cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เซลโซ่ แดงก๊อด
ประวัติ
แดงก๊อดได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544 เมื่อชกชนะคะแนน โจวาน เพรสบิเตโร แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรกก็เสียแชมป์ให้ เวนเดล คอจูเลส โดยเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อ 8 กมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 จากนั้น ได้ไปชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBF ที่ว่างเมื่อ 21 พฤษภาคม ที่ลอนดอน ปรากฏว่าแดงก๊อดเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป ก่อนที่จะขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2545 และเป็นฝ่ายชนะคะแนน โรเดล โอราอิส ได้แชมป์มาครอง และป้องกันแชมป์ไว้ได้ถึง 3 ครั้งก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนน อีริค บาร์เซโลนา เมื่อ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 โดยที่ระหว่างครองแชมป์ฟิลิปปินส์นี้ แดงก๊อดยังเดินทางมาชิงแชมป์ PABA เฉพาะกาลรุ่นฟลายเวทเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 แพ้คะแนน เด่นเก้าแสน เก้าวิชิต และหลังจากที่เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ไปแล้ว ก็ได้ชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นฟลายเวทเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน พนมรุ้งเล็ก กระทิงแดงยิม มาชกนอกรอบแพ้คะแนน แมกไซไซ ศิษย์สายทอง และได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 กันยายน พ.ศ. 2550 แพ้คะแนน ดวงเพชร ก่อเกียรติยิม หลังจากนั้น แดงก๊อดยังขึ้นชกต่อมาจนถึง พ.ศ. 2554 แต่ชกแพ้เกือบทั้งหมดและไม่ได้ชกชิงแชมป์ใดๆอีกเลย หลังจากที่ขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2554 แพ้น็อค เจฟฟรีย์ จิเมเนซ ยก 2 แดงก๊อดก็แขวนนวมไป
อูรักลาโวยจ
อูรักลาโวยจ (Urak Lawoi’) หรือ อูรักลาโว้ย เป็นชาวเลกลุ่มใหญ่ที่มีถิ่นฐานบนเกาะสิเหร่ และที่หาดราไวย์ บ้านสะปำ จังหวัดภูเก็ต จนถึงทางใต้ของเกาะพีพีดอน เกาะจำ เกาะลันตาใหญ่ จังหวัดกระบี่, เกาะอาดัง เกาะหลีเป๊ะ เกาะราวี จังหวัดสตูล และบางส่วนอยู่ที่เกาะลิบง จังหวัดตรัง นอกจากนี้ยังอาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันตกของประเทศมาเลเซีย
ในปัจจุบัน ชาวเลกลุ่มอูรักลาโวยจตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร หันมาประกอบอาชีพประมงชายฝั่ง รับจ้างทำสวน และอาชีพอื่น ๆ ซึมซับวัฒนธรรมไทยมากขึ้น และเรียกขานตัวเองว่า ไทยใหม่
ประวัติ
อูรักลาโวยจ มีความหมายว่า "คนทะเล" มีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่า ในอดีตชาวอูรักลาโวยจอาศัยอยู่บริเวณเทือกเขาฆูนุงฌึไร ในแถบชายฝั่งทะเลในรัฐเกอดะฮ์ (ไทรบุรี) จากนั้นก็เร่ร่อนเข้ามาสู่ในน่านน้ำไทย แถบทะเลอันดามัน ในช่วงแรกยังมีวิถีชีวิตแบบเร่ร่อน โดยอาศัยเรือไม้ระกำเป็นที่อยู่และพาหนะ พวกเขาใช้กายัก หรือแฝกสำหรับมุงหลังคาเป็นเพิงอาศัยบนเรือ หรือเพิงพักชั่วคราวตามชายหาดในฤดูมรสุม
ชาวอูรักลาโวยจยังชีพด้วยการท่องเรือตามหมู่เกาะ กลุ่มละ 5-6 ลำ บางครั้งพวกเขาก็จะขึ้นเกาะมาเพื่อหาของป่า แต่ส่วนใหญ่จะล่าสัตว์ทะเลด้วยเครื่องมือง่ายๆอย่าง ฉมวก สามง่าม เบ็ดพวกเขามีความสามารถในการดำน้ำทะเลลึกเพื่อแทงปลาหรือจับกุ้งมังกรด้วยมือเปล่าและดำน้ำเก็บหอยจากก้นทะเล
ตามตำนานเล่าว่าชาวอูรักลาโวยจเคยมีบรรพบุรุษเดียวกับชาวมอแกนและเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่เร่ร่อนในทะเลมานาน พวกเขาใช้ภาษาอูรักลาโวยจเป็นภาษาพูด พวกเขาเชื่อกันว่าเกาะลันตาเป็นสถาที่แรกที่ชาวอูรักลาโวยจตั้งถิ่นฐาน เปรียบเสมือนเมืองหลวงของพวกเขาเลยทีเดียว แต่พวกเขาก็ยังอพยพเร่ร่อนอยู่เรื่อยๆ โดยโยกย้ายไปตามหมู่เกาะต่างๆ และตั้งถิ่นฐานที่เกาะนั้นๆ และกลับมาที่เดิม แต่ทุกกลุ่มยังคงมีความสัมพันธ์ไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ ถือว่าเป็นสังคมเครือญาติใหญ่
ปัจจุบันพวกเขาตั้งบริเวณเกาะสิเหร่ หาดราไวย์ แหลมหลาเหนือ และบ้านสะปำ ในจังหวัดภูเก็ต เกาะพีพี เกาะจำ เกาะปู เกาะไหว และเกาะลันตาใหญ่ ในจังหวัดกระบี่ ไปจนถึงเกาะอาดัง เกาะหลีเป๊ะ เกาะบุโหลน และเกาะราวี จังหวัดสตูล
ตำนานเกี่ยวกับฆูนุงฌึรัย : ที่มาของชาวเลอูรักลาโวยจ
มีตำนานเรื่องหนึ่งซึ่ง David Hogan (1972 : 129,128) บันทึกจากคำบอกเล่าของชาวเลวัย 60-70 ปี ที่อาศัยอยู่บนเกาะอาดังว่า พระเจ้าได้ส่ง นะบีโน๊ะ มาชักชวนให้บรรพบุรุษของเขานับถือพระเจ้า แต่ถูกปฏิเสธจึงสาปแช่งไว้ จนพวกเขาต้องเคลื่อนย้ายลงมายังชายฝั่งเชิงเขา “ฆูนุงฌึรัย” บ้างก็เข้าป่าเป็นคนป่า บ้างก็กลายเป็นลิง บ้างก็เป็นกระรอก บ้างก็เป็นอูรักลาโวยจ คนของทะเล หรือชาวเลไป ผู้ให้ข้อมูลคนเดียวกันเล่าว่า ชาวเลกลุ่มแรกที่อาศัยเรือ “jukok” หรือ “เรือเป็ด” ไหลลอยขึ้นมา บ้างก็ตั้งถิ่นฐานในป่าเคดาห์ บ้างก็ตั้งถิ่นฐานที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่ ทั้งนี้ Hogan ได้เน้นย้ำว่าอูรักลาโวยจผู้สูงอายุส่วนใหญ่กล่าวกันว่า เกาะลันตาเป็นดินแดนแห่งแรกในประเทศไทยที่ชาวเลอูรักลาโวยจเปลี่ยนวิถีชีวิตขึ้นไปตั้งถิ่นฐาน
ทว่า David Hogan และผู้วิจัยคนอื่น ๆ ไม่ได้เข้าใจว่า อันที่จริงเรื่องเล่าของชาวเลคนนั้นเป็นเรื่องเล่าจากคัมภีร์อัลกุรอาน และคัมภีร์ไบเบิล คำว่า นะบี เป็นคำในภาษาอาหรับแปลว่า ศาสดาพยากรณ์ ส่วน โน๊ะ ก็คือ นูฮฺ หรือ โนอาห์ ซึ่งถือว่าเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ เมื่อพระเจ้าบันดาลให้เกิดอุทกภัยครั้งยิ่งใหญ่ นะบีนูฮฺ ก็พาบรรดาศรัทธาชนลงเรือหนีน้ำที่ท่วมโลก ในที่สุดเรือนั้นก็จอดบนเขา อัลญูดี ส่วนผู้เฒ่าที่เล่าเรื่อง หรือชาวเลอูรักลาโวยจ คิดว่าเป็น ฆูนุงฌึรัย (แปลว่า ภูผาต้นไทร)
อย่างไรก็ตาม จากความเชื่ออันนี้ย่อมสะท้อนให้เห็นว่า ชาวเลอูรักลาโวยจ ในอดีตเคยได้รับอิทธิพลของศาสนาอิสลามเช่นเดียวกับชนชาติในตระกูลมาเลย์อิกทั้งหลาย นอกจากนี้ภาษาอูรักลาโวยจยังใกล้เคียงกับภาษามลายูอีกด้วย
จังหวัดอุดรธานี
อุดรธานี เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ตอนบนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย จังหวัดอุดรธานีเป็นศูนย์ปฏิบัติการกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 1 และศูนย์กลางพื้นที่ลุ่มแม่น้ำโขง  เดิมพื้นที่เมืองอุดรธานีในปัจจุบันคือบ้านเดื่อหมากแข้ง ซึ่งมีมานานร่วมสมัยกับเมืองเวียงจันทน์ อาณาจักรล้านช้าง  เมืองอุดรธานีได้รับการสถาปนาให้เป็นเมืองศูนย์บัญชาการการปกครองของมณฑลอุดรอย่างเป็นทางการในสมัยรัชกาลที่ 5 ปี พ.ศ. 2436 โดยพลตรีพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ซึ่งทรงเป็นข้าหลวงใหญ่สำเร็จราชการแทนพระองค์ปกครอง มณฑลอุดร ในสมัยที่มีการปกครองในรูปแบบมณฑลเทศาภิบาล กรุงรัตนโกสินทร์ เมืองอุดรธานีเกิดจากรวมกันของหัวเมืองฝ่ายเหนือในพื้นที่มณฑลอุดร คือ เมืองกุมภวาปี เมืองหนองหาน เมืองนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน(เมืองหนองบัวลำภู) และบ้านเดื่อหมากแข้ง  มีอาณาเขตปกครองกว้างใหญ่ที่สุดในประเทศ จังหวัดอุดรธานีอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานคร 564 กิโลเมตร มีเนื้อที่ประมาณ 11,730 ตารางกิโลเมตร (ประมาณ 7,331,438.75 ไร่)
ปัจจุบันอุดรธานีเป็นศูนย์กลางหน่วยงานราชการต่าง ๆ ในภูมิภาค ศูนย์กลางการเดินทางทางบกและทางอากาศของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รวมทั้งเป็นศูนย์กลางของอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง เชื่อมโยงกับประเทศในภูมิภาคอาเซียน
ชื่อจังหวัด
ชื่อ อุดรธานี มีความหมายตรงตัวแปลว่า "เมืองที่อยู่ทางทิศเหนือ" โดยคำว่า อุดร มาจากคำว่า อุตร (utara) ในภาษาสันสกฤตซึ่งหมายถึง "ทิศเหนือ" และลงท้ายด้วยคำว่าธานีซึ่งหมายถึง "เมือง" เนื่องจากเป็นเมืองที่เป็นศูนย์บัญชาการของมณฑลฝ่ายเหนือ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลอุดรเมื่อ พ.ศ. 2443 และเริ่มปรากฏชื่อ "อุดรธานี" เมื่อมีการจัดตั้งเมืองเมื่อ พ.ศ. 2450
ก่อนยุคประวัติศาสตร์
จังหวัดอุดรธานีเป็นเมืองที่มีความสำคัญแห่งหนึ่งของประวัติศาสตร์และเป็นดินแดนแห่งอุทยานประวัติศาสตร์อันเป็นมรดกโลก จากการขุดค้นพบซากโครงกระดูกและโบราณวัตถุ เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆที่บ้านเชียง อำเภอหนองหาน การพบถ้ำและภาพเขียนสีต่างๆ ที่อำเภอบ้านผือ ซึ่งสิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าบนดินแดนเขตจังหวัดอุดรธานีในปัจจุบัน เคยมีชุมชนตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งมีอายุอยู่ในช่วงราว 5,000-7,000 ปีที่ผ่านมา
จากการสืบค้นและศึกษาทางโบราณคดี เป็นที่ยอมรับนับถือในวงการศึกษาประวัติศาสตร์และโบราณคดีระหว่างประเทศว่า ชุมชนเก่าแก่เหล่านี้เคยมีอารยธรรมความเจริญในระดับสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องปั้นดินเผาสีลายเส้นที่บ้านเชียงนั้น สันนิษฐานว่าอาจเป็นเครื่องปั้นดินเผาสีลายเส้นที่เก่าที่สุดของโลก
หลักฐานหนึ่งที่น่าสนใจ คือโบราณวัตถุที่ขุดพบในบ้านเชียง ได้มีการนำไปศึกษาทดสอบอายุของภาชนะดินเผาโบราณด้วยระบบเรดิโอคาร์บอน หรือ คาร์บอน 14 พบว่าภาชนะดินเผาเหล่านี้มีอายุเก่าแก่ประมาณ 2,000-5,600 ปี ซึ่งนักโบราณคดีได้แบ่งอายุวัฒนธรรมบ้านเชียงออกเป็น 3 ช่วงตามลักษณะเด่นของภาชนะดินเผา โดยแบ่งเป็นประวัติศาสตร์ในช่วงสมัยปลาย สมัยกลาง และสมัยต้น ดังนี้
นอกจากนั้น แหล่งโบราณคดีอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาท อำเภอบ้านผือ ก็เป็นอีกพื้นที่หนึ่ง ที่ยืนยันให้เห็นความรุ่งเรืองและอารยธรรมโบราณที่เคยปรากฏบนผืนดินแห่งเมืองอุดรธานี หลักฐานสำคัญที่ค้นพบในเขตนี้ได้แก่ ภาพเขียนสีสมัยก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งพบหลายแห่งบนเทือกเขาภูพานน้อยหรือภูพระบาทนี้ ภาพที่สำคัญๆ เช่น ภาพเขียนสีถ้ำคน ภาพเขียนสีถ้ำวัว ภาพเขียนสีโนนสาวเอ้ เป็นต้น ภาพเขียนเหล่านี้ใช้สีดินแดงเขียน เป็นภาพเหมือนจริงบ้าง เป็นภาพเรขาคณิตบ้างหรือภาพฝ่ามือแดงบ้าง ซึ่งนักโบราณคดีให้ความเห็นว่า คนสมัยก่อนประวัติศาสตร์เขียนขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม หรือเป็นสัญลักษณ์สื่อสารกันระหว่างคนในเผ่า
โดยในพิพิธภัณฑ์เมืองอุดรธานี ส่วนของห้องประวัติศาสตร์และโบราณคดีได้แบ่งยุคโบราณคดีในชุดวัฒนธรรมบ้านเชียงออกมาเป็นยุคแรก และยุคอุทยานประวัติศาสตร์ภูพระบาทเป็นยุคประวัติศาสตร์ยุคที่ 2 ซึ่งเป็นช่วงอารยธรรมมนุษย์โบราณสมัย 1,200-1,800 ปีที่ผ่านมา
ยุคประวัติศาสตร์
หลังจากยุคความเจริญที่บ้านเชียงและแถบพื้นที่ราบสูงอำเภอบ้านผือแล้ว ดินแดนในเขตจังหวัดอุดรธานี ก็ยังคงเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์สืบต่อมาอีก จนกระทั่งสมัยประวัติศาสตร์ของประเทศไทย นับแต่สมัยทวารวดี (พ.ศ. 1200-1600) สมัยลพบุรี(พ.ศ. 1200-1800) และสมัยสุโขทัย(พ.ศ. 1800-2000)
จากหลักฐานที่พบคือ ใบเสมาสมัยทวารวดี ลพบุรี และภาพเขียนปูนบนผนังโบสถ์ที่ปรักหักพังบริเวณเทือกเขาภูพานใกล้วัดพระพุทธบาทบัวบก อำเภอบ้านผือ แต่ทั้งนี้ยังไม่ปรากฏในประวัติศาสตร์ในขณะนั้นแต่อย่างใด ในส่วนของหลักฐานทางด้านพุทธศาสนาดังกล่าว สะท้อนให้เห็นว่าดินแดนที่ราบสูงแห่งนี้ ได้มีวัฒนธรรมอินเดียแพร่เข้ามาซึ่งเชื่อว่ามาจากแอ่งโคราช แล้วเผยแพร่มาสู่บริเวณลุ่มน้ำโขง
สมัยกรุงศรีอยุธยา
สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี พื้นที่จังหวัดอุดรธานีได้ปรากฏในประวัติศาสตร์ เมื่อราวปีจอ พ.ศ. 2117 เมื่อพระเจ้ากรุงหงสาวดี(บุเรงนอง)ได้ทรงเกณฑ์ทัพไทยให้ไปช่วยตีกรุงศรีสัตนาคณหุต(เวียงจันทร์)โดยให้สมเด็จพระมหาธรรมราชากับสมเด็จพระนเรศวรมหาราชยกทัพไปช่วยรบ แต่เมื่อกองทัพไทยยกมาถึงเมืองหนองบัวลำภู(จังหวัดหนองบัวลำภูในปัจจุบันเคยเป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี)ซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านของเมืองเวียงจันทร์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงพระประชวรด้วยไข้ทรพิษ จึงยกทัพกลับไม่ต้องรบพุ่งกับเวียงจันทร์ และที่เมืองหนองบัวลำภูนี้เองสันนิษฐานว่าเคยเป็นเมืองที่มีความเจริญมาตั้งแต่สมัยขอมเรืองอำนาจ ส่วนพื้นที่ของจังหวัดอุดรธานีทั้งหมดสมัยกรุงศรีอยุธยา ขึ้นกับอาณาจักร์ล้านช้างและอาณาจักร์ล้านช้างเวียงจันทน์ และสมัยธนบุรีขึ้นกับอาณาจักร์ล้านช้างเวียงจันทน์
สมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์
เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ปราบดาภิเษกขึ้นครองราชย์เมื่อ พ.ศ. 2325 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ได้ทรงทะนุบำรุงบ้านเมืองให้มีความเจริญมาโดยตลอดซึ่งในระยะเวลาดังกล่าวนั้นยังไม่ได้มีการจัดตั้งเมืองอุดรธานี ดังนั้นจึงยังไม่มีชื่อเมืองอุดรธานีปรากฏในประวัติศาสตร์ และพงศาวดารในเวลานั้น ดินแดนแถบเมืองอุดรในช่วงก่อนหน้านั้นทั่วทั้งบริเวณยังเป็นดินแดนที่ยังคงขึ้นโดยตรงกับนครหลวงเวียงจันทน์ แต่ได้มีการกล่าวถึงเมืองที่สำคัญต่างๆที่ขึ้นหรือเคยขึ้นกับเมืองอุดร และเป็นเมืองที่กำเนิดขึ้นก่อนเมืองอุดรธานีในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ได้แก่ เมืองหนองหาน หรือ อำเภอหนองหานในปัจจุบัน ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 1 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช และ เมืองหนองบัวลำภู ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 3 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว  ขณะนั้นในช่วงยุครัตนโกสินธ์ตอนต้น เมื่อมีการตั้งเมืองหนองหานขึ้น เมืองหนองหานจึงไปขึ้นกับกรุงเทพ ส่วนเมืองหนองบัวลำภูและพื้นที่ในจังหวัดอุดรส่วนอื่นๆยังคงขึ้นกับนครหลวงเวียงจันทน์
ต่อมาจะกล่าวถึงเมืองหนองหานซึ่งเป็นเมืองที่กำเนิดขึ้นก่อนบ้านหมากแข้งหรือเมืองอุดรและเป็นเมืองในเขตจังหวัดอุดรที่ได้ขึ้นกับกรุงเทพเป็นเมืองแรก ดังนี้ เมืองหนองหานมีประวัติเชื่อมโยงเกี่ยวกับเมืองสุวรรณภูมิ (อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ในปัจจุบัน) โดย พระพิทักษ์เขื่อนขันธ์ เจ้าเมืองหนองหานคนแรก ต้นสายสกุล "รักษาเมือง" และ "พิทักษ์เขื่อนขันธุ์" ทั้งนี้ พระพิทักษ์เขื่อนขันธ์ นามเดิม คือ "ท้าวเพ" เป็นบุตรคนโต ของ ท้าวเซียง หรือ เจ้าเซียง ผู้ดำรงตำแหน่งพระรัตนวงษา เจ้าเมืองสุวรรณภูมิ ท่านแรก และเจ้าเมืองท่งศรีภูมิ ลำดับที่ ๔ อันสืบเชื้อสาย จากเจ้าแก้วมงคล ผู้มีศักดิ์ เป็นพระราชปนัดดาของพระเจ้าวรวงศาธรรมิกราช กษัตริย์ลาวพระองค์ที่ 26 แห่งอาณาจักรล้านช้าง  โดย ภายหลัง เจ้าเซียง บิดา ผู้ครองเมืองสุวรรณภูมิ ได้เสียชีวิตลง ในปี พ.ศ. 2330 ท้าวสูน ผู้เป็นน้องชาย ของท้าวเซียง ที่ดำรงตำแหน่ง อุปฮาดเมืองสุวรรณภูมิ ในขณะนั้น ได้ ครองเมืองต่อ จากพี่ชาย เพื่อสนับสนุนและป้องกันปัญหาการครองเมืองดังในอดีต (ระหว่าง เจ้าสุทนต์มณี เจ้าเมืองท่งศรีภูมิ ลำดับที่ 3 กับ ท้าวเซียง เจ้าเมืองท่งศรีภูมิลำดับที่ 4 ที่มี ศักดิ์ เป็น อา และหลาน ) รวมทั้งเป็นเมืองบริวารและป้องกันเมืองสำคัญด้านทิศเหนือ คือ นครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (หนองบัวลำภู) พระรัตนวงษา(สูน) จึงได้ขอพระราชทานให้มีพระบรมราชโองการ แต่งตั้ง ท้าวเพ ไปตั้งเมืองใหม่ และแบ่งเขตดินแดนทางตอนเหนือของเมืองสุวรรณภูมิ (ภายหลัง เป็นเขตของเมืองร้อยเอ็ดแล้ว)และแบ่งเขตแดนของนครหลวงเวียงจันทน์บางส่วน ให้ ท้าวเพ ได้ปกครอง เมืองสุวรรณภูมิ จึงได้แบ่งไพร่พล ให้ จำนวน 600 คน ไปตั้งเมืองบริเวณเมืองเก่า ขึ้นเป็นเมืองหนองหาน ปัจจุบัน คือ อำเภอหนองหาน และสถานปนาพระยศ ท้าวเพ เป็น "พระพิทักษ์เขื่อนขันธ์" เจ้าเมืองหนองหาน ท่านแรก เป็นเมืองขึ้นกับกรุงเทพ ในปี 2330 อาณาเขตของเมืองหนองหานขณะนั้น ครอบคลุมรวมไปถึงอำเภอเมืองอุดรธานีด้วย กล่าวคือ อาณาเขตเมืองหนองหานทางฝั่งตะวันตกบรรจบกับเขตเมืองเก่าบ้านผือ(ขึ้นกับนครหลวงเวียงจันทน์ ครอบคลุมอำเภอบ้านผือ,อำเภอน้ำโสม,อำเภอนายูง) เขตตอนเหนือบรรจบเมืองเพ็ญ(ครอบคลุมอำเภอเพ็ญ,อำเภอสร้างคอม)ซึ่งขึ้นกับเมืองปากห้วยหลวงของนครหลวงเวียงจันทน์(พื้นที่ของอำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ในปัจจุบัน) จึงกล่าวได้ว่า ในยุคก่อนจะกำเนิดเมืองอุดร พื้นที่เมืองหนองหานครอบคลุมพื้นที่อุดรตอนล่าง ตอนกลางและฝั่งตะวันออก รวมถึงพื้นที่ของอำเภอเมืองอุดรทั้งหมด และกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของจังหวัดอุดรธานีในปัจจุบัน ได้แก่ อำเภอหนองหาน,อำเภอเมืองอุดร,อำเภอบ้านดุง,อำเภอกุมภวาปี,อำเภอกุดจับ,อำเภอหนองวัวซอ,อำเภอหนองแสง,อำเภอประจักษ์ศิลปาคม,อำเภอกู่แก้ว,อำเภอศรีธาตุ,อำเภอวังสามหมอ,อำเภอไชยวาน,อำเภอทุ่งฝน,อำเภอพิบูลย์รักษ์ ยกเว้นพื้นที่อำเภอโนนสะอาด (ขึ้นกับเมืองร้อยเอ็ดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2318 - พ.ศ. 2340 และขึ้นกับเมืองขอนแก่นตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2340 ภายหลังจึงถูกโอนย้ายมาขึ้นกับจังหวัดอุดร) ต่อมาภายหลังมีการตั้งเมืองขึ้นใหม่ ได้แก่ เมืองหนองคาย บ้านหมากแข้งหรือเมืองอุดรธานี เมืองกมุทธาสัย และเมืองกุมภวาปี ส่วนกลางจึงมีการโอนพื้นที่เมืองหนองหานเดิมบางส่วนไปให้แก่เมืองดังกล่าวที่กล่าวมาข้างต้น
ต่อมาในระหว่าง พ.ศ. 2369-2371 ได้เกิดกบฏเจ้าอนุวงศ์ยกทัพมายึดเมืองนครราชสีมาและเมื่อพ่ายแพ้ชาวนครราชสีมาซึ่งมีผู้นำคือ คุณหญิงโม(ท้าวสุรนารี)กองทัพเจ้าอนุวงศ์ได้ถอยทัพมาตั้งรับที่เมืองหนองบัวลำภูซึ่งเป็นเมืองขึ้นของนครหลวงเวียงจันทน์แต่ก่อน เมื่อครั้งพระเจ้ากรุงล้านช้างส่งกองทัพไปปราบกลุ่มพระวอพระตาและสังหารพระวอพระตา แต่ไม่ได้ทำลายเมือง เนื่องจากเป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญ จากนั้นจึงส่งขุนนางให้ไปปกครองเมืองหนองบัวลำภูแทนที่กลุ่มเดิม ต่อมาเรื่อยๆจนถึงสมัย เจ้าจอมนรินทร์ หรือ พระยานรินทรสงคราม (ทองคำ ลาวัณบุตร) คืออดีตเจ้าเมืองสี่มุมหรือเมืองจัตุรัสองค์ที่ 2 (อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ ในปัจจุบัน) ซึ่งพระยานรินจงรักภักดีต่อเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์และได้ร่วมต่อสู้กับทัพเจ้าอนุวงศ์อย่างเข้มแข็ง ภายหลังกองทัพสยามตีจนค่ายหนองบัวลำภูแตกและทัพเจ้าอนุวงศ์แตกพ่ายไป ทัพสยามจับพระยานรินได้จึงเกลี้ยกล่อมให้พระยานรินยอมสวามิภักดิ์ต่อสยาม แต่พระยานรินจงรักภักดีต่อเจ้าอนุวงศ์เป็นอย่างมากจึงไม่ยอมสวามิภักดิ์ เป็นเหตุให้แม่ทัพสยามประหารชีวิตพระยานริน เจ้าเมืองหนองบัวลำพูจึงว่างไปและขาดจากความเป็นเมืองมาแต่บัดนั้น ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกบ้านหนองบัวลุ่มภู เป็นเมืองชื่อ เมืองกมุทาสัยบุรีรมย์ หรือเมืองกมุทธาสัย ขึ้นกับเมืองหนองคายและภายหลังเมืองหนองคายถูกโอนมาขึ้นกับเมืองอุดรธานี เมืองกมุทธาสัยจึงมาขึ้นกับเมืองอุดรธานีด้วย
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ในระยะเวลานั้น นับเป็นเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อที่สำคัญในประวัติศาสตร์ไทย เนื่องจากเป็นระยะเวลาที่ประเทศไทย(ในขณะนั้นเรียกว่าประเทศสยาม)ได้มีการติดต่อกับต่างประเทศโดยเฉพาะประเทศทางตะวันตกมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ทำให้วัฒนธรรม อารยธรรม ความเจริญต่างๆได้หลั่งไหลเข้าสู่ประเทศไทย
ประกอบกับในระยะเวลานั้นเป็นระยะเวลาของการแสวงหาเมืองขึ้น ตามลัทธิจักรวรรดินิยมตะวันตกของชาติตะวันตกที่สำคัญสองชาติ คือ อังกฤษ กับฝรั่งเศสที่พยายามจะผนวกดินแดนบริเวณแหลมอินโดจีนให้เป็นเมืองขึ้นของตน และพยายามที่จะแสวงหาผลประโยชน์จากเมืองไทยในระหว่าง พ.ศ. 2391-2395 พวกจีนที่เป็นกบฏที่เรียกว่ากบฏไต้เผง ถูกจีนตีจากผืนแผ่นดินใหญ่ได้มาอาศัยอยู่ตามชายแดนไทย ลาว และญวน ซึ่งเวลานั้นดินแดนลาวที่เรียกว่า ล้านช้าง บริเวณเขตสิบสองจุไทย หัวพันทั้งห้าทั้งหก ขึ้นอยู่กับประเทศไทย พวกฮ่อได้เที่ยวปล้นสะดมก่อความไม่สงบและได้กำเริบเสิบสานมากขึ้นจนกระทั่ง พ.ศ. 2411ได้เข้ายึดเมืองลาวกาย เมืองพวน เมืองเชียงขวาง และยกมาตีเมืองหลวงพระบาง เวียงจันทร์ และหนองคายต่อไป พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์เสด็จขึ้นครองราชย์ เมื่อพ.ศ. 2411 จึงได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้พระยาสุโขทัยกับพระยาพิชัยยกกองทัพไปช่วยหลวงพระบางและให้พระยามหาอำมาตย์ยกทัพไปช่วยทางด้านหนองคาย แล้วรับสั่งให้เจ้าพระยาภูธราภัยยกกองทัพไปช่วย พระยามหาอำมาตย์อีกกองทัพหนึ่ง
กองทัพไทยสามารถตีพวกฮ่อแตกพ่ายไป แต่กระนั้นก็ตามพวกฮ่อที่แตกพ่ายไปแล้วนั้นก็ยังทำการปล้นสะดมรบกวนชาวบ้านอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งใน พ.ศ. 2428 พวกฮ่อได้ส่องสุมกำลังมากขึ้น จนสามารถยึดเมืองซอนลา เมืองเชียงขวาง และทุ่งเชียงคำไว้ได้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าทองกองก้อนใหญ่  กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคม(พระยศในสมัยนั้น)เป็นแม่ทัพใหญ่ยกขึ้นไปปราบปรามทางด้านเมืองหนองคาย เรียกว่าแม่ทัพใหญ่ฝ่ายใต้และเจ้าหมื่นไวยวรนาถ (ต่อมาเป็นจอมพลเจ้าพระยาสุรศักดิ์มนตรี)เป็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายเหนือทางเมืองหลวงพระบาง
กองทัพไทยทั้งฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือต้องประสบความลำบากในการทำสงครามกับพวกฮ่อ เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่เป็นป่าเขา ซึ่งมีไข้ป่าชุกชุมทำให้ทหารฝ่ายไทยต้องล้มตายลงเป็นจำนวนมาก ในที่สุดกองทัพไทยทั้งฝ่ายใต้ละฝ่ายเหนือก็สามารถตีพวกฮ่อแตกพ่ายไป
ในเวลานั้นจังหวัดอุดรธานียังไม่ปรากฏชื่อ ปรากฏเพียงบ้านหมากแข้งหรือบ้านเดื่อหมากแข้ง แต่ก่อนบริเวณอำเภอเมืองหรือบ้านหมากแข้งเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งสังกัดเมืองหนองหาน แต่ต่อมาถูกโอนมาสังกัดเมืองหนองคาย ขึ้นการปกครองกับมณฑลลาวพวน ซึ่งกรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคมแม่ทัพใหญ่ฝ่ายใต้ ได้เดินทัพผ่านบ้านหมากแข้งไปทำการปราบปรามพวกฮ่อจนสงบ
ภายหลังการปราบปรามฮ่อสงบแล้ว ไทยมีกรณีพิพาทกับฝรั่งเศส เนื่องจากฝรั่งเศลต้องการลาว เขมร และญวนเป็นอาณานิคม เรียกว่า "กรณีพิพาท ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436)" ด้วยพระปรีชาญาณของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงยอมเสียสละส่วนน้อยเพื่อรักษาประเทศไว้ จึงทรงสละดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้แก่ฝรั่งเศส และตามสนธิสัญญาที่ทำขึ้นระหว่าง 2 ประเทศ มีเงื่อนไขห้ามประเทศสยามตั้งกองทหารและป้อมปราการอยู่ในรัศมี 25 กิโลเมตรของฝั่งแม่น้ำโขง
ดังนั้น หน่วยทหารไทยที่ตั้งประจำอยู่ที่เมืองหนองคาย อันเป็นเมืองศูนย์กลางของหัวเมืองหรือมณฑลอุดรธานี ซึ่งมีกรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคมเป็นข้าหลวงใหญ่สำเร็จราชการ จำต้องอพยพเคลื่อนย้ายลึกเข้ามาจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อบ้านเดื่อหมากแข้ง (ซึ่งเป็นที่ตั้งจังหวัดอุดรธานีปัจจุบัน) ห่างจากฝั่งแม่น้ำโขงกว่า 50 กิโลเมตร เมื่อทรงพิจารณาเห็นว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีชัยภูมิเหมาะสม เพราะมีแหล่งน้ำดี เช่น หนองนาเกลือ (หนองประจักษ์ปัจจุบัน) และหนองน้ำอีกหลายแห่งรวมทั้งห้วยหมากแข้งซึ่งเป็นลำห้วยน้ำใสไหลเย็น กรมหมื่นประจักษ์ศิลปาคมทรงบัญชาให้ตั้งศูนย์มณฑลอุดรธานี และตั้งกองทหารขึ้น ณ หมู่บ้านเดื่อหมากแข้ง จึงพอเห็นได้ว่าเมืองอุดรธานีได้อุบัติขึ้นโดยบังเอิญเพราะเหตุผลทางด้านความมั่นคงและการเมืองระหว่างประเทศ อีกทั้งเหตุผลทางการค้า การคมนาคมในอดีต
อย่างไรก็ตามคำว่า "อุดร" มาปรากฏในชื่อเมืองเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2450 (พิธีตั้งเมืองอุดรธานี 1 เมษายน ร.ศ. 127 พ.ศ. 2450 โดยพระยาศรีสุริยราช วรานุวัตร "โพธิ์ เนติโพธิ์") พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้มีกระแสพระบรมราชโองการให้จัดตั้งเมืองอุดรธานีขึ้นที่บ้านหมากแข้ง เป็นศูนย์กลางของมณฑลอุดร ครอบคลุม จังหวัด อุดรธานี ขอนแก่น หนองคาย เลย หนองบัวลำภู บึงกาฬ สกลนคร นครพนม มุกดาหารในสมัยนั้น ซึ่ง มณฑลอุดร แบ่งการปกครองเป็น 5 บริเวณ คือ บริเวณหมากแข้ง บริเวณธาตุพนม บริเวณสกลนคร บริเวณภาชี และบริเวณน้ำเหือง ในปีเดียวกัน ได้โปรดเกล้าฯ ให้กระทรวงมหาดไทยรวมเมืองต่าง ๆ ในบริเวณบ้านหมากแข้งตั้งเป็นเมืองจัตวา เรียกว่า "เมืองอุดรธานี" ส่วนเมืองในสังกัดบริเวณให้มีฐานะเป็นอำเภอ แต่เมืองที่ถูกยุบเป็นอำเภอขึ้นตรงกับเมืองอุดรโดยตรงซึ่งแต่เดิมสังกัดบริเวณหมากแข้ง ได้แก่ เมืองกุมภวาปี เมืองหนองหาน เมืองหนองคาย เมืองกมุทธาสัย(หนองบัวลำภู) เมืองโพนพิสัย เมืองรัตนวาปี เมืองที่กล่าวมาข้างต้นล้วนเคยถูกยุบเป็นอำเภอขึ้นกับเมืองอุดรทั้งสิ้น ภายหลังในปี พ.ศ. 2458 เมืองหนองคายแยกออกจากเมืองอุดรเป็นจังหวัด เมืองโพนพิสัยและเมืองรัตนวาปีจึงถูกโอนไปขึ้นกับจังหวัดหนองคาย หลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชมาเป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2475 แล้วได้มีการปรับปรุงระเบียบการบริหารราชการแผ่นดิน ยกเลิกการปกครองในระบบมณฑลในส่วนภูมิภาคยังคงเหลือเฉพาะจังหวัดและอำเภอเท่านั้นมณฑลอุดรจึงถูกยุบเลิกไปเหลือเพียงจังหวัด "อุดรธานี" เท่านั้น อย่างไรก็ตามอุดรธานียังคงมีหน่วยงานราชการด้านการปกครองของกระทรวงต่าง ๆ ที่จัดตั้งในส่วนภูมิภาคที่แสดงเค้าโครงของศูนย์กลางการปกครองในพื้นที่อิสานตอนบน เช่น สำนักบริหารการทะเบียนราษ ภาค 4 คลังเขต 4 สรรพสามิตเขต 4 ศาล ตำรวจภูธรเขต 4 เป็นต้น ต่อมา ในปี พ.ศ. 2536 ประกาศจัดตั้ง จังหวัดหนองบัวลำภู แยกออกจากจังหวัดอุดรธานี เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536
ภูมิศาสตร์
จังหวัดอุดรธานี ตั้งอยู่ตอนบนของประเทศ หรือที่เรียกว่า อีสานเหนือ อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ระหว่างเส้นรุ้งที่ 17 องศา 13 ลิปดา เหนือ ถึง 18 องศา 10 ลิปดาเหนือ และระหว่างเส้นแวงที่ 102 องศา 00 ลิปดา ตะวันออก ถึง 103 องศา 30 ลิปดา ตะวันออก มีอาณาเขตติดกับจังหวัดอื่น ๆ ดังนี้
ภูมิประเทศ
ประกอบด้วยภูเขา ที่สูง ที่ราบ ที่ราบลุ่ม และพื้นที่ลูกคลื่นลอนตื้น แบ่งออกได้ 2 บริเวณ คือบริเวณที่สูงทางทิศตะวันตกและทางทิศใต้สภาพภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ภูเขา บางส่วนเป็นพื้นที่ลูกคลื่นลอนตื้นถึงลอนลึก มีความสูงจากระดับ น้ำทะเลปานกลางประมาณ 200 เมตร สภาพภูมิประเทศลักษณะนี้ครอบคลุมพื้นที่ในเขตอำเภอน้ำโสม อำเภอหนองวัวซอ อำเภอโนนสะอาด อำเภอศรีธาตุ อำเภอวังสามหมอ และด้านตะวันตกของอำเภอกุดจับและอำเภอบ้านผือ มีเทือกเขาสูงสลับเนินเตี้ย บางส่วนเป็นพื้นที่ลูกคลื่นลอนตื้นสลับพื้นที่นา มีที่ราบลุ่มอยู่บริเวณริมแม่น้ำ เช่น ลำน้ำโมง ลำปาว เป็นต้น
บริเวณพื้นที่ลูกคลื่นทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและทิศตะวันออก สภาพภูมิประเทศ ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ลูกคลื่นลอนตื้น มีที่ดอนสลับที่นา บางส่วนเป็นที่เนินเขาเตี้ย ๆ มีความสูงจาก ระดับน้ำทะเลปานกลางเฉลี่ยประมาณ 187 เมตร สภาพภูมิประเทศลักษณะนี้ครอบคลุมพื้นที่บริเวณอำเภอบ้านผือ อำเภอกุดจับ อำเภอเมืองอุดรธานี อำเภอกุมภวาปี อำเภอหนองแสง อำเภอไชยวาน อำเภอเพ็ญ อำเภอทุ่งฝน อำเภอสร้างคอมและอำเภอบ้านดุง มีที่ราบลุ่มเป็นบริเวณกว้างในเขตอำเภอเมืองอุดรธานี และอำเภอกุมภวาปีซึ่งเป็นต้นกำเนิดของลำน้ำปาว พื้นที่ลูกคลื่นดังกล่าวจะมีพื้นที่สูง ซึ่งเป็นป่าสงวนแห่งชาติเดิมทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในเขตอำเภอบ้านดุง นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ราบลุ่มบริเวณแม่น้ำต่างๆเช่น ห้วยน้ำสวย ห้วยหลวง ลำน้ำเพ็ญ ห้วยดาน ห้วยไฟจานใหญ่ และแม่น้ำสงครามเป็นต้น
โดยทั่วไปเป็นที่ราบสูง สูงกว่าระดับน้ำทะเล โดยเฉลี่ยประมาณ 187 เมตร พื้นที่เอียงลาดลงสู่แม่น้ำโขงทางจังหวัดหนองคาย ประกอบด้วยทุ่งนา ป่าไม้และภูเขา พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นดินปนทรายและดินลูกรัง ชั้นล่างเป็นดินดาน ไม่เก็บน้ำหรืออุ้มน้ำในฤดูแล้ง พื้นบางแห่งเป็นดินเค็มซึ่งประกอบการกสิกรรมไม่ค่อยได้ผลดี พื้นที่บางส่วนเป็นลูกคลื่นลอนลาด มีพื้นที่ราบแทรกอยู่กระจัดกระจายสภาพพื้นที่ทางตะวันตกมีภูเขาและป่าติดต่อกันเป็น แนวยาว มีเทือกเขาสำคัญคือ เทือกเขาภูพานทอดเป็นแนวยาวตั้งแต่เขตเหนือสุดของจังหวัด
ภูมิอากาศ
จังหวัดอุดรธานีอยู่ใต้อิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ 	ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไปจะมีอากาศร้อนจัดในฤดูร้อนและหนาวจัดในฤดูหนาว ช่วง 5 ปีย้อนหลัง (ปี 2554 – 2558) อุณหภูมิสูงสุดวัดได้ 42.0 องศาเซลเซียส (เมษายน2556) อุณหภูมิต่ำสุดที่วัดได้ 9.8 องศาเซลเซียส (มกราคม 2558) ปี พ.ศ. 2558 อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี 28.10 องศาเซลเซียส โดยมีอุณหภูมิ สูงสุดในเดือนเมษายน วัดได้ 41.90 องศาเซลเซียสและต่ำสุดในเดือนมกราคมวัดได้ 9.80 องศาเซลเซียส ความกดอากาศเฉลี่ยทั้งปีวัดได้ 1,009.97 มิลิเมตรปรอท ร้อยละของความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยสูงสุดเท่ากับ 95.58 เฉลี่ยต่ำสุดเท่ากับ 34.08 และร้อยละของความชื้นสัมพัทธ์เฉลี่ยทั้งปีเท่ากับ 70.51
การเมืองการปกครอง
หน่วยการปกครองแบ่งออกเป็น หน่วยการปกครองแบ่งออกเป็น 20 อำเภอ 156 ตำบล 1,880 หมู่บ้าน 101 ชุมชน 1 องค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 เทศบาลนคร 3 เทศบาลเมือง 67 เทศบาลตำบล 109 องค์การบริหารส่วนตำบล มีจำนวนประชากรรวม 1,557,298 คน จำนวนครัวเรือน 414,868 ครัวเรือน
การปกครองแบ่งออกเป็น 20 อำเภอ 155 ตำบล 1,862 หมู่บ้าน อำเภอหมายเลข 12-16 ตามรหัสเขตการปกครองคืออำเภอในจังหวัดหนองบัวลำภูในปัจจุบัน
ประชากร
ประชากรจังหวัดอุดรธานี ส่วนใหญ่ประมาณร้อยละ 95 เป็นคนไทย มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นชาวต่างชาติที่สำคัญ ได้แก่ คนจีน คนญวน จังหวัดอุดรธานีได้จัดตั้งครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2436 ประชากรส่วนใหญ่อพยพมาจากถิ่นอื่นและมาตั้งหลักแหล่ง ประชาชนที่เป็นชาวพื้นเมืองจึงแทบไม่มี มีแต่พวกชาวไทยย้อที่ตั้งหลักแหล่งอาศัยอยู่ที่อำเภอวังสามหมอ และอำเภอศรีธาตุ ซึ่งมีจำนวนไม่มาก
สถานศึกษาระดับอาชีวศึกษา
สถานศึกษาในระดับอาชีวศึกษาทั้งรัฐและเอกชน ปัจจุบันอยู่ในกำกับดูแลของสำนักงานคณะกรรรมการการอาชีวศึกษาทั้งหมด สถานศึกษาระดับอาชีวศึกษาในจังหวัดอุดรธานี มีดังนี้
ประเภทรัฐบาล
ประเภทเอกชน
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
จังหวัดอุดรธานีมีความสัมพันธ์ในฐานะบ้านพี่เมืองน้องกับเมืองดังต่อไปนี้
การขนส่ง
เส้นทางคมนาคมและการเดินทางที่สำคัญของอุดรธานี คือ
รีตานินดราซาไนมาลาลาโอ
รีตานินดราซาไนมาลาลาโอ (Ry Tanindrazanay malala ô) เป็นเพลงชาติของประเทศมาดากัสการ์ เนื้อร้องประพันธ์โดย นอร์แบร์ ราฮารีซูอา และเรียบเรียงทำนองโดย ปัสเตอร์ ราฮัดซาซอน คล้ายกับการเดินขบวนและได้รับอิทธิพลอย่างมากจากดนตรีของยุโรป และระบบการศึกษาในอาณานิคมของฝรั่งเศส นักดนตรีชาวมาลากาซีมักเล่นด้วยหีบเพลง เพลงชาติได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2502 โดยรัฐสภาของมาดากัสการ์ ก่อนที่จะได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2503 ฟิลลิเบอร์ท ซิรานานา (Philibert Tsiranana) เป็นนายกรัฐมนตรีของมาดากัสการ์ในระหว่างการแต่งเพลงชาติและ ไมเคิล เดเบร่ (Michel Debré) เป็นนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศสในช่วงเวลานั้น จุดสนใจหลักของเพลงชาติ คือความรักแผ่นดิน เช่นเดียวกับการขอบคุณพระเจ้า และการเรียกร้องความสามัคคีและ ความภักดีภายในชาติ
ยิปซัม
ยิปซัม (Gypsum) (CaSO4·2H2O) หรือเรียกว่าเกลือจืด เป็นแร่อโลหะที่มีความเปราะมากมีสีขาว ไม่มีสีหรือสีเทา มักมีสีเหลือง แดง หรือน้ำตาล เป็นมลทินปนอยู่ มีความวาวคล้ายแก้ว มุก หรือไหม ความแข็ง 2 ความถ่วงจำเพาะ 2.7 เนื้อแร่โปร่งใสจนกระทั่งโปร่งแสง อาจเรียกชื่อต่างกันออกไปตามลักษณะของเนื้อแร่ คือ ชนิดซาตินสปาร์ (satinspar) เป็นแร่ยิปซัมลักษณะที่เป็นเนื้อเสี้ยน มีความวาวคล้ายไหม ชนิดอะลาบาสเทอร์ (alabaster) มีเนื้อเป็นมวลเม็ดอัดกันแน่น และชนิดซีลีไนต์ (selenite) ใสไม่มีสี เนื้อแร่เป็นแผ่นบางโปร่งใส เกิดจากแร่ที่ตกตะกอนในแอ่งที่มีการระเหยของน้ำสูงมากและต่อเนื่อง ทำให้น้ำส่วนที่เหลือมีความเข้มข้นสูงขึ้น ถึงจุดที่แร่กลุ่มที่เรียกว่า “อีแวพอไรต์ (evaporites) ” จะสามารถตกตะกอนออกมาตามลำดับความสามารถในการละลาย (solubility) ซึ่งโดยทั่วไปเริ่มจากพวกคาร์บอเนต (carbonates) ซัลเฟต (sulphates) และเฮไลด์ (halides) การกำเนิด  แร่ยิปซัมของไทยมีเนื้อเป็นเกล็ดเล็กๆ สมานแน่น เรียกว่า “อะลาบาสเตอร์ (alabaster) ” ซึ่งมิได้เกิดจากการตกตะกอนทับถมกันในสภาพการณ์ปฐมภูมิจากการระเหยของน้ำ แต่เกิดจากการเติมน้ำ (rehydration) ให้กับช่วงบนสุดของมวลแอนไฮไดรต์ จนเกิดการเปลี่ยนแปลง ชนิดแร่ ยิปซัมในประเทศไทยมีประวัติที่ค่อนข้างซับซ้อน และการศึกษาธรณีวิทยาแหล่งแร่พบว่า เคยผ่านการเปลี่ยนแปลงชนิดแร่ไปมา ระหว่างยิปซัมกับแอนไฮไดรต์ (CaSO4) หลายครั้ง (Utha-aroon and Ratanajarurak, 1996) ก่อนจะมีสภาพเช่นในปัจจุบัน
ประโยชน์ของแร่ยิปซัม
ประโยชน์ของแร่ยิปซัม สามารถนำมาทำปูนปลาสเตอร์ ปูนซีเมนต์ (portland cement) แผ่นยิปซัมอัด (gypsum board) หรือแผ่นยิปซัมบอร์ด ชอล์ก กระดาษ และปุ๋ย ส่วนแร่ชนิดซาตินสปาร์ และอะลาบาสเตอร์ อาจนำมาใช้ในการแกะสลักหรือขัดทำเป็นเครื่องประดับได้อีกด้วย
คอเนอร์ เฮาริฮัน
คอเนอร์ เฮาริฮัน (เกิดวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991) เป็นนักฟุตบอลชาวไอริช ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับแอสตันวิลลาในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติสาธารณรัฐไอร์แลนด์
ยิปซัม
ประโยชน์ของแร่ยิปซัม
ในตำรายาไทยเรียกยิปซัมที่ได้จากนาเกลือว่าเกลือจืด ใช้ทำแป้งผัดหน้า ที่เป็นผลึกเรียกหินฟันม้า ถ้าเป็นหินสีขาวเรียกเศวตศิลา ในตำรายาจีนเรียกเจียะกอ ใช้ทำยา
คอเนอร์ เฮาริฮัน
เฮาริฮัน เคยเล่นให้กับบาร์นสลีย์, พลีมัทอาร์ไกล์, ซันเดอร์แลนด์ และอิปสวิชทาวน์ นอกจากนี้ เขายังเคยเป็นตัวแทนของทีมชาติชุดเยาวชน รุ่นอายุไม่เกิน 19 และ 21 ปี
ยิปซัม
ต่างประเทศ
สามารถพบได้ในประเทศอิหร่าน เยอรมัน อังกฤษ อิตาลี ไอร์แลนด์ แคนาดา สหรัฐอเมริกา และภูฏาน
คอเนอร์ เฮาริฮัน
เกียรติประวัติ
บาร์นสลีย์
ยิปซัม
ในประเทศ
ยังมีแหล่งแร่ยิปซัมที่กรมทรัพยากรธรณีเพิ่งค้นพบใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2538 ในพื้นที่อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย ซึ่งการสำรวจในปีต่อๆมา ทำให้สามารถกำหนดขอบเขตแร่ที่ชัดเจนขึ้นได้อีกระดับหนึ่ง แหล่งแร่นี้ มีลักษณะทางธรณีวิทยาและองค์ประกอบทางเคมีคล้ายคลึงกับแหล่งที่มีการทำเหมืองอยู่แล้ว นับเป็นแหล่งที่มีศักยภาพแร่สูงอีกแห่งหนึ่ง
คอเนอร์ เฮาริฮัน
เกียรติประวัติ
แอสตันวิลลา
เจ้าขี้หุด
เจ้าขี้หุด เจ้าผู้ครองแคว้นเชียงใหม่ช่วงปี พ.ศ. 2304 - 2306 เป็นอดีตภิกษุวัดดวงดี ในช่วงเวลานั้นแคว้นเชียงใหม่เป็นอิสระจากการปกครองของพม่า หลังจากการครองราชย์ขององค์จันทร์ เจ้าปัดได้ยึดเมืองเชียงใหม่จากองค์จันทร์แต่กลับไม่ยอมครองเมืองอาจเป็นเพราะไม่มีอำนาจบารมีเพียงพอ(ยึดได้แต่ปกครองไม่ได้) ดังนั้นจึงไปขอให้พระภิกษุวัดดวงดี ลาสิกขาบทออกมาเป็นเจ้าเมืองแทนเจ้าปัด เรียกว่า เจ้าขี้หุด ในปี พ.ศ. 2304 แสดงให้เห็นว่าภิกษุองค์ดังกล่าวคงเป็นผู้ที่ราษฎรเลื่อมใสศรัทธาอยู่มาก แต่หลังจากครองเมืองได้ไม่นาน พม่าก็ยกทัพมาตีเมืองเชียงใหม่ได้ในปี พ.ศ. 2306 และได้นำเชลยจากเชียงใหม่ไปเป็นจำนวนมาก
คอเนอร์ เฮาริฮัน
เกียรติประวัติ
รางวัลส่วนตัว
กองพลยานเกราะที่ 12 แห่งเอ็สเอ็ส "ยุวชนฮิตเลอร์"
กองพลยานเกราะที่ 12 แห่งเอ็สเอ็ส "ยุวชนฮิตเลอร์" (12. SS-Panzerdivision "Hitlerjugend") เป็นกองพลยานเกราะเยอรมันของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สแห่งนาซีเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนใหญ่ของทหารเกณฑ์วัยหนุ่มที่ถูกดึงมาจากสมาชิกของยุวชนฮิตเลอร์ ในขณะที่ได้มีเจ้าหน้าที่นายทหารอาวุโสระดับชั้นประทวน (noncommissioned officer-NCOs) และเจ้าหน้าที่นายทหารจากกองพลวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สอื่น ๆ
กองพลนี้ได้ก่ออาชญากรรมสงครามมากมายหลายครั้งในขณะที่ได้ออกเดินทางและในช่วงระหว่างการสู้รบช่วงแรกในนอร์ม็องดี รวมทั้งการสังหารหมู่ที่ Ascq และ Ardenne Abbey ได้แสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกในการออกปฏิบัติเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1944 เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการป้องกันของเยอรมันที่ก็อง
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1944 กองพลได้เข้าต่อสู้กับกองทัพสหรัฐในการรุกป่าอาร์แดน ภายหลังจากปฏิบัติการล้มเหลว ซึ่งได้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการตอกลิ่ม กองพลได้ถูกส่งไปยังฮังการีเพื่อเข้าร่วมในการสู้รบในรอบ ๆ บูดาเปสต์ จนในที่สุดแล้ว กองพลได้ถอยทัพกลับเข้าไปในประเทศออสเตรียและยอมจำนนต่อกองทัพสหรัฐที่ 7 เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1945
ภายหลังสงครามได้ยุติลง เหล่าสมาชิกจำนวนมากของกองพล รวมทั้งควร์ท ไมเออร์ ได้ถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาก่ออาชญากรรมสงคราม
ทบิลีซี
ทบิลีซี (თბილისი ) หรือชื่อเดิม ติฟลิส ซึ่งเรียกกันในช่วงก่อน ค.ศ. 1936 เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศจอร์เจีย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำคูรา มีประชากรประมาณ 1.5 ล้านคน ทบิลีซีก่อตั้งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 5 โดยพระเจ้าวาคตังที่หนึ่งแห่งไอบีเรีย และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นครได้ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรและสาธารณรัฐจอร์เจีย ระหว่าง ค.ศ. 1801–1917 นครกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิรัสเซีย โดยทำหน้าที่เป็นนครอุปราชหลวง ครอบคลุมพื้นที่ตอนเหนือและใต้ของดินแดนคอเคซัส
ประชากรในทบิลีซีมีภูมิหลังทางวัฒนธรรม ชาติพันธุ์ และศาสนาที่หลากหลาย โดยประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ สถานที่สำคัญอันเป็นจุดสนใจของนักท่องเที่ยว อาทิ ซาเมบาและซีโอนี จัตุรัสเสรีภาพ ถนนรุสตาเวลีและอักมาเชเนเบลี ประภาคารนารีกาลาที่สร้างในยุคกลาง โรงละครโอเปรามัวร์เทียม และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ จอร์เจีย อุณหภูมิของนครในฤดูร้อนอยู่ที่ 20–32 องศาเซลเซียส ส่วนในฤดูหนาวอยู่ที่ -1 ถึง 7 องศาเซลเซียส
สาหร่ายไก
สาหร่ายไก เป็นสาหร่ายน้ำจืดสีเขียวสกุล Cladophora และ Rhizocronium ที่พบทางภาคเหนือของประเทศไทย โดยเฉพาะแถบ แม่น้ำน่าน ในอำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน และแม่น้ำโขง อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย ซึ่งสาหร่ายชนิดนี้สามารถนำมารับประทานได้
ชื่อพื้นเมือง
มีหลายชื่อได้แก่ ไกเหนียวหรือไกค้าง, ไกเปื้อยหรือไกไหม,ไกต๊ะ,สาหร่ายไก,สาหร่ายไคร,ไกค่าว เตา (ภาคเหนือ) นิยมนำมายำใส่ปลาทู มะเขือเปาะ
ชนิด
สาหร่ายไกมี 3 ชนิด คือ
การทำอาหาร
สาหร่ายไกมักถูกนำมารับประทานแบบสด และยังสามารถนำมาปรุงเป็น ยำ ห่อนึ่ง โดยให้โปรตีนสูงกว่าการรับประทานเนื้อปลา มีวิตามินและเกลือแร่อยู่กว่า 18 ชนิด อีกทั้งมีสารต้านมะเร็ง และมีกากใยอาหารสูง กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรหนองบัว อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน ได้นำมาแปรรูปผลิตอาหารแปรรูปจากสาหร่ายไกได้กว่า 14 ชนิด
การจำแนก
แบ่งออกเป็นสปีชีส์ต่าง ๆ ได้ดังนี้
ทบิลีซี
ประวัติ
ทบิลีซีเป็นที่รู้จักในเรื่องการปฏิวัติกุหลาบ (Rose Revolution) ซึ่งเกิดขึ้นบริเวณจัตุรัสอิสรภาพ (Freedom Square) และสถานที่ใกล้เคียงหลังจากการเลือกตั้งรัฐสภาในปี ค.ศ. 2003 ได้นำไปสู่การลาออกของประธานาธิบดีเอดูอาร์ด เชฟเวิร์ดนาซี (Eduard Shevardnadze)
ภูมิประเทศ
ทบิลีซี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคูรา (Kura) หรือเรียกว่าแม่น้ำมตควารี (Mtkvari) ในภาษาท้องถิ่น บางครั้งถูกอ้างถึงในชื่อว่า ติฟลิส (Tiflis)  หรือ ติฟฟลิส (Tifflis)  ซึ่งเป็นชื่อเรียกในยุคกลางที่ไม่ใช่ชื่อท้องถิ่นของเมืองนี้ กรุงทบิลีซีมีเนื้อที่ 372 ตารางกิโลเมตร (144 ตารางไมล์)
ประชากร
ทบิลีซีมีประชากร 1,093,000 คน
ประชากรของเมืองนี้มีความหลากหลาย เนื่องจากทบิลีซีเป็นที่อยู่ของผู้คนต่างวัฒนธรรม ต่างศาสนา และต่างชาติพันธุ์มาช้านาน แม้ว่าชาวทบิลีซีส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาคริสต์นิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ แต่เมืองนี้ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในโลกนี้ ที่สุเหร่ายิวและสุเหร่ามุสลิมตั้งอยู่ถัดจากกัน และมีโบสถ์เมเตคี (Metekhi) ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
สื่อ
หนังสือพิมพ์ที่วางขายในกรุงทบิลีซี ได้แก่ 24 Saati ("24 ชั่วโมง"), Rezonansi ("เสียงสะท้อน"), Alia ส่วนฉบับภาษาอังกฤษ ได้แก่ The Messenger (รายวัน), FINANCIAL, Georgia Today (รายสัปดาห์), The Georgian Times (รายสัปดาห์)
สถาปัตยกรรมและสถานที่สำคัญ
จุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในทบิลีซีได้แก่ มหาวิหารซาเมบา จัตุรัสอิสรภาพ มหาวิหารซิโอนี รัฐสภาจอร์เจีย ถนนรุสตาเวลี มตัตสมินดา (ภูเขาศักดิ์สิทธิ์) มหาวิหารคัชเวตี รวมทั้งพิพิธภัณฑ์และห้องภาพศิลปะอีกจำนวนมาก ทบิลีซียังเป็นที่พำนักของศิลปินที่มีชื่อเสียง เช่น นีโค ปิรอสมานี และลาโด กูเดียชวิลี
อากาศยาน
ท่าอากาศยานทบิลีซี อยู่ห่างจากกรุงทบิลีซี ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ไปประมาณ 17 กิโลเมตร มีขบวนรถไฟเชื่อมต่อระหว่าง สถานีรถไฟทบิลีซี กับสนามบิน ใช้เวลา 35 นาที ที่สนามบินมีผู้มาใช้บริการประมาณ 1.1 ล้านคน สายการบินหลักคือ จอร์เจียแอร์เวย์
รถไฟฟ้าใต้ดิน
มีรถไฟฟ้าใต้ดินบริการในกรุงทบิลีซี เริ่มก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1952 เสร็จเมื่อ ค.ศ. 1966 มีบริการทั้งหมด 2 เส้นทาง คือ สายอาคเมเทลิ-วาร์เคทิลิ และสายซาเบอร์ทาโล มีสถานีรถไฟ 22 สถานี ตัวรถไฟ 186 คัน ให้บริการตั้งแต่เวลา 6 นาฬิกา จนถึงเที่ยงคืน
อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ
อเล็กซานเดอร์ ทีรานอฟ (Alexander Tiranov) นักมวยสากลชาวรัสเซีย เกิดเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ที่ รัสเซีย สถิติการชก 19 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 11
กีฬายิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
การแข่งขันยิงธนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 เป็นการแข่งขันกีฬายิงธนูในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ระหว่างวันที่ 27-30 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 จัดขึ้นที่สนาม Olympic Archery Field, Joliette ซึ่งการแข่งขันกีฬายิงธนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 2 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 1 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 64 คน จาก 24 ประเทศ
แพนอเมริกันเกมส์ 2019
กีฬาแพนอเมริกันเกมส์ 2019 (2019 Juegos Panamericanos) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่ลิมา ประเทศเปรู ระหว่างวันที่ 26 กรกฎาคม – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2019
แยก อตก. 3
'''แยก อตก. 3''' (Otoko 3 Junction) หรือสามแยกเลี่ยงเมืองนนทบุรี เป็นสามแยกจุดตัดระหว่างถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี-สนามบินน้ำกับถนนเลี่ยงเมืองนนทบุรี ในเขตตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
Bryantina
Bryantina เป็นสกุลของแมลงวันที่อยู่ในวงศ์ Muscidae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Bryantina javensis.
อรศศิพัชร์ มามีเกตุรัตน์
อรศศิพัชร์ มามีเกตุรัตน์ (อ่านว่า: ออน-สะ-สิ-พัด) (ชื่อเดิม : สุภัสสร มามีเกตุ, สุภัสรา มามีเกตุ ตามลำดับ) (เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทยเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัดและช่อง 7 เอชดีเกิดที่กรุงเทพมหานครเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากเวทีการประกวด มิสมอเตอร์โชว์เมื่อในปี พ.ศ. 2542 ตำแหน่งรองอันดับ 2 และเป็นหนึ่งผู้เข้ารอบ 12 คนสุดท้ายของเวทีมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ในปี พ.ศ. 2544 มีชื่อเสียงผลงานละครพื้นบ้านเรื่อง เทพสามฤดู และ สิงหไกรภพ เป็นต้น
ประวัติ
ลูกศร อรศศิพัชร์ เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2524 สำเร็จการศึกษาโรงเรียนมัธยมศึกษาที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการภายหลังเธอสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทยและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด
ในวงการบันเทิง
ลูกศร อรศศิพัชร์ เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงจากเวทีการประกวด มิสมอเตอร์โชว์เมื่อในปี พ.ศ. 2542 ตำแหน่งรองอันดับ 2 และเป็นหนึ่งผู้เข้ารอบ 12 คนสุดท้ายของเวทีมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ในปี พ.ศ. 2544 ภายหลังเธอได้รับโอกาสในการเป็นนักแสดงในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัด มีชื่อเสียงผลงานละครพื้นบ้านเรื่อง เทพสามฤดู และ สิงหไกรภพ เป็นต้น และรับงานละครหลายๆเรื่อง
ลูกศร อรศศิพัชร์ เป็นนักแสดงหญิงมากฝีมือในสังกัดบริษัท สามเศียร จำกัด เธอได้รับโอกาสร่วมแสดงละครพื้นบ้านและละครโทรทัศน์เป็นต้นเธอเป็นหนึ่งในนักแสดงรุ่นพี่เธอรับงานละครได้ทุกบทบาทและเป็นนักแสดงมีชื่อเสียงและผลงานละครออกอากาศทางช่อง 7 เอชดีปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2561 ลูกศร อรศศิพัชร์ มีผลงานละครรีเมคยอดนิยม เรื่อง ชะชะช่า ท้ารัก ในบทบาท "ปานใจ" และเป็นการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของละครรีเมคยอดนิยมจึงได้รับกระแสตอบรับจากละครเรื่องนี้เป็นต้น
โอลิมปิกฤดูหนาว 1952
'''มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 ประจำปี ค.ศ. 1952 (พ.ศ. 2495)''' (VI Olympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 6 จัดขึ้น ณ เมืองออสโล นอร์เวย์ ระหว่างวันที่ 14-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495
สรุปเหรียญการแข่งขัน
ตารางสรุปเหรียญรางวัล 10 อันดับแรก
แหล่งข้อมูลอื่น
คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
Dysmachus
Dysmachus เป็นสกุลของแมลงวันที่อยู่ในวงศ์ Asilidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรป
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เปอลิงกิฮ์เมรู
เปอลิงกิฮ์เมรู (pelinggih meru; แปลตรงตัวว่า "หอคอยเมรุ") คือศาลเจ้าหลักในโบสถ์พราหมณ์แบบบาหลี ส่วนใหญ่สร้างด้วยไม้และมีโครงสร้างคล้ายกับเจดีย์ มีความสูงหลายชั้น หลังคาทำมาจากใบไม้แห้งหรือวัสดุอื่น ๆ สาน ความสูงที่โดดเด่นของเปอลิงกิฮ์เมรูนั้นสื่อถึงเขาพระสุเมรุในคติฮินดู ภายในของเปอลิงกิฮ์เมรูมักเป็นที่ประดิษฐานเทวรูป (มูรติ) ของวัดนั้น ๆ ภายในโถงที่เรียกว่าครรภคฤห์ โครงสร้างที่คล้ายกับเปอลิงกิฮ์เมรูในสถาปัตยกรรมอินเดียเหนือคือศิขร และในอินเดียใต้คือวิมาน
เอฟเอคอมมิวนิตีชีลด์ 2014
ครั้งนี้เป็นการลงสนามคอมมิวนิตีชีลด์นับเป็นครั้งที่ 10 ของแมนเชสเตอร์ซิตีส่วนครั้งที่ 20 เป็นของอาร์เซนอล ครั้งเดียวที่ทั้งสองทีมเคยโคจรมาพบกันก่อนหน้านี้อยู่ในปี ค.ศ. 1934 ซึ่งอาร์เซนอลชนะไปได้ 4–0
เปอลิงกิฮ์เมรู
จำนวนชั้นซึ่งสังเกตจากจำนวนหลังคาสานของเปอลิงกิฮ์เมรูแสดงสถานะของเทพองค์นั้น ๆ โดยอย่างเตี้ยที่สุดมีความสูงเพียงสามชั้น และอย่างสูงที่สุดมีความสูงได้ถึงสิบเอ็ดชั้น โดยทั่วไปแล้วความสูงมักจะสร้างดังนี้
เจมี สกอตต์
เจมี สกอตต์ (Jamie Scott) เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ
เมื่ออายุได้ 19 ปี เจมี สกอตต์ ได้เซ็นสัญญาทำเพลงกับค่ายใหญ่ทั้งที่อายุยังน้อย แต่คนที่เขาเซ็นสัญญาด้วย 2 คนได้ลาออกจากค่ายนั้น ทำให้เขาโดนทิ้งไปด้วย เมื่อเจมี่รู้ว่าเขาคงจะไม่ได้โอกาสไปแสดงที่ไหนแล้ว เขาจึงหันมาแต่งเพลงประกอบหนัง และในปี 2006 เขาได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง สเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอ และได้ร้องเพลงประกอบในนั้นด้วย
และแล้วในวัย 25 ปี เจมีได้โอกาสครั้งที่ 2 เขาได้เซ็นสัญญากับค่ายใหม่ ภายใต้ชื่อ Jamie Scott and The Town เขาเล่าว่าอัลบั้มนี้เป็นส่วนผสมระหว่าง เจฟฟ์ บักเลย์ และ สตีวี วันเดอร์ ส่วนตัวอัลบั้ม Park Bench Theories นั้นได้บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเมื่อทุกอย่างเริ่มไม่เป็นแบบที่คิด เรื่องราวของการเชื่อใจ ความรัก การตัดสินใจที่ยากเย็นและสุดท้ายทั้งหมดมันก็วนเวียนอยู่ในทุกๆ เพลงในอัลบั้มนี้
วาเลอรี (เพลงของเดอะซูตอนส์)
"วาเลอรี" เป็นเพลงของวงดนตรีอินดี้ร็อคจากอังกฤษ The Zutons จากอัลบั้มสตูดิโอชุดที่สองของพวกเขา Tired of Hanging Around (2549) ต่อมาเพลงนี้ได้ถูกนำมาทำใหม่โดย Mark Ronson ด้วยเสียงร้องนำของ Amy Winehouse ซึ่งขึ้นถึงอันดับสองใน UK Singles Chart เมื่อปีพ.ศ. 2550
เวอร์ชันของ Mark Ronson และ Amy Winehouse
นักดนตรีชาวอังกฤษ Mark Ronson และ Amy Winehouse นำเพลง "Valerie" มาทำใหม่ในอัลบั้มสตูดิโอชุดที่สองของรอนสัน เวอร์ชัน (2550) เปิดตัวเป็นซิงเกิลที่สามของอัลบั้มเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2550 แทร็กนี้ถูกแสดงครั้งแรกโดย Winehouse ใน รายการ Live Lounge ของ Jo Whiley ทาง BBC Radio 1 นักร้องและผู้กำกับ Jordan Galland เล่นเปียโนไฟฟ้าในซิงเกิลนี้ โรลลิงสโตน เรียกการนำมาทำดนตรีใหม่นี้ว่า "การบันทึกที่โดดเด่น" เพียงหนึ่งเดียวของ Winehouse หลังจาก Back to Black ก่อนหน้านี้ Winehouse เคยบันทึกเพลงนี้ในเวอร์ชันจังหวะช้ากว่า ซึ่งปรากฏเป็นเพลงพิเศษใน Back to Black ฉบับดีลักซ์ เพลงนี้ได้รับการนำเสนอใน 27 Dresses and Amy (2015) ซึ่งเป็น ภาพยนตร์สารคดี ชีวประวัติของ Winehouse และในโฆษณา Amazon Echo ในสหรัฐอเมริกา
หลังจากที่ "วาเลอรี" ประสบความสำเร็จในช่วงฤดูร้อนปี 2549 เอมี ไวน์เฮาส์ ก็พบว่าเธอเป็นแฟนที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ของเพลงนี้ เอมีถูกเชิญให้ร่วมโครงการใหม่กับมาร์ค รอนสัน ในช่วงเวลาดังกล่าว รอนสันอ้างว่าไวน์เฮาส์ไม่ได้ฟังอะไรที่เขียนขึ้นหลังอัลบั้ม 1967 เลย และเธอประสบปัญหาในการหาสิ่งที่เหมาะสมสำหรับอัลบั้ม Version ที่กำลังจะออกของรอนสัน หลังจากที่รอนสันอธิบายว่าอัลบั้มดังกล่าวจะประกอบไปด้วยการนำบันทึกเสียงกีตาร์มาทำใหม่เป็นแนวโซล ไวน์เฮาส์ก็บอกเขาว่า เธออาจจะลอง "วาเลอรี" แต่รอนสันรู้สึกกังวลที่เครียดที่ได้ยินเสียงของเธอร้องเพลงนั้นในหัวของเขา "ผมไม่แน่ใจว่ามันใช้การได้อย่างไร แต่เธอเข้าไปในสตูดิโอและลองมันดู ผมชอบมันมาก" เขากล่าว
เพลงนี้กลายเป็นความสำเร็จที่ให้ความรู้สึกผสมปนสำหรับ McCabe เขากล่าวว่า "บางครั้งผมต้องพยายามอย่างหนักที่จะไม่คิดถึง 'วาเลอรี' ในวันที่มันมาอยู่ในหัวของผม คือวันที่ผมต้องวางกีตาร์และลืมเรื่องการเขียนไปก่อน"
สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี
สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี (Suratthani Children and Youth Council) เป็นองค์กรเด็กและเยาวชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานีที่มีการดำเนินงานในด้านต่าง ๆ เข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ เพื่อแสวงหาแนวทางในการส่งเสริมและพัฒนาเด็กและเยาวชนภายในจังหวัดสุราษฎร์ธานี ภายใต้หลักการ “เด็กนำผู้ใหญ่หนุน” ซึ่งในปัจจุบันนี้สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้รับการสันบสนุนจากองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุราษฎร์ธานี และสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดสุราษฎร์ธานี  ภายใต้พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พุทธศักราช 2550 โดยมีสำนักงานตั้งอยู่ที่สำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดสุราษฎร์ธานี  ซอยพิเศษ ตำบลขุนทะเล  อำเภอเมืองฯ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ข้อมูลทั่วไป
สภาเด็กและเยาวชน เป็นองค์กรของเด็กและเยาวชน ในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ โดยจัดตั้งนำร่องใน 4 จังหวัด คือ เชียงราย สุรินทร์ ปราจีนบุรี และสตูล ต่อมารัฐบาลจึงเห็นชอบให้จัดตั้งสภาเด็กและเยาวชนทุกจังหวัด ซึ่งทางพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้จัดตั้งเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ซึ่งได้มีการคัดเลือกเด็กและเยาวชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 113 คนร่วมประชุม และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในประเด็นเกี่ยวกับการส่งเสริมและพัฒนาเด็กและเยาวชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี  และคัดเลือกตัวแทนเด็กและเยาวชนปฏิบัติหน้าที่ประธานสภาเด็กและเยาวชน รองประธานสภาเด็กและเยาวชน พร้อมทั้งจัดตั้งสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี  อย่างเป็นทางการ  ตามคำสั่งจังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่ 149/2549  ลงวันที่ 11 กรกฎาคม 2549 เพื่อเป็นองค์กรกลางของเด็กและเยาวชนในระดังจังหวัด ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของเด็กและเยาวชนในจังหวัดสุราษฎร์ธานี
อำนาจหน้าที่
พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550 บัญญัติว่า สภาเด็กและเยาวชนจังหวัด มีหน้าที่
การบริหารงาน
สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี แบ่งการบริหารงานออกเป็น 4 ด้าน  ได้แก่  ด้านอำนวยการ, ด้านกิจการสภา, ด้านบริหารทั่วไป และด้านสัมพันธ์ชุมชน  มีคณะผู้บริหาร  ประกอบด้วย  ประธานสภา 1 คน รองประธานสภา 4 คน  เยาวชนที่ปรึกษา 1 คน  ผู้ทรงคุณวุฒิ 2 คน  ผู้ตรวจการสภา 3 คน  เลขานุการสภา 1 คน และผู้ช่วยเลขานุการสภา 3 คน
ประธานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี
รายชื่อประธานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี
ความภาคภูมิใจ
นับตั้งแต่สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พุทธศักราช 2549 ภายใต้การนำของ นายศิริพงศ์  อริยสุนทร นักเรียนโรงเรียนสุราษฎร์ธานี รองประธานสภาเด็กและเยาวชนแห่งประเทศไทย และอดีตประธานสภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี คนแรก ได้มีการออกแบบโครงสร้างองค์การ  และจัดทำวิสัยทัศน์  พันธกิจ  รวมทั้งนำคณะกรรมการสภาเด็กและเยาวชน  สมาชิกสภาเด็กและเยาวชน  และเครือข่ายเด็กและเยาวชน  ดำเนินกิจกรรม/โครงการ  และเข้าร่วมกิจกรรมต่าง  ทั้งในระดับจังหวัดและประเทศ  ทำให้สภาเด็กและเยาวชนจังหวัดสุราษฎร์ธานี ได้รับการประเมินผลจากสำนักงานส่งเสริมสวัสดิภาพและพิทักษ์เด็ก เยาวชน ผู้ด้อยโอกาส คนพิการและผู้สูงอายุ  ให้เป็น สภาเด็กและเยาวชนระดับดีเยี่ยม 1 ใน 5 อันดับแรกของประเทศ  รวมทั้ง นายศิริพงศ์ อริยสุทร ได้รับการคัดเลือกเข้ารับพระราชทานรางวัล เยาวชนนักพัฒนา และ เยาวชนดีเด่นแห่งชาติ สาขาพัฒนาเยาวชน บำเพ็ญประโยชน์ อาสาสมัคร สวัสดิการ และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของเยาวชน ปี 2551 และแนวทางการดำเนินงานดังกล่าว ได้รับการสานต่อและขับเคลื่อนกิจกรรมส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนจังหวัดมาจนถึงปัจจุบัน
วราวงษ์ พันธุ์ศิลา
นายวราวงษ์ พันธุ์ศิลา (เกิด 21 ตุลาคม พ.ศ. 2504) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดร้อยเอ็ด เขต 1 ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ในสังกัดพรรคพลังประชาชน ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ
วราวงษ์ พันธุ์ศิลา เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2504 เป็นบุตรของนายประยงค์ และนางอุทัยวรรณ พันธุ์ศิลา มีพี่น้อง 5 คน สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต และศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปัจจุบันมีสถานะโสด
งานการเมือง
อดีตเป็นรองประธานสภาจังหวัดร้อยเอ็ด ตั้งแต่ พ.ศ. 2538-2543 ปี พ.ศ. 2544 ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกในสังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 จังหวัดร้อยเอ็ด สังกัดพรรคเพื่อไทย
พ.ศ. 2550 กลับมาลงสมัครในนามพรรคพลังประชาชน ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก โดยได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 3 ของเขต (มี ส.ส. ได้ 3 คน) และปี พ.ศ. 2554 ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งที่สองในสังกัดพรรคเพื่อไทย
แผนภาพสถานะ
แผนภาพแสดงสถานะ หรือ สเตตไดอะแกรม (state diagram) ใช้เพื่อแสดงสถานะของวัตถุ  รวมไปถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สามารถทำให้สถานะของวัตถุนั้นเปลี่ยนแปลงไปและการกระทำที่เกิดขึ้นเมื่อสถานะของระบบเปลี่ยนไป สามารถบอกสถานะของวัตถุได้  โดยใช้หลักการให้ความสนใจ ณ เวลาต่าง ๆ กันนั้น  วัตถุจะมีสถานะเป็นแบบใดบ้าง
การเขียน State Diagram เพื่อการทำ Object Oriented Analysis and Design นั้นจะแทนด้วยสัญลักษณ์ สี่เหลี่ยมมุมมน  ซึ่งแทน State โดยมีชื่อของ  State ระบุอยู่  และจะใช้เครื่องหมายลูกศรเพื่อแทน    Transition โดยลากจาก State เริ่มต้นไปยัง State ที่ต้องการ  โดยบนลูกศรจะมีชื่อของ Transition หรือกิจกรรมกำกับอยู่ด้วย  การเขียนชื่อของกิจกรรมกำกับบนลูกศร   มีรูปแบบดังนี้
[Condition /Action]
โดยที่
Moore Model
Moore Model ใช้ในกรณีที่ Output ของวงจรไม่ได้ขึ้นอยู่กับ Input แต่จะขึ้นอยู่กับ Present State เท่านั้น ดังนั้น State table และ State Diagram ตามแบบของ Moore จะแตกต่างกับแบบของ Mealy
จากรูปคือ
ถ้าให้ State W เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรเป็น State Y และให้ Output Z=0 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State X และให้ Output Z=0 ถ้าให้ State X เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรจะคงอยู่ที่ State X และให้ Output Z=1 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State Yและให้ Output Z=1 ถ้าให้ State Y เป็น Present State และวงจรได้รับ Input X=0 แล้ว Next State ของวงจรเป็น State X และให้ Output Z=0 แต่ถ้าวงจรได้รับ Input X=1แล้ว Next State ของวงจรเป็น State W และให้ Output Z=0
Output ไม่เปลี่ยนตาม Input ทำให้ไม่เกิดปัญหา momntary change หรือ Glitch
สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ
สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ (สปท.) (13 ตุลาคม พ.ศ. 2558 - 3 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ) ตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2557 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 1) พุทธศักราช 2558 มาตรา 39/2 ทำหน้าที่ศึกษาและปฏิรูปทั้ง 11 ด้านสืบต่อจาก สภาปฏิรูปแห่งชาติ ที่ถูกยุบไปตามมาตรา 39/1
โดยสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศนั้นประกอบด้วยบุคคลจากหลากหลายอาชีพทั้งสิ้นไม่เกิน 200 คนซึ่งทั้งหมดมาจากการแต่งตั้งโดย นายกรัฐมนตรี โดยนายกรัฐมนตรีสามารถแต่งตั้งโดยไม่ต้องนำรายชื่อขึ้นทูลเกล้าฯเพื่อทรงลงพระปรมาภิไธย
วันที่ 5 ตุลาคม 2558 พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี และหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ได้เรียกประชุมที่บ้านเกษะโกมล และได้มีการลงนามแต่งตั้งสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศทั้ง 200 คนพร้อมกับ คณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ (กรธ.) ทั้ง 21 คน ซึ่งสมาชิกทั้ง 200 คนประกอบไปด้วยอดีตสมาชิก สภาปฏิรูปแห่งชาติ,นักวิชาการ,นายทหารนายตำรวจทั้งในและนอกราชการ,ตัวแทนกลุ่มการเมืองและตัวแทนพรรคการเมืองโดยสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูประเทศเป็นชาย 183 คนและหญิง 17 คนโดยในวันเดียวกัน ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเรื่องแต่งตั้งสมาชิกสภาปฏิรูปประเทศทั้ง 200 คน
วันที่ 13 ตุลาคม 2558 มีพิธีเปิดประชุมสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศที่ อาคารรัฐสภา โดยมีนาย ชัย ชิดชอบ สมาชิกสภาที่อาวุโสสูงสุดทำหน้าที่เป็นประธานสภาชั่วคราวเพื่อเลือกประธานสภาผลปรากฏว่าศาสตราจารย์เกียรติคุณ ร้อยเอก ดร. ทินพันธุ์ นาคะตะ ซึ่งพลเอก ฐิติวัจน์ กำลังเอก บุตรชายของ พลเอกอาทิตย์ กำลังเอก อดีต ผู้บัญชาการทหารบก และอดีต ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เสนอชื่อเพียงคนเดียวได้รับเลือกเป็นประธานสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศโดยมีนาย อลงกรณ์ พลบุตร เป็นรองประธานสภาคนที่ 1 และนางสาว วลัยรัตน์ ศรีอรุณ เป็นรองประธานสภาคนที่ 2 โดยในวันเดียวกัน ราชกิจจานุเบกษา ได้เผยแพร่ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งประธานสภาและรองประธาน สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ
วันที่ 27 ตุลาคม 2558 ศาสตราจารย์พิเศษพรเพชร วิชิตชลชัย ประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ได้ลงนามในคำสั่งสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ที่ 150/2558 เรื่องแต่งตั้งผู้รักษาราชการแทนเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร นางสายทิพย์ เชาวลิตถวิล ปฏิบัติหน้าที่เลขาธิการสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ
วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 ศาสตราจารย์เกียรติคุณ ร้อยเอก ดร.ทินพันธุ์ นาคะตะ ได้ประกาศ ข้อบังคับ สภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ พ.ศ. 2558