cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทุ่งสังหาร (ภาพยนตร์)
เนื้อเรื่อง
หลังจากชานเบิร์กออกมาจากกัมพูชาแล้ว เขาได้ให้ความช่วยเหลือครอบครัวของปรานซึ่งอพยพจากกัมพูชามาก่อนหน้านั้นและพำนักอยู่ที่ซานฟรานซิสโก และพยายามขอความช่วยเหลือจากองค์กรด้านมนุษยธรรมต่างๆ ทั่วโลกในการตามหาปราน ส่วนปรานได้กลายเป็นแรงงานเกณฑ์ภายใต้การปกครองของ"อังการ์" หรือรัฐบาลเขมรแดง ต้องใช้ชีวิตอย่างแร้นแค้นแสนสาหัส และต้องแกล้งทำตัวเป็นคนไม่รู้หนังสือ เพื่อเอาตัวรอดจากคำสั่งฆ่าผู้มีความรู้ซึ่งถือว่าเป็นชนชั้นศัตรูของรัฐบาลใหม่ เขาเกือบเสียชีวิตจากการลงโทษและถูกทรมานเพราะแอบดูดเลือดจากคอวัวกินเนื่องจากทนความอดอยากไม่ไหว  โชคยังดีที่เขาได้รับการปล่อยตัว ปรานจึงพยายามลอบหนีออกจากค่ายกักกัน แต่ก็ถูกเขมรแดงจับตัวได้ที่หมู่บ้านอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งระหว่างทาง เขาได้พบกับหลุมศพของคนที่ตายจากการถูกเขมรแดงสังหารด้วยข้อหาทรยศชาติจำนวนมากด้วย
ที่สหรัฐฯ ในปี พ.ศ. 2519 ชานเบิร์กได้รับรางวัลพูลิตเซอร์จากการทำข่าวสงครามกลางเมืองกัมพูชา เขาได้อุทิศรางวัลนี้ให้แก่ปรานด้วย ในงานเลี้ยงคืนนั้น ชานเบิร์กได้เจอกับร็อกออฟขณะเข้าห้องน้ำ เขาโทษว่าชานเบิร์กไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่ในการหาทางช่วยเหลือปรานออกมาจากกัมพูชา คำพูดนี้ทำให้ชานเบิร์กโทษตัวเองว่า ปรานยังอยู่ในกัมพูชาก็เพราะเขาต้องการให้ปรานอยู่ที่นั่นด้วยความเห็นแก่ตัว
ที่กัมพูชา หลังจากปรานถูกจับกุมตัวอีกครั้ง เขาก็ได้ทำงานเป็นพี่เลี้ยงให้กับลูกชายของ "พัด" หัวหน้าเขมรแดงของหมู่บ้านที่ควบคุมตัวปรานไว้ พัดให้ความไว้วางใจแก่ปรานเต็มที่แม้จะรู้ว่าปรานมีความรู้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสก็ตาม เมื่อพัดเห็นว่าสถานการณ์ของรัฐบาลเขมรแดงเลวร้ายลงจากการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายภายในพรรคและการรุกรานของเวียดนาม เขาจึงฝากฝังลูกชายไว้ให้ปรานดูแลก่อนที่จะถูกทหารเขมรแดงดัวยกันสังหารในช่วงที่กองทัพเวียดนามใกล้จะรุกเข้ามาถึงหมู่บ้านของพัด  ปรานได้พาลูกชายของพัดและนักโทษชายคนอื่นๆ อีก 4 คน หลบหนีออกจากกัมพูชาโดยมุ่งขึ้นไปทางชายแดนตอนเหนือ ระหว่างทางเพื่อนร่วมทางสามคนได้แยกกันไปอีกทางหนึ่ง ส่วนนักโทษที่เหลือกับลูกชายของพัดเสียชีวิตจากกับระเบิดที่ฝังไว้ในป่า ปรานจึงรอดชีวิตจนมาถึงศูนย์ผู้อพยพบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา เพียงคนเดียว
รางวัลออสการ์ ค.ศ. 1984
ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล:
รางวัลลูกโลกทองคำ ค.ศ. 1984
ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล:
การถ่ายทำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ถ่ายทำในประเทศไทยเกือบทั้งหมด โดยเริ่มในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2526 ในหลายพื้นที่ อาทิ ถนนท่าดินแดงในเขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร, จังหวัดนครปฐม, จังหวัดภูเก็ต, อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี, อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์, ปราสาทหินพิมาย อำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา และอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เบื้องหลังการถ่ายทำดังกล่าวได้ถูกบันทึกไว้โดยสมพล สังขะเวส ผู้ช่วยผู้กำกับฝ่ายไทย ในหนังสือชื่อ "The Killing Fields บันทึกถึงทุ่งสังหาร" อนึ่ง สมพลยังได้แปลนิยายที่ดัดแปลงจากบทภาพยนตร์เรื่องดังกล่าว ซึ่งเขียนโดย คริสโตเฟอร์ ฮัดสัน โดยตีพิมพ์ภายใต้ชื่อ "The Killing Fields ล้างชาติ ล้างแผ่นดิน" ซึ่งมีรายละเอียดบางอย่างที่ได้ตัดออกไปจากฉบับภาพยนตร์ที่ฉายจริง เนื่องจากข้อจำกัดในด้านความยาวของภาพยนตร์ที่ออกฉาย
Cystoopsidae
Cystoopsidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Trichocephalida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พุทธชยันตี
พุทธชยันตี หรือ สัมพุทธชยันตี (Sambuddha jayanthi) เป็น เทศกาลสำคัญทางพระพุทธศาสนาเถรวาท ที่มีความเกี่ยวเนื่องกับวันวิสาขบูชา คำว่า พุทธชยันตี มาจากศัพท์ พุทธ+ชยันตี (जयंती) ที่แปลว่า วันครบรอบ (Anniversary) ในภาษาสันสกฤต พุทธชยันตีจึงแปลว่า การครบรอบวันเกิดของพระพุทธศาสนา หรือวันครบรอบชัยชนะของพระพุทธเจ้าก็ได้
โดยอาจใช้ชื่อต่างกันไปบ้างในแต่ละประเทศ เช่น ศรีสัมพุทธชันตี สัมพุทธชยันตี แต่ทั้งหมดก็คือการจัดกิจกรรมพุทธชยันตี เพื่อมุ่งหมายการถวายเป็นพุทธบูชาในปีที่ครบรอบวาระสำคัญของพระพุทธเจ้านั่นเอง
ประวัติ
คำว่า สัมพุทธชยันตี หรือ พุทธชยันตี สันนิษฐานว่าเริ่มจัดขึ้นครั้งแรกในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2500 ในประเทศศรีลังกา และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยดำริของ ฯพณฯ อู ถั่น ชาวพุทธพม่า ในสมัยที่ท่านดำรงตำแหน่งเลขาธิการองค์การสหประชาชาติ ท่านได้ดำริให้ชาวพุทธทั่วโลกร่วมกันบูรณะลุมพินีวัน ที่ตั้งอยู่ในประเทศเนปาล ให้เป็นพุทธอุทยานประวัติศาสตร์ของโลก โดยเรียกว่า การฉลองพุทธชยันตี 25 พุทธศตวรรษ (2500th Buddha Jayanti Celebration) โดยนำคำ Buddha Jayanti (बुद्ध जयंती) ซึ่งเป็นคำเรียกวันครบรอบของชาวอินเดียและเนปาลมาใช้ เพื่อให้เกียรติประเทศซึ่งเป็นที่ตั้งของพุทธสังเวชนียสถาน และมีการรณรงค์ให้ประเทศที่นับถือพระพุทธศาสนาต่าง ๆ จัดกิจกรรมเฉลิมฉลองในปีนั้น เช่น ประเทศ พม่า ประเทศศรีลังกา ประเทศอินเดีย
เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองพุทธชยันตี 25 พุทธศตวรรษในครั้งนั้น ในประเทศอินเดีย ได้มีการจัดกิจกรรมฟื้นฟูพระพุทธศาสนา โดยการนำของ ดร.บี.อาร์.อามเพฑกร นำชาวอินเดียประมาณ 2 แสนคนปฏิญาณตนเป็นชาวพุทธ การสร้างสวนสาธารณะพุทธชยันตีไว้ที่กรุงนิวเดลีเพื่อเป็นอนุสรณ์สำหรับวาระนี้ และนอกจากนี้ ฯพณฯ ชวาหระลาล เนห์รู นายกรัฐมนตรีแห่งสาธารณรัฐอินเดีย ยังได้เชิญชวนให้ประเทศพุทธศาสนาทั่วโลกมาสร้างวัดไว้ในดินแดนพุทธอุบัติภูมิอีกด้วย
ในประเทศพม่า ได้มีการจัดกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสร้างปาสาณคูหาเพื่อการทำฉัฏฐสังคีติสังคายนาพระไตรปิฎก สำหรับในประเทศศรีลังกา ได้มีการจัดงานเฉลิมฉลอง เพื่อเป็นการประกาศศักยภาพของประเทศศรีลังกาหลังได้รับเอกราชจากอังกฤษในปี พ.ศ. 2491 ด้วย
โดยในส่วนของประเทศไทย ในสมัยของรัฐบาลจอมพล ป.พิบูลสงคราม ก็ได้มีการฉลองเนื่องในโอกาสพุทธชยันตีนี้ด้วย โดยจัดเป็นงานฉลองทางพระพุทธศาสนาที่ยิ่งใหญ่ของประเทศไทย มีการจัดสร้างพุทธมณฑล การประกาศให้วันธรรมสวนะเป็นวันหยุดราชการ  มีการออกพระราชบัญญัตินิรโทษกรรม พระราชบัญญัติล้างมลทิน มีการออกประกาศพระบรมราชโองการ พระราชทานบริเวณสนามหลวงเป็นสังฆปริมณฑลสำหรับจัดงานฉลองในครั้งนี้เป็นการชั่วคราวด้วย นอกจากนี้แล้ว รัฐบาลยังได้ออกพระราชบัญญัติเหรียญงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เป็นกรณีพิเศษด้วย ซึ่งเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในประเทศไทยที่รัฐบาลมีการออกเหรียญที่ระลึก และแพรแถบ เนื่องในโอกาสสำคัญทางศาสนา อย่างไรก็ดี การจัดงานครั้งนั้นในประเทศไทย ได้ใช้ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "งานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ" ทำให้คำว่า "พุทธชยันตี" ไม่แพร่หลายในประเทศไทยเหมือนประเทศอื่น ๆ
เชิงอรรถ
อย่างไรก็ตาม หลังรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม ถูกทำรัฐประหารยึดอำนาจโดยจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2500 การกำหนดวันธรรมสวนะให้เป็นวันหยุดราชการก็ได้ถูกยกเลิกลง ในสมัยรัฐบาลของนายพจน์ สารสิน ในวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2500 ด้วยเหตุ "การหยุดราชการในวันธรรมสวนะไม่สะดวกแก่การปฏิบัติราชการ" พุทธชยันตี ถ้าแยกออกเป็นภาษาบาลี ก็มาจาก พุทฺธ+ชิ+อนฺต+อิ พุทฺธ เป็น ธาตุ เป็นรากศัพท์ แปลว่า รู้ ชิ เป็น ธาตุ ศัพท์ แปลว่า ชนะ อนฺต เป็น ปัจจัย แปลว่า เป็น อยู่ คือ อิ เป็น ปัจจัย เหมือนกัน น่าจะเป็น ตทัทสัทถิตัททิต แปลว่า มี
ถ้านำมาแปลงก็จะเป็นดังนี้ พุทฺธ ไม่ต้องแปลงอะไร คงศัพท์ไว้ ชิ ต้องแปลง อิ ที่อยู่บนชิ เป็น เอ ก็จะเป็น เช  แล้วแปลง เอ คือ เช เป็น อย ก็คือ ชย ก็จะได้ศัพท์ คือ พุทฺธชย แล้ว เอา อนฺต มาต่อ โดยลบ อะ ที่ พุทฺธชย เสีย แล้วนำมาต่อกัน ก็จะได้เป็น พุทธชยนฺต แล้วนำ อิ ปัจจัยใน ตทัทสัทถิตัททิต มาต่อ ก็จะได้เป็น พุทฺธชยนฺติ แล้ว ทีฆะ อิ ที่ พุทฺธชยนฺติ เป็น อี ก็จะได้เป็น พุทฺธชยนฺตี แปลได้หลายอย่างเช่น พระพทธเจ้า ผู้มีชัยชนะ ผู้ทรงมีชัยชนะเหนือ (กิเลสทั้งปวง) คือพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าผู้มีการชนะ (กิเลสทั้งปวง) เป็นต้น
