cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดาแกโรไทป์
การสาธิตกระบวนการดาแกร์โรไทพ์
ในการทดลองดาแกโรไทพ์ ดาแกร์ได้แสดงการทดลองจริงๆ ต่อหน้าผู้ชมเพื่อประกอบการบรรยายของเขา เขานำแผ่นทองแดงแผ่นนึง ซึ่งผิวด้านนึงชุบเงิน ใช้สำลีปั้นเป็นรูปกลมๆ ชุบน้ำมันหอม ผสมกับหินระเบิดจากภูเขาไฟที่บดละเอียดแล้ว แล้วนำไปทาถูบนแผ่นทองแดงด้านที่ชุบเงิน วิธีถูเขาถูเบาๆ ครั้งแรกถูเป็นวงกลม เมื่อนานพอสมควรแล้ว ต่อไปเขาถูจากบนมาล่างและถูจนกระทั่งทั่วทั้งสี่ด้านตลอดแผ่น จากนั้นเขานำแผ่นโลหะที่ถูเรียบร้อยแล้ว นำไปล้างในน้ำยาซึ่งมีส่วนผสมของน้ำกลั่น 16 ส่วน กับกรดไนตริก 1 ส่วน เมื่อล้างแล้วนำไปอังกับความร้อนจากตะเกียงโดยให้ด้านที่ชุบเงินอยู่ด้านบนและด้านทองแดงอยู่ด้านล่างติดกับเปลวไฟ เมื่ออังความร้อนพอสมควรแล้ว เขานำไปล้างอีกครั้งหนึ่งในกรดไนตริกชนิดเข้มข้น พอถึงตอนนี้ แผ่นโลหะก็พร้อมจะฉาบด้วยไอโอดีน
วิธีต่อมาเขานำแผ่นโลหะมาในที่ๆ แสงสว่างส่องเข้าไม่ได้ แล้วเอาแผ่นโลหะตรึงติดกรอบไม้ แล้วสอดเข้าไปใต้ฝากล่องเล็กๆ ซึ่งที่ก้นกล่องนั้นมีขวดไอโอดีนตั้งอยู่ สำหรับแผ่นโลหะ เขาวางด้านชุบเงินอยู่ข้างล่างเพื่อคอยรอรับไอของโอดีนจากขวด ที่ตรงกลางระหว่างขวดไอโอดีนกับแผ่นโลหะ มีผ้ามัสลินบางๆ ขึงอยู่ เพื่อทำหน้าที่ เกลี่ยควันไอโอดีนให้ถูกแผ่นโลหะสม่ำเสมอกัน เมื่อทำถึงขั้นตอนนี้ ปรากฏว่าแผ่นโลหะด้านที่ชุบเงินกลายเป็นสีเหลือง ซึ่งเป็นสีของ Agl-Siver Iodide ซึ่งเกิดจากเงินกับไอโอดีน ขั้นตอนนี้คือ การฉาบวัสดุไวแสงบนแผ่นโลหะ
ดาแกร์ได้ปรับโฟกัสที่กล้องออบสคูล่าสำหรับถ่ายภาพไว้ล่วงหน้าและเอาแผ่นโลหะที่ทำเสร็จแล้วนั้นมาสอดเข้าไปตรงที่บรรจุวัสดุไวแสงของกล้องถ่าย เมื่อบรรจุเพลทแล้ว ก็ทำการถ่ายโดยใช้เวลาถึง 15 นาที สำหรับเวลาการถ่าย อาจเปลี่ยนแปลงได้ ตั้งแต่ 5-40 นาที แล้วแต่แสงมากหรือน้อย ผู้สื่อข่าวคนนี้เรียกดาแกร์ว่า ผู้อำนวยการ (Director) เข้าได้เล่าต่อไปว่า เมื่อถ่ายเสร็จแล้ว ดาแกร์เอาเพลทออกมาให้ดู ซึ่งไม่เห็นอะไรเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ทำให้ผู้ชทคิดว่า การทดลองคงล้มเหลว จากนั้นดาแกร์เอาเพลทไปล้าง ผู้ชมต่างพากันคิดว่า หลังจากล้างแล้ว ต้องเห็นภาพแน่ๆ แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะไม่มีภาพปรากฏให้เห็น เลยพากันคิดว่า การทดลองล้มเหลวแน่ๆ แต่ดาแกร์ไม่พูดอะไร เขาลงมือทำต่อไป โดยเอาเพลทไปตั้งเอียง 45 องศาเหนือถาดที่มีปรอทอยู่ แล้วเอาตะเกียงเผาปรอทในถาด ไอของปรอทจะขึ้นมาถูกเพลทด้านชุบเงิน ตอนนี้ภาพจะเกิดขึ้นทีละน้อยจนเต็มที่ แล้วไปล้างในน้ำกลั่นซึ่งผสมด้วยไฮโป เป็นการคงสภาพ ซึ่งน้ำยาที่ล้างทำให้ร้อนถึงอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเดือดเล็กน้อย ถึงตอนนี้เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการ ได้ภาพออกมาดูตามต้องการ
ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ New York Star กล่าวว่า ในชีวิตการเป็นผู้สื่อข่าวของเขายังไม่เคยเห็นสิ่งที่วิเศษสมบูรณ์ขนาดนี้มาก่อน เขาได้มีโอกาสเห็นสิ่งมหัศจรรย์ด้วยตาตนเองเป็นครั้งแรก สำหรับภาพที่ดาแกร์ทำนั้น ถ้ามองดูด้วยตาเปล่าจะมองไม่เห็นเกรน (Grain) ของภาพ แต่ถ้านำมาส่องดูกับแว่นขยายจะเห็นเกรนหยาบ ในการทดลองนี้มีตอนหนึ่งที่น่าสนเท่ห์อย่างยิ่ง คือตอนที่ผู้ชมยังมองไม่เห็นภาพบนเพลท ก่อนที่จะเอาเพลมไปอังปรอท ซึ่งตอนนี้เขาอธิบายว่า ยังเป็นภาพแฝงอยู่ เมื่อนำเพลทไปอังไอปรอทแล้ว ภาพก็จะปรากฏขึ้นมามองให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า
อีเรช
อีเรช (อังกฤษ: Eresh) เป็นตัวละครจากเกมเก็นโซซุยโคเด็น ปรากฏตัวออกมาในภาค V
ประวัติ
บุคคลผู้มีประวัติเป็นปริศนา ไม่มีใครทราบประวัติที่แท้จริงเกี่ยวกับเธอมากนัก แต่คาดว่าอีเรชได้รู้จักกับจีนเป็นเวลานานและเรียกจีนว่าเป็นสหาย (comrade) เราสามารถพบเธอได้ที่หลุมใหญ่ทางเหนือของเมืองเรนวอลล์ (Rainwall) หลังจากที่พบกันนั้นอีเรชจะพาเจ้าชายและจีนลงไปยังเมืองที่อยู่ลึกลงไปในซากปรักหักพัง ภายในส่วนที่ลึกที่สุดเราจะพบกับผู้ปกป้องซากปรักหักพังนั้น เชสเฟสก้า (Shepcesska) หลังจากที่เราสามารถเอาชนะเชสเฟสก้าได้ อีเรชจึงจะเข้าเป็นพวกกับเรา
ชาลส์ วีตสตัน
เซอร์ชาลส์ วีตสตัน (Charles Wheatstone) เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1802 ที่เทศมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ (Gloucestershire) ในประเทศอังกฤษ และเสียชีวิตในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1875 Wheatstone คือนักฟิสิกส์ชาวอังกฤษผู้ซึ่งคิดค้นเครื่องวัดแรงต้านทานไฟฟ้า ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่สามารถใช้วัดแรงต้านทานไฟฟ้าได้อย่างถูกต้องแม่นยำ และใช้กันอย่างแพร่หลายในหองทดลองทางวิทยาศาสตร์ นอกจากนี้เขายังมีสิ่งประดิษฐ์อื่น ๆ อีกได้แก่ หีบเพลงชักขนาดเล็กและกล้อง 3 มิติ
ใน ค.ศ. 1834 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นศาสตร์จารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านปรัชญาที่สถาบัน King’s College ในเมืองลอนดอน และในปีเดียวกันนั้นเขาได้ใช้กระจกซึ่งสามารถหมุนได้ในการทดลองเพื่อใช้วัดหาอัตราความเร็วของกระแสไฟฟ้าตัวนำของกระแสไฟต่าง ๆ และในภายหลังกระจกชนิดนี้ได้นำมาใช้ในการหาค่าความเร็วของแสง โดย 3 ปีต่อมา ผลงานชิ้นถูกนำไปจดสิทธิบัตรโดย Sir William Fothergill Cooke แห่งอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1843 จากคำแนะนำของนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษ Samuel Christie ได้สร้างเรื่องวัดแรงต้านทานกระแสไฟฟ้า หรือที่เรียกว่าสะพานไฟ และเป็นที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายมากในตอนนั้น ต่อมาภายหลังในปี ค.ศ. 1868 เขาได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เป็นอัศวินแห่งอังกฤษ
ใน ค.ศ. 1838 เขาได้อธิบายทฤษฎีเกี่ยวกับการมองภาพ 3 มิติ กระจกในการทำกล้อง 3 มิติ ต้องสามารถมองเห็นภาพที่อยู่ในมุมกลับกัน ข้อดีอุปกรณ์ตัวนี้คือ มันสามารถที่จะใช้กับรูปภาพขนาดใหญ่ได้ ซึ่งนำมาใช้กันอย่างแพร่หลายจนถึงปัจจุบัน เช่น การฉายกล้องเอกซเรย์ และการถ่ายภาพทางอากาศมันกลายเป็นสิ่งที่น่าดีใจว่า หลักการของภาพ 3 มิติ ได้นำมาใช้ทางด้านกระบวนการถ่ายภาพด้วย และผู้ที่มีส่วนร่วมกับการประดิษฐ์กล้องนี้คือ วีตสตันผู้ซึ่งในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1838 ได้ให้คำจำกัดความไว้กับ Royal Scottish Society of Arts เกี่ยวกับการมองเห็นโดยใช้อุปกรณ์ตัวนี้ว่า “ฉันคิดว่ามันควรใช้ชื่อว่า Stereoscope” ซึ่งเอาไว้ใช้แสดงลักษณะรูปร่างของของแข็ง กล้อง 3 มิติ และเครื่องวัดความต้านทานไฟฟ้า ตอนนี้ได้ถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ในกรุงลอนดอน กล้อง 3 มิตินี้ถูกตั้งไว้ในพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ก่อนที่ Sir David Brewster สามารถค้นพบกล้องส่องทางไกลและกล้องถ่ายภาพ 3 มิติตัวแรกถูกผลิตออกมา 11 ปี
18021875
วาเนสซา วิลเลียมส์
วาเนสซา ลีนน์ วิลเลียมส์ (Vanessa Lynn Williams) เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1963 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดงชาวอเมริกัน สร้างประวัติศาสตร์เมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1983 ด้วยการเป็นผู้หญิงชาวแอฟริกัน-อเมริกันคนแรกที่สวมมงกุฎมิสอเมริกา แต่ถึงกระนั้นเธอก็ถูกถอดจากตำแหน่งลง เนื่องจากเรื่องอื้อฉาวในการถ่ายรูปนู้ด วิลเลียมส์เริ่มอาชีพทางด้านบันเทิง เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ รางวัลเอมมี รางวัลโทนี
แหล่งข้อมูลอื่น
1963
เจ้าชายมานูเอลแห่งบาวาเรีย
เจ้าชายมานูเอลแห่งบาวาเรีย ทรงจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย และทรงได้รับการถวายปริญญาเอกจากมหาลัยแห่งนี้ ปัจจุบันทรงเป็นนักวิจัยเรื่องโรคหัวใจ
เสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงอันนาแห่งบาวาเรีย ซึ่งทั้ง 2 พระองค์เป็นเจ้าชายและเจ้าหญิงของราชวงศ์เยอรมันเหมือนกัน โดยเสกสมรสเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม 2548 เจ้าหญิงแอนน์ รับพระราชทานพระอิสริยยศcละฐานันดรคือ เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงอันนาแห่งบาวาเรีย พระชายา โดยงานเสกสมรสนั้น มีแขกร่วมงานเพียง 300 คน ทั้ง 2 มีพระบุตรดังนี้
พฤษภาคม พ.ศ. 2565
พฤษภาคม พุทธศักราช 2565 เป็นเดือนที่ 5 ของปี พ.ศ. 2565 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
Mexotis
Mexotis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตอนใต้ของเม็กซิโกถึงกัวเตมาลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
กุหลาบแวร์ซายส์
กุหลาบแวร์ซายส์ หรือที่รู้จักกันในชื่อของภาษาอังกฤษคือ "เลดีออสการ์" (Lady Oscar)  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดยริโยโกะ อิเคดะ กุหลาบแวร์ซายส์เป็นหนึ่งในการ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นที่รู้จักอย่างดีทั่วโลก ถูกตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารมาร์กาเร็ตของสำนักพิมพ์ชูเออิชา ในปี พ.ศ. 2516 และประสบความสำเร็จในทันทีที่วางจำหน่าย ได้รับการตอบรับจากนักอ่านเป็นจำนวนมาก ต่อมาได้ถูกดัดแปลงเนื้อเรื่องจากการ์ตูนญี่ปุ่นเป็นละครเวทีภาพยนตร์ชุดการ์ตูนและบัลเลต์ ซึ่งในการแสดงละครเวทีในภาคโอเปร่า ริโยโกะ อิเคดะ ผู้แต่งได้มีส่วนร่วมในการประพันธ์คำร้องสำหรับใช้ในการแสดงละครเวทีในภาคโอเปร่าอีกด้วย
กุหลาบแวร์ซายส์ถูกดัดแปลงเป็นละครเวที ที่ได้รับการตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างยิ่ง และกลายเป็นละครเวทีที่มีการเปิดการแสดงมากรอบที่สุดเช่นกันตามรายงานของนิตยสารทาการาซุกะ รีวิว ในปี พ.ศ. 2526 หนังสือการ์ตูนสองชุดแรกของกุหลาบแวร์ซายส์ ได้รับการแปลจากภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอังกฤษโดยเฟรเดริก แอล. ชอดต์ ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการสอนภาษาอังกฤษให้กับชาวญี่ปุ่น และยังได้จัดจำหน่ายในทวีปอเมริกาเหนืออีกด้วย กุหลาบแวร์ซายส์จึงได้ชื่อว่าเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องแรกที่ได้รับการแปลเพื่อการค้าและจัดจำหน่ายในทวีปอเมริกาเหนือ
เนื้อเรื่อง
กุหลาบแวร์ซายส์ เป็นเรื่องราวของออสการ์ ฟรังซัวส์ เดอ จาร์เจ ตัวละครหลักของเรื่อง ในยุคของการปฏิวัติและการเกิดจลาจลภายในประเทศฝรั่งเศส ออสการ์เป็นทายาทคนสุดท้ายของนายพลชาร์เวอเลีย เดอ จาร์เจ ขุนนางแห่งฝรั่งเศสที่มีบุตรสาวถึง 6 คน นายพลจาร์เจตั้งความหวังถึงบุตรที่ถือกำเนิดขึ้นมา ซึ่งต้องเป็นบุตรชายเท่านั้นเพื่อสืบทอดตระกูลจาร์เจต่อไปในอนาคต แต่นายพลจาร์เจต้องผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง เมื่อบุตรคนเล็กถือกำเนิดขึ้นมาเป็นหญิง จึงตัดสินใจที่จะเลี้ยงดูบุตรสาวคนเล็กในแบบชายชาตรีและให้ชื่อว่า "ออสการ์" รวมทั้งสั่งสอนและฝึกฝนในเรื่องศิลปะการต่อสู้ วิชาทางด้านการทหาร การใช้ดาบและปืนให้แก่ออสการ์
เมื่อออสการ์ อายุ 11 ปี นายพลจาร์เจผู้เป็นบิดา ได้นำตัวอังเดร กรังดิเออร์ เด็กรับใช้ภายในคฤหาสน์จาร์เจ หลานชายเพียงคนเดียวของแม่บ้านที่เป็นแม่นมและเลี้ยงดูออสการ์มาตั้งแต่เล็ก เพื่อเป็นเพื่อนเล่นและคู่มือในการฝึกซ้อมดาบแก่ออสการ์ ด้วยวัยที่ใกล้เคียงกันทำให้ทั้งสองสนินสนมกันอย่างรวดเร็ว และมักใช้เวลาส่วนใหญ่ในการฝึกฝนการซ้อมดาบและศิลปะการต่อสู้ ตลอดเวลาอังเดรกลายเป็นผู้ที่พ่ายแพ้ให้แก่ออสการ์ โดยที่อังเดรเป็นฝ่ายเต็มใจในความพ่ายแพ้ของตนเองเพื่อที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับออสการ์ ผู้เป็นทั้งเจ้านาย เพื่อนเล่นและหญิงสาวที่ตนเองแอบหลงรัก
ในช่วงระยะเวลาของการเปลี่ยนแปลงการปกครองของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ทางฝรั่งเศสได้มีการต้อนรับพระนางมารี อองตัวเนต เจ้าหญิงแห่งฮังการีและแคว้นโบฮีเมีย อาร์คดัชเชสแห่งออสเตรียที่เสด็จมาเพื่ออภิเษกกับมกุฎราชกุมารแห่งฝรั่งเศส และดำรงตำแหน่งราชินีแห่งฝรั่งเศส ตระกูลจาร์เจได้มีโอกาสรับใช้ราชวงศ์แห่งฝรั่งเศส เมื่อออสการ์เข้ารับราชการเป็นนายทหารรักษาพระองค์ของฝรั่งเศส ตามเจตนารมณ์ของนายพลจาร์เจ เมื่ออายุ 13 ปี และได้มีโอกาสปฏิบัติหน้าที่ในการคุ้มครองแก่เจ้าหญิงออสเตรีย
ความอ่อนแอของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ที่ทรงสนพระทัยทางด้านดนตรีและศิลปะมากกว่าพระนาง ทำให้พระนางทรงหาทางหลบหลีกกฎระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ ของราชวงศ์ฝรั่งเศส ละทิ้งตำแหน่งราชินีด้วยการปลอมพระองค์ สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า อำพรางพระองค์ เสด็จออกตามโรงละครต่าง ๆ เพื่อหาความสำราญ ทรงสนพระทัยงานเลี้ยงเต้นรำของเหล่าผู้ดี ที่จัดงานเต้นรำแทบทุกคืน ทุกครั้งที่พระนางมารี อองตัวเนต ปลอมพระองค์เป็นเลดี้ของท่านเคานท์แห่งออสเตเรีย ออสการ์จะทำหน้าที่นายทหารราชองค์รักษ์ติดตามไปด้วยทุกครั้ง
ออสการ์แสดงตัวเป็นชายในฐานะราชองค์รักษ์ เข้าขัดขวางเคานท์แฟร์ซอง พร้อมกับแสดงฐานะที่แท้จริงของพระนางมารี อองตัวเนต การพบกันครั้งแรกให้ทั้งสองต่างพึงพอใจซึ่งกันและกัน และแอบลักลอบพบกันหลายต่อหลายครั้ง จนทำให้เกิดข่าวลือเรื่องชู้สาวของพระนางลือกระฉ่อนไปทั่วฝรั่งเศส ทำให้ชื่อเสียงและเกียรติยศของพระนางมารี อองตัวเนต เสื่อมเสีย ราชวงศ์ฝรั่งเศสได้รับผลกระทบจากข่าวลือที่กระจายไปทั่ว ออสการ์ในฐานะนายทหารรักษาพระองค์และคนสนิทของพระนางมารี อองตัวเนต ได้แก้ไขสถานการณ์ด้วยการขอร้องให้เคานท์แฟร์ซอง เดินทางกลับสวีเดน
เคานท์แฟร์ซอง ตัดสินใจเดินทางออกนอกประเทศ เพื่อยุติข่าวลือตามที่ออสการ์ขอร้อง และเข้าร่วมรบในสงครามปลดปล่อยอเมริกา พระนางมารี อองตัวเนต เสียพระทัยเป็นอย่างยิ่งที่คนรักของพระนางต้องจากไป จึงทรงเริ่มเปลี่ยนแปลงพระองค์ด้วยการสั่งซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับราคาแพง เสด็จออกงานเลี้ยงเต้นรำแทบทุกคืน เพื่อให้พระนางทรงลืมเคานท์แฟร์ซอง ชายผู้เป็นที่รัก แต่การใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายของพระนางมารี อองตัวเนต ทำให้การเก็บภาษีอาการจากราษฎรต้องเพิ่มมากขึ้น ความยากจนแพร่กระจายไปทั่วฝรั่งเศส ราษฎรต่างเคียดแค้นพระนางมารี อองตัวเนต ที่เป็นทรงใช้จ่ายเงินทองเพื่อความต้องการของพระนาง
ออสการ์เติบโตในหน้าที่การงานจนได้เลื่อนขั้นเป็นนายพลกองทหารรักษาพระองค์ของฝรั่งเศส แต่กลับไม่ได้รับการยอมรับจากอเลน นายทหารภายในกองทหารรักษาพระองค์ ทำให้เกิดเรื่องบาดหมางระหว่างอังเดรและอเลน จนออสการ์ต้องคอยห้ามปรามหลายครั้ง และยอมลาออกจากตำแหน่งนายพลกองทหารรักษาพระองค์ของฝรั่งเศส มาประจำการที่ค่ายทหารประจำกรุงปารีส แต่เกิดเหตุการณ์สำคัญขึ้นในชีวิตออสการ์ เมื่อนายพลจาร์เจ ตัดสินใจให้ออสการ์หมั้นและแต่งงานกับเจโรเดล อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของออสการ์
แต่ออสการ์ไม่ยอมรับงานหมั้นและแต่งงานกับเจโรเดลเนื่องจากรักอังเดร ภายหลังเกิดเหตุจลาจลขึ้น ราษฎรต่างพากันประท้วงเหล่าขุนนางและพวกผู้ดีฝรั่งเศส ออสการ์และอังเดรถูกทำร้ายได้รับบาดเจ็บ และได้รับการช่วยเหลือจาก เคานท์แฟร์ซอง ที่กลับมารับตำแหน่งพันเอกในกองทหารรักษาพระองค์ ภายในพระราชวังแวร์ซายส์เกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้น เกิดคดีสร้อยพระศอเพชร ที่โบห์แมร์ เรียกร้องเงินจำนวนหนึ่งล้านห้าแสนปอนด์จากพระนางมารี อองตัวเนต เพื่อเป็นค่าสร้อยพระศอเพชร ที่พระคาร์ดินัล เดอ โรออง เป็นผู้ว่าจ้างให้ทำขึ้นในนามของพระนางมารี อองตัวเนต ทำให้ราษฎรที่ได้รับความลำบากรวมตัวกันก่อเหตุปฏิวัติขึ้นอีกครั้ง
ออสการ์และอังเดรเข้าร่วมต่อสู้ในการปฏิวัติของราษฎรตามหน้าที่ แต่ทั้งสองถูกยิงเสียชีวิต พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พระนางมารี อองตัวเนต และเจ้าชายโจเซฟ รวมทั้งเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์ฝรั่งเศส ถูกจับและนำตัวไปคุมขังเพื่อรอการพิพากษา พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถูกนำตัวไปประหารชีวิตก่อน สร้างความตึงเครียดและความหวาดกลัวแก่พระนางมารี อองตัวเนต ทำให้เส้นพระเกศาสีทองเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนเพียงชั่วข้ามคืน ก่อนทีพระนางจะถูกนำตัวไปประหารชีวิตด้วยกิโยติน เพื่อชดใช้สำหรับประชาชนที่ต้องสูญเสียชีวิตและเงินทองเป็นค่าภาษีให้พระนางใช้จ่ายฟุ่มเฟือย
แหล่งข้อมูลอื่น
เนื้อเรื่องแปลเป็นไทย
เต่าญี่ปุ่น
เต่าญี่ปุ่น หรือ เต่าแก้มแดง (Red-eared slider; ) เป็นเต่าน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่ทวีปอเมริกาเหนือ จัดเป็นชนิดย่อยของเต่าแก้มแดง (T. scripta) มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ในพื้นที่ชุ่มน้ำแถบรัฐอิลลินอย, แม่น้ำมิสซิสซิปปี ไปจนถึงอ่าวเม็กซิโก
เหตุที่ได้ชื่อว่า เต่าญี่ปุ่นเพราะว่าในประเทศไทย พ่อค้าชาวญี่ปุ่นเป็นบุคคลแรกที่นำเต่าชนิดนี้มาขาย จึงทำให้ได้ชื่อว่า เต่าญี่ปุ่น
ลักษณะเมื่อแรกเกิด กระดองจะเป็นสีเขียว เมื่อโตขึ้นจะเปลี่ยนไปเป็นสีคล้ำ เท้าทั้ง 4 ข้างมีพังผืดใช้ว่ายน้ำได้ดี มีจุดเด่นคือ รอบ ๆ ดวงตามีสีแดง จึงทำให้ได้ชื่อว่า เต่าแก้มแดง ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 1 ฟุต โดยที่ตัวผู้จะมีขนาดเล็กกว่าตัวเมียเล็กน้อย กินอาหารได้ทั้งพืชและสัตว์ แม้กระทั่งลูกเป็ดขนาดเล็กที่กำลังว่ายน้ำอยู่ ผสมพันธุ์กันในน้ำระหว่างเดือนมีนาคม-มิถุนายน จากนั้นในเดือนสิงหาคม ตัวเมียจะขึ้นมาวางไข่ในหาดทราย ไข่ใช้เวลาฟักเป็นตัวประมาณ 60-75 วัน อายุเมื่อพร้อมที่จะผสมพันธุ์ประมาณ 2 ปี และมีอายุขัยโดยเฉลี่ย 30 ปี thumb|left|เต่าขนาดเล็กที่กระดองยังเป็นสีเขียว thumb|left|ตัวที่สีกลายเป็น[[albino|สีเผือก ซึ่งมีราคาซื้อขายที่แพงมาก ]] เต่าญี่ปุ่น นิยมเลี้ยงกันเป็นสัตว์เลี้ยงเพื่อความเพลิดเพลินมาก ด้วยเป็นที่รู้จักกันดีจากการที่ถูกอ้างอิงถึงในภาพยนตร์การ์ตูนชุด Teenage Mutant Ninja Turtles ที่ได้รับความนิยมอย่างมากในยุคทศวรรษที่ 80 และ90 ในประเทศไทยมีการเลี้ยงกันมานานกว่า 30 ปี ได้รับความนิยมอย่างยิ่งเนื่องจากความน่ารักในเต่าขนาดเล็กประกอบกับมีราคาถูก แต่ทว่าก็ได้กลายเป็นปัญหาสิ่งแวดล้อมด้วยเช่นกัน  เนื่องจากเมื่อเต่าโตขึ้นแล้วไม่สวยน่ารักเหมือนอย่างเก่า เจ้าของจึงนำไปปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติ กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่น เนื่องจากสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมในประเทศไทยได้เป็นอย่างดี และยังทนทานต่อมลภาวะได้ดีกว่าเต่าพื้นเมือง ทำให้แพร่ขยายพันธุ์แย่งอาหารและถิ่นที่อยู่ของเต่าพื้นเมืองไทย รวมถึงยังเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นในที่อื่น ๆ ด้วย เช่น กรุงลอนดอน ในประเทศอังกฤษ
เจ้าชายฟรันทซ์-โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย
เจ้าชายฟรันทซ์-โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย (Prince Franz-Josef of Bavaria) ประสูติเมื่อวันที่ 21 กันยายน 2500 เป็นพระโอรสลำดับที่ 2 และพระองค์แรกใน เจ้าชายรัสโซแห่งบาวาเรีย และ เจ้าหญิงเตเรซาแห่งบาวาเรีย พระองค์ไม่ทรงเสกสมรส จึงไม่มีพระบุตร โดยปัจจุบันพระองค์ทรงงานในด้านของโบสถ์ออสติน อาลาดอกก์ ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของบาวาเรีย จนกระทั่งปี 2539 พระองค์ทรงย้ายไปประทับในแทนซาเนีย ปัจจุบันพระองค์ทรงงานในด้านของนักบุญในประเทศเคนยา
เจ้าชายฟรันทซ์-โยเซ็ฟแห่งบาวาเรีย ทรงอยู่ในลำดับที่ 6 ในการสืบทอดตำแหน่ง ดยุกแห่งบาวาเรีย
หลักเมือง (อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย)
หลักเมือง หรือรู้จักกันในนาม ศาลหลักเมือง เป็นโบราณสถานอาคารเดี่ยวขนาดเล็กทางทิศเหนือคูน้ำของวัดมหาธาตุ สันนิษฐานว่า เป็นศาลหลักเมืองของเมืองสุโขทัย
หลักเมืองมีลักษณะทางกายภาพเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกพื้นสูง ด้านบนมีฐานบัวก่อด้วยอิฐรองรับเสาแปดเหลี่ยมศิลาแลง มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก แต่เดิมคาดว่ามีหลังคามุงด้วยกระเบิ้องและเครื่องบนทำจากไม้ ปัจจุบัน ชำรุดสิ้นสภาพ ฐานอิฐกว้าง 3 เมตร สูง 1.50 เมตร จากการสันนิษฐานทางโบราณคดี หลักเมืองนี้คงจะสร้างขึ้นพร้อมกับการสร้างเมืองสุโขทัยเมื่อรัชสมัยพ่อขุนศรีอินทราทิตย์ในราวปี พ.ศ. 1781 โดยย้ายจากหลักเมืองบริเวณวัดพระพายหลวง แล้วสร้างเมืองใหม่บริเวณที่มีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลาง จึงต้องสร้างหลักเมืองขึ้นใหม่
โบราณสถานแห่งนี้สันนิษฐานว่าเป็นหลักเมืองโดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ปรากฏในพระราชนิพนธ์ เที่ยวเมืองพระร่วง เนื้อหาว่า ทางทิศเหนือของวัดมหาธาตุริมวัดชนะสงคราม ราษฎรกล่าวว่าเป็นศาลหลักเมือง ทรงให้พระวิเชียรปราการตรวจโบราณสถานแห่งนี้ซึ่งแจ้งว่าเป็นหลักเมือง เมื่อครั้งทรงตรวจพบว่าโบราณสถานเป็นเนินดิน เมื่อขุดพบเป็นเสาศิลาแลงสี่มุม ตรงกลางมีหลุมทรงสันนิษฐานว่าเป็นหลุมฝังลูกนิมิต ซึ่งทรงพบแผ่นศิลาหักเป็นสองท่อน ข้อความจารึกเลือนลาง ทรงสันนิษฐานว่าอาจเป็นดวงเมือง ความว่า
หน้าผาการคลังสหรัฐ
ในสหรัฐอเมริกา "หน้าผาการคลัง" (fiscal cliff) หมายถึง ผลกระทบทางเศรษฐกิจซึ่งอาจเกิดขึ้นจากการเพิ่มภาษี การตัดลดงบประมาณ และการลดการขาดดุลงบประมาณสหรัฐอเมริกาเริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 2556 หากกฎหมายเดิมที่มีอยู่ยังไม่เปลี่ยนแปลง การขาดดุลคาดว่าจะลดลงราวกลางปี พ.ศ. 2556 สำนักงานงบประมาณรัฐสภาประเมินว่าการขาดดุลที่ลดลงอย่างรุนแรง (หน้าผาการคลัง) นี้ มีแนวโน้มจะนำไปสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยอย่างอ่อนในต้นปี พ.ศ. 2556
กฎหมายซึ่งนำไปสู่หน้าผาการคลัง มีการหมดอายุของรัฐบัญญัติลดภาษี พ.ศ. 2553 และการตัดลดงบประมาณที่วางแผนไว้ภายใต้รัฐบัญญัติควบคุมงบประมาณ พ.ศ. 2554 แทบทุกข้อเสนอให้หลีกเลี่ยงหน้าผาการคลังเกี่ยวข้องกับการต่ออายุการตัดภาษีสมัยประธานาธิบดีบุชหรือเพิ่มงบประมาณ เนื่องจากผลกระทบตรงข้ามระยะสั้นต่อเศรษฐกิจ หน้าผาการคลังจึงปลุกกระแสวิจารณ์อย่างเข้มข้นทั้งในและนอกรัฐสภา และนำไปสู่การเรียกร้องให้ขยายการลดภาษีบางส่วนหรือทั้งหมด และให้แทนที่การประหยัด (cutback) ที่มีเป้าหมายกว่า การเจรจายืดเยื้อว่าด้วยประเด็นดังกล่าวก่อให้เกิดความไม่แน่นอนของนโยบายเพิ่มสูงขึ้นต่อภาษีที่จะกำหนดและรายจ่ายภาครัฐในสหรัฐอเมริกา
รัฐบัญญัติควบคุมงบประมาณเป็นการประนีประนอมโดยตั้งใจให้ระงับข้อพิพาทเกี่ยวกับเพดานหนี้สาธารณะ โครงการหลักบางโครงการ เช่น หลักประกันสังคม (Social Security) ประกันสุขภาพ การใช้จ่ายระดับสหรัฐ (รวมทั้งการใช้จ่ายทางทหารและบำนาญ) และสวัสดิการทหารผ่านศึก ถูกยกเว้นจากการตัดลดงบประมาณ สำหรับรายจ่ายด้านการป้องกันประเทศ หน่วยงานรัฐบาลกลางและกระทรวงต่าง ๆ จะถูกลดผ่านการลดกว้าง ๆ ตื้น ๆ
หนี้สาธารณะของสหรัฐอเมริกาจะยังคงโตขึ้นแม้จะมีหน้าผาการคลังก็ตาม อย่างไรก็ดี ในอีกสิบปีข้างหน้า การขาดดุลที่น้อยลงจะลดการเพิ่มหนี้ที่คาดการณ์ไว้ลงได้มากถึง 7.1 ล้านล้านดอลล่าร์สหรัฐ หรือราว 70% ซึ่งส่งผลให้มีอัตราส่วนหนี้ต่อขนาดเศรษฐกิจลดลงอย่างมาก สำหรับปีแรก (จากปีงบประมาณ 2555 ถึง 2556) รายได้จากภาษีของรัฐบาลกลางคาดการณ์ว่าจะเพิ่มขึ้น 19.63% ขณะที่รายจ่ายคาดว่าจะลดลง 0.25% (table-1.6) การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะเพิ่มรายได้จากภาษีใน พ.ศ. 2556 เป็น 18.4% ของจีดีพี เหนือกว่าค่าเฉลี่ยในอดีตที่ 18.0% ของจีดีพี ขณะที่การลดรายจ่ายลงเหลือประมาณ 22.4% ของจีดีพี ซึ่งยังสูงกว่าค่าเฉลี่ยรายจ่ายในอดีตที่ 21.0% ของจีดีพี
เมืองงา
เมืองงา เป็นเมือง (เทียบเท่ากับอำเภอของประเทศไทย) ในแขวงอุดมไซ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ
ชุดตัวอักษรยูการิต
ชุดตัวอักษรยูการิต ตั้งชื่อตามนครรัฐยูการิตซึ่งใช้อักษรนี้ คาดว่าน่าจะประดิษฐ์ขึ้นเมื่อราว 857 ปี ก่อนพุทธศักราช นครรัฐนี้ปรากฏขึ้นเมื่อ 857 ปี ก่อนพุทธศักราช ถูกทำลายลงเมื่อราว 637–627 ปี ก่อนพุทธศักราช การค้นพบนครรัฐนี้ เริ่มเมื่อ พ.ศ. 2471 โดยชาวนาซึ่งพบหลุมฝังศพโบราณใกล้ ราส ชามราห์ ทางเหนือของซีเรีย กลุ่มนักโบราณคดีชาวฝรั่งเศสนำโดย Clavde F.A. Schaeffer เริ่มขุดค้นเมื่อ พ.ศ. 2472
ลักษณะ
อักษรยูการิตเป็นอักษรรูปลิ่ม มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับอักษรรูปลิ่มอื่น ๆ ระบบเสียงมีพื้นฐานมาจากชุดตัวอักษรเคนันและชุดตัวอักษรฟินิเชีย เขียนจากซ้ายไปขวา
ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยพะเยา
ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยพะเยา (Center for Information Technology and Communication Services, University of Phayao) มีภารกิจในการให้บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เช่น การให้บริการระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เช่น อินเทอร์เน็ต อีเมล์ และให้บริการระบบสารสนเทศ เช่น ระบบบริหารงานบุคคล ระบบการเงิน ระบบเงินเดือนเป็นต้น นอกจากนั้นยังมีภารกิจในการสนับสนุนการเรียนรู้ด้วยตนเองให้แก่นิสิตและบุคลากรผ่านทางการให้บริการฝึกอบรมเพื่อเสริมทักษะและพัฒนาบุคลากรด้าน ICT รวมทั้งการให้บริการห้องสืบค้นข้อมูลผ่านระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ต (Self-Access Room) แก่นิสิต
ประวัติ
ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ได้รับการจัดตั้งขึ้นให้เป็นหน่วยงานตามโครงสร้างการจัดตั้งมหาวิทยาลัยพะเยาให้เป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ โดยเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 ขึ้น และประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2553 แต่เดิมศูนย์ฯ เป็นส่วนงานหนึ่งภายในสำนักงานบริหารมหาวิทยาลัยโดยใช้ชื่อว่า ส่วนงานเทคโนโลยีสารสนเทศและสื่อการศึกษา โดยเริ่มก่อตั้งขึ้น เมื่อ ปี พ.ศ. 2542 ซึ่งในเวลานั้นมหาวิทยาลัยพะเยาถือเป็นวิทยาเขตหนึ่งของมหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก
แต่เดิมศูนย์ฯ ตั้งอยู่ ณ อาคารเรียนรวมภูกามยาว ในบริเวณชั้น 1 และชั้น 2 ประกอบไปด้วยห้องสำนักงานจำนวน 3 ห้อง ห้องควบคุมระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์จำนวน 1 ห้อง และห้องให้บริการอินเทอร์เน็ตสำหรับนิสิตจำนวน 1 ห้อง โดยในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2554 ศูนย์ฯ ได้เคลื่อนย้ายสำนักงานและห้องให้บริการต่าง ๆ ไปยังอาคารเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร โดยสำนักงานตั้งอยู่ชั้น 3 ด้านปีกฝั่งตะวันออก และชั้น 2 จะเป็นงานบริการระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ (Network Operation Center) และห้องศูนย์ข้อมูลกลาง (Data Center) ของมหาวิทยาลัย และในปีงบประมาณ 2559 ศูนย์ฯ ได้ทำการจัดตั้งห้องฝึกอบรมและเรียนรู้ด้วยตนเอง (Training & Self Learning Room) ที่ชั้น 2 ด้านปีกฝั่งตะวันออก เพื่อให้บริการแก่นิสิตและบุคลากรในการฝึกฝนการใช้งานระบบเทคโนโลยีสารสนเทศและบริการต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยพะเยา
การบริหารหน่วยงาน
ศูนย์บริการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยพะเยา เป็นห่วยงานระดับกอง แบ่งโครงสร้างหน่วยงานภายในเป็น 5 หน่วยงานได้แก่
วัดท่า (จังหวัดนนทบุรี)
วัดท่า หรือ วัดท่า บางสีทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านบางสีทอง ตำบลวัดชลอ อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี ปัจจุบันมีพระอธิการสมพร อคฺควํโส เป็นเจ้าอาวาส
วัดท่าตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2371 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2372 ไม่ทราบประวัติความเป็นมาของการก่อสร้างวัด
อาคารเสนาสนะประกอบด้วยอุโบสถซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ด้านหน้ามีมุข ค้ำยันด้วยเสากลมสี่ต้น ประตูทางเข้ามี 3 ช่อง ช่องกลางมีซุ้มหน้าบันเป็นลายจำหลักไม้ มีเทวดาอยู่ตรงกลาง แวดล้อมด้วยลายที่ออกช่อเป็นรูปสัตว์ ภายในอุโบสถมีพระประธานซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ศาลาการเปรียญซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย หอสวดมนต์ซึ่งเป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ซึ่งเป็นอาคารไม้และอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก และศาลาบำเพ็ญกุศลซึ่งสร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในวัดคือ หลวงพ่อสรรพประสิทธิ์ เป็นพระพุทธรูปประจำวัด ซึ่งเป็นที่เคารพนับถือของประชาชนในวัดท่า และยังมีต้นตะเคียน 2 ต้น ซึ่งผู้คนต่างถือว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกซ้อน 1906
การแข่งขันยิมนาสติกในโอลิมปิกซ้อน 1906 เป็นการแข่งขันกีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกซ้อน 1906 ที่กรุงเอเธนส์ กรีซ ระหว่างวันที่ 22-26 เมษายน พ.ศ. 2449 ซึ่งการแข่งขันกีฬายิมนาสติกครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 4 รายการ คือ ประเภททีมชาย 4 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 104 คน จาก 9 ประเทศ
เจ้าจอมมารดาทิม
เจ้าจอมมารดาทับทิม อาจหมายถึง
Menkea
Menkea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พรรคโคโลราโด
พรรคโคโลราโด สามารถหมายถึง
ปลาแมว
ปลาแมว (Dusky-hairfin anchovy; ) เป็นชื่อปลาชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาแมว (Engraulidae) มีลำตัวแบนข้าง ท้องเป็นสันคม เกล็ดเล็กหลุดร่วงง่าย ครีบอกมีปลายเรียวเป็นเส้น ตัวผู้มีสีคล้ำ ครีบหางสีเหลือง และขอบสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร ใหญ่สุด 25 เซนติเมตร สามารถปรับตัวให้อยู่ในน้ำจืดหรือน้ำกร่อยได้ โดยมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูงเล็ก ว่ายในระดับกลางน้ำ อาหารได้แก่ ลูกกุ้ง ลูกปลา พบในปากแม่น้ำตอนล่างถึงชายฝั่ง ในภาคอีสานพบที่แม่น้ำโขง เป็นต้น ไม่พบบ่อยมากนัก และมักตายง่ายมากเมื่อพ้นจากน้ำ
วัดบัวโรย
วัดบัวโรย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 12 บ้านคลองเสาธง ตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัด เนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา
ประวัติ
วัดบัวโรยสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 โดยมีนายโชติและนางคล้อย โชติช่วง เป็นผู้ดำเนินการสร้างวัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดโชติบัว ตามชื่อผู้สร้างวัดและบริเวณที่ตั้งวัดซึ่งมีบัวหลวงขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็น วัดชวดบัว เพราะตั้งอยู๋ริมคลองชวดบัว จนได้ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบัวโรย" เมื่อคราวได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใน พ.ศ. 2457 และผูกพัทธสีมาในปีเดียวกัน ต่อมามีการบูรณะวัดใน พ.ศ. 2460 คุณแม่โมด ฟักอุดม พร้อมด้วยนายล้อม ฟักอุดม บุตรชาย ซึ่งมีบ้านอยู่แถบคลองบางปะกอก ฝั่งธนบุรี ได้มาสร้างอาคารเสนาสนะไว้เป็นจำนวนมาก
ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม โรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์ เริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2517 ยังมีโรงเรียนประชาบาล สอนระดับประถมศึกษาตั้งอยู่ในวัด
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2477 ที่ฝาผนังมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายในประดิษฐานพระประธาน หล่อด้วยโลหะทองเหลือง หน้าตักกว้าง 1.20 เมตร เจดีย์ทาด้วยสีทอง นามว่า มหาเจดีย์ศรีบัวโรย ภายในเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์พระนามว่า หลวงพ่อเพชร ซึ่งมีพุทธลักษณะเป็นปางจงกรมหนึ่งเดียวในจังหวัดสมุทรปราการ กุฏิสงฆ์มีจำนวน 26 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารไม้ หอสวดมนต์เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้
วัดยังมีพิพิธภัณฑ์ซึ่งจัดแสดงวัตถุโบราณและอุปกรณ์เครื่องใช้ในการดำรงชีวิตของผู้คนชุมชนบางเสาธงในอดีต
ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์
ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ (Gas giant) หรือบางครั้งเรียกกันว่า ดาวเคราะห์โจเวียน (Jovian planet; เรียกตามชื่อดาวพฤหัสบดี หรือดาวจูปิเตอร์ ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ที่ใหญ่ที่สุด) คือดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ที่มิได้มีองค์ประกอบของหินหรือสสารแข็ง ในระบบสุริยะมีดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ 4 ดวงคือ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ยังมีดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์อื่น ๆ ที่ค้นพบว่าโคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น ๆ อีก
ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ยังสามารถแบ่งออกได้เป็นหลายประเภท ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ "ดั้งเดิม" คือดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ มีส่วนประกอบโดยพื้นฐานเป็นไฮโดรเจนและฮีเลียม ส่วนดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนอาจจัดเป็นประเภทย่อยอีกพวกหนึ่ง เรียกว่า "ดาวน้ำแข็งยักษ์" เพราะมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็น น้ำ แอมโมเนีย และมีเทน ส่วนไฮโดรเจนกับฮีเลียมจะอยู่ในส่วนรอบนอกสุดของดาว สำหรับกลุ่มดาวเคราะห์นอกระบบ "ดาวพฤหัสบดีร้อน" (Hot Jupiter) คือดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ที่โคจรใกล้กับดาวฤกษ์ของมันมากและมีอุณหภูมิพื้นผิวที่สูงมาก ซึ่งน่าจะเป็นเหตุให้เราสามารถตรวจจับมันพบได้ง่าย ลักษณะของดาวเคราะห์นอกระบบส่วนมากที่ค้นพบ จะเป็นแบบ ดาวพฤหัสบดีร้อน นี้เกือบทั้งหมด
บุญ
ในพระพุทธศาสนา บุญ (ปุญฺญ) หรือ บุณย์ (ปุณฺย) หมายถึง ความดี ความประพฤติชอบทางกายวาจาและใจ เรียกอีกอย่างว่ากุศล ในพระไตรปิฎกมักใช้คำว่า ปุญฺญ ตรงกันข้ามกับคำว่า บาป หรือ อปุญฺญ แต่ในคัมภีร์ชั้นหลังมักใช้คำว่า บาป มากกว่ากัน
ในอรรถกถากล่าวถึงเผื่อแผ่บุญไว้ว่าสามารถเผื่อแผ่เพิ่มให้แก่ผู้อื่นได้โดยไม่มีประมาณ เปรียบได้กับการจุดเทียนส่งต่อไปเรื่อย ๆ คือผู้จุดก็มีความสว่างอยู่ตามเดิม และความสว่างยังเพิ่มไปอีกกว้างขวางได้
วิธีทำบุญ
ในพระไตรปิฎกภาษาบาลี ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ ปุญญกิริยาวัตถุสูตร ระบุวิธีการทำบุญไว้ 3 อย่าง เรียกว่า บุญกิริยาวัตถุ ได้แก่ 1. ทานมัย ด้วยการให้ 2. ศีลมัย ด้วยการรักษาศีล หรือประพฤติดีมีระเบียบวินัย 3. ภาวนามัย ด้วยการเจริญภาวนา คือฝึกอบรมจิตใจ คัมภีร์สุมังคลวิลาสินี อรรถกถาสังคีติสูตร ขยายความเพิ่มอีก 7 ประการ จึงรวมเป็น บุญกิริยาวัตถุ 10 ได้แก่ 4. อปจายนมัย ด้วยการประพฤติอ่อนน้อมเคารพสุภาพมีมารยาท 5. เวยยาวัจจมัย ด้วยการช่วยเหลือผู้อื่นด้วยแรงกายแรงปัญญาและอื่นๆที่ไม่ใช่วัตถุ 6. ปัตติทานมัย ด้วยการอุทิศส่วนบุญให้แก่ผู้อื่น หรือการเฉลี่ยส่วนแห่งความดีให้แก่ผู้อื่น ให้เป็นผู้มีส่วนในบุญของตนด้วยการชักชวนผู้อื่นมาทำบุญ และการอุทิศส่วนกุศลมีการแผ่เมตตา เป็นต้น 7. ปัตตานุโมทนามัย ด้วยการอนุโมทนายินดีในการทำความดีของผู้อื่น 8. ธัมมัสสวนมัย ด้วยการฟังธรรมศึกษาธรรม 9. ธัมมเทสนามัย ด้วยการสั่งสอนธรรมและการให้ความรู้ 10. ทิฏฐุชุกัมม์ ด้วยการทำความเห็นให้ตรง
เวยยาวัจจมัยและธัมมเทสนามัย จัดเข้าในทานมัย
อปจายนมัยและปัตตานุโมทนามัย จัดเข้าในสีลมัย
ส่วน ปัตติทานมัย จัดเป็นได้ทั้ง ทานมัย สีลมัย และภาวนามัย คือการให้ส่วนบุญอุทิศส่วนบุญคือทานมัย การบอกบุญชักชวนผู้อื่นให้มาทำบุญให้มาร่วมบุญคือสีลมัย การแผ่เมตตาแก่สรรพสัตว์ทั้งปวงคือภาวนามัย
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Tales from Earthsea" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ ในปี ค.ศ. 2006 กำกับโดยโกะโระ มิยะซะกิ ลูกชายของผู้กำกับฮะยะโอะ มิยะซะกิ โดยใช้เค้าโครงเรื่องจาก 'The Farthest Shore' หนังสือเล่มที่สามในซีรีส์ เอิร์ธซี ที่ชื่อ The Farthest Shore ของ เออร์ซูลา เค. เลอกวิน ออกฉายที่ญี่ปุ่นเมื่อ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยวอลต์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ และในออสเตรเลีย โดยแมดแมน เอนเตอร์เทนเมนต์ หนังสือการ์ตูนที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ได้รับการตีพิมพ์ในญี่ปุ่น ขณะที่ตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัล Grand Prize จาก Bunshun Kiichigo Awards ในปี 2006 (รางวัลราซซี่อะวอร์ดส์ ในเวอร์ชันญี่ปุ่น ซึ่งแจกให้กับภาพยนตร์ยอดแย่แห่งปี)
ประวัติ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นครั้งแรกของการดัดแปลงมาจากนิทานซีรีส์ "Earthsea" ที่ผ่านมา มีผู้กำกับหลายต่อหลายคนพยายามจะดัดแปลง Earthsea ให้กลายเป็นภาพยนตร์แต่ได้รับการปฏิเสธจากผู้เขียน ฮายาโอะ มิยาซากิ ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ต้องการจะสร้างอนิเมะจากเรื่องนี้เช่นกัน ตั้งแต่ก่อนสร้าง Nausicaä of the Valley of the Wind เลยทีเดียว ในปี ค.ศ. 2003 หลังจาก Spirited Away ได้รับรางวัลออสการ์ เขาได้รับการอนุมัติ แต่ความที่เขาติดงานกำกับ Howl's Moving Castle ในครั้งนี้ โกโร่ มิยาซากิ ลูกชายของเขาจึงรับหน้าที่เป็นผู้กำกับแทน
เรื่องย่อ
ณ ดินแดนแห่งโลกทะเล พืชผลอยู่ในภาวะขาดแคลน ฝูงสัตว์อยู่ในสภาพใกล้ตาย มังกร 2 ตัวได้ปรากฏกายกลางกลุ่มเมฆของพายุเพื่อสังหารอีกฝ่ายเป็นอาหาร สมดุลของโลกกำลังจะสูญสิ้นระหว่างการสืบหาสาเหตุของภัยพิบัติครั้งนี้ เกด พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ได้พบกับอาร์เรน เจ้าชายแห่งเอ็นลาดที่พลัดหลงมาจากการต่อสู้กับเงาลึกลับ ทั้งคู่เดินทางผ่านภูมิประเทศที่มีแต่ซากปรักหักพังไปยังเมืองฮอร์ต เมืองที่ประชาชนล้วนค้าขายแต่สินค้าที่เป็นของปลอม ทาสสามารถซื้อขายได้ด้วยเงินตราและผู้ติดยาเสพติดต่างเร่ร่อนไปตามถนนสายอันตรายเพื่อหาที่พักอาศัย และเทรุเด็กสาวกำพร้าผู้ที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าที่เกิดจากการถูกไฟคลอก เกดรู้มาว่า เพื่อชีวิตอันเป็นนิรันดร์ พ่อมดค็อบจึงได้ทำการเปิดประตูระหว่างดินแดนแห่งความเป็นและความตาย และศัตรูผู้ที่เคยพ่ายแพ้เขาเมื่อครั้งก่อนผู้นี้ก็ได้ปฏิญาณตนที่จะชำระแค้นเขาอย่างสาสมให้จงได้
ผลตอบรับ
Ursula K. LeGuin ผู้แต่งซีรีส์เรื่องนี้ รู้สึกผิดหวังในตัวหนังจากบทความในเว็บไซต์ของเธอ LeGuin ชื่นชมงานแอนิเมชันในตัวหนัง แต่ติงว่าพล็อตและเนื้อความนั้นได้ถูกบิดเบือนไปอย่างรุนแรง
บาป
บาป หมายถึง การกระทำผิดหลักคำสอนหรือข้อห้ามในศาสนา ความชั่วร้าย ความมัวหมอง
เจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งบาวาเรีย (ประสูติ ค.ศ. 1944)
เจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งบาวาเรีย (Prince Adalbert of Bavaria) ประสูติเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2487 เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 ในเจ้าชายค็อนสตันทีนแห่งบาวาเรีย กับ เจ้าหญิงมารีอา อาเดิลกุนเดอแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงิน มีพระเชษฐา 1 พระองค์และพระขนิษฐา 1 พระองค์ คือ เจ้าชายเลโอพ็อลท์แห่งบาวาเรีย กับ เจ้าหญิงอีซาเบ็ลแห่งบาวาเรีย
เสกสมรส
เจ้าชายอาดัลแบร์ทแห่งบาวาเรีย ทรงเสกสมรสจำนวน 2 ครั้ง ครั้งแรกกับ มารีออน โควอนสกี เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2521 ซึ่งพระชายาพระองค์นี้เป็นธิดาของคหบดีของบาวาเรีย แต่ก็หย่าร้างกันในวันที่ 11 พฤศจิกายน 2526 ไม่มีพระบุตร ต่อมาพระองค์ทรงเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ ซานดรา บรูโกวิชดี เมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2542 แต่มีพระบุตรที่ประสูติก่อนงานเสกสมรสแล้ว 2 พระองค์คือ
รางวัลโทนี
รางวัลโทนี (Tony Awards หรือชื่อเต็มว่า The Antoinette Perry Awards for Excellence in Theatre) เป็นการมอบรางวัลให้กับศิลปะการแสดงละครเวที ละครบรอดเวย์ของชาวอเมริกัน จัดขึ้นโดย American Theatre Wing และ The Broadway League จัดขึ้นประจำปีในนิวยอร์กซิตี รางวัลมอบให้กับการสร้างสรรค์การทำงาน การแสดงของละครเวที ละครบรอดเวย์ และมอบให้โรงละครอเมริกัน รางวัลพิเศษที่มอบให้เช่น Special Tony Award และ the Tony Honors for Excellence in Theatre ก็มีการมอบรางวัล รางวัลนี้ตั้งชื่อตาม Antoinette Perry ผู้ร่วมก่อตั้ง American Theatre Wing รางวัลโทนีถือเป็นรางวัลเกียรติยศสูงสุดของการแสดงละครเวที ในสหรัฐอเมริกา เปรียบเสมือนรางวัลออสการ์ของทางฝั่งละครเวที
ตั้งแต่ปี 1997 พิธีมอบรางวัลจัดขึ้นที่เรดิโอมิวสิกฮอล ในนิวยอร์กซิตี ช่วงเดือนมิถุนายน ถ่ายทอดสดผ่านสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส
อุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ
อุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ (Parco nazionale del Gran Paradiso; Parc national du Grand Paradis) ตั้งอยู่ในแคว้นปีเยมอนเต ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศอิตาลี บริเวณเทือกเขาแอลป์ใกล้กับอุทยานแห่งชาติวานวซของฝรั่งเศส ในอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ มีเทือกเขาสูงหลายยอด รวมทั้งยอดเขากรันปาราดีโซ มีธารน้ำแข็งขนาดใหญ่ อีกทั้งป่าที่มีต้นเฟอร์ ต้นสน มีทุ่งหญ้าแบบแอลไพน์ ซึ่งทุ่งหญ้าเหล่านี้จะมีสีสันสวยงามในเดือนมิถุนายน นอกจากนี้ยังมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอีกหลายชนิดเช่น กระต่ายป่า สุนัขจิ้งจอก นาก และมีนกอีกหลายชนิดอาทิเช่น นกอินทรีสีทอง นกหัวขวาน เป็นต้น
ประวัติ
เนื่องจากการไล่ล่าในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทำให้แพะภูเขาในเทือกเขาแอลป์เหลือจำนวนอยู่เพียงประมาณ 60 ตัวที่รอดอยู่ในอาณาเขตของกรันปาราดีโซเท่านั้น แพะภูเขานั้นถูกล่าคุกคามอย่างหนัก บ้างก็ล่าเพื่อการกีฬา นอกจากนี้ ยังมีความเชื่อว่าส่วนต่าง ๆ ของร่างกายของมันยังมีสรรพคุณในการรักษาโรคได้ เช่น เครื่องรางที่ประดิษฐ์ขึ้นจากกระดูกรูปกากบาท (รูปไม้กางเขน) ที่อยู่ใกล้กับหัวใจของแพะภูเขานั้นก็ยังมีความเชื่อว่าสามารถช่วยปกป้องชีวิตจากความตายได้ จากการลดจำนวนลงอย่างน่าตกใจของประชากรแพะภูเขา ทำให้วิกเตอร์ เอมมานูเอล ผู้ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี ได้ประกาศให้ กรันปาราดีโซ เป็นเขตสงวนพันธุ์สัตว์ป่าในปี พ.ศ. 2399 ผู้คุ้มครองแพะภูเขาคนแรกจึงได้เกิดขึ้น เส้นทางที่ได้วางไว้สำหรับแพะภูเขายังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้โดยเป็นส่วนหนึ่งของระยะทาง 724 กิโลเมตร (450 ไมล์) อันเป็นเส้นทางเดินเท้าของสัตว์ ในปี พ.ศ. 2463 พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 แห่งอิตาลี พระราชนัดดาในกษัตริย์วิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่สอง ได้ทรงบริจาคพื้นที่อุทยานจำนวน 21 ตารางกิโลเมตร (5,189 เอเคอร์) และได้มีการจัดตั้งเป็นอุทยานขึ้นปี พ.ศ. 2465 ซึ่งนับเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศอิตาลี โดยในขณะนั้นมีแพะภูเขาอยู่ประมาณ 4,000 ตัวที่ได้รับการคุ้มครองอยู่ในอุทยาน ถึงแม้ว่าจะมีการประกาศเป็นอุทยานแล้ว ก็ยังมีการรุกล้ำลอบล่าแพะภูเขาอย่างผิดกฎหมายมาจนถึงปี พ.ศ. 2488 จนทำให้จำนวนแพะภูเขาลดลงเหลือเพียง 419 ตัวเท่านั้น จากนั้นมาได้มีมาตรการปกป้องคุ้มครองประชากรแพะภูเขาเพิ่มมากขึ้น และในขณะนี้มีจำนวนแพะภูเขาอยู่เกือบ 4,000 ตัวในอุทยาน
ภูมิศาสตร์
อุทยานกรันปาราดีโซตั้งอยู่ในเทือกเขาเกรียอันแอลป์ ในแคว้นปีเยมอนเต และ เขตการปกครองวัลเลดาออสตา ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอิตาลี  ซึ่งมีครอบคลุมพื้นที่ 710 ตารางกิโลเมตร (175,554 เอเคอร์) บนแนวเทือกเขาแอลป์ โดย 10% ของพื้นที่ของอุทยานนั้นเป็นเขตป่าไม้ 16.5%ใช้ประโยชน์ในการทำเกษตรกรรมและเลี้ยงสัตว์ 24% ยังไม่ได้ใช้ประโยชน์เพื่อการเพาะปลูก 40% เป็นพื้นที่แห้งแล้ง ทั้งนี้ 9.5% ของพื้นผิวชั้นบนของพื้นที่อุทยานนั้นถูกปกคลุมไปด้วยธารน้ำแข็ง 57 แห่ง ภูเขาและหุบเขาทั้งหลายของอุทยานแห่งนี้เกิดขึ้นจากกระกระทำของธารน้ำแข็งและธารน้ำ อุทยานนี้ตั้งอยู่ที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 800-4,061 เมตร (2,624-13,323 ฟุต) โดยมีความสูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ยอยู่ที่ 2,000 เมตร (6,561 ฟุต) ในบริเวณพื้นที่หุบเขานั้นจะปกคลุมไปด้วยป่าไม้ ส่วนพื้นที่ในระดับความสูงขึ้นไปจะปกคลุมด้วยทุ่งหญ้าแอลไพน์  และสูงขึ้นไปกว่าระดับความสูงของทุ่งหญ้าจะเป็นแนวหินและธารน้ำแข็ง กราน ปาราดิโซนับเป็นภูเขาแห่งเดียวในพรมแดนของประเทศอิตาลีที่มีความสูงมากกว่า 4,000 เมตร (13,123 ฟุต)  ทั้งนี้ เราสามารถมองเห็นยอดเขามงบล็องและยอดเขามัทเทอร์ฮอร์นได้จากจุดสูงสุดของยอดเขาแห่งนี้  ในปีค.ศ.1860 นายจอห์น โคเวล เป็นนักปีนเขาคนแรกที่สามารถปีนขึ้นไปถึงยอดเขากรันปาราดีโซ  สำหรับเขตพรมแดนในทิศตะวันตกนั้น อุทยานกรันปาราดีโซมีอาณาเขตติดกับอุทยานแห่งชาติวานวซ ของฝรั่งเศส การรวมกันของอุทยานทั้งสองแห่งนี้ทำให้เกิดเป็นเขตอนุรักษ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในดินแดนยุโรปตะวันตก  โดยได้มีความร่วมมือกันในการจัดการและดูแลประชากรของแพะภูเขา ซึ่งมีการอพยพย้ายถิ่นไปมาระหว่างสองอุทยานตามฤดูกาล
พรรณพืชประจำถิ่น
ป่าไม้ในเขตอุทยานเป็นสิ่งสำคัญเนื่องจากป่าสามารถให้ที่อยู่อาศัยสำหรับสัตว์ต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ป่าไม้ยังเป็นเกราะกำบังธรรมชาติที่สามารถรับมือกับภัยทางธรรมชาติต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแผ่นดินเลื่อน หิมะถล่ม น้ำป่าไหลหลาก ทั้งนี้ ได้ค้นพบว่ามีป่า 2 ชนิดหลักในอุทยานแห่งนี้ ได้แก่ ป่าสนเขา และป่าผลัดใบ สำหรับป่าผลัดใบบีชยุโรเปียนนั้นสามารถพบได้ทั่วไปในอุทยานที่อยู่ในแคว้นปีเยมอนเต แต่จะไม่พบในฝั่งที่อยู่ในเขตการปกครองวัลเลดาออสตาซึ่งมีความแห้งแล้งกว่า ป่าผลัดใบเหล่านี้ มีใบที่หนาและแน่นซึ่งทำให้แสงส่องลงไปยังผืนป่าด้านล่างได้น้อยมากในฤดูร้อน  นอกจากนี้ใบของมันยังใช้เวลาในการย่อยสลายที่นาน ใบที่ร่วงจากต้นไปกองสะสมเป็นชั้นหนาอยู่ที่พื้นดินด้านล่างทำให้ขัดขวางการเจริญเติบโตของพันธุ์ไม้อื่น ๆ ทั้งนี้ ในป่าชั้นทื่เป็นหุบเขาจะพบต้นสนลาร์ชขึ้นอยู่ทั่วไปโดยจะขึ้นปะปนกับสนสปรูซ  สนสวิสสโตน และอาจจะพบสนซิลเวอร์เฟอร์บ้างแต่พบได้น้อยมาก ตามร่องน้ำเซาะต่าง ๆ จะพบป่าเมเปิลและไลม์ โดยป่าเหล่านี้จะอยู่ในบริเวณสันโดษแยกออกไปและมีความเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ สำหรับป่าต้นดาวนี่โอ๊ก นั้นจะพบได้ทั่วไปในฝั่งเขตการปกครองวัลเลดาออสตามากกว่าฝั่งแคว้นปีเยมอนเต เนื่องจากเป็นเขตที่มีอุณหภูมิสูงกว่าและมีปริมาณน้ำฝนที่ต่ำกว่า จริง ๆ แล้วโอ๊กไม่ใช่พันธุ์ไม้ที่มีอยู่ทั่วไปในอุทยานแห่งนี้และบ่อยครั้งที่จะพบโอ๊คขึ้นปนกับต้นสนสก็อต  สำหรับป่าต้นเชสนัทของอุทยานนั้นเป็นผลผลิตที่เกิดจากการเพาะปลูกของมนุษย์เพื่อเนื้อไม้และผลของมัน  เชสนัทนั้นจะเจริญเติบโตได้ยากที่ความสูงมากกว่า 1,000 เมตร (3,280 ฟุต) ป่าเชสนัทที่สำคัญที่สุดของอุทยานจะอยู่ในฝั่งแคว้นปีเยมอนเต สำหรับป่าสนโคนิเฟอร์นั้นจะรวมเอาสนจำพวกสนสก็อต สนสปรูซซึ่งจะเป็นสนสปรูซนอร์เวย์ผสมกับสนลาร์ชเป็นส่วนใหญ่  ป่าสนลาร์ชและป่าสนสวิสสโตนนั้นสามารถพบได้ที่ระดับชั้นแอลไพน์ย่อยที่สูงสุด (2,200-2,300 เมตร ( 7,217-7,546 ฟุต ) ) ในระดับความสูงที่มากขึ้นนั้นพบว่าจำนวนต้นไม้ก็จะบางตาลงเรื่อย ๆ และจะพบทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ปรากฏอยู่ ทุ่งหญ้าเหล่านี้จะผลิดอกบานสะพรั่งในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ป่าในทุ่งหญ้าสูงของอุทยานที่พบ ได้แก่ ดอกแพนซีป่า ดอกเจนเชียน ดอกมาร์ทากอนลิลี และดอกอัลเพนโรส อุทยานแห่งนี้มีสภาพแวดล้อมแหล่งที่อยู่อาศัยที่มีลักษณะเป็นหินอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนใหญ่จะอยู่ในบริเวณที่ไม่มีป่าไม้และทุ่งหญ้าแอลไพน์ขึ้นอยู่ พื้นที่เหล่านี้จะมีหินและเศษซากอินทรีย์บนผิวหน้าของพื้นที่ พรรณพืชแอลไพน์นั้นได้ใช้วิธีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมและแหล่งที่อยู่อาศัยแบบนี้ โดยรับเอาคุณลักษณะต่าง ๆ เช่น การเตี้ยแคระ การมีขนดก การมีสีจัดจ้านของดอก และการพัฒนาอย่างสูงของราก  ทั้งนี้มีพรรณพืชประมาณ 1,500 กว่าชนิดที่เราสามารถชมได้ที่สวนพฤกษศาตร์ปาราดิเซียใกล้กับเมืองกอนเญซึ่งอยู่ภายในเขตอุทยาน
สัตว์ประจำถิ่น
แพะภูเขาแอลไพน์จะพากันมาแทะเล็มหญ้ายังทุ่งหญ้าบนภูเขาอันอุดมสมบูรณ์ในช่วงฤดูร้อน และจะพากันอพยพลงไปด้านล่างของภูเขาเมื่อฤดูหนาวมาเยือน การร่วมมือกันของอุทยานแห่งชาติกรันปาราดีโซ และอุทยานแห่งชาติวานวซนั้นได้ช่วยปกป้องอนุรักษ์แพะภูเขาตลอดทั้งปี นอกจากแพะภูเขาแล้ว ยังสามารถพบสัตว์ชนิดอื่น ๆ ได้ในอุทยานแห่งนี้ เช่น เออร์มิน, เพียงพอน, กระต่ายแฮร์, แบดเจอร์ยูเรเชีย, เลียงผาแอลไพน์, สุนัขจิ้งจอก ซึ่งอพยพมาจากอิตาลีตอนกลางเมื่อไม่นานมานี้ หรือแม้กระทั่งแมวป่าลิงซ์ก็อาจพบได้ ทั้งแพะภูเขาและเลียงผาจะใช้เวลาส่วนใหญ่เกือบทั้งปีอยู่ในบริเวณเหนือแนวป่าขึ้นไป และจะอพยพลงมาด้านล่างสู่หุบเขาในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิ แต่สำหรับตัวมาร์มอตนั้นจะออกหากินพืชตามแนวหิมะ นอกจากนี้ ยังมีนกชนิดต่าง ๆ อีกกว่า 100 ชนิดในอุทยาน ไม่ว่าจะเป็นนกเค้าใหญ่พันธุ์ยูเรเชีย ไก่ป่าหิมะหิน นกแอลไพน์แอ็กเซนเตอร์ นกกาภูเขา และยังมีนกอินทรีย์สีทองที่ชอบทำรังอยู่บนหน้าผาหินหรือบางครั้งก็บนต้นไม้ ส่วนนกไต่ผานั้นจะอาศัยอยู่บริเวณหน้าผาที่สูงชัน นอกจากนี้ยังพบนกหัวขวานดำ และนกนัทแครกเกอร์ ตามแนวป่าไม้ของอุทยานอีกด้วย อุทยานแห่งนี้เป็นที่อยู่ของเหล่าผีเสื้อหลากหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็น ผีเสื้ออพอลโล ผีเสื้อพีกไวท์ และผีเสื้อไวต์แอดไมรัลจากทางตอนใต้ เป็นต้น
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน หรือ โปเกมอน ซันแอนด์มูน (ポケットモンスター サン＆ムーン, Poketto Monsutā San ando Mūn) เป็นภาพยนตร์อนิเมะซีรีส์โปเกมอนลำดับที่ 6 เป็นภาคต่อจาก พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ XY
จุดสำคัญ
โปเกมอน ซันแอนด์มูน เป็นซีรีส์ที่นำมาจากเกม โปเกมอน ซัน และ มูน โดยเป็นซีรีส์ที่พูดถึงชีวิตประจำวันในโรงเรียนของพวกซาโตชิในเขตอโลลา โดยมีเพื่อนร่วมชั้นคือคาคิ, มาโอะ, มามาเนะ, ซุยเรน และลิเลีย ซึ่งในระหว่างนั้นพวกซาโตชิต้องต่อสู้กับแก๊งที่มีอิทธิพลประจำเขต คือ แก๊งสคัล โดยในซีรีส์นี้มีความแตกต่างจากซีรีส์ก่อนๆโดยสิ้นเชิง โดยภาคนี้จะไม่มีการสู้กับยิมและไม่มีโปเกมอนลีก ตัวละครส่วนใหญ่จะปล่อยโปเกมอนของตนออกมาจากมอนสเตอร์บอล และเป็นภาคแรกที่ตัวละครหลักจะออกมาไม่ครบทุกคนในบางตอน นอกจากนี้โปเกมอนของเขตอโลลาบางสายพันธุ์ยังมีร่างอโลลา (อโลลาฟอร์ม) ซึ่งจะมีแตกต่างทั้งร่างกายและธาตุของโปเกมอน และในเขตอโลลายังสามารถให้โปเกมอนใช้ท่าไม้ตาย Z (Z-Move) ผ่านกำไล Z-Ring ได้อีกด้วย แต่การจะได้ใช้กำไล Z-Ring จะต้องมีการตระเวนเกาะเพื่อแบทเทิลกับราชาเกาะหรือราชินีเกาะ และโปเกมอนเจ้าถิ่น ซึ่งถ้าชนะก็จะได้ Z-Crystal มาใส่ Z-Ring
ในซีซั่นที่ 21 จะมีการนำโครงเรื่องส่วนหนึ่งมาจาก โปเกมอน อัลตราซันและอัลตรามูน จะเป็นการปรากฏตัวขึ้นของมูลนิธิอีเธอร์ และโปเกมอนปริศนา คอสม็อก เชื่อมโยงไปถึงการก่อตั้ง "อัลตร้าการ์เดี้ยนส์" และโปเกมอนปริศนาที่ถูกขนานนามว่า "ท่านผู้เจิดจรัส"
ในซีซั่นที่ 22 จะมีการนำรายละเอียดส่วนหนึ่งมาจาก โปเกมอน Let's Go! พิคาชู และ Let's Go! อีวุย จะมีการจัดการแข่งขันโปเกมอนลีกขึ้นในเขตอโลลาเป็นครั้งแรกของเขตนี้
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน
หมายเหตุ
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน: อัลตร้าแอดเวนเจอร์
หมายเหตุ
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน: อัลตร้าเลเจนด์
หมายเหตุ
การออกอากาศ
พ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน ออกอากาศครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2016 ออกอากาศทุกวันพฤหัสบดีเวลา 18:55 น. - 19:25 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว อย่างไรก็ตามวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ได้ย้ายวันและเวลาออกอากาศเป็นทุกวันอาทิตย์เวลา 18:00 น. - 18:30 น.
ในส่วน ประเทศไทย ทรูวิชันส์ได้เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์โปเกมอน และได้มีการนำพ็อกเก็ตมอนสเตอร์ ซันแอนด์มูน มาออกอากาศ โดยออกอากาศครั้งแรกผ่านทางช่อง ทรูสปาร์ก JUMP เมื่อวันที่ 22 เมษายน 2560 ทุกวันเสาร์ เวลา 09.00 น. เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 ทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 09.00 น. และออกอากาศทางช่อง ทรูโฟร์ยู เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2560 ทุกวันอาทิตย์ เวลา 08.00 น. นอกจากนี้ยังออกอากาศทางช่องดิสนีย์แชนแนลอีกด้วย
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก 2016
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก 2016 (2016 FIVB Women's World Olympic Qualification Tournament) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงเพื่อคัดเลือกทีมที่ได้อันดับ 1-3 ทีมแรกจากทัวร์นาเมนต์ที่ 1 ทีมจากเอเชียที่อันดับดีที่สุด 1 ทีม และทีมที่ได้อันดับ 1 จากทัวร์นาเมนต์ที่ 2 เพื่อเข้าแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 การแข่งขันจะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 14–22 พฤษภาคม ค.ศ. 2016
การถ่ายทอดสด
บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก 2016 เวิร์คพอยท์ทีวี ได้ลิขสิทธิ์ถ่ายทอดการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกรอบคัดเลือกระดับโลก 2016 ในทุกนัดการแข่งขันที่วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทยลงแข่ง รวมถึงเทปบันทึกการแข่งขันนัดต่างๆ
Melastomastrum
Melastomastrum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Melastomataceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แถบแอฟริกาเขตร้อนถึงนามิเบีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
การล้อมอยุธยา (พ.ศ. 2309–2310)
การปิดล้อมอยุธยา ระหว่างปี พ.ศ. 2309 - พ.ศ. 2310 เป็นการปิดล้อมระยะเวลานานกว่า 14 เดือนระหว่างสงครามคราวเสียกรุงครั้งที่สอง ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศของอาณาจักรอยุธยา และพระเจ้ามังระของอาณาจักรโกนบอง
เบื้องหลัง
เมื่อสงครามคราวเสียกรุงเริ่มขึ้น กองทัพของอาณาจักรพม่า ภายใต้การบัญชาการของเนเมียวสีหบดีและมังมหานรธา ยกมาจากทางทวายและลำปาง ราวเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2309 กองกำลังภายใต้แม่ทัพทั้งสองก็เข้าปิดล้อมกรุงศรีอยุธยาได้สำเร็จในระยะไม่เกิน 1.25 ไมล์จากกำแพงพระนคร (ในพงศาวดารไทยบันทึกไว้ว่า ตอกระออมและดงรักหนองขาว )
บทวิเคราะห์
ในอดีตกรุงศรีอยุธยามีการป้องกันพระนครโดยมีป้อมปราการเป็นกำแพงอิฐและสูงล้อมรอบตัวเมืองที่กว้าง ดังนั้นจึงสามารถกันมิให้ข้าศึกเข้าจู่โจมตีได้อย่างสะดวก ถึงแม้กองทัพพม่าได้รุกล้อมรอบพระนคร อย่างไรก็ตามการป้องพระนครก็กระทำกันอย่างเหนียวแน่นแข็งแรง แต่ยุทธศาสตร์ที่อาศัยพระนครเป็นปราการสำหรับให้ข้าศึกเข้าล้อม รอเวลาที่ทัพจากหัวเมืองมาช่วยตีกระหนาบนั้นใช้ไม่ได้มานานแล้ว ยุทธศาสตร์ใหม่ในการป้องกันตนเอง อย่างที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชได้ทรงใช้นั้นเป็นที่ยอมรับ นั่นก็คือต้องผลักดันมิให้ข้าศึกเข้ามาประชิดพระนคร สงครามคราวเสียกรุงในปี พ.ศ. 2310 เป็นศึกครั้งแรกและครั้งเดียว ที่ผู้นำอยุธยาสามารถรักษากรุงไว้ได้ จนถึงฤดูน้ำหลากตามแผนที่วางไว้ โดยที่ตัวพระนครไม่ต้องตกอยู่ในสภาพบอบช้ำ และราษฎรที่หลบภัยสงครามในกำแพงเมืองไม่ต้องเผชิญกับความฝืดเคืองด้านเสบียงอาหาร
การเตรียมการต่อสู้ของอยุธยา
การวางแนวปะทะได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทำให้กองทัพพม่าซึ่งล้อมกรุงมาเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 10 เดือนนับแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2309 ไม่สามารถแม้แต่จะบุกเข้าใกล้ตัวกำแพงพระนคร หรือตั้งป้อมประชิดกำแพงเพื่อใช้ปืนใหญ่ระดมยิง เหมือนกับที่เคยเคยทำได้ในศึกอลองพญา พม่าทำได้อย่างมากก็แต่เพียงตั้งค่ายล้อมพระนครอยู่ไกล ๆ เช่น ทางทิศตะวันตกเข้ามาได้ไม่เกินวัดท่าการ้อง ขณะที่กำลังส่วนใหญ่ยังคงติดอยู่กลางทุ่งประเชต และทุ่งวัดภูเขาทอง ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เข้ามาได้ไม่ถึงวัดไชยวัฒนาราม เพราะทางอยุธยาตั้งค่ายใหญ่กันไว้ ทางด้านตะวันออกเข้าได้ ไม่ถึงวัดพิชัย และเป็นไปได้ว่าตลอดลำคูขื่อหน้าจากหัวรอถึงปากน้ำแม่เบี้ย และคลองสวนพลูยังเป็นเขตปลอดจากการยึดครองของพม่า ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และทิศใต้จากคลองสวนพลู วัดโปรตุเกส ตลอดไปจนถึงวัดพุทไธศวรรย์ และวัดเซนต์โยเซฟ ยังตกอยู่ภายใต้การยึดครองของอยุธยา ส่วนทางทิศเหนือพม่าเข้าได้ไม่ไกลไปกว่าโพธิ์สามต้นและปากน้ำประสบ
การรบทางเรือ
บาทหลวงชาวฝรั่งเศสสรุปความสามารถของทหารอยุธยาที่ป้องกันพระนครว่า
พวกแม่ทัพนายกองของพม่าร้องทุกข์ต่อมังมหานรธาให้เลิกทัพกลับไปก่อน เพราะฝนตกชุกเดี๋ยวน้ำเหนือก็จะหลากมา แต่มังมหานรธาไม่เห็นด้วย และว่ากรุงศรีอยุธยาขัดสนเสบียงอาหาร และกระสุนดินดำจนอ่อนกำลังจวนจะตีได้อยู่แล้ว ฝ่ายกองทัพพม่าก็ได้ตระเตรียมทำไร่ทำนาหาอัตคัตสิ่งใดไม่ ถ้าเลิกทัพกลับไป อยุธยาจะได้ช่องทางหากำลังมาเพิ่มเติม เตรียมรักษาบ้านเมืองกวดขันกว่าแต่ก่อน ถึงยกมาตีอีกที่ไหนจะตีง่ายเหมือนครั้งนี้ มังมหานรธาจึงไม่ยอมให้ทัพกลับ ให้เที่ยวตรวจหาที่ดอนตามโคกตามวัดอันมีอยู่รอบพระนคร แล้วแบ่งหน้าที่กันให้กองทัพแยกออกไปตั้งค่ายสำหรับที่จะอยู่เมื่อถึงฤดูน้ำ และให้ผ่อนช้างม้าพาหนะไปเลี้ยงตามที่ดอนในหัวเมืองใกล้เคียง แล้วให้เที่ยวรวบรวมเรือใหญ่น้อยมาไว้ใช้ในกองทัพ เป็นจำนวนมาก
หลังจากที่หมดฤดูน้ำหลาก มังมหานรธาก็ล้มป่วยลงและถึงแก่กรรมที่ค่ายบ้านสีกุก แต่สาเหตุที่มังมหานรธาถึงแก่กรรมกลับโทษฝ่ายอยุธยา ด้วยแต่ก่อนมากองทัพพม่าฝ่ายเหนือ กับกองทัพพม่าฝ่ายใต้มักแก่งแย่งกัน ด้วยต่างฝ่ายต่างก็เป็นอิสระมิได้ขึ้นแก่กัน ครั้นมังมหานรธาถึงแก่กรรมลง
หลังจากที่มังมหานรธาถึงแก่กรรมแล้ว เนเมียวสีหบดีก็ได้เป็นแม่ทัพใหญ่ขึ้นบังคับบัญชากองทัพทั้งหมดเพียงผู้เดียว ส่งผลให้กองทัพทั้งฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้สมทบกันเข้าล้อมกรุงศรีอยุธยา ตัวเนเมียวสีหบดีได้ย้ายจากค่ายปากน้ำประสบมาอยู่ที่ค่ายโพธิ์สามต้น
การตั้งค่ายของอยุธยา
ต่อมาฝ่ายไทยได้มีคำสั่งให้ข้ามออกไปตั้งค่ายป้องกันพระนครไว้ทุกด้าน ดังนี้
กองทัพอยุธยาที่รักษาพระนครนั้นเริ่มระส่ำระสายด้วยรู้กันว่าหมดช่องทางที่จะเอาชนะพม่าได้ พวกจีนในกองทัพที่ไปตั้งค่ายอยู่ที่บ้านสวนพลู คิดจะเอาตัวรอดก่อนคบคิดกันประมาณ 300 คน พากันไปยังพระพุทธบาทไปลอกทองคำที่หุ้มพระมณฑปน้อย และแผ่นเงินที่ดาดพื้นพระมณฑปใหญ่มาแบ่งปันกันเป็น อาณาประโยชน์ แล้วเอาไฟเผาพระมณฑปพระพุทธบาท ต่อมาค่ายจีนที่บ้านสวนพลูก็เสียแก่พม่า
ต่อมาพม่ายกเข้าตีค่ายที่เพนียดได้ เนเมียวสีหบดีแม่ทัพพม่าก็เข้ามาตั้งอยู่ที่เพนียด แล้วให้กองทัพพม่าเข้าตีค่าย ทหารอยุธยาที่ออกไปตั้งค่ายป้องกันพระนครข้างด้านเหนือ ถูกตีแตกกลับเข้ามาในกรุงหมดทุกค่าย พม่าเข้ามาตั้งค่ายประชิดพระนคร ด้านเหนือ ที่วัดกุฎีดาว วัดสามพิหาร (ปัจจุบันเรียกว่า วัดสามวิหาร) วัดศรีโพธิ์ วัดนางชี วัดแม่นางปลื้ม วัดมณฑป แล้วให้ปลูกหอรบ เอาปืนขึ้นจังก้ายิงเข้าไปในพระนครทุกวันมิได้ขาด
การขุดอุโมงค์ (อยุธยา หัวรอ พ.ศ. 2309)
หลังจากนายทัพพม่ารู้เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า กองทัพของทางกรุงศรีอยุธยาอ่อนกำลังลงมาก และประชาชนในเมืองก็อยู่ในสภาพอดยาก จึงตกลงใจเริ่มขุดอุโมงค์ลอดตัวกำแพงอยุธยาทางด้านหัวรอ ซึ่งเป็นจุดที่แคบที่สุดของคูเมือง อุโมงค์ที่ขุดมีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 5 อุโมงค์ ในจำนวนนั้น 2 อุโมงค์เป็นอุโมงค์ที่ขุดมาหยุดลงตรงใต้ฐานกำแพง จากนั้นก็ขยายแนวขุดไปตามแนวกำแพงทั้งสองด้านเป็นขนาดความยาวประมาณ 350 หลา ด้านใต้อุโมงค์ใช้ไม้ทำขื่อรับฐานกำแพงไว้อีกชั้นหนึ่ง
ส่วนอุโมงค์ที่เหลืออีก 3 อุโมงค์นั้นขุดลอดฐานกำแพงเข้าไปในตัวพระนคร แต่ยังคงเหลือชั้นดินปิดไว้ประมาณ 2 ฟุต การปฏิบัติการขุดอุโมงค์ดังกล่าวมิได้เป็นไปอย่างราบรื่น เพราะปกติทางฝ่ายอยุธยาบนเชิงเทินใช้ปืนยิงกลุ่มพม่า ที่เข้ามาใกล้แนวกำแพงอยู่ตลอดเวลา เป็นเหตุให้พม่าต้องดำเนินการเป็นขั้นตอนคือ การสร้างสะพานในชั้นต้นทำสะพานข้ามคูก่อน จากนั้นจึงสร้างค่ายใหม่ขึ้นอีก 3 ค่ายประชิดแนวคูเมืองด้านทิศเหนือเสร็จแล้วจึงเริ่มขุดอุโมงค์ ในขณะที่ฝ่ายอยุธยาไม่ได้เพิกเฉยต่อการปฏิบัติการดังกล่าว ในครั้งนี้พระมหามนตรี ได้อาสาออกไปตีค่ายพม่าที่เข้ามาตั้งประชิดทั้ง 3 ค่าย พระเจ้าเอกทัศจึงโปรดให้จัดพลออกไป 50,000 คน ช้าง 500 เชือก ปรากฏว่าในครั้งนี้พระมหามนตรีได้ทำการรบอย่างอาจหาญ สามารถยึดค่ายพม่าได้ทั้ง 3 ค่าย แต่ภายหลังพม่าได้ส่งกำลังหนุนออกมาโอบล้อมทัพไทย จนเป็นเหตุให้พระมหามนตรีต้องนำกำลังถอนกลับเข้าเมือง
ต่อมาพม่ายกเข้ามาเผาพระที่นั่งเพนียด แล้วตั้งค่าย ณ เพนียดคล้องช้างและวัดสามวิหาร วัดมณฑป จากนั้นก็ทำสะพานข้ามทำนบ รอเข้ามาขุดอุโมงค์ที่เชิงกำแพงและตั้งป้อมศาลาดิน ตั้งค่ายวัดแม่นางปลื้ม ต่อป้อมสูงเอาปืนใหญ่ขึ้นยิง แล้วจึงตั้งค่ายเพิ่มขึ้นอีกค่ายหนึ่งที่วัดศรีโพธิ์
กลยุทธ์การเข้าตีพระนครของฝ่ายพม่า
กลยุทธ์ที่พม่านำมาใช้ในการรบคราวนี้ก็คือ ปิดล้อมกรุงไว้ แม้น้ำจะท่วมก็ไม่ถอย จัดการดำเนินการ
กลยุทธ์ในการเข้าตีกรุงขั้นสุดท้าย พม่าเปลี่ยนจากการเอาบันไดพาดปีนข้ามกำแพง มา เป็นการขุดอุโมงค์มุดลงใต้กำแพง โดยดำเนินการเป็นขั้น ๆ ดังนี้