cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ขามนุษย์
ขาของมนุษย์ (human leg) หมายถึง รยางค์ล่าง (lower limb) ของร่างกายมนุษย์ นับตั้งแต่สะโพก (hip) ไปจนถึงข้อเท้า (ankle) ได้แก่ ต้นขา (thigh), เข่า (knee) , ปลายขา (cnemis) กระดูกที่ใหญ่ที่สุดในร่างกายมนุษย์คือ กระดูกต้นขา (femur) ก็อยู่ในขาด้วย
ในทางกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ ขาเป็นส่วนหนึ่งของรยางค์ล่าง ที่อยู่ระหว่างเข่าและข้อเท้า (ส่วนที่อยู่เหนือขึ้นไปจนถึงสะโพกจะเรียกว่า ต้นขา) ส่วนบริเวณที่เราเรียกกันทั่วไปว่า ขา คือนับตั้งแต่สะโพกตลอดถึงข้อเท้าจะใช้ว่า "รยางค์ล่าง" (lower limb) ซึ่งในบทความนี้จะใช้นิยามของ ขา ตามที่เรียกกันทั่วไป
ส่วนของขาที่นับจากเข่าถึงข้อเท้าเรียกว่า ปลายขา (cnemis หรือ crus) โดยส่วนหลังเรียกว่า น่อง (calf) และส่วนหน้าเรียกว่า แข้ง (shin)
ในหลายวัฒนธรรม ขาเป็นอุปมาถึงความแข็งแรงหรือการเคลื่อนที่ ขาอาจหมายความถึงส่วนประกอบของสิ่งของที่ทำหน้าที่รองรับ เช่น ขาเก้าอี้ เป็นต้น
หน้าที่
ขาทำหน้าที่ในการยืน, การเดิน, การกระโดด, การเตะ และหน้าที่อื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน ขานับเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของน้ำหนักมนุษย์
กล้ามเนื้อของปลายขา
พื้นที่ด้านหลังปลายขา (posterior compartment) (กล้ามเนื้อทั้งหมดนี้มีจุดเกาะปลายที่กระดูกส้นเท้า (calcaneus) โดยเอ็นร้อยหวาย (Achilles' tendon))
พื้นที่ด้านหลังปลายขาชั้นลึก (deep posterior compartment)
พื้นที่ด้านข้างปลายขา (lateral compartment)
เกี่ยวกันไหม
"เกี่ยวกันไหม (You?)" เป็นซิงเกิลเพลงของวรันธร เปานิล ในปี พ.ศ. 2560 จากมินิอัลบั้มปี พ.ศ. 2560 "Bliss" ผู้ประพันธ์คำร้องและทำนอง คือ แทน ลิปตพัลลภ, และปณิธิ เลิศอุดมธนา ผู้เรียบเรียง คือ แทน ลิปตพัลลภ เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560
เป็นเพลงที่พูดถึงความสงสัยของผู้หญิงคนหนึ่งอันก่อเกิดจากความรู้สึกว่าตนเองนั้นแปลกไป ดูไม่เป็นตัวเองเลย หรือว่าจริงๆเรานั้นกำลังตกหลุมรักใช่หรือเปล่านะ ? หรือว่าเธอนั้นคือต้นเหตุของความแปลกในตัวฉัน เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น เกี่ยวกับเธอรึเปล่า
มิวสิควีดิโอเพลงนี้กำกับโดย “วรรณแวว และแวววรรณ หงษ์วิวัฒน์“ ที่เคยกำกับภาพยนตร์สารคดีแนวโรดมูฟวี่เรื่อง “Wish Us Luck ขอให้เราโชคดี”
อักษรชวา
อักษรชวา (ภาษาชวา: ꦲꦏ꧀ꦱꦫꦗꦮ อักซาราจาวา) หรือ ฮานาจารากา  เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาชวา โดยก่อนหน้าที่จะใช้อักษรชวาเขียน ราว พ.ศ. 1900 ภาษาชวาเขียนด้วยอักษรปัลลวะ อีก 200 ปีถัดมาเขียนด้วยอักษรกวิ จนราว พ.ศ. 2200 อักษรชวาหรือจารากันจึงพัฒนาขึ้นมา อักษรนี้ถูกห้ามใช้ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2483 -2488 ราวพ.ศ. 2000 มีการเขียนภาษาชวาด้วยอักษรอาหรับเช่นกัน เรียกว่าเปกอลหรือกันดิล ตั้งแต่เนเธอร์แลนด์นำการเขียนด้วยอักษรละตินเข้ามาเผยแพร่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ทั้งอักษรชวาและอักษรอาหรับจึงถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน ปัจจุบันอักษรชวาใช้ทางวิชาการและการประดับตกแต่ง ผู้ที่อ่านได้จะได้รับการยกย่องมากอักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาบาหลีและภาษาซุนดา แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินหมดแล้ว
ประวัติ
อักษรชวาและอักษรบาหลีเป็นอักษรรุ่นใหม่ของอักษรกวิซึ่งสืบทอดมาจากอักษรพราหมี พัฒนาขึ้นในชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 14 ใช้ในการเขียนเอกสารทางศาสนาในใบลาน อักษรกวิได้พัฒนามาเป็นอักษรชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 22 อักษรชวาใช้ในศาลในสุรการ์ตาและยอร์กยาการ์ตา และแพร่หลายในเกาะชวาและหมู่เกาะซุนดาน้อย ใช้เขียนเอกสารทางประวัติศาสตร์ และอื่นๆ
ตัวอักษรโลหะสำหรับอักษรชวาผลิตขึ้นครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2373 โดยชาวดัตช์ อักษรแบบตัวเขียนผลิตขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 25 ใน พ.ศ. 2469 ได้จัดมาตรฐานการสะกดคำภาษาชวา อย่างไรก็ตาม การใช้อักษรชวาถูกห้ามในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นเข้ามายึดครอง ในปัจจุบันไม่มีหนังสือพิมพ์หรือวารสารตีพิมพ์ด้วยอักษรชวา และใช้ในงานวิชาการเท่านั้น การใช้ในชีวิตประจำวันถูกแทนที่ด้วยภาษาอินโดนีเซียซึ่งใช้สอนในโรงเรียน และสอนอักษรนี้เป็นรายวิชาหนึ่ง รัฐบาลท้องถิ่นในชวากลางใช้อักษรชวาในป้ายคู่กับภาษาอินโดนีเซียตั้งแต่ พ.ศ. 2555
ลักษณะ
อักษรชวามีอักษร 35 ตัว แต่แทนหน่วยเสียงต่างกันขึ้นกับว่าใช้เขียนภาษาใด พยัญชนะมีเสียงอะหรือออเป็นพื้นเสียง ซึ่งเสียงสระนี้จะเปลี่ยนไปตามเครื่องหมายสระ เครื่องหมายวรรคตอน เช่น จุลภาค มหภาค และเครื่องหมายคำพูดใช้ในบทกวี เขียนจากซ้ายไปขวาและเขียนโดยไม่เว้นระหว่างคำ พยัญชนะมี 2 แบบ คือ ตัวเต็ม (อักษรา) และตัวเชิง (ปาซางัน) มีอักษรพิเศษเรียก อักษรา มุรทา หรือ อักษรา เกเท ใช้เขียนชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ สระมีสองชุดคือสระจมและสระลอย
อักษรตัวเต็มพื้นฐานมี 20 ตัวได้แก่
อักษรส่วนเพิ่ม
เป็นอักษรที่เรียกอักษรมุรทาและมหาปรานา ใช้เขียนคำขึ้นต้นของชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ โดยการใช้คล้ายกับการใช้อักษรตัวใหญ่ของอักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาชวาในปัจจุบัน
การเรียงลำดับ
อักษรชวามีการเรียงลำดับที่มีเอกลักษณ์ เพราะจะเป็นบทกวีในตัวของมันเองด้วย คือ "Hana caraka, data sawala, paḍa jayanya, maga baṭanga," ซึ่งมาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องอายี ซากา ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์องค์แรกของชวา อักษรชวานี้จะเรียงลำดับตามแบบของภาษาสันสกฤตก็ได้
ใช้เขียนภาษาซุนดา
ชาวซุนดาบางส่วนใช้อักษรชวาในการเขียนภาษาซุนดา แต่ได้ดัดแปลงตัวอักษรและเปลี่ยนชื่อเรียกขากจากจารากันในภาษาชวาเป็นจาจารากัน มี 18 ตัวโดยตัดตัว dha และ tha ออกไป
ความตล้ายคลึงกับอักษรบาหลี
รูปลักษณ์ของอักษรชวาและอักษรบาหลีคล้ายคลึงกัน แต่ใช้ยูนิโคดต่างกัน
ชาร์ลอตต์ แฟลร์
แอชลีย์ เอลิซาเบท ไฟลเออร์ (Ashley Elizabeth Fliehr)  เกิด 5 เมษายน ค.ศ. 1986 นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่ปัจจุบันเซ็นสัญญากับWWEในนาม ชาร์ลอตต์ แฟลร์ (Charlotte Flair) หรือสั้นๆ ชาร์ลอตต์ (Charlotte) เจ้าของท่าไม้ตาย Figure-Eight Leglock (หรือ figure-four leglock) เป็นลูกสาวของตำนานอดีตแชมป์โลก 16 สมัย "เดอะเนเจอร์บอย" ริก แฟลร์ น้องสาวของเดวิด แฟลร์ และพี่สาวของรีด แฟลร์
เธอเปิดตัวกับNXTในปี2013  ได้เป็นแชมป์หญิง NXT และได้รับการเสนอชื่อเป็น "Rookie of the Year" โดย Pro Wrestling Illustrated ในปี 2015 เปิดตัวค่ายหลักได้เป็นแชมป์ดีวาส์คนสุดท้าย, แชมป์หญิงรอว์ WWEคนแรก    และแชมป์หญิงสแมคดาวน์ WWE เป็นคนแรกที่ได้แชมป์หญิงทั้ง Divas, NXT, Raw และ SmackDown นอกจากนี้เธอยังเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รางวัล PWI สำหรับ "Feud of the Year" PWI ยังได้เสนอชื่อเธอเป็น "นักมวยปล้ำหญิงแห่งปี" และนักมวยปล้ำอาชีพหญิงชั้นนำของโลกปี 2016
วรินทร์ลดา ปิยะวิรัทธิ์
วรินทร์ลดา ปิยะวิรัทธิ์ (เกิด 21 กันยายน พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น ไหยหยา เป็นนักแสดงหญิงลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถ่ายโฆษณา อีกทั้งยังเคยเป็นหนึ่งใน "จุฬาคฑากร รุ่น 7 Limited Edition" ผู้ทำหน้าที่คทาเดินนำขบวนพาเหรดของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬา-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 70 เมื่อปี 2557 โดยเข้าสู่วงการการแสดงละครเรื่องแรกกับทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ในละครโทรทัศน์เรื่อง สาปพระเพ็ง ในบทบาท "เจ้านางจันทเทวี"
จอห์นนี่ คียส์
จอห์นนี่ คียส์ (21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1940 – 3 มิถุนายน ค.ศ. 2018) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ลามก ลูกครึ่งแอฟริกา-อเมริกัน เมื่อปี ค.ศ. 1972 จอห์นนี่ คียส์ เคยแสดงภาพยนตร์เรื่องเบื้องหลังประตูเขียว (Behind the Green Door) คียส์ยังดำเนินการในภาพยนตร์ นอกเหนือจากแสดงผลงานภาพยนตร์ผู้ใหญ่แล้ว เขายังแสดงในละครเวทีและโรงละคร เป็นนักมวย นักร้อง และตัวแทนเพศ
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร (Faculty of Science, Silpakorn University) เป็นคณะวิชาลำดับที่ 7 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นคณะวิชาแรกของมหาวิทยาลัยศิลปากรที่เปิดสอนด้านวิทยาศาสตร์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2514
ประวัติ
"คณะวิทยาศาสตร์" ได้ก่อตั้งขึ้นในวันจันทร์ที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2514 เป็นคณะที่ 7 ของ มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยเพื่อให้สอดคล้องกับนโยบายการพัฒนาประเทศที่เกี่ยวข้องกับงานการศึกษาทางด้านวิทยาศาสตร์ แต่เนื่องจากในปีการศึกษา 2515 ซึ่งเป็นปีการศึกษาแรก อาคารเรียนของคณะวิทยาศาสตร์ ณ วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม ยังสร้างไม่เสร็จ จึงจำเป็นต้องฝากนักศึกษารุ่นแรกเรียนที่แผนกพฤกษศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นการชั่วคราวเป็นเวลา 1 ปี จนในปีการศึกษา 2516 จึงได้ย้ายมาดำเนินการต่อที่อาคารหลังแรกของคณะวิทยาศาสตร์ และได้จัดสร้างอาคารประกอบอื่น ๆ เช่น โรงเลี้ยงสัตว์ทดลองและเรือนต้นไม้ของภาควิชาชีววิทยา
คณะวิทยาศาสตร์เปิดสอนหลักสูตร วิทยาศาสตรบัณฑิต แก่นักศึกษารุ่นแรก จำนวน 48 คน แบ่งเป็น 3 สาขาใน 2 ภาควิชาคือ สาขาวิชาคณิตศาสตร์และสาขาวิชาสถิติในภาควิชาคณิตศาสตร์ และสาขาวิชาชีววิทยาในภาควิชาชีววิทยา จากนั้นในปีการศึกษา 2519 คณะวิทยาศาสตร์ได้เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเคมีและสาขาวิชาฟิสิกส์เพิ่มอีก 2 สาขาวิชาเอก ทางคณะวิทยาศาสตร์มีนโยบายการพัฒนาการศึกษาในด้านคุณภาพการศึกษาและการจัดตั้งสาขาวิชาใหม่ ๆ อยู่เสมอ ซึ่งมีผลกระทบกับจำนวนนักศึกษาที่ต้องเพิ่มมากขึ้นด้วย ดังนั้นตั้งแต่ปีการศึกษา 2520 เป็นต้นมาคณะวิทยาศาสตร์จึงรับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เพิ่มขึ้นทุกปี
ปีการศึกษา 2522 คณะวิทยาศาสตร์เปิดรับนักศึกษาในเขตภูมิภาคตะวันตกให้เข้าศึกษาในคณะวิทยาศาสตร์โดยการสอบคัดเลือกแบบโควตาพิเศษเป็นครั้งแรก ในขณะนั้น คณะวิทยาศาสตร์ผลิตบัณฑิต 6 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาคณิตศาสตร์ สาขาวิชาสถิติ สาขาวิชาเคมี สาขาวิชาชีววิทยา สาขาวิชาฟิสิกส์ และสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ทั่วไป ซึ่งมีสาขาย่อยดังนี้ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ชีวฟิสิกส์ สาขาวิชาเคมีชีววิทยา และสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ชีวสถิติ
ในปีงบประมาณ 2525 คณะวิทยาศาสตร์ได้รับงบประมาณเพื่อก่อสร้างโรงเลี้ยงแมลงเพื่องานวิจัยของภาควิชาชีววิทยาอีก 1 หลัง โดยสร้างต่อเชื่อมกับเรือนกระจกสำหรับปลูกพืชทดลอง
หลังจากเปิดหลักสูตรวิทยาศาสตร์ทั่วไปเป็นเวลาพอสมควร คณะวิทยาศาสตร์ประสบปัญหาการจัดการเรียนการสอนเป็นอย่างมาก จึงมีดำริที่จะหยุดผลิตบัณฑิตสาขาวิชานี้ แต่เล็งเห็นถึงความสำคัญของสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม ดังนั้นนับแต่ปีการศึกษา 2528 เป็นต้นมาคณะวิทยาศาสตร์จึงรับนักศึกษาเข้าศึกษาหลักสูตรวิทยาศาสตร์ทั่วไปเพียงสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมเพียงสาขาเดียว
ต่อมาปีการศึกษา 2532 คณะวิทยาศาสตร์ได้รับการอนุมัติจัดตั้งภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมจาก ทบวงมหาวิทยาลัย ซึ่งคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรเป็นคณะวิชาแรกในประเทศไทยที่เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมในระดับปริญญาตรี
การเรียนการสอนในอีกสาขาหนึ่งที่มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในคณะวิทยาศาสตร์ควบคู่ไปกับการเติบโตของศูนย์คอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัย คือสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ ซึ่งได้รับความเห็นชอบผ่านการอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยใน พ.ศ. 2531
จากการขยายตัวทางการศึกษาซึ่งมีการเปิดสอนสาขาวิชาใหม่ทำให้จำนวนนักศึกษาเพิ่มขึ้น จำนวนอาจารย์และบุคลากรทุกด้านก็เพิ่มมากขึ้นด้วย อาคารที่ทำการหลังแรกจึงดูคับแคบไปอย่างถนัด คณะวิทยาศาสตร์มีความจำเป็นต้องสร้างอาคารหลังใหม่ขึ้นอีก 1 หลัง เพื่อใช้เป็นสถานที่ทำการของภาควิชาเคมี ภาควิชาฟิสิกส์ ห้องปฏิบัติการและห้องวิจัยของสาขาวิชาเคมีและสาขาวิชาฟิสิกส์ ตลอดจนห้องบรรยายต่าง ๆ
นอกจากห้องเรียนดังกล่าวแล้ว ทางคณะวิทยาศาสตร์ยังเล็งเห็นความจำเป็นในการใช้ห้องบรรยายรวมสำหรับใช้บรรยายวิชาพื้นฐานของคณะวิทยาศาสตร์ จึงดำริสร้างอาคารเรียนรวมขึ้นอีกหนึ่งหลัง พร้อมกับอาคารวิทยาศาสตร์หลังที่ 3 โดยอาคารเรียนรวมวิทยาศาสตร์ (ร.วท.) นี้ประกอบด้วย ห้องบรรยายขนาดจุห้องละ 232 ที่นั่ง จำนวน 2 ห้อง ส่วนอาคารเรียนวิทยาศาสตร์หลังที่ 3 ประกอบด้วยห้องบรรยาย ห้องสัมมนา สำนักงานภาควิชาเคมี สำนักงานภาควิชาฟิสิกส์ ห้องปฏิบัติงาน ห้องวิจัยทางเคมีและฟิสิกส์
เนื่องจากคณะวิทยาศาสตร์ต้องรับภาระสอนวิชาพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ให้กับคณะวิชาต่าง ๆ รวมถึง คณะเภสัชศาสตร์ และ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยีอุตสาหกรรม จึงจำเป็นต้องขยายพื้นที่อาคารวิทยาศาสตร์ให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มขึ้น คณะวิทยาศาสตร์จึงของบประมาณสร้างอาคารเพิ่มเติมเพื่อเป็นห้องปฏิบัติวิชาพื้นฐานทั้งหมด ซึ่งในระยะนี้มหาวิทยาลัยมีนโยบายจัดตั้งศูนย์เครื่องมือวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีด้วย แต่เนื่องจากโครงการจัดตั้งศูนย์เครื่องมือวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยียังไม่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการ จึงไม่ได้รับงบประมาณก่อสร้าง โครงการมหาวิทยาลัยจึงให้ที่ทำการศูนย์เครื่องมือวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอยู่ในความดูแลของคณะวิทยาศาสตร์ และให้ใช้อาคารวิทยาศาสตร์หลังที่ 4 ส่วนหนึ่งเป็นที่ทำการของศูนย์ด้วย อาคารหลังนี้จึงเรียกชื่อว่า อาคารปฏิบัติการรวมและศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ (อาคารวิทยาศาสตร์ 4)
