cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาษาคัลมึค
วรรณคดีพื้นบ้านของภาษาคัลมึคย้อนหลังไปได้ถึงพุทธศตวรรษที่ 16 ภาษาคัลมึคเขียนด้วยอักษรอุยกูร์เมื่อพุทธศตวรรษที่ 16 ต่อมาใน พ.ศ. 2191 พระภิกษุชาวคัลมึคชื่อ ซายา ปัณฑิต โอกตอร์กูอิน ทะไล ประดิษฐ์อักษรคัลมึคขึ้นใช้ เรียกว่า โตโด บิชิก (การเขียนชัดเจน) โดยพัฒนามาจากอักษรมองโกเลียอักษรนี้ยังใช้อยู่ในประเทศจีน ส่วนชาวคัลมึคในรัสเซียใช้อักษรนี้อักษรซิริลลิกเมื่อ พ.ศ. 2467 ต่อมาเปลี่ยนเป็นอักษรละตินเมื่อ พ.ศ. 2473 กลับมาใช้อักษรซีริลลิกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2481 ส่วนในมองโกเลียภาษาคัลมึคไม่ได้มีสถานะเป็นภาษาราชการและไม่มีการใช้เป็นภาษาเขียน ชาวคัลมึคถูกกดขี่อย่างมากในยุคสหภาพโซเวียต ผู้พูดภาษาคัลมึคราวครึ่งหนึ่งตายในสงครามประชาชนรัสเซีย ประกอบกับนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการลดจำนวนชาวคัลมึคลงในยุคของสตาลิน ทำให้ชาวคัลมึคจำนวนมากไม่พูดภาษาของตนเอง มีการใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการในสาธารณรัฐคัลมืยคียา การเรียนภาษาคัลมึคในโรงเรียนแห่งสุดท้ายถูกสั่งปิดเมื่อ พ.ศ. 2506 และกลับมาฟื้นฟูการเรียนภาษาคัลมึคอีกครั้งใน พ.ศ. 2536
พ.ศ. 2202
พุทธศักราช 2202 ใกล้เคียงกับ
จำนง รังสิกุล
จำนง รังสิกุล ข้าราชการกรมโฆษณาการ (ต่อมาเปลี่ยนเป็นกรมประชาสัมพันธ์), นักสื่อสารมวลชนชาวไทย ผู้ร่วมก่อตั้งสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหม อันเป็นแห่งแรกของประเทศไทย, กรรมการผู้จัดการ บริษัท ไทยโทรทัศน์ จำกัด, ผู้อำนวยการสถานีวิทยุกระจายเสียง ท.ท.ท.และสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีช่อง 4 บางขุนพรหมเป็นคนแรก
พร่องแป้ง
พร่องแป้ง (low-carbohydrate หรือ low-carb, lowcarb) ซึ่งเป็นแนวทางในการเลือกรับประทานอาหารที่ลดสัดส่วนของอาหารพวกแป้งและน้ำตาล หรือ คาร์โบไฮเดรต ให้น้อยที่สุด และหันมารับประทานพวกโปรตีนและไขมันให้มากขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อการลดหรือควบคุมน้ำหนัก แนวทางนี้จะตรงกันข้ามกับแนวทาง "พร่องไขมัน" (low fat) ซึ่งให้ลดการรับประทานอาหารที่มีไขมันสูง ซึ่งเป็นแนวทางที่นักโภชนาการส่วนใหญ่ส่งเสริมให้ทุกคนปฏิบัติ
จำนง รังสิกุล
ประวัติ
จำนง รังสิกุล เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 ที่อำเภอศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี เป็นบุตรชายคนโต ในจำนวน 6 คนของหลวงบัญชาพิชิตราษฎร์ (บิดา) และนางจันทร์ รังสิกุล (มารดา) จบการศึกษาชั้นประถม ที่โรงเรียนในจังหวัดนครนายก, จบการศึกษาชั้นมัธยม ที่โรงเรียนเซนต์หลุยส์ จังหวัดฉะเชิงเทรา และโรงเรียนอัสสัมชัญ ตามลำดับ จบการศึกษาธรรมศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2478 โดยเมื่อแรกเข้าศึกษา เป็นแผนกวิชารัฐศาสตร์ ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ทางรัฐบาลสั่งให้ย้ายโอน ขณะที่จำนงกำลังศึกษาชั้นปีที่ 2
พร่องแป้ง
ประวัติ
มีการบันทึกในประวัติศาสตร์ตะวันตกว่า มีผู้กล่าวถึงแนวทางพร่องแป้งนี้มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 โดยนายวิลเลี่ยม แบนทิ้ง ชาวอังกฤษได้ตีพิมพ์หนังสือชื่อ Letter on Corpulence Addressed to the Public (จดหมายว่าด้วยเรื่องความอ้วนเสนอต่อสาธารณชน) เล่าถึงความสำเร็จในลดความอ้วนของเขาโดยวิธีลดการบริโภคคาร์โบไฮเดรต
ในปี ค.ศ. 1972 นายแพทย์แอตคินส์ ชาวอเมริกันตีพิมพ์หนังสือชื่อ Diet Revolution (ปฏิวัติการกิน) ซึ่งพูดถึงหลักการและแนวทางในการลดและความคุมน้ำหนักด้วยการลดการบริโภคแป้งและน้ำตาลอย่างละเอียด หนังสือเล่มนี้ได้รับความสนใจอย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกา แต่ก็ได้สร้างเสียงวิพากย์วิจารณ์อย่างรุนแรงจากนักโภชนาการและวงการแพทย์ด้วยเช่นกัน แม้จะมีเสียงวิพากย์วิจารณ์แต่นายแพทย์แอทคินส์ก็ยังคงยืนยันความถูกต้องของแนวทางนี้และออกหนังสือเล่มใหม่ชื่อ New Diet Revolution ในปี ค.ศ. 2001 ซึ่งกลายเป็นหนังสือที่ขายดีมากจนปัจจุบัน และดูเหมือนว่าแนวทางพร่องแป้งกำลังได้รับความนิยมมากขึ้นเรื่อยๆในสังคมตะวันตก
จำนง รังสิกุล
ประวัติ
ระหว่างนั้นกรมส่งจำนง ซึ่งมีความรู้ทางภาษาอังกฤษ ไปฝึกงานเป็นผู้ประกาศข่าวภาคภาษาไทย ของบรรษัทการแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ (บีบีซี) ที่กรุงลอนดอนของสหราชอาณาจักร เป็นเวลา 3 ปี แล้วกลับมาดำรงตำแหน่ง หัวหน้ากองกระจายเสียงต่างประเทศ ของกรมโฆษณาการต่อไป จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2493 รัฐบาลไทยสมัยที่ จอมพล ป. พิบูลสงคราม ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี มีนโยบายให้จำนงนำคณะข้าราชการกรมโฆษณาการ เดินทางไปศึกษาดูงานวิทยุโทรภาพที่สหรัฐอเมริกา สำหรับเตรียมการจัดตั้งในประเทศไทยเป็นครั้งแรก
โดยตั้งแต่บริษัท ไทยโทรทัศน์ จำกัด เริ่มดำเนินงาน สถานีวิทยุกระจายเสียง ท.ท.ท. เมื่อต้นปี พ.ศ. 2497 จำนงเป็นบุคคลแรกที่ดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการบริษัท, ผู้อำนวยการสถานีวิทยุ (ท.ท.ท.) และสถานีโทรทัศน์ (ช่อง 4 บางขุนพรหม), รวมถึงหัวหน้าฝ่ายจัดรายการ ทั้งส่วนวิทยุและโทรทัศน์ ซึ่งสำนักข่าวสารอเมริกัน และสถานทูตนานาชาติ ให้ความร่วมมือแก่จำนง ในกิจการงานต่างๆ ด้วยดี ทั้งนี้ระหว่างดำรงตำแหน่ง จำนงเป็นผู้ดำริทั้งคำว่า "พิธีกร" (จากภาษาอังกฤษว่า Master of Ceremony - MC), "เพลงลูกทุ่ง" (จากภาษาอังกฤษว่า country song) หรือ "หอเกียรติคุณ" (Hall of Fame) เป็นต้น ตลอดจนชื่อและรูปแบบรายการโทรทัศน์ ประเภทต่างๆ ดังต่อไปนี้
พร่องแป้ง
เหตุผลสนับสนุนแนวทางพร่องแป้ง
ผู้สนับสนุนแนวทางพร่องแป้งบางคนให้เหตุผลว่า บรรพบุรุษของมนุษย์ในยุคหินกินอาหารพวกเนื้อสัตว์และไขมันเป็นหลัก ร่างกายของมนุษย์ไม่ได้มีวิวัฒนาการที่เหมาะสมกับการรับประทานแป้งและน้ำตาลเป็นอาหารหลักในลักษณะที่ผู้คนในปัจจุบันปฏิบัติ โดยแป้งและน้ำตาลจะถูกเปลี่ยนไปเป็นไขมันสะสมไว้ แต่ไม่มีขบวนการที่จะทำให้ร่างกายรู้สึกว่าสะสมไขมันเพียงพอแล้ว ทำให้ไขมันถูกสะสมไปเรื่อยๆ และนำไปสู่ภาวะอ้วนในที่สุด
จำนง รังสิกุล
ประวัติ
ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2511 อธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ มีคำสั่งให้กลุ่มข้าราชการของกรม ซึ่งเข้าช่วยกิจการของบริษัท ไทยโทรทัศน์ จำกัด กลับมาปฏิบัติราชการที่กรมตามเดิม จำนงจึงกลับมารับตำแหน่ง ผู้อำนวยการกองข่าวในประเทศ และผู้อำนวยการกองข่าวต่างประเทศ ของกรมประชาสัมพันธ์ ก่อนจะเกษียณอายุราชการ หลังจากนั้น ธนาคารกรุงเทพเชิญให้เขาเป็นที่ปรึกษา ของรายการวิทยุและโทรทัศน์ "เพื่อนคู่คิด" ซึ่งธนาคารเป็นผู้จัดทำ
นอกจากนี้ จำนงยังเขียนหนังสือมาตั้งแต่ยังทำงานอยู่ โดยมีนามปากกาอยู่หลายชื่อเช่น "จินตนา" ในคอลัมน์ตอบปัญหาชีวิต ของนิตยสาร "สตรีสาร" และเมื่อเขียนสารคดีจะใช้นามจริง รวมทั้งเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง รางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ "เมขลา" ซึ่งจำนงร่วมงานอยู่ระหว่างปี พ.ศ. 2523-2526 จากนั้นจำนงมาร่วมก่อตั้ง รางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ "โทรทัศน์ทองคำ" ซึ่งเขาร่วมงานอยู่ระหว่างปี พ.ศ. 2529-2537 ก่อนจะยุติบทบาทในส่วนดังกล่าวลง
พร่องแป้ง
เหตุผลสนับสนุนแนวทางพร่องแป้ง
นอกจากนั้น ยังมีผลการศึกษามากขึ้นที่แสดงให้เห็นว่า การจำกัดอาหารพวกแป้งและน้ำตาลและหันมารับประทานเนื้อสัตว์และไขมันมากขึ้น ช่วยให้ลดน้ำหนักได้จริง
จำนง รังสิกุล
ประวัติ
จำนงถึงแก่อนิจกรรม เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 สิริอายุได้ 81 ปี
พร่องแป้ง
เหตุผลคัดค้าน
ผู้คัดค้านแนวทางพร่องแป้งอ้างว่า การรับประทานอาหารที่เน้นเนื้อสัตว์และไขมัน อาจทำให้ระบบเผาผลาญของร่างกายเปลี่ยนไปสู่ภาวะ ketosis ซึ่งมีผลข้างเคียงคือ การปวดหัว อาการคลื่นเหียนวิงเวียน อ่อนเพลีย ภาวะขาดน้ำ และกลิ่นปาก นอกจากนั้น หากไม่มีการบริโภคพวกผักและผลไม้ด้วย ก็อาจเกิดการท้องผูก
จำนง รังสิกุล
เกียรติคุณ
