cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภูเขาแปดพันเมตร
ยอดเขาแปดพันเมตร (Eight-thousander) คือยอดเขาสิบสี่ยอด ที่มีความสูงเกินกว่า 8000 เมตรจากระดับน้ำทะเล ยอดเขาทั้งสิบสี่ยอดอยู่ในเทือกเขาหิมาลัยและเทือกเขาการาโกรัมในทวีปเอเชีย
ความพยายามครั้งแรกที่ได้รับการบันทึกในการปีนยอดเขาแปดพันเมตรกระทำโดยคณะนักสำรวจที่นำโดยอัลเบิร์ต เอฟ. มัมเมอรี และเจ. นอร์แมน คอลลีในการพยายามพิชิตยอดยอดเขานังกาปาร์บัตในปากีสถานในปี ค.ศ. 1895 แต่ไม่สำเร็จ เมื่อมัมเมอรีย์และชาวกุรข่าสองคนเสียชีวิตเมื่อหิมะถล่ม
หลักฐานแรกของผู้พิชิตยอดเขาแปดพันเมตรเป็นของมอรีซ แอร์ซอก (Maurice Herzog) และหลุยส์ ลาเชอนาล (Louis Lachenal) ผู้ปีนขึ้นไปถึงยอดเขาอันนะปุรณะเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1950
บุคคลแรกที่พิชิตยอดเขาแปดพันเมตรทั้งสิบสี่ยอดคือไรน์โฮลด์ เมสเนอร์ ผู้ทำสำเร็จเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 1986 ปีต่อมาในปี ค.ศ. 1987 เยชี คูคุชคา (Jerzy Kukuczka) กลายเป็นคนที่สอง ในปี ค.ศ. 2009 มีผู้พิชิตทั้งสิบสี่ยอดทั้งหมดด้วยกัน 16 คน การพิชิตยอดเขาเหล่านี้เป็นการเสี่ยงอันตรายสูงที่มีผู้เสียชีวิตไปสี่คนในการพยายาม ผู้ที่ปีนยอดเขาเหล่านี้บ่อยที่สุดคือ คัวนีโต โอยาร์ซาบัล (Juanito Oiarzabal) ที่ปีนด้วยกันทั้งสิ้น 23 ครั้งระหว่าง ค.ศ. 1985 ถึง ค.ศ. 2009
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ดิอีเกิลส์ (The Eagles) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1971 ที่ ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยมีเกลนน์ เฟรย์, ดอน เฮนลีย์, เบอร์นี ลีดอน และแรนดี ไมส์เนอร์ เป็นสมาชิกรุ่นแรก ตลอดสายงานดนตรีของอีเกิลส์ได้รับรางวัลทางดนตรีมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ซิงเกิลอันดับหนึ่งชาร์ท 5 ซิงเกิล, 6 รางวัลแกรมมี, 5 รางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอร์ด และอัลบั้มอันดับหนึ่งชาร์ทถึง 6 อัลบั้ม ทำให้อีเกิลส์ได้กลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่ประสบความสำเร็จทางดนตรีมากที่สุดตลอดยุค 70 โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน 2 อัลบั้ม คือ Their Greatest Hits (1971–1975) และ Hotel California ที่ต่างเป็นหนึ่งใน 20 อัลบั้มขายดีที่สุดในสหรัฐอเมริกาอ้างอิงจากสมาคมอุตสาหกรรมบันทึกเสียงสหรัฐ Hotel California ได้รับการจัดอันดับที่ 37 บนหัวข้อ "500 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสารโรลลิ่งสโตน รวมไปถึงอันดับที่ 75 บนหัวข้อ "100 ศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสารเดียวกันนี้ ในปี ค.ศ. 2004 อีกด้วย
อีเกิลส์ได้กลายเป็นหนึ่งในศิลปินที่มียอดจำหน่ายสูงสุดตลอดกาล ด้วยยอดจำหน่ายบันทึกเสียงรวมมากกว่า 150 ชุด โดยในสหรัฐเพียงที่เดียวกว่า 100 ล้านชุด ซึ่งในบรรดาอัลบั้มทั้งหมด อัลบั้ม Their Greatest Hits (1971–1975)  สามารถเก็บยอดจำหน่ายไปถึง 42 ล้านชุด และ Hotel California อีก 32 ล้านชุด โดยในอัลบั้ม Their Greatest Hits (1971–1975) เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดแห่งศตวรรษที่ 20 ในสหรัฐอเมริกา ทำให้พวกอีเกิลส์ได้กลายเป็นศิลปินอันดับที่ 5 ที่มียอดจำหน่ายสูงสุดและเป็นวงดนตรีที่มียอดจำหน่ายสูงสุดในประวัติศาสตร์ดนตรีสหรัฐอเมริกา
ในอัลบั้ม One of These Nights (ค.ศ. 1975) ได้มีเพลงที่ติดท็อป 10 ถึง 3 เพลง คือ "One of These Nights", "Lyin' Eyes" และ "Take It to the Limit" และนับเป็นครั้งแรกของวงที่อัลบั้มสามารถติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นผลสำเร็จ อีเกิลส์ยังคงเดินหน้าประสบความสำเร็จทางพาณิชย์ด้วยการออกอัลบั้ม Hotel California (ค.ศ. 1976) ซึ่งสามารถจำหน่ายไปได้มากกว่า 16 ล้านชุดในสหรัฐ หรือกว่า 32 ล้านชุดทั่วโลก และมีซิงเกิลอันดับ 1 ถึง 2 เพลง คือ "New Kid in Town" และ "Hotel California" อีเกิลส์ได้ออกสตูดิโออัลบั้มต่อมาคือ The Long Run (ค.ศ. 1979) ซึ่งนับเป็นอัลบั้มสุดท้ายก่อนที่วงจะรวมวงอีกครั้งแล้วร่วมอัดสตูดิโออัลบั้มต่อไปในอีก 28 ปีข้างหน้า ในอัลบั้มมีเพลงฮิตติดท็อป 10 ได้แก่ "Heartache Tonight", "The Long Run", และ "I Can't Tell You Why"
อีเกิลส์ได้แยกวงเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1980 แต่ก็ได้รวมอีกครั้งในปี ค.ศ. 1994 เพื่อร่วมกันทำอัลบั้ม Hell Freezes Over ที่ได้กลายเป็นหนึ่งในอัลบั้มแสดงสดที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดอัลบั้มหนึ่งในประวัติศาสตร์ ภายหลังการทัวร์คอนเสิร์ตอย่างต่อเนื่องในที่สุดอีเกิลส์ ก็ได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี ค.ศ. 1998 และในปี ค.ศ. 2007 อีเกิลส์ก็ได้เปิดตัวสตูดิโออัลบั้มสุดท้าย ภายหลังอัลบั้ม The Long Run กว่า 28 ปี ในอัลบั้ม Long Road Out of Eden (ค.ศ. 2007) ซึ่งสามารถเปิดตัวด้วยอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ทำให้กลายเป็นอัลบั้มที่ 6 ของวงที่สามารถเปิดตัวด้วยอันดับ 1 วงยังคงเปิดตัวอัลบั้มต่อไปด้วยการออกอัลบั้มแสดงสด Long Road Out of Eden Tour เพื่อเสริมการโปรโมตอัลบั้ม Long Road Out of Eden อีกด้วย ในปี ค.ศ. 2013 อีเกิลส์ ก็ได้ออกอัลบั้มแสดงสด History of the Eagles Tour ร่วมกับสารคดี History of the Eagles
ภายหลังการเสียชีวิตของเฟรย์ ในปี ค.ศ. 2016 เฮนลีย์ก็ได้กล่าวสัมภาษณ์กับโรลลิ่งสโตนเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2016 ว่าอีเกิลส์ได้สิ้นสุดลงแล้ว อย่างไรก็ตาม อีเกิลส์ขึ้นแสดงในงานคอนเสิร์ตเดอะคลาสสิกเวสต์แอนด์เดอะคลาสสิกอีสต์ (The Classic West and The Classic East) ที่จัดขึ้นในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 ร่วมกับดีคอน เฟรย์ บุตรชายของเกลนน์ เฟรย์ พร้อมด้วยวินซ์ กิล นักร้องแนวคันทรีชาวอเมริกัน
ประวัติ
เกลนน์ เฟรย์ และดอน เฮนลีย์ ได้รับการว่าจ้างเป็นวงดนตรีแบ็คอัพของ ลินดา รอนสตัดท์ ในฤดูใบไม้ผลิ พ.ศ. 2514 ส่วน ไมส์เนอร์ และลีดัน ร่วมเป็นนักดนตรีแบ็คอัพในการทัวร์คอนเสิร์ตฤดูร้อน ของ ลินดา รอนสตัดท์ เช่นกัน โดยทั้ง 4 เปิดแสดงโชว์เล็ก ๆ ร่วมกันครั้งหนึ่งที่ ดิสนีย์แลนด์
เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2514 ทั้ง เกลนน์ เฟรย์, ดอน เฮนลีย์, เบอร์นี่ ลีดอน และ แรนดี ไมส์เนอร์ เซ็นสัญญากับบริษัทแผ่นเสียง แอสไซลัม เรคคอร์ด หลังจากนั้นไม่นานจึงตั้งชื่อวงว่า ดิ อีเกิลส์ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 บินไปอังกฤษและ ใช้เวลา 2 สัปดาห์ในการบันทึกเสียงผลงานชุด The Eagles โดย กลีน จอห์นส์ ทำหน้าที่ควบคุมการผลิต และวางจำหน่ายในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน มีเพลงดังอย่าง "Take It Easy" "Witchy Woman", และ "Peaceful Easy Feeling"   เป็นต้น
ดิ อีเกิลส์ออกตระเวนทัวร์คอนเสิร์ตตลอดปี พ.ศ. 2515 จนกระทั่งถึงต้นปี พ.ศ. 2516 และบินไปอังกฤษอีกครั้งพร้อมกับ กลีน จอห์นส์ เพื่อบันทึกเสียงผลงานชุดที่ 2 Desperado ที่นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับพวกนอกกฎหมาย และวางจำหน่ายในปี พ.ศ. 2516 มีเพลงดังอย่าง "Tequila Sunrise" และ "Desperado"
หลังจากนั้นพวกเขามารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อผลิตผลงานชุดที่ 3 กับ ผู้ควบคุมงานดนตรี กลีน จอห์นส์ ได้เกิดความขัดแย้งกันด้านแนวความคิด พวกเขาแยกกันทำงานภายหลังจากอัดเสียงไปได้เพียง 2 เพลงเท่านั้น คือ "You Never Cry Like a Lover" และ "The Best of My Love"
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์