ต่อมาในปีการศึกษา 2535 – 2538 คณะวิทยาศาสตร์พิจารณารับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 จาก 20 คน เป็น 260 คน ถึงแม้ว่าคณะวิทยาศาสตร์จะพิจารณารับนักศึกษาเพิ่มขึ้นเกือบทุกปีแล้วก็ตาม เมื่อมีการวิเคราะห์จำนวนความต้องการนักวิทยาศาสตร์ทั่วประเทศแล้ว พบว่าประเทศไทยยังขาดแคลนนักวิทยาศาสตร์อีกถึงปีละ 10,000 คน ทบวงมหาวิทยาลัยจึงขอความร่วมมือจากคณะวิทยาศาสตร์ทุกมหาวิทยาลัยของรัฐทั่วประเทศ ให้พิจารณาผลิตบัณฑิตทางวิทยาศาสตร์เพิ่มให้เพียงพอต่อความต้องการของประเทศ ฉะนั้นคณะวิทยาศาสตร์จึงจำเป็นต้องรับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปีการศึกษา 2539 อีก 180 คน และเนื่องจากสาขาวิชาคณิตศาสตร์เป็นอีกสาขาวิชาหนึ่งที่ขาดแคลนอย่างยิ่ง ซึ่งทางทบวงมหาวิทยาลัยขอให้รับเพิ่มอีกปีละ 10 คน ดังนั้นในปีการศึกษา 2539 คณะวิทยาศาสตร์จึงรับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เพิ่มอีก 190 คนรวมจากเดิม 260 คนเป็น 450 คน ต่อมาสาขาวิชาคณิตศาสตร์พิจารณาเพิ่มอีก 10 คน ฉะนั้นในปีการศึกษา 2540 คณะวิทยาศาสตร์รับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 รวมทั้งสิ้น 460 คน
ดังนั้นอาคารปฏิบัติงานฟิสิกส์และอาคารเก็บสารเคมีซึ่งเดิมเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กชั้นเดียว แบ่งเป็นส่วนที่ฝึกปฏิบัติการทางฟิสิกส์ และเก็บสารเคมีของภาควิชาเคมีอย่างละครึ่ง ภายหลังเมื่อคณะวิทยาศาสตร์รับนักศึกษาเพิ่มขึ้นจาก 260 คน เป็น 460 คน จึงจำเป็นต้องสร้างอาคารปฏิบัติการฟิสิกส์และอาคารเก็บสารเคมีใหม่ และเพื่อความปลอดภัยจึงแยกออกเป็น 2 อาคาร นอกจากนั้นคณะวิทยาศาสตร์ยังตัดสินใจเข้าร่วมโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (พสวท.) และโครงการส่งเสริมการผลิตครูที่มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (พสวท.ครู)
การขยายตัวทางการศึกษาอย่างกะทันหันทำให้คณะวิทยาศาสตร์มีปัญหาเรื่องสถานที่เรียนมาก คณะวิทยาศาสตร์จึงได้รับงบประมาณก่อสร้างอาคารอีก 1 หลัง พื้นที่ประมาณ 16,000 ตารางเมตร โดยปลูกสร้างในพื้นที่เดิมของอาคารหลังที่ 1 ซึ่งเสื่อมสภาพมากแล้วจากอาคารเดิมสูง 3 ชั้น เป็นอาคารใหญ่สูง 8 ชั้น อาคารหลังนี้ยังคงเรียกว่า อาคารวิทยาศาสตร์หลังที่ 1 เหมือนเดิม
คาร์ล ลาเกอร์เฟ็ลท์
คาร์ล อ็อทโท ลาเกอร์เฟ็ลท์ (Karl Otto Lagerfeld; 10 กันยายน ค.ศ. 1933 – 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019) เป็นนักออกแบบแฟชั่น ศิลปิน ช่างภาพ และนักวาดการ์ตูนชาวเยอรมัน เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของชาเนลซึ่งเป็นบริษัทแฟชั่นของฝรั่งเศสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 จนกระทั่งเขาเสียชีวิต และเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของเฟนดีซึ่งเป็นบริษัทแฟชั่นขนสัตว์ของอิตาลี และยังเคยร่วมมือกับโครงการด้านแฟชั่นและศิลปะหลายโครงการ
แหล่งข้อมูลอื่น
19332019
นูซันตารา (เมือง)
นูซันตารา (Nusantara) เป็นเขตเมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศอินโดนีเซียที่อยู่ในขั้นตอนการวางแผนและก่อสร้าง ตั้งอยู่บนเกาะบอร์เนียว ในอนาคตเมืองนี้จะทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการปกครองของอินโดนีเซียแทนจาการ์ตา นูซันตาราจะได้รับการยกสถานะเป็นเมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซียใน พ.ศ. 2567
คาดกันว่าการก่อสร้างนูซันตาราจะเริ่มต้นหลังเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ในขั้นต้น แรงงานกว่า 100,000 คนจากทั่วประเทศอินโดนีเซียจะถูกส่งไปยังนูซันตารา
ชื่อ
คำว่า "นูซันตารา" เป็นคำควบในภาษาชวา โดยคำว่า "นูซา" ในภาษาชวาโบราณหมายถึง "หมู่เกาะ" ส่วนคำว่า "อันตารา" แปลว่า "นอก" ดังนั้น คำว่า "นูซันตารา" จึงสามารถแปลได้คร่าว ๆ ว่า "หมู่เกาะรอบนอก" หมายถึงหมู่เกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย แต่เดิมนั้น คำนี้ใช้กล่าวถึงดินแดนที่อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรมัชปาหิต บริเวณประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบัน
ชื่อเมืองหลวงใหม่ของอินโดนีเซียได้รับการตั้งให้สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ระดับชาติที่เรียกว่า วาวาซันนูซันตารา แปลว่า "วิสัยทัศน์แห่งหมู่เกาะอินโดนีเซีย" นอกจากนี้ การตั้งชื่อเมืองหลวงใหม่ว่านูซันตารายังเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงความเป็นรัฐหมู่เกาะของอินโดนีเซียอีกด้วย
การย้ายเมืองหลวง
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2560 รัฐบาลของโจโก วีโดโด (โจโกวี) ได้พิจารณาย้ายเมืองหลวงจากจาการ์ตาไปที่อื่น โดยมีแผนจะประเมินที่ตั้งสำหรับเมืองหลวงใหม่ของอินโดนีเซียให้เสร็จภายในสิ้น พ.ศ. 2560 ตามรายงานอย่างเป็นทางการจากกระทรวงวางแผนพัฒนาแห่งชาติของอินโดนีเซีย ระบุไว้ว่า รัฐบาลมุ่งมั่นที่จะย้ายเมืองหลวงของอินโดนีเซียออกจากเกาะชวา ไม่นานหลังจากประกาศแผนย้ายเมืองหลวง โจโกวีก็ได้ไปเยือนสถานที่สองแห่งบนเกาะกาลีมันตัน ได้แก่ บูกิตโซฮาร์โตในจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก และบริเวณสามเหลี่ยมใกล้ปาลังการายา ในจังหวัดกาลีมันตันกลาง ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2562 ได้มีการประกาศแผน 10 ปีเพื่อย้ายส่วนราชการทั้งหมดไปยังเมืองหลวงใหม่ กระทรวงวางแผนพัฒนาแห่งชาติแนะนำให้ตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่ที่จังหวัดกาลีมันตันใต้ จังหวัดกาลีมันตันกลาง หรือจังหวัดกาลีมันตันตะวันออก เนื่องจากมีคุณสมบัติครบถ้วนในการตั้งเมืองหลวงใหม่ รวมทั้งค่อนข้างปลอดภัยจากแผ่นดินไหวและภูเขาไฟ
การออกแบบและผังเมือง
รัฐบาลอินโดนีเซียได้จัดการแข่งขันออกแบบเมืองหลวงใหม่เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม จนถึงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2562 โดยงานออกแบบที่ชนะเลิศ คือ "ประเทศแห่งหมู่เกาะป่าไม้" (Nagara Rimba Nusa, "Forest Archipelagic Country") ออกแบบโดยกลุ่ม URBAN+ รัฐบาลอินโดนีเซียได้ร่วมมือกับผู้ชนะเลิศอันดับ 1 จนถึงผู้ชนะเลิศอันดับ 3 และร่วมมือกับนักออกแบบจากต่างประเทศ เพื่อออกแบบและพัฒนาผังเมืองหลวงใหม่ มีนักออกแบบจากประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และสหรัฐ เสนอเข้าร่วมโครงการนี้
การคมนาคม
ในอนาคต จะมีการสร้างท่าอากาศยานที่เมืองเปนาจัมเพื่อใช้เป็นท่าอากาศยานหลักของเมืองนูซันตารา  นอกจากนี้ จะมีการสร้างทางด่วนเพื่อเชื่อมต่อท่าอากาศยานและศูนย์ราชการในเมืองนูซันตาราด้วย ทางด่วนดังกล่าวจะมีความยาว 47 กิโลเมตร
มะเดื่อหว้า
มะเดื่อหว้า ภาษากะเหรี่ยงเรียก เตอะกี เป็นไม้ยืนต้น เปลือกต้นสีน้ำตาลเทา ใบเดี่ยว เนื้อใบเหนียวหนาคล้ายแผ่นหนัง ผิวใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน ดอกช่อแบบดอกมะเดื่อ ออกเป็นกระจุกตามลำต้นหรือกิ่งขนาดใหญ่ สีเขียว เมื่อสุกสีแดงหรือสีส้มอมแดง ผิวเกลี้ยงหรือมีขนสั้น ดอกไม่สมบูรณ์เพศ แยกเพศแยกต้น ชาวกะเหรี่ยงนำผลดิบไปลวก ผลสุกกินสดกับน้ำพริก
สวัสดิ์ สวัสดิ์รณชัย สวัสดิเกียรติ
ประวัติ
พล.ท.สวัสดิ์ สวัสดิ์รณชัย สวัสดิเกียรติ หรือ ขุนสวัสดิ์รณชัย เคยรับราชการในกองทัพบก ขณะมียศ พันเอก ได้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2490 โดยได้รับพระราชทานยศ พลตรี เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2491 และรับราชการมียศสูงสุดที่ พลโท เมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494
ในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2491 พลตรี สวัสดิ์ สวัสดิ์รณชัย สวัสดิเกียรติ พร้อมด้วย พันโท ก้าน จำนงภูมิเวท พันเอก ขุนศิลปศรชัย และพันโท ละม้าย อุทยานานนท์ ได้ทำการรัฐประหาร และบังคับให้นายควง อภัยวงศ์ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
พล.ท.สวัสดิ์ สวัสดิ์รณชัย สวัสดิเกียรติ รับตำแหน่งรัฐมนตรีครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2491 เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคมในรัฐบาลของจอมพล ป. พิบูลสงคราม ต่อมาในพ.ศ. 2492 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ก่อนจะถูกปรับเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรี
ในปี พ.ศ. 2494 ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม นอกจากนี้ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาในวุฒิสภาไทย ชุดที่ 2
พล.ท.สวัสดิ์ สวัสดิ์รณชัย สวัสดิเกียรติ ถึงแก่กรรมเมื่อวันที 24 มีนาคม พ.ศ. 2496
เมเปิลสตอรี
เมเปิ้ลสตอรี่ (MapleStory, 메이플스토리) เป็นเกมประเภท MMORPG แบบสองมิติ ซึ่งเกมนี้พัฒนาโดยบริษัท Wizet ของประเทศเกาหลีใต้ โดยเปิดให้บริการครั้งแรก เมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2546 สำหรับเมเปิลสตอรีของประเทศไทย เปิดให้บริการโดยบริษัท เอเชียซอฟท์ คอร์ปอเรชั่น (Asiasoft) เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2548 และได้ปิดให้บริการในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2555 ส่วนในประเทศเกาหลีซึ่งเป็นเจ้าแรกนั้น ยังคงเปิดให้บริการอยู่ อย่างไรก็ตาม Nexon ได้นำเกมกลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง ผ่านสาขาอย่างเป็นทางการในประเทศไทย วันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2560 และปิดตัวลงอีกครั้งในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2563
ตัวละคร
ตัวละครในโลกเมเปิ้ลสตอรี จะเริ่มต้นจากการเป็นผู้เริ่มต้นจากนั้นจึงจะทำการเปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพใดอาชีพหนึ่งหรือจะคงไว้ในการเป็นผู้เริ่มต้นก็ได้ซึ่งแต่ละอาชีพนั้นใช้ค่าสถานะที่แตกต่างกันออกไป ผู้เล่นจำเป็นจะต้องเพิ่มค่าสถานะให้ตรงกับอาชีพที่ตนเองได้ทำการเล่นไว้ และภายในเกมยังได้แบ่งเป็นสายอาชีพอีกมากมาย โดยคำว่า Maple มาจากชื่ออาชีพจำพวก Hero เรียงตามอักษรตัวหน้า และ Story มาจากอักษรตัวหน้าของชื่อ Hero คนสุดท้าย Shade อีกทั้งตามเรื่องราวแรกของตัวละคร สายอาชีพพจญภัย ซึ่งจะได้เจอกับตัวละครอื่นที่มีชื่อขึ้นต้นเรียงกันว่า MapleStory โดยตัวสุดท้าย Y มาจากตัวผู้เล่นเอง คือ You
สายอาชีพ Adventurers
สายอาชีพ Adventurers เปรียบเสมือนผู้เล่นทั่วไป โดยจะเริ่มที่เกาะ Maple Island มีภารกิจอันมากมายสำหรับเริ่มต้นการผจญภัย โดย Adventures นั้นเป็นผู้ที่ปรากฏตัวออกมาจากต้นเมเปิ้ลบน Maple Island โดยไม่ทราบที่มาที่แน่ชัด
สายอาชีพ "Dual Blade" จะต้องไปคุยกับ Lady Syl แทน Dark Load โดยจะมีการสอนบังคับตัวละครและโจมตีมอนสเตอร์โดยมีภารกิจอันมากมายสำหรับเริ่มต้นการผจญภัย จัดเป็นพวกชาวบ้านธรรมดาที่ต้องการฝึกฝนและกลายเป็นนักรบสำหรับการผจญภัยในโลกเมเปิ้ลแห่งนี้ เรื่องราวมาจาก Dark Lord คนก่อนหน้านี้ได้มีลูกศิษย์ที่ชื่อว่า Jin และ ลูกสาวของเขาชื่อว่า Sulhee เรื่องราวดำเนินไปอันเนื่องมาจากเพื่อนของ Dark Lord ชื่อ Tristan ขอร้องให้ช่วยฆ่า Balrog แต่ด้วยความโชคร้าย Dark Lord ได้กลายเป็น Monster โดยโดนคำสาปจาก Balrog และ Jin จำเป็นต้องฆ่า Dark Lord เพราะเขาได้โจมตีเมือง Kerning City และเมื่อ Sulhee ได้เห็นร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อที่ Jin อุ้มมาเธอคิดว่า Jin เป็นคนวางแผนและฆ่าพ่อของเธอเพราะหวังในตำแหน่งแห่ง Dark Lord ถึงแม้ว่าเธอจะรัก Jin ก็ตามแต่เธอก็ได้คิดไปแบบนั้นเสียแล้ว ดังนั้นต่อมา Jin จึงได้ขึ้นเป็น Dark Lord แทนและจากนั้นอีกไม่นาน Sulhee ก็ได้สร้างองค์กรลับเพื่อที่จะต่อต้าน Jin และให้กำเนิดนักรบนามว่า "Dual Blade"
สายอาชีพ "Cannon Shooter" เมื่อรับคำสั่งเปลี่ยนอาชีพ เราจะต้องเดินทางกลับไปยัง Maple Island แต่ระหว่างทางบนเรือได้โดนมอนเตอร์เข้าจู่โจมจนเรืออัปปางลง และเมื่อตื่นมา ณ ที่หนึ่งซึ่งทราบภายหลังว่าคือ Coco Island โดยมีลิงตัวน้อยคอยอยู่ข้างๆ โดยจะมีการสอนบังคับตัวละครและโจมตีมอนสเตอร์โดยมีภารกิจอันมากมายสำหรับเริ่มต้นการผจญภัย จัดเป็นพวกลูกเรือธรรมดาที่ต้องการฝึกฝนและกลายเป็นนักรบสำหรับการผจญภัยในโลกเมเปิ้ลแห่งนี้ เรื่องราวเริ่มมาจากเด็กน้อยนักผจญภัยได้ออกเดินทาง เขาเป็นลูกเรือคนหนึ่งในเรือโจรสลัด ในขณะที่เดินเรืออยู่นั้น พวกเขาได้เจอกับสัตว์ประหลาด "Barlog" ลูกเรือถูกผลักตกทะเล เขาสลบอยู่บนแพขอนไม้กลางมหาสมุทร โชคยังดีที่เขายังไม่ตายและถูกพัดเข้ามายังเกาะแห่งหนึ่งที่ชื่อ Coco Island โดยได้พบกับเจ้าลิงน้อย (พูดได้ด้วย) ไม่นานเขากับลิงก็ได้เป็นเพื่อนกันต่อมาด้วยความพยายามที่จะหาวิธีออกจากเกาะแห่งนี้ เข้าได้เจอกับกับตันคนหนึ่งและได้พูดคุยกัน กับตันคนนั้นได้สร้างปืนใหญ่ขึ้นมาโดยให้พวกเขาได้ขึ้นไปนั่งบนปากปืนใหญ่และยิงเครื่องที่เขานั่งออกไปยังเกาะ Victoria เด็กน้อยคนนั้นได้ตื่นขึ้นมาและรู้สึกตัวอีกทีว่าอยู่ในฐานทัพเรือ Nautilus แล้วเขาได้เริ่มเป็นส่วนหนึ่งฐานทัพ Nautilus แห่งนี้และได้ตั้งหน่วยงานใหม่กับระบบที่สร้างขึ้นมาใหม่นั่นคือ "Cannon" ซึ่ง Valerie ลูกศิษย์โจรสลัดของท่านอาจารย์ Kyrin ได้ริเริ่มความคิดขึ้นมาพร้อมกับเหล่าโจรสลัดคนอื่นร่วมกันพัฒนาเรือ Nautilus เพื่อยกระดับความสามารถในการรบ จนได้เกิดนักผจญภัยคนใหม่นามว่า "Cannon Shooter" นักยิงปืนใหญ่พร้อมลิงคู่ใจ
สายอาชีพ Resistance
สายอาชีพ Resistance จะอยู่ในเมือง Edelstein เป็นเมืองที่ทันสมัยและสงบสุข อยู่มุมไกลในโลกเมเปิ้ล ภายในเมืองไม่มีนักรบหรือฮีโร่คนใดเลย แต่ในเรื่องการค้านั้นมีความชำนาญและความรู้มาก ซึ่งเมืองที่อยู่ไกลๆ อย่าง Ereve และ Victoria ก็ยังทราบถึงการค้าภายในเมือง Edelstein เป็นเมืองที่มีความเจริญก้าวหน้ามากจนกระทั่งวันหนึ่งมีพวก Black Wing ซึ่งเป็นลูกสมุนของ Black Mage ได้เข้ามาบุกทำลายเมืองถึงขั้นเกิดสงครามครั้งใหญ่มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากและรัฐบาลในเมืองไม่สามารถต่อต้านพลังมืดของพวกมันได้ จนทำให้พวก Black Wing ได้ครอบครองพื้นที่ทั้งหมดภายในเมืองและในปีนั้นเอง Black Wing ได้เปิดเมือง Edelstein ให้เป็นศูนย์รวมการค้ามีประชาชนในท้องถิ่นได้เข้ามาซื้อขายกันภายในเมือง ตลอดเวลานี้ประชาชนในเมือง Edelstein ก็ได้พัฒนาและซ่อมแซมเมืองใหม่ แต่ก็มีผู้คนไม่น้อยที่ไม่ชอบพวก Black Wing คอยผลักดันให้พวก Black Wing ออกจากเมือง จึงได้ตั้งองค์กรใหม่ขึ้นมาว่า "Resistance" โดยวันธรรมดาหรือช่วงเช้านั้นจะไม่สามารถออกปฏิบัติการได้เพราะพวก Black Wing ยังคอยเฝ้าอยู่ทั่วทุกที่ แต่ในเวลากลางคืนนั้นเป็นช่วงพักผ่อนและยากที่จะเห็นผู้คน ก็เป็นช่วงที่ฝ่าย Resistance ออกมาปฏิบัติการคอยลอบและจู่โจมพวก Black Wing และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของ "Resistance"
เรื่องราวของ Xenon เป็นอาชีพเดียวในขณะนี้ที่ผสมผสานระหว่าง Thief และ Pirate โดยมีเรื่องราวจาก Orchid ที่เดิมทีเป็นพวกเดียวกับ Black Mage เหมือนกับ Demon Slayer แต่ได้กลับใจเข้ามาร่วมกับ Resistance เพราะเนื่องจากการทดลองประหลาดของ Dr.Gelimer ที่จะสร้างอาวุธสุดร้ายแรงพิศดาร ที่เอาน้องชายฝาแฝด (ต่างเพศ) Lotus ของเธอไปทำการทดลองที่ศูนย์กลางของห้องพลังงานของกลุ่ม Black Wings และถึงแม้ว่า Lotus จะได้ตายลงไปแล้ว วิญญาณของเขาก็สามารถควบคุมคนอื่นได้ การจากมาของ Orchid เริ่มเมื่อ Lotus ที่ถูกทดลองอยู่นั้นไม่สามารถควบคุมตนเองได้และระเบิดพลังออกมาทำร้ายทุกคนที่อยู่ในห้องทดลองนั้น อีกทั้งยังจำพี่สาวฝาแฝด Orchid คนนี้ไม่ได้อีกด้วย ซึ่งภายหลังเธอรอดชีวิตมาได้และเข้ามารวมกลุ่มกับ Resistance ตัวนักรบ Xenon เองก็มาจากผู้คนที่โดนทดลองในตู้เหมือน Lotus แต่ยังไม่ตายและหนีออกมาได้ แต่ทว่าความทรงจำก็ได้ลบเลือนไป
สายอาชีพ Hero
สายอาชีพ Aran นี้พอสร้างตัวละครมาจะอยู่ที่เกาะ Rien ซึ่งเป็น 1 ในนักรบฮีโร่ทั้ง 5 ได้ตื่นขึ้นมาหลังจากสลบจากการต่อสู้กับ Black Mage และพบว่าตัวเองอยู่เต็นท์ Aran ได้เดินออกไปข้างนอกและพบ Athena Pierce อยู่บนเรือเฟอร์รี่ เธอกำลังช่วยผู้คนอพยพไปยังเกาะ Victoria Island และหลบหนีความน่ากลัวของ Black Mage ในขณะที่เหล่าฮีโร่คนอื่นๆ กำลังต่อสู้กับ Black Mage อยู่แต่แล้วเหตุการณ์เลวร้ายก็เกิดขึ้นเมื่อเด็กน้อยคนหนึ่งหายตัวไป Aran ได้รีบเข้าไปในป่าเพื่อตามหาเด็กคนนั้นแต่ก็มีอุปสรรคขวางทางมากมาย เขาต้องต่อสู้กับเหล่ามอนสเตอร์ชั่วร้าย จนในที่สุดเขาเจอเด็กน้อยและพากลับมายังเรือเฟอร์รี่ได้อย่างปลอดภัย Aran ได้ส่งเด็กคนนั้นขึ้นไปบนเรือเฟอร์รี่และบอกพวกเขาให้ออกเรือทันที เพราะไฟเริ่มลุกลามเข้ามามากแล้ว ส่วนตัวเขาเองได้สัญญาไว้แล้วว่าจะกลับมาให้ได้อย่างปลอดภัยและแล้วสงครามก็ดำเนินไป... หนึ่งศตวรรตต่อมา Aran ได้ตื่นขึ้นอีกครั้งในเมือง Rien และได้พบ Lilin เด็กสาวน้อยคนสุดท้ายในตระกูล Aran ที่จะช่วยฟื้นความทรงจำของกลับคืนมาและนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของ "Aran" นักรบผู้กล้าคนแรกที่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในโลกเมเปิ้ล เป็นสายอาชีพที่พัฒนาได้ช้ามาก ตลอดระยะเวลาทุกๆ เลเวลของตัวละครแทบจะไม่มีการพัฒนาเลย จะมีแต่เพียงทักษะใหม่ๆ เพิ่มเข้ามาเท่านั้น แต่สายอาชีพนี้จะมีความเก่งและความคล่องตัวมากที่สุดในเกมตั้งแต่เริ่มต้นอยู่แล้ว จึงลดข้อเสียเปรียบเรื่องการพัฒนาการได้เป็นอย่างดี สายอาชีพนี้ใช้อาวุธประเภทหอกได้ด้วยความว่องไว จัดอยู่ในกลุ่มนักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ The Legend
สายอาชีพ Evan เป็นสายอาชีพของผู้ดูแลรักษามังกรและมีมังกรเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของวิถีการดำรงชีวิต นักเวทย์มังกรที่ใช้มังกรในการต่อสู้กับเหล่า Monster โดยสกิลทั้งหมดจะเป็นพวก สนับสนุน, การโจมตี อาวุธหลักที่ใช้ก็คือไม้คทา, ไม้เท้าและมีอุปกรณ์ที่สามารถสวมใส่ให้กับมังกรได้ (หัว, ปีก, หาง, สายคาด) เรื่องราวของเด็กธรรมดาคนหนึ่ง ได้บังเอิญเจอมังกรในฝัน แล้วจู่ๆ หลังจากที่เขาตื่นนอนขึ้นมาได้มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดปรากฏอยู่ที่มือข้างขวา เขาประหลาดใจมาก เมื่อเขาเดินออกจากบ้าน (บ้านอยู่ใกล้เมือง Henesys) เขาก็ได้พลัดตกลงไปยังที่แห่งหนึ่ง สัญลักษณ์ประหลาดที่มือก็ส่องแสงประกายและเขาก็ได้เจอกับไข่มังกรในนั้น จากนั้นไม่กี่อึดใจภาพในหัวเขาก็ได้เห็นมังกรตัวใหญ่นามว่า Afrien (ในอีกชื่อนามว่า Onyx Dragon) ที่เล่าเรื่องราวต่างๆ ในสงครามครั้งอดีตให้ฟัง โดยนับต่อจากนี้ไปลูกมังกรน้อยที่เขาพบจะผสานชีวิตเข้ากันเป็นหนึ่งเดียว ลูกมังกรได้ฟักออกมาเขาจะสามารถเลี้ยงดูลูกมังกรให้เติบโตเป็นนักรบผู้กล้า สายอาชีพนี้เปรียบเสมือนนักรบที่ใช้อาวุธด้านเวทมนตร์ การโจมตีทั้งหมดผ่านมาจากทางมังกรและเป็นไปอย่างเชื่องช้า จัดอยู่ในกลุ่มนักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ The Legend (Evan เป็น Hero คนเดียวที่สืบทอดพลังต่อมาอีกทอดหนึ่ง เนื่องจากนักเวทย์มังกรในการต่อสู้กับ Black Mage คือ Freud ผู้เป็นนักรบมังกรคนแรก)
สายอาชีพ Mercedes เริ่มต้นมาจะอยู่ที่เมือง Elluel บนเกาะ Victoria Island ในช่วงที่เกิดสงครามในโลกเมเปิ้ลนั้น ฮีโร่ทั้งห้าและ Black Mage ได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือด Mercedes ได้ตื่นขึ้นมาในช่วงกลางสงคราม เธอเห็น Afrien และ Freud นอนสลบอยู่ Afrien เป็นตัวเดียวที่ยังสามารถพูดคุยกับ Mercesdes ได้ (Freud ได้ตายไปแล้ว) และพยายามเล่าเรื่องราวให้ Mercedes ฟังและให้รีบกลับไปที่เมือง Elluel เพื่อไปบอกให้ชาวบ้านในเมืองทราบเพราะคำสาปของ Black Mage ยังมาไม่ถึง ดังนั้น Afrien จึงได้ใช้พลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดส่ง Mercedes กลับ Elluel (ภายหลัง Afrien ได้วางไข่มังกรไว้เพื่อหาผู้สืบทอดคนต่อไปและเป็นที่มาของ Evan) Mercedes ได้กลับมายังเมือง Elluel และรีบไปเตือนผู้อาวุโสและชาวเมือง โดยทำพวงศักดิ์สิทธิ์เพื่อป้องกันคำสาปของ Black Mage ที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้าเหล่าชาวเมืองตื่นตระหนกกันมากแต่ Mercedes ก็พยายามหาทุกวิถีทางพื่อรับมือกับคำสาปจนสามารถปิดผนึกป้องกันที่ประตูเมืองได้ แต่ทันใดนั้นเองคำสาปของ Black Mage ได้แพร่เข้ามาถึงเมือง Elluel คำสาปมีพลังรุนแรงมากทำให้เวทมนตร์ที่ใช้ปิดผนึกได้ถูกทำลายลง ผู้คนในเมืองโดนคำสาปแช่แข็งหมดส่วน Mercedes ตระหนักถึงภัยที่กำลังจะมาและพยายามที่จะหลบหนีจนในที่สุด Mercedes ได้เข้าไปในบ้านของเธอ เธอได้อธิษฐานสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ปกป้องพวกเราไว้และเมื่อถึงเวลาอีกครั้งจะออกมาปกป้องโลกเมเปิ้ลไปพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ เธอถูกชะตากรรมโดนแช่แข็งในแบบเดียวกันกับ Aran ฉะนั้นแล้วในส่วนของเรื่องราวตอนสร้างตัวละครของเธอจะคล้ายกับ Aran เพียงแค่เธอใช้ธนูในการยิงแบบอัตโนมัติมือเดียวถึง 2 อันเป็นอาวุธเท่านั้น โดยจัดอยู่ในกลุ่มนักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ The Legend
สายอาชีพ Phantom พอสร้างตัวละครมาจะอยู่ใน Crystal Garden เป็นเรือลอยฟ้าขนาดใหญ่ นักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ Thief Hero นามว่า "Phantom" หลายร้อยปีที่ผ่านมาเขามีชื่อเสียงในหมู่ขุนนางและพ่อค้าที่ร่ำรวย เขาเป็นหัวขโมยชั้นหนึ่งในเมือง Azwan แม้แต่ผู้คนก็ไม่เห็นร่องรอยของเขา จนได้ถูกขนานนามว่า "Phantom" เผยแพร่รู้จักกันดีทั่วโลกเมเปิ้ล Phantom เข้าร่วมเป็นฮีโร่ผู้ต่อต้านจอมเวทมนตร์ดำและได้เข้าร่วมสงครามกับเหล่าฮีโร่คนอื่นๆ และถึงแม้ว่าการเลือกเส้นทางที่จะเป็นฮีโร่จะสามารถปกป้องสิ่งต่างๆ ได้ แต่เขาก็ต้องเสียคนที่เขาแอบรักไปจากคำสาปของ Black Mage (นั่นก็คือ Aria ซึ่งเป็น Empress คนก่อนหน้า Cygnus) Phantom ได้ถูกส่งมายังเมือง Ereve พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะจากสงครามในอดีตในอีก 100 ปีถัดมาเขาไม่รู้ว่าเทพธิดาได้ประทานพรนำเขามายังที่นี่ ซึ่งจริงๆ แล้ว Shinsoo สัตว์วิเศษแห่งเมือง Ereve ได้ใช้พลังของ Skaia ขุมทรัพย์ของเมืองเป็นพลังในการส่งเขามาในอีก 100 ปีข้างหน้าเพื่อรวมพลังกับนักรบคนอื่นๆ ในที่สุดฮีโร่คนที่สี่ก็ปรากฏขึ้นและเป็นครั้งที่สองที่จะได้ร่วมมือกับเพื่อนๆ เพื่อปกป้องโลกเมเปิ้ลและใช้อาวุธหลักคือ "คทาวิเศษ" ที่แปลงเป็นอาวุธชนิดต่างๆ ได้ทั้งหมด โดยจัดอยู่ในกลุ่มนักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ The Legend
สายอาชีพ Shade เป็นโจรสลัดที่ใช้สนับมือเป็นอาวุธหลัก ผสมผสานกับเวทมนตร์ ไม่มีใครจำเขาได้ เนื่องจากตอนต่อสู้กับ Black Mage เมื่อ 100 ปีที่แล้วเขาได้สละโดยการมอบพลังให้กับ Hero ที่เหลือทั้งหมด และการเสียสละครั้งนั้นทำให้เขาหายไปจากความทรงจำของเหล่า Hero ทั้ง 5 และความทรงจำของเขาก็ขาดหายไปด้วยเช่นกัน เขาตื่นขึ้นอีกครั้ง ณ โลก Grandis ซึ่งยังมีความสับสนอีกมากมาย ว่าเขารอดชีวิตหลังจากการถ่ายพลังและมาอยู่ที่โลก Grandis ได้อย่างไร ทุกอย่างยังคงเป็นปริศนา เพราะไม่มีใครรู้และเจ้าตัวเอง ก็ยังถูกลบความทรงจำอีกด้วย
สายอาชีพ Luminous ใช้อาวุธเป็นคทาที่มี 2 ด้านเรียกว่า Shining Rod และลูกแก้ว Orb เป็นผู้ที่ใช้ทั้งเวทมนตร์ขาวและเวทมนตร์ดำ ตามเรื่องราวในบางครั้งจิตใจของตัวละครนี้ สามารถเป็นได้ทั้งผู้พิทักษ์และผู้ทำลาย เนื่องจากตอนที่มีการต่อสู้กับ Black Mage อยู่นั้นเขาเป็นคนสุดท้ายที่ยังมีพลังหลงเหลืออยู่ หลังจากที่ Black Mage ถูกบั่นทอนกำลังลงโดย Aran Freud และ Mercedes แล้ว Luminous กำลังจะผนึก Black Mage ลงได้แต่ด้วยพลังอันมหาศาลที่แผ่นออกมา ณ วินาทีนั้นทำให้เวทมนตร์อันศักสิทธิ์ของเขาได้ถูกครอบงำเป็นเวทมนตร์ดำอยู่ครึ่งหนึ่ง จบจนปัจจุบันนี้เขาก็ยังสับสนอยู่กับการใช้พลัง เพราะถูกแปลสภาพให้ต้องใช้ทั้งมนตร์ขาวและศาสตร์มืด อย่างไรก็ตามเขายังคงจัดอยู่ในกลุ่มนักรบผู้ต่อต้านเวทมนตร์ดำ The Legend พลังของเขาจะแปรผันไปตามเกจ Equllibrium
สายอาชีพ Lef
สายอาชีพ Illium เป็นเหล่าผู้รอดจากสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ Lev กันเอง ที่แบ่งกันระหว่างชนชั้นสูง (High Lef) กับชนชั้นปกครอง (Wooden Lef) เมื่อฝ่ายชนชั้นถูกปกครองได้พ่ายแพ้สงคราม จึงได้ทำการหลบซ่อนตัวในชั้นใต้ดินของเมือง Savage Terminal โดยใช้เวทมนตร์ร่ายเอาไว้ทั้งเมือง ทำให้บุคคลที่ไม่ใช้เผ่าพันธุ์ Lef นั้นสามารถเข้าไปได้ และภายในมีพื้นที่มากมาย เพราะร่ายด้วยเวทมนตร์ Illium คือ ชาวเผ่า Wooden Lef ที่ฝึกฝนตนเองจากตำราและกลายเป็นนักเวทมนตร์ที่เก่งกล้า เพื่อสักวันที่จะเอาชนะกลุ่มชนชั้นสูง และรวมเผ่าให้กลับเป็นหนึ่งเดียว
สายอาชีพ Ark เป็นชาวเผ่า High Lef ที่ถูกดึงเข้าไปในด้านมืด ทำให้ครึ่งหนึ่งของร่างกายของเขากลายเป็นอสุรกาย ขณะที่เดินอยู่ในหุบเขานั้น และเขาตื่นขึ้นมาด้วยความทรงจำที่หายไป ทำให้ต้องออกค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเขาในสถานการณ์ที่วุ่นวายนี้
สายอาชีพ Sengoku
สายอาชีพ Sengoku ประกอบด้วยนักรบ ซามูไร นามว่า "ฮายาโตะ", นักเวทมนตร์โบราณ นามว่า "คันนะ" และโจรสลัดผู้ใช้ปืนดอกไม้ไฟ นามว่า "อายาเมะ" ฝึกฝนจากหมู่บ้านวิถีชีวิตแบบชาวญี่ปุ่น มีวัฒนธรรมที่เด่นชัดและอยู่อาศัยอย่างเป็นเอกเทศ (อายาเมะ เป็นอาชีพพิเศษที่มีชั่วคราว โดยมีอาชีพขั้นเดียวที่มาพร้อมกับ 7 สกิล)
สายอาชีพ Anima
สายอาชีพ Ho Young คือ นักหัวขโมยแห่งเผ่าพันธุ์ Anima เป็นเผ่าพันธุ์จิ้งจอกที่มาจากโลก Grandis ที่ได้เรียนรู้เวทมนตร์วิเศษ จากวัดโบราณในขณะที่เกิดความวุ่นวายบนโลก Ho Young ได้ปลดล็อกกล่องเวทมนตร์โบราณที่อยู่ในวัดนั้นและได้ออกสำรวจโลกต่อไป
สายอาชีพ Lara คือ แกะน้อยผู้ที่มีบุคลิกร่าเริงสดใส กระตือรือร้นและตื่นตัวอยู่เสมอ แต่ถ้าเมื่อใดที่ต้องต่อสู้ เขาก็สามารถนำพลังจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติอันได้แก่ ผืนดิน แสงแดด ลำธาร ลม และภูผา มาสนับสนุนการต่อสู้ได้อย่างดี
สายอาชีพ Supernatural
ในอีกโลกของ Friends Story นั้น Kinesis เป็นนักเรียนธรรมดาที่กำลังจะไปโรงเรียนและเมื่อมีอุบัติเหตุทางถนนเข้ามา จะชนเด็กหญิงรายหนึ่ง จากนั้นโดยไม่ทราบสาเหตุ พลังในตัวก็ได้เกิดขึ้น ทั้งหยุดรถ ส่งสิ่งของลอยขึ้นไปในอากาศได้ เมื่อได้ทราบถึงพลังของตนเอง เขาจึงได้ตัดสินใจช่วยเหลือผู้คนด้วยพลังจิตที่เขามี แต่แล้วกลับเกิดเหตุร้ายอย่างกระทันหัน เมื่อ White Mage บุกจู่โจม Kinesis โดยไม่ทันตั้งตัว เหตุนี้ทำให้เกิด Sink Hole ขนาดใหญ่กลางกรุงโซล และยังทำให้ Kinesis พลาดพลั้งหลุดเข้าสู่ Maple World โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเลยตั้งปณิธานกับกลุ่มนักปราชญ์ที่จะฝึกพลังจิตของตัวเองพร้อมกับช่วยเหลือผู้คนจาก Friends Story ที่หลุดมาใน Maple World ต่อไป
สายอาชีพ Demon
เรื่องราวของ Demon เดิมทีอยู่ในสถานะ Demon Slayer และเป็นพวกเดียวกับ Black Mage แต่เนื่องจากในการสู้รบครั้งก่อนๆ มีคนล้มตายเป็นจำนวนมากรวมถึง Black Mage จงใจที่จะทำลายหมู่บ้านของเขาด้วยและคนรักของเขาซึ่งตอนนี้เหลือแต่เพียงรูปไว้ดูด่างหน้าก็ได้ตายไปพร้อมกับการทำลายกวาดล้างในครั้งนั้นเช่นกัน จึงได้หักหลังและต้องการที่จะล้มล้าง Black Mage โดยการช่วยเหลือของกลุ่ม Resistance และอาชีพ Demon จะสามารถเรียนรู้ได้ 2 แบบเป็น Demon Slayer แบบเดิมที่จะไม่ใช้พลัง Mana (สีฟ้า) ในการโจมตีแต่จะใช้ Demon Fury (สีม่วง) หรือระบบสะท้อนค่าพลังโจมตีจากมอนเตอร์แทน ทักษะการต่อสู้ต่างๆ ยังคงมีพลังแห่งศาสตร์มืดปนอยู่มากมายเนื่องจากเป็นผู้ที่ได้รับพลังมาจาก Black Mage นั่นเอง อาวุธที่ใช้จะเป็นกระบองตรีกูล 3 ง่ามและโล่ ส่วนการเลือกที่จะเป็น Demon Avenger จะไม่มีพลังใดๆ นอกจากใช้เลือดเพียงอย่างเดียวทั้งในการโจมตีและพลังชีวิต และยังคงเป็นอาชีพเดียวที่ไม่ต้องใช้สถานะใดๆ เลยยกเว้นแต่การเพิ่มเลือดอย่างเดียวเท่านั้น ส่วนอาวุธนั้นจะเป็น ดาบพลังวิญญาณปีศาจและโล่
สายอาชีพ Transcedent
สายอาชีพ Zero เป็นตัวละครคู่ เกิดจากน้ำตาของนางฟ้าที่สถิตย์อยู่ ณ Temple of Time นามว่า Rhinne ทุกสิ่งบน Maple World คือ ความฝันของเธอ เมื่อความโหดร้ายมาเยือน เธอจึงหลั่งน้ำตาและกำเนิดมาเป็น Alpha และ Beta แต่กระนั้นในทันใด หยดน้ำตาได้ถูก Black Mage ขโมยไปอยู่ในโลกกระจกที่ตนเองนั้นสร้างขึ้น ซึ่งทั้งคู่จะต้องหาทางออกจากโลกกระจกเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงให้ได้ ตัวละคร Alpha และ Beta เป็นการบังครตัวละครคู่สองตัวสลับกัน มีการแยกพลังทั้งหมดออกจากกันและใช้พลัง Time Force แทน Mana Point เนื่องจากเป็นบุตรแห่งนางฟ้ากาลเวลา Alpha จะใช้อาวุธเป็น "ดาบยาว" เหมือนซามูไร ส่วน Beta จะใช้อาวุธเป็น "ดาบใหญ่" ซึ่งทั้ง 2 ชนิดนี้จะมีเวทมนตร์แฝงอยู่ด้วย พร้อมกับพลังแหวนวิเศษ และเริ่มตัวละครที่ Level 100
สายอาชีพ Beast Tamer
สายอาชีพ Chase คือ นักเวทมนตร์ที่ผสานชีวิตเข้าอยู่กับธรรมชาติและผืนป่า โดยอยู่ร่วมกับสัตว์นานาชนิด และใช้พลังเวทมนตร์ที่เรียนรู้จากวิถีแห่งธรรมชาติกับ อาบาย - แมว, ไลค์ - เสือดาวหิมะ , ฟอร์ด - หมี , แอ็ค - เหยี่ยว เธอนั้นอาศัยอยู่ใน Arboren บริเวณเขตของ Dawnveil เมื่อเธอเข้าไปในป่าตามปกติ ในวันหนึ่งเธอได้รับความช่วยเหลือจาก อาบาย (แมว) ที่เธอโดนสัตว์ป่าทำร้าย จากนั้นด้วยแรงบรรดาลใจจาก Shade ผู้เป็นฮีโร่คนที่ 6 เธอจึงร่วมกับสัตว์ทั้ง 4 นั้นเพื่อความปลอดภัยของผืนป่า และโลกเมเปิ้ลแห่งนี้ด้วย
จังหวัดของประเทศอัฟกานิสถาน
จังหวัดของประเทศอัฟกานิสถาน (ولايت, เวลายัต) เป็นเขตการปกครองระดับแรกของอัฟกานิสถาน แต่ละจังหวัดจะแบ่งออกเป็น หลายอำเภอ และแต่ละอำเภอจะแบ่งออกเป็นหลายหมู่บ้าน โดยอัฟกานิสถานมีจังหวัดทั้งหมด 34 จังหวัด
รายชื่อจังหวัด
นี่คือรายชื่อจังหวัดของประเทศอัฟกานิสถานทั้ง 34 จังหวัดและข้อมูลพื้นฐานของจังหวัด โดยสามารถแสดงเป็นตารางได้ ดังต่อไปนี้
โรเบิร์ต ฟอร์แฮน
โรเบิร์ต ฟอร์แฮน (27 มีนาคม ค.ศ. 1936 – 3 มิถุนายน ค.ศ. 2018) เป็นนักฮอกกี้น้ำแข็งชาวแคนาดา เคยเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1960 และโอลิมปิกฤดูหนาว 1964 เกิดที่เมืองนิวมาร์เก็ต รัฐออนแทรีโอ ฟอร์แฮนได้รับรางวัลเหรียญเงินในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1960 และได้ที่สี่ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 1964 โรเบิร์ต ฟอร์แฮน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ด้วยวัย 82 ปี
เชเลียบินสค์
เชเลียบินสค์ (Челя́бинск; ออกเสียง: ) เป็นนครในประเทศรัสเซีย เป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้นเชเลียบินสค์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้น อยู่ห่างจากเมืองเยคาเตรินบุร์กทางทิศใต้ 210 km อยู่ทางทิศตะวันออกของเทือกเขายูรัล บนฝั่งแม่น้ำมิอัส (Река Миасс; Мейәс йылғаһы) บนเขตแดนระหว่างทวีปยุโรปและเอเชีย
อารยธรรมเวทโบราณ
นักโบราณคดีได้ค้นพบซากปรักหักพังของเมืองโบราณ อาร์คาอิม (Аркаим) ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกับเมืองเชเลียบินสค์ มีรายงานว่ามีสิ่งบ่งชี้ถึงอารยธรรมที่ก้าวหน้าของแหล่งกำเนิดอารยธรรมอินโด-เวท ซึ่งมีอายุอย่างน้อย 4,000 ปีในอาร์คาอิม
