cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การให้เหตุผลแบบอุปนัย
เปรียบเทียบกับการให้เหตุผลแบบนิรนัย
เราสามารถแสดงให้เห็นถึงความไร้ประโยชน์ที่จะพยายามบรรลุถึงความแน่นอนจากความน่าจะเป็นได้ผ่านการทอยเหรียญ สมมุติเราจะทดสอบว่าเหรียญ ๆ หนึ่งเป็นเหรียญที่ยุติธรรมหรือลำเอียง เราจึงทอยเหรียญไปสิบครั้งและทั้งสิบครั้งออกหัวทุกครั้ง ตอนนี้เรามีเหตุผลมากพอที่จะเชื่อว่าเหรียญนี้ลำเอียงในเมื่อมีโอกาสที่จะออกหัวติดกันถึงสิบรอบเพียง .000976 หรือน้อยกว่าหนึ่งในพันครั้งเสียอีก แล้วต่อจากนั้นทอยเหรียญอีกหนึ่งร้อยรอบแต่ทุกรอบก็ยังออกหัวเช่นเดิม คราวนี้มีความแน่นอน "เสมือนจริง" แล้วว่าเหรียญลำเอียง แต่เราไม่สามารถพิสูจน์โดยตรรกะหรือโดยประจักษ์ได้ว่าหากโยนครั้งต่อไปเหรียญจะไม่ออกหาง ไม่ว่าเหรียญจะออกหัวอีกกี่สักครั้งเราก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ดังเดิม หากมีใครสักคนเขียนโปรแกรมหุ่นยนต์ให้โยนเหรียญซ้ำเรื่อย ๆ ณ จุด ๆ หนึ่งหุ่นยนต์ตัวนั้นก็จะโยนออกหัวติดกันหนึ่งร้อยครั้ง และหากปล่อยให้หุ่นยนต์โยนต่อไปเรื่อย ๆ เป็นอนันต์รูปแบบทุกรูปแบบก็จะปรากฏออกมาในที่สุด
ส่วนโอกาสอันน้อยนิดที่เหรียญยุติธรรมจะทอยออกติดกันสิบครั้งซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เหรียญถูกกล่าวหาว่าลำเอียงนั้น หลายคนอาจประหลาดใจว่าโอกาสที่ลำดับของหัว (H) และหาง (T) รูปแบบใด ๆ จะเกิดขึ้นนั้นมีค่าเท่ากันหมด (เช่น H-H-T-T-H-T-H-H-H-T) แต่แล้วมันก็เกิดขึ้นในทุก ๆ รอบที่เราทอยเหรียญสิบครั้ง หมายความว่าผลลัพธ์ทั้งหมดจากการทอยเหรียญสิบครั้งนั้นมีความน่าจะเป็นเท่ากับการที่เราจะได้หัวทั้งสิบครั้งซึ่งก็คือ 0.000976 หากเราไปวัดความน่าจะเป็นสำหรับลำดับหัว-หางรูปแบบอื่น ๆ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไรลำดับนั้นก็จะมีโอกาสออกเท่ากับ 0.000976
การอ้างเหตุผลเป็นแบบนิรนัยเมื่อข้อสรุปจำเป็นเพราะข้อตั้ง นั่นก็คือข้อสรุปต้องเป็นจริงเมื่อข้อตั้งเป็นจริง
หากข้อสรุปแบบนิรนัยเป็นผลมาจากข้อตั้งตามที่กำหนดแล้ว ข้อสรุปจะสมเหตุสมผล มิฉะนั้นก็จะไม่สมเหตุสมผล (การที่การอ้างเหตุผลใด ๆ ไม่สมเหตุสมผลไม่ได้หมายความว่ามันเป็นเท็จ ข้อสรุปอาจเป็นจริงเพียงแต่ไม่ได้เป็นเพราะข้อตั้ง) การพิจารณาตัวอย่างดังต่อไปจะแสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างข้อตั้งกับข้อสรุปคือ ความจริงของข้อสรุปอยู่ในข้อตั้งโดยปริยายอยู่แล้ว คนโสดไม่มีแฟนเพราะเราว่าอย่างนั้น มันคือนิยามที่เรากำหนด โสกราตีสเป็นมรรตัยเพราะเรานับเขาอยู่ในเซตของสิ่งที่ดำรงอยู่อย่างมรรตัย ข้อสรุปจากการอ้างเหตุผลแบบนิรนัยที่สมเหตุสมผลมีอยู่ในในข้อตั้งอยู่แล้วเนื่องจากความจริงของมันขึ้นกับความสัมพันธ์เชิงตรรกะโดยแท้ มันพูดอะไรมากกว่าข้อตั้งไม่ได้ กลับกันข้อตั้งแบบอุปนัยนำเนื้อหาของมันมาจากข้อเท็จจริงและหลักฐานและข้อสรุปก็อ้างหรือทำนายตามข้อเท็จจริงไปตามนั้น ความน่าเชื่อถือของมันผันแปรไปตามสัดส่วนกับหลักฐาน การอุปนัยต้องการเปิดเผยสิ่งที่ใหม่เกี่ยวกับโลก อาจกล่าวได้ว่าการอุปนัยต้องการจะพูดอะไรมากกว่าที่มีอยู่ในข้อตั้ง
เพื่อที่จะเห็นความแตกต่างระหว่างการอ้างเหตุผลแบบอุปนัยและแบบนิรนัยได้ดีขึ้น พิจารณาเมื่อเราบอกว่า: "สี่เหลี่ยมทั้งหมดที่เคยเจอมาจนถึงตอนนี้มีมุมฉากสี่มุม ดังนั้นสี่เหลี่ยมรูปต่อไปที่จะเจอมีมุมฉากสี่มุม" ก็จะไม่เข้าท่าเลย เพราะเป็นการปฏิบัติต่อความสัมพันธ์เชิงตรรกะเสมือนเป็นสิ่งที่เท็จจริงและถูกค้นพบจึงแปรผันและไม่แน่นอน ในทางเดียวกันเราอาจบอกแบบนิรนัยได้ว่า: "ยูนิคอร์นทุกตัวบินได้ ฉันมียูนิคอร์นชื่อปีเตอร์ ปีเตอร์บินได้" การอ้างเหตุผลแบบนิรนัยอันนี้นั้นสมเหตุสมผลเพราะความสัมพันธ์เชิงตรรกะนี้ถูกต้อง เราไม่สนใจความสมบูรณ์เชิงเท็จจริง
การให้เหตุผลแบบอุปนัยไม่แน่นอน (uncertainty) โดยธรรมชาติ มันจัดการกับข้อสรุปที่ "น่าเชื่อถือ" ตามทฤษฎีใดเกี่ยวกับหลักฐานเนื่องมาจากข้อตั้งที่ได้มา ตัวอย่างเช่นตรรกศาสตร์หลายค่า (many-valued logic), ทฤษฎีเดมพ์สเตอร์-เชเฟอร์ (dempster-shafer theory), หรือทฤษฎีความน่าจะเป็นด้วยกฏแห่งการอนุมานเช่นกฏของเบย์ (baye's theorem) การให้เหตุผลแบบอุปนัยไม่ได้พึ่งพาขอบเขตของสัมพันธสาร (closed world assumption) เพื่อนำมาซึ่งข้อสรุปแบบการให้เหตุผลแบบนิรนัย จึงสามารถนำมาใช้ได้แม้ในกรณีที่มีความไม่แน่นอนทางญาณวิทยา (open world assumption) (อาจมีปัญหาทางเทคนิคเกิดขึ้น เช่นสัจพจน์ข้อสองของความน่าจะเป็นเป็นมูลบทโลกกว้าง)
ความแตกต่างที่สำคัญอีกอันหนึ่งระหว่างการอ้างสองรูปแบบนี้คือ ความแน่นอนแบบนิรนัยนั้นเป็นไปไม่ได้ในระบบไร้สัจพจน์เช่นความเป็นจริง ทำให้เหลือการให้เหตุผลแบบอุปนัยทิ้งไว้เท่านั้นที่เป็นเส้นทางหลักสู่ความรู้ (ที่เป็นในรูปแบบความน่าจะเป็น) ในระบบเหล่านั้น
ได้ว่า "ถ้า ก เป็นจริง แล้วจะทำให้ ข, ค และ ง เป็นจริง" ตัวอย่างของการนิรนัยเป็นเช่น "ก เป็นจริง ดังนั้นนิรนัยได้ว่า ข, ค และ ง เป็นจริง" ตัวอย่างของการอุปนัยเป็นเช่น "ข, ค และ ง ถูกสังเกตว่าเป็นจริง เพราะฉะนั้น ก อาจเป็นจริง" ก เป็นคำอธิบายที่มีเหตุผลที่ ข, ค และ ง เป็นจริง
ตัวอย่างเช่น:
แต่ทราบว่าคำอธิบายดาวเคราะห์น้อยนี้ไม่จำเป็นต้องถูก อาจมีเหตุการณ์อื่นที่มีความสามารถส่งผลต่อสภาพอากาศโลกที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันกับเหตุการณ์การสูญพันธุ์ของไดโนเสาร์ที่บินไม่ได้ เช่นการปดปล่อยก๊าซภูเขาไฟ (โดยเฉพาะซัลเฟอร์ไดออกไซด์) ในระหว่างการก่อตัวของหินทรัปป์เดกกันในอินเดีย
ตัวอย่างของการให้เหตุผลแบบอุปนัยอีกอันคือ:
สามารถอ้างแบบนี้ได้ทุกครั้งที่ค้นพบสิ่งมีชีวิตใหม่ และอาจถูกทุกครั้ง แต่มันเป็นไปได้ที่ในอนาคตจะค้นพบสิ่งมีชีวิตทางชีววิทยาที่ไม่ต้องการน้ำเหลว ดังนั้นการอ้างนี้อาจกล่าวใหม่ได้เป็นทางการน้อยกว่าว่า:
ตัวอย่างสุดคลาสสิกของการอ้างแบบอุปนัยที่ ไม่ถูกต้อง ได้นำเสนอโดยจอห์น วิกเกอร์ส:
ข้อสรุปที่ถูกจะเป็น: เราคาด (expectation (epistemic)) ว่าหงส์ทุกตัวสีขาว
พูดสั้น ๆ ได้ว่า: การนิรนัยเกี่ยวกับ ความแน่นอน/ความจำเป็น การอุปนัยเกี่ยวกับ ความน่าจะเป็น ทุก ๆ การอ้างจะเป็นหนึ่งในสองรูปแบบนั้น อีกแนวทางการวิเคราะห์การให้เหตุผลคือตรรกศาสตร์อัญรูป (modal logic) ซึ่งจัดการกับการแบ่งแยกระหว่าง ความจำเป็น และ ความเป็นไปได้ โดยไม่ได้สนใจถึงความน่าจะเป็นในสิ่งที่ถือว่าเป็นไปได้
นิยามทางปรัชญาของการให้เหตุผลแบบอุปนัยนั้นแตกต่างจากการพัฒนาง่าย ๆ จากตัวอย่างเฉพาะใด ๆ ไปสู่การวางนัยทั่วไปกว้าง ๆ เพียงแต่ว่าข้อตั้งของการอ้างเหตุผล (argument) เชิงตรรกะแบบอุปนัยสนับสนุนแต่ไม่ได้ส่งผล (logical consequence) ต่อความน่าจะเป็นแบบอุปนัยของข้อสรุปในปริมาณใด ๆ นั่นคือ มันเสนอแต่ไม่ได้รับรองความเท็จจริง มันมีความเป็นไปได้ที่จะนำการวางนัยทั่วไปไปสู่กรณีเฉพาะในกิริยานี้ (เช่น ตรรกบทสถิติ มีต่อด้านล่าง)
