cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เกาะฮาฮาจิมะ
เกาะฮาฮาจิมะ (母島 แปลตรงตัวว่าแม่) เป็นเกาะขนาดใหญ่อัมดับที่ 2 ในหมู่เกาะโองาซาวาระ (หมู่เกาะโบนินชื่ออย่างไม่เป็นทางการ) ตั้งอยู่ห่างจากเกาะชิจิจิมะไปทางใต้ 50 กม. และห่างจากโตเกียว 287 กิโลเมตร จุดที่สูงที่สุดคือชิบูซายามะหรือแปลว่า "ภูเขาเต้านม" มีความสูงประมาณ 462 เมตร (1,516 ฟุต) และยังมีภูเขาซาไกงาทาเกะมีความสูง 443 เมตร (1,453 ฟุต) เกาะฮาฮาจิมะมีกลุ่มเกาะขนาดเล็กอยู่ใกล้เคียงชื่อ อาเนจิมะ อิโมโตจิมะ และเกาะมูโกจิมะฮาฮาจิมะ ถูกตั้งชื่อเป็นฮาฮาจิมะ เร็ตโตะ (母島列島) หรือในอดีตชื่อไบลี่
เกาะฮาฮาจิมะนั้นเป็นเกาะเขตร้อนเช่นเดียวกับเกาะอื่นในหมู่เกาะโองาซาวาระ มีสถานะเป็นกิ่งจังหวัดของมหานครโตเกียว มีประชากรราว 440 คน มีพื้นที่ประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร มีระยะทางยาวประมาณ 15 กิโลเมตร กว้าง 2-3 กิโลเมตร ครึ่งทางทิศเหนือเป็นท่าเรือคิตะ จุดสูงสุดของเกาะฮาฮาจิมะคือยอดเขาชิบูซะเป็นภูเขาที่สูงที่สุดของเกาะ
ประวัติ
เกาะฮาฮาจิมะค้นพบครั้งแรกในปี 1543 โดยสำรวจชาวสเปน เบร์นาร์โดเดลาตอร์เร เดิมเรียกว่า เกาะคอฟฟิน เกาะฮิลส์โบโร หรือ หมู่เกาะโลงศพ และชาวยุโรปตั้งรกรากก่อนที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
สามารถเดินทางไปเกาะได้โดยเรือข้ามฟากใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงจากชิจิจิมะ เศรษฐกิจของฮาฮาจิมะอิงจากการประมงเชิงพาณิชย์กับโรงกลั่นรัมที่เป็นของรัฐ
นิเวศวิทยา
ฮาฮาชิมะเป็นที่สนใจของนักสังขวิทยาเป็นอย่างมากเนื่องจากมีหอยทากเฉพาะถิ่นเช่นลัมโปรซิสติส ฮาฮาจิมานะซึ่งมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากการปรากฏพันธุ์ต่างถิ่นรุกรานย่างกว้างขวางรวมถึงแพะ (ซึ่งทำลายที่อยู่อาศัย) และหนอนตัวแบน หอยทากหมาป่าสีกุหลาบ (ซึ่งกินหอยทากพื้นเมือง) จึงมีการกังวลว่าสัตว์ถิ่นกำเนิดจำนวนมากจะสูญพันธุ์
แต่ส่วนใหญ่หอยทากเฉพาะถิ่นทั้งหมดยังคงอยู่บนคาบสมุทรฮิงาชิซากิซึ่งอยู่ห่างไกลบนชายฝั่งตะวันออก เป็นพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลที่สวยงาม แต่เข้าถึงได้ยากมาก (ต้องปีนเขาชิบูสะก่อนที่จะลงไปยังคาบสมุทร) ประกอบด้วยโขดหินสูงชันล้อมรอบที่ราบสูงและมีต้นปาล์มจีน (Livistona chinensis) ใบเตยและใบกว้างเช่น เพอร์ซี โคบุ, อาโวคาโด และยังไม่ถูกเตะต้องจากพันธุ์ต่างถิ่นรุกรานในปัจจุบัน มีการเสนอว่าควรมีการตรวจสอบการเข้าถึงพื้นที่ เพื่อไม่ให้นักท่องเที่ยวมีส่วนในการทำลายพื้นที่พิเศษนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ
การเดินทาง
วิธีที่เหมาะที่สุดในการไปเยือนฮาฮาจิมะ คือ อาศัยเรือเฟอร์รีฮาฮาจิมะมารุจากชิจิจิมะ หากต้องการเดินทางไปยังฮาฮาจิมะ ให้ขึ้นเรือเฟอร์รี่ค้างคืนโอะงะซาวาระมารุ จากโตเกียวทาเกะชิบะเทอร์มินัล ไปยังชิจิจิมะใช้เวลาประมาณ 24 ชั่วโมงและขึ้นเรือเฟอร์รี่ฮาฮาจิมะมารุไปยังฮาฮาจิมะ ซึ่งจะใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมง
โลแกน พอล
โลแกน อเล็กซานเดอร์ พอล (Logan Alexander Paul) หรือ โลแกน พอล (Logan Paul) เป็นผู้ใช้ YouTube ชาวอเมริกันบุคคลทางอินเทอร์เน็ตนักแสดงพ็อดคาสเตอร์และนักมวย เช่นเดียวกับการโพสต์บนช่อง YouTube ของเขาเองเขาได้ดำเนินการพอดคาสต์ Impaulsive ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2018 ซึ่งปัจจุบันมีผู้ติดตามกว่า 20 ล้านคนบน YouTube ในปี 2022 โลแกนได้เซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำให้กับ WWE
ปีเตอร์ ควิลล์ (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล)
ปีเตอร์ ควิลล์ (Peter Quill) เป็นตัวละครที่แสดงโดย คริส แพร็ตต์ ในภาพยนตร์แฟรนไชส์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ซึ่งบางครั้งรู้จักกันในชื่อ สตาร์-ลอร์ด ซึ่งมีพื้นฐานมาจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน
ควิลล์ได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ MCU สี่เรื่องโดยเริ่มจาก รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล ในปี พ.ศ. 2557 ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในตัวละครนำ ตัวละครปรากฏตัวอีกครั้งในบทนำใน รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 2 ในปี พ.ศ. 2560 ตามด้วยการปรากฏตัวที่เล็กลง แต่มีความสำคัญใน อเวนเจอร์ส: มหาสงครามล้างจักรวาล และการปรากฏตัวรวมพลใน อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก ควิลล์กลับมาในเรื่อง ธอร์: เลิฟแอนด์ธันเดอร์, เดอะการ์เดียนส์ออฟเดอะกาแล็กซี่ฮอลิเดย์สเปเชียล และ รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 3
วัดไทร
วัดไทร อาจหมายถึง
วัดพันเตา
วัดพันเตา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพระสิงห์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 86 ตารางวา
วัดพันเตา หรือ วัดปันเต้า สร้างเมื่อ พ.ศ. 1934 เป็นวัดร่วมสมัยเดียวกับวัดเจดีย์หลวงวรวิหาร เนื่องจากเคยเป็นเขตสังฆาวาสของวัดโชติการาม (วัดเจดีย์หลวงวรวิหาร) มีตำนานปฐมเหตุการตั้งเมืองเชียงใหม่ สมัยลัวะปกครองเล่าว่า "เศรษฐีผู้หนึ่งหื้ออยู่กลางเวียง ทั้ง 5 คนนี้มีชื่อว่า เศรษฐีพันเท้า เขาก็ได้ตั้งคุ้มอยู่ตามคำเจ้าระสีแล" จึงสันนิษฐานว่าวัดพันเตาในอดีตเป็นบริเวณบ้านของเศรษฐีคนดังกล่าว ต่อมาจึงได้ตั้งวัดพันเตาขึ้นในสมัยพระเจ้าแสนเมือง ขณะที่อีกตำนานหนึ่ง กล่าวว่า เดิมเป็นสถานที่ตั้งเส้าจำนวนพันเตาหลอมทองหล่อพระพุทธรูปอัฎฐารส ซึ่งประดิษฐานในวิหารวัดเจดีย์หลวง เมื่อทำการหล่อพระเสร็จแล้ว ชาวเมืองจึงสร้างวัดขึ้นในบริเวณนั้นเรียกว่า "วัดพันเตา"
เสนาสนะที่สำคัญ คือ วิหารหอคำสร้างด้วยไม้สัก เดิมเป็นหอคำของพระเจ้ามโหตรประเทศ ท่านได้สร้างขึ้นเมื่อได้เลื่อนฐานันดรศักดิ์และตำแหน่งจากพระยาอุปราชขึ้นเป็นพระยาเชียงใหม่มหาวงศ์ จึงได้สร้างหอคำขึ้นไว้ประดิษฐานพระพุทธรูป ปัจจุบันวิหารหอคำนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อ พ.ศ. 2523 ภายในประดิษฐาน พระเจ้าปันเต้า (พันเท่า) มีความหมายอันเป็นมงคลว่า "มีความสำเร็จเพิ่มพูนเป็นร้อยเท่าพันเท่า" ด้านหลังวิหารหอคำ คือเจดีย์ทรงระฆังบนฐานแปดเหลี่ยม รายล้อมด้วยเหล่าเจดีย์ราย
วัดยังมีโบราณวัตถุ คือ ธรรมาสน์โบราณ สร้างโดยพระเจ้าอินทวิชยานนท์ เมื่อ พ.ศ. 2416 โดยสร้างคู่กับองค์พระประธานในวิหารหอคำ
วัดอินทาราม
วัดอินทาราม อาจหมายถึง
เหอ อี้ฝาน
เหอ อี้ฝาน (เกิด 22 สิงหาคม พ.ศ. 2541) มีชื่อในภาษาอังกฤษว่า ลีโอ เหอ เกิดที่เสฉวนอี๋ปิน เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง, แร็ปเปอร์, นักเต้น และนักแสดงชาวจีน ในปี พ.ศ. 2558 ลีโอเข้าร่วมรายการโทรทัศเรียลลิตีโชว์ "ซูเปอร์ไอดอล" ฤดูกาล 1 เมื่อปี พ.ศ. 2559 เข้าร่วมรายการ "ซูเปอร์ไอดอล" ฤดูกาล 2 และเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2559 ได้เปิดตัวอาชีพนักดนตรีร่วมกับสมาชิกวงดนตรีทีม SWIN-S, ร่วมกับสมาชิกของกลุ่มได้ออกผลงานเพลง "นิวเวิลด์", "อีพี1" และ "อีพี2" ในเดือนมกราคม 2561 ได้เข้าร่วมในละครออนไลน์เรื่อง "ราสคัล" เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2561 ออกซิงเกิ้ล "ไอแอมนอตไฟน์", ในวันที่ 22 สิงหาคม 2561 ออกซิงเกิ้ล ลีโอคิง และรวมถึงการแต่งเพลง 11 ธันวาคม 2561 เข้าร่วมรายการวาไรตี้ Youku "ออลฟอร์วัน" 30 สิงหาคม 2562 ออกซิงเกิ้ลแต่งเพลง "อาฟเตอร์ดาวน์" 13 ธันวาคมออกซิงเกิ้ลแต่งเพลง "เนเวอร์มายด์" 19 มกราคม 2563 เข้าร่วมรายการเปิดตัวใหม่ของจีน "นิววอยซ์พลีสแอดไวส์" ก่อตั้งเทรนด์กรุ๊ปร่วมกับเวิน ชูฉิน ซึ่งเป็นตัวแทนวิทยาลัยดนตรีเสฉวนเข้าแข่งขัน 20 พฤษภาคม 2563 เปิดตัวเพลงเดี่ยวที่แต่งเอง "แอกคอมพานียู"
แหล่งข้อมูลอื่น
1998
ชเว บย็อง-ชัน
ชเว บย็อง-ชัน (최병찬; เกิด 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540) หรือที่รู้จักกันในชื่อ บย็องชัน เป็นนักร้องและนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เขาเปิดตัวในฐานะสมาชิกของวิกทัน บอยแบนด์เกาหลีใต้ ใน พ.ศ. 2559 เขาเข้าแข่งขันในรายการ พรอดิวซ์เอ็กซ์ 101 ใน พ.ศ. 2562 และได้เปิดตัวทางการแสดงในละครเรื่อง ไลฟ์ออน ใน พ.ศ. 2563 น พ.ศ. 2564 มีผลงานทางการแสดงชื่อเรื่อง The King’s Affection: ราชันผู้งดงาม
