cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เสนารักษ์
ทหารบก
Army Corps เริ่มก่อตั้งเป็นกองกรมกลาง กรมยุทธนาธิการ และโรงพยาบาลกลางกรมทหารบก ในปี พ.ศ. 2443 เปลี่ยนชื่อเป็นกรมแพทย์ทหารบก ต่อมาปี พ.ศ. 2485 เปลี่ยนชื่อเป็น กรมเสนารักษ์ทหารบก ได้ยกระดับเป็น กองเสนารักษ์มณฑลทหารบกที่ 1 และกรมเสนารักษ์ ในปี 2489 ย้ายกลับมาปากคลองหลอด เปลี่ยนชื่อเป็น กรมแพทย์ทหารบก อีกครั้งนับแต่นั้นมา และ พ.ศ. 2495 ได้ก่อตั้งโรงเรียนเสนารักษ์
ทหารเรือ
Naval Corps ฐานะและนามของหน่วยได้ปรับปรุงกันมาตามยุคตามสมัย เพื่อความเหมาะสม บางสมัยก็มีฐานะเป็นกรมกอง บางสมัยก็เปลี่ยนนาม คือ พ.ศ. 2475 เป็นระยะเวลาที่เศรษฐกิจของประเทศชาติกำลังตกต่ำ หน่วยนี้ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "กรมเสนารักษ์ ราชนาวี" แล้วลดลงเป็น "กองเสนารักษ์ ราชนาวี" สังกัดกรมแพทย์สุขาภิบาลทหารบก พ.ศ. 2476 เปลี่ยนเป็น "กองเสนารักษ์ ราชนาวี" ย้ายมาสังกัดกรมทหารเรือ และกองทัพเรือ พ.ศ. 2479 เปลี่ยนเป็น "กองแพทย์ทหารเรือ" สังกัดกองทัพเรือ พ.ศ. 2493 ยกฐานะขึ้นเป็น "กรมแพทย์ทหารเรือ" สังกัดกองทัพเรือ เรื่อยมาจนกระทั่งบัดนี้
ทหารอากาศ
Air Force Corps 2493 ในสงครามเกาหลี กองทัพไทยเข้าร่วมกองกำลังสหประชาชาติ แพทย์และพยาบาลทหารอากาศอยู่ในฐานะเจ้าหน้าที่ส่งกลับทางอากาศและปฏิบัติหน้าที่ในโรงพยาบาลศัลยกรรมเคลื่อนที่ของสหประชาชาติ ต่อมาในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2491 กองเสนารักษ์ทหารอากาศเลื่อนฐานะเป็น "กรมแพทย์ทหารอากาศ"
แหล่งข้อมูออื่น
โรงเรียนเสนารักษ์ กรมแพทย์ทบ. กรมแพทย์ ทบ. กรมแพทย์ ทอ. เสนารักษ์ทหารอากาศ กรมแพยทย์ ทร. กรมเสนารักษ์ราชนาวี
https://sites.google.com/site/nnshelaphaethyrun1240/1 เนนแนวทางที่สามารถรักษาชีวิต ว่าด้วยการรักษาพยาบาลและการสงกลับในสนาม การบริการทางการแพทย์
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวกาลาเทีย
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวกาลาเทีย (Epistle to the Galatians) เรียกโดยย่อว่าพระธรรมกาลาเทีย เป็นเอกสารฉบับที่ 9 ของคัมภีร์ไบเบิล ภาคพันธสัญญาใหม่
บทแรกของพระธรรมเล่มนี้ระบุว่าผู้เขียนคือนักบุญเปาโล ซึ่งเป็นจดหมายที่นักบุญเปาโลเขียนถึงคริสตจักรทั้งหลายในแคว้นกาลาเทีย เมื่อศึกษาและวิเคราะห์จากหลักฐานต่าง ๆ ที่มีอยู่ เชื่อได้ว่า กาลาเทีย น่าจะเป็นจดหมายฉบับแรกที่นักบุญเปาโลเขียนขึ้น แต่ไม่สามารถยืนยันช่วงเวลาที่เขียนอย่างแน่นอนได้ ประมาณกันว่า น่าจะราว ๆ ปีค.ศ. 50
จากการเดินทางไปประกาศข่าวประเสริฐของนักบุญเปาโลในแคว้นกาลาเทีย นักบุญเปาโลเลือกที่จะประกาศข่าวประเสริฐตามเมืองต่าง ๆ เช่น อันติโอก ลิสตรา เดอร์บี และอิโคนียูม เพราะความสำคัญทางยุทธศาสตร์ เนื่องจากเมืองดังกล่าวเป็นศูนย์กลางที่สำคัญทางการค้า และเป็นแหล่งรวมประชากรหลายเชื้อชาติ ผู้ที่ได้เดินทางมายังเมืองเหล่านี้ เมื่อได้ยินข่าวประเสริฐแล้วก็นำกลับไปบอกกล่าวในบ้านเมืองของตนเอง เกิดผลเป็นอย่างมาก ทำให้มีการรวมตัวกันตั้งคริสตจักรขึ้นหลายแห่งในแคว้นกาลาเทีย
นักบุญเปาโลเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้น เพราะหลังจากที่นักบุญเปาโลได้เดินทางต่อไปยังเมืองอื่นแล้ว เกิดปัญหาขึ้นหลายประการในคริสตจักร เช่น คริสเตียนที่เคยเป็นชาวยิวปฏิเสธความเป็นอัครทูตของนักบุญเปาโล บางกลุ่มกล่าวหาว่า นักบุญเปาโลประกาศข่าวประเสริฐเพื่อเอาใจชาวต่างชาติ โดยละเว้นการประพฤติตามธรรมบัญญัติบางประการ นอกจากนี้ยังมีความขัดแย้งระหว่างคริสเตียนที่เดิมเคยเป็นชาวยิว กับคริสเตียนที่เดิมเคยเป็นชาวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโต้แย้งกันในเรื่องของธรรมบัญญัติ เช่น ผู้ที่จะเป็นคริสเตียนต้องเข้าสุหนัต (การตัดส่วนปลายของหนังหุ้มอวัยวะเพศชาย) เป็นต้น
ในหลายตอนของพระธรรม กาลาเทีย นักบุญเปาโลเขียนอย่างคารมคมคายแต่เข้มแข็งอยู่ในตัว เช่น ตอนที่นักบุญเปาโลต่อว่านักบุญเปโตรว่า "ถ้าท่านเองซึ่งเป็นพวกยิว ประพฤติตามอย่างคนต่างชาติ ไม่ใช่ตามอย่างพวกยิว เหตุไฉนท่านจึงบังคับคนต่างชาติให้ประพฤติตามอย่างพวกยิวเล่า" หรือตอนที่นักบุญเปาโลโต้แย้งว่า การจะเข้าสุหนัตหรือไม่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ โดยสรุปว่า "ข้าพเจ้าอยากให้คนเหล่านั้น ที่ทำให้ท่านยุ่งยากตอนตนเองเสียเลย" เป็นต้น
วัตถุประสงค์ในการเขียนพระธรรม กาลาเทีย ของนักบุญเปาโลมีอยู่ 3 ประการ ประการแรกคือ เพื่อยืนยันความจริงในพันธสัญญาใหม่ว่า คริสเตียนจะถูกตัดสินจากความเชื่อในพระเยซูเท่านั้น ไม่มีอะไรน้อยหรือมากไปกว่านี้ มนุษย์จะพ้นความบาปได้โดยการเชื่อฟัง ที่ไม่ได้มาจากธรรมบัญญัติแต่มาจากความเชื่อในงานของพระเจ้า ซึ่งเกิดขึ้นโดยพระคุณและฤทธิ์อำนาจของพระเยซูและพระวิญญาณบริสุทธิ์เท่านั้น
ประการที่สองคือ นักบุญเปาโลต้องการยืนยันในความเป็นอัครทูตของตน ดังที่เขียนไว้ว่า "เมื่อยากอบกับเคฟาสและยอห์นผู้ที่เขานับถือว่าเป็นหลัก ได้เห็นพระคุณซึ่งประทานแก่ข้าพเจ้าแล้ว ก็ได้จับมือขวาของข้าพเจ้ากับบารนาบัส แสดงว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน เพื่อให้เราไปหาคนต่างชาติ และท่านเหล่านั้นจะไปหาพวกที่ถือพิธีเข้าสุหนัต" ซึ่งความเป็นอัครทูตไม่ใช่มีไว้สำหรับโอ้อวดหรือประโยชน์ส่วนตน แต่เพื่อทำให้นักบุญเปาโลสามารถประกาศข่าวประเสริฐหรือเทศนาได้ด้วยสิทธิอำนาจที่พระเยซูได้ประทานให้
ประการที่สามคือ นักบุญเปาโลต้องการกำชับให้คริสเตียนดำเนินชีวิตในทางที่ถูกต้อง ในตอนท้ายของจดหมาย หลังจากที่ได้เขียนข้อความต่างๆตามสองวัตถุประสงค์แรกไปแล้ว นักบุญเปาโลลงท้ายจดหมายด้วยการเน้นถึงสิ่งที่ควรกระทำและสิ่งที่ต้องไม่กระทำ เนื้อหาส่วนนี้ นักบุญเปาโลใช้ถ้อยคำง่าย ๆ ตรงไปตรงมาและเข้าใจได้ชัดเจน เช่น "เราอย่าถือตัว อย่ายั่วโทสะกัน และอย่าอิจฉาริษยากันเลย" หรือ "จงช่วยรับภาระของกันและกัน ท่านจึงจะได้ประพฤติตามพระบัญญัติของพระคริสต์" เป็นต้น
โครงร่าง
2. เปาโลปกป้องการเป็นอัครทูตของตน 1:10 - 2:10
3. เปาโลปกป้องพระกิตติคุณ 2:11 - 21
4. ความรอดกับผลประโยชน์ของความรอด 3:1 - 4:31
5. เสรีภาพที่พระคริสต์นำเข้ามา 5:1 - 6:18
อ้างอิง
Thai Holy Bible, Thailand Bible Society, 1998
Walter A. Elwell, The Pocket Bible Handbook, Harold Shaw Publisher, 1997
สถานีสนามไชย
สถานีสนามไชย (Sanam Chai Station, รหัส BL31) เป็นสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล โดยเป็นสถานีเดียวในระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางพื้นที่อนุรักษ์เกาะรัตนโกสินทร์ ในแนวถนนสนามไชย กรุงเทพมหานคร บริเวณวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เป็นเส้นทางต่อเนื่องจากสถานีหัวลำโพงผ่านพื้นที่เมืองเก่าก่อนลอดใต้แม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณปากคลองตลาด ไปยังฝั่งธนบุรี และยกระดับขึ้นสู่สถานีท่าพระต่อไป