ทราบว่านิยามของการให้เหตุผลแบบอุปนัยที่ระบุในที่นี่ต่างจากการอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์ (mathematical induction) ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นรูปแบบของการให้เหตุผลแบบนิรนัย กางอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์ใช้เพื่อพิสูจน์คุณสมบัติของเซตที่ถูกนิยามแบบเวียนบังเกิดอย่างเคร่งครัด ความเป็นนิรนัยของการอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์มาจากหลักที่ว่ามีจำนวนกรณีที่ไม่จำกัด ซึ่งตรงข้ามกับจำนวนกรณีที่จำกัดที่มีส่วนในกระบวนการการอุปนัยแบบแจงนับเช่นการพิสูจน์โดยการแจงกรณี (proof by exhaustion) ทั้งการอุปนัยเชิงคณิตศาสตร์และการพิสูจน์โดยแจงกรณีเป็นตัวอย่างของการอุปนัยสมบูรณ์
ปรัชญาโบราณ
สำหรับการเคลื่อนจากเฉพาะสู่ทั่วไป แอริสตอเติลในปี 300 ก่อนคริสต์ศักราช ใช้คำภาษากรีกว่า epagogé (อ่านว่า เอะปะกอแก) ซึ่งกิแกโรแปลเป็นภาษาละตินคำว่า inductio (อ่านว่า อินดุกติโอ) แต่พวกลัทธิปิร์โรน (Pyrrhonism) ได้ชี้ให้เห็นว่าการอุปนัยไม่สามารถให้เหตุผลที่จะยอมรับว่าข้อความสากลนั้นเป็นจริง
ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น
ในปี พ.ศ. 2163 ปรัชญาสมัยใหม่ตอนต้น (early modern philosophy) ฟรานซิส เบคอนปฏิเสธค่าของประสบการณ์และการอุปนัยแบบแจงนับด้วยตัวมันเองตัวใดตัวหนึ่ง วิธีการอุปนัยนิยม (inductivism) ของเขานั้นบอกว่าการสังเกตการณ์ทุกอันที่จะเปิดเผยโครงสร้างของธรรมชาติและความสัมพันธ์เชิงเหตุผลต้องคู่กับการอุปนัยแบบแจงนับเพื่อที่จะได้ความรู้เหนือขอบเขตของประสบการณ์ปัจจุบัน อุปนัยนิยมนั้นจึงต้องใช้การอุปนัยแบบแจงนับควบคู่ไปเป็นส่วนประกอบ
จุดยืนของเดวิด ฮูมนักประจักษนิยมในปี พ.ศ. 2283 คิดว่าการอุปนัยแบบแจงนับไม่มีรากฐานที่มีเหตุผล หรือแม้แต่มีตรรกะ แต่การอุปนัยเป็นสิ่งที่ต้องใช้ประจำวัน ในขณะที่การสังเกตการณ์เช่นการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ สามารถจับคู่กับหลักการเป็นเอกรูปของธรรมชาติ (uniformitarianism) และผลิตข้อสรุปที่ดูแน่นอน ปัญหาของการอุปนัย (problem of induction) มีขึ้นมาจากข้อเท็จจริงที่ภาวะเอกรูปของธรรมชาตินั้นไม่ใช่หลักที่ถูกต้องเชิงตรรกะ ฮูมมีข้อกังขาต่อการนำการอุปนัยแบบแจงนับมาใช้ และการที่สามารถไปสู่ความแน่นอนเกี่ยวกับสิ่งที่สังเกตไม่ได้ และโดยเฉพาะการอนุมานเหตุภาพจากข้อเท็จจริงที่การปรับเปลี่ยนแง่มุมของความสัมพันธ์หนึ่งจะขัดขวางหรือผลิตผลลัพธ์หนึ่งออกมา
อิมมานูเอล คานต์ได้ตื่นจาก "การหลับไหลของสิทธันต์ (dogma)" ด้วยงานของฮูมที่แปลเป็นภาษาเยอรมัน เขาแสวงหาที่จะอธิบายความเป็นไปได้ของอภิปรัชญา ในปี พ.ศ. 2324 หนังสือคำวิจารณ์ของเหตุผลบริสุทธิ์ (Critique of Pure Reason) ได้นำเสนอเหตุผลนิยม (rationalism) เป็นเส้นทางสู่ความรู้แตกต่างจากประจักษนิยม (empiricism) คานต์แบ่งข้อความเป็นสองประเภท ข้อความเชิงวิเคราะห์ (analytic-synthetic distinction) เป็นจริงด้วยอานิสงค์ของการจัดเรียงคำและความหมาย ดังนั้นข้อความเชิงวิเคราห์เป็นสัจนิรันดร์ (tautology) เป็นความจริงเชิงตรรกะ เป็นจริงโดยจำเป็น (logical truth) ในขณะที่ข้อความเชิงสังเคราะห์มีความหมายที่อ้างอิงสถานะของความเท็จจริง เป็นอุบัติการณ์ แต่เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใจวัตถุในตัวมันเองแท้จริง คานต์สรุปว่าภารกิจของนักปรัชญาไม่ควรเป็นการพยายามมองหลังม่านของสภาพปรากฏเพื่อเห็นชานการณ์ (noumena) แต่ดูแค่เรื่องปรากฏการณ์ (phenomenon)ก็พอ
คานต์ได้ให้เหตุผลว่าจิตนั้นต้องมีการแบ่งประเภทจัดระเบียบข้อมูลประสาทสัมผัส (sense data) ของมันเอง ทำให้ประสบการณ์ของ ปริภูมิ และ เวลา เป็นไปได้ คานต์สรุปว่าเอกรูปของธรรมชาติเป็นความจริงที่มีอยู่ก่อนการมีประสบการณ์ หมวดหมู่ของข้อความเชิงสังเคราะห์ที่ไม่ใช่อุบัติการณ์ (contingency) แต่เป็นจริงโดยจำเป็นจึงถูกเรียกว่าที่มีอยู่ก่อนเชิงสังเคราะห์ คานต์จึงทำให้อภิปรัชญาและกฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตันรอด แต่ผลกระทบคือสัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ (scientific realism) ถูกทิ้งไปและได้พัฒนาจิตนิยมอุตรวิสัย (transcendental idealism) ขึ้นมา จิตนิยมอุตรวิสัยของคานต์ได้ให้กำเนิดจิตนิยมเยอรมัน (german idealism) ตามมาด้วยจิตนิยมสัมบูรณ์ของเฮเกิลซึ่งต่อมาจำเริญทั่วยุโรปภาคพื้นทวีป
ปรัชญาสมัยใหม่ตอนปลาย
พัฒนาโดยอองรี เดอ แซ็ง-ซิมอง (Henri de Saint-Simon) และถูกเผยแพร่ในช่วงปี พ.ศ. 2373 โดยนักเรียนเก่าของเขาออกุสต์ กองต์ (Auguste Comte) ปฏิฐานนิยม (positivism) เป็นปรัชญาวิทยาศาสตร์ตอนปลายชนิดแรก ในควันหลงของการปฏิวัติฝรั่งเศสกองต์ต่อต้านอภิปรัชญาเพราะกลัวการล่มสลายของสังคม กองต์กล่าวว่าความรู้ของมนุษย์วิวัฒนาการจากศาสนาสู่อภิปรัชญาสู่วิทยาศาสตร์ ซึ่งก็ไหลมาจากคณิตศาสตร์สู่ดาราศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา และสังคมวิทยา โดยเป็นขอบเขตความรู้ที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับ ความรู้ของสังคมทั้งหมดได้กลายเป็นวิทยาศาสตร์ทั้งหมดแล้ว และคำถามทางอภิปรัชญาและเทววิทยาก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ กองต์คิดว่าการอุปนัยแบบแจงนับนั้นเชื่อถือได้เป็นผลมาจากการมีพื้นฐานในประสบการณ์ที่มี เขาอ้างว่าการใช้วิทยาศาสตร์แทนความจริงทางอภิปรัชญาเป็นวิธีพัฒนาสังคมที่ถูกต้อง
ตามที่กองต์กล่าวไว้ ระเบียบวิธีแบบวิทยาศาสตร์ตีกรอบการทำนายไว้ ทดสอบว่าถูกต้องหรือไม่ และกำหนดกฏขึ้นมา เป็นข้อความเชิงปฏิฐาน ไม่สามารถแย้งได้โดยเทววิทยาหรืออภิปรัชญา นักปรัชญาชาวบริเตนจอห์น สจ๊วต มิลล์ถือว่าประสบการณ์สามารถอธิบายการอุปนัยแบบแจงนับด้วยการแสดงถึงภาวะเอกรูปแห่งธรรมชาติ เขาต้อนรับปฏิฐานนิยมของกองต์ แต่บอกว่ากฏวิทยาศาสตร์ (scientific laws) เสี่ยงต่อการยกเลิกและการปรับปรุง และแยกตัวจากศาสนาแห่งมนุษยชาติ (religion of humanity) ของกองต์ กองต์มั่นใจในการกระทำต่อกฏวิทยาศาสตร์เป็นเหมือนพื้นฐานที่แย้งไม่ได้ของความรู้ทั้งมวล และเชื่อว่าโบสถ์ทั้งหลายยกย่องนักวิทยาศาสตร์ชื่อดัง และควรสำรวมทัศนคติของสังคมสู่ปรัตถนิยม (altruism)-คำที่กองต์สร้างขึ้นมา- เพื่อนำวิทยาศาสตร์มาใช้สำหรับสวัสดิการสังคมของมนุษยชาติผ่านสังคมวิทยา ศาสตร์สำคัญของกองต์
ในช่วงปี พ.ศ. 2373 ถึง 2383 ระหว่างที่กองต์และมิลล์เป็นนักปรัชญาชั้นนำในด้านศาสตร์ วิลเลียม ฮยูเอิล (William Whewell) คิดว่าการอุปนัยแบบแจงนับนั้นไม่ค่อยน่าเชื่อถือขนาดนั้น และได้บัญญัติ "การอภิอุปนัย" ขึ้นมาโดยไม่คำนึงถึงการครอบงำของอุปนัยนิยม ฮยูเอิลอ้างว่า "การนำคำว่าอุปนัยมาใช้แบบแปลก ๆ" นั้นต้องได้การรับรู้: "มันมีการสร้างมโนภาพที่ อภิอุปนัย อยู่บนข้อเท็จจริง" นั่นคือ "การคิดค้นมโนภาพใหม่ในทุกการอนุมานอุปนัย" การสร้างการสร้างมโนภาพนั้นถูกมองข้ามได้อย่างง่ายดาย และไม่เคยถูกรับรู้ก่อนฮยูเอิลกล่าวออกมา ฮยูเอิลอธิบายว่า:
"Although we bind together facts by superinducing upon them a new Conception, this Conception, once introduced and applied, is looked upon as inseparably connected with the facts, and necessarily implied in them. Having once had the phenomena bound together in their minds in virtue of the Conception, men can no longer easily restore them back to detached and incoherent condition in which they were before they were thus combined."
