงการลดการยอมรับต่อสถานการณ์ต่าง ๆ ของปัจเจกบุคคลลงด้วย
แนวคิดเรื่องการยอมรับเด่นชัดในหลายความเชื่อและในการปฏิบัติสมาธิ อย่างเช่นอริยสัจ 4 ข้อแรกในศาสนาพุทธ "ทุกข์" เชื้อเชิญให้ผู้คนยอมรับว่าความทุกข์ทรมาน (suffering) เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตโดยธรรมชาติ ชนกลุ่มน้อย (Minority group) มักกล่าวว่าเป้าหมายของพวกเขาคือการยอมรับในสังคมซึ่งคนส่วนใหญ่ (Normative social influence) จะไม่กีดกันชนกลุ่มน้อยจากการมีส่วนร่วมในสังคม คนส่วนใหญ่อาจเรียกได้ว่ามีขันติธรรมต่อชนกลุ่มน้อย ก็ต่อเมื่อชนกลุ่มน้อยถูกจำกัดการมีส่วนร่วมให้อยู่ในมุมหนึ่งของสังคมแต่ไม่ได้ถูกยอมรับโดยคนส่วนใหญ่
การยอมรับคือระยะที่ห้าของแบบจำลองคือเบลอร์-รอสส์ (หรือเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่า "ระยะของความเศร้าโศก")