cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3481
ประวัติ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3481 สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2537 ตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตเพื่อเวนคืนสร้างทางหลวงหมายเลข 3481 ซึ่งแยกมาจากทางหลวงหมายเลข 304 ในเขตหนองจอก สำหรับบรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3293 ในอำเภอบ้านสร้าง เพื่ออำนวยความสะดวกในการสัญจรของประชาชนและอำนวยความสะดวกในการขนส่งสาธารณูปโภคระหว่างกรุงเทพมหานครและจังหวัดฉะเชิงเทรา จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งได้ลงประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2537 โดยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3293 ที่มีอยู่เดิมนั้น เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อภายในจังหวัดปราจีนบุรีเอง เมื่อสร้างทางหลวงหมายเลข 3481 ช่วงจากกรุงเทพฯ เสร็จแล้วจึงได้รวมกันกับทางหลวงหมายเลข 3293 ปัจจุบันจึงเหลือระยะทางอยู่เพียงเล็กน้อยเพียง 1.7 กิโลเมตร เพื่ออ้อมหมู่บ้านบางพลวง
รายละเอียดเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3481 แต่เดิมเป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจรสวนกัน ระยะทาง 63.951 กิโลเมตร เป็นถนนที่มีความสำคัญอย่างมากในการเป็นโครงข่ายเชื่อมโยงการคมนาคมระหว่างกรุงเทพมหานครและจังหวัดปราจีนบุรี และใช้ระยะเวลาในการเดินทางที่น้อยกว่าเมื่อเทียบกับเส้นทางอื่น มีจุดเริ่มต้นในเขตหนองจอก ในชื่อถนนทหารอากาศอุทิศ ต่อเนื่องมายังเขตอำเภอบางน้ำเปรี้ยว จังหวัดฉะเชิงเทรา ในตำบลศาลาแดง ตำบลบางน้ำเปรี้ยว ตำบลโพรงอากาศ ตำบลบางขนาก โดยมีแม่น้ำบางกะกงขั้นเขตจังหวัดปราจีนบุรี เมื่อข้ามแม่น้ำไปแล้วจะอยู่ในเขตอำเภอบ้านสร้าง ตำบลบางแตน ตำบลบางยาง ตำบลบางเตย ตำบลบางกระเบา ตำบลบ้านสร้าง ตำบลบางพลวง เข้าสู่เขตอำเภอเมืองปราจีนบุรี ในตำบลบางเดชะ และตำบลรอบเมือง บรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 319
ปัจจุบันมีการดำเนินการปรับปรุงและขยายช่องทางจราจรจาก 2 ช่องจราจร เป็น 4 ช่องจราจร เนื่องจากสภาพผิวจราจรปัจจุบันที่มีความทรุดโทรมจากการใช้งานมาอย่างยาวนาน และเพื่อส่งเสริมการเชื่อมต่อการขนส่งสินค้าจากกรุงเทพมหานคร เข้าสู่ภาคตะวันออกอีกช่องทางและสามารถเชื่อมต่อไปยังภาคอีสานได้ โดยมีการดำเนินการขยายช่องจราจรและปรับปรุงเส้นทาง อาทิ ช่วงบ้านบางขนาก - ปราจีนบุรี ตอน บ้านบางขนาก - บ้านบางเตย กิโลเมตรที่ 26+800 ถึง 34+800 ตอน บ้านหัวไผ่ - การเคหะฯ ปราจีนบุรี กิโลเมตรที่ 47+200 ถึง 53+300 และช่วงกิโลเมตรที่ 54+450 ถึง 60+200 ช่วงบ้านหัวสะแก - บ้านหัวไผ่ กิโลเมตรที่ 36+700 ถึง 47+200
เขตการควบคุม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3481 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
บักกวย (แก้ความกำกวม)
บักกวย (เพ็งอิม: bhag8 guê1) หรือ มู่กวา อาจหมายถึง
เส้นขนานที่ 84
เส้นขนานที่ 84 อาจหมายถึง:
บักกวย
บักกวย (木瓜, เพ็งอิม: bhag8 guê1, ชื่อวิทยาศาสตร์: Pseudocydonia sinensis) เป็นพืชสายพันธุ์เดียวในสกุล Pseudocydonia วงศ์กุหลาบ มีถิ่นกำเนิดในประเทศจีน มณฑลซานตง เหอเป่ย์ ส่านซี หูเป่ย์ อานฮุย เจียงซู เจ้อเจียง เจียงซี ฝูเจี้ยน กวางตุ้ง กว่างซี กุ้ยโจว และ อื่น ๆ ดอกไม้สีชมพูอ่อนห้ากลีบบานในฤดูใบไม้ผลิ ผลสุกในฤดูใบไม้ร่วงเป็นสีเหลืองเข้มรูปสี่เหลี่ยมมุมฉาก มีกลิ่นหอมแรง อาจนำมาต้มหรือจุ่มในสารละลายน้ำตาลเพื่อการบริโภค บักกวยเป็นไม้ประดับที่พบได้ทั่วไปในเอเชียตะวันออก และเนื้อไม้ยังใช้ทำเป็นเครื่องเรือนได้อีกด้วย
ชื่อเรียก
ชื่อพืชชนิดนี้ "บักกวย" มาจากภาษาจีนคำว่า 木瓜 โดยอ่านแบบภาษาแต้จิ๋ว บ้างก็เรียกเพี้ยนเป็น "บะก้วย" ส่วนจีนกลางอ่านว่า มู่กวา (mù guā) อย่างไรก็ตามคำว่า 木瓜 นี้ยังหมายถึงพืชชนิดอื่น เช่น มะละกอ หรือ โบเกะ ได้ด้วย เพื่อแยกแยะ ในภาษาจีนจึงมักเรียกพืชชนิดนี้ว่า 光皮木瓜 (กวางผีมู่กวา) และเรียกมะละกอว่า 番木瓜 (ฟานมู่กวา) แต่ในภาษาพูดโดยทั่วไปก็ยังคงเรียกทั้งคู่ว่า 木瓜 เฉย ๆ
ในภาษาไทยถิ่นเหนือมีคำว่า "บะก้วยเต้ด" แต่นั่นหมายถึงมะละกอ ไม่ได้หมายถึงพืชชนิดนี้
เส้นขนานที่ 74
เส้นขนานที่ 74 อาจหมายถึง:
กานาเลตโต
จิโอวานนี อันโตนิโอ กานาล (Giovanni Antonio Canal) 28 ตุลาคม พ.ศ. 2240 (ค.ศ. 1697) - 19 เมษายน พ.ศ. 2311 (ค.ศ. 1768) หรือรู้จักกันในชื่อ คานาเล็ตโต (Canaletto) ศิลปินผู้หลงใหลในการวาดภาพทิวทัศน์ของเมืองเวนิส งานของเขาดูเกือบเหมือนภาพถ่ายจริง คานาเล็ตโตตระเวนไปตามคลองเวนิสเพื่อเลือกตำแหน่งเงาที่น่าสนใจ เพื่อให้ฉากของเขามีคุณภาพล้ำเลิศ
ผลงานในอังกฤษ
หลายภาพของเขาถูกขายให้ชาวอังกฤษผ่านพ่อค้าชื่อโจเซฟ สมิธ (Joseph Smith) (ซึ่งต่อมาได้เป็นกงสุลอังกฤษประจำเวนิส) ตั้งแต่ พ.ศ. 2287 เขาช่วยคานาเล็ตโตขายภาพวาดให้แก่ชาวอังกฤษคนอื่นๆ และใน พ.ศ. 2289 คานาเล็ตโตย้ายไปที่ลอนดอน เพื่อให้อยู่ใกล้กลุ่มลูกค้าได้มากขึ้น เขาอาศัยอยู่ในอังกฤษจนกระทั่ง พ.ศ. 2298 ได้สร้างผลงานภาพทิวทัศน์ของลอนดอน (รวมสะพานเวสต์มินสเตอร์ใหม่)
แหล่งข้อมูลอื่น
1697 1768
เส้นขนานที่ 64
เส้นขนานที่ 64 อาจหมายถึง:
คาริง
คาริง (カリン) อาจหมายถึง
พืช
คำว่า "คาริง" ในภาษาญี่ปุ่นใช้เรียกพืชหลายชนิด ได้แก่
เฮเลนแห่งทรอย
เฮเลน (Helen, ภาษากรีกว่า Ἑλένη – Helénē) คือหญิงสาวผู้เป็นชนวนศึกในสงครามเมืองทรอย ปกรณัมเก่าแก่ของกรีก ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของงานมหากาพย์อีเลียดและโอดิสซีย์ ส่วนใหญ่มักเรียกชื่อนางว่า เฮเลนแห่งสปาร์ตา หรือ เฮเลนแห่งทรอย นางเป็นบุตรีของเทพซูสกับนางลีดา มีพี่ชายคือแคสเตอร์ พอลลักซ์ และคลีเทมเนสตรา
เมื่อเฮเลนเติบโตถึงวัยวิวาห์ บิดามารดาได้จัดพิธีเลือกคู่ให้แก่นาง โดยมีกษัตริย์ เจ้าชาย และนักรบจากเมืองต่างๆ ทั่วแคว้นกรีกมาร่วมงาน ได้แก่ โอดิซูส เมเนสทีอัส ไดโอมีดีส อจักซ์ ปโตรกลัส เมนนิเลอัส และอักกะเมมนอน นางเลือกเมนนิลิอัสเป็นคู่วิวาห์ ส่วนกษัตริย์อื่นต่างให้สัญญาว่าจะคอยช่วยปกป้องนาง
เฮเลนมีชื่อเสียงว่าเป็นหญิงงามไม่อาจหามนุษย์ผู้ใดเทียบได้ เมื่อครั้งปารีสแห่งทรอยเป็นผู้ตัดสินความงามระหว่างเหล่าเทพี อโฟรไดท์สัญญาว่าจะให้นางเฮเลนแก่เขาหากเขาเลือกให้พระนางเป็นเทพีผู้งามที่สุด เหตุนี้ปารีสจึงมาชิงตัวเฮเลนไปเสียโดยความช่วยเหลือของเทพเจ้า แล้วพานางหนีกลับไปเมืองทรอย ทำให้เหล่ากษัตริย์ที่ได้ให้สัตย์ไว้ต่อเมนนิลิอัส ต้องยกทัพมาช่วยเหลือเพื่อชิงนางเฮเลนกลับคืน
ทากาฮิโระ โองิฮาระ
ทากาฮิโระ โองิฮาระ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ซึ่งเคยทำหน้าที่ร่วมกับฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น เป็นกองกลางตัวรับ ปัจจุบันเล่นให้กับวิสเซล โคเบะในเจลีก ดิวิชัน 1
ปฏิทินไทย
ปฏิทินไทย เป็นปฏิทินชนิดที่เรียกว่าสุริยจันทรคติ โดยใช้ปฏิทินสุริยคติไทยในทางราชการและนิยมใช้ทั่วประเทศไทย ซึ่งขณะเดียวกัน ปฏิทินจันทรคติไทย มีการใช้งานในการนับวันสำคัญทางพุทธศาสนาและวันข้างขึ้นข้างแรม
ประวัติปฏิทินไทย
ในอดีตประเทศไทยใช้ปฏิทินจันทรคติ โดยในสมัยสุโขทัยเป็นราชธานี ได้นับปีตามปีมหาศักราชตามที่ปรากฏในศิลาจารึก จนกระทั่งถึงสมัยพญาลิไท - สมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ได้เปลี่ยนมาใช้จุลศักราช โดยใช้วันเถลิงศก (วันพระญาวัน) เป็นวันขึ้นปีใหม่ ซึ่งยังคงใช้ปฏิทินจันทรคติอยู่ ถึงแม้ว่าปฏิทินราชการจะใช้จันทรคติ แต่ทางคณะสงฆ์ยังนิยมใช้เทียบปีในรูปแบบพุทธศักราชอยู่ จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ยังคงให้มีวันเปลี่ยนปีขึ้นจุลศักราชใหม่ตามปฏิทินสุริยคติแบบสุริยยาตรด้วย วันเถลิงศกซึ่งตรงกับวันที่ 15 เมษายน ในสมัยนั้น ส่วนปีนักษัตร ให้นับเปลี่ยนปีตามปฏิทินจันทรคติ คือใช้วันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 แทน และระหว่างวันเปลี่ยนปีนักษัตร (จันทรคติ) กับวันขึ้นปีจุลศักราช(สุริยคติ)นี้ จะเป็นช่วงเวลาที่เปลี่ยนปีนักษัตรแล้วแต่ปีจุลศักราชยังเป็นปีเก่าอยู่จึงให้เพิ่มคำว่า "ยังเป็น" อีกด้วย.
จนกระทั่งในปี จุลศักราช 1240 ซึ่งตรงกับปี พ.ศ. 2431 ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ เปลี่ยนจากปฏิทินจันทรคติมาใช้ปฏิทินสุริยคติแบบสากลตามปฏิทินเกรกอเรียนแทนที่ โดยกำหนดแบ่งให้หนึ่งปีมี 12 เดือน และในแต่ละเดือนจะมี 28-31 วันตามปฏิทินสากล ทรงให้กรมพระยาเทววงศ์วโรปการ ตั้งชื่อเดือน ได้แก่ เดือนแรกของปีคือเดือนเมษายน จนถึงเดือนสุดท้ายของปี คือเดือนมีนาคม ซึ่งยังคงใช้รัตนโกสินทรศก เป็นชื่อปีอย่างเป็นทางการ โดยใช้ 1 เมษายน ร.ศ. 108 แทนที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 จนกระทั่งเลิกใช้ปีรัตนโกสินทรศกที่ 131 จึงได้เปลี่ยนมาใช้ปีพุทธศักราชอย่างเป็นทางการ โดยปีพุทธศักราชแรกที่ใช้คือปี พ.ศ. 2456
ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้มีการปรับเปลี่ยนปฏิทินอีกครั้งโดยปรับให้วันที่ 1 มกราคม เป็นวันขึ้นปีใหม่และเป็นวันเริ่มต้นของปีแทนที่รูปแบบเดิม โดยวันขึ้นปีใหม่ในรูปแบบนี้เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2484 ซึ่งตัดสามเดือนสุดท้ายของปี 2483 ออก ทำให้เดือน มกราคม ถึงมีนาคม 2483 หายไป
ภายหลัง พ.ศ. 2484
ปฏิทินพุทธศักราชไทยจะมีค่ามากกว่าปฏิทินคริสต์ศักราชอยู่เท่ากับ 543 ปีพอดี โดยการคำนวณจะทำได้โดย
ระหว่าง พ.ศ. 2431 - 2483
การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวนี้ ทำให้มีข้อสังเกตในระบบปฏิทินราชการไทย ดังนี้ ตั้งแต่ ค.ศ. 1888-1940 คริสต์ศักราชจึงคาบปีพุทธศักราช 542 ปี เช่น ค.ศ. 1940 จะตรงกับ พ.ศ. 2482 (ช่วง ม.ค. ถึง มี.ค.) และ 2483 (ช่วง เม.ย. ถึง ธ.ค.) ไม่มีวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2483 ถึง วันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2483 ในปฏิทินราชการไทย เพราะจะเป็น พ.ศ. 2484 แทน
ดังนี้ตามปฏิทินราชการ ผู้ที่เกิด วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2482 จะมีอายุน้อยกว่าคนที่เกิดวันที่ 31 ธันวาคม 2482 อยู่ 1 วัน (มิใช่ อายุมากกว่า 364 วัน) การคำนวณ จาก ค.ศ. เป็น พ.ศ. ในช่วงเดือน มกราคม ถึงมีนาคม เมื่อ เลข ค.ศ. มีค่าต่ำกว่า หรือเท่ากับ 1940 จะต้องบวกด้วย 542 มิใช่ 543
ประวัติการใช้เลขปี พ.ศ. แบบของไทย เริ่มที่พระสงฆ์ไทยตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเวลาเทศน์ได้เทศน์ว่า พระศาสนาได้ล่วงมาแล้วกี่ปี จึงหมายถึงปีเต็ม เราจึงถือว่าปีปรินิพพานเป็นปีที่ 0 ส่วนพม่า เขมร ลาว และศรีลังกา ใช้แบบปีย่าง คือนับปีปรินิพพานเป็นปีที่ 1
ก่อนหน้า พ.ศ. 2431
สำหรับปีก่อนหน้าที่จะเปลี่ยนมาใช้ระบบนี้ การคำนวณจะคำนวณได้ยาก เนื่องจากต้องมีการเทียบระบบวันที่นับจากข้างขึ้นข้างแรม เมื่อเทียบกับปฏิทินที่ใช้ระบบอื่น
การใช้งานปฏิทินในประเทศไทย
ในภาษาไทย คำว่า "ปฏิทิน" มาจากศัพท์ภาษาบาลี ปฏิ (เฉพาะ, สำหรับ) + ทิน (วัน) บัญญัติขึ้นเพื่อให้มีความหมายว่า "แบบสำหรับดู วัน เดือน ปี" สามารถเขียนได้เป็น ประติทิน (ภาษาสันสกฤต) หรือ ประฏิทิน (บาลีแผลง) ประดิทิน แต่มีการเรียกผิดเป็น ปุรติทิน บ้าง ประนินทิน บ้าง (คำหลังนี้พบในหนังสือที่เขียนโดย หมอบรัดเลย์ ในหนังสืออักขราภิธานศรับท์ หน้า 412 และหนังสือสยามไสมย หน้าโฆษณา ของหมอสมิท เป็นต้น) พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 4 กริ้วและตำหนิ ดังปรากฏในพระบรมราชาธิบายว่า "...หนังสือจำพวกเรียงรายวัน นับคติพระอาทิตย์ พระจันทร์และอื่นๆที่ลงเป็นตารางนั้น ภาษาไทยเราเขียนว่า ประฏิทิน ถึงคำเพ็ดทูลและอ่านก็ว่าประฏิทิน แต่คำคนไม่รู้เรียกว่า ประนินทิน คำนี้พวกครูของพวกโรงพิมพ์จะไม่รู้ดอกกระมัง ด้วยมิใช่ของข้างวัดวาอารามบาล่ำบาลีอะไร" (ช.ชินพัฒน์. กรุงเทพฯ : ฉลาดปราดเปรื่องเฟื่องประติทินหมืนปี, 2540 หน้า 40-41 และ ยุธิษเฐียร. สารคดีชุดรู้ไว้ก็ดี, 2503 หน้า 205)
ปารีส (ทรอย)
ในเทพปกรณัมกรีก ปารีส (Paris) หรือชื่อจริงว่า อเล็กซานดรอส (Ἀλέξανδρος) เป็นเจ้าชายกรุงทรอย เป็นโอรสของท้าวไพรอัม (Priam) กับพระนางเฮกยูบา (Hecuba) ผลงานสร้างชื่อเสียงที่สุดของเขาคือการชิงตัวนางเฮเลน ราชินีแห่งสปาร์ตามา ทำให้เกิดสงครามกรุงทรอย อันเป็นเหตุแห่งการล่มสลายของทรอยในท้ายที่สุด เขาเป็นผู้สังหารอคิลลีสโดยยิงธนูถูกที่ข้อเท้าซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวของอคิลลีส ต่อมาเขาถูกสังหารโดยบุตรชายของอคิลลีสเอง
ปฏิทินไทย
การใช้งานปฏิทินในประเทศไทย
ปฏิทินแบบสำหรับดู วัน เดือน ปี มีทั้งที่จารึกบนก้อนหิน หรือ ขีด เขียน และพิมพ์บนกระดาษ ซึ่งมีทั้งชนิดเป็นแผ่น ตั้งแต่ 1 – 12 แผ่น และชนิดพิมพ์เป็นเล่มแบบหนังสือปฏิทินชนิดเล่ม
การพิมพ์ปฏิทินมีขึ้นเป็นครั้งแรกในเมืองไทย เมื่อ วันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2385 (ปลายสมัยรัชกาลที่ 3) ซึ่งสามารถตรวจสอบและค้นคว้าหาหลักฐานได้จากไมโครฟิล์ม หนังสือบางกอกคาเลนดาร์ ปี ค.ศ. 1870 (พ.ศ. 2413) หน้า 5 ในหอสมุดแห่งชาติ หรือค้นคว้าได้จากหนังสือต้นฉบับ ที่หอสมุดดำรงราชานุภาพ ซึ่งหมอ บรัดเลย์ ได้เขียนไว้ว่า “ 14 First Calendar print in B. 1842 ” (ไม่บอกว่าใครเป็นผู้พิมพ์ แต่คาดหมายว่า คือ หมอ บรัดเลย์ ซึ่งเป็นเจ้าของโรงพิมพ์ ผู้มีผลงานทางหนังสือมากมาย)
รัชกาลที่ 4 ทรง ฯ โปรดให้พิมพ์ปฏิทินภาษาไทย (ภายหลังจากหมอบรัดเลย์พิมพ์ปฏิทินชิ้นแรกในสยาม เมื่อ พ.ศ. 2385) เมื่อ วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2404 ดังปรากฏหลักฐานใน หนังสือบางกอกคาเลนดาร์ ฉบับ ปี ค.ศ. 1862 (พ.ศ. 2405) หน้า 108
ในสมัย รัชกาลที่ 5 ปฏิทินที่พิมพ์ในเมืองไทยได้แก่ “ ประนินทิน ” ซึ่งลงโฆษณาใน หนังสือสยามไสมย ของ หมอสมิท เขียนคำโฆษณาไว้ตอนหนึ่ง ว่า “ ประนินทินนี้ แจ้งให้รู้ถึงการอื่นเป็นอันมากอันควรคนทั้งปวงจะรู้ ถ้าไม่รู้เขาจะนินทาว่าคนโง่ ” แจ้งราคาขายไว้เล่มละ 4 บาท (ราคาในสมัยนั้น) ปัจจุบันยังหาประนินทินของหมอสมิทไม่พบ
ปฏิทินในสมัย รัชกาลที่ 6 ที่น่าสนใจได้แก่ปฏิทินพกเล่มเล็กๆ ที่พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้พิมพ์เป็นของชำร่วย สำหรับแจกพระราชทาน แก่ขุนนางที่ลงนามถวายพระพร ในวันขึ้นปีใหม่ ปฏิทินพกแบบนี้ยังมีแจกต่อมาจนถึงรัชกาลปัจจุบัน ซึ่งบุคคลธรรมดาก็สามารถไปลงนามถวายพระพรและรับปฏิทินหลวงได้
การพิมพ์ปฏิทินเล่มยังมีการจัดทำต่อมา จนกระทั่งถึงรัชกาลปัจจุบัน ปฏิทินเล่มยังมีรายละเอียดในเรื่องของ สภาพภูมิอากาศ เวลาน้ำขึ้น – น้ำลง การเดินทางของดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ และมีช่องว่างให้บันทึกเล็กน้อย ยังมีสมุดบันทึกอีกแบบหนึ่ง ซึ่งบอกรายละเอียดของ วัน เดือน ปี เรียงไปตามลำดับ และมีหน้าสำหรับจดบันทึกหมายเหตุรายวัน รวมถึงวันสำคัญ และวัน เวลา นัดหมาย ฯลฯ ที่เรียกว่า “ ไดอารี่ ” (Diary) หรือ ” สมุดบันทึกประจำวัน ” ก็สามารถอนุโลมให้เป็นปฏิทินได้
ปฏิทินไดอารี่ เริ่มมีใช้ในเมืองไทยเมื่อใดยังไม่ปรากฏหลักฐานที่ชัดเจน แต่ไดอารี่ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันทั่วไป และมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์อย่างสูง คือ ไดอารี่ของรัชกาลที่ 5 ซึ่งเมื่อตีพิมพ์เผยแพร่มีชื่อเรียกว่า "จดหมายเหตุพระราชกิจรายวัน"
การนับวันของปฏิทินไทย
การกำหนดวันข้างขึ้น ข้างแรม ของปฏิทินไทย นอกจากคำนึงถึงดิถี (รูปร่างความเป็นเสี้ยว) ของดวงจันทร์แล้ว ยังคำนึงถึง รูปแบบที่เข้าใจง่าย จัดทำได้ง่าย เพื่อให้จัดงานได้ตรงกัน ด้วยเหตุนี้ ผู้คำนวณปฏิทินจึงต้องคิดรูปแบบการทดวัน และทดเดือนที่ง่ายต่อการจดจำ และการบันทึก 1 ปีของปฏิทินไทย ปกติมี 12 เดือน แต่จะมีราวร้อยละ 36.8 ที่มี 13 เดือน ซึ่งเรียกปีดังกล่าวนี้ว่า ปีอธิกมาส โดยที่ อธิก แปลว่า เพิ่ม, มาส แปลว่า เดือน มีเดือน 8 อยู่ 2 ครั้ง ไม่ใช่ไปเพิ่มเป็นเดือนที่ 13 ส่วนปีที่มี 12 เดือน เรียกว่า ปกติมาส เดือนที่ 1 นิยมเรียกว่า เดือนอ้าย ส่วนเดือนที่ 2 นิยมเรียกว่า เดือนยี่ โดยปกติ เดือนที่เป็นตัวเลขคี่ (เช่น อ้าย, 3, 5, 7, 9, 11) จะมี 29 วัน ส่วนเดือนเลขคู่ (เช่น ยี่, 4, 6, 8, 10, 12) จะมี 30 วัน ดังนั้น ปีอธิกมาส จึงมี 29×6 + 30×7 = 384 วัน เสมอ ส่วนปีปกติมาส มี 2 พวก คือ พวกแรก จะมี 29×6 + 30×6 = 354 วัน เรียกว่า ปกติวาร กับพวกที่ 2 เป็นปีที่เพิ่มวันเข้าไป 1 วัน เป็นพิเศษ เรียกว่า อธิกวาร โดยที่ วาร แปลว่า วัน โดยเพิ่มในเดือน 7 ให้เป็น 30 วัน ดังนั้นปีอธิกวาร จึงมี 355 วัน
ในการกำหนดปีปกติ ปีอธิกมาส ปีอธิกวาร ในปฏิทินไทย ตั้งแต่สุโขทัย สืบมาจนปัจจุบันนี้ จะวางตามพระคัมภีร์สุริยยาตรเป็นเสาหลักเทียบโดยมีสัดส่วนความแม่นยำตามตำรา ดังนี้ ปีปกติ 7,262,789 ปี : ปีอธิกมาส 6,125,521 ปี : ปีอธิกวาร 3,219,690 ปี โดยอธิกมาส 0 นับจากจุลศักราชแรกตกหรคุณ -282856310/6125521
วันที่ 1 ของเดือน เรียกว่า วันขึ้น 1 ค่ำ หรือ ออก 1 ค่ำ (ขึ้นหรือออก แปลว่า ดวงจันทร์ กำลังสว่างเพิ่มขึ้น) วันที่ 16 ไม่ได้เรียกว่า วันขึ้น 16 ค่ำ หรือ ออก 16 ค่ำ แต่เรียกว่า วันแรม 1 ค่ำ (แรม หมายถึง ดวงจันทร์ กำลังสว่างลดลง) ในเดือนคี่ ที่มี 29 วันนี้ ก็จะมีสิ้นสุดแค่วันแรม 14 ค่ำ โดยไม่มี วันแรม 15 ค่ำ ส่วนเดือนคู่ มี 30 วัน และมี วันแรม 15 ค่ำ เวลาที่ใช้เปลี่ยนวันทางปฏิทินจันทรคติของไทย คือ เวลารุ่งเช้าของวันถัดไป ไม่ใช่เที่ยงคืน โดยมีการเสนอว่า ควรให้นิยามที่ชัดเจนของคำว่า “รุ่งเช้า” นี้ และเสนอว่า ควรใช้ค่าเฉลี่ยที่เวลาดวงอาทิตย์ขึ้น หรือเวลา 6:00 น. ของเส้นลองจิจูด 100 องศา ตะวันออก นั่นคือ เวลา 6:20 น. ตามเวลามาตรฐานของไทย วันพระ หรือธรรมสวนะ จัดขึ้น 4 วันในเดือนหนึ่ง ๆ คือ วันขึ้น 8 ค่ำ ขึ้น 15 ค่ำ แรม 8 ค่ำ และวันแรม สุดท้ายของเดือน (14 ค่ำในเดือนคี่ 15 ค่ำในเดือนคู่)
การกำหนดวันพิธีกรรมทางศาสนา ในปีอธิกมาส
เรายึดเดือน 8 หนที่สอง เป็นเดือน 8 ที่แท้จริง ดังนั้นวันวิสาขบูชาซึ่งโดยปกติจะตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำเดือน 6 แต่ในปีที่มีเดือน 8 สองหน ให้เลื่อนไปอยู่ในเดือน 7 แทน โดยถือว่าเดือน 8 หนหลังเป็นเดือน 8 ที่แท้จริง ส่วนเดือน 8 หนแรก ก็จะมีค่าเท่ากับเดือน 7 เป็นที่น่าสังเกตว่า ประเพณีไทยและชาวเอเชียให้ความสำคัญกับวันส่งท้ายปีเก่าที่กำลังจะจากไปมากกว่าวันปีใหม่ เพื่อแสดงความกตัญญูต่อบุคคลและธรรมชาติ ที่ให้ความช่วยเหลือเราในปีที่ผ่านมา ดังนั้นจึงจัดงานเลี้ยงในหมู่คนที่คุ้นเคยกัน เพื่อแสดงความขอบคุณในความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และขออภัยที่สิ่งผิดพลาดหรือล่วงเกินในปีที่ผ่านมา ไม่ใช่การจัดชุมนุมร่วมกับคนแปลกหน้าเพื่อนับถอยหลัง สลัดของเก่าให้พ้นตัวไปแบบฝรั่ง เมื่อเป็นเช่นนี้ช่วงสิ้นปี จึงมีความสำคัญมากกว่าช่วงต้นปี อนึ่งคำว่า วันตรุษจีน ก็แปลว่า วันสิ้นปีของจีนเช่นกัน ปัจจุบันตกอยู่ประมาณวันแรม 15 ค่ำเดือนยี่ของไทย หรือเดือน 3 ในปีอธิกมาส นิยมเรียกว่า วันไหว้บรรพบุรุษ ส่วนวันปีใหม่ คือ วันถัดมา ที่เรียกว่า วันเที่ยว (แต่ในปฏิทิน และคนทั่วไปนิยมเรียกวันขึ้นปีใหม่หรือวันเที่ยวว่า วันตรุษจีน จึงไม่ต้องสงสัยว่าคนจีนให้ความสำคัญกับวันไหนมากกว่ากัน ระหว่างการไหว้บรรพบุรุษ กับการเที่ยว)
วัดธรรมบูชา
วัดธรรมบูชา เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตลาด อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 26 ตาราง มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ 57 ตารางวา
แกรัตซา แปตริตซา
แกรัตซา แปตริตซา (Кераца Петрица) เป็นชนชั้นสูงชาวบัลแกเรีย (บอลยาร์) พระขนิษฐาในพระเจ้าซาร์มีคาอิล ชิชมันแห่งบัลแกเรีย พระโอรสองค์โตของพระองค์ได้ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นพระเจ้าซาร์แห่งบัลแกเรียจากการรัฐประหาร พระองค์ทรงสืบเชื้อสายมาจากซาร์อิวาน อาเซนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย ผ่านทางพระบิดาคือชิชมันแห่งวีดิน พระองค์เคยนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกแล้วเปลี่ยนเป็นอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ในภายหลัง
วัดธรรมบูชา
วัดธรรมบูชาตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2447 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2525 พื้นที่ตั้งวัดเดิมเป็นป่าดอนสำหรับฝังศพและเผาศพ ชาวบ้านเรียกว่า "ป่าช้าดอนเลียบ" ภายหลังทิดปลื้มได้สร้างศาลาหลังคามุงจาก 2 หลัง เพื่อให้พระภิกษุสสวดอภิธรรม ต่อมามีภิกษุได้มาปักกลดอยู่บริเวณนั้น ราษฎรในหมู่บ้านจึงนิมนต์ให้อยู่ประจำและสร้างเป็นที่พักสงฆ์ชื่อว่า ที่พักสงฆ์ดอนเลียบ โดยสร้างกุฎิหลังเล็กขึ้นมา ต่อมาท่านได้ลาสิกขาและมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา เมื่อ พ.ศ. 2447 พระกรับญาณวีโร พร้อมด้วยพระภิกษุอีกำ 2 รูป เดินทางมาจำพรรษา ราษฎรได้ช่วยกันสร้างที่พักสงฆ์ จากนั้นได้ขอตั้งเป็นวัดชื่อ วัดธรรมยุติการาม พระกรับได้ทำการบูรณปฎิสังขรณ์อยู่ 4 ปี ร่วมกับเจ้าจอมพิณศรี สุพรรณศรี และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดธรรมบูชา" เมื่อ พ.ศ. 2454 วัดได้รับการยกฐานะเป็นพระอารามหลวงเมื่อวันที่ 29  พฤษภาคม  พ.ศ. 2491
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 26 เมตร ยาว 46 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฎิสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ 3 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง และตึก 9 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2493 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 3 หลัง หอระฆัง และฌาปนสถาน ปูชนียะวัตถุ มีพระประธานประจำอุโบสถ ขนาดหน้าตักกว้าง 5 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว
ซิลิกอนเตตระคลอไรด์
ซิลิกอนเตตระคลอไรด์ (Silicon tetrachloride) เป็นสารประกอบอนินทรีย์มีสูตรเป็น SiCl4 เป็นของเหลวที่ระเหยง่ายและไม่มีสี ซึ่งจะควันออกสู่อากาศ ใช้สำหรับผลิตซิลิคอนและซิลิกาที่มีความบริสุทธิ์สูงสำหรับการใช้งานเชิงพาณิชย์
การเตรียม
ซิลิกอนเตตระคลอไรด์ทำขึ้นโดยการคลอริเนชันของสารประกอบซิลิคอนต่างๆ เช่น เฟอร์โรซิลิกซ์, ซิลิคอนคาร์ไบด์, หรือสารผสมของซิลิคอนไดออกไซด์และคาร์บอน ทั่วไปมักจะใช้ทางเฟอร์โรซิลิกซ์
ในห้องปฏิบัติการ SiCl4 สามารถเตรียมได้โดยการบำบัดซิลิคอนด้วยคลอรีน: มีการจัดทำขึ้นเป็นครั้งแรกโดย Jöns Jakob Berzelius ใน 1823
กระเทียม
กระเทียม เป็นพืชสมุนไพรไทยและเป็นเครื่องเทศชนิดหนึ่ง โดยมักใส่ในอาหารหลายชนิด ทั้งอาหารไทย อาหารอินเดีย กระเทียมมีชื่อสามัญท้องถิ่นอื่นอีกคือ กระเทียมขาว (อุดรธานี) กระเทียมจีน (กทม.,กลาง) ปะเซ้วา (กะเหรี่ยง,แม่ฮ่องสอน) หอมขาว (อุดรธานี) หอมเทียม (เหนือ) หัวเทียม (ใต้)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
กระเทียมเป็นไม้ล้มลุกและใหญ่ยาว สูง 30 - 60 ซม. มีกลิ่นแรง มีหัวใต้ดิน ลักษณะกลมแป้น มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 - 4 ซม. มีแผ่นเยื่อสีขาวหรือสีม่วงอมชมพูหุ้มอยู่ 3 - 4 ชั้น ซึ่งลอกออกได้ แต่ละหัวมี 6 - 10 กลีบ กลีบเกิดจากตาซอกใบของใบอ่อน ลำต้นลดรูปลงไปมาก ใบเดี่ยว (Simple leaf) ขึ้นมาจากดิน เรียงซ้อนสลับ แบนเป็นแถบแคบ กว้าง 0.5 - 2.5 ซม. ยาว 30 - 60 ซม. ปลายแหลมแบบ Acute ขอบเรียบและพับทบเป็นสันตลอดความยาวของใบ โคนแผ่เป็นแผ่นและเชื่อมติดกันเป็นวงหุ้มรอบใบที่อ่อนกว่าและก้านช่อดอกทำให้เกิดเป็นลำต้นเทียม ปลายใบสีเขียวและสีจะค่อย ๆ จางลงจนกระทั่งถึงโคนใบ ส่วนที่หุ้มหัวอยู่มีสีขาวหรือขาวอมเขียว ช่อดอกแบบช่อซี่ร่ม (Umbel) ประกอบด้วยตะเกียงรูปไข่เล็ก ๆ จำนวนมากอยู่ปะปนกับดอกขนาดเล็กซึ่งมีจำนวนน้อย มีใบประดับใหญ่ 1 ใบ ยาว 7.5 - 10 ซม. ลักษณะบาง ใส แห้ง เป็นจะงอยแหลมหุ้มช่อดอกขณะที่ยังตูมอยู่ แต่เมื่อช่อดอกบานใบประดับจะเปิดอ้าออกและห้อยลงรองรับช่อดอกไว้ ก้านช่อดอกเป็นก้านโดด เรียบ รูปทรงกระบอกตัน ยาว 40 - 60 ซม. ดอกสมบูรณ์เพศ กลีบรวม 6 กลีบ แยกจากกันหรือติดกันที่โคน รูปใบหอกปลายแหลม ยาวประมาณ 4 มม. สีขาวหรือขาวอมชมพู เกสรเพศผู้ 6 อัน ติดที่โคนกลีบรวม อับเรณูและก้านเกสรเพศเมียยื่นขึ้นมาสูงกว่าส่วนอื่น ๆ ของดอก รังไข่ 3 ช่อง แต่ละช่องมีออวุล 1 - 2 เม็ด ผลเล็กเป็นกระเปาะสั้น ๆ รูปไข่หรือค่อนข้างกลม มี 3 พู เมล็ดมีขนาดเล็ก สีดำ
ประเทศอินเดียในเอเชียนเกมส์ 1954
อินเดีย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 1954 ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งที่ 2 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม ถึง 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497) โดยหลังจากจบการแข่งขัน ทีมชาติอินเดียสามารถคว้าเหรียญมาได้มากเป็นอันดับที่ 5 คือ 4 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวม 13 เหรียญ
โรงเรียนศรีสังวาลย์ขอนแก่น
โรงเรียนศรีสังวาลย์ขอนแก่น (Sri Sangwan Khon Kaen School) เดิมชื่อ โรงเรียนศึกษาพิเศษขอนแก่น สังกัด สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศจัดตั้งขึ้น เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 โดย ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในขณะนั้น มีวัตถุประสงค์เพื่อจัดการศึกษาแก่เด็กที่มีความบกพร่องทางร่างกายหรือการเคลื่อนไหว หรือสุขภาพ ซึ่งนับว่าเป็นสถานศึกษาแห่งแรกของกรมสามัญศึกษา(เดิม) และเพื่อสนองนโยบายการขยายโอกาสทางการศึกษาของเด็กพิการตามกฎกระทรวง
โรงเรียนศรีสังวาลย์ขอนแก่น จัดการศึกษาสำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางร่างกายหรือการเคลื่อนไหว หรือสุขภาพ ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ประเภทอยู่ประจำและไปกลับ นักเรียนส่วนใหญ่มาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศที่ไม่สามารถเข้าเรียนร่วมในโรงเรียนปกติได้
สีประจำโรงเรียน
สีฟ้า สีแดง
เส้นขนานที่ 54
เส้นขนานที่ 54 อาจหมายถึง:
จักรพรรดิเซี่ยฉงจง
จักรพรรดิเซี่ยฉงจง (崇宗) (1084–1139) พระนามเดิม หลี่เฉียนชุ่น (李乾順) จักรพรรดิพระองค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์เซี่ยตะวันตก รัชกาลของพระองค์เริ่มต้นเมื่อมีพระชนมายุได้สามพรรษา เมื่อพระราชบิดาของพระองค์จักรพรรดิเซี่ยฮุ่ยจงสวรรคต พระองค์ยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดินีหลียง จนกระทั่งทรงถูกวางยาพิษในปีค.ศ. 1099 โดยทูตราชวงศ์เหลียว
รัชสมัยของจักรพรรดิเซี่ยฉงจงมีการขัดเกลาทางวัฒนธรรมให้เป็นจีนมากขึ้นและขจัดอำนาจของชนเผ่าตันกุตที่สำคัญบางกลุ่ม ซึ่งยังคงเป็นพลังทางการเมืองที่ทรงอำนาจ โดยแต่งตั้งผู้นำชนเผ่าเป็นกษัตริย์ โดยบังคับพวกเขาให้อยู่ภายใต้อำนาจและอิทธิพลของพระองค์ ตลอดรัชกาลของพระองค์ทรงเห็นการรุกรานจากต่างชาติทั้งราชวงศ์เหลียวและราชวงศ์ซ่งโดยรอบ และความพ่ายแพ้ทางทหารหลายครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1114 พระองค์ทรงจัดตั้งการบริหารที่นำโดยลัทธิขงจื๊อสำหรับเขตการเมืองหลายแห่ง รวมทั้งพลเรือนและการทหารโดยรวบรวมอำนาจไว้ที่ศูนย์กลาง พุทธศาสนาเป็นที่แพร่หลายในรัชสมัยของพระองค์ และพระไตรปิฎกได้รับการแปลเป็นภาษาตันกุต
เส้นขนานที่ 44
เส้นขนานที่ 44 อาจหมายถึง:
เกริน (จังหวัดสตาราซากอรา)
เกริน (Крън) เป็นเมืองในตอนกลางของประเทศบัลแกเรีย ทางตอนใต้ของเทือกเขาบอลข่าน โดยจัดการปกครองเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลกาซันเลิก เกรินเป็นเมืองปราสาทสำคัญในสมัยจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 2 ในคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 เกรินตั้งอยู่ห่างจากกาซันเลิกไปทางทิศเหนือประมาณ 5 km โดยมีแนวเทือกเขาตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง
จังหวัดขอนแก่นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2554''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 10 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดขอนแก่น
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองขอนแก่น (เฉพาะตำบลในเมือง ตำบลเมืองเก่า ตำบลบ้านเป็ด และตำบลแดงใหญ่)
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอซำสูงและอำเภอเมืองขอนแก่น (เฉพาะตำบลโคกสี ตำบลบึงเนียม ตำบลพระลับ ตำบลดอนหัน ตำบลท่าพระ ตำบลดอนช้าง ตำบลบ้านหว้า ตำบลบ้านทุ่ม ตำบลศิลา และตำบลหนองตูม)
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอกระนวน และอำเภอน้ำพอง
เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอภูเวียง อำเภอหนองนาคำ อำเภอเวียงเก่า และอำเภอสีชมพู (ยกเว้นตำบลนาจาน ตำบลซำยาง ตำบลภูห่าน และตำบลหนองแดง)
เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยอำเภอภูผาม่าน อำเภอชุมแพ และอำเภอสีชมพู (เฉพาะตำบลนาจาน ตำบลซำยาง ตำบลภูห่าน และตำบลหนองแดง)
เขตเลือกตั้งที่ 7
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยอำเภอหนองเรือและอำเภอมัญจาคีรี
เขตเลือกตั้งที่ 8
เขตการเลือกตั้งที่ 8 ประกอบด้วยอำเภอโคกโพธิ์ไชย อำเภอแวงใหญ่ อำเภอแวงน้อย และอำเภอพล
เขตเลือกตั้งที่ 9
เขตการเลือกตั้งที่ 9 ประกอบด้วยอำเภอชนบท อำเภอโนนศิลา อำเภอหนองสองห้อง และอำเภอเปือยน้อย
นกยางโทนใหญ่
นกยางโทนใหญ่ (Great egret; ) เป็นนกลุยน้ำขนาดใหญ่ในวงศ์นกยาง (Ardeidae) มีขนสีขาวตลอดตัว คอยาว มีลักษณะคล้ายนกยางโทนน้อย แต่ปากจะยาวกว่า หัวไม่กลมเหมือนนกยางโทนน้อย
ลักษณะทั่วไป
นกยางโทนใหญ่เป็นนกขนาดใหญ่มีขนาดความยาวลำตัวประมาณ 90 เซนติเมตร สีขาวตลอดตัว คอยาว ปากยาว แหลมมีสีเหลือง ตาเหลือง ไม่มีเปีย ขาและนิ้วเท้าดำ ในฤดูผสมพันธุ์มีขนประดับเป็นเส้นยาว ๆ อยู่บนหลังและยาวเลยหางออกไปเล็กน้อย นกยางโทนทั้งตัวผู้และตัวเมียมีลักษณะคล้ายกัน ในฤดูผสมพันธุ์ปากจะมีสีดำ
ถิ่นอาศัย
ในประเทศไทย นกยางโทนใหญ่พบได้ในทุกภาคของประเทศ ตามหนองน้ำ ที่ราบน้ำท่วมถึง และตามท้องนาในฤดูฝน เป็นนกประจำถิ่นที่พบได้บ่อยและมีบางส่วนเป็นนกอพยพ
พฤติกรรม
นกยางโทนใหญ่หากินตามที่ราบที่น้ำท่วมถึง หนองบึง ทะเลสาบ และตามป่าชายเลน กินสัตว์น้ำ กบ เขียด แมลง และสัตว์ขนาดเล็กอื่นเป็นอาหาร นกยางโทนใหญ่ผสมพันธุ์ในฤดูฝนและอยู่กันเป็นฝูงชอบทำรังรวมกันอยู่บนต้นไม้ต้นเดียวกันกับนกยางชนิดอื่น รังทำด้วยกิ่งไม้แห้งๆ เล็กๆ ขัดสานกัน มีแอ่งตรงกลางสำหรับ เพศผู้และเพศเมียช่วยกันทำรัง กกไข่ และเลี้ยงดูลูก วางไข่คราวละ 3–4 ฟอง ระยะฟักไข่ 25–26 วัน
สถานะการอนุรักษ์
นกยางโทนใหญ่เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535
เรื่องน่ากลุ้มของเจ้าเหมียวผู้สามารถ
เรื่องน่ากลุ้มของเจ้าเหมียวผู้สามารถ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยฮิตสึจิ ยามาดะ เริ่มเผยแพร่ทางเผยแพร่ทางบริการมังงะออนไลน์ซูอิโนบิ โนะ ซิริอุสของสำนักพิมพ์โคดันชะทางเว็บไซต์นิโกะนิโกะตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 และยังตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งซิริอุสรายเดือนตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เดกซ์เพรส ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอโกแฮนส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2566
เส้นขนานที่ 43
เส้นขนานที่ 43 อาจหมายถึง:
ธารา ปิตุเตชะ
ธารา ปิตุเตชะ (ชื่อเล่น: ทุ่น) เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระยอง ครั้งแรกในปี 2548 ปัจจุบันสังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
นายธารา ปิตุเตชะ (สกุลเดิม แซ่จึง) เกิดเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2504 ที่อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง เป็นบุตรของ นายสาคร ปิตุเตชะ อดีตกำนันตำบลบางบุตร (เสียชีวิตเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561) กับ นางทอด ปิตุเตชะ เป็นน้องชายของนายปิยะ ปิตุเตชะ นายก อบจ.ระยอง และเป็นพี่ชายของนายสาธิต ปิตุเตชะ จบการศึกษาปริญญาตรี บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ (ทรัพยากรมนุษย์) จากสถาบันราชภัฏรำไพพรรณี
การทำงาน
เขาเป็นนักการเมืองชาวระยอง เคยสมัครรับเลือกตั้งครั้งแรกในปี พ.ศ. 2548 ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 ในนามพรรคไทยรักไทย ซึ่งเป็นการลงสมัครคนละพรรคกับ สาธิต ปิตุเตชะ และเขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยแรก (พรรคไทยรักไทยได้รับเลือกตั้งยกทั้งจังหวัด)
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 เขาย้ายไปลงสมัครในนามพรรคประชาธิปัตย์ พรรคเดียวกับน้องชาย และได้รับเลือกตั้งอีกสมัย และได้รับเลือกตั้งอีก 2 สมัยต่อเนื่อง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 และการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาเป็นรองประธานกรรมาธิการพลังงาน ในสภาผู้แทนราษฎรไทย ชุดที่ 25
สภาผู้แทนราษฎร
ธารา ปิตุเตชะ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 4 สมัย
แฮร์มันน์ รีเดอร์
แฮร์มันน์ รีเดอร์ (Hermann Rieder; 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1928 — 22 สิงหาคม ค.ศ. 2009) เป็นทั้งนักกีฬาพุ่งแหลน, ผู้ฝึกสอน และนักวิทยาศาสตร์การกีฬาชาวเยอรมัน
นักกรีฑาและผู้ฝึกสอน
แฮร์มันน์ รีเดอร์ เป็นสมาชิกของทีมชาติเยอรมันในฐานะนักพุ่งแหลนผู้ช่ำชอง ในปี ค.ศ. 1952-1960 เขาได้อันดับสองของเยอรมันในกีฬาแขนงนี้ ในปี ค.ศ. 1951 และ ค.ศ. 1955 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองในกีฬามหาวิทยาลัยโลก และสถิติที่ดีที่สุดของเขาอยู่ที่ 76.68 เมตร
ตั้งแต่ ค.ศ. 1966 ถึง ค.ศ. 1972 รีเดอร์ได้เป็นผู้ฝึกสอนของทีมชาติเยอรมันสำหรับกีฬาพุ่งแหลนของสหพันธ์ลู่และลานเยอรมัน (ดูสมาพันธ์กีฬาโอลิมปิกเยอรมัน) ในฐานะของการเป็นผู้ฝึกสอน เขาได้ทำการฝึกสอนแชมป์โอลิมปิกอย่างเคราส์ โวลเฟอร์มันน์, แชมป์กีฬามหาวิทยาลัยโลก 1979 อย่างเฮลมุท ชไรเบอร์ และแชมป์ยุโรปปี 1986 อย่างเคราส์ ทาเฟลไมเออร์
นักวิทยาศาสตร์
ภายหลังจากการศึกษาของเขาในสาขาภาษาเยอรมันและวรรณคดี, ประวัติศาสตร์ และพลศึกษาในมิวนิก แฮร์มันน์ รีเดอร์ ก็ได้มีบทบาทในฐานะผู้ช่วยศาสตรารย์ที่มหาวิทยาลัยเวือร์ซบูร์ก ตั้งแต่ ค.ศ. 1968 ถึง 1994 เขาได้ทำการชี้แนะแก่สถาบันการพลศึกษาที่มหาวิทยาลัยไฮเดลแบร์ก ที่ซึ่งในภายหลังได้เปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันกีฬาและวิทยาศาสตร์การกีฬาใน ค.ศ. 1973 พร้อมกันนี้ เขายังเป็นผู้ก่อตั้งสถาบันวิทยาศาสตร์การกีฬาแห่งชาติ ที่ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการตั้งแต่ ค.ศ. 1970 ถึง 1973 จุดสูงสุดอย่างมีนัยสำคัญด้านการทำงานของเขาได้รวมถึงการก่อตั้งวิทยาศาสตร์การกีฬาในฐานะกฎระเบียบทางวิทยาศาสตร์และการสนับสนุนส่งเสริมการเล่นกีฬาสำหรับคนพิการ นอกจากนี้ รีเดอร์ยังเป็นเลขาธิการของสมาคมจิตวิทยาการกีฬานานาชาติ
แฮร์มันน์ รีเดอร์ ได้มีส่วนร่วมหลายด้านของวิทยาศาสตร์การกีฬาและมีความสันทัดด้านการประสานทั้งทางทฤษฎีและทางปฏิบัติเข้าไว้ด้วยกัน ในผลงานของเขาสามารถพบได้จากการมีส่วนร่มในด้านจิตวิทยาการกีฬา, กลศาสตร์การเคลื่อนไหว, ทฤษฎีการฝึกสอน และสาขาสหวิทยาการของกีฬาบำบัดที่ซึ่งเขาเป็นผู้คิดค้น ในฐานะของการเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญหลายด้าน เขาได้รวมวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาที่หลากหลายเข้าไว้ด้วยกันทั้งหมด ตั้งแต่การค้นหาผู้มีความสามารถพิเศษในกีฬาเทนนิส เพื่อหลักสูตรการฝึกซ้อมสำหรับผู้ป่วยเอชไอวี รีเดอร์มีความเชื่อมั่นในพลังของการสื่อสาร ที่ได้รับการอธิบายในการประชุมระดับนานาชาติที่เขาได้จัดขึ้นอยู่จำนวนหนึ่ง
จากจุดเริ่มต้นของเขาในการเป็นนักการศึกษา รีเดอร์ได้เป็นผู้สนับสนุนด้านวิทยาศาสตร์การกีฬา โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิระดับปริญญาเอกและผู้สำเร็จการสอบสมรรถนะกว่า 40 รายที่เขาดูแลเป็นสักขีพยาน นักเรียนหลายรุ่นได้ผลประโยชน์จากความสามารถของเขา ในการให้แรงบันดาลใจและชักจูงสู่การทำงานด้านวิทยาศาสตร์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1997 เขาได้รับเกียรติจากสถาบันกีฬาและวิทยาศาสตร์การกีฬาร่วมกับรางวัลที่ได้รับการตั้งชื่อสำหรับเขา ซึ่งเป็นรางวัลประจำปีสำหรับผลงานคุณสมบัติยอดเยี่ยมจากนักศึกษา
หลังจากได้เป็นศาสตราจารย์กิตติคุณ ซึ่งยึดตามการศึกษาและประสบการณ์ในการเล่นกีฬาของเขา แฮร์มันน์ รีเดอร์ ได้อุทิศตนต่อสาระสำคัญด้าน "ประวัติศาสตร์วัฒนธรรมแห่งกีฬาพุ่งแหลน" ในปี ค.ศ. 2001 เขาได้เปิดตัวจัดแสดงงาน "การขว้างปาหอก - จากผู้ล่ายุคหินสู่แชมป์โอลิมปิก" ที่มันไฮม์ และมีการจัดบรรยายในหัวข้อดังกล่าว
รางวัลที่ได้รับ
แฮร์มันน์ รีเดอร์ ได้รับรางวัลร่วมกับคนอื่น ๆ ดังรายการต่อไปนี้ :
มังกรหยก
มังกรหยก (อักษรจีนตัวเต็ม: 射鵰英雄傳; อักษรจีนตัวย่อ: 射雕英雄传; พินอิน: shè diāo yīng xióng zhuàn) เป็นนิยายกำลังภายในชื่อดังและได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเรื่องหนึ่ง แต่งโดยกิมย้ง มีภาคต่อในชุดเดียวกันอีกสองภาค คือ มังกรหยก ภาค 2 และดาบมังกรหยก แต่ชื่อเรื่องภาษาจีนและภาษาอังกฤษนั้นแยกกันเป็นคนละเรื่อง (ชื่อเรื่องภาษาอังกฤษ คือ The Legend of the Condor Heroes หรือ The Eagle-Shooting Heroes) มีการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง รวมถึงวิดีโอเกม ด้วย ประกอบด้วยกัน 3 ภาค ได้แก่ ก๊วยเจ๋ง เอี๊ยก้วย และเตียบ่อกี้ ก๊วยเจ๋งและเอี๊ยก้วยเป็นภาคต่อกัน แต่ภาคเตียบ่อกี้ เป็นอีกเกือบร้อยปีข้างหน้าต่อจากภาคเอี๊ยก้วย
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวเกิดในยุคราชวงศ์ซ้องใต้ รัชสมัยพระเจ้าซ้องหลีจง (พ.ศ. 1767-1807) แผ่นดินจีนเสื่อมโทรมในทุกด้าน อาณาประชาราษฎร์ยากแค้นลำเค็ญ ขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง กดขี่ข่มเหงชาวจีนด้วยกัน เกี่ยวกับการผจญภัยของเด็กหนุ่มชื่อ "เจ๋ง" ที่เติบโตขึ้นมาในดินแดนของ มองโกล และเดินทางกลับสู่ยุทธจักรในประเทศจีน ได้พบกับอึ้งย้ง ยังได้ฝึกวิชาต่าง ๆ มากมาย ขับไล่พวกมองโกลจากแผ่นดินจีน
ก๊วยเซาเทียน และ เอี้ยทิซิม พี่น้องร่วมสาบาน ถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นกบฏ พวกเขาต่อต้านการจับกุม เข้าสู้พวกทหารที่กลุ้มรุม กระทั่งก๊วยเซาเทียนเสียชีวิต บ้านเรือนถูกเผาผลาญย่อยยับ เอี้ยทิซิม หลีเพ้ง ภรรยาก๊วยเซ่าเทียน และ เปาเซียะเยียก ภรรยาเอี้ยทิซิม หนีกระเซอะกระเซิงไปคนละทิศละทาง ผู้หญิงทั้งสองกำลังตั้งครรภ์ หลีเพ้งให้กำเนิด ก๊วยเจ๋ง ระเหเร่ร่อนไปเติบใหญ่ในแผ่นดินมองโกลใต้ร่มใบบุญเจงกิสข่านผู้ยิ่งใหญ่ ขณะที่เปาเซียะเยียกให้กำเนิด เอี้ยคัง ได้ดีมีสุขในวังไต้กิมก๊กของชาวนีเจิน
ทั้งมองโกลและนีเจิน ล้วนเป็นศัตรูผู้รุกรานและต้องการยึดครองแผ่นดินตงง้วน
ก๊วยเจ๋งและเอี้ยคังเติบโตขึ้นท่ามกลางสภาพแวดล้อมและการบ่มเพาะที่ต่างกัน จึงมีพฤตินิสัยไปคนละแบบ ก๊วยเจ๋งได้รับการสั่งสอนย้ำเตือนจาก หลีเพ้ง ผู้เป็นมารดา และ เจ็ดประหลาดกังหนำ ผู้เป็นอาจารย์ ให้แก้แค้นแทนบิดา และยึดมั่นในจิตวิญญาณจีน จึงยินยอมสะบั้นไมตรีกับพวกมองโกล ก็ไม่ยินยอมทำร้ายแผ่นดินตงง้วน อันเป็นมาตุภูมิ ขณะที่ เอี้ยคัง หลงใหลในลาภยศสรรเสริญ ยินยอมรับศัตรูเป็นบิดา กระทั่งยังกล้าย่ำยีบีฑาชาวชนเชื่อชาติเดียวกัน
มังกรหยกถูกนักวิชาการด้านจีนศึกษาจำนวนมากวิเคราะห์ว่าแฝงด้วยเนื้อหาชาตินิยมและเชื้อชาตินิยมของพวกฮั่น
สำนักช้วนจินก่า
นักพรตทั้ง 7 แห่งนิกายช้วนจินก่า ซึ่งเป็นศิษย์ที่ได้รับการถ่ายทอดฝีมือจากเฮ้งเต็งเอี้ยง คือ
เจ็ดประหลาดแห่งกังหนำ
ประกอบด้วย
นิกายเม้งก่า
นิกายเม้งก่า (พรรคจรัสหรือพรรครุ่งเรือง) - โดยมาจากศาสนาโซโรอัสเตอร์ของเปอร์เซีย (ประเทศอิหร่านปัจจุบัน) บูชาเทพอัคคี
จากการเกิดการแก่งแย่งในนิกายเพื่อค้นหาผู้นำทำให้นิกายเกือบล่มสลาย หลังจากนั้นไม่นาน บ่อกี๋ได้รับมาเป็นประมุข นิกายจึงเจริญขึ้นและยิ่งใหญ่ในยุทธภพ ภายในนิกายบังคับบัญชาในระบบอาวุโส คือ ประมุข ทูตซ้าย-ขวา สี่ผู้คุมกฎ ได้แก่ มังกรเสื้อม่วง อินทรีคิ้วขาว ราชสีห์ขนทอง ค้างคาวปีกเขียว รองลงมาก็คือ ห้าพเนจร
ฉบับภาษาไทย
ฉบับแปลภาษาไทยมีหลายสำนวน โดยมีการแปลเป็นภาษาไทยครั้งแรกลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของจังหวัดพิษณุโลก โดยใช้ชื่อว่า "วีรบุรุษมือธนู" โดยผู้แปลใช้นามปากกว่า ปากกาผุ และผู้ที่แปลอย่างถูกต้องตามลิขสิทธิ์คนแรก คือ จำลอง พิศนาคะ ในปี พ.ศ. 2500 และหากยึดตามฉบับที่ลิขสิทธิ์ถูกต้องแปลโดย น.นพรัตน์ ใช้ชื่อว่า "ก๊วยเจ๋งยอดวีรบุรุษ" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ ความยาว 4 เล่มจบ และได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์หลายครั้ง รวมถึงวิดีโอเกม ด้วย ประกอบด้วยกัน 3 ภาค ได้แก่ ก๊วยเจ๋ง เอี๊ยก้วย และเตียบ่อกี้ ก๊วยเจ๋งและเอี๊ยก้วยเป็นภาคต่อกัน แต่ภาคเตียบ่อกี้ เป็นอีกหลาย ๆ ปีข้างหน้าต่อจากเอี๊ยก้วย
หนังสือมังกรหยก ที่พิมพ์ในประเทศไทย
มังกรหยก มีจัดพิมพ์ 3 สำนักพิมพ์ ช่วงปี 2535 - 2538
- สำนักพิมพ์ สร้างสร้างสรรค์บุ๊คส์ แปลโดย จำลอง พิศนาคะ พร้อมกล่อง
- สำนักพิมพ์ สยามสปอร์ต แปลโดย น.นพรัตน์ จัดพิมพ์ออกมา 3 ภาค ไม่มีกล่อง
ไตรภาคมังกรหยก ชุดที่ 2 เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี
- สำนักพิมพ์ดอกหญ้า แปลโดย ว. ณ เมืองลุง จัดพิมพ์ออกมา 2 ภาค พร้อมกล่อง
มังกรเจ้ายุทธจักร
อินทรีเจ้ายุทธจักร
ฮวน ออร์ลันโด เอร์นันเดซ
ฮวน ออร์ลันโด เอร์นันเดซ (Juan Orlando Hernández; เกิด 28 ตุลาคม พ.ศ. 2511) เป็นอดีตประธานาธิบดีฮอนดูรัส เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2557 หลังจากชนะการเลือกตั้งทั่วไปในประเทศฮอนดูรัส พ.ศ. 2556 เขาเริ่มวาระที่สองของการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2561
นักบุญถือศีรษะ
นักบุญถือศีรษะ (Cephalophore) ในภาษาอังกฤษ "Cephalophore" มาจากภาษากรีกโบราณที่แปลว่า "ผู้ถือศีรษะ" หมายถึงนักบุญผู้ที่มักจะแสดงเป็นภาพผู้ถือศีรษะของตนเอง ที่โดยทั่วไปหมายถึงมรณสักขีในศาสนาคริสต์ที่ถูกสังหารโดยการบั่นคอ เมื่อถือศีรษะอยู่ในอ้อมแขนก็ทำให้ยากต่อจิตรกรในการพยายามวาดรัศมีที่เป็นสัญลักษณ์ว่าเป็นบุคคลศักดิ์สิทธิ์ ศิลปินบางคนก็วาดรัศมีในบริเวณที่เคยเป็นศีรษะ หรือบางครั้งนักบุญก็จะประคองศีรษะที่มีรัศมี
ที่มาของการถือศีรษะมีด้วยกันสองแหล่ง ในความเห็นเกี่ยวกับนักบุญจูเวนตินัสและแม็กซิมัส นักบุญจอห์น คริสซอสตอมกล่าวว่าศีรษะของมรณสักขีเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นที่สยดสยองแก่ปีศาจยิ่งไปกว่าเมื่อนักบุญสามารถพูดได้ และคริสซอสตอมเปรียบเทียบต่อไประหว่างทหารที่ได้รับบาดเจ็บในสนามรบกับผู้พลีชีพที่ประคองศีรษะของตนเองและถวายแก่พระเยซู อีกแหล่งหนึ่งมาจาก “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติชีวิตของนักบุญเดนิสผู้ก่อตั้งมุขมณฑลปารีสผู้ที่กล่าวกันว่าเป็นคนคนเดียวกับดิโอนิสิอัสผู้เป็นสมาชิกสภาอาเรโอปากัส
ฉะนั้นนักบุญถือศีรษะคนแรกที่มีชื่อเสียงที่สุดก็เห็นจะเป็นนักบุญเดนิสนักบุญองค์อุปถัมภ์ปารีส ที่ใน “ตำนานทอง” บรรยายว่าแม้ว่าหลังจากที่ถูกตัดหัวแล้วก็ยังคงเดินต่อไปได้อีกเจ็ดไมล์ไปยังที่ที่เสียชีวิตที่มงมาตร์ขณะที่ดำเนินการเทศนาไปด้วย แม้ว่านักบุญเดนิสจะมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดาผู้ถือศีรษะของตนเอง แต่ก็ยังมีนักบุญอื่นอีกหลายองค์ที่อีมิล นูร์รีผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับตำนานพื้นบ้านกล่าวว่ามีด้วยกันอย่างน้อยก็อีก 134 องค์เฉพาะในวรรณกรรมเกี่ยวกับนักบุญของฝรั่งเศสเท่านั้น การที่เรลิกของนักบุญมักจะถูกโขมยกันบ่อยครั้งในสมัยยุคกลางของยุโรป ฉะนั้นการที่นักบุญเองทำการระบุสถานที่ที่ตนต้องการที่จะฝังศพจึงอาจจะเป็นการช่วยหลีกเลี่ยง “การเคลื่อนย้ายเรลิก” (furta sacra หรือ Translation of relics) ก็เป็นได้
นักบุญอื่น ๆ ที่ถือศีรษะ
นักบุญคัธเบิร์ตแห่งลินดิสฟาร์นมักจะปรากฏเป็นนักบุญที่มีศีรษะอยู่บนไหล่ และประคองศีรษะที่สองในอ้อมแขน แม้ว่านักบุญคัธเบิร์ตจะไม่ได้เป็นนักบุญถือศีรษะ ศีรษะที่สองอันที่จริงแล้วเป็นของนักบุญออสวอลด์แห่งนอร์ทธัมเบรียผู้ที่ถูกฝังด้วยกันที่มหาวิหารเดอแรม
ตำนานนักบุญถือศีรษะเกี่ยวกับนักบุญนิเคสแห่งแร็งกล่าวว่าในชั่วเวลาที่ถูกสังหารนิเคสกำลังอ่าน เพลงสดุดี 119 เมื่ออ่านมาถึง "Adhaesit pavimento anima mea"  พระองค์ก็ถูกตัดหัว แต่เรื่องราวกล่าวต่อไปว่าหัวที่ถูกตัดตกลงบนพื้น และนิคาเซียสก็อ่านเพลงสดุดีต่อไปในวรรค "Vivifica me, Domine, secundum verbum tuum" เนื้อหาของหัวที่ยังคงพูดได้เล่ากันมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 8 Passio ของนักบุญจัสตัสแห่งโบเว หลังจากที่จัสตัสผู้ที่ยังเป็นเด็กถูกตัดหัวโดยทหารโรมันแล้ว จัสตัสก็ยกหัวตนเองขึ้นมาและเทศนาต่อไป ต่อมาบิดาและน้องชายก็พบร่างของจัสตัสนั่งอยู่พร้อมด้วยศีรษะบนตัก  จัสตัสมอบหัวให้บิดาและขอให้นำไปยังโอแซร์เพื่อให้เฟลิเชียผู้เป็นมารดาได้จูบ
ตำนานของนักบุญอาโฟรดิซิอุสแห่งอเล็กซานเดรียได้รับการนำมาที่เมืองเบซิเยร์ในฝรั่งเศสเป็นอันดับนำของรายพระนามของพระสังฆราช ตามชีวประวัตินักบุญอาโฟรดิซิอุสเดินทางมากับอูฐ ขณะที่ทำการเทศนาอยู่ก็มีกลุ่มเพกันแทรกตัวออกมาจากกลุ่มคนที่ฟังเทศน์อยู่เข้ามาตัดหัวแอฟรอดิเซียสโดยไม่บอกไม่กล่าว แอฟรอดิเซียสยกหัวตนเองขึ้นมาและประคองเข้าไปในชาเปลที่เพิ่งได้ทำการสถาปนา ณ จุดนั้น ที่ยังคงตั้งอยู่และเรียกกันว่า "Place Saint-Aphrodise, Béziers" นักบุญฮิเมริอุสแห่งบอสโทหรือนักบุญเจโมโรก็เป็นอีกผู้หนึ่งที่กล่าวกันว่ายังคงมีชีวิตอยู่หลังที่ถูกตัดศีณษะไปแล้ว และถือศีรษะตนเองขึ้นหลังม้า ไปพบกับลุงผู้เป็นบิชอปบนภูเขาก่อนที่จะเสียชีวิต
ตำนานที่เกี่ยวกับนักบุญชีเนแห่งลาฌารากล่าวว่าหลังจากที่ถูกตัดคอที่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสแล้ว ชิเนสก็ยกหัวตัวเองขึ้นมาและโยนลงไปในแม่น้ำโรน หัวก็ลอยออกทะเลไปยังเมอร์เซีย, สเปนที่ไปได้รับการสักการะเป็นมงคลวัตถุ (เมอร์เซียเป็นศูนย์กลางของลัทธิบูชานักบุญชีเน)
ใน "ตำนานทอง" เมื่อเปาโลอัครทูตถูกลงโทษพระองค์ก็ทรง "ยืดหัวออกไปเพื่อจะให้ถูกตัด และเมื่อหัวหลุดออกจากร่างก็กล่าวว่า "เยซุส คริสตุส!" ที่หมายถึงพระเยซูคริสต์ถึงห้าสิบครั้ง" เมื่อพบหัวของพระองค์ที่จะนำกลับมารวมกับร่างแล้วเป็นเรลิกแล้ว ร่างของนักบุญเปาโลก็หันมารวมกับหัวที่วางไว้ที่ปลายเท้าเพื่อเป็นการยืนยันว่าเป็นศีรษะของตนเองที่แท้จริง
ในวรรณกรรม
ใน "ดีวีนากอมเมเดีย" ดานเตผู้ประพันธ์พบทรูบาดูร์แบร์ทร็องเดอบอร์นในชั้นที่แปดของนรกภูมิ หิ้วศีรษะของตนเองจากปอยผมเหมือนโคม เมื่อเห็นดานเตและเวอร์จิลเข้าหัวของแบร์ทร็องก็เริ่มพูด
ศีรษะที่พูดได้ปรากฏอย่างเป็นที่น่าจดจำในวรรณกรรมโรแมนติกของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ชื่อ "Sir Gawain and the Green Knight"
เฮคเตอร์เหวี่ยงหัวของเพโทรคลัสขึ้นไปในอากาศที่ยังคงกระซิบว่า "Ultor ubi Aeacides" (อคิลลีสผู้แก้แค้นของข้าอยู่ที่ใด?) นักประพันธ์สมัยใหม่บางคนกล่าวว่าที่มาของผู้ที่ยังคงประคองศีรษะของตนเองแล้วเดินต่อไป มาจากความเชื่อในเรื่องพหุเทวนิยมของเคลต์ของลัทธินิยมเกี่ยวกับศีรษะ
คู่กรรม 2
คู่กรรม 2 (Sunset at Chaophraya 2) นวนิยายของ ทมยันตี ภาคต่อของคู่กรรม เคยถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2539 และละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 เมื่อต้นปี พ.ศ. 2547
เนื้อเรื่อง
กลินท์ หรือ โยอิจิ เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของอังศุมาลินที่เกิดจากโกโบริ ที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 2 อังศุมาลินพยายามเลี้ยงดูกลินท์ด้วยความเข้มแข็ง แม้ วนัส เสรีไทยที่ชอบอังศุมาลินอยู่นานจะเปิดเผยความในใจและไม่รังเกียจที่จะอยู่กินกับอังศุมาลิน แต่อังศุมาลินก็ยังคงคบกับวนัสเพียงเป็นเพื่อนที่ดีเท่านั้น เพราะยังมั่นในรักที่มีต่อโกโบริ
อังศุมาลินพยายามปลูกฝังความเป็นโกโบริให้ในตัวกลินท์ แต่กลินท์ไม่ยอมรับและรังเกียจ เมื่อโตขึ้น กลินท์เข้าทำงานเป็นอาจารย์ที่คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขณะที่สถานการณ์บ้านเมืองกำลังผันผวนเพราะเป็นยุคเผด็จการทหาร กลินท์เป็นคนหนุ่มหัวสมัยใหม่ เขาเป็นผู้นำนักศึกษาร่วมการประท้วงสินค้าญี่ปุ่น โดยที่ไม่มีใครรู้ถึงประวัติของกลินท์ มีแต่เพียง ชิตาภา อาจารย์สาวร่วมคณะเท่านั้นที่คอยเตือนให้ระวังความปลอดภัย หนึ่งในนักศึกษาที่ร่วมการประท้วงนั้น ศราวณี นักศึกษาสาวปีสามคณะรัฐศาสตร์ เป็นคนที่โดดเด่นมาก กลินท์ประทับใจในตัวเธอ ต่อมาศราวณีรู้ว่ากลินท์ที่แท้ก็เป็นญาติผู้พี่ของเธอ ที่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นที่เกิดจากอังศุมาลิน ที่ทางครอบครัวของเธอรังเกียจ เพราะอังศุมาลินยอมแต่งงานกับทหารญี่ปุ่นอย่างโกโบริ ศราวณีเลยพลอยรังเกียจกลินท์ไปด้วย(ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าคนในครอบครัวเธอเกลียดครอบครัวกลินท์) และบอกกล่าวประวัติของกลินท์ให้ทุกคนได้รู้หรือเรียกว่า​"social bullying" ในสมัยโบราณ​ ทำให้ทุกคนเริ่มถอยห่างและไม่ไว้วางใจให้กลินท์นำอีกต่อไป ซึ่งมีแต่เพียงชิตาภาซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของศราวณีผู้โง่เขลาเท่านั้นที่เข้าใจกลินท์
ต่อมา ศราวณีถูกจับ กลินท์เข้าไปช่วยและได้รู้ถึงสาเหตุที่ทุกคนรังเกียจตน กลินท์พาศราวณีไปที่บ้านและได้พบกับอังศุมาลิน ศราวณีถึงได้รู้ว่าที่แท้อังศุมาลินรักในตัวโกโบริอย่างแท้จริง และไม่ใช่คนไม่ดีอย่างที่ครอบครัวเธอปลูกฝัง จึงเปลี่ยนทัศนคติและขอโทษ จากนั้นความผูกพันของทั้งคู่ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ
การที่ศราวณีกลับไปคืนดีกับกลินท์ ทำให้ กบ ป้าของศราวณีไม่พอใจ จึงมีปากเสียงกัน ศราวณีหนีออกจากบ้าน ชิตาภาร้อนใจไปหากลินท์ที่บ้าน ขณะเดียวกันนั้นก็ได้เกิดเหตุการณ์วันมหาวิปโยคขึ้น กลินท์คิดว่าศราวณีคงจะไปร่วมชุมนุมด้วย จึงออกตามหาในที่ชุมนุม แต่กลับเจอศราวณีผู้น่าสงสารในสภาพที่บาดเจ็บสาหัสปางตายและเพ้อรำพันที่บ้านสวนอยู่ตลอดเวลาว่า ตนเป็นคนพาเพื่อน ๆ ไปตาย ชิตาภาโทรศัพท์ไปบอกอาการแก่กบ แต่กบไม่รับฟังและเอาแต่โทษชิตาภาต่าง ๆ นานา
หลังจากนี้ รัฐบาลต้องทูลเกล้าลาออกเพราะมีผู้เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บมากมาย ชิตาภาต้องไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศและพาศราวณีที่อาการปางตายไปรักษาอาการด้วย กลินท์เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองรักชิตาภาอย่างสุดหัวใจ แต่ไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกับเธอได้ เพราะชิตาภามีคู่หมั้นแล้วเป็นชาวต่างประเทศ ทั้งคู่ให้คำมั่นสัญญากันว่า จะเป็นกำลังใจให้แก่กันและกัน
ภาพยนตร์
คู่กรรม 2 ได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ ในปี พ.ศ. 2539 โดย บริษัท เอ็นเค เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด นำแสดงโดย ศิริลักษณ์ ผ่องโชค, พล ตัณฑเสถียร, ธัญญา โสภณ, นาตาชา คอฟแมน, สรพงษ์ ชาตรี กำกับการแสดงโดย บรรจง โกศัลวัฒน์ แต่เนื้อเรื่องได้ถูกเปลี่ยนตอนจบเป็นกลินท์ถูกยิงเสียชีวิตในเหตุการณ์ 14 ตุลา หลังจากเข้าไปช่วยศราวณี และอังศุมาลินต้องใช้ชีวิตอยู่เดียวดายเพราะผู้ชายที่เธอรักทั้ง 2 คนได้จากไป แทนที่จะจบเหมือนในบทประพันธ์ที่อังศุมาลินตายแล้วโกโบริมารับดวงวิญญาณไปอยู่ด้วยกัน
สถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอสได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาออกอากาศเมื่อคืนวันเสาร์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 ในรายการแกะกล่องหนังไทย
นักแสดง
รางวัลที่ได้รับ
ละครโทรทัศน์
และถูกสร้างเป็นละครโทรทัศน์ทางช่อง 3 โดยบริษัท เรด ดราม่า จำกัด  บทโทรทัศน์โดย พิง ลำพระเพลิง กำกับการแสดงโดย นพดล มงคลพันธ์  ออกอากาศในเวลา 20.20 น. หลังข่าวภาคค่ำทุกวันจันทร์และอังคาร ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2547 โดยเนื้อเรื่องดำเนินตามฉบับบทประพันธ์ แต่ต่างจากฉบับภาพยนตร์ตรงที่กลินท์ถูกยิงแต่รอดมาได้ และเรื่องก็ดำเนินต่อไปตามบทประพันธ์จนจบเรื่อง
นักแสดง
เส้นขนานที่ 53
เส้นขนานที่ 53 อาจหมายถึง:
เฮอร์มีส
เฮอร์มีส (Hermes; ) เป็นพระเจ้าโอลิมปัสในศาสนาและเทพปกรณัมกรีก บุตรแห่งซูสและไลยาดีสเมอา พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าโอลิมปัสที่มีพระชนมายุน้อยที่สุดเป็นอันดับสอง
เฮอร์มีสทรงเป็นพระเจ้าแห่งการเปลี่ยนผ่านและเขตแดน พระองค์ทรงรวดเร็วและเจ้าเล่ห์ และสามารถเสด็จระหว่างโลกมนุษย์และพระเจ้าได้อย่างอิสระ ในฐานะทูตและผู้แจ้งข่าวแห่งพระเจ้า ผู้เจรจาระหว่างมนุษย์และพระเจ้า และผู้นำดวงวิญญาณสู่ปรโลก พระองค์ทรงเป็นผู้พิทักษ์และอุปถัมภ์นักเดินทาง คนเลี้ยงแกะ โจร นักพูดข้างถนนและคนมีปฏิภาณ วรรณกรรมและกวี นักกีฬาและกีฬา สิ่งประดิษฐ์และการค้า บางตำนานว่าพระองค์เป็นนักหลอกลวง และเอาชนะพระเจ้าองค์อื่นด้วยไหวพริบเพื่อความพอพระทัยส่วนพระองค์หรือเพราะทรงเห็นแก่มนุษยชาติ ลักษณะและสัญลักษณ์ประจำพระองค์มีประติมากรรมเฉพาะหัว ไก่เพศผู้และเต่าบก ถุงใส่เงิน รองเท้าแตะมีปีก หมวกมีปีก สัญลักษณ์หลักของพระองค์ คือ ไม้เท้าผู้แจ้งข่าว (caduceus) ซึ่งเป็นไม้เท้ามีปีกที่มีงูพันสองตัว
พระองค์ทรงถูกระบุเป็นพระเจ้าเมอร์คิวรีของโรมัน ซึ่งแม้เป็นพระเจ้าที่รับมาจากพวกอีทรัสคัน แต่ได้รับคุณลักษณะคล้ายกับเฮอร์มีสมาหลายประการ เช่น ทรงเป็นผู้อุปถัมภ์การค้า
สนามบินโคกกะเทียม
สนามบินโคกกะเทียม (Khok Katiam Air Force Base) ตั้งอยู่ที่ ตำบลเขาพระงาม อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี เป็นสนามบินในสังกัดกองทัพอากาศไทย
วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล
วิรุฬ สกุลทรัพย์ไพศาล (ดำ) เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2510 เป็นนักร้องและนักดนตรีชาวไทยร่างเล็กอารมณ์ขัน หนึ่งในสมาชิกวงฟอร์เอฟเวอร์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนโยนออฟอาร์ค และคณะมนุษยศาสตร์ สาขาดนตรีสากล มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
สนใจเล่นดนตรีโดยเริ่มจากการฝึกเล่นคีย์บอร์ดตั้งแต่เด็ก ต่อมาในปี พ.ศ. 2524 มนตรี ชุติสิระ ได้ชักชวนให้เขาร่วมเป็นสมาชิกวงฟอร์เอฟเวอร์ในตำหน่งนักร้องนำและคียบอร์ด ระยะแรกได้เล่นตามงานโรงเรียนทั่วไป ตามจังหวัด เคยเล่นแทนวงแมคอินทอชในช่วงที่วงนั้นไปถ่ายทำภาพยนตร์ของศุภักษร จนได้ออกเทปกับค่ายนิธิทัศน์ โปรโมชั่น จากการสนับสนุนของวิเชียร อัศว์ศิวะกุล ผู้บริหารค่ายเพลง, วิทยา ศุภพรโอภาส ที่ปรึกษาและผู้จัดรายการ ฉันมากับเพลง กับ กรวิก ซึ่งเป็นนามปากกาของ สันติ เศวตวิมล ในฐานะนักแต่งเพลง ผลงานชุดแรกของวงชื่อ พอฝัน จากอัลบั้มชุดนี้ทำให้เขาและวงได้รับความนิยมอีกทั้งยังได้รับรางวัลเยาวชนดีเด่นในฐานะวงดนตรีสร้างสรรค์ของสังคมจากประสานงานเยาวชนแห่งชาติหรือสำนักนายกรัฐมนตรี จากนั้นเขาจึงได้มีผลงานกับวงออกมาหลายอัลบั้ม โดยเพลงดังที่เขาร้อง ได้แก่ เด็กหญิงพวงมาลัย, พอฝัน, ดำกับหมาน้อย, ความหวังหลังรอยยิ้ม, ปาป๊ามาม๊า, ถามเจ๊, บ๊ายบาย, ดำดี ฯลฯ นอกจากนี้เขายังเป็นหนึ่งในนักร้องอัลบั้ม 18 กะรัต ซึ่งได้ถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ในภายหลังโดยศุภักษร
ปัจจุบันมีกิจการส่วนตัวและเป็นนักร้องที่ประเทศออสเตรเลีย
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป (The National Gallery) หรือ หอศิลป์เจ้าฟ้า เป็นหอศิลป์และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของประเทศไทย ตั้งอยู่ข้างสะพานพระปิ่นเกล้า ถนนเจ้าฟ้า เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร ในอาคารที่เดิมเคยเป็นโรงกษาปณ์ ออกแบบโดยนายคาร์โล อัลเลกรี (Carlo Allegri) สถาปนิกชาวอิตาลี วัตถุประสงค์หลักเพื่อเป็นสถานที่เก็บรวบรวม และจัดแสดงผลงานศิลปะประเภททัศนศิลป์ ตลอดจนเป็นศูนย์ศึกษาวิจัยและเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับเกี่ยวกับศิลปะไทยประเพณีและร่วมสมัย
ภายในจัดแสดงภาพศิลปะไทยจนถึงการถ่ายภาพบุคคลที่ได้รับอิทธิพลจากตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 รวมถึงผลงานร่วมสมัย ศิลปะจัดแสดงที่สำคัญ ได้แก่ พระบฏวัดดอกเงิน รูปแบบศิลปะสามารถกำหนดอายุอยู่ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 21 พบในกรุเจดีย์วัดดอกเงิน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ จากการขุดสำรวจแหล่งโบราณคดีพื้นที่น้ำท่วมจากการสร้างเขื่อนภูมิพลเมื่อ พ.ศ. 2502 พบครั้งแรกในสภาพถูกม้วนกลมใส่ในหม้อดินร่วมกัยพระพุทธรูปและของมีค่าต่าง ๆ ภายในพิพิธภัณฑ์ยังมีแบบร่างปฐมบรมราชานุสรณ์ ผลงานของศาสตราจารย์ศิลป พีระศรี
สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 เป็นรายชื่อของจำนวนเหรียญประเภทต่าง ๆ ที่ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมโอลิมปิกชนะระหว่างการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ตั้งแต่ 29 สิงหาคม ถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555 นักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 4,302 คนจาก 164 ประเทศ ในการแข่งขัน 503 รายการใน 20 ชนิดกีฬา
เส้นขนานที่ 73
เส้นขนานที่ 73 อาจหมายถึง:
ยุทธการที่เองเปงก๋วน
ยุทธการที่เองเปงก๋วน เป็นการศึกระหว่างขุนศึกโจโฉและเตียวฬ่อตั้งแต่ราวเดือนเมษายน ค.ศ. 215 ถึงมกราคม ค.ศ. 216 ในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ยุทธการสิ้นสุดด้วยชัยชนะของโจโฉ
ภูมิหลัง
ในช่วงเวลาระหว่างวันที่ 17 เมษายนถึง 15 พฤษภาคม ค.ศ. 215 โจโฉเริ่มการศึกกับเตียวฬ่อในเมืองฮันต๋ง (漢中 ฮั่นจง) เมื่อทัพของโจโฉยกมาถึงตันฉอง (陳倉 เฉินชาง; ปัจจุบันคือเขตเฉินชาง นครเป่าจี มณฑลฉ่านซี) และกำลังจะผ่านปูเต๋า (武都 อู่ตู; ปัจจุบันอยู่บริเวณนครหล่งหนาน มณฑลกานซู่) ชนเผ่าตีในพิ้นที่ยกมาสกัดเส้นทาง โจโฉจึงส่งเตียวคับ จูเหลง และคนอื่น ๆ เข้าโจมตีชนเผ่าตีเพื่อถางเส้นทาง ระหว่างวันที่ 16 พฤษภาคมถึง 14 มิถุนายน ค.ศ. 215 ทัพโจโฉยกผ่านซันกวน (散關 ส่านกวัน) มาถึงเหอฉือ (河池) โตฺ้ว เม่า (竇茂) ราชาเผ่าตีนำชนเผ่าตีหลายพันนายไปต้านโจโฉ แต่โจโฉเอาชนะได้ในเดือนถัดมาและสังหารหมู่ชนเผ่าตี ชฺวี เหยี่ยน (麴演) เจี่ยง ฉือ (蔣石) และขุนพลคนอื่น ๆ จากเมืองเซเปงก๋วน (西平 ซีผิง) และกิมเสีย (金城 จินเฉิง) ได้สังหารหันซุยและส่งศีรษะไปให้โจโฉ
ระหว่างวันที่ 13 สิงหาคมถึง 10 กันยายน ค.ศ. 215 ทัพโจโฉมาถึงด่านเองเปงก๋วน (陽平關 หยางผิงกวัน; ปัจจุบันคืออำเภอหนิงเฉียง มณฑลฉ่านซี) หลังจากการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบากผ่านภูมิประเทศที่เป็นภูเขา เมื่อทหารของโจโฉเริ่มบ่นเกี่ยวกับเรื่องการเดินทางนี้ โจโฉจึงประกาศตนจะจดจำพวกเขาที่ช่วยสนับสนุนและสร้างขวัญกำลังใจให้เดินหน้าต่อไป
ฟรีดอมออฟเดอะซีส์
ฟรีดอมออฟเดอะซีส์ (Freedom of the Seas) เป็นชื่อของเรือสำราญลำใหญ่ลำหนึ่ง เคยได้รับตำแหน่งเรือสำราญที่ใหญ่ที่สุดในโลก เปิดตัวเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตัวเรือความสูง 63.70 เมตร ความยาว 338.77 เมตร น้ำหนัก 156,271 ตัน โถงภายในเรือมีความสูงเท่ากับตึก 14 ชั้น และมีดาดฟ้าให้ผู้โดยสาร 15 ดาดฟ้า  ลงทุนประมาณ 800,000 ล้านดอลลาร์  บนเรือมี สวนน้ำ สวนสนุก ลานสเก็ต สนามมวย โรงละคร ถนนช้อปปิ้งยาว 400 กว่าฟุต ที่มีไว้บริการ