รายชื่อแบนเพรสโตออริจินัลยูนิต
รายชื่อของยูนิตซึ่งปรากฏในเกมซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นหุ่นยนต์หรือยานพาหนะ แต่ก็มีสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่และอุปกรณ์อื่นๆอยู่ด้วย
Anatrichosomatidae
Anatrichosomatidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Trichocephalida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จอร์จ (หมา)
ชีวประวัติ
จอร์จเป็นสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลล์เทอร์เรีย ที่มีสภาวะทางหัวใจ มันอาศัยอยู่กับ นายอลัน เกย์ ในเมืองมานาเอีย ทารานากิ ประเทศนิวซีแลนด์ มันเกิดใน ค.ศ 1997 หรือ 1998 ในตอนแรกมันอาศัยอยู่กับเพื่อนบ้านของนายอลัน แต่ต่อมาพวกเขาต้องย้ายออกจึงเสนอมันให้กับนายอลัน ด้วยเหตุผลที่ว่า "มันอยู่ที่นี่มานานมาก"
วีรกรรม
ในวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2007 เดอะ ซิดนีย์ มอนิง เฮอเริล และ เดอะ นิวซีแลนด์ เฮอเริล รายงานว่า ในขณะที่เด็กห้าคนกำลังเดินกลับบ้าน จู่ ๆ ถูกสุนัขสายพันธุ์พิตบูลล์สองตัวกระโจนเข้ามาทำร้าย เจ้าจอร์จจึงกระโดดเข้ามาปกป้องเด็ก ๆ และถูกรุมกัดจนอาการสาหัส สัตวแพทย์เสนอให้เกย์ตัดสินใจการุณยฆาตเจ้าจอร์จ เกย์จึงตกลงอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก ทำให้เข้าต้องเสียใจกับการตัดสินใจในภายหลัง ส่วนพิตบูลล์สองตัวที่ทำให้เกิดเรื่องราวในครั้งนี้ถูกการุณยฆาต ส่วนเจ้าของของพวกมันถูกฟ้องร้องจากการ "เป็นเจ้าของสุนัขที่อันตรายและไม่สามารถควบคุมได้" 6 เดือนต่อมา สแตรตเฟิร์ด เพรส รายงานว่า จอร์จปะทะพิตบูลล์ เพื่อปกป้องเด็กสามคน ในเดือนกุมภาพันธ์ 2009 สกาย นิวส์ รายงานว่า จอร์จอายุ 14 ปีเผชิญหน้ากับพิตบูลล์สองตัวเพื่อปกป้องเด็ก 5 คนที่อายุระหว่าง 3–12 ปี
ผลที่ตามมาคือ จอร์จได้รับการยกย่อง และ ระลึกถึงความกล้าหาญ และความเสียสละของมัน 	RNZSPCAมอบเหรียญกล้าหาญให้กับจอร์จทำให้มันเป็นสุนัขตัวแรกในรอบ 17 ปีแถมยังเป็นสุนัขตัวแรกที่ไม่ใช่สุนัขตำรวจ เกย์ได้รับเหรียญของจอร์จที่โรงเรียนของเด็ก ๆ เจอร์เรล ฮัดแมน อดีตนาวิกโยธินสหรัฐที่เคยรบในสงครามเวียดนามรู้สึกประทับใจการกระทำของจอร์จมาก เขากล่าวกับ ทารานากิ เฮอเริล ว่าเข้าจะมอบหนึ่งในสามเพอร์เพิลฮาร์ตให้กับเกย์ ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2007 รูปปั้นทองสัมฤทธิ์ของจอร์จแสดงขึ้นที่เมืองมานาเอีย รูปปั้นนี้เป็นผลงานของฟริตจ็อฟ แฮนซัน ในปี 2009 PDSA องค์กรคุ้มครองและช่วยเหลือสัตว์ของอังกฤษได้มอบ เหรีญทองพีดีเอสเอ ให้กับจอร์จ ซึ่งเหรียญนี้มีค่าเทียบเท่ากับเหรียญจอร์จ ครอสส์ โดยมีอนานด์ แซตเตียนันด์ ผู้สำเร็จราชการนิวซีแลนด์ในขณะนั้นเป็นผู้คล้องเหรีญทองพีดีเอสเอบนรูปปั้นของจอร์จ
พารัน
พารัน (Paran; 파란) เป็นศิลปินบอยแบนด์จากประเทศเกาหลีใต้ ประกอบด้วยสมาชิก 5 คนได้แก่ P.O, A.J. , Ryan , Ace และ Neo ชื่อวง PARAN นั้นแปลว่า ท้องฟ้า มาจากการนำเอาชื่อของสมาชิกแต่ละคนมารวมกัน ได้แก่ P.O , A.J. , Ryan , Ace และ Neo และคำว่า PARAN นั้นยังมีความหมายคล้ายกับคำว่า Big Bang ที่เหมือนกับการแจ้งเกิดโด่งดังเหมือนเสียงระเบิดลูกใหญ่ๆ แล้วก็ยังใช้แทนความหมายของชุดเด็กนักเรียนที่มีสีฟ้าอีกด้วย
ซึ่งหลังจากที่ทั้ง 5 ผ่านการออดิชั่นจนได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกวง พวกเขาก็ถูกจับให้มาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเป็นเวลา 2 ปีเพื่อฝึกร้องและซ้อมเต้นอย่างหนัก รวมทั้งยังต้องหัดเรียนพูดภาษาอังกฤษและญี่ปุ่นให้คล่อง เนื่องจากทางต้นสังกัดต้องการให้จะให้พวกเขาโด่งดังในต่างประเทศด้วย และในที่สุดพวกเค้าก็ได้ออกอัลบั้มชุดแรกชื่อว่า 'Paran The First' โดยมีเพลง 'First Love' เป็นเพลงเปิดตัว
เส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 145 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 35 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="125" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแบเร็นตส์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลขาว ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลขาว ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลขาว ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇺🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลอะซอฟ ! scope="row" | 🇺🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลดำ ! scope="row" | 🇹🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ! scope="row" | 🇮🇱 ! scope="row" | เวสต์แบงก์ ! scope="row" | 🇮🇱 ! scope="row" | เวสต์แบงก์ ! scope="row" | 🇮🇱 ! scope="row" | เวสต์แบงก์ ! scope="row" | 🇮🇱 ! scope="row" | 🇯🇴 ! scope="row" | 🇸🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแดง ! scope="row" | 🇪🇬 ! scope="row" | สามเหลี่ยมฮาลาอิป ! scope="row" | 🇸🇩 ! scope="row" | 🇪🇹 ! scope="row" | 🇸🇩 ! scope="row" | 🇪🇹 ! scope="row" | 🇸🇸 ! scope="row" | 🇪🇹 ! scope="row" | 🇸🇸 ! scope="row" | 🇪🇹 ! scope="row" | 🇸🇸 ! scope="row" | 🇰🇪 ! scope="row" | 🇺🇬 ! scope="row" | 🇰🇪 ! scope="row" | 🇹🇿 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" | 🇲🇼 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
ปอลิสเซีย
ปอลิสเซีย (Полі́сся; Polesie; Пале́ссе; Поле́сье) เป็นที่ลุ่มชื้นแฉะขนาดใหญ่ มีพรรณไม้ขึ้นหนาแน่น พื้นที่ส่วนใหญ่ไม่มีประชากรอยู่อาศัย อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศยูเครนและทางตอนใต้ของประเทศเบลารุส บนสองฝั่งแม่น้ำปรือปิยัจ มีความยาวจากทางเหนือไปใต้ราว 225 กิโลเมตร และจากตะวันตกไปตะวันออกราว 485 กิโลเมตร รู้จักในอีกชื่อว่า ที่ลุ่มชื้นแฉะปรือปิยัจ (Pripyat Marshes) ตามชื่อแม่น้ำ หรือ ที่ลุ่มชื้นแฉะปินสก์ (Pinsk Marshes) ตามชื่อเมืองปินสก์ในเบลารุส
โครงการสูบน้ำออกจากที่ลุ่มตั้งแต่ทศวรรษ 1870 ทำให้มีพื้นที่เพื่อการเกษตรเพิ่มขึ้น เคยเป็นเส้นเขตแดนธรรมชาติระหว่างโปแลนด์กับสหภาพโซเวียต ซึ่งมีผลต่อการวางยุทธศาสตร์ในการเดินทัพและการอพยพประชากรนานหลายศตวรรษ
Ungellidae
Ungellidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
นีล ฟินน์
นีล มูลเลน ฟินน์ (Neil Mullane Finn, OBE) เกิดเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1958 เป็นนักร้องชาวนิวซีแลนด์อดีตสมาชิกวงสปลิตเอนซ์ และนักร้องนำแห่งวงคราวเดดเฮาส์ เขาได้ได้บันทึกเสียงและประสบความสำเร็จกับอัลบั้มเดี่ยวของเขา และประกอบดนตรีที่หลากหลายต่างๆนานากับวง 7 Worlds Collide
แหล่งข้อมูลอื่น
1958
นิราศหวยเลิก
นิราศหวยเลิก เป็นนิราศที่แต่งโดยนายเฟื่อง เนื้อหาพรรณาความโศกเศร้าที่มีการยกเลิกหวยเมื่อปี พ.ศ. 2459 โดยพระบรมราชโองการของพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นนิราศที่สะท้อนสังคมในขณะนั้น
เอป
เอป หรือ ลิงไม่มีหาง (ape) เป็นไพรเมตที่อยู่ในวงศ์ใหญ่ Hominoidea ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นอีก 2 วงศ์
เอปในปัจจุบันมีเพียง 4 จำพวกเท่านั้น พบในทวีปแอฟริกา และเอเชียแถบเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คือ ชิมแปนซี กอริลลา อุรังอุตัง และชะนี
จากการศึกษาสารพันธุกรรมพบว่า กอริลลาและชิมแปนซีมีความใกล้ชิดทางสายวิวัฒนาการกับมนุษย์มากกว่าเอปที่พบในทวีปเอเชีย ซึ่งได้แก่ ชะนีและอุรังอุตัง ซึ่งมีจำนวนโครโมโซม 48 อัน ในขณะที่มนุษย์มี 46 อัน โดยเฉพาะชิมแปนซีนั้น มีหมู่โลหิตแบ่งได้เป็น A, B, O เช่นเดียวกับมนุษย์ และจากหลักฐานทางชีววิทยาระดับโมเลกุลพบว่าดีเอ็นเอของมนุษย์มีความคล้ายกันกับชิมแปนซีถึงร้อยละ 98.4 นอกจากนี้แล้วจากหลักฐานดังกล่าวยังทำให้สันนิษฐานได้ว่าบรรพบุรุษของมนุษย์ วิวัฒนาการแยกจากลิงไม่มีหางเมื่อประมาณ 7.5-4 ล้านปีที่ผ่านมา ซึ่งลิงไม่มีหางจัดได้ว่าเป็นสัตว์ที่มีความเฉลียวฉลาดมากกว่าสัตว์จำพวกใด ๆ ในโลก
การจำแนก
วงศ์ย่อยและสกุล
สโมสรฟุตบอลอาร์มี่ ยูไนเต็ด ในฤดูกาล 2559
ฤดูกาล 2559 เป็นฤดูกาลที่ 14 ของ อาร์มี่ ยูไนเต็ด ในฟุตบอล ไทยลีก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2539–2542, 2549–2551 และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553.
การซื้อ-ขาย
ตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงแรกเปิดเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2558 ถึง 28 มกราคม 2559
ตลาดซื่อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงที่สองจะเปิดในวันที่ 3 มิถุนายน ถึง 30 มิถุนายน 2559
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein, ) หรือ อัลแบร์ท ไอน์ชไตน์ (14 มีนาคม ค.ศ. 1879 – 18 เมษายน ค.ศ. 1955) เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวเยอรมันมาแต่โดยกำเนิด ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในนักฟิสิกส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ไอน์สไตน์ได้เป็นที่รู้จักกันในการพัฒนาทฤษฎีสัมพัทธภาพ แต่เขายังมีส่วนสำคัญในการพัฒนาทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัม ทฤษฎีสัมพัทธภาพและทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัมเป็นสองเสาหลักของฟิสิกส์สมัยใหม่ สูตรความสมมูลมวล–พลังงานของเขา E = mc2 ซึ่งเกิดจากทฤษฎีสัมพัทธภาพจึงได้รับการขนานนามว่า เป็น "สมการที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก" ผลงานของเขาได้เป็นที่รู้จักจากอิทธิพลที่มีต่อปรัชญาทางวิทยาศาสตร์  เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ. 1921 "สำหรับทำหน้าที่ทางด้านฟิสิกส์ทฤษฏี" โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับการค้นพบปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก ขั้นตอนสำคัญในการพัฒนาทฤษฎีกลศาสตร์ควอนตัม ความสำเร็จทางปัญญาและความคิดริเริ่มของเขาส่งผลให้ "ไอน์สไตน์" กลายเป็นคำพ้องที่มีความหมายตรงกับคำว่า "จีเนียส"(อัจฉริยะ)
ในปี ค.ศ. 1905 ปีนั้นได้ถูกเรียกกันเป็นบางครั้งว่า annus mirabilis (ปีที่มหัศจรรย์) ไอน์สไตน์ได้ตีพิมพ์บทความถึงการค้นพบครั้งใหม่ถึงสี่ฉบับ สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงทฤษฏีปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก ซึ่งได้อธิบายถึงการเคลื่อนที่แบบบราวน์ เป็นการนำเสนอทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษและแสดงให้เห็นถึงความสมมูลมวล–พลังงาน ไอน์สไตน์คิดว่ากฏของกลศาสตร์คลาสสิคไม่อาจสอดคล้องกับสนามแม่เหล็กไฟฟ้าได้อีกต่อไป ซึ่งทำให้เขาพัฒนาทฤษฏีสัมพันธภาพพิเศษ จากนั้นเขาได้ขยายทฤษฏีสนามแรงโน้มถ่วง เขาได้ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปในปี ค.ศ. 1916 เป็นการนำเสนอทฤษฏีแรงโน้มถ่วง ในปี ค.ศ. 1917 เขาได้ใช้ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปเพื่อสร้างแบบจำลองโครงสร้างของจักรวาล เขายังคงจัดการกับปัญหาของกลศาสตร์เชิงสถิติและทฤษฎีควอนตัม ซึ่งนำไปสู่การอธิบายทฤษฎีอนุภาคและการเคลื่อนที่ของโมเลกุล นอกจากนี้เขายังตรวจสอบคุณสมบัติทางความร้อนของแสงและทฤษฎีควอนตัมของการแผ่รังสี ซึ่งเป็นรากฐานของทฤษฎีโฟตอนของแสง อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมาของอาชีพการงานของเขา เขาคิดค้นงานวิจัยอยู่สองอย่าง ซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ประสบความสำเร็จเลย งานแรก แม้ว่าเขาจะมีส่วนอย่างมากในกลศาสตร์ควอนตัม เขาไม่เห็นด้วยกับทฤษฎีของกลศาสตร์ควอนตัมที่พัฒนามาในภายหลังโดยปฏิเสธว่า ธรรมชาติ "จะไม่ทอยลูกเต๋า" งานที่สอง เขาได้พยายามคิดค้นทฤษฎีสนามรวม โดยสรุปทฤษฎีความโน้มถ่วงทางเรขาคณิตเพื่อรวมเข้ากับทฤษฎีแม่เหล็กไฟฟ้า เป็นผลทำให้เขาตีตัวออกห่างจากกระแสหลักของฟิสิกส์สมัยใหม่มากขึ้นเรื่อย ๆ
ไอน์สไตน์เกิดในจักรวรรดิเยอรมัน แต่ย้ายไปอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1895 ได้ละทิ้งสัญชาติเยอรมัน (เป็นเรื่องของราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค) ภายหลังปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1897 เมื่อมีอายุได้ 17 ปี เขาได้สมัครเรียนหลักสูตรการสอนคณิตศาสตร์และฟิสิกส์ระดับอนุปริญญาที่โรงเรียนสารพัดช่างแห่งสหพันธรัฐสวิสเซอร์แลนด์ (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิส ซือริช) ในเมืองซือริช ซึ่งจบการศึกษาในปี ค.ศ. 1900 ในปี ค.ศ. 1901 เขาได้รับสัญชาติสวิส ซึ่งเขาได้เก็บเอาไว้ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ และในปี ค.ศ. 1903 เขาได้ดำรงตำแหน่งอย่างถาวรที่สำนักงานสิทธิบัตรสวิสในกรุงเบิร์น ในปี ค.ศ. 1905 เขาได้รับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซือริช ในปี ค.ศ. 1914 ไอน์สไตน์ได้ย้ายไปยังกรุงเบอร์ลินตามคำสั่งในการเข้าร่วมกับสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งปรัสเซียและมหาวิทยาลัยฮุมบ็อลท์แห่งเบอร์ลิน ในปี ค.ศ. 1917 ไอน์สไตน์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการสถาบันฟิสิกส์ไคเซอร์วิลเฮล์ม เขายังได้กลายเป็นพลเมืองชาวเยอรมันอีกครั้ง - ปรัสเซียในช่วงเวลานั้น ในปี ค.ศ. 1933 ในขณะที่ไอน์สไตน์ได้ไปเยือนที่สหรัฐอเมริกา อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ก็ก้าวขึ้นสู่อำนาจ ไอน์สไตน์ไม่ได้เดินทางกลับเยอรมนีเพราะเขาค้ดค้านนโยบายของรัฐบาลที่นำโดยนาซีซึ่งได้รับเลือกตั้งขึ้นมาใหม่ เขาได้ตั้งรกรากในสหรัฐอเมริกาและกลายเป็นพลเมืองชาวอเมริกันในปี ค.ศ. 1940 ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้เขียนจดหมายไปถึงประธานาธิบดีสหรัฐแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ เพื่อย้ำเตือนเขาถึงโครงการอาวุธนิวเคลียร์ของเยอรมนีที่อาจจะเกิดขึ้นได้ และแนะนำให้สหรัฐเริ่มทำการวิจัยโครงการแบบเดียวกัน ไอน์สไตน์ได้ให้การสนับสนุนแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรแต่ส่วนใหญ่ก็ประณามแนวคิดเรื่องอาวุธนิวเคลียร์
วัยเด็กและในวิทยาลัย
ไอน์สไตน์เกิดในเมืองอุล์ม ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค สมัยจักรวรรดิเยอรมัน ห่างจากเมืองชตุทการ์ทไปทางตะวันออกประมาณ 100 กิโลเมตร ซึ่งในปัจจุบันคือรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี บิดาของเขาชื่อว่า แฮร์มานน์ ไอน์สไตน์ เป็นพนักงานขายทั่วไปซึ่งกำลังทำการทดลองเกี่ยวกับเคมีไฟฟ้า มารดาชื่อว่า พอลลีน โดยมีคนรับใช้หนึ่งคนชื่อ คอช ทั้งคู่แต่งงานกันในโบสถ์ในสตุ๊ทการ์ท (เยอรมัน: Stuttgart-Bad Cannstatt) ครอบครัวของเขาเป็นชาวยิว (แต่ไม่เคร่งครัดนัก) อัลเบิร์ตเข้าเรียนในโรงเรียนประถมคาธอลิก และเข้าเรียนไวโอลิน ตามความต้องการของแม่ของเขาที่ยืนยันให้เขาได้เรียน
เมื่อเขาอายุได้ห้าขวบ พ่อของเขานำเข็มทิศพกพามาให้เล่น และทำให้ไอน์สไตน์รู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างในพื้นที่ที่ว่างเปล่า ซึ่งส่งแรงผลักเข็มทิศให้เปลี่ยนทิศไป เขาได้อธิบายในภายหลังว่าประสบการณ์เหล่านี้คือหนึ่งในส่วนที่เป็นแรงบันดาลใจให้แก่เขาในชีวิต แม้ว่าเขาชอบที่จะสร้างแบบจำลองและอุปกรณ์กลได้ในเวลาว่าง เขาถือเป็นผู้ที่เรียนรู้ได้ช้า สาเหตุอาจเกิดจากการที่เขามีความพิการทางการอ่านหรือเขียน (dyslexia) ความเขินอายซึ่งพบได้ทั่วไป หรือการที่เขามีโครงสร้างสมองที่ไม่ปกติและหาได้ยากมาก (จากการชันสูตรสมองของเขาหลังจากที่ไอน์สไตน์เสียชีวิต) เขายกความดีความชอบในการพัฒนาทฤษฎีของเขาว่าเป็นผลมาจากความเชื่องช้าของเขาเอง โดยกล่าวว่าเขามีเวลาครุ่นคิดถึงอวกาศและเวลามากกว่าเด็กคนอื่น ๆ เขาจึงสามารถสามารถพัฒนาทฤษฎีเหล่านี้ได้ โดยการที่เขาสามารถรับความรู้เชิงปัญญาได้มากกว่าและนานกว่าคนอื่น ๆ
