cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
รัชกาล
ระยะเวลารัชกาล 33 ปีของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนา ได้ถูกระบุว่าเป็นรัชกาลทรงพยายามเสริมสร้างพระราชอำนาจในประเทศของราชอาณาจักรเมรีนา ด้วยการกำราบแคว้นต่างๆ และปกป้องอำนาจอธิปไตยทางการเมืองและวัฒนธรรมของมาดากัสการ์ นโยบายเหล่านี้ถูกกำหนดจากบริบทการเพิ่มขึ้นของอิทธิพลมหาอำนาจยุโรปภายในราชอาณาจักร และเกิดการแข่งขันด้านอิทธิพลกันระหว่างฝรั่งเศสและอังกฤษเหนือเกาะแห่งนี้ ช่วงต้นรัชกาล สมเด็จพระราชินีนาถทรงดำเนินการตามลำดับขั้นเพื่อให้มาดากัสการ์ถอยหากจากมุมมองของยุโรป ประการแรก ทรงยุติสนธิสัญญามิตรภาพกับอังกฤษ จากนั้นทรงวางข้อจำกัดแก่การเผยแพร่ศาสนาของสมาคมมิชชันนารีลอนดอนให้มากขึ้น ซึ่งสมาคมนี้ดำเนินการสอนด้านการศึกษาขั้นพื้นฐานและการศึกษาด้านการค้า นอกจากนั้นยังสอนเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ ในปีค.ศ. 1835 สมเด็จพระราชินีนาถประกาศห้ามให้มีการประกอบพิธีกรรมตามหลักคริสต์ศาสนาในหมู่ชาวมาลากาซี และภายในหนึ่งปี ชาวต่างชาติทั้งหมดได้เดินทางออกจากราชอาณาจักรของพระนางเสียสิ้น
ยุคโจมง
ยุคหลัก ๆ
ยุคโจมงเริ่มแรก (7,500 - 4,000 ก.ค.ศ.) :
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
รัชกาล
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงดำเนินนโยบายพึ่งพาตนเองอย่างต่อเนื่อง ด้วยการยกเลิกสนธิสัญญาทางการค้ากับต่างประเทศเกือบทั้งหมด ทรงยึดมั่นในนโยบายตามแบบโบราณที่เรียกว่า ระบบฟานอมโปอานา (fanompoana) หรือ ระบบแรงงานเกณฑ์ เป็นการบังคับใช้แรงงานเพื่อแทนการจ่ายภาษีในรูปแบบเงินหรือสินค้า สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงดำเนินนโยบายสงครามขยายอาณาเขต ต่อจากรัชกาลก่อน คือ พระเจ้าราดามาที่ 1 ซึ่งทรงพยายามขยายอำนาจครอบคลุมทั้งเกาะ และทรงลงโทษอย่างหนักต่อผู้ที่ทรงมองว่ากระทำการต่อต้านพระราชประสงค์ของพระนาง ยุทธการทางการทหารของพระนางนำมาซึ่งการสูญเสียชีวิตประชาชนตลอดระยะเวลาหลายปี รวมถึงมีอัตราการตายในหมู่แรงงานฟานอมโปอานาสูงมาก และการเสียชีวิตจากระบบยุติธรรมตามจารีตประเพณีของพระนางที่รุนแรง ทำให้จำนวนประชากรของมาดากัสการ์ลดลงจากจำนวนประมาณ 5 ล้านคน เหลือประมาณ 2.5 ล้านคน ในช่วงปีค.ศ. 1833 และ 1839 และในราชอาณาจักรเมรีนาเอง ประชากรลดลงจาก 750,000 คน เหลือ 130,000 คน ในรอบปีค.ศ. 1829 ถึงค.ศ. 1842 ด้วยสถิติเหล่านี้ทำให้บันทึกประวัติศาสตร์จำนวนมากค่อนข้างจะบันทึกไปในเชิงต่อต้านรัชกาลสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาเป็นส่วนใหญ่
รัฐบาล
ตามโบราณราชประเพณีที่สืบต่อมาจากพระมหากษัตริย์เมรีนาในรัชกาลก่อนๆ สมเด็จพระราชินีนาถจะทรงปกครองประเทศจากศูนย์กลางที่พระราชวังรูวาแห่งอันตานานารีโว ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1839 ถึง 1842 ฌ็อง ลาบอร์ดเป็นผู้ดำเนินการสร้างพระตำหนักใหม่ของสมเด็จพระราชินีนาถที่มีชื่อว่า มันจากามิอาดานา (Manjakamiadana) ซึ่งเป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดที่ถูกสร้างในเขตรูวา พระตำหนักสร้างขึ้นจากไม้เกือบทั้งหมดและสร้างตามรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของชาวเมรีนา ชนชั้นอันเดรียนา (Andriana; ชนชั้นสูง) ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่มีการใช้เสาหลัก (Andry; อันดรี) เพื่อรองรับหลังคา นอกเหนือจากนี้มีการเปิดเผยนวัตกรรมแบบยุโรปเข้ามาด้วย ก็คือเป็นการสร้างอาคารสามชั้นล้อมรอบด้วยระเบียงไม้ และมีการสร้างหน้าต่างไว้รวมกับมุงหลังคา ต่อมาพระราชวังถูกติดคลุมภายนอกด้วยหินในปีค.ศ. 1867 โดยเจมส์ คาเมรอนจากสมาคมมิชชันนารีลอนดอนในช่วงรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 2 พระราชวังเดิมที่สร้างจากไม้ของสมเด็จพระราชินีรันฟาลูนาที่ 1 รวมถึงอาคารเกือบทั้งหมดของเขตวังรูวาได้ถูกเพลิงไหม้ทำลายใปในปีค.ศ. 1995 คงเหลือแต่เปลือกนอกอาคารที่เป็นหินที่ยังคงตั้งโดดเด่นอยู่จนปัจจุบัน
ยุคโจมง
ยุคโจมงตอนต้นถึงท้ายสุด (4,000 – 400 ก.ค.ศ.)
เมื่อถึงช่วงท้ายของยุคโจมง ได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างสำคัญเกิดขึ้นในแง่โบราณคดี โดยการเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวได้พัฒนาจากแบบเริ่มต้นมาเป็นนาข้าวแบบซับซ้อนและเกิดระบบการปกครองขึ้น องค์ประกอบอื่น ๆ หลายอย่างของวัฒนธรรมญี่ปุ่นอาจนับย้อนไปได้ถึงยุคนี้ด้วยเช่นกัน ซึ่งสะท้อนถึงการอพยพเข้ามาผสมปนเปกันของชาวแผ่นดินใหญ่จากเอเชียตอนเหนือและชาวแปซิฟิกตอนใต้ องค์ประกอบเหล่านั้นมีทั้งเทพปกรณัมชินโต ประเพณีการแต่งงาน ลีลาทางสถาปัตยกรรม และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เช่น ภาชนะเคลือบเงา สิ่งทอ คันธนูที่ทำโดยการอัดไม้ต่างชนิดเข้าด้วยกัน งานโลหะ และงานแก้ว
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
รัฐบาล
หลายคนให้การยอมรับว่า การปกครองของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนานั้นเป็นการสานต่อแนวนโยบายของพระเจ้าราดามาที่ 1 พระมหากษัตริย์ทั้งสองพระองค์ทรงสนับสนุนเทคโนโลยีใหม่ๆและองค์ความรู้จากต่างชาติ เพื่อสนับสนุนแนวนโยบายการทำให้เศรษฐกิจเป็นแบบอุตสาหกรรม และรับมาตรฐานการสร้างกองทัพให้มีลักษณะเป็นทหารอาชีพ แต่ทั้งสองพระองค์มีความคิดเห็นที่ตรงกันข้ามกันในเรื่องชาวต่างชาติ มีการสร้างความสัมพันธ์ส่วนตัวและมีการใช้ความคิดความรู้ความชำนาญของพวกเขาให้เป็นประโยชน์ ในขณะที่มีตั้งข้อจำกัดต่างๆแก่ชาวต่างชาติเหล่านี้เพื่อหลีกเลี่ยงความเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและวัฒนธรรมที่อาจเกิดขึ้นอันส่งผลกระทบต่อความมั่นคง นอกจากนี้พระมหากษัตริย์ทั้งสองพระองค์มีส่วนเกี่ยวข้องในการริเริ่มพัฒนาระบบราชการให้มีความซับซ้อน ซึ่งทำให้ราชสำนักเมรีนาสามารถควบคุมแคว้นต่างๆที่อยู่ห่างไกลรอบเกาะได้ที่มีอาณาเขตใหญ่กว่าประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่
ยุคโจมง
ยุคหลัก ๆ
ยุคโจมงตอนต้น (4,000 - 3,000 ก.ค.ศ.) :
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
รัฐบาล
