cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ
ปัญหาทางเศรษฐกิจ
ต่อมาพระเจ้าชาร์ลส์ทรงนำภาษีขุนนางเก่าที่เรียกว่า “ภาษีเรือ” (ship money) กลับมาเสนอใช้ซึ่งยิ่งทำให้เกิดความไม่พึงพอใจกันหนักขึ้น ภายใต้พระราชบัญญัติของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 การเก็บภาษีเรือเป็นการเก็บภาษีที่ใช้เรียกเก็บได้เฉพาะในยามสงคราม แต่พระเจ้าชาร์ลส์ทรงพยายามบังคับใช้กฎหมายนี้ในยามสงบ แม้ว่าการเก็บภาษีเรือครั้งแรกที่ประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1634 มิได้ทำให้เกิดปัญหาเท่าใดนัก แต่เมื่อทรงประกาศเก็บอีกสองครั้งในปี ค.ศ. 1635 และปี ค.ศ. 1636 ก็เริ่มทำให้มีผู้เป็นปฏิปักษ์มากขึ้นเพราะเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปว่าการเก็บภาษีเรือในยามสงบเป็นสิ่งที่ยกเลิกกันไปแล้ว มีผู้พยายามต่อต้านการจ่ายภาษีแต่ทางสำนักพระราชวังอ้างว่าการเก็บภาษีเป็นสิทธิส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์ การเก็บภาษีเรือในยามสงบเป็นปัญหาใหญ่ที่เป็นที่น่าวิตกในบรรดาชนชั้นปกครอง
“สมัยการปกครองส่วนพระองค์” มาสิ้นสุดลงเมื่อมีการพยายามบังคับของอังกลิคันและการบังคับใช้หนังสือสวดมนต์แบบอาร์มิเนียน (Arminianism) ภายใต้การนำของวิลเลียม ลอด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ในที่สุดทำให้เกิดการปฏิวัติในสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1640
ความขัดแย้งทางศาสนา
พระเจ้าชาลส์มีพระประสงค์ที่จะแยกคริสตจักรแห่งอังกฤษให้ใกลจากลัทธิคาลวิน (Calvinism) ไปทางที่ใช้ระบอบประเพณีทางศาสนาเช่นที่ใกล้เคียงกับธรรมเนียมโบราณมากขึ้นกว่าที่ปฏิบัติกันในลัทธิคาลวิน พระประสงค์นี้ได้รับการสนับสนุนโดยอาร์ชบิชอปวิลเลียม ลอดที่ปรึกษาทางการเมืองส่วนพระองค์ ผู้ได้รับการแต่งตั้งโดยพระองค์ให้เป็นอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี ในปี ค.ศ. 1633 และทรงริเริ่มการเปลี่ยนแปลงอื่น ๆ ที่เป็นการพยายามเพิ่มอำนาจให้แก่คริสตจักรแห่งอังกฤษมากขึ้น อาร์ชบิชอปลอดพยายามทำให้สถาบันศาสนาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันโดยการปลดนักบวชที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนโยบายและปิดองค์การต่างๆ ของพิวริตัน การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นการต่อต้านนโยบายการปฏิรูปศาสนาของประชาชนทั้งในราชอาณาจักรอังกฤษและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ พระราชนโยบายของพระองค์เป็นนโยบายที่ค้านกับปรัชญาของลัทธิคาลวินที่ต้องการให้นิกายเชิร์ชออฟอิงแลนด์ทำพิธีศาสนาเช่นที่ระบุไว้ใน “หนังสือสวดมนต์สามัญ” (Book of Common Prayer) นอกไปจากนั้นอัครบาทหลวงลอดก็ยังนิยมคริสต์ศาสนปรัชญาของลัทธิอาร์มิเนียนนิสม์ (Arminianism) ของจาโคบัส อาร์มิเนียส (Jacobus Arminius) ซึ่งเป็นปรัชญาที่ผู้เคร่งครัดในลัทธิคาลวินถือว่าแทบจะเป็นปรัชญา “โรมันคาทอลิก”
เพื่อจะเป็นควบคุมผู้เป็นปฏิปักษ์อาร์ชบิชอปวิลเลียม ลอดตั้งระบบศาลที่เป็นที่น่ายำเกรงขึ้นสองศาล “Court of High Commission” และ “Court of Star Chamber” เพื่อใช้ในการลงโทษผู้ที่ไม่ยอมรับการปฏิรูปของท่าน ศาลแรกมีอำนาจที่จะบังคับให้ผู้ถูกกล่าวหาให้การที่ให้ความเสียหายต่อตนเอง ศาลหลังมีอำนาจออกบทลงโทษใดๆ ก็ได้รวมทั้งการทรมานยกเว้นแต่เพียงการประหารชีวิตเท่านั้น
อำนาจเหนือกฎหมายของ “Court of Star Chamber” ในรัชสมัยของพระเจ้าชาลส์เป็นอำนาจที่เหนือกว่าอำนาจใด ๆ ที่เคยใช้กันมาก่อนในรัชสมัยของพระองค์ ภายในรัชสมัยของพระองค์ผู้ถูกกล่าวหามักจะถูกลากตัวขึ้นศาลโดยไม่มีข้อกล่าวหาใด ๆ และไม่มีสิทธิในการคัดค้านข้อกล่าวหาใด ๆ ทั้งสิ้นด้วย นอกจากนั้นคำให้การที่ได้มาก็มักจะได้มาจากการทรมาน
ปีแรกของ “สมัยการปกครองส่วนพระองค์” เป็นสมัยที่บ้านเมืองค่อนข้างจะสงบเพราะรัฐบาลควบคุมอย่างขันแข็ง ก็มีอยู่บ้างที่มีผู้ที่แข็งข้อต่อการเก็บภาษีของพระเจ้าชาร์ลส์หรือนโยบายของอัครบาทหลวงวิลเลียม ลอด เช่นในปี ค.ศ. 1634 เมื่อเรือกริฟฟินที่พยายามบรรทุกผู้ลี้ภัยทางศาสนาที่จะเดินทางไปทวีปอเมริกาเช่นนักเทศน์พิวริตันแอนน์ ฮัทชินสัน (Anne Hutchinson) แต่โดยทั่วไปแล้วบ้านเมืองก็ไม่มีปัญหาที่ใหญ่โตอะไร แต่เมื่อพระเจ้าชาลส์ทรงพยายามดำเนินนโยบายทางศาสนาเช่นเดียวกันในสกอตแลนด์พระองค์ก็ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรง เมื่อมีพระราชโองการบังคับใช้หนังสือสวดมนต์คล้าย “หนังสือสวดมนต์สามัญ” ของอังกฤษในสกอตแลนด์ ซึ่งแม้ว่าพระราชโองการจะได้รับการสนับสนุนจากบาทหลวงในสกอตแลนด์แต่ก็ถูกต่อต้านโดยชาวสกอตแลนด์ที่เป็นเพรสไบทีเรียน (Presbyterian) ที่เห็นว่าหนังสือสวดมนต์เล่มใหม่เป็นเครื่องมือที่จะนำลัทธิอังกลิคันเข้ามายังสกอตแลนด์ เมื่อการประชุมทั่วไปของคริสตจักรแห่งสกอตแลนด์ปลดรัฐบาลเอพิสเคอเพเลียน (ระบบการปกครองโดยบิชอป) และแต่งตั้งรัฐบาลเพรสไบทีเรียน (ระบบการปกครองโดยเพรสไบเทอร์) พระเจ้าชาลส์ทรงเห็นว่าการกระทำนี้เป็นการเป็นปฏิปักษ์ต่อพระราชอำนาจของพระองค์
ในปี ค.ศ. 1639 เมื่อสงครามบาทหลวงครั้งแรก (Bishops' Wars) เกิดขึ้นพระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงพยายามเรียกเก็บภาษีเพื่อสนับสนุนการสงครามแต่ประชาชนไม่ยอม สงครามจบลงด้วยการลงนามในสัญญาสงบศึกสนธิสัญญาเบริค ค.ศ. 1639 (Treaty of Berwick (1639)) โดยพระเจ้าชาร์ลส์ในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน ในสนธิสัญญาพระองค์พระราชทานพระราชานุญาตให้ประชาชนชาวสกอตแลนด์มีเสรีภาพในทางส่วนบุคคลและในทางศาสนา
การพ่ายแพ้ในสงครามบิชอปครั้งแรกทำให้พระเจ้าชาร์ลส์มีปัญหาทั้งทางการทหารและทางเศรษฐกิจและเป็นสาเหตที่ทำให้ “สมัยการปกครองส่วนพระองค์” ต้องสิ้นสุดลง เพราะสภาวะทางเศรษฐกิจอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่จนต้องทรงเรียกประชุมรัฐสภาในปี ค.ศ. 1640 เพื่อที่จะหาทุนเพิ่ม แม้ว่าชนชั้นปกครองในอังกฤษจะไม่พึงพอใจต่อการปกครองแบบราชาธิปไตยของพระเจ้าชาร์ลส์ในช่วงระยะเวลาสิบเอ็ดปีที่ผ่านมา แต่สาเหตุที่ทำให้ระบบการปกครองส่วนพระองค์ของพระองค์มาสิ้นสุดลงก็คือการปฏิวัติในสกอตแลนด์
“รัฐสภาสั้น” และ “รัฐสภายาว”
ความไม่ตกลงกันได้ในการตีความหมายของสนธิสัญญาสงบศึกระหว่างพระเจ้าชาลส์และคริสตจักรแห่งสกอตแลนด์ตามมาด้วยความขัดแย้งที่เกิดขึ้น เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงพระประสงค์จะหาเงินทุนเพิ่มขึ้นเพื่อรักษาความสงบในสกอตแลนด์จากรัฐสภาแห่งอังกฤษ พระองค์ก็ทรงเรียกประชุมรัฐสภาในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1640 แม้ว่าพระเจ้าชาลส์จะทรงยอมยุบภาษีเรือและสภาสามัญชนจะอนุมัติให้เงินทุนในการทำสงคราม แต่สภาและพระองค์ก็ไม่สามารถตกลงกันกันได้ในเรื่องที่รัฐบาลเรียกร้องให้มีการเจรจากันในเรื่องการใช้อำนาจในทางที่ผิดระหว่าง “สมัยการปกครองส่วนพระองค์” ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ยอมแก่กัน พระเจ้าชาร์ลส์จึงทรงยุบรัฐสภาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1640 เพียงไม่ถึงหนึ่งเดือนหลังจากที่ทรงเรียกประชุม รัฐสภานี้จึงเรียกกันว่า “รัฐสภาสั้น”
ขณะเดียวกันพระองค์ก็ทรงโจมตีสกอตแลนด์แต่ก็ทรงพ่ายแพ้อย่างยับเยินในสงครามบิชอปครั้งที่สอง ครั้งนี้ทรงลงนามในสนธิสัญญาริพพอน (Treaty of Ripon) ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1640 สนธิสัญญาระบุให้ทรงจ่ายค่าใช้จ่ายสำหรับกองทหารสกอตแลนด์ที่เพิ่งทรงต่อสู้ด้วย พระเจ้าชาลส์จึงทรงเรียกประชุม “magnum concilium” ซึ่งเป็นการเรียกประชุมองคมนตรีแบบโบราณที่มิได้ทำกันมาเป็นร้อยๆ ปีก่อนหน้านั้น ซึ่งเป็นองคมนตรีที่ประกอบด้วยขุนนางแห่งราชอาณาจักรที่มีหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์ องคมนตรีก็ถวายคำปรึกษาให้พระองค์เรียกประชุมรัฐสภาอีกครั้ง ซึ่งต่างจากรัฐสภาครั้งก่อนที่มาเรียกกันว่า “รัฐสภายาว”
รัฐสภายาวประชุมครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1640 ภายใต้การนำของจอห์น พิม (John Pym) แต่รัฐสภานี้ก็ยังเป็นรัฐสภาที่เป็นปัญหาแก่พระเจ้าชาร์ลส์พอ ๆ กับรัฐสภาสั้น แม้ว่าสมาชิกสภาสามัญชนจะคิดว่าตนเองเป็นสภาที่สนับสนุนระบบการปกครองโดยกษัตริย์และสถาบันศาสนา และช่วยป้องกันพระเจ้าชาลส์จากการปฏิรูปทางศาสนาและการใช้อำนาจในทางที่ผิดของที่ปรึกษาที่ใกล้ชิดของพระองค์ แต่พระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงเห็นเช่นนั้นและทรงมีความเห็นว่าสมาชิกสภาเป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์และพยายามบ่อนทำลายพระราชอำนาจ
เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดการยุบสภาโดยไม่มีการบอกกล่าวแก่สมาชิกขึ้นอีก รัฐสภาอนุมัติจึงพระราชบัญญัติการประชุมสภาสามปีต่อครั้ง (Triennial Act) ในเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 1641 ที่ระบุว่ารัฐสภาต้องเข้าประชุมร่วมกันอย่างน้อยหนึ่งครั้งทุกสามปีและถ้าสภามิได้รับการเรียกประชุมจากพระมหากษัตริย์ในช่วงระยะเวลานั้น รัฐสภาก็สามารถเรียกประชุมด้วยตนเองได้ ในเดือนพฤษภาคมจอห์น พิมก็ได้เสนอร่างพระราชบัญญัติที่ยิ่งทะเยอทะยานไปกว่าฉบับเดิมที่เสนอว่ารัฐสภาไม่สามารถถูกยุบได้ถ้าไม่รับการอนุมัติจากสมาชิกรัฐสภาเอง หลังจากนั้นพระเจ้าชาลส์ก็ทรงถูกบังคับให้ทรงยอมรับพระราชบัญญัติต่าง ๆ ฉบับแล้วฉบับเล่า เช่นทรงต้องยอมรับร่างพระราชบัญญัติการลงโทษ (Bill of attainder) ที่อนุมัติการประหารชีวิตของทอมัส เวนท์เวิร์ธ เอิร์ลแห่งสตราฟฟอร์ดที่ 1 และอาร์ชบิชอปวิลเลียม ลอด ส่วนภาษีเรือและการเก็บภาษีอื่น ๆ ของพระองค์ถูกประกาศว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย ศาล “Court of High Commission” และ “Court of Star Chamber” ถูกสั่งยุบ แม้ว่าพระเจ้าชาลส์จะทรงยอมรับข้อเรียกร้องต่าง ๆ ของรัฐสภา แต่สถานะการณ์ทางการทหารของพระองค์ก็เริ่มแข็งแรงขึ้นเมื่อทรงได้รับการสนับสนุนจากสกอตแลนด์หลังจากที่ทรงยอมให้สกอตแลนด์ก่อตั้งรัฐบาลเพรสไบทีเรียนซึ่งทำให้ทรงได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายที่ต่อต้านรัฐสภา
แต่เมื่อมีข่าวลือว่ารัฐบาลจะสอบสวนพระราชินีเฮนเรียตตา มาเรียพระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงโต้ตอบทันที อาจจะเป็นไปได้ว่าพระราชินีเฮนเรียตตา มาเรียเป็นผู้ยุยงให้พระเจ้าองค์จับสมาชิกสภาสามัญชนห้าคนที่เป็นผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นอันตรายต่อพระเจ้าชาร์ลส์และตั้งข้อหาว่าเป็นกบฏต่อแผ่นดิน แต่สมาชิกสภารู้ข่าวผู้ถูกกล่าวหารู้ตัวเสียก่อนและหลบหนีไปทันก่อนที่พระเจ้าองค์จะเสด็จมา เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ทรงนำกองทหารมาถึงรัฐสภาเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1642 ก็ทรงพบว่าสมาชิกสภาหนีกันไปหมดแล้วยกเว้น โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ที่มิได้หนีไปกับผู้อื่นแต่ก็เลี่ยงจากการถูกจับกุมได้ พระเจ้าชาลส์ทรงถามประธานสภา วิลเลียม เลนทาลล์ (William Lenthall) ว่าสมาชิกสภาหลบหนีกันไปไหนซึ่งเล็นทาลล์ให้คำตอบที่เป็นที่รู้จักกันว่า "ขอเดชะ ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทปกเกล้าปกกระหม่อม ข้าพระพุทธเจ้าไร้ซึ่งทั้งดวงตาและลิ้นเพื่อมองและกล่าวในที่นี้ ทว่า สภาอันข้าพระพุทธเจ้าเป็นข้ารับใช้นั้นได้นำพาข้าพระองค์มานี่ด้วยพระกรุณาธิคุณ" ("May it please your Majesty, I have neither eyes to see nor tongue to speak in this place but as the House is pleased to direct me, whose servant I am here.") ซึ่งเท่ากับว่าเล็นทาลล์ประกาศตนเป็นผู้รับใช้รัฐสภาแทนที่จะเป็นพระมหากษัตริย์
เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นวิกฤตกาลที่ทำให้ระบบรัฐบาลของอังกฤษล้มเหลว หลังจากนั้นพระเจ้าชาลส์ก็ไม่ทรงมีความรู้สึกปลอดภัยพอที่จะประทับอยู่ในลอนดอนอีกต่อไปและทรงเริ่มเสด็จหลบหนีไปทางตอนเหนือของอังกฤษเพื่อไปรวบรวมกำลังเพื่อต่อต้านรัฐบาล พระราชินีอ็องเรียต มารีเองก็เสด็จไปแผ่นดินใหญ่ยุโรปเพื่อหาทุนในการทำสงคราม
สงครามกลางเมืองอังกฤษ
สงครามกลางเมืองอังกฤษยังมิได้เกิดขึ้นแต่ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มรวบรวมกองทหาร หลังจากการที่พระเจ้าชาลส์ไม่ทรงประสพความสำเร็จในการเจรจาพระองค์ก็ทรง “ยกธง” (raise the royal standard) ซึ่งเป็นพิธีโบราณที่หมายถึงการประกาศศึกที่นอตติงแฮมเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1642 และทรงตั้งราชสำนักที่เมืองออกซฟอร์ด ขณะที่รัฐบาลของพระองค์มีอำนาจควบคุมบริเวณทางเหนือและทางตะวันตกของอังกฤษ ฝ่ายรัฐสภามีอำนาจควบคุมกรุงลอนดอนและบริเวณทางใต้และตะวันออกของอาณาจักร พระเจ้าชาร์ลส์ทรงเกณฑ์ทหารด้วยวิธีโบราณที่เรียกว่า “พระราชกฤษฎีการะดมไพร่พล” ที่มอบอำนาจให้พระเจ้าแผ่นดินในการมีสิทธิเรียกเกณฑ์ทหารในการทำสงครามได้ สงครามกลางเมืองเริ่มต้นเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1642 ด้วยยุทธการเอ็ดจฮิลล์โดยไม่มีฝ่ายใดที่ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด หลังจากนั้นก็มีการปะทะกันต่อมาตลอดปี ค.ศ. 1643 และปี ค.ศ. 1644 จนถึงยุทธการเนสบีย์ (Battle of Naseby) ซึ่งฝ่ายรัฐสภาเป็นฝ่ายได้เปรียบ หลังจากนั้นฝ่ายสนับสนุนพระเจ้าชาลส์ก็พ่ายแพ้เรื่อยมาอีกหลายครั้ง จนกระทั่งถึงเหตุการณ์การล้อมเมืองอ็อกฟอร์ด (Siege of Oxford) ซึ่งต้องทำให้พระองค์ต้องทรงหลบหนีในเดือนเมษายน ค.ศ. 1646 ไปตกอยู่ในมือของกองทหารสกอตเพรสไบทีเรียนที่นิวอาร์ค และทรงถูกนำพระองค์ไปเซาท์เวลล์ที่ไม่ไกลจากนิวอาร์คเท่าใดนักในขณะที่ทหารสกอตพยายามตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับพระองค์ ในที่สุดกองทหารเพรสไบทีเรียนก็ตกลงกับรัฐสภาอังกฤษในการส่งตัวพระองค์คืนในปี ค.ศ. 1647 พระเจ้าชาลส์ทรงถูกจำขังอยู่ที่คฤหาสน์โฮลเด็นบี (Holdenby House) ในแคว้นนอร์แธมตันเชอร์ จนกระทั่งพลทหารจอร์จ จ็อยซ์ (George Joyce) บังคับนำตัวพระองค์ไปนิวมาร์เค็ตในแคว้นซัฟโฟล์ค ในนามของ “กองทัพตัวแบบใหม่” (New Model Army) ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น แต่ในขณะนั้นทั้งรัฐสภาและกองทัพตัวแบบใหม่ต่างก็ไม่มีความไว้วางใจกันซึ่งกันและกันซึ่งเป็นผลให้พระเจ้าชาร์ลส์ทรงพยายามหาประโยชน์จากความขัดแย้งนี้
หลังจากนั้นพระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงถูกย้ายตัวไปโอตแลนด์ (Oatlands) และต่อมาพระราชวังแฮมพ์ตัน (Hampton court) ที่ติดตามด้วยการเจรจาต่อรองกับรัฐสภาที่ไม่ประสพความสำเร็จหลายครั้ง พระองค์ทรงได้รับการยุยงว่าสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพระองค์ในขณะนั้นคือการหนี — เช่นไปต่างประเทศเช่นฝรั่งเศสหรือไปอยู่ภายใต้การอารักของนายพันโรเบิร์ต แฮมมอนด์ (Robert Hammond) ผู้เป็นข้าหลวงฝ่ายรัฐสภาของเกาะไวท์ พระเจ้าชาลส์ทรงตัดสินพระทัยทำตามข้อแนะนำหลังโดยเสด็จไปเกาะไวท์เพราะทรงคาดการณ์ว่านายพันแฮมมอนด์จะเป็นฝ่ายสนับสนุนพระองค์ พระเจ้าชาร์ลส์จึงเสด็จหนีเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน แต่นายพันแฮมมอนด์กลับเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าชาลส์และนำพระองค์ไปจำขังไว้ที่ปราสาทคาริสบรุค (Carisbrooke Castle) จากปราสาทพระองค์ก็ทรงพยายามเจรจาต่อรองกับหลายฝ่าย ในที่สุดก็ทรงตกลงกับกลุ่มสกอตเพรสไบทีเรียนในอังกฤษและสกอตแลนด์ให้เป็นระยะเวลาปลอดศึกอยู่ระยะหนึ่ง แต่ผู้สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ลุกขึ้นต่อสู้อีกครั้งหนึ่งในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1648 ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 แต่ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเพียงการต่อสู้อย่างย่อย ๆ ซึ่งก็ถูกปราบปรามโดยฝ่ายรัฐสภานอกจากการสู้รบที่เคนต์ เอสเซ็กส์ และคัมเบอร์แลนด์ ส่วนการสู้รบในเวลส์และการรุกรานของสกอตแลนด์ตามข้อตกลงของพระเจ้าชาลส์เป็นสงครามที่ยืดเยื้อกว่า แต่หลังจาการพ่ายแพ้ของสกอตแลนด์ในยุทธการเพรสตัน ค.ศ. 1648 (Battle of Preston 1648) ฝ่ายที่สนับสนุนพระเจ้าชาร์ลส์ก็พ่ายแพ้และพระองค์เองก็ทรงถูกจับกุม
พิจารณาโทษ