ไอน์สไตน์เริ่มเรียนคณิตศาสตร์เมื่อประมาณอายุ 12 ปี โดยที่ลุงของเขาทั้งสองคนเป็นผู้อุปถัมถ์ความสนใจเชิงปัญญาของเขาในช่วงย่างเข้าวัยรุ่นและวัยรุ่น โดยการแนะนำและให้ยืมหนังสือซึ่งเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์
ใน พ.ศ. 2437 เนื่องมาจากความล้มเหลวในธุรกิจเคมีไฟฟ้าของพ่อของเขา ทำให้ครอบครัวไอน์สไตน์ย้ายจากเมืองมิวนิก ไปยังเมืองพาเวีย (ใกล้กับเมืองมิลาน) ประเทศอิตาลี ในปีเดียวกัน เขาได้เขียนผลงานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา (คือ "การศึกษาสถานะของอีเธอร์ในสนามแม่เหล็ก") โดยที่ไอน์สไตน์ยังอาศัยอยู่ในบ้านพักในมิวนิกอยู่จนเรียนจบจากโรงเรียน โดยเรียนเสร็จไปแค่ภาคเรียนเดียวก่อนจะลาออกจากโรงเรียนมัธยมศึกษา กลางฤดูใบไม้ผลิ ในปี พ.ศ. 2438 แล้วจึงตามครอบครัวของเขาไปอาศัยอยู่ในเมืองพาเวีย เขาลาออกโดยไม่บอกพ่อแม่ของเขา และโดยไม่ผ่านการเรียนหนึ่งปีครึ่งรวมถึงการสอบไล่ ไอน์สไตน์เกลี้ยกล่อมโรงเรียนให้ปล่อยตัวเขาออกมา โดยกล่าวว่าจะไปศึกษาเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดตามคำเชิญจากเพื่อนผู้เป็นแพทย์ของเขาเอง โรงเรียนยินยอมให้เขาลาออก แต่นี่หมายถึงเขาจะไม่ได้รับใบรับรองการศึกษาชั้นเรียนมัธยม
แม้ว่าเขาจะมีความสามารถชั้นเลิศในสาขาวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ แต่การที่เขาไร้ความรู้ใด ๆ ทางด้านศิลปศาสตร์ ทำให้เขาไม่ผ่านการสอบคัดเลือกเข้าสถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิสในเมืองซือริช (เยอรมัน: Eidgenössische Technische Hochschule หรือ ETH) ทำให้ครอบครัวเขาต้องส่งเขากลับไปเรียนมัธยมศึกษาให้จบที่อารอในสวิตเซอร์แลนด์ เขาสำเร็จการศึกษาและได้รับใบอนุปริญญาในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2439 และสอบเข้า ETH ได้ในเดือนตุลาคม แล้วจึงย้ายมาอาศัยอยู่ในเมืองซือริช ในปีเดียวกัน เขากลับมาที่บ้านเกิดของเขาเพื่อเพิกถอนภาวะการเป็นพลเมืองของเขาในเวอร์เทมบูรก์ ทำให้เขากลายเป็นผู้ไร้สัญชาติ
ใน พ.ศ. 2443 เขาได้รับประกาศนียบัตรสำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งสมาพันธรัฐสวิส ได้รับสิทธิ์พลเมืองสวิสในปี พ.ศ. 2444 และ พ.ศ. 2448 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์เรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยซือริช
งานในสำนักงานสิทธิบัตร
หลังจากจบการศึกษา ไอน์สไตน์ไม่สามารถหางานสอนหนังสือได้ หลังจากเพียรพยายามอยู่เกือบสองปี พ่อของอดีตเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งก็ช่วยให้เขาได้งานทำที่สำนักงานสิทธิบัตรในกรุงแบร์น ในตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบเอกสาร หน้าที่ของเขาคือการตรวจประเมินใบสมัครของสิทธิบัตรในหมวดหมู่อุปกรณ์แม่เหล็กไฟฟ้า ในปี พ.ศ. 2446 ไอน์สไตน์ก็ได้บรรจุเข้าเป็นพนักงานประจำ หลังจากถูกมองข้ามมานานจนกระทั่งกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีจักรกล
ไอน์สไตน์กับเพื่อนหลายคนที่รู้จักกันในแบร์น ได้รวมกลุ่มกันเป็นชมรมเล็กๆ สำหรับคุยกันเรื่องวิทยาศาสตร์และปรัชญา ตั้งชื่อกลุ่มอย่างล้อเลียนว่า "The Olympia Academy" พวกเขาอ่านหนังสือร่วมกันเช่น งานของปวงกาเร แม็ค และฮูม ซึ่งส่งอิทธิพลต่อแนวคิดด้านวิทยาศาสตร์และปรัชญาของไอน์สไตน์มาก
ตลอดช่วงเวลาเหล่านี้ ไอน์สไตน์แทบจะไม่ได้เข้าไปข้องเกี่ยวใดๆ กับชุมชนทางฟิสิกส์เลย งานที่สำนักงานสิทธิบัตรของเขาโดยมากจะเกี่ยวกับปัญหาเรื่องการส่งสัญญาณไฟฟ้าและการซิงโครไนซ์ทางเวลาระหว่างระบบไฟฟ้ากับระบบทางกล ซึ่งเป็นสองปัญหาหลักทางเทคนิคอันเป็นจุดสนใจของการทดลองในความคิดยุคนั้น ซึ่งในเวลาต่อมาได้ชักนำให้ไอน์สไตน์ไปสู่ผลสรุปอันลึกซึ้งเกี่ยวกับธรรมชาติของแสงและความเกี่ยวพันพื้นฐานระหว่างอวกาศกับเวลา
ชีวิตครอบครัว
ก่อนหน้านี้ เขามีแฟนคนแรกตอนเรียนมัธยมชื่อ มารี วินเทเลอร์ แต่ต้องแยกย้ายกันไปเมื่อเขาเข้าเรียนมหาวิทยาลัย
ไอน์สไตน์มีบุตรสาวหนึ่งคนกับมิเลวา มาริค ชื่อว่า ไลแซล (Lieserl) คาดว่าเกิดในตอนต้นปี พ.ศ. 2445 ที่เมือง Novi Sad
ไอน์สไตน์แต่งงานกับมิเลวาเมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2446 แม้จะถูกมารดาคัดค้านเพราะนางมีอคติกับชาวเซิร์บ และคิดว่ามาริคนั้น "แก่เกินไป" ทั้งยัง "หน้าตาอัปลักษณ์" ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวและเป็นคู่ชีวิตที่มีสติปัญญา ในจดหมายฉบับหนึ่งถึงหล่อน ไอน์สไตน์เรียกมาริคว่า "สิ่งมีชีวิตที่เสมอกันกับผม ผู้ซึ่งแข็งแรงและมีอิสระเฉกเช่นเดียวกัน" มีการถกเถียงกันอยู่เป็นบางคราวว่า มาริคมีอิทธิพลต่องานของไอน์สไตน์บ้างหรือไม่ อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์ทางวิทยาศาสตร์ต่างลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า ไม่มี   บุตรคนแรกของไอน์สไตน์กับมิเลวา คือ ฮันส์ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เกิดเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2447 ที่กรุงแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ บุตรคนที่สองคือ เอดูอาร์ด เกิดที่ซือริชเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2453
อัลเบิร์ตกับมาริคหย่ากันเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2462 หลังจากแยกกันอยู่ 5 ปี ในวันที่ 2 มิถุนายนปีเดียวกันนั้น ไอน์สไตน์แต่งงานกับ เอลซา โลเวนธาล (นี ไอน์สไตน์) นางพยาบาลที่ช่วยดูแลอภิบาลระหว่างที่เขาป่วย เอลซาเป็นญาติห่างๆ ทั้งทางฝั่งพ่อและฝั่งแม่ของไอน์สไตน์ ครอบครัวไอน์สไตน์ช่วยกันเลี้ยงดู มาร์ก็อต และ อิลเซ ลูกสาวของเอลซาจากการแต่งงานครั้งแรกของเธอ แต่ทั้งสองคนไม่มีลูกด้วยกัน อยู่ด้วยกันตลอดจนเธอป่วยเสียชีวิตในปีคศ 1936
วาระสุดท้ายของชีวิต
ในช่วงปลายทางของชีวิตไอน์สไตน์พยายามคิดค้นทฤษฎีที่จะสามารถอธิบายแรงพื้นฐานธรรมชาติทุกชนิดได้ภายในทฤษฏีเดียวเรียกว่าทฤษฎีสนามรวม (Unified field theory) แต่ไม่สำเร็จ เขาเคยถูกเทียบเชิญมารับตำแหน่งประธานาธิบดีอิสราเอลพร้อมมอบสัญชาติในปี พ.ศ. 2495 โดยเดวิด เบนกูเรียน นายกรัฐมนตรีอิสราเอลในขณะนั้น ได้ส่งจดหมายผ่านสถานเอกอัครราชทูตอิสราเอล แต่ไอน์สไตน์ปฏิเสธด้วยเหตุผลถึงความไม่เชี่ยวชาญในด้านการเมืองและการบริหารของตนเอง
วันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2498 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (Albert Einstein) นักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษที่ 20 เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวาย ที่เมืองพรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซี สหรัฐอเมริกา ด้วยวัย 76 ปี ทฤษฎีในฝันของไอน์สไตน์คงต้องรอยอดอัจฉริยะคนใหม่มาสานงานต่อให้ลุล่วง แต่ผลงานของเขานั้นมากมายและยิ่งใหญ่มากแทบไม่น่าเชื่อว่ามนุษย์คนหนึ่งจะทำได้
การคิดค้นทฤษฎีสัมพัทธภาพพิเศษ
ปี พ.ศ. 2448 ขณะที่ไอน์สไตน์ทำงานอยู่ที่สำนักงานสิทธิบัตร ก็ได้ตีพิมพ์บทความ 4 เรื่องใน Annalen der Physik ซึ่งเป็นวารสารทางฟิสิกส์ชั้นนำของเยอรมนี บทความทั้งสี่นี้ในเวลาต่อมาเรียกชื่อรวมกันว่า "Annus Mirabilis Papers"
แสง กับทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป
ปี พ.ศ. 2449 สำนักงานสิทธิบัตรเลื่อนขั้นให้ไอน์สไตน์เป็น Technical Examiner Second Class แต่เขาก็ยังไม่ทิ้งงานด้านวิชาการ ปี พ.ศ. 2451 เขาได้เข้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแบร์น พ.ศ. 2453 เขาเขียนบทความอธิบายถึงผลสะสมของแสงที่กระจายตัวโดยโมเลกุลเดี่ยวๆ ในบรรยากาศ ซึ่งเป็นการอธิบายว่า เหตุใดท้องฟ้าจึงเป็นสีน้ำเงิน
ระหว่าง พ.ศ. 2452 ไอน์สไตน์ตีพิมพ์บทความ "Über die Entwicklung unserer Anschauungen über das Wesen und die Konstitution der Strahlung" (พัฒนาการของมุมมองเกี่ยวกับองค์ประกอบและหัวใจสำคัญของการแผ่รังสี) ว่าด้วยการพิจารณาแสงในเชิงปริมาณ ในบทความนี้ รวมถึงอีกบทความหนึ่งก่อนหน้านั้นในปีเดียวกัน ไอน์สไตน์ได้แสดงว่า พลังงานควอนตัมของมักซ์ พลังค์ จะต้องมีโมเมนตัมที่แน่นอนและแสดงตัวในลักษณะที่คล้ายคลึงกับอนุภาคที่เป็นจุด บทความนี้ได้พูดถึงแนวคิดเริ่มต้นเกี่ยวกับโฟตอน (แม้ในเวลานั้นจะยังไม่ได้เรียกด้วยคำนี้ ผู้ตั้งชื่อ 'โฟตอน' คือ กิลเบิร์ต เอ็น. ลิวอิส ในปี พ.ศ. 2469) และให้แรงบันดาลใจเกี่ยวกับความเกี่ยวพันกันระหว่างคลื่นกับอนุภาค ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม
พ.ศ. 2454 ไอน์สไตน์ได้เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยซือริช แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ยอมรับตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเยอรมัน ชาร์ลส์-เฟอร์ดินานด์ ในกรุงปราก ที่นี่ไอน์สไตน์ได้ตีพิมพ์บทความเกี่ยวกับผลกระทบของแรงโน้มถ่วงที่มีต่อแสง ซึ่งก็คือการเคลื่อนไปทางแดงเนื่องจากแรงโน้มถ่วง และการหักเหของแสงเนื่องจากแรงโน้มถ่วง บทความนี้ช่วยแนะแนวทางแก่นักดาราศาสตร์ในการตรวจสอบการหักเหของแสงระหว่างการเกิดสุริยคราส นักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน เออร์วิน ฟินเลย์-ฟรอนด์ลิค ได้เผยแพร่ข้อท้าทายของไอน์สไตน์นี้ไปยังนักวิทยาศาสตร์ทั่วโลก
พ.ศ. 2455 ไอน์สไตน์กลับมายังสวิตเซอร์แลนด์และรับตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเดิมที่เขาเป็นศิษย์เก่า คือ ETH เขาได้พบกับนักคณิตศาสตร์ มาร์เซล กรอสมานน์ ซึ่งช่วยให้เขารู้จักกับเรขาคณิตของรีมานน์และเรขาคณิตเชิงอนุพันธ์ และโดยการแนะนำของทุลลิโอ เลวี-ซิวิตา นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี ไอน์สไตน์จึงได้เริ่มใช้ประโยชน์จากความแปรปรวนร่วมเข้ามาประยุกต์ในทฤษฎีแรงโน้มถ่วงของเขา มีช่วงหนึ่งที่ไอน์สไตน์รู้สึกว่าแนวทางนี้ไม่น่าจะใช้ได้ แต่เขาก็หันกลับมาใช้อีก และในปลายปี พ.ศ. 2458 ไอน์สไตน์จึงได้เผยแพร่ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปซึ่งยังคงใช้อยู่ตราบถึงปัจจุบัน ทฤษฎีนี้อธิบายถึงแรงโน้มถ่วงว่าเป็นการบิดเบี้ยวของโครงสร้างกาลอวกาศโดยวัตถุที่ส่งผลเป็นแรงเฉื่อยต่อวัตถุอื่น
ทฤษฎีแรงเอกภาพ
งานวิจัยของไอน์สไตน์หลังจากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปมีหัวใจหลักอยู่ที่การพยายามทำให้ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงสามารถอธิบายคุณสมบัติของแม่เหล็กไฟฟ้าได้ ปี พ.ศ. 2493 เขาได้พูดถึงแนวคิดเรื่อง "ทฤษฎีแรงเอกภาพ" ในวารสาร Scientific American ในบทความชื่อว่า "On the Generalized Theory of Gravitation" แม้เขาจะได้รับความยกย่องอยู่พอสมควร แต่ก็ไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนในการวิจัยเรื่องนี้ และความทุ่มเทส่วนใหญ่ของเขาก็ไม่ประสบความสำเร็จ
แบบจำลองแก๊สของชเรอดิงเจอร์
ไอน์สไตน์แนะนำให้แอร์วิน ชเรอดิงเงอร์นำเอาแนวคิดของมักซ์ พลังค์ไปใช้ ที่มองระดับพลังงานของแก๊สในภาพรวมมากกว่าจะมองเป็นโมเลกุลเดี่ยวๆ ชเรอดิงเงอร์ประยุกต์แนวคิดนี้ในบทความวิจัยโดยใช้การกระจายตัวของโบลทซ์มันน์เพื่อหาคุณสมบัติทางอุณหพลศาสตร์ของแก๊สอุดมคติกึ่งคลาสสิก ชเรอดิงเงอร์ขออนุญาตใส่ชื่อไอน์สไตน์เป็นผู้เขียนบทความร่วม แต่ต่อมาไอน์สไตน์ปฏิเสธคำเชิญนั้น
ตู้เย็นไอน์สไตน์
พ.ศ. 2469 ไอน์สไตน์กับลูกศิษย์เก่าคนหนึ่งคือ ลีโอ ซีลาร์ด นักฟิสิกส์ชาวฮังการีผู้ต่อมาได้ร่วมในโครงการแมนฮัตตัน และได้รับยกย่องในฐานะผู้ค้นพบห่วงโซ่ปฏิกิริยา ทั้งสองได้ร่วมกันประดิษฐ์ ตู้เย็นไอน์สไตน์ ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ไม่มีชิ้นส่วนเคลื่อนไหวเลย และใช้พลังงานนำเข้าเพียงอย่างเดียวคือพลังงานความร้อน สิ่งประดิษฐ์นี้ได้จดสิทธิบัตรในปี พ.ศ. 2473
บอร์กับไอน์สไตน์
ราวคริสต์ทศวรรษ 1920 มีการพัฒนากลศาสตร์ควอนตัมให้เป็นทฤษฎีที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ไอน์สไตน์ไม่ค่อยเห็นด้วยนักกับการตีความโคเปนเฮเกนว่าด้วยทฤษฎีควอนตัม ซึ่งพัฒนาขึ้นโดย นีลส์ บอร์ กับ แวร์เนอร์ ไฮเซนแบร์ก ซึ่งอธิบายปรากฏการณ์ทางควอนตัมว่าเป็นเรื่องของความน่าจะเป็น ที่จะส่งผลต่อเพียงอันตรกิริยาในระบบแบบดั้งเดิม มีการโต้วาทีสาธารณะระหว่างไอน์สไตน์กับบอร์สืบต่อมาเป็นเวลายาวนานหลายปี (รวมถึงในระหว่างการประชุมซอลเวย์ด้วย) ไอน์สไตน์สร้างการทดลองในจินตนาการขึ้นเพื่อโต้แย้งการตีความโคเปนเฮเกน แต่ภายหลังก็ถูกบอร์พิสูจน์แย้งได้ ในจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งไอน์สไตน์เขียนถึง มักซ์ บอร์น ในปี พ.ศ. 2469 เขาบอกว่า "ผมเชื่อว่า พระเจ้าไม่ได้สร้างสรรพสิ่งด้วยการทอยเต๋า"
ไอน์สไตน์ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่เขาได้รับรู้เกี่ยวกับการอธิบายถึงธรรมชาติที่ไม่สมบูรณ์ในทฤษฎีควอนตัม ในปี พ.ศ. 2478 เขาค้นคว้าเพิ่มเติมในประเด็นเหล่านี้ร่วมกับเพื่อนร่วมงานอีก 2 คน คือ บอริส โพโดลสกี และ นาธาน โรเซน และตั้งข้อสังเกตว่า ทฤษฎีดังกล่าวดูจะต้องอาศัยอันตรกิริยาแบบไม่แบ่งแยกถิ่น ต่อมาเรียกข้อโต้แย้งนี้ว่า EPR พาราด็อกซ์ (มาจากนามสกุลของไอน์สไตน์ โพโดลสกี และโรเซน) การทดลอง EPR ได้จัดทำขึ้นในเวลาต่อมา และได้ผลลัพธ์ที่ช่วยยืนยันการคาดการณ์ตามทฤษฎีควอนตัม
สิ่งที่ไอน์สไตน์ไม่เห็นด้วยกับแนวคิดของบอร์เกี่ยวพันกับแนวคิดพื้นฐานในการพรรณนาถึงวิทยาศาสตร์ ด้วยเหตุนี้การโต้วาทีระหว่างไอน์สไตน์กับบอร์จึงได้ส่งผลสืบเนื่องออกไปเป็นการวิวาทะในเชิงปรัชญาด้วย
รางวัลโนเบล
พ.ศ. 2465 ไอน์สไตน์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี 2464 ในฐานะที่ "ได้อุทิศตนแก่ฟิสิกส์ทฤษฎี โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้นพบกฎที่อธิบายปรากฏการณ์โฟโตอิเล็กทริก" ซึ่งเป็นการอ้างอิงถึงงานเขียนของเขาในปี 2448 "โดยใช้มุมมองจากจิตสำนึกเกี่ยวกับการเกิดและการแปรรูปของแสง" แนวคิดของเขาได้รับการพิสูจน์อย่างหนักแน่นจากผลการทดลองมากมายในยุคนั้น สุนทรพจน์ในการมอบรางวัลยังระบุไว้ว่า "ทฤษฎีสัมพัทธภาพของเขาเป็นหัวข้อถกเถียงที่น่าสนใจที่สุดในวงวิชาการ (และ) มีความหมายในทางฟิสิกส์ดาราศาสตร์ซึ่งประยุกต์ใช้อย่างชัดเจนในปัจจุบัน"
เชื่อกันมานานว่าไอน์สไตน์มอบเงินรางวัลจากโนเบลทั้งหมดให้แก่ภรรยาคนแรก คือมิเลวา มาริค สำหรับการหย่าขาดจากกันในปี พ.ศ. 2462 แต่จดหมายส่วนตัวที่เพิ่งเปิดเผยขึ้นในปี พ.ศ. 2549 บ่งบอกว่าเขานำไปลงทุนในสหรัฐอเมริกา และสูญเงินไปเกือบหมดจากเหตุการณ์เศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
ไอน์สไตน์เดินทางไปนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เป็นครั้งแรก เมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2464 เมื่อมีผู้ถามว่า เขาได้แนวคิดทางวิทยาศาสตร์มาจากไหน ไอน์สไตน์อธิบายว่า เขาเชื่อว่างานทางวิทยาศาสตร์จะก้าวหน้าได้จากการทดลองทางกายภาพและการค้นหาความจริงที่ซ่อนเอาไว้ โดยมีคำอธิบายที่สอดคล้องกันได้ในทุกสภาวการณ์โดยไม่ขัดแย้งกันเอง ไอน์สไตน์ยังสนับสนุนทฤษฎีที่ค้นหาผลลัพธ์ในจินตนาการด้วย
มรดก
ระหว่างที่เดินทางท่องเที่ยว ไอน์สไตน์ได้เขียนบันทึกประจำวันส่งให้ภรรยาของเขา คือเอลซา กับบุตรบุญธรรมอีกสองคนคือมาร์ก็อตและอิลซา จดหมายเหล่านี้รวมอยู่ในเอกสารที่ยกให้แก่มหาวิทยาลัยฮีบรู มาร์ก็อต ไอน์สไตน์ อนุญาตให้เผยแพร่จดหมายส่วนตัวแก่สาธารณชนได้ แต่จะต้องเป็นเวลา 20 ปีหลังจากเธอเสียชีวิตแล้วเท่านั้น (มาร์ก็อตเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2529 ) บาร์บารา โวลฟ์ ผู้ดูแลรักษาเอกสารของไอน์สไตน์ที่มหาวิทยาลัยฮีบรู ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์บีบีซีว่า มีจดหมายติดต่อส่วนตัวระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2455-2498 เป็นจำนวนมากกว่า 3,500 หน้า
สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา จัดสร้างรูปปั้นอนุสรณ์อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เป็นทองแดงและหินอ่อนและสลักโดยโรเบิร์ต เบิร์คส์ ในปี พ.ศ. 2522 ตั้งอยู่ที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี ใกล้กับ National Mall
ไอน์สไตน์ทำพินัยกรรมยกลิขสิทธิ์การใช้งานภาพของเขาทั้งหมดให้แก่มหาวิทยาลัยฮีบรู กรุงเยรูซาเล็ม ต่อมา บริษัท คอร์บิส คอร์ปอเรชั่น ได้รับอนุญาตให้ใช้ชื่อและภาพต่างๆ ของเขา ในฐานะตัวแทนผู้มีอำนาจแทนมหาวิทยาลัยฮีบรู
เกียรติคุณและอนุสรณ์
พ.ศ. 2542 อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ได้รับยกย่องเป็น "บุคคลแห่งศตวรรษ" โดยนิตยสารไทม์ กัลลัพโพล ได้บันทึกว่าเขาเป็นบุคคลผู้ได้รับการยกย่องสูงที่สุดอันดับ 4 แห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 และจากการจัดอันดับ 100 บุคคลผู้มีอิทธิพลอย่างสูงในประวัติศาสตร์ ไอน์สไตน์เป็น "นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 และหนึ่งในสุดยอดอัจฉริยะตลอดกาล"
ต่อไปนี้เป็นรายชื่ออนุสรณ์ส่วนหนึ่ง
ปี พ.ศ. 2533 ชื่อของไอน์สไตน์ถูกจารึกในวิหารวัลฮัลลา หอเกียรติยศซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำดานูบ ประเทศเยอรมนี
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 5
ทางหลวงสหรัฐหมายเลข 5 (U.S. Route 5 หรือ US 5) เป็นทางหลวงสหรัฐแนวเหนือ–ใต้ มีเส้นทางผ่านรัฐต่าง ๆ ในนิวอิงแลนด์ ได้แก่ รัฐคอนเนทิคัต รัฐแมสซาชูเซตส์ และรัฐเวอร์มอนต์ เมืองที่สำคัญตามเส้นทาง ได้แก่ นิวเฮเวน และฮาร์ตเฟิร์ด รัฐคอนเนทิคัต และสปริงฟีลด์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ช่วงจากเมืองฮาร์ตเฟิร์ดไปทางทิศเหนือถึงเมืองเซนต์จอห์นสเบอร์รี รัฐเวอร์มอนต์ นั้น ถนนมีเส้นทางขนานใกล้ ๆ กันกับแม่น้ำคอนเนทิคัต
ตลอดทั้งสายของทางหลวงหมายเลข 5 มีเส้นทางขนานใกล้ ๆ ไปกับอินเตอร์สเตต 91 โดยเป็นทางบริการชุมชนและเป็นเส้นทางเลือกของทางหลวงอินเตอร์สเตต ปลายทางทิศเหนือของทางหลวงหมายเลข 5 อยู่ในหมู่บ้านเดอร์บีไลน์ รัฐเวอร์มอนต์ ที่เขตแดนประเทศแคนาดา โดยผ่านจุดผ่านแดนเดอร์บีไลน์-สแตนสเตด ไปยังรัฐเกแบ็ก เชื่อมต่อกับทางหลวงรัฐเกแบ็กหมายเลข 143 ซึ่งเคยเป็นทางหลวงหมายเลข 5 มาจนกระทั่งเปลี่ยนหมายเลขใหม่ในกลางยุคปี 1970 ส่วนปลายทางทิศใต้อยู่ในนิวเฮเวน รัฐคอนเนทิคัต ที่ทางแยกกับอินเตอร์สเตต 91
ธงชาติแอฟริกาใต้ (ค.ศ. 1928-1994)
ธงชาติแอฟริกาใต้ แต่เดิมนั้นถูกใช้โดยสหภาพแอฟริกาใต้ ตั้งแต่ ค.ศ. 1928 ต่อมาใน ค.ศ. 1961 จึงถูกใช้โดยสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ จนถึง ค.ศ. 1994 ธงนี้ยังถูกใช้ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (ปัจจุบันคือประเทศนามิเบีย) จนถึง ค.ศ. 1990 โดยเวลานั้น นามิเบียยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของแอฟริกาใต้
ลักษณะของธงนี้เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า โดยมีแถบแนวนอนอยู่สามแถบ คือแถบสีส้ม สีขาว และสีน้ำเงิน โดยมีธงขนาดเล็ก 3 ผืน อยู่ตรงกลางแถบสีขาว (ได้แก่ ธงสหภาพอยู่ด้านซ้าย ธงเสรีรัฐออเรนจ์อยู่ตรงกลาง โดยมีลักษณะวางอยู่ในแนวตั้ง และธงสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ อยู่ด้านขวา) และเนื่องจากสีของแถบในธง จึงรู้จักกันดีในหมู่พลเมืองแอฟริกาใต้ว่า Oranje, Blanje, Blou (สีส้ม, สีขาว, สีน้ำเงิน)
ธงนี้ถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของการถือผิวและอำนาจสูงสุดของคนผิวขาว นับตั้งแต่ปี 2562 เป็นต้นมา การแสดงธงนี้ในที่สาธารณะ ถือเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายในประเทศแอฟริกาใต้ และถูกจัดประเภทเป็นการประทุษวาจา
ฟาราเมียร์
ฟาราเมียร์ (Faramir) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในจินตนิยายชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เป็นมนุษย์ชาวกอนดอร์ บุตรแห่งเดเนธอร์
ประวัติ
ฟาราเมียร์เป็นบุตรคนเล็กของเดเนธอร์ที่ 2 สจ๊วตแห่งกอนดอร์ เขามีพี่ชายหนึ่งคนชื่อ โบโรเมียร์ ก่อนสงครามแหวน ฟาราเมียร์ฝันถึงคำทำนายปริศนาเกี่ยวกับอิมลาดริส ยมทูตแห่งอิซิลดูร์ และฮาล์ฟลิง โบโรเมียร์ก็มีฝันปริศนานั้นเช่นกัน แต่บิดาของพวกเขาตัดสินใจให้โบโรเมียร์ (ซึ่งเป็นที่รักของพ่อมากกว่า) เป็นคนเดินทางไปยังอิมลาดริส หรือริเวนเดลล์ในความฝัน ทำให้โบโรเมียร์ได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในคณะพันธมิตรแห่งแหวน
ฟาราเมียร์ได้พบกับโฟรโด และ แซม ขณะที่ทั้งสองเดินทางล่วงเข้าไปในเขตแคว้นอิธิลิเอน ของอาณาจักรกอนดอร์ และได้ตระหนักว่า คนทั้งสองนี้ก็คือ 'ฮาล์ฟลิง' ในความฝันของตนนั่นเอง เมื่อนั้นฟาราเมียร์จึงได้รู้ว่าพี่ชายของตนตายเสียแล้ว เขารู้เรื่องภารกิจการทำลายแหวนเอก และปล่อยให้โฟรโดกับแซมเดินทางต่อ แต่ได้เตือนคนทั้งสองอย่าได้ไว้ใจ กอลลัม ผู้นำทางของพวกเขา
ฟาราเมียร์ต้องนำกองกำลังออกรบป้องกันเมืองออสกิเลียธซึ่งถูกพวกออร์คโจมตี ตามคำสั่งของเดเนธอร์ผู้พ่อ ทั้งที่เขาไม่เห็นด้วย สุดท้ายกองกำลังของฟาราเมียร์ถูกตีแตกยับเยิน ตัวฟาราเมียร์เองได้รับบาดเจ็บปางตาย เดเนธอร์ถึงกับเสียสติด้วยคิดว่าลูกชายตายหมดแล้ว ถึงกับเผาตัวเองและจะเผาฟาราเมียร์ด้วย แต่แกนดัล์ฟและปิ๊บปิ้นมาช่วยไว้ได้ทัน
ฟาราเมียร์ได้รับการรักษาตัวอยู่ในหออภิบาล ที่นี่เขาได้พบกับท่านหญิงเอโอวีนแห่งโรฮัน และตกหลุมรักนาง หลังสิ้นสุดสงครามแหวน ทั้งสองได้แต่งงานกัน ฟาราเมียร์ได้เป็นสจ๊วตแห่งกอนดอร์ในรัชสมัยของกษัตริย์เอเลสซาร์ และได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าชายแห่งอิธิลิเอน
Figuren in Tolkiens Welt Middle-earth characters
แม่น้ำปรือปิยัจ
แม่น้ำปรือปิยัจ (При́п'ять; Пры́пяць; Prypeć; Припять) เป็นแม่น้ำในยุโรปตะวันออก มีความยาวราว 761 km ไหลไปทางตะวันออกผ่านประเทศยูเครน เบลารุส และกลับมายูเครนอีกครั้ง ไหลลงสู่แม่น้ำนีเปอร์
บี. วี. โทศี
พาลกฤษณะ วิฏฐัลทาส โทศี (อักษรโรมัน: Balkrishna Vithaldas Doshi OAL, 26 สิงหาคม 1927 - 24 มกราคม 2023) เป็นสถาปนิกชาวอินเดีย ที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่สุดของวงการสถาปัตยกรรมในอินเดีย และเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อวาทกรรมกด้านสถาปัตยกรรมในประเทศอินเดีย เขาเคยทำงานภายใต้การดูแลของทั้งเลอกอร์บูซีเยร์ และ ลุยส์ คาน และถือเป็นผู้ริเริ่มขบวนการสถาปัตยกรรมมอเดิร์น และ บรูทัลลิสต์ ในประเทศอินเดีย
ผลงานชิ้นสำคัญของเขาได้แก่ไอไอเอ็ม บังกาลอร์, ไอไอเอ็ม อุทัยปุระ, เอ็นไอเอฟที นิวเดลี, อามทวาท นี กูฟา, มหาวิทยาลัยซีอีพีที, และโครงการพัฒนาที่อยู่อาศัยราคาถูกอรัญญา (Aranya Low Cost Housing) ในอินเทาร์ ซึ่งได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมอากา ข่าน
ในปี 2018 เขาเป็นสถาปนิกชาวอินเดียคนแรกที่ได้รับรางัวลพริตซ์เกอร์ ซึ่งเป็นรางวัลที่ทรงคุณค่าที่สุดรางวัลหนึ่งของโลกสถาปัตยกรรม รางวัลอื่น ๆ เช่น เครื่องราชย์อิศริยาภร ปัทมศรี และ ปัทมภูษาณ จากรัฐบาลอินเดีย รวมถึงรอยัลโกลด์เมดัลจากราชวิทยาลัยสถาปนิกบริเตนในปี 2022
ณัฐนี สิทธิสมาน
ณัฐนี สิทธิสมาน นักแสดงอาวุโสหญิงชาวไทย เจ้าของฉายา  เจ้าแม่ผีปอบ มีผลงานเป็นที่รู้จักในบท ปอบหยิบ จากภาพยนตร์เรื่อง บ้านผีปอบ ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ ซีรี่ยส์ภาพยนตร์เรื่อง บ้านผีปอบ นอกจากนั้น ณัฐนี ยังได้ปรากฏตัวอยู่ในภาพยนตร์แนวเดียวกันอีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น โรงเรียนกำจัดปอบ, แม่นาคเจอผีปอบ, ปลุกผีมาจี้ปอบ และ สยองก๋อยส์
ประวัติ
ณัฐนี สิทธิสมาน มีชื่อเล่นว่า หน่อย เคยศึกษาที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่ไม่สำเร็จการศึกษา เริ่มงานในวงการจากการเป็นช่างแต่งหน้าทำผมในบริษัท อัศวินภาพยนตร์ ซึ่งเป็นบริษัทในการดูแลของ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล หรือ เสด็จพระองค์ชายใหญ่ จากนั้นเริ่มเรียนการแสดงที่ อัศวินศิลปะการแสดง โดยมีอัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ เป็นครูใหญ่ ผลงานเรื่องสุดท้ายของบริษัทอัศวินภาพยนตร์ คือเรื่อง เงาะป่า (2523) ซึ่งเป็นการร่วมสร้างกับบริษัท ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น โดยพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เป็นผู้กำกับร่วมกับ เปี๊ยก โปสเตอร์ จากนั้นเธอได้เข้ามาเป็นนักแสดงสมทบ ในภาพยนตร์หลายเรื่องของไฟว์สตาร์ มีผลงานแสดงเรื่องแกรคือ แก้ว (2523)  และแสดงเรื่องต่อ ๆ มาอย่าง วัยระเริง (2527) แรงหึง (2529) เป็นต้น
ใน พ.ศ. 2532 กลุ่มผู้สร้างในนามบริษัทกรุ๊ฟโฟร์ จะสร้างภาพยนตร์ บ้านผีปอบ ได้ติดต่อณัฐนีมารับบทผีปอบ แต่เธอะยังไม่มีคิวว่างจึงตอบปฏิเสธ แต่หลังจากนั้นก็ได้แสดงในภาค 2 ในบท ปอบหยิบ ซึ่งได้แสดงต่อเนื่องจนถึงภาค 13 ใน พ.ศ. 2537 (ไม่มีภาค) จากนั้นอีก 14 ปี ถัดมา ยังได้แสดงใน บ้านผีปอบ 2008 (2551) โดยใช้นักแสดงชุดใหม่ทั้งหมด ซึ่งเธอก็กลับมารับบทเดิม
แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ
สี่แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ เป็นสี่แยกจุดตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346 (ถนนปทุมธานี-บางเลน) กับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 (ถนนปทุมธานี-เสนา) และกับ ถนนปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ ในเขต อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันมีสะพานข้ามแยกในทิศทางจาก รังสิต–บางเลน ลาดหลุมแก้ว (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346)
ชื่อ
ด้วยในอดีตนั้นสี่แยกแห่งนี้ไม่มีสัญญาณไฟจราจร ซึ่งทางกายภาพที่มีการสัญจรไปมาของรถยนต์ในทั้งสี่ทิศทางนั้นจึงเกิดอุบัติเหตุที่มีผู้เสียชีวิต และผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก แยกแห่งนี้จึงเป็นที่กล่าวขานของชาวบ้านว่าเป็นแยกร้อยศพ ต่อมาทางราชการตั้งชื่อแห่งนี้ว่า แยกสันติสุข ต่อมาในปี พ.ศ. 2562 กระทรวงมหาดไทย ได้รับมอบหมายจากรัฐบาลให้ดำเนินโครงการและกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติเนื่องในโอกาสพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พุทธศักราช 2562 จึงได้เกิดโครงการ “1 อำเภอ 1 ถนนเฉลิมพระเกียรติ” ซึ่งอำเภอเมืองปทุมธานี จึงได้เปลี่ยนชื่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 (ถนนปทุมฯ-สามโคก) ช่วงแยกสันติสุขถึงแยกปทุมวิไล เป็นถนนปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ พร้อมกันกับเปลี่ยนชื่อแยกสันติสุขเป็น แยกปทุมธานีเฉลิมพระเกียรติ
ยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส
ยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส (USS Indianapolis (CA-35)) คือ เรือลาดตระเวนหนักชั้นพอร์ตแลนด์ของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่เมืองอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา ใช้งานวันแรกเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931
เรือนี้เป็นเรือธงของพลเรือเอก เรมอนด์ สปรูแอนซ์ (Raymond Spruance) ขณะที่เขาสั่งกองเรือรบที่ห้าในสนามรบทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง การจมของเรือลำนี้นำไปสู่การสูญเสียชีวิตในคราวเดียวครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์กองทัพเรือสหรัฐ เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 หลังจากการส่งระเบิดปรมาณูลูกแรกสู่ฐานทัพอากาศสหรัฐที่ทีเนียน (Tinian) เรือถูกโจมตีด้วยตอร์ปิโดของเรือดำน้ำจักรวรรดิญี่ปุ่น I-58 ส่งผลให้เรือจมลงใน 12 นาที ด้วยจำนวนลูกเรือกว่า 1,196 คน และประมาณ 300 คน จมลงพร้อมไปกับเรือ ในขณะที่ลูกเรือ 900 คนที่รอดชีวิตต้องเผชิญหน้ากับสภาวะที่ร่างกายมีอุณหภูมิต่ำเกินไป การขาดน้ำ การถูกพิษจากน้ำเค็ม และการโจมตีจากฉลาม ขณะที่กำลังลอยด้วยเรือชูชีพและเกือบจะไม่มีอาหารและน้ำ ทหารเรือเรียนรู้การใช้ชีวิตหลังจากการจมจนกระทั่งพวกเขาถูกช่วยชีวิตใน 4 วันต่อมาโดยลูกเรือของเครื่องบินรบเวนทูรา (PV-1 Ventura) ในระหว่างการตรวจตราในหน้าที่ มีเพียงทหารเรือ 317 คน ที่รอดชีวิต
เจ้ามูลเมือง
ประวัติ
ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 ที่วัดอุโมงค์ ต.สุเทพ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ กลุ่มคนรักเชียงใหม่ 51 ประมาณ 300 คน ประกอบพิธีกรรมทำบุญสืบดวงชะตาและสะเดาะเคราะห์แบบล้านนาให้แก่ ทักษิณ ชินวัตร มีพระครูสุคันธศีล เจ้าอาวาสวัดอุโมงค์และพระสงฆ์อีกจำนวน 9 รูป ร่วมประกอบพิธี พิธีกรรมดังกล่าวคล้ายพิธีบังสุกุลของชาวไทยภาคกลางและภาคใต้ ในพิธีได้ใช้พระพุทธรูปปางห้ามญาติ และเขียนข้อความวางไว้บริเวณฐานพระพุทธรูประบุถึงการขออโหสิกรรม และการขอคืนอำนาจให้แก่บุคคลตามความเชื่อ
ความเชื่อ
กลุ่มคนรักเชียงใหม่ มีนายเพชรวรรต วัฒนพงศ์ศิริกุล เป็นแกนนำกลุ่ม และมีสตรีอายุประมาณ 50 ปี นุ่งขาวห่มขาวทำหน้าที่เป็นร่างทรงของพระเจ้ามูลเมืองที่ทางกลุ่มเชื่อว่าเป็นอดีตชาติของ ทักษิณ ชินวัตร ร่างทรงได้กล่าวว่าในชาติก่อนของพระเจ้ามูลเมือง ได้ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากระหว่างการทำสู้รบกับฝ่ายพม่าเมื่อหลายร้อยปีก่อนได้ฆ่าคนเป็นจำนวนมากและขนเอาทรัพย์สินของชาวพม่ามาด้วย เป็นเหตุให้มีกรรมติดตัวมาจนถึงชาตินี้และเป็นกรรมหนักต้องทำการแก้ด้วยการสร้างบารมี ในพีธีได้นำธนบัตรชนิดใบละ 1,000 และ 500 บาท ส่งคืนแก่กษัตริย์ชาวพม่าโดยส่งไปทางด้านหลังของพระพุทธรูปปางห้ามญาติที่นำมาประกอบพีธี ตามความเชื่อของกลุ่ม
ในพิธีดังกล่าวยังมีบุคคลสำคัญมาเป็นประธานในพิธี คือชัยสิทธิ์ ชินวัตร พร้อมกับครอบครัวอีกจำนวนหนึ่ง
เบียร์เคอ บรุค
เบียร์เคอ บรุค เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1938 เป็นนักแสดงโทรทัศน์และภาพยนตร์หญิงชาวเยอรมัน
พระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล)
พระราชวุฒาจารย์ หรือ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล เป็นพระราชาคณะชั้นราช, พระภิกษุฝ่ายวิปัสสนาธุระ,อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุรินทร์ (ธรรมยุต) ชาวสุรินทร์ ศิษยานุศิษย์ในพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต
ชาติกำเนิด
หลวงปู่ดูลย์ ถือกำเนิด ณ บ้านปราสาท ตำบลเฉนียง อำเภอเมืองสุรินทร์ เมื่อวันอังคารแรม 2 ค่ำ เดือน 11 ปีกุน ตรงกับวันอังคารที่ 4 ตุลาคม 2430 เป็นปีที่ 20 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โยมบิดาของท่านชื่อ นายแดง โยมมารดาชื่อ นางเงิม นามสกุล ดีมาก  หลวงปู่มีพี่น้อง 5 คน คนแรกเป็นหญิงชื่อ กลิ้ง คนที่สองคือตัวหลวงปู่เอง ชื่อ ดูลย์ คนที่สามเป็นชายชื่อ เคน คนที่สี่และห้าเป็นหญิงชื่อ รัตน์ และ ทอง พี่น้องทั้ง 4 คนของท่านมีชีวิตจนถึงวัยชรา และทุกคนเสียชีวิตก่อนที่จะมีอายุถึง 70 ปี มีเพียงหลวงปู่เท่านั้นที่ดำรงอายุขัยอยู่จนถึง 96 ปี
อุปสมบท
อุปสมบท ณ วัดจุมพลสุทธาวาส ตำบลในเมือง อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ ในปี พ.ศ. 2453 โดยมีพระครูวิมลศีลพรต เป็นพระอุปัชฌาย์ เมื่อแรกบวช หลวงปู่ได้พากเพียรศึกษาการปฏิบัติกรรมฐานอย่างเคร่งครัด มีความวิริยะ อุตสาหะอย่างแรงกล้า จนล่วงเข้าพรรษาที่ 6 หลวงปู่จึงหันมาศึกษาพระปริยัติธรรมที่วัดสุปัฏนาราม จังหวัดอุบลราชธานี สอบได้นักธรรมชั้นตรีเป็นรุ่นแรก ของจังหวัดอุบลราชธานี และได้ศึกษาบาลีไวยากรณ์ (มูลกัจจายน์) จนสามารถแปลพระธรรมบทได้ เนื่องจากวัดสุปัฏนาราม เป็นวัดที่อยู่ในสังกัดธรรมยุตินิกาย หลวงปู่จึงได้ขอญัตติเป็นธรรมยุตินิกายในพ.ศ. 2461 ณ วัดสุปัฏนารามโดยมีพระมหารัฐ เป็นพระอุปัชฌาย์ และในพรรษาต่อมาหลวงปู่ได้มีโอกาสพบพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต เมื่อได้ฟังธรรมเพียงครั้งเดียว จากพระอาจารย์มั่น ก็เกิดความอัศจรรย์ใจยิ่ง จึงได้เลิกศึกษาพระปริยัติแล้วออกธุดงค์ตามพระอาจารย์มั่น ไปยังที่ต่าง ๆ หลายแห่ง จึงนับได้ว่าหลวงปู่เป็นศิษย์พระอาจารย์มั่นในสมัยแรก ต่อมา สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสฺโส)ขณะดำรงสมณศักดิ์ที่ พระธรรมปาโมกข์ เจ้าคณะมณฑลนครราชสีมาขอให้หลวงปู่กลับจังหวัดสุรินทร์ เพื่อบูรณะวัดบูรพาราม พ.ศ. 2476 ให้เป็นวัดธรรมยุตแห่งแรกของจังหวัดสุรินทร์ หลวงปู่จึงจำต้องระงับกิจธุดงค์และเริ่มงานบูรณะตามที่ได้รับมอบหมาย หลวงปู่ได้อุทิศชีวิต เพื่อพระศาสนาอย่างแท้จริง จนได้รับการยอมรับจากสาธุชนทั้งหลาย ว่าเป็นอริยสงฆ์ที่หาได้ยากยิ่งองค์หนึ่ง
หลวงปู่กับพระบรมวงศานุวงศ์
เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2522 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ  สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร  สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี  สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรรชายา พระยศในขณะนั้น และพระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา ไปยังวัดบูรพาราม อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์ เพื่อทรงเยี่ยมหลวงปู่ดูลย์
หลังจากมีพระราชปฏิสัณถารถึงสุขภาพพลานามัยของหลวงปู่แล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงอาราธนาให้หลวงปู่แสดงพระธรรมเทศนา และทรงบันทึกเทปไว้ด้วย เมื่อหลวงปู่แสดงพระธรรมเทศนาย่อ ๆ ถวายจบแล้วพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงสนทนาธรรมะข้ออื่น ๆ พอสมควรแก่เวลาแล้วทรงถวายจตุปัจจัยแก่หลวงปู่ แล้วก็เสด็จพระราชดำเนินกลับ
กาลมรณภาพ
หลวงปู่ท่านมรณภาพลงด้วยอาการสงบ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2526 เวลา 04.13 น. รวมสิริอายุได้ 96 ปี 26 วัน พรรษาที่ 74 ทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์ พระราชทานพวงมาลา,น้ำหลวงสรงศพ,พระพิธีธรรม,โกศโถ ฉัตรเบญจา 5ชั้นตั้งประดับ,ปี่ไฉนกลองชนะประโคมเวลาน้ำหลวงสรงศพ และเวลาพระราชทานเพลิงศพ
และเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2528 เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงศพ หลวงปู่ดูลย์ อตุโล พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินโดยรถยนต์พระที่นั่ง พร้อมด้วยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี จากพระตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต ไปยังท่าอากาศยานดอนเมือง เพื่อประทับเครื่องบินพระที่นั่งเสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ พระราชวุฒาจารย์ (ดูลย์ อตุโล) อดีตเจ้าอาวาสวัดบูรพาราม ณ เมรุชั่วคราววนอุทยานแห่งชาติพนมสวาย ตำบลนาบัว อำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ เมื่อได้เวลาอันสมควรแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินขึ้นเมรุทรงทอดผ้าไตรที่โกศแล้วจุดเพลิงพระราชทาน หลังจากนั้นสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ทรงจุดเพลิงพระราชทานเพลิงศพแล้วเสด็จลงจากเมรุ ประทับ ณ มุขพลับพลาพิธี สมควรแก่เวลาจึงเสด็จพระราชดำเนินกลับ
ศิษยานุศิษย์สำคัญ
หลวงปู่สาม อกิญฺจโน วัดป่าไตรวิเวก จ.สุรินทร์
พระเทพสุทธาจารย์ หลวงปู่โชติ คุณสมฺปนฺโน วัดวชิราลงกรณ์วราราม จ.นครราชสีมา
พระราชวิสุทธิธรรมรังสี หลวงพ่อเปลี่ยน โอภาโส วัดป่าโยธาประสิทธิ์ จ.สุรินทร์
พระเทพมงคลวัชราจารย์ (เหลือง ฉนฺทาคโม)​
พระราชวรคุณ (สมศักดิ์ ปณฺฑิโต) วัดบูรพาราม จ.สุรินทร์
หลวงปู่เอียน ฐิตวิริโย วัดป่าโคกมอน จ.สุรินทร์
พระครูญาณกิจไพศาล หลวงปู่ใหญ่ ญาณวีโร วัดป่าวีรญาณ จ.สุรินทร์
พระเทพวชิรญาณโสภณ (เยื้อน ขนฺติพโล) วัดเขาศาลาอตุลฐานะจาโร จ.สุรินทร์
กบฏดุซงญอ
กบฏดุซงญอ (มลายูปัตตานี: ปือแร ดุซงญอ แปลว่า "ดุซงญอลุกขึ้นสู้" หรือ "สงครามดุซงญอ" (Dusun Nyor Rebellion) เป็นเหตุการณ์การปะทะระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐกับกลุ่มชาวมุสลิมไทยเชื้อสายมลายู ระหว่าง 25 – 28 เมษายน พ.ศ. 2491 ที่ตำบลดุซงญอ อำเภอจะแนะ จังหวัดนราธิวาส เป็นเหตุให้ทั้งสองฝ่ายมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก หลังเหตุการณ์ มีการสร้างอนุสาวรีย์ลูกปืนเพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ แต่อนุสาวรีย์นี้ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก
เหตุการณ์กบฏนี้ ได้มีผู้กล่าวถึงอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เมื่อเกิดเหตุการณ์ "กรณีกรือเซะ" เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2547 จนมีผู้เสียชีวิต 108 ศพ ซึ่งวันนั้นเป็นวันครบรอบ 56 ปีเหตุการณ์
เหตุการณ์ในพื้นที่
การรวมกลุ่มของชาวไทยเชื้อสายมลายูในยุคนั้นมีอยู่ด้วยกัน 2 สาเหตุ อย่างแรก คือ ไม่พอใจนโยบายรัฐบาลที่ราษฎรรู้สึกว่าเป็นการกดขี่พวกตน อย่างที่สองคือ รวมตัวกันต่อสู้กับโจรจีนคอมมิวนิสต์มลายาที่มักข้ามแดนมารังควานชาวไทยเชื้อสายมลายูเป็นประจำ แต่พวกเขาไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่รัฐเพราะมีความระแวงกันอยู่แล้ว ความระแวงซึ่งกันและกันนี้เป็นให้เกิดความรุนแรงขึ้นในที่สุด ทั้งโดยความเข้าใจผิดและถูกยุยงจากผู้ไม่หวังดี
ลำดับเหตุการณ์ในพื้นที่เป็นดังต่อไปนี้