cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สมเด็จพระอนุชนโรดม อรุณรัศมี
พระอิสริยยศและราชอิสริยาภรณ์
เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ได้พระราชทานพระอิสริยยศที่ "พระองค์มจะ (พระองค์เจ้า) ราชบุตรีพระอนุช" ("Preah Ang Machas Reach Botrei Preah Anoch") และได้รับกาารเฉลิมพระอิสริยยศอีกครั้งโดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ เป็น "สมเด็จราชบุตรีพระอนุช" ("Somdech Reach Botrei Preah Anoch") ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 สมเด็จพระอนุชนโรดม อรุณรัศมีทรงได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างๆ หลายประเภท โดยทรงได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์สมเด็จพระมหากษัตริยานี สีสุวัตถิ์ กุสุมะ นารีรัตน์ สิริวัฒนา, เครื่องอิสริยยศมุนีสาราภัณฑ์ชั้นที่ 4 (Commander of the Royal Order of Monisaraphon) และอื่น ๆ
เชิงอรรถ
ลำดับสกุลยศของราชสำนักกัมพูชา "สมเด็จพระราชบุตร/บุตรี" คือพระราชโอรสธิดาของพระเจ้าแผ่นดินกับพระอัครชายา เทียบได้กับ "เจ้าฟ้าชั้นโท หรือชั้นสมเด็จ" ของราชสำนักไทย และ "พระอนุช" เป็นราชาศัพท์เขมร แปลว่า "น้องชาย/น้องสาว"
Tripylidae
Tripylidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Enoplida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Tobrilidae
Tobrilidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Triplonchida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ฆวน เซลายา
ฆวน มานูเอล เซลายา เอร์นันเดซ (Juan Manuel Celaya Hernández; เกิด 1 กันยายน พ.ศ. 2541) เป็นนักกระโดดน้ำชาวเม็กซิโก เขาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 2019 และได้รับเหรียญรางวัล
แหล่งข้อมูลอื่น
1998
สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้จัดตั้งขึ้นในชื่อสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ตามมติของสภามหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะวิจัยและพัฒนาการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และตอบสนองยุทธศาสตร์ของชาติ
ประวัติ
สถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ ได้จัดตั้งขึ้นในชื่อสถาบันนวัตกรรมและพัฒนากระบวนการเรียนรู้ เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ตามมติของสภามหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะวิจัยและพัฒนาการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และตอบสนองยุทธศาสตร์ของชาติโดยเฉพาะอย่างยิ่งการปฏิรูปการศึกษาและเติมปัญญาให้สังคม ว่าด้วยยุทธศาสตร์การพัฒนาคุณภาพคนและสังคมไทยสู่สังคมแห่งภูมิปัญญาและการเรียนรู้ โดยหัวใจของการปฏิรูปการศึกษาคือการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญและการเรียนรู้ตลอดชีวิต และในวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันนวัตกรรมการเรียนรู้ (Institute for Innovative Learning) ตามมติของสภามหาวิทยาลัย
หน้าที่หลักของสถาบันคือการส่งเสริมการปฏิรูปการเรียนรู้ ในทุกระดับทั้งในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและด้านอื่นๆ โดยใช้กระบวนการวิจัยเพื่อพัฒนาบุคคลที่มีความพร้อมทั้งทางประสบการณ์ ทักษะทางกระบวนการเรียนรู้ และความรู้ทางเนื้อหาวิชาการอย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อเป็นแกนนำในการถ่ายทอดกระบวนการเรียนที่ส่งเสริมการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด ตอบสนองนโยบายการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนโดยสนับสนุนให้คนไทยมีศักยภาพในการเรียนรู้ในทุกระดับและการเรียนรู้ตลอดชีวิต
การศึกษา
ระดับบัณฑิตศึกษา
ชินโตะกุ-อิน
ชินโตะกุ-อิน (Shintoku-in,深徳院) เป็นภรรยาน้อยของ โทะกุงะวะ โยะชิมุเนะ โชกุนแห่งเอโดะคนที่ 8 และเป็นมารดาของ โทะกุงะวะ อิเอะชิเงะ โชกุนแห่งเอโดะคนที่ 9
ชินโตะกุ-อิน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1688 เป็นบุตรสาวของ โอะคุโบะ ทะดะนะโอะ ไดเมียวแห่ง แคว้นโอะดะวะระ หรือ จังหวัดคะนะกะวะ ในปัจจุบันต่อมาบิดาได้ให้ท่านเข้ามาเป็นภรรยาน้อยของ โทะกุงะวะ โยะชิมุเนะ พร้อมกับได้นามใหม่ว่า โอะซะมะ โนะ คะตะ ในปี ค.ศ. 1712 ท่านโอะซะมะได้ให้กำเนิดบุตรชายคนโตของโชกุนโยะชิมุเนะซึ่งต่อมาคือโชกุน อิเอะชิเงะ
ท่านโอะซะมะหรือท่านชินโตะกุ-อินถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1713 ขณะอายุเพียง 25 ปี
1688 1713
Strongyloididae
Strongyloididae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี เป็นกระทรวงที่มีฐานะเป็นคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลญี่ปุ่น มีอำนาจหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาและการวิจัยในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมอบทุนการศึกษาและทุนวิจัยทั้งในและต่างประเทศอีกด้วย
ภูมิหลัง
กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2414 และเริ่มวางรากฐานระบบการศึกษาในปีถัดมา หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2499 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ขึ้นเพื่อเผยแพร่ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2544 รัฐบาลญี่ปุ่นได้มีการปฏิรูปรัฐบาลกลาง ส่งผลให้มีการกระทรวงศึกษาธิการ และสำนักงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยียุบและรวมเป็นกระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา และเทคโนโลยีจนถึงปัจจุบันนี้
กระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรม เป็นกระทรวงที่มีอำนาจและมีอิทธิพลมากในรัฐบาล รัฐบาลญี่ปุ่นได้รวมอำนาจการบริหารการศึกษาไว้ที่ส่วนกลาง และให้ระบบราชการของรัฐเป็นผู้ควบคุมกระบวนการศึกษา เช่น โรงเรียนทุกโรงเรียนต้องใช้ตำราที่รัฐบาลรับรองเท่านั้น ครูต้องเป็นคนญี่ปุ่นและจะต้องได้รับการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเด็กจะได้รับการศึกษาที่เหมาะสม
รัฐมนตรีซึ่งนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งจากสมาชิกรัฐสภา เป็นผู้บริหารสูงสุดของกระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรม
ส่วนราชการ
กระทรวงศึกษาธิการ วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี
ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น
ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น หรือมักเรียกว่า ทุนมง เป็นทุนการศึกษาที่ กระทรวงศึกษาธิการ วิทยาศาสตร์ กีฬา และวัฒนธรรมมอบให้แก่นักศึกษาชาวต่างชาติเพื่อศึกษาต่อในระดับอนุปริญญา โดยเริ่มให้ทุนการศึกษาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2497 จนถึงปัจจุบัน ซึ่งเป็นทุนการศึกษาแบบให้เปล่าไม่มีข้อผูกมัดใด ๆ โดยแบ่งประเภททุนการศึกษาออกเป็น 7 ประเภทได้แก่:
สถานเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศไทย ได้รับความร่วมมือจากกระทรวงศึกษาธิการในการคัดเลือกนักเรียนและนักศึกษาไทยที่ผ่านคุณสมบัติเป็นประจำทุกปี
แขวงฮโยจา
แขวงฮโยจา (효자동, Hyoja dong) เป็นแขวง (ทง) ของเขตชงโนในโซล ประเทศเกาหลีใต้
ดินามอซาเกร็บ
สโมสรฟุตบอลพลเมืองดินามอซาเกร็บ (Građanski nogometni klub Dinamo Zagreb)  หรือที่รู้จักกันในชื่อ เกเอ็นกา ดินามอซาเกร็บ (GNK Dinamo Zagreb) หรือ ดินามอซาเกร็บ เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศโครเอเชียที่ตั้งอยู่ในซาเกร็บ มีสนามเหย้าคือสตาดีออนมักซีมีร์ พวกเขาเป็นสโมสรฟุตบอลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในโครเอเชีย ซึ่งเป็นแชมป์ลีกสูงสุดของโครเอเชีย ถ้วยโครเอเชีย 12 ถ้วย และโครเอเชียซูเปอร์คัพอีก 4 ถ้วย สโมสรนี้อยู่บนลีกสูงสุดตลอดนับตั้งแต่ก่อตั้งสโมสรขึ้น และเป็นสมาชิกของยูโกสลาฟเฟิสต์ลีก ตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2534 และเป็นสมาชิกของโครเอเชียเฟิร์สลีกตั้งแต่ พ.ศ. 2535
Rictulariidae
Rictulariidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
รายการทางหลวงแผ่นดินในประเทศไทย/หมวด 3
ต่อไปนี้คือ รายการทางหลวงแผ่นดินในประเทศไทย หมวดขึ้นต้นด้วย 3 สำหรับภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคตะวันตก รวมทั้งบางส่วนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้
ทางหลวงแผ่นดินสี่หลัก (36xx และมากกว่า)
<references group="#"/>
ทางหลวงแผ่นดินในอดีต
ทางหลวงแผ่นดินหลายเส้นทางมีเส้นทางบางส่วนที่เปลี่ยนมาเป็นทางหลวงท้องถิ่นภายใต้การดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เช่น กรุงเทพมหานครหรือเทศบาลต่าง ๆ ขณะที่บางเส้นทางได้โอนไปให้กรมทางหลวงชนบทดูแล และบางเส้นทางมีการนับระยะทางใหม่
อำเภอเปือยน้อย
เปือยน้อย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น