พระเจ้าชาร์ลส์ทรงถูกย้ายไปประทับที่ปราสาทเฮิสท์ (Hurst Castle) ในปลายปี ค.ศ. 1648 และหลังจากนั้นที่พระราชวังวินด์เซอร์ หลังจากที่พระเจ้าชาร์ลส์ทรงต่อต้านรัฐสภาและทรงก่อความวุ่นวายต่าง ๆ ในระหว่างที่ทรงถูกจับคุมขังที่นำไปสู่การเกิดสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งที่ 2 หลังสงครามกลางเมืองอังกฤษครั้งแรกฝ่ายรัฐสภายอมรับว่าการกระทำสงครามของพระองค์แม้ว่าจะเป็นการกระทำที่ไม่ถูกแต่ก็ระบุว่ายังทรงมีอำนาจแต่อย่างจำกัดในการเป็นพระมหากษัตริย์ภายใต้การตกลงทางรัฐธรรมนูญ แต่เมื่อทรงก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองครั้งที่ 2 ขณะที่ยังทรงถูกจำขังก็เหมือนเป็นประกาศว่าพระองค์ไม่ทรงสามารถร่วมมือกับฝ่ายรัฐสภาในการปกครองราชอาณาจักรและทรงเป็นผู้ก่อให้เกิดการนองเลือดโดยใช่เหตุ สภาสามัญชนจึงออกพระราชบัญญัติแต่งตั้ง “ศาลยุติธรรมสูงสุด” (The High Court of Justice) เพื่อพิจารณาคดีของพระเจ้าชาลส์ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1649
การพิจารณาคดีพระมหากษัตริย์เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหน้านั้น ในกรณีที่มีปัญหาพระมหากษัตริย์องค์ก่อน ๆ ก็อาจจะถูกปลดแต่ไม่มีพระองค์ใดที่ถูกนำขึ้นศาล “ศาลยุติธรรมสูง” ที่ประกอบด้วยมาชิกด้วยกันทั้งสิ้น 135 คนแต่ในจำนวนนั้นมีเพียงครึ่งเดียวที่เคยนั่งศาล; การพิจารณาคดีนำโดย จอห์น คุค (John Cooke) ผู้มีตำแหน่งเป็น “อัยการสูงสุดแห่งอังกฤษและเวลส์”(Solicitor General for England and Wales)
ข้อกล่าวหาในการการพิจารณาคดีของพระเจ้าชาร์ลส์คือทรงเป็นกบฏต่อแผ่นดินและ “ความผิดทางอาญาอื่น ๆ” การพิจารณาคดีเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1649 แต่พระเจ้าชาร์ลส์ไม่ทรงยอมรับอำนาจของศาลและทรงอ้างว่าไม่มีศาลใดในแผ่นดินที่มีอำนาจเหนือกว่าพระมหากษัตริย์ ทรงมีความเชื่อว่าอำนาจในการปกครองของพระองค์เป็นอำนาจที่ทรงได้รับโดยตรงจากพระเจ้า และอำนาจจากผู้ที่พยายามพิจารณาพระองค์เป็นอำนาจที่มากจากดินปืน เมื่อทรงถูกถวายคำแนะนำให้ยอมรับผิดพระองค์ก็ไม่ทรงยอมรับและมีพระราชดำรัสว่า “ข้าจะรู้ว่าอำนาจใดที่ข้าถูกเรียกมาที่นี่ อะไรคืออำนาจตามกฏหมาย...?” แต่ศาลประกาศตนว่าเป็นศาลที่มีอำนาจในการดำเนินคดีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์พระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงได้รับคำร้องให้ยอมรับข้อกล่าวหาสามครั้งแต่ก็ไม่ทรงยอมรับทั้งสามครั้ง ซึ่งตามประเพณีแล้วถือว่าเป็น “pro confesso” คือเป็นการยอมรับว่าผิดโดยปริยาย ซึ่งหมายความว่าอัยการไม่สามารถเรียกพยานมาให้การได้ แต่อันที่จริงแล้วศาลได้ฟังคำให้การจากพยาน ในที่สุดผู้พิพากษาห้าสิบเก้าคน (List of regicides of Charles I) ก็ลงนามตัดสินปลงพระชนม์พระเจ้าชาลส์ การลงนามอาจทำกันที่โรงแรมเรดไลอ็อนที่สเตเธิร์นในแคว้นเลสเตอร์เชอร์ on 29 มกราคม ค.ศ. 1649
เมื่ออัยการจอห์น คุคพยายามอ่านคำพิพากษาพระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงพยายามขัดจังหวะโดยการเคาะพระคธาของพระองค์จนส่วนที่เป็นหัวเงินร่วงลงมาแต่อัยการคุคไม่ยอมหยิบขึ้นถวาย ในที่สุดพระเจ้าชาร์ลส์ก็ต้องทรงต้องหยิบขึ้นด้วยพระองค์เองซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าอำนาจอันสูงสุดจากเทพต้องอยู่ภายใต้กฎหมาย หลังจากได้ฟังคำพิพากษาแล้วพระเจ้าชาร์ลส์ก็ทรงถูกนำตัวไปจำขังไว้ที่พระราชวังเซนต์เจมส์ และต่อมาที่พระราชวังไวท์ฮอล ที่เป็นที่ตั้งของตะแลงแกง
การปลงพระชนม์
พระเจ้าชาร์ลส์ทรงถูกปลงพระชนม์ด้วยการตัดพระเศียรเมื่อวันอังคารที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1649  ในสมัยนั้นปีใหม่มิได้เริ่มจนถึงเดือนมีนาคมฉะนั้นการสวรรคตของพระองค์บางครั้งจึงมักจะถูกบันทึกว่าเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1648 กล่าวกันว่าในวันที่ทรงถูกประหารชีวิตพระองค์ทรงเสื้อเชิร์ตฝ้ายสองตัวสำหรับป้องกันความหนาวเพื่อที่จะไม่ให้ผู้ใดเห็นว่าพระองค์สั่นจากความประหวั่นที่อาจจะตีความหมายว่าทรงมีความหวาดกลัวและอ่อนแอ  พระองค์ทรงวางพระเศียรลงบนตอหลังจากที่ทรงสวดมนต์และทรงให้สัญญาณแก่เพชฌฆาตเมื่อทรงพร้อม พระราชดำรัสประโยคสุดท้ายคือ “ข้าจะไปจากบัลลังก์ที่เสียหายไปยังบัลลังก์ที่ดีที่ไม่มีผู้ใดเป็นปรปักษ์”
เพชฌฆาตต่างก็สวมหน้ากากฉะนั้นจะเป็นใครก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่เป็นที่ทราบกันว่าคณะกรรมการได้ทาบทามริชาร์ด แบรนดอน (Richard Brandon) เพชฌฆาตทั่วไปแห่งลอนดอนแต่แบรนดอนปฏิเสธ ฉะนั้นหลักฐานจากสมัยนั้นจึงไม่เชื่อว่าแบรนดอนเป็นผู้ปลงพระชนม์ แต่ “Ellis's Historical Inquiries” กล่าวว่าแบรนดอนเป็นเพชฌฆาตและอ้างว่าแบรนดอนสารภาพก่อนที่จะเสียชีวิต ซึ่งอาจจะเป็นได้ว่าแบรนดอนอาจจะปฏิเสธคณะกรรมการแต่แรกแต่มาเปลี่ยนใจภายหลัง  บุคคลอื่นที่เชื่อกันว่าเป็นเพชฌฆาตก็ได้แก่ชาวไอริชชื่อกันนิง แต่วิลเลียม ฮิวเล็ทท์ (William Hewlett) มาถูกตัดสินว่าผิดในข้อหาปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์ (regicide) ในสมัยการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษภายหลัง ในปี ค.ศ. 1661 ชายสองคนที่เรียกกันว่า “เดย์บอร์นและบิคเคอร์สสตาฟฟ์” ถูกจับแต่ต่อมาถูกปล่อย เฮนรี วอล์คเคอร์นักข่าวฝ่ายปฏิวัติถูกสงสัยแต่มิได้ถูกกล่าวหา ตำนานว่าใครเป็นเพชฌฆาตก็ยังมีกระเส็นกระสายโดยทั่วไปแต่ผลการทดสอบในปี ค.ศ. 1813 ที่วินด์เซอร์บ่งว่าผู้ที่เป็นเพชฌฆาตเป็นผู้มีประสบการณ์
ตามธรรมเนียมแล้วหลังจากการตัดหัวผู้ทรยศต่อบ้านเมืองแล้ว เพชฌฆาตก็จะยกหัวขึ้นสูงให้ประชาชนรอบ ๆ ข้างได้ดูและประกาศว่า “นี่คือหัวของผู้ทรยศ!” แต่ในกรณีของพระองค์เพชฌฆาตยกพระเศียรให้ประชาชนดูแต่มิได้ทำการประกาศ หลังจากพระเศียรขาดแล้วโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ก็อนุญาตให้นำพระเศียรกลับมาเย็บต่อกับพระวรกายซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำกันมาก่อนเพื่อที่จะให้พระราชวงศ์มีโอกาสถวายความเคารพ พระวรกายของพระเจ้าชาลส์ถูกฝังอย่างเป็นการภายในเมื่อกลางคืนวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1649ภายในชาเปลเซนต์จอร์จที่พระราชวังวินด์เซอร์ ต่อมาพระเจ้าชาลส์ที่ 2พระราชโอรสทรงวางแผนการสร้างที่บรรจุพระบรมศพอย่างหรูหราแต่ก็มิได้ทรงสร้าง
ภายหลัง
หลังจากที่พระเจ้าชาลส์ถูกปลงพระชนม์ อำนาจการปกครองก็ตกไปเป็นของสภารัฐ (Council of State) ซึ่งรวมทั้ง ลอร์ดแฟร์แฟ็กซ์แห่งคาเมรอน (Lord Fairfax of Cameron) ผู้ขณะนั้นเป็นผู้บังคับบัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพฝ่ายรัฐนิยมและโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ รัฐสภาลอง (ซึ่งขณะนั้นกลายเป็น รัฐสภารัมพ์ (Rump Parliament)) ที่ถูกเรียกโดยพระเจ้าชาร์ลส์ในปี ค.ศ. 1640 ก็ยังคงอยู่ในสมัยการประชุมจนครอมเวลล์สั่งให้เลิกในปี ค.ศ. 1653 จากนั้นครอมเวลล์ก็ปกครองของอังกฤษแบบสาธารณรัฐในฐานะ “เจ้าผู้พิทักษ์” (Lord Protector) แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์และไอร์แลนด์ ซึ่งเป็นกษัตริย์ทุกอย่างแต่เพียงนาม ครอมเวลล์ถึงกับลงทุนสร้างบัลลังก์ราชาภิเษก เมื่อครอมเวลล์ถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658 ริชาร์ด ครอมเวลล์ลูกของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ก็รับหน้าที่ “เจ้าผู้พิทักษ์” ต่ออยู่ชั่วระยะเวลาอันสั้นเพราะเป็นผู้นำที่ขาดสมรรภาพ  จนรัฐสภาลองต้องถูกเรียกกลับมาในปี ค.ศ. 1659 และมายุบตนเองในปี ค.ศ. 1660  “รัฐสภาคอนเวนชัน” (Convention Parliament) ได้รับเลือกเข้ามาแทนที่หลังจากยี่สิบปีที่ไม่มีการเลือกตั้ง รัฐสภาคอนเว็นท์ชั่นเป็นรัฐสภาที่มีบทบาทในการนำพระราชโอรสองค์โตของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 กลับมาเป็นครองราชบัลลังก์ในพระนามของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2