ฟรีดริช "ฟริทซ์" ไครส์เลอร์ (Friedrich "Fritz" Kreisler; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1875 – 29 มกราคม ค.ศ. 1962) เป็นนักไวโอลิน นักแต่งเพลงและอุปรากรชาวออสเตรียเชื้อสายยิว-เยอรมัน ต่อมาได้ย้ายไปอยู่สหรัฐและเปลี่ยนสัญชาติเป็นอเมริกัน มีผลงานแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงเช่น Liebesfreud, Liebesleid, Schön Rosmarin
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ประวัติ
ภายหลังการทัวร์คอนเสิร์ตตอนต้นปี พ.ศ. 2517 โจ วอล์ชได้จ้างโปรดิวเซอร์ บิล ซิมซิค มาทำงานดนตรีที่เหลือทั้งหมดใน ผลงานชุด On the Border โดย บิล ได้นำ ดอน เฟลเดอร์ ซึ่งเป็นเพื่อนเก่าของ เบอร์นีย์ ลีดอน ทุกคนในวงประทับใจและยินดีที่ได้ร่วมงานกับสมาชิกใหม่ ผลงานชุด On the Border วางจำหน่ายในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2517 สามารถทำสถิติผลงานชุดที่ขายได้รวดเร็วที่สุดของดิ อีเกิลส์ และในเดือนเดียวกันนั้นเองผลงานซิงเกิลแรก "Already Gone" พุ่งเข้าสู่ท็อป 20 แต่บทเพลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในผลงานชุดนี้และทำให้ ดิ อีเกิ้ลส์ และมีเพลงดังอันดับ 1 ในอเมริกาอย่าง "The Best of My Love"
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์
ไครส์เลอร์เป็นนักไวโอลินที่ได้รับการชื่นชมอย่างสูงจากทั้งผู้ฟังและนักไวโอลินด้วยกันเอง น้ำเสียงไวโอลินที่เขาเล่น อบอุ่นนุ่มนวล เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เขายังเป็นคนแรกที่ใช้เทคนิคการสั่นนิ้วบนไวโอลินอย่างต่อเนื่อง (continuous vibrato) เป็นแบบอย่างให้นักไวโอลินรุ่นหลังเอาแบบอย่าง
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ประวัติ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2518 ได้ออกผลงานชุดที่ 4 ชุด One of These Nights ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว โดยสามารถคว้ารางวัลแผ่นเสียงทองคำ ในเดือนเดียว และทะยานสู่อันดับหนึ่งในเดือนกรกฎาคม พร้อมกับ 3 ซิงเกิ้ลยอดนิยมที่ไต่อันดับเข้าสู่ 1 ใน 5 ไม่ว่าจะเป็น บทเพลงที่พุ่งสู่อันดับหนึ่ง อย่าง "One of These Nights", "Lyin' Eyes" และ "Take It to the Limit" โดยเพลง "Lyin' Eyes" ได้รับรางวัลแกรมมี ประจำปี 2518 สาขาการร้องเพลงป็อปยอดเยี่ยม โดยนักร้องกลุ่มหรือประสานเสียง นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ผลงานชุดยอดเยี่ยมแห่งปี ส่วนซิงเกิ้ลเพลง "Lyin' Eyes" ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลแผ่นเสียงยอดเยี่ยมแห่งปี
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์
ไครส์เลอร์เกิดที่กรุงเวียนนา บิดามีเชื้อสายยิว ในขณะที่มารดาเป็นชาวเยอรมัน เริ่มหัดเล่นไวโอลินตั้งแต่อายุ 4 ปี และศึกษาดนตรีที่ Vienna Conservatory และที่ปารีส เป็นลูกศิษย์ของคีตกวีคนสำคัญเช่น ลีโอ ดีลีบีส, ชูลส์ มัสแน, เอ็ดเวิร์ด เอลการ์ เขามีชื่อเสียงจากการออกตระเวนแสดงสด โดยนำผลงานดนตรีที่เขาแต่งขึ้นเองมาแสดง โดยอ้างว่าเป็นผลงานของคีตกวีที่มีชื่อเสียงที่ล่วงลับไปแล้ว ที่เขาเพิ่งค้นพบจากห้องสมุดหรือโบสต์ตามสถานที่ที่เขาออกตระเวนแสดง เช่น อันโตนีโอ วีวัลดี (ค.ศ. 1678–1741), แกตาโน ปุกกานี (ค.ศ. 1731–1798), ฟรองซัวร์ คูเปอริน (ค.ศ. 1668–1733) โดยให้เหตุผลว่า หากระบุในการแสดงว่าเป็นเพลงที่เขาแต่งขึ้นเอง ผู้ชมก็จะไม่ให้ความสนใจ
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ประวัติ
เบอร์นี่ย์ ลีดอน ลาออกจากวง และต่อมาได้รับ โจ วอล์ช เข้าร่วมวง และออกทัวร์คอนเสิร์ตด้วยกันในทันที และออกผลงานรวมฮิต ชุด อีเกิ้ลส์ : แดร์ เกรทเทสท์ ฮิตส์ 1971-1975 ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 โดยคว้ารางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว จากยอดจำหน่ายกว่า 1 ล้านแผ่น
ผลงานชุดที่ 5 Hotel California ออกวางขายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2519 โดยคว้ารางวัลแผ่นเสียงทองคำภายในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ และขึ้นสู่อันดับหนึ่งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2520 และต่อมาสามารถสร้างยอดจำหน่ายได้กว่า 10 ล้านแผ่น มีเพลงดัง "New Kid in Town" และ "Hotel California" ขึ้นอันดับหนึ่งในอเมริกา นอกจากนี้เพลง "Hotel California" ยังคว้ารางวัลแผ่นเสียงยอดเยี่ยมแห่งปี ในการประกาศ รางวัลแกรมมี่ ประจำปี พ.ศ. 2520
ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2520 พวกเขาเริ่มออกทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลก โดยเริ่มต้นจากสหรัฐอเมริกาเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน แล้วไปยุโรปและตะวันออกไกลอีกหนึ่งเดือน และกลับมาในสหรัฐอเมริกาในเดือนพฤษภาคม เมื่อจบทัวร์ในเดือนกันยายน แรนดี้ ไมส์เนอร์ตัดสินใจลาออกจากวง โดยมีสมาชิกใหม่เข้ามาแทนที่ นั่นคือ ทิโมธี่ บี ชมิท
ฟริทซ์ ไครส์เลอร์
ผลงานของไครส์เลอร์ทั้งหมดยังเป็นที่เข้าใจว่าเป็นผลงานของคีตกวีสำคัญ จนกระทั่งเขาอายุ 60 ปี เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1935 นักวิจารณ์ดนตรีของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กโพสต์ ชื่อโอลิน ดาวน์ส ได้ส่งโทรเลขอวยพรวันเกิด โดยแกล้งถามว่าผลงานเพลงที่อ้างว่าเป็นผลงานเก่านั้น เขาเป็นคนแต่งเองหรือไม่ ไครส์เลอร์ตอบกลับว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นผู้แต่งผลงานทั้งหมดด้วยตัวเอง  ทำให้เกิดเป็นข่าวครึกโครม เหตุการณ์อื้อฉาวนี้มีทั้งผู้โจมตี ในขณะที่บางส่วนก็ยอมรับ
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ประวัติ
ดิ อีเกิลส์เริ่มต้นทำผลงานชุดใหม่ โดยใช้เวลานานเกือบหนึ่งปีครึ่ง The Long Run ออกจำหน่ายในเดือนกันยายน พ.ศ. 2522 อัลบั้มชุดนี้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งและได้รับรางวัลแผ่นทองคำขาวอยู่หลายแผ่น ส่วน Heartache Tonight ไต่ขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งในอเมริกา ส่วนเพลง "I Can't Tell You Why" สูงสุดที่อันดับ 8 และ "The Long Run" เข้าสู่อันดับ 8 บนอันดับของชาร์ทซิงเกิ้ลเช่นกัน นอกจากนี้เพลง "Heartache Tonight" ได้รับ รางวัลแกรมมี่อวอร์ด สาขาการร้องเพลงร็อกยอดเยี่ยมโดยนักร้องกลุ่มหรือประสานเสียง ในปี พ.ศ. 2522
มะเดื่อหอม
มะเดื่อหอมหรือมะเดื่อขน ภาษากะเหรี่ยงเรียก ซาโปล่แปล่ะ หรือซาหวีโซ หรือโป่แประสะ เป็นไม้พุ่ม กิ่งอ่อนและยอดอ่อนมีขนยาวปกคลุมหนาแน่น ผิวใบมีขนยาวปกคลุมหนาแน่น ดอกแยกเพศแยกต้น ช่อดอกแบบดอกมะเดื่อ มีขนยาวปกคลุม สุกเป็นสีส้มหรือสีน้ำตาล ผลสุก รับประทานได้ รสหวาน
อีเกิลส์ (วงดนตรี)
ประวัติ
ดิ อีเกิลส์ประกาศแยกวงอย่างเป็นทางการในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2525 สมาชิกทั้ง 5 ต่างแยกย้ายมีผลงานเดี่ยวของตนเอง จนกระทั่งได้กลับมารวมวงใหม่ โดยบันทึกการแสดงคอนเสิร์ตพิเศษของ MTV ในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2537 และมีผลงานออกวางจำหน่ายตามมาในเดือนพฤศจิกายน หลังจากนั้น ทางวงออกผลงานชุด Hell Freezes Over ซึ่งขึ้นอันดับหนึ่งของชาร์ท และมียอดจำหน่ายได้หลายล้านแผ่น ซึ่งมีเพลงใหม่อย่าง "Get Over It" ซึ่งติดอันดับ 1 ใน 40 ของ ชาร์ทเพลงป็อบ และเพลง "Love Will Keep Us Alive"