เมื่อปี พ.ศ. 2528 จำนงเข้ารับพระราชทานปริญญา วารสารศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และปริญญานิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และในปี พ.ศ. 2530 สมาคมนักประชาสัมพันธ์แห่งประเทศไทย มอบรางวัลกิตติคุณสัมพันธ์ "สังข์เงิน" สาขานักประชาสัมพันธ์ดีเด่นทางวิทยุและโทรทัศน์ ให้แก่จำนงด้วย
พร่องแป้ง
เหตุผลคัดค้าน
นอกจากนั้น การบริโภคไขมันอิ่มตัวมากอาจเพิ่มความเสี่ยงของโรคหัวใจ
จำนง รังสิกุล
เกียรติคุณ
นอกจากนี้ เมื่อปี พ.ศ. 2556 มีการจัดกิจกรรมต่างๆ เนื่องในโอกาสครบรอบ 100 ปีชาตกาล จำนง รังสิกุล อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี หนึ่งในจำนวนนั้นคือ การจัดสร้างรูปหล่อสำริดครึ่งตัวขนาด 2 ฟุตของจำนง ขณะมีอายุ 38 ปี ซึ่งประดิษฐ์ขึ้นโดย ยอดชาย เมฆสุวรรณ เมื่อเสร็จสิ้นจึงนำไปจัดแสดงไว้ที่ พิพิธภัณฑ์การกระจายเสียง กรมประชาสัมพันธ์ เป็นการถาวร
เอค่อน
เอค่อน (Akon) เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1973 เป็นนักร้องชาวเซเนกัล-อเมริกัน เอค่อนมีซิงเกิ้ลอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮ็อต 100 อยู่ 2 เพลงคือ "I Wanna Love You" และ "Don't Matter"
ประวัติ
หลังจากที่ทาง SRC/Universal ได้เห็นผลงานของเขา จนเขาได้ออกผลงานอัลบัมแรกในเดือนมิถุนายน ปี 2004 ในชื่ออัลบั้ม Trouble ซึ่งเป็น แนวเพลงแบบ แอฟริกัน และฝั่ง East Coast บวกกับบีทแนว Southern  จากความสำเร็จของเพลง “Locked Up” ได้สร้างชื่อเสียงให้กับเขา และตามมาด้วยอัลบั้มที่ 2  Konvicted ที่ทำให้ทั่วโลกได้รูจักกันเขา รวมทั้งยังมีรางวัลการันตีมากมายเช่น BET, อเมริกันมิวสิกอวอร์ดส ในสาขา Best Male Soul/R&B และยังได้ถูกเสนอชื่อชิงรางวัลแกรมมี่ อีกด้วย
อัลบั้มชุดที่ 3 Freedom เริ่มปล่อยเพลง Right Now (Na Na Na) ที่ยอดดิจิตอลดาวน์โหลดก็ฮิตติด Top 10 ใน iTune ทันทีที่เปิดตัวในสัปดาห์แรกเช่นกัน
อ้างอิง
1973
เหตุเครื่องบินตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553
'''เหตุเครื่องบินตู-154 ของกองทัพอากาศโปแลนด์ตก พ.ศ. 2553''' เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2553 เมื่ออากาศยานตูโปเลฟ ตู-154เอ็มของกองทัพอากาศโปแลนด์ตกใกล้กับนครสโมเลนสค์ ประเทศรัสเซีย ทำให้ทั้ง 96 คนบนเครื่องเสียชีวิต ผู้เสียชีวิตประกอบด้วยประธานาธิบดีแลค กัตชึญสกี กับมาเรีย กัตชึญสกา ภริยา, รือชาร์ด กัตชอรอฟสกี อดีตประธานาธิบดีพลัดถิ่นโปแลนด์, เสนาธิการโปแลนด์กับนายทหารอาวุโสของโปแลนด์คนอื่น ๆ, ประธานธนาคารแห่งชาติโปแลนด์, รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศโปแลนด์, ข้าราชการโปแลนด์ สมาชิกรัฐสภาโปแลนด์ 15 คน นักบวชอาวุโส อากาศยานดังกล่าวอยู่ในเส้นทางจากกรุงวอร์ซอไปเข้าร่วมเหตุการณ์ครบรอบ 70 ปีการสังหารหมู่กาตึญ ซึ่งอยู่ห่างจากสโมเลนสค์ไปทางตะวันตกประมาณ 19 กิโลเมตร
นักบินพยายามลงจอดที่อากาศยานสโมเลนสค์เหนือ ซึ่งเป็นอดีตฐานทัพอากาศ ท่ามกลางหมอกหนาซึ่งลดทัศนวิสัยลงเหลือประมาณ 500 เมตร อากาศยานอยู่ต่ำเกินไปเมื่อมาถึงลานบิน อากาศยานพุ่งเข้าชนต้นไม้ในหมอก ทำให้พลิกคว่ำ กระทบพื้น แตกเป็นเสี่ยง และมาหยุดอยู่ห่างจากลานบินในพื้นที่ป่า 200 เมตร
วิธีดำเนินการองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศมอบหมายให้ประเทศรัสเซียรับผิดชอบการสืบสวนเป็นหลัก เพราะอุบัติเหตุดังกล่าวเกิดขึ้นในแผ่นดินรัสเซีย ซึ่งดำเนินไปด้วยความร่วมมือจากนานาประเทศ ประเทศโปแลนด์ก็ตั้งคณะกรรมการของตนขึ้นเพื่อสืบสวนเหตุดังกล่าว และอัยการในทั้งสองประเทศเริ่มการสืบสวนอาชญากรรม รายงานของรัสเซียได้รับการตีพิมพ์เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2554 และรายงานของโปแลนด์ได้รับการตีพิมพ์เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม 2554 รายงานทั้งสองฉบับส่วนใหญ่กล่าวโทษอุบัติเหตุดังกล่าวต่อนักบินที่ลดระดับความสูงลงต่ำเกินไปโดยไม่สามารถมองเห็นพื้นดิน รายงานของโปแลนด์ก็วิพากษ์วิจารณ์การจัดระเบียบและผู้นำของกรมการบินพิเศษของโปแลนด์อย่างรุนแรง เช่นเดียวกับพบข้อบกพร่องในการปฏิบัติงานของผู้ควบคุมการจราจรทางอากาศของรัสเซีย และต่อแสงสว่างและเขตประชิดของท่าอากาศยาน แม้จะมีความสงสัยในเบื้องต้น แต่ผลพวงและการสืบสวนอุบัติเหตุมีผลกระทบโดยรวมอบอุ่นระหว่างสองประเทศ ประเทศโปแลนด์รู้สึกว่าการสืบสวนกระทำในรูปแบบที่เปิดเผยและยุติธรรมในภาพรวม ซึ่งตรงข้ามกับการสืบสวนของรัสเซียและโซเวียตในอดีต หลังอุบัติเหตุดังกล่าว รัสเซียตีพิมพ์เอกสารหวงห้ามว่าด้วยการสังหารหมู่กาตึญอย่างเปิดเผย ตลอดจนลดชั้นความลับและตีพิมพ์อีกหลายชิ้น ยิ่งไปกว่านั้น สภาดูมาของรัสเซียยังผ่านข้อมติที่ยอมรับว่าโจเซฟ สตาลิน ผู้นำโซเวียต สั่งการสังหารหมู่กาตึญด้วยตนเอง ภายหลังอนุสรณ์กาตึญเป็นกิจการร่วมระหว่างรัสเซียกับโปแลนด์ ที่ผู้นำทั้งสองประเทศเข้าร่วม
พ.ศ. 2203
พุทธศักราช 2203 ใกล้เคียงกับ
พ.ศ. 2204
พุทธศักราช 2204 ใกล้เคียงกับ
หอพลังความร้อนจากดวงอาทิตย์
หอพลังความร้อนจากดวงอาทิตย์ คือโรงผลิตไฟฟ้าจากพลังงานความร้อนแสงอาทิตย์ที่มีลักษณะเป็นหอคอยสูง รับความร้อนที่เป็นรังสีจากดวงอาทิตย์จากกระจกเรียบจำนวนมากที่สามารถปรับเข้าหาดวงอาทิตย์เสมอ(เรียกกระจกแบบนี้ว่า heliostat) ที่อยู่ด้านล่าง หอคอยนี้จะสะสมความร้อนและทำตัวเหมือนเตาความร้อนสูง เปลี่ยนความร้อนให้เป็นพลังงานไฟฟ้า พลังงานไฟฟ้าที่ได้ ถือว่าเป็นพลังงานทดแทนที่ยั่งยืนไร้มลพิษแบบหนึ่ง
การออกแบบในตอนแรกๆจะใช้แสงที่ถูกโฟกัสนี้ไปทำให้น้ำร้อน ไอน้ำที่ได้จะนำไปใช้หมุนกังหันไอน้ำ แต่ปัญหาคือ ถ้าไม่มีแสงอาทิตย์ก็จะผลิตไฟฟ้าไม่ได้ การออกแบบใหม่โดยใช้โซเดียมเหลวเป็นตัวเก็บพลังงานความร้อนและได้รับการสาธิตให้เห็นจริง ต่อมาใช้เก​​ลือหลอมเหลว (โพแทสเซียมไนเตรท 40% โซเดียมไนเตรท 60%) เป็น'ของเหลวใช้งาน'ได้ถูกนำมาใช้ผลิตไฟฟ้าในหอพลังความร้อนในปัจจุบัน ของเหลวใช้งานนี้มีความสามารถเก็บความร้อนได้สูงมาก ซึ่งใช้ในการเก็บพลังงานความร้อนก่อนที่จะใช้ต้มน้ำเพื่อขับกังหัน การออกแบบวิธีนี้จึงสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้แม้ไม่มีแสงอาทิตย์
เอ็ดมันด์ เกว็นน์
เอ็ดมันด์ เกว็นน์ (Edmund Gwenn; 26 กันยายน ค.ศ. 1877 – 6 กันยายน ค.ศ. 1959) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทคริส ครินเกิล ในภาพยนตร์คริสต์มาสเรื่อง ปาฏิหาริย์บนถนนที่ 34 (1947) ซึ่งทำให้เขาชนะรางวัลออสการ์และรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม เขายังได้รับรางวัลลูกโลกทองคำเป็นครั้งที่สองและถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกหนึ่งครั้ง จากภาพยนตร์ตลกเรื่อง มิสเตอร์ 880 (1950) รวมถึงเป็นที่จดจำจากการปรากฏอยู่ในภาพยนตร์สี่เรื่องของผู้กำกับ อัลเฟรด ฮิตช์ค็อก
หอพลังความร้อนจากดวงอาทิตย์
ต้นทุน
ห้องปฏิบัติการพลังงานทดแทนแห่งชาติของสหรัฐ (NREL) ได้มีการประมาณการว่าในปี 2020 จะสามารถผลิตไฟฟ้าจากหอพลังความร้อนจากดวงอาทิตย์ด้วยต้นทุน 5.47 เซนต์ต่อกิโลวัตต์ชั่วโมง. บริษัท เช่น ESolar (รับการสนับสนุนจาก Google.org) จะดำเนินการพัฒนาต่อในส่วนประกอบของหอพลังงานเพื่อให้มีราคาถูกและบำรุงรักษาต่ำ, เพื่อที่จะช่วยลดต้นทุนในอนาคตอันใกล้. การออกแบบ ESolar ใช้กระจกขนาดเล็ก (1.14m²) จำนวนมากตัวเลขที่มีขนาดใหญ่ของซึ่งลดต้นทุนการติดตั้งระบบต่างๆเช่นคอนกรีต, เหล็ก,หัวเจาะและเครน
เอ็ดมันด์ เกว็นน์
เกว็นน์มีดวงดาวอยู่ในฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟมสำหรับวงการภาพยนตร์ อยู่ที่ 1751 ไวน์สตรีต
หอพลังความร้อนจากดวงอาทิตย์
ต้นทุน
ในการปรับปรุงการทำงานของระบบของเหลวใช้งานเช่นการย้ายแบบสองถัง (ร้อน/เย็น) ในปัจจุบันเป็นการออกแบบระบบ thermocline ถังเดียวพร้อมกับฟิลเลอร์ความร้อน quartzite และผ้าห่มออกซิเจนจะปรับปรุงประสิทธิภาพของวัสดุและลดค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม
ใช้งานเชิงพาณิชย์
มีหลายบริษัทที่มีส่วนร่วมในการวางแผนการออกแบบและการสร้างสาธารณูปโภคโรงไฟฟ้​​า นี้เป็นขั้นตอนที่สำคัญต่อเป้าหมายสูงสุดของการพัฒนาโรงไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ มีตัวอย่างหลายกรณีศึกษาของการใช้นวัตกรรมเพื่อการแก้ปัญหาพลังงานแสงอาทิตย์.