แปลไทย: ถึงแม้เราเชื่อมข้อเท็จจริงเข้าหากันด้วยการอภิอุปนัยการสร้างมโนภาพใหม่ลงไป การสร้างมโนภาพนี้ เมื่อนำเสนอและนำมาใช้แล้ว ก็ถูกมองเสมือนเกี่ยวโยงกับข้อเท็จจริงนั้นอย่างแยกไม่ได้ และเป็นนัยในตัวมันอย่างจำเป็น เมื่อปรากฏการณ์นั้นถูกเชื่อมกันครั้งหนึ่งในใจด้วยอำนาจของการสร้างมโนภาพนั้นแล้ว คนไม่สามารถกลับคืนสู่สถานะที่ไม่ยึดติดและไม่เชื่อมโยงกันอย่างง่ายดาย เหมือนก่อนที่ปรากฏการณ์และมโนภาพนั้นจะถูกประสานกัน
คำอธิบาย "อภิอุปนัย" นี้อาจมีข้อบกพร่อง แต่ความแม่นยำนั้นถูกเสนอเมื่อมันแสดงสิ่งที่ฮยูเอิลเรียกว่า การบรรจบรวม (consilience) นั่นคือ การทำนายการวางนัยทั่วไปแบบอุปนัยพร้อม ๆ กันในหลายสาขาวิชา ความสำเร็จที่ฮยูเอิลบอกว่าสามารถสถาปนาความจริงของมันได้ บางทีที่ฮยูเอิลอุทิศหลายบทให้กับ "วิธีการอุปนัย" และบางครั้งใช้วลี "ตรรกะของการอุปนัย" โดยไม่คำนึงว่าการอุปนัยไม่มีกฏและไม่สามารถฝึกกันได้ นั้นก็เพื่ออำนวยสงเคราะห์มุมมองที่มีทั่วไปว่าวิทยาศาสตร์เป็นวิธีการแบบอุปนัยนิยม
เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์
หลังจากที่ได้เน้นปัญหาของการอุปนัยของฮูม จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์เสนอ ความน่าจะเป็นเชิงตรรกะ เป็นคำตอบ หรือเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่เขาพอจะลุถึง เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์คิดว่าหนังสือ Treatise on Probability ( แปล: ตำราของความน่าจะเป็น) ของเคนส์เป็นการพิจารณาของการอุปนัยที่ดีที่สุด และเชื่อว่าถ้าอ่านกับ Le Probleme logique de l'induction ( แปล: ปัญหาเชิงตรรกะของการอุปนัย) ของฌาง นิโกด์ และบทวิจารณ์งานของเคนส์ชื่อ Mind ฉบับเดือนตุลาคมปี พ.ศ. 2468 ของอาร์. บี. เบรธเวต (R. B. Braithwaite) ก็จะครอบคลุม "เกือบทุกสิ่งที่รู้เกี่ยวกับการอุปนัย" ถึงแม้ "วิชานี้จะเชี่ยวชาญและยาก และมีคณิตศาสตร์อยู่มาก" สองทศวรรษต่อมาเบอร์ทรันด์ รัสเซลล์เสนอว่าการอุปนัยแบบแจงนับเป็น "หลักการเชิงตรรกะอิสระ" รัสเซลล์พบว่า:
กิลเบิร์ต ฮาร์แมน
ในงานวิจัยปี พ.ศ. 2508 ของกิลเบิร์ต ฮาร์แมน (Gilbert Harman) อธิบายว่าการอุปนัยแบบแจงนับไม่ใช่ปรากฏการณ์อิสระ แต่เป็นเพียงผลของการอนุมานสู่คำอธิบายที่ดีที่สุด (IBE) ที่แฝงตัวอยู่ ซึ่ง IBE ก็ตรงกับ การจารนัย ของเพิร์ซ นักปรัชญาวิทยาศาสตร์หลายคนที่รับหลักการสัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ก็คงไว้ว่า IBE เป็นวิธีที่นักวิทยาศาสตร์พัฒนาทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับธรรมชาติที่จริงพอประมาณหนึ่ง
คำวิจารณ์
ถึงแม้นักปรัชญาตั้งแต่สมัยของนักปรัชญาลัทธิปิร์โรน เซกสโตส เอมปิริโกส (Sextus Empiricus) ได้ชี้ให้เห็นความฟังไม่สมเหตุสมผลของการให้เหตุผลแบบอุปนัย บทวิจารณ์เชิงปรัชญาสุดคลาสสิกของปัญหาของการอุปนัยมาจากนักปรัชญาชาวสก็อตเดวิด ฮูม ถึงแม้การนำไปใช้ของการให้เหตุผลแบบอุปนัยจะแสดงให้เห็นว่ามีความสำเร็จพอตัว การให้ความถูกต้องของการนำไปประยุกต์ใช้นั้นน่าสงสัย เมื่อรับรู้ถึงสิ่งนี้ ฮูมชี้ให้เหตุถึงข้อเท็จจริงที่สมองของเรามักหาข้อสรุปจากประสบการณ์ที่จำกัดและดูถูกต้อง แต่ไม่ใกล้เคียงความแน่นอนเลย ในการนิรนัยค่าความเท็จจริงของข้อสรุปอยู่บนฐานของความเท็จจริงของข้อตั้ง แต่ในการอุปนัยข้อสรุปมันไม่แน่นอนว่าจะขึ้นอยู่กับข้อตั้งตลอดตัวอย่างเช่น สมมุติว่านกเรเวนทุกตัวสีดำ ความจริงที่ว่ามีนกเรเวนสีดำอยู่หลายตัวสนับสนุนข้อสมมุตินี้ แต่จะไม่สมเหตุสมผลทันทีที่ค้นพบเจอนกเรเวนสีขาว เพราะฉะนั้นกฏทั่วไปที่ว่า "นกเรเวนทุกตัวสีดำ" ไม่ใช่ข้อความที่สามารถแน่นอนได้เลย ฮูมยังอ้างต่อไปว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ความถูกต้องการให้เหตุผลแบบอุปนัย นั่นเพราะมันไม่สามารถได้ความถูกต้องผ่านการนิรนัยได้ ดังนั้นตัวเลือกเดียวของเราคือต้องให้ความถูกต้องผ่านการอุปนัย ในเมื่อการอ้างนี้เป็นวงกลม ด้วยการช่วยเหลือจากส้อมของฮูม (Hume's fork) เขาสรุปว่าการใช้การอุปนัยของเรานั้นไม่สามารถให้ความถูกต้องได้
อย่างไรก็ตามฮูมได้กล่าวไว้ว่าแม้การอุปนัยถูกพิสูจน์ว่าไม่น่าเชื่อถือ เราก็ยังต้องพึ่งพามันอยู่ดี ดังนั้นแทนที่ฮูมจะมีจุดยืนเป็นวิมตินิยมเชิงปรัชญา (philosophical skepticism) ฮูมสนับสนุนวิมตินิยมเชิงวิทยาศาสตร์ (scientific skepticism) ที่มีหลักอยู่บนสามัญสำนึก โดยที่การหลีกไม่ได้ของการอุปนัยนั้นถูกยอมรับ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ แสดงกังขาคติของฮูมให้เห็นด้วยการเล่าเรื่องเกี่ยวกับไก่ตัวหนึ่ง ถูกให้อาหารเช้าทุก ๆ วัน และด้วยกฏของการอุปนัยก็สรุปว่าจะได้อาหารแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนวันหนึ่งสุดท้ายโดนเกษตรกรเชือดทิ้ง
ในปี พ.ศ. 2506 คาร์ล พอปเปอร์ (Karl Popper) เขียนไว้ว่า "การอุปนัย กล่าวคือการอนุมานที่ขึ้นอยู่กับการสังเกตการณ์หลายอัน เป็นเรื่องหลอกลวง มันไม่ใช่ข้อเท็จจริงทั้งทางจิตวิทยา ในชีวิตทั่วไป หรือหนึ่งในกระบวนการทางวิทยาศาสตร์" ("Induction, i.e. inference based on many observations, is a myth. It is neither a psychological fact, nor a fact of ordinary life, nor one of scientific procedure.") ในหนังสือปี พ.ศ. 2515 ของป็อปเปอร์ชื่อ Objective Knowledge (ความรู้รูปธรรม) ซึ่งบทแรกเกี่ยวกับเรื่องปัญหาของการอุปนัย เริ่มขึ้นว่า "ผมคิดว่าผมได้แก้ไขปัญหาทางปรัชญาที่สำคัญได้แล้ว: ปัญหาของการอุปนัย" ในโครงร่างของป็อปเปอร์ การอุปนัยแบบแจงนับเป็น "ภาพลวงตาชนิดหนึ่ง" ที่ถูกทอดโดยขั้นตอนของการคาดการณ์และการพิสูจน์ระหว่าง "การเคลื่อนปัญหา" การเก้ากระโดดที่เพ้อฝัน "คำตอบที่ไม่แน่นอน" ถูกปฏิภาณหรือ "ด้น" ขึ้นมา ขาดกฏของการอุปนัยเพื่อนำทางมัน ผลที่ได้คือการวางนัยทั่วไปที่ไม่จำกัดและเป็นเชิงนิรนัย ผลที่ตามมาของการพิจารณาที่เป็นการอธิบายทั้งหมด แต่ข้อโต้เถียงก็ดำเนินต่อไปและคำอธิบายที่ป็อปเปอร์สันนิษฐานขึ้นมาไม่ถูกยอมรับโดยทั่วไป
ไม่นานมานี้ การอนุมานแบบอุปนัยได้ถูกแสดงว่าสามารถมีความแน่นอนได้ แต่แค่ในโอกาสที่หายากมาก ๆ เช่นในโปรแกรมการเรียนรู้ของเครื่องในปัญญาประดิษฐ์ (หรือ เอไอ)  จุดยืนของป็อบเปอร์เรื่องการอุปนัยที่ว่าเป็นภาพลวงตาได้ถูกพิสูจน์แล้วว่าผิด การอุปนัยแบบแจงนับมีอยู่จริง แต่ถึงอย่างนั้น การให้เหตุผลแบบอุปนัยมีอยู่น้อยเกินไปในวิทยาศาสตร์ ถึงแม้จะถูกพูดถึงเป็นอย่างมากในหมู่นักปรัชญาสมัยนี้ การจารนัย หรือการอนุมานสู่คำอธิบายที่ดีที่สุด ไม่มีกฏการอนุมาน (rule of inference) และการอนุมานที่หามาได้ด้วยการจารนัยนั้นเกิดขึ้นจากจินตนาการและการสร้างสรรค์ของมนุษย์
ความเอนเอียง
เช่นเดียวกับการให้เหตุผลแบบนิรนัย ความลำเอียงสามารถบิดเบือนการนำการอ้างแบบอุปนัยไปใช้อย่างเหมาะสมได้ ด้วยเหตุนั้นจึงยับยั้งไม่ให้ผู้ให้เหตุผลหาข้อสรุปเชิงตรรกะ (logical consequence) ที่ดีที่สุดที่อยู่บนหลักฐานได้ ตัวอย่างของความเอนเอียงเช่น ฮิวริสติกโดยความเข้าถึงได้ง่าย ความเอนเอียงเพื่อยืนยัน และความเอนเอียงโลกที่คาดเดาได้
