cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รายชื่อตัวละครในโดราเอมอน
ตัวละครเสริม
"คิโดริ ทากาโอะ" หรือในชื่อเล่นว่า ซุรุกิ เพื่อนร่วมชั้นของโนบิตะ โดยจะปรากฏตัวเฉพาะตอนที่มีโดเรมี่อยู่กับโนบิตะ เพื่อทำหน้าที่แทนโดเรมอนเท่านั้น (ซึ่งในตอนเหล่านั้นแทบจะไม่มีบทบาทของซูเนโอะ) ชอบพูดจาโอ้อวดคล้ายกับซูเนโอะ มีความรู้รอบตัวมากมายและมีความสามารถทางด้านการร้องเพลง เคยได้ไปร้องเพลงออกรายการทีวีมาแล้ว
"โฮเนะคาว่า ซูเนสึกุ" น้องชายของซูเนโอะ ปกติอาศัยอยู่ที่ สหรัฐอเมริกา เนื่องจากถูกคุณลุงของซูเนโอะรับเป็นไปลูกบุญธรรม เคารพและชื่นชมในตัวซูเนโอะมาก (ตอน ซูเนโอะคือพี่ชายในอุดมคติ)
"โฮเนะคาวา ซูเนคิจิ" ลูกพี่ลูกน้องของซูเนโอะ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไว้ผมทรง อัฟโฟร เชี่ยวชาญการต่อพลาสติกโมเดลและเครื่องเล่นบังคับวิทยุมาก มักจะขับรถพาซูเนโอะและเพื่อนๆ ไปเที่ยวบ่อยๆ (ตอน สงครามเรือบังคับวิทยุ)
"ลูกพี่ลูกน้องของซูเนโอะ" เป็นลูกพี่ลูกน้องอีกคนของซูเนโอะ เล่นเบสบอลเก่งมาก (ต่างจากกรณีของซูเนคิจิที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ไม่ใช่คนนี้) (ตอน กลยุทธ์เทียนไขรูปตัว Y)
"คุณย่าของโนบิตะ" เป็นคนที่โนบิตะคิดถึง แล้วไปหาและพูดคุยกับคุณย่าในอดีต (ปรากฏในตอน คุณย่าของผม)
"โนบิ โนบิรุ" คุณปู่ของโนบิตะ เป็นคนที่เอาจริงเอาจังและดุเอาเรื่องแต่ก็หวังดีกับโนบิสุเคะเป็นอย่างมาก (ตอน พบคุณปู่ในฝัน)
"โนบิ โนบิโร่" น้องชายของโนบิสุเคะ มีศักดิ์เป็นอาของโนบิตะ ชอบให้ค่าขนมโนบิตะเวลามาเยี่ยมเยือนที่บ้านแต่ปกติมักจะออกไปท่องเที่ยวที่ต่างประเทศ นานๆ จึงจะแวะมาเยี่ยมโนบิตะและครอบครัว ช่วงที่ปรากฏตัวในตอน "ฮานาโอะ" ในรวมเล่มฉบับที่ 5 จะใส่แว่น ผมสั้นเกรียนและมีผิวคล้ำ เนื่องจากเพิ่งกลับจากการท่องเที่ยวที่ อินเดีย แต่ในฉบับหลังๆ จะไม่ใส่แว่น และมีผมยาวปรกมาด้านหน้าเล็กน้อย
"คาตาโอกะ ทามาโอะ" น้องชายของทามาโกะ มีศักดิ์เป็นน้าของโนบิตะ นิสัยดี และมีจิตใจอ่อนโยนแต่เป็นคนพูดไม่เก่งและขี้อายมาก ทำให้ความสัมพันธ์ในด้านความรักไม่คืบหน้าเท่าที่ควร (ปรากฏในตอน ทาโร่เถรตรง)สามีของทามาโอะ โนบิโกะ
"คุณป้า" เป็นพี่สาวของทามาโกะและเป็นคุณป้าของโนบิตะอาศัยอยู่ที่ฮอกไกโด มักจะมาเยี่ยมครอบครัวของน้องสาว (คุณแม่ของโนบิตะ) พร้อมกับลูกชาย
"คาตาโอกะ โกโร่" ลูกพี่ลูกน้องของโนบิตะ อยู่อพาร์ตเมนท์คนเดียว บางครั้งก็มาบ้านโนบิตะ เพื่อมาขอของกินและจะให้คุณแม่ของโนบิตะทำอาหารมาให้กินเป็นประจำ (ปรากฏตอน อพาร์ตเมนท์ต้นไม้)
"โนบิ โนบิซากุ" ทวดของเทียดของโนบิตะ เป็นคนไม่เอาไหนเหมือนโนบิตะ (ตอน บรรพบุรุษ สู้เค้า!) ซึ่งโนบิตะและโดราเอมอนพยายามทำให้โนบิซากุเป็นขุนนางแล้ว แต่ไม่สำเร็จ
"คุณยายของโนบิตะ" ปรากฏตัวตอนไปหาคุณแม่ตอนเป็นเด็กใน ปีโชวะที่ 23 (พ.ศ. 2491) (ปรากฏในตอน ขโมยเพชรจากแม่)
"นักวิทยาศาสตร์ (ศตวรรษที่ 22)"
"โนบิ โนบิกิจิ" คุณปู่ของโนบิสุเคะ มีศักดิ์เป็นคุณทวดของโนบิตะ ใช้ชีวิตอยู่ใน ยุคเมจิ (ตอน หางฮาเล่ย์)
"โนบิ โนบิโรเบ (สมัยเอโดะ)" คุณปู่ของเทียดของโนบิตะ ย้อนไปในยุค 150 ปีก่อน ท่านเป็นคนขี้โม้มากจนได้รับฉายาว่า "โนบิขี้โม้" (ตอน บรรพบุรุษจอมโม้)
"โนบิ โนบิซาเอมอน" คุณพ่อของเทียดของโนบิตะ เป็นบรรพบุรุษ 6 รุ่นจากโนบิตะ เป็นเจ้าของที่นาและที่ดินว่างเปล่าขนาดใหญ่ ท่านมีเงินทองมากมายจนไม่สามารถเก็บได้ ท่านจึงต้องนำไปฝังไว้ในดิน
"โนบิ โนบิซาคุ" คุณเทียดของโนบิตะ อยู่กับโนบิซาเอมอน (ตอน สมบัติของบรรพบุรุษ)
"บรรพบุรุษยุคหิน" มีศักดิ์เป็นเทียดของเทียดของตัวละครทั้ง 4 คนคือ โนบิตะ, ชิซุกะ, ไจแอนท์และซูเนโอะ
"มิยาโมโตะ มุซาชิ" บรรพบุรุษสมัยสงคราม ท่านฝึกฝนการใช้ดาบด้วยดาบสายฟ้าเด็งโคมารุ ซึ่งเป็นของวิเศษของโดราเอมอน (ตอน ดาบสายฟ้าที่มีชื่อ)
"ลูกชายของโนบิสุเกะ" เป็นหลานของโนบิตะ ถึงแม้จะเป็นลูกของโนบิสุเกะ แต่หน้าตาไม่เหมือนกัน (ตอน ลูกชายโนบิตะหนีออกจากบ้าน)
"คุณลุงของซูเนโอะ" เป็นพี่ชายของพ่อของซูเนโอะ มีอาชีพเป็นกัปตันเรือ
"โฮเนะคาว่า ซูเนมารุ" เป็นบุคคลที่ซูเนโอะพูดถึงกับเพื่อนๆ เรื่องความเก่งกาจของซูเนมารุ (ตอน บรรพบุรุษสู้เขา)
"คุณพ่อของซูเนมารุ (สมัยสงคราม)" (ตอน บรรพบุรุษสู้เขา)
"โฮเนะคาว่า ซูเนรุ" คุณปู่ของซูเนมารุ "ดาเมะ" เป็นเด็กผู้ชายที่ย้ายมาใหม่และมีผลการเรียนย่ำแย่และเล่นกีฬาไม่ได้เรื่องกว่าโนบิตะจึงทำให้โนบิตะหลุดจากที่โหล่ของห้องได้แต่ก็ต้องย้ายโรงเรียนไปที่อื่นไปในที่สุด
"นาเบะชิมะ" เป็นชายชราที่เกลียดแมวเป็นชีวิตจิตใจ เป็นศัตรูของแมวทั้งหลาย โดยชายชราผู้นั้นพกดาบไม้ตลอดเวลา ทำให้มีข่าวลือหนาหูว่าเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากท่านโชกุนของเมืองฮิเซน (จังหวัดซางะในปัจจุบัน)
"โนบิ โนบิเอดะ" ลูกพี่ลูกน้องอีกคนหนึ่งที่มาจากฝ่ายตระกูลโนบิ
"เดคิสุงิ ฮิเดโยะ" ลูกชายของเดคิสุงิ เรียนหนังสือเก่งเหมือนกับเดคิสุงิ เอโกะ น้องสาวของเดคิสุงิ "ทาดาชิ" เป็นเด็กที่ขยันเรียนและเป็นนักเรียนดีเด่นของห้อง แต่การใช้ "แมลงโค้งคำนับ" ทำให้ต้องรู้สึกสำนึกผิดในสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการให้ซูเนโอะเดินตกหลุมที่เขาขุดไว้ หลอกให้ไจแอนท์เขียนคำว่า "อาจารย์บ้า" ลงบนกำแพง ไปจนถึงการใช้เบ็ดเปิดกระโปรงของชิซุกะ
Crossotonotidae
Crossotonotidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Decapoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ทาเกโอะ อูโงะ
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 29 เมษายน พ.ศ. 2471 ที่จังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น เสียชีวิตเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2532 รวมอายุได้ 61 ปี สถิติการชก 36 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 3) เสมอ 7 แพ้ 9
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 6
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2540 ผู้ที่ได้รับรางวัลได้แก่
เถ้าแก่น้อย
เถ้าแก่น้อย อาจหมายถึง
Planopilumnidae
Planopilumnidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Decapoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
การแสดง
การแสดง คือกิจกรรมในการเล่าเรื่องสื่อความหมายโดยนักแสดงที่สวมบทบาทตัวละครในละครเวที โทรทัศน์ ภาพยนตร์ วิทยุ ฯลฯ
การแสดงต้องใช้ทักษณะหลายแขนง ทั้งการจินตนาการ กิริยาทางอารมณ์ การแสดงออกทางร่างกาย การเปล่งเสียง ความชัดเจนในการพูด และความสามารถในการตีความบทละคร การแสดงยังต้องอาศัยสำเนียงภาษา การเน้นเสียง การด้นสด การสังเกตุและลอกเลียน แสดงล้อเลียน และทักษะบนเวที นักแสดงหลายคนเรียนการแสดงจากผู้เชี่ยวชายหรือสถาบันอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะเหล่านี้ นักแสดงยังมักเรียนกับผู้สอน ทั้งการฝึกการร้อง การเข้าฉาก เทคนิคการออดิชัน และการแสดงต่อหน้ากล้อง
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 7
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 7 ประจำปี พ.ศ. 2541 ผู้ที่ได้รับรางวัลได้แก่
Pseudoziidae
Pseudoziidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Decapoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สารานุกรมประเทศจีน
สารานุกรมประเทศจีน เป็นสารานุกรมขนาดใหญ่ในปัจจุบันเล่มแรกที่พิมพ์ด้วยภาษาจีน โดยเริ่มรวบรวมใน ค.ศ. 1978 เผยแพร่โดยสำนักพิมพ์สารานุกรมจีน ซึ่งในเวลานั้นตีพิมพ์เป็นเล่มเดียว โดยเริ่มต้นด้วยเล่มดาราศาสตร์ใน ค.ศ. 1980 จนถึงเล่มสุดท้ายใน ค.ศ. 1993 รวมแล้วมี 74 เล่มที่มีรายการมากกว่า 80,000 รายการ หนังสือนี้เรียงตามเรื่อง ซึ่งมีทั้งหมด 66 เรื่อง (บางเรื่องมีปรากฎมากกว่าหนึ่งเล่ม) แต่ละเรื่องถูกเรียงด้วยอักษรพินอินเหมือนกับพจนานุกรมจีนในปัจจุบัน และมีการตีพิมพ์ฉบับภาษาอุยกูร์ใน ค.ศ. 2015
ฉบับออนไลน์ที่สามถูกเผยแพร่และตีพิมพ์ในช่วงปลาย ค.ศ. 2018 ซึ่งสามารถใช้ได้อย่างเสรี มีนักวิชาการมากกว่า 20,000 คน รวมไปถึงผู้เชี่ยวชาญบางส่วนจากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน ได้เข้าร่วมโปรแกรมสารานุกรมออนไลน์ที่เริ่มต้นใน ค.ศ. 2011 ทำให้สารานุกรมนี้มีรายการมากกว่า 300,000 รายการ
เสมอภาค
เสมอภาค, สมการ, สมพล หรือ เท่ากับ ( = ) เป็นเครื่องหมายวรรคตอนสากลอย่างหนึ่ง ลักษณะเป็นขีดแนวนอนสองเส้นขนานกัน เขียนอยู่กลางบรรทัด ปกติใช้เพื่อแสดงความเทียบเท่ากันของสิ่งที่อยู่ทางซ้ายและทางขวา
ประวัติ
เสมอภาคปรากฏเป็นครั้งแรกในการใช้งานทางคณิตศาสตร์ ซึ่งคิดค้นโดย Robert Recorde นักคณิตศาสตร์ชาวเวลส์ เมื่อ ค.ศ. 1557 ในหนังสือของเขาชื่อ The Whetstone of Witte และเขาเรียกเครื่องหมายนี้ว่า Gemowe lines (เส้นคู่แฝด)
แต่ในสมัยนั้นก็ยังไม่นิยมมากนัก บางทีก็มีการใช้เส้นตั้งสองขีด || หรืออักษร æ แทน (æ มาจากภาษาละติน aequalis แปลว่า เท่ากัน) เพิ่งจะมานิยมก็ตอนคริสต์ศตวรรษที่ 17
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 20
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 20 จัดการแข่งขันวันที่ 8 - 15 มกราคม พ.ศ. 2536 ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (วิทยาเขตบางเขน) กรุงเทพมหานคร โดยมีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จัดการแข่งขัน 22 ชนิดกีฬา มีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน 36 มหาวิทยาลัย
สรุปเหรียญการแข่งขัน
สรุปเหรียญการแข่งขัน 3 สถาบันแรก คือ
Xxxโฮลิค
xxxโฮลิค (xxxHOLiC) เป็น การ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของกลุ่มนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่น แคลมป์ ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร ยังก์แมกกาซีน ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ เมื่อราวๆ ปี พ.ศ. 2546 ส่วนในประเทศไทย ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร เคซีทริโอ ของสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ส่วนในสหรัฐอเมริกา ได้รับลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์ Del Rey Manga
นอกจากหนังสือการ์ตูนแล้ว xxxโฮลิค ยังได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูน ในชื่อว่า 劇場版 xxxHOLiC 真夏ノ夜ノ夢 (คำอ่าน: เกคิโจบัง โฮลิค มานัทสึ โนะ โยะ โนะ ยูเมะ;ภาษาอังกฤษ: xxxHOLiC: A Midsummer Night's Dream) เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2548 ต่อมาได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศทางสถานี TBS ความยาว 25 ตอนจบ
ในประเทศไทย xxxโฮลิค ออกจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดีลิขสิทธิ์โดย TIGA
เรื่องย่อ
ความปรารถนาของเธอนั้นฉันจะช่วยทำให้มันเป็นจริงเอง นั้นเป็นคำพูดของคุณยูโกะ ผู้ตั้งร้านสมความปรารถนาเพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงห้วงเวลา และขอยืมพลังจาก'วาตานุกิ คิมิฮิโระ นักเรียน ม.ปลาย ที่มีเคราะห์กรรม อันเนื่องจากสายเลือดอันเข็มข้นของผู้ทรงวิญญาณ ทำให้เขามักจะเห็นสิ่งลี้ลับ เหนือธรรมชาติได้ เขาได้เผลอเข้าไปในร้านๆ หนึ่ง ซึ่งดูพิลึกกึกกือ ในร้านมีผู้หญิงที่ชื่อ อิจิฮาระ ยูโกะ'' บอกว่าจะทำให้เขาสมปรารถนา โดยให้เขา มาทำงานพิเศษที่ร้าน แลกกับการลบล้างพลังนั้นให้ ในระหว่างที่ทำงานนั้น วาตานุกิก็ได้พบกับเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับมากมาย และเค้าก็เข้าใจว่า "ไม่ใช่ความบังเอิญ ที่ทำให้เค้ามาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ แต่เป็นเพราะพรหมลิขิตต่างหาก ไม่มีความบังเอิญบนโลกใบนี้ และโลกใบไหนๆ"
ฉบับภาษาญี่ปุ่น
ในประเทศญี่ปุ่น xxxโฮลิค ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร ยังก์แมกกาซีน และตีพิมพ์ฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ
ฉบับภาษาไทย
ในประเทศไทย xxxโฮลิค ลงตีพิมพ์ในนิตยสาร เคซีทริโอ และตีพิมพ์ฉบับรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ
ฉบับอนิเมะ
มีกำหนดการออกอากาศดังนี้
รายชื่อตอน
2.การพูดเท็จ
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 เป็นหนึ่งในกีฬามีถูกบรรจุในโอลิมปิก ได้รับการจัดระเบียบและจัดทำโดยคณะอนุกรรมการมวยปล้ำและยิมนาสติก มีผู้เข้าร่วมแข่งขันในครั้งนี้ทั้งหมด 5 คนจาก 4 ประเทศ เนื่องจากมีแข่งขันเพียงชนิดเดียวจึงมีนักกีฬาเป็นผู้ชายทั้งหมด
Xxxโฮลิค
รายชื่อตอน
3.แองเจิล
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ประเทศที่เข้าร่วม
มีนักว่ายน้ำทั้งหมด 5 คนจาก 4 ประเทศที่เข้าแข่งขันในเอเธนส์เกมส์
Xxxโฮลิค
รายชื่อตอน
4.คำทำนาย
7.ไฮเดรนเยีย
8.ข้อตกลง
9.เกี่ยวก้อย
10.แสงไฟ
14.พันธนาการ
16.พบกันอีกครั้ง
18.โคมปีศาจ
19.ไร้เหตุผล
20.ชดเชย
21.ตัดเล็บ
23.ทางเลือก
24.ตอนพิเศษ : หวนอดีต
จีเอ็ม
จีเอ็ม (GM) สามารถหมายถึง
Glyptograpsidae
Glyptograpsidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Decapoda.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โลเพราไมด์
โลเพราไมด์ (Loperamide) หรือชื่อทางการค้าคือ อีโมเดียม (Imodium) เป็นยาลดอาการท้องร่วง มักใช้ในการรักษากระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบ, ลำไส้อักเสบเรื้อรัง และกลุ่มอาการลำไส้สั้น เนื่องจากยานี้ทำงานโดยการชะลอการบีบตัวของทางเดินอาหาร จึงไม่เหมาะสมสำหรับผู้ที่ถ่ายเป็นเลือด สามารถรับยานี้ได้โดยวิธีรับประทาน
ผลข้างเคียงทั่วไปได้แก่ เจ็บตรงช่องท้อง, ท้องผูก, ง่วงนอน, อาเจียน และปากแห้ง ผลข้างเคียงร้ายแรงได้แก่ลำไส้ใหญ่พองตัวและเน่า สตรีให้นมบุตรสามารถใช้ยาชนิดนี้ได้ อย่างไรก็คาม ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่ายานี้เหมาะสมต่อสตรีมีครรภ์หรือไม่ แต่ที่ผ่านมายังไม่เคยมีประวัติในเชิงลบ
โลเพราไมด์ถูกค้าพบในปี ค.ศ. 1969 และเริ่มใช้เป็นยาในปี ค.ศ. 1976 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นหนึ่งในยาหลักขององค์การอนามัยโลก ปัจจุบันมีวางจำหน่ายในฐานะยาสามัญที่มีราคาไม่แพง
สตาร์ มัตนอก
สตาร์ มัตนอก นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 20 ครั้ง ชนะ 6 (น็อค 1) เสมอ 6 แพ้ 8
ประวัติ
มัตนอกขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2494 เสมอกับ สตรอง ลาโยเนส ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกแพ้บ้าง ชนะบ้างที่ฟิลิปปินส์ เคยชกแพ้คะแนน สปีดี้ คาบาเนลลา เมื่อ พ.ศ. 2496 มัตนอกได้เดินทางมาชิงแชมป์ OPBF รุ่นเวลเตอร์เวทเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 ที่กรุงเทพฯ ซึ่งเขาเป็นฝ่ายแพ้น็อค สมเดช ยนตรกิจไปแค่ ยก 2 ไม่ได้แชมป์ หลังจากนั้น มัตนอกขึ้นชกที่ฟิลิปปินส์อีก 3 ครั้ง หลังจากที่ชกเสมอกับ คิด โทนี เมื่อ พ.ศ. 2501 เขาก็หยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีกเมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2503 เสมอกับ อาดอร์ ปลาซา ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้นก็ไม่ได้ชกมวยอีก
คลองยี่สิบหก
คลองยี่สิบหก เป็นคลองที่ขุดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 เนื่องมาจากโครงการทุ่งรังสิต ที่มีการขุดคลองหลายสายเพื่อการพัฒนาพื้นที่ทำนาเพาะปลูก การตั้งถิ่นฐาน และพัฒนาที่ดิน และเชื่อมต่อโครงข่ายคลองต่าง ๆ เข้าด้วยกันระหว่างปี พ.ศ. 2433 – พ.ศ. 2447
คลองยี่สิบหกเริ่มต้นจากคลองหนึ่ง ที่อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ไปสิ้นสุดที่อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี เลยจากจุดตัดกับแม่น้ำในไปเล็กน้อย มีบทบาทสำคัญต่อการระบายน้ำและชลประทาน โดยเป็นคลองที่อยู่ทางเหนือสุดที่รับน้ำจากที่ราบลุ่มภาคกลางฝั่งตะวันออก และจากแม่น้ำป่าสักซึ่งระบายผ่านคลองระพีพัฒน์ลงมา มีคลองระพีพัฒน์แยกตกขนานตลอดแนวคลอง
วันชัยในทวีปยุโรป
วันชัยในทวีปยุโรป (Victory in Europe Day หรือ VE Day) หมายถึง วันที่ 7 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 คือ วันที่ฝ่ายสัมพันธมิตรยอมรับการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขของนาซีเยอรมนี ในวันที่ 30 เมษายน หลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ฆ่าตัวตายที่หลุมหลบภัยในกรุงเบอร์ลิน ตำแหน่งประธานาธิบดีเยอรมนีตกเป็นของ คาร์ล เดอนิทซ์ เขาได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนในวันที่ 7 พฤษภาคม ในเมืองแรมส์ ฝรั่งเศส นอกจากนั้นวิลเฮล์ม ไคเทล ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพเวร์มัคได้ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนต่อสหภาพโซเวียตในวันที่ 8 พฤษภาคม ในกรุงเบอร์ลิน เยอรมนี
การเฉลิมฉลอง
ในวันนั้น ได้มีการจัดการเฉลิมฉลองกันครั้งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกรุงลอนดอน ซึ่งประชาชนชาวอังกฤษกว่าล้านคนได้มาเฉลิมฉลองกันในบรรยากาศการเล่นรื่นเริงในการสิ้นสุดของสงครามในทวีปยุโรป แม้ว่าการปันส่วนอาหารและเสื้อผ้าจะยังคงกินเวลาต่อไปอีกหลายปี และในความเป็นจริงแล้ว การปันส่วนอาหารกินเวลายาวนานยิ่งกว่าช่วงเวลาของสงครามโลกครั้งที่สองเสียอีก ฝูงชนได้มารวมตัวกันที่จัตุรัสทราฟัลการ์ไปจนถึงพระราชวังบักกิงแฮม ที่ซึ่ง พระเจ้าจอร์จที่ 6 พระราชินีเอลิซาเบธ และนายกรัฐมนตรี วินสตัน เชอร์ชิลล์ ได้ปรากฏตัวเหนือระเบียงของพระราชวังต่อหน้าประชาชน เจ้าหญิงเอลิซาเบธและเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตได้รับอนุญาตให้เดินไปปะปนอยู่กับฝูงชนที่มาชุมนุมนั้น และมีส่วนร่วมในการเฉลิมฉลองด้วย
ในสหรัฐอเมริกา ประธานาธิบดีแฮร์รี ทรูแมน ผู้ซึ่งจัดงานวันเกิดครบรอบ 61 ปีของเขาเอง ได้อุทิศชัยชนะเพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีคนก่อนหน้าแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ เพราะว่าเขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้ยุติสงคราม โรสเวลต์ถึงแก่อสัญกรรมไม่กี่เดือนก่อนหน้าการยอมจำนนจะกิดขึ้น ในวันที่ 12 เมษายน ฝูงชนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ชิคาโก ลอสแองเจิลลิส ไมอามี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไทมส์สแควร์ ในนครนิวยอร์ก
ส่วนสหภาพโซเวียตและประชาชนจำนวนมากได้จัดงานเลิมฉลองวันชัย(ยุโรปตะวันออก) ในมหาสงครามรักชาติในวันที่ 9 พฤษภาคมแทน หลังนาซีเยอรมันได้ลงตราสารยอมจำนนในคืนวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ.1945 รัฐบาลโซเวียตได้มีการจัดสวนสนามทหารในกองทัพแดง ณ จตุรัสแดงในกรุงมอสโก
การกำหนดวันหยุดราชการ
บางประเทศมีการกำหนดให้วันที่ 8 พฤษภาคม ให้เป็นวันหยุดราชการ อย่างเช่น
ส่วนสหประชาชาติกำหนดมให้วันที่ 8 และ 9 พฤษภาคม เป็นช่วงเวลาแห่งความทรงจำและการปรองดองกัน ตามมติที่ 59/26 ของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่กำหนดเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 เพื่อเป็นเกียรติแก่ความทรงจำในสงครามโลกครั้งที่สอง
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศฟิลิปปินส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฟิลิปปินส์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 7 คน ใน 6 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฟิลิปปินส์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
Xenograpsus
Xenograpsus เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Xenograpsidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และนิวซีแลนด์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ฟูมิโอะ ไคซุ
ฟูมิโอะ ไคซุ นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2481 ที่จังหวัดนีงาตะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 74 ครั้ง ชนะ 53 (น็อก 23) เสมอ 2 แพ้ 19
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 19
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 19 จัดการแข่งขันวันที่ 8 - 15 มกราคม พ.ศ. 2535 ณ มหาวิทยาลัยมหิดล โดยมีมหาวิทยาลัยมหิดลเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จัดการแข่งขัน 22 ชนิดกีฬา โดยจัดการแข่งขันกีฬากอล์ฟขึ้นเป็นครั้งแรก มีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน 36 มหาวิทยาลัย จำนวนนักกีฬา 5,636 คน
การแข่งขันในครั้งนี้คณะอนุกรรมการเทคนิคกีฬาในคณะกรรมการบริหารมหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยพิจารณารูปแบบจัดการแข่งขันขึ้นใหม่และให้กีฬาประเภททีมลดจำนวนลงเหลือ 12 - 16 ทีม โดยจัดการแข่งขันแบบลีกหรือใช้แบบโซน ซึ่งจะเริ่มใช้ในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 20 และมีการทดลองจัดวอลเลย์บอลหญิงรอบคัดเลือกให้เหลือ 12 ทีม
สรุปเหรียญการแข่งขัน
สรุปเหรียญการแข่งขัน 3 สถาบันแรก คือ
ทะเลบอลติก
ทะเลบอลติก (Baltic Sea) ตั้งอยู่ในภูมิภาคยุโรปเหนือ ห้อมล้อมด้วยคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย แผ่นดินใหญ่ของภูมิภาคยุโรปเหนือ ภูมิภาคยุโรปตะวันออก ภูมิภาคยุโรปกลาง และหมู่เกาะของประเทศเดนมาร์ก ทะเลนี้เชื่อมเข้าสู่ช่องแคบแคตทีแกต (Kattegat) ผ่านทางช่องแคบเออเรซุนด์ (Öresund) ช่องแคบเกรตเบลต์ (Great Belt) และช่องแคบลิตเทิลเบลต์ (Little Belt) ซึ่งหากผ่านช่องแคบแคทีแกตต่อไปก็จะพบช่องแคบสแกเกอร์แรก (Skagerrak) ที่จะเข้าสู่ทะเลเหนือและมหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลบอลติกยังเชื่อมต่อกับทะเลขาวด้วยคลองไวต์ซี (White Sea) และเชื่อมต่อกับทะเลเหนือโดยผ่านทางคลองคีล (Kiel)
พื้นน้ำส่วนย่อยของทะเลบอลติก
เมื่อรวมพื้นน้ำส่วนย่อยทั้งหมดแล้ว ทะเลบอลติกจะมีพื้นที่ทั้งหมด 370,000 ตารางกิโลเมตร และมีปริมาตรน้ำทะเลประมาณ 21,000 ลูกบาศก์กิโลเมตร
เมืองใหญ่
นครใหญ่ที่สุดริมฝั่งทะเลบอลติก :
เมืองท่าสำคัญริมฝั่งทะเลบอลติก (ไม่เป็นนครใหญ่) :
พระสิริมังคลาจารย์
พระสิริมังคลาจารย์ เป็นพระภิกษุไทยชาวเชียงใหม่ มีชีวิตอยู่ราว พ.ศ. 2020–2100 มีผลงานวรรณกรรมพุทธศาสนาที่สำคัญ 4 เรื่อง คือ เวสสันตรทีปนี สังขยาปกาสกฎีกา มังคลัตถปนี (หรือ มงคลทีปนี) และจักกวาฬทีปนี
ประวัติ
พระสิริมังคลาจารย์ถือกำเนิดในเมืองเชียงใหม่ มีนามเดิมว่า ศรีปิงเมือง โดยถือเอานิมิตในวันคลอดที่เกิดพายุใหญ่พัดจนบ้านพังทลาย ขณะนั้นมารดาของท่านกำลังครรภ์แก่ หลบพายุไปอาศัยอยู่โคนต้นโพธิ์ (ไม้ศรี) และเจ็บครรภ์จึงคลอดที่โคนต้นโพธิ์นั้น บิดาจึงตั้งชื่อว่า ศรีปิงเมือง โดยบรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 13 ปี จากนั้นได้เดินทางไปลังกา เรียนหนังสือสำนักของพระพุทธวีระ ครูของท่านชื่อ พระพุทธวีระ น่าจะเป็นภิกษุนิกายสิงหล จากนั้นเดินทางกลับเชียงใหม่ในสมัยพระเมืองแก้ว และได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสิริมังคลาจารย์ ตามฉายาของท่าน และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดเจ็ดยอด (วัดมหาโพธาราม) ที่นี่ท่านได้รจนาคัมภีร์ 3 เรื่องแรก คือ เวสสันตรทีปนี จักกวาฬทีปนี และ สังขยาปกาสกฎีกา ต่อมา พ.ศ. 2067 เกิดน้ำท่วมใหญ่ รวมถึงที่วัดสวนขวัญ ท่านจึงไปหาสถานที่วิเวกเป็นเรือนร้าง เพื่อรจนามังคลัตถปนี ต่อจนสำเร็จปีฉลู จ.ศ. 879 (พ.ศ. 2060)
พระสิริมังคลาจารย์มรณภาพในระหว่าง พ.ศ. 2068–2078 ตรงกับสมัยพระเมืองเกษเกล้า ศพของท่านคงได้รับการถวายเพลิง ณ วัดสวนดอก อันเป็นวัดที่ท่านเป็นเจ้าอาวาส และได้สร้างกู่บรรจุอัฐิในบริเวณวัด กู่นี้ถูกรื้อเมื่อ พ.ศ. 2470 รวมสิริอายุท่านประมาณ 47 ปี
การชูนิ้วกลาง
ในวัฒนธรรมตะวันตก การชูนิ้วกลาง (the finger) เป็นกิริยามือลามก กิริยาดังกล่าวสื่อการดูหมิ่นระดับปานกลางถึงมาก แสดงโดยให้เห็นด้านหลังมือและเหยียดเฉพาะนิ้วกลางขึ้น แม้ในบางท้องถิ่นจะเหยียดนิ้วหัวแม่มือด้วย การเหยียดนิ้วกลางถือเป็นสัญลักษณ์ดูหมิ่นในหลายวัฒนธรรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศตะวันตก หลายวัฒนธรรมมีกิริยาคล้ายกันเพื่อแสดงความไม่เคารพ แม้บางวัฒนธรรมใช้แสดงอาการชี้โดยไม่มีการดูหมิ่นโดยเจตนาเหมือนวัฒนธรรมอื่น ๆ กิริยานี้ปกติใช้เพื่อแสดงการดูหมิ่นแต่สามารถใช้ในเชิงตลกหรือหยอกได้เช่นกัน
กิริยาดังกล่าวมีมาตั้งแต่สมัยกรีซโบราณ และยังมีใช้ในโรมโบราณ ในอดีตกิริยานี้เป็นสัญลักษณ์ขององคชาติ ในวัฒนธรรมสมัยใหม่บางแห่งกิริยานี้เริ่มเป็นที่รู้กันว่าเป็นสัญลักษณ์การแสดงความไม่เคารพ และศิลปินดนตรี นักแสดง ผู้มีชื่อเสียง นักกีฬา และนักการเมืองก็ใช้ คนส่วนใหญ่ยังมองกิริยานี้ว่าลามก มีการเปรียบเทียบในยุคร่วมสมัยว่านิ้วชี้และนิ้วนางที่อยู่ข้างนิ้วกลางเป็นสัญลักษณ์ของอัณฑะด้วย
กิริยาคล้ายกัน
ในสหราชอาณาจักร ประเทศไอร์แลนด์ ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ สัญลักษณ์วีหรือ "ชูสองนิ้ว" (the fingers) เมื่อหันหลังมือให้แก่ผู้รับมีความมุ่งหมายคล้ายกับการชูนิ้วกลาง ในประเทศที่พูดภาษาสเปน โปรตุเกสหรือฝรั่งเศส กิริยาที่มีการชูกำปั้นและตีกล้ามเนื้อไบเซปส์บนแขนข้างเดียวกับที่ชูกำปั้นนั้น บางทีเรียก "แขนเกียรติยศ" (bras d'honneur), การตบไอบีเรีย (Iberian slap) ก็มีความหมายเดียวกัน ประเทศอิตาลี โปแลนด์ รัสเซีย เบลารุสและยูเครน เป็นต้น ก็มองว่าท่าดังกล่าวเทียบเท่ากับการชูนิ้วกลางด้วย แต่วัยรุ่นส่วนใหญ่ในประเทศเหล่านี้ใช้การชูนิ้วกลางเป็นการดูหมิ่น ซึ่งเหมือนกับวัฒนธรรมตะวันตก
ในประเทศและวัฒนธรรมอิสลาม ใช้กิริยาที่แสดงเฉพาะนิ้วหัวแม่มือในแนวตั้งแทนการชูนิ้วกลางเพื่อสื่ออารมณ์คล้ายกัน กิริยาลามกคล้ายกันเป็นการเหยียดนิ้วทั้งห้าพร้อมกับหันฝ่ามือไปด้านหน้า หมายความว่า "มึงมีพ่อห้าคน" เป็นการเรียกผู้อื่นว่าเป็นลูกนอกสมรส มีกิริยาคล้ายกันในประเทศกรีซ เรียก มูนซา (mountza) ซึ่งมีการแผ่นิ้วทั้งห้ากว้างแล้วผลักฝ่ามือไปทางผู้รับ ในภูมิภาคตุรกีและสลาฟ สัญลักษณ์ฟิกมีความหมายเทียบเท่ากับการชูนิ้วกลาง หมายความว่า "มึงไม่ได้หรอก" หรือ "ฝันไปเถอะ" กิริยาดังกล่าวแสดงโดยงอมือและนิ้วแล้วสอดนิ้วหัวแม่มือระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง กิริยานี้ยังใช้ในประเทศอินโดนีเซีย ตุรกีและจีน
ศีลอด
ศีลอด หรือภาษามลายูปัตตานีว่า ปอซอ หรือ ศิยาม ในภาษาอาหรับ หมายถึง การอดอาหารและเครื่องดื่ม และงดการร่วมประเวณี ตั้งแต่ยามรุ่งอรุณ จนกระทั่งถึงเวลาหลังตะวันตกดิน
สาเหตุทำให้ศีลอดเสีย
หมายถึง ผู้ถือศีลอดคนใดคนหนึ่งได้กระทำในสิ่งดังต่อไปนี้ถือว่า ศีลอดของเขาเสียทันที และจะต้องถือศีลอดชดใช้ภายหลังจากเดือนรอมะฎอนได้ผ่านพ้นไปแล้ว สิ่งที่ทำให้ศีลอดเสียมีดังต่อไปนี้
กลยุทธ์หลบหนี
กลยุทธ์หลบหนี หรือ โจ่วเหวยซ่าง (If everything else fails, retreat; ) เป็นหนึ่งในกลศึกสามก๊ก เป็นกลยุทธ์ที่หมายความถึงเมื่อทำการศึกสงครามกับศัตรู หากศัตรูมีกองกำลังทหารที่เข้มแข็ง มีกองทัพที่แข็งแกร่ง ชำนาญภูมิศาสตร์ เป็นต่อในทุก ๆ ด้านไม่มีช่องโหว่ให้พลิกเอาชัยชนะแม้แต่น้อย ขืนนำกำลังเข้าต่อสู้ก็มีแต่สูญเสีย การถอยหนีย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
คัมภีร์อี้จิงกล่าวว่า "ถอยหนีมิผิด เป็นวิสัยแห่งสงคราม" ซึ่งเป็นการชี้ชัดว่าการถอยหนีในการทำสงครามนั้นมิใช่ความผิดผลาด หากแต่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญในการทำศึกที่มักจะพบเห็นเสมอ นอกจากนี้ยังมีคำกล่าวว่า "การพ่ายแพ้หมายถึงความล้มเหลวในทุก ๆ ด้าน การยอมสงบศึกหมายถึงการล้มเหลวในบางด้าน แต่การหนีมิได้หมายความว่าล้มเหลวเลย" ดังนั้นการถอยหนีเป็นการถอยเพื่อหาหนทางหลีกเลี่ยงความเสียหาย แลหาโอกาสชิงตอบโต้ในภายหลัง มิใช่เป็นการถอยหนีอย่างสิ้นเชิง ตัวอย่างการนำเอากลยุทธ์หลบหนีไปใช้ได้แก่จูกัดเหลียงที่ลอบหลบหนีจิวยี่ภายหลังจากทำพิธีเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ที่ลำเขาลำปินสานเพื่อใช้ไฟเผากองทัพเรือโจโฉในคราวศึกเซ็กเพ็ก
ตัวอย่างกลยุทธ์
เมื่อคราวศึกเซ็กเพ็กระหว่างโจโฉ ซุนกวนและเล่าปี่ จิวยี่ดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพของกังตั๋งในการทำศึกสงคราม ได้เตรียมแผนการโดยใช้ไฟเผาทัพเรือโจโฉร่วมกับจูกัดเหลียงแต่ติดขัดด้วยวิธีการ อุยกายซึ่งเป็นแม่ทัพอาวุโสยอมใช้กลยุทธ์ทุกข์กายให้จิวยี่โบยตีเพื่อลวงโจโฉให้หลงเชื่อและทำทีของสวามิภักดิ์ ก่อนลอบนำเรือเร็วเผาทัพเรือให้วอดวาย จิวยี่ออกตรวจตราความพร้อมของกองทัพร่วมกับโลซกและถูกชายธงศึกสะบัดใส่ใบหน้า ทำให้รู้ว่าในขณะนี้เป็นฤดูหนาว จึงมีเพียงแต่ลมพัดจากตะวันตกเฉียงเหนือพัดเท่านั้นที่พัดผ่าน แผนการเผาทัพเรือโจโฉจะไม่ประสบความสำเร็จเพราะถ้าใช้ไฟก็เท่ากับเป็นการเผาทำลายทัพของตนเอง จะดำเนินการตามแผนการที่วางไว้ได้ต้องอาศัยลมตะวันออกเฉียงใต้เป็นตัวช่วยเท่านั้น
จิวยี่เกิดความวิตกกังวลจนไอเป็นเลือดและล้มป่วยลง จูกัดเหลียงจึงทำทีมาเยี่ยมเยียนและสอบถามอาการป่วยของจิวยี่พร้อมกับโลกซก และเมื่อทราบสาเหตุอาการป่วยของจิวยี่จึงเขียนอักษรสิบหกตัวมอบให้ใจความว่า "ซึ่งจะคิดกำจัดโจโฉนั้นก็ได้จัดแจงการไว้ทุกสิ่งเสร็จแล้ว เพื่อหวังจะเอาเพลิงเผากองทัพโจโฉเสีย ยังขาดอยู่แต่ลมสลาตันซึ่งมิได้พัดมาสมความคิดท่านเท่านั้น" รวมทั้งรับอาสารักษาอาการป่วยของจิวยี่ให้หายเป็นปกติด้วยการเป็นผู้เรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ให้ ซึ่งความเป็นจริงจูกัดเหลียงไม่มีพลังอำนาจในการเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ แต่เป็นเพราะเรียนรู้หลักการทางดาราศาสตร์ สภาพลมฟ้าอากาศ เรียนรู้จากตำราว่าในเดือนอ้ายแรมห้าค่ำ ซึ่งเหลือเวลาอีกสามวันจะเกิดลมตะวันออกเฉียงใต้พัดผ่าน และเพื่อให้จิวยี่เกิดความเกรงกลัวจึงกล่าวอวดอ้างว่าสามารถเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ได้ และขอให้สร้างแท่นบูชาดาวทั้งเจ็ดที่ลำเขาปินสานสำหรับทำพิธี
จูกัดเหลียงเตรียมหาช่องทางสำหรับหลบหนีจากการลอบทำร้ายของจิวยี่ โดยได้นัดแนะกับเล่าปี่ไว้ให้จูล่งนำเรือมารอรับในคราวที่จิวยี่เชิญมากินโต๊ะเพื่อหวังฆ่าให้ตาย แต่แผนการไม่สำเร็จเนื่องจากกวนอูติดตามมาด้วย ก่อนจะเตรียมการทำพิธีเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ให้แก่จิวยี่เพื่อใช้เผาทำลายทัพเรือโจโฉ โดยขออาญาสิทธิ์จากจิวยี่เพื่อให้ทำการได้สะดวก รวมทั้งสั่งการแก่ทหารทั้งหมดภายในแท่นพิธีบูชาว่า "บัดนี้เราจะทำการใหญ่ แต่บรรดาทหารซึ่งเราจัดไว้นี้ถ้าเห็นเราทำประการใด ก็อย่าให้พูดจาเดินไปมาจากที่ ให้นิ่งปกติอยู่จนกว่าเราจะสำเร็จ แม้ผู้ใดไม่ฟังเราจะเอากระบี่อาญาสิทธิ์ซึ่งจิวยี่ให้มานี้ตัดศีรษะเสีย" จากนั้นจึงแต่งกายในชุดลัทธิเต๋า ปล่อยผมยาวสยาย ถือกระบี่สำหรับใช้ทำพิธีเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้และทำทีเป็นร่ายรำกระบี่และอ่านมนตรา จิวยี่เฝ้ารอคอยลมตะวันออกเฉียงใต้ตามคำบอกกล่าวของจูกัดเหลียงด้วยความหวัง แม้ภายในจิตใจจะไม่เชื่อตามคำอวดอ้างที่จูกัดเหลียงสามารถเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ในฤดูหนาวได้
จนกระทั่งคืนวันที่สามภายหลังจากทำพีธีเรียกลม จึงเกิดกระแสลมตะวันออกเฉียงใต้พัดผ่านสร้างความตื่นเต้นดีใจให้แก่จิวยี่เป็นอย่างยิ่ง เมื่อเรียกลมตะวันออกเฉียงใต้ได้สำเร็จตามที่รับปากแก่จิวยี่แล้ว จูกัดเหลียงก็ลอบหลบหนีจากแท่นบูชาไปลงเรือตามที่ได้นัดแนะไว้กับเล่าปี่โดยที่ทหารจิวยี่ที่รายล้อมแท่นบูชาไม่อาจทำอะไรได้ จิวยี่เมื่อเห็นกระแสลมตะวันออกเฉียงใต้พัดมาในฤดูหนาวตามคำอวดอ้าง ก็นึกหวาดกลัวในสติปัญญาอันหลักแหลมและการหยั่งรู้ฟ้าดินมหาสมุทรของจูกัดเหลียง เกรงปล่อยไว้จะเป็นภัยแก่กังตั๋งในภายหน้า จึงสั่งการให้เตงฮองคุมทหารร้อยคนไปยังแท่นพิธีบูชาที่ลำเขาปินสานเพื่อฆ่าจูกัดเหลียงให้ตายและตัดศีรษะมามอบให้ และให้ชีเซ่งคุมทหารร้อยคนไปดักสกัดจับจูกัดเหลียงอยู่บริเวณชายทะเล ครั้นเตงฮองนำกำลังทหารไปถึงก็ไม่พบตัวจูกัดเหลียง จึงออกติดตามไปจนพบชีเซ่งและทันเรือของจูล่งที่มารอรับ ชีเซ่งร้องเรียกให้จูกัดเหลียงหยุดรอก่อนเพื่อบอกกล่าวถ้อยคำของจิวยี่ตามที่ได้รับมา
ดงบัง
ดงบัง สามารถหมายถึง
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 18
กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 18 จัดการแข่งขันวันที่ 23 - 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 ณ มหาวิทยาลัยรามคำแหง กรุงเทพมหานคร โดยมีมหาวิทยาลัยรามคำแหงเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน จัดการแข่งขัน 20 ชนิดกีฬา มีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมแข่งขัน 36 มหาวิทยาลัย โดยมหาวิทยาลัยนเรศวร มหาวิทยาลัยบูรพา และมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีสมัครเข้าแข่งขันเป็นครั้งแรก
การแข่งขันในครั้งนี้คณะอนุกรรมการเทคนิคกีฬาในคณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยเริ่มนำระบบคอมพิวเตอร์มาใช้ในขั้นตอนการสมัคร และมีนักกีฬาจำนวนมาก ถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้เข้าแข่งขัน เนื่องจากคุณสมบัติและเอกสารไม่ครบ
สรุปเหรียญการแข่งขัน
สรุปเหรียญการแข่งขัน 3 สถาบันแรก คือ
ลุ่มแม่น้ำลัวร์
ลุ่มแม่น้ำลัวร์ (Loire Valley หรือ Garden of France, Vallée de la Loire) เป็นบริเวณทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีจากคุณค่าของสถาปัตยกรรมและเมืองโบราณที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่รวมทั้งเมืองมงต์โซโร, อองบัวส์, อองแชร์, บลัวส์, ชินง, นานต์ส์, ออร์เลอองส์, โซมัวร์ และ ตูร์ แต่ที่สำคัญคือพระราชวัง, วัง, ปราสาท และึคฤหาสน์ต่างๆ ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกที่รวมทั้งพระราชวังชองบอร์ด หรือ วังเชอนงโซซื่งเป็นสถาปัตยกรรมที่สะท้อนให้เห็นถึงความรุ่งเรืองทางวัฒนธรรมของฝรั่งเศสในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและยุคเรืองปัญญาที่มีต่อการออกแบบและการสร้างสถาปัตยกรรม
ในปี ค.ศ. 2000 องค์การยูเนสโกขึ้นทะเบียนบริเวณตอนกลางของลุ่มแม่น้ำลัวร์ระหว่างแมน (Maine River) และ ซุลลีย์-เซอร์-ลัวร์ให้เป็นมรดกโลก ในการเลือกภูมิภาคลุ่มแม่น้ำลัวร์ที่ครอบคลุมจังหวัดลัวเรต์, ลัว-เรต์-แชร์, แองดร์-เอต์-ลัวร์, and แมน-เนต์-ลัวร์ ทางคณะกรรมการกล่าวถึงภูมิภาคลุ่มแม่น้ำลัวร์ว่าเป็นบริเวณที่ “มีความงามของภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมอันเด่น, และมีความสวยงามอันเลอเลิศที่ประกอบด้วยเมืองและหมู่บ้านสำคัญในประวัติศาสตร์, อนุสรณ์ทางสถาปัตยกรรมอันสำคัญ - ชาโต - และแผ่นดินที่ได้รับการพัฒนาทางการเกษตรกรรมและเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างผู้ตั้งถิ่นฐานในท้องถิ่นและสิ่งแวดล้อมรอบข้าง โดยเฉพาะตัวแม่น้ำลัวร์เอง”
ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์
ภูมิภาคลุ่มแม่น้ำลัวร์เป็นที่ตั้งของพระราชวัง, วัง, ปราสาท และึคฤหาสน์กว่าสามร้อยหลังที่เริ่มต้นด้วยการสร้างเป็นป้อมปราการเพื่อการป้องกันข้าศึกศัตรูในคริสต์ศตวรรษที่ 10 มาจนถึงเปลี่ยนแปลง หรือการสร้างวังใหม่อันโอ่อ่าหรูหราอีกห้าร้อยปีต่อมา เมื่อพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสทรงเริ่มสร้างพระราชวังขนาดใหญ่ในบริเวณนี้ บรรดาขุนนางผู้ไม่กล้าที่จะอยู่ห่างไกลจากราชสำนักอันเป็นพื้นฐานของอำนาจก็ทำตาม การมาสร้างปราสาทราชวังกันในบริเวณที่มีภูมิทัศน์อันงดงามเป็นการดึงดูดนักออกแบบสวนภูมิทัศน์ที่ตามมาด้วย
เมื่อมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16 พระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 ทรงย้ายราชสำนักจากลุ่มแม่น้ำลัวร์กลับไปยังปารีส สถาปนิกคนสำคัญๆ ที่เคยทำงานในบริเวณนั้นก็ย้ายตามกลับไปด้วยแต่ลุ่มแม่น้ำลัวร์ก็ยังคงเป็นสถานที่บรรดาพระบรมวงศานุวงศ์ส่วนใหญ่ยังนิยมที่จะเสด็จมาประทับ เมื่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เสด็จขึ้นครองราชย์ในคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระองค์ก็ทรงใช้ปารีสเป็นศูนย์กลางของอำนาจอย่างถาวรโดยการทรงสร้างพระราชวังแวร์ซายส์ที่ไม่ไกลจากปารีสเอง แต่กระนั้นผู้ที่เป็นที่โปรดปรานของพระมหากษัตริย์และคหบดีผู้มั่งคั่งก็ยังคงมาบูรณปฏิสังขรณ์วังหรือคฤหาสน์ หรือ สร้างสิ่งก่อสร้างใหม่อันหรูหราที่ใช้เป็นที่พำนักระหว่างฤดูร้อนกันในบริเวณนี้
วังและคฤหาสน์มาถูกทำลายหรือปล้นทำลายไปมากระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศส ไม่เช่นนั้นก็เกิดจากการทำลายโดยเจ้าของที่กลายเป็นขุนนางตกยากในชั่วข้ามคืนเมื่อหัวหน้าครอบครัวถูกปลดและบั่นคอด้วยกิโยติน ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และ สงครามโลกครั้งที่สองวังหรือคฤหาสน์บางหลังก็ถูกเกณฑ์ให้เป็นกองบัญชาการทหาร และบางแห่งก็ยังคงใช้ต่อมาจนกระทั่งสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง
ในปัจจุบันวังหรือคฤหาสน์ที่เป็นสมบัติส่วนบุคคลก็ใช้เป็นที่พำนัก มีบ้างที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ หรือบางแห่งก็เปลี่ยนไปเป็นโรงแรม หรือบางแห่งก็กลายมาเป็นที่ทำการของรัฐบาลท้องถิ่น สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่บางแห่งเช่นพระราชวังชองบอร์ดก็ได้รับการบริหารโดยรัฐบาลกลางและกลายเป็นสถานที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนหลายหมื่นคนต่อปี
ปราสาทและวังที่อยู่ในข่ายที่เรียกว่าปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์
คำจำกัดความของสิ่งก่อสร้างที่อยู่ในข่าย “ปราสาทและวังแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์” ยังไม่เป็นที่ตกลงกันได้ แต่ข้อสำคัญหลักคือเป็นวังที่ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ หรือ แควที่มาบรรจบกับแม่น้ำลัวร์เช่นบนฝั่งแม่น้ำแมน, แม่น้ำแชร์, แม่น้ำแองดร์ หรือ แม่น้ำแมนครูส
Drosicha
Drosicha เป็นสกุลของมวนที่อยู่ในวงศ์ Margarodidae.
พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
'''พฤศจิกายน พ.ศ. 2563''' เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2563 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
วัดคุ้งตะเภา
วัดคุ้งตะเภา เป็นวัดโบราณในเขตการปกครองของคณะสงฆ์มหานิกาย และเป็น 1 ใน 9 วัดศักดิ์สิทธิ์สำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ ตั้งอยู่ที่หมู่บ้านคุ้งตะเภา ตำบลคุ้งตะเภา อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ใกล้กับจุดตัดสี่แยกคุ้งตะเภา บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลขที่ 11 (ถนนสายเอเชีย) เป็นวัดประจำตำบลคุ้งตะเภา
วัดคุ้งตะเภาเป็นวัดโบราณมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และได้รับสถาปนาขึ้นใหม่ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เมื่อปี 2313  เป็นวัดแห่งเดียวในปริมณฑลเมืองพิชัยและสวางคบุรี ที่ปรากฏหลักฐานการสถาปนาวัดในปีนั้น ตำนานเล่าสืบกันมาว่า พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายคนกลับมาตั้งครัวเรือน สร้างวัดและศาลาการเปรียญขึ้นใหม่ ณ ริมคุ้งสำเภา พร้อมทั้งตรัสเรียกชื่อวัดที่ตั้งขึ้นใหม่นี้ว่า "วัดคุ้งตะเภา"  ปัจจุบันทางราชการได้นำชื่อคุ้งตะเภาไปใช้ตั้งเป็นชื่อหมู่บ้านและชื่อตำบลคุ้งตะเภาสืบมาจนปัจจุบัน
วัดเคยเป็นที่สถิตย์ของพระครูสวางคมุนี เจ้าคณะใหญ่เมืองฝางมาตั้งแต่โบราณ อีกทั้งเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ของจังหวัดอุตรดิตถ์ พระพุทธสุวรรณเภตรา และ พระพุทธสุโขสัมฤทธิ์อุตรดิตถ์มุนี ปัจจุบันวัดคุ้งตะเภาเป็นวัดพัฒนาตัวอย่างที่มีผลงานดีเด่น เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ แห่งที่ 3 (สำนักปฏิบัติธรรมภายใต้การกำกับของมหาเถรสมาคม) และเป็นวัดประจำตำบลที่มีสถิติพระภิกษุสามเณรจำพรรษามากที่สุดในตำบลคุ้งตะเภา เป็นศูนย์กลางทางด้านศาสนศึกษาในคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา และมีอายุเก่าแก่ที่สุดในเขตปกครองคณะสงฆ์ตำบลคุ้งตะเภา เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่มูลนิธิ ๒๕๐ ปี วัดคุ้งตะเภา ศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ สำนักศาสนศึกษาประจำตำบล และหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลคุ้งตะเภา (อปต.) ซึ่งเป็นหน่วยอบรมฯ ที่มีผลงานดีเด่นระดับจังหวัดอุตรดิตถ์  โดยมี พระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (แสงสิน) เป็นเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภา (จร.)
การตั้งวัด
วัดคุ้งตะเภาเป็นวัดโบราณ ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าเริ่มสร้างมาแต่สมัยใด จากหลักฐานทางโบราณคดีที่พบในบริเวณวัด เช่น เศษกระเบื้องหลังคาตะขอดินเผาแกร่งแบบไม่เคลือบ เศษภาชนะกระเบื้องเคลือบสมัยราชวงศ์ชิง และเศษอิฐโบราณอายุราวพุทธศตวรรษที่ 22–23 ในบริเวณวัด สันนิษฐานว่าพื้นที่ตั้งวัดคุ้งตะเภาน่าจะเริ่มมีพระภิกษุจำพรรษามาตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา ในชั้นเอกสารมีเพียงหลักฐานสืบค้นชั้นเก่าสุดระบุว่าได้รับอนุญาตให้ตั้งวัดในสมัยธนบุรี พ.ศ. 2313 อันเป็นปีที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีเสด็จขึ้นมาปราบชุมนุมเจ้าพระฝาง ณ เมืองสวางคบุรี พร้อมโปรดเกล้าฯ ให้จัดการการปกครองหัวเมืองฝ่ายเหนือใหม่ ซึ่งในคราวนั้นพระองค์ได้ประทับอยู่จัดการคณะสงฆ์หัวเมืองฝ่ายเหนือ ณ เมืองสวางคบุรี ตลอดฤดูน้ำหลาก ซึ่งวัดคุ้งตะเภาเป็นวัดเพียงแห่งเดียวในแถบย่านเมืองพิชัยและสวางคบุรี ที่ปรากฏหลักฐานการสถาปนาวัดขึ้น เมื่อคราวที่พระองค์ทรงชำระคณะสงฆ์หัวเมืองเหนือใหม่ในปีศักราชนั้น ดังปรากฏหลักฐานในพระราชพงศาวดารกรุงธนบุรี ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม)
อย่างไรก็ตามจากหลักฐานตำนานของชื่อหมู่บ้านคุ้งตะเภา ทำให้ทราบว่าวัดคุ้งตะเภามีอายุมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา หากแต่เป็นวัดที่พักสงฆ์ในชุมชนขนาดเล็ก ไม่มีศาสนสถาน จึงอาจตกสำรวจการขึ้นทะเบียนของกรมการเมืองในสมัยอยุธยา หรืออาจเป็นไปได้ว่าหลักฐานได้สูญหายไปเมื่อคราวสงครามเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองแล้ว ทำให้นามวัดเพิ่งมีในทะเบียนใน พ.ศ. 2313 พระองค์สถาปนาวัดคุ้งตะเภา และสร้างศาลาบอกมูลฯ ขึ้นในคราวเดียวกันเพื่อให้เป็นศูนย์รวมชุมชนและเป็นที่พำนักสั่งสอนของพระสงฆ์ผู้ทรงภูมิธรรมที่ทรงอาราธนานิมนต์มาจากกรุงธนบุรี เนื่องจากความสำคัญยิ่งที่วัดคุ้งตะเภาเป็นวัดในชุมชนคนไทยดั้งเดิม ที่มีที่ตั้งอยู่เหนือสุด ท้ายพระราชอาณาเขตกรุงธนบุรีในสมัยนั้น ตามสภาพที่ตั้งทางภูมิศาสตร์มาแต่โบราณ
สภาพวัดในอดีต
ปรากฏหลักฐานตามประวัติกรมการศาสนาว่า ในสมัยอาณาจักรธนบุรี วัดคุ้งตะเภามีศาลาการเปรียญอยู่ริมแม่น้ำหลังหนึ่ง ใช้สำหรับบำเพ็ญกุศลสำหรับหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่านในย่านนี้ ต่อมาภายหลังแม่น้ำน่านเปลี่ยนทิศทางเดินออกไปไกลจากวัดมากกว่า 1 เส้น จึงเกิดแผ่นดินงอกขึ้นมาหน้าวัดซึ่งเป็นท้องน้ำเดิม ขณะเดียวกันก็มีเกาะเกิดขึ้นหน้าวัดด้วยตรงบริเวณหน้าค่ายพระยาพิชัยดาบหักปัจจุบัน
ชาวบ้านย่านตำบลนี้อาศัยศาลาวัดคุ้งตะเภาเป็นสถานที่เล่าเรียนมาโดยตลอด มีพระสงฆ์เป็นอาจารย์บอกหนังสือมูลทั้งจินดามณีและมูลบทบรรพกิจรวมไปถึงเลขคณิตต่าง ๆ วัดแห่งนี้มีความเจริญมาโดยลำดับในสมัยรัตนโกสินทร์ จนในสมัยรัชกาลที่ 5 วัดคุ้งตะเภาได้กลายเป็นศูนย์กลางการศึกษาและปกครองของคณะสงฆ์ในแถบนี้ โดยปรากฏหลักฐานว่า ใน พ.ศ. 2431 เจ้าอธิการจัน เจ้าอาวาสวัดในสมัยนั้น ได้รับพระราชทานตาลปัตรพุดตาลทองแผ่ลวด ตั้งสมณศักดิ์ในราชทินนามที่ พระครูสวางคมุนี ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่เมืองฝาง พร้อมได้รับพระราชทานพัดรองโหมด ย่ามสักลาด บาตรถุงสักลาด กาน้ำถ้วยกระโถนถ้วยร่มรองเท้า เป็นเครื่องยศประกอบตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่เมืองฝางอีกด้วย ในปี พ.ศ. 2442 ปรากฏรายงานการศึกษามณฑลพิศณุโลก ได้ระบุว่า วัดคุ้งตะเภา มีพระ 8 รูป ศิษย์วัด 6 คน มีเจ้าอธิการรอดเป็นเจ้าอาวาส และผู้ใหญ่ชื่น เป็นมรรคนายก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของวัดคุ้งตะเภาในสมัยนั้นได้เป็นอย่างดี
ในช่วงหลังมา แม่น้ำน่านในฤดูน้ำหลากได้ขึ้นกัดเซาะตลิ่งวัดพังจนเกือบถึงตัวศาลาการเปรียญ ชาวบ้านเกรงศาลาจะได้รับความเสียหาย จึงปรึกษากันย้ายศาลาการเปรียญเมื่อปี พ.ศ. 2472 อย่างไรก็ดี ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แม่น้ำน่านได้เปลี่ยนทิศทางจากวัดไปมากแล้ว ทำให้วัดในช่วงหลังตั้งอยู่ไกลจากแม่น้ำ ความในพระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวคราวเสด็จประพาสมณฑลฝ่ายเหนือ ทำให้ทราบว่าในสมัยนั้นหาดหน้าวัดได้งอกจากตลิ่งแม่น้ำเดิมไปมากแล้ว และคงมีสะพานไม้ทอดยาวลงไปหาแม่น้ำน่านมาก่อนหน้านั้น โดยในวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2444 พระองค์ทรงสังเกตว่าวัดคุ้งตะเภาแปลกกว่าวัดอื่นตรงที่มีสะพานไม้ทอดยาวมาหาแม่น้ำน่าน ทรงมีพระบรมราชาธิบายว่า
ด้วยเหตุที่แม่น้ำเปลี่ยนทิศไปไกลจากวัดในภายหลัง ทำให้แม่น้ำน่านหน้าวัดกลายเป็นที่งอก แต่ก็ยังคงสภาพเป็นตลิ่งเก่าที่กลายเป็นตลิ่งลำมาบของแม่น้ำน่านในฤดูฝน มีบุ่งน้ำขังในช่วงหน้าแล้งบ้าง พระสงฆ์และชาวบ้านคุ้งตะเภาในสมัยนั้นจึงสร้างสะพานไม้ยาวต่อจากวัดลงข้ามมาลงบุ่งคุ้งตะเภาและลงไปแม่น้ำน่านเพื่อการสัญจรและอุปโภคบริโภค
สภาพวัดในปัจจุบัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 หมู่บ้านคุ้งตะเภาประสบอุทกภัยครั้งใหญ่ ทำให้บ้านเรือนได้รับความเสียหายมาก ประกอบกับเส้นทางคมนาคมโดยแม่น้ำน่านได้ถูกลดความสำคัญในฐานะเส้นทางคมนาคมค้าขายสำคัญของภูมิภาคลงมาก่อนหน้านั้นแล้ว จาการตัดเส้นทางรถไฟผ่านเมืองอุตรดิตถ์ใน พ.ศ. 2459 ทำให้ชาวบ้านคุ้งตะเภาย้ายที่ตั้งหมู่บ้านขึ้นมาตั้งในที่ดอนจนถึงปัจจุบัน
และหลังจากการตัดเส้นทางรถไฟผ่านเมืองอุตรดิตถ์ที่ทำให้แหล่งชุมนุมการค้าย่านท่าเสาและท่าอิฐหมดความสำคัญลงดังกล่าว ได้มาประกอบกับการที่ทางราชการสร้างเขื่อนสิริกิติ์ปิดกั้นแม่น้ำน่านในเขตอำเภอท่าปลาในปี พ.ศ. 2510 ทำให้การคมนาคมทางน้ำของชาวบ้านคุ้งตะเภายุติลงสิ้นเชิง ชาวบ้านและพระสงฆ์จึงต้องเปลี่ยนมาใช้เส้นทางคมนาคมทางบกเป็นหลัก โดยใช้เส้นทางเลียบแม่น้ำน่านที่ตั้งอยู่หน้าศาลาการเปรียญหลังเก่า (หลังที่ย้ายจากริมน้ำขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2472) เป็นเส้นทางสัญจร ปัจจุบันหลังจากมีการตัดทางหลวงแผ่นดินหมายเลขที่ 11 ผ่านหลังวัดคุ้งตะเภาในประมาณปี พ.ศ. 2522 ทำให้บริเวณหน้าวัดคุ้งตะเภาที่ใช้เส้นทางสัญจรมาตั้งแต่สมัยอยุธยาต้องเปลี่ยนมาเป็นหลังวัด และพื้นที่ด้านหลังวัดในสมัยก่อนกลายมาเป็นหน้าวัดดังในปัจจุบัน
ปูชนียวัตถุ
วัดคุ้งตะเภามีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์จำนวน 2 องค์ และมีบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ
พระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ 2 องค์ ได้แก่ พระพุทธสุวรรณเภตรา (หลวงพ่อสุวรรณเภตรา) เป็นหนึ่งในพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์สำคัญ 9 องค์แห่งอุตรดิตถ์ องค์พระหล่อด้วยโลหะปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 47 นิ้ว สูง 62 นิ้ว (ตลอดถึงพระรัศมี) มีพุทธลักษณะสมัยสุโขทัย สถาปนาโดยพระครูธรรมกิจจาภิบาล อดีตพระครูเกจิในอดีต องค์พระได้อัญเชิญมาประดิษฐานเป็นพระพุทธรูปประธานในอุโบสถวัดคุ้งตะเภา และ พระพุทธสุโขสัมฤทธิ์อุตรดิตถ์มุนี (หลวงพ่อสุโขสัมฤทธิ์) เป็นพุทธลักษณะปางมารวิชัย หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์บริสุทธิ์ หน้าตักกว้างศอกเศษ มีพุทธลักษณะงดงามตามแบบอย่างสกุลช่างสุโขทัย-เชียงแสน เดิมองค์พระถูกพอกปูนลงรักปิดทองอารักขาภัยไว้ ตัวองค์พระสำริดดังปรากฏในปัจจุบันนั้นสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยแรกก่อตั้งกรุงสุโขทัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 18
พระบรมสารีริกธาตุวัดคุ้งตะเภา
วัดคุ้งตะเภามีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานไว้ภายนอกพระมหาเจดีย์ปิด โดยได้รับมอบประทานมาจากสมเด็จพระสังฆราชและสมเด็จพระสังฆนายกจากทั้งในและต่างประเทศ ทุกส่วนล้วนมีเอกสารและหนังสือกำกับพระบรมสารีริกธาตุแสดงว่าเป็นของพระบรมสารีริกธาตุส่วนดั้งเดิมแท้ที่รักษาสืบทอดมาแต่โบราณตั้งแต่สมัยพุทธกาล ปัจจุบันสถิตย์ภายในผอบแก้วภายในพระรัตนเจดีย์แก้ว ประดิษฐานบนพระแท่นบุษบกบรมคันธกุฎีภายในรัตนกุฎีพุทธวิหาร กลางอาคารอสีติวัสสายุมงคลมหาศาลาการเปรียญวัดคุ้งตะเภา เปิดให้ประชาชนสักการบูชาได้ทุกวัน
ส่วนที่ได้รับมาจากสมเด็จพระสังฆนายกแห่งประเทศพม่านั้น วัดได้รับมอบถวายต่อมาจากพระธรรมธีรราชมหามุนี (เที่ยง อคฺคธมฺโม) เจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตารามวรมหาวิหาร, เจ้าคณะภาค 11 (นครราชสีมา บุรีรัมย์ ชัยภูมิ สุรินทร์) ซึ่งมีจำนวน 3 พระองค์ (ปัจจุบันเสด็จเพิ่มมาอีก 1 พระองค์ รวมเป็น 4 พระองค์) เป็นพระบรมสารีริกธาตุส่วนวิปปกิณณธาตุ ซึ่งเป็นของเดิมที่รัฐบาลพม่านำโดย อูนุ นายกรัฐมนตรีคนแรก ค้นพบ
ส่วนที่ได้รับมอบประทานมาจากพระสังฆราชไทย มีจำนวน 9 พระองค์ เป็นพระบรมสารีริกธาตุส่วนพระองค์ของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก ซึ่งเป็นพระบรมสารีริกธาตุที่รักษาสืบมาตั้งแต่เริ่มมีการเผยแผ่ศาสนาพุทธในแผ่นดินไทย
สถาปัตยกรรมสำคัญ
วัดคุ้งตะเภาปรากฏหลักฐานโบราณสถานภายในวัดมีสถาปัตยกรรมแบบไทยกลาง
ศาลาการเปรียญไม้เครื่องสับโบราณ
ศาลาประธานวัดคุ้งตะเภาหลังนี้เป็นอาคารทรงโรงเครื่องสับแบบภาคกลางโบราณ จากประวัติหลักฐานการสถาปนาวัดคุ้งตะเภากล่าวว่าใน พ.ศ. 2313 ระบุว่าวัดมีศาลาการเปรียญเก่าแก่อยู่หลังหนึ่ง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน ชาวบ้านคุ้งตะเภาได้ย้ายโครงสร้างศาลาดังกล่าว มา ณ ที่ตั้งปัจจุบันในปี พ.ศ. 2472 โดยคงรูปแบบเก่าแต่ครั้งธนบุรีไว้ด้วย
ภูมิสภาปัตยกรรมมีรูปแบบศาลาโบราณที่มีมาตั้งแต่สมัยอยุธยา มีโครงสร้างคล้ายกับศาลาการเปรียญวัดใหญ่ท่าเสา โดยความเก่าแก่ของโครงสร้างและรูปแบบศาลาลักษณะนี้ อาจารย์พิเศษ เจียจันทร์พงษ์ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษประจำกรมศิลปากรกล่าวว่า เป็นรูปแบบโครงอาคารศาลาการเปรียญที่มีความเก่าแก่มาตั้งแต่สมัยอยุธยา
จากที่ตั้งของตัวศาลานั้น เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงให้เห็นว่าวัดแห่งนี้เป็นวัดโบราณ ทำให้ทราบลักษณะการอยู่อาศัยและสัญจรของคนโบราณในแถบนี้ได้ เพราะที่ตั้งของตัวศาลาวัดในสมัยก่อนนั้นมักตั้งอยู่ริมแม่น้ำ (ปัจจุบันแม่น้ำน่านได้ตื้นเขินห่างจากตลิ่งศาลาวัดไปมากกว่า 1 กิโลเมตร) เป็นหลักฐานยืนยันถึงความเป็นวัดและหมู่บ้านที่มีประวัติศาสตร์อัน ยาวนานกว่าวัดและหมู่บ้านอื่นในแถบนี้ เดิมนั้น ก่อนสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 7) ตัวศาลาเดิมตั้งอยู่ริมแม่น้ำน่าน อันเป็นทางสัญจรคมนาคมในสมัยก่อน ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าศาลาในที่ตั้งเดิมนั้นสร้างในสมัยใด (คาดว่าอาจจะสร้างมาแต่ครั้งแรกตั้งวัดในสมัยอยุธยาตอนปลาย)
จากหลักฐานบ่อน้ำข้างบันไดศาลาทำให้ทราบว่าศาลาหลัง นี้ย้ายที่ตั้งขึ้นมาจากริม แนวแม่น้ำน่านเดิมบริเวณต้นโพธิ์หลังวัดมาตั้งในพื้นที่ปัจจุบัน ในปี พ.ศ. 2472 โดยตัวโครงศาลาประธานในปัจจุบันที่ย้ายมานี้น่าจะมีอายุเกือบร้อยปีแล้ว
ศาลาหลังนี้ใช้เป็นอาคารสำหรับบำเพ็ญกุศลหลักของวัด มีการบูรณะและต่อเติมจากตัวโครงศาลาเดิมมาเป็นระยะ ต่อมาได้มีการต่อเติมปิดทึบเฉพาะด้านหอพระ ห้องเก็บของของโรงครัวด้านทิศตะวันออกและตะวันตกบางส่วน และมีการสร้างบันไดใหม่ทางด้านทิศตะวันตกหลังจากมีการสร้างถนนสายเอเชีย ในยุคหลัง พ.ศ. 2500
ซุ้มประตูโขงวัดคุ้งตะเภา
ซุ้มประตูวัดคุ้งตะเภา ตั้งอยู่บริเวณหน้าวัดริมทางแยกคุ้งตะเภา (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 หรือ ถนนสายเอเชีย) ลักษณะซุ้มเป็นซุ้มประตูทรงไทยประยุกต์ศิลปะล้านนาขนาดใหญ่ ออกแบบโดยสล่าเมืองเหนือ ประยุกต์จากรูปแบบเจดีย์ล้านนาผสมรูปแบบซุ้มประตูโขงแบบล้านนา บรรจุพระบรมสารีริกธาตุจำนวน 3 องค์บนองค์เจดีย์บนยอดซุ้ม ประดิษฐานพระพุทธรูปที่ซุ้มจรนัมทั้ง 4 ด้าน ประดับเสาและตัวซุ้มด้วยลวดลายปูนปั้นสัตว์หิมพานต์และลายเครือเถาศิลปะล้าน นาสวยงาม โครงซุ้มประตูทำด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งซุ้ม ฐานเสาเข็มเทปูนแท่งเสริมเหล็กลึก 5 เมตร ขนาดกว้าง 5 เมตร สูง 19 เมตร ซุ้มประตูนี้สร้างแล้วเสร็จบริบูรณ์เมื่อปี พ.ศ. 2545
พระธรรมเจดีย์
เจดีย์นี้ชาวบ้านคุ้งตะเภาคนรุ่นก่อนเรียกว่าพระธรรมเจดีย์ หรือธรรมเจดีย์ ไว้สำหรับบรรจุใบลานธรรมสำหรับบูชา ผู้ที่ยังทันมาเห็นขณะสร้างเจดีย์กล่าวว่าผู้สร้างเจาะช่องบริเวณองค์เจดีย์ สำหรับไว้บรรจุพระธรรมใบลาน ปัจจุบันคาดว่าใบลานคงเปื่อยยุ่ยหมดแล้ว เนื่องจากความชำรุดและความชื้นขององค์เจดีย์
นอกจากนี้บริเวณทิศตะวันออกของพระธรรมเจดีย์ยังมีผู้มาสร้างเจดีย์บรรจุอัฐิบรรพบุรุษด้วยโดยลอกแบบพระธรรมเจดีย์ไปสร้าง โดยเรียงจากทิศเหนือไปทิศใต้ ท่านเล่าว่าเจดีย์องค์แรกเป็นเจดีย์รวมสำหรับบรรจุอัฐิของบรรพบุรุษชาวบ้านคุ้งตะเภา โดยเคยมีซุ้มไม้กระดานเล็ก ๆ เขียนไล่สายบรรพบุรุษบ้านคุ้งตะเภาอยู่ แต่ปัจจุบันนี้ได้สูญหายไปหมดแล้ว
อุโบสถวัดคุ้งตะเภา
อุโบสถวัดคุ้งตะเภา เริ่มสร้างในปี พ.ศ. 2492 และสร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2498 อาคารอุโบสถนี้เป็นอาคารปูนหลังแรกของหมู่บ้านคุ้งตะเภา สถาปัตยกรรมเดิมเป็นรูปแบบอุโบสถทรงไทยประยุกต์ช่างฝีมือพื้นบ้าน ด้านในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานมีนามว่า "พระพุทธสุวรรณเภตรา" ผู้ดำริให้จัดสร้างคือ พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ) อธิบดีสงฆ์วัดดอยท่าเสา และเกจิอาจารย์รูปสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ในสมัยนั้น
อุโบสถหลังนี้ได้รับการบูรณะใหญ่ใน ปี พ.ศ. 2537 โดยดำริของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน) โดยทำการบูรณะเสร็จในปี พ.ศ. 2539 มีการเปลี่ยนแปลงสถาปัตยกรรมไปจากเดิมมาก โดยการบูรณะครั้งหลังสุด ได้มีการก่อสร้างเป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมทั้งไทยกลางและล้านนา เพื่อแสดงให้เห็นถึงบริบทวัฒนธรรมของจังหวัดอุตรดิตถ์ ที่เป็นแหล่งศูนย์รวมของกลุ่มชาติพันธ์ไทที่หลากหลาย ทั้งไทยและล้านนาที่อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข
อาคารศาลาการเปรียญเฉลิมพระเกียรติ
"อาคารศาลาการเปรียญเฉลิมพระเกียรติ" หรือ "อาคารเฉลิมพระเกียรติอสีติวัสสายุมงคล" เป็นโครงการก่อสร้างอาคารใหม่ล้อมรอบศาลาการเปรียญทรงโรงไม้เครื่องสับโบราณของวัด บนพื้นที่ตั้งรอบศาลาการเปรียญหลังเก่า โดยอาคารใหม่ได้เริ่มสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2550 เป็นอาคารทรงไทยประยุกต์ ผสมผสานสถาปัตยกรรมทั้งสมัยโบราณและใหม่ มีซุ้มหน้าบันปูนปั้น พื้นปูด้วยไม้เนื้อแข็งทั้งอาคาร นับเป็นอาคารศาลาการเปรียญปูพื้นด้วยไม้เนื้อแข็งที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดอุตรดิตถ์
ปัจจุบันโครงการในส่วนอาคารคืบหน้าไปได้ร้อยละ 90 (พ.ศ. 2553) เมื่อโครงการนี้เสร็จสิ้น จะสามารถรองรับประชาชนได้ถึง 1,500 คน และพื้นที่ในอาคารจะถูกใช้เป็นสำนักงานวัดคุ้งตะเภา, ศูนย์สารสนเทศ, สำนักงานสำนักศาสนศึกษาวัดคุ้งตะเภา, หอสุวรรณเภตรามหาสังฆสมาคม (ห้องประชุมสงฆ์ปรับอากาศ), หอสังฆกิตติคุณาณุสรณ์, หอสมุดวัดคุ้งตะเภา และห้องพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดคุ้งตะเภา
หมู่กุฎิไม้วัดคุ้งตะเภา
หมู่กุฎิไม้วัดคุ้งตะเภา สร้างขึ้นในที่ตั้งปัจจุบันในช่วง พ.ศ. 2500 โดยย้ายมาจากที่ตั้งเดิมบริเวณหลังวัดริมแม่น้ำน่านเก่า เพื่อปรับทิศทางให้ต้องตามหลักทักษาวัดโบราณ หลังการสร้างอุโบสถของวัดในปี พ.ศ. 2498 เป็นอาคารกลุ่มกุฎิสงฆ์หลังคาทรงปั้นหยาไม้เนื้อแข็ง 2 ชั้น ที่ได้รับอิทธิพลต่อเนื่องมาจากยุคเปลี่ยนแปลงการก่อสร้างสถาปัตยกรรมบ้านในสมัยรัชกาลที่ 5 แต่มีการสร้างชานนั่งลดระดับแบบอาคารบ้านทรงไทยโบราณ ซึ่งเคยเป็นรูปแบบหมู่กุฎิสงฆ์ฝาไม้ประกนแบบภาคกลางโบราณอายุนับร้อยปีของวัดที่ถูกรื้อทิ้งเพราะความทรุดโทรม
หมู่กุฎิสงฆ์วัดคุ้งตะเภาเก่า มีการต่อเติมและสร้างมาโดยตลอด โดยอาคารหลังแรกคือกุฎิเก่าที่สร้างโดยกำนันหลง ฟักสด และมีการก่อสร้างหอสวดมนต์ และกุฎิเจ้าอาวาส มาตามลำดับ ทุกอาคารมีทางเดิมเชื่อมถึงกันหมด ทุกอาคารยังคงอยู่ในสภาพที่ใช้การได้ดี ปัจจุบันกุฎิเจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภายังได้เป็นที่ตั้งของตู้จัดแสดงของพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นวัดคุ้งตะเภาอีกด้วย
อาณาเขตที่ตั้งวัด
วัดคุ้งตะเภาได้รับอนุญาตให้สร้างวัดในสมัยกรุงธนบุรี เมื่อ พ.ศ. 2313 ไม่มีหลักฐานระบุว่ามีพื้นที่วัดเท่าใด สันนิษฐานว่าพื้นที่ตั้งวัดเก่าอยู่ติดริมแม่น้ำน่าเก่า ปัจจุบันตัววัดที่จำพรรษาของพระสงฆ์ตั้งอยู่บนพื้นที่ดอน ห่างจากริมแม่น้ำน่านเก่าประมาณ 20 เมตร
เขตติจีวราวิปวาส
ปัจจุบันตัววัดตั้งอยู่บนพื้นที่ดอน ห่างจากริมแม่น้ำน่านเก่าประมาณ 20 เมตร มีอาณาเขตสมมุติติจีวราวิปวาส หรือเขตที่ตั้งภายในกำแพงวัด เนื้อที่ 10 ไร่เศษ เมื่อรวมกับพื้นที่อาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ตั้งวัดด้านศาลาหลังเก่านอกกำแพงทางทิศเหนือลงไปพื้นที่ท้องแม่น้ำน่านโบราณ จะมีพื้นที่กรรมสิทธิ์รวม 14 ไร่ 3 งาน 80 ตารางวา เป็นพื้นที่หลักของวัด สำหรับพระสงฆ์สามเณรจำพรรษาและเป็นสถานที่ประกอบสังฆกรรมและกิจกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์และชาวบ้าน
เขตวิสุงคามสีมา
วัดคุ้งตะเภาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา หรือพื้นที่ตั้งสำหรับทำอุโบสถสังฆกรรม เมื่อวันอังคารที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2490 เนื้อที่กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร มีเนื้อที่กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร ตั้งอยู่ภายในเขตติจีวราวิปวาสของวัด
ตัวอาคารที่ตั้งบนวิสุงคามสีมาหรืออุโบสถนั้น เริ่มสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2492 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2498 โดยอาคารอุโบสถนี้เป็นอาคารปูนหลังแรกของหมู่บ้านคุ้งตะเภา ด้านในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานมีนามว่า "พระพุทธสุวรรณเภตรา" ผู้ดำริให้จัดสร้างคือ พระครูธรรมกิจจาภิบาล (กลม สุวณฺโณ) อธิบดีสงฆ์วัดดอยท่าเสา และเกจิอาจารย์รูปสำคัญของจังหวัดอุตรดิตถ์ในสมัยนั้น
อุโบสถหลังนี้ได้รับการบูรณะใหญ่ใน ปี พ.ศ. 2537 โดยดำริของพระสมุห์สมชาย จีรปุญฺโญ (เจ้าอาวาสวัดคุ้งตะเภารูปปัจจุบัน) โดยทำการบูรณะเสร็จในปี 2539 ใช้เงินบูรณะจำนวน 1.6 ล้านบาท
ที่ธรณีสงฆ์
วัดคุ้งตะเภามีที่ธรณีสงฆ์เป็นกรรมสิทธิ์จำนวน 2 แปลง ธรณีสงฆ์แปลงที่หนึ่ง มีเนื้อที่ 2 ไร่ 1 งาน 58 ตารางวา (โฉนดที่ดิน เลขที่ 5014 เล่ม 51 หน้า 14) และที่ธรณีสงฆ์แปลงที่สอง มีเนื้อที่ - ไร่ 1 งาน 24 ตารางวา (โฉนดที่ดิน เลขที่ 76233 เล่ม 763 หน้า 33) ที่ธรณีสงฆ์ทั้งสองแปลง ตั้งอยู่ห่างจากตัววัดคุ้งตะเภาประมาณ 100 เมตรไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ธรณีสงฆ์นี้ เดิมเป็นพื้นที่สุสานของหมู่คุ้งตะเภาที่มีการกันเขตแน่นอน ต่อมาในประมาณปี พ.ศ. 2510 ชาวบ้านจึงได้ยกที่ธรณีสงฆ์นี้เป็นพื้นที่ฌาปนสถานวัดคุ้งตะเภา สำหรับใช้ประโยชน์หลักในการตั้งเมรุและศาลาธรรมสังเวช ต่อมาช่วงปี พ.ศ. 2539 มีการแบ่งพื้นที่ด้านติดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 สำหรับตั้งร้านค้าชุมชน ธนาคารหมู่บ้าน ที่ธรณีสงฆ์วัดคุ้งตะเภา ปัจจุบันตั้งอยู่ติด ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 (พิษณุโลก-เด่นชัย) ขาขึ้น มีซุ้มประตูวัดคุ้งตะเภาเป็นจุดสังเกต
พระภิกษุสงฆ์สามเณรในสังกัด
ปัจจุบันวัดคุ้งตะเภามีจำนวนพระภิกษุสามเณรจำพรรษาในพรรษากาลพ.ศ. 2553 ตามทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนา รวมทั้งสิ้น 68 รูป แบ่งเป็นพระสังฆาธิการ 2 รูป และพระลูกวัดในสังกัดวัดคุ้งตะเภาตามพฤตินัยและตามทะเบียนสุทธิสงฆ์อีก 15 รูป โดยเป็นพระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์ชั้นพระครูสัญญาบัตร 1 รูป, พระฐานานุกรม 1 รูป, พระเปรียญ 1 รูป, สามเณรเปรียญ 1 รูป, พระวิปัสสนาจารย์ 3 รูป ในจำนวนนี้เป็นพระกรรมวาจาจารย์จำนวน 5 รูป, ครูสอนพระปริยัติธรรม 8 รูป, ครูสอนศีลธรรมในโรงเรียนในสังกัดมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย 3 รูป และครูสอนศีลธรรมในโรงเรียนในสังกัดมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยจำนวน 7 รูป จบนักธรรมชั้นเอกจำนวน 9 รูป, นักธรรมชั้นโท 2 รูป และนักธรรมชั้นตรี 2 รูป มีพระนักศึกษาในระดับนักธรรมชั้นตรีจำนวน 5 รูป สามเณรนักเรียนที่เข้าสอบนักธรรมชั้นตรีในสังกัดวัดคุ้งตะเภา 52 รูป นักธรรมชั้นโท จำนวน 2 รูป และนักธรรมชั้นเอกจำนวน 2 รูป มีพระสงฆ์ที่สำเร็จการศึกษาชั้นปริญญารวมทั้งที่กำลังศึกษาต่อในระดับปริญญาบัณฑิต (ปริญญาตรี) และปริญญามหาบัณฑิต (ปริญญาโท) ทั้งสิ้น 7 รูป