ดิ อีเกิลส์รวมกันอีกครั้งเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2541 โดยได้รับการบันทึกในทำเนียบ ร็อก แอนด์ โรล ฮอล ออฟ เฟม ซึ่งมีทั้งสมาชิกวงปัจจุบันและอดีตสมาชิกอย่าง ลีดอน และ ไมส์เนอร์  และต่อมาวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ได้แสดงคอนเสิร์ตส่งท้ายสหัสวรรษที่ สเตเปิลส์ เซ็นเตอร์ ใน ลอสแอนเจลิส โดยมีการบันทึกเสียง และรวบรวมไว้ในผลงานชุดรวมฮิต Selected Works 1972 - 1999 วางขายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2543
ในปี พ.ศ. 2550 กลับมาอีกครั้งกับอัลบั้ม Long Road Out of Eden ที่วางขายในร้าน วอล-มาร์ต และ Sam's Club ซึ่ง ณ ขณะนั้นบิลบอร์ดไม่นับยอดขายที่ขายผ่านทางร้านขายปลีกแบบรายเดียวนี้เข้าไปด้วย แต่ก่อนที่จะประกาศอันดับเพียง 24 ชั่วโมง บิลบอร์ดได้ออกมาประกาศกฎใหม่ ทำให้อัลบั้ม Long Road Out of Eden ขึ้นอันดับ 1 ไปได้ ทำให้อัลบั้ม Blackout ของบริทนีย์ สเปียร์สซึ่งวางขายในสัปดาห์เดียวกันอยู่ที่อันดับ 2
แกมีโทไซต์
แกมีโทไซต์ (gametocyte) หมายถึงเซลล์สืบพันธุ์ที่แบ่งตัวแบบไมโทซิสแล้วได้แกมีโทไซต์อื่น หรือแบ่งตัวแบบไมโอซิสแล้วได้เป็นแกมีทิด (gametid) ในกระบวนการการเกิดเซลล์สืบพันธุ์ (gametogenesis) แกมีโทไซต์ในเพศผู้เรียกว่าสเปอร์มาโทไซต์ (spermatocyte) ส่วนในเพศเมียเรียกว่าโอโอไซต์ (oocyte)
เจ้าหญิงเรชิ
เจ้าหญิงเรชิเป็นพระธิดาในจักรพรรดิชิระกะวะ จักรพรรดิองค์ที่ 72 สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 1687 ขณะพระชนมายุได้ 65 พรรษา
เฟรเดอริก วิลเลิม เดอ แกลร์ก
เฟรเดอริก วิลเลิม เดอ แกลร์ก (Frederik Willem de Klerk; ; 18 มีนาคม ค.ศ. 1936 – 11 พฤศจิกายน 2564) ฃมักเป็นที่รู้จักด้วยชื่อย่อว่า '''เอฟ. เว. เดอ แกลร์ก''' (F. W. de Klerk) เป็นประธานาธิบดีของสหภาพแอฟริกาใต้คนสุดท้ายในยุคของการแบ่งแยกสีผิว อยู่ในตำแหน่งตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1989 ถึง พฤษภาคม ค.ศ. 1994 เดอ แกลร์ก ยังเป็นหัวหน้าพรรคชาตินิยม (National Party) ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น พรรคชาตินิยมใหม่ (New National Party) ระหว่างช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1989 ถึง กันยายน ค.ศ. 1997
เดอ แกลร์ก ได้ชื่อว่าเป็นผู้ดำเนินการคนสำคัญต่อการยุติยุคแห่งการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ และสนับสนุนให้เปลี่ยนแปลงการปกครองในแอฟริกาใต้ให้เป็นประชาธิปไตยแบบไม่แบ่งแยกสีผิว รวมถึงการให้สิทธิต่าง ๆ แก่พลเมืองผิวดำซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ของประเทศ เขาได้รับรางวัลเจ้าชายแห่งอัสตูเรียสใน ค.ศ. 1992 และได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพใน ค.ศ. 1993 ร่วมกับเนลสัน แมนเดลา สำหรับบทบาทสำคัญของทั้งสองคนในการยุติยุคแห่งการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ลง เขาเอง ยังเป็นพระสหายใน เฮนริกแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายพระราชสวามี พระราชสวามีใน พระนางเจ้ามาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
แก่ง
แก่ง (rapid) หมายถึง ลักษณะของแหล่งน้ำที่มีหินก้อนเล็ก ก้อนใหญ่ โผล่ขึ้นมากลางแหล่งน้ำนั้น โดยที่ลักษณะของหินที่โผล่ขึ้นมากลางแหล่งน้ำจะมีลักษณะแตกต่างกัน ในบางครั้งทำให้กีดขวางการจราจรทางน้ำเช่น แหล่งแก่งกลางแม่น้ำโขง หรือบางครั้งแก่งหินที่เกิดขึ้นมีโพรงอยู่ด้านใต้ของหิน ทำให้สภาพของน้ำกลายเป็น "น้ำวน"   เนื่องจากหินที่เกิดขึ้นมีลักษณะแตกต่างกัน จึงเป็นแหล่งพักอาศันที่เหมาะสมของสัตว์น้ำ    และนอกจากนี้ยังชลอการไหลของน้ำทำให้น้ำไหลช้าลง  จากการระเบิดแก่งกลางแม่น้ำโขงทำให้แหล่งอาศัยของสัตว์น้ำน้อยลง  น้ำไหลแรงมากขึ้นในฤดูน้ำหลาก และไม่มีแหล่งกักน้ำในฤดูแล้งจึงทำให้น้ำแห้งขอด
อึสคือดาร์
อึสคือดาร์ (Üsküdar) เป็นนครบาลของอิสตันบูล ประเทศตุรกี บนชายฝั่งอานาโตเลีย ช่องแคบบอสพอรัส มีประชากรอาศัยอยู่ราว 5 แสนคน ในสงครามไครเมีย (ค.ศ. 1853-1856) เป็นที่ตั้งฐานทัพของอังกฤษ และของโรงพยาบาลซึ่งฟลอเรนซ์ ไนติงเกล นางพยาบาลผู้มีจิตกุศลชาวอังกฤษดูแล
โคโล
โคโล (Colo) สามารถหมายถึง
รัฐชัรญะฮ์
ชัรญะฮ์ (Sharjah) หรือ อัชชาริเกาะฮ์ (الشارقة, Aš Šāriqah) เป็นหนึ่งในรัฐ (emirate) ทั้งเจ็ดของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ครอบคลุมพื้นที่ 2,600 ตารางกิโลเมตร มีประชากรประมาณ 800,000 คน มีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองชัรญะฮ์
การก่อการร้ายในประเทศไทย
เหตุก่อการร้ายในประเทศไทยส่วนมากเกี่ยวเนื่องกับความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย ซึ่งเกิดขึ้นมาเป็นศตวรรษ ในขณะที่เหตุก่อการร้ายในบริเวณอื่น ๆ ของประเทศ เช่น กรุงเทพมหานคร ถือว่าพบได้ยาก
รัฐชัรญะฮ์
รัฐชัรญะฮ์ปกครองด้วยระบอบราชาธิปไตย ประมุของค์ปัจจุบันคือ เชคซุลฏอน บิน มุฮัมมัด อัลกอซิมี
อิเล็กทรอนิกส์
อิเล็กทรอนิกส์ (electronics) เป็นเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับวงจรไฟฟ้าที่ประกอบด้วยอุปกรณ์ไฟฟ้าที่เป็น active component เช่นหลอดสูญญากาศ, ทรานซิสเตอร์, ไดโอด และ Integrated Circuit และ ชิ้นส่วน พาสซีฟ (passive component) เช่น ตัวนำไฟฟ้า, ตัวต้านทานไฟฟ้า, ตัวเก็บประจุ และคอยล์ พฤติกรรมไม่เชิงเส้นของ active component และความสามารถในการควบคุมการไหลของอิเล็กตรอนทำให้สามารถขยายสัญญาณอ่อนๆให้แรงขึ้นเพื่อการสื่อสารทางภาพและเสียงเช่นโทรเลข, โทรศัพท์, วิทยุ, โทรทัศน์ เป็นต้น อิเล็กทรอนิกส์ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในการสื่อสารข้อมูลโทรคมนาคม ความสามารถของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ทำหน้าที่เป็นสวิทช์ปิดเปิดวงจรถูกนำไปใช้ในวงจร ลอจิกเกต ซึ่งเป็นส่วนสำคัญหลักในระบบคอมพิวเตอร์ นอกจากนั้น วงจรอิเล็กทรอนิกส์ยังถูกนำไปใช้ผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือน ในการส่งพลังงานไฟฟ้าเป็นระยะทางไกลๆ การผลิตพลังงานทดแทน และอุตสาหกรรมต่างๆอีกมาก
อิเล็กทรอนิกส์แตกต่างจากวิทยาศาสตร์ไฟฟ้าและเทคโนโลยีเครื่องกลไฟฟ้า โดยจะเกี่ยวข้องกับการสร้าง, การกระจาย, การสวิทช์, การจัดเก็บและการแปลงพลังงานไฟฟ้าไปและมาจากพลังงานรูปแบบอื่น ๆ โดยใช้สายไฟ, มอเตอร์, เครื่องกำเนิดไฟฟ้า, แบตเตอรี่, สวิตช์, รีเลย์, หม้อแปลงไฟฟ้า ตัวต้านทานและส่วนประกอบที่เป็นพาสซีพอื่นๆ ความแตกต่างนี้เริ่มราวปี 1906 เป็นผลจากการประดิษฐ์ไตรโอดโดยลี เดอ ฟอเรสท์ ซึ่งใช้ขยายสัญญาณวิทยุที่อ่อนๆได้ ทำให้เกิดการออกแบบและพัฒนาระบบการรับส่งสัญญาณเสียงและหลอดสูญญากาศ จึงเรียกสาขานี้ว่า  "เทคโนโลยีวิทยุ" จนถึงปี 1950
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และส่วนประกอบ
ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์แบ่งออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ๆคือ ส่วนที่เป็นแอคทีพคือต้องมีกระแสไฟฟ้าป้อนให้ตลอดจึงทำงานได้ เช่น หลอดสูญญากาศ, ทรานซิสเตอร์ เป็นต้น อีกส่วนหนึ่งคือพาสซีพคือการทำงานได้โดยไม่ต้องมีกระแสไฟฟ้าแต่ใช้คุณสมบัติส่วนตัวเช่นตัวต้านทาน, ตัวเก็บประจุ, หม้อแปลง, สายไฟ, ใยแก้วนำแสง, คอยล์ เป็นต้น ชื้นส่วนเหล่านี้จะเชื่อมต่อกันด้วยการบัดกรีบนแผงวงจรพิมพ์ (PCB) เพื่อสร้างวงจรอิเล็กทรอนิกส์ที่มีฟังก์ชันโดยเฉพาะ (เช่นเครื่องขยายเสียงสัญญาณวิทยุหรือ oscillator) ชิ้นส่วนประกอบอาจประกอบโดยลำพังหรือเป็นกลุ่มที่ซับซ้อนมากขึ้นเป็นวงจรรวม
ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ในช่วงต้น
หลอดสูญญากาศเป็นหนึ่งในชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่เก่าแก่ที่สุด ใช้เป็นชิ้นส่วนหลักในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จนถึงกลางทศวรรษที่ 1980. หลังจากนั้นอุปกรณ์โซลิดสเตตได้เข้ามาแทนที่อย่างสิ้นเชิง หลอดสูญญากาศยังคงถูกใช้ในบางงานที่ต้องการความสามารถพิเศษ เช่นเครื่องขยายสัญญาณวิทยุกำลังสูง, จอภาพ, อุปกรณ์ภาพและเสียงสำหรับมืออาชีพบางชนิด,และอุปกรณ์ไมโครเวฟต่างๆ