ฮิวริสติกโดยความเข้าถึงได้ง่ายทำให้ผู้ให้เหตุผลอาศัยข้อมูลที่มีอยู่พร้อมและเข้าถึงได้ง่ายเป็นหลัก เช่นในแบบสำรวจ เมื่อผู้คนถูกขอให้ประมาณอัตราร้อยละของสาเหตุการตายต่าง ๆ ของผู้คน ผู้ตอบจะเลือกสาเหตุที่ปรากฏอยู่ชุกในสื่อ เช่นการก่อการร้าย ฆาตกรรม และอุบัติเหตุการบิน มากกว่าโรคและอุบัติเหตุจราจรซึ่ง "เข้าถึงได้ยากกว่า" เพราะไม่ได้ถูกเน้นมากเท่าในสังคมรอบตัว
ความเอนเอียงเพื่อยืนยันอยู่บนแนวโน้มโดยธรรมชาติที่จะยืนยันมากกว่าปฏิเสธสมมติฐานปัจจุบัน งานวิจัยได้แสดงให้เห็นว่าผู้คนบ่ายเบนหาคำตอบของปัญหาที่ตรงกับสมมติฐานที่เข้าใจมากกว่าจะพยายามพิสูจน์ว่าสมมติฐานผิด ในการทดลอง บ่อยครั้งที่ผู้รับจะถามคำถามที่หาคำตอบที่เข้ากับสมมติฐานที่สถาปนาไว้ จึงเป็นการยืนยันสมมติฐานเหล่านั้นเอง เช่นถ้าสมมติฐานว่าสมหญิงเป็นคนเข้าสังคม ผู้รับการทดลองจะพยายามยืนยันข้อตั้งนี้โดยธรรมชาติด้วยการถามคำถามที่จะผลิตคำตอบที่ยืนยันว่า สมหญิงนั้นเป็นคนที่เข้าสังคมได้จริง ๆ
ความเอนเอียงโลกที่คาดเดาได้เวียนอยู่เรื่องการบ่ายเบนที่จะแลเห็นระเบียบในที่ ๆ ยังไม่ถูกพิสูจน์ว่ามีอยู่ ไม่ว่าจะไม่มีเลยหรือมีอย่างเป็นนามธรรมในระดับหนึ่ง ตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดเช่นการพนัน นักการพนันมักจะเริ่มคิดว่าตัวเองเห็นรูปแบบที่ง่ายและชัดเจนในผลลัพธ์และจึงเชื่อว่าตัวเองสามารถคาดเดาผลลัพธ์ด้วยสิ่งที่ตัวเองเห็น แต่ในความเป็นจริง ผลลัพธ์ของเกมแต่ละเกมยากที่จะคาดเดาและซับซ้อนมาก โดยทั่วไปแล้วผู้คนมักจะหาระเบียบอย่างง่ายรูปแบบหนึ่งเพื่ออธิบายหรือให้ความถูกต้องกับความเชื่อและประสบการณ์ของตัวเอง และยากมากที่พวกเขาจะนึกขึ้นได้ว่าระเบียบที่ตัวเองเห็นอาจผิดไปจากความจริงโดยสิ้นเชิง
การอนุมานแบบเบย์
เป็นตรรกะของการอุปนัยมากกว่าทฤษฎีของความเชื่อ การอนุมานแบบเบย์ไม่ได้ระบุว่าความเชื่อใดมีตรรกะก่อนประสบการณ์ แต่ระบุว่าเราควรเปลี่ยนความเชื่อของเราอย่างมีตรรกะอย่างไรเมื่อเผชิญกับหลักฐาน เราเริ่มโดยไว้ใจความน่าจะเป็นก่อน (prior probability) สำหรับสมมติฐานที่อยู่บนตรรกะหรือประสบการณ์ก่อน ๆ และเมื่อเผชิญกับหลักฐาน เราปรับความมั่นใจของความเชื่อเราในสมมติฐานนั้นในกิริยาที่แม่นยำด้วยตรรกะแบบเบย์
การอนุมานแบบอุปนัย
ในช่วงปี 2503 เรย์ โซโลมอนอฟ ก่อตั้งทฤษฎีการอนุมานแบบอุปนัยของโซโลโมนอฟ (solomonoff's theory of inductive inference) ทฤษฎีการพยากรณ์ที่อยู่บนการสังเกตการณ์ ตัวอย่างเช่นการพยากรณ์เครื่องหมายต่อไปตามลำดับเครื่องหมายที่ให้มา นี่เป็นขอบข่ายการอุปนัยแบบทางการที่รวมทฤษฎีสารสนเทศเชิงขั้นตอนวิธี (algorithmic information theory) กับขอบข่ายของเบย์ การอนุมานอุปนัยสากลอยู่บนรากฐานเชิงปรัชญาที่สมบูรณ์ และสามารถถือได้ว่าเป็นมีดโกนอ็อกคัมที่ถูกทำให้เป็นทางการในรูปแบบของคณิตศาสตร์ ส่วนประกอบพื้นฐานของทฤษฎีนี้เป็นแนวคิดของความน่าจะเป็นเชิงขั้นตอนวิธีและความซับซ้อนคอลโมโกรอฟ
โรคลุดวิก
โรคลุดวิก หรือ ลุดวิก แองไจนา (Ludwig's angina)) เป็นเซลลูลิทิสรุนแรงรูปแบบหนึ่งที่มีการอักเสบที่ส่วนพื้นของปาก อาจส่งผลต่อความลำบากในการกลืนน้ำและน้ำลาย<ref name="Coulthard_2013" /หากอาการแย่ลงอาจกระทบถึงทางเดินหายใจถูกปิดกั้น และอาการเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
กรณีส่วนใหญ่เกิดขึ้นตามหลังการติดเชื้อในฟัน นอกจากนี้ยังพบกรณีที่เกิดจากหนองพาราฟาริงซ์, การแตกหักของกระดูกแมนดิบูลาร์, แผลในปาก หรือจาก นิ่วน้ำลายซับแมนดิบูลาร์ โรคลุดวิกเป็นผลจากการกระจายของการติดเชื้อในเนื้อเยื่อเกี่ยวพันผ่านช่องว่างเนื้อเยื่อกับช่องว่างสับลิงกวล
โรคนี้ป้องกันได้ด้วยการรักษาการตืดเชื้อที่ฟัน การรักษาแรกด้วยยาปฏิชีวนะแบบกว้าง และ คอร์ติโคสเตอรอยด์ ในกรณีที่สาหัสอาจต่อท่อหายใจ หรือ ทำทราเคโอสโทมี
ภายหลังการแพร่หลายของยาปฏิชีวนะในทศวรรษ 1940s, การปรับปรุงความสะอาดของช่ิงปากในประชาชน และการรักษาด้วยหัตถการที่มีประสิทธิภาพขึ้นมาก อัตราเกิดโรคและอัตราเสียชีวิตในผู้ที่ติดเชื้อลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ชื่อลุดวิกตั้งตามแพทย์ชาวเยอรมัน Wilhelm Frederick von Ludwig ผู้เขียนอธิบายถึงโรคนี้ครั้งแรกในปี 1836
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อทั้งหมด ซึ่งชื่อเหล่านี้ถูกถอนโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) นับตั้งแต่ปีที่ประกาศใช้ชื่อสากลขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลกในเดือนมกราคม พ.ศ. 2543 จนถึงปัจจุบันมีชื่อของพายุหมุนเขตร้อนถูกปลดไปแล้วทั้งสิ้น ชื่อ ชื่อของพายุหมุนเขตร้อนจะถูกถอนโดยคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ในการประชุมประจำปีช่วงต้นปี ชื่อพายุส่วนมากที่ถูกถอนมักเป็นพายุที่สร้างความเสียหาย และอีกส่วนเป็นชื่อที่ถูกถอนด้วยเหตุผลอื่น ๆ นอกเหนือจากการสร้างความเสียหาย โดยรวมแล้วพายุที่ถูกถอนชื่อทุกลูกสร้างความเสียหายรวมกันกว่า 1.08 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน ค.ศ. ) หรือประมาณ 3.43 ล้านล้านบาท และมีผู้เสียชีวิตรวมกว่า 12,000 คน
ข้อมูลทั่วไป
ในปี พ.ศ. 2543 กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (Japan Meteorological Agency : JMA) ได้จัดทำรายชื่อพายุหมุนเขตร้อนสำหรับมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกตอนบน จำนวน 140 รายชื่อ จากประเทศสมาชิกองค์การไต้ฝุ่น 14 ประเทศ ก่อนหน้านั้นในช่วงปี พ.ศ. 2490 ถึง พ.ศ. 2543 ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (Joint Typhoon Warning Center : JTWC) จะเป็นผู้กำหนดชื่ออย่างไม่เป็นทางการของพายุที่เกิดขึ้น ในยุคนั้นมีการกำหนดและถอดถอนรายชื่อด้วยหน่วยงานอื่น สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) มีการกำหนดรายชื่อที่ใช้ต่างจากรายชื่อสากล ซึ่งจะมีการเปลี่ยนแปลงรายชื่อเป็นระยะ
บ้านทับหลี
บ้านทับหลี แต่เดิมเป็นที่รกร้างว่างเปล่าเป็นเส้นทางผ่านระหว่างบ้านปลายคลองวันกับบ้านสองพี่น้อง ลักษณะเป็นที่ลาดเชิงเขา โดยคำว่า" ทับหลี"  น่าจะมีที่มาจากการที่รัชกาลที่ 6 เสด็จโดยขบวนช้างจาก จ.ชุมพร มาประทับร้อนที่พลับพลาบกอินทนิน และประทับแรมที่พลับพลาทับหลีสุริยวงศ์
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อ
เรียงตามความเสียหาย
รายชื่อพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกที่ถูกถอนชื่อเรียงตามลำดับความรุนแรงตามประเภท ได้แก่ ความรุนแรงของตัวพายุ มูลค่าความเสียหาย และจำนวนผู้เสียชีวิต โดยนับรวมเฉพาะชื่อพายุของคณะกรรมการไต้ฝุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 เป็นต้นมาเท่านั้น
บ้านทับหลี
ซึ่งคำว่า "ทับ" น่าจะมาจากคำว่า "ที่ประทับ" ตรงกับภาษาถิ่นใต้ที่ค้นหาของป่าทำเป็นที่พักชั่วคราวในป่า เพื่อรวบรวมของป่าที่หาได้หุงหาอาหารและพักแรมคืนเรียกว่า "สร้างทับ" ส่วนคำว่า "หลี" น่าจะมาจากชื่อของ คุณหลี สุริยวงศ์ ที่เป็นผู้สร้างพลับพลาที่ประทับแรมในครั้งนั้น   โดยสะสมทรัพย์ให้พระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี สมุหเทศาบาล ผู้สำเร็จราชการ จังหวัดภูเก็ต สร้าง เพื่อรับเสด็จ รัชกาลที่ 6