อ้างอิง
1997
กาโมรา (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล)
กาโมรา (Gamora) เป็นตัวละครที่แสดงโดย โซอี ซัลดานา ในแฟรนไชส์ภาพยนตร์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) ซึ่งสร้างจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน ในภาพยนตร์กาโมราเป็นสมาชิกคนหนึ่งของการ์เดียนส์ออฟเดอะกาแล็กซี่ ซึ่งหนีการใช้ชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอในฐานะมือสังหารที่ถูกธานอสบังคับให้เป็นลูกบุญธรรมหลังจากที่เขากำจัดเผ่าพันธุ์ของดาวเคราะห์ไปครึ่งหนึ่งรวมถึงแม่ของเธอด้วย เธอมีความสัมพันธ์กับปีเตอร์ ควิลล์ โดยความสัมพันธ์นั้นดำเนินต่อไปจนกระทั่งเธอเสียชีวิตด้วยน้ำมือของธานอส ต่อมาตัวละครในเวอร์ชันที่ก่อนหน้าจากไทม์ไลน์อื่นจะถูกนำเข้ามาใน MCU แต่ตัวละครนี้ไม่มีความรู้สึกต่อควิลล์
ในปี พ.ศ. 2564 ได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ MCU สี่เรื่องโดยเริ่มจาก รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล ในปี พ.ศ. 2557 ซึ่งเธอเป็นหนึ่งในตัวละครนำ ตัวละครปรากฏตัวอีกครั้งในบทนำในเรื่อง รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 2 ในปี พ.ศ. 2560 ตามด้วยการปรากฏตัวที่เล็กลง แต่มีความสำคัญใน อเวนเจอร์ส: มหาสงครามล้างจักรวาล และการปรากฏตัวรวมพลใน อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก เธอกำลังจะกลับมาในภาพยนตร์เรื่องใหม่ รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 3
ร็อคเก็ต (จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล)
ร็อคเก็ต แร็กคูน (Rocket Raccoon) (พากย์เสียงโดย แบรดลีย์ คูเปอร์) เป็นตัวละครในภาพยนตร์แฟรนไชส์จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) เขาเป็นอเวนเจอร์และเป็นสมาชิกของการ์เดียนส์ออฟเดอะกาแล็กซี่ ซึ่งเป็นทหารรับจ้างอารมณ์ร้อนและเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ ตัวละครนี้มีพื้นฐานมาจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน การแปลความหมายท่าทางของร็อคเก็ตมีพื้นฐานมาจากการเคลื่อนไหวของ ฌอน กันน์ และพฤติกรรมในชีวิตจริงของแรคคูนตัวจริงที่ชื่อ Oreo
ในปี พ.ศ. 2564 ตัวละครดังกล่าวได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์สี่เรื่อง ได้แก่ รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล, รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 2, อเวนเจอร์ส: มหาสงครามล้างจักรวาล, และ อเวนเจอร์ส: เผด็จศึก เขาจะกลับมาในภาพยนตร์เรื่องต่อไปคือ ธอร์: เลิฟแอนด์ธันเดอร์ และ รวมพันธุ์นักสู้พิทักษ์จักรวาล 3 รวมถึง เดอะการ์เดียนส์ออฟเดอะกาแล็กซี่ฮอลิเดย์สเปเชียล
พรอดิวซ์ 101 เจแปน (ฤดูกาล 2)
พรอดิวซ์ 101 เจแปน ฤดูกาล 2 (Produce 101 Japan Season 2) เป็นรายการแข่งขันเรียลลิตี้เพื่อค้นหาศิลปินกลุ่มชายของญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 2021 และเป็นซีซั่นที่ 2 ของเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นของแฟรนไชส์ รายการนี้นำเด็กฝึกหัด 101 คนมาแข่งขันกันโดยตั้งใจที่จะสร้างศิลปินกลุ่มชายแบบถาวรที่มีสมาชิก 11 คน ออกอากาศตอนแรกวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 2021 ออกอากาศทาง GyaO! ทุกวันพฤหัสบดี เวลา 21.00 น. JST (GMT+9) รายการนี้สตรีมบนยูทูบทุกวันศุกร์ เวลา 21.00 น. JST (GMT+9) พร้อมคำบรรยายภาษาอังกฤษในบางประเทศ
ตารางคัดออก
สัญลักษณ์สี
การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2
การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 หรือการปฏิวัติเทคโนโลยี เป็นระยะที่มีการวางมาตรฐานและการทำให้เป็นอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็วตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 สำหรับการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งแรกซึ่งยุติลงในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นั้น ถูกคั่นด้วยระยะชะลอตัวของนวัตกรรมที่สำคัญก่อนการปฏิวัติครั้งนี้ใน ค.ศ. 1870 แม้ว่าเหตุการณ์การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 จำนวนหนึ่งสืบย้อนไปได้ถึงนวัตกรรมก่อนหน้านี้ในด้านการผลิต เช่น การตั้งอุตสาหกรรมเครื่องมือกล การพัฒนาวิธีการผลิตชิ้นส่วนสับเปลี่ยนได้ (interchangeable parts) และการประดิษฐ์กระบวนการเบสเซเมอร์เพื่อผลิตเหล็กกล้า แต่การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 นี้โดยทั่วไประบุว่าอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1870 ถึง 1914 (ปีที่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งอุบัติ)
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีการผลิตทำให้เกิดการใช้ระบบเทคโนโลยีอย่างแพร่หลาย เช่น เครือข่ายโทรเลขและทางรถไฟ การส่งแก๊สและน้ำ และระบบสิ่งปฏิกูล ซึ่งก่อนหน้านั้นจำกัดวงอยู่ในนครไม่กี่แห่งเท่านั้น การขยายตัวอย่างมหาศาลของเส้นทางรถไฟและโทรเลขหลัง ค.ศ. 1870 ทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายประชากรและความคิดอย่างไม่เคยมีมาก่อน ซึ่งทำให้เกิดโลกาภิวัฒน์ระลอกใหม่ ในช่วงเวลาเดียวกัน มีการเริ่มระบบเทคโนโลยีใหม่ ซึ่งที่สำคัญที่สุดได้แก่ พลังงานไฟฟ้าและโทรศัพท์ การปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่ 2 ดำเนินไปจนเข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 ด้วยการติดตั้งไฟฟ้าในโรงงานระยะต้นและสายการผลิต
ลีฟูกา
ลีฟูกา (Lifuka) เป็นเกาะภายใต้อำนาจอธิปไตยของราชอาณาจักรตองงา ตั้งอยู่บริเวณกลุ่มเกาะฮาอะไป ทางตอนกลางของประเทศ และอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงนูกูอาโลฟา เกาะแห่งนี้เป็นศูนย์กลางการบริหารของเขตฮาอะไป เนื่องจากปาไงตั้งอยู่บนเกาะแห่งนี้ ลีฟูกามีพื้นที่ 11.42 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 2,968 คน
ลีฟูกาเป็นสถานที่ที่กัปตันเจมส์ คุกเรียกตองงาว่า "หมู่เกาะแห่งมิตรภาพ" นอกจากนี้ลีฟูกายังมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะที่เป็นที่ทอดสมอสุดท้ายของเรือ ปอร์โตแปรงซ์ ที่ใน ค.ศ. 1806 นักเดินเรือและนักล่าวาฬชาวอังกฤษถูกชาวพื้นเมืองจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือเข้าโจมตี พร้อมทั้งสังหารลูกเรือส่วนใหญ่ ลูกเรือที่มีชีวิตรอดคนหนึ่งคือวิลเลียม มารีเนอร์ ที่ต่อมาได้ผูกมิตรกับกษัตริย์ท้องถิ่นและใช้ชีวิตในตองงา 4 ปี ก่อนที่จะได้รับอนุญาตให้กลับอังกฤษ ซึ่งการใช้ชีวิตในครั้งนั้นนำไปสู่การเขียนหนังสือชื่อ An account of the natives of the Tongan Islands ที่บอกเล่าประสบการณ์ของมารีเนอร์ในตองงา และกลายเป็นหนังสือสำคัญทางด้านมานุษยวิทยาตองงา ใน ค.ศ. 2009 ได้มีการค้นพบสมอเรือ ปอร์โตแปรงซ์ โดยนักดำน้ำจากลีฟูกา และในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการค้นพบจุดที่เรืออับปรางบริเวณเกาะโฟอา ซึ่งออยู่ถัดไปทางเหนือของเกาะลีฟูกา
Congolanthus
Congolanthus เป็นสกุลของพืชดอกวงศ์ดอกหรีดเขา
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Conimitella
Conimitella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Saxifragaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ตะวันตกตอนกลางของแคนาดาไปถึงทางตะวันตกเฉียงเหนือของสหรัฐ
Conchopetalum
ถิ่นกำเนิดของมันคือมาดากัสการ์
Conimitella
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Conchopetalum
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Comoliopsis
Comoliopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
ถิ่นกำเนิดของมันคือเวเนซุเอลาและบราซิลตอนเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Conandrium
พันธุ์พื้นเมืองคือ มาลีเซีย
Comiphyton
