cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาวะเลือดจางเหตุขาดธาตุเหล็ก
การตรวจเลือด
ระดับการสะสมเหล็กที่ต่ำในร่างกายสามารถเช็คโดยการตรวจเลือดและจะพบระดับ ferritin ต่ำ, ระดับเหล็กต่ำ, ระดับ transferrin สูง, และระดับ total iron binding capacity สูง ระดับ ferritin เป็นการตรวจที่ไวต่อภาวะโลหิตจางเหตุขาดธาตุเหล็กมากที่สุด แต่ว่า ระดับ ferritin ในเลือดก็ยังสามารถสูงขึ้นเนื่องจากการอักเสบเรื้อรัง และดังนั้น ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นการเช็คสถานะเหล็กที่เชื่อถือได้เสมอไปถ้าอยู่ในเกณฑ์ปกติ (ค่ามีความหมายถ้าต่ำกว่าปกติ คืออาจเป็นโรค แต่ไม่ค่อยมีความหมายถ้าปกติ คือไม่ได้ยืนยันว่าไม่เป็นโรค) ระดับเหล็กในเลือด (ที่ไม่ใช่ส่วนของเฮโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง) อาจวัดได้โดยตรงในเลือด แต่ระดับจะเพิ่มขึ้นทันทีที่ทานเหล็กเสริม (และคนวัดต้องหยุดทานเหล็กเสริมเป็นเวลา 24 ชม.) และระดับเหล็กในเลือดก็ไม่ไวต่อภาวะเท่ากับการเช็คค่าเหล็กในเลือดทั้งหมด ซึ่งรวมค่า total iron binding capacity (TIBC) เข้าไปด้วย
อัตราของระดับเหล็กในเลือดต่อ TIBC ซึ่งเรียกว่า iron saturation index หรือ transferrin saturation index เป็นการตรวจที่จำเพาะที่สุดเมื่อไม่ขาดธาตุเหล็ก ถ้าต่ำพอ คือ ระดับ iron saturation (หรือ transferrin saturation) < 5% หมายถึงการขาดเหล็กแทบเต็มร้อย แต่ระดับ 5% - 10% แสดงเพียงแค่ว่าอาจขาดเหล็กแต่ไม่ชัดเจน แต่ว่าการมี iron saturation >= 12% (โดยไม่ได้ตรวจอย่างอื่น) บอกว่ามีโอกาสน้อยที่จะมีภาวะนี้ ระดับปกติของหญิง (>12%) จะต่ำกว่าชาย (>15%) แต่นี้เพียงแค่ชี้ว่าหญิงมีระดับเหล็กน้อยกว่าชายในกลุ่มประชากร "ปกติ"
แต่ภาวะเลือดจางเหตุขาดธาตุเหล็ก และทาลัสซีเมียน้อย (thalassemia minor) มีผลแล็บหลายอย่างเหมือนกัน และสำคัญมากที่จะไม่รักษาคนที่เป็นทาลัสซีเมียด้วยการเสริมธาตุเหล็ก เพราะว่า นี่อาจทำให้เกิดการสะสมเหล็กในอวัยวะต่าง ๆ (hemochromatosis) โดยเฉพาะที่ตับ การตรวจ hemoglobin electrophoresis ให้หลักฐานที่สำคัญในการแยกแยะภาวะทั้งสองนี้ รวมกับการตรวจเหล็ก
การตรวจคัดกรอง
ยังไม่ชัดเจนว่าการตรวจคัดกรองหญิงมีครรภ์ว่าขาดเหล็กหรือไม่ สามารถปรับปรุงผลที่ได้ในประเทศกำลังพัฒนา
มาตรฐานทอง
โดยทั่วไปแล้ว การวินิจฉัยที่ชัดเจนที่สุดจะต้องแสดงว่าร่างกายไม่มีเหล็กสะสมโดยการตรวจไขกระดูก (bone marrow aspiration) โดยเติมสีใส่ไขกระดูกเพื่อหาเหล็ก เนื่องจากนี่เป็นวิธีการที่เจ็บ ในขณะที่การทดลองรักษาด้วยเหล็กไม่แพงและไม่เจ็บ หมอจึงมักรักษาคนไข้ตามประวัติรักษาและระดับ ferritin โดยไม่ต้องตรวจไขกระดูก นอกจากนั้นแล้ว งานศึกษาปี 2552 ยังตั้งข้อสงสัยถึงคุณค่าของการตรวจไขกระดูกหลังจากมีการฉีดเหล็กให้
การรักษา
ภาวะโลหิตจางบางอย่างสามารถรักษาหายได้ แต่บางชนิดอาจจะเป็นตลอดชีวิต ถ้าเหตุคือการขาดเหล็กทางอาหาร การทานอาหารที่สมบูรณ์ด้วยเหล็ก เช่น ถั่ว ผักใบเขียว หรือเนื้อแดง (เนื้อที่มีสีแดงเมื่อดิบรวมทั้งเนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อหมู ยกเว้นบางส่วนของไก่และเนื้อปลา) หรือการทานเหล็กเสริม ปกติจะแก้ปัญหาโลหิตจาง นอกจากนั้นแล้ว ยังสามารถให้เหล็กผ่านเส้นเลือด หรือผ่านการถ่ายเลือด ปริมาณเหล็กที่ทานและที่ดูดซึมเข้าเลือดจริง ๆ (bioavailability) อาจต่างกันมาก ปัญหาการดูดซึมเหล็กจะเพิ่มมากขึ้นถ้าทานเหล็กพร้อมกับนม ชา กาแฟ หรือสิ่งอื่น ๆ วิธีบางอย่างที่สามารถช่วยบรรเทาปัญหานี้รวมทั้ง
การเปรียบเทียบความพร้อมดูดซึมได้ (bioavailability) ของเหล็กในแบบต่าง ๆ จำต้องมีการควบคุมอย่างเคร่งครัดเพราะปัจจัยสำคัญที่สุดก็คือระดับเหล็กที่บุคคลมีอยู่แล้ว ดังนั้น การศึกษาความพร้อมดูดซึมได้แบบทั่วไปจะไม่สอดส่องในเรื่องนี้ และดังนั้น ข้ออ้างที่เกินเลยของบริษัทอาหารเสริมที่ใช้หลักฐานเช่นนี้ไม่ควรจะสนใจ ยังมีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์อยู่เพื่อกำหนดวิธีที่ดีที่สุดที่มีราคาถูกที่สุด
ถ้าภาวะโลหิตจางไม่ตอบสนองต่อการเสริมเหล็กทางปาก อาจจำเป็นต้องให้ทางเส้นเลือดหรือผ่านการฟอกเลือด แต่ก็เสี่ยงไข้ หนาว ปวดหลัง ปวดกล้ามเนื้อ เวียนหัว เป็นลม ผื่น และในบางกรณีถึงกับช็อกเพราะแพ้ (anaphylactic shock) แต่ความชุกของผลที่ไม่ต้องการก็ยังต่ำกว่าการเสริมเหล็กทางปาก (ซึ่งต้องลดขนาดรักษาหรือหยุดในคนไข้ 40%) หรือการถ่ายเลือด การตรวจเลือดหลังจากรักษาเป็นเรื่องสำคัญเพื่อยืนยันว่า การรักษาได้ผลหรือไม่ ซึ่งสามารถทำได้ภายใน 2-4 อาทิตย์ แต่สำหรับเหล็กที่ทานทางปาก ปกติต้องรอ 3 เดือนก่อนที่ยาที่ทานจะมีผลสำคัญ
เหล็กเสริมและโอกาสเสี่ยงติดเชื้อ
เพราะว่า การมีระดับที่สูงขึ้นของ ferritin เมื่อติดเชื้อแบบฉับพลัน เชื่อว่า ก็เพื่อกันเหล็กจากแบคทีเรีย และดังนั้น ทั่วไปจึงพิจารณาว่าการให้เหล็กผ่านเส้นเลือด (ซึ่งหลีกเลี่ยงกลไกนี้) ควรจะหลีกเลี่ยงในคนไข้ที่กำลังติดเชื้อในกระแสเลือด (bacteraemia) แต่ว่า การทดแทนเหล็กที่ขาดไปน้อยครั้งเป็นเรื่องฉุกเฉินที่รอรักษาการติดเชื้อแล้วไม่ได้ แต่ในบางกรณีก็อาจจะรอไม่ได้ เช่น ในโรคกระดูกอักเสบแบบเรื้อรัง (chronic osteomyelitis)
เพราะว่า การพร่องเหล็กป้องกันการติดเชื้อโดยสร้างสิ่งแวดล้อมที่ไม่เกื้อกูลต่อแบคทีเรีย มีงานศึกษาที่พบว่า การเสริมเหล็กทำให้เกิดโรคติดเชื้อเพิ่มมากขึ้น ในเขตที่การติดเชื้อและมาลาเรียเป็นเรื่องสามัญ ยกตัวอย่างเช่น เด็กที่ได้อาหารเสริมเหล็กมีหลักฐานว่าท้องเสียในอัตราที่สูงขึ้น อย่างไรก็ดี แม้การขาดธาตุเหล็กจะช่วยลดการติดเชื้อบางชนิด แต่ก็ปรากฏว่าลดภูมิป้องกันเชื้อบางประเภท เช่นแบคทีเรีย Salmonella typhimurium และอะมีบา Entamoeba histolytica ดังนั้นโดยทั่วไปแล้ว บางครั้งเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจว่า การเสริมเหล็กจะเป็นประโยชน์หรือเป็นโทษต่อบุคคลภายในสิ่งแวดล้อมที่มีโรคติดเชื้อมาก แต่ว่า นี่ก็ยังเป็นปัญหาต่างกันจากการให้เหล็กกับบุคคลที่ติดเชื้ออยู่แล้ว
การทดแทนเหล็ก
เมื่อปรับการเสริมเหล็กในแต่ละวัน การใช้ปริมาณที่น้อยลงต่อวันก็จะทำให้การรักษาต้องดำเนินนานขึ้น การประมาณปริมาณเหล็กที่ต้องการสามารถใช้แนะแนวทางการรักษา และการรักษาสามารถทำเป็นเป็นรอบ ๆ ถ้าใช้วิธีนี้ คนไข้ควรจะมีส่วนร่วมในการรักษาโดยกำหนดแบบธาตุเหล็กที่ใช้ และตารางการรักษาที่ตนสามารถอดทนรับได้ เหล็กที่ดูดซึมในทางเดินอาหารไม่ได้เป็นปริมาณสม่ำเสมอ และสามารถเปลี่ยนไปอย่างสำคัญขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง รวมทั้งระดับเฮโมโกลบินและเหล็กที่สะสมอยู่ในร่างกาย ปริมาณที่ดูดซึมจะลดลงเมื่อภาวะขาดเหล็กเริ่มหาย ดังนั้น จึงบอกอย่างชัดเจนไม่ได้ว่าร่างกายจะดูดซึมเหล็กเท่าไร แต่ก็ประเมินว่า ประมาณ 10%-20% ของเหล็กที่ทานจะดูดซึมเข้าร่างกายในช่วงต้น ๆ ของการรักษา thumb|upright = 1.3| จำนวนคนเสียชีวิตเนื่องจากภาวะโลหิตจางเหตุขาดธาตุเหล็กต่อ[[ประชากรล้านคนในปี 2555
{{legend|#ffff20|0-0}} {{legend|#ffe820|1-1}} {{legend|#ffd820|2-3}} {{legend|#ffc020|4-5}} {{legend|#ffa020|6-8}} {{legend|#ff9a20|9-12}} {{legend|#f08015|13-19}} {{legend|#e06815|20-30}} {{legend|#d85010|31-74}} {{legend|#d02010|75-381}}
]] ถ้าใช้ ferrous sulfate การรักษารอบหนึ่งจะใช้ยา 75 เม็ด โดยทาน 3 เม็ดต่อวันเป็นเวลา 25 วัน สำหรับผู้ที่มีเลือดจางในระดับปานกลาง (moderate) การรักษารอบหนึ่งควรพอชดเชยเหล็กที่ขาดไปโดยส่วนหนึ่ง ถ้าภาวะโลหิตจางไม่รุนแรงและไม่มีอาการซับซ้อนอื่น ๆ เช่นการเสียเลือดหรือโรคในทางเดินอาหาร ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาอีกรอบหนึ่งเพื่อแก้ภาวะเลือดจาง แต่การประเมินสถานะของโรคใหม่หลังจากรักษาเสร็จควรทำ เพื่อตรวจว่าจำเป็นต้องรักษาเพิ่มขึ้นอีกหรือไม่ ถ้าคนไข้เสี่ยงต่อการเสียเหล็กต่อ ๆ ไป (เช่น การมีประจำเดือนมาก) อาจจะต้องรักษาโดยการให้เหล็กเพื่อคงสภาพ (maintenance) เรื่อย ๆ ข้อสำคัญของการรักษาเป็นรอบ ๆ เช่นนี้ก็คือว่า แผนการรักษาของแต่ละคนจะขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งเหตุของภาวะโลหิตจาง ปริมาณเหล็กที่พร่อง รูปแบบยาที่ใช้ และระยะเวลาที่ใช้รักษา [[ไฟล์:Iron-deficiency anaemia world map - DALY - WHO2004.svg|thumb |upright = 1.3| ภาระโรค (DALY) เนื่องจากภาวะเลือดจางเหตุขาดธาตุเหล็กต่อประชากรแสนคนในปี 2547
{{legend|#b3b3b3|no data}} {{legend|#ffff65|less than 50}} {{legend|#fff200|50-100}} {{legend|#ffdc00|100-150}} {{legend|#ffc600|150-200}} {{legend|#ffb000|200-250}} {{legend|#ff9a00|250-300}} {{legend|#ff8400|300-350}} {{legend|#ff6e00|350-400}} {{legend|#ff5800|400-450}} {{legend|#ff4200|450-500}} {{legend|#ff2c00|500-1000}} {{legend|#cb0000|more than 1000}}
]]
วิทยาการระบาด
คนประมาณ 610 ล้านคนหรือประชากร 8.8% ทั่วโลกมีภาวะเลือดจางเหตุขาดธาตุเหล็กในระดับปานกลาง (moderate) โดยหญิง (9.9%) เป็นมากกว่าชาย (7.8%) และคนอีก 375 ล้านคนมีโรคในระดับอ่อน ภายในประเทศสหรัฐอเมริกา ภาวะโลหิตจางเหตุขาดธาตุเหล็กมีผลต่อชาย 2% หญิงผิวขาว 10.5% หญิงแอฟริกันอเมริกันและหญิงเม็กซิกันอเมริกัน 20%
แหล่งข้อมูลอื่น
Iron-deficiency anemia
ทรีตเมนต์แอ็กชันแคมเพน
ทรีตเมนต์แอ็กชันแคมเพน (Treatment Action Campaign) หรือ แท็ก (TAC) เป็นองค์การขับเคลื่อนด้านเอชไอวี/เอดส์ของแอฟริกาใต้ ร่วมก่อตั้งเมื่อปี 1998 โดยซักกี อัคมัต นักกิจกรรมผู้มีเชื้อเอชไอวี แท็กมีรากฐานมาจากประสบการณ์ แผนการทำงานโดยตรง และแนวคิดต่อต้านการแยกสีผิวของผู้ก่อตั้ง แท็กยังได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้บังคับรัฐบาลของอดีตประธานาธิบดีทาบอ อึมแบกี ซึ่งไม่สู้เต็มใจนักให้เริ่มทำให้ชาวแอฟริกาใต้สามารถเข้าถึงยาต้านเรโทรไวรัสได้
แท็กเปิดตัวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 1998 ซึ่งตรงกับวันสิทธิมนุษยชนสากล โดยซักกี อัคมัต ผู้ซึ่ง เดอะนิวยอร์เกอร์ เรียกขานว่าเป็น "ผู้ต่อต้านรัฐบาลที่สำคัญที่สุดของแอฟริกาใต้นับตั้งแต่เนลสัน แมนเดลา" ร่วมก่อตั้งกับนักกิจกรรมอีกสิบคน หลังจากที่ไซมอน อึนโกลี นักกิจกรรมเพื่อสิทธิเกย์และนักต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว เสียชีวิตจากโรคเอดส์ ในขณะที่การรักษาต้านเรโทรไวรัสชนิดแอ็กทิฟสูงสามารถเข้าถึงได้เฉพาะในหมู่ชนชั้นร่ำรวยของแอฟริกาใต้ ประกอบกับเหตุฆาตกรรมกูกู ดลามีนี นักกิจกรรมผู้มีเชื้อเอชไอวี สมาชิกของกลุ่มเริ่มรวมตัวกันสวมเสื้อยืดที่เขียนว่า "HIV Positive" (มีผลเอชไอวีเป็นบวก) ทั้งในนักเคลื่อนไหวที่มีผลเอชไอวีเป็นบวกและลบ แผนการนี้ได้มาจากเรื่องเล่าที่ว่ากษัตริย์ชาวเดนมาร์กพระองค์หนึ่งใส่สัญลักษณ์ดาวเหลืองซึ่งบ่งบอกว่าตนเป็นยิวในสมัยที่เดนมาร์กถูกนาซีปกครอง อัคมัตยังมีชื่อเสียงขึ้นมาหลังเขาสาบานตนว่าจะไม่รับยาต้านเรโทรไวรัสจนกว่าชาวแอฟริกาใต้ทั้งหมดจะสามารถเข้าถึงยานี้ได้เช่นกัน
บี.ไอ.จี
บีไอจี (อังกฤษ:B.I.G;ฮันกึล:비아이지) เป็นกลุ่มบอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดย GH Entertainment ในกรุงโซล ประกอบด้วยสมาชิก 6 คนคือ เจฮุน, เบนจี, กอนมิน, มินพโย, ฮีโด และ จินซอก เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2014 ด้วยซิงเกิ้ลแรกของพวกเขา "Hello" ชื่อ B.I.G ย่อมาจาก Boys In Groove
ตราแผ่นดินของอินเดีย
ตราแผ่นดินของอินเดีย เริ่มใช้เมื่อวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2493 มีส่วนประกอบคือ
ปฏิกิริยาของนานาชาติต่อรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549
'''ปฏิกิริยาของนานาชาติต่อรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549''' เป็นปฏิกิริยาอันเนื่องมาจากการรัฐประหารในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2549 ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 โดยคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข หรือ คปค. ซึ่งประกอบไปด้วยกองทัพไทย และตำรวจไทย ได้ทำการรัฐประหารต่อรัฐบาล อันมี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นนายกรัฐมนตรี รัฐประหารในครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกในรอบ 15 ปี อันเป็นผลมาจากวิกฤตการณ์ทางการเมืองในไทย ที่ยาวนานเกือบ 1 ปี อันเกี่ยวพันถึง พ.ต.ท.ทักษิณ และฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง โดย คปค.ประกาศให้เลื่อนการเลือกตั้งซึ่งกำลังจะเกิดขึ้น ยกเลิกการใช้รัฐธรรมนูญ 2540 ยกเลิกรัฐสภา สั่งห้ามการประชุมพรรคการเมือง และการชุมนุมทางการเมืองเกินกว่า 5 คน ยับยั้ง ตรวจสอบ และตัดสัญญาณการเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารของสื่อมวลชนแขนงต่างๆ ประกาศใช้กฎอัยการศึก และจับกุมอดีตรัฐมนตรีในรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ บางท่าน มีการรายงานว่าการรัฐประหารครั้งนี้ไม่มีการเสียเลือดเนื้อ ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ หรือเสียชีวิต รัฐบาลจากนานาประเทศ ได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับการรัฐประหารในระดับต่าง ๆ กัน โดยมีตั้งแต่ การประณามอย่างรุนแรง ได้แก่ ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเดนมาร์ก ไปจนถึงการไม่เข้าแทรกแซง ได้แก่ จีน และลาว ส่วนสหรัฐอเมริกานั้นถึงกับกล่าวว่า "มันน่าผิดหวัง และการปฏิวัตินั้น ไม่มีเหตุผลที่ใช้อธิบาย เพื่อแก้ตัวใดๆ"
สื่อนานาชาติ
นิตยสาร The Economist ได้คัดค้านการรัฐประหารครั้งนี้ว่า "การก่อรัฐประหารนั้นก็เหมือนกับสงครามซึ่งเกิดขึ้นง่ายแต่ยากที่จะจบลง... การที่เหล่านายทหารเชื่อว่ารัฐประหารจะแก้ปัญหาทุกอย่างได้เป็นความผิดพลาดอย่างยิ่ง เพราะเมื่อใดก็ตามที่มีการเลือกตั้ง พรรคไทยรักไทยซึ่งให้ความสำคัญกับชนชั้นรากหญ้า จะยังคงทำได้ดีแน่นอน ไม่ว่า พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร จะได้รับอนุญาตให้กลับเข้ามาในประเทศเพื่อมาเป็นหัวหน้าพรรคอีกหรือไม่ก็ตาม การเปลี่ยนรัฐบาลโดยการประท้วงตามท้องถนนและการยึดอำนาจของทหารที่มีขึ้นได้ล้มล้างการพัฒนาทั้งปวงในทศวรรษที่ผ่านมาซึ่งไทยได้พยายามก้าวออกมาจากอิทธิพลของทหารและชนชั้นศักดินา ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นดูเหมือนจะมีแต่ความวุ่นวายไร้เสถียรภาพ และความวุ่นวายนี้ก็ไม่ช่วยทำให้การเมืองสะอาดขึ้น" บทความนี้กล่าวต่อว่าการที่ พล.อ.สนธิขาดการสร้างความเชื่อมั่นในการรัฐประหารต่อนานาชาติ อาจทำให้เกิดการสนับสนุนผู้นำทางทหารหรือเพิ่มแนวโน้มการเป็นเผด็จการในประเทศเพื่อนบ้าน
หนังสือพิมพ์ New York Times กล่าวถึงการรัฐประหารว่า "ด้วยการรัฐประหาร ประเทศไทยได้กลายเป็นอีกประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้ให้ความหมายใหม่กับคำว่าประชาธิปไตยด้วยสิ่งที่ไม่เป็นประชาธิปไตย ซึ่งอาจเป็นการจัดการหรือฉีกรัฐธรรมนูญเพื่อที่จะไปให้ถึงเป้าหมายทางการเมือง บัดนี้ ไทยและฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นประเทศแบบอย่างในด้านประชาธิปไตยของภูมิภาคนี้ได้ขับไล่ผู้นำที่มาจากการเลือกตั้งของเขาเอง"
Pseudoarabidopsis
Pseudoarabidopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แหลมไครเมีย ถึงตะวันตกเฉียงใต้ ไซบีเรีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จังหวัดโอต-เวียน
โอต-เวียน (Haute-Vienne; Nauta Vinhana, Nauta Viena) เป็นจังหวัดหนึ่งในแคว้นนูแวลากีแตนของประเทศฝรั่งเศส อยู่ทางตอนกลางของประเทศ จังหวัดโอต-เวียนตั้งชื่อตามชื่อของแม่น้ำเวียน โดยมีลีมอฌเป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 372,359 คนใน ค.ศ. 2019
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดโอต-เวียน ได้แก่ ปราสาทมงเบริงและอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนแห่งลีมอฌ
น้ำตกธารสวรรค์ (จังหวัดขอนแก่น)
น้ำตกธารสวรรค์ หรือ น้ำตกถ้ำหมูบ ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติภูพานเก้า ภูพานคำ ตำบลโนนสมบูรณ์ อำเภอเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น จัดเป็นน้ำตกขนาดกลาง ในฤดูฝนจะมีน้ำตกในลำธารเป็นจำนวนมาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของชาวตำบลโนนสมบูรณ์และย่านใกล้เคียง
แฟนใหม่
แฟนใหม่ เป็น ภาพยนตร์ไทย แนว โรแมนติก-สยองขวัญ ที่ต่อมาจากเรื่อง แฟนเก่า กำหนดการเข้าฉายในโรงภาพยนตร์วันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2553 กำกับโดย ปิยะพันธุ์ ชูเพ็ชร์ ภาพยนตร์ทำรายได้ประมาณ 21 ล้านบาท
รายชื่อมณฑลของประเทศจีนเรียงตามผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ
ข้อมูลเฉพาะจีนแผ่นดินใหญ่เรียงตามค่าจีดีพีต่อประชากร
เสียงเปิด ริมฝีปาก-ฟัน
เสียงเปิด ริมฝีปาก-ฟัน (labiodental approximant) เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา เช่น ภาษาฮาวาย, ภาษากวารานี, ภาษาฟินแลนด์, ภาษารัสเซีย, ภาษาสโลวัก ภาษาดัตช์, ภาษาฟรีเชียตะวันตก, ภาษามราฐี, ภาษาปัญจาบ, ภาษาฮินดี (แทนด้วยตัวอักษร व) เป็นต้น เสียงนี้มีความใกล้เคียงกับเสียงเปิด ริมฝีปาก-เพดานอ่อน ก้อง แต่ต่างกันเล็กน้อยคือลมจะไม่กระทบกับเพดานอ่อนก่อนที่เจอริมฝีปาก สัญลักษณ์ในชุดสัทอักษรสากลที่ใช้แทนเสียงนี้คือ ส่วนสัญลักษณ์เอกซ์-แซมปาที่ตรงกันคือ   หรือ
Pseudephedranthus
Pseudephedranthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Annonaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาเหนือตอนเหนือถึงบราซิลตอนเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ยัง มี-กย็อง
ยัง มี-กย็อง เป็นนักแสดงหญิงชาวเกาหลีใต้ มีผลงานที่เป็นที่รู้จักของชาวไทยคือบทบาทของ ฮันซังกุง จากละครโทรทัศน์เกาหลีเรื่องแดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง และบทบาทของ พระอัยยิกาจองฮี จากบันทึกรักคิมชูซอน สุภาพบุรุษมหาขันที และเคยมาเยือนประเทศไทยในฐานะนักแสดงจากละครเรื่องแดจังกึม จอมนางหลวงเมื่อวันที่ 20 เมษายน 2549
ประวัติ
ยัง มี-กย็อง เกิดเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2504 ที่เกาะเชจู ประเทศเกาหลีใต้ จบการศึกษาจากวิทยาลัยสตรีซอนึล ปัจจุบันมีสามีและลูกชายหนึ่งคน เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงเมื่อปี 2526 โดยแสดงละครโทรทัศน์เกาหลีเรื่องแรกคือ Widow ของช่องเคบีเอส ซึ่งออกอากาศในปี 2527 โดยเธอรับบทเป็นผู้ที่สัญจรไปมา หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานการแสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์เกาหลีเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน ทั้งในบทหลักและบทรอง ในปี 2546 เธอได้แสดงในละครโทรทัศน์เกาหลีเรื่องแดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวงซึ่งมี ลี ยองเอ แสดงนำ โดยเธอรับบทเป็นฮันซังกุง และจากบทฮันซังกุงนี้เอง ทำให้เธอได้กลายเป็นที่จดจำของแฟนละครชาวไทยจนถึงทุกวันนี้ นอกจากนี้ ในปี 2550 เธอยังรับบทเป็นพระอัยยิกาจองฮีในละครโทรทัศน์เกาหลีเรื่องบันทึกรักคิมชูซอน สุภาพบุรุษมหาขันทีอีกด้วย
รัฐเบรเมิน
เบรเมิน (Bremen) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ เสรีนครฮันเซอเบรเมิน (Freie Hansestadt Bremen) เป็นนครรัฐในประเทศเยอรมนี และยังถือว่าเป็นรัฐที่เล็กที่สุดในบรรดา 16 รัฐของประเทศเยอรมนี เบรเมินเป็นอดีตเสรีนครในสันนิบาตฮันเซอ
รายชื่อภาพยนตร์ไทยที่เสนอเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
ตัวแทนภาพยนตร์ไทยที่เสนอรางวัลออสการ์ จะถูกคัดเลือกโดยสมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ โดยภาพยนตร์ใช้ภาษาไทยทุกเรื่อง
เสียงกักเสียดแทรก อุสุม ปุ่มเหงือก ไม่ก้อง
เสียงกักเสียดแทรก อุสุม ปุ่มเหงือก ไม่ก้อง (voiceless alveolar sibilant affricate) เป็นเสียงพยัญชนะที่มีใช้ในหลายภาษา เช่น ภาษาเยอรมัน, ภาษาบาสก์, ภาษาอิตาลี, ภาษาเช็ก, ภาษารัสเซีย, ภาษาฮีบรู (สมัยใหม่), ภาษาปาทาน, ภาษาแต้จิ๋ว, ภาษาจีนกลาง, ภาษาญี่ปุ่น รวมถึงในภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติอย่างภาษาเอสเปรันโต, ภาษาอิดอ, อินเตร์ลิงกวา เป็นต้น เสียงนี้ถ่ายถอดเป็นสัทอักษรสากลได้ว่า หรือ  (เดิมใช้  หรือ )
วัดศาลาลอย (อำเภอด่านขุนทด)
วัดศาลาลอย สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 ตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลด่านขุนทด อำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา นอกจากนั้นยังเป็นที่ตั้งของโรงเรียนสัทธรรมวิทยา
ประวัติ
วัดศาลาลอย สร้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2474 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ได้รับวิสุงคามสีมา ปัจจุบันวัดศาลาลอยยังเป็นสถานศึกษาทางพระพุทธศาสนาชื่อว่า โรงเรียนสัทธรรมวิทยา ด้วย
Pseudalcantarea
Pseudalcantarea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Bromeliaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกถึงอเมริกากลาง
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คิตเชเนอร์ (รัฐออนแทรีโอ)
คิตเชเนอร์ (Kitchener) เป็นเมืองทางตอนใต้ของรัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ห่างจากเมืองโทรอนโตไปทางทิศตะวันตกราว 100 กม. เดิมชื่อเมืองเบอร์ลิน เมืองมีประชากร 219,153 คน (ค.ศ. 2011) เมืองมีพื้นที่ 136.86 ตร.กม.
เสียงกักเสียดแทรก อุสุม ปุ่มเหงือก ก้อง
เสียงกักเสียดแทรก อุสุม ปุ่มเหงือก ก้อง (voiced alveolar sibilant affricate) คือเสียงพยัญชนะที่ใช้ในบางภาษา เช่น ภาษาอิตาลี, ภาษาโปแลนด์, ภาษามาซิโดเนีย, ภาษาปาทาน, ภาษาแต้จิ๋ว, ภาษาฮกเกี้ยน เป็นต้น เสียงนี้ถ่ายถอดเป็นสัทอักษรสากลได้ว่า หรือ  (เดิมใช้ )
น้ำตกธารสวรรค์ (จังหวัดพะเยา)
น้ำตกธารสวรรค์ ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยภูนาง ตำบลบ้านมาง อำเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา จัดเป็นน้ำตกขนาดกลาง เกิดจากน้ำในลำห้วยต่างๆ คือ ห้วยสองสบ ห้วยโป่ง ห้วยอูน และตาน้ำบ่อเบี้ย จากนั้นไหลรวมกันกลายเป็นห้วยแม่ปั๋ง และตกลงมาเป็นน้ำตกธารสวรรค์ ก่อนไหลลงสู่แม่น้ำยม มีน้ำตกไหลตลอดทั้งปี น้ำมีสีเขียวมรกต สูงประมาณ 20 เมตร กว้างประมาณ 30 เมตร
โครงการค้นหาดาวเคราะห์มุมกว้าง
โครงการค้นหาดาวเคราะห์มุมกว้าง (Wide Angle Search for Planets) หรือ SuperWASP เป็นโครงการค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบด้วยการวิธีการตรวจจับการเคลื่อนผ่านหน้า โดยทำการสังเกตการณ์ดาวฤกษ์ที่ริบหรี่จนถึงโชติมาตรปรากฏ 13 ไปทั่วท้องฟ้า
SuperWASP ประกอบไปด้วยกล้องโทรทรรศน์ 2 ตัวในซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้ ในซีกโลกเหนืออยู่ที่หอดูดาวโรเกเดโลสมูชาโชส ใน เกาะลาปัลมา แคว้นกานาเรียส ของสเปน และในซีกโลกอยู่ที่หอดูดาวแอฟริกาใต้ในประเทศแอฟริกาใต้ โดยเรียกว่า WASP-North และ WASP-South ตามลำดับ หอดูดาวทั้ง 2 แห่งมีเลนส์ Canon 200 mm f1.8 อยู่ 8 ตัวพร้อม เซนเซอร์ภาพ CCD คุณภาพสูง 2k×2k กล้องโทรทรรศน์นี้ผลิตโดย Optical Mechanics, Inc. มุมมองที่กว้างของเลนส์ Canon ช่วยให้สามารถสังเกตการณ์ได้กว้างถึง 500° ต่อจุดที่หอดูดาวแต่ละแห่ง
หอดูดาวได้ทำการสังเกตการณ์อย่างต่อเนื่อง โดยถ่ายภาพหนึ่งภาพทุก ๆ นาทีโดยประมาณ ซึ่งมีจำนวนข้อมูลทั้งหมด 100 กิกะไบต์ในชั่วข้ามคืน การตรวจจับดาวเคราะห์นอกระบบด้วยวิธีการเคลื่อนผ่านทำได้โดยวัดความสว่างของดาวแต่ละดวงที่สังเกตการณ์และรวบรวมข้อมูลไว้ แล้วตรวจหาการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในความสว่างของดาวฤกษ์เนื่องจากดาวเคราะห์ขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านหน้าดาวฤกษ์
SuperWASP ดำเนินการโดยกลุ่มสถาบันวิจัย 8 แห่ง ได้แก่ สถาบันดาราศาสตร์ฟิสิกส์กานาเรียส, กลุ่มกล้องโทรทรรศน์ไอแซก นิวตัน, มหาวิทยาลัยคีล, มหาวิทยาลัยเลสเตอร์, มหาวิทยาลัยเปิดแห่งสหราชอาณาจักร, มหาวิทยาลัยควีนส์เบลฟาสต์ และ มหาวิทยาลัยเซนต์แอนดรูส์ คาดหวังไว้ว่าจะช่วยในการเข้าใจวิวัฒนาการของดาวเคราะห์สำหรับการค้นหาดาวเคราะห์คล้ายโลกในอนาคต
ดาวเคราะห์ดวงหลัก ๆ ที่ค้นพบ
เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2006 ทีมงาน Super WASP ได้ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบ 2 ดวงแรก คือ WASP-1b (6 ล้านกม. รอบดาวฤกษ์ในระยะเวลา 2.5 วัน) และ WASP-2b (4.5 ล้านกม. รอบดาวฤกษ์) ในระยะเวลา 2 วัน)
เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2007 ทีมงาน SuperWASP ได้ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบ 3 ดวง ได้แก่ WASP-3b WASP-4b และ WASP-5b ดาวเคราะห์นอกระบบทั้งสามดวงนี้มี มวลพอ ๆ กับมวลดาวพฤหัสบดี และโคจรอยู่ใกล้ดาวฤกษ์มาก ทำให้มีคาบการโคจรน้อยกว่าสองวัน นี่เป็นคาบที่สั้นที่สุดของดาวเคราะห์นอกระบบที่รู้จัก เนื่องจากอยู่ใกล้ดาวฤกษ์ อุณหภูมิพื้นผิวของดาวเคราะห์จึงสูงเกิน 2,000 องศาเซลเซียส SuperWASP เป็นโครงการสำรวจดาวเคราะห์แรกที่ตรวจพบดาวเคราะห์ได้ทั้งในซีกโลกเหนือและซีกโลกใต้โดยใช้วิธีการผ่านหน้า WASP-4b และ WASP-5b เป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่ค้นพบโดยกล้อง WASP ฝั่งของแอฟริกาใต้ และ WASP-3b เป็นดาวเคราะห์ดวงที่สามที่ค้นพบโดยกล้องฝั่งลาปัลมา
ในเดือนเมษายน 2008 มีการประกาศการค้นพบ WASP-12b พบว่า WASP-12b เป็นสีดำเหมือนยางมะตอย และจับแสงที่มองเห็นได้มากกว่า 94% ที่มาจาก WASP-12 นอกจากนี้ WASP-12b อาจกำลังสูญเสียชั้นบรรยากาศและมีขนาดที่เล็กลงเรื่อย ๆ
ในเดือนสิงหาคม 2009 มีการประกาศการค้นพบ WASP-17b ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ดวงแรกที่เชื่อว่าโคจรในทิศทางตรงกันข้ามกับดาวฤกษ์หลัก (WASP-17) WASP-17b ยังมีขนาดเกือบสองเท่าของดาวพฤหัสบดี อย่างไรก็ตาม ความหนาแน่นนั้นใกล้เคียงกับสไตโรโฟม ในเดือนเดียวกันนั้น มีการประกาศการค้นพบ WASP-18b ด้วย WASP-18b เป็นดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มีมวลประมาณ 10 เท่าของดาวพฤหัสบดี มีการชี้ให้เห็นว่าดาวเคราะห์ดวงนี้อาจตกลงสู่ดาวฤกษ์ภายในหนึ่งล้านปีเนื่องจากแรงน้ำขึ้นน้ำลง
ในปี 2011 มีการประกาศการค้นพบ WASP-39b ซึ่งถูกเรียกว่าเป็น "ดาวเสาร์ร้อน" และมีการเปิดเผยว่ามีน้ำ (ไอน้ำ) อยู่สามเท่าของดาวเสาร์
ในปีเดียวกันนั้น มีการประกาศการค้นพบ WASP-47b ต่อมาในปี 2015 WASP-47c, WASP-47d และ WASP-47e ก็ถูกค้นพบตามกันมา  เป็นการยืนยันว่า WASP-47 มีดาวเคราะห์ 4 ดวง อย่างไรก็ตาม ในจำนวนนั้นมี WASP-47c ที่ถูกค้นพบโดยวิธีการด็อพเพลอร์สเปกโทรสโกปี ต่างจากดวงอื่นที่ค้นพบโดยวิธีการเคลื่อนผ่าน
ในปีเดียวกันนั้น มีการประกาศการค้นพบ WASP-49b ซึ่งอาจมีดาบริวารที่คล้ายกับดาวไอโอของดาวพฤหัสบดี
ในปี 2015 มีการประกาศการค้นพบ WASP-121b ซึ่งมีวัสดุเช่นแมกนีเซียมและเหล็กรั่วไหลออกมาจากดาวเคราะห์ นอกจากนี้ เชื่อกันว่าแรงน้ำขึ้นน้ำลงทำให้ดาวเคราะห์หมุนรอบตัวเองเพียงน้อยนิดที่จะป้องกันไม่ให้ดาวหลักถูกทำลาย และแรงน้ำขึ้นน้ำลงทำให้ดาวเคราะห์มีรูปร่างเป็นทรงรีคล้ายลูกรักบี้
เดอะ พีชแบนด์
เดอะ พีชแบนด์ (The Peach Band) ศิลปินกลุ่มดูโอ ที่เกิดจากการรวมตัวกันของ วิริยาภา จันทร์สุวงศ์ (นุ้ย) นักศึกษาหญิง จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ซึ่งเข้าเรียนในหลักสูตรแต่งเพลง ในสถาบันเจนเอกซ์อะคาเดมี่ และได้พบกับผู้ช่วยสอนอย่าง รักษ์พล รักขนาม (พีช) ที่นั่น ก่อนจบหลักสูตร นุ้ยได้แต่งเนื้อเพลง "ท่องราตรี" ส่งในการสอบ และลองส่งเพลงไปเปิดทางสถานีวิทยุ แฟตเรดิโอ ในนาม "เดอะ พีชแบนด์"  และสามารถขึ้นไปถึงอันดับ 2 ในชาร์ตของคลื่นได้ในที่สุด หลังจากที่ส่งเพลง "ท่องราตรี" ไปแล้ว พีช ก็มีความคิดจะทำเพลงใหม่โดยชวน "วุฒิกานต์ คมขำ (เอ๊กซ์)" นักเรียนหลักสูตร Logic ในสถาบันเจนเอกซ์อะคาเดมี่ ซึ่งเป็นนักศึกษาเอกดนตรีสากล มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม มาช่วยอัดกีต้าร์ให้ในเพลง "เก็บรัก" ในวันที่อัดเสียง "วีระวงศ์ วรรณวิจิตร (ม๊อค)" ได้มาเป็นเพื่อนด้วยและได้ช่วยอัดเบสให้ในเพลงนี้ด้วยเช่นกัน จากนั้นได้ทำเพลงที่ 3 คือเพลง Let's โดยมี "วีระวงศ์ วรรณวิจิตร (ม๊อค)" อัดเบสให้อีกครั้ง และหลังจากที่เสร็จทั้งสามเพลงไปแล้ว จึงได้รับการติดต่อจากทาง Black sheep ให้เข้าเป็นศิลปินในสังกัด และได้เริ่มทำอัลบั้มแรก
หมาน้อยผู้กล้าหาญ
ดิลเวิร์ธนำเสนอการ์ตูนสั้นให้กับแฮนนา บาร์บีราซึ่งฉายในช่วงการ์ตูนหรรษา การ์ตูนนี้ได้ทดลองฉาย (ชื่อตอน "The Chicken from Outer Space") โดยออกอากาศทางการ์ตูนเน็ตเวิร์คช่วงต้นปี ค.ศ. 1996 การ์ตูนสั้นได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ แต่แพ้เรื่องA Close Shaveจากวอลเลซแอนด์กรอมิต การ์ตูนเน็ตเวิร์คได้นำการ์ตูนสั้นจัดทำเป็นการ์ตูนทีวีแอนิเมชันซึ่งออกฉายตอนแรกเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 และตอนสุดท้ายในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 โดยมีการผลิตจำนวน 13 ตอนใน 4 ฤดูกาล ในระหว่างดำเนินรายการการ์ตูนชุดนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโกลเดนรีลล์ 3 รางวัล และรางวัลแอนนี 1 รางวัล การ์ตูนชุดนี้ได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์และผู้ชมจำนวนมากและพัฒนาตามมาด้วยสื่อหลังการฉายซึ่งประกอบด้วยโฮมวิดีโอและของเล่นสะสม และมีการออกอากาศซ้ำอีกในบูมเมอแรงระหว่างปี ค.ศ. 2009 ถึง 2017
เรื่องราว
เป็นเรื่อราวของสุนัขชื่อเคอเรจ (Courage) ซึ่งมีนิสัยขี้กลัว เป็นสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง ต่อมาเมอเรียล แบกก์ (Muriel Bagge) ไปพบเข้า เธอจึงรับมันไปเลี้ยง เมอเรียลมีสามีชื่อยูสเทส แบกก์ (Eustace Bagge) มีนิสัยตระหนี่และชอบแกล้งเคอเรจตลอด พวกเขาทั้งสามอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆในเมืองสมมติที่ชื่อว่า โนแวร์ (อังกฤษ:Nowhere) ในแต่ละตอนพวกเขาทั้งสามจะต้องเจอกับวายร้ายอย่างน้อย 1 คน มารบกวนหรือทำร้าย ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ประหลาด มนุษย์ต่างดาว ปีศาจ นักวิทยาศาสตร์คลั่ง ซอมบี้ แวมไพร์ ผี เป็นหน้าที่ของเคอเรจที่จะต้องช่วยเหลือเจ้านายทั้งสองของมันให้ปลอดภัย
ตัวละครหลัก
เป็นสุนัขถูกเก็บมาจากกองขยะ นิสัยขี้กลัวแต่ฉลาด เวลาเจอตัวร้ายประจำตอนมักจะร้องอุทานเสียงดัง บางครั้งในฉากจบของตอนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง รักเมอเรียลมาก
หญิงชรา รูปร่างอวบ ชอบดื่มชา เป็นผู้เก็บเคอเรจมาเลี้ยงจากกองขยะ มีนิสัยใจดี และใจเย็น แต่เวลาโกรธจะไม่ไว้หน้าใคร ยกเว้นเคอเรจ
สามีของเมอเรียล เป็นคนหัวล้าน รูปร่างผอม ขี้โมโห ตระหนี่ และเห็นแก่ตัว แต่ลึก ๆแล้วเป็นขี้กลัวยิ่งกว่าเคอเรจเสียอีก ชอบเรียกเคอเรจว่า "เจ้าหมาโง่" (อังกฤษ:Stupid Dog!) ท้ายเรื่องมักจะโดนตัวร้ายจับตัวไปตลอด
แคทซ์
ลักษณะเป็นแมวสีแดงน่ารัก หน้าตาเจ้าเล่ห์ เป็นตัวร้ายที่จะปรากฏอยู่ในบางตอน
ดร.ซาลอสต์
เป็นนักวิทยาศาสตร์ในสัญชาติโครเอเชีย-เซอร์เบีย อยู่กับหนู ที่หอพร้อมกับปืนใหญ่คู่ใจ เรียกว่า "Unhappy Cannonball"
บรรณารักษ์
บรรณารักษ์เป็นตัวละครใน ตอน อาถรรพ์หนังสือ หรือ Wrath of Libarian
ราชีนีแห่งน้ำดำ
ราชีนีแห่งน้ำดำ ซึ่งเป็นตัวละครกลายร่างเป็นไปได้อยู่กับเพื่อนกับอุสทีส แปรงร่างเป็นสัตว์ประหลาดได้
เลอ แคว็ก
เลอแคว็ก เป็ด เป็นตัวละครตัวร้ายในบางตอน
มนุษย์หิมะ
มา แบกก์ Ma Bagge
แม่ของ ยูสเทส แบกก์ หัวล้านและทำธุรกิจเกี่ยวกับวิกผม รักเคอเรจมากกว่าลูกตัวเอง
แต่พอเคอเรจทำให้เสียแผนบ่อยๆเข้าก็เลยกลายเป็นศัตรูไปโดยปริยาย
โมเด็ม
โมเด็ม (modem ย่อมาจากคำว่า modulate and demodulate) เป็นอุปกรณ์ที่ทำหน้าที่กล้ำสัญญาณ หรือปรับเปลี่ยนลักษณะสมบัติอย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายๆอย่างของรูปสัญญาณคลื่นพาห์(สัญญาณที่เป็นตัวขนส่งความถี่สูง)ด้วยสัญญาณข้อมูลที่จะถูกส่งผ่าน เช่น กระแสบิตดิจิตอล(อังกฤษ: digital bit stream)หรือสัญญาณเสียงอนาล็อก การกล้ำสัญญาณรูปคลื่นไซน์จะแปลงสัญญาณข้อความ baseband เป็นสัญญาณ passband และแปลงกลับในทิศทางตรงข้าม จุดประสงค์ของโมเด็มคือการสร้างสัญญาณที่ง่ายต่อการส่งข้อมูล และง่ายต่อการประมวลผล
อุปกรณ์หลายชนิดสามารถถือว่าเป็นโมเด็มได้ แต่โมเด็มประเภทที่แพร่หลายที่สุดคือโมเด็มที่แปลงสัญญาณแอนะล็อกให้เป็นสัญญาณดิจิทัลและสัญญาณดิจิทัลให้เป็นสัญญาณแอนะล็อก ซึ่งใช้ในการสื่อสารโทรคมนาคมหรือเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เช่นเปลี่ยนสัญญาณดิจิทัลจากคอมพิวเตอร์แม่ข่ายให้เป็นสัญญาณเสียงที่ส่งผ่านในสายโทรศัพท์แบบดั้งเดิม และทำหน้าที่แปลงสัญญาณเสียงกลับมาเป็นข้อมูลดิจิทัลในอีกด้านหนึ่งของผู้รับสัญญาณลูกข่ายหรือส่งจากลูกข่ายกลับไปยังแม่ข่าย
ปัจจุบันมีโมเด็มชนิดต่างๆ เพิ่มขึ้นอีกมากมาย เช่น เคเบิลโมเด็ม, ADSL โมเด็ม, โมเด็มที่ใช้รับสัญญาณไมโครเวฟ เป็นต้น
มาตรฐานของโมเด็ม
โมเด็มโทรศัพท์ในช่วงแรกถูกพัฒนาโดยบริษัทหลายแห่ง และไม่มีมาตรฐานในการทำงานด้วยกัน ในภายหลังได้มีการสร้างมาตรฐานการส่งข้อมูลของโมเด็มขึ้น ซึ่งพัฒนาอัตราการส่งข้อมูลให้มีความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
งานกระจกสี
งานกระจกสี  (Stained glass) คำว่า งานกระจกสี  หมายถึงงานที่ใช้กระจกสีตกแต่งหรืองานการทำกระจกสี ซึ่งไม่แต่เฉพาะแต่หน้าต่างเท่านั้น ยังรวมถึงศิลปะอื่นๆ ที่ใช้กระจกสีตกแต่งด้วยเช่น บานกระจกที่ทำเพื่อการตกแต่งโดยเฉพาะ หรือโคมตะเกียงเป็นต้น ตลอดระยะพันปีการตกแต่งด้วยกระจกสีจะหมายถึงหน้าต่างประดับกระจกสีของวัด หรือ มหาวิหารทางคริสต์ศาสนา หรือสิ่งก่อสร้างอื่นๆ การตกแต่งด้วยกระจกสีสมัยเดิมจะแต่งบนแผงแบนสำหรับใช้ทำหน้าต่าง  แต่วิธีการตกแต่งด้วยกระจกสีสมัยปัจจุบันจะรวมไปถึงโครงสร้างกระจกสีแบบสามมิติและงานแกะสลักกระจกสีด้วย  และจะรวมไปถึงบานกระจกสีสำหรับที่อยู่อาศัยที่เรียกกันว่า  “leadlight”  ด้วย หรืองานศิลปะที่ทำจากกระจกสีและเชื่อมต่อกันด้วยตะกั่วอย่างเช่น โคมกระจกสีที่มีชื่อเสียงที่ทำโดย หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี (Louis Comfort Tiffany)
เมื่อพูดถึงวัสดุคำว่า “กระจกสี” โดยทั่วไปจะหมายถึงแก้วที่ทำให้เป็นสีโดยการเติม  Metallic salts ระหว่างการผลิต ช่างจะใช้กระจกสีในการสร้าง “หน้าต่างประดับกระจกสี” โดยการเอากระจกสีชิ้นเล็กๆ มาจัดให้เป็นลวดลายหรือภาพภายในกรอบโดยเชื่อมชิ้นกระจกด้วยกันด้วยเส้นตะกั่ว  เมื่อเสร็จแล้วก็อาจจะทาสีและย้อมสีเหลืองตกแต่งอีกเล็กน้อยเพื่อให้ลวดลายเด่นขึ้น นอกจากนั้นคำว่า “กระจกย้อมสี” (Stained glass) จะหมายถึงหน้าต่างกระจกที่วาดทาสีเสร็จแล้วเผาในเตาหลอมก่อนที่จะทิ้งไว้ให้เย็น
“งานกระจกสี” เป็นงานฝีมือที่ศิลปินต้องมีพรสวรรค์ทางศิลปะเพื่อที่จะออกแบบได้ และต้องมีความรู้ทางวิศวกรรมเพี่อที่สามารถประกอบบานกระจกที่ทำใว้ให้แน่นหนาภายในกรอบสิ่งก่อสร้าง โดยเฉพาะกระจกบานใหญ่ๆ ที่จะต้องรับน้ำหนักของตัวบานกระจกเองและสามารถทนทานต่อสภาวะอากาศภายนอกได้ หน้าต่างบานใหญ่เหล่านี้ยังอยู่รอดมาให้เราชมบ้างตั้งแต่สมัยยุคกลางโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ในยุโรปตะวันตกหน้าต่างประดับกระจกสีเป็นจักษุศิลป์ชนิดเดียวที่เหลือมาตั้งแต่ยุคกลาง จุดประสงค์ของหน้าต่างประดับกระจกสีมิใช่ให้ผู้ดูมองออกไปดูโลกภายนอกหรือให้แสงส่องเข้ามาในสิ่งก่อสร้างแต่จะควบคุมผู้อยู่ภายใน จากเหตุผลนี้หน้าต่างประดับกระจกสีจึงอาจจะเรียกได่ว่าเป็น  “การตกแต่งผนังส่องแสง” (“illuminated wall decorations”) มากกว่าจะเป็นหน้าต่างอย่างตามความหมายทั่วไปของหน้าต่างที่ใช้มองออกสู่ภายนอก
การออกแบบหน้าต่างวัดอาจจะเป็นได้ทั้งอุปมาอุปไมยหรือไม่ก็ได้ หน้าต่างอาจจะเป็นตำนานจากคัมภีร์ไบเบิล ประวัติศาสตร์ หรือ วรรณคดี หรือ ชีวิตของนักบุญ หรือผู้อุปการะวัด หรืออาจจะเป็นลวดลายสัญญลักษณ์ เช่นตราประจำตระกูล การตกแต่งภายในสิ่งก่อสร้างหนึ่งอาจจะเป็นเรื่องราวในหัวข้อเดียวกันเช่นถ้าเป็นวัดก็อาจจะเป็นเรื่องราวชีวประวัติของพระเยซู หรือนักบุญ หรือผู้สร้างวัด ถ้าเป็นภายในวิทยาลัยกระจกอาจจะมีสัญลักษณ์สำหรับศิลปะหรือวิทยาศาสตร์ หรือภายในบ้านอาจจะเป็นลวดลายแบบใดแบบหนึ่งที่เจ้าของเลือก
การทำสีกระจก
จากคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 เมื่อศิลปะการประดับกระจกสีเริ่มรุ่งเรืองก็เริ่มมีโรงงานผลิตกระจกขึ้นตามแหล่งที่มีทรายแก้ว (Silica) ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในการทำกระจก แก้วทำเป็นสีโดยการเติม metallic oxide ในขณะที่แก้วในเบ้าที่ทำด้วยดินเหนียวยังเหลวอยู่ แก้วสีที่ทำโดยวิธีนี้จึงเรียกว่า  “แก้วเบ้าโลหะ”  (pot metal) ถ้าจะให้แก้วออกสีเขียวก็เติมออกไซด์ทองแดง ให้ได้สีน้ำเงินก็เติมโคบอลต์  และให้ได้สีแดงก็เติมทอง ในปัจจุบันสีเขียวและน้ำเงินใช้วิธีทำคล้ายกัน สีแดงก็ทำจากส่วนผสมสมัยใหม่ ทองจะใช้ทำเฉพาะสีแดงออกไปทางชมภูกว่าสมัยโบราณ
การทำแก้วชนิดต่างๆ
“แก้วหลอด” (Cylinder glass) แก้วหลอดทำจากแก้วเหลวที่ทำเป็นลูกกลมๆ แล้วเป่าจนกระทั่งเป็นหลอดกลวงเหมือนขวด เรียบและหนาเท่ากัน พอได้ที่ก็ตัดออกจากท่อเป่า แผ่ออกไปให้แบน แล้วรอให้เย็นลงเพื่อความทนทาน แก้วชนิดนี้เป็นแก้วชนิดที่ใช้ประดับหน้าต่างกระจกสีที่เราเห็นกันทุกวันนี้
“แก้วมงกุฏ” (Crown glass) แก้วชนิดนี้จะเป่าเป็นทรงถ้วยแล้ววางบนโต๊ะหมุนที่สามารถหมุนได้เร็ว แรงเหวี่ยงของการหมุนทำให้แก้วแผ่ยืดออกไป จากนั้นก็เอาตัดเป็นแผ่นเล็กๆ ได้ แก้วชนิดนี้ใช้ในการประดับหน้าต่างกระจกสี แต่ส่วนใหญ่แล้วจะใช้แต่งกรอบเล็กๆภายในหน้าต่างของที่อยู่อาศัยในคริสต์ศตวรรษที่ 16 และ 17 ลักษณะของกระจกแบบนี้จะเป็นระลอกจากศูนย์กลาง  เพราะตรงกลางกระจกจะได้แรงเหวี่ยงน้อยที่สุดทำให้หนากว่าส่วนอื่น ชิ้นกลางนี้จะใช้สำหรับสเปชเชียลเอฟเฟกต์เพราะความขรุขระของพื้นผิวทำให้สะท้อนแสงได้มากกว่าชิ้นอื่น กระจกชิ้นนี้เรียกว่า “กระจกตาวัว”  (bull's eye) มักจะใช้กันสำหรับที่อยู่อาศัยในศตวรรษที่ 19 และบางครั้งก็จะใช้ในวัดด้วย
“แก้วโต๊ะ” (Table glass) ผลิตโดยการเทแก้วเหลวลงบนโต๊ะโลหะแล้วกลึงด้วยท่อนโลหะที่เป็นลวดลาย ลายจากท่อนโลหะก็จะฝังบนผิวกระจก แก้วแบบนี้จึงมีแบบมีผิว ( texture) หนักเพราะการที่แก้วมีปฏิกิริยาต่อโลหะเย็น แก้วชนิดนี้เป็นที่นิยมกันมากในปัจจุบันภายในสิ่งก่อสร้างที่ไม่ใช่สิ่งก่อสร้างทางศาสนาในชื่อที่เรียกกันว่า “cathedral glass” ถึงแม้จะไม่ใช่แก้วที่ใช้ในการสร้างมหาวิหารในสมัยโบราณแต่มาใช้กันมากในการสร้างวัดในศตวรรษที่ 20
“แก้วเคลือบ” (Flashed glass) แก้วสีแดงที่ทำจากเบ้าโลหะที่กล่าวข้างต้นสีแดงมักจะออกมาไม่ได้อย่างที่ต้องการจะออกไปทางดำ และราคาการผลิตก็สูงมาก วิธีใหม่ที่ใช้ทำสีแดงเรียกว่า “flashing” ทำโดยเอา “แก้วหลอด” ใสที่ไม่มีสีที่กึ่งเหลวจุ่มลงไปใหนเบ้าแก้วแดงแล้วยกขึ้น  แก้วแดงก็จะเกาะบนผิวแก้วใสที่ไม่มีสีบางๆ พอเสร็จก็ตัดออกจากที่เป่า แล้วแผ่ให้แบนและปล่อยไว้ให้เย็น
วิธีการเคลือบนี้มีประโยชน์หลายอย่างเพราะทำให้สามารถทำสีแดงได้หลายโทนตั้งแต่แดงคล้ำจนเกือบใส แต่ส่วนใหญ่จะใช้สีแดงทับทิมจนถึงสีแดงจางหรือแดงเป็นริ้วในการทำขอบบางๆ ประโยชน์อีกอย่างหนึ่งคือเมื่อแก้วสีแดงเป็นสองชั้นก็สามารถสกัดผิวสีแดงออกเพื่อให้แสงส่องผ่านส่วนที่ใสที่อยู่ภายใต้ได้ เมื่อปลายสมัยปลายยุคกลางวิธีนี้ใช้ในการตกแต่งลวดลายที่วิจิตรของเสื้อคลุมของนักบุญ ประโยชน์อย่างที่สามซึ่งใช้กันมากในบรรดาศิลปินเมื่อต้นศตวรรษที่ 20 โดยแผ่นกระจกจะสะท้อนออกมาเป็นสีที่ไม่เสมอกันจึงเหมาะแก่การการตกแต่งเสื้อคลุมหรือม่าน
การผลิตกระจกสีในสมัยปัจจุบัน
ปัจจุบันยังมีโรงงานที่ผลิตกระจกสีโดยเฉพาะที่ ประเทศเยอรมนี, สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, ประเทศฝรั่งเศส และ ประเทศโปแลนด์ ที่ยังผลิตกระจกสีลักษณะแบบดั้งเดิมโดยใช้วิธีการทำแบบสมัยโบราณ กระจกสีที่ผลิตโดยวิธีนี้ส่วนใหญ่จะใช้ในงานปฏิสังขรณ์หน้าต่างกระจกสีที่สร้างก่อนปีค.ศ. 1920 หน้าต่างกระจกสีสมัยใหม่ และงานหัตถกรรม หลังจากนั้นมักจะใช้แก้วหลายแบบโดยเฉพาะสมัยวิคตอเรีย
งานกระจกสีก่อนยุคกลาง
การทำกระจกสีทำกันมาตั้งแต่สมัยโบราณทั้งที่ ประเทศอียิปต์ และ โรมันซึ่งผลิตสิ่งของทำด้วยแก้วที่ชิ้นไม่ใหญ่นัก บริติชมิวเซียม มีกระจกสำคัญจากสมัยโรมันสองชิ้นๆ หนึ่งเรียกว่าถ้วย “Lycurgus” ซึ่งเป็นสีเหลืองมัสตาร์ดขุ่นๆ แต่จะออกสีม่วงแดงเมื่อถูกแสง และ แจกันพอร์ตแลนด์ (Portland vase) ซึ่งเป็นสีน้ำเงินดำและมีสลักขาวบนผิวแก้ว
ในวัดคริสต์ศาสนาสมัยแรกๆ จากคริสต์ศตวรรษที่ 4 และ 5 มีหน้าต่างที่ใช้ตกแต่งด้วยแผ่นหินปูนอาลาบาสเตอร์ (alabaster) บางๆบนกรอบไม้ ลักษณะจะคล้ายกระจกที่มีแบบหน้าต่างประดับกระจกสี แต่ที่คล้ายคลึงกับการทำหน้าต่างประดับกระจกสีมากกว่าคือหน้าต่างที่ทำจากหินและใช้แก้วสีของศิลปะอิสลาม จาก เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 นักเคมีชาวอาหรับชื่อ Jabir ibn Hayyan หรือ เจเบอร์ (Geber) บรรยายสูตรการทำกระจกสีไว้ 46 สูตรในหนังสือชื่อ “หนังสือเกี่ยวกับมุกมีค่า” (“Kitab al-Durra al-Maknuna” หรือ “The Book of the Hidden Pearl”) หนังสือฉบับต่อมาเพิ่มอีก 12 สูตรโดย al-Marrakishi จาเบียร์บรรยายถึงวิธีผลิตกระจกสีคุณภาพดีพอที่จะตัดเป็นอัญมณีได้
งานกระจกสียุคกลาง
งานกระจกสีกลายมาเป็นศิลปะเต็มตัวและรุ่งเรืองที่สุดในยุคกลางเมื่อมาใช้เป็นทัศนศิลป์เพื่อเล่าเรื่องจากพระคัมภีร์ไบเบิลสำหรับประชาชนส่วนใหญ่ที่อ่านหนังสือไม่ออก
ตั้งแต่ประมาณ 950 ก่อนคริสต์ศตวรรษ จนถึงสมัยโรมาเนสก์และสมัยกอธิคยุคแรก ประมาณปี ค. ศ. 1240 หน้าต่างยังมิได้แบ่งเป็นช่องๆ เมื่อสร้างกระจกก็ต้องสร้างทั้งบานในกรอบเหล็กจึงทำให้ต้องประกอบไม่มีส่วนใดของหน้าต่างที่ช่วยแบ่งแรงกดดัน เช่นที่มหาวิหารชาร์ทร (Chartres Cathedral) หรือทางตะวันออกของมหาวิหารแคนเตอร์บรี เมื่อสถาปัตยกรรมกอธิควิวัฒนาการขึ้นหน้าต่างก็กว้างมาขึ้นทำให้มีแสงส่องเข้ามาในสิ่งก่อสร้างมากขึ้น เมื่อหน้าต่างกว้างขึ้นก็มีการแบ่งเป็นช่องๆ ด้วยแกนหิน (Stone tracery) เมื่อมีแกนหินแบ่งทำให้ช่องตกแต่งภายในหน้าต่างหนึ่งๆ เล็กลงทำให้การทำหน้าต่างมีความซับซ้อนได้มากขึ้นตามลำดับ และขนาดของบานหน้าต่างทั้งบานก็ใหญ่ขึ้นไปอีกจนมาเจริญเต็มที่ในสมัยที่เรียกว่ากอธิควิจิตร (Flamboyant gothic) ซึ่งมีอิทธิพลมาจากสมัยกอธิคเพอร์เพนดิคิวลาร์ (Perpendicular) ของอังกฤษ ที่เน้นเส้นดิ่ง ซึ่งจะเห็นได้จากงานหน้าต่างกระจกรอบมหาวิหารกลอสเตอร์
เมื่อการใช้ความสูงในสมัยกอธิคทำได้ดีขึ้นในวัดและมหาวิหารก็มีการพยายามทำให้ดีกว่าเดิม จากหน้าต่างสี่เหลี่ยมมียอดโค้งแหลมมาเป็นหน้าต่างกลมที่เรียกว่า “หน้าต่างกุหลาบ” (rose window) ซึ่งเริ่มทำกันที่ประเทศฝรั่งเศส จากทรงง่ายๆ ที่เจาะผนังหินบางๆ มาจนเป็นหน้าต่างล้อที่มีแกนซึ่งจะเห็นได้จากหน้าต่างกุหลาบที่มหาวิหารชาร์ทร และที่เพิ่มความสลับซับซ้อนขึ้นอีกมากที่แซนท์ชาเปล (Sainte-Chapelle) ที่ปารีส หรือหน้าต่าง “ตาบาทหลวง” (Bishop's Eye) ที่มหาวิหารลิงคอล์น
การทำลายและการสร้างใหม่
ระหว่าง การปฏิรูปศาสนาที่ประเทศอังกฤษในระหว่างที่มีการการยุบอารามภายใต้การนำของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 และในสมัยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 6พระราชโอรส   เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 16 หน้าต่างประดับกระจกสีถูกทุบทำลายไปมากและสร้างแทนที่ด้วยกระจกใสเกลี้ยงธรรมดา และต่อมาถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษ ที่นำโดยโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ครอมเวลล์ต่อต้านลัทธิประติมานิยมหรือศิลปะนิยม (การใช้รูปปั้นหรือเครื่องตกแต่งเป็นสิ่งสักการะ) และสนับสนุนลัทธิการเข้าถึงศาสตาโดยจิตนิยมแทนที่ ผู้เชื่อถือในปรัชญานี้จึงทำลายรูปสัญลักษณ์และสิ่งของอื่นๆที่ถือว่าไม่ควรจะมีอยู่ในวัดรวมทั้งหน้าต่างกระจกไปเป็นอันมาก ที่เหลืออยู่ที่ฝีมือดีๆ ก็ไม่มากเช่นที่คฤหาสน์เฮ็นเกรฟฮอลในซัฟโฟล์ค การทำลายครั้งหลังนี้ทำให้ศิลปะการตกแต่งด้วยกระจกสีเสื่อมลงจนกระทั่งมาฟื้นฟูกันใหม่เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19
ยุคศิลปะฟื้นฟู
การหันมาสนใจในนิกายโรมันคาทอลิกในประเทศอังกฤษมาริเริ่มอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ซึ่งความสนใจส่วนใหญ่จะเป็นความสนใจในวัดแบบยุคกลางโดยเฉพาะวัดแบบกอธิค จึงทำให้มีการสิ่งก่อสร้างที่เลียนแบบที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค ซึ่งจอห์น รัสคิน ประกาศว่าเป็น “ลักษณะโรมันคาทอลิกแท้” ขบวนการสร้างสถาปัตยกรรมลักษณะนี้นำโดยสถาปนิกออกัสตัส พิวจิน ซึ่งก็ได้มีการสร้างวัดใหม่ขึ้นมากในเมืองใหญ่อันเป็นผลจากการขยายตัวของประชากรอันเป็นสาเหตุมาจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม  และการซ่อมแซมวัดเก่าๆ ที่อยู่ในสภาพทรุดโทรม จึงทำให้มีการหันมาสนใจศิลปะการตกแต่งประดับกระจกสีกันขึ้นอีกครั้งหนึ่ง  ในขณะเดียวกันก็มีการก่อตั้งบริษัทสำคัญๆที่มีชื่อในการทำศิลปะกระจกสีเช่น
บริษัทฮาร์ดแมนแห่งเบอร์มิงแฮม
การทำกระจกสีมีเป็นวิธีการที่ซับซ้อนฉะนั้นจึงเหมาะแก่การทำในระดับการผลิตจึงจะคุ้มทุน บริษัทเช่นฮาร์ดแมน (Hardman & Co.) ที่ เบอร์มิงแฮม และ บริษัทเคลตันและเบล (Clayton and Bell) ที่ ลอนดอน ซึ่งจ้างช่างผู้ชำนาญในงานกระจกสีโดยเฉพาะ งานระยะต้นของฮาร์ดแมนออกแบบโดย ออกัสตัส พิวจิน ใช้ติดตั้งในสิ่งก่อสร้างที่พิวจินสร้าง แต่เมื่อพิวจินเสียชีวิตเมื่อปี ค. ศ. 1852 จอห์น ฮาร์ดแมน พาวเวลผู้เป็นหลานก็ทำกิจการต่อ งานของพาวเวลเป็นที่สนใจของ Cambridge Camden Society ซึ่งเป็นขบวนการที่มีจุดประสงค์ในการศึกษาสถาปัตยกรรมแบบกอธิคและสิ่งของโบราณที่มีค่าทางศาสนา นอกจากนั้นพาวเวลยังมีหัวทางการค้าจึงได้นำผลงานไปแสดงที่ “งานมหกรรมที่ฟิลาเดลเฟีย ค. ศ. 1873” หลังจากออกงานที่ฟิลาเดลเฟียพาวเวลก็ได้รับงานหลายชิ้นในสหรัฐอเมริกา
คริสต์ศตวรรษที่ 20
บริษัทที่ก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็มาล้มละลายไปมากเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เพราะความนิยมในศิลปะแบบกอธิคเสื่อมลง แต่ความนิยมการทำหน้าต่างประดับกระจกสีมารุ่งเรืองขึ้นอีกครั้งหลังสงครามโลกครั้งที่ 2เนื่องจากต้องมีการซ่อมแซมหน้าต่างกระจกอย่างมากมายที่ได้รับความเสียหายจากสงคราม ช่างชาวเยอรมันเป็นผู้นำในการฟื้นฟูครั้งหลังนี้ ศิลปินคนสำคัญๆ ก็ได้แก่เออร์วิน บอสซันยี (Ervin Bossanyi) ลุดวิก ชาฟฟราธ (Ludwig Schaffrath) โยฮันส์ ชไรทเตอร์ (Johannes Shreiter) ดักกลาส ชตราคัน (Douglas Strachan) จูดิธ เช็คเตอร์ (Judith Schaechter) และคนอื่นๆ ที่แปลงศิลปะโบราณให้มาเป็นศิลปะร่วมสมัย ฉะนั้นแม้ว่างานส่วนใหญ่ที่สร้างกันในสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จะไม่มีลักษณะที่พิเศษและเป็นผลงานจากการผลิตทางอุตสาหกรรมไม่ใช่งานสร้างสรรค์โดยศิลปิน แต่ก็ยังมีผลงานบางชิ้นที่มีคุณค่าควรแก่การพิจารณาเช่นงานหน้าต่างด้านตะวันตกของมหาวิหารแมนเชสเตอร์ที่อังกฤษโดยโทนี ฮอลลาเวย์ (Hollaway) ซึ่งเป็นงานที่มีฝีมือดีที่สุดชิ้นหนึ่ง
ในประเทศฝรั่งเศสก็มีศิลปินสำคัญๆ เช่น ฌอง เรเน บาเซน (Jean René Bazaine) ที่วัดซังเซเวแรง (Saint-Séverin) และเกเบรียล ลัวร์ (Gabriel Loire) ที่ชาร์ทรส์ (Chartres) แก้ว “Gemmail” ซึ่งเริ่มประดิษฐ์โดยฌอง เป็นการวางแก้วสีเหลื่อมกันเพื่อให้ได้สีที่นุ่มนวลขึ้น
สิ่ก่อสร้างที่ประกอบด้วยหน้าต่างประดับกระจกสี
มหาวิหารและวัด หน้าต่างประดับกระจกสีเป็นศิลปะตกแต่งที่นิยมกันในการตกแต่งวัดเพื่อใช้เป็นการทัศนศิลป์ในการสื่อสารเรื่องราวในคริสต์ศาสนา บางหน้าต่างจะอุทิศโดยผู้เป็นสมาชิกของวัดเพื่อเป็นอนุสรณ์ให้สมาชิกในครอบครัวที่เสียชีวิต ตัวอย่างที่สำคัญๆ ก็ได้แก่
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดุษฎี
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดุษฎี (พ.ศ. 2335 — 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2406) พระราชธิดาพระองค์ที่ 28 ในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเสม
พระประวัติ
พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดุษฎี ประสูติเมื่อพ.ศ. 2335 เป็นพระธิดาในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเสม ธิดาพระพิทักษ์ราชสถาน เจ้ากรมวังในพระราชวังบวรสถานมงคล
ภายหลังการสวรรคตของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท พระองค์เจ้าดุษฎีเป็นเจ้านายฝ่ายพระราชวังบวรสถานมงคล 1 ใน 3 พระองค์ที่ได้รับพระราชทานเงินเดือน อีกสองพระองค์คือสมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้าพิกุลทอง กรมขุนศรีสุนทรและพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นเสนีเทพ ซึ่งแตกกต่างจากรพะองค์เจ้าพระองค์อื่น ๆ ที่จะทรงพระราชทานเฉพาะเบี้ยหวัดเท่านั้น ดังปรากฎในชุมนุมพระบรมราชาธิบายในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรื่องการพระราชทานเบี้ยหวัดว่า
"...ต่อมาภายหลังเมื่อกรมพระราชวังไม่มีแล้ว เจ้านายในพระบวรราชวังจึงมีบัญชีเบี้ยหวัดองค์ละ ๒ ชั่งขึ้นไป ๑๐ ชั่งลงมา ตามใหญ่ตามน้อย แต่เงินเดือนมีเจ้าฟ้าพิกุลทองที่เป็นกรมขุนศรีสุนทร และกรมหมื่นเสนีเทพ และพระองค์เจ้าดุษฎีเท่านั้น..."
พระองค์เจ้าดุษฎีสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 4 เมื่อวันศุกร์ที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2406 พระชันษา 71 ปี
จักรพรรดิฮั่นเจา
สมเด็จพระจักรพรรดิเจาแห่งราชวงศ์ฮั่น หรือ ฮั่นเจาตี้ (劉弗陵; 94 ปีก่อน ค.ศ. - 74 ปีก่อน ค.ศ.) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ตั้งแต่ 87 ถึง 74 ปีก่อนคริสตกาล
จักรพรรดิฮั่นเจาเป็นพระราชโอรสองค์สุดท้องของจักรพรรดิฮั่นอู่ ในช่วงเวลาที่พระองค์ประสูติ จักรพรรดิฮั่นอู่มีพระชนมายุ 62 พรรษา เจ้าชายฝูหลิงสืบราชบัลลังก์หลังจากจักรพรรดิฮั่นอู่สวรรคตเมื่อ 87 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์มีพระชนมายุเพียง 8 พรรษา ฮั่ว กวางซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทของพระราชบิดาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
โรนัลโด
โรนัลโด (Ronaldo) หรือชื่อเต็มว่า โรนัลดู ลูอีส นาซารีอู จี ลีมา (Ronaldo Luíz Nazário de Lima; เกิดวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2519) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิลที่เป็นที่รู้จักในฉายา O Fenômeno (ปรากฏการณ์) และชื่อเล่น R9 ปัจจุบันเลิกอาชีพค้าแข้งแล้ว ในปี ค.ศ. 1993 โรนัลโดเริ่มต้นเส้นทางการเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับสโมสรกรูเซย์รู ในฤดูกาลแรกนั้น เขาทำได้ถึง 12 ประตูใน 14 เกม โดยโรนัลโดมีอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น หลังจากนั้นก็ถูกแมวมองจากสโมสรยักษ์ใหญ่ แปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟินจากเนเธอร์แลนด์ดึงไปร่วมเล่น นอกจากนี้ โรนัลโดก็ยังได้ร่วมทางกับสโมสรใหญ่ในยุโรปมากมาย อาทิ บาร์เซโลนา อินแตร์นาซีโอนาเลมีลาโน (อินเตอร์มิลาน) เรอัลมาดริด และเอซีมิลาน
ในส่วนของทีมชาตินั้น โรนัลโดลงเล่นให้กับทีมชาติบราซิลชุดใหญ่ 97 นัด และทำประตูได้ถึง 62 ประตู โดยเป็นรองเพียงเปเล่และโรมารีอูเท่านั้น และยังเป็นเจ้าของสติถิ 15 ประตู ผู้ยิงประตูสูงสุดตลอดกาลของโลกในฟุตบอลโลกอีกด้วย เขาพาทีมชาติบราซิลได้แชมป์ฟุตบอลโลก 2 สมัยในปี ค.ศ. 1994 และ ค.ศ. 2002 แต่ต่อมาก็ถูกแย่งสถิติโดยมีโรสลัฟ โคลเซอในฟุตบอลโลกปี ค.ศ. 2014
ฉายาของโรนัลโดคือ O Fenômeno ("The Phenomenon" ในภาษาอังกฤษ) โรนัลโดเป็นหนึ่งในนักเตะที่ประสบความสำเร็จมากมาย อาทิ รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรป 2 สมัย ในปี ค.ศ. 1997 และ ค.ศ. 2002 รางวัลนักเตะยอดเยี่ยมของโลกโดยฟีฟ่า 3 สมัย ซึ่งมีเพียงโรนัลโดและซีเนดีน ซีดานเท่านั้นที่เคยทำได้ ในปี ค.ศ. 2007 เขาถูกจัดให้เป็นหนึ่งในนักฟุตบอล 100 คนที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาลโดยนิตยสารฟุตบอลฝรั่งเศส และเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลยอดเยี่ยมที่สุดของโลกที่ยังมีชีวิตอยู่โดยเปเล่
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี (Louis Comfort Tiffany) (18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 - 17 มกราคม ค.ศ. 1933) เป็นศิลปินผู้ออกแบบและสร้างงานกระจกสีผู้มีความสำคัญของประเทศสหรัฐอเมริกาในคริสต์ศตวรรษที่ 20 และมีบทบาทในขบวนการอาร์ตนูโวและสุนทรียนิยม (Aestheticism) ทิฟฟานีมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มผู้ออกแบบที่มีชื่อเสียงที่เรียกตนเองว่า “Associated Artists” ซึ่งในจำนวนสมาชิกก็มี ล็อกวูด เดอฟอเรสท์, แคนเดส วีลเลอร์ และแซมมูเอล โคลแมน ทิฟฟานีออกแบบหน้าต่างประดับกระจกสี, โคมตะเกียง, แก้วโมเสก, แก้วเป่า, เซรามิค, เครื่องเพชรพลอย, เครื่องเคลือบ และงานโลหะ
โรนัลโด
เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2013 โรนัลโดประกาศเกษียณตัวเองจากการเป็นนักฟุตบอล เนื่องจากความเจ็บปวดและภาวะขาดไทรอยด์
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี
ชีวิต
หลุยส์เป็นลูกของชาร์ล ลุยส์ ทิฟฟานีผู้ก่อตั้งบริษัททิฟฟานี และแฮเรียต โอลิเวียร์ เอเวรี ยัง หลุยส์แต่งงานกับแมรี วูดบริดจ์ กอดดาร์ด (ราว ค.ศ. 1850-1884) เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 1872 ที่รัฐคอนเนตทิคัตและมีลูกด้วยกันสี่คน หลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตหลุยส์ก็แต่งงานกับ ลุยส์ เวคแมน น็อกซ์ (ราว ค.ศ. 1851-1904) เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1886 และมีและมีลูกด้วยกันสี่คน หลุยส์ได้รับการศึกษาที่สถาบันโรงเรียนนายร้อยอีเกิลส์วูดที่รัฐนิวเจอร์ซีย์ ได้รับการฝึกทางศิลปะครั้งแรกในด้านจิตรกรรมกับ จอร์จ อินเนส (George Inness), ซามูเอล โคลแมนที่นครนิวยอร์ก และ ลีออง เบลอีที่ปารีส
โรนัลโด
เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 2015 โรนัลโดเตรียมฟิตหุ่น โรนัลโด้ ออกมาเผยว่า ตัวเขาเองจะพยายามเรียกความฟิตอย่างเต็มที่ เพื่อกลับมาลงสนามเล่นฟุตบอลอีกครั้งกับสโมสร ฟอร์ต เลาเดอร์เดล สไตรเกอร์ส Fort Lauderdale Strikers ในศึกนอร์ธ อเมริกัน ซอคเกอร์ ลีก ซึ่งเป็นลีกระดับดิวิชั่น 2 ของลีกลูกหนังสหรัฐอเมริกา ทั้งนี้ โรนัลโด้ ผ่านการค้าแข้งกับสโมสรดังๆมากมาย เช่น บาร์เซโลนา, รีลมาดริด, อินเตอร์ มิลาน และ เอซี มิลาน โดยลงเล่นฟุตบอลอาชีพกับ โครินเธียนส์ เป็นสโมสรสุดท้าย ในปี 2011 ก่อนที่จะประกาศแขวนสตั๊ด เนื่องจากสภาพร่างกายไม่ไหว แล้วก็กลับมาเล่นอีกครั้งในปี 2015
หลุยส์ คอมฟอร์ท ทิฟฟานี
ตัวอย่างงาน
18481933
ฟาโรห์อา
อา เป็นพระนามของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้น พระนามของพระองค์เป็นที่ทราบจากพระนามเซเรคที่แกะสลักบนหินทราย ซึ่งพบอยู่ที่ประมาณ 10 ถึง 12 กิโลเมตรทางตะวันตกเฉียงใต้ของอุมม์ อัล-ดาบาดิบที่โอเอซิสคาร์กาในทะเลทรายตะวันตก การปรากฏพระนามเซเรคในบริเวณดังกล่าวแสดงให้เห็นหลักฐานของพระราชกรณียกิจในดินแดนอันไกลโพ้นของทะเลทรายตะวันตกตั้งแต่ช่วงต้นของสมัยราชวงศ์แห่งอียิปต์
การค้นพบพระนาม
ในช่วง ค.ศ. 2004 ของการสำรวจโอเอซิสคาร์กาเหนือ (NKOS) ได้มีการค้นพบพระนามเซเรคบนด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเทือกเขาหินทราย ซึ่งคณะสำรวจดังกล่าวอยู่ภายใต้การดูแลของซะลิมะฮ์ อิคราม ซึ่งตั้งใกล้กับดัร์บ อัยน์ อะมุร์ ซึ่งเป็นเส้นทางกองคาราวานโบราณที่เชื่อมต่อโอเอซิสคาร์กา โดยผ่านที่ตั้งของอุมม์ อัล-ดาบาดิบ และอัยน์ อะมุมไปยังโอเอซิส ดัคลา ซึ่งเซเรคดังกล่าวตั้งอยู่ท่ามกลางภาพสลักแบบอื่นๆ ที่มีรูปแบบและความลึกในแกะที่ต่างกัน จึงบ่งบอกว่าภาพสลักที่ในแห่งนั้นมาจากช่วงเวลาที่ต่างกัน
พระนามเซเรค
พระนามเซเรคของพระองค์นั้นได้สลักรูปนกเหยี่ยวฟอลคอล ซึ่งเป็นลักษณะโดยทั่วไปของพระนามเซเรค และปรากฏสัญลักษณ์เพียงสัญลักษณ์เดียวในเซเรค คือ สัญลักษณ์รูปแขนหรือ อา (D36 ในรายการสัญลักษณ์ของการ์ดิเนอร์) ซึ่งพระนามดังกล่าวไม่ตรงกับผู้ปกครองในช่วงสมัยราชวงศ์ตอนต้นพระองค์ใดที่เป็นที่ทราเซเรคที่ปรากฏพระนามฮอรัสว่า 'อา' ของฟาโรห์ที่ยังไม่ปรากฏหลักฐานใด ซึ่งอยู่ในราชวงศ์ที่ศูนย์หรือราชวงศ์ที่หนึ่ง รอบๆ เซเรคดังกล่าวปรากฏภาพประกอบของสัตว์ต่างๆ รวมทั้งจระเข้ ยีราฟ ฮิปโปโปเตมัส นกกระจอกเทศ วัวหรือกระทิง และออริกซ์ที่กำลังตั้งท้อง
เอ็ดเวิร์ดแห่งเวสต์มินสเตอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์
เอ็ดเวิร์ดแห่งเวสต์มินสเตอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ หรือ เอ็ดเวิร์ดแห่งแลงคาสเตอร์ (Edward of Westminster, Prince of Wales หรือ Edward of Lancaster) (13 ตุลาคม ค.ศ. 1453 - 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1471) เอ็ดเวิร์ดแห่งเวสต์มินสเตอร์ เอ็ดเวิร์ดประสูติที่พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ในกรุงลอนดอนเป็นพระราชโอรสองค์เดียวในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 และพระราชินีมาร์กาเร็ต เอ็ดเวิร์ดทรงถูกสังหารในยุทธการทูคสบรี (Battle of Tewkesbury) ซึ่งทำให้ทรงเป็นเจ้าชายแห่งเวลส์พระองค์เดียวที่สิ้นพระชนม์ในสนามรบ
เมื่อประสูติบ้านเมืองอยู่ในระหว่างความขัดแย้งระหว่างผู้สนับสนุนพระเจ้าเฮนรีพระราชบิดาและริชาร์ด แพลนทาเจเน็ท ดยุคแห่งยอร์คที่ 3 ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์โดยและท้าทายความมีสมรรถภาพในการปกครองบ้านเมืองของพระองค์ พระเจ้าเฮนรีประชวรด้วยพระโรคทางพระสติ นอกจากนั้นก็มีข่าวลือกันโดยทั่วไปว่าพระองค์ทรงเป็นผลจากความสัมพันธ์ระหว่างพระราชมารดากับผู้สนับสนุนคนหนึ่ง ทั้งเอ็ดมันด์ โบฟอร์ท ดยุคแห่งซัมเมอร์เซ็ทที่ 1และเจมส์ บัตเลอร์ เอิร์ลแห่งออร์มอนด์ที่ 5 ต่างก็ถูกสงสัยว่าเป็นพ่อของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด  แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่แน่นอนที่สนับสนุนข่าวลือที่ว่าแต่พระเจ้าเฮนรีเองไม่ทรงมีความสงสัยในตัวพระโอรสและทรงประกาศอย่างเป็นทางการว่าเป็นพระบิดาของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดทรงได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายแห่งเวลส์ที่พระราชวังวินด์เซอร์ในปีค.ศ. 1454
ในปีค.ศ. 1460 พระเจ้าเฮนรีทรงถูกจับได้โดยผู้สนับสนุนดยุคแห่งยอร์คในยุทธการนอร์ทแธมตันและทรงถูกนำตัวไปลอนดอน ดยุคแห่งยอร์คได้รับการแนะนำมิให้ตั้งตัวเป็นพระเจ้าแผ่นดินทันทีแต่ได้ชักชวนให้รัฐสภาผ่านพระราชบัญญัติสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ (Act of Accord) ที่ระบุให้พระเจ้าเฮนรียังคงทรงราชย์ต่อไปแต่ยกเลิกสิทธิในการขึ้นครองราชย์ของเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดพระราชโอรส เพื่อเปิดโอกาสให้ฝ่ายยอร์คหรือผู้สืบเชื้อสายของยอร์คขึ้นครองราชย์ในกรณีที่พระเจ้าเฮนรีเสด็จสวรรคต
ดูเพิ่ม
1453 1471
จิ่วไจ้โกว
จิ่วไจ้โกว  (, ความหมาย หุบเขาเก้าหมู่บ้าน; Sicadêgu) เป็นพื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติทางตอนเหนือของมณฑลเสฉวน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีชื่อเสียงจากน้ำตกหลายระดับชั้นและทะเลสาบที่มีสีสันงดงาม และได้รับการประกาศให้เป็นมรดกโลกเมื่อปี พ.ศ. 2535
สภาพทางภูมิศาสตร์
จิ่วไจ้โกวตั้งอยู่ทางตอนใต้สุดของเทือกเขาหมินซาน ห่างจากเมืองเฉิงตูไปทางเหนือ 330 กิโลเมตร ถือเป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑล Nanping ในเขตปกครองตนเองชนชาติทิเบตและเชียงอาป้า ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเสฉวน ใกล้เขตแดนของมณฑลกานซู
บริเวณหุบเขามีพื้นที่อย่างน้อย 240 ตารางกิโลเมตร ขณะที่องค์กรด้านการอนุรักษ์บางแห่งกำหนดให้มีพื้นที่ 600-700 ตารางกิโลเมตร โดยมีพื้นที่กันชนเพิ่มเข้ามา 400 - 600 ตารางกิโลเมตร ระดับความสูงจะแตกต่างไปตามแต่ละพื้นที่ โดยมีทั้งพื้นที่มีมีความสูง 1,998 - 2,140 เมตร (ที่ปากทางเข้าหุบเขาซูเจิ้ง) ไปจนถึง 4,558 - 4,764 เมตร (บนภูเขา Ganzigonggai ที่ส่วนยอดสุดของหุบเขา Zechawa)
สภาพอากาศในหุบเขาจัดว่าหนาวเย็น ตลอดปีมีอุณหภูมิเฉลี่ย 7.2 °C เดือนมกราคม -1 °C และเดือนกรกฎาคม 17 °C ปริมาณน้ำฝนตลอดทั้งปี 661 มิลลิเมตร โดยเป็นปริมาณระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคมราว 80%