ซึ่งในหมู่บ้านมีการทำ ซาลาเปาทับหลี เป็นสินค้าโอทอปของหมู่บ้าน  มีอาณาเขตติดต่อกับชายแดนพม่า โดยมี แม่น้ำกระบุรี เป็นเส้นแบ่งดินแดน และมีส่วนมี่แคบที่สุดของแหลมมลายู ซึ่งเรียกกันว่า คอคอดกระ หรือ กิ่วกระ
โดยในทุก ๆ ปี จะมีงานเสด็จพระแข่งเรือ และมีการ ร้องเพลงเรือ ซึ่งถือเป็นงานประจำปีของชาวบ้านในชุมชนทับหลี
พระราชวังโบราณ อยุธยา
พระราชวังโบราณ อยุธยา เป็นพระราชวังหลวงในสมัยกรุงศรีอยุธยา อันเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ทุกพระองค์ตลอดสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี ปัจจุบันคือพื้นที่ส่วนหนึ่งของอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา พระราชวังโบราณ ถือเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดในเขตอุทยานประวัติศาสตร์
ประวัติ
เมื่อ สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1893 พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้ สร้างพระที่นั่ง 3 องค์ ได้แก่ พระที่นั่งไพฑูรย์มหาปราสาท พระที่นั่งไพชยนต์มหาปราสาท และ พระที่นั่งไอศวรรย์มหาปราสาท ในเขตวัดพระศรีสรรเพชญ์ในปัจจุบัน และ ยังโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งมังคลาภิเษกมหาปราสาทและพระที่นั่งตรีมุขด้วย พระราชวังระยะแรกนี้ เป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ 7 พระองค์ เป็นเวลา 98 ปี ครั้นเมื่อสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติเมื่อ พ.ศ. 1991 ทรงยกบริเวณพระราชวังเดิม ได้แก่ พระที่นั่ง 3 องค์นั้น ให้เป็นพุทธาวาส หรือก็คือวัดพระศรีสรรเพชญ์ แล้วจึงโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายพระราชวังมาสร้างใหม่ทางด้านเหนือของพระราชวังเดิม ใกล้แม่น้ำลพบุรี คูเมืองด้านเหนือ โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งเบญจรัตนมหาปราสาทและพระที่นั่งสรรเพชญ์มหาปราสาท เป็นพระที่นั่ง 2 องค์แรก
มีพระที่นั่งอีกองค์หนึ่งซึ่งสร้างในเขตนี้ แต่ไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าสร้างในรัชสมัยใด ก็คือ พระที่นั่งมังคลาภิเษก หรือพระที่นั่งวิหารสมเด็จพระมหาปราสาท 3 องค์นี้ เป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์ 16 พระองค์ เป็นเวลา 182 ปี
ในสมัยของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ทรงขยายให้วังหลวงกว้างขวางมากขึ้นกว่าเดิม โดยให้เขตพระราชวังไปเชื่อมติดกับ วัดพระศรีสรรเพชญ์ แล้วก็โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระมหาปราสาทเพิ่มอีก 2 องค์ คือพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ และ พระที่นั่งจักรวรรดิ์ไพชยนต์
ต่อมาในรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงสร้างพระที่นั่งบรรยงก์รัตนาสน์ขึ้นเป็นที่ประทับอีกองค์หนึ่ง ดังนั้นวังหลวงสมัยอยุธยาตอนปลายมี พระมหาปราสาทรวมทั้งสิ้น 6 องค์ เป็นที่ประทับของ พระมหากษัตริย์ 10 พระองค์ เป็นเวลา 137 ปี จนเสียกรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2310
พระบรมมหาราชวังในกรุงเทพมหานครนั้น ได้สร้างเลียนแบบพระบรมมหาราชวังในกรุงศรีอยุธยา
พื้นที่
พระบรมมหาราชวังในระยะหลังนั้น มีป้อมรอบพระราชวัง 8 ป้อม ประตูน้ำ 2 ประตู ประตูบก 20 ประตู พระราชวังหลวงแบ่งออกเป็นเขตต่าง ๆ ดังนี้
วัดสังข์กระจายวรวิหาร
วัดสังข์กระจายวรวิหาร เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตกของถนนอิสรภาพ บนฝั่งเหนือคลองบางกอกใหญ่ ใกล้สะพานเจริญพาศน์ แขวงวัดท่าพระ เขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
ตำแหน่งที่วัดตั้งอยู่นี้แต่เดิมเป็นที่ลุ่มราบ น่าจะเป็นด้วยอยู่ริมคลองน้ำขึ้นท่วมถึงได้ มีต้นไม้ขนาดคนสามคนโอบ เช่น ต้นไทร ต้นตะเคียน  ต้นยาง ยืนต้นเคียง ยืนต้นมากมาย ไม่ผิดกับป่าลึกดงร้าง ก่อนสร้างวัดขึ้นใหม่ครั้งกรุงรัตนโกสินทร์ วัดสังข์กระจายเป็นวัดโบราณมาก่อน ได้เคยขุดพบลูกนิมิตหลายลูกฝังอยู่ทางด้านนอกกำแพงแถบเหนือพระอุโบสถ มีข้าราชการตำแหน่งนายสารบบ (ในกรมพระสุรัสวดี) ชื่อนายสังข์ ตั้งบ้านเรือนอยู่บนฝั่งห่างจากปากคลองบางวัวทอง มีจิตศรัทธา ดำริจะสร้างวัด จึงได้ไปปรึกษากับนายพลับ เพื่อขอไม้ซุงมาสักต้นหนึ่ง เมื่อตอนล่องซุงในคลองบางวัวทอง นายสังข์ได้ตั้งสัตยาธิษฐานว่า หากซุงที่ข้าพเจ้าปล่อยให้กระแสน้ำพัดล่องไปตามลำคลองนี้ลอยไปติด ณ ที่ใด ก็จะสร้างวัดขึ้นที่นั้น ซุงได้ลอยมาติดตรงหน้าวิหารในปัจจุบัน จึงได้สร้างวัดที่ตำแหน่งนี้ โดยค่อย ๆ สร้างวัด ค่อยทำค่อยไปตามกำลังทรัพย์และเวลา
ต่อมาเจ้าจอมแว่น ในรัชกาลที่ 1 ได้ส่งข้าหลวงสนิทคนหนึ่งเป็นหญิงชื่อ จ่าย ให้ไปเฝ้าสวนของตนซึ่งมีเนื้อที่ติดกับที่ของนายสังข์ ภายหลังนางสังข์สนิทชอบพอกับหญิงคนนี้ จึงดำริร่วมใจกันที่จะสร้างวัดนี้ต่อไป นางจ่ายถึงกับขันอาสาไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าจอมแว่น  เจ้าจอมแว่นได้มอบทุนให้มาจำนวนหนึ่ง เมื่อจะขอพระราชทานวิสุงคามสีมา ผู้สร้างก็เกิดทะเลาะเกี่ยงแย่งกันจะเอาชื่อตนมาเป็นชื่อวัด พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก มีพระราชดำรัสว่า วัดที่นายสังข์ นางจ่ายสร้างขึ้นนั้น ไม่สมเกียรติกับพระสนมเอกเช่นเจ้าจอมแว่น ทรงรับจะสร้างพระราชทานใหม่ ยังโปรดเกล้าให้กรมหมื่นไกรสรวิชิตมาเป็นนายงานควบคุมสร้างพระอุโบสถขึ้น  พร้อมกับได้สร้างกุฏิขึ้นใหม่
เมื่อแรกขุดพระอุโบสถนั้น พบพระกัจจายน์หนึ่งองค์ กับสังข์หนึ่งตัว เฉพาะสังข์ชำรุดเพราะแรงจอบเสียมที่ขุด ส่วนพระกัจจายน์ได้เก็บรักษาคู่อาราม พอสร้างสำเร็จเรียบร้อย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก จึงพระราชทานนามว่า วัดสังข์กระจาย  ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 3 ทรงปฏิสังขรณ์วัด
วัดสังข์กระจายเป็นสำนักที่ให้กำเนิดวรรณคดี เช่น มหาเวสสันดรชาดกกัณฑ์ชูชก กล่าว่า สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส เมื่อทรงนิพนธ์มหาเวสสันดรชาดก ได้ทรงนิพนธ์กัณฑ์อื่น ๆ ใหม่เป็นส่วนมาก แต่กัณฑ์ชูชกไม่ทรงนิพนธ์ โดยรับสั่งว่าให้ใช้ของเก่าที่สำนักวัดสังข์กระจายแต่งไว้
ปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถขนาดย่อม ประดับช่อฟ้าใบระกา หน้าบันมีรูปเทพแกะสลักไม้นั่งบนดอกบัว ล้อมด้วยลายก้านขดปิดทอง ซุ้มประตูและซุ้มหน้าต่างเป็นปูนปั้นแบบหน้าบันประดับกระจกปิดทองมีเครื่อง ดินเผาปน มีหลังคาลด 2 ชั้น มุงกระเบื้องดินเผา ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง รูปเทวดายืนประนมมือบนแท่น มีพญาวานรแบกภาพเขียนสีที่ผนังทั้ง 4 ด้าน ด้านหน้าพระประธาน เป็นภาพพุทธประวัติตอนมารผจญ และหุ้มกลองด้านหลังพระประธาน เป็นภาพพุทธประวัติตอนเปิดโลก ผนังด้านขวาเป็นภาพเวสสันดรชาดก ด้านซ้ายเป็นภาพพุทธประวัติ ชั้นบนของผนังทั้งสองด้าน เป็นภาพเทพชุมนุม พระประธานในพระอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้นลงรักปิดทองปางมารวิชัย หน้าตักกว้างประมาณ 4 ศอก บนชุกชีหน้าพระประธานมีพระอัครสาวกทั้งขวาและซ้าย