ประเภทของวงจร
วงจรและส่วนประกอบสามารถแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: แอนะล็อกและดิจิทัล อุปกรณ์เฉพาะอย่างอาจประกอบด้วยทั้งสองประเภท
วงจรอะนาล็อก
เครื่องใช้ไฟฟ้าอะนาล็อกส่วนใหญ่ เช่นเครื่องรับวิทยุ ถูกสร้างขึ้นจากการรวมกันของวงจรพื้นฐานไม่กี่ชนิด วงจรแอนะล็อก ใช้สัญญาณไฟฟ้าที่ติดกันต่อเนื่องเมื่อเทียบกับสัญญาณที่ไม่ติดกันต่อเนื่องในวงจรดิจิทัล
วงจรแอนะล็อกบางครั้งเรียกว่าวงจรเชิงเส้นแม้ว่าผลกระทบที่ไม่ใช่เชิงเส้นจำนวนมากถูกใช้ในวงจรแอนะล็อกเช่นวงจรผสมสัญญาณ, วงจร modulators ฯลฯ ตัวอย่างของวงจรแอนะล็อกก็คือเครื่องขยายเสียงทั้งแบบหลอดสูญญากาศและแบบทรานซิสเตอร์, เครื่อง Operation Amplifier และ วงจร oscillators แบบที่สร้าง sine wave
ปัจจุบัน ไม่ค่อยพบวงจรสมัยใหม่​​ที่เป็นแอนะล็อกอย่างสิ้นเชิง เพราะวงจรแอนะล็อกอาจใช้วงจรดิจิทัลหรือแม้กระทั่งไมโครโปรเซสเซอร์เพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการทำงาน วงจรประเภทนี้มักถูกเรียกว่า "วงจรผสม" มากกว่าเป็นแอนะล็อกหรือดิจิทัลอย่างใดอย่างหนึ่ง
บางครั้งอาจยากที่จะแยกความแตกต่างระหว่างวงจรแอนะล็อกและดิจิทัล เช่นวงจรเปรียบเทียบซึ่งใช้แรงดันไฟฟ้าหลายระดับที่ต่อเนื่องเป็นอินพุท แต่เอ้าท์พุทเป็นหนึ่งในสองระดับแบบดิจิทัล ในทำนองเดียวกันเครื่องขยายทรานซิสเตอร์แบบแรงขับเกินกำลังมีเอ้าท์พุทเป็นรูปคลื่น
วงจรดิจิทัล
อุปกรณ์ผสม:
การกระจายความร้อนและการจัดการความร้อน
ความร้อนที่สร้างโดยวงจรอิเล็กทรอนิกส์จะต้องมีการระบายเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความล้มเหลวได้และช่วยให้เกิดความน่าเชื่อถือในระยะยาว เทคนิคในการระบายความร้อนประกอบด้วย heat sink และพัดลมระบายอากาศและรูปแบบอื่น ๆ เช่นระบบน้ำเย็น
สัญญาณรบกวน
สัญญาณรบกวนอิเล็กทรอนิกส์ถูกนิยามว่าเป็นสิ่งรบกวนที่ไม่พึงประสงค์วางทับอยู่บนสัญญาณที่ดี มีผลทำให้เกิดความผิดเพี้ยนของข้อมูล สัญญาณรบกวนมีผลกับวงจรอิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด อาจถูกสร้างขึ้นจากเหนี่ยวนำของแม่เหล็กไฟฟ้าซึ่งส่วนใหญ่ไม่สามารถกำจัดให้หมดไปได้ หรือถ้าเกิดจากความร้อนก็จะสามารถทำให้ลดลงได้โดยการลดอุณหภูมิในการทำงานของวงจร ประเภทอื่น ๆ ของสัญญาณรบกวนเช่นเสียงปืนซึ่งไม่สามารถลบได้เนื่องจากข้อจำกัดในคุณสมบัติทางกายภาพ
ทฤษฎีอิเล็กทรอนิกส์
วิธีการทางคณิตศาสตร์เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาของอิเล็กทรอนิกส์ ในการที่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ จำเป็นที่จะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญในวิชาคณิตศาสตร์ของการวิเคราะห์วงจรอีกด้วย
การวิเคราะห์วงจรคือการศึกษาวิธีการของการแก้ระบบเชิงเส้นทั่วไปสำหรับตัวแปรที่ไม่ทราบเช่นแรงดันที่โหนดบางอย่างหรือกระแสผ่านสาขาหนึ่งของเครือข่าย เครื่องมือวิเคราะห์ทั่วไปสำหรับการนี้คือวงจรจำลอง SPICE
นอกจากนี้สิ่งสำคัญที่จะศึกษาและเข้าใจอิเล็กทรอนิกส์คือทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า
ห้องปฏิบัติการอิเล็กทรอนิกส์
เนื่องจากธรรมชาติของทฤษฎีเชิงประจักษ์ของอิเล็กทรอนิกส์ การทดลองในห้องปฏิบัติการเป็นส่วนสำคัญของการศึกษาของอิเล็กทรอนิกส์ การทดลองนี้จะใช้ในการพิสูจน์, ตรวจสอบและการบังคับใช้ในทฤษฎีบทเช่นกฎของโอห์ม, กฎของ Kirchhoff ฯลฯ ในอดีต ห้องปฏิบัติการอิเล็กทรอนิกส์จะประกอบไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และอุปกรณ์ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่จริงทางกายภาพ แต่ในปีที่ผ่านมาแนวโน้มจะใช้ซอฟต์แวร์จำลองเช่น CircuitLogix, Multisim และ PSPICE
คอมพิวเตอร์ช่วยออกแบบ (CAD)
วันนี้วิศวกรอิเล็กทรอนิกส์สามารถออกแบบวงจรโดยการใช้บล็อกที่ถูกสร้างสำเร็จรูปไว้ก่อนแล้ว เช่น แหล่งจ่ายไฟฟ้า, สารกึ่งตัวนำ (เช่นทรานซิสเตอร์) และวงจรรวม โปรแกรมการออกแบบซอฟต์แวร์อัตโนมัติเช่นโปรแกรมจับภาพแผนผังวงจรและโปรแกรมการออกแบบแผ่นวงจรพิมพ์ (PCB) บริษัทยอดนิยมในโลกของโปรแกรมการออกแบบซอฟต์แวร์อัตโนมัติ ได้แก่ NI Multisim, Cadence (ORCAD), EAGLE PCB and Schematic, Mentor (PADS PCB and Logic Schematic), Altium (Protel), LabCentre อิเล็กทรอนิกส์ (Proteus), gEDA, KiCad และอื่น ๆ อีกมากมาย
วิธีการสร้าง
มีวิธีการที่แตกต่างกันในการประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิคส์ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตัวอย่างเช่นเครื่องใช้ไฟฟ้าในช่วงต้นมักจะใช้การเดินสายไฟแบบจุดต่อจุดของแต่ละชิ้นส่วนบนแผ่นไม้เพื่อสร้างวงจร การสร้างวงจรด้วย cordwood และใช้การพันสายแทนบัดกรีก็เป็นอีกวิธีการหนึ่ง ที่ใช้ทันสมัย​​ที่สุดตอนนี้คือใช้แผงวงจรพิมพ์ที่ทำจากวัสดุเช่น FR4 หรือถูกกว่า (อ่อนแต่ทนทาน), กระดาษเรซิ่นสังเคราะห์ (SRBP หรือ Paxoline / Paxolin (เครื่องหมายการค้า) และ FR2)   ความกังวลเรื่องสุขภาพและสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับการประกอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นในปีที่ผ่านมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผลิตภัณฑ์ปลายทางที่สหภาพยุโรปมีข้อจำกัด ของสารอันตราย (RoHS) และของเสียของอุปกรณ์ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ (WEEE) ซึ่งไปมีผลบังคับใช้ ในกรกฎาคม 2006
ลาเดซีราด
ลาเดซีราด (La Désirade) เป็นเกาะในแคริบเบียน ตั้งอยู่ทางตะวันออกของกัวเดอลุป ในเลสเซอร์แอนทิลลีส มีพื้นที่ 20.64 กม² (7,97 ตร.ไมล์) และมีประชากร 1,595 คน ในปี ค.ศ. 2006 (ลดลงจาก 1,682 คน ในปี ค.ศ. 1974)
La Désirade
เรื่องปรัมปรา
เรื่องปรัมปรา (myth) หมายถึง เรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมของสิ่งมีอำนาจเหนือธรรมชาติ หรือเป็นความเชื่อในรูปของการบรรยายเกี่ยวกับต้นกำเนิดของพิธีกรรมทางศาสนา ธรรมเนียมทางสังคม ความเป็นมาของเผ่าพันธุ์หรือปรากฏการณ์ธรรมชาติ
ในสาขาวิชาปรัชญา เรื่องปรัมปราหมายถึงเรื่องเล่าที่เล่าสืบกันมาเกี่ยวกับสิ่งที่มีอำนาจเหนือธรรมชาติที่เชื่อว่าแฝงความคิดทางปรัชญาหรือต้นกำเนิดของความเชื่อทางศาสนาสังคม หรือปรากฏการณ์ไว้เบื้องหลัง
เอดูอาร์ แฟร็อง
เอดูอาร์ แฟร็อง (25 เมษายน ค.ศ. 1965 – 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018) เป็นนักการเมืองชาวฝรั่งเศส และเป็นสมาชิกพรรคแนวร่วมแห่งชาติ เอดูอาร์ แฟร็อง เคยเป็นสมาชิกสภายุโรปพรรคแนวร่วมแห่งชาติและเป็นสมาชิกสภาแคว้นบูร์กอญ  ในปี ค.ศ. 2009 แฟร็องได้รับเลือกให้เป็นผู้ท้าชิงการเลือกตั้งสมาชิกสภาแคว้นฝรั่งเศส ค.ศ. 2010 ในแคว้นบูร์กอญ  แฟร็องได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภายุโรปในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2014
ซัมติง
"ซัมติง" (Something) เป็นเพลงของวงเดอะบีเทิลส์ ในปี ค.ศ. 1969 เป็นเพลงที่บรรจุอยู่ในอัลบั้มชุด แอบบีโรด เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ซิงเกิลหน้าเอที่จอร์จ แฮร์ริสันเขียน และถือเป็นซิงเกิลแรกของเดอะบีเทิลส์ที่มีเพลงที่มีอยู่แล้วในอัลบั้มบรรจุอยู่ด้วย ทั้งเพลง "ซัมติง" และเพลง "คัมทูเกตเตอร์" ที่อยู่ในอัลบั้ม แอบบีโรด และเพลง "ซัมติง" ถือเป็นเพลงเดียวที่แฮร์ริสันแต่งแล้วขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตอเมริกันขณะที่ยังอยู่ในวงเดอะบีเทิลส์
