cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สถาบันวิทยาลัยชุมชน
ประกาศจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน “นำร่อง”
5) ฝึกและพัฒนาอาชีพราษฎรไทยบริเวณชายแดนจังหวัดสระแก้ว เป็น วิทยาลัยชุมชนสระแก้ว
6) ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดบุรีรัมย์ เป็นวิทยาลัยชุมชนบุรีรัมย์
7) วิทยาลัยเทคนิคหนองบัวลำภู เป็น วิทยาลัยชุมชนหนองบัวลำภู
8) ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดมุกดาหาร เป็น วิทยาลัยชุมชนมุกดาหาร
10) ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนจังหวัดนราธิวาส เป็น วิทยาลัยชุมชนนราธิวาส
ระบบบริหารจัดการวิทยาลัยชุมชน
กล่าวได้ว่าปี พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2546 เป็นระยะเริ่มก่อตั้งวิทยาลัยชุมชน โดยที่กระทรวงศึกษาธิการมีแนวทางเพื่อหลอมรวมสถานศึกษาสังกัดกระทรวงศึกษาธิการในจังหวัดที่มีภารกิจใกล้เคียงกัน ได้แก่สถานศึกษาสังกัดกรมอาชีวศึกษา กรมการศึกษานอกโรงเรียน กรมพลศึกษา และกรมอื่นๆ ให้มาเป็นวิทยาลัยชุมชน เพื่อความเป็นเอกภาพทางการศึกษา โดยให้ทำงานประสานเป็นเครือข่ายและจัดการศึกษาเพิ่มเติมเต็มในส่วนที่ขาด และปรับระบบบริหารจัดการใหม่ตามหลักการวิทยาลัยชุมชน เพื่อให้ตอบสนองต่อความต้องการของชุมชนได้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ จึงได้ดำเนินการดังนี้
1) ให้จังหวัดเลือกคณะกรรมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนจังหวัด ที่มีองค์ประกอบของบุคคล จากภาครัฐ เอกชน และชุมชน โดยมี ผู้ว่าราชการจังหวัด เป็นประธาน ทำหน้าที่จัดตั้งและสนับสนุนวิทยาลัยชุมชนเสนอกระทรวงศึกษาธิการแต่งตั้ง
2) ให้คณะกรรมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเลือกสถานศึกษาที่มีศักยภาพและมีภารกิจเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาลัยชุมชนอยู่แล้ว ให้เป็นสถานศึกษาหลักที่จะเป็นวิทยาลัยชุมชน เสนอกระทรวงศึกษาธิการ ประกาศจัดตั้ง
3) ให้กรรมการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเสนอกระทรวงศึกษาธิการแต่งตั้งคณะทำงานดำเนินงานวิทยาลัยชุมชนจังหวัดที่มีองค์ประกอบจากสถานศึกษาที่เป็นวิทยาลัยชุมชน สถาบันอุดมศึกษา องค์กรภาครัฐ เอกชน ชุมชน ทำหน้าที่วางระบบบริหารจัดการวางแผนและประสานการดำเนินงานให้เกิดการเรียนการสอนในระยะแรก
4) ให้สถานศึกษาหลักที่เป็นวิทยาลัยชุมชนทำหน้าที่จัดการเรียนการสอน โดยมีภารกิจ 2 ส่วน คือ ภารกิจเดิมของสถานศึกษาและเพิ่มภารกิจของวิทยาลัยชุมชน
5) ให้มีสำนักประสานงานวิทยาลัยชุมชนจังหวัดทำหน้าที่สำนักงานเลขานุการของคณะทำงานดำเนินงาน และประสานกับสถานศึกษาที่เป็นวิทยาลัยชุมชนเครือข่ายหรือแหล่งสนับสนุน
ใน พ.ศ. 2545-2546 เป็นระยะเริ่มก่อตั้งวิทยาลัยชุมชน กระทรวงศึกษาธิการได้ออกแบบระบบริหารจัดการ แบ่งเป็น 2 ระดับ คือ ส่วนกลาง และส่วนภูมิภาค มีรายละเอียดดังนี้
1. ส่วนกลาง
มีคณะกรรมการสภาวิทยาลัยชุมชนระดับชาติ ประกอบด้วยผู้แทนจากภาครัฐ เอกชน และชุมชน เป็นกรรมการ มีหน้าที่กำหนดนโยบาย แผนพัฒนา กำหนดมาตรฐาน กำกับติดตามและประเมินผล สนับสนุนทรัพยากร ส่งเสริมการประสานความร่วมมือกับภาครัฐและเอกชนทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีคณะกรรมการจำนวนไม่เกิน35 คน โดยมีสำนักงานส่งเสริมวิทยาลัยชุมชน (ปรับชื่อจากสำนักงานโครงการวิทยาลัยชุมชน) เป็นสำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการ และเป็นหน่วยงานกลางดำเนินการและประสานการดำเนินงานกับทุกระดับ
2. ส่วนภูมิภาค
มีคณะกรรมการวิทยาลัยชุมชนจังหวัด ประกอบด้วยผู้แทนจากภาครัฐ เอกชน ชุมชน และองค์กรเครือข่ายร่วมจัดการศึกษา เป็นกรรมการ มีหน้าที่จัดทำนโยบายและแผนพัฒนาระดับจังหวัด เสนอและอนุมัติให้อนุปริญญา ประกาศนียบัตร และวุฒิบัตร กำกับดูแล พิจารณาจัดตั้ง ยุบรวม หรือเลิกการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน ประสาน ส่งเสริม การจัดและการระดมทรัพยากร มีคณะกรรมการจำนวนไม่เกิน 19 คน โดยมีสำนักงานวิทยาลัยชุมชนเป็นสำนักงานเลขานุการคณะกรรมการ มีวิทยาลัยชุมชนเป็นสถานศึกษา ทำหน้าที่จัดการศึกษาตามภารกิจวิทยาลัยชุมชนร่วมกับวิทยาลัยชุมชนเครือข่าย โดยมีสำนักงานวิทยาลัยชุมชนเป็นหน่วยอำนวยการส่งเสริมสนับสนุน
อำเภอคิตะสึงารุ
อำเภอคิตะสึงารุ (北津軽郡 (Kitatsugaru-gun)) เป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น โดยตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด
สถาบันวิทยาลัยชุมชน
ยุคสำนักงานบริหารงานวิทยาลัยชุมชน - สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
สำหรับการจัดโครงสร้าง องค์กร การแบ่งส่วนงานนั้น พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546ได้บัญญัติให้กระทรวงศึกษาธิการจัดระบบบริหารและการจัดการศึกษาของรัฐใหม่ ในการนี้ ให้ปรับสำนักงานส่งเสริมวิทยาลัยชุมชนเข้าสู่โครงสร้างใหม่ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
อำเภอคิตะสึงารุ
ในปี 2015 อำเภอคิตะสึงารุมีพื้นที่ทั้งหมด 1,280.6 ตร.กม. มีประชากรทั้งหมด 105,871 คน ความหนาแน่น 118.26 คน/ตร.กม.
สถาบันวิทยาลัยชุมชน
ยุคสำนักงานบริหารงานวิทยาลัยชุมชน - สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
ต่อมาในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2546 กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศใช้ “กฎกระทรวงว่าด้วยการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษาต่ำกว่าปริญญารูปแบบวิทยาลัยชุมชน พ.ศ. 2546” ขึ้น เป็นกฎหมายรองรับการดำเนินงานวิทยาลัยชุมชน โดยสาระสำคัญหลัก คือ
(1) ให้วิทยาลัยชุมชนเป็นสถานศึกษาของรัฐที่จัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาระดับต่ำกว่าปริญญาซึ่งบริหารจัดการโดยชุมชน
(2) มีวัตถุประสงค์เพื่อให้การศึกษาและฝึกอบรมด้านวิชาการและวิชาชีพตามหลักสูตรที่สอดคล้องกับความต้องการของชุมชนและส่งเสริมให้มีการพัฒนาอาชีพและพัฒนาคุณภาพชีวิตของบุคคลในชุมชน
(3) ให้วิทยาลัยชุมชนเป็นส่วนราชการในสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
(4) การบริหารงาน ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ
บทบาทหน้าที่สำนักงานบริหารงานวิทยาลัยชุมชน
สถาบันวิทยาลัยชุมชน เป็นไปพร้อมๆ กับการประกาศพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 ได้มีกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546 กำหนดให้สำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชนมีบทบาทหน้าที่ ดังนี้ ภายใต้โครงสร้างใหม่นี้ มีนางสาวสุนันทา แสงทอง เป็นผู้อำนวยการสำนักบริหารงานวิทยาลัยชุมชน
ยุคสถาบันวิทยาลัยชุมชน
สำนักงานบริหารงานวิทยาลัยชุมชน ได้ยกฐานะเป็น สถาบันวิทยาลัยชุมชน ตามพระราชบัญญัติสถาบันวิทยาลัยชุมชน พ.ศ. 2558 ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2558 โดยมีผลบังคับใช้ในวันถัดไป มีฐานะนิติบุคคลและเป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณ ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ (แต่ไม่เทียบเท่าสถาบันอุดมศึกษาในกำกับของรัฐ) มีวัตถุประสงค์ตามมาตรา 8 "เพื่อประโยชน์ในการจัดการศึกษาในระดับอุดมศึกษาที่ต่ำกว่าปริญญา ให้สถาบัน เป็นสถานศึกษาซึ่งจัดการศึกษาโดยวิทยาลัยชุมชน มีวัตถุประสงค์เพื่อให้การศึกษา วิจัย ให้บริการ ทางวิชาการ ทะนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม และส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต เพื่อสร้างความเข้มแข็ง ของท้องถิ่นและชุมชน การพัฒนาที่ยั่งยืน เสริมสร้างศักยภาพบุคคล ตอบสนองและสอดคล้องต่อความต้องการ และการประกอบอาชีพของท้องถิ่นและชุมชนซึ่งนำไปสู่การพัฒนาประเทศ"
ภายหลังพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ ๑๙) พ.ศ. ๒๕๖๒ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ ๑ พฤษภาคม ๒๕๖๒ ได้จัดตั้งกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและนวัตกรรม ขึ้น โดยเป็นการรวมหน่วยงานกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ และสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติเข้าด้วยกัน ส่งผลให้สถาบันวิทยาลัยชุมชุนเป็นหน่วยงานในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมด้วย
ส่วนงานราชการ
สถาบันวิทยาลัยชุมชน มีส่วนงานราชการตามมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติสถาบันวิทยาลัยชุมชน พ.ศ. 2558 ดังนี้
สำนักงานสถาบัน
สำนักงานสถาบันวิทยาลัยชุมชน มีหน่วยงานภายใน ดังนี้
วิทยาลัยในสังกัด
เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบโครงการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) และกระทรวงศึกษาธิการมีประกาศจัดตั้งวิทยาลัยชุมชน เมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2545 จำนวน 10 จังหวัด คือ จังหวัดแม่ฮ่องสอน พิจิตร ตาก บุรีรัมย์ มุกดาหาร หนองบัวลำภู สระแก้ว อุทัยธานี ระนอง และนราธิวาส และในปี พ.ศ. 2547 ได้ดำเนินการขยายจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ ยะลา และปัตตานี และวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ได้มีการดำเนินการขยายการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมอีก 5 แห่ง คือ จังหวัดยโสธร สมุทรสาคร ตราด สตูล และพังงา
ต่อมาได้มีการจัดตั้งวิทยาลัยชุมชนเพิ่มเติมขึ้นอีก 3 แห่ง คือ ในปีพ.ศ. 2549 จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนแพร่ พ.ศ. 2550 จัดตั้งวิทยาลัยชุมชนสงขลา เพื่อรับผิดชอบการศึกษาในพื้นที่พิเศษ 4 อำเภอและเมื่อ พ.ศ. 2554 มีการจัดตั้งวิทยาชัยชุมชนน่าน เป็นวิทยาลัยล่าสุด
การตัดอวัยวะออก
การตัดอวัยวะออก (amputation) หมายถึง การที่แขนหรือขาหลุดออกโดยอุบัติเหตุ โรคหรือการผ่าตัด ในทางศัลยกรรม มีการตัดอวัยวะออกเพื่อควบคุมความเจ็บปวดหรือกระบวนการโรคในแขนหรือขาที่ได้รับผลกระทบ เช่น มะเร็งหรือเนื้อตายเน่า ในผู้ป่วยบางคน มีการตัดอวัยวะออกเป็นการผ่าตัดป้องกันปัญหาดังกล่าว มีกรณีพิเศษคือ การตัดอวัยวะออกแต่กำเนิด เป็นโรคแต่กำเนิดซึ่งแขนหรือขาของทารกถูกแถบรัดตีบ (constrictive band) ตัดออก บางประเทศใช้หรือเคยใช้การตัดมือ เท้าหรือส่วนอื่นของร่างกายเป็นการลงโทษผู้ก่ออาชญากรรมรูปแบบหนึ่ง นอกจากนี้ การตัดอวัยวะยังเป็นยุทธวิธีในสงครามและการก่อการร้าย และอาจเกิดเป็นการบาดเจ็บในสงคราม ในบางวัฒนธรรมและศาสนา การตัดอวัยวะออกหรือการทำให้เสียอวัยวะเล็กน้อยถือเป็นพิธีกรรม เมื่อแขนหรือขาหลุดออกแล้วจะไม่งอกกลับคืน ไม่เหมือนกับบางอวัยวะ เช่น ตับบางส่วน และต่างจากสัตว์ที่มิใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิด เช่น กิ้งก่าที่สลัดหาง และปลาดาวที่สามารถงอกทั้งตัวใหม่ได้จากชิ้นส่วนเล็ก ๆ ทางเลือกสำหรับกู้แขนหรือขากลับคืนมีแต่การปลูกถ่ายหรือกายอุปกรณ์เท่านั้น
ในสหรัฐ การตัดอวัยวะออกรายใหม่ส่วนมากเกิดจากภาวะแทรกซ้อนของระบบหลอดเลือด โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากโรคเบาหวาน ระหว่างปี 2531 ถึง 2539 มีผู้ถูกตัดอวัยวะออกโดยเฉลี่ย 133,175 คนต่อปีในสหรัฐ
พ.ศ. 1884
พุทธศักราช 1884 ใกล้เคียงกับ
บานประตูวิหารวัดดอนสัก
บานประตูวิหารวัดดอนสัก หรือ บานประตูวัดดอนสัก ตั้งอยู่ที่วัดดอนสัก หมู่ 3 บ้านฝายหลวง อำเภอลับแล ห่างจากตัวจังหวัดอุตรดิตถ์ 9 กิโลเมตรเศษ เป็นคู่บานประตูไม้จำหลักโบราณสมัยอยุธยาที่มีความสวยงามคู่หนึ่งในจังหวัดอุตรดิตถ์ และเป็นบานประตูพุทธศาสนสถานที่มีความสวยงามมากที่สุด 1 ใน 3 คู่ของจังหวัดอุตรดิตถ์ คือ บานประตูวิหารวัดพระฝาง, บานประตูพระวิหารวัดพระแท่นศิลาอาสน์ และบานประตูวิหารวัดดอนสัก โดยประตูวัดดอนสักนี้เป็น 1 ใน 2 คู่ บานประตูสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่ยังคงหลงเหลือมาจนถึงปัจจุบัน
ความสำคัญ
บานประตูวัดดอนสัก สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย มีลวดลายสวยงาม ติดตั้งเป็นบานประตูสำหรับวิหารวัดดอนสักสถาปัตยกรรมเชียงแสนปนสุโขทัย
ตัวเสาประตูเป็นลายกนกใบเทศสลับลายกนกก้ามปู บานประตูเป็นไม้แกะสลักทั้งบาน รูปลายกนกก้านขด มีรูปสัตว์หิมพานต์แทรกอยู่ในลวดลายกนกต่าง ๆ มีความอ่อนช้อยสวยงาม โดยบานซ้ายและขวานั้นไม่เหมือนกัน แต่เมื่อปิดบานแล้วลวดลายมีความลงตัวเข้ากันได้สนิท
ดาวเอปไซลอน แม่น้ำ บี
ดาวเอปไซลอน แม่น้ำ บี (Epsilon Eridani b) หรือดาวเอเยียร์ (AEgir) [sic] เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวเอปไซลอน แม่น้ำ ซึ่งอยู่ในกลุ่มดาวแม่น้ำ ห่างจากโลกประมาณ 10.5 ปีแสง มันเป็นดาวเคราะห์ที่มีมวลและวงโคจรคล้ายกับดาวพฤหัสบดี
ชื่อ
ในปี ค.ศ. 2015 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากลได้เลือกดาวเอปไซลอน แม่น้ำ บี และดาวฤกษ์แม่ของมันให้เป็นหนึ่งในระบบดาวเคราะห์ที่จะได้รับการตั้งชื่อสามัญในโครงการ NameExoWorlds ซึ่งคัดเลือกชื่อผ่านการเปิดรับการเสนอชื่อและลงคะแนน ชื่อสามัญที่ชนะการลงคะแนนสำหรับดาวเอปไซลอน แม่น้ำ บี คือเอเยียร์ (AEgir) [sic] ส่วนดาวฤกษ์ของมันได้รับชื่อว่าราน (Ran) ชื่อทั้งคู่มาจากประมวลเรื่องปรัมปรานอร์ส
การค้นพบ
การมีอยู่ของดาวเคราะห์ในระบบดาวเอปไซลอน แม่น้ำได้ถูกสันนิษฐานโดยทีมงานชาวแคนาดาที่นำโดย บรูซ แคมป์เบล ต่อมาในปี ค.ศ. 1995 กอร์ดอน วอล์คเกอร์ และคณะ พบว่าความเร็วแนวเล็งของดาวเพิ่มขึ้นและลดลงเป็นคาบยาว 9.88 ปี แต่ข้อมูลมีนัยสำคัญไม่มากพอที่จะทำให้ทีมงานเชื่อว่าเป็นดาวเคราะห์จริงๆ การค้นพบอย่างเป็นทางการได้ถูกประกาศเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 2000 โดยทีมงานนำโดย อาร์ตี้ ฮาตซ์ โดยค้นพบว่ามันโคจรรอบดาวฤกษ์ของมันใช้เวลา 2,502.1 ± 20.1 วัน หรือ 6.9 ปี เท่ากับค่ากึ่งแกนเอกเท่ากับ 3.3 AU วงโคจรมีความเยื้องศูนย์กลาง 0.608 ± 0.041 และมวลขั้นต่ำของมันคือ 0.86 เท่าของดาวพฤหัสบดี
ลักษณะ
ข้อมูลล่าสุดที่ได้มาจากการวัดตำแหน่งดาว ระบุว่าวงโคจรของดาวเอปไซลอน แม่น้ำ บี มีค่าระยะกึ่งแกนเอก 3.6 AU และมีความเยื้องศูนย์กลาง 0.16 มันมีมวลประมาณ 0.63 เท่าของดาวพฤหัสบดี
ทะเลทรายอาหรับ
ทะเลทรายอาหรับ (Arabian Desert) เป็นทะเลทรายที่อยู่ในคาบสมุทรอาหรับ อยู่ในประเทศซาอุดีอาระเบียและมีขอบเขตถึงประเทศจอร์แดน อิรัก คูเวต กาตาร์ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โอมาน และเยเมน มีพื้นที่ประมาณ 2,330,000 ตารางกิโลเมตร ซึ่งตรงกลางมีทะเลทรายรุบัลคอลี
ระบบการปิดท้ายเคเบิลโมเด็ม
การเชื่อมต่อ
เพื่อที่จะให้บริการข้อมูลความเร็วสูงเหล่านี้, บริษัทเคเบิลจะเชื่อมต่อ headend ของตัวเองไปยังอินเทอร์เน็ตผ่านทางลิงค์ที่มีความจุข้อมูลสูงมากของผู้ให้บริการเครือข่าย ด้านสมาชิกของ headend, CMTS เปิดให้มีการสื่อสารกับเคเบิลโมเด็มของสมาชิก CMTSs ที่แตกต่างกันมีความสามารถในการให้บริการสมาชิกเคเบิลโมเด็มที่แตกต่างกัน - ขนาดมีตั้งแต่ 4,000 ถึง 150,000 เคเบิลโมเด็มหรือมากกว่า ขึ้นอยู่บางส่วนในการจราจร. headend หนึ่งอาจประกอบด้วย 1 ถึง 12 CMTSs เพื่อให้บริการในเครือข่ายผสมไฟเบอร์โคแอคเชียล หรือ HFC
วิธีการหนึ่งที่จะคิดถึง CMTS คือการจินตนาการถึงเราต์เตอร์ที่มีอินเตอร์เฟซ(การเชื่อมต่อ)อีเธอร์เน็ตในด้านหนึ่งและอินเตอร์เฟซ RF โดแอคในอีกด้านหนึ่ง RF/โคแอคอินเตอร์เฟซขนส่งสัญญาณ RF ไปและกลับจากเคเบิลโมเด็มของสมาชิก