อาณานิคมแคโรไลนาในทวีปอเมริกาเหนือตั้งชื่อตามพระนามพระเจ้าชาลส์ รวมทั้งชื่อเมือง ชาลสตัน ต่อมาอาณานิคมแคโรไลนาแยกตัวเป็นนอร์ทแคโรไลนาและเซาท์แคโรไลนา และต่อมาประกาศอิสรภาพจากราชอาณาจักรบริเตนใหญ่ในการก่อตั้งสหรัฐอเมริกา ทางตอนเหนืออาณานิคมเวอร์จิเนียมีแหลมชาร์ลส์, แม่น้ำชาร์ลส์ซึ่งพระเจ้าชาร์ลส์ทรงตั้งชื่อด้วยพระองค์เอง และแขวงแม่น้ำชาร์ลส์ (Charles City Shire) ซึ่งเป็นเขตการปกครองมาร่วม 400 ปีก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็น “Charles City County” เวอร์จิเนียต่อมาเป็นอาณานิคมเวอร์จิเนีย (หนึ่งในสี่รัฐในสหรัฐอเมริกาที่เรียกตนเองว่า “อาณานิคม”) และยังคงใช้ชื่อ “The Old Dominion” ซึ่งเป็นนามที่ได้รับพระราชทานจากพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 เพราะเวอร์จิเนียมีความจงรักภักดีต่อพระองค์ระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ
พระราชตระกูล
ในบรรดาพระอัยกาอัยกี 16 พระองค์ของพระเจ้าชาลส์, 5 พระองค์เป็นชาวเยอรมัน, 4 พระองค์เป็นชาวสกอตแลนด์, 2 พระองค์เป็นชาวอังกฤษ, 2 พระองค์เป็นชาวฝรั่งเศส และอีกพระองค์หนึ่งเป็นชาวโปแลนด์ พระราชวงศ์ของพระเจ้าชาลส์ที่ 1
การอภิเษกสมรสและพระราชโอรสธิดา
พระเจ้าชาร์ลส์มีพระราชโอรสธิดาจากการเสกสมรสด้วยกันเจ็ดพระองค์ สองพระองค์ต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าแผ่นดินต่อจากพระองค์
แหล่งข้อมูลอื่น
16001649
ลลิตา ฤกษ์สำราญ
รองศาสตราจารย์ ดร. ลลิตา ฤกษ์สำราญ อดีตรองหัวหน้าพรรคเพื่อชาติ อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎร คนที่ 2 สมาชิกผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานครหลายสมัย
ประวัติ
ลลิตา ฤกษ์สำราญ เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2492 เป็นบุตรีของนายเซี้ยง และนางสั้ง ฤกษ์สำราญ จบการศึกษาระดับปริญญาตรี (เกียรตินิยม) จาก วิทยาลัยวิชาการศึกษาพิษณุโลก (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยนเรศวร) ปริญญาโท สาขางานวิจัย จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาเอก จิตวิทยาการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน
ลลิตา ฤกษ์สำราญ เป็น อดีตอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ตำแหน่งสุดท้ายเป็น รองศาสตราจารย์ ระดับ 9 ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 ลาออกจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง เพื่อลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.กรุงเทพมหานคร เขตดุสิต ในสังกัดพรรคประชากรไทย และอยู่ในวงการเมืองมาโดยตลอด ล่าสุดเป็นหนึ่งใน 111 กรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ที่ ตุลาการรัฐธรรมนูญ วินิจฉัยตัดสิทธิทางการเมืองจาก คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549
ในปี 2562 เธอลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ พรรคเพื่อชาติ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี 2565 เธอได้ย้ายไปร่วมงานกับพรรคสร้างอนาคตไทย
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 2 ค.ศ. 1990 (พ.ศ. 2443) ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 14 พฤษภาคม - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2447 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเยอรมนีได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 76 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 10 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 4 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 9 เหรียญ
ไกสอน พมวิหาน (เมือง)
นครไกสอน พมวิหาน หรือ สุวรรณเขต (ນະຄອນໄກສອນ ພົມວິຫານ) เป็นนครเอกของแขวงสุวรรณเขต ประเทศลาว เดิมชื่อเมือง คันธบุรี (ຄັນທະບູລີ, คันทะบูลี) ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นเมืองไกสอน พมวิหาน เพื่อเป็นเกียรติแก่อดีตประธานประเทศ ไกสอน พมวิหาน ซึ่งเป็นชาวสุวรรณเขต เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ซึ่งตรงกับวันเกิดปีที่ 85 ของไกสอน พมวิหาน และต่อมามีการยกฐานะขึ้นเป็น นครไกสอน พมวิหาน เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 และมีการพิธีประกาศยกฐานะอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ที่ผ่านมา
เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของลาวรองจากเวียงจันทน์ แม้ว่าเขตเมืองเก่าในยุคอาณานิคมของฝรั่งเศสริมฝั่งแม่น้ำโขงจะทรุดโทรมลง แต่จากการเชื่อมโยงเศรษฐกิจกับไทย ทำให้มีการพัฒนาเชิงพาณิชย์ใหม่ในตอนเหนือของเมืองใกล้ทั้งสะพานข้ามแม่น้ำโขงและสถานีขนส่ง
เช่นเดียวกับเมืองอื่น ๆ ในประเทศลาว นครไกสอน พมวิหาน มีประชากรเชื้อชาติลาว, ไทย, เวียดนาม และจีน รวมทั้งชนกลุ่มน้อยของลาว มีวัดพุทธที่สำคัญคือวัดไซยะพูม, มีวัดจีน, อาสนวิหารร่วมคาทอลิกแซ็งต์-เตแรซ (Cocathédrale Sainte-Thérèse) และมัสยิด สะพานมิตรภาพไทย-ลาวแห่งที่ 2 ข้ามแม่น้ำโขงเชื่อมต่อกับจังหวัดมุกดาหารในประเทศไทย สะพานมีขนาดสองเลนกว้าง 12 เมตร (39 ฟุต) ยาว 1,600 เมตร (5,250 ฟุต) เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2550
รายได้ต่อหัวของประชากรเมืองไกสอน พมวิหาน อยู่ที่ 17,219,000 กีบ (2,041 เหรียญสหรัฐ) ต่อปี (พ.ศ. 2561)
ประวัติ
เริ่มในสมัยขอมเรืองอำนาจ เมืองนี้มีชื่อว่า สุวรรณภูมิประเทศ เป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติ ในปี พ.ศ. 2120 ท้าวหลวงและนางสิมได้อพยพผู้คนจากภาคเหนือลงมาตั้งหมู่บ้านชื่อว่าบ้านหลวงโพนสิม ห่างจากตัวเมืองปัจจุบันประมาณ 18 กิโลเมตร เส้นทางเดียวกับไปพระธาตุอิงฮัง ครั้นถึง พ.ศ. 2185 ท้าวสิมพลีบุตรชายได้พาชาวบ้านหลายสิบครอบครัวแยกออกไปตั้งเมืองใหม่เป็นชุมชนริมฝั่งแม่น้ำโขงประวัติการก่อตั้งเมืองสุวรรณเขตยังเกี่ยวพันกับการก่อตั้งจังหวัดมุกดาหารในฝั่งไทย เพราะชาวบ้านที่อพยพมาจากบ้านโพนสิมได้ข้ามไปตั้งบ้านเรือนทางฝั่งขวาแม่น้ำโขงแล้วก่อตั้งเมืองมุกดาหารขึ้น
ภูมิอากาศ
นครไกสอน พมวิหานมีภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (Aw) ตามระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน โดยมีลักษณะภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนเล็กน้อย เนื่องจากเมืองตั้งอยู่ทางเหนือของเส้นศูนย์สูตร 16.5° เดือนที่ร้อนที่สุดคือเดือนเมษายน (ค่าเฉลี่ย = 29.5 °C (85.1 °F)) โดยมีอุณหภูมิตั้งแต่ 23.9 °C (75.0 °F) ถึง 35.2 °C (95.4 °F) ในขณะที่เดือนที่เย็นที่สุดคือเดือนธันวาคม (ค่าเฉลี่ย = 21.7 °C (71.1 °F)) โดยมีอุณหภูมิตั้งแต่ 15.2 °C (59.4 °F) ถึง 28.7 °C (83.7 °F) การเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิรายวันจะมีมากในช่วงฤดูหนาวเนื่องจากสภาพอากาศแห้ง เมืองนี้ประสบกับฤดูแล้งในช่วงฤดูหนาวและฤดูฝนในช่วงฤดูร้อนเนื่องจากอิทธิพลของลมมรสุม เดือนที่แห้งแล้งที่สุดคือเดือนธันวาคมโดยมีปริมาณฝนเฉลี่ย 2.0 มิลลิเมตร (0.079 นิ้ว) ในขณะที่เดือนที่ฝนตกชุกที่สุดคือเดือนสิงหาคมโดยมีปริมาณฝนเฉลี่ย 323.1 มิลลิเมตร (12.72 นิ้ว)
การเดินทาง
การเดินทางไปเมืองไกสอน พมวิหาน จากประเทศไทย สามารถทำได้โดยผ่านด่านพรมแดนที่สะพานมิตรภาพ 2 ตำบลบางทรายใหญ่ อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร ซึ่งเป็นจุดกึ่งกลางในการเดินทางระหว่างเวียงจันทน์ถึงปากเซ
การเดินทางทางอากาศโดยผ่านท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณเขต
อดุล อดุลเดชจรัส
พลเอก อดุล อดุลเดชจรัส หรือ หลวงอดุลเดชจรัส (28 มิถุนายน พ.ศ. 2437 - 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512) นามเดิม บัตร พึ่งพระคุณ อดีตองคมนตรี รองนายกรัฐมนตรี อธิบดีกรมตำรวจ ผู้บัญชาการทหารบก
มีสมญานามว่า "นายพลตาดุ" เป็นหนึ่งในคณะราษฎร ผู้มีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 โดยขณะนั้นหลวงอดุลเดชจรัส มียศเป็น ร้อยโท (ร.ท.) ประจำกรมทหารปืนใหญ่ นครราชสีมา และได้หนีราชการมาพระนครด้วยรถไฟเพื่อร่วมในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง จนถูกหมายจับจากทางต้นสังกัด ซึ่งตัวของหลวงอดุลเดชจรัสก็ได้อาศัยบ้านของพรรคพวกหลบซ่อนสลับกันไป โดยเฉพาะบ้านของหลวงพิบูลสงคราม ซึ่งเป็นเพื่อนสนิท หรือ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ในเวลาต่อมา
เป็นรองนายกรัฐมนตรีและผู้สั่งราชการแทนนายกรัฐมนตรี จอมพล ป. พิบูลสงคราม ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นรองหัวหน้าขบวนการเสรีไทยในประเทศไทย ในช่วงปลายสงคราม หลังจากมีการผลัดเปลี่ยนรัฐบาล ซึ่งมีส่วนอย่างมากที่ทำให้การดำเนินงานเสรีไทยเป็นไปโดยราบรื่น ทั้งที่เป็นอธิบดีกรมตำรวจภายใต้รัฐบาลที่เป็นพันธมิตรกับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และเป็นหนึ่งในอภิรัฐมนตรีทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และองคมนตรี
หลังจากสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองแล้ว หลวงอดุลเดชจรัส ยังได้ร่วมกับนักการเมืองกลุ่มหนึ่ง ก่อตั้งพรรคสหชีพขึ้น โดยมีแนวทางสนับสนุนนายปรีดี พนมยงค์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง และหัวหน้าขบวนการเสรีไทย โดยหลวงอดุลเดชจรัส เป็นหัวหน้าพรรค และ นายเดือน บุนนาค เป็นเลขาธิการพรรค
รับราชการ
อดุล อดุลเดชจรัส เริ่มเข้ารับราชการครั้งแรกเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2459 โดยได้รับพระราชทานยศเป็น นายร้อยตรี
พ.ศ. 2475 ดำรงตำแหน่งผู้บังคับกองพันทหารปืนใหญ่ ซึ่งเป็นตำแหน่งสุดท้ายในการรับราชการทหาร ก่อนโอนมารับราชการในกรมตำรวจ
14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมตำรวจ ในขณะที่ พ.ต.อ.พระยาอนุสสรธุรการ เป็นอธิบดี ขณะนั้นมียศทางทหารเป็น พันตรี และได้รับพระราชทานยศ พันตำรวจเอก ขณะมียศทางทหารเป็น พันโท เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2478
1 เมษายน พ.ศ. 2479 ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจ
พ.ศ. 2480 ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
ในเวลาต่อมาเมื่อรัฐบาลจะยกเลิกบรรดาศักดิ์ไทย หลวงอดุลเดชจรัสในฐานะรัฐมนตรีพร้อมด้วยคณะรัฐมนตรีชุดที่ 9 จึงลาออกจากบรรดาศักดิ์ โดยกลับไปใช้ราชทินนามเป็นนามสกุลได้ว่า อดุล อดุลเดชจรัส เมื่อ พ.ศ. 2484
พลตำรวจเอก อดุล อดุลเดชจรัส ได้รับพระราชทานยศเป็น พลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2486 โดยก่อนหน้านั้นได้รับพระราชทานยศ พลตำรวจเอก เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2486 และพ้นจากตำแหน่งอธิบดีกรมตำรวจเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2488 เนื่องจากได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง รองนายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข ก่อนจะได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารบก เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2489 กระทั่งลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบกเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 เพื่อดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีเพียงตำแหน่งเดียว โดยได้ดำรงตำแหน่งคณะอภิรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ก่อนพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พ.ศ. 2493 ต่อมาในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ท่านเป็นองคมนตรี ทางราชการได้สร้างเรือนหลังเล็กในบริเวณวังปารุสกวันให้เป็นที่พัก จนถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี ด้วยโรคชรา
ชีวิตส่วนตัว
พล.อ.อดุล สมรสกับคุณหญิงเปี่ยมสุข อดุลเดชจรัส มีบุตรธิดารวมกันทั้งสิ้น 4 คน
ท่านได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ที่ขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดทางการเมือง แต่กลับไม่แสวงหาอำนาจ กลับพอใจที่จะดำรงชีวิตแบบเรียบง่าย และซื่อสัตย์สุจริตมาโดยตลอด
ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์แห่งรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน
ยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์แห่งรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน เริ่มเมื่อ ค.ศ. 1773 ยังดีเปอร์ตวน เบซาร์องค์ปัจจุบันคือ สมเด็จพระราชาธิบดียังดีเปอร์ตวน เบซาร์ ตวนกู มูห์ริซ ขึ้นครองราชย์เมื่อ ค.ศ. 2008 หรือ พ.ศ. 2551 ต่อไปนี้คือรายพระนามยังดีเปอร์ตวนเบอซาร์แห่งรัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน
เจิน
เจิน เป็นนามสกุลคนจีน ที่เกิดขึ้นเป็นที่ 205 ในนามสกุล 100 ตระกูล ตัวอักษรจีน "เจิน" ถูกเขียนขึ้นในลักษณะเดียวกันสำหรับอักษรจีนตัวเต็ม และอักษรจีนตัวย่อ
เทศบาลตำบลพรหมโลก
เทศบาลตำบลพรหมโลก มีพื้นที่ 12.92 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ หมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4,5,8 (บางส่วน) ของตำบลพรหมโลก และหมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4 (บางส่วน) ของตำบลบ้านเกาะ อำเภอพรหมคีรี จังหวัดนครศรีธรรมราช
ประวัติ
พรหมโลก เป็นชื่อตำบลขึ้นอยู่กับอำเภอเมือง ซึ่งในท้องที่นี้มีเทือกเขานครศรีธรรมราช (เทือกเขาหลวง) ทอดผ่านและมีน้ำตกอยู่หลายแห่ง โดยหนึ่งในจำนวนนี้คือ น้ำตกพรหมโลก โดยไม่ทราบแน่ชัดว่าผู้ใดเป็นผู้ตั้งชื่อ ซึ่งมีความหมายว่า เป็นน้ำตกในโลกแห่งพรหม เมื่อมีการกำหนดเขตการปกครองท้องที่ เมื่อ พ.ศ. 2462 ทางราชการจึงได้เอาชื่อน้ำตกมาเป็นชื่อตำบล เรียกว่า ตำบลพรหมโลก และต่อมาในวันที่ 9 สิงหาคม 2517 ได้จัดตั้งกิ่งอำเภอขึ้น โดยอำนวยความสะดวกแก่ประชาชนที่มาติดต่อราชการ จึงได้รวมตำบลพรหมโลก ตำบลบ้านเกาะ และตำบลอินคีรี เข้าเป็น กิ่งอำเภอพรหมคีรี โดยใช้อาคารศาลาการเปรียญวัดพรหมโลก เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอเป็นการชั่วคราว ซึ่งอยู่ในท้องที่ ตำบลพรหมโลก และได้ยกฐานะเป็น อำเภอพรหมคีรี ขึ้นในวันที่ 13 กรกฎาคม 2524 ต่อมาได้ประกาศจัดตั้งเป็นสุขาภิบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2531 ตามประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 105 ตอนที่ 107 ลงวันที่ 7 กรกฎาคม 2531 มีพื้นที่ 12.92 ตารางกิโลเมตร รวมพื้นที่ หมู่ที่ 1,2 (ทั้งหมด) 3,4 (บางส่วน) ของตำบลบ้านเกาะ ก่อนยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามประกาศใน ราชกิจจานุเบกษา ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 โดยมีพื้นที่ในความรับผิดชอบทั้งสิ้น 12.92 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรในปัจจุบัน (ณ เดือนเมษายน 2551) จำนวน 6,599 คน แยกเป็นเพศชาย 3,259 คน เพศหญิง 3340 คน จำนวนครัวเรือน 1,987 ครัวเรือน
สภาพทั่วไป
เทศบาลตำบลพรหมโลก มีลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นที่ราบลุ่มและที่ราบเชิงเขา มีคลองไหลผ่านในพื้นที่ของเทศบาลจำนวน 2 สาย ได้แก่ คลองปลายอวน และคลองนอกท่า ซึ่งมีต้นแหล่งน้ำจากเทือกเขาหลวง เทศบาลตำบลพรหมโลกตั้งอยู่ห่างจากฝั่งทะเลทางด้านอ่าวไทย ทางทิศตะวันออก ประมาณ 40 กิโลเมตร เนื่องจากจังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ใกล้เคียงกับเส้นศูนย์สูตรและคาบสมุทร ซึ่งมีเทือกเขานครศรีธรรมราช อยู่ในเขตภูมิอากาศแบบมรสุมเมืองร้อน ภูมิอากาศในเขตเทศบาลจึงมี 2 ฤดู คือ ฤดูร้อน และฤดูฝน กล่าวคือ ฤดูร้อน อยู่ในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน อากาศค่อนข้างร้อนตลอดฤดูกาล ส่วนฤดูฝน แบ่งออกเป็น 2 ช่วง คือ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม ถึงเดือนตุลาคม ซึ่งได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนมกราคม ได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ อันเป็นช่วงที่ฝนตกหนาแน่น
อาณาเขตติดต่อ
เทศบาลตำบลพรหมโลก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ชุมชน
เทศบาลตำบลพรหมโลกประกอบด้วยชุมชน 13 ชุมชน
วัด
จำนวนวัดในเขตเทศบาลตำบลพรหมโลก มีทั้งหมด 3 วัด คือ
อเวสตะ
อเวสตะหรือ เซนต์ อเวสตะ เป็นคัมภีร์สำคัญในศาสนาโซโรอัสเตอร์ แบ่งออกเป็น 5 หมวด คือ
อ้างอิง
ฟื้น ดอกบัว, รองศาสตราจารย์.ศาสนาเปรียบเทียบ (พิมพ์ครั้งที่ 3) กรุงเทพฯ : โสภณการพิมพ์, 2549. หน้า 84.
เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
เอสเอส เกรตอีสเทิร์น (SS Great Eastern) คือเรือเดินสมุทรประเภทเรือกลไฟของสายการเดินเรือ "อีสเทิร์น สตีม เนวิเกชั่น คอมปานี" (Eastern Steam Navigation Company) ในปี ค.ศ. 1857 โดยวิศวกรผู้ออกแบบชาวอังกฤษ อิซัมบาร์ด คิงดอม บรูเนล (Isambard Kingdom Brunel) ผู้ริเริ่มการต่อเรือด้วยเหล็กกล้าและใช้ใบจักรแบบสกรูครั้งแรกของโลก (เรือเอสเอสเกรตบริเตน) และเรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์นนี้ยังเป็นเรือลำแรกของโลกที่สร้างผนังท้องเรือสองชั้น
โซเฟีย ฮับส์บูร์ก-โลทริงเงิน
อาร์ชดัชเชสโซฟีแห่งออสเตรีย (พระนามเต็ม: โซฟี มาเรีย ทาเทียน่า โมนิก้า เอลิซาเบธ แคเทอรีน; Sophie Maria Tatiana Monica Elisabeth Catherine von Habsburg-Lorraine, ภาษาฮังการี: Zsófia Mária Tatjana Monika Erzsébet Katalin) ประสูติเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2544 ณ กรุงบูดาเปสต์ ประเทศฮังการี เป็นพระราชธิดาองค์โตใน อาร์ชดยุกจอร์ชและอาร์ชดัชเชสอีไลก้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงได้เข้าพิธีรับศีลล้างบาปที่ประเทศฮังการี พระองค์จึงได้รับพระนามเป็นภาษาฮังการีด้วย
เอสเอสเกรตอีสเทิร์น
เรือเอสเอสเกรตอีสเทิร์น จัดเป็นชัยชนะทางวิศวกรรมก็จริงเพราะมีขนาดใหญ่กว่าเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดก่อนมันถึง 4.563 เท่า แต่ทว่าเป็นเรืออาถรรพณ์ที่ทำให้เจ้าของต้องพบกับความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ อุปสรรคต่าง ๆ เกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวนับตั้งแต่การสร้างเรือจนถึงวันสุดท้ายของการแยกชิ้นส่วนเรือ
ปัญหาระหว่างดำเนินโครงสร้างไม่ว่าจะเป็น เพลิงไหม้คลังเอกสารและโมเดลเรือ งบประมาณที่บานปลายหลายเท่าตัว เสียงลึกลับที่ดังมาจากท้องเรือ จนท้ายที่สุดบรูเนลก็เสียชีวิตอย่างประหลาดในเวลานั้น ด้วยเรือที่มีขนาดใหญ่เกินไปทำให้ไม่สามารถปล่อยลงน้ำได้ง่าย หรือเดินทางไปยังออสเตรเลียที่เป็นจุดหมายปลายทางเพราะไม่สามารถผ่านเส้นที่คดเคี้ยวได้ แม้ว่าเรือนี้จะงดงามดังพระราชวังลอยน้ำก็จริง แต่ก็มีปัญหาเขม่าถ่านหินระหว่างออกเดินทาง อีกทั้งยังเกิดเหตุการณ์สยองขวัญที่ไม่คาดฝันขึ้นไม่ว่าจะเป็น กว้านสมอเรือดีดใส่ลูกเรือหลายคนตกน้ำเสียชีวิต หม้อน้ำระเบิด ยังไม่นับรวมผู้เสียชีวิตในระหว่างการพยายามปล่อยลงเรือน้ำครั้งแรก หรือคนงานที่เสียชีวิตระหว่างโครงการ
การสร้าง
แนวคิดที่จะสร้างเกรตอีสเทิร์น มีขึ้นใน ค.ศ. 1852 โดยบรูเนล สุดยอดวิศวกรแห่งยุคนั้น เรือที่เขาออกแบบ ได้เป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาแล้ว 2 ลำ บรูเนลได้ตัดสินใจพิสูจน์ความสามารถครั้งใหญ่ของตน โดยวางแผนจะสร้างเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกลำหนึ่งของเขา โดยมีขนาดใหญ่กว่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในช่วงที่เขาออกแบบ 6 เท่า เมื่อโครงการนี้เผยแพร่ออกสู่สาธารณะ ประชาชนต่างสนใจ และเชื่อใจว่าบรูเนลจะต้องสร้างเรือลำนี้ได้
บริษัทเชื่อใจในตัวบรูเนล และบรูเนลได้ร่วมมือกับ จอห์น สกอตต์ รัสเซล ในการต่อเรือ การสร้างเรือเริ่มต้นใน ค.ศ. 1854 แต่ในระหว่างการต่อเรือก็พบอุปสรรคมากมาย ชนิดที่เรียกได้ว่า เลือดตาแทบกระเด็น แต่ในที่สุดก็สร้างเรือได้เสร็จ แต่ความน่าเชื่อถือของเกรตอีสเทิร์นลดลงไปอย่างมาก เพราะข่าวความผิดพลาดในการก่อสร้างต่าง ๆ นานา ทำให้ประชาชนอดคิดไม่ได้ว่าเรือลำนี้จะปลอดภัยจริงหรือ
ในพิธีปล่อยเรือลงน้ำ มีประชาชนนับพันคนมาเป็นสักขีพยาน แต่เกิดอุบัติเหตุจนมีคนงานเสียชีวิต บรูเนลสั่งยกเลิกงานทันทีโดยไม่สนใจเสียงก่นด่าของประชาชน
30 สิงหาคม ค.ศ. 1859 เกรตอีสเทิร์นออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ โดยไม่มีบรูเนล เพราะบรูเนลเกิดปัญหา ในขณะเดินทาง เครื่องยนต์ไม่สามารถรับแรงดันสูงที่เกิดจากการสร้างแรงขับเคลื่อนผลักเรือที่ใหญ่มหาศาลได้ เครื่องยนต์เครื่องหนึ่งได้ระเบิดขึ้น มีคนงานเสียชีวิต เกิดรอยรั่วขนาดใหญ่มากใกล้เคียงกับขนาดรอยรั่วของเรือไททานิก เมื่อชนภูเขาน้ำแข็ง(ในหลังจากนั้น 53 ปี) แต่ทั้ง ๆ ที่ไททานิกใหญ่กว่าเกรตอีสเทิร์นถึง 2.4 เท่า และรอยรั่วขนาดดังกล่าวล่มไททานิกได้ แต่ไม่สามารถล่มเกรตอีสเทิร์นได้
กล่าวได้ว่า เกรตอีสเทิร์น เป็นเรือลำแรกที่ออกมหาสมุทรได้โดยไม่โคลงเคลง เป็นพระราชวังลอยน้ำ มันถูกออกแบบให้มีความปลอดภัยเป็นเลิศ และจุผู้โดยสารได้ 4,000 คน แต่มันไม่เคยได้จุผู้โดยสารมากมายเช่นนั้น เพราะจนกว่าจะสร้างเรือเสร็จ รวมถึงการเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์ ประชาชนไม่เหลือความมั่นใจในเกรตอีสเทิร์น การเดินทางแต่ละเที่ยวของมันมีผู้โดยสารโหรงเหรง บริษัทเจ้าของเรือขาดทุนยับ จนปลดระวางเรือใน ค.ศ. 1867
หลังจากกิจการขนส่งผู้โดยสารไม่ประสบความสำเร็จ เรือเอสเอสเกรตอิสเทิร์น ถูกขายต่อ และใช้งานเป็นเรือวางสายเคเบิลในมหาสมุทรแอดแลนติก และท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 1888 เรือลำนี้ได้ถูกขายอีกทอดเพื่อแยกชิ้นส่วน
ในช่วงเที่ยวปฐมฤกษ์ มันใหญ่กว่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลกในช่วงนั้น 4.5 เท่า และหลังจากเรือปลดระวาง เรือที่ก้าวเข้ามาใหญ่ที่สุดในโลกนั้นมีขนาดเพียง 23% ของเกรตอีสเทิร์น (ถ้าหากมันไม่เป็นเรือที่โชคร้ายขนาดนี้ และถูกใช้งานไปเรื่อย ๆ มันจะเป็นเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลกนาน 43 ปี)
กล่าวกันว่า...