จอห์น เลนนอนและพอล แม็กคาร์ตนีย์ ในฐานะสมาชิกหลักผู้เขียนเพลงของวง ทั้งคู่ต่างยกย่องว่าเพลง "ซัมติง" เป็นเพลงที่ดีที่สุดที่แฮร์ริสันเขียนมา ทั้งนี้เพลงยังได้รับการตอบรับที่ดี ซิงเกิลประสบความสำเร็จด้านยอดขาย ติดอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ในสหรัฐอเมริกา และยังติดท็อป 10 ในชาร์ตสหราชอาณาจักร หลังจากวงได้แตกไป ศิลปินอื่นกว่า 150 ศิลปินก็นำเพลงนี้มาทำใหม่ รวมถึง เอลวิส เพรสลีย์, เชอร์ลีย์ บาสเซย์, แฟรงก์ ซินาตรา, โทนี เบนเนตต์, เจมส์ บราวน์, ฮูลิโอ อีเกลเซียส, สโมกีย์ โรบินสัน และโจ ค็อกเกอร์ ถือเป็นเพลงที่ถูกนำมาทำใหม่มากที่สุดของวงเดอะบีเทิลส์เป็นอันดับ 2 รองจากเพลง "เยสเตอร์เดย์"
การเขียนเพลง
ในช่วงระหว่างการบันทึกเสียงอัลบั้ม เดอะบีเทิลส์ ในปี ค.ศ. 1968 (อัลบั้มมีอีกชื่อว่า ไวต์อัลบั้ม ด้วย) แฮร์ริสันเริ่มทำงานเพลงจนท้ายสุดเป็นที่รู้จักในเพลง "ซัมติง" เนื้อเพลงแรก ("Something in the way she moves/Attracts me like no other lover") ดัดแปลงมาจากผลงานเพลงของศิลปินร่วมค่ายแอปเปิ้ลอย่าง เจมส์ เทย์เลอร์ ที่ชื่อว่า "ซัมติงอินเดอะเวย์ชีมูฟ" (Something In The Way She Moves) โดยใช้เนื้อเป็นส่วนเติมขณะที่กำลังพัฒนาเมโลดี้ของเพลงอยู่
ต่อมาแฮร์ริสันออกมาเปิดเผยว่า "ขณะที่ผมกำลังหยุดพักระหว่างที่พอลกำลังบันทึกเสียงซ้ำอยู่ ผมก็ไปสตูดิโอว่าง ๆ แล้วเริ่มเขียนเพลง ทั้งหมดเกิดขึ้นที่นั่น ยกเว้นตรงกลางที่แยกออกมาตะหาก มันไม่ได้บรรจุอยู่ใน ไวต์อัลบั้ม เพราะว่าเราทำเพลงครบแล้วสำหรับอัลบั้มดังกล่าว" เดโมของเพลงนี้ในช่วงนี้มีบรรจุอยู่ในอัลบั้มชุดรวมเพลง บีตเทิลส์แอนโธโลจี 3 ที่ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 1996
มีหลายคนคิดว่า เพลงนี้แฮร์ริสันได้รับแรงบันดาลใจการแต่งมาจากภรรยาของเขาในเวลานั้นที่ชื่อ แพตตี บอยด์ ซึ่งบอยด์ก็ระบุเช่นกันในงานอัตชีวประวัติของเธอในปี ค.ศ. 2007 ที่ชื่อ วันเดอร์ฟูลทูไนต์ โดยเธอเขียนไว้ว่า "เขาบอกฉัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งว่า เขาเขียนเพลงนี้ให้ฉัน"
อย่างไรก็ตาม แฮร์ริสันเอ่ยถึงแรงบันดาลใจอื่นที่ต่างกัน จากบทสัมภาษณ์ในปี ค.ศ. 1996 เขาตอบคำถามว่าเพลงนี้เกี่ยวกับแพตตีหรือไม่ เขาตอบว่า "เปล่า ผมไม่ได้เขียนเพลงนี้ให้เธอ ผมแค่เขียนมันและมีบางคนนำมาใส่ในวิดีโอ เขาใส่ภาพของผมกับแพตตี พอลและลินดา ริงโก้และเมอรีน จอห์นกับโยโกะ พวกเขาได้ทำวิดีโอประมาณนั้น จากนั้นทุก ๆ คนก็เดาว่าผมเขียนเพลงนี้เกี่ยวกับแพตตี แต่จริง ๆ แล้วตอนที่ผมเขียน ผมนึกถึงเรย์ ชาร์ลส"
แต่เดิมแฮร์ริสันตั้งใจจะเสนอเพลงให้ แจ็กกี โลแมกซ์ ที่เขาร่วมเรียบเรียงเพลงก่อนหน้าของแฮร์ริสัน ในเพลงที่ชื่อ "ซาวร์มิลก์ซี" แต่ก็ยกเลิกไป เพลงให้โจ ค็อกเกอร์ไป (เขานำเพลงของเดอะบีเทิลส์ไปทำใหม่ก่อนหน้านี้ในเพลง "วิธอะลิตเทิลเฮลป์ฟอร์มมายเฟรนส์") เพลงในเวอร์ชันของค็อกเกอร์ออกก่อนเดอะบีเทิลส์ 2 เดือน และในระหว่างบันทึกเสียงอัลบั้มชุด เกตแบ็ก ที่ในที่สุดใช้ชื่อว่า เลตอิตบี แฮร์ริสันพิจารณาว่าจะให้มีเพลง "ซัมติง" บรรจุอยู่ในอัลบั้ม แต่ท้ายสุดก็ยกเลิกไปเนื่องจากกลัวไม่ได้รับการเอาใจใส่ในการบันทึกเสียงอย่างเพียงพอ ซึ่งก่อนหน้านั้นเพลง "โอลด์บราวน์ชู" ก็ไปได้ไม่ดีสำหรับวง เดอะบีเทิลส์ก็ได้บันทึกเสียงในระหว่างการบันทึกอัลบั้ม แอบบีโรด ที่พวกเขาเริ่มเอาจริงเอาจังกับเพลง "ซัมติง"
การทำงาน
"ซัมติง" บันทึกเสียงในระหว่างการทำงานชุด แอบบีโรด บันทึก 52 ครั้งใน 2 ช่วงเวลาหลักใหญ่ ๆ ครั้งแรกของการบันทึกเดโมเกิดขึ้นในวันเกิดครบรอบ 26 ปีของแฮร์ริสัน ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ตามมาด้วยอีก 13 ชุดของการอัดตัดเสียงร้องในวันที่ 16 เมษายน ส่วนการบันทึกครั้งใหญ่ครั้งที่ 2 บันทึก 39 ครั้งโดยเริ่มเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 บันทึกท่อนหลักของเพลงกับการบันทึกกว่า 36 ครั้ง จนเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1969 หลังจากหลายวันในการทำการบันทึกเสียงซ้ำ
ต้นฉบับเพลงดั้งเดิมที่เดอะบีเทิลส์ใช้ในช่วงสุดท้ายมีความยาว 8 นาที ที่เลนนอนเล่นเปียโนในตอนจบ (ซึ่งบันทึกเสียงภายหลัง เพราะเลนนอนไม่ได้อยู่ร่วมระหว่างการบันทึกเสียงหลายครั้งแรก ๆ) ในส่วนกลางมีเคาน์เตอร์-เมโลดี้ (สอดแทรกประสานเมโลดี้) ในงานดั้งเดิม แต่ทั้งเคาน์เตอร์-เมโลดี้และเสียงเปียโนของเลนนอนก็ถูกตัดออกในตอนสุดท้าย แต่เสียงเปียโนของเลนนอนก็ไม่ได้ลบออกจนหมด บางส่วนสามารถได้ยินในท่อนมิดเดิลเอจต์ (หรือท่อนเชื่อม) โดยเฉพาะในท่อนที่เล่นลดต่ำลงเหลือบันไดเสียงซีเมเจอร์ ตัวอย่างเช่น ท่อนเชื่อมโซโลกีตาร์ของแฮร์ริสัน ส่วนเสียงเปียโนของเลนนอนที่ถูกตัดออกไป ภายหลังเป็นส่วนสำคัญในเพลง "รีเมมเบอร์" ของเลนนอน
สำหรับในวิดีโอประชาสัมพันธ์ของเพลง "ซัมติง" ถ่ายขึ้นในระยะเวลานั้น ๆ ก่อนที่จะแตกวง ซึ่งในช่วงนั้นวงได้แยกกันแล้ว ดังนั้นในส่วนวิดีโอมีภาพคลิปที่แยกกันไปของสมาชิกแต่ละครเดินที่บ้านตัวเอง รวมถึงภรรยา และนำมาตัดต่อเข้าด้วยกัน
องค์ประกอบ
นักร้องนำของเพลง "ซัมติง" คือจอร์จ แฮร์ริสัน เพลงมีจังหวะความเร็วประมาณ 66 ครั้งต่อนาที และมีจังหวะต่อเนื่องเช่นนี้ตลอดทั้งเพลง เมโลดี้เริ่มต้นที่คีย์ ซีเมเจอร์ ต่อเนื่องในคีย์นี้ตลอดในส่วนอินโทรและ 2 ท่อนร้องแรก จนท่อนแยก (ท่อนบริดจ์) ที่มีความยาว 8 ห้องจะเป็นคีย์ เอเมเจอร์ หลังจากท่อนแยก เมโลดี้จะกลับมาที่คีย์ซีเมเจอร์ ในท่อนโซโลกีตาร์แล้วมาท่อนร้องท่อนที่ 3 จึงถึงท่อนออกเพลง และถึงแม้ว่าเดอะบีเทิลส์เริ่มทีจะพยายามทำในรูปแบบอคูสติกที่ดูคมกว่า แต่ก็ถูกกลบไปกับท่อนแทรกประสาน เดโมในเวอร์ชันอคูสติกที่มีท่อนแทรกประสานต่อมานำมาออกในส่วนหนึ่งของอัลบั้มชุด แอนโธโลจี 3 ในส่วนท่อนแทรกที่เป็นท่อนแทรกประสาน ภายหลังกลายเป็นท่อนพักของเครื่องดนตรีแทน และทำให้เพลงดูเบาลงโดยใช้เครื่องสายนำ เรียบเรียงโดยจอร์จ มาร์ติน โปรดิวเซอร์ของวงเดอะบีเทิลส์
การตอบรับ
อัลบั้ม แอบบีโรด ถือเป็นอัลบั้มแรกอย่างเป็นทางการที่มีเพลง "ซัมติง" บรรจุอยู่ ซึ่งออกวางขายเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1969 ในสหราชอาณาจักร โดยในสหรัฐอเมริกาออกขายหลังจากนั้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม และสามารถติดชาร์ตอันดับ 1 ทั้ง 2 ประเทศ
ถึงแม้ว่าซิงเกิลจะติดชาร์ตหลังจากการออกขายเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม ก็เกิดความสงสัยเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่ซิงเกิล "ซัมติง" ที่ติดชาร์ตอันดับ 1 บนชาร์ตอเมริกัน ผลการนับของยอดขายและยอดการออกอากาศที่ หน้าเอ และ หน้าบี แยกกัน ที่ตามหลักแล้วเพลงจะแยกอันดับกัน โดย "คัมทูเกตเตอร์" เป็นคู่แข่งของ "ซัมติง" ในเรื่องความนิยม และเป็นการยากลำบากที่ใน 2 เพลงนี้ของซิงเกิลจะขึ้นอันดับ 1 อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ชาร์ตบิลบอร์ดก็เริ่มรวมอันดับเพลงของทั้งหน้าเอ และหน้าบี เข้าสู่การนับผล ในซิงเกิลเดียวกัน ผลก็คือซิงเกิล "คัมทูเกตเตอร์/ซัมติง" ขึ้นเป็นอันดับ 1 บนชาร์ตอเมริกันเป็นเวลา 1 สัปดาห์ จนกระทั่งหลุดออกจากชาร์ตไปในอีก 2 เดือนถัดมา (ส่วนในชาร์ต แคชบ็อกซ์ซิงเกิลส์ชาร์ต ที่ยังนับผลของทั้ง 2 หน้าของซิงเกิลแยกกัน เพลง "ซัมติง" ขึ้นสูงสุดอันดับ 2 ส่วนเพลง "คัมทูเกตเตอร์" ติดอันดับ 1 นาน 3 สัปดาห์) ซิงเกิลยังมียอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำ หลังจาก 3 สัปดาห์ที่ออกวางขาย และต่อมาในปี 1999 ก็มีการปรับระดับยอดขายเป็นแผ่นเสียงทองคำขาว