CMTSs ทั่วไปมักจะขนส่งการจราจรของ IP เท่านั้น การจราจรที่มีปลายทางที่เคเบิลโมเด็มจากอินเทอร์เน็ตหรือที่เรียกว่าการจราจรดาวน์สตรีมจะอยู่ในรูปของแพ็กเกต IP ที่ถูกห่อหุ้มตามมาตรฐานของ DOCSIS. แพ็กเกตเหล่านี้เป็นสตรีมของข้อมูลที่มักจะถูกมอดูเลทให้อยู่ในช่องโทรทัศน์โดยการใช้ 64 QAM หรือ 256-QAM ซึ่งเป็นเวอร์ชันของ quadrature amplitude modulation
ข้อมูลอัพสตรีม (ข้อมูลจากเคเบิลโมเด็มขึ้นไปที่ headend หรือ Internet) ถูกขนส่งในอีเทอร์เน็ตเฟรมที่ถูกห่อหุ้มภายในเฟรมของ DOCSIS ถูกมอดูเลทด้วย QPSK, 16-QAM, 32-QAM, 64-QAM หรือ 128-QAM โดยการใช้ TDMA, ATDMA หรือ S-CDMA (กลไกที่ใช้ความถี่ร่วมกัน) สิ่งเหล่านี้จะกระทำที่ "subband" หรือ ส่วน"กลับ"ของสเปกตรัมเคเบิลทีวี (หรือเรียกว่า ช่อง "t"), ส่วนของคลื่นความถี่ที่ต่ำกว่าของสัญญาณดาวน์สตรีมมาก, ปกติจะเป็น 5 ถึง 42MHz ใน DOCSIS 2.0 หรือ 5 ถึง 60MHz ใน EuroDOCSIS
CMTS ทั่วไปช่วยให้เครื่องคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้บริการได้รับที่อยู่ IP โดยการส่งต่อการร้องขอ ของ DHCP ไปยังเซิร์ฟเวอร์ที่เกี่ยวข้อง เซิร์ฟเวอร์ DHCP นี้จะตอบกลับด้วยสิ่งที่ดูเหมือนว่าเป็นการตอบสนองโดยทั่วไปที่ประกอบด้วยที่อยู่ IP ที่ถูกกำหนดให้สำหรับคอมพิวเตอร์, ที่อยู่ของเกตเวย์/เราเตอร์ที่ใช้, เซิร์ฟเวอร์ DNS, ฯลฯ
CMTS ยังอาจจัดทำการกรองขั้นพื้นฐานบางอย่างเพื่อป้องกันผู้ใช้ที่ไม่ได้รับอนุญาตและการโจมตีต่างๆ การทำ Traffic shaping จะดำเนินการบางครั้งเพื่อจัดลำดับความสำคัญการจราจรของแอพพลิเคชัน, บางทีขึันอยู่กับแผนเมื่อสมัครเป็นสมาชิกหรือการใช้งานดาวน์โหลดและยังให้การรับประกันคุณภาพของการบริการ (QoS) สำหรับบริการ VOIP แบบ PacketCable ของผู้ประกอบการสายเคเบิลของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ฟังก์ชั่นของ traffic shaping จะมีแนวโน้มที่จะถูกดำเนินการโดยเคเบิลโมเด็มหรือการสลับการจราจรตามนโยบาย. CMTS ยังอาจทำหน้าที่เป็นสะพานหรือเราต์เตอร์
ผู้ผลิต CMTS ในปัจจุบัน
ARRIS Group C9 Networks Coaxial Networks Inc. Casa Systems Cisco Systems BigBand Chongqing Jinghong WISI Communications GmbH Kathrein
ผู้ผลิต CMTS ในอดีต
Broadband Access Systems (ถูกครอบงำโดย ADC Telecommunications) ADC Telecommunications (CMTS business ถูกครอบงำโดย BigBand Networks) BigBand Networks (ออกจาก CMTS business, remaining business later ถูกครอบงำโดย ARRIS) Cadant (ถูกครอบงำโดย ARRIS) Com21 (CMTS business ถูกครอบงำโดย ARRIS) RiverDelta (ถูกครอบงำโดย Motorola) Terayon (Exited CMTS business) Pacific Broadband Communications (ถูกครอบงำโดย Juniper Networks) Juniper Networks (ออกจาก CMTS business) Motorola (ถูกครอบงำโดย ARRIS)
พ.ศ. 1885
พุทธศักราช 1885 ใกล้เคียงกับ
ลุยจี เอย์เนาดี
ลุยจี เอย์เนาดี (Luigi Einaudi; 24 มีนาคม ค.ศ. 1874 – 30 ตุลาคม ค.ศ. 1961) เป็นนักการเมืองและนักเศรษฐศาสตร์ชาวอิตาลี เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 2 แห่งสาธารณรัฐอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1948–1955
1874 1961
สะพานอรไทย
สะพานอรทัย (โดยมากสะกด อรทัย) เป็นสะพานข้ามคลองเปรมประชากรช่วงที่บรรจบคลองผดุงกรุงเกษม อยู่บนถนนลูกหลวง เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ระหว่างสะพานมัฆวานรังสรรค์กับสะพานเทวกรรมรังรักษ์ บริเวณมุมด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทำเนียบรัฐบาล
สะพานแห่งนี้สร้างขึ้นในรัชกาลที่ 5 ตั้งชื่อตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอรไทยเทพกัญญา มีสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก มีเหล็กดัด ลายปูนปั้นตกแต่งเสา ตกแต่งราวสะพาน และมีเสาโคมไฟส่องสว่างที่มีลวดลายงดงามแบบยุโรป
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 53
ทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองหมายเลข 53 (สายอุดรรัถยา-บางปะหัน) เป็นโครงการในอนาคต โดยเป็นทางหลวงพิเศษขนาด 4–6 ช่องจราจร มีจุดเริ่มต้นที่ทางพิเศษอุดรรัถยา ในอำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ขนานไปกับแนวทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347 ผ่านทางหลวงชนบท อย.3048 ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เชื่อมต่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 347, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 356 ผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3263, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 309, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 33 และสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 และเป็นจุดเชื่อมต่อกับทางหลวงพิเศษหมายเลข 5 รวมระยะทางทั้งหมดประมาณ 48 กิโลเมตร ทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองสายนี้ควบคุมโดยการทางพิเศษแห่งประเทศไทย โดยจะปรับปรุงในทางพิเศษอุดรรัถยาเดิมในช่วงบางพูน–บางไทรเป็นทางยกระดับอีกด้วย
รายชื่อทางขึ้น-ลง
มีจุดขึ้น-ลงจำนวน 8 จุด
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา (Bill of Quantities/B.O.Q.) คือเอกสารหนึ่งของเอกสารประกวดราคา (Tender Documents) และเอกสารสัญญา (Contract Documents) ที่ใช้เพื่อการประกวดราคาและการก่อสร้าง
องค์ประกอบของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา
บัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา ประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ คือ
ตัวอย่างของบัญชีแสดงปริมาณวัสดุและราคา สำหรับงานราชการในประเทศไทย
จากเอกสารกรมโยธาธิการและผังเมือง
อ้างอิง
https://www.cost-design-engineeringconstruction.com
กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2013
แบดมินตันในซีเกมส์ 2013 เป็นการแข่งขันแบดมินตัน ในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 สนามแข่งอยู่ที่กรุงเนปยีดอ ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 10-14 ธันวาคม 2556
ไพรีอัส
ไพรีอัส หรือ พีเรอัส ( Peiraiás, Πειραιεύς) เป็นเมืองในแคว้นอัตติกะ ประเทศกรีซ ตั้งอยู่ในเขตเมืองของกรุงเอเธนส์ ห่างจากศูนย์กลางของเมือง 12 กม. ไปทางตะวันตกเฉียงใต้
วิกิพีเดียภาษาคีร์กีซ
วิกิพีเดียภาษาคีร์กีซ (Кыргыз Уикипедиясы) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาคีร์กีซ สร้างขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2545 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาคีร์กีซมีบทความถึง บทความ โดยมีผู้ดูแลระบบ  คน ผู้ใช้ที่ลงทะเบียนถึง  คน และผู้ใช้ที่ยังมีความเคลื่อนไหวถึง  คน
ไพรีอัส
รัฐบุรุษและแม่ทัพเทมิสโตคลีส เป็นผู้วางแผนและเริ่มต้นการก่อสร้างป้อมปราการที่เมืองนี้เมื่อ 493 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองมีผังแบบตารางกริด ออกแบบโดยสถาปนิกฮิปโปเดมัส เมื่อ 450 ปีก่อนคริสต์ศักราช เมืองได้รับความเสียหายรุนแรงจากสงครามโลกครั้งที่สอง
ไพรีอัสมีท่าจอดเรือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และเป็นศูนย์กลางการค้า อุตสาหกรรม ท่าเรือไพรีอัสเป็นท่าเรือสำคัญของประเทศกรีซ เป็นท่าเรือโดยสารที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป และใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลก รองรับผู้โดยสารราว 20 ล้านคนต่อปี เมืองนี้ยังเคยเป็นเจ้าภาพในการจัดโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และ 2004 ที่จัดที่กรุงเอเธนส์
สตริกนิน
สตริกนิน (strychnine) เป็นสารประกอบประเภทแอลคาลอยด์ (Alkaloid) ซึ่งเป็นยาพิษทำให้คนตายถ้าบริโภคไปประมาณ 15-30 มิลลิกรัม มีรสขม เวลาในการออกฤทธิ์ช้า มีลักษณะเป็นเกล็ดสีขาวเม็ดคล้ายเกลือ หรืออยู่ในลักษณะเป็นเม็ดสีเขียวหรือแดง มีสูตรเคมี C21H22N2O2 ละลายในน้ำได้เล็กน้อย มีจุดหลอมเหลวที่ 268–290°C
สตริกนินได้จากการสกัดเมล็ดของพืชชื่อแสลงใจ (Strychnos nuxvomica) โดยใช้เป็นสารกำจัดหนู ในยุโรปใช้สำหรับป้องกันและกำจัดสัตว์อื่น ๆ มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 16
SWEEPS J175853.92−291120.6
SWEEPS J175853.92−291120.6 เป็นดาวฤกษ์ที่ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนู อยู่ห่างจากโลกประมาณ 27,700 ปีแสง
แบร์น
แบร์น (Berne; Bern) หรือ เบิร์น (Bern) เป็นเมืองหลวงโดยพฤตินัยของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เทศบาลกรุงแบร์นมีประชากรราว 140,000 คน (ปี ค.ศ. 2019) ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 5 ของประเทศ หากรวมปริมณฑลจะมีประชากรราว 6.6 แสนคน นอกจากนี้ กรุงแบร์นยังเป็นเมืองหลวงของรัฐที่มีชื่อเดียวกัน คือรัฐแบร์น ซึ่งเป็นรัฐที่มีประชากรมากเป็นอันดับสองของประเทศ ภาษาทางการในกรุงแบร์นคือภาษาเยอรมัน ภาษาพูดทั่วไปในกรุงแบร์นคือภาษาเยอรมันสำเนียงสวิส กรุงแบร์นเป็นที่ตั้งของทำเนียบรัฐบาลกลางแห่งสมาพันธรัฐสวิส
ใน ค.ศ. 1983 เขตเมืองเก่ากรุงแบร์นถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก กรุงแบร์นยังถูกอันดับโดยสถาบัน ECA International ให้เป็นเมืองน่าอยู่ที่สุดของยุโรปในปี ค.ศ. 2019 - 2020 ควบคู่กับกรุงโคเปนเฮเกน
แบร์นถูกก่อตั้งโดยดยุกแบร์โทลด์ที่ 5 แห่งเซริงเงิน ในปี ค.ศ. 1191 แต่เมื่อดยุกแบรชโทลด์เสียชีวิตและไม่มีทายาทสืบทอด แบร์นก็ได้รับสถานะเป็นเสรีนครจักรวรรดิโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ แบร์นเข้าร่วมสมาพันธรัฐสวิสในปี ค.ศ. 1353 ถือเป็นรัฐลำดับที่ 9 ที่เข้าร่วมสมาพันธ์
ศัพท์มูลวิทยา
ที่มาของชื่อ "แบร์น" นั้นไม่เป็นที่ชัดเจน เรื่องเล่าพื้นเมืองระบุว่าที่มาของชื่อมาจากการที่ดยุกแบร์โทลด์ที่ 5 แห่งเซริงเงิน (Berthold V. von Zähringen) ผู้ก่อตั้งเมืองแบร์น ประสงค์จะตั้งชื่อเมืองเป็นชื่อสัตว์ตัวแรกที่เขาพบระหว่างล่า และสัตว์ตัวนั้นก็คือหมี ซึ่งในภาษาเยอรมันออกเสียงว่า "แบร์" (Bär) บ้างก็บอกว่า ชื่อเมืองนี้ถูกตั้งตามชื่อเมืองเวโรนาในอิตาลี ซึ่งตอนนั้นมีชื่อเรียกในภาษาเยอรมันบนว่า "แบร์น" อย่างไรก็ตาม การศึกษาแผ่นเหล็กโกบันนุส (Gobannus tablet) ในปีค.ศ. 1980 ทำให้มีสมมติฐานใหม่ว่า ชื่อแบร์นอาจเป็นคำเรียกของชาวเคลต์ว่า "แบร์นา" (Berna) ที่มีความหมายว่าร่อง
แบนโจ
แบนโจ (banjo) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย ประกอบด้วย 4,5 หรือ 6 สาย กล่องเสียงของแบนโจจะเหมือนกับหน้ากลอง มีหนังแท้หรือหนังเทียมขึงปิดอยู่ คาดหรือวงรอบด้วยไม้หรือเหล็กเพื่อให้หนังตึง โดยปกติกล่องเสียงจะมีรูปร่างวงกลม แบนโจในช่วงแรกที่มีแบบสมัยแบบแอฟริกาในสหรัฐ มีการดัดแปลงจากให้คล้ายคลึงกับเครื่องดนตรีของแอฟริกา แบนโจมักใช้ในดนตรีแนวโฟล์ก, ดนตรีโฟล์กไอริช และ เพลงคันทรี ศิลปินร็อกแอนด์โรลล์หลายวงอย่าง อีเกิลส์, เลด เซพเพลิน และดิออลแมนบราเทอส์ได้ใช้แบนโจห้าสายในเพลงของพวกเขาหลายเพลง จากประวัติแล้วแบนโจมีส่วนเกี่ยวข้องกับ ดนตรีพื้นเมืองแอฟริกัน-อเมริกันและวัฒนธรรมโฟล์กในชนบทของสังคมคนผิวขาว ก่อนที่จะเข้าสู่กระแสหลักจากพวกนักร้องยุคกลางในศตวรรษที่ 19   แบนโจและเครื่องดนตรีประเภทไวโอลินถือว่ามีบทบาทสำคัญต่อดนตรีโอลด์ไทม์ของอเมริกัน และมีการใช้บ่อยครั้งในดนตรีแจ๊ซดั้งเดิม
เบิร์ด-เสก
เบิร์ด-เสก เป็นอัลบั้มเพลงชุดพิเศษของธงไชย แมคอินไตย์ และ เสกสรรค์ ศุขพิมาย ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 เพื่อเฉลิมฉลองในวาระครบ 20 ปี ของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และมียอดจำหน่ายสูงสุดแห่งปี คือ 2 ล้านชุด
จุดเริ่มต้นของอัลบั้มชุดนี้เกิดขึ้นโดย เบิร์ด - ธงไชย แมคอินไตย์ ไปชักชวน เสกสรรค์ ศุขพิมาย หรือที่รู้จักกันในนาม เสก โลโซ ให้มาออกอัลบั้มพิเศษคู่กันโดยเพลงในอัลบั้มชุดนี้ได้รวบรวมเพลงดังของทั้งคู่มาขับร้องใหม่โดยมีเพลงใหม่อีก 2 เพลงคือ อมพระมาพูด และ คุณรู้ไหมครับ โดยได้มีคอนเสิร์ตใหญ่จัดการแสดง 2 วัน ชื่อคอนเสิร์ต เบิร์ดซน เบิร์ดเสก แสดงเมื่อวันที่ 5 - 6 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ที่ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขต
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขต (territorial dispute) เป็นการที่องค์กรซึ่งเป็นรัฐชาติตั้งแต่สององค์กรหรือกว่านั้นขัดแย้งกันเรื่องการครอบครองอาณาเขต หรือเป็นความขัดแย้งจากการที่รัฐเกิดใหม่หรือผู้เข้ายึดครองอ้างว่า ดินแดนใด ๆ เป็นอาณาเขตของตน เพราะตนได้ดินแดนนั้นมาจากรัฐอื่น และตนไม่รับรองการมีอยู่ของรัฐอื่นนั้นอีก (รัฐอื่นนั้นกลายเป็นของตนแล้ว)
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตมักเกี่ยวข้องกับการครอบครองทรัพยากรธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ ไร่สวนเรือกนาอันอุดมสมบูรณ์ หรือขุมน้ำมัน และอาจถูกขับเคลื่อนด้วยอุดมคติทางการเมือง วัฒนธรม ศาสนา หรือชาตินิยม ทั้งมักเป็นผลมาจากข้อความเคลือบคลุมในสนธิสัญญากำหนดอาณาเขตเดิม
กรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตยังเป็นสาเหตุหลักของสงครามและการก่อการร้าย เพราะรัฐทั้งหลายมักพยายามจะอ้างอำนาจอธิปไตยเหนือดินแดนใด ๆ โดยเข้ารุกรานดินแดนนั้น ขณะที่องค์กรซึ่งยังไม่เป็นรัฐชาติก็มักพยายามก่อการร้ายเพื่อสร้างอิทธิพลเหนือกิจกรรมทางการเมือง อย่างไรก็ดี กฎหมายระหว่างประเทศไม่สนับสนุนให้รัฐใช้กำลังผนึกดินแดนรัฐอื่นเข้าสู่รัฐตน เช่น กฎบัตรสหประชาชาติระบุว่า
"'ในการสัมพันธ์ระหว่างประเทศของตนนั้น ให้สมาชิกทั้งหลายงดเว้นจากการคุกคามหรือใช้กำลังต่อบูรณภาพแห่งอาณาจักรหรือต่อความเป็นเอกราชทางการเมืองของรัฐใด ๆ หรือด้วยอาการใดที่ไม่ชอบด้วยวัตถุประสงค์ของสหประชาชาติ'"
"'All Members shall refrain in their international relations from the threat or use of force against the territorial integrity or political independence of any state, or in any other manner inconsistent with the Purposes of the United Nations.'"
บางครั้งเมื่ออาณาเขตไม่แน่ชัด คู่พิพาทอาจกำหนดเส้นควบคุม (line of control) ไว้เป็นเขตแดนระหว่างประเทศในทางนิตินัย เช่น กรณีอักไสชิน ช่องแคบไต้หวัน และกัศมีร์ แต่การกำหนดเส้นควบคุมนี้ แม้กระทำกันชัดเจนมั่นคง ก็ไม่มีผลเป็นการตกลงเขตแดนระหว่างประเทศโดยชอบธรรม
ในกรณีพิพาทเรื่องอาณาเขตนั้น ยังมีศัพท์บางศัพท์ คือ
เวียงจันทน์
เวียงจันทน์ (ວຽງຈັນ, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศลาว อยู่ในลุ่มแม่น้ำโขง แบ่งการปกครองออกเป็น 9 เมือง ปัจจุบันกลายเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ เนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจ สำมะโน พ.ศ. 2563 ระบุว่าเมืองนี้มีประชากร 948,477 คน
เอนรีโก เด นีโกลา
เอนรีโก เด นีโกลา (Enrico De Nicola; 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1877 – 1 ตุลาคม ค.ศ. 1959) เป็นนักนิติศาสตร์ นักข่าว และนักการเมืองชาวอิตาลี เขาดำรงตำแหน่งประมุขชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐอิตาลีระหว่าง ค.ศ. 1946–1948 จากนั้นได้กลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1948
เวียงจันทน์
เวียงจันทน์เป็นที่รู้จักจากการเป็นที่ตั้งของพระธาตุหลวง อนุสรณ์สถานแห่งชาติลาวที่สำคัญที่สุด ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะสัญลักษณ์ประจำชาติและศาสนาพุทธในประเทศลาว บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของวัดสำคัญหลาย ๆ แห่ง เช่นหอพระแก้ว ซึ่งเคยเป็นที่ประดิษฐานของพระแก้วมรกต
เอนรีโก เด นีโกลา
1877 1959
เวียงจันทน์
เมืองนี้เป็นสถานที่จัดงานซีเกมส์ครั้งที่ 25 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2009
ศัพทมูลวิทยา
ในอดีต ชื่อเมืองเคยเขียนเป็น 'ວຽງຈັນທນ໌' แต่ปัจจุบันมักเขียนเป็น 'ວຽງຈັນ' คำว่า เวียง (ວຽງ) ในภาษาลาว สื่อถึง 'เมืองกำแพง' ส่วน จัน (ຈັນ อดีตสะกดเป็น ຈັນທນ໌) มาจากศัพท์ภาษาบาลีสันสกฤตว่า candana (จนฺทน) (चन्दन, ) 'ไม้จันทน์' และสามารถแปลเป็น 'เมืองกำแพงไม้จันทน์' ชาวลาวบางส่วนเชื่อแบบผิด ๆ ว่ามันสื่อถึง 'เมืองกำแพงดวงจันทร์' เพราะคำว่า จัน ก็สามารถแปลว่า 'ดวงจันทร์' ได้ ถึงแม้ว่าคำนี้ในอดีตเคยเขียนเป็น 'ຈັນທຣ໌' ก็ตาม
ประวัติศาสตร์
พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชทรงสถาปนาเวียงจันทน์ขึ้นเป็นราชธานีของอาณาจักรล้านช้าง เมื่อ พ.ศ. 2103 ครั้นเมื่อล้านช้างเสื่อมอำนาจลง ใน พ.ศ. 2250 เวียงจันทน์กลายเป็นอาณาจักรอิสระ เรียกว่าอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์จนกระทั่ง พ.ศ. 2321 เวียงจันทน์มีชื่อที่ตั้งในรัชสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราช ว่า กรุงศรีสัตนาคคนหุต วิสุทธิ์รัตนราชธานีบุรีรมย์
ภูมิศาสตร์
เวียงจันทน์อยู่ในช่วงโค้งของแม่น้ำโขง ทิศเหนือติดกับแขวงเวียงจันทน์ ทิศใต้ติดกับแขวงบอลิคำไซ ทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดหนองคาย ประเทศไทย เชื่อมต่อสะพานมิตรภาพไทย–ลาว 1 (หนองคาย–เวียงจันทน์)
ภายในประเทศลาว
การเดินทางภายในประเทศลาว มีรถโดยสารประจำทางกระจายทั่วเมือง โดยเชื่อมระหว่างสถานีรถโดยสารเวียงจันทน์ไปทั่วประเทศ
จากประเทศไทย
สะพานมิตรภาพไทย–ลาวที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 ข้ามแม่น้ำ 18 กิโลเมตรไปที่เมืองหนองคายในประเทศไทย ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อสะพานใน ค.ศ. 2007 โดยการเพิ่มคำว่า "แห่งที่ 1" หลังมีการสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว 2 ซึ่งเชื่อมระหว่างจังหวัดมุกดาหารในประเทศไทยกับแขวงสุวรรณเขตในประเทศลาว และเปิดใช้งานในช่วงต้น ค.ศ. 2007
ต่อมามีการเปิดใช้งานรางมีเตอร์เกจที่เชื่อมเหนือสะพานในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 2009 โดยสิ้นสุดที่สถานีรถไฟท่านาแล้งในหมู่บ้านดงโพสี (แขวงเวียงจันทน์) ซึ่งอยู่ห่างจากเวียงจันทน์ไปทางตะวันออก 20 กิโลเมตร ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 เจ้าหน้าที่ลาวมีแผนที่จะแปลงสถานที่ไปเป็นสถานีขนส่งสินค้าทางรถไฟไว้สำหรับการขนส่งสินค้าระบบราง ซึ่งจะทำให้สินค้าจากกรุงเทพฯ ไปที่ลาวมีราคาถูกมากกว่าการขนส่งทางถนน
ไปประเทศไทย
มีบริการรถบัสระหว่างเวียงจันทน์ถึงหนองคาย อุดรธานี และขอนแก่น
จากประเทศจีน
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010 มีการประกาศแผนสร้างรถไฟความเร็วสูงความยาว 530 กิโลเมตรเชื่อมระหว่างเวียงจันทน์กับสิบสองปันนา มณฑลยูนนาน ประเทศจีน ซึ่งภายหลังมีการปรับเส้นทางไปเป็นบ่อเต็นถึงเวียงจันทน์ รวมเส้นทางมีความยาว 421.243 กิโลเมตร ให้บริการ 21 สถานี รวม 5 สถานีหลัก ข้ามสะพาน 165 แห่ง และอุโมงค์ 69 แห่ง การก่อสร้างเส้นทางนี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟคุนหมิง–สิงคโปร์ ได้เริ่มต้นขึ้นในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2011 และคาดว่าจะเปิดใช้งานในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2021
ทางอากาศ
เวียงจันทน์มีบริการท่าอากาศยานนานาชาติวัตไตที่เชื่อมต่อกับประเทศอื่น ๆ ในเอเชีย โดยการบินลาวมีเที่ยวบินในประเทศ ในประเทศไทย ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี หนึ่งในจุดหมายหลักของวัตไต อยู่ห่างกันน้อยกว่า 90 กิโลเมตร
การท่องเที่ยว
เวียงจันทน์มีชื่อเสียงเรื่องการท่องเที่ยว ที่มีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลมามากมายในแต่ละปี เนื่องจากเวียงจันทน์เป็นเมืองที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่ผสมความทันสมัยอย่างลงตัว
การศึกษา
มหาวิทยาลัยแห่งชาติลาว หนึ่งในสามมหาวิทยาลัยในประเทศ ตั้งอยู่ในเวียงจันทน์
เศรษฐกิจ
เวียงจันทน์เป็นแรงขับเคลื่อนในการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจในประเทศลาว เมืองนี้มีการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วจากการลงทุนของต่างชาติ ใน ค.ศ. 2011 ตลาดหลักทรัพย์เปิดหุ้นบริษัทจดทะเบียน 2 แห่งที่มีความร่วมมือของเกาหลีใต้
สาธารณสุข
โรงพยาบาลมโหสถ เป็นโรงพยาบาลศูนย์ประจำประเทศลาว
โรงพยาบาลเชษฐาธิราช เป็นโรงพยาบาลศูนย์ประจำประเทศลาวอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งได้รับงบประมาณสนับสนุนจากรัฐบาลจีน จะเป็นโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศลาวและทันสมัยที่สุดจำนวน500เตียง
โรงพยาบาลทหาร103
มาซิโดเนีย
มาซิโดเนีย (Macedonia) อาจหมายถึง
วิกิพีเดียภาษาซาฮา
วิกิพีเดียภาษาซาฮา เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาซาฮา ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาซาฮามีบทความมากกว่า 10,766 บทความ (พ.ศ. 2558)
ลิขิต เอกมงคล
{{กล่องข้อมูล นักแสดง }}
ลิขิต เอกมงคล (แด๊กซ์) นามสกุลเดิมคือ ศุกรเสพย์ เกิดเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2501 ที่จังหวัดอ่างทอง ส่วนสูง 181 เซนติเมตร เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย ปัจจุบันได้หันหลังให้กับวงการบันเทิงแล้ว โดยยังมีแฟนคลับที่ติดตามและเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขาอยู่เสมอ
ประวัติ
ลิขิต เอกมงคล เป็นชาวอำเภอวิเศษชัยชาญ จ.อ่างทอง เป็นลูกคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯ เริ่มเรียนที่โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์สารวิทยา บางเขน ตั้งแต่ชั้น ป.4 จนถึงมัธยมต้น ต่อมัธยมปลายที่โรงเรียนผะดุงศิษย์พิทยา เดิมทีฝันอยากเป็นตำรวจมุ่งมั่นจนสอบข้อเขียนติดโรงเรียนนายร้อยสามพราน แต่ก็พลาดเพราะตาบอดสี จึงหันเหไปเรียนจนจบคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เส้นทางในวงการบันเทิง เริ่มในปี 2523 จากการเป็นนายแบบ เดินแบบในงานแฟชั่นโชว์ ถ่ายแบบลงนิตยสารและผลงานโฆษณา โดยมีผลงานถ่ายแบบเป็นครั้งแรกลงในนิตยสารดิฉันฉบับที่ 105 ปักษ์แรกกรกฎาคม2524 อีกทั้งยังได้เป็นนายแบบให้ยีนส์ Hara
ในฐานะนายแบบ ลิขิตได้รับรางวัลที่แสดงถึงความสำเร็จในวงการแฟชั่น ด้วยตำแหน่งนายแบบยอดนิยมจากการโหวตของนิตยสารแพรวและแพรวสุดสัปดาห์ในปี 2527 (ไม่ใช่รางวัลหนุ่มสาวแพรว ที่เป็นการประกวดนายแบบนางแบบหน้าใหม่) ต่อมาภายหลังในปี 2532 นิตยสารได้มีการเปลี่ยนแปลงเป็นการประกาศผล 10 ยอดนายแบบ ลิขิตก็ได้รับรางวัลของนิตยสารอีกครั้งในปี 2533
หลังจากเป็นที่รู้จักในฐานะนายแบบที่ได้รับความนิยม ลิขิตเริ่มงานด้านการแสดงช่วงปี 2525 จากบทสมทบในละครช่อง 7 เรื่อง "จดหมายจากเมืองไทย" และเนื่องด้วยเป็นนักแสดงหน้าใหม่จึงได้เข้าเรียนการแสดงเพิ่มเติมกับ ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล ซึ่งท่านได้แนะนำและสนับสนุนให้ไปเทสต์หน้ากล้อง เพื่อเป็นพระเอกใหม่กับสหมงคลฟิลม์ และเมื่อผ่านการทดสอบ ลิขิตตกลงเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดเป็นระยะเวลา 3 ปี
ลิขิต เกิดในวงการบันเทิงด้วยการปลุกปั้นของ คิด สุวรรณศร ในยุค “ปฏิวัติหนังไทยของค่ายสหมงคลฟิล์ม”
ลิขิต ศุกรเสพย์ (อ่าน ศุ-กระ-เสพย์) คือชื่อจริงของเขา มาเปลี่ยนเป็น ลิขิต เอกมงคล คำว่า “เอกมงคล” นั้นมีที่มาดังนี้
“เอก” โดยความหมายก็คือเขาเป็น พระเอกคนเดียวของค่าย ที่หมายมั่นปั้นมือจะทำให้เกิดให้ได้
ลิขิตเคยมีโอกาสร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง ซุปเปอร์ลูกทุ่ง ในปี 2521 จนกระทั่งในปี 2527 ได้เริ่มรับบทพระเอกอย่างเต็มตัว ประเดิมเรื่องแรกคู่กับ อรพรรณ พานทอง ในภาพยนตร์วัยรุ่น กุ๊กกิ๊ก เรื่อง "ป.ล.ผมรักคุณ" ตามมาด้วยภาพยนตร์ตลก สนุกสนาน เรื่อง "เฮฮาเมียนาวี" และเรื่องที่ 3 ภาพยนตร์ชีวิตโศกนาฏกรรม ของ ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล เรื่อง "เพลิงพิศวาส" ในบทพระเอกผู้หล่อเหลา ดุดัน แต่เปราะบาง อ่อนไหว ซึ่งได้สร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และได้รับความนิยมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้ผลิตภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ มองเห็นถึงแนวทางในการแสดง ภาพลักษณ์ของผู้ชายที่มีความหล่อเหลา มาดแมน เข้มแข็ง มีเสน่ห์ทางเพศ
และในยุคเฟื่องฟูของละครเวที ในปี 2529 ได้มีผลงานแสดงเรื่อง เทพธิดาบาร์ 21 โดยการกำกับของ ม.ล.พันธุ์เทวนพ เทวกุล แสดงคู่กับ วันทิพย์ ภวภูตานนท์ และอีกครั้งในปี 2531 เรื่อง แม่เบี้ย แสดงคู่กับ กาญจนา จินดาวัฒน์
ลิขิตโลดแล่นในวงการบันเทิง มีผลงานทั้งงานถ่ายแบบ งานภาพยนตร์ และงานละคร แต่อีกสิ่งที่ลิขิตให้ความสนใจคือ เรื่องการเมือง ทำให้เมื่อมีโอกาสและจังหวะทางการเมือง ก็ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่ง สจ.อ่างทอง ในปี 2528-2532
ลิขิตมีผลงานการแสดงภาพยนตร์อย่างต่อเนื่อง นับจากเรื่องแรกในปี 2521 จนถึงปี 2538 รวมทั้งสิ้น 50 กว่าเรื่อง และมีผลงานเด่นหลายเรื่อง เช่น ช่างมันฉันไม่แคร์, แม่เบี้ย, ทอง 3 ทั้งนี้ ลิขิตได้รับรางวัลทางการแสดงภาพยนตร์ถึง 2 ครั้ง ในฐานะดารานำชายยอดเยี่ยม จากเรื่อง "ครั้งเดียวก็เกินพอ" ปี 2530 และเรื่อง "ขยี้" ปี 2534 ซึ่งรับร่วมกับ สามารถ พยัคฆ์อรุณ นับเป็นครั้งเดียวในประวัติศาสตร์ที่ดารานำชายมี 2 คนและจากเรื่องเดียวกัน แต่เรื่องนี้ประสบปัญหาในการถ่ายทำและการตัดต่อ จึงไม่ได้เข้าฉายในโรง และถึงแม้ว่าในช่วงหลังที่ภาพยนตร์ไทยเริ่มซบเซา ก็ยังคงมีผลงานอยู่ แต่จะออกในแนวหนังบู๊ภูธรเกรดบี
ลิขิตมีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์ทั้งหมด 20 เรื่องซึ่งผลงานส่วนใหญ่เป็นละครทางช่อง 7 หลังจากละครเรื่องแรกในปี 2525 ลิขิตได้หวนกลับมารับงานแสดงละครอีกครั้งในปี 2531 โดยรับบทพระเอกเต็มตัวเรื่องแรก คือ จำเลยรัก คู่กับ สาวิตรี สามิภักดิ์ เป็นละครที่ได้รับความนิยมอย่างมาก และมีผลงานละครดังอย่างต่อเนื่อง เช่น เชลยศักดิ์ (แสดงคู่กับ จินตหรา สุขพัฒน์ ที่ประเดิมลงเล่นละครเป็นเรื่องแรก), นางทาส, สารวัตรใหญ่, เสราดารัล มีเพียงเรื่องเดียวที่รับแสดงทางช่อง9 คือ ท่าฉลอม ต่อมาบทบาททางการแสดงก็ยุติลงเนื่องจากเป็น งูสวัดใกล้ดวงตา จึงต้องทำการรักษาและศัลยกรรม หลังจากรับเล่นละครเรื่องสุดท้ายในปี 2547 คือ 7 พระกาฬ
และถึงแม้ประสบความสำเร็จในด้านการแสดงมากมาย แต่น้อยครั้งที่จะเห็น ลิขิตออกรายการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์แบบเต็มรูปแบบ นับจากครั้งแรกในปี 2534 รายการ "สี่ทุ่มสแควร์" ช่วงหลังจากละครเชลยศักดิ์อวสานจบไป อีกครั้งในปี 2551 รายการ "วันวานยังหวานอยู่" กับการย้อนความทรงจำละครนางทาส และในปี 2556 ลิขิตได้ให้สัมภาษณ์ใน รายการเพชรรามา บอกเล่าประสบการณ์ด้านการแสดงและการทำธุรกิจส่วนตัว ทั้งนี้ แฟนละครยังคงติดตามและสนับสนุนผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหน้าแบรนด์ DX และร้านอาหารของครอบครัว ชื่อ ร้านขนมจีนเส้นสดแม่สงวน
ถึงแม้ปัจจุบัน ลิขิตจะหันหลังให้กับวงการบันเทิงแล้วก็ตาม แต่ในฐานะนักแสดงระดับพระเอกยอดนิยมของวงการในช่วงยุค 80 ถึงช่วงกลางยุค 90 ถือเป็นอีกหนึ่งนักแสดงที่ผู้ชมมากมาย คิดถึงและรอคอยให้เขานั้นกลับมารับงานแสดงอีกสักครั้ง
ผลงานภาพยนตร์
'''พ.ศ. 2521 พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2529 พ.ศ. 2530 พ.ศ. 2531 พ.ศ. 2532 พ.ศ. 2533 พ.ศ. 2534 พ.ศ. 2535 พ.ศ. 2536 พ.ศ. 2537 พ.ศ. 2538'''
อะเลคเซย์ เลโอนอฟ
อะเลคเซย์ อาร์ฮีโปวิช เลโอนอฟ (Алексе́й Архи́пович Лео́нов) (30 พฤษภาคม ค.ศ. 1934 – 11 ตุลาคม ค.ศ. 2019) เป็นนักบินอวกาศ ทหารอากาศยศพลอากาศตรี นักเขียนและศิลปินชาวโซเวียตและรัสเซีย ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1965 เขาเป็นบุคคลแรกที่กระทำการเดินอวกาศ ด้วยออกจากแคปซูลในภารกิจวอสฮอด 2 เป็นเวลา 12 นาที 9 วินาที เขาได้รับคัดเลือกให้เป็นพลเมืองโซเวียตคนแรกในโครงการลงจอดมนุษย์บนดวงจันทร์ แต่ถึงกระนั้นโครงการได้ถูกยกเลิกไป
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 เลโอนอฟเป็นผู้บัญชาการยานอวกาศโซยุซในภารกิจอะพอลโล–โซยุซ ซึ่งเชื่อมต่อกับยานอวกาศอะพอลโลของสหรัฐในอวกาศเป็นเวลา 2 วัน
วัยเยาว์และการรับราชการทหาร
ใน ค.ศ. 1936 บิดาของเขาถูกจับกุมและประกาศว่าเป็น "ศัตรูแห่งประชาชน" เลโอนอฟเขียนในอัตชีวประวัติของเขาว่า: "เขาไม่ได้ถูกจับเพียงคนเดียว: ผู้อื่นอีกมากก็ถูกจับ มันเป็นส่วนหนึ่งของมโนธรรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้มีอำนาจเพื่อกำจัดใครก็ตามที่แสดงบุคลิกที่เป็นอิสระหรือแข็งแกร่งเกินไป เหตุการณ์นี้เกิดในช่วงของการกวาดล้างของสตาลิน หลายคนหายตัวไปในกูลักและไม่เคยกลับมาอีกเลย" ครอบครัวของเลโอนอฟย้ายไปอยู่ที่เมืองเคเมโรโว บิดาของเขากลับมาอยู่ที่เคเมโรโวหลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว เขาได้รับการชดเชยจากการถูกกักขังโดยมิชอบ เลโอนอฟใช้งานศิลปะเป็นช่องทางในการหาเลี้ยงครอบครัวเพิ่มเติม เขาเริ่มอาชีพศิลปินโดยการวาดลายดอกไม้บนเตาอบ และในภายหลังเขาวาดทิวทัศน์ลงบนผ้าใบ
รัฐบาลโซเวียตสนับสนุนในพลเมืองย้ายถิ่นฐานไปยังดินแดนปรัสเซียที่ถูกยิดครองโดยสหภาพโซเวียต ด้วยเหตุนั้น ใน ค.ศ. 1948 ครอบครัวของเขาย้ายไปยังเมืองคาลีนินกราด เลโอนอฟสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมศึกษาหมายเลข 21 ใน ค.ศ. 1953 เขาสมัครเข้าสู่สถาบันศิลปะในรีกา, สาธารณรัฐลัตเวีย แต่ตัดสินใจไม่เข้าเรียนเนื่องจากค่าเล่าเรียนสูง เลโอนอฟตัดสินใจเข้าร่วมโรงเรียนเตรียมการบินของยูเครนในเครเมนชุก เขาบินด้วยตนเองครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1955 พร้อมกับไล่ตามความชอบในศิลปะโดยการศึกษานอกเวลาในริกา เลโอนอฟเริ่มหลักสูตรการบินขั้นสูงสองปีเพื่อจะเป็นนักบินขับไล่ที่โรงเรียนทหารอากาศขั้นสูงชูกูเอฟในสาธารณรัฐยูเครน
ในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1957 เลโอนอฟสำเร็จการศึกษา ได้รับปริญญาเกียรตินิยม และได้รับการแต่งตั้งเป็นร้อยโทในกรมทหารพลร่มที่ 113 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพลวิศวกรรมการบินที่ 10 กองทัพอากาศภาคที่ 69 ในเคียฟ ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1959 เขาสมรสกับสเวตลานา ปาฟลอฟนา โดเซนโค หนึ่งวันก่อนที่เขาจะย้ายไปเยอรมันตะวันออกหลังจากเขาถูกแต่งตั้งให้ไปยังกรมลาดตระเวนที่ 294 กองทัพอากาศภาคที่ 16
โครงการอวกาศโซเวียต
เขาเป็นหนึ่งในนักบิน 20 คนของกองทัพอากาศโซเวียตซึ่งถูกคัดเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มฝึกซ้อมนักบินอวกาศชุดแรกใน ค.ศ. 1960 เหมือนกับนักบินอวกาศส่วนใหญ่ เลโอนอฟเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต การเดินอวกาศของเขาแรกเริ่มแล้วถูกวางแผนไว้สำหรับภารกิจวอสฮอด 1 แต่ได้มีการเปลี่ยนแผน เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้จึงเกิดขึ้นในภารกิจวอสฮอด 2แทน ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1965 เขาออกไปภายนอกยานอวกาศเป็นเวลา 12 นาที และ 9 วินาที โดยตัวเขาเชื่อมต่อกับยานอวกาศด้วยสายเชื่อมยาว 4.8 m ในช่วงปลายของการเดินอวกาศ ชุดอวกาศของเลโอนอฟได้บวมขึ้นจากสภาพสูญญากาศของอวกาศจนถึงระดับที่เขาไม่สามารถกลับเข้ายานอวกาศผ่านประตูกักอากาศได้ เขาเปิดวาล์วเพื่อลดแรงดันภายในชุดอวกาศและสามารถกลับเข้าไปในยานอวกาศได้อย่างยากลำบาก ขณะดำเนินภารกิจ เลโอนอฟได้ร่างภาพดวงอาทิตย์ขึ้นจากวงโคจร เป็นงานศิลปะชิ้นแรกที่ถูกสร้างขึ้นในอวกาศ เลโอนอฟใช้เวลาสิบแปดเดือนในการฝึกซ้อมสภาพไร้แรงโน้มถ่วงเป็นสำหรับภารกิจนี้
ใน ค.ศ. 1968 เลโอนอฟได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้บัญชาการภารกิจโซยุซ 7K-L1 ในการบินรอบดวงจันทร์ ภารกิจนี้ถูกยกเลิกเพราะความล่าช้าในการทำการบินรอบดวงจันทร์ที่เชื่อถือได้ (ภารกิจซอนด์ 7และซอนด์ 8 เป็นเพียงสองภารกิจในโครงการบินรอบดวงจันทร์ที่ประสบความสำเร็จ) และภารกิจอะพอลโล 8ได้ประสบความสำเร็จในก้าวนั้นในการการแข่งขันอวกาศไปก่อนแล้ว เขายังได้รับคัดเลือกให้เป็นพลเมืองโซเวียตคนแรกที่จะลงจอดบนดวงจันทร์ บนยานอวกาศLOK/N1 แต่ภารกิจนี้ก็ถูกยกเลิกเช่นกัน (การออกแบบจำเป็นที่จะต้องมีการเดินอวกาศระหว่างยาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาได้รับคัดเลือก) เลโอนอฟได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการของภารกิจโซยุซ 11ใน ค.ศ. 1971 ไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 สถานีอวกาศแห่งแรก แต่ชุดลูกเรือของเขาถูกสลับกับชุดสำรองหลังจากหนึ่งในสมาชิกนักบินอวกาศ วาเลริ คูบาซอฟถูกสงสัยว่าจะติดเชื้อวัณโรค
เลโอนอฟได้รับแต่งตั้งให้บัญชาการภารกิจไปยังสถานีอวกาศซัลยุท 1 แต่แผนนี้ถูกยกเลิกหลังจากการเสียชีวิตขิงลูกเรือภารกิจโซยุซ 11 และสถานีอวกาศก็ไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้ สถานีอวกาศทั้งสองที่ถูกปล่อยตามมานั้นถูกทำลายในการปล่อยหรือล้มเหลวไม่นานหลังจากนั้น การลูกเรือของเลโอนอฟพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป แต่เมื่อสถานีอวกาศซัลยุท 4ถูกปล่อยสู่วงโคจรสำเร็จ เลโอนอฟก็ถูกย้ายไปยังโครงการที่มีความสำคัญมากกว่านั้นแล้ว
การเดินทางสู่อวกาศครั้งที่สองของเลโอนอฟ เขาไปในฐานะผู้บัญชาการยานอวกาศโซยุซ 19ซึ่งเป็นฝั่งของโซเวียตในโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซในปี ค.ศ. 1975 ซึ่งเป็นภารกิจอวกาศร่วมระหว่างสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ระหว่างโครงการ เลโอนอฟได้เป็นเพื่อนกับผู้บังคับบัญชาฝั่งสหรัฐ โทมัส แพตเทน สแตฟฟอร์ด โดยเลโอนอฟได้เป็นบิดาทูนหัวของบุตรของสแตฟฟอร์ด สแตฟฟอร์ดได้กล่างบทสรรเสริญเป็นภาษารัสเซียในงานศพของเลโอนอฟในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019
จุลศักราช
จุลศักราช (จ.ศ.; Culāsakaraj; ကောဇာသက္ကရာဇ်; ចុល្លសករាជ) เป็นศักราชที่เริ่มเมื่อ พ.ศ. 1181 (ค.ศ. 638) นับรอบปีตั้งแต่ 16 เมษายน ถึง 15 เมษายน เดิมเข้าใจกันว่าเป็นศักราชของพม่า ปรากฏอยู่ตามตำราโหราศาสตร์ แต่ทว่าปีที่ตั้งจุลศักราชนั้นเป็นเวลาก่อนปีที่พระเจ้าอโนรธามังช่อจะประสูติ สันนิษฐานว่าน่าจะตั้งขึ้นในปีที่กษัตริย์ปยูขึ้นครองราชย์ และใช้สืบต่อมาจนถึงอาณาจักรพุกาม เมื่อสมัยอาณาจักรอยุธยารับศักราชนี้ไปใช้ เลยเกิดความเชื่อกันว่าเป็นศักราชของชาวพม่า จุลศักราชใช้แพร่หลายทั้งในอาณาจักรล้านนา อาณาจักรสุโขทัยสมัยหลัง และอาณาจักรอยุธยา ในสมัยของพระเจ้าปราสาททอง ทรงตัดปีจุลศักราช และใช้ปีศักราชจุฬามณีแทน เป็นผลทำให้ปีนักษัตรคลาดเคลื่อนไปสามปี ต่อมาจึงได้เปลี่ยนกลับไปใช้ปีจุลศักราชตามเดิม และตกทอดมาถึงปัจจุบัน การคำนวณปี พ.ศ. จาก จ.ศ. ปฏิทินไทยให้ใช้ปี จ.ศ. บวก 1181 ก็จะได้ปี พ.ศ. (เว้นแต่ในช่วงต้นปีตามปฏิทินสุริยคติที่ยังไม่เถลิงศกจุลศักราชใหม่)
อะเลคเซย์ เลโอนอฟ
โครงการอวกาศโซเวียต
ระหว่าง ค.ศ. 1976 ถึง ค.ศ. 1982 เลโอนอฟเป็นผู้บัญชาการของคณะนักบินอวกาศ ("หัวหน้านักบินอวกาศ") และเป็นรองผู้อำนวยการศูนย์ฝึกซ้อมนักบินอวกาศยูรี กาการิน ที่ซึ่งเขาดูแลการฝึกซ้อมของนักบินอวกาศ เขายังเป็นบรรณาธิการหนังสือพิมพ์นักบินอวกาศเนปจูน เขาเกษียณอายุใน ค.ศ. 1992
จุลศักราช
ในเอกสารโบราณของไทยจำนวนไม่น้อย นิยมอ้างเวลา โดยใช้จุลศักราช โดยใช้ควบคู่กับปีนักษัตร หรือ ระบุเฉพาะเลขตัวท้ายของจุลศักราช และปีนักษัตร ทำให้สามารถระบุปี ได้ในช่วงกว้างถึงรอบละ 60 ปี (มาจาก ครน. ของรอบ 10 ปีจากเลขท้ายของจุลศักราช และรอบ 12 ปีของปีนักกษัตร)
รากศัพท์
คำว่าจุลศักราชเป็นคำในภาษาไทยที่ยืมมาจากภาษาบาลี-สันสกฤต ประกอบด้วยคำว่า "จุล" ในภาษาบาลี แปลว่า เล็ก, น้อย และคำว่า "ศก" และ "ราช" ในภาษาสันสกฤต อันมีความหมายโดยพยัญชนะว่า "ราชาแห่งอาณาจักรศกะ" (ในที่นี้หมายถึงอาณาจักรที่เรียกชื่อว่า Scythians ในภาษาอังกฤษ) คำว่าศักราชได้เปลี่ยนมาใช้ในความหมายว่า "ปี" หรือ "ยุค" ในบรรดาประเทศต่าง ๆ ที่ยอมรับวัฒนธรรมอินเดียในภูมิภาคอินโดจีน ซึ่งรวมถึงประเทศไทยด้วย
ในประเทศไทยนั้น มีการใช้จุลศักราชเป็นคู่ตรงข้ามกับ "ศาลิวาหนศักราช" (แปลว่า ศักราชของพระเจ้าศาลิวาหนะแห่งอาณาจักรศกะ) ซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในชื่อ มหาศักราช (မဟာသက္ကရာဇ်, ) อันมีความหมายว่า "ศักราชใหญ่"
การลำดับเลขเดือน
ปฏิทินจุลศักราช/ปฏิทินพม่าที่แพร่หลายอยู่ในพื้นที่ต่าง ๆ บนแผ่นดินใหญ่ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีอยู่หลายแบบ ในขณะที่ระบบปฏิทินพม่าจะอ้างอิงเดือนต่าง ๆ ตามชื่อเดือน ระบบปฏิทินจุลศักราชของสิบสองปันนา เชียงตุง ล้านนา ล้านช้าง และสุโขทัย จะอ้างถึงเดือนต่าง ๆ ด้วยเลขลำดับเดือนแทน สิ่งเหล่านี้ทำให้การศึกษาเอกสารและจารึกโบราณในประเทศไทยต้องอาศัยความระมัดระวังเป็นพิเศษ กล่าวคือ นอกจากจะต้องแน่ใจว่าวันที่ปรากฏในเอกสารจารึกเป็นวันที่ใช้ตามระบบปฏิทินท้องถิ่นต้นกำเนิดเอกสารแล้ว ยังต้องระวังถึงแบบแผนการใช้ปฏิทินที่แตกต่างกันในแต่ละพื้นที่ของท้องถิ่นนั้น ๆ เองอีกด้วย อย่างไรก็ตาม การนับเดือนตามระบบปฏิทินจุลศักราชที่ใช้ในประเทศกัมพูชา (เขมร) ซึ่งถือเอาเดือนมิคสิระเป็นเดือนอ้ายหรือเดือนแรกของปี จะเรียงลำดับเลขเดือนและชื่อเดือนตรงกัน
หมายเหตุ: ระบบลำดับเลขเดือนของสุโขทัยและล้านช้าง รวมถึงระบบลำดับเลขเดือนของพม่าที่เลิกใช้ไปแล้ว มีการลำดับเลขเดือนตรงกัน
ชื่อปีนักษัตร
ระบบของไทยและกัมพูชาจะมีการกำหนดชื่อปีในทุกรอบ 12 ปี ด้วยชื่อสัตว์ต่าง ๆ ทำนองเดียวกับปีนักษัตรของจีน ในประเทศพม่าก็มีการกำหนดชื่อปีลักษณะดังกล่าวเช่นกัน แต่ได้สาบสูญไปตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1638 (ตามปฏิทินไทยคือ พ.ศ. 2080 ย่างเข้า พ.ศ. 2181) พระเจ้าตาลูนแห่งกรุงอังวะ ได้ทรงปฏิเสธที่จะใช้ปฏิทินจุลศักราชที่พระเจ้าปราสาททองแห่งกรุงศรีอยุธยาได้ทรงกำหนดขึ้นใช้ใหม่ ซึ่งมีการกำหนดชื่อปีนักษัตรในแต่ละปี เนื่องจากการกำหนดชื่อปีนักษัตรด้วยชื่อสัตว์ดังกล่าวไม่ได้มีการใช้ในระบบปฏิทินพม่าแล้ว
ในอาณาจักรล้านนาและล้านช้างก็ปรากฏว่ามีการกำหนดชื่อปีนักษัตรทั้ง 12 ปี เช่นกัน เรียกว่า ลูกมื้อ แต่มีการเรียกชื่อแตกต่างจากภาษาไทย (ซึ่งมีชื่อปีตรงกับภาษาเขมรมากกว่า) และกำหนดชนิดสัตว์ประจำปีต่างกันเล็กน้อย
การเรียกศกตามเลขท้ายปี
ในระบบปฏิทินแบบจุลศักราชของไทยและกัมพูชา จะมีการเรียกชื่อศกตามเลขท้ายปีจุลศักราชโดยใช้ชื่อเรียกอย่างเดียวกันตามลำดับเลขในภาษาบาลี-สันสกฤต ส่วนในล้านนาและล้านช้างก็มีระบบที่คล้ายคลึงกัน คือระบบ "แม่มื้อ" ใช้กำหนดเรียกชื่อศกในทุกรอบ 10 ปี ดังนี้
ในอดีต การเรียกชื่อศกตามท้ายเลขปีจุลศักราชของไทยและกัมพูชานั้นจะต้องใช้คู่กับชื่อปีนักษัตรเสมอ ส่วนล้านนาและล้านช้างก็เรียกชื่อปีด้วยแม่มื้อและลูกมื้อในทำนองเดียวกัน ต่างกันที่ระบบของไทยและกัมพูชาจะเอาชื่อปีนักษัตรขึ้นก่อนเลขศก ส่วนระบบของล้านนาล้านช้างจะเอาแม่มื้อ (เลขศก) ขึ้นก่อนลูกมื้อ (ปีนักษัตร) เช่น ปี ค.ศ. 2019 ตามปฏิทินไทยและกัมพูชาตรงกับ "ปีกุนเอกศก จุลศักราช 1381" เทียบกับระบบแม่มื้อลูกมื้อของล้านนาและล้านช้าง ตรงกับ "ปีกัดไค้ จุลศักราช 1381" เป็นต้น ระบบดังกล่าวนี้ยังคงมีการใช้สืบมาจนถึงปัจจุบัน ยกเว้นในประเทศกัมพูชา ที่แม้จะยังคงการบอกเลขท้ายจุลศักราชไว้ แต่เมื่อบอกเลขปีศักราช กลับเลือกใช้พุทธศักราชแทน เช่น "ปีกุนเอกศก จุลศักราช 1381" ในปฏิทินกัมพูชาจะใช้ว่า "ปีกุนเอกศก พุทธศักราช 2563" เป็นต้น (ระบบการนับพุทธศักราชของกัมพูชาเร็วกว่าที่ไทยใช้อยู่ 1 ปี)
หลักการคำนวณ
ระบบปฏิทินจุลศักราชมีความคล้ายคลึงกับระบบปฏิทินของพม่า ซึ่งอ้างอิงพื้นฐานการคำนวณระบบปฏิทินฮินดูตามคัมภีร์สูรยะสิทธันตะฉบับดั้งเดิม แต่แตกต่างจากระบบปฏิทินฮินดูตรงที่มีการนำเอาวัฏจักรเมตอน (Metonic cycle) มาร่วมใช้ในการคำนวณปฏิทินด้วย ทั้งนี้ วัฏจักรเมตอน คือ ช่วงระยะเวลาซึ่งใกล้เคียงกับตัวคูณร่วมน้อยที่สุดของปีสุริยคติ และปีจันทรคติ ซึ่งใกล้เคียงกับระยะเวลา 19 ปี ระบบปฏิทินจุลศักราชนั้นมีการเพิ่มวันและเดือนในบางระยะ เพื่อชดเชยความคลาดเคลื่อนของวันและเดือนให้มีจำนวนใกล้เคียงกับระบบปฏิทินสุริยคติมากขึ้น
การทดวันและเดือนเพิ่มเติม
ระบบปฏิทินจุลศักราชของไทยใช้รูปแบบของปี 3 แบบ คล้ายคลึงกับระบบปฏิทินพม่า แต่ไม่ได้เหมือนกันเสียทีเดียวนัก ในปฏิทินแต่ละแบบ กำหนดให้ปีปกติมีจำนวนวัน 354 วัน ปีอธิกมาส (ปีที่มีเดือนเพิ่มเติม 1 เดือน) มีจำนวนวัน 384 ว้น อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ปฏิทินพม่าจะเพิ่มวันชดเชยเพียงหนึ่งครั้งในปีอธิกมาสที่วัฏจักรเมตอนเวียนมาถึง ปฏิทินจุลศักราชของไทยกลับใช้วิธีเพิ่มวันชดเชยลงในปีปฏิทินปกติแทน อย่างไรก็ตาม วันชดเชยที่เกิดขึ้นนั้น ทั้งระบบปฏิทินพม่าและปฏิทินจุลศักราชของไทย จะถูกนำไปเพิ่มในช่วงเดือนเดียวกัน คือ ช่วงหลังเดือนเชฎฐะ ซึ่งตรงกับเดือน 7 ของไทย และเดือนนะโยนของพม่า จึงทำให้บางปีมีเดือนอาสาฬหะสองหน แบ่งเป็นเดือนอาสาฬหะบูรพาษาฒ (เดือนแปดแรก) และเดือนอาสาฬหะอุตราษาฒ (เดือนแปดหลัง)
ไดอารีออนไลน์
ไดอารีออนไลน์ เป็นรูปแบบหนึ่งการทำเว็บไซต์ของหน้าเว็บที่มีลักษณะใกล้เคียงกับบล็อก ซึ่งรูปแบบดังกล่าวทำให้ผู้ใช้สามารถสร้างและจัดหน้าตาที่แสดงของเรื่องที่เขียนได้อย่างสะดวก โดยไม่จำเป็นต้องมีประสบการณ์มากนัก จากเดิมที่ได้ใช้ไดอารีเป็นสมุดบันทึกเตือนความจำ หรือใช้บันทึกเหตุการณ์ประจำวัน ปัจจุบันก็สามารถใช้ไดอารีออนไลน์ได้ ความง่ายในการใช้งานนี้ ทำให้ผู้คนสามารถบันทึกเรื่องราว เรื่องที่ไม่ถูกใจ บทกวี ร้อยแก้ว รวมถึงความคิดเล็กน้อยต่าง ๆ โดยระบบมักเปิดโอกาสให้ผู้อ่านสามารถแสดงความคิดเห็นได้ด้วย  ลักษณะเช่นนี้สอดคล้องกับแนวคิดเริ่มต้นของทิม เบอร์เนอร์ส-ลี ที่มองเวิลด์ไวด์เว็บว่าเป็นสื่อกลางในการร่วมมือ แนวคิดนี้ได้รับการบันทึกทางเว็บไซต์มาประมาณ 5 ปีแล้ว
ปัจจุบันมีเว็บไซต์ที่เปิดให้บริการแก่ผู้สนใจเขียนไดอารีออนไลน์หลายแหล่ง มีทั้งแบบฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย และแบบต้องจ่ายค่าใช้งานเพื่อเพิ่มความสามารถในการตกแต่งไดอารีออนไลน์ของตนให้สวยงามมากขึ้น ไดอารีออนไลน์ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของการเขียนเว็บไซต์ในรูปแบบต่าง ๆ อาทิ บล็อกไซต์ สเปซไซต์
CCA
CCA อาจหมายถึง
แบท โบลิน
แบท ริกการ์ด โยฮันเนส โบลิน (Bert Rickard Johannes Bolin; ; 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1925 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 2007) เป็นนักอุตุนิยมวิทยาชาวสวีเดน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานคนแรกของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ถึง 1997
ประวัติ
โบลินเกิดในนีเกอพิง ประเทศสวีเดน และสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอุปซอลาใน ค.ศ. 1946 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทใน ค.ศ. 1949 และปริญญาเอกใน ค.ศ. 1956 ทั้งสองปริญญาในด้านอุตุนิยมวิทยาที่มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม ในช่วงปริญญาเอก เขาใช้เวลาหนึ่งปีเมื่อ ค.ศ. 1950 ที่สถาบันเพื่อการศึกษาขั้นสูงในพรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ ซึ่งเขาทำงานร่วมกับจูล ชาร์นีย์, จอห์น ฟอน นอยมันน์ และคนอื่น ๆ ในการพยากรณ์อากาศด้วยคอมพิวเตอร์ครั้งแรกโดยใช้อีนิแอก ซึ่งเป็นคอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์เครื่องแรก
การแต่งงานของโบลินกับอุลลา ฟริกสตรันด์ จบลงด้วยการหย่าร้างใน ค.ศ. 1979 พวกเขามีลูกสามคน ได้แก่ ดอน, คารีนา และยอลัน โบลินอาศัยอยู่ที่เอสเตอร์แคร์ทางตอนเหนือของสต็อกโฮล์ม เขายังคงกระฉับกระเฉงจนกระทั่งไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ซึ่งเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 2007 ที่เทศบาลดัดเดรีดใกล้สต็อกโฮล์มเมื่ออายุ 82 ปี
อาชีพและรางวัล
โบลินเป็นศาสตราจารย์ด้านอุตุนิยมวิทยาที่มหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์มเมื่อ ค.ศ. 1961–1990 และมีส่วนร่วมในความร่วมมือด้านการวิจัยสภาพภูมิอากาศระหว่างประเทศตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 โบลินได้มีส่วนร่วมในการจัดระเบียบการใช้เครื่องมือดาวเทียมสำหรับการวิจัยสภาพภูมิอากาศ ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งคณะกรรมการด้านบรรยากาศศาสตร์ (CAS) ของสภาวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศใน ค.ศ. 1964 โดยโบลินได้กลายเป็นประธานคนแรกของคณะกรรมการดังกล่าว คณะกรรมการด้านบรรยากาศศาสตร์ได้เริ่มโครงการวิจัยบรรยากาศโลก (GARP) ใน ค.ศ. 1967 ซึ่งโบลินเป็นประธานเช่นกัน กระทั่งโครงการวิจัยบรรยากาศโลกได้กลายเป็นโครงการวิจัยสภาพภูมิอากาศโลกใน ค.ศ. 1980
โบลินได้ทำงานในคณะทำงานที่ปรึกษาด้านแก๊สเรือนกระจก ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 ส่วนใน ค.ศ. 1987 บรึนต์ลันน์รีพอร์ต 500 หน้าซึ่งโบลินมีส่วนเกี่ยวข้องได้มีส่วนในการจัดตั้งคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) ภายใต้การเป็นประธานของเขา (ตั้งแต่ ค.ศ. 1988 ถึง 1997) คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศได้จัดทำรายงานการประเมินครั้งแรก (ค.ศ. 1990) และรายงานการประเมินครั้งที่สอง (ค.ศ. 1995) ซึ่งมีส่วนทำให้คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศแบ่งปันรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ค.ศ. 2007 ร่วมกับอัล กอร์ อดีตรองประธานาธิบดีสหรัฐ ซึ่งโบลินได้รับการขอให้รับรางวัลในนามของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่ป่วยเกินกว่าจะเข้าร่วม โบลินได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้รวบรวมมุมมองที่หลากหลายในหมู่นักวิทยาศาสตร์ 3,500 คนของคณะวิจัย ให้กลายเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกันเป็นเอกฉันท์ รายงานฉบับแรกนำไปสู่กรอบอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และฉบับที่สองสู่พิธีสารเกียวโต