cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยุคทองของเนเธอร์แลนด์
วิทยาศาสตร์
สาธารณรัฐดัตช์มีการเปิดกว้างทางแนวคิดและภูมิปัญญา เป็นบรรยากาศที่ดึงดูดนักวิทยาศาสตร์และนักคิดของยุโรปให้เดินทางมาอาศัยอยู่ในดินแดนแผ่นดินต่ำนี้เป็นจำนวนมาก มหาวิทยาลัยไลเดินที่ก่อตั้งโดยเจ้าชายวิลเลิมแห่งออเรนจ์ผู้เป็นสตัดเฮาเดอร์ของเนเธอร์แลนด์ กลายเป็นสถานศึกษาที่มีนักปรัชญาและนักวิทยาศาสตร์เดินทางเข้ามาศึกษาและต่อยอดองค์ความรู้ไม่น้อย อาทิ จอห์น อาโมส โคเมนิอุส บิดาแห่งโสตทัศนศึกษาผู้ที่พยายามใช้วัตถุสิ่งของช่วยในการสอนก็หนีภัยทางศานามาอยู่ที่สาธารณรัฐดัตช์เพราะเป็นผู้ผลักดันนิกายโปรเตสแตนท์ในเช็คมาก่อน และในช่วงที่อยู่ในดินแดนเนเธอร์แลดน์นี้ โคเมนิอุสเผยแพร่ผลงานทางวิชาการกว่าครึ่งหนึ่งของเขาทั้งหมด นอกจากนี้ เรอเน เดการ์ต นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสก็เคยอาศัยอยู่ในฮอลแลนด์ในช่วง ค.ศ. 1628 ถึง 1649 ได้เผยแพร่ผลงานวิชาการที่สำคัญหลายเรื่องในอัมสเตอร์ดัมและไลเดิน ปิแยร์ เบล ก็เคยหนีจากฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1681 มาเป็นศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์และปรัชญาที่โรงเรียนในรอตเทอร์ดัมจนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิต นักปรัชญาการเมืองคนอื่นๆก็เคยต้องมาอยู่ในเนเธอร์แลนด์ รวมทั้งจอห์น ล็อก และบารุค สปิโนซา
คริสตียาน เฮยเคินส์ เป็นนักวิทยาศาสตร์อีกคนที่มีความสำคัญจากผลงานการค้นพบดวงจันทร์ไททัน ดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดในดาวเสาร์ และวงแหวนของดาวเสาร์ และยังประดิษฐ์นาฬิกาลูกตุ้ม เป็นเรือนแรกของโลก ส่วนอันโตนี ฟัน เลเวินฮุกนั้นมีบทบาทสำคัญในการประดิษฐ์กล้องจุลทรรศน์ โดยนำกล้องมาศึกษาสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจนได้รับการขนานนามว่าเป็นบิดาแห่งจุลชีววิทยา ทักษะการฝนเลนส์ของเลเวินฮุกทำให้กล้องจุลทรรศน์ขยายได้ถึง 245 เท่า
ยาน เลห์วาเตอร์ เป็นวิศวกรไฮดรอลิกที่มีความสำคัญในการประกาศชัยชนะของชาวดัตช์ต่อน้ำทะเล กล่าวคือ เลห์วาเตอร์คิดค้นหลักการทางวิศวกรรมที่ช่วยให้ชาวดัชต์สามารถสูบน้ำทะเลออกไปเพื่อสร้างเป็นผืนแผ่นดินใหม่ที่ใช้ประโยชน์ได้เป็นบริเวณกว้าง นอกจากนี้ การเปิดกว้างทางวิชาการยังทำให้เนเธอร์แลนด์ตีพิมพ์หนังสือเป็นจำนวนมากทางศาสนา ปรัชญา และการเมือง หนังสือที่เป็นที่ต้องห้ามในต่างประเทศถูกพิมพ์ขึ้นที่เนเธอร์แลนด์และลักลอบนำเข้าไปยังประเทศเพื่อนบ้าน ทำให้สำนักพิมพ์ของดัตช์เติบโตขึ้นเช่นกันในศตวรรษที่ 17
วัฒนธรรม
การพัฒนาวัฒนธรรมของเนเธอร์แลนด์แตกต่างกับประเทศเพื่อนบ้างอย่างเห็นได้ชัด ศิลปะแบบบารอกไม่ได้มีอิทธิพลในดินแดนแผ่นดินต่ำมากนัก เพราะความฟุ่มเฟือยแบบบารอกไม่เข้ากับหลักการความมัธยัสถ์เรียบง่ายของนิกายคาลวิน แรงผลักดันศิลปะในยุคนี้มาจากพ่อค้าและขุนนางในแถบฮอลแลนด์ที่ร่ำรวย ชาวเมืองชนชั้นกลางนิยมสะสมจานชามรูปแบบสวยงาม อาหารชั้นสูงที่เคยจำกัดอยู่แค่ในกลุ่มชนชั้นปกครองก็กลายเป็นอาหารมื้อทั่วไปของประชาชนผู้ร่ำรวยในเนเธอร์แลนด์ ดินแดนโพ้นทะเลของจักรวรรดิดัตช์ยังคอยป้อนเครื่องเทศ อาหาร และผลไม้เข้าสู่ครัวของชาวดัตช์ไม่ขาดสาย วัฒนธรรมการดื่มชาและกาแฟก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของชาวดัตช์นับตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 17
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมแบบดัตช์เจริญรุ่งเรืองสุดขีดในยุคทอง เมืองมีการขยายตัวตามเศรษฐกิจ จึงมีการสร้างศาลาว่าการเมือง สมาคมพ่อค้า และร้านค้าขึ้นมากมาย พ่อค้าวาณิชย์ซื้อคฤหาสน์ตามแนวคลองและตกแต่งหน้าบ้านให้สมกับฐานะที่สูงขึ้น ในชนบทก็มีปราสาทและบ้านสมัยใหม่ตั้งขึ้นมากมายเช่นกัน
ช่วงต้นศตวรรษที่ 17 สถาปัตยกรรมกอทิกยังคงแพร่หลายและบางครั้งถูกผสมเข้ากับสถาปัตยกรรมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา หลายสิบปีต่อมา ศิลปะแบบคลาสสิคเข้ามาเปลี่ยนแปลงลักษณะสถาปัตยกรรมในเนเธอร์แลนด์ เริ่มมีการตกแต่งน้อยลง ใช้หินธรรมชาติแทนก้อนอิฐ และพัฒนาไปสู่ความเรียบง่าย
เบอร์โน
เบอร์โน (Brno) หรือ บรึน (Brünn) เป็นนครในภูมิภาคมอเรเวียใต้ ประเทศเช็กเกีย ตั้งอยู่ในบริเวณที่แม่น้ำสวีตาวากับสวรัตกาบรรจบกัน เบอร์โนมีประชากรประมาณ 380,000 คน ทำให้เป็นเมืองใหญ่สุดอันดับสองของประเทศ โดยเป็นรองเพียงปราก เมืองหลวงของประเทศ และเป็นหนึ่งใน 100 เมืองใหญ่สุดในสหภาพยุโรป เขตปริมณฑลเบอร์โนมีประชากรเกือบ 700,000 คน
เบอร์โนเป็นอดีตเมืองหลวงของมอเรเวียและศูนย์กลางทางการเมืองและวัฒนธรรมของภูมิภาคมอเรเวียใต้ เมืองนี้เป็นที่ศูนย์กลางของฝ่ายตุลาการเช็ก โดยเป็นที่ตั้งของศาลรัฐธรรมนูญ ศาลสูงสุด, ศาลปกครองสูงสุด และสำนักงานอัยการสูงสุด และเจ้าหน้าที่ของรัฐจำนวนหนึ่ง ซึ่งรวมถึงผู้ตรวจการของรัฐสภา และสำนักงานคุ้มครองการแข่งขัน
ศูนย์นิทรรศการเบอร์โนเป็นหนึ่งในศูนย์นิทรรศการที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป อีกหนึ่งวัฒนธรรมคือการแข่งขันดอกไม้ไฟนานาชาติ Ignis Brunensis ที่ดึงดูดผู้เข้าชมหมื่นกว่าคน
สถานที่ท่องเที่ยวที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดของเมืองคือป้อมและปราสามชปิลแบร์ก กับอาสนวิหารนักบุญปีเตอร์และพอลบนเนิน Petrov ส่วนปราสาทอีกแห่งใกล้ตัวนครคือปราสาท Veveří ริมอ่างเก็บน้ำเบอร์โน อนุสาวรีย์สถาปัตยกรรมอีกแห่งของเบอร์โนคือวิลลาทูเกินท์ฮัทที่สร้งตามคติคำนึงประโยชน์ที่ได้รับการบรรจุลงในรายการแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน ค.ศ. 2001
ศัพทมูลวิทยา
ที่มาของชื่อ เบอร์โน (Brno) ยังคงเป็นที่พิพาท โดยศัพท์นี้อาจมาจากภาษาเช็กเก่าว่า brnie 'พื้นที่โคลน, พื้นที่เฉอะแฉะ' ที่มาอีกรูปแบบคือ มาจากรูปกริยาสลาฟ brniti (ตั้งเกราะหรือเสริมกำลัง) หรือภาษาเคลต์ที่เคยมีผู้พูดในบริเวณนี้ก่อนที่กลุ่มชนเจอร์แมนิกและภายหลังชาวสลาฟเข้ามาในภายหลัง ทฤษฎีหลังจะทำให้คำนี้คำร่วมเชื้อสายกับศัพท์ภาษาเคลต์ที่แปลว่า เนินเขา เช่นศัพท์ในภาษาเวลส์ว่า bryn
ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ ผู้ที่อาศัยในเบอร์โนก็เรียกเมืองนี้ในภาษาอื่นด้วย เช่น Brünn ในภาษาเยอรมัน, ברין (Brin) ในภาษายิดดิช และ Bruna ในภาษาละติน
ประชากร
รายงานจากสำมะโน ค.ศ. 2011 เบอร์โนมีประชากร 385,913 คน โดยกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุดเท่าที่รายงาน (โดยไม่มีตัวเลือกให้เลือก) ได้แก่ ชาวเช็ก (51.6%), ชาวมอเรเวีย (18.7%), ชาวสโลวัก (1.5%), ชาวยูเครน (0.9%), ชาวเวียดนาม (0.4%) และชาวโปแลนด์ (0.2%) พลเมือง 23.7% ไม่ได้ระบุสัญชาติ
เบอร์โนประสบกับการเพิ่มขึ้นของประชากรในคริสต์ศตวรรษที่ 19 เนื่องจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม และอีกครั้งใน ค.ศ. 1919 จากการรวมเทศบาลรอบนคร
เมืองพี่น้อง
เมืองต่อไปนี้คือเมืองพี่น้อง
ระเบียงภาพ
<Gallery> ไฟล์:Špilberk.jpg|Špilberk Castle ไฟล์:Global_view_of_Brno,_photographed_from_Bílá_Hora.jpg|Outline of Brno ไฟล์:Kostel svatého Michala (Brno).jpg|St. Michael's church, Brno ไฟล์:Brno, Invex, Výstaviště II.JPG|Brno Exhibition Centre ไฟล์:Brno City Center 147.JPG|Buildings in the center of Brno ไฟล์:Brno-Cathedral of St. Peter and Paul 2.jpg|Cathedral of St. Peter and Paul in Brno ไฟล์:StThomasAbbeyBrno.jpg|Augustinian Monastery and Basilica of the Assumption of Our Lady, Brno, Czech Republic. ไฟล์:Brno, Město Brno, Komenského náměstí.jpg|Tram line at the Comenius Square </Gallery>
พรรคทางเลือกใหม่
อาจหมายถึง
ซามาร์กันต์