สถานีตั้งอยู่ด้านล่างถนนสนามไชย ด้านทิศเหนือของแยกสะพานเจริญรัช 31 หรือปากคลองตลาด (จุดบรรจบถนนสนามไชย, ถนนมหาราช, ถนนราชินี, ถนนอัษฎางค์ และถนนจักรเพชร) บริเวณด้านหน้าโรงเรียนวัดราชบพิธ, มิวเซียมสยาม และด้านหลังวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ในพื้นที่แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี เสด็จพระราชดำเนินมายังสถานีนี้ เพื่อทรงเปิดโครงการรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ส่วนต่อขยาย หัวลำโพง–หลักสอง และบางซื่อ–ท่าพระ เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
การออกแบบ
ที่ตั้งของสถานีสนามไชยเป็นสถานีแห่งเดียวในโครงการระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกรุงเทพมหานคร ที่มีตัวสถานีอยู่ใจกลางพื้นที่ชั้นในของเกาะรัตนโกสินทร์ ภายในขอบเขตระหว่างแม่น้ำเจ้าพระยา และคลองคูเมืองเดิม (นอกเหนือจากสถานีสนามหลวง ของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีส้ม ซึ่งมีทางเข้าออกสถานีที่เชื่อมต่อกับท้องสนามหลวงอยู่ในขอบเขตพื้นที่ดังกล่าว) จึงทำให้การวางแผนก่อสร้างเส้นทางและตัวสถานีสนามไชยเป็นที่จับตามองจากคณะกรรมการกรุงรัตนโกสินทร์ เนื่องจากหลายฝ่ายกังวลว่าโครงสร้างระบบรถไฟฟ้าจะส่งผลกระทบต่อชั้นน้ำใต้ดินและความมั่นคงของโครงสร้างโบราณสถานที่สำคัญใกล้เคียง โดยเฉพาะวัดพระเชตุพนฯ และพระบรมมหาราชวัง นอกจากนี้เพื่อรักษาทัศนียภาพของเมืองและเพื่อลดผลกระทบในระหว่างการก่อสร้าง จึงจำเป็นต้องเลือกวิธีการก่อสร้างเส้นทางแบบไม่เปิดหน้าดิน
เพื่อป้องกันมิให้โครงสร้างสถานีบดบังทัศนียภาพของมิวเซียมสยาม การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย และผู้รับเหมาก่อสร้างคือ บริษัท ช.การช่าง จำกัด (มหาชน) จึงตกลงร่วมกันที่จะก่อสร้างทางขึ้นลงที่ 1 ในรูปแบบการตัดหลังคาออกไป โดยระหว่างการก่อสร้างได้มีการเพิ่มบ่อพักน้ำฝนและเพิ่มท่อระบายน้ำบริเวณที่เป็นโซนพื้นที่กลางแจ้งของสถานี รวมถึงได้มีการติดตั้งบันไดเลื่อนแบบใช้งานกลางแจ้งเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาไฟฟ้ารั่วหรือลัดวงจรแก่ผู้มาใช้บริการ แนวทางการออกแบบอนุรักษ์ คือ ออกแบบทางขึ้นลงของสถานีให้สอดคล้องกับรูปแบบรั้วจองมิวเซียมสยาม
ระบบปรับอากาศ ไว้ด้านข้างแทนการวางด้านบน ทำให้สถานีนี้มีเพดานสูงกว่าสถานีอื่น
การขุดพบโบราณวัตถุ
ในช่วงการก่อสร้างสถานี ผู้รับเหมาก่อสร้างตามสัญญาที่ 2 (โครงสร้างใต้ดินช่วงสนามไชย - ท่าพระ) คือ บริษัท ช.การช่าง จำกัด (มหาชน) ได้มีการขุดเจอวัตถุโบราณระหว่างการก่อสร้างกำแพงกันดิน (Retaining Wall) ในชั้นดินเป็นจำนวนมาก อาทิ ตุ๊กตาดินเผา ถ้วย ชาม กระเบื้องดินเผา สมัยพุทธศตวรรษที่ 24–25 ทั้งภาษาไทยและภาษาจีน ปืนโลหะ ความยาว 14.5 ซม. สลักวลีว่า MEMENTO MORI ซึ่งมีความหมายว่า Remember you will die นอกจากนั้นยังพบเหรียญโลหะสมัยรัชกาลที่ 4-5 เช่น เหรียญโลหะวงกลม มีตราจักร มูลค่า 1 สตางค์ เหรียญโลหะวงกลม พิมพ์อักษรสยามรัฐ มูลค่า 1 สตางค์ เหรียญโลหะ มีตรามหามงกุฎ อีกด้านพิมพ์ลายจักรภายในมีช้าง เป็นต้น ยังขุดพบ คลองราก หรือฐานรากโครงสร้างพระราชวังโบราณ ทำให้ทราบวิธีการก่อสร้างพระราชวังโบราณ การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทยและผู้รับเหมาจึงได้ดำเนินการส่งมอบวัตถุโบราณให้กรมศิลปากร และมิวเซียมสยาม นำไปเก็บรักษาและสืบหาที่มาของวัตถุ พร้อมทั้งปรับแบบของสถานีสนามไชยให้มีพื้นที่จัดแสดงวัตถุโบราณหรือไซต์มิวเซี่ยมก่อนลงไปยังพื้นที่ของสถานี โดยปัจจุบันอยู่ในระหว่างการปรับปรุงและตกแต่งพื้นที่บริเวณทางออกที่ 1 เพื่อจัดแสดงเป็นนิทรรศการถาวรภายใต้ชื่อ ไซต์มิวเซี่ยม โดย รฟม. ได้มอบพื้นที่ให้มิวเซียมสยามเข้ามาตกแต่งและดูแลรักษาพื้นที่แห่งนี้
การจัดพื้นที่ในตัวสถานี
แบ่งเป็น 4 ชั้น ประกอบด้วย
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมของไทย
รายนามรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมของไทย
เมงูมิ อูราวะ
เมงูมิ อูราวะ เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 ที่จังหวัดชิบะ สังกัดค่ายอาโอนิโปรดักชัน
คารูเมยากิ
คารูเมยากิ (カルメ焼き, 軽目焼) หรืออาจเรียกว่า คารูเมระ (カルメラ), คารูเมรายากิ (カルメラ焼き) และ คารูยากิ (かるやき) เป็นดางาชิประเภทหนึ่ง มีการวางขายตามแผงลอยริมถนนในงานเทศกาลและงานแสดงสินค้าต่าง ๆ ของญี่ปุ่น
ชื่อ คารูเมยากิ มีที่มาจากคำในภาษาโปรตุเกสว่า การาแมลู (caramelo, ) ซึ่งแปลว่าลูกกวาดหรือคาราเมล
คารูเมยากินั้นมีลักษณะคล้ายกับทอฟฟี่ชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ฮันนีโคมบ์ทอฟฟี (honeycomb toffee; แปลว่า "ทอฟฟี่รังผึ้ง") แต่จะมีขนาดใหญ่กว่า
โคอิจิ ซูงิยามะ (คีตกวี)
โคอิจิ ซูงิยามะ เป็นคีตกวี, วาทยากร และ นักประพันธ์เพลงชาวญี่ปุ่น และยังเป็นสมาชิกคณะกรรมการสำนักงานเสริมสร้างเอกลักษณ์ของชาติ เขาเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้ประพันธ์เพลงประจำเกมซีรีส์ ดราก้อนเควสต์ ของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ และยังประพันธ์เพลงให้กับอะนิเมะและภาพยนตร์ญี่ปุ่นอื่นๆอีกมากมาย เขาถือเป็นหนึ่งในศิลปินอาวุโสที่เป็นแรงบันดาลใจให้แก่นักประพันธ์เพลงคนอื่นๆ อาทิ โนบูโอะ อูเอมัตสึ และยังได้รับการยกย่องเป็น "บอสใหญ่แห่งวงการเกมมิวสิก"
เขาจบการศึกษาเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากมหาวิทยาลัยโตเกียวใน พ.ศ. 2501 และเริ่มทำงานเกี่ยวกับงานแพร่ภาพทางวัฒนธรรม ใน พ.ศ. 2511 เขาเข้าทำงานที่บริษัทฟูจิเทเลแคสต์ในตำแหน่งผู้จัดการ แต่ในปี 2514 ก็ลาออกมาเป็นนักประพันธ์เพลงอิสระ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 ซูงิยามะในวัย 85 ปีได้รับการจัดอันดับโดยบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ให้เป็นผู้ประพันธ์เพลงเกมที่มีอายุมากที่สุดในโลก
อ้างอิง
1931 2021
ภาษาฟีจี
ภาษาฟีจี อยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลายู-พอลินีเชีย พูดในประเทศฟีจี ประมาณ 320,000 คน และมีผู้ใช้ภาษาฟีจีในประเทศนิวซีแลนด์อีกเกือบพันคน
ประวัติ
b = [mb] มฺบ
c = [ð] ฑ
d = [nd] (di = [ndʒi]) นฺด (นฺจี)
j = [tʃ] ~ [ndʒ] จ
k = [k] ก
l = [l] ล
n = [n] น
nr = [ɳɖ] ณฺฎ
p = [p] ป
q = [ŋɡ] งฺก
r = [r] ร
s = [s] ส
t = [t] (ti = [tʃi]) ต (จี)
w = [ɰ] ว (ง ไม่นาสิก)
y = [j] ย
a [a] อา
e [e] เอ
i [i] อี
o [o] โอ
u [u] อู
ai au ei eu oi ou
[aj,aw,ej,ew,oj,ow]
ไอ เอา เอย์ เอว โอย โอว
ทะเลสาบนิการากัว
ทะเลสาบนิการากัว (Lago de Nicaragua), ทะเลสาบโกซิโบลกา (Lago Cocibolca) หรือ ทะเลสาบกรานาดา (Lago de Granada) เป็นทะเลสาบน้ำจืดขนาดใหญ่ในประเทศนิการากัว มีพื้นที่ 8,264 ตารางกิโลเมตร (3,191 ตารางไมล์) เป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกากลาง และใหญ่เป็นอันดับ 19 ของโลก (พื้นที่) และใหญ่เป็นอันดับ 9 ของทวีปอเมริกา มีขนาดเล็กกว่าทะเลสาบติติกากาเล็กน้อย อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 32.7 เมตร (107 ฟุต) มีความลึก 26 เมตร (85 ฟุต) มีแม่น้ำติปิตาปาเชื่อมต่อสู่ทะเลสาบมานากัว เชื่อมต่อกับทะเลแคริบเบียนผ่านแม่น้ำซานฮวน
ปรีชญา พงษ์ธนานิกร