ยูซู อึนดูร์
ยูซู อึนดูร์ (Youssou N'Dour; เกิดเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1959 ในดาการ์ ประเทศเซเนกัล) เป็นนักร้อง นักเพอร์คัชชัน และเป็นนักแสดงในบางโอกาส ในปี ค.ศ. 2004 นิตยสารโรลลิงสโตน อธิบายตัวเขาว่า ในเซเนกัลและแอฟริกา "บางทีเขาอาจเป็นนักร้องที่โด่งดังที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่" เขายังช่วยพัฒนาวงการดนตรีเพลงในเซเนกัล ในภาษา Wolof ที่เรียกว่าดนตรี mbalax
ในเดือนตุลาคม 2020 Youssou N'Dour เข้าร่วม Royal Swedish Academy อันทรงเกียรติตามที่สถาบันระบุ
อ้างอิง
1959
วิกัส กรีซาน ยาดาฟ
วิกัส กรีซาน ยาดาฟ (Vikas Krishan Yadav) เกิดเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 ที่ รัฐหรยาณา เป็นนักมวยสากลสมัครเล่นชาวอินเดีย ได้เหรียญทองกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2553
ยาดาฟเริ่มชกมวยสากลสมัครเล่นใน พ.ศ. 2546 โดยเข้าร่วมกับสโมสรภิวานี ต่อมา เขาได้ทำงานในแผนกไฟฟ้าของรัฐหรยณะ.
ยาดาฟได้ติดทีมชาติไปแข่งขัยมวยสากลสมัครเล่นเยาวชนชิงแชมป์เอเชียใน พ.ศ. 2553 ที่เตหะราน และได้เหรียญทอง จากนั้นเข้าแข่งขันมวยสากลสมัครเล่นเยาวชนชิงแชมป์โลก ที่ บากูใน พ.ศ. 2553 ได้เหรียญทองในรุ่นไลท์เวท และได้เหรียญทองแดงกีฬาโอลิมปิกเยาวชนที่สิงคโปร์ในปีเดียวกัน ในปลายปีนั้นยังได้เหรียญทองเอเชียนเกมส์รุ่นไลท์เวทด้วย โดยเป็นฝ่ายชนะคะแนนฮู ชิงจากจีน 5-4 ในกีฬาเอเชียนเกมส์ พ.ศ. 2557 เขาขึ้นชกในรุ่นมิดเดิลเวทและได้เหรียญทองแดง โดยในรอบรองชนะเลิศแพ้ ซานิเบก อาลิคานูลี จากคาซัคสถาน.
สวนจัวเจิ้ง
สวนจัวเจิ้ง (Humble Administrator’s Garden, ) เป็นสวนที่มีชื่อเสียงมากแห่งหนึ่งในเมืองซูโจว และด้วยพื้นที่ขนาด 51,950 ตารางเมตร สวนจัวเจิ้งจึงเป็นสวนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในซูโจว ตั้งอยู่เลขที่ 178 ถนนตงเป่ย (东北街178号) ทางตะวันออกของเมือง และยังเป็น 1 ใน 4 ของสวนที่สำคัญที่สุดของประเทศจีน คำว่า "จัวเจิ้ง" หมายถึง สวนของขุนนางผู้ถ่อมตน สร้างขึ้นตามแบบสวนจีนที่ได้รับการยกย่องให้เป็นสวนที่มีความประณีตงดงามมากที่สุดในทางตอนใต้ของประเทศจีน และได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ในปี ค.ศ. 1997
ประวัติศาสตร์
ต่อมาในปี ค.ศ. 1513 ขุนนางสมัย ราชวงศ์หมิงชื่อ หวังเซี่ยนเฉิง (Wang Xiancheng) ได้สร้างสวนขึ้นใหม่ในบริเวณพื้นที่ทรุดโทรมของวัดต้าฮงเดิมซึ่งถูกไฟใหม้ หลังจากการกลับมายังบ้านเกิดของเขาในเมืองซูโจวในปี ค.ศ. 1510 เมื่อบิดาของเขาเสียชีวิตลง ซึ่งในระหว่างรับราชการนั้น ชีวิตของหวังเซี่ยนเฉิงมีทั้งขาขึ้นและลงอยู่หลายครั้ง จนเมื่อตำแหน่งสุดท้ายก่อนลาออกคือ ผู้ปกครองอำเภอหย่งเจีย (Yongjia) ในมณฑลเจ้อเจียง (Zhejiang)
มีผู้เล่าประวัติของสวนนี้ต่าง ๆ กันไป ทางหนึ่ง (หลักฐานแรกราวปี ค.ศ. 1517) หวังเซี่ยนเฉิงได้รับแรงบันดาลใจจากบทร้อยแก้วในอดีตของพานเยว่ (Pan Yue) บัณฑิตชื่อดังสมัยราชวงศ์จิ๋นตะวันตก ชื่อว่า ชีวิตที่ปรารถนา (An Idle Life) กล่าวว่า "ฉันมีความสุขกับชีวิตที่ไร้กังวล ด้วยการเพาะปลูกต้นไม้และสร้างบ้านของตัวเอง ฉันทดน้ำเพื่อนำมารดผักในสวนของฉัน ชีวิตเยี่ยงนี้ช่างเหมาะสมกับข้าราชการเกษียณอายุอย่างฉันจริง ๆ (I enjoy a carefree life by planting trees and building my own house...I irrigate my garden and grow vegetables for me to eat...such a life suits a retired official like me well.)" ซึ่งคำกล่าวนี้สะท้อนถึงชีวิตของหวังซี่ยนเฉิงที่ถูกกลั่นแกล้งให้ออกจากราชการ จึงเหนื่อยหน่ายชีวิตการเป็นขุนนาง และขอมาอยู่อย่างสงบท่ามกลางธรรมชาติ นอกจากนั้นเขายังเขียนข้อความตัดพ้อไว้ว่า "นี่เป็นหนทางของนักปกครองผู้ไม่ประสบความสำเร็จ (This is the way of ruling for an unsuccessful politician.) โดยคำว่า จัว แปลตามศัพท์ได้ว่า โง่ เงอะงะ หรือหยาบ ซึ่งสอดคล้องกับชีวิตของหวังเซี่ยนเฉิงผู้สร้างที่ไม่ประสบความสำเร็จในงานราชการ จึงใช้คำนี้เป็นส่วนหนึ่งของชื่อสวนเพื่อประชดสังคม ยังมีเรื่องเล่าอีกทางหนึ่งว่า ขุนนางผู้นี้โกงเงินราชการมาสร้างสวน และภายหลังก็ต้องเสียสวนนี้ไปเนื่องจากต้องหาเงินไปใช้หนี้ที่บุตรเสียการพนัน
ในการก่อสร้างสวนจัวเจิ้ง หวังเซี่ยนเฉิงได้ให้ เหวิ๋นเจิงหมิง (อังกฤษ: Wen Zhengming;จีนตัวย่อ : 文徵明) ผู้เป็นทั้งเพื่อนและนักออกแบบสวนชื่อดังของซูโจวเป็นผู้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้าง ซึ่งใช้เวลานาน 16 ปี คือในปี ค.ศ. 1526 จึงสร้างเสร็จ เหวิ๋นเจิงหมิงได้เขียนข้อความชื่อ "หมายเหตุสวนจัวเจิ้งของหวัง (Notes of Wang's Humble Administrator's Garden)" และวาดภาพ "ทิวทัศน์ของสวนจัวเจิ้ง (Landscape of the Humble Administrator's Garden)"  ไว้เมื่อปี  ค.ศ. 1533  ประกอบด้วยภาพวาดพู่กันจีน 31 ภาพ และบทกลอนอีกหลายบทเพื่อเป็นอนุสรณ์สำหรับสวนแห่งนี้
หลังจากที่บุตรชายของหวังเซี่ยนเฉิงเสียสวนนี้ไปเนื่องจากการติดหนี้การพนัน ก็มีการเปลี่ยนมือเจ้าของสวนแห่งนี้หลายครั้ง ในปี ค.ศ. 1631 สวนทางด้านตะวันออกก็ถูกแบ่งออกจากพื้นที่ส่วนอี่น เนื่องจากหวังซินยี่ รองรัฐมนตรีของกระทรวงยุติธรรม (Wang Xinyi, Vice Minister of the Justice Board) ได้ตกลงซื้อพื้นที่สวนส่วนนี้ไป อีกทั้งยังได้ปรับปรุงสวนและอาคารหลายครั้งในช่วง 4 ปีต่อจากนั้น จนกระทั่งเสร็จสิ้นลงเมื่อปี ค.ศ. 1635 แล้วจึงให้ชื่อของสวนใหม่ว่า กุยเถียนเหยวนจวี (อังกฤษ: Dwelling Upon Return to the Countryside; จีนตัวย่อ: 歸田園居) เลียนแบบกวีเถายวนหมิง (ค.ศ. 365 – 427) ที่ออกจากราชการมาใช้ชีวิตเยี่ยงชาวไร่ชาวนา และในปี ค.ศ. 406 กวีผู้นี้ได้แต่งบทกวีชุด กุยหยวนเถียนจวี หรือกลับสู่นาสวน ซึ่งมีอยู่ 5 บท
ต่อมาในปี ค.ศ. 1738  เจียงชี่ ผู้ปกครองเมืองเจียงซู (Jiang Qi, Governor of Jiangsu) ได้ซื้อสวนส่วนกลาง (central garden) ไว้และยังได้ บูรณะสวนครั้งใหญ่อีกด้วย. ในปี ค.ศ. 1860 สวนแห่งนี้กลายเป็นที่พักของผู้บัญชาการทัพกบฏไท่ผิง ชื่อ หลี่ซิ่วเฉิง (อังกฤษ: Li Xiucheng ; จีนตัวย่อ: 李秀成) ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบสวนอย่างมาก จนเป็นลักษณะสวนที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้
นอกจากนั้น ในปี ค.ศ. 1738  สวนตะวันตกก็ถูกซื้อไปโดย Ye Shikuan Chief Histographer เช่นกัน และให้ชื่อสวนส่วนนี้ว่า "สวนหนังสือ" (The Garden of Books) และหลังจากนั้นก็ถูกซื้อต่อโดยพ่อค้าชาวเมืองซูโจวชื่อ จาง ลิ่วเฉียน (Zhang Lüqian) เมื่อปี ค.ศ. 1877 ซึ่งได้ถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น (The Subsidiary Garden)
สมัยกบฏไท่ผิงหรือไต้เผ็ง (ค.ศ. 1850–1864) และช่วงที่ซูโจวตกอยู่ใต้การยึดครองของต่างประเทศ สวนนี้ถูกทิ้งโดยไม่มีการบำรุงรักษา
เมื่อปี ค.ศ. 1949 สมัยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนจีน (ค.ศ. 1949–ปัจจุบัน) ได้รวมพื้นที่ทั้งสามส่วนเข้าด้วยกัน และในปี ค.ศ. 1952 ได้มีการปรับปรุงสวนนี้ขึ้นมาใหม่ซึ่งต่อมาเปิดเป็นสถานที่ท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจของประชาชนและนักท่องเที่ยวต่างชาติมาเยี่ยมชม
ปี ค.ศ. 1997 สวนจัวเจิ้งได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)
การออกแบบ
ด้านไม้ดอกไม้ประดับที่ตกแต่งในสวนแห่งนี้ เป็นพรรณไม้ที่นิยมกันในประเทศจีน เช่น ตู้จวน ฉาฮวา (camellia) บัว สนชนิดต่างๆ กุหลาบ ไห่ถัง แมกโนเลีย ไม้ดัดต่างๆ แบบซูโจว
บริเวณสวนแบ่งพื้นที่ออกเป็น ส่วนหลัก คือ ส่วนกลาง (the central part หรือ Zhuozheng Yuan) ส่วนตะวันออก (the eastern part ซึ่งเดิมเรียกว่า Guitianyuanju หรือ Dwelling Upon Return to the Countryside) และส่วนตะวันตก (the western part หรือ the Supplementary Garden)  ภายในสวนทั้งหมดประกอบด้วยอาคารต่างๆ รวม 48 หลัง แผ่นจารึก (stone tablets) อีก 101 แผ่น เสาหินสลัก (stelae) 40 แท่ง ต้นไม้โบราณสูงค่า 21 ต้น และยังมีต้นไม้ถาด (tray plant; penjing หรือ  penzai ในภาษาจีน หรือที่ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า bonzai) อีกกว่า 700 ต้น
สวนตะวันออก (Eastern Garden; 东园): ประกอบด้วยอาคารล้อมรอบลานหญ้าและสระน้ำตรงกลาง ซึ่งล้อมรอบไปด้วยกลุ่มต้นอินทนิล ซึ่งมาจากชื่อเรียกไม่เป็นทางการ (nickname) ของสำนักราชเลขาธิการสมัยราชวงศ์ถัง (the Tang Dynasty State Secretariat) ที่ถูกเรียกว่าฝ่ายอินทนิล (Crape Myrtle Department)
สวนกลาง (Central Garden; 中园): พื้นที่หลักของสวนส่วนนี้คือสระน้ำ "เกลียวคลื่น (Surging Wave)" ซึ่งมีเกาะ 3 แห่งอยู่กลางสระ
สวนตะวันตก (Western Garden; 西园): ส่วนนี้มีขนาดเพียงครึ่งหนึ่งของสวนกลาง และยังมีบริเวณส่วนใหญ่เป็นสระน้ำซึ่งวางตัวจากเหนือสู่ใต้ และมีเกาะบริเวณกลางสระ แม้ว่าสวนตะวันตกจะมีขนาดเล็ก แต่ก็วางแผนและสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน ศาลาต่างๆ ซึ่งมีเป็นจำนวนมากถูกจัดวางตำแหน่งอย่างเป็นระเบียบ
ทางแยกต่างระดับรัชวิภา
ทางแยกต่างระดับรัชวิภา เป็นชุมทางต่างระดับจุดตัดของถนนวิภาวดีรังสิต ทางยกระดับอุตราภิมุข ถนนรัชดาภิเษก และถนนกำแพงเพชร 2 ในพื้นที่แขวงลาดยาวและแขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
ทางแยกต่างระดับรัชวิภาเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2530 เพื่อเชื่อมถนนรัชดาภิเษกส่วนสุดท้าย (วงศ์สว่าง - วิภาวดีรังสิต) แต่ติดปัญหาเนื่องจากการเวนคืนที่ดินในพื้นที่ก่อสร้าง ทำให้การก่อสร้างเป็นไปด้วยความล่าช้า จนกระทั่งการก่อสร้างแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2536
โครงการในอนาคต
ในอนาคตจะมีการก่อสร้างทางพิเศษประจิมรัถยา ส่วนต่อขยายยกระดับเหนือถนนกำแพงเพชร 2 มาเชื่อมกับทางยกระดับอุตราภิมุขที่ทางแยกต่างระดับรัชวิภาแห่งนี้ เพื่อเพิ่มการอำนวยความสะดวกแก่ผู้ที่ต้องการจะสัญจรไปยังท่าอากาศยานดอนเมือง และสถานีกลางบางซื่อ
พ.ศ. 2205
พุทธศักราช 2205 ใกล้เคียงกับ
สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เป็นสถาบันการศึกษาทางการแพทย์ในกำกับของรัฐบาลแห่งที่ 2 ของประเทศไทย มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ได้เริ่มจัดทำโครงการพัฒนาระบบสุขภาพ จังหวัดนครศรีธรรมราช เสนอต่อนายกรัฐมนตรี เมื่อปี พ.ศ. 2547 และเพื่อพัฒนาสุขภาพชุมชน ตามความเรียกร้องของชาวจังหวัดนครศรีธรรมราช และร่วมมือกับโครงการผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท กระทรวงสาธารณสุข โดยสภามหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
ประวัติ
สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เป็นสถาบันการศึกษาทางการแพทย์ซึ่งได้รับอนุมัติหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต และการจัดตั้งสำนักวิชาแพทยศาสตร์ในการประชุมครั้งที่ 1/2549 เมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2549 ต่อมาได้มีการลงนามในข้อตกลงเรื่องความร่วมมือในการผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท ณ สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ โดยนายพินิจ จารุสมบัติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข และนายจาตุรนต์ ฉายแสง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2549 คณะกรรมการจากกลุ่มสถาบันแพทยศาสตร์แห่งประเทศไทยได้มาตรวจเยี่ยมประเมินมาตรฐานหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ที่มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ รวมทั้งโรงพยาบาลตรัง และโรงพยาบาลวชิระภูเก็ต ซึ่งเป็นสถาบันร่วมผลิตแพทย์ เมื่อวันที่ 12-14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ต่อมาได้มีการลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสถาบันพี่เลี้ยง คือ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 สำหรับปลัดกระทรวงสาธารณสุขกับอธิการบดีมหาวิทยาลัยลักษณ์ได้ลงนามบันทึกข้อตกลงความร่วมมือในการผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบทในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2549 หลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิตของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ได้ผ่านการพิจารณาของคณะอนุกรรมการกลั่นกรองวิชาการของแพทยสภาเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2550 และได้เข้าสู่การพิจารณาของคณะกรรมการแพทยสภาเพื่อการรับรองหลักสูตร เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2550 แพทยสภาได้แจ้งผลการพิจารณารับรองหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต (หลักสูตรใหม่ พ.ศ. 2549) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550
ปีการศึกษา 2552 สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ มีนักศึกษาแพทย์ 2 รุ่น ตามโควตาที่ได้รับการจัดสรรจากกระทรวงสาธารณสุข จำนวน 95 คน จากพื้นที่ 3 จังหวัด คือ จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดตรัง และจังหวัดภูเก็ต
ปีการศึกษา 2557 สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ขยายพื้นที่รับนักศึกษารุ่นที่ 7 จำนวน 48 คน จาก 3 จังหวัด เป็น 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดตรัง จังหวัดภูเก็ต จังหวัดกระบี่ และจังหวัดพังงา
ทำเนียบคณบดี
รายนามคณบดีสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบันมี ดังนี้
หลักสูตร
สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ เปิดทำการเรียนการสอนด้านวิทยาศาสตร์การแพทย์ ซึ่งมีหลักสูตรในระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก ดังนี้
สถาบันร่วมผลิตแพทย์
โรงพยาบาลที่ผลิตแพทย์ร่วมกับสำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ในระดับชั้นคลินิก (ชั้นปี 4-6) มีทั้งสิ้น 2 โรงพยาบาล โดยได้มีการจัดตั้ง "ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก" ในโรงพยาบาลต่างๆ ที่ร่วมผลิตแพทย์ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะเน้นมาตรฐานคุณภาพของบัณฑิตแพทย์จากทุกสถาบันชั้นคลินิกภายใต้การประสาทปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ ให้มีคุณภาพเดียวกันโดยมีดังนี้
โรงพยาบาลศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
โรงพยาบาลศูนย์การแพทย์มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ (Walailak University Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ สำนักวิชาแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ จัดตั้งเพื่อให้บริการและเป็นโรงพยาบาลชั้นนำของภาคใต้ตอนบน บนพื้นที่ 405 ไร่ โดยปัจจุบันเปิดให้บริการผู้ป่วยนอก ตรวจรักษาโรคทั่วไป และคลินิกพิเศษต่าง ๆ ได้แก่ คลินิกทั่วไป คลินิกอายุรกรรม คลินิกเด็ก คลินิกเวชศาสตร์ฟื้นฟู คลินิกหูคอจมูก คลินิกสูตินรีเวช คลินิกตา คลินิกโรคกระดูกและข้อ คลินิกวัดสายตา คลินิกคอนแทคเลนส์ คลินิกโรคหอบหืดและภูมิแพ้ คลินิกถันยเมตต์ คลินิกศัลยกรรม และคลินิกตรวจสุขภาพ เป็นต้น
ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก
ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก ดัดแปลงจาก "Genji Monogatari" หรือ "ตำนานเก็นจิ" วรรณกรรมคลาสสิกของญี่ปุ่นจากยุคเฮอัน (ราว ค.ศ. 794-1192) ว่าด้วยเรื่องราวชีวิตรักของท่านฮิคารุ เกนจิ ผู้สูงส่งทั้งชาติสมบัติและรูปสมบัติ วรรณกรรมเรื่องนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดวรรณกรรมญี่ปุ่นและเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก แม้แต่ในหนังสือ Lifetime Reading Plan ของ Clifton Fadiman ก็ยังยกให้เป็นหนึ่งในวรรณกรรมเอกของโลกที่ทุกคนควรจะได้อ่านสักครั้งหนึ่งในชีวิต "ตำนานเกนจิ"ฉบับนิยายภาพนี้ เขียนโดย ยามาโตะ วากิ ( Yamato Waki ) ผู้ซึ่งใช้เวลาเนิ่นนานหลายปีกับงานชิ้นนี้ทั้งในการศึกษาเตรียมงานและการดัดแปลงถ่ายทอดเป็นภาคการ์ตูน ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Mimi ระหว่างปี ค.ศ. 1979-1993 ก่อนจะรวมพิมพ์เป็นเล่มจำนวน 13 เล่มจบ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ โคดันฉะ ในประเทศญี่ปุ่นเป็นภาษาญี่ปุ่น โดยเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 ถึง 1993 มีจำนวนทั้งหมด 13 เล่ม ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษเป็นบางเล่ม ในชื่อ The Tale of Genji โดย สจ๊วร์ต  แอทคิน และ โยโกะ โทโยซะกิ ( Stuart Atkin and Yoko Toyosaki ) โดยแปลเป็นนิยายภาพ 2 ภาษา พิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะเช่นกัน ได้รับการแปลไทยในฉบับไม่มีลิขสิทธิ์ ในชื่อ ฟ้าใต้แสงจันทร์ โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ และฉบับลิขสิทธิ์ แปลโดย  บัณธิต ประสิษฐานุวงษ์ จัดพิมพ์โดย จัดพิมพ์โดย บริษัท เนชั่น มัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน ) เนื้อหาภายในเรื่องช่วง 10 เล่มแรก เป็นเรื่องราวชีวิตของเกนจิ ส่วน 3 เล่มหลังเป็นเรื่องราวหลังเกนจิเสียชีวิตไปแล้ว  โดยตัวละครเด่นคือคาโอรุและองค์ชายนิโออุ
ที่มาของชื่อ อะซะกิยุเมะมิชิ
มาจากท่อนหนึ่งของกลอนอิโระฮะ
และในฉากสุดท้ายของเล่ม 10 ตอนจบภาค 1 มีการกล่าวถึงกลอนอิโระฮะบทนี้ โดยแปลเป็นไทยไว้ว่า
สีสันส่งกลิ่นหอมกระจายไปหลากหลาย
โลกมนุษย์ล้วนอนิจจัง
ตัณหาความทะยานอยากดั่งภูผายากยิ่งจะหลุดพ้น
ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก
ซึ่งลักษณะเสียงของมันจะต่างจาก อิ แต่ก็ไม่ใช่ วิ เสียทีเดียว โดยทางญี่ปุ่นนั้นได้ระบุลักษณะการออกเสียงของมันว่า ใกล้เคียงกับ ウィ (อฺวิ) ส่วนในแง่ของโฟเนติคนั้นเทียบเสียงได้เท่ากับ ɰi ด้วยความที่มันพูดออกเสียงก็ยาก ฟังแยกเสียงก็ยากนี้เอง ที่ทำให้เกิดความสับสนว่ามันคือ อิ หรือ วิ กันแน่ ยิ่งในภายหลังได้เกิดปัญหาเรื่องการออกเสียงที่ทำให้สับสน ระหว่าง อิ ฮิ และ อฺวิ ในที่สุด ก็มีการประกาศในปี 1946 ให้ตัวอักษร อฺวิ นั้น ถูกแทนที่ด้วยอักษร อิ ไปเสียให้หมด ทำให้ไม่ค่อยพบว่ามีการนำมาใช้งานในปัจจุบัน
10 เล่มแรก
ฮิคารุ เก็นจิ  พระเอกของเรื่อง  เป็นพระโอรสของจักรพรรดิคิริซึโบะกับนางฉลองพระองค์เรือนคิริที่ทรงโปรดปรานยิ่ง  หมอดูชาวเกาหลีทำนายอนาคตของเกนจิว่าจะรุ่งโรจน์ยิ่ง  ทว่า มารดาของเขา ถูกอิจฉาริษยาจากสนมกำนัลต่างๆในวัง  จนกระทั่งล้มป่วยและตายในที่สุด  พระจักรพรรดิผู้โศกเศร้าจ่อมจมอยู่กับเรื่องเศร้าในตำนานจีน พระสนมหยางกุ้ยเฟย   แต่ในที่สุดก็พบกับพระชายาเรือนฟุจิ สนมคนใหม่ที่หน้าตาคล้ายนางฉลองพระองค์เรือนคิริ เก็นจิไร้ผู้สนับสนุนที่ทรงอำนาจในราชวัง จักรพรรดิจึงลดชั้นในเขากลายเป็นสามัญชน  สกุลมินาโมโตะ  พระโอรสองค์โตของจักรพรรดิกับพระชายาโคกิเด็ง ขึ้นเป็นมกุฎราชกุมาร เก็นจิเติบโตขึ้นมาเป็นหนุ่มรูปงามและเปี่ยมพรสวรรค์ในด้านต่างๆอย่างไม่เคยมีมาก่อน ได้รับการชื่นชมจากทุกคนยกเว้นพระชายาโคกิเด็งและตระกูลของนาง เรื่องราวในช่วงแรกๆนั้นบอกเล่าถึงความรักของเก็นจิกับหญิงสาวหลายคนที่มีลักษณะต่างๆกันไป  เขาแต่งงานกับอาโออิ  น้องสาวของโทโนะจูโจผู้เป็นเพื่อนสนิท  อาโออิมีลูกชายกับเขาชื่อยูงิริ  ระหว่างนั้นเก็นจิบ่มเพาะความรักกับสาวน้อยนามมุราซากิที่เขาพบที่คิตะยามะ  และนำเธอมาเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวตามอุดมคติของเขาเอง ต่อมา จักรพรรดิคิริซึโบะสิ้นพระชนม์ บุตรชายที่เกิดกับพระชายาโคกิเด็งขึ้นเป็นจักรพรรดิซุซาคุ  เก็นจิไปมีความสัมพันธ์อื้อฉาวกับโอโบโรซึคิโยะ คู่หมายของจักรพรรดิซุซาคุ จนต้องอัปเปหิตัวเองไปยังหาดซึมะที่รกร้างเป็นเวลาหลายปี  ระหว่างนี้เก็นจิได้พบกับบุตรีของนักบวชแห่งอาคาชิ  มีความสัมพันธ์กันจนนางตั้งครรภ์ เก็นจิได้รับอภัยโทษเรียกตัวกลับเมืองหลวง จักรพรรดิซุซาคุ ทรงสละราชสมบัติ บุตรของพระชายาเรือนฟุจิ ( ลูกลับๆของเกนจิกับนาง ) ขึ้นเป็นจักรพรรดิเรเซ  อำนาจของเก็นจิในราชสำนักเริ่มฟื้นฟูขึ้น  ท่านหญิงแห่งอาคาชิคลอดบุตรีให้เขา 1 คน  ต่อมาเก็นจิไปสักการะศาลเจ้าเทพสุมิโยชิเพื่อขอบคุณที่เทพปกป้องคุ้มครองเขาจากคลื่นพายุใหญ่ตอนที่เขาอยู่ที่หาดซึมะ  หลังจากนั้น  เขาก็เดินทางกลับเมืองหลวง  ใช้ชีวิตคู่กับมุราซากิและภรรยาคนอื่นๆที่คฤหาสน์โรคุโจ  ชีวิตของเก็นจิรุ่งเรืองถึงขีดสุด  จนกระทั่งอดีตจักรพรรดิซุซาคุขอให้เขาอภิเษกกับพระธิดาซันโนะมิยะ  และซันโนะมิยะคลอดบุตรที่เกิดมาอย่างผิดศีลธรรมของคาชิวางิ  หลังคลอดนางก็ออกบวชเพราะสำนึกผิด  ส่วนคาชิวางิเสียชีวิต  ต่อมามุราซากิภรรยาสุดที่รักของเขาก็เสียชีวิตลง  ทำให้เก็นจิเศร้าโศกเสียใจมาก  ต่อมาเขาก็ออกบวช
3 เล่มสุดท้าย
ภาค 2 อุจิจูโจ คาโอรุ บุตรที่เกิดความความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมของพระธิดาซังโนะมิยะกับคาชิวางิ ใช้วิตในฐานะบุตรของเก็นจิ เป็นหนุ่มหนุ่มรูปงามที่มีความสุขุม และฝักใฝ่ในศาสนา  เขาสนิทสนมกับองคฺชายนิโออุ  มักจะอยู่ด้วยกันเสมอๆ  คราหนึ่งคาโอรุได้ยินข่าวองค์ชายแปด ฆราวาส ผู้ทรงศีล ที่อยู่ อุจิ  เขาเกิดเลื่อมใสอยากไปร่วมศึกษาพระธรรม  จึงเดินทางไปอุจิ  ทั้งสองถูกอัธยาศัยกับดี  คาโอรุเดินทางไปหาองค์ชายแปดบ่อยครั้ง  มีอยู่วันหนึ่ง องค์ชายแปดออกไปถือศีลไม่อยู่บ้าน  คาโอรุมีโอกาสได้พบกับบุตรสาว 2 คนขององค์ชายแปด  เขาหลงรัก โองิมิ  แต่ โองิมิต้องการให้เขาลงเอยกับ นาคาโนะคิมิผู้เป็นน้องสาวมากกว่า  คาโอรุเล่าเรื่องสาวงามแห่งอุจิให้องค์ชายนิโออุฟัง  ต่อมาองค์ชายนิโออุได้กับนาคาโนะคิมิ  ส่วนโองิมิได้ป่วยและเสียชีวิตไป  ทำให้คาโอรุเศร้าเสียใจ  มักจะมาปรับทุกข์กับนาคาโนะคิมิบ่อยๆจนองค์ชายนิโออุระแวง  นาคาโนะคิมิรับดูแลน้องสาวต่างมารดาที่หน้าคล้ายโองิมิ ชื่อ อุกิฟุเนะ  นิโออุเห็นอุกิฟุเนะก็เกิดความสนใจ  นาคาโนะคิมิยกอุกิฟุเนะให้คาโอรุ คาโอรุพานางไปอยู่ที่อุจิ แม้นางจะหน้าคล้ายโองิมิหญิงที่เขารัก  แต่กิริยากับไม่ใช่  ทำให้เขารู้สึกขัดใจ  ระหว่างที่คาโอรุไม่อยู่ที่อุจิ  องค์ชายนิโออุลักลอบไปมีสัมพันธ์กับอุกิฟุเนะ  เมื่อคาโอรุรู้จึงวางเวรยามไม่ให้องค์ชายนิโออุเข้าใกล้อุกิฟุเนะได้  อุกิฟุเนะรู้สึกทุกข์ระทมใจจนกระโดดแม่น้ำอุจิฆ่าตัวตาย  คาโอรุรู้สึกสำนึกรักอุกิฟุเนะเมื่อสายไปแล้ว  อุกิฟุเนะรอดชีวิตและออกบวชเป็นชีเพื่อหนีความวุ่นวายของเรื่องทางโลก
ตัวละครชาย
พระเอกของเรื่อง เกิดจากจักรพรรดิคิริซึโบะกับนางฉลองพระองค์เรือนคิริ  ตามหาเงาของแม่ตน  จนมีความสัมพันธ์กับสตรีมากมาย
บุตรชายคนโตของสะไดจินและองค์หญิงโอมิยะ ( พี่หรือน้องสาวของจักรพรรดิคิริสึโบะ ) เป็นพี่ของอาโออิ เป็นคู่แข่งของเก็นจิทั้งในแง่ของความรักและงาน  เป็นบิดาของคาชิวางิ  และ นกเป็ดฟ้าคุโมอิ
พระราชบิดาของเก็นจิ
คนสนิทและพี่น้องร่วมแม่นมเดียวกันกับเก็นจิ
บิดาของพระชายาโคกิเด็ง โอโบโรซึกิโยะ และเป็นพ่อตาของโทโนะจูโจ
เสด็จพ่อคือจักรพรรดิคิริซึโบะ แต่ความจริงเป็นบุตรของเก็นจิ พระมารดาคือเรือนฟุจิ
บุตรคนโตของเก็นจิกับอาโออิ เพื่อนสนิทของคาชิวางิ และยังเป็นคู่แข่งที่ดีของกันและกัน  แม้จะเป็นคนที่ไม่วอกแวก  แต่หลังคาชิวางิเสียชีวิต  กลับไปหลงรักและสับสนไปกับพระธิดานิโนมิยะ ภรรยาม่ายชองคาชิวางิ
เป็นบุตรคนโตของโทโนะจูโจ และเป็นเพื่อนกับยูงิริมาตั้งแต่เล็ก  มีทั้งวิชาความรู้และมีรสนิยม  เป็นคนที่ทุกคนคาดหวังไว้ว่าจะมีอนาคตไกล  แต่กลับไปลุ่มหลงพระธิดาซันโนะมิยะ  จนได้ลูกด้วยกันอย่างผิดศีลธรรม  จนต้องเสียชีวิตเพราะความทุขทรมานใจ
บุตรคนรองของโทโนะจูโจ น้องชายของคาชิวางิ
พระราชบิดาคือจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นน้องชายของเก็นจิ
บุตรคนที่ 3 ของเก็นจิ แต่ความจริงแล้ว เป็นลูกที่ผิดศีลธรรมของพระธิดาซันโนะมิยะกับคาชิวางิ  ด้วยความน่ารักและมีลักษณะผู้ดี  ทำให้เป็นที่รักของทุกคน  และใช้ชีวิตในฐานะเป็นลูกชายของเก็นจิไปตลอดชีวิต
เป็นบิดาของมาคิบาชิระ (มารดาคือพี่สาวต่างมารดาของมุราซากิ) ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาขององค์ชายโฮตารุ และโคไบ เป็นสามีของทามะคาซึระ
เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน ( พระโอรสของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ ) กับองค์หญิงอาคาชิ ( บุตรีของเก็นจิกับท่านหญิงแห่งอาคาชิ ) เป็นหลานยายที่มุราซากิรักมาก เพื่อนสนิทของคาโอรุ และยังเป็นคู่แข่งของกันและกัน  ต่อมาผิดใจกัน จากการแย่งชิง อุกิฟุเนะ
ฮะจิโนะมิยะ หรือ องค์ชายแปด เป็นพี่น้องต่างมารดากับเก็นจิ ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไป หาดสุมะ อุไดจินและพระราชมารดาตำหนักโคคิ วางแผนจะยกเขาเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระโอรสองค์สุดท้อง (ต่อมาคือจักรพรรดิเรเซ) ของอดีตจักรพรรดคิริซึโบะอิน เมื่อการเมืองพลิกผัน เก็นจิกลับมาสู่เมืองหลวงและเรืองอำนาจ องค์ชายแปดจึงตกอับ ปลงชีวิตที่ไม่แน่นอน จึงได้หลบมาพำนักศึกษาธรรมะอย่างเงียบๆที่อุจิ กับพระชายาที่ท่านรักมาก เมื่อพระชายาตายจากไป องค์ชายแปดอยากจะออกบวช แต่ติดที่ต้องเลี้ยงดู ธิดาทั้ง 2 คือ โออิงิมิ คนโต และ นาคาโนะ คิมิ คนเล็ก
ตัวละครหญิง
หลานสาวของเรือนฟุจิ ถูกเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กโดยเก็นจิ  จนกระทั่งกลายมาเป็นพระชายา เป็นสตรีในอุดมคติที่เพียบพร้อมทั้งความงาม  ความเอื้ออารี และ เฉลี่ยวฉลาด
มารดาของเก็นจิ แม้จะมีฐานันดรต่ำ  แต่ก็เป็นที่รักใคร่มากของจักพรรดิคิริซึโบะ ( คิริซึโบะอิน)
เป็นพระมเหสีของจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นพระราชมารดาของจักรพรรดิเรเซ  แต่แท้จริงแล้ว จักรพรรดิเรเซเป็นบุตรของเก็นจิ  ด้วยบาปที่ก่อไว้นั้น  ทำให้มีชีวิตที่ขื่นขมจนวาระสุดท้าย
หรือพระชายาตำหนักโคคิ บุตรีของอุไดจิน  และเป็นพระชายาที่มีอำนาจที่สุดในตำหนักใน  ให้กำเนิดมกุฎราชกุมาร  เป็นคนที่มีนิสัยเจ้าอารมณ์ เกลียดนางฉลองพระองค์เรือนคิริ และเก็นจิมาก
บุตรีคนเดียวของสะไดจินและองค์หญิงโอมิยะ อภิเษกกับเก็นจิหลังจากที่เก็นจิผ่านพิธีเก็มปุกุแล้ว  เมื่ออายุ12ปี  เป็นภรรยาเอกคนแรก  หลังคลอดยูงิริ  ก็เสียชีวิตกะทันหันโดยวิญญาณที่ถอกจากร่างของเจ้าจอมโรคุโจ
ภรรยาอายุน้อยของอิโยโนะสุเกะ เก็นจิพยายามจะล่อลวงนาง แต่กลับพลาดท่า  นางหนีไปได้โดยเหลือทิ้งไว้แต่เสื้อคลุมบางเบาตัวเดียว
เป็นชายาม่ายของมกุฎราชกุมารองค์ก่อน ด้วยความที่มีอายุมากกว่าเก็นจิถึง 8 ปี  ความหยิ่งในฐานันดรที่สูงศักดิ์  จึงเกิดความริษยาในสตรีที่มาผูกพันกับเกนจิมากจนถอดวิญญาณออกมาพเนจร  ทำร้ายคนได้
พบกับเก็นจิเมื่อเก็ยจิอายุ 16 ปี ในการพบกันช่วงสั้นๆนั้น  ได้เกิดเสียชีวิตกะทันหันด้วยอานาจของวิญญาณร้าย  ก่อนนั้น กำเนิดบุตรีให้โทโนะจูโจ
ลูกพี่ลูกน้องของเก็นจิ ในสมัยจักรพรรดิซึซาคุ ( ซึซาคุอิน ) ได้ไปเป็นไซอิน ที่ศาลเจ้าใหญ่คาโมะ มีความสัมพันธ์ฉันท์มัตรจนถึงที่สุดกับเก็นจิ
กำเนิดในตระกูลสูงคักดิแต่จึงยากจน แม้จะไม่งามแต่ก็มีจิตใจอารี
บุตรีของอุไดจิน ซึ่งตั้งใจจะถวายตัวกับจักรพรรดิซึซาคุ แต่มาได้กับเก็นจิเสียก่อน  ต่อมาได้เป็น ไนชิโนะคามิ  เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิซึซาคุ
น้องสาวของพระสนมตำหนักเรเค ของจักรพรรดิคิริซึโบะ เป็นสตรีที่เป็นที่พักใจของเก็นจิ
ได้กับเก็นจิ สมัยที่ไปลำบากที่เมืองอาคาชิ  จนมีท่านหญิงน้อยแห่งอาคาชิด้วยกัน
บุตรีของมกุฎราชกุมารองค์ก่อนกับเจ้าจอมโรคุโจ หลังสิ้นพระมารดาได้เข้าถวายตัวกับจักรพรรดิเรเซ  ในฐานะบุตรบบุญธรรมของเก็นจิ
บุตรีของยูงาโอะ กับ โทโนะจูโจ หลังจากที่ได้เผชิญชะตากรรมมากมายจนได้มาพบกับเก็นจิ เก็นจิจึงได้รับเลี้ยงไว้เป็นบุตรสาว  แม้เก็นจิจะมีใจรัก  แต่ในที่สุดก้ได้กับอุไดโชเคราดำ
เป็นบุตรีของเก็บจิกับท่านหญิงอาคาชิ และได้รับการเลี้ยงดูพระชายามุราซากิ
เป็นเจ้าฟ้าพระธิดาองค์ที่สาม ในบรรดา 4 องค์ของ ซึซาคุอิน แต่ด้วยเป็นพระองค์เดียวที่มีพระมารดาเป็นเชื้อพระวงค์จึงเป็นคนโปรดปรานของเสด็จพ่อ หลังจากที่ได้มาเป็นพะชายาเอกของเก็นจิแล้ว  ด้วยความที่ไม่เคยคิดอะไรลึกซึ้ง  จึงพ่ายแพ้ต่อความรักที่ร้องแรงของคาชิวางิ จนมีลูกด้วยกัน  ด้วยสำนึกในบาป  หลังคลอดจึงออกบวชเป็นชี
พระธิดาใบไม้ร่วง พระธิดาองค์ที่ 2 ขององค์ซึซาคุอิน  ได้เป็นพะชายาของคาชิวางิ  แต่ไม่ได้รับความรักจึงใช้ชีวิตอย่างหงอยเหงา  หลังจากที่คาชิวางิตายลง  ยูงิริก็เข้ามาสร้างสัมพันธ์ด้วย  แต่ก็ปฏิเสธมาตลอด  ในที่สุดก็ต้องมาอยู่ในความคุ้มครองของยูงิริ
บุตรสาวคนโตของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นบิวะ เป็นสตรีที่คาโอรุหลงรัก และนางก็เสียชีวิตลง
บุตรสาวคนรองของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นโกะโตะ ต่อมา เป็นภรรยาของนิโออุโนะมิยะ
เป็นลูกพี่ลูกน้องของโคะจิจู ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ( มารดาของ คาโอรุ) ในอดีต เบนโนะคิมิ เป็นบ่าวในบ้านของ คะชิวะงิ ( บิดาที่แท้จริงของคาโอรุ ) ก่อนคะชิวะงิตาย เขาเคยบอกความลับเรื่องชาติกำเนิดพร้อมฝากสาส์นที่เคยส่งตอบโต้กับพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ไว้กับ เบน โนะ คิมิ และสั่งเสียให้นางบอกความจริงและมอบสาส์นให้กับบุตรชายของเขา ( คาโอรุ ) ภายหลัง เบน โนะ คิมิ มาเป็นบ่าวรับใช้ ฮะจิโนะมิยะ
เป็นน้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ และ นาคาโนะคิมิ นางมีหน้าตาคล้ายโออิคิมิ มาก มารดานางแต่งงานใหม่กับขุนนางท้องถิ่น ต่อมาเมื่อนาคาโนะคิมิเป็นภรรยาของนิโออุ โนะ มิยะ แล้ว มารดาของอุกิฟุเนะฝากฝังนางไว้กับนาคาโนะคิมิ นาคาโนะคิมิเป็นแม่สื่อให้นางกับคาโอรุ ต่อมาองค์ชายนิโออุ พบเห็นนางและตามตื้อเกี้ยวพาราศี คาโอรุจึงพาตัวนางไปอยู่ด้วยที่อุจิ ทว่าองค์ชายนิโออุ กลับตามนางไปทีอุจิ และ ลักลอบมีความสัมพันธ์กับนาง ทั้งคาอรุและองค์ชายนิโออุล้วนแก่งแย่งในตัวนาง จนนางเสียใจกระโดดแม่น้ำอุจิหมายฆ่าตัวตาย แต่กลับรอดชีวิต นอนเกยฝั่งใต้ต้นไม้ริมน้ำ สุดท้ายได้รับการช่วยชีวิตจากสาธุคุณโยคาวะ และสุดท้าย นางออกบวชเป็นชี
ด้วยเมฆหมอกแห่งรักกับคณะละครหญิงล้วนทากะระซึกะ
ได้รับการดัดแปลงเป็นละครเพลง โดยคณะละครหญิงล้วนชื่อ ทากะระซึกะในประเทศญี่ปุ่น
ด้วยเมฆหมอกแห่งรักถูกยกเลิกการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูน
ซีรีส์ Asakiyumemishi (ชื่อไทย “ด้วยเมฆหมอกแห่งรัก” โดย Nation Edutaiment) การ์ตูนผู้หญิงอิงวรรณคดีเก่าแก่ “ตำนานเก็นจิ” มีการประกาศยกเลิกแผนการทำอนิเมะเดิมที่จะเริ่มฉายในเดือนมกราคมปี 2009 ในไทม์สล็อต Noitamina ของ Fuji TV โดยประกาศอย่างเป็นทางการในเว็บไซต์หลักของอนิเมะดังกล่าว ซึ่งจะถูกแทนด้วยผลงานอนิเมะออริจินัลในชื่อเรื่องว่า Genji Monogatari Sennenki: Genji (“เกนจิตำนานพันปี Genji”) แทนในฐานะอนิเมะครบรอบสหัสวรรษของวรรณคดีต้นฉบับ
อนิเมะ Genji Monogatari Sennenki: Genji นั้นจะใช้ทีมงานเดียวกันกับที่ถูกวางแผนให้มาดูแลอนิเมะ Asakiyumemishi แทบทุกประการ โดยอนิเมะจะกำกับโดยผู้กำกับ Desaki Osamu (Ultraviolet Code:044, The Rose of Versaille, CLANNAD Movie) เขียนบทโดย Konparu Tomoko (Nodame Cantabile, Chi’s Sweet Home) ออกแบบตัวละครโดย Sugino Akio (Ultraviolet Code:044, Ashita no Joe) และดูแลด้านเพลงโดย Suzuki Seiji (CLANNAD Movie, Lupin III) ทำโดย TMS Entertainment (The Rose of Versaille, Lupin III, Detective Conan) และ Tezuka Productions (Black Jack, Ultraviolet Code:044)
เกรตสตอร์กดาร์บี
เกรทสตอร์คดาร์บี้ คือการแข่งขันที่จัดขึ้นในปี ค.ศ. 1926 ถึง ค.ศ. 1936 โดยเป็นการแข่งขันของผู้หญิงในโตรอนโต ประเทศแคนาดา ว่าผู้ใดจะให้กำเนิดลูกได้มากทีสุด เพื่อที่จะได้เป็นผู้มีสิทธิ์ในพินัยกรรม
การแข่งขันนี้เกิดขึ้นเนื่องจากพินัยกรรมของ ชารลส์ แวนซ์ มิลลาร์ ผู้เป็นทนายความและนักการคลังชาวโตรอนโต ที่ระบุว่าจะยกมรดกที่เป็นอสังหาริมทรัพย์ให้กับหญิงสาวที่สามารถผลิตลูกได้มากที่สุดภายในช่วงสิบปีหลังการตายของเขา ศาลสูงแห่งแคนาดาได้ทำการตีความและประกาศว่าข้อความนั้นชอบด้วยกฎหมาย ในการแข่งขันนี้ มีผู้ชนะร่วมกันคือ แอนนี่ แคทเธอรีน สมิธ, แคทลีน เอลเลน เนเกิล, ลูซี เอลิซ ทิมเล็ค และอิซาเบล แมรี แมคลีน โดยแต่ละคนได้รับเงินรางวัลคนละ 125,000 ดอลลาร์สำหรับลูก 9 คนของเขา โดยมีเงินรางวัล 12,500 ดอลลาร์สำหรับลินเลียน เคนนี (ลูก 10 คน แต่ 2 คนเสียชีวิตตั้งแต่เกิด) กับ พอลีน เมย์ คลาร์ก (ลูก 10 คน เป็นแฝด 5 คู่ แต่ลูกหลายคนเป็นลูกของพ่อที่พอลีนไม่ได้สมรสด้วย)
บุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2466
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เกิดในปี พ.ศ. 2466
ภาษาเอิมบาโละฮ์
ภาษาเอิมบาโละฮ์ (Embaloh language) หรือภาษามาโล ภาษาเมอมาโละห์ ภาษาปารี ภาษาซาเงา มีผู้พูดทั้งหมด 10,000 คน (พ.ศ. 2534) ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีนีเซีย สาขาซูลาเวซีใต้ สาขาย่อย บูกิส ผู้พูดภาษานี้นับถือศาสนาคริสต์และศาสนาพื้นเมือง
เหตุระเบิดในอิสตันบูล พ.ศ. 2565
นครอิสตันบูลเป็นเป้าของการโจมตีจากกลุ่มก่อการร้ายมาแล้วในปี 2015 และ 2016 โดยกลุ่มรัฐอิสลาม (ไอเอส) และกองกำลังที่เกี่ยวข้องกันกับพรรคแรงงานเคอร์ดิสถาน (PKK) ก่อนหน้าในปี 2016 รัฐอิสลามเคยก่อเหตุระเบิดพลีชีพในพื้นที่เดียวกันนี้ มีผู้เสียชีวิตสี่ราย
ไม่มีกลุ่มใดออกมาอ้างความรับผิดชอบต่อเหตุก่อการร้ายนี้ ในขณะที่รัฐบาลตุรกีสงสัยว่าเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนเคอร์ดิสถาน โดยเฉพาะพรรค PKK และ PYD สัญชาติซีเรีย-เคอร์ดิช โดย PKK ปฏิเสธความรับผิดชอบ
พ.ศ. 2206
พุทธศักราช 2206 ใกล้เคียงกับ
พลองเหมือด
พลองเหมือด หรือเหมือดแอ่ เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Memecylaceae แตกเป็นร่องตามยาวของลำต้น สีน้ำตาลถึงดำ ใบเดี่ยว เนื้อใบหนา ดอกช่อ ออกเป็นกระจุกตามซอกใบ มีฐานรองดอกรูปถ้วย กลีบดอกสีม่วงหรือน้ำเงินเข้ม อับเรณูโค้งคล้ายอักษร J ผลกลมเมื่ออ่อนสีเขียว แก่เป็นสีม่วงเข้ม
ผลมีรสฝาดหวาน รับประทานเป็นผลไม้ รากหรือลำต้นใช้ต้มรักษาโรคกระเพาะอาหาร หรือต้มผสมกับยาอื่น รักษาโรคหืด ใบเมื่อนำมาเคล้ากับพริกแล้วตากแดดช่วยให้พริกสีสด ป้องกันไม่ให้แมลงมาเจาะพริกแห้ง กิ่งและลำต้นทำเป็นน้ำด่างใช้แช่ไหมและฝ้ายก่อนย้อม สามารถสกัดสีเหลืองออกมาได้
พ.ศ. 2207
พุทธศักราช 2207 ใกล้เคียงกับ
อิกอมะฮ์
อิกอมะฮ์ หรือ อิกอมัต (إِقَامَة) เป็นการเรียกละหมาดครั้งที่สอง ซึ่งจะกล่าวก่อนละหมาดทันที โดยทั่วไป เมื่อเทียบกับอะซานแล้ว อิกอมะฮ์มักอ่านเร็วและมีการซ้ำมากกว่า เพราะเป็นการกล่าวถึงคนที่อยู่ในมัสยิด มากกว่าเตือนคนที่อยู่ด้านนอกให้เข้ามัสยิด
ข้อความ
ตรงกันข้ามกับสำนักอื่นในศาสนาอิสลามทั้งหมด สำนักฮะนะฟีกับชีอะฮ์กล่าวอะซานและอิกอมะฮ์เหมือนกัน อย่างไรก็ตาม สำนักของซุนนีสามารถอ่านได้ทั้งสองแบบ ตามหลักฐานจากฮะดีษ
ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689
'''ร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยสิทธิพื้นฐานของพลเมือง ค.ศ. 1689''' (Bill of Rights 1689) หรือที่มีชื่อเต็มว่า “พระราชบัญญัติประกาศสิทธิและเสรีภาพของพสกนิกรและการสืบราชสันตติวงศ์” (An Act Declaring the Rights and Liberties of the Subject and Settling the Succession of the Crown) เป็นพระราชบัญญัติที่รัฐสภาแห่งอังกฤษประกาศใช้ในปี ค.ศ. 1689 ซึ่งถือกันว่าเป็นกฎหมายหนึ่งที่เป็นรากฐานของกฎหมายรัฐธรรมนูญของประเทศอังกฤษที่นอกเหนือไปจากมหากฎบัตร พระราชบัญญัติการสืบสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 และกฎหมายอื่น ๆ ที่ประกาศใช้มาโดยรัฐสภาแห่งอังกฤษ นอกจากนั้นพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ก็ยังเป็นรากฐานของกฎหมายอันสำคัญหลายฉบับของบรรดาประเทศในเครือจักรภพอีกด้วย เช่น พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกาศสิทธิ ค.ศ. 1689 (Claim of Right Act 1689) ของประเทศนิวซีแลนด์และประเทศแคนาดา
สาระสำคัญของร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวเป็นการรับรองสิทธิพื้นฐานของประชาชนของราชอาณาจักร สิทธิดังกล่าวก็ยังถือปฏิบัติอยู่จนกระทั่งทุกวันนี้และไม่แต่จะมีผลต่อพสกนิกรชาวอังกฤษเท่านั้นแต่ยังต่อพสกนิกรภายใต้อาณาจักรที่อยู่ภายในร่มเครือจักรภพด้วย โดยให้การรับรองพสกนิกรแห่งประเทศอังกฤษให้มีสิทธิที่จะทูลเกล้าฯ ถวายฎีกาต่อพระมหากษัตริย์ และมีสิทธิที่จะชักอาวุธเพื่อป้องกันตนเอง นอกจากนี้ ยังบัญญัติไว้อีกว่าพระราชกิจของพระมหากษัตริย์ในอันที่เกี่ยวข้องกับราชการบ้านเมืองต้องได้รับอนุมัติจากรัฐสภาแห่งอังกฤษก่อนจึงจะมีผลบริบูรณ์
ที่มา
ระหว่างการปฏิวัติอันรุ่งโรจน์ เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์จากประเทศเนเธอร์แลนด์ทรงได้รับการอัญเชิญจากขุนนางอังกฤษให้เข้ามารุกรานราชอาณาจักร พระองค์เสด็จขึ้นฝั่งอังกฤษเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1688 พระเจ้าเจมส์ที่ 2 ทรงพยายามต่อต้านแต่ไม่เป็นผล และในที่สุดพระองค์ก็ต้องเสด็จลี้ภัยออกไปจากพระราชวังเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 1688 รัชกาลพระเจ้าเจมส์ที่ 2 จึงสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านั้น
เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์ และเจ้าหญิงแมรีแห่งอังกฤษ ทรงปราบดาภิเษกขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอังกฤษรัชกาลใหม่โดยทรงปกครองร่วมกัน
อนึ่ง ในปีเดียวกัน รัฐสภาแห่งสกอตแลนด์ก็ได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติว่าด้วยการประกาศสิทธิ ค.ศ. 1689 เมื่อวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 1689 พระราชบัญญัตินี้มีเนื้อหาสาระใกล้เคียงกับพระราชบัญญัติสิทธิ ค.ศ. 1689 ของอังกฤษดังกล่าว โดยความตอนหนึ่งว่า ให้เจ้าชายวิลเลียมแห่งออเรนจ์และเจ้าหญิงแมรีแห่งอังกฤษเป็นพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ด้วย
อี ฮวี-แจ
อี ฮวี-แจ (이휘재 Lee Hwi-jae) เป็นนักแสดงและผู้ดำเนินรายการชาวเกาหลีใต้ที่มีชื่อเสียงจากรายการ สปันจ์ ฉลาดสุดสุด และ เดอะ รีเทิร์น ออฟ ซูเปอร์แมน
พ.ศ. 2208
พุทธศักราช 2208 ใกล้เคียงกับ
ภาษาโฮโวงัน
ภาษาโฮโวงัน (Hovongan language) มีผู้พูด 1,000 คน (พ.ศ. 2534) ในจังหวัดกาลีมันตันตะวันตก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีนีเซีย สาขาซูลาเวซีใต้ สาขาย่อย บูกิส ผู้พูดภาษานี้นับถือศาสนาคริสต์และศาสนาพื้นเมือง
วงศ์พลองเหมือด
วงศ์พลองเหมือด หรือ(En:Memecylaceae) DC. เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ประกอบด้วย 430 สปีชีส์ใน 7 สกุล พืชในวงศ์นี้แพร่กระจายในเขตร้อน ปัจจุบันวงศ์นี้ได้รวมเข้ากับวงศ์ Melastomataceae ในระบบAPG III ซึ่งสกุลที่เคยสังกัดวงศ์นี้ได้แก่:
ยอดแสนไกล แฟร์เท็กซ์
ยอดแสนไกล แฟร์เท็กซ์ (เกิดวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักมวยไทยชาวไทย และเป็นอดีตแชมป์โลกมวยไทยซูเปอร์เวลเตอร์เวท ของมวยไทยสภามวยโลกด้วยน้ำหนัก 154 ปอนด์ และอดีตแชมป์สนามมวยเวทีลุมพินี 3 สมัยในรุ่นฟลายเวท (112 ปอนด์) และเวลเตอร์เวท (147 ปอนด์) สังกัดอยู่กับค่ายแฟร์เท็กซ์ยิม ในเมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี และเป็นแชมป์คนแรกของเดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย
ยอดแสนไกลมีฉายาว่า "มวยคอมพิวเตอร์" จากสื่อมวลชนของไทยป็นเครื่องพิสูจน์ถึงเทคนิคการต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบ
มารีโอ มอนตี
มารีโอ มอนตี (Mario Monti, เกิด 19 มีนาคม ค.ศ. 1943) อดีตนายกรัฐมนตรีอิตาลีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการคลัง เขาเป็นนักเศรษฐศาสตร์และวุฒิสมาชิกตลอดชีวิต เขาเป็นกรรมาธิการยุโรปตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ถึง 2004 โดยรับผิดชอบต่อตลาดและบริการภายใน, ภาษีศุลกากรและการเก็บภาษีตั้งแต่ ค.ศ. 1995 ถึง 1999 จากนั้นเป็นกรรมาธิการส่งเสริมการแข่งขันตั้งแต่ ค.ศ. 1999 ถึง 2004 เขายังเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยบอกโกนี เขาได้รับแต่งตั้งเป็นวุฒิสมาชิกตลอดชีวิตในวุฒิสภาอิตาลีเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011 และไม่นานหลังจากนั้น ได้รับเชิญจากประธานาธิบดีนาโปลีตาโนให้นำรัฐบาลใหม่ในอิตาลีหลังซิลวีโอ แบร์ลุสโกนีลาออก
อ้างอิง
1943
อินดีโทรนิกา
อินดีโทรนิกา (Indietronica) หรืออาจเรียกว่า อินดีอิเล็กทรอนิกส์ (Indie electronic) เป็นแนวเพลงที่มีส่วนผสมระหว่าง อินดี้, อิเล็กทรอนิกส์, ร็อกและป็อป เครื่องดนตรีของแนวเพลงนี้ที่ใช้กันเช่น คีย์บอร์ดอิเล็กทรอนิกส์, เครื่องสังเคราะห์เสียง, แซมเพลอร์ และดรัมแมชชีน ใกล้เคียงกับแนวเพลงอิเล็กทรอนิกส์ แต่ใช้เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์น้อยกว่า และใช้ดนตรีแบบอคูสติกชิลเวฟ (โกล-ไฟ)
17 เมษายน
วันที่ 17 เมษายน เป็นวันที่ 107 ของปี (วันที่ 108 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 258 วันในปีนั้น
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศแอนทีกาและบาร์บิวดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคมถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติแอนทีกาและบาร์บิวดาเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
เคโอ
เคโอ (慶応 (Keiō)) เป็น ศักราชของญี่ปุ่น หลังจาก เก็นจิ และก่อน เมจิ ช่วงเวลาจากเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1865 ถึงเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1868 จักรพรรดิผู้ครองราชสมบัติคือ จักรพรรดิโคเม (孝明天皇) และ จักรพรรดิเมจิ (明治天皇)
นิชิโนมิยะ
นิชิโนมิยะ เป็นนครในจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ระหว่างนครโอซากะและนครโคเบะ ในปี ค.ศ. 2008 มีจำนวนประชากรประมาณ 476,329 คน
ภูมิศาสตร์
นครนิชิโนมิยะตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ระหว่างนครโคเบะกับนครโอซากะ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับอ่าวโอซากะ ทางทิศตะวันออกติดกับนครอามางาซากิ อิตามิ และทาการาซูกะ โดยมีแม่น้ำมูโกงาวะและแม่น้ำนิงาวะเป็นเส้นแบ่งอาณาเขต และทางทิศเหนือติดกับเทือกเขารกโกบางส่วนและนครโคเบะ นครนิชิโนมิยะสามารถแบ่งได้ออกเป็นสองพื้นที่ ได้แก่ พื้นที่ภูเขาทางตอนเหนือ และที่ราบชายฝั่งทางตอนใต้ จุดชมทิวทัศน์ของเมืองอยู่ที่เขาคาบูโตะ ซึ่งตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางของนิชิโนมิยะ
เศรษฐกิจ
ฟูรูโนะ บริษัทอิเล็กทรอนิกส์ระดับโลกที่ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทางทะเลและอุปกรณ์ทางการแพทย์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ในนครนี้
รายชื่อกลุ่มบริษัทและธุรกิจในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่
รายชื่อกลุ่มบริษัทและธุรกิจในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำแนกตามประเภทธุรกิจเป็น 6 สายงาน ได้แก่ ธุรกิจเพลง, ธุรกิจสื่อ , ธุรกิจบรอดคาสติ้ง , ธุรกิจภาพยนตร์ , ธุรกิจวีดีโอเกมส์ และ ธุรกิจอื่นๆ