ประวัติ
แต่เดิมเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอชนบท ในปี 2457 มีการจัดตั้งอำเภอพลแยกจากอำเภอชนบท ตำบลเปือยน้อยได้ย้ายมาขึ้นกับอำเภอพล ต่อมาปี 2482 มีการยกฐานะกิ่งอำเภอบ้านไผ่เป็นอำเภอบ้านไผ่ โดยแยกพื้นที่จากอำเภอชนบท ตำบลเปือยน้อยได้ย้ายมาขึ้นกับอำเภอบ้านไผ่ เพื่อความสะดวกในติดต่อราชการระหว่างตำบลกับอำเภอ และต่อมามีการจัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอเปือยน้อย ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2520 โดยในระยะแรกมีเขตการปกครอง 2 ตำบล คือ ตำบลเปือยน้อยและตำบลวังม่วง ต่อมามีการยกฐานะเป็น อำเภอเปือยน้อย ตามพระราชกฤษฎีกาในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 จึงจัดตั้งตำบลเพิ่มขึ้นปัจจุบันมี 4 ตำบล
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเปือยน้อยตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเปือยน้อยแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 32 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเปือยน้อยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
สถานที่ท่องเที่ยว
ปราสาทเปือยน้อย หรือ กู่เปือยน้อย หรือ พระธาตุกู่ทอง เป็นปราสาทหินศิลปะขอมหรือลพบุรีที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบในจังหวัดขอนแก่นและจังหวัดใกล้เคียงในแถบภาคอีสาน ตอนบน ตั้งอยู่ที่อำเภอเปือยน้อย ระยะทาง 79 กิโลเมตร จากจังหวัดขอนแก่น ชาวบ้านเรียกว่า "ธาตุกู่ทอง" องค์ปรางค์ ปราสาทหันหน้าสู่ทิศตะวันออก สร้างด้วยหินทรายจำหลักลวดลายสวยงาม กำแพงขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบเป็นเขตปราสาท สร้างด้วยศิลาแลง ส่วนหนึ่งขององค์ปรางค์พังทลายลงมาบ้างและอยู่ระหว่างการบูรณะ การเดินทางจากขอนแก่นจะใช้ เส้นทางหลวงหมายเลข 2 ขอนแก่น-บ้านไผ่ ระยะทาง 44 กิโลเมตร เข้าเส้นทางสายบ้านไผ่-บรบือ (ทางหลวงหมายเลข 23) ไปอีกประมาณ 11 กิโลเมตร แล้วแยกขวาเข้าสู่อำเภอเปือยน้อยอีก 24 กิโลเมตร กู่เปือยน้อย ถึงแม้จะเป็นปราสาทหินที่มีขนาดไม่ใหญ่เท่ากับปราสาทหินพิมายหรืออีกหลายแห่งที่พบทางอีสานตอนใต้แต่ก็นับเป็นปราสาทเขมรที่สมบูรณ์มากแห่งหนึ่ง ปราสาทเปือยน้อย หรือ ที่ชาวบ้านเรียกว่า พระธาตุกู่ทอง สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 16-17 เป็นศิลปะผสมระหว่างศิลปะเขมรแบบบาปวนและแบบนครวัด สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นเทวสถานในศาสนาฮินดู แผนผังการก่อสร้างมีความหมายเป็นเขาพระสุเมรุซึ่งถือเป็นแกนจักรวาล อันเป็นที่สถิตย์ของเทพเจ้าที่เรียกว่า “ศาสนบรรพต” สิ่งก่อสร้างภายในบริเวณปราสาทเป็นไปตามแบบแผนของศาสนสถานขอมโบราณ หน้าบันขององค์ปรางค์ประธานสลักเป็นพระยานาคราชมีลวดลายสวยงามมาก ทับหลังสลักเป็นรูปนารายณ์บรรทมสินธุ์ที่นับว่ายังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ "โคปุระ" (ซุ้มประตู) อยู่ทางทิศตะวันออก และทิศตะวันตก ด้านข้างโคปุระเจาะเป็นช่องหน้าต่าง "กำแพงแก้ว" มีฐานเป็นบัวคว่ำบัวหงาย มีการสลักศิลาแลงเป็นร่องแบบลาดบัว
Rhabdochonidae
Rhabdochonidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สถานีศรีด่าน
สถานีศรีด่าน (Si Dan station; รหัส: YL20) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนศรีนครินทร์ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ที่ตั้ง
ถนนศรีนครินทร์ บริเวณทิศเหนือของทางแยกศรีด่าน (จุดตัดกับถนนสุขุมวิท 113) ในพื้นที่หมู่ที่ 5 บ้านคลองกระทุ่ม ตำบลสำโรงเหนือ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
สีสัญลักษณ์ของสถานี
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานียกระดับ เป็นชานชาลาด้านข้าง (Station with Side Platform) ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา มีประตูกั้นชานชาลาแบบ Half Height Platform Screen Doors ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่
พิกส์ (เศรษฐศาสตร์)
พิกส์ (PIGS หรือในบางครั้งเรียกว่า PIIGS, PIIGGS) คือคำย่อที่ถูกเรียกโดยนักวิเคราะห์เศรษฐกิจ กลุ่มนักวิชาการ และสำนักพยากรณ์เศรษฐกิจระหว่างประเทศ ถึงรัฐอธิปไตยในทวีปยุโรปที่ประสบปัญหาหนี้สาธารณะอันประกอบไปด้วย
ซึ่งในบางกรณีอาจรวมไปถึงรัฐอธิปไตยอีกสองรัฐคือ
โดยบ่อยครั้งที่คำย่อนี้ถูกนำไปใช้เกี่ยวกับปัญหาหนี้สาธารณะในภาคเศรษฐกิจ ซึ่งบางครั้งสำนักข่าวบางสำนักและองค์กรระหว่างประเทศบางแห่งจำกัดหรือห้ามการใช้คำย่อดังกล่าวโดยตรง ด้วยเหตุผลบางประการถึงการนำไปใช้ในการโจมตีและวิจารณ์อย่างมีนัยสำคัญ
ประวัติ
คำย่อถูกใช้มาอย่างยาวนานโดยนักวิเคราะห์ของธนาคาร นักธุรกิจ นักวิชาการ และนักวิจารณ์ ย้อนกลับไปได้อย่างน้อยถึงช่วงต้นของการรวมเขตเศรษฐกิจยุโรป  โดยใช้ในการหมายถึงกลุ่มประเทศยูโรโซนหรือกลุ่มประเทศในแถบยุโรปตอนใต้ที่มีลักษณะแวดล้อมทางเศรษฐกิจที่คล้ายคลึงกัน
การโต้เถียง
คำย่อนี้ถูกประณามว่าเป็นคำหยาบคายโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังของโปรตุเกสในปี พ.ศ. 2551 และโฆษกประจำรัฐบาลโปรตุเกสและสเปนบางคนก็พิจารณาว่าคำย่อนี้เป็นคำหยาบคายด้วยเช่นกัน นอกจากนี้สำนักข่าวบางสำนักเช่น ไฟแนนเชียลไทม์ และ บาร์เคลย์แคปิตอล ยังได้จำกัดหรือห้ามใช้คำย่อนี้ในข่าวของตนอีกด้วย
ความเปลี่ยนแปลง
ในช่วงต้นของวิกฤตการณ์ทางการเงินโลก พ.ศ. 2550–2553 ความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างก็ได้เกิดขึ้น เมื่อมีการบรรจุตัวอักษร "I" เพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งตัวกลายเป็น "PIIGS" โดยนักวิจารณ์บางคน โดยอักษรตัวดังกล่าวหมายถึงอีกประเทศที่เพิ่มเข้ามาคือไอร์แลนด์จากวิกฤตเศรษฐกิจไอร์แลนด์ พ.ศ. 2551–2553 หรือบ้างก็ได้เปลี่ยนความหมายของตัวอักษรดังกล่าวในคำย่อเดิมซึ่งหมายถึงอิตาลีมาเป็นไอร์แลนด์แทน
นอกจากนี้แล้วยังมีการเพิ่มตัวอักษร "G" เข้าไปอีกเพิ่มเติมในช่วงมาตรการกอบกู้ระบบธนาคารในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2552 ตลอดจนเข้าสู่ช่วง วิกฤตหนี้สาธารณะยุโรป พ.ศ. 2553 นักวิเคราะห์บางคนก็ถึงกลับเปลี่ยนคำย่อเป็น "PIIGGS" ซึ่งได้ทำการรวมเอาสหราชอาณาจักรเข้าไปอยู่ในกลุ่มดังกล่าวด้วย โดยพิจารณาจากสภาพการณ์ทางเศรษฐกิจและการเมือง
เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม
เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม (socialist market economy) เป็นระบบเศรษฐกิจและตัวแบบการพัฒนาเศรษฐกิจ ที่ประกาศใช้ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ตัวระบบเป็นเศรษฐกิจตลาดที่ใช้กรรมสิทธิ์สาธารณะอย่างกว้างขวาง และมีรัฐวิสาหกิจถือครองสัดส่วนใหญ่ในระบบเศรษฐกิจ เจียง เจ๋อหมินเป็นผู้เริ่มใช้คำดังกล่าวในช่วงการประชุมสมัชชาแห่งชาติครั้งที่ 14 ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน (CPC) ในปี 1992 เพื่ออธิบายถึงเป้าหมายของการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีน ต้นแบบของการปฏิรูปเศรษฐกิจของจีน ริเริ่มขึ้นในปี 1978 เพื่อเป็นการบูรณาการจีนไปสู่เศรษฐกิจแบบโลกาภิวัตน์, เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมเป็นตัวแทนที่แสดงถึงการพัฒนาสังคมนิยมใน “ระดับต้น” นักวิจารณ์บางสายกล่าวถึงระบบเศรษฐกิจแบบนี้ ว่าเป็นเพียง “ทุนนิยมโดยรัฐ” รูปแบบหนึ่ง, ในขณะที่อีกสายกล่าวว่าระบบดังกล่าวถือเป็นแบบฉบับแห่งการวิวัฒน์ของลัทธิมาร์กซ์, มีความสอดคล้องกับลัทธิมาร์กซ์-เลนิน และมีความคล้ายคลึงกับนโยบายเศรษฐกิจใหม่ของสหภาพโซเวียต, เป็นการปรับตัวให้สามารถดำรงอยู่ร่วมกันกับระบบทุนนิยมที่ครอบคลุมไปทั่วโลก.
รายละเอียด
การปฏิรูปไปสู่รูปแบบเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เป็นหนึ่งในพื้นฐานของหลักวัตถุนิยมประวัติศาสตร์ของลัทธิมาร์กซ์. ช่วงปลายทศวรรษ 1970, เติ้งเสี่ยวผิง ผู้นำสูงสุดในขณะนั้น และบรรดาผู้นำอื่นๆ ของ พคจ. ปัดตกแนวคิดเดิมของหลักความคิดเหมาเจ๋อตง ที่เพียงมุ่งเน้นพลังขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจด้วยการเมืองและวัฒนธรรม โดย พคจ. ริเริ่มให้ความสำคัญต่อการพัฒนาที่มุ่งเน้นไปที่พลังการผลิตทางวัตถุ ในฐานะที่เป็นความจำเป็นขั้นพื้นฐานต่อความก้าวหน้าทางสังคมในรูปแบบสังคมนิยม. นโยบายที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันนี้ของจีน บวกกับมุมมองของลัทธิมาร์กซ์แบบดั้งเดิม – ที่กล่าวว่าเศรษฐกิจสังคมนิยมแบบวางแผนที่พัฒนาเต็มรูปแบบนั้น จะเกิดขึ้นจริงได้ก็ต่อเมื่อเศรษฐกิจแบบตลาดได้รีดเค้นบทบาททางประวัติศาสตร์ของตัวเอง และแปลงรูปตัวเองไปสู่เศรษฐกิจแบบวางแผนตามลำดับ – ประกอบกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ทำให้การวางแผนเศรษฐกิจเป็นไปได้ จึงทำให้ความสัมพันธ์เชิงตลาดมีความจำเป็นน้อยลง.
พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนมองเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมในฐานะที่เป็นระยะเริ่มแรกของการพัฒนาลัทธิสังคมนิยม (ระยะแรกนี้ อาจเรียกว่า “ระยะเบื้องต้น” หรือ “ระยะอุ่นเครื่อง” ของลัทธิสังคมนิยม), โดยกรรมสิทธิ์สาธารณะดำรงอยู่เคียงกันกับลักษณะกรรมสิทธิ์นอกสาธารณะอื่นๆ. พคจ. ให้เหตุผลว่า แม้จะมีการดำรงอยู่ร่วมกันของนายทุนเอกชน วิสาหกิจสาธารณะ และวิสาหกิจรวมหมู่, จีนก็มิได้เป็นประเทศทุนนิยม เนื่องจากพรรคยังเป็นผู้ควบคุมทิศทางของประเทศ, โดยยังยึดกุมเส้นทางการพัฒนาในรูปแบบสังคมนิยมไว้ได้. นักทฤษฎีที่เสนอรูปแบบทางเศรษฐกิจนี้ ได้แยกตัวแบบทางเศรษฐกิจชนิดนี้ออกจากสังคมนิยมตลาด โดยกล่าวว่านักสังคมนิยมตลาดมีความเชื่อว่าเศรษฐกิจแบบวางแผนนั้นไม่สามารถสร้างให้เป็นจริงได้, ไม่เป็นที่ปรารถนา, หรือไม่มีประสิทธิภาพ เพราะฉะนั้นจึงมองตลาดในรูปที่เป็นส่วนสำคัญของลัทธิสังคมนิยม ในขณะที่นักทฤษฎีสายเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม มองว่าการใช้ระบบตลาดเป็นเพียงระยะชั่วคราวก่อนจะมีการพัฒนาเศรษฐกิจแบบวางแผนเต็มรูปแบบ.
ชุยจือหยวน ทำการศึกษาพื้นฐานทางทฤษฎีของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ย้อนหลังไปถึงตัวแบบสังคมนิยมเสรี ของเจมส์ มีดส์ ที่ว่า รัฐมีฐานะเป็นผู้อ้างสิทธิ์ในผลกำไรของรัฐวิสาหกิจ ซึ่งดำเนินการเป็นเอกเทศจากการบริหารของรัฐ.
ความเป็นมา
เจียงเจ๋อหมิน เป็นผู้ริเริ่มใช้คำศัพท์ “เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม” ในปี 1992” เจียงได้ทดสอบแนวคิดดังกล่าว เพื่อที่จีนจะสามารถเรียนรู้จากประเทศทุนนิยมได้ โดยที่ไม่ต้องอธิบายเสริมว่า การปฏิรูปนั้นเป็น “สังคมนิยม” หรือ “ทุนนิยม” กันแน่. โดยก่อนหน้านั้นเจียงได้รับความเห็นชอบการใช้คำศัพท์นี้จากเติ้งเสี่ยวผิงล่วงหน้าแล้ว. นโยบายโด๋ยเม้ย ในสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ก็เป็นการปรับใช้แนวคิดนี้เช่นกัน. หลังจากที่เริ่มดำเนินการปฏิรูป ระบบเศรษฐกิจรูปแบบนี้ก็ได้เข้าแทนที่เศรษฐกิจวางแผนจากส่วนกลางในสาธารณรัฐประชาชนจีน, และได้เห็นการเติบโตของ GDP ในระดับสูงในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา. ในตัวแบบเศรษฐกิจนี้ วิสาหกิจของเอกชนได้กลายเป็นองค์ประกอบหลักของระบบเศรษฐกิจ ควบคู่ไปกับรัฐวิสาหกิจจากส่วนกลาง ตลอดจนวิสาหกิจแบบรวมหมู่ แบบตำบล และแบบหมู่บ้าน.
การแปลงรูปไปสู่เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เริ่มในปี 1978 เมื่อเติ้งเสี่ยวผิงประกาศนโยบายว่าด้วยสังคมนิยมแบบอัตลักษณ์จีน. การปฏิรูประยะแรกเริ่มด้วยการปรับลดภาคการเกษตรจากระบบรวมหมู่ และเปิดประเทศเพื่อรับเงินลงทุนจากต่างชาติในช่วงปลายทศวรรษ 1970 และต้นทศวรรษ 1980 ที่ภายหลังนำไปสู่การปฏิรูปอย่างกว้างขวางและครอบคลุม, รวมถึงการแปลงรูปให้เป็นบรรษัทของวิสาหกิจภาครัฐ, บางส่วนแปลงรูปให้เป็นเอกชน, ปลดข้อจำกัดด้านการค้าและราคา และรื้อระบบ “ชามข้าวเหล็ก” ที่ถือเป็นคติเก่าว่าด้วยความมั่นคงในการจ้างงานในช่วงปลายทศวรรษ 1990. ด้วยการปฏิรูปของเติ้งเสี่ยวผิง, GDP ของจีนพุ่งทะยานจาก 1.5 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 1.6 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2004, คิดเป็นอัตราการเติบโตร้อยละ 9.4 ต่อปี.
การวิเคราะห์
นักวิจารณ์และนักวิชาการหลายสายมองระบบเศรษฐกิจของจีนว่าเป็นเพียงทุนนิยมโดยรัฐรูปแบบหนึ่ง, โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการปฏิรูปอุตสาหกรรมระหว่างทศวรรษที่ 1980 และ 1990, โดยสังเกตว่าแม้เศรษฐกิจของจีนยังคงมีเศรษฐกิจภาครัฐขนาดใหญ่, รัฐวิสาหกิจบางส่วนกลับมีรูปแบบการดำเนินงานเหมือนกับบริษัทเอกชน และเก็บผลกำไรอยู่กับตัว โดยมิได้ปันส่วนดังกล่าวไปสู่ภาครัฐ เพื่อให้รัฐนำไปทำประโยชน์ให้กับประชาชนโดยรวม. ตัวแบบเศรษฐกิจนี้ยังเป็นที่มาของคำถาม ถึงความสมเหตุสมผลของการมีกรรมสิทธิ์สาธารณะที่มากเกินไป ตลอดจนความเข้ากันของนิยามของระบบที่มีต่อความเป็น “สังคมนิยม”, และนำไปสู่ความกังวลและการถกเถียงกัน ว่าด้วยการจัดสรรผลกำไรของรัฐ.
อย่างไรก็ดี, นับตั้งแต่ปี 2017 ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของนโยบายปฏิรูปรัฐวิสาหกิจ, รัฐบาลกลางเริ่มส่งเสริมให้รัฐวิสาหกิจจ่ายเงินปันผลให้กับรัฐ. นโยบายปฏิรูปนอกจากนี้ ยังมีการโอนถ่ายสินทรัพย์ของรัฐวิสาหกิจไปสู่กองทุนประกันสังคม เพื่อให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่งบเงินบำนาญ, ตลอดจนรัฐบาลระดับเมืองของเซินเจิ้น ยังได้เสนอให้รัฐวิสาหกิจให้การอัดฉีดในรูปแบบเงินปันผลทางสังคมกับประชาชน.
นักเศรษฐศาสตร์ชาวจีน ชุยจือหยวน ให้ทัศนะถึงตัวแบบของเจมส์ มีดส์ ว่าด้วยสังคมนิยมเสรี ว่ามีความคล้ายคลึงกับเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยมของจีน และสามารถนำไปพิสูจน์ความสมเหตุสมผลของตัวแบบของจีนได้. ตัวแบบสังคมนิยมตลาดของมีดส์ กล่าวถึงกรรมสิทธิ์สาธารณะในวิสาหกิจ ที่มีการบริหารงานเป็นเอกเทศ – ในขณะที่รัฐเป็นเพียงผู้อ้างสิทธิในกำไรที่ได้จากผลประกอบการของวิสาหกิจ, แต่มิได้มีสิทธิควบคุมการบริหารหรือการดำเนินงานในวิสาหกิจ. ข้อได้เปรียบของตัวแบบนี้คือ รัฐมีแหล่งรายได้นอกเหนือจากรูปแบบภาษีและหนี้เงินกู้ค้างชำระ, ทำให้สามารถลดภาระด้านภาษีเงินได้ให้กับบุคคลธรรมดาและภาคเอกชน ในขณะเดียวกันก็สามารถส่งเสริมความเท่าเทียมได้ด้วย. ชุย ชี้ว่าประสบการณ์ของฉงชิ่ง มีลักษณะที่รัฐวิสาหกิจระดับเมืองช่วยให้ภาครัฐสามารถแบกรับค่าใช้จ่ายด้านสังคมที่สูงได้ ควบคู่ไปกับภาษีระดับต่ำ โดยยังมีอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจในระดับสูงโดยรวม นั้น ถือเป็นข้อพิสูจน์ของตัวแบบเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม. ตัวแบบฉงชิ่งมีการใช้กำไรจากรัฐวิสาหกิจไปอุดหนุนบริการสาธารณะ (รวมถึงการจัดหาที่อยู่อาศัย), เป็นแหล่งรายได้หลักของการคลังสาธารณะ และยังทำให้ฉงชิ่งสามารถลดอัตราภาษีนิติบุคคล (15% เทียบกับอัตราภาษีนิติบุคคลระดับประเทศที่ 33%) เพื่อจูงใจการลงทุนจากต่างชาติอีกด้วย.
เปรียบเทียบ สังคมนิยมตลาด และทุนนิยม
นักทฤษฎีสายเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เทียบตัวแบบเศรษฐกิจนี้กับนโยบายเศรษฐกิจใหม่ แห่งยุคทศวรรษ 1920 ของสหภาพโซเวียต ที่นำเสนอการปฏิรูปเชิงตลาดหลากหลายรูปแบบ ในขณะที่ยังรักษาไว้ซึ่งระบบกรรมสิทธิ์ของรัฐ ว่าด้วยเศรษฐกิจที่มีการสั่งการจากมุมสูง. พบว่าการปฏิรูปมีความชอบธรรม ด้วยความเชื่อที่ว่า การปรับเปลี่ยนเงื่อนไขเป็นความจำเป็นในการออกยุทธศาสตร์ใหม่ๆ สำหรับการพัฒนาสังคมนิยม.
จากข้อมูลของ หลี่หรงหรง, ในปี 2003 ประธานกรรมาธิการตรวจสอบและบริหารสินทรัพย์ของรัฐ ภายใต้คณะรัฐมนตรี, กล่าวว่าระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยมของจีน ได้รับการค้ำจุนด้วยบทบาทพื้นฐานของวิสาหกิจแบบสาธารณะ"กรรมสิทธิ์สาธารณะ, ในฐานะที่เป็นรากฐานของระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม เป็นพลังขั้นพื้นฐานของรัฐที่จะนำพาและส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม และเป็นหลักประกันการมีผลสัมฤทธิ์ในประโยชน์สุขขั้นพื้นฐาน และความเจริญรุ่งเรืองร่วมกันของประชาชนส่วนใหญ่... เศรษฐกิจรูปแบบกรรมสิทธิ์ของรัฐเข้ามามีอิทธิพลต่อการค้าที่สำคัญ มีความใกล้ชิดต่อเส้นชีวิตทางเศรษฐกิจในพื้นที่สำคัญ และของประเทศ, มีการเตรียมพร้อม, ชี้ทาง และนำพาการพัฒนาด้านเศรษฐ-สังคมในทุกมิติ. อิทธิพลและสมรรถภาพของรัฐวิสาหกิจเติบโตขึ้นเป็นลำดับ. เศรษฐกิจของรัฐวิสาหกิจมีบทบาทที่ไม่สามารถทดแทนได้ในการขับเคลื่อนความทันสมัยของสังคมนิยมในจีน."ในอดีต, แม้วิสาหกิจส่วนใหญ่เป็นของภาครัฐ, แต่วิสาหกิจก็ยังมีการเก็บผลกำไรไว้กับตัว อีกทั้งมีการจ่ายเงินเดือนอัตราสูงให้กับบรรดาผู้จัดการขององค์กร แทนที่จะปันส่วนกลับไปสู่ประชาชน. อย่างไรก็ดี สถานะดังกล่าวมิได้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป, ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญต่อต้านคอร์รัปชั่นของสีจิ้นผิง, ผู้บริหารของรัฐวิสาหกิจต้องเผชิญกับการลดเงินเดือนกว่า 50%, บทบาทการกำกับดูแลของพรรคคอมมิวนิสต์ที่มีอยู่เหนือรัฐวิสาหกิจ ได้รับการรับรองโดยชอบด้วยกฎหมาย และสภาตัวแทนคนงานและพนักงาน, ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของระบบประชาธิปไตยในสถานประกอบการ ได้กลับมามีสถานะเดิมอีกครั้ง เสมือนยุคทศวรรษที่ 1980, รัฐวิสาหกิจมีหน้าที่โดยกฏหมายที่จะต้องรับรองสภานี้ในสถานประกอบการ และกว่า 80% ของวิสาหกิจจดทะเบียนในจีนมีสภานี้ด้วยเช่นกัน, รวมถึงบริษัทภาคเอกชนบางแห่งด้วย.
แมกซ์เซนส์ พอลิน นักรัฐศาสตร์การเมืองชาวแคนาดา กล่าวในผลการวิจัยทางวิชาการแห่งปี 2021 ว่า: "วิถีการผลิตของจีนยุคใหม่, นับตั้งแต่ปี 1990, ดำเนินรอยตามตรรกะคล้ายกับสหภาพโซเวียตยุคที่มีการใช้นโยบายเศรษฐกิจใหม่. ตามประสบการณ์ของนโยบายเศรษฐกิจใหม่, งานวิจัยของเราพบว่า ไม่ควรจะไปเข้าใจว่ายุทธศาสตร์การพัฒนาของจีนนั้นเอนเอียงไปทางตัวแบบเสรีนิยมใหม่. ตามจริงแล้วมันคือการวิวัฒนาการอันเป็นต้นฉบับของลัทธิมาร์กซ์, ซึ่งสอดคล้องกับลัทธิมาร์กซ์-เลนิน แบบดั้งเดิม, เป็นการปรับตัวให้สามารถดำรงอยู่ร่วมกันกับระบบทุนนิยมที่ครอบคลุมไปทั่วโลก."
วิสาหกิจ และประเภทของกรรมสิทธิ์
กรรมสิทธิ์สาธารณะภายใต้เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ประกอบด้วยสินทรัพย์ของรัฐ, วิสาหกิจรวมหมู่, และวิสาหกิจที่ภาคสาธารณะถือครองหุ้นตามสัดส่วน. ทั้งนี้รูปแบบกรรมสิทธิ์สาธารณะที่หลากหลายมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ควบคู่ไปกับสัดส่วนเศรษฐกิจจากภาคเอกชน และวิสาหกิจข้ามชาติ.
ตัวอย่างบางรูปแบบของวิสาหกิจของภาครัฐในจีน:
เศรษฐกิจภาครัฐ
เศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม ประกอบด้วยรัฐวิสาหกิจหลากหลายประเภท ที่เป็นตัวแทนรูปแบบของกรรมสิทธิ์สาธารณะ. นับตั้งแต่การปฏิรูปแห่งปี 1978, ทศวรรษ 1980 ระหว่างการปฏิรูปอุตสาหกรรม รัฐวิสาหกิจมีการแปลงรูปเป็นบรรษัท และเปลี่ยนเป็นบรรษัทร่วมทุนตามลำดับ โดยรัฐยังเป็นผู้ถือหุ้นทั้งหมด หรือเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในนั้น. ล่วงถึงทศวรรษ 2000, รัฐวิสาหกิจส่วนใหญ่ในภาคเศรษฐกิจนอกยุทธศาสตร์ กลายเป็นกิจการมหาชนในตลาดหุ้นเซี่ยงไฮ้และฮ่องกง และบางส่วนปรับตัวเป็นวิสาหกิจที่มีโครงสร้างกรรมสิทธิ์แบบผสม โดยรัฐบาลกลางและหน่วยงานรัฐอื่นๆ - รวมถึงธนาคารของรัฐ, รัฐวิสาหกิจรายอื่น, รัฐบาลระดับมณฑลและท้องถิ่น – ถือกรรมสิทธิ์ในหุ้นในระดับต่างๆ กัน ควบคู่ไปกับผู้ถือหุ้นเอกชนและต่างชาติ. ยังให้เกิดผลลัพธ์ที่ปรากฏเป็นรูปแบบการกระจายตัวของกรรมสิทธิ์สาธารณะ. สิ่งนี้ทำให้การคำนวณขนาดและขอบเขตที่แท้จริงของเศรษฐกิจภาครัฐมีความยากลำบาก, โดยเฉพาะเมื่อรัฐวิสาหกิจที่มีโครงสร้างกรรมสิทธิ์แบบผสมต้องอยู่ในสมการคำนวณ. ในปี 2013, เศรษฐกิจภาครัฐนับเป็น 30% ของจำนวนวิสาหกิจทั้งหมดในจีน, แต่มีสินทรัพย์กว่า 55%, รายได้กว่า 45% และผลกำไรกว่า 40%.
ปี 1996, จีนดำเนินการปฏิรูปอุตสาหกรรมด้วยหลากหลายนโยบาย โดยรวมเรียกว่า “เก็บส่วนที่ใหญ่, ปล่อยส่วนที่เล็ก”. การปฏิรูปเหล่านี้ทำให้มีการปิดรัฐวิสาหกิจที่ไม่มีกำไร, ควบรวมวิสาหกิจขนาดเล็กเข้าด้วยกัน และแปลงรูปวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมส่วนอื่นๆ. รัฐวิสาหกิจของรัฐบาลกลางปรับเปลี่ยนเป็นบริษัทร่วมทุน โดยเล็งที่จะกระจายอำนาจไปสู่เหล่าผู้จัดการของรัฐวิสาหกิจเหล่านั้น. รัฐวิสาหกิจทุกระดับมีการปรับจุดโฟกัสหลักไปสู่การทำกำไร และสละภารกิจด้านสวัสดิการสังคมที่ให้บริการสังคมและประโยชน์แก่คนงาน อันเป็นที่รู้จักว่าระบบ “ชามข้าวเหล็ก”. กรรมาธิการตรวจสอบและบริหารสินทรัพย์ของรัฐ (SASAC) ก่อตั้งขึ้นในปี 2003 เพื่อดูแลการบริหารงานของรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ของส่วนกลางเหล่านี้.
รัฐวิสาหกิจยุคใหม่มีการดำเนินงานที่แตกต่างกันอย่างมากเมื่อเทียบกับยุคทศวรรษ 1990. วิสาหกิจดังกล่าวมีขนาดใหญ่กว่ามาก แต่มีจำนวนน้อยกว่า, ประกอบไปด้วยวิสาหกิจภายใต้คลัสเตอร์ที่รัฐบาลกลางเรียกว่า “ภาคเศรษฐกิจยุทธศาสตร์” ซึ่งรวมถึงการธนาคาร, การเงิน, เหมืองแร่, พลังงาน, การขนส่ง, โทรคมนาคม และการสาธารณูปโภค. โดยเปรียบเทียบแล้วนั้น, วิสาหกิจระดับมณฑลและระดับเมืองนับพัน ดำเนินการอยู่ในเกือบทุกอุตสาหกรรม รวมถึงอุตสาหกรรมสารสนเทศ และ การออกแบบและผลิตยานยนต์. การปฏิรูปเศรษฐกิจภาครัฐยังเป็นการดำเนินที่ต่อเนื่องในปัจจุบัน. ณ ปี 2017, พรรคคอมมิวนิสต์ได้ปฏิเสธที่จะโอบรับและปรับใช้ตัวแบบเทมาเส็กของสิงคโปร์สำหรับกิจการรัฐวิสาหกิจของจีน, ด้วยว่ารัฐวิสาหกิจภายใต้ตัวแบบดังกล่าวดำเนินกิจการพาณิชย์เพื่อแสวงหากำไรสูงสุดเพียงอย่างเดียว. โดยเฉพาะอย่างยิ่งแล้ว, จีนรักษาไว้ซึ่งรัฐวิสาหกิจของส่วนกลางเพื่อแสวงหาผลสัมฤทธิ์ทางนโยบายอุตสาหกรรม ตลอดจนสนองนโยบายของชาติ. ด้วยเหตุดังกล่าว การปฏิรูปในช่วงหลังจึงตั้งวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มความสามารถในการทำกำไร และเพื่อปลดหนี้, รัฐบาลได้มีรายงานว่าผลกำไรของรัฐวิสาหกิจของส่วนกลาง เพิ่มขึ้นกว่า 15.2% ในปี 2017.
