cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เขื่อนแก่งกระจาน
เขื่อนแก่งกระจาน อยู่ห่างจากตัวเมืองเพชรบุรี 53 กิโลเมตร และห่างจากอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน 3 กิโลเมตร เดินทางตามเส้นทางเดียวกับอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
โรงไฟฟ้า
การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย ได้พิจารณาติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่เขื่อนแก่งกระจาน โดยติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้า 1 เครื่อง ขนาดกำลังผลิต 19,000 กิโลวัตต์ ให้พลังงานไฟฟ้าเฉลี่ยปีละ 70 ล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงโดยมีสายส่งไฟฟ้าจากเขื่อนแก่งกระจานไปยังสถานีไฟฟ้าแรงสูงชะอำ เป็นระยะทาง 40-41 กิโลเมตร เริ่มดำเนินการก่อสร้างเมื่อเดือน พฤศจิกายน 2514 แล้วเสร็จและผลิตไฟฟ้าไดั เมื่อเดือนสิงหาคม
ประโยชน์
เขื่อนแก่งกระจานเป็นเขื่อนอเนกประสงค์ ประโยชน์ที่ได้จากเขื่อนมีหลายประการ คือ
ลำตัด
ลำตัด เป็นการแสดงที่มาจากการแสดงลิเกบันตนของมลายู ลำตัดจะมีลักษณะตัด และเฉือนกันด้วยเพลง (ลำ) การว่าลำตัดจึงเป็นการว่าเพลงรับฝีปากของฝ่ายชาย และฝ่ายหญิงโดยตรง มีทั้งบทเกี้ยวพาราสี ต่อว่า เสียดสี แทรกลูกขัด ลูกหยอด ให้ได้ความบันเทิงกัน สำนวนกลอนมีนัยยะออกเป็นสองแง่ ซึ่งเครื่องดนตรีที่ใช้ คือ กลองรำมะนา ฉิ่ง วิธีแสดงจะมีต้นเสียงร้องก่อน โดยส่งสร้อยให้ลูกคู่ร้องรับ แล้วจึงด้นกลอนเดินความว่า เมื่อลงลูกคู่ก็จะรับด้วยสร้อยเดิมพร้อมกับตีรำมะนา และฉิ่งเข้าจังหวะการร้องรับนั้นด้วย สามรถพบเห็นได้ในแถบภาคกลางโดยเฉพาะจังหวัดสุพรรณบุรี
เพลงลำตัดเป็นเพลงพื้นบ้านภาคกลางชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งนิยมร้องกันในเขตภาคกลาง(สุพรรณบุรี) ทั้งนี้ มีต้นตอมาจาก “ลิเกบันตน” ของชาวมลายู ในต้นรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยลิเกบันตนดังกล่าว มีรูปแบบของการการแสดงแยกออกเป็น 2  สาขา   สาขาหนึ่ง เรียกว่า “ฮันดาเลาะ” และ “ลากูเยา” และลิเกบันตนลากูเยา มีลักษณะของการแสดงว่ากลอนสดแก้กัน โดยมีลูกคู่คอยรับ เมื่อต้นบทร้องจบ
ต่อมาเมื่อมีการดัดแปลงกลายเป็นภาษาไทยทั้งหมด จึงเรียกกันว่า “ลิเกลำตัด” ในระยะแรก และเรียกสั้น ๆ ในเวลาต่อมาว่า “ลำตัด” ซึ่งมีลักษณะของเพลง และทำนองเพลงที่นำมาให้ลูกคู่รับโดยมากก็มักตัดมาจากเพลงร้องหรือเพลงดนตรีอีกชั้นหนึ่ง โดยเลือกเอาแต่ตอนที่เหมาะสมแก่การร้องนี้มาเท่านั้น ลำตัดเป็นการตั้งชื่อที่เหมาะสม เรียบง่าย มีความหมายรู้ ได้ดีมาก  กล่าวคือ ตามความหมายเดิม “ลำ” แปลว่า เพลง เมื่อนำมารวมกับคำว่า “ตัด” หมายถึง การนำเอาเพลงพื้นบ้านอื่น ๆ อีกหลายชนิดมา ตัดรวมเข้าเป็นบทเพลง เพื่อการแสดงลำตัด เช่น ตัดเอา เพลงเกี่ยวข้าว เพลงฉ่อย เพลงเรือ เพลงพวงมาลัย และ เพลงอีแซว เป็นต้น เข้ามาเป็นการละเล่นที่เรียกว่าลำตัด
เขตชีวภาพพาลีอาร์กติก
เขตชีวภาพพาลีอาร์กติก (Palearctic, Palaearctic ecozone) เป็นหนึ่งในแปดเขตชีวภาพของโลก
ในทางกายภาพแล้ว พาลีอาร์กติกเป็นเขตชีวภาพที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ซึ่งกินอาณาบริเวณภาคนิเวศยุโรป ทวีปเอเชียที่อยู่เหนือตีนเทือกเขาหิมาลัย แอฟริกาเหนือ ทางตอนเหนือและตอนกลางของคาบสมุทรอาหรับ
เขตทางนิเวศวิทยาที่สำคัญ
เขตชีวภาพพาลีอาร์กติกกินพื้นที่ภาคนิเวศเขตหนาวและเขตอบอุ่นเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งลากผ่านยูเรเชียจากยุโรปตะวันตกไปจนถึงทะเลแบริง
เขตยูโร-ไซบีเรียน
เขตยูโร-ไซบีเรียนซึ่งมีภูมิอากาศหนาวและอบอุ่นนี้เป็นเขตทางนิเวศวิทยาขนาดใหญ่ที่สุดของพาลีอาร์กติก ซึ่งไล่ตั้งแต่ทุนดราทางปลายสุดด้านเหนือของรัสเซียและสแกนดิเนเวียไปจนถึงไทกาอันกว้างใหญ่ ซึ่งเป็นป่าสนเขาเขตหนาวซึ่งพบในภาคพื้นทวีป ทางใต้ของไทกานั้นเป็นแถบป่าไม้ใบกว้างเขตอบอุ่น ป่าผสม และป่าสนเขาเขตอบอุ่น เขตยูโร-ไซบีเรียนอันกว้างใหญ่นี้มีความโดดเด่นตรงที่พบสปีชีส์พืชและสัตว์จำนวนมากร่วมกัน และมีความใกล้เคียงกันมากกับเขตอบอุ่นและเขตหนาวของภาคนิเวศเนียอาร์กติกของทวีปอเมริกาเหนือ ยูเรเซียและทวีปอเมริกาเหนือมักจะเชื่อมถึงกันโดยสะพานบกแบริง และมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมและนกประจำภูมิภาคที่คล้ายคลึงกันมาก โดยสปีชีส์ในยูเรเซียกำลังอพยพเข้าสู่อเมริกาเหนือ และสปีชีส์ในอเมริกาเหนืออพยพเข้าสู่ยูเรเซียในสัดส่วนที่น้อยกว่า นักสัตววิทยาจำนวนมากเห็นว่าพาลีอาร์กติกและเนียอาร์ติกควรจะนับรวมกันเป็นเขตชีวภาพเดียวที่เรียกว่า ฮาลอาร์กติก พาลีอาร์กติกและเนียอาร์กติกยังพบสปีชีส์พืชแบบเดียวกันเป็นจำนวนมาก
ลุ่มเมดิเตอร์เรเนียน
พื้นดินซึ่งติดต่อกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในยุโรปใต้ แอฟริกาเหนือ และเอเชียตะวันตกเป็นที่ตั้งของภาคนิเวศลุ่มเมดิเตอร์เรเนียน ซึ่งประกอบด้วยเขตภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและแตกต่างกันมากที่สุดในโลก โดยปกติแล้วสภาพอากาศไม่รุนแรงนัก ฤดูหนาวมีฝนตก และฤดูร้อนร้อนและแห้งแล้ง พื้นที่ป่าเมดิเตอร์เรเนียน ป่าไม้ และป่าละเมาะเป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์ประจำถิ่นถึงกว่า 13,000 ชนิด ลุ่มเมดิเตอร์เรเนียนยังเป็นหนึ่งในเขตทางนิเวศวิทยาที่ถูกคุกคามมากที่สุดในโลก โดยมีเพียง 4% ของสัตว์กินพืชดั้งเดิมเท่านั้นที่ยังคงเหลือรอด และกิจกรรมของมนุษย์ รวมไปถึงการเลี้ยงปศุสัตว์อย่างกว้างขวาง การตัดไม้ทำลายป่า และการเปลี่ยนสภาพดินไปเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ที่ทำการเกษตร หรือเปลี่ยนเป็นเมือง ได้ลดคุณภาพของเขตทางนิเวศวิทยาดังกล่าวลงอย่างมาก
สะฮาราและทะเลทรายอาหรับ
แถบทะเลทรายอันกว้างใหญ่ รวมไปถึงทะเลทรายชายฝั่งแอตแลนติก ทะเลทรายสะฮารา และทะเลทรายอาหรับ ซึ่งแยกเขตชีวภาพพาลีอาร์กติกและอโฟรทรอพปิก แผนผังดังกล่าวรวมไปถึงเขตชีวภาพทะเลทรายเหล่านี้ในเขตชีวภาพพาลีอาร์กติก
เอเชียตะวันตกกับเอเชียกลาง
เทือกเขาคอเคซัส ซึ่งลากผ่านทะเลดำกับทะเลสาบแคสเปียน เป็นพื้นที่ที่มีป่าสนเขา ป่าใบกว้างและป่าผสมอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง และรวมไปถึงป่าฝนเขตอบอุ่นของภาคนิเวศป่าผลัดใบ Euxine-Colchic ส่วนเอเชียกลางและที่ราบสูงอิหร่านเป็นทุ่งหญ้าสเต็ปแห้งแล้งและลุ่มทะเลทราย โดยมีป่าบนภูเขา ป่าไม้ และทุ่งหญ้าในภูเขาและที่ราบสูงในพื้นที่
เมซีเย 106
เมซีเย 106 (รู้จักกันดีในชื่อ NGC 4258) เป็นดาราจักรชนิดก้นหอย ในกลุ่มดาวสุนัขล่าเนื้อ ค้นพบ โดย Pierre Méchain ในปี ค.ศ. 1781 อยู่ห่างประมาณ 22-25 ล้านปีแสงออกไปจากโลก และยังเป็นดาราจักรชนิดเซย์เฟิร์ตที่ 2 ซึ่งหมายความว่าเนื่องจากรังสีเอกซ์และรังสีที่ผิดปกติเส้นที่ตรวจพบ ได้เป็นที่น่าสงสัยว่าเป็นส่วนหนึ่งของดาราจักรตกหลุมเข้าไปในหลุมดำมวลยวดยิ่งในใจกลาง NGC 4217 เป็นกาแลคซีคู่หูที่เป็นไปได้ของเมซีเย 106
ตลาดพลู
ตลาดพลู เป็นชื่อย่านและตลาดตั้งอยู่บริเวณถนนเทอดไท แขวงตลาดพลู เขตธนบุรี ติดกับคลองบางกอกใหญ่ ขอบเขตตลาดพลูด้านกายภาพ อาจแบ่งเป็นย่านกับส่วนตลาด ย่านตลาดพลูกินพื้นที่ริมคลองบางกอกใหญ่หรือคลองบางหลวงฝั่งซ้าย นับแต่วัดเวฬุราชิณเรื่อยไปจนจรดวัดขุนจันทร์ ริมคลองด่านหรือคลองสนามชัย ส่วนตลาดเริ่มตั้งแต่สะพานช้างตรงคลองวัดราชคฤห์วรวิหาร ถึงบริเวณสะพานรัชดาภิเษก ซึ่งมีถนนตอนในเรียกว่า ถนนตลาดพลู ไม่เรียกตลาดวัดกลางว่าตลาดพลู แต่ตลาดวัดกลางจัดอยู่ในย่านตลาดพลู
ชุมชนโบราณ
พื้นที่ย่านตลาดพลูเป็นที่ราบลุ่มติดคลองบางหลวงซึ่งในอดีตเคยเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเดิม เมื่อมีการขุดคลองลัดบางกอกในรัชสมัยสมเด็จพระไชยราชาธิราช (พ.ศ. 2077–2089) ทำให้ร่องน้ำเปลี่ยนสภาพคับแคบลง
ชุมชนโบราณย่านตลาดพลูมีหลักฐานการอพยพเข้ามาตั้งบ้านเรือนของกลุ่มชนต่าง ๆ ตั้งแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ทั้งชาวมอญ มุสลิม และจีน จากหลักฐานใน พงศาวดารกรุงธนบุรี ได้กล่าวถึงพื้นที่บริเวณตลาดพลูว่ายังมีสภาพป่ารก ต่อมาเมื่อมีผู้อพยพมามากขึ้นในสมัยกรุงธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น ย่านตลาดพลูจึงกลายเป็นพื้นที่สวน
ตลาดซื้อขายพลู
ครั้นชาวจีนที่มาตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี เมื่อย้ายราชธานีไปยังฝั่งพระนคร ชาวจีนที่ตลาดพลูบางส่วนจึงได้ย้ายไปสำเพ็ง และมีชาวมุสลิมจากภาคใต้ย้ายเข้ามาแทนที่ ได้ริเริ่มการทำสวนพลูที่นี่ ทั้งชาวมุสลิมและชาวจีนต่างทำสวนพลูจนเป็นอาชีพที่แพร่หลาย เกิดเป็นตลาดซื้อขายพลูที่เรียกว่า "ตลาดพลู" จนบัดนี้ สันนิษฐานว่าชื่อ "ตลาดพลู" มีมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นอย่างน้อย ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวถือว่าเป็นแหล่งปลูกพลูสำคัญในย่านบางไส้ไก่และย่านบางยี่เรือ
ตลาดท้องน้ำในย่านนี้กินพื้นที่กว้างตั้งแต่ปากคลองด่านไปจนถึงหน้าวัดเวฬุราชิณ แต่หนาแน่นในแถบหน้าวัดอินทารามวรวิหาร วัดจันทารามวรวิหาร และวัดราชคฤห์วรวิหาร ซึ่งชาวบ้านเรียกออกเป็นสองตลาดใหญ่ ๆ คือ ตลาดวัดกลาง กับ ตลาดพลู โดยขอบเขตพื้นที่ของตลาดวัดกลางและตลาดพลูปรากฏชัดเจนขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ระบุว่า ตลาดพลูกินพื้นที่บริเวณตั้งแต่ปากคลองบางน้ำชนไปถึงปากคลองบางสะแก ส่วนตลาดวัดกลางนั้นเริ่มตั้งแต่วัดอินทารามเรื่อยมาถึงวัดราชคฤห์
รถไฟสายท่าจีนจากคลองสาน
พ.ศ. 2445 ได้มีการสร้างทางรถไฟสายท่าจีนจากคลองสาน จังหวัดธนบุรี ถึงมหาชัย จังหวัดสมุทรสาคร ทำให้สะดวกต่อการขนส่งอาหารทะเลขึ้นมาขาย ตลาดพลูเป็นที่ตั้งของสถานีตลาดพลู ย่านตลาดพลูได้กลายเป็นชุมทางของการสัญจรที่คนในท้องที่สวนด้านในจากหนองแขม บางแค บางแวก บางขุนเทียน มีการสัญจรโดยเส้นทางเรือ เพื่อต่อเรือเมล์หรือรถไฟเข้าไปในพระนครหรือเมืองแม่กลองและหัวเมืองทางใต้ อีกทั้งตลาดพลูมีโรงบ่อนเบี้ยหลวง บ่อนการพนันที่ถูกกฎหมายของรัฐ และมีโรงหนัง โรงงิ้ว โรงยาฝิ่น ชาวจีนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในย่านตลาดพลู ทำให้การค้าในพื้นที่นี้เติบโตกลายเป็นตลาดใหญ่สุดในย่านฝั่งธนบุรี ค้าขายสินค้าอุปโภคบริโภค ทั้งผลิตในประเทศและจากเมืองจีน ได้แก่ เครื่องโต๊ะ เก้าอี้ ตู้เตียง ถ้วยชาม เต้าเจี้ยว ซีอิ๊ว น้ำปลา ลูกพลับ ลูกไหน ลิ้นจี่ดอง ใบชา เหล้าจีน เครื่องอัฐบริขาร เครื่องจันอับ ตลอดจนขนมและข้าวของเซ่นไหว้นานาชนิดของคนจีน
ตัดถนนเทอดไท
กระทั่งช่วง พ.ศ. 2480 มีการตัดถนนเทอดไทผ่านเข้ามาในย่านตลาดพลู ตลาดพลูปรับเปลี่ยนจากการทำการเกษตรอย่างเดียวมาทำการค้าโชห่วย เปิดร้านอาหาร และธุรกิจอย่างอื่น เช่น โรงงานยาหม่องตราถ้วยทอง ยาหอมตรา 5 เจดีย์ โรงทำเต้าเจี้ยว โรงนึ่งปลาทู โรงน้ำปลา เป็นต้น นับเป็นช่วงที่มีความเจริญสูงสุดของตลาดพลู รวมทั้งการค้าพลูก็ยังคงมีความคึกคักเช่นเดิม เมื่อเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา ผู้คนฝั่งพระนครพากันอพยพหลบหนีเข้ามาอยู่ในสวน และยังเกิดน้ำท่วมใหญ่ในปี พ.ศ. 2485 ส่งผลให้สวนล่ม และรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม มีนโยบายให้ยกเลิกการกินหมากพลู ส่งผลให้การค้าพลูหยุดลง
จนราว พ.ศ. 2500 รัฐบาลมีแผนพัฒนากรุงเทพมหานคร โดยขยายเมืองและสร้างสาธารณูปโภค มีการถมคลอง สร้างบ้านเช่าห้างร้านมากขึ้น ทำให้พื้นที่สวนลดน้อยลงเรื่อย ๆ ผู้คนจำนวนมากต่างเลิกทำสวน พื้นที่การเกษตรถูกปรับเปลี่ยนเป็นย่านที่อยู่อาศัย อีกทั้งพื้นที่การค้าหลักของย่านถูกถนนตัดคร่อม จากท่าพระถึงแยกถนนจรัญสนิทวงศ์และเส้นทางรถไฟสายแม่กลองมาสิ้นสุดที่วงเวียนใหญ่ ย่านวงเวียนใหญ่จึงพัฒนาเป็นศูนย์กลางทางการค้าขึ้นมาแทนที่ ทำให้ตลาดพลูซบเซาลง
ตลาดพลูเคยมีโรงภาพยนตร์ 2 โรง คือ โรงหนังศรีนครธน (พ.ศ. 2510) และโรงหนังศรีตลาดพลู (พ.ศ. 2504) ซึ่งถูกเวนคืนที่ดินราว พ.ศ. 2524 ในช่วง พ.ศ. 2526 มีการตัดถนนรัชดา-ท่าพระ ทำให้เกิดผลทางด้านลบทางเศรษฐกิจเนื่องจากร้านค้าถูกเวนคืนที่ดินเพื่อตัดถนน
ปัจจุบัน
ในปัจจุบัน ตลาดพลูขึ้นชื่ออย่างมากในเรื่องการเป็นแหล่งขายอาหารที่หลากหลาย โดยเฉพาะอาหารจีนที่เป็นอาหารริมทาง เช่น ข้าวหมูแดง, ไอศกรีมกะทิไข่แข็ง, ก๋วยเตี๋ยวและเกาเหลาเนื้อ, ขนมไทย, เย็นตาโฟ, หมี่กรอบ, ขนมเบื้องทั้งของไทยและญวน รวมถึงขนมบดิน ขนมเค้กแบบดั้งเดิมของชาวมุสลิมด้านมัสยิดสวนพลู และที่มีชื่ออย่างมากคือ ขนมกุยช่าย ซึ่งเป็นอาหารกินเล่นหรือขนมของชาวแต้จิ๋ว อาหารเก่าแก่ของย่านนี้ คือ หมี่กรอบจีนหลี (เต็กเฮง) สืบทอดกันมาร่วม 100 ปี ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) เขียนไว้ว่า "กระทะที่ผัดนั้นใหญ่เหลือเกินข้าพเจ้าเป็นเด็กโอบปากไม่รอบ เวลาเขาผัดนั้นเส้นหมี่กับเครื่องลงไปอยู่ก้นกระทะนิดเดียว แทบไม่รู้ว่าเป็นอะไร เพราะกระทะลึกมากเสร็จแล้วเขาช้อนมาใส่กระทงใบตองขนาดกลาง ดูก็มากเหมือนกัน หมี่ตลาดพลูนี้ผัดไม่หยุดมือ เพราะรสดีมีคนติดกันทั่วไป" ปัจจุบันยังมีขายอยู่ใต้สะพานรัชดาภิเษก
ตลาดวัดกลางเป็นตลาดใหญ่ที่ยังคงขายอาหารสดและอาหารแห้ง รวมถึงของอุปโภคบริโภค แนวทางเดินริมเขื่อนที่เป็นถนนในมีร้านขายยา ร้านขายอาหาร เครื่องดื่ม เครื่องจักสาน ไปจนถึงหลังวัดราชคฤห์ บริเวณใกล้กับสถานีรถไฟตลาดพลูเป็นร้านค้าสองฝั่งถนนเทอดไท และยังมีคลินิก บริเวณริมคลองวัดจันทารามเป็นแผงขายของสด ส่วนบริเวณแนวซอยถนนเทอดไท 12 เป็นร้านขายของชำของคนจีน ของอุปโภคบริโภค
สภาพทางกายภาพและกลุ่มคน
ละแวกที่ตั้งอยู่บนถนนเทอดไท แออัดไปด้วยตึกแถว มีอพาร์ตเมนต์ตั้งแต่ 4 ชั้นขึ้นไปทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่ มีเนื้อที่ตั้งแต่ 50–400 ตารางวา ซ่อนอยู่หลังตึกแถว มีบ้านไม้ชั้นเดียวบ้าง สองชั้นบ้าง ส่วนใหญ่ค่อนข้างเก่า บ้านไม้เหล่านี้ปลูกบนที่ดินวัดบ้าง ที่กระทรวงการคลังบ้าง หรือที่ดินเอกชน มีบ้านเช่าทั้งริมถนนเทอดไทและสองฝั่งทางรถไฟ มีสภาพแออัดยัดเยียด ด้านชาติพันธุ์ในย่านตลาดพลูมี 3 กลุ่มใหญ่ คือ ไทย จีน มุสลิม และมอญ
อาเลชังดรี กามา
อาเลชังดรี โตเรย์รา ดา กามา ลีมา กาซาดู (Alexandre Torreira da Gama Lima Casado, เกิดเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2511) เป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมให้กับลำพูน วอร์ริเออร์ ในไทยลีก
ตลาดพลู
สภาพทางกายภาพและกลุ่มคน
กลุ่มมุสลิมตั้งถิ่นฐานช่วงคลองเวฬุราชิณต่อกับคลองสำเหร่ กลุ่มนี้เรียกตนเองว่า "มุสลิมบ้านสวน" ถูกกวาดต้อนมาจากปัตตานีตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมามีมุสลิมภายนอกเข้ามาตั้งถิ่นฐาน เช่น แขกปาทาน และมีมุสลิมจากพระนครศรีอยุธยามาตั้งถิ่นฐาน กลุ่มนี้มักทำอาชีพค้าขายเนื้อวัว ส่วนกลุ่มคนมอญในยุคนี้มีค่อนข้างน้อย มอญเริ่มหายไปตั้งแต่ พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา
ทาเฮอร์ อัล-มาซรี
ทาเฮอร์ อัล-มาซรี (طاهر المصري) เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1942  โดยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีประเทศจอร์แดน ตั้งแต่วันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1991 จนถึงวันที่ 21 พฤศจิกายน ค.ศ. 1991 และก่อนหน้าที่มาซรี เป็นเอกอัครราชฑูตประจำประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1978 จนถึงวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1988
ตลาดพลู
สภาพทางกายภาพและกลุ่มคน
ตลาดพลูเริ่มมีการแบ่งเขตนับแต่การปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล พ.ศ. 2449 ย่านตลาดพลูเป็นส่วนหนึ่งของตำบลและแขวงตามตารางด้านล่าง
วัด
ย่านตลาดพลูมีวัดเก่าแก่อยู่หลายวัด วัดอินทารามวรวิหาร (วัดบางยี่เรือนอก วัดบางยี่เรือใต้ หรือวัดใต้) วัดเก่าแก่ตั้งแต่สมัยอยุธยา วัดแห่งนี้มีความสำคัญสูงสุดในสมัยกรุงธนบุรี สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงโปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์วัดนี้ใหม่ทั้งหมด พระองค์ยังทรงเสด็จมาประกอบพระราชกุศล และปฏิบัติกรรมฐานอยู่เสมอ ๆ โดยยังมีพระราชอาสน์ที่พระองค์ทรงประทับทรงศีลอยู่ภายในวัด วัดราชคฤห์วรวิหาร (วัดบางยี่เรือใน วัดบางยี่เรือมอญ หรือวัดเหนือ) มีการบูรณะครั้งใหญ่ในสมัยกรุงธนบุรี โดยพระยาสีหราชเดโชหรือพระยาพิชัยดาบหัก วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมารามเป็นวัดฝ่ายมหานิกายที่มีการผูกพัทธสีมาสองชั้น คือพัทธสีมาและมหาพัทธสีมา วัดวรามาตยภัณฑสาราราม (วัดขุนจันทร์) สร้างขึ้นประมาณปี พ.ศ. 2380 โดยพระยามหาอำมาตยาธิบดี (ป้อม อมาตยกุล) วัดจันทารามวรวิหารสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ได้บูรณะในรัชสมัยรัชกาลที่ 3 วัดเวฬุราชิณสร้างขึ้นในช่วงคาบเกี่ยวกัน 2 แผ่นดิน คือ รัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4 และวัดกันตทาราราม (วัดใหม่จีนกัน) สร้างบนที่ดินซึ่งแต่เดิมเป็นสวนพลูเมื่อ พ.ศ. 2434
ศาสนสถานอื่น
ย่านตลาดพลูมีศาสนสถานของชาวมุสลิม คือ มัสยิดสวนพลู ไม่ทราบประวัติการสร้าง แต่น่าจะสร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 3 ศาสนสถานคริสต์ศาสนา คือ คริสตจักรตลาดพลูแป๊บติส และมีศาสนสถานของชาวจีนมีมากมายทั้งเล็กทั้งใหญ่ มีอายุตั้งแต่ร้อยปีจนถึงเพิ่งตั้ง เช่น ศาลเจ้าแม่อาเนี้ยวหรือเจ้าแม่กวนอิม อยู่ใกล้วัดกันตทาราราม ศาลเจ้าพ่อพระเพลิง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 ศาลเจ้าแม่ไทร และศาลเจ้าพ่อเขาตก เป็นต้น ยังมีโรงเจอีก 2 แห่ง คือ โรงเจเซี่ยนโกและโรงเจเซี่ยงเข่งตั๊ว
สถานที่ราชการ สถานศึกษา
โรงเรียนในตลาดพลูส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณวัดแแทบทุกโรงเรียน เช่น โรงเรียนวัดเวฬุราชิณ โรงเรียนวัดอินทาราม โรงเรียนวัดราชคฤห์ และโรงเรียนวัดขุนจันทร์ เป็นต้น โรงเรียนเอกชนมี โรงเรียนสหนิยม โรงเรียนกงลี้จงซัน เป็นต้น มีสถานที่ราชการ เช่น ศูนย์เยาวชนเวฬุราชิณ ที่ทำการไปรษณีย์ สถานีรถไฟตลาดพลู สถานีตำรวจตลาดพลู
อดีต
ย่านตลาดพลูมีถนนสายเล็ก ๆ สายหนึ่ง ในสมัยรัชกาลที่ 5 เรียกว่า "ถนนตลาดพลู" กว้าง 3 ศอก ยาว 4 เส้น 4 วา ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2453 ได้มีการเรี่ยไรเงินจากราษฎรขยายออกไปเป็น 6 ศอก มีร่องน้ำสองข้าง ปูพื้นด้วยกระเบื้องซีเมนต์ขนาดใหญ่ พร้อมสร้างสะพานข้ามคูริมโรงบ่อนตลาดพลูและข้ามคลองสะพานบางน้ำชน พระยายมราชได้ทำพิธีเปิดถนนนี้ ได้ให้ชื่อว่า "ถนนสามัคคี" สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี สันนิษฐานว่า ถนนสามัคคีนับตั้งแต่เชิงสะพานข้ามคลองบางน้ำชนตรงมาตามแนวถนนในซอยเทอดไท 16 จรดสะพานตลาดพลู ในอดีตมีรถลากหรือรถเจ๊ก ดำเนินงานโดยอาศัยอยู่โรงขัดแตะย่านตลาดพลู 3 คน น่าจะราว พ.ศ. 2426
ปัจจุบัน
ปัจจุบันผู้คนย่านนี้เดินทางทั้งทางบกและทางน้ำ ทางบกมีถนนสายหลักคือ ถนนเทอดไท หัวถนนต่อเนื่องกับถนนอินทรพิทักษ์ มีชุมนุมรถเมล์หลายสาย คือ สาย 4 (ท่าน้ำภาษีเจริญ-ท่าเรือคลองเตย) สาย 9 (ถนนกัลปพฤกษ์-สถานีรถไฟสามเสน) สาย 43 (โรงเรียนศึกษานารีวิทยา-เทเวศร์) สาย 111 วงกลมเจริญนคร และสาย 205 (กรมศุลกากร-เดอะมอลล์ท่าพระ) บริเวณที่กลับรถใต้สะพานฝั่งถนนรัชดาภิเษก รวมถึงยังมีรถซูบารุวิ่งระหว่างวัดสิงห์-ตลาดพลู วัดขุนจันทร์-กรุงธนบุรี-คลองสาน และตลาดพลู-โรงพยาบาลศิริราช ส่วนทางรถไฟวิ่งระหว่างวงเวียนใหญ่-มหาชัย การคมนาคมทางน้ำในคลองบางหลวง บริเวณประตูน้ำภาษีเจริญ มีเรือหางยาว ตั้งต้นที่ท่าพระจันทร์ ท่าช้าง ไปตามคลอง และมีเรือโดยสารคลองภาษีเจริญ วิ่งจากท่าเทียบเรือประตูน้ำภาษีเจริญไปจนถึงเพชรเกษม 69 รวมทั้งหมดจำนวน 15 ท่า ระยะทางประมาณ 11.50 กิโลเมตร
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009)
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009) (Extreme Rules 2009) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพ ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 2009 ณ นิวออร์ลีนส์แอรีนา ในนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ซึ่งเป็นการจัดรายการในลำดับรายการวันไนท์สแตนด์ครั้งที่ 5 และเป็นครั้งแรกที่ได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อ เอ็กซ์ตรีม รูลส์ โดยแสดงนักมวยปล้ำจากรอว์ สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 8 รายการตามตาราง ซึ่งตามจริงมี 9 รายการ
เบื้องหลัง
ในศึก สแมคดาวน์ เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน คริส เจอริโค ได้ปลอมตัวเป็นคนแฟนคลับของเรย์ โดยเสื้อและหน้ากากของเรย์ และแอบลอบทำร้าย เรย์ มิสเตริโอ และ คริส เจอริโต พยายามจะถอดหน้ากาก เรย์ออก แต่ไม่สำเร็จ เพราะ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ออกมาช่วยเรย์เอาไว้ได้ ในฝั่งของแรนดี ออร์ตัน ซึ่งในศึกรอว์ ริก แฟลร์ ได้ออกมาท่า แรนดี ออร์ตัน ให้ไปเจอที่ลานจอดรถ และ แรนดี ออร์ตัน ได้รับคำท่า จากนั้น แรนดี ออร์ตันได้เดินตามหาริก แฟลร์ และ ถูก ริก แฟลร์ ดักลอบทำร้าย แรนดี ออร์ตัน ด้วยท่า Figure-4 leg lock แต่ถูกพวก เดอะเลกาซี (โคดี โรดส์ และ เท็ด ดิบิอาซี่) มาลอบทำร้าย ริก แฟลร์ และจับใส่กรงเหล็ก Steel cage และแรนดี ออร์ตัน บอกให้ โคดี โรดส์ และเท็ด ดิบิอาซี่ ออกล็อกกุญแจกรงเหล็กไว้ เหลือแต่ แรนดี ออร์ตัน กับ ริก แฟลร์ แต่ระหว่างนั้น บาทิสตา ได้ออกมาช่วย ริก แฟลร์ แต่ไม่สำเร็จ และ แรนดี ออร์ตัน ได้เตะจุดโทษใส่กะโหลก ของ ริก แฟลร์ จนบาทิสตา โมโห มาก ทำให้ต้องเจอกันในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ ในแมทช์กรงเหล็ก Steel cage เพื่อชิงแชมป์โลก WWE ในฝั่งของ จอห์น ซีนา ซึ่งมีเรื่องกับ บิ๊กโชว์ ตั้งแต่ศึก แบคแลช (2009) ซึ่งได้ชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับ เอดจ์ ในรูปแบบการปล้ำ Last Man Standing Match ซึ่งใครล้มลงไปนอนกับพื้นแล้วถูกกรรมการนับ 10 ก็จะเป็นฝ่ายแพ้ไป ผลปรากฏว่า ซีนา ถูก บิ๊กโชว์ เล่นงานด้วยท่า โชคสแลม กับ ไฟสปอตไลท์ยักษ์ จน ซีนา สลบและแพ้หมดรูป ทำให้ ซีนา ต้องเสียแชมป์คืนให้กับ เอดจ์ ไปในที่สุดทำให้ ซีนา โมโห บิ๊กโชว์ มาก ทำให้ต้องเจอกันในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ ในแมทช์ทำให้ยอมแพ้
ในฝั่งของ ซีเอ็ม พังก์ ซึ่งในศึก สแมคดาวน์ เมื่อ 3 สัปดาห์ก่อน สามารถเอาชนะ คริส เจอริโค ได้สำเร็จแต่อูมาก้า ออกมาลอบทำร้าย ซีเอ็ม พังก์ ด้วยท่า Samoan Spike ทำให้ต้องเจอกันในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ ในแมทช์ซัวมวน สเตบ ส่วนด้านของ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ซึ่งได้มีเรื่องกับ เอดจ์ ตั้งแต่การชิงแชมป์ ยาวนานมาก ทำให้ต้องเจอกันในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ ในแมทช์ไตบันได เพื่อชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดกำแพงเพชร
ภาพรวม
จังหวัดกำแพงเพชรมีโรงเรียนทั้งหมด 472 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จังหวัดกำแพงเพชรมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 421 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร (สพม.กำแพงเพชร) จำนวน 32 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชรทั้ง 2 เขตรวม 389 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดกำแพงเพชรแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร
จังหวัดกำแพงเพชรอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากำแพงเพชร และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 33 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 4 สหวิทยาเขต ได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชรเขต 1
สพป.กำแพงเพชร เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 5 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองกำแพงเพชร อำเภอโกสัมพีนคร อำเภอไทรงาม อำเภอพรานกระต่าย และอำเภอลานกระบือ มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 205 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอเมืองกำแพงเพชร 85 โรงเรียน อำเภอพรานกระต่าย 44 โรงเรียน อำเภอไทรงาม 29 โรงเรียน อำเภอลานกระบือ 29 โรงเรียน และอำเภอโกสัมพีนคร 18 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชรเขต 2
สพป.กำแพงเพชร เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอขาณุวรลักษบุรี อำเภอคลองขลุง อำเภอคลองลาน อำเภอทรายทองวัฒนา อำเภอบึงสามัคคี และอำเภอปางศิลาทอง มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 184 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอขาณุวรลักษบุรี 61 โรงเรียน อำเภอคลองขลุง 42 โรงเรียน อำเภอคลองลาน 34 โรงเรียน อำเภอปางศิลาทอง 19 โรงเรียน อำเภอบึงสามัคคี 16 โรงเรียน และอำเภอทรายทองวัฒนา 12 โรงเรียน
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดกำแพงเพชรมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 15 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดกำแพงเพชร (1 โรงเรียน) เทศบาลเมือง 3 แห่งได้แก่เทศบาลเมืองกำแพงเพชร (4 โรงเรียน) เทศบาลเมืองหนองปลิง (1 โรงเรียน) เทศบาลเมืองปางมะค่า (1 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 7 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 1 แห่ง
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดกำแพงเพชรซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 36 โรงเรียน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
จังหวัดกำแพงเพชรมีโรงเรียนสาธิต 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนอนุบาลราชภัฏกำแพงเพชร สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร ตั้งอยู่ที่ตำบลนครชุม อำเภอเมืองกำแพงเพชร เปิดสอนในระดับอนุบาล
รอสตอฟอะเรนา
รอสตอฟอะเรนา (Росто́в Аре́на) เป็นสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่รอสตอฟ-นา-โดนู ประเทศรัสเซีย และเป็นหนึ่งในสนามที่ใช้จัดแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 สนามแห่งนี้ถูกใช้เป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลรอสตอฟในรัสเซียนพรีเมียร์ลีก แทนที่สนามเหย้าแห่งเดิมอย่างโอลิมป์-2 รอสตอฟอะเรนามีความจุ 45,000 ที่นั่ง
ลิซา บอยล์
ลิซา ดอรีน บอยล์ (Lisa Doreen Boyle, Lisa Boyle) หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่า ลิซา บอยล์ เกิดวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1964 เธอเป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากการเป็นางแบบในนิตยสาร เพลย์บอย
เธอเริ่มมีชื่อเสียงในด้านการแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง Earth Girls Are Easy (1998) ส่วนด้านภาพยนตร์ เธอมีชื่อเสียงจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง Bad Boys, Lost Highway, Face/Off และยังมีผลงานภาพยนตร์อีโรติกด้วย คือเรื่อง On the Edge (1994)
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน
แหล่งภูมิทัศน์จ่างอาน (Quần thể danh thắng Tràng An) คือเขตภูมิทัศน์แห่งหนึ่งใกล้เมืองนิญบิ่ญ จังหวัดนิญบิ่ญ บริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ประเทศเวียดนาม เป็นที่รู้จักในฐานะแหล่งท่องเที่ยวล่องเรือในถ้ำ
มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 38 เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่กรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ แหล่งภูมิทัศน์จ่างอานได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกแบบผสม ทั้งทางวัฒนธรรมและทางธรรมชาติ ซึ่งรวมตามก๊ก-บิ๊กด่ง เมืองฮวาลือ (Hoa Lư) และวัดบ๊ายดิ๊ญ (Bái Đính Temple) ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
อาหมัด โอบีดัต
อาหมัด โอบีดัต เกิดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1938 เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศจอร์แดนตั้งแต่วันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1984 จนถึงวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1985 ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในปี ค.ศ. 1957, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังในปี ค.ศ. 1962, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1982 จนถึงปี ค.ศ. 1984
เชกโก เดล คาราวัจโจ
เชกโก เดล คาราวัจโจ (ภาษาอังกฤษ: Cecco del Caravaggio) (มีงานเขียนระหว่าง ค.ศ. 1610 - กลางคริสต์ทศวรรษ 1620) เป็นจิตรกรสมัยบาโรกชาวอิตาลี ของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้เขียนงานจิตรกรรมแบบคาราวัจโจและเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญในการเขียนภาพแบบคาราวัจโจ
เชกโก เดล คาราวัจโจทำงานในกรุงโรมราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 และเป็นจิตรกรรุ่นแรกที่ทำงานเขียนแบบคาราวัจโจ กล่าวกันว่าเชกโกคือ เชกโก “ฟรานเชสโค โบเนริ” แต่สมมุติฐานนี้ไม่เป็นที่ยอมรับ
หลักฐานเกี่ยวกับเชกโก เดล คาราวัจโจไม่เป็นที่ทราบเท่าใดนัก ในหนังสือแนะนำจิตรกรร่วมสมัย “Considerazioni sulla Pittura” ที่เขียนโดยนักสะสมร่วมสมัยจุยเลียโน มันชินิ (Giulio Mancini) ราวปี ค.ศ. 1620 กล่าวถึง “ฟรานเชสโค เด็ตโต เชกโก เดล คาราวัจโจ” และมี “เชกโก” ที่บันทึกในหมู่จิตรกรฝรั่งเศสที่ทำงานกับอาโกสติโน ทัซซิ (Agostino Tassi) ที่บันยาเอียระหว่าง ค.ศ. 1613 ถึง ค.ศ. 1615 ซึ่งอาจจะทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นจิตรกรที่มีเชื้อสายฝรั่งเศส ขณะเดียวกับที่นักวิชาการคนอื่นพบหลักฐานที่อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับสเปน แต่ในปี ค.ศ. 2001 นักวิชาการจานนิ พาพิ พบว่าเชกโก เดล คาราวัจโจคือจิตรกรลอมบาร์ด ฟรานเชสโค โบเนริ (Francesco Boneri or Buoneri) ทฤษฎีนี้เป็นที่ยอมรับกันบ้างแต่ไม่โดยทั่วไป
ไม่มีงานชิ้นใดของเชกโกที่ลงชื่อหรือวันที่ ฉะนั้นจึงเป็นการยากที่จะบ่งงานเขียนของเชกโกได้อย่างแน่นอน แต่เชกโกมีส่วนเกี่ยวข้องกับงานเขียนภาพชีวิตประจำวัน, ภาพเหมือน และภาพเขียนทางศาสนาเป็นจำนวนหลายภาพทีมีอิทธิพลจากคาราวัจโจ งานเขียนที่สำคัญของจิตรกรรมคริสต์ศาสนารวมทั้งภาพ “พระเยซูคืนชีพ” (สถาบันศิลปะชิคาโก) และภาพ “พระเยซูขับผู้แลกเงินจากวัด”
นอกจากนั้นในปี ค.ศ. 1998 นักวรสารศาสตร์ปีเตอร์ รอบบ์ (Peter Robb) ก็ยังบ่งในหนังสือชีวประวัติคาราวัจโจ, “M” ระหว่างฟรานเชสโค โบเนริ/เชกโก เดล คาราวัจโจ ว่าเป็นเด็กที่เป็นแบบสำหรับภาพเขียนหลายภาพของคาราวัจโจระหว่าง ค.ศ. 1600/ค.ศ. 1606 ที่รวมทั้งภาพ “ชัยชนะของความรัก” และภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่พิพิธภัณฑ์คาปิโตลินิในกรุงโรม ที่มีหลักฐานมากจากนักประพันธ์ก่อนหน้านั้นที่บ่งว่าผู้เป็นแบบสำหรับ “ชัยชนะของความรัก” คือเด็กที่ชื่อเชกโกผู้ที่เป็นผู้รับใช้หรืออาจจะเป็นลูกศิษย์ของคาราวัจโจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่พิสูจน์ได้
แบ็กโฮมอะเกน (อัลบั้ม)
ภาพรวม
แบ็กโฮมอะเกน ถือเป็นอัลบั้มสุดท้ายของโรเจอส์กับ Reprise Records และเป็นจุดเริ่มต้นของการย้ายค่ายบ่อยๆของเขา ก่อนจะก่อตั้ง Dreamcatcher Records ในอีกหลายปีต่อมา อัลบั้มนี้ถือเป็นอัลบั้มที่ไต่ชาร์ตได้อันดับน้อยที่สุดในบรรดาอัลบั้มทั้งหมดของเขาจากค่าย Reprise ซึ่งไปได้ถึงแค่อันดับที่ 42 ในชาร์ตคันทรีของอเมริกาเท่านั้น และเป็นอัลบั้มที่ 2 ของเขาที่ไม่ได้รับการรับรองยอดขายโดย RIAA ซึ่งเป็นผลมาจากเหล่าศิลปินหน้าใหม่อย่าง Garth Brooks,Clint Black และ Alan Jackson นั่นเอง โรเจอส์แยกตัวออกจากค่ายทันทีหลังจากที่อัลบั้มนี้วางจำหน่าย หลังจากนั้นเขาก็ได้เข้าร่วมกับ บริษัทแม่อย่าง WEA ที่ Giant Records
ซิงเกิ้ล
ซิงเกิ้ลแรกจากอัลบั้ม If You Want to Find Love ขึ้นได้ถึงอันดับที่ 11 ในอเมริกา และ 12 แคนาดา ส่วนอีก 2 ซิงเกิ้ลคือ "Someone Must Feel Like A Fool Tonight" และ "I'll Be There For You" นั้นไม่ติดชาร์ต
อ้างอิง
http://www.allmusic.com/album/back-home-again-mw0000274868
Lagenipora
Lagenipora เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Celleporidae
สกุลนี้พบว่ามีการกระจายเกือบทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
ฟอร์เรสท์ กัมพ์ อัจฉริยะปัญญานิ่ม
ฟอร์เรสท์ กัมพ์ อัจฉริยะปัญญานิ่ม (Forrest Gump) เป็นภาพยนตร์แนวชีวิต - เบาสมอง ที่ออกฉายใน ค.ศ. 1994 แสดงนำโดย ทอม แฮงส์ ที่ประสบความสำเร็จมากเรื่องหนึ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างจากนิยายเรื่อง Forrest Gump ที่แต่งโดย วินส์ตัน กรูม (Winston Groom)
ภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับการจัดอันดับเป็นภาพยนตร์อเมริกันที่สุดตลอดกาล อันดับที่ 71 ทำรายได้กว่า 677 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเทียบเท่าเงินกว่า 989 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปัจจุบัน ซึ่งมีเพียงภาพยนตร์อมตะอย่างเรื่อง ไททานิก, เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์, แฮร์รี่ พอตเตอร์ ที่เอาชนะยอดนี้ได้
สโมสรฟุตบอลทหารบก
โดยสโมสรฟุตบอลกรมสวัสดิการทหารบกในอดีต เคยสร้างผลงานคว้าแชมป์ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. ในปี พ.ศ. 2542 และได้ตำแหน่งรองแชมป์ในการแข่งขันไทยลีกดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2551 ต่อมาได้มีการพักสโมสร และโอนผู้เล่นให้กับทาง สโมสรฟุตบอลทหารบก ในปี 2552 ก่อนที่จะกลับมาส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันอีกครั้งในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ประจำปี พ.ศ. 2553 และสามารถกลับเข้าสู่ระบบลีกอาชีพได้ ด้วยการเป็นแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ประเภท ข. ประจำปี พ.ศ. 2557 ทำให้ได้เลื่อนชั้นกลับขึ้นมาเล่นในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2อีกครั้งหนึ่ง
ในฤดูกาล 2558 หลังจากที่ได้กลับเข้ามาเล่นในดิวิชั่น 2 สโมสรได้ทำการเปลี่ยนชื่อเป็นทหารบก เอฟซี โดยใช้สัญลักษณ์แบบเดิมของสโมสรฟุตบอลอาร์มี่ ยูไนเต็ดเป็นสัญลักษณ์ใหม่ของสโมสร
ยุคกรมสวัสดิการทหารบก
สโมสรฟุตบอลกรมสวัสดิการทหารบก (สก.ทบ.) ได้ส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการระดับสมัครเล่นอย่างฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ง. และสามารถคว้าแชมป์ได้ในปี 2542 จากนั้นได้ขึ้นมาเล่นในไทยลีก ดิวิชัน 2 และสามารถคว้านำแหน่งรองแชมป์ไทยลีกดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2551 แม้จะได้เลื่อนชั้นไปสู่ไทยลีก ดิวิชัน 1 แต่ยังไม่ทันได้ลงแข่งก็มีการพักการแข่งขัน และโอนผู้เล่นที่อยู่ในการดูแลไปให้กับทางไปรวมกับสโมสรฟุตบอลทหารบก (เดิม) ที่ขณะนั้นลงแข่งขันในดิวิชั่น 1 อยู่เช่นกัน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552 โดยภายหลังจากที่สโมสรทหารบก ได้เลื่อนชั้นกลับขึ้นมาเล่นในไทยพรีเมียร์ลีก กรมสวัสดิการทหารบก ก็กลับมาส่งทีมลงแข่งขันอีกครั้งในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ปี 2553 เป็นต้นมา
ในการแข่งขันฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ประจำปี 2557 สโมสรภายใต้การคุมทีมของ พ.ท.ขวัญ รัตนรังษี ประสบความสำเร็จเมื่อผ่านเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ ไปพบกับมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี โดยในการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557 ที่สนามศุภชลาศัย สโมสรสามารถเอาชนะไปได้ 3-1 คว้าแชมป์และเลื่อนชั้นกลับขึ้นไปเล่นในระดับดิวิชัน 2ได้สำเร็จ
ทหารบก เอฟซี
หลังจากคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ประเภท ข. ทำให้สโมสรได้เลื่อนชั้นกลับขึ้นมาเล่นในลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ในโซนกรุงเทพและภาคกลาง และได้เปลี่ยนตราสัญลักษณ์และชื่อสโมสรใหม่เป็น ทหารบก เอฟซี
โดยทหารบก เอฟซี ลงแข่งขันภายใต้ชื่อใหม่อย่างเป็นทางการครั้งแรกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 ในการแข่งขัน โตโยต้า ลีกคัพ 2558 รอบเพลย์ออฟที่พบกับสโมสรฟุตบอลปลวกแดง ระยอง ยูไนเต็ด ที่สนามกีฬาพัฒนาสปอร์ต คลับ โดยสโมสรเอาชนะไปได้ 4-2 และเข้าถึงรอบ 64 ทีมสุดท้ายก่อนจะแพ้ให้กับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ส่วนการแข่งขันในลีกสโมสรจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 7 ในโซนกรุงเทพและภาคกลาง
กูเกิล มูน
กูเกิล มูน (Google Moon) เป็นเว็บค้นหาบริการที่คล้ายกับกูเกิล แมปส์ แต่มันจะโชว์รูปภาพถ่ายดาวบริวารของโลกคือดวงจันทร์ เปิดตัวโดยกูเกิล ในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 40 ปีของการลงจอดบนผิวของดวงจันทร์อะพอลโล 11 เว็บไซต์นี้เชื่อมโยงไปถึงของแต่ละภารกิจอวกาศของยานอะพอลโลต่างๆ ที่แสดงโดยภาพถ่ายดาวเทียม การแสดงข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแต่ละภารกิจในฐานะที่ผู้ใช้ซูมเข้า
ปลาสีกุนทอง
ปลาสีกุนทอง (Bigeyed scads, Goggle-eyes, Gogglers) ปลาทะเลในสกุล Selar ในวงศ์ปลาหางแข็ง (Carangidae)
มีลำตัวเพรียว แบนข้างเล็กน้อย มีลักษณะเด่น คือ มีดวงตาโต มีแถบสีเหลืองพาด จากตาถึงคอดหาง หรือมีสีเหลือบเหลืองพาดข้างตัว
จำแนกออกได้เป็น 2 ชนิด
เมืองแปก
แปก (ແປກ) เป็นอำเภอ (เมือง) ของแขวงเชียงขวางในภาคเหนือตอนกลางของประเทศลาว
ปราซาดุสเตรสโปเดริส
ปราซาดุสเตรสโปเดริส (Praça dos Três Poderes, ) คือลานจัตุรัสแห่งหนึ่งในบราซิเลีย เมืองหลวงของประเทศบราซิล ได้ชื่อมาจากการเป็นที่ตั้งของอำนาจสามฝ่ายรอบจัตุรัสแห่งนี้ ได้แก่ อำนาจบริหารซึ่งมีปาลาซียูดูปลานัลดู (ทำเนียบประธานาธิบดี) เป็นตัวแทน; อำนาจนิติบัญญัติซึ่งมีรัฐสภาแห่งชาติเป็นตัวแทน; และอำนาจตุลาการซึ่งมีศาลสูงสุดสหพันธ์เป็นตัวแทน
ปราซาดุสเตรสโปเดริสได้รับการออกแบบโดยลูซียู กอสตา และออสการ์ นีเอไมเยร์ เพื่อให้เป็นสถานที่ซึ่งอำนาจทั้งสามจะมาบรรจบกันอย่างประสานกลมกลืน ในปัจจุบันจัตุรัสนี้ได้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งของบราซิเลีย
ปราซาดุสเตรสโปเดริสเป็นที่ตั้งของธงผืนใหญ่ที่สุดในโลกที่ยังคงโบกสะบัดอย่างต่อเนื่อง ธงชาติบราซิลที่เชิญขึ้นสู่เสานั้นมีน้ำหนักประมาณ 600 กิโลกรัม (1,300 ปอนด์) และไม่เคยถูกปลดลงเลย (ไม่นับการเปลี่ยนใหม่ทุกเดือน) นับตั้งแต่มีพิธีเปิดเมืองหลวงเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2503 มีพิธีเปลี่ยนธงนี้ทุกเดือนต่อหน้ากองพันพิทักษ์ประธานาธิบดี ทหารม้าเพื่อเอกราช และกองกำลังทหารอื่น ๆ รวมถึงประธานาธิบดีบราซิลในบางครั้ง
ใน พ.ศ. 2566 ปราซาดุสเตรสโปเดริสถูกผู้สนับสนุนอดีตประธานาธิบดีฌาอีร์ โบลโซนารู เข้าบุกรุก
มาลิมบา มาชอเคะ
มาลิมบา มาชอเคะ (เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1941)  เป็นนักการเมืองประเทศแซมเบีย  โดยมาชอเคะดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 6 ตั้งแต่วันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1989 จนถึงวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1985 จนถึงปี ค.ศ. 1988 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 จนถึงปี ค.ศ. 1989
เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน
เลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์จีน คือตำแหน่งสูงสุดในพรรคคอมมิวนิสต์จีน เป็นหัวหน้าของคณะกรมการเมืองถาวรแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีน (Politburo Standing Committee of the Communist Party of China) และสำนักงานเลขาธิการคณะกรรมการกลางแห่งพรรคคอมนิวนิสต์จีน (Secretariat of the Communist Party of China Central Committee)
โดยทั่วไปแล้วตำแหน่งนี้จะเป็นผู้นำสูงสุดแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ร่างตราสารสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ
ร่างตราสารสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ (International Bill of Human Rights) เป็นชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการของข้อมติหนึ่งของสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ และสนธิสัญญาระหว่างประเทศอีกสองฉบับซึ่งบัญญัติขึ้นโดยสหประชาชาติ ประกอบด้วยปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (UDHR, ผ่านมติรับใน ค.ศ. 1948), กติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมือง (ค.ศ. 1966) และพิธีสารเลือกรับสองฉบับ และกติการะหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม (ค.ศ. 1966) กติกาทั้งสองมีผลใช้บังคับใน ค.ศ. 1976 หลังมีประเทศให้สัตยาบันมากในระดับหนึ่งแล้ว
ในตอนเริ่มต้น มีการแสดงความคิดเห็นหลายมุมมองว่ารูปร่างของตราสารสิทธิจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างไร ใน ค.ศ. 1948 สมัชชาใหญ่วางแผนให้ตราสารรวมไปถึง UDHR, กติกาหนึ่งและมาตรการการนำไปปฏิบัติ คณะกรรมาธิการร่างตัดสินใจเตรียมเอกสารสองฉบับ ฉบับหนึ่งในรูปปฏิญญา ซึ่งจะระบุหลักการทั่วไปหรือมาตรการของสิทธิมนุษยชน ส่วนอีกฉบับหนึ่งในรูปอนุสัญญา ซึ่งจะนิยามสิทธิและข้อจำกัดของสิทธิเฉพาะ ดังนั้น คณะกรรมการธิการได้ส่งต่อให้คณะกรรมาธิการสิทธิมนุษยชนร่างมาตราของปฏิญญาระหว่างประเทศและอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ในสมัยประชุมที่สอง ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1947 คณะกรรมาธิการได้ตัดสินใจใช้คำว่า "ตราสารสิทธิมนุษยชนระหว่างประเทศ" กับชุดของตราสารที่กำลังเตรียมนี้ และจัดตั้งคณะทำงานสามคณะ คณะหนึ่งทำงานเกี่ยวกับปฏิญญา คณะหนึ่งเกี่ยวกับอนุสัญญา (ต่อมาภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น "กติกา") และอีกคณะหนึ่งเกี่ยวกับการนำไปปฏิบัติ คณะกรรมาธิการทบทวนปฏิญญาฉบับร่างในสมัยประชุมที่สาม ในเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน ค.ศ. 1948 โดยนำข้อคิดเห็นที่ได้รับจากรัฐบาลต่าง ๆ ไปพิจารณาด้วย อย่างไรก็ดี คณะกรรมาธิการไม่มีเวลาพอจะพิจารณากติกาและคำถามของการนำไปปฏิบัติ ดังนั้น ปฏิญญาจึงถูกเสนอผ่านคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติไปยังสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ซึ่งประชุมในกรุงปารีส
ภายหลัง ร่างกติกาถูกแบ่งออกเป็นสองฉบับ (ตามการตัดสินใจของสมัชชาใหญ่ใน ค.ศ. 1952 ) โดยมีความแตกต่างกันทั้งหมวดหมู่ของสิทธิและระดับข้อผูกมัด
ประเทศบอตสวานาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศบอตสวานา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติบอตสวานาเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แดเนียล ลีซูโล
แดเนียล ลีซูโล (6 ธันวาคม ค.ศ. 1930 – 21 สิงหาคม ค.ศ. 2000) เป็นนายกรัฐมนตรีประเทศแซมเบียคนที่ 3 ตั้งแต่วันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1978 จนถึงวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 แดเนียล ลีซูโล เกิดที่เมือง มอนกู ประเทศแซมเบีย สมรสกับ แมรี แมมู เมื่อปี ค.ศ. 1967 และเสียชีวิตปี ค.ศ. 1976 แดเนียลเป็นสมาชิกรัฐสภาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1977 จนถึงปี ค.ศ. 1983 แดเนียลเสียชีวิตที่โจฮันเนสเบิร์ก ประเทศแอฟริกาใต้
Gemelliporina
Gemelliporina เป็นสกุลของไบรโอซัวที่อยู่ในวงศ์ Cleidochasmatidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
แคว้นบาซีลีคาตา
บาซีลีคาตา (Basilicata) เป็นหนึ่งในยี่สิบแคว้นของประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางใต้ของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นคัมปาเนียทางทิศตะวันตก แคว้นปุลยาทางทิศเหนือและทิศตะวันออก และแคว้นคาลาเบรียทางทิศใต้ มีชายฝั่งจรดทะเลติร์เรเนียนซึ่งอยู่ระหว่างแคว้นคัมปาเนียทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับแคว้นคาลาเบรียทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และอีกด้านหนึ่งของแคว้นมีชายฝั่งจรดอ่าวตารันโตในทะเลไอโอเนียนระหว่างแคว้นคาลาเบรียทางทิศตะวันตกเฉียงใต้กับแคว้นปุลยาทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถ้าเปรียบประเทศอิตาลีเป็นขา แคว้นบาซีลีคาตาจะเปรียบได้เป็นฝ่าเท้า รวมถึงแคว้นคาลาเบรียทำหน้าที่เป็นเท้าส่วนหน้า และแคว้นปุลยาเป็นส้นเท้า แคว้นนี้มีพื้นที่ครอบคลุม 9,995 ตารางกิโลเมตร และในปี พ.ศ. 2551 มีประชากรเกือบ 600,000 คน มีเมืองหลักชื่อ โปเตนซา และประกอบด้วย 2 จังหวัด คือ จังหวัดโปเตนซาและจังหวัดมาเตรา
หซูรสาหิบ
หซูระสาหิบ, ฮายูร ซาฮิบ, ฮซูรซาฮิบ (Hazur Sahib หรือ Hazoor Sahib; Hazūrī Sāhib; "ที่ดำรงอยู่ของสาหิบ"), หรือรู้จักในชื่อ ตาคัตหซูรีสาหิบสัจขันฑ์ (Takht Hazuri Sahib Sachkhand) และ ศรีอาบจัลนคร (Sri Abchal Nagar) เป็นหนึ่งในตาคัตที่สำคัญทั้งห้าของศาสนาซิกข์ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำโคทาวรี ในเมืองนันเทฑ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ภายในหมู่อาคารของหสูระสาหิบประกอบคุรุทวาราที่ชื่อว่า สัจขัณฑ์ (Sach-Khand; อาณาจักรแห่งความจริง)
หสูระสาหิบสร้างขึ้นตรงจุดที่คุรุโควินทสิงห์จี (Guru Gobind Singh Ji) ได้ละจากโลกนี้ไป ห้องด้านในส่วนคุรุทวาราเรียกว่า อันคิถาสาหิบ (Angitha Sahib) สร้างอยู่บนจุดที่ฌาปนกิจคุรุโควินทสิงห์ เมื่อปี 1708 โดยมหาราชารันจิต สิงห์เป็นผู้ดำริให้สร้างขึ้นในปี 1832-1837 ช่วงท้ายการครองราชย์ของพระองค์
ประวัติ
จุดที่สร้างหสูระสาหิบนั้นเป็นจุดที่คุรุโควินทสิงห์ได้ตั้งค่ายในปี 1708 ซึ่งท่านได้บริหารและนำการชุมนุมของผู้คน ขณะที่ท่านกำลังพักฟื้นจากการโจมตีโดยผู้ที่อาจเป็นผู้ลอบฆ่าท่าน หนึ่งในผู้ประทุษร้ายแทงเข้าที่ท่านคุรุและได้ถูกสังหารด้วยตัลวาร์ (talwar) ของท่านคุรุ ส่วนอีกคนหนึ่งถูกสังหารโดยผู้ติดตามของท่านคุรุสองคนขณะพยายามหลบหนี แผลของท่านคุรุนั้นลึก แต่ก็ได้รับการเย็บรักษาโดยศัลยแพทย์ชาวอังกฤษแพทย์ประจำพระองค์ ที่บะหะดูร์ ชาห์ที่หนึ่ง (Bahadur Shah I) ส่งมาให้ อย่างไรก็ตาม แผลท่านได้เปิดออกอีกไม่กี่วันถัดมาหลังท่านคุรุพยายามที่จะยิงธนู และท่านก็ได้เสียชีวิตลงหลังประกาศให้คุรุกรันตสาหิบเป็นคุรุศาสดาองค์ถัดไป ซึ่งจะเป็นนิรันดร์กาล
สโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ในฤดูกาล 2008
การแข่งขันวอลเลย์บอลของสโมสรวอลเลย์บอลชายนครราชสีมา ประจำปี พ.ศ. 2551 หรือ ปี ค.ศ. 2008
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี (อังกฤษ : Patumthani Vocational Education College) เป็นศูนย์กลางการบริหารและการเรียนการสอนของสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑ ตั้งอยู่ในจังหวัดปทุมธานี โดยพัฒนามาจากศูนย์วิศวกรรมเกษตร ไทย-เยอรมัน" (Thai-German Agricultural Engineering Training Center) และศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร จนกระทั่งปัจจุบันกลายมาเป็นสถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๑ ซึ่งเปิดสอน 3 หลักสูตร คือ ปวช., ปวส. และปริญญาตรี (ต่อเนื่อง)
ประวัติ
วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี (วกศ.ปทุมธานี) แรกเริ่มก่อตั้งโดยใช้ชื่อว่า ศูนย์วิศวกรรมเกษตร ไทย-เยอรมัน" (Thai-German Agricultural Engineering Training Center) และได้เปลี่ยนมาเป็น "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" (ศวษ.) จัดตั้งขึ้นเป็นทางการตามข้อตกลงระหว่างรัฐบาลไทยและสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน โดยได้เริ่มเจรจาให้ความร่วมมือทางด้านเทคนิคและวิชาการ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นสถาบันการศึกษา และเปิดฝึกอบรมทางด้านเครื่องจักรกลเกษตร สำหรับกลุ่มเป้าหมายทุกระดับ โดยจัดตั้งขึ้นเมื่อ ปี พ.ศ. 2508 ใช้สถานที่ของโรงเรียนเกษตรกรรมปทุมธานี เป็นสถานที่ดำเนินการ
ในเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2511 ได้มีพระราชโองการประกาศจัดตั้ง "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" ขึ้น อีกทั้งได้เริ่มก่อสร้างอาคาร สถานที่ทำงานเพิ่มเติมขึ้นที่ฟาร์มธนะรัตน์ บนพื้นที่ทั้งหมด 73 ไร่ 2 งาน 72 ตารางวา
ต่อมาเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2520 กระทรวงศึกษาธิกาได้ประกาศให้ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร เป็นสถานศึกษาระดับวิทยาลัย สังกัดกองวิทยาลัยเกษตรกรรม กรมอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
ในวันที่ 19 พฤศจิกายน 2554 กระทรวงศึกษาธิการ จึงให้เปลี่ยนชือ "ศูนย์ฝึกอบรมวิศวกรรมเกษตร" เป็น วิทยาลัยการอาชีวศึกษาปทุมธานี" สถานศึกษาในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
เปิดสอน
ปัจจุบันทำการเรียนการสอน ดังนี้
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ
รับนักเรียนจบ ม.3 เรียนต่อ 3 ปี
หลักสูตรปรกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง
รับนักเรียนจบ ม.6 หรือ ปวช. เรียนต่อ 2 ปี
ภาษาทมิฬ
ภาษาทมิฬ (தமிழ், Tamiḻ,, ) เป็นภาษาดราวิเดียนคลาสสิกที่พูดโดยชาวทมิฬในอนุทวีปอินเดีย และชาวมัวร์ศรีลังกา ภาษาทมิฬเป็นภาษาราชการในรัฐทมิฬนาฑูของประเทศอินเดีย ศรีลังกา และสิงคโปร์ และในดินแดนสหภาพปุฑุเจรี ภาษานี้ยังเป็นภาษาชนกลุ่มน้อยในรัฐอินเดียตอนใต้ 4 รัฐ คือ รัฐเกรละ, รัฐกรณาฏกะ, รัฐอานธรประเทศ และรัฐเตลังคานา กับดินแดนสหภาพหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ นอกจากนี้ ยังมีผู้พูดเป็นชาวทมิฬพลัดถิ่นในหลายประเทศ เช่น มาเลเซีย, พม่า, แอฟริกาใต้, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ, แคนาดา, ออสเตรเลีย และมอริเชียส ภาษานี้ได้รับการบรรจุลงในหนึ่ง 22 ภาษาในกำหนดของรัฐธรรมนูญอินเดีย ภาษาทมิฬเป็นภาษาแรกที่ได้รับการจัดประเภทเป็นภาษาคลาสสิกของอินเดีย
ภาษาทมิฬเป็นหนึ่งในภาษาคลาสสิกที่คงอยู่นานที่สุดในโลก A. K. Ramanujan กล่าวถึงภาษานี้เป็น "ภาษาเดียวในอินเดียสมัยใหม่ที่สืบต่ออย่างต่อเนื่องจากอดีต" รูปแบบและคุณภาพของวรรณกรรมทมิฬคลาสสิกทำให้มีการกล่าวถึงเป็น "หนึ่งในธรรมเนียมและวรรณกรรมคลาสสิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก" โดยมีการบันทึกวรรณกรรมทมิฬมากกว่า 2000 ปี Sangam literature วรรณกรรมภาษาทมิฬยุคแรกสุด มีอายุ c.  300 ปีก่อนคริสตศักราชถึง ค.ศ. 300 มีวรรณกรรมที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลืออยู่ในตระกูลภาษาดราวิเดียน บันทึกคำจารึกแรกสุดที่พบบนศิลาจารึกและศิลาวีรบุรุษ สืบต้นตอประมาณศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช  กรมสำรวจโบราณคดีแห่งอินเดียระบุว่าจากจารึกที่พบ 100,000 อัน มี 6,000 อันอยู่ในรัฐทมิฬนาฑู และในจำนวนนั้นส่วนใหญเขียนด้วยภาษาทมิฬ โดยมีภาษาอื่น ๆ เพียงประมาณ 5% นอกจากนี้ ยังมีผู้พบจารึกภาษาทมิฬที่เขียนด้วยอักษรพราหมีในประเทศศรีลังกา และในสินค้าที่ประเทศไทยและอียิปต์ เอกสารตัวเขียนแรกสุดสองอันจากอินเดีย  ที่ทางความทรงจำแห่งโลกของยูเนสโกให้การยอมรับและบรรจุใน ค.ศ. 1997 และ 2005 เขียนด้วยภาษาทมิฬ
ใน ค.ศ. 1578 มิชชันนารีชาวโปรตุเกสตีพิมพ์ Thambiran Vanakkam หนังสือสวดมนต์ภาษาทมิฬในอักษรทมิฬเก่า ทำให้ภาษาทมิฬเป็นภาษาอินเดียภาษาแรกที่มีการพิมพ์และตีพิมพ์ Tamil Lexicon ที่ตีพิมพ์โดยมหาวิทยาลัยมัทราส เป็นหนึ่งในพจนานุกรมรุ่นแรกในบรรดาภาษาอินเดีย ตามรายงานจากการสำราจใน ค.ศ. 2001 มีหนังสือพิมพ์ 1,863 ฉบับที่ตีพิมพ์ในภาษาทมิฬ ในจำนวนนี้มี 353 ฉบับที่ตีพิมพ์ทุกวัน
การจัดอันดับ
ภาษาทมิฬอยู่ในสาขาทางใต้ของตระกูลภาษาดราวิเดียน เป็นตระกูลที่มีภาษาประมาณ 26 ภาษาในอนุทวีปอินเดีย และยังจัดเป็นส่วนหนึ่งของภาษากลุ่มทมิฬ เนื่องจากเป็นภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์-ภาษาประมาณ 35 กลุ่ม เช่น Irula และ Yerukula (ดู SIL Ethnologue)
ญาติหลักที่ใกล้ชิดที่สุดของภาษาทมิฬคือภาษามลยาฬัม โดยสองภาษานี้เริ่มแยกจากกันประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงแม้ว่าความแตกต่างหลายอย่างระหว่างภาษาทมิฬและมลยาฬัมแสดงให้เห็นถึงการแยกในอดีตของภาษาย่อยตะวันตก ภาษามลยาฬัมยังไม่เป็นภาษาของตนเองจนกระทั่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 หรือ 14
ประวัติ
Bhadriraju Krishnamurti รายงานว่า ภาษาทมิฬสืบทอดจากภาษาดราวิเดียนดั้งเดิม จากการฟื้นฟูทางภาษาศาสตร์ (Linguistic reconstruction) กล่าวแนะว่าภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมมีผู้พูดประมาณสหัสวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราชในภูมิภาครอบ ๆ ลุ่มแม่น้ำโคทาวรีตอนล่างในคาบสมุทรอินเดีย พยานวัตถุในบริเวณนั้นกล่าวแนะว่าผู้พูดภาษาดราวิเดียนดั้งเดิมมีวัฒนธรรมที่เชื่อมโยงกับยุคหินใหม่ในอินเดียตอนใต้ บันทึกแรกสุดในภาษาทมิฬเก่าคือจารึกสั้นใน 905 ถึง 696 ปีก่อนคริสต์ศักราชที่ Adichanallur
ในบรรดาภาษาอินเดีย ภาษาทมิฬมีวรรณคดีอินเดียที่ไม่ใช่ภาษาสันสกฤตที่เก่าแก่ที่สุด นักวิชาการแบ่งประวัติภาษานี้ออกเป็นสามช่วง: ทมิฬเก่า (600 ปีก่อนคริสต์ศักราช – ค.ศ. 700), ทมิฬกลาง (ค.ศ. 700 – 1600) และทมิฬใหม่ (ค.ศ. 1600 – ปัจจุบัน) ใยเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 จากการขุดค้นที่ Quseir-al-Qadim เผยให้เห็นเครื่องปั้นดินเผาอียิปต์ที่มีจารึกภาษาทมิฬพราหมีที่สืบต้นกำเนิดถึงศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช มีจำนวนคำยืมภาษาทมิฬในภาษาฮีบรูไบเบิลปรากฎอย่างชัดเจนที่สืบถึงก่อน 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งเป็นการรับรองภาษาที่เก่าแก่ที่สุด จอห์น กายกล่าวว่า ภาษาทมิฬเคยเป็นภาษากลางของนักเดินเรือจากอินเดียช่วงแรก
ในช่วง ค.ศ. 2017 ถึง 2018 มีการพบโบราณวัตถุ 5,820 ชิ่นที่ Keezhadi โดยมีการส่งโบราณวัตถุไปยัง Beta Analytic ที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา เพื่อหาปีที่ผลิตด้วย Accelerator Mass Spectrometry (AMS) ตัวอย่างหนึ่งมีจารึกภาษาทมิฬ-พราหมีที่อ้างว่าสร้างขึ้นประมาณ 580 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ภาษาทมิฬโบราณ
จารึกภาษาทมิฬที่เก่าที่สุดพบราว พ.ศ. 243 เขียนด้วยอักษรทมิฬ-พราหมีที่พัฒนามาจากอักษรพราหมี ไวยากรณ์ที่เก่าที่สุดคือ โตลกาปปิยัม (Tolkāppiyam) ซึ่งบรรยายเกี่ยวกับกวีและไวยากรณ์ ซึ่งแสดงให้เห็นว่ายุคคลาสสิกของภาษานี้อยู่ระหว่าง พ.ศ. 243 – 1043 วรรณคดีในยุคสันคัม พบบทกวีกว่า 50,000 บรรทัด เขียนโดยกวี 473 คน รวมทั้งกวีที่เป็นสตรีด้วย ส่วนใหญ่ใช้ในการขับร้อง
ภาษาทมิฬโบราณหลังยุคสันคัม มีวรรณคดีที่สำคัญอยู่ 5 เรื่อง ได้แก่ สิลิปปติการัม มนิเมกาลัย สีวกจินตามนิ วลัยยปฐี และกุนทลเกสิ ซึ่งถือเป็นงานที่ยิ่งใหญ่
ภาษาทมิฬยุคกลาง
ยุคนี้เป็นยุคภักติ วรรณกรรมสำคัญคือรามายณะภาคภาษาทมิฬในชื่อ กัมพะ รามายณัม (พุทธศตวรรษที่ 17) ในช่วงท้ายของยุคนี้ ราวพุทธศตวรรษที่ 19–21 ภาษาทมิฬถูกทำให้เป็นสันสกฤตมากขึ้น เกิดภาษาผสมขึ้นมา
ภาษาทมิฬยุคใหม่
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 25 เกิดขบวนการทมิฬบริสุทธิ์เรียกร้องให้นำส่วนที่มาจากภาษาสันสกฤตและภาษาอื่น ๆ ออกไปจากภาษาทมิฬ แนวคิดนี้ได้รับการสนับสนุนจากพรรคดราวิเดียนและนักชาตินิยมที่เรียกร้องเอกราชของทมิฬ มีการแทนที่คำยืมจากภาษาสันสกฤตด้วยคำจากภาษาทมิฬที่มีความหมายเหมือนกัน
การแพร่กระจายทางภูมิศาสตร์
ภาษาทมิฬเป็นภาษาหลักในรัฐทมิฬนาฑูของอินเดียและจังหวัดตะวันออกเฉียงเหนือของศรีลังกา และใช้พูดโดยชนกลุ่มเล็ก ๆ ในพื้นที่อื่น ๆ ของทั้งสองประเทศนี้ เช่น รัฐกรณาฏกะ รัฐเกรละ รัฐอานธรประเทศ และรัฐมหาราษฏระของอินเดีย รวมทั้งโคลอมโบและทางตะวันออกของศรีลังกา
จากการอพยพของสมัยอาณานิคมทำให้ปัจจุบันมีผู้พูดภาษาทมิฬกระจายไปในหลายประเทศ เช่น อินโดนีเซีย ไทย มาเลเซีย สิงคโปร์ พม่า เวียดนาม แอฟริกาใต้ และมอริเชียส นอกจากนั้นยังพบบ้างในกายอานา ฟีจี ซูรินาม ตรินิแดดและโตเบโก คนเหล่านี้เป็นคนที่พูดภาษาทมิฬมาก่อน แต่ปัจจุบันเริ่มหันไปพูดภาษาอื่น และยังมีผู้อพยพจากอินเดียและศรีลังกาไปอยู่ที่แคนาดา สหรัฐ ออสเตรเลีย ตะวันออกกลาง และยุโรปตะวันตก
สถานะทางกฎหมาย
ภาษาทมิฬเป็นภาษาราชการของรัฐทมิฬนาฑู และเป็นหนึ่งใน 22 ภาษาในกำหนดรายการที่แปดของรัฐธรรมนูญอินเดีย ภาษานี้เป็นภาษาราชการร่วมในดินแดนสหภาพปุฑุเจรีและหมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ ภาษาทมิฬยังเป็นหนึ่งในภาษาทางการของประเทศสิงคโปร์ เป็นหนึ่งในภาษาราชการของประเทศศรีลังการ่วมกับภาษาสิงหล ภาษาทมิฬเคยมีสถานะทางการในรัฐหรยาณา ถึงแม้ว่าจะไม่มีผู้พูดภาษาทมิฬในรัฐนี้ ภายหลังเปลี่ยนไปใช้ภาษาปัญจาบใน ค.ศ. 2010 ในประเทศมาเลเซีย มีโรงเรียนประถมศึกษาของรัฐบาล 543 แห่งสอนเป็นภาษาทมิฬ
นอกจากนี้ หลังการจัดตั้งสถานะทางกฎหมายสำหรับภาษาคลาสสิกโดยรัฐบาลอินเดียในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2004 และหลังการรณรงค์ทางการเมืองที่สมาคมทมิฬบางส่วนสนับสนุน ภาษาทมิฬกลายเป็นภาษาแรกที่ได้รับการยอมรับเป็นภาษาคลาสสิกตามกฎหมายของอินเดีย ซึ่งประกาศโดยอับดุล กลาม ประธานาธิบดีอินเดียที่มีชาวทมิฬเอง ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2004
ความแปรผันของคำยืม
สำเนียงของภาษาทมิฬในรัฐเกรละมีคำยืมจากภาษามลยาฬัมมาก และได้รับอิทธิพลจากการเรียงประโยคของภาษามลยาฬัม สำเนียงของกลุ่มผู้นับถือนิกายไวษณพ ซึ่งอพยพไปอยู่รัฐกรณาฏกะได้พัฒนาสำเนียงเป็นของตนเอง ภาษาทมิฬในศรีลังกามีคำยืมจากภาษาอังกฤษ ภาษาโปรตุเกสและภาษาดัตช์ด้วย
ความผันแปรของท้องถิ่น
ความแตกต่างของภาษาทมิฬขึ้นกับการเปลี่ยยนแปลงการออกเสียงที่ต่างไปจากภาษาทมิฬโบราณ เช่นคำว่า ที่นี่ (iṅku) ในสำเนียงคลาสสิกกลายเป็น iṅkū ในสำเนียงโกนคู inga ในสำเนียงธันชวูร์ และ iṅkai ในบางสำเนียงของศรีลังกา คำว่า iṅkaṇ ในภาษาทมิฬโบราณเป็นแหล่งที่มาของ iṅkane ในสำเนียงติรูเนลเวลี ภาษาทมิฬโบราณ iṅkaṭṭu เป็นที่มาของ iṅkuṭṭu ในสำเนียงมาดูไร และ iṅkaṭe ในสำเนียงทางเหนืออื่น ๆ แม้ว่าปัจจุบันในโจอิมบาตอเรจะเป็นปกติที่จะได้ยิน akkaṭṭa ซึ่งหมายถึงสถานที่นี้ สำเนียงของภาษาทมิฬไม่ได้ต่างกันทางด้านคำศัพท์มากนัก สำเนียงในศรีลังกายังคงรักษาคำศัพท์และรูปแบบไวยากรณ์ที่ไม่พบในการพูดในชีวิตประจำวันในอินเดียและใช้คำบางคำต่างไปบ้าง
ความแตกต่างระหว่างภาษาพูดและภาษาเขียน
ภาษาทมิฬมีรูปแบบที่แตกต่างกันหลายแบบ เช่น รูปแบบวรรณคดีคลาสสิกที่มาจากภาษายุคโบราณ (สันกัตตามิฬ) รูปแบบการเขียนสมัยใหม่และเป็นทางการ (เจนตามิฬ) และรูปแบบสมัยใหม่สำหรับการพูด (โกฎูนตามิฬ) แต่ละรูปแบบอาจมีลักษณะร่วมกัน เช่น เป็นไปได้ที่จะเขียนแบบเจนตามิฬโดยใช้รูปศัพท์ที่ต่ำกว่า เรียกเจญกัตตามิฬ หรือใช้รูปแบบที่เกี่ยวข้องกับสำเนียงใดสำเนียงหนึ่งกับโกฎูนตามิฬ
ในปัจจุบัน เจนตามิฬเป็นรูปแบบที่ใช้ทั่วไปในการเขียนและพูดอย่างเป็นทางการและเป็นภาษาในตำรา โกฎูนตามิฬเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน และเริ่มนำมาใช้ในภาพยนตร์และการหาเสียงของนักการเมืองทำให้เกิดการพูดแบบมาตรฐานที่ไม่เป็นทางการขึ้น ในอินเดีย มาตรฐานของโกฎูนตามิฬขึ้นกับการพูดของผู้ที่ไม่ใช่พราหมณ์และระดับการศึกษา แต่ได้รับอิทธิพลจากสำเนียงธันชวูร์และมาดูไร ส่วนในศรีลังกามาตรฐานขึ้นกับสำเนียงจาฟนา
ระบบการเขียน
อักษรทมิฬมีสระ 12 ตัว พยัญชนะ 18 ตัวและเครื่องหมายพิเศษคืออายตัม สระและพยัญชนะประสมกันได้รูปแบบผสม 216 แบบ ทำให้มีทั้งหมด 247 แบบ พยัญชนะทุกตัวมีพื้นเสียงเป็น /อะ/ ซึ่งเอาออกได้โดยเติมปุลลิซึ่งเป็นจุดอยู่ใต้พยัญชนะ ไม่มีการแยกเสียงโฆษะและอโฆษะ นอกจากอักษรมาตรฐานแล้ว ยังมีอักษรอีก 6 ตัวมาจากอักษรครันถ์ซึ่งเคยใช้เขียนภาษาสันสกฤตในหมู่ชาวทมิฬ และใช้แสดงเสียงที่ไม่ใช่เสียงพื้นฐานของภาษาทมิฬ ซึ่งเป็นคำยืมจากภาษาสันสกฤต ภาษาปรากฤต และภาษาอื่น ๆ
สระ
สระในภาษาทมิฬเรียกอูยิเรฬุตตุ แบ่งเป็นสระเสียงสั้น (กุริล) 5 เสียง เสียงยาว 5 เสียงและสระประสม (/ไอ/และ/เอา/) และสระที่ถูกทำให้สั้น (กุรริยัล) 3 เสียง สระเสียงยาว (เนฏิล) มีเสียงยาวเป็นสองเท่าของสระเสียงสั้น สระประสมออกเสียงเป็น 1.5 เท่าของสระเสียงสั้น แต่ในตำราไวยากรณ์มักเอาไปรวมกับสระเสียงยาว
พยัญชนะ
พยัญชนะในภาษาทมิฬเรียกว่าเมยเยฬุตตุ แบ่งเป็นสามหมวดคือ เสียงหนัก (วาลิณัม) เสียงเบาหรือเสียงนาสิก (เมลลิณัม) และเสียงกลาง (อิฏายิณัม) ภาษาทมิฬต่างจากภาษาอื่นๆในอินเดียที่ไม่แยกเสียงมีลมและไม่มีลม เสียงนาสิกส่วนมากเป็นเสียงโฆษะ ภาษาทมิฬมีเสียงม้วนลิ้น (ฬ) ซึ่งในตระกูลภาษาดราวิเดียนด้วยกันพบในภาษามลยาฬัม หายไปจากการออกเสียงภาษากันนาดาเมื่อราว พ.ศ. 1543 แต่ยังมีอักษรใช้อยู่ และไม่พบในภาษาเตลูกู
อายตัม
ในภาษาทมิฬคลาสสิก มีหน่วยเสียงอายตัม เขียนเป็น ‘ஃ' ซึ่งไวยากรณ์ในยุคนั้นแยกเป็นหน่วยเสียงหนึ่ง แต่พบน้อยในภาษาทมิฬสมัยใหม่ ในตำราไวยากรณ์ยุคคลาสสิกกล่าวว่าอายตัมเปลี่ยนเสียงที่เข้ารวมด้วยให้เป็นเสียงจากเส้นเสียงหรือใช้เปลี่ยนเสียงพยัญชนะ ส่วนในภาษาทมิฬสมัยใหม่ ใช้เปลี่ยน pa เป็น fa เมื่อเขียนภาษาอังกฤษด้วยอักษรทมิฬ
ไวยากรณ์
บทความหลัก:ไวยากรณ์ภาษาทมิฬ
ไวยากรณ์ภาษาทมิฬส่วนใหญ่ได้บรรยายไว้ในตำราไวยากรณ์เก่าสุด "โตลกาปปิยัม" การเขียนภาษาทมิฬสมัยใหม่ใช้ตามตำราไวยากรณ์ เมื่อราว พ.ศ. 1800 Nannūl ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงไปจากโตลกาปปิยัมบ้าง ภาษาทมิฬโบราณแบ่งเป็น5ส่วนคือ eluttu, col, porul, yāppu และ ani สองส่วนหลังมักใช้ในวรรณคดี
ภาษาทมิฬเป็นภาษารูปคำติดต่อเช่นเดียวกับตระกูลภาษาดราวิเดียนอื่น ๆ คำภาษาทมิฬประกอบด้วยรากศัพท์ ซึ่งจะต่อท้ายด้วยปัจจัย 1 ตัวหรือมากกว่า ปัจจัยเหล่านี้มีทั้งที่เปลี่ยนความหมายหรือชนิดของคำ และปัจจัยที่แสดงการผันตามบุคคล จำนวน มาลาและกาล ไม่มีข้อกำหนดเกี่ยวกับความยาวของการเติมปัจจัย ทำให้มีการสร้างคำขนาดยาว ประกอบด้วยปัจจัยหลายตัวได้
คำศัพท์
คำศัพท์ภาษาทมิฬสมัยใหม่ ส่วนมากมาจากภาษาทมิฬโบราณ คำยืมจากภาษาสันสกฤตพบได้ทั่วไป นอกจากนั้นมีคำยืมจากภาษาเปอร์เซียและภาษาอาหรับ ซึ่งเป็นผลจากการติดต่อค้าขายในอดีต ตั้งแต่พุทธศตวรรณที่ 25 เริ่มมีคำยืมจากภาษาอังกฤษโดยเฉพาะศัพท์เทคนิค มีการกำหนดศัพท์เทคนิคที่มาจากภาษาทมิฬเช่นกันโดยรัฐบาลศรีลังกาหรือมหาวิทยาลัยทมิฬวิชัล