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1 ทรงสามารถรักษาประเพณีการปกครองได้ด้วยการสนับสนุนจากเหล่าคณะที่ปรึกษาที่ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มคนชนชั้นขุนนาง เสนาบดี หรือ รัฐมนตรีที่มีอำนาจมากที่สุดคือ คู่อภิเษกสมรสของพระนางเอง ประธานคณะที่ปรึกษาคนแรกของพระนางคือนายทหารหนุ่มจากนาเมฮานา ที่ชื่อว่า อันเดรียมิฮาจา ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งเป็น อัครมหาเสนาบดี ตั้งแต่ปีค.ศ. 1829 ถึง 1830 พลตรีอันเดรียมิฮาจาถูกเชื่อว่าเป็นบิดาที่แท้จริงของพระราชโอรสองค์เดียวในพระราชินี คือ เจ้าชายราโกโต (ต่อมาคือ พระเจ้าราดามาที่ 2) ซึ่งประสูติขึ้นหลังจากพระบิดาตามกฎหมายคือ พระเจ้าราดามาที่ 1 สวรรคตไปแล้ว 11 เดือน ในช่วงต้นรัชกาลของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1 อันเดรียมิฮาจาเป็นผู้นำฝ่ายหัวก้าวหน้าในราชสำนัก ซึ่งเป็นฝ่ายที่ต้องการให้คงความสัมพันธ์อันดีกับประเทศในยุโรปตั้งแต่สมัยพระเจ้าราดามาที่ 1 ส่วนฝ่ายอนุรักษ์นิยมนำโดยสองพี่น้อง คือ ไรนิมาฮาโร และไรนิฮาโร ไรนิฮาโร ผู้น้องคนนี้เป็นผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าพนักงานผู้รักษาซัมปี (Sampy; เครื่องรางประจำราชวงศ์) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มีอิทธิพลสูงมาก เครื่องรางประจำราชวงศ์อันนี้ถูกเชื่อว่าเป็นสิ่งรวบรวมและเป็นทางผ่านของพลังอำนาจเหนือธรรมชาติทั้งหลายของแต่ละรัชกาล และเครื่องรางนี้มีบทบาทหลักต่อจิตวิญญาณของประชาชนชาวเมรีนาที่สืบเนื่องมาตั้งแต่รัชกาลของพระเจ้าราลามโบในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ฝ่ายอนุรักษ์นิยมพยายามลดทอนอำนาจของแนวคิดหัวก้าวหน้าของอันเดรีนมิฮาจาที่มีอิทธิพลเหนือสมเด็จพระราชินีนาถ และในเดือนกันยายน ค.ศ. 1830 ฝ่ายอนุรักษ์นิยมพยายามโน้มน้าวจนสมเด็จพระราชินีนาถหลงเชื่อในข้อกล่าวหาต่ออันเดรียมิฮาจา พระนางลงพระปรมาภิไธยในคำสั่งประหารชีวิตอันเดรียมิฮาจาในข้อหากระทำการใช้เวทมนตร์คาถาและข้อหากบฏ เขาถูกจับกุมตัวที่พำนักในทันทีและถูกสังหาร
ยุคโจมง
ยุคหลัก ๆ
ยุคโจมงตอนกลาง (3,000 - 2,000 ก.ค.ศ.) :
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
รัฐบาล
หลังมรณกรรมของอันเดรียมิฮาจา อิทธิพลของกลุ่มการเมืองเก่าหัวก้าวหน้าที่มีอำนาจในรัชสมัยของพระเจ้าราดามาที่ 1 ได้ถูกลดทอนความสำคัญลง แทนที่ด้วยคณะที่ปรึกษาฝ่ายอนุรักษ์นิยมในราชสำนัก ซึ่งใกล้ชิดสมเด็จพระราชินีนาถมากขึ้น ในที่สุดมีการจัดพิธีอภิเษกสมรสทางการเมืองระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนากับไรนิฮาโร เจ้าพนักงานผู้รักษาซัมปี และได้ขึ้นมาเป็นผู้นำฝ่ายอนุรักษ์นิยม จอมพลไรนิฮาโรแห่งเนินเขาอิลาฟี (Ilafy) (เขามักถูกเรียกชื่อว่า ราโวนินาฮิทรีนิอาริโว) ในปีค.ศ. 1833 ไรนิฮาโรเดิมได้เข้าสู่ราชสำนักเพราะความดีความชอบของบิดาของเขา บิดาของเขาคือ อันเดรียนท์ซิลาโวนานเดรียนา เป็นคนชนชั้นโฮวา (Hova; สามัญชน) ซึ่งได้รับสิทธิพิเศษเหนือประชาชนคนธรรมดาในการเข้าร่วมกับคณะขุนนางที่ปรึกษาของพระเจ้าอันเดรียนนามโบอินีเมรีนา กษัตริย์ในสองรัชกาลก่อน จอมพลไรนิฮาโรได้ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีในสมเด็จพระราชินีนาถในปีค.ศ. 1830 ถึง 1832 และต่อมาได้เป็นตำแหน่งนายกรัฐมนตรี รวมถึงผู้บัญชาการทหาร ในปีค.ศ. 1832 ถึง 1852 ต่อมาเมื่อไรนิฮาโรถึงแก่อสัญกรรม สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงอภิเษกสมรสใหม่กับฝ่ายอนุรักษ์นิยมอีกคนหนึ่ง คือ จอมพลอันเดรียนิซา (มักถูกเรียกชื่อว่า ไรนิโจฮารี) ซึ่งเป็นพระสวามีของพระราชินีเรื่อยมาจนกระทั่งพระนางสวรรคตในปีค.ศ. 1861 และเข้าดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีในปีค.ศ. 1852 ถึง 1862 ก่อนที่จะถูกเนรเทศไปยังอัมโบฮิมันกา เมืองหลวงเก่า จากข้อหามีส่วนเกี่ยวข้องในการวางแผนต่อต้านพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ คือ พระเจ้าราดามาที่ 2
ตามธรรมเนียม ประมุขเมรีนาจะพึ่งพาระบบถ้อยคำแถลงคาบารี (Kabary; คำสุนทรพจน์) ในการเสด็จออกมหาสมาคมเป็นนโยบายในการเข้าถึงประชาชนและยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างประมุขและประชาชน เนื่องจากสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1 ทรงขาดประสบการณ์ในการมีพระราชดำรัสในที่สาธารณะและขาดประสบการณ์ทางการเมือง พระนางทรงโปรดที่จะสั่งการและแจ้งข้าราชบริพารผ่านทางการเขียนหนังสือและจดหมาย ซึ่งทรงได้รับการสอนวิธีการเขียนจากคณะมิชชันนารี พระนางทรงพยายามเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประชาชนด้วยการออกมหาสมาคมคาบารีในแต่ละโอกาส และทรงพยายามปฏิบัติตามประเพณีดั้งเดิมของประมุขเมรีนาในฐานะผู้ประทานฮาซินา (Hasina; พรจากบรรพบุรุษ) โดยการเป็นผู้ประกอบพระราชประเพณีแบบดั้งเดิม รวมถึงพิธีฟานโดรอานา (Fandroana; พิธีกรรมต่อายุปีใหม่) ที่มีการประกอบยัญกรรมบูชาภาพแทนพระราชวงศ์ และถวายเครื่องกำนัลโวดิออนดรี (vodiondry) และอาหารประเภทเนื้อที่เรียกว่า จากาในงานประเพณีต่างๆ สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาทรงริเริ่มพิธีกรรมแบบดั้งเดิมเหล่านี้โดยทรงเพิ่มขั้นตอนให้ซับซ้อนมากขึ้นและเพิ่มนัยสัญลักษณ์เพื่อให้มีความสำคัญและสร้างความศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น
ยุคโจมง
ยุคหลัก ๆ
ยุคโจมงตอนปลาย (2,000 - 1,000 ก.ค.ศ.) :
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
การฟื้นฟูและการปราบปราม
ในพระราชพิธีครองราชสมบัตินั้น พระราชินีรันฟาลูนาทรงให้สัตย์สาบานว่าจะสนับสนุนพิธีกรรมดั้งเดิมและความเชื่อเก่าแก่ และป้องกันขอบเขตราชอาณาจักรของพระนาง ในรัชสมัยของพระเจ้ารามาดาทรงเริ่มการทันสมัยและผูกสัมพันธ์กับชาวตะวันตก แต่ในรัชสมัยพระราชินีรันฟาลูนาทรงริเริ่มกลุ่มนายหน้าเก่าเช่น บาทหลวง,ผู้พิพากษา,พ่อค้าทาส ได้การควบคุมกลับมาซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกองทัพเมรีนา ในวันที่พระนางประกอบราชิภิเษกนั้น พระนางทรงสั่งประหารชีวิตพระญาติใกล้ชิดกับพระนางทันที่ถึง 7 คนเป็นการเอาฤกษ์ ตามรายงานของคณะมิชชันนารีอังกฤษได้ระบุว่าพระนางทรงสั่งให้ประหารพระญาติฝ่ายพระสวามีทั้งหมด รวมทั้งเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ที่มีสิทธิในการครองราชย์ เนื่องจากพระเจ้ารามาดาทรงผูกสัมพันธ์กับอังกฤษ และพระนางทำให้การค้าทาสเป็นสิ่งที่ถูกกฎหมาย พระนางทรงมีวิธีการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผู้ถูกกล่าวหาคือ ให้ผู้ถูกกล่าวหาดื่มยาพิษเข้าไปแล้วรอดชีวิต จะถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์และจะได้รับเงินทำขวัญ ความหวาดกลัวชาวต่างชาติและการเตือนเกี่ยวกับอาณานิคมยุโรป พระนางทรงสั่งประหารชีวิตชาวต่างชาติทุกคนโดยเฉพาะชาวอังกฤษที่พระนางเกลียดชังอย่างมาก ทรงประหารชีวิตชาวพื้นเมืองที่ถือสัญชาติอังกฤษหรือเป็นลูกผสมระหว่างชนพื้นเมืองกับชาวอังกฤษโดยทันที แม้แต่คณะมิชชันนารีก็ไม่ละเว้นถูกขับไล่ออกไปจากมาดากัสการ์ พระนางทรงออกกฎหมายลงโทษขั้นประหารชีวิตผู้ที่บังอาจเผยแพร่ศาสนาคริสต์
ยุคโจมง
ยุคหลัก ๆ
ยุคโจมงท้ายสุด (1,000 - 400 ก.ค.ศ.) :
สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 1
การไล่ล่าชาวคริสเตียน
พระราชินีรันฟาลูนาทรงเป็นผู้ประหัตประหารชาวครีสเตียนที่บริสุทธิ์หลังจากการขับไล่คณะมิชชันนารีออกจากเกาะแต่พระนางทรงล้มเหลวในการกวาดล้างศาสนาคริสต์ในประเทศให้หมดสิ้น ประชาชนทุกคนที่ครอบครองคัมภีร์ไบเบิลและประกาศเป็นคริสต์ศาสนิกชนจะถูกประหารทั้งหมด บ้างถูกจับตรึงเหมือนไก่และโยนจากยอดเนินเขาหลายๆครั้งจนกว่าจะตาย คนอื่นๆถูกราดด้วยเลือดและให้ฝูงสุนัขป่ารุมกินทั้งเป็น บ้างถูกอาวุญที่เป็นโลหะแบนๆเสียบทะลุเข้าไปในกระดูกสันหลังหลายๆแผ่นจนกว่าจะตาย บางคนอาจถูกตีตายก่อนที่จะตัดหัวเสียบประจาน บางถูกจับลงเป็นในน้ำที่ต้มเดือด บางคนถูกจับนอนแล้วให้หินกลิ้งลงมาทับ หนึ่งในวิธีประหารที่พระนางรันฟาลูนาทรงโปรดปรานที่สุดคือ การให้ดื่มยาพิษ หรือไม่ก็ขายให้เป็นทาส
