cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภัควรรธน์ พิสิษวุฒิรัชต์
ประวัติ
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2552 สรภพเข้าสู่พิธีอุปสมบท เพื่อทดแทนบุญคุณบิดามารดา ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก เนื่องจากพุ่มพวงมีความศรัทธาในวัดแห่งนี้ โดยได้รับฉายา สรภโว ซึ่งมาจากชื่อพระสรภพ ที่มีความหมายว่า เกิดมาเพื่อความแกล้วกล้า และภายในงานปลงผมนาคสรภพ มีแฟนเพลงร่วมบริจาคเงินเพื่อสร้างหุ่นขี้ผึ้งพุ่มพวง ที่มีความตั้งใจจะสร้างให้เหมือนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ให้มากที่สุด โดยผู้ร่วมทำบุญด้วยจำนวนเงิน 100 บาท ขึ้นไป จะได้รับแจกซีดีเพลงของพระเพชร และการแสดงสดครั้งสุดท้ายของพุ่มพวง ที่จังหวัดพิษณุโลก
อย่างไรก็ตาม สรภพมักจะขัดแย้งกับนายไกรสร บิดา และญาติฝ่ายพุ่มพวงอยู่เนืองๆ ครั้งหลังสุดคือ เมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552 วันครบรอบการเสียชีวิตของพุ่มพวง โดยพระสรภโว พบกับนายไกรสรและญาติพี่น้องของพุ่มพวง ที่วัดทับกระดาน อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี และเกิดการโต้เถียงกันอย่างรุนแรงในหลายเรื่อง ที่สำคัญคือ ฝ่ายญาติกล่าวว่า พระสรภโวไม่เชิญโยมพ่อไปร่วมงานบวช และกรณีจัดสร้างหุ่นขี้ผึ้งพุ่มพวงดังกล่าว ก็ไม่ได้แจ้งกับญาติก่อน
ต่อมา ในวันที่ 15 มิถุนายน พระสรภโวได้นำเทปบันทึกเสียงแม่พุ่มพวง เมื่อราวเดือนเมษายน พ.ศ. 2535 มาเผยแพร่แก่สื่อมวลชน พร้อมทั้งรับนิมนต์ไปออกรายการโทรทัศน์ เรื่องเล่าเช้านี้ ถ่ายทอดสดจากสตูดิโอข่าว ไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อเวลา 07.20 น. (สัมภาษณ์โดย สรยุทธ สุทัศนะจินดา) เพื่อชี้แจงกรณีดังกล่าว และในวันเดียวกัน เวลา 11.10 น. นายไกรสร โยมพ่อของพระสรภโว เดินทางไปออกรายการสด ไนน์เอ็นเตอร์เทน ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ที่สตูดิโอโทรทัศน์ บมจ.อสมท เพื่อชี้แจงกรณีดังกล่าวเช่นกัน
จากนั้น เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พระสรภโว เข้าพิธีลาสิกขาบท ที่วัดพระศรีมหาธาตุ เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร โดยมี นางสาวธิดารัตน์ พร้อมครอบครัวมาร่วมพิธี แต่ไม่ปรากฏว่านายไกรสร และญาติฝ่ายพุ่มพวงไปร่วมงานแต่อย่างใด โดยทิดสรภพ ให้สัมภาษณ์ครั้งแรกหลังจากสึกว่า ตนขอยุติปัญหาทุกเรื่อง และฝากกราบขอโทษ ทั้งพ่อและญาติๆ ที่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ อย่างไรก็ตาม สรภพยังยืนยันว่า จะยังอาศัยอยู่กับครอบครัวของนางสาวธิดารัตน์เช่นเดิม โดยไม่กลับไปอยู่กับพ่อไกรสรที่บ้าน ต่อมาได้คืนดีกับพ่อแล้ว แล้วได้ขอเปลี่ยนนามสกุลเป็น ลีละเมฆินทร์ ตามเดิมเนื่องจากคำขอของไกรสรผู้เป็นพ่อ
เวนท์เวิร์ท มิลเลอร์
เวนท์เวิร์ท เอิร์ล มิลเลอร์ ที่ 3 (Wentworth Earl Miller III) เกิดเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1972 เป็นนักแสดงและนักเขียนบทชาวอเมริกัน-อังกฤษ เขามีชื่อเสียงขึ้นหลังจากรับบทเป็นไมเคิล สกอฟิลด์ในซีรีส์ฟ็อกซ์เรื่อง แผนลับแหกคุกนรก ซึ่งเขาได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เขาเริ่มเขียนบทด้วยภาพยนตร์ระทึกขวัญเรื่อง Stoker ปี 2013
ชีวิตช่วงแรก
มิลเลอร์เกิดในชิปปิงนอร์ตัน ออกซฟอร์ดไชร์ ประเทศอังกฤษ เป็นบุตรชายของ จอย มารี (สกุลเดิม ปาล์ม) อาชีพครู และ เวนท์เวิร์ท เอิร์ล มิลเลอร์ ที่ 2 อาชีพทนายความและครู มิลเลอร์เคยพูดว่า พ่อของเขามีเชื้อสาย จาเมกา  เยอรมัน อังกฤษ ยิว และอินเดียนแดงเผ่าเชอโรกี ส่วนแม่ของเขามีเชื้อสาย รัสเซีย ฝรั่งเศส ดัตช์ และซีเรียน ครอบครัวของเขาย้ายมาอยู่ที่พาร์กสโลป บรู๊กลิน นิวยอร์ก ตั้งแต่เขาอายุได้ 1 ขวบ และเขาถือ 2 สัญชาติ เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนมิดวูดไฮสคูลใละครเวทีและร้องเพลง เมื่อตอนที่เรียนในวิทยาลัย และเขายังได้เดินทางไปยังที่ต่าง ๆ ในโลกกับกลุ่มการแสดงของโรงเรียน
อาชีพ
ในปี 1998 เขามุ่งหน้าไปลอสแอนเจลิสเพื่ออาชีพนักแสดง บทบาทแรกของเขาคือแสดงใน ในซีรีส์เรื่อง Buffy the Vampire Slayer ("Go Fish", 1998) จากนั้นแสดงในมินิซีรีส์ของเอบีซี เรื่อง Dinotopia ในปี 2002 เป็นบทบาทเล็ก ๆ ต่อมาในปี 2003 เขาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง The Human Stain รับเป็นเป็นแอนโธนี ฮ็อปกินส์ ตอนหนุ่ม
ในปี 2005 มิลเลอร์ รับบทเป็น ไมเคิล สกอฟิลด์ ในรายการโทรทัศน์ดราม่าทางช่องฟ็อกซ์ เรื่อง Prison Break จากบทบาทนี้เองทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงชายยอดเยี่ยมประเภทซีรีส์ดราม่า
มิลเลอร์ยังปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอของมารายห์ แครี ถึงสองครั้งในเพลง "It's Like That" และ "We Belong Together" ซึ่งกำกับโดยเบร็ต แรตเนอร์ ที่กำกับตอน "the pilot" ใน Prison Break โดยแรตเนอร์ได้โชว์รูปของมิลเลอร์ให้มารายห์ดูและเธอก็ตอบตกลง ซึ่งการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอและตอนใน Prison Break เกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ซึ่งก็มีการวางแผนให้มิลเลอร์สามารถทำงานทั้งสองอย่างได้ เขาออกมาเปิดเผยว่า "มารายห์ เป็นไอค่อนระดับนานาชาติ สองวันที่ผมทำงานในมิวสิกวิดีโอนี้ ทำให้อาชีพการงานได้ส่งผลดีขึ้น ดีกว่าที่เคยทำใน Prison Break
ในปี 2010 มิลเลอร์ ได้รับบทเด่นเป็น คริส เรดฟิสด์ แสดงในภาพยนตร์ดัดแปลงจากวิดีโอเกมเรื่อง Resident Evil: Afterlife (2010)
ชีวิตส่วนตัว
เวนท์เวิร์ทเปิดเผยว่าตัวเองเป็นเกย์ในเดือนสิงหาคม 2556 โดยโพสต์จดหมายในเว็บไซต์ GLAAD องค์กรสำหรับผู้มีความหลากหลายทางเพศ เนื้อความกล่าวถึงการปฏิเสธเข้าร่วมเทศกาลภาพยนตร์ในประเทศรัสเซีย ซึ่งเพิ่งออกกฎหมายห้ามเกย์เปิดเผยตัวในที่สาธารณะ
เรื่องราวของเขาเริ่มต้นจากความเครียด ที่ต้องจมอยู่กับอาการของโรคซึมเศร้าตั้งแต่เด็ก และปัญหาต่างๆ มากมายโดยเฉพาะรสนิยมทางเพศ ที่เป็นปัญหาในทุกประเทศทั่วโลก ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะมีการเปิดกว้างที่มากขึ้น แต่ยังไม่สามารถพูดเต็มปาก 100% ว่าทุกคนจะยอมรับได้ทั้งหมด มิลเลอร์ มีความชอบเพศเดียวกัน หรือที่เรียกว่า เกย์ และเขาต้องเก็บกดความอึดอัดเอาไว้เป็นเวลานานจนมีอาการของโรคซึมเศร้าที่รุนแรงมากขึ้น จนในที่สุดเมื่อความกดดันเกิดกว่าขีดจำกัด เขาก็ได้ออกมายอมรับต่อสื่อ และกลายเป็นประเด็นที่วิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วโลก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามหยัดยืนจนผ่านปัญหามาได้ และยังประกาศจุดยืนชัดเจน โดยเข้าร่วมเรียกร้องสิทธิสำหรับคนที่มีรสนิยมรักร่วมเพศอีกด้วย
แหล่งข้อมูลอื่น
1972
ราชอาณาจักรไซปรัส
ราชอาณาจักรไซปรัส (Kingdom of Cyprus) เป็นอาณาจักรครูเสด (Crusader kingdom) ที่ตั้งอยู่บนเกาะไซปรัสที่รุ่งเรืองในสมัยกลางและปลายสมัยกลางระหว่าง ค.ศ. 1192 จนถึง ค.ศ. 1489 โดยการปกครองโดยราชวงศ์ลูซีย็อง (House of Lusignan)
ประวัติ
ไซปรัสถูกพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ พิชิตในปี ค.ศ. 1191 ในสงครามครูเสดครั้งที่ 3 จากไอแซ็ค คอมเนนัสแห่งไซปรัสผู้เป็นข้าหลวงท้องถิ่นที่ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ หลังจากทรงได้ไซปรัสมาแล้วพระเจ้าริชาร์ดก็ทรงขายให้แก่อัศวินเทมพลาร์ผู้ขายต่อให้กับกีแห่งลูซีย็อง พระมหากษัตริย์เยรูซาเลมในปี ค.ศ. 1192 เมื่อพระเจ้าริชาร์ดทรงประสบความล้มเหลวในการทำสงครามครูเสดและกีแห่งลูซิยอง (Guy of Lusignan) ถูกปลดจากการเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรของพระมเหสีผู้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว อัลมาริคที่ 1 แห่งไซปรัส (Amalric I of Cyprus) ขึ้นครองไซปรัสต่อมา
ประชากรกลุ่มน้อยที่เป็นโรมันคาทอลิกส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานตามเมืองชายฝั่งทะเลเช่นฟามากัสตัส และในแผ่นดินลึกเข้าไปเช่นนิโคเซียที่ถือกันว่าเป็นเมืองหลวง โรมันคาทอลิกเป็นฝ่ายมีอำนาจ ขณะที่ชาวกรีกตั้งถิ่นฐานตามชนบทซึ่งคล้ายกับสภาวะในราชอาณาจักรเยรูซาเลม อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์และไซปรัสออร์ทอดอกซ์ที่มีอัครมุขนายกอิสระที่ไม่ขึ้นต่อผู้ใดได้รับอนุญาตให้อยู่บนเกาะแต่ก็ได้รับการกีดกันจากโรมันคาทอลิกเช่นในการเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
โบรแมนซ์
โบรแมนซ์ (bromance) หรือ "ผู้ชายถูกชะตากัน" เป็นคำที่มีความหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างชายสองคนที่ไม่มีเพศสัมพันธ์มาเกี่ยวข้อง เกิดขึ้นในทศวรรษ 1990 ในประวัติศาสตร์แล้วหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างชายแท้ แต่ปัจจุบันขยายกว้างขึ้น สามารถอธิบายถึงความสัมพันธ์ของชายที่เป็นเกย์ด้วย
ที่มาของคำ
"โบรแมนซ์" (Bromance) เป็นคำผสมระหว่าง "brother" (พี่ชาย น้องชาย) และ "romance" (ความรักใคร่) เดฟ คาร์นีย์ บรรณาธิการอธิบายถึงคำนี้ว่าเกิดขึ้นในนิตยสารเกี่ยวกับสเกตบอร์ด ที่ชื่อ Big Brother ในทศวรรษ 1990 มีความหมายถึงความสัมพันธ์พิเศษที่พัฒนา และเกิดขึ้นระหว่างนักสเกตที่มีเวลาร่วมกันพิเศษด้วยกัน ทัวร์ร่วมกัน นอนโรงแรมห้องเดียวกัน
ในเว็บไซต์เออร์เบิร์นดิกชันนารี ยังระบุความหมายว่า คำว่าโบรแมนซ์ ที่มีความหมายส่วนหนึ่งเป็นการแสดงความสัมพันธ์กัน โดยมักแสดงออกอย่างการปล้ำกัน ล็อกคอ กอด ซุกในอ้อมกอด หรือแม้แต่จูบกัน
ในแง่สังคม
อริสโตเติล อธิบายแนวคิดคล้าย ๆ กับคำว่าโบรแมนซ์มาตั้งแต่ช่วงต้น 300 BCE โดยเขียนไว้ว่า "มีบางคนที่ต้องการสหายดี ๆ ที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อมิตรแท้ เพราะพวกเขารักกัน โดยเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ" ในการสำรวจเรื่องความเป็นเพื่อนและความเป็นชาย พบว่าผู้ชายส่วนใหญ่โตมากับแม่ในทศวรรษ 1970 มีการเปิดเผยอารมณ์มากกว่าและกล้าที่เผยความรู้สึกออกมา ยังไม่ได้ตระหนักถึงแนวคิดหรือความเชื่อเกี่ยวกับเกย์ในยุคนั้น และผู้ชายก็รู้สึกสบายใจที่แสดงความสัมพันธ์กับเพื่อนลึก ๆ ได้ กับชายอื่น ผู้ชายยุคนี้จะเริ่มแต่งงานครั้งแรกเมื่อพอมีอายุแล้ว และจากการศึกษาในปี 2007 โดย Rutgers University National Marriage Project ผู้ชายรอที่จะแต่งงานจนกระทั่งอายุ 27 ปี แตกต่างจากในปี 1960 ที่มีค่าเฉลี่ยที่อายุ 23 ปี และผู้ชายที่มีการศึกษารอแต่งงานเมื่ออายุ 30 แล้วจึงจะแต่ง ด้วยเรื่องความกดดันทางการเงิน ความมั่นคง จะครองโสดยาวขึ้น และอาจทำให้พวกเขามีเพื่อนร่วมห้องระหว่างนั้น ในระยะเวลายาว ทำให้พวกเขาอยู่ในมีความสัมพันธ์โบรแมนซ์ได้
เจฟฟรีย์ กรีฟ ศาสตราจารย์จาก University of Maryland School of Social Work อธิบายว่าความสัมพันธ์ของผู้ชายในปัจจุบันนี้ ชายหนุ่มในยุคปัจจุบันมีส่วนร่วมกันมากขึ้นและเปิดเผยอารมณ์กันมากขึ้นกว่ารุ่นพ่อของเขา และยอมรับความเป็นเกย์มากขึ้น ไม่ใช่ว่าเพราะพวกเขาเป็นแต่ผู้ชายสมัยนี้มีความกลัวน้อยลงที่คนอื่นจะมองเป็นเกย์
โบรแมนซ์ในคนดัง
ด้านการเมือง ความสัมพันธ์ระหว่าง บิล คลินตัน และอัล กอร์ ก็ยังถือว่าเป็นโบรแมนซ์ในขั้นต้น ความสัมพันธ์ระหว่าง จอร์จ ดับเบิลยู. บุช กับอดีตโฆษกรัฐบาล สก็อตต์ แม็กเคลแลน ที่แม็กเคลแลนพูดในหนังสือ What Happened ไว้ว่า "the tale of one long, failed bromance". และการเปิดตัวในออนทาริโอและควิเบก ดัลทัน แม็กกินทีและฌอง ชาเรสต์ ก็ถูกอธิบายว่า "เป็นการแตกหน่อโบรแมนซ์"
โบรดี เจนเนอร์ ในรายการเรียลลิตี้ทางช่องเอ็มทีวี รายการ The Hills สนทนาให้หัวข้อเกี่ยวกับโบรแมนซ์ในความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมแสดง ของจัสทิน บ็อบบี และสเปนเซอร์ แพร็ตต์ และเขาก็ได้มีซีรีส์ของตัวเองทางเอ็มทีวีเช่นกัน ที่ชื่อ Bromance ออกฉาย 29 ธันวาคม ค.ศ. 2008 เป็นเหมือนรายการเรียลลิตี้ในลักษณะเดทอื่น ที่มี 6 ตอน มีการนำเสนอเกี่ยวกับเจนเนอร์หาผู้เข้าแข่งขันที่จะเป็นส่วนหนึ่งของผู้ติดตามของเขา ในปี ค.ศ. 2008 มีภาพยนตร์เกี่ยวกับโบรแมนซ์เรื่อง Pineapple Express ที่แสดงความสัมพันธ์ของชายกับชายอย่างใกล้ชิดกัน ในปี 2009 มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้เกี่ยวข้องกับเรื่องโบรแมนซ์ ชื่อเรื่อง I Love You, Man ที่นำแสดงโดยพอล รัดด์และเจสัน ซีกัล
โบรแมนซ์ระหว่างเกย์กับชายแท้
ในขณะที่ความหมายโดยทั่วไปจะอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างชายแท้ แต่ก็มีความสัมพันธ์ระหว่าง เกย์และชายแท้ ก็ถูกตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับโบรแมนซ์เช่นกัน อย่างเช่น ความสัมพันธ์ เกย์-ชายแท้ โบรแมนซ์ (บางครั้งอาจเรียก โฮโมแมนซ์ หรือ โฮโบรแมนซ์) ของคู่ รอนนีย์ โครเอลล์ และเบน ดิเชียร่า จากรายการเรียลลิตี้ทางช่องบราโว่ที่ชื่อ Make Me a Supermodel ที่ทั้งคู่มีชื่อเล่นว่า "Bronnie" และในความสัมพันธ์ในรายการ  Survivor: Gabon ของชาร์ลีย์ เฮร์สเชล และมาร์คัส เลห์แมน
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดย สมาพันธ์สมาคมภาพยนตร์แห่งชาติ (สสภช) เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ที่ทำผลงานได้โดดเด่นและดีเยี่ยม เป็นส่วนหนึ่งในการผลักดันอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทย
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 1 จัดขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2535 โดย เวลาในขวดแก้ว คือภาพยนตร์เรื่องแรกที่ได้รับรางวัลนี้
Pseudodiaptomidae
Pseudodiaptomidae เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Calanoida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จักรพรรดิก็อมมอดุส
จักรพรรดิก็อมมอดุส (Commodus; ; 31 สิงหาคม ค.ศ. 161 – 31 ธันวาคม ค.ศ. 192) เป็นจักรพรรดิโรมันที่ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 176 ถึง ค.ศ. 192 พระองค์ทรงครองราชย์ร่วมกับจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส พระราชบิดาของพระองค์ตั้งแต่ ค.ศ. 176 จนจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส เสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 180 และหลังจากนั้นพระองค์ก็ทรงครองราชย์เพียงลำพังจนกระทั่งพระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์ รัชสมัยของพระองค์มักถูกมองว่าเป็นจุดสิ้นสุดของยุคทองแห่งสันติภาพในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิโรมันที่เรียกว่า สันติภาพโรมัน
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 สายกรุงเทพมหานคร−บ้านฉาง เป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองสายแรกของประเทศไทย มีระยะทางยาว 149.300 กิโลเมตร ทางสายนี้เป็นโครงข่ายทางหลวงที่มีความสำคัญในการพัฒนาเส้นทางคมนาคมขนส่งกับพื้นที่บริเวณชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก แก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดคับคั่งในถนนสุขุมวิท และถนนเทพรัตน และเป็นทางเชื่อมเข้าสู่ท่าอากาศยานสากลแห่งใหม่ คือ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ถนนสายนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 19 และทางหลวงเอเชียสาย 123 ในปัจจุบัน ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ได้ใช้การเก็บค่าผ่านทางระบบปิด โดยจะมีการเก็บค่าผ่านทางตามจำนวนกิโลเมตรที่ผู้ใช้ทางหลวงพิเศษ
ปัจจุบันทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 มีเส้นทางที่เก็บค่าผ่านทางตั้งแต่กรุงเทพมหานครไปถึงเพียงเมืองพัทยา ส่วนเส้นทางไปยังอำเภอบ้านฉาง (อู่ตะเภา) อยู่ในช่วงเปิดทดลองวิ่งโดยไม่เก็บค่าผ่านทาง นอกจากนี้ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในปัจจุบัน ยังถูกกำหนดในเส้นทางอื่นอีก ได้แก่ ทางแยกไปบรรจบถนนเทพรัตน, ทางแยกเข้าชลบุรี, ทางแยกเข้าท่าเรือแหลมฉบัง และทางแยกเข้าเมืองพัทยา รวมถึงทางแยกไปบรรจบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3 (บ้านอำเภอ)
เส้นทางหลัก
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในช่วงที่หนึ่ง ซึ่งเรียกถนนในช่วงแรกนี้ว่า ถนนกรุงเทพ–ชลบุรี หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า ถนนกรุงเทพ–ชลบุรี สายใหม่ เป็นถนนขนาด 8 ช่องจราจร เริ่มต้นที่ปลายทางพิเศษศรีรัช ส่วน D และถนนพระราม 9 บริเวณจุดตัดกับถนนศรีนครินทร์ ที่ทางแยกต่างระดับศรีนครินทร์ เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร มีแนวทางตัดไปทางทิศตะวันออก ข้ามคลองบึงบ้านม้า เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างเขตสะพานสูงกับเขตประเวศ ตัดกับทางหลวงพิเศษหมายเลข 9 (ถนนกาญจนาภิเษก) ที่ทางแยกต่างระดับทับช้าง ข้ามคลองแม่จันทร์เข้าสู่เขตลาดกระบัง ตัดกับถนนร่มเกล้าที่ทางแยกต่างระดับร่มเกล้า เบี่ยงไปทางตะวันออกเฉียงใต้ข้ามทางรถไฟสายตะวันออก ก่อนเข้าสู่จังหวัดสมุทรปราการ ผ่านอำเภอบางเสาธง และอำเภอบางบ่อ แล้วผ่านอำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา ข้ามแม่น้ำบางปะกง จากนั้นเข้าสู่จังหวัดชลบุรี ผ่านอำเภอพานทอง เข้าสู่อำเภอเมืองชลบุรี และสิ้นสุดช่วงแรกที่ทางแยกต่างระดับคีรีนคร โดยมีเส้นทางตัดแยกออกไปยังเขตเทศบาลเมืองชลบุรี
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในช่วงที่สอง ซึ่งเรียกถนนในช่วงนี้ว่า ถนนชลบุรี–พัทยา เข้าสู่อำเภอศรีราชา มีเส้นทางตัดแยกไปยังท่าเรือแหลมฉบัง ที่ทางแยกต่างระดับหนองขาม โดยตั้งแต่กรุงเทพมหานครถึงบริเวณนี้ได้รับการกำหนดให้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 19 จากนั้นถนนมีช่องจราจรลดลงเหลือ 6 ช่อง (ปัจจุบันกำลังก่อสร้างขยายเป็น 8 ช่องจราจร) และเข้าสู่อำเภอบางละมุง ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 ที่ทางแยกต่างระดับพัทยา (โป่ง) โดยตั้งแต่กรุงเทพมหานครถึงบริเวณนี้เป็นส่วนหนึ่งของ ทางหลวงเอเชียสาย 123 และสิ้นสุดที่ทางแยกต่างระดับหนองปลาไหล
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในช่วงที่สาม ซึ่งเรียกถนนในช่วงนี้ว่า ถนนพัทยา–มาบตาพุด เป็นถนนขนาด 6 ช่องจราจร ผ่านตำบลหนองปรือ แล้วจึงออกเขตเมืองพัทยาที่คลองหนองชมพู ผ่านตำบลห้วยใหญ่ และเข้าสู่อำเภอสัตหีบ ผ่านตำบลนาจอมเทียน และ ผ่านตำบลพลูตาหลวง จากนั้นเข้าสู่จังหวัดระยอง ผ่านอำเภอบ้านฉาง ไปสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิท ณ บริเวณทางแยกต่างระดับอู่ตะเภา บริเวณใกล้สะพานข้ามทางรถไฟสายชายฝั่งทะเลตะวันออก ซึ่งจากนี้สามารถไปนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และท่าเรือน้ำลึกมาบตาพุด
นอกจากนี้ ยังมีการก่อสร้างทางบริการชุมชน มีลักษณะเป็นถนนคู่ขนานทั้งสองข้างของทางหลวงพิเศษในบางช่วง อยู่นอกเขตและไม่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพิเศษ สร้างขึ้นเพื่อเชื่อมต่อกับถนนอื่นที่ถูกตัดขาดออกจากกัน โดยได้รับการกำหนดเป็นทางหลวงแผ่นดิน ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701 และ 3702 ซึ่งเป็นทางบริการด้านซ้ายและด้านขวาของทางหลวงพิเศษตามลำดับ
การก่อสร้างในช่วงแรก
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ในอดีตเคยถูกกำหนดหมายเลขสายทางเป็น "ทางหลวงพิเศษหมายเลข 36" (ใช้เรียกรวมตลอดสายทางตั้งแต่กรุงเทพมหานคร (ลาดกระบัง) ไปจนถึงระยอง) ถูกออกแบบและก่อสร้างเป็นทางหลวงพิเศษไม่มีทางเชื่อมควบคุมการเข้า-ออก เริ่มก่อสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2537 ก่อสร้างแล้วเสร็จและเปิดการจราจรตลอดสายเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ก่อสร้างเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ต่อมา ได้มีการรวมแนวเส้นทางเก่าของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 มาเป็นส่วนหนึ่งในช่วงชลบุรี–พัทยา และก่อสร้างเพิ่มเติมจากเดิมสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 36 เป็นสิ้นสุดที่ถนนสุขุมวิท บริเวณพัทยากลาง เปิดการจราจรเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นการเปิดการจราจรตลอดสาย
ต่อมา กรมทางหลวงได้ขยายช่องจราจรหลักเพิ่มเติมบนถนนกรุงเทพฯ–ชลบุรี ช่วงถนนศรีนครินทร์–ทางเข้าท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็น 8 ช่องจราจร ขยายเข้าหาศูนย์กลางบริเวณร่องน้ำ โครงการนี้มีแนวทางไปทางทิศตะวันออกมุ่งสู่ชลบุรี ลอดผ่านสะพานเข้า-ออกท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ และทางเข้า-ออกสถานีขนส่งสินค้าร่มเกล้าผ่านข้ามทางรถไฟของสถานีขนส่งสินค้า ซึ่งปัจจุบันก่อสร้างเสร็จแล้ว
ด่านเก็บเงินค่าธรรมเนียมผ่านทางถาวร
กรมทางหลวงได้มีการปรับปรุงทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ช่วงชลบุรี–พัทยาให้เป็นทางหลวงพิเศษควบคุมการเข้าออกเต็มรูปแบบ ในช่วงสะพานข้ามทางรถไฟ–ทางแยกต่างระดับบางพระ หรือแยกวังตะโก มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 4-8 ช่องจราจร ระยะทาง 4 กิโลเมตร จะมีการปรับปรุงเป็นทางรวมและกระจายการจราจร ปิดช่องกลับรถกลางถนน แล้วก่อสร้างจุดกลับรถในรูปแบบของทางลอด หรือสะพานกลับรถเกือกม้า มีจุดกลับรถ 1 จุด คือบริเวณสะพานข้ามทางรถไฟ
นอกจากนี้ ยังมีปรับปรุงทางแยกต่างระดับคีรีนคร จากเดิมทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ช่วงกรุงเทพฯ–ชลบุรีจะมาสิ้นสุดที่แยกนี้ จะเปลี่ยนแนวทางของสะพาน ให้สายทางแยกเข้าชลบุรีมาสิ้นสุดที่แยกนี้ และให้ถนนกรุงเทพฯ–ชลบุรีมีเส้นทางตรงลงพัทยาได้โดยไม่ต้องเลี้ยวซ้าย ซึ่งปัจจุบันก่อสร้างเสร็จแล้ว รวมทั้งก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 1 จุด ได้แก่ ด่านบางพระ บริเวณทางแยกต่างระดับบางพระ
ช่วงทางแยกต่างระดับบางพระหรือแยกวังตะโก ถึงทางแยกต่างระดับหนองขาม มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการ 2 ช่องจราจร ในบางส่วน ระยะทาง 21 กิโลเมตร และช่วงทางแยกต่างระดับหนองขาม–ทางแยกต่างระดับมาบประชัน มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการขนาด 2-3 ช่องจราจร ในบางส่วน ระยะทาง 17 กิโลเมตร จะมีการปรับปรุงให้เป็นทางหลวงพิเศษที่ควบคุมการเข้า-ออก ก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 2 จุด ได้แก่ ด่านหนองขาม และด่านพัทยา ในช่วงที่ 1 จะมีจุดกลับรถ 5 จุด และในช่วงที่ 2 จะมีจุดกลับรถ 9 จุด เป็นแบบทางลอดทั้งหมด มีรั้วกั้นระหว่างทางหลักกับทางบริการ พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ เช่น ป้ายจราจร ไฟฟ้าส่องสว่าง มีสถานที่บริการทางหลวง 1 จุด บริเวณเทศบาลนครแหลมฉบัง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี กิโลเมตรที่ 98-99 และปรับปรุงทางแยกต่างระดับหนองขามให้มีทางเลี้ยวเพิ่มเติม
ในช่วงทางแยกต่างระดับหนองขาม–ทางแยกต่างระดับแหลมฉบัง มีเขตทาง 80 เมตร มีขนาด 8 ช่องจราจร และทางบริการ 2-3 ช่องจราจร ระยะทาง 8 กิโลเมตร โดยจะปรับปรุงให้เป็นทางรวมและกระจายการจราจรในลักษณะกึ่งควบคุม เพื่อแยกรถบรรทุกสินค้า และรถในท้องถิ่นออกจากกัน รวมทั้งจะกำหนดจุดเข้า-ออกทางสายหลักในตำแหน่งที่เหมาะสมอีกด้วย
ช่วงจุดสิ้นสุดโครงการบริเวณจุดบรรจบทางหลวงหมายเลข 3–ทางแยกต่างระดับมาบประชัน มีเขตทาง 70-170 เมตร มีขนาด 6 ช่องจราจร และทางบริการ 2 ช่องจราจร เฉพาะเชื่อมต่อการเดินทางท้องถิ่น ระยะทาง 6 กิโลเมตร มีจุดกลับรถ 1 จุด จะมีการก่อสร้างสะพานข้าม และทางลอดทางหลวงในบริเวณจุดตัดถนนเดิมสำหรับการสัญจรในท้องถิ่น เพื่อเน้นการให้บริการประชาชนในท้องถิ่น และก่อสร้างด่านเก็บค่าผ่านทาง 1 จุด ได้แก่ ด่านพัทยา บริเวณถัดจากทางแยกต่างระดับมาบประชัน
การก่อสร้างช่วงพัทยา–มาบตาพุด
โครงการก่อสร้างทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 สายกรุงเทพฯ–บ้านฉาง ช่วงพัทยา –มาบตาพุด เริ่มต้นจากถนนชลบุรี–พัทยา บริเวณกิโลเมตรที่ 124 เป็นแนวตรงจากทางแยกต่างระดับพัทยาไปยังสนามบินอู่ตะเภา นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และเทศบาลเมืองมาบตาพุด โดยมีเขตทาง 70 เมตร มีขนาด 4 ช่องจราจร ในช่วงที่มีการสร้างทางบริการจะมีเขตทาง 110 เมตร มีขนาด 6 ช่องจราจร และ 4 ช่องจราจรเมื่อพ้นสะพานข้ามถนนพรประภานิมิต จนถึงด่านเก็บค่าผ่านทางอู่ตะเภา และทางบริการ 2 ช่องจราจร ระยะทาง 32 กิโลเมตร และถนนรวมและกระจายการจราจร สายห้วยใหญ่–บ้านอำเภอจะมีเขตทาง 50 เมตร มีขนาด 4 ช่องจราจร ระยะทาง 7.856 กิโลเมตร
ทางแยกต่างระดับของโครงการมีทั้งหมด 4 จุด ได้แก่ ทางแยกต่างระดับมาบประชัน บริเวณจุดเริ่มต้น ทางแยกต่างระดับห้วยใหญ่ บริเวณแยกของถนนสายห้วยใหญ่–บ้านอำเภอ ทางแยกต่างระดับเขาชีโอน บริเวณทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 331 และทางแยกต่างระดับอู่ตะเภา บริเวณจุดสิ้นสุด มีสถานที่บริการทางหลวง 1 จุด บริเวณตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ตลอดเส้นทางมีด่านเก็บค่าผ่านทาง 4 จุด ได้แก่ ด่านมาบประชัน, ด่านห้วยใหญ่, ด่านเขาชีโอน และด่านอู่ตะเภา ตั้งอยู่บริเวณทางแยกต่างระดับทุกจุดของโครงการ มีด่านชั่งน้ำหนักสำหรับรถบรรทุก 3 จุด สำหรับการเชื่อมต่อชุมชนสองข้างทางจะออกแบบเป็นทางลอด ทางข้าม และสะพานข้ามถนนท้องถิ่นเช่นเดียวกับช่วงกรุงเทพฯ–ชลบุรี และชลบุรี–พัทยา
เขตการควบคุม
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 11 ตอน ได้แก่
ที่พักริมทาง
เนื่องจากทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 เป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองแบบปิด คือมีการควบคุมการเข้าออกของสายทางแบบสมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถจอดแวะพักตามสถานบริการน้ำมันหรือร้านค้าต่าง ๆ ได้เหมือนทางหลวงแผ่นดินแบบปกติ ทำให้มีการกำหนดที่พักริมทางไว้ในระหว่างช่วงต่าง ๆ ของเส้นทาง หลายขนาดด้วยกันตามศักยภาพในการให้บริการ ประกอบไปด้วย
จุดพักรถลาดกระบัง
จุดพักรถลาดกระบัง ถือเป็นที่พักริมทางขนาดเล็ก ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 21+700 ใกล้เคียงทางแยกต่างระดับลาดกระบังทั้ง 2 ทิศทาง ประกอบไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐาน คือ ลานจอดรถ ห้องน้ำ และศาลาพักผ่อน
ปัจจุบันเปิดให้บริการแล้วและกำลังอยู่ในขั้นตอนการศึกษาเพื่อพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์ คาดว่าให้บริการได้ในปี พ.ศ. 2566
จุดพักรถลาดกระบัง มีเนื้อที่ที่พักริมทางดังนี้
สถานที่บริการทางหลวงบางปะกงแห่งใหม่
สถานที่บริการทางหลวงบางปะกงแห่งใหม่ เป็นที่พักริมทางขนาดกลาง บริเวณกิโลเมตรที่ 47+000 ทางแยกต่างระดับบางปะกง บนทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองหมายเลข 7 ซึ่งภายในสถานที่บริการทางหลวงดังกล่าวจะประกอบด้วย สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ครบถ้วน ได้แก่ ที่จอดรถ ศาลาพักผ่อน ห้องน้ำบริการประชาชน ร้านอาหาร ร้านขายของ สถานีบริการน้ำมัน หน่วยกู้ภัย ศูนย์บริการ ระบบผ่านทางอัตโนมัติ และการบริการอื่น ๆ
สถานที่บริการทางหลวงบางปะกง
สถานที่บริการทางหลวงบางปะกง ถือเป็นที่พักริมทางขนาดกลาง ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 49+300 ใกล้เคียงสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ตั้งอยู่ทั้ง 2 ทิศทางของทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ปัจจุบันเปิดให้บริการแล้ว ประกอบไปด้วย ลานจอดรถ ห้องน้ำ ศาลาพักผ่อน สถานีบริการน้ำมัน หน่วยกู้ภัยทางหลวง ศูนย์บริการระบบผ่านทางอัตโนมัติ (M-Pass) และการบริการจัดการเชิงพาณิชย์ ประกอบไปด้วย ร้านค้าทั้งอาหาร เครื่องดื่ม และสิ่งของต่าง ๆ ภายใต้ข้อตกลงระหว่างกรมทางหลวงและการปิโตรเลียมแห่งประเทศไทย (ปตท.) สัญญาระเวลา 30 ปี (พ.ศ. 2541 - 2570)
หลังจากนั้นก่อนหมดสัญญา 5 ปี จะดำเนินการหาผู้เข้าจัดการพื้นที่ต่อไปตาม พรบ.การร่วมทุนระหว่างรัฐและเอกชน พ.ศ. 2562
สถานที่บริการทางหลวงบางปะกง มีเนื้อที่ที่พักริมทางดังนี้
จุดพักรถหนองรี
จุดพักรถหนองรี ถือเป็นที่พักริมทางขนาดเล็ก ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 72+500 ใกล้เคียงทางแยกต่างระดับบ้านบึงทั้ง 2 ทิศทาง ประกอบไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐาน คือ ลานจอดรถ ห้องน้ำ และศาลาพักผ่อน
ปัจจุบันเปิดให้บริการแล้วและกำลังอยู่ในขั้นตอนการศึกษาเพื่อพัฒนาพื้นที่เชิงพาณิชย์ คาดว่าให้บริการได้ในปี พ.ศ. 2566
จุดพักรถหนองรี มีเนื้อที่ที่พักริมทางดังนี้
สถานที่บริการทางหลวงศรีราชา
สถานที่บริการทางหลวงศรีราชา มีชื่อโครงการว่า โครงการพัฒนาและบริหารจัดการศูนย์บริการทางหลวงศรีราชา บนทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองหมายเลข 7 สายกรุงเทพมหานคร - บ้านฉาง ช่วงชลบุรี – พัทยา ถือเป็นที่พักริมทางขนาดใหญ่ที่อยู่ในขั้นตอนของโครงการพัฒนาและบริหารจัดการ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 93+750 ระหว่างทางแยกต่างระดับบางพระ (คีรี) และทางแยกต่างระดับหนองขาม ประกอบไปด้วย ลานจอดรถ ห้องน้ำ ศาลาพักผ่อน สถานีบริการน้ำมัน หน่วยกู้ภัยทางหลวง ศูนย์บริการระบบผ่านทางอัตโนมัติ (M-Pass) และการบริการจัดการเชิงพาณิชย์ ประกอบไปด้วย ร้านค้าทั้งอาหาร เครื่องดื่ม และสิ่งของต่าง ๆ
ปัจจุบันโครงการอยู่ในขั้นตอนการคัดเลือกเอกชนในการร่วมทุน โดยสามารถดำเนินการก่อสร้างได้ในช่วงปี พ.ศ. 2566 - 2568 มีแผนจะเปิดให้บริการสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานในปี พ.ศ. 2567 และเปิดบริการพื้นที่พาณิชย์ในปี พ.ศ. 2568
สถานที่บริการทางหลวงศรีราชา มีเนื้อที่ที่พักริมทางดังนี้
จุดพักรถมาบประชัน
จุดพักรถมาบประชัน ปัจจุบันอยู่ในขั้นตอนของการศึกษาและออกแบบรายละเอียด และดำเนินการก่อสร้าง ถือเป็นที่พักริมทางขนาดเล็ก ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 119+200 ใกล้เคียงทางแยกต่างระดับมาบประชันทั้ง 2 ทิศทาง ประกอบไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐาน คือ ลานจอดรถ ห้องน้ำ และศาลาพักผ่อน คาดว่าให้บริการได้ในปี พ.ศ. 2566
จุดพักรถมาบประชัน มีเนื้อที่ที่พักริมทางดังนี้
สถานที่บริการทางหลวงบางละมุง
สถานที่บริการทางหลวงบางละมุง มีชื่อโครงการว่า โครงการพัฒนาและบริหารจัดการสถานที่บริการทางหลวงบางละมุง บนทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองหมายเลข 7 สายกรุงเทพมหานคร – บ้านฉาง ช่วงพัทยา – มาบตาพุด ถือเป็นที่พักริมทางขนาดกลางที่อยู่ในขั้นตอนของโครงการพัฒนาและบริหารจัดการ ตั้งอยู่บริเวณกิโลเมตรที่ 137+800 ระหว่างทางแยกต่างระดับห้วยใหญ่ และทางแยกต่างระดับเขาชีโอน ประกอบไปด้วย ลานจอดรถ ห้องน้ำ ศาลาพักผ่อน สถานีบริการน้ำมัน หน่วยกู้ภัยทางหลวง ศูนย์บริการระบบผ่านทางอัตโนมัติ (M-Pass) และการบริการจัดการเชิงพาณิชย์ ประกอบไปด้วย ร้านค้าทั้งอาหาร เครื่องดื่ม และสิ่งของต่าง ๆ
ปัจจุบันโครงการอยู่ในขั้นตอนการคัดเลือกเอกชนในการร่วมทุน โดยสามารถดำเนินการก่อสร้างได้ในช่วงปี พ.ศ. 2566 - 2568 มีแผนจะเปิดให้บริการสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานในปี พ.ศ. 2567 และเปิดบริการพื้นที่พาณิชย์ในปี พ.ศ. 2568
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3701 คือทางหลวงที่เป็นถนนคู่ขนานของทางหลวงพิเศษหมายเลข 7 ตลอดแนวเส้นทาง แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 56 ตอน ได้แก่
แซมซั่น กระทิงแดงยิม
แซมซั่น กระทิงแดงยิม มีชื่อจริงว่า สมบุญ พานตะสี (ชื่อเล่น: จ่อย) เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2515 ที่ อำเภอจังหาร จังหวัดร้อยเอ็ด
แซมซั่นเคยเป็นนักมวยไทยชื่อดัง ค่าตัวเงินแสน ในชื่อ แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์ โดยเป็นมวยที่เดินหน้าชกบุกตะลุยตลอด ไม่มีถอยหลัง เป็นที่ถูกใจของแฟนมวยเป็นอย่างมาก โดยชื่อ "แซมซั่น" นั้น แท้จริงแล้วไม่ใช่ชื่อ แต่เป็นฉายา โดยแฟนมวยตั้งให้สอดคล้องกับ "แรมโบ้" พงษ์ศิริ พ.ร่วมฤดี ซึ่งเป็นนักมวยที่ชกในรูปแบบเดียวกัน ที่ขณะนั้นอยู่ในช่วงปลายชีวิตของการชกมวยแล้ว การชกมวยไทยของแซมซั่นนั้น เคยผลัดกันแพ้-ชนะกับ วีระพล สหพรหม ด้วยการน็อกเพียงกันแค่ยกที่ 2 ทั้ง 2 ครั้ง, ได้ครองแชมป์แบนตั้มเวต เวทีลุมพินี, ชนะ หลักหิน วสันตสิทธิ์ ได้ครองแชมป์จูเนียร์แบนตั้มเวต เวทีราชดำเนิน, ชกกับแสนไกร ศิษย์ครูอ๊อด มากถึง 13 ครั้ง ตั้งแต่ทั้งคู่ยังชกกันอยู่ในเวทีมวยในต่างจังหวัดจนกระทั่งมาถึงกรุงเทพมหานคร แซมซั่นเป็นฝ่ายชนะไปได้ 6  ครั้ง และแพ้ 7 ครั้ง
ในปี พ.ศ. 2537 ทาง "เสี่ยเน้า" วิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ ผู้จัดการให้เบนเข็มมาชกมวยสากลอาชีพ และให้ใช้ชื่อว่าแซมซั่นไปเลยตามความคุ้นเคย เพียงแค่ 4 ครั้งเท่านั้น แซมซั่นก็ได้แชมป์โลกในรุ่นจูเนียร์แบนตั้มเวทของสหพันธ์มวยโลก (WBF) โดยชนะน็อกยก 3 นักมวยชาวออสเตรเลียไปอย่างง่ายดาย
แม้จะเป็นเพียงแชมป์ของสถาบันที่ไม่มีได้รับการยอมรับมากเท่าไหร่ แต่แซมซั่นก็ได้สร้างประวัติศาสตร์หลายอย่างให้เกิดขึ้นกับวงการมวยไทยและวงการมวยโลก โดยสามารถป้องกันตำแหน่งไว้ได้ถึง 38 ครั้ง มากกว่านักมวยคนใด ๆ ในโลก ได้รับรางวัลต่าง ๆ มากมายจากหลายหน่วยงานในประเทศไทย นับเป็นนักมวยที่ขึ้นป้องกันตำแหน่งเดือนต่อเดือน ในแบบที่ไม่มีนักมวยคนใดทำมาก่อน แม้จะเป็นการชกในเมืองไทยเท่านั้น แต่ก็มีบรรดาผู้ให้การสนับสนุนมากมาย ไม่ว่าจะเป็น นักการเมืองท้องถิ่นหรือนักการเมืองระดับประเทศก็ตาม หรือสินค้าประเภทต่าง ๆ อย่างชนิดที่นักมวยแชมป์โลกชาวไทยในสถาบันที่มีมาตรฐานกว่ายังไม่อาจจะทำได้ และเป็นนักมวยคนหนึ่งที่ได้รับความนิยมอย่างมากจากแฟนมวย ในการชกแต่ละครั้งจะมีผู้ชมจำนวนมาก
โดยในระหว่างนี้ แซมซั่นได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์ด้วยเรื่องหนึ่ง เป็นภาพยนตร์ทุนต่ำ ถ่ายทำเพียง 3 วันเสร็จ เป็นชีวประวัติของแซมซั่นเอง ชื่อ "แซมซั่น เลือดอีสาน" ซึ่งไม่มีการฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไป แต่ออกฉายเป็นหนังเร่ในภาคอีสาน และออกเป็นวิดีโอในภายหลัง
แม้จะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี พ.ศ. 2541 ต้องผ่าตัดชายโครงแต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการชกมวยของแซมซั่นเลย แซมซั่นยังคงเดินหน้าทำสถิติการชกต่อไป
แซมซั่น แขวนนวมในปี พ.ศ. 2544 หลังการแขวนนวม แซมซั่นมีทรัพย์สินไม่ต่ำกว่า 20 ล้าน ซึ่งได้มาจากการชกมวยอย่างเดียว มีบ้านราคาเป็นล้านที่กรุงเทพฯ มีรถยนต์ราคาแพงขับ และยังมีกิจการร้านอาหารที่ จังหวัดร้อยเอ็ด บ้านเกิดอีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว แซมซั่น สมรสกับ ชารีฟดา พานตะสี ภรรยาซึ่งรับราชการเป็นตำรวจหญิง มีธิดา 1 คน
ในปลายปี พ.ศ. 2547 ในโอกาสครบ 48 ปี ของสนามมวยเวทีลุมพินี แซมซั่น ได้ชกโชว์ในแบบมวยไทยกับ "แรมโบ้" พงษ์ศิริ พ.ร่วมฤดี นักมวยต้นแบบของตนด้วย ซึ่งเรียกเสียงปรบมือฮือฮาอย่างมากจากแฟนมวยที่เข้าชม
ในช่วงเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 มีกระแสข่าวว่าแซมซั่นเตรียมจะขึ้นชกมวยไทยกับวีระพล สหพรหม อดีตนักมวยไทยชื่อดังและอดีตแชมป์โลกรุ่นแบนตั้มเวทสองสถาบัน (WBA และ WBC) โดยเป็นการชกแบบจริงจัง เน้นผลแพ้ชนะ ซึ่งนายณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ โปรโมเตอร์ศึกเพชรยินดี ได้ประกาศว่า มวยคู่นี้จะขึ้นชกกันในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2560 ในรายการศึกเพชรยินดี ที่เวทีราชดำเนิน ผลการชกเป็น แสนเมืองน้อย ลูกเจ้าพ่อมเหศักดิ์ เป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปอย่างขาดลอย โดยไม่มีการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์แต่อย่างใด
ประวัติศาสตร์อานาโตเลีย
ประวัติศาสตร์อานาโตเลียกล่าวถึงดินแดนที่เรียกว่าอานาโตเลียหรือเอเชียไมเนอร์ ซึ่งเป็นดินแดนทางตะวันตกของทวีปเอเชีย ในทางภูมิศาสตร์หมายถึงดินแดนส่วนใหญ่ของประเทศตุรกีในปัจจุบัน จากทะเลอีเจียนซึ่งเป็นขอบเขตทางตะวันตกจนถึงภูเขาชายแดนประเทศอาร์มีเนียทางตะวันออก และเทือกเขาทะเลดำทางเหนือจนถึงเทือกเขาเทารัสทางใต้
โดยสภาพทางภูมิศาสตร์ อานาโตเลียเป็นเสมือนสะพานที่เชื่อมระหว่างยุโรปและเอเชียตั้งแต่ยุคดึกดำบรรพ์ ดินแดนแห่งนี้จึงเป็นเส้นทางสำหรับการเดินทางไปมาระหว่างยุโรปและเอเชีย ตลอดระยะเวลากว่า 4 ถึง 5,000 ปีที่ผ่านมา มีชนหลายเผ่าพันธุ์เดินทางเข้ามายังอานาโตเลียและได้ตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนของตนบนดินแดนแห่งนี้ อาณาจักรของชนเหล่านี้ได้พัฒนาเจริญรุ่งเรืองและในที่สุดก็ต้องล่มสลายไปตามกาลเวลา ความเก่าแก่และหลากหลายของอารยธรรมที่เคยเจริญรุ่งเรืองบนผืนแผ่นดินแห่งนี้เป็น 1 ใน 3 สิ่งที่ชาวตุรกีมีความภาคภูมิใจเป็นพิเศษสำหรับดินแดนอันเป็นประเทศตนในปัจจุบัน
ตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ที่ราบสูงอานาโตเลียเคยเป็นที่อาศัยของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคหิน ยุคประวัติศาสตร์ของอานาโตเลียเริ่มต้นขึ้นในยุคโลหะ ประมาณ 3,000 - 1,200 ก่อนคริสตกาล หากมองย้อนหลังไปในยุคดังกล่าวกลับมาจนถึงยุคปัจจุบันจะพบว่าอานาโตเลียมีลักษณะพิเศษที่ไม่เหมือนดินแดนอื่นใดในโลกคือ เป็นดินแดนที่มีอารยธรรมที่เก่าแก่และหลากหลายของชนหลายกลุ่มซึ่งได้ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาครอบครองดินแดนแห่งนี้
ฮัตไต (2,500 - 2,000 ปีก่อนคริสตกาล)
อารยธรรมแห่งแรกบนแผ่นดินอานาโตเลียได้ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับพัฒนาการและความเจริญรุ่งเรืองของชาวฮัตไต ชนพื้นเมืองดั้งเดิมบนที่ราบสูงอานาโตเลีย ชาวฮัตไตได้สถาปนาอาณาจักรของตนขึ้นในราวปี 2500 - 2000 ก่อนคริสตกาล ประมาณปี 2000 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรของชาวฮัตไตเริ่มเสื่อมอำนาจลง เปิดทางให้ชนต่างถิ่นเข้ามาครอบครองดินแดนอันเป็นถิ่นฐานเดิมของชาวฮัตไต
ฮิตไทต์ใหม่ ( 1,200 - 800 ปีก่อนคริสตกาล)
ภายหลังการล่มสลายของอาณาจักรฮิตไทต์ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล อานาโตเลียเข้าสู่ยุคมืดที่ปราศจากศูนย์กลางแห่งอำนาจเป็นระยะเวลานานเกือบ 500 ปี อย่างไรก็ดี ในช่วงระหว่างปี 1200-800 ก่อนคริสตกาล ได้มีการก่อตั้งอาณาจักรฮิตไทต์ใหม่ (Neo-Hittite) ขึ้นทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของอานาโตเลียที่ติดกับซีเรียในปัจจุบัน อาณาจักรแห่งนี้ไม่ได้มีความสำคัญมากนัก ในราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรแห่งนี้ได้ถูกโจมตีและทำลายลงโดยชาวอัสซีเรีย (Assyria)
ยุคหลังฮิตไทต์ (800-550 ปีก่อนคริสตกาล)
ในราวศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล อานาโตเลียได้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้งภายใต้อาณาจักรน้อยใหญ่ของชนหลายกลุ่มที่ได้อพยพเข้ามายังอานาโตเลียจากที่ต่างๆ อาณาจักรเหล่านี้ตั้งกระจัดกระจายทั่วไปในอานาโตเลีย อาณาจักรที่สำคัญที่สุดอาณาจักรหนึ่งได้แก่ อาณาจักรฟรีเจีย (Phrygia) นักโบราณคดีสันนิษฐานว่าชาวฟรีเจียอพยพมายังอานาโตเลียจากทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรปแถบลุ่มแม่น้ำดานูบในราวปี 1250 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นช่วงปลายสมัยฮิตไทต์ ภาษาของชาวฟรีเจียคร้ายคลึงกับภาษากรีก ในระยะแรกที่อพยพเข้ามายังอานาโตเลียชาวฟรีเจียยังใช้ชีวิตแบบเร่ร่อน จนกระทั่งในราวปี 738 ก่อนคริสตกาล ชาวฟรีเจียได้พัฒนาและสถาปนาอาณาจักรของตนเองขึ้น โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองกอร์เดียน (Gordion) ในภาคตะวันตกของอานาโตเลีย อาณาจักรฟรีเจียครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ในภาคกลางฃองอานาโตเลียซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของอาณาจักรฮิตไทต์ในบริเวณเมืองฮัตตูซา เมืองหลวงของฮิตไทต์ก็ปรากฏร่องรอยหลักฐานการก่อสร้างต่อเติมโดยชาวฟรีเจีย เมืองกอร์เดียนอดีตราชธานีของอาณาจักรฮิตไทต์ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตเมืองโพลัดลี (Polatli) ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงอังการาไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 100 กิโลเมตร เมืองกอร์เดียมีขนาดเล็กกว่าเมืองฮัตตูซ่า อดีตราชธานีของฮิตไทต์มาก โบราณสถานสำคัญของเมืองกอร์เดีย คือ เนินฝังศพ (Tumulus) ซึ่งมีปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไปมากกว่า 80 แห่ง ซึ่งหากไม่สังเกตให้ดีจะเข้าใจว่าเป็นเพียงเนินเขาธรรมดา อาณาจักรฟรีเจียเจริญรุ่งเรืองอยู่เพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 100 ปีก็ล่มสลาย โดยในราวปี 650 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรฟรีเจียถูกอาณาจักรลีเดีย (Lydia) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะสันตกเฉียงใต้ของอานาโตเลียแถบทะเลอีเจียนโจมตีและทำลาย อาณาจักรลิเดียมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองซาร์ดิส (Sardis) สันนิษฐานกันว่าชาวลิเดียเป็นลูกผสมระหว่างกรีกและชนพื้นเมืองในอานาโตเลีย อาณาจักรลิเดียเจริญรุ่งเรืองอยู่ในราวศตวรรษที่ 6-7 ก่อนคริสตกาล ในรัชกาลของพระเจ้า Croesus ซึ่งครองราชย์ในระหว่างปี 563-546 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรลิเดียมีความเจริญมั่งคั่งอย่างมาก เนื่องจากเป็นศูนย์การค้าระหว่างยุโรปและเอเชีย ชาวลิเดียเป็นชนชาติแรกที่ผลิตเหรียญกษาปณ์ ซึ่งทำด้วยโลหะทองและเงินขึ้นใช้เป็นชาติแรกในโลก ความมั่งคั่งของอาณาจักรลิเดียเป็นที่ล่ำลือไปถึงอาณาจักรเปอร์เซีย พระเจ้าไซรัส (Cyrus) มหาราชแห่งเปอร์เซียได้ยกกองทัพเข้ามายังอานาโตเลีย และสามารถตีกรุงซาร์ดิส (Sardis) เมืองหลวงของอาณาจักรลิเดียได้สำเร็จในปี 546 ก่อนคริสตกาล
อานาโตเลียภายใต้การยึดครองของเปอร์เซียและกรีก (546 - 113 ปี ก่อนคริสตกาล)
ภายหลังที่ยึดครองอาณาจักรลิเดียได้สำเร็จในปี 546 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าไซรัสมหาราชได้พยายามที่จะใช้อานาโตเลียเป็นฐานในการโจมตีกรีซแต่ไม่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ดี เปอร์เซียสามารถขยายอำนาจครอบครองอานาโตเลียไว้ได้เกือบทั้งหมดเป็นระยะเวลายาวนานเกือบ 200 ปี จนกระทั่งถึงปี 330 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช แห่งมาซิโดเนียได้ยกกองทัพเข้ามายังอานาโตเลีย เพือใช้เป็นทางผ่านไปโจมตีเปอร์เซีย เมืองต่างๆ ในอานาโตเลียได้ยอมสวามิภักดิ์ต่อพระองค์ ในปี 334 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ทรงมีชัยชนะเหนืออาณาจักรเปอร์เซีย อย่างไรก็ดี การครอบครองอานาโตเลียของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเกิดขึ้นเพียงระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้นในปี 323 ก่อนคริสตกาล พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชก็ทรงสิ้นพระชนม์ที่บาบิโลน (ประเทศอิรักในปัจจุบัน) ระหว่างที่เสด็จกลับจากการทำสงครามในเอเชียใต้ ด้วยพระชนมายุเพียง 33 พรรษา อาราจักรอันกว้างใหญ่ของพระองค์ได้ถูกแบ่งแยกและปกครองโดยเหล่าขุนพลของพระองค์ แม้การปกครองของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชในอานาโตเลียจะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 10 ปี แต่ก็ได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญมากมายในอานาโตเลีย ภาษาและวัฒนธรรมของกรีก ได้กลายเป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายในอานาโตเลียเป็นเวลาอีกหลายร้อยปีต่อมา นอกจากนี้ อาณาจักรที่ถูกสถาปนาขึ้นโดยเหล่าขุนพลของพระองค์ก็เป็นเสมือนทายาทของพระองค์ในอานาโตเลีย ยุค “เฮลเลนลิสติก” (Hellenistic) ซึ่งถือว่า เป็นยุคทองของศิลปะและวิทยาการของกรีก ได้เริ่มต้นขึ้นในสมัยของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช โดยเริ่มนับตั้งแต่ช่วงที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช ทรงมีชัยชนะเหนืออาณาจักรเปอร์เซีย ไปจนถึงรัชสมัยของพระเจ้าออกุสตุส (Augustus) แห่งอาณาจักรโรมัน
อานาโตเลียภายใต้การปกครองของโรมัน (133 ปีก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 395)
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช อาณาจักรของพระองค์ได้ถูกแบ่งออกเป็น 4 ส่วน ปกครองโดยขุนพลสำคัญของพระองค์ 4 คน ได้แก่
ในบรรดาขุนพลทั้ง 4 คน ไลซิมาคุสได้ปกครองดินแดนส่วนใหญ่ในอานาโตเลียและเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด เพราะเป็นพื้นที่ในส่วนที่ติดกับชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและทะเลอีเจียน ซึ่งมีความสำคัญทั้งในด้านเศรษฐกิจและยุทธศาสตร์ อาณาจักรของไลมาซิคุสมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองเพอร์กามอน (Pergamon) อาณาจักรเพอร์กามอนของไลมาซิคุสได้รุ่งเรืองสืบมาจนถึงสมัยของพระเจ้าอัตตาลุสที่ 3 (Attalus III) (ครองราชย์ระหว่างปี 138 - 133 ก่อนคริสตกาล) ซึ่งสิ้นพระชนม์โดยไม่มีรัชทายาท พระเจ้าอัตตาลุส ที่ 3 ได้ทำพินัยกรรมยกอาณาจักรเพอร์กามอนให้แก่อาณาจักรโรมันซึ่งเป็นพันธมิตร พินัยกรรมดังกล่าวได้เปิดทางให้โรมันเข้าครอบครองอาณาจักรแพร์กามอนและอานาโตเลียทั้งหมดในเวลาต่อมา ภายใต้การปกครองของโรมัน อานาโตเลียเข้าสู่ยุคแห่งความรุ่งเรืองทั้งในด้านเศรษฐกิจและศิลปวัฒนธรรม ซากเมืองโบราณตามชายฝั่งทะเลอีเจียนและเมดิเตอร์เรเนียนของตุรกี ส่วนใหญ่จะสร้างในยุคโรมัน โดยมากจะมีอายุอยู่ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 ซึ่งเป็นช่วงที่อาณาจักรโรมันเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด อย่างไรก็ดี ในทางการเมือง อานาโตเลียไม่ค่อยจะมีความสำคัญมากนักสำหรับจักรวรรดิโรมันจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 4
จักรวรรดิไบเซนไทน์ (ค.ศ. 395 – 1100)
ปี ค.ศ. 305 ได้เกิดสงครามกลามเมืองระหว่างผู้นำของโรมัน 2 คน คือลีซีนีอุส (Licinius) กับ คอนสแตนติน(Constantin) ผลปรากฏว่าคอนสแตนตินได้รับชัยชนะเหนือลีซีนีอุส ในสมรภูมิใกล้เมืองไบแซนทิอุม (Byzantium) ในปี ค.ศ. 324 และได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิของจักรวรรดิของโรมัน
ในปี ค.ศ. 330 จักรพรรดิคอนสแตนตินได้ทรงย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันจากกรุงโรม มายังเมืองไบเซนทิอุม ซึ่งตามตำนานเล่าว่า บิซัส (Buzas) แห่งเมการา (Megara) ได้นำชาวกรีกมาสร้างไว้ในราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล ภายหลังที่จักรพรรดิคอนสแตนตินได้ย้ายเมืองหลวงมายังเมืองไบเซนทิอุมแล้ว โปรดให้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นกรุงโรมใหม่ หรือ โนวา โรม (Nova Rome) อย่างไรก็ดี ภายหลังที่จักรพรรดิคอนสแตนตินสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 337 กรุงโนวา โรม ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น คอนสแตนติโนเปิล เพือเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระองค์
พระนามจักรพรรดิโรมันในยุคที่กรุงคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวง
ในปี ค.ศ. 395 จักรพรรดิเธโอดอซีอุสที่ 1 (Theodosius I) ได้ทรงแบ่งอาณาจักรโรมันออกเป็น 2 ส่วน เพื่อพระราชทานให้แก่พระราชโอรส 2 พระองค์ คือ เจ้าชายอาร์คาดิอุส (Arcadius) ได้ครองจักรวรรดิโรมันตะวันออก มีกรุงคอนสแตนติโนเปิลเป็นเมืองหลวง ในขณะที่อาณาจักรโรมันตะวันตกได้ถูกทำลายและล่มสลายไปในปี ค.ศ. 476 ซึ่งนำไปสู่ยุคมืดในยุโรป อาณาจักรโรมันตะวันออกได้เจริญรุ่งเรืองสืบมากว่า 1,000 ปี ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตก นักประวัติศาสตร์ได้เรียกอาณาจักรโรมันตะวันออกว่า อาณาจักรไบเซนไทน์ (Byzantine) ตามชื่อเมืองไบเซนทิอุม (Byzantium) อาณาจักรไบเซนไทน์ได้หันมารับภาษาและวัฒนธรรมของกรีก ซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างแพร่หลายในอานาโตเลียมาตั้งแต่ครั้งที่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชเข้ามายึดครองอานาโตเลียในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ภาษาละตินของโรมันจึงค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยภาษากรีก และได้กลายเป็นภาษาที่ได้รับการยอมรับอย่างแพร่หลายในอาณาจักรไบเซนไทน์ในเวลาต่อมา อาณาจักรไบเซนไทน์ได้เจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุดในรัชกาลของจักรพรรดิจัสติเนียน (Justinian) (ครองราชย์ระหว่างปี 527 – 565) จักรพรรดิพระองค์นี้เป็นผู้สร้างวิหารเซนต์โซเฟียอันยิ่งใหญ่อลังการ เป็นเพชรเม็ดเอกของสถาปัตยกรรมแบบไบเซนไทน์ ซึ่งยังยืนหยัดท้าทายกาลเวลามาจนถึงปัจจุบันเป็นเวลาเกือบ 1,500 ปี สิ้นรัชกาลของจักรพรรดิจัสติเนียน อาณาจักรไบเซนไทน์ค่อยๆ เสื่อมอำนาจลงตามลำดับ ในปี ค.ศ. 1204 กรุงคอนสแตนติโนเปิลถูกโจมตีและยึดครองโดยกองทหารครูเสด (Crusaders) เป็นเวลาถึง 6 ปี ความเสียหายจากการโจมตีและยึดครองในครั้งนี้ ได้ส่งผลให้อาณาจักรไบเซนไทน์เสื่อมอานาจลงอย่างรวดเร็ว
สงครามครูเสด
สงครามครูเสดมีจุดเริ่มต้นมาจากการเรียกร้องขอความช่วยเหลือจากชาติในยุโรปของจักรพรรดิอเล็กซิอุสที่ 1 แห่งจักรวรรดิไบเซนไทน์ เพื่อร่วมกันต่อต้านการคุกคามของมุสลิมเติร์ก ที่กำลังแผ่ขยายอำนาจเข้าสู่ดินแดนของอาณาจักรไบเซนไทน์ และได้ยึดครองนครเยรูซาเลม ดินแดนอันศักดิ์สิทธิของชาวคริสต์ ข้อเรียกร้องดังกล่าวได้รับการยอมรับกันเป็นอย่างดีจากพระสันตปาปาเออร์บันที่ 2 (Urban II) พระองค์ได้ทรงเรียกร้องให้ผู้นำยุโรปในขณะนั้นร่วมมือกันขับไล่มุสลิมเติร์กออกจากนครเยรูซาเลม จักรพรรดิอเล็กซิอุสที่ 1 หาทราบไม่ว่า การเรียกร้องของพระองค์จะเป็น “การชักศึกเข้าบ้าน” และนำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรของพระองค์เองในที่สุด ในคริสต์ศตวรรษที่ 7 กาหลิบอูมาร์ (Umar) แห่งอียิปต์ได้ยึดครองนครเยรูซาเล็มจากชาวคริสเตียน ชาวคริสต์ในนครเยรูซาเลมถูกกลั่นแกล้งรังควาน ซึ่งต่อมาในปี ค.ศ. 1071 เซลจุกเติร์กได้เข้ายึดครองนครเยรูซาเลม และได้เริ่มรุกรานเข้ามายังอานาโตเลีย ดินแดนภายใต้การปกครองของไบเซนไทน์ ณ สมรภูมิเมือง Malazgirt สุลต่าน Alparslan ผู้นำชาวเติร์กเผ่าเซลจุกสามารถเอาชนะกองทัพของจัดรพรรดิโรมันนุสที่ 4 ของไบเซนไทน์ ชัยชนะครั้งนี้ได้เปิดทางให้ชาวเติร์กจากเอเชียกลางหลั่งไหลเข้าสู่อานาโตเลีย การรุกรานของชาวเติร์กทำให้จักรพรรดิอเล็กซิอุสที่ 1 แห่งอาณาจักรไบเซนไทน์ต้องร้องขอความช่วยเหลือไปยังพระสันตปาปาเออร์บันที่ 2 ซึ่งได้รับการตอบสนองเป็นอย่างดี สงครามครูเสดครั้งที่ 1 จึงเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1096 โดยมีจุดประสงค์สำคัญเพื่อขับไล่เติร์กออกจากนครเยรูซาเลม สงครามครูเสดได้ยืดเยื้อต่อมาอีก 8 ครั้ง ก่อนที่จะยุติลงในปี ค.ศ. 1272 ในระหว่างสงครามครูเสดครั้งที่ 4 กองทหารครูเสดแทนที่จะพยายามบุกยึดนครเยรูซาเลมคืนจากมุสลิมเติร์ก กลับบุกเข้าปล้นนครคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 1204 และได้แบ่งแยกดินแดนของอาณาจักรไบเซนไทน์ออกเป็นหลายส่วนเพื่อปกครองกันเอง เชื้อพระวงค์ในไบเซนไทน์ซึ่งเสด็จลี้ภัยไปอยู่ที่เมือง Nicaea ทางตะวันตกของอานาโตเลีย ต้องใช้เวลานานเกือบ 60 ปี จึงสามารถยึดนครคอนสแตนติโนเปิลกลับคืนมาได้ แต่อาณาจักรไบเซนไทน์ก็ตกอยู่ในสภาวะที่เสื่อมทรมอย่างหนัก ชนเชื้อสายเติร์กได้เข้าครอบครองดินแดนส่วนใหญ่ของอานาโตเลีย และสามารถยึดครองนครคอนสแตนติโนเปิลได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1453
อาณาจักรเซลจุกเติร์ก (ค.ศ. 1077 – 1118)
ความอ่อนแอของอาณาจักรไบเซนไทน์ได้เปิดทางให้พวกเติร์กจากเอเชียกลางเปิดฉากการรุกรานเข้าสู่ดินแดนอานาโตเลียของอาณาจักรไบเซนไทน์มากยิ่งขึ้น ชนเชื้อสายเติร์กซึ่งดั้งเดิมเป็นชนเร่ร่อนแบ่งออกเป็นหลายเผ่า ถิ่นฐานดั้งเดิมของชนเชื้อสายเติร์กอยู่ในเอเชียกลางแถบเทือกเขาอัลไตในประเทศมองโกเลียในปัจจุบัน
ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 6 ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและทางธรรมชาติ ทำให้ชาวเติร์กอพยพออกจากเอเชียกลางไปยังดินแดนต่างๆ ที่อยู่ใกล้เคียง ชาวเติร์กเผ่าหนึ่งเรียกว่า “เซลจุก (Seljuk) ”  ได้อพยพมาทางทิศตะวันตกเข้าสู่เขตทะเลสาบแคสเปียน และได้ขยับเข้ามาใกล้อานาโตเลียในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ในปี พ.ศ. 2244 (ค.ศ. 1071) สุลต่าน Alparslan ผู้นำชาวเติร์กเผ่าเซลจุกประสบชัยชนะในสงครามเหนือกองทัพของจักรพรรดิโรมานุสที่ 4 แห่งจักรวรรดิไบเซนไทน์ ณ สมรภูมิเมืองมาลัซเกิร์ต (Malazgirt) (ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตจังหวัดมุส ในภาคตะวันออกของประเทศตุรกี) ชัยชนะครั้งนี้ได้เปิดทางให้ชนเชื้อสายเติร์กจากเอเชียกลางหลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนอานาโตเลีย ในตอนแรกเซลจุกเติร์กพยายามที่จะยึดเมืองอิซนิกซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากนครอิสตันบูล มาเป็นเมืองหลวงของตน แต่ถูกไบเซนไทน์และกองทหารครูเสดร่วมกันขับไล่ออกไป จนต้องถอยไปปักหลักในตอนกลางของอานาโตเลีย ในปีค.ศ. 1077 เซลจุกได้สถาปนาอาณาจักรแห่งแรกของตนขึ้นในดินแดนอานาโตเลีย เรียกชื่อว่า “The Sultanate of Rum” มีราชธานีอยู่ที่เมืองคอนยา ซึ่งตั้งอยู่บนที่ราบอันกว้างใหญ่ในตอนกลางของอานาโตเลีย สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปของเมืองคอนยา ซึ่งป็นที่ราบปราศจากต้นไม้ มีความละม้ายคล้ายคลึงกับถิ่นฐานดั้งเดิมของเติร์กในเอเชียกลางมาก อาณาจักรเซลจุกในอานาโตเลียเจริญรุ่งเรืองเป็นปึกแผ่นอยู่ได้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 100 ปี ก็เกิดการรบพุ่งกันเองตามแบบของสังคมแบบชนเผ่า ซึ่งมักจะมีเรื่องรบพุ่งกันเองอยู่เสมอๆ ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของสุลต่าน Sanjar ในปี ค.ศ. 1157 อาณาจักรเซลจุกก็ล่มสลายและแตกออกเป็นหลายแว่นแคว้นเรียกว่า Beylic (Emirate)
การสิ้นสุดจักรวรรดิออตโตมัน และการเกิดสาธารณรัฐตุรกี
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 สุลต่านออตโตมันบางพระองค์ทรงพยายามที่จะปฏิรูประบบการเมืองและเศรษฐกิจของจักรวรรดิออตโตมันให้ทันสมัย ทัดเทียมอารยประเทศในยุโรป แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จอย่างจริงจัง เนื่องจากสงครามได้ปะทุขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนทั่วดินแดนซึ่งเป็นเมืองขึ้นของออตโตมัน จักรวรรดิออตโตมันต้องประสบกับปัญหาเศรษฐกิจอย่างหนัก การปฏิรูปจึงไม่บรรลุผล พระราชอำนาจของสุลต่านได้เสื่อมถอยลงเป็นลำดับ ในขณะที่อำนาจของขุนนางภายใต้การนำของอัครมหาเสนาบดีมีมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1876 กลุ่มปัญญาชนซึ่งเรียกตัวเองว่า ยังเติร์ก (Young Turks) ได้ลุกขึ้นมาเรียกร้องให้มีการปฏิรูปการเมือง และบีบให้สุลต่านอับดุลฮามิดที่ 2 (Abdulhamid II) พระราชทานรัฐธรรมนูญฉบับแรก เปลี่ยนแปลงการปกครองของจักรวรรดิมาเป็นระบบรัฐสภาโดยมีสุลต่านเป็นประมุขเป็นครั้งแรก อย่างไรก็ดีรัฐธรรมนูญดังกล่าวใช้ได้เพียงปีเดียว ในปี ค.ศ. 1877 สุลต่านอับดุลฮามิดที่ 2 ได้ทรงยกเลิกรัฐธรรมนูญดังกล่าว การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันได้ถูกเปลี่ยนกลับมาเป็นระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อีกครั้ง
ในปี ค.ศ. 1908 กลุ่มยังเติร์กได้ก่อการปฏิวัติบีบบังคับให้สุลต่านอับดุลฮามิดที่ 2 ประกาศใช้รัฐธรรมนูญอีกครั้ง ในปีต่อมาสุลต่านพระองค์นี้ถูกปลดออกจากพระราชอำนาจ สุลต่านเมห์เมตที่ 5 ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อมาไม่มีพระราชอำนาจที่แท้จริงแต่อย่างใด ทรงเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น Enver Pasha ผู้นำกลุ่มเติร์กหนุ่มได้รวบอำนาจปกครองประเทศไว้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด และในปี ค.ศ. 1914 ได้นำประเทศเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 ร่วมกับฝ่ายเยอรมัน สงครามโลกครั้งที่ 1 ยุติลงโดยเยอรมันเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ จักรวรรดิออตโตมันจึงตกเป็นฝ่ายแพ้สงครามด้วย ต้องยอมลงนามสนธิสัญญา Sevres ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1920 ซึ่งเป็นผลให้จักรวรรดิออตโตมันต้องสูญเสียดินแดนที่เป็นเมืองขึ้นที่เหลือในบอลข่านและตะวันออกกลาง และที่เลวร้ายที่สุดคือ อานาโตเลียถิ่นที่อยู่ของชาวเติร์ก และอิสตันบูลได้ถูกกองกำลังของชาติยุโรปที่ชนะสงครามเข้ายึดครอง การยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข และการถูกบีบให้ลงนามในสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรม เป็นเหตุการณ์อันน่าอัปยศอดสูที่ชาวตุรกียังจดจำได้เป็นอย่างดี ทุกครั้งที่ตุรกีตกอยู่ในสภาวะที่ถูกบีบบังคับจากภายนอก มักจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ในครั้งนี้เสมอๆ
ชาวเติร์กส่วนใหญ่แม้จะยอมรับการสูญเสียดินแดนที่เคยเป็นเมืองขึ้น แต่ไม่อาจยอมรับความพยายามของชาติตะวันตกที่จะยึดครองอานาโตเลีย ซึ่งชาวเติร์กถือว่าเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของชาวเติร์ก รัฐบาลของออตโตมันในขณะนั้นอยู่ในภาวะที่อ่อนแอเกินกว่าที่จะต่อรองอะไรได้ ชาวเติร์กผู้รักชาติจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะจับอาวุธลุกขึ้นต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของตนเอง โดยมีมุสตาฟา เคมาล (Mustafa Kemal) เป็นผู้นำในการต่อสู้ขับไล่กองกำลังต่างชาติ สงครามเพื่อการปลดปล่อย (War of Liberation) จึงอุบัติขึ้นในระหว่างปี ค.ศ. 1919 – ค.ศ. 1923
ในช่วงนี้ได้เกิดรัฐบาลขึ้น 2 รัฐบาล คือ รัฐบาลของสุลต่านออตโตมัน ซึ่งตั้งอยู่ที่นครอิสตันบูล และรัฐบาลแห่งสมัชชาใหญ่ตุรกี (The Government of the Turkey Grand National Assembly) ซึ่งตั้งอยู่ที่กรุงอังการา การต่อสู้ในสงครามเพื่ออิสรภาพสิ้นสุดลงด้วยการลงนามสนธิสัญญาโลซานน์ (Lausanne) เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1923 ซึ่งนำไปสู่การรับรองเขตแดนของประเทศตุรกีในปัจจุบัน และการสถาปนาสาธารณรัฐตุรกี ซึ่งมีกรุงอังการาเป็นเมืองหลวง เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1923
ก่อนหน้าที่จะมีการสถาปนาสาธารณรัฐตุรกีในปี ค.ศ. 1923 รัฐสภาของรัฐบาลอังการาได้มีมติเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1922 ยกเลิกระบบสุลต่าน ซึ่งยังคงมีอำนาจปกครองเพียงนครอิสตันบูลเท่านั้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1922 อัครมหาเสนาบดีคนสุดท้ายของรัฐบาลออตโตมันได้ยื่นใบลาออก และในวันที่ 17 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน สุลต่านเมห์เมตที่ 6 สุลต่านพระองค์สุดท้ายของออตโตมันได้เสด็จไปลี้ภัยในต่างประเทศ โดยเสด็จออกจากนครอิสตันบูลโดยเรือรบของอังกฤษ เป็นการปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ของจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งมีอายุยืนยาวกว่า 600 ปี
โลกไซเบอร์
โลกไซเบอร์ (Cyberworlds) คือโลกของสารสนเทศที่อยู่บนปริภูมิไซเบอร์ คำว่าโลกไซเบอร์หรือ "ไซเบอร์เวิลด์" ถูกนำเสนอครั้งแรกในหนังสือเรื่อง "ไซเบอร์เวิลด์" โดยศาสตราจารย์ โทชิยาสึ ลอเรนส์ คูนิอิ โดยให้โลกไซเบอร์สามารถถูกสร้างขึ้นโดยเจตนาหรือเกิดขึ้นเองก็ได้ และโลกของสารสนเทศเหล่านี้สามารถเป็นได้ทั้งแบบเสมือน โลกจริง  หรือโลกที่ผสมกันระหว่างความจริงและสารสนเทศเสมือน หากจะกล่าวถึงแบบจำลองสารสนเทศในโลกไซเบอร์นี้ ซึ่งในทางทฤษฎีแล้วโลกไซเบอร์จะอยู่ระดับเหนือกว่าระดับที่ผนวกรวมแบบจำลองฐานข้อมูลเชิงพื้นที่และแบบจำลองฐานข้อมูลเชิงเวลา โลกไซเบอร์ยังสร้างและประยุกต์ใช้กับ ธุรกรรมอิเล็กทรอนิกส์ การพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ การเรียนรู้อิเล็กทรอนิกส์ และวัฒนธรรมประเพณีหรือสังคมเผ่าพันธุ์ทางอิเล็กทรอนิกส์
ลูกน้ำนม
ลูกน้ำนม เป็นพืชพื้นเมืองของฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม กัมพูชา ลาว เป็นไม้ยืนต้น ใบเดี่ยว ยาวรี หน้าใบเป็นมัน เขียวเข้ม หลังใบเป็นสีแดง เป็นมัน ดอกออกเป็นช่อ ตามซอกใบ สีเขียวอมเหลือง หรือชมพูอมขาว กลื่นหอม ผลทรงกลม มีทั้งพันธุ์สีเขียว พันธุ์สีเหลืองและพันธุ์สีม่วงแดง พันธุ์เปลือกเขียว เนื้อสีขาว ส่วนพันธุ์เปลือกม่วง เนื้อสีขาวอมม่วง รสหวานหอม เมล็ดสีน้ำตาลอ่อน กินเป็นผลไม้สด
ชื่อสามัญของลูกน้ำนมมีหลายชื่อเช่น cainito, caimito, star apple, golden leaf tree, abiaba, pomme dulait, estrella, milk fruit, aguay ภาษาเวียดนามเรียกว่า vú sữa (วู้ เสือ) ภาษาเขมรเรียกว่า ផ្លែទឹកដោះ (พฺลา͜เอตึกเดาะห)
ผลของลูกน้ำนมมีสารต้านอนุมูลอิสระ เปลือกต้นเป็นยาบำรุงและยาชูกำลัง  ยาต้มจากเปลือกใช้เป็นยาแก้ไอ
สปีชีส์ใกล้เคียงเรียกสตาร์แอปเปิล พบในทวีปแอฟริกา เช่น C. albidum และ C. africanum
ในเวียดนาม พันธุ์ที่มีชื่อเสียงมากคือ Lò Rèn มาจากจังหวัดเตี่ยนซาง ในเซียร์ราลีโอน เรียกว่า "Bobi wata"
ในลาวเรียก หมากน้ำนม บางพื้นที่เรียก หมากยาง
สาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมมาซิโดเนีย (มาซิโดเนีย: Социјалистичка Република Македонија, Socijalistička Republika Makedonija) เป็นสาธารณรัฐหนึ่งในหกของรัฐที่อยู่ในความปกครองของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย และเป็นรัฐชาติสังคมนิยมของชาวมาซิโดเนีย  หลังจากการเปลี่ยนแปลงระบบการปกครองมาเป็นระบบประชาธิปไตยในปี ค.ศ. 1990 ทำให้ต้องเปลี่ยนชื่อสาธาณรัฐเป็น สาธารณรัฐมาซิโดเนีย ในปี ค.ศ. 1991 และหลังจากการล่มสลายของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย ทำให้ได้มีการประกาศเอกราชในวันที่ 8 กันยายน ค.ศ. 1991
ภูมิหลัง
รัฐมาซิโดเนียรัฐแรกได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการภายใต้ชื่อสหพันธ์ประชาธิปไตยมาซิโดเนีย (Демократска Федерална Македонија) ในการประชุมใหญ่ครั้งแรกของสมัชชาต่อต้านฟาสซิสต์เพื่อการปลดปล่อยประชาชนแห่งมาซิโดเนีย (ASNOM) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีการตั้งขึ้นอย่างลับๆ เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ในเขตยึดครองของบัลแกเรียในยูโกสลาเวีย (ในอาราม Prohor Pčinjski ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศเซอร์เบีย) ทำให้วันนี้มีการเฉลิมฉลองในนอร์ทมาซิโดเนียเป็นวันสาธารณรัฐ โดยถูกเลือกโดยเจตนา เนื่องจากเป็นวันที่มีการจลาจลของอิลินดิน เพื่อต่อต้านการปกครองของออตโตมันในปี 1903 อย่างไรก็ตาม หลังจากที่กองทัพบัลแกเรียล่าถอยออกจากภูมิภาคภายใต้แรงกดดันของโซเวียต ในวันที่ 8 กันยายน กลุ่มชาตินิยม IMRO ฝ่ายขวาได้ประกาศให้เป็นรัฐหุ่นเชิดชาวมาซิโดเนียที่ฝักใฝ่เยอรมัน -สถานะ. ในช่วงต้นเดือนตุลาคม ภายใต้การนำของรัฐบาลบัลแกเรียที่สนับสนุนโซเวียตชุดใหม่ กองทัพบัลแกเรียกลับเข้าสู่ยูโกสลาเวียอีกครั้งเพื่อสกัดกั้นกองกำลังเยอรมันในการถอนกำลังออกจากกรีซ ในมาซิโดเนีย ชาวบัลแกเรียต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับนักสู้ของกองทัพปลดปล่อยประชาชนแห่งมาซิโดเนีย.