cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประมวลกฎหมายนโปเลียน
ประมวลกฎหมายนโปเลียน (Code Napoléon) มีชื่อทางการว่า ประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศส (Code civil des Français) เป็นประมวลกฎหมายแพ่งของฝรั่งเศส ตราขึ้นในสมัยคณะกงสุลฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1804 และยังคงมีผลใช้งาน ถึงแม้ว่าจะถูกแก้ไขมาหลายครั้งก็ตาม
ประมวลกฎหมายฉบับนี้ ยกเลิกเอกสิทธิ์โดยกำเนิด เปิดเสรีภาพในการนับถือศาสนา และเจาะจงว่าหน้าที่ข้าราชการจะต้องมีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุด ตัวประมวลกฎหมายถูกร่างขึ้นอย่างรวดเร็วโดยคณะกรรมการที่มีนักนิติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงสี่คนและมีผลใช้บังคับในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1804 ประมวลกฎหมายดังกล่าว ซึ่งเน้นเป็นพิเศษในด้านการเขียนอย่างชัดเจนและเข้าถึงได้ง่าย เป็นก้าวสำคัญในการแทนที่กฎหมายสมัยศักดินา นักประวัติศาสตร์ โรเบิร์ต ฮอลต์แมน ระบุว่า ประมวลกฎหมายนี้เป็นหนึ่งในเอกสารไม่กี่ชิ้นเท่านั้นที่มีอิทธิพลต่อโลกทั้งใบ
ประมวลกฎหมายนโปเลียนไม่ใช่ประมวลกฎหมายที่จัดทำขึ้นครั้งแรกในทวีปยุโรปในระบบกฎหมายแพ่ง โดยประมวลกฎหมายที่จัดทำขึ้นก่อนหน้านั้น ได้แก่ บาวาเรีย (ค.ศ. 1756) ปรัสเซีย (ค.ศ. 1764) และกาลิเซียตะวันตก (ค.ศ. 1797) อย่างไรก็ตาม เป็นประมวลกฎหมายสมัยใหม่ฉบับแรกที่มีขอบเขตทั่วทวีปยุโรป และมีอิทธิพลอย่างมากต่อกฎหมายของหลายประเทศซึ่งจัดทำขึ้นระหว่างและภายหลังสงครามนโปเลียน ประมวลกฎหมายดังกล่าวยังส่งอิทธิพลไปยังประเทศที่กำลังพัฒนานอกยุโรป โดยเฉพาะในละตินอเมริกาและตะวันออกกลางที่พยายามทำให้ทันสมัยและแทนที่อำนาจศักดินาผ่านการปฏิรูปกฎหมาย
สตีน สตีนเซิน ปลีเกอร์
สตีน สตีนเซิน ปลีเกอร์ (Steen Steensen Blicher; 11 ตุลาคม พ.ศ. 2325 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2391) เป็นนักเขียนเรื่องสั้นและกวีชาวเดนมาร์ก เขาได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งเรื่องสั้นสมจริงของเดนมาร์ก เขาเขียนเรื่องสั้นไว้นับร้อยเรื่อง และบทกวีอีกสามร้อยบท เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนในคาบสมุทรจัตแลนด์ (ภาคกลางของประเทศ) ด้วยอารมณ์ขันเสียดสีและมุมมองมืดมนของคนท้อแท้เบื่อโลก เนื่องจากครอบครัวเป็นบาทหลวงมาหลายชั่วอายุคน ปลีเกอร์เองก็ได้เป็นบาทหลวงในชนบท หลังจากหลงใหลเสน่ห์อาชีพครูและเกษตรกรอยู่พักสั้น ๆ แล้วไปเรียนจนจบปริญญาเอกสาขาเทววิทยาจากโคเปนเฮเกนเมื่ออายุ 27 ปี นอกจากเป็นบาทหลวงผู้ยากไร้ ถูกประชาชนเกลียดชังจนกระทั่งถูกบีบให้ลาออกในปี ค.ศ. 1847 แล้ว ปลีเกอร์ยังเคราะห์ร้ายในชีวิตแต่งงานอีกด้วย หญิงม่ายวัย 17 ซึ่งแต่งงานกันตอนเขาอายุ 28 ปี มีลูกให้เขาสิบคน แต่แล้วกลับทิ้งเขาไปหลังจากอยู่กินกันมาสิบเจ็ดปี ปี ค.ศ. 1826 ปลีเกอร์ออกนิตยสารวิจารณ์ชื่อ Nordlyset (แสงขั้วโลกเหนือ) ซึ่งตีพิมพ์เรื่องสั้นส่วนใหญ่ของเขา นอกจากนี้เขายังแปลงานเขียนของออสเซียน (กวีชาวสกอต) เป็นภาษาเดนมาร์ก และได้รับอิทธิพลจากกวีผู้นี้ด้วย
ผลงานที่แปลเป็นภาษาไทย
17821848
เมษายน พ.ศ. 2556
'''เมษายน พ.ศ. 2556''' เป็นเดือนที่ 4 ของปี พ.ศ. 2556 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
เกาะคีวชู
เขตการปกครอง
ชื่อคีวชูมีความหมายตามตัวอักษรว่า "9 แคว้น" ซึ่งหมายถึงเก้าแคว้นดั้งเดิมในภูมิภาคไซไกโดบนเกาะ คือ ชิกูเซ็ง ชิกูโงะ ฮิเซ็ง ฮิโงะ บูเซ็ง บุงโงะ ฮีวงะ โอซูมิ และซัตสึมะ
ปัจจุบันนี้ภูมิภาคคีวชู เป็นภูมิภาคทางการปกครองที่ประกอบด้วย 8 จังหวัด ซึ่งตั้งอยู่บนตัวเกาะคีวชูรวมทั้งหมู่เกาะโอกินาวะด้วย ได้แก่
จังหวัดฟูกูโอกะมีประชากรมากที่สุดบนเกาะ เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะคือนครฟูกูโอกะ มีศูนย์ธุรกิจหลักกับสนามบินระหว่างประเทศ และเป็นศูนย์กลางสำหรับเมืองที่มีอุตสาหกรรมหนัก
เศรษฐกิจ
ผลิตภัณฑ์การเกษตรหลักเป็นข้าว ชา ยาสูบ มันหวาน และผ้าไหม ยังถูกผลิตอย่างกว้างขวาง อุตสาหกรรมหนักถูกเพ่งเล็งในทิศเหนือรอบเมืองคิตะกีวชู เมืองนางาซากิ และเมืองโออิตะ และรวมถึงเคมีและโลหะที่อยู่บนเกาะ
เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์
เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ ตั้งอยู่ห่างจากจังหวัดนครศรีธรรมราชประมาณ 32 กิโลเมตร มีพื้นที่ 11.53 ตารางกิโลเมตร มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของเทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ ประกอบด้วย 8 หมู่บ้าน
ประวัติ
เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ตั้งอยู่ในเขตท้องที่อำเภอร่อนพิบูลย์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รับการจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลมีฐานะเป็นนิติบุคคลตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 17 กันยายน 2498 โดยกำหนดให้เขตสุขาภิบาลตำบลร่อนพิบูลย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลร่อนพิบูลย์บางส่วน ประกอบด้วย 8 หมู่บ้านได้แก่ หมู่ที่ 1 บ้านหูด่าน หมู่ที่ 5 บ้านห้วยรากไม้ หมู่ที่ 6 บ้านยางพอก หมู่ที่ 7 บ้านเขาน้อย หมู่ที่ 10 บ้านโคกยาง หมู่ที่ 12 บ้านตลาดร่อนพิบูลย์ หมู่ที่ 13 บ้านศาลาขี้เหล็ก หมู่ที่ 14 บ้านนาโพธิ์
สภาพทั่วไป
ลักษณะภูมิประเทศเป็นเนินเขาและภูเขาเตี้ย ๆ กระจายอยู่ในพื้นที่ โดยเชื่อมต่อกับบริเวณเหมืองแร่เก่าในบริเวณภูเขา และมีพื้นที่ราบลุ่มบางส่วน มีพื้นที่ประมาณ 11.53 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 7,206.25 ไร่ ลักษณะภูมิอากาศ แบ่งเป็น 2 ฤดู คือ ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงมกราคม ปริมาณน้ำฝนช่วงเดือนตุลาคมถึงมกราคมจะมีปริมาณน้ำฝนรวมร้อยละ 92 ของฝนตลอดปี อุณภูมิโดยเฉลี่ย 27 – 28 องศาเซลเซียส ตลอดปี ฤดูร้อน เริ่มจากเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน เป็นช่วงที่มรสุมตะวันออกเฉียงเหนืออ่อนกำลังประกอบกับมีกระแสลมพัดทางใต้ทำให้อุณภูมิสูงขึ้นและแห้งแล้งมากที่สุดในรอบปี
อาณาเขตติดต่อ
เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวัตกเฉียงใต้ขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ชุมชน
เทศบาลตำบลร่อนพิบูลย์ประกอบด้วยชุมชน 12 ชุมชน
เจสซี ลินการ์ด
เจสซี เอลลิส ลินการ์ด (Jesse Ellis Lingard; เกิด 15 ธันวาคม ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุก หรือตำแหน่งปีก ล่าสุดเขาเล่นให้แก่นอตทิงแฮมฟอเรสต์ และทีมชาติอังกฤษ
ลินการ์ด ลงเล่นการแข่งขันชุดใหญ่เป็นครั้งแรกขณะถูกยืมตัวให้กับเลสเตอร์ซิตี ในปี ค.ศ. 2012 และถูกการยืมตัวไปยังเบอร์มิงแฮมซิตี และไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน ในช่วงฤดูกาล 2013–14 และที่ ดาร์บีเคาน์ตี ในปี ค.ศ. 2015 ก่อนถูกดันขึ้นชุดใหญ่และช่วยให้แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด คว้าแชมป์การแข่งขัน ยูฟ่ายูโรปาลีก, เอฟเอคัพ, เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ และ อีเอฟแอลคัพ อย่างละ 1 สมัย โดยเขาสามารถทำประตูได้ถึง 3 นัดจาก 4 นัดในรอบชิงชนะเลิศ
