cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรวรรดิญี่ปุ่น
การยึดครองเกาหลี
เมื่อญี่ปุ่นได้ชัยชนะในสงครามทั้งสองครั้งทำให้จีนและรัสเซียยอมรับอิทธิพลของญี่ปุ่นเหนือดินแดนเกาหลี เมื่อไม่มีชาติใดคัดค้านและช่วยเหลือเกาหลีได้ ญี่ปุ่นจึงเริ่มการลอบปลงพระชนม์พระมเหสีหรือจักรพรรดินีมย็องซ็อง (เมียงซอง) แห่งโชซ็อน เหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความเศร้าสะเทือนใจและเคียดแค้นแก่ชาวเกาหลีเป็นอันมาก หลังจากนั้นญี่ปุ่นได้เริ่มผนวกเกาหลีเข้าเป็นดินแดนของตนตามสนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น–เกาหลีเมื่อปี ค.ศ. 1910 ซึ่งสนธิสัญญานี้เป็นที่ยอมรับของญี่ปุ่นฝ่ายเดียว แต่ไม่เป็นที่ยอมรับทางฝ่ายเกาหลี เพราะถือว่าไม่มีการลงนามของจักรพรรดิเกาหลี ดินแดนเกาหลีจึงครอบครองและถูกประกาศให้เป็นรัฐในอารักขาของญี่ปุ่น (มีสถานะเทียบเท่าอาณานิคม) นับแต่นั้นเป็นต้นมา
ในระหว่างการปกครองของญี่ปุ่น มีการสร้างระบบคมนาคมแบบตะวันตก แต่ส่วนใหญ่เพื่อประโยชน์ทางการค้าของญี่ปุ่นมากกว่าประโยชน์ของชาวเกาหลี ญี่ปุ่นล้มล้างราชวงศ์โชซ็อน ทำลายพระราชวัง ปรับปรุงระบบภาษี ให้ส่งข้าวจากเกาหลีไปญี่ปุ่น ทำให้เกิดความอดอยากในเกาหลี มีการใช้แรงงานทาสในการสร้างถนนและทำเหมืองแร่
การลุกฮือขึ้นต่อต้านญี่ปุ่นยังมีอยู่ต่อไป เช่น การลุกฮือของนักศึกษาทั่วประเทศเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1929 จนนำไปสู่การประกาศกฎอัยการศึกเมื่อ ค.ศ. 1931 ในปี ค.ศ. 1937 ญี่ปุ่นพยายามลบล้างความเป็นชาติของเกาหลี โดยการห้ามสอนประวัติศาสตร์และภาษาเกาหลีในโรงเรียน การแสดงออกทางวัฒนธรรมที่เป็นเกาหลีถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ชาวเกาหลีถูกบังคับให้มีชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่น สิ่งของมีค่าถูกนำออกจากเกาหลีไปยังญี่ปุ่น หนังสือพิมพ์ถูกห้ามตีพิมพ์ด้วยภาษาเกาหลี หนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์จำนวนมากถูกเผาทำลาย
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ชาวเกาหลีถูกบังคับให้ร่วมมือกับญี่ปุ่น และมีชายชาวเกาหลีอีกจำนานมากที่ถูกเกณฑ์ให้เข้าร่วมในกองทัพญี่ปุ่น ผู้หญิงจากจีนและเกาหลีราว 200,000 คน ถูกส่งตัวไปเป็นนางบำเรอของทหารญี่ปุ่น
ทำให้ชาวเกาหลีจำนวนมากอพยพออกจากเกาหลีไปสู่แมนจูเรียและรัสเซีย ชาวเกาหลีในแมนจูเรียจัดตั้งขบวนการกู้เอกราชชื่อ “ดุงนิปกุน” (Dungnipgun) ขบวนการนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจีน ทำสงครามกองโจรกับกองทัพญี่ปุ่น กองทัพเหล่านี้ได้รวมตัวกันเป็นกองทัพปลดปล่อยเกาหลี เมื่อราว พ.ศ. 2483 เคลื่อนไหวในจีนและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ชาวเกาหลีกว่าหมื่นคนเข้าร่วมในกองทัพปลดปล่อยประชาชนและกองทัพปฏิวัติแห่งชาติ
เข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ญี่ปุ่นเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยเข้าร่วมอยู่ฝ่ายสัมพันธมิตรในปี ค.ศ. 1914 ในขณะที่มหาอำนาจยุโรปไม่สนใจเอเชียและกำลังติดพันกับสมรภูมิในยุโรป แต่ญี่ปุ่นกลับมองเห็นโอกาสดีจากสงครามในยุโรป ญี่ปุ่นถือโอกาสในการเบี่ยงเบนความสนใจของเยอรมนีกับสงครามยุโรปเพื่อขยายขอบเขตอิทธิพลของตนในจีนและเอเชียแปซิฟิกอย่างสะดวก
เนื่องจากเห็นว่าฝ่ายสัมพันธมิตรได้เปรียบในสงคราม ญี่ปุ่นจึงประกาศสงครามกับจักรวรรดิเยอรมันเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 1914 ญี่ปุ่นได้เป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิอังกฤษเข้าโจมตีเมืองชิงเต่าและอาณาบริเวณเยอรมันในเมืองจีน กองทัพผสมอังกฤษ-ญี่ปุ่นในไม่ช้าก็เข้าไปยึดป้อมปราการชิงเต่าซึ่งเป็นฐานบัญชาการดินแดนอาณานิคมตะวันออกของเยอรมัน (ดินแดนเขตเช่าเยอรมันบริเวณมณฑลซานตง) อีกทั้งญี่ปุ่นยังบุกหมู่เกาะต่างๆของเยอรมันที่เป็นดินแดนอาณานิคมเยอรมันในเอเชียอื่นๆ ประกอบด้วย หมู่เกาะมาเรียนา, หมู่เกาะแคโรไลนาและหมู่เกาะมาร์แชลล์ในมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของนิวกินีของเยอรมัน
การบุกอย่างรวดเร็วในดินแดนเยอรมันบริเวณเขตเช่าสัมปทานอ่าวเกียวโจวและการล้อมเมืองชิงเต่า พิสูจน์ความสำเร็จของญี่ปุ่น กองทหารอาณานิคมของเยอรมันยอมจำนนต่อกองทัพญี่ปุ่นในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1915 และญี่ปุ่นได้ครอบครองดินแดนชิงเต่ารวมถึงอาณานิคมในแปซิฟิกทั้งหมดจากเยอรมัน นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจท่ามกลางสงครามที่เกิดขึ้นในยุโรป ด้วยพันธมิตรตะวันตกโดยเฉพาะอังกฤษมีส่วนร่วมอย่างมากในสงครามในยุโรป ญี่ปุ่นจึงส่งกองทัพเรือเข้าช่วยเหลือส่งสินค้าให้ฝ่ายสัมพันธมิตรในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทำให้ผลผลิตและการส่งออกของญี่ปุ่นทะยานสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งยุติ ญี่ปุ่นเป็นหนึ่งในประเทศสัมพันธมิตรหลักที่ชนะสงครามได้เข้าร่วมถือสิทธิประโยชน์ในสนธิสัญญาแวร์ซาย นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังได้เป็นการยอมรับจากกบุ่มประเทศสัมพันธมิตรจัดให้เป็นชาติมหาอำนาจหนึ่งในห้าชาติหลังสงคราม ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจึงเป็นยุคทองอีกยุคหนึ่งของญี่ปุ่นโดยที่ญี่ปุ่นไม่ต้องทุนอย่างมากและกลับได้ผลประโยชน์กลับมาที่ค่อนข้างสูง
นโยบายต่างประเทศด้านการรุกรานของญี่ปุ่นช่วงนี้ได้แสดงให้ชาวโลกได้เห็นอย่างชัดเจนขึ้นหลังสงครามยุติเพียงไม่กี่ปี เมื่อญี่ปุ่นได้ถือโอกาสลอบเสนอข้อเรียกร้อง 21 ประการต่อรัฐบาลจีนเป่ยหยางของยฺเหวียน ชื่อไข่ เพื่อให้ญี่ปุ่นได้มีสิทธิพิเศษทางเศรษฐกิจเพื่อขูดรีดเอาผลประโยชน์ในดินแดนจีน ทำให้เกิดกระแสความรู้สึกต่อต้านญี่ปุ่นขึ้นในหมู่ชาวจีน เมื่อการเจรจาต่อรองกับรัฐบาลจีนเป็นอย่างเชื่องช้าและประนามและกดดันจากระดับนานาชาติทำให้ญี่ปุ่นยอมผ่อนปรนลดข้อเรียกร้องลง แต่ก็มีการลงนามสัญญาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1915 ส่วนสนธิสัญญาพันธมิตรอังกฤษ-ญี่ปุ่นได้รับการต่ออายุและขยายขอบเขตในสองเท่าในปี ค.ศ. 1905 และ ค.ศ. 1911 ก่อนที่จะสัญญาจะหมดอายุในปี ค.ศ. 1921 ได้ถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1923
การแทรกแซงไซบีเรีย
หลังจากการล่มสลายของระบอบกษัตริย์ซาร์ในรัสเซียและระบอบการปกครองชั่วคราวในปี ค.ศ. 1917 พรรคบอลเชวิคได้ตั้งรัฐบาลใหม่ที่ได้ลงนามทำสัญญาสงบศึกแยกกับเยอรมนี หลังจากเหตุการณ์นี้ชาวรัสเซียได้สู้รบกันเองในสงครามกลางเมืองหลายฝ่าย
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1918 ประธานาธิบดีวูดโรว์ วิลสันขอให้รัฐบาลญี่ปุ่นจัดหาทหาร 7,000 นายซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรระหว่างประเทศจำนวน 25,000 นายวางแผนที่จะสนับสนุนกองกำลังรบนอกประเทศอเมริกันในไซบีเรีย นายกรัฐมนตรีมะซะทะเกะ เทะระอุจิตกลงที่จะส่งทหาร 12,000 นาย แต่มีเงื่อนไขที่จะต้องอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของญี่ปุ่นแทนที่จะเป็นส่วนหนึ่งของพันธมิตรระหว่างประเทศ ญี่ปุ่นมีแรงจูงใจซ่อนเร้นหลายอย่างสำหรับการส่งทหารเข้าร่วมดังกล่วซึ่งรวมถึงการเป็นศัตรูที่รุนแรงและความกลัวต่อลัทธิคอมมิวนิสต์ ความมุ่งมั่นที่จะชดใช้ความเสียหายในอดีตให้กับรัสเซีย และความปรารถนาที่จะสร้าง "ปัญหาทางเหนือ" ในการรักษาความปลอดภัยของญี่ปุ่นไม่ว่าจะโดยการสร้างสถานะรัฐกันชนหรือผ่านการได้มาซึ่งดินแดนทันที
ในเดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 1918 กองทัพญี่ปุ่นกว่า 70,000 นายภายใต้เสนาธิการยูอิ มิตซึเอะได้บุกเข้าครอบครองท่าเรือและเมืองใหญ่ๆ ทั้งหมดในจังหวัดทางทะเลของรัสเซียและตะวันออก ของไซบีเรีย
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1920 มีพลเรือนญี่ปุ่นประมาณ 450 คนและทหารญี่ปุ่น 350 นายพร้อมด้วยผู้สนับสนุนกองทัพสีขาวของรัสเซียถูกสังหารหมู่โดยกองกำลังพลที่เกี่ยวข้องกับ กองทัพแดงที่นิโคเลฟสค์บนแม่น้ำอามูร์ สหรัฐและพันธมิตรจึงถอนตัวออกจากวลาดีวอสตอคหลังการจับกุมและการประหารชีวิตของผู้นำกองทัพขาวพลเรือเอกอะเลคซันดร์ คอลชัค โดยกองทัพแดง อย่างไรก็ตามญี่ปุ่นตัดสินใจที่จะคงกำลังทหารประจำการไว้อยู่ส่วนใหญ่เนื่องจากความหวาดกลัวการแพร่กระจายของลัทธิคอมมิวนิสต์เข้าใกล้ประเทศญี่ปุ่นและอาณานิคมเกาหลีของญี่ปุ่นและแมนจูเรีย กองทัพญี่ปุ่นให้การสนับสนุนทางทหารแก่ รัฐบาลชั่วคราวเปรียมูร์เยซึ่งเป็นรัฐบาลที่นิยมญี่ปุ่นในเมืองวลาดิวอสต็อกให้ต่อต้านสาธารณรัฐตะวันออกไกลซึ่งได้รับการหนุนหลังจากรัฐบาลบอลเชวิคในกรุงมอสโก
การมีส่วนร่วมของญี่ปุ่นในการรบอย่างต่อเนื่องเกี่ยวข้องกับสหรัฐอเมริกาซึ่งสงสัยว่าญี่ปุ่นมีการออกแบบดินแดนในไซบีเรียและรัสเซียตะวันออกไกล ภายใต้แรงกดดันทางการทูตอย่างรุนแรงจากสหรัฐอเมริกาและอังกฤษและเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายในประเทศที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากต้นทุนทางเศรษฐกิจและส่งคนออกไปรบนอกประเทศของนายกรัฐมนตรี โทะโมะ ซะบุโรคะโตจึงตัดสินใจถอนกำลังทหารญี่ปุ่นออกในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1922 มีผู้เสียชีวิต 5,000 รายจากการต่อสู้หรือเจ็บป่วย ด้วยค่าใช้จ่ายในเข้าร่วมรบกว่า 900 ล้านเยน
ประชาธิปไตยไทโช
ระบบการเมืองสองพรรคที่พัฒนาในญี่ปุ่นตั้งแต่ช่วงเปลี่ยนศตวรรษนั้นมีมาช้านานหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ทำให้เกิดชื่อเล่นสำหรับช่วงเวลานี้ว่า "ประชาธิปไตยไทโช" ประชาชนเริ่มไม่แยแสกับหนี้สินของประเทศที่เพิ่มขึ้นในขณะเดียวกันกฎหมายการเลือกตั้งฉบับใหม่ได้เกิดขึ้นสำหรับผู้มีสิทธิเลือกตั้งและได้มีการเรียกร้องให้มีการลงคะแนนเสียงสากลและการรื้อเครือข่ายพรรคการเมืองเก่า นักศึกษา,อาจารย์มหาวิทยาลัยและนักข่าวซึ่งได้รับการสนับสนุนจากสหภาพแรงงานได้รับแรงบันดาลใจจากแนวคิดประชาธิปไตย สังคมนิยม คอมมิวนิสต์ ผู้นิยมอนาธิปไตย และความคิดอื่น ๆ ที่หลากหลาย ทำให้มีการประท้วงในที่สาธารณะเป็นจำนวนมากแต่เป็นระเบียบเพื่อสนับสนุนการลงคะแนนเสียงของผู้ชายทั่วๆ ไปในปี ค.ศ. 1919 และ ค.ศ. 1920
การเลือกตั้งทะกะอะกิ คะโตเป็นนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่นยังคงดำเนินการปฏิรูปประชาธิปไตยที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้มีอิทธิพลทางด้านซ้าย จุดสิ้นสุดของการออกเสียงลงคะแนนชายแบบสากลในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1925 ร่างกฎหมายฉบับนี้ให้สิทธิชายทุกคนที่อายุเกิน 25 ปีมีสิทธิในการออกเสียงลงคะแนน หากพวกเขาอาศัยอยู่ในเขตเลือกตั้งอย่างน้อยหนึ่งปีและต้องไม่มีที่อยู่อาศัย ผู้มีสิทธิเลือกตั้งจึงเพิ่มขึ้นจาก 3.3 ล้านเป็น 12.5 ล้าน
ในสถานการณ์ทางการเมืองในสมัยนี้มีพรรคการเมืองใหม่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งพรรคสังคมนิยมและพรรคคอมมิวนิสต์ ความกลัวต่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งในวงกว้าง อำนาจฝ่ายซ้าย และการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่เพิ่มขึ้นนำไปสู่เนื้อเรื่องของกฎหมายรักษาสันติภาพ ในปีค.ศ. 1925 ซึ่งห้ามไม่ให้มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางการเมือง
การยึดครองแมนจูเรีย
จักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองแมนจูเรียเมื่อปี พ.ศ. 2474 แล้วสถาปนาประเทศใหม่ “แมนจูกัว” พร้อมกับให้จักรพรรดิปูยี จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ชิงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิแห่งแมนจูกัว แต่เป็นเพียงจักรพรรดิหุ่นเชิด ไม่มีอำนาจในการปกครองตนเอง อำนาจการปกครองทั้งหมดล้วนอยู่กับญี่ปุ่น แม้พรรคก๊กมินตั๋งและนานาประเทศไม่ยอมรับรองแต่กลับมีการเจรจาสงบศึกในปีเดียวกัน
การรุกรานจีน
ภายหลังได้ยึดครองแมนจูเรียแล้ว กองทัพจักรววรรดิญี่ปุ่นเริ่มรุกรานจีนที่จังหวัดชาฮา แต่ก็ถูกต่อต้านโดยกองทัพก๊กมินตั๋ง กองพลที่ 29 ของจีนยังคงใช้หอกดาบและอาวุธล้าสมัยอยู่จึงพ่ายแพ้ ทำให้ภาคตะวันตกของปักกิ่งตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของญี่ปุ่น จากนั้นญี่ปุ่นก็ค่อย ๆ บุกรุกและผนวกแผ่นดินจีนไปเรื่อย ๆ ถึงปี พ.ศ. 2480 ก็สามารถยึดครองแผ่นดินโดยรอบกรุงปักกิ่งไว้ได้เกือบหมดเหลือเฉพาะด้านใต้ ญี่ปุ่นได้ตั้งตั้งรัฐบาลหุ่นขึ้นปกครองเขตพื้นที่ที่ยึดได้อีกหลายแห่งรวมทั้งที่เมืองหนานจิง (นานกิง)
เมื่อเกิดการปะทะกับญี่ปุ่นที่สะพานมาร์โคโปโลเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 (ค.ศ. 1937) ชาวจีนจำนวนมากได้ร่วมมือกันต่อสู้เพื่อต่อต้านญี่ปุ่น อย่างไรก็ดีจีนได้ร้องเรียนขอความช่วยเหลือจากสันนิบาตแห่งชาติ แต่ผลที่ออกมาคือล้มเหลว รวมทั้งสนธิสัญญา 9 มหาอำนาจด้วย และเมื่อเกิดการปะทะกับญี่ปุ่นที่สะพานมาร์โคโปโลใกล้กรุงปักกิ่ง จึงเป็นข้ออ้างที่ทางการญี่ปุ่นส่งทหารญี่ปุ่นเข้ายึดเมืองใหญ่ต่าง ๆ ของจีนรวมทั้งชายฝั่งทางเหนือจรดใต้
เหตุการณ์สะพานมาร์โค โปโล
ปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2480 ญี่ปุ่นส่งทหารจำนวนหลายร้อยนายมาตั้งหน่วยประจำที่สะพานมาร์โค โปโลและทำการฝึกอยู่ที่นั่น ในขณะเดียวกันก็มีกองกำลังทหารจีนก๊กมินตั๋งที่ประจำอยู่ที่เมืองวันปิงใกล้ ๆ กัน คอยเฝ้าระวังดูอยู่อย่างใกล้ชิด ในเช้าตรู่วันที่ 7 กรกฎาคม กองกำลังญี่ปุ่นได้โทรเลขไปถึงกองกำลังก๊กมินตั๋งว่ามีทหารของตนหายไปและเชื่อว่าไปซ่อนอยู่ในเมืองวันปิงจึงของเข้าไปค้นหา (ภายหลังได้พบตัวโดยไม่ได้รับอันตราย) มีข้อถกเถียงกันว่าเป็นเหตุบังอิญหรือเป็นการสร้างเรื่องของฝ่ายญี่ปุ่นเพื่อใช้อ้างเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นบุกเข้ายึดภาคกลางของประเทศจีน
ฝ่ายจีนปฏิเสธไม่ยอมให้กองกำลังญี่ปุ่นเข้าเมือง ในตอนเย็นวันนั้น ฝ่ายญี่ปุ่นจึงยื่นคำขาดให้ฝ่ายจีนยอมให้ฝ่ายตนบุกเข้าไปค้นคนในเมืองได้ภายใน 1 ชั่วโมง มิฉะนั้นจะยิงถล่มด้วยปืนใหญ่ ครั้นเมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ญี่ปุ่นเริ่มยิงปืนใหญ่และเคลื่อนกองกำลังข้ามสะพานมาโคโปโลตรงไปจะเข้าเมือง ฝ่ายก๊กมินตั๋งจึงส่งทหารจำนวน 1000 นาย เข้าป้องกันสะพานอย่างสุดความสามารถ แต่ญี่ปุ่นก็บุกข้ามไปได้ แต่หลังจากได้รับกำลังเสริมที่มีจำนวนมากกว่าฝ่ายญี่ปุ่น ฝ่ายจีนจึงสามารถยึดสะพานคืนได้สำเร็จในวันต่อมา ญี่ปุ่นด้วยจำนวนกองกำลังที่น้อยกว่าจึงขอเจรจา ทำให้เหตุการณ์ขั้นที่ 1 สงบลงได้ชั่วคราว แต่กองกำลังญี่ปุ่นยังคงตั้งประจำอยู่ที่เดิมไม่ยอมถอย
ฝ่ายก๊กมินตั๋งได้ประชุมกันและตกลงว่าจะยึดสะพานต่อไปและพยายามที่จะไม่เจรจากับญี่ปุ่น เพราะเชื่อถือไม่ได้ แต่อย่างไรก็ดี ฝ่ายจีนได้ส่งคนไปเจรจาเพื่อยุติความขัดแย้งด้วยสันติวิธี ฝ่ายญี่ปุ่นยอมเจรจาแต่จะถือว่าหากจีนเพิ่มกองกำลังก็จะถือว่าเป็นการยั่วยุ ซึ่งโดยแท้จริงขณะนั้นฝ่ายญี่ปุ่นกำลังซื้อเวลาด้วยการยอมเจรจาเพื่อรอการเคลื่อนย้ายกองกำลังจากส่วนอื่นมาสมทบ