กำแพงแก้ว มีประตูเข้าออก 4 ด้าน ซุ้มประตูเป็นแบบรัชกาลที่ 3 ตรงประตูด้านหน้าพระอุโบสถนอกกำแพงแก้วมีตุ๊กตาหินสีเขียว เป็นรูปหมูข้างละตัว ภายในกำแพงแก้วมีตุ๊กตาหินชนิดเดียวกันที่เชิงบันไดหน้าพระอุโบสถมีตุ๊กตาจีนข้างละ 2 ตัว และที่เชิงบันไดหลังพระอุโบสถอีกข้างละตัว ด้านนอกอุโบสถมีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง
พระวิหารหลวงพ่อกัจจายน์ มีพระพุทธรูปทั้งยืนและนั่งรวมด้วยกัน 24 องค์ หลวงพ่อกัจจายน์ องค์ที่ขุดได้เมื่อคราวสร้างวัด เดิมประดิษฐานไว้ที่พระวิหาร แต่เมื่อมีคนร้ายขโมยหลวงพ่อกัจจายน์ ไป แต่นับว่าโชคดีที่ได้กลับมาคืน จึงได้หล่อองค์จำลองขึ้นใหม่ประดิษฐานแทนไว้ในพระวิหาร
ธันเดอร์บอลล์ 007
ธันเดอร์บอลล์ 007 (Thunderball) เป็นภาพยนตร์แนวสายลับฉายเมื่อปี ค.ศ. 1965 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สี่ใน ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ที่สร้างโดย อีออนโปรดักชันส์ แสดงนำโดย ฌอน คอนเนอรี เป็น เจมส์ บอนด์ สายลับเอ็มไอ6 ภาพยนตร์ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเอียน เฟลมมิง ซึ่งนำเค้าโครงมาจากเนื้อเรื่องต้นฉบับโดย เควิน แมกคลอรี, แจ็ก วิตทิงแฮมและเฟลมมิง กำกับโดย เทอเรนซ์ ยัง ซึ่งเป็นการกำกับภาพยนตร์บอนด์เรื่องที่สามและเรื่องสุดท้ายของเขาและเขียนบทโดย ริชาร์ด เมบอมและจอห์น ฮอปกินส์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ควรจะเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ถ้าไม่ใช่เพราะมีข้อพิพาททางกฎหมายเกี่ยวกับปัญหาลิขสิทธิ์
ภาพยนตร์เล่าเรื่องภารกิจของบอนด์ที่ต้องตามหาระเบิดปรมาณูเนโทจำนวนสองลูก ซึ่งถูกขโมยไปโดยสเปกเตอร์ โดยเรียกค่าไถ่มูลค่า 100 ล้านปอนด์ เพื่อแลกกับการไม่ทำลายเมืองใหญ่ที่ไม่ระบุว่าที่ไหนทั้งในสหราชอาณาจักรหรือสหรัฐ (ต่อมาเปิดเผยว่าเป็น ไมแอมี) การค้นหาของบอนด์พาเขาไป บาฮามาส ซึ่งเขาได้เผชิญหน้า เอมิลิโอ ลาร์โก นักเล่นไพ่, สวมที่ปิดตาและเป็นหมายเลขสองของสเปกเตอร์ บอนด์ได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ซีไอเอ เฟลิกซ์ ไลเทอร์ และผู้หญิงของลาร์โก โดมิโน เดอวัล ในที่สุดก็นำไปสู่การต่อสู้ใต้น้ำระหว่างบอนด์กับลูกสมุนของลาร์โก ภาพยนตร์มีการสร้างที่ซับซ้อนด้วยมีกองถ่ายถึงสี่กองและประมาณหนึ่งในสี่ของภาพยนตร์นั้นเป็นฉากใต้น้ำ ธันเดอร์บอลล์ 007 เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ถ่ายทำโดยใช้อัตราส่วนจอกว้างของพานาวิชันและเป็นเรื่องแรกที่ความยาวเกินสองชั่วโมง
ธันเดอร์บอลล์ 007 มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อพิพาททางกฎหมายในปี ค.ศ. 1961 เมื่อเควิน แมกคลอรีและแจ็ก วิตทิงแฮม อดีตผู้ร่วมงานของเอียน เฟลมมิง ฟ้องร้องเขาหลังการตีพิมพ์ของนวนิยายไม่นานนัก อ้างว่าเขานำเค้าโครงมาจากบทภาพยนตร์ที่ทั้งสามคนร่วมกันเขียนให้กับภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ซึ่งไม่ได้สร้าง ศาลตัดสินคดีนี้อนุญาตให้แมกคลอรีรักษาสิทธิ์ในการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์จากเนื้อเรื่องของนวนิยาย, โครงเรื่องและตัวละครและแมกคลอรีมีชื่อเป็นผู้อำนวยการสร้างคนเดียวในภาพยนตร์เรื่องนี้ ผู้อำนวยการสร้างของภาพยนตร์ชุดบอนด์ อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลีและแฮรรี ซอลต์ซแมน กลัวภาพยนตร์คู่แข่งของแมกคลอรีจะอยู่นอกเหนือจากการควบคุมของพวกเขา บรอคโคลีและซอลต์ซแมนจึงทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหารแทน
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จโดยทำเงินทั้งหมด 141.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก ทำเงินมากกว่าภาพยนตร์บอนด์สามเรื่องก่อนหน้านี้ ในปี ค.ศ. 1966 จอห์น สเตียร์ส ชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม และ เคน แอดัม ผู้ออกแบบงานสร้าง ยังได้เข้าชิงรางวัลแบฟตา ธันเดอร์บอลล์ 007 เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จในด้านการเงินมากที่สุดของภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ในอเมริกาเหนือ เมื่อปรับอัตราเงินเฟ้อของราคาตั๋ว นักวิจารณ์และผู้ชมบางคนชื่นชมภาพยนตร์เรื่องนี้ ในขณะที่คนอื่น ๆ พบว่าฉากโลดโผนในน้ำนั้นซ้ำซากและความยาวของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยาวเกินไป ในปี ค.ศ. 1983 วอร์เนอร์บราเธอส์ ฉายภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนวนิยายเรื่องที่สอง ใช้ชื่อว่า พยัคฆ์เหนือพยัคฆ์ มีแมกคลอรีเป็นผู้อำนวยการสร้างฝ่ายบริหาร
เรื่องย่อ
องค์กร SPECTRE ศัตรูตลอดกาลของบอนด์ หลังจากโดนบอนด์ขัดขวางแผนการหลายครั้ง ทำให้ศักดิ์ศรีและเงินรายได้จากธุรกิจชั่วๆของพวกมันตกลงไปมาก จนในที่สุดพวกมันก็ได้วางแผนการครั้งใหญ่ คือ ขโมยหัวรบนิวเคลียร์ไปและขู่ว่าจะระเบิดสถานที่สำคัญ เว้นแต่ทางการจะยอมจ่ายค่าไถ่มา แต่มีหรือที่ทางการจะยอมจ่ายค่าไถ่ง่ายๆ เพราะยังมีสายลับพระกาฬ เจมส์ บอนด์ (Sean Connery) อยู่ทั้งคน
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง แต่เดิมตั้งอยู่ที่ อาคารศาลากลางจังหวัดหลังเก่า ถนนบุญวาทย์ อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง เมื่อปีการศึกษา 2546 ได้ย้ายไปยังเลขที่ 248 หมู่ 2 ถนนลำปาง–เชียงใหม่ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง 52190 อยู่ห่างจากตัวเมืองลำปาง ประมาณ 15 กิโลเมตร ไปตามถนนซุปเปอร์ไฮเวย์สายลำปาง–เชียงใหม่ ซึ่งเป็นพื้นที่จากการบริจาคของนายบุญชู ตรีทอง มีพื้นที่ 364 ไร่ 3 งาน 79 ตารางวา เป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง มีอาคารเรียนรวมหลังแรกชื่อ "อาคารสิรินธรารัตน์"
ประวัติ
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีปณิธานที่มุ่งจะจัดการศึกษาสำหรับประชาชนชาวไทยทุกหมู่เหล่า ทุกชนชั้น จึงได้เริ่มขยายโอกาสทางการศึกษาออกสู่ส่วนภูมิภาคในจังหวัดลำปาง ตั้งแต่ปีการศึกษา 2535 โดยคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมมือกับสถาบันราชภัฏลำปาง ได้ขยายการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาการเมืองการปกครอง มายังจังหวัดลำปางเป็นครั้งแรก ทำให้ทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เล็งเห็นถึงความพร้อม และความเหมาะสมของจังหวัดลำปางในฐานะที่จะเป็นศูนย์กลางการพัฒนาการศึกษาในเขตภาคเหนือได้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2537 เมื่อทบวงมหาวิทยาลัยมีนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาไปสู่ภูมิภาคอย่างมีคุณภาพ โดยส่งเสริมให้มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทางวิชาการขยายการจัดการศึกษาสู่ภูมิภาคต่างๆ ทั้งนี้ตามโครงการดังกล่าวมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากประชาคมชาวลำปางให้จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรีขึ้นในจังหวัดลำปาง เพื่อเป็นการขยายโอกาสทางการศึกษาให้แก่เยาวชนในเขตภาคเหนือ จะได้รับการศึกษาที่มีคุณภาพเท่าเทียมกับเยาวชนในกรุงเทพมหานคร จึงได้เริ่มโครงการจัดตั้งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ขึ้นเป็นครั้งแรกในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2539 โดยมหาวิทยาลัยได้จัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี หลักสูตรสังคมสงเคราะห์ศาสตรบัณฑิต ในปีการศึกษา 2541 และหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาสหวิทยาการสังคมศาสตร์ ในปีการศึกษา 2542