เขายังเป็นตัวแทนของทีมชาติอังกฤษในระดับอายุไม่เกิน 17 ปี และอายุไม่เกิน 21 ปี ตามลำดับก่อนที่จะได้ลงเล่นในชุดใหญ่ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2016 และเขาเป็น 1 ใน 23 คนของทีมชาติอังกฤษในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่รัสเซียเป็นเจ้าภาพ โดยอังกฤษจบลำดับที่สี่ในการแข่งขันครั้งนั้น
เกียรติประวัติ
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ชุดเยาวชน
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
อังกฤษ
จำนวนแรมซีย์
จำนวนแรมซีย์ R(m, n) ในคณิตศาสตร์เชิงการจัด หมายถึง จำนวนจุดยอดของกราฟสมบูรณ์ที่น้อยที่สุดที่เมื่อระบายสีเส้นเชื่อมด้วย 2 สีในวิธีใดๆ จะทำให้เกิดกราฟย่อยที่มีจุดยอด m จุด ซึ่งเส้นเชื่อมทุกเส้นมีสีที่ 1 หรือเกิดกราฟย่อยที่มีจุดยอด n จุด ซึ่งเส้นเชื่อมทุกเส้นมีสีที่ 2
จำนวนแรมซีย์สำหรับจำนวนที่มากกว่าสองจำนวนที่อยู่ในรูป (n1, ..., nc) จะหมายถึงจำนวนจุดยอดของกราฟสมบูรณ์ที่น้อยที่สุดที่เมื่อระบายสีเส้นเชื่อมด้วย c สีในวิธีใดๆ จะมีค่า i อย่างน้อย 1 ค่า ที่มีค่าตั้งแต่ 1 ถึง n ที่ทำให้เกิดกราฟย่อยที่มีจุดยอด ni จุด ซึ่งเส้นเชื่อมทุกเส้นมีสีที่ i
R(3, 3) = 6
เราสามารถพิสูจน์ได้ว่า R(3, 3) = 6 โดยสร้างกราฟที่มีจุดยอด 6 จุด แล้วระบายสีเส้นเชื่อมด้วยสีแดงและสีน้ำเงิน จากนั้นเลือกจุดยอด v ขึ้นมา จากหลักการรังนกพิราบ จะได้ว่ามีจุดยอดอย่างน้อย 3 จุดที่เชื่อมกับ v ด้วยสีเดียวกัน ซึ่งสามารถสมมติโดยไม่เสียนัยสำคัญได้ว่าเป็นสีแดง ให้จุดยอดเหล่านั้นคือ r, s และ t พิจารณาเส้นที่เชื่อม (r, s), (s, t) และ (t, r) ถ้ามีเส้นใดเป็นสีแดงก็จะเกิดสามเหลี่ยมสีแดงขึ้น แต่ถ้าทุกเส้นเป็นสีน้ำเงินก็จะเกิดสามเหลี่ยมสีน้ำเงินขึ้น
นอกจากนี้เราสามารถพิสูจน์แย้งกรณีที่มีจุดยอด 5 จุดได้ โดยระบายสีเส้นเชื่อมดังภาพ
ทฤษฎีบท
ซึ่งสามารถใช้ทฤษฎีบทนี้ในการจำกัดช่วงของจำนวนแรมซีย์ที่มีค่ามากๆได้
จำนวนแรมซีย์อื่นๆ
จำนวนแรมซีย์สำหรับค่า r และ s ตั้งแต่ 3 ถึง 10 สำหรับบางจำนวนยังไม่ทราบค่าที่แน่นอน แต่สามารถจำกัดขอบเขตได้ จำนวนแรมซีย์ R(r, s) สำหรับ r และ s ที่มีค่าน้อยกว่า 3 สามารถหาได้โดยสูตร R(1, s) = 1 และ R(2, s) = s สำหรับทุกค่า s
จำนวนแรมซีย์ 3 สี: R(3, 3, 3) = 17
เราสามารถพิสูจน์ได้ว่า R(3, 3, 3) = 17 โดยสร้างกราฟที่มีจุดยอด 17 จุด แล้วระบายสีเส้นเชื่อมด้วยสีแดง สีเหลือง และสีเขียว จากนั้นเลือกจุดยอด v ขึ้นมา จากหลักการรังนกพิราบ จะได้ว่ามีจุดยอดอย่างน้อย 6 จุดที่เชื่อมกับ v ด้วยสีเดียวกัน ซึ่งสามารถสมมติโดยไม่เสียนัยสำคัญได้ว่าเป็นสีแดง ถ้ามีเส้นเชื่อมระหว่างจุดยอดเหล่านั้นที่เป็นสีแดง ก็จะเกิดสามเหลี่ยมสีแดงขึ้น แต่ถ้าไม่มีเส้นเชื่อมสีแดงก็จะมีเส้นเชื่อมเพียง 2 สีเท่านั้น ซึ่งจะต้องเกิดสามเหลี่ยมสีเหลืองหรือสีเขียวขึ้นดังที่ได้พิสูจน์ไว้แล้วว่า R(3, 3) = 6
นอกจากนี้เราสามารถพิสูจน์แย้งกรณีที่มีจุดยอด 16 จุดได้ โดยระบายสีเส้นเชื่อมดังภาพ
จำนวนแรมซีย์ 3 สีอื่นๆ
ค่าของจำนวนแรมซีย์ 3 สี เท่าที่ทราบในปัจจุบัน
จำนวนแรมซีย์ที่มากกว่า 3 สีอื่นๆ
ค่าของจำนวนแรมซีย์ที่มากกว่า 3 สี เท่าที่ทราบในปัจจุบัน
เท็มปูระ
การทอดเท็มปูระจะใช้ไฟแรง โดยเอาวัตถุดิบชุบแป้งบาง ๆ แล้วลงทอดด้วยระยะเวลาที่สั้นเพียง 30–40 วินาทีเท่านั้น เพื่อคงความสดของวัตถุดิบให้ได้มากที่สุด
ที่มา
มิชชันนารีโปรตุเกสนำสูตรการทำเท็มปูระนำเข้ามายังญี่ปุ่นที่เมืองนางาซากิ คณะเยซูอิต เมื่อ ค.ศ. 1549 ซึ่งเป็นยุคเดียวกับที่อาหารญี่ปุ่นเช่น ปังโกะ หรือ ทงกัตสึ ได้รับการคิดค้นโดยชาวโปรตุเกส นอกจากนี้ยังเป็นที่กล่าวว่า โทกูงาวะ อิเอยาซุ โชกุนคนแรกแห่งเอโดะ โปรดปรานเท็มปูระเป็นอย่างมาก
แต่เดิม ตั้งแต่ยุคเซ็งโงกุ เท็มปูระเป็นอาหารที่นิยมรับประทานในหมู่ผู้สัญจรริมถนนที่เรียกว่า "ยาไต" (屋台) แต่ในปัจจุบันเท็มปูระเป็นอาหารยอดนิยมที่หารับประทานได้ทั่วไปไม้ว่าจะในร้านอาหารตามข้างทางหรือภัตตาคารบนห้างสรรพสินค้า
ศัพทมูล
คำว่า "เท็มปูระ" หมายถึง วิธีการในการนำปลาหรือผักจุ่มลงไปในแป้งแล้วจึงนำไปทอด ซึ่งมาจากคำว่า "tempora" (แต็มปอรา) ในภาษาละติน ที่มีความหมายว่า "เวลา", "ช่วงเวลา", "มหาพรต (ช่วงถือศีลอดของชาวคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก)" เป็นคำที่ใช้โดยมิชชันนารีสเปนและโปรตุเกสเพื่ออ้างถึงช่วงถือบวช หรือที่เรียกกันว่าวันเอ็มเบอร์ วันศุกร์และวันสำคัญทางศาสนาต่าง ๆ ซึ่งในวันเหล่านี้คริสต์ศาสนิกชนจะละเว้นการรับประทานเนื้อแดงและหันมารับประทานปลาหรือผักแทน
วัตถุดิบที่ใช้
เท็มปูระแบบดั้งเดิม มักจะทำจากวัตถุดิบดังนี้
อาณาจักรพริบพรี
อาณาจักรพริบพรี (เพชรบุรี)  อาณาจักรแคว้นหนึ่งของประเทศไทยที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์อยุธยาโดยตรง ทั้งนี้มีกษัตริย์ปกครองราชอาณาจักร ภายหลังเกิดโรคระบาดจึงได้มีการย้ายการตั้งถิ่น ความสำคัญของทฤษฎีหนึ่งของนักประวัติศาสตร์ให้ความสำคัญถึงที่มาของกษัตริย์ผู้สถาปนากรุงศรีอยุธยา ก็คือ พระเจ้าอู่ทอง ซึ่งมีที่มาจากการกล่าวอ้างในหนังสือลาร์ลูแบร์ และคำให้การของคนกรุงเก่า มีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานอยู่ในสองฝั่งของแม่น้ำเพชรบุรี
ประวัติ
“เสียน” ในความรับรู้ของราชสำนักจีน หมายถึงชาวสยามแห่งลุ่มน้ำยม (สุโขทัย) ลุ่มน้ำสุพรรณบุรี (วงศ์สุพรรณบุรี) ลุ่มน้ำเพชรบุรี (นครรัฐเพชรบุรี) และชาวสยามแห่งนครศรีธรรมราช
ปี้ ฉา ปู้ หลี่ พ.ศ. 1837
พริบพรี (เป็นภาษามอญ ยังไม่ทราบความหมาย ปัจจุบันคือ เพชรบุรี) เป็นเมืองหรือนครรัฐขนาดย่อม ที่รุ่งเรืองขึ้นมาภายใต้อาณาจักรทวารวดี เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 12 – 16 จนเมื่ออิทธิพลทางการเมืองของขอมแผ่เข้ามาครอบงำหลังพุทธศตวรรษที่ 16 จึงปรากฏนาม พัชรปุระ หรือ วัชรปุระ ตามจารึกของขอมหลายแห่ง และยังปรากฏอีกนามหนึ่ง “ชัยวัชรปุระ” เมื่อชัยวรรมันเทพที่ 7 ขึ้นมาเป็นกษัตริย์ปกครองอาณาจักรขอมเมื่อ พ.ศ. 1724–1763
ตามบันทึกของราชวงศ์หยวนระบุว่า พ.ศ. 1837 “ก่าน มู่ ติง” จากเมือง “ปี้ ฉา ปู้ หลี่” ส่งทูตไปเยือนราชสำนักจีนพร้อมกับบรรณาการ ศ.ยอร์จ เซเดซ์ ถ่ายทอดความหมายของ “ก่าน มู่ ติง” ว่าหมายถึง กัมรเดง อันเป็นตำแหน่งขุนนางในภาษาเขมร เทียบเท่ายศเจ้าเมือง ขณะที่ “ปี้ ฉา ปู้ หลี่” หมายถึง เพชรบุรี นั่นแสดงว่า สถานะของ “เพชรบุรี” ในห้วงปี พ.ศ. 1837 เป็นเพียงนครรัฐของชาวสยาม (เสียน) ที่ทำมาค้าขายกับชาวจีน มิใช่สถานะ “รัฐ” ดั่งเช่น หลอหู หรือ เสียน (สุโขทัย)
จากตำนานเมืองนครศรีธรรมราช
กล่าวไว้ว่าขุนล่ามจีนเข้าเฝ้า ขุนล่ามได้ถวายเครื่องราชบรรณาการแก่กษัตริย์เมืองเพชรบุรี ขุนล่ามจีนได้ขอฝาง ทางเมืองเพชรบุรีได้มอบฝางให้จนเต็มเรือ เมื่อเรือกลับถึงเมืองจีน พระเจ้ากรุงจีนทรงทราบจึงโปรดพระราชทานบุตรีชื่อ พระนางจันทรเทวีศรีบาทราชบุตรีทองสมุทร ซึ่งประสูติแต่นางจันทรเมาลีศรีบาทนาถสุรวงศ์พระธิดาเจ้าเมืองจำปาได้ถวายแก่พระเจ้ากรุงจีน พระพนมทะเลศรีมเหสวัสดิทราธิราชทรงมี พระราชบุตรหลายพระองค์ องค์หนึ่งพระนามว่าพระพนมวังมีมเหสีทรงพระนามว่าพระนาง สะเดียงทอง พระพนมทะเลโปรดให้ไปสร้างเมืองนครดอนพระ พร้อมด้วยพระเจ้าศรีราชา พระราชทานคนเจ็ดร้อยคน แขกห้าร้อยคน ช้างสามร้อยเชือก ม้าสองร้อยตัว เมื่อไปถึงเมืองและสร้างพระธาตุ จากตำนานเรื่องนี้แสดงว่า เมืองเพชรบุรีได้เจริญรุ่งเรืองและเป็นเมืองหลวง เป็นเมืองสำคัญเมืองหนึ่ง พระโอรสของกษัตริย์เมืองนี้ได้ไปสร้างเมืองศิริธรรมนครหรือนครศรีธรรมราชและสร้างพระบรมธาตุเมืองนครด้วยา พระพนมทะเลศรีมเหสวัสดิทราธิราชพระบวรเชษฐพระราชกุมาร อันเป็นพระราชนัดดา ได้ลาพระเจ้าปู่พระเจ้าย่ามาตั้งบ้านเมืองอยู่ ณ เพชรบุรี โดยได้นำคนมาสามหมื่นสามพันคน ช้างพังทลายห้าร้อยเชือก ม้าเจ็ดร้อยตัว สร้างพระราชวังและบ้านเรือนอยู่หน้าพระลาน ให้คนเหล่านั้นทำนาเกลือ ครองราชย์อยู่กรุงเพชรบุรีไม่นานนัก มีสำเภาจีนลำหนึ่งถูกพายุมาเกยฝั่ง ชาวเพชรบุรีได้นำ
แบ่งแยกอาณาเขต
ในศักราช 1196 พระเจ้าอู่ทองได้ทรงแบ่งเขตแดนกับพระเจ้าศรีธรรมโศกราช เจ้าเมืองศิริธรรมนคร โดยใช้แท่นหินเป็นเครื่องหมาย ทางเหนือเป็นของพระเจ้าอู่ทอง ทางใต้เป็นของพระเจ้าศรีธรรมโศกราช และทั้งสองประเทศจะเป็นไมตรีเสมอญาติกัน หากพระเจ้าศรีธรรมโศกราชสิ้นพระชนม์เมื่อใด ก็ขอฝากนางพญาศรีธรรมโศกราช พญาจันทรภานุและพญาพงศ์สุราหะพระอนุชาด้วยทั้งสองฝ่ายได้แลกเปลี่ยนสินค้ากัน โดยทางฝ่ายเพชรบุรีส่งเกลือไปให้ ทางเมืองนครศรีธรรมราชส่งหวาย แซ่ม้าเชือก เป็นต้น มาให้พระเจ้าศรีธรรมโศกราชฯ ให้ซ่อมแปลงพระธาตุและส่งเครื่องราชบรรณาการและพระราชสาส์นมายังพระเจ้าอู่ทอง พระองค์โปรดฯ ให้นำเครื่องไทยทานไปยังเมืองนครศรีธรรมราช ต่อมาเมืองเพชรบุรีเกิดข้าวยากหมากแพง ราษฎรอดอยาก เกิดโรคภัยไข้เจ็บ พระเจ้าอู่ทองจึงทรงหาที่ตั้งเมืองใหม่ โดยทรงตกลงสร้างเมืองขึ้น ณ ตำบลหนองโสน ซึ่งตรงกับสมัยพระเจ้าปทุมสุริยวงศ์ทรงสร้างนครอินทปัตย์ เมื่อ พ.ศ. 1111 เมื่อสร้างเมืองเสร็จแล้วทรง ตั้งชื่อว่ากรุงเทพมหานครบวรทวารวดีศรีอยุธยา มหาดิลกบวรรัตนราชธานีบุรีรมย์ และทรงสถาปนาพระองค์ใหม่ว่าพระเจ้ารามาธิบดีสุริยประทุมสุริยวงศ์
ตำนานเพชรบุรี
ตำนานเพ็ชรบุรี ฉบับราชบุรี พ.ศ. 2368 กล่าวว่าแต่ในกาลปางก่อนดึกดำบรรพ์โพ้น พระนครเพชรบุรี เป็นเมืองมีกษัตริย์สมมุติราช ครอบครองมาเป็นลำดับ ๆ เป็นเมืองเกษมสารพร้อมสรรพด้วยความสนุกสำราญรื่นรมย์ ทุกประการ มั่งคั่งด้วยคุณสมบัติและทรัพย์ศฤงคาร ทั้งมีปาโมชอาจารย์เป็นประทานทิศ สั่งสอนสานุศิษย์บรรลุศิลปวิทยาคาถา อาคม เวททางค์ศาสตร์สำเร็จ อิทธิฤทธิ์เป็นเมืองมีเกียรติยศไพศาลแผ่เผยเดชานุภาพความมั่งคั่งสมบูรณ์ไปในนา ๆ ชาติทั้งหลายปราศจากภัยอันตรายศัตรู หมู่ปรปักษ์เสี้ยนหนามชาวเมืองเกษมสำราญบานใจไพร่ฟ้าหน้าใสทั่วหน้ามีฝูงชนกล่นเกลือนล้นหลามไปทั่วทุกภูมิลำเนามากมาย ด้วยชาวเจ้าและพวกพ่อค้านานาชนิดแขกเมืองมาพึ่งพาค้าขายสินค้าใหญ่ที่เป็นประธานทรัพย์นับว่าขึ้นชื่อ ฤๅชา คือ ป่าตาล ดงตาล มีอยู่ทั่วอาณาเขตต์ มีโคตรเพ็ชร์อันเตร็ด ตรัด จำรัสศรี เพลากลางราตรี ส่องแสงสว่างพราวราวกับดาวประดับเขา บังเกิดมีปรากฏขึ้นเป็นเดิม ณ ยอดเขาใหญ่ด้านดินแดน ได้อาศัย แสงเพ็ชร์ พลอยแห่งภูเขานั้นเป็นเหตุภูเขานั้น จึงได้สมญาพิเศษเรียกว่า เขาแด่น คือแลดูด่างพร้อย เพราะเหตุเพ็ชร์พลอย ปรากฏแล้ว ณ ยอดภูเขา นั้นท่านโบราณกษัตริย์ ทั้งหลาย ผู้เป็นต้น ก่น สร้างพระนคร จึงขนานนามกรเมืองนั้นว่า เมืองเพ็ชรบุรี กระนี้แล
จากบันทึกของลาลูแบร์
ได้กล่าวถึงกษัตริย์เมืองเพชรบุรีไว้ว่า ปฐมกษัตริย์สยามทรงพระนามว่าพระปฐมสุริยเทพนรไทยสุวรรณบพิตร ครองนครไชยบุรี พ.ศ. 1300 สืบราชสันติวงศ์มาสิบชั่วกษัตริย์ องค์สุดท้ายทรงพระนามว่าพญาสุนทรเทพมหาเทพราช โปรดฯ ให้ย้ายเมืองหลวงตั้งชื่อใหม่ว่าธาตุนครหลวง (Tasoo Nocorn Louang) ในปี พ.ศ. 1731 กษัตริย์องค์ที่ 12 สืบต่อมาจากพญาสุนทรฯ ทรงพระนามว่าพระพนมไชยศิริ พระองค์โปรดฯ ให้ราษฎรไปอยู่ ณ เมืองนครไทยทางตอนเหนือของเมืองพิษณุโลก ส่วนพระองค์เองไปสร้างเมืองใหม่ชื่อพิบพลี (Pipeli) ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำสายหนึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา มีพระมหากษัตริย์สืบต่อมา 4 ชั่วกษัตริย์จนถึงองค์สุดท้ายทรงพระนามว่า รามาธิบดี ได้สร้างเมืองสยามขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1894 จากบันทึกนี้กับตำนานเมืองนครศรีธรรมราชมีส่วนคล้ายคลึงกันมาก เพียงแต่เพี้ยนนามเท่านั้น คือ พระพนมทะเลศรีมเหสวัสดิทราธิราชกับพระพนมไชยศิริ ส่วนองค์ที่สร้างกรุงศรีอยุธยานั้นพระนามตรงกัน อย่างไรก็ตาม เรื่องพระพนมไชยศิรินี้ บางตำนานได้กล่าวไว้ว่า เป็นเจ้าเมืองเวียงไชยปราการได้หนีข้าศึกมาจากเมืองสุธรรมวดี (สะเทิม) เมื่อ พ.ศ. 1547 ในตอนแรกจะอพยพครอบครัวไปทางทิศตะวันตกของแม่น้ำกก แต่ในขณะนั้นในแม่น้ำมีมาก จึงล่องใต้มายังตำบลหนึ่งแล้ว จึงสร้างเมืองขึ้นให้ชื่อว่า กำแพงเพชร และที่เมืองสุโขทัยยังมีเมือง ๆ หนึ่งชื่อ เมืองเพชรบุรี อยู่ที่อำเภอคีรีมาศริมฝั่งคลองสาระบบ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง
พระนามกษัตริย์
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงให้ข้อคิดเห็นว่า "เดิมเมื่อประมาณพันปีเศษมาแล้ว เมืองเพชรบุรีมีกษัตริย์ปกครองเช่นเดียวกับเมืองนครศรีธรรมราช มาจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นใหญ่ อำนาจของเมืองทั้งสองจึงอยู่ภายใต้การปกครองของกรุงศรีอยุธยา" อย่างไรก็ตาม ถ้าหากจะรวบรวมพระนามกษัตริย์อาณาจักรเพชรบุรีที่ปรากฏมีดังนี้
ต้นวงศ์ของกษัตริย์เพชรบุรีคือ พระพนมทะเลศรีมเหนทราชาธิราช ผู้เป็นเชื้อสายของพระเจ้าพรหมแห่งเวียงไชยปราการ ราชวงศ์นี้ได้ครองเมืองเพชรบุรีมาจนถึงสมัยพระเจ้าอู่ทอง เพชรบุรีเกิดข้าวยากหมากแพง ราษฎรอดอยาก เกิดโรคภัยไข้เจ็บ พระเจ้าอู่ทองจึงได้เสด็จไปสถาปนากรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี อาณาจักรเพชรบุรีจึงขึ้นตรงกับกรุงศรีอยุธยา ความสำคัญของอาณาจักรจึงเป็นเพียงเมืองหนึ่งของอยุธยา
นอกจากนี้ยังสามารถศึกษา ศิลปกรรมเมืองเพชร ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่โดดเด่นอย่างลงตัวแสดงความรุ่งเรืองมาก่อนในอดีตกาล
เกาะโอกินาวะ
เกาะโอกินาวะ (ウチナー อุชินา; ; คุนิงะมิ: フチナー ฟุชินา) ทางตอนใต้ของเกาะคีวชู อยู่ในกลุ่มหมู่เกาะรีวกีวซึ่งประกอบไปด้วยเกาะน้อยใหญ่ที่อยู่กระจัดกระจายในบริเวณกว้าง มีหาดทรายขาวสวย น้ำทะเลสีคราม และปะการังที่ยังสมบูรณ์ ทำให้โอกินาวะเป็นแหล่งท่องเที่ยวพักร้อนในฝันของชาวญี่ปุ่น
Erythronium grandiflorum
Erythronium grandiflorum เป็นพืชในอเมริกาเหนือในวงศ์ลิลี มีหลายชื่อสามัญ รวมถึง yellow avalanche lily, glacier lily และ dogtooth fawn lily ชื่อในภาษา Kutenai คือ maxa
มันเป็นถิ่นกำเนิดในอเมริกาเหนือจากบริติชโคลัมเบียและอัลเบอร์ตาทางใต้ของนิวเม็กซิโกและแคลิฟอร์เนีย แม้ว่าจะไม่ได้รับรายงานจากแอริโซนาหรือเนวาดา สามารถพบได้ในทุ่งหญ้าภูเขา subalpine
Erythronium grandiflorum เติบโตจากหัวใต้ดินที่มีความกว้าง 3 ถึง 5 เซนติเมตร มีใบสีเขียวมีขอบหยักและยาวได้ถึง 20 เซนติเมตร ก้านอาจสูงถึง 30 เซนติเมตรและพยุงดอกหนึ่งถึงสามดอก ดอกไม้แต่ละดอกมีกลีบสีเหลืองมะนาว เกสรตัวผู้สีขาว อับเรณูสีขาวถึงสีเหลืองถึงสีแดงขนาดใหญ่ และก้านเกสรเพศเมียสีขาว ดอกไม้ผสมเกสรโดยผึ้ง หัวใต้ดินเป็นอาหารที่สำคัญและเป็นที่ต้องการของหมีกริซลี่
ดินแดนเสรีตรีเยสเต
ดินแดนเสรีตรีเยสเต (Territorio libero di Trieste, Svobodno tržaško ozemlje; Slobodni teritorij Trsta) เป็นดินแดนเสรีในยุโรปกลางอยู่ระหว่างทางตอนเหนือของอิตาลีกับยูโกสลาเวีย ดินแดนติดกับทะเลเอเดรียติกโดยอยู่ใต้อาณัติของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
นครโลหะ
นครโลหะ (The Caves of Steel) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ของไอแซค อสิมอฟ ถือเป็นหนังสือเล่มที่ 1 ในชุดนักสืบหุ่นยนต์ (The Elijah Baley Detecctive Series)
เนื้อเรื่องย่อ
ในอนาคต มนุษย์โลกบางส่วนอพยพไปตั้งรกรากบนโลกอื่นและพัฒนาวิทยาการอย่างสูงจนกระทั่งเริ่มตัดสายสัมพันธ์กับโลกมนุษย์ ในทางกลับกันโลกมนุษย์ในอนาคตมีประชากรล้นโลกคนต้องอยู่อาศัยกันอย่างแออัด ส่วนใหญ่ลงไปอยู่ในนครใต้ดิน ซึงมีผลทำให้มนุษย์โลกส่วนใหญ่เป็นโรคกลัวที่โล่งไปโดยปริยาย นักสืบอิไลจาห์ แบลีย์ต้องสืบสวนคดีฆาตกรรมชาวอวกาศรายหนึ่งซึ่งผู้ต้องสงสัยคือหัวหน้างานของเขาโดยตรง และงานชิ้นนี้มีความสำคัญมากเพราะชาวอวกาศอาจใช้เป็นข้ออ้างในการประกาศสงครามกับโลกมนุษย์ได้ เขาต้องร่วมงานกับหุ่นยนต์ดานีล หุ่นยนต์เหมือนมนุษย์ที่ชาวอวกาศสร้างขึ้น ทั้งสองร่วมกันคลี่คลายคดีลงได้และเกิดมิตรภาพต่อกัน
ภาพประกอบของ Stephen Youll ดูได้ที่
คมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 9
ประเภทเพลงไทยสากล
รางวัลศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม สล็อต แมชชีน
รางวัลสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม โทนี่ ผี อัลบั้ม กลัว สังกัด เวิร์ค แก๊งค์
รางวัลศิลปินชายเดี่ยวยอดเยี่ยม ณัฐพร ธรรมาธิ อัลบั้ม รักอันเป็นนิรันดร์ สังกัด สอง สมิต
รางวัลเพลงยอดเยี่ยม น้ำพริกถ้วยเก่า ศิลปิน ชรัส เฟื่องอารมย์
รางวัลสาขาเพลงบรรเลงยอดเยี่ยม วงดุริยางค์ฟีลฮาร์โมนิกแห่งประเทศไทย (ทีพีโอ) อัลบั้ม ไทรโยค
ราชอาณาจักรบูร์กอญ
ราชอาณาจักรบูร์กอญ (Kingdom of Burgundy) ภูมิภาคบูร์กอญเป็นดินแดนทางตะวันตกของยุโรปตะวันตกที่ในประวัติศาสตร์เป็นรัฐในรูปแบบต่างๆ ที่มีเขตแดนที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพการณ์ “รัฐ” สองรัฐที่ก่อตั้งขึ้นในบริเวณนี้ก็คือ “ราชอาณาจักรบูร์กอญ” และราชอาณาจักรบูร์กอญที่เกือบจะได้รับการก่อตั้งขึ้น
ดินแดนบูร์กอญและความล้มเหลวในการก่อตั้งราชอาณาจักรบูร์กอญที่สาม
ราชวงศ์บูร์กอญเป็นราชวงศ์ที่ปกครองดัชชีแห่งบูร์กอญ ระหว่าง ค.ศ. 1032 ถึง ค.ศ. 1361 และ อาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญ ตั้งแต่ ค.ศ. 1330 เมื่อภรรยาของเออดีสที่ 4 (Eudes IV, Duke of Burgundy) ได้รับดินแดนจากแม่ จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1361
ระหว่าง ค.ศ. 1361 ถึง ค.ศ. 1477 ทั้งดัชชีแห่งบูร์กอญและอาณาจักรเคานท์แห่งบูร์กอญก็ปกครองโดยประมุขจากตระกูลสาขาของราชวงศ์วาลัว เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 15 ราชวงศ์วาลัวก็ปกครองจังหวัดส่วนใหญ่ในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ ซึ่งทำให้เป็นราชวงศ์ที่มีอำนาจมากที่สุดราชวงศ์หนึ่งในยุโรปตะวันตก แต่ดินแดนของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญในบริเวณกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำก็มิได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวภูมิภาคบูร์กอญ แต่ดินแดนทั้งหมดของราชวงศ์บางครั้งก็เรียกว่า “ดินแดนบูร์กอญ” (Burgundian Lands) หรือบูร์กอญเนเธอร์แลนด์ ดินแดนที่ปกครองโดยราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญเหล่านี้เป็นรัฐบริวาร ไม่ก็ของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส หรือ พระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาร์ลส์เดอะโบลด์ ดยุคแห่งบูร์กอญก็มีความคิดที่จะรวมดินแดนต่างๆ เข้าด้วยกันเพื่อก่อตั้งเป็นราชอาณาจักรบูร์กอญใหม่ที่เป็นอิสระจากจักรวรรดิอื่นๆ โดยมีตนเองเป็นประมุข ชาร์ลส์ถึงกับหว่านล้อมให้สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ยอมมาทำการสวมมงกุฎให้เป็นกษัตริย์ที่ทริเออร์ แต่พระราชพิธีก็มิได้เกิดขึ้นเมื่อจักรพรรดิฟรีดริชเสด็จหนี (กันยายน ค.ศ. 1473) เมื่อไม่ทรงพอพระทัยในทัศนคติของชาร์ลส์
วัดดุสิดาราม
วัดดุสิดารามตั้งอยู่ที่ ถนนทางหลวง 3058 ตำบลหันตรา อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา วัดมีเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่ ปัจจุบันมีพระภิกษุจำพรรษา  สังกัดคณะมหานิกาย
ประวัติ
ประวัติการสร้างวัดดุสิดารามว่า สร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2100 และรับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2110 หนังสือคำให้การชาวกรุงเก่า ตอนที่กล่าวถึงพระอารามหลวงในกรุงศรีอยุธยา  ระบุชื่อวัดแห่งหนึ่งว่า  วัดดุสิตมหาพระนเรศวรทรงสร้าง สันนิษฐานว่า  หมายถึงวัดดุสิดาราม ในพิธีพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒสัตยา(ไม่ปรากฏพ.ศ.) พระนารถอยู่วัดดุสิตาราม เป็นพระราชาคณะรูปหนึ่ง จากทั้งหมด 17 รูป 17 วัด ในกรุงเทพทวารวดีศรีอยุธยา
โบราณสถานสำคัญ
พระอุโบสถ อุโบสถในสมัยอยุธยาตอนปลาย ฐานอุโบสถแอ่นเป็นท้องสำเภา ด้านหน้ามีพาไลและหลังคามีประตูทางเข้าด้านหน้าสองข้าง  ด้านข้างเจาะหน้าต่างข้างละบาน  มีเสาประดับผนังประดับกลีบบัว  หลังคามุงกระเบื้องดินเผา  ประดับช่อฟ้าใบระกาทำด้วยไม้  หน้าบันเป็นไม้แกะสลักลายกระหนก  ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นสมัยอยุธยา รอบพระอุโบสถเป็นที่ตั้งของใบเสมาหินทรายสีขาว สมัยอยุธยาตอนปลาย ตั้งอยู่บนฐานบัวปูนปั้น
รอยพระพุทธบาท สร้างด้วยหินทรายสีขาว ขนาดยาวประมาณหนึ่งเมตร  กว้างประมาณครึ่งเมตร  ตรงกลางรอยพระพุทธบาทเป็นรูปธรรมจักร  นอกธรรมจักรทำเป็นตารางสี่เหลี่ยม ภายในสลักภาพมงคล  เป็นลักษณะการสร้างรอยพระพุทธบาทในสมัยอยุธยาตอนปลาย รูปแบบคล้ายๆ กับรอยพระพุทธบาทที่สมเด็จพรเจ้าอยู่หัวบรมโกศส่งไปถวายกษัตริย์ลังกา รอยพระพุทธบาทได้ประดิษฐานอยู่ที่วัดดุสิดารามมาแต่เดิม  ชาวบ้านพบอยู่ในแอ่งน้ำในบริเวณใกล้วัด  จึงนำมาไว้ที่วัดนี้เมื่อประมาณ พ.ศ. 2508 หรือ  2509
สันนิษฐานว่ารอยพระพุทธบาทที่กล่าวถึงในจดหมายเหตุแกมป์เฟอร์ว่า ประดิษฐานอยู่ที่วัดสมณโกฎฐารามนั้น อาจจะคือรอยพระพุทธบาทซึ่งประดิษฐานที่วัดดุสิดารามในปัจจุบัน
เสมาหินทราย อยู่ทางด้านหน้าศาลา ใบเสมาตั้งอยู่บนฐานสูง (พระเฉลิม  ฐิตสังวโร)  บอกว่าได้มาจากบริเวณใกล้ๆ วัด  จากรูปแบบและลวดลายมีผู้สันนิษฐานว่า  เป็นใบเสมาสมัยอโยธยา  ซึ่งยังไม่เป็นข้อสรุป
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี
พระยาโชฎึกราชเศรษฐี เป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางที่ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมท่าซ้าย ถือศักดินา 1400 ดูแลการเก็บภาษีอากร การติดต่อค้าขายกับประเทศทางตะวันออก ศาลคดีจีน ไปจนถึงการควบคุมดูแล ชาวจีน ในสังคมไทยให้อยู่อย่างสงบสุข มีประวัติมาแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ในทำเนียบศักดินาของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถทำเนียบตำแหน่งขุนนาง ซึ่งในชั้นหลังเรียกว่า กรมท่าซ้าย มีหลวงโชฎึกราชเศรษฐี หัวหน้าฝ่ายจีน คู่กับพระจุฬาราชมนตรี เป็นหัวหน้าฝ่ายแขก ซึ่งปัจจุบันตำแหน่งพระยาโชฎึกราชเศรษฐีไม่มีแล้ว คงเหลือแต่จุฬาราชมนตรีเท่านั้น
ประวัติ
ตำแหน่งเจ้ากรมท่าซ้าย เริ่มมีตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ปรากฎในกฎหมายพระไอยการตำแหน่งนาพลเรือนที่ตราขึ้นสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เมื่อ พ.ศ. 1997 กล่าวถึงกรมท่า ประกอบด้วย 2 กรมคือ ต่อมาปรับเป็นพระยาทั้ง 2 กรม ในสมัยอยุธยาตอนกลาง
โดโรธี
โดโรธี (Dorothy) อาจหมายถึง
"เวียร์ด แอล" แยงคะวิก
แอลฟริด แมธิว "เวียร์ด แอล" แยงคะวิก (Alfred Matthew "Weird Al" Yankovic, นามสกุลอ่านว่า /ˈjæŋkəvɪk/) เกิดเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1959 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลง แร็ปเปอร์ โปรดิวเซอร์เพลง นักแสดง ดาราตลก นักล้อเลียนแบบ แยงคะวิกเป็นที่รู้จักโดยมากกับเพลงตลกขำขันที่นำเรื่องวัฒนธรรมสมัยนิยมมาทำให้ขำขัน และมักจะล้อเลียนเพลงจากศิลปิน นักร้องร่วมสมัย ตั้งแต่ที่เขาออกอากาศเพลงล้อเลียนในปี 1979 เขามียอดขายอัลบั้มมากกว่า 12 ล้านชุด—มากกว่าที่ศิลปินตลกคนใดทำได้ในประวัติศาสตร์— มีเพลงล้อเลียนมากกว่า 150 เพลงและยังมีเพลงต้นฉบับอีกหลายเพลง และแสดงสดในรายการสดมากกว่า 1,000 ครั้ง เขายังได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 3 ครั้งจากการเสนอชื่อเข้าชิง 9 ครั้ง มียอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำ 4 แผ่น ระดับแผ่นเสียงทองคำขาว 6 แผ่นในสหรัฐอเมริกา แยงคะวิกมีผลงานอัลบั้มติดท็อปเทนในบิลบอร์ดครั้งแรก (Straight Outta Lynwood) และซิงเกิล ("White & Nerdy") ที่ออกขายปี 2006 ถือเป็นครั้งแรกในรอบ 3 ทศวรรษในอาชีพของเขา
ตามกฎหมายลิขสิทธิ์สหรัฐอเมริกา การแต่งเพลงล้อเลียนถือเป็นการใช้งานโดยชอบธรรม และสามารถกระทำได้โดยไม่ต้องขออนุญาต แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติ และรักษาความสัมพันธ์อันดีกับศิลปินต้นฉบับ แยงคะวิกจะขออนุญาตในการแต่งเพลงล้อเลียนจากศิลปินต้นฉบับทุกครั้ง ในบางครั้งศิลปินต้นฉบับยังชื่นชอบ และอนุญาตให้แยงคะวิกถ่ายทำมิวสิกวิดีโอล้อเลียนในฉาก และอุปกรณ์ชุดเดียวกับผลงานต้นฉบับด้วย เช่น ในมิวสิกวิดีโอ Fat และ Eat It ที่ล้อเลียนเพลง Bad และ Beat It ของไมเคิล แจ็กสัน อย่างไรก็ตาม มีศิลปินบางคนที่เป็นแฟนเพลงของแยงคะวิก แต่ไม่อนุญาตให้แยงคะวิกแต่งเพลงล้อเลียน เช่น พรินซ์ , จิมมี เพจ ไม่อนุญาตให้บันทึกเสียงเพลงของLed Zeppelin, พอล แม็กคาร์ตนีย์ ไม่อนุญาตให้บันทึกเสียงเพลง "Chicken Pot Pie" ล้อเลียนเพลง "Live and Let Die" เนื่องจากแม็กคาร์ตนีย์รับประทานมังสวิรัติ แต่เพลงนี้ก็ถูกนำมาร้องในการแสดงสดอยู่เสมอ
นอกจากนี้ผลงานอัลบั้มแล้ว แยงคะวิกยังเขียนและแสดงภาพยนตร์ UHF และมีรายการโทรทัศน์ของตัวเองที่ชื่อ The Weird Al Show และกำกับมิวสิกวิดีโอของตัวเองและศิลปินอื่นอย่าง เบน โฟลส์, แฮนสัน และเดอะเพรซิเดนส์ออฟดิยูนิเตดสเตดส์ออฟอเมริกา เขายังเป็นแขกรับเชิญในรายการโทรทัศน์อย่างเช่น Tim and Eric Awesome Show, Great Job!, The Simpsons, Behind the Music, Space Ghost Coast to Coast, Johnny Bravo, The Grim Adventures of Billy & Mandy, Sabrina, the Animated Series, Square One Television, Robot Chicken Transformers: Animated, และ My Little Pony: Friendship is Magic
อ้างอิง
1959
ห้วยทับทัน (แก้ความกำกวม)
ตำบลห้วยทับทัน อาจหมายถึง
คู่จี๊ดชีวิตอัศจรรย์
คู่จี๊ดชีวิตอัศจรรย์ ( แปล: "อะเมะและยุกิ บุตรหมาป่า", Wolf Children) เป็นภาพยนตร์อนิเมะที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2555 กำกับโดย มะโมะรุ โฮะโซะดะ และพากย์เสียงโดย อะโอะอิ มิยะซะกิ, ทะกะโอะ โอะซะวะ, ฮะรุ คุโระกิ และ ยุกิโตะ นิชิอิ
เนื้อเรื่อง
ในคาบเรียนวิชาหนึ่ง ฮานะ ได้พบกับ โอกามิ ซึ่งนั่งเรียนอยู่ในห้องเดียวกัน ในตอนแรกเธอมีความสนใจในตัวเขาเล็กน้อย และต่อมาเธอทราบมาว่าเขาไม่ได้เป็นนักศึกษาที่นี่ ฮานะจึงคอยช่วยเหลือให้โอกามิในเรื่องของการศึกษา เช่นการพาเข้าห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ยืมเลคเชอร์ เป็นต้น วันหนึ่ง โอกามิสารภาพกับฮานุ ว่าตนเองมีเชื้อสายของหมาป่า และสามารถแปลงกายเป็นหมาป่าได้ ฮานะสามารถยอมรับในตัวตนของโอกามิได้ และในที่สุด ทั้งสองก็มีความรักต่อกัน และตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน
หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันได้ไม่นาน ฮานะก็ตั้งครรภ์ แต่ด้วยเธอกลัวว่าสังคมอาจตกใจหากเธอคลอดลูกออกมามีสภาพของหมาป่า ด้วยเหตุนี้เธอจึงศึกษาการทำคลอดเองตามธรรมชาติ และในคืนที่หิมะตก เธอก็คลอดบุตรคนแรกออกมา เป็นทารกเพศหญิง ทั้งสองตั้งชื่อว่า ยูกิ (雪 (yuki; หิมะ)) และในปีต่อมา ฮานะก็คลอดทารกอีกคนเพศชาย ทั้งสองตั้งชื่อให้ว่า อาเมะ (雨 (ame; ฝน)) ทั้งสองสามารถแปลงกายเป็นหมาป่าได้ โดย ยูกิ มีลักษณะนิสัยดื้อและชอบก่อปัญหากวนใจฮานะอยู่เสมอ และมักแปลงกายในตอนที่ดีใจมากๆหรืออารมณ์ไม่ดี ในขณะที่อาเมะ เกิดมาพร้อมร่างกายที่อ่อนแอ และชอบอยู่เงียบๆ
ไม่นานหลังจากนั้น ในวันหนึ่งโอกามิได้หายตัวไปพร้อมกับทิ้งเสบียงจากร้านสะดวกซื้อไว้ที่หน้าประตูห้อง ฮานะได้แบกลูกทั้งสองคนออกตามหาเขากลางสายฝน จนฮานะไปพบกับเจ้าหน้าที่กำลังเก็บกู้ซากของหมาป่าที่ประสบอุบัติเหตุอยู่ในลำคลอง โอกามิในร่างหมาป่าได้มองฮานะเป็นครั้งสุดท้าย และสิ้นลมหายใจ ฮานะได้สูญเสียสามีอันเป็นที่รักไปตลอดกาล
ชีวิตในการเลียงลูกเพียงลำพังของฮานะลำบากมาก และต้องคอยรักษาความลับของลูก ฮานะไม่สามารถจะพาลูกเข้ารับการรักษาใดๆจากสถานพยาบาลเมื่อลูกป่วย เวลาออกไปด้านนอก ทั้งยูกิและอาเมะจะต้องสวมเสื้อคลุมและใส่หมวกอยู่เสมอ ซึ่งทำให้ทั้งสองคนไม่มีเพื่อน และฮานะดูจะเหนื่อยกับยูกิเป็นพิเศษ ที่ดื้อและมักไม่สามารถควบคุมตนเองได้ และเนื่องจากประวัติของยูกิและอาเมะ ทำให้ฮานะต้องเผชิญกับเจ้าหน้าที่ของสถานรับเลี้ยงเด็ก ที่มาพร้อมกับข้ออ้างว่าฮานะอาจเลี้ยงลูกได้ไม่ดีพอ เนื่องจากพบว่าไม่เคยเข้าโรงพยาบาลเลย อีกทั้งอาเมะและยูกิวัยกำลังโตสร้างความรบกวนให้กับเพื่อนบ้าน ดังนั้นฮานะจึงตัดสินใจย้ายออกไปอยู่ชนบทที่ห่างไกลจากความเจริญที่มีชุมชนเล็กๆอยู่ใกล้ๆ ทั้งสามคนอยู่อาศัยในบ้านเก่าติดภูเขาที่ไม่มีค่าเช่า ณ ที่นี่ มีความท้าทายมากมายรอทั้งสามคนอยู่
รายได้
ภาพยนตร์สามารถขึ้นไปอยู่ที่อันดับ 2 ของตารางหนังทำเงินประจำสุดสัปดาห์ของญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 21-22 กรกฎาคม 2555 ซึ่งสามารถเอาชนะภาพยนตร์แอนิเมชั่นที่เข้าฉายในสุดสัปดาห์เดียวกันเรื่อง นักรบสาวหัวใจมหากาฬ จากวอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ส ไปได้ ซึ่งในช่วงสุดสัปดาห์นั้น สามารถดึงดูดผู้เข้าชมได้มากถึง 276,326 คน ด้วยรายได้ 365,140,000 เยน ซึ่งรายได้ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็สามารถแซงหน้ารายได้ของภาพยนตร์อนิเมะเรื่อง ซัมเมอร์ วอร์ส ของผู้กำกับคนเดียวกัน มะโมะรุ โฮะโซะดะ ที่ 1.6 พันล้านเยนได้ ในช่วงวันที่ 12-13 สิงหาคม 2555
รายได้ทั้งหมดของภาพยนตร์ อยู่ที่ราว 4.2 พันล้านเยน ซึ่งทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ครองอันดับ 5 ของตารางภาพยนตร์ทำเงินประจำปี 2555 ของญี่ปุ่น
นครลำปาง (แก้ความกำกวม)
อาจหมายถึง
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 – ชาย ไม่เกิน 100 กิโลกรัม
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ประเภทรุ่นไม่เกิน 100 กิโลกรัมชาย
เครื่องอิสริยาภรณ์คาซัคสถาน
เครื่องอิสริยาภรณ์คาซัคสถาน ได้รับการตราไว้ในกฎหมายรัฐบัญญัติ "เครื่องอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐคาซัคสถาน." เลขที่. 2676 เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1995 สืบทอดรูปแบบมาจากดวงตราเครื่องอิสริยาภรณ์สหภาพโซเวียต โดยประธานาธิบดีคาซัคสถาน ในฐานะประธานแห่งอิสริยาภรณ์ เป็นผู้มอบให้กับผู้กระทำคุณความดีให้แก่ประเทศชาติ เนื่องในวันสำคัญของชาติ มีดังนี้.
เพลงธงชาติเปรู
เพลงธงชาติ (Marcha de Banderas:March of Flags) หรือ เพลงสรรเสริญธง เป็นเพลงในพิธีการทางทหาร ในช่วงของการเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา. เพลงนี้กำเนิดขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1897 โดย จ่าสิบเอก โจเซ่ ซาลาซ ลิโบโน ปรึกษาหารือกับ ประธานาธิบดี นิโคลาส เดอ เปโรลา เขาไม่ได้ให้ความเห็นชอบในการประกาศใช้เพลงธงชาติ เนื่องจาก เพลงชาตินั้นใช้ในงานพิธีต่างๆของราชการ และ กิจกรรมโดยทั่วไป. ในเดือนธันวาคมปีเดียวกันนั้น ได้มีการประกาศใช้เพลงธงชาติ โดยมีการแก้ไขเนื้อร้องบางวรรค และ ใช้ในงานพิธีการต่างๆ
เอแอนด์เอ็มอ็อกโทนเรเคิดส์
เอแอนด์เอ็มอ็อกโทนเรเคิดส์ (A&M Octone Records) เป็นค่ายเพลงอเมริกัน เป็นกิจการร่วมค้าระหว่างค่ายยูนิเวอร์ซัลมิวสิกกรุป และอ็อกโทนเรเคิดส์
ค่ายเปิดแทนค่ายเดิม เอแอนด์เอ็มเรเคิดส์ ของอินเตอร์สโคป-เกฟเฟน-เอแอนด์เอ็ม ที่ปิดตัวไป นอกจากเป็นค่ายบันทึกเสียงดนตรีแล้ว เอแอนด์เอ็มอ็อกโทนยังดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับสื่อสิ่งพิมพ์ สินค้า และกิจการทัวร์เกี่ยวกับดนตรีด้วย
เรืองไกร ลีกิจวัฒนะ
เรืองไกร ลีกิจวัฒนะ เกิดวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2504 นักการเมืองและทนายความชาวไทย สมาชิกพรรคพลังประชารัฐ อดีตสมาชิกวุฒิสภาของไทย ด้วยการสรรหา ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550
ประวัติ
เรืองไกร ลีกิจวัฒนะ ที่อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นบุตรของนายสุขุม และนางจารุวรรณ ลีกิจวัฒนะ จบการศึกษามัธยมจากโรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม ปริญญาตรีบริหารธุรกิจ(บัญชี) มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโทบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  ชีวิตครอบครัวสมรสกับนางอโนทัย ลีกิจวัฒนะ มีบุตร 2 คน
การทำงาน
เรืองไกรเป็นที่รู้จักเป็นครั้งแรกของสังคมด้วยการปรากฏเป็นข่าวในต้นปี พ.ศ. 2549 ว่า กรมสรรพากรได้คืนเช็คให้แก่นายเรืองไกร แต่นายเรืองไกรไม่ได้ไปขึ้นเงิน เพราะเป็นกรณีเปรียบเทียบกับกรณีที่กรณีตระกูลชินวัตรและดามาพงศ์ขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ปได้  ซึ่งนายเรืองไกร ซื้อหุ้นบริษัท ทางด่วนกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ต่อจากบิดาในราคา 10 บาท จากราคาตลาด 21 บาท ต้องเสียภาษี แต่กรณีของตระกูลชินวัตรและดามาพงศ์กลับไม่ต้องเสียภาษี และนายเรืองไกรยังได้ยื่นฟ้องร้องเรื่องการที่กรมสรรพากรกระทำการนี้ด้วยสองมาตรฐานอีกด้วย
จากกรณีนี้ทางฝ่ายพรรคไทยรักไทยและกลุ่มผู้สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ได้กล่าวหาว่า นายเรืองไกรมีความสนิทสนมกับคุณหญิงจารุวรรณ เมณฑกา อดีตผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน ซึ่งฝ่ายที่สนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ถือว่าเป็นบุคคลที่อยู่ตรงข้ามกับฝ่ายตน
หลังจากนั้น นายเรืองไกรได้สมัครลงเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภากรุงเทพมหานคร ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2549 โดยได้หมายเลข 222 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
นายเรืองไกรได้รับคัดเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภาในแบบสรรหา เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งนายเรืองไกรจัดอยู่ในกลุ่ม 40 สว.
หลังจากนั้น ชื่อของนายเรืองไกรปรากฏเป็นข่าวอีกในเดือนพฤษภาคม ว่าได้ยื่นฟ้องร้อง นายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี ว่าการจัดรายการโทรทัศน์ชิมไป บ่นไป ทางช่อง 3 เป็นการผิดรัฐธรรมนูญมาตรา 267 ในเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อน หรือไม่ ซึ่งศาลรัฐธรรมนูญก็ได้ตัดสินให้นายสมัครพ้นจากตำแหน่ง
แต่ในกลางเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 นายเรืองไกรที่เคยมีท่าทีว่าเป็นผู้ตรวจสอบ พ.ต.ท.ทักษิณ และพรรคพวกมาโดยตลอด กลับไปร่วมเสวนากับทางกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หลายต่อหลายครั้ง โดยเริ่มจากการเสวนาของกลุ่มกรุงเทพ 50 ที่โรงแรมมิราเคิลแกรนด์ จนถูกตั้งข้อสงสัยถึงเรื่องจุดยืน ปัจจุบัน นายเรืองไกรเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 41 ภายหลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 คณะรักษาความสงบแห่งชาติออกคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 42/2557 เรียกเขาให้ไปรายงานตัว ณ ห้องจามจุรี สโมสรทหารบก เทเวศร์ เขาถูกทหารควบคุมตัวอีกครั้งในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 และออกจากมณฑลทหารบกที่ 11 ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 ในวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2560 ศาลมีคำสั่งรับฟ้องคดีหมายเลขดำ อ.812/2559 ที่นายวัชระ เพชรทอง อดีต ส.ส.พรรคประชาธิปัตย์ เป็นโจทก์ ยื่นฟ้องเรืองไกร ลีกิจวัฒนะ สมาชิกพรรคเพื่อไทย และอดีต ส.ว. กับธาริต เพ็งดิษฐ์ อดีตอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอสไอ) เป็นจำเลยที่ 1-2 ในความผิดฐานแจ้งความเท็จ ให้พนักงานจดแจ้งข้อความอันเป็นเท็จ และหมิ่นประมาท
ในปี พ.ศ. 2561 เขาสมัครเป็นสมาชิกพรรคไทยรักษาชาติ และต่อมาหลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็น เลขานุการคณะกรรมาธิการ ในปี พ.ศ. 2564 เขาสมัครเป็นสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ ต่อมา มกราคม พ.ศ. 2565 เขาได้ลาออกจากการเป็นสมาชิกพรรคพลังประชารัฐสืบเนื่องมาจากพรรคถอนออกจากร่วมรัฐบาล และ กลับเข้ามาสมัครเป็นสมาชิกใหม่อีกรอบเมื่อ ธันวาคม พ.ศ. 2565
แม่น้ำในมิดเดิลเอิร์ธ
มิดเดิลเอิร์ธ (Middle-Earth) คือดินแดนในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ดินแดนนี้มีแม่น้ำสายต่างๆ มากมาย  ต่อไปนี้เป็นรายชื่อแม่น้ำที่สำคัญในมิดเดิลเอิร์ธ โดยนับจากเทือกเขาเอเร็ดลูอินออกมาทางตะวันออก
สำหรับแม่น้ำที่อยู่ทางตะวันตกของเทือกเขาเอเร็ดลูอิน ดูเพิ่มเติมใน แม่น้ำในแผ่นดินเบเลริอันด์
อ
Gondor
พ่อมด
พ่อมด (อังกฤษ: wizard) ในภาษาแองโกลแซกซอน Wit(z) หมายถึง ผู้รอบรู้ หรือ ผู้แสวงหาความรู้ บางทีคำว่า wit แต่เดิมอาจหมายรวมทั้งพ่อมดและแม่มด แล้วเพี้ยนเป็น witch กับ wizard ในภายหลัง ในภาษาไทยมาจากคำว่า มด
พ่อมด นักเวทมนตร์ หรือผู้ใช้เวทมนตร์ คือผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับศาสตร์ลึกลับ หรือมีศิลปะในการใช้เวทมนตร์หรือคาถา หรือมีความสามารถในการทำสิ่งต่าง ๆ โดยใช้วิธีเหนือธรรมชาติ หรือวิธีที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยเหตุผลที่มีอยู่ หรือวิธีที่ไม่เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย
พ่อมดในตำนาน มักเป็นคนแก่ตัวสูงใหญ่ ใส่หมวกปลายแหลมยาวปิดบังใบหน้า มีหนวดเคราสีขาวยาว (พ่อมดขาว) ใส่ชุดคลุมยาวจนถึงพื้น ถือไม้เท้าหรือคทา มีความเก่งกาจทางด้าน เวทมนตร์ มีอายุหลายร้อยปี มักกล่าวถึงคู่กับ แม่มด ส่วนใหญ่พ่อมดจะมีคุณธรรม ศีลธรรม ซึ่งตรงกันข้ามกับ แม่มด ลักษณะของพ่อมดในบางครั้งอาจดูคลับคล้ายกับร่างแปลงของเทพ โอดิน ในตำนานนอร์ส ที่มักใส่หมวกปิดบังใบหน้า และใส่ชุดคลุมยาวเช่นเดียวกัน
พ่อมดคนสำคัญเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดคือ เมอร์ลิน พ่อมดผู้เป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์อาเธอร์แห่งอัศวินโต๊ะกลม นั่นเอง
อ้างอิง
Čaroděj Troldmand Zauberer Velho Magicien קוסם 魔法使い Czarodziej Колдун Trollkarl
ธงชัย (โซเวียต)
ธงชัย (Знамя Победы, ซนัมยา โปเบดืย) เป็นธงชัยที่ถูกปักไว้เหนืออาคารไรชส์ทาค (Reichstag) เมื่อกองทัพแดงของสหภาพโซเวียตตีกรุงเบอร์ลินแตกเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1945 ภายหลังที่อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และเอวา บราวน์ทำอัตวินิบาตกรรม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกกองทัพแดงของโซเวียตจับตัว ผู้เชิญธงชัยมีดังนี้: อเลกคเซย์ เบเรสต์ (ยูเครน) มีฮาอิล เยโกรอฟ (รัสเซีย) และเมลีตอน คันตาเรีย (จอร์เจีย)
"กองพลทหารปืนเล็กยาวที่ 150, เครื่องอิสริยาภรณ์คูตูซอฟชั้นที่ 2, กองพลอีดริตซา, กองทัพน้อยทหารปืนยาวที่ 79, กองทัพสนามที่ 3 และแนวรบเบียโลรัสเซียที่ 1"
ทั้งนี้ ธงผืนจริงนั้นไม่ได้ปักที่อาคารไรชส์ทาค แต่ใช้เป็นธงชัยประจำหน่วย "อย่างเป็นทางการ" ธงที่ใช้ในพิธีสวนสนามเป็นธงที่ทำขึ้นมาใหม่เพื่อใช้ในพิธีสวนสนามวันแห่งชัยชนะเท่านั้น ส่วนผืนจริงดั้งเดิมนั้นตามกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซียระบุไว้ชัดเจนว่าธงชัยผืนนี้จะต้องถูกเก็บไว้ตลอดไปในสถานที่ที่ปลอดภัยและสาธารณชนสามารถเข้าชมได้ ปัจจุบันจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์กองทัพรัสเซีย กรุงมอสโก
ธงชัยสมัยเยลต์ซิน
ธงดังกล่าวนี้ออกแบบให้แตกต่างจากธงชาติสหภาพโซเวียต แต่ไม่มีรูปค้อนเคียวไขว้ โดยประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซิน รับรองสถานะธงนี้มีสถานะเทียบเท่าธงชาติ สามารถใช้ควบคู่กับธงชาติรัสเซียแบบสามสี หรือใช้ในฐานะธงชาติรัสเซียเพียงธงเดียวเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1996 ต่อมาประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูตินได้ประกาศให้ธงชัยเป็นธงประจำกองทัพบกรัสเซีย แม้จะมีการแก้ไขแบบธงดังกล่าวหลายครั้ง แต่ในทางปฏิบัติยังคงนิยมธงผืนนี้ว่า ธงชัย
ในปัจจุบันธงผืนนี้ใช้เป็นธงประจำกองทัพบกในช่วงระยะเวลาสั้นๆ โดยใช้ธงแดงเกลี้ยงไม่มีรูปดาวแดงขอบทอง นอกจากนี้ธงดังกล่าวยังใช้ในการเฉลิมฉลองวันแห่งชัยชนะในกลุ่มประเทศเครือรัฐเอกราชและบางประเทศในกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอตามกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซีย
สงครามอังกฤษ–ซูลู
สงครามอังกฤษ–ซูลู เป็นสงครามระหว่างจักรวรรดิบริติชและราชอาณาจักรซูลู ในปี 1879 หลังจากลอร์ดคายร์นาร์วอนริเริ่มสหพันธรัฐในแคนาดาได้สำเร็จ จึงมีความคิดว่าความพยายามทางการเมืองคล้ายกันกอปรกับการทัพ อาจประสบความสำเร็จกับราชอาณาจักรในทวีปแอฟริกา พื้นที่ชนเผ่าและสาธารณะโบเออร์ในแอฟริกาใต้เช่นกัน ในปี 1876 เซอร์เฮนรี บาร์เทิล เฟรียร์ ถูกส่งไปเป็นข้าหลวงใหญ่จักรวรรดิบริติชประจำแอฟริกาใต้เพื่อนำแผนดังกล่าวไปปฏิบัติ หนึ่งในอุปสรรคนั้นคือ การมีรัฐเอกราชสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ ราชอาณาจักรแห่งซูลูแลนด์ และกองทัพของสองรัฐ
จากความคิดริเริ่มของเฟรียร์ โดยไม่ได้รับคำยินยอมจากรัฐบาลบริติช และด้วยเจตนาเริ่มสงครามกับซูลู ยื่นคำขาดในวันที่ 11 ธันวาคม 1878 ให้กับพระมหากษัตริย์ซูลู เซเตวาโย (Cetshwayo) ซึ่งพระองค์ไม่อาจปฏิบัติตามได้ ที่ข้อตกลงนั้นรวมการปลดประจำการกองทัพและเลิกประเพณีทางวัฒนธรรมสำคัญของตน บาร์เทิล เฟรียร์ ได้ส่งลอร์ดเชล์มฟอร์ดไปบุกครองซูลูแลนด์หลังไม่ยอมปฏิบัติตามคำขาด สงครามนี้ได้เป็นที่รู้จักจากยุทธการนองเลือดเป็นพิเศษหลายครั้ง รวมถึงชัยของซูลูที่ไอแซนด์ลวานา (Isandlwana) ในขั้นแรก ตามมาด้วยความปราชัยของกองทัพซูลูขนาดใหญ่ที่ยุทธการแห่งร็อคส์ดริฟท์ด้วยกำลังบริติชเพียงหยิบมือ สุดท้ายบริเตนชนะและยุติภาวะครอบงำของซูลูในภูมิภาค
ประวัติ
การค้นพบเพชรพลอยใกล้ลำธาร วาออรริฟเวอร์ 550ไมล์(890 กิโลเมตร)ในบางส่วนของเคปทาวทางตะวันออกเฉียงเหนือได้สิ้นสุดการแยกตัวออกภายในชาวโบเออร์และเปลื่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของแอฟริกาใต้ การค้นพบเปนสิ่งกระตุ้นการรีบเร้นค้นหาเพชรซึ่งดึงดูดใจของคนจากทั่วโลกอังซึ่งได้เปลื่ยนคิมเบอร์ลี่กลายเป็นเมืองที่มีประชากร 50000 คนภายใน 5 ปีและดึงดูดความสนใจผลประโยชน์ของจักรวรรดิบริติชในปี ค.ศ 1870 บริติชได้ยึดครองกรีครัวแลนด์ตะวันตกเป็นสถานที่ค้นพบเพชรของเมืองคิมเบอร์ลี่
ใน ค.ศ 1874 ลอร์ด คายร์นาร์วอน รัฐมนตรีกองการแห่งอาณานิคมได้เบิกสหพันธ์ในแคนนาดาอย่างสำเร็จ ก็มีแนวคิดว่าอุบายที่คล้าย ครึงกันอาจใช้งานได้ผลที่แอฟริกาใต้ อุบายของชาวแอฟริกาใต้ที่ร้องเรียกให้ชนกลุ่มน้อยคนผิวขาวที่อยู่เหนือคนผิวดำหมู่มากอันที่อยากจะจัดหาการรวมกำลังแรงงานราคาถูกขนาดใหญู่ให้กับไร่น้ำตาลและเหมืองแร่ของบริติช ลอร์ด คายร์นาร์วอน ได้พยายามในระหว่างแผ่ขยายอิทธิพลของบริติช ใน ค.ศ 1875 เข้าหารัฐโบเออร์แห่งออเร้นฟรีสเตดส์และสาธารณะทรานส์วาลและพยายามที่จะจัดตั้งเครือรัฐแห่งบริตัชและอาณาเขตโบเออร์แต่ว่าผู้นำโบเออร์ได้ปฏิเสธเขา
ใน ค.ศ 1877 เชอร์ บาร์เทิล เฟรียร์ ได้แต่งตั้งเป็นข้าหลวงใหญ่สำหรับแอฟริกาทางตอนใต้โดย ลอร์ด คายร์นาร์วอน คายร์นาร์วอนแต่งตั้งเฟรีย์ในตำแหน่งที่เข้าใจว่าเขาจะทำงานเพื่อดำเนินแผนสมาพันธ์ของลอร์ด คายร์นาร์วอน และ ในทางกลับกัน เฟรียร์สามารถเป็นผู้ว่าการแห่งสหพันรรัฐแอฟริกาตอนใต้คนแรกได้ เฟรียร์ได้ถูกส่งไปที่แอฟริกาใต้ในฐานะข้าหลวงใหญ่ เพื่อนำแผนนี้ไปใช้ หนึ่งในหลายๆอุปสรรคต่อแผนอุบายคือ การทีมีรัฐเอกราชของของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้รู้จักอย่างไม่เป็นการว่า สาธารณทรานส์วาลและอาณาจักรแห่งซูลูแลนด์. บาร์เทิลเฟรียร์ไม่เสียเวลาในการวางอุบายต่อไปข่างหน้า และสร้างเหตุผลพอเพียงในการทำสงครามต่อซูลูด้วยดารทำให้ความสำคัญของจำนวนของอุบัติการณ์เกินความจริง โดย ค.ศ 1877 เชอร์ ธีโอพีช เชพสโตน กระทรวงต่างประเทศอังกฤษแห่งนาเทาร์ได้, ยึดสาธารณทรานส์วาลเพื่อจักรวรดิบริติชโดยใช้หมายพิเศษ ชาวโบเออร์ในทรานส์วาลได้คัดค้านแต่ตราบใดที่ภัยคุกคามจากซูลูยังคงอยู่ ต้องอยู่ท่ามกลางระหว่างภัยคุกคามทั้งสอง และได้เกรงกลัวว่าหากถ้าได้นำอาวุธมาต่อต้านการยึกครองของบริติช พระมหากษัตริย์เชเตวาโยและซนเผ่าซูลูได้ถือโอกาสเข้าโจมตีแต่ อย่างไรก็ตามการยึดครองของจักรติวรรชบริติชที่สำเร็จ และโดยเฉพาะการยึดครองกรีคัวร์แลนด์ตะวันตกได้สร้างความไม่สงบให้กับสาธารณโบเออร์
ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ
ประวัติ
ประเทศญี่ปุ่นนั้นเป็นประเทศที่มีการสืบทอดสันตติวงศ์มายาวนานที่สุดในโลก ซึ่งมีความคล้ายคลึงกันกับราชวงศ์อังกฤษ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศนั้นเกิดขึ้นจากแนวคิดนามนัย ที่แสดงถึงพระจักรพรรดิและอำนาจทางกฎหมายในการดำรงอยู่ของรัฐบาล ซึ่งแตกต่างจากอังกฤษ แนวคิดของสถาบันพระมหากษัตริย์ในญี่ปุ่นนั้นพัฒนามา โดยแตกต่างจากแนวคิดเดิมในช่วงก่อนปี ค.ศ. 1947 ตัวอย่างเช่น การไม่ให้มีการรับรู้ถึงการแยกทรัพย์สินของรัฐชาติออกจากตัวบุคคล และการครอบครองทรัพย์สินส่วนพระองค์ของพระจักรพรรดิ
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เจ้าชายฮิโระฮิโตะ มกุฎราชกุมารแห่งญี่ปุ่น ได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในช่วงเวลาหลายปีในการปกครองของพระราชบิดา เมื่อจักรพรรดิไทโชพระราชบิดา มีพระวรกายที่ไม่สามารถปฏิบัติพระราชกรณียกิจใด ๆ ได้ ถึงอย่างไรก็ตาม เจ้าชายฮิโระฮิโตะนั้น ก็ยังคงขาดพระราชอำนาจ นั้นก็คือการครองราชย์บนพระราชบัลลังก์ ซึ่งพระองค์นั้นสามารถมีพระราชอำนาจได้อย่างสมบูรณ์ ก็ต่อเมื่อพระราชบิดาของพระองค์ได้เสด็จสวรรคตลงแล้วเท่านั้น
รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันของญี่ปุ่น ถือว่าพระจักรพรรดินั้นเป็น "สัญลักษณ์ของรัฐและความสามัคคีของประชาชน" โดยให้องค์พระจักรพรรดินั้นทรงปกครองตามระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ความหมายเชิงนามนัยของ "ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ" นั้นได้รวมถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ในปัจจุบันและรายพระนามพระจักรพรรดิตามลำดับทั้งในตำนานและในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ญี่ปุ่น
ทากามิกูระ
ราชบัลลังก์ ทากามิกูระ จริง ๆ นั้นตั้งอยู่ที่พระราชวังหลวงเกียวโต เป็นราชบังลังก์ที่เก่าแก่ที่สุดที่ถูกใช้โดยราชวงศ์ญี่ปุ่น และยังคงอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน รูปแบบราชบัลลังก์ในปัจจุบัน ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของจักรพรรดิไทโช ในปี ค.ศ. 1912 โดยราชบัลลังก์นั้น จะตั้งอยู่บนแท่นยกพื้นรูปแปดเหลี่ยม ขนาดสูง 5 เมตร (16 ฟุต) เหนือพื้น ซึ่งจะแบ่งตามส่วนที่ว่างของห้องราชบัลลังก์ด้วยผ้าม่าน
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน (German Expressionism) เป็นแขนงของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ซึ่งเกิดขึ้นที่กรุงเบอร์ลิน โดยนายหน้าค้างานศิลปะที่ชื่อว่า Paul Cassirer มีกระแสการทำงานศิลปะที่ต้องการเน้นย้ำให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างลัทธิสำแดงพลังอารมณ์และลัทธิประทับใจ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ เป็นศิลปะที่มีความสำคัญและมีอำนาจจูงใจอย่างมากมายเกินคาด แพร่กระจายไปยังวรรณกรรม ละคร งานออกแบบ การเต้นรำ ภาพยนตร์รวมไปถึงงานสถาปัตยกรรม ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ถูกจำกัดอยู่ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ จากช่วงเวลาทั้งหมดของพัฒนาการทางด้านศิลปะ ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ ถือเป็นคำพ้องความหมายของศิลปะสมัยใหม่โดยทั่วไป ในปัจจุบันเห็นได้ชัดว่า ศิลปินได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว และเราพบว่าเป็นเรื่องยากที่จะหาจุดเด่นของศิลปินแต่ละคนจากรูปแบบงานศิลปะที่หลากหลายทั้งหมดของพวกเขา แต่อย่างไรก็ตาม ยังคงมีศิลปินที่ได้รับการยกย่องให้เป็นต้นแบบของศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์อยู่จำนวนมาก
การริเริ่มและจุดกำเนิด
วาสสิลี แคนดินสกี (Wassily Kandinsky) ถือได้ว่าเป็นผู้วางรากฐานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันที่สำคัญที่สุด เพราะงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ของเขา นำไปสู่ศิลปะแนวแอ็บสแตรค ถือเป็นผลงานศิลปะที่มีความสอดคล้องกัน ในทางกลับกันที่สถาบันเบาเฮาส์ (Bauhaus) ก็มีการแถลงการณ์ เป็นการเริ่มก่อตั้งสถาบันศิลปะ ที่ตอบสนองความต้องการรูปแบบของการใช้งานคู่ขนานไปกับความชัดเจนในด้านรูปทรง
สิ่งที่ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้แสดงออกคือความง่าย พวกเขาแสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์ทางธรรมชาติ อยู่ภายใต้พื้นฐานจังหวะของธรรมชาติ พวกเขาสร้างดินแดนในอุดมคติ สร้างโลกที่ตรงกันข้ามกับโลกที่สังคมกำหนด ต่อต้านกระบวนการของระบบอุตสาหกรรมและรัฐบาล ต่อต้านระบบการเมืองการปกครอง และงานศิลปะที่ถูกครอบงำด้วยการสร้างงานแบบศิลปะลัทธิประทับใจจาก Berlin Secession ภายใต้การควบคุมของประธานาธิบดี Max Liebermann และในช่วงปี 1914 Berlin Secession เรียกร้องที่จะเป็นตัวแทนเพียงหนึ่งเดียวของศิลปะสมัยใหม่ในเยอรมนี ทำให้คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ความรู้สึกไม่พอใจ
แต่อย่างไรก็ตาม ถือเป็นความผิดพลาดอย่างสมบูรณ์ที่จะพูดถึงรูปแบบของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน ด้วยการพิจารณาจากคุณสมบัติพื้น ๆ โดยทั่วไป เพราะงานศิลปะของ เคียร์คเนอร์ (Ludwig Kirchner), วาสสิลี แคนดินสกี (Wassily Kandinsky), โคคอซกา (Oskar Kokoschka) และ ดิกซ์ (Otto Dix) มีความแตกต่างกัน งานศิลปะของพวกเขาไม่ใช่งานศิลปะที่มีความสัมพันธ์กันทางด้านระบบสัญลักษณ์แบบเครือญาติ แต่เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเขาคือคนวัยหนุ่มสาวยุคใหม่ ผู้ซึ่งไม่ยอมรับในที่เหนือกว่าอำนาจของสังคมและโครงสร้างทางการเมืองในรูปแบบต่าง ๆ
ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันได้รับอิทธิพลอย่างมาก จากงานของ ฟินเซนต์ ฟัน โคค (Vincen van Gogh), ปอล โกแก็ง (Paul Gaugain), โครแบร์ เดอลาเนย์ (Robert Delaunay), เจมส์ เอนเซอร์ (James Ensor) และเอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard Munch) ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ได้รับแนวคิดในการทำงานศิลปะมาจากชีวิตและสังคมของศิลปินเหล่านี้
กลุ่มศิลปินในกระแส ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน
สถาบันของกลุ่มศิลปิน เดอะ บริดจ์ แห่งเมืองเดรสเดิน (Dresden) ในปี 1905 ได้รับการยกย่องโดยทั่วไปให้เป็นรากฐานสำคัญแรก ของลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน ถือเป็นการปฏิวัติศิลปะหลังสถานการณ์ที่ไม่สงบในปี 1920 ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นจุดจบของการเคลื่อนไหวทางศิลปะในเยอรมนี แต่อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้หมายความว่าหลังจากปี 1920 ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ได้หยุดการเคลื่อนไหวในงานศิลปะ วรรณกรรมและสถาปัตยกรรมลงไปในทันที และช่วงเวลาระหว่างปี 1905 -1920 ก็เป็นเพียงการกำหนดช่วงเวลาทางการเมืองและสถานการณ์ทางสังคมเท่านั้น ช่วงเวลาที่พวกเขาค้นพบแนวทางการทำงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในช่วงเวลาที่บ้านเมืองไม่เป็นปกติ
เดอะ บลู ไรเดอร์ (The Blaue Reiter) และศิลปินในกลุ่ม ไรน์นิช ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ (Rhenish Expressionism) ได้ยึดเอาทฤษฎีสีของ โครแบร์ เดอลาเนย์ (Robert Delaunay) มาใช้ ในขณะที่ศิลปินในกลุ่ม เดอะ บริดจ์ เทิดทูน เอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard munch) และ เจมส์ เอนเซอร์ (James Ensor) ผู้ซึ่งพยายามจะหลีกหนีวิธีการการรับรู้ความเป็นจริงผ่านทางกายภาพ ไปสู่การรับรู้ทางจิตวิทยา ศิลปินในกลุ่มเดอะ บริดจ์ มีความเกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงกับศิลปินในกลุ่มโฟวิสต์ (Les Fauves) อย่าง เอ็ดวาร์ด มุนช์ (Edvard munch) เนื่องจากพวกเขาได้พยายามที่จะกำหนดตำแหน่งของตนเองให้เป็นกลุ่มศิลปินที่ความเป็นอิสระทางศิลปะ
การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มเดอะ บริดจ์ แห่งเมืองแห่งเมืองเดรสเดิน (Dresden) และกลุ่ม เดอะ บลู ไรเดอร์ แห่งเมืองมิวนิก (Munich:München) คือตัวอย่างความหลากหลายของศิลปะกระแสลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ มีเพียงศิลปินในกลุ่ม เดอะ บริดจ์ เท่านั้นที่ถือได้ว่าเป็นกลุ่มที่ศิลปินภายในกลุ่มทำงานร่วมกันและอยู่อาศัยด้วยกัน ในทางตรงกันข้ามกลุ่มเดอะ บลู ไรเดอร์ เป็นชื่อที่ไม่เคยถูกเลือกให้เป็นชื่อกลุ่มของศิลปิน
แท้จริงแล้วที่มาดั้งเดิมของกลุ่ม ลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมันเหนือ มาจากถ้อยแถลง ของ วาซซิลลี คานดินสกี้ (Wassily Kandinsky) และฟรานซ์ มาร์ก (Franz Marc) ในทางตรงกันข้ามกลุ่มศิลปิน เดอะ บริดจ์ ใช้เวลาของพวกเขากับการสะท้อนให้เห็นสิ่งที่พวกเขาทำและจุดมุ่งหมายทางศิลปะของพวกเขาเพียงน้อยนิด แต่พวกเขาพยายามที่จะหยิบเอาประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสของพวกเขาถ่ายทอดลงสู่ผลงานโดยตรง
มหาวิหารซันตาโกรเช
สิ่งก่อสร้าง
วัดซานตาโครเชเป็นวัดฟรานซิสกันที่ใหญ่ที่สุดในโลก สิ่งที่เด่นของวัดคือชาเปลสิบหกชาเปลในจำนวนนั้นบางชาเปลเป็นจิตรกรรมฝาผนังโดยจอตโต ดี บอนโดเนและลูกศิษย์ และอนุสรณ์ผู้เสียชีวิต
ตามตำนานกล่าวว่าวัดซานตาโครเชก่อตั้งโดยนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิเอง ตัววัดปัจจุบันสร้างแทนวัดเดิมโดยเริ่มการก่อสร้างเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1294 อาจจะโดยสถาปนิกอาร์นอลโฟ ดิ แคมบิโอ (Arnolfo di Cambio) โดยทุนทรัพย์จากครอบครัวผู้มั่งคั่งในฟลอเรนซ์ วัดได้รับการสถาปนาเมื่อปี  ค.ศ. 1442 โดยสมเด็จพระสันตะปาปายูจีนที่ 4 ตัวสิ่งก่อสร้างสะท้อนให้เห็นความเรียบง่ายของลัทธิฟรานซิสกัน ผังเป็นกางเขนอียิปต์แบบตัว “T” (Tau cross) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของนักบุญฟรานซิส ยาว 115 เมตรด้วยทางเดินกลางแยกจากทางเดินข้างด้วยแนวคอลัมน์แปดเหลี่ยม ทางด้านใต้เดิมเป็นคอนแวนต์ซึ่งยังมีตัวตึกหลงเหลืออยู่
ภายในคอนแวนต์เป็นชาเปลแพซซี (Cappella dei Pazzi) สร้างสำหรับใช้เป็นหอประชุมสงฆ์ ระหว่างปี ค.ศ. 1442 ถึงปี ค.ศ. 1446 และมาเสร็จเมื่อปีคริสต์ทศศตวรรษ 1470  ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี (ผู้เป็นผู้ออกแบบและสร้างมหาวิหารฟลอเรนซ์) มีส่วนในการออกแบบซึ่งรักษาความเรียบง่ายปราศจากการตกแต่ง
ในปี ค.ศ. 1560 ทางวัดรื้อฉากกางเขนที่แยกระหว่างทางเดินกลางกับบริเวณสงฆ์ออกเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก (Counter-Reformation) ภายในก่อสร้างใหม่โดยจอร์โจ วาซารี ซึ่งทำให้การตกแต่งเดิมเสียหายไปบ้างโดยเฉพาะแท่นบูชาเกือบทั้งหมดซึ่งแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของฉาก