cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา
พระประวัติ
ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าโสณบัณฑิต ทรงเริ่มรับราชการเป็น ราชองครักษ์ พร้อมกับรับพระราชทานพระยศเป็น นายพันตรี เมื่อวันจันทร์ เดือนแปด ขึ้นห้าค่ำ ปีมะแม เบญจศก จุลศักราช 1245 ตรงกับ พ.ศ. 2426 ต่อมาในวันจันทร์ เดือนสิบ แรมสิบสองค่ำ ปีระกาสัปตศก จุลศักราช 1247 ตรงกับปี พ.ศ. 2428 โปรดเกล้าฯ ให้เป็นราชเลขานุการส่วนพระองค์ฝ่ายต่างประเทศ ต่อมา พ.ศ. 2437 ทรงเป็นรัฐมนตรีสภา โดยทรงดำรงตำแหน่งเป็น สภานายก
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าต่างกรมมีพระนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิธาดา เมื่อ พ.ศ. 2434 และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลื่อนกรมขึ้นเป็น พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา เมื่อ พ.ศ. 2443  ทรงดำรงตำแหน่งองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  องคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ข้าหลวงต่างพระเนตรพระกรรณ มณฑลพายัพ รับผิดชอบจัดการป้องกันหัวเมืองชายแดนด้านตะวันตกของเชียงใหม่ เสนาบดีกระทรวงโยธาธิการ เสนาบดีกระทรวงมุรธาธร และเสนาบดีกระทรวงวัง เป็นต้น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา เดิมประทับอยู่ที่วังปากคลองตลาด บ้านเดิมของเจ้าจอมมารดาวาด ใกล้ปากคลองตลาด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้สร้างวังตลาดน้อย ที่ถนนเจริญกรุงใกล้กับสะพานเหล็กล่าง จึงทรงย้ายไปประทับที่วังตลาดน้อยตลอดพระชนม์ชีพ และสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 6 เมื่อวันอังคาร เดือน 11 แรม 14 ค่ำ ปีฉลูเบญจศก จ.ศ. 1175 ตรงกับวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2456 พระชันษาได้  มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2457 ณ พระเมรุ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร
พระโอรสและพระธิดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุนพิทยลาภพฤฒิธาดา ทรงเป็นต้นราชสกุลโสณกุล มีหม่อมท่านเดียว คือ หม่อมเอม (สกุลเดิม: กุณฑลจินดา) ธิดาหลวงวรศักดาพิศาล (ตาล กุณฑลจินดา) โดยมีพระโอรสธิดา 13 พระองค์ เป็นชาย 8 พระองค์ และหญิง 5 พระองค์
ประเทศจอร์แดนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศจอร์แดน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจอร์แดนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 8 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 1 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทยเรียงตามระยะเวลาดำรงตำแหน่ง
รายชื่อนายกรัฐมนตรีไทย เรียงลำดับตามระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง โดยนับเวลาที่ดำรงตำแหน่งทุกสมัยรวมกัน
อลิซ ซอมแมร์ลัธ
อลิซ ซอมแมร์ลัธ เป็นพระราชมารดาใน สมเด็จพระราชินีซิลเวียแห่งสวีเดน และเป็นพระราชอัยยิกา ใน เจ้าหญิงวิกตอเรีย มกุฎราชกุมารีแห่งสวีเดน เจ้าชายคาร์ล ฟิลิป ดยุกแห่งแวร์มลันด์ เจ้าหญิงมาเดอลีน ดัชเชสแห่งเฮลซิงลันด์และเยสตริคลันด์ อลิซ ถึงแก่กรรมวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 1997 สิริอายุรวม 90 ปี
รัง
เป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ มีความสูง 15–20 เมตร เปลือกต้นสีเทาแตกเป็นร่องตามความยาวลำต้น ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ แผ่นใบรูปไข่ ปลายใบมน โคนใบหยักเว้า ดอกสีเหลืองออกเป็นช่อ กลิ่นหอมอ่อน ออกดอกเดือนมีนาคม-เมษายน ผลรูปกระสวย มีปีกยาว 3 ปีก ปีกสั้น 2 ปีก
เป็นพันธุ์ไม้มงคลพระราชทานประจำจังหวัดอุดรธานี มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "เปา, เปาดอกแดง" ในภาษาเหนือ หรือ "เรียง, เรียงพนม" ในภาษาเขมร
รายชื่อวัดในจังหวัดปราจีนบุรี
รายชื่อวัดในจังหวัดปราจีนบุรี
เอดูวาร์ดู ดา ซิลวา
เอดูวาร์ดู อัลวิส ดา ซิลวา (Eduardo Alves da Silva) หรือรู้จักกันในชื่อว่า เอดูวาร์ดู เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2526 เป็นนักฟุตบอลชาวโครเอเชียที่เกิดในประเทศบราซิล ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลชัคตาร์โดเนตสค์ ในตำแหน่งกองหน้า
1983
เครื่องราชกกุธภัณฑ์
กกุธภัณฑ์ หรือ เครื่องราชกกุธภัณฑ์ (Crown jewels) ตามรูปศัพท์แปลว่าเครื่องใช้สำหรับพระมหากษัตริย์ กกุธภัณฑ์ เป็นคำภาษาบาลี มาจาก กกุธ แปลว่า เครื่องหมายความเป็นพระราชา + ภณฺฑ แปลว่า ของใช้ เครื่องราชกกุธภัณฑ์จึงหมายถึง อุปกรณ์, เครื่องทรง และ/หรือ สิ่งอื่น ๆ ที่เป็นของพระมหากษัตริย์ของประเทศต่าง ๆ ที่มอบให้แก่พระมหากษัตริย์องค์ต่อไปเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการมอบสิทธิในการครองราชบัลลังก์ เครื่องราชกกุธภัณฑ์จะประกอบด้วย พระมหาพิชัยมงกุฎ, พระแสงขรรค์ชัยศรี, ธารพระกร, วาลวิชนี (พัดวาลวิชนี, พระแส้จามรี), ฉลองพระบาทเชิงงอน และสิ่งอื่น ๆ ที่ถือว่าเป็นสิ่งประกอบเกียรติยศของประมุขของประเทศตามแต่ประเทศไป
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (เวียดนาม)
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (Tây Bắc; Northwest) เป็นหนึ่งในภูมิภาคของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศซึ่งมีภูมิประเทศเป็นภูเขา ภาคนี้ประกอบด้วยสี่จังหวัดหลักคือ จังหวัดเดี่ยนเบียน, จังหวัดลายเจิว, จังหวัดเซินลา และจังหวัดฮหว่าบิ่ญ ส่วนอีกสองจังหวัดคือ จังหวัดหล่าวกายและจังหวัดเอียนบ๊าย บางครั้งจะได้รับการจัดเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภูมิภาคนี้มีประชากรประมาณสองล้านห้าแสนคน ติดพรมแดนประเทศลาวและประเทศจีนและเป็นหนึ่งในสามทางภูมิศาสตร์ย่อยภูมิภาคตามธรรมชาติของภาคเหนือของเวียดนาม (อีกสองภูมิภาคย่อยเป็นภาคตะวันออกเฉียงเหนือและดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง)
สิงคโปร์แอร์ไลน์
สิงคโปร์แอร์ไลน์ (Singapore Airlines (ย่อ: SIA); Syarikat Penerbangan Singapura;, abbreviated 新航; சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்சு) เป็นบริษัทสายการบินในสิงคโปร์ มีท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์เป็นท่าอากาศยานหลัก จัดว่ามีความแข็งแกร่งในตลาดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และ"เส้นทางจิงโจ้" (เส้นทางบินระหว่างประเทศในทวีปออสเตรเลียกับสหราชอาณาจักรโดยผ่านซีกโลกตะวันออก) นอกจากนี้ยังมีเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งรวมถึงเที่ยวบินตรงเชิงพาณิชย์ที่ใช้เวลาบินนานที่สุดในโลกสองเส้นทาง คือ จากสิงคโปร์ไปนูอาร์ก และลอสแอนเจลิส ด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ 340-500
สิงคโปร์แอร์ไลน์เป็นสายบินแรกที่สั่งซื้อเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 และนอกจากกิจการสายการบินแล้ว ยังขยายกิจการไปยังธุรกิจอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับสายการบิน เช่น การจัดการและวิศวกรรมอากาศยาน มีสายการบินซิลค์แอร์เป็นบริษัทสาขาที่สิงคโปร์แอร์ไลน์เป็นเจ้าของทั้งหมด ให้บริการเที่ยวบินภายในภูมิภาคไปยังเมืองที่มีความสำคัญระดับรองและมีผู้โดยสารน้อยกว่า และยังมีสิงคโปร์แอร์ไลน์คาร์โกเป็นบริษัทสาขาที่ดำเนินการบินฝูงบินขนส่งสินค้าและจัดการขนส่งและจัดเก็บสัมภาระบนเครื่องบินโดยสาร สิงคโปร์แอร์ไลน์ถือหุ้นในสายการบินเวอร์จินแอตแลนติกอยู่ 49% และลงทุนในสายการบินไทเกอร์แอร์ไลน์เป็นส่วนปันผล 49% เพื่อรับมือการแข่งขันจากสายการบินต้นทุนต่ำ สิงคโปร์แอร์ไลน์จัดว่าเป็นสายการบินที่มีจำนวนผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 11 ในเอเชีย และมีผู้โดยสารระหว่างประเทศมากเป็นอันดับ 6 ของโลก
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารฟอร์จูนให้อยู่ในอันดับที่ 27 ในหมวดหมู่บริษัทที่เป็นที่ยกย่องชมเชยมากที่สุดในโลกประจำ พ.ศ. 2553  และได้สร้างตราบริษัทที่แข็งแกร่ง ในฐานะผู้สร้างปรากฏการณ์ ในอุตสาหกรรมการบิน โดยเฉพาะความเป็นเลิศในด้านนวัตกรรม ความปลอดภัย และบริการ ที่เชื่อมโยงเข้ากับความได้เปรียบทางธุรกิจอย่างมั่นคง นอกจากนี้ยังได้รับรางวัลมากมาย และเป็นผู้นำทางอุตสาหกรรมในด้านการจัดซื้ออากาศยาน มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ Airport House ใกล้กับท่าอากาศยานจางีในย่านจางีในสิงคโปร์
จุดเริ่มต้น
สิงคโปร์แอร์ไลน์เริ่มต้นด้วยการก่อตั้งสายการบินมลายาแอร์เวย์ (MAL) เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2480 ซึ่งเกิดจากการรวมตัวระหว่าง Ocean Steamship Company of Liverpool, the Straits Steamship Company of Singapore และอิมพีเรียลแอร์เวย์ เที่ยวบินแรกของสายการบินเป็นเที่ยวบินเช่าเหมาลำจากนิคมช่องแคบในสิงคโปร์ไปยังกัวลาลัมเปอร์ เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2490 ด้วยเครื่องบิน Airspeed Consul สองเครื่องยนต์ ต่อมาในวันที่ 1 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ได้เริ่มให้บริการเที่ยวบินปกติตามตารางเวลาจากสิงคโปร์ไปกัวลาลัมเปอร์ อิโปห์ และปีนัง สัปดาห์ละครั้ง ด้วยเครื่องบินแบบเดียวกับเที่ยวบินแรก ต่อมาใน พ.ศ. 2498 มลายาแอร์เวย์ได้เริ่มนำเครื่องบิน  ดักลาส ดีซี 3 หลายลำเข้ามาเพิ่มในฝูงบิน และนำมาให้บริการใน พ.ศ. 2500 อากาศยานอื่นๆ ที่ใช้งานในช่วงสองทศวรรษแรกได้แก่ ดักลาส ดีซี 4 สกายมาสเตอร์,  Vickers Viscount, Lockheed L-1049 Super Constellation, Bristol Britannia, de Havilland Comet 4 และ Fokker F27
เมื่อ พ.ศ. 2506 มลายา สิงคโปร์ ซาบะฮ์ และซาราวัก ได้รวมตัวกันเป็นสหพันธรัฐมาเลเซีย ทำให้ชื่อของสายการบินถูกเปลี่ยนจาก "มลายาแอร์เวย์" เป็น "มาเลเซียแอร์เวย์" แล้วได้ควบกิจการของสายการบินบอร์เนียวแอร์เวย์เข้ามา ต่อมาใน พ.ศ. 2509 สิงคโปร์ได้แยกตัวออกจากสหพันธรัฐ ชื่อของสายการบินจึงถูกเปลี่ยนอีกครั้งเป็นมาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ (MSA) ปีต่อมาสายการบินได้ขยายตัวมากขึ้นทั้งในด้านฝูงบินและเส้นทางบิน รวมถึงการสั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 707 ซึ่งเป็นอากาศยานของโบอิงลำแรกของสายการบิน และการเปิดสำนักงานแห่งใหม่ในสิงคโปร์ หลังจากนั้นไม่นานก็ได้สั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 737 เข้ามาเพิ่มในฝูงบินอีก
การก่อตั้งบริษัทและการเติบโต
ใน พ.ศ. 2515 สายการบินมาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ยกเลิกการบินเนื่องจากความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างสิงคโปร์และมาเลเซีย ส่งผลให้สายการบินแยกออกเป็นสองบริษัท คือ สิงคโปร์แอร์ไลน์ และมาเลเซียแอร์ไลน์  ซึ่งสิงคโปร์แอร์ไลน์ยังคงใช้และให้บริการสิ่งต่างๆ ที่เคยเป็นของมาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ ได้แก่ เครื่องบินโบอิง 707 และ 737 รวม 10 ลำ เส้นทางระหว่างประเทศที่ออกจากสิงคโปร์ รวมถึงสำนักงานในสิงคโปร์ ซึ่งมี เจ. วาย. ปิลไล อดีตผู้บริหารร่วมของมาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ เป็นประธานคนแรกของสิงคโปร์แอร์ไลน์ พนักงานต้อนรับหญิงยังคงสวมเครื่องแบบ โสร่ง เกอบายา ที่ใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2511
ในช่วงทศวรรษที่ 1970s สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว เห็นได้จากการเพิ่มเส้นทางบินไปยังเมืองในอนุทวีปอินเดียและเอเชีย และการสั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 747 เพิ่มเข้ามาในฝูงบิน Mr Yong Nyuk Lin รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสื่อสารในขณะนั้น ได้กล่าวในพิธีต้อนรับเครื่องบินโบอิง 747 สองลำแรกของสายการบิน ที่ท่าอากาศยานปายาเลบาร์ เมื่อวันจันทร์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2516 เวลา 16.00 น. ไว้ว่า
May I emphasise that SIA as an organisation will continue to succeed only so long as the men and women behind it will not relax but continue to work diligently, plan boldly, and strive for excellence in performance.
ในช่วงทศวรรษที่ 1980s สิงคโปร์แอร์ไลน์เริ่มเปิดเส้นทางบินไปยังเมืองในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และยุโรป โดยมีมาดริดเป็นเมืองแรกในลาตินอเมริกา-สเปนที่สายการบินเปิดเส้นทางบิน ต่อมาใน พ.ศ. 2532 สายการบินได้สั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 747-400 เพิ่มเติม และตั้งชื่อว่า Megatops ตามมาด้วยเครื่องบินโบอิง 777 แอร์บัส เอ 310 และแอร์บัส เอ 340 และในทศวรรษที่ 1990s ได้เปิดเส้นทางบินไปยังแอฟริกาตอนใต้ โดยมีโยฮันเนสเบิร์กในแอฟริกาใต้เป็นเมืองแรก ตามมาด้วยเคปทาวน์และเดอร์บัน
Modern History
เมื่อ พ.ศ. 2547 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้เปิดเส้นทางบินตรงข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกจากสิงคโปร์ไปยังลอสแอนเจลิสและนูอาร์ก โดยใช้เครื่องบินแอร์บัส เอ 340-500 ซึ่งเป็นการบินตรงระหว่างสิงคโปร์กับสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก และเส้นทางระหว่างสิงคโปร์กับนูอาร์กยังได้รับการบันทึกไว้ว่าใช้เวลาบินมากที่สุดในบรรดาเส้นทางบินเชิงพาณิชย์ทั่วโลก โดยใช้เวลาประมาณ 18 ชั่วโมง นอกจากนี้สายการบินยังได้ปรับเปลี่ยนผังที่นั่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 340-500 จำนวนห้าลำที่ใช้บินไปยังลอสแอนเจลิสและนูอาร์ก จากเดิมที่เป็นชั้นธุรกิจ 64 ที่นั่งและชั้นประหยัดพิเศษ 117 ที่นั่ง ให้เป็นชั้นธุรกิจทั้งสิ้น 100 ที่นั่ง
เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 รัฐบาลออสเตรเลียได้ตัดสินใจไม่อนุญาตให้สิงคโปร์แอร์ไลน์ทำการบินระหว่างออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกาก่อนบินกลับหรือหลังบินออกจากสิงคโปร์ ซึ่งทางสายการบินได้โต้กลับว่าการตัดสินใจครั้งนี้สืบเนื่องจากเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกจากออสเตรเลียประสบปัญหาผู้โดยสารน้อย ทำให้รัฐบาลพยายามจำกัดการแข่งขันและตั้งค่าโดยสารไว้ค่อนข้างสูง โดยอ้างว่าเป็นมาตรการคุ้มครองสายการบินแคนตัสจากการแข่งขันที่เพิ่มขึ้น ทั้งนี้สิงคโปร์แอร์ไลน์เคยเผชิญกับมาตรการคุ้มครองลักษณะนี้มาก่อนเมื่อครั้งมีการร้องทุกข์จากสายการบินแอร์แคนาดา จนทำให้สิงคโปร์แอร์ไลน์ถูกระงับเส้นทางบินไปยังโตรอนโต และเคยถูกเพิกถอนสิทธิการใช้เครื่องบินโบอิง 747-400 บินไปยังจาการ์ตาอันเนื่องมาจากการประท้วงของสายการบินการูดาอินโดนีเซียที่ไม่สามารถแข่งขันด้วยเครื่องบินรุ่นเดียวกันนี้ได้
แอร์บัส เอ 380
เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2543 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้สั่งซื้อเครื่องบินแอร์บัส เอ 3XX (ชื่อเรียกของ เอ 380 ในขณะนั้น) จำนวน 25 ลำ มูลค่ารวม 8.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ประกอบด้วยเครื่องบินที่สั่งซื้อขาด 10 ลำ และสั่งจองล่วงหน้า 15 ลำ สายการบินได้ยืนยันคำสั่งซื้อในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 สายการบินได้เปิดตัวคำขวัญ "First to Fly the A380 - Experience the Difference in 2006" เพื่อประชาสัมพันธ์ในการเป็นสายการบินแรกที่สั่งซื้อเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ซึ่งคาดว่าจะส่งมอบเครื่องบินภายในไตรมาสที่สองใน พ.ศ. 2549 แต่ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2548 แอร์บัสได้ประกาศว่าเกิดปัญหาทางเทคนิคโดยไม่คาดคิด ทำให้การส่งมอบเบื้องต้นต้องถูกเลื่อนออกไปอีกหกเดือน เป็นเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ทำให้ Chew Choon Seng ประธานบริหารของสิงคโปร์แอร์ไลน์แถลงว่าอาจฟ้องร้องแอร์บัส โดยกล่าวว่า
Airbus took some time to acknowledge the delay in the timetable for the A380's entry into service...I would have expected more sincerity.