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนกลางตะวันตก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Combera
Combera เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะเขือ
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาใต้ตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cololobus
Cololobus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ทานตะวัน
ถิ่นกำเนิดของมันคือบราซิลตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Comolia
Comolia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
ถิ่นกำเนิดของมันคือตรินิแดดถึงอเมริกาเขตร้อนตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าโจวเซฺวียน
พระเจ้าโจวเซฺวียน (King Xuan of Zhou; สิ้นพระชนม์ 782 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี จิ้ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 827 (บางตำรากล่าวว่าครองราชย์ปี 825) –782 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์เริ่มการปฏิวัติ เพื่อกอบกู้อำนาจของราชวงศ์โจวให้กลับมา ในช่วงเวลาของก้งเหอ พระองค์ได้ทำสงครามกับ 'คนเถื่อนตะวันตก' (อาจจะเป็นเซียนหยุน) และชาวป่าเถื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่แม่น้ำฮวยทางตะวันออกเฉียงใต้ ในปีที่เก้าของรัชกาล พระองค์ทรงมีรับสั่งเรียกประชุมเจ้านายทั้งหมด ต่อมาพระองค์ถูกขุนนางเข้าแทรกแซงทางการทหารในการทำสงครามอย่างยาวนานในรัฐลู่, เว่ย และรัฐฉี ซือ หม่าเฉียนกล่าวว่า "ในช่วงวลานี้ มีขุนนางหลายคนส่วนใหญ่ ที่ต้อต้านต่อราชโองการของราชวงศ์โจว" ในพงศาวดารระบุว่าพระองค์มีรับสั่งให้ประหารขุนนางตู้ปอ ผู้บริสุทธิ์ (Duke of Tangdu, 唐杜公) และสุดท้ายแล้ว พระองค์ก็ถูกสังหารโดยลูกธนูที่วิญญาณของตู้ปอยิงมา ต่อมาพระราชบุตรของพระองค์คือ พระเจ้าโจวโยว wขึ้นครองราชย์สืบต่อ เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกพระองค์สุดท้าย
อ้างอิง
-728
Colignonia
ถิ่นกำเนิดของมันคือโคลอมเบียจนถึงอาร์เจนตินาตอนเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดไทร (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดไทร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี
สันนิษฐานว่าสร้างวัดไทรขึ้นในสมัยอาณาจักรศรีวิชัยระหว่าง พ.ศ. 1300–1800 โดยเชื่อมโยงกับวัดกลางเก่าและวัดพระโยคที่อยู่บริเวณเดียวกัน ซึ่งล้วนแต่พบโบราณวัตถุหลายชิ้น สำหรับวัดไทรพบพระพุทธรูปแกะสลักด้วยหินทราย ปัจจุบันประดิษฐานที่อุโบสถหลังใหม่ ซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 ส่วนปฎิมากรรมในสมัยรุ่นเดียวกับวัตถุโบราณที่ปรักหักพังได้เก็บรวบรวมไว้ใต้ฐานอุโบสถ
เดิมวัดไทรเป็นที่รกร้างว่างเปล่ามีต้นไม้ใหญ่มากมายหลากหลายชนิดโดยเฉพาะต้นไทรซึ่งต่อมาเป็นที่มาของชื่อวัด สภาพภายในวัดมีกุฎิทรงไทยเพียงไม่กี่หลัง อุโบสถหลังเก่าชำรุดแต่ก็ยังพอเห็นร่องรอยของลวดลายของช่างฝืมือสมัยโบราณ เช่น หน้าบันและฝาผนัง เป็นต้น ช่วงตอนปลายกรุงศรีอยุธยาวัดไทรเป็นศูนย์กลางของการปฏิบัติธรรม แต่ปรากฏว่าไม่มีการก่อสร้างหรือบูรณะถาวรวัตถุแต่อย่างใด นับตั้งแต่ พ.ศ. 2465 จนถึงเจ้าอาวาสรูปปัจจุบันได้บูรณปฎิสังขรณ์ให้อยู่ในสภาพรุ่งเรืองจนกระทั่งถึงปัจจุบันนี้ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้ยึดเอาศาลาการเปรียญเป็นฐานบัญชาการรบครั้งนั้น
จุดเด่นของวัด คือ ศาลาการเปรียญ เป็นอาคาร 2 ชั้น สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ในสมัยหลวงพ่อฉุย หน้ากว้าง 12 เมตร ยาว 28 เมตร สูง 18 เมตร สร้างกับไม้เคี่ยมและไม้หลุมพอ ทั้งหลัง เดิมเคยใช้เป็นศาลาการเปรียญและเป็นที่ตั้งโรงเรียน ธรรม รตน ศึกษา พ.ศ. 2476 สำหรับพระเณรได้ศึกษาหาความรู้ ภายในมีพระพุทธ เญยยอญฎิมา ประดิษฐานให้ประชาชนกราบไหว้บูชา ปัจจุบันได้ใช้เป็นพิพิธภัณฑ์
Coelanthum
Coelanthum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์สะเดาดิน
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coelocarpum
Coelocarpum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผกากรอง
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกเฉียงเหนือ มหาสมุทรอินเดียตะวันตก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coenoemersa
Coenoemersa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
มีถิ่นกำเนิดในสหรัฐอเมริกาตอนใต้ไปจนถึงกัวเตมาลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cleisostomopsis
Cleisostomopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กล้วยไม้
ถิ่นกำเนิดของมันคืออนุทวีปอินเดียไปจนถึงจีนตะวันออกเฉียงใต้และอินโดจีน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าโจวซี
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวจวง พระราชบิดาของพระองค์ ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวฮุ่ย พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
เมื่อถึงเวลาที่จีนได้แตกแยกไปเป็นหลายรัฐ กลุ่มกษัตริย์ไม่ได้เป็นบุคคลที่มีอำนาจในจีนอีกต่อไป
Codonorhiza
Codonorhiza เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ว่านแม่ยับ
ถิ่นกำเนิดของมันคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coeloneurum
Coeloneurum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์มะเขือ
มีพิสัยดั้งเดิมคือ เกาะฮิสปันโยลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coelostegia
Coelostegia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชบา
Cogniauxia
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนกลางตะวันตกไปจนถึงแองโกลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coelostegia
มีพิสัยดั้งเดิมคือมาลีเซียตะวันตก
Cleistochlamys
Cleistochlamys เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กระดังงา
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันออกและตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Coelostegia
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Colea
Colea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์แคหางค่าง
ถิ่นกำเนิดของมันคือมหาสมุทรอินเดียตะวันตก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดดอนขนาก
วัดดอนขนาก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนยายหอม อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
วัดดอนขนาก เดิมเป็นที่ดอนมีต้นป่าขนากขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ประชาชนที่อาศัยอยู่ได้เรียกชื่อท้องถิ่นที่มีป่านั้นว่า ดอนขนาก ต่อมาได้จัดสร้างเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2450 โดย นายไล้ อยู่สิริ บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 8 ไร่ และนายหยก กิ่มเพชร บริจาคที่ดินเป็นที่สำนักสงฆ์ จำนวน 4 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา รวมที่ดินทั้งหมด 12 ไร่ 2 งาน 60 ตารางวา ต่อมานายพุฒ นางอ่วม นายนาค และนายบุตร มีจิตศรัทธาสร้างกุฏิขึ้นรวม 2 หลัง เป็นแบบทรงไทยโบราณ จากนั้นได้นิมนต์พระภิกษุวัดไผ่ล้อมจำนวน 5 รูปมาจำพรรษา โดยมี พระอาจารย์จ๊ะ เป็นผู้รักษาการแทนเจ้าอาวาสรูปแรก จนถึงสมัยพระอธิการศรีทอง อังสุทตฺโต เป็นเจ้าอาวาส เมื่อ พ.ศ. 2499 ท่านได้บูรณปฏิสังขรณ์วัตถุเจริญรุ่งเรืองมาก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัด ได้แก่ วิหารโพธิสัตว์เจ้าแม่กวนอิม หลวงพ่อสี่ทิศ รวมถึงแม่ตะเคียน ประชาชนมักมาลอดใต้โบสถ์ 3 รอบ หรือ 9 รอบ
การเปลี่ยนชื่อนครในประเทศอินเดีย
การตั้งชื่อใหม่ของเมืองในประเทศอินเดียเริ่มมีขึ้นในปี 1947 ภายหลังสิ้นสุดการปกครองของเจ้าอาณานิคมอังกฤษ ทุกการเปลี่ยนชื่อที่ได้รับการยอมรับในทางการจะต้องผ่านการรับรองของรัฐบาลกลางในนิวเดลีเสมอ
นอกจากการตั้งชื่อใหม่ของเมืองแล้ว ยังมีการตั้งชื่อใหม่ของรัฐและดินแดนสหภาพ โดยเฉพาะการเปลี่ยนชื่อจากการสะกดคำท้องถิ่นและ/หรือของอังกฤษ เช่นการเปลี่ยนชื่อของทราวันคอร์-โคชิน (Travancore-Cochin) ไปเป็นเกรละในปี 1956 และมีกรณีการเปลี่ยนชื่อจากรูปแบบการสะกดภาษาอังกฤษจาก โอริสสา (Orissa) เป็น โอฑิศา (Orisha) ในปี 2011 และจาก ปอนดิเชอร์รี (Pondicherry) เป็น ปุทุเจรี (Puducherry)
การสร้างมาตรฐานการสะกด
ประเทศอินเดียเป็นประเทศที่มีภาษาท้องถิ่นจำนวนมาก การสะกดชื่อเป็นภาษาอังกฤษของสถานที่ต่าง ๆ จึงมีความหลากหลายตามการออกเสียงของแต่ละท้องถิ่นไปด้วย เช่นกรณีของ กิลลันดี (Quilandy) - โกยิลลันฑี (Koyilandy), คานันนอร์ (Canannore) - กานนูร์ (Kannur) และ รังกิยา (Rangiya) - รังคิยา (Rangia) ส่งผลให้ในการสะกดชื่อสถานที่อาจมีหลายแบบทั้ง ๆ ที่เป็นชื่อของสถานที่เดียวกัน ชาวอินเดียจำนวนหนึ่งเชื่อว่าการมีชื่อสะกดหลายแบบเช่นนี้สร้างความสับสนและอาจเกิดปัญหาได้
การเปลี่ยนชื่อในภาษาท้องถิ่น
ภายหลังการจัดการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่นระดับบนของประเทศอินเดียหลังได้รับเอกราชภายใต้รัฐบัญญัติว่าด้วยการจัดการรัฐ ปี 1956 ได้มีการเปลี่ยนชื่อของรัฐจำนวนหนึ่ง เช่น ทราวันคอร์-โคชิน (Travancore-Cochin) เป็น เกรละ, มัธยภารัต (Madhya Bharat) เป็น มัธยประเทศ ในปี 1959 รัฐมัทราส เป็น ทมิฬนาฑู ในปี 1969, รัฐไมซอร์ เป็น กรณาฏกะ ในปี 1973 และ อุตตรานจัล (Uttaranchal) เป็น อุตตราขัณฑ์ ในปี 2007
เมือง
เมืองสำคัญที่มีการเปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการภายใต้การรับรองของรัฐบาลอินเดียหลังได้รับเอกราช เช่น:
เหงียน วัน กื่อ
เหงียน วัน กื่อ (Nguyễn Văn Cừ) (9 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 - 28 สิงหาคม พ.ศ. 2484) เป็นนักปฏิวัติชาวเวียดนาม เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการคนที่ 4 ของคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน ระหว่างวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2481 ถึง 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2483 เป็นเวลา 2 ปี กับอีก 224 วัน ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484 เหงียน วัน กื่อถูกทางการฝรั่งเศสที่ปกครองอินโดจีนจับกุมและประหารชีวิตโดยหน่วยยิงของฝรั่งเศสที่ Giồng T-road junction (ngã ba Giồng) ในเขตอำเภอฮ้อกโมน กรุงไซ่ง่อน พร้อมกับ เหงียน ถิ มินห์ ไค และ หว่อ ฟัน เติ่น สหายร่วมนักปฏิวัติ
ประวัติ
เหงียน วัน กื่อ เกิดวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ในครอบครัวขงจื๊อจากชุมชนฟู่เขว เมืองตื่อสน จังหวัดบั๊กนิญ อาณานิคมอินโดจีนของฝรั่งเศส (ปัจจุบันคืออำเภอตื่อสน จังหวัดบั๊กนิญ ประเทศเวียดนาม) ในปีพ. ศ. 2470 เขาเข้าร่วมสมาคมสันนิบาตเยาวชนปฏิวัติเวียดนาม ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2472 เขาได้รับการยอมรับเข้าพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนในฮานอยเป็นสังกัดแรก ในปีพ. ศ. 2473 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการพรรคประจำเขตพิเศษฮ่งไก - อึ่งบี (ปัจจุบันคือเขตพิเศษในจังหวัดกว๋างนิญ) หลังจากนั้นระหว่างปีพ.ศ. 2474 - 2479 เขาถูกทางการฝรั่งเศสจับ และตัดสินใช้แรงงานหนักรวมทั้งจำคุกที่คุกฮัวโล(เป็นคุกฝรั่งเศสที่ฮานอย) และคุกกอนด๋าว(ปัจจุบันคือหมู่เกาะกอนด๋าวในจังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า)
ในปีพ. ศ. 2479 เขาได้รับการปล่อยตัวและกลับไปปฏิบัติการลับในฮานอย เหงียนวันกื่อมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูรากฐานของพรรค ฟื้นฟูและเสริมสร้างการเคลื่อนไหวต่อสู้ของประชาชนและประสบความสำเร็จในการจัดตั้งคณะกรรมการพรรคภาคเหนือขึ้นใหม่และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2480 วันคื่อได้เข้าเป็นสมาชิกของคณะกรรมการประจำพรรคคอมมิวนิสต์ตังเกี๋ย(เวียดนามเหนือตอนบน) ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2480 เหงียนวันคูได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการประจำคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนในการประชุมที่ฮ้อกโมน (Gia Dinh) โคชินไชนา และในปีพ.ศ. 2481 เขาได้รับเลือกเป็นเลขาธิการใหญ่คณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนเมื่ออายุ 26 ปี
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2482 เขาเขียนหนังสือวิจารณ์ตนเอง โดยสำนักพิมพ์ Dan Dan วางจำหน่ายหนังสือเล่มนี้เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2482 ในกรุงฮานอย เขาเขียนหนังสือวิจารณ์ขึ้นเพื่อเน้นย้ำว่าเพื่อสร้างเอกภาพทางอุดมการณ์ให้สมาชิกพรรคแต่ละคนจำเป็นต้องรับรู้หลักการวิพากษ์วิจารณ์ภายในพรรคอย่างชัดเจน พรรคยังอายุน้อยดังนั้นจึงมีข้อบกพร่องและข้อผิดพลาดมากมาย แต่การที่พรรคจะวิพากษ์วิจารณ์ตนเองอย่างตรงไปตรงมาและอย่างกล้าหาญจะไม่ทำให้พรรคอ่อนแอลง แต่จะทำให้พรรครวมความคิดและการกระทำของตนมากขึ้น การวิจารณ์ตนเองมีความหมายและผลกระทบที่สำคัญในการต่อสู้ทางอุดมการณ์ภายในพรรค งานนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงภารกิจเร่งด่วนของทั้งพรรคและประชาชนในการต่อสู้เพื่อการดำรงชีวิตของประชาชน ประชาธิปไตยและสันติภาพ เป็นเครื่องมือที่เฉียบคมในการต่อสู้กับการวิพากษ์วิจารณ์และการวิจารณ์ตนเองภายในพรรคทำให้พรรคมีความคิดและการกระทำที่เป็นเอกภาพมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนเชื่อมั่นในแนวทางที่ถูกต้องและสดใสมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผลงานของเขาที่ประสบความสำเร็จอย่างมากก่อนที่เขาจะถูกจับครั้งสุดท้าย
วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2483 เหงียนวันกื่อและเล สวน ถูกจับกุมในไซ่ง่อนพร้อมเอกสารสำคัญจำนวนมากและถูกศาลไซง่อนตัดสินจำคุก หลังจากการจลาจลทางตอนใต้ในปี 2483 นักล่าอาณานิคมของฝรั่งเศสได้ให้เขาทำหน้าที่ร่าง "มติจัดตั้งแนวร่วมต่อต้านอินโดจีนแห่งชาติ" "นโยบายการใช้ความรุนแรง" และ "บุคคลที่มีความรับผิดชอบทางจิตวิญญาณในระหว่างการจลาจลโคชินชินา" และถูกตัดสินจำคุก ถึงแก่ความตาย เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2484 เหงียนวันกื่อถูกยิงในเวลาเดียวกันกับสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์หลายคนเช่น ห่า ฮวี เติ่ป, เหงียน ถิ มินห์ ไค, หว่อ ฟัน เติ่น และฟ่าน ดัง ลิ้ว ที่ฮ้อกโมน กรุงไซ่ง่อน
เกาะชิจิจิมะ
เกาะชิจิจิมะ (ญี่ปุ่น: 父島; โรมาจิ: Chichijima) เกาะมีขนาดใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะโองาซาวาระ ตั้งอยู่ห่างไปทางเหนือของเกาะอิโวจิม่าประมาณ 240 กม. (150 ไมล์) อยู่ในการบริหารของหมู่บ้านโองาซาวาระ มีประชากรประมาณ 2,000 มีพื้นที่ 23.5 ตารางกิโลเมตร
เกาะนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ห่างไกลและไม่มีมลภาวะทางแสง ดังนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนจึงงดงาม โดยเฉพาะบริเวณลานชมวิวของสถานีอุตุนิยมวิทยาในพื้นที่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ ที่นี่ยังมีจุดชมวิวภูเขามิคาสึกิยามะที่ตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ยามเย็น
ประวัติ
นักสำรวจชาวสเปน เบร์นาร์โดเดลาตอร์เรเป็นชาวยุโรปคนแรกที่ค้นพบเกาะชิจิจิมะใน ค.ศ. 1549 อย่างไรก็ตามการขุดค้นทางโบราณคดีบนเกาะปรากฎหลักฐานว่าเคยมีชาวเมลานีเซียอาศัยอยู่บนเกาะ และรัฐบาลเอโดะเองได้ส่งบุคคลไปสำรวจเมื่อ ค.ศ. 1675 ถึงกระนั้นเกาะนี้ก็ไร้ผู้อยุ่อาศัยถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ .1830
ฐานทัพเรือขนาดเล็กได้รับการจัดตั้งขึ้นที่ชิจิจิมะใน พ.ศ. 2457 และเป็นที่ตั้งหลักของสถานีวิทยุระยะไกลของญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองรวมทั้งเป็นฐานกลางในการจัดหาและการสื่อสารระหว่างญี่ปุ่นและหมู่เกาะโองาซาวาระ
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรอนุญาตให้ชาวเกาะเพียง 129 คนกลับไปที่ชิจิจิมะ แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในชิลี พ.ศ. 2503 และสึนามิได้ทำลายอาคารและสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ บนเกาะ
ภูมิอากาศ
ชิจิจิมะตั้งอยู่ที่พิกัด27.06667°N, 142.20833°W สภาพอากาศกึ่งเขตร้อนชื้น อุณหภูมิอบอุ่นถึงร้อนและชื้นตลอดทั้งปีและไม่เคยลดลงต่ำกว่า 9.2 ° C หรือสูงกว่า 34.1° Cเนื่องจากกระแสน้ำอุ่นจากวงแหวนแปซิฟิกเหนือที่ล้อมรอบเกาะ
การเดินทาง
วิธีเดินทางไปเยือนเกาะชิจิจิมะคือขึ้นเรือเฟอรี่ค้างคืนจากกรุงโตเกียว "โองาซาวาระมารุ" จากท่าเรือทาเกะชิบะ ใช้เวลาประมาณ 24 ชั่วโมง จะผ่านหมู่เกาะอิซุ และเดินทางมาถึงชิจิจิมะในวันต่อมา
พระเจ้าโจวฮุ่ย
พระเจ้าโจวฮุ่ย (King Hui of Zhou; สิ้นพระชนม์ 652 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิมคือ จี ล่าง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 17 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 676–652 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโจวซี พระองค์มีพระมเหสีสองพระองค์ คือจักรพรรดินีเฉิน และจักรพรรดินีฮุ่ยโจว ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเซียง พระราชบุตรก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 7 ไร่ 1 งาน 53 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสาครธรรมโฆสิต (สังวาลย์) ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส
วัดสหกรณ์โฆสิตาราม เดิมเป็นสำนักสงฆ์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เริ่มต้นจากการสร้างกุฏิหลังคามุงจากอยู่เพียง 1 หลัง เพื่อให้ชาวบ้านประกอบกิจทางศาสนา จนในสมัยหลวงจินดา อดีตอธิบดีกรมสหกรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2490 ได้ร่วมกับประชาชนได้ไปอาราธนาหลวงพ่อขำให้มาจำพรรษา ต่อมาปี พ.ศ. 2492 ได้ขอตั้งวัด และท่านได้บูรณะวัดให้เจริญสืบมาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
อาคารเสนาสนะของวัด ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 5.34 เมตร ยาว 12.30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2502 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง เป็นอาคารไม้ 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง และตึก 6 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 11.60 เมตร ยาว 8.36 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 เป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์ กว้าง 9.75 เมตร ยาว 15.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารไม้ ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 17.50 เมตร ยาว 58 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
พระเจ้าโจวเซียง
พระองค์ทรงสมรสกับพระราชินีจากแคว้นตี้ แต่แล้วก็พระองค์ก็เนรเทศพระนางไป
ในปีค. ศ. 635 พระองค์ถูกพระเชษฐาของพระองค์เองเนรเทศให้ต้องเดินทางออกจากเมืองหลวง แต่สุดท้ายก็ได้ จิ้นเหวินกง พาพระองค์กลับคืนพระราชสู่บัลลังก์ได้
พระเจ้าโจวควง
พระเจ้าโจวควง (King Kuang of Zhou; สิ้นพระชนม์ 677 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี ปัน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก นับรวมว่าเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 20 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 612–607 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวฉิ่งพระราชบิดา ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวติ้งพระอนุชาพระองค์กลางก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
พระเจ้าโจวฉิ่ง
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเซียงพระราชบิดา
พระองค์มีพระราชบุตรสามพระองค์ ไม่มีปรากฏว่าเกิดกับพระมเหสีพระองค์ใด พระราชโอรสทั้งสามพระองค์คือ เจ้าชายปัน, เจ้าชายอู่ และเจ้าชายจื่อสี ครั้นเมื่อพระเจ้าโจวฉิ่งสวรรคต เจ้าชายปัน ในปีที่ 613 ก่อนคริสตกาลพระราชบุตรพระองค์โตก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
Clappertonia
Clappertonia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ชบา
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cladocolea
Cladocolea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์กาฝาก
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกไปจนถึงอเมริกาเขตร้อนตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cladostigma
Cladostigma เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักบุ้ง
ถิ่นกำเนิดของมันคือตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกของแอฟริกาเขตร้อน, ตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรอาหรับ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cladopus
Cladopus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Podostemaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือเอเชียเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนจนถึงตอนเหนือของควีนส์แลนด์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าโจวเต้า
พระเจ้าโจวเต้า (King Dao of Zhou; สิ้นพระชนม์ 520 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี เหมิ่ง เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 25 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 13 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 520 ปีก่อนคริสตกาล
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวจิ่งพระราชบิดา พระเจ้าโจวเต้าเสวยราชย์ได้ไม่ถึงปี เจ้าชายจี เฉา พระเชษฐาได้สังหารพระองค์เพื่อชิงบัลลังก์ เพื่อพระองค์สวรรคตแล้ว พระราชบัลลังก์ก็ถูกถวายให้พระเจ้าโจวจิ้งขึ้นครองราชย์
Circandra
Circandra เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักเบี้ยทะเล
ถิ่นกำเนิดของมันคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cithareloma
Cithareloma เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด
Cincinnobotrys
Cincinnobotrys เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์โคลงเคลง
Cithareloma
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Cincinnobotrys
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อน
Clavija
Clavija เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Primulaceae
Cincinnobotrys
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
Clavija
ถิ่นกำเนิดของมันคืออเมริกาเขตร้อน
Cipoia
Cipoia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Podostemaceae
Clavija
อ้างอิง
หมวดหมู่:
Cipoia
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าโจวติ้ง
พระเจ้าโจวติ้ง (King Ding of Zhou; สิ้นพระชนม์ 586 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี ยฺหวี เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 21 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 9 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 606–586 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าโจวฉิง และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าโจวควง ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวเจี่ยนพระราชโอรสก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
ในรัชกาล พระองค์ทรงสั่งให้ขุนนาง หวังซุน เหมิน ไปมอบของกำนัลให้แก่กองทัพรัฐฉู่ ในครั้งนั้นทำให้เขาได้เข้าเฝ้า พระเจ้าฉู่จวง
Chytranthus
Chytranthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เงาะ
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกาเขตร้อน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
กรณีพิพาทชื่อมาซิโดเนีย
การใช้ชื่อประเทศ "มาซิโดเนีย" เป็นข้อพิพาทระหว่างประเทศกรีซกับประเทศมาซิโดเนีย (ปัจจุบันคือประเทศนอร์ทมาซิโดเนีย) นับตั้งแต่ปี 1991 ถึงปี 2019 ข้อพิพาทนี้นำมาสู่การเสียเสถียรภาพในภูมิภาคบอลข่านตะวันตกเป็นเวลา 25 ปี ข้อพิพาทสิ้นสุดลงภายหลังการเจรจาระหว่างรัฐบาลทั้งสองประเทศภายใต้การไกล่เกลี่ยโดยสหประชาชาติ นำไปสู่การลงนามในความตกลงเปรสปาในวันที่ 17 มิถุนายน 2018 ภูมิหลังของข้อพิพาทนี้มีย้อนกลับไปตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 20 ที่ซึ่งกรณีข้อคำถามมาซิโดเนียและกรณีเหตุต่อสู้มาซิโดเนียเป็นปัจจัยหนึ่งที่นำไปสู่สงครามบอลข่าน แม้ข้อพิพาทการตั้งชื่อนั้นเป็นปัญหาในความสัมพันธ์ยูโกสลาฟ–กรีกมาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง แต่ข้อพิพาทได้ถูกจุดฉนวนขึ้นมาใหม่ภายหลังการล่มสลายของยูโกสลาเวีย และการได้รับเอกราชของอดีตสาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนียในปี 1991 ภายหลังข้อพิพาทสิ้นสุดลงในการลงนามระหว่างสองประเทศ ประเทศมาซิโดเนียได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นประเทศมาซิโดเนียเหนืออย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2019
ข้อพิพาทนี้เกิดจากความกำกวมในการเรียกชื่อดินแดนของประเทศมาซิโดเนีย, ภูมิภาคมาซิโดเนียของประเทศกรีซ และราชอาณาจักรมาเกโดนีอา อาณาจักรโบราณของชาวกรีก ประเทศกรีซโต้เถียงในข้อพิพาทนี้โดยการอ้างข้อกังวลเรื่องอุดมการณ์เรียกร้องดินแดนใหม่ของชนชาติเดียวกัน กรีซยืนยันจุดยืนไม่เห็นด้วยกับการตั้งชื่อประเทศว่า "มาซิโดเนีย" โดยไม่มีการระบุตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่ชัดเจน เช่น "มาซิโดเนียเหนือ" มาใช้กับชื่อที่ "ใช้โดยทุกกรณีและในทุกสถานการณ์" นอกจากนี้ประเทศกรีซยังระบุข้อเท็จจริงที่ว่าชาติพันธุ์กรีกมีการเรียกชนตนเองว่าเป็นชาวมาซิโดเนีย ในขณะที่มองว่าตนไม่เกี่ยวข้องกันกับชาติพันธุ์มาซิโดเนีย เพื่อสนับสนุนข้อเรียกร้องไม่ให้มีการใช้คำเรียกกลุ่มชาติพันธุ์มาซิโดเนีย และภาษามาซิโดเนียว่า "มาซิโดเนีย" เพิ่มเติมจากกรณีชื่อประเทศ นอกเหนือจากกรณีพิพาทการใช้ชื่อแล้ว ประเทศกรีซยังระบุว่าประเทศนอร์ทมาซิโดเนียไม่มีความชอบธรรมในการใช้สัญลักษณ์และตัวบุคคลสำหรับชาตินิยมมาซิโดเนียที่ซึ่งในทางประวัติศาสตร์ถือเป็นของวัฒนธรรมกรีซ เช่น การใช้สัญลักษณ์สุริยาเวอร์จินา และอะเล็กซานเดอร์มหาราช รวมถึงการที่รัฐบอลมาซิโดเนียให้การสนับสนุนแนวคิดรวมชาติใหม่ภายใต้ชื่อ สหรัฐมาซิโดเนีย ซึ่งกินพื้นที่ของประเทศกรีซ, บัลแกเรีย, แอลเบเนีย และเซอร์เบีย
ข้อพิพาทดำเนินและรุนแรงไปจนถึงระดับการไกล่เกลี่ยระหว่างประเทศ ในปี 1995 ทั้งสองประเทศได้จัดตั้งความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศขึ้นอย่างเป็นทางการเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นสู่การหาทางออกและเจรจาในกรณีข้อพิพาทการตั้งชื่อ ระหว่างการเจรจาดำเนินไปภายใต้การดูแลของสหประชาชาติ หลายรัฐและองค์กรนานาชาติได้เลือกใช้ชื่อเรียกประเทศว่า "อดีตสาธารณรัฐยูโกสลาฟมาซิโดเนีย" (the former Yugoslav Republic of Macedonia; FYROM) จนกว่าจะบรรลุข้อตกลง ในขณะที่สหประชาชาติยืนยันใช้ชื่อเรียกที่เป็นผลจากข้อตกลงร่วมระหว่างสองรัฐเท่านั้น การเจรจาเป็นไปโดยการนำของทูต วัสโก นาวโมฟสกี และอะดามันติโอส วัสซิลากิส ดำเนินการไกล่เกลี่ยโดยแมทธิว นิเมตซ์ ผู้มีส่วนร่วมในการคลี่คลายปัญหานี้มาตั้งแต่ปี 1994
วัดบางหลวง (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบางหลวง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ในตำบลบางหลวง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี มีเนื้อที่ตั้งวัด 13 ไร่ 2 งาน 40 ตารางวา
พระเจ้าโจวเจี่ยน
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวติ้งพระราชบิดา ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหลิงพระราชโอรสองค์โตก็ขึ้นครองราชย์ต่อ
วัดบางหลวง (จังหวัดปทุมธานี)
ประวัติ
วัดบางหลวงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2230 ส่วนข้อมูลของพระรามัญมุนี (สุทธิ์ ญาณรสี) อดีตเจ้าอาวาสวัดบางหลวงและอดีตเจ้าคณะจังหวัดปทุมธานี ได้บันทึกไว้เมื่อ พ.ศ. 2451 ว่า "พุทธศักราช 2246 หรือจุลศักราช 1065 สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 ทรงพระนามเดิมว่า "พระพุทธเจ้าเสือ" (ดอกเดื่อ) เป็นพระเจ้าแผ่นดินในพระนครศรีอยุธยาทวาราวดี คือกรุงเก่าได้ทรงสร้างวัดนี้ขึ้นที่ตำบลปากคลองบางหลวงฝั่งใต้ พระราชทานนามว่า วัดสิงห์" จากบันทึกนี้ มีวัดบางหลวงอยู่ 2 วัด คือ วัดบางหลวงนอก กับวัดบางหลวงใน วัดบางหลวงในคือวัดบางหลวงที่อยู่ปัจจุบันนี้ ส่วนวัดบางหลวงนอกได้ทรุดโทรมปรักหักพังร้างไปหมดแล้ว (สันนิษฐานว่าวัดบางหลวงนอกน่าจะสร้างมาก่อนสมัยสมเด็จพระเอกาทศรถขึ้นครองราชย์)
ชื่อของวัดนั้น แต่เดิมเมื่อแรกสร้างไม่ได้ชื่อบางหลวง เมื่อมีการขุดคลองลัดเตร็ดใหญ่ พบพระพุทธรูปสมัยเชียงแสน แล้วเอาหลบซ้อนไว้ในวัด เรียกว่าบังไว้ไม่ให้หลวงเห็น จึงพูดติดปากว่า บังหลวง เมื่อเวลาผ่านเลยมานานคำว่า บังหลวง จึงกลายเป็น บางหลวง
วัดบางหลวงได้รับการบูรณะในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์ได้โปรดเกล้าให้พระมอญมาเป็นพระราชสมภารเจ้าวัดฝ่ายรามัญ
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถทรงไทยโบราณที่กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน อุโบสถสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา มีความพิเศษ คือ ไม่มีเสาและใช้วัสดุก่อสร้างแบบโบราณนอกจากนั้นกรมศิลปากรยังได้ขึ้นทะเบียนเจดีย์มุเตา เจดีย์ชเวดากอง จิตรกรรมฝาผนังเรื่องราวพุทธประวัติในอุโบสถ อาคารและสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ของวัดได้แก่ กุฏิศิลปะผสม อาคารเรียนไม้ 2 ชั้นโรงเรียนรามัญมุนี สะพานโค้งศิลปะตะวันตกสร้างขึ้นสมัยรัชกาลที่ 5 วิหารสร้างขึ้นเมื่อสมัยรัชกาลที่ 5 วัดยังมีเสาหงส์ตั้งอยู่หน้าวัดหันออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา
พระเจ้าโจวหลิง
พระเจ้าโจวหลิง (King Ling of Zhou; สิ้นพระชนม์ 545 ปีก่อนคริสตกาล ) พระนามเดิม จี เซี่ยซิน เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 23 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 11 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 571–545 ปีก่อนคริสตกาล
ปีที่ 21 ในรัชกาลของพระองค์ ได้มีนักปราชญ์คนหนึ่งถือกำเนิดขึ้นมาคือ ขงจื๊อ
ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวจิ่งพระราชโอรสองค์เล็กก็ขึ้นครองราชย์ต่อ ส่วนพระราชโอรสอีกองค์ก็คือ รัชทายาทจีจิน ในยุคราชวงศ์ต้าถัง พระนางบูเช็คเทียน อ้างว่าคนรักของพระนาง นั่นก็คือ จาง ชางซง คือรัชทายาทจีจินกลับชาติมาเกิด
พระเจ้าโจวจิ้ง
พระเจ้าโจวจิ้ง (King Jìng of Zhou; สิ้นพระชนม์ 477 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม จี ไก้ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 26 แห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์โจวตะวันออก เสวยราชย์ราว 519–477 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เป็นพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์โจวองค์สุดท้าย ที่ครองราชย์อยู่ในช่วงยุคชุนชิว
พระองค์ทรงเสวยราชย์ต่อจากพระเจ้าโจวเต้า ครั้นเมือพระองค์สวรรคต พระเจ้าโจวหยวนพระราชโอรสขึ้นครองราชย์ต่อ
ตำบลออเบแชฮ์แมด
ออเบแชฮ์แมด เป็นตำบล (เดเฮสทอน) ในอำเภอออเบแชฮ์แมด เทศมณฑลแคเลย์แบร์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลมีประชากร 11,989 คน 2,536 ครัวเรือน และประกอบด้วย 45 หมู่บ้าน
แจ็ก เลอ กอฟฟ์
แจ็ก หลุยส์ โฌแซ็ฟ มารี เลอ กอฟฟ์ (Jack Louis Joseph Marie Le Goff; เกิดวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1931 ณ อาล็องซง จังหวัดออร์น ประเทศฝรั่งเศส – เสียชีวิตวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 ณ ซูเมอร์ จังหวัดแมเนลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวฝรั่งเศส ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ฝึกสอนทีมอีเวนติงสามวันของสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง 1984 เขาได้ฝึกทีมดังกล่าวในการแข่งชิงแชมป์ระดับนานาชาติหลายรายการโดยได้รับรางวัลระดับนานาชาติ 18 เหรียญ รวมถึงอีกหลายรายการในการแข่งกีฬาโอลิมปิก เลอ กอฟฟ์ เป็นที่รู้จักกันดีว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อโลกแห่งการแข่งอีเวนติงของสหรัฐ และยุคที่เขาเป็นผู้ฝึกสอนได้รับการขนานนามว่าเป็นยุคทองแห่งกีฬาขี่ม้าของสหรัฐ
ก่อนที่จะมาเป็นผู้ฝึกสอนทีมสหรัฐ เลอ กอฟฟ์ ได้รับราชการในกองทัพฝรั่งเศส และเข้าร่วมในการแข่งอีเวนติงสามวันให้แก่ทีมชาติฝรั่งเศส เขาร่วมแข่งกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 โดยได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภททีม และโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ซึ่งเขาไม่ได้รับเหรียญรางวัล ต่อมาเขารับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมอีเวนติง 3 วันของฝรั่งเศส โดยได้รับเหรียญรางวัลระดับภูมิภาคและระดับนานาชาติหลายรายการ หลังจากเกษียณในฐานะผู้ฝึกสอนทีมสหรัฐ เขาได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ (USET) สำหรับการพัฒนานักขี่ม้าใหม่, ผู้อำนวยการศูนย์ฝึกทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ และเป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีมชาติแคนาดา เขายังเป็นผู้ตัดสินของสหพันธ์กีฬาขี่ม้านานาชาติ, กรรมการ และผู้ตัดสินคำอุทธรณ์ในโอลิมปิก
ชีวิตส่วนตัวและอาชีพการแข่ง
แจ็ก เลอ กอฟฟ์ เกิดใน ค.ศ. 1931 พ่อของเขาเป็นนายทหารม้าชาวฝรั่งเศส แจ็กเริ่มขี่ม้าเร็วกว่าปกติ และในช่วงวัยรุ่นของเขาได้แข่งในฐานะจอกกีการแข่งม้าวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง เช่นเดียวกับการแสดงในศิลปะการบังคับม้า, กีฬาขี่ม้ากระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง และอีเวนติง เมื่ออายุสิบเจ็ดปี หลังจากการเสียชีวิตของพ่อเขา เลอ กอฟฟ์ ได้เข้าร่วมกองทัพฝรั่งเศสและเริ่มขี่ม้าให้กับกาเดรอนัวร์ ซึ่งเป็นสถาบันการขี่ม้าแห่งชาติ หลังจากการฝึก เขากลายเป็นครูผู้สอนด้านการขี่ม้าที่โรงเรียนและเขายังคงอยู่ในตำแหน่งนี้เป็นเวลาหนึ่งทศวรรษ ในฐานะทหารฝรั่งเศส เขาได้ต่อสู้ในสงครามแอลจีเรียหลังจากปรากฏตัวในกีฬาโอลิมปิก ค.ศ. 1960 เลอ กอฟฟ์ ร่วมแข่งในโอลิมปิกสองครั้งใน ค.ศ. 1960 และ 1964 โดยใน ค.ศ. 1960 ที่โรมาเกมส์ เขาจบด้วยอันดับที่หกในประเภทบุคคล และช่วยให้ฝรั่งเศสได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภททีม ส่วนในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ที่โตเกียว เขาจบด้วยอันดับที่ยี่สิบสามในประเภทบุคคล ในขณะที่ทีมฝรั่งเศสของเขาได้อันดับแปด นอกจากนี้ เขายังเป็นแชมป์อีเวนติงแห่งประเทศฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1956 และ 1964 เขามีชีวิตอยู่กับลูกสามคนของเขา ได้แก่ มาร์ทีน, ดอมีนิก และซีรีล ร่วมกับโปลีน คาลีเสค, ลูกสองคน ได้แก่ ฟลอเรนซ์, กอรีน ร่วมกับมารี-มาดแลน จีโร, หลานห้าคนและเหลนห้าคน ร่วมกับซูซาน สมิธ ซึ่งเป็นสหายที่คบกันมายาวนานของเขา
อาชีพผู้ฝึกสอน
หลังจากกลับมาจากแอลจีเรียและการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก ค.ศ. 1964 เลอ กอฟฟ์ กลายเป็นผู้ฝึกสอนทีมอีเวนติงของฝรั่งเศส ซึ่งยังคงอยู่เช่นนี้ผ่านโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 ในตำแหน่งนี้ เขาได้เป็นผู้ฝึกสอนกีฬาขี่ม้าพลเรือนคนแรกที่รับตำแหน่งผู้นำ ซึ่งก่อนหน้านี้อยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพบก ในระหว่างที่เขาดำรงตำแหน่ง นักขี่ม้าชาวฝรั่งเศสได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 รวมถึงเยาวชนชิงแชมป์ยุโรป 1967 และ 1968
หลังจากการแข่งกีฬาโอลิมปิกในประเทศเม็กซิโก เขาได้รับการคัดเลือกให้ไปสหรัฐ และกลายเป็นผู้ฝึกสอนการแข่งอีเวนติงของทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ เขาได้ฝึกสอนให้แก่ทีมผ่านการแข่งชิงแชมป์ระดับนานาชาติแปดรายการ รวมถึง ค.ศ. 1970 จนถึงโอลิมปิก ค.ศ. 1984 ทีมของเขาได้รับรางวัลระดับนานาชาติ 18 เหรียญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งรางวัลเหรียญทองในประเภททีมและรางวัลเหรียญเงินในประเภทบุคคลที่ลอสแอนเจลิสใน ค.ศ. 1984
ในช่วงเวลาที่เขาเป็นผู้ฝึกสอน เลอ กอฟฟ์ สามารถควบคุมทีมอีเวนติงของสหรัฐได้อย่างสมบูรณ์ รวมถึงการคัดเลือก, การฝึก และการจับคู่ม้ากับผู้ขี่ เขาบอกว่าเขาสามารถ "ปิดตาระบุม้าอีเวนต์ของทีมได้ เพียงแค่เอามือลูบขาเท่านั้น" แม้ว่าอำนาจนี้จะถูกพรากไปจากผู้ฝึกสอนอีเวนติงของสหรัฐและระบบการเลือกเป้าหมายที่มากขึ้น แต่ความสามารถของเลอ กอฟฟ์ ในด้านนี้ทำให้ทีมสหรัฐได้รับเหรียญรางวัลจำนวนมากในขณะที่เขาเป็นผู้ฝึกสอน ในตำแหน่งผู้ฝึกสอนทีมอเมริกัน เจนนิเฟอร์ ไบรอันต์ ซึ่งเป็นนักประวัติศาสตร์ทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐได้ขนานนามให้เขาเป็น "หนึ่งในผู้ฝึกสอนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์การแข่งอีเวนติงสามวัน" ในขณะที่เขาสร้างทีมที่ได้รับรางวัลหลายเหรียญจากม้าและนักกีฬาขี่ม้าที่ไม่รู้จักมาก่อน
หลังจากเกษียณในฐานะผู้ฝึกสอนทีมอเมริกัน เขาใช้เวลาห้าปีที่แฮมิลตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์ฝึกทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐ (USET) เขายังคงทำงานพาร์ตไทม์ในการพัฒนาเหล่านักขี่ม้าหน้าใหม่ให้แก่ทีมอเมริกัน ตลอดจนงานฝึกสอนพาร์ตไทม์แก่ทีมแคนาดาในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 นอกจากนี้ เขายังดำรงตำแหน่งสมาชิกของคณะกรรมการการแข่งอีเวนติงสามวันสหพันธ์กีฬาขี่ม้านานาชาติ (FEI) รวมถึงทำหน้าที่เป็นกรรมการตัดสินการแข่งอีเวนติงสามวันโดยมีตำแหน่ง "โอ" ซึ่งหมายถึงนานาชาติอย่างเป็นทางการ เลอ กอฟฟ์ ได้เป็นกรรมการตัดสินในการแข่งอีเวนติงของเวิลด์อีเควสเทรียนเกมส์ 1994, โอลิมปิกฤดูร้อน 1996 และการแข่งชิงแชมป์ยุโรปหลายรายการ ในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 เขาดำรงตำแหน่งประธานคณะกรรมการการแข่งอีเวนติงสามวันของสหพันธ์กีฬาขี่ม้านานาชาติและเป็นตัวแทนของคณะกรรมการอุทธรณ์ โดยให้ความช่วยเหลือกำกับดูแลการแข่งกีฬาขี่ม้าในเกมดังกล่าว หลังจากเกษียณจากการฝึกสอนและการตัดสิน เขาได้ย้ายไปอยู่ระหว่างบ้านในรัฐเพนซิลเวเนีย, รัฐแอริโซนา และประเทศฝรั่งเศส กระทั่งเสียชีวิตที่ฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 2009
สิ่งสืบทอด
ใน ค.ศ. 1983 เลอ กอฟฟ์ ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนักขี่ม้าแห่งปีโดยสมาคมการแสดงม้าอเมริกัน (ซึ่งมีอยู่ก่อนสมาคมกีฬาขี่ม้าแห่งสหรัฐ) ส่วนใน ค.ศ. 1999 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เข้าสู่หอเกียรติยศของสมาคมอีเวนติงแห่งสหรัฐ ตามด้วยการได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งใน 50 นักขี่ม้าที่มีอิทธิพลมากที่สุดในคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบจากนิตยสารโครนิเคิลออฟเดอะฮอร์ส ใน ค.ศ. 2002 ครั้นใน ค.ศ. 2009 หลังจากที่เขาเสียชีวิต ทีมกีฬาขี่ม้าสหรัฐได้ประกาศจัดตั้งกองทุนอนุสรณ์แจ็ก เลอ กอฟฟ์ เพื่อมอบทุนการเดินทางให้แก่นักขี่ม้าจากสหรัฐที่เข้าแข่งขันในอีเวนติงเวิลด์คัพไฟนอลของสหพันธ์กีฬาขี่ม้านานาชาติ
นักขี่ม้าโอลิมปิกของสหรัฐผู้ช่ำชอง เช่น ไมเคิล เพจ และไมค์ ฮิวเบอร์ ได้สดุดีต่อเลอ กอฟฟ์ ว่ามีอิทธิพลอย่างมากต่อการแข่งอีเวนติงของชาวอเมริกัน ส่วนไมเคิล พลัมบ์ ซึ่งเป็นนักขี่ม้าโอลิมปิกของสหรัฐอีกคนหนึ่ง ได้กล่าวถึงเลอ กอฟฟ์ ว่า "เขาเป็นคนที่มีระเบียบวินัย เขาเข้มงวดมาก และเขาก็เป็นผู้ฝึกสอนให้แก่ทีม ผมคิดว่าเราเสียดายแนวทางของเขา เขาสามารถขี่ม้าตัวใดก็ได้ที่นำเข้ามาในทีม ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบศิลปะบังคับม้า หรือการขี่ม้าทางวิบาก หรือครอสคันทรี" ทั้งนี้ คริสต์ทศวรรษ 1960, คริสต์ทศวรรษ 1970 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เป็นที่รู้จักกันในนาม "ยุคทองกีฬาขี่ม้า" ของสหรัฐ โดยเลอ กอฟฟ์ ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้มีบทบาทสำคัญในสนามกีฬาการแข่งอีเวนติง ส่วนเดนนี อีเมอร์สัน นักขี่ม้าอีเวนติงชั้นนำอีกคนหนึ่งของสหรัฐ ได้กล่าวว่าเลอ กอฟฟ์ เป็น "นักกลยุทธ์, ผู้สร้างฉันทามติ, นักขี่ม้าที่สมบูรณ์, คนเจ้าชู้อุกอาจ, ผู้เล่าเรื่องตลกร้าย, ผู้ก่อการ, พ่อครัวใหญ่, พ่อ, ชาวประมง และน่าจะเป็นตัวกำหนดตัวตนที่สำคัญที่สุดของทั้งหมด ก็คือความมีชีวิตชีวาของชายชาวฝรั่งเศสที่เป็นแก่นสาร"
วัดใหญ่ (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม ตั้งอยู่เหนือปากคลองแม่กลอง มีแม่น้ำและคลองขนาบอยู่ 2 ด้าน ด้านพื้นที่วัดจึงถูกน้ำเซาะหายไปมาก ไม่ตรงกับเนื้อที่ในโฉนด แม้แต่พื้นที่ดินที่เคยเป็นเกาะอยู่ปากคลองปัจจุบันก็หายไปหมดแล้ว
ประวัติ
วัดใหญ่สร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2200 เดิมชื่อว่า วัดโคกเนิน บริเวณที่ตั้งวัดเดิมนั้นอยู่ทางด้านทิศเหนือของที่ตั้งวัดปัจจุบัน เข้าใจว่าผู้สร้างมี 3 พี่น้อง ชื่อ เนิน เดิม และ มี ภายหลังวัดมีสภาพทรุดโทรมจากภัยสงคราม ต่อมาเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่เคยตั้งบ้านเรือนอยู่ข้างวัดนี้ ได้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ใหม่ทั้งหมดโดยเป็นฝีมือช่างหลวง ประชาชนเรียก "วัดใหญ่" มาจนถึงทุกวันนี้
เมื่อ พ.ศ. 2521 ได้มีการปฏิสังขรณ์กำแพง เจดีย์ และอุโบสถ รวมถึงขยายขอบขัณฑสีมา ในการขุดพระเจดีย์เก่าแก่ซึ่งตั้งอยู่ในขอบขันฑสีมา ได้พบกรุพระจำนวนมาก มีพระโคนสมอ พระกวย และพระหน้าจั่ว
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
วิหารก่ออิฐถือปูนขนาดใหญ่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องดินเผาลดชั้น หอกลองอาคารไม้สองชั้นสูง มีเสาไม้รองรับจำนวน 8 ต้น หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง เจดีย์บรรจุอัฐิของเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน ) อยู่ด้านหลังศาลาการเปรียญ เจดีย์รายตั้งอยู่ด้านหน้าอุโบสถลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองก่ออิฐถือปูนฐานเจดีย์เป็นฐานสิงห์ ศาลาการเปรียญและหมู่กุฏิสงฆ์อาคารไม้สักทรงไทยสร้างติดต่อกันเป็นหมู่ยาวหลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หล่อด้วยปูน ลงรักปิดทอง ขนาดพระอุระกว้าง 1.10 เมตร ความสูงจากฐาน 4 เมตรเศษ พระพุทธรูปในอุโบสถเป็นพระพุทธรูปสำริดประทับนั่ง หลวงพ่อแก่นจันทร์ แกะสลักด้วยไม้จันทร์ ลงรักปิดทองปางห้ามสมุทรขนาดหน้าพระอุระกว้าง 40 เซนติเมตร ความสูง จากพระบาทถึงยอดพระเกตุ 2.10 เมตร วัดยังมีกลองใหญ่ขุดจากต้นซุงใหญ่ ขึงด้วยหนังวัวกระทิงจากป่าเมืองกาญจนบุรี
อำเภอออเบแชฮ์แมด
ออเบแชฮ์แมด เป็นอำเภอ (แบฆช์) ในเทศมณฑลแคเลย์แบร์ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน ในสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอมีประชากร 25,122 คน และ 5,308 ครอบครัว อำเภอนี้ประกอบด้วย 1 เมือง คือ ออเบแชฮ์แมด และ 3 ตำบล (เดเฮสทอน) คือ ตำบลออเบแชฮ์แมด, ตำบลเกชลอฆ และตำบลเซย์เยดอน
แรงแวนเดอร์วาลส์
ในฟิสิกส์โมเลกุล แรงแวนเดอร์วาลส์ (Van der Waals force, [fɑn dər ˈʋaːls]) เป็นอันตรกิริยาที่ขึ้นกับระยะทางระหว่างอะตอมหรือโมเลกุล แรงนี้แตกต่างจากพันธะไอออนิกและพันธะโคเวเลนต์เนื่องจากไม่ได้เป็นผลจากพันธะเคมีเชิงอิเล็กตรอน แรงแวนเดอร์วาลส์เป็นแรงอย่างอ่อนและไวต่อการรบกวน และจะหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อโมเลกุลทั้งสองมีระยะห่างกัน
แรงแวนเดอร์วาลส์มีบทบาทสำคัญในหลายสาขาวิชา เช่น เคมีซูปราโมเลกุล ชีววิทยาเชิงโครงสร้าง วิทยาศาสตร์พอลิเมอร์ นาโนเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์พื้นผิว และฟิสิกส์สสารควบแน่น แรงนี้ยังเป็นพื้นฐานของหลายคุณสมบัติในสารประกอบอินทรีย์และของแข็งโมเลกุล รวมถึงการละลายในตัวกลางมีขั้วและไม่มีขั้ว
แรงแวนเดอร์วาลส์ตั้งชื่อตามโยฮันเนส ดิเดริก ฟาน เดอ วาลส์ นักฟิสิกส์ชาวดัตช์ มักถูกอธิบายว่าเป็นกลุ่มร่วมของแรงล็อนด็อน (ระหว่างขั้วเหนี่ยวนำชั่วคราว) แรงเดอบาย (ระหว่างมีขั้วถาวรกับขั้วเหนี่ยวนำ) และแรงเคโซม (ระหว่างขั้วถาวร)
คำจำกัดความ
แรงแวนเดอร์วาลส์รวมถึงแรงดึงดูดและแรงผลักระหว่างอะตอมและโมเลกุล แรงนี้แตกต่างจากพันธะโคเวเลนต์และพันธะไอออนิกเพราะเกิดจากความสัมพันธ์ทางสภาพมีขั้วที่ผันผวนของอนุภาคใกล้เคียง แรงแวนเดอร์วาลส์เป็นแรงอ่อนที่สุดในบรรดาแรงเคมีอย่างอ่อน มีความแข็งแรงประมาณ 0.4 ถึง 4 kJ/mol แรงนี้เป็นผลจากการเปลี่ยนผ่านชั่วคราวของความหนาแน่นอิเล็กตรอน กล่าวคือเมื่อเกิดความเปลี่ยนแปลงของอิเล็กตรอนไปมาระหว่างด้านใดด้านหนึ่งของนิวเคลียส จะก่อให้เกิดประจุย่อยที่สามารถดึงดูดและผลักอะตอมใกล้เคียง แรงแวนเดอร์วาลส์ตรวจพบได้ยากเมื่อระยะระหว่างอะตอมมากกว่า 0.6 นาโนเมตร ขณะที่หากระยะระหว่างอะตอมน้อยกว่า 0.4 นาโนเมตร แรงนี้จะกลายเป็นแรงผลัก
แรงแวนเดอร์วาลส์มีลักษณะเด่นคือ เป็นแรงที่อ่อนกว่าพันธะโคเวเลนต์และพันธะไอออนิก เป็นแรงที่ไม่เกี่ยวข้องกับทิศทาง เป็นแรงในระยะใกล้จึงกระทำต่ออนุภาคใกล้เคียงเท่านั้น และไม่ได้ขึ้นกับอุณหภูมิ ยกเว้นแรงดึงดูดระหว่างขั้ว (dipole–dipole interactions) หรือแรงเคโซม
แรงลอนดอน แรงเดอบาย และแรงเคโซม
แรงลอนดอน (London dispersion force) เป็นแรงที่เกิดจากอะตอมหรือโมเลกุลมีขั้วชั่วคราว สภาพมีขั้วนี้สามารถเหนี่ยวนำจากโมเลกุลมีขั้วหรือการผลักของหมอกอิเล็กตรอนประจุลบในโมเลกุลไม่มีขั้ว ฉะนั้นแรงลอนดอนจึงถือว่าเกิดจากการผันผวนของความหนาแน่นอิเล็กตรอนในหมอกอิเล็กตรอน อะตอมที่มีจำนวนอิเล็กตรอนมากจะมีแรงลอนดอนมากกว่าอะตอมที่มีจำนวนอิเล็กตรอนน้อย แรงลอนดอนตั้งชื่อตามฟริทซ์ ล็อนด็อน นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน
แรงเดอบาย (Debye force) เป็นแรงที่เกิดจากอันตรกิริยาระหว่างโมเลกุลมีขั้วถาวรกับโมเลกุลมีขั้วเหนี่ยวนำ โมเลกุลมีขั้วเหนี่ยวนำเกิดขึ้นเมื่อโมเลกุลหนึ่งที่มีขั้วถาวรผลักอิเล็กตรอนของอีกโมเลกุล เหนี่ยวนำให้เกิดแรงดึงดูดซึ่งกันและกันระหว่างโมเลกุล แรงเดอบายไม่สามารถเกิดได้ระหว่างอะตอมและไม่ขึ้นกับอุณหภูมิเหมือนแรงเคโซม แรงเดอบายตั้งชื่อตามปีเตอร์ เดอบาย นักฟิสิกส์ชาวดัตช์
แรงเคโซม (Keesom force) เป็นอันตรกิริยาที่เกิดระหว่างโมเลกุลมีขั้วถาวรสองโมเลกุล โมเลกุลมีขั้วถาวรนี้มีการจัดเรียงที่ทำให้ประจุย่อยต่างขั้วของทั้งสองโมเลกุลอยู่ใกล้กันจึงก่อให้เกิดแรงดึงดูด แรงเคโซมเป็นแรงที่ขึ้นกับอุณหภูมิและไม่เกิดในสารละลายในน้ำที่มีอิเล็กโทรไลต์ แรงนี้ตั้งชื่อตามวิลเลิม เฮนดริก เคโซม นักฟิสิกส์ชาวดัตช์
วัดยางป่า
วัดยางป่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านคลองวัดสัก ตำบลบางขนุน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันพระอธิการอำนวย อาภากโร ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดยางป่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ไม่ปรากฏชัดเจนว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนใด หลักฐานที่ทำให้สันนิษฐานได้ว่าสร้างในสมัยอยุธยาได้แก่ ซากกระเบื้องหลังคาของอุโบสถหลังเก่าและพระพุทธรูปที่ขุดพบใต้ฐานพระประธานองค์เดิม (ชาวบ้านเรียกพระประธานองค์นี้ว่า หลวงพ่อเหลือ) โดยพระพุทธรูปที่ขุดพบนั้นเป็นพระบุหนังสมัยอยุธยา วัดถูกปล่อยรกร้างมานานจนกระทั่งพระอาจารย์อำนวย อาภากโร ได้มาพบเข้าและมีความคิดที่จะสร้างวัดขึ้นมาใหม่ ท่านได้เป็นผู้นำการบูรณะเมื่อราว พ.ศ. 2553 (ในขณะนั้นมีพระภิกษุจำพรรษา 9 รูป) โดยบูรณะหลวงพ่อเหลือ สร้างหอระฆัง 1 หลัง และกุฏิ 10 หลัง จากนั้นทางวัดก็ดำเนินการสร้างหอสวดมนต์และสร้างอุโบสถเมื่อ พ.ศ. 2555 วัดได้รับการยกฐานะจากวัดร้างขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2558 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2560
วัดสักใหญ่
วัดสักใหญ่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านบางโอ ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี
วัดยางป่า
ภายในวัดยางป่ามีพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เหตุที่สร้างพระบรมราชานุสาวรีย์ขึ้นเพราะเชื่อกันว่าที่นี่เคยเป็นสถานที่ที่พระองค์เคยเสด็จมาตั้งทัพอยู่และได้รับชัยชนะในเวลาต่อมา