สาเหตุที่ทรงเกลียดชังศาสนาคริสต์คือ พระนางทรงไม่ชอบพฤติกรรมของชาวคริสต์ พวกเขาสวดเป็นประจำแต่ปฏิเสธที่จะเคารพพระเจ้าของพระนาง พวกเขาหลีกเลี่ยงการบูชาเทวรูป พวกเขารวมตัวกันสักการะอย่างซ้ำซาก พระนางทรงกริ้วมากเมื่อชาวคริสต์โกรธแค้นที่พระนางประหารชาวคริสต์ถึง 1,600 คน ได้พยายามยึดบัลลังก์ พระนางทรงแก้แค้นด้วยการแขวนผู้นำคริสเตียน 15 คนด้วยเชือกยาว 150 ฟุตเหนือช่องหินในหุบเขาข้างพระราชวัง โดยทรงถามว่าจะนับถือศาสนาคริสต์หรือพระเจ้าของราชินี เหล่าผู้นำตอบปฏิเสธ เชือกจึงถูกตัด บางคนสวดกลอนศาสนาก่อนที่ร่างจะลงไปกระแทกกับก้อนหินที่อยู่เบื้องล่าง ปัจจุบันที่นั่นคือศาลเจ้าอิมพรอมตู
ลาบอร์ด
ฝรั่งเศสซึ่งได้รับบางเกาะของมาดากัสการ์ ได้สนใจที่จะครอบครองมาดากัสการ์ การเคลื่อนไหวนั้นเกืดการต่อต้านจากอังกฤษซึ่งสนใจเส้นทางหลักในการเดินทางไปอินเดีย ด้วยการล้มเลิกสนธิสัญญาอังกฤษ-เมรีนา อย่างไรก็ตามพระนางรันฟาลูนาคิดว่าอาจทรงถูกทำลายได้ง่ายโดยอังกฤษในเวลาไม่นาน พระนางทรงขับไล่การโจมตีของฝรั่งเศสที่ฟัวพอยน์ในปีพ.ศ. 2372 แต่พระนางทรงอยู่ในจุดยืนที่อันตราย เคราะห์ดีของพระนางที่ทรงได้รับการช่วยเหลือเมื่อฌอง ลาบอร์ดซึ่งเรืออัปปางที่มาดากัสการ์ในปีพ.ศ. 2375
ลาบอร์ดได้ให้คำแนะนำแก่พระนางและได้นายหน้าผลิตปืนใหญ่,ปืนคาบศิลาและดินปืน เขาได้กำลังแรงงานคนและวัตถุดิบสำหรับสร้างอุตสาหกรรมเพื่อพัฒนากองทัพให้ทันสมัย สร้างอิสรภาพแก่ราชอาณาจักรจากอาวุธอาณานิคม
แผนการลับ
พระโอรสของพระนางเจ้าชายราโกโต ประสูติในปีพ.ศ. 2372 และพระบิดาตามกำหมายของพระองค์คือ พระเจ้าราดามาที่ 1 ผู้ซึ่งสวรรคตมานานกว่า 9 เดือนก่อนที่พระองค์ประสูติ อย่างไรก็ตามธรรมเนียมโบราณกำหนดให้เป็นพระโอรสของพระเจ้าราดามา ลาบอร์ดสนิทกับพระองค์มากและให้การศึกษาแก่พระองค์ การเพิ่มขึ้นของความเกลียดชังตลอดรัชกาลของพระราชินีระหว่างมาดากัสการ์กับยุโรป โจเซฟ-ฟรังซัว แลมเบิร์ตได้หาทางช่วยชาวฝรั่งเศสในประเทศ เขาได้เดินทางมาในราชสำนักของพระนางในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2400 และได้วางแผนการลับกับลาบอร์ดและผู้นำท้องถิ่นเพื่อโค่นราชบัลลังก์ของพระนางและอัญเชิญเจ้าชายราโกโตครองราชย์ต่อ นักท่องเที่ยวรอบโลก อีดา ไฟเฟอร์ได้เข้าร่วมแผนการอย่างไม่เจตนา แต่แผนการนี้รั่วไหล พระนางสั่งประหารผู้นำท้องถิ่นทั้งหมดและสั่งห้ามชาวยุโรปเข้ามา พระราชินีรันฟาลูนาทรงไม่สังหารชาวยุโรปเนื่องจากทรงกลัวการแก้แค้น เกิดโรคระบาดในมาดากัสการ์ชาวยุโรปหลายคนล้มตาย อีดา ไฟเฟอร์ไม่ได้รับการรักษาและเสียชีวิตด้วยไข้มาลาเรีย
เสด็จสวรรคต
ระหว่างปีสุดท้ายของการครองราชย์ของพระนาง ทรงกังวลต่อการขยายของลัทธิจักรวรรดินิยมตะวันตกในแอฟริกาและเอเชีย ซึ่งไม่ยอมรับการค้าทาส พระนางยังคงรักษาความโหดเหี้ยมของพระนางและต้องการรักษาระบบค้าทาสไว้ สมเด็จพระราชินีรันฟาลูนาที่ 1 เสด็จสวรรคตอย่างสงบในวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2404 หลังจากทรงปกครองประเทศยาวนานถึง 33 ปี ท่ามกลางความโล่งอกของพสกนิกร อังกฤษและฝรั่งเศสทำสัญญาร่วมกัน ฝรั่งเศสเข้าครอบครองเกาะนี้กลายเป็นดินแดนในอาณัติของฝรั่งเศสและการค้าทาสได้ถูกล้มเลิกอย่างสมบูรณ์ ด้วยการเปิดคลองสุเอซในปีพ.ศ. 2412 อังกฤษสนใจที่จะขับไล่ฝรั่งเศสที่กำลังทรุดตัวออกจากมาดากัสการ์
พระโอรสของพระนาง เจ้าชายราโกโตได้ครองราชย์ต่อเป็น พระเจ้าราดามาที่ 2 แห่งมาดากัสการ์
อ้างอิง
17821861
นกกาเหว่า
นกกาเหว่า หรือ นกดุเหว่า (Asian koel;  )
เป็นนกชนิดหนึ่งในวงศ์นกคัคคู (Cuculidae) พบในเอเชียใต้ จีน เอเชียอาคเนย์รวมทั้งประเทศไทย เป็นญาติใกล้ชิดกับ E. melanorhynchus (black-billed koel) และกับ E. orientalis (Pacific koel) โดยทั้งสองบางครั้งจัดเป็นสปีชีส์ย่อยของ E. scolopaceus เป็นนกปรสิตที่วางไข่ให้กาและนกอื่น ๆ เลี้ยง เป็นนกจำพวกคัคคูที่ไม่เหมือนพันธุ์อื่น ๆ เพราะโดยมากกินผลไม้ (frugivore) เมื่อเติบใหญ่ เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองในประเทศไทย ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 ชื่อว่า "กาเหว่า" และชื่ออื่น ๆ อีกหลายภาษารวมทั้งชื่ออังกฤษว่า "koel" เป็นชื่อเลียนเสียงนก เป็นนกที่ใช้เป็นสัญลักษณ์อย่างมากมายในวรรณกรรมอินเดีย
ลักษณะ
นกกาเหว่าเป็นนกวงศ์คัคคูขนาดใหญ่ ยาว 39-46 เซนติเมตร รวมหางยาว หนัก 190-327 กรัม ตัวผู้พันธุ์ต้นแบบมีสีดำแกมน้ำเงินเป็นเงา มีปากเทาเขียว ๆ สีจาง ม่านตาเป็นสีแดงเข้ม มีขาและเท้าสีเทา ส่วนตัวเมียพันธุ์ต้นแบบมีสีออกน้ำตาลที่ยอดหัว มีลายออกแดง ๆ ที่หัว ส่วนหลัง ตะโพก และปีก เป็นสีน้ำตาลมีจุดขาว ๆ หรือเหลือง ๆ ที่ท้องมีสีขาว มีลวดลายมาก ส่วนสปีชีส์ย่อยอื่น ๆ ต่างกันไปโดยสีและขนาด ขนลูกนกด้านบนออกเหมือนตัวผู้และมีปากดำ นกจะร้องเก่งในช่วงฤดูผสมพันธุ์ (มีนาคมถึงสิงหาคมในเอเชียใต้) มีเสียงร้องต่าง ๆ เสียงที่คุ้นเคยของตัวผู้ก็คือ "กา-เหว่า" ส่วนตัวเมียร้องเสียงสูงออกเป็น "คิก-คิก-คิก..." แต่ว่าเสียงร้องต่างกันในที่ต่าง ๆ
นกมีรูปแบบการสลัดขนไม่เหมือนกับนกคัคคูปรสิตประเภทอื่น ๆ คือสลัดขนบินหลักแบบสลับ (P9-7-5-10-8-6) และสลัดขนหลักด้านในตามลำดับ (1-2-3-4) (Payne อ้าง Stresemann and Stresemann 1961 )
บางครั้งจะเข้าใจผิดกันว่า นกกาเหว่ามีอยู่ 2 ชนิด คือ นกกาเหว่าดำ และนกกาเหว่าลาย ทั้งนี้เพราะตัวผู้มีสีดำ และตัวเมียมีสีน้ำตาลลาย ๆ แถมยังมีเสียงร้องแตกต่างกันด้วย แต่ความจริงเป็นตัวผู้ตัวเมียที่ต่างกัน
การจัดในอนุกรมวิธาน
ลินเนียสดั้งเดิมจัดนกเป็น Cuculus scolopaceus อาศัยตัวอย่างที่ได้จากฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ (Malabar Coast) ของประเทศอินเดีย นกต่างกันในเกาะต่าง ๆ จึงมีการเสนอการจัดสปีชีส์หลายอย่าง E. melanorhynchus (black-billed koel) จากเกาะซูลาเวซี และ E. orientalis จากออสตราเลเซีย บางครั้งจัดเป็นชนิดเดียวกันกับนกกาเหว่า และมีชื่อรวม ๆ เป็นชื่อวิทยาศาสตร์ว่า E. scolopaceus และเป็นชื่ออังกฤษว่า "common koel" แต่เพราะมีขน สีปาก และเสียงต่างกัน นกทั้งสามชนิดจึงจัดให้เป็นคนละสปีชีส์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อีกอย่างหนึ่ง black-billed koel เท่านั้นจัดเป็นชนิดต่างหาก หรือว่า asian koel จะรวมสปีชีส์ย่อยทั้งหมดที่จัดว่าเป็นของ Pacific koel ยกเว้นสปีชีส์ย่อยในประเทศออสเตรเลียซึ่งจัดอยู่ใน E. cyanocephalus (Australian koel)
นกกาเหว่ามีรูปแบบตามภูมิภาคหลายอย่าง ที่มีขนต่างกันชัดเจน หรือแยกอยู่ในภูมิภาคต่างหากโดยที่ไม่ผสมพันธุ์กับพวกอื่น ลำดับต่อไปนี้เป็นชื่อสปีชีส์ย่อยพร้อมกับการกระจายพันธุ์และชื่อพ้อง ที่จัดกันอยู่แบบหนึ่ง
การกระจายพันธุ์และที่อยู่
นกกาเหว่าอาศัยอยู่ในป่าโปร่งและในเขตเกษตรกรรม เป็นนกประจำถิ่นในเขตร้อนรวมทั้งเอเชียใต้ (ประเทศอินเดีย, บังกลาเทศ, ศรีลังกา) ไปจนถึงจีนตอนใต้และหมู่เกาะซุนดา เป็นนกที่สามารถย้ายเข้าไปเพาะพันธุ์ในเขตใหม่ ๆ ได้ เป็นนกพวกแรกสุดที่เข้าไปในเกาะภูเขาไฟกรากะตัว และเข้าไปในประเทศสิงคโปร์ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 จนกลายเป็นนกสามัญ บางพวกอาจจะอพยพไปอยู่ในที่ไกล ๆ
พฤติกรรม
นกกาเหว่าเป็นปรสิตที่วางไข่ฟองหนึ่งให้นกพันธุ์ต่าง ๆ เลี้ยง รวมทั้งอีกา และอีแก ในประเทศศรีลังกา นกก่อน ค.ศ. 1880 วางไข่ให้แต่อีกาเท่านั้นเลี้ยง แต่ภายหลังเปลี่ยนไปไข่ให้อีแกเลี้ยงด้วย งานศึกษาในอินเดียปี ค.ศ. 1976 พบว่า รังของอีแก 5% ถูกลอบวางไข่ และรังของอีกา 0.5% ถูกลอบวางไข่
ส่วนงานศึกษาในปี ค.ศ. 2011 ในประเทศบังกลาเทศพบว่า นกลอบวางไข่ในรังของนกอีเสือหัวดำ (Lanius schach) ทั้งหมด 35.7%, นกเอี้ยงสาริกา (Acridotheres tristis) 31.2%, และอีแก (Corvus splendens) 10.8% แม่นกจะชอบวางไข่ในรังที่ไม่สูงนักและใกล้กับต้นไม้มีผล ส่วนประเทศไทยภาคใต้และแหลมมลายู นกได้เปลี่ยนนกเลี้ยง (นกที่ถูกเบียน) จากกาไปเป็นนกเอี้ยง (สกุล Acridotheres) เพราะนกเอี้ยงได้กลายเป็นนกที่สามัญกว่าในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่วนในเอเชียใต้บางครั้งก็พบไข่ในรังของนกแซงแซวหางปลา นกสาลิกาปากดำ และอาจจะนกขมิ้นชนิด Oriolus larvatus [black-headed oriole])
นกกาเหว่าตัวผู้อาจจะล่อความสนใจของนกที่ถูกเบียน (host) เพื่อตัวเมียจะได้โอกาสลอบวางไข่ แต่โดยมากตัวเมียจะแอบไปวางไข่ตัวเดียว นกจะไม่วางไข่ในรังเปล่า งานศึกษาในประเทศปากีสถานในปี ค.ศ. 1966 พบว่า นกจะวางไข่โดยเฉลี่ยวันครึ่งหลังจากนกที่ถูกเบียนวางไข่ใบแรก ปกติจะวางไข่เพียงแค่ใบเดียวหรือสองใบในรัง ๆ หนึ่ง แต่อาจจะวางมากถึง 7-11 ใบ แม่นกอาจจะเอาไข่ของนกที่ถูกเบียนออกใบหนึ่งก่อนจะวางไข่
ลูกนกกาเหว่าจะออกจากไข่ภายใน 12-14 วัน ประมาณ 3 วันก่อนลูกนกที่ถูกเบียน ลูกนกอาจจะไม่ดันไข่นกที่ถูกเบียนออกจากรัง และจะร้องคล้าย ๆ กาในตอนแรก ๆ และจะเริ่มหัดบินภายใน 20-28 วัน
ลูกนกไม่เหมือนกับนกคัคคูประเภทอื่น ๆ ที่พยายามฆ่าลูกนกที่ถูกเบียน ซึ่งเป็นลักษณะคล้ายกับของนกคัคคูสปีชีส์ Scythrops novaehollandiae (channel-billed cuckoo) ซึ่งก็เป็นนกที่กินผลไม้โดยมากเมื่อโตแล้วเหมือนกัน มีทฤษฎีว่า นกกาเหว่าจะเหมือนนกปรสิตอื่น ๆ บางประเภทที่ไม่กำจัดลูกนกที่ถูกเบียน เพราะมีข้อเสียมากกว่าข้อดี เช่น นกปรสิตตัวเล็กอาจจะไม่สามารถกำจัดไข่นกหรือลูกนกที่ถูกเบียน จากรังที่ลึก เพราะเสี่ยงจากการอดตายหรือตกออกจากรังเอง ส่วนทฤษฎีอีกอย่างหนึ่งว่า ลูกนกที่ถูกเบียนอาจจะทำประโยชน์ให้นกปรสิต ไม่ค่อยมีคนสนับสนุน
แม่นกอาจจะเลี้ยงลูกนกในรังของนกที่ถูกเบียน ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่พบในนกปรสิตชนิดอื่น ๆ ด้วย แต่ว่าพ่อนกไม่มีส่วนในการเลี้ยงลูกนก
นกเป็นสัตว์กินทั้งพืชและสัตว์ รวมทั้งแมลงต่าง ๆ ดักแด้ผีเสื้อ ไข่ และสัตว์มีกระดูกสันหลังเล็ก ๆ แต่ว่า นกที่โตแล้วมักจะกินแต่ผลไม้ และบางครั้งจะป้องกันต้นไม้มีผลที่ตนหาอาหาร โดยไล่สัตว์กินผลอื่น ๆ ไป นกเป็นพาหะเมล็ดไม้จันทน์ (Santalum album) ที่สำคัญในประเทศอินเดีย มักจะสำรอกเมล็ดใหญ่ ๆ ออกใกล้ ๆ ต้น แต่จะนำเมล็ดเล็ก ๆ ไปในที่ไกล ๆ นกสามารถอ้าปากได้กว้าง ดังนั้นจึงสามารถกลืนผลขนาดใหญ่แม้แต่ผลแข็งของปาลม์สกุล ชกและค้อ บางครั้งจะขโมยไข่ของนกเล็ก ๆ ด้วย
นกสามารถกินผลรำเพยซึ่งเป็นพิษต่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
มีปรสิตของนกที่รู้จักหลายอย่างรวมทั้งโพรโทซัวคล้ายของโรคมาลาเรีย แมลงเล็ก ๆ (ประเภทเหา เล็น ไร โลน) และหนอนตัวกลม
สถานะการอนุรักษ์
ในประเทศไทย นกกาเหว่าเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
ในวัฒนธรรมและสื่อ
ชื่อว่า "กาเหว่า" และชื่ออื่น ๆ อีกหลายภาษารวมทั้งชื่ออังกฤษว่า "koel" เป็นชื่อเลียนเสียงนก ธาตุศัพท์ (รากศัพท์) ของภาษาสันสกฤตคือ "โกกิล" และคำที่ใช้ในภาษาอินเดียอื่น ๆ จะคล้าย ๆ กัน เสียงดังไพเราะของนกคุ้นเคยกันดี จึงมีการพูดถึงนกในวรรณกรรมต่าง ๆ รวมทั้งนิทานพื้นบ้าน ตำนาน และกวีนิพนธ์ และเสียงเพลงของมันก็เป็นที่ยกย่อง และเลื่อมใสในพระธรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นกฎหมายโบราณที่อนุรักษ์นก ในคัมภีร์พระเวทซึ่งเกิดก่อนคริสต์ศักราชประมาณ 2,000 ปี นกมีชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า "อญฺญวปฺป" ซึ่งแปลว่า "ที่เลี้ยงโดยสัตว์อื่น" (หรือหว่านให้คนอื่นเก็บเกี่ยว) ซึ่งตีความว่า เป็นความรู้เก่าแก่ที่สุดว่านกเป็นปรสิต (วางไข่ให้นกอื่นเลี้ยง) นกได้รับเลือกเป็นนกประจำเขตการปกครองปุทุจเจรีของประเทศอินเดีย
กาลครั้งหนึ่ง ชาวอินเดียนิยมเลี้ยงนกในกรง แม้เลี้ยงด้วยข้าวสุก นกก็สามารถทนทานมีชีวิตถูกขังไว้ได้นานถึง 14 ปี
ในนิทานพื้นบ้านของพม่า เล่าถึงสาเหตุที่นกกาเหว่าต้องออกไข่ให้นกตัวอื่นฟัก และนกเค้าแมวออกหากินในเวลากลางคืน ว่า นกเค้าแมวและนกกาเหว่าได้ทำสัญญากัน โดยมีอีกาเป็นผู้ค้ำประกันให้แก่นกเค้าแมว ต่อมานกเค้าแมวได้เบี้ยวสัญญาต่อนกกาเหว่า อีกาในฐานะผู้ค้ำประกันต้องรับผิดชอบด้วยการฟักไข่และเลี้ยงดูลูกของนกกาเหว่านับตั้งแต่นั้น และนกเค้าแมวก็เปลี่ยนเวลาออกหากินจากกลางวันไปเป็นกลางคืนเพื่อไม่ให้อีกาตามตัวเจอ และถ้าหากเจอตัวกันในเวลากลางวันก็จะจิกตีทะเลาะวิวาทกันเสมอ ๆ
ในคัมภีร์ศาสนาพุทธ
ภาษาบาลีก็เรียกนกดุเหว่าว่า "โกกิล" (อ่านว่า โกกิละ) เช่นกัน โดยมักนิยมแปลเป็นภาษาไทยว่า "นกดุเหว่า" คัมภีร์พระไตรปิฎกและอรรถกถามักจะเปรียบเทียบเสียงนกดุเหว่ากับนกการเวกคือมีเสียงไพเราะมาก และแสดงนกในที่ที่น่ารื่นรมย์เช่นในวิมานของเทพธิดาเป็นต้น
พระพุทธเจ้าทรงแสดงนกเป็นอุทาหรณ์ในสุชาตาชาดกว่า เป็นสัตว์ที่ผู้อื่นรักใคร่เพราะมีวาจาไพเราะ ในเรื่องนี้อรรถกถาจารย์อธิบายว่า เป็นเรื่องเนื่องกับการสอนนางสุชาดาสะใภ้ของอนาถบิณฑิกเศรษฐีผู้มีวาจาดุร้าย คือพระพุทธองค์ก็ได้ทรงสั่งสอนนางสุชาดาในชาติก่อน ๆ มาแล้วเช่นกัน และเป็นการยกนกดุเหว่าเทียบกับนกต้อยตีวิด (นกกระแตแต้แวด) ที่มีเสียงไม่น่าฟัง คือทรงยกว่า "ธรรมดาสัตว์ทั้งหลายที่สมบูรณ์ด้วยวรรณะ มีเสียงอันไพเราะ น่ารักน่าชม แต่พูดจาหยาบกระด้าง ย่อมไม่เป็นที่รักของใคร ๆ  ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
พระองค์ (พระราชชนนีของพระโพธิสัตว์ผู้ในชาติหลังเป็นนางสุชาดา) ทรงทอดพระเนตรแล้วมิใช่หรือ นกดุเหว่าสีดำตัวนี้มีสีไม่สวย ลายพร้อยไปทั้งตัว แต่เป็นที่รักของสัตว์ทั้งหลายจำนวนมาก เพราะร้องด้วยเสียงอันไพเราะ
เพราะฉะนั้นบุคคลควรพูดคำอันสละสลวย คิดก่อนพูด พูดพอประมาณ ไม่ฟุ้งซ่าน ถ้อยคำของผู้ที่แสดงเป็นอรรถเป็นธรรม เป็นถ้อยคำอันไพเราะ เป็นถ้อยคำที่เป็นภาษิต"
ทรงแสดงนกเป็นอุทาหรณ์ในโกกิลชาดกว่า ผู้ที่พูดไม่ถูกกาละจะถูกทำร้ายเหมือนกับลูกนกถูกกา (ที่เป็นสัตว์ถูกเบียน) ทอดทิ้ง คือ "เมื่อยังไม่ถึงเวลาที่จะพูด ผู้ใดพูดเกิน กาลไป ผู้นั้นย่อมถูกทำร้ายดุจลูกนกดุเหว่า ฉะนั้น.
มีดที่ลับคมดีแล้ว ดุจยาพิษอันร้ายแรง หาทำให้ตกไปทันทีทันใด เหมือนวาจาทุพภาษิตไม่.
เพราะฉะนั้น บัณฑิตควรรักษาวาจาไว้ ทั้งในกาลควรพูดและไม่ควร ไม่ควรพูดให้ ล่วงเวลา แม้ในบุคคลผู้เสมอกับตน.
ผู้ใดมีความคิดเห็นเป็นเบื้องหน้า  มี ปัญญาเครื่องพิจารณาเห็นประจักษ์  พูดพอ เหมาะในกาลที่ควรพูด ผู้นั้นย่อมจับศัตรูได้ ทั้งหมด ดุจครุฑจับนาคได้ ฉะนั้น."
ทรงแสดงกุณาลชาดก ที่เป็นพญานกดุเหว่าเพื่อข่มความกระสันในผู้หญิงของภิกษุผู้เป็นพระญาติ 500 รูป ในชาดกนี้ มีทั้งนกดุเหว่าดำ และนกดุเหว่าลาย ซึ่งเป็นลักษณะของนกดุเหว่าตัวผู้ตัวเมียดังที่กล่าวมาแล้ว
ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน
ศาสตราจารย์คลินิก นายแพทย์ ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์ และเป็นแพทย์ประจำพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่ได้รับไว้วางพระราชหฤทัยมากที่สุดคนหนึ่ง โดยทรงโปรดเกล้าฯ เป็นผู้ถวายงานในการเข็นพระเก้าอี้เลื่อน
ประวัติ
ศ.นพ.ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2499 เป็นชาวพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ สมรสกับนางวริยา ปัญจวีณิน มีบุตร-ธิดา 2 คน คือนางสาวปัทมน และนายปริย ปัญจวีณิน
การศึกษาและการทำงาน
ศ.นพ.ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน จบการศึกษา ม.ศ.3 จากโรงเรียนแสงอรุณ ส่วนระดับมัธยมปลายเรียนสายวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนปทุมคงคา และเข้าเรียนคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ครั้งยังเป็นคณะเรียนรวมทั้งวิทยาศาสตร์ ทันตแพทย์ เภสัช และแพทย์ ก่อนจะแยกเรียนคณะแพทย์ในปีที่ 2 สำเร็จแพทยศาสตร์บัณฑิต (รุ่น 85)
หลังจากจบการศึกษาระดับแพทยศาสตร์บัณฑิต (รุ่น 85) จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดลแล้ว ได้ไปเป็นแพทย์ใช้ทุนที่โรงพยาบาลโนนสมบูรณ์ (ขอนแก่น) และสถาบันราชประชาสมาสัย (พระประแดง) ต่อมาเข้าฝึกอบรมในระดับแพทย์ประจำบ้านอายุรศาสตร์ และแพทย์ประจำบ้านต่อยอดสาขาอายุรศาสตร์โรคหัวใจตามลำดับที่คณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล จนสำเร็จการฝึกอบรมในปีพ.ศ. 2534 จึงได้เข้ารับราชการในตำแหน่งอาจารย์ สังกัดสาขาวิชาหทัยวิทยา ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล
จากนั้นได้ไปฝึกอบรมเพิ่มเติมในสาขาเฉพาะทางการทำหัตถการปฏิบัติสายสวนโรคหัวใจและหลอดเลือด ณ Green Lane Hospital ประเทศนิวซีแลนด์ เมื่อกลับมาจากการฝึกอบรมต่างประเทศแล้ว ได้ทำหน้าที่ทั้งในด้านการเรียนการสอน งานบริการ และงานวิจัยที่คณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล
การรับราชการและตำแหน่งบริหาร
ศ.นพ.ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์คนแรก และเป็นแพทย์ประจำพระองค์ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่ได้รับไว้วางพระราชหฤทัยมากที่สุดคนหนึ่ง โดยทรงโปรดเกล้าฯ เป็นผู้ถวายงานในการเข็นพระเก้าอี้เลื่อน
รางวัล
ศ.นพ.ประดิษฐ์ ปัญจวีณิน ได้รับรางวัลจากหน่วยงานต่างๆ ดังนี้
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การแข่งขันขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 เป็นการแข่งขันกีฬาขี่ม้าในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 20 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก ระหว่างวันที่ 28 สิงหาคม - 11 กันยายน พ.ศ. 2515 จัดขึ้นที่สนาม Riding Facility, Nymphenburg Palace และ Olympiastadion ซึ่งการแข่งขันกีฬาขี่ม้าครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 6 รายการ คือ ประเภทบุคคล 3 รายการ และประเภททีม0 3 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 179 คน จาก 27 ประเทศ
ทาทา
ทาทา อาจหมายถึง
กอญิน
ในช่วงสงครามเมืองกอญินเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนที่ถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมนี
นอร์ม็องดี
นอร์ม็องดี อาจหมายถึง
พ.ศ. 1312
พุทธศักราช 1312 ใกล้เคียงกับ
พ.ศ. 1314
พุทธศักราช 1314 ใกล้เคียงกับ
พ.ศ. 1313
พุทธศักราช 1313 ใกล้เคียงกับ
ร่องทอร์นาโด
ร่องทอร์นาโด (Tornado Alley) เป็นพื้นที่ที่กำหนดขึ้นอย่างคร่าว ๆ ในบริเวณตอนกลางของสหรัฐ เนื่องจากบริเวณนี้มีการก่อตัวของทอร์นาโดอยู่บ่อยครั้ง มีการใช้ศัพท์นี้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1952 เพื่อใช้เป็นหัวข้องานวิจัยที่ศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่เท็กซัส ลุยเซียนา โอคลาโฮมา แคนซัส เซาท์ดาโคตา ไอโอวา และเนแบรสกา นักภูมิอากาศวิทยาได้จำแนกความถี่ของทอร์นาโดในบางพื้นที่ และนักล่าพายุก็มักจะมาล่าทอร์นาโดบริเวณเกรตเพลนส์
ถึงแม้จะยังไม่มีการกำหนดขอบเขตที่ชัดเจนอย่างเป็นทางการ แต่ร่องทอร์นาโดหลักจะเริ่มตั้งแต่รัฐเท็กซัสผ่านขึ้นไปทางโอคลาโฮมา แคนซัส เนแบรสกา และเซาท์ดาโคตา แต่บางครั้งรัฐรอบข้างอย่างมินนิโซตา วิสคอนซิน อิลลินอยส์ อินดีแอนา มิสซูรี นอร์ทดาโคตา และโอไฮโอก็ถูกรวมอยู่ในร่องทอร์นาโดด้วยเช่นกัน นอกจากนี้งานวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าบ่อยครั้งพายุทอร์นาโดสามารถก่อตัวขึ้นทางตอนเหนือของร่องทอร์นาโดซึ่งขึ้นไปถึงบริเวณที่ราบแพรรีแคนาดาด้วย
ที่มาของศัพท์
ศัพท์ ร่องทอร์นาโด ถูกใช้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1952 โดยนักอุตุนิยมวิทยาของกองทัพอากาศสหรัฐนามว่า พันตรี เออร์เนสต์ เจ. ฟอว์บุช (ค.ศ. 1915–1982) และร้อยเอก รอเบิร์ต ซี. มิลเลอร์ (ค.ศ. 1920–1998) โดยใช้เป็นหัวข้องานวิจัย เพื่อศึกษาสภาพอากาศที่รุนแรงในพื้นที่บางส่วนของเท็กซัสและโอคลาโฮมา
ความถี่
ตัวเลขนี้รายงานโดยศูนย์ข้อมูลภูมิอากาศแห่งชาติสหรัฐ โดยเป็นข้อมูลในช่วงเวลาระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2010 โดยแสดงชื่อรัฐ 17 รัฐที่มีอัตราการเกิดพายุเฉลี่ยมากที่สุดต่อพื้นที่ 10,000 ตารางไมล์ (25,899.9 ตารางกิโลเมตร) ต่อปี
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน
รายการพิเศษเฉลิมฉลองครบรอบ 30 ปีของไมเคิล แจ็กสัน (Michael Jackson: 30th Anniversary Special) เป็นรายการชุดในปี 2001 ที่นครนิวยอร์ก โดย ไมเคิล แจ็กสัน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 2001 และ10 กันยายน ค.ศ. 2001 ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2001 โทรทัศน์เครือข่าย CBS ได้ออกอากาศการแสดงคอนเสิร์ตเป็นพิเศษสองชั่วโมงเพื่อเป็นเกียรติแก่ 30 ปีในฐานะนักร้องเดี่ยวของ ไมเคิล แจ็กสัน รายการที่ได้รับการแก้ไขจากภาพของสองคอนเสิร์ตของไมเคิลที่แยกจากกันได้เตรียมอยู่ในเมดิสันสแควร์การ์เดน ,นครนิวยอร์ก ในวันที่ 7 กันยายน และ 10 กันยายน ค.ศ. 2001 คอนเสิร์ตนี้ทำรายได้ไปกว่า 10,072,105 ดอลล่าร์สหรัฐ
เรือด่วนเจ้าพระยา
ประวัติ
เรือด่วนเจ้าพระยา มีจุดเริ่มต้นมาจากการเดินเรือในแม่น้ำเจ้าพระยา โดยองค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (สรพ.) และได้ขายกิจการดังกล่าวให้กับ บริษัท เรือด่วนเจ้าพระยา จำกัด ซึ่งก่อตั้งขึ้นโดย คุณหญิง สุภัทร สิงหลกะ และรับช่วงมาดำเนินงานต่อในปี พ.ศ. 2514
แต่เดิมบริษัทได้ดูแลกิจการเกี่ยวกับเรือข้ามฟากอยู่ก่อนแล้ว และที่ผ่านมาได้ประสบปัญหาเกี่ยวกับการแย่งที่จอดกันระหว่างเรือด่วน และเรือข้ามฟาก เนื่องจากเรือด่วนเป็นกิจการของรัฐบาล จึงมีสิทธิในการเข้าจอดทุกท่าน้ำ นอกจากนี้ได้มีการเปิดเสรีการเดินเรือโดยให้กรมเจ้าท่าเป็นคนกำกับดูแล ทำให้มีความหนาแน่นสูงในการเข้าเทียบท่าเกิดปัญหาและเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ เมื่อรัฐบาลขายกิจการจึงได้เข้าซื้อเพื่อบริหารงานทางน้ำในแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างสมบูรณ์แบบขึ้น
เรือท่องเที่ยวธงสีฟ้า
นอกจากเรือด่วนแล้ว เรือด่วนเจ้าพระยายังให้บริการเรือท่องเที่ยว โดย บริษัท เจ้าพระยาทัวร์ริสท์โบ๊ท จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทในกลุ่มสุภัทรา กำหนดสัญลักษณ์ด้วยธงสีฟ้า เป็นการวิ่งระยะสั้นระหว่างท่าพระอาทิตย์กับท่าสาทร โดยในช่วงเย็นจะขยายเส้นทางไปจนถึงเอเชียทีค ให้บริการทุกวัน
พ.ศ. 1315
พุทธศักราช 1315 ใกล้เคียงกับ
อูโก กาวัลเลโร
อูโก กาวัลเลโร (Ugo Cavallero; 20 กันยายน ค.ศ. 1880 – 13 กันยายน ค.ศ. 1943) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพอิตาลีในช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์กางเขนอัศวินแห่งกางเขนเหล็กของนาซีเยอรมนี
ประวัติ