ปรีชญา พงษ์ธนานิกร (เกิด 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533) ชื่อเล่น ไอซ์ เป็นนักแสดง นักร้อง พิธีกรชาวไทย มีชื่อเสียงจากภาพยนตร์เรื่อง ไอฟาย..แต๊งกิ้ว..เลิฟยู้ จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสตรีวิทยา ๒ และเคยศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ แต่ได้มีการโอนหน่วยกิตไปเรียนมหาวิทยาลัยอื่น
เข้าชิงรางวัล
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ใน ภาพยนต์ ไอฟาย..แต้งกิ้ว..เลิฟยู้ว
วัดโพรงอากาศ
วัดโพรงอากาศ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ปัจจุบันมีพระอธิการสมชาย พุทธสโร ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดโพรงอากาศสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2520 เกิดจากชาวบ้านที่เลื่อมใสในตัวพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ระหว่างออกธุดงด์ จึงได้บริจาคที่ดินบริเวณตำบลโพรงอากาศ อำเภอบางน้ำเปรี้ยว รวมเนื้อที่ทั้งหมด 48 ไร่ และพระอาจารย์สมชาย พุทฺธสโร ได้เริ่มก่อสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2539 อุโบสถใหญ่ที่สร้างแล้วเสร็จเป็นทรงมหาเจดีย์ องค์สีทอง ได้แนวคิดมาจากทัชมาฮาล ประเทศอินเดีย โดยมีลักษณะเป็นเจดีย์ 3 องค์ องค์กลางเป็นพระสถูปใหญ่ ด้านข้างเป็นพระสถูปบริวาร ภายในวัดมีอุทยานพระพิฆเนศซึ่งมีองค์พระพิฆเนศปางนั่งประทานพรองค์ใหญ่ โดยใช้เสาทั้งหมด 196 ต้น และยังเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุจากประเทศอินเดีย
นอกจากนี้วัดยังมีหลวงพ่อโสธร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม หลวงพ่อโต หลวงพ่อวัดไร่ขิง และหลวงพ่อวัดเขาตะเครา
การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี
การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี (Spaghetti sort) คือ ขั้นตอนวิธีการเรียงลำดับโดยมีวิธีคิด สมมุติให้ค่าของรายการแต่ละรายการ เป็นความยาวของเส้นสปาเกตตีแต่ละเส้น แล้วรวบเส้นสปาเกตตีทั้งหมดตั้งบนโต๊ะ หยิบเส้นสปาเกตตีที่ยาวที่สุดออกมาวางเรียง หยิบออกมาเรื่อยๆ วางเรียงกันไปเรื่อยๆ จนเส้นสปาเกตตีที่รวบไว้หมด ก็จะได้เส้นสปาเกตตีที่เรียงกันจากยาวไปสั้น หรือก็คือได้รายการที่เรียงลำดับจากมากไปน้อย
เท็ด เทอร์เนอร์
เท็ด เทอเนอร์ (Ted Turner) เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 เป็นเจ้าพ่อในสื่อมวลชนชาวอเมริกันในนามของนักธุรกิจ เขาเป็นที่รู้จักกันดีในนามของผู้ก่อตั้งเคเบิล นิวส์ เน็ตเวิร์ก (CNN) ซึ่งเป็นสถานีข่าวแห่งแรกที่ออกอากาศทุก 24 ชั่วโมง และเขายังสร้างรายการการ์ตูนอเมริกันเกี่ยวกับการซูเปอร์ฮีโร คือเรื่อง กัปตันอวกาศ
การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี
การนำมาใช้
ตัวอย่างภาษาไพทอน
เท็ด เทอร์เนอร์
เขาเป็นที่รู้จักในฐานะเขาบริจาค 1 พันล้านดอลลาร์ เพื่อสนับสนุนสหประชาชาติ ในการก่อตั้งมูลนิธิสหประชาชาติ ซึ่งเป็นองค์กรการกุศลสาธารณะเพื่อขยายการสนับสนุนภายในประเทศสำหรับสหประชาชาติ ซึงเทอร์เนอร์ทำหน้าที่เป็นประธานคณะกรรมการบริหารของสหประชาชาติ นอกจากนี้ในปี ค.ศ. 2001 เทอร์เนอร์ยังร่วมก่อตั้ง Nuclear Threat Initiative (NTI) กับวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ Sam Nunn (D-GA) ซึ่งเป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไรที่อุทิศตนเพื่อลดการพึ่งพาโลกและป้องกันการแพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์อาวุธเคมีและอาวุธทางชีวภาพ ปัจจุบันเขาดำรงตำแหน่งเป็นประธานร่วมของคณะกรรมการ
การเรียงลำดับแบบสปาเกตตี
การนำมาใช้
จากโค้ดข้างบนจะมีความซับซ้อน(complexity)เป็น O(n^2) แต่ถ้าในกรณีที่เป็นการเรียงเส้นสปาเกตตีด้วยมือจะมีความซับซ้อนเป็น O(1) เพราะเรามองเห็นเส้นที่สูงที่สุดอยู่แล้วไม่ต้องมีความซับซ้อนในทำการค้นหาเส้นที่สูงที่สุดเหมือนในโค้ด
เท็ด เทอร์เนอร์
ในจักรวาลสื่อของ Turner ได้เริ่มต้นจากธุรกิจโฆษณาบิลบอร์ดของบิดาของเขา คือ Turner Outdoor Advertising ซึ่งเขาเข้ารับตำแหน่งเมื่อปี ค.ศ. 1963 หลังจากการฆ่าตัวตายของบิดา ในมูลค่า 1 ล้านเหรียญ เขาซื้อสถานี Atlanta UHF ในปี 1970 ในการเริ่มต้นระบบแพร่สัญญาณเทอร์เนอร์ ,CNN ในการปฏิวัติ และครอบคลุมสื่อข่าวเหตุการณ์ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์ในปี ค.ศ. 1986 และสงครามอ่าวเปอร์เซียในปี ค.ศ. 1991 เขายังช่วยฟื้นฟูมวยปล้ำอาชีพด้วยการซื้อสมาคมมวยปล้ำอาชีพเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง ซึ่งเป็นสมาคมที่มีชื่อเสียงในยุค 1990
MGM/UA
หลังจากความพยายามล้มเหลวในการซื้อ ซีบีเอส เทอร์เนอร์ ได้ซื้อสตูดิโอภาพยนตร์ MGM/UA Entertainment Co มาจาก Kirk Kerkorian ในปี ค.ศ.1986 ด้วยเงิน 1.5 พันล้านดอลล่าร์ หลังจากการซื้อกิจการเทอร์เนอร์มีหนี้สินมหาศาล และการขายของจากการซื้อกิจการ เช่น Kerkorian ซื้อ MGM/UA Entertainment Co กลับ สตูดิโอ MGM/UA จำนวนมากในCulver City, California และถูกขายให้กับ Lorimar/Telepictures
Turner Entertainment
Turner Entertainment ถูกก่อตั้งขึ้นในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1986 ในการดูแลภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่เป็นเจ้าของโดย Turner
World Championship Wrestling
ในปี ค.ศ. 1988 เทอร์เนอร์ เข้าซื้อกิจการของ จิมคร็อกเก็ตโปรโมชันส์ และรีแบรนด์เป็น เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) ซึ่งกลายเป็นคู่แข่งหลักของ วินซ์ แม็กแมน ในสมาคมเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (WWF) ในปี ค.ศ. 2001 ในนามของAOL Time Warner ได้ขายสมาคมให้กับเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น
Turner Tomorrow Fellowship
ในปี ค.ศ. 1989 เทอร์เนอร์ ได้ก่อตั้ง Turner Tomorrow Fellowship สำหรับนวนิยายที่นำเสนอทางออกที่ดีต่อปัญหาทั่วโลก ผู้ชนะจาก 2500 รายการทั่วโลกคือ Daniel Quinn ในชื่อ Ishmael
TNT
ในปี ค.ศ. 1988 เทอร์เนอร์ ได้แนะนำภาพยนตร์ทางสถานีโทรทัศน์เทอร์เนอร์เน็ตเวิร์กเทเลวิชัน (TNT) ด้วยวิมานลอย (ภาพยนตร์) TNT เริ่มฉายภาพยนตร์ และรายการทีวีที่มีอายุมากกว่าเพิ่มรายการต้นฉบับ และรายการใหม่ ๆ TNT ยังใช้เป็นรายการของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) เพื่อดึงดูดผู้ชมที่กว้างขึ้น
ประภัทรพงศ์ เวชชาชีวะ
รองศาสตราจารย์ ประภัทรพงศ์ เวชชาชีวะ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดจันทบุรี เจ้าของธุรกิจสวนผลไม้ทุเรียนกระดุมทองเจ้าแรกๆ ของจันทบุรี จนได้รับฉายา "เจ้าพ่อกระดุมทอง" และเป็นบิดาของนายพงศ์เวช เวชชาชีวะ
ประวัติ
ประภัทรพงศ์ เวชชาชีวะ เกิดเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2476 เป็นบุตรของขุนประวิตรเวชชาชีพ (ประวิตร เวชชาชีวะ) สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย สมรสกับนางไพเราะ เวชชาชีวะ มีบุตรคือ นายพงศ์เวช เวชชาชีวะ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดจันทบุรี พรรคประชาธิปัตย์
การทำงาน
ประภัทรพงศ์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดจันทบุรี 1 สมัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคไท และได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรคไท แทนสมบัติ ธำรงธัญวงศ์ และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ในการปรับคณะรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2519
เบตตี เดวิส
รูธ เอลิซาเบธ "เบตตี" เดวิส (Ruth Elizabeth "Bette" Davis; 5 เมษายน ค.ศ. 1908 – 6 ตุลาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เจ้าเเม่แห่งวงการภาพยนตร์" (Film Royalty) เธออยู่ในวงการมากว่า 50 ปี และปรากฏอยู่ในภาพยนตร์และโทรทัศน์มากกว่า 104 เรื่อง เธอเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทบาทการเเสดงในการเป็นนางร้ายที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจและได้รับคำชื่นชมอย่างกว้างขวางจากทั้งภาพยนตร์แนวประโลมโลก ประวัติศาสตร์ และตลกเป็นครั้งคราว แม้ว่าเธอจะประสบความสำเร็จอย่างมากกับภาพยนตร์แนวรักก็ตาม เธอถูกจัดอันดับให้เป็น 1 ใน 10 "ดาราหญิงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล" จากการจัดของสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999
การแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999 เป็นมหกรรมกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว ครั้งที่ 4 จัดขึ้นที่จังหวัดคังว็อน ประเทศเกาหลีใต้ การแข่งขันครั้งนี้เป็นการจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาวครั้งแรกของประเทศเกาหลีใต้ จัดขึ้นระหว่างวันที่ 30 มกราคม-6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 มีประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน 22 ประเทศ นักกีฬา 798 คน ใน 43 รายการ(7 ชนิดกีฬา)
เบตตี เดวิส
เดวิสเป็นผู้ร่วมก่อตั้งของฮอลลีวูดแคนทีน และเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้เป็นประธานสถาบันศิลปะภาพยนตร์และวิทยาการ (AMPAS) เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมถึงสองครั้ง และเป็นบุคคลแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาการแสดงถึงสิบครั้ง และได้รับรางวัลสำหรับความสำเร็จตลอดชีพจากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน ตลอดอาชีพของเธอต้องผ่านช่วงตกต่ำและประสบปัญหากับชีวิตส่วนตัวหลายช่วง เธอแต่งงานทั้งหมดสี่ครั้ง หย่าร้างสามครั้ง และเป็นแม่หม้ายอีกหนึ่งครั้ง เธอเลี้ยงดูบุตรในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว ในช่วงบั้นปลายชีวิต เธอมีปัญหาสุขภาพเป็นเวลานานแต่ยังคงรับงานแสดงต่อไป จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยมะเร็งเต้านมใน ค.ศ. 1989
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999
ประเทศที่เข้าร่วมในการแข่งขัน
มีประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 22 ประเทศ ประกอบไปด้วย
เบตตี เดวิส
1908–1929: วัยเยาว์และอาชีพการแสดงช่วงต้น
รูธ เอลิซาเบธ เดวิส รู้จักกันตั้งแต่ยังเด็กว่า "เบตตี" เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1908 ในโลเวลล์ รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นบุตรสาวของฮาร์โลว์ มอร์เรลล์ เดวิส (1885–1938) นักศึกษากฎหมายจากออกัสตา รัฐเมน ซึ่งภายหลังได้เป็นทนายสิทธิบัตร และรูธ ออกัสตา (สกุลเดิม Favór; 1885–1961) จากทิงส์โบโร รัฐแมสซาชูเซตส์ เดวิสมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อ บาร์บารา แฮเรียต
เอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 1999
สรุปเหรียญการแข่งขัน
ประเทศที่ไม่ได้รับเหรียญรางวัล ได้แก่
เบตตี เดวิส
1908–1929: วัยเยาว์และอาชีพการแสดงช่วงต้น
ใน ค.ศ. 1915 พ่อแม่ของเดวิสก็หย่าร้างกัน เธอและน้องสาวเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำแห่งสปาร์ตันที่ชื่อ เครสตัลแบน (Crestalban) ในเลนส์โบโร รัฐแมสซาชูเซตส์ ในเบิร์กเชียร์เป็นเวลาสามปี
เธอเริ่มฉายแววการแสดงมาตั้งแต่วัยเยาว์โดยเธอมีโอกาสไปแสดงละครเวทีของโรงเรียนเรื่องแรกคือ The Wild Duck ต่อมาเมื่อเธออายุได้ 16 ปีเธอได้เข้าศึกษาต่อที่สถาบันการแสดงในกรุง Boston ชื่อสถาบัน Cushing Academy และได้พบรักกับ Harmon O.Nelson ซึ่งทั้งคู่ได้มาแต่งงานกันในภายหลัง
หลังจากที่เธอเรียนจบ เธอได้ย้ายมาอยู่ที่ New York และประกอบอาชีพเป็นนักแสดงละครเวที เมื่อปี ค.ศ.1929 (พ.ศ. 2472) โดยเธอเล่นละครเวทีเรื่องแรกเรื่อง "Broken Dishes" ก็ประสบความสำเร็จโดยมีคนชักชวนเธอให้ย้ายจาก Broadway ไปยังฮอลลีวู้ด
ชีวิตเริ่มต้นในวงการบันเทิง ค.ศ.1930 - ค.ศ.1933
หลังจากนั้นเธอได้ตัดสินใจไปยังเมือง ฮอลลีวู้ด เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ.1929 โดยนั่งรถไฟไปจากสถานี New York ไปยัง Union Station พร้อมกับแม่ของเธอ เธอได้ไปเซ็นสัญญากับค่ายUniversal Studios และเล่นหนังเรื่องแรกเรื่อง The Bad Sister แต่ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากค่ายไม่ค่อยผลักดันเธอและโฆษณาเธอซักเท่าไหร่นัก เธอจึงตัดสินใจย้ายกลับไป New York เพียงแค่ 1 วันหลังจากเธอกลับมาจาก ฮอลลีวู้ด คุณ George Arliss ศิลปินนักแสดงและนักเขียนอาวุโส ประจำค่าย Warner Brothers ได้เรียกเธอไปแคสหน้ากล้อง เนื่องจากเห็นแววในตัวของเบตตี เดวิส จึงได้นัดเธอและจับเธอมาเซ็นสัญญากับค่าย Warner Brothers เมื่อปี ค.ศ.1932 และได้หนังเรื่องแรก The Man Who Played God กับทางค่าย Warner Brothers
ดาวใหม่แจ้งเกิดในวงการบันเทิง ค.ศ.1934 - ค.ศ.1938
นางร้ายคนแรกบนจอภาพยนตร์สากล
ในปี ค.ศ.1934 เธอได้เล่นหนังเรื่อง Of Human Bondage คู่กับ Leslie Howard พระเอกแถวหน้าในฮอลลีวู้ดยุค 30 โดยเธอรับบทเป็น Mildred พนักงานเสิร์ฟสาวผู้มีจิตใจดำ ร้อยเล่ห์ เอาเปรียบผู้อื่นที่ นักศึกษาแพทย์ (รับบทโดย Leslie Howard) ตกหลุมรัก บทบาทนี้ทำให้เธอแจ้งเกิดในวงการภาพยนตร์อย่างเป็นทางการ และได้คำวิจารณ์บนนิตสาร Life ว่าเป็น การแสดงที่สมจริงที่สุดบนจอภาพยนตร์ บทนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
ปี 1935 เธอได้แสดงภาพยนตร์คู่กับ Franchot Tone ในเรื่อง Dangerous ซึ่งภาพยนตร์ก็ได้เสียงตอบรับที่ดีมาก ส่งผลให้เบตตี ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่ 2 และชนะรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม เป็นครั้งแรกในชีวิตการแสดง นิตยสาร The New York Times กล่าวว่า เธอเป็นนักแสดงหญิงที่น่าจับตามองมากที่สุด
ค.ศ. 1938–1942
เบตตี เดวิส แสดงภาพยนตร์เรื่อง Marked Woman (1937) ผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้เธอชนะรางวัล Volpi Cup สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจาก เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส. หลังจากที่เรื่อง Marked Woman ประสบความสำเร็จ เธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง วนิดามารยา (1938) ช่วงระหว่างถ่ายทำเธอได้มีความสัมพันธ์พบรักกับ William Wyler ในฐานะแฟน เธอเคยกล่าวว่ารักครั้งนั้นเป็น "love of my life" ในช่วงระหว่างถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้เธอบอกว่า "มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตฉัน".
ในภาพยนตร์ วนิดามารยา เธอรับบทเป็น Julia หญิงสาวผู้ดีทางตอนใต้ที่เอาแต่ใจตนเอง บทนี้ทำให้ชนะรางวัลออสการ์เป็นครั้งที่สอง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
วนิดามารยา หรือ Jezebel เป็นจุดเริ่มต้นของการที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพการแสดงของเธอ ในปีถัดมา เธอได้รับการจัดอันดับใน Quigley Poll ประจำปีของ Top Ten Money-Making Stars (10 นักแสดงที่ทำรายได้สูงสุดในปี 1938) ซึ่งรวบรวมจากคะแนนการโหวตของนักแสดงภาพยนตร์ทั่วสหรัฐฯ สำหรับดาราที่สร้างรายได้ในโรงภาพยนตร์มากที่สุดในช่วงปีที่แล้ว
ตรงกันข้ามกับความสำเร็จในอาชีพการงานของเบตตี สามีของเธอ Harmon O.Nelson นั้นล้มเหลวในการสร้างอาชีพให้ตัวเอง ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ลดลง ในปี พ.ศ. 2481 เนลสันได้รู้ว่า Bette Davis มีความสัมพันธ์ทางเพศเป็นชู้กับ โฮเวิร์ดฮิวจ์ส ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลง
รับบทเป็น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบซที่ 1 เป็นคนแรก
เธอปรากฏตัวในภาพยนตร์บ็อกซ์ออฟฟิศอีกสามเรื่องในปี 1939 นั้นคือ The Old Maid ร่วมกับ มิเรียม ฮอปกินส์, ภาพยนตร์เรื่อง Juarez กับ Paul Muni และ ตำนานสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบซที่ 1 กับเอ็กเซกต์ แสดงนำกับ Errol Flynn ซึ่งเป็นภาพยนตร์สีเรื่องเดียวของเธอที่สร้างขึ้นในช่วงฮอลลีวู้ดยุคทอง เธอรับบทเป็น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ
จากนางร้าย สู่การเป็นนางเอก บนจอภาพยนตร์ เมื่อถึงปี 1940 เบตตี เดวิส กลายเป็นนักแสดงที่ทำรายได้สูงสุดเป็นอันดับ 1 ของค่ายวอร์เนอร์บราเธอร์ส ช่วงยุค 40 ส่วนมากเธอจะได้รับบทนางเอกเป็นส่วนใหญ่ ภาพลักษณ์ของเธอได้รับการพิจารณาด้วยความระมัดระวังมากขึ้น แม้ว่าเธอจะยังคงรับบทเป็นตัวละครต่างๆ ทั้งนางเอก นางร้าย คนแก่ คุณครู หญิงม่าย ฯลฯ ในปีนั้นเธอแสดงภาพยนตร์เรื่อง All This and Heaven Too (1940) เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทางด้านกำไรด้านรายได้มากที่สุดในอาชีพของเธอในจุดนั้น
ต่อมาเธอได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง The Letter (1940) ได้รับการยกย่องว่าเป็น "หนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปี" โดย The Hollywood Reporter ขณะในช่วงเวลานี้เธอกำลังมีความสัมพันธ์กับจอร์จเบรนต์อดีตนักแสดงร่วมของเธอซึ่งเสนอให้เธอนั้นแต่งงาน เดวิสปฏิเสธขณะที่เธอได้พบรักครั้งใหม่กับ Arthur Farnsworth เจ้าของโรงแรมในกรุง Boston เดวิสและฟาร์นสเวิร์ธ จึงได้แต่งงานกันในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2483 ซึ่งเป็นการแต่งงานครั้งที่สองในชีวิตรักของเธอ
เธอแสดงภาพยนตร์ทั้งหมดสามเรื่องในปี 1941 เรื่องแรกคือ  The Great Lie  ร่วมกับจอร์จเบรนต์
เบตตีทำงานร่วมกับผู้กำกับ วิลเลียมไวเลอร์อีกครั้งในภาพยนตร์เรื่อง เรือนอาญารักหรือ The Little Foxes (1941) เบตตีรับบทเป็นคุณนาย Regina Giddens ซึ่งดัดแปลงมาจาก ละครบรอดเวย์ เธอได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์อีกครั้งสำหรับการแสดงของเธอและหลังจากนั้นก็ไม่เคยร่วมงานกับ วิลเลียม ไวล์เลอร์ อีกเลย
ก่อนที่จะมาถูกดัดแปลงและแสดงเป็นละครเวทีในไทยในชื่อ "จิ้งจอกลอกลาย" ที่โรงละคร A.U.A นำแสดงโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง, ชุดาภา จันทเขตต์, รัญญา ศิยานนท์ และ สุภาภรณ์ คำนวณศิลป์ จำนวน 12 รอบ เมื่อเดือนกันยายน 2535
ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และช่วงตกต่ำ
เดวิสใช้เวลาช่วงต้นเดือนของปี 1943 ในการขายพันธบัตรสงคราม หลังจากที่แจ็ควอร์เนอร์วิพากษ์วิจารณ์ว่าเธอมีแนวโน้มที่จะดึงดูดฝูงชนให้มาซื้อเธอก็เตือนเขาว่าผู้ชมของเธอตอบสนองต่อภาพยนตร์ที่เธอแสดงเป็นอย่างมาก เธอขายพันธบัตรมูลค่า 2 ล้านเหรียญภายในสองวันรวมทั้งรูปถ่ายของตัวเองในภาพยนตร์เรื่อง  วนิดามารยา (Jezebel)  ในราคา 250,000 เหรียญ (ค่าเงินในปี 1943) นอกจากนี้เธอยังแสดงละครให้กับกองทหารคนผิวดำในฐานะสมาชิกผิวขาวคนเดียวของคณะการแสดงที่ก่อตั้งโดย Hattie McDaniel ซึ่งรวมถึง Lena Horne และ Ethel Waters ด้วย
ตามคำแนะนำของ John Garfield ในการเปิดคลับบริการในฮอลลีวูดเดวิส - ด้วยความช่วยเหลือของวอร์เนอร์ แครีแกรนท์ และ Jule Styne - เปลี่ยนไนต์คลับเก่าให้เป็น โรงอาหารฮอลลีวู้ด ซึ่งเปิดเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม ค.ศ.1943
ในช่วงปลายปี 1943 Arthur Farnsworth ประสบอุบัติเหตุบนถนน Hollywood Boulevard ให้เขานั้นเสียชีวิตโดยทันที ทำให้เบตตีนั้นเสียใจเป็นอย่างมาก จนมีผลกระทบต่องานแสดงของเธอในภาพยนตร์ Mr.Skeffington แต่นั่นก็ไม่ใช่จุดพลิกผลันแต่อย่างใด
ภายหลังจบสงครามโลก เธอได้แต่งงานใหม่กับ William Sherry นักวาดภาพและให้กำเนิดธิดา 1 คนชื่อ BD Hyman แต่หลังจากการนั้น ชีวิตของเธอตกต่ำลงไปเรื่อยๆทั้งด้านความรักและด้านอาชีพ ทำให้เธอต้องหย่าร้างกับ Sherry เธอกล่าวว่า "การแต่งงานครั้งนั้นเป็นการแต่งงานที่แย่ที่สุดในชีวิต"
หลังจากนั้นในช่วงปลายยุค 40 เธอประสบปัญหาในเรื่องการเงินและอาชีพของเธอเป็นอย่างมาก เรื่อง Beyond The Forest ได้รับคำวิจารณ์ว่า น่าเบื่อและเนื้อเรื่องไม่ชวนอิน ทำให้เธอตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับ Warner Brothers
ช่วงประสบความสำเร็จสูงสุดในอาชีพ
หลังจากเบตตีเดวิสตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับ ค่ายวอร์เนอร์ ทำให้เธอผันตัวมาเป็นนักแสดงอิสระ เธอไม่ได้ออกการพบปะฝูงชนเลยหลังจากนั้นเป็นเวลานานกว่า 1 ปี ทำให้แฟนหนังเชื่อว่า นี่คือจุดจบของอาชีพการแสดงของ เบตตี เดวิส น่าจะจบอยู่เพียงเท่านี้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ภายหลังจากที่เธอถ่ายทำภาพยนตร์ "แม่ม่ายนางพญาไฟ" (Payment On Demand) ได้ไม่นาน เธอได้รับบทแสดงเป็น Margo Channing ในภาพยนตร์เรื่อง วิมานลวง (All About Eve) แทน โกลแด็ต กอลแบร์ เนื่องจาก โกลแด็ต กอลแบร์ ได้ล้มในกองถ่าย ทำให้กระดูกข้างหลังเคลื่อน จึงต้อง Admit ในโรงพยาบาล ก่อนการถ่ายทำภาพยนตร์ วิมานลวง เพียง 1 อาทิตย์ จึงต้องหาตัวแสดงแทน จึงส่งบทไปให้ เบตตี เดวิส เมื่อเบตตีเดวิสอ่านบท ตัดสินใจรับเล่นเลยทันที
เบตตี เดวิส แสดงเป็น Margo Channing ดาราสาวในวงการบรอดเวย์อายุ 40 ปี ที่กังวลในเรื่องอายุ และมีคู่รักเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อ Bill Samson ส่วนอีกบทหนึ่งที่เด่นไม่แพ้กันคือบท Eve Harrington นำแสดงโดย แอน แบกซ์เตอร์ หญิงสาวที่ดูหัวอ่อน แต่ความจริงซ่อนความทะเยอทะยานร้ายกาจเอาไว้ โดยที่ไม่มีใครรู้ และคิดจะทำลาย Margo Channing รวมถึงแย่งคู่รักของเธอ
วิมานลวง หรือ All About Eve เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกๆบนแผ่นฟิล์มที่กล่าวถึงโลกวงการมายา บนจอภาพยนตร์สากล ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องที่แปลกใหม่มากในสมัยนั้น กำกับและเขียนบทโดย Joseph L.Mankewicz ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้ในสหรัฐ $8,400,000 รวมรายได้ทั่วโลกที่ฉายทั้งใน ยุโรป แอฟริกา อเมริกาใต้ เอเชีย ญี่ปุ่น จีน รวมถึง ไทย ทั้งหมดกว่า $16,000,000 หรือคิดเป็นเงินไทยทั้งหมด 480,000,000 ล้านบาท (ค่าเงินในปี 2493) ซึ่งเป็นหนังที่ทำรายได้สูงสุดในรอบปี ซึ่งเป็นการตอบรับของการกลับมาของสตรีหมายเลข 1 แห่งจอภาพยนตร์
