cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฝ่ายข่าว ช่อง 3 เอชดี
ฝ่ายข่าว ช่อง 3 เอชดี (3Plus News) เป็นหน่วยงานย่อยของสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ภายใต้การกำกับดูแลโดยกลุ่มบีอีซีเวิลด์ ซึ่งทำหน้าที่ผลิตข้อมูลข่าวสารทุกประเภท ในรูปของเนื้อหาข่าว และภาพเคลื่อนไหวแบบวิดีโอ หรือภาพนิ่งในบางกรณี เพื่อสนับสนุนกับรายการโทรทัศน์ ประเภทข่าวและเหตุการณ์ปัจจุบัน ทั้งส่วนที่ผลิตเอง และส่วนที่ให้บริษัทเอกชนเช่าเวลาผลิต และตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา รายการข่าวทั้งหมดอยู่ภายใต้ตราสินค้า ครอบครัวข่าว 3 ในช่วงเวลาต่าง ๆ ที่กำหนดไว้ในผังรายการทางช่อง 3 และต่อมาขยายออกสู่การผลิตรายการข่าวให้กับช่อง 3 ทั้ง 3 ช่องในระบบดิจิทัล รวมถึงรายการของฝ่ายข่าวเดิมที่ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี มาจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
ฝ่ายข่าว สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เริ่มดำเนินงานเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2529 หลังจากที่องค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (อ.ส.ม.ท.) อนุมัติให้ช่อง 3 ดำเนินการผลิตรายการข่าวได้ด้วยตนเอง โดยก่อนหน้านั้น อ.ส.ม.ท. ผลิตรายการข่าวประจำวัน เพื่อออกอากาศทาง ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. และช่อง 3 ไปพร้อมกัน ในเวลา 20:00-20:45 น. ภายใต้ชื่อ ข่าวร่วม 3 - 9 อ.ส.ม.ท. ที่ดำเนินการมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2524
ทั้งนี้ ผู้บริหารช่อง 3 ได้เปิดรับสมัครบุคลากรจำนวนมาก เพื่อรองรับการเปิดแผนกใหม่ จนกระทั่งได้ทีมงานรุ่นใหม่มากกว่า 100 คน ภายในเวลาไม่กี่เดือน สำหรับผู้ประกาศข่าวซึ่งเป็นที่รู้จักในขณะนั้น ได้แก่ อาคม มกรานนท์, สิทธิชาติ บุญมานนท์, อภิญญา มาลีนนท์, ชุติมา รอดอยู่สุข, รัตติยากร ริมสินธุ, อภิชาติ หาลำเจียก, จักรพันธุ์ ยมจินดา, สุทธิพงศ์ ทัดพิทักษ์กุล, นัจนันท์ พฤกษ์ไพบูลย์, สาธิต ยุวนันทการุณ เป็นต้น โดยกำหนดคำขวัญว่า เที่ยงตรง กระชับ ฉับไว
อนึ่ง ก่อนหน้านั้น ช่อง 3 นำเสนอรายการข่าวมาก่อนแล้วตั้งแต่ปี พ.ศ. 2516 ในข่าวภาคกลางวัน และข่าวโทรพิมพ์ ในเวลา 12.00 - 13.00 น. ส่วนปี พ.ศ. 2518 ช่อง 3 เลื่อนเวลานำเสนอรายการข่าวมาเป็น 19.00 น. พร้อมยกเลิกการออกอากาศข่าวในช่วงเที่ยงวัน และเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 ช่อง 3 นำเสนอรายการ ข่าวดาวเทียม ซึ่งถ่ายทอดข่าวต่างประเทศ จากสำนักข่าวระดับโลก ผ่านระบบดาวเทียมอย่างรวดเร็ว ในเวลา 20.20 น. นับเป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกในประเทศไทยที่มีการถ่ายทอดลักษณะนี้
วิวัฒนาการ
ฝ่ายข่าว ไทยทีวีสีช่อง 3 เริ่มนำเสนอข่าวประจำวัน ในปี พ.ศ. 2529 ระหว่างเวลา 19.30 - 20.30 น. ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2533 เพิ่มช่วงนำเสนอข่าวสั้น โดยในระยะแรกที่เกิดสงครามอ่าวเปอร์เซีย ช่อง 3 ได้เชิญสุทธิชัย หยุ่น บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ เดอะ เนชั่น ในขณะนั้น มาวิเคราะห์สถานการณ์ออกอากาศ นับเป็นสถานีแรกที่สุทธิชัยออกรายการ, พ.ศ. 2536 เพิ่มเวลาข่าวประจำวันอีกวันละ 30 นาทีและเพิ่มรายการข่าวสตรีคือรายการ ผู้หญิงอยากรู้ (ต่อมาเป็นรายการ ผู้หญิงอยากรู้ 100เปอร์เซ็นต์,ผู้หญิง ผู้หญิง,ผู้หญิงถึงผู้หญิงและผู้หญิงยกกำลังแจ๋ว) และในเดือนมกราคม ปีถัดมา (พ.ศ. 2537) เพิ่มรายการภาคเช้า ระหว่างเวลา 05.30 - 06.00 น.
จากนั้นในปี พ.ศ. 2541 - 2542 ฝ่ายข่าวจึงปรับปรุงชื่อและรูปแบบการนำเสนอข่าวครั้งใหญ่ โดยเพิ่มรายการ เหตุบ้านการเมือง ที่มีสถานะเทียบเท่ารายการภาคเช้า, เที่ยงวันทันเหตุการณ์ ซึ่งเทียบเท่าข่าวภาคเที่ยง, ข่าวเด่นประจำวัน ที่มีสถานะเป็นข่าวภาคเย็นและภาคค่ำ และช่วง สถานการณ์ประจำวัน (ภายหลังเปลี่ยนเป็น ชีพจรข่าว 3 และ ระเบียงข่าว 3 โดยมีลักษณะคล้ายกับรายการเก็บตก และ ข่าวนอกลู่ ในปัจจุบัน) นอกจากนี้ ในช่วงข่าวสั้น ก็ได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อ 3 นาทีทั่วไทย มองโลก ทันเหตุการณ์ และ 180 วินาทีข่าว ซึ่งในระยะแรก มีการตั้งนาฬิกาจับเวลาถอยหลังบนหน้าจอ จาก 180 - 0 วินาทีด้วย (รูปแบบเช่นเดียวกับรายการ 60 Seconds ของช่อง BBC Three ประเทศอังกฤษ) แต่ต่อมาได้ยกเลิกการใช้นาฬิกาไป ซึ่งขณะนั้นเหลือเพียงข่าวสั้นและภายหลังเปลี่ยนเป็น 180 วินาทีข่าว อีกครั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2556 เปลี่ยนแปลงการนำเสนอข่าวสั้นใหม่โดยนำเสนอในชื่อว่า แฟลชนิวส์ จำนวน 5 ช่วง ในวันจันทร์ - ศุกร์ และ 7 ช่วง ในวันเสาร์ - อาทิตย์
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2546 บริษัท เทโร เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) (ชื่อเดิม บีอีซี-เทโร) ในนามบางกอกการละคอน ร่วมกับฝ่ายข่าวช่อง 3 เพื่อผลิตรายการข่าว ในฐานะสนับสนุนเนื้อหาข่าว โดยมีรายการ เรื่องเล่าเช้านี้ และ โลกยามเช้า ในช่วงใกล้เคียงกัน ฝ่ายข่าวช่อง 3 ได้ผลิตรายการเองเพิ่มคือ เช้าวันใหม่
ครอบครัวข่าว 3
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ฝ่ายข่าวช่อง 3 ร่วมกับ วิบูลย์ ลีรัตนขจร ผู้บริหารบริษัท เซิร์ช เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด ผู้ผลิตรายการ 168 ชั่วโมง และประธานกรรมการบริษัท เชิร์ช ไลฟ์ จำกัด ร่วมกันเผยแพร่ตราสินค้าใหม่ของฝ่ายข่าวช่อง 3 ครอบครัวข่าว 3 เป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นการรวบรวมกลุ่มรายการข่าวของช่อง 3 ทั้งหมดไว้ ภายใต้ตราสินค้าเดียวกัน โดยมีสโลแกนว่า "เข้าใจทุกข่าว เข้าถึงทุกคน" โดยในปีนี้มีรายการข่าวทางช่อง 3 เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ประกอบด้วย เรื่องเด่นเย็นนี้ (ร่วมกับเซิร์ชไลฟ์), ข่าววันใหม่ (ร่วมกับ บางกอกการละคอน), ทันโลกกีฬา และ ผู้หญิงถึงผู้หญิง และปีถัดมามีรายการข่าวเพิ่มอีก ได้แก่ 30 Young แจ๋ว (ต่อมาใช้ชื่อว่า แจ๋ว และ แจ๋วแฟมิลี่ ปัจจุบัน 2 รายการหลังได้ควบรวมกลายเป็นรายการ ผู้หญิงยกกำลังแจ๋ว), โต๊ะข่าวบันเทิง และ สีสันบันเทิง ปี พ.ศ. 2550 มีรายการ ช่วยคิดช่วยทำ (ร่วมกับสาระศิลป์ไทยทัศน์) และ รอบทิศทั่วไทย ส่วนปี พ.ศ. 2551 มีรายการร่วมกับ บริษัท ฮอตนิวส์ จำกัด ของกิตติ สิงหาปัด คือรายการ ข่าว 3 มิติ และ ตรงจุดเกิดเหตุ ทั้งนี้ เมื่อปี พ.ศ. 2550 มีการออกโฆษณาเพื่อประชาสัมพันธ์ตราสินค้าครอบครัวข่าว 3 ด้วย
ช่อง 3 นับเป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของประเทศไทย ที่นำเทคโนโลยีกำแพงวีดิทัศน์ (Video Wall) ซึ่งเป็นแผงจอโทรทัศน์ ที่สามารถมีปฏิสัมพันธ์กันระหว่างผู้รายงานข่าวได้ เข้ามาใช้ในการรายงานข่าวภายใต้การดำเนินงานของครอบครัวข่าว 3 โดยเริ่มใช้เป็นครั้งแรกในการรายงานการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 ในช่วงเจาะกีฬากับบิ๊กจ๊ะ ของรายการเรื่องเด่นเย็นนี้ เมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 จึงติดตั้งกำแพงวีดิทัศน์จอเล็กในสตูดิโอชั้น 10 ของรายการเรื่องเล่าเช้านี้เพิ่มเติมอีก 1 ชุด
ในช่วงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2557 มีการออกภาพยนตร์โฆษณา Image Campaign ชุด "ข่าว 3 ไม่ต้องรอ" เพื่อตอกย้ำภาพลักษณ์ของครอบครัวข่าว 3 ที่ได้แตกขยายเพิ่มเติมออกไปทำรายการข่าวออกอากาศทั้ง 4 ช่องในเครือเดียวกัน โดยภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้มีการนำเพลง "ยามรัก" ของหม่อมราชวงศ์ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ มาประกอบ โดยมีผู้ประกาศข่าวของสถานีร่วมแสดงและร้องเพลง
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2562 ภายหลังการคืนใบอนุญาตประกอบกิจการทีวีดิจิทัลของช่อง 3 แฟมิลี่ และช่อง 3 เอสดี กลุ่มบีอีซีเวิลด์ได้ปรับปรุงผังรายการของช่อง 3 แอนะล็อก ซึ่งขณะนั้นออกอากาศคู่ขนานกับทีวีดิจิทัลทางช่อง 3 เอชดี เพื่อให้เป็นช่องสาระและบันเทิงที่ดีที่สุดของผู้ชมต่อไป โดยในช่วงแรกเริ่มปรับปรุงจากรายการข่าวก่อน เนื่องจากช่อง 3 เล็งเห็นว่ามีผู้ประกาศข่าวจำนวนมาก และเป็นที่รู้จักของผู้ชมในวงกว้าง โดยมี 5 รายการที่ย้ายจากช่อง 3 แฟมิลี่ และช่อง 3 เอสดี มาออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี นอกจากนี้ยังมีการปรับปรุงฉากในห้องส่งของรายการข่าวหลักทั้ง 3 รายการ ซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้น 9 ของอาคารมาลีนนท์ และเปิดตัวสโลแกนใหม่ของครอบครัวข่าว 3 คือ "ข่าวจริง ทันเหตุการณ์ พึ่งพาได้" เพื่อให้เป็นรายการข่าวที่ได้รับความนิยมและสร้างประโยชน์ให้กับสังคมอย่างแท้จริง
วันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2564 มีการออกภาพยนตร์โฆษณาอีก 1 ชุด แสดงโดยผู้ประกาศข่าว 5 คน ที่มีเอกลักษณ์และได้รับความนิยมของช่อง 3 เอชดี ที่มีจุดเด่นและบุคลิกในการนำเสนอข่าวที่แตกต่างกัน เป็น "5 พิธีกรข่าว 5 คาแรคเตอร์ 5 การนำเสนอ" โดยเน้นดึงผู้ชมให้กลับมารับชมข่าวของช่อง 3 เอชดี ด้วยวลี "ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน ช่อง 3 อยู่กับคุณ" เพื่อเตรียมความพร้อมในการผลักดันรายการข่าวของช่อง 3 เอชดี ให้มีเรตติ้งอันดับที่ 1 ในทุกรายการและทุกช่องทาง และเพื่อเปิดตัวสรยุทธ สุทัศนะจินดา ผู้ประกาศข่าวคนสำคัญของช่อง 3 เอชดี ในการกลับมาทำหน้าที่ผู้ประกาศข่าวในช่อง 3 เอชดีอีกครั้งตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม หลังจากได้รับการพักโทษ (ในขณะนั้น) จากการถูกจำคุกในคดีไร่ส้ม และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษาฝ่ายข่าวให้แก่ผู้อำนวยการช่อง 3 เอชดี ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน เป็นต้นมา โดยสรยุทธได้ควบคุมการผลิตภาพยนตร์โฆษณาชุดนี้ทุกขั้นตอนด้วยตัวเอง และตั้งแต่วันที่ 3 พฤษภาคม ฝ่ายข่าวได้เรียกคืนเวลาของรายการข่าวหลักที่เคยผลิตร่วมกับบริษัทภายนอก มาผลิตเองทั้งหมดภายใต้ตราสินค้า "ครอบครัวข่าว 3" อย่างเต็มรูปแบบ ยกเว้นรายการข่าวสามสี ที่ยังผลิตร่วมกับเซิร์ช ไลฟ์
ตราสัญลักษณ์ของรายการข่าวและฝ่ายข่าว
ต่อมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 ช่อง 3 มีนโยบายเปลี่ยนแปลงรูปแบบการนำเสนอข่าวออกเป็นหลายชื่อรายการในแต่ละช่วงเวลา เช่น เที่ยงวันทันเหตุการณ์, 180 วินาทีข่าว เป็นต้น จึงมีการออกแบบตราสัญลักษณ์เป็นของแต่ละรายการเอง ซึ่งนับเป็นช่องโทรทัศน์แห่งแรกที่สร้างเอกลักษณ์ของการนำเสนอกราฟิกบนหน้าจอในรูปแบบที่แตกต่างจากสถานีอื่น ๆ
กรอบล่ามภาษามือ
สืบเนื่องที่ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ออกประกาศเรื่องหลักเกณฑ์การจัดทำผังรายการสำหรับการให้บริการกระจายเสียงหรือโทรทัศน์ พ.ศ. 2556 ซึ่งระบุให้จัดบริการต่าง ๆ เพื่อผู้พิการและผู้ด้อยโอกาส ฝ่ายข่าว ไทยทีวีสีช่อง 3 จึงได้นำเสนอการบรรยายภาษามือในรายการข่าวภาคต่าง ๆ ตั้งแต่วันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2557 โดยเริ่มจากรายการเที่ยงวันทันเหตุการณ์ ก่อนจะขยายไปยังรายการข่าวทั้ง 4 ช่องของกลุ่มช่อง 3 โดยปัจจุบัน ช่อง 3 เอชดี นำเสนอกรอบล่ามภาษามือในรายการเที่ยงวันทันเหตุการณ์ และเรื่องเล่า เสาร์-อาทิตย์ (ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557) โดยเป็นกรอบพื้นหลังสีเทา ขอบสีขาว อยู่ที่บริเวณมุมล่างขวาของจอโทรทัศน์
วัดป่าเกด
วัดป่าเกด เป็นวัดบนเกาะบางกะเจ้า ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดป่าเกด ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 8 ไร่ 1 งาน 10 ตารางวา
เดิมชื่อ วัดถนนเกด ตั้งชื่อตามตาเกดผู้ขุดถนนเข้าวัดเป็นคนแรก ต่อมาเรียกว่า "วัดป่าเกด" สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยเมื่อครั้งฟื้นฟูพระพุทธศาสนาทั่วราชอาณาจักร จนในสมัยสมเด็จพระสังฆราช (ด่อน) ราวปี พ.ศ. 2360 ท่านเป็นประธานร่วมกันกับกรมหมื่นเจษฎาบดินทร์สร้างอุโบสถวัดป่าเกด วัดป่าเกดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2509 ทางด้านการศึกษา ทางวัดสนับสนุนให้พระภิกษุสามเณรได้ศึกษาเปิดสอนพระปริยัติธรรม นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลสอนระดับประถมศึกษาและสถานีอนามัยขึ้นในที่วัดอีกด้วย
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะภายในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 18 เมตร ยาว 36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 สร้างขึ้นแทนหลังเก่า อุโบสถหลังเก่าใช้เป็นวิหารทรงโบราณ รูปนารายณ์ทรงครุฑยุดนาคล้อมรอบลายเครือเถา มีจิตรกรรมเรื่องมารผจญ พระพุทธเจ้าเสด็จจากดาวดึงส์และทศชาติ กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารเรือนไม้สักทรงโบราณ หอสวดมนต์ทรงโบราณซึ่งมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 ศาลาที่พัก 3 หลัง ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 หลัง ฌาปนสถาน และหอไตร วัดป่าเกดมีพระประธานในอุโบสถปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 1.50 เมตร สร้างด้วยปูนและพระอัครสาวก มีเจดีย์ 2 องค์อยู่ที่ด้านตะวันออกของวัด
จังหวัดอิชิกาวะ
จังหวัดอิชิกาวะ ตั้งอยู่บริเวณภาคชูบุบนเกาะฮนชูของประเทศญี่ปุ่น และเป็น 1 ใน 3 จังหวัดในภูมิภาคย่อยโฮกูริกุ จังหวัดอิชิกาวะมีประชากร 1,140,573 คน (31 ตุลาคม 2019) และมีพื้นที่ 4,186 ตารางกิโลเมตร (1,616 ตารางไมล์) จังหวัดอิชิกาวะมีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดโทยามะทางทิศตะวันออก, จังหวัดกิฟุทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และจังหวัดฟูกูอิทางทิศใต้
คานาซาวะเป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของจังหวัด เมืองหลักอื่น ๆ ได้แก่ ฮากูซัง โคมัตสึ และคางะ จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ริมทะเลญี่ปุ่นโดยมีคาบสมุทรโนโตะซึ่งทำให้เกิดอ่าวโทยามะ หนึ่งในอ่าวที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น จังหวัดอิชิกาวะมีชื่อเสียงจากปราสาทคานาซาวะ, เค็นโรกุเอ็ง, เนียวไตโมริ และเครื่องปั้นคูตานิ จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ในภูมิภาคโฮกูริกุซึ่งเป็นอนุภูมิภาคย่อยของภูมิภาคชูบุ เป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์
ประวัติ
จังหวัดอิชิกาวะก่อตั้งขึ้นโดยการรวมแคว้นคางะและแคว้นโนโตะเข้าด้วยกัน
ภูมิศาสตร์
จังหวัดอิชิกาวะตั้งอยู่ทางตอนกลางของเกาะฮนชูซึ่งมีพื้นที่ครอบคลุมคาบสมุทรโนโตะ พรมแดนด้านทิศเหนือและทิศตะวันตกติดต่อกับทะเลญี่ปุ่น ทิศตะวันออกติดต่อกับจังหวัดโทยามะและจังหวัดกิฟุ และทิศใต้ติดต่อกับจังหวัดฟูกูอิ จังหวัดอิชิกาวะแบ่งได้สองพื้นที่คือทางตอนเหนือมีคาบสมุทรโนโตะเป็นพื้นที่แคบไม่มีที่ราบมากนัก และทางใต้เป็นที่ราบชายฝั่งทะเลโดยมีคานาซาวะเป็นเมืองหลวง อิชิกาวะยังมีเกาะหลายแห่ง เช่น โนโตจิมะ มิตสึเกะจิมะ เฮงูระจิมะ
เขตการปกครอง
จังหวัดอิชิกาวะประกอบด้วย 11 นคร 5 อำเภอ และ 8 เมือง ได้แก่
เศรษฐกิจ
อุตสาหกรรมสิ่งทอและอุตสาหกรรมเครื่องจักรมีอิทธิพลอย่างมากต่อเศรษฐกิจของจังหวัดอิชิกาวะ โดยเฉพาะผ้าประดิษฐ์และเครื่องจักรก่อสร้าง
ประชากร
จังหวัดอิชิกาวะมีพื้นที่ 4,186.09 ตารางกิโลเมตร วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2011 มีประชากร 1,166,643 คน
ข้ออักเสบติดเชื้อ
ข้ออักเสบติดเชื้อ (septic arthritis, infectious arthritis) หรือ ข้ออักเสบแบบมีหนอง (suppurative arthritis) คือภาวะที่มีเชื้อก่อโรคเข้าไปอยู่ในข้อต่อแล้วทำให้เกิดการอักเสบของข้อต่อ โดยทั่วไปแล้วจะทำให้เกิดอาการปวด บวม แดง ร้อน ที่ข้อต่อที่อักเสบ ซึ่งมักเป็นที่ข้อต่อเพียงตำแหน่งเดียว และมีผลให้ไม่สามารถขยับข้อต่อที่อักเสบได้มากเท่าปกติ โรคมักเป็นขึ้นอย่างเฉียบพลัน อาการอื่นๆ ที่อาจพบร่วมได้ ได้แก่ มีไข้ อ่อนเพลีย ปวดศีรษะ อาจพบเป็นหลายข้อต่อพร้อมกันได้แต่พบไม่บ่อย โดยมักพบในเด็กเล็กหรือทารกแรกเกิด  ทั้งนี้ผู้ป่วยข้ออักเสบติดเชื้อที่มีอายุตั้งแต่แรกเกิดจนถึงวัยหัดเดินอาจมีอาการที่ไม่ชัดเจนและคล้ายคลึงกับอาการของโรคอื่นๆ ได้ ทั้งโรคที่เป็นโรคติดเชื้อและไม่ใช่โรคติดเชื้อ
ผู้ป่วยเด็กที่ไม่ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสมหรือทันเวลาอาจมีภาวะแทรกซ้อนรุนแรงได้ การรักษาในช่วงแรกมักเป็นการให้ยาปฏิชีวนะ เช่น แวนโคมัยซิน เซฟไตรอะโซน หรือเซฟตาซิดีม หากเป็นที่ข้อต่อขนาดใหญ่ (เช่น ข้อสะโพก ข้อไหล่) มักต้องรักษาด้วยการผ่าตัดเพื่อระบายหนองออกจากข้อ หากไม่ได้รับการรักษาที่ทันท่วงทีอาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนระยะยาวกับข้อต่อได้ เช่น ข้อต่อถูกทำลายจนไม่สามารถฟื้นฟูได้ หรือมีข้อเคลื่อน เป็นต้น
อี ฮวัง
อี ฮวัง (이황; 1501 – 1570) ชื่อรอง กย็องโฮ (경호) เป็นนักปราชญ์ลัทธิขงจื้อใหม่ (Neo-Confucianism) คนสำคัญของเกาหลีในสมัยราชวงศ์โชซอน แนวคิดและผลงานของอี ฮวัง นั้นมีอิทธิพลอย่างมากต่อวงการนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊อใหม่ของอาณาจักรโชซอนนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่สิบหกเป็นต้นมา ทั้งยังเป็นบุคคลร่วมสมัยกันกับนักปราชญ์ลัทธิขงจื๊ออีกคนของเกาหลีอย่าง อี อี
ประวัติ
อี ฮวังนั้นเกิดเมื่อ ค.ศ. 1501 ในรัชสมัยขององค์ชายยอนซัน ที่เมืองอันดง จังหวัดคย็องซังเหนือ เกาหลีใต้ในปัจจุบัน อี ฮวังเกิดในตระกูล ยังบัน ระดับล่าง บิดาคือ อีชิก (이식 李埴) เป็นขุนนางท้องถิ่น เมื่อ ค.ศ. 1533 อี ฮวังเดินทางมายังเมืองฮันยางเพื่อเข้าศึกษาในราชวิทยาลัยซองกยุงกวาน เพื่อเข้าทำการสอบควากอ (จอหงวนของเกาหลี) โดยเข้าเป็นศิษย์ของคิมอินฮุ (김인후 金麟厚) นักปราชญ์ขงจื้อใหม่คนสำคัญอีกคนหนึ่ง จนกระทั่งเมื่อสอบควากอผ่านได้สำเร็จเมื่อ ค.ศ. 1534 จึงเข้ารับราชการในสมัยของพระเจ้าจุงจง
อี ฮวังนั้นเป็นสมาชิกของนักปราชญ์กลุ่ม ซาริม (사림 士林) หรือกลุ่มที่ต่อต้านการปกครองของขุนนางกลุ่มที่มีอำนาจอยู่ในราชสำนักขณะนั้น อี ฮวังได้รับอิทธิพลจากนักปราชญ์กลุ่มซาริมต่างๆเช่น โชกวางโจ (조광조 趙光祖) ซึ่งถูกประหารชีวิตไปในข้อหากบฏเมื่อ ค.ศ. 1519 เมื่อเริ่มแรกอี ฮวังรับราชการอยู่ในฮงมุนกวาน อันเป็นหน่วยงานที่คอยตรวจสอบการทำงานของขุนนางผู้ใหญ่ อี ฮวังรับราชการในราชสำนักในรัชสมัยของพระเจ้าจุงจง พระเจ้าอินจง และพระเจ้ามยองจง อยู่เป็นเวลาประมาณยี่สิบปี จนกระทั่งค.ศ. 1545 เกิดเหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีอึลซา (을사사화 乙巳士禍) ยุนวอนฮย็อง (윤원형 尹元衡) พระเชษฐาของพระพันปีมุนจองและพระปิตุลาของพระเจ้ามยองจงเถลิงอำนาจขึ้นในราชสำนัก มีขุนนางฝ่าย ซาริม หลายคนรวมทั้ง อี แฮ (이해 李瀣) น้องชายของอี ฮวัง ต่างได้รับผลกระทบถูกลงโทษจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้อี ฮวังเกิดความเบื่อหน่ายในการเมืองราชสำนักและการฉ้อราชย์บังหลวง จึงลาออกจากราชการกลับไปยังบ้านเกิดของตนที่เมืองอันดงเมื่อ ค.ศ. 1549
ใน ค.ศ. 1568 อี ฮวังแต่งหนังสือเรื่อง แผนภูมิทั้งสิบเกี่ยวกับหลักคุณธรรม ("Ten Diagrams on Sage Learning" 성학십도 聖學十圖) ถวายพระเจ้าซอนโจ ซึ่งหนังสือเล่มนี้เป็นผลงานที่สำคัญที่สุดของอี ฮวัง และในปี ค.ศ. 1569 ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมพิธีการ (이조판서 禮曹判書) แต่อี ฮวังอยู่ในตำแหน่งไม่นานนักและกลับสู่บ้านเกิดเช่นเดิม อี ฮวังถึงแก่กรรมที่เมืองอันดงบ้านเกิดของตนเมื่อปี ค.ศ. 1570 อายุ 69 ปี
สิ่งสืบทอด
พระเจ้าซอนโจทรงอุปถัมป์โทซันซอวอนใน ค.ศ. 1575 และให้มีการสร้างจนเสร็จสิ้น สำนักปราชญ์โทซันเป็นสถาบันการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งของเกาหลีในสมัยโชซอนและดึงดูดนักเรียนจากทั่วภูมิภาคยองนัม เรียกแนวความคิดและหลักปรัชญาของอี ฮวังว่า สำนักยองนัม (嶺南學派) ใน ค.ศ. 1605 องค์ชายควางแฮทรงยกย่องอี ฮวังโดยสร้างศาลเพื่อกราบไหว้บูชาอี ฮวังขึ้นในซองกยุงกวาน ศิษย์ของอี ฮวังต่างเข้าไปมีบทบาทในราชสำนักเช่น ยู ซองลยอง หลักปรัชญาและผลงานของอี ฮวังเป็นที่ยึดถือของนักปราชญ์และขุนนางในสมัยต่อมา โดยเฉพาะฝ่ายตะวันออกหรือ ทงอิน และฝ่ายใต้หรือ นัมอิน ในสมัยต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น
15011570
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากัลยาณี
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากัลยาณี อาจหมายถึง
เตียวโป้ (กบฏโพกผ้าเหลือง)
เตียวโป้ (เสียชีวิต ค.ศ. 184) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า จาง เป่า ชาวเมืองกิลกกุ๋น (鉅鹿 จฺวี้ลู่) เป็นน้องชายคนรองของเตียวก๊ก เป็นหนึ่งในแกนนำของกบฏโพกผ้าเหลืองในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
ประวัติ
ในปีศักราชจงผิงปีทีี่ 1 (ค.ศ. 184) เตียวโป้ร่วมกับเตียวก๊กผู้พี่ชายในการก่อกบฏ เตียวโป้ได้รับการยกย่องจากลูกศิษย์ในลัทธิเต๋าไทแผง (太平道 ไท่ผิงเต้า) ขนานนามให้เป็นแตก๋งจงกุ๋น (地公將軍 ตี้กงเจียงจฺวิน) หรือขุนพลเจ้าแห่งแผ่นดิน
ในเดือน 12 ปีเดียวกัน ฮองฮูสงปราบกองกำลังของเตียวโป้ได้ที่โฉเหียง (下曲陽 เซี่ยชฺวีหยาง; ปัจจุบันคือบริเวณทางตะวันตกของอำเภอจิ้นโจฺว นครฉือเจียจวง มณฑลเหอเป่ย์) เตียวโป้ถูกสังหารในที่รบ
ในนิยายสามก๊ก
ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊ก เตียวโป้มีบทบาทในตอนที่ 2 ของนวนิยาย โดยได้นำกำลังเข้ารบกับเล่าปี่ที่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของจูฮี เตียวโป้ได้เสกหุ่นฟางให้เป็นทหารเข้าโจมตีกองกำลังของเล่าปี่จนต้องหนีแตกไป ในการรบครั้งถัดมา เล่าปี่และจูฮีใช้อุบายสาดเลือดสัตว์ใส่หุ่นฟางเพื่อสลายมนต์ของเตียวโป้ เตียวโป้จึงหนีเข้าเมืองเยียงเซีย (陽城 หยางเฉิง) ไม่ยอมออกมารบอีก จูฮีนำกำลังล้อมเมืองเยียงเซียไว้ ลำแจ้ง (嚴政 เหยียนเจิ่ง) ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งของเตียวโป้เห็นว่าอยู่ในภาวะคับขันจึงตัดสินใจสังหารเตียวโป้และออกมาสวามิภักดิ์ต่อจูฮี
อ้างอิง
184
โอลิมปิกฤดูร้อน 1916
โอลิมปิกฤดูร้อน 1916 (1916 Summer Olympics) เป็นกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ที่จะถูกกำหนดให้จัดขึ้นในปี พ.ศ. 2459 (ค.ศ. 1916) ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี แต่ต้องยกเลิกการแข่งขันเพราะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้นเสียก่อน
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูหนาว 2006
ประเทศไทย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 20 ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2549) ณ เมืองตูริน อิตาลี ระหว่างวันที่ 10 กุมภาพันธ์ – 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดยมีนักกีฬาไทยเข้าร่วมแข่งขันเพียงคนเดียว คือ ประวัติ นาควัชระ
ทองเหลือง
ทองเหลือง เป็นโลหะผสมที่มีทองแดงและสังกะสีเป็นส่วนประกอบหลัก ปริมาณของสังกะสีนั้นแปรเปลี่ยนไป ระหว่าง 30 - 60 เปอร์เซนต์ ทำให้ได้ทองเหลืองที่มีคุณสมบัติเฉพาะตัวที่แตกต่างกันไป ทองเหลืองแตกต่างจากสำริดตรงที่ สำริดมีส่วนประกอบของทองแดงและดีบุกเป็นหลัก แต่ทองเหลืองบางชนิดก็ถูกเรียกว่า "สำริด" ก็มี
ประเทศไทยในโอลิมปิกฤดูหนาว 2006
30px มาราธอนสกี
ประวัติ นาควัชระ นักกีฬาตัวแทนประเทศไทยเพียงคนเดียวที่ได้เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งนี้ ได้ลงแข่งในกีฬามาราธอนสกี ประเภทคลาสสิก 15 กิโลเมตรชาย ผลการแข่งขันคือ ประวัติเข้าเส้นชัยเป็นคนสุดท้าย โดยทำเวลาห่างจากที่หนึ่ง 29 นาที
ทองเหลือง
ทองเหลืองยังเคยเป็นโลหะที่เชื่อกันว่าแข็งแกร่งที่สุดในยุคสำริดและความเชื่อนี้ยังตกทอดมาถึงปัจจุบัน กลายเป็นโลหะในตำนานที่ชื่อว่าโอริคัลคุมซึ่งเป็นคำศัพท์ภาษาละตินที่มาจากภาษากรีก ορείχαλκος (ออเรอิฆัลคอส) ซึ่งแปลว่า "ทองเหลือง"
ทองเหลืองนั้นมีสีเหลือง จึงมีลักษณะบางส่วนคล้ายทองคำ มีความต้านทานต่อการเกิดสนิมได้ดีพอสมควร จึงนิยมนำมาทำเป็นเครื่องประดับตกแต่งภายในบ้านเรือน
มนุษย์รู้จักทองเหลืองมาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ นานก่อนที่จะค้นพบธาตุสังกะสีด้วยซ้ำ การผลิตทองเหลืองนั้น อาศัยการหลอมละลายทองแดงกับแร่คาลาไมน์ ซึ่งเป็นสินแร่สังกะสีชนิดหนึ่ง ในกระบวนการนี้ สังกะสีจะถูกดูดออกมาจากคาลาไมน์ และผสมเข้ากับทองแดง สำหรับสังกะสีบริสุทธิ์นั้นไม่สามารถผลิตด้วยเทคนิคงานโลหะสมัยโบราณได้
ในปัจจุบันยังมีเครื่องทองเหลืองให้พบเห็นในหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็น ขันทองเหลือง พานทองเหลือง แจกันทองเหลือง กระทะทองเหลือง และ เครื่องใช้ เครื่องตกแต่งทำด้วยทองเหลือง อีกมากมาย
ในอุตสาหกรรมผลิตทองเหลืองทั่วๆไป จะแยกมาตรฐานออกไปสองกลุ่ม คือ ประเภทรีดเป็น แท่ง หรือเป็นแผ่น (Wrough copper alloys) กับอีกกลุ่มหนึ่งจะเป็นประเภทหล่อ (Cast copper) ซึ่งทั้งสองกลุ่มจะแยกชั้นคุณภาพ จะหารายละเอียดได้จากคู่มือ ASTM หรือ JIS ในการศึกษาเกี่ยวกับคุณสมบัติเชิงกล มักจะกล่าวถึงชื่อทองเหลืองที่รู้จักและใช้งานกันอยู่เป็นประจำซึ่งมีอยู่ไม่มากนัก คือ
ทองเหลืองที่ผสมสังกะสีไม่เกิน 5% มีชื่อเรียกทางการค้าว่า Gilding metal ใช้ทำเหรียญ
ทองเหลืองที่ผสมสังกะสี 10% เรียก Commercial bronze หรือบรอนซ์ทางการค้า คุณสมบัติใช้ งานคล้ายคลึงกับ Gilding metal
ทองเหลืองผสมสังกะสี 12.5% เรียก Jewerlry bronze หรือทองเหลืองทำเครื่องประดับ
ทองเหลืองผสมสังกะสี 15% เรียก Red Brasses หรือทองเหลืองแดง
ทองเหลืองผสมสังกะสี 30% เรียก Cartridge brass หมายถึงทองเหลืองที่ใช้ทำปลอกกระสุน ปืน ทำท่อที่ต้องอาศัยการอัดขึ้นรูป (Extrusion)
ทองเหลืองผสมสังกะสี 35% เรียก Yellow brass หมายถึงทองเหลืองที่มีสีค่อนข้างเหลืองจัด คุณสมบัติและการใช้งานใกล้เคียงกับ Cartrige brass
ทองเหลืองผสมสังกะสี 40% เรียก Munts Metal คำว่า Muntz เป็นชื่อทางการค้า
คุณสมบัติเชิงกลของทองเหลือง
สังกะสีมีบทบาทสำคัญในการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติเชิงกลของทองเหลือง โดยเพิ่มทั้งความแข็ง ความเหนียว และความแข็งให้กับทองแดง ในช่วงที่สังกะสีสามารถละลายให้สารละลายของแข็งในทองแดง แต่เมื่อเลยพิกัดการเป็นสารละลายของแข็งไปแล้ว สังกะสีจะให้สารประกอบเชิงโลหะกับทองแดง ซึ่งจะมีความแข็งและเปราะ ในช่วงนี้ความแข็งแรงกับความเหนียวจะค่อยๆลดลง แต่คงจะเพิ่มแต่ความแข็งเท่านั้น
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4 เป็นกิจกรรมที่จัดโดยสมาชิกเว็บไซต์ พันทิปดอตคอม โต๊ะเฉลิมไทย เพื่อยกย่อง เชิดชู ผลงานดีเด่น ทางด้านภาพยนตร์ ตลอดปี พ.ศ. 2549 ซึ่งได้มีการประกาศผลรางวัล ผ่านหน้ากระทู้เฉลิมไทย ไปในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
ปีนี้ เป็นปีแรก ที่ เฉลิมไทยอวอร์ด เป็นการมอบรางวัลผลงานทางด้านภาพยนตร์เท่านั้น ซึ่งก็เป็นผลมาจาก การแยกตัวของหัวข้อกระทู้เกี่ยวกับดนตรี ออกจากโต๊ะ "เฉลิมไทย" ไปยังโต๊ะ "เฉลิมกรุง" ซึ่งจัดตั้งขึ้นมาใหม่ การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จึง เปิดช่องว่างให้ เฉลิมไทยอวอร์ด สามารถยกย่อง ภาพยนตร์ และบุคคลต่าง ๆ ที่มีผลงาน ดีเด่นด้านภาพยนตร์รอบปี ได้มากสาขาขึ้น
นอกจากนี้ ยังมีการเพิ่มสาขาขึ้นมาใหม่อีกหนึ่งสาขา นั่นคือ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประเภท ฉายแบบจำกัดโรง (Outstanding Limitedly Released Films) สำหรับภาพยนตร์ดีเด่นในรอบปี ที่เข้าฉายในประเทศไทย แต่ฉายในวงจำกัดเฉพาะโรงภาพยนตร์บางแห่งในกรุงเทพมหานคร อีกด้วย
สรุปรายชื่อผู้เข้าชิง
ภาพยนตร์ 36 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
สรุปรายชื่อผู้ชนะ
ภาพยนตร์ 9 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเป็นผู้ชนะ เฉลิมไทยอวอร์ด ครั้งที่ 4
รถดับเพลิง
รถดับเพลิง (fire engine; หรือที่รู้จักกันในบางแห่งในฐานะ fire truck หรือ fire lorry) เป็นยานพาหนะบนท้องถนน (โดยปกติจะเป็นรถบรรทุก) ซึ่งที่ทำหน้าที่เป็นยานพาหนะดับเพลิง จุดประสงค์หลักของรถดับเพลิง ได้แก่ การขนส่งนักผจญเพลิงและน้ำไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เช่นเดียวกับการขนอุปกรณ์สำหรับปฏิบัติการการดับเพลิง รถดับเพลิงบางรุ่นมีหน้าที่พิเศษ เช่น การดับไฟป่า รวมถึงการกู้ภัยและดับเพลิงอากาศยาน ตลอดจนอาจมีอุปกรณ์สำหรับการกู้ภัยเชิงเทคนิค
รถดับเพลิงจำนวนมากใช้แชสซีรถเพื่อการพาณิชย์ ซึ่งได้รับการอัปเกรดและปรับแต่งเพิ่มเติมเพื่อความต้องการในการดับเพลิง โดยปกติจะติดตั้งไซเรน และไฟส่องสว่างยานพาหนะฉุกเฉิน รวมถึงอุปกรณ์สื่อสาร เช่น วิทยุสื่อสาร และเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์แบบพกพา
คำว่ารถดับเพลิง และรถหวอ มักใช้แทนกันได้กับยานพาหนะหลายประเภทที่เกี่ยวข้องกับการดับเพลิง อย่างไรก็ตาม ในหน่วยดับเพลิงบางแห่งพวกเขาอ้างถึงยานพาหนะที่แยกจากกันและเฉพาะเจาะจง
การออกแบบและการสร้าง
การออกแบบและสร้างรถดับเพลิงมุ่งเน้นไปที่การใช้การแจ้งเตือนทั้งแบบเชิงรุกและเชิงรับ โดยการแจ้งเตือนแบบเห็นได้เชิงรุกเกี่ยวข้องกับการใช้รูปแบบความคมชัดสูงเพื่อเพิ่มความสามารถในการสังเกตเห็นรถ การเตือนประเภทนี้มักพบในรถรุ่นเก่าและในประเทศกำลังพัฒนา การออกแบบที่ทันสมัยมากขึ้นใช้อุปกรณ์สะท้อนแสงเพื่อสะท้อนแสงจากรถคันอื่น ยานพาหนะมักจะมีตัวสะท้อนแสงเหล่านี้จัดเรียงเป็นรูปแบบเชฟรอนพร้อมกับคำว่าดับเพลิงหรือกู้ภัย ประเทศในยุโรปมักใช้รูปแบบที่เรียกว่าเครื่องหมายแบตเทนเบิร์ก นอกจากคำเตือนแบบเชิงรับแล้ว ยังมีคำเตือนด้วยภาพที่ใช้งานอยู่ซึ่งโดยปกติจะอยู่ในรูปแบบของไฟสีกระพริบ (หรือที่เรียกว่า "ไฟเตือนภัย" หรือ "ไลต์บาร์") แสงแลบเหล่านี้ใช้เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้ขับขี่รายอื่นเมื่อรถดับเพลิงเข้าใกล้ หรือเพื่อแจ้งเตือนผู้ขับขี่ที่เข้าใกล้รถดับเพลิงที่จอดอยู่ในตำแหน่งอันตรายบนท้องถนน ในขณะที่รถดับเพลิงกำลังมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุ แสงดังกล่าวจะมาพร้อมกับเสียงเตือนที่ดัง เช่น ไซเรน และแตรลม
ในบางภูมิภาค อาจใช้รถดับเพลิงในการขนส่งนักผจญเพลิง, หน่วยกู้ชีพ หรือพนักงานฉุกเฉินการแพทย์ในภาวะฉุกเฉินทางการแพทย์เนื่องจากอยู่ใกล้กับเหตุการณ์
รถดับเพลิงธรรมดา
รถดับเพลิงมาตรฐานเป็นยานพาหนะที่ออกแบบมาเพื่อปฏิบัติการการดับเพลิงเป็นหลัก วัตถุประสงค์หลักของรถคือการขนส่งนักผจญเพลิงไปยังที่เกิดเหตุ, การจัดหาน้ำจำกัดเพื่อต่อสู้กับไฟ และการขนเครื่องมือ, อุปกรณ์ และท่อที่นักดับเพลิงต้องการ เครื่องมือที่ใช้ในรถดับเพลิงจะแตกต่างกันไปอย่างมากตามปัจจัยหลายประการ รวมถึงขนาดของแผนก และภูมิประเทศที่แผนกต้องจัดการ ตัวอย่างเช่น แผนกที่ตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำขนาดใหญ่หรือแม่น้ำมีแนวโน้มว่าจะมีอุปกรณ์กู้ภัยทางน้ำ เครื่องมือมาตรฐานที่พบในรถดับเพลิงเกือบทั้งหมดประกอบด้วยบันไดปีน, เครื่องมือกู้ภัยไฮดรอลิก (มักจะเรียกว่าขากรรไกรช่วยชีวิต), สปอตไลต์, สายดับเพลิง, ถังดับเพลิง, เครื่องช่วยหายใจชนิดถังติดตัว และกล้องถ่ายภาพความร้อน
รถดับเพลิงบางคันมีเดลลิวจ์กันคงที่ หรือที่เรียกว่ามาสเตอร์สตรีม ซึ่งชี้นำกระแสน้ำที่รุนแรงไปยังที่ใดก็ตามที่ผู้ปฏิบัติงานเล็งไป คุณสมบัติเพิ่มเติมของรถคือสายดับเพลิงที่เชื่อมต่อไว้ล่วงหน้า โดยทั่วไปเรียกว่า การเชื่อมต่อล่วงหน้า การเชื่อมต่อล่วงหน้าจะแนบกับน้ำประปาของเครื่องยนต์ และให้นักผจญเพลิงตั้งการลงมือเชิงรุกอย่างรวดเร็วบนไฟทันทีที่พวกเขามาถึงที่เกิดเหตุ เมื่อน้ำประปาบนรถหมด รถก็สามารถเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายที่ถาวรมากขึ้น เช่น หัวดับเพลิง หรือรถบรรทุกน้ำสนับสนุนการดับเพลิง และยังสามารถใช้แหล่งธรรมชาติ เช่น แม่น้ำ หรืออ่างเก็บน้ำ โดยการดึงน้ำ
รถดับเพลิงติดบันไดยาว
รถดับเพลิงติดบันไดยาวคือรถดับเพลิงที่ติดตั้งด้วยเสาปั้นจั่นที่ขยายได้ ซึ่งช่วยให้นักผจญเพลิงสามารถเข้าถึงตำแหน่งที่สูงได้ พวกมันสามารถให้จุดได้เปรียบสูงสำหรับการฉีดพ่นน้ำและสร้างการระบายอากาศ โดยเป็นเส้นทางเข้าถึงสำหรับนักผจญเพลิงและเส้นทางหลบหนีสำหรับนักผจญเพลิง ตลอดจนบุคคลที่พวกเขาได้รับการช่วยชีวิต ในทวีปอเมริกาเหนือ รถดับเพลิงติดบันไดยาวใช้สำหรับดับเพลิง ขณะที่ในทวีปยุโรป ใช้สำหรับกู้ภัยมากกว่า
รถบันไดฐานหมุน
รถบันไดฐานหมุน (TL) เป็นรถดับเพลิงติดบันไดยาวที่มีบันไดขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่บนแกนหมุนซึ่งคล้ายกับฐานหมุน ซึ่งเป็นไปตามชื่อของมัน หน้าที่หลักของรถบันไดฐานหมุนคืออนุญาตให้มีการเข้าถึงหรือออกของนักผจญเพลิงและผู้ประสบอัคคีภัยในที่สูง, จัดให้มีจุดน้ำระดับสูงสำหรับการดับเพลิง (กระแสน้ำหลักที่ทำให้สูงขึ้น) และจัดให้มีแพลตฟอร์มสำหรับดำเนินการต่าง ๆ เช่น การระบายอากาศ หรือการยกเครื่องใหม่
เพื่อเพิ่มความยาว บันไดปีนสามารถยืดหดได้ บันไดปีนยืดหดสมัยใหม่นั้นเป็นได้ทั้งไฮโดรลิกหรือนิวแมติก คุณสมบัติเชิงกลเหล่านี้อำนวยให้ใช้บันไดปีนที่ยาวกว่า, แข็งแรงกว่า และมีเสถียรภาพมากกว่าได้ ซึ่งอาจมีท่อยางหรืออุปกรณ์อื่น ๆ ติดไว้ก่อน
บันไดปีนยังสามารถติดตั้งอยู่ด้านหลังห้องโดยสาร บางครั้งเรียกว่า "กลางลำ" (mid-ship) และการจัดเรียงช่วยให้ความสูงของทางเลื่อนลดลงสำหรับรถบรรทุก รวมถึงมีความมั่นคงมากขึ้นในบางสภาวการณ์
ในขณะที่ลักษณะดั้งเดิมของอุปกรณ์ดับเพลิงคือการขาดการสูบน้ำหรือที่เก็บ ส่วนรถบันไดฐานหมุนสมัยใหม่จำนวนมากมีฟังก์ชันการสูบน้ำในตัว (และบางทีมีถังเก็บน้ำสำรองของตนเอง) รวมทั้งอาจมีทางน้ำก่อนส่งไปตามท่อวิ่งตามความยาวของบันไดซึ่งนำกระแสของน้ำไปยังนักผจญเพลิงที่ด้านบน ในบางกรณี อาจมีสายส่งน้ำที่ด้านบนของบันได สำหรับอุปกรณ์เชิงกลอื่น ๆ อาจมีทางลู่แบบสามัญซึ่งจะยึดรอกแบบหมุนด้วยตนเองอย่างปลอดภัย
ส่วนรถบันไดฐานหมุนที่สูงที่สุดในโลกคือมากีรูส เอ็ม68เอ็ล ซึ่งมีระยะ 68 เมตร (223.1 ฟุต)
รถบรรทุกทิลเลอร์
ในสหรัฐ รถบรรทุกทิลเลอร์ หรือที่เรียกว่าแทรกเตอร์-ดรอนแอเรียล, ทิลเลอร์แลดเดอร์ หรือรถดับเพลิงที่มีตะขอและบันไดยาว เป็นรถบันไดฐานหมุนแบบพิเศษที่ติดตั้งบนรถบรรทุกพ่วง ส่วนรถเทรลเลอร์และรถแทรกเตอร์ต่างจากรถบรรทุกพ่วงเชิงพาณิชย์ โดยจะต้องใช้เครื่องมือพิเศษในการแยกกัน ซึ่งมีคนขับสองคน พร้อมพวงมาลัยแยกสำหรับล้อหน้าและล้อหลัง
หนึ่งในคุณสมบัติหลักของรถบรรทุกทิลเลอร์คือความคล่องแคล่วที่เพิ่มขึ้น การบังคับเลี้ยวแบบอิสระของล้อหน้าและล้อหลังช่วยให้หางเสือสามารถเลี้ยวได้เฉียบขาดขึ้นมาก ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งบนถนนแคบ ๆ และในอะพาร์ตเมนต์คอมเพลกซ์ที่มีถนนเหมือนเขาวงกต คุณลักษณะเพิ่มเติมของรถบรรทุกทิลเลอร์คือความยาวโดยรวมที่มากกว่า 50 ft สำหรับรุ่นส่วนใหญ่ ทำให้สามารถจัดเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์เพิ่มเติมได้ ความยาวสูงสุดทำให้ห้องโดยสารมีความจุระหว่าง 500 and 650 cuft ในเทรลเลอร์ โดยเพิ่มอีก 40 and 60 cuft ในห้องคนขับ
บางหน่วยเลือกใช้ทิลเลอร์-ควินต์ ซึ่งเป็นรถบรรทุกทิลเลอร์ที่มีคุณสมบัติเพิ่มเติมในการติดตั้งถังเก็บน้ำในตัว สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับหน่วยขนาดเล็กที่มีบุคลากรไม่เพียงพอสำหรับเจ้าหน้าที่ทั้งเหล่ารถดับเพลิงและเหล่ารถบรรทุก
รถบรรทุกแพลตฟอร์ม
รถบรรทุกแพลตฟอร์มติดตั้งแอเรียลเวิร์กแพลตฟอร์ม หรือที่เรียกว่ากระเช้าหรือถัง ที่ปลายบันไดหรือเสาปั้นจั่น แพลตฟอร์มเหล่านี้สามารถให้สถานที่ที่ปลอดภัยซึ่งนักผจญเพลิงสามารถทำงานได้ หลายแพลตฟอร์มยังช่วยให้สามารถกู้ภัยได้และมีการติดตั้งที่หนีบและแขนโรยตัวลงมา
เสาปั้นจั่นบางตัวสามารถเป็นข้อ ทำให้แขนงอได้ตั้งแต่หนึ่งตำแหน่งขึ้นไป วิธีนี้ทำให้รถบรรทุกแพลตฟอร์มสามารถ "ขึ้น ๆ ลง ๆ" สิ่งกีดขวางได้ และเป็นข้อได้เปรียบเหนือบันไดแพลตฟอร์มแบบดั้งเดิม ซึ่งสามารถยืดออกได้เป็นเส้นตรงเท่านั้น
รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติ
รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติเป็นรถดับเพลิงเฉพาะทางที่สามารถฝ่าภูมิประเทศที่ยากลำบากเพื่อการดับไฟป่า รถดับเพลิงที่ดินในสภาพธรรมชาติมีขนาดเล็กกว่ารถดับเพลิงมาตรฐานและมีความสูงจากพื้นถึงจุดต่ำสุดใต้ท้องรถสูงกว่า พวกมันยังอาจตอบสนองต่อเหตุฉุกเฉินในภูมิประเทศที่ขรุขระซึ่งยานพาหนะอื่นไม่สามารถตอบสนองได้ รถที่ดินในสภาพธรรมชาติจำนวนมากมีความสามารถในการขับเคลื่อนสี่ล้อโดยทำให้มีความสามารถในการปีนเขาและภูมิประเทศที่ขรุขระดีขึ้น ยานพาหนะที่ดินในสภาพธรรมชาติในถิ่นทุรกันดารบางชนิดสามารถสูบน้ำขณะขับรถได้ (เมื่อเทียบกับเครื่องยนต์แบบเดิมบางรุ่นซึ่งต้องอยู่กับที่เพื่อสูบน้ำ) ทำให้สามารถ "ดับเพลิงแบบเคลื่อนที่" ในไฟป่าเพื่อลดอัตราการลุกลาม
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์เป็นอุปกรณ์ดับเพลิงเฉพาะทางโดยมีวัตถุประสงค์หลักในการขนส่งน้ำปริมาณมากไปยังบริเวณที่เกิดเพลิงไหม้เพื่อให้พร้อมสำหรับการดับเพลิง สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์อย่างยิ่งในพื้นที่ชนบทที่ไม่มีถังดับเพลิง และแหล่งน้ำธรรมชาติไม่เพียงพอ หรือยากต่อการใช้ประโยชน์
รถบรรทุกน้ำส่วนใหญ่มีระบบสูบน้ำบนรถ ปั๊มนี้มักไม่มีกำลังเพียงพอในการดับไฟ (เนื่องจากถูกออกแบบให้ติดกับรถดับเพลิง) แต่มักใช้เพื่อดึงน้ำเข้าสู่ท่อส่งน้ำจากหัวจ่ายน้ำหรือแหล่งน้ำอื่น ๆ รถบรรทุกน้ำจำนวนมากติดตั้งวาล์วระบายน้ำเร็วที่ด้านข้างและด้านหลังของรถบรรทุก ซึ่งช่วยให้นักดับเพลิงสามารถแบ่งสรรน้ำหลายพันแกลลอนลงในถังเก็บน้ำแบบพกพาได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
รถบรรทุกน้ำดับเพลิงอเนกประสงค์ส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบให้รับน้ำหนักได้ 5,000–12,000 ลิตร (1,100–2,600 แกลลอนอังกฤษ)
รถดับเพลิงอากาศยาน
รถดับเพลิงอากาศยานเป็นรถดับเพลิงเฉพาะทางที่ออกแบบมาเพื่อใช้ในสนามบินขนาดเล็กในอุบัติเหตุอากาศยาน คุณลักษณะบางอย่างที่ทำให้รถดับเพลิงอากาศยานมีความพิเศษไม่เหมือนใครคือความสามารถในการเคลื่อนที่บนภูมิประเทศที่ขรุขระนอกทางวิ่งเครื่องบินและบริเวณท่าอากาศยาน, ความจุน้ำขนาดใหญ่ เช่นเดียวกับถังโฟม, ปั๊มความจุสูง และสายส่งน้ำ/โฟม รถดับเพลิงอากาศยานที่ใหม่กว่ายังรวมระบบการฉีด/หัวฉีดแฝดที่เพิ่มสารเคมีหน่วงไฟทางเคมีแบบแห้ง (เช่น เพอร์เพิล-เค) เพื่อสร้างกระแสของโฟมดับเพลิงซึ่งสามารถหยุดไฟได้เร็วขึ้น บางคันมีถังดับเพลิงแบบใช้แก๊สสำหรับดับเพลิงจากไฟฟ้า คุณลักษณะเหล่านี้ทำให้รถดับเพลิงอากาศยานไปถึงอากาศยานได้อย่างรวดเร็ว และดับไฟขนาดใหญ่อย่างรวดเร็วในส่วนเชื้อเพลิงอากาศยานที่เกี่ยวข้อง
ยานพาหนะอื่น ๆ
ยานพาหนะอื่น ๆ ที่ใช้โดยหน่วยดับเพลิงแต่อาจไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการดับเพลิง อาจรวมถึง
ประวัติ
อุปกรณ์ในยุคแรก ๆ ที่ใช้ในการฉีดน้ำไปยังกองไฟเรียกว่ากระบอกฉีดน้ำหรือกระบอกฉีดดับเพลิง เครื่องฉีดน้ำแบบใช้มือและเครื่องสูบน้ำแบบมือได้รับการบันทึกไว้ก่อนที่กเทซิเบียสแห่งอะเล็กซานเดรียจะประดิษฐ์เครื่องสูบน้ำดับเพลิงเครื่องแรกขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล และตัวอย่างของเครื่องสูบน้ำแบบใช้แรงที่อาจใช้สำหรับเครื่องจักรดับเพลิงได้กล่าวถึงโดยเฮรอนแห่งอะเล็กซานเดรีย
ใน ค.ศ. 1650 ฮันส์ เฮาช์ ได้สร้างเครื่องจักรดับเพลิงด้วยถังอัดอากาศ โดยในแต่ละด้าน ผู้ชาย 14 คนเดินเครื่องก้านลูกสูบไปมาในแนวนอน ส่วนถังลม ซึ่งเป็นถังแรงดันชนิดหนึ่ง ปล่อยกระแสน้ำที่สม่ำเสมอแม้ลูกสูบจะเคลื่อนที่ไปข้างหลัง สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ด้วยท่อหมุนที่ติดตั้งอยู่บนสายยาง ซึ่งทำให้ลำน้ำที่พุ่งออกไปสามารถเข้าถึงความสูงได้ถึง 20 ม. (65.6 ฟุต) โดยกัสปาร์ ช็อท ได้สังเกตเครื่องจักรดับเพลิงของเฮาช์ใน ค.ศ. 1655 และเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับมันในมาเฆียอูนิเบอร์ซาลิสของเขา
ส่วนกฎหมายอาณานิคมในอเมริกากำหนดให้บ้านแต่ละหลังมีถังน้ำที่หน้าระเบียงเล็ก ๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเกิดเพลิงไหม้ในตอนกลางคืน ถังเหล่านี้มีไว้สำหรับใช้โดยกองพลส่งถังที่จะจ่ายน้ำเมื่อเกิดเพลิงไหม้ขั้นต้น ทั้งนี้ ฟิลาเดลเฟียได้รับเครื่องจักรดับเพลิงแบบใช้มือสูบใน ต.ซ. 1719 หลายปีหลังจากรุ่น ค.ศ. 1654 ของบอสตันปรากฏขึ้นที่นั่น ซึ่งสร้างโดยโจเซฟ เจนเกส ซีเนียร์ แต่ก่อนที่เครื่องจักรทั้งสองของนิวยอร์กจะมาถึงลอนดอน
ครั้นเมื่อ ค.ศ. 1730 ริชาร์ด นิวแชม ในลอนดอนได้ผลิตเครื่องจักรดับเพลิงที่ประสบความสำเร็จ นอกจากนี้ เขายังได้คิดค้นอุปกรณ์ที่ใช้ครั้งแรกในนครนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1731 โดยที่จำนวนกำลังคนและทักษะที่จำเป็นสำหรับการดับเพลิงได้กระตุ้นให้เบนจามิน แฟรงคลิน ก่อตั้งบริษัทดับเพลิงขึ้นใน ค.ศ. 1737 ส่วนทอมัส โลต สร้างเครื่องจักรดับเพลิงแรกที่ผลิตในอเมริกาใน ค.ศ. 1743 เครื่องจักรรุ่นแรก ๆ เหล่านี้เรียกว่าแฮนด์ทับส์ (hand tubs) เนื่องจากขับเคลื่อนโดยต้องใช้กำลัง (ด้วยมือ) และน้ำถูกจ่ายโดยกองพลส่งถังที่เทลงในอ่าง (ถังเก็บน้ำ) ที่ปั๊มมีปากท่อทางน้ำแบบถาวร
ความก้าวหน้าที่สำคัญในราว ค.ศ. 1822 คือการประดิษฐ์เครื่องจักรที่สามารถดึงน้ำจากแหล่งน้ำได้ สิ่งนี้ทำให้กองพลส่งถังล้าสมัย โดยใน ค.ศ. 1822 บริษัทผู้ผลิตในฟิลาเดลเฟียชื่อเซลเลอส์แอนด์เพนน็อก ได้สร้างแบบจำลองชื่อ "เดอะไฮดรอเลียน" ซึ่งว่ากันว่าเป็นเครื่องดูดแรก บางรุ่นมีสายดูดแข็งติดอยู่กับปากท่อทางน้ำ และขดตัวเหนืออุปกรณ์ที่เรียกว่าเครื่องกลหางกระรอก
เครื่องจักรช่วงแรกมีขนาดเล็กและถือโดยชายสี่คน หรือติดบนรางแล้วลากไปยังเหตุไฟไหม้ เมื่อเครื่องจักรมีขนาดใหญ่ขึ้น พวกมันก็กลายเป็นแบบรถม้าลากและขับเคลื่อนด้วยตัวเองในเวลาต่อมาด้วยเครื่องจักรไอน้ำ ซึ่งจอห์น เอริกสัน ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างรถดับเพลิงที่ใช้กำลังไอน้ำแบบอเมริกันคันแรก ส่วนจอห์น เบรธเวต สร้างงรถดับเพลิงพลังไอน้ำเครื่องแรกในบริเตน
จนถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 รถดับเพลิงส่วนใหญ่ใช้คนยักย้าย แต่การนำรถดับเพลิงที่ใช้ม้าลากมาใช้ทำให้เวลาในการตอบสนองต่อเหตุการณ์ดีขึ้นมาก รถดับเพลิงแบบรถสูบฉีดระบบไอน้ำแบบขับเคลื่อนด้วยตัวเองคันแรกได้รับการสร้างขึ้นในนิวยอร์กเมื่อ ค.ศ. 1841 น่าเสียดายสำหรับผู้ผลิต นักผจญเพลิงบางคนได้ทำลายเครื่องประดิษฐ์ดังกล่าวและเลิกใช้เครื่องจักรตัวแรกนี้ อย่างไรก็ตาม ความต้องการและประโยชน์ของอุปกรณ์กำลังทำให้รถสูบฉีดระบบไอน้ำประสบความสำเร็จในคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ โดยหลายเมืองทั่วโลกได้ซื้อรถดับเพลิงระบบไอน้ำ
รถดับเพลิงที่ใช้เครื่องยนต์มีอายุย้อนไปถึงเดือนมกราคม ค.ศ. 1897 เมื่อตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในปารีสยื่นขอเงินเพื่อจัดซื้อ "เครื่องจักรที่ทำงานด้วยน้ำมันสำหรับลากรถดับเพลิง, บันได และอื่น ๆ รวมถึงสำหรับการลำเลียงเจ้าหน้าที่ที่จำเป็นของนักผจญเพลิง" รายงานดังกล่าวที่รู้ล่วงหน้าระบุว่า "หากการทดลองประสบความสำเร็จตามที่คาดการณ์ไว้ ม้าจะถูกแทนที่ด้วยรถยนต์ในที่สุด" ซึ่งอันที่จริงแล้ว ตัวอย่างที่เป็นจริงและเครื่องยนต์ดับเพลิงได้กลายเป็นเรื่องธรรมดาในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใน ค.ศ. 1905 แนวคิดในการรวมรถบรรทุกเครื่องยนต์แก๊สเข้ากับรถดับเพลิงได้รับความสนใจอย่างมาก ตามบทความของนิตยสารพอพิวลาร์มาแคนิกส์ในปีนั้น รถบรรทุกดังกล่าวได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในประเทศอังกฤษ โดยในปีเดียวกันนั้น นอกซ์ออโตโมบิลคัมพานีในสปริงฟิลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ได้เริ่มจำหน่ายสิ่งที่บางคนอธิบาย ว่าเป็นรถดับเพลิงสมัยใหม่เครื่องแรกของโลก และหนึ่งปีต่อมา เมืองสปริงฟิลด์ รัฐอิลลินอย ได้บรรจุรถดับเพลิงนอกซ์ให้แก่หน่วยดับเพลิงของพวกเขา อนึ่ง รถดับเพลิงแบบใช้เครื่องยนต์รุ่นแรก ๆ ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทปีเตอร์ เพิร์ช แอนด์ซันส์ แห่งคาโนชา รัฐวิสคอนซิน
เป็นเวลาหลายปีที่นักผจญเพลิงนั่งที่ด้านข้างรถดับเพลิง หรือแม้กระทั่งยืนอยู่ที่ท้ายรถโดยสัมผัสกับสภาพอากาศ การจัดเตรียมนี้ไม่สะดวกและอันตราย (นักผจญเพลิงบางคนถูกเหวี่ยงจนเสียชีวิตเมื่อรถดับเพลิงเลี้ยวหักศอกบนถนน) และทุกวันนี้ รถดับเพลิงเกือบทั้งหมดได้ปิดล้อมพื้นที่ที่นั่งสำหรับลูกทีมอย่างเต็มที่
รถสูบฉีดยุคแรก
รถสูบฉีดยุคแรกในยุคแรก ๆ ใช้ถังเก็บน้ำเป็นแหล่งน้ำ ต่อมา น้ำถูกใส่เข้าไปในท่อไม้ใต้ถนน และดึง "หัวดับเพลิง" ออกจากด้านบนของท่อเมื่อต้องเสียบสายส่งน้ำ ระบบต่อมาได้รวมหัวดับเพลิงแบบใช้แรงดัน ซึ่งแรงดันจะเพิ่มขึ้นเมื่อสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้น โดยพบว่าเป็นอันตรายต่อระบบและไม่น่าเชื่อถือ ส่วนระบบท่อน้ำดับเพลิงแบบวาล์วในปัจจุบันอยู่ภายใต้แรงดันตลอดเวลา แม้ว่าอาจต้องเพิ่มแรงดันเพิ่มเติมเมื่อจำเป็น หัวจ่ายน้ำแรงดันสูงช่วยขจัดงานส่วนใหญ่ในการสูบน้ำผ่านเครื่องยนต์และเข้าสู่สายส่งน้ำ รถดับเพลิงในชนบทจำนวนมากยังคงพึ่งพาถังเก็บน้ำหรือแหล่งอื่น ๆ ในการสูบน้ำเข้าเครื่องสูบน้ำ และรถสูบฉีดระบบไอน้ำได้เข้ามาใช้งานในคริสต์ทศวรรษ 1850
วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ตั้งอยู่ในจังหวัดขอนแก่น ถนนประชาสโมสร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น และมีศูนย์การศึกษา 1 ศูนย์ที่ อำเภอพล ซึ่งห่างจากที่ตั้งหลักประมาณ 75 กิโลเมตร
ประวัติ
แรกเริ่มด้วยความคิดและปณิธานของ ศาสตราจารย์ ดร.นพ.กระแส ชนะวงศ์ ผู้ได้รับรางวัล รามอนแมกไซไซ สาขาผู้นำชุมชน เป็นผู้รับใบอนุญาตจัดตั้งวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียที่จะขยายโอกาสทางการศึกษา และสร้างทางเลือกใหม่ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายและนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ ที่จะเข้าศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาที่มีคุณภาพ และสร้างทางเลือกใหม่ของนักเรียนนักศึกษา จึงกำหนดโครงการจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาเอกชน สังกัดทบวงมหาวิทยาลัย ตามพระราชบัญญัติสถาบันอุดมศึกษาเอกชน พ.ศ. 2522 แก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. 2535 ซึ่งคณะกรรมการการอุดมศึกษาได้ประชุมอนุมัติให้จัดตั้งวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียโดยนำความเห็นเสนอต่อนายประจวบ ไชยสาส์น รัฐมนตรีว่าการทบวงมหาวิทยาลัย (ในขณะนั้น) ให้ออกใบอนุญาตจัดตั้งวิทยาลัยตามประกาศที่ 3/2542 ลงวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2542
ต่อมาคณะกรรมการสภาวิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย มีมติในการประชุมกรรมการสภาวิทยาลัย ครั้ง 1/2543 เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2543 ให้ย้ายสถานที่ตั้งวิทยาลัยบัณฑิตเอเซียจากอำเภอพล มายังสถานที่ตั้งแห่งใหม่ คือ เลขที่ 179/30 ถนนประชาสโมสร ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ตามประกาศของทบวงมหาวิทยาลัย ลงวันที่ 11 เมษายน 2544 และเริ่มดำเนินการจัดการเรียนการสอนใน ปีการศึกษา 2545 เป็นต้นมา
อิท โผล่จากนรก 2
อิท โผล่จากนรก 2 (It Chapter Two) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญเหนือธรรมชาติของประเทศสหรัฐอเมริกา และเป็นภาพยนตร์ภาคต่อจาก อิท โผล่จากนรก ในปี ค.ศ. 2017 โดยทั้งสองภาคดัดแปลงมาจากนวนิยายเรื่อง อิท ของสตีเฟน คิง ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1986 กำกับโดยแอนดี มัสเคียตตี เขียนบทโดยแกรี ดอเบอร์แมน นำแสดงโดยเจมส์ แม็กอะวอย, เจสซิกา แชสเตน, บิล เฮเดอร์, อิไซยาห์ มุสตาฟา, เจ ไรอัน, เจมส์ แรนซัน, แอนดี บีน และบิล สกอชกวดกลับมารับบทตัวตลกเพนนีไวส์
วิทยาลัยบัณฑิตเอเซีย
ประวัติ
ในปีการศึกษา 2562 ได้เปิดรับนักศึกษาที่ศูนย์พลเป็นรุ่นแรก และเปิดสอน1สาขาวิชาคือสาขาวิชาการจัดการธุกิจค้าปลีก
อิท โผล่จากนรก 2
อิท โผล่จากนรก 2 มีฉากในปี ค.ศ. 2016 หรือ 27 ปีหลังเหตุการณ์ในภาคแรก โดยกลุ่มตัวเอก "ชมรมคนขี้แพ้" (The Losers' Club) ต้องกลับมาสู้กับ "อิท" พลังเหนือธรรมชาติที่มักปรากฏตัวในรูปตัวตลกเพนนีไวส์อีกครั้งตามคำสาบานที่ให้ไว้ ภาพยนตร์เข้าฉายในสหรัฐ วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2019
เจ้าอุษา
เจ้าอุษา หรือ เจ้าอุสาห์ เป็นพระธิดาในพระเจ้ามโหตรประเทศ และเป็นพระชายาในพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ ซึ่งทั้งสองต่างเป็นพระเจ้านครเชียงใหม่ลำดับที่ 5 และ 6 เป็นพระมารดาของเจ้าทิพเกสร พระชายาในพระเจ้าอินทวิชยานนท์ พระเจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์ที่ 7 และเป็นพระอัยยิกาของเจ้าดารารัศมี พระราชชายาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ
เจ้าอุษาเป็นพระธิดาในพระเจ้ามโหตรประเทศ พระเจ้านครเชียงใหม่องค์ที่ 5 กับเจ้าสุวรรณ (หรือ คำแผ่น) มีพระเชษฐาและภคินีได้แก่ เจ้าสุริยวงศ์ (ช.), เจ้ามหาเทพ (ช.), เจ้าบัวทิพย์ (ญ.) และเจ้าคำหลอ (ญ.)
ห้องสารภัณฑ์
ห้องสารภัณฑ์ (cabinet of curiosities หรือ cabinets of Wonder หรือ Kunstkammer หรือ Wunderkammer) คือการสะสมสิ่งของที่น่าสนใจที่เนื้อหาของสิ่งที่อยู่ในข่ายการสะสมในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของยุโรปไม่ได้ให้คำจำกัดความที่แน่นอน ในสมัยปัจจุบัน “ห้องสารภัณฑ์” หมายถึงสิ่งที่อาจจะเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยา (ซึ่งบางครั้งอาจจะเป็นของปลอมก็ได้), ธรณีวิทยา, ชาติพันธุ์วรรณนา, โบราณคดี, รำลึกวัตถุทางศาสนาหรือประวัติศาสตร์, งานศิลปะ (รวมทั้งจิตรกรรมตู้) และวัตถุโบราณ “ห้องสารภัณฑ์ถือว่าเป็น “โลกย่อ” (microcosm) หรือ “เวทีโลก” (theater of the world) และ “เวทีแห่งความทรงจำ” ห้องสารภัณฑ์เป็นการสะท้อนถึงการพยายามควบคุมโลกภายนอกของผู้สะสมในรูปแบบของสิ่งที่สะสมในโลกส่วนตัว” ตามความเห็นของปีเตอร์ ทอมัสเกี่ยวกับสิ่งสะสมในห้องสารภัณฑ์ของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษเป็นรูปการโฆษณาชวนเชื่ออย่างหนึ่ง นอกจากนั้นแล้วห้องสารภัณฑ์ของนักสะสมผู้มีชื่อเสียงหลายคนที่ได้รับการบันทึกไว้เป็นหลักฐานในยุโรปของชนชั้นปกครอง, ขุนนาง, พ่อค้า หรือ นักวิทยาศาสตร์ ก็เป็นต้นตอของสิ่งที่กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ต่อมา
ประวัติ
คำว่าตู้ (Cabinet) ในทางสถาปัตยกรรมหมายถึง “ห้อง” มิใช้ “ตู้” ที่เป็นเฟอร์นิเจอร์เช่นที่เข้าใจกัน ห้องสารภัณฑ์เริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 แต่การสะสมอย่างง่ายๆ มีมาก่อนหน้านั้นแล้ว ห้องสารภัณฑ์ของสมเด็จพระจักรพรรดิรูดอล์ฟที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (ครองราชย์ ค.ศ. 1576-ค.ศ. 1612) ที่ตั้งอยู่ที่ ปราสาทปรากเป็นตู้ที่ไม่มีผู้ใดเทียมได้ทางตอนเหนือของเทือกเขาแอลป์ ที่นอกจากจะทรงใช้เป็นที่หาความสงบจากโลกภายนอก แล้วก็ยังทรงใช้เป็นเครื่องแสดงความมีอำนาจของพระองค์ จากวิธีการจัดตั้งสิ่งที่แสดงอย่างมีความหมาย ต่อราชทูตและขุนนางต่างที่มาเฝ้า พระปิตุลาของพระองค์เฟอร์ดินานด์ที่ 2 อาร์คดยุคแห่งออสเตรียก็ทรงมีห้องสารภัณฑ์ของตนเอง ที่เน้นการสะสมภาพเขียนของผู้มีลักษณะพิการต่างๆ ซึ่งยังคงรักษาไว้โดยแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใน “ห้องศิลปะและสิ่งน่ารู้” (Chamber of Art and Curiosities) ที่ ปราสาทอัมบราส์ในออสเตรีย ตัวอย่างแรกของห้องสารภัณฑ์ธรรมชาติวิทยาเป็นภาพพิมพ์ของแฟร์รันเต อิมเพอราโต ที่เนเปิลส์จากปี ค.ศ. 1599 ซึ่งเป็นเครื่องแสดงความมีความรู้จริงของเจ้าของห้องทางด้านความรู้ทางธรรมชาติวิทยา ในภาพทางขวาเป็นชั้นเปิดที่เต็มไปด้วยหนังสือ ที่วางเป็นตั้งๆ ตามแบบการวางหนังสือบนชั้นหนังสือในยุคกลาง หรือวางโดยให้สันหนังสืออยู่ตอนบนเพื่อกันจากฝุ่น ซึ่งไม่เป็นที่น่าข้องใจว่าบางเล่มก็คงจะเป็นหนังสือเกี่ยวกับธรรมชาติวิทยา เนื้อที่ทุกตารางนิ้วในห้องเต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆ ที่รวมทั้ง ปลา หอย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โดยมีจระเข้แขวนกลางเพดานกลางห้อง ทางด้านซ้ายของห้องเป็น “studiolo” ที่เป็นตู้ฝังผนัง ด้านหน้าปิดเปิดได้ ภายในเป็นตัวอย่างแร่ธาตุ และสิ่งของต่างๆ อีกมากมาย เหนือตู้รายด้วยนกสตัฟหน้าแผ่นหินฝังตัวอย่าง ที่คงจะเป็นหินอ่อน และแจสเปอร์ หรืออาจจะเป็นลิ้นชักเล็กๆ สำหรับตัวอย่างสิ่งของ ตอนล่างเป็นตู้เก็บกล่องตัวอย่างและโหลเก็บตัวอย่าง
ห้องสารภัณฑ์สองห้องที่มีชื่อเสียงที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ก็ได้แก่ห้องโอลเวิร์ม (Ole Worm) ของโอเลาส์ เวอร์เมียส (ค.ศ. 1588-1654) นายแพทย์และนักสะสมของโบราณชาวเดนมาร์ก และของ อทานาเซียส เคอร์เชอร์ (Athanasius Kircher) (ค.ศ. 1602-1680) ผู้คงแก่เรียนและนักบวชเยซูอิดชาวเยอรมัน ห้องสารภัณฑ์ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 สองห้องนี้เต็มไปด้วยสัตว์สตัฟ, เขาสัตว์, งาช้าง, โครงกระดูก, แร่ธาตุ และ สิ่งอื่นๆ ที่น่ารู้น่าเห็นที่สร้างโดยมนุษย์ ที่รวมทั้งประติมากรรมโบราณ, หุ่นกล (automaton) ; ตัวอย่างของใช้ที่เกี่ยวกับชาติพันธุ์วรรณนาต่างๆ จากแดนแปลกแดนไกล สิ่งของเหล่านี้เป็นการสะสมที่ไม่ใช่การสะสมทางหลักวิทยาศาสตร์/ประวัติศาสตร์เช่นที่ทำกันในปัจจุบัน แต่เป็นการสะสมที่ผสมระหว่างสิ่งที่เป็นความจริงและสิ่งที่สร้างความพิศวงให้แก่ผู้ดูที่อาจจะเป็นสิ่งที่คิดขึ้นโดยปราศจากมูลความจริง หรือ รวมทั้งสัตว์จากตำนานลึกลับ เช่นงานสะสมของโอลเวิร์มรวมทั้ง ต้นแกะแห่งทาทารี (Vegetable Lamb of Tartary) ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เชื่อกันว่าออกผลเป็นแกะที่พบกลางทวีปเอเชีย แต่ในขณะเดียวกันโอลเวิร์มก็เป็นผู้ระบุว่างาของนาร์วาฬ (narwhal) เป็นงาของวาฬแทนที่จะเป็นเขาของยูนิคอร์นตามที่เจ้าของผู้อื่นเชื่อกัน ตัวอย่างที่แสดงในห้องสารภัณฑ์มักจะได้มาจากการเดินทางสำรวจ หรือ การเดินทางค้าขาย
ตู้สารภัณฑ์มักจะเป็นอุปกรณ์ประกอบความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ เมื่อมีการพิมพ์ภาพเนื้อหาของห้อง “พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เวอร์มิเนีย”  (ค.ศ. 1655) ใช้สิ่งที่สะสมเป็นจุดเริ่มต้นของการเล็งของเวิร์มเกี่ยวกับปรัชญา, วิทยาศาสตร์, ธรรมชาติวิทยา และ อื่นๆ
ในปี ค.ศ. 1587 กาเบรียล คาลเทอมารคท์ให้คำแนะนำแก่คริสเตียนที่ 1 แห่งแซกโซนีสามประการพื้นฐานอันจำเป็นของการสร้างงานสะสมสำหรับ “ตู้สารภัณฑ์” หรืองานสะสมศิลปะ: ประการแรกคือการสะสมประติมากรรม ประการที่สอง “สิ่งที่น่าสนใจจากแดนไกล” และประการที่สาม “หัว, เขา, อุ้งตีน, ขน และสิ่งอื่นๆ ที่เป็นของสัตว์ที่แปลกที่เป็นที่น่ารู้น่าเห็น” เมื่ออัลเบรชท์ ดือเรอร์เดินทางไปเที่ยวในเนเธอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1521 นอกจากงานจิตรกรรมที่ส่งกลับมายังNurembergแล้ว ดือเรอร์ก็ยังส่งสิ่งอื่นที่รวมทั้งเขาสัตว์ ชิ้นปะการัง, ครีบปลาขนาดใหญ่ และอาวุธที่ทำด้วยไม้จากอีสต์อินดีสกลับมาด้วย ลักษณะที่บ่งถึงความสนใจทั่วไปของการสะสมสิ่งของแบบต่างสำหรับตู้สารภัณฑ์เห็นได้จากภาพเขียนโดยฟรันส์ แฟรงเค็นผู้เยาว์ที่เขียนในปี ค.ศ. 1636 แสดงให้เห็นภาพเขียนที่สะสมบนผนังที่มีตั้งแต่ภาพภูมิทัศน์ที่รวมทั้งภาพคืนที่มีพระจันทร์ส่องสว่าง ไปจนถึงภาพเหมือน และ ภาพทางศาสนา (“การชื่นชมของแมไจ”) ผสมเผสกับปลาสตัฟจากประเทศร้อน, สร้อยลูกปัดที่อาจทำจากไพลิน ซึ่งเป็นทั้งอัญมณีอันมีค่าและสิ่งที่น่าสนใจทางธรรมชาติวิทยา ประติมากรรมทั้งฆราวัสศิลป์และศาสนศิลป์
พิพิธภัณฑ์แอชโมเลียนที่ออกซฟอร์ดได้รับมรดกจากอีไลอัส แอชโมล (Elias Ashmole) ที่มาจากงานสะสมส่วนใหญ่ที่เป็นของจอห์น เทรดสแคนท์ผู้อาวุโส (John Tradescant the elder) และบุตรชาย จอห์น เทรดสแคนท์ผู้เยาว์ (John Tradescant the younger) บางส่วนของงานสะสมยังคงตั้งแสดงอยู่ด้วยกัน ซึ่งเป็นการแสดงถึงภาพพจน์ของความหลายหลายของสิ่งที่สะสม สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ที่สมบูรณ์คือนกโดโด้สตัฟที่ตกไปเป็นของพิพิธภัณฑ์พิทท์ริเวอร์สในคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่งานหัตถกรรมของชาวอเมริกันอินเดียนที่เป็นเสื้อคลุมของชีพเพาว์ฮาทันผู้เป็นพ่อของโพคาฮอนทัสยังเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสม
ตู้สารภัณฑ์เป็นสิ่งที่เป็นของผู้มีฐานะดีพอที่จะสะสมและรักษาสิ่งที่แสวงหามาได้ พระมหากษัตริย์หลายพระองค์ต่างก็มีงานสะสมขนาดใหญ่ เช่นห้องสารภัณฑ์ฟรานเชสโคที่ 1 ที่เป็นของฟรานเชสโคที่ 1 เดอ เมดิชิผู้เป็นแกรนด์ดยุคคนแรกของทัสเคนี พระ เจ้าเฟรเดอริคที่ 3 แห่งเดนมาร์กก็เป็นพระมหากษัตริย์อีกพระองค์หนึ่งที่ทรงมีงานสะสมขนาดใหญ่ ผู้ทรงผนวกงานสะสมเวอร์เมียสเข้ามาเป็นของพระองค์ หลังจากการเสียชีวิตของเวอร์เมียส ตัวอย่างที่สามก็ได้แก่ พิพิธภัณฑ์คุนสท์คาเมราที่ก่อตั้งขึ้นโดยซาร์ปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซียในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กในปี ค.ศ. 1727 สิ่งของที่สะสมหลายชิ้นซื้อมาจากอัมสเตอร์ดัมจากอัลเบอร์ทัส เซบา และ เฟรเดอริค รุยสช์ งานสะสมอันอลังการของราชวงศ์ฮับส์บวร์กรวมงานหัตถกรรมหลายชิ้นของแอซเท็คที่รวมทั้งขนนกประดับพระเศียรหรือมงกุฎของจักรพรรดิม็อคเตซูมาที่ 2 ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในกรุงเวียนนา
งานสะสมที่คล้ายคลึงกันแต่มีขนาดเล็กกว่าก็ได้แก่งานสะสมอันซับซ้อน “Kunstschränke” (ตู้ศิลปะ) ที่สร้างขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยพ่อค้า, นักการทูต และ นักสะสมศิลปะชาวออกสเบิร์กชื่อฟิลิปป์ เฮนโฮเฟอร์ งานสะสมที่ว่านี้เป็น “ตู้” ที่เป็นเฟอร์นิเจอร์ที่สร้างจากวัสดุหลากหลายที่ทั้งแปลกและมีราคาสูง และภายในตู้ก็เต็มไปด้วยสิ่งของต่างๆ ที่ตั้งใจที่จะให้เป็นโลกย่อของโลกทั้งหมด งานสะสมที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดีนี้เป็นงานที่ออกสเบิร์กถวายแด่พระเจ้ากุสตาฟ อดอล์ฟัสแห่งสวีเดนในปี ค.ศ. 1632 ที่เก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์กุสตาฟ ใน อุปซอลา
วัดราษฎร์บำรุง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดราษฎร์บำรุง หรือ วัดหงอนไก่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดมหานิกายในหมู่ที่ 2 บ้านคลองอ่อนใจ ตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร ตั้งขึ้นเป็นสำนักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2438 มีท่านสมภารเทียนเป็นผู้ริเริ่มในการก่อสร้าง นางพวง รอดสมหวัง เป็นผู้มอบที่ดินให้วัดจำนวน 16 ไร่ 3 งาน 85 ตารางวา หมื่นยงค์ มักสันต์ และกำนันแก้ว จันทร์เต็มดวง เป็นผู้อุปถัมภ์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2444
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถหลังเก่าสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 มีพิธีผูกพัทธสีมาฝังลูกนิมิตในปี พ.ศ. 2450 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างเล็ก หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องว่าว มีพาไลมุงสังกะสียื่นออกมาทั้งด้านหน้าและหลังด้านละ 1 ห้อง มีรวยระกาไม้แบบมอญ หน้าบันปูนปั้นตกแต่งลวดลายด้านบนเป็นรูปเทพนม ถัดลงมาเป็นหงส์สองตัวหันหน้าเข้าหากัน มีลวดลายดอกไม้ประดับด้วยเครื่องถ้วยชามเคลือบสี และเครื่องลายครามแบบจีน ส่วนด้านล่างของหน้าบันเป็นรูปมังกรคู่หันหน้าชนกัน ปัจจุบันอุโบสถเป็นอาคารร้าง สภาพทรุดโทรมมาก กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถานและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545
อุโบสถหลังใหม่มีประตูทางเข้าด้านหน้าและหลังด้านละ 2 ประตู ซุ้มประตูและหน้าต่างปูนปั้นลายพันธุ์พฤกษา ประดิษฐานหลวงพ่อโต ยังมีพระพุทธรูปที่ทำจากหินทรายแดง ศิลปะอยุธยาตอนปลาย 1 องค์ และมีพระพุทธรูปสององค์มีจารึกที่ฐานระบุปี พ.ศ. 2475 พระพุทธรูปอีกองค์หนึ่งมีจารึกเป็นตัวอักษรคล้ายอักษรขอมและตัวเลข 2440
อิแมนิวเอล แพสไทรช์
อิแมนิวเอล แพสไทรช์ (Emanuel Pastreich; 贝一明 เป้ย์ อีหมิง; 임마누엘 페스트라이쉬, 李萬烈; エマニュエル・パストリッチ) เป็นนักวิชาการชาวอเมริกัน เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1964 ที่เมืองแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี ทำงานส่วนใหญ่ในประเทศเกาหลีใต้เป็นหลัก โดยปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี และเป็นผู้อำนวยการสถาบันเอเชีย (The Asia Institute) ณ โซล อีกทั้งยังมีงานเขียนวรรณกรรมคลาสสิกเอเชียตะวันออก    และงานในด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและเทคโนโลยี Pastreich ประกาศการลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาในฐานะอิสระในเดือนกุมภาพันธ์ 2020 และยังคงหาเสียงโดยกล่าวสุนทรพจน์มากมายเพื่อเรียกร้องให้มีแนวทางการเปลี่ยนแปลงด้านความมั่นคงและเศรษฐศาสตร์
ประวัติ
อิแมนิวเอล แพสไทรช์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโลว์เอลล์ไฮสกูล (Lowell High School) แซนแฟรนซิสโก ในปี ค.ศ. 1983 หลังจากนั้นในขณะกำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติไต้หวัน ได้เข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาจีน ที่มหาวิทยาลัยเยล และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1987 ต่อมาใน ค.ศ. 1991 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวรรณคดีเปรียบเทียบ จากมหาวิทยาลัยโตเกียว โดยทำวิทยานิพนธ์เป็นภาษาญี่ปุ่นเรื่อง "Edo kôki bunjin Tanomura Chikuden: Muyô no shiga" (The Late Edo Literatus Tanomura Chikuden; The Uselessness of Painting and Poetry) จากนั้นได้กลับไปที่สหรัฐอเมริกา และในปี ค.ศ. 1998 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาเอเชียตะวันออกศึกษา จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และเคยเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ เออร์แบนา-แชมเปญจน์ มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน และวิทยาลัยบริหารธุรกิจนานาชาติซอลบริดจ์ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์อยู่ที่วิทยาลัยวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยคย็องฮี