cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อาริเอส มู
การปรากฏตัวครั้งแรก
มูไม่ได้ปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะโกลด์เซนต์ แต่ปรากฏในฐานะผู้ซ่อมแซมชุดคล็อธให้กับดราก้อน ชิริว และ เพกาซัส เซย่า ภายหลังจากที่ชิริวและเซย่าต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทำให้ชุดคล็อธทั้งสองไม่สามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ชิริวจึงได้เดินทางไปหา "มูแห่งจามิล" ซึ่งระหว่างทางได้พบอุปสรรคมากมายจนกระทั่งได้พบกับมูและกิกิ ซึ่งชิริวได้สละเลือดของตัวเองจนเกือบตายเพื่อชุบชีวิตคล็อธทั้งสอง หลังจากที่มูกล่าวว่าถ้าไม่ใช้เลือดจะชุบชีวิตคล็อธไม่ได้
หลักจากที่มูได้ซ่อมแซมชุดคล็อธเพกาซัสและดราก้อนแล้ว มูยังได้เดินทางมาที่ภูเขาฟูจิ ซึ่งเป็นที่ต่อสู่ระหว่างพวกเซย่าและเหล่าแบล็คเซนต์ โดยได้ช่วยเหลือเซย่า ชิริว ซิกนัส เฮียวกะ และอันโดรเมดร้า ชุน ให้ออกจากภูเขาฟูจิด้วยการเทเลโพเทชั่น (teleportation) อีกด้วย
ผู้ดูแลปราสาทแกะขาว
มูปรากฏตัวอีกครั้งในฐานะโกลด์เซนต์ที่เทือกเขาโกโรโฮ ประเทศจีน เพื่อมาแจ้งข่าวให้กับท่านผู้เฒ่าว่าอาเทน่าได้ตัดสินใจไปแซงค์ทัวรี่เพื่อต่อสู่กับเคียวโกแล้ว
หลังจากนั้น มูเดินทางไปยังแซงค์ทัวรี่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทแกะขาว ปราสาทหลังที่ 1 จาก 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่ เมื่อเซย่า ชิริว เฮียวกะ และชุน เดินทางมาถึงปราสาทแกะขาว มูบอกให้ทุกคนถอดชุดคล็อธออก เนื่องจากพลังการซ่อมแซมตัวเองของชุดคล็อธไม่เพียงพอที่จะซ่อมชุดคล็อธที่พังขนาดนี้ได้ มูจึงได้ช่วยซ่อมแซมชุดคล็อธให้พวกเซย่า และได้เตือนถึงพลังและความสามารถของเหล่าโกลด์เซนต์ นอกจากนี้ ยังได้กล่าวถึงความหมายที่แท้จริงของพลังคอสโมที่ทำให้เหล่าโกลด์เซนต์ไร้คู่ต่อสู้ นั่นคือ "เซเว่นเซนต์" (Seventh sense)
ในระหว่างการต่อสู้ระหว่างเซย่ากับเจมินี่ ซากะนั้น เวอร์โก้ ชากะ ซึ่งติดอยู่ในช่องว่างของเวลาอวกาศได้ขอร้องให้มูช่วยเปิดทางออกจากช่องว่างนั้นเพื่อนำฟินิกส์ อิคคิกลับมายังแซงค์ทัวรี่ โดยมูได้ใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุช่วยเหลือให้ทั้ง 2 คน ออกมาจากช่องว่างของเวลาอวกาศไปยังปราสาทสาวพรหมจรรย์ และได้คุยกับเหล่าโกลด์เซนต์ที่ยังเหลืออยู่เกี่ยวกับตัวจริงของเคียวโก ซึ่งแท้ที่จริงก็คือ เจมินี่ ซากะ โกลด์เซนต์แห่งราศีเมถุนนั่นเอง
ศึกเทพเจ้าโพไซดอน
ในระหว่างที่อาเทน่ายอมเสียสละตนเองเข้าไปอยู่ในเสาเมนเบรดวินเนอร์ซึ่งเป็นเสาหลักค้ำปราสาทโพไซดอน เพื่อรองรับฝนที่ตกอย่างหนักบนโลกให้มาตกที่เสาแห่งนี้แทน เนื่องจากอาเทน่าต้องการชะลอไม่ให้น้ำท่วมโลกตามที่โพไซดอนหวังไว้ ในระหว่างนั้น มูได้ทำการซ่อมแซมชุดคล็อธให้กับพวกเซย่าอีกครั้ง หลังจากชุดคล็อธได้แหลกไปแล้วในการต่อสู้ในศึก 12 ปราสาท โดยเหล่าโกลเซนต์ได้เสียสละเลือดในการซ่อมแซมชุดคล็อธในครั้งนี้
อย่างไรก็ตาม มูได้บอกเลโอ ไอโอเลียว่า ผู้เฒ่าในฐานะผู้นำสูงสุดของเหล่าโกลด์เซนต์ห้ามไม่ให้เหล่าโกลด์เซนต์เคลื่อนไหวในศึกครั้งนี้ และห้ามออกจากแซงค์ทัวรี่เด็ดขาด และถ้าผู้ใดขัดขืนจะถูกสังหารในฐานะผู้ทรยศต่ออาเทน่า ดังนั้น เหล่าโกลด์เซนต์ที่เหลืออยู่จึงไม่มีใครสามารถออกจากแซงค์ทัวรี่ได้
สงครามศักดิ์สิทธิ์-เทพเจ้าฮาเดส
ในระหว่างที่อยู่ในปราสาทแกะขาว มูสามารถสัมผัสถึงพลังคอสโมลึกลับซึ่งปรากฏกายต่อหน้ามูด้วยชุดคลุมสีดำ เมื่อมูเห็นหน้าของคนที่อยู่ภายใต้ชุดคลุมสีดำ มูได้คุกเข่าลงต่อชายผู้นั้น ซึ่งก็คือ อาริเอส ชิออน เคียวโกคนก่อนและอาจารย์ของมูนั่นเอง ชิออนได้ออกคำสั่งให้มูไปเด็ดศีรษะของอาเทน่าภายใน 12 ชั่วโมง แต่มูปฏิเสธ ในขณะนั้นเอง แคนเซอร์ เดธมาสก์และพิสเซส อโฟรดิเท ซึ่งฟื้นคืนชีพอีกครั้งด้วยพลังของฮาเดสเช่นเดียวกับชิออน ก็ปรากฏกายขึ้นโดยสวมชุดเซอร์พรีส ซึ่งเป็นเครื่องหมายของสเป็คเตอร์ ทั้ง 2 คนพยายามที่จะผ่านปราสาทแกะขาวให้ได้ แต่มูก็พยายามต่อสู้เพื่อปกป้องปราสาทไว้ ในที่สุด มูก็สามารถกำจัดเดธมาสก์และอโฟรดิเทลงด้วยท่าสตาร์ไลท์เอกซ์ทิงชั่น
อย่างไรก็ตาม ไม่ได้มีเพียงเดธมาสก์และอโฟรดิเทเท่านั้นที่ต้องการผ่านปราสาทแกะขาวไปยังที่พำนักของอาเทน่า แล้วพวกของเจมินี่ ซากะ แคปริคอร์น ชูร่า และอควอเรียส คามิว ก็ปรากฏกายขึ้น แต่มูก็ไม่สามารถรับมือโกลด์เซนต์ทั้ง 3 คนได้เพียงลำพัง ในขณะที่ซากะกำลังจะลงมือสังหารมูนั้น ชิออนก็บอกว่าจะเป็นคนกำจัดมูเองโดยได้ตรึงร่างของมูไว้ไม่ให้ขยับได้ แล้วจึงสั่งให้พวกซากะรีบไปยังปราสาทต่อไป แต่ท่านผู้เฒ่าก็เข้ามาช่วยคลายการสะกดให้มู และบอกให้มูรีบตามพวกซากะไป และขัดขวางพวกสเป็คเตอร์ให้ได้
เมื่อมาถึงปราสาทวัวทอง มูพบว่าทอรัส อัลเดบารันได้ถูกสังหารแล้วโดยดีฟ นีโอเบ แห่งกลุ่มดาวจิอัน 1 ในสเป็คเตอร์ นีโอเบได้ใช้ท่าไอพิษมรณะโจมตีใส่มู แต่มูได้ใช้คริสตัลวอลล์สกัดเอาไว้ แล้วบอกนีโอเบว่าในขณะที่นีโอเบโจมตีอัลเดบารันด้วยท่าไอพิษมรณะนั้น อัลเดบารันก็โจมตีคืนด้วยเกรทฮอร์น ดังนั้น จึงเป็นการเสียเวลาเปล่า ๆ ที่จะต่อสู้กับคนที่ตายแล้ว มูจึงรีบเดินทางไปยังปราสาทต่อไป
ในขณะที่มูเดินทางมาถึงปราสาทปูยักษ์ มูได้เผชิญหน้ากับเหล่าสเป็คเตอร์ และโดนพลังไซโคไคเนซิสของปาปิญอง มิว แห่งดาวจิโยทำให้ขยับตัวไม่ได้ มูต่อสู้กับปาปิญองและสามารถเอาชนะได้ด้วยท่าสตาร์ไลท์เอกซ์ทิงชั่น
ณ ปราสาทสาวพรหมจรรย์ มูได้ห้ามไม่ให้ไอโอเรียเข้าไปยังสวนรังคู่ สถานที่ต่อสู้ระหว่างพวกซากะและชากะ เนื่องจากต้องการทำตามความปรารถนาของชากะที่ต้องการจะตายนั่นเอง หลังจากนั้น มู ไอโอเลีย และมิโร่ ได้ร่วมกันใช้ท่าอาเทน่าเอกซ์คลาเมชั่น (Athena Exclamation) ต่อสู้กับพวกซากะ คามิว และชูร่าที่ใช้ท่าเดียวกันนี้ต่อสู้กัน ต่อมา อาเทน่าได้มีคำสั่งให้พวกมูนำพวกซากะมาหาที่เทวสถานอาเทน่า
ในยมโลกมูได้รับพลังของอาเทน่าจึงคืนชีพอีกครั้ง และได้ร่วมมือกับเหล่าโกลด์เซนต์ทั้ง 11 คน ในการทำลายกำแพงวิปโยค เพื่อให้พวกเซย่าเดินทางไปช่วยอาเทน่า ณ เอริเชี่ยน
ท่าไม้ตาย
นอกจากความสามารถทางการซ่อมแซมชุดคล็อธแล้ว มูยังมีความสามารถในการต่อสู้ไม่แพ้โกลด์เซนต์คนอื่น พลังไซโคคิเนซิสของมูสูงส่งที่สุดในบรรดาโกลด์เซนต์ทุกคน นอกจากเคลื่อนย้ายสิ่งของแล้วยังทำการเทเลพอร์เทชั่นได้ ซึ่งมูใช้หลบหลีกวิชาของศัตรูในการต่อสู้ต่างๆ อย่างไรก็ตาม มูไม่สามารถเทเลพอร์ตข้ามปราสาทสิบสองราศีได้ เพราะมีคอสโม่ของอาเทน่าคุ้มครองอยู่
โดยมูได้แสดงความสามารถในการต่อสู้ในภาคฮาเดสเป็นครั้งแรก โดยได้ใช้ท่าคริสตัลวอลล์ (Crystal wall) ในการรับมือกับเดธมาสก์และอโฟรดิเท ซึ่งท่าคริสตัลวอลล์เปรียบเสมือนกำแพงผลึกแก้วที่กั้นระหว่างมูและคู่ต่อสู้และจะสะท้อนพลังของคู่ต่อสู้ให้กลับไปทำร้ายตนเอง อย่างไรก็ตาม ท่าคริสตัลวอลล์นั้นก็ถูกทำลายลงได้อย่างง่ายดายโดยอาริเอส ชิออน ผู้เป็นอาจารย์ของมูนั่นเอง
มูยังมีท่าที่ใช้ในการตั้งรับอีกท่า ได้แก่ คริสตัลเนท (Crystal net) ซึ่งใช้ในการต่อสู้กับปาปิญอง สเป็คเตอร์ของฮาเดส โดยท่านี้มีลักษณะคล้ายใยแมงมุมที่ใช้ดักผีเสื้อ ทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
นอกจากท่าที่ใช้ในการตั้งรับ มูยังมีท่าที่ใช้ในการโจมตี ได้แก่ ท่าสตาร์ไลท์เอกซ์ทิงชั่น (Starlight Extinction) และท่าสตาร์ดัสต์เรฟโวลูชั่น (Stardust Revolution) สำหรับท่าสตาร์ไลท์เอกซ์ทิงชั่นนั้น คู่ต่อสู้จะถูกวงแสงจำนวนมากห่อหุ้มตัว หลังจากนั้น ร่างของคู่ต่อสู้จะเหมือนถูกแสงละลายหายไป มูใช้ท่านี้เป็นครั้งแรกเพื่อส่งเซย่าไปยังที่อื่นในระหว่างการต่อสู้กับเดธมาสก์และอโฟรดิเทที่ปราสาทแกะขาว และได้ใช้ท่าเดียวกันนี้กำจัดเดธมาสก์และอโฟรดิเท
ส่วนท่าสตาร์ดัสต์เรฟโวลูชั่นนั้นเป็นท่าไม้ตายของอาริเอส ชิออนที่ถ่ายทอดให้กับมู โดยท่านี้มีลักษณะคล้ายละอองดาวที่พุ่งเข้าโจมตีศัตรู โดยศัตรูไม่มีทางหลบรอดได้
แหล่งข้อมูลอื่น
pt:Anexo:Lista de Cavaleiros de Atena
เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549
'''เหตุเพลิงไหม้โรงงานผลิตหนังในโกลกาตา พ.ศ. 2549''' เป็นเหตุเพลิงไหม้อุตสาหกรรมร้ายแรง เกิดขึ้นในรัฐเบงกอลตะวันตก ประเทศอินเดีย เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 เพลิงลุกไหม้ในโรงงานผลิตกระเป๋าหนังของบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา และเกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ถึงมาตรฐานความปลอดภัยที่แย่ของโรงงานนรกในประเทศ
เพลิงอุตสาหกรรมคร่าชีวิตคนอย่างน้อย 10 คนที่ไม่สามารถหนีออกมาเพราะประตูปิดตายอย่างผิดกฎหมาย ในการตอบสนองต่อการวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ยอมรับว่าการรับมือกับอุบัติเหตุครั้งนี้ไม่เป็นไปตามมาตรฐาน มีการสอบสวนเกิดขึ้นแยกกันสองครั้ง การสอบสวนครั้งหนึ่งให้ความสำคัญที่เหตุเพลิงไหม้ ขณะที่อีกครั้งหนึ่งเป็นการสืบสวนหาความเป็นไปได้ที่จะมีอาชญากรมีส่วนเกี่ยวข้องกับภัยพิบัติ รวมถึงการเปิดทำการโรงงานโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ผลลัพธ์ของการสืบสวนทั้งสองครั้งมีทั้งรอผลหรือยังไม่เผยแพร่ต่อสาธารณชน
เบื้องหลัง
นักสืบสวนยืนยันว่าบริเวณที่เกิดเหตุไฟไหม้ถูกใช้เป็นโรงงานผิดกฎหมายเพื่อผลิตกระเป๋าหนัง โรงงานตั้งอยู่บนชั้นที่สามของอาคารสูงสี่ชั้น ซึ่งเปิดเป็นที่อยู่อาศัยด้วย นักสืบสวนพบว่าชั้นที่หนึ่งและชั้นที่สองเป็นที่พักของคนงานผิดกฎหมายด้วย โรงงานที่ถูกทำลายในเหตุเพลิงไหม้พบว่ามีเจ้าของและดำเนินการโดยเทเน็กซ์เอกซ์พอตส์ และผู้เสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บทุกคนกำลังนอนหลับอยู่ ทางหนีไฟมีเพียงหนึ่งทาง และคนงาน 40 คนพักอยู่ในอาคารขณะไฟไหม้ และเจ้าของได้ปิดล็อกประตูตอนกลางคืนเพื่อไม่ให้คนงานหอบสินค้าหนีไป อาคารตั้งอยู่ในบริษัทแทนนิกซ์อินเตอร์เนชันแนล ย่านท็อปเซีย ในตำบลเซาท์ 24 พอร์กอนอส เมืองโกลกาตา
ซาวน่า
ซาวน่า (sauna) เป็นห้องหรืออาคารเล็ก ๆ ที่ออกแบบมาให้เป็นที่ที่รับความร้อนแห้งหรือเปียกชั่วระยะเวลาหนึ่ง
ฤดูร้อนอ้อนรัก
ฤดูร้อนอ้อนรัก หรือ โยะซุงะโนะโซะระ ("ฟากฟ้าแห่งความสัมพันธ์") เป็นเกมลามกอนาจารประเภทวิชวลโนเวล (visual novel) ซึ่งบริษัทสเฟียร์ (CUFFS) ผลิตสำหรับเล่นบนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล และเผยแพร่ตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2551 ต่อมา จึงได้รับการดัดแปลงเป็นมังงะ อนิเมะโทรทัศน์ ละครเสียง และมีเกมภาคต่อเรียก ฮะรุกะนะโซะระ จำหน่ายตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม 2552
เกมและบรรดาสื่อดัดแปลงจากเกมนั้นมีเนื้อหาแนวตลก วีรคติ และนาฏกรรม กับทั้งแสดงการร่วมประเวณีและเผยอวัยวะพึงสงวนตลอดทั้งเรื่อง
เนื้อเรื่อง
เนื้อเรื่องหลักนั้นดำเนินไปบนความสัมพันธ์ระหว่างฝาแฝดทั้งสองที่เป็นไปมากกว่าความเป็นพี่เป็นน้อง ด้วยทั้งคู่รักกันฉันชู้สาวมาแต่ครั้งเยาว์วัยที่ได้ร่วมประเวณีกัน อันเป็นอุปสรรคอย่างหนึ่งที่จะต้องต่อสู้เพื่อยืนหยัดอยู่ในสังคมให้จงได้ เนื้อเรื่องยังแตกแขนงออกไปอีกหลายแบบสุดแต่ผู้เล่นจะเลือก แต่ละแบบว่าด้วยความสัมพันธ์ของฮะรุกะกับเพื่อนหญิงคนอื่น ๆ ของเขา และมักมีโศกนาฏกรรมซ้อนอยู่ร่ำไป เป็นต้นว่า อะกิระกับคะซุฮะ หญิงสาวสองคนซึ่งเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน คนหนึ่งบิดาเลี้ยงดูเป็นอย่างดีในคฤหาสน์ใหญ่โต อีกคนหนึ่งบิดาปล่อยให้เติบใหญ่ในวัด คนทั้งสองต้องฝันฝ่าชีวิตอันตั้งอยู่บนความเข้าใจผิดในความรักของบิดา โดยมีฮะรุกะคอยช่วยเหลืออยู่มิห่าง
การผลิตและเผยแพร่
เกมนี้ ยุกิจิ ทะชิกะเซะ (Yukiji Tachikaze) กับเซริ อะซะกุระ (Seiri Asakura) สองคนเขียนเรื่อง ทะกะชิ ฮะชิโมะโตะ (Takashi Hashimoto) กับฮิโระ ซุซุฮิระ (Hiro Suzuhira) ร่วมกันวาดภาพและออกแบบตัวละคร และมินะบุ มิวะ (Manabu Miwa) ใช้นามแฝงว่า มาแนก (Manack) ประพันธ์เพลงประกอบ
บริษัทสเฟียร์ผลิตเกมนี้สำหรับเล่นบนคอมพิวเตอน์ส่วนบุคคล และจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม 2551 ต่อมาจึงทำภาคต่อเรียก ฮะรุกะนะโซะระ จำหน่ายตั้งแต่วันที่ 24 ตุลาคม 2552 มีเนื้อหาขยายจากภาคแรก และแถมเนื้อหาพิเศษสำหรับผู้นิยมเกมนี้ด้วย
ส่วนเพลงประกอบเกมนั้น บริษัทสเฟียร์ทำเป็นอัลบัมจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2552
บริษัทฟีล. (feel.) ดัดแปลงเกมเป็นอนิเมะชุดเพื่อเผยแพร่ทางโทรทัศน์ มีทะเกะโอะ ทะกะฮะชิ (Takeo Takahashi) กำกับใหญ่, โทะชิฮิโระ โคะฮะมะ (Toshihiro Kohama) กำกับฝ่ายศิลป์, โยะชิกะซุ อิวะนะมิ (Yoshikazu Iwanami) กำกับฝ่ายเสียง และใช้นักพากย์คณะเดียวกับที่พากย์เกมทั้งสิ้น
อนิเมะออกฉายทางโทรทัศน์ญี่ปุ่นทุกวันจันทร์ ตั้งแต่วันจันทร์ที่ 4 ตุลาคม 2553 ถึงวันจันทร์ที่ 20 ธันวาคม ปีนั้น ครั้นแล้ว บริษัทคิงเรเคิดส์ (King Records) จึงผลิตเป็นดีวีดีและบลูเรย์ แบ่งเป็นสี่ชุด ชุดละสามตอน ชุดแรกจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 22 ธันวาคม 2553 ส่วนชุดสุดท้ายจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคม 2554 โดยฉบับบลูเรย์นั้นแถมสายคล้องมีตุ๊กตารูปตัวละครโซะระด้วย
การดำเนินเรื่อง
อนิเมะนี้มีความยาวสิบสองตอน ตอนหนึ่ง ๆ ประกอบด้วยเรื่องใหญ่ มีความยาวยี่สิบสองนาที กับเรื่องแถม มีความยาวสามนาที รวมเป็นตอนละยี่สิบห้านาที
เนื่องจากเกมมีเนื้อเรื่องหลักว่าด้วยความสัมพันธ์ของพี่น้องฝาแฝดฮะรุกะกับโซะระ และมีเรื่องย่อยว่าด้วยความสัมพันธ์ของฮะรุกะกับหญิงสาวคนอื่น ๆ รอบตัวเขา อนิเมะนี้ดำเนินจึงเรื่องใหญ่ตามเกม โดยเริ่มเรื่องด้วยการปูพื้นความสัมพันธ์ของตัวละครทุกตัว แล้วจึงเริ่มว่าด้วยความสัมพันธ์ของฮะรุกะกับหญิงสาวคนหนึ่ง จบแล้ววกกลับไปจุดหนึ่งก่อนหน้าและดำเนินไปว่าด้วยฮะรุกะคนนั้นกับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ครั้นจบแล้วก็ย้อนกลับไปและดำเนินเรื่องแขนงใหม่เช่นนั้นอีกเรื่อย ๆ จนครบทุกตัวละคร โดยปิดเรื่องที่ความสัมพันธ์ของฮะรุกะกับโซะระ
เพลง
มะนะบุ มิวะ กับบรูโน เวนลี (Bruno Wen-li) สองคนนำเพลงประกอบเกมมาเรียบเรียงใหม่เป็นเพลงประกอบอนิเมะ แล้วผลิตเป็นอัลบัมเพลงประกอบอนิเมะจำนวนสองอัลบัม เรียก โยะซุงะโนะโซะระออริจินัลซาวด์แทร็ก - อาร์เรนจ์ (Yosuga no Soa Original Soundtrack - Arrange)  และ โยะซุงะโนะโซะระออริจินัลซาวด์แทร็ก - นิว (Yosuga no Soa Original Soundtrack - New)  แถมมาในบลูเรย์อนิเมะชุดที่หนึ่งและชุดที่สามตามลำดับ
เพลงเปิดอนิเมะนั้นชื่อ "ฮิโยะกุโนะฮะเนะ" ("ปีกซึ่งกระพือไปทีละข้าง") วงยูโฟเนียส (Eufonius) แต่งและร้อง ส่วนเพลงปิดนั้นมีสองเพลง ใช้ปิดเรื่องใหญ่หนึ่ง ปิดเรื่องแถมหนึ่ง เพลงปิดเรื่องใหญ่ชื่อ "พิงกีโจนส์" วงโมะโมะอิโระโคลเวอร์ (Momoiro Clover) ร้อง ส่วนเพลงปิดเรื่องแถมนั้นชื่อ "สึนะงุคิซุนะ"  เนียงเนียงเนีย (nyanyannya) แต่งเนื้อและทำนอง และทีมเนะโกะกัง (Team Nekocan) กับอะมะโอะโตะ จุงกะ (Amaoto Junca) ร้อง
ซีดีละคร
เกมนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นละครเสียงแล้วทำเป็นซีดีแถมไปกับเกมให้แก่ผู้สั่งจองเกมนี้กับผู้จำหน่ายบางราย
มังงะ
จิตรกรทะกะชิ มิกะเซะ (Takashi Mikaze) ดัดแปลงเกมนี้เป็นมังงะใช้ชื่อเดียวกัน ลงพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร คอมป์เอซ (Comp Ace)  ของสำนักพิมพ์คะโดะกะวะ (Kadokawa) ตั้งแต่ฉบับวันที่ 26 พฤษภาคม 2553 ถึงฉบับวันที่ 26 ธันวาคม 2553
อิมโนดีกอร์ซอว์
เพลงชาติกือราเซา (ภาษาปาเปียเมนโต: Himno di Kòrsou) เป็นเพลงชาติของกือราเซา. มีบทร้องทั้งหมด 8 บท, โดยนิยมขับร้องใน 2 บทแรก (บทที่ 1 กับ 2) และ 2 บทสุดท้าย (บทที่ 7 กับ 8). เนื้อร้องบทที่ 1, ซึ่งกล่าวถึงบรรพบุรุษแห่งกือราเซา, ดินแดนหมู่เล็กในทะเลแคริเบียน.
ประวัติ
ประพันธ์เนื้อร้องโดย ไฟรเออร์ชาวดัชต์ นามว่า, ไฟรเออร์ ราดูลปุส, เนื่องในวโกาสพระราชพิธีบรมราชภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินา เมื่อ ค.ศ. 1898. มีชื่อที่รู้จักในกันทั่วไป อย่างไม่เป็นทางการว่า "Den Tur Nashon Nos Patria Ta Poko Konosí" ("In Every Nation Our Fatherland Is Little Known"). ในระหว่างการเฉลิมฉลอง, โรงเรียนเซ็นโยเซฟ โรงระดับประถมศึกษาท้องถิ่น, ได้มีการฝึกหัดขับร้องเพลงดังกล่าวด้วยทำนองเพลง Tyrolean ชื่อว่า Andreas-Hofer-lied.
ในช่วงทศวรรษที่ 1930 ไฟรเออร์คาร์ดินัล นูวเว็น ได้เรียบเรียงเสียง ซึ่งเป็นทำนองเพลงที่ใช้เป็นเพลงชาติ. ในหลายปีต่อมาได้มีการขับร้องเพลงดังกล่าวเนื่องวาระสำคัญของชาติ เช่น โกนิงส์ดัค (วันพระราชา หรือ วันพระราชินีนาถ), และ วันสำคัญของชาติ. คณะกรรมาธิการแห่งรัฐบาล ได้มีการประพันธ์คำร้องขึ้นใหม่ ก่อนการประกาศใช้เพลงชาติกือราเซาอย่างเป็นทางการ เมื่อ ค.ศ. 1978. The assumed belittlement of the Island by the Title and the first phrase one of the motifs for the adaptation ordered by the insular government. The website of the insular government of Curaçao cites Guillermo Rosario, Mae Henriquez, Enrique Muller, and Betty Doran as the writers of the anthem's lyrics.
การขับร้อง
รัฐบาลกือราเซา ได้มีการออกข้อบังคับการบรรเลงเพลงชาติ เมื่องวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2003. โดยนิยมขับร้องใน 2 บทแรก (บทที่ 1 กับ 2) และ 2 บทสุดท้าย (บทที่ 7 กับ 8). เพลงฉบับพิธีการ เนื้อร้องมีทั้งหมด 8 บท การขับร้องดังกล่าวเนื่องวาระสำคัญของชาติดังนี้:
สถานีวิทยุและโทรทัศน์ทุกช่องของกือราเซา ต้องบรรเลงเพลงชาติในช่วงเข้าสู่วันปีใหม่ของทุกๆปี และ ช่วงเวลาเปิด และ ปิดสถานีของทุกวัน. อนึ่ง สถานีวิทยุจะทำการบรรเลงเพลงชาติ ในเวลาเที่ยงวัน.
บทร้อง
¹ คำว่า "yu di Kòrsou" ในภาษาปาเปียเมนโต หมายถึง "ลูกหลานของกือราเซา", สื่อถึง เดมะนิมประชากรที่เกิดบนกือราเซา.
จังหวัดนครปฐม
นครปฐม เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคกลางของประเทศไทย เป็นหนึ่งในห้าจังหวัดที่อยู่ในพื้นที่ปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร จังหวัดนี้มีประวัติศาสตร์เก่าแก่ยาวนาน เชื่อว่าเป็นที่ตั้งเก่าแก่ของเมืองในสมัยทวารวดี โดยมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีเป็นจำนวนมาก
ก่อนประวัติศาสตร์
มีการพบหลักฐานโบราณคดีที่อาจมีอายุอยู่ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เช่น ชิ้นส่วนขวานหินขัด ชิ้นส่วนกำไรหิน เศษภาชนะสำริดลักษณะคล้ายขัน และชิ้นส่วนเศษกระดูกมนุษย์ ที่แหล่งโบราณคดีไร่นายจิ๋ว บุญรักษา ที่ตำบลบ้านยาง อำเภอเมืองนครปฐม และที่แหล่งโบราณคดีไร่จรัลเพ็ญ บ้านหนองกบ ตำบลทุ่งลูกนก อำเภอกำแพงแสน
แหล่งโบราณคดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หมายเลข 1 ได้พบกะโหลกศีรษะมนุษย์โบราณ ลูกปัดหิน และกำไรสำริดจำนวนหนึ่ง แสดงให้เห็นว่าบริเวณดังกล่าวเคยเป็นสถานที่ฝังศพของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย ยุคเหล็ก กำหนดอายุราว 2,000 ปีมาแล้ว ส่วนแหล่งโบราณคดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หมายเลข 2 พบโครงกระดูกมนุษย์ซึ่งมีการนำภาชนะเครื่องดินเผาวางอุทิศ สันนิษฐานว่าแหล่งโบราณคดีนี้เป็นสถานที่ฝังศพของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลาย มีลักษณะเป็นสังคมแบบเกษตรกรรม
สมัยทวารวดี
เมืองนครปฐมโบราณเริ่มมีชุมชนมาตั้งถิ่นฐานมาแล้วอย่างน้อยตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 8–11 โดยมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างมากในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13–14 และเสื่อมความสำคัญลงในพุทธศตวรรษที่ 17
บริเวณที่ตั้งของเมืองนครปฐมโบราณในราวพุทธศตวรรษที่ 11–16 ตั้งอยู่ชายฝั่งทะเล เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันตก จากหลักฐานทางโบราณคดีพบสมอเรือขนาดใหญ่ที่วัดธรรมศาลา นอกจากนั้นยังมีชื่อหมู่บ้านในเขตเมืองนครปฐมที่แสดงถึงพื้นที่ที่เคยอยู่ริมทะเล เช่น แหลมบัว แหลมกระเจา แหลมมะเกลือ แหลมชะอุย หรือบ้านอ่าว เป็นต้น
เมืองนครปฐมโบราณที่สำคัญในสมัยทวารวดี คือ เมืองนครชัยศรี หรือเรียกว่า นครไชยลิน หรือ เมืองพระประโทณ เมืองตั้งอยู่ห่างจากพระปฐมเจดีย์ออกไปทางทิศตะวันออกราว 2 กิโลเมตร มีศูนย์กลางอยู่ที่วัดพระประโทณเจดีย์วรวิหาร เป็นเมืองใหญ่ขนาด 3,600 × 2,000 เมตร ภายในเมืองนี้พบร่องรอยโบราณสถานจำนวนมาก อาทิ พระประโทณเจดีย์ซึ่งตั้งอยู่กลางเมือง กับเจดีย์จุลประโทน ส่วนโบราณสถานที่อยู่นอกเมืองคือ วัดพระเมรุ พระปฐมเจดีย์ วัดพระงามอยู่ทางทิศตะวันตก ทิศตะวันออกคือ วัดธรรมศาลา ทางทิศใต้คือ วัดดอนยายหอม
ยังมีเมืองโบราณอีกแห่ง คือ เมืองกำแพงแสน อยู่ห่างจากตัวจังหวัดนครปฐมไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร มีรูปร่างเกือบกลมล้อมรอบด้วยคูน้ำคันดิน มีเนื้อที่ประมาณ 315 ไร่ คูเมืองมีความกว้าง 30 เมตร พบโบราณวัตถุเช่น ธรรมจักรศิลา พระพุทธรูปสำริด ระฆังหิน ลายปูนปั้นประดับศาสนาสถาน หินบดยา แหวนโลหะ และเนื่องจากเมืองกำแพงแสนตั้งอยู่ระหว่างเมืองอู่ทองและเมืองนครชัยศรี จึงสันนิษฐานว่าเมืองกำแพงแสนเป็นเมืองเศรษฐกิจทั้งทางน้ำและทางบก เป็นสถานที่พักและเปลี่ยนสินค้า จากหลักฐานทางโบราณคดีทั้งเมืองนครชัยศรีและเมืองกำแพงแสน แสดงให้เห็นว่าประชาชนนับถือทั้งศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู
สมัยสุโขทัย
ในสมัยสุโขทัยยังไม่ปรากฏชื่อนครปฐม เมืองนครปฐมโบราณในสมัยสุโขทัยมีฐานะอยู่ใต้การปกครองของสุโขทัย และยังให้ความสำคัญกับเมือง มีการบูรณะมหาเจดีย์และซ่อมแซมพระพุทธรูป ดังปรากฏว่าในศิลาจารึกวัดศรีชุม โดยเรียกเมืองนครปฐมโบราณว่า นครพระกฤษณ์
สมัยอยุธยา
ในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เป็นช่วงเวลาที่พม่ายกทัพมาโจมตีอยุธยาหลายครั้ง สมเด็จพระมหาจักรพรรดิโปรดให้รวมพื้นที่เมือง 3 เมืองขึ้นเป็นเมือง และตั้งชื่อตามเมืองโบราณว่า เมืองนครชัยศรี เป็นเมืองที่ตั้งขึ้นเพื่อเตรียมการระดมไพร่พลเพื่อรับศึกและควบคุมไพร่ไม่ให้หลบหนี ยังเป็นเมืองที่มีย่านการค้าและรับสินค้าจากภายนอกเข้ามาขาย เมืองนครชัยศรีที่ตั้งใหม่เป็นเมืองขนาดเล็กอยู่ห่างจากเมืองนครชัยศรีเดิมไปทางทิศตะวันออกไปประมาณ 10 กิโลเมตร ปรากฏฐานะในกฎหมายตราสามดวงระบุถึงตำแหน่งผู้ปกครอง คือ "ออกพระสุนธรบุรียศรีพิไชยสงคราม" เมืองนครชัยศรีอยู่ในฐานะเมืองจัตวา เป็นเมืองในเขตการปกครองชั้นในและเมืองในวงราชธานี เช่นเดียวกับเมืองราชบุรี เพชรบุรี กาญจนบุรี สุพรรณบุรี และสมุทรสาคร
จากหลักฐานทางโบราณคดีในยุคนี้ สันนิษฐานว่าวัดกลางบางแก้วน่าจะเป็นวัดประจำเมืองนครชัยศรีสมัยอยุธยา วัดในสมัยอยุธยา ได้แก่ วัดศรีมหาโพธิ์ วัดห้วยพลู วัดตุ๊กตา และวัดบางพระ
สมัยธนบุรี
เมืองนครชัยศรีในสมัยธนบุรีมีความสำคัญด้านสงคราม เป็นเส้นทางเดินทัพของพม่า ผู้ครองเมืองนครชัยศรีเป็นผู้มีความสามารถในการรบ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดให้ยกฐานะเจ้าเมืองเป็นพระยานครชัยศรี ในภาวะขาดแคลนข้าว สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชโปรดให้ขุนนางควบคุมไพร่ออกบุกเบิกพื้นที่โดยรอบ รวมถึงเมืองนครชัยศรี เมืองในสมัยนี้เป็นเมืองขนาดเล็กและเป็นแหล่งเพาะปลูกที่สำคัญ
สมัยรัตนโกสินทร์
จากบันทึกของสังฆราชปาเลอกัว บริเวณเมืองนครชัยศรีมีการตั้งโรงงานน้ำตาลทรายมากขึ้น อันเป็นผลมาจากการเจรจาในสนธิสัญญาเบอร์นี มีชาวจีนมาเป็นกรรมกรในโรงงานและประกอบอาชีพอื่น เช่น เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ ชาวจีนได้รวมตัวกันมากขึ้นจนได้ตั้งสมาคมลับหรืออั้งยี่ที่เมืองนครชัยศรี จน พ.ศ. 2390 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ บุนนาค) (ต่อมาคือ สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค)) เข้ามาปราบปรามอั้งยี่
จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะที่ทรงยังผนวชได้ธุดงค์ไปพบพระปฐมเจดีย์ และทรงเห็นว่าเป็นเจดีย์องค์ใหญ่ไม่มีที่ใดเทียบเท่า ครั้นเมื่อได้ครองราชย์ จึงโปรดฯ ให้ก่อเจดีย์แบบลังกาครอบองค์เดิมไว้ โดยให้ชื่อว่า “พระปฐมเจดีย์” ทรงปฏิสังขรณ์สิ่งต่าง ๆ ในบริเวณองค์พระปฐมเจดีย์ให้มีสภาพดี และโปรดฯ ให้ขุดคลองเจดีย์บูชาเพื่อให้การเสด็จมานมัสการสะดวกขึ้น
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดให้เปลี่ยนแปลงการปกครองส่วนภูมิภาคจาก "กินเมือง" มาเป็น "เทศาภิบาล" โดยรวมเอาหัวเมืองเข้าเป็นกลุ่มเรียกว่า "มณฑล" ให้รวมอำนาจขึ้นอยู่กับกระทรวงมหาดไทย โดยมณฑลนครชัยศรีก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2438 ประกอบด้วยเมืองนครชัยศรี เมืองสุพรรณบุรี และเมืองสมุทรสาคร ตั้งที่ว่าการมณฑลที่เมืองนครชัยศรี และได้เริ่มก่อสร้างทางรถไฟสายใต้ผ่านเมืองนครปฐม ซึ่งขณะนั้นยังเป็นป่ารก พระองค์จึงโปรดฯ ให้ย้ายเมืองจากตำบลท่านา อำเภอนครชัยศรี มาตั้งที่บริเวณองค์พระปฐมเจดีย์เหมือนเช่นครั้งสมัยโบราณ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดฯ ให้สร้างพระราชวังสนามจันทร์ เป็นที่เสด็จแปรพระราชฐานและฝึกซ้อมรบแบบเสือป่า โดยโปรดฯ ให้ตัดถนนเพิ่มขึ้นอีกหลายสาย รวมทั้ง สร้างสะพานเจริญศรัทธาข้ามคลองเจดีย์บูชาเชื่อมระหว่างสถานีรถไฟกับองค์พระปฐมเจดีย์ ตลอดจนสร้างพระร่วงโรจนฤทธิ์ทางด้านทิศเหนือขององค์พระปฐมเจดีย์และบูรณะองค์พระปฐมเจดีย์ให้สมบูรณ์สวยงามดังที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน พระองค์โปรดให้เรียกชื่อเมืองนครปฐม ตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่พระราชทานนามพระราชวังว่า "ปฐมนคร" และได้เปลี่ยนชื่อ จากเมือง "นครไชยศรี" เป็น "นครปฐม" เมื่อ พ.ศ. 2459
ภูมิศาสตร์
จังหวัดนครปฐมตั้งอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำท่าจีน ซึ่งเป็นพื้นที่บริเวณที่ราบลุ่มภาคกลาง โดยหน่วยงานบางแห่ง เช่น คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ กำหนดให้จังหวัดนครปฐมอยู่ภาคตะวันตก จังหวัดนี้ตั้งอยู่ระหว่างเส้นละติจูดที่ 13 องศา 45 ลิปดา 10 พิลิปดา เส้นลองจิจูดที่ 100 องศา 4 ลิปดา 28 พิลิปดา มีพื้นที่ 2,168.327 ตารางกิโลเมตร หรือ 1,355,204 ไร่ เท่ากับ ร้อยละ 0.42 ของประเทศ และมีพื้นที่เป็นอันดับที่ 62 ของประเทศ อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครไปตามเส้นทางถนนเพชรเกษม 56 กิโลเมตร หรือตามเส้นทางถนนบรมราชชนนี 51 กิโลเมตร และตามเส้นทางรถไฟ 62 กิโลเมตร
จังหวัดที่ติดต่อกับจังหวัดนครปฐม วนตามเข็มนาฬิกาจากทิศเหนือ ได้แก่ จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดนนทบุรี กรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดราชบุรี และจังหวัดกาญจนบุรี
การปกครองส่วนภูมิภาค
การปกครองส่วนภูมิภาคในจังหวัดนครปฐม แบ่งออกเป็น 7 อำเภอ ประกอบด้วย 106 ตำบล และ 930 หมู่บ้าน โดยอำเภอต่าง ๆ มีดังนี้
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่จังหวัดนครปฐมประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 117 แห่ง แบ่งตามประเภทและอำนาจบริหารจัดการภายในท้องที่ได้เป็น องค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 แห่ง เทศบาลนคร 1 แห่ง เทศบาลเมือง 5 แห่ง เทศบาลตำบล 20 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 90 แห่ง
<references group=#/>
อำเภอแหลมสิงห์
แหลมสิงห์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดจันทบุรี
ที่มาของชื่อ
ที่มาของชื่อ "แหลมสิงห์" มาจากหินธรรมชาติที่มีรูปลักษณะคล้ายกับสิงโตหมอบ 2 ตัวที่ปากอ่าวแหลมสิงห์ แต่ปัจจุบันเหลือเพียงตัวเพราะถูกทำลายไปในเหตุวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112
ตำนานสิงโตที่แหลมสิงห์
คำโบราณปรัมปราเล่าว่าเมื่อก่อนนี้ไม่มีสิงโตคู่นี้ แต่กล่าวกันว่าบนเขาแหลมสิงห์มีสิงโตจริงๆ อยู่คู่หนึ่ง (ซึ่งอาจจะนำเข้ามาจากอินเดีย หรือ แอฟริกา) สิงโตตัวผู้ตัวเมียคู่นี้ไปไหนด้วยกันเสมอและลงมาอาบน้ำทะเลด้วยกันทุกวัน ต่อมาฝรั่งเศสพวกหนึ่งคอยดักทำร้ายสิงโตคู่นี้ โดยใช้วัตถุระเบิดชนิดหนึ่ง สิงโตตัวหนึ่งถึงแก่ความตาย อีกตัวหนึ่งวิ่งหนีลงทะเลทัน ตัวที่หนีลงทะเลไปนั้น เมื่อตายในน้ำแล้วก็มากลายรูปเป็นสิงโตศิลายืนหยัดอยู่ริมทะเล ส่วนตัวที่ถูกยิงตายอยู่ที่ริมฝั่งทะเล ส่วนตัวที่ถูกยิงตายอยู่ที่ริมฝั่งทะเล เหลือเพียงแต่ซากหินปรักหักพังยืนข้างศิลาตัวใหญ่ พอจะจับสังเกตเป็นเค้าโครงได้ มีแววเป็นรูปสิงโตได้บ้าง (คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุฯ 6 รอบ 5 ธันวาคม 2542. ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น: ความเป็นมาของอำเภอสำคัญในประวัติศาสตร์ภาคตะวันออก และ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. หน้า 58-59)
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอแหลมสิงห์แบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 65 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอแหลมสิงห์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
คุกขี้ไก่
สร้างเมื่อ พ.ศ. 2436 (ร.ศ. 112) อยู่บริเวณแหลมสิงห์ ก่อนถึงท่าเทียบเรือ 1 กิโลเมตร เมื่อฝรั่งเศสได้เข้ายึดจันทบุรีในกรณีพิพาทกันด้วยเรื่องดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ระหว่างนั้นฝรั่งเศสได้ยกกองทหารเข้าสู่เมืองจันทบุรีประมาณ 600 คน แยกกันอยู่สองแห่ง แห่งแรกตั้งอยู่ที่เมืองจันทบุรีบริเวณที่เป็นค่ายทหารในปัจจุบัน อีกแห่งตั้งอยู่ที่ปากน้ำแหลมสิงห์ ฝรั่งเศสได้สร้างคุกขี้ไก่เพื่อใช้กักขังคนไทยที่ต่อต้านฝรั่งเศส มีลักษณะเป็นหอสี่เหลี่ยม หลังคาโปร่ง เล่ากันว่าเป็นคุกที่ทรมานมาก เพราะชั้นบนใช้เป็นที่เลี้ยงไก่  ซึ่งจะถ่ายมูลราดศีรษะนักโทษที่ถูกคุมขัง
อุทยานแห่งชาติน้ำตกพลิ้ว
ตั้งอยู่ในเขตเขาสระบาป อำเภอแหลมสิงห์ ระยะทาง 17 กิโลเมตรจากตัวเมือง มีเนื้อที่ทั้งหมด 84,063 ไร่ สภาพโดยทั่วไปเป็นป่าดิบชื้น มี 3 ชั้น จากทางขึ้นไป 200 เมตร มีอลงกรณ์เจดีย์ทางขวามือ เป็นเจดีย์ศิลาแลง รัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้พระยาจันทบุรีเป็นแม่กองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2419 นอกจากนี้แล้วบริเวณใกล้ ๆ กัน ยังมีพีระมิดอีกแห่งหนึ่ง ชื่อ "ปิรามิดพระนางเรือล่ม" หรือ "สถูปพระนางเรือล่ม" เป็นที่บรรจุพระอังคารของสมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ (พระนางเรือล่ม) ซึ่งเคยเสด็จประพาสน้ำตกพลิ้วเมื่อ พ.ศ. 2417 และที่อุทยานแห่งชาตินี้ยังมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่อีกมากมาย
โอเอซีส ซีเวิลด์
ฟาร์มเลี้ยงโลมาและสถานที่จัดแสดงโลมาที่มีชื่อเสียงของอำเภอแหลมสิงห์และเริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากคนทั่วประเทศ
ยุวรัตน์ กมลเวชช
ยุวรัตน์ กมลเวชช (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 - 4 มิถุนายน พ.ศ. 2562) อดีตคณะกรรมการการเลือกตั้ง ฝ่ายจัดการการเลือกตั้ง ชุดที่ 1 ดำรงตำแหน่งระหว่าง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 - 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2544
ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย
ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย หรือ สนามบินสมุย (Samui International Airport) ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ของพื้นที่เกาะสมุย อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเกาะสมุย ประมาณ 23 กิโลเมตร ในพื้นที่ตำบลบ่อผุด อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ ดำเนินการโดย บริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน)  อีกทั้งยังเป็นท่าอากาศยานสำหรับนักท่องเที่ยว ที่มา เกาะพะงัน อีกด้วย โดยมีเที่ยวบินเข้าออกไปยังเมืองต่างๆมากมาย
ข้อมูลทั่วไป
ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย เปิดทำการบินเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2532 ตั้งอยู่บนเนื้อที่ 600 ไร่ (ในปัจจุบัน) ผู้อำนวยการคนแรก คือ พลอากาศเอก อมร แนวมาลี
เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2527 พื้นที่เดิมเป็นสวนมะพร้าวซึ่งบริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ได้รับความเห็นชอบจากกรมการบินพาณิชย์ว่าเป็นพื้นที่ ที่เหมาะสมสำหรับเป็นที่ตั้งของสนามบิน เนื่องจากเป็นพื้นที่ราบขนาดใหญ่เพียงพอกับการสร้างสนามบิน และ เป็นสนามบินของเอกชน
เริ่มเปิดบริการเส้นทางแรกในเส้นทาง กรุงเทพ – สมุย ด้วยเครื่องบิน DASH 8 - 100 ขนาด 37 ที่นั่ง ใช้เวลาเดินทางเพียงแค่ 1 ชั่วโมง 10 นาที  ซึ่งเป็นการย่นระยะเวลาเดินทางไปเกาะสมุย โดยปกติ จะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 6 ชั่วโมงถึง 1 วัน ของการเดินทางแต่ละประเภท
และในปัจจุบัน ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย สามารถรองรับเครื่องบินไอพ่นขนาดเล็ก เช่น Airbus A319 และ Boeing 737-400 รวมถึงเครื่องบินใบพัด รุ่น ATR72 โดยใช้เวลาเดินทางประมาณ 50นาทีเท่านั้น
ปัจจุบัน ท่าอากาศยานนานาชาติสมุย ได้ทำการขยายอาคารผู้โดยสารใหม่ โดยอาคารผู้โดยสารภายในประเทศอาคารใหม่ได้เปิดให้บริการไปเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2550 และอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศอาคารใหม่ได้เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2550 โดยอาคารผู้โดยสารใหม่มีพื้นที่ใช้สอยกว่า 7,300 ตารางเมตร โดยประกอบไปด้วยอาคารผู้โดยสาร 6 อาคารแบ่งเป็นอาคารผู้โดยสารภายในประเทศ 4 อาคาร และอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ 2 อาคาร โดยอาคารผู้โดยสารใหม่ สามารถรองรับผู้โดยสารได้วันละประมาณ 16,000 คนต่อวัน หรือ 6,000,000 คนต่อปี
และยังมี Samui Park Avenue ตั้งอยู่บนพื้นที่ประมาณ 4 ไร่ ภายในบริเวณสนามบินสมุย ประกอบด้วย 3 อาคารแบ่งเป็นแบบ 2 ชั้น 2 อาคารและแบบ 1 ชั้น 1 อาคาร โดยเปิดให้บริการตั้งแต่เวลา 07.00-22.00 น. เพื่อต้องการให้ผู้โดยสารและบุคคลภายนอกสามารถมาใช้บริการและรู้สึกเหมือนเดินช็อปปิ้งอยู่ในสวน Samui Park Avenue จึงเป็นถนนช็อปปิ้งแห่งใหม่ของเกาะสมุย เชื่อมระหว่างอาคารผู้โดยสาร ซึ่งผู้โดยสารสามารถเดินเล่น พักผ่อน และเพลิดเพลินกับหลากหลายร้านค้าชั้นนำ ภัตตาคารที่มีชื่อเสียงระดับโลก คาเฟ่ที่บริการอินเทอร์เน็ต
สนามบินพี่สนามบินน้อง
ท่าอากาศยานสุโขทัย ท่าอากาศยานตราด
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 – รอบคัดเลือกยิมนาสติกลีลาหญิง
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกลีลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันยิมนาสติกเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ณ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 10 คน และ 8 ทีม แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 1 ทีม การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่
จี1 สเปเชียลอินยูเอสเอ
จี1 สเปเชียลอินยูเอสเอ (G1 Special in USA) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพ จัดโดย นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (NJPW) โดยจัดในวันที่ 1 และ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ในLong Beach, California ,สหรัฐอเมริกา ในสนามLong Beach Convention and Entertainment Center เป็นครั้งแรกที่ NJPW แสดงให้เห็นว่าการส่งเสริมการขายดังกล่าวเป็นไปอย่างอิสระในสหรัฐอเมริกา NJPW ได้หาแชมป์ยูเอส IWGP คนแรก ในระหว่างสัปดาห์
แม่น้ำอ็องเงอร์มัน
แม่น้ำอ็องเงอร์มัน (Ångermanälven) เป็นหนึ่งในแม่น้ำสายที่ยาวที่สุดในประเทศสวีเดน มีความยาว 460 กิโลเมตร เป็นแม่น้ำที่มีปริมาณน้ำมากเป็นอันดับที่ 3 รองจากแม่น้ำเยอตาและแม่น้ำลือเลอ ตั้งต้นจากเขตแดนด้านตะวันตกของประเทศ บริเวณเทือกเขาสแกนดิเนเวียน ไหลไปทางตะวันออกเฉียงใต้และทางใต้ ลงสู่อ่าวบอทเนีย เหนือเมืองแฮเนอซันด์ มีแก่งและน้ำตกมาก มีทิวทัศน์สวยงาม และใช้ผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ
วัดยาง (จังหวัดพิษณุโลก)
วัดยาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
วัดยางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2398 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ได้บันทึกไว้ขณะเสด็จมาเมืองพิษณุโลกได้บันทึกไว้ในจดหมายเหตุ ความว่า "… ที่ปากคลองมีวัดเรียกว่าวัดยาง แวะเข้าไปดูหน่อย ในหอไตรมีตู้ 4 ใบ ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดายืน ฝีมือเก่ามากหน่อย ใบหนึ่งรดน้ำเป็นเทวดาเดิน อีกใบรดน้ำเป็นเรื่องมือช่างทำที่กรุงเทพ อีกใบหนึ่งทองทึบ ตู้เหล่านี้ไม่มีฝีมือแปลกประหลาดอะไร แล้วไปดูโบสถ์และดูการเปรียญ ไม่มีอะไรแลการก่อสร้างก็ไม่สู้เก่า เป็นฝากระดานแปตะแคง….."
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระสัมฤทธิ์โกสีย์ นิยมเรียกกันว่า หลวงพ่อเขียว เป็นพระปางประทานอภัย สูง 190 เซนติเมตร เป็นศิลปะอยู่ในยุคอมราวดีเป็นสกุลช่างอินเดียผสมผสานกับสกุลช่างกรีก ช่วงระหว่าง พ.ศ. 663–863 จากเนื้อพระที่เป็นสัมฤทธิ์ที่ผ่านกาลเวลาจนเกิดเป็นสนิมสีเขียวขึ้นมา จึงเป็นที่มาของหลวงพ่อเขียว
การทดสอบระบบเสียง
การทดสอบระบบเสียง หรือ ซาวด์เช็ก (soundcheck) เป็นการดำเนินการที่เกิดขึ้นก่อนคอนเสิร์ต การกล่าวปราศรัย หรือการแสดงในทำนองเดียวกัน เมื่อผู้แสดงและทีมงานเสียงซ้อมก่อนงานจริงเพื่อความมั่นใจว่าเสียงในงาน ระบบเสียงบนเวทีมีความเหมาะสมทั้งความดัง ความถี่ของเสียง การทดสอบระบบเสียงมีความจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการแสดงดนตรีเพลงยอดนิยมและแนวดนตรีอื่นที่ใช้ระบบติดตั้งเครื่องกระจายเสียงอย่างหนัก การทำให้เสียงอยู่ในระดับพอดีเป็นสิ่งที่ยากมากในการทำให้สำเร็จในแต่ละงาน การทดสอบระบบเสียงถือเป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่ไม่ได้ใช้วิทยาศาสตร์ทั้งหมดด้วย เพราะการสะท้อนเสียงของแต่ละงานมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และมีการเปลี่ยนแปลงเมื่องานนั้นเต็มไปด้วยผู้คนเช่นกัน
การทดสอบระบบเสียงจะมีการจัดการก่อนที่คนดูจะเข้างาน โดยอาจเริ่มที่การทดสองส่วนจังหวะ แล้วจึงมาใสส่วนเมโลดี้และจึงเป็นเสียงร้อง
หลังจากมีการปรับเปลี่ยนทางเทคนิคแล้วโดยทีมงานเสียง ผู้แสดงจะเข้ามาหลังเวทีและผู้ชมจะได้รับอนุญาตให้เข้างานได้ หรือในบางกรณี การทดสอบเสียงอาจเกิดขึ้นต่อหน้าคนดูก็ได้ แล้วจึงตามมาด้วยการแสดง และหากมีการแสดงมากกว่า 1 ศิลปินแล้ว การทดสอบระบบเสียงก็มีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้นด้วย
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ (14 มีนาคม พ.ศ. 2476 – 28 กันยายน พ.ศ. 2564) เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 5 กับเจ้าหญิงลัลลา อับลา พระชายาองค์ที่สอง และเป็นพระปิตุจฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีมุฮัมมัดที่ 6 แห่งโมร็อกโก ทั้งนี้พระองค์ดำรงตำแหน่งเป็นองค์นายิกาของสภาเสี้ยววงเดือนแดงแห่งโมร็อกโก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2510
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ เสกสมรสกับพลโทมุฮัมมัด เชร์เคาวีย์ (Muhammad Cherkaoui; พ.ศ. 2464–2545) อดีตเอกอัครราชทูตประจำประเทศฝรั่งเศส โดยงานเสกสมรสครั้งนั้นเป็นพิธีเสกสมรสหมู่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2504 โดยมีเจ้าหญิงลัลลา อาอิชะฮ์ และเจ้าหญิงลัลลา ฟาฏิมะฮ์ เสกสมรสกับพระภัสดาในงานเดียวกันนั้น
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์และพระสวามีพระบุตรด้วยกัน 4 คน ได้แก่
เจ้าหญิงลัลลา มาลิกะฮ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2564 ขณะพระชันษา 88 ปี
วัดไก่เขี่ย
วัดไก่เขี่ย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
วัดไก่เขี่ยตั้งอยู่ทางด้านฝั่งตะวันตกนอกเมืองพิษณุโลก สันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยสุโขทัยถึงสมัยอยุธยา กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2544 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 12 ไร่ 82 ตารางวา ซึ่งประกอบด้วยเนินโบราณสถานหมายเลข 3.1, 3.2 จำนวน 2 เนิน เนินอุโบสถ 1 เนิน และเนินวิหาร 1 เนิน โบราณสถานส่วนใหญ่มีดินปกคลุมและมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมทำให้บางส่วนได้รับความเสียหายประกอบกับการลักลอบขุดหาโบราณวัตถุที่เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้โบราณสถานพังทลาย
วัดไก่เขี่ยตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
La Dolce Vita
La dolce vita (ภาษาอิตาลี แปลว่า "ชีวิตอันแสนหวาน" ) เป็นภาพยนตร์อิตาลีที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2503 กำกับและเขียนบทโดยเฟเดอริโก เฟลลินี ถ่ายทำด้วยฟิล์มขาวดำ และแต่งดนตรีประกอบภาพยนตร์โดย นิโน โรตา มีเนื้อหาเกี่ยวกับนักหนังสือพิมพ์หนุ่มเจ้าสำราญที่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่ในกรุงโรม วุ่นวายไปการทำงาน และใช้ชีวิตพัวพันไปกับสาวสวยหลายคน เพื่อค้นหาความรักและความสุขในชีวิต
ฉากเด่นในภาพยนตร์ ที่ถูกนำมาอ้างอิงถึงบ่อยครั้ง คือฉากที่ มาร์เชลโล (มาร์เชลโล มาสโตรอิอานนี) และ ซิลเวีย (แอนนิตา เอกเบิร์ก) ลงไปเล่นน้ำในน้ำพุเทรวี และฉากเปิดเรื่อง ที่มีเฮลิคอปเตอร์บรรทุกรูปปั้นพระเยซูเพื่อนำไปส่งที่กรุงวาติกัน ฉากเหล่านี้ถูกนำมาอ้างอิงถึงในภาพยนตร์ของสตีฟ มาร์ติน (L.A. Story ปี 1991), วูล์ฟกัง เบกเกอร์ (Good Bye, Lenin! ปี 2003), วูดดี อัลเลน (Celebrity ปี 1998) หรือแม้แต่หนังโป๊เกย์ของไมเคิล ลูคัส (Michael Lucas' La Dolce Vita ปี 2007)
ฟุตบอลโลก 2018
ฟุตบอลโลก 2018 (2018 FIFA World Cup; Чемпионат мира по футболу 2018) เป็นการแข่งขันกีฬาฟุตบอลโลก ที่จัดขึ้นในปี ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) โดยประเทศรัสเซียเป็นเจ้าภาพ นับเป็นการจัดครั้งแรกของรัสเซียและยุโรปตะวันออก และเป็นครั้งแรกที่ประเทศเจ้าภาพคาบเกี่ยวระหว่างสองทวีป คือ ยุโรปกับเอเชีย โดยการประกาศประเทศเจ้าภาพอย่างเป็นทางการมีขึ้นในวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ณ นครซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ พร้อมกับการประกาศประเทศเจ้าภาพ ปี 2022
คณะกรรมการจัดการแข่งขันของรัสเซียได้เตรียมการในการสร้างสนามฟุตบอลใหม่ถึง 9 แห่ง รวมกับสนามที่มีอยู่เดิม 7 แห่ง โดยมีสนามลุจนีกีเป็นสนามที่มีความจุมากที่สุด คือ 89,318 ที่นั่ง นอกจากนี้ สนามกีฬาโอลิมปิกโซชีที่สร้างเพื่อใช้ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 จะเป็นหนึ่งในสนามแข่งขันในฟุตบอลโลกครั้งนี้ด้วย
การจับสลาก
การจับสลากแบ่งกลุ่มรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก 2018 กำหนดจัดขึ้นที่ศูนย์การประชุมสเตทเครมลินพาเลซ ภายในเขตเครมลิน กรุงมอสโก ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ทีมที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายทั้งหมดจะได้รับการจับสลาก โดยแบ่งเป็นแปดกลุ่ม กลุ่มละสี่ทีม โดยมีทีมในโถจับสลากดังนี้ (ตัวเลขหลังชื่อประเทศคืออันดับฟีฟ่า ณ เดือนตุลาคม 2560)
ผู้เล่น
แต่ละทีมต้องส่งรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้นในรอบแรก 30 คน จากนั้นส่งรายชื่อ 23 คนสุดท้ายจากรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น (ต้องมีผู้รักษาประตู 3 คน) ในการแข่งขันฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017 ระหว่างวันที่ 17 มิถุนายน จนถึง 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 เป็นการเล่นประเดิมก่อนฟุตบอลโลก 2018 ทีมจะต้องส่งรายชื่อผู้เล่น 23 คน (โดยต้องมีผู้เล่นตำแหน่งผู้รักษาประตู 3 คน) หากมีผู้เล่นที่ได้รับบาดเจ็บหรือเหตุผลอื่นที่ทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมแข่งขันได้ สามารถที่จะเปลี่ยนตัวผู้เล่นได้ภายใน 24 ชั่วโมง ก่อนที่จะแข่งขันนัดแรก ซึ่งไม่จำเป็นต้องอยู่ในรายชื่อผู้เล่นเบื้องต้น
สำหรับผู้เล่นเบื้องต้น 30 คน จะต้องมีเวลาเหลืออยู่ในช่วงระหว่างวันที่ 21 และ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ยกเว้นผู้เล่นที่เกี่ยวข้องในการแข่งขันยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2018 ที่จะเล่นในวันที่ 26 พฤษภาคม
ผู้ตัดสิน
ในเดือนพฤศจิกายน 2560, รายชื่อของผู้ตัดสินที่ถูกเลือกเพื่อดูแลแต่ละนัดได้ถูกปล่อยออกมาแล้ว.
รอบแบ่งกลุ่ม
เวลาทั้งหมดที่ระบุข้างล่างนี้เป็นเวลาท้องถิ่น
รางวัล
รางวัลด้านล่างนี้ได้มอบให้หลังได้บทสรุปของการแข่งขัน. รางวัลรองเท้าทองคำ, ลูกบอลทองคำ และ ถุงมือทองคำ ได้รับการสนับสนุนจาก อาดิดาส.
เงินรางวัล
จำนวนเงินรางวัลได้ถูกประกาศออกมาในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017.
ลูกฟุตบอล
ลูกฟุตบอลอย่างเป็นทางการของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 คือ "เทลสตาร์ 18" และขึ้นอยู่กับชื่อและดีไซน์ของครั้งแรก อาดิดาส ลูกบอลเวิลด์คัพตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970. มันถูกนำมาใช้เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017.
สินค้าที่ระลึก
เมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 2018, อีเอ ได้ประกาศออกมาให้เป็นเกมฟรี ขยาย สำหรับ ฟีฟ่า 18 ขึ้นอยู่กับฟุตบอลโลก 2018 แสดงลักษณะทั้งหมด 32 ทีมที่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายและทั้งหมด 12 สนามกีฬาที่ใช่ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018
เพลงประจำการแข่งขัน
เพลงประจำการแข่งขันอย่างเป็นทางการเป็น "Live It Up", จากเสียงร้องของ วิล สมิธ, นิคกี แจม และ อีรา อิสเตรฟี, ได้วางจำหน่ายไปเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม. มิวสิควีดิโอเพลงฟุตบอลโลกอย่างเป็นทางการได้ถูกปล่อยออกมาเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน.
ปลาทูน่าครีบเหลือง
ปลาทูน่าครีบเหลือง (Yellowfin tuna, Allison's tuna, Pacific long-tailed tuna, Yellowfinned albacore; ) ปลาทะเลกระดูกแข็งขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
จัดเป็นปลาทูน่าหรือปลาโอที่มีขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง แต่เล็กกว่าปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ (T. thynnus) และปลาทูน่าครีบน้ำเงินแปซิฟิค (T. orientalis) พบกระจายพันธุ์ในมหาสมุทรเขตร้อนและเขตอบอุ่น ระหว่างละติจูดที่ 40 องศาเหนือ ถึง 40 องศาใต้ มักชอบว่ายน้ำตั้งแต่ผิวน้ำจนถึงความลึกประมาณ 300 เมตร ในระดับอุณหภูมิ 18-31 องศาเซลเซียส ทูน่าครีบเหลืองเป็นที่นิยมในการจับมากในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งจับได้ยากและต้องใช้เรือขนาดใหญ่ จึงมักทำการประมงโดยใช้เรือจากบริษัทขนาดใหญ่ ทำการประมงน้ำลึก มูลค่าการจับหลายสิบล้านบาทต่อเที่ยว
มีลักษณะพิเศษที่เห็นได้ชัดคือ ความกว้างที่สุดของลำตัวปลาอยู่บริเวณกึ่งกลางของครีบหลังอันแรก ครีบหลังอันแรกแยกออกจากครีบหลังอันที่สองอย่างชัดเจน ครีบหูมีความยาวถึงกึ่งกลางของฐานครีบหลังอันที่สองในปลาทูน่าขนาดใหญ่ ครีบหลังอันที่สองและครีบก้นมีขนาดยาวมาก (ยาวกว่าความยาวของครีบหลังร้อยละ 20) เมื่อผ่าท้องออกดูจะพบว่าด้านล่างของตับจะไม่ลาย ด้านหลังเป็นสีน้ำเงินดำ แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลือง และสีน้ำเงินด้านล่างของลำตัว ปลาทูน่าครีบเหลืองขนาดใหญ่ขนาดใหญ่จะพบจุดสีเข้มเป็นแถวตามแนวดิ่งประมาณ 20 แถว ครีบหลังและครีบก้นมีสีเหลืองสด มีครีบเล็กสีเหลืองจำนวน 7-10 คู่ และที่ปลายของครีบเล็กจะเป็นสีดำ
ขนาดเมื่อโตเต็มที่มีความยาวมากกว่า 2 เมตร (วัดจากปากถึงเว้าครีบหาง) และมีหน้ำหนักได้ถึง 200 กิโลกรัม แต่ที่พบทั่วไปมีขนาด ประมาณ 0.5-1.5 เมตร เริ่มเข้าสู่ภาวะโตเต็มวัยเมื่อมีความยาว 50-60 เซนติเมตร และร้อยละของปลาที่โตเต็มวัยจะสูงขึ้นเมื่อมีความยาวมากกว่า 70 เซนติเมตร ปลาทูน่าครีบเหลืองทุกตัวจะอยู่ในภาวะโตเต็มวัยเมื่อมีความยาว มากกว่า 120 เซนติเมตร มีอายุขัยโดยเฉลี่ย 9 ปี ไข่เป็นลักษณะไข่ลอยไปตามกระแสบนผิวน้ำ เมื่อฟักเป็นตัวใช้เวลา 2 ปี จึงจะมีสภาพโตเต็มที่ ลูกปลาแรกฟักมีความยาว 3 มิลลิเมตร ถึงแม้จะว่ายน้ำได้ แต่ก็ไม่คล่องแคล่ว จนกระทั่งอีกหลายปสัดาห์ต่อมาจึงสามารถว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ลูกปลาวัยอ่อนไม่สามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ จึงตกเป็นอาหารของสัตว์นักล่าต่าง ๆ เสมอ
ปลาทูน่าครีบเหลืองเป็นปลาที่นิยมรับประทานสด และเป็นวัตถุดิบในการทำปลากระป๋อง จัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญมากอีกชนิดหนึ่ง อุปกรณ์ในการประมงที่ใช้ในการจับ คือ อ้วนล้อม, เบ็ดตวัด, อวนลอย และเบ็ดราว มีราคาซื้อขายสูงถึงกิโลกรัมละ 2,000 บาท เป็นปลาที่มีส่วนที่เป็นเนื้อแดงเยอะ ที่เรียกกันในภาษาญี่ปุ่นว่า "ชูโทะโระ" (中とろ)
ชิลปันซิงโก
ชิลปันซิงโกเดโลสบราโบ (Chilpancingo de los Bravo) หรือ ชิลปันซิงโก เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐเกร์เรโร ประเทศเม็กซิโก ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 17.55°N, -99.5°W ในปี ค.ศ. 2005 เมืองมีประชากร 166,796 คน เมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2009 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 5.6 มีศูนย์กลางใกล้เมืองชิลปันซิงโก
มะเร็งชนิดต่อม
มะเร็งชนิดต่อม หรือ อะดีโนคาร์ซิโนมา (adenocarcinoma) เป็นมะเร็งที่เจริญมาจากเนื้อเยื่อต่อม (glandular tissue) ซึ่งเป็นเยื่อบุผิว (epitheliam) ชนิดหนึ่ง การที่เซลล์มะเร็งจะได้รับการจัดชนิดเป็นมะเร็งชนิดต่อมนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นส่วนประกอบของต่อมใดๆ ตราบใดที่ยังแสดงถึงความสามารถในการหลั่งสารอยู่ มะเร็งชนิดนี้สามารถเกิดขึ้นได้กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชั้นสูงบางชนิดรวมถึงมนุษย์ มะเร็งชนิดต่อมที่มีการเปลี่ยนสภาพของเซลล์ดีอาจมีลักษณะคล้ายเนื้อเยื่อต่อมที่เจริญมาได้ ในขณะที่ชนิดที่มีการเปลี่ยนสภาพของเซลล์แย่อาจไม่คล้ายเลยก็ได้ การย้อมสีชิ้นเนื้อจากการตัดชิ้นเนื้อตรวจจะทำให้นักพยาธิวิทยาหรือพยาธิแพทย์สามารถตรวจพบได้ว่าเนื้องอกนั้นๆ เป็นมะเร็งชนิดต่อมหรือชนิดอื่น มะเร็งชนิดต่อมสามารถเกิดขึ้นได้ในหลายๆ ที่ในร่างกายจากการที่มีเนื้อเยื่อต่อมอยู่หลายที่ในร่างกาย เนื้องอกของต่อมไร้ท่อหลายๆ ชนิด เช่น VIPoma insulinoma pheochromocytoma และอื่นๆ มักไม่ถูกเรียกว่าเป็นมะเร็งชนิดต่อมแต่จะถูกเรียกว่า neuroendocrine tumor แทน หากเนื้อเยื่อที่เจริญจากต่อมนั้นมีความผิดปกติแต่ไม่เป็นเนื้อร้ายจะเรียกว่าเนื้องอกต่อม (adenoma) โดยเนื้องอกต่อมซึ่งไม่เป็นเนือ้ร้ายนี้จะไม่ลุกลามเข้าเนื้อเยื่อข้างเคียงและน้อยมากที่จะมีการแพร่กระจาย ในขณะที่มะเร็งชนิดต่อมสามารถลุกลามและแพร่กระจายได้
ไวโอลิน
ไวโอลิน เป็นเครื่องดนตรีที่ทำให้เกิดเสียงระดับเสียงสูงในกลุ่มเครื่องดนตรีคลาสสิกประเภทเครื่องสาย (String instruments) ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากโลกตะวันตก เป็นเครื่องดนตรีตระกูลไวโอลินที่เล็กที่สุด อันประกอบไปด้วย ไวโอลิน วิโอลา เชลโล และ ดับเบิลเบส เมื่อนำทั้งหมดมาเล่นร่วมกันแล้วจะเรียกว่า วงเครื่องสาย(string) ซึ่งเป็นตระกูลเครื่องดนตรีหลักของ วงออร์เคสตรา
ประวัติ
ปัจจุบันไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดไวโอลินได้ปรากฏขึ้นเมื่อช่วงเวลาใด แต่คาดว่าปรากฏขึ้นครั้งแรกในประเทศอิตาลีช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 16 ซึ่งเชื่อกันว่าผู้ผลิตนั้นดัดแปลงมาจากเครื่องดนตรียุคกลาง 3 ชนิด อันได้แก่ เรเบค (rebec) ซอเรอเนซองซ์ (the Renaissance fiddle) และ ลีรา ดา บราชโช (lira da braccio) ซึ่งเครื่องดนตรีทั้ง 3 ชนิดนี้มีลักษณะใกล้เคียงกับไวโอลิน แต่หลักฐานที่แน่นอนที่สุดก็คือ มีหนังสือที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับไวโอลินในปี พ.ศ. 2099 (ค.ศ. 1556) แล้ว โดยได้ตีพิมพ์ที่เมืองลียง ประเทศฝรั่งเศส และคาดว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ไวโอลินน่าจะเผยแพร่ไปทั่วทวีปยุโรปแล้ว
ไวโอลินที่ถือว่าเป็นคันแรกของโลกถูกสร้างขึ้นโดย อันเดร์ อมาตี (Andrea Amati) ในช่วงครึ่งศตวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยการว่าจ้างของครอบครัวเมดิซี ซึ่งต้องการเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย ต่อมาด้วยคุณภาพที่ดีของเครื่องดนตรี พระเจ้าชาลส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้ อันเดร์ ประดิษฐ์ไวโอลินขึ้นมาอีก เพื่อมาเป็นเครื่องดนตรีบรรเลงประเภทใหม่ของวงออร์เคสตราประจำของพระองค์ และไวโอลินที่เก่าแก่สุดและยังให้เห็นอยู่ คือไวโอลินที่ อันเดร์ ประดิษฐ์ขึ้นในเมืองเครโมนา (Cremona) ประเทศอิตาลี ซึ่งได้ถวายแด่ พระเจ้าชาลส์ที่ 4 เช่นกันตรงกับปี พ.ศ. 2109 (ค.ศ. 1566)
โครงสร้างไวโอลิน
ขนาดมาตรฐานของไวโอลินคือ ยาว 23.5 นิ้ว และ คันชักยาว 29 นิ้ว
ไม้กับความชื้น (Wood and Water)
ไม้ไม่สามารถรักษาสภาพของตัวเองได้ดีนักเมื่อถูกความชื้น แม้ว่าไม้จะคงรูปได้ดีขึ้นหลังจากที่ผ่านกระบวนการอบเป็นอย่างดีก็ตาม แต่ไม้ยังคงพองหรือบวมเมื่อถูกความชื้น และหดตัวเมื่ออากาศแห้ง ไม้ที่ใช้ทำชิ้นส่วนบางอย่างของไวโอลินจะคงรูปดีกว่าไม้ที่ใช้ทำเครื่องดนตรีอื่นๆ นอกจากนั้น ไม้ทุกชนิดจะหดตัวในแนวขวางของลายไม้มากกว่าการหดตัวตามยาว ในช่วงเดือนที่มีความชื้นสูงๆ ไม้แผ่นหน้ามักจะเกิดการขยายตัวมากกว่าอาการคอไวโอลินตก ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้สายไวโอลินเหนือสะพานวางนิ้วลอยสูงขึ้น การเปลี่ยนแปลงของความชื้นในอากาศอาจเป็นสาเหตุให้การเล่นและการตอบสนองของเสียงเกิดการแกว่งตัว และอาจทำให้เกิดปัญหาที่หนักกว่านั้นคือ ไม้เกิดการปริแตกเมื่อสูญเสียความชื้นอย่างรวดเร็วกว่าที่มันดูดซึมเอาไว้ได้
การบิดตัวของไม้ (Distortion)
ธรรมชาติของไม้มีความยืดหยุ่นในตัวเอง อาจจะค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไปตามแรงที่มากระทำ ช่างทำไวโอลินอาศัยข้อดีอันนี้ในการขึ้นรูปแผ่นไม้ด้านข้าง (Rib) หรือการดัดไม้ แต่หย่องที่งอ ไม้แผ่นหลังที่ยุบ และคอไวโอลินที่ตก เป็นผลมาจากแรงกดอย่างต่อเนื่อง เมื่อไม้เริ่มบิดตัว มันจะสูญเสียความแข็งแรงจากรูปทรงเดิมอย่างรวดเร็ว และอาจทำให้เกิดความเสียหายหนักตามมา
อุณหภูมิ (Temperature)
การเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิเป็นสาเหตุที่ทำให้ไม้เกิดการขยายตัวและหดตัวเช่นเดียวกับวัตถุอื่นๆ ซึ่งเกิดจากปฏิกิริยาของอุณหภูมิและ ความชื้นในไม้ ควรจะใช้กล่องไวโอลินแบบสูญญากาศอย่างดี และอย่าวางไว้ไกล้รังสีความร้อนหรือวางถูกแสงแดดโดยตรง กล่องไวโอลินเกือบทุกชนิดที่บุด้วยวัสดุผิวด้านสีเข้มจะมีผลต่อการดูดซับแสงให้แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนได้มากกว่า
การเดินทาง (Travel) ขนส่ง (Shipping) การถือ (Carrying an instrument)
ถ้าเดินทางโดยรถยนต์ อย่าวางเครื่องดนตรีไว้ในกระโปรงท้ายรถ เพราะเครื่องดนตรีจะได้รับความร้อนมาก ทำให้ได้รับความเสียหาย เมื่อต้องส่งเครื่องดนตรีไปทางพัสดุภัณฑ์ ให้คลายสายออกเล็กน้อยและใช้วัสดุนุ่มๆ บุที่หย่องทั้ง 2 ด้านเสียก่อน ควรเก็บเครื่องดนตรีไว้ในกล่องของมันเองเพื่อความปลอดภัย หลังจากนั้นให้ห่อในกล่องสำหรับส่งของ บุรอบๆ กล่องด้วยวัสดุสำหรับห่อกล่อง ถ้าหกล้มในขณะถือเครื่องดนตรี โดยสัญชาตญาณของคนส่วนใหญ่จะกอดกล่องไวโอลินไว้ข้างหน้า เพราะคิดว่าจะช่วยป้องกันไม่ให้เครื่องดนตรีแตกหักได้ แต่น่าเสียดายว่ากลับทำให้เครื่องดนตรีพังมา ควรใช้กล่องที่แข็งแรงซึ่งจะยึดไวโอลินให้ลอยอยู่ในกล่องเพื่อป้องกันอุบัติเหตุจากการล้มคว่ำหงาย และพยายามหัดถือกล่องด้วยมือที่ไม่ถนัดให้เคยชิน เช่น ถือด้วยมือซ้ายถ้าคุณเป็นคนถนัดขวา ซึ่งจะทำให้เหลือมือข้างที่ถนัดไว้ป้องกันตนเองได้
การทำความสะอาด (Cleaning)
การเช็ดทำความสะอาดตัวเครื่องและคันชักด้วยผ้านุ่มๆ สะอาดๆ หลังการเล่นทุกครั้งเป็นสิ่งที่ควรทำให้เป็นกิจวัตร ใช้เศษผ้าชุบแอลกอฮอล์เพื่อขจัดการเกาะตัวของยางสนบนฟิงเกอร์บอร์ด และสาย สิ่งที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือระวังไม่ให้แอลกอฮอล์สัมผัสกับผิวของวานิช และควรจะให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจเช็คสภาพไวโอลินเป็นประจำทุกๆ ปี ช่างอาจจะปล่อยรอยคราบบางอย่างเอาไว้ และใช้น้ำยาเคลือบผิวทับลงไปบนคราบสกปรกโดยไม่จำเป็นต้องเอาออกก็ได้ กรดจากผิวหนังของคุณสามารถทำลายผิวของวานิชได้อย่างช้าๆ ดังนั้นพยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัสผิวของวานิช
คันชัก (Bow)
ควรจะจับคันชักบริเวณ Frog ในขณะดึงหางม้า (Hair) ให้ตึง เพราะจะช่วยลดแรงกดที่เกลียวสกรูทองเหลือง (Screw) ที่อยู่ข้างในโคนด้ามคันชัก และช่วยป้องกันไม่ให้เกลียวหวานได้ ในขณะที่คุณเล่นไวโอลินนั้น หางม้าที่อยู่ด้านข้างคันชักที่คุณลากลงมักจะชำรุดได้ง่าย ทำให้ความสมดุลของแรงดึงบนคันชักเสียไปจนอาจทำให้คันชักงอได้ ดังนั้นพยายามเปลี่ยนหางม้าบ่อยๆ และพยายามรักษาหนังหุ้มด้ามคันชัก (Pad หรือ Grip) ให้อยู่ในสภาพดี ถ้านิ้วโป้งของคุณไปเสียดสีกับด้ามคันชักบ่อยๆ จะทำให้คันชักได้รับความเสียหายเช่นกัน พยายามตัดเล็บให้สั้นอยู่เสมอ และควรให้ความเอาใจใส่ปลายคันชัก (Tip) เป็นพิเศษ
มิชลิง
มิชลิง ("สายเลือดผสม" ในภาษาเยอรมัน) เป็นคำศัพท์ทางกฎหมายที่ถูกใช้ในนาซีเยอรมนีเพื่อแสดงถึงบุคคลที่ถือว่ามีทั้งสายเลือดอารยันและบรรพบุรุษยิว รากศัพท์เยอรมันร่วมเชื้อสายกับคำศัพท์ภาษาละตินซึ่งเป็นต้นกำเนิดของคำภาษาสเปนว่า เมสติโซ (mestizo) และคำภาษาฝรั่งเศสว่า เมติส (métis)
ในภาษาเยอรมัน คำนี้มีความหมายโดยตรงว่า ลูกผสม คนครึ่งชาติ และเลือดผสม
อเทลิเยร์ ไรซ่า: ราชินีแห่งรัตติกาลและที่ซ่อนลับ
เกมภาคต่อชื่อว่า อเทลิเยร์ ไรซ่า: ลอสต์เลเจนต์แอนด์เดอะซีเคร็ตแฟร์รี (Atelier Ryza 2: Lost Legends & the Secret Fairy) จำหน่ายในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ในประเทศญี่ปุ่น และมกราคม พ.ศ. 2564 ในอเมริกาเหนือและยุโรป สำหรับเพลย์สเตชัน 4, เพลย์สเตชัน 5 และนินเท็นโด สวิตช์ โดยรูปแบบทางไมโครซอฟท์ วินโดวส์จำหน่ายในเดือนเดียวกันในทุกภูมิภาค ภาคต่อลำดับที่ 2 ชื่อว่า อเทลิเยร์ ไรซ่า: อัลเคมิสต์ออฟดิเอนด์แอนด์เดอะซีเคร็ตคีย์ (Atelier Ryza 3: Alchemist of the End & the Secret Key) จำหน่ายสำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, นินเท็นโด สวิตช์, เพลย์สเตชัน 4, และเพลย์สเตชัน 5 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงที่สร้างจากเกมผลิตโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
การจำหน่าย
เกมจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2562 ในอเมริกาเหนือในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2562 และพื้นที่อื่น ๆ ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562
สื่ออื่น ๆ
มังงะดัดแปลงของเกมวาดภาพโดยริอิจู ตีพิมพ์ในนิตยสารชูกัง ฟามิตสึของคาโดกาวะเกมลิงเกจเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2563
ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงของเกมมีการประกาศสร้างในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2566 ผลิตแอนิเมชันโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ กำกับโดยเอมะ ยูซูฮิระ   โดยยาชิจิโระ ทากาฮาชิและคาซูกิ ยานางาวะกลับมารับหน้าที่เช่นเดียวกับเกมต้นฉบับในฐานะผู้เขียนบทและผู้แต่งดนตรีประกอบ มีกำหนดออกอากาศในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และเครือข่ายอื่น ๆ เพลงเปิดชื่อเพลงว่า ร้องโดยวงซังงัตสึ โนะ ฟานตาเซีย ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า่  ร้องโดย Awkmiu  อนิพลัส เอเซียได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ครันชีโรลได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่นอกทวีปเอเชีย
อำเภอสอง
สอง เป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัดแพร่
ประวัติ
พงศาวดารโยนก กล่าวถึง เมืองสองว่า จุลศักราช 914 ปีชวด จัตวาศก เดือน 9 ขึ้น 10 ค่ำ เจ้าฟ้าเมืองนายกับเจ้าฟ้าเชียงทอง สองพี่น้อง ได้ยกรี้พลมาตีเมืองต่างๆ ในอาณาจักร ล้านนาไทย ได้เมืองเชียงราย เชียงแสน เมืองลอ พะเยา ลุถึงเดือน 11 ขึ้น 2 ค่ำ ปีเดียวกัน ยกทัพจากเมืองพะเยา ระยะทางแปดพันวาไปแรมยางดุมสะเอียบ จากยางดุมสะเอียบไปแรมป่าเลาระยะทางสองพันวายกจากป่าเลาไปแรมเมืองสองระยะทางหมื่นวายกจาก เมืองสองไปแรมป่าเสี้ยว ยกจาก ป่าเสี้ยวไปแรมเมืองแพร่ ฯลฯ
พงศาวดารเมืองน่าน กล่าวถึงเมืองสองว่า จุลศักราช 889 ตรงกับ พ.ศ. 2070 พญาน่าน ตนชื่น อุ่นเฮือน ได้ยกไพร่พลทหารลงมาตีเมืองเทิง เมืองสอง ได้ชัยชนะจึงกวาดต้อนผู้คนไปเป็นจำนวนมาก จุลศักราช 893 ตรงกับ พ.ศ. 2074 พญาแพร่ได้รวบรวมไพร่พลยกขึ้นไปตีเมืองคืนจาก พญาน่าน แต่ไม่สามารถตีหักเอาเมืองน่านได้จึงยกทัพกลับแต่เจ้าเมืองแพร่ได้แต่งตั้งตัวแทน ให้ไปปกครองเมืองสองสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน กล่าวกันว่าเดิมบ้านเจ้าเมืองสองตั้งที่บ้านหนุน ต่อมาภายหลังได้ย้ายไปตั้งที่บ้านกลาง