ซามาร์กันต์ หรือ ซามาร์กันด์ (Samarqand/Самарқанд, ; Самарқанд; ;, , smʾrknδH) เป็นนครทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอุซเบกิสถานและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการอยู่อาศัยต่อเนื่องเก่าแก่ที่สุดในเอเชียกลาง ปรากฏหลักฐานว่ามีการตั้งรกรากของมนุษย์ตั้งแต่ยุคหินเก่าตอนปลาย ซามาร์กันต์เจริญรุ่งเรืองอย่างมากในฐานะเมืองบนเส้นทางสายไหมเชื่อมต่อจีนกับเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งในเวลานั้นซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุด ในเอเชียกลาง
ในสมัยจักรวรรดิอะคีเมนิดของเปอร์เซีย ซามาร์กันต์กลายเป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการซอกเดีย และใน 329 ปีก่อน ค.ศ. เมืองถูกอะเล็กซานเดอร์มหาราชพิชิตได้ ในเวลานั้นเมืองมีชื่อว่ามาร์กันดา (Markanda) ซึ่งเรียกเป็นภาษากรีกโบราณว่ามารากันดา (Μαράκανδα) จากนั้นเมืองถูกปกครองโดยชาวอิหร่าน ชาวเติร์ก และชาวมองโกลหลังการพิชิตของเจงกีส ข่าน ในปี 1220 ในปัจจุบัน ซามาร์กันต์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน
ในปี 2001 ยูเนสโกขึ้นทะเบียนนครซามาร์กันต์เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรมในชื่อ "ซามาร์กันต์ ชุมทางวัฒนธรรม"
ในปัจจุบัน เมืองแบ่งออกเป็นสองส่วนคือเมืองเก่าและเมืองใหม่ซึ่งได้รับการพัฒนาในช่วงการปกครองของจักรวรรดิรัสเซียและสหภาพโซเวียต เมืองเก่าเต็มไปด้วยโบราณสถานและอนุสรณ์สถานเก่าแก่ ส่วนเมืองใหม่เป็นศูนย์กลางการปกครองและเป็นที่ตั้งของสถาบันการศึกษา
เดอะสเตรตส์ไทมส์
เดอะสเตรตส์ไทมส์ (The Straits Times) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันภาษาอังกฤษของประเทศสิงคโปร์ เป็นหนังสือพิมพ์รายวันที่มียอดจำหน่ายสูงสุดในสิงคโปร์ วันละ 400,000 ฉบับ ฉบับวันอาทิตย์ใช้ชื่อว่า เดอะซันเดย์ไทมส์  ปัจจุบันเดอะสเตรตส์ไทมส์เป็นส่วนหนึ่งของบริษัท สิงคโปร์เพรสโฮลดิงส์
เดอะสเตรตส์ไทมส์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1845 โดยนักธุรกิจชาวอาร์มีเนียชื่อ แคทชิก โมเสส ขณะนั้นทั้งสิงคโปร์และมาเลเซียยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษ ต่อมาเมื่อสิงคโปร์และมาเลเซียประกาศอิสรภาพในปี ค.ศ. 1963 และสิงคโปร์แยกตัวออกจากมาเลเซียในปี ค.ศ. 1965 หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้เน้นตีพิมพ์เฉพาะในสิงคโปร์ และก่อตั้งหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ คือ นิวสเตรตส์ไทมส์ ตีพิมพ์เฉพาะในมาเลเซีย
ทีเอชเอ็น
ทีเอชเอ็น (THN) เป็นรถดีเซลรางพัดลมชนิดมีห้องขับของการรถไฟแห่งประเทศไทย โดยนำเข้ามาจากประเทศญี่ปุ่น มักถูกใช้ทำขบวนรถหลากหลายประเภท ตั้งแต่ รถด่วน, รถเร็ว ไปจนถึงรถธรรมดา
ใน พ.ศ. 2562 ได้มีการปรับปรุงประตูทางขึ้นรถดีเซลรางทีเอชเอ็น เพื่อรองรับสถานีรถไฟทางคู่ที่กำลังก่อสร้างในหลายเส้นทาง
AEC
เออีซี (AEC) อาจหมายถึง
ฟรีกกี
ฟรีคกี้ เป็นซิงเกิลที่ 36 ของคุมิ โคดะ  เป็นควอดรุพเพิ้ล เอ ไซด์ซิงเกิลหลังจากปีที่แล้วได้ออกซิงเกิล 4 hot wave ที่มีลักษณะเดียวกัน  วางจำหน่ายในวันที่ 27 มิถุนายน  พ.ศ. 2550 สามารถเปิดตัวสัปดาห์แรกในอันดับที่ 1 ของออริกอนชาร์ต  ด้วยยอดขาย 108,349 แผ่น  และยังสามารถขึ้นอันดับที่ 1 ของเดลี่ชาร์ตในสัปดาห์ที่ 2 อีกด้วย  ซึ่งสามารถครองอันดับที่ 1 ของออริกอนชาร์ตประจำเดือนกรกฎาคม  พ.ศ. 2550 หลังจากที่ซิงเกิล 4 hot wave เคยครองอันดับที่ 1 ของชาร์ตประจำเดือนสิงหาคมเมื่อปีที่แล้ว  และมียอดขายรวมทั้งสิ้น 195,322 แผ่น
เพลง FREAKY เป็นเพลงประกอบโฆษณาของรถยนต์ฮอนด้า เพลง 空(โซระ)เป็นเพลงประกอบโฆษณาของโทรศัพท์มือถือซอฟต์แบงค์  เพลง Run For Your Life เป็นเพลงประกอบโฆษณาของเครื่องสำอางโคเซ่  และเพลง girls ประกอบโฆษณาคอนเสิร์ต "KODA KUMI FEVER LIVE IN HALL" ของเธอเอง
ในซีดีล็อตแรกจะมีเพลงรีมิกซ์แถมให้อีก 4 เพลง พร้อมสิทธิ์ในการชิงรางวัลโปสเตอร์ของซิงเกิลฟรีคกี้
ในตอนแรกซิงเกิลฟรีคกี้กำหนดให้มีเพลง anytime แต่ภายหลังได้เปลี่ยนเป็นเพลง Run For Your Life แทน ส่วนเพลง anytime ได้ถูกตัดเป็นซิงเกิลที่ 39 แทน
กฎหมายแพ่ง
กฎหมายแพ่ง (civil law) เป็นกฎหมายที่วางระเบียบความเกี่ยวพันระหว่างบุคคลเกี่ยวกับสถานภาพ สิทธิ และหน้าที่ของบุคคลตามกฎหมาย เช่น กฎหมายว่าด้วยนิติกรรม เอกเทศสัญญา ทรัพย์สิน ครอบครัว มรดก แต่งงาน
งูแมวเซาอินเดีย
งูแมวเซาอินเดีย หรือ งูพิษรัสเซลล์ (Daboia, Indian Russell's viper, Russell's viper; ) งูพิษชนิดหนึ่ง ที่พบได้ในทวีปเอเชียในหลากหลายประเทศ จัดเป็นงูเพียง4ชนิดเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Daboia ในวงศ์ Viperidae
เป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมากชนิดหนึ่ง ที่มีกัดมนุษย์จะมีผลต่อระบบโลหิตในร่างกาย ทำให้แก่ถึงความตายได้ มีรูปร่างอ้วนป้อม ลำตัวสั้น หางสั้น เวลาตกใจหรือถูกรบกวนมักขดตัวเหมือนแมวนอนขด พร้อมทั้งทำเสียงขู่คล้ายแมวหรือยางรถยนต์รั่ว เนื่องจากสูบลมเข้าไปในตัวจนตัวพอง แล้วพ่นลมออกมาทางรูจมูกแรง ๆ แทนที่จะเลื้อยหนี สามารถฉกกัดได้รวดเร็วแทบไม่ทันตั้งตัวทั้ง ๆ ที่ขดตัวอยู่ ส่วนหัวของงูแมวเซาอินเดียเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมและมีลายดำคล้ายลูกธนู มีเกล็ดเล็กละเอียดบนหัว มีพฤติกรรมชอบอยู่ตามที่ราบแห้ง ๆ เชิงเขาที่เป็นดินปนทราย ตามที่ดอน หรือซ่อนตัวในซอกหิน โพรงดิน ใต้กอหญ้าใหญ่ ๆ ไม่ชอบย้ายที่อยู่บ่อย ๆ ปกติไม่เลื้อยขึ้นต้นไม้ ออกหากินไม่ไกลจากที่อยู่ เป็นงูที่มีความเชื่องช้าไม่ปราดเปรียว มีอุปนิสัยดุ เมื่อถูกรบกวนจะส่งเสียงขู่
มีพฤติกรรมชอบความเย็น แต่ไม่ชอบน้ำ มักออกหากินในเวลากลางคืน แต่ในสถานที่ ๆ มีความเย็น ก็อาจออกหากินในเวลากลางวันด้วย โดยกินหนูหรือสัตว์เลื้อยคลานที่มีขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ
เป็นงูที่ออกลูกเป็นตัว ครั้งละประมาณ 20–30 ตัว (สูงสุด 63 ตัว) ผสมพันธุ์ช่วงเดือนตุลาคมถึงเดือนธันวาคม และไปออกลูกช่วงฤดูร้อน ลูกงูแรกเกิดมีน้ำหนัก 7.2–14.4 กรัม และความยาวโดยเฉลี่ย 24–30 เซนติเมตร
เดิมทีถูกจัดให้เป็นชนิดแยกย่อยของงูแมวเซา (D. siamensis) โดยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า D. russelii russelii แต่ปัจจุบันได้ถูกแยกออกมาเป็นชนิดต่างหากกัน โดยมีความแตกต่างกันที่ลวดลาย ตรงที่งูแมวเซาอินเดียมีลายสีนํ้าตาลเข้ม เป็นวงแยกจากกัน และสถานที่พบโดยจะพบได้ที่อนุทวีปอินเดีย เช่น ปากีสถาน, บังกลาเทศ, อินเดีย จนถึงเกาะซีลอน หรือศรีลังกา
19 สิงหาคม
วันที่ 19 สิงหาคม เป็นวันที่ 231 ของปี (วันที่ 232 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 134 วันในปีนั้น
เส้นขนานที่ 16 องศาใต้
เส้นขนานที่ 16 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 16 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 16° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
บีเลอเฟ็ลท์
บีเลอเฟ็ลท์ (Bielefeld, ) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี มีฐานะเป็นนครนอกอำเภอ (kreisfreie Stadt) ตามการบริหารเขตปกครองของเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของรัฐ ปัจจุบันมีประชากร 341,755 คน ถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดอันดับที่แปดของรัฐ การตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ถูกกล่าวถึงครั้งแรกตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 และถูกกล่าวถึงในฐานะเมืองครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1214 บีเลอเฟ็ลท์เคยเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมผลิตเส้นใยลินินมาเป็นเวลานาน ปัจจุบันเป็นเมืองอุตสาหกรรมด้านอาหาร สิ่งทอ เครื่องพิมพ์ และเครื่องจักรกล มีมหาวิทยาลัยหลักคือมหาวิทยาลัยบีเลอเฟ็ลท์ นอกจากนี้ยังเป็นบ้านของสโมสรฟุตบอลอาร์มีนีอาบีเลอเฟ็ลท์ ซึ่งลงเล่นในลีกระดับสองของประเทศ บีเลอเฟ็ลท์ยังเป็นที่รู้จักจากเรื่องสมคบคิดบีเลอเฟ็ลท์ที่อังเกลา แมร์เคิลเคยพูดเป็นนัยถึง