กาวัลเลโรเกิดในกาซาเลมอนแฟร์ราโต แคว้นปีเยมอนเต ในวัยเด็กนั้นมีสิทธิพิเศษในฐานะสมาชิกของขุนนางอิตาลี ภายหลังจากเข้าศึกษาโรงเรียนทหาร กาวัลเลโรได้รับยศตำแหน่งเป็นร้อยตรีที่สองในปี ค.ศ. 1900 กาวัลเลโรได้เข้าเรียนที่วิทยาลัยในเวลาต่อมาและจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1911 ได้รับปริญญาในสาขาคณิตศาสตร์ ในขณะที่ยังอยู่ในกองทัพ กาวัลเลโรได้เข้าสู้รบในลิเบียในปี ค.ศ. 1913 ในช่วงระหว่างสงครามอิตาลี-ตุรกีและได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากความกล้าหาญของทหาร
ระหว่างสงคราม
กาวัลเลโรได้ลาออกจากกองทัพในปี ค.ศ. 1919 แต่เวลาต่อมาได้กลับเข้ามาอีกครั้งในปี ค.ศ. 1925 ซึ่งในช่วงเวลานั้น เขาได้กลายเป็นรัฐมนตรีผู้ช่วยว่าการกระทรวงสงครามของเบนิโต มุสโสลินี ด้วยความมุ่งมั่นของลัทธิฟาสซิสต์ กาวัลเลโรได้ทำหน้าที่เป็นวุฒิสภาในปี ค.ศ. 1926 และในปี ค.ศ. 1927 ได้กลายเป็นพลตรี หลังจากนั้นก็ได้ลาออกจากกองทัพเป็นครั้งที่สอง กาวัลเลโรได้มีส่วนร่วมในธุรกิจและวิสาหกิจการทูตตลอดในช่วงปลายปี ค.ศ. 1920 และช่วงต้นปี ค.ศ. 1930
กาวัลเลโรได้กลับเข้ากองทัพเป็นครั้งที่สามและเป็นครั้งสุดท้ายในปี ค.ศ. 1937 ได้รับตำแหน่งยศเป็นพลโท เขาได้กลายเป็นผู้บัญชาการกองกำลังผสมของอิตาลีในแอฟริกาตะวันออกแห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 1938 และเป็นนายพลอย่างเต็มตัวในปี ค.ศ. 1940
สงครามโลกครั้งที่สอง
ภายหลังจากอิตาลีได้เข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1940 กาวัลเลโรได้เข้ามาแทนที่จากปีเอโตร บาโดลโย ในฐานะที่เป็นหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการการป้องกัน ไม่นานหลังจากนั้น เขาได้ถูกส่งไปเป็นผู้บัญชาการกองทัพอิตาลีที่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสงครามอิตาลี-กรีซที่ไม่ประสบความสำเร็จจนถึงฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 1941 ในขณะที่เขาได้จัดการในการหยุดยั้งการรุกของกรีซ กาวัลเลโรไม่อาจหยุดยั้งไว้ได้จนถึงกับต้องจนมุมแต่เยอรมันก็ได้เข้ามาแทรกแซงไว้ได้ ในขณะเดียวกัน บทบาทของเขาในฐานะหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการได้ถูกแต่งตั้งเพิ่มเติมโดยนายพล อัลเฟรโด กุซโซนี
ในฐานะที่เป็นหัวหน้ากองบัญชาการทหารสูงสุดแห่งอิตาลี เขาได้ทำงานอย่างใกล้ชิดกับจอมพลเยอรมัน อัลแบร์ท เค็สเซิลริง เขาได้มีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างขัดแย้งกับจอมพล แอร์วีน ร็อมเมิล ซึ่งได้รุกเข้าสู่อียิปต์ ภายหลังจากความสำเร็จของเขาในยุทธการที่กาซาลาซึ่งเขาไม่เห็นด้วย ได้สนับสนุนแทนที่ในการวางแผนการบุกครองที่มอลตา อย่างไรก็ตาม ความคิดเห็นของเขาได้ตกลงไป ภายใต้ความเป็นผู้นำของกาวัลเลโร กองทัพทหารอิตาลียังคงปฏิบัติหน้าที่ที่ไม่ดีนัก ถึงกระนั้นเขาก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งยศเป็นจอมพลแห่งอิตาลีในปี ค.ศ. 1942 ภายหลังจากการเลื่อนตำแหน่งยศแก่ร็อมเมิลเป็นจอมพล(ส่วนใหญ่เพื่อป้องกันร็อมเมิลจากตำแหน่งยศที่สูงกว่าเขา) แม้จะมีความเข้าใจที่ดีต่อปัญหาที่เกิดขึ้นในสงครามในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่อิตาลีต้องต่อสู้รบ เขาได้นิ่งเฉยต่อมุมมองของมุสโสลินี(จากตัวอย่างที่เขาได้ยืนกรานในการขยายการต่อสู้ของเหล่าทหารอิตาลีบนแนวรบด้านตะวันออก)จนนำไปสู่การแพร่กระจายอย่างร้ายแรงต่อทรัพยากรที่มีน้อยของอิตาลี
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 ภายหลังจากได้พ่ายแพ้อย่างราบคาบในการทัพแอฟริกาและประสบการถูกตีกลับโดยกองทัพอิตาลีในดินแดนรัสเซีย กาวัลเลโรก็ได้ถูกปลดออกและแทนที่โดยนายพล วิตโตริโอ แอมโบรซิโอ ด้วยผลสะท้อนต่อการปลดกาวัลเลโรออก สมาชิกผู้นำฟาสซิสต์ เช่น กาลีซโซ ชิอาโน ซึ่งเป็นศัตรูกับเขาอย่างเปิดเผย ได้แสดงความยินดีอย่างออกหน้าออกตา
ภายหลังจากรัฐบาลของมุสโสลินีถูกโค่นล้มโดยพระมหากษัตริย์ นายกรัฐมนตรีคนใหม่ที่ได้รับการแต่งตั้งคือปีเอโตร บาโดลโย ได้ออกคำสั่งให้ทำการจับกุมกาวัลเลโร ในเอกสารที่เขาเขียนขึ้นในการปกป้องตัวเอง กาวัลเลโรได้อ้างว่าเขาได้ต่อต้านมุสโสลินีและระบอบการปกครองของเขา ภายหลังจากการสงบศึกที่คัสซิบิล(Armistice of Cassibile)ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1943 เยอรมันได้ปลดปล่อยเขา เค็สเซิลริงได้เสนอให้กาวัลเลโรบัญชาการต่อกองทัพแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมอิตาลีที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่ แต่ได้มีการค้นพบถึงจดหมายทำให้มีบางครั้งได้ตั้งคำถามถึงความจงรักภักดีของเขา
ในช่วงเช้าวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 1943 เขาได้ถูกพบว่าเสียชีวิตแล้วโดยถูกยิงที่สวนของโรงแรมในฟรัสกาตี ภายหลังจากที่ได้รับประทานอาหารและพูดคุยกับเค็สเซิลริงเมื่อคืนก่อน มันยังได้มีการถกเถียงกันว่าเขาได้ฆ่าตัวตายหรือถูกลอบสังหารโดยเยอรมัน อย่างไรก็ตาม, ดูเหมือนว่าเขาได้แสดงเจตจำนงอันแน่วแน่ที่จะปฏิเสธในการร่วมมือกับเยอรมันอีกต่อไป
1880 1943
พย็อน จิน-ซ็อบ
พย็อน จิน-ซ็อบ (30 กรกฎาคม ค.ศ. 1966 —) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้
แหล่งข้อมูลอื่น
1966
รูอาล อามึนเซิน
รูอาล เอ็งเงิลเบร็กต์ กราฟนิง อามึนเซิน (Roald Engelbregt Gravning Amundsen; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1872 – ประมาณ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1928) เป็นนักสำรวจชาวนอร์เวย์ และเป็นมนุษย์คนแรกที่ไปถึงขั้วโลกใต้ในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1911
เตยทะเล
เตยทะเล หรือ Pandanus odoratissimus ชื่ออื่น ๆ คือ ลำเจียก ปะหนัน ปะแนะ เตยเล Hala (ภาษาฮาวาย), Bacua (ภาษาสเปน), และ Vacquois (ภาษาฝรั่งเศส) เป็นพืชท้องถิ่นในไทย มาเลเซีย ออสเตรเลียตะวันออก และหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นไม้ยืนต้น สูง 4-8 เมตร มีหนามสั้น ๆ ทู่ ๆ ที่ผิวของลำต้น ที่โคนต้นมีรากค้ำจุน ใบเดี่ยว ผิวใบเรียบเป็นมัน ดอกเป็นดอกช่อ แยกเพศแยกต้น ดอกตัวผู้เป็นช่อดอกยาว 30 - 60 ซม. มีใบประดับที่ช่อดอกย่อย สีขาว กลิ่นหอม ดอกตัวเมียเป็นช่อออกที่ปลาย เกาะกันคล้ายผล เกือบกลม
ฐาเณ
ฐาเณ (ฮินดีและठाणे) เป็นเมืองในรัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย เมืองมีพื้นที่ 147 ตร.กม. มีประชากร 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) ชาวโปรตุเกสเข้ามา ตั้งถิ่นฐานในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ต่อมาถูกชาวมราฐาขับไล่ในตอนต้นศตวรรษที่ 18 ตกอยู่ใต้การปกครองของอังกฤษใน ค.ศ. 1776
เตยทะเล
ผลเตยทะเลเป็นผลกลุ่ม ผลย่อยยึดกันแน่นจนมองเหมือนผลเดี่ยว คล้ายผลสับปะรด พบตามบริเวณชายหาดหรือป่าชายเลน ใบใช้ทำเครื่องจักสาน โดยเฉพาะชนพื้นเมืองในมหาสมุทรแปซิฟิก รากเป็นยา แก้ไข้ ขับปัสสาวะ รากอากาศเป็นยาแก้หนองในและนิ่ว สารสกัดหยาบจากลำต้นใต้ดินสามารถยับยั้งการเจริญของไมยราบยักษ์ ถั่วผี ถั่วเขียวผิวดำ ผักกาดหอมได้
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 3
'''พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 3 ประจำปี พ.ศ. 2536''' จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2537
พ.ศ. 1316
พุทธศักราช 1316 ใกล้เคียงกับ
ทีมทรีส์
ทีมทรีส์ (อังกฤษ: Team Trees) คือโครงการการระดมทุนในปี ค.ศ. 2019 โดยมีเป้าหมายที่จะระดมทุนให้ได้ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อที่จะนำไปปลูกต้นไม้ 20 ล้านต้น ปัจจุบันในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2020 ระดมทุนแล้วมากกว่า 22 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยทีม ทรีส์ได้ถูกริเริ่มโดยยูทูเบอร์ MrBeast (มิสเตอร์บีส) และ มาร์ค โรเบอร์ และได้รับความสนับสนุนจากยูทูเบอร์และผู้ประกอบการธุรกิจระดับใหญ่หลายราย
ประวัติ
ยูทูเบอร์ที่มีชื่อเสียงที่ได้สนับสนุนโครงการมี แอลัน วอล์กเกอร์, พิวดีพาย , นินจา (สตรีมเมอร์ฟอร์ทไนท์) และอีกหลายคน ในขณะที่ผู้ประกอบการธุรกิจที่สนับสนุนมี อีลอน มัสก์ , ซูซาน เวอร์เจ็ดกี ซีอีโอของยูทูบ , แจ็ก ดอร์ซี ซีอีโอของทวิตเตอร์ และอีกหลายคน
ดูเพิ่ม
เว็บไซต์ของทีมทรีส์
รายชื่อสถานศึกษาประเภทอาชีวศึกษาของรัฐ
หน้านี้รวบรวมรายชื่อสถาบันอาชีวศึกษาของรัฐในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา โดยบางสถานศึกษาจะอยู่ในสังกัดสถาบันการอาชีวศึกษาและสถาบันการอาชีวศึกษาเกษตร
ภาพรวม
ปัจจุบันมีสถาบันอาชีวศึกษาของรัฐในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา จำนวน 431 แห่ง โดยแบ่งเป็นประเภทต่าง ๆ ดังนี้
== รายชื่อสถานศึกษาประเภทอาชีวศึกษาของรัฐในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ==
เบรนดัน ร็อดเจอส์
เบรนดัน ร็อดเจอส์ (Brendan Rodgers) เกิดเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1973 เป็นอดีตนักฟุตบอลและโค้ชทีมชาติไอร์แลนด์เหนือ โดยล่าสุดเป็นอดีตผู้จัดการทีมของเลสเตอร์ซิตีในพรีเมียร์ลีก และเขายังเคยเป็นอดีตผู้จัดการทีมของลิเวอร์พูล
ร็อดเจอส์เริ่มต้นอาชีพฟุตบอลของเขากับการเป็นกองหลังของแบลลิมีนายูไนเต็ด ซึ่งเขาสังกัดอยู่จนย้ายไปลงนามกับสมาชิกชมรมคนชอบหงส์ ตอนอายุได้ 18 ปี หลังจากนั้นก็ประสบกับการบาดเจ็บหัวเข่าจนถึงขั้นต้องเลิกเล่นฟุตบอลเมื่ออายุ 20 เขายังคงอยู่กับ เรดดิ้ง โดยทำงานเป็นโค้ชให้กับทีม หลังจากที่ได้ไปศึกษาเทคนิคการโค้ชที่สเปนอยู่ระยะหนึ่ง เขาถูกเชิญให้เป็นผู้จัดการของทีมเยาวชนของเชลซีในปี ค.ศ. 2004 โดย โชเซ มูรีนโย และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการทีมสำรองในปี ค.ศ. 2006
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมของวัตฟอร์ด และย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมเก่าซึ่งก็คือเรดดิ้งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2009 เขาออกจากสโมสรโดยความยินยอมร่วมกันหลังจากที่มีผลลัพธ์ที่น่าผิดหวังในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009 และไปรับตำแหน่งผู้จัดการสวอนซีซิตี ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 ปีนี้เขานำสโมสรเลื่อนชั้นไปพรีเมียร์ลีกก่อนที่จะนำทีมจบที่อันดับ 11 ในพรีเมียร์ลีกฤดูกาลต่อมา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 ร็อดเจอส์ได้ยอมรับข้อเสนอเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ของลิเวอร์พูล
ในวันอาทิตย์ที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2015 ทางลิเวอร์พูลได้ประกาศปลดร็อดเจอส์ออกจากผู้จัดการทีมอย่างเป็นทางการ
ประวัติ
ร็อดเจอส์ เกิดในเมืองคาร์นล็อก กับพ่อและแม่ของเขาที่ชื่อ มาลาชีลาย และ คริสตีน่า, ร็อดเจอส์เป็นลูกชายคนโตของคุณพ่อคุณแม่ของเขา ร็อดเจอส์จบจากมหาวิทยาลัยเซนต์แพทริกในเมืองแบลลิมีนา ร็อดเจอส์ชอบเล่นฟุตบอลตั้งแต่เด็กโดยหลังจากเลิกเรียน เขาได้ไปฝึกซ้อมเล่นฟุตบอลใน สนามฟุตบอลเด็กเล่นแห่งหนึ่งในเมืองคาร์นล็อก
แบลลิมีนายูไนเต็ด
โดยในช่วงการเป็นนักฟุตบอลของร็อดเจอส์นั้นไม่ค่อยมีใครรู้จักเขาเท่าไรนัก ซึ่งสโมสรที่เขาเล่นคือเขาได้เล่นให้กับแบลลิมีนายูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 1987 โดยเล่นในตำแหน่งกองหลัง
ผู้จัดการทีมเยาวชน
ชีวิตหลังจากเลิกเป็นนักฟุตบอล ร็อดเจอส์ก็ค้นพบตัวเองและมุ่งเน้นไปทางด้านผู้จัดการทีม โดยตัดสินใจบินไปศึกษาระบบเยาวชนของโคตรทีมแดนกระทิงดุอย่าง สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา และการได้ไปเรียนรู้งานที่แคว้นกาตาลุญญานั้น ก็ทำให้เขาได้รู้จักกับลูวี ฟัน คาล ซึ่งเป็นกุนซือของบาร์เซโลนาในเวลานั้น และสิ่งที่ร็อดเจอส์สนใจเรียนรู้มากคือระบบโครงสร้างของทีมเยาวชนกับทีมชุดใหญ่ เนื่องจากบาร์เซโลนาขึ้นชื่อลือชาในการปั้นนักเตะระดับดาวรุ่งขึ้นสู่วงการลูกหนังระดับโลกได้ อย่างต่อเนื่อง
อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 2004 สมัยที่ โชเซ มูรีนโย กุนซือชาวโปรตุเกส ตัดสินใจย้ายจากทีมโปร์ตู มาคุมทีมเชลซี ทางด้าน เบรนดัน ร็อดเจอส์ ก็ได้รับโอกาสและทาบทามจากมูรีนโยให้เข้ามารับหน้าที่ดูแลระบบทีมเยาวชนของทีมเชลซีในรุ่นเยาวชนอายุไม่เกิน 18 ปี จนกระทั่งถึงปี 2006 ก็ได้เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นโค้ชทีมสำรอง
สวอนซีซิตี
หลังจากนั้นในปี 2010 ร็อดเจอส์ ก็ตอบตกลงไปเป็นผู้จัดการทีม สวอนซีซิตี และก็ทำผลงานได้ดี พาทีมเลื่อนชั้นขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ได้ในปีแรกที่คุมทีม อีกทั้งฤดูกาลที่ผ่านมา เจ้าตัวก็โชว์กึ๋นในการเป็นยอดกุนซือ โดยพาต้นสังกัด 'หงส์ขาว' สวอนซีซิตี จบอันดับ 11 ในตารางลีกสูงสุดของแดนผู้ดี ได้อย่างสง่าผ่าเผย แม้จะเพิ่งขึ้นชั้นมาเล่นได้เพียงปีเดียว รวมทั้งยังทำสถิติที่น่าสนใจคือเป็นทีมที่ ผ่านบอลสำเร็จเป็นอันดับ 1 ของพรีเมียร์ลีก โดยคิดเป็นเปอร์เซ็นสูงถึง 83.1% เลยทีเดียว
ลิเวอร์พูล
ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ร็อดเจอส์เซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ในฐานะผู้จัดการทีมเป็นระยะเวลา 3 ปี โดยมาแทนที่การถูกปลดของ เคนนี ดัลกลิช อดีตตำนานของลิเวอร์พูลที่ทำได้แค่คว้าแชมป์ลีกคัพและจบอันดับ 8 ในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2011–12 โดยเกมแรกของร็อดเจอส์คือฟุตบอลอุ่นเครื่องกับ สโมสรฟุตบอลโทรอนโต ในอเมริกา ต่อมา ร็อดเจอส์ คุมทีมลิเวอร์พูลนัดแรกใน พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2012–13 ในนัดที่พ่าย เวสต์บรอมมิชอัลเบียน 0-3 โดย 5 นัดแรกในพรีเมียร์ลีก ลิเวอร์พูล เสมอ 2 แพ้ 3 ไม่ชนะใครเลย แต่ในนัดที่ 6 ร็อดเจอส์ ชนะนัดแรกในการคุมทีมลิเวอร์พูล ในพรีเมียร์ลีก โดยชนะ นอริชซิตี 5-2 พร้อมกับแฮตทริก ของ หลุยส์ ซัวเรซ อีกด้วย ต่อมา ในวันที่ 31 ตุลาคม ค.ศ. 2012 ร็อดเจอส์ ได้คุมทีมกลับมาเจอทีมเก่า สวอนซีซิตี ที่แอนฟีลด์ ในลีกคัพ รอบที่ 4 แต่สุดท้าย ลิเวอร์พูล ก็พ่ายแพ้ไป 1-3 ต่อมา ในวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ร็อดเจอส์ ได้พา ลิเวอร์พูล เข้ารอบ 32 ทีมสุดท้าย ในยูฟ่ายูโรปาลีก หลังจากพาทีมเอาชนะ อูดิเนเซ 1-0
ในฤดูกาล 2013–2014 ร็อดเจอร์ส ได้คว้ารางวัลผู้จัดการทีมยอดเยี่ยมประจำเดือนสิงหาคมของพรีเมียร์ลีก หลังจากพาทีมชนะ 3 นัดแรกของฤดูกาล (ชนะ สโตกซิตี 1-0, ชนะ แอสตันวิลลา 1-0 และชนะ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด 1-0) หลังจากนั้น ร็อดเจอร์ส พาทีมลิเวอร์พูลทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม ทำให้ลิเวอร์พูลมีลุ้นแชมป์พรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 24 ปี
ช่วงเริ่มต้นในฤดูกาล 2015–2016 ร็อดเจอร์สทำผลงานได้ไม่ดีเท่าที่ควรจากการเล่นในลีก 8 นัด โดยชนะ 3 นัด เสมอ 2 นัดและแพ้ 2 นัด รวมถึงในยูโรปาลีกโดยเล่น 2 นัด ทำได้เพียงเสมอทั้ง 2 นัด โดยหลังจากการแข่งในลีกในศึกเมอร์ซี่ไซด์ดาร์บี้แมตช์กับเอฟเวอร์ตันซึ่งมีขึ้นในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2015 มีผลการแข่งขันที่เสมอ 1-1 เมื่อการแข่งขันจบลงเพียง 1 ชั่วโมง จอห์น ดับเบิ้ลยู เฮนรี่ เจ้าของทีมลิเวอร์พูลกับ ทอม เวอร์เนอร์ ประธานสโมสร แถลงการณ์ในเชิงขอบคุณร็อดเจอร์สที่ทำผลงานอย่างเต็มที่ให้กับสโมสร และได้ประกาศยกเลิกสัญญากับร็อดเจอร์สอย่างเป็นทางการ ทั้งที่เมื่อพิจารณาจากสถิติแล้ว ร็อดเจอร์สนำพาสโมสรคว้าชัยชนะในลีกเฉลี่ยร้อยละ 51.6 นับว่าสูงเป็นอันดับสองของผู้จัดการลิเวอร์พูลในยุคพรีเมียร์ลีก เป็นรองเพียงแค่ ราฟาเอล เบนิเตซ ที่ทำได้ร้อยละ 55.3 เท่านั้น แต่ทว่าเรื่องที่เขาโดนวิพากษ์วิจารณ์มากที่สุด คือ การบริหารจัดการทีมโดยยอมปล่อยตัวผู้เล่นคนสำคัญหลายคนออกจากทีม และซื้อตัวผู้เล่นใหม่เข้ามาหลายคน แต่กลับไม่ประสบความสำเร็จ อีกทั้งในบางครั้งในการจัดตัวผู้เล่นยังจัดให้เล่นในตำแหน่งที่ไม่ใช่ตำแหน่งที่ผู้เล่นผู้นั้นถนัดด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น
1973
ดิไอแลนด์เดฟแจมมิวสิกกรุป
ดิไอแลนด์เดฟแจมมิวสิกกรุป (The Island Def Jam Music Group (IDJMG)) เป็นค่ายดนตรีสัญชาติอเมริกันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1999 เมื่อยูนิเวอร์ซัลมิวสิกกรุ๊ปผนึกบริษัทลูกสองแห่ง ไอส์แลนด์เรเคิดส์ และเดฟแจมเรเคิดดิงส์ ในปี ค.ศ. 2011 ค่ายโมทาวน์เรเคิดส์แยกตัวเป็นยูนิเวอร์ซัลโมทาวน์รีพับลิกกรุ๊ป และหลังจากนั้นก็ผนึกเข้ากับดิไอแลนด์เดฟแจมมิวสิกกรุป แบร์รี ไวส์ เป็นประธานและผู้บริหารบริษัท จนถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2014 ศิลปินในสังกัดได้แก่ มารายห์ แครี, ริอานนา, คานเย เวสต์, ทูเชนส์ และอิกกี อาเซเลีย ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2014 มีประกาศว่าไอส์แลนด์เดฟแจมจะยุติการดำเนินการหลังจากผู้บริหาร แบร์รี ไวส์ ลาออกจากตำแหน่ง ปัจจุบันสังกัดดังกล่าวปรับรูปแบบองค์กรใหม่ โดยแยกบริษัทเดฟแจมเรเคิดดิงส์ ไอส์แลนด์เรเคิดส์ และโมทาวน์เรเคิดส์ ออกจากกัน
วัดปากน้ำแขมหนู
วัดปากน้ำแขมหนู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตะกาดเง้า อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี
พ.ศ. 1319
พุทธศักราช 1319 ใกล้เคียงกับ
วัดปากน้ำแขมหนู
วัดปากน้ำแขมหนูตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับบริจาคที่ดินจากนางอ้อย ไม่ทราบนามสกุล และต่อมามีคณะศรัทธาได้ถวายที่ดินเพิ่มอีกจำนวน 21 ไร่เศษ มีพระอธิการผลเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก
วัดสุธรรมวดี
วัดสุธรรมวดี หรือ วัดมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงแสมดำ เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร
วัดปากน้ำแขมหนู
อุโบสถหลังแรกเริ่มก่อสร้างและได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 ต่อมาทางวัดได้ก่อสร้างต่อเติมอุโบสถครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2493 และได้ฉลองอุโบสถครั้งแรก เมื่อวันที่ 8–11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2502 ในช่วงปี พ.ศ. 2532 อุโบสถหลังเก่ามีสภาพทรุดโทรมอันเนื่องจากพื้นที่วัดอยู่ติดกับทะเล ทำให้อุโบสถผุกร่อนลุกลามไปทั่วจนถึงหลังคา โดยช่วงหน้าฝนเกิดน้ำรั่ว จนไม่สามารถประกอบกิจสังฆกรรมของสงฆ์ได้ ภายหลังได้มีการสร้างอุโบสถหลังใหม่ มีการใช้กระเบื้องเซรามิกมาประดับลวดลายลงพื้นโบสถ์ด้วยสีน้ำเงิน ภายในอุโบสถ มีประตูโบสถ์ไม้ ทั้ง 4 บาน มีการแกะสลักภาพนูนต่ำ เกี่ยวกับพุทธประวัติ ด้านนอกบานประตูและหน้าต่าง มีการลงลายมุข ภาพเทพทวารบาล ส่วนพื้นผนังด้านในอุโบสถ มีการประดับภาพลงสีในพื้นเซรามิกเกี่ยวกับวรรณคดีชาดกและพระมหาชนก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561
วัดสุธรรมวดี
วัดสุธรรมวดีตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2535
ตึกพระปริยัติธรรมสุธรรมวดีภายในวัดเป็นโรงเรียนสอนพระและเด็กนักเรียนที่ต้องการหาความรู้ไม่ว่าจะเป็นชาวมอญ เขมร และเชื้อสายอื่น ๆ ที่ไม่มีกำลังทรัพย์ วัดนี้มักมีประชาชนมาทำบุญตลอดเวลาโดยเฉพาะวันหยุด วันเสาร์ และวันอาทิตย์ ส่วนมากจะเป็นชาวมอญ มีการดำรงรักษาประเพณีของชาวมอญไม่ว่าจะเป็นประเพณีปีใหม่ ประเพณีเปิงสงกรานต์ ฟังเทศน์ การทำบุญกัดทอน (ทอดกฐิน) การทำบุญข้าวยาคู เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 วัดมีการจัดงานพิธีประชุมเพลิงพระภิกษุมอญ 2 รูป ได้แก่ หลวงพ่อพระครูปลัดสมจิตร อุตตโม และหลวงพ่อประเสริฐ เอกวัณโณ ซึ่งเป็นพระภิกษุที่ชาวมอญศรัทธาเลื่อมใส โดยใช้เวลาสร้างปราสาทตั้งศพ 4 เดือนทั้งกลางวันและกลางคืน ใช้ช่าง 10 คนพร้อมกับชาวมอญที่ศรัทธาอีกจำนวนมาก และประชุมเพลิงในวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2562 มีชาวมอญมาร่วมจากทุกสารทิศ ส่วนใหญ่เป็นแรงงานในภาคกลางและภาคตะวันออกของไทย พุทธศาสนิกชนชาวมอญนิยมไปงานศพมากกว่าที่จะไปงานทอดกฐิน เพราะการเผาศพพระเกจิอาจารย์มอญถือเป็นมหากาลทานซึ่งเป็นทานที่ใหญ่กว่า
ปราสาทมอญที่สร้างไว้เพื่อเผาปราสาทตั้งศพและโลงไปด้วยกัน เป็นโครงสร้างทำจากไม้ ประดับประดาด้วยกระดาษระบายสีและประดับไฟอย่างสวยงาม บนปราสาทมีชิงช้าไกวสำหรับนำร่างภิกษุจากโลงใส่ลงภายในซึ่งมีลักษณะเป็นตะแกรง
พ.ศ. 1332
พุทธศักราช 1332 ใกล้เคียงกับ
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์
ผู้ชนะและผู้เข้าชิงมากกว่าหนึ่งครั้ง
พรรคแรงงานประชาธิปไตย (เกาหลีใต้)
พรรคแรงงานประชาธิปไตย ก่อตั้งเมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2000 และยุบพรรคเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เป็นพรรคการเมืองชาตินิยมซ้าย ในประเทศเกาหลีใต้
ประวัติ
พรรคแรงงานประชาธิปไตยได้รับ 10 ที่นั่ง ในการ เลือกตั้งสภานิติบัญญัติในเกาหลีใต้ ค.ศ. 2004 ก่อนหน้าและระหว่างการเลือกตั้งประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ค.ศ. 2007 ได้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองกลุ่มในพรรค  คือฝ่ายเสมอภาค ได้เป็นตัวแทนของกลุ่มประชาธิปไตยประชาชน ซึ่งมีนโยบายเกี่ยวกับเรื่องสวัสดิการสังคมและสังคมเสรีนิยม และ กลุ่มเสรีชาตินิยม
Two-point discrimination
Two-point discrimination คือ การแยกแยะเมื่อถูกกระตุ้นบนผิวหนังด้วยสองจุดพร้อมๆกัน โดยเรียกการทดสอบความสามารถในการแยกแยะว่ามีการกระตุ้นสองตำแหน่งพร้อมๆกันว่า Two-point discrimination test
อำเภอศีขรภูมิ
ประวัติ
ต้นสมัยรัฐกาลที่ 5 ขึ้นครองราชสมบัติ ประมาณ พ.ศ. 2412 เจ้าเมืองสังขะได้กราบบังคมทูลขอยกบ้านกุดไผท หรือบ้านจารพัตขึ้นเป็นเมือง (ตำบลจารพัฒในปัจจุบัน) โปรดเกล้าให้เป็นเมือง "ศีขรภูมิพิสัย" ให้หลวงไชยสุริยง "พระศีขรมานุรักษ์" เป็นเจ้าเมือง ต่อมาได้ย้ายที่ทำการมาตั้งที่บ้านโคกตะเคียนริมทางหลวงแผ่นดินที่ตัดใหม่ในท้องที่บ้านปราสาท ตำบลยางในขณะนั้น สร้างเป็นที่ทำการอำเภอชั่วคราว ครั้งถึงฤดูฝนปรากฏว่าน้ำจากทุ่งกุดไผทท่วมถึงจึงพิจารณาย้ายที่ทำการไปตั้งที่โคกอนันต์ (บ้านอนันต์ ตำบลยาง ตรงโรงเรียนบ้านอนันต์ ในปัจจุบัน) ตั้งที่ว่าการอำเภอถาวรตรงนั้นตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2454 ซึ่งเป็นสมัยแรกของการปกครองท้องที่
จนถึง ปี พ.ศ. 2475 จึงย้ายมาตั้งที่บ้านระแงงที่มีการคมนาคมสะดวกมีรถไฟวิ่งผ่าน จึงเป็นที่ตั้งอำเภอศีขรภูมิในปัจจุบันนี้ ชื่อกุดไผท ศีขรภูมิพิสัย จึงค่อยๆเลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คน กระทั่งกรมสามัญศึกษาได้มาตั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาที่อำเภอศีขรภูมิ จึงได้ตั้งชื่อโรงเรียนว่า "ศีขรภูมิพิสัย"และชื่อของกุดไผทก็นำมาใช้เป็นชื่อของโรงเรียน "กุดไผทประชาสรรค์" ในตำบลกุดหวาย อำเภอศีขรภูมิ ในปัจจุบัน ต่อมาคำว่า "พิสัย" หายไปคงเหลือแต่คำว่า "อำเภอศีขรภูมิ" ซึ่งหมายถึงเมืองที่เป็นที่ราบสูงหรือภูเขา
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอศีขรภูมิแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 15 ตำบล 228 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอศีขรภูมิประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 16 แห่ง ได้แก่
เทร์รี คอนเนอร์
เทร์รี คอนเนอร์ (Terry Connor) เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1962 เป็นชาวอังกฤษ อดีตคอนเนอร์เคยเป็นนักฟุตบอลโดยเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับสโมสรต่าง ๆ ในอังกฤษ เช่น สวอนซี, ไบรตัน, ลีดส์ยูไนเต็ด ปัจจุบันคอนเนอร์ได้มาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการทีมวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
โว่หลงกัง
โว่หลงกัง ตามสำเนียงกลาง หรือ โงลังกั๋ง ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นทัศนียเขตทางวัฒนธรรมใน เมืองหนันหยาง มณฑลเหอหนัน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงเป็นอันมากเนื่องจากจูเกอ เลี่ยง (ฮกเกี้ยนว่า จูกัดเหลียง) อัครมหาเสนาบดีแห่งรัฐฉู่ฮั่นในสมัยสามอาณาจักร เคยพำนักอยู่เกือบสิบปี
ประวัติศาสตร์
ที่โว่หลวงกัง มีการบูชาจูเกอ เลี่ยง ตั้งแต่สมัยแผ่นดินจิ้น สืบต่อมาถึงแผ่นดินถัง และแผ่นดินซ่ง ครั้น ค.ศ. 1317 จักรพรรดิหยวนเหรินจงพระราชทานนามให้แก่วัดโบราณซึ่งประดิษฐานอยู่ในโว่หลงกัง ว่า "วัดอู่โหว" สำหรับเป็นที่บูชาจูเกอ เลี่ยง ปัจจุบัน วัดนี้เป็นโบราณสถานตามกฎหมายจีน
ในสมัยต่อมา มีการสร้างสถานที่อื่น ๆ อีกมาก โดยเฉพาะในแผ่นดินชิง ราษฎรได้สร้าง "สิบทัศนียสถานแห่งโว่หลงกัง" และวิทยาลัยโว่หลงกัง ขึ้น โบราณสถานในโว่หลงกังที่ปรากฏในปัจจุบัน ส่วนใหญ่สร้างขึ้นในแผ่นดินหยวน แผ่นดินหมิง และแผ่นดินชิง ที่โว่หลงกังยังมีศิลาจารึกเป็นอันมากซึ่งสร้างขึ้นในแผ่นดินฮั่น