ในระยะแรกเนื่องจากข้อจำกัดในด้านงบประมาณและสถานที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงได้รับความอนุเคราะห์จากกระทรวงมหาดไทยให้ใช้ศาลากลางจังหวัดหลังเดิมเป็นอาคารเพื่อจัดการเรียนการสอนชั่วคราว โดยดำเนินการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2539 – พ.ศ. 2546 อย่างไรก็ดี ทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องจัดหาพื้นที่ก่อสร้างอาคารถาวรสำหรับจัดการศึกษา เพื่อรองรับการเรียนการสอนและจำนวนนักศึกษาที่ขยายตัวเพิ่มมากขึ้น
ในการนี้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้รับความอนุเคราะห์จากนายบุญชู ตรีทอง ซึ่งได้มอบที่ดินและทุนทรัพย์ในการก่อสร้างอาคารเรียนรวม ณ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร โดยเมื่อการก่อสร้าง แล้วเสร็จได้รับพระราชทานพระราชานุญาตจากสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ให้ใช้พระนาม "สิรินธรารัตน์" เป็นนามอาคาร และโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้อัญเชิญอักษรพระนามาภิไธย "ส.ธ" ประดับที่อาคาร อีกทั้งได้รับพระมหากรุณาธิคุณเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารดังกล่าว เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ทั้งนี้มหาวิทยาลัยได้ย้ายสถานที่จัดการเรียนการสอนมายังอาคาร “สิรินธรารัตน์” มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ณ ตำบลปงยางคก อำเภอห้างฉัตร จังหวัดลำปาง ตั้งแต่ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2546 เป็นต้นมา
การพักอาศัยของนักศึกษา
การพักอาศัยของนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง มีลักษณะคล้ายกับท่าพระจันทร์ และศูนย์รังสิต โดยคนที่มีภูมิลำเนาหรือมีญาติพี่น้องอยู่ในอำเภอเมืองห้างฉัตร หรือใกล้เคียง ก็จะพักอาศัยกับครอบครัวหรือบ้านคนรู้จัก สำหรับนักศึกษาที่มีภูมิลำเนาอยู่ต่างจังหวัดจะพักอาศัยในหอพักมหาวิทยาลัย หรือหอพักเอกชนในตัวเมืองจังหวัดลำปาง ทั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้จัดให้มีหอพักสวัสดิการสำหรับนักศึกษา ณ ศูนย์ลำปาง โดยมีรูปแบบคล้ายคลึงกับกลุ่มอาคารหอพักใน ณ ศูนย์รังสิต
ที่สุดในประเทศไทย
สถิติที่สุดในประเทศไทยเรื่องต่าง ๆ
อำเภอภูกระดึง
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอภูกระดึงมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
ตามตำนานภูกระดึง มีเรื่องเล่ามาแต่โบราณว่า มีผู้ได้ยินเสียงระฆังของพระอินทร์ที่อยู่บนเขานี้ ดังนั้นจึงให้ชื่อว่า ภูกระดึง หรือ ภูกะดึง เพราะคำว่า "ภู" หมายถึง ภูเขา และ "กระดึง" ซึ่งภาษาพื้นเมือง จังหวัดเลย มาจาก "กระดิ่ง" แปลว่า "ระฆังใหญ่" นอกจากนี้เมื่อขึ้นไปบนยอดเขาบางส่วนหากเดินหนักๆ หรือใช้ไม้กระทุ้งก็จะมีเสียงก้องคล้ายระฆัง ซึ่งเกิดจากโพรงข้างใต้ จึงได้รับขนานนามว่า "ภูกระดึง"
ประมาณปี พ.ศ. 2504 นายชำนาญ ยุวบูรณ์ อธิบดีกรมการปกครองสมัยนั้นกับคณะ ได้มาทัศนาจรบนภูกระดึง พิจารณาเห็นว่า หากมีเจ้าหน้าที่คอยให้บริการอำนวยความสะดวกแก่นักท่องเที่ยวตามสมควร ก็จะเป็นการดึงดูดประชาชนทั่วไปให้มาท่องเที่ยวมากยิ่งขึ้น ซึ่งเป็นผลดีทางเศรษฐกิจแก่ประชาชนในท้องถิ่น จึงได้สั่งการให้จังหวัดเลยเสนอขอจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึงขึ้น ขณะนั้น นายกิติ ยธการี ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดเลย ได้รีบดำเนินการจัดตั้งกิ่งอำเภอภูกระดึง กระทรวงมหาดไทยจึงได้ประกาศตั้ง "กิ่งอำเภอภูกระดึง" เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2505 ประกอบด้วย ตำบลศรีฐาน ตำบลปวนพุ และตำบลผาขาว ซึ่งเดิมอยู่ในความปกครองของอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ต่อมาเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม 2506 จึงได้มีพระราชกฤษฎีกา ยกฐานะเป็นอำเภอภูกระดึงตั้งแต่บัดนั้น เป็นต้นมา
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอภูกระดึงแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 4 ตำบล 54 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอภูกระดึงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
โสเภณีข้างถนน
โสเภณีข้างถนน เป็นรูปแบบการค้าประเวณีประเภทหนึ่งซึ่งผู้ขายบริการจะสอบถามผู้คาดว่าจะซื้อบริการในที่สาธารณะเช่นตามถนน หรือสวนสาธารณะ โดยผู้ขายจะเข้ามาติดต่อและสอบถามความต้องการ หากมีการตกลงเกิดขึ้นก็จะมีการบริการทางเพศต่อไปในสถานที่ที่ตกลงเช่น โรงแรมม่านรูด ในรถยนต์ หรือห้องพักของผู้ขายบริการเป็นต้น
ในประเทศนิวซีแลนด์การค้าประเวณีประเภทนี้ถูกกฎหมาย ในขณะที่ในสหรัฐอเมริกาจะเป็นการผิดกฎหมาย แม้ว่าในบางรัฐการเปิดซ่องจะถูกกฎหมายก็ตาม
ลาปาโลมา
ลาปาโลมา (La Paloma แปลว่า "นกเขา" หรือ "นกพิราบ") เป็นเพลงสเปนที่แต่งโดยเซบัสเตียน อิราดิเอร์ (Sebastián Iradier) นักแต่งเพลงจากแคว้นบาสก์ใน ค.ศ. 1863 โดยได้แรงบันดาลใจมาจากดนตรีอาบาเนราจากคิวบาซึ่งเขาเดินทางไปเที่ยวใน ค.ศ. 1861 เพลงนี้รับความนิยมไปหลายประเทศทั่วโลกหลังจากอีราเดียร์เสียชีวิตไปแล้ว
คำร้องต้นฉบับภาษาสเปนกล่าวถึงกะลาสีชาวคิวบาที่ต้องออกสู่ทะเล โดยพรรณนาถึงคนรักผ่านนกพิราบขาวที่บินมาเกาะหน้าต่างห้องนอนของเธอในกรุงฮาวานา และว่าวันใดที่เขาเดินทางกลับบ้านก็จะได้แต่งงานกันเสียที เพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในเม็กซิโก โดยเป็นเพลงโปรดของสมเด็จพระจักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1 แห่งเม็กซิโกในช่วงก่อนการปฏิวัติเม็กซิโก และได้รับความนิยมในฝรั่งเศสและเยอรมนีในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860
เพลงนี้มีคำร้องภาษาอังกฤษแต่งโดยดอน รอเบิร์ตสัน ในชื่อเพลง "No More" ได้รับความนิยมจากการขับร้องโดยดีน มาร์ติน และเอลวิส เพรสลีย์ใน ค.ศ. 1961
อุลตร้าแมน (ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2510)
อุลตร้าแมน (長篇怪獣映画ウルトラマン (Chōhen Kaijū Eiga Urutoraman)) เป็นภาพยนตร์แนวโทะกุซะสึไคจูซุเปอร์ฮีโร่ ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1967 ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 ที่ประกอบด้วยเนื้อหาที่ได้รับการแก้ไขใหม่จากซีรีส์โทรทัศน์ดั้งเดิม
การผลิต
ภาพยนตร์อุลตร้าแมน ถูกสร้างสรรค์จากตอนที่ 1, 8, 26 และ 27 จากทีวีซีรีส์โทรทัศน์ อุลตร้าแมน ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ของญี่ปุ่น ทีบีเอส เทเลวิชั่น ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1966 - 1967 โดยภาพยนตร์ได้ถูกผลิตเป็น 35 มม. จากทีวีซีรีส์อยู่ที่ 16 มม.
การจำหน่าย/เผยแพร่
อุลตร้าแมน ถูกจัดจำหน่าย 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1967 โดยโตโฮ เป็นผู้จัดจำหน่าย ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เคยได้รับการเผยแพร่ออกมาอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกา
คณะกรรมการจัดประเภทภาพยนตร์แห่งอังกฤษ
คณะกรรมการจัดประเภทภาพยนตร์แห่งอังกฤษ (British Board of Film Classification หรือ BBFC) คือ หน่วยงานที่มีหน้าที่ตรวจสอบเนื้อหาสื่อภาพยนตร์ ดีวีดี รวมถึงวีดีโอเกมส์ที่จะเผยแพร่ในสหราชอาณาจักร เปลี่ยนชื่อมาจาก "คณะกรรมการตรวจตราภาพยนตร์แห่งอังกฤษ" (British Board of Film Censors)
ลาริโอฆา (ประเทศอาร์เจนตินา)
ลาริโอฆา (La Rioja) เป็นเมืองหลวงของรัฐลาริโอฆาที่ตั้งอยู่ทางตอนตะวันออกของรัฐ
ลาริโอฆาตั้งอยู่ในตีนเขาเบลัสโก ซิเอร์รัส อยู่ห่างจากบัวโนสไอเรส 1,167 กิโลเมตร (725 ไมล์) และอยู่ห่างจากกอร์โดบา 430 กิโลเมตร (267 ไมล์)
แทนคุณ จิตต์อิสระ
แทนคุณ จิตต์อิสระ มีชื่อเดิมคือ เอกชัย บูรณผานิต (แซ่ผ้าง) เป็นเลขานุการคณะทำงานทางการเมืองของประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร เป็นอาจารย์สอนภาษาจีน เป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้เรื่องความสัมพันธ์ไทย-จีน ในปี 2005 และได้รับเชิญให้เป็นพิธีกรในรายการเดียวกันนี้ ในปี 2007-2008 ภายหลังได้จัดตั้ง "สถาบันฮั่นอี้ หรือ โรงเรียนนวัตกรรมภาษาและปัญญามนุษย์" ในปี พ.ศ. 2554 ได้เข้าสู่งานการเมืองโดยการสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง และในปี พ.ศ. 2556 แทนคุณ จิตต์อิสระ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตดอนเมือง ในการเลือกตั้งซ่อม แทนคนเก่าที่ถูกเพิกถอนสิทธิ์ไป ทำให้เป็น ส.ส. ดอนเมือง จากพรรคประชาธิปัตย์คนแรก หลังจากที่ผู้สมัครจากพรรคประชาธิปัตย์ไม่เคยได้เป็น ส.ส. ในพื้นที่เลยในรอบ 37 ปี
ประวัติ
แทนคุณ จิตต์อิสระ เกิดวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2522 ที่อำเภอนาบอน จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นลูกชายคนโตในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนฮกเกี้ยน มีชื่อเสียงจากการเป็นนักแสดง ละคร และภาพยนตร์ เช่น ทอฝันกับมาวิน, รวมพลคนน่าใช้, ดวงไฟในพายุ, แค่เอื้อม, เจ้าสัวน้อย, พี่ชายที่แสนดี, น้องใหม่ ร้ายบริสุทธิ์, น้ำใสใจจริง, เลือดทรนง, ผยอง, ฟ้าโอบดินอุ่น, 6/16 ร้ายบริสุทธิ์ และสตรีเหล็ก กำกับและเขียนบท ละครเวที เรื่อง คำพ่อสอน ปัจจุบัน มีลูกชาย 1 คน ชื่อ เด็กชาย ฌาน จิตต์อิสระ
ต่อมาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2543 พ่อของแทนคุณ ได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน จึงตัดสินใจหยุดรับงานแสดงเพื่อทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ดูแลแม่และพี่น้อง และมีการเริ่มเรียนภาษาจีน เพื่อสืบทอดปณิธานของบิดา นอกจากนี้ยังทำให้ได้พบสัจธรรมของชีวิตและศึกษาปฏิบัติธรรมอย่างจริงจัง โดยอุปสมบทครั้งแรกที่วัดชลประทานรังสฤษฎ์ ในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นสายปฏิบัติของหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ เป็นความตั้งใจที่จะศึกษางานของท่านอาจารย์พุทธทาสอย่างจริงจังเช่นกัน เป็นระยะเวลานานพอสมควร
ภายหลังลาสิกขาแทนคุณได้เปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งใหญ่ โดยใช้ชื่อใหม่ว่า "แทนคุณ จิตต์อิสระ" เป็นความหมายเพื่อเตือนสติให้ตั้งใจ "ทดแทนบุญคุณ" ของพ่อผู้ล่วงลับและแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ ตลอดจนนามสกุลที่ได้จากการศึกษาธรรมะหมายถึง "จิตใจที่เป็นอิสระจากกิเลสและความยึดมั่นถือมั่น" ตามแนวทางที่พระพุทธเจ้าได้ทรงสั่งสอนไว้
แทนคุณ ได้ใช้เวลานับสิบปีในการเผยแผ่ เดินสายบรรยายธรรมะให้กับเด็กเยาวชนและเป็นวิทยากร เป็นอาจารย์สอนหนังสือโดยใช้หลักธรรมเป็นสำคัญในการพัฒนาตนเองและผู้อื่นอย่างต่อเนื่อง และได้รับการยอมรับให้เป็นคนรุ่นใหม่ที่สามารถเป็นแบบอย่างในเรื่องการใช้คุณธรรมจริยธรรมนำสังคมได้เป็นอย่างดี  กระนั้นก็ตามผลงานสร้างชื่อให้กับเขากลับเป็นความรู้ที่เกี่ยวข้องกับภาษาและวัฒนธรรมจีน โดยเขาเคยดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ ไทย-จีน หลังจากได้แชมป์สุดยอดแฟนพันธุ์แท้ไทย-จีน และมีบทบาทในการสร้างกระแสความสนใจในเรื่องจีนให้กับเยาวชนรุ่นใหม่ๆ ควบคู่ไปกับเรื่องธรรมะได้เป็นอย่างดี
ในปี 2554 ที่มีน้ำท่วมใหญ่พื้นที่กรุงเทพมหานคร และหลายจังหวัด แทนคุณได้อาสาเข้าไปช่วยอพยพผู้สูงอายุและประชาชนจำนวนมากในหลายพื้นที่ ซึ่งช่วยชีวิตผู้คนจำนวนหนึ่งให้รอดพ้นจากความสูญเสีย และผลงานในครั้งนั้นของเขาในอีก หลายปีต่อมาทำให้เขาได้รับการยอมรับและเลือกตั้งชนะในพื้นที่เขตดอนเมืองนั่นเอง
ล่าสุด 2558 เมื่อเกิดเหตุการณ์ระเบิดที่ราชประสงค์ เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2558 แทนคุณเป็นหนึ่งในคนไทยที่เป็นล่ามอาสาภาษาจีนช่วยผู้ประสบเหตุอย่างทันท่วงที
การศึกษา
แทนคุณ จิตต์อิสระ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนพระโขนงพิทยาลัย กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโท สาขาจิตวิทยา จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ปัจจุบัน กำลังศึกษา หลักสูตร ดุษฎีบัณฑิต สาขา ผู้นำทางสังคม ธุรกิจและการเมือง(ปริญญาเอก) คณะนวัตกรรมสังคม มหาวิทยาลัยรังสิต
และศึกษาหลักสูตร การเสริมสร้างสังคมสันติสุข (สสสส.) 4ส รุ่น 6 ของสถาบันพระปกเกล้า
ศึกษาหลักสูตรพัฒนาการเมืองและการเลือกตั้งระดับสูง (พตส.) รุ่นที่ 5 ศึกษาหลักสูตรธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม (ปธส.) รุ่นที่ 2 ศึกษาหลักสูตร ผู้นำยุคใหม่ในระบอบประชาธิปไตย (ปนป.) รุ่นที่ 1
งานด้านสังคม
แทนคุณ จิตต์อิสระ ได้หันมาทำกิจกรรมทางสังคมและเผยแผ่ธรรมะให้กับเยาวชนมากขึ้นเป็นทั้งอาสาสมัคร วิทยากร พิธีกร ตลอดจนนักเคลื่อนไหวในเชิงธรรมะและสังคมอย่างกว้างขวาง จึงถือได้ว่าเขาเป็นตัวแทนคนรุ่นใหม่ที่น่ายกย่องและเรียนรู้ ถึงความเสียสละและทำประโยชน์ให้กับพระพุทธศาสนาและเด็กเยาวชน อาทิ
ปัจจุบัน เป็น ผู้อำนวยการ ศูนย์ปฏิบัติธรรม "สถาบันธรรมาดา" และกรรมการมูลนิธิสันติภาพชีวิต คิดเพื่อสันติภาพใต้ รวมทั้งเป็น รองประธานชมรมรักษ์พ่อหลวง
บทบาททางการเมือง
แทนคุณ จิตต์อิสระ เข้ามามีบทบาททางด้านการเมือง โดยการสนับสนุนการดำเนินนโยบายด้านเด็กและเยาวชน ร่วมกับพรรคประชาธิปัตย์อาทิ
ในปี พ.ศ. 2554 แทนคุณได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตดอนเมือง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับ นายการุณ โหสกุล จากพรรคเพื่อไทย
ต่อมา ได้เป็นโฆษกประจำตัวของ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ผู้นำฝ่ายค้านในรัฐสภาและหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 ศาลฎีกาแผนกคดีเลือกตั้ง ได้มีคำสั่งเพิกถอนสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี แก่นายการุณ โหสกุล ซึ่งต้องพ้นจากตำแหน่ง ส.ส. อันเนื่องจากการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2554 ได้ให้ร้ายแทนคุณด้วยข้อความอันเป็นเท็จ และแทนคุณได้ลงสมัครการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตดอนเมือง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในการเลือกตั้งซ่อมในวันอาทิตย์ที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ลงแข่งขันกับ นายยุรนันท์ ภมรมนตรี จากพรรคเพื่อไทย ซึ่งเป็นอดีตนักแสดงชื่อดังเหมือนกัน ซึ่งนายยุรนันท์เป็น ส.ส. ในระบบบัญชีรายชื่ออยู่แล้ว แต่ได้ลาออกมาเพื่อลงเลือกตั้งซ่อมครั้งนี้
ผลการเลือกตั้ง แทนคุณสามารถเอาชนะนายยุรนันท์ไปได้ 32,710 คะแนน ต่อ 30,624 คะแนน (2,086 คะแนน) โดยถือว่าเป็นครั้งแรกในรอบ 37 ปีด้วย ที่พรรคประชาธิปัตย์สามารถเอาชนะเลือกตั้ง ส.ส. ได้ในเขตดอนเมือง ต่อมาในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 คณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ก็มีมติรับรองแทนคุณให้เป็น ส.ส. ซึ่งสามารถปฏิบัติหน้าที่ได้เลย
จีอาร์บี 830801
จีอาร์บี 830801 คือแสงวาบรังสีแกมมาที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 1983 มันเป็นกรณีจีอาร์บีที่สว่างที่สุดเท่าที่รู้จัก
วอยซ์ฟรอมเดอะพีฟ่าเวิลด์คัพ
วอยซ์ฟรอมเดอะพีฟ่าเวิลด์คัพ (Voices from the FIFA World Cup) คืออัลบั้มรวมเพลงที่ใช้ประกอบพิธีเปิดและพิธีปิดฟุตบอลโลก 2006 ที่จัดขึ้นที่ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 9 มิถุนายน - 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 โดยในประเทศไทยได้บรรจุเพลงพิเศษอย่าง "บีลีฟอินยัวร์ดรีม" (Believe in Your Dream) ที่ขับร้องร่วมกันระหว่างศิลปิน 8 คน อันได้แก่ คิว วงฟลัวร์, เค๊ก วงบีไฟว์, เซมเซม, [[ม Q (วง Flure), Cake (B5), Same Same, Mint, Lina, First (Slot Machine), Thames & Martin และ Micky Del Re
ฉบับในประเทศไทย
ซีดี
เอวีซีดี
คิม กี-ด็อก
คิม คีดุก หรือ คิม คีด็อค (20 ธันวาคม ค.ศ. 1960 – 11 ธันวาคม ค.ศ. 2020) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 1960 ที่จังหวัดคย็องซังเหนือ
ภาพยนตร์เรื่อง Pieta ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส ค.ศ. 2012
สรชาติ วิชย สุวรรณพรหม
ว่าที่พันตรี สรชาติ วิชย สุวรรณพรหม (เกิด 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดหนองบัวลำภู 2 สมัย ปัจจุบันเป็นคณะทำงานของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
ประวัติ
ว่าที่พันตรีสรชาติ วิชย สุวรรณพรหม เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 เป็นบุตรของนายเลิศ และ นางคำเลี่ยน สุวรรณพรหม สำเร็จการศึกษา ปริญญาตรี จาก คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น กับ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโท จาก คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และ ปริญญาเอก ด้านการบริหารการจัดการ จาก Adamson University
งานการเมือง
ว่าที่พันตรีสรชาติ ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2538 สังกัดพรรคความหวังใหม่ และได้รับเลือกติดต่อกันจนถึง พ.ศ. 2539 รวม 2 สมัย
ในปี พ.ศ. 2550 สรชาติได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง