cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เดอแรม (รัฐนอร์ทแคโรไลนา)
เดอแรม (Durham) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 5 ในรัฐนอร์ทแคโรไลนา และมีจำนวนประชากรเป็นอันดับที่ 85 ของสหรัฐอเมริกา เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย 2 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยดุ๊กและมหาวิทยาลัยนอร์ทแคโรไลนา เซ็นทรัล เป็นหนึ่งในเมืองที่เป็นพื้นที่สามเหลี่ยมวิจัย และเป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัยอุทยานสามเหลี่ยม โดยรวมไปถึงเมืองราลีและเมืองชาเปลฮิลล์
ยุโรปเหนือ
ภูมิภาคยุโรปเหนือ ประกอบไปด้วย ดินแดนคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย คาบสมุทรจัตแลนด์ และเกาะไอซ์แลนด์ อยู่ประมาณละติจูดที่ 55 องศาเหนือ - 71 องศาเหนือ ประกอบไปด้วยประเทศในกลุ่มนอร์ดิก ซึ่งได้แก่ นอร์เวย์ สวีเดน  ฟินแลนด์  เดนมาร์ก  ไอซ์แลนด์ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวนอร์ดิก ในปีพ.ศ. 2541 มีประชากรทั้งหมด 35,086,982 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 1,502,7863 ตารางกิโลเมตร สำหรับภาษาที่ใช้จะเป็นภาษาติวโตนิก ได้แก่ภาษาของพวกสแกนดิเนเวีย (ยุโรปเหนืออาจหมายถึงหมู่เกาะอังกฤษ และบางประเทศที่อยู่ใกล้เคียงก็ได้)
ซีปัง
ซีปัง (Zipang) เป็นผลงานของไคจิ คาวางูจิ ผู้เขียนยุทธการใต้สมุทร ตีพิมพ์ในประเทศไทย โดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจปัจจุบันวางขายถึงเล่มที่ 43 (จบ) และที่ประเทศญี่ปุ่นได้พิมพ์ถึงเล่มที่ 43 (จบ)
เนื้อเรื่อง
เรือลาดตระเวณชั้นเอจิส (AEGIS) ของกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของประเทศญี่ปุ่นยุคปัจจุบัน ชื่อ "มิไร" (DDG-182 Mirai, มิไร แปลว่า "อนาคต") ได้บังเอิญย้อนเวลากลับไปยังสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และต้องเผชิญหน้าทั้งกับกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และกองทัพของสหรัฐอเมริกา โดยมีตัวละครหลักคือนายทหารเรือของจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น คุซากะ ทาคุมิ ได้รู้ถึงอนาคตของประเทศญี่ปุ่นจากฐานข้อมูลในเรือมิไร จึงได้พยายามเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์โดยพยายามให้ญี่ปุ่นเร่งสร้างอาวุธนิวเคลียร์ให้ได้ก่อนอเมริกา เพื่อให้ญี่ปุ่นรอดจากการแพ้สงคราม ให้ญี่ปุ่นใหม่กลายเป็นประเทศในฝันตามชื่อ "Zipang"
ลูกเรือ DDG-182 Mirai (สังกัด JMSDF)
ต้นปืนประจำเรือมิไร ยศนาวาตรีแห่งกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น ในช่วงแรกของเรื่องเป็นนายทหารที่ไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอดีต แต่ด้วยคำหว่านล้อมของคุซากะทำให้มาซายุกิเปลี่ยนใจไปเข้ากับจักรวรรดิญี่ปุ่น แม้คาโตมัตสึจะห้ามแล้วก็ตามแต่มาซายูกิก็เชื่อความคิดตัวเองและยึดอำนาจไปจากเรือทำให้คาโตมัตสึต้องยอมลงจากเรือเพื่อรักษาความสงบไว้
ต้นหนประจำเรือมิไร ยศนาวาตรีแห่งกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลของญี่ปุ่น
นาวาเอกแห่งกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเล ผู้บังคับการเรือ (กัปตัน) และเป็นผู้มีอำนาจสั่งการสูงสุดของเรือมิไร เขาให้ความเอาใจใส่ต่อลูกเรือและให้ความสำคัญสูงสุดต่อการรักษาชีวิตกำลังพลของตนเองได้ คนที่เคยทำงานกับอุเมสึต่างเรียกเขาว่า "ตะเกียงที่จุดในเวลากลางวัน" (昼行灯, ฮิรุอันดง) จากนิสัยของเขาที่เป็นคนเรียบง่ายและไม่ใคร่จะระวังสิ่งรอบข้างตนเองนัก หลังจากเรือมิไรได้ย้อนอดีตกลับมาสู่สงครามโลกครั้งที่สองอย่างลึกลับ อุเมสึได้เสนอต่อลูกเรือของตนไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ในสงครามครั้งนี้เพื่อไม่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของประวัติศาสตร์
อุเมสึชาญฉลาดในการตัดสินใจอย่างมีเหตุผล ไม่ว่าเมื่อเรือมิไรจะถูกโจมตีหรือลูกเรือของตนจะตัดสินใจเข้าร่วมรบกับจักรพรรดินาวีญึ่ปุ่นก็ตาม ระหว่างที่เรือมิไรปฏิบัติการถอนกำลังทหารญี่ปุ่นในหมู่เกาะอะลูชัน (Aleutian Islands) อุเมสึได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างหนักระหว่างที่เรือมิไรสู้กับเรือรบชั้นแอตแลนตาของสหรัฐอเมริกา เขาจึงต้องเข้ารับการรักษาตัวที่เมืองโยโกสึกะและมอบอำนาจตำแหน่งผู้บังคับการเรือให้แก่คาโดมัตสึ ต่อมาเมื่ออุเมสึทราบข่าวว่าคุซากะมีแผนการสร้างระเบิดปรมาณูจึงเดินทางไปยังเมืองนานกิงพร้อมกับเรือโทคิซารากิแห่งจักรพรรดินาวีญี่ปุ่นเพื่อหยุดยั้งแผนการของคุซากะแต่ไม่สำเร็จและเสียชีวิตระหว่างพยายามขัดขวางการเคลื่อนย้ายยูเรเนียมความเข้มข้นสูงของคุซากะ
เรือเอกแห่งกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเลและแพทย์ประจำเรือมิไร เธอเป็นลูกเรือหญิงเพียงคนเดียวบนเรือลำนี้ เธอมีทัศนคติที่เป็นกลางและไม่สนใจในการร่วมถกเถียงเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นเพราะเธอเห็นว่าการรักษาพยาบาลผู้อื่นนั้นเป็นสิ่งที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด
เรือเอกแห่งกองกำลังป้องกันตนเองทางทะเล นักบินประจำเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่ง "อุมิโดริ" (MVSA-32J Umidori) ของเรือมิไร เขาเป็นคนที่มีนิสัยจริงจังและบางครั้งก็ขาดความอดทนต่อการอยู่ในระเบียบวินัย หลังการย้อนอดีตมาสู่สงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ไม่กี่วัน ซาดาเกะและโมริ พลปืนประจำเครื่องอุมิโดริ ได้รับคำสั่งจากคาโดมัตสึให้ทำการลาดตระเวนในแถบโองาสะวาระเพื่อพิสูจน์ว่าตนอยู่ในยุคสงครามโลกจริงหรือไม่ เขาได้ตัดสินใจบินลาดตระเวนเหนือพื้นที่ดังกล่าวเพียง 500 ฟุต ทำให้ซาตาเกะและโมริถูกโจมตีจากเครื่องบินทะเลขับไล่แบบ 2 ของกองทัพจักรวรรดิ 2 ลำ และเป็นเหตุในโมริเสียชีวิต ซาตาเกะจึงโทษตัวเองว่าเพราะการตัดสินใจผิดพลาดของตนจึงทำให้โมริต้องเสียชีวิต ภายหลังเมื่อเรือมิไรปฏิบัติการร่วมกับจักรพรรดินาวีในการถอนกำลังทหารในน่านน้ำนิวกินี กองทัพสหรัฐอเมริกาได้ทุ่มกำลังฝูงบินขนาดใหญ่ทำลายเรือมิไร ซาตาเกะจึงนำเครื่องบินอุมิโดริขึ้นรบเพื่อคุ้มกันเรือจากการถูกทิ้งระเบิดและได้นำเครื่องบินของตนเข้าขวางลูกระเบิดที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เรือมิไรเนื่องจากปืนกลประจำเครื่องบินไม่สามารถใช้งานได้ หลังการรบปรากฏว่าซาตาเกะหายสาบสูญ
จักรพรรดินาวีญี่ปุ่น
นาวาตรีเหล่าทหารสื่อสารแห่งจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น ได้รับความช่วยเหลือจากนาวาโทคาโดมัตสึแห่งเรือมิไรหลังจากที่เครื่องบินทะเลที่ตนนั่งมาถูกยิงตกทะเลระหว่างเดินทางจากมิดเวย์เพื่อส่งมอบบันทึกการรบในยุทธนาวีมิดให้แก่กองบัญชาการกองทัพเรือผสม การที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากคาโดมัตสึทำให้เขาได้รับรู้ถึงอนาคตของญี่ปุ่นในอนาคต ซึ่งเป็นฝ่ายพ่ายแพ้สงครามและฟื้นตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยอิทธิพลของสหรัฐอเมริกา คุซากะจึงเกิดความรู้สึกปฏิเสธต่ออนาคตของญี่ปุ่นยุคหลังสงครามที่เขาได้เห็น และต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์อนาคตใหม่ให้ญี่ปุ่นยุคหลังสงครามยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้โดยไม่พบกับความพ่ายแพ้ และปราศจากอิทธิพลของการปกครองของทหาร โดยเขาเรียกชื่อญี่ปุ่นใหม่ในความคิดของตนว่า "ซีปัง" คุซากะจึงเริ่มทำการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์หลายเหตุการณ์ ทั้งโดยการลงมือด้วยตัวเองและยืมมือคนอื่นให้ช่วย เพื่อให้เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เขาได้รับรู้มาถึงเร็วกว่าที่บันทึกไว้ พร้อมทั้งยังคิดที่จะสร้างระเบิดปรมาณูให้สำเร็จก่อนสหรัฐอเมริกา โดยเป้าหมายคือการใช้เป็นเครื่องมือในการเจรจาสันติภาพกับสหรัฐอเมริกาด้วย
เรือเอกแห่งจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น เขาเป็นนายทหารสื่อสารฝีมือดี และเป็นนักเรียนนายเรือรุ่นน้องของคุซากะและนับถือในตัวคุซากะมาก หลังการหายสาบสูญของนาวาตรีคุซากะที่มิดเวย์และมีข่าวเกี่ยวกับการปรากฏตัวของเรือลึกลับ ทำให้เขาเกิดความสงสัยว่าเรื่องทั้งสองจะมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่ จึงทำการตรวจสอบจนกระทั่งพบกับคุซากะและคาโดมัตสึที่สิงคโปร์ และนำไปสู่การพบกับเรือมิไร ในระยะที่เขาได้อยู่ในเรือมิไรนั้น เขาเกือบจะคว้านท้องตัวเองเพราะถือว่าตัวเองเป็นเชลยจากการที่เรือมิไรทำการยิงปืนเรือขัดขวางการยิงถล่มกองทัพสหรัฐอเมริกาที่กัวดาคาแนลของเรือประจัญบานยามาโตะ เขารับปากที่จะเดินทางไปยังเยอรมนีเพื่อลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ผู้นำนาซีเยอรมนี ตามคำขอของคุซากะซึ่งต้องการจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ แต่ไม่สำเร็จ เขาสามารถหลบหนีฝ่ายเยอรมนีออกมาได้แต่ถูกยิงบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมา
นายพลเรือเอกแห่งจักรพรรดินาวีญี่ปุ่น ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองทัพเรือผสมของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขามีความสนใจในเรือมิไรเป็นอย่างมากนับตั้งแต่พบเห็นเรือลำนี้โผล่ขึ้นมาอยู่กลางกองเรือที่เดินทางไปร่วมยุทธนาวีที่มิดเวย์และสามารถเอาตัวรอดจากการสกัดกั้นของเรือรบจักรวรรดิได้ ศักยภาพของเรือมิไรจึงทำให้ยามาโมโตะต้องการจะให้เรือลำนี้เข้าร่วมรบในกองทัพเรือผสมเพื่อให้ญี่ปุ่นเอาชนะกองทัพสหรัฐอเมริกาและหาทางเปิดการเจรจาสันติภาพได้
คาร์ล เออร์บัน
1972
แขวงกัวลาบาไล
แขวงกัวลาบาไล เป็นแขวง ในเขตเบอไลต์, ประเทศบรูไน มีจำนวนประชากรเพียง 31 คนในปี พ.ศ. 2559 มีพรมแดนติดกับแขวงเซอเรียทางทิศเหนือ, แขวงลาบีทางทิศตะวันออกและทิศใต้, รัฐซาราวักของประเทศมาเลเซียทางทิศตะวันตก และแขวงกัวลาเบอไลต์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แขวงนี้ตั้งชื่อตามชื่อหมู่บ้านกัมปงกัวลาบาไล ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่บริเวณโดยรอบ
ปลาซิวใบไผ่
ปลาซิวใบไผ่ หรือ ปลาจุกกี (Danio, /แดน-อิ-โอ/) เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดเล็กในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) สกุลหนึ่ง และยังจัดเป็นปลาซิว
มีด้วยกันหลายชนิด พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่อนุทวีปอินเดีย, ภูมิภาคอินโดจีน, แหลมมลายู จนถึงเกาะต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย
อุตมรัฐ
อุตมรัฐ (Πολιτεία, มีความหมายว่า "โพลิเตีย" (Politeia); De Republica, Republic) เป็นบทสนทนาของโสกราตีสที่เขียนโดยเพลโต ประมาณ 360 ปีก่อนคริสตกาล เป็นหนึ่งในบรรดางานเขียนที่มีอิทธิพลต่อทฤษฎีทางด้านปรัชญาและการปกครองอย่างมากที่สุด และเป็นผลงานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของเพลโต เนื้อหาในเรื่องเป็นการสนทนาระหว่างโสกราตีสกับชาวกรุงเอเธนส์ และชาวต่างชาติอีกจำนวนหนึ่ง ที่ถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องความยุติธรรม และข้อสงสัยว่าผู้มีใจเป็นธรรมจะมีความสุขมากกว่าผู้มีใจคดหรือไม่หากมีนครในอุดมคติ โดยที่นครแห่งนี้ปกครองโดยกษัตริย์ผู้เป็นปราชญ์ บทสนทนาแสดงให้เห็นถึงลักษณะของนักปรัชญา รูปแบบและความขัดแย้งระหว่างแนวคิดทางปรัชญากับงานกวีนิพนธ์ รวมถึงสื่อให้เห็นจิตวิญญาณอันเป็นอมตะ
โรงเรียนฟุโดมิเนะ
โรงเรียนมัธยมต้นฟุโดมิเนะ เป็นชื่อโรงเรียนจากโตเกียว ที่ปรากฏในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง ปริ๊นซ์ ออฟ เทนนิส โดยฟุโดมิเนะเป็นโรงเรียนรัฐโรงเรียนเดียวที่ปรากฏในเรื่อง นอกจากนั้นเป็นโรงเรียนเอกชนทั้งหมด
นักกีฬา
นามสกุลนำหน้าชื่อ ตามการสะกดแบบญี่ปุ่น
ทาจิบานะ คิปเป
ทาจิบานะ คิปเป กัปตันทีมเทนนิสโรงเรียนฟุโดมิเนะ และเป็นโค้ชของทีม คิปเปเกิดที่คิวชูและโตที่นั้นโดยมีน้องสาวหนึ่งคนคือ ทาจิบานะ แอน คิปเปได้เข้าเรียนที่โรงเรียนชิชิกะกุ และได้เจอกับ จิโทเสะ เซ็นริ ที่นั่น ภายหลังจากที่ครอบครัวของคิปเปย้ายมาที่โตเกียว คิปเปและแอนได้ย้ายมาเข้าเรียนที่ฟุโดมิเนะ
ภายหลังจากที่เข้าเรียนที่ฟุโดมิเนะ คิปเปและรุ่นน้องที่ชมรมได้ก่อตั้งชมรมเทนนิสขึ้นมาใหม่ภายหลังจากที่ ชมรมเทนนิสเดิมของโรงเรียนไม่อนุญาตให้นักเรียนปีหนึ่งเข้าร่วมแข่งขันในทีม แม้ว่าฝีมือของนักเรียนปีหนึ่งจะดีกว่า และนักเรียนปีหนึ่งมักจะโดนกลั่นแกล้งอยู่บ่อยๆ ซึ่งส่งผลให้รุ่นพีไม่พอใจและเกิดการทะเลาะวิวาทขึ้น ภายหลังจากที่ฝ่ายคิปเปโดนรุมและไม่ตอบโต้นั้น โค้ชกลับสั่งว่าคิปเปและรุ่นน้องคนอื่นเป็นฝ่ายผิด ซึ่งทำให้คิปเปไม่พอใจและมีเรื่องกับโค้ช ส่งผลให้ทีมฟุโดมิเนะในปีนั้นถูกตัดสิทธิเข้าแข่งขันในระดับเขต ภายหลังจากเหตุการณ์หนึ่งปี คิปเปและคนอื่นได้ร่วมก่อตั้งชมรมสำเร็จและได้ร่วมเข้าแข่งระดับเขตเป็นครั้งแรก และผ่านเข้ารอบไปจนถึงการแข่งขันระดับประเทศ
ครอบครัวของคิปเปอาศัยอยู่กับ พ่อซึ่งเป็นพนักงานบริษัทเสื้อผ้า แม่ ย่า ย่าทวด และน้องสาวซึ่งอยู่โรงเรียนเดียวกัน โดยที่บ้านเลี้ยงสุนัขชื่อ โงคุโทระ สุนัขพันธ์บอสตันเทอร์เรีย
คามิโอะ อากิระ
คามิโอะ อากิระ นักกีฬาโรงเรียนฟุโดมิเนะ
อิบุ ชินจิ
อิบุ ชินจิ มัธยมต้น ปี 2
อิชิดะ เท็ตสึ
อิชิดะ เท็ตสึ [Ishida Tetsu] มัธยมต้น ปี 2
ซากุระอิ มาซายะ
ซากุระอิ มาซายะ [Sakurai Masaya] มัธยมต้น ปี 2
อุจิมูระ เคียวสุเกะ
อุจิมูระ เคียวสุเกะ [Uchimura Kyousuke] มัธยมต้น ปี 2
โมริ ทัตสึโนริ
โมริ ทัตสึโนริ [Mori Tatsunori] มัธยมต้น ปี 2
ทาจิบานะ แอน
ทาจิบานะ แอน [Tachibana Ann] มัธยมต้น ปี 2
List of The Prince of Tennis characters
ลี แวน คลีฟ
ลี แวน คลีฟ (Lee Van Cleef) (9 มกราคม ค.ศ. 1925 - 16 ธันวาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เจ้าของฉายา "ไอ้หน้าผี" โดยมากแสดงในภาพยนตร์ตะวันตกและภาพยนตร์แอ็กชัน ด้วยรูปหน้าคมและตาคมทำให้เขารับบทเป็นตัวร้ายในภาพยนตร์ ถึงแม้ต่อมาระยะหลังเขาจะได้รับบทเป็นตัวเอง อย่างเช่นรับบทนำร่วมในบทอดีตพันเอก ในเรื่อง For a Few Dollars More
1925 1989
พันธุ์ลูกหม้อ
พันธุ์ลูกหม้อ เป็นภาพยนตร์ไทย ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 16 มม. ออกฉายเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2507 ที่โรงภาพยนตร์คาเธ่ย์ สร้างจากบทประพันธ์ของอรวรรณ กำกับโดยเนรมิต นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, ประจวบ ฤกษ์ยามดี, รุจน์ รณภพ, สมควร กระจ่างศาสตร์, อนุชา รัตนมาลย์
สะดุดรักยัยแฟนเช่า
สะดุดรักยัยแฟนเช่า เป็นหนังสือการ์ตูนมังงะซีรีส์ของประเทศญี่ปุ่น เขียนและภาพโดย เรจิ มิยะจิมะ การ์ตูนเรื่องนี้ตีพิมพ์เป็นรายตอนในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ เครือของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 และรวมรวมหนังสือได้ 28 เล่มในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2565
หนังสือการ์ตูนชุดนี้ได้มีการนำไปดัดแปลงสร้างเป็นการ์ตูนแอนิเมชั่นทางโทรทัศน์โดยทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565 และมีการประกาศทำฤดูกาลที่ 3 นอกจากนี้ยังมีละครโทรทัศน์ฉบับคนแสดง ซึ่งออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565
เรื่องย่อ
คิโนะชิตะ คาสึยะ เป็นคนที่ถูกทิ้งโดยนานามิ มามิ แฟนของเขา หลังจากออกเดทเป็นเวลาหนึ่งเดือน จากนั้นเขาก็ตัดสินใจใช้แอพออนไลน์เพื่อเช่าแฟนที่ชื่อว่ามิซุฮาระ จิซึรุ เป็นผู้หญิงสาวสวยและน่าสนใจ อย่างไรก็ตาม เพราะเธอได้ปรากฏจะสมบูรณ์แบบเกินไป เขาให้คะแนนเธอต่ำ เมื่อจิซึรุตำหนิเขาสำหรับสิ่งนั้น เขารู้ว่าเธอใจร้ายกว่าที่เขาคาดไว้ อย่างไรก็ตาม เมื่อยายของคาสึยะได้ทรุดลงในโรงพยาบาล เขาพาเธอไปด้วยและยายของเขาก็พอใจกับความยิ่งใหญ่ของเธอ คาสึยะยังคงเช่าจิซึรุต่อไปเพื่อให้ได้ปรากฏตัวกับครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเขา แต่สิ่งต่าง ๆ กลับซับซ้อนขึ้นเมื่อพวกเขาพบว่าพวกเขาเป็นเพื่อนบ้านของอพาร์ทเมนต์ข้าง ๆ และเข้าเรียนในวิทยาลัยเดียวกัน หลังจากนั้น ผู้หญิงคนอื่น ๆ จากธุรกิจแฟนยังเข้าร่วมในการออกเดทและแสดงความสนใจในคาสึยะ
ตัวละครหลัก
นักศึกษาวิทยาลัยหนุ่มวัยอายุ 20 ปีที่อาศัยอยู่เมืองโตเกียว หลังจากเลิกรากับ นานามิ มามิ แฟนสาวของคาซึยะอย่างเจ็บปวด คาสึยะได้ตัดสินใจเช่าแฟน ในไม่ช้าคาสึยะก็พบว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเช่าต่อกับจิซึรุเพื่อตามการปรากฏตัวของครอบครัวและเพื่อน ๆ จากนั้นคาสึยะก็พัฒนาความรู้สึกรักต่อเธอ คาสึยะมีบุคลิกที่ไม่เด็ดขาดและบางครั้งคาสึยะรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียแรงจูงใจที่ซ่อนเร้น ในทางกลับกัน คาสึยะยังมีความเมตตาที่ห่วงใยผู้คนรอบข้าง
อดีตแฟนของคาสึยะ มามิเป็นหญิงสาวผมสีบลอนด์สั้น ภายนอกมามิดูเป็นมิตร แต่เก็บความรู้สึกอิจฉาและเป็นเจ้าของที่ทำให้เพื่อนของมามิตกใจในบางครั้ง มามิตกใจและสงสัยว่าคาสึยะได้พบแฟนสาวอีกคนหลังจากทิ้งเขาไปไม่นานใน 1 เดือน
หญิงสาวที่ได้รับการแนะนำว่าเป็นเพื่อนแฟนของคาซุยะ ซึ่งจริง ๆ แล้วทำงานเป็นแฟนสาวให้เช่าของบริษัทอื่นด้วย รูกะสวมที่คาดผมริบบิ้น รุกะต้องการที่จะออกเดทกับคาสึยะจริงหลังจากได้เห็นว่าเขาปฏิบัติต่อจิซึรุและเธอด้วยความกรุณาและหลงใหลเพียงใด รูกะมีภาวะสุขภาพที่มีอัตราการเต้นของหัวใจต่ำซึ่งตรวจสอบได้และคาสึยะเป็นผู้ชายคนแรกที่ยกระดับเธอ
หญิงสาวที่ทำงานเป็นแฟนเช่ากับบริษัทของจิซึรุ ซูมิอยู่ปีแรกที่วิทยาลัยและเป็นผู้มาใหม่ในวงการนี้ ซูมิมีผมสีชมพูแบบถักเปียข้างเดียว มีนิสัยขี้อายมาก จึงไม่ค่อยกล้าที่จะสนทนากับผู้อื่นมากนะ แต่ผ่านการกระตุ้นของจิซึรุ ซูมิได้ไปออกเดทกับคาสึยะเพื่อพัฒนาทักษะการเป็นแฟนสาวให้เช่า ซึ่งช่วงแรกซูมิยังคงมีนิสัยขี้อายต่อ ต่อมาซูมิได้พัฒนาความรู้สึกต่อคาสึยะมากขึ้น
หนังสือการ์ตูน
การ์ตูนเรื่องนี้ภาพและเขียนโดย เรอิจิ มิยาจิมะ การ์ตูนเรื่องนี้ได้เริ่มตีพิมพ์เป็นรายตอนในนิตยสารโชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ เครือของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 และรวมรวมหนังสือได้ 16 เล่มในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 สำนักพิมพ์โคดันชะได้ตีพิมพ์เป็นกวีนิพนธ์ในการ์ตูนเรื่องนี้เมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2563
หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้มีอีกชุด ในชื่อเรื่องว่า คาโนะโจฮิโตมิชิริมะซึ (彼女人見知ります (Kanojo, Hitomishirimasu)) ยังเขียนเรื่องและภาพโดยมิยาจิมะ ได้ตีพิมพ์ในสำนักพิมพ์โคดันชะ แม็กกาซีนพ็อกเก็ตแอพ ตั้งแต่วันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2563 หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้มุ่งเน้นไปที่ตัวละคร ซากุระซาวะ ซูมิ หรือชื่ออีกชื่อว่า สะดุดรักยัยขี้อาย
อนิเมะ
หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้ถูกดัดแปลงโทรทัศน์อนิเมะ ถูกประกาศเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2562 หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้สร้างเป็นอนิเมะโดยทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และกำกับโดย คาซุโอมิ โคงะ กับมิตสึทากะ ฮิโรตะ องค์ประกอบจัดการของการ์ตูน ออกแบบตัวละครโดย คันนะ ฮิระยามะ และแต่งเพลงในเรื่องโดย เค็นอิจิ มาเอะยามาดะ (เฮียดาอิน) ในเพลงประกอบช่วงเปิดชื่อว่า เซนติเมเตอร์ (Centimeter) ศิลปินโดย วงเดอะเพ็กกี ในเพลงประกอบช่วงปิดชื่อว่า โคคุฮาคุบันจีจัมพ์ (Kokuhaku Bungee Jump) ศิลปินโดย ฮัลกา เริ่มจากตอนที่ 2-6 และตอนที่ 8-12 ในขณะที่ฮัลกาได้ร้องเพลงประกอบช่วงจบแบบที่ 2 ในชื่อเพลง เฟิร์สต์ดร็อป (First Drop) เฉพาะตอนที่ 7 อนิเมะเรื่องนี้ออกอากาศเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 อนิเมะเรื่องนี้ออกอากาศได้ 24 ตอน
จื๋อโนม
จื๋อโนม (chữ Nôm, 字喃/𡨸喃/𡦂喃) เป็นระบบอักษรที่ใช้เขียนภาษาเวียดนาม ปัจจุบันเลิกใช้แล้ว จื๋อโนมประกอบด้วยอักษรจีน ("ฮั่นจื้อ" เรียกเป็นภาษาเวียดนามว่า "ฮ้านตึ" - Hán tự) และอักขระที่ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบอักษรจีน ตัวอย่างที่เก่าที่สุดอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 มักนิยมใช้เฉพาะในหมู่ชนชั้นสูงของเวียดนาม โดยส่วนใหญ่ใช้บันทึกวรรณคดีเวียดนาม (งานเขียนที่เป็นทางการส่วนใหญ่จะใช้ภาษาจีนแบบแผน ไม่ใช่ภาษาเวียดนาม) ปัจจุบันถือว่าถูกแทนที่โดยสมบูรณ์ด้วยจื๋อโกว๊กหงือซึ่งดัดแปลงจากอักษรละติน
ประวัติ
เวียดนามถูกจีนปกครองนานนับพันปีระหว่าง พ.ศ. 432–1481 เป็นผลให้ภาษาเขียนในทางราชการเป็นภาษาจีนโบราณที่รู้จักในชื่อ "จื๋อญอ" (chữ Nho; 字儒) ในภาษาเวียดนาม จื๋อญอยังใช้ต่อมาในเวียดนามร่วมกับจื๋อโนมและจื๋อโกว๊กหงือจนถึง พ.ศ. 2461
ในช่วงประมาณ พ.ศ. 1500 ชาวเวียดนามปรับปรุงอักษรจีนใช้เขียนภาษาของตน เรียกว่าจื๋อโนมหรืออักษรใต้ ตัวอย่างที่เก่าที่สุดของอักษรนี้คือจารึกโลหะที่เจดีย์บ๋าวอาน (Bảo An) ในจังหวัดหวิญฟุก อายุราว พ.ศ. 1752 ในช่วง พ.ศ. 1800 อักษรชุดนี้ได้เริ่มมีการนำมาใช้ทางวรรณคดี กวีและนักเขียนชาวเวียดนามที่มีชื่อเสียงหลายคนเขียนงานของตนโดยใช้จื๋อโนม เช่น เหงียน เทวียน (Nguyễn Thuyên), เหงียน สี โก๊ (Nguyễn Sĩ Cố; พ.ศ. 1900), เหงียน จ๋าย (Nguyễn Trãi; พ.ศ. 2000), โห่ กวี๊ ลี (Hồ Quý Ly; พ.ศ. 1900) ผู้แปลภาษาจีนเป็นภาษาเวียดนามและเขียนประกาศของทางราชการ
เมื่อมิชชันนารีชาวตะวันตกเข้ามาถึงเวียดนามเมื่อประมาณ พ.ศ. 2200 พวกเขาได้คิดค้นการเขียนภาษาเวียดนามด้วยอักษรละติน เรียกว่า "จื๋อโกว๊กหงือ" ใช้ในหนังสือสวดมนต์และหนังสือทางศาสนา ฯลฯ อักษรนี้มีผู้ประดิษฐ์หลายคน แต่ผู้ที่ได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ อาแล็กซ็องดร์ เดอ รอด (Alexandre de Rhodes) มิชชันนารีคณะเยสุอิตชาวฝรั่งเศส และต่อมาเริ่มมีการสอนจื๋อโกว๊กหงือในโรงเรียนต่าง ๆ ตั้งแต่ราว พ.ศ. 2300 เป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายในอีก 200 ปีต่อมา ปัจจุบัน ภาษาเวียดนามเขียนด้วยจื๋อโกว๊กหงือเพียงอย่างเดียว ส่วนจื๋อโนมใช้ในทางวิชาการเท่านั้น จื๋อโนมเป็นรูปแบบผสมของอักษรจีนมาตรฐานกับสัญลักษณ์ที่ใช้เฉพาะภาษาเวียดนาม (อักษรจีนหลายตัวที่ถูกดัดแปลงไม่มีความหมายในภาษาจีน) ในการนำอักษรจีนมาใช้ ผู้ประดิษฐ์จื๋อโนมยืมคำจีนมาเป็นจำนวนมากและปรับให้เป็นการออกเสียงของภาษาเวียดนาม ทำให้มี 2 คำสำหรับเรียกสิ่งเดียวกันคือ คำจีน-เวียดนาม กับ คำที่มีต้นกำเนิดในภาษาเวียดนาม สัญลักษณ์ใหม่จะรวมสัญลักษณ์ที่แสดงความหมายและแสดงการออกเสียงในภาษาเวียดนาม
ช็อง ชิน-โจ
ช็อง ชิน-โจ (Chung Shin-Cho, อักษรฮันกึล: 정신조, อักษรฮันจา: 鄭申朝) เกิดเมื่อ 6 มกราคม พ.ศ. 2483 ที่โซล เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวเกาหลีใต้ที่เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2503 และ พ.ศ. 2507 และได้เหรียญเงินกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2507 ในรุ่นแบนตัมเวต และยังได้เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2505 ในรุ่นฟลายเวต
วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย
วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (Герой Российской Федерации; Hero of the Russian Federation) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สูงสุดในสหพันธรัฐรัสเซีย มอบแก่บุคคลสำหรับ "ราชการแก่รัฐและชาติรัสเซีย ปกติเชื่อมโยงกับการกระทำกล้าหาญเยี่ยงวีรชน" ตำแหน่งนี้มอบให้แก่บุคคลตามกฤษฎีกาของประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ผู้รับไม่จำเป็นต้องเป็นพลเมืองรัสเซียหรือรับราชการรัฐรัสเซียก็ได้ บุคคลที่ได้รับมอบตำแหน่งยังได้รับ "เหรียญดาวทอง" เพื่อเป็นเครื่องหมายเกียรติยศระบุตัวผู้รับ
มีการสถาปนาตำแหน่งวีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซียในปี 1992 โดยมีผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้กว่า 970 ครั้ง รวมกว่า 440 ครั้งที่มอบให้บุคคลหลังถึงแก่กรรม
ประวัติ
เครื่องอิสริยาภรณ์ "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์สืบเนื่องจากวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต ซึ่งสถาปนาตามมติของคณะกรรมการบริหารกลางของสหภาพโซเวียตเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 1934 ดาวทองที่มาพร้อมกันนั้นมาจากการออกแบบสมัยโซเวียต ที่สถาปนิกมิรอน เมียร์จานอฟเป็นผู้สร้าง และได้รับการอนุมัติจากคณะผู้บริหารสูงสุดของสภาโซเวียตสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 1939
หลังจากการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1991 รัสเซียภายใต้ประธานาธิบดีบอริส เยลซิน ยังคงรางวัลที่ดัดแปลงตามกฎหมายของสหพันธรัฐรัสเซียเลขที่ 2553-1, 20 มีนาคม 1992 มาตรา 71 ของรัฐธรรมนูญรัสเซียอนุญาตให้รัฐบาลเสนอตำแหน่ง เครื่องอิสริยาภรณ์และเหรียญที่และมาตรา 89 ให้อำนาจประธานาธิบดีรัสเซียสร้างรางวัลของรัฐ นี่เป็นเกียรติสูงสุดที่ประธานาธิบดีรัสเซียจะเสนอให้แก่พลเมือง
ระเบียบ
ผู้ที่จะได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" จะต้องเป็นผู้มีการกระทำกล้าหาญในราชการแก่รัฐ สามารถได้รับทั้งบุคคลพลเรือนและทหาร ทั้งยังสามารถมอบรางวัลหลังเสียชีวิตได้หากการกระทำกล้าหาญนั้นทำให้บุคคลดังกล่าวเสียชีวิต ประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซียจะเป็นผู้มีอำนาจมอบรางวัลสูงสุด
ลักษณะ
เครื่องอิสริยาภรณ์ของตำแหน่ง "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" เรียกเหรียญ "ดาวทอง" (Медаль "Золотая Звезда") มีการออกแบบคล้ายกับเหรียญในสมัยสหภาพโซเวียต
เหรียญ "ดาวทอง" เป็นดาวห้าแฉกสีทองที่มีรังสีสองหน้าเรียบ 15 มม. บนฝั่งหนึ่ง อีกฝั่งหนึ่งสลักรูปนูนเด่นสูง 2 มม. เขียนว่า "วีรชนแห่งรัสเซีย" ("ГЕРОЙ РОССИИ") ตรงกลาง ในส่วนบน มีเลขเรียงรางวัลเป็นเลขสูง 1 มม.
เครื่องอิสริยาภรณ์ยึดติดกับแหวนผ่านห่วงแขวนที่ติดด้วยผ้าไหมลายมัวเรสีขาว, สีฟ้า และ สีแดง
ให้ติดเครื่องอิสริยาภรณ์ "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" บนอกซ้ายเหนือเหรียญและเครื่องอิสริยาภรณ์อื่น ๆ ให้สวมเหรียญขนาดเต็มเสมอ โดยไม่มีแพรแถบและดอกกุหลาบที่สามารถสวมใส่แทนเหรียญได้ เมื่อใส่ร่วมกับตำแหน่งวีรชนสมัยโซเวียต (วีรชนแห่งสหภาพโซเวียตหรือวีรชนแรงงานสังคมนิยม) ให้ถือว่าตำแหน่งของรัสเซียมาก่อน
ผู้รับ
ผู้ได้รับช่วงแรกส่วนใหญ่แบ่งออกเป็นสองประเภท ได้แก่ ผู้เข้าร่วมความขัดแย้งเชชเนียหรือนักบินอวกาศ ในบางโอกาสมีการมอบตำแหน่งแก่ผู้เสียชีวิตในหน้าที่เช่น พันตรีเดนิส เวตชีนอฟซึ่งถูกฆ่าในช่วงต้นของสงครามออสซีเชียใต้ปี 2008 ซึ่งรวมถึงผู้ที่ถูกสังหารในสนามรบและเจ้าหน้าที่รัฐบาลที่ลอบสังหาร ตัวอย่างของผู้รับคือ อะฮ์มัด คาดืยรอฟ อดีตผู้ว่าราชการเชชเนียที่ถูกฆ่าในการโจมตีด้วยระเบิดระหว่างขบวนวันชัยในปี 2004 ที่นครกรอซนืย เมืองหลวงของเชชเนีย หลังจากที่อะฮ์มัดถูกลอบฆ่าประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูตินให้เขา หลังจากนั้นระยะหนึ่งเขามอบรางวัลเดียวกันให้กับรัมซัน บุตรชายของคาดืยรอฟ สำหรับงานในเชชเนีย
นักบินอวกาศชาวรัสเซียทุกคนได้รับรางวัลนี้หลังเดินทางไปอวกาศ บางรายอาจเคยได้รับแล้วจากการทำงานเป็นนักบินทดสอบเวลานาน นักบินอวกาศยังได้รับรางวัลนักบิน-นักบินอวกาศแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย ผู้รับบางรายเช่น เซียร์เกย์ ครีคาเลฟ ได้รับทั้งเครื่องอิสริยาภรณ์ "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย", "วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต" ร่วมกับเครื่องอิสริยาภรณ์เลนิน นักบินอวกาศส่วนใหญ่ได้รับทั้ง "วีรชนแห่งสหภาพโซเวียต" และ "วีรชนแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" "สำหรับความเข้าใจที่สำเร็จของการบินและการแสดงความกล้าหาญและความเป็นวีรชน"
นอกจากสองกลุ่มนี้ นักกีฬาและเจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารคนอื่น ๆ ก็ได้รับตำแหน่งด้วยเช่นกัน ตัวอย่างที่โดดเด่น ได้แก่
ในการให้รางวัลได้รับหลังถึงแก่กรรมทั้งหมด มี 340 รางวัล ซึ่งส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับสงครามเชชเนียครั้งที่หนึ่ง และ ครั้งที่สอง หนึ่งในรางวัลได้รับหลังถึงแก่กรรมล่าสุดงประธานาธิบดี ดมีตรี เมดเวเดฟ ถูกเสนอให้แก่ เอฟเกนืย เชียร์นืยชอฟ หัวหน้าแผนกดับเพลิงมอสโกเมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2010 ที่เสียชีวิตในวันที่ 20 มีนาคม 2010 ขณะช่วยชีวิตผู้อื่น
รายชื่อเผ่าพันธุ์ในสตาร์ วอร์ส
รายชื่อเผ่าพันธุ์ในสตาร์ วอร์ส
จาว่า
จาว่า (Jawa)เป็นพวกกึ่งมนุษย์ที่รูปร่างเตี้ยซึ่งเป็นชนพื้นเมืองบนทาทูอีน พวกเขามักคุ้ยหาของตามกองขยะเพื่อมองหาเทคโนโลยีที่สามารถนำไปขายหรือแลกเปลี่ยนได้โดยใช้แซนคลอว์เลอร์ของพวกเขาเป็นพาหนะ กลุ่มของชาวจาว่ากลุ่มหนึ่งได้พบซีทรีพีโอและอาร์ทูดีทูก่อนที่จะนำทั้งสองไปขายให้กับลุงของลุค สกายวอล์คเกอร์ที่ชื่อว่าโอเวน ลาร์ส อีกเผ่าหนึ่งของจาว่ามีผู้นำชื่อทีล คลักได้พบกับแรนคอร์ของแจ็บบา เดอะ ฮัทท์ พวกเขาโด่งดังในเรื่องการต้มตุ๋นด้วยการที่ชอบนำของเก่าอย่างดรอยด์ที่หมดอายุมาขายให้กับเจ้าของไร่ไอน้ำ แต่พวกเขาก็เป็นพวกที่ไม่คุกคามอาณานิคมบนทาทูอีน ซึ่งไม่เหมือนกับทัสเคนเรดเดอร์ พวกเขากลับมองว่าเป็นโอกาสอันดีในการทำธุรกิจเสียด้วยซ้ำ
จาว่าส่วนใหญ่จะมีความสูง 1 เมตรถึงแม้ว่าจะมีบ้างที่สูง 1 เมตรครึ่ง และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในเรื่องของชุดคลุมสีน้ำตาล ตาสีเหลืองที่ส่องสว่าง และภาษาพูดที่รวดเร็วของพวกเขาที่เรียกว่าภาษาจาว่าซึ่งจะมีทั้งคำว่า"อูทินนี!"ซึ่งจะหมายถึงการร้องเตือน และ"อาชูนา อาชูนา!"ซึ่งหมายความว่า"ไปกันเถอะ!"
จากการศึกษาซากและโครงกระดูกที่หลงเหลือ นักชีววิทยาต่างดาวไดค้นพบว่าจาว่านั้นมีลักษะณะผอม เป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกหนู มีใบหน้าที่หดเล็ก และดวงตาสีเหลือง ใบหน้าของพวกเขาถูกคลุมโดยผ้าคลุมเพื่อให้เกิดความชุ่มชื้นพร้อมกับหินอัญมณีสีส้มที่ขัดแล้วติดไว้กับผ้า อัญมณีเหล่านี้จะปกป้องตาที่อ่อนไหวของจาว่าจากแสงแดด จาว่านั้นมีวิธีดมกลิ่นที่แปลกซึ่งก็คือจากเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมเพื่อรักษาความชุ่มชื่นนั่นเอง กลิ่นนั้นจะบอกข้อมูลของแต่ละคนอย่างเช่น กลุ่ม สุขภาพ อารมณ์ หรือแม้แต่อาหารมื้อสุดท้ายที่ทานเข้าไป กลิ่นนี้จะดึงดูดฝูงแมลงเข้ามาในผ้าคลุมของพวกเขา จาว่ายังคุณสมบัติพิเศษเพื่อช่วยในการอยู่รอด อย่างเช่น การมองเห็นในเวลากลางคืน ระบบภูมิคุ้มกันที่แข็งแกร่ง และระบบย่อยอาหารที่มีประสิทธิภาพ อุณหภูมิร่างกายของพวกเขาจะอยู่ที่ 45ºเซลเซียส (112 ฟาเรนไฮต์) ทฤษฎีหนึ่งเกี่ยวกับจาว่าและมนุษย์ทรายก็คือการที่พวกเขาอาจมาจากสายพันธุ์เดียวกันซึ่งนั่นก็คือคุมัมกาห์
จาว่านั้นเป็นพวกชอบคุ้ยขยะมานานเนื่องมาจากการที่ทะเลทรายดูนซีมีขยะมากมาย มันถูกปกคลุมไปด้วยยานอวกาศที่ตกลงมามากมายเมื่อหลายพันปี จาว่าสร้างบ้านและเครื่องมือจากเศษซากเก่าแก่ดังกล่าวและท่องไปตามทะเลทรายโดยใช้แซนด์คลอว์เลอร์ที่เป็นพาหนะที่หลงเหลือมาจากผู้ที่มาทำเหมืองแร่ในยุคแรกๆ จาว่ามักอยู่กันเป็นกลุ่มโดยแต่ละกลุ่มจะมีอาณาเขตเป็นของตัวเองเพื่ออยู่อาศัยและหาขยะ ในกลุ่มของชาวจาว่าส่วนมากนั้นจะแบ่งกันเป็นครึ่งๆ ครึ่งหนึ่งจะทำงานและอาศัยในแซนด์คลอว์เลอร์ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นจะอยู่ในปราการบนเนินทรายที่เป็นสถานที่เก็บของที่ได้มาก ปราการเหล่านี้มีกำแพงสูงที่ทำจากซากอวกาศขนาดใหญ่เพื่อป้องกันพวกเขาจากมนุษย์ทรายและมังกรไครท์
ในกลุ่มนั้นจะมีหัวหน้าเผ่าอยู่ เพศชายมักจะได้เป็นผู้นำในขณะที่เพศหญิงจะถูกกระทำเหมือนเป็นชนชั้นที่สองหรือแย่ที่สุด เพศหญิงส่วนน้อยที่สามารถสร้างความเคารพจากวัฒนธรรมจาว่าซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพวกหมอผี จาว่ากลายมาเป็นหมอผีเมื่อเธอเจ็บป่วยและเห็นภาพหลอน และเหมารวมว่าจาว่านั้นรอดจากการป่วย เธอมักถูกตัดสินว่าเป็นหมอผีและคำพูดของเธอจะได้รับความเคารพ ทีมจาว่าที่ออกล่าโดยส่วนมากจะมีทั้งหมดแปดคนและมักจะเดินขบวนกันเป็นแถวเดียว จาว่าไม่เคยออกล่าเพียงเจ็ดคน ในแต่ละปีจาว่าจะมารวมตัวกันหนึ่งครั้ง ในที่นี่จะมีแซนด์คลอว์เลอร์จำนวนมากมารวมกันและจาว่าจะมาพบกันเพื่อทำการแลกเปลี่ยนสิ่งขิงที่ได้มา จะมีการแต่งงานเกิดขึ้น เด็กและผู้หญิงจะถูกแลกเปลี่ยนกันระหว่างกลุ่ม
ชาวจีโอโนเซียนที่มีชื่อเสียงนั้น ได้แก่ พ็อกเกิล เดอะ เลสเซอร์ ไกซอร์ เดลโซ และซัน แฟค ผู้ซึ่งทั้งหมดล้วนมีบทบาทในสมาพันธ์ระบบดาวอิสระ
จีโอโนเซียนมีปากยาวและแขนขาที่เรียวซึ่งคล้ายคลึงกับดรอยด์รบ บี1 ซึ่งพวกเขาทำการผลิตพวกมันช่วงหนึ่งก่อนที่สงครามโคลนจะเริ่มต้นขึ้น
เหมือนกับแมลงทั่วไป ชาวจีโอโนเซียนมีกระดูกอันแข็งแรงที่สร้างการปกป้องพวกเขาจากผลกระทบทางกายภาพและรังสีที่ปกคลุมดาวของพวกเขา พวกเขามีใบหน้าที่ยาวยื่น แขนขาที่มีข้อต่อมากมาย และพูดภาษาแปลกๆ ที่ฟังดูคล้ายเสียงกริ๊กๆ จีโอโนเซียนนั้นแข็งแรงและสามารถสร้างจอมปลวกและโรงงานขนาดใหญ่ด้วยการร่วมแรงกัน พวกเขาป่าเถื่อน (เผ่าพันธุ์อื่นมองพวกเขาอย่างนั้น) และถูกมองว่าชอบความรุนแรงเสมือนความบันเทิง พวกเขาชอบที่จะดูเหยื่อพยายามเอาชีวิตรอดจากลานประหารขณะที่ถูกโจมตีโดยนักล่าที่ดุร้าย ถึงกระนั้นพวกเขาก็มีความอัจฉริยะซึ่งสามารถสร้างสิ่งก่อสร้างแปลกๆ อย่างรังของพวกเขาและโรงงานหลอมดรอยด์ขนาดใหญ่ได้
ทวิเล็ก
ทวิเล็ก (Twi'lek) เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์ มีลักษณะเด่นคือหนวดยาวที่ยื่นออกมาจากศีรษะ เรียกว่าเลกกู ใช้สำหรับสื่อสารและคิดวิเคราะห์ ชื่อทวิเล็กเดิมหมายถึงผู้มีสองเลกกู ถิ่นฐานดั้งเดิมอยู่บนดาวเคราะห์ไรลอธที่ดินแดนขอบนอก ทวิเล็กเพศหญิงมักถูกนำไปค้าเป็นทาสบนดาวเคราะห์ต่างๆ
ป
ชาวเปาอันส่วนมากจะสูงกว่ามนุษย์ และมีความสูงเฉลี่ยประมาณ 1.9 เมตร พวกเขาศีรษะล้านและมีผิวหนังสีเทาที่เป็นร่อง เปาอันมีน้ำหนักประมาณเจ็บสิบกิโลกรัม พวกเขามีตาสีดำดวงโต ฟันที่แหลมสำหรับกินเนื้อดิบเพราะพวกเขาเป็นพวกกินเนื้อ พวกเขามีผิวหนังยับย่นสีเทา เนื่องมาจากเผ่าพันธุ์นี้อาศัยอยู่ในบ่อลึกของยูทาเปา ทำให้พวกเขาไม่ชอบแสง นี่ส่งผลให้พวกเขาดูน่ากลัว อย่างไรก็ตาม สังคมของชาวเปาอันนั้นเป็นมิตร และยินดีต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง
เผ่าพันธุ์มนุษย์
เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีจำนวนมากและถือได้ว่าสำคัญที่สุดในกาแลกซี นั่นคือมีกลุ่มประชากรน้อยใหญ่นับล้านกลุ่มกระจายทั่วจักรวาล
เป็นที่เชื่อกันว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์มีจุดเริ่มต้นอยู่ที่นครหลวงของกาแลกซีนั่นคือคอรัสซังแล้วจึงกระจายไปทั่วทุกสารทิศ หลากหลายสถานภาพ ตั้งแต่นักบินอวกาศ นักล่าค่าหัว โจรสลัด พ่อค้า ทหาร มือสังหาร ชาวไร่ มาเฟีย ทาส ไปจนถึงอื่นๆ อีกมาก และเนื่องจากเผ่าพันธุ์มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีจำนวนมากที่สุด จึงมักถือว่าเผ่าพันธุ์นี้มีความสามารถเป็นมาตรฐานกลางเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ ทั้งในด้านชีววิทยา จิตวิทยา และวัฒนธรรม
ย
ขณะที่เปาอันนั้นสูงและผอม ยูไทกลับมีรูปร่างเตี้ยและอ้วน พวกเขาตัวซีด ไร้ขน และมีศีรษะขนาดใหญ่ มีตาดำสนิทสองข้างยื่นออกมาจากก้านตาบนใบหน้า มีปากที่ย่นและมีขนาดเล็ก ยูไทมีมือที่มีนิ้วทั้งหมดสี่นิ้วสำหรับทำงานด้านช่างต่างๆ
เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์
เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์ (utility helicopter) เป็นเฮลิคอปเตอร์แบบอเนกประสงค์ เฮลิคอปเตอร์ทางการทหารแบบอเนกประสงค์สามารถเติมบทบาท เช่น การโจมตีภาคพื้นดิน, การยุทธ์เคลื่อนที่ทางอากาศ, การส่งกําลังบํารุงทางทหาร, การส่งกลับสายแพทย์, การสั่งการและควบคุม และขนส่งทหาร โดยคำศัพท์บางคำทับซ้อนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้กับเฮลิคอปเตอร์ขนส่ง
รายชื่อเฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์
นี่คือรายชื่อเฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์
การล้อมแอนต์เวิร์ป (ค.ศ. 1832)
การล้อมแอนต์เวิร์ป (Siège d'Anvers; Beleg van Antwerpen) อุบัติขึ้นภายหลังจากการปฏิวัติเบลเยียมได้สิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1832 กองทัพฝรั่งเศสเหนือ นำโดยจอมพลเอเตียน มอริส เฌราร์ นำกองทัพเข้าปิดล้อมกองทัพดัตช์ซึ่งนำโดยนายพลดาฟิด แฮ็นดริก ชาเซ โดยมีชัยชนะเมื่อ 23 ธันวาคม ในปีเดียวกัน
สืบเนื่องจากสถานการณ์ในยุทธการสิบวัน ที่กองทัพฝรั่งเศสได้เข้าช่วยเบลเยียมใน ค.ศ. 1831 กองทัพดัตช์ได้ถอนกำลังออกจากเบลเยียมเกือบทั้งหมด เหลือไว้เพียงแต่กองกำลังในปราการแอนต์เวิร์ปซึ่งใช้เป็นที่ยิงปืนใหญ่ถล่มเมืองแอนต์เวิร์ป กองทัพฝรั่งเศสเหนือและฟร็องซัว อักโซ ผู้เชี่ยวชาญด้านการปิดล้อม ได้ใช้เวลาเพียง 24 วันในการปิดล้อมและยึดคืนปราการนี้ และส่งมอบคืนให้กับเบลเยียมในที่สุด
พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม ได้พระราชทานปืนใหญ่หลายขนาดให้กับฝรั่งเศสเป็นน้ำใจในความช่วยเหลือทางการทหาร และสภาสูงของฝรั่งเศสได้มอบ "ดาบแห่งเกียรติยศ" (Epée d'honneur) เพื่อเป็นเกียรติประวัติแก่เอเตียน มอริส เฌราร์ ต่อมาใน ค.ศ. 1897 ได้มีการปั้นประติมากรรมเพื่อเป็นอนุสรณ์แก่ทหารชาวฝรั่งเศสผู้พลีชีพ แต่เมืองแอนต์เวิร์ปปฏิเสธไม่ขอรับไว้ โดยในปัจจุบันได้ตั้งอยู่ที่เมืองตูร์แน
องค์การห้ามอาวุธเคมี
องค์การห้ามอาวุธเคมี (Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons, OPCW) เป็นองค์การระหว่างประเทศ ตั้งอยู่ที่กรุงเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ สนับสนุนและทวนสอบการเข้าร่วมเป็นภาคีอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมีซึ่งห้ามใช้อาวุธเคมีและกำหนดให้ต้องทำลายอาวุธเคมีที่ภาคีมีในครอบครอง
ในปี 2556 องค์การได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ
ดัชเชสมารีแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน
ดัชเชสมารีแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน (Duchess Marie of Mecklenburg-Schwerin) หรือต่อมาคือ แกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาวลอฟนา แห่งรัสเซีย (Grand Duchess Maria Pavlovna of Russia) เป็นพระธิดาในเจ้าชายฟรีดริช ฟรันซ์ที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน และ เจ้าหญิงออกัสตาแห่งรอยซ์-เคิสทริตซ์ ด้วยเหตุที่เป็นผู้ต้อนรับอาคันตุกะที่สง่าสงามที่สุดพระองค์หนึ่งในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก จึงทรงเป็นที่รู้จักกันว่าทรงเป็นใหญ่ที่สุดในหมู่แกรนด์ดัชเชสทั้งหมด (the grandest of the grand duchesses)
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์
ดัชเชสมารี อเล็กซันดรีนา เอลีซาเบ็ท เอลีโอนอร์ แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน ประสูติในฐานันดรศักดิ์เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์แกรนด์ดยุกเมคเลินบวร์ค ณ พระราชวังลุดวิกสลัสท์ (Schloss Ludwiglust) แคว้นเมคเลินบวร์ค โดยเป็นพระธิดาในเจ้าฟ้าชายฟรีดริช ฟรันซ์ที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน กับ เจ้าหญิงออกัสตาแห่งรอยซ์-เคิสทริตซ์ (พ.ศ. 2365-2405) พระชายาพระองค์แรก
พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2465 ขณะที่เจ้าหญิงมารีมีพระชนมายุ 8 พรรษา ส่วนพระบิดาได้อภิเษกสมรสใหม่อีกสองปีต่อมา
อภิเษกสมรส
ดัชเชสมารีทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2417 ณ กรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก กับ แกรนด์ดยุกวลาดิมีร์ อเล็กซานโดรวิชแห่งรัสเซีย (22 เมษายน พ.ศ. 2391 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452) พระราชโอรสองค์ที่สามในสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งรัสเซีย โดยเป็นเจ้าหญิงพระองค์หนึ่งในส่วนน้อยซึ่งมีเชื้อสายทางบิดาเป็นสลาฟที่ได้อภิเษกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ชายพระองค์หนึ่งของราชวงศ์โรมานอฟ พระองค์ทรงหมั้นหมายกับคนอื่นอยู่ก่อนเมื่อทรงพบกับแกรนด์ดยุกวลาดิมีร์ แต่ได้ยกเลิกการหมั้นทันที่ ทั้งสองพระองค์ต้องรอเวลาสามปีก่อนที่จะได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้อภิเษกสมรสกัน เจ้าหญิงมารีซึ่งเติบโตมาในนิกายลูเธอรันไม่ยอมเข้ารีตในศาสนจักรออร์โธด็อกซ์รัสเซีย
ในที่สุดสมเด็จพระจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 2 ทรงยอมให้แกรนด์ดยุกวลาดิมีร์อภิเษกกับเจ้าหญิงมารีโดยมิทรงยืนกรานการเข้ารีตเป็นออร์โธด็อกซ์ หลังจากการอภิเษกสมรส พระองค์ทรงเปลี่ยนมาใช้พระนามแบบรัสเซียว่า มาเรีย ปาฟลอฟนาแห่งรัสเซีย ซึ่งเป็นพระนามที่รู้จักกันมากที่สุด พระองค์ยังคงนับถือนิกายลูเธอรันตลอดชีวิตการอภิเษกสมรสส่วนใหญ่ แต่ได้เข้ารีตนิกายออร์ดธด็อกซ์ในเวลาต่อมา บางคนกล่าวว่าเพื่อให้เปิดโอกาสที่ดีสู่ราชบัลลังก์แก่พระโอรสคือ แกรนด์ดยุกคิริล ด้วยทรงอภิเษกสมรสกับพระราชโอรสในสมเด็จพระจักรพรรดิแห่งรัสเซีย จึงทรงดำรงพระอิสริยยศใหม่เป็น Her Imperial Highnes เช่นเดียวกับพระสวามี ทั้งสองพระองค์มีพระโอรสสี่พระองค์และพระธิดาหนึ่งพระองค์
พระโอรสและธิดา
พระโอรสและธิดาทั้งหมดของแกรนด์ดัชเชสมาเรียประสูติ ณ พระราชวังแคทเธอรีน ในหมู่พระราชวังซาร์สโคเซโล นอกกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ยกเว้นเพียงแกรนด์ดยุกบอริส พระโอรสพระองค์ที่สามที่ประสูตในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก แกรนด์ดยุกคิริลแห่งรัสเซีย พระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์อภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2448 กับเจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งแซ็กซ์-โคบูร์กและก็อตธา พระญาติชั้นที่หนึ่งและเป็นพระธิดาของพระขนิษฐาในพระบิดาของพระองค์คือ แกรนด์ดัชเชสมารี อเล็กซานดรอฟนาแห่งรัสเซีย ดัชเชสแห่งเอดินเบอระ สมเด็จพระจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 ไม่ทรงเห็นด้วยกับการอภิเษกสมรสครั้งนี้และได้ทรงถอดถอนแกรนด์ดยุกคิริลออกจากฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์ ทำให้เกิดความขุ่นมัวระหว่างพระสวามีกับสมเด็จพระจักรพรรดิขึ้น อย่างไรก็ตามจากการสิ้นพระชนม์ของเหล่าสมาชิกในพระราชวงศ์ทำให้แกรนด์ดยุกคิริลอยู่ในอันดับที่สามของลำดับการสืบราชสมบัติ และสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 ทรงยินยอมสถาปนาแกรนด์ดยุกคิริลกลับคืนสู่ฐานันดรศักดิ์แห่งราชวงศ์และพระชายาก็ได้รับการสถาปนาเป็นแกรนด์ดัชเชสวิกตอเรีย เฟโอโดรอฟนาด้วย
พระชนม์ชีพในรัสเซีย
ตลอดพระชนม์ชีพในรัสเซีย แกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาฟลอฟนาประทับอยู่ที่พระราชวังวลาดิมีร์ของพระสวามี ตั้งอยู่บริเวณแนวฝั่งที่ตั้งพระราชวังต่างๆ (Palace Embankment) ที่เป็นส่วนของชนชั้นสูงมีชื่อเสียงริมแม่น้ำเนวา ในที่นี้พระองค์ทรงสร้างชื่อเสียงให้เลื่องลือในฐานะเป็นผู้ต้อนรับอาคันตุกะดีที่สุดคนหนึ่งในเมืองหลวง และเป็นเรื่องตลกที่ว่าพระองค์ทรงจะพยายามเอาชนะราชสำนักในพระราชวังฤดูหนาวที่อยู่ใกล้เคียง อีกทั้งยังพูดกันว่าพระองค์ทรงแข่งขันกับแกรนด์ดัชเชสเอลิซาเบธ เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดินีอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซียด้วย
โดยส่วนพระองค์แล้ว แกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาฟลอฟนาทรงมีความไม่สมดุลทางจิตใจ เช่นเดียวกับพระเชษฐาในสายเลือดคือ พอล ฟรีดริช โดยทั้งสองพระองค์ทรงอยู่เหนือความเป็นจริงของโลก โดยแกรนด์ดัชเชสมาเรียทรงมีความทะเยอทะยานแต่ยังเป็นไปในแนวทางที่หรูหราฟุ่มเฟือยด้วย (พระสวามีทรงมีทรัพย์ศฤงคารมากมายมหาศาล พระองค์จึงไม่เฉียดกับการล้มละลายแม้แต่น้อย) ไม่เหมือนกับพระเชษฐาที่ใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือยจนสิ้นเนื้อประดาตัว
แกรนด์ดัชเชสมาเรียจัดว่าเป็นใหญ่ที่สุดในบรรดาแกรนด์ดัชเชสทั้งหมด และสร้างราชสำนักอีกแห่งหนึ่งในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 พระองค์ทรงเกลียดทั้งสมเด็จพระจักรพรรดิและสมเด็จพระจักรพรรดินี (โดยเฉพาสมเด็จพระจักรพรรดินี) จนถึงวาระสุดท้ายของราชวงศ์ พระองค์ทรงร่วมมือกับพระโอรสทั้งหมดในการปฏิวัติต่อต้านสมเด็จพระจักรพรรดิในฤดูหนาวปี พ.ศ. 2459-2460 ซึ่งจะทำให้สมเด็จพระจักรพรรดิต้องสละราชสมบัติและแกรนด์ดยุกคิริล พระโอรสเข้ามาแทนที่ในฐานะผู้สำเร็จราชการในราชบัลลังก์ เพื่อขอการสนับสนุนการปฏิบัติในครั้งนี้ แกรนด์ดัชเชสมาเรียทรงตรัสกับนายมิคาอิล ร็อดเซียนโค ประธานสภาดูมาว่าสมเด็จพระจักรพรรดินีต้อง "ถูกกำจัดให้สิ้นซาก"
การเสด็จหนีออกจากรัสเซีย
แกรนด์ดัชเชสมาเรียทรงโดดเด่นด้วยการเป็นสมาชิกในราชวงศ์พระองค์สุดท้ายที่เสด็จหนีออกจากประเทศเซียซึ่งเกิดการปฏิวัติและเป็นพระองค์แรกที่สิ้นพระชนม์ขณะเสด็จลี้ภัยในต่างประเทศ พระองค์ทรงประทับอยู่ที่เทือกเขาคอเคซัสซึ่งเต็มไปด้วยสงครามพร้อมกับพระโอรสองค์รองทั้งสองพระองค์ตลอดปี พ.ศ. 2460 และ 2461 โดยยังทรงหวังจะให้แกรนด์ดยุกคิริล วลาดีมีโรวิช พระโอรสองค์ใหญ่ขึ้นเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิ เมื่อพวกบอลเชวิคเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ บรรดาเชื้อพระวงศ์ได้เสด็จขึ้นเรือตกปลาที่เมืองอานาปาในปี พ.ศ. 2461 พระองค์ประทับอยู่ที่เมืองนี้เป็นเวลาสิบสี่เดือน โดยไม่ทรงยอมร่วมเสด็จออกจากรัสเซียไปพร้อมกับแกรนด์ดยุกบอริส พระโอรส
อ้างอิง
18541920
เลิศชาย
เลิศชาย เป็นภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2507 เป็นภาพยนตร์ฟิล์ม 16 มม. สร้างจากบทประพันธ์ของเสนีย์ บุษปะเกศ ภาพยนตร์กำกับโดยเนรมิต นำแสดงโดย มิตร ชัยบัญชา, เพชรา เชาวราษฎร์, ทักษิณ แจ่มผล, ปริม ประภาพร, ประจวบ ฤกษ์ยามดี, ปรียา รุ่งเรือง เข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2507 โดยฉายที่โรงภาพยนตร์คาเธ่ย์
รายชื่อเกาะของประเทศญี่ปุ่น
รายชื่อเกาะของประเทศญี่ปุ่น เริ่มจากเกาะหลักทั้งสี่เกาะ ลักษณะทั่วไปของเกาะดูเหมือนร่างกายของมังกร โดยเกาะหลัก 4 เกาะของประเทศญี่ปุ่นมีดังนี้
นอกจากนี้ยังมีเกาะเล็กน้อยอีกเป็นจำนวนมาก
รายชื่อเกาะขนาดเล็กของญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นมีเกาะเล็กๆกว่า 6,000+ เกาะ และ 430+ เกาะมีประชากรอาศัยอยู่
เกาะรอบๆคีวชู
ส่วนใหญ่จะเป็นเกาะที่ตั้งอยู่ทะเลจีนใต้
หมู่เกาะสัตสึนัน
ครึ่งหนึงทางเหนือของเกาะเป็นเขตปกครองของจังหวัดคะโงะชิมะและคีวชู
หมู่เกาะโอซุมิ
กลุ่มทางตะวันออกเฉียงเหนือ: กลุ่มทางตะวันตกเฉียงเหนือ:
หมู่เกาะโทะคะระ
ชิจิ-โท:
หมู่เกาะรีวกีว (รีวกีว-โชะโท)
ครึ่งทางใต้ของโอะกินะวะ
หมู่เกาะโอะกินะวะ
ศูนย์กลางของกลุ่ม:
หมู่เกาะซะกิชิมะ
รู้จักกันในนามว่าเกาะที่ห่างไกล:
ดินแดนทางตอนเหนือ
มีสี่เกาะที่เป็นข้อพิพาท คือ หมู่เกาะคูรีล ชื่ออื่นคือ หมู่เกาะจิชิมะ ดูเพิ่มเติมที่ข้อพิพาทหมู่เกาะคูรีล.
วัยเยาว์ที่ผลิบาน
วัยเยาว์ที่ผลิบาน (청춘월담) เป็นซีรีส์โทรทัศน์ของเกาหลีใต้ กำกับโดย อี ช็อง-แจ นำแสดงโดย พัก ฮย็อง-ชิก, ช็อน โซ-นี, พโย เย-จิน, ยุน ช็อง-ซ็อก และ อี แท-ซอน ออกอากาศทุกวันจันทร์และอังคาร เวลา 20:50 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังมีสตรีมบนแอมะซอนไพรม์วิดีโอและวิกิในบางภูมิภาค
เรื่องย่อ
เรื่องราวของเจ้าชายรัชทายาทผู้อยู่ภายใต้คำสาปลึกลับและหญิงสาวอัจฉริยะที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกรที่สังหารครอบครัวของเธอ
งานสร้าง
เดิมซีรีส์วัยเยาว์ที่ผลิบานนี้ วางโครงเรื่องจากนิยายขายดีชื่อดังของประเทศจีน "บันทึกปิ่น" (The Golden Hairpin) โดยทีมสร้างได้ดำเนินการซื้อลิขสิทธิ์ และวางตัวนักแสดงเรียบร้อย เตรียมเปิดกล้องถ่ายทำตั้งแต่ปี ค.ศ. 2020 แต่เนื่องจากกระแสสังคมจากการแบนสินค้าจีนและซีรีส์เกาหลีบางเรื่องซึ่งมีโครงเรื่องจากนิยายจีน รุนแรงจนกระทั่งซีรี่ส์เรื่องนั้นๆถูกงดออกอากาศกลางคัน ทำให้ทีมผู้สร้างตัดสินใจชะลอโปรเจ็กต์ออกไป รื้อโครงเรื่องและเขียนบทขึ้นใหม่เองทั้งหมด แต่ยังคงยึดนักแสดงชุดเดิม ทำให้การถ่ายทำล่าช้าออกไป โดยเริ่มถ่ายทำในเดือน พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 และเสร็จสิ้นการถ่ายทำในเดือน กันยายน ค.ศ. 2022 ใช้เวลาถ่ายทำกว่า 11 เดือน
ซีรี่ส์เรื่องนี้เดิมใช้ชื่อว่า 'The Golden Hairpin' ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ‘Youth, Climb the Barrier’ และ ‘Our Blooming Youth’ ตามลำดับ
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตรา (ค.ศ. 1882 – 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897) เป็นเจ้าหญิงแห่งมาดากัสการ์ เป็นพระราชภาคิไนยของสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของอาณาจักรมาดากัสการ์
พระประวัติ
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราประสูติเมื่อ ค.ศ. 1882 เป็นพระธิดาพระองค์เล็กของเจ้าหญิงราเซนดรานูรู (Rasendranoro) พระขนิษฐาในสมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 กับพระภัสดาสามัญชนชื่ออันดรีอานาลี (Andrianaly) พระองค์มีพระเชษฐาคือ เจ้าชายรากาตูเมนา (Rakatomena) และพระเชษฐภคินีคือ เจ้าหญิงราซูเฮรีนา (Rasoherina) ครอบครัวของพระองค์ประทับในพระราชวังอันตานานาริโว ตั้งแต่สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 พระมาตุจฉา เสวยราชย์
เจ้าหญิงราซาฟีนันดรีอามานีตราสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1897 จากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากการคลอดบุตร หรือหลังการประสูติการพระธิดาได้ห้าวัน พระศพถูกบรรจุที่ป่าช้าในแซ็ง-เดอนี ส่วนเจ้าหญิงมารี-หลุยส์ พระธิดา สมเด็จพระราชินีนาถรันฟาลูนาที่ 3 ทรงรับไว้เป็นพระราชธิดาบุญธรรม และเป็นรัชทายาทโดยสันนิษฐานของมาดากัสการ์คนต่อมา
ดาวเอริส
136199 เอริส (Eris, สัญลักษณ์: ) หรือ 2003 UB313 เป็นดาวเคราะห์แคระหนึ่งในวัตถุพ้นดาวเนปจูน (Trans-Neptunian Object - TNO) เป็นดาวเคราะห์แคระดวงใหญ่ เป็นลำดับที่ 2 ในระบบสุริยะที่ถูกค้นพบในปัจจุบัน มีขนาดเล็กกว่าดาวพลูโตเล็กน้อย มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1445 กิโลเมตร(ขนาดดาวพลูโต 1473 กิโลเมตร) มีดวงจันทร์บริวาร 1 ดวง ชื่อ ดิสโนเมีย (Dysnomia)
สถานีรถไฟอิเกบูกูโระ
สถานีอิเกบูกูโระ เป็นสถานีรถไฟตั้งอยู่ในย่านอิเกบูกูโระ เขตโทชิมะ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ด้วยจำนวนผู้โดยสารกว่า 2.71 ล้านคนต่อวันในปี ค.ศ. 2007 ทำให้สถานีแห่งนี้เป็นสถานีที่มีผู้โดยสารหนาแน่นที่สุดเป็นอันดับสองของโลกรองจากสถานีชินจูกุ
ดาวเอริส
เอริสถูกค้นพบโดย ไมเคิล อี. บราวน์และคณะ เมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2005 จากภาพที่ถ่ายไว้เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2003 ด้วยกล้องโทรทรรศน์ของหอดูดาวพาโลมาร์ รัฐแคลิฟอร์เนีย คณะผู้ค้นพบได้เสนอให้ตั้งชื่อดาวที่พบใหม่นี้ว่า ซีนา (Xena) ตามชื่อของละครโทรทัศน์ Xena: Warrior Princess โดยตัวอักษร X หมายถึง ดาวเคราะห์ X ที่เปอร์ซิวัล โลเวลล์ เคยเสนอไว้ และให้ดวงจันทร์บริวารของมันใช้ชื่อว่า แกเบรียลล์ (Gabrielle) แต่ไม่ได้มีการประกาศใช้ชื่อนี้อย่างเป็นทางการ
สถานีรถไฟอิเกบูกูโระ
และเป็นสถานีทีคับคั่งที่สุดของรถไฟโทบุ เซบุ และโตเกียวเมโทร เป็นสถานีหลักของเส้นทางรถไฟที่มาจากจังหวัดไซตามะและย่านที่พักอาศัยอื่นในบริเวณทิศตะวันตกเฉียงเหนือของโตเกียว
ดาวเอริส
ภายหลังการค้นพบ คณะผู้ค้นพบและนาซาได้ประกาศว่าเอริสเป็น ดาวเคราะห์ดวงที่ 10 แต่จากการประชุมสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ที่กรุงปราก สาธารณรัฐเช็ก เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ได้ข้อสรุปว่าเอริสไม่จัดเป็นดาวเคราะห์ แต่เป็นดาวเคราะห์แคระ
สถานีรถไฟอิเกบูกูโระ
สถิติผู้โดยสาร
ในหนึ่งวันมีจำนวนผู้โดยสารเฉลี่ยดังต่อไปนี้
ดาวเอริส
ชื่อเอริส มาจากชื่อของเทพเจ้าแห่งความวุ่นวาย ผู้วางอุบายโดยใช้แอปเปิลทองคำ เพื่อทำให้เฮรา อาเทนา และอะโฟรไดต์ ซึ่งเป็นสามเทวีพรหมจรรย์ในบรรดาเทพแห่งโอลิมปัสแตกคอกัน เพราะว่าไม่ได้เชิญนางมางานเลี้ยงของเทพ ส่วน ดิสโนเมีย คือชื่อธิดาของเอริส
เชลล์ยูนิกซ์
เชลล์ยูนิกซ์ (Unix shell) เป็นโปรแกรมเชลล์สำหรับรับคำสั่งคอมมานด์ไลน์บนระบบปฏิบัติการยูนิกซ์ หรือระบบปฏิบัติการอื่นที่เหมือนยูนิกซ์ เช่น ลินุกซ์ เทียบได้กับโปรแกรม command.com หรือ cmd.exe บนไมโครซอฟท์วินโดวส์
บนยูนิกซ์ ผู้ใช้แต่ละคนสามารถเลือกเชลล์ที่ต้องการใช้ได้ ซึ่งเชลล์แต่ละตัวจะมีรูปแบบคำสั่ง และ ขีดความสามารถแตกต่างกันออกไป เชลล์จะถูกเรียกใช้ได้หลายทางด้วยกันคือ
รายชื่อเชลล์ยูนิกซ์
เชลล์ยูนิกซ์ สามารถแบ่งออกได้เป็น 4 จำพวก ได้แก่ ที่คล้ายบอร์นเชลล์, คล้าย ซีเชลล์, ไม่เหมือนดั้งเดิม และเชลล์ในอดีต
เชลล์ในกลุ่มที่คล้าย บอร์นเชลล์
บอร์นเชลล์ เป็นเชลล์ที่เขียนโดย สตีเฟน บอร์น (Stephen Bourne) ประมาณปี 1978 ซึ่งต่อมามีผู้พัฒนาเชลล์ให้มีรูปแบบคำสั่งแบบเดียวกับบอร์นเชลล์แต่เพิ่มเติมขีดความสามารถอื่น ๆ ลงไป เช่น
เชลล์ในกลุ่มที่คล้าย C เชลล์
ซีเชลล์ (csh) ดั้งเดิมเขียนโดย บิล จอย เผยแพร่ในบีเอสดี ราวปี ค.ศ. 1979 มีผู้พัฒนาต่อไปเป็น
เชลล์อื่น
ตัวอย่างของเชลล์อื่นที่ไม่อ้างอิงบอร์นเชลล์และ C เชลล์ เช่น
เชลล์ในอดีต
เชลล์ในอดีตที่ไม่ใช้กันแล้วเช่น
อักษรญี่ปุ่น
ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่ ใช้วิธีการผสมตัวหนังสือคำ คันจิ ซึ่งนำมาจากอักษรจีน และชุดตัวหนังสือพยางค์ คานะ ตัวคานะเองแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ฮิรางานะที่ใช้สำหรับคำและองค์ประกอบทางไวยากรณ์ของภาษาญี่ปุ่นดั้งเดิม และคาตากานะที่ใช้สำหรับคำและชื่อต่างชาติ, คำยืม, สัทพจน์, ชื่อวิทยาศาสตร์ และบางครั้งอาจรวมการเน้น ประโยคภาษาญี่ปุ่นเกือบทั้งหมดมีอักษรที่ผสมระหว่างคันจิและคานะ เนื่องจากการผสมผสานอักษรเหล่านี้ (นอกเหนือจากรายการอักษรคันจิจำนวนมาก) ทำให้ระบบการเขียนภาษาญี่ปุ่นจึงถือว่าเป็นหนึ่งในระบบที่ซับซ้อนที่สุดที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
มีการใช้อักษรคันจิในชีวิตประจำวันถึงพันกว่าตัว ซึ่งส่วนใหญ่มีที่มาจากอักษรจีนตัวเต็ม ส่วนอักษรอีกกลุ่มที่ประดิษฐ์ในประเทศญี่ปุ่นมีชื่อเรียกว่า “วาเซคันจิ” (和製漢字; หรือ “โคกูจิ” 国字) แต่ละตัวอักษรมีความหมายที่แท้จริง (หรือช่วงของความหมาย) และส่วนใหญ่มีการออกเสียงมากกว่าหนึ่งรูปแบบ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบท โดยใน ค.ศ. 2010 นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาของญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียนรู้โจโยกันจิ 2,136 ตัว อักษรคันจิทั้งหมดมีมากกว่า 50,000 ตัว แม้ว่าเจ้าของภาษาที่รู้อักษรคันจิใกล้เคียงจำนวนนี้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม
ประวัติ
ก่อนพ.ศ. 900 ภาษาญี่ปุ่นไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง หลังจากนั้น เริ่มปรับปรุงอักษรจีนมาใช้ คาดว่าผ่านมาทางเกาหลี ครั้งแรกภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรจีนโบราณ หรือรูปแบบผสมระหว่างจีนกับญี่ปุ่น ตัวอย่างของรูปแบบผสมเช่นโกจิกิ (kojiki:บันทึกประวัติศาสตร์) เขียนเมื่อ พ.ศ. 1255 พวกเขาเริ่มใช้รูปแบบอักษรจีนเขียนภาษาญี่ปุ่น ในรูปอักษรพยางค์ใบไม้หมื่นใบ (man'yōgana) เมื่อเวลาผ่านไป ระบบการเขียนเป็นแบบใช้อักษรจีนเขียนคำยืมจากภาษาจีน หรือคำให้ภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายใกล้เคียงกัน รูปแบบอักษรจีนยังใช้แทนการออกเสียงในการเขียนไวยากรณ์ และต่อมากลายเป็นอักษรแทนพยางค์ 2 ชนิดคือ ฮิระงะนะ และคะตะคะนะ วรรณคดีญี่ปุ่นปรากฏขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 1600 เช่น เรื่องเล่าแห่งเคนจิ โดย มูราซากิ ชิกิบุ
ภาษาญี่ปุ่นสมัยใหม่เขียนด้วยรูปแบบผสมของฮิระงะนะ คะตะคะนะร่วมกับคันจิ หนังสือสมัยใหม่จะรวมโรมาจิ (อักษรโรมัน) ซึ่งเป็นรูปแบบมาตรฐานสำหรับการเขียนภาษาญี่ปุ่นด้วยอักษรโรมัน คำที่ไม่ใช่ภาษาญี่ปุ่นเขียนด้วยอักษรของภาษานั้นหรือหรือสัญลักษณ์ที่เรียกคิโกะ (kigō)
ทหารราบ
ทหารราบ หรือ ทหารเดินเท้า (infantry, foot soldier) เป็นเหล่าทัพที่ประจัญบานแบบเดินเท้า ซึ่งต่างจากทหารม้า ทหารปืนใหญ่และทหารยานเกราะ ปกติเดินด้วยเท้าระหว่างศึกต่าง ๆ แต่อาจขี่ม้า ยานพาหนะทหารและยานขนส่งอย่างอื่นบ้าง ทหารราบเป็นเหล่าทัพส่วนใหญ่ของกองทัพประเทศส่วนใหญ่ ตรงแบบได้รับผลกระทบหนักที่สุดจากการสงคราม ทั้งกำลังพลสูญเสีย การขาดแคลน และความเครียดทางกายและจิต
ทหารราบมีความตระหนักในสถานการณ์ท้องถิ่นดีกว่าเหล่าทัพอื่น ๆ เนื่องจากสัมผัสใกล้ชิดกับสนามรบอยู่ตลอดเวลา จึงมีความสำคัญในการประจัญบานและแทรกซึมที่ตั้งของข้าศึก การถือครองและป้องกันพื้นที่ (เป้าหมายทางทหาร) การยึดชัยในสมรภูมิ การรักษาการควบคุมและความมั่นคงของพื้นที่ทหารทั้งที่แนวรบและหลังแนวรบ การยึดสรรพาวุธและยุทธภัณฑ์ การพาตัวเชลย และการยึดครองทางทหาร ทหารราบสามารถรับรู้ ปรับตัวและตอบสนองต่อภาวะ ล้มฟ้าอากาศ และการเปลี่ยนอาวุธหรือยุทธวิธีของข้าศึกได้ง่ายกว่ามาก ทหารราบสามารถปฏิบัติการในภูมิประเทศได้หลากหลายซึ่งยานพาหนะทหารเข้าถึงไม่ได้ และสามารถปฏิบัติการโดยมีภาวะทางลอจิสติกส์ต่ำกว่า ทหารราบเป็นกำลังที่ส่งไปยังพื้นที่รบภาคพื้นดินได้ง่ายที่สุด อาจด้วยการเดินแถว หรือโดยสารรถบรรทุก ยานขนส่งทางน้ำหรืออากาศ นอกจากนี้ยังสามารถนำเข้าสู่การรบโดยตรงได้ด้วยการยกพลสะเทินน้ำสะเทินบก หรือการโจมตีทางอากาศด้วยร่มชูชีพ (ทหารราบพลร่ม) หรือเฮลิคอปเตอร์ (ทหารราบเคลื่อนที่ทางอากาศ) และสามารถเสริมได้ด้วยอาวุธที่ต้องใช้พลป้อนกระสุน ยานลำเลียงพลหุ้มเกราะและยานต่อสู้ทหารราบได้หลายชนิด
ณัฐกิตติ์ ตั้งพูลสินธนา
ดร. ณัฐกิตติ์ ตั้งพูลสินธนา หรือ ดร.ตุ้ย ถือได้ว่าเป็นนักการตลาดมืออาชีพระดับท็อปของประเทศไทย ปัจจุบัน ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการใหญ่ ดูแลงานด้านการตลาดทั้งหมดของเซ็นทรัลพัฒนา มามากกว่า 10 ปี และด้วยความมุ่งมั่นและการบริหารงานตลาดอย่างเฉียบแหลมของ ดร. ณัฐกิตติ์ ทำให้ศูนย์การค้าของซีพีเอ็นทั้ง 34 ศูนย์ทั่วประเทศและประเทศมาเลเซียเป็นผู้นำในสร้างสรรค์ไลฟ์สไตล์ใหม่ เป็นแลนด์มาร์ก และศูนย์กลางการใช้ชีวิตของผู้คนในทุกโลเคชั่นทั่วประเทศ ด้วยความสำเร็จในการจัดอีเว้นต์ และการสื่อสารทุกงานให้มีความเป็นเลิศและโดดเด่น ยิ่งใหญ่ระดับชาติ เสมือนเป็นงานซิกเนเจอร์ของประเทศ และระดับนานาชาติ อาทิ งาน Bangkok Countdown ที่ลานด้านหน้าศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ ที่จัดต่อเนื่องอย่างยาวนานมา 20 ปี โดยประสบความสำเร็จในการสื่อสารผ่านโซเชียลมีเดีย และสื่อต่างประเทศ อาทิ CNN, Times, AFP, Insider ดันให้เป็นงาน Talk of the town มาตลอดทุกปี รวมถึงสร้างชื่อเสียงให้กรุงเทพฯ เป็น 1 ใน 10 เดสติเนชั่นระดับโลกที่ผู้คนอยากมาเคาท์ดาวน์มากที่สุด นอกจากนี้ ยังมีงานอื่นๆ ที่โด่งดังระดับนานาชาติ เช่น ELLE Fashion Week, Japan Expo, Toy Expo, Christmas Decoration @CentralwOrld, NASA : A Human Adventure Exhibition นิทรรศการที่รวบรวมเรื่องราวแห่งอวกาศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดขององค์การนาซาครั้งแรกในเอเซีย และนำการแข่งขัน Sumo Tournament กีฬาประจำชาติของญี่ปุ่น มาจัดที่ประเทศไทยและในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นครั้งแรก
และด้วยการเป็นนักการตลาดผู้มองการณ์ไกล จึงพร้อมรับมือล่วงหน้ากับความท้าทายของ disruption ที่ทยอยเกิดขึ้นกับทุกธุรกิจ โดยมีการวางแผนปรับเปลี่ยนกลยุทธ์ทางการตลาดที่ล้ำหน้า ซึ่งไม่เพียงแต่จะศึกษาจากพฤติกรรมและเทรนด์ของผู้บริโภคที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ยังพิจารณาถึงความต้องการทางการตลาดในองค์รวม เพื่อนำมาปรับโฉมหน้าใหม่ให้กับศูนย์การค้าซีพีเอ็นอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในธุรกิจนี้ เกิดเป็นประสบการณ์ใหม่อย่างที่ลูกค้าต้องการ ได้อย่างครบถ้วนและสมบูรณ์แบบมากกว่าใครๆ ในขณะที่หลายธุรกิจปรับตัวไม่ทันกับยุค Digital Disruption แต่สำหรับ ดร. ณัฐกิตติ์ ได้คว้าโอกาสนี้ด้วยการพัฒนารูปแบบ Digital Marketing ที่สร้าง social content จนทำให้ Social and interactive media โดย Facebook page ของ centralwOrld ด้วยการสร้างยอดสูงกว่า 700,000 Likers สะท้อนให้เห็นถึงการยอมรับจากกลุ่มคนรุ่นใหม่และนักท่องเที่ยวว่าเป็น Shopping Destination ที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา นับได้ว่า ดร.ตุ้ยเป็นบุคคลสำคัญ ที่มีส่วนในการผลักดัน CPN Brand ให้เป็นศูนย์การค้าชั้นนำของประเทศ และของโลก
นอกจากนี้ ยังถือเป็นนักจัดการการสื่อสารในภาวะวิกฤต (Crisis Communication) ที่มีความเชี่ยวชาญที่สุดคนหนึ่งของประเทศ โดยสามารถทำให้สถานการณ์คลี่คลายลงได้โดยไม่เกิดความเสียหาย และเรียกความเชื่อมั่นในภาพลักษณ์องค์กรกลับมาได้
ตลอดการทำงานเป็นนักการตลาดมากว่า 30 ปี นั้น ดร. ณัฐกิตติ์ ได้รับการยอมรับให้เป็นผู้บริหารด้านการตลาดมือหนึ่งขององค์กร ควบคู่ไปกับการเป็นนักสื่อสารมวลชนที่สามารถนำเครื่องมือการสื่อสารทุกอย่างมาใช้ได้อย่างทรงพลัง ในหลากหลายมิติ ที่ได้นำความรู้ด้านสื่อสารมวลชนมาใช้ควบคู่กับกับการบริหารงานได้อย่างมีประสิทธิผล ชัดเจน ตรงจุด และตรงกลุ่มเป้าหมาย ในการบริหารงานทุกองค์กร ซึ่งหลายงานที่ทำไปนั้น ยังมีส่วนช่วยกระตุ้นการเติบโตของเศรษฐกิจของประเทศอีกด้วย