ในขณะที่แยกชิ้นส่วนเรือ พบว่ามีร่างผู้เสียชีวิตอยู่ระหว่างท้องเรือสองชั้น คาดว่าเป็นชายคนงานที่เคยลงไปตอกหมุดยึดตัวเรือ แล้วไม่ทันออกก่อนท้องเรือสองชั้นจะปิดตาย จึงเป็นที่สงสัยกันว่าที่มาของหายนะทั้งหมดน่าจะเป็นคำสาปของชายที่ถูกลืมคนนี้
ข้อมูลทั่วไปของเรือ
ความยาวเรือ    211 เมตร
ความกว้างเรือ   36 เมตร
กินน้ำลืก      9.2 เมตร
ขนาด        18,915 ตันกรอส
ขับเคลื่อนโดย   แรงลมรับด้วยใบขนาด 6,500 ตารางหลา ใบจักรสกรูท้ายเรือ ใบจักรคู่ข้างเรือแบบ paddle wheel
ความเร็วเรือบริการ 14 น็อต
มากาตี
มากาตี (Makati) คือเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศฟิลิปปินส์ และหนึ่งใน 16 เมืองซึ่งอยู่ในเขตเมโทรมะนิลา หรือเขตปริมณฑลรอบกรุงมะนิลา เมืองหลวงของฟิลิปปินส์
มากาตีคือศูนย์กลางทางการเงินของฟิลิปปินส์ ซึ่งมีการกระจุกตัวสูงที่สุดของบริษัทท้องถิ่นและบริษัทนานาชาติในประเทศ ธนาคาร บริษัท ห้างสรรพสินค้า และสถานทูตต่างชาติต่าง ๆ ล้วนตั้งอยู่ในเมืองมากาตี รวมถึงเป็นพื้นที่ทางการค้าที่ใหญ่ที่สุดของตลาดหลักทรัพย์ฟิลิปปินส์ ซึ่งตั้งอยู่ตามถนนอายาลา (Ayala Avenue) มากาตียังเป็นที่รู้จักสำหรับการเป็นศูนย์กลางความบันเทิงและวัฒนธรรมหลักในเมโทรมะนิลา
ด้วยประชากร 609,123 คนในเมือง มากาตีจึงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 16 ของประเทศ และเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นมากที่สุดอันดบที่ 41 ของโลก จากจำนวนผู้อยู่อาศัยถึง 19,336 คน ต่อตารางกิโลเมตร แม้ว่าจะมีประชากรเพียงครึ่งล้านคน ประชากรในช่วงกลางวันของเมืองได้รับการประเมินไว้กว่า 1 ล้านคน ระหว่างวันทำงานปกติ เพราะประชาชนจำนวนมากเดินทางมายังมากาตี เพื่อทำงาน ซื้อของ และติดต่อทางธุรกิจ
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี 1 สมัย เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงราย 3 สมัย และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ/แบบสัดส่วน 3 สมัย
ประวัติ
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2482 สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการทั่วไป และปริญญาโทบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทั่วไป จากสถาบันราชภัฏสวนดุสิต
เอ็มคอตแฟมิลี
เอ็มคอตแฟมิลี  (MCOT Family) เป็นสถานีโทรทัศน์ภาคพื้นดินระบบดิจิทัลของ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) ที่นำเสนอรายการเด็กและครอบครัว โดยเอ็มคอตคิดส์แอนด์แฟมิลี (MCOT Kids & Family) เป็น 1 ใน 2 ช่องทีวีดิจิทัลที่ บมจ.อสมท เข้าร่วมประมูลช่องเด็ก เยาวชน และครอบครัว มาด้วยมูลค่า 660 ล้านบาท (ปัจจุบันได้คืนใบอนุญาต และยุติการออกอากาศแล้ว) ได้เริ่มทำการทดลองออกอากาศในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2557 อัตลักษณ์ช่วงแรกเป็นอักษรสีขาวดำแนวนอนแบบเรียบ ๆ ต่อมาในเดือนมิถุนายน จึงได้เอาข้อความ "ทดลองออกอากาศ" ที่ปรากฏใต้อัตลักษณ์ออก จากนั้นต่อมาในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2557 จึงเอาคำว่า "คิดส์" ออก เหลือไว้แต่ "แฟมิลี" และเปลี่ยนเป็นอัตลักษณ์และแบบอักษรสีม่วง-เขียวอ่อน ใน พ.ศ. 2561 เอ็มคอตแฟมีลี่ได้ปรับอัตตาลักษณ์ มีเลข 14 อยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ สีพาสเทล และคำว่า MCOT FAMILY อยู่ข้างใต้กล่องเลข 14 ขนาดใหญ่ โดยคำว่า MCOT เป็นสีส้ม และคำว่า FAMILY เป็นสีเทา
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์
การทำงาน
ถาวร เข้าทำงานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2531 สังกัดพรรคกิจสังคม และได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก ต่อมาย้ายมาลงสมัครในพื้นที่จังหวัดเชียงราย และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป กันยายน พ.ศ. 2535 สังกัดพรรคชาติไทย
เอ็มคอตแฟมิลี
ในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2560 ผู้บริหาร บมจ.อสมท มีแนวคิดจะปรับเปลี่ยนช่องเอ็มคอตแฟมิลี เป็นช่อง "เอ็มคอต สิบสี่" เน้นรายการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมและการขายสินค้าผ่านระบบพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ โดยปรับลดรายการเด็กและเยาวชนลง ส่งผลให้เกิดความไม่พอใจในหมู่คนทำงานด้านเด็กและเยาวชน จนกระทั่งมีการรวบรวมรายชื่อประชาชนเพื่อยืนผ่านไปยังสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) แต่ผู้บริหาร บมจ.อสมท ยังยืนยันว่าช่องเอ็มคอตแฟมิลียังเป็นช่องรายการเพื่อเด็ก เยาวชน และครอบครัวเช่นเดิม
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์
การทำงาน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ได้รับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้รับการเลื่อนเป็ ส.ส.แทน ยงยุทธ ติยะไพรัช และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 ได้รับการเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ในปี พ.ศ. 2557 ได้ลงสมัครในระบบบัญชีรายชื่อ แต่การเลือกตั้งครั้งนั้นเป็นโฆษะ หลังจากนั้นเขาจึงวางมือทางการเมือง
เอ็มคอตแฟมิลี
เมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 บมจ.อสมท ได้ส่งหนังสือแจ้งกรรมการผู้จัดการตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ว่าคณะกรรมการของบริษัทฯ มีมติให้ บมจ.อสมท แจ้งความประสงค์ต่อสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ เพื่อขอคืนใบอนุญาตออกอากาศโทรทัศน์ในระบบดิจิทัลภายในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 และถูกยุบรวมกับ เอ็มคอตเอชดี ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2562 โดยเอ็มคอตแฟมิลีเป็นช่องที่ทำรายได้น้อยที่สุดของทีวีดิจิทัลทั้งหมดตลอด 5 ปี ที่ออกอากาศ ทำรายได้รวม 157 ล้านบาท เรตติ้งดีที่สุด 0.029 ในปี พ.ศ. 2561 และต่ำสุด 0.006 ในปี พ.ศ. 2557
ถาวร ตรีรัตน์ณรงค์
ถึงแก่อนิจกรรม
ถาวร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2560 รวมอายุ 77 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2560 ณ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
เอ็มคอตแฟมิลี
ภาพ [ แก้ ]
กันดั้มเอกเซีย
GN-001 กันดั้มเอ็กเซีย [ Gundam EXIA ](ガンダムエクシア ;Gundam Exia) เป็นโมบิลสูทตัวเอกเครื่องแรกในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มดับเบิลโอ ออกแบบโดยคาเนทาเกะ เอบิคาวะ
ชื่อของกันดั้มเอกเซีย มาจากคำว่า exousia ในภาษากรีกที่แปลว่า อำนาจบริหาร
เนื้อเรื่อง
กันดั้มเอกเซียเป็นกันดั้มรุ่นที่สามของเซอเลสเทียลบีอิง โดยพัฒนาต่อมาจาก GNY-001 กันดั้มอัสเทรีย แต่เปลี่ยนรูปแบบจากโมบิลสูทแบบใช้งานทั่วไปเป็นแบบเน้นการต่อสู้ในระยะประชิด ระบบมือจับของกันดั้มเอกเซียสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างซับซ้อนเพื่อให้สามารถใช้ดาบแบบต่างๆรวม 7 เล่มเป็นอาวุธได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยอาวุธหลักของเอกเซียก็คือดาบGN-Sword ซึ่งติดโล่ขนาดเล็กและบีมไรเฟิลขนาดเล็กเอาไว้ด้วย ที่สะโพกของเอกเซียยังมีดาบยาวGN-Long BladeและGN- Short Blade ซึ่งดาบสามเล่มแรกนี้เป็นดาบโลหะที่แผ่อนุภาคGNออกมาเป็นเหมือนดาบคลื่นความถี่สูงที่สามารถใช้เจาะบาเรียร์GNฟิลด์ได้ดีกว่าบีม ที่ไหล่ของกันดั้มเอกเซียติดตั้งGNบีมเซเบอร์ไว้สองเล่มและที่เอวด้านหน้าจะมีมีดGNบีมแด็กเกอร์คู่ซึ่งสามารถใช้เป็นอาวุธขว้างได้ ที่แขนทั้งสองข้างของกันดั้มเอกเซียติดตั้งปืนกลGNวัลแคนซึ่งเป็นบีมกันขนาดเล็กที่ยิงรัวได้ กันดั้มเอกเซียยังมีโล่GNชิลด์สำหรับใช้ป้องกันตัว ซึ่งโล่นี้มีส่วนปลายแหลมคมจึงสามารถใช้เป็นอาวุธได้
ฤดูกาลแรก
กันดั้มเอกเซียเป็นกันดั้มประจำตัวของกันดั้มไมสเตอร์ เซ็ตสึนะ เอฟ. เซย์เอย์ หรือชื่อจริงว่าโซรัน อิบราฮิม หลังจากที่อิโอเลีย เชนเบิร์ก ผู้ก่อตั้งเซเลสเชียลบีอิงถูกสังหาร กันดั้มเอกเซียก็เป็นกันดั้มเครื่องแรกที่ใช้ระบบแทรนซั่ม(Trans-Am System) ซึ่งเป็นการปลดขีดจำกัดของGNไดรฟ์ทำให้มีสมรรถนะเพิ่มเป็นสามเท่าของปกติพร้อมกับที่กันดั้มจะเรืองแสงสีแดงด้วยอนุภาคGNที่แผ่ออกมา แต่แทรนซั่มนี้สามารถใช้งานได้เป็นเวลาจำกัดเท่านั้น
ในการต่อสู้ครั้งใหญ่กับสหประชาชาติ เซ็ตสึนะได้ใช้กันดั้มเอกเซียเข้าต่อสู้กับโมบิลอาเมอร์ขนาดยักษ์ GNMA-XCVII อัลเวเทอร์ [ Alvetore ] ของอาเลฮานโดร คอนเนอร์ ซึ่งเซ็ตสึนะสามารถสังหารอาเลฮานโดรและทำลาย GNMS-XCVII อัลเวเทอร์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของอัลวาทอร์ได้ แต่ก็ต้องต่อสู้กับ SVMS-01X GN - Flag Custom  ของเกรแฮม เอเคอร์ที่เข้าโจมตีต่อทันที ซึ่งกันดั้มเอกเซียถูกโจมตีจนได้รับความเสียหายอย่างหนักและหายสาบสูญไปพร้อมกับเซ็ตสึนะ
ฤดูกาลที่สอง
กันดั้มเอกเซียนั้นได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์เป็น GN-001REII กันดั้มเอกเซียรีแพร์ทูว์และเก็บไว้เป็นกำลังรบสำรองของเซอเลสเทียลบีอิง กันดั้มเอกเซียรีแพร์ทูว์ได้รับการเพิ่มสมรรถนะให้เร่งความเร็วได้มากกว่าเดิมและปรับปรุงดาบGNซอร์ดเป็นGNซอร์ดรุ่นปรับปรุง
เซ็ตสึนะได้ใช้กันดั้มเอกเซียรีแพร์ทูว์หลังจากที่GNไดรฟ์เตาหนึ่งของดับเบิลโอกันดั้มถูกริบบอน อัลมาร์คถอดออกไป ซึ่งเซ็ตสึนะได้ใช้GNไดรฟ์ที่เหลือติดตั้งให้กันดั้มเอกเซียรีแพร์ทูว์และใช้ต่อสู้กับโอกันดั้มของริบบอน
กันดั้มอัสเทรีย
กันดั้มอัสเทรีย (ガンダムアストレア;Gundam Astrea) เป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทสำคัญในนิยายประกอบภาพ โมบิลสูทกันดั้ม 00P ซึ่งเป็นเนื้อเรื่อง 15 ปีก่อนภาคหลัก ชื่ออัสเทรียมาจากเทพีแอสเทรียในตำนานกรีก ซึ่งเป็นตัวแทนของไพ่ทาโรต์ จัสติส
ในมังงะ โมบิลสูทกันดั้ม 00F ซึ่งดำเนินเรื่องคู่ไปกับภาคอะนิเมะ กันดั้มอัสเทรียได้โอนไปเป็นหนึ่งในกันดั้มที่องค์กร เฟเรชเต ใช้เพื่อสนับสนุนการทำงานของเซอเลสเทียลบีอิงอย่างลับๆ และได้รับการดัดแปลงเป็น GNY-001F กันดั้มอัสเทรียแบบ F โดยเปลี่ยนสีเป็นโทนสีแดง และขณะปฏิบัติการจะสวมหน้ากากแบบครอบแก้วเพื่อปิดบังว่าเป็นกันดั้ม และในภายหลังก็ได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเป็น GNY-001F2 กันดั้มอัสเทรียแบบ F รุ่นปรับปรุง โดยใช้ชิ้นส่วนอะไหล่ของกันดั้มเอกเซียเพื่อเพิ่มสมรรถนะของเครื่องให้แข็งแกร่งขึ้นและถอดหน้ากากออก แต่ยังใช้อาวุธแบบเดิม ในตอนจบของภาค 00Fนั้น เฟเรชเตได้ส่งGNไดรฟ์ซึ่งเดิมทีเป็นของโอกันดั้มคืนให้กับยานปโตเลมิออสเพื่อใช้สร้างดับเบิลโอกันดั้ม ส่วนกันดั้มอัสเทรียแบบ F รุ่นปรับปรุง นั้นได้ติดตั้งถังประจุอนุภาคGNแทน
นอกจากนั้นยังมี GNY-001FB แบล็คอัสเทรีย ซึ่งเป็นเรื่องสีดำที่กลุ่มอินโนเวเตอร์สร้างเลียนแบบกันดั้มอัสเทรียแบบ F โดยใช้ GNไดรฟ์เทาเป็นเครื่องกำเนิดพลังงาน ซึ่งแบล็คอัสเทรียนี้ถูกฟอน สปาคทำลายขณะที่ใช้กันดั้มอัสเทรียแบบ F รุ่นปรับปรุงบุกเข้าชิงเวด้าคืนจากริบบอน อัลมาร์ค ในภาค โมบิลสูทกันดั้ม 00I จึงได้ปรากฏว่า ฟอนได้เอาแบล็คอัสเทรียกลับมาซ่อมให้เป็นอัสเทรียแบบFเพื่อใช้งานเอง โดยทาสีกลับเป็นสีแดงแล้วสวมหน้ากากเหมือนแบบดั้งเดิม นอกจากอาวุธเดิมแล้ว กันดั้มอัสเทรียของฟอนยังใช้อาวุธที่เอามาจากทั้งเซอเลสเทียลบีอิงและสหพันธ์โลก โดยมีปืนพกGNพิสทอลของกันดั้มดิวนาเมส GNมิสไซล์ของกันดั้มคิวริออส NGNบาซูก้า และ ลูกตุ้มGNแฮมเมอร์ ซึ่งเป็นลูกตุ้มที่ติดตั้งGNคอนเดนเซอร์ไว้ภายในและส่วนหนามซึ่งทำจากวัสดุแบบเดียวกับGNคาตาร์ของดับเบิลโอเซเวนซอร์ดก็จะแผ่อนุภาคGNออกมา
GNR-001E GNอาร์มแบบ E
กันดั้มเอกเซียนั้นสามารถประกอบกับยาน GNอาร์ม ซึ่งเป็นยานสนับสนุนของเซอเลสเทียลบีอิงได้ ยาน GNอาร์มนี้ติดตั้งอาวุธไว้เป็นGNแคนน่อนและสามารถติดตั้งอาวุธเสริมได้ โดยแบบ Eซึ่งใช้กับเอกเซียนี้จะเป็น GNซอร์ดขนาดใหญ่สองเล่ม GNอาร์มนี้ไม่มีเครื่องกำเนิดพลังงานในตัวและจะใช้พลังงานจากGNไดรฟ์ของกันดั้มในขณะที่ประกอบร่าง ซึ่งGNอาร์มจะสามารถสร้างบาเรียร์ GNฟิลด์ได้
GN-001/hs-A01 กันดั้มอวาแลนช์เอกเซีย
ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชุด กันดั้ม 00V
กันดั้มเอกเซียนั้นสามารถติดตั้งอุปกรณ์เสริม hs-A01 (high speed Avalanche unit 01) ซึ่งเป็นระบบขับเคลื่อนเสริมของกันดั้มเอกเซีย ซึ่งระบบขับเคลื่อนอวาแลนช์นั้นสามารถใช้อนุภาคGNที่เก็บไว้เพื่อเร่งความเร็วของกันดั้มเอกเซียเป็นเวลาสั้นๆได้ จึงเป็นอุปกรณ์ที่มีประโยชน์เมื่อกันดั้มเอกเซียต้องต่อสู้กับเครื่องบินที่มีความเร็วสูงที่เข้าประชิดตัวได้ยาก ดาบทั้งเจ็ดของกันดั้มเอกเซียนั้นสามารถติดไว้กับด้านหลังของอวาแลนช์ได้ ในเนื้อเรื่องของกันดั้ม 00Vนั้น เซ็ตสึนะได้ใช้กันดั้มอวาแลนช์เอกเซียเข้าต่อสู้กับ SVMS-01SG ยูเนียนแฟลกรุ่นติดตั้งเกราะภาคพื้นดินของเดโบราห์ กาเลียนา ระหว่างการทดสอบที่โอกินาว่า
ในภาค กันดั้ม 00V เซนกิ อุปกรณ์เสริมอวาแลนช์นั้นได้รับการปรับปรุงเป็น hs-A01D ซึ่งใช้ประกอบกับกันดั้มเอกเซียเป็น GN-001/hs-A01D กันดั้มอวาแลนช์เอกเซียแดช โดยเสริมเกราะติดGNเวอเนียร์ไว้ที่ขาซึ่งสามารถพลิกมาสวมไว้ใต้เท้าได้คล้ายกับสกี เกราะนี้ยังมีกงเล็บGNคลอว์กับบีมเซเบอร์ติดไว้ เกราะนี้นอกจากจะทำให้สามารถควบคุมทิศทางได้ดีกว่าแบบเดิมแล้วยังสามารถบินบนโลกได้ดีกว่ามาก และในตอนพิเศษที่เพิ่มในฉบับรวมเล่มของ กันดั้ม 00P นั้น กันดั้มอัสเทรียแบบ F ของฟอน สปาคก็สามารถประกอบกับอวาแลนช์แดช เป็น GNY-001F/hs-A01D กันดั้มอวาแลนช์อัสเทรีย แบบFแดช ได้
ดูเพิ่ม
機動戦士ガンダム00シリーズの登場兵器
วิทยุสมัครเล่น
วิทยุสมัครเล่น (Amateur radio หรือ Ham radio) คือ งานอดิเรกอย่างหนึ่งของผู้ที่มีความสนใจเกี่ยวกับการติดต่อสื่อสารด้วยการส่งคลื่นวิทยุ มีกิจกรรมประกอบด้วย การศึกษาเชิงเทคนิคเกี่ยวกับวิทยุและการติดต่อสื่อสาร และการตั้งสถานีวิทยุคมนาคมเพื่อการศึกษา การทดลอง การให้ความช่วยเหลือระหว่างกัน การพักผ่อนหรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างนักวิทยุสมัครเล่นด้วยกัน นักวิทยุสมัครเล่นมักเรียกตัวเองว่า ham
กิจกรรมต่าง ๆ ของนักวิทยุสมัครเล่น
นักวิทยุสมัครเล่นติดต่อสื่อสารกันในหลายรูปแบบ โดยทั่วไปนิยมติดต่อสื่อสารกันด้วยเสียงพูด ซึ่งถ้าใช้การผสมคลื่นความถี่แบบการกล้ำความถี่ (Frequency Modulation: FM) จะได้คุณภาพของเสียงที่ดีมาก แต่หากต้องการติดต่อสื่อสารเป็นระยะทางไกลๆ โดยใช้แถบความถี่น้อยหรือมีแถบความถี่ค่อนข้างจำกัดก็จะใช้การผสมคลื่นแบบ Single Sideband (SSB) ได้ การติดต่อสื่อสารด้วยรหัสมอร์ส (Morse's code) ยังคงได้รับความนิยมอย่างมากสำหรับนักวิทยุสมัครเล่นทั่วโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านความถี่สูง (HF-High Frequency) ซึ่งจากการทดลองก็พบว่าเป็นการติดต่อสื่อสารที่ดีมากหากเทียบอัตราส่วนระหว่างสัญญาณรบกวนและสัญญาณข้อมูล
การติดต่อด้วยรหัสมอร์สนั้นเป็นส่วนช่วยให้นักวิทยุสมัครเล่นที่อยู่คนละประเทศ พูดคนละภาษา แต่สามารถใช้รหัสมอร์สพูดคุยหรือสื่อสารกันได้ด้วยรูปแบบที่เป็นสากล และที่สำคัญเครื่องรับ-ส่ง CW นั้นสามารถสร้างได้ง่ายอีกด้วย สำหรับการติดต่อสื่อสารในปัจจุบันที่ทันสมัยของนักวิทยุสมัคเล่นโดยอาศัยคอมพิวเตอร์เข้ามาเป็นส่วนเสริมให้การติดต่อสื่อสารแบบดิจิตอลได้รับความนิยมขึ้นเป็นอย่างมาก ซึ่งหากเป็นสมัยก่อนจะต้องใช้เครื่องมือมากมายในการติดต่อสื่อสารที่เป็นดิจิตอล ที่ผ่านมานักวิทยุสมัครเล่นเป็นผู้ริเริ่มนำระบบ Packet Radio เข้ามาใช้งาน ซึ่งต่อมาได้มีหลายๆ องค์กรนำไปพัฒนาและใช้งานให้เกิดประโยชน์มากมาย อีกทั้งนักวิทยุสมัครเล่นยังได้พัฒนาการติดต่อสื่อสารดิจิตอลอีกหลายรูปแบบ เช่น PSK31 ที่ใช้สำหรับการติดต่อสื่อสารแบบทันทีและใช้กำลังส่งที่น้อยในความถี่คลื่นสั้น (HF) WSJT ซึ่งนิยมใช้สำหรับการติดต่อสื่อสารที่สัญญาณอ่อนมากๆ โดยเฉพาะการติดต่อสื่อสารสะท้อนพื้นผิวดวงจันทร์ การติดต่อสื่อสารด้วยภาพคล้ายการส่งสัญญาณโทรทัศน์นักวิทยุสมัครเล่นก็สามารถพัฒนาขึ้นมาใช้งานได้เช่นกัน