ในสหราชอาณาจักร "ซัมติง" ออกจำหน่ายวันที่ 31 ตุลาคม ถือเป็นซิงเกิลแรกของวงเดอะบีเทิลส์ที่เป็นเพลงของแฮร์ริสันในหน้าเอ และยังเป็นซิงเกิลแรกของวงที่มีบรรจุอยู่ในอัลบั้มแล้ว "ซัมติง" ติดชาร์ตสัปดาห์แรกเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน และไต่อันดับสูงสุดที่อันดับ 4 ก่อนที่จะตกลงไปจากชาร์ตหลังจากอยู่ในชาร์ตนานร่วม 3 เดือนหลังออกจำหน่าย ในสหราชอาณาจักร เชอร์ลีย์ บาสเซย์ นำเพลงนี้มาทำใหม่ติดอันดับสูงสุดที่อันดับ 4
มีช่วงน่าละอายอยู่ช่วงหนึ่งเมื่อเพลงของจอร์จไม่ได้ดีขนาดนั้น และไม่มีใครอยากพูดอะไร เขาแค่ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับเรามานานพอ ไม่ได้ดูถูกเขาหรอกนะ เพียงแค่เขาไม่ได้ฝึกการเป็นนักแต่งเพลงมาอย่างที่เราฝึก
รางวัล
ในปี ค.ศ. 1970 ในปีเดียวกับที่เดอะบีเทิลส์ประกาศแยกตัวไป "ซัมติง" ได้รับรางวัลไอเวอร์โนเวลโลในสาขาเพลงด้านดนตรีและเนื้อร้องยอดเยี่ยม เพลงยังได้รับรางวัลด้านดนตรีอีกหลายครั้งในอีกหลายทศวรรษหลังจากออก โดยเว็บไซต์บีบีซี ให้เป็นเพลงยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เคยมีมาในอันดับ 64 โดยบีบีซีกล่าวว่า ""ซัมติง" ได้แสดงให้เห็นชัดกว่าเดิม มากกว่าเพลงอื่นทั่วไปของเดอะบีเทิลส์ว่า มีนักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยม 3 คน จากวงที่ดูเหมือนจะมีแค่ 2 คนที่แต่ง" เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของวงเดอะบีเทิลส์ยังกล่าวว่า ""ซัมติง" ได้แสดงความสำคัญให้เห็นอำนาจของจอร์จ แฮร์ริสันในฐานะผู้ผลักดันการเขียนเพลงอย่างมาก" ในปี ค.ศ. 1999 องค์กรเผยแพร่ดนตรี (Broadcast Music Incorporated (BMI)) ให้ "ซัมติง" อยู่อันดับที่ 17 ของเพลงที่ถูกเล่นมากที่สุดในศตวรรษที่ 20 กับการเล่นกว่า 5 ล้านครั้ง ส่วนเพลงอื่นของเดอะบีเทิลส์ที่ติดอันดับในรายชื่อคือเพลง "เยสเตอร์เดย์" และ "เลตอิตบี" ที่ทั้งสองเพลงแต่งโดยพอล แม็กคาร์ตนีย์ (ถึงแม้ว่าจะระบุเครดิตว่า เลนนอน/แม็กคาร์ตนีย์ก็ตาม) ในปี 2004 นิตยสารโรลลิงสโตนยังให้เพลงนี้อยู่อันดับที่ 273 ในหัวข้อ 500 เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
การนำมาทำใหม่
มีการนำเพลงนี้มาทำใหม่แล้วมากกว่า 150 เวอร์ชัน "ซัมติง" ถือเป็นเพลงที่ถูกนำมาทำใหม่มากที่สุดของเดอะบีเทิลส์เป็นอันดับที่ 2 รองจากเพลง "เยสเตอร์เดย์" โดยเริ่มมีการนำมาทำใหม่โดยศิลปินอื่นแทบจะโดยทันทีหลังจากที่ออกโดยเดอะบีเทิลส์ โดยลีนา ฮอร์นนำมาทำใหม่เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1969 สำหรับอัลบั้มที่เธอบันทึกเสียงกับนักกีตาร์ที่ชื่อกาบอร์ ซาโบ ชื่ออัลบั้ม ลีนาแอนด์กาบอร์ ส่วนในฉบับอื่นหลังจากนั้นไม่นาน อย่างเช่นในเวอร์ชันของเพรสลีย์ (ซึ่งก็รวมอยู่ในรายการการแสดงพิเศษทางโทรทัศน์อโลฮาฟรอมฮาวาย ), ซินาตรา, ดิโอเจส์ และชาร์ลส ซึ่งแฮร์ริสันได้นึกนักร้องคนนี้ไว้ในใจเมื่อคราวที่เขียนเพลง "ซัมติง" แต่อย่างไรก็ตาม ต่อมาแฮร์ริสันก็ออกมาพูดภายหลังว่า เวอร์ชันที่เขาชื่นชอบที่สุดเป็นของเจมส์ บราวน์และสโมกีย์ โรบินสัน
แฟรงก์ ซินาตรา ประทับใจในเพลง "ซัมติง" เป็นอย่างมาก โดยเขาเรียกเพลงนี้ว่า "เป็นเพลงรักที่ยอดเยี่ยมที่สุด" เขาร้องเพลงนี้นับร้อยครั้งในหลายคอนเสิร์ต อย่างไรก็ตามเขาก็เคยเอ่ยถึงเพลง "ซัมติง" ครั้งหนึ่งว่า เป็นเพลงที่เขียนโดย เลนนอน/แม็กคาร์ตนีย์ ที่เขาชื่นชอบที่สุดตลอดกาล (เขาไม่รู้ว่าใครแต่งเพลงนี้) และยังแนะนำเพลงนี้อยู่เป็นประจำอีกด้วย แฮร์ริสันไม่รังเกียจที่ซินาตรา ได้เปลี่ยนแปลงเนื้อเพลง ที่เดิมเพลงเขียนว่า "You stick around now it may show" โดยซินาตราร้องว่าเป็น "You stick around, Jack, she might show" ซึ่งแฮร์ริสันก็ยังนำเนื้อร้องในเวอร์ชันของซินาตราไปขับร้องในส่วนหนึ่งของการแสดงในทัวร์ของเขา
เวอร์ชันของนักร้องคันทรีจอห์นนี ร็อดริเกซ ขึ้นติดท็อป 10 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอตคันทรีซิงเกิลส์ชาร์ต ในฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1974 เพลงนี้ยังปรากฏในอัลบั้มอุทิศให้วงเดอะบีเทิลส์ในปี ค.ศ. 1995 ที่ชื่อ คัมทูเกตเตอร์: อเมริกาซาลูตส์เดอะบีเทิลส์ ร้องโดยทันย่า ทักเกอร์ นอกจากนี้มิวสิกโซลไชลด์ยังเคยนำเพลงนี้มาทำใหม่ด้วย
ในปี ค.ศ. 2002 หลังจากที่แฮร์ริสันเสียชีวิต แม็กคาร์ตนีย์และอีริก แคลปตันนำเพลง "ซัมติง" มาร้องในคอนเสิร์ตที่ชื่อ "คอนเสิร์ตฟอร์จอร์จ" การขับร้องครั้งนี้ทำให้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ในสาขาเพลงร่วมร้องป็อปยอดเยี่ยม แม็กคาร์ตนีย์ยังร้องเพลงนี้โดยเล่นเครื่องดนตรียูเคเลเลเพียงอย่างเดียวในการแสดงในทัวร์ของเขาที่ชื่อ "แบ็กอินดิยูเอส" และ "แบ็กอินเดอะเวิลด์" เขายังร้องเพลงเพื่ออุทิศให้แฮร์ริสัน ในปี ค.ศ. 2008 ในคอนเสิร์ตลิเวอร์พูซาวด์ แสดงเพลงนี้ในลักษณะคล้ายกับที่แสดงใน "คอนเสิร์ตฟอร์จอร์จ" โดยเริ่มดนตรีด้วยยูเคเลเลอย่างเดียว หลังจากท่อนบริดจ์จึงเล่นเต็มวงและจบลงเหมือนกับเพลงต้นฉบับ  นอกจากนั้นบ็อบ ดีแลนยังร้องสดเพลงนี้เพื่ออุทิศให้แฮร์ริสันสำหรับการเสียชีวิตของเขา
เจ้าหญิงมารีอา อานาแห่งบรากังซา
เจ้าหญิงมารีอา อานาแห่งบรากังซา อิงฟังตาแห่งโปรตุเกส  (Her Royal Highness Princess Princess Maria Ana of Braganza) ต่อมาคือ เจ้าหญิงคาร์ล ออกัสตุสแห่งทวร์นและทัคซิส ประสูติเมื่อวันที่ 3 กันยายน 2442 ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์โปรตุสเกส โดยในฐานะพระธิดาใน เจ้าชายมิเกล ดยุกแห่งบรากันซา และ เจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งโลเวนสไตน์-เวิร์ทไฮม์-โรเซนเบิร์ก ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้ามีแกลแห่งโปรตุเกส และเป็นพระปิตุจฉา (ป้าฝ่ายพ่อ) ใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา พระประมุขแห่งราชวงศ์โปรตุเกสพระองค์ปัจจุบัน ทรงเสกสมรสกับ คาร์ล ออกัสตุส เจ้าชายที่ 10 แห่งทวร์นและทัคซิส เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2464 รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงคาร์ล ออกัสตุสแห่งทวร์นและทัคซิส พระชายา มีพระบุตร 4 พระองค์ คือ
พระองค์มิได้ดำรงพระอิสริยยศ เจ้าหญิงพระชายาแห่งทวร์นและทัคซิส เนื่องจากสิ้นพระชนม์ไปก่อน โดยสิ้นพระชนม์ลง เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน 2514 พระชันษา 71 ปี หลังจากนั้นเพียง 20 วัน ในวันที่ 13 กรกฎาคม ในปีเดียวกัน พระสวามีจึงได้ดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชายพระประมุขแห่งทวร์นและทัคซิส ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเชษฐา พระองค์ยังเป็นพระอัยยิกา (ย่า) ใน อัลแบร์ท เจ้าชายที่ 12 แห่งทวร์นและทัคซิส พระประมุขพระองค์ปัจจุบันของพระราชวงศ์ทวร์นและทัคซิส
สถานีนานา
สถานีนานา (Nana Station, รหัส E3) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสุขุมวิท ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร ใจกลางแหล่งธุรกิจท่องเที่ยวและสถานบันเทิงย่านนานา
ที่ตั้ง
ต้นถนนสุขุมวิท บริเวณปากซอยสุขุมวิท 6 และซอยสุขุมวิท 9 ห่างจากทางแยกนานาซึ่งเป็นจุดบรรจบซอยสุขุมวิท 3 (นานาเหนือ), ซอยสุขุมวิท 4 (นานาใต้) และถนนสุขุมวิท ไปทางด้านทิศตะวันออกประมาณ 200 เมตร ในพื้นที่แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา และแขวงคลองเตย เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 3 หน้าอาคารจิวเวิลด์รี่ มาร์ท
รถโดยสารประจำทาง
ถนนสุขุมวิท รถขสมก. สาย รถขสมก. สาย 2 25 501 508 511 รถเอกชน สาย 40 48
ฟูจิวาระ โนะ คินชิ (จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ)
ฟูจิวาระ โนะ คินชิ (藤原忻子, 1676 – 12 กันยายน ค.ศ. 1752) เป็นจักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่น. พระนางเป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ จักรพรรดิองค์ที่ 77 ของญี่ปุ่น.