ภูมิประเทศ
บีเลอเฟ็ลท์ตั้งอยู่บริเวณสันปันน้ำระหว่างแม่น้ำเวเซอร์กับแม่น้ำเอมส์ ลักษณะทางภูมิศาสตร์ของเมืองสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ลักษณะ ได้แก่ พื้นที่ราบสลับกับเนินเขาเตี้ย ส่วนหนึ่งของแอ่งราเวนส์แบร์ก ซึ่งครอบคลุมทิศเหนือ ทิศตะวันออก และใจกลางเมือง ทิศตะวันตกเป็นแนวภูเขาทอดยาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือสู่ทิศตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ป่าทอยโตบูร์ก แนวภูเขาดังกล่าว ช่วงที่ผ่านใกล้ใจกลางเมืองมีลักษณะเป็นช่องระหว่างภูเขา มีชื่อทางภูมิศาสตร์ว่า ช่องบีเลอเฟ็ลท์ ในเขตเทศบาลบรัคเวเดอ ถือเป็นเส้นทางคมนาคมสำคัญทางหนึ่งที่รองรับการจราจรจากทิศตะวันตก ซึ่งเป็นอีกด้านหนึ่งของเทือกเขา พื้นที่ทิศใต้ของเมืองในเขตเทศบาลเซ็นเนอและเซ็นเนอชตัดท์เป็นส่วนหนึ่งของที่ราบต่ำเวสฟาเลิน ซึ่งมีธรรมชาติที่โดดเด่นคือ ประกอบด้วยไม้พุ่มเตี้ยกระจายอยู่ทั่วไป และพื้นดินเป็นตะกอนทรายจากยุคน้ำแข็งจำนวนมาก
พื้นที่ทางเหนือของเมืองมีภูมิประเทศเป็นเนินคล้ายลูกคลื่น ครอบคลุมบริเวณกว้าง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแอ่งราเวนส์แบร์ก ประกอบด้วยพื้นที่เกษตรกรรม ทุ่งหญ้า ลำธาร และแม่น้ำสายเล็ก แหล่งน้ำที่สำคัญคือ อ่างเก็บน้ำโอเบอร์เซ (พื้นที่ 20 เฮกตาร์) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของลำธารโยฮันนิสบาค ถือเป็นแหล่งน้ำที่ใหญ่ที่สุดของบีเลอเฟ็ลท์ เมื่อมองภาพรวมของเส้นทางน้ำจะสังเกตได้ว่า แหล่งน้ำที่ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของบีเลอเฟ็ลท์จะไหลลงแม่น้ำอา (Aa) ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำเวเซอร์ ส่วนแหล่งน้ำทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จะไหลลงแม่น้ำเอมส์ โดยมีสันปันน้ำเป็นเทือกเขาของป่าทอยโตบูร์กตั้งอยู่กึ่งกลาง ป่าดังกล่าวยังเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจของชาวเมืองบีเลอเฟ็ลท์ มีเส้นทางเดินธรรมชาติหลายแห่ง
ตำแหน่งที่สูงที่สุดของเมืองคือเนินเขาอัฟเดมโพลเลอ (Auf dem Polle) ในเขตเลเมอร์สฮาเกน ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมือง มีความสูง 320 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล จุดต่ำสุดอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือในเขตบราเกอ ริมแม่น้ำอา เขตติดต่อเมืองแฮร์ฟอร์ด สูง 71 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ส่วนใจกลางเมือง ณ ศาลากลางเมืองบีเลอเฟ็ลท์สูงจากระดับน้ำทะเลราว 114 เมตร นอกจากนี้เส้นละติจูดที่ 52 องศาเหนือยังตัดผ่านพื้นที่เมือง ซึ่งมีหลักหินแสดงไว้
บีเลอเฟ็ลท์ตั้งอยู่ในเขตชุมชนเมืองแห่งหนึ่งที่มีความหนาแน่นประชากรสูง เขตชุมชนเมืองนี้ตั้งขนานไปกับทางพิเศษออโตบาห์นหมายเลข 2 เริ่มตั้งแต่เมืองกือเทอร์สโล บีเลอเฟ็ลท์ แฮร์ฟอร์ด สิ้นสุดที่เมืองมินเดิน เมืองใหญ่แห่งอื่นที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงบีเลอเฟ็ลท์จะแสดงเป็นแผนภาพตามทิศ ดังนี้
พื้นที่และการใช้ประโยชน์ที่ดิน
บีเลอเฟ็ลท์มีพื้นที่ 257.91 ตารางกิโลเมตร จัดเป็นเมืองใหญ่ขนาดเล็ก (kleine Großstadt) ส่วนที่กว้างที่สุดตามแนวทิศเหนือ-ใต้ และทิศตะวันออก-ตะวันตกยาว 22 กิโลเมตรและ 19 กิโลเมตรตามลำดับ การใช้ประโยชน์ที่ดินของบีเลอเฟ็ลท์แสดงในตารางด้านล่าง โดยบีเลอเฟ็ลท์มีพื้นที่เกษตรกรรมมากกว่าราวร้อยละ 5 เมื่อเทียบกับเมืองแห่งอื่นในรัฐที่มีขนาดใกล้เคียงกัน เขตอนุรักษ์ธรรมชาติมีราวร้อยละ 7.5 ของพื้นที่เมือง และพื้นที่ป่าไม้ทั้งหมดขนาด 2,256 เฮกตาร์ตั้งอยู่ในเขตบีเลอเฟลเดอร์ชตัดท์วัลด์ หรือ "ป่าแห่งเมืองบีเลอเฟ็ลท์"
การแบ่งเขตปกครอง
เมืองบีเลอเฟ็ลท์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 10 เทศบาล (Stadtbezirk) แต่ละเขตมีสภาผู้แทนเทศบาล (Bezirksvertretung) สมาชิกสภาผู้แทนเทศบาลมีจำนวนสูงสุด 19 คน ซึ่งได้จากการเลือกตั้งของประชาชนในเขตเทศบาลนั้น ๆ แต่ละเขตมีนายกเทศมนตรี (Bezirksbürgermeister) เป็นของตนเอง ปัจจุบันผู้คนยังนิยมใช้เขตย่อย (Stadtteil) ซึ่งเล็กกว่าเทศบาล เพื่อระบุตำแหน่งที่ตั้งของสถานที่ใด ๆ ในบีเลอเฟ็ลท์ ถึงแม้ว่าทางราชการจะไม่ใช้การแบ่งเขตปกครองระดับเขตย่อยแล้ว และบ่อยครั้งที่ชื่อของเขตย่อยตรงกับชื่อเดิมของพื้นที่ในสมัยที่ยังเป็นชุมชนอิสระก่อนการยุบรวมเข้ากับบีเลอเฟ็ลท์ในช่วงปี พ.ศ. 2473–2516 ตามกฎหมายบีเลอเฟ็ลท์ เขตเทศบาลทั้ง 10 แห่งของบีเลอเฟ็ลท์มีดังนี้
แต่ละเทศบาลยังแบ่งออกเป็นเขตย่อย ดังนี้ (ตัวเลขในวงเล็บคือจำนวนเขตย่อย)
เมืองพี่น้อง
บีเลอเฟ็ลท์มีเมืองพี่น้องดังนี้:
ฟาโรห์เชปเซสคาเร
ฟาโรห์เชปเสสคาเร หรือ เชปเสสคารา (แปลว่า "Noble is the Soul of Ra") เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณผู้ปกครองที่สี่หรือห้าของราชวงศ์ที่ห้า (2494-2345 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงสมัยราชอาณาจักรของฟาโรห์เชปเสสคาเรอาศัยอยู่ในช่วงกลางศตวรรษที่ 25 ก่อนคริสต์ศักราชและอาจเป็นเจ้าของ พีระมิดที่ไม่เสร็จแห่งอะบูศีร ซึ่งถูกทิ้งร้างหลังจากทำงานไม่กี่สัปดาห์ในช่วงแรกของการก่อสร้าง
หลอดน้ำเหลือง
หลอดน้ำเหลือง (lymphatic vessel, lymph vessel หรือ lymphatic) เป็นหลอดหรือท่อที่มีผนังบางและมีโครงสร้างคล้ายหลอดเลือด ทำหน้าที่ขนส่งน้ำเหลือง เป็นส่วนเสริมของระบบหัวใจและหลอดเลือด หลอดน้ำเหลืองประกอบด้วยชั้นต่าง ๆ ได้แก่ ชั้นเนื้อเยื่อบุโพรง, ชั้นบาง ๆ ของกล้ามเนื้อเรียบ, และชั้นแอดเวนทิเชียที่ยึดหลอดน้ำเหลืองเข้ากับเนื้อเยื่อข้างเคียง หลอดน้ำเหลืองทำหน้าที่ขับดันน้ำเหลืองที่มาจากหลอดน้ำเหลืองฝอย ซึ่งดูดซึมมากจากสารน้ำแทรกในเนื้อเยื่อ หลอดน้ำเหลืองฝอยมีขนาดใหญ่กว่าหลอดเลือดฝอยที่อยู่คู่กันเพียงเล็กน้อย หลอดน้ำเหลืองจะมีลิ้นเพื่อป้องกันการไหลย้อนกลับของน้ำเหลือง
โดยทั่วไปแล้ว น้ำเหลืองจะไหลออกจากเนื้อเยื่อไปยังต่อมน้ำเหลือง โดยหลอดน้ำเหลืองที่ขนส่งน้ำเหลืองไปยังต่อมน้ำเหลือง เรียกว่า หลอดน้ำเหลืองนำเข้า (afferent lymph vessel) และที่ขนส่งออกจากต่อมน้ำเหลือง เรียกว่า หลอดน้ำเหลืองนำออก (efferent lymph vessel) ต่อจากนั้น น้ำเหลืองจะไหลไปยังต่อมน้ำเหลืองอื่น ๆ หรืออาจไหลกลับมายังหลอดเลือดดำ หรือไหลเข้าสู่ท่อน้ำเหลือง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า อันได้แก่ ท่อน้ำเหลืองด้านขวา (right lymphatic duct) และท่อน้ำเหลืองทอราซิก (thoracic duct) ซึ่งท่อน้ำเหลืองทอราซิกเป็นท่อน้ำเหลืองที่ใหญ่ที่สุดในร่างกาย และสุดท้ายท่อน้ำเหลืองจะระบายน้ำเหลืองไปยังหลอดเลือดดำใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายและขวา (subclavian vein) เพื่อกลับเข้าสู่ระบบไหลเวียนเลือด
ท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน
ท่าอากาศยานแห่งชาติวอชิงตัน โรนัลด์ เรแกน (Ronald Reagan Washington National Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองอเล็กซานเดรียในเทศมณฑลอาร์ลิงตัน รัฐเวอร์จิเนีย รองรับการจราจรของวอชิงตัน ดี.ซี. และยังเป็นท่าอากาศยานที่ใกล้ตัวดี.ซี.มากที่สุดอีกด้วย นอกจากนี้ยังเป็นท่าอากาศยานสำคัญของสายการบินยูเอสแอร์เวย์
ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2541 ได้เปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานยานมาใช้ชื่อปัจจุบัน เพื่อเป็นเกียรติต่ออดีตประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน
นีกีตา ครุชชอฟ
