cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดิออเรนจ์บ็อกซ์
ออเรนจ์บ็อกซ์ ได้รับการยกย่องอย่างสำคัญโดยที่เกม พอร์ทัล ได้รับการยอมรับว่าเป็นที่ชื่นชอบของแพคเกจนี้ ส่วน ออเรนจ์บ็อกซ์ เวอร์ชันเพลย์สเตชัน 3 มีข้อบกพร่องทางเทคนิคหลายข้อที่ไม่ได้อยู่ในรุ่นอื่น ๆ มีเพียงไม่กี่อันที่ได้รับการแก้ไขผ่านแพทช์เดียว
เทโรพอด
เทโรพอด (theropod, ) เป็นไดโนเสาร์พวกซอริสเซียน(สะโพกกิ้งก่า) เทโรพอดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดคือสไปโนซอรัส ที่อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา และเล็กที่สุดคือไมโครแรปเตอร์ ที่พบในประเทศจีน นอกจากนี้เทโรพอดยังเป็นไดโนเสาร์พวกที่เก่าแก่ที่สุดในโลกด้วย โดยพันธุ์ที่เก่าแก่ที่สุดคืออีโอแร็พเตอร์ ที่อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ เมื่อ 229 ล้านปีก่อน เทโรพอดชนิดแรกที่ค้นพบคือเมกะโลซอรัส โดยพวกเทอราพอดนี้มีญาติคือซอโรพอด เทโรพอดส่วนใหญ่จะเป็นไดโนเสาร์กินเนื้อ แต่ก็มีพันธุ์ที่เป็นไดโนเสาร์กินพืชอย่างเทอริสิโนซอรัส เทโรพอดมีชีวิตอยู่เมื่อ 229-65 ล้านปีก่อน มีพันธุ์ที่มีชื่อเสียงหลายพันธุ์เช่นไทรันโนซอรัส อัลโลซอรัส ไจกาโนโทซอรัส คาร์โนทอรัส หรือสไปโนซอรัส
อาหาร
เทโรพอดส่วนใหญ่กินเนื้อเป็นอาหาร โดยดูจากลักษณะฟันของพวกมันที่มีฟันคมขอบเป็นหยักสำหรับตัดเนื้อและบางตัวมีหลักฐานพฤติกรรมกินสัตว์อื่น ตัวอย่างเช่นฟอสซิลของคอมซอกนาทัส พบตุ๊กแกในท้องของมัน และตัวอย่างพบหลักฐานฟอสซิล เวโลซีแรปเตอร์ ต่อสู้ โปรโตเซอราทอปส์ด้วย
เทโรพอดไม่กินเนื้อพบได้ในเทอริสิโนซอรัส โดยภายแรกได้ถูกจัดอยู่ในสกุลโปรเซอโรพอด แต่ได้ถูกพิสูจน์โดยผู้เชี่ยวชาญ เทโรพอด ว่า เทอริสิโนซอรัส เป็นเทโรพอดที่กินพืชเป็นอาหาร จากการศึกษาโครงสร้างกระดูก ฟัน และลักษณะมือที่เหมือนกับเทโรพอดจำพวกโคลูซอเรีย เรียกว่าลักษณะมือแบบ มานิราปโตรา มือมีลักษณะยาว นิ้วมือมี 3 นิ้ว
ขนาด
เทโรพอดส่วนใหญ่มีขนาดใหญ่ประมาณ 8-13 เมตร โดยชนิดที่ใหญ่ที่สุดมีขนาด 17 เมตร และชนิดที่เล็กที่สุดมีขนาดเพียงเท่าไก่งวง โดยเดิมเราเชื่อกันว่าเทโรพอดเป็นไดโนเสาร์ขนาดใหญ่ แต่เมื่อมีการค้นพบคอมซอกนาทัส ทำให้เรารู้กันว่ามีขนาดเล็กด้วย โดยทั่วไปเทโรพอดยุคแรกจะตัวเล็กและจะค่อยๆวิวัฒนาการ จนกลายเป็นเทโรพอดขนาดใหญ่ เทโรพอดยุคแรกเริ่มจะมีหัวเล็กเมื่อเทียบกับลำตัว แต่เทโรพอดยุคปลายจะมีหัวใหญ่และมีแขนสั้นยาวไทรันโนซอรัส หรือ คาร์โนทอรัส ซึ่ง 2 ชนิดนี้อยู่ในยุคครีเทเชียส เทโรพอดขนาดใหญ่ได้แก่สไปโนซอรัส ไทรันโนซอรัส ทาร์โบซอรัส อัลโลซอรัส ส่วนขนาดเล็กจะมีคอมซอกนาทัส เวโลซีแรปเตอร์ ไมโครแรปเตอร์
อัลมาเตอ
อัลมาเตอ (Almaty/Алматы) หรือ อัลมา-อาตา (Алма́-Ата́) และมีชื่อเดิมว่า เวียร์นืย (Ве́рный) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศคาซัคสถาน โดยมีประชากรประมาณสองล้านคน คิดเป็นร้อยละ 11 ของประชากรทั้งประเทศ และมีประชากรมากกว่า 2.7 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในย่านชานเมืองตัลการ์ บอรัลได ออเตเกนบาตีร์ และย่านอื่น ๆ ที่ล้อมรอบนคร โดยนครเคยเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคและคาซัคสถานในช่วง ค.ศ. 1929 – 1997 ต่อมาใน ค.ศ. 1997 รัฐบาลได้ย้ายเมืองหลวงไปตั้งที่อัสตานา ทางภาคเหนือของประเทศ
อัลมาเตอยังคงเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ ในฐานะนครที่มีความเป็นสากลและมีประชากรมากที่สุดของประเทศ นครตั้งอยู่ในเขตภูเขาทางภาคใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศคีร์กีซสถานซึ่งอยู่บริเวณตีนเขาทรานส์ - อีลี อะลาตอ ที่ระดับความสูง 700 – 900 เมตร (2,300 – 3,000 ฟุต) ที่แห่งนั้น แม่น้ำอัลมาตินกาทั้งสายใหญ่และสายเล็กได้ไหลลงสู่ที่ราบลุ่ม
นครเป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายนครสร้างสรรค์ของยูเนสโกในสาขาดนตรีนับตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2017 นครยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมนานาชาติด้านบริการสุขภาพพื้นฐานในปี 1978 ซึ่งในครั้งนั้น มีคำแถลงการณ์อัลมาอาตา ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของวงการสาธารณสุขโลก
ประชากร
กลุ่มชาติพันธ์ (2020):
เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 คณะกรรมการสถิติแห่งชาติรายงานว่า อัลมาเตอมีประชากร 1,797,431 ซึ่งเพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 37 จากเมื่อปี 1999 ที่มีประชากร 1,129,400 คน และเพิ่มขึ้นร้อยละ 44 จากยุคสหภาพโซเวียตเมื่อปี 1989 ที่มีประชากร 1,071,900
เขตปริมณฑล
เขตปริมณฑลของอัลมาเตอครอบคลุมพื้นที่นครและเมืองต่าง ๆ ได้แก่ Esik, Kaskelen, Talgar และ Kapchagay และยังครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต Enbekshikazakh, Jambyl, Ile และ Talgar เขตปริมณฑลใช้เวลาเดินทางจากใจกลางนครไม่เกินหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
คนที่มีชื่อเสียง
สูตรอาหารมังสวิรัติ
นาตาเลียนาซาโรว่า-โรงละครและนักแสดงภาพยนตร์
รมชาติของนักแสดงและนักแสดง
การเมืองและรัฐบุรุษ
นักแสดงหญิง
รางวัลออสการ์
วัดศาลากุล
วัดศาลากุล บ้างเขียนว่า วัดศาลากุน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ถือเป็นวัดไทยวัดเดียวในตำบลเกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี วัดมีที่ดินทั้งหมด 40 ไร่ เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบันชื่อ พระสมุห์ณรงค์ชาญ กนฺตธมฺโม
ประวัติ
วัดศาลากุลน่าจะเป็นวัดที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย แต่เดิมมีชุมชนที่มีประชากรไม่มากนัก เนื่องจากพื้นที่เป็นชายตลิ่งที่เป็นที่ดินงอก สัญจรไม่สะดวก เมื่อเริ่มสร้างวัดคงอยู่ไม่ห่างจากแม่น้ำมากนักและมีคลองวัดศาลากุลเป็นทางเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยา ต่อมาที่ดินงอกออกไปมาก ทำให้วัดอยู่ห่างจากแม่น้ำเจ้าพระยามาก
วัดถูกปล่อยทิ้งร้างตั้งแต่ครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 จนกระทั่งประมาณสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีเรือสำเภามาจอดที่ปากด่านเพื่อรอรับสินค้า เช่น ครั่ง ข้าว ไม้ฝาง ฯลฯ เพื่อนำไปขายต่างประเทศ จนเจ้าพระยารัตนาธิเบศร์ (กุน) สมุหนายกที่ได้รับราชการตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช มาจนถึงสมัยรัชกาลที่ 2 ตัวท่านเป็นคนจีน ได้มาสร้างศาลาให้บริวารพักบริเวณใกล้วัด ชาวบ้านเรียกศาลานี้ว่า ศาลาเจ้าคุณกุน หรือ ศาลาจีนกุน รวมทั้งเป็นชื่อเดิมของเกาะเกร็ดด้วย เมื่อการค้าสำเภายกเลิกไป บริเวณนี้จึงสงบเงียบจึงได้กลายมาเป็นวัด วัดนี้ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2394
อาคารเสนาสนะและวัตถุโบราณ
อุโบสถลักษณะทรงโบราณ 2 ชั้น ขนาด 5 ห้อง หลังคาลด 2 ชั้น มีมุขคลุมชานชาลาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ และคันทวยปูนประดับกระจก หน้าบันเป็นปูนปิดทองประดับกระจก วิหารด้านใต้อุโบสถ มีวิหารประดิษฐานรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาส ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ เจดีย์และกุฏิสงฆ์
วัดมีวัตถุโบราณได้แก่ หีบมุกและโต๊ะหมู่มุกที่หลวงพ่อสุนสร้างขึ้นมา มีการประดับมุกไฟอย่างดี ฝีมืองดงามมาก พร้อมเครื่องแก้วเจียระไนชุดใหญ่
เครื่องรางของขลัง
วัดศาลากุลมีพระเกจิอาจารย์ผู้มีความเก่งกล้าสามารถในการปลุกเสกเครื่องรางของขลังที่มีชื่อเสียงในยุคเก่า อย่างหลวงพ่อสุ่น ได้รับสมญาว่า ขุนกระบี่วานร ฤทธิเกริกไกร หนึ่งในสยาม ในวงการพระเครื่อง หนุมาน หลวงพ่อสุ่น ถือว่าเป็นสุดยอดของขลังหนึ่งในชุดเบญจภาคี ที่นักสะสมต้องหามาไว้ครอบครองบูชา
พระพิมานดุสิตา
พระพิมานดุสิตา เป็นพระวิมานที่ตั้งอยู่บริเวณเกาะกลางสระภายในพระราชวังบวรสถานมงคล สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทเพื่อใช้เป็นสถานที่ประดิษฐานพระพุทธรูป อย่างไรก็ตาม ไม่ปรากฏหลักฐานถึงลักษณะของพระวิมานแห่งนี้ เนื่องจากพระวิมานได้ถูกรื้อลงไปตั้งแต่สมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษ์
ประวัติ
ส่วนบริเวณเกาะกลางสระที่เดิมตั้งพระทัยให้สร้างปราสาทนั้น โปรดให้สร้างพระวิมานประดิษฐานพระพุทธรูปขึ้นเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา ขนามนามว่า พระพิมานดุสิตา พระวิมานนี้พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพรรณนาไว้ในพระราชนิพนธ์ เรื่อง สถานที่ซึ่งกรมพระราชวังบวรฯ ทรงสร้างว่า
"ตัววิมานกลางที่เป็นหอพระ หลังคาดีบุก ฝากระดาน ข้างนอกประกอบเป็นลายทรงข้าวบิณฑ์ปิดทองประดับกระจก ข้างในเขียนลายรดน้ำมีราชวัตรฉัตรรูปอย่างฉัตรเบญจรงค์ (ปักรายรอบ) เป็นเครื่องปิดทองประดับกระจกทั้งสิ้น นอกพระวิมานออกมามีพระระเบียง ฝาข้างในเรื่องพระปฐมสมโพธิและเรื่องรามเกียรติ์ "งามนักหนา" ข้างนอกมีลายประกอบปิดทองประดับกระจก เสาและหูช้างพนักข้างในก็ล้วนลายสลักปิดทองประดับกระจก มีตะพานพนกสลักปิดทองเป็นทางข้ามสระเข้าไปทั้งสี่ทิศ"
คีรีบูน (วงดนตรี)
ประวัติ
อัลบั้มแรกวางแผงเมื่อปี พ.ศ. 2526 ในชื่อว่า "หากรัก" ต่อมาอัลบั้ม "รอวันฉันรักเธอ" ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดที่ 2 ได้ออกวางแผงในปี พ.ศ. 2527 มีเพลงดังอย่าง "รอวันฉันรักเธอ" โดยเพลงนี้ อ๊อด รณชัย นักร้องนำและหัวหน้าวงได้แต่งขึ้นจากชีวิตจริงของมือกลองคนแรกของวงที่จะต้องไปศึกษาต่อที่สิงคโปร์ และเป็นห่วงคนรักของเขามาก   ทางอ๊อด คีรีบูนจึงแต่งเพลงนี้ขึ้นเพื่อแทนความคิดถึงของทั้งสองที่มีต่อกัน
หลังจากนั้นโหน่ง ไกรฤทธิ์ มือเบสของวงได้ขอลาออกจากวงไปเนื่องจากมีภารกิจส่วนตัวทางวงจึงดึง ต๋อง คมสันต์ ตันไชยฤทธิกุล เข้ามาเล่นเบสแทน โดยในปี พ.ศ. 2528 ได้ออกวางตลาดอัลบั้มชุดที่ 3 ชื่อ "เพื่อน" และอัลบั้มชุดที่ 4 ชื่อ "เพียงก่อนนั้น" ในระหว่างนั้นทางอาร์เอสได้ให้อ๊อดออกอัลบั้มเดี่ยวชื่อ "อ๊อด in USA" ตามกระแสที่ นิธิทัศน์ โปรโมชั่น ได้ปล่อย แจ้ ดนุพล ออกมา โดยทำการบันทึกเสียงที่สหรัฐอเมริกา ต่อมาในปี พ.ศ. 2530 ทางวงได้ออกอัลบั้มชุดที่ 5 ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดสุดท้ายของวงในชื่อว่า "ตลอดกาล" หลังจากนั้นสมาชิกทั้งหมดก็ประกาศแยกวงในที่สุด
และล่าสุดทางวงได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อแสดงคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในรอบ 26 ปีของวงในคอนเสิร์ตที่มีชื่อว่า กาลครั้งหนึ่งของคีรีบูน ในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2553 ที่อิมแพค เมืองทองธานี
ผลงานเพลง
''หากรัก (พ.ศ. 2526) ''รอวันฉันรักเธอ (พ.ศ. 2527) ''เพื่อน (พ.ศ. 2528) ''เพียงก่อนนั้น (พ.ศ. 2529) ''ตลอดกาล (พ.ศ. 2529-2530) ''ชุดพิเศษ ฝากไว้ให้คิดถึง (พ.ศ. 2538)
เคว็ลเล็ฟติยอ
เคว็ลเล็ฟติยอ (Skellefteå) เป็นเมืองในเทศบาลเคว็ลเล็ฟติยอ ในจังหวัดเวสเตอร์บอตเตน ประเทศสวีเดน เป็นเมืองชายฝั่งบริเวณปากแม่น้ำเชลเลฟเต มีประชากร 32,775 คน ในปี ค.ศ. 2010 เป็นเมืองประวัติศาสตร์ด้านอุตสาหกรรม มีเหมืองขนาดใหญ่ โดยเฉพาะเหมืองทอง จึงทำให้มีชื่อเล่นว่า เมืองทอง (Gold Town)
เหรินจง
เหรินจง (仁宗) อาจหมายถึง
ภาษาโสรา
ภาษาโสรา เป็นภาษากลุ่มมุนดาตอนใต้ในอินเดีย มีผู้พูดเป็นภาษาแม่ 288,000 คน (2540) ในทางใต้ของรัฐโอริศา ที่อยู่ทางตะวันออกของอินเดีย แต่ก็มีที่รัฐอานธรประเทศ มัธยประเทศ พิหาร ทมิฬนาฑู เบงกอลตะวันตก และบางส่วนของรัฐอัสสัม เขียนด้วยอักษรเตลุกุ อักษรละติน และอักษรโสรัง สมเป็งที่ประดิษฐ์เมื่อ พ.ศ. 2479 ทางยูเนสโกจัดให้ภาษานี้อยู่ในกลุ่ม 'เสี่ยงต่อการสูญหาย'
พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก
พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก เป็นพระที่นั่งที่ประทับภายในพระราชวังบวรสถานมงคล สร้างขึ้นโดยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพในบริเวณเกาะกลางสระซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งของพระพิมานดุสิตา ปัจจุบัน เป็นที่ตั้งของหอประชุมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ
ภายหลังจากการรื้อพระพิมานดุสิตาที่สร้างขึ้นในสมัยสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทซึ่งชำรุดทรุดโทรมลง สมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาเสนานุรักษณ์ได้ใช้สถานที่บริเวณนั้นทำสวนเลี้ยงนก เลี้ยงปลา เป็นที่ประพาสสำราญพระอิริยาบถตลอดมา ในสมัยของสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาศักดิพลเสพ พระองค์ยังคงเสด็จประพาสสถานที่แห่งนี้อยู่ ดังนั้น จึงโปรดฯ ให้สร้าง พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลก ขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับเวลาเสด็จประพาสสวนแห่งนี้
เมื่อพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเข้ามาประทับที่พระบวรราชวัง พระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลกซึ่งสร้างขึ้นจากเครื่องไม้อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมมาก จึงโปรดให้รื้อและสร้างเก๋งจีนขึ้นใหม่ ซึ่งพระองค์ยังคงใช้เป็นที่เสด็จประพาสสำราญพระอิริยาบถ ปัจจุบัน บริเวณที่ตั้งของพระที่นั่งรังสรรค์จุฬาโลกนั้น เป็นที่ตั้งของหอประชุม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ลูบลิยานา
ลูบลิยานา (Ljubljana) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศสโลวีเนีย ด้วยตำแหน่งที่ตั้งที่จัดได้ว่าเป็นศูนย์กลางของยุโรป ระหว่างเทือกเขาแอลป์, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และที่ราบแพนโนเนียน ลูบลิยานาตั้งอยู่ใจกลางของประเทศสโลวีเนีย มีประชากร 286,745 คน (สำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2563) ปัจจุบันเป็นตัวแทนวัฒนธรรมประเพณี, เศรษฐกิจ, การเมือง และศูนย์กลางบริหารของประเทศสโลวีเนีย
ตราแผ่นดินของเนเธอร์แลนด์
ตราแผ่นดินของเนเธอร์แลนด์ (Groot Rijkswapen, Coat of arms of the Netherlands) เป็นตราอาร์มส่วนพระองค์ในพระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์ รัฐบาลเนเธอร์แลนด์ใช้ตราย่อที่ไม่มีเสื้อคลุมและบางทีก็จะใช้เพียงแต่โล่และพระมหามงกุฎ องค์ประกอบของตราได้รับพระราชทานพระบรมราชานุมัติโดยสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาตามพระราชบัญญัติเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1907 และได้รับพระราชทานพระบรมราชานุมัติอีกครั้งจากสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนาเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1980 (สำหรับตราที่ใช้อย่างเป็นทางการดูข้อมูลได้ที่สำนักพระราชวังเนเธอร์แลนด์ )
นิยามของตราอย่างเป็นทางการ
สำหรับพระมหากษัตริย์ตราอาร์มตั้งอยู่ในเสื้อคลุมสีแดงบุด้วยขนเออร์มิน เหนือเสื้อคลุมเป็นซุ้มสีแดงเหนือซุ้มเป็นพระมหามงกุฎสีทอง
พระราชประกาศระบุว่าถ้าผู้ครองราชย์เป็นชายก็สามารถเปลี่ยนมงกุฎบนโล่เป็นหมวกเกราะพร้อมเครื่องยอดแห่งนาซอได้
ประวัติและที่มาของตรา
ตราอาร์มปัจจุบันเป็นตราที่ใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1907 และมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยจากตราเดิมที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1815 ถึงปี ค.ศ. 1907 สิงโตทุกตัวสวมพระมหามงกุฎ แต่ต่างจากรุ่นปัจจุบันตรงที่สิงโตประคองข้างหันหน้ามาทางผู้ดูโล่
ตรานี้ได้รับการอนุมัติใช้โดยพระมหากษัตริย์องค์แรกของราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์สมเด็จพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 เมื่อขึ้นครองราชย์หลังจากการประชุมแห่งเวียนนาในปี ค.ศ. 1815 ในฐานะพระมหากษัตริย์พระเจ้าวิลเลิมก็ทรงนำเอาองค์ประกอบต่างๆ ของตราอาร์มของราชวงศ์ออเรนจ์-นาซอและของอดีตสาธารณรัฐเนเธอร์แลนด์ที่ใช้ระหว่างปี ค.ศ. 1581 ถึงปี ค.ศ. 1795 มารวมกัน
จากตราของพระราชวงศ์พระองค์ก็ทรงใช้สีเงิน ลายขีดทอง และสิงโตทองสำหรับราชตระกูลนัสเซา ส่วนคำขวัญ “ข้าจะพิทักษ์” เป็นของราชตระกูลออเรนจ์ตั้งแต่ราชรัฐออเรนจ์เข้ามารวมกับราชตระกูลนัสเซา องค์ประกอบที่ว่านี้เป็นองค์ประกอบเดียวกับที่ใช้ในตราอาร์มของสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ผู้ครองราชบัลลังก์อังกฤษระหว่างปี ค.ศ. 1689 ถึงปี ค.ศ. 1702 ผู้เดิมทรงดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าชายแห่งออเรนจ์ จากตราอาร์มของสาธารณรัฐดัตช์พระเจ้าวิลเลิมก็ทรงนำดาบและลูกศรมาใช้ ลูกศรเป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นเป็นสาธารณรัฐ
เคานท์แห่งนัสเซา
พระมหากษัตริย์แห่งเนเธอร์แลนด์ทรงสืบเชื้อสายมาจากเคานท์ออตโต แกรนด์ดยุคแห่งลักเซมเบิร์กทรงสืบเชื้อสายมาจากเคานท์วอลแรม ทั้งสองสายยังคงใช้ “นัสเซา” ในตราอาร์ม (ข้อมูลหน้า 105 และ 106 ของ เอกสารเกี่ยวกับราชตระกูลของแกรนด์ดยุคแห่งลักเซมเบิร์ก) ทั้งสองสายต่างก็ไม่มีผู้สืบตระกูลที่เป็นชาย
หมวกเกราะและเครื่องยอดที่ใช้สำหรับผู้สืบตระกูลที่ได้ขึ้นครองราชย์ที่เป็นชาย (และยังคงใช้โดยสมาชิกของตระกูลที่เป็นชาย) มีนิยามว่า:
เครื่องยอดที่ใช้โดยผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากเคานท์ออตโตแตกต่างจากผู้ที่สืบเชื้อสายมาจากเคานท์วอลแรม ในพระราชประกาศของปี ค.ศ. 1815 เครื่องยอดที่มาจากมงกุฎของตราอาร์มของเนเธอร์แลนด์เป็นเครื่องยอดที่ใช้โดยสายวอลแรม แต่ไม่เป็นที่ทราบถึงสาเหตุของการออกพระราชประกาศนี้
เครื่องยอดของสายวอลแรมนิยามว่า “Between two trunks Azure billetty Or a sitting lion Or” (“ระหว่างสองงวงสีเงิน ลายขีดสีทอง สิงห์นั่งสีทอง”) งวงอาจจะเข้าใจผิดว่าเป็นเขาวัวสองเขาซึ่งเป็นเครื่องยอดที่นิยมใช้กันในตราอาร์มของเยอรมนี บนตราอาร์มของแกรนด์ดยุคแห่งลักเซมเบิร์ก สิงโตสวมมงกุฎ เล็บและลิ้นสีแดง
ราชรัฐแห่งออเรนจ์
คำขวัญได้รับการนำมาใช้โดยสมาชิกผู้ปกครองทุกคนของนาซอ ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าชายแห่งออเรนจ์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1530 เมื่อราชวงศ์สองราชวงศ์มารวมตัวกัน เคานท์เฮนรีที่ 3 แห่งนาซอ-เบรดาผู้ที่พำนักอยู่ในกลุ่มประเทศต่ำสมรสกับคลอเดียแห่งเชลอง (Claudia of Châlon) น้องชายของคลอเดียฟิลิแบร์ตแห่งเชลองเป็นเจ้าชายแห่งออเรนจ์องค์สุดท้ายจากตระกูลเชลอง เมื่อฟิลิแบร์ตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1530 เรอเนบุตรของเฮนรีและคลอเดียก็ได้รับราชรัฐโดยมีข้อแม้ว่าต้องใช้ตำแหน่งและตราอาร์มของตระกูลเชลอง เรอเนจึงได้รับนามว่าเรอเนแห่งเชลอง (René of Châlon) คำขวัญ “ข้าจะพิทักษ์เชลอง” (Je Maintiendrai Châlons) จึงกลายมาเป็นคำขวัญของตระกูล เรอเนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1544 โดยไม่มีผู้สืบตระกูล วิลเลียมแห่งนาซอ-ดิลเลนเบิร์กผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกันจึงได้รับดินแดนของเรอเน วิลเลียมกลายเป็นวิลเลียมแห่งออเรนจ์ หรือในภาษาอังกฤษรู้จักกันว่าวิลเลียมเดอะไซเลนท์ (William the Silent) ผู้ที่เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา สิ่งแรกที่วิลเลียมทำคือเปลี่ยนคำขวัญเป็น “ข้าจะพิทักษ์นัสเซา” (Je Maintiendrai Nassau) ต่อมาวิลเลียมหรือบุตรชายก็ละทิ้งชื่อราชวงศ์ออกจากคำขวัญ
ตราอาร์มของราชรัฐแห่งออเรนจ์ก็มิได้ใช้ในตราอาร์มของราชอาณาจักรแต่เป็นส่วนหนึ่งของสัญลักษณ์ส่วนพระองค์และธงของสมาชิกหลายพระองค์ในราชวงศ์เนเธอร์แลนด์
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล จัดตั้งขึ้นเป็นสถาบันอุดมศึกษาระดับปริญญาครั้งแรก เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 โดยพระราชบัญญัติวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา พ.ศ. 2518 ใช้ชื่อว่า “วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา” และโอนวิทยาลัยเทคนิค วิทยาลัยเกษตรกรรม และวิทยาลัยต่างๆ ในสังกัดกรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เข้ามาสังกัด ต่อมาพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "ราชมงคล" เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2531 (วันราชมงคล) พร้อมทั้งมีพระราชบัญญัติเปลี่ยนชื่อวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษาเป็นสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2532 ทำให้วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ได้รับการเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล"
สาขาที่เปิดสอนในคณะต่างๆ
สำนักวิชาวิศวกรรมศาสตร์และนวัตกรรม
วิทยาเขต
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก ได้รับการสถาปนาขึ้นในพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 ประกอบด้วย 4 วิทยาเขต คือ
พื้นที่จัดการศึกษา
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก มีพื้นที่จัดการศึกษา 4 แห่งคือ
พิธีพระราชทานปริญญาบัตร
ศาสตราจารย์สวาสดิ์ ไชยคุณา อธิการบดีวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ผู้บุกเบิกสถาบันฯ อย่างแท้จริง ได้กล่าวถึงการพระราชทานปริญญาบัตรครั้งแรกของสถาบันไว้ว่า นับจากปีแรกที่ได้เริ่มสถาปนาวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา ในปี พ.ศ. 2518 และได้ดำเนินการเรียนการสอนผ่านพ้นอุปสรรคปัญหามานานานับประการเรื่อยมา จนกระทั่งมาถึงวันแห่งความสำเร็จวันแห่งภาคภูมิใจที่รอคอยก็มาถึง อีกหกปีต่อมา ในปี พ.ศ. 2524 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ด้วยพระมหากรุณาธิการอย่างสูงสุด เสด็จมาพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษารุ่นแรก
การที่บัณฑิตที่มาจากนักเรียนอาชีวศึกษาชั้นสอง ได้รับพระมหากรุณาธิคุณอย่างสูงสุด มีโอกาสได้รับพระราชทานปริญญาบัตรกับพระหัตถ์พระองค์เอง ณ อาคารใหม่ สวนอัมพร นำความปลื้มปิติยินดีมาสู่เหล่าคณาจารย์ ข้าราชการ นักศึกษา ผู้ปกครองบัณฑิต เป็นล้นพ้น และอีกสามครั้งคือ ในปี พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2530 พ.ศ. 2531 เมื่อได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อสถาบันให้ใหม่ว่า สถาบันเทคโนโลยีราชมงคลแล้วได้เสด็จมาพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาจากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล เป็นครั้งแรกด้วยพระองค์เอง ในปี พ.ศ. 2533 รวมแล้วได้เสด็จมาพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ด้วยพระองค์เองถึง 4 ครั้ง และตั้งแต่ในปี พ.ศ. 2534 เป็นต้นมา ก็ได้ทรงพระกรุณาฯ โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ฯ มาพระราชทานปริญญาบัตรแด่บัณฑิตที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลทั้ง 9 แห่ง เป็นประจำทุกปี ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี
ในการพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก ในวันอังคารที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระราชทานพระราโชวาทแก่บัณฑิตความตอนหนึ่งว่า พระราโชวาทพระราชทานแก่บัณฑิต วันที่ 15 ธันวาคม 2552
ภาวะการมีงานทำของบัณฑิต
ศิษย์เก่าและบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยสามารถประกอบอาชีพทั้งหน่วยงานรัฐและเอกชน โดยสามารถหางานทำได้มากที่สุดใน 9 ราชมงคลด้วยกันในปี พ.ศ. 2548 มีการสำรวจภาวะการมีงานทำของบัณฑิตเมื่อปี 2548 โดยสำรวจหลังจากจบแล้วเป็นเวลา 6 เดือน ปรากฏว่า บัณฑิตที่มีงานทำแล้วเรียงจากมากไปน้อยคือ
นับเฉพาะคณะวิศวกรรมศาสตร์ (การสำรวจการมีงานทำในระยะเวลา6เดือนหลังจากจบ)
พรมแดนอาเซอร์ไบจาน–รัสเซีย
พรมแดนอาเซอร์ไบจาน–รัสเซีย (Azerbaijan–Russia Border) เป็นพรมแดนรัฐระหว่างประเทศอาเซอร์ไบจานและสหพันธรัฐรัสเซีย มีความยาว 338 กิโลเมตร (210 ไมล์) และเริ่มต้นจากทางตะวันตกที่จุดเชื่อมพรมแดนสามประเทศของอาเซอร์ไบจาน–รัสเซียร่วมกับประเทศจอร์เจียไปยังทางตะวันออกที่ทะเลแคสเปียน ก่อนปี ค.ศ. 1991 เคยเป็นพรมแดนภายในสหภาพโซเวียต ระหว่างสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (รวมถึงสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตปกครองตนเองดาเกสถาน) และสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน และในปัจจุบันจุดใต้สุดของสหพันธรัฐรัสเซียตั้งอยู่บนพรมแดนนี้
วัดท้องคุ้ง (จังหวัดนนทบุรี)
ประวัติ
วัดท้องคุ้งเป็นวัดโบราณที่สร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แต่กลายเป็นวัดร้างไปเมื่อพม่ายกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาจนถึง พ.ศ. 2325 ชาวมอญจากเกาะปิ้น เมืองเมาะลำเลิง ที่เข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารในพระราชอาณาจักรไทย ได้มาปฏิสังขรณ์วัดนี้และตั้งชุมชนอยู่ใกล้วัด ตั้งชื่อวัดว่า วัดเกาะปิ้น หรือ เภี้ยะเก้าฮ์ปิ้น ในภาษามอญ มีพระเถระจากเมืองมอญมาอยู่ประจำที่วัดนี้มาโดยตลอด จนในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการบูรณะวัดครั้งใหญ่ เจ้าสัวฉิมเป็นผู้ดำเนินการบูรณะ ชื่อไทยตามปรากฏในหนังสือทำเนียบคณะสงฆ์ กระทรวงธรรมการพิมพ์เมื่อ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) เรียก วัดบ้านแหลมกลาง ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดท้องคุ้ง" บ้างว่าเจ้าสัวฉิมผู้บูรณะมีภรรยาชื่อ "คุ้ง" จึงใช้ชื่อนี้ บ้างว่าเปลี่ยนชื่อวัดเนื่องจากมีชื่อบ้านแหลมหลายวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
อุโบสถ
อุโบสถเป็นอาคารทรงสูง ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 11.30 เมตร หลังคาโครงไม้มุงกระเบื้อง ช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ เป็นไม้แกะสลัก หน้าบันเป็นปูนปั้นนูนสูงลายดอกพุดตานระบายสี ด้านหน้า มีพาไลและประตูด้านเดียว ซุ้มประตู หน้าต่าง ลายปูนปั้นเหนือขอบหน้าต่างงดงามมาก เป็นทรงจอมแห ลวดลายดอกพุดตานผสมรักร้อยระบายสี ที่ผนังเหนือระดับหน้าต่างมีเสมา 8 ทิศ ติดอยู่โดยรอบ
ชวัน-ซตาบีโล
ชวัน-ซตาบีโล เป็นบริษัทผลิตปากกาและเครื่องเขียนจากประเทศเยอรมนี ด้วยสีต่างๆที่เหมาะสำหรับการใช้ในสำนักงาน โดยเป็นผู้ผลิตปากกาชนิดเน้นข้อความที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่มีชื่อว่า ซตาบีโล บอซซ์
ประวัติ
บริษัทได้ถูกก่อตั้งโดย โกรซแบร์เกอร์ และ คูร์ซ ไบลชทิฟท์ฟาบริค (บริษัทผลิตดินสอ) ที่เมือง เนือร์นแบร์ก ในปี ค.ศ. 1855 ที่ได้มาจากครอบครัวชวานฮอยเซอร์ ในปี ค.ศ. 1865 โดยชื่อขึ้นต้นมาจากชื่อครอบครัวนี้ บริษัทจึงมีชื่อว่า ชวาน ไบลชทิฟท์ฟาบริค และเริ่มใช้ตราที่มีสัญลักษณ์เป็นหงส์ ในการดำเนินธุรกิจ ต่อมาในช่วงยุค 1930 ได้เริ่มผลิตดินสอสำหรับแต่งหน้า และทำให้ธุรกิจได้เติบโตมากในช่วงยุค 1970 หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 1967 ได้มีหุ้นส่วนที่เป็นลูกครึ่งเยอรมัน–มาเลเซีย เข้ามาร่วมหุ้น และทำให้ชื่อสินค้าภายในประเทศมาเลเซีย มีชื่อว่า "Swan Malaysia Sdn Bhd" หลังจากนั้นก็ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น ชวัน-ซตาบีโล ในปี ค.ศ. 1976 และในปี ค.ศ. 2005 ก็ได้ทำให้บริษัทมีความเป็นสากลมากขึ้นด้วยการมี ซตาบีโล อินเตอร์เนชันแนล ขึ้นมา
วนอุทยานแห่งชาติเขาพระบาท
วนอุทยานเขาพระบาท เป็นพื้นที่อยู่ในเขตตำบลตากออก อำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีสภาพเป็นพื้นที่เนินกรวดครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 30 ตารางกิโลเมตร เป็นสถานที่ที่มีการขุดค้นพบท่อนไม้กลายเป็นหินจำนวนมากฝังตัวอยู่ใต้เนินกรวด กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช พร้อมด้วยจังหวัดตากได้พัฒนาพื้นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว โดยการขุดท่อนไม้กลายเป็นหินจำนวน 7 ท่อน และตัดถนนเข้าไปในพื้นที่ ไม้บางท่อนมีความยาวมากกว่า 70 เมตร ถือเป็นแหล่งซากดึกดำบรรพ์พืชที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย มีท่อนไม้กลายเป็นหินที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย ท่อนไม้บางท่อนกรมทรัพยากรธรณีได้ตรวจพิสูจน์แล้วว่าเป็นไม้ยวนและไม้ตะคร้อ อย่างไรก็ตามยังมีท่อนไม้กลายเป็นหินอีกมากที่ยังไม่ได้รับการตรวจพิสูจน์
ไฮไฟฟ์ (แก้ความกำกวม)
ไฮไฟฟ์ อาจหมายถึง
เคนัน บานานา
เคนัน โซดินโด บานานา (Canaan Sodindo Banana; 5 มีนาคม ค.ศ. 1936 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003) เป็นรัฐมนตรีเมธอดิสต์ นักศาสนศาสตร์ และนักการเมืองชาวซิมบับเว ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกของซิมบับเว ระหว่างปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1987 แล้วนายกรัฐมนตรี รอเบิร์ต มูกาบี จึงขึ้นดำรงตำแหน่งแทน บานานาถูกกล่าวหาว่าเป็นคนรักร่วมเพศ และหลังจากการพิจารณาคดีที่มีการเผยแพร่อย่างกว้างขวาง เขาถูกตัดสินว่ามีความผิด 11 กระทงในข้อหามีเพศสัมพันธ์กับผู้อื่นและ "การกระทำที่ผิดธรรมชาติ" โดยถูกจำคุกเป็นเวลา 6 เดือน
บานานา เกิดใน Essexvale (ปัจจุบันคือ Esigodini) หมู่บ้านในมาทาเบเลแลนด์ใต้ ของโรดีเซีย โดยมีมารดาเป็น Ndebele และบิดาเป็นชาวโมโซโท เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนมิชชันนารีก่อนที่จะไปศึกษาที่ วิทยาลัยเทววิทยา Epworth ใน ซอลส์บรี (ปัจจุบันคือ ฮาราเร) แล้วจึงบวชในปี ค.ศ. 1962 เป็นรัฐมนตรีเมธอดิสต์ และผู้บริหารโรงเรียนระหว่างปี ค.ศ. 1963 – 1966 ตามลำดับ ต่อมาเขาได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานสภาคริสตจักรบูลาวาโย ในปี ค.ศ. 1969 – 1971 จากนั้นในปี ค.ศ. 1971 – 1973 เขาจึงทำงานให้กับการประชุม All Africa ของคริสตจักรต่าง ๆ และยังเป็นสมาชิกของคณะกรรมการที่ปรึกษาของสภาคริสตจักรโลกอีกด้วย เขาเข้าไปพัวพันกับการเมืองต่อต้านอาณานิคม น้อมรับเทววิทยาการปลดปล่อยคนผิวดำ และวิจารณ์รัฐบาลโรดีเซียภายใต้การนำของ เอียน สมิธ ซึ่งได้ประกาศให้ประเทศเป็นอิสระภายใต้การปกครองของชนกลุ่มน้อยผิวขาวในปี ค.ศ. 1965 เขากลายเป็นรองประธานสภาแห่งชาติแอฟริกา แต่ไม่นานนัก ก็ถูกบังคับให้ออกจากโรดีเซีย ไปที่ญี่ปุ่นก่อนย้ายไปยัง วอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา เพื่อไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยศาสนศาสตร์เวสลีย์
เมื่อกลับมายังโรดีเซียในปี ค.ศ. 1975 เขาถูกคุมขังจนถึงปี ค.ศ. 1976 ในปีนั้น เขาร่วมกับมูกาบีในการประชุมเจนีวา และในปี ค.ศ. 1979 เขาเข้าร่วมการประชุมสภาแลงคาสเตอร์ในลอนดอน ซึ่งส่งผลให้ซิมบับเวได้รับเอกราชเป็นระบอบประชาธิปไตยตามเสียงข้างมาก ในปี ค.ศ. 1980 เขากลายเป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศ และก้าวลงจากตำแหน่งในปี ค.ศ. 1987 เพื่อให้มูกาบีซึ่งปฏิรูปตำแหน่งประธานาธิบดีจากตำแหน่งพิธีการไปสู่ตำแหน่งผู้บริหารสามารถสืบทอดตำแหน่งแทนเขาได้ จากนั้นบานานาก็ทำงานเป็นนักการทูตขององค์การเอกภาพแห่งแอฟริกาและสอนที่มหาวิทยาลัยซิมบับเวด้วย นอกจากนี้เขายังมีบทบาทสำคัญในการจัดสหภาพของกลุ่มปฏิวัติหลักของซิมบับเวสองกลุ่มที่เปลี่ยนพรรคการเมือง ZAPU และ ZANU ของเขาเอง ซึ่งรวมกันในปี ค.ศ. 1988 เพื่อก่อตั้ง ZANU–PF ซึ่งยังคงเป็นพรรคที่ปกครองประเทศในปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1997 บานานาถูกจับในซิมบับเวด้วยข้อหาเล่นชู้ทางเพศ หลังจากถูกกล่าวหาในระหว่างการพิจารณาคดีฆาตกรรมอดีตบอดี้การ์ดของเขา ซึ่งได้ฆ่าเจ้าหน้าที่อีกคนที่ล้อเลียนเขาว่าเป็น "ภรรยารักร่วมเพศของบานานา" ข้อกล่าวหาที่เกี่ยวข้องกับข้อกล่าวหาที่ว่าบานานาใช้อำนาจในทางที่ผิดในขณะที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีเพื่อบีบบังคับผู้ชายจำนวนมากให้ยอมรับความก้าวหน้าทางเพศ ฝแม้ว่าเขาจะปฏิเสธข้อกล่าวหา แต่เขาก็ถูกตัดสินว่ามีความผิด 11 ข้อหาในข้อหารักร่วมเพศ พยายามเล่นชู้และทำร้ายผู้อื่นอย่างอนาจารในปี ค.ศ. 1998 เขาถูกจำคุกหกเดือนและถูกปลดออกจากตำแหน่งด้วย หลังจากนั้นเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในปี ค.ศ. 2003 โดยมีแหล่งที่มาแตกต่างกันไปตามสถานที่เสียชีวิตของเขา
บานานาเป็นบุคคลที่มีความขัดแย้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้รับโทษทางอาญา ในฐานะประธานาธิบดี เขาไม่ได้รับความเคารพเสมอไป (กฎหมายผ่านในปี 1982 ห้ามชาวซิมบับเวล้อเล่นเกี่ยวกับนามสกุลของเขา) อย่างไรก็ตาม บางคนนับถือเขาจากการมีส่วนร่วมในการต่อสู้เพื่อปลดปล่อยของซิมบับเว และต่อมาสำหรับบทบาทของเขาในการรวม ZANU และ ZAPU เข้าด้วยกัน ซึ่งยุติการสังหารหมู่ Gukurahundi หลังจากที่เขาเสียชีวิต มูกาบีเรียกเขาว่า "ของขวัญที่หายากแก่ประเทศชาติ"
เคโกะ วาตานาเบะ
เคโกะ วาตานาเบะ ( 渡部 恵子<rt>わたなべ けいこ</rt>, 29 มีนาคม 1987 -) เป็นนักพากย์ หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดไซตามะ ไม่ได้สังกัดสำนักงานนักพากย์ไหน ส่วนสูง 164 ซม.
Vibrio
Vibrio เป็นสกุลของแบคทีเรียแกรมลบ รูปร่างเป็นท่อนสั้นหรือท่อนโค้ง มีแฟลกเจลลาที่ปลายเซลล์ ทำให้เคลื่อนที่ได้ ไม่สร้างแคปซูลและสปอร์ สร้างเอนไซม์ออกซิเดสได้ มีสมาชิกมากกว่า 30 ชนิด มีทั้งที่ก่อโรคและไม่ก่อโรค ชนิดที่ก่อโรคจะเกี่ยวกับทางเดินอาหารโดยเฉพาะการรับประทานอาหารดิบ ในธรรมชาติ อาศัยทั้งในน้ำจืด น้ำกร่อยและน้ำเค็ม
ศริพร วณิเกียรติ
ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ศริพร วณิเกียรติ (Prof.Dr.Sariphorn Vanikieti, M.D.,M.PH.,D.A.(Eng.),F.C.C.P. ที่ปรึกษาคณะกรรมการมูลนิธิจุมภฏ-พันธุ์ทิพย์ อดีตคณบดี คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้ช่วยเลขาธิการสภากาชาดไทย
ยูร์มาลา
ยูร์มาลา (Jūrmala) เป็นเมืองในประเทศลัตเวีย ตั้งอยู่ใกล้กับกรุงรีกา เมืองหลวงของประเทศ คำว่า "ยูร์มาลา" ในภาษาลัตเวียมีความหมายว่า "ชายหาด"
เมืองยูร์มาลามีพื้นที่ 100 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 55,400 คน ความหนาแน่นของประชากร 554 คนต่อตารางกิโลเมตร
ประเทศเลบานอนในเอเชียนเกมส์
ประเทศเลบานอน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งแรกในเอเชียนเกมส์ 1978 ที่จัดขึ้น ณ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเลบานอน เป็นผู้รับผิดชอบส่งนักกีฬาเลบานอนเข้าร่วมการแข่งขัน ทีมชาติเลบานอนได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันทั้งหมด 5 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน 8 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 18 เหรียญ
คาร์โบฟูแรน
คาร์โบฟูแรน (Carbofuran) เป็นยาฆ่าแมลงประเภทคาร์บาเมต มีลักษณะเป็นเม็ดคล้ายทรายหยาบสีม่วง  วางจำหน่ายในชื่อการค้าว่า ฟูราดาน (Furadan) โดยบริษัท เอฟเอ็มซี คอร์ปอเรชัน และชื่อการค้า คูราแทร์ (Curater) นิยมใช้กำจัดศัตรูพืชหลายชนิด ทั้ง มันฝรั่ง ข้าวโพด ถั่วเหลือง ข้าว
คาร์โบฟูแรนเป็นยาฆ่าแมลงชนิดดูดซึมเข้าสู่ราก ลำต้น และใบ มีฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของระบบประสาทที่รวดเร็วและรุนแรง มีฤทธิ์การทำลายสูง มีค่า LD50 สำหรับหนู ประมาณ 8-14 มิลลิกรัม/กิโลกรัม สำหรับสุนัข ประมาณ 19 มิลลิกรัม/กิโลกรัม
ปัจจุบันคาร์โบฟูแรนถูกห้ามใช้ในหลายประเทศ
ธงรองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ธงรองประธานาธิบดีสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ประกอบไปด้วยตราประจำตำแหน่งรองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์บนพื้นหลังสีขาว ปัจจุบันธงมีสถานะตามคำสั่งบริหารที่ 310 จากการที่ลงนามโดยอดีตประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย:
ธงรองประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ ต้องประกอบไปด้วยตราประจำตำแหน่งรองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ ในตำแหน่งที่เหมาะสม บนพื้นหลังสี่เหลี่ยมผืนผ้าโดยเป็นสีขาว (แทนที่โล่วงกลมสีขาว) ในส่วนขอบธงจะต้องประกอบด้วยชายครุยของธง โดยปักด้วยดิ้นสีเหลืองทอง สัดส่วนของธงนี้คือ 1:2
ประวัติ
ธงนี้ได้ถูกออกแบบขึ้นในปี ค.ศ. 1947 ตามคำสั่งบริหารที่ 38 (s. 1947) ซึ่งอนุมัติโดยประธานาธิบดี มานูเอล โรฮัส ซึ่งออกแบบพร้อมกับธงประธานาธิบดีและตราประจำตำแหน่ง แสดงให้เห็นว่าธงรองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์มีรูปแบบมาจากธงประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ เพียงแต่ว่าดวงอาทิตย์และดวงดาวที่ตรงมุมจะเป็นสีฟ้าเพื่อสร้างความแตกต่างให้กับธงทั้งสอง
"มาตรา 4 ธงและแถบสีของธงรองประธานาธิบดีสาธารณรัฐฟิลิปปินส์จะมีลักษณะและสัดส่วนแบบเดียวกัน แต่ในส่วนของดวงอาทิตย์ต่อไปนี้จะเป็นสีฟ้า และดวงดาวเป็นสีฟ้า และพื้นหลังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าจะเป็นสีขาวล้วน"
หลักจากที่สิ้นสุดเหตุการณ์ความไม่สงบลงในปี ค.ศ. 1986 จากการที่เอลปิดิโอได้เพิ่มคำสั่งบริหารใหม่ ทำให้เกิดการสับสนของตราประจำตำแหน่งและธงประจำตำแหน่ง ทำให้รัฐบาลปักธงรองประธานาธิบดีเป็นพื้นหลังสีน้ำเงิน ตามเป็นจริงจะต้องเป็นพื้นหลังสีขาว
เพื่อป้องกันการสับสนคำสั่งบริหารฉบับนี้ในส่วนของธงรองประธานาธิบดีและตราประจำรองประธานาธิบดี ประธานาธิบดี กลอเรีย มาคาปากัล-อาร์โรโย ในปี ค.ศ. 2004 จึงได้ออกคำสั่งบริหารที่ 310 เพื่ออธิบายรายละเอียดของตราประจำตำแหน่ง และธงประจำตำแหน่งละเอียดมากขึ้น
เครื่องอิสริยาภรณ์สาธารณรัฐประชาชนจีน
ตารางข้างล่างนี้แสดงเครื่องอิสริยาภรณ์ของสาธารณรัฐประชาชนจีน
แพรแถบ
เข็มเครื่องหมาย เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ของกองทัพปลดปล่อยประชาชน ติดที่หน้าอกเบื้องขวา. สำหรับนายทหารสัญญาบัตร และ ประทวน ที่มีส่วนร่วมในปฎิบัติการป้องกันประเทศ สามารถติด เข็มเครื่องหมายการป้องกันประเทศ
การจัดแพรแถบตามชั้นยศ
แพรแถบ 1 แถว มีทั้งหมด 3 แถบ; ในกรณีที่มีเพียง 2 แถบ โดยเพิ่มแพรแถบสีขาวในส่วนที่ยังไม่ได้แพรแถบ. การจัดแพรแถบตามชั้นยศมีดังนี้:
แถบแสดงยศตำแหน่ง
แพรแถบแสดงตำแหน่งชั้นยศ ติดที่หน้าอกเบื้องซ้ายของเครื่องแบบ  มีลักษณะคล้ายคลึงกับแพรแถบของกองทัพสหรัฐอเมริกา
วรนันท์ ศรีวารี
วรนันท์ ศรีวารี เป็นนักฟุตบอลชาวไทย จบการศึกษาจากโรงเรียนเทศบาล วัดจอมคีรีนาคพรต จ. นครสวรรค์ และได้แชมป์หลายรายการกับโรงเรียน ซึ่งในชุดนั้นก็มีสาธิต ป้อมเสมาเป็นกำลังหลักด้วย วรนันท์เป็นลูกชายของ เทวินทร์ ศรีวารีอดีตนักฟุตบอลสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครสวรรค์ ซึ่งในปัจจุบันคือหัวหน้าผู้ฝึกสอนสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครสวรรค์
วรนันท์เริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดนครสวรรค์ได้รับหมายเลขเสื้อ 14 โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า และเป็นปีกในบางครั้ง วรนันท์เป็นกำลังหลักในแดนหน้าของนครสวรรค์ เอฟซีในระดับดิวิชั่น 2 โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่อานนท์ บุษผาย้ายออกจากทีมใน พ.ศ. 2552
ฤดูกาล 2552 เลกแรก วรนันท์เล่นให้กับนครสวรรค์ เอฟซีในระดับลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 และทำผลงานได้ดี ในเลกสองจึงถูกดึงตัวเข้าสู่ สโมสรฟุตบอลอาร์มี่ ยูไนเต็ดในระดับไทยพรีเมียร์ลีกได้รับเสื้อหมายเลข 24 แต่วรนันท์ก็ไม่ได้ลงสนามมากนัก จนในที่สุดฤดูกาล 2553 สโมสรฟุตบอลจังหวัดเชียงใหม่ได้ดึงตัววรนันท์ไปร่วมทีม ทว่าไม่ค่อยได้รับโอกาสลงสนามจึงถูกปล่อยตัวหลังจบเลกแรกของฤดูกาล 2553 และไปร่วมทีมกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดลพบุรี
ปลาปักเป้าดำ
ปลาปักเป้าดำ ปลาปักเป้าน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pao cochinchinensis อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 13 เซนติเมตร รูปร่างกลมป้อม หัวท้ายเรียว ปากเล็ก ตาโต ด้านหลังและด้านท้องมีผิวสากเป็นหนามเล็กละเอียด ด้านท้องนิ่มขยายตัวได้มาก ครีบหลังเล็กเช่นเดียวกับครีบก้น ลำตัวสีเขียวอมเทาคล้ำหรือสีน้ำตาลเข้ม มีดวงหรือลายสีดำประทั่วตัว บางตัวอาจมีสีจางที่ด้านท้อง ตาแดง ครีบสีจาง
อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำนิ่งและแม่น้ำขนาดใหญ่ กินหอย, กุ้ง, ปู และปลาตัวเล็ก ๆ โดยใช้ปากขบกัดได้ดี จัดเป็นปลาปักเป้าน้ำจืดที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย เป็นปลาที่ว่ายน้ำค่อนข้างช้าโดยใช้ครีบหลังและครีบก้นโบกไปมา อาศัยในบริเวณที่มีพืชน้ำขึ้นหนาแน่น บางครั้งพบว่าตอดกัดคนที่ลงเล่นน้ำในบริเวณที่หลบซ่อนอยู่ด้วย บริโภคโดยการนำมาทำเป็นปลาร้า, ปลาเค็ม แม้ว่าจะมีพิษในตัวก็ตาม แต่ในบางพื้นที่เช่นที่เขื่อนอุบลรัตน์ จังหวัดขอนแก่น ก็ยังมีการบริโภคอยู่ โดยต้องถลกหนังและเครื่องในออกอย่างระมัดระวัง
ในหลายแหล่งโดยเฉพาะจากแหล่งน้ำนิ่งมักพบการเกิดพิษ (เตโตรโดท็อกซิน) ของปลาชนิดนี้ ตั้งแต่เบื่อเมาจนถึงแก่ความตาย ยิ่งในฤดูผสมพันธุ์จะมีกลไกการเกิดพิษจากอาหารและเชื้อจุลินทรีย์ที่ปลากินเข้าไปรุนแรงยิ่งขึ้น
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย
อนึ่ง ปลาปักเป้าดำในบางข้อมูล จะใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tetraodon leiurus ซึ่งปลาปักเป้าชนิดนี้จากการศึกษาเพิ่มเติม พบว่ามีการกระจายพันธุ์อยู่บนเกาะชวา ในประเทศอินโดนีเซีย และเป็นคนปลาคนละชนิดกัน
อับราฮัม ลินคอล์น
อับราฮัม ลินคอล์น (Abraham Lincoln, 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809 – 15 เมษายน  ค.ศ. 1865) เป็นทนายความและรัฐบุรุษชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 16 แห่งสหรัฐ ตั้งแต่เดือนมีนาคม  ค.ศ. 1861 จนกระทั่งถูกลอบสังหารเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1865 ลินคอล์นประสบความสำเร็จในการนำพาประเทศผ่านพ้นสงครามกลางเมืองอเมริกา ซึ่งเป็นวิกฤตการณ์ทางรัฐธรรมนูญ ทางทหารและศีลธรรมครั้งใหญ่ที่สุดของประเทศ ด้วยความสำเร็จดังกล่าว ลินคอล์นจึงสามารถรักษาความเป็นสหภาพของสหรัฐเอาไว้ได้ นอกจากนี้เขายังนำทางไปสู่การเลิกทาส สร้างความมั่งคงแข็งแกร่งให้กับรัฐบาลกลาง ตลอดจนส่งเสริมการเศรษฐกิจและการเงินให้ทันสมัย
ลินคอล์นเกิดในครอบครัวยากจน ณ เมืองฮ็อดเจนวิลล์ รัฐเคนทักกี ซึ่งสมัยนั้นเป็นพรมแดนทางตะวันตกของสหรัฐ ส่วนใหญ่ลินคอล์นศึกษาหาความรู้ด้วยตนเอง และได้รับอนุญาตให้ประกอบอาชีพทนายความในรัฐอิลินอยส์ใน ค.ศ. 1836 เขากลายเป็นผู้นำพรรควิก และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติรัฐอิลลินอยระหว่าง ค.ศ. 1834 - 1842 และต่อมาถูกเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐใน ค.ศ. 1846 โดยดำรงตำแหน่งอยู่หนึ่งสมัย ลินคอล์นเน้นการปฏิรูประบบเศรษฐกิจให้ทันสมัย และต่อต้านสงครามเม็กซิโก-อเมริกา หลังหมดวาระลินคอล์นกลับไปประกอบวิชาชีพกฎหมายจนประสบความสำเร็จ เมื่อกลับมาสู่เวทีการเมืองอีกครั้งใน ค.ศ. 1854 ลินคอล์นกลายเป็นผู้นำก่อตั้งพรรคใหม่ คือ พรรคริพับลิกัน ในระหว่างการโต้วาทีกับตัวแทนพรรคเดโมแครต สตีเฟน เอ. ดักลัส ใน ค.ศ. 1858 ลินคอล์นแสดงจุดยืนทางการเมืองที่คัดค้านการขยายตัวของสถาบันทาส แต่ก็แพ้การเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาแก่ดักลัส คู่แข่งผู้มีอุดมการณ์ทางการเมืองชนิดไม่แทรกแทรงการมีอยู่ของสถาบันทาส โดยเชื่อว่าเป็นเรื่องที่ประชาชนควรมีสิทธิกำหนดเอง
ลินคอล์นกลายเป็นตัวแทนผู้ลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีของพรรคริพับลิกัน ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1860 ในฐานะนักการเมืองผู้มีทัศนะทางการเมืองเป็นกลาง (moderate) และมาจากรัฐที่คะแนนเสียงไม่แน่นอน (swing state) แต่แม้จะแทบไม่ได้รับเสียงสนับสนุนเลยในทางใต้ ลินคอล์นก็กวาดคะแนนเสียงในทางเหนือและได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐใน ค.ศ. 1860 ชัยชนะการเลือกตั้งของลินคอล์นกระตุ้นให้เจ็ดรัฐทาสทางใต้ตัดสินใจประกาศแยกตัวออกจากสหภาพ และก่อตั้งสมาพันธรัฐทันทีโดยไม่รอให้มีพิธีเข้ารับตำแหน่งเสียก่อน การถอนตัวของนักการเมืองฝ่ายใต้ ทำให้พรรคของลินคอล์นกุมที่นั่งในรัฐสภาคองเกรสได้อย่างเด็ดขาด แต่ความพยายามที่จะประนีประนอมต่างจบลงด้วยความล้มเหลว และเหลือเพียงสงครามเป็นทางเลือกสุดท้าย
สงครามกลางเมืองเปิดฉากขึ้นเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1861 เมื่อกองกำลังของนายพลโบริการ์ด แห่งฝ่ายสมาพันธรัฐเปิดการยิงโจมตีฟอร์ตซัมเทอร์ รัฐฝ่ายเหนือให้การตอบรับการเรียกระดมพลอย่างแข็งขัน ลินคอล์นดำเนินกลยุทธการเมืองอย่างชาญฉลาด และเขายังเป็นนักปราศัยที่มีทักษะการพูดที่ทรงพลัง สมารถโน้มน้าวจิตใจผู้คนได้ สุนทรพจน์ที่เกตตีสเบิร์กของเขาใน ค.ศ. 1863 เป็นสุนทรพจน์ที่มีการยกคำพูดไปอ้างอิงมากที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกา และเป็นคำนิยมอันอุโฆษ ต่ออุดมคติแห่งหลักการชาตินิยม สาธารณรัฐนิยม สิทธิเท่าเทียม เสรีภาพ และประชาธิปไตย
ลินคอล์นให้ความสนใจต่อมิติทางการทหาร และกิจการในยามสงครามอย่างใกล้ชิด เป้าหมายของเขาคือการรวมประเทศให้เป็นหนึ่งเดียว สมัยประธานาธิบดีของลินคอล์นมีจุดเด่นที่การใช้อำนาจฝ่ายบริหารของประธานาธิบดี (presidential power) อย่างกว้างขวางและเฉียบขาด เมื่อรัฐทางใต้ประกาศตนเป็นกบฏต่อสหภาพ ลินคอล์นจึงใช้อำนาจของตนยับยั้งการใช้ เฮบีอัส คอร์ปัส (habeas corpus) หรือ หมายสั่งเรียกไต่สวนเหตุผลในการคุมขัง ในสถานการณ์นั้น ซึ่งนำไปสู่การจับกุมและกักขังผู้ต้องสงสัยว่าสนับสนุนการแบ่งแยกดินแดนหลายพันคนโดยไม่มีการไต่สวน ในด้านการทูต ลินคอล์นสามารถหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทางการทหารกับอังกฤษ โดยสามารถจัดการกับกรณีเรือ เทรนต์ (Trent affair) ในช่วงปลาย ค.ศ. 1861 ได้อย่างเฉียบขาด ลินคอล์นบริหารการสงครามด้วยความรอบคอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการคัดเลือกนายพลระดับสูง ดังเช่นการเลือก ยูลิสซิส เอส. แกรนท์ เข้ามาเป็นผู้บัญชาการสั่งการกองทัพแทนที่ จอร์จ มี้ด ซึ่งนำไปสู่การปฏิรูปกองทัพ ทำให้ฝ่ายสหภาพสามารถทำสงครามได้หลายภูมิภาคการรบ หรือเขตสงคราม (theater) พร้อมๆกัน ลินคอล์นให้การสนับสนุน นายพลแกรนต์ ทำสงครามที่ทั้งยืดเยื้อ นองเลือดและเบ็ดเสร็จ ฝ่ายสมาพันธรัฐแม้จะได้เปรียบจากการเป็นฝ่ายตั้งรับ ก็อ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ โดยการโจมตีของฝ่ายสหภาพไม่ได้จำกัดอยู่เพียงบนสนามรบ แต่ยังรวมถึงการปิดกั้น และทำลายทางคมนาคนขนส่ง ทั้งทางแม่น้ำและทางรถไฟ รวมไปถึงฐานทางเศรษฐกิจของฝ่ายสมาพันธรัฐ จนในที่สุดแกรนต์สามารถเข้าเดินทัพเข้ายึดริชมอนด์ เมืองหลวงของสมาพันธรัฐได้ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1865
ในส่วนภาระกิจด้านการเลิกทาส ลินคอล์นไม่เพียงแต่ใช้สงครามเพื่อนำไปสู่เป้าหมาย แต่ยังดำเนินกิจกรรมทางนโยบายอื่นๆ เช่น การออกการประกาศเลิกทาสใน ค.ศ. 1863 (หลังได้รับชัยชนะในยุทธการที่แอนตีแทม) การเกลี้ยกล่อมให้รัฐชายแดนประกาศให้สถาบันทาสเป็นสิ่งผิดกฎหมาย การออกกฎหมาย Confiscation Act เพื่อยึดและปลดปล่อยทาสจากผู้ที่ถูกศาลพิพากษาว่าให้การสนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐ และช่วยผลักดันการแก้ไขรัฐธรรมนูญสหรัฐครั้งที่สิบสามจนผ่านสภาคองเกรสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1865 ซึ่งห้ามการมีและซื้อขายทาสตลอดไป ในทุกๆพื้นที่ที่อยู่ใต้การปกครองของสหรัฐ
ลินคอล์นเป็นนักการเมืองที่ฉลาดหลักแหลม มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในสถานการณ์อำนาจในแต่ละมลรัฐ เขาพยายามเกลี้ยกล่อมระหว่างสมาชิกพรรคเดโมแครตสายสงครามซึ่งต้องการให้มีการประนีประนอมในประเด็นเรื่องสถาบันทาส และสมาชิกริพับลิกันหัวก้าวร้าว ซึ่งต้องการกำจัดกบฏฝ่ายใต้และสถาบันทาสให้สิ้นซากโดยเร็วที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังบริหารแคมเปญจ์การลงเลือกตั้งใหม่ ในการเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 1864 ด้วยตนเอง ช่วงปลายสงคราม ลินคอล์นถือมุมมองการฟื้นฟูบูรณะ (Reconstruction) แบบผ่อนผัน โดยแสวงการรวมและบูรณะประเทศอย่างรวดเร็ว ผ่านนโยบายการปรองดองที่ไม่มีเงื่อนไขยุ่งยาก ในสภาวะที่ความแตกแยกอย่างขมขื่นยังไม่ลดลงไป อย่างไรก็ดี เพียงห้าวันหลังการยอมจำนนของโรเบิร์ต อี. ลี ผู้บัญชาการกองทัพของฝ่ายสมาพันธรัฐ ลินคอล์นถูกลอบยิงในโรงละคร โดยนักแสดงผู้ฝักใฝ่สมาพันธรัฐ จอห์น วิลค์ส บูธ (John Wilkes Booth) และเสียชีวิตในวันต่อมา การลอบสังหารลินคอล์นเป็นการลอบสังหารประธานาธิบดีสหรัฐเป็นครั้งแรก และเป็นเหตุการณ์ทำให้ทั้งประเทศตกอยู่ในความโศกเศร้า นักวิชาการและสาธารณชนชาวอเมริกันจัดให้ลินคอล์นเป็นหนึ่งในประธานาธิบดีสหรัฐที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมาจวบจนปัจจุบัน
ชิวิตตอนต้น
อับราฮัม ลินคอล์น เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1809 เป็นบุตรของ โทมัส ลินคอล์นและแนนซี่ แฮงค์ ทั้งสองไม่ได้เรียนหนังสือและประกอบอาชีพชาวนาในตะวันตกของเมือง ฮาร์ดิน รัฐแมสซาชูเซตส์ บรรพบุรุษของลินคอล์นมาตั้งรกรากที่เมืองนี้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ส่วนทายาทของเขาได้ย้ายถิ่นฐานจาก รัฐเพนซิลเวเนีย ไปยัง รัฐเวอร์จิเนีย ต่อจากนั้นก็ไปยังเมืองชนบทที่ไม่ได้รับการพัฒนา
บางครั้งโธมัส ลินคอล์น พ่อของอิบราฮัม ลินคอล์น ถูกคาดหวังและนำไปเปรียบเทียบกับพลเมืองที่มั่งคั่ง ในเขตพื้นที่เพาะปลูกใน รัฐเคนทักกี เขาทำให้น้ำท่วมฟาร์มในช่วงฤดูใบไม้ผลื เดือนธันวาคม ค.ศ. 1808 เพื่อนำเงินสด $200 นำไปใช้หนี้ ครอบครัวของลินคอล์นชอบไปทำพิธีการทางศาสนาที่โบสถ์ ฮาร์ดเชลล์ แบบติสท์ แต่ตัวของ อับราฮิม ลินคอล์น ไม่เคยไปร่วมกับทางครอบครัวเลย
ใน ค.ศ. 1816 ครอบครัวของลินคอล์นถูกบังคับให้มาเริ่มต้นทำนาใหม่ที่เพอร์รี่ รัฐอินดีแอนา จากนั้นเขาได้บันทึกไว้ว่า การย้ายถิ่นฐานในครั้งนี้เปรียบเสมือนการตกเป็นทาส
เมื่อลินคอล์นอายุ 9 ขวบ แม่ของเขาเสียชีวิตด้วยโรคที่เกิดจากการบริโภคน้ำนมจากแม่โคที่กินอาหารสัตว์ ที่เป็นพิษ เมื่ออายุ 34  หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของเขาได้แต่งงานใหม่กับ ซาห์ร่า บุช จอห์นสัน และอับราฮัม ลินคอล์นเองก็ได้รับความอบอุ่นจากแม่เลี้ยงคนใหม่นี้มาก ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อของเขายังคงห่างเหิน
ค.ศ. 1830 หลังจากปัญหาเศรษฐกิจ ปัญหาที่ดินในรัฐอินเดียนา บานปลายออกไปมากขึ้น ครอบครัวลินคอล์นจึงตัดสินใจย้ายถิ่นฐานไปตั้งรกรากอยู่ในพื้นที่สาธารณะ เมคอน รัฐอิลลินอย หลังจากที่พายุฤดูร้อนพัดกระหน่ำจนบ้านเรือนได้รับความเสียหาย ครอบครัวของเขาจึงตัดสินใจกลับไปอินเดียนา ถัดมา พ่อของลินคอล์นย้ายครอบครัวไปยังบ้านและที่ดินใหม่ที่เมืองโคลส์ รัฐอิลลินอย
ลินคอล์นใช้เวลาศึกษาเล่าเรียนในโรงเรียนเพียง 18 เดือนขาน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเขาชอบที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเองมากกว่า นอกจากนี้ลินคอล์นยังมีทักษะเกี่ยวกับการใช้ขวานอีกด้วย
ชีวิตครอบครัว
ในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1842 อับราฮัม ลินคอล์น แต่งงานกับ แมร์รี่ ทอดด์ ลินคอล์น ซึ่งเป็นลูกสาวของเจ้าของทาสที่มีชื่อเสียงจากเคนทักกี ทั้งคู่มีบุตรด้วยกับ 4 คน โรเบิร์ต ทอดด์ เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม  ค.ศ. 1843 ซึ่งเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวที่อยู่รอดมาจนถึงวัยบรรลุนิติภาวะ ส่วนบุตรคนอื่น ๆ เสียชีวิตเมื่อวัยเด็ก เอ็ดวาร์ด แบ็งเกอร์ ลินคอล์น เกิดเมื่อวันที่ 10 มีนาคม  ค.ศ. 1846 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1850 วิลเลียม วอลเลส ลินคอล์น เกิดเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ที่สปริงฟิลด์  ค.ศ. 1850 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1862 ที่ วอชิงตัน ดี.ซี. โทมัส แทด ลินคอล์น เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน  ค.ศ. 1853 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม  ค.ศ. 1871 ในชิคาโก
ชีวิตการทำงานและบทบาททางการเมือง
1832 ขณะอายุได้ 23 ลินคอล์นเข้าหุ้นส่วนซื้อร้านเล็ก ๆ ด้วยสินเชื่อ ในนิวซาเล็ม รัฐอิลินอยส์ ขณะนั้นสภาพเศรษฐกิจกำลังขยายตัวเร็ว แต่ธุรกิจของลินคอล์นกลับต้องดิ้นรน และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจขายหุ้นส่วนที่ตนถือ ในเดือนมีนาคมนั้นเอง ลินคอล์นก็เริ่มอาชีพทางการเมือง
การเลือกตั้งประธานาธิบดีใน ค.ศ. 1860
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1860 (พ.ศ. 2403) มีขึ้นในวันที่ 6 พฤศจิกายน และเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ผลักดันประเทศอเมริกาเข้าสู่สงครามกลางเมือง ประธานาธิบดี เจมส์ บูแคนัน ซึ่งดำรงตำแหน่งอยู่ในขณะนั้น เป็นชาวอเมริกันทางตอนเหนือที่มีความคิดเห็นเข้าข้างฝ่ายใต้ ประธานาธิบดีบูแคนันมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในการทำให้เนื้อคำพิพากษาคดี เดร็ด สก๊อต ออกมากว้างในลักษณะเป็นคุณกับนายทาสเช่นนั้น โดยบูแคนันเป็นคนเขียนจดหมายชักจูงให้ตุลาการสมทบแห่งศาลสูงสุดสหรัฐ โรเบิร์ต เกรีย (Robert Grier) โหวตร่วมกับฝ่ายเสียงข้างมากในคณะศาลให้ สก็อตต์ ทาสผิวดำแพ้คดี เพื่อให้ศาลสามารถออกคำพิพากษาปฏิเสธอำนาจของรัฐบาลกลางได้อย่างเด็ดขาด ในประเด็นที่เกี่ยวกับความชอบด้วยกฎหมายของสถาบันทาส การเข้ากดดันตุลาการในคดี เดร็ด สก็อตต์ ของ ปธน. บูแคนันกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว และก่อเกิดผลสะท้อนกลับเชิงลบทางการเมืองต่อพรรคเดโมแครตเป็นอย่างยิ่ง ความไม่พอใจในคำพิพากษา เดร็ด สก็อตต์ ของชาวอเมริกันในรัฐทางเหนือ ช่วยให้พรรคริพับลิกันได้รับชัยชนะได้ที่นั่งสภาผู้แทนเพิ่มในการเลือกตั้งกลางเทอม 1858 และเข้าควบคุมได้ทั้งสภาคองเกรสในการเลือกตั้งใหญ่  1860
ความแตกแยกในพรรคเดโมแครต
ชัยชนะในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ ค.ศ. 1860 ของพรรคริพับลิกันซึ่งนำโดยอับราฮัม ลินคอล์น เป็นผลมาจากความระส่ำระสายภายในของพรรคเดโมแครตเอง โดยช่วงปลายเดือนเมษายน 1860 พรรคเดโมแครตมารวมตัวประชุมที่ เมืองชาลส์ตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา เพื่อคัดเลือกตัวแทนลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดี ในขณะนั้น ชาลส์ตัน เป็นเมืองที่แตกแยกทางความคิดมาก มีนักปราศัยเรียกร้องการแยกตัวจากสหภาพ (ซึ่งถูกเรียกว่า พวกกินไฟ หรือ fire-eaters) เดินอยู่เต็มถนน และเปิดฉากล้อเลียน สว. สตีเฟน เอ. ดักลัส กับผู้สนับสนุนชาวเหนือของดักลัสอยู่เนืองๆ แม้ในระหว่างสมาชิกพรรคเดโมแครตเอง ก็แตกกันออกเป็นฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ โดยตัวแทนพรรคฝ่ายใต้ สนับสนุนนโยบายขยายสถาบันทาส โดยการใช้กฎหมายทาส (slave codes) ในทุกพื้นที่ของสหรัฐ ในขณะที่สมาชิกพรรคจากทางเหนือคิดว่านั่นเป็นเรื่องเสียสติ เพราะมีแต่จะทำให้เสียเสียงสนับสนุนในรัฐทางเหนือ
เมื่อการประชุมดำเนินต่อไป เสียงส่วนใหญ่ยังคงยืนกรานสนับสนุน หลักการอำนาจอธิปไตยปวงชนของดักลัส ที่ต้องการให้ประชาชนในแต่ละพื้นที่ของสหรัฐ ออกเสียงกำหนดกันเอาเองในเรื่องความชอบด้วยกฎหมายของสถาบันทาส การตัดสินใจนี้ทำให้ตัวแทนจากรัฐทางตอนใต้ซึ่งเป็นพวกสนับสนุนสถาบันทาส และคำพิพากษา เดร็ด สก็อตต์ พากัน "วอล์กเอ้าท์" จากการประชุมแห่งชาติของพรรคเดโมแครต (DNC) หลังจากล้มเหลวในการโหวตเพื่อลงมติถึง 57 ครั้ง การประชุม DNC ก็ถูกเลื่อนไปเป็นเดือนมิถุนายน 1860 ที่บัลติมอร์ รัฐแมรีแลนด์ แต่พวกฝ่ายใต้หัวแข็งกร้าวก็ขัดขวางการลงมติอีก และจบลงที่การเดินออกจากที่ประชุมอีกครั้ง ฝ่ายเดโมแครตที่เหลือจึงเสนอชื่อ สตีเฟน ดักลัส ให้เป็นตัวแทนลงสมัครลงชิงตำแหน่ง ส่วนสมาชิกพรรคฝ่ายใต้เป็นพวกสนับสนุนคำพิพากษาคดีเดร็ด สก็อตต์ กลับมาหารือกันใหม่ที่ริชมอนด์ เวอร์จิเนีย แล้วเลือก นายจอห์น ซี. เบรกคินริดจ์ (John C. Breckinridge) ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดี มาเป็นผู้แทนลงสมัครรับเลือกตั้งของพรรคเดโมแครตฝ่ายใต้
การหาเสียง
พรรครีพับลิกันตกลงเลือกลินคอล์นเป็นตัวแทนผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามของพรรค เพราะเห็นว่าท่านเป็นนักการเมืองสายกลางที่ไม่แข็งกร้าวไปทางใดทางหนึ่ง และน่าจะได้เปรียบในพื้นที่เพนซิลเวเนีย กับรัฐทางมิดเวสต์ ตัวลินคอล์นเองก็ไม่ใช่นักเลิกทาส (abolitionist) แต่เขาสามารถสะท้อนความรู้สึกที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ ในหมู่ชาวรัฐตอนเหนือว่า สถาบันทาสเป็นภัยคุกคามต่อสหภาพและอนาคตของประเทศ
ในส่วนพรรครัฐธรรมนูญสหภาพ (Constitutional Union Party) นั้นประกอบไปด้วย นักการเมืองสายอนุรักษ์นิยมจากพรรควิกส์ (whigs) เดิม และพวกที่มาจากรัฐ"ชายแดน" (คือ รัฐที่ประกอบเป็นรัฐกันชนตามแนวชายแดนระหว่างฝ่ายหนือและฝ่ายใต้) ที่ต่อต้านการสลายตัวของสหภาพแต่ก็เห็นอกเห็นใจรัฐทาสทางใต้ และเนื่องจากพวกนี้ไม่นิยมพูดถึงประเด็นเรื่องทาส จึงได้รับความนิยมจากผู้อาศัยในรัฐทางใต้บางรัฐ ได้แก่เทนเนสซี, เวอร์จิเนีย, และเคนทักกี นายจอห์น เบลล์ ตัวแทนลงสมัครฯของพรรคจากรัฐเทนเนสซี สัญญาที่จะรักษาไว้ซึ่งสิทธิของทุกฝ่ายตามรัฐธรรมนูญ (รวมถึงสิทธิของรัฐที่จะปกครองตนเอง และสิทธิในการถือครองทาสเป็นทรัพย์สิน) และความคงอยู่ของสหภาพ แต่ประชาชนทางเหนือส่วนใหญ่ มองพรรคนี้ว่าเป็นพวก "คนแก่" ที่ไม่ทันกับการเมืองของยุคสมัย
พรรคเดโมแครตมี สว.สตีเฟน เอ. ดักลัส (ผู้ร่างกฎหมาย แคนซัส-เนบรากา) เป็นตัวแทนผู้สมัครรับเลือกตั้งในนามเดโมแครตฝ่ายเหนือ ดักลัสสนับสนุนแนวคิดว่าด้วยการกำหนดความชอบด้วยกฎหมายของสถาบันทาสโดยทางอธิปไตยปวงชน (กล่าวคือประสงค์จะให้สภาคองเกรสทำตัวเป็นกลาง ไม่เข้าแทรกแทรงไม่ว่าจะเพื่อจำกัด หรือสนับสนุนการขยายตัวของสถาบันทาสไปในพื้นที่ใหม่ๆของสหรัฐ) ดักลาสเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อเตือนถึงภัยของการสูญเสียสหภาพ แต่ก็ได้รับความนิยมทางตอนเหนือสู้ลินคอล์นไม่ได้ ส่วน เบรกคิริดจ์ ตัวแทนผู้ลงสมัครของเดโมแครตฝ่ายใต้ก็ถูกกล่าวหาว่าเป็น "คนทรยศ" และ เป็นพวก "บ่อนทำลายสหภาพ" จึงมีคะแนนนิยมจำกัดอยู่แต่ในภาคใต้
คำสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่ง
อับราฮัม ลินคอล์น เข้าสาบานตนเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐ ในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1861 เขากล่าวในสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งว่า ภายใต้รัฐธรรมนูญของสหรัฐฯ ความพยายามแยกรัฐออกเป็นอิสระย่อมเป็นโมฆะ แต่ก็ให้คำยืนยันว่ารัฐบาลของตนจะไม่เริ่มต้นสงครามกลางเมือง โดยกล่าวต่อ "รัฐทางใต้" ว่า "ข้าพเจ้าไม่มีจุดมุ่งหมายโดยตรงหรือโดยอ้อมที่จะแทรกแทรงสถาบันการครองทาสที่ยังมีอยู่ในประเทศสหรัฐ เพราะข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าไม่มีสิทธิโดยชอบด้วยกฎหมายที่จะทำเช่นนั้น" ลินคอล์นทำอย่างดีที่สุดที่จะใช้สุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งในการหว่านล้อมเพื่อนร่วมชาติ ให้หันมาปรองดองกัน ให้เห็นถึงความเป็นครอบครัวอเมริกันครอบครัวเดียวกัน ดังพูดคำปิดท้ายสุนทรพจน์
แต่หลังจากกองกำลังสมาพันธรัฐ เคลื่องทัพเข้ายึดครองป้อมและทรัพย์สินของรัฐบาลกลางหลายแห่งที่อยู่ในพื้นที่ภาคใต้ ความพยายามที่จะประนีประนอมก็พังทลายลง ลินคอล์นปฏิเสธไม่รับค่าชดเชยราคาทรัพย์สินที่เสียหาย หรือถูกทำลายโดยกองกำลังสมาพันธรัฐ โดยอ้างว่ารัฐบาลสหรัฐฯ จะไม่เจรจา หรือเข้าทำสัญญากับองค์กรที่ไม่มีความชอบธรรมตามกฎหมาย ทั้งสองฝ่ายจึงหันมาเตรียมพร้อมสำหรับสงคราม
ดูเพิ่ม
1809 1865
พอล ฟีนิกซ์
ประวัติตามท้องเรื่อง
พอล ฟีนิกซ์ เป็นนักสู้ชาวอเมริกันผู้ใช้วิชายูโด ทั้งยังชอบเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้แขนงต่างๆ เขาชนะรายการแข่งขันต่างๆมาแล้วหลายรายการ และมีความต้องการประลองฝีมือกับนักสู้ที่มีฝีมือพอๆกับเขา กระทั่งได้ทราบข่าวการแข่งขัน เทคเคนครั้งที่ 1 เขาจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อต้องการประกาศให้โลกรู้ว่า สุดยอดนักสู้อันดับหนึ่งของโลกนั้นเป็นของผู้ใด ช่วงที่พอลยังเป็นเด็ก เขาเคยมีความประทับใจต่อวิลลี่ วิลเลี่ยม ผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนปราบหมี เมื่อพอลเติบโตขึ้น เขาก็เป็นบุคคลที่ได้รับความประทับใจเช่นเดียวกัน ทว่า ในการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 1 เขาพลาดการครองแชมป์ และ 2 ปีต่อมา ได้มีการจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 2 ขึ้น พอลจึงตัดสินใจเข้าร่วมแข่งขันเพื่อครองแชมป์ให้ได้
แหล่งข้อมูลอื่น
Luettelo Tekken-pelisarjan hahmoista 철권 등장인물 목록
การนับระยะปลอดภัย
การนับระยะปลอดภัย (Fertility awareness,  FA) หรือที่มักถูกเรียกว่า หน้า 7 หลัง 7 หมายถึงแนวการปฏิบัติที่ถูกใช้เพื่อบอกภาวะเจริญพันธุ์ในรอบประจำเดือนผู้หญิง วิธีการนับระยะปลอดภัยอาจใช้เพื่อหลีกเลี่ยงการตั้งครรภ์ เพื่อให้ตั้งครรภ์ หรือเพื่อเป็นวิธีประเมินสุขภาพทางนรีเวชวิทยา
วิธีระบุวันที่ไม่เจริญพันธุ์ถูกใช้มาแต่โบราณ ทว่าความรู้เชิงวิทยาศาสตร์ที่เพิ่มขึ้นในศตวรรษที่ผ่านมาได้เพิ่มจำนวนและรูปแบบวิธี
ระบบของการนับระยะปลอดภัยขึ้นอยู่กับการสังเกตความเปลี่ยนแปลงของสัญญาณการเจริญพันธุ์ขั้นต้น (อุณหภูมิร่างกายขณะพัก มูกช่องคลอด และตำแหน่งปากมดลูก), การนับเวลารอบประจำเดือน และใช้ข้อมูลเหล่านี้เพื่อระบุช่วงเวลาเจริญพันธุ์ สัญญาณอื่นได้แก่อาการเต้านมคัดตึงและอาการปวดจากไข่ตก (mittelschmerz), การตรวจปัสสาวะโดยชุดทำนายการตกไข่, และตรวจน้ำลายหรือมูกช่องคลอดด้วยกล้องจุลทรรศน์ นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือเฝ้าดูภาวะเจริญพันธุ์ด้วยคอมพิวเตอร์
การพัฒนาของวิธีอิงปฏิทิน
ไม่มีใครรู้ว่าการทำนายช่วงเจริญพันธุ์และไม่เจริญพันธุ์ของผู้หญิงถูกค้นพบเมื่อใด คัมภีร์ตัลมุดบันทึกว่าผู้หญิงสามารถตั้งท้องเฉพาะช่วงหนึ่งของเดือนเท่านั้นซึ่งน่าจะหมายถึงช่วงตกไข่ ใน พ.ศ. 931 ออกัสตินแห่งฮิปโปเขียนเกี่ยวกับการงดเป็นช่วง เพื่อหลีกเลี่ยงการตั้งครรภ์