Chew Choon Seng ยังได้กล่าวอีกว่า สิงคโปร์แอร์ไลน์จะหันไปให้ความสำคัญต่อโบอิงแทน เนื่องจากได้รับส่งมอบเครื่องบินโบอิง 777-300ER ก่อนเอ 380 แต่อย่างไรก็ตาม สายการบินได้ส่งสัญญาณว่าเหตุการณ์นี้จะไม่ส่งผลต่อนโยบายส่งเสริมการตลาด
วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2549 แอร์บัสประกาศเลื่อนการส่งมอบเป็นครั้งที่สาม ทำให้กำหนดส่งมอบเอ 380 ลำแรกเลื่อนออกไปเป็นเดือนตุลาคมในปีถัดไป
วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2550 เที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกที่ใช้เครื่องบินแอร์บัส เอ 380 เที่ยวบิน SQ 380 พาผู้โดยสาร 455 คนออกจากสิงคโปร์ไปยังซิดนีย์ ถึงท่าอากาศยานซิดนีย์เวลา 15:24 น. ตามเวลาท้องถิ่น มีสื่อมากมายไปทำข่าวเกี่ยวกับเที่ยวบินแรกนี้ วันต่อมาสายการบินมอบรายได้ทั้งหมดจากเที่ยวบินนี้ให้แก่องค์กรการกุศลสามแห่ง สิงคโปร์แอร์ไลน์เริ่มใช้งานเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ตามตารางเที่ยวบินจริงในวันที่ 28 ตุลาคม ปีเดียวกัน
สิงคโปร์แอร์ไลน์เปิดเที่ยวบินด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 วันละสามเที่ยวบินเป็นการชั่วคราวระหว่างสิงคโปร์และลอนดอน ตั้งแต่วันที่ 23-28 เมษายน พ.ศ. 2553 เพื่อระบายผู้โดยสารที่ตกค้างก่อนหน้าไม่กี่วันเนื่องจากเหตุภูเขาไฟ เอย์ยาฟิยัตลาเยอคึตซ์ ปะทุ
การลดขนาดฝูงบิน
เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 สายการบินได้ประกาศระงับการใช้งานอากาศยาน 17 ลำในระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2553 เพื่อลดค่าใช้จ่ายเพื่อรับมือกับปัญหาจำนวนผู้โดยสารและการขนส่งสินค้าลดลง โดยแรกเริ่มนั้นได้วางแผนว่าจะระงับการใช้งานเพียงสี่ลำ และสายการบินได้แถลงว่าจำเป็นต้องเลื่อนการส่งมอบอากาศยานที่จัดซื้อแล้วออกไปก่อน
การควบรวมกิจการของซิลค์แอร์
เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 สิงคโปร์แอร์ไลน์ประกาศว่าฝูงบินซิลค์แอร์จะได้รับการอัพเกรดผลิตภัณฑ์ห้องโดยสารครั้งใหญ่จากปี 2020 ก่อนที่จะรวมเข้ากับบริษัทแม่โดยสมบูรณ์  ส่วนหนึ่งของการควบรวมกิจการ เว็บไซต์ของซิลค์แอร์ถูกยกเลิกและรวมเข้ากับเว็บไซต์ของสิงคโปร์แอร์ไลน์เมื่อวันที่ 31 มีนาคม 2019 การอัพเกรดห้องโดยสารคาดว่าจะเริ่มในปีค.ศ. 2020
โครงสร้าง
บริษัทหลักในกลุ่มบรรษัทสิงคโปร์แอร์ไลน์ได้แก่
การลงทุนเชิงปฏิบัติการ
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ลงทุนในสายการบินอื่นๆ เพื่อขยายตลาดออกไปนอกสิงคโปร์ แม้ว่าผลทางการเงินมักจะเป็นไปในทางลบ เมื่อ พ.ศ. 2532 ได้ร่วมมือกับเดลต้าแอร์ไลน์และสวิสแอร์เป็นพันธมิตรไตรภาคี แต่ก็ยุติความร่วมมือใน พ.ศ. 2542 หลังจากแต่ละสายการบินถอนหุ้นร้อยละ 5 ที่ลงทุนในอีกสองสายการบินออกไป ปีถัดมาสิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ซื้อหุ้นร้อยละ 25 ในสายการบินแอร์นิวซีแลนด์ แต่ต่อมารัฐบาลนิวซีแลนด์ได้ซื้อหุ้นในแอร์นิวซีแลนด์เพื่อช่วยเหลือให้รอดพ้นจากการล้มละลาย ทำให้หุ้นที่สิงคโปร์แอร์ไลน์ถือลดลงเหลือร้อยละ 4.5 ซึ่งต่อมาหุ้นจำนวนนี้ถูกขายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547
เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2543 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ซื้อหุ้นร้อยละ 49 ในสายการบินเวอร์จินแอตแลนติกแอร์เวย์ด้วยเงินสด มูลค่า 600 ล้านปอนด์สเตอร์ลิง โดยหวังจะได้รับผลประโยชน์จากเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่มีผลกำไรดี แต่ใน พ.ศ. 2550 ก็มีรายงานเกี่ยวกับความล้มเหลวในการบรรลุเป้าหมายดังกล่าวและมีความเป็นไปได้ที่จะถอนหุ้น จนกระทั่งวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ประกาศเสนอขายหุ้นในเวอร์จินแอตแลนติกอย่างเป็นทางการ และยอมรับอย่างเปิดเผยว่าหุ้นที่ถืออยู่ในสายการบินดังกล่าวนั้นให้ตอบแทนน้อยกว่าที่คาดไว้ ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2547 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้เข้าสู่ตลาดสายการบินต้นทุนต่ำโดยก่อตั้งสายการบินไทเกอร์แอร์เวย์ ซึ่งสิงคโปร์แอร์ไลน์ถือหุ้นร้อยละ 49 และมีผู้ถือหุ้นอื่นๆ ได้แก่ ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ไทเกอร์แอร์เวย์ได้จดทะเบียนใน Singapore Exchange ทำให้หุ้นที่สิงคโปร์แอร์ไลน์ถืออยู่ลดลงเหลือร้อยละ 34.4
แรงงาน
เมื่อสิ้นปีงบประมาณในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 กลุ่มบรรษัทสิงคโปร์แอร์ไลน์ว่าจ้างพนักงานทั้งหมด 29,457 คน โดยสายการบินแม่ว่าจ้าง 13,942 คน (ร้อยละ 47.3) แบ่งออกเป็นนักบิน 2,174 คน และลูกเรือ 6,914 คน มีสหภาพแรงงานห้าองค์กรเป็นตัวแทนลูกจ้างของกลุ่มบรรษัท ได้แก่
สหภาพแรงงานและผู้บริหารขัดแย้งกันเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะหลังการลดค่าจ้าง การยุบตำแหน่ง และการเกษียณก่อนอายุอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาและหลังสภาพการณ์ทางเศรษฐกิจที่ยากลำบาก อย่างเช่นการระบาดของโรคซาร์สเมื่อ พ.ศ. 2546 ซึ่งส่งผลต่อกำลังใจของพนักงาน เฉพาะเพียง ALPA-S ก็ขัดแย้งกับกับผู้บริหารไม่น้อยกว่า 24 ครั้งนับตั้งแต่เริ่มจดทะเบียนเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2524 (ก่อตั้งหลังจากที่ Singapore Airlines Pilots Association ที่เป็นสหภาพก่อนหน้า มีสมาชิก 15 คนถูกกล่าวหาและตัดสินว่ามีความผิดฐานริเริ่มกิจกรรมทางอุตสาหกรรมที่ผิดกฎหมายใน พ.ศ. 2523 ซึ่งเริ่มเกิดความขัดแย้งกับผู้บริหาร และ SIAPA ถูกถอนทะเบียนในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524) จนกระทั่งวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 กระทรวงการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ (สิงคโปร์) ได้แก้ไข Trade Unions Act เพื่อลบล้างข้อกำหนดในธรรมนูญของ ALPA-S ที่กำหนดให้สมาชิกทั่วไปต้องให้สัตยาบันอย่างเป็นทางการก่อนตกลงในการเจรจาที่เกี่ยวข้องกับคณะกรรมการบริหาร ใน พ.ศ. 2550 สายการบินเป็นข่าวดังอีกครั้งเมื่อ ALPA-S ไม่ยอมรับอัตราเงินเดือนที่ผู้บริหารเสนอให้นักบินเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 ข้อพิพาทถูกนำขึ้นให้อนุญาโตตุลาการตัดสิน ขอบเขตเงินเดือนของนักบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชนตั้งแต่วันแรกที่นั่งพิจารณาข้อพิพาท และสื่อได้ตั้งข้อสังเกตว่านักบินของสายการบินจำนวน 935 คนที่ขับเครื่องบินโบอิง 777 ได้รับเงินเดือน (มากกว่า S$270,000) ที่จุดกึ่งกลางของขั้นเงินเดือนสูงกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับรองประธานบริษัท (S$233,270)
ความขัดแย้งต่างๆ ส่งผลกระทบต่อสหภาพเช่นกัน โดยรัฐบาลจะเข้าแทรกแซงเมื่อเกิดความขัดแย้งที่รุนแรง ในวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เกิดความขัดแย้งภายใน ALPA-S จนนำไปสู่การขับไล่สมาชิกระดับกรรมการบริหารทั้งคณะจำนวน 22 คน เหตุการณ์ดังกล่าวถูกสันนิษฐานว่าเป็น "การเมืองภายใน" ที่เกี่ยวข้องกับอดีตนักบิน รวมถึงผู้ที่เคยเกี่ยวข้องกับกรณีการถอนทะเบียน SIAPA และในเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 Lim Swee Say เลขาธิการ NTUC ได้แถลงคัดค้านการฟ้องร้องทางกฎหมายโดยสมาชิกที่เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งภายใน SIASU
ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2550 กลุ่มบรรษัทและสหภาพได้ร่วมกันเปิดตัว "Singapore Airlines Group Union-Management Partnership" และ Labour Movement 2011 (LM2011) เพื่อกระชับความสัมพันธ์ โดยข้อสัญญาทั้งสองนั้นเป็นไปเพื่อสร้าง "pro-worker" และ "pro-business" ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551 Stephen Lee ประธานสายการบิน ได้อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริหารและสหภาพว่า "มั่นคงและอบอุ่น" ในช่วงสองปีหลัง โดยมีการติดต่อสื่อสารระหว่างกันที่ดีขึ้น Lee ได้กล่าวเป็นนัยว่า บุคคลในรัฐบาลหลายคน ซึ่งรวมถึง Minister Mentor Lee Kuan Yew ได้เข้าแทรกแซงเพื่อช่วยบรรเทาความขัดแย้งระหว่างผู้บริหารและสหภาพ และทั้งสองฝ่ายได้ประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบ่อยมากขึ้น
การสร้างภาพลักษณ์องค์กร
การส่งเสริมภาพลักษณ์และโฆษณาของสิงคโปร์แอร์ไลน์จะเกี่ยวข้องกับลูกเรือเป็นหลัก ซึ่งแตกต่างจากสายการบินส่วนใหญ่ที่มุ่งเน้นอากาศยานและบริการ โดยเฉพาะการเผยแพร่ภาพลักษณ์ของพนักงานต้อนรับหญิงที่รู้จักกันในชื่อว่า สิงคโปร์เกิร์ล ที่ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวาง และกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญในโฆษณาและสิ่งพิมพ์เผยแพร่ของสายการบิน กลยุทธ์ส่งเสริมภาพลักษณ์นี้มุ่งหมายเพื่อสร้างพลังให้แก่สิงคโปร์เกิร์ลให้เป็นตัวแทนของไมตรีจิตและความสง่างามแบบเอเชีย โดยมีรายการฝึกหัดลูกเรือทั้งส่วนห้องโดยสารและส่วนเทคนิคตอบสนองจุดมุ่งหมายนี้
เครื่องแบบของสิงคโปร์เกิร์ลดัดแปลงมาจากโสร่งเกบาหยา ซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายแบบมลายู ออกแบบโดย Pierre Balmain เมื่อ พ.ศ. 2511 และแทบไม่เคยถูกปรับเปลี่ยนมาจนถึงปัจจุบัน เครื่องแบบของพนักงานต้อนรับชายจะเป็นเสื้อนอกสีน้ำเงินอ่อนและกางเกงขายาวสีเทา จนกระทั่งเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2551 Christophe Galibert ผู้จัดการฝ่ายศิลป์แห่ง Balmain Uniformes ได้ออกแบบเครื่องแบบของพนักงานชายใหม่ ให้เป็นชุด (เสื้อนอกและกางเกง) สีกรมท่า เสื้อเชิ้ตสีมอคราม และเนคไทลายทางสีต่างๆ โดยสีของเนคไทบ่งบอกถึงระดับชั้นของลูกเรือ
แม้ว่าสิงคโปร์เกิร์ลเป็นแผนการตลาดและสร้างภาพลักษณ์ที่ประสบความสำเร็จสำหรับสายการบิน แต่ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการสร้างภาพให้ผู้หญิงอยู่ในฐานะด้อยกว่าผู้ชาย กลุ่มสนับสนุนสิทธิสตรีกล่าวว่า การอ้างอิงทางวัฒนธรรมสำหรับสิงคโปร์เกิร์ลนั้นล้าสมัยแล้ว และผู้หญิงชาวสิงคโปร์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันก็ทันสมัยและมีเสรี
จุดหมายปลายทาง
สิงคโปร์แอร์ไลน์มีเส้นทางบินจากท่าอากาศยานหลักในสิงคโปร์ไปยังจุดหมายปลายทาง 61 แห่งใน 35 ประเทศจากห้าทวีป มีฐานการบินที่มั่นคงในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ร่วมกับซิลค์แอร์ซึ่งเป็นสายการบินสาขา โดยมีเส้นทางบินระหว่างประเทศในภูมิภาคมากกว่าสายการบินอื่นๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สายการบินมีบทบาทสำคัญในเส้นทางจิงโจ้ โดยตามข้อมูลเมื่อสิ้นเดือนมีนาคม พ.ศ. 2551 สายการบินมีเที่ยวบินร้อยละ 11 ของเที่ยวบินระหว่างประเทศทั้งหมดที่บินเข้าและออกจากออสเตรเลีย
ความแข็งแกร่งของสิงคโปร์แอร์ไลน์ทำให้เกิดมาตรการป้องกันจากตลาดใหญ่ในต่างประเทศ โดยเฉพาะกรณีที่ไม่ประสบความสำเร็จในการได้สิทธิในเส้นทางบินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกจากออสเตรเลียไปยังสหรัฐอเมริกา โดยทางการออสเตรเลียได้พยายามยืดเวลาการตัดสินใจอนุญาตให้ทางสายการบินสามารถบินในเส้นทางนี้ออกไป หรือกรณีที่สิงคโปร์แอร์ไลน์ประกาศว่าต้องการขยายเส้นทางบินไปยังแคนาดาโดยเร็วและสร้างศูนย์กลางในอเมริกาเหนือที่แวนคูเวอร์ แต่ไม่พอใจที่ถูกกีดกันโดยนโยบายป้องกันของแคนาดา
สายการบินแอร์เอเชีย ซึ่งเป็นสายการบินต้นทุนต่ำที่มีฐานอยู่ในมาเลเซีย ได้กล่าวหาสิงคโปร์แอร์ไลน์ถึงการเลือกปฏิบัติ โดยอ้างว่าถูกรัฐบาลสิงคโปร์กีดกันออกจากตลาดในสิงคโปร์ แม้ว่าจะไม่มีคำกล่าวอย่างเป็นทางการว่าสิงคโปร์แอร์ไลน์คัดค้านการเข้ามาของแอร์เอเชียก็ตาม ขณะเดียวกันสิงคโปร์แอร์ไลน์ก็ยินดี ต่อการเปิดเสรีเส้นทางบินสิงคโปร์-กัวลาลัมเปอร์ที่ผูกขาดร่วมกับมาเลเซียแอร์ไลน์ มานานกว่าสามทศวรรษ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 85 ของเที่ยวบินกว่า 200 เที่ยวบนเส้นทางนี้ในขณะนั้น
ข้อตกลงทำการบินร่วม
นอกจากสายการบินที่เป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์แล้ว สิงคโปร์แอร์ไลน์ยังทำการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้
ฝูงบิน
ณ เดือนเมษายน พ.ศ. 2565 สิงคโปร์แอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
บริการ
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้รับรางวัลมากมายในด้านมาตรฐานบริการ และได้ประกาศว่าจะเป็น "สายการบินที่ได้รับรางวัลมากที่สุดในโลก" ในการสำรวจ Zagat ประจำปีครั้งที่ 29 โดย US pollsters เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้อันดับหนึ่งทั้งในชั้นประหยัดและชั้นสูง นอกจากนี้ยังเป็นอันดับหนึ่งในด้านเว็บไซต์ ความสะดวกสบาย บริการ และอาหารสำหรับผู้โดยสารทุกชั้น
ห้องโดยสาร
บทเพลงประจำสายการบินสิงค์โปรแอร์ไลน์ คือ
2. อยู่บางโพก็จะกลับบางโพ เคยอยู่บางโพก็จะกลับบางโพ แตเด็ตแต็ดแต๊~ แต็ดแคแดเด็ต
ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์
ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์สวิท เป็นชั้นโดยสารที่มีเฉพาะบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 เท่านั้น ซึ่งบินไปยังฮ่องกง ลอนดอน เมลเบิร์น ปารีส ซิดนีย์ โตเกียว และซูริค
ห้องชุดออกแบบโดยณอง-ณาคส์ กอสต์ นักออกแบบภายในเรือท่องเที่ยวระดับหรูหราชาวฝรั่งเศส ประกอบด้วยส่วนต่างๆ ที่กั้นด้วยผนังและประตูสูง 1.5 เมตร ที่นั่งหุ้มหนังกว้าง 88.9 เซนติเมตรเมื่อเอาที่วางแขนขึ้น และเมื่อเอาที่วางแขนลงจะกว้าง 58.42 เซนติเมตร หุ้มเบาะโดย Poltrona Frau จากอิตาลี ผนังด้านหน้าติดจอภาพผลึกเหลวกว้าง  23 นิ้ว (58.42 เมตร) มีเตียงขนาด 198.12 เซนติเมตรพับอยู่กับผนังด้านหลังและเบาะที่นอนที่พับเก็บไว้ ที่ประตูมีกระจกหน้าต่างที่มีม่านบังตาเพื่อความเป็นส่วนตัว ห้องชุด สองห้องที่ตั้งคู่กันอยู่ตรงส่วนกลาง เมื่อนำม่านบังตาระหว่างห้องขึ้นเก็บบนเพดานแล้ว จะสามารถกางเตียงออกมาเป็นเตียงคู่หนึ่งหลังได้
ชั้นธุรกิจ
ชั้นธุรกิจของสิงคโปร์แอร์ไลน์เคยมีชื่อว่า ชั้นราฟเฟิลส์ (Raffles Class) จนถึง พ.ศ. 2549
ที่นั่งแบบ SpaceBed มีอยู่บนเครื่องบินโบอิง 777-200ER จัดเรียงแบบ 2-2-2 และบนเครื่องบินโบอิง 747-400 จัดเรียงแบบ 2-3-2 ที่นั่งกว้าง 69 เซนติเมตร ยาว 183 เซนติเมตร สามารถปรับเป็นเตียงพับแบบทำมุมได้ มีจอโทรทัศน์ส่วนตัวแบบหดเก็บได้ขนาด 10.4 นิ้ว
ชั้นประหยัด
ที่นั่งชั้นประหยัดทุกตำแหน่งบนเครื่องบินโบอิง 747 และโบอิง 777 (ยกเว้นโบอิง 777-300) จะมีจอโทรทัศน์ส่วนตัว ที่พักขา ที่พิงศีรษะแบบปรับได้ และสามารถปรับระดับการเอนของที่นั่งได้ ผนังกั้นบางจุดในห้องโดยสารจะมีเปลสำหรับทารก
ที่นั่งชั้นประหยัดแบบใหม่บนเครื่องบินโบอิง 777-300ER แอร์บัส เอ 380 และแอร์บัส เอ 330-300 มีความกว้าง 49.53 เซนติเมตร มีช่องเสียบสายไฟและจอโทรทัศน์ส่วนตัวขนาด 10.6 นิ้วที่ใช้เป็นแสงไฟอ่านหนังสือได้ ที่นั่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-300 จะสามารถกางออกได้ ซึ่งเครื่องบินนี้จะใช้ในเส้นทางบินไป-กลับเพิร์ธ บริสเบน แอดิเลด นะโงะยะ โอะซะกะ และเส้นทางอื่นๆในระดับภูมิภาคหรือระยะทางระดับกลาง การจัดที่นั่งบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 330-300 จะเป็นแบบ 2-4-2 และสามารถเชื่อมต่อไอพ็อดได้ ส่วนประกอบอื่นๆที่มีให้บริการได้แก่ ช่องจับวางถ้วยเครื่องดื่มที่แยกจากโต๊ะพับ และช่องเสียบยูเอสบี สิงคโปร์แอร์ไลน์จะเริ่มนำรูปแบบและส่วนประกอบดังกล่าวไปใช้กับเครื่องบินโบอิง 777 หลังจากปรับปรุงห้องโดยสารใหม่แล้ว เครื่องบินโบอิง 777-300 เป็นรุ่นแรกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่และจะให้บริการในรูปแบบใหม่เป็นครั้งแรกบนเส้นทางสิงคโปร์-ซิดนีย์ เมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
ระบบความบันเทิงและการสื่อสารในระหว่างการบิน
คริสเวิลด์ (KrisWorld) เป็นระบบความบันเทิงในระหว่างการบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ เริ่มนำมาให้บริการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2540 บนเครื่องบินโบอิง 747-400 และโบอิง 777-200ER ทุกชั้นโดยสารจะใช้ระบบ ไวส์แมน 3000 ที่มีภาพยนตร์ เพลง และเกมจากนินเทนโดให้เลือกได้ตามความต้องการ ผู้โดยสารในชั้น ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์ ชั้นหนึ่ง และ ชั้นธุรกิจ จะได้รับหูฟัง Active noise-cancelling อีกด้วย
สิงคโปร์แอร์ไลน์ได้ประกาศเลือก Panasonic Avionics Corporation ให้เป็นผู้สร้างระบบคริสเวิลด์แบบใหม่ โดยใช้ระบบ eX2 ที่คิดค้นขึ้นใหม่ คริสเวิลด์แบบใหม่นี้มีให้บริการบนเครื่องบินแอร์บัส เอ 380 แอร์บัส เอ 330-300 แอร์บัส เอ 340-500 (เฉพาะชั้นธุรกิจเท่านั้น) และโบอิง 777-300ER ประกอบด้วย
บริการภาคพื้นดิน
ผู้โดยสารสามารถลงทะเบียนเดินทางได้ก่อนเที่ยวบินออก 2-48 ชั่วโมง ทั้งที่โต๊ะรับลงทะเบียนและที่ห้องรับรองในท่าอากาศยาน (สำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งและชั้นประหยัด) ท่าอากาศยานจางีสิงคโปร์ยังมีมุมสำหรับลงทะเบียนด้วยตนเอง และทางเดินพิเศษสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งที่จะมีพนักงานคอยต้อนรับและเดินตามไปสง
นอกจากนี้ ผู้โดยสารยังสามารถลงทะเบียนทางอินเทอร์เน็ตหรือบริการข้อความสั้นได้ ผู้โดยสารที่ลงทะเบียนทางอินเทอร์เน็ตจะสามารถพิมพ์บัตรโดยสารออนไลน์ได้ และผู้โดยสารที่เดินทางระยะสั้นยังสามารถลงทะเบียนเที่ยวบินขากลับได้พร้อมกับเที่ยวบินขาไปอีกด้วย
ห้องรับรอง
ห้องรับรองซิลเวอร์คริสเลาจน์ของสายการบินเปิดให้บริการสำหรับผู้โดยสารห้องชุด ชั้นหนึ่ง และชั้นธุรกิจ รวมทั้งสมาชิกของโซลิแทร์พีพีเอสคลับ พีพีเอสคลับ และคริสฟลายเออร์เอไลท์โกลด์ สมาชิกเหล่านี้สามารถเข้าห้องรับรองของผู้ร่วมธุรกิจกับสายการบินได้เช่นกัน ห้องรับรองเหล่านี้ตั้งอยู่ที่
รายการสะสมแต้ม
สิงคโปร์แอร์ไลน์มีรายการสะสมแต้มสองรายการ ได้แก่
คริสฟลายเออร์
ในรายการนี้ผู้โดยสารจะสะสมแต้มเพื่อนำไปเพิ่มระดับชั้นโดยสารในการเดินทาง ได้จากบริการของสิงคโปร์แอร์ไลน์และองค์กรผู้ร่วมรายการ ซึ่งได้แก่ สายการบินที่เป็นสมาชิกของสตาร์อัลไลแอนซ์ ซิลค์แอร์ เวอร์จินแอตแลนติก เดลตาแอร์ไลน์ และกลุ่มธุรกิจโรงแรมและบริการเช่ารถยนต์อีกหลายแห่ง คริสฟลายเออร์แบ่งออกเป็นระดับต่างๆ ได้แก่ คริสฟลายเออร์ (KrisFlyer) คริสฟลายเออร์เอไลท์ซิลเวอร์ (KrisFlyer Elite Silver) และคริสฟลายเออร์เอไลท์โกลด์ (KrisFlyer Elite Gold) ซึ่งสัมพันธ์กับสถานะสตาร์อัลไลแอนซ์ซิลเวอร์และโกลด์ตามลำดับ ระดับเอไลท์ซิลเวอร์ และเอไลท์โกลด์ จะมอบให้ผู้โดยสารที่สะสมแต้มได้ 25,000 และ 50,000 ไมล์ขึ้นไปตามลำดับ ภายในระยะเวลา 12 เดือน โดยเริ่มนับจากวันที่สมัครเป็นสมาชิกของรายการคริสฟลายเออร์ เที่ยวบินของสิงคโปร์แอร์ไลน์ที่มี Booking class V, Q, G, N และ T (เดินทางเป็นกลุ่มหรือรายการส่งเสริมการตลาด) และเที่ยวบินของซิลค์แอร์ที่มี Booking class W และ L จะไม่ได้รับแต้มในรายการนี้
พีพีเอสคลับ
Priority Passenger Service (PPS : พีพีเอส) เป็นรายการสำหรับผู้โดยสารที่สะสมมูลค่าของแต้มพีพีเอสได้ 25,000 เหรียญสิงคโปร์ภายในหนึ่งปี โดยแต้มพีพีเอสจะเพิ่มขึ้นเมื่อโดยสารบน ห้องชุดสิงคโปร์แอร์ไลน์ ชั้นหนึ่ง ชั้นธุรกิจ ของสิงคโปร์แอร์ไลน์ หรือชั้นธุรกิจของซิลค์แอร์ รายการพีพีเอสแบ่งออกเป็นพีพีเอสคลับ โซลิแทร์พีพีเอสคลับ และโซลิแทร์พีพีเอสคลับไลฟ์
สมาชิกพีพีเอสจะได้รับสิทธิลงทะเบียนโดยสารและขนกระเป๋าสัมภาระก่อน และสำรองที่นั่งชั้นประหยัดไว้ในกรณีที่อยู่ในรายการรอของชั้นธุรกิจหรือชั้นหนึ่ง นอกจากนี้ยังสามารถเข้าซิลเวอร์คริสเลานจ์ส่วนของชั้นธุรกิจได้ ส่วนสมาชิกโซลิแทร์พีพีเอสและคู่สมรสจะสามารถลงทะเบียนโดยสารในส่วนชั้นหนึ่ง และเข้าซิลเวอร์คริสเลานจ์ส่วนของชั้นหนึ่งได้
เหตุร้ายและอุบัติเหตุ
ข้อมูลด้านล่างนี้กล่าวถึงเฉพาะสิงคโปร์แอร์ไลน์ ส่วนที่เป็นของซิลค์แอร์อยู่ที่บทความของสายการบินดังกล่าว
ซีเอเอซีแอร์ไลน์
ซีเอเอซีแอร์ไลน์ (CAAC Airlines) เป็นสายการบินสัญชาติจีนในอดีต มีฐานะเป็นสายการบินในสังกัดของสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน (ซีเอเอซี) และสายการบินพาณิชย์เพียงสายการบินเดียวในประเทศจีนในขณะนั้น ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1952 โดยใช้ชื่อ "บริษัทการบินประชาชนจีน" (People's Aviation Company of China) และถูกผนวกรวมกับซีเอเอซีเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1953 ซีเอเอซีแอร์ไลน์ปิดตัวและแยกออกเป็นหกสายการบินใน ค.ศ. 1988 แยกตามภูมิภาคที่ตั้ง ซึ่งต่อมาสายการบินดังกล่าวได้ควบรวมกิจการจนเหลือเพียงสามสายการบินหลักได้แก่แอร์ไชนา (ปักกิ่ง) ไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ (กว่างโจว) และไชนาอีสเทิร์นแอร์ไลน์ (เซี่ยงไฮ้)
ซีเอเอซีเริ่มดำเนินเส้นทางบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1962 โดยเริ่มจากกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์ได้แก่สหภาพโซเวียต มองโกเลีย เกาหลีเหนือ ลาว พม่า บังกลาเทศ เวียดนามเหนือ และกัมพูชา และขยายไปยังสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และประเทศอื่น ๆ ในทวีปยุโรปและภูมิภาคตะวันออกกลาง ในช่วงกลางทศวรรษ 1980 โดยใช้เครื่องบินโบอิงเป็นหลัก ในขณะที่เส้นทางบินไปยังยุโรปตะวันออกจะใช้เครื่องบินที่ผลิตในสหภาพโซเวียต
เครื่องบินของซีเอเอซีจะมีลำตัวสีขาว มีธงชาติจีนประดับส่วนหาง มีแถบสีน้ำเงินสองแถบขนาบแต่ละข้าง และประดับด้วยตราสัญลักษณ์ของซีเอเอซีและลายมือพู่กันจีนของอดีตประธานคณะมนตรีรัฐกิจโจว เอินไหล
หลังปิดกิจการ
ซีเอเอซีแอร์ไลน์ยุติการดำเนินงานใน ค.ศ. 1988 และแยกออกเป็นหกสายการบินตามที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ได้แก่
หน้าเหลือง
"หน้าเหลือง" เป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งใน 56 เรื่องที่เกี่ยวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ เขียนโดยอาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์  ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสแตรนด์ในสหราชอาณาจักรในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 และในนิตยสารฮาเพอส์วีกลีในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 เป็นเรื่องสั้นลำดับที่ 3 จากทั้งหมด 12 เรื่องที่รวบรวมตีพิมพ์ในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ
"หน้าเหลือง" เป็นหนึ่งในผลงานของดอยล์ที่มีเนื้อเรื่องซาบซึ้ง มีจุดเด่นตรงการหักมุมที่การอนุมานของโฮมส์ผิดไป ดังที่หมอวัตสันกล่าวไว้ว่า: "...หากเป็นเพราะตอนที่เขาคว้าน้ำเหลวนั้นมักจะหาผู้ดำเนินต่อไปให้เสร็จมิได้ เลยทำให้เรื่องค้างเติ่งปราศจากการลงเอยอยู่นั่นเอง อย่างไรก็ตาม เผอิญเรื่องที่ปรากฏความจริงขึ้นทั้ง ๆ ทีเขาผิดก็มีอยู่บ้าง"
ประวัติการตีพิมพ์
"หน้าเหลือง" ตีพิมพ์ครั้งแรกในสหราชอาณาจักรในนิตยสารสแตรนด์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 และในสหรัฐอเมริกาในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารสแตรนด์ฉบับสหรัฐเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1893 ในนิตยสารสแตรนด์มีภาพวาดประกอบเนื้อเรื่อง 7 ภาพวาดโดยซิดนีย์ พาเก็ต และ 2 ภาพวาดโดย W. H. Hyde ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาเพอส์วีกลี เรื่องสั้นถูกรวมในหนังสือรวมเรื่องสั้น เรื่องสั้นเชอร์ล็อก โฮมส์ ชุด จดหมายเหตุ ซีงตีพิมพ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 ในสหราชอาณาจักร และเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1894 ในสหรัฐอเมริกา
ตราแผ่นดินของทิเบต
ตราแผ่นดินของทิเบต ไม่ปรากฏปีที่ใช้ตราปัจจุบัน มีส่วนประกอบต่อไปนี้
โนเกีย 808 เพียววิว
โนเกีย 808 เพียววิว (Nokia 808 PureView) เป็นสมาร์ตโฟนที่ใช้ระบบปฏิบัติการซิมเบียนเบลล์ ผลิตโดยโนเกีย เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ในงานโมบายล์เวิลด์คองเกรส และเป็นสมาร์ตโฟนรุ่นแรกที่มาพร้อมเทคโนโลยีเพียววิว ที่สามารถถ่ายภาพความละเอียดสูงในทุกสภาพแสงได้
โรลส์-รอยซ์
โรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) รถยนต์นั่งจากประเทศอังกฤษ บริษัทก่อตั้งโดย เฟดริก เฮนรี่ รอยซ์ และ ชาร์ล โรลส์ รถยนต์ของโรลส์-รอยซ์มีลักษณะเป็นรถยนต์หรูหราขนาดใหญ่ นอกจากนี้รถยนต์แล้ว ยังได้ผลิตเครื่องยนต์สำหรับอากาศยาน ให้แก่เรือเหาะ (Zeppelin) ปัจจุบันบีเอ็มดับเบิลยูเป็นเจ้าของเครื่องหมายการค้าของโรลส์รอยซ์
โนเกีย 808 เพียววิว
ต่อมาในวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2556 โนเกียได้ยืนยันว่า "808 เพียววิว" จะเป็นสมาร์ตโฟนซิมเบียน รุ่นเรือธงรุ่นสุดท้ายของโนเกีย
โรลส์-รอยซ์
รถยนต์หรูหรา
โรลส์รอยซ์มีรถยนต์หรูหราอยู่ภายใต้เจ้าของคือบีเอ็มดับเบิลยู ซึ่งปัจจุบันได้ออกจำหน่ายทั้งหมด 5 รุ่น ซึ่งเป็นรถยนต์ประกอบด้วยมือทั้งหมด เช่น โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม, โรลส์-รอยซ์ โกสท์ เป็นรถเก๋งซีดาน 4 ประตู, โรลส์-รอยซ์ เรธ เป็นรถคูเป้ 2 ประตู โรลส์-รอยซ์ ดอว์น เป็นรถเปิดประทุน 2 ประตู และ โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน เป็นรถเอสยูวี 5 ประตู เป็นต้น
รถยนต์พระที่นั่ง
ในประเทศไทย รถยนต์โรลส์รอยซ์ได้ถูกใช้เป็นรถยนต์พระที่นั่งในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ดังนี้
แหล่งข้อมูลอื่น
List of Rolls-Royce motor cars ロールス・ロイス Rolls-Royce Rolls-Royce
โกปาอาเมริกา 2011 รอบชิงชนะเลิศ
การแข่งขันฟุตบอล โกปาอาเมริกา 2011 รอบชิงชนะเลิศ เป็นการแข่งขันฟุตบอลนัดตัดสินเพื่อหาทีมชนะเลิศ โกปาอาเมริกา 2011 ระหว่างทีมชาติปารากวัย กับทีมชาติอุรุกวัย จัดขึ้นในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ณ สนามกีฬาอนุสาวรีย์ริเวอร์เพลท ในกรุงบัวโนสไอเรส, ประเทศอาร์เจนตินา
อุรุกวัย คว้าแชมป์โกปาอาเมริกา เป็นครั้งแรกในรอบ 16 ปี และเป็นสมัยที่ 15 ได้สำเร็จหลังจาก ชนะเลิศการแข่งขันในครั้งนี้ด้วยคะแนน 3–0 ทำให้พวกเขาได้เป็นตัวแทนของ คอนเมบอล ในการแข่งขันฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013 ที่ประเทศบราซิล
ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก
ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิก (queerplatonic relationship; QPR) หรือ การครองคู่แบบเควียร์เพลโตนิก (queerplatonic partnership; QPP) เป็นความสัมพันธ์ที่แนบแน่นซึ่งไม่ใช่ความโรแมนติกโดยธรรมชาติ อาจมีความแตกต่างจากมิตรภาพที่แน่นแฟ้นตามปกติโดยมีข้อผูกมัด การให้เหตุผล สถานะ โครงสร้าง และบรรทัดฐานที่ชัดเจนมากขึ้น คล้ายกับความสัมพันธ์แบบโรแมนติกทั่วไป แนวคิดนี้เกิดขึ้นในพื้นที่ของเอโรแมนติกและเอเซ็กชวลในชุมชนกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ ความสัมพันธ์แบบเควียร์เพลโตนิกบางครั้งถูกกล่าวว่าเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งมากกว่ามิตรภาพทั่วไป เช่นเดียวกับความสัมพันธ์แบบโรแมนติก
เนโอมี
ไทรนิตี ฟาตู (Trinity Fatu; née McCray; เกิด 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987) นักมวยปล้ำอาชีพ, นักแสดง, โมเดล, แดนเซอร์ และนักร้อง ชาวอเมริกันที่รู้จักในนาม เนโอมี (Naomi) เป็นภรรยาของจิมมี อูโซ ในปี 2009 ได้เซ็นสัญญากับ WWE และร่วมค่ายพัฒนาทักษะฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง(FCW) ได้เป็นแชมป์ดีวาส์ FCWคนแรก ปีต่อมาได้เข้าร่วมประกวดแข่งขันNXTซีซั่น3 ปี2012 ได้เปิดตัวเป็นแดนเซอร์ในกลุ่ม The Funkadactyls ปี2016 ได้ถูกดราฟท์มาสังกัดสแมคดาวน์ ได้แชมป์หญิงสแมคดาวน์ WWE 2สมัยและเป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกันหญิงคนแรกที่ได้แชมป์เส้นนี้ นอกจากนี้ยังเป็นคนแรกที่ได้คว้าถ้วยรางวัล WrestleMania Women's Battle Royal ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2
ฟาโรห์เออาเคเปอร์เอนเร ทุตโมสที่ 2 ผู้สืบบัลลังก์ได้ครองอียิปต์อยู่ 14 ปี แต่ดูเหมือนว่าจะทรงป่วยออดๆแอดๆ อยู่ตลอด ทุตโมสที่ 2 จึงหาทางครองบัลลังก์อย่างมั่นคงด้วยการสมรสกับฮัตเชปซุตน้องสาวร่วมบิดาและธิดาของทุตโมสที่ 1 คงหวังจะได้สายเลือดของฟาโรห์ทุตโมสที่ 1 เข้ามาช่วยเพิ่มสิทธิธรรมในการปกครอง ราชินีฮัตเชปซุตนั้นนับเป็นบุคคลที่น่าสนใจมากที่สุด และอาจจะทรงเชี่ยวชาญด้านการปกครองยิ่งกว่าบุรุษส่วนมาก ก่อนที่ฟาโรห์ทุตโมสที่ 2 สวรรคตในราวปี 1479 ก่อนคริสตกาล ทรงได้แต่งตั้งทุตโมสที่ 3 ซึ่งเป็นพระโอรสขอพระองค์กับสนมอีกนางหนึ่ง ให้ครองฐานะฟาโรห์องค์ต่อไป ถึงกระนั้นทุตโมสที่ 3ยังทรงอ่อนเยาว์ไม่สามารถปกครองอาณาจักรได้ด้วยตนเอง ฮัตเชปซุตจึงอ้างวัยวุฒินี้เพื่อรั้งตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนทุตโมสที่ 3ทว่านางกลับมีความมุ่งมั่นที่จะครองอาณาจักรโดยเป็นฟาโรห์เอง
-1479
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1290
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1290 สายแม่สาย–เชียงของ มีระยะทาง 93.027 กม. เป็นทางหลวงที่ก่อสร้างขึ้นพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืน เพื่อสร้างทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1290 สายต่อเขตสุขาภิบาลแม่สายควบคุม - ต่อเขตสุขาภิบาลเขียงแสนควบคุม และตอนเลี่ยงเมืองเชียงแสน พ.ศ. 2536 โดยกรมทางหลวง และถูกกำหนดให้เป็นทางหลวงที่มีความจำเป็นต้องเร่งก่อสร้างเป็นกรณีเร่งด่วน โดยแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ที่อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย เดิมเป็นทางหลวงที่มีระยะทางถึงอำเภอเชียงแสนรวมถึงช่วงทางเลี่ยงเมืองเชียงแสนเท่านั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้มีการปรับปรุงระบบหมายเลขทางหลวงขึ้นใหม่ ได้รวมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1129 เชียงของ-เชียงแสน เพิ่มเข้าไป ทำให้มีระยะทางรวม 93.027 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1290 เป็นทางสายหลักที่ใช้ในการติดต่อระหว่างอำเภอแม่สาย สามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน และอำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย นอกจากนี้เป็นทางที่ได้อยู่ในโครงการพัฒนาระบบขนส่งเพื่อรองรับการเปิดตัวของท่าเรือน้ำลึกเชียงแสน และสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 4 (เชียงของ-ห้วยทราย) ซึ่งจะเป็นการพัฒนาโครงข่ายทางหลวงเพื่อสอดรับกับการพัฒนาที่จะตามมาจากการขยายตลาดสินค้าไปยังจีนตอนใต้อีกด้วย
เขตการควบคุม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1290 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 2 ตอน ดังนี้
เจริญ พาทยโกศล
เจริญ พาทยโกศล เกิดเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2419 เป็นบุตรนายชื่น นางแห รุ่งเจริญ เมื่ออายุได้ 10 ปี พี่สาวได้นำตัวเข้ามาฝึกหัดขับร้องและฟ้อนรำอยู่ในวังของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ หรือที่เรียกว่าวังบ้านหม้อ ได้หัดฟ้อนรำกับหม่อมเลื่อน ส่วนทางดนตรีนั้นเป็นศิษย์หลวงเสนาะดุริยางค์ (ทองดี พงษ์ทองดี) ซึ่งเป็นนายวงปี่พาทย์ของวังบ้านหม้อ ขณะนั้น และเป็นศิษย์ทางร้องของหม่อมเปรม ต่อมาได้เป็นหม่อมในเจ้าพระยาเทเวศรวงศ์วิวัฒน์ (ม.ร.ว.หลาน กุญชร) และมีบุตรี ๒ คน  เมื่อปลายรัชกาลที่ 5 มีบริษัทจากเบลเยี่ยมเข้ามาบันทึกเสียงในเมืองไทย หม่อมเจริญได้รับเลือกเป็นนักร้องต้นเสียงด้วย นับเป็นนักร้องรุ่นแรกที่ได้บันทึกลงจานเสียง
เฮนรี ฟอนดา
เฮนรี เจนส์ ฟอนดา (Henry Jaynes Fonda) (16 พฤษภาคม ค.ศ. 1905 - 12 สิงหาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวอเมริกัน นักแสดงละครเวที เป็นที่รู้จักในบทบาทการแสดง การพูดเรียบ ๆ ผู้ยึดมั่นอุดมการณ์
ฟอนดาเริ่มโดดเด่นในการเป็นนักแสดงละครบรอดเวย์ จากนั้นก้าวสู่ฮอลลีวูดในปี 1935 และเริ่มโดดเด่นขึ้นมาหลังจากได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในปี 1940 จากบท ทอม โจด ในเรื่อง The Grapes of Wrath ผลงานดัดแปลงจากบทประพันธ์ของ จอห์น สไตน์เบก ใน 6 ทศวรรษในฮอลลีวูด ฟอนดา มีผลงานการแสดงอย่าง The Ox-Bow Incident, Mister Roberts และ 12 Angry Men
ทางด้านชีวิตส่วนตัวฟอนดามีทายาทที่เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงอย่าง เจน ฟอนดา ลูกสาว, ปีเตอร์ ฟอนดา ลูกชาย, บริดเจต ฟอนดา หลานสาว และทรอย แกริตี หลานชาย ในปี 1999 เขามีชื่อเป็นอันดับ 6 ของนักแสดงชายยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล จากสถาบันภาพยนตร์อเมริกัน
แหล่งข้อมูลอื่น
1905 1982
จังหวัดอีโลโคสนอร์เต
จังหวัดอีโลโคสนอร์เต (อีโลกาโน: Makin-amianan nga Ilocos) เป็นจังหวัดในเขตอีโลโคสของประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือลาวัก อยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน และเป็นจังหวัดบ้านเกิดของอดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส ผู้ใช้กฎหมายเบ็ดเสร็จในช่วงครึ่งหลังของการดำรงตำแหน่ง แต่ได้รับความนิยมน้อยในจังหวัดของเขา นอกจากนี้ อีโลโคสนอร์เตยังเป็นจุดหมายการท่องเที่ยวภาคเหนือ โดยเป็นที่ตั้งของโรงแรมฟอร์ตอิโลคอนเดียและเมืองปากุดพุด
ภูมิศาสตร์
จังหวัดมีเนื้อที่ 3,467.89 ตารางกิโลเมตร (1,338.96 ตารางไมล์) ครอบคลุมทางตอนเหนือของเขตอีโลโคส เกาะลูซอน ติดต่อกับจังหวัดคากายันและจังหวัดอาปาเยา‎ทางทิศตะวันออก, ติดกับจังหวัดอาบราทางทิศตะวันออกเฉียงใต้, ติดกับจังหวัดอีโลโคสซูร์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนอาณาเขตทางภูมิศาสตร์ ติดกับทะเลจีนใต้ทางทิศตะวันตก และช่องแคบลูซอนทางทิศเหนือ
การแบ่งเขตการปกครอง
ประกอบด้วย 21 เทศบาล, 2 นคร และ 557 บารังไกย์
ประชากร
ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 593,081 คน ความหนาแน่น 170 คนต่อตารางกิโลเมตร หรือ 440 คนต่อตารางไมล์
มหาวิทยาลัยวาเซดะ
มหาวิทยาลัยวาเซดะ หรือมักจะเรียกย่อว่า โซได (早大) เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนตั้งอยู่ในเขตชินจูกุในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
วาเซดะมีชื่อเสียงในด้านเศรษฐศาสตร์ บริหารธุรกิจและรัฐศาสตร์ และในด้านอื่นหลายด้านซึ่งวาเซดะมักจะถูกเทียบกับมหาวิทยาลัยเคโอที่มีชื่อเสียงมากเช่นกันในญี่ปุ่น ซึ่งทั้งสองมหาวิทยาลัยจะมีกีฬาเบสบอลแข่งกันของทั้งสองมหาวิทยาลัย ในลักษณะเดียวกับการแข่งขันพายเรือระหว่างมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและเคมบริดจ์ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของอังกฤษ
มหาวิทยาลัยวาเซดะยังอยู่ในกลุ่มมหาวิทยาลัยชั้นนำ Tokyo 6 Universities Alliance ซึ่งเทียบเคียงได้กับกลุ่มมหาวิทยาลัยไอวีลีกในประเทศสหรัฐอเมริกา
ประวัติ
มหาวิทยาลัยวาเซดะเริ่มต้นขึ้นจากวิทยาลัยโตเกียวเซ็มมงกักโก เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2425 ก่อนที่จะมีการเลือกใช้ชื่อนี้ มหาวิทยาลัยเป็นที่รู้จักในหลายชื่อ เช่นวาเซดะกักโก หรือทตสึกากักโก หลังจากที่ได้มีการเลือกสถานที่ตั้งที่บ้านของผู้ก่อตั้งในหมู่บ้านวาเซดะ และที่ตั้งของโรงเรียนในหมู่บ้านทตสึกะตามลำดับแล้ว เมื่อประมาณปี 2525 ผู้คนเริ่มเรียกมหาวิทยาลัยว่าวาเซดะกักโก จึงมีการให้ชื่อใหม่ว่ามหาวิทยาลัยวาเซดะในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2445 และมหาวิทยาลัยก็เริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น นอกจากนี้ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยวาเซดะยังได้รับการเลือกตั้งให้เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศญี่ปุ่นถึง 7 คน
สัญลักษณ์มหาวิทยาลัย
ในช่วงแรกของมหาวิทยาลัย นักศึกษาจะมีสัญลักษณ์ของตนเองซึ่งพวกเขาใช้เป็นตราในหมู่นักเรียน แต่ก็มิได้มีการระบุที่มา ในปีที่ครบรอบ 20 ปีของมหาวิทยาลัย ได้มีการคัดเลือกตราสัญลักษณ์สำหรับหมวกนักเรียนและเครื่องแบบนักเรียนเป็นครั้งแรก สุดท้ายได้เป็นตราสัญลักษณ์ทรงกลมซึ่งต่างกับที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน หลังจากนั้นอีก 4 ปีก็ได้มีการนำสัญลักษณ์กลับมาใช้อีกครั้งหนึ่ง และได้กลายเป็นต้นแบบของสัญลักษณ์ที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน สัญลักษณ์นี้เป็นรูปตัวอักษรคันจิ เขียนว่า ไดกักกุ ซึ่งมีความหมายว่า มหาวิทยาลัย อยู่บนรวงข้าวทรงโค้ง (ตามที่ระบุไว้ในหนังสือระเบียบของทางมหาวิทยาลัยในขณะนั้น) แต่ในขณะนั้นมีการใช้ที่แตกต่างกันไปเช่นการใช้รูปแบบตัวอักษร รูปแบบและสีของริบบิ้น และจำนวนของรวงข้างที่แตกต่างกัน ดังนั้นในปีที่มหาวิทยาลัยครบรอบ 100 ปี จึงได้มีการจัดทำสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยให้เป็นมาตรฐานตามที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบัน ได้มีการสังเกตกันว่าทั้งสองข้างของสัญลักษณ์มีรวงข้าวอยู่ 19 รวง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นเพราะมหาวิทยาลัยก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1882
อันดับมหาวิทยาลัย
วาเซดะได้รับการยอมอย่างกว้างขวางว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งในประเทศและต่างประเทศ ถือว่าเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น และอยู่ในลำดับต้น ๆ ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศญี่ปุ่น
มหาวิทยาลัยถูกจัดให้อยู่ในอันดับ 5 ในปี 2008-2009 และอันดับ 6 ในปี 2010-2011 ในการจัดลำดับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า "Truly Strong Universities (本当に強い大学)" จัดทำขึ้นโดย Toyo Keizai
ศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
มหาวิทยาลัยวาเซดะ เป็นที่ยอมรับว่าเป็นสถาบันบ่มเพาะนักการเมืองและนักบริหารชั้นนำในประเทศมายาวนาน เป็นที่รวมของนักคิด นักบริหารระดับประเทศ ศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยล้วนแล้วแต่ก้าวขึ้นไปมีบทบาทสำคัญ ทั้งในทางเศรษฐกิจ การเมือง และธุรกิจของญี่ปุ่น
ซูว์ซาน ล็องล็อง
ซูว์ซาน ราแชล ฟลอร์ ล็องล็อง (Suzanne Rachel Flore Lenglen; 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1899 – 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1938) เป็นนักเทนนิสชาวฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 ในฐานะผู้ชนะเลิศที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของวงการเทนนิส รวมทั้งในเรื่องของลีลาการเล่นและบุคลิกภาพที่ดูสวยงามและหรูหราของเธออีกด้วย จึงได้รับการยกย่องให้เป็นนักกีฬาหญิงคนแรกที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก
เทศบาลตำบลยะรัง
เทศบาลตำบลยะรัง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 3–5 ของตำบลยะรัง และพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1 ของตำบลปิตูมุดี ในอำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลยะรังที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 ซึ่งเป็นสุขาภิบาลแห่งเดียวของอำเภอยะรัง แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 5,044 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอยะรัง อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดปัตตานีประมาณ 15 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,045 กิโลเมตรตามถนนเพชรเกษม มีพื้นที่รับผิดชอบ 3.650 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ 2,281.25 ไร่ ประกอบไปด้วยหมู่บ้านในเขตตำบลยะรัง ซึ่งครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของ 3 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านบินยาลีมอ บ้านปายอเมาะสูเม็ง บ้านพงสะตา และหมู่บ้านในเขตตำบลปิตูมุดี ซึ่งครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของ 1 หมู่บ้าน ได้แก่ หมู่ 1 บ้านชามู
โรนิน
โรนิน อาจหมายถึง
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ของไทย
รายนามรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์
ลู่และลาน
ลู่และลาน (track and field) เป็นกีฬาซึ่งประกอบด้วยการแข่งขันกรีฑา ซึ่งอาศัยกิจกรรมการวิ่ง การกระโดดและการขว้าง ชื่อของกีฬามาจากสถานที่จัดการแข่งขัน โดยเป็นสนามกีฬาที่มีลู่วิ่งรูปไข่รอบพื้นที่ซึ่งปกคลุมด้วยหญ้า รายการขว้างและกระโดดมักจัดขึ้นในพื้นที่ปิดตรงกลาง
ชานานา กุฌเมา
ไก ราลา ชานานา กุฌเมา (Kay Rala Xanana Gusmão, ชื่อเกิด ฌูแซ อาลือชังดรือ กุฌเมา, José Alexandre Gusmão, เมื่อ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2489) เป็นนักการเมืองและอดีตนักต่อสู้ชาวติมอร์-เลสเต เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีติมอร์-เลสเตคนแรกเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2545 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2550 จากนั้นเขาได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีติมอร์-เลสเตคนที่สี่ ตั้งแต่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ถึง 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ปัจจุบันเขาได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการวางแผนและการลงทุนเชิงกลยุทธ์ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558
ประเทศคีร์กีซสถานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศคีร์กีซสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคีร์กีซสถานได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 19 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 6 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
ฟัน (วงดนตรี)
ฟัน (, นิยมเขียนเป็น fun.) เป็นวงดนตรีอินดี้ป็อปชาวอเมริกัน ที่ก่อตั้งขึ้นในนครนิวยอร์ก โดย Nate Ruess ซึ่งเป็นนักร้องนำของวงเดอะฟอร์แมต (The Format) กับ Andrew Dost และ Jack Antonoff สมาชิกจากวง Anathallo และ Steel Train ตามลำดับ ฟันได้ออกจำหน่ายผลงานมาแล้ว 2 อัลบั้ม ได้แก่ เอมแอนด์อิกไนต์ ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2552 และ ซัมไนตส์ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555
วงเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายด้วยสามซิงเกิลฮิต ได้แก่ เพลงที่ชนะรางวัลแกรมมี "วีอาร์ยัง" (ร่วมกับ Janelle Monáe) "ซัมไนตส์" และ "แคร์รีออน" โดยเพลง "วีอาร์ยัง" ได้เข้าสู่อันดับหนึ่งในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และชาร์ตเพลงดิจิตอลของประเทศสหรัฐอเมริกา และยังติดอันดับหนึ่งในชาร์ตสหราชอาณาจักรอีกด้วย เพลง "ซัมไนตส์" ได้ออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลที่สองของอัลบั้มในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2555 โดยติดอันดับสามในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และเป็นเพลงที่สองของวงที่ติดซิงเกิล 10 อันดับแรก ตลอดจนเป็นเพลงที่สองของวงที่ได้รับการรับรองในระดับทองคำขาวในประเทศสหรัฐอเมริกา
ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ฟันได้ชนะรางวัลแกรมมี สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และได้รับรางวัลแกรมมี สาขาเพลงแห่งปี ในผลงานเพลง "วีอาร์ยัง" นอกจากนี้ ฟันได้เสนอชื่อเข้าชิงในอีกสี่รางวัล ได้แก่ สาขาการบันทึกเสียงแห่งปี และสาขาการแสดงเพลงป็อปของศิลปินคู่หรือกลุ่มศิลปินยอดเยี่ยม (ทั้งในเพลง "วีอาร์ยัง") พร้อมด้วยรางวัลอัลบั้มเพลงแห่งปี และเสียงร้องอัลบั้มเพลงป็อปยอดเยี่ยม (ทั้งในอัลบั้ม ซัมไนตส์)
รางวัล
วงฟันเป็นผู้ชนะรางวัลแกรมมี 2 รางวัล, รางวัล Teen Choice 2 รางวัล, และรางวัล Billboard Music 1 รางวัล
ในปี พ.ศ. 2553 วงฟันได้ชนะรางวัล Independent Music Awards สาขาเพลงป็อป/ร็อกยอดเยี่ยม ในผลงานเพลง "All the Pretty Girls"
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์กรีซ
ตำแหน่งคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แห่งเฮเลนส์ เป็นผู้อภิเษกสมรสกับพระประมุขแห่งราชอาณาจักรกรีซในระหว่างรัชกาลของแต่ละพระองค์ ซึ่งพระประมุขจะดำรงพระอิสริยยศ "สมเด็จพระราชาธิบดีแห่งเฮลเลนส์" และคู่อภิเษกสมรสทุกพระองค์จะดำรงพระอิสริยยศ "สมเด็จพระราชินีแห่งเฮลเลนส์" ซึ่งอยู่ในระหว่าง พ.ศ. 2379 ถึง พ.ศ. 2517
บูม บูม แคช
บูม บูม แคช (อังกฤษ: Boom Boom Cash) เป็นกลุ่มดนตรีจากเวทีการประกวด Chang Music Contest 2012 เป็นวงดนตรีแนวอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์ โดยมี "หมิว" วริศรา อภิรักษ์เดชาชัย เป็นนักร้องนำ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 "หมิว" ได้ลาออกจากวง ทำให้ทางวงต้องหานักร้องนำคนใหม่มาแทน คือ "ฝ้าย" ศัจจา พันพุก และเปิดตัวเพลงใหม่ คือ เพลง "ภักดีแค่ไหน"
วง SIX C.E
แขก เอ้ และ โอเล่ เป็นอดีตสมาชิกวง SIX C.E หรือ Six Cylinder Engine ในสังกัด จีนี่เรคอร์ดส มีซิงเกิ้ล พันธนาการ และ ยาวนานเพียงใด ก่อนจะมาทำวง Boom Boom Cash ในปัจจุบัน
การไล่ผีที่ไวนูอีโอมาทา
ในเดือนตุลาคม 2007 มีการไล่ผี (mākutu lifting) ที่ชานเมืองไวนูอีโอมาทา (Wainuiomata) นครเวลลิงตัน ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นเหตุให้ เจเน็ต โมซิส (Janet Moses) หญิงวัยยี่สิบสองปีถึงแก่ความตาย และหญิงวัยสิบสี่ปีอีกคนบาดเจ็บ ต่อมาในปี 2009 สมาชิกเก้าคนของครอบครัวผู้ตาย ซึ่งทั้งหมดเป็นญาติข้างมารดาหรือคู่สมรสของญาติเหล่านั้น ถูกดำเนินคดีเนื่องในการดังกล่าว ลุงหนึ่งคนของผู้ตาย กับป้าอีกสี่คนของผู้ตาย ถูกพิพากษาว่า ทำให้ผู้ตายจมน้ำตาย
การไล่ผีครั้งนี้ รวมถึงการดำเนินคดีในภายหลัง มีชื่อเพราะส่งผลให้การไล่ผีของพวกเมารี (Māori) ที่เรียก "มากูตู" (mākutu) กลายเป็นที่รับรู้ของสาธารณชนนิวซีแลนด์ และของปัจเจกชนกลุ่มใหญ่ซึ่งเมื่อทราบเรื่องแล้วก็พากันงดเว้นวิธีไล่ผีดังกล่าว นอกจากนี้ ยังทำให้สื่อสนใจการไล่ผีและพวกเมารีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนด้วย
ภูมิหลัง
"มากูตู" เป็นคำในภาษาเมารีซึ่งเป็นนามก็ได้เป็นกริยาก็ได้แล้วแต่บริบท มีความหมายว่า คำสาป เวทมนตร์ หรือคุณไสย ตามอักขรวิธีปัจจุบัน คำ "mākutu" เขียนโดยมีเครื่องหมายเมครอน (macron) "ā" ด้วย แต่ในเอกสารประวัติศาสตร์ รวมถึงเอกสารปัจจุบันบางฉบับ เช่น หนังสือพิมพ์ ไม่ใช้เครื่องหมายดังกล่าว เพราะข้อจำกัดทางเทคนิค
ตามประวัติศาสตร์แล้ว เคยมีพระราชบัญญัติห้ามหมอผี ค.ศ. 1907 (Tohunga Suppression Act 1907) ซึ่งตราขึ้นด้วยแรงจูงใจทางการเมือง ห้ามกิจกรรมของหมอผีหรือที่เรียก "โทฮังกา" (tohunga) แต่พระราชบัญญัตินี้ยกเลิกไปเมื่อปี 1962
เหตุการณ์
เจเน็ต โมซิส จิตวิปริตมาแต่เดิมแล้ว เธอสูญเสียยาย และความสัมพันธ์ของเธอกับคู่รักซึ่งมีบุตรด้วยกันสองคนก็ไม่ราบรื่น อนึ่ง ครอบครัวของเธอใช้รูปสิงโตเป็นสัญลักษณ์ และสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัวก็สักรูปสิงโตไว้บนกายพร้อมข้อความว่า "ครอบครัวกลมเกลียว" (Family united) ด้วย ต่อมา โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองเกรย์ทาวน์ (Greytown) ปลดรูปปั้นสิงโตออก และการปลดนี้ส่งผลต่อพฤติกรรมของโมซิส ครอบครัวของเธอว่า นับแต่นั้นเธอก็ "ทำตัวเหมือนสิงโต" ภายหลัง ศาลฟังคำให้การของพยานผู้เชี่ยวชาญว่า เธอมี "ความผิดปรกติทางจิตวิทยาหรือจิตเวชเป็นพื้นอยู่แล้ว" (underlying psychiatric or psychological disorder)