นีกีตา เซียร์เกเยวิช ครุชชอฟ  (15 เมษายน ค.ศ. 1894 – 11 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียตตั้งแต่ ค.ศ. 1953 ถึง ค.ศ. 1964 และเป็นประธานคณะรัฐมนตรีของประเทศตั้งแต่ ค.ศ. 1958 ถึง ค.ศ. 1964 ในสมัยการปกครองของเขา ครุชชอฟทำให้โลกคอมมิวนิสต์ตกตะลึงด้วยการประณามการก่ออาชญากรรมของโจเซฟ สตาลิน และเริ่มดำเนินนโยบายกรล้มล้างอิทธิพลของสตาลินกับอะนัสตัส มีโคยัน พันธมิตรคนสำคัญของเขา เขาสนับสนุนโครงการอวกาศของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นและการตรากฎหมายของการปฏิรูปที่ค่อนข้างเสรีในนโยบายภายในประเทศ หลังจากการเริ่มต้นที่ผิดพลาดและหลีกเลี่ยงสงครามนิวเคลียร์เหมือคิวบาอย่างหวุดหวิด เขาทำการเจรจากับสหรัฐอย่างประสบความสำเร็จเพื่อลดความตึงเครียดในสงครามเย็น ใน ค.ศ. 1964 ครุชชอฟถูกปลดจากความเป็นผู้นำเครมลิน ตำแหน่งของเขาถูกแทนที่โดยเลโอนิด เบรจเนฟเป็นเลขาธิการลำดับที่หนึ่งและอะเลคเซย์ โคซีกินเป็นประธานคณะรัฐมนตรี
เมื่อสตาลินถึงแก่อสัญกรรมในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1953 เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ซึ่งครุชชอฟได้รับชัยชนะจากการควบรวมอำนาจของเขาในฐานะเลขาธิการลำดับที่หนึ่งคณะกรรมการกลางของพรรค ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1956 ที่การประชุมครั้งที่ 20 ของพรรค เขาได้กล่าว "สุนทรพจน์ลับ" ซึ่งประณามการกวาดล้างของสตาลินและนำไปสู่ยุคที่กดขี่น้อยกว่าในสหภาพโซเวียต นโยบายภายในประเทศของเขาซึ่งมุ่งเป้าไปที่การมีชีวิตที่ดีขึ้นของประชาชนทั่วไปซึ่งไม่ได้ผลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการเกษตร ครุชชอฟจึงสั่งตัดกองกำลังตามแบบแผนครั้งใหญ่โดยหวังว่าจะใช้ขีปนาวุธในการป้องกันประเทศ แม้จะมีการตัดทอน แต่ช่วงเวลาที่ดำรงตำแหน่งของครุชชอฟก็เห็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุดของสงครามเย็นซึ่งสิ้นสุดในวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา
ครุชชอฟได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ด้วยชัยชนะที่สำคัญ เช่น วิกฤตการณ์คลองสุเอซ การปล่อยดาวเทียมสปุตนิก 1 วิกฤตการณ์ซีเรียใน ค.ศ. 1957 และอุบัติการณ์ยู-2 ใน ค.ศ. 1960 อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ความนิยมของครุชชอฟถูกกัดกร่อนด้วยข้อบกพร่องในนโยบายของเขา เช่นเดียวกับการจัดการกับวิกฤตการณ์ขีปนาวุธคิวบา สิ่งนี้ได้ส่งเสริมให้คู่ต่อสู้ที่มีศักยภาพของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างเงียบ ๆ และขับเขาออกจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ประสบกับชะตากรรมที่ร้ายแรงซึ่งได้รับความทุกข์ทรมานจากผู้พ่ายแพ้ในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจของสหภาพโซเวียตครั้งก่อน และได้เงินบำนาญจากอพาร์ตเมนต์ในมอสโกและกระท่อมในชนบท บันทึกความทรงจำอันยาวนานของเขาถูกลักลอบนำเข้ามายังตะวันตกและตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1970 ครุชชอฟเสียชีวิตใน ค.ศ. 1971 ด้วยอาการหัวใจวาย
แหล่งข้อมูลอื่น
18941971
มาร์วิน เกย์
ชื่อของมาร์วิน เกย์ ได้รับการจัดอยู่ในร็อกแอนด์โรลฮอลล์ออฟเฟม ในปี 1987 ต่อมาในปี 2008 นิตยสารโรลลิงสโตน จัดอันดับให้ มาวินเกย์ ติดอยู่อันดับที่ 1ของนักร้องที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล และยังติดอันดับ 18 ของการจัดอันดับ 100 ศิลปินที่เยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อ้างอิง
1939 1984
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิรัก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิรัก (اللجنة الاولمبية الوطنية العراقية; National Olympic Committee of Iraq; NOCI, รหัสไอโอซี: IRQ) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศอิรักสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2491 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศอิรัก เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากอิรักเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
หญ้าสนกระจับ
หญ้าสนกระจับ (ภาษาอังกฤษ:burgrass, hedgehog grass) เป็นพืชวงศ์หญ้า และพืชฤดูเดียว ออกรากตามข้อ แตกเป็นกอ สูง 50 ซม. ใบยาว มีขนที่ขอบของปลอกหุ้มยาว 5-30 ซม. ช่อดอกแบบ dense spike เป็นทรงกระบอก ยาว 3-10 ซม. ติดผลประมาณ 2-3 เม็ด เปลือกหุ้มเมล็ดสามารถติดไปกับเสื้อผ้าหรือบาดผิวหนังได้ ออกดอกตลอดทั้งปี ชอบดินทราย พบในที่ทิ้งขยะ บางครั้งพบในบริเวณเกษตรกรรม แพร่กระจายทั่วประเทศไทย เป็นพืชท้องถิ่นในทวีปอเมริกา
ชีคเย
ชีคเย เป็นเครื่องดื่มพื้นบ้านชนิดหนึ่งของเกาหลี ได้จากการนำน้ำหมักแป้งมอลต์ข้าวบาร์ลีย์ไปอุ่นกับข้าวสุกและน้ำตาลทราย กรองเอาเมล็ดข้าวออกแล้วต้มกับน้ำตาลทรายอีกครั้ง จากนั้นนำไปแช่เย็น เมื่อจะเสิร์ฟจึงใส่เมล็ดข้าวสุกและเมล็ดสนลงไปเล็กน้อย ร้านอาหารเกาหลีมักจะเสิร์ฟชีคเยแบบทำเองเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร แต่ก็มีการผลิตชีคเยในรูปแบบเครื่องดื่มกระป๋องและขวดพลาสติกออกวางจำหน่ายทั่วไป
อนุรักษ์ ศรีเกิด
อนุรักษ์ ศรีเกิด (ชื่อเล่น: จุ่น) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนของทีม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และยังเคยเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับอยุธยา ยูไนเต็ด และ สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส โดยสามารถทำให้ทีมคว้าแชมป์เอฟเอคัพ ในปี 2557
อนุรักษ์ เล่นในตำแหน่งกองกลาง และบางครั้งเขาสามารถเล่นเป็นกองหน้าตอนสมัยเรียนมัธยมศึกษา และเขาเคยร่วมเล่นให้กับทีมยุวชนสมาคมธำรงไทยสโมสร ในชุดรองแชมป์โลก 11 ปี ฟุตบอล GOTOOEA CUP ที่สวีเดน (มีเพื่อนร่วมสโมสร เช่น เรย์ แมคโดนัลด์ และ ชาคริต แย้มนาม)
ประวัติ
อนุรักษ์ ศรีเกิด เกิดวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2518 ที่จังหวัดสมุทรปราการ จบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น-ตอนปลายจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ และจบการศึกษาในระดับอุดมศึกษาโดยการเป็นนักกีฬาในโครงการช้างเผือกจากมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สายเทคโนปทุมธานี–เจ้าปลุก เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีระยะทาง 66.246 กิโลเมตร เริ่มต้นที่ปลายทางทิศใต้บนทางแยกกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 ใน อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ จนสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 ใน อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เป็นทางหลวงสายสำคัญที่ช่วยแบ่งเบาการจราจรบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เพื่อมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือของประเทศไทย
รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 เริ่มต้นที่ทางแยกบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางพูน) บริเวณแยกเทคโนปทุมธานี จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือตัดกับถนนคลองหลวงที่แยกเชียงรากใหญ่ ตัดกับถนนกาญจนาภิเษก ที่ทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย แล้วมาบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ที่ทางแยกต่างระดับบางปะหัน เรียกถนนช่วงนี้ว่า ถนนปทุมธานี–บางปะหัน จากนั้นใช้เขตทางร่วมกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 เป็นระยะสั้น ๆ แล้วแยกออกไปทางทิศตะวันออก ไปตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 ในเขตเทศบาลตำบลบางปะหัน จากนั้นเส้นทางจะขนานคลอง และลัดเลาะไปตามแม่น้ำลพบุรี จนสิ้นสุดทางหลวงบริเวณแยกเจ้าปลุก ซึ่งเป็นจุดตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 และ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3267 ใน อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และสามารถเดินทางต่อไปยังตัวเมืองลพบุรีได้ โดยตรงไปยังทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3196 โดยเรียกถนนช่วงนี้ว่า ถนนบางปะหัน–ลพบุรี
สภาพถนนตั้งแต่ปทุมธานีถึงถนนเชียงราก เป็นถนนขนาด 10 ช่องจราจร ก่อสร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 จนถึงทางแยกต่างระดับเชียงรากใหญ่ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3214 แยกออกไปทางขวามุ่งหน้ามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต) จากนั้นลดเหลือ 6 ช่องจราจรจนถึงทางแยกต่างระดับเชียงรากน้อย (จุดตัดถนนกาญจนาภิเษก) จากนั้นเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรจนถึงอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ก่อนหน้านี้เป็นถนนคอนกรีตขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ภายหลังมีการขยายเป็น 4 ช่องจราจรเพื่อแบ่งเบาภาระการจราจรบนถนนสายเอเชียมุ่งหน้าสู่ภาคเหนือ มีสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา 2 แห่ง คือที่ อำเภอบางไทร และอำเภอพระนครศรีอยุธยา สำหรับช่วงตั้งแต่อำเภอบางปะหันถึงสี่แยกเจ้าปลุก อำเภอมหาราช เป็นถนนแอสฟัลต์ขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง
ประวัติ
เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2536 มีการออกพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 สามแยกทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 - บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 311 (ลพบุรี) ตอนอำเภอบางปะอิน - อำเภอบางปะหัน และเพื่อขยายทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 สายบางปะอิน-พยุหะคีรี ตอนบริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 พ.ศ. 2536 โดยจากแผนที่แนบท้ายจะเห็นว่าแนวเส้นทางเริ่มต้นตั้งแต่ ถนนกาญจนาภิเษก อำเภอบางปะอิน จนถึงถนนสายเอเชีย อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ก่อนหน้านี้ถนนเส้นดังกล่าวเรียกว่า ถนนปทุมธานี-ศูนย์ศิลปาชีพบางไทร สันนิษฐานว่าถนนสายนี้เกิดขึ้นไม่พร้อมกัน โดยก่อนหน้านี้ทางหลวงแผ่นดินเส้นดังกล่าว จากแยกเทคโนปทุมธานี ถึงบริเวณบ้านปากอาด อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี ก่อนจะมีทางแยกซ้ายไปบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3309 ไปยังศูนย์ศิลปาชีพบางไทร
นัมยังจู
นัมยังจู (남양주시; ) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับนครพิเศษโซล นครนัมยังจูแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 แขวง (ทง), 6 เมือง (อึบ) และ 3 ตำบล (มย็อน)
ละครเรื่อง อารัง ภูตสาวรักนิรันดร์ ใน ค.ศ. 2012 ของบริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา นำแสดงโดยบบอี จุน-กี, ชิน มิน-อา และย็อน อู-จิน ถ่ายทำในนครนัมยังจู
ภูมิอากาศ
นัมยังจูมีภูมิอากาศชื้นภาคพื้นทวีปที่ได้รับอิทธิพลจากลมมรสุม (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: Dwa) โดยมีฤดูหนาวที่หนาวเย็นและแห้งแล้ง และฤดูร้อนที่มีฝนตกชุก
พิเชฏฐ์ กาลามเกษตร์
รองศาสตรจารย์พิเชฏฐ์ กาลามเกษตร์ เป็นกรรมการบรรณาธิการจัดทำนามานุกรมศาสนาสากล ราชบัณฑิตยสถาน นักศึกษาระดับปริญญาโทรุ่นแรกของสาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบซึ่งบุกเบิกขึ้นมา ณ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยท่านรศ.ดร.พินิจ รัตนกุล ต่อมา ได้เข้ามาเป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาอิสลาม   ประจำภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดลด้วย  ท่านรศ.พิเชฏฐ์เป็นนักวิชาการด้านศาสนาเปรียบเทียบที่มีผลงานมากที่สุดท่านหนึ่ง  และได้ผลิตผลงานวิจัยออกมาเพื่อให้เกิดความเข้าใจอันดีระหว่างศาสนาในประเทศไทยเป็นจำนวนมาก
เจ้าหญิงจินชิ
ต่อมาพระองค์ได้เป็น ไซโอ หรือหัวหน้านักบวชหญิงแห่ง ศาลเจ้าอิเสะ
บันทึก
889
ก้วนซุน
ก้วนซุน หรือ กวนกี มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่าหมิ่นฉุน มีชื่อรองว่าโป๋เตี่ยน  เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ยุคสามก๊ก เป็นขุนนางในเมืองกิจิ๋ว รับราชการกับฮันฮก เจ้าเมืองกิจิ๋ว
ประวัติ
เมื่ออ้วนเสี้ยววางแผนยึดเมืองกิจิ๋วจากฮันฮกตามอุบายของฮองกี๋ที่เสนอว่า "ขอให้มีหนังสือลับไปถึงกองซุนจ้าน ให้ทหารเข้าตีเมืองกิจิ๋วด้านหนึ่ง ท่านจงยกเข้าตีกระหนาบด้านหนึ่ง ถ้าได้เมืองแล้วแบ่งทรัพย์สินแลเมืองให้กองซุนจ้านกึ่งหนึ่ง แลฮันฮกนั้นเป็นคนหามีความคิดไม่ ถ้ารู้กิตติศัพท์ว่ากองซุนจ้านจะยกมาตี เห็นจะมีหนังสือมาถึงท่านให้ยกทหารไปช่วย ถ้าสมคิดเห็นเราจะได้เมืองกิจิ๋วโดยง่าย" เมื่อฮันฮกได้ข่าวว่ากองซุนจ้านจะยกมาตี จึงปรึกษากับซุนซิมและซินเบ้ง ซุนซิมแนะนำให้ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวมาช่วยป้องกันเมืองกิจิ๋ว ฮันฮกจึงแต่งหนังสือ แล้วจะให้ก้วนซุนเป็นผู้ถือหนังสือไปหาอ้วนเสี้ยว ฝ่ายเก๋งบูได้คัดค้านไม่ให้ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวมาช่วยเพราะเป็นการชักศึกเข้าบ้าน แต่ฮันฮกไม่เชื่อ ก้วนซุนเป็นอีกคนที่ไม่เห็นด้วยที่ฮันฮกเชิญอ้วนเสี้ยวเข้ามา ทั้งก้วนซุนและเก๋งบู พร้อมทั้งขุนนางคนอื่นรวมสามสิบกว่าคนจึงพากันลาออกจากราชการ
ฝ่ายก้วนซุนได้ร่วมมือกับเก๋งบูไปซุ่มอยู่ที่ประตูเมืองเพื่อลอบฆ่าอ้วนเสี้ยว เมื่ออ้วนเสี้ยวยกทัพมาถึงกิจิ๋ว ก้วนซุนและเก๋งบูก็ชักกระบี่จะฆ่าอ้วนเสี้ยว งันเหลียงและบุนทิว ทหารเอกของอ้วนเสี้ยวจึงสังหารทั้งก้วนซุนและเก๋งบูถึงแก่ความตาย
เฮเมอร์
เฮเมอร์ (Hemer) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ทางตะวันตกของประเทศเยอรมนี มีประชากร 33,863 คน (เมื่อปี พ.ศ. 2564)
เงินยาง
เหตุการณ์
หลังจากการล่มสลายของโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น จนถึงช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 17 ลาวจังราช หรือ ลาวจง (ซึ่งตามตำนานว่าเกิดโดยโอปปาติกใต้ต้นพุทรา หรือบางตำนานว่าไต่บันไดเงินและทองคำลงมาบริเวณดอยตุง) ได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ เรียกราชวงศ์ใหม่นี้ว่าราชวงศ์ลาว เนื่องจากกษัตริย์ทุกพระองค์ในราชวงศ์นี้ใช้ ลาว นำหน้าพระนาม
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อ พญามังรายขึ้นครองราชเป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 25 ของหิรัญนครเงินยางเชียงลาวในปี พ.ศ. 1805 พระองค์ทรงมีแนวพระราชดำริจะรวบรวมแคว้นน้อยใหญ่ในอาณาบริเวณเดียวกันให้เป็นปึกแผ่น เมื่อพระองค์ได้ทรงขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้สร้างเมืองเชียงรายและประทับที่นั่นเป็นราชธานีแห่งใหม่ ถือเป็นการสิ้นสุดราชวงศ์ลาวแห่งหิรัญนครเงินยางเชียงลาว และเริ่มต้นราชวงศ์มังราย แห่งอาณาจักรล้านนา
ที่ตั้งเมืองเงินยาง
ปัจจุบันมักเชื่อกันว่าเมืองเงินยางคือเมืองเดียวกันกับเมืองเชียงแสน ซึ่งปรากฏในพื้นเมืองเชียงแสน ความว่า
อย่างไรก็ตาม พื้นเมืองเชียงแสน (ถูกแปลเป็นไทยชื่อพงศาวดารเมืองเงินยางเชียงแสนและตำนานสิงหนวติ ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 61) เป็นเอกสารฉบับเดียวที่ให้ภาพว่าเมืองเงินยางกับเมืองเชียงแสนคือเมืองเดียวกัน ในขณะที่เอกสารอื่น ๆ ระบุที่ตั้งของเมืองเงินยางต่างไป พื้นเมืองน่าน ระบุว่าเมืองอยู่บริเวณท่าทราย ตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ระบุว่าเมืองเงินยางตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำสาย และกล่าวถึงอีกครั้งในตอนที่พญามังรายคิดจะตั้งเมืองเชียงราย โดยคำนึงถึงเมื่อครั้งลาวจงสร้างเมืองบริเวณเชิงดอยผาเลา และลาวเคียงสร้าง (ปรับปรุง) เมืองเงินยางบริเวณเชิงดอยทุง (ดอยตุง) ดอยท่า ดอยย่าเถ้า ความว่า
ตำนานเมืองพะเยาได้กล่าวเพิ่มเติมว่า ในรัชสมัยลาวเคียง ได้มีการปรับปรุงขยายแนวคูเมืองใหม่ ใกล้กับแม่น้ำละว้า ขนานนามเมืองใหม่ว่ายางสาย แล้วเปลี่ยนชื่อแม่น้ำละว้าเป็นแม่สาย แสดงให้เห็นว่าสถานที่ตั้งของเมืองเงินยางควรอยู่ติดน้ำแม่สายเชิงดอยตุง ไม่ใช่เมืองเชียงแสนดังที่เชื่อถือกันในปัจจุบัน ซึ่งตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่กล่าวว่าพญาแสนพูสร้างเมืองเชียงแสนทับเวียงรอย
สอดคล้องกับการวิจัยสำรวจพื้นที่ “เวียงพางคำ” ของ วรสิทธิ์ โอภาพ ที่พบว่าเวียงพางคำ ซึ่งเป็นเมืองโบราณในเขตอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ตัวเมืองมีแนวคันดินแบ่งเป็น 2 เมือง โดยมีเมืองอยู่แล้ว แนวคันดินเพิ่งสร้างทีหลังเพื่อขยายเขตตัวเมือง และตั้งอยู่บริเวณดอยเวา ดอยคา ดอยป่าเลา (ดอยผาเลา) ซึ่งเป็นแนวเดียวกันกับดอยตุง เวียงพางคำจึงควรเป็นเมืองเดียวกันกับเมืองเงินยาง ไม่ควรเป็นเวียงสี่ตวงหรือเวียงพานคำของพระเจ้าพรหมตามที่เชื่อกันในปัจจุบัน
รายพระนามกษัตริย์ผู้ครองเมืองหิรัญนครเงินยางเชียงลาว
ชาวไทลื้อ ชาวลาวเทิงล้านช้าง ชาวไทยวนล้านนา ต่างอ้างว่าพญาเจืองเป็นบรรพบุรุษของพวกตน มีวรรณกรรมกล่าวขานถึงมากมาย เช่น มหากาพย์โคลงท้าวฮุ่งท้าวเจือง มีความยาวกว่าเกือบ 5,000 บท (หมายเหตุ รายชื่อกษัตริย์ราชวงศ์ลาว รวมทั้งหมด 25 พระองค์ อ้างอิงจากตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่เป็นหลัก)
โจฮวน
พระเจ้าโจฮวน เป็นฮ่องเต้พระองค์สุดท้ายของวุย ก๊ก  ซึ่งถูกสุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ขับออกจากราชบังลังก์และสถาปนาราชวงศ์จิ้นขึ้นแทนที่ราชวงศ์วุยและเปลี่ยนชื่อก๊กจากวุยก๊กเป็นไต้จิ้น
โจฮวน ตอนเกิดชื่อ โจฮวง (Cao Huang 曹璜 ) เป็นบุตรของโจฮู (Cao Yu) ซึ่งเป็นบุตรคนที่ 3 ของโจโฉกับนางฮวนฮูหยิน (บุตรคนโตของโจโฉกับนางฮวนฮูหยินคือโจฉอง ซึ่งได้ชื่อว่ามีสติปัญญาคิดวิธีชั่งน้ำหนักช้างได้ แต่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก) ในปี ค.ศ. 258 ขณะโจฮวนทรงมีพระชนมายุได้ 12 พรรษา ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็น ดยุคแห่ง Changdao ( "Duke of Changdao District" (常道鄉公) ) ซึ่งอยู่ในเขตซานตง
หลังจากพระเจ้าโจมอถูกปลงพระชนม์ พระองค์ได้รับเชิญให้ขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนชื่อเป็นโจฮวน เนื่องจากชื่อเดิมของพระองค์เขียนคล้ายกับคำหลายคำที่ใช้กันทั่วไป (เช่น คำว่าเหลือง "yellow" (黃) หรือฮ่องเต้ "emperor" (皇)) โดยทั้งนี้เพื่อป้องกันการใช้ชื่อซ้ำกับพระองค์ (ตามธรรมเนียมจีน ดูที่ Naming taboo) ในรัชสมัยของพระองค์อำนาจต่าง ๆ ได้ตกอยู่กับตระกูลสุมาทั้งหมดแล้ว ในปี ค.ศ. 263 เมื่อทรงพระชนมายุได้ 17 พรรษาได้ทรงอภิเษกกับ นางเปียนฮูหยินและตั้งเป็นจักรพรรดินี
ในปีแรก ๆ ในรัชสมัยของพระองค์มีการโจมตีจากจ๊กก๊ก (Shu) อย่างต่อเนื่องภายใต้การนำของเกียงอุย (Jiang Wei) แม้โดยส่วนมากทัพเกียงอุยจะถูกตีกลับโดยง่าย แต่ในที่สุดสุมาเจียว (Sima Zhao) ก็ตัดสินใจโจมตีจ๊กก๊กกลับด้วยกำลังทหาร 180,000 นายภายใต้การนำของจงโฮย (Zhong Hui) และเต็งงาย(Deng Ai) ในช่วงท้ายของ ค.ศ. 263 พระเจ้าเล่าเสี้ยน (Liu Shan) แห่งจ๊กก๊กได้ยอมจำนนต่อเต็งงายทำให้จ๊กก๊กล่มสลาย ต่อมาจงโฮยได้กล่าวหาเต็งงายว่าเป็นกบฏ และเข้ายึดอำนาจจากเต็งงาย ในต้นปี 264 จงโฮยได้วางแผนกับเกียงอุยเพื่อฟื้นฟูจ๊กก๊กและได้คิดกำจัดแม่ทัพวุยก๊กที่ไม่เห็นด้วยทั้งหมด แต่แม่ทัพวุยก๊กได้รวมตัวกันต่อต้านและสังหารจงโฮยและเกียงอุยเสีย ทำให้จ๊กก๊ก (ปัจจุบันคือ เสฉวน (Sichuan) ฉงชิง ( Chongqing) ยูนนาน (Yunnan) ทางใต้ของส่านซี (Shaanxi) และทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของ กานซู่ (Gansu)) ถูกผนวกเข้ากับแคว้นวุยโดยสมบูรณ์
ในปี 263 สุมาเจียวได้บังคับพระเจ้าโจฮวนให้มอบบรรดาศักดิ์เก้าขั้น (The Nine Bestowments) (Chinese: 九錫; pinyin: jǐu xī) แก่เขา ซึ่งเป็นการแสดงว่าขุนนางผู้ได้รับนั้นมีอำนาจบารมีมากและมีความตั้งใจที่จะยึดบัลลังก์ในไม่ช้า ในปี 264 สุมาเจียวได้รับการแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งจิ้น (Prince of Jin) ซึ่งเป็นขั้นสุดท้ายของการยึดบัลลังก์ สุมาเจียวได้ตายลงเสียก่อนในปี 265 สุมาเอี๋ยน (Sima Yan) ได้สืบทอดเจตนารมณ์ของบิดา บังคับพระเจ้าโจฮวนให้สละราชสมบัติ และก่อตั้งราชวงศ์จิ้น (Jin Dynasty) ส่วนโจฮวนได้รับการแต่งตั้งเป็นตันลิวอ๋อง (Prince of Chenliu) ซึ่งพระองค์อยู่ในตำแหน่งนั้นจนสิ้นพระชนม์ในปี 303 เมื่อพระชนม์มายุ 56 พรรษาในรัชกาลของพระเจ้าสุมาซอง (Sima Zhong โอรสของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน)
ไม่ได้มีบันทึกมากนักเกี่ยวกับพระเจ้าโจฮวนหลังสละราชสมบัติ โดยพระเจ้าสุมาเอี๋ยนได้ทรงอนุญาตให้โจฮวนใช้ธงจักรพรรดิ (imperial banner) และรถพระที่นั่งของจักรพรรดิ์ตามเดิม และอนุญาตให้โจฮวนไม่จำเป็นต้องเรียกตัวเองว่าอยู่ใต้การปกครองของพระเจ้าสุมาเอี๋ยน
246303
คณะกรรมการโอลิมปิกคูเวต
คณะกรรมการโอลิมปิกคูเวต (National Olympic Committee of Laos; Kuwait Olympic Committee, รหัสไอโอซี: KUW) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศคูเวตสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2500 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศคูเวต เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากคูเวตเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
เอ็มไทยท็อปทอล์กอะเบาต์ 2013
รางวัลสำหรับคนโด่งดังมีชื่อเสียง ทางอินเตอร์เน็ท โดยอ้างอิงคะแนนจากจำนวนกระทู้ คอมเม้นท์ การส่งต่อ เกี่ยวกับ ละคร ภาพยนตร์ ตัวละคร ศิลปิน โดยให้รางวัลละสามบุคคล ยกเว้นรางวัลพิเศษ ที่จะมีผู้รับรางวัลเพียงคนเดียว ในแต่ละปีจะให้รางวัลพิเศษไม่เหมือนกันแต่ตามกระแสความนิยมในปีนั้นๆ ซึ่งรางวัลพิเศษจะอ้างอิงกระแสจาก Facebook Twitter Google ด้วย
สำหรับ MThai Top Talk-about 2013 จัดขึ้นเป็นปีที่ 3 ของ MThai.com เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2556 ณ หอประชุมใหญ่ อาคาร จัสมิน อินเตอร์เนชันแนล โดยผู้ได้รับรางวัลมีดังนี้
==ผลประกาศรางวัล Top Talk-about 2013   == นอกจาก ผู้ได้รับรางวัลต่างๆแล้ว ทาง เอ็มไทย ได้นำเสนอข่าว และคำฮิต ประจำปีด้วยดังนี้
เรื่องดังประจำปี 2013
1. Gangnam Style (โดย Psy มิวสิควีดีโอ ที่โด่งดังและมีคนทำเลียนแบบมากมาย)
2. แก่ ใจดี สปอร์ต กทม. (การเสนอจีบสาวพริตตี้)
3. น้องเนยรักษ์โลก (แฟนเพจ จาก Facebook และ Twitter ที่มีวิธีรักษาธรรมชาติแบบขบขำ)
คำฮิตประจำปี 2013
ได้รับเชิญในการประกาศคำฮิตประจำปีนี้ โดย มาดามมด
1. มว้าก (หมายถึง มากๆ มากมาย)
2. ฟิน (หมายถึง อารมณ์สุดๆ ไม่ค้างคา)
3. จิ้น (หมายถึง จินตนาการ ให้เขาเป็นคู่รักกันแล้วมีความสุข)
ศาสนาเปรียบเทียบ
ศาสนาเปรียบเทียบ (Comparative religion) เป็นศาสนศึกษารูปแบบหนึ่งที่ศึกษาศาสนาทั่วโลกในด้านวิเคราะห์และตีความหมายโดยเปรียบเทียบ
ประวัติความเป็นมาของหลักวิชา
วิชาศาสนาเปรียบเทียบในประเทศตะวันตก เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศอังกฤษ โดยการบุกเบิกสอนและทำวิจัยของ ศ. ดร. มักซ์ มึลเลอร์ (Max Mueller) นักปราชญ์ชาวเยอรมันผู้เชี่ยวชาญภาษาและวรรณคดีสันสกฤต ซึ่งมาปักหลักสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ โดยสังกัดอยู่กับวิทยาลัยไครซ์เชิร์ช มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ยุคสมัยนั้นกระแสสังคมได้มองศาสนาว่าขัดแย้งกับหลักวิทยาศาสตร์ มักซ์ มึลเลอร์จีงได้พยายามศึกษาศาสนาในแนววิทยาศาสตร์ ในที่สุดก็ได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ Introduction to the Science of Religion นับเป็นครั้งแรกที่ชี้ให้คนทั่วไปเห็นว่าศาสนาต่าง ๆ นั้น สามารถศึกษาโดยใช้วิธีศึกษาตามแนววิทยาศาสตร์ ซึ่งตรงกันข้ามกับวิธีศึกษาโดยใช้ศรัทธา (Faith) นำหน้า วัตถุประสงค์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของการศึกษาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ ก็คือเป็นวิธีที่ก่อให้เกิดความสมานฉันท์ระหว่างผู้นับถือศาสนาต่างกันภายในประเทศและทำให้อยู่ร่วมกันด้วยความสามัคคีและปรองดองได้ในที่สุด
การศึกษาและวิจัยศาสนาเปรียบเทียบในประเทศไทย
หลักวิชาศาสนาเปรียบเทียบ ได้มีการบุกเบิกใช้สอนในประเทศไทยเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยสงฆ์ โดยอาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ อดีตเลขาธิการ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพเริ่มบุกเบิกนำวิชาศาสนาเปรียบเทียบมาใช้สอนที่มหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งนี้ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2489 หนังสือเล่มแรกว่าด้วยศาสนาเปรียบเทียบสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยจึงเป็นหนังสือที่อาจารย์ สุชีพ ปุญญานุภาพ เป็นผู้เขียนและจัดพิมพ์เผยแพร่ ก่อนหน้านั้น ก็มีท่านเสฐียรโกเศสซึ่งเขียนสารคดีศาสนาต่างๆ ไว้บ้างแล้ว หลังจากนั้น ก็มีสมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) ซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการมหามกุฏราชวิทยาลัยถัดจากท่านร่วมสอนด้วย ต่อมาสาขานี้มีแพร่หลายไปยัง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย   ในวัดมหาธาตุ ซึ่งเริ่มเปิดเรียนไล่หลังมหามกุฏราชวิทยาลัย กล่าวคือเปิดเรียนเมื่อปี พ.ศ. 2490 โดยมี ศ.พิเศษ เสฐียร พันธรังษี เป็นอาจารย์สอนในรุ่นบุกเบิก
ส่วนในมหาวิทยาลัยของรัฐฝ่ายฆราวาส ผู้ที่บุกเบิกท่านแรกคือ รศ. ดร.พินิจ รัตนกุล ซึ่งบุกเบิกก่อตั้งภาควิชามนุษยศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล  หลักสูตรปริญญาโทเพื่อเน้นทำวิจัยทางศาสนาเปรียบเทียบโดยเฉพาะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2518 ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่มีการกระตุ้นให้มหาวิทยาลัยรัฐฝ่ายฆราวาสเกิดการตื่นตัวศึกษาวิชานี้เพิ่มมากขึ้น ก่อนหน้าที่ท่านจะดำเนินการก่อตั้งวิทยาลัยศาสนศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดลเพื่อให้สาขาวิชานี้มีเปิดสอนอย่างแพร่หลายในระดับปริญญาตรีด้วย
กล่าวได้ว่า อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ สมเด็จพระญาณวโรดม (ประยูร สนฺตงฺกุโร) ศ.พิเศษ เสฐียร พันธรังษี และ รศ. ดร. พินิจ รัตนกุล คือกลุ่มคณาจารย์ผู้วางรากฐานสาขานี้ในประเทศไทย
พิงซู
พิงซู คือน้ำแข็งไสแบบเกาหลี กินกับเครื่องโรยหน้าที่มีรสหวาน เช่น ผลไม้หั่น นมข้นหวาน น้ำเชื่อมรสผลไม้ รูปแบบยอดนิยมอย่างหนึ่งคือ พัดบิงซู (팥빙수) ซึ่งโรยหน้าด้วยถั่วแดงเมล็ดเล็ก (adzuki bean)
พิงซูเป็นของหวานที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในเกาหลี ปัจจุบันได้รับการดัดแปลงให้มีรสชาติที่หลากหลาย และมีขายแบบสำเร็จรูปในซูเปอร์มาร์เก็ตหรือมินิมาร์ต บางชนิดไม่ใส่ถั่วแดงกวนตามสูตรดั้งเดิม รสชาติใหม่ ๆ ของพิงซูที่เป็นที่นิยม เช่น ชาเขียว กาแฟ โยเกิร์ต เป็นต้น
เส้นขนานที่ 17 องศาใต้
เส้นขนานที่ 17 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 17 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 17° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
นครพิเศษของประเทศญี่ปุ่น
นครพิเศษ (特例市 (Tokureishi)) ของประเทศญี่ปุ่น เป็นนครที่มีประชากรอย่างน้อย 200,000 คน และเป็นนครที่ได้รับมอบหมายอำนาจหน้าที่ที่ตามปกติแล้วจะดำเนินการโดยจังหวัด อำนาจหน้าที่เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ที่มอบหมายให้กับนครศูนย์กลาง
การปกครองรูปแบบนี้กำหนดขึ้นโดยกฎหมายปกครองตนเองท้องถิ่นมาตรา 252 วรรค 26 นครพิเศษจะได้รับการแต่งตั้งโดยคณะรัฐมนตรีหลังจากมีการร้องขอจากสภานครและสภาจังหวัด
เนื่องจากระดับความอิสระในการปกครองตนเองที่มอบหมายให้กับนครพิเศษนั้นคล้ายคลึงกับที่ให้กับนครศูนย์กลาง หลังจากประชุมปรึกษาหารือกับรัฐบาลท้องถิ่น การปกครองในรูปแบบนครพิเศษนี้จึงได้ถูกยกเลิกตามพระราชบัญญัติการปกครองตนเองท้องถิ่นฉบับแก้ไขเพิ่มเติม ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2015 และทำให้นครที่มีประชากรอย่างน้อย 200,000 คนในขณะนี้สามารถขอยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางได้โดยตรง ส่วนนครพิเศษที่ยังไม่ได้ยกฐานะก็ยังคงมีอำนาจปกครองตนเอง ซึ่งเรียกว่า นครพิเศษ ณ เวลาที่บังคับใช้ (施行時特例市, Shikōji Tokurei shi, ชิโกจิ โทกูเร ชิ) นอกจากนี้ นครพิเศษที่มีประชากรต่ำกว่า 200,000 คน สามารถขอยกฐานะเป็นนครศูนย์กลางเป็นกรณีพิเศษได้ภายในห้าปีหลังจากที่มีการยกเลิกการปกครองรูปแบบนครพิเศษ ซึ่งคือก่อนวันที่ 1 เมษายน 2020
นครพิเศษนั้นไม่เหมือนกับเขตพิเศษของโตเกียว อีกทั้งยังแตกต่างจากนครพิเศษ (特別市, tokubetsu-shi, โทกูเบ็ตสึ-ชิ) ที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายปกครองตนเองท้องถิ่นระหว่างปี 1947 ถึง 1956 แต่ไม่เคยมีการนำมาใช้ นครพิเศษดังกล่าวจะได้เป็นนครที่เป็นอิสระจากจังหวัด (ในเชิงเปรียบเทียบ เขตพิเศษก็คือเขตที่ไม่ขึ้นกับนคร) โดยก่อนหน้านั้นเรียกว่า "หกนครใหญ่" (โรกุ ไดโตชิ) ซึ่งประกาศใช้ในปี 1922 (เหลือเพียงห้าแห่งในปี 1947 เนื่องจากนครโตเกียวถูกยกเลิกในสงคราม) และได้กลายเป็นนครใหญ่โดยรัฐบัญญัติในปี 1956 ซึ่งมีอำนาจปกครองตนเองมากขึ้น แต่ไม่ได้เป็นอิสระจากจังหวัดอย่างสมบูรณ์
รายชื่อนครพิเศษ
ณ วันที่ 1 เมษายน 2020 มีนคร 25 แห่งที่มีฐานะเป็น "นครพิเศษ ณ เวลาที่บังคับใช้" ได้แก่
ปรัชญ์ธนวิชญ์ ฆฤตภูริภาคย์
ปรัชญ์ธนวิชญ์ ฆฤตภูริภาคย์ หรือ แบงค์ เคพีเอ็น เป็นนักร้องชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากการเป็นผู้เข้าแข่งขันบนเวที KPN Award ครั้งที่ 22 The Battle Series
ประวัติ
ปรัชญ์ธนวิชญ์ ฆฤตภูริภาคย์ เกิดเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2533 จังหวัดเชียงใหม่ มีพี่ชายฝาแฝด 1 คน คือ ปรัชญ์วรกิตติ์ ฆฤตภูริภาคย์ จบการศึกษาระดับประถมจากโรงเรียนเทพบดินทร์วิทยาเชียงใหม่และโรงเรียนโกวิทธำรงเชียงใหม่ มัธยมศึกษาจาก International Language School of Canada (Vancouver) ระดับปริญญาตรีจาก คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ปริญญาโทจาก คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด
เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 22 The Battle Series
แบงค์ได้เข้ามาประกวดรายการ เคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 22 The Battle Series เป็นตัวแทนภาคกลาง ได้รับหมายเลขรหัส KPN7
รายชื่อผลงานของฟัน
รายชื่อผลงานของวงดนตรีอินดี้ป็อปชาวอเมริกัน ฟัน ประกอบด้วย 2 สตูดิโออัลบั้ม, 7 อีพี, 11 ซิงเกิล และ 7 มิวสิกวิดีโอ ฟันได้ออกจำหน่ายผลงานมาแล้ว 2 อัลบั้ม ได้แก่ Aim and Ignite ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 และ Some Nights ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
ต็องกี อึนดอมเบเล
ต็องกี อึนดอมเบเล อาลวาโร (Tanguy Ndombele Alvaro; เกิด 28 ธันวาคม ค.ศ. 1996) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้แก่ลียง (ยืมจาก ทอตนัมฮอตสเปอร์) และทีมชาติฝรั่งเศส
เกียรติประวัติ
ส่วนบุคคล
อ้างอิง
1996
บุปผาราตรี
บุปผาราตรี เป็นภาพยนตร์ไทย แนวสยองขวัญ ตลก ความรัก ออกฉายเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 กำกับโดย ยุทธเลิศ สิปปภาค นำแสดงโดย เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์,  กฤษณ์ ศรีภูมิเศรษฐ์ และ ชมพูนุช ปิยะภาณี ทำรายได้รวม 40 ล้านบาท
ภาพยนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 12 ในสาขา ผู้แสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม, ลำดับภาพยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม แต่ไม่ได้รับรางวัลใด
เรื่องย่อ
เจ๊สี่ เจ้าของกิจการอพาร์ทเมนท์ ที่มีธุรกิจเข้าทรงเป็นอาชีพเสริม พออยู่มาวันหนึ่ง อพาร์ทเมนท์ของเจ๊สี่เกิดมีผีสาวปรากฏกายขึ้น จนเป็นที่หวาดผวาต่อบรรดาผู้เช่าห้องพักทั้งหลาย ร้อนถึงเจ๊สี่ ที่ต้องตามหมอผีที่ว่าเก่งมากำจัด แต่ก็ยังโดนผีสาวเล่นงานจนเตลิดเปิดเปิง สร้างความหวาดผวาต่อผู้เช่าอพาร์เมนท์ที่เหลือเป็นอย่างยิ่ง เป็นผลให้กิจการห้องเช่าของเจ๊สี่ทำท่าจะไปไม่รอด
แต่แล้ววันหนึ่ง มีชายหนุ่มนิรนามเดินเข้ามาที่อพาร์ทเมนท์ และหายตัวเข้าไปในห้องผีสิงนั้นอย่างปริศนา นับจากวันนั้น ผีสาวก็ไม่ปรากฏกายให้เห็นอีก จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มได้ยินเสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่มนิรนาม ดังออกมาจากห้องผีสิง ผู้เช่าที่เหลือพากันย้ายออกจนหมด เพราะทนกลัวผีต่อไปอีกไม่ไหว เจ๊สี่หมดทางเลือก จึงตัดสินใจโทรไปตามหมอผีเขมรที่เก่งที่สุด มาจัดการกับผีร้าย ก่อนที่กิจการอพาร์ทเมนท์ของเจ๊สี่จะไปไม่รอด
คณะกรรมการโอลิมปิกเลบานอน
คณะกรรมการโอลิมปิกเลบานอน (اللجنة الأولمبية اللبنانية; Lebanese Olympic Committee, รหัสไอโอซี: LBN) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศเลบานอนสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2490 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศเลบานอน เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากเลบานอนเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย (โอซีเอ)
กฎหมายแซลิก
ทั่วไป
บัญญัติพระเจ้าชาร์เลอมาญมีพื้นฐานมาจากกฎหมายแซลิกและมีอิทธิพลพอ ๆ กับกฎหมายของกรีซ และ โรม กฎหมายแซลิกจึงเป็นรากฐานของกฎหมายที่มีอิทธิพลมาจนถึงสมัยปัจจุบันในยุโรปตอนกลาง โดยเฉพาะในกฎหมายของประเทศเยอรมนี ประเทศฝรั่งเศส ประเทศเนเธอร์แลนด์ บางส่วนของประเทศอิตาลีและออสเตรีย และบางส่วนของยุโรปตะวันออก
กฎหมายแซลิกครอบคลุมกฎเกี่ยวกับมรดก, กฎหมายอาญา และการฆาตกรรม กฎหมายระบุว่าค่าเสียหายและค่าปรับต้องจ่ายให้กับผู้เสียหายส่วนหนึ่งและอีกส่วนหนึ่งให้แก่ค่าใช้จ่ายของศาล การตีความหมายในการตัดสินทำโดยลูกขุน กฎหมายแซลิกทำให้มองเห็นถึงภาพลักษณ์ของสังคมของชนแฟรงค์ เช่น กฎหมายแซลิกว่า ผู้ใดที่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ผู้นั้นจะได้รับการปกป้องโดยกฎหมาย
ฟาโรห์นูเซอร์เร ไออิน
ฟาโรห์นูเซอร์เร ไออิน เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณผู้ปกครองที่หกของราชวงศ์ที่ห้าในสมัยราชอาณาจักรเก่า เขาให้เครดิตกับรัชสมัยของ 24 ถึง 35 ปีขึ้นอยู่กับนักวิชาการและมีแนวโน้มที่จะอาศัยอยู่ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 25 ก่อนคริสตศักราช ฟาโรห์นูเซอร์เร ไออินเป็นลูกชายคนเล็กของฟาโรห์เนเฟอร์อิร์คาเรและพระราชินีเคนคาอุสที่ 2 และพี่ชายของพระองค์ ฟาโรห์เนเฟอร์เรเฟร ซึ่งอายุสั้น เขาอาจจะครองราชย์โดยตรงจากพี่ชายของเขาตามที่ระบุไว้โดยแหล่งประวัติศาสตร์มากภายหลัง อีกทางเลือกหนึ่ง ฟาโรห์เชปเสสคาเรอาจมีขึ้นครองราชย์ระหว่างทั้งสองฝ่ายโดยได้รับการสนับสนุนจาก Miroslav Verner แม้ว่าจะใช้เวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์หรือหลายเดือนเท่านั้น ความสัมพันธ์ของ เชปเสสคาเร กับ เนเฟอร์เรเฟร และ นูเซอร์เร ยังคงมีความไม่แน่นอนสูง ฟาโรห์นูเซอร์เรประสบความสำเร็จโดย เมนเคาฮอร์ ซึ่งอาจเป็นหลานชายของเขาและเป็นลูกชายของฟาโรห์เนเฟอร์เรเฟร
วัลลภ ปิยะมโนธรรม
ศาสตราจารย์ ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม นักจิตวิทยาและที่ปรึกษาโครงการศูนย์ให้คำปรึกษาและพัฒนาศักยภาพมนุษย์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มักได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ในแง่ของความไม่เห็นด้วยกับแนวความคิดและวิธีการบำบัดปัญหาทางจิตกรณีต่าง ๆ โดยเฉพาะ กลุ่มคนรักร่วมเพศ ที่เขา มีความเห็นว่า พฤติกรรมรักร่วมเพศนั้นมีสาเหตุมาจากการเลี้ยงดู ไม่ใช่พันธุกรรม และสามารถรักษาให้หายขาดได้
ประวัติ
ศาสตราจารย์ ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม จบการศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีทางจิตวิทยา จากมหาวิทยาลัยซานฟรานซิสโก สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาระดับปริญญาโทจิตวิทยาการศึกษา จาก มหาวิทยาลัยบอสตัน สหรัฐอเมริกา และจบการศึกษาระดับปริญญาเอกจิตวิทยาคลินิก จาก มหาวิทยาลัยบอสตัน สหรัฐอเมริกาและปริญญาเอกจิตวิทยาการให้คำปรึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ศาสตราจารย์ ดร.วัลลภ ปิยะมโนธรรม เป็นที่รู้จักกันดีจากบทบาทที่เป็นนักจิตวิทยา ที่ให้ความเห็นต่อสังคมในประเด็นต่าง ๆ ในแง่ของจิตวิทยา เป็นวิทยากรให้ความรู้และที่ปรึกษาเกี่ยวกับจิตวิทยาในสื่อและในโอกาสต่าง ๆ อดีตอาจารย์ประจำคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ และหัวหน้าศูนย์ให้คำปรึกษาสุขภาพจิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จนเกษียณอายุราชการ
ผลงานที่สำคัญ
เคยจัดรายการพลังจิตที่ 5 สยามหัวเราะ ปัจจุบัน (2552) ทำรายการคุยกับนักจิตวิทยา,ครองรักครองเพศ ทางทีวีดาวเทียม mvtv5, 2554 คุยกับดร.วัลลภ ทุกวันอังคาร,พุธ mvtv inews:ยังไม่มี รอเพิ่มเติมข้อมูล ริเริ่มจัดโปรแกรม "หัวเราะบำบัด"
สตรอเบอรี่ชอร์ตเค้ก ผจญภัยในเบอร์รี่บิตตี้แลนด์
สตรอเบอรี่ชอร์ตเค้ก ผจญภัยในเบอร์รี่บิตตี้แลนด์ (Strawberry Shortcake's Berry Bitty Adventures) เป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันที่อิงจากแฟรนไชส์ สตรอเบอรี่ชอร์ตเค้ก ฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึงวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2558 ส่วนในประเทศไทย ฉายทางช่องบูมเมอแรง
ความล้า
ความล้า หรือ ความอ่อนล้า เป็นความรู้สึกเหนื่อยเชิงจิตวิสัย ซึ่งแตกต่างจากความอ่อนแอ (weakness) และมีการตั้งต้นทีละน้อย ความล้าสามารถบรรเทาได้โดยได้รับการพักผ่อนชั่วระยะเวลาหนึ่ง ซึ่งต่างจากความอ่อนแอ ความล้าอาจมีสาเหตุทางร่างกายหรือจิตใจก็ได้ ความล้าทางกายภาพเป็นสภาพที่กล้ามเนื้อไม่สามารถธำรงสมรรถภาพทางกายภาพเหมาะสมได้ชั่วคราว และกิจกรรมทางกายอย่างหักโหมยิ่งทำให้ความล้ารุนแรงขึ้น  ความล้าทางจิตใจเป็นการลดสมรรถภาพการรู้สูงสุดไปชั่วคราว อันเป็นผลมาจากกิจกรรมการคิดยาวนาน ความล้าสามารถแสดงออกมาเป็นอาการง่วงซึม ภาวะง่วงงุน หรือความล้ามุ่งประเด็นตั้งใจ
เจ้าสาวผัดไทย
เจ้าสาวผัดไทย (Pad Thai Story) ชื่ออื่น ความรักผัดไทย เป็นภาพยนตร์ไทย ผลงานการกำกับโดย มงคลชัย ชัยวิสุทธิ์ ออกฉายในวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ใน ประเทศไทย นำแสดงโดย นภคปภา นาคประสิทธิ์, พิเศก อินทรครรชิต และ พินทุ์สุดา ตันไพเราะห์
โครงเรื่อง
เจ้าสาวผัดไทย เรื่องราวความรักของ เพชรา แม่ค้าผัดไทยในชุมชนร่วมใจที่อยู่ในสภาวะตกกระไดพลอยโจน ต้องเข้าร่วมเกมโชว์แข่งกินผัดไทย 100 วัน ชิงรางวัลเงินสด 1 ล้านบาท พร้อมความรักจากราชินีผัดไทยแม่ค้าคนสวย และในบรรดาผู้เข้าแข่งขันมากหน้าหลายตาหลากเผ่าพันธุ์ มี สุระชาติ อาจารย์หนุ่มข้างบ้านที่ชาวชุมชนเต็มใจนำเสนอรวมอยู่ด้วย ส่วนคู่แข่งคนสำคัญของอาจารย์คือ สุรชาติ หนุ่มรูปหล่อแฟนเก่าของเพชรา ที่พยายามทุกวิถีทางไม่ให้ตนเองปราชัย และที่ขาดไม่ได้คือ เหล่าสมาชิกชุมชนร่วมใจระดับหัวแถว ที่คอยทั้งส่งใจและส่งแรงช่วยเพชราไม่ขาดสาย