ปลากะพงญี่ปุ่น
ปลากะพงญี่ปุ่น (Japanese lates; アカメ; ออกเสียงว่า อาคาเมะ) มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lates japonicus ในวงศ์ปลากะพงขาว (Latidae)
มีรูปร่างคล้ายกับปลาในสกุล Lates ทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชนิด L. calcarifer เพราะเป็นชนิดที่ถูกจำแนกออกมาเมื่อปี ค.ศ. 1984 โดยนักมีนวิทยาชาวญี่ปุ่น 2 คน คือ ดร.มะซะโอะ ทะยะคะมะ และ ดร.ยะสุฮิโระ ทะกิ
โดยปลากะพงญี่ปุ่นนั้นมีความยาวระหว่างก้านครีบหนามก้านที่ 3 ของครีบหลัง กับ ความยาวครีบท้องยาวกว่า มีจำนวนเกล็ดบริเวณเหนือและใต้เส้นข้างลำตัวมากกว่า จำนวนก้านครีบอกมีน้อยกว่า และก้านครีบก้นมีจำนวนเท่ากันแต่ทว่ามีความยาวกว่า
พบกระจายพันธุ์บริเวณเกาะคิวชูและเกาะชิโกกุ ปลาจะทำการผสมพันธุ์และวางไข่ในทะเล เมื่อฟักเป็นตัว ตัวอ่อนจะว่ายอพยพเข้ามาอาศัยในแหล่งน้ำจืดเช่น แม่น้ำชิมันโท และแม่น้ำโอโยวโด
ปลากะพงญี่ปุ่นได้ถูกบันทึกภาพเคลื่อนไหวเกี่ยวกับพฤติกรรมของมันได้เป็นครั้งแรกเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 โดยสำนักข่าวบีบีซีของอังกฤษ โดยที่ชื่อของมันในภาษาญี่ปุ่นแปลได้ว่า "ตาสีแดง" และทางมหาวิทยาลัยโตเกียวก็ได้ติดตั้งเครื่องอัลตราซาวด์เพื่อติดตามพฤติกรรม
พุ่มเทียน
พุ่มเทียน คือเครื่องสักการะอย่างหนึ่งในเทศกาลเข้าพรรษา สำหรับถวายเป็นพุทธบูชา หรือถวายพระภิกษุสงฆ์
พุ่มเทียนทำด้วยขี้ผึ้ง กดเป็นรูปคล้ายเมล็ดข้าวโพดเรียงแถวกัน หรือเป็นรูปกลีบดอกไม้เล็ก ๆ ติดเรียงกันบนกระดาษปั้นเป็นทรงพุ่มอย่างละเอียดประณีต ต่อยอดแหลมทำจากขี้ผึ้งหุ้มแกนไม้ มีกระดาษอังกฤษสีเงินทองจักฝอยประดับบนปลายให้ดูระยิบระยับ วางบนฐานลักษณะคล้ายพานปั้นด้วยดิน ทาสี สำหรับสีของพุ่มนั้นมีทั้งสีเหลืองล้วน หรือย้อมขี้ผึ้งเป็นสีสันต่างๆ และประดิษฐ์เป็นลวดลายต่างๆ ตามแต่จะคิดสร้างสรรค์ วัตถุประสงค์ของการถวายพุ่มเทียน นอกจากเพื่อความสวยงามเป็นพุทธบูชาแล้ว ยังเป็นการถวายขี้ผึ้งสำรองแด่พระภิกษุสงฆ์ ในกรณีน้ำมันตะเกียง หรือเทียนหมด ก็จะสามารถนำขี้ผึ้งจากพุ่มเทียนมาฟั่นเป็นเทียนใช้ได้ในระหว่างเข้าพรรษา
ถือเป็นราชประเพณีที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จะถวายพุ่มเทียนแด่พระพุทธรูป และพระสงฆ์ ในพระราชกุศลเข้าพรรษา เป็นประจำทุกปี ตามพระอารามสำคัญต่างๆ เช่น วัดพระศรีรัตนศาสดาราม วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม วัดบวรนิเวศวิหาร วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม ในช่วงเทศกาลเข้าพรรษาจึงยังพอมีพุ่มเทียนตั้งถวายเป็นพุทธบูชาที่หน้าพระประธาน ให้พอได้เห็นได้ศึกษากันอยู่บ้างในปัจจุบัน
ปัจจุบัน มีผู้รู้จักเครื่องสักการะชนิดนี้น้อยลงทุกวัน แม้ยังพอมีจำหน่ายอยู่บ้างตามร้านสังฆภัณฑ์ แต่ก็ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักหรือเป็นที่นิยม กล่าวกันว่ามีแหล่งผลิตเพียงเจ้าเดียวในปัจจุบัน ต่างจากสมัยก่อนที่มีผู้ผลิตและผู้จำหน่ายพุ่มเทียนนับร้อยเจ้า แม้ทุกวันนี้ร้านสังฆภัณฑ์หลายร้านยังไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำว่าพุ่มเทียนคืออะไร นับวันเครื่องสักการะชนิดนี้จึงสูญหายไปจากแท่นบูชาตามบ้านและวัดต่างๆ จนจะใกล้สูญสิ้นไปจากเมืองไทย "คำกล่าวถวายเทียนจำนำพรรษา"
ยัคเฆ ภันเต สังโฆ ปะฏิชานาตุ มะยัง ภันเต เอตัง ปะทีปะยุคัง สะปะริวารัง เตมาสัง พุทธัสสะ ปูชะนัตถายะ อิมัสสะหมิง อุโปสะถาคาเร นิยยาเทมะ สาธุ โน ภันเต อะยัง เตมาสัง พุทธัสสะ ปูชะนัตถายะ ปะทีปะยุคัสสะ ทานัสสะ อานิสังโส อัมหากัญเจวะ มาตาปิตุอาทีนัญจะ ปิยะชะนานัง ทีฆะรัตตัง หิตายะ สุขายะ สังวัตตะตุ
สะเต๊ะ
สะเต๊ะ (sate; sate, satai) เป็นอาหารอย่างหนึ่งซึ่งทำจากเนื้อที่หั่นบาง ๆ หรือหั่นเป็นก้อน อาจจะเป็นเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อแพะ เนื้อปลา ฯลฯ เสียบด้วยไม้เสียบที่ทำจากไม้ไผ่ แล้วนำไปย่างบนเตาฟืนหรือเตาถ่าน เสิร์ฟพร้อมเครื่องปรุงรสที่มีรสจัด (ซึ่งแตกต่างกันออกไปในแต่ละตำรับ) เชื่อกันว่าสะเต๊กรูปแบบแรกมีที่มาจากอาหารชวา  แล้วเผยแพร่ไปทั่วอินโดนีเซีย จนกลายเป็นอาหารประจำชาติ  สะเต๊ะมีจุดกำเนิดมาจากเกาะชวาหรือเกาะสุมาตราในประเทศอินโดนีเซีย แต่ก็ยังได้รับความนิยมในประเทศอื่น ๆ ด้วย เช่น มาเลเซีย สิงคโปร์ ฟิลิปปินส์ รวมทั้งประเทศไทย หรือแม้แต่เนเธอร์แลนด์ซึ่งรับเอาวัฒนธรรมไปกับอาณานิคมของตน
คำว่า "สะเต๊ะ" เชื่อว่ามีที่มาจากประเทศจีนในอดีต โดยมาจากภาษาหมิ่นใต้คำว่า "แซบัก" (จีน: 三疊肉; พินอิน: sae bak) หมายถึง "เนื้อสามชิ้น" อย่างไรก็ตามนักวิชาการร่วมสมัยกล่าวว่าคำว่า "สะเต๊ะ" ในภาษาอังกฤษมาจากภาษาอินโดนีเซีย: "ซาเต" (sate) และภาษามลายู: "ซาเต" (sate) หรือ "ซาไต" (satai) ทั้งสองอย่างอาจจะมีที่มาจากภาษาทมิฬ
สะเต๊ะของอินโดนีเซียอาจได้รับอิทธิพลจากกะบาบที่เป็นอาหารพื้นเมืองของอินเดียภาคเหนือ ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวเตอร์กอีกต่อหนึ่ง ตำรับดั้งเดิมของชาวตุรกีเป็นเนื้อแพะหั่นเป็นชิ้นหมักแล้วเสียบเหล็กแหลมย่างไฟ ชาวเปอร์เซีย, ชาวอาหรับและชาวอินเดียรับมาดัดแปลง อาจใช้เนื้อบดหรือเนื้อทั้งชิ้น จะเสียบหรือไม่เสียบไม้ก็ได้ เมื่อแพร่หลายมาถึงมลายู-ชวาจึงกลายเป็นสะเต๊ะอย่างที่เห็นในปัจจุบัน โดยร้านขายหมูสะเต๊ะร้านแรกในประเทศไทย คือ ร้านจึงอังลัก ย่านเยาวราช ข้างโรงภาพยนตร์เฉลิมบุรี ปัจจุบันได้ย้ายร้านไปที่ย่านถนนพระรามที่ 4 เขตปทุมวัน
ส่วนสะเต๊ะเข้าสู่ราชสำนักไทยช่วงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อพระวิมาดาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์ กรมพระสุทธาสินีนาฏ ปิยมหาราชปดิวรัดามีรับสั่งไปยังเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชให้หาคนทำอาหารเก่ง ๆ มาทำอาหารอย่างชวาสักสองสามอย่าง จึงส่งคนมุสลิมมาสอน โดยมีหม่อมเจ้าแย้มเยื้อน สิงหราเป็นผู้เรียนและผู้ปรุง เบื้องต้นได้ทำสะเต๊ะโดยใช้เนื้อวัวเป็นเนื้อติดมันอย่างดี หากใช้เนื้อหมูจะต้องเลือกแบบที่ไม่มีพังผืด โดยนิจ เหลี่ยมอุไร ธิดาบุญธรรมของหม่อมหลวงเนื่อง นิลรัตน์ กล่าวไว้ความว่า "เวลาทำก็ยากนะคะ ต้องเลือกเอาแต่หมูดี ๆ ไม่มีพังผืด เนื้อต้องเนื้อติดมันที่มันยอดเยี่ยมอย่างแพงเลย เอามาแล่ มาหั่นบาง ๆ ตามขวางของเส้นหมู แล้วหมักไว้ หมักเคล้าเครื่องเคล้าอะไร หมักไว้ 3 ชั่วโมงถึงเสียบ นิ่มแล้วจึงเสียบ ถึงทานอร่อย" และด้วยรสชาติที่เป็นเลิศ พระวิมาดาเธอ กรมพระสุทธาสินีนาฏจึงประทานชื่อว่า สะเต๊ะลือ
สถานีสุวรรณภูมิ
สถานีสุวรรณภูมิ เป็นสถานีรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ ในเส้นทางสายซิตี้ ซึ่งแวะจอดรายทางจากสถานีพญาไทถึงสุวรรณภูมิ ตั้งอยู่ในอาคารท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ เปิดใช้งานเเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ในอนาคตจะสามารถไปเชื่อมกับท่าอากาศยานดอนเมืองและสถานีกลางบางซื่อ ตามโครงการส่วนต่อขยายของรถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ รถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบิน มีโครงการเชื่อมต่อรถไฟฟ้าสายสีเงิน และส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าสายสีชมพู
ที่ตั้ง
อยู่ที่ชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสาร ภายในท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ พื้นที่ตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ ห่างจากสถานีลาดกระบัง ประมาณ 6 กิโลเมตร
รถโดยสารประจำทาง
ให้บริการ ที่บริเวณศูนย์ขนส่งสาธารณะ รถขสมก. สาย 555 รถเอกชน สาย 554 558
เวลาให้บริการ
<!--
สถานีรถไฟฟ้าสายสีเงิน
สถานีสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi) เป็นโครงการสถานีรถไฟใต้ดิน ในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีเงิน ตั้งอยู่ใต้อาคารโดยสารฝั่งใต้ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เชื่อมต่อกับสถานีสุวรรณภูมิของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ด้วยรถรางภายในโครงการ
ที่ตั้ง
ชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ (ฝั่งถนนเทพรัตน) ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ในพื้นที่ตำบลราชาเทวะ อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานีแบบมีชานชาลากลาง มีประตูกั้นชานชาลาในทุกชานชาลา ตัวสถานีประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา
สถานีรถไฟฟ้าสายสีชมพู
สถานีสุวรรณภูมิ (Suvarnabhumi) เป็นโครงการสถานีรถไฟยกระดับที่จะเป็นสถานีปลายทางแห่งใหม่ในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีชมพู ส่วนต่อขยายช่วงมีนบุรี-สุวรรณภูมิ โดยจะต่อขยายจากปลายสายทางบริเวณสถานีมีนบุรีไปตามแนวถนนร่มเกล้า ตัดผ่านถนนเจ้าคุณทหาร ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 (มอเตอร์เวย์ กรุงเทพฯ - ชลบุรี) ถนนลาดกระบัง และไปสิ้นสุดที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ บริเวณอาคารรถโดยสาร (Bus Terminal) ระยะทาง 8.7 กิโลเมตร สามารถเชื่อมต่อกับรถไฟฟ้าสายสีเงิน รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และรถไฟความเร็วสูงเชื่อม 3 สนามบิน ได้โดยการต่อรถรับส่งของท่าอากาศยานเข้าอาคารผู้โดยสาร โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อเชื่อมต่อการเดินทางเข้าสู่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และเพื่อให้ผู้โดยสารจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ สามารถเดินทางเข้าสู่พื้นที่กรุงเทพมหานครตอนเหนือได้อย่างรวดเร็ว โดยปัจจุบันยังเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนแม่บทโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนทางรางในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ระยะที่สอง (M-Map Phase 2) -->
การเชื่อมต่อระหว่างระบบ
ตัวท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ได้มีการออกแบบและวางแผนการก่อสร้างรถไฟฟ้าเชื่อมอาคารผู้โดยสารหลัก อาคารเทียบเครื่องบินรองหลังที่ 1,2 และอาคารผู้โดยสารรอง ซึ่งจะก่อสร้างไปพร้อมกับการก่อสร้างส่วนต่อขยายท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยในระยะแรกมีทั้งหมด 2 สถานี ระยะทางรวม 1 กิโลเมตร สำหรับใช้เดินทางใต้รันเวย์สนามบิน โดยจะใช้รถไฟฟ้าล้อยางแบบไร้คนขับ (Automated People Mover) วิ่งให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง คาดว่าจะพร้อมเปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2566
สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี กาเบกูซูลู
สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี กาเบกูซูลู (Goodwill Zwelithini kaBhekuzulu) (27 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2564) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรซูลู ตั้งแต่ พ.ศ. 2511 จนถึงสิ้นพระชนม์ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ตามราชประเพณี ไม่ได้เป็นประมุขแห่งรัฐ พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ต่อจากสมเด็จพระราชาธิบดีไซเปรียน เบกูซูลู คาโซโลมอน พระบิดาของพระองค์ พระองค์สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าเคตช์วาโย พระมหากษัตริย์แห่งซูลูพระองค์สุดท้าย
พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อพระราชบิดาของพระองค์ สมเด็จพระราชาธิบดีไซเปรียน เบกูซูลู คาโซโลมอน สวรรคตในปีพ.ศ. 2511 โดยมีเจ้าชายอิสราเอล แมคเวยีเซนี ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ตั้งแต่ปี 2511 ถึง 2514 ในขณะที่พระองค์ลี้ภัยในจังหวัดทรานซ์วาอัลของแอฟริกาใต้เป็นเวลาสามปีเพื่อหลีกเลี่ยงการลอบปลงพระชนม์ หลังจากวันคล้ายวันพระราชสมภพปีที่ 21 และการอภิเษกสมรสครั้งแรกพระองค์จึงได้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์องค์ที่แปดของซูลู ในพิธีตามประเพณีที่โนโงมา เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2514 โดยมีผู้เข้าร่วม 20,000 คน สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีสวรรคตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2564 หลังจากมีรายงานว่าทรงเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยโรคเบาหวาน ในระหว่างการเตรียมงานพระศพ แมนโกซูตู บูเธเลซี นายกรัฐมนตรีตามประเพณีของพระมหากษัตริย์ประกาศว่าพระองค์สวรรคตจากโควิด 19
บทบาททางการเมือง
ในช่วงสูญญากาศทางอำนาจที่เกิดขึ้นในปี 2533 เนื่องจากการถือผิวและการปกครองประเทศโดยชาวแอฟริกาใต้ผิวขาวถูกยกเลิก บางครั้งกษัตริย์ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกดึงเข้าสู่การเมืองแบบพรรคได้ พรรคเสรีภาพอินคาธ่า (IFP) ที่ปกครองซูลูได้คัดค้านบางส่วนของรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่สนับสนุนโดยสภาแห่งชาติแอฟริกัน (ANC) เกี่ยวกับการปกครองภายในของกวาซูลู โดยเฉพาะอย่างยิ่ง IFP ได้รณรงค์อย่างจริงจังเพื่อให้พระมหากษัตริย์ซูลูเป็นอิสระและมีอำนาจอธิปไตยในฐานะประมุขแห่งรัฐตามรัฐธรรมนูญ ด้วยเหตุนี้ IFP จึงงดการลงทะเบียนพรรคสำหรับการเลือกตั้งในปี 2537 จนกว่าจะมีการชี้แจงบทบาทของกษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตยใหม่ แมนเดลาและประธานาธิบดีเดอเคิร์กได้จัดให้มีการประชุมพิเศษโดยมีการตกลงกันว่าจะเรียกผู้ไกล่เกลี่ยระหว่างประเทศมาจัดการปัญหาเรื่องกษัตริย์ ด้วยเหตุนี้จึงมีการจดทะเบียน IFP ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งทางการเมืองโดยการได้รับคะแนนเสียงส่วนใหญ่ในจังหวัดควาซูลู นาทาลในการเลือกตั้งครั้งนี้
แม้ว่ารัฐธรรมนูญจะกำหนดให้บทบาทของพระมหากษัตริย์จะเป็นหน้าที่ในพระราชพิธี ส่วนใหญ่ก็เป็นหน้าที่ของพระองค์ที่จะพระราชทานคำแนะนำอย่างเป็นทางการแก่ผู้นำระดับสูงของจังหวัด ในบางครั้งประธานาธิบดีเนลสัน แมนเดลาของแอฟริกาใต้พยายามที่จะหลีกเลี่ยง IFP ในการเจรจากับซูลู และเจรจากับกษัตริย์โดยตรง (เซยานี แนนเดลาลูกสาวของแมนเดลา แต่งงานกับเจ้าชายทุมบันมูซี ดลามีนี พระอนุชาของสมเด็จพระราชินีมันต์ฟอมบี พระอัครมเหสีในสมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี) อย่างไรก็ตาม IFP ยังคงมีอำนาจในจังหวัดจนถึงปี 2546
ในช่วงเวลาส่วนใหญ่ของรัชสมัย พระภาดาของพระองค์ แมนโกซูตู บูเธเลซี เจ้าชายแห่งควาพินดานเกเน ผู้ก่อตั้งและหัวหน้า IFP เป็นนายกรัฐมนตรีซูลู แต่ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2537 ความตึงเครียดระหว่างพระญาติที่เป็นพันธมิตรก่อนหน้านี้ได้เกิดขึ้นอย่างเปิดเผยต่อสาธารณชนเมื่อการเฉลิมฉลองของชากาซูลูใกล้เข้ามา ข่าวลือที่ว่ากษัตริย์กำลังวางแผนเพื่อปลด บูเธเลซี ในฐานะนายกรัฐมนตรีของซูลูกับอดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เจ้าชายแมคเวยีเซนี ซึ่งเข้าร่วม ANC ในปี 2533 ซึ่งดูเหมือนจะเป็นจริงหลังจากที่กษัตริย์ประกาศว่าบูเธเลซีจะไม่เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาของพระองค์อีกต่อไปและยกเลิกพิธีในวันหยุด ในเวลาเดียวกัน เพื่อความปลอดภัยกองกำลังของรัฐบาลกลางได้ทูลเชิญพระองค์ โดยเสด็จเฮลิคอปเตอร์ไปยังโจฮันเนสเบิร์ก แม้ว่าบูเธเลซีขณะนั้นก็ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในคณะรัฐมนตรีแอฟริกาใต้ ความพยายามของประธานาธิบดีแมนเดลาที่จะสร้างความปรองดองล้มเหลว บูเธเลซีย้ายงานจากโนโงมาไปยังสเตนเจอร์และกล่าวว่ามีผู้สนับสนุนชาวซูลูจำนวน 10,000 คน
ต่อจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เจ้าชายซิฟิโซซูลู โฆษกของกษัตริย์กำลังให้สัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ที่สตูดิโอของบริษัทกระจายเสียงแห่งแอฟริกาใต้ บูเธเลซีและผู้คุ้มกันของเขาเข้าไปขัดจังหวะรายการ โดยมีการบังคับข่มขู่ทางร่างกายเจ้าชายซิฟิโซ เหตุการณ์ที่ถ่ายทอดทางโทรทัศน์ดึงดูดความสนใจจากประชาชาติและได้รับคำตำหนิจากแมนเดลา และกระตุ้นให้บูเธเลซีขอโทษราชวงศ์ซูลู คณะรัฐมนตรี และประเทศสำหรับพฤติกรรมของเขา ความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินีและบูเธเลซีดีขึ้นในภายหลัง
สมเด็จพระราชาธิบดีกูดวิลล์ ซเวเลตินี ได้ให้ความร่วมมือตามที่กฎหมายซึ่งกำหนดโดย ANC ตั้งแต่ได้เข้ามากุมบังเหียนของรัฐบาลในควาซูลู นาทาล สถานะการเงินของพระองค์ถูกควบคุมโดยหน่วยงานจังหวัดควาซูลู นาทาล
ในปี 2532 พระองค์วิพากษ์วิจารณ์ผู้นำANC ที่ไม่เชิญพระองค์และ บูเธเลซี เข้าร่วมการชุมนุมเพื่อต้อนรับจำเลยในคดีการทดลองริโวเนีย ซึ่งได้รับการปล่อยตัวหลังจากถูกจำคุกเกือบสามทศวรรษ