การเจรจาครั้งนี้ ฝ่ายญี่ปุ่นสัญญาว่าจะไม่รุกรานปักกิ่งและเทียนจิน แต่ฝ่ายจีนต้องทำการปราบปราบองค์กรต่อต้านญี่ปุ่นในเมืองทั้งสอง จะต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ปะทะกันเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม ที่สะพานมาโคโปโล และจะต้องให้นายพลซังผู้บัญชาการกองพล 29 เท่านั้นเป็นผู้มาขอขมาต่อกองกำลังญี่ปุ่น เมื่อฝ่ายจีนไม่สามารถรับเงื่อนไขได้ทั้งหมด ฝ่ายญี่ปุ่นจึงบุกเข้ากรุงปักกิ่งโดยใช้กองกำลังเต็มอัตราที่มีอยู่ กองกำลังฝ่ายจีนกองพันที่ 37 และ132 พยายามฝ่าแนวญี่ปุ่นเข้านครปักกิ่งและถูกปิดกั้นอย่างหนักและก็สามารถฝ่าเข้าไปได้อย่างบอบช้ำ หลายวันต่อมาเมื่อถูกล้อมหนักมากขึ้น กองพล 29 จึงได้ตีฝ่าวงล้อมของข้าศึกออกไปจากกรุงปักกิ่งแต่ก็ถูกล้อมอีก กองทัพญี่ปุ่นสามารถเข้ากรุงปักกิ่งได้เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม โดยปราศจากการต่อต้านและตั้งนายพลซังเป็นนายกเทศมนตรี แต่เขาก็หนีออกจากเมืองไปอย่างลับ ๆ ในสัปดาห์ต่อมา
หลังจากกรุงปักกิ่งและเทียนจินถูกยึดครอง ที่ราบจีนตอนเหนือก็ตกเป็นเป้าการรุกรานของกองทัพญี่ปุ่นที่มีอาวุธทันสมัยต่อจนถูกยึดครองทั้งหมดในปลายปีนั้น กองทัพจีนก๊กมินตั๋งและกองทัพจีนคอมมิวนิสต์ก็ได้รบไปแต่ล่าถอยไปโดยตลอดจนกระทั่งได้รับชัยชนะต่อกองทัพญี่ปุ่นอย่างยากเย็นที่ไทเออซวง เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2480
ชนวนก่อเหตุ
สมรภูมิในจีน ซึ่งกองทัพบกญี่ปุ่นได้ดำเนินการมานานก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 อย่างเป็นทางการ โดยได้ทำการยึดครองเมืองและบริเวณชายฝั่งของจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมถึงการจัดตั้งประเทศแมนจูกัวซึ่งมีจักรพรรดิปูยีเป็นประมุข และได้ทำการยึดครองกรุงหนานจิง (นานกิง) ที่เป็นเมืองหลวงของจีน (ของรัฐบาลก๊กมินตั๋งในยุคนั้น) และได้ทำการสังหารหมู่ชาวจีนทีโด่งดังขึ้น ซึ่งรุนแรงมากจนกระทั่งทำให้สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ในเมืองนานกิงยังรับไม่ได้
ญี่ปุ่นต้องเผชิญกับแนวร่วมต่อต้านญี่ปุ่นซึ่งเป็นการร่วมมือระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์จีนซึ่งมีเหมาเจ๋อตงเป็นผู้นำและพรรคก๊กมินตั๋น (ประชาธิปไตย) ที่มีเจียงไคเช็กเป็นผู้นำ หลังจากเกิดกรณีซีอันขึ้น ทั้งที่ 2 พรรคนี้เคยเป็นศัตรูกันมาก่อนโดยพรรคคอมมิวนิสต์ได้ทำการสู้รบและดำเนินการ "สงครามกองโจร" ที่กลายเป็นแบบอย่างของสงครามกองโจรยุคใหม่ขึ้นโดยมีฐานที่มั่นหลักอยู่ที่เยนอาน ตามเขตตอนเหนือและแมนจูเรียส่วนพรรคก๊กมินตั๋นได้ย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่ฉ่งชิ่ง (จุงกิง) และได้รับการสนับสนุนจากสัมพันธมิตรที่อยู่ในอินเดีย แต่ว่ามีการถกเถียงกันระหว่างบทบาทของพรรคก๊กมินตั๋นและพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในเรื่องบทบาทความสำเร็จและความเอาการเอางานในการต่อต้านญี่ปุ่นของอีกฝ่ายหนึ่ง แต่ที่แน่ชัดคือ นายพลสติเวลล์ ผู้บัญชาการทหารของสหรัฐอเมริกาที่เข้าไปดูแลกองทัพของพรรคก๊กมินตั๋นรู้สึกโกรธมากที่ภายในพรรคก๊กมินตั๋นไม่มีประสิทธิภาพ และมุ่งการปราบคอมมิวนิสต์มากกว่าการรบกับญี่ปุ่น ในขณะที่เอดการ์ สโนว์ได้แสดงความชื่นชมบทบาทของเหมาเจ๋อตงอย่างมากในการต่อต้านญี่ปุ่น และทางกองทัพสหรัฐอเมริกาได้ส่งคณะปฏิบัติการดิกซีเข้าไปร่วมทำงานกับเหมาเจ๋อตุง แต่นักหนังสือพิมพ์จากสหภาพโซเวียตที่ได้เข้าไปทำข่าวในห้วงเวลาเดียวกันกลับวิจารณ์ เหมาเจ๋อตงว่าไม่เคร่งครัดในลัทธิคอมมิวนิสต์และหย่อนยานในการสู้รบ ทำให้ไม่สามารถเอาชนะญี่ปุ่นได้
การรบชนะจีนซึ่งเป็นประเทศที่ได้ชื่อว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชียนั้น ยิ่งทำให้ชาติญี่ปุ่นมีความเชื่อมั่นในการทหารของตนเอง ทำการรุกรานประเทศอื่น ๆอย่างไม่เกรงกลัว และยังประกาศสงครามกับสหรัฐอเมริกาโดยการส่งเครื่องบินไประเบิดเรืออริโซน่าที่อ่าวเพิร์ล เป็นชนวนจุดระเบิดสงครามโลกครั้งที่สองในภูมิภาคเอเชีย
การโจมตีอ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์
การโจมตีอ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์ เป็นการโจมตีฉับพลันของจักรวรรดิญี่ปุ่นต่อฝ่ายกองทัพสหรัฐอเมริกา โดยการโจมตีเกิดขึ้นที่อ่าวเพิร์ลฮาร์เบอร์ รัฐฮาวาย ในสหรัฐอเมริกา วันอาทิตย์ที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) ในการโจมตีนี้สร้างความเสียหายแก่ฝ่ายกองทัพอเมริกันมาก โดยเรือสงครามสูญเสีย 12 ลำ เครื่องบิน 188 ลำ ทหารอเมริกันเสียชีวิต 2,403 คน และประชาชน 68 คน
สงครามอินโดจีน
หากไม่นับรวมการเข้ายึดครองอินโดจีนของฝรั่งเศสที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมกับฝ่ายอักษะภายใต้รัฐบาลวีชีฝรั่งเศสแล้ว สมรภูมิด้านนี้ได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อญี่ปุ่นโจมตีฐานทัพเรือหลักของกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาที่อ่าวเพิร์ลฮาเบอร์ และการบุกยึดประเทศต่าง ๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมถึงไทยในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1941 ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นได้บุกไปถึงพม่า, นิวกินี และเกาะกวาดัลคะแนล ซึ่งปรากฏว่าหลังจากสมรภูมิที่มิดเวย์ การรบทางทะเลแถวหมู่เกาะโซโลมอนและทะเลปะการัง และการรบที่กวาดัลคะแนลแล้ว ปรากฏว่ากองทัพเรือญี่ปุ่นต้องสูญเสียอย่างหนัก ส่วนกองทัพบกก็ไม่สามารถหากำลังพลและยุทโธปกรณ์ได้เพียงพอเพื่อปกป้องดินแดนที่ยึดได้ใหม่ ในที่สุดจึงถูกกองกำลังพันธมิตรที่มีสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และออสเตรเลียตีโต้กลับไปจนนำไปสู่ความพ่ายแพ้ในที่สุด
ชิมิซุ เอส-พัลส์
สโมสรฟุตบอล ชิมิซุ เอส-พัลส์ (ญี่ปุ่น: 清水エスパルス, อังกฤษ: Shimizu S-Pulse) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในเจลีกของประเทศญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นอยู่ในเจลีก ดิวิชัน 1 ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1991 ในช่วงก่อตั้งลีกอาชีพของญี่ปุ่น จัดว่าเป็นสโมสรน้องใหม่ของในวงการฟุตบอลญี่ปุ่นสโมสรหนึ่ง
"S" แทนตัวอักษรตัวแรก 4 อย่าง 1.เมือง "Shimizu" 2.จังหวัด "Shizuoka" 3.แฟนบอล "Supporter" 4.ฟุตบอล "Soccer" และ "พัลส์" ใน ภาษาอังกฤษหมายถึง "ชีพจร" เพื่อแสดงความเป็นหนึ่งของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับทีม
แม้จะเป็นสโมสรอายุน้อย แต่ผลงานของเอส-พัลส์ถือว่าไม่น้อยหน้า เพราะนับตั้งแต่เล่นลีกอาชีพในปี 1992 ก็ประสบความสำเร็จในรายการฟุตบอลถ้วยอยู่เป็นประจำ โดยสามารถเข้ารอบชิงชนะเลิศรายการถ้วยพระจักรพรรดิและเจลีกคัพได้ถึงอย่างละ 5 ครั้ง คว้าแชมป์เจแปนนีส ซูเปอร์คัพได้ 2 สมัย และคว้าแชมป์เอเชียนคัพวินเนอร์คัพได้ 1 สมัย
อดีตมีนักฟุตบอลชาวไทยร่วมทำหน้าที่กับสโมสรแห่งนี้ด้วยคือ ธีรศิลป์ แดงดา
ปาล์มแชมเปญ
ปาล์มแชมเปญ เป็นปาล์มมีลักษณะเด่นที่ลำต้นป่องตรงกลาง ลักษณะใบเป็นแบบขนนก ใบย่อยเป็นรูปตัววีคว่ำ ขอบใบมีสีน้ำตาลเล็กน้อย  ลำต้นโตประมาณ 30 - 40 ซ.ม. รอยกาบที่ลำต้นสั้น ในรอบปีใบใหม่ที่ออกมาแทนใบเก่าที่หลุดร่วงประมาณ 4-6 ใบเท่านั้น การเจริญเติบโตช้ามาก ลักษณะผล ออกเป็นทะลาย ทะลายยาวประมาณ 30 ซ.ม. ขนาดผลรูปลูกรักบี้ โตประมาณ 1 - 1.5 ซ.ม. ใน 1 ผล มี 1 เมล็ด งอกได้ต้นเดียว สีของผลเมื่ออ่อนสีเขียวอ่อน เมื่อแก่สีจะเขียวเข้ม เมื่อสุกผิวจะนิ่ม กลิ่นหอมเหมือนกล้วยหอม เปลือกข้างในเป็นสีดำและแข็งคล้ายกะลามะพร้าว เมล็ดที่นำไปขยายพันธุ์จะงอกช้ามาก 3-8 เดือน
คุณค่าทางเศรษฐกิจของปาล์มแชมเปญ นิยมนำมาเป็นไม้ประดับและจัดสวน บอนไปปลูกง่าย เลี้ยงง่าย ศัตรูพืชที่สำคัญสำหรับปาล์มแชมเปญคือด้วง และมดคันไฟ ที่จะเข้ากัดกินเยื่อเจริญที่ยอดอ่อน ส่วนแมลงอื่นที่กินใบภายนอก ไม่ทำให้ต้นตาย แต่ก็ทำให้ไม่งาม
สัจนิยมมหัศจรรย์
สัจนิยมมหัศจรรย์ (magical realism) เป็นประเภทของบันเทิงคดีที่แสดงภาพโลกแห่งความเป็นจริงแต่มีองค์ประกอบของสิ่งวิเศษอยู่ในเรื่อง หรือในความหมายทั่วไปคืองานวรรณศิลป์ที่มีเวทมนตร์หรือสิ่งเหนือธรรมชาติปรากฏอยู่ในโลกสมจริงที่ดำเนินไปตามระบบเหตุผล ถึงแม้จะมีองค์ประกอบของสิ่งวิเศษ แต่สัจนิยมมหัศจรรย์แตกต่างจากจินตนิมิตตรงที่สิ่งวิเศษในงานเขียนสัจนิยมมหัศจรรย์มักไม่มีคำอธิบายแน่ชัดและกลมกลืนไปกับโลกจริง ขณะที่จินตนิมิตมักมีสิ่งวิเศษปรากฏในโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาต่างหาก
คำว่าสัจนิยมมหัศจรรย์ถูกใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1925 โดยฟรันทซ์ โร นักวิจารณ์ศิลปะชาวเยอรมันเพื่อใช้บรรยายภาพวาดแนวคติรูปธรรมแนวใหม่ (New Objectivity) ซึ่งเป็นขบวนการศิลปะเยอรมันที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะสัจนิยมแต่เพิ่มความเหนือจริงเข้าไป โรใช้คำนี้เพื่อแยกกับลัทธิเหนือจริงที่มีความเป็นนามธรรม ไม่ได้ตั้งอยู่บนความเป็นจริง และมาจากจิตใต้สำนึกมากกว่า ซึ่งภาพวาดแนวนี้บันดาลใจให้มัสซีโม บอนเตมเปลลี นักเขียนชาวอิตาลีนำมาปรับใช้ในงานเขียนตัวเอง ทั้งโรและบอนเตมเปลลี รวมถึงลัทธิเหนือจริงต่างมีอิทธิพลต่อนักเขียนชาวอเมริกาใต้หลายคนในเวลาต่อมา เช่น อาร์ตูโร อุสลาร์ ปีเอตรี, อาเลโฮ การ์เปนติเอ, ฆอร์เฆ ลุยส์ บอร์เฆส และกาบริเอล การ์ซิอา มาร์เกซ นอกเหนือจากอเมริกาใต้แล้ว งานเขียนแนวสัจนิยมมหัศจรรย์ยังพบได้ในนักเขียนภาษาอื่น ๆ เช่น ซัลมัน รัชดี (อังกฤษ), ฮารูกิ มูรากามิ (ญี่ปุ่น) และออลกา ตอการ์ตชุก (โปแลนด์) เป็นต้น
นอกเหนือจากการมีสิ่งวิเศษในโลกที่สมจริงแล้ว สัจนิยมมหัศจรรย์ยังมีลักษณะอื่น ๆ ร่วมด้วย ได้แก่ authorial reticence หรือการที่ผู้เขียนจงใจปิดบังไม่อธิบายถึงการมีอยู่ของสิ่งวิเศษในเรื่อง หรือทำให้สิ่งวิเศษดูเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นปกติ, ความเป็นอภิบันเทิงคดี (metafiction) หรือการที่ผู้เขียนย้ำเตือนว่าผู้อ่านกำลังอ่านเรื่องแต่งอยู่ และการวิพากษ์วิจารณ์การเมืองและชนชั้นสูง
ละอองฟอง
ละอองฟอง (La Ong Fong) เป็นวงดนตรีของไทยที่แนวเพลงได้รับอิทธิพลจากเพลงแนวสวีดิชป็อป มีจุดเด่นที่ดนตรีที่สดใสที่เป็นการผสมผสานระหว่าง แจ๊ส ป็อป และร็อก และเสียงร้องที่ใสของนักร้อง
ประวัติ
ชื่อวง ละอองฟอง มาจากคำว่า อองฟอง (enfant) ในภาษาฝรั่งเศส แปลว่าเด็กๆ เนื่องมาจากเสียงของนักร้องนำจะเล็กๆ ฟังสบายๆ เพลงของละอองฟองจะมีเสียงเด็กๆ เข้ามาผสมด้วย รวมไปถึงมุมมองของเพลงจะมองโลกในแง่ดี แต่ด้วยความที่เป็นคนไทย จึงได้เปลี่ยนมาใช้คำไทย ละอองฟอง แทน ซึ่งหมายถึง ละอองของฟอง ที่ใส ล่องลอย เปรียบกับเพลงที่ฟังสบาย
วงละอองฟองเริ่มมาจาก เอ๊ะ กับ ชมพู่ ได้พบกันในงานประกวดร้องเพลง Coke Duet Contest 1995 ซึ่งเป็นงานประกวดร้องเพลงจากอัลบั้มชุด ขนนกกับดอกไม้ ซึ่งเป็นเพลงคู่ของธงไชย แมคอินไตย์ หลังจากงานนั้น ชมพู่ก็ได้ไปเป็นศิลปินที่แกรมมี่ จึงชวนเอ๊ะมาทำวงด้วย เอ๊ะจึงได้ชวนฟลุ๊คซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าและอยู่วงเดียวกันมาเล่นเป็นมือกลองให้กับวง ต่อมาได้ชวนโหน่ง มือคีย์บอร์ด ซึ่งโหน่งทำเพลงนิทานที่เอ๊ะไปพากย์อยู่แล้ว หลังจากนั้นสมาชิกของวง ยังขาดมือกีตาร์อีก 1 คน โหน่งจึงแนะนำ แมน กีตาร์ รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย
วงก่อตั้งขึ้นในช่วงที่กระแสเพลงทางเลือก (อัลเทอร์เนทีฟ) ก่อตัวขึ้นครั้งแรกในประเทศไทย ราว พ.ศ. 2539
อัลบั้มชุดแรกของละอองฟอง Volume 1 ไม่ประสบความสำเร็จเท่าใดนัก ทั้งด้านยอดขาย และเสียงตอบรับจากผู้ฟังในตลาดทั่วไป ทำให้หลังจากนั้นสมาชิกของวงก็แยกย้ายกันไป
พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 ละอองฟองออกอัลบั้ม Volume 2 โดยสมาชิก 3 คน เป็นสมาชิกเดิม 2 คน คือ แมน ตนุภพ โนทยานนท์ (กีตาร์) กับ เอ๊ะ พงศ์จักร พิษฐานพร (เบส/ร้อง) โดยเพิ่มสมาชิกใหม่ ออน กรกมล ชัยวัฒนเมธิน (ร้องนำ) อัลบั้มนี้ได้เสียงตอบรับจากผู้ฟังดีมาก ทั้งจากกลุ่มผู้ฟังใหม่และแฟนเพลงเดิม หลังจากนั้นจึงได้ออกอัลบั้มเต็ม Cozy Collection เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2548
ในการจัดอันดับ The Fat 100 100 เพลงประจำปี พ.ศ. 2548 ของสถานีวิทยุแฟตเรดิโอ เพลง ต่างใจเดียว จากอัลบั้ม Cozy Collection ติดอันดับที่ 77 และอันดับสูงสุดที่เคยทำได้ในการจัดอันดับประจำสัปดาห์ (The Fat 40) คือ อันดับที่ 17 นอกจากนี้ยังเป็นเพลงอยู่ในชาร์ตของแฟตเรดิโอ ประจำปี พ.ศ. 2548 นานที่สุดเป็นอันดับ 3 คือ 29 สัปดาห์ คู่กับเพลง จอมยุทธ์ โดย พีทูวอร์ชิป
ในปี พ.ศ. 2554 ละอองฟองได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งพร้อมลุคและอัลบั้มใหม่ Wind-up City มีเพลงฮิตคือเพลง แอบชอบ ทำให้ละอองฟองเหมือนได้เกิดใหม่ โดย มิวสิควิดีโอแต่ละเพลงของละอองฟอง ยังได้เสียงตอบรับเป็นอย่างดี
การจัดอันดับ "The Fat 100" ของปี พ.ศ. 2554 เพลงของละอองฟอง อยู่ในชาร์ตถึง 3 เพลง ได้แก่ เพลง อะไร อยู่ในอันดับที่ 25 ที่เคยขึ้นถึงอันดับ 3 ในการจัดอันดับประจำสัปดาห์ เพลง แอบชอบ อยู่ในอันดับที่ 42 ซึ่งเคยขึ้นสูงสุดในอันดับ 2 ในการจัดอันดับประจำสัปดาห์ และเพลง รักเปิดเผย ที่อยู่ในอันดับ 69
เพลง อะไร ยังได้ถูกเปิดและติดอันดับ Top 10 ของคลื่น J-Wave คลื่นวิทยุในประเทศญี่ปุ่น ทำให้เพลง อะไร และอัลบั้ม Wind-up City มีวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2557 ละอองฟอง ได้ร่วมงานในฐานะทูตประชาสัมพันธ์ การท่องเที่ยวเมืองนะงะซากิ ประเทศญี่ปุ่น ทำให้มีโอกาส ทำอัลบั้มพิเศษ Feel Romance 長崎浪漫 (นางาซากิโรแมนซ์ เป็นเพลงในแนว ชิบุยาเกะ แนวเพลงป๊อปชนิดหนึ่งของญี่ปุ่น มีมุมมองในโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น แต่ยังคงเนื้อหาแง่คิดบวก ฟังแล้วผ่อนคลายอารมณ์ดี มีที่มาจาก เอ๊ะ ได้ไปถ่ายทำภาพยนตร์ ฟัดจังโตะ ที่ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2556 ทำให้ได้เจอกับทีมงานประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวและบันเทิงของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งกำลังต้องการเปลี่ยนมุมมองของคนทั่วไปต่อเมืองนะงะซะกิและฮิโรชิมะในสายตาคนไทย จากภาพจำของ เมืองที่ถูกระเบิดปรมาณู ให้กลายเป็น เมืองแห่งสันติภาพและความรัก ซึ่งมีภาพลักษณ์เข้ากับวง ละอองฟอง ที่มีรอยยิ้มและความสุข เดิมวางแผนให้การแต่งเพลงใหม่ทั้งหมดและทำมิวสิกวิดีโอเป็นอัลบั้มพิเศษ แต่หลังจากที่วง ละอองฟอง ได้ทำกิจกรรมต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่น มีโอกาสได้ร้องเพลงให้ ผู้ว่าราชการจังหวัดนะงะซะกิ ทำให้ ละอองฟอง เป็นวงดนตรีไทยวงแรกที่ได้รับการแต่งตั้งเป็น ทูตประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเมืองนางาซากิ อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ส่งผลให้มิวสิกวิดีโอของเพลงในอัลบั้มนี้สะท้อนให้เห็นสถานที่ท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของญี่ปุ่น สอดคล้องกับเป้าหมายทางการทูต
ช่วง สิงหาคม - กันยายน พ.ศ. 2558 เอ๊ะ ละอองฟอง ได้รับเลือก ร่วมกับ แดน วรเวช ดานุวงศ์ จากโครงการความสัมพันธ์ไทย-ญี่ปุ่น ตั้งวงดนตรีเฉพาะกิจ ซังคิวแบนด์ (SanQ-Band) (SanQ แปลว่า "999" (เลขเก้าสามตัว) ซึ่งเป็นเลขมงคล และพ้องกับ การเล่นคำในภาษาญี่ปุ่น ย่อมาจาก "Thank you" ) เป็นโปรเจกค์เรียลลิตี้ทางดนตรี ที่ เกาะคีวชู ประเทศญี่ปุ่น โดยถ่ายทำภาพยนตร์ SanQ-Band Kyushu The Movie สารคดีบันทึกการเดินทาง เพื่อทำภารกิจใช้ชีวิตร่วมกับผู้คนใน 7 จังหวัด เป็นเวลา 30 วัน พร้อมแสดงดนตรีตามบ้านและตามถนนหนทาง เพื่อประชาสัมพันธ์เพลงสร้างฐานแฟนคลับ และขายซีดีอัลบั้มเพลง 999 แผ่น แล้วเปิดแสดงคอนเสิร์ต และนำมาตัดต่อเพิ่มและฉายทางโทรทัศน์ช่อง True4U เป็นรายการ SanQ-Band Kyushu The Series เพลงในอัลบั้ม ได้แก่
ในปี พ.ศ. 2559 เอ๊ะ ละอองฟอง และ แมน ละอองฟอง ได้ร่วมงานกับ บริษัท บีเอ็นเค โฟร์ตี้เอท ออฟฟิศ จำกัด ต้นสังกัดของ บีเอ็นเค48 ในตำแหน่ง ผู้อำนวยการด้านเพลง (Music Director) ทำหน้าที่แต่งเพลงในเวอร์ชันภาษาไทย, ควบคุมการผลิตเพลง,ครูสอนร้องเพลง ให้สมาชิกในวง และทั้งสองคนก็ยังเป็นผู้ออกแบบ BNK48 The Campus อีกด้วย
EP Volume 2
ไม่มีสังกัด (พ.ย. 2547)
Cozy Collection
สังกัด สไปซีดิสก์ (ก.ย. 2548)
EP เหงาจนชิน
สังกัด สไปซีดิสก์ (พ.ย. 2550)
LOVE STORY
สังกัด สไปซีดิสก์ (2552)
Past Forward
สังกัด สไปซีดิสก์ (2553)
โดย ละอองฟอง ได้เลือกเพลงของคุณแจ้ ดนุพล แก้วกาญจน์ มาขับร้องใหม่ในรูปแบบของ ละอองฟอง เอง
Wind-up City
สังกัด สไปซีดิสก์ (2554)
OST เพลงประกอบภาพยนตร์ คุณนายโฮ M39
เพลง ง้อแง้ งอแง (2556)
บทเพลงที่บอกเล่าเรื่องราวของผู้หญิงคนนึงที่มีความ ง๊อง แง๊ง ถ่ายทอดออกมาได้สดใส ตามแบบฉบับ ละอองฟอง และยังมีท่าเต้นที่หลาย ๆ คน นำไป Cover
Feel Romance Nagasaki
สังกัด สไปซีดิสก์ (2557) อัลบั้มวางจำหน่าย 29 สิงหาคม ประกอบด้วย เพลงแต่งใหม่ 2 เพลง ได้แก่ และ เพลงจากอัลบั้ม Wind-Up City นำมาแปลงเนื้อเป็นเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น 3 เพลง ได้แก่
วัดไผ่ล้อม (จังหวัดสระบุรี)
ประวัติ
วัดไผ่ล้อมสร้างขึ้นเป็นวัดนับตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2212 สมัยอยุธยาตอนปลาย ได้มีนามตามชื่อหมู่บ้าน เป็นวัดชนิดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาแล้ว ประมาณ พ.ศ. 2222 ตามหลักฐานบันทึกไว้ในทะเบียนของวัด แจ้งว่าตั้งอยู่ เลขที่ 16 หมู่ที่ 1 ตำบล (สิบต๊ะ) สวนดอกไม้ อำเภอเสาไห้ จังหวัดสระบุรี สร้างประมาณปี พ.ศ. 2122 สมัยสมเด็จพระนารายณ์ ส่วนหลักฐานอื่นไม่มีผู้ใดได้จดบันทึกไว้ ถาวรวัตถุก็ไม่หลงเหลือไว้ให้ศึกษาค้นคว้าได้
ตามประวัติศาสตร์มนุษยชาติในยุคนั้น การที่จะจัดตั้งเป็นประกาศมีสัดส่วนที่มั่นคงไม่มี ส่วนใหญ่จะเป็นเมือง โดยมีเจ้าเมืองปกครองดูแล เมืองที่กล้าเก่งกว่ายกทัพมาโจมตี เมืองที่พ่ายแพ้ก็ตกเป็นเมืองขึ้น หรือถูกกวาดต้อนไปรวมเป็นกำลังเสริมที่จะรุกรานขยายอาณาเขต เมื่อรวมได้หลายๆ เมืองก็จัดตั้งเป็นประเทศมีเมืองหลวงเป็นศูนย์การปกครอง เช่น กรุงสุโขทัย กรุงศรีอยุธยา ต่างชาติต่างเผ่าพันธ์ไม่สามารถเข้าไปร่วมกันได้ต่างก็อพยพหนีไปหาที่อยู่ใหม่ พวกที่ไม่สามารถจะไปไหนได้ก็แทรกตัวอยู่เป็นชนกลุ่มน้อยอยู่ในเมืองหรือประเทศนั้น ประเทศไทยจึงมีชนหลายเผ่าพันธ์ เมื่อไปอยู่ชุมชนใด เป็นกลุ่มมากพอต่างก็นำเข้าประเพณีและวัฒนธรรมขึ้นมากำหนดตั้งเพื่อให้เป็นที่ปฏิบัติร่วมชาวไทยนับถือพระพุทธศาสนา ก็พากันจัดตั้งสำนักสงฆ์ เพื่อให้พระสงฆ์มาอยู่ช่วยการปฏิบัติศาสนกิจตามหลักธรรมของพระพุทธศาสนาเมื่อมีพระสงฆ์และชาวพุทธมากขึ้น มีกำลังพอที่จะจัดตั้งสำนักสงฆ์เป็นวัดมีวิสุงคามสีมาได้ก็รวมกันจัดทำ ด้วยเหตุผลดังกล่าวนำมาข้างต้น ก็พอที่จะมีหลักฐานกล่าวถึงประวัติความเป็นมาของการตั้งวัดไผ่ล้อมได้พอสมควร
ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 1 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดให้กรมหมื่นเทพทรรักษ์และพระปราบ นำทัพไปขับไล่พม่าออกจากเมืองเชียงแสน พ.ศ. 2347 พม่าพ่ายแพ้ถอยร่นกลับไป ก็ให้เผาเมืองเชียงแสน แล้วรวบรวมผู้คนชาวเชียงแสนได้จำนวนหนึ่งอพยพลงมาแต่ในระหว่างบางส่วนต่างก็กระจัดกระจายกันปักหลักอยู่ตามระยะทางที่ผ่านมาคือ เวียงจันทร์ เชียงใหม่ ลำปาง น่าน ส่วนพวกที่มาถึง ได้โปรดให้ตั้งบ้านเรือนที่เมืองสระบุรี เมืองเสาไห้ (ในสมัยนั้นเมืองสระบุรีเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งของเมืองเสาไห้) อีกส่วนหนึ่งไปตั้งรกรากอยู่ที่บ้านคูเมือง พวกที่มาจากเชียงแสน (โยนกนาคนคร) หรือชาว ไทยวน ได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ ตำบลเสาไห้ (หมู่บ้านไผ่ล้อม) ตำบลสวนดอกไม้ (สิบต๊ะ)ตำบลต้นตาล ตำบลพระยาทด ตำบลท่าช้าง ตำบลศาลารีไทย ตำบลบ้านยาง และตำบลหัวปลวก “ปู่คัมภีระ” หัวหน้าผู้นำอพยพของชาวเชียงแสนพร้อมขุมกำลังผู้ใกล้ชิดได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ ณ บ้านโบราณซึ่งอยู่คนละฝั่งวัดไผ่ล้อม ต่อมา สมัยรัชกาลที่ 2 ได้แต่งตั้งปู่คัมภีระมีบรรดาศักดิ์เป็น “พระยารัตนกาศ” มีหน้าที่คุมกำลังส่งเสบียงให้พลรบยามเกิดศึกสงครามด้านทิศตะวันออก(ศึกเขมร)กองกำลังมีกองโตตั้งอยู่ 3 แห่ง อยู่ที่สี่คิ้ว 1 กอง โคกกร่าง 1 กอง และโคกแย้ 1 กอง และมีกองม้าอยู่ที่บ้านยาง 1 กอง ไว้เป็นหน่วยคุ้มกันกองเสบียง เมื่อมีขุมกำลังอำนาจหน้าที่เช่นนี้จึงเชื่อได้ว่า วัดไผ่ล้อมต้องได้รับการทำนุบำรุงให้ดีขึ้น โดยฝีมือของชาวไทยวนที่อพยพมาจากเชียงแสน
ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี
ท่าอากาศยานนานาชาติกาลิเลโอ กาลิเลอี (Galileo Galilei International) เป็นท่าอากาศยานที่ตั้งอยู่ในเมืองปิซา อิตาลี เป็นหนึ่งในท่าอากาศยานหลักของแคว้นทัสกานี โดยอีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานเปเรโตลาในฟลอเรนซ์ ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามกาลิเลโอ กาลิเลอี นักวิทยาศาสตร์ชาวเมืองปิซาที่มีชื่อเสียง ตั้งอยู่ในย่านซานจุสโต ห่างจากสถานีรถไฟกลางไม่ถึง 2 กิโลเมตร ค่อนข้างใกล้กับศูนย์กลางของเมือง
ท่าอากาศยานแห่งนี้เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟกลางด้วยรถไฟและรถประจำทาง และยังเชื่อมต่อไปถึงสถานีรถไฟซานตามาเรียโนเวลลา ในฟลอเรนซ์อีกด้วย
นอกจากจะใช้ในกิจการพลเรือนแล้ว ท่าอากาศยานแห่งนี้ยังถูกใช้เป็นฐานจอดเครื่องบิน C-130 Hercules และ C-27J Spartan ของกองทัพอากาศอิตาลี
Airport Growth
ใน พ.ศ. 2549 และ 2550 ท่าอากาศยานแห่งนี้มีอัตราการเติบโตสูงที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานชั้นนำของอิตาลี 15 แห่ง โดยมีผู้โดยสารเพิ่มขึ้น 30% ใน พ.ศ. 2549 และเพิ่มขึ้น 24% ใน พ.ศ. 2550 ปัจจุบันเป็นท่าอากาศยานที่มีการจราจรหนาแน่นเป็นอันดับที่ 11 ของอิตาลี โดยใน พ.ศ. 2551 มีจำนวนผู้โดยสาร 3,963,717 คน
ออตโต สเติร์น
ออตโต สเติร์น หรือออทโท ชแตร์น (Otto Stern, 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2431 - 17 สิงหาคม พ.ศ. 2512) เป็นนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน-เยอรมัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ประจำปี พ.ศ. 2486 รู้จักกันในฐานะผู้ร่วมสร้างสรรค์การทดลองของสเติร์น-เกอร์แลค ร่วมกับวัลเทอร์ แกร์ลัค
สเติร์นเกิดในครอบครัวชาวยิว เป็นบุตรของออสการ์ (Oskar Stern) ชแตร์น และยูเฌเนีย ชแตร์น (Eugenia Stern) (นามสกุลเดิม โรเซินทัล (Rosenthal)) ที่เมืองโซห์เรา ราชอาณาจักรปรัสเซีย (ปัจจุบันคือ ซอรือ ประเทศโปแลนด์) เขาศึกษาที่ไฟรบวร์คอิมไบรส์เกา และที่มหาวิทยาลัยเบรสเลา โดยทำงานร่วมกับออทโท ซัคคัวร์ (Otto Sackur) ในหัวข้อทฤษฎีจลน์ของความดันออสโมติกในสารละลายเข้มข้น ต่อมาสเติร์นทำงานร่วมกับอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ (หรืออัลแบร์ท ไอน์ชไตน์) ที่มหาวิทยาลัยคาร์ลอวา (หรือชาลส์) ณ กรุงปราก ครั้นปี พ.ศ. 2456 สเติร์นย้ายไปทำงานที่เอเทฮา ซือริช ณ เมืองซือริช (หรือซูริก) เมื่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเริ่มต้น สเติร์นทำงานด้านอุตุนิยมวิทยาในแนวหน้าติดรัสเซีย ในขณะที่ศึกษาต่อ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2458 เขาเข้าเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยฟรังค์ฟวร์ท (หรือแฟรงก์เฟิร์ต) หกปีต่อมา เขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยรอสตอคและทำงานเป็นเวลาสองปี ก่อนจะไปเป็นผู้อำนวยการสถาบันเคมีเชิงฟิสิกส์ ณ มหาวิทยาลัยฮัมบวร์ค
ชีวิตการงานของสเติร์นราบรื่นมาเป็นเวลาหลายปี ตราบจน พ.ศ. 2476 พรรคนาซีเข้ายึดอำนาจและพยายามสังหารชาวยิว เขาและไอน์สไตน์ได้ลี้ภัยออกนอกประเทศเยอรมนี โดยสเติร์นปฏิบัติหน้าที่เป็นอาจารย์สาขาฟิสิกส์ที่สถาบันเทคโนโลยีคาร์เนกี (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน เมืองพิตต์สเบิร์ก สหรัฐ) และได้มีโอกาสเป็นศาสตราภิชาน (อาจารย์รับเชิญ) ที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์ด้วย ครั้นลาออกจากสถาบันเทคโนโลยีฯ แล้ว ได้ย้ายไปพำนักที่เมืองเบิร์กลีย์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อนถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2512 ด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
สเติร์นเป็นนักฟิสิกส์สายทดลอง เข้าค้นพบการมีอยู่ของสปินโดยการทดลองซึ่งใช้แท่งแม่เหล็กรูปร่างไม่เหมือนกันเพื่อสร้างสนามแม่เหล็กไม่สม่ำเสมอ กล่าวคือ ทิศทางไม่เป็นไปในทางเดียวกัน เมื่อยิงลำอะตอมเงิน พบว่า อะตอมเงินชนกับฉากเป็นแนวเส้นสองเส้น เนื่องจากอะตอมมีสมบัติเป็นวงกระแสไฟฟ้าในตัว (นอกเหนือจากเป็นโมเมนตัมเชิงมุม) เมื่อมีสนามแม่เหล็กภายนอกมากระทำในทิศทางไม่ตั้งฉากกับวงกระแสไฟฟ้า ก็จะทำให้เกิดทอร์ก เบี่ยงทิศทางของการเอียงของอะตอมไป ฟิสิกส์แบบฉบับคาดการณ์ว่า อะตอมจะชนกับฉากในตำแหน่งใดก็ได้ แต่พบว่า อะตอมชนกับฉากเป็นสองเส้น ต่อมาจึงมีการกำหนดสมบัติความเป็นวงกระแสไฟฟ้าของอะตอมว่า สปิน โดยกำหนดให้โมเมนต์แม่เหล็ก (ซึ่งเป็นปริมาณเวกเตอร์มีค่าเท่ากับผลคูณของกระแสไฟฟ้ากับพื้นที่ของวงวนกระแส ทิศทางตามนิ้วหัวแม่มือขวาที่กำตามทิศของกระแส) ของอะตอม มีค่าเท่ากับโบร์แมกนีตอน
บัมแบร์ค
บัมแบร์ค (Bamberg) เป็นเมืองในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ที่ตั้งอยู่ในส่วนภูมิภาคโอเบอร์ฟรังเคินบนฝั่งแม่น้ำเรกนิทซ์ไม่ไกลจากจุดที่บรรจบกับแม่น้ำไมน์ บัมแบร์คเป็นเมืองเพียงไม่กี่แห่งในเยอรมนีที่รอดพ้นจากการถูกทำลายโดยการทิ้งระเบิดทางอากาศในสงครามโลกครั้งที่สอง บัมแบร์คเป็นที่พำนักของชาวต่างประเทศเกือบ 7,000 คนรวมทั้งกว่า 4,100 คนที่เป็นทหารจากสหรัฐอเมริกา ชื่อเมือง “บัมแบร์ค” เชื่อว่ามีที่มาจากตระกูลบาเบินแบร์ค
ประวัติ
หลังจากที่จักรวรรดิโรมันเสื่อมโทรมลง ยุโรปก็เข้าสู่สมัยของการโยกย้ายและการตั้งถิ่นฐานของชนกลุ่มต่าง ๆ ที่รวมทั้งชนเจอร์มานิค บริเวณนี้ก็ไปรวมอยู่ในมุขมณฑลบัมแบร์คและกลายมาเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของผู้คนส่วนใหญ่ที่เป็นชาวสลาฟ
ชื่อเมืองบัมแบร์คที่กล่าวถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 902 เจริญขึ้นใกล้ ๆ ปราสาทบาเบนเบิร์ค (Babenberch) ที่แผลงมาเป็นชื่อของตระกูลบาเบินแบร์ค หลังจากตระกูลบาเบินแบร์คสิ้นสุดลง บัมแบร์คก็ตกไปเป็นของตระกูลชาวซัคเซิน แคว้นนี้มาเปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์โดยการเผยแพร่ศาสนาของนักพรตคณะเบเนดิกตินจากอารามฟุลดา บัมแบร์คขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของมุขมณฑลเวือทซ์บวร์ค
ในปี ค.ศ. 1007 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ก็ทรงย้ายมาตั้งราชสำนักที่บัมแบร์คและทรงก่อตั้งให้เป็นมุขมณฑลอิสระจากมุชมณฑลเวือทซ์บวร์ค เพื่อเป็นการริดอำนาจของมุขมณฑลเวือทซ์บวร์คลงบ้าง และยังเป็นการสร้างฐานในการเผยแพร่ศาสนาคริสต์ให้ไกลยิ่งขึ้นไปในบริเวณทางตะวันออกของบัมแบร์ค ในปี ค.ศ. 1008 หลังจากการเจรจาต่อรองกับทั้งมุขนายกแห่งเวือทซ์บวร์คและไอคชเสตทท์ผู้ต้องเสียดินแดนบางส่วนให้กับมุขมณฑลใหม่
หลังจากการกำหนดอาณาเขตของมุขมณฑลใหม่ได้แล้วสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 ก็พระราชทานพระราชานุมัติในปีเดียวกัน จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ทรงจัดให้มีการก่อสร้างอาสนวิหารบัมแบร์คที่ได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1012 อาสนวิหารได้รับของขวัญต่าง ๆ จากสมเด็จพระสันตะปาปา
ในปี ค.ศ. 1017 จักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 ก็ทรงก่อตั้งอารามคณะเบเนดิกตินชื่ออารามนักบุญมีคาเอล บน “ไมเคิลสแบร์ก” (Michaelsberg--เนินไมเคิล) เพื่อเป็นสถานที่สำหรับฝึกหัดนักพรต จักรพรรดิและจักรพรรดินีคูนีกุนเดอแห่งลักเซมเบิร์ก (Cunigunde of Luxemburg) ทรงอุทิศพระราชทรัพย์เป็นจำนวนมากให้แก่มุขมณฑลใหม่และทรงมอบอภิสิทธิ์ต่าง ๆ ซึ่งทำให้เป็นการเพิ่มอำนาจการปกครองทางอาณาจักรให้แก่มุขนายกนอกไปจากอำนาจทางคริสตจักรที่มีอยู่ เมื่อสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 8 ประพาสบัมแบร์คในปี ค.ศ. 1020 พระองค์ก็ทรงยกให้บัมแบร์คเป็นมุขมณฑลที่ขึ้นตรงต่อสันตะสำนัก ฉะนั้นบัมแบร์คจึงกลายเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ชั่วระยะหนึ่ง ร่างของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 2 และจักรพรรดินีคูนีกุนเดอยังคงฝังอยู่ที่อาสนวิหารที่มีอนุสาวรีย์ตั้งเด่นอยู่กลางโบสถ์
ตั้งแต่กลางคริสต์ศวคคษที่ 13 เป็นต้นมา มุขนายกแห่งบัมแบร์คก็ได้ยศเป็น "เจ้าชายมุขนายก" แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ มีหน้าที่ปกครองเมืองบัมแบร์คที่รวมทั้งการดูแลการก่อสร้างขนาดใหญ่ต่าง ๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1248 ถึงปี ค.ศ. 1260 มุขมณฑลก็ได้ที่ดินของเคานต์แห่งเมรันส่วนหนึ่งเป็นการซื้อขายแต่ส่วนหนึ่งเป็นการเวนคืนเพราะตระกูลที่ปกครองบริเวณนั้นมาสิ้นสุดลง ราชรัฐมุขนายกบัมแบร์คเดิมประกอบด้วยดินแดนที่ติดต่อกัน (บางรัฐไม่ติดต่อ) ตั้งแต่ชลึสเซลเฟลด์ (Schlüsselfeld) ไปจนถึงทางตะวันออกเฉียงเหนือทางป่าฟรังโกเนีย และยังเป็นเจ้าของดัชชีที่รวมทั้งดัชชีคารินเทียและซัลทซ์บวร์ค ในนอร์ดเกา (ปัจจุบันคือโอเบิร์พฟัลทซ์) ในรัฐทือริงเงิน และบนฝั่งแม่น้ำดานูบ แต่หลังจากการปฏิรูปศาสนามุขมณฑลบัมแบร์คก็ลดลงเหลือเพียงครึ่งหนึ่งของที่มีอยู่
สถานที่น่าสนใจ
ตัวเมืองเก่าของบัมแบร์คได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปีค.ศ. 1993 ในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม เพราะความมีคุณค่าที่ยังคงรักษาคุณลักษณะของเมืองในยุคกลางไว้อย่างเพียบพร้อม สถานที่น่าสนใจบางแห่งก็ได้แก่:
เจ้าชายอ็อยเกนแห่งบาวาเรีย
เจ้าชายอ็อยเกนแห่งบาวาเรีย (Eugen Leopold Adelaide Thomas Maria Prinz von Bayern; 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1925 – 1 มกราคม ค.ศ. 1997) เป็นสมาชิกพระราชวงศ์บาวาเรียแห่งราชวงศ์วิทเทิลส์บัค
พระประวัติ
เจ้าชายอ็อยเกนประสูติที่มิวนิก เป็นพระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าชายค็อนราทแห่งบาวาเรียและเจ้าหญิงมารีอา บอนน์แห่งซาวอย-เจนัว เป็นพระนัดดาในเจ้าชายตอมมาโซ ดยุกแห่งเจนัว มีพระเชษฐภินีร่วมพระอุทร 1 พระองค์คือ
เสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสกับเคาน์เตสเฮเลเนอ ฟ็อน เคเวินฮึลเลอร์-แม็ทซ์ เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1970 ซึ่งพระชายาของพระองค์นั้นทรงเป็นอดีตพระชายาของเจ้าชายค็อนสตันทีนแห่งบาวาเรีย แต่เมื่อเจ้าชายค็อนสตันทีนสิ้นพระชนม์ลง เคาน์เตสเฮเลนจึงมาเสกสมรสกับพระองค์ ทั้ง 2 ไม่มีพระบุตรด้วยกัน แต่เคาน์เตสเฮเลเนอมีพระธิดาร่วมกับเจ้าชายค็อนสตันทีนมาก่อน 1 พระองค์
อ้างอิง
19251997
โฟร์แทรกซ์
โฟร์แทรกซ์ (フォートラックス) (Four Trax) เป็นเกมอาร์เคดแข่งความเร็ว ค.ศ. 1989 ที่พัฒนาและเผยแพร่โดยบริษัทนัมโค ซึ่งเปิดตัวในทวีปอเมริกาเหนือโดยบริษัทอาตาริเกมส์ และย้ายไปยังระบบเมกาไดรฟ์/เจเนซิสเมื่อ ค.ศ. 1991 ในชื่อควอดชาลเลนจ์
รูปแบบการเล่น
ผู้เล่นควบคุมรถควอดไบก์สี่คัน (สีแดงสำหรับผู้เล่นคนที่ 1, สีขาวสำหรับผู้เล่นคนที่ 2, สีเหลืองสำหรับผู้เล่นคนที่ 3 และสีเขียวสำหรับผู้เล่นคนที่ 4) ซึ่งแข่งขันแบบ "ออฟโรด" พวกเขาทั้งหมดมีระยะเวลาที่กำหนดไว้ล่วงหน้าในการดำเนินการจนครบรอบของลู่วิ่ง แต่สำหรับแต่ละรอบของลู่วิ่งที่ทำสำเร็จ เวลาของผู้เล่นจะถูกขยายออกไป อย่างไรก็ตาม หากผู้เล่นคนใดคนหนึ่งไม่สามารถจัดการให้เสร็จสิ้นในรอบปัจจุบันของลู่วิ่งก่อนที่เวลาจะหมดลง เกมของผู้เล่นคนนั้นจะจบลงทันทีและการแข่งจะดำเนินต่อไปโดยไม่มีพวกเขา ผู้เล่นต้องเล่นให้เสร็จสิ้นระหว่างสามถึงหกรอบเต็มของลู่วิ่งเพื่อที่จะชนะ (จำนวนจะขึ้นอยู่กับวิธีการตั้งค่าตู้ทั้งสอง เช่นเดียวกับรอบสุดท้ายของไฟนอลแลป ซึ่งเป็นเกมของบริษัทนัมโคเอง) นอกจากนี้ ผู้เล่นยังสามารถพบไบก์ที่ควบคุมด้วยซีพียูสีน้ำเงินระหว่างสี่ถึงเจ็ดคันบนสนามแข่ง เนื่องจากจำนวนจะขึ้นอยู่กับจำนวนผู้เล่น (เจ็ดคันสำหรับผู้เล่นคนเดียว, หกคันสำหรับผู้เล่นสองคน, ห้าคันสำหรับสามคน และสี่คันสำหรับสี่คน)
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 4
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 4 เป็นฤดูกาลที่ 4 ของ เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ที่ต้องการค้นหาสุดยอดนางแบบ เพื่อทำงานในวงการนางแบบ ในระดับมืออาชีพ โดยสาวๆ ที่เข้าแข่งขัน จะต้องมีเชื้อสายของเอเชียเท่านั้น โดยส่วนมากจะมากจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งในฤดูกาลนี้จะถ่ายทำรายการ ใน ประเทศสิงคโปร์ เริ่มออกอากาศวันที่ 9 มีนาคม 2559 เป็นวันแรก โดยในฤดูกาลนี้จะเป็นครั้งแรกที่จะตัดสินโดยการให้คะแนนจากการแข่งขันประจำสัปดาห์และคะแนนจากคณะกรรมการในห้องตัดสิน
โฟร์แทรกซ์
การตอบรับและสิ่งสืบเนื่อง
ในทวีปอเมริกาเหนือ เวอร์ชันอาร์เคดเป็นวิดีโอเกมใหม่ที่ทำรายได้สูงสุดในชาร์ตอาร์เคดรีเพลย์เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1990 ส่วนเวอร์ชันเซกา เจเนซิส เปิดตัวด้วยการประโคมโฆษณาเพียงเล็กน้อย และไม่เคยสร้างตัวเลขยอดขายที่สำคัญ
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 4
ผู้ชนะในฤดูกาลนี้คือ ตะวัน เกตุคง จาก ประเทศไทย ซึ่งเธอจะได้รับรถยนต์ ซูบารุ เอ็กซ์วี หนึ่งคัน, ถ่ายภาพแฟชั่นเซ็ทและขึ้นหน้าปกให้กับ นิตยสาร ฮาร์เปอร์บาซาร์ สิงคโปร์, เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับผลิตภัณฑ์ดูแลเส้นผม "เทรเซมเม่" และเซ็นสัญญานางแบบกับเอเจนซี่ สตอร์ม โมเดล แมเนจเมนท์ ที่ ลอนดอน ประเทศอังกฤษ
โฟร์แทรกซ์
การตอบรับและสิ่งสืบเนื่อง
โฟร์แทรกซ์ถือเป็นหนึ่งในเกมการแข่งรถออฟโรดเกมแรกสำหรับระบบคอนโซล โดยเปิดตัวมานานกว่า 10 ปีก่อนที่เกมเอทีวี ออฟโรดฟิวรี สำหรับเพลย์สเตชัน 2 จะนำเกมประเภทนี้เข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 21 อย่างไรก็ตาม เกมนี้ได้กลายเป็นประเภทเฉพาะอีกครั้งตั้งแต่บริษัททีเอชคิวติการผลิตซีรีส์เอ็มเอกซ์ เวอร์ซัส เอทีวี โดยก่อนที่จะมีการยกเลิกซีรีส์เอ็มเอกซ์ เวอร์ซัส เอทีวี การขับรถเอทีวีไปตามเส้นทางวงจรปิดไม่เคยดึงดูดผู้ชมกลุ่มหลักที่เป็นคอเกมมากนัก
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 4
การรับสมัคร
การรับสมัครมีทั้งหมด 3 ประเทศ, ตามรายการข้างล่าง:
ตอนที่ 1 : The Girl Who Had No Bed
เริ่มต้นฤดูกาล สาวๆ ทั้ง สิบสี่คน ได้เดินทางมายัง อุทยานกีฬาสิงคโปร์ และได้พบกับ เค็นเน็ธ โกห์ และ เคลลี่ แทนดิโอโน สุดยอดนางแบบชาวอินโดนีเซีย ที่จะมาเป็นที่ปรึกษานางแบบสำหรับฤดูกาลนี้ ซึ่งทั้งสองได้กล่าวต้อนรับกับทุกคน หลังจากนั้นจึงได้เปิดเผยว่า ซินดี้ บิชอพ จะมาเป็นกรรมการหลักคนใหม่สำหรับในฤดูกาลนี้ และได้กล่าวเริ่มการแข่งขันประจำสัปดาห์ทันที นั่นก็คือ การเดินแบบบนรันเวย์ที่มีทางเดินชันลงต่างระดับที่กำหนดเอาไว้และต้องมีการโพสต์ท่าในจุดที่กำหนด แพทริเซีย, ตูติ, ตะวัน และอไลซา เดินแบบและโพสต์ท่าออกมาได้ดี ในขณะที่ เจสสิก้า, มาย โง, ซางอิน, อาดิลลา, จูเลียน, เกว็น, แองจี้, ทุกซ์, เมย์ ถูกวิจารณ์ในเรื่องที่แตกต่างกันไป และ มาญ่า ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่า ดูขาดคุณสมบัติ และไม่มีความเป็นนางแบบ เมื่อแข่งขันเสร็จแล้ว พวกเธอจึงได้เดินทางมาถึงที่โรงแรมเซาท์บีช โดยพวกเธอได้พักกันที่ชั้นที่ ยี่สิบเอ็ด หลังจากทุกคนต่างจับจองที่นอนกันหมดแล้ว มีเพียง ซางอิน เท่านั้น ที่ไม่มีที่นอน ต่อมา ได้มีจดหมายจากซินดี้แจ้งว่าในฤดูกาลนี้จะเป็นการตัดสินโดยการให้คะแนนในการแข่งขันประจำสัปดาห์และจากคณะกรรมการในห้องตัดสิน ซึ่งจะมีการแจ้งคะแนนให้ทุกคนได้รับรู้ และมีหนึ่งคนที่ได้คะแนนการแข่งขันประจำสัปดาห์ต่ำสุด จะต้องถูกส่งกลับบ้านทันที นั่นคือสาเหตุที่มีเตียงนอนอยู่แค่ สิบสาม ที่เท่านั้น แพทริเซียได้รับ เก้าจุดห้าคะแนน ซึ่งมากที่สุด ส่วน มาญ่า เป็นคนที่ได้ สามคะแนน ซึ่งต่ำที่สุด เธอจึงเป็นคนแรกที่ต้องถูกส่งกลับบ้าน
วันต่อมา สาวๆได้เดินทางมาถ่ายแบบกันครั้งแรก โดยจะเป็นการถ่ายภาพภายในลูกบอลโปร่งใสทรงกลมขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจาก หน้าปกนิตยสาร ฮาร์เปอร์บาร์ซาร์ ในยุค 60's โดย บีเจ ปาสควาล ได้มาเป็นช่างภาพในครั้งนี้ ในการถ่ายภาพ ตูติ, อาดิลลา, ซางอิน, มาย โง, แพทริเซีย, เจสสิก้า, ตะวัน และอไลซา โพสต์ท่าออกมาได้สวยงามและดูหลากหลาย ในขณะที่ แองจี้ ถูกตำหนิในเรื่องของท่าโพสต์ที่ไม่เหมาะสมกับกระโปรงที่ใส่ เกว็น พยายาม และคิดมากเกินไปจนดูไม่เป็นธรรมชาติ ทุกซ์ โพสต์ท่าที่ดูอึดอัดเนื่องจากเธอกลัวความสูง เมย์ เกิดความเครียดในช่วงแรกๆ แต่สุดท้ายก็สามารถทำออกมาได้ดี พอถ่ายเสร็จแล้ว เมย์ เกิดความกดดันและหายใจไม่ออกจนร้องไห้ออกมา หลังจากนั้น สาวๆ ก็ได้กลับมาถึงที่พัก มาย โง ได้หยิบน้ำผลไม้ไปดื่มคนเดียวและทานข้าวก่อนคนอื่นๆ จนสาวๆ ได้พูดถึงเธอในแง่ลบ รวมถึงการที่ มาย โง ไม่ค่อยพูดจา หรือสุงสิงกับใครๆเลย
ในห้องตัดสิน ตูติ, อาดิลลา, อไลซา, แพทริเซีย, จูเลียน, เมย์, มาย โง และซางอิน ได้รับคำชมเป็นอย่างมากจากคณะกรรมการ ในขณะที่ ทุกซ์ ภาพออกมาดูธรรมดา และไม่ใช้ประโยชน์จากขาที่ดูเรียวยาวของเธอ ตะวัน ได้รับคำวิจารณ์ว่าขาดพลังงานที่น่าสนใจ เจสสิก้า ได้รับคำวิจารณ์ว่า หน้าของเธอสวยมาก แต่ภาพโดยรวมดูไม่เป็นแฟชั่นชั้นสูง ในระหว่างที่สาวๆ กำลังรอผลการตัดสิน สาวๆ ทุกคนได้กล่าวตำหนิ มาย โง ถึงความไร้มารยาทของเธอ รวมถึง ตูติ ก็ได้พูดถึงการที่ มาย โง หยิบชุดของเธอไปใส่โดยไม่ได้ขออนุญาตจากเธอด้วย เมื่อถึงเวลาตัดสิน ตูติ ได้ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกจากภาพถ่ายที่ดีที่สุด ในขณะที่ เกว็น และ แองจี้ ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจาก เกว็น ถ่ายภาพออกมาดูมีความเป็นนางงามมากกว่านางแบบ และแองจี้ ที่โพสต์ท่าได้ดี แต่โดยรวมแล้วไม่เข้ากับชุดที่ใส่ ในที่สุดเมื่อผลคะแนนรวมปรากฏออกมา แองจี้ ได้รับโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง แต่แล้ว ซินดี้ ได้บอกว่า ทุกคนได้แสดงความพยายามให้เห็นว่าพร้อมที่จะพัฒนาตัวเอง และ เกว็น จะไม่ถูกคัดออกในสัปดาห์นี้
ตอนที่ 2 : The Girl Who Bounced Back
หลังจากกลับจากห้องตัดสิน ตูติ ที่ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกในครั้งก่อน ทำให้เธอดีใจเป็นอย่างมาก เช่นเดียวกันกับ เกว็น ที่ดีใจที่ได้รับโอกาสให้ไปต่อในการแข่งขัน ในขณะที่ มาย โง ได้กล่าวขอโทษต่อสาวๆในเรื่องราวที่อาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดในตัวเธอเองกับคนอื่นๆ ต่อมา พวกเธอได้เดินทางมาพบกับ เคลลี่ ซึ่งเธอได้แนะนำให้รู้จักกับ เดอร์ริค ซิว ที่จะมาฝึกสอนการกระโดด แทรมโพลีน ขั้นพื้นฐาน โดยในระหว่างกำลังฝึกซ้อมอยู่นั้น เจสสิก้า ได้เกิดอุบัติเหตุข้อเท้าพลิก ทำให้เธอถูกพาตัวไปส่งยังโรงพยาบาลทันที ซึ่งนั่นทำให้เธอไม่มีโอกาสในการแข่งขันชิงรางวัลในครั้งนี้ ซึ่งจะเป็นการกระโดดแทรมโพลีนไปยังจุดต่างๆ ที่กำหนดไว้ และท่าสุดท้ายจะเป็นการตีลังกา สาวๆส่วนใหญ่ทำออกมาได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ ทุกซ์ และตูติ ต้องพยายามกันอย่างหนัก สุดท้ายแล้ว แองจี้ เป็นผู้ที่ทำได้ดีที่สุด เธอจึงเป็นผู้ชนะ และได้รับเงินรางวัล หนึ่งพันดอลล่าร์ สำหรับการช็อปปิ้งใน ซาโลราดอตคอม
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ตูติ และทุกซ์ ต่างรู้สึกกังวลอย่างมากเมื่อพวกเธอได้รับคะแนนจากการแข่งขันต่ำที่สุด ในขณะที่ เจสสิก้า เมื่อกลับจากโรงพยาบาลแล้วพบว่า เธอได้รับคะแนนเป็นศูนย์ จึงสร้างความกดดันให้กับเป็นเธอ อีกทั้ง สาวๆภายในบ้านยังได้จับกลุ่มพูดถึงเธอลับหลังอีกว่า เธอแกล้งเจ็บ เพียงเพราะไม่อยากแข่งขันกระโดดแทรมโพลีน
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ พวกเธอจะได้ถ่ายภาพขณะที่กำลังกระโดดบนแทรมโพลีน โดยจะต้องแสดงออกถึงท่วงท่าที่สง่างาม แต่ เจสสิก้า ที่ยังเจ็บข้อเท้าอยู่นั่น จะได้ถ่ายภาพอีกคอนเซปต์คือ ครัทช์ กูตูร์ คือเธอจะได้ถ่ายภาพโดยใช้ไม้ค้ำยืน และรถเข็นวีลแชร์มาเป็นอุปกรณ์ฉาก โดยที่ไม่ต้องขึ้นไปกระโดดบนแทรมโพลีน ในการถ่ายภาพนั้น เมย์, จูเลียน, ซางอิน, มาย โง, แองจี้, อไลซา และเจสสิก้า ทำออกมาได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ อาดิลลา, ทุกซ์, ตะวัน, แพทริเซีย, ตูติ และเกว็น ต้องพยายามกันอย่างหนัก เมื่อกลับถึงห้องพัก ได้เกิดความตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้มีการพูดคุยกันระหว่างสาวๆส่วนใหญ่กับเจสสิก้า เกี่ยวกับเรื่องที่พวกเธอคิดว่า เจสสิก้า เสแสร้งว่าเจ็บข้อเท้า เนื่องจากไม่อยากแข่งขันกระโดดแทรมโพลีน
ในห้องตัดสิน กรรมการประทับใจกับภาพถ่ายของ เมย์, ซางอิน, อไลซา, มาย โง, และจูเลียน เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แองจี้ ที่แก้ตัวจากสัปดาห์ที่แล้วได้อย่างยอดเยี่ยมกับภาพถ่ายที่ออกมาสง่างาม และมีความเป็นแฟชั่นชั้นสูง ในขณะที่ ตูติ, อาดิลลา, แพทริเซีย, ตะวัน และเกว็น ถูกวิจารณ์อย่างหนักว่าถ่ายภาพออกมาได้ไม่ดี และน่าผิดหวัง โรคกลัวความสูงของ ทุกซ์ ทำให้เธอต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจากภาพของเธอ ออกมาแย่ที่สุด เช่นเดียวกันกับ เจสสิก้า ที่ถึงแม้ว่าในภาพถ่ายจะได้รับคำวิจารณ์ที่ดี และเธอได้พยายามเต็มที่แล้ว แต่กรรมการคิดว่ามันยังแสดงออกมาในภาพไม่เพียงพอ เมื่อผลรวมคะแนนออกมา ปรากฏว่า ทุกซ์ เป็นผู้ที่ต้องถูกคัดออกจากการแข่งขันเป็นคนที่สอง ทำให้สาวๆที่ยังอยู่ในการแข่งขันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก
ตอนที่ 3 : The Girl Who Got Cut
หลังจากกลับจากห้องตัดสิน สาวๆต่างร่วมแสดงความยินดีกับ แองจี้ ที่ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกในครั้งก่อน ในขณะเดียวกัน ก็ได้รู้สึกตกใจที่ ทุกซ์ ถูกคัดออกแทนที่จะเป็น เจสสิก้า ในขณะที่ เจสสิก้า ได้เผยว่า ซางอินเป็นเพื่อนที่เข้าใจเธอมากที่สุด เช้าวันต่อมา พวกเธอได้รับกระเป๋าที่มีผลิตภัณฑ์จาก เทรเซมเม่ และได้ถูกพาไปพบกับ เค็นเน็ธ โกห์ ซึ่งเขาได้แนะนำให้พวกเธอรู้จักกับ ลอร์ด รามอส และ เมอร์วิน วี ที่จะมาช่วยกันแปลงโฉมกันให้พวกเธอดูมีความเป็นนางแบบมากยิ่งขึ้น โดยได้มีการพูดคุยสั้นๆเกี่ยวกับการแปลงโฉมของแต่ละคนว่าจะออกมาเป็นอย่างไร อาทิเช่น ตูติ จะได้ตัดทรงเช่นเดียวกันกับ ริฮานนา, เจสสิก้า จะได้ตัดทรงผมแนวย้อนยุค และอาดิลลา จะได้ตัดทรงที่ถูกเปลี่ยนไปจากเดิมมากที่สุด ในการแปลงโฉมนั้น สาวๆส่วนใหญ่ต่างรู้สึกตกใจมากที่ถูกตัดผมออกจนเกือบหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มาย โง ที่เธอถึงกับร้องให้ออกมา เมื่อรู้ว่าจะต้องถูกตัดผมสั้น เนื่องจากตอนเธอยังเป็นเด็ก พ่อของเธอได้บอกว่า ถ้าเธอไว้ผมสั้นจะดูน่าเกลียด
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้ จะเป็นการถ่ายภาพคอมการ์ดสำหรับนางแบบ โดยแต่ละคนจะต้องเลือกทำทรงผม สองลุคส์ และเลือกภาพมา สี่ช็อท เพื่อให้คณะกรรมการตัดสิน ซึ่งทั้งหมดนี้จะถูกจำกัดเวลาที่คนละ ยี่สิบนาทีเท่านั้น ในการถ่ายภาพนั้น ตูติ, ตะวัน, แองจี้, เจสสิก้า, เมย์, อาดิลลา และแพทริเซีย ทำออกมาได้ดี แต่ อไลซา, เกว็น, มาย โง และจูเลียน ทำออกมาได้ไม่ค่อยดีนัก ซึ่งในขณะที่สาวๆกำลังรอถ่ายภาพ ซางอิน ได้รู้สึกไม่สบาย จึงนอนพักบนโซฟา เมื่อ เคลลี่ ได้เข้ามาถามถึงอาการของเธอ จึงได้ส่งให้เธอไปโรงพยาบาล อย่างไรก็ตาม เธอก็สามารถกลับมาได้ทันถ่ายภาพเป็นคนสุดท้าย ซึ่งเธอก็ทำออกมาได้อย่างน่าประทับใจ
ในห้องตัดสิน กรรมการประทับใจกับภาพถ่ายของ ตะวัน, ตูติ, แองจี้, เจสสิก้า และอาดิลลา เป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกัน ซางอิน เป็นเพียงคนเดียวที่ขอถ่ายภาพเป็นแบบขาวดำ ซึ่งเธอก็ถ่ายภาพออกมาได้อย่างแข็งแกร่ง และสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก เธอจึงถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก ในขณะที่ แพทริเซีย ถูกตำหนิว่า ถ่ายภาพออกมาได้อย่างน่าผิดหวัง เนื่องจากเธอเกร็งปากมากเกินไป เมย์ ถูกวิจารณ์ว่าในภาพถ่ายเธอดูเป็นเด็กมากกว่า นางแบบแฟชั่นชั้นสูง จูเลียนและอไลซา ได้รับคำวิจารณ์กลางๆในภาพถ่ายของพวกเธอ มาย โง ต้องตกเป็นสองคนสุดท้ายครั้งแรกเนื่องจาก ในภาพถ่ายเธอดูจงใจโพสท่ามากเกินไป รวมถึงกรรมการยังรู้สึกว่า เธอสูญเสียความมั่นใจไปกับการแปลงโฉมแล้ว ร่วมกับ เกว็น ที่ในครั้งนี้ภาพถ่ายออกมาแย่อีกครั้ง และเธอได้เลือกทรงผมที่ทำให้ดูแก่ตอนถ่ายภาพ เมื่อผลรวมคะแนนปรากฏออกมา มาย โง ได้ถูกคัดออกจากการแข่งขันเป็นคนที่สาม และ เกว็น ได้รับโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง
ตอนที่ 4 : The Girl Who Crashed And Burned
หลังจากกลับถึงห้องพัก สาวๆต่างร่วมแสดงความยินดีกับ ซางอิน ที่ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกในครั้งก่อน และขณะเดียวกัน ได้มีซินดี้เมล แจ้งให้ทราบว่า เธอได้รับของรางวัลพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ การได้ใช้โทรศัพท์มือถือ เป็นเวลา สี่สิบนาที ซึ่งซินดี้กล่าวว่า เธอจะใช้เองทั้งหมด หรือจะร่วมแบ่งปันกับใครก็ได้ ต่อมา เจสสิก้า ได้เปิดเผยกับสาวๆว่า เธออยากจะย้ายไปนอนเตียงของ มาย โง ที่ถูกคัดออกไปแล้ว ทำให้สาวๆต่างรู้สึกรำคาญกับพฤติกรรมของเจสสิก้า เธอจึงรู้สึกเสียใจ และได้ไปร้องให้กับ ซางอิน โดย ซางอิน ได้ยินดีที่จะแบ่งปันการใช้โทรศัพท์ให้กับเจสสิก้า สิบนาที วันต่อมา สาวๆได้เดินทางมาพบกับซินดี้ ที่ริมชายหาด ซึ่งเธอได้แนะนำให้รู้จักกับ นิโคล ชัง ครูสอนโยคะ ซึ่งจะมาช่วยในการสอนท่าโยคะพื้นฐาน โดยพวกเธอทั้งหมดจะต้องโพสกันบนแพดเดิลบอร์ด บนผิวน้ำ หลังจากนั้น จะเป็นการแข่งขันชิงรางวัล ซึ่งพวกเธอจะต้องเลียนแบบท่าโยคะขั้นปานกลาง และขั้นสูงสุด จากนิโคล โดยผู้ที่ตกน้ำ จะค่อยๆถูกคัดออกไปทีละคน จนเหลือคนสุดท้าย จึงจะเป็นผู้ชนะ จูเลียนและแองจี้ สามารถทรงตัวได้จนอยู่เป็นสองคนสุดท้าย สุดท้ายแล้ว แองจี้ เป็นผู้ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ เมื่อกลับถึงห้องพัก แองจี้ ได้รับคะแนนสูงสุด สิบห้าคะแนน ในขณะที่ เกว็นได้รับคะแนนต่ำสุด เพียงแค่คะแนนเดียวเท่านั้น