All About Eve ฉายทั่วสหรัฐอเมริกาและทั่วโลก สำหรับที่ประเทศไทยถูกฉายที่ โรงภาพยนตร์ศาลาเฉลิมกรุง และ โรงภาพยนตร์คิงส์ ในชื่อ วิมานลวง ซึ่งตั้งเป็นชื่อไทยโดย เฉลิมกรุง
บทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแบฟตาและรางวัลออสการ์อีกด้วย
ภายกลังจากการหย่ากับ William Sherry เธอได้ตกหลุมรักกับนักแสดงร่วมในภาพยนตร์ All About Eve นั่นคือ Gary Merill หลังจากถ่ายทำเสร็จ เธอได้แต่งงานกับ Gary Merill เมื่อปลายปี 1950
เธอปรากฏตัวในงานเปิดฉาย Premiere ภาพยนตร์เรื่อง วิมานลวง (All About Eve) ที่ TCL Chinese Theatre พร้อมกับแม่ของเธอ ซึ่งการปรากฏตัวครั้งนั้นกลายเป็น Talk Of The Town เนื่องจากเธอพึ่งปรากฏตัวต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปี รวมถึงกระแสของภาพยนตร์ที่ได้รับการตอบรับและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดี รวมถึงประสบความสำเร็จด้านรายได้ซึ่งในขณะนั้นเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้มากที่สุดในปี 1950
ภายหลังจากการแต่งงานกับ Gary Merill เธอได้มีบุตรบุญธรรมคือ Micheal Merill และ Margot Merill ซึ่งต่อมา Margot Merill กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเธอ ที่ทำให้ทั้งคู่ต้องหย่ากันในปี 1960 เนื่องจาก Margot มีผลกระทบทางสมองในช่วงเกิดก่อนการเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งทำให้ทั้งคู่มีปากเสียงและเลิกรากันในที่สุด
ช่วงยุค 60 (ความขัดแย้งระหว่างเธอ กับ โจน ครอฟอร์ด)
ในยุคถัดมาในเวลาที่ดาราหน้าใหม่เกิดขึ้น เป็นธรรมดาที่เธอนั้นไม่ดังเปรี้ยงเหมือนเก่า เธอหันเหไปรับงานทางโทรทัศน์บ้าง เบตตีได้ใช้เวลาในช่วงต้นยุค 60s กลับไปเล่นละครเวที
เธอมาพร้อมกับบทละครเรื่อง What Ever Happened to Baby Jane? โจนยื่นข้อเสนอว่าจะเป็นไปได้ไหมหากเบตตีจะยอมมาร่วมงานด้วยกัน แน่นอนเธอสนใจ ในใจที่อยากตอบรับอย่างเต็มแก่ แต่ด้วยความรอบคอบ เบตตีบอกจะยอมเล่นถ้ามีข้อตกลงที่น่าพอใจ
หลังจากได้อ่านบทละคร เบตตีต้องการเลือกผู้กำกับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เธอเดินทางไปหา โรเบิร์ต อัลดริช (Robert Aldrich) ขอให้มากำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยมีเพียง 2 คำถามเท่านั้นว่า เป็นไปได้ไหมที่เธอจะเล่นบท เบบี้ เจน? และ เขาไม่เคยหลับนอนกับโจน ครอวฟอร์ดใช่ไหม? เมื่อได้คำตอบและข้อตกลงที่พึงพอใจ เบ็ตตี้ เดวิส ตอบตกลงร่วมแสดงภาพยนตร์กับ โจน ครอฟอร์ด เป็นเรื่องแรก
แต่เรื่องมันก็ไม่ง่ายนัก ในขณะนั้นทั้งคู่เป็นนักแสดงไร้สังกัดเป็นนักแสดงอิสระแล้ว ไม่มีนายทุนที่ไหนอยากจะลงทุนกับหนังที่มีนักแสดงอาวุโส 2 คนเป็นตัวแสดงนำอย่างแน่นอน ขนาดบ้านเก่าอย่าง Warner Bros. ยังปฏิเสธ แถมยังแนะอีกว่า “ไปหานักแสดงสาวๆมาเล่นแทนยังจะน่าสนใจกว่า” แต่แล้วสวรรค์ก็มาโปรดเมื่อสตูดิโอค่ายเล็กอย่าง Seven Arts ตอบตกลงและหาเงินมาลงทุนให้ได้ แต่ก็มีข้อเสนอทางการเงินสุดโหด เช่น ค่าตัวนักแสดงที่แสนน้อย แถมในงบประมาณหลักก็มีไม่มาก แถมตกลงกันว่ารายได้ที่ได้รับจะต้องหักเปอร์เซ็นต์ให้เท่ากันเป๊ะๆ (ค่าย-นักแสดงนำ)
แต่ทุกคนก็ยอมรับได้และการถ่ายทำจึงเริ่มขึ้น (ต่อมาทาง Warner Bros. ก็ยอมร่วมทุนด้วยและให้การสนับสนุนในหลายๆอย่างรวมถึงการกระพือข่าวเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆต่อจากนี้เพื่อเรียกเรตติ้งให้กับภาพยนตร์) เรื่องเงินก็สำคัญ แต่ทั้งคู่แย่งชิงเรื่องที่ชื่อใครจะได้ขึ้นก่อนมากกว่า สุดท้ายก็เลยเอาชื่อขึ้นพร้อมกัน
ในปี 1962 การถ่ายทำ Whatever Happened to Baby Jane? เริ่มดำเนินขึ้น ภาพยนตร์แนวระทึก สยองขวัญ
''เกี่ยวกับหญิงที่ดังจากการแสดงในช่วงปลายทศวรรษที่สิบตั้งแต่เล็กคือ เจน ฮัดสัน (เบ็ตตี้ เดวิส) ที่รู้จักในชื่อการแสดงว่า เบบี้ เจน ฮัดสัน แต่พอโตขึ้นกลับติดเหล้างอมแงม ส่งผลให้เธอเริ่มไม่มีงานทำ รวมถึงเกิดอาการทางจิตนึกว่าตนเองยังดังเหมือนตอนเด็กอยู่ โดยการแต่งตัว พูดกับตุ๊กตาและเต้นรำเหมือนตอนเด็กๆ
ต่างกับพี่สาวของเธอ บลานซ์ ฮัดสัน (โจน ครอวฟอร์ด) ซึ่งในตอนเด็กนั้นถูกน้องสาวและพ่อเหน็บแนมว่าเธอไม่ได้ช่วยหาเลี้ยงครอบครัวทำให้เธออิจฉาน้องที่ดัง และไม่มีใครสนใจเธอเลย จนกระทั่งโตขึ้นในช่วงทศวรรษที่สามสิบ เธอกลับโด่งดังขึ้นเรื่อยๆถึงกับซื้อบ้านเป็นของตัวเองอยู่กับน้องสาวนั่นทำให้เจนเริ่มอิจฉาบลานซ์มากขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเธอเกิดอุบัติเหตุทำให้เธอเป็นอัมพาตทั้งขาไปไหนไม่ได้นอกจากอยู่บ้านชั้นบน โดยมีน้องสาว และสาวใช้ที่แวะมาหาเธอบ้างเป็นพักๆ
ต่อมาบลานซ์ได้เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติทางจิตของน้องสาวที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆทำให้เธอมีความคิดที่จะขายบ้านหลังนี้ เพื่อที่จะอยู่กับสาวใช้พร้อมกับจัดหาบ้านให้เจนอยู่เรียบร้อย แต่เจนกลับไม่ยอม ด้วยความอิจฉาอยู่แล้วเจนจึงเริ่มเหี้ยมเกรียมต่อพี่สาวเธอและออกอาการมากขึ้นๆเรื่อย ขณะเดียวกันเจนก็เริ่มที่จะหาทางกลับไปแสดงอีกครั้งหนึ่งเหมือนตอนที่สมัยเธอเป็นเด็ก''
การถ่ายทำ และทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดีทุกคนมีความสุข ทั้งเบ็ตตี้และโจนก็ต่างสุภาพต่อกัน (ต่อหน้าสื่อ) แต่ลับหลังก็ต่างหาเรื่องแหกอกกันไม่เว้นวัน เริ่มตั้งแต่ในวันแรกที่เปิดกอง โจนส่งของขวัญและจดหมายเล็กๆให้กับนักแสดงและทีมงานทุกคนในกอง แต่เบ็ตตี้ส่งของนั้นกลับมาพร้อมกับจดหมายเล็กๆว่า “อย่ามาตอแ-ล”
หรือการที่บ็ตตี้ฉีกหน้า โจนที่ตอนนั้นเป็นเป็นประธานบริหารของบริษัทเครื่องดื่ม Pepsi (แต่งงานกับเจ้าของบริษัท)ด้วยการติดตั้งเครื่องจำหน่ายเครื่องดื่ม Coca-Cola (Coke) ไว้ในกองถ่าย (บ้างก็ว่าโจนเป็นฝ่ายติดตั้งเครื่องจำหน่าย Pepsi ในกองถ่ายก่อนเบ็ตตี้จึงสั่งติดตั้งเครื่องจำหน่ายโค้กไว้ในห้องแต่งตัวของเธอเองภายหลัง)
และในทุกๆคืนทั้งสองก็ต่างโทรไปหาผกก. เพื่อฟ้องถึงการกระทำของอีกฝ่าย แค่นั้นยังไม่พอ เบ็ตตี้ยังชอบล้อเลียนที่โจนเป็นพวกหวงภาพลักษณ์ เธอเคยสกัดขา/ผลักโจน จนเกือบตกบันได แถมยังเคยแอบเอาขนตาปลอมใส่ลงเสื้อในของโจน
ในด้านการแสดงของเบ็ตตี้นั้นไร้ข้อกังขา บทที่เธอได้รับนั้นกินขาดแน่นอน แต่เพื่อเห็นแก่ความทุ่มเทในการแสดงและความพยามฝึกซ้อมใช้วีลแชร์ของโจน ทางค่ายจึงเสนอชื่อไปทั้งสองคน แต่ก็ต้องผิดหวัง เหล่านักวิจารณ์กล่าวว่า “ในบทของบลานช์ ใครๆก็เล่นได้ แต่บทของเบบี้เจนนั้น ช่างแตกต่าง มีเอกลักษณ์ โลดโผน และน่าจดจำ ซึ่งเบ็ตตี้ทำออกมาได้ดีมาก”
ทันทีที่ครอวฟอร์ดทราบว่าตัวเองนั้นไม่มีชื่ออยู่ในรายการ เธอรีบบึ่งไปยังบอร์ด Oscar เพื่อขอเป็นคนเชิญรางวัล แถมยังตรงดิ่งกลับนิวยอร์กไปบอกผู้คนกรรมการไม่ให้โหวตให้กับ เบตตี เดวิส เป็นอันขาด แล้วเธอยังโทรศัพท์หาผู้ร่วมชิงรางวัลทุกคนว่าถ้าไม่สะดวกมาเธอขออาสาขึ้นไปรับรางวัลแทน
ในตอนนั้น หนึ่งในผู้เข้าชิงรางวัล แอน แบนครอฟท์ (Anne Bancroft) เต็มใจอย่างมากที่โจน ครอวฟอร์ด จะอาสาขึ้นรับรางวัลแทน เพราะเธอชื่นชมและนับถือในตัวโจนมาก
ในวันประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งที่ 35 โจน ครอวฟอร์ด ควงคู่มากับ ซีซ่าร์ โรเมโร (Cesar Romero) เธอเดินแจกลายเซ็น ทักทายพูดคุยกับแฟนคลับอย่างเป็นกันเอง ส่วน เบตตี เดวิส มาพร้อมกับลูกสาว ลูกชาย และนักแสดงรุ่นน้อง โอลิเวีย เดอ ฮาวิลแลนด์ (Olivia de Havilland)
ขณะนั้น เบ็ตตี้รู้สึกมั่นใจอย่างมากว่า Oscar ครั้งนี้จะตกเป็นของเธอ เพราะกระแสทุกอย่างมันดีมาก เธอนั่งเฉิดฉาย แต่งตัวสวยรอฟังผล หลังจากประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงทั้ง 5 แล้ว เบ็ตตี้ผู้มั่นใจฝากกระเป๋าถือให้แก่โอลีเวียเพื่อเตรียมตัวลุกขึ้นรับรางวัล
“ผู้ชนะคือ......แอน แบนครอฟท์ จาก The Miracle Worker“
ในวันนั้น โจน ขึ้นไปรับรางวัลอย่างเฉิดฉายผ่านหน้า เบตตี เดวิส หลังจากวันนั้นในทุกสื่อมีรูป โจนคราวฟอร์ด ถือรางวัล Oscar เต็มไปหมด
ในเวลาต่อมาหลังจากความสำเร็จของ Whatever Happened to Baby Jane? ผกก. คนเดิม โรเบิร์ต อัลดริช เสนอให้ โจนและเบ็ตตี้กลับมาเล่นภาพยนตร์ด้วยกันอีกครั้งในเรื่อง Whatever Happened to Cousin Charlotte? เขานำเรื่องนี้ไปเสนอแก่เบ็ตตี้ เธอสนใจในบทนี้มาก แต่ยื่นคำขาดว่าคราวนี้ชื่อเธอต้องได้อยู่ก่อนชื่อ โจน ครอวฟอร์ด เท่านั้น
ซึ่งเรื่องนี้ไม่ยากเกินไป ถ้าเบ็ตตี้อยากได้อะไร เธอก็ต้องได้และเธอได้สิ่งนั้น ทั้ง ผกก. และโจนยอมตกลงให้ชื่อเบ็ตตี้ได้ขึ้นเป็นคนแรก ที่โจนยอมเพราะ เธอเรียกค่าตัวจนสูงลิบถึง 200,000 เหรียญ/เดือน ต่อมาภาพยนตร์ได้เปลี่ยนชื่อเป็น Hush… Hush, Sweet Charlotte และมีค่ายใหญ่อย่าง 20th Century Fox เป็นนายทุนให้
การเสียชีวิต
เบตตีล้มลงในงานประกาศผลรางวัล American Cinema Awards ในปี 1989 และพบในภายหลังว่ามะเร็งของเธอกลับมาอีกครั้ง เธอดูแลฟื้นฟูตัวเองเพียงพอที่จะเดินทางไปสเปนซึ่งเธอได้รับเกียรติจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโดโนสเตีย - ซานเซบาสเตียน แต่หลังจากที่เธอกลับจากงานเทศกาลภาพยนตร์ สุขภาพของเธอแย่ลงอย่างรวดเร็ว อ่อนแอเกินกว่าที่จะเดินทางไกลกลับสหรัฐฯ เธอจึงพักเดินทางไปฝรั่งเศสเพื่อรับการรักษาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่กำลังจะถึงโรงพยาบาล เธอเกิดอาการช็อคหมดสติตาค้างเกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลัน จึงต้องนำตัวส่งห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลอเมริกัน จนในที่สุดวันที่ 6 ตุลาคม 2532 เวลา 23:35 น. ที่โรงพยาบาลอเมริกันใน Neuilly-sur-Seine เธอได้เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเต้านม ด้วยวัย 81 ปี เจตนารมย์ก่อนเสียชีวิต เธอประสงค์ที่จะจากไปอย่างสงบ ไม่ต้องมีลูกหลานมาคอยอยู่รอบข้าง ซึ่ง Kathryn Sermack ผู้จัดการส่วนตัวและผู้ดูแลของเบตตีในขณะนั้น จึงตั้งใจทำตามเจตนารมย์ของเธอ พิธีศพของเธอถูกจัดขึ้นภายในครอบครัว ส่วนพิธีไว้อาลัยถูกจัดขึ้นที่ Warner Brothers Studio เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ.1989 เพื่อเป็นการรำลึกถึง โดยมี Angela Lansbury เป็นพิธีกรดำเนินรายการ โดยจัดตามแบบหลักพิธีคริสเตียนนิกายโปรเตสแตนท์
ศพของเธอถูกฝังอยู่ในสุสาน Forest Lawn-Hollywood Hills ในลอสแอนเจลิสร่วมกับ Ruthie แม่ของเธอและน้องสาว Bobby
อิทธิพลทางวัฒนธรรม
'ประเทศสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศ'
'ประเทศไทย'
รางวัลและเกียรติภูมิ
รางวัลออสการ์ รางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลเอมมี่ รางวัลโทนี่ เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ AFI Lifetime Acheivement Award สถาบันจอห์น เอฟ. เคนเนดีเพื่อศิลปะการแสดง
อ้างอิง
1908 1989
อาร์คา (นักดนตรี)
อเลฮานดรา เกอร์ซิ (Alejandra Ghersi ; เกิด 14 ตุลาคม 1989), หรือเป็นที่รู้จักในนาม อาร์คา (Arca), เป็นนักดนตรี นักร้องนักแต่งเพลง ดีเจ และโปรดิวเซอร์เพลงชาวเวเนซุเอลาประจำอยู่ในเมืองบาร์เซโลนา เธอได้ปล่อยสตูดิโออัลบั้มมาแล้ว 4 อัลบั้ม ได้แก่ เซน (2014), มิวแทนต์ (2015), อาร์คา (2017), คิกวัน (2020), คิกทู, คิกทรี, คิกโฟว์ และคิกไฟฟ์ (ทั้งหมดในปี 2021) เธอได้มีส่วนร่วมในการสนับสนุนการทำเพลงร่วมกับศิลปินมากมาย อาทิเช่นเลดีกากา, ปีเยิร์ก, คานเย เวสต์, เอฟเคเอ ทวิกซ์, เคเลลา และโรซาลิอา
ชีวิตในวัยเด็ก
อาร์คาเกิดในเมืองการากัส ในชื่ออเลฮานโดร เกอร์ซิ พ่อของเธอนั้นมีอาชีพเป็นนายธนาคารเพื่อการลงทุน โดยครอบครัวของเกอร์ซิได้ย้ายถิ่นฐานไปยังเมืองดาร์เรียน, คอนเนทิคัต เนื่อเกอร์ซินั้นมีอายุได้ 3 ปี ก่อนจะย้ายกลับมาการากัสเมื่อเธอมีอายุ 9 ปี โดยการเติบโตในการากัสของเธอนั้นอาจถือว่า "อยู่ในฟองสบู่" เนื่องจากครอบครัวของเธอนั้นอยู่ในชุมชนที่มีรั้วรอบขอบชิด ที่ที่เธอได้เรียนโรงเรียนเอกชน และเริ่มเรียนเล่นเปียโน เธอได้ปล่อยเเพลงออกมาในช่วงวัยรุ่นในชื่อ นูอุโร (Nuuro) และได้รับความนิยมปานกลางในประเทศบ้านเกิดของเธอ พร้อมกับได่รับคำชมจากศิลปินนานาชาติขนาดใหญ่เช่น ลอสอมิโกสอินวินซิเบิล เธอยังได้ร่วมงานกับศิลปินชาวเวเนซุเอลาอื่นในช่วงนี้อีกด้วย เช่นการตั้งชุดคำสั่งสไหรับเครื่องสังเคราะห์เสียงในอัลบั้มของลาวิดาบอแอม ที่ได้เสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี นูเอสตร้า ภายหบังเธอได้เข้าศึกษาต่อในสถาบันการบันทึกเพลงไคลฟ์ เดวิส ที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
ชีวิตส่วนตัว
อาร์คาได้เปิดเผยว่าเธอนั้นเป็นนอนไบนารีในปี 2018 และภายหลังได้เปิดเผยเพิ่มเติมว่าเธอนั้นระบุตัวเองเป็นหญิงข้ามเพศ และเลือกใช้คำสรรพนาน เธอ (she/her) หรือ มัน (it/its)  ในปี 2020 เธอนั้นได้ให้สัมภาษณ์กับนิตยาสาร ไวซ์ ว่า "ฉันเห็นอัตลักษณ์ทางเพศของฉันเป็นน็อนไบนารี และฉันระบุตัวเองเป็นหญิงข้ามเพศชาวละติน แต่ฉันไม่อยากสนับสนุนให้ใครคิดเข้าใจว่าความเป็นเกย์ฉันนั้นถูกขับออกไปแล้ว และเมื่อฉันพูดถึงความเป็นเกย์ แล้วมันตลกที่ฉันไม่ได้นึกถึงคนที่ฉันดึงดูด มันเป็นรูปแบบของผลผลิตทางวัฒนธรรมที่เป็นปัจเจก และกลุ่มรวม ซึ่งฉันไม่อยากละทิ้งมันไป"
อาร์คาอาศัยอยู่ในลอนดอน และในบาร์เซโลนา ณ ปี 2018 เธอได้เดตกับนักถ่ายภาพและผู้กำกับชาวเยอรมันแดเนียล ซันวัลด์, และต่อมาในภายหลังก็ได้เดตกับศิลปินสื่อประสมชาวสเปน นามว่าการ์โลส ซาเอซ ที่มักจะร่วมมือในการทำให้โครงการของเธอเป็นจริงขึ้นมาได้
รางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิง
{| class=wikitable ! ปี !! รางวัล !! งาน !! หมวดหมู่ !! ผล !! อ้างอิง
อ้างอิง
}
ผักจินดา
ผักจินดา หรือ ผักเชียงดา เป็นไม้เถาเลื้อยพบได้ในประเทศแถบทวีปเอเซีย เช่น อินเดีย พม่า ในประเทศไทยนิยมนำมารับประทานเป็นผักหรือใช้ปรุงอาหาร มีสรรพคุณช่วยลดระดับน้ำตาลในเลือดสำหรับผู้เป็นเบาหวานทั้งสองชนิดได้
การขยายพันธ์
ผักจินดานิยมขยายพันธ์โดยการปักชำกิ่ง เจริญเติบโตได้ในดินร่วน ในฤดูฝนจะให้ผลผลิตมาก พบมากในภาคเหนือของไทย
การใช้ประโยชน์
ในภาคเหนือของไทยนิยมนำผักจินดามาประกอบอาหารต่าง ๆ มีการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ยืนยันว่าผักจินดาสามารถลดระดับน้ำตาลในเลือดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2469 นอกจากนี้ยังพบว่าการทดลองในสัตว์ยังทำให้ระดับอินซูลินมีปริมาณสูงขึ้น
คุณค่าทางโภชนาการ
ใน 100 กรัม ของผักจินดาประกอบด้วยน้ำประมาณร้อยละ 82.9 พลังงาน 60 แคลอรี ให้คุณค่าทางโภชนาการดังนี้
จังหวัดลำพูนในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2544''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2544 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2539 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
การเลือกตั้งครั้งนี้เป็นการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปครั้งแรกภายใต้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ที่มีการใช้การเลือกตั้งรูปใหม่ ทั้งการเปลี่ยนแปลงเขตเลือกตั้งจากเขตใหญ่เรียงหมายเลขเป็นเขตเดียวหมายเลขเดียว และเพิ่มเติมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อเป็นครั้งแรก
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองลำพูน (ยกเว้นตำบลมะเขือแจ้)
เขตเลือกตั้งที่ 3
ประกอบไปด้วยอำเภอลี้ อำเภอทุ่งหัวช้าง อำเภอบ้านโฮ่ง และกิ่งอำเภอเวียงหนองล่อง
เครื่องรัก
เครื่องรัก หรือ เครื่องเขิน คือ วัตถุที่เคลือบด้วยยางรัก หมายรวมถึงภาชนะขนาดต่าง ๆ เช่น เครื่องใช้บนโต๊ะอาหาร วัตถุพกพาขนาดเล็กต่าง ๆ หรือวัตถุขนาดใหญ่เช่น ตู้พระธรรม เฟอร์นิเจอร์หรือแม้แต่โลงศพที่ทาด้วยยางรัก เครื่องรักอาจมีลายวาดประดับตกแต่ง หรือฝังด้วยเปลือกหอยและวัสดุอื่นๆ มีการแกะสลัก หรือการใช้โลหะมีค่าประดับเช่น ทองคำเปลว เงินเปลว ผงทอง ผงเงิน เป็นต้น
ประเทศในเอเชียตะวันออกมีประเพณีการทำเครื่องรักมาช้านาน ย้อนกลับไปหลายพันปีในญี่ปุ่น จีน และเกาหลี ยางรักที่รู้จักกันดีที่สุดคือยางรักจีนหรือยางรักญี่ปุ่น "อุรุชิ" ที่พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออก ประเพณีการทำเครื่องรักในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้ และอเมริกา มีมาแต่โบราณและมีต้นกำเนิดแยกกัน
เอเชียตะวันออก
พบต้นรักที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มาจากยุคโจมง อายุ 12,600 ปี เครื่องรักที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เป็นเครื่องประดับสำหรับใส่ในหลุมฝังศพซึ่งสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสต์กาล ถูกขุดพบที่ไซต์คาคิโนะชิมะ ใน ฮาโกดาเตะ ฮอกไกโด ประเทศญี่ปุ่น เครื่องรักยุคก่อนประวัติศาสตร์หลายชิ้นถูกขุดพบในประเทศจีนตั้งแต่ยุคหินใหม่ เครื่องรักที่รู้จักในยุคแรก ๆ สันนิษฐานว่าเป็นชามไม้สีแดง ซึ่งขุดพบที่แหล่งวัฒนธรรมเหอมูตู (ประมาณ 5 พันปีก่อนคริสต์ศักราช) ในมณฑลเจ้อเจียง ประเทศจีน
เครื่องรักญี่ปุ่น
คำศัพที่ใช้เรียกยางรักคือ อุรุชิ urushi (漆) ซึ่งเป็นที่มาของคำลูกผสมในภาษาอังกฤษ " urushiol " ในทางศัพทมูลวิทยา urushi อาจเกี่ยวข้องกับคำว่า uruwashii ("สวยงาม") หรือ uruoi ("รดน้ำ", "มีกำไร", "เป็นที่โปรดปราน") เนื่องจากเป็นการคาดหมายถึงคุณค่าหรือรูปลักษณ์ที่แวววาว หรือบางทีอาจหมายถึงห้องความชื้นที่ใช้ในการบ่มเครื่องรักในขั้นตอนการผลิต คำว่า " Japanning " ในศตวรรษที่ 17 เป็นคำที่ใช้เรียกเทคนิคที่ยุโรปใช้เพื่อเลียนแบบเครื่องรักของเอเชีย ซึ่งได้มาจากเครื่องรักของญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงในขณะนั้น
ลักษณะทั่วไปของเครื่องรักของญี่ปุ่นคือการใช้เทคนิค Maki-e ต่าง ๆ อย่างหลากหลาย กว่าประเทศอื่น ๆ เป็นผลให้มีงานจำนวนมากที่มีลวดลายและรูปภาพสีทองและเงินที่เปล่งประกายจากผงทองและผงเงิน ปรากฎบนพื้นสีดำของเครื่องรัก
เครื่องรักจีน
ในสมัยราชวงศ์ซาง (ค.ศ. 1600–1046 ก่อนคริสต์ศักราช) ของจีน เทคนิคกระบวนการลงรักที่ซับซ้อนได้พัฒนากลายเป็นงานฝีมือชั้นสูง
สมัยโจวตะวันออก (771–256 พ.ศ.) เครื่องรักเริ่มปรากฏเป็นปริมาณมาก เป็นยุคแรกสุดที่เครื่องรักเหลือตกทอดมาอยู่เป็นจำนวนมาก
สมัยราชวงศ์ฮั่น (206 พ.ศ – 220 ค.ศ.) มีการจัดตั้งหน่วยงานพิเศษเพื่อจัดระเบียบและแบ่งแรงงานสำหรับการขยายการผลิตเครื่องรักในประเทศจีน การตกแต่งรอยบากอย่างประณีตถูกใช้ในเครื่องรักในสมัยราชวงศ์ฮั่น
ใน สมัยราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618–907) เครื่องรักของจีนมีรูปแบบการใช้แผ่นทองหรือเงินทำเป็นรูปต่างๆ เช่น นก สัตว์ และดอกไม้ การเจียระไนถูกติดลงบนพื้นผิวของเครื่องเขิน หลังจากนั้นจึงทาแลคเกอร์ชั้นใหม่ แห้ง และบดออก เพื่อให้สามารถขัดพื้นผิวเพื่อให้เห็นลวดลายสีทองหรือสีเงินด้านล่าง  สิ่งนี้ทำโดยใช้เทคนิคที่เรียกว่า ผิงโถว  เทคนิคดังกล่าวใช้เวลานานและมีค่าใช้จ่ายสูง แต่เครื่องรักเหล่านี้ได้รับการพิจารณาว่ามีความประณีตสูง  นอกจากนี้ยังเป็นช่วงที่เริ่มมีการฝึกแกะสลักเครื่องรักขึ้นครั้งแรก
ศิลปะการฝังทองคำ เงิน และหอยมุกยังคงดำเนินต่อไปตั้งแต่สมัยถังจนถึง ราชวงศ์ซ่ง (ค.ศ. 960–1279) เทคนิคการตกแต่งที่มีอยู่หลายอย่างค่อยๆ พัฒนาเพิ่มเติมหลังจากศตวรรษที่ 10 เช่น diaoqi ( เครื่องรักแกะสลัก ) ซึ่งเป็นการสร้างชั้นผิวด้วยการทายารักบาง ๆ หลาย ๆ ชั้นและแกะสลักเป็นภาพ สามมิติ qiangjin (ทองแกะสลัก) ซึ่งมีรอยบากเป็นเส้นบาง ๆ เช็ดยางรักและปิดทองเปลวหรือผงทองลงในร่อง และ diaotian หรือ tianqi (เติม) ซึ่งเคลือบด้วยแลคเกอร์สีอื่น รูปแบบของ diaotian หรือ tianqi เป็นที่รู้จักกันในชื่อ moxian (การขัดเงา) ซึ่งสร้างขึ้นด้วยชั้นยางรักในบางจุด จุดที่เหลือจะเติมด้วยยางรักสีอื่น ๆ และพื้นผิวทั้งหมดจะถูกขัดเงา โดยเฉพาะอย่างยิ่งศิลปะการประดับมุกได้รับการพัฒนาอย่างเข้มข้นในสมัยราชวงศ์ซ่ง   อย่างไรก็ตาม ในช่วงยุคสมัยซ่งงานฝีมือทางศิลปะยังใช้การฝังทองซึ่งก็คือการแกะสลักลวดลายที่สลับซับซ้อนบนผิวยางรัก และเติมผงทองลงบนงานแกะสลัก
ความรู้เรื่องวิธีการลงรักแบบจีนแพร่กระจายมาจากจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ถัง และราชวงศ์ซ่ง ในที่สุดก็ได้เข้าสู่เกาหลี
เครื่องเคลือบ Coromandel เป็นประเภทของส่งออกของจีน ซึ่งเรียกเช่นนี้เนื่องจากถูกส่งไปยังตลาดยุโรปผ่านทาง ชายฝั่ง Coromandel ของอินเดีย
เครื่องรักพม่า
ยูนเถ่ (ယွန်းထညး) คือเครื่องรักในภาษาพม่า วิธีการลงรักเรียกว่าปันหยุน (ပန်းယွန်း) ยางรักหรือน้ำยางที่กรีดจากต้นรักใหญ่หรือรักหลวง ภาษาพม่าเรียก ทิสิ (Gluta usitata) ที่ขึ้นในป่าของเมียนมาร์ (พม่าเดิม) น้ำยางเป็นสีเหลืองอ่อนเหมือนฟางข้าวเมื่อแรกกรีด แต่จะเปลี่ยนเป็นสีดำเมื่อสัมผัสกับอากาศ เมื่อทาหรือเคลือบผิววัสดุ จะทำให้เกิดพื้นผิวเรียบเป็นมันแข็ง มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่สัมผัสกับความชื้นหรือความร้อนได้ระดับหนึ่ง
ประวัติ
เศษเครื่องรักที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในพุกาม มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 13 หลักฐานเครื่องรักโบราณในพุกามยังสรุปไม่ได้ เครื่องเขินในพม่านั้นเรียกว่า โยนเถ่ หรือยูนเถ่ (Yung Hte) ซึ่งแปลว่าภาชนะของคนไทโยน หรือไทยวน รวมทั้งเรียกลวดลายบนภาชนะว่า ซินเหม่ ซึ่งก็หมายถึงเชียงใหม่ ทั้งนี้เครื่องเขินพม่าพัฒนาเทคนิคการตกแต่งเครื่องเขินไปจากไทยเพิ่มเติมด้วยการประดับกระจก หรือรักปั้นแปะบนผิวภาชนะ ดังปรากฏหลักฐานในพงศาวดารพม่าว่า เมื่อพม่ายึดครองเมืองเชียงใหม่ได้กวาดต้อนชาวเชียงใหม่และช่างฝีมือไปไว้ที่เมืองพม่าหลายครั้ง โดยช่างฝีมือหรือชาวเชียงใหม่ที่ถูกกวาดต้อนได้ทำอุปกรณ์เครื่องใช้ด้วยรัก เรียกว่า “โยนเถ่”แปลว่าเครื่องยวน หรือเครื่องที่ประดิษฐ์โดยชาวยวน หรือล้านนา ปัจจุบันที่พุกามยังมีการทำโยนเถ่ ที่มีการตกแต่งลายขูดขีดแล้วถมลายเส้นด้วยสีต่างๆอยู่