แม้ว่าจะมีผลกำไรเพิ่มขึ้น, รัฐวิสาหกิจของจีนหลายแห่งก็ยังไม่ได้จ่ายเงินปันผลเข้ารัฐ, เป็นเหตุให้นักวิเคราะห์หลายฝ่ายตั้งคำถามถึงตรรกะของการมีกรรมสิทธิ์สาธารณะตั้งแต่แรก. ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งในการปฏิรูปต่อเนื่องของ SASAC, รัฐวิสาหกิจถูกเรียกร้องและต้องให้ความร่วมมือให้ปันผลกำไรในสัดส่วนที่สูงขึ้นเข้ารัฐ, โดยมีการโอนถ่ายสินทรัพย์ของรัฐบางรายการไปสู่กองทุนประกันสังคม เพื่ออุดหนุนเงินบำนาญให้แก่ประชากรผู้สูงวัยของจีน. นี่เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามในการปฏิรูปด้านกว้าง ที่จะปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจภาครัฐ ให้กลายเป็นแหล่งการคลังของภาคสาธารณะ. อีกส่วนหนึ่งของการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจที่ประกาศโดย SASAC ในปี 2015 มีอยู่ว่า รัฐวิสาหกิจต่างๆ จะถูกปรับหมวดหมู่ให้เป็นกิจการพาณิชย์ หรือกิจการบริการสาธารณะ, โดยหมวดหมู่แรกจะต้องให้ความร่วมมือในการจัดสรรเงินปันผลในสัดส่วนที่สูงกว่าเดิม. การชำระเงินปันผลดังกล่าวตั้งให้เพิ่มขึ้นจาก 5-15% เป็น 30% ภายในปี 2020.
เศรษฐกิจภาคเอกชน
วิสาหกิจเอกชน ได้รับการยอมรับว่าเป็นองค์ประกอบหนึ่งของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม เคียงกันกับรัฐวิสาหกิจ, วิสาหกิจรวมหมู่, และวิสาหกิจเอกเทศอื่นๆ. เศรษฐกิจภาคเอกชนมีบทบาทสำคัญมากขึ้นเรื่อยมา ตั้งแต่มีการประการกฏหมายบริษัทจำกัดในปี 2014. เส้นแบ่งระหว่างรัฐวิสาหกิจและวิสาหกิจเอกชนเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ ในจีน โดยบริษัทมหาชนจำนวนมากมีเจ้าของที่มาจากภาครัฐและนอกภาครัฐ. นอกจากนั้นแล้ว, บริษัทเอกชนที่ทำกิจการในอุตสาหกรรมที่มีการตั้งเป้าหมายการเติบโต มักได้รับเงินกู้พิเศษ หรือสิทธิพิเศษจากภาครัฐ ในขณะที่รัฐวิสาหกิจนอกยุทธศาสตร์กลับอยู่นอกเกณฑ์ที่จะได้รับเงินอุดหนุน. ยกตัวอย่างเช่น, บริษัท ZTE Corporation เป็นวิสาหกิจที่ภาครัฐเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ถูกบังคับให้พึ่งพาแหล่งเงินทุนจากตลาดทุน ในขณะที่คู่แข่งผู้ที่เป็นวิสาหกิจเอกชน Huawei ถูกมองว่าเป็น “แชมเปี้ยนระดับชาติ” ดังนั้นจึงได้รับเงินช่วยเหลือจำนวนมากจากธนาคารของรัฐ. เช่นเดียวกับกิจการรัฐวิสาหกิจ, วิสาหกิจเอกชนถูกคาดหวังให้ปฏิบัติตามนโยบายของรัฐ และอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของพรรคคอมมิวนิสต์, อันเป็นการบ่งบอกว่าความแตกต่างระหว่างวิสาหกิจของรัฐและเอกชนนั้น ไม่มีนัยยะสำคัญต่อการทำความเข้าใจในตัวแบบเศรษฐกิจของจีน. ณ ปี 2015, พัฒนาการของการกำกับดูแลและการบริหารโดยตรงจากรัฐ (ทั้งในเศรษฐกิจภาครัฐและภาคเอกชน) มีอำนาจเหนือส่วนต่างๆ ของระบบเศรษฐกิจของจีน และมีบทบาทสำคัญที่มากกว่าการเป็นเพียงผู้มีกรรมสิทธิ์ของสินทรัพย์สาธารณะ.
ขณะที่เศรษฐกิจภาคเอกชนได้รับการยินยอมให้มีบทบาทในเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม และมีการขยายตัวทั้งในด้านขนาดและขอบเขตเป็นอย่างมากนับตั้งแต่ทศวรรษ 1990, ภาคเอกชนก็มิได้ครองอำนาจเหนือเศรษฐกิจของจีน. ขนาดที่แท้จริงของเศรษฐกิจภาคเอกชนเป็นเรื่องที่ประเมินได้ยาก ส่วนหนึ่งเพราะวิสาหกิจเอกชนอาจถือหุ้นส่วนน้อยในวิสาหกิจของรัฐ และเนื่องจากมาตรฐานการจัดประเภทที่ใช้แยกประเภทวิสาหกิจที่แตกต่างกัน. ยกตัวอย่างเช่น ไตรมาสแรกของปี 2016 สำนักงานสถิติแห่งชาติของจีนรายงานระดับการลงทุนคงที่โดยภาคเอกชนที่ 35%, และโดยวิสาหกิจของรัฐที่ 27%, สัดส่วนที่เหลืออยู่เป็นของกองทุนของรัฐที่ถือครองหุ้นในบริษัทต่างๆ แบบมิได้เป็นเจ้าของทั้งหมด.
การวางแผนเศรษฐกิจ
ช่วงต้นทศวรรษ 1990, การวางแผนเศรษฐกิจแบบสหภาพโซเวียตถูกแทนที่ด้วยระบบตลาด และกลายเป็นกำลังขับเคลื่อนหลักของเศรษฐกิจตลาดแบบสังคมนิยม, ผ่านการแปลงรูปจากกรรมาธิการวางแผนของรัฐ ไปเป็นกรรมาธิการพัฒนาและปฏิรูปแห่งชาติในปี 2003. การวางแผนแบบชี้นำและนโยบายอุตสาหกรรม เข้าแทนที่การวางแผนแบบดุลยวัตถุ และมีบทบาทสำคัญในการนำพาเศรษฐกิจแบบตลาดของทั้งภาครัฐและเอกชน. ระบบการวางแผนมีอยู่ 3 ระดับ, โดยแต่ละระดับใช้กลไกการวางแผนต่างๆ กัน.
การวางแผนภาคบังคับจำกัดเฉพาะรัฐวิสาหกิจที่ดำเนินการในภาคเศรษฐกิจยุทธศาสตร์, รวมถึงการพัฒนาแผนการวิจัย, การศึกษา, และโครงสร้างพื้นฐาน. การวางแผนภาคบังคับมีการร่างโครงของผลสัมฤทธิ์เป้าหมาย และอุปทานของวัตถุดิบ ตลอดจนทรัพยากรทางการเงินที่จำเป็น. การวางแผนแบบสัญญา จะกำหนดวัตถุประสงค์และวิธีการที่จะทำให้เป้าหมายเหล่านั้นประสบผลสำเร็จ จากนั้นจึงเจรจากับบรรดาวิสาหกิจและรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อระบุวัตถุประสงค์ที่มีรายละเอียด ตลอดจนวิธีการจัดสรรทรัพยากรไปสู่ภาคเศรษฐกิจเป้าหมาย. การวางแผนแบบชี้นำ ดำเนินกิจการภายใต้กรอบการวางแผนระดับต่ำสุด, โดยรัฐบาลเพียงตีกรอบเป้าหมายทางอุตสาหกรรม จากนั้นจะใช้กลไกของตลาด (มาตรการยกเว้นภาษี, เงินอุดหนุน, และเงินกู้ธนาคารพิเศษ) เพื่อกระตุ้นให้บรรดาวิสาหกิจในอุตสาหกรรมเป้าหมายบรรลุวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้
กีฬาเพาะกายในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45
สรุปเหรียญรางวัล
เจ้าภาพ (สงขลา)
Rhabdiasidae
Rhabdiasidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
Qudsianematidae
Qudsianematidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Dorylaimida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู กรีด
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู กรีด เป็นศึกเปย์-เปอร์-วิวของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง จัดในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2001 ณ Jacksonville Memorial Coliseum, Jacksonville, Florida สหรัฐอเมริกา โดยมีจำนวนผู้เข้าชมในสนามทั้งสิ้น 5,030 คน ดับเบิลยูซีดับเบิลยู กรีด เป็นรายการเปย์-เปอร์-วิวก่อนถึงตอนสุดท้ายของรายการโทรทัศน์ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู มันเดย์ ไนโตร และ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู ทันเดอร์ ในอีก 8 วัน
ตำบลก้านเหลือง (อำเภอแวงน้อย)
ก้านเหลือง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอ ห่างจากตัวอำเภอประมาณ 11 กิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของเทศบาลตำบลก้านเหลือง
ประวัติ
ก้านเหลืองเดิมเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ในเขตปกครองหมู่ที่ 11 ตำบลแวงน้อย อำเภอพล ต่อมามีประชากรพลเมืองมากขึ้นทางราชการจึงประกาศแยกท้องที่บางส่วนออกมาจัดตั้งเป็นตำบลชื่อ "ตำบลก้านเหลือง" เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2511
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศจัดตั้งสภาตำบลก้านเหลืองเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลก้านเหลือง และเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ได้จัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลก้านเหลือง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง จัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลก้านเหลือง อำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น เป็นเทศบาลตำบลก้านเหลือง มาจนปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์
ตำบลก้านเหลืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอแวงน้อย มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
ตำบลก้านเหลืองมีลักษณะภูมิประเทศที่ราบดินเหนียวบนทราย พื้นที่ตอนบนเป็นป่าสาธารณะและภูเขา พื้นที่ตอนกลางและตอนล่างเป็นที่ลุ่มเหมาะแก่การเพราะปลูก มีแหล่งน้ำตามธรรมชาติที่สำคัญคือ ลำห้วยตะกั่ว ลำห้วยพระเจ้า ลำห้วยหินแตก ลำห้วยหินลอด และลำห้วยโสกราช และหนองน้ำสาธารณะต่าง ๆ เป็นต้น
หมู่บ้าน
ตำบลก้านเหลืองแบ่งออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
พิชัย กุลละวณิชย์
พลตำรวจเอก พิชัย กุลละวณิชย์ (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 – 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536) อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเศรษฐการ และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ 2 สมัย อดีตสมาชิกวุฒิสภา และอดีตรองอธิบดีกรมตำรวจ มีศักดิ์เป็นตาของนายชัชชาติ สิทธิพันธุ์
ประวัติ
พล.ต.อ.พิชัย (เดิมชื่อ จอน) เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ที่อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นบุตรของนายปลื้ม กุลละวณิชย์ กับนางสาย กุลละวณิชย์ มีพี่น้อง 8 คน คือ นายเจิม นายเจียน นายเจียม (พระพรหมคุณาภรณ์ (เจียม จิรปุญฺโญ)) พล.ต.อ.พิชัย นายจวน นางจันทร์ พล.อ.ท.จอม และนายเจริญฤทธิ์
ในวัยเด็กได้รับการศึกษาที่วัดลาดขวาง ต่อมาเข้าเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา จนจบชั้นมัธยม 3 จากนั้นได้ย้ายเข้าไปอาศัยในกรุงเทพมหานคร และเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนปทุมคงคา จนถึงชั้นมัธยม 6 จึงได้ย้ายไปเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เมื่อจบชั้นมัธยม 8 ได้เข้าศึกษาต่อยันตรกรรม (วิศวกรรม) ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
งานการเมือง
พล.ต.อ.พิชัย ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา ในปี พ.ศ. 2511 ต่อมาเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2512 จึงได้ลาออกจากตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาเพื่อไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเศรษฐการ ในรัฐบาลของจอมพล ถนอม กิตติขจร และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตร จนกระทั่งเกิดการยึดอำนาจการปกครองแผ่นดิน เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลของจอมพล ถนอม กิตติขจรอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2515 ซึ่งรัฐบาลชุดดังกล่าวได้บริหารราชการจนถึงวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เนื่องจากนายกรัฐมนตรี ได้ลาออกจากตำแหน่ง ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา
ภายหลังเหตุการณ์ 14 ตุลา นายสัญญา ธรรมศักดิ์ ได้เข้ารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และพลตำรวจเอก พิชัย ได้เข้าร่วมงานในตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ จนถึงปี พ.ศ. 2517 และภายหลังเขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา อีกครั้งในปี พ.ศ.2518
Oxystominidae
Oxystominidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Enoplida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แขวงซาจิก (โซล)
แขวงซาจิก (사직동, Sajik dong) เป็นแขวง (ทง) ของเขตชงโนในโซล ประเทศเกาหลีใต้
ฝั่ม จี ลาน
ประวัติ
ฝั่ม จี ลาน เกิดที่ อำเภอตื่อเลียม ฮานอย เธอเป็นบุตรสาวของ พันเอกฝั่ม จิญ ก๊าน ซึ่งเป็นผู้อำนวยการทางกฎหมายกองทัพบก กระทรวงกลาโหม เธอสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยพาณิชย์ ใน ค.ศ. 1966 ภายหลังจากสำเร็จการศึกษาแล้ว เธอก็ได้เข้าทำงานที่สภาหอการค้าและอุตสาหกรรมเวียดนาม
บทบาทสำคัญ
เนื่องด้วยในยุคของเธอมีผู้หญิงเป็นจำนวนน้อยที่ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ จึงส่งผลให้เธอเป็นนักเศรษฐศาสตร์หญิงชั้นนำของประเทศ ฝั่ม จี ลานยังเคยร่วมอยู่ในคณะที่ปรึกษาของนายกรัฐมนตรี แม้ภายหลังจากช่วงเกษียณแล้ว แต่ก็ยังได้รับความสนใจจากสังคมอย่างสูง ด้วยการแสดงแนวคิดที่ชาญฉลาด โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลไกตลาดทางเศรษฐกิจ และในแง่ของการเป็นมืออาชีพ เธอเป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับและมีผู้คนสนใจบทสัมภาษณ์ของเธอเป็นอย่างมาก
Neotylenchidae
Neotylenchidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Tylenchida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ช้างบอร์เนียว
ช้างบอร์เนียว หรือ ช้างแคระบอร์เนียว (Borneo elephant) เป็นชนิดย่อยของช้างเอเชียชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Elephas maximus borneensis พบได้เฉพาะบนเกาะบอร์เนียวเท่านั้น
ถูกเรียกว่าเป็น "ช้างแคระ" เพราะมีขนาดลำตัวที่เมื่อโตเต็มที่แล้วมีขนาดเล็กกว่าช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ อย่างมาก โดยมีความสูงประมาณ 8 ฟุต เท่านั้นเอง ตัวผู้มีงาสั้น ๆ หรือไม่มีเลย ขณะที่ตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้ มีใบหูใหญ่ มีลำตัวอ้วนกลมกว่า และมีนิสัยไม่ดุร้าย มีลักษณะความแตกต่างทางพันธุกรรมจากช้างเอเชียชนิดอื่น ๆ พอสมควร
สุลต่านแห่งซูลูได้นำเอาช้างที่ถูกจับเข้ามาบนเกาะบอร์เนียวในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ก่อนจะถูกปล่อยเข้าป่าไป เดิมเชื่อว่าเคยมีอยู่ในภาคใต้ตอนล่างของไทยด้วย โดยมีบันทึกในโครงการยุววิจัยประวัติศาสตร์ท้องถิ่นภาคใต้ โรงเรียนสตรีพัทลุง ระบุว่า
เป็นช้างที่เพิ่งได้รับการแบ่งแยกเป็นชนิดย่อยเมื่อไม่นานมานี้ และอยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์แล้ว จากการวิจัยพบว่า ช้างแคระบอร์เนียวอาศัยหากินตามป่าในที่ราบลุ่มและบริเวณลุ่มแม่น้ำ ซึ่งใกล้กับพื้นที่ทำกินของผู้คนบนเกาะด้วย และพบว่ามีจำนวนประชากรประมาณ 1,500 ตัว โดยจะอาศัยอยู่ในป่าแถบตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะบอร์เนียวเท่านั้น ซึ่งพื้นที่ส่วนใหญ่ก็อยู่ในเขตรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซีย
ทางกองทุนสัตว์ป่าโลก (WWF) ได้มีโครงการอนุรักษ์และศึกษาเกี่ยวกับช้างชนิดนี้ เนื่องจากยังมีข้อมูลทางวิชาการอยู่น้อยมาก
Nygellidae
Nygellidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Dorylaimida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ฮันนีโคน
ฮันนีโคน (Honey Cone) เป็นเกิร์ลกรุปอาร์แอนด์บีและโซลสัญชาติอเมริกัน ที่มีเพลงโด่งดังที่สุดคือซิงเกิลอันดับ 1 ที่ชื่อ "Want Ads" เป็นศิลปินหญิงกลุ่มแรกของค่ายฮอตแวกซ์เรเคิดส์ ดำเนินงานโดยฮอลแลนด์-โดซิเออร์-ฮอลแลนด์ ที่เขียนและโปรดิวซ์ให้กับค่ายโมทาวน์ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 หลังจากที่ได้ออกจากค่ายไป
เธอ (เพลงค็อกเทล)
"เธอ" เป็นซิงเกิลของวงค็อกเทล วงดนตรีแนวคลาสสิกร็อกร่วมสมัย จากค่ายจีนี่เรคคอร์ดส ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประพันธ์คำร้อง-ทำนองโดย ปัณฑพล ประสารราชกิจ และเรียบเรียงโดยค็อกเทล ออกจำหน่ายในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 เพลงนี้ยังถูกรวมในอัลบั้ม เดอะลอดส์ออฟมิสเซอรี ในปี พ.ศ. 2557 และเพลง เธอ ที่ถูกนำไปร้องเพลงโดยในรายการ The Mask Singer หน้ากากนักร้อง นำไปร้องโดยหน้ากากนํ้าพริกหมู
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอนี้กำกับโดย วิเชียร ฤกษ์ไพศาล ถ่ายทำกันที่จังหวัดจันทบุรี โดยแบ่งเป็น 2 เวอร์ชัน ได้แก่ เวอร์ชันเต็ม ซึ่งเผยแพร่เมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 และ Cut Version เผยแพร่เมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เป็นเรื่องราวความรักข้ามภพของหนุ่มสาวท่ามกลางไฟสงครามของทหารหนุ่ม (แสดงโดย อนันดา เอเวอร์ริ่งแฮม) ที่หลงรักสาวเวียดกง (แสดงโดย รวีวรรณ บุญประชม)
สยามดารา สตาร์ส ปาร์ตี้ 2009
สยามดารา สตาร์ส ปาร์ตี้ 2009  เป็นงานที่หนังสือพิมพ์สยามดาราจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 เพื่อมอบรางวัลให้แก่ดารา, นักร้อง, ละคร, ภาพยนตร์, พิเศษ โดยทั้งหมดนี้มีหลักเกณฑ์การพิจารณาผลงานในรอบขวบปีที่ผ่านมา (ครึ่งปีหลังของปี พ.ศ. 2551 และครึ่งปีแรกของปี พ.ศ. 2552) สำหรับงานรางวัลเกียรติยศสยามดารา สตาร์ส ปาร์ตี้ 2009 ในครั้งนี้จะจัดขึ้นวันอังคารที่ 30 มิถุนายน ที่ ร้าน Retro life Cafe ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติติ์
นักร้องลูกทุ่งชายยอดนิยม
คำร้อง/ทำนอง โดย อ.วสุ ห้าวหาญ และ อ.ศราวุธ ทุ่งขี้เหล็ก จากค่าย แกรมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนอง อ.วสุ ห้าวหาญ เรียบเรียงโดย ปาริวัฒน์ สุวรรณชัย จากค่าย แกรมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนอง บุญล้อม คู่กะสังข์ เรียบเรียงโดย สรพงษ์ เตนากุล จากค่าย ท็อปไลน์ฯ คำร้อง/ทำนอง เชิงศร นครเจริญ เรียบเรียงโดย อัครวัฒน์ โชติอมรพันธิ์ จากค่าย อาร์สยาม คำร้อง/ทำนอง อ.เชิงศร นครเจิรญ, เรียบเรียงโดย อัครวัฒน์ โชติอมรพันธิ์ จากค่าย อาร์สยาม
นักร้องลูกทุ่งหญิงยอดนิยม
คำร้อง/ทำนอง อ.วสุ ห้าวหาญ เรียบเรียงโดย อ.ศิลาแลง อาจสาลี จากค่าย แกรมมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนอง อ.ศิลาแลง อาจสาลี เรียบเรียงโดย อ.ศิลาแลง อาจสาลี จากค่าย แกรมมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนอง ต้า สราวุฒิ เรียบเรียงโดย อัครรินทร์ เกตุมณี คำร้อง/ทำนอง ยุทธนา ศรีอาจ-เกรียงไกร ธรณี เรียบเรียงโดย พีระศักดิ์ ทัศนะวรานนท์ คำร้อง/ทำนอง ครูสลา คุณวุฒิ เรียบเรียง ธีระพงษ์ ศักดิ์แก้ว
นักร้องลูกทุ่งชายยอดเยี่ยม
เนื้อร้อง/ทำนอง เชิงศร นครเจริญ เรียบเรียงโดย อัครวัฒน์ โชติอมรพันธุ์ จากค่าย อาร์สยาม คำร้อง/ทำนอง อ.วสุ ห้าวหาญ เรียบเรียงโดย อ.ศิลาแลง อาจสาลี จากค่าย แกรมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนองเชิงศร นครเจิรญ, เรียบเรียงโดย อัครวัฒน์ โชติอมรพันธิ์ จากค่าย อาร์สยาม คำร้อง/ทำนอง ชวรรณวิทย์ ยิ่งยศเสนีย์ เรียบเรียงโดย อัครรินทร์ เกตุมณี จากค่าย อาร์สยาม คำร้อง/ทำนอง วิชัย มีศรี เรียบเรียงโดย กิตติศักดิ์ สายน้ำทิพย์ จากค่าย โฟร์เอส (ไทยแลนด์)
เพลงลูกทุ่งยอดเยี่ยม
คำร้อง/ทำนอง อ.วสุ ห้าวหาญ เรียบเรียงโดย อ.ศิลาแลง อาจสาลี จากค่าย แกรมมี่โกลด์ คำร้อง/ทำนอง เชิงศร นครเจริญ เรียบเรียงโดย อัครวัฒน์ โชติอมรพันธุ์ คำร้อง/ทำนอง ปาน ประกาศิต-กรวลี สีขาว เรียบเรียงโดย ญา วงกล้วย คำร้อง/ทำนอง ณัฐภพ พรหมสุนทรสกุล เรียบเรียงโดย กีตาร์ไทย คำร้อง/ทำนอง อ.ศิลาแลง อาจสาลี เรียบเรียงโดย อ.ศิลาแลง อาจสาลี
อาสนวิหารแร็งส์
อาสนวิหารแร็งส์ (Cathédrale de Reims) หรือชื่อทางการว่า อาสนวิหารแม่พระแห่งแร็งส์ (Cathédrale Notre-Dame de Reims) เป็นอาสนวิหารสำคัญของเมืองแร็งส์ จังหวัดมาร์น ประเทศฝรั่งเศส ที่เคยใช้ในพิธีสวมมงกุฎกษัตริย์ของประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารที่เห็นในปัจจุบันสร้างบนฐานของวิหารเดิมที่ถูกเพลิงไหม้ไปเมื่อ ค.ศ. 1211 โดยคาดการณ์ว่าวิหารเดิมนั้นมีอายุราวช่วงปี ค.ศ. 400 อาสนวิหารเป็นที่ตั้งของอัครมุขมณฑลแห่งแร็งส์
อาสนวิหารแร็งส์เป็นสถานที่ที่พระเจ้าโคลวิสที่ 1 ผู้ถือกันว่าเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์แรกของฝรั่งเศสได้ทำพิธีรับศีลจุ่มจากนักบุญเรมี บาทหลวงของเมืองแร็งส์เมื่อค.ศ. 496
นับตั้งแต่มีกฎหมายแยกศาสนจักรกับอาณาจักรใน ค.ศ. 1905 อาสนวิหารนี้ถือครองโดยรัฐ โดยมีข้อตกลงกับคริสตจักรให้ใช้งานในโอกาสพิเศษ ทางรัฐฝรั่งเศสเป็นผู้จ่ายค่าบูรณะและค่าบำรุงรักษา มีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมอาสนวิหารนี้ประมาณหนึ่งล้านคนทุกปี และได้รับสถานะแหล่งมรดกโลกตั้งแต่ ค.ศ. 1991
การก่อสร้าง
อาสนวิหารสร้างเสร็จเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 ยกเว้นด้านหน้าซึ่งมาเสร็จเอาอีกศตวรรษหนึ่งต่อมา แต่ยังเป็นสถาปัตยกรรมของคริสต์ศตวรรษที่ 13 ทางเดินกลางขยายให้ยาวขึ้นเพื่อให้มีเนื้อที่เพียงพอกับผู้ที่เข้าร่วมพิธีสวมมงกุฎ หอสูง 81 เมตรย่อจากแบบเดิมที่ออกแบบให้สูง 120 เมตร หอด้านใต้มีระฆังสองใบ ใบหนึ่งคาร์ดินาลแห่งลอแรนตั้งชื่อให้ว่า "ชาร์ล็อต" เมื่อปีค.ศ. 1570 ซึ่งหนักกว่า 10,000 กิโลกรัมหรือ 11 ตัน
เมื่อปี ค.ศ. 1875 รัฐสภาแห่งประเทศฝรั่งเศสอนุมัติเงินจำนวน 80,000 ปอนด์เพื่อปฏิสังขรณ์ด้านหน้าอาสนวิหาร ซึ่งเป็นองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของอาสนวิหาร และนับว่าเป็นงานฝีมือชิ้นเอกจากยุคกลาง เมื่ออาสนวิหารโดนระเบิดระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็ได้ทำลายบริเวณสำคัญ ๆ ของอาสนวิหารไปมาก การบูรณปฏิสังขรณ์เริ่มอีกครั้งเมื่อปี ค.ศ. 1919 และมาเสร็จเมื่อในปี ค.ศ. 1938 โดยงบประมาณสนับสนุนจากมูลนิธิร็อคกี้เฟลเลอร์ แต่การบูรณะก็ยังทำต่อเนื่องกันมาโดยมิได้หยุดยั้งจนทุกวันนี้
ภายนอก
ประตูทางเข้าด้านหน้ามีสามบาน แต่ละบานเต็มไปด้วยรูปปั้นทั้งใหญ่และเล็กประดับ ประตูกลางอุทิศแด่พระแม่มารีย์ เหนือประตูแทนที่จะเป็นหน้าบันหินแกะสลัก กลับเป็นกระจกโรซาสกรอบประตูเป็นซุ้มโค้งที่ประกอบไปด้วยรูปปั้น เหนือระดับประตูเป็นระเบียงตรงกลาง และด้านล่างเหนือประตูจะมีหน้าต่างกุหลาบบานใหญ่อีกบานหนึ่ง ถัดขึ้นไปจากนั้นเป็นระเบียงรูปปั้นพระเจ้าแผ่นดิน (gallery of the kings) ซึ่งมีรูปปั้นพระเจ้าโคลวิสที่ 1 รับศึลจุ่มอยู่ตรงกลาง
ปิน็อกกีโอ
ปิน็อกกีโอ (Pinocchio; ) เป็นวรรณกรรมเยาวชนภาษาอิตาเลียน ผลงานของ การ์โล กอลโลดี (Carlo Collodi) นักประพันธ์ชาวอิตาเลียน ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1880 เรื่องปิน็อกกีโอนี้ ได้กลายมาเป็นเรื่องอ่านเล่นคลาสสิกสำหรับเด็ก และแพร่หลายอย่างกว้างขวาง โดยมีการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ เผยแพร่ไปทั่วโลก ทั้งยังมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์มากกว่า 20 ครั้ง โดยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดนั้น เป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาวของ วอลต์ ดิสนีย์ (Walt Disney) ส่วนที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ ได้แก่ภาพยนตร์ที่ใช้คนแสดงในปี ค.ศ. 2002 กำกับและแสดงโดย Roberto Benigni ในชื่อเรื่อง พินอคคิโอ ฅนไม้ผจญภัย
อาสนวิหารแร็งส์
ภายใน
ทางเดินกลางของอาสนวิหารยาว 138.75 เมตร กว้าง 30 เมตร สูง 38 เมตร ทางเดินกลางขนาบด้ายทางเดินข้าง แขนกางเขนก็เป็นทางเดินหลายช่อง บริเวณสงฆ์เป็นทางเดินคู่ หลังมุขมีทางเดินรอบ และคูหาสวดมนต์กระจายออกไปทางด้านหลัง ภายในมีหน้าต่างประดับกระจกสีที่สร้างระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึง 20 ประดับ
ปิน็อกกีโอ
ปิน็อกกีโอ เป็นเรื่องราวการผจญภัยของหุ่นไม้ที่มีชีวิต กับพ่อผู้ยากจนของเขา เจปเปตโต ซึ่งเป็นช่างไม้ ปิน็อกกีโอมีลักษณะเด่นที่รู้จักกันดี คือ เมื่อพูดโกหก จมูกของเขาจะยาวขึ้น
อาสนวิหารแร็งส์
ภายใน
นอกจากนั้นทางอาสนวิหารยังมีพรมทอแขวนผนัง ชุดที่มีค่าที่สุดถวายให้แก่วัดโดยรอแบร์ เดอ เลอนงกูร์ ผู้เป็นอัครบาทหลวงในสมัยพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 เป็นเรื่องพระแม่มารี ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่วังโตซึ่งเดิมเป็นที่ประทับของบาทหลวง ทางด้านเหนือแขนกางเขนมีออร์แกนในตู้แบบกอทิกวิจิตร (Flamboyant Gothic) นาฬิกาที่ตกแต่งด้วยกลไกที่สวยงาม และงานหน้าต่างประดับกระจกสีโดยมาร์ก ชากาล ศิลปินมีชื่อเสียงชาวรัสเซีย-ฝรั่งเศส ติดตั้งเมื่อ ค.ศ. 1974
อาสนวิหารแร็งส์ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1862
อาสนวิหารแร็งส์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเมื่อปี ค.ศ. 1991
ปิน็อกกีโอ
คำวิจารณ์
นักวิจารณ์หลายคนได้ให้ความเห็นว่า ปิน็อกกีโอเป็นเรื่องราวของสังคมในสมัยนั้น โดยแสดงการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่าง ความเป็นที่นับหน้าถือตา กับสัญชาตญาณของความเป็นอิสระ ในยุคสมัยที่มีธรรมเนียมปฏิบัติที่เคร่งครัด ภายใต้ภาพพจน์ของการสั่งสอนในรูปแบบของการมองโลกในแง่ดี แต่เรื่องนี้นั้นกลับเป็นเรื่องที่แดกดันและเหน็บแนม เกี่ยวกับรูปแบบธรรมเนียมวิธีที่เป็นทางการ และการวางตัวในสังคมโดยทั่วไปที่ดูไม่มีเหตุผล
รูปแบบของเรื่องนั้นเป็นแนวทันสมัย และได้เป็นรูปแบบนำร่องให้กับนักเขียนในยุดถัดมา ภาษาอิตาเลียนที่ใช้ในเรื่องนั้น มีภาษาของชาวเมืองฟลอเรนซ์ ผสมผสานอยู่ทั่วไปในเนื้อเรื่อง และแนวความคิดหลายอย่างในเรื่อง ก็กลายมาเป็นแนวความคิดที่ใช้กันทั่วไป เช่น คำกล่าวที่ว่า คนจมูกยื่นจมูกยาว หมายถึง คนโกหก
คำว่า ปิน็อกกีโอ (Pinocchio) ในภาษาอิตาเลียน มาจากคำว่า pino คือ ต้นสน รวมกับคำว่า occhio คือ ตา
โทกูงาวะ อิเอโนบุ
โทกูงาวะ อิเอโนบุ เป็น โชกุน คนที่ 6 แห่ง ตระกูลโทะกุงะวะ เกิดเมื่อค.ศ. 1666 เป็นบุตรชายคนโตของโทะกุงะวะ สึนะชิเงะ (Tokugawa Tsunashige, 徳川綱重) ซึ่งเป็นบุตรชายคนที่สามของโชกุนโทะกุงะวะ อิเอะมิสึ ในค.ศ. 1704 โชกุนโทะกุงะวะ สึนะโยะชิผู้เป็นอาไม่มีทายาท จึงได้แต่งตั้งโทะกุงะวะ อิเอะโนะบุ ให้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งต่อจากตน ในค.ศ. 1709 เมื่อโชกุนสึนะโยะชิถึงแก่อสัญกรรม อิเอะโนะบุจึงได้สืบทอดตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา
เมื่อได้เป็นโชกุน โชกุนอิเอะโนะบุได้ปลดขุนนางกลุ่มเก่าของโชกุนสึนะโยะชิออกไปจากบะกุฟุและให้ขุนนางของตนเข้ามามีอำนาจแทน ยกตัวอย่างเช่น อะระอิ ฮะกุเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และ มะนะเบะ อะกิฟุสะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนได้เพียงสามปี โชกุนอิเอะโนะบุก็ถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1712 โดยมีบุตรชายของตนคือโทะกุงะวะ อิเอะสึงุ อายุเพียงสามปีสืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา
1666 1712
เอียน เฟลมมิง
เอียน แลนแคสเตอร์ เฟลมมิง (Ian Lancaster Fleming) เป็นนักประพันธ์ชาวอังกฤษ เจ้าของนวนิยายเรื่อง เจมส์ บอนด์ 007 ซึ่งต่อมามีการนำไปสร้างเป็นการ์ตูน และภาพยนตร์อีกมากมาย เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1908 ณ บ้านเลขที่ 7 ถนนกรีนสตรีท เมืองเมย์แฟร์ ลอนดอน สหราชอาณาจักร เรียนภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยมิวนิก และมหาวิทยาลัยเจนิวา จากนั้นได้เป็นนักข่าวของศูนย์ข่าวรอยเตอร์ส (Reuters news service) ซึ่งเคยส่งเขาไปทำข่าวจารกรรมที่รัสเซีย
นวนิยาย เจมส์ บอนด์
ต่อมาเมื่อ สงครามโลกครั้งที่ 2 จบลงไม่นาน ก็เข้าสู่ยุคสงครามเย็น ซึ่งเป็นการต่อสู้อย่างคลุมเครือระหว่างฝ่ายคอมมิวนิสต์ (สหภาพโซเวียต) กับฝ่ายประชาธิปไตย (อเมริกา) มีการส่งสายลับว่อนไปทั่วโลก เอียน เฟลมมิง จึงได้แนวคิดจะเขียนเรื่องราวเป็นนวนิยายเกี่ยวกับสายลับอังกฤษ เขากำหนดให้สายลับผู้นั้นที่มีใบอนุญาตสังหารคนได้โดยไม่ผิดกฎหมาย และใช้รหัสการทำงาน 007 ชื่อว่า เจมส์ บอนด์ โดยนำชื่อมาจากนักปักษีวิทยาผู้หนึ่งที่เขาชื่นชอบ เป็นชื่อเรียกง่าย ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งอย่างที่ต้องการ โดยตอนแรกชื่อว่า Casino Royale ต่อมาเฟลมมิงเขียนนวนิยายเกี่ยวกับสายลับผู้นี้ขึ้น จำนวน 14 เล่ม โดยเริ่มเขียนที่บ้านพักตากอากาศของเขาที่ชื่อ Golden Eye ริมทะเลที่ศรีลังกา พิมพ์ดีดไปเรื่อย ๆ โดยไม่ย้อนไปดูที่เขียนมาแต่ต้น
เขาเขียนนวนิยายหลายสิบเรื่องตลอดชีวิตก่อนเสียชีวิต เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1964
ปรัชญาสารสนเทศ
ปรัชญาสารสนเทศ ( PI ) เป็นปรัชญาสาขาหนึ่งที่ศึกษาหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการประมวลข้อมูลสารสนเทศ ระบบการแสดงผลและการตระหนักรู้  วิทยาการคอมพิวเตอร์  วิทยาการสารสนเทศและเทคโนโลยีสารสนเทศ
ประกอบด้วย:
ประวัติศาสตร์
ปรัชญาสารสนเทศ (PI) มีวิวัฒนาการมาจากปรัชญาปัญญาประดิษฐ์ ตรรกวิทยาของข้อมูล ไซเบอร์เนติกส์  ทฤษฎีสังคม  จริยศาสตร์และการศึกษาภาษาและข้อมูล
ไซเบอร์เนติกส์
แหล่งข้อมูลหนึ่งสำหรับปรัชญาสารสนเทศสามารถพบได้ในงานเขียนด้านเทคนิคของ Norbert Wiener, Alan Turing (แม้ว่างานของเขาจะมีต้นกำเนิดและกรอบทฤษฎีที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง), William Ross Ashby, Claude Shannon, Warren Weaver และนักวิทยาศาสตร์อื่น ๆ อีกมากมายที่ทำงานเกี่ยวกับทฤษฎีการคำนวณและสารสนเทศในต้นทศวรรษที่ 1950 (ดูบทความหลักเกี่ยวกับไซเบอร์เนติกส์)
งานเขียนสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับสารสนเทศและการสื่อสารจัดทำโดย Gregory Bateson และเพื่อนร่วมงานของเขา
การศึกษาภาษาและสารสนเทศ
ต่อมา Fred Dretske, Jon Barwise, Brian Cantwell Smith และคนอื่นๆ ได้มีส่วนร่วมในภาคสนามในเวลาต่อมา
ศูนย์การศึกษาภาษาและสารสนเทศ (CSLI) ก่อตั้งขึ้นที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในปี 1983 โดยนักปรัชญา นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์  นักภาษาศาสตร์และนักจิตวิทยา ภายใต้การกำกับดูแลของ John Perry และ Jon Barwise
ปรัชญาสารสนเทศ
ไม่นานมานี้ปรัชญาสาขานี้นี้ได้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อปรัชญาสารสนเทศ นิพจน์นี้ประกาศเกียรติคุณในยุคทศวรรษที่ 1990 โดย Luciano Floridi ผู้ซึ่งได้รับการตีพิมพ์อย่างแพร่หลายในสาขานี้ด้วยความตั้งใจที่จะขยายกรอบแนวคิดที่เป็นหนึ่งเดียวและสอดคล้องกันสำหรับเรื่องทั้งหมด
คำจำกัดความของ "สารสนเทศ"
แนวคิดสารสนเทศ ได้รับการกำหนดโดยนักทฤษฎีหลายคน
Peirce
ทฤษฎีสารสนเทศของ Charles S. Peirce ฝังอยู่ในทฤษฎีการสื่อสารเชิงสัญลักษณ์อย่างกว้างขวางซึ่งเรียกว่า semeiotic ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนสำคัญของสัญศาสตร์  สำหรับ Peirce  ข้อมูลสารสนเทศจะรวมแง่มุมต่างๆ ของสัญลักษณ์และนิพจน์ที่แยกจากกันโดยแนวคิดของการแสดงความหมายตรงและการขยายความในด้านหนึ่ง และความหมายโดยนัยและความครอบคลุมในอีกด้านหนึ่ง
Shannon and Weaver
ในส่วนของ Claude E. Shannon นั้นระมัดระวังตัวมาก: "คำว่า 'สารสนเทศ' ได้รับการให้ความหมายที่แตกต่างกันโดยนักเขียนหลายคนในสาขาทฤษฎีสารสนเทศทั่วไป มีแนวโน้มว่าอย่างน้อยที่สุดนักทฤษฎีเหล่านี้จะพิสูจน์ได้ว่ามีประโยชน์เพียงพอในการใช้งานบางอย่างที่สมควรได้รับการศึกษาเพิ่มเติมและการยอมรับอย่างถาวร แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคาดหวังว่าแนวคิดของสารสนเทศเพียงแนวคิดเดียวจะอธิบายได้อย่างน่าพอใจสำหรับการใช้งานที่เป็นไปได้มากมายในสาขาทั่วไป" (แชนนอน 1993, หน้า 180)  ดังนั้น แชนนอนและเวเวอร์จึงสนับสนุนการวิเคราะห์ไตรภาคีของสารสนเทศในแง่ของ (1) ปัญหาทางเทคนิคเกี่ยวกับการหาปริมาณของสารสนเทศและจัดการโดยทฤษฎีของแชนนอน (2) ปัญหาทางความหมายเกี่ยวกับความหมายและความจริง และ (3) สิ่งที่เขาเรียกว่าปัญหาที่ "มีอิทธิพล" เกี่ยวกับผลกระทบและประสิทธิผลของสารสนเทศบนพฤติกรรมของมนุษย์ซึ่งเขาคิดว่าต้องมีบทบาทสำคัญเท่าเทียมกัน และนี่เป็นเพียงสองตัวอย่างแรกของปัญหาที่เกิดขึ้นจากการวิเคราะห์สารสนเทศ
Bateson
Gregory Bateson ได้ให้คำจำกัดความของสารสนเทศว่าเป็น "ความแตกต่างที่สร้างความแตกต่าง" ซึ่งอ้างอิงจาก Donald M. MacKay ที่กล่าวว่า "สารสนเทศคือความแตกต่างที่สร้างความแตกต่าง"
Floridi
ตามคำกล่าวของ Luciano Floridi ปรากฏการณ์ที่เข้ากันได้สี่ประเภทโดยทั่วไปจะเรียกว่า "สารสนเทศ":
คำว่า "สารสนเทศ" มักใช้ในเชิงเปรียบเทียบหรือเชิงนามธรรมจนความหมายไม่ชัดเจน