แหล่งโบราณคดีนี้เป็นที่รู้จักของนักโบราณคดีชาวรัสเซียเป็นเวลาอย่างน้อย 70 ปี ในฐานะแหล่งวัฒนธรรม ซินตัชตา-เปตรอฟกา-อาร์คาอิม (Синташта-Петровка-Аркаим) ของชาวอารยันโบราณ แต่ก็มักจะไม่ได้รับการพิจารณาในการให้ทุนเพื่อศึกษาวิจัยจากองค์กรด้านประวัติศาสตร์ของแองโกล-อเมริกัน พื้นที่วัฒนธรรมซินตัชตา-เปตรอฟกา ทอดยาวไปตามทางตะวันออกของเทือกเขายูรัลในทุ่งหญ้าสเตปป์ยูเรเชียนที่กว้างใหญ่กว่า 400 กม. ทางใต้ของเชเลียบินสค์ และไปทางทิศตะวันออกประมาณ 200 กม. มีแหล่งโบราณคดีที่ได้รับการยอมรับว่าอยู่ในกลุ่มนี้ 23 แหล่ง การฝังศพของแหล่งวัฒนธรรมซินตัชตา และที่พบในแหล่งอื่น ๆ ของอาร์คาอิมนั้น มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในรายละเอียด การฝังศพของแหล่งนี้ให้หลักฐานทางโบราณคดีเกี่ยวกับพิธีกรรมฝังศพในคัมภีร์ฤคเวท และคัมภีร์อเวสตะ และด้วยเหตุนี้อารยธรรมนี้จึงถูกเรียกว่า อินโด-อิราเนียน
แหล่งอารยธรรมเหล่านี้ถูกเรียกว่า "เมือง" และส่วนใหญ่ถูกค้นพบผ่านภาพถ่ายทางอากาศ เมืองเหล่านี้ถูกวางผังในรูปทรงกลม, สี่เหลี่ยมหรือรูปไข่ ในขณะที่มีเพียงสองเมืองเท่านั้นคือที่อาร์คาอิม และซินตัชตา ที่ถูกขุดค้นเป็นหลัก ทั้งสองเมืองมีลักษณะเป็นป้อมปราการ มีการเชื่อมต่อบ้านและมีหลักฐานมากมายเกี่ยวกับโลหการ การขุดค้นหลุมฝังศพที่แหล่งซินตัชตา ได้ให้หลักฐานทางโบราณคดีหลายแง่มุมของพิธีฝังศพที่ถูกบันทึกอยู่ในตำราของฤคเวท และอเวสตะ
ผู้คนในวัฒนธรรมซินตัชตา คาดว่าพูดภาษาโปรโต-อินโด-อิราเนียน ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของกลุ่มภาษาอินโด-อิราเนียน สิ่งบ่งชี้นี้มีพื้นฐานอยู่บนความคล้ายคลึงกันระหว่าง หลายส่วนของคัมภีร์ฤคเวทซึ่งเป็นข้อความทางศาสนาของอินเดีย ซึ่งได้รวมเพลงสวดอินโด-อิราเนียนโบราณที่บันทึกไว้ในพระเวทภาษาสันสกฤต กับพิธีกรรมฝังศพของวัฒนธรรมซินตัชตา ที่ถูกเปิดเผยโดยนักโบราณคดี
ประวัติศาสตร์ยุครัสเซียสมัยใหม่
ป้อมปราการแห่งเชเลียบา ซึ่งต่อมาเมืองได้ใช้ชื่อนี้ในการก่อตั้ง ได้สร้างขึ้นในสถานที่ตั้งของหมู่บ้านเชเลียบีของชาวแบชเคียร์ (Силәбе, Siläbe) โดยนายพันอเล็กซี เตฟเคเลฟ (คุตลู-มูฮัมเหม็ด) (Qotlımөxəmmət Mameş uğlı Təfkilev) ในปี พ.ศ. 2279 เพื่อป้องกันเส้นทางการค้าโดยรอบจากการโจมตีที่อาจเป็นไปได้โดยชาวแบชเคียร์นอกกฎหมาย ในช่วงการจลาจลของปูกาเชฟ (Восстание Пугачёва) ป้อมปราการยืนหยัดต่อต้านการโจมตีโดยกองกำลังกบฏในปี พ.ศ. 2317 แต่ในที่สุดก็ถูกยึดครองเป็นเวลาหลายเดือนในปี พ.ศ. 2318 ในปี พ.ศ. 2325 ในฐานะส่วนหนึ่งของเขตอุปราชแห่งอูฟา (Уфимское наместничество) ซึ่งต่อมาถูกปฏิรูปให้เป็นจังหวัดอาเรนบุร์ก (Оренбургская губерния) เชเลียบินสค์กลายเป็นเขตการปกครองและในที่สุดก็ได้รับสถานะเมืองและชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 2330
จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 เชเลียบินสค์ เป็นเมืองเล็ก ๆ ในชนบท ต่อมาในปี พ.ศ. 2435 ทางรถไฟสาย ซามารา-ซลาเตาสต์ เสร็จสมบูรณ์ซึ่งเชื่อมต่อกับมอสโกและส่วนที่เหลือของรัสเซียภาคพื้นยุโรป นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2435 การก่อสร้างทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียจากเมืองเชเลียบินสค์เริ่มต้นขึ้นและในปี พ.ศ. 2439 ก็เชื่อมโยงกับเมืองเยคาเตรินบุร์ก เชเลียบินสค์กลายเป็นศูนย์กลางสำหรับการย้ายถิ่นฐานไปยังไซบีเรีย ในเวลาสิบห้าปีมีกว่าสิบห้าล้านคน ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบของประชากรชาวรัสเซีย เดินทางผ่านเชเลียบินสค์ บางคนตั้งรกรากอยู่ในเชเลียบินสค์ ซึ่งทำให้เมืองมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ในเชเลียบินสค์ สำนักงานศุลกากรได้มีการจัดตั้ง "จุดแบ่งแยกพิกัดศุลกากร" ข้าวและชาปลอดภาษีที่ถูกส่งไปยังส่วนภาคพื้นยุโรปของประเทศ นำไปสู่การเกิดขึ้นของโรงสีและการจัดตั้งโรงงานบรรจุชา ในไม่ช้าเชเลียบินสค์เริ่มเปลี่ยนเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญ ประชากรที่อาศัยอยู่เพิ่มขึ้นถึง 20,000 คนในปี พ.ศ. 2440, เพิ่มเป็น 45,000 คนในปี พ.ศ. 2456 และเป็น 70,000 คนในปี พ.ศ. 2460 ซึ่งการเติบโตอย่างรวดเร็วในช่วงเปลี่ยนสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 คล้ายคลึงกับเมืองในสหรัฐอเมริกา เชเลียบินสค์จึงถูกเรียกว่า "ชิคาโกเบื้องหลังทิวเขายูรัล"
ในช่วงแผนห้าปีแรกของคริสต์ทศวรรษ 1930 เชเลียบินสค์มีการเติบโตทางอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว สถานประกอบการหลายแห่งรวมถึงโรงงานประกอบรถแทรกเตอร์เชเลียบินสค์ และโรงงานโลหการเชเลียบินสค์ ถูกสร้างขึ้นในเวลานี้ ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โจเซฟ สตาลิน ตัดสินใจย้ายโรงงานการผลิตส่วนใหญ่ของสหภาพโซเวียต ไปยังสถานที่ที่อยู่ห่างไกลจากการรุกคืบของกองทัพเยอรมันที่กำลังจะมาถึงในปลายปี พ.ศ. 2484 ซึ่งนำอุตสาหกรรมใหม่และแรงงานนับพันมาสู่เชเลียบินสค์ มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการผลิตรถถัง ที-34 และเครื่องยิงจรวดคัตยูชาภายในเมือง ซึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองได้ผลิตรถถัง 18,000 คันและเครื่องยนต์ดีเซลสำหรับรถถัง 48,500 เครื่องรวมทั้งกระสุนมากกว่า 17 ล้านนัด ในช่วงเวลานั้น เชเลียบินสค์ ถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า แทงโกกราด หรือเมืองแห่งรถถัง โรงงานหมายเลข 185 ของเอส. เอ็ม. คิรอฟ ถูกย้ายมาจากเลนินกราดเพื่อผลิตรถถังหนัก ซึ่งถูกย้ายต่อไปยังเมืองออมสค์ หลังจากปี พ.ศ. 2505
เหตุการณ์ดาวตก พ.ศ. 2556
ไม่นานหลังจากรุ่งสาง เวลาท้องถิ่นประมาณ 9:20 นาฬิกา (YEKT; UTC+5) ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เกิดการแตกระเบิดขนาดใหญ่ของสะเก็ดดาวตก (Superbolide meteor) ที่เคลื่อนที่ลงมาด้วยความเร็ว 60,000 - 69,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (40,000 - 42,900 ไมล์ต่อชั่วโมง) เหนือเทือกเขายูรัล มีการระเบิดที่ระดับความสูง 29.7 กิโลเมตร (18.5 ไมล์หรือ 97,000 ฟุต)
ดาวตกได้สร้างแสงสว่างวาบชั่วขณะหนึ่งที่สว่างราวกับดวงอาทิตย์ และสร้างคลื่นกระแทกที่ทำให้ผู้คนบาดเจ็บกว่าพันคน เศษเล็กเศษน้อยตกอยู่รอบ ๆ และในเมืองเชเลียบินสค์ วาดิม กาเลสนิคอฟ โฆษกกระทรวงมหาดไทยกล่าวว่ามีผู้คน 1,100 รายเรียกความช่วยเหลือทางการแพทย์หลังเกิดเหตุการณ์ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการรักษาอาการบาดเจ็บจากกระจกแตกจากการระเบิด ผู้หญิงคนหนึ่งประสบเหตุกระดูกสันหลังหัก กาเลสนิคอฟ ยังกล่าวอีกว่าหลังคาที่โรงงานสังกะสีขนาดประมาณ 600 ตารางเมตร (6,500 ตารางฟุต) ได้ถล่มลงมา โฆษกหญิงคนหนึ่งของกระทรวงฉุกเฉินบอกกับสื่อมวลชนที่ติดตามว่ามีฝนดาวตก แต่กระนั้นโฆษกหญิงของกระทรวงอีกคนหนึ่ง อ้างกับสำนักข่าวอินเตอร์แฟกซ์ว่าเป็นดาวตกดวงเดียว   ขนาดได้รับการประมาณที่เส้นผ่าศูนย์กลาง 20 เมตร (66 ฟุต) ที่มีมวล 12,000–13,000 เมตริกตัน พลังของการระเบิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 500 กิโลตันของทีเอ็นที (ประมาณ 1.8 เพตาจูล) ซึ่งเป็นพลังงาน 20-30 เท่ามากกว่าที่ปล่อยจากระเบิดปรมาณูเหนือเมืองฮิโรชิมา เมืองสามารถหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายและการทำลายล้างสูงเนื่องจากการระเบิดเกิดในชั้นบรรยากาศระดับสูง
สถานะหน่วยการบริหารและเทศบาล
เชเลียบินสค์ เป็นศูนย์กลางการปกครองของแคว้น ภายในกรอบของการแบ่งเขตการปกครองของประเทศรัสเซีย นครเชเลียบินสค์ เป็นหน่วยการปกครองที่มีสถานะเทียบเท่ากับเขตการปกครองอื่น ในฐานะที่เป็นเทศบาล นครเชเลียบินสค์ มีสถานะเป็นเทศบาลนครเชเลียบินสค์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 เขตของนครเชเลียบินสค์เจ็ดเมือง ได้รับการรับรองสถานะตามกฎหมาย
ภูมิศาสตร์
เชเลียบินสค์ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขายูรัล ห่างจากเยคาเตรินบุร์กไปทางใต้ 199 กม. ระดับความสูงจากน้ำทะเล 200–250 เมตร
เมืองถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโดยแม่น้ำมิอัสซึ่งถือเป็นพรมแดนระหว่างเทือกเขายูรัลและไซบีเรีย ซึ่งลักษณะทางธรณีวิทยาของพื้นที่มีเนินเขาหินแกรนิตเตี้ย ๆ ของเทือกเขายูรัลทางด้านตะวันตกและหินตะกอนชั้นล่างของที่ราบไซบีเรียตะวันตกอยู่ทางทิศตะวันออก
"สะพานเลนินกราด" เชื่อมต่อทั้งสองด้านดังนั้นจึงเรียกว่า "สะพานแห่งเทือกเขายูรัลกับไซบีเรีย" เชเลียบินสค์ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม "ประตูสู่ไซบีเรีย"
เช่นเดียวกับกรุงโรม, คอนสแตนติโนเปิล และมอสโก กล่าวกันว่าเชเลียบินสค์ตั้งอยู่บนเนินเขาทั้งเจ็ด
ภูมิอากาศ
เมืองมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นฤดูร้อนภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: Dfb) แบบทางตอนเหนือไกลกว่าแบบที่พบในทุ่งหญ้าแพรรีของแคนาดา อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคมต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง (-14 °C / 6.6 °F) ถึงกระนั้นเดือนกรกฎาคมมีค่าเฉลี่ยค่อนข้างเย็น (19 °C / 66.7 °F) และค่าเฉลี่ยประจำปีอยู่เหนือศูนย์องศาเซลเซียสเล็กน้อย (3 °C / 37.8 °F) ซึ่งแสดงว่ายังมีค่าพอประมาณอยู่บ้าง ช่วงของความแตกต่างที่มากที่สุดกล่าวว่ามีช่วงถึง 70 °C / 158 °F อ้างได้ว่าเป็นแบบอย่างของภูมิอากาศแถบละติจูดกลางในทวีปใหญ่เช่นยูเรเชีย
การตกของหยาดน้ำฟ้าสูงสุดมีความถี่สูงในฤดูร้อนและลดลงในฤดูหนาว เดือนกรกฎาคมมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าที่สูงสุดเฉลี่ย 87 มม. / 3.44" และเดือนมกราคมเป็นเดือนที่แล้งที่สุดมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าเฉลี่ย 15 มม. / 0.6" ปริมาณน้ำฝนประจำปีโดยรวมทั้งหมดคือ 16.9" และดังนั้นจึงเข้าใกล้กับสภาพภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้ง ในหนึ่งปีมี 119 วันที่ฝนตก แต่เดือนแรกของปีบันทึกเฉลี่ยเพียงสามวัน
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมของเชเลียบินสค์ ได้รับการหล่อหลอมผ่านประวัติศาสตร์ของเมือง โดยการเปลี่ยนแปลงของยุคประวัติศาสตร์ในการพัฒนาของรัสเซียก่อนการปฏิวัติในปี พ.ศ. 2460 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางการค้าขาย มีอาคารร้านค้าจำนวนมากในรูปแบบสถาปัตยกรรมตามคตินิยมสรรผสานและแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ซึ่งมีองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมรัสเซียยุคฟื้นฟู โดยบางส่วนได้รับการเก็บรักษาไว้บริเวณถนนคีรอฟกา ซึ่งเป็นถนนที่สงวนไว้สำหรับคนเดินเท้า
ในช่วงปลายยุคคริสต์ทศวรรษ 1930 ยุคใหม่เริ่มขึ้นในเมืองโดยการเริ่มต้นการก่อสร้างอาคารอนุสาวรีย์ ในรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบคลาสสิคสังคมนิยมของสตาลิน บริเวณใจกลางเมืองและถนนสายกลางถูกสร้างขึ้นในรูปแบบนี้อย่างมีนัยสำคัญ
อีก 60 ปีต่อมามีการก่อสร้างอาคารที่พักอาศัยทรงสูงอย่างหนาแน่น เนื่องจากประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นเป็นประมาณหนึ่งล้านคน มีการบันทึกบนแผนที่ถึงบริเวณที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่เรียกว่า "เซเวโร-ซาปาด" (Северо-запад; เหนือ-ตะวันตก)
ด้วยการปฏิรูปตลาดในยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 ทำให้เมืองเริ่มก่อสร้างอาคารสำนักงานเพื่อธุรกิจและห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ ในแบบสถาปัตยกรรมหลังสมัยใหม่และรูปแบบสถาปัตยกรรมไฮเทค
สวนสาธารณะ
เชเลียบินสค์มีสวนสาธารณะสิบเจ็ดแห่ง แห่งที่ใหญ่ที่สุดคือหนึ่งในสวนสาธารณะที่ดีที่สุดในรัสเซีย - ซุนตรานีปาร์ค (Центральный парк; Central Park) หรือปาร์คกาการินา (Парк Гагарина) ซึ่งตั้งชื่อตามยูริ กาการิน นักบินอวกาศคนแรกของโลกที่เดินทางกลับถึงพื้นโลกอย่างปลอดภัย พื้นที่ของสวนเป็นการอนุรักษ์ป่าในเมืองซึ่งประกอบด้วยหมู่ต้นสนและหินแกรนิต มีทิวทัศน์ที่งดงามของเหมืองหินเก่าหลายแห่งซึ่งจมอยู่ใต้น้ำ
การศึกษา
มีมหาวิทยาลัยมากกว่าสิบแห่งในเชเลียบินสค์ เช่น ที่เก่าแก่ที่สุดคือมหาวิทยาลัยการเกษตรของรัฐภูมิภาคยูรัลใต้ (ЮУрГАУ) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2473, สถาบันศิลปะของรัฐภูมิภาคยูรัลใต้ในนามปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี (ЮУрГИИ) เป็นต้น หลังสงครามโลกครั้งที่สอง เชเลียบินสค์กลายเป็นศูนย์กลางหลักในการศึกษาสายอาชีพของภูมิภาคยูรัลทั้งหมด
เศรษฐกิจ
เชเลียบินสค์เป็นหนึ่งในศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญของรัสเซีย อุตสาหกรรมหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งโลหะวิทยาและเครื่องจักรกลทหาร ที่มีชื่อเสียงเช่นโรงงานผลิตเหล็กกล้าของบริษัท "Mechel", โรงงานประกอบรถแทรกเตอร์เชเลียบินสค์, โรงงานสังกะสีเชเลียบินสค์ ซึ่งผลิต 60% ของผลผลิตสังกะสีของรัสเซียและ 2% ของโลก, บริษัทเชเลียบินสค์เครื่องจักรสำหรับงานก่อสร้างถนนผู้ผลิตรถบรรทุกกระบะยกเท (Dump truck) "Terex"
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเชเลียบินสค์ มีบทบาทสำคัญในระบบเศรษฐกิจเกิดใหม่, กิจกรรมการธนาคารและการประกันภัย, ศูนย์โลจิสติกส์, การท่องเที่ยว และมีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่หลายแห่งเปิดดำเนินกิจการ
การคมนาคม
ระบบขนส่งสาธารณะของเชเลียบินสค์ มีระบบเครือข่ายรถประจำทาง, ระบบรถรางไฟฟ้า และทรอลลีบัส รวมถึงบริการรถโดยสารส่วนตัวร่วม (маршрутка; Marshrutka) และมีบริษัท รถแท็กซี่หลายแห่ง
เชเลียบินสค์เริ่มก่อสร้างเครือข่ายรถไฟใต้ดิน (Челябинский метрополитен; Chelyabinsk Metro) สามเส้นทางในปี พ.ศ. 2535 (กำหนดเปิดดำเนินการ พ.ศ. 2568)
ท่าอากาศยานเชเลียบินสค์เป็นสนามบินที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างไป 18 กม. ทางทิศเหนือของเมือง
วัฒนธรรม
มีพิพิธภัณฑ์เก้าแห่งในเชเลียบินสค์ พิพิธภัณฑ์ภูมิภาคเชเลียบินสค์ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2456 มีสิ่งจัดแสดงประมาณ 300,000 ชิ้น มีการแสดงโบราณวัตถุของวัฒนธรรมอาร์คาอิม "ดินแดนแห่งเมือง" อายุระหว่าง 3 ถึง 2 พันปีก่อนคริสต์ศักราช, มีการจัดแสดงชิ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของอุกาบาตเชเลียบินสค์ ซึ่งมีน้ำหนัก 570 กก., นิทรรศการอาวุธที่ได้รับการตกแต่งที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ซึ่งสร้างจากโรงงานในเมืองซลาเตาสต์, นิทรรศการศิลปะเหล็กหล่อจากเมืองคาสลี (Касли́) เป็นต้น
เมืองพี่น้องและเมืองแฝด
เชเลียบินสค์ มีความร่วมมือเป็นเมืองพี่น้องและเมืองแฝดกับ
และเป็นเมืองพันธมิตรรัสเซียกับ
เส้นเมริเดียนที่ 172 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 172 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก นิวซีแลนด์ มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 172 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 8 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 172 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลไซบีเรียตะวันออก ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇲🇭 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇳🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา