cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เออีดับเบิลยู ทีเอ็นที แชมเปียนชิป
เออีดับเบิลยู ทีเอ็นที แชมเปียนชิป (AEW TNT Championship) เป็นเข็มขัดแชมป์มวยปล้ำอาชีพระดับเทเลวิชั่นจากออลอีลิตเรสต์ลิง (AEW) ก่อตั้งขึ้นและเปิดตัวเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 2020 หลังจากที่รายการของ ออลอีลิตเรสต์ลิง: ไดนาไมท์ ได้ออกอากาศทางช่อง TNT โดยแชมป์คนแรกคือ โคดี โรดส์
สถิติในการครองแชมป์ TNT
As of September 1, 2023.
อาภา ภาวิไล
ประวัติ
อาภา เกิดเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2536 เกิดที่กรุงเทพมหานครเป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทยในสังกัดช่อง 7 เอชดีเป็นบุตรสาวของ อรุณ ภาวิไล และหลานสาวของ อุไร ภาวิไล และศาสตราจารย์กิตติคุณ ดร.ระวี ภาวิไลอาภามีพี่น้องร่วมกัน 2 คน เธอเป็นบุตรสาวคนที่ 2 จบการศึกษาจากโรงเรียนประถมศึกษาที่โรงเรียนเซ็นต์จอห์นและจบการศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาที่โรงเรียนหอวังและสำเร็จระดับปริญญาตรีจากวิทยาลัยนานาชาติคณะนิเทศศาสตร์ สาขา วิทยุและโทรทัศน์กระจายเสียง มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
ปัจจุบันอาภาได้สำเร็จการศึกษาปริญญาโทคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี กำลังศึกษาจะศึกษาต่อระดับปริญญาเอก
การงาน
อาภา เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงเริ่มต้นจากการแคสติ้งในการเป็นแสดงภายหลังเธอได้รับโอกาสร่วมแสดงละครเรื่อง น้องใหม่ร้ายบริสุทธิ์ ออกอากาศทางช่อง 3 และผลงานมิวสิกวิดีโอและเดินแบบและโฆษณาเป็นต้น
ปัจจุบันอาภาเธอได้เซ็นสัญญาในการเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดีและเป็นนางเอกเรื่องแรกในละครก่อนข่าวภาคค่ำ เรื่อง แม่ค้า ในบทบาท "นิรชา" / "แตน" แสดงคู่กับ ภัทรเดช สงวนความดี จนเรตติ้งสูงสุด 21.6 ในประจำปี พ.ศ. 2556
ในปี พ.ศ. 2559 อาภา เธอมีผลงานละคร เรื่อง แฝดล่องหน และเป็นการพลิกบทบาทครั้งแรกแสดงบทเป็นบทฝาแฝด แสดงคู่กับ หลุยส์ เฮส ในช่วงละครเย็นก่อนข่าวภาคค่ำในช่วงนั้นได้รับกระตอบรับและคำติชมเป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2560 อาภา เธอมีผลงานละคร เรื่อง สารวัตรแม่ลูกอ่อน ในบทบาท "ร.ต.อ.หญิง ละเวง" แสดงคู่กับ ชนกันต์ พูนศิริวงศ์ เป็นละครตลกและดราม่าเป็นเรื่องราวตามหาองค์รัชทายาทที่หายไปทำให้เรื่องนี้ประสบความสำเร็จจนเรตตติ้งสูงสุด 8.1 ประจำปี 2560
ในปี พ.ศ. 2566 เธอได้ออกมาเป็นนักแสดงอิสระหลังอยู่ช่อง 7 มา 9 ปีโดยละครเรื่องสุดท้ายที่เธอได้เล่นไว้ให้กับทางช่อง 7คือ เภตรานฤมิต
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 60
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 60 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1987
รางวัล
ผู้ที่ได้รับรางวัลแต่ละหมวดหมู่จะแสดงในรูปแบบตัวหนา
ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
The Last Emperor
นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
Wall Street - Michael Douglas
นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
Moonstruck - Cher
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
The Untouchables - Sean Connery
นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม
Moonstruck - Olympia Dukakis
ผู้กำกับยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Bernardo Bertolucci
บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม
Moonstruck - John Patrick Shanley
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Mark Peploe and Bernardo Bertolucci
ถ่ายภาพยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Vittorio Storaro
กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Bruno Cesari, Ferdinando Scarfiotti and Osvaldo Desideri
ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม
The Last Emperor - James Acheson
บันทึกเสียงยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Bill Rowe and Ivan Sharrock
ลำดับภาพยอดเยี่ยม
The Last Emperor - Gabriella Cristiani
เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม
Innerspace - Dennis Muren, Bill George , Harley Jessup and Kenneth Winston
แต่งหน้ายอดเยี่ยม
Harry and the Hendersons - Rick Baker
เพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
Dirty Dancing - Frankie Previte, John DeNicola and Donald Markowitz for the song (I've Had) The Time of My Life
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
The Last Emperor - David Byrne, Cong Su and Ryuichi Sakamoto
ภาพยนตร์สั้นยอดเยี่ยม
Ray's Male Heterosexual Dance Hall
ภาพยนตร์สารคดีขนาดสั้นยอดเยี่ยม
Young at Heart
ภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม
The Ten-Year Lunch: The Wit and Legend of the Algonquin Round Table
ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม
Babette's Feast - Denmark
ความหนาแน่นประชากร
ความหนาแน่นประชากร เป็นการวัดปริมาณประชากรในหน่วยพื้นที่หนึ่ง ๆ โดยขึ้นอยู่กับกลุ่มตัวอย่างที่เลือกนำมาสำรวจ เช่น ความหนาแน่นของประชากรในประเทศ หรือความหนาแน่นประชากรในเขตที่อยู่อาศัย และในบางครั้งจะเป็นการยากในการวัดที่ได้ค่าความหนาแน่นที่แน่นอน หน่วยที่ใช้ในการวัดความหนาแน่น ได้แก่ จำนวนประชากรต่อตารางกิโลเมตร หรือ จำนวนบ้านต่อพื้นที่ตารางกิโลเมตร หรือในบางกรณีพิเศษ จะใช้เป็นจำนวนประชากรต่อหน่วยความยาว เช่น จำนวนประชากรต่อบริเวณความยาวชายหาด
ความหนาแน่นของประชากรของประเทศไทยทั่วทั้งประเทศ (ต่อตร.กม) ปี พ.ศ. 2560 เท่ากับ 136 คนต่อ ตร.กม.
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ หรือ สนามบินเชียงใหม่ (Chiang Mai International Airport) (IATA: CNX, ICAO: VTCC) ตั้งอยู่เลขที่ 60 ถนนมหิดล ตำบลสุเทพ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ทางตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ 4 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานนานาชาติ 1 ในจำนวนทั้งหมด 6 แห่ง บริหารงานโดยบริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) โดยมีผู้อำนวยการท่าอากาศยานเชียงใหม่ดูแล เป็นท่าอากาศยานที่สำคัญ เป็นศูนย์กลางทางการบินของภาคเหนือ โดยมีเที่ยวบินเข้าออกหนาแน่นเป็นลำดับสี่ รองจากท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานดอนเมือง และท่าอากาศยานภูเก็ต
ข้อมูลทั่วไป
สนามบินเชียงใหม่เดิมชื่อ สนามบินสุเทพ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2464 การตั้งสนามบินเชียงใหม่เป็นพระดำริของนายพลโทหม่อมเจ้าบวรเดช อุปราชมณฑลพายัพ โดยเลือกพื้นที่บริเวณเชิงดอยสุเทพ ซึ่งขณะนั้นมีสภาพเป็นป่าไผ่ เมื่อสนามบินสร้างเสร็จได้มอบให้อยู่ในการดูแลของกระทรวงกลาโหม พร้อมกันนั้น ภาคเจ้านายและประชาชนเชียงใหม่ได้รวบรวมเงินเพื่อจัดซื้อเครื่องบินแบบเบร์เก 14 (Bréguet 14) ให้กองทัพไว้ใช้ในราชการฝ่ายเหนือ และมีการตั้งชื่อเครื่องบินนี้ว่า จังหวัดเชียงใหม่ 1
16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2466 มีการเปิดสนามบินอย่างเป็นทางการ เครื่องบินจังหวัดเชียงใหม่ 1 ได้บินมาแตะพื้นรันเวย์สนามบินเชียงใหม่เป็นปฐมฤกษ์ ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็น สนามบินเชียงใหม่ และ ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ ตามลำดับ
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่มีพื้นที่กว่า 1,600 ไร่ ปัจจุบันมีอาคารผู้โดยสาร 2 หลัง คือหลังเดิม เป็นอาคารผู้โดยสารภายในประเทศ และหลังใหม่ เป็นอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับผู้โดยสารได้สูงสุด 8 ล้านคนต่อปี และมีสถิติปริมาณอากาศยานพาณิชย์ขึ้นลง ในปี พ.ศ. 2549 จำนวน 24,469 เที่ยวบิน, พ.ศ. 2550 จำนวน 26,708 เที่ยวบิน, พ.ศ. 2554 จำนวน 32,445 เที่ยวบิน และล่าสุด พ.ศ. 2555 จำนวนมากกว่า 37,000 เที่ยวบิน ในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2561 สายการบินวิสดอมแอร์เวย์ทำการบินประจำที่ท่าอากาศยานแห่งนี้โดยทำการบินเที่ยวบินปฐมฤกษ์จากท่าอากาศยานน่านนครมายังท่าอากาศยานเชียงใหม่ด้วยเครื่องบินทะเบียน HS-WIA เส้นทางบินที่ไกลที่สุดของท่าอากาศยานเชียงใหม่ได้แก่ TG922 ทำการบินจากเชียงใหม่แวะกรุงเทพมหานครปลายทางแฟรงเฟิร์ต และ TG923 ทำการบินจากแฟรงเฟิร์ตแวะที่กรุงเทพมหานครปลายทางเชียงใหม่ ซึ่งปัจจุบันได้ยกเลิกไปแล้ว
ท่าอากาศยานนานาชาติเชียงใหม่ สามารถรับเครื่องบิน ชนิด แอร์บัส เอ380 และ โบอิง 747 ได้ โดยการบินไทยทำการบินโดย โบอิง 747
โดยวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2550 เครื่องบิน แอร์บัส A380 สายการบินไทย ได้ทำการบินมาลงที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่
สายการบินที่ให้บริการ
​
สายการบินที่เคยทำการบิน
​
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (อังกฤษ: Prince of Songkla University; อักษรย่อ: ม.อ. – PSU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาและมหาวิทยาลัยแห่งแรกในภาคใต้ เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งที่ 13 และมหาวิทยาลัยแห่งที่ 8 ของประเทศไทย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2510 โดยใช้ชื่อว่า มหาวิทยาลัยภาคใต้ ต่อมา พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานนาม "สงขลานครินทร์" เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2510 จึงถือว่าวันที่ 22 กันยายนของทุกปี เป็นวันสงขลานครินทร์ ต่อมา วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้มีพระบรมราชโองการประกาศใช้ [http://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2511/A/024/127.PDF พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2511] จึงถือว่า วันที่ 13 มีนาคมของทุกปีเป็นวันสถาปนามหาวิทยาลัย ปัจจุบันได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 9 มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติ จาก กระทรวงศึกษาธิการ ในปี พ.ศ. 2561
ในระยะแรกของการก่อตั้ง ได้รับนักศึกษาเข้าศึกษาครั้งแรกในคณะวิศวกรรมศาสตร์ โดยใช้อาคารเรียนของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยมหิดล) เป็นสถานที่ศึกษา และปีต่อมา พ.ศ. 2511 ก็เริ่มย้ายนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์มาเรียนที่จังหวัดปัตตานี ในปี พ.ศ. 2514 ย้ายนักศึกษาของคณะวิศวกรรมศาสตร์มาเรียนที่ วิทยาเขตหาดใหญ่ ซึ่งปัจจุบันเป็นวิทยาเขตที่ใหญ่ที่สุด พ.ศ. 2520 เปิดวิทยาเขตภูเก็ต พ.ศ. 2533 เปิดวิทยาเขตสุราษฎร์ธานี และ พ.ศ. 2534 เปิดวิทยาเขตตรัง
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เปิดการสอนทั้งในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ใน 31 คณะ 7 วิทยาลัยใน 5 วิทยาเขต ครอบคลุมทั้งสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์การแพทย์ การเกษตร มนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มีบัณฑิตวิทยาลัยดูแลการเรียนการสอนในระดับปริญญาโทและเอก มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีนักศึกษาอยู่ในคณะและวิทยาลัยต่างๆ รวมแล้วประมาณ 200 คน ทำการเรียนการสอนทั้งหลักสูตรภาษาไทยและหลักสูตรนานาชาติและภาษากะเทย ภาคปกติและภาคพิเศษ
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2505 รัฐบาลมีนโยบายจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นที่ภาคใต้ โดยเริ่มต้นจากการจัดตั้ง "วิทยาลัยศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์" เพื่อรอการพัฒนาขึ้นเป็นระดับมหาวิทยาลัย ต่อมา ในปี พ.ศ. 2508 คณะรัฐมนตรีได้มีการอนุมัติหลักการในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยในภาคใต้ขึ้นที่ ตำบลรูสะมิแล อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี โดยจะใช้เป็นที่ตั้งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ และใช้ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "มหาวิทยาลัยภาคใต้" ซึ่งมีสำนักงานชั่วคราวของมหาวิทยาลัยอยู่ที่อาคารคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (อาคารคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ในปัจจุบัน)
หลังจากนั้น คณะกรรมการพัฒนาภาคใต้ โดย พันเอก (พิเศษ) ดร.ถนัด คอมันตร์ นำความกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ขอพระราชทานชื่อให้แก่มหาวิทยาลัย เพื่อเป็นสิริมงคลแก่มหาวิทยาลัย ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชได้พระราชทานนามมหาวิทยาลัยว่า "มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์" เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2510 ตามพระนามทรงกรมของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก คือ กรมหลวงสงขลานครินทร์ ดังนั้น มหาวิทยาลัยจึงถือว่าวันที่ 22 กันยายน ของทุกปีเป็น "วันสงขลานครินทร์"
ในปี พ.ศ. 2510 มหาวิทยาลัยที่จังหวัดปัตตานีก่อสร้างเสร็จในบางส่วนแล้วนั้น ศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข และคณะ ได้เดินทางไปตรวจการก่อสร้าง พบว่า บริเวณดังกล่าวไม่เหมาะสมสำหรับเป็นที่ตั้งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดังนั้น จึงมีความเห็นว่า มหาวิทยาลัยที่จังหวัดปัตตานีนั้นควรใช้เป็นอาคารของคณะศึกษาศาสตร์ และคณะทางศิลปศาสตร์ และได้ย้ายคณะวิศวกรรมศาสตร์ไปตั้งที่ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
ต่อมา วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2511 ได้มีพระบรมราชโองการประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ขึ้น มหาวิทยาลัยจึงกำหนดให้วันที่ 13 มีนาคม ของทุกปี เป็น "วันสถาปนามหาวิทยาลัย"
ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2559 ได้มีการประกาศใช้ '''พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2559''' ซึ่งมีสาระสำคัญคือได้ยกเลิก พ.ร.บ. ฉบับปี พ.ศ. 2522 และฉบับแก้ไขเพิ่มเติมปี พ.ศ. 2541 และได้กำหนดให้มหาวิทยาลัยเป็นนิติบุคคล มีฐานะเป็นหน่วยงานในกำกับของรัฐ ซึ่งไม่ใช่ส่วนราชการและไม่เป็นรัฐวิสาหกิจ โดยพระราชบัญญัติฉบับนี้มีผลบังคับใช้เมื่อพ้นกำหนดสามสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาคือวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 เป็นต้นไป
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยได้เปิดคณะวิชาต่าง ๆ 38 คณะและเทียบเท่า โดยเปิดสอนสาขาวิชาการต่าง ๆ จำนวน 321 สาขาวิชา
อธิการบดี
นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีอธิการบดีมาแล้ว 12 คน ดังรายนามต่อไปนี้ หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งอธิการบดี เป็นคำนำหน้านามในขณะดำรงตำแหน่ง
การศึกษา
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้เปิดหลักสูตรการเรียนการสอนครอบคลุมทั้งสาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์ การบริหารการศึกษาดำเนินการโดย 31 คณะ 7 วิทยาลัย 1 บัณฑิตวิทยาลัย และหน่วยงานอื่นๆ สามารถอำนวยการสอนหลักสูตรต่าง ๆ จำนวน 321 สาขาวิชา ใน 5 วิทยาเขต ประกอบไปด้วย
วิทยาเขตหาดใหญ่
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ตั้งอยู่เลขที่ 15 ถนนกาญจนวิณิชย์ ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 90110 เป็นวิทยาเขตแห่งที่ 2 ของมหาวิทยาลัย เริ่มทำการสอนตั้งแต่ปี 2514 ปัจจุบันเป็นวิทยาเขตที่ใหญ่ที่สุด ประกอบด้วย 16 คณะและหน่วยงานอื่นๆ ได้แก่
วิทยาเขตภูเก็ต
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตภูเก็ต ตั้งอยู่เลขที่ 80 หมู่ 1 ถนนวิชิตสงคราม ตำบลกระทู้ อำเภอกระทู้ จังหวัดภูเก็ต 83120 เป็นวิทยาเขตแห่งที่ 3 ของมหาวิทยาลัย เริ่มทำการสอนตั้งแต่ปี 2520 ประกอบด้วย 3 คณะ 2 วิทยาลัยและหน่วยงานอื่นๆ ได้แก่
วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี ตั้งอยู่เลขที่ 31 หมู่ 6 ตำบลมะขามเตี้ย อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 84100 เป็นวิทยาเขตแห่งที่ 4 ของมหาวิทยาลัย เริ่มทำการสอนตั้งแต่ปี 2533 ประกอบด้วย 4 คณะและหน่วยงานอื่นๆ ได้แก่
วิทยาเขตตรัง
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตตรัง ตั้งอยู่เลขที่ 102 หมู่ 6 ตำบลควนปริง อำเภอเมือง จังหวัดตรัง 92000 เป็นวิทยาเขตแห่งที่ 5 ของมหาวิทยาลัย เริ่มทำการสอนมาตั้งแต่ปี 2534 ประกอบด้วย 2 คณะและหน่วยงานอื่นๆ ได้แก่
สถาบันเรียนร่วม
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับนักศึกษาแพทย์ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (พ.บ.) ชั้นปีที่ 2-3 มาเรียนในรายวิชาปรีคลินิก เช่น ชีวเคมีการแพทย์พื้นฐาน มหกายวิภาคศาสตร์ จุลกายวิภาคศาสตร์ คัพภวิทยา ประสาทกายวิภาคศาสตร์ สรีรวิทยาทางการแพทย์ จุลชีววิทยาทางการแพทย์และวิทยาอิมมูน ปรสิตวิทยาทางการแพทย์ เภสัชวิทยาการแพทย์ พยาธิวิทยากายวิภาค พยาธิวิทยาคลินิก และเวชพันธุศาสตร์ โดยมีคณาจารย์ประจำคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และอาจารย์รับเชิญพิเศษเป็นผู้รับผิดชอบในการเรียนการสอน
เครือข่ายวิจัย
สาขาความเป็นเลิศ/สถานวิจัยความเป็นเลิศ/สถานวิจัย/หน่วยวิจัยที่ได้รับ
การรับบุคคลเข้าศึกษาต่อ
โดยวิธีรับตรงจากนักเรียนที่กำลังศึกษาในโรงเรียน 14 จังหวัดภาคใต้ โครงการรับตรงต่าง ๆ ที่เป็นไปตามประกาศของมหาวิทยาลัย และร่วมสอบคัดเลือกกับสมาคมอธิการบดีแห่งประเทศไทย โดยสามารถค้นหาข้อมูลได้ที่เว็บไซต์ งานรับนักศึกษา สังกัดกองทะเบียนและประมวลผล ที่เว็บไซต์ http://www.entrance.psu.ac.th/
การประเมินคุณภาพมหาวิทยาลัย
ในปี พ.ศ. 2549 สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ได้จัดอันดับมหาวิทยาลัยของประเทศไทยใน "โครงการฐานข้อมูลออนไลน์เพื่อประเมินศักยภาพของมหาวิทยาลัยไทย" โดยในภาพรวมผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยกลุ่มดัชนีชี้วัดด้านการวิจัยและกลุ่มดัชนีชี้วัดตามด้านการเรียนการสอน ซึ่งมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยอยู่ในกลุ่มที่ 3 ในด้านการเรียนการและด้านการวิจัยของประเทศไทยได้คะแนนร้อยละ 65-69 จากคะแนนเต็ม 100%
ส่วนการประเมินคุณภาพผลงานวิจัยเชิงวิชาการโดย สกว. ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยครั้งที่ 3 ในปีพ.ศ. 2554 พบว่า มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการประเมินในระดับ 5 หรือในระดับดีเยี่ยมในกลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีการเกษตร และสัตวแพทยศาสตร์ (วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร) ภาควิชาเทคโนโลยีอาหาร คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ และระดับ 4 หรือในระดับดีในกลุ่มสาขาเทคโนโลยีชีวภาพ ภาควิชาเทคโนโลยีชีวภาพอุตสาหกรรม คณะอุตสาหกรรมเกษตร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ , กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ภาควิชาคณิตศาสตร์และวิทยาการคอมพิวเตอร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี , ภาควิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ , กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีการเกษตร และสัตวแพทยศาสตร์ (Plant and Soil Science) ภาควิชาพืชศาสตร์ คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ , กลุ่มสาขาแพทยศาสตร์และทันตแพทยศาสตร์ (อายุรศาสตร์) ภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ , ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ ชีวเวชศาสตร์ พยาธิวิทยา หน่วยระบาดวิทยา รังสีวิทยา เวชศาสตร์ฉุกเฉิน และสถาบันโรคระบบทางเดินอาหารและตับ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ , กลุ่มสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ (เภสัชศาสตร์) คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
อันดับมหาวิทยาลัย
นอกจากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโดยหน่วยงานในประเทศไทยแล้ว ยังมีหน่วยงานจัดอันดับมหาวิทยาลัยจากต่างประเทศอีกหลายหน่วยงาน ซึ่งแต่ละหน่วยงานมีเกณฑ์การจัดอันดับและการให้คะแนนที่แตกต่างกัน ได้แก่
การจัดอันดับโดย Centrum voor Wetenschap en Technologie Studies
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยโดย Centrum voor Wetenschap en Technologie Studies หรือ CWTS Leiden University ประจำปี 2016 ของประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยใช้เกณฑ์พิจารณาจากผลงานวิจัยตีพิมพ์ในวารสารที่ปรากฏชื่ออยู่ในฐานข้อมูล Web of Science database มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 5 ของประเทศไทย และอันดับที่ 822 ของโลก
การจัดอันดับโดย Center for World University Rankings
การจัดอันดับโดย Center for World University Rankings หรือ CWUR ที่มีเกณฑ์การจัดอันดับคือ คุณภาพงานวิจัย ศิษย์เก่าที่จบไป คุณภาพการศึกษา คุณภาพของอาจารย์ และภาควิชาต่าง ๆ ประจำปี พ.ศ. 2559 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ไม่ติดอันดับ
การจัดอันดับโดย Quacquarelli Symonds
QS World โดยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้รับการจัดให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 5 ของประเทศไทย และอยู่ช่วงอันดับที่ 701+ ของโลก
น้ำหนักการชี้วัด การแบ่งคะแนนจะต่างกันในแต่ละสาขาวิชา เช่น ทางด้านการแพทย์ ซึ่งเป็นสาขาที่มีอัตราการเผยแพร่งานวิจัยสูง การวัดการอ้างอิงและh-index ก็จะคิดเป็น 25 เปอร์เซนต์ สำหรับแต่ละมหาวิทยาลัย ในทางกลับกันสาขาที่มีการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการที่น้อยกว่า เช่น สาขาประวัติศาสตร์ จะคิดเป็นร้อยละที่ต่ำกว่าคือ 15 เปอร์เซนต์ จากคะแนนทั้งหมด ในขณะเดียวกันสาขาศิลปะและการออกแบบ ซึ่งมีผลงานตีพิมพ์น้อยก็จะใช้วิธีการวัดจากผู้ว่าจ้างและการสำรวจด้านวิชาการ
QS Asia โดยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้รับการจัดให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 8 ของประเทศไทย และเป็นอันดับที่ 185 ของเอเชีย
การจัดอันดับโดย Round University Rankings
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยชั้นนำของโลก Round University Rankings 2016 โดย RUR Rankings Agency ของประเทศรัสเซีย เป็นการจัดอันดับมหาวิทยาลัยชั้นนำของโลก (a ranking of leading world universities) ในปี ค.ศ. 2016 มีเกณฑ์ที่ใช้ในการจัดอันดับโดยการพิจารณาตามพันธกิจหลักของมหาวิทยาลัยในระดับสากล 4 ด้าน 20 ตัวชี้วัด คือด้านการสอน (Teaching) 5 ตัวชี้วัด คิดเป็น 40% การวิจัย (Research) 5 ตัวชี้วัด 40% ด้านความเป็นนานาชาติ (International Diversity) 5 ตัวชี้วัด 10% และด้านความยั่งยืนทางการเงิน (Financial Sustainability) 5 ตัวชี้วัด 10% มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 3 ของประเทศไทย และอันดับที่ 618 ของโลก
การจัดอันดับโดย SCImago Institutions Ranking
อันดับมหาวิทยาลัยโดย SCImago Institutions Ranking หรือ SIR ซึ่งเป็นการจัดอันดับสถาบันที่มีผลงานวิจัยในระดับนานาชาติ ซึ่งจะไม่ใด้นับเฉพาะมหาวิทยาลัย แต่จะนับสถาบันเฉพาะทางด้วย เช่น สถาบันเทคโนโลยี วิทยาลัย โรงพยาบาล ในปี พ.ศ. 2559 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 552 ของโลก และเป็นอันดับ 7 ของประเทศไทย
การจัดอันดับโดย The Times Higher Education
The Times Higher Education หรือ THE มีระเบียบวิธีการจัดอันดับโดยแบ่งตัวชี้วัดเป็น 5 ประการ วัดคะแนนเป็นเปอร์เซนต์ การสอน (บรรยากาศการเรียน) คิดเป็น 30 เปอร์เซนต์ ประกอบไปด้วย การสำรวจชื่อเสียงทางวิชาการ 15 เปอร์เซนต์ อัตราส่วนของจำนวนบุคลากรต่อนักศึกษา 4.5 เปอร์เซนต์ อัตราส่วนผู้สำเร็จการศึกษาระดับดุษฎีบัณฑิตต่อบัณฑิต 2.25 เปอร์เซนต์ อัตราส่วนบุคลากรระดับดุษฎีบัณฑิต 6 เปอร์เซนต์ รายรับของมหาวิทยาลัย 2.25 เปอร์เซนต์ การวิจัย (ปริมาณ รายรับ และชื่อเสียง) 30 เปอร์เซนต์ ประกอบไปด้วย สำรวจความมีชื่อเสียงทุกปี โดย Academic Reputation Survey 18 เปอร์เซนต์ รายรับจากงานวิจัย 6 เปอร์เซนต์ ปริมาณงานวิจัย 6 เปอร์เซนต์ การอ้างอิง อิทธิพลของงานวิจัย 30 เปอร์เซนต์ ทัศนะจากนานาชาติ (บุคลากร นักศึกษาและงานวิจัย) 7.5 เปอร์เซนต์ อัตราส่วนนักศึกษาต่างชาติต่อนักศึกษาในประเทศ 2.5 เปอร์เซนต์ อัตราส่วนบุคลากรต่างชาติต่อในประเทศ 2.5 เปอร์เซนต์ ความร่วมมือระดับนานาชาติ 2.5 เปอร์เซนต์ การส่งต่อความรู้ 2.5เปอร์เซนต์ การที่มหาวิทยาลัยมีนวัตกรรมหรือสิ่งประดิษฐ์ที่นำไปใช้ต่อยอดในภาคอุตสาหกรรม โดยมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย และอันดับที่ 801+ ของโลก
การจัดอันดับโดย University Ranking by Academic Performance
อันดับที่จัดโดย University Ranking by Academic Performance หรือ URAP ปี พ.ศ. 2558 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นอันดับ 6 ของประเทศไทย และอันดับ 904 ของโลก โดยมีพื้นฐานทางด้านวิชาการตรงตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้ คุณภาพและปริมาณของบทความตีพิมพ์ทางวิชาการ บทความวิจัย การเผยแพร่ และการอ้างอิง
การจัดอันดับโดย U.S. News & World Report
U.S. News & World Report นิตยสารการจัดอันดับมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับมากที่สุดของสหรัฐอเมริกา ได้ประกาศผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกล่าสุด “Best Global Universities Rankings 2017” จากการสำรวจมหาวิทยาลัย 60 ประเทศทั่วโลก และมีเกณฑ์จัดอันดับหลายด้าน เช่น ชื่อเสียงการวิจัยในระดับโลก และระดับภูมิภาค สื่อสิ่งพิมพ์ การถูกนำไปอ้างอิง ความร่วมมือระหว่างประเทศ จำนวนบุคลากรระดับปริญญาเอก เป็นต้น โดยมีมหาวิทยาลัยของไทยติดอันดับ 6 แห่ง และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ถูกจัดอันดับให้เป็นอันดับที่ 5 ของประเทศไทย และอันดับที่ 933 ของโลก
การจัดอันดับโดย Webometrics
การจัดอันดับมหาวิทยาลัยของเว็บโอเมตริกซ์ ประจำปี พ.ศ. 2559 จัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก อันดับ Webometrics จะบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ในเว็บไซต์ของสถาบัน โดยพิจารณาจากจำนวน Link ที่เชื่อมโยงเข้าสู่เว็บนั้น ๆ จากเว็บภายนอกโดยวัดจากการสืบค้นด้วยSearch Engine และนับจำนวนเอกสารตีพิมพ์ออนไลน์ในกลุ่มของไฟล์ .pdf .ps .ppt และ .doc และจำนวนเอกสารที่มีการอ้างอิง (Citation) แบบออนไลน์ผ่านกูเกิลสกอลาร์ (Google Scholar) โดยจะจัดอันดับปีละ 2 ครั้ง ได้แก่ เดือนมกราคม และ เดือนกรกฎาคม โดยล่าสุดการจัดอันดับรอบที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2559 มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยอันดับ 7 ของประเทศไทย และอยู่ในอันดับที่ 834 ของโลก
การจัดอันดับสอบแข่งขันตำแหน่งครูผู้ช่วย
ข้อมูลจากการสอบแข่งขันเพื่อบรรจุและแต่งตั้งบุคคลเข้ารับราชการเป็นข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ตำแหน่งครูผู้ช่วย พ.ศ. 2560 สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) พบว่า 10 อันดับสูงสุดของสถาบันการศึกษาที่ผลิตครู ที่มีนักศึกษาสอบผ่านเกณฑ์และขึ้นบัญชีในการสอบแข่งขันเพื่อบรรจุและแต่งตั้งเป็นข้าราชการครู อันดับ 1 ได้แก่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มากที่สุด จำนวน 1,320 คน รองลงมาคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา จำนวน 1,247 คน และมหาวิทยาลัยทักษิณ จำนวน 1,189 คน ตามลำดับ
การจัดอันดับจำนวนศาสตราจารย์
ปัจจุบัน พ.ศ. 2562 มหาวิทยาลัยมีผู้ที่ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ จำนวนทั้งสิ้น 34 คน ซึ่งเป็นอันดับ 7 ของประเทศ
วัตสัน
วัตสัน (Watsons) เป็นเครือข่ายร้านขายผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพและความงามของฮ่องกงในเอเชียและยุโรป เป็นแบรนด์สุขภาพและความงามระดับเรือธงของเอเอส วัตสัน กรุ๊ป ซึ่งถือหุ้นใหญ่โดยซีเค ฮัทชินสัน โฮลดิ้งส์
มีสาขาเกือบ 8,000 แห่งและร้านขายยา 1,500 แห่งใน 15 ประเทศทั้งในเอเชียและยุโรป รวมถึงฮ่องกง อินโดนีเซีย มาเก๊า จีนแผ่นดินใหญ่ มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไต้หวัน ไทย เวียดนาม ตุรกี ยูเครน สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ซาอุดีอาระเบียและกาตาร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วันสถาปนามหาวิทยาลัย
วันที่ 12 มีนาคม 2511 ได้มีพระบรมราชโองการประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 85 ตอน 24 โดยเรียกว่า “พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2511” และวันที่ 13 มีนาคม เป็นวันที่พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์มีผลบังคับใช้ ดังนั้น มหาวิทยาลัย จึงได้กำหนดให้วันดังกล่าวเป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของมหาวิทยาลัย โดยถือว่าวันที่ 13 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันคล้าย “วันสถาปนามหาวิทยาลัย”
วัตสัน
ก่อตั้งและย้ายไปฮ่องกง
ดร. โทมัส บอสเวลล์ วัตสัน จากสกอตแลนด์ เป็นสมาชิกคนแรกของครอบครัววัตสันที่มาถึงตะวันออกไกล ซึ่งในปี ค.ศ. 1845 เขาได้ก่อตั้งสถานพยาบาลเอกชนในมาเก๊า หลังจากขายสถานพยาบาลเอกชนให้กับเพื่อนแพทย์ เขาย้ายไปฮ่องกงในปี ค.ศ. 1856 ซึ่งเขาได้เป็นส่วนหนึ่งของเจ้าของร้านขายยาในฮ่องกง
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วันสงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้กำหนดให้วันที่ 22 กันยายนของทุกปี เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของมหาวิทยาลัยคือวัน “สงขลานครินทร์” เพื่อระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ในการพระราชทานชื่อแก่มหาวิทยาลัยภาคใต้ (มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ในปัจจุบัน) เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2510 ว่า “มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์” ตามพระนามฐานันดรศักดิ์ของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก คือ กรมหลวงสงขลานครินทร์ ทั้งนี้เพื่อเป็นการเทอดทูนเกียรติของสมเด็จพระบรมราชชนก ผู้ทรงมีมหากรุณาธิคุณแด่การศึกษาแพทย์และการพยาบาลของไทย
วันมหิดล
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ได้กำหนดให้วันที่ 24 กันยายนของทุกปีเป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งของมหาวิทยาลัยเรียกว่า “วันมหิดล” เนื่องจากเป็นวันคล้ายวันเสด็จทิวงคตของสมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก กรมหลวงสงขลานครินทร์ โดยมหาวิทยาลัยร่วมกับส่วนราชการและภาคเอกชนจะจัดให้มีกิจกรรมวางพวงมาลา หน้าพระบรมรูป ฯ ในทุกวิทยาเขต เพื่อเฉลิมพระเกียรติและระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ นอกจากนี้ ตั้งแต่ปีการศึกษา 2552 เป็นต้นไป มหาวิทยาลัยได้จัดกิจกรรม "วันถือประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง" เพื่อสนองพระราชปณิธานของสมเด็จพระบรมราชชนก ในการสร้างความเจริญแก่ประเทศชาติโดยไม่หวังผลตอบแทน เพิ่มอีกหนึ่งกิจกรรมด้วย
วัตสัน
ก่อตั้งและย้ายไปฮ่องกง
รู้จักกันในชื่อ "Big Medicine Shop" ลูกค้าหลักของร้านขายยาคือทหารและกะลาสี
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วันรูสะมิแล
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ได้เริ่มดำเนินการก่อตั้งที่ตำบลรูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี เมื่อ พ.ศ. 2509 โดยในเวลาดังกล่าวมหาวิทยาลัยมีสำนักงานชั่วคราวอยู่ที่มหาวิทยาลัยมหิดล ต่อมาในปี 2510 มหาวิทยาลัย ได้เปิดรับนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะแรก และในปี 2511 ก็เปิดรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ โดยอาศัยพื้นที่ของมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นที่ทำการเช่นเดียวกัน เมื่อการก่อสร้างอาคารที่ปัตตานีแล้วเสร็จเป็นบางส่วนในภาคการศึกษาที่ 2 นักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ และบุคลากรมหาวิทยาลัยก็ได้ย้ายมาอยู่ที่วิทยาเขตปัตตานี ซึ่งมีที่ตั้งอยู่ที่ ต.รูสะมิแล อ.เมือง จ.ปัตตานี พร้อมกันเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2511 ดังนั้นในวันที่ 9 พฤศจิกายนของทุกปีจึงเรียกว่าวัน “รูสะมิแล” ซึ่งมีความหมายว่า “สนเก้าต้น” ตามชื่อตำบลที่ตั้งของมหาวิทยาลัยเพื่อระลึกถึงการมาอยู่ที่ตำบลรูสะมิแลวันแรก
พิธีพระราชทานปริญญาบัตร
พิธีพระราชทานปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์จัดให้มีขึ้นในเดือนกันยายนของทุกปี โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินไปพระราชทานปริญญาบัตร ณ วิทยาเขตปัตตานี และวิทยาเขตหาดใหญ่ จนถึงปีพุทธศักราช 2530 หลังจากนั้นทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จฯ แทนพระองค์ในการพระราชทานปริญญาบัตร และในปีพุทธศักราช 2541 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เสด็จแทนพระองค์ในการพระราชทานปริญญาบัตร แต่หลังจากปี พ.ศ. 2546 เป็นต้นมาได้จัดขึ้นที่วิทยาเขตหาดใหญ่ โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าน้องนางเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี เสด็จแทนพระองค์ในการพระราชทานปริญาบัตรแต่บัณฑิตกิตติมศักดิ์ และบัณฑิตจากทุกวิทยาเขต โดยตั้งแต่ปีการศึกษา 2550 เป็นต้นมาสถานที่จัดงานพิธีพระราชทานปริญญาบัตร คือ ศูนย์ประชุมนานาชาติฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี
บุคคลสำคัญ
ดูเพิ่ม รายนามบุคคลสำคัญจากมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาลัยแม่ฮ่องสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่
วิทยาลัยแม่ฮ่องสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ วิทยาเขตแม่ฮ่องสอน (Maehongson College, ChiangMai Rajabhat University) เป็น วิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ก่อตั้งเมื่อวันที่24 กันยายน พ.ศ. 2546
เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 80 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบแพรี ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | พื้นน้ำไม่มีชื่อ ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบแพร์รี ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบแมกคลินทอกค์ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ลาร์เซ็นซาวด์ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบวิคตอเรีย ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวควีนมอด ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" | 🇲🇽 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
โบสถ์น้อยตอร์นาบูโอนี
ชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel, Cappella Tornabuoni) เป็นชาเปลหลักหรือชาเปลของบริเวณร้องเพลงสวดอยู่ภายในบาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลาที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สิ่งที่สำคัญที่สุดภายในชาเปลคืองานจิตรกรรมฝาผนังที่ยังอยู่ในสภาพที่ดีและสมบูรณ์ที่เขียนโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาและห้องเขียนภาพระหว่างปี ค.ศ. 1485 ถึงปี ค.ศ. 1490
ประวัติ
งานจิตรกรรมฝาผนังของชาเปลหลักของบาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลาเขียนครั้งแรกในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14 โดยอันเดรอา ออร์ชานยา ร่องรอยที่เหลือจากภาพเขียนของออร์ชานยาพบในคริสต์ทศวรรษ 1940 ที่เป็นภาพจากพันธสัญญาเดิม บางส่วนของภาพได้รับการร่อนออกเป็นแผ่นมาตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของวัด
เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 จิตรกรรมฝาผนังของออร์ชานยาก็อยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรม ตระกูลซาสเซ็ตติซึ่งเป็นตระกูลที่มั่งคั่งในฟลอเรนซ์ผู้เป็นนายธนาคารของตระกูลเมดิชิมีสิทธิในการตกแต่งแท่นบูชาเอกของชาเปลหลักในวัดนี้มาเป็นเวลานาน ขณะที่หน้าที่ตกแต่งผนังของบริเวณร้องเพลงสวดเป็นหน้าที่ของตระกูลริชชิ แต่ตระกูลริชชิไม่มีโอกาสได้ฟื้นตัวจากการล้มละลายในปี ค.ศ. 1348 จึงได้ขายสิทธิการตกแต่งบริเวณร้องเพลงสวดให้แก่ตระกูลซาสเซ็ตติ ฟรานเชสโค ซาสเซ็ตติต้องการจะตกแต่งชาเปลด้วยภาพที่เป็นฉากชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ แต่นักบวชโดมินิคันผู้เป็นเจ้าของบาซิลิกาปฏิเสธ ซาสเซ็ตติจึงต้องย้ายการตกแต่งที่ต้องการไปยังชาเปลซาสเซ็ตติภายในวัดซานตาทรินิตา ที่เป็นที่ที่โดเมนนิโค เกอร์ลันเดาสร้างงานชิ้นเอก สิทธิในการตกแต่งจึงถูกขายให้กับจิโอวานนิ ทอร์นาบุโอนิ
แต่โดเมนนิโค เกอร์ลันเดาผู้ขณะนั้นมีห้องเขียนภาพที่ใหญ่ที่สุดในฟลอเรนซ์ไม่ได้เสียสัญญาจ้างในการตกแต่งชาเปล เพราะเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1485 จิโอวานนิก็จ้างให้เกอร์ลันเดาเขียนภาพในชาเปลหลัก ครั้งนี้หัวเรื่องเปลี่ยนเป็นฉากชีวิตของพระแม่มารีและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ผู้เป็นนักบุญผู้พิทักษ์ของทอร์นาบุโอนิและเมืองฟลอเรนซ์ อาจเป็นไปได้ว่าภาพที่เขียนใหม่เขียนตามโครงที่อันเดรอา ออร์ชานยาเขียนไว้ก่อนหน้านั้น
เกอร์ลันเดาทำงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลระหว่างปี ค.ศ. 1485 ถึงปี ค.ศ. 1490 ร่วมกับห้องเขียนภาพของตนเองที่รวมทั้งพี่น้องดาวิเด และ เบเนเดตโต, น้องเขยเซบาสติอาโน มาอินาร์ดิ (Sebastiano Mainardi) และอาจะรวมทั้งไมเคิล แอนเจโล นอกจากนั้นหน้าต่างก็ยังสร้างตามแบบที่เกอร์ลันเดาออกแบบ การตกแต่งชาเปลจบลงด้วยฉากแท่นบูชา “พระแม่มารีให้นมกับเทวดาและนักบุญ” (Madonna del Latte in Glory with Angel and Saints) และ “นักบุญแคทเธอรินแห่งเซียนนาและนักบุญลอเร็นซ์” ด้านหลังเป็นภาพ “การคืนชีพของพระเยซู” ภาพนี้แบ่งกันระหว่างพิพิธภัณฑ์ที่เบอร์ลิน และพิพิธภัณฑ์เก่าแห่งมิวนิก
โครงสร้างของภาพ
ภาพเขียนฉากชีวิตเขียนบนผนังสามด้านเป็นฉาก “ชีวิตของพระแม่มารี” และฉาก “ชีวิตของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ทางผนังซ้ายและขวาแต่ละผนังแบ่งเป็นสามชั้นแต่ละชั้นแบ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมสองช่องที่ล้อมกรอบด้วยลวดลายสถาปัตยกรรม และตอนบนเป็นช่องพระจันทร์ครึ่งดวง (lunette) แต่ละผนังเป็นฉากชีวิตเจ็ดภาพที่เริ่มจากมุมล่าง
อะลาดิน
อะลาดิน (Aladdin) เป็นเทพปกรณัมเรื่องหนึ่งในแถบตะวันออกกลาง ว่าด้วยยาจกหนุ่มชาวจีนชื่อ อะลาดิน ซึ่งกลายเป็นราชาเพราะความช่วยเหลือของทาสยักษ์ เรื่องราวนี้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางขึ้นเมื่ออ็องตวน กาล็อง (Antoine Galland) นักเขียนชาวฝรั่งเศส ประมวลเข้าเป็นนิทานตอนหนึ่งในหนังสือชุด พันหนึ่งราตรี (One Thousand and One Nights) หรือ อาหรับราตรี (The Arabian Nights)
เนื้อเรื่อง
"อะลาดิน" หรือในภาษาอาหรับว่า "อะลาอัดดีน" (علاء الدين, ʻAlāʼ ad-Dīn) และภาษาจีนว่า "อาลาติง" เป็นเด็กหนุ่มในกรุงจีน วันหนึ่ง พ่อมดแห่งแคว้นมักเริบ (Maghreb) ในแอฟริกา ปลอมตัวเป็นพ่อค้าภูมิฐานมายังบ้านของอะลาดิน อ้างว่า เป็นน้องชายหรือพี่ชายของช่างเสื้อมุสตาฟา (Mustapha) บิดาผู้ล่วงลับแล้วของอะลาดิน แล้วขอให้อะลาดินไปเอาตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งซึ่งอยู่ในถ้ำกล (booby-trapped cave) มาให้ เมื่ออะลาดินเข้าไปในถ้ำแล้วก็ติดอยู่ในนั้น ไม่รู้จะทำเช่นไร ก็ลูบมือตนเองอยู่ พลันยักษ์ซึ่งสิงอยู่ในแหวนที่พ่อมดมอบให้ใส่นั้นก็ผุดออกมาและเสนอตัวเป็นข้ารับใช้ อะลาดินจึงให้ยักษ์พาเขาและตะเกียงออกจากถ้ำกลับไปยังเมืองชี่ตัน
ต่อมาเมื่อมารดาของอะลาดินเช็ดถูตะเกียงที่บุตรชายนำกลับมาด้วยนั้น ยักษ์อีกตนหนึ่งซึ่งสิงสู่อยู่ในตะเกียงและมีพลังอำนาจเหนือกว่ายักษ์ตนแรกก็ปรากฏโฉมและเสนอตัวเป็นข้าช่วงใช้เช่นกัน ด้วยความช่วยเหลือของยักษ์ตนนั้น อะลาดินก็มั่งมีบารมีและทรัพย์สินขึ้นมา เมื่อทราบว่า องค์หญิงบัดร์อุลบาดูร์ (Badroulbadour) ราชธิดาพระเจ้ากรุงจีน กำลังจะสมรสกับบุตรชายของเสนาบดี (vizier) อะลาดินจึงให้ยักษ์ขัดขวางการสมรสนั้น และให้ตนได้สมรสกับองค์หญิงแทน ยักษ์ยังเนรมิตปราสาทราชมนเทียรให้อะลาดินเสียใหญ่โตยิ่งกว่าราชวังพระเจ้ากรุงจีน
ฝ่ายพ่อมดแห่งแคว้นมักเริบ เมื่อทราบว่า อะลาดินออกจากถ้ำไปได้ ทั้งได้เป็นใหญ่เป็นโตเพราะฤทธิ์ตะเกียง จึงกลับมายังกรุงจีน ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเร่รับแลกตะเกียงเก่าด้วยตะเกียงใหม่ องค์หญิงบัดร์อุลบาดูร์เอาตะเกียงของอะลาดินไปแลกตะเกียงใหม่มา พ่อมดจึงบัญชาให้ยักษ์ในตะเกียงนำปราสาทและทรัพย์สินทั้งหมดของอะลาดิน รวมถึงองค์หญิงผู้ชายา ไปยังแคว้นมักเริบ แต่พ่อมดลืมไปว่า อะลาดินยังมีแหวนวิเศษที่ตนเคยให้ไว้อยู่
อะลาดินสั่งให้ยักษ์ในแหวนช่วยเหลือ แต่ยักษ์แหวนไม่อาจสู้อำนาจยักษ์ตะเกียง ทำได้แต่เพียงนำพาอะลาดินไปยังแคว้นมักเริบ เมื่อไปถึงแคว้นนั้นแล้ว อะลาดินฆ่าพ่อมดตาย จึงได้กลับครอบครองตะเกียง และให้ยักษ์ในตะเกียงนำปราสาทราชสมบัติและคนรักของตนกลับคืนไปกรุงจีน
น้องชายหรือพี่ชายของพ่อมดทราบว่า พ่อมดถูกฆ่าตาย ก็แค้นใจ ปลอมตนเป็นหญิงชรามายังกรุงจีน อ้างว่า สามารถเยียวยารักษาโรคภัยทั้งปวงได้ องค์หญิงบัดร์อุลบาดูร์จึงรับไว้เป็นนางข้าหลวง ยักษ์ตะเกียงเตือนอะลาดินถึงภัยจากนางผู้แปลกปลอมนั้น อะลาดินจึงฆ่านางตาย ทุกคนก็อยู่อย่างสุขสันต์สืบมา ครั้นพระเจ้ากรุงจีนสิ้นพระชนม์แล้ว อะลาดิน ในฐานะราชบุตรเขย จึงได้ครองบัลลังก์ต่อ
ต้นฉบับ
ต้นฉบับภาษาอาหรับของเรื่องอะลาดินนั้นปัจจุบันยังไม่อาจสืบค้นได้ แต่อ็องตวน กาล็อง ที่เอาเรื่องนี้ไปลงหนังสือ พันหนึ่งราตรี นั้นอ้างว่า ได้ฟังเรื่องมาจากนักเล่านิทานชาวซีเรียคนหนึ่งซึ่งมาจากเมืองอะเลปโป (Aleppo) และกาล็องบันทึกในอนุทินลงวันที่ 25 มีนาคม 1709 ว่า วันนั้นเขาได้พบปราชญ์นิกายมารอไนต์ (Maronite) คนหนึ่งชื่อ โยเฮนนา ดีแอ็บ (Youhenna Diab) หรือฮันนา (Hanna) ในกรุงปารีส ปอล ลูว์กา (Paul Lucas) นักเดินทางชาวฝรั่งเศส นำพาปราชญ์ผู้นี้มาจากเมืองอะเลปโป เขายังเขียนลงอนุทินว่า เริ่มแปลเรื่องอะลาดินเป็นภาษาฝรั่งเศสในฤดูหนาวซึ่งกินเวลาระหว่างปี 1709–10 ต่อมา เรื่องอะลาดินนี้ปรากฏอยู่ใน พันหนึ่งราตรี ภาค ราตรี (Nights) เล่มที่ 4 และ 5 พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1710
ในหนังสือ อะลัดดินแอนด์ดิเอนแชนเต็ดแลมป์และอัตเธอร์สตอรีส์ (Aladdin and the Enchanted Lamp and Other Stories; "อะลาดินกับตะเกียงมนตราและเรื่องราวอื่น ๆ") พิมพ์ครั้งแรกในกรุงลอนดอนเมื่อปี 1901 จอห์น เพย์น (John Payne) เขียนรายละเอียดเกี่ยวกับการพบกันระหว่างกาล็องและบุคคลชื่อ "ฮันนา" เอาไว้ ทั้งระบุถึงการค้นพบต้นฉบับภาษาอาหรับของเรื่องอะลาดินในหอสมุดแห่งชาติฝรั่งเศส (National Library of France) เขาว่า ต้นฉบับนั้นมีสองชุด ชุดหนึ่งบาทหลวงชาวซีเรียที่อยู่ในกรุงปารีสชื่อ ไดโอนิเซียส ชาวิช (Dionysios Shawish) หรือหลวงพ่อเดนิส ชาวิส (Dom Denis Chavis) เขียนขึ้น อีกชุดหนึ่งเป็นเนื้อหาที่ มิคาอิล ซับบัก (Mikhail Sabbagh) อาลักษณ์หลวง คัดลอกจากต้นฉบับที่เขียนขึ้นในกรุงแบกแดดเมื่อปี 1703 หอสมุดแห่งชาติซื้อต้นฉบับทั้งสองชุดนั้นมาเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่นักวิชาการสมัยใหม่หลายคน เช่น มุห์ซิน มะห์ดี (Muhsin Mahdi) และฮุเซน ฮัดดาวี (Husain Haddawy) เชื่อว่า ต้นฉบับดังกล่าวไม่ใช้เรื่องอะลาดินดั้งเดิม เป็นแต่คำแปลเรื่องอะลาดินใน พันหนึ่งราตรี กลับเป็นภาษาอาหรับเท่านั้น
สถานที่
เนื้อเรื่องว่า อะลาดินอยู่ในกรุงจีน และอะลาดินเป็นชาวจีน แต่บุคคลส่วนใหญ่ในเรื่องเป็นมุสลิม มีบุคคลหนึ่งเป็นยิวซึ่งในเรื่องว่า เป็นลูกค้าของอะลาดิน แต่ไม่มีเอ่ยถึงชาวพุทธหรือขงจื่อ
นักวิจารณ์บางคนเห็นว่า ความแตกต่างทางชาติพันธุ์ดังกล่าวน่าจะบ่งบอกว่า เรื่องเกิดในเตอร์กิสถาน กินพื้นที่เอเชียกลางและเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ของประเทศจีนปัจจุบัน ส่วนที่มีการระบุถึงชนชาติต่าง ๆ ในกรุงจีนเช่นนี้ อาจเป็นเพราะคนเล่าเรื่องไม่มีความรู้ดีพอเกี่ยวกับจีน หรือไม่ก็ประสงค์สร้างสีสันให้เนื้อหาดังที่พบบ่อยในนิทานทั้งหลาย
เกียดเป๋ง
เกียดเป๋ง (เสียชีวิต ค.ศ. 218) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า จี๋ เปิ่น เป็นแพทย์หลวงที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน ในปี ค.ศ. 208 เกียดเป๋งร่วมกับพรรคพวกหลายคนก่อกบฏขึ้นในเมืองหลวงฮูโต๋ แต่กบฏได้ถูกปราบปราม ผู้ร่วมก่อการรวมถึงเกียดเป๋งได้ถูกจับกุมและถูกประหาร
ในนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เกียดเป๋งร่วมมือกับตังสินและพรรคพวกในปี ค.ศ. 200 หวังโค่นล้มอำนาจของโจโฉ เกียดเป๋งวางแผนสังหารโจโฉโดยการวางยาพิษ แต่โจโฉรู้ทันจึงจับเกียดเป๋ง รวมไปถึงตังสินและผู้ร่วมก่อการไปประหารชีวิต
ชื่อของเกียดเป๋ง
ในความเป็นจริง ชื่อของเกียดเป๋ง (吉本 จี๋เปิ่น) คือ "พี" ที่ชื่อของเกียดเป๋งถูกบันทึกเพี้ยนไปเป็น "เปิ่น"  ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ เชื่อว่าเพื่อหลีกเลี่ยงการพ้องกับชื่อ "พี" ที่เป็นชื่อตัวของเฉา พีหรือโจผี  จักรพรรดิองค์แรกของวุยก๊ก นอกจากนี้ตัวอักษรจีนของ "พี" ในชื่อของเกียดเป๋งอาจเขียนเป็น 㔻 แทนที่จะเป็น 丕 เนื่องจากมีหลายครั้งที่มีการบันทึก 㔻 ผิดเป็น 丕
ประวัติ
เกียดเป๋งทำงานเป็นแพทย์หลวง (太醫令 ไท่อีหลิ่ง) ในราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกในรัชสมัยของพระเจ้าเหี้ยนเต้ ซึ่งขณะนั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของอัครมหาเสนาบดีโจโฉ และพระเจ้าเหี้ยนเต้เป็นเพียงผู้ปกครองแต่ในนามเท่านั้น ในปี ค.ศ. 216 พระเจ้าเหี้ยนเต้สถาปนาโจโฉขึ้นดำรงตำแหน่งวุยอ๋อง (魏王 เว่ย์หวาง) และให้โจโฉสถาปนาแคว้นวุยในภาคเหนือของจีนโดยอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ฮั่นแต่เพียงในนาม
เมื่อปลายปี ค.ศ. 217 หรือต้นปี ค.ศ. 218 เกียดเป๋งวางแผนก่อกบฏในเมืองหลวงฮูโต๋ร่วมกับผู้ร่วมก่อการหลายคนได้แก่ เกงจี (耿紀 เกิ่งจี้) อุยหลง (韋晃 เหวย์หฺว่าง) กิมหัน (金禕 จินอี) และบุตรชายของเกียดเป๋งคือเกียดเมา (吉邈 จี๋เหมี่ยว) ชื่อรอง เหวินหรัน (文然) และเกียดบก (吉穆 จี๋มู่) ชื่อรอง ซือหรัน (思然) โดยมีแผนการจะสังหารอองปิด (王必 หวังปี้) ขุนนางของโจโฉในตำแหน่งจ๋างสื่อ (長史) จากนั้นจะเข้าควบคุมพระเจ้าเหี้ยนเต้ โจมตีแคว้นวุยของโจโฉ และประสานกับเล่าปี่ ขุนศึกผู้ควบคุมดินแดนภาคตะวันตกของจีนที่เป็นศัตรูของโจโฉ ขณะนั้นกวนอูขุนพลของเล่าปี่กำลังได้เปรียบโจหยินขุนพลของโจโฉในการรบที่เมืองอ้วนเสีย ส่วนตัวโจโฉนั้นอยู่ไกลถึงเมืองเงียบกุ๋น และได้มอบหมายให้อองปิดรักษาเมืองฮูโต๋
เกียดเมานำผู้ติดตามของตระกูลเกียดและผู้ร่วมการคนอื่น ๆ รวมพันคนเข้าโจมตีค่ายของอองปิดในเวลาเวลากลางคืนและจุดไฟขึ้นที่ประตู กิมหันเป็นคนที่อองปิดไว้วางใจมากจึงทำให้กิมหันได้โอกาสส่งจารชนเข้าไปแฝงตัวในค่ายของอองปิดก่อนที่เริ่มก่อการ ในระหว่างการโจมตี อองปิดถูกเกาทัณฑ์ได้รับบาดเจ็บที่แขนจึงหนีออกจากค่ายไปหลบภัยที่บ้านของกิมหันโดยที่ไม่รู้ว่ากิมหันคือหนึ่งในผู้ร่วมก่อการ คนรับใช้ของกิมหันเข้าใจว่าอองปิดเป็นเกียดเมาจึงตอบอองปิดไปว่า "หวังจ๋างสื่อ (อองปิด) ตายแล้วหรือ แผนของท่านสำเร็จผลแล้ว!" อองปิดได้ยินดังนั้นจึงหนีไปทางประตูทิศใต้ของเมืองฮูโต๋ ในที่สุดด้วยความช่วยเหลือของขุนพลเหยียนควัง (嚴匡) อองปิดได้นำกำลังกลับไปโจมตีพวกกบฏและปราบจลาจลได้เป็นผลสำเร็จ เกียดเป๋งและผู้ร่วมก่อการถูกจับกุมและถูกนำตัวไปประหารชีวิตในข้อหากบฏ ส่วนอองปิดเสียชีวิตด้วยพิษบาดแผลจากเหตุการณ์จลาจลในอีกหลายวันต่อมา
ในนิยาย สามก๊ก
เกียดเป๋งปรากฏเป็นตัวละครในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก ตอนที่ 23 ตรงกับใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 21 ในวรรณกรรมได้เปลี่ยนชื่อของเกียดเป๋งจากเดิมที่เป็น "จี๋เปิ่น" มาเป็น "จี๋ไท่" และมีชื่อรองว่า "ผิง" (平) จึงนิยมเรียกกันว่า "จี๋ผิง"  ในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) จึงแปลชื่อจี๋ผิงเป็นชื่อสำเนียงฮกเกี้ยนว่า "เกียดเป๋ง"
เมื่อตังสินรับพระราชโองการลับของพระเจ้าเหี้ยนเต้ที่เขียนด้วยเลือดที่มีรับสั่งให้คิดการกำจัดโจโฉ ตังสินจึงรวบรวมผู้ร่วมก่อการปรึกษากันจะกำจัดโจโฉ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ จนกระทั่งศักราชเจี้ยนอันปีที่ 5 (ค.ศ. 200) ตังสินล้มป่วย พระเจ้าเหี้ยนเต้จึงส่งเกียดเป๋งไปดูแล
วันหนึ่งตังสินชวนเกียดเป๋งมากินโต๊ะ ตังสินได้เผลอหลับไปแล้วฝันว่าตนสังหารโจโฉได้สำเร็จจนเผลอละเมอออกมาและสะดุ้งตื่น เกียดเป๋งได้ยินตังสินละเมอด่าโจโฉจึงแกล้งบอกกับตังสินว่าจะนำเนื้อความที่แจ้งโจโฉ ตังสินได้ยินก็ตกใจพูดไม่ออก เกียดเป๋งจึงบอกว่าตนแกล้งลองใจตังสินแล้วถามถึงเรื่องที่ตังสินกำลังคิดการ แต่ตังสินยังไม่ไว้ใจเกียดเป๋งจึงยังไม่กล้าบอก เกียดเป๋งจึงกัดนิ้วมือตัวเองกระทำสาบาน ตังสินเห็นเกียดเป๋งกัดนิ้วแสดงความจริงใจจึงนำราชโองการลับของพระเจ้าเหี้ยนเต้ให้เกียดเป๋งดูแล้วเล่าเรื่องให้ฟังทุกประการ เกียดเป๋งจึงอาสาจะสังหารโจโฉโดยบอกแผนการว่า "โจโฉนั้นมักปวดศีรษะ หาข้าพเจ้าไปรักษาหายเนืองๆ อยู่ ถ้าโจโฉป่วยอีกครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะไปรักษาแล้วประกอบยาใส่ยาพิษประสมลงให้โจโฉกิน โจโฉก็จะตาย การซึ่งข้าพเจ้าคิดนี้เห็นจะไม่ยากแก่ทแกล้วทหาร" จากนั้นเกียดเป๋งก็ลาเพื่อไปเตรียมการ
แต่แล้วเคงต๋อง (秦慶童 ฉินชิ่งถง) คนรับใช้ของตังสินได้ทรยศนายนำความลับที่ตังสินคิดการไปบอกโจโฉรวมถึงเรื่องที่เกียดเป๋งกัดนิ้วกระทำสาบาน วันต่อมาโจโฉจึงแกล้งทำเป็นปวดศีรษะเรียกเกียดเป๋งมารักษา เกียดเป๋งปรุงยาโดยแอบใส่ยาพิษลงไปแล้วยกมาให้โจโฉบอกให้กินขณะยายังร้อน โจโฉจึงตอบว่า "ท่านเป็นหมอหลวงก็ย่อมรู้ขนบธรรมเนียมอยู่ทุกประการ ถ้าพระมหากษัตริย์ทรงพระประชวร หมอถวายยา ขุนนางผู้สนิทก็ได้เทียบก่อน แม้บิดาผู้ใดป่วย หมอนั้นประกอบยาให้กิน บุตรนั้นก็ย่อมชิมเสียก่อน บัดนี้ตัวเราเป็นมหาอุปราช ตัวท่านเป็นหมอสนิทรักใคร่แก่เรา ท่านประกอบยาให้เรากิน ควรที่ท่านกินให้เราเห็นก่อนเราจึงจะกินได้" เกียดเป๋งเห็นว่าโจโฉรู้เรื่องตนคิดการสังหารแล้วจึงบังคับจะเอายากรอกปากโจโฉ โจโฉปัดถ้วยยากระเด็นไปถูกอิฐจนอิฐนั้นแตกไปด้วยฤทธิ์ของยาพิษ
โจโฉจึงให้ทหารจับตัวเกียดเป๋งไปโบยตีทรมานอย่างหนักเพื่อบังคับให้เกียดเป๋งซัดทอดผู้ร่วมก่อการ แต่เกียดเป๋งไม่ยอมซัดทอด ต่อมาโจโฉให้นำตัวเกียดเป๋งไปที่บ้านตังสิน แล้วให้ทรมานเกียดเป๋งต่อหน้าตังสินบังคับให้ซัดทอดอีก เกียดเป๋งทนการทรมานไม่ไหวจึงขอให้โจโฉแก้มัดแล้วจะยอมสารภาพ โจโฉให้ทหารแก้มัดเกียดเป๋ง เกียดเป๋งลุกขึ้นหันหน้าไปทางพระราชวังถวายบังคมแล้วร้องว่า "ตัวข้าพเจ้าเป็นข้าราชการในแผ่นดิน บัดนี้มีศัตรูทำจลาจลต่อราชสมบัติ ข้าพเจ้าคิดจะทำนุบำรุงแผ่นดิน บัดนี้ไม่สมความคิด" แล้วเกียดเป๋งก็เอาศีรษะโขกพื้นบันไดจนเสียชีวิต โจโฉสั่งให้ทหารหั่นร่างเกียดเป๋งเป็นชิ้นๆ ต่อมาโจโฉสั่งให้จับกุมตัวตังสินและผู้ร่วมก่อการทุกคนพร้อมทั้งครอบครัวนำไปประหารชีวิต (ยกเว้นเล่าปี่และม้าเท้งที่ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว)
ในวรรณกรรมสามก๊ก ตอนที่ 69 ตรงกับใน สามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ตอนที่ 55 มีเหตุการณ์ที่เกงจีร่วมกับ อุยหลง กิมหัน เกียดเมา และเกียดบก ก่อจลาจลขึ้นในเมืองฮูโต๋ แต่ไม่มีเกียดเป๋งเป็นผู้ร่วมก่อการเหมือนในประวัติศาสตร์ มีเพียงเกียดเมาและเกียดบกที่ร่วมก่อการเพื่อแก้แค้นโจโฉที่สังหารเกียดเป๋งผู้เป็นบิดา
ดูเพิ่ม
218
บิกโฟร์ (บริษัทตรวจสอบบัญชี)
บิกโฟร์ (Big Four) คือเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพที่ใหญ่ที่สุดสี่แห่งของโลก ประกอบธุรกิจด้านการตรวจสอบบัญชี บริการให้ความเชื่อมั่น ภาษีอากร การบริหารจัดการ ที่ปรึกษาทางธุรกิจ คณิตศาสตร์ประกันภัย บริการด้านการเงิน และบริการด้านกฎหมาย ซึ่งกลุ่มบริษัททั้งสี่แห่งนี้เป็นผู้ให้บริการตรวจสอบบัญชีแก่บริษัทมหาชนจำกัด (บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์) และบริษัทจำกัดจำนวนมากมาย และมีรายงานว่าเป็นผู้ให้บริการตรวจสอบบัญชีกว่าร้อยละ 99 ของบริษัทที่อยู่ในดัชนีฟุตซี 100 (FTSE 100) และร้อยละ 96 ของบริษัทที่อยู่ในดัชนีฟุตซี 250 (FTSE 250) อันเป็นดัชนีที่รวบรวมบริษัทมหาชนจำกัดขนาดกลางชั้นนำ
ข้อมูลที่เผยแพร่แก่สาธารณชนล่าสุดของบิกโฟร์มีดังต่อไปนี้
ในอดีตกลุ่มบริษัทเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในนาม บิกเอกท์ (Big Eight) ก่อนจะลดลำดับลงมาเป็น บิกซิกซ์ (Big Six) และ บิกไฟว์ (Big Five) จากการควบรวมกิจการตามลำดับ ต่อมาในปี ค.ศ. 2002 กลุ่มบิกไฟว์ก็ถูกลดลำดับลงมาเหลือเป็นบิกโฟร์ภายหลังการล่มสลายของอาเธอร์แอนเดอร์เซิน (Arthur Andersen) จากการที่บริษัทเข้าไปมีส่วนพัวพันในเรื่องอื้อฉาวเอ็นรอน
ตัวอย่างเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพรายใหญ่แห่งอื่น ๆ ได้แก่ บีดีโอ, อาร์เอสเอ็ม, มาซาร์ส, แกรนต์ ธอร์นตัน, โครว์ ฮอร์วาร์ท, เอชแอลบี และคลิฟตัน ลาร์สัน อัลเลน เป็นต้น
โครงสร้างทางกฎหมาย
บริษัทบิกโฟร์ทั้งสี่แห่งล้วนแล้วแต่มีสถานะเป็นเครือข่ายบริษัทให้บริการด้านวิชาชีพ ไม่มีบริษัทใดที่มีสถานะเป็นบริษัทเดี่ยว เป็นเครือข่ายของบริษัทหลากหลายแห่งที่บริหารงานและมีเจ้าของแยกเป็นอิสระจากกัน แต่ตกลงกับบริษัทสมาชิกแห่งอื่น ๆ ในเครือข่ายในการใช้ชื่อบริษัท เครื่องหมายการค้า และมาตรฐานด้านคุณภาพร่วมกัน ซึ่งในแต่ละเครือข่ายได้มีการจัดตั้งนิติบุคคลขึ้นมาประสานงานกิจกรรมระหว่างบริษัทสมาชิกโดยเฉพาะ เช่นในกรณีของเคพีเอ็มจีที่ได้จัดตั้งนิติบุคคลกลางสำหรับการประสานงานในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ส่วนเครือข่ายบริษัทบิกโฟร์อีกสามแห่งที่เหลือล้วนแล้วแต่จัดตั้งนิติบุคคลดังกล่าวในสหราชอาณาจักร มีสถานะเป็นบริษัทจำกัดตามกฎหมายสหราชอาณาจักร โดยนิติบุคคลเหล่านี้ไม่ได้ดำเนินงานเพื่อให้บริการด้านวิชาชีพแก่บุคคลภายนอก และไม่มีอำนาจควบคุมบริษัทสมาชิกของตนแต่อย่างใด เป็นการบริหารงานในลักษณะเดียวกับเครือข่ายบริษัทที่พบเห็นได้ทั่วไปในวิชาชีพด้านกฎหมาย
ในกรณีของอีวาย บริษัทได้รวมนิติบุคคลทางกฎหมายแต่ละแห่งเข้าเป็นหน่วยบริหารจัดการ 3 กลุ่ม จากหน่วยการดำเนินงานตามภูมิศาสตร์ 4 กลุ่ม คือ กลุ่มอเมริกา กลุ่มเอเมีย (EMEIA; ยุโรป ตะวันออกกลาง อินเดีย และแอฟริกา) และกลุ่มเอเชียแปซิฟิก ซึ่งหน่วยบริหารจัดการเหล่านี้ดำเนินงานโดยบริษัทท้องถิ่นของภูมิภาคแต่ละแห่ง แต่ไม่ได้เป็นผู้ให้บริการด้านวิชาชีพโดยตรง และไม่ได้เป็นเจ้าของในบริษัทสมาชิกท้องถิ่นของเครือข่ายแต่อย่างใด
ซันโย (อนุภูมิภาค)
ซันโย เป็นอนุภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่น หมายถึงบริเวณภาคใต้ของเกาะฮนชู เกาะหลักของญี่ปุ่น อันประกอบด้วยจังหวัดโอกายามะ จังหวัดฮิโรชิมะ และ จังหวัดยามางูจิ
คำว่า "ซันโย" นั้น มีความมายว่า "ทิวเขาที่แสงแดดสาดส่อง"
เอร์เกซ
Ehrgeiz เป็นเกมต่อสู้ พัฒนาโดย Dream Factory ผลิตเมื่อ ค.ศ. 1998
วัดหัวขัว (จังหวัดลำพูน)
วัดหัวขัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน มีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 20 ตารางวา
วัดหัวขัวสร้างเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 ประมาณปี พ.ศ. 2348 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก พระเจ้ากาวิละ นำชนเผ่าไทยซึ่งประกอบด้วย ลัวะ ลื้อ ยาง ยอง เข้ามาตั้งรกรากอยู่ในเมืองเชียงใหม่และลำพูน หลังจากที่ชาวยองส่วนหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานอยู่ใกล้เมืองลำพูน โดยเฉพาะที่บ้านเวียงยอง แต่เมื่ออพยพมาตั้งถิ่นฐานในลำพูนจึงได้พร้อมใจกันสร้างวัดขึ้น ใช้ชื่อว่า วัดหัวข่วงนางเหลียว ปัจจุบันเป็นวัดร้างอยู่เหนือวัดหัวขัวขึ้นไปทางเหนือประมาณ 200 เมตร ต่อมาวัดหัวข่วงนางเหลียวถูกแม่น้ำกวงเซาะตลิ่งพัง ชาวยองสมัยนั้นจึงได้ย้ายวัดมาตั้งในปัจจุบันเมื่อ พ.ศ. 2357 ใช้ชื่อว่า "วัดหัวขัว"
แพทริก ไกลเฟิร์ต
แพทริก สเตฟาน ไกลเฟิร์ต (Patrick Stephan Kluivert; เกิด 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2519) อดีตนักฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ในตำแหน่งกองหน้าเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้ทำประตูชัยให้อายักซ์ อัมสเตอร์ดัมชนะเอซี มิลานไปได้ 1–0 ใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบชิงชนะเลิศเมื่อ ค.ศ. 1995 และตัวของไกลเฟิร์ตก็ยังเป็นเจ้าของสถิติที่ยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้คือนักเตะอายุน้อยที่สุดที่ได้ลงเล่นและทำประตูได้ในนัดชิงชนะเลิศของฟุตบอลถ้วยยุโรปด้วยวัยเพียง 18 ปี 10 เดือน 23 วัน
นอกจากนี้ จัสติน บุตรชายของแพทริกก็ได้เป็นกองหน้าของอายักซ์และทีมชาติเนเธอร์แลนด์ตามรอยผู้เป็นพ่อ
สกล ชื่นตระกูล
พลเอก สกล ชื่นตระกูล หรือ บิ๊กแขก อดีตสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตที่ปรึกษาพิเศษกองทัพบก อดีตแม่ทัพภาคที่ 4 อดีตราชองครักษ์พิเศษ อดีตที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ผู้แทนพิเศษของรัฐบาล อดีตหัวหน้าฝ่ายติดตามและประสานงาน ศูนย์ปฎิบัติการคณะรักษาความสงบแห่งชาติ
ประวัติ
พล.อ.สกล เกิดเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2497 มีชื่อเล่นว่า แขก เป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 13 (ตท.13) รุ่นเดียวกับ พลเรือเอก ณรงค์ พิพัฒนาศัย และ พลอากาศเอก ประจิน จั่นตอง นักเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้ารุ่นที่ 24 (จปร.24) วันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2565 โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้พระราชทานเพลิงศพ ณ ศาลา 10 วัดโสมนัสราชวรวิหาร กรุงเทพมหานคร
มารีนา คาปูโร
มารีนา สตานิสลาวอฟนา คาปูโร (Марина Станиславовна Капуро) เป็นนักร้องชาวรัสเซีย
คาปูโร เกิดวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1961 ที่เลนินกราด เธอได้เข้าเรียนที่ Pioneers Palace เมื่อตอนอายุแปดขวบ เธอสำเร็จการศึกษาที่ Saint Petersburg State University of Culture and Arts
เธอได้ร่วมงานกับ Yuri Berendyukov นักแต่งเพลง, ต่อมาเธอได้ก่อตั้งวงดนตรี โฟล์กร็อก Yabloko (apple). เธอได้ร่วมงานกับ Yuri Morozov, Chizh & Co, Nautilus Pompilius และวงดนตรีแนว celtic rock Welladay
แหล่งข้อมูลอื่น
1961
ไมคอป
ไมคอป (Майкоп; Мыекъуапэ ; Maykop) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐอะดีเกยาในประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำเบลายา (สาขาของแม่น้ำคูบัน) มีพรมแดนติดกับเขตไมคอปสกี้ทางทิศตะวันออกและทิศใต้ซึ่งแยกการปกครองและท้องถิ่นออกจากกัน ติดกับเขตเกียกินสกีทางทิศเหนือ และเขตเบโลเชนสกี้ของดินแดนครัสโนดาร์ทางทิศตะวันตก
มีประชากร: 139,084 คน (2021),
เศรษฐกิจ
การค้นพบแหล่งน้ำมันใต้ดินที่กว้างขวางทำให้ไมคอปเป็นศูนย์กลางการสกัดน้ำมันที่สำคัญสำหรับสหภาพโซเวียตและต่อมาคือรัสเซีย ภาคส่วนอื่น ๆ ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ ได้แก่ การแปรรูปอาหารและอุตสาหกรรมไม้