cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เสียงเรียกของคธูลู
"ความวิปลาสจากทะเล"
เทอร์สตันรู้ว่าลูกเรือของอเลิร์ทนั้นมีความเกี่ยวข้องกับลัทธิคธูลู เขาจึงเดินทางไปยังออสเตรเลียและได้เห็นรูปปั้นของคธูลูที่เก็บมาจากเรืออเลิร์ท เมื่อเทอร์สตันไปถึงออสโล เขาก็ทราบว่าโยฮันเซนนั้นเสียชีวิตแล้ว ภริยาม่ายของโยฮันเซนได้มอบข้อเขียนภาษาอังกฤษซึ่งสามีของเธอเขียนทิ้งไว้ให้กับเทอร์สตัน เทอร์สตันได้ทราบจากข้อเขียนถึงเรื่องที่เกิดบนเกาะนั้น ซึ่งก็คือนครรุลูเยห์ เหล่าลูกเรือได้สำรวจเมืองที่ดูแปลกประหลาดและได้เปิดประตูขนาดใหญ่เข้า ทำให้คธูลูตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ลูกเรือส่วนใหญ่นั้นถูกคธูลูจับกินและมีเพียงโยฮันเซนกับบริเดนที่หนีกลับไปถึงเรือยอชได้ ทั้งคู่ได้ออกเรือไปในมหาสมุทร แต่คธูลูก็ยังตามไป บริเดนนั้นหันกลับไปมองคธูลูและภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ทำให้เขาเสียสติไป โยฮันเซนรู้ว่าตนคงจะหนีไม่พ้นจึงได้เสี่ยงหันหัวเรือกลับไปชนหัวของคธูลูจนเป็นแผลฉกรรจ์และสามารถหนีมาได้ แม้โยฮันเซนจะเห็นว่าแผลนั้นสมานตัวอย่างรวดเร็วก็ตาม
เทอร์สตันจบเอกสารฉบับนี้ลงโดยคาดเดาว่า คธูลูคงจะจมลงไปในมหาสมุทรพร้อมกับรุลูเยห์ระหว่างที่กำลังรักษาแผลของตนนั้นเองและมนุษย์ชาติก็คงจะปลอดภัยไปจนกว่าดวงดาวจะอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมอีกครั้ง แต่คธูลูยังหลับใหลอยู่และลัทธิของมันก็ยังอยู่ ตัวเขาเองรู้เรื่องของคธูลูมากเกินไปและอีกไม่นานเขาคงจะพบกับจุดจบเช่นเดียวกับศาสตราจารย์แองเกลและโยฮันเซนเช่นกัน
ปฏิกิริยาตอบรับ
เลิฟคราฟท์เองนั้นไม่ค่อยพอใจกับเสียงเรียกของคธูลูนักและระบุว่าเป็นผลงานในระดับครึ่งๆกลางๆของตัวเอง ฟาร์นเวิร์ธ ไรท์ บรรณาธิการของวารสาร Weird Tales ได้ปฏิเสธต้นฉบับของเรื่องนี้ในตอนแรก แต่ได้เปลี่ยนใจเมื่อเพื่อนนักเขียนของเลิฟคราฟท์ชื่อ โดนัลด์ แวนไดร โกหกว่าเลิฟคราฟท์จะส่งเรื่องนี้ไปที่อื่น
แต่เมื่อได้ลงตีพิมพ์ เสียงเรียกของคธูลูก็ได้รับการตอบรับอย่างดี โรเบิร์ท อี. โฮเวิร์ด (ผู้ประพันธ์เรื่องชุดโคแนน ยอดคนเถื่อน)ได้เขียนจดหมายถึง Weird Tales ว่า "เรื่องล่าสุดของเลิฟคราฟท์ 'เสียงเรียกของคูลู' เป็นผลงานชิ้นเอกแน่นอน ข้าพเจ้าแน่ใจว่าเรื่องนี้คงอยู่ต่อไปในฐานะความสำเร็จระดับสูงสุดในวงการประพันธ์เลยทีเดียว" และ "เลิฟคราฟท์อยู่ในตำแหน่งพิเศษในโลกแห่งงานประพันธ์ เขาได้กุมโลกที่อยู่เหนือดินแดนกระจ้อยร่อยของเราไปแล้ว สายตาของเขาไม่มีขีดจำกัดและขอบเขตของเขาก็คือจักรวาล"
ในสื่อประยุกต์
แลนด์ฟอล โปรดัคชัน ได้ดัดแปลงเรื่องนี้เป็นฉบับเทปในพ.ศ. 2532 โดยมีแกริค ฮากอนเป็นผู้บรรยาย
จอห์น คอลธาร์ท ได้วาดภาพประกอบเรื่องนี้ในปีพ.ศ. 2530และได้รับการเผยแพร่ในพ.ศ. 2536 ทางหนังสือ เดอะสตารีวิสดอมและตีพิมพ์ซ้ำใน H. P. Lovecraft's The Haunter of the Dark
โอนาราฟิล์ม ได้ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง คธูลู ในปีพ.ศ. 2543 แต่เนื้อเรื่องนั้นจะคล้ายกับงานประพันธ์อีกเรื่องของเลิฟคราฟท์คือ เงาดำเหนืออินส์มัธ มากกว่า
''สมาคมประวัติศาสตร์ เอช. พี. เลิฟคราฟท์'' ได้ดัดแปลงเสียงเรียกของคธูลูเป็นภาพยนตร์เงียบในปีพ.ศ. 2548
อิทธิพล
ออกัสต์ เดอเลธเพื่อนนักประพันธ์ของเลิฟคราฟท์ ใช้ศัพท์ว่าตำนานคธูลูเพื่อใช้หมายถึงจักรวาลสมมุติที่เป็นฉากหลังของเรื่องต่างๆในงานประพันธ์ที่เกี่ยวข้องกันของเลิฟคราฟท์และคนอื่นๆ และเกมเล่นตามบทบาทซึ่งใช้ฉากหลังเป็นตำนานคธูลูของบริษัทเคออเซียม ก็มีชื่อว่า Call of Cthulhu
เพลง The Call Of Ktulu และ The Thing That Should Not Be ของเมทัลลิก้า มีที่มาจากเรื่องสั้นเรื่องนี้
ไมก์ พอสเนอร์
ไมเคิล พอสเนอร์ (Michael Posner) เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1988 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน พอสเนอร์ออกอัลบั้มเปิดตัวที่ชื่อชุด 31 Minutes to Takeoff เมื่อวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2010 อัลบั้มมีซิงเกิ้ลติดท็อป 10 บนบิลบอร์ดฮอต 100 คือ "Cooler Than Me", เช่นเดียวกับซิงเกิ้ลที่ 2 ที่ชื่อ "Please Don't Go"
อ้างอิง
1988
ห้าราชวงศ์
ห้าราชวงศ์ (Five Dynasty ; ค.ศ. 907 - 960) เป็นราชวงศ์ที่ปกครองต่อจาก ราชวงศ์ถัง มีทั้งหมด 5 ราชวงศ์ ได้แก่ ราชวงศ์โฮ่วเหลียง (Later Liang Dynasty ; ค.ศ. 907 - 926), ราชวงศ์โฮ่วถัง (ค.ศ. 926 - 936), ราชวงศ์โฮ่วจิ้น (ค.ศ. 936 - 947), ราชวงศ์โฮ่วฮั่น (ค.ศ. 947 - 950), ราชวงศ์โฮ่วโจว (ค.ศ. 951 - 960) ก่อนที่ ซ่งไท่จู่ ปฐมจักรพรรดิแห่ง ราชวงศ์ซ่ง จะรวบรวมแผ่นดินจนเป็นปึกแผ่นได้สำเร็จ
บาร์เซโลนาพาวิลเลียน
บาร์เซโลนาพาวิลเลียน (Barcelona Pavilion; Pavelló alemany; Pabellón alemán; "German Pavilion") เป็นอาคารเปิดโล่ง ผลงานการออกแบบของลูทวิช มีส ฟัน แดร์ โรเออ ที่ใช้ออกในงานอินเตอร์เนชันแนลเอกซ์โพซิชัน ค.ศ. 1929 ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปน โดยอาคารเป็นตัวแทนของประเทศเยอรมนี อาคารแห่งนี้ยังใช้เปิดตัวอย่างเป็นทางการของงานในส่วนของเยอรมนี ถือเป็นอาคารที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ที่มีรูปแบบเรียบง่ายและการใช้วัสดุหรูหราได้อย่างน่าประทับใจ โดยใช้หินอ่อน โอนิกซ์ ทราเวอร์ทีน นอกจากนั้นยังมีเฟอร์นิเจอร์ที่ออกแบบสำหรับอาคารนี้โดยเฉพาะ เช่นเก้าอี้ที่มีชื่อเสียงอย่าง เก้าอี้บาร์เซโลนา
บัว ศิริทรัพย์
พลอากาศเอก บัว ศิริทรัพย์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 34 นำโดยนายสัญญา ธรรมศักดิ์ นายกรัฐมนตรี
ประวัติ
พล.อ.อ. บัว ศิริทรัพย์ รับราชการทหารอากาศในสังกัดกองทัพอากาศไทย เคยได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหม ในรัฐบาลของนายสัญญา ธรรมศักดิ์ เมื่อปี พ.ศ. 2517 ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 4
หลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2519 พล.อ.อ. บัว ศิริทรัพย์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 340 คน ทำหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติ
ในปี พ.ศ. 2525 พล.อ.อ. บัว ได้ร่วมกับ ดร.วัฒนา เขียววิมล อดีตผู้นำขบวนการนวพล ก่อตั้งพรรคการเมืองชื่อว่า "พรรคประชาเสรี" ส่งสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2526 ได้รับเลือกตั้ง 1 ที่นั่ง
กฎหมาย
กฎหมาย เป็นระบบของกฎและแบบแผนแนวทางปฏิบัติซึ่งบังคับใช้ผ่านสถาบันทางสังคมเพื่อควบคุมพฤติกรรม ในทุกที่ที่เป็นไปได้ กฎหมายก่อร่างการเมือง เศรษฐศาสตร์และสังคมในหลายวิถีทาง และใช้เป็นสื่อกลางความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในทางสังคม กฎหมายว่าด้วยสัญญาวางระเบียบทุกอย่างตั้งแต่การซื้อตั๋วรถโดยสารประจำทางถึงการซื้อขายบนตลาดตราสารอนุพันธ์ กฎหมายว่าด้วยทรัพย์สินนิยามสิทธิและหนี้ซึ่งเกี่ยวข้องกับการโอนและกรรมสิทธิ์ของสังหาชิดมทรัพย์ส่วนตัวและอสังหาริมทรัพย์ กฎหมายทรัสต์ (Trust law) ใช้กับสินทรัพย์ที่ถือไว้เพื่อการลงทุนและความมั่นคงทางการเงิน ขณะที่กฎหมายละเมิด (tort) อนุญาตให้เรียกร้องให้มีการจ่ายค่าสินไหมทดแทนหากสิทธิหรือทรัพย์สินของบุคคลได้รับความเสียหาย หากความเสียหายนั้นถูกประกาศว่า มิชอบด้วยกฎหมายในบทบัญญัติแห่งกฎหมาย กฎหมายอาญาให้วิธีการซึ่งรัฐสามารถดำเนินคดีกับผู้กระทำผิดได้ กฎหมายรัฐธรรมนูญกำหนดกรอบสำหรับการบัญญัติกฎหมาย การคุ้มครองสิทธิมนุษยชน และการเลือกตั้งผู้แทนทางการเมือง กฎหมายปกครองใช้เพื่อทบทวนการวินิจฉัยของหน่วยงานภาครัฐ ขณะที่กฎหมายระหว่างประเทศควบคุมกิจการระหว่างรัฐเอกราชในกิจกรรมตั้งแต่การค้าไปจนถึงระเบียบทางสิ่งแวดล้อมหรือการปฏิบัติทางทหาร นักปรัชญากรีก อริสโตเติล เขียนไว้เมื่อ 350 ปีก่อนคริสตกาลว่า "นิติธรรมดีกว่าการปกครองของปัจเจกบุคคลใด ๆ"
ระบบกฎหมายกล่าวถึงสิทธิและความรับผิดชอบในหลายวิถีทาง ความแตกต่างทั่วไปสามารถตัดสินได้ระหว่างเขตอำนาจซีวิลลอว์ ซึ่งประมวลกฎหมายของตน และระบบคอมมอนลอว์ ที่ซึ่งผู้พิพากษาบัญญัติกฎหมายนั้นไม่ถูกรวบรวม ในบางประเทศ ศาสนาเป็นที่มาของกฎหมาย กฎหมายเป็นบ่อเกิดอันมีคุณค่าของการสอบสวนอย่างคงแก่เรียน ไปยังประวัติศาสตร์กฎหมาย ปรัชญา การวิเคราะห์เศรษฐกิจหรือสังคมวิทยา กฎหมายนั้นยังยกประเด็นที่สำคัญและซับซ้อนเกี่ยวข้องกับความเสมอภาค ความเป็นธรรมและความยุติธรรม ผู้ประพันธ์ อานาตอล ฟร็องส์ กล่าวใน ค.ศ. 1894 ว่า "ในความเสมอภาคอันสูงส่งของมัน กฎหมายห้ามมิให้ทั้งคนรวยและจนนอนใต้สะพาน ขอทานบนท้องถนนและขโมยแถวขนมปังอย่างเดียวกัน" ในประชาธิปไตยตามแบบ สถาบันกลางสำหรับการตีความและบัญญัติกฎหมาย คือ สามฝ่ายหลักของรัฐบาล ได้แก่ ฝ่ายตุลาการอันไม่ลำเอียง ฝ่ายนิติบัญญัติอันเป็นประชาธิปไตย และฝ่ายบริหารที่รับผิดชอบ ในการนำกฎหมายไปปฏิบัติและการบังคับใช้กฎหมาย ตลอดจนให้บริการแก่สาธารณชน ระบบราชการหรือรัฐการของรัฐบาล คือ ทหารและตำรวจนั้นสำคัญ แม้องค์กรของรัฐทั้งหมดเหล่านี้เป็นสิ่งซึ่งถูกสร้างขึ้นจากกฎหมายและถูกผูกพันด้วยกฎหมาย แต่วิชาชีพทางกฎหมายอิสระและประชาสังคมก็แจ้งและสนับสนุนความก้าวหน้าขององค์กรเหล่านี้
ปัญหาข้อกฎหมาย
ปัญหาข้อกฎหมาย คือ การนำข้อเท็จจริงที่ยุติแล้วมาปรับกับตัวบทกฎหมาย แล้ววินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงนั้นมีผลทางกฎหมายเป็นอย่างไร เช่น การกระทำของจำเลยเป็นความผิดหรือไม่ ผิดฐานใด เป็นการกระทำโดยพลาดหรือไม่ คดีขาดอายุ ความหรือไม่ เป็นการร้องทุกข์หรือไม่ เป็นผู้เสียหายหรือไม่ เป็นต้น
ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต
ซากดึกดำบรรพ์มีชีวิต หรือ ฟอสซิลที่มีชีวิต (Living fossil) หมายถึงสิ่งมีชีวิตใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นพืช สัตว์ ฟังไจ หรือสาหร่าย ที่ยังคงโครงสร้างร่างกายหรือสรีระแบบบรรพบุรุษดั้งเดิมที่เคยมีชีวิตอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้ ซึ่งตรวจสอบได้จากการนำไปเปรียบเทียบกับซากดึกดำบรรพ์ (fossil) หรือมีการเปลี่ยนแปลงไปน้อยมาก จะถูกจัดว่าเป็นซากดึกดำบรรพ์ที่มีชีวิต
โดยบุคคลแรกที่ใช้ศัพท์คำนี้ คือ ชาลส์ ดาร์วิน ที่กล่าวไว้ในหนังสือ The Origin of Species ที่ว่าถึงทฤษฎีวิวัฒนาการของตนเอง ตอนหนึ่งได้พูดถึงตุ่นปากเป็ด และปลาปอดเอาไว้ว่า
โดยชนิดของซากดึกดำบรรพ์มีชีวิตที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุด และมีความฮือฮามากเมื่อถูกค้นพบ คือ ปลาซีลาแคนท์ ที่ถูกค้นพบเมื่อปลายปี ค.ศ. 1938 ที่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออก จากเดิมที่เคยเชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว ตั้งแต่ยุคครีเทเชียส
สำหรับสัตว์จำพวกอื่น เช่น สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ได้แก่ ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ ที่ยังคงโครงสร้างของสรีระแบบซาลาแมนเดอร์ที่พบในยุคก่อนประวัติศาสตร์อยู่ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นอกเหนือจากตุ่นปากเป็ดแล้ว ยังมีหนูหิน ที่มีการค้นพบในประเทศลาว ซึ่งเป็นสัตว์ฟันแทะ ที่ญาติ ๆ ได้สูญพันธุ์ไปจนหมดแล้วเมื่อ 11 ล้านปีก่อน โดยมีหลักฐานเป็นฟอสซิลพบในมณฑลซานตง ทางตอนใต้ของประเทศจีน และแพนด้าแดง ที่พบในแถบประเทศจีน, ธิเบต และตอนเหนือของพม่า เป็นต้น
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรม (architecture; จากคำละติน architectura; จากคำกรีก ἀρχιτέκτων arkhitekton "architect", จาก ἀρχι- "ผู้นำ" และ τέκτων "ผู้สร้าง") เป็นกระบวนการและผลผลิตของการวางแผน การออกแบบ และการก่อสร้างอาคารหรือสิ่งก่อสร้าง ผลผลิตทางสถาปัตยกรรมในรูปของอาคาร มักได้รับการถือเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมและงานศิลปะ อารยธรรมเก่าแก่มักถูกเรียกตามสิ่งก่อสร้างที่หลงเหลืออยู่ของอารยธรรมนั้น
Ballophilidae
Ballophilidae เป็นวงศ์ของตะขาบที่อยู่ในอันดับ Geophilomorpha และวงศ์ใหญ่ Himantarioidea
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
ซัลมาน อัลฟาริซี
เข้ารับอิสลาม
เขาเดินทางไปรอบ ๆ ตะวันออกกลางเพื่อปรึกษาแนวคิดของเขากับนักบวช นักเทววิทยา และนักวิชาการไว้สืบหาความจริง เขาได้ยินเรื่องราวมุฮัมมัดตอนอาศัยที่ซีเรีย อิบน์ ฮิชามรายงานว่า ซัลมานพบกับผู้เคร่งศาสนาในซีเรียที่กำลังรักษาผู้ป่วย ในขณะที่ซัลมานกำลังเดินทางผ่านอาระเบีย มีชาวยิวจับเขาไปเป็นทาส หลังซัลมานมาที่มะดีนะฮ์ เขาพบกับมุฮัมมัดและสังเกตเห็นสัญลักษณ์ที่นักบวชคริสต์ได้กล่าวแก่เขา และเข้ารับอิสลาม มุฮัมมัดกับอะบูบักร์ร่วมกันช่วยเหลือซัลมานให้เขามีอิสรภาพและเป็นไทจากเจ้านาย
อะบูฮุร็อยเราะฮ์เคยกล่าวถึงซัลมานเป็น "อะบู อัลกิตาบัยน์" ("บิดาแห่งสองหนังสือ"; นั่นคือ คัมภีร์ไบเบิลและอัลกุรอาน) และอะลีเคยกล่าวถึงเขาเป็น "ลุกมานัลฮะกีม" ("ลุกมานผู้ฉลาด") เมื่อมีใครถามถึงบรรพบุรุษของเขา ซัลมานจะตอบว่า: "ข้าคือซัลมาน บุตรของอิสลามจากลูกของอะดัม"
สงครามสนามเพลาะ
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 626 กองทัพเผ่ากุเรชที่นำโดยอะบูซุฟยานวางแผนที่จะโจมตีมะดีนะฮ์ ซัลมานที่มีความรู้เกี่ยวกับยุทธวิธีของเปอร์เซีย ได้เสนอแนะให้ขุดคูขนาดใหญ่ล้อมรอบเมืองต่อกองทัพจำนวน 10,000 นาย ศาสดามุฮัมมัดและผู้ติดตามยอมรับแผนของซัลมานเพราะว่ามันปลอดภัยกว่าและมีโอกาสที่กองทัพที่ไม่ใช่มุสลิมจะประสบกับความเสียหายมากกว่า
ในยุทธการที่อัฏฏออิฟ ซัลมานเสนอแนะให้ใช้แคทะพัลต์ (catapult) ซึ่งท่านศาสดาก็ยอมรับข้อเสนอแนะนี้
ผู้ว่าการเทซีฟอน
ในรัชสมัยของอุมัร ซัลมานดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าประจำอัลมะดาอิน ภายหลังเขามีส่วนร่วมในสงครามบางส่วนของการพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียของมุสลิม โดยในยุทธการที่เอสแทฆร์ ซัลมานเสนอห้ขุดคูบนเส้นทางของกองทัพซาเซเนียน เพื่อไม่ให้พวกเขาเดินทางมาถึงกองทัพของมุสลิม ยุทธวิธีนี้ได้ผลและฝ่ายมุสลิมเป็นฝ่ายชนะสงคราม หลังการพิชิตเทซีฟอนของอัรรอชิดูน ซัลมานได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ว่าการมุสลิมคนแรกแห่งเทซีฟอน
Abyla bicarinata
ลักษณะ
A. bicarinata มีเนกโตฟอร์ (nectophore) ด้านหน้าที่กว้างและมีสันอยู่ด้านข้าง ทำให้ดูคล้ายปีกและทำหน้าที่คล้ายปีกได้ นอกจากนี้แต่ละหน้าประกอบ (facet) ยังมีขอบมน A. bicarinata ไม่มีสันตามขวางระหว่างหน้าประกอบด้านล่างและหน้าประกอบที่ทอดจากด้านล่างไปยังส่วนยอด (apico-ventral facet) ส่วนท้ายมีเนกโตฟอร์ที่ความกว้างและความยาวเท่ากันเป็นโครงสร้างเสริมรูปร่างที่มีลักษณะกลมและคล้ายปีก และในออสเทียม (ostium) มีโครงสร้างคล้ายซี่หวีที่มีฟันแข็งแรงอยู่ระหว่าง 4 และ 7 ซี่
การกระจายตัว
สปีชีส์นี้พบได้นอกชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของฮาวายที่ความลึกมากกว่า 1,000 เมตร ในช่วงฤดูร้อน สามารถพบได้นอกชายฝั่งแคลิฟอร์เนียที่ความลึก 200 เมตร และทะเลจีนใต้ในช่วงฤดูหนาว
นาดทาโทรซาบลีซกา
"นาดทาโทรซาบลีซกา" (Nad Tatrou sa blýska; ; "สายฟ้าเหนือเขาทาทราส") เป็นเพลงชาติของประเทศสโลวาเกีย โดยทำนองมีต้นกำเนิดมาจากเพลงพื้นเมืองของสโลวาเกีย ส่วนเนื้อร้องประพันธ์ขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1844 (พ.ศ. 2387) โดยยานโก มาตุสกา (Janko Matúška) เพลงนี้มีต้นกำเนิดมาจากอิทธิพลความคิดโรแมนติค (จินตนิยม) และชาตินิยมในแถบยุโรปตอนกลางในเวลานั้น ซึ่งเพลงนี้ต่อมาได้รับความนิยมจากชาวสโลวาเกียทั่วไปในเหตุการณ์การปฏิวัติ ค.ศ. 1848 (พ.ศ. 2391) เนื้อหาของเพลงโดยรวมเป็นการนำเอาภาพของสายฟ้าเหนือภูเขาทาทราสมาเปรียบเทียบกับภยันตรายที่สโลวาเกียต้องเผชิญและความปรารถนาที่จะฟันฝ่าปัญหาเหล่านั้นไปให้จงได้
ในยุคที่สโลวาเกียยังคงรวมอยู่ในประเทศเชโกสโลวาเกียนั้น ปรากฏว่ามีธรรมเนียมการบรรเลงเพลงนี้ในเวลา 12 นาฬิกาทุกวัน ในเมืองของชาวสโลวัก ต่อมาธรรมเนียมนี้ได้เลิกไปเมื่อมีการแยกตัวเป็น 2 ประเทศ ปัจจุบันนี้ เพลง "นาดทาโทรซาบลีซกา" ใช้บรรเลงเนื่องในวาระพิเศษต่างๆ เช่น การแข่งขันกีฬา เป็นต้น
กำเนิดของเพลง
ยานโก มาตุสกา (Janko Matúška) กวีคนสำคัญของชาวสโลวัก ขณะมีอายุได้ 23 ปี ได้เขียนบทกวีที่มีชื่อว่า "นาดทราโทรซาบลีซกา" (Nad Tatrou sa blýska) หรือ "สายฟ้าเหนือเขาทาทราส" ขึ้น ในช่วงเดือนมกราคมถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1844 โดยทำนองของเพลงได้มาจากเพลงพื้นเมืองสโลวักที่มีชื่อว่า "โคปาลาสตูเดียนกู" (Kopala studienku - ชื่อเพลงแปลได้ว่า "เธอขุดดินได้ดี") ซึ่งมาตุสกาได้รับคำแนะนำให้ใช้ทำนองนี้เพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งผู้มีชื่อว่า โจเซฟ โปดราดสกี (Jozef Podhradský) ซึ่งต่อมาเขาคนนี้จะเป็นนักการศาสนา ครู และนักเคลื่อนไหวในแนวความคิดพันธมิตรสลาฟ (Pan-Slavism|Pan-Slavic) หลังจากนั้นไม่นาน มาตุสกาและนักศึกษาคนอื่นๆ อีกประมาณ 24 คน ต้องออกจากเรียนที่วิทยาลัย (Lyceum) ของนิกายลูเธอรันในเมืองบราติสลาวา (เมืองหลวงของสโลวาเกีย ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกสุดของประเทศสโลวาเกียในปัจจุบัน) จากประท้วงการถอดถอนลูโดวิท สตูร์ (Ľudovít Štúr - ผู้นำทางความคิดในการพื้นฟูชาติและภาษาสโลวักในคริสต์ศตวรรษที่ 19 มีชีวิตระหว่าง ค.ศ. 1815 - 1856) ออกจากตำแหน่งครูโดยศาสนจักรนิกายลูเธอรัน ตามแรงกดดันของฝ่ายอำนาจรัฐ ทั้งนี้ สโลวาเกียในเวลานั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออสเตรีย
"นาดทราโทรซาบลีซกา" ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาหลายสัปดาห์ที่นักศึกษาต้องกระวนกระวายใจเมื่อคำเรียกร้องขอให้ระงับการปลดลูโดวิท สตูร์ ออกจากตำแหน่งครูถูกคณะกรรมการบริหารโรงเรียนปฏิเสธ นักเรียนประมาณ 12 คน ที่เคลื่อนไหวในเหตุการณ์นี้ถูกสั่งย้ายให้ไปเรียนที่ยิมเนเซียม (Gymnázium - ชื่อของสถานศึกษาประเภทหนึ่งในทวีปยุโรป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยุโรปตะวันออก) ของนิกายลูเธอรันที่เมืองเลโวกา (Levoča - ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสโลวาเกียปัจจุบัน) เมื่อมีการพบว่า นักเรียนวัย 18 ปี คนหนึ่ง ซึ่งทำงานเป็นนักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ด้วย คือ วิลเลียม ปอลลินี-ทอธ (Viliam Pauliny-Tóth, 1826-1877) เขียนบทกวีลงในสมุดเรียนปี ค.ศ. 1844 ของตนเอง โดยบทกวีดังกล่าวมีชื่อว่า "ชาวสโลวักแห่งบราติสลาวา, ชาวเลโวกาในอนาคต" ("Prešporský Slováci, budaucj Lewočané") ซึ่งสะท้อนถึงแรงจูงใจของนักศึกษาที่มีต่อการเคลื่อนไหวครั้งนี้
การเดินทางไกลจากเมืองบราติสลาวาสู่เมืองเลโวกาของเหล่านักศึกษาต้องผ่านภูเขาไฮทาทราส (High Tatras) ซึ่งเป็นเทือกเขาที่สูงที่สุด น่าเกรงขาม และเป็นสัญลักษณ์สำคัญของสโลวาเกียและราชอาณาจักรฮังการี พายุที่พัดผ่านเขาลูกนี้ได้กลายเป็นแนวคิดสำคัญ (key theme) ที่ถูกนำมาใช้ในบทกวี "นาดทราโทรซาบลีซกา"
สำนวนเพลง
ไม่มีเนื้อร้องของ "นาดทาโทรซาบลีซกา" ฉบับที่ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่ของมาตุสกาฉบับใดๆ ได้มีการเก็บรักษาไว้ และการบันทึกเสียงครั้งแรกสุดของเพลงนี้ยังคงปราศจากความเป็นเจ้าของ หลัง ค.ศ. 1849 เขาได้หยุดการเผยแพร่เนื้อร้องดังกล่าว และภายหลังได้เข้าทำงานเป็นเจ้าพนักงานศาลแขวงในท้องถิ่น ทว่าบทเพลงนี้เริ่มเป็นที่นิยมจากประชาชนในช่วงการปฏิวัติระหว่างปี ค.ศ. 1848-1849 โดยเนื้อร้องดังกล่าวถูกเผยแพร่ผ่านการคัดลอกและทำซ้ำด้วยการเขียนด้วยมือ ก่อนที่จะมีการตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851 ภายใต้ชื่อ "เพลงอาสาสมัคร" ("Dobrovolňícka") ซึ่งก่อให้เกิดสำนวนของเพลงที่ต่างออกไป โดยเฉพาะวลีหนึ่งในบาทที่ 3 บทที่ 1 ของเพลง ที่ว่า "zastavme ich" ("จงไปหยุดมันเสีย") หรือ "zastavme sa" ("จงไปยับยั้งมันเสีย") ข้อเขียนวิจารณ์เกี่ยวกับสำเนาเพลงที่มีอยู่และงานวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องได้สรุปว่างานเขียนต้นฉบับมาตุสกาน่าจะใช้คำว่า "zastavme ich" ทั้งนี้ ในบรรดาเอกสารต่างๆ นั้น วลีดังกล่าวล้วนปรากฏอยู่ในต้นฉบับลายมือที่เก่าที่สุดปี ค.ศ. 1844 และฉบับตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1851 เนื้อร้องของเพลงชาติสโลวาเกียในปัจจุบันใช้วลีนี้ ส่วนอีกวลีหนึ่ง ("zastavme sa") ถูกใช้ในเพลงชาติช่วงก่อน ค.ศ. 1993
ฐานะความเป็นเพลงชาติ
ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1918 (พ.ศ. 2461) เฉพาะคำร้องบทแรกของเพลงนาดทาโทรซาบลีซกา ซึ่งแต่งโดย ยานโก มาตุสกา ได้รับเลือกให้ใช้เป็นส่วนหนึ่งของเพลงชาติเชโกสโลวาเกีย ร่วมกับเนื้อเพลงส่วนที่เป็นภาษาเช็กซึ่งนำมาจากบทแรกของจุลอุปรากรที่มีชื่อว่า Kde domov můj? (แปลว่า "บ้านของฉันนั้นคือที่ใด") โดยแต่ละชาติ (เช็กและสโลวัก) จะขับร้องเพลงชาติในส่วนที่เป็นภาษาของตนเองก่อนแล้วจึงขับร้องในส่วนที่เป็นอีกภาษาหนึ่งตามลำดับ การบรรเลงเพลงนั้นก็เป็นไปในลักษณะเดียวกัน บทเพลงดังกล่าวได้สะท้อนถึงความเชื่อมโยงของทั้งสองชาติในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเคลื่อนไหวอันแรงกล้าในความเป็นชาตินิยมและชาติพันธุ์นิยม (national-ethnic activism) ของชาวฮังการีและชาวเยอรมัน ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮับสบูร์กในจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี
เมื่อประเทศเชโกสโลวาเกียแยกตัวออกเป็นสาธารณรัฐเช็กและสาธารณรัฐสโลวักในปี ค.ศ. 1993 (พ.ศ. 2536) ได้มีการประกวดเพลงชาติใหม่ โดยเพลงนาดทาโทรซาบลีซกานั้น ได้มีการประกวดโดยเพิ่มเนื้อร้องในบทที่ 2 และผลการประกวดปรากฏว่า เพลงนี้ได้รับการประกาศใช้เป็นเพลงชาติสาธารณรัฐสโลวักอย่างเป็นทางการ ทั้งนี้ ยังเพลงอีกเพลงหนึ่งซึ่งได้นำมาประกวดด้วยที่ควรกล่าวถึง คือเพลง "เฮ สโลวาซี" (Hej Slováci) ซึ่งเพลงนี้เป็นสำนวนหนึ่งของเพลง "เฮ สลาฟ" (Hey, Slavs) ที่ใช้ในการเคลื่อนไหวความคิดพันธมิตรสลาฟ (pan-Slavic) อันเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย
การอ้างอิงถึงเขาทาทราส (Tatras) ในเพลงนาดทาโทรซาบลีซกา เป็นการตีความอย่างคู่ขนานไปกับตราแผ่นดินของสาธารณรัฐสโลวัก ซึ่งได้มีการนิยามความหมายมาตั้งแต่สมัยที่มาตุสกาเขียนคำร้องของเพลงนี้ ตราดังกล่าวนี้ดัดแปลงลักษณะส่วนหนึ่งของดวงตราแผ่นดินของฮังการี ซึ่งตีความได้ว่ามาจากยอดเขาสำคัญ 3 ลูก ในราชอาณาจักรฮังการียุคก่อน ค.ศ. 1918 อันประกอบด้วยเขามาทรา (Mátra) เขาฟาทรา (Fatra) และเขาทราทราส แม้ว่าในทุกวันนี้เขาทราทราสและเขาฟาทราจะตกเป็นของสาธารณรัฐสโลวัก และคงเหลือแต่เพียงเขามาทราที่เป็นของฮังการีก็ตาม ในคำอธิบายอีกอย่างที่มีการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางมากกว่าได้กล่าวกันว่า ยอดเขาทั้งสามยอดนั้นหมายถึงเพียงเขาทราทราส บ้างก็กล่าวว่าหมายถึงกลุ่มยอดเขาวีโซกา (Vysoká group) ซึ่งอยู่ในแนวเทือกเขาไฮทาทราส (High Tatras)
เนื้อร้อง
เฉพาะสองบทแรกเท่านั้นที่ได้รับการบัญญัติเป็นเพลงชาติ
ซากเรืออับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก
ซากเรืออัปปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก พบอยู่ในระดับความลึกประมาณ 12500 ft ตรงทิศตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ห่างไปประมาณ 370 ไมล์ (600 กิโลเมตร) ณ ที่นั้น พบชิ้นส่วนซากเรือสองจุดหลัก ห่างกันประมาณ 3 ไมล์ (600 เมตร) ส่วนของบริเวณหัวเรือและภายในยังคงสภาพสมบูรณ์ แม้จะมีการเสื่อมสภาพตามเวลา และความเสียหายจากการกระทบกับพื้นทะเล ในทางตรงกับข้ามกับท้ายเรือที่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ พื้นที่โดยรอบพบสิ่งของนับแสนชิ้นกระจัดกระจายอยู่ภายในบริเวณพื้นที่ ซึ่งหล่นลงมาขณะเรือกำลังอัปปาง ร่างของผู้โดยสารและลูกเรือพบในบริเวณรอบพื้นที่ ต่อมา ถูกสิ่งมีชีวิตใกล้เคียงย่อยสลายจนหมด
ไททานิกอัปปางลงในปี ค.ศ. 1912 เมื่อเรือได้ชนกับภูเขาน้ำแข็งในระหว่างการเดินเรือครั้งแรกของไททานิก มีความพยายามหลายครั้งที่จะค้นหาซากของเรือโดยวิธีทำแผนที่ด้วยระบบโซนาร์ในการระบุตำแหน่ง แต่ไม่สำเร็จผล ในปี ค.ศ. 1985 ซากของเรือได้ถูกระบุพิกัดโดยสมบูรณ์ อันเป็นความร่วมมือจากการสำรวจระหว่างสหรัฐและประเทศฝรั่งเศส นำโดย ฌ็อง-หลุยส์ มิเชลแห่งไอเอฟอาร์อีเอ็มอีอาร์ และโรเบิร์ต บัลลารด์แห่งสถาบันสมุทรศาสตร์วูดสโฮล ซากของเรือเป็นที่น่าสนใจ ส่งผลให้มีการสำรวจเป็นจำนวนมาก ซึ่งรวมถึงการสำรวจในปี ค.ศ. 2023 ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิต 5 ราย การกู้ของรอบบริเวณซาก พบมีของมากถึงหนึ่งพันกว่าชิ้น โดยทั้งหมดถูกนำมาแสดงต่อสาธารณชน แม้ว่าจะมีการถกเถียงถึงการกู้สิ่งของ
มีการเสนอแผนปฏิบัติการในการกู้ซากเรือไททานิกมากมาย อาทิ การใช้ลูกปิงปองในการถมซากโดยใส่วาสลีนกว่า 180,000 ตันลงไปในนั้น หรือการใช้ไนโตรเจนเหลวห่อหุ้มกว่าครึ่งล้านตัน เพื่อให้ซากลอยขึ้นมาเสมือนภูเขาน้ำแข็ง อย่างไรก็ตาม ซากของเรือนั้นเปราะบางเกินกว่าที่จะสามารถนำขึ้นมาได้ และซากนี้ถูกคุ้มครองโดยยูเนสโก
กู้ซากเรือไททานิก
ในหลายปีต่อมา มีการพยายามอย่างมากมายที่จะกู้ซากเรือ ไททานิก อย่างไรก็ตาม ด้วยข้อจำกัดทางด้านทรัพยากรและเทคโนโลยีไม่ทันสมัย ทำให้ต้องปฏิบัติการอย่างยากลำบาก ประกอบกับการขาดงบประมาณ และขาดความเข้าใจกับสภาพกายภาพบริเวณพื้นที่อัปปางของเรือ ชาร์เลต สมิท สถาปนิกจากเมืองเดนเวอร์, สหรัฐ นำเสนอแผนปฏิบัติในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1914 ว่าใช้วิธีติดแม่เหล็กไฟฟ้ากับเรือดำน้ำในการระบุตำแหน่ง เพื่อให้เกิดแรงดึงดูดระหว่างแม่เหล็กไฟฟ้ากับซากเหล็กของเรือ เมื่อสามารถระบุพิกัดได้แล้ว จึงส่งสัญญาณไปยังกองเรือบรรทุกสินค้าเพื่อนำซากเรือ ไททานิก ขึ้นมาเหนือผิวน้ำมหาสมุทร มีการตีงบประมาณไว้ที่ 1.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (35 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปัจจุบัน) แนวคิดนี้เป็นไปไม่ได้ จึงไม่ได้นำมาใช้ในการกู้ซากของเรือ อย่างไรก็ดี มีแนวดิดมากมายสำหรับการปฏิบัตการกู้ซากเรือ ไททานิก อาทิ การใช้ลูกโป่งนำเข้าไปยังซากของเรืออาศัยแม่เหล็กไฟฟ้า โดยเมื่อลูกโป่งมีจำนวนมาก ส่งผลให้ดันซากเรือมาเหนือยังผิวน้ำ แต่แล้วแนวคิดนี้ก็ไม่ได้ถูกนำมาใช้จริง
ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และ 1970
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1960 คนงานขายเครื่องถุงเท้า และเสื้อกับกางเกงชั้นในจากเมืองโบลด็อค, ประเทศอังกฤษ ชื่อว่า ดักลาส วูเรย์ มีแผนปฏิบัติในการหาพิกัดของซากเรือ ไททานิก โดยใช้วิธียานสำรวจน้ำลึก และกู้ซากของเรือโดยลูกโป่งไนลอนซึ่งจะนำไปใส่ภายในซากของเรือ จุดประสงค์ของแนปฏิบัติในครั้งนี้คือ "ต้องการนำซากไปยังเมืองลิเวอร์พูล เพื่อจัดตั้งพิพิธภัณฑ์ลอยน้ำ" บริษัทไททานิกเซอร์เวจก่อตั้งขึ้นเพื่อรวบรวมนักธุรกิจจากเบอร์ลินตะวันตกซึ่งเรียนกันว่า ไททานิก-ทรีเซอร์ เพื่อสนับสนุนการเงินในการปฏิบัติการกู้ซากของเรือ อย่างไรก็ดี โครงการล้มเหลวเนื่องด้วยผู้ร่วมลงทุนพบว่าการใช้ลูกโป่งทำให้ซากเรือลอยขึ้นทำไม่ได้ เมื่อคำนวณแล้วอาจจะต้องใช้ถึงเวลาถึงสิบปีในการสร้างแก๊ส
ในช่วงระหว่างนี้มีหลากหลายแนวคิดสำหรับกู้เรือแต่มีความพยายามกู้เรือด้วยวิถีใหม่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 หนึ่งในข้อเสนอใช้วิธีบรรจุขี้ผึ้งเหลว (หรือรู้จักกันว่า วาสลีน) จำนวน 180,000 ตันภายในของเรือไททานิก เพื่อให้ดันซากเรือขึ้นมาผิวน้ำ และข้อเสนอในการกู้ซากเรือ ไททานิก โดยใช้ลูกปิงปอง แต่เมื่อนึกถึงสภาพแวดล้อมความเป็นจริงแล้ว ลูกปิงปองจะถูกแรงกดดันของน้ำทำให้ไม่สามารถนำไปบรรจุที่ความลึกของซากเรือได้ แนวคิดที่คล้ายคลึงกัน เพียงเปลี่ยนเป็นกระจกแก้วทรงกลมเบนทอส จะทำให้แรงกดดันของน้ำไม่สามารถกระทำต่อวัตถุได้ มีการตีงบประมาณในการจัดทำแก้วทรงกลมนี้กว่า 238 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ผู้รับเหมารับจ้างลำเลียงของจากเมืองวอลสอร์ ชื่อว่า อัลทรูน ฮิกกรี ได้เสนอให้เปลี่ยนซากเรือ ไททานิก ให้เป็นภูเขาน้ำแข็ง โดยกระทำแช่แข็งน้ำบริเวณโดยรอบซากของเรือแล้วจึงห่อหุ้มแล้วนำขึ้นมาเหนือผิวมหาสมุทร ซึ่งจะต้องมีน้ำหนักเบากว่าน้ำ ต่อมาจึงลากเข้าสู้ฝั่ง เดอะบีโอซีกรุ๊ปคำนวณว่า จะต้องใช้ไนโตรเจนเหลวกว่าครึ่งล้านตันลงไปยังซากของเรือ ในปี ค.ศ. 1976 ภาพยนตร์ระทึกขวัญ เรส เดอะ ไททานิก! กำกับโดยครีฟ ครุยเซอร์ เนื้อเรื่องคือฮีโร่ เดิรก์ พิตต์ ได้อุดรูรั่วเรือไททานิก แล้วได้ปั้มอากาศส่งผลให้ "ลอยขึ้นมาเป็นคลื่นเหมือกับทิ้งอับเฉาเรือดำน้ำ" ฉากนี้ปรากฏใบปิดภาพยนตร์ แม้ว่าจะเป็นเพียง "ภาพศิลปะปลุกกระตุ้น" ของจุดเด่นภาพยนตร์ ภาพยนตร์ได้สร้างแบบจำลองของเรือไททานิก ขนาด 55 ฟุต (17 เมตร) ในความเป็นจริง ไม่สามารถกู้เรือได้ในทางกายภาพ
โรเบิร์ต บัลลารต์แห่งสถาบันสมุทรศาสตร์วูดสโฮล มีความสนใจในการค้นหาเรือ ไททานิก แม้จะมีการอภิปรายในช่วงต้นกับผู้สนับสนุน เมื่อปรากฏว่าผู้สนับสนุนต้องการเปลี่ยนซากเรือให้เป็นชิ้นส่วนกระดาษเพื่อเป็นของที่ระลึก แต่ผู้สนับสนุนยังคงเข้าร่วมกับบัลลารต์เพื่อก่อตั้งบริษัทซีซอนิกส์ อินเตอร์แนชันแนล จำกัด (Seasonics International Ltd.) เพื่อสร้างพาหนะในการค้นหาและสำรวจเรือ ไททานิค อีกครั้ง ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1977 เขาได้พยายามค้นหาเรือลำนี้เป็นครั้งแรกด้วยเรือกอบกู้ใต้ท้องทะเลลึก ซีพร็อบ (Seaprobe) ของเอคโคคอปปอเรชัน นี่คือเรือขุดเจาะที่มีอุปกรณ์โซนาร์และกล้องติดอยู่ที่ปลายท่อเจาะ สามารถยกของขึ้นจากก้นทะเลได้โดยใช้กรงเล็บกลที่ควบคุมจากระยะไกล ปฏิบัติการสำรวจจบลงด้วยความล้มเหลวเมื่อท่อขุดเจาะแตก ส่งผลให้ท่อขุดเจาะ 3,000 ฟุต (900 เมตร) และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มูลค่า 600,000 ดอลลาร์สหรัฐ (เทียบกับมูลค่า 2,683,031 ดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2021) ดิ่งจมสู่ก้นทะเล
ในปี ค.ศ. 1978 บริษัทวอลต์ดิสนีย์และนิตยสาร เนชั่นแนล จีโอกราฟิก ได้พิจารณาให้มีการบูรณาการร่วมกันเพื่อค้นหาเรือ ไททานิค โดยใช้ปั๊มอะลูมิเนียมใต้น้ำ อะลูมินอลต์ เรือ ไททานิคน่าจะอยู่ในขอบเขตความลึกของปั๊มอะลูมิเนียม แต่แผนดังกล่าวถูกยกเลิกด้วยเหตุผลทางการเงิน
ในปีต่อมา มหาเศรษฐีชาวอังกฤษ เซอร์ เจมส์ โกลด์สมิธ ได้ก่อตั้งบริษัทซีไวร์ & ไททานิคซัลเวจ จำกัด โดยมีผู้เชี่ยวชาญการดำน้ำและช่างภาพร่วมงาน นำมาประชาสัมพันธ์การกู้เรือ ไททานิค เพื่อส่งเสริมนิตยสารของเขาที่ตีพิมพ์ขึ้นมาใหม่ ชื่อว่า นาว! โดยมีโครงการเดินทางสู่แอตแลนติกเหนือในปี ค.ศ. 1980 แต่โครงการถูกยกเลิกโดยปัญหาด้านการเงิน ปีต่อมานิตยสาร นาว! ได้ยุติกิจการด้วยพบปัญหา 84 จุดส่งผลให้เกิดสภาวะสูญเสียการเงินเป็นจำนวนมาก
อ้างอิง
หนังสือ
วารสารและบทความข่าว
สารสนเทศออนไลน์
รอตเทอร์ดาม
รอตเทอร์ดาม (อังกฤษและRotterdam) เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดเซาท์ฮอลแลนด์บริเวณปากแม่น้ำเมิซไหลลงสู่ทะเลเหนือ มีประวัติศาสตร์ย้อนกลับไปถึง ค.ศ. 1270 เมื่อมีการสร้างเขื่อนกั้นแม่น้ำรอตเทอร์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1340 ยกฐานะเป็นเมืองในเคานต์แห่งฮอลแลนด์ ปัจจุบัน มหานครรอตเทอร์ดาม-เดอะเฮกเป็นบริเวณที่มีประชากร 2.7 ล้านคนใหญ่เป็นอันดับ 13 ของสหภาพยุโรป และเป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากที่สุดในเนเธอร์แลนด์
รอตเทอร์ดามเป็นที่ตั้งของท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของยุโรป จึงเป็นศูนย์กลางการขนส่งและทางเศรษฐกิจที่สำคัญแห่งหนึ่ง มีประชากร 651,446 คนในปี ค.ศ. 2020 เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงหลายแห่ง เช่น มหาวิทยาลัยอีราสมุส (Erasmus University Rotterdam) ซึ่งมีชื่อเสียงทางด้านเศรษฐศาสตร์ และสถาบันสถาปัตยกรรมแห่งเนเธอร์แลนด์ (Netherland Architecture institute - NAi) เป็นมหานครริมน้ำ เมืองหลวงทางวัฒนธรรม มีมรดกทางการเดินสมุทร และมีสถาปัตยกรรมยุคใหม่ตั้งอยู่มากมาย รอตเทอร์ดามได้รับความเสียหายอย่างหนักจากสงครามโลกครั้งที่สอง จึงได้มีการสร้างบูรณะสร้างอาคารใหม่รวมถึงตึกระฟ้าจำนวนมากมาย จนในปี ค.ศ. 2007 ได้รับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเป็น "เมืองแห่งสถาปัตยกรรม"
จากการที่ตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำไรน์ แม่น้ำเมิซ และแม่น้ำสเกลต์ รอตเทอร์ดามจึงเป็นจุดเริ่มต้นสู่การคมนาคมทางเรือสู่ภูมิภาคอื่นของยุโรปตะวันตก รวมถึงเขตอุตสาหกรรมรูห์ในประเทศเยอรมนี มีโครงข่ายระบบราง ถนน คลองเชื่อมจนรอตเทอร์ดามได้รับฉายาว่า ประตูสู่ยุโรป
ประวัติศาสตร์
บริเวณปากแม่น้ำรอตเทอ เป็นที่ลุ่มที่เป็นดินโคลน มีการตั้งถิ่นฐานตั้งแต่ราว ค.ศ. 900 ต่อมาเกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1150 นำไปสู่การสร้างคันดินและเขื่อนกั้นบริเวณฝั่งเหนือของคลองนิวมาสในปัจจุบัน เขื่อนกั้นแม่น้ำรอตเทอนี้แล้วเสร็จราวๆ ปี ค.ศ. 1270 ตั้งอยู่บริเวณถนนโฮกสตราตในปัจจุบัน และเป็นที่มาของชื่อ รอตเทอร์ดาม
เมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1340 เคาน์วิลเลิมที่ 4 แห่งฮอลแลนด์ยกระดับรอตเทอร์ดามขึ้นเป็นเมืองซึ่งขณะนั้นมีประชากรอยู่ไม่กี่พันคน ต่อมาในปี ค.ศ. 1350 มีการสร้างคลองรอตเตอร์ดัมเซอสคีขึ้น อำนวยความสะดวกในการคมนาคมทางน้ำไปสู่เมืองใหญ่อื่นๆทางตอนเหนือ ทำให้รอตเทอร์ดามค่อยๆ กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งสินค้าจากเนเธอร์แลนด์ไปสู่อังกฤษและเยอรมนี เติบโตขึ้นมาเป็นเมืองขนาดใหญ่ขึ้น ท่าเรือค่อยๆ มีความสำคัญจนมาเป็นหนึ่งในหกท่าเรือสำคัญในการค้ากับดินแดนอาณานิคมของบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ในช่วงยุคทองของเนเธอร์แลนด์
แต่สิ่งที่ทำให้รอตเทอร์ดามพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วคือการสร้างเส้นทางชลประทานใหม่คือ นิววาเตอร์เวก แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1872 ท่าเรือของรอตเทอร์ดามขยับขยายใหญ่ขึ้น มีการสร้างวิตเตอเฮาส์ หรืออาคารบ้านสีขาว ในแบบปราสาทฝรั่งเศสโดยได้รับแรงบันดาลใจจากตึกระฟ้าในสหรัฐอเมริกา อาคารแห่งนี้กลายเป็นอาคารสำนักงานที่สูงที่สุดในยุโรปด้วยความสูง 45 เมตร เป็นเครื่องบ่งชี้การพัฒนาอย่างรวดเร็วของรอตเทอร์ดาม ช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เนเธอร์แลนด์ดำเนินนโยบายเป็นกลาง รอตเทอร์ดามกลายเป็นจุดที่มีการสืบราชการลับสำคัญของอังกฤษและเยอรมนี เนื่องจากทำเลที่ตั้งที่อยู่ระหว่างกลางระหว่างสองประเทศจึงมีสายลับอยู่เป็นจำนวนมาก ในช่วงนี้ ผู้ลี้ภัยอพยพมาจากประเทศเบลเยียมเป็นจำนวนถึง 25,000 คนเพราะในขณะนั้นตกอยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนี
ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นาซีเยอรมนีเข้ายึดครองเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 เกิดการสู้รบอย่างหนักจนกองทัพเนเธอร์แลนด์ยอมจำนนในอีก 5 วันต่อมา ผลจากการสู้รบคือรอตเทอร์ดามได้รับความเสียหายอย่างหนักโดยเฉพาะจากปฏิบัติการรอตเทอร์ดามบลิทซ์ กองทัพอากาศเยอรมันโจมตีใจกลางเมือง พลเรือนกว่า 80,000 คนไร้ที่อยู่อาศัยและกว่า 900 คนต้องสังเวยชีวิต รอตเทอร์ดามถูกปลดแอกโดยกองทัพสัมพันธมิตรในปี ค.ศ. 1945 ก่อนสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดไม่นาน
จากนั้นในทศวรรษที่ 1950 ถึง 1970 มีการสร้างเมืองขึ้นมาใหม่อีกครั้งแต่อาคารยังมีลักษณะไม่สูงมากนัก จนกระทั่งในทศวรรษที่ 1980 สภาเมืองอนุมัติให้มีการพัฒนาสถาปัตยกรรมแบบใหม่ จึงเกิดอพาร์ทเมนต์ อาคารสำนักงาน และสิ่งก่อสร้างรูปแบบใหม่รูปร่างแปลกตาและสูงใหญ่ เกิดการพัฒนาย่านธุรกิจโกปฟันเซาด์ขึ้นทางฝั่งใต้ของแม่น้ำในทศวรรษ 1990 และอาคารสมัยใหม่ถูกสร้างขึ้นเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ประเทศออสเตรีย
ออสเตรียเกิดขึ้นมาจากพื้นที่ส่วนที่เหลือของแคว้นชายแดนตะวันออกและแคว้นชายแดนฮังการีในช่วงปลายคริสต์สหัสวรรษที่ 1 เดิมนั้นเป็นแคว้นชายแดนของไบเอิร์น ซึ่งในเวลาต่อมาได้พัฒนากลายเป็นดัชชีของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ใน ค.ศ. 1156 และกลายเป็นอาร์ชดัชชีใน ค.ศ. 1453 ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 กรุงเวียนนาได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงฝ่ายบริหารของจักรวรรดิ และออสเตรียจึงกลายเป็นดินแดนศูนย์กลางแห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค หลังจากที่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถูกยุบลงใน ค.ศ. 1806 ออสเตรียได้สถาปนาจักรวรรดิเป็นของตนเองซึ่งได้กลายเป็นมหาอำนาจและเป็นสมาชิกที่มีบทบาทสำคัญในสมาพันธรัฐเยอรมัน ความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิออสเตรียในสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียใน ค.ศ. 1866 นำไปสู่จุดสิ้นสุดของสมาพันธรัฐ และได้ปูทางให้กับการสถาปนาจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีในปีต่อมา
ภายหลังการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันท์ ใน ค.ศ. 1914 จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ทรงประกาศสงครามกับเซอร์เบีย ซึ่งในท้ายที่สุดก็ได้ทวีความรุนแรงกลายเป็นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ความพ่ายแพ้และการล่มสลายของจักรวรรดิในเวลาต่อมาได้นำไปสู่การสถาปนาสาธารณรัฐเยอรมันออสเตรียใน ค.ศ. 1918 และในเวลาต่อเป็นสาธารณรัฐออสเตรียที่หนึ่งใน ค.ศ. 1919 ในสมัยระหว่างสงคราม ทัศนคติต่อต้านระบบรัฐสภาก็มาถึงจุดสูงสุด จนนำไปสู่การก่อตั้งระบอบเผด็จการฟาสซิสต์ออสเตรียภายใต้การนำของเอ็งเงิลแบร์ท ด็อลฟูส ใน ค.ศ. 1934 ก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่สองเป็นเวลาหนึ่งปี ออสเตรียถูกผนวกเข้ากับนาซีเยอรมนีโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และได้กลายเป็นเขตการปกครองในระดับต่ำกว่าชาติ หลังการปลดปล่อยออสเตรียใน ค.ศ. 1945 และการถูกฝ่ายสัมพันธมิตรยึดครองเป็นเวลายาวนาน ประเทศก็ได้รับอำนาจอธิปไตยกลับคืนมาอีกครั้ง และได้ประกาศความเป็นกลางอย่างถาวรใน ค.ศ. 1955
ออสเตรียเป็นสมาชิกของสหประชาชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 1955 และเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปมาตั้งแต่ ค.ศ. 1995 เป็นที่ตั้งขององค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรปและองค์การกลุ่มประเทศผู้ส่งน้ำมันออก ออสเตรียเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งขององค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจและองค์การตำรวจอาชญากรรมระหว่างประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่สำหรับการลงนามความตกลงเชงเกนใน ค.ศ. 1995 และออสเตรียใช้สกุลเงินยูโรใน ค.ศ. 1999
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของประเทศออสเตรียในภาษาเยอรมัน (Österreich) มาจากคำในภาษาเยอรมันสูงเก่าว่า Ostarrîchi ซึ่งแปลว่า "อาณาจักรทางตะวันออก" และปรากฏเป็นครั้งแรกใน "เอกสารอาณาจักรทางตะวันออก" (Ostarrîchi document) จาก ค.ศ. 996 คำดังกล่าวอาจเป็นคำแปลของวลีในภาษาละตินสมัยกลางว่า Marchia orientalis มาเป็นภาษาท้องถิ่น (ไบเอิร์น) อีกทอดหนึ่ง
ออสเตรียเป็นจังหวัดหนึ่งของไบเอิร์นซึ่งได้รับการสถาปนาขึ้นใน ค.ศ. 976 คำว่า ออสเตรีย เป็นชื่อในภาษาเยอรมันที่แผลงเป็นภาษาละตินและได้รับการบันทึกไว้เป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ในขณะนั้น พื้นที่บริเวณลุ่มน้ำดานูบของออสเตรีย (พื้นที่โอแบร์เอิสเตอร์ไรช์และนีเดอร์เอิสเตอร์ไรช์) เป็นอาณาเขตทางตะวันออกสุดของไบเอิร์น
การแบ่งเขตการปกครอง
ออสเตรียเป็นสหพันธรัฐที่ประกอบด้วย 9 รัฐท้องถิ่น รัฐเหล่านี้แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น เขต (Bezirke) และ นคร (Statutarstädte) ซึ่งในเขตแต่ละแห่งยังแบ่งออกเป็นเทศบาล (Gemeinden)
ภูมิศาสตร์
ประเทศออสเตรียในปัจจุบัน ตามแผนที่ประเทศออสเตรียมีความกว้างจากทิศตะวันออกจรดทิศตะวันตกมากกว่า 575 กิโลเมตร มีความยาวจากทิศเหนือจรดทิศใต้มากกว่า 294 กิโลเมตร
เศรษฐกิจ
เป็นแบบเสรีนิยมผสมสังคมนิยม โดยรัฐมีบทบาทในอุตสาหกรรม และวิสาหกิจหลัก เช่น อุตสาหกรรมขั้นปฐม การผลิตกระแสไฟฟ้า ธนาคาร และกิจการสาธารณูปโภค สาเหตุที่รัฐได้เข้ามาจัดการบริหารแบบรวมศูนย์ ก็เพื่อป้องกันการครอบครองจากโซเวียตภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 จนกระทั่งในช่วงต้นทศวรรษที่ 90 ออสเตรียจึงเริ่มแปรรูปรัฐวิสาหกิจ และได้พัฒนาเศรษฐกิจแบบตลาดได้สำเร็จ ซึ่งทำให้ประชาชนมีมาตรฐานความเป็นอยู่สูง รัฐบาลชุดที่ผ่านมา ซึ่งเป็นพรรคขวา ได้มีแผนที่จะแปรรูปรัฐวิสาหกิจการของรัฐเพิ่มเติม อันจะทำให้รัฐบาลออสเตรียมีส่วนร่วมทางเศรษฐกิจลดลง และในช่วงเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างและลูกจ้างแบบ Social Partnership ในช่วงทศวรรษที่ 60 และ 70 ได้ลดน้อยลงตามเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองที่เปลี่ยนไป รัฐบาลชุดปัจจุบันซึ่งนำโดยพรรคฝ่ายซ้ายสังคมนิยมจึงมีนโยบายชะลอการแปรรูปรัฐวิสาหกิจลง และเป็นที่คาดว่า จะมีนโนบายที่ทำให้ความสัมพันธ์ของนายจ้างและลูกจ้างในภาคอุตสาหกรรมเป็นไปแบบ Social Partnership ต่อไป
ประชากร
สถิติออสเตรีย (Statistik Austria) รายงานว่าประชากรออสเตรียมีประมาณเกือบ 9 ล้านคน (8.9) ใน ค.ศ. 2020 โดยประชากรในเวียนนา เมืองหลวงของประเทศ มีมากกว่า 1.9 ล้านคน (รวมชานเมืองที่มีประชากร 2.6 ล้านคน) ซึ่งเท่ากับหนึ่งส่วนสี่ของประชากรทั้งประเทศ
ตามรายงานจาก Eurostat ใน ค.ศ. 2018 มีพลเมืองต่างชาติในประเทศออสเตรียที่ 1.69 ล้านคน ซึ่งเท่ากับ 19.2% ของประชากรทั้งหมด แบ่งเป็น 928,700 คน (10.5%) ที่ถือกำเนิดนอกสหภาพยุโรป และ 762,000 คน (8.6%) ถือกำเนิดในรัฐสมาชิกสหภาพยุโรป มีลูกหลานของชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ในประเทศนี้มากกว่า 483,100 คน ชาวเติร์กเป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีมากที่สุดในประเทศออสเตรีย โดยมีจำนวนประมาณ 350,000 คน
สถิติออสเตรียประมาณการว่าใน ค.ศ. 2080 จะมีประชากรอาศัยอยู่ในประเทศนี้เกือบ 10 ล้านคน
ศาสนา
ใน ค.ศ. 2001 ประชากรออสเตรียประมาณ 74% ระบุตนเองว่านับถือโรมันคาทอลิก ในขณะที่ประมาณ 5% ระบุตนเองเป็นโปรเตสแตนต์ ชาวออสเตรียที่นับถือศาสนาคริสต์ทั้งนิกายโรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ จำเป็นต้องจ่ายค่าสมาชิกบังคับ (คำนวณตามรายได้—ประมาณ 1%) ให้กับคริสต์จักร การชำระเงินนี้มีชื่อเรียกว่า "Kirchenbeitrag" ("คุณูปการคริสตจักร") เนื่องจากในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีผู้นับถือและผู้เข้าโบสถ์น้อยลง ข้อมูลจากรายชื่อสมาชิก 5,050,000 คน หรือ 56.9% ของประชากรทั้งประเทศ ของคริสตจักรโรมัคาทอลิกออสเตรียใน ค.ศ. 2018 มีผู้เข้าโบสถ์ในวันอาทิตย์ที่ 605,828 คน หรือ 7% ของประชากรทั้งประเทศใน ค.ศ. 2015 คริสตจักรลูเทอแรนก็รายงานว่าสูญเสียผู้นับถือ 74,421 คนในช่วง ค.ศ. 2001 ถึง 2016 รายงานสำมะโน ค.ศ. 2001 ระบุว่ามีประชากรประมาณ 12% ที่ประกาศว่าตนไม่มีศาสนา
ตามรายงานจากโพล Eurobarometer ใน ค.ศ. 2010
ทมิฬ ศิษย์สีหมอก
ทมิฬ ศิษย์สีหมอก หรือนายณรงค์ มนต์ยา เป็นนักมวยสากลชาวไทยรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท มีสถิติการชก 17 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 9
สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า
สะพานคู่ขนานสะพานพระนั่งเกล้า ออกแบบเป็นสะพานคอนกรีตอยู่ด้านเหนือน้ำของสะพานพระนั่งเกล้า มีขนาด 6 ช่องจราจร เชื่อมต่อกับช่องทางหลักของถนนรัตนาธิเบศร์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 302) โดยช่องทางคู่ขนานใช้สะพานเก่า มีความยาวตลอดช่วงสะพานถึง 2 กิโลเมตร ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาและถนนนนทบุรี 1 ความยาวช่วงกลางแม่น้ำของ 2 ตอม่อในแม่น้ำคือ 229 เมตร ซึ่งถือว่าเป็นสะพานคอนกรีตรูปกล่องที่ก่อสร้างด้วยวิธีคานยื่นสมดุล (balanced cantilever) ที่มีช่วงกลางแม่น้ำยาวที่สุดในประเทศไทย สูงกว่าสะพานเดิม 9 เมตร คร่อมสะพานเดิมบริเวณทางลาดลงเล็กน้อย เริ่มก่อสร้างเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 แล้วเสร็จเปิดการจราจรตั้งแต่วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551
เน็ตบีนส์
เน็ตบีนส์ (NetBeans) เป็นเครื่องมือสำหรับนักโปรแกรมเมอร์ที่จะใช้พัฒนา Application ด้วยภาษาจาวา ในปี ค.ศ. 1998 ได้มีกลุ่มนักศึกษา "rock solid software" ได้พัฒนาซอฟต์แวร์ขึ้นมาตัวหนึ่ง ที่จะใช้ในการพัฒนา Application ด้วยภาษาจาวา เป็นโปรเจกต์นักศึกษา โดยตั้งชื่อว่า NetBeans และได้เผยแพร่ให้โปรแกรมเมอร์และบุคคลทั่วไปนำไปใช้งานได้ฟรีในรูปแบบ Opensource software ต่อมาในปี ค.ศ. 2000 บริษัทซัน ไมโครซิสเต็มส์ ผู้พัฒนาภาษาจาวา ได้เข้ามาเป็นผู้สนับสนุนหลักในการพัฒนา NetBeans และได้ทำออกมาในรูปของ Opensource software โดยผู้ใช้งานไม่จำเป็นที่จะต้องเสียเงิน เพื่อซื้อมาใช้งาน และยังได้เปิดเผย Soure code ให้ผู้สนใจและนักพัฒนานำไปดัดแปลง แก้ไข ตามกฎของ Opensource ปัจจุบันมีนักโปรแกรมเมอร์ทั่วโลกต่างช่วยกันพัฒนา NetBeans ให้มีความสามารถสูงยิ่งขึ้น
ปัจจุบัน NetBeans IDE ได้รับความนิยมมากยิ่งขึ้น และได้รับการพัฒนาให้มีความสามารถสูงยิ่งขึ้นเรื่อยๆ นอกจากจะใช้ในการพัฒนา Application ด้วยภาษาจาวาแล้ว ยังสามารถพัฒนาอื่นๆได้อีกหลากหลายโดยติดตั้งโปรแกรมเสริม (Add-on) ได้จากเว็บไซต์ หรือผ่านตัวอัปเดตเซนเตอร์ (Update Center) ของ NetBeans เช่น ภาษาซี/ซีพลัสพลัส (C/C++), Ruby, UML, SOA, Web Application, Java EE, Mobility(Java ME), Java FX, Java Script, PHP เป็นต้น ในเวอร์ชัน 6.0 เป็นต้นไปมีการรวมโปรแกรมเสริมต่างๆที่สำคัญเข้าในตัวติดตั้งของ NetBeans โดยสามารถเลือกติดตั้งได้ภายหลัง
โลกของนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ในเรื่องนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ โลกแบ่งออกเป็นเป็นแคว้นต่างๆแยกตามการปกครอง แต่ละแคว้นจะมีหมู่บ้านนินจาลับซึ่งทำหน้าที่ตามแต่ผู้ปกครองแคว้นจะสั่ง คือ 1 แคว้นจะมี 1 หมู่บ้านในนั้นเท่านั้น
หมู่บ้านนินจา
ท้ายคำของชื่อหมู่บ้านต่อไปนี้จากคำว่า งาคุเระ (隠れ) หมายถึง ซ่อน และ ซะโตะ (里) หมายถึง หมู่บ้าน
ผู้นำสูงสุด
คาเงะ (影, เงา) หัวหน้าหรือประมุขนินจาผู้ที่เก่งที่สุดของแต่ละแคว้น โดยคาเงะมี 5 แคว้นนินจายักษ์ใหญ่ ที่มีคาเงะด้วยกัน 5 คน แคว้นละคน คือ นินจาที่เก่งกาจกับมีประสบการณ์กับสร้างวีรกรรมสารพัด ที่ถูกหมู่บ้านยอมรับให้เป็น ไม่ก็คาเงะคนก่อนจะเสนอชื่อ ไม่ก็ผู้ติดตามคาเงะได้เลื่อนขั้น หรือไดเมียวตัดสินใจเลือก แต่ถ้าหาคาเงะคนใหม่ไม่ได้ คาเงะคนเก่าที่เกษียณหรือยังไม่ตายมาดำรงตำแหน่งต่อไปจนกว่าจะหาคนใหม่ได้อีกที
นินจาทั่วไป
โดยหลังจากกระสำเร็จในแต่ละชั้น นินจาจะประจำในทีมต่างดังต่อไปนี้
หน่วยลับนินจา
หน่วยลับนินจา (暗部, อันบุ) หน่วยนินจาที่จัดตั้งขึ้นมาสำหรับปฏิบัติการพิเศษ ระดับ S ซึ่งปฏิบัติตามคำสั่งของเหล่าคาเงะ คือสายลับส่วนตัว ส่วนใหญ่คือเหล่าเด็กกำพร้าที่ถูกฝึกแต่แรก ส่วนน้อยคือขอตัวมาร่วม หรือใครที่เหมาะสมถูกส่งไป แต่ขึ้นอยู่กับความสมัครของผู้เข้าร่วมอีกที โดยเฉพาะโอโรจิมารุ เช่น คาคาชิ ซาอิ ยามาโตะ (ปัจจุบันไม่เป็นแล้ว)
ANBU หรือ หน่วยลับนินจา นั้นมาจากชื่อภาษาญี่ปุ่นเต็มๆ ว่า Ansatsu Senjutsu Tokushu Butaiที่หมายถึง " หน่วยกำลังรบพิเศษ ล่าสังหาร "
นินจาในหน่วย ANBU จะสวมหน้ากากรูปสัตว์ชนิดต่างๆ, สวมเกราะที่แขน และมีรอยสักแสดงถึงการเป็นนินจาหน่วยลับที่ต้นแขนทุกคน
คือสายลับรับภารกิจพิเศษต่างๆ ที่มีความเสี่ยงอันตรายสูง รวมถึงหน้าที่ลอบสังหารศัตรู ดังนั้น นินจาหน่วยลับจึงต้องมีฝีมือชั้นสูงเข้าขั้นระดับ S ( Extremely Strong ninja )
ซึ่งหน่วยลับนินจานี้จะขึ้นตรงกับคาเงะแต่ละแคว้น เท่านั้น
ในเรื่อง นินจาคาถา นั้น นินจาจากหน่วยลับของหมู่บ้านโคโนฮะ จะมีลักษณะพิเศษ คือ จะพกดาบคาตานะ ( Katana ) เป็นดาบสไตล์ญี่ปุ่น โดยจะพกไว้ที่ด้านหลังของแต่ละคน และก็จะแบ่งเป็นหน่วยย่อย นั่นคือ มีหัวหน้าหน่วยย่อย 1 คน และสมาชิกใหม่ 3 คน รวมเป็น 4 คน ซึ่งมีลักษณะเช่นเดียวกันกับกลุ่มของนารูโตะ ในบางครั้งสมาชิกในกลุ่มก็อาจจะมีนินจาระดับจูนิน ( Chunin ) อยู่ในกลุ่มด้วยแต่ก็ขึ้นกับลักษณะของภารกิจ อย่างไรก็ตาม นินจาที่จะเป็นหัวหน้าหน่วยย่อยนั้นจะต้องเป็นระดับโจนินฝีมือเยี่ยมเท่านั้น...
นินจาหน่วยลับ ANBU ของโคโนฮะ ที่เด่นๆ ก็เช่น คาคาชิ, ยามะโตะ , อิทาจิ เป็นต้น
นอกจากนี้ นินจา ANBU ก็จะมี " Bingo Book " คือลิสชื่อและรูปของนินจาที่แต่ละแคว้นหมายหัว..(ใน Naruto ภาค Shippuden นั้น " ซาสึเกะ " ก็ ถูกจัดเข้าอยุ่ใน Bingo Book เพราะถือว่าเป็นบุคคลที่อาจเป็นอันตรายต่อหมู่บ้าน) จะมีการอัปเดตแบ่งบังปันมูล ใครในลิสตายจะถูกขีดฆ่า กับอัพเล่มใหม่ไปมาตลอด(กรณีเล่มถูกขีดค่าหมด) ซึ่งคนที่อยู่ในลิสคือนินจาถอนตัว หรือใครที่ก่อคดีอันตราย กับนินจาเก่งๆของหมู่บ้านอื่น ที่เป็นอันตรายกับหมู่บ้านของตน
หน่วยราก
หน่วยราก (根, รูท) เป็นกลุ่มนินจาที่ขึ้นตรงต่อดันโซและเป็นหน่วยลับที่เป็นองค์กรพิเศษของหมู่บ้านโคโนฮะ โดยนินจาของรากจะไม่มีชื่อ ไม่มีอารมณ์ ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียงภารกิจ แม้จะเป็นภารกิจที่สกปรกแค่ไหนก็ตาม และนินจาหน่วยรากทุกคนจะมีอักขระที่ลิ้น โดยเป็นอักขระที่จะทำให้นินจารากทุกคนไม่สามารถพูดเรื่องความลับในหน่วยรากให้คนนอกรู้ได้เลย โดยเฉพาะเรื่องความลับของดันโซ เพราะถ้าพูดร่างกายจะเป็นอัมพาตกับพูดไม่ได้อีกเลย แต่ถ้าดันโซตาย ผนึกจะคลาย โดยจะยศสูงกว่าโจนินเป็นหน่วยลับ
นินจาล่าสังหาร
นินจาล่าสังหาร (追い忍, โอะอินิน) เป็นกลุ่มนินจาที่ตามฆ่านินจาถอนตัวและเป็นหน่วยลับพิเศษของคิริงาคุเระ โดยเมื่อเจอตัวจะฆ่าทิ้งและทำลายศพตรงนั้นทันที เช่น โมโมจิ ซาบุสะ (เมื่อก่อน แต่ตอนนี้ถอนตัวไปแล้ว) ไรกะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้ว คุริอาราเระ คุชิมารุ
นินจาแพทย์
นินจาแพทย์ (医療忍者, อิเรียวนินจา) คือนินจาหมอ คอยรักษาคนในทีมตอนทำภารกิจ
นินจาถอนตัว
นินจาถอนตัว (抜け忍, นุเกะนิน) นินจาที่ทรยศหมู่บ้านและถอนตัวจากหมู่บ้าน จนถูกล่า ลักษณะคือ ผ้าคาดหน้าผากจะมีรอยขีดฆ่าทับตราหมู่บ้านนินจานั้น เราจะเห็นได้จากพวกแสงอุษา โดยนินจาล่าสังหาร เช่น โมโมจิ ซาบุซะ ซาสึเกะ แล้วก็พวกแสงอุษาด้วย
3 นินจาในตำนาน
3 นินจาในตำนาน (伝説の三忍, ซังนิน) ของหมู่บ้านโคโนฮะ ได้แก่ โอโรจิมารุ,จิไรยะ,ซึนาเดะ คือของโฮคาเงะรุ่นที่ 3
เซอร์ไวเวอร์ บลัดปะทะวอเตอร์
เซอร์ไวเวอร์ บลัด ปะทะ วอเตอร์ (Survivor: Blood vs Water) เป็นฤดูกาลที่ 27 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ ผู้เล่น 10 คนจะเป็นผู้เล่นเก่า ส่วนอีก 10 คนจะเป็นคนที่มีความสัมพันธ์อย่างใดอย่างหนึ่งกับผู้เก่าที่เคยแข่งมาแล้ว สถานที่ถ่ายทำอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์ที่เดียวกับฤดูกาลที่ 25-26 แต่ย้ายเกาะหลักที่ถ่ายทำออกไป เพื่อมุมมองที่แตกต่าง ฤดูกาลนี้จะเริ่มออกอากาศทางโทรทัศน์ 18 กันยายน พ.ศ. 2556 เวลา 2 ทุ่มตามเวลามาตรฐานของสหรัฐอเมริกา สำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงเวลา 13:00 น. โดยตอนแรกจะฉายด้วยความยาว 90 นาที
เกมส์เริ่มต้นด้วยความแปลกไปสักเล็กน้อยที่เรียกว่า "วันที่ 0" โดยในแต่ละคู่จะถูกปล่อยเกาะในสถานที่ต่างกันตอนช่วงเย็นและใช้เวลาอยู่ด้วยกันในยามค่ำคืนก่อนที่จะถูกแบ่งเข้าเผ่าในวันที่ 1 อย่างเป็นทางการ พร้อมกับการโหวตผู้เข้าแข่งขันจากแต่ละเผ่าออกในทันทีหลังแบ่งเผ่าเสร็จ และส่งไปอยู่ที่ Redemption Island ทั้งสองคนในทันทีเช่นกัน ส่วนอีกข้อหักมุมอันสุดโต่งของฤดูกาลนี้ คือ Redemption Island ที่ถูกนำกลับมาใช้และถ้าคู่ของตนที่มาด้วยตกไปอยู่ที่ Redemption Island คนๆ นั้นสามารถขอสลับตำแหน่งไปอยู่ที่ Redemption Island แทนได้ ถึงแม้ว่าจะอยู่กันคนละเผ่าก็ตาม และจำเป็นจะต้องสู้แทนจนกว่าจะสามารถกลับเข้าไปในเกมส์ได้
การโหวต
สลับตัวกับ ลอร่า บี. และไปอยู่ที่เกาะรอท้าดวลโดยไม่มีการโหวต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178 สายวารินชำราบ-เบญจลักษ์ เริ่มจากเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ​​ อำเภอวารินชำราบ​​ จังหวัดอุบลราชธานี จากนั้นผ่านอำเภอสำโรง​ จังหวัดอุบลราชธานี​ อำเภอโนนคูณ จังหวัดศรีสะเกษ​สุดท้ายผ่านอำเภอเบญจลักษ์​ จังหวัดศรีสะเกษ​แล้วไปสิ้นสุดที่​ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข​ 2085 ตำบลหนองงูเหลือม อำเภอเบญจลักษณ์​ จังหวัดศรีสะเกษ มีระยะทางประมาณ 45.579 กิโลเมตร เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงเทศบาลเมืองวารินชำราบ มีขนาด 2 ช่องจราจร​
เขตควบคุม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2178 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 1 ตอน ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น
ระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวง
บลูเบอร์รี่ (วงดนตรี)
บลูเบอร์รี่ (Blueberry) กลุ่มศิลปินลูกทุ่งหญิงชาวไทย จากค่ายอาร์ สยาม ในเครือ อาร์เอส ประกอบด้วย โบว์-โบว์ชมพู ศรีทองท้วม, ออม-เพลินศิลป์ เกตุแก้ว, หนูเล็ก-เบญจวรรณ โภคทรัพย์ โดยในปี พ.ศ. 2553 ทั้ง 3 คนได้รวมตัวกันในนาม บลูเบอร์รี่ เปิดตัวในเพลง "ชิมิ" โดยมีแนวดนตรีลูกทุ่งกึ่งป็อป มีความทันสมัยมากขึ้น ทำได้รับความนิยม ด้วยกระแสเพลง"ชิมิ" ทำให้วงบลูเบอร์รี่เป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างง่ายดาย ต่อมาได้ปล่อยซิงเกิลที่สองออกมาคือเพลง "มีเวลาโทรมาด้วยเหรอ" ซึ่งได้รับการตอบรับที่ดีเหมือนเพลง ชิมิ ซึ่งทำให้เพลงนี้เคยมียอดดาวน์โหลดเป็นอันดับที่ 1 ของช่องสบายดี ทีวี หลายสัปดาห์ติดต่อกัน อีกไม่นานก็ปล่อยซิงเกิลที่สามออกมา คือ เพลง เจ้าที่แรง และต่อมาได้ออกอัลบั้มชุดที่ 1 ชิมิ ชิมิ ซึ่งได้รับกระแสตอบรับอย่างสูง เพลงดังเกือบทั้งอัลบั้ม ส่งผลให้บลูเบอร์รี่กลายเป็นเกิร์ลกรุ๊ปชั้นนำในขณะนั้น
ประวัติ
โดยทั้งสามสาวบลูเบอร์รี่ได้เดินเข้าสู่วงการเพลงลูกทุ่งโดย การประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์ (โบว์, หนูเล็ก, ออม) ของค่ายอาร์ สยาม โดยทั้งสามคนได้ออกเพลงเดี่ยวของแต่ละคนอัลบั้มรวมกับผู้เข้าประกวดดาวรุ่งลูกทุ่งไทยแลนด์เมื่อปี พ.ศ. 2550 หลังจากนั้นทั้ง 3 สาวก็ได้กลายเป็นศิลปินฝึกหัดของค่ายอาร์สยาม ทางค่ายจึงจับมารวมตัวกันในชื่อ "บลูเบอร์รี่" โดยปรับแนวเพลงจากลูกทุ่งแท้กลายเป็นลูกทุ่งโมเดิร์นร่วมสมัย
โดยที่มาของชื่อวงบลูเบอร์รี่คือ '' ด้วยความที่พวกเราเป็นวัยสดใส น่ารัก พอดีว่าเพลงของพวกเราจะเป็นแนวแดนซ์ เลยมาผสมกันจนพี่ที่อาร์สยามมองว่า น้องๆ น่าจะเปรี้ยว น่ารัก ซ่านิดหวานหน่อย เลยตั้งชื่อว่า บลูเบอร์รี่ ปี พ.ศ. 2556 โบว์ หนึ่งในสมาชิกของวงได้ประกาศออกจากวงเนื่องจากตั้งครรภ์ ทำให้วงเหลือสมาชิกเพียง 2 คนและได้ทำกิจกรรมต่อในนามวงเหมือนเดิมแต่เป็นรูปแบบ 2 คน ปี พ.ศ. 2557 บลูเบอร์รี่ได้กลับมาอีกครั้งในรูปแบบคู่หูดูโอ้ หลังโบว์ได้ออกจากวง หลังจากจบการโปรโมทซิงเกิลครั้งนี้บลูเบอร์รี่ก็พักกิจกรรมออกเพลงในนามวง ช่วงปี พ.ศ. 2558 - พ.ศ. 2560 ออมและหนูเล็ก 2 สมาชิกบลูเบอร์รี่ได้เข้าร่วมในโปรเจกต์สโมสรสโมโสด และออมได้ออกเพลงเดี่ยว ส่วนโบว์ก็กลับมาออกเพลงอีกครั้งโดยเป็นศิลปินเดี่ยวในนามว่า โบว์ชมพู ส่วนวงบลูเบอร์รี่ก็ยังคงพักวงไม่ได้มีการออกเพลงในนามวงอีกครั้ง ปี พ.ศ. 2560 หนูเล็กและออมในนามบลูเบอร์รี่อาร์สยามและโบว์อดีตสมาชิกวงในนามโบว์ชมพูอาร์สยาม (นักร้องเดี่ยว) ได้หมดสัญญากับทางอาร์สยาม และนี่ก็เป็นการปิดตัวลงอย่างเป็นทางการของวงบลูเบอร์รี่ สมาชิกทั้งหมดต่างแยกย้ายกันไปในเส้นทางของตน ปี พ.ศ. 2563 ออมและหนูเล็กได้ไปออกรายการ กิ๊กดู๋ ในช่วงเงาเสียง แล้วได้ประกาศว่าบลูเบอร์รี่จะกลับมาอีกครั้งในรูปแบบ 3 คนครบวง แต่สุดท้ายก็ยกเลิกแพลนเพราะสถานการณ์โควิด ปี พ.ศ. 2565 บลูเบอร์รี่ได้ประกาศการกลับมาอีกครั้งของวงบลูเบอร์รี่ในรูปแบบ 3 คนครบวง ซึ่งจะเป็นการออกเพลงในนามวงอีกครั้งในรอบ 8 ปี โดยได้ประกาศผ่าน Instagram ส่วนตัวของออมและโบว์ และได้ประกาศผ่านโซเชียลมีเดียของอาร์สยามต้นสังกัดเดิมของพวกเธอ
ปี พ.ศ. 2566 บลูเบอร์รี่ ได้เซ็นสัญญากับค่ายใหม่อาร์สยาม ในสังกัดอาร์เอส หลังจากที่ค่ายเดิมคืออาร์สยามปิดตัวลง ได้ย้ายเข้าซาววา เร็คคอร์ด และออกอัลบั้มเดี่ยวทั้งหมด 2 อัลบั้ม ก่อนที่จะหมดสัญญาลง เมื่อปี พ.ศ. 2566 หลังจากนั้น เธอจึงมาเป็นศิลปินอิสระ ต่อมาได้หมดสัญญากับค่ายอาร์สยามในปี พ.ศ. 2566
สมาชิก
ออม
หนูเล็ก
หนูเล็ก
เธอสมรสกับ (นามสกุลเดิม ) เธอมีบุตรชาย มีชื่อว่า ด.ช. เทวอินทร์ ชื่อเล่น ล็อตโต้ เกิดเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2566
โบว์
เธอสมรสกับ (นามสกุลเดิม ) เธอมีบุตรชาย มีชื่อว่า ด.ช. วิลเลี่ยมส์ ชื่อเล่น ฟีลิกซ์ เกิดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
ร็อคแมนเอ็กเซ่ (มังงะ)
ร็อคแมนเอ็กเซ่ เป็นการ์ตูนมังงะญี่ปุ่นที่แต่งเรื่องและวาดเขียนโดย ทาคามิซากิ เรียว มีพื้นฐานมาจากเกมร็อคแมนเอ็กเซ่ซีรีส์ ตีพิมพ์ทางนิตยสารรายเดือนโคโระโคโระคอมมิกในเครือโชงะกุกัง เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2001 จนถึง เดือนกันยายนปี 2006 และมีแบบรวมเล่มวางขายทั้งหมด 13 เล่ม
ภาธร ศรีกรานนท์
รองศาสตราจารย์ ภาธร ศรีกรานนท์ (เกิด 4 มกราคม พ.ศ. 2516) นักดนตรี นักประพันธ์เพลง และนักวิชาการดนตรี เชี่ยวชาญในเครื่องดนตรี แซกโซโฟนและคลาริ ผู้ได้รับรางวัลต่างๆในระดับนานาชาติมากมาย ภาธรเป็นหนึ่งในสมาชิกของวงดนตรี วง อ.ส. วันศุกร์ วงดนตรีส่วนพระองค์ของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รับใช้เบื้องพระยุคลบาทด้านดนตรีมากว่า 30 ปี
ประวัติ
ภาธร เป็นบุตรของ เรืออากาศตรี ศาสตราจารย์พิเศษ ดร.แมนรัตน์ ศรีกรานนท์ ศิลปินแห่งชาติ เข้าเฝ้าถวายรับใช้พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรในด้านดนตรี ร่วมบรรเลงดนตรี ในวงดนตรี อ.ส. วันศุกร์ ตั้งแต่อายุ 13 ปี
ภาธร ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ จากพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานทุนการศึกษา เพื่อศึกษาวิชาการด้านดนตรี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี Bachelor of Music in Composition and Saxophone Performance จาก มหาวิทยาลัยมิชิแกน แอนน์อาร์เบอร์ (ศึกษาวิชาการประพันธ์ดนตรีกับ William Bolcom, William Albright, Evan Chambers วิชา Orchestration กับ Michael Daugherty และการแสดงแซ็กโซโฟนกับ Donald Sinta) ปริญญาโท Master of Music in Composition จากมหาวิทยาลัยเยล สหรัฐอเมริกา (ศึกษาวิชาการประพันธ์ดนตรีกับ Jacob Druckman, Martin Bresnick, Krzysztof Penderecki, Anthony Davis และ David Lang) และปริญญาเอก Doctor of Philosophy in Music Composition จากมหาวิทยาลัยเอดินบะระ สหราชอาณาจักรฯ (ศึกษาวิชาการประพันธ์ดนตรีกับ Nigel Osborne และ Peter Nelson ) และได้ศึกษาวิชาดนตรีประกอบภาพยนตร์ที่ วิทยาลัยดนตรีเบิร์คลี สหรัฐอเมริกา
ผลงาน
งานประพันธ์ดนตรีของภาธร เริ่มเป็นที่รู้จักกันเมื่อบทประพันธ์ “The Life of Christ” สำหรับโซปราโนแซ็กโซโฟนและเปียโนของเขาได้รับการตีพิมพ์โดย Dorn Publications ในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี พ.ศ. 2534 นับเป็นนักประพันธ์ที่มีอายุน้อยที่สุดและเป็นชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพียงคนเดียว