cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สงครามไครเมีย
ใน ค.ศ. 1855 ราชอาณาจักรซาร์ดิเนียของอิตาลีได้ส่งกองกำลังรบนอกประเทศไปยังไครเมีย เข้าข้างกับฝรั่งเศส บริติชและจักรวรรดิออตโตมัน แนวหน้าตั้งอยู่ที่การล้อมเซวัสโตปอล เกี่ยวข้องกับสภาพที่โหดร้ายสำหรับกองทหารทั้งสองฝ่าย ปฏิบัติการทางทหารขนาดเล็กเกิดขึ้นในคอเคซัส(ค.ศ. 1853-1855) ทะเลขาว (เดือนกรกฏาคม-สิงหาคม ค.ศ. 1854) และแปซิฟิกเหนือ (ค.ศ. 1854-1855)
เซวัสโตปอลถูกตีแตกในที่สุดหลังสิบเอ็ดเดือน ภายหลังจากฝรั่งเศสได้เข้าโจมตีป้อมมาลาคอฟฟ์ ด้วยความโดดเดี่ยวและเผชิญหน้ากับการคาดการณ์อันมืดมัวของการบุกครองโดยตะวันตกหากสงครามดำเนินต่อไป รัสเซียได้ร้องขอสันติภาพในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1856 ฝรั่งเศสและบริเตนได้ยินดีกับสถานการณ์ เนื่องจากความขัดแย้งของประเทศของตนไม่เป็นที่นิยม สนธิสัญญาปารีส ได้ถูกลงนาม เมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1856 ซึ่งเป็นอันสิ้นสุดสงคราม มันเป็นการสั่งห้ามรัสเซียตั้งฐานทัพเรือในทะเลดำ รัฐประเทศราชของออตโตมันแห่งวอลเลเกียและมอลดาเวียได้รับอิสรภาพอย่างมากมาย ชาวคริสเตียนในจักรวรรดิออตโตมันได้รับฐานะที่เสมอภาคอย่างเป็นทางการ และคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ได้เข้าควบคุมคริสจักรคริสเตียนในข้อพิพาทอีกครั้ง
สงครามไครเมียเป็นหนึ่งในความขัดแย้งครั้งแรกที่กองกำลังทหารใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ เช่น กระสุนระเบิดปืนใหญ่ของกองทัพเรือ ทางรถไฟ และโทรเลข สงครามไครเมียเป็นหนึ่งในสงครามครั้งแรก ๆ ที่มีการบันทึกอย่างกว้างขวาง ทั้งเป็นลายลักษณ์อักษรและภาพถ่าย สงครามกลายเป็นสัญลักษณ์ของความล้มเหลวทางด้านโลจิสติกส์ การแพทย์ และยุทธวิธีอย่างรวดเร็ว และการจัดการที่ไม่ดี การตอบสนองในบริเตนได้นำไปสู่ความต้องการวิชาชีพด้านการแพทย์ ความสำเร็จที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล ผู้ซึ่งได้รับความสนใจจากทั่วโลกในการบุกเบิกพยาบาลศาสตร์สมัยใหม่ในขณะที่เธอรักษาผู้บาดเจ็บ
สงครามไครเมียได้กลายเป็นจุดเปลี่ยนอย่างชัดเจนสำหรับจักรวรรดิรัสเซีย สงครามทำให้กองทัพบกจักรวรรดิรัสเซียอ่อนแอ ทำให้ท้องพระคลังหมดลงและทำลายอิทธิพลในยุโรปของรัสเซีย จักรวรรดิจะต้องใช้เวลาสิบปีในการฟื้นฟู ความอัปยศอดสูของรัสเซียได้บีบบังคับให้ชนชั้นสูงที่มีการศึกษาต้องบ่งบอกปัญหาและตระหนักถึงความจำเป็นในการปฏิรูปขั้นพื้นฐาน พวกเขาเห็นว่าการปรับปรุงให้ทันสมัยอย่างรวดเร็วเป็นหนทางเดียวในการกอบกู้สถานะของจักรวรรดิในฐานะมหาอำนาจของยุโรป สงครามจึงกลายเป็นตัวกระตุ้นสำหรับการปฏิรูปสถาบันทางสังคมของรัสเซีย รวมทั้งการยกเลิกทาสติดที่ดินและปรับปรุงระบบยุติธรรม การปกครองตนเองในท้องถิ่น การศึกษา และการรับราชการทหาร
ประเทศบาร์เบโดสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศบาร์เบโดส จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศบาร์เบโดสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 5 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ซิลิคอนคาร์ไบด์
ซิลิคอนคาร์ไบด์ (silicon carbide) หรือ คาร์บอรันดัม (carborundum) เป็นสารประกอบที่มีสูตรเคมีคือ SiC ในรูปบริสุทธิ์ไม่มีสี แต่มีสีเขียวถึงดำจากการปนเปื้อนธาตุเหล็ก ซิลิคอนคาร์ไบด์มีรูปแบบผลึกกว่า 250 แบบ แต่พบมากที่สุดในรูปแอลฟา (α-SiC) ซึ่งมีโครงสร้างผลึกแบบหกเหลี่ยม ก่อตัวที่อุณหภูมิสูงกว่า 1700 °C และรูปบีตา (β-SiC) ซึ่งเป็นโครงสร้างแบบซิงก์เบลนด์ ก่อตัวที่อุณหภูมิต่ำกว่า 1700 °C ในธรรมชาติพบในแร่มอยซาไนต์ แต่สามารถสังเคราะห์ได้จากกระบวนการอะคีสัน
ซิลิคอนคาร์ไบด์มีคุณสมบัตินำความร้อนและทนอุณหภูมิสูง มีความแข็งตามมาตราโมสที่ 9–9.5 จึงนิยมใช้เป็นสารกึ่งตัวนำ, วัสดุขัดถู, วัสดุทนความร้อนสูงและการกระแทก
อำเภอบางเลน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอบางเลนมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
หลิน เซิน
หลิน เซิน (16 มีนาคม ค.ศ. 1868 – 1 สิงหาคม ค.ศ. 1943) ชื่อรอง จื่อ เชา (子超) และชื่อเรียกขานว่า จ่าง เหริน (長仁), เป็นนักการเมืองชาวจีนที่ทำหน้าที่ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1931 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต
อำเภอบางเลน
ประวัติ
อำเภอบางเลนตั้งขึ้นเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2439 แต่ดั้งเดิมนั้นไม่ได้ตั้งอยู่บริเวณที่ว่าการอำเภอปัจจุบัน ที่ว่าการอำเภอเดิมตั้งอยู่ที่บ้านบางไผ่นารถ ใกล้บริเวณวัดบางไผ่นารถ ตำบลบางไทรป่า ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำท่าจีน ใช้ชื่อว่า อำเภอบางไผ่นาท  ต่อมาได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งอยู่ในเขตตำบลบางปลา ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำท่าจีน ใช้ชื่อว่า อำเภอบางปลา ภายหลังอำเภอบางปลาแบ่งการปกครองเป็น 2 ตำบล คือ ตำบลบางปลาและตำบลบางเลน
หลิน เซิน
ประวัติ
หลินเซินเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในเมืองช่างก้าน (尚幹鄉), จังหวัดหมิ่นโฮ่ว (閩侯縣), มณฑลฝูเจี้ยน, หลินได้รับการศึกษาจากมิชชันนารีชาวอเมริกัน หลังจากนั้นเขาทำงานที่สำนักงานโทรเลขของเมืองไทเปบนเกาะไต้หวัน สมัยนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1884 หลังเกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง จีนได้พ่ายแพ้สงครามและเสียเกาะไต้หวันให้ญี่ปุ่น เขาเข้าร่วมในกิจกรรมกองโจรกู้ชาติต่อต้านผู้ยึดครองชาวญี่ปุ่นเมื่อทำไม่สำเร็จเขาจึงได้กลับไปที่จีนแผ่นดินใหญ่และทำงานในสำนักงานศุลกากรเซี่ยงไฮ้ ในปี ค.ศ. 1902 หลังจากนั้นเขาได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกา โดยอาศัยอยู่ที่ฮาวายและซานฟรานซิสโก เขาได้มีโอกาสเข้าศึกษาด้านกฎหมายที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กและไปศึกษาต่อด้านปรัชญาการเมืองที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในอังกฤษตามลำดับ
ในระหว่างที่เขาเดินทางไปมาระหว่างอังกฤษและอเมริกา เขาได้เข้าร่วมขบวนการถงเหมิงฮุ่ยซึ่งทำการต่อต้านการปกครองของราชวงศ์ชิงในปี ค.ศ. 1905 และเป็นผู้จัดและประสานงานในต่างประเทศสำหรับพรรคก๊กมินตั๋งช่วงที่มีการเคลื่อนไหวสู้รบกับฝ่ายราชวงศ์ในการปฏิวัติซินไฮ่ โดยเขาเป็นผู้รับผิดชอบในการปฏิวัติในเขตเจียงซี ต่อมาเมื่อราชวงศ์ชิงล่มสลายและมีการก่อตั้งสาธารณรัฐจีนขึ้น เขากลายเป็นประธานวุฒิสภาในสมัชชาแห่งชาติ
อำเภอบางเลน
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2479 ได้ย้ายที่ตั้งอำเภอมาที่ตำบลบางเลน (อยู่บริเวณตลาดเก่าในปัจจุบัน) ปี พ.ศ. 2482 จึงเปลี่ยนชื่ออำเภอบางปลาเป็น อำเภอบางเลน ครั้นถึง พ.ศ. 2521 หลวงพ่อกิติวุฒโทแห่งจิตตภาวันวิทยาลัยซื่งเป็นชาวบางเลน ได้มอบที่ดินมรดกของท่านไห้ทางราชการและได้บริจาคเงินก่อสร้างที่ว่าการอำเภอ จึงได้ย้ายที่ว่าการอำเภอจากริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำท่าจีน มาตั้งอยู่ริมถนนพลดำริห์ ในท้องที่หมู่ที่ 8 ตำบลบางเลน จนกระทั่งปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอบางเลนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 15 ตำบล 180 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอบางเลนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 19 แห่ง ได้แก่
ณิชชาอร จินดาพล
ร้อยตำรวจโทหญิง ณิชชาอร จินดาพล เป็นอดีตนักกีฬาแบดมินตันหญิงชาวไทย ผู้เข้าแข่งขันรายการเจแปนซูเปอร์ซีรีส์ 2012 และเป็นแชมป์หญิงเดี่ยวในการแข่งขันรายการโยเน็กซ์แคนาดาโอเพน 2013   โดยได้ประกาศเลิกเล่นเมื่อปี พ.ศ. 2565
ประวัติ
ณิชชาอร จินดาพล เกิดวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2534 เป็นชาวจังหวัดภูเก็ต เริ่มเล่นแบดมินตันเมื่ออายุได้ 8 ปีพร้อมกับพี่สาวจากคำแนะนำของผู้เป็นพ่อ เธอสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนสตรีวิทยา 2 และระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555 เธอได้เป็นแชมป์การแข่งขันประเภทหญิงเดี่ยวในรายการเวียดนามอินเตอร์เนชันแนลชาเลนจ์ 2012 ณิชชาอรได้รับรางวัลเหรียญเงินจากการแข่งขันแบดมินตันในเอเชียนเกมส์ 2010 ประเภททีมหญิง
เดือนเมษายน พ.ศ. 2555 ณิชชาอรเข้าแข่งขันรายการซิปุตราฮานอยเวียดนามอินเตอร์เนชันแนลชาลเลนจ์ 2012 ในประเภทหญิงเดี่ยว ที่ซึ่งเธอได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศโดยได้พบกับอะยุมิ มิเนะ จากประเทศญี่ปุ่น จากนั้น ช่วงปลายเดือนเดียวกันนี้ ณิชชาอรเข้าแข่งขันรายการโยเน็กซ์ซันไรส์อินเดียนโอเพน 2012 ซึ่งเธอผ่านรอบแรกได้โดยยีกิต เนสลีฮาน ผู้เป็นนักแบดมินตันจากประเทศตุรกีได้ขอถอนตัว วันที่ 6 ตุลาคม ของปีเดียวกันนี้ ณิชชาอรเข้าแข่งขันรายการเอสซีจีออลไทยแลนด์แชมเปียนชิพ 2555 รอบรองชนะเลิศประเภทหญิงเดี่ยว โดยเป็นฝ่ายชนะทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย 2-1 เกม ด้วยคะแนน 21-17,21-23, 21-10 และณิชชาอรได้ตำแหน่งรองแชมป์ โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อรัชนก อินทนนท์ ในรอบชิงชนะเลิศ และในเดือนพฤศจิกายน เธอได้เข้าแข่งขันรายการโยเน็กซ์-ซันไรส์ฮ่องกงโอเพน 2012 ในฐานะมือวางอันดับที่ 35 ของโลก
วันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2556 ณิชชาอรเข้าแข่งขันศึกวิคเตอร์โคเรียโอเพน 2013 ประเภทหญิงเดี่ยว โดยเป็นฝ่ายชนะจูเลียน เชงก์ จากประเทศเยอรมนีที่คะแนน 21-19, 21-8 เดือนเมษายน พ.ศ. 2556 ณิชชาอรเข้าแข่งขันรายการโยเน็กซ์ออสเตรเลียนโอเพน 2013 ในฐานะมือวางอันดับ 4 ของรายการ ที่ซึ่งเธอได้ตำแหน่งรองแชมป์ในประเภทหญิงเดี่ยว และในวันที่ 18 กรกฎาคม ของปีเดียวกันนี้ เธอได้เข้าแข่งขันประเภทหญิงเดี่ยวรายการโยเน็กซ์แคนาดาโอเพน 2013 โดยในรอบนี้ ณิชชาอรเป็นฝ่ายชนะจาง เป่ยเหวิน จากสหรัฐอเมริกา ที่คะแนน 21-14, 15-8 ซึ่งจาง เป่ยเหวิน ได้มีอาการบาดเจ็บและขอถอนตัว  ส่วนในวันที่ 19 กรกฎาคม เธอเป็นฝ่ายชนะชาน ซือคา จากฮ่องกง 2-1 เกม ที่คะแนน 21-16, 19-21 และ 21-18 จากนั้น ในวันที่ 21 กรกฎาคม ณิชชาอรเป็นฝ่ายชนะมาริน แคโรลินา จากประเทศสเปน 2-1 เกม ด้วยคะแนน 15-21, 21-10 และ 21-18   ก่อนที่จะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ และได้เป็นแชมป์รายการนี้ โดยเป็นฝ่ายชนะยิป ปุยยิน จากฮ่องกงที่ 2-0 เกม ด้วยคะแนน 21-18 และ 21-16
วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันแบดมินตันชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทยประจำปี 2556 ประเภทหญิงเดี่ยว ณิชชาอรสามารถผ่านรอบสองเข้าสู่รอบสามได้โดยไม่ต้องลงแข่งเนื่องด้วยภัทรสุดา ไชยวรรณ ได้ถอนตัวจากรอบดังกล่าวเพราะอาการบาดเจ็บ และในวันที่ 30 สิงหาคม รอบก่อนรองชนะเลิศของรายการเดียวกันนี้ ณิชชาอรเป็นฝ่ายชนะอนาวิกา อินทรวัฒนา 2 เกม ด้วยคะแนน 21-9, 21-11 และเข้าสู่รอบตัดเชือกโดยได้พบกับพรทิพย์ บูรณะประเสริฐสุข
อิสอัค
อิสอัค (Isaac) เป็นบุตรคนที่สองของอับราฮัม ที่เกิดจากนางซาราห์ ภรรยาคนแรกของอับราฮัม เรื่องราวของอิสอัค ถูกบันทึกไว้ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ ในส่วนของพระธรรมปฐมกาล บทที่ 22-27
กำเนิดอิสอัค
เมื่อพระเจ้าทรงเรียกอับราฮัมให้ออกจากบ้านเกิดของตน และเดินทางไปยังดินแดนที่พระเจ้าทรงตั้งไว้นั้น พระองค์มีพระสัญญาแก่อับราฮัมว่า จะให้เขาเป็นบิดาของพงศ์พันธุ์ใหญ่โต แต่ในขณะนั้น นางซาราห์ ภรรยาของอับราฮัมเป็นหมัน ไม่มีบุตร
เมื่ออับราฮัมได้เดินทางมาอยู่ในดินแดนคานาอันแล้ว พระเจ้าจึงทรงมาหาอับราฮัม และประทานบุตรชายแก่อับราฮัม ซึ่งเป็นบุตรคนเดียวที่เกิดกับนางซาราห์ ภรรยาหลวงที่อับราฮัมรักมากที่สุด เมื่ออิสอัคอายุครบแปดวัน ก็ได้ทำพิธีเข้าสุหนัต ตามที่พระเจ้าทรงบัญชาไว้ เมื่ออิสอัคโตขึ้น พระเจ้าทรงลองใจอับราฮัมผู้เป็นบิดา โดยการให้นำอิสอัคไปเป็นเครื่องถวายบูชาแด่พระองค์ และในที่สุดอับราฮัมผู้มีความเชื่อในพระเจ้า ก็ตัดสินมอบอิสอัคเป็นเครื่องถวาย แต่ทูตสวรรค์ได้มายั้งมาอับราฮัมไว้ก่อน
กำเนิดอิสอัค ที่ระบุในพระมหาคัมภีร์ อัล-กุรอาน ของอิสลาม
แท้จริง เขา (อิบรอฮีม), อับราฮัม เป็นคนหนึ่งในปวงบ่าวของเราผู้ศรัทธา
เรา (อัลลอฮฺ) ได้แจ้งข่าวดีแก่เขาว่า จะได้ (ลูกคนหนึ่ง) อิสฮาก เป็นนบี (จะเป็นหนึ่ง) ในหมู่คนดีทั้งหลาย
อัซ-ซ๊อฟฟาต : 111-112
การหาคู่ให้อิสอัค
เมื่ออิสอัคถึงวัยที่จะมีคู่ครอง อับราฮัมก็ได้ให้คนใช้ของท่านออกเดินทางไปยังดินแดนบ้านเกิดของท่าน เพื่อหาหญิงสาวที่เหมาะสมมาเป็นภรรยาให้แก่อิสอัค เมื่อคนใช้ไปยังบ้านเกิดของอับราฮัม ก็อธิษฐานต่อพระเจ้าว่า "ขอให้หญิงสาวคนที่ข้าพระองค์พูดกับนางว่า โปรดลดเหยือกของเธอลง ให้ฉันดื่มน้ำ และผู้ซึ่งตอบว่า เชิญดื่มเถิดและดิฉันจะให้น้ำอูฐของท่านกินด้วย นั้นเป็นคนที่พระองค์ทรงกำหนดให้เป็นภรรยาอิสอัคผู้รับใช้ของพระองค์..." คนรับใช้นั้นก็ได้พบกับ เรเบคาห์ (Rebecca) บุตรสาวของเบธูเอล บุตรของมิลคาห์ บุตรของเทราห์ ผู้เป็นบิดาของอับราฮัม บิดาและพี่ชายของนาง ก็ได้มอบเรเบคาห์ ให้เป็นภรรยาของอิสอัคตั้งแต่นั้น
อิสอัคมีอายุสี่สิบปี เมื่อได้นางเรเบคาห์เป็นภรรยา นางเรเบคาห์คลอดลูกแฝด คนแรกคลอดออกมาตัวแดง มีขนอยู่ทั่วตัวไปหมด จึงตั้งชื่อว่า เอซาว ภายหลังน้องเขาก็คลอดออกมา มือของเขาจับส้นเท้าของเอซาวไว้ จึงตั้งชื่อว่า ยาโคบ เมื่อเด็กทั้งสองโตขึ้น เอซาวเป็นพรานมือแม่น เป็นชาวทุ่ง ส่วนยาโคบเป็นคนเงียบ ๆ อยู่กับบ้าน อิสอัค รักเอซาว แต่นางเรเบคาห์ รักยาโคบ
อิสอัคอวยพรยาโคบ
เมื่ออิสอัคอายุมากขึ้น ท่านได้เรียกเอซาว บุตรคนโตเข้ามาพบ และบอกให้เอซาวไปล่าสัตว์เพื่อนำมาปรุงเป็นอาหารให้แก่ตน และอิสอัคจะได้อวยพรแก่เอซาว ในฐานะของบุตรหัวปี แต่เหตุการณ์นี้หาได้รอดพ้นสายตาของนางเรเบคาห์ ผู้เป็นมารดา นางจึงปรุงอาหาร และเรียกให้ยาโคบ เป็นผู้นำอาหารนั้นเข้าไปมอบให้แก่อิสอัค เพื่อให้ได้รับคำอวยพรแทนเอซาว
เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เอซาว และยาโคบ ต้องบาดหมางใจกัน และเป็นเหตุให้ยาโคบต้องเดินทางไปอาศัยอยู่กับลาบัน ลุงของตนเป็นเวลากว่า 14 ปี เพื่อรอให้เอซาวนั้นคลายโมโหลง
เจ้าชายช็องว็อน
เจ้าชายช็องว็อน (정원군) หรือในภายหลังได้รับการสถาปนาเป็น พระเจ้าวอนจงแห่งโชซ็อน พระราชโอรสใน พระเจ้าซ็อนโจ ที่ประสูติแต่ พระสนมอินบิน จากตระกูลคิมแห่งซูวอน เป็นพระราชอนุชาต่างพระมารดาของ เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 และเป็นพระราชบิดาของ องค์ชายนึงยาง ที่ในภายหลังได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าอินโจ พระราชาลำดับที่ 16 แห่งโชซ็อน
พระประวัติ
เจ้าชายช็องว็อนประสูติเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1580 ที่ พระราชวังคย็องบก มีพระนามเดิมว่า ลีบู เป็นพระราชโอรสใน พระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 ที่ประสูติแต่ พระสนมอินบิน จากตระกูลคิมแห่งซูวอน พระสนมองค์โปรด
ใน ค.ศ. 1604 เจ้าชายช็องว็อนได้รับการเลื่อนพระอิสริยยศเนื่องจากพระองค์ได้พาพระเจ้าซ็อนโจพระราชบิดาหนีภัยสงครามระหว่างสงครามรุกรานเกาหลีของญี่ปุ่น
สิ้นพระชนม์
เจ้าชายช็องว็อนสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1619 หรือ 4 ปีก่อนที่องค์ชายนึงยางผู้เป็นพระโอรสจะขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น พระเจ้าอินโจ ขณะมีพระชนมายุเพียง 39 พรรษา
แหล่งข้อมูลอื่น
1580 1619
ระยะทางจาโร-วิงเคลอร์
ระยะทางจาโร-วิงเคลอร์ (Jaro–Winkler distance) คือวิธีการแบบหนึ่งที่ใช้วัดความเหมือนกันระหว่างสองสายอักขระจากจำนวนตัวอักษรร่วม โดย วิลเลียมส วิงเคลอร์ (William Winkler) ได้นำวิธีการเปรียบเทียบสายอักขระแบบระยะทางจาโร ที่ แมททิว จาโร (Matthew Jaro) ได้นำเสนอขึ้น มาปรับปรุงเพิ่มเติม จึงเรียกว่าระยะทางจาโร-วิงเคลอร์ โดยค่าที่ได้จากวิธีวัดแบบระยะทางจาโร-วิงเคลอร์ จะมีค่าตั้งแต่ 0 (สายอักขระทั้งสองไม่มีตัวใดตรงกันเลย) ถึง 1 (สายอักขระทั้งสองตรงกันทุกตัว)
ระยะทางจาโร-วิงเคลอร์ ถูกออกแบบมาเพื่อใช้กับชุดของสายอักขระสั้นๆ เช่นชื่อคน โดยถูกพัฒนาเพื่อใช้เปรียบเทียบชื่อ ในการสำรวจสำมะโนประชากรของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยระยะทางจาโรจะใช้หลักการวัดความต่างกัน ของสายอักขระจากจำนวนตัวอักษรที่เหมือนกัน และอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกัน คือตำแหน่งห่างกันไม่เกินครึ่งหนึ่งของความยาวอักขระสายที่สั้น จากผลวิจัยของวิงเคลอร์พบว่า ความคลาดเคลื่อนโดยบังเอิญ มักเกิดกับตัวอักษรที่อยู่ตอนปลายของสายอักขระหลังจากตัวอักษรที่สี่เป็นต้นไป และพบว่าหากสายอักขระยิ่งยาวขึ้น ความคลาดเคลื่อนจะมากตามไปด้วย ระยะทางจาโร-วิงเคลอร์จึงนำค่าที่ได้จากระยะทางจาโร มาให้น้ำหนักความต่างกันของสายอักขระเพิ่ม โดยพิจารณาจากตำแหน่งของตัวอักษรและความยาวของสายอักขระ
นิยาม
ให้ d_j คือระยะทางจาโร ของสายอักขระสองสาย จะได้
ตัวอย่างเช่น การเทียบ CRATE กับ TRACE ระยะห่างระหว่างตัวอักษรสูงสุดที่ยังถือว่าตรงกันคือ (5/2)-1 = 1.5 จะเห็นว่ามีเพียงตัวอักษร ‘R’ ‘A’ ‘E’ เท่านั้นที่อักษรตรงกัน ถึงแม้ว่า ‘C’ และ ‘T’ จะปรากฏที่สายอักขระทั้งสอง แต่ระยะห่างของ ‘C’ ระหว่างสายอักขระสองสายมีค่าเกิน 1 (สายอักขระแรก C อยู่ตำแหน่งที่ 1 สายอักขระที่สอง C อยู่ที่ตำแหน่งที่ 4 ดังนั้นห่างกัน 4 – 1 = 3 ซึ่งเกิน r) จึงไม่ถือว่าตรงกัน สำหรับอักษร ‘T’ ก็เช่นเดียวกัน ดังนั้น c จึงมีค่าเท่ากับ 3 และ t = 0 (จำนวนอักษรที่ตรงกันคือ 3 ซึ่งอักษรที่ตรงกันทั้งสามนี้ ไม่มีการสลับตำแหน่งกัน) กรณี DwAyNE เทียบกับ DuANE จะเห็นว่าคู่ของอักษรที่ตรงกันมีตำแหน่งเรียงกันตามลำดับเหมือนกันทั้งสองสายคือ D-A-N-E ดังนั้นจึงไม่มีตำแหน่งที่ต้องต้องเปลี่ยนลำดับ t จึงเท่ากับ 0
ให้ d_w คือระยะทางจาโร-วิงเคลอร์
ตัวอย่าง
ให้ m แทนความยาวของสายอักขระ MARTHA และ n แทนความยาวของสายอักขระ MARHTA จะได้
อักษรที่ตรงกัน 6 ตัว มีอักษรสองตัวที่ไม่ได้เรียงกันตามลำดับ คืออักษรตำแหน่งที่ 4 และ 5 ดังนั้น
จะได้ค่าระยะทางจาโร
มี 3 อักขระแรกที่เข้ากันคือ (M, A, R) ดังนั้น \ell = 3
จะได้ค่าระยะทางจาโร-วิงเคลอร์
ให้ m แทนความยาวของสายอักขระ JONES และ n แทนความยาวของสายอักขระ JOHNSON จะได้
อักษรที่ตรงกันทั้ง 4 ตัว มีตำแหน่งเรียงกันตามลำดับเหมือนกันทั้งสองสายอักขระ ดังนั้น t = 0
มี 2 อักขระแรกที่เข้ากันคือ (J, O) ดังนั้น \ell = 2
ให้ m แทนความยาวของสายอักขระ DWAYNE และ n แทนความยาวของสายอักขระ DUANE จะได้
มีเพียงอักขระแรกที่เข้ากัน คือ (D) ดังนั้น \ell = 1
ให้ m แทนความยาวของสายอักขระ DIXON และ n แทนความยาวของสายอักขระ DICKSONX จะได้
อักษรที่ตรงกันทั้ง 4 ตัว มีตำแหน่งเรียงกันตามลำดับเหมือนกันทั้งสองสายอักขระ ดังนั้น t = 0 สำหรับอักษร X ในสายอักขระไม่นำมาพิจาณา เนื่องจากระยะห่างของ X ระหว่างสายอักขระสองสายมีค่าเกิน r
มี 2 อักขระแรกที่เข้ากันคือ (D, I) ดังนั้น \ell = 2
ลีกแชมเปียนชิพ ฤดูกาล 2010-11
ฟุตบอลลีกแชมเปียนชิพ ฤดูกาล 2010-11 เป็นฤดูกาลที่ 7 ของการแข่งขันลีกแชมเปียนชิพ เริ่มแข่งขันเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2553 สิ้นสุดการแข่งขันเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 และสิ้นสุดการแข่งขันรอบเพลย์ออฟเมื่อ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2554
ควีนส์ปาร์คเรนเจอส์ คว้าแชมป์ลีกแชมเปียนชิพและเลื่อนชั้นขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2011-12 พร้อมกับนอริชซิตี ซึ่งคว้ารองแชมป์ และสวอนซีซิตี ที่คว้าแชมป์เพลย์ออฟโดยการเฉือนชนะเรดดิง ส่วนเปรสตันนอร์ทเอนด์ เชฟฟิลด์ยูไนเต็ด และสคันธอร์ปยูไนเต็ด ตกชั้นไปเล่นลีกวัน ฤดูกาล 2011-12 พร้อมกันทั้ง 3 ทีม
ตารางคะแนน ลีกแชมเปียนชิพ ฤดูกาล 2010-11
หมายเหตุ: (C)=แชมป์ลีกแชมเปียนชิพ ฤดูกาล 2010-11,(P)=เลื่อนชั้นขึ้นสู่พรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2011-12,(R)ตกชั้นสู่ลีกวัน ฤดูกาล 2011-12
อูรังเมดัน
เอสเอส อูรังเมดัน (SS Ourang Medan) เป็นเรือซึ่งอ้างว่าเป็นเรือผี โดยตามแหล่งข้อมูลหลายแหล่งว่าเป็นเรืออัปปางในน่านน้ำหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์หรือที่อื่น หลังลูกเรือทั้งลำเสียชีวิตภายใต้พฤติการณ์น่าสงสัย ใน ค.ศ. 1947 หรือ 1948 ขึ้นอยู่กับหนังสือพิมพ์ที่มา นิยายอูรังเมดันกลายเป็นตำนาน
ปริศนา
การพาดพิงเรือและเหตุการณ์ดังกล่าวในภาษาอังกฤษครั้งหนึ่งปรากฏใน รายงานการประชุมสภาวาณิชทะเล (Proceedings of the Merchant Marine Council) ฉบับเดือนพฤษภาคม 1954 ซึ่งยามฝั่งสหรัฐเป็นผู้พิมพ์เผยแพร่ มีการจัดพิมพ์การพาดพิงในภาษาอังกฤษก่อนหน้านี้เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม 1948 ในดิแอลบานีไทมส์ อัลแบนี รัฐนิวยอร์ก สหรัฐ และอ้างอิงต้นฉบับดั้งเดิมว่ามาจากเอลเซเวียส์วีกลี คำว่า อูรัง เป็นภาษามาเลย์หรืออินโดนีเซีย หมายถึง "คน" ส่วนเมดันเป็นนครใหญ่สุดบนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย ทำให้มีความหมายประมาณว่า "มนุษย์จากเมดัน" บันทึกอุบัติเหตุของเรือปรากฏในหนังสือและนิตยสารหลายฉบับ ความแม่นยำของข้อเท็จจริงและแม้แต่การมีอยู่จริงของเรือไม่มีการยืนยัน และรายละเอียดการก่อสร้างและประวัติศาสตร์ของเรือยังไม่มีผู้ใดทราบ การค้นหาทะเบียนราชการหรือการสืบสวนอุบัติเหตุนั้นล้มเหลว
นิยายของเรือปรากฏครั้งแรกในชุดสามบทความในหนังสือพิมพ์ De locomotief: Samarangsch handels- en advertentie-blad ภาษาดัตช์-อินโดนีเซีย  นิยายนี้ส่วนใหญ่เหมือนกับนิยายฉบับภายหลัง แต่มีข้อแตกต่างสำคัญอยู่ ไม่เคยมีการกล่าวถึงชื่อเรือที่พบ อูรังเมดัน แต่มีอธิบายว่าตำแหน่งที่พบเรือนั้นอยู่ห่างจากหมู่เกาะมาร์แชลล์ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 400 ไมล์ทะเล (740 กิโลเมตร) บทความที่สองและสามอธิบายประสบการณ์ของผู้รอดชีวิตรายเดียวของลูกเรืออูรังเมดัน ซึ่งมิชชันนารีชาวอิตาลีไปพบและเป็นชนพื้นเมืองเกาะ Taongi ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ ก่อนเสียชีวิตคนผู้นั้นเล่าแก่มิชชันนารีว่าเรือกำลังบรรทุกสินค้ากรดซัลฟิวริก และลูกเรือส่วนใหญ่เสียชีวิตเพราะไอพิษที่รั่วไหลจากตู้บรรทุกที่เสียหาย นิยายมีว่า อูรังเมดัน กำลังล่องจากท่าเล็ก ๆ ในประเทศจีนไปประเทศคอสตาริกา และเจตนาหลบเลี่ยงทางการ ผู้รอดชีวิตซึ่งเป็นชาวเยอรมันนิรนาม เสียชีวิตหลังเล่านิยายของเขาแก่มิชชันนารี ซึ่งเล่านิยายนี้ต่อให้ Silvio Scherli ผู้ประพันธ์ชาวอิตาลี หนังสือพิมพ์ดัตช์ปิดท้ายด้วยข้อปฏิเสธความรับผิดชอบดังนี้
อุบัติเหตุที่เป็นไปได้
ตามนิยาย ณ ช่วงใดช่วงหนึ่งประมาณเดือนมิถุนายน 1947 (แกดดิสและผู้อื่นระบุว่าวันที่โดยประมาณ คือ ต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1948 ) เรืออเมริกันสองลำที่กำลังเดินเรือในช่องแคบมะละกา ได้แก่ ซิตีออฟบัลติมอร์ และ ซิลเวอร์สตาร์ ซึ่งเป็นหนึ่งในบรรดาเรือที่แล่นผ่านช่องแคบดังกล่าว ได้รับสารขอความช่วยเหลือหลายสารจากเรือวาณิชดัตช์ อูรังเมดัน ที่อยู่ใกล้ ๆ ผู้ควบคุมวิทยุบนเรือนั้นส่งสารต่อไปนี้เป็นรหัสมอร์ส: "เอสโอเอสจากอูรังเมดัน * * * เราลอย เจ้าหน้าที่ทุกคนรวมทั้งกัปตัน เสียชีวิตในห้องชาร์ตและบนสะพานเรือ เป็นไปได้ว่าลูกเรือทั้งหมดเสียชีวิต * * *" หลังมีรหัสมอร์สที่ชวนสับสนต่อมา ตามด้วยคำสองคำ คือ "ฉันตาย" หลังจากนั้นไม่ได้รับสารใดอีก เมื่อลูกเรือ ซิลเวอร์สตาร์ ค้นหาและขึ้นเรืออูรังเมดัน ซึ่งไม่ปรากฏความเสียหายเพื่อพยายามช่วยเหลือ ก็พบว่าเรือมีศพมนุษย์และหมาเกลื่อน โดยพบว่าศพนอนหงายหลังเหยียดแขนขา ใบหน้าแข็งค้างดูหวาดกลัวสุดขีด โดยปากอ้ากว้างและตาจ้องมองตรงไปข้างหน้า โดยศพดูเหมือนภาพล้อชั้นเลว ไม่พบผู้รอดชีวิตและไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บบนศพ  ขณะที่มีการเตรียมลากเรือไปกับ ซิลเวอร์สตาร์ ไปยังท่าใกล้เคียง ทันใดนั้นเกิดไฟไหม้ในห้องเก็บสินค้าหมายเลข 4 ของเรือ ทำให้ลูกเรือต้องรีบอพยพเรืออูรังเมดัน ฉะนั้นทำให้ไม่สามารถสืบสวนต่อไปได้ ไม่นานจากนั้น เรือ อูรังเมดัน เกิดระเบิดก่อนจมลงในที่สุด
พระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมธาดา (ขำ ณ ป้อมเพชร์)
มหาอำมาตย์ตรี พระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมธาดา (20 มิถุนายน พ.ศ. 2422 - 20 กันยายน พ.ศ. 2487) อธิบดีกรมราชทัณฑ์คนแรกและคนสุดท้ายในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรปราการ ผู้เป็นต้นสกุล "ณ ป้อมเพชร์"
ประวัติ
พระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมธาดา มีนามเดิมว่า "ขำ" เป็นบุตรของพระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (นาค) อดีตผู้รักษากรุงเก่า กับหม่อมราชวงศ์ลำเจียก (สกุลเดิม: ภุมรินทร์) เกิดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2422 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ที่เกาะบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในขณะที่บิดารับราชการอยู่ ณ พระราชวังบางปะอิน
นายขำได้ศึกษาวิชาสามัญที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ สอบไล่ได้ประโยค 2 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดตามหลักสูตรวิชาสามัญในขณะนั้น เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ. ศ. 2438 และได้ไปเรียนภาษาเพิ่มเติมที่สำเหร่บอยส์คริสเตียนไฮสกูล (โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย) โรงเรียนอัสสัมชัญ และโรงเรียนราชวิทยาลัย (ปัจจุบัน คือ โรงเรียน ภ.ป.ร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์) จากนั้นก็สมัครเข้าเป็นนักเรียนรุ่นแรกของโรงเรียนรัฐประศาสนศาสตร์ ซึ่งเวลานั้นเรียกว่าโรงเรียนฝึกหัดข้าราชการกระทรวงมหาดไทย และรับราชการเป็นเสมียนสามัญในกระทรวงมหาดไทย
เมื่อสำเร็จการศึกษาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ ได้รับประกาศนียบัตรของกระทรวงมหาดไทย (ภายหลังโรงเรียนแห่งนี้ได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนมหาดเล็ก โรงเรียนข้าราชการพลเรือน และคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ใน พ.ศ. 2443 ก็เริ่มรับราชการเป็นปลัดอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช
พ.ศ. 2445 ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอปากพนัง เมืองนครศรีธรรมราช ครั้นพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประทับที่อำเภอปากพนังเมื่อ พ.ศ. 2447 ทอดพระเนตรเห็นการปฏิบัติงานของนายอำเภอเป็นที่พอพระราชหฤทัย โดยเฉพาะในส่วนการเรือนจำ ทรงชมเชยการทำอิฐของเรือนจำอำเภอปากพนัง ว่าเป็นอิฐที่ทนทาน แข็งแรง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ส่งอิฐไปร่วมพระราชกุศลในการสร้างวัดเบญจมบพิตร ก่อนเสด็จกลับได้พระราชทานซองบุหรี่เงินลงยา มีพระปรมาภิไธยสยามินทร์ แก่นายขำ ในวันที่ 8 พฤศจิกายน ปีเดียวกันนายขำก็ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงวิชิตสรไกร" ถือศักดินา ๘๐๐ จากนั้นในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2449 โปรดเกล้าฯ ให้ หลวงวิชิตสรไกร พ้นจากตำแหน่งนายอำเภอปากพนัง และมารับตำแหน่งปลัดกรมพลัมภังแทนตำแหน่งที่ว่าง
ในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2450 ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้เป็นข้าหลวงมหาดไทย มณฑลราชบุรี ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสพระแท่นดงรัง หลวงวิชิตสรไกร (ขำ) ได้มีหน้าที่จัดการรับเสด็จ จัดการปรุงแต่งทางที่จะเสด็จไปสู่พระแท่น และจัดสร้างพลับพลาที่ประทับจนเป็นที่พอพระราชหฤทัย ก่อนเสด็จกลับได้พระราชทานซองบุหรี่เงินรูปหีบไฟ มีพระปรมาภิไธย จ.ป.ร. แกะเป็นรัศมีล้อม ต่อมาหลวงวิชิตสรไกรได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดมณฑลอิสาน ประจำจังหวัดสุรินทร์ แทนพระกรุงศรีบริรักษ์ที่ขอลาออกจากหน้าที่ราชการเนื่องจากมีอาการป่วยเรื้อรัง เมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2453
พ.ศ. 2454 หลวงวิชิตสรไกรได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มาดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองสมุทรปราการ และได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์เป็น อำมาตย์เอก "พระสมุทบุรานุรักษ์" ถือศักดินา 3,000
จังหวัดสมุทรปราการในเวลานั้น มีปัญหาอาชญากรรม โจรผู้ร้ายชุกชุม พระสมุทบุรานุรักษ์ได้จัดการปราบปรามและป้องกันให้การอาชญากรรมลดน้อยลง ในส่วนที่เกี่ยวกับการบำรุงก่อสร้าง เวลานั้นงบประมาณแผ่นดินมีไม่มากพอ ท่านจึงได้ใช้แรงงานนักโทษจัดสร้างและปรับปรุงถนนในจังหวัดสมุทรปราการหลายสาย ทั้งได้เริ่มทำถนนเชื่อมต่อกับกรุงเทพฯ โดยสร้างถนนต่อจากถนนในเมืองขนานกับทางรถไฟสายปากน้ำ
เนื่องจากจังหวัดสมุทรปราการเป็นสถานที่พักตากอากาศชายทะเลที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ซึ่งในสมัยนั้นเป็นสถานที่ที่ใกล้ที่สุด ท่านเจ้าเมืองได้จัดการส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้เป็นที่นิยมของชาวกรุงเทพฯ และผู้ที่ประสงค์จะเที่ยวพักผ่อน พระบรมวงศานุวงศ์ทั้งฝ่ายหน้าและฝ่ายในได้เสด็จไปเป็นจำนวนมาก บางพระองค์ประทับเป็นแรมเดือน
เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 และสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชชนนี พันปีหลวง เสด็จมาประทับใน พ.ศ. 2456 พระสมุทบุรานุรักษ์ (ขำ) ได้จัดการรับเสด็จเป็นที่พอพระราชหฤทัย ในการปฏิบัติราชการครั้งนี้ถือเป็นความชอบพิเศษจึงได้รับพระราชทานเครื่องราชอสิริยาภรณ์ตริตาภรณ์ช้างเผือกเป็นกรณีพิเศษ ข้ามลำดับชั้นจากจัตุรถาภรณ์มงกุฎไทย ซึ่งได้รับพระราชทานเมื่อ พ. ศ. 2454
ในระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประทับแรมที่อ่างศิลา จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2456 ได้พระราชทานนามสกุล “ณ ป้อมเพชร์” แก่พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) เป็นอันดับที่ 150 ดังปรากฏในราชกิจจานุเบกษาว่าด้วยการพระราชทานนามสกุล ครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2456
ต่อมาเมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประทับแรม ณ เมืองสมุทรปราการ ใน พ.ศ. 2457 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานบรรดาศักดิ์แก่พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) ให้เป็น "พระยาวรุณฤทธีศรีสมุทรปราการ" ถือศักดินา 3,000 ซึ่งการพระราชทานบรรดาศักดิ์ครั้งนี้ถือเป็นกรณีพิเศษเพราะไม่ปรากฏอยู่ในทำเนียบบรรดาศักดิ์มาแต่เดิม (บรรดาศักดิ์ของผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองสมุทรปราการจะมีปรากฏว่า "พระสมุทบุรานุรักษ์") เนื่องจากได้ทรงพระราชดำริให้สมกับเหตุการณ์ที่ประจักษ์แก่พระองค์ โดยขณะที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ประทับอยู่ ณ พลับพลาที่ประทับ ได้เกิดพายุพัดแรงจัดและฝนตกหนักผิดปกติ ทำให้เครื่องกันฝนที่พลับพลาชำรุด พระสมุทรบุรานุรักษ์ (ขำ) ได้อำนวยการซ่อมแซมเครื่องกันฝนพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ป้องกันมิให้พายุฝนทำความเสียหายแก่พลับพลาที่ประทับ วันรุ่งขึ้นได้มีพระบรมราชโองการให้เข้าไปเฝ้าที่พลับพลาและพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์ให้เป็นพระยาวรุณฤทธีศรีสมุทรปราการ ซึ่งหมายความว่า "มีอำนาจเหนือฝน" อันเป็นศิริแก่จังหวัดสมุทรปราการ
พ.ศ. 2458 ได้รับพระราชทานยศและบรรดาศักดิ์เป็น มหาอำมาตย์ตรี "พระยาเพชร์ชฎา" อันเป็นนามบรรดาศักดิ์ที่พระยาไชยวิชิตสิทธิสาตรา (นาค ณ ป้อมเพชร์) ผู้เป็นบิดาเคยได้รับพระราชทานเมื่อครั้งเป็นผู้บัญชาการเรือนจำมหันตโทษ (เรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร) ต่อมาในวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุลเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตรา “พระราชบัญญัติจัดตั้งกรมราชทัณฑ์” ขึ้น และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯแต่งตั้งให้ มหาอำมาตย์ตรี พระยาเพชร์ชฎา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมราชทัณฑ์คนแรก
เมื่อเป็นอธิบดีกรมราชทัณฑ์ ท่านได้จัดวางรูปแบบราชการให้มีความเป็นระบบระเบียบ เช่น ได้จัดรวบรวมพระราชบัญญัติ กฎกระทรวง ข้อบังคับ คำสั่ง เข้าเป็นเล่มเดียวกันทำนองประมวลการราชทัณฑ์ นอกจากนี้ได้วางระเบียบเรื่องการใช้แรงงานนักโทษ การโบยนักโทษ โดยกำหนดอำนาจผู้สั่งโบยและให้มีแพทย์ตรวจก่อนโบย ในส่วนการคลังนั้น ได้ประสานงานกับกระทรวงการคลัง โดยขอข้าราชการกระทรวงการคลังมาเป็นหัวหน้ากองคลัง โดยข้าราชการผู้นั้นยังอยู่ในกระทรวงการคลัง การประสานงานวิธีนี้เป็นมาโดยเรียบร้อย นอกจากการจัดระบบงานดังได้กล่าวมาแล้ว พระยาเพชร์ชฎาได้จัดอบรมนักโทษเช่นเดียวกับการฝึกวิชาชีพ และการใช้แรงงานนักโทษทำงานสาธารณะ หารายได้นำส่งกระทรวงการคลัง จัดการก่อสร้างเรือนจำถาวรและชั่วคราวขึ้นหลายแห่ง
25 สิงหาคม พ. ศ. 2467 พระยาเพชร์ชฎาได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "พระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมดา" และได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ ประถมาภรณ์มงกุฎไทย และทุติยจุลจอมเกล้าวิเศษ ใน พ.ศ. 2468
ใน พ.ศ. 2468 ได้เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 โปรดเกล้าให้ยุบเลิกกรมราชทัณฑ์ โดยมีความปรากฏตามประกาศยุบเลิกกรมราชทัณฑ์ ว่า
ต่อมาเมื่อได้มีการประกาศพระบรมราชโองการยกเลิกบรรดาศักดิ์ใน พ. ศ. 2485 พระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมดาจึงได้กลับไปใช้นามและนามสกุลเดิม คือ ขำ ณ ป้อมเพชร์ และได้ถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรคความดันโลหิตสูง เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2487 รวมอายุได้ 65 ปี
ชีวิตครอบครัว
พระยาชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) ได้สมรสกับคุณหญิงเพ็ง ชัยวิชิตวิศิษฎ์ธรรมธาดา (สกุลเดิม: สุวรรณศร) บุตรีของหลวงแก้วสัสดี (ดี สุวรรณศร) กับนางนิล สุวรรณศร (สกุลเดิม: สุขุม) มีบุตร-ธิดาด้วยกันทั้งหมด 12 คน ดังนี้
เจเอ็นอาร์ คลาสซีเอ็กซ์ 50
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค (Japanese Pacific steam locomotive) (SRT Class Japanese Pacific)  ส่วนใหญ่เรียกว่ารถจักรนี้ว่า รถจักรไอน้ำแปซิฟิค เป็นชุดรถจักรไอน้ำสุดท้ายของการรถไฟแห่งประเทศไทยที่ใช้ในประเทศไทย และเป็นรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นคันแรกของประเทศจอร์แดน สร้างโดยสมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2485 - พ.ศ. 2502 รถจักรไอน้ำรุ่นนี้มีทั้งหมด 45 คัน จุดประสงค์หลักของรถจักรไอน้ำที่ถูกออกแบบและสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการลากจูงขบวนรถไฟโดยสารเช่น ขบวนรถด่วน ขบวนรถธรรมดา ขบวนรถเร็ว เป็นต้น ปัจจุบัน รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค เหลือส่วนห้องขับทั้งหมด 2 ห้องที่สวนวชิรเบญจทัศ (สวนรถไฟ) ได้แก่ของหมายเลข 823 และ 841 และเหลือการใช้งาน 2 คัน คือหมายเลข 824 และ 850 ซึ่งจะวิ่งในวันสำคัญต่างๆ รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค มีการนำมาใช้งานในประเทศไทย จำนวนรถทั้งสิ้น 40 คัน คือหมายเลขรถ 283 - 292 และ 821 - 850 โดยการนำเข้ามาใช้งาน แบ่งเป็นสองช่วง (ล็อต) ต่อไปนี้
นอกจากนี้ ยังมีรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิคสำรองวิ่งที่ยังมีใช้งานที่ประเทศจอร์แดนอีก 5 คัน ซึ่งบริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด ได้สร้างไว้เมื่อปี พ.ศ. 2496 และพร้อมทีจะขายให้การรถไฟแห่งประเทศไทยโดยใช้หมายเลข 851 - 855 แต่การรถไฟฯ ไม่รับรถจักรที่เป็นรถสำรองวิ่งจึงขายให้ประเทศจอร์แดนโดยใช้หมายเลข 81 - 85 ในปี พ.ศ. 2502
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค ถูกสร้างขึ้นโดย สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Association of Railway Industry) ซึ่งในสมาคมจะประกอบไปด้วยบริษัทผู้สร้างหลายบริษัทด้วยกัน ทั้งนี้เมื่อมีคำสั่งให้ผลิตรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค ทาง สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น จะกระจายคำสั่งการผลิตนี้ให้กับ 3 บริษัทที่รับผิดชอบในการสร้างรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค ดังนี้
1. บริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่นครนาโงยะ, จังหวัดไอจิ, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2, ล็อตหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และล็อตประเทศจอร์แดน)
2. บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่ระหว่างนครโคเบะ และ เขตมินาโตะ (โตเกียว), ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เท่านั้น และต่อมาได้เข้าซื้อกิจการ บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2515)
3. บริษัท ฮิตาชิ จำกัด (มหาชน) โรงงานตั้งอยู่ที่ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เท่านั้น)
ประวัติ
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 กรมรถไฟได้ประสบความเสียหายในบริภัณฑ์รถไฟและสิ่งปลูกสร้างเป็นอย่างมาก เมื่อสงครามได้ยุติลง จึงปรากฏว่ากรมรถไฟขาดแคลนรถจักรและล้อเลื่อนที่จะมาใช้การรับใช้ประชาชนตามสถานะเดิมต่อไป ดังนั้นในปี พ.ศ. 2489 ด้วยความเอื้อเฟื้อของสหประชาชาติได้จำหน่ายรถจักรไอน้ำที่เหลือใช้จากสงครามให้แก่กรมรถไฟจำนวน 68 คัน (รุ่นเลขที่ 380-447) เพื่อบรรเทาการขาดแคลนดังกล่าว รถจักรเหล่านี้เป็นชนิดมิกาโด (2-8-2) ซึ่งเรียกกันโดยเฉพาะในวงการของสหประชาชาติว่า “รถจักรไอน้ำแมคอาเธอร์” เป็นรถจักรที่สร้างโดยบริษัทต่างๆ ในสหรัฐอเมริกา ตามรายการจำเพาะที่กำหนดขึ้นโดยทางการทหารแห่งสหรัฐ ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 ตามโครงการบูรณะกิจการรถไฟ ทางการได้จัดซื้อรถจักรไอน้ำจากผู้สร้างต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่น 50 คัน และในปีถัดไปอีก 50 คัน เป็นรถจักรแบบมิกาโดและแปซิฟิค เหมือนกันกับรถจักรที่เคยซื้อจากประเทศญี่ปุ่นเมื่อก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ดังกล่าวข้างต้น แต่ได้มีการปรับปรุงบางสิ่งให้เหมาะสมขึ้นอีก
รถจักรจำนวน 100 คันนี้ อาจจะถือได้ว่าเป็นรถจักรไอน้ำรุ่นสุดท้ายที่จะมีใช้การในการรถไฟแห่งประเทศไทยโดยที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการรถไฟฯ มีนโยบายที่จะนำเอารถจักรดีเซลมาใช้การแทนรถจักรไอน้ำ
ในระยะเวลาประมาณ 3 ใน 4 ของศตวรรษ รถจักรไอน้ำได้รับการปรับปรุงโดยเฉพาะอุปกรณ์ต่างๆ เป็นไปตามการปรับปรุงหลายรายการ จากการประดิษฐ์คิดค้นของนักประดิษฐ์ ในด้านสมรรถนะการใช้การนั้น แม้ว่าตัวรถจักรจะได้รับการปรับปรุงให้มีขนาดใหญ่และประสิทธิภาพดีขึ้นก็ตาม แต่ก็กระทำได้ภายในขอบเขตที่จำกัด เนื่องจากทางรถไฟของการรถไฟฯ มีขีดจำกัดความสามารถในการรับน้ำหนักรถได้เพียง 10.5 เมตริกตันต่อเพลาในขณะนั้น ถ้าหากว่ามีสูงกว่านั้นแล้ว สมรรถนะของรถจักรย่อมจะสูงขึ้น เช่น ลากจูงรถได้มาก มีความเร็วสูงขึ้น และมีรัศมีทำการไกล
ขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำขบวนที่ 901 902 903 904 907 และ 908 และ กาญจนบุรี - วังโพ
อนึ่ง ก่อนที่จะมีขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำขบวนที่ 903/904 (กรุงเทพ - ฉะเชิงเทรา - กรุงเทพ) และขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำขบวนที่ 907/908 (กรุงเทพ - นครปฐม - กรุงเทพ) ในปี พ.ศ. 2553 การรถไฟฯ ได้โครงการพาพ่อนั่งรถจักรไอน้ำ 3 จังหวัด 4-5-6 ธันวาคม ลากจูงโดยรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และ 850 โดยใช้เลขขบวน "9901" โดยวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2553 วิ่งในเส้นทาง กรุงเทพ - ฉะเชิงเทรา - กรุงเทพ วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553 วิ่งในเส้นทาง กรุงเทพ - อยุธยา - กรุงเทพ และวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2553 วิ่งในเส้นทาง กรุงเทพ - นครปฐม - กรุงเทพ หลังจากนั้นมาก็เริ่มเดินรถเส้นทาง กรุงเทพ - ฉะเชิงเทรา - กรุงเทพ เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 และเริ่มเดินรถในเส้นทาง กรุงเทพ - นครปฐม - กรุงเทพ ในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ตั้งแต่นั้น
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และ 850 เคยได้เดินขบวนรถนอกวันสำคัญทางราชการมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งนั้นเป็นขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำ กรุงเทพ - กาญจนบุรี - สะพานข้ามแม่น้ำแคว - วังโพ เมื่อราวๆปี พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2543 โดยรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 850 ทำขบวนทดสอบในปี พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2541 รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 953 ทำขบวนทดสอบในปี พ.ศ. 2542 และ รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 ทำขบวนทดสอบในปี พ.ศ. 2543 และขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำที่ 907/908 กรุงเทพ - นครปฐม - กรุงเทพ เนื่องในวันลอยกระทง เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
จนกระทั่งการระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. 2563 - 2564 ขบวนพิเศษนำเที่ยวรถจักรไอน้ำได้หยุดเดินรถชั่วคราวตั้งแต่วันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2563 แล้วก็กลับมาเดินรถอีกครั้งในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 เรื่อยๆมา จนกระทั่งหยุดเดินรถอีกครั้งในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2564, 12 สิงหาคม 2564 และ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2564 แล้วก็กลับมาเดินรถอีกครั้งเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2564 แต่ครั้งนี้กลับมาในเส้นทาง กรุงเทพ - อยุธยา - กรุงเทพ หลังที่ไม่ได้เดินรถในเส้นทางนี้ไปเมื่อปี พ.ศ. 2556 (ส่วนขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำของสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี ได้งดเดินรถไป 2 ปี นับตั้งแต่เดินรถครั้งแรกในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2562 และกลับมาเดินรถอีกครั้งในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2565 จนถึงปัจจุบัน)
การบูรณะ
รถจักรไอน้ำได้มีการบำรุงรักษากันมาตลอดจนถึงต้นปี 2554 สภาพรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824, หมายเลข 850 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 953 สภาพหม้อน้ำโดยเฉพาะเปลือกที่จุดเหนือเตาที่เชื้อเพลิงเผาผลานความร้อนสูง เนื้อเหล็กหนา 5 มม. ปกติหนา 14 มม. และเหล็กยึดรั้งหม้อน้ำขาด ผุกร่อนจำนวนมาก อุปกรณ์ส่วนเคลื่อนไหวรั่ว แหวนแป้นสูบกำลังหักเป็นต้น ส่วนรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 950 ที่ได้ตัดบัญชีราวปี พ.ศ. 2530-2539 ได้ถูกย้ายจากโรงรถจักรธนบุรีไปยังโครงการสถาบันการแพทย์สยามินทราธิราช เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยทางโรงรถจักรธนบุรี โดย สรจ.ธบ.นายศรีศักดิ์ ไผ่ศิริ ได้รายงานให้ผู้บังบัญชาตามลำชั้นทราบ จึงอนุมัติให้ บริษัท มิสซ์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด มาตรวจสอบหม้อน้ำ โดยการนำของนายอุทัย สุนทรเอกจิต กรรมการผู้จัดการ บริษัทมิสซ์-ชาญวิทย์ เป็นผู้เข้ามาตรวจสอบ วิเคราะห์และรายงานผลและยึดโยงกฎหมายว่าด้วยความปลอดภัยเรื่องของหม้อน้ำเข้ามาเกี่ยวข้อง สรุปได้ว่าไม่สามารถเดินรถจักรไอน้ำโดยเฉพาะรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824, รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 850 และ รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 953 เมื่อไม่มีรถจักรไอน้ำใช้การก็ขาดสีสัน ของการรถไฟฯ ประชาชนเรียกร้องต้องการเห็นรถจักรไอน้ำเดินขบวนในวันสำคัญๆ เพื่อให้เยาวชน ลูกหลานรู้เข้าใจ ได้ศึกษาเรียนรู้ระบบหลักการทำงาน รวมทั้งเห็นของจริง โดยนายช่างสิทธิพงษ์ พรมลา วิศวกรใหญ่ฝ่ายการช่างกล ได้นำเสนอขออนุมัติ ผู้ว่าการรถแห่งประเทศไทยในขณะนั้นคือนายยุทธนา ทัพเจริญ เพื่อบูรณะรถจักรไอน้ำจำนวน 2 คันคือ รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 850 ในราคาประมาณ 25 ล้านบาท คำสั่งเฉพาะที่ ชก.ก.102/1144 ลงวันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 และดูแลงานที่บริษัทเป็นเข้ามาดำเนินรับจ้างซ่อม คือบริษัท มิสซ์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด ให้เป็นไปตามสัญญาว่า ซ่อมดัดแปลงและปรับปรุงรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 850 เลขที่ ชก.1/2555/02 ลงวันที่ 22 เดือนมีนาคม พ.ศ. 2555 ผู้ว่าจ้าง นายสิทธิพงษ์ พรมลา วิศวกรใหญ่ฝ่ายการช่างกล, หัวหน้าชุดดำเนินการครั้งนี้ คือ ผทน.10 นายปลื้ม เพชรทองเกลี้ยง, นายอุทัย สุนทรเอกจิต ผู้รับจ้าง (บริษัท มิสซ์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด) วันที่ 6 เดือน เมษายน พ.ศ. 2555 เวลา 09.09 น. ทาง บริษัท มิสซ์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด ร่วมกับ โรงรถจักรธนบุรี ทำพิธี บวงสรวง กราบไหว้ ขอขมา รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 824 และรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค หมายเลข 850 และรัชกาลที่ 5, กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน และ หลวงพ่อโบสถ์น้อยก่อนที่จะทำการรื้อซ่อมรถจักรไอน้ำ สิ่งที่ถูกปรับเปลี่ยนไปคือ ทางช่างได้ดัดแปลงระบบห้ามล้อใหม่จากระบบลมดูด เป็นระบบลมอัด เพื่อความปลอดภัยและจัดสรรรถพ่วงในการทำขบวนได้ง่ายขึ้น เนื่องจากรถพ่วงส่วนมากของการรถไฟฯ ใช้เป็นระบบลมอัด นอกจากนั้นยังติดตั้งเครื่องปั่นไฟ เพื่อใช้ในการเร่งปฏิกิริยาการทำความร้อนในเตาเผาด้วย
รถจักรไอน้ำทั้ง 2 บูรณะเสร็จเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 แล้วเริ่มการทดสอบรถจักรไอน้ำเส้นทาง ธนบุรี - วัดงิ้วราย - ธนบุรี เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ถึงวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2555 หลังจากวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 นั้นเริ่มการทดสอบขบวนพิเศษทดลองรถจักรไอน้ำที่ 901/902 กรุงเทพ - อยุธยา - กรุงเทพ โดยใช้ตู้โดยสาร 8 ตู้แล้วเสร็จ จึงออกให้บริการประชาชนในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2555 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
== รายชื่อหมายเลขรถจักร == หมายเหตุ: การส่งมอบรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค รุ่นก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 บริษัท ฮิตาชิ จำกัด (มหาชน) และ บริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด จะเป็นผู้สร้างตัวรถจักร รถลำเลียง หม้อน้ำ ล้อ มาให้ประเทศไทยก่อน จากนั้นจึงให้ประเทศไทยจะเป็นผู้ประกอบอะไหล่โดยการรถไฟแห่งประเทศไทย ที่โรงงานมักกะสัน แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2488 เพราะช่วงเวลนั้นคือระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ถ้านำเข้ามาตรงๆสำเร็จรูปจากญี่ปุ่น ไม่เช่นนั้นกองเรือดำน้ำของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ประจำการอินโดจีนยิงเรือที่เป็นทหารและไม่ใช่ทหารตกทะเลจีนใต้และอ่าวไทย
นครระดับจังหวัด
นครระดับจังหวัด หรือเดิมเรียกว่า นครภายใต้การปกครองของมณฑล  (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1983) เป็นเขตการปกครองของสาธารณรัฐประชาชนจีน ระดับเล็กลงมาจากมณฑล และใหญ่กว่าอำเภอ นครระดับจังหวัดเป็นเขตการปกครองระดับที่สองของในโครงสร้างการปกครองของประเทศจีน เทียบเท่ากับจังหวัด, แอมัก (จังหวัดของมองโกเลียใน), และจังหวัดปกครองตนเอง ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นต้นมา จังหวัดส่วนมากของประเทศจีนได้เปลี่ยนฐานะเป็นนครระดับจังหวัด
นครระดับจังหวัดมักจะไม่ใช่ "เมือง" ในความรู้สึกตามความเป็นจริง (กล่าวคือ ไม่ได้เป็นเมืองที่มีพื้นที่ต่อเนื่องขนาดใหญ่) แต่เป็นการประกอบเขตการปกครองหลายแห่งเข้าด้วยกัน ได้แก่ พื้นที่ใจกลางเมือง (เมืองในความเป็นจริง ซึ่งมักมีชื่อเดียวกันกับชื่อของนครระดับจังหวัด) และพื้นที่ชนบทขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบใจกลางเมือง ซึ่งประกอบไปด้วยเมืองขนาดเล็กหลายแห่ง ตำบล และหมู่บ้าน นครระดับจังหวัดในประเทศจีนที่มีขนาดใหญ่มีพื้นที่ที่ห่างไกลถึง 100 km
นครระดับจังหวัดประกอบไปด้วยอำเภอ นครระดับอำเภอ และเขตการปกครองย่อยอื่น ๆ เป็นผลมาจากความจริงที่ว่า เขตการปกครองที่เรียกว่าจังหวัดแต่ก่อนหลายแห่ง ได้ถูกแทนที่ให้เรียกเป็นนครระดับจังหวัดแทน แต่ในพื้นที่นั้นก็ยังคงประกอบไปด้วยเมือง เมืองขนาดเล็ก และพื้นที่ชนบทอยู่ เพื่อลดความสบสนของนครระดับจังหวัดกับพื้นที่เขตเมืองจริง ๆ ในประเทศจีน จะใช้คำว่า 市区 shìqū (ฉีชู) ซึ่งหมายถึง "เขตเมือง"
เกือบทุกมณฑลจะมีนครระดับจังหวัดเป็นเขตปกครองย่อยแทนจังหวัดทั้งมณฑล หรือเกือบทั้งมณฑล ในบรรดา 22 มณฑล และ 5 เขตปกครองตนเองของสาธารณรัฐประชาชนจีน มีเพียง 9 มณฑล (อันได้แก่ มณฑลยูนนาน มณฑลกุ้ยโจว มณฑลชิงไห่ มณฑลเฮย์หลงเจียง มณฑลเสฉวน มณฑลกานซู่ มณฑลจี๋หลิน มณฑลหูเป่ย์ และมณฑลหูหนาน) และ 3 เขตปกครองตนเอง (อันได้แก่ เขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ เขตปกครองตนเองทิเบต และเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน) เท่านั้นที่มีเขตการปกครองระดับที่สองที่ไม่ใช่นครระดับจังหวัดจำนวนไม่กี่แห่ง
มีนครระดับจังหวัด 15 แห่งที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในสถานะนครระดับกิ่งมณฑล ซึ่งจะได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเองมากขึ้น ฉือเจียจวงและเจิ้งโจวเป็นนครระดับจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดที่มีประชากรเข้าใกล้หรือเกินกว่านครระดับกิ่งมณฑลบางแห่ง และยังมีนครระดับกิ่งจังหวัด ซึ่งเป็นนครระดับอำเภอที่มีอำนาจเกือบเทียบเท่านครระดับจังหวัด
การจำแนกประเภท
นครระดับจังหวัดมีทั้งหมด 3 ประเภท ได้แก่
ลิฮก
ลิฮก (,? – ?) ชื่อรอง ซุนเต๋อ เป็นขุนนางของรัฐ จ๊กก๊ก ระหว่าง ยุคสามก๊ก ของจีน
ใน ค.ศ. 214 หลังจากที่ เล่าปี่ เข้ายึดครอง เอ๊กจิ๋ว จากผู้สืบทอดของ เล่าเอี๋ยน เล่าเจี้ยง เขาได้ชักชวนให้ลิฮกเข้ารับราชการในตำแหน่งอาลักษณ์
โรเบิร์ต เน็ปเปอร์
โรเบิร์ต ไลล์ เน็ปเปอร์ (Robert Lyle Knepper; เกิดวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1959) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ผู้เป็นที่รู้จักจากการรับบท "ทีโอดอร์ แบ็กเวลล์" หรือ "ที-แบ็ก" ในละครชุดเรื่อง แผนลับแหกคุกนรก (2005–2009, 2017) ที่ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลแซตเทลไลต์ อวอร์ด สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม รวมถึงการรับบท "แซมมวล ซัลลิแวน" ในละครชุดเรื่อง ฮีโรส์ ซีซัน 4 (2009–2010), บท แองกัส แม็กดันนา ใน สืบ กลืน สมอง (2015–2018) โดยนอกจากละครโทรทัศน์แล้วเขายังมีผลงานทางภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จเรื่องอื่นๆเช่นการรับบท "ยูริ มาร์กลอฟ" หัวหน้าสายลับแห่งหน่วยความมั่นคงกลางของรัสเซีย ใน ฮิตแมน (2007), ทรานส์พอร์เตอร์ 3 เพชฌฆาต สัญชาติเทอร์โบ (2008), บท นาวาตรีแห่งซีลทีมซิกซ์ ใน เจอโรนีโม รหัสรบโลกสะท้าน (2012), บท "อันโตนิอุส" ใน เกมล่าเกม:ม็อกกิ้งเจย์ ภาค 1 และ 2, ฮาร์ด ทาร์เก็ต คนแกร่ง ทะลวงเดี่ยว ภาค 2, แจ็ค รีชเชอร์ ยอดคนสืบระห่ำ 2 (2016) และ รีเดมพ์ชั่น เดย์ วันถอนแค้นไถ่ชีวิต (2021)
การเป็นนักแสดง
โรเบิร์ต เน็ปเปอร์ เริ่มต้นมีผลงานการแสดงในปี 1986 ด้วยการเป็นตัวประกอบที่มีบทเล็กๆน้อยๆในละครโทรทัศน์ของช่องโชว์ไทม์ และ เอ็นบีซี โดยในปีต่อมาเขาได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์ที่ประสบความสำเร็จของช่องซีบีเอสหลายเรื่อง เช่น ทัวร์ ออฟ ดิวตี และ แดนสนธยา ปี 2 รวมถึงการรับบท "ไวแอตต์ มิลเลอร์" ในละครโทรทัศน์แนวไซไฟที่ได้รับความนิยมอย่าง สตาร์ เทรค:เดอะ เน็กซ์ เจเนอเรชั่น
ในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาได้รับบทที่เด่นขึ้นเมื่อได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง ล่าล้างแค้น แหกกฎเถื่อน ภาค 2 (1990), แฟนท่อมส์ อสุรกาย..ดูดล้างเมือง (1998) รวมถึงยังได้ร่วมแสดงในละครโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยมเรื่องอื่นๆ เช่น ลอว์แอนด์ออร์เดอร์ ปี 6 (1995), อีอาร์ ปี 4 (1998) และการได้กลับไปแสดงในละครชุดสตาร์ เทรคอีกครั้งในภาค สตาร์ เทรค:เดอะวอยเอจเจอร์ ปี 6 (1999)
โดยในยุคคริสต์ทศวรรษ 2000 ถือเป็นช่วงที่เขาประสบความสำเร็จในแวดวงโทรทัศน์อย่างมาก เมื่อเขาได้แสดงในละครโทรทัศน์ของช่องเอชบีโอเรื่อง คาร์นิวัล นรกลวง สวรรค์อำมหิต (2003–2005), ภาพยนตร์ทางโทรทัศน์เรื่อง สปีชี่ส์ 3 สายพันธุ์มฤตยู กำเนิดใหม่พันธุ์นรก และ ร่วมแสดงใน ซีเอสไอ: ไมแอมี ปี 3 (2004) ซึ่งผลงานที่ทำให้เขาโด่งดังจนเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในวงการละครโทรทัศน์คือการรับบท "ทีโอดอร์ แบ็กเวลล์" หรือ "ที-แบ็ก" นักโทษอาชญากรโรคจิต ผู้มีความฉลาดแกมโกง และมีพฤติกรรมรุนแรง ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวละครหลักในเรื่อง แผนลับแหกคุกนรก ทั้ง 5 ซีซั่น โดยจากบทบาทดังกล่าวทำให้เขาถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซทเทลไลต์ อวอร์ด สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม ก่อนจะได้แสดงในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทางรายได้อย่างสูงเรื่อง ฮิตแมน (2007), ทรานส์พอร์เตอร์ 3 เพชฌฆาต สัญชาติเทอร์โบ และ วันพิฆาตสะกดโลก (2008) จากนั้นเขาได้รับบท "แซมมวล ซัลลิแวน" วายร้ายที่เป็นตัวละครหลักในละครชุดเรื่อง ฮีโรส์ ซีซัน 4 (2009–2010)
ในปี 2012 เขาแสดงในภาพยนตร์ที่เผยแพร่ทางช่องเนชั่นแนลจีโอกราฟิกเรื่อง เจอโรนีโม รหัสรบโลกสะท้าน และปีต่อมาเขายังได้ร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่อง อาร์.ไอ.พี.ดี.หน่วยพิฆาตสยบวิญญาณ ก่อนที่จะได้ร่วมแสดงใน เกมล่าเกม:ม็อกกิ้งเจย์ ภาค 1 และ 2 ในบท "อันโตนิอุส"
โดยนอกจากผลงานการแสดงแล้วเขายังมีผลงานการพากย์เสียงตัวละครในภาพยนตร์แอนิเมชันของวอลต์ ดิสนีย์เรื่อง คนค่อมแห่งนอเทรอดาม (1996) โดยพากย์เสียงเป็น ทหารของโกลด ฟร็อลโล และพากย์เสียงตัวละครใน เรื่องจริงของหนูน้อยหมวกแดง
ดาวบริวารดาวเคราะห์น้อย
ดาวบริวารดาวเคราะห์น้อย คือดาวเคราะห์น้อยที่โคจรไปรอบๆ ดาวเคราะห์น้อยดวงอื่นในลักษณะของดาวบริวาร เชื่อกันว่ามีดาวเคราะห์น้อยจำนวนมากที่มีดาวบริวารของตัวเอง และบางทีอาจมีขนาดพอๆ กันด้วย การค้นพบดาวบริวารดาวเคราะห์น้อย (หรือบางครั้งคือวัตถุคู่) มีความสำคัญเนื่องจากการที่สามารถระบุวงโคจรของพวกมันได้จะทำให้สามารถประเมินมวลและความหนาแน่น ซึ่งนำไปสู่การศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพอื่นๆ ที่ไม่อาจทำได้ในทางปฏิบัติ
บทความนี้หมายรวมถึงดาวบริวารของวัตถุพ้นดาวเนปจูนด้วย
ไฟหวน
ไฟหวน เป็นละครโทรทัศน์ไทย บทประพันธ์ของฐา-นวดี สถิตยุทธการ เขียนบทโทรทัศน์โดยฐา-นวดี สถิตยุทธการ  สร้างโดย บริษัท มาสเคอเรด จำกัด  กำกับการแสดงโดย มารุต สาโรวาท นำแสดงโดย ปิยธิดา มิตรธีรโรจน์,ธนพล นิ่มทัยสุข, ธัญญะสุภางค์ จิรปรีชานนท์, แซมมี่ เคาวเวลล์,  ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์  อาทิตย์ เวลา 20.30 น.ทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
เรื่องย่อ
พระนคร ในปี พ.ศ. 2482 เจ้าคุณเทพ หรือ นายพลเทพ เทพบริบาล ได้คนรับใช้ในบ้าน คือ อุ่น เป็นภรรยาอีกคน ทำให้ภรรยาตัวจริงคือ คุณหญิงมณี เกิดความหึงหวงอย่างรุนแรง คุณหญิงมณี จึงวางแผนฆ่าอุ่นซึ่งกำลังตั้งท้องอยู่ และทำให้นายพลเทพ เป็นหมัน โดยใช้ยาของหมอเสน่ห์ ที่ชื่อ ตาเถา โดยมีสร้อย คนรับใช้คนสนิทเป็นคนดำเนินการ อุ่นได้คลอดลูกออกมาและได้ฝากให้อิ่ม พี่สาวของตนเองช่วยดูแลให้ เมื่อแรกเกิดลูกของอุ่นไม่ร้อง ทุกคนจึงคิดว่าเด็กได้ตายตั้งแต่แรกคลอดไปแล้ว ขณะเดียวกันสร้อยก็ได้มาวางเพลิงเผาบ้านของอิ่มและอุ่น จนอุ่นถูกไฟคลอกตาย ขณะที่อิ่มเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงพาเด็กหนี แต่ก็ถูกรถของผกาชน จนสลบสิ้นสติไป
ผกา เป็นแม่เล้าเจ้าของ "หอโคมแดง" หอผู้หญิงหยำฉ่าที่มีชื่อในพระนคร ผกา ได้รับลูกของอุ่นมาเลี้ยง 20 ปีผ่านไป ในปี พ.ศ. 2500 ลูกของอุ่นเติบโตขึ้นมาเป็นผู้หญิงสวย และกลายเป็น บุปผา ผู้หญิงหยำฉ่าค่าตัวแพงอันดับหนึ่งของหอโคมแดง บุปผาโดยปกติจะไม่รับแขกทั่วไป แต่จะรับเฉพาะแขกพิเศษกระเป๋าหนักเท่านั้น
วันหนึ่ง นายสิน คนขับรถในบ้านของนายพลเทพมาเที่ยวที่หอโคมแดง และพยายามตื้อจะขอขึ้นห้องกับบุปผาให้ได้ แต่บุปผาไม่สน จนกระทั่งบุปผาได้รับรู้ว่า ที่บ้านเทพบริบาลนั้น นายพลเทพมีลูกสาวเพียงคนเดียวกับคุณหญิงมณี ชื่อ มัทนา หรือมัท ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน มัทนากำลังจะหมั้นกับคู่หมั้นหนุ่ม คือ ไอศูรย์ หรือ ต้น ซึ่งเป็นนายแพทย์เจ้าของโรงพยาบาลที่นครปฐม บุตรชายของคุณหญิงแจ่มจันทร์ บุปผาซึ่งเป็นคนทะเยอะทะยานอยู่แล้ว ต้องการจับคู่ตัวเองกับหมอไอศูรย์ให้ได้ จึงวางแผนทั้งหมดแฝงตัวเข้าไปเป็นคนรับใช้ในบ้านของนายพลเทพ ขณะที่ อิ่ม ที่สติเลอะเลือนไป 20 ปี ก็ค่อย ๆ ฟื้นความทรงจำขึ้นมา และสามารถเล่าเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดในอดีตให้แก่นายพลเทพฟัง จึงรู้ว่าแท้จริงแล้ว บุปผา คือ ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองที่พรัดพรากจากกันไปนาน นั่นทำให้คุณหญิงมณี และสร้อย เกิดความแค้น และการแก้แค้นเอาคืนกันจึงบังเกิดขึ้น
เจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์
เสด็จเจ้าบุนอุ้ม นะจำปาสัก หรือ เสด็จเจ้าบุญอุ้ม ณ จำปาศักดิ์ (ສະເດັດເຈົ້າບຸນອຸ້ມ ນະຈຳປາສັກ) ประสูติ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1911 พิราลัย 18 มีนาคม ค.ศ. 1980 บางแห่งว่าประสูติ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2454 พิราลัย 17 มีนาคม พ.ศ. 2523 กษัตริย์และเจ้าครองนครจำปาสักองค์ที่ 13 หรือองค์สุดท้าย ประสูติในราชวงศ์จำปาสัก สืบราชสันตติวงศ์จากสมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร (เจ้าหน่อกษัตริย์) กษัตริย์ผู้สถาปนาและปกครองราชอาณาจักรจำปาสักองค์แรกของลาว เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีรัฐบาลพระราชอาณาจักรลาว 2 สมัย อดีตผู้ตรวจราชการแผ่นดินต่างพระเนตรพระกรรณพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตพระราชอาณาจักรลาว ประธานที่ปรึกษาพระมหากษัตริย์ และประมุขแห่งราชสกุล นะจำปาสัก (ณ จำปาศักดิ์) มีบทบาทสำคัญทางการเมืองลาวในฐานะฝ่ายขวาหลังรับเอกราชจากฝรั่งเศสกระทั่งสิ้นสุดพระราชอาณาจักรใน พ.ศ. 2518 ได้รับยกย่องจากประชาชนลาวในฐานะผู้ยินยอมสละราชบัลลังก์กษัตริย์แห่งราชอาณาจักรจำปาสักเพื่อให้แผ่นดินลาวรวมเป็นประเทศเดียว ทรงดำรงฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์สูงเป็นลำดับ 3 ของพระราชอาณาจักรรองจากพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตและสมเด็จเจ้าฟ้าชายองค์มงกุฎราชกุมาร
พระราชประวัติ
เสด็จเจ้าบุนอุ้มประสูติ พ.ศ. 2454 ภายในพระราชวังหลวงนครจำปาสัก บ้านดอนตลาด นครจำปาสัก ครั้งลาวเป็นอาณานิคมอินโดจีนฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในสมเด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธร (หยุย ณ จำปาศักดิ์) หรือสมเด็จเจ้าราชดนัย กษัตริย์ครองนครจำปาสักองค์ที่ 12 ระหว่าง พ.ศ. 2436-89 กับพระอัครชายา เจ้าเฮือนหญิงสุดสมร เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จเจ้าย่ำขะหม่อมยุติธรรมธรนครจำปาศักดิ์รักษาประชาธิบดี (คำสุก ณ จำปาศักดิ์) กษัตริย์ครองนครจำปาสักองค์ที่ 11 ในฐานะประเทศราชสยาม สำเร็จการศึกษาจากสำนักการศึกษาอินโดจีนฝรั่งเศส กรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม พ.ศ. 2484 นครจำปาสักจำใจตกเป็นของสยามรอบ 2 หลังกรณีพิพาทอินโดจีนฝรั่งเศส ฝรั่งเศสยกนครจำปาสักแก่ไทยหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 พร้อมสนับสนุนการสถาปนาเสด็จเจ้าบุนอุ้มขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ครองนครจำปาสัก หลังลาวรับเอกราชเสด็จเจ้าบุนอุ้มตั้งสะสมกำลังขัดแข็งอยู่ภาคใต้นับสิบปีจากนั้นจำปาสักจึงถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของลาว ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตเสด็จเจ้าบุนอุ้มจึงยอมสละสิทธิ์การเป็นกษัตริย์เหนือดินแดนดังกล่าว
สภาวะวุ่นวายทางการเมืองลาวหลังรับเอกราชทำให้ลาวแบ่งขั้วการเมืองเป็น 3 กลุ่มใหญ่ คือ ลาวฝ่ายขวานิยมสหรัฐอเมริกา ลาวฝ่ายซ้ายนิยมเวียดนามนำโดยเสด็จเจ้าสุพานุวงส์ และลาวฝ่ายเป็นกลางซึ่งพยายามประนีประนอมฝ่ายขวาและฝ่ายซ้ายนำโดยเสด็จเจ้าสุวรรณภูมา เสด็จเจ้าบุนอุ้มเป็นหนึ่งใน 3 เจ้านายลาวที่มีบทบาทในฝ่ายขวา เมื่อเสด็จเจ้าสุวรรณภูมาพยายามดำเนินนโยบายเป็นกลางใน พ.ศ. 2493 และสามารถเจรจากับฝ่ายซ้ายสำเร็จ เสด็จเจ้าบุนอุ้มซึ่งมีสหรัฐและไทยหนุนหลังทรงคัดค้านอย่างแข็งขัน ทำให้รัฐบาลเสด็จเจ้าสุวรรณภูมาถูกกดดันจนล้ม พ.ศ. 2497 ท้าวกระต่าย โดนสโสฤทธิ์ ผู้รับใช้ฝรั่งเศสอย่างซื่อสัตย์ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งวอชิงตันเลือกให้เป็นผู้ทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางการจัดตั้งรัฐบาลผสม และภรรยาคนที่ 2 ของท้าวกระต่ายเป็นพระขนิษฐาของเสด็จเจ้าบุนอุ้ม สหรัฐจึงผลักดันให้พระองค์ขึ้นเป็นพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตองค์ต่อไปแทนพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวงศ์ซึ่งทรงประชวรอยู่ ต่อมา พ.ศ. 2502 ท้าวโง่น ชนะนิกร จัดตั้งรัฐบาลแทน นายพลพูมี หน่อสะหวัน เข้ายึดอำนาจการปกครองในธันวาคม ต่อมาสิงหาคม พ.ศ. 2503 ร้อยเอกกองแล วีระสาน ยึดอำนาจในนครหลวงเวียงจันทน์สำเร็จจึงสนับสนุนเสด็จเจ้าสุวรรณภูมาจัดตั้งรัฐบาลอีกครั้ง ฝ่ายเสด็จเจ้าบุนอุ้มทรงคัดค้านไม่ยอมเจรจาทุกทาง