cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Latimeria
คอโมโรส
ในปี 1988 ช่างภาพเนชั่นแนลจีโอกราฟิก ฮานส์ ฟริคส์ เป็นบุคคลแรกที่ถ่ายภาพปลาซีลาแคนท์ในถิ่นอาศัยของมันตามธรรมชาติ ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 180 เมตรนอกชายฝั่งตะวันตกของแกรนด์โคโมร์
ชนิดที่สองในอินโดนีเซีย
เมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 1997 อาร์นาซ และมาร์ค เอิร์ดมันน์ ได้ท่องเที่ยวไปในอินโดนีเซียในการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ของเขา เขาพบปลาตัวแปลก ๆ เข้าไปในตลาดที่มานาโดบนเกาะซูลาเวซี มาร์คคิดว่าเป็นปลา “กอมเบสซ่า” (ปลาซีลาแคนท์จากคอโมโรส) แม้ว่ามันไม่เป็นสีน้ำเงินแต่กลับเป็นสีน้ำตาล ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งได้พิจารณาภาพถ่ายในอินเทอร์เน็ตของเขาแล้วให้ความเห็นว่ามันมีลักษณะที่มีนัยสำคัญ หลังจากนั้นคู่สามีภรรยาเอิร์ดมันน์ได้ติดต่อกับชาวประมงในท้องที่และได้ร้องขอว่าหากจับปลาลักษณะดังกล่าวได้อีกขอได้โปรดส่งให้เขา ตัวอย่างที่สองจากอินโดนีเซียมีความยาว 1.2 เมตรและมีน้ำหนัก 29 กิโลกรัมถูกจับได้ขณะยังมีชีวิตอยู่เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1998 มันมีชีวิตอยู่ได้ 6 ชั่วโมง ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถบันทึกภาพลักษณะของสี การเคลื่อนที่ของครีบ และพฤติกรรมอื่น ๆ ทั่วไป ตัวอย่างปลาถูกเก็บรักษาไว้และบริจาคให้พิพิธภัณฑ์สัตววิทยาโบกอร์ (MZB) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งอินโดนีเซีย (LIPI)
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอชี้ชัดว่าตัวอย่างปลามีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับปลาซีลาแคนท์คอโมโรสอย่างชัดเจน มื่อดูอย่างผิวเผินแล้วปลาซีลาแคนท์จากอินโดนีเซียซึ่งในท้องที่เรียกกัน ว่า “ราชาลอต” (หมายถึงเจ้าแห่งทะเล) มีลักษณะที่เหมือนกันกับที่พบในคอโมโรสยกเว้นที่สีผิวที่เป็นสีเทาแกมสีน้ำตาลแทนที่จะเป็นสีน้ำเงิน ปลาชนิดนี้ถูกบรรยายรูปพรรณไว้ในวารสาร Comptes Rendus de l'Académie des sciences Paris ในปี 1999 โดย Pouyaud et al และถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ว่า ลาติเมอเรีย เมนาโดเอนซิส (Latimeria menadoensis) ผลการศึกษาทางโมเลกุลประมาณการได้ว่าช่วงเวลาที่เกิดการแตกแขนงเป็นปลาซีลาแคนท์ 2 ชนิดนั้นอยู่ที่ประมาณ 40 – 30 ล้านปีมาแล้ว
เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 จัสตินัส ลาฮามา ชาวประมงชาวอินโดนีเซียได้จับปลาซีลาแคนท์ลำตัวยาว 1.3 เมตร น้ำหนัก 50 กิโลกรัมจากนอกชายฝั่งใกล้เมนาโด ทางตอนเหนือของเกาะซูลาเวซีใกล้กับอุทยาน ทะเลแห่งชาติบูนาเก้น หลังจากนำขึ้นจากน้ำได้ 30 นาทีปลาซึ่งยังมีชีวิตอยู่ถูกนำไปขังไว้ในกระชังหน้าภัตตาคารแห่งหนึ่งที่ชายฝั่งทะเลและอยู่รอดได้นานถึง 17 ชั่วโมง ปลาซีลาแคนท์มีลักษณะที่เกี่ยวข้องใกล้ชิดกับปลาปอดซึ่งปรกติจะอาศัยอยู่ที่ระดับความลึก 200 – 1000 เมตร ปลาถูกถ่ายทำเป็นภาพยนตร์โดยเจ้าหน้าที่ในท้องที่ โดยว่ายไปมาในกระชังลึกประมาณหนึ่งเมตร เมื่อมันตายจึงนำไปแช่แข็ง สำนักข่าวเอเอฟพีของฝรั่งเศสเรียกร้องให้นักวิทยาศาสตร์จากฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และอินโดนีเซียเข้าร่วมงานกับสถาบันวิจัยและพัฒนาแห่งฝรั่งเศสเพื่อดำเนินการตรวจสอบถึงสาเหตุของการตายของปลาซีลาแคนท์และวิเคราะห์ทางพันธุศาสตร์หลังจากนั้น ปัจจุบันนี้มหาวิทยาลัยในท้องที่กำลังทำการศึกษาซากศพอยู่
อุทยานพื้นที่ชุ่มน้ำไซแมงกาลิโสในแอฟริกาใต้
ในแอฟริกาใต้ การค้นหายังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่องมาหลายปี นักประดาน้ำวัย 46 ปี เรฮัน เบาเวอร์ ได้เสียชีวิตขณะดำค้นหาปลาซีลาแคนท์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1998
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2000 ทางตอนใต้ของเขตแดนโมซัมบิกลงไปเล็กน้อย ในอ่าวซอดวานาของอุทยานป่าชุ่มน้ำเกรตเตอร์เซนต์ลูเชีย นักประดาน้ำน้ำลึกสามคนคือ เปเตอร์ เวนเตอร์ ปีเตอร์ ทิมม์ และ อีเทน เลอ รอกซ์ ได้ดำน้ำลงไปลึก 104 เมตรและก็ได้พบเห็นปลาซีลาแคนท์โดยไม่ได้ตั้งใจ
กลุ่มที่เรียกตัวเองว่า "กลุ่มสำรวจปลาซีลาแคนท์แอฟริกาใต้ 2000" หวนกลับมาพร้อมอุปกรณ์ถ่ายภาพและสมาชิกเพิ่มเติมอีกหลายคน โดยในวันที่ 27 พฤศจิกายน หลังจากการดำสำรวจครั้งแรกที่ไม่ประสบผลสำเร็จ สมาชิกทั้งสี่ของกลุ่ม ได้แก่ เปเตอร์ เวนเตอร์ กิบเบิร์ต กันน์ คริสโต เซอร์ฟอนเตียน และเดนนิส ฮาร์ดิง ได้พบเข้ากับปลาซีลาแคนท์ 3 ตัว ตัวที่ใหญ่ที่สุดยาวประมาณ 1.5 – 1.8 เมตร ส่วนอีกสองตัวมีความยาวประมาณ 1.0-1.2 เมตร ปลาเหล่านี้ว่ายไปมาโดยมีส่วนหัวดิ่งลงดูเหมือนว่าจะหากินอยู่บริเวณผนังหินที่มีส่วนยื่นโผล่ออกมา กลุ่มของคณะปะดาน้ำนี้กลับขึ้นมาพร้อมภาพวิดีโอและภาพถ่ายของปลาซีลาแคนท์
อย่างไรก็ตามระหว่างการดำน้ำนั้นเซอร์ฟอนเตียนได้หมดสติและเดนนิส ฮาร์ดิงวัย 34 ปีได้พุ่งโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาในลักษณะของการขาดการควบคุม ฮาร์ดิงได้บ่นว่าเจ็บที่คอและได้เสียชีวิตไปจากอาการภาวะเส้นเลือดอุดตันขณะอยู่บนเรือ ส่วนเซอร์ฟอนเทียนหายดีหลังเข้ารับการรักษาโรคลดความกด
ระหว่างเดือนมีนาคม–เมษายน ค.ศ. 2002 ยานดำน้ำจาโกและทีมปะดาน้ำฟริกค์ได้ลงไปในทะเลลึกนอกชายฝั่งซอดวานาและได้สังเกตเห็นปลาซีลาแคนท์ 15 ตัว เครื่องยั่งแบบลูกดอกถูกใช้ในการเก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อของปลา
แทนซาเนีย
มีการจับปลาซีลาแคนท์ได้บริเวณนอกชายฝั่งของแทนซาเนียมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004 สองตัวแรกถูกจับได้ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2003 ใกล้ซันกา เอมนารา (Songa Mnara) ซึ่งเป็นเกาะเล็ก ๆ บนขอบมหาสมุทรอินเดีย ได้รับรายงานว่าในช่วง 5 เดือนหลังจากนั้นพบอีก 19 ตัวมีน้ำหนักระหว่าง 25 – 80 กิโลกรัมติดอวนขึ้นมา รวมถึงมีการจับได้อีกตัวหนึ่งในเดือนมกราคม ค.ศ. 2005 หนังสือพิมพ์ออบเซิร์พเวอร์รายงานเมื่อปี ค.ศ. 2006 ว่ามีการจับปลาซีลาแคนท์ได้ตัวหนึ่งที่มีน้ำหนักตัวถึง 110 กิโลกรัมทีเดียว เจ้าหน้าที่จาก "โครงการอนุรักษ์และพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งแทงก้า" ซึ่งมีแผนกลยุทธ์ระยะยาวเพื่อปกป้องปลาซีลาแคนท์นี้ได้เห็นความสัมพันธ์ของช่วงเวลาการถูกจับด้วยการลากอวนโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรือของชาวญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้ถิ่นฐานของปลาซีลาแคนท์ เพียงในระยะไม่กี่วันที่เรือลากอวนสามารถจับปลาซีลาแคนท์ด้วยอวนน้ำลึกที่ใช้กับฉลาม การปรากฏตัวชั่วครั้งชั่วคราวของปลาซีลาแคนท์นอกชายฝั่งแทนซาเนียได้เพิ่มความกังวลใจอันเนื่องมาจากความเสียหายของจำนวนประชากรปลาซีลาแคนท์ในอนาคต โดยผลกระทบส่วนใหญ่เกิดจากการไม่รู้จักแยกแยะวิธีการลากอวนออกจากความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับถิ่นฐานของปลาซีลาแคนท์
ฮาสสัน โกลอมโบ ผู้เข้าร่วมโครงการกล่าวว่า “ทันทีที่เราหยุดการลากอวน เราก็จะไม่รบกวนปลาซีลาแคนท์อีกต่อไป ก็ง่าย ๆ เพียงแค่นี้” ผู้ร่วมงานของเขา โซโลมอน มาโกโลเวกา กล่าวว่าเรากำลังกดดันรัฐบาลแทนซาเนียให้จำกัดการลากอวน เขากล่าวว่า “ผมคิดว่าเราควรจะชื่นชมยินดีกับผู้ลากอวนทั้งหลาย เพราะว่าเขาทำให้เราประจักษ์ชัดถึงจำนวนประชากรปลาที่เป็นเอกลักษณ์และน่าประหลาดใจนี้ แต่เราต้องเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยความหวั่นว่าพวกเขาจะเข้ามาทำลายสิ่งที่มีค่าเหล่านี้ เราต้องการให้รัฐบาลจำกัดการลากอวนและจัดสรรทุนวิจัยที่เหมาะสมเพื่อเราจะได้เรียนรู้ปลาซีลาแคนท์ได้มากกว่านี้เพื่อปกป้องมัน”
ในรายงานฉบับหนึ่งของเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 กล่าวว่า การประชุมอภิปรายเกี่ยวกับทรัพยากรธรรมชาติของแทนซาเนียซึ่งเป็นกลุ่มองค์กรเอกชนท้องถิ่นได้เตือนว่าโครงการที่เสนอที่อ่าวแวมบานีอาจมีผลคุกคามต่อประชากรปลาซีลาแคนท์ในชายฝั่งได้
คูซูโมโตะ อิเนะ
คูซูโมโตะ อิเนะ (楠本 イネ, 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1827 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1903) เดิมมีชื่อว่าชีโมโตะ อิเนะ เป็นแพทย์ชาวญี่ปุ่น เป็นบุตรีของคูซูโมโตะ ทากิ หญิงบริการจากเมืองนางาซากิ กับฟีลิพพ์ ฟรันทซ์ ฟ็อน ซีบ็อลท์ แพทย์ชาวเยอรมันซึ่งทำงานที่เดจิมะ เกาะสำหรับชาวต่างชาติในช่วงที่ญี่ปุ่นปิดประเทศ อิเนะยังเป็นที่รู้จักในชื่อโออิเนะ และต่อมาภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น อิโตกุ  ในญี่ปุ่นมักเรียกเธอว่า โอรันดะ โออิเนะ ("โออิเนะชาวฮอลันดา") เธอยังเป็นแพทย์หญิงแผนตะวันตกคนแรกของญี่ปุ่น
หลังจากที่ซีบ็อลท์ บิดาของเธอถูกเนรเทศออกจากญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1829 ก็ได้จัดการให้อิเนะและแม่ของเธอ และจัดการนักศึกษาของเขาให้ติดต่อกันได้ อิเนะมีชื่อเสียงจากการเป็นแพทย์แผนตะวันตกคนแรก เธอศึกษาวิชาหลายแขนงในญี่ปุ่น กับอาจารย์หลายคน หนึ่งในนั้นข่มขืนเธอจนตั้งครรภ์ ทำให้เธอมีบุตรสาวโดยมิได้มีการสมรส เธอตั้งรกรากอยู่ในโตเกียวหลังจากญี่ปุ่นยกเลิกการปิดประเทศ เธอยังเป็นผู้ทำคลอดให้พระราชโอรสที่ประสูติแต่พระสนมของจักรพรรดิเมจิ ที่เกิดในปี ค.ศ. 1873 หลังจากอิเนะเสียชีวิต ได้รับการเอ่ยถึงในบทประพันธ์ ละครเวที การ์ตูน และเพลงในญี่ปุ่น
อ่านเพิ่มเติม
18271903
เกเงะ อากูตามิ
เกเงะ อากูตามิ เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น มีชื่อเสียงจากผลงานซีรีส์มังงะเรื่อง มหาเวทย์ผนึกมาร เกเงะ อากูตามิเป็นนามปากกา ไม่ทราบชื่อจริงและเพศ
ชีวประวัติ
เกเงะ อากูตามะเกิดที่ จังหวัดอิวาเตะ เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 อากูตามิย้ายไปเมืองเซ็นไดในจังหวัดมิยากิ ขณะเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 อากูตามิเริ่มวาดมังงะด้วยการเลียนแบบเพื่อน ซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขากลายเป็นนักวาดมังงะมืออาชีพ อากูตามิยกให้ไทโตะ คูโบะเป็นแรงบันดาลใจในผลงานของตนหลังจากได้อ่านซีรีส์มังงะเรื่อง เทพมรณะ ขณะเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 นอกจากนั้นยังอ่าน ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์ และ อีวานเกเลียน มหาสงครามวันพิพากษา รวมถึงผลงานอื่น ๆ ในปี พ.ศ. 2557 เกเงะ อากูตามิเริ่มทำงานเป็นผู้ช่วยของ ยาซูฮิโระ คาโน ในมังงะเรื่อง คิส x เดธ
อากูตามิเขียนผลงานมังงะเรื่องแรกในปีเดียวกัน ชื่อเรื่องว่า คามิชิโระ โซซะ  เป็นมังงะเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร  Jump NEXT ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ฉบับที่ 2 เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 ผลงานเรื่องต่อมาคือ No.9 เป็นมังงะเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร Jump NEXT! ฉบับที่ 2 เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 และมีอีกตอนหนึ่งตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ฉบับที่ 46 เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 อากูตามิเขียนมังงะเรื่องสั้นเรื่อง นิไก บงไง บาราบาร์จูรา ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ฉบับที่ 44 ประจำปี พ.ศ. 2559 เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2559 มังงะเรื่องสั้นเรื่องนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในการประกวด "โกลด์ฟิวเจอร์คัพ" ครั้งที่ 11 ของนิตยสาร ในปี พ.ศ. 2560 อากูตามิเขียนซีรีส์มังงะเรื่อง โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์นครโตเกียว  เป็นซีรีส์ 4 ตอนจบในนิตยสาร Jump GIGA ตั้งแต่วันที่ 28 เมษายน ถึง 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 ซีรีส์เรื่องนี้จะภายหลังได้กลายเป็นภาคพรีเควลของผลงานซีรีส์มังงะเรื่องต่อไปของอากูตามิคือ มหาเวทย์ผนึกมาร จึงมีการเปลี่ยนชื่อย้อนหลังเป็น มหาเวทย์ผนึกมาร 0: โรงเรียนเฉพาะทางไสยศาสตร์นครโตเกียว อากูตามิเริ่มเขียนซีรีส์มังงะเรื่อง มหาเวทย์ผนึกมาร ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งจัมป์รายสัปดาห์ฉบับที่ 14 ประจำปี พ.ศ. 2561 ซึ่งวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2561
มิยาบิ (นักดนตรี)
ชีวิตวัยเด็ก
มิยาบิเกิดในย่านโคะโนะฮะนะ เมืองและจังหวัดโอซากะ มารดาเป็นคนญี่ปุ่น ส่วนบิดาเป็นชาวเกาหลีไซนิจิ นามสกุลภาษาเกาหลีของเขาคือ "อี (李)" จากนั้นไม่นานพ่อแม่ของเขาก็หย่ากัน โดยเขากับแม่ไปอาศัยอยู่กับตาของเขาที่เมืองคาวานิชิ และเป็นที่ที่เขาเติบโตขึ้นมา
เกี่ยวกับดนตรี
ปี ค.ศ. 1999 เมื่ออายุ18 มิยาบิก็ได้เข้าวงวิชวล เคย์ Dué le quartz และยุบวงในปี ค.ศ. 2002 หลังจากนั้นเขาจึงกลายเป็นศิลปินเดี่ยว และได้เดบิวท์อัลบั้มแรก"【雅楽】-gagaku-" ภายไต้สังกัด PS Company งานเพลงของเขาเปลี่ยนไปจากแนวเดิมเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นช่วงท้ายปี ค.ศ. 2004 มิยาบิได้ไปเข้าสังกัด Universal Records Japan และเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็ "MYV" แต่สื่อก็ยังคงเรียกเขาว่า "มิยาบิ" เหมือนเดิม
S.K.I.N.
ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ.2006 มิยาบิกล่าวว่าเขากำลังจะเข้าวงใหม่ แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรมากนัก จนในที่สุดในงาน J-rock Revolution ที่มีมิยาวิร่วมแสดงนั้น ได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการว่า เขาคือสมาชิกคนที่สี่ของวง "S.K.I.N." ซึ่งประกอบไปด้วย แก๊กต์ สึกิโซะ และ โยชิกิ โดยทั้ง4จะเริ่มการแสดงครั้งแรกที่งาน Anime Expo convention ใน ลอง บีช,แคลิฟอร์เนีย ใน 29 มิถุนายน 2007
แหล่งข้อมูลอื่น
เว็บไซต์อย่างเป็นทางการ
ฐิตินันท์ แสงนาค
ฐิตินันท์ แสงนาค เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น เป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวของพรรคอนาคตใหม่ที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปัจจุบันสังกัดพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ
ฐิตินันท์ แสงนาค เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2504 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี นิเทศ​ศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการโฆษณา/การประชาสัมพันธ์ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏเลย และปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการจัดการ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
การทำงาน
ฐิตินันท์ แสงนาค เคยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภา ในปี 2557 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้เข้าร่วมงานกับพรรคอนาคตใหม่ และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่นในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก โดยเป็นผู้สมัครเพียงคนเดียวของพรรคอนาคตใหม่ที่ชนะการเลือกตั้งในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ตัวสะสม
ตัวสะสม (accumulator) ในหน่วยประมวลผลกลางของคอมพิวเตอร์ คือเรจิสเตอร์ชนิดหนึ่งที่เก็บค่าผลลัพธ์จากการคำนวณเลขคณิตและตรรกะในระหว่างการทำงาน
ถ้าคอมพิวเตอร์ไม่มีเรจิสเตอร์อย่างเช่นตัวสะสม ผลลัพธ์ของการคำนวณแต่ละชนิด (บวก คูณ เลื่อน ฯลฯ) จำเป็นต้องเขียนไปที่หน่วยความจำหลัก ซึ่งบางทีก็เพียงแค่อ่านค่ากลับมาอีกครั้งเพื่อใช้ในการดำเนินการถัดไป การเข้าถึงหน่วยความจำหลักนั้นช้ากว่าการเข้าถึงเรจิสเตอร์อย่างเช่นตัวสะสม เพราะว่าเทคโนโลยีที่ใช้ในหน่วยความจำหลักทำงานได้ช้ากว่า (แต่ถูกกว่า) ที่ใช้ในเรจิสเตอร์ ระบบคอมพิวเตอร์อิเล็กทรอนิกส์ยุคแรก ๆ จึงแบ่งเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่มที่มีตัวสะสมกับกลุ่มที่ไม่มีตัวสะสม
ระบบคอมพิวเตอร์สมัยใหม่มักจะมีเรจิสเตอร์สำหรับจุดประสงค์ทั่วไปหลายตัวที่ทำหน้าที่เป็นตัวสะสม และศัพท์คำนี้ก็ไม่เป็นรู้จักกันอย่างเมื่อก่อน อย่างไรก็ตาม หน่วยประมวลผลสำหรับจุดประสงค์พิเศษจำนวนหนึ่งยังคงใช้ตัวสะสมเดี่ยวในการทำงาน เพื่อทำให้การออกแบบง่ายขึ้น
แนวคิดพื้นฐาน
การดำเนินการทางคณิตศาสตร์หลายอย่างมักจะต้องทำเป็นขั้นเป็นตอน โดยใช้ผลลัพธ์จากการดำเนินการหนึ่งป้อนเข้าการดำเนินการถัดไป ยกตัวอย่าง การคำนวณค่าตอบแทนรายสัปดาห์ของพนักงานด้วยมืออาจทำได้ดังนี้
ตัวสะสมช่วยให้เกิดประสิทธิภาพในระบบอย่างมหาศาล เปรียบเสมือนพื้นที่กระดาษทดที่ผลลัพธ์ของการดำเนินการหนึ่งสามารถป้อนเข้าการดำเนินการถัดไปได้ โดยประสิทธิภาพลดลงเพียงเล็กน้อยหรือไม่ลดเลย จากตัวอย่างข้างต้น ค่าตอบแทนรายสัปดาห์เบื้องต้นควรคำนวณแล้วเก็บไว้ในตัวสะสม ซึ่งสามารถนำไปใช้คำนวณภาษีเงินได้ทันที สิ่งนี้ตัดขั้นตอนการบันทึกและการอ่านออกจากลำดับ ซึ่งเป็นการดำเนินการที่ต้องทำเป็นสิบเป็นร้อยครั้งตราบเท่าที่การคูณยังมีอยู่
ไอกาวะ
ภูมิศาสตร์
ไอกาวะตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาทางตอนเหนือของจังหวัดคานางาวะ มีแม่น้ำนากัตสึซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำซางามิไหลผ่าน และมีเขื่อนมิยางาเซะตั้งอยู่บนแม่น้ำนากัตสึ ซึ่งเป็นแหล่งผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่สำคัญ ส่วนหนึ่งของเทือกเขาทันซาวะกินพื้นที่ทางตะวันตกของเมือง ภูเขาที่สูงที่สุดในไอกาวะคือภูเขาทากาโตริ
ประวัติศาสตร์
ในยุคเซ็งโงกุ ยุทธการที่มิมาเซโตเงะ ระหว่างกองกำลังของทาเกดะ ชิงเง็ง กับตระกูลโฮโจยุคหลัง ได้เกิดขึ้นในบริเวณที่ซึ่งเป็นเมืองไอกาวะในปัจจุบัน ในยุคเอโดะ พื้นที่นี้เป็นดินแดนเท็นเรียว ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ หลังจากการฟื้นฟูเมจิ ได้มีการจัดระเบียบที่ดินในปี 1889 หมู่บ้านไอกาวะก็ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน 1889 ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1940 ต่อมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม 1955 และวันที่ 30 กันยายน 1956 หมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงอันได้แก่ หมู่บ้านทากามิเนะ และหมู่บ้านนากัตสึ ได้รวมเข้ากับเมืองไอกาวะตามลำดับ และเริ่มมีการพัฒนาอุตสาหกรรมในปี 1966
เศรษฐกิจ
ไอกาวะมีเศรษฐกิจแบบผสม โดยได้รับการสนับสนุนจากเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมเบา บริษัทที่มีโรงงานในไอกาวะ ได้แก่ บริษัทเครื่องมิลลิงมากิโนะ, อาซาฮิกลาส, เอ็นเอชเคสปริง, เมอร์ค และมิตซูบิชิ มอเตอร์ส และเมืองนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ทำงานที่ไปกลับเป็นประจำทั้งในนครซางามิฮาระและอัตสึงิ
การขนส่ง
ไอกาวะมีทางหลวงญี่ปุ่นหมายเลข 412 ผ่าน แต่ไม่มีการเชื่อมต่อทางรถไฟ
ปลากริมมุก
ปลากริมมุก หรือ ปลากริมสี (Pygmy gourami; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีรูปร่างเรียวยาว แบนข้าง ปากมีขนาดเล็ก พื้นลำตัวสีน้ำตาลอมเขียว เกล็ดข้างลำตัวสะท้อนแสงแวววาว ข้างลำตัวมีแถบสีคล้ำพาดยาวตามความยาวลำตัว 1 แถบ เหนือแถบมีจุดสีน้ำตาลกระจายเรียงเป็นแถว ครีบมีลักษณะโปร่งใสและมีจุดสีน้ำตาลขนาดเล็กกระจายอยู่ทั่ว ปลายหางมน ตรงกลางเป็นติ่งยื่นยาวเล็กน้อย ปลายขอบครีบมีสีแดงสด มีขนาดความยาวไม่เกิน 4 เซนติเมตร จัดเป็นปลากริมที่มีขนาดเล็กที่สุดในโลก
ไพบูลย์
ไพบูลย์ อาจหมายถึง
กินทามะ (ฤดูกาลที่ 1)
ภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์เรื่อง กินทามะ ภาคแรก กำกับโดยชินจิ ทากามาสึ ผลิตโดยซันไรซ์ ออกอากาศทางทีวีโตเกียว ตั้งแต่วันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2549 ถึงวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2550 รวม 49 ตอน ภาพยนตร์การ์ตูนมีต้นแบบมาจากผลงานการ์ตูนของฮิเดอากิ โซราจิ ชื่อเรื่องเดียวกัน เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอดีตซามูไรนามว่าซากาตะ กินโทกิ และลูกจ้างของเขาสองคนคือ ชิมูระ ชินปาจิ และคางุระ ทั้งสามทำงานเป็นนักรับจ้างสารพัดเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้าน
ในประเทศญี่ปุ่น บริษัทอะนิเพล๊กซ์ได้จำหน่ายดีวีดีภาพยนตร์การ์ตูนกินทามะภาคแรกระหว่างวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 ถึงวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2550
สำหรับในประเทศไทย บริษัททีไอจีเอ ได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพยนตร์การ์ตูนกินทามะ และวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี 25 แผ่น และ ดีวีดี 12แผ่น
เพลงประกอบ
ในภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะในภาคนี้ ปัจจุบันใช้เพลงประกอบทั้งหมด 6 เพลง เป็นเพลงเปิด 2 เพลง และเพลงปิด 4 เพลง
เจ้าชายฌัก รัชทายาทแห่งโมนาโก
เจ้าชายฌัก รัชทายาทแห่งโมนาโก มาร์ควิสแห่งโบ (ฌัก ออนอเร แรนีเย กรีมัลดี; ประสูติ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557) เป็นพระโอรสในเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 กับเจ้าหญิงชาร์ลีน เป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงองค์ปัจจุบันของโมนาโก
พระประวัติ
เจ้าชายฌักประสูติเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ โรงพยาบาลกลางเจ้าหญิงเกรซ มีพระเชษฐภคินีฝาแฝดคือ เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส ที่ประสูติกาลก่อนพระองค์ 2 นาที
พระองค์ได้รับพระอิสริยยศ มาร์ควิสแห่งโบ (Marquis des Baux) สืบจากพระบิดา
แหล่งข้อมูลอื่น
2014
บริษัทจัดหานักแสดง
บริษัทจัดหานักแสดง หรือ บริษัทจัดหานางแบบ (modeling agency) เป็นตัวแทนจัดหาบุคลากรเพื่อทำงานบันเทิงต่าง ๆ เช่น การหานักแสดงเพื่อเข้าร่วมการแสดงภาพยนตร์ ละคร โฆษณา การจัดหานางแบบ นายแบบ หรือการจัดหาพริตตีหรือผู้นำเสนอสินค้าให้แก่ธุรกิจต่าง ๆ ในปัจจุบันมีตัวแทนที่เปิดเป็นรูปแบบบริษัทจดทะเบียนและตัวแทนที่ทำงานอิสระมากมาย โดยบุคลากรที่ทำงานกับบริษัทจัดหานักแสดงหรือบริษัทจัดหานางแบบมักมีรูปร่างหน้าตาสวยงาม และมีการตกลงสัญญาเพื่อทำงานให้บริษัทนั้น ๆ เป็นระยะเวลาหนึ่ง
วอลเลย์บอลหญิงไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017
วอลเลย์บอลไทยเดนมาร์คซูเปอร์ลีก 2017 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลประเภททีมหญิง จำนวน 6 ทีม โดยการแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 5 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ กรุงเทพมหานคร
การแบ่งกลุ่ม
การจับฉลากแบ่งกลุ่มทีมแชมป์และรองแชมป์จะได้รับให้เป็นทีมวางของแต่ละกลุ่ม และอีก 4 ทีมที่เหลือได้ทำการจับฉลากเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2560 ณ เอ็มซีซีฮอลล์ เดอะมอลล์บางกะปิ
ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์
​
ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ (Floyd Mayweather, Jr.) ยอดนักมวยสากลชาวอเมริกันผู้เป็นเจ้าตำแหน่งแชมเปียนโลก 5 รุ่น และมีสถิติที่ยังไม่เคยแพ้หรือเสมอแก่ใคร เป็นอดีตแชมป์โลก สภามวยโลก (WBC), สมาคมมวยโลก (WBA) รวมถึงของนิตยสารเดอะริง และซูเปอร์แชมป์สมาคมมวยโลก (WBA)
ประวัติ
ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ มีชื่อเต็มว่า ฟลอยด์ จอย เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ (Floyd Joy Mayweather, Jr.) เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 ที่เมืองแกรนด์แรพิดส์ รัฐมิชิแกน โดยมีชื่อเดิมแต่แรกเกิดว่า ฟลอยด์ จอย ซินแคลร์ (Floyd Joy Sinclair) ซึ่งนับได้ว่าถือกำเนิดในครอบครัวนักมวย เพราะทั้งบิดา คือ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ ซีเนียร์ และ โรเจอร์ เมย์เวทเธอร์ ผู้ซึ่งเป็นลุง เป็นนักมวยเก่ามาก่อน โดยเฉพาะโรเจอร์นั้น เคยเป็นอดีตแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวทและรุ่นซูเปอร์ไลท์เวทในยุคทศวรรษที่ 80 และเคยชกกับ ฆูลิโอ เซซาร์ ชาเบซ ยอดตำนานมวยแห่งเม็กซิโกมาแล้วด้วย
เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เริ่มต้นจากการชกมวยจากมวยสากลสมัครเล่น โดยมี โรเจอร์ ผู้เป็นลุงเป็นเทรนเนอร์ ซึ่งชกได้ดี ประสบความสำเร็จอย่างมาก จนกระทั่งได้ติดทีมชาติสหรัฐอเมริกาในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ปี 1996 ที่เมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย โดยชกรุ่นเฟเธอร์เวท โดยสามารถผ่านคู่ชกชาติต่าง ๆ จนกระทั่งถึงรอบรองชนะเลิศที่พบกับ เซราฟิม โทโดรอฟ นักมวยชาวบัลแกเรีย ปรากฏว่าเมย์เวทเธอร์นั้นเป็นฝ่ายแพ้แก่โทโดรอฟไป 8-10 หมัด ทำให้ได้แค่เหรียญทองแดง (ต่อมาในรอบชิงชนะเลิศ โทโดรอฟ คือคู่ชิงของ สมรักษ์ คำสิงห์ นักมวยชาวไทย และเป็นฝ่ายแพ้แก่สมรักษ์) ซึ่งเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ไม่ยอมรับผลการตัดสิน และประท้วงด้วยการแสดงออกด้วยก้มหน้าตลอดเวลาในพิธีมอบเหรียญรางวัล
ยอดนักมวยสากล
จากนั้น เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ก็หันมาชกมวยสากลอาชีพ โดยมีโรเจอร์เป็นเทรนเนอร์ ซึ่งเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ มีสถิติชนะรวดถึง 17 ครั้ง เป็นการชนะน็อกและทีเคโอถึง 13 ครั้ง ก่อนที่จะชึ้นชิงแชมป์โลกครั้งแรกของ WBC ในรุ่นซูเปอร์เฟเธอร์เวท กับ เจนาโร เฮอร์นันเดซ นักมวยชาวอเมริกันเชื้อสายเม็กซิกัน ผลการชกปรากฏว่าเป็นเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ที่เป็นฝ่ายเอาชนะอาร์ทีดีเฮอร์นันเดซ ซึ่งเป็นนักมวยอดีตแชมป์โลกในรุ่นเดียวกันนี้ และเป็นนักมวยประสบการณ์สูงกว่าไปได้ในยกที่ 8 จากนั้นเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้อีกหลายครั้ง
เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ยังคงขยับรุ่นขึ้นไปชกในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท, เวลเตอร์เวท และซูเปอร์เวลเตอร์เวท ซึ่งก็สามารถคว้าแชมป์โลกมาได้ทุกรุ่น จนกลายเป็นแชมป์โลกถึง 5 รุ่นด้วยกัน ทั้งสถาบันใหญ่และสถาบันย่อย โดยพบกับนักมวยที่มีชื่อเสียงระดับโลกหลายคน อาทิ  ออสการ์ เดอ ลา โฮยา, ริคกี ฮัตตัน, แซบ จูดาห์, ฆวน มานูเอล มาร์เกซ, อาร์ตูโร กัตติ, ดีเอโก คอร์ราเรซ, มีเกล กอตโต, ซาอุล อัลบาเรซ, มาร์โกส ไมดานา,แมนนี ปาเกียว,  ซึ่งสามารถเอาชนะได้ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นการชนะคะแนนหรือชนะน็อก  ซึ่งเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ นั้นมีรูปแบบการชกที่ว่องไว การออกหมัดทำได้อย่างคมกริบและเฉียบขาด อีกทั้งเป็นนักมวยที่มีการชกแบบป้องกันตัวได้ดีอย่างมากด้วย จนได้รับฉายาว่า "พริตตีบอย" (Pretty Boy) ปัจจุบัน ได้รับการยกย่องจากนิตยสารเดอะริง ว่า เป็นนักมวยที่ดีสุดอันดับหนึ่งของโลกเมื่อเทียบกันปอนด์ต่อปอนด์ในยุคปัจจุบัน และได้รับการยกย่องให้เป็นนักมวยยอดเยี่ยมแห่งปีหลายต่อหลายครั้งจากสื่อหลายสำนัก
นอกจากนี้แล้วในปี พ.ศ. 2551 ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ยังเคยเข้าร่วมแข่งขันมวยปล้ำกับ บิ๊กโชว์ ยอดนักมวยปล้ำร่างยักษ์ในสังกัดดับเบิลยูดับเบิลยูอี (WWE) ด้วย ถึงแม้ว่าจะเป็นการแสดงก็ตาม
ปัจจุบัน
ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ มีประกาศว่าจะแขวนนวมหลายต่อหลายครั้ง โดยเคยหยุดชกไปนานถึง 2 ปีเต็ม แต่ท้ายที่สุดก็วกกลับมาชกมวยอีกครั้งจนได้ โดยสามารถเอาชนะคะแนน เชน มอสลีย์ นักมวยชาวอเมริกันด้วยกันไปได้ และในเดือนกันยายน พ.ศ. 2554 เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ก็เอาชนะทีเคโอยกที่ 4 วิคเตอร์ ออร์ติซ ไปได้ หลังจากชกเข้า 2 หมัดที่กรามในจังหวะที่ออร์ติชไม่ทันได้ระวังตัว หลังจากออร์ติชใช้ศีรษะโขกเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ จนกรรมการต้องจับทั้งคู่แยก และตัดคะแนนออร์ติช และออร์ติชไม่ทันได้ระวังตัว ทำให้ได้กลับมาได้แชมป์โลกของสภามวยโลก ในรุ่นซูเปอร์ไลท์เวทไปอีกครั้ง ซึ่งการชกในครั้งนี้เป็นการชกครั้งแรกของเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ หลังจากหยุดไปนาน 16 เดือนด้วยกัน ซึ่งเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ อ้างว่าโมโหที่ถูกกระทำผิดกติกาก่อน
นอกจากนี้แล้ว เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นนักกีฬาที่ได้รับค่าตัวสูงสุดในปี พ.ศ. 2553 โดยทำรายได้ไปทั้งสิ้น 85 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 2,550 พันล้านบาท) ทั้ง ๆ ที่ชกเคลื่อนไหวไปแค่ 2 ครั้งเท่านั้น โดยทำรายได้เหนือกว่าไทเกอร์ วูดส์ นักกอล์ฟอาชีพลชาวอเมริกัน
ปัจจุบัน ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ได้รับการทาบทามให้ชกกับ แมนนี ปาเกียว นักมวยซูเปอร์สตาร์อีกคนของวงการมวยโลกชาวฟิลิปปินส์ ซึ่งทั้งคู่ปรากฏข่าวคราวว่าจะได้ชกกันอยู่หลายครั้ง แต่ท้ายที่สุดก็ต้องคลาดแคล้วกันไปในที่สุด
แต่ในที่สุด ทั้งคู่ก็ได้เซ็นสัญญาชกกันเป็นที่เรียบร้อย โดยกำหนดขึ้นในวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 ที่เอ็มจีเอ็มการ์เดนอารีนา ในนครลาสเวกัส สหรัฐอเมริกา โดยคาดว่าค่าตัวของทั้ง 2 น่าจะไม่น้อยกว่า 250 ล้านดอลลาร์ (ประมาณ 8,000 ล้านบาท) สำหรับ เมย์เวทเทอร์ จูเนียร์ จะได้รับส่วนแบ่งร้อยละ 60 ขณะที่ ปาเกียว จะยอมรับส่วนแบ่งที่น้อยกว่า คือ ร้อยละ 40 รวมทั้งยังมีรายได้สิทธิประโยชน์ด้านอื่นตามมาอีก เช่น ค่าลิขสิทธิ์การถ่ายทอดผ่านดาวเทียม
ผลการชก ปรากฏว่า ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เป็นฝ่ายดักชกอยู่วงนอก ขณะที่ปาเกียวเป็นฝ่ายเดินออกหมัดเข้าหา และสามารถไล่เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ พิงเชือกแล้วรัวหมัดได้ในยกที่ 6 และยกที่ 8 เมื่อครบ 12 ยก เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์เป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้อย่างเป็นเอกฉันท์ 118-110, 116-112 และ 116-112 โดยเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ยอมรับว่า แมนนี ปาเกียว เป็นคู่ชกที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่พบมา และได้ประกาศสละแชมป์ทั้งหมดที่ตนครองอยู่ในวันถัดมา เนื่องจากตั้งใจว่าจะชกอีกเพียงครั้งเดียวในเดือนกันยายนปีเดียวกัน ก็จะแขวนนวมไปในที่สุด  แต่ก็พร้อมที่จะให้ปาเกียวแก้มืออีกครั้ง
ต่อมา ทาง WBO ก็ได้ประกาศริบเข็มขัดแชมป์โลกรุ่นเวลเตอร์เวทของ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เนื่องจากไม่ยอมจ่ายค่าธรรมเนียมจัดการชกในครั้งนี้จำนวน 200,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 6,800,000 บาท )
ต่อมา เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ประกาศว่าจะชกมวยเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 12 กันยายน ปีเดียวกัน กับ อังเดร เบอร์โต นักมวยชาวอเมริกันเชื้อสายเฮติ ซึ่งหากสามารถเอาชนะในครั้งนี้ได้ ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ จะทำสถิติชนะรวดเทียบเท่า รอคกี มาร์ซีอาโน อดีตนักมวยผิวขาวชาวอเมริกันผู้เป็นตำนานในรุ่นเฮฟวี่เวทในอดีต คือ ชนะรวด 49 ครั้ง ซึ่งเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์  ก็สามารถเอาชนะคะแนนไปได้อย่างเป็นเอกฉันท์ และหลังการชกเมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ ก็ได้ยืนยันบนเวทีอีกครั้งว่านี่เป็นการชกครั้งสุดท้ายแล้วของตน
เสียงวิพากษ์วิจารณ์
อย่างไรก็ตาม ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ จูเนียร์ เป็นนักมวยที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักว่า เป็นนักมวยที่มีรูปแบบการชกที่น่าเบื่อ เนื่องจากเป็นมวยตั้งรับมากเกินไป จนหาไฟต์ที่ชกครบ 12 ยกแล้วเป็นที่ประทับใจของผู้ชมเมื่อเทียบกับยอดนักมวยของโลกหลายคนในอดีต อีกทั้งยังมีนิสัยชอบอวดความร่ำรวยของตัวเองจนน่าหมั่นไส้อีกด้วย
อินคลูชัน (เซลล์)
ตัวอย่าง
ไกลโคเจน: ไกลโคเจนเป็นรูปแบบของกลูโคสที่พบได้มากที่สุดในสัตว์ ซึ่งมีอยู่มากเป็นพิเศษในเซลล์กล้ามเนื้อและเซลล์ตับ โดยปรากฏในภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนเป็นก้อน หรือกลุ่มก้อนของอนุภาคบีตาที่มีลักษณะคล้ายไรโบโซม อยู่ใกล้กับร่างแหเอนโดพลาซึมชนิดเรียบ ไกลโคเจนเป็นแหล่งพลังงานสำคัญแหล่งหนึ่งของเซลล์ เมื่อจำเป็นต้องใช้พลังงานจึงจะมีการสลายไกลโคเจน (glycogenolysis) เอนไซม์มีส่วนสำคัญในการสลายไกลโคเจนให้เป็นกลูโคสที่แต่ละอวัยวะในร่างกายสามารถใช้ประโยชน์ได้
ลิพิด: ลิพิดที่เป็นไตรกลีเซอไรด์ในรูปของสารอาหารสะสมเป็นอินคลูชันที่พบได้บ่อยที่สุด ซึ่งไม่เพียงถูกสะสมไว้ในเซลล์ที่ถูกพัฒนามาทำหน้าที่นี้โดยเฉพาะ (เซลล์ไขมัน) แต่ยังพบว่าถูกจัดเก็บเป็นหยดน้ำมันหยดเล็ก ๆ หลายหยดในเซลล์หลายชนิด โดยเฉพาะเซลล์ตับ ลิพิดมีสภาพเป็นของเหลวที่อุณหภูมิร่างกายและปรากฏในเซลล์ที่มีชีวิตในรูปของหยดน้ำมันทรงกลมมันวาว ลิพิดสะสมพลังงาน (แคลอรี) ต่อกรัมมากกว่าคาร์โบไฮเดรต เมื่อต้องการใช้งาน ลิพิดจะทำหน้าที่เป็นแหล่งสะสมพลังงานของเซลล์ และเป็นแหล่งวัตถุดิบของโซ่คาร์บอนสายสั้นซึ่งจะถูกเซลล์นำไปใช้สำหรับการสร้างเยื่อหุ้มและโครงสร้างอื่น ๆ ที่มีลิพิดเป็นองค์ประกอบ หรือถูกสังเคราะห์เป็นสารสำหรับหลั่งออกนอกเซลล์
ผลึก: อินคลูชันในรูปผลึกเป็นที่ทราบกันอย่างยาวนานว่าเป็นส่วนประกอบของเซลล์บางชนิดเช่น เซลล์เซอโทลิ (Sertoli cell) และเซลล์เลย์ดิก (Leydig cell) ในอัณฑะของมนุษย์ และอาจพบได้บางครั้งในเซลล์แมโครฟาจ เชื่อกันว่าโครงสร้างนี้เป็นรูปแบบผลึกของโปรตีนบางชนิด ซึ่งมีอยู่ทุกที่ในเซลล์ ไม่ว่าจะเป็นนิวเคลียส, ไมโทคอนเดรีย, ร่างแหเอนโดพลาซึม, กอลไจแอปพาราตัส, หรืออยู่อย่างอิสระในไซโทพลาซึม
รงควัตถุ: นอกเหนือจากฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง รงควัตถุที่มีมากที่สุดในร่างกายคือเมลานิน ซึ่งสร้างมาจากเมลาโนไซต์ในเส้นขนและผิวหนัง, เซลล์รงควัตถุในเรตินาและเซลล์ประสาทพิเศษในส่วน substantia nigra ของสมอง รงควัตถุเหล่านี้มีส่วนช่วยปกป้องผิวหนังและช่วยในด้านประสาทการมองเห็นของเรตินา สำหรับหน้าที่ของพวกมันในเซลล์ประสาทยังไม่เป็นที่ทราบกันอย่างกระจ่างนัก นอกจากนี้ เนื้อเยื่อหัวใจและเซลล์ประสาทในระบบประสาทส่วนกลางยังมีสีเหลืองไปจนถึงสีน้ำตาลอันเกิดจากสารสีที่เรียกว่าลิโพฟุสซิน (lipofuscin) เชื่อกันว่ารงควัตถุนี้มีการทำหน้าที่คล้ายไลโซโซม
นาฬิกาเวลาโลก (อเล็คซันเดอร์พลัทซ์)
นาฬิกาเวลาโลก (World Clock) หรือ เวลท์ไซทัวร์ (Weltzeituhr) หรือรู้จักในชื่อ เวลานาฬิกาโลกยูเรนัส (Urania-Weltzeituhr) เป็นนาฬิกาเวลาโลกขนาดใหญ่ทรงหมุนบนแท่นตั้งอยู่บนจัตุรัสอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ในเขตมิตเตอ เบอร์ลิน ตัวเลขซึ่งปรากฏบนโลหะรูปวงกลมของนาฬิกาบอกเวลาปัจจุบันใน 148 นครทั่วโลก นาฬิกาโลกนี้ตั้งขึ้นในปี 1969 และกลายมาเป็นจุดนัดพบและสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญนับจากนั้น นาฬิกาโลกได้รับการประกาศเป็นอนุสรณ์อันมีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมในปี 2015 โดยรัฐบาลของเยอรมนี
นครในเขตเวลาที่ไม่เป็นชั่วโมงพอดีจาก UTC จะแสดงเวลาที่เลื่อนออก (offset) เป็นนาทีเขียนอยู่ข้างชื่อนคร เช่น นิวเดลี ซึ่งตั้งอยู่ในเขตเวลามาตรฐานอินเดีย (IST) ซึ่งเร็วกว่าเวลากลางเกรนิชอยู่ 5 ชั่วโมง 30 นาที บนนาฬิกาเขียนว่า "NEW DELHI +30`"
ประวัติศาสตร์
นาฬิกาโลกขนาดสิบหกตันนี้เปิดสู่สาธารณชนในวันที่ 30 กันยายน 1969 ไม่นานหลังครบรอบยี่สิบปีของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี ควบคู่กับหอโทรทัศน์เบอร์ลิน (Fernsehturm) การตั้งนาฬิกานี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนแม่บทในการขยายและจัดระเบียบจัตุรัสอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ ที่ซึ่งหลังสิ้นสุดการพัฒนาตามแผน จัตุรัสขยายขนาดขึ้นกว่าสี่เท่าเมื่อเทียบกับหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด
นาฬิกานี้เป็นผลงานออกแบบโดยนักออกแบบ เอริช โฌห์น ซึ่งในเวลานั้นเป็นลูกจ้างในกลุ่มวางแผนเพื่อพัฒนาอเล็คซันเดอร์พลัทซ์ ภายใต้กำกับการของวัลแทร์ โวมัคคา ก่อนจะมาออกแบบนาฬิกานี้ เขาเป็นอาจารย์อยู่ที่ วิทยาลัยศิลปะประยุกต์และบริสุทธิ์ ไวเบนเซ (Kunsthochschule Berlin-Weißensee) โดยสอนวิชาการออกแบบผลิตภัณฑ์ เขามีแนวคิดจะสร้างนาฬิกาขึ้นกลางจัตุรัสนี้หลังเห็นซากของนาฬิกาสาธารณะ อูรานีอาซ็อยเลอ (Uraniasäule) หรือรู้จักในชื่อ เว็ตแตร์ซ็อยเลอ (Wettersäule) ซึ่งสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง และมาค้นพบหลังการฟื้นฟูสภาพจัตุรัสเมื่อปี 1966
ติงหลิง (หมิง)
ติงหลิง เป็นสุสานในประเทศจีนที่ฝังพระศพของจักรพรรดิว่านลี่พร้อมกับจักรพรรดินี 2 พระองค์คือ หวัง สีเจี่ย และ จักรพรรดินีเซี่ยวจิง พระพันปีหลวง เป็นหนึ่งในสุสานของจักรพรรดิสิบสามแห่งในสุสานหลวงราชวงศ์หมิงในเขตฉางผิง 45 กิโลเมตรทางเหนือของใจกลางกรุงปักกิ่ง ติงหลิงเป็นสุสานแห่งเดียวของจักรพรรดิราชวงศ์หมิงที่ถูกเปิดออก
นาฬิกาเวลาโลก (อเล็คซันเดอร์พลัทซ์)
ประวัติศาสตร์
การก่อสร้างนาฬิกานี้ใช้วิศวกรและผู้ชำนาญการอื่นรวมแล้วมากกว่า 120 คน ซึ่งรวมถึงประติมากร ฮันส์-ฌัวอาชิม คูนช์ และมีบริษัทเกไทรเบฟาบริก โคสวิก (Getriebefabrik Coswig) ที่มีบทบาทมากในการก่อสร้างเช่นกัน
การชิงแชมป์โลกเฮฟวีเวทครั้งแรกในประเทศไทย
การชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวทครั้งแรกในประเทศไทย โดยปกติแล้วในวงการมวยหรือการชกมวยในประเทศไทย มักจะไม่ค่อยได้มีการจัดมวยสากลหรือแม้แต่กระทั่งมวยไทยก็ตามในรุ่นที่เกินกว่าเวลเตอร์เวทขึ้นไป และยิ่งหากเป็นการชิงแชมป์โลกในรุ่นเฮฟวีเวทที่มีนักมวยต่างชาติเป็นเจ้าของตำแหน่งด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปได้ยาก
แต่ว่า ที่จริงแล้วเคยมีการชกชิงแชมเปี้ยนโลกในรุ่นเฮฟวีเวทมาแล้วครั้งหนึ่งในประเทศไทย ถือเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวตราบจนบัดนี้ คือในวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 ที่ จ.เชียงใหม่ เป็นการชกป้องกันตำแหน่งระหว่าง จอห์นนี เนลสัน (Johnny Nelson) แชมป์โลก WBF ผิวดำชาวอังกฤษ กับ นิโคไล คัลพิน (Nikolai Kulpin) ผู้ท้าชิงชาวรัสเซีย ซึ่งน่าจะสนุกตื่นเต้นเพราะเป็นการชกในนักมวยรุ่นที่ใหญ่ที่สุดในโลกจากนักมวยรูปร่างใหญ่โต แต่เมื่อเอาเข้าจริงแล้ว การชกเป็นไปอย่างน่าเบื่อหน่าย เพราะนักมวยทั้งคู่ไม่ได้ออกอาวุธที่มีความเด็ดขาดในการที่จะสยบคู่ต่อสู้ได้เลย และตลอดการชกทั้ง 12 ยก จอห์นนี เนลสัน แชมป์โลกก็เป็นฝ่ายเดินหน้าชกอยู่ข้างเดียว ครบ 12 ยก กรรมการจึงตัดสินให้แชมป์โลกสามารถรักษาแชมป์ไว้ได้ด้วยคะแนนเป็นเอกฉันท์
สำหรับมวยคู่ประกอบรายการ เป็นการชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลก WBF ในรุ่นจูเนียร์แบนตัมเวทครั้งแรกของ แซมซั่น กระทิงแดงยิม ซึ่งในขณะนั้นใช้ชื่อว่า แซมซั่น อีลิทยิม แชมป์โลกชาวไทยกับ ฮิปโป กาลา ผู้ท้าชิงชาวอินโดนีเซีย กลับชกได้สนุกตื่นเต้าเร้าใจคนดูมากกว่า สามารถเรียกเสียงเชียร์ได้ตลอดเวลา และแซมซั่นก็เป็นฝ่ายชนะทีเคโอกาล่าไปในยกที่ 5
การจัดมวยในครั้งนี้ มีนายชวน หลีกภัย ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสมัยแรกเป็นประธาน เป็นการป้องกันตำแหน่งของสถาบันสหพันธ์มวยโลก หรือ WBF สถาบันเล็ก ๆ ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากทั้งสากลและในประเทศไทย แม้จะมีการป้องกันตำแหน่งในรุ่นเฮฟวีเวทให้เป็นจุดสนใจก็ตาม แต่ไม่ได้เรียกความสนใจจากแฟนมวยชาวไทยหรือต่างประเทศเท่าที่ควร สำหรับ จอห์นนี เนลสัน แล้วนั้น นี่เป็นการชกป้องกันตำแหน่งครั้งแรกของเขา หลังจากได้แชมป์โลกมา และจากนั้นเมื่อป้องกันตำแหน่งครั้งต่อไป ก็ได้เสียแชมป์โลกทันทีที่บราซิล และหลังจากนั้นเนลสันก็ยังคงชกมวยเรื่อยมา และไม่เคยแพ้อีกเลย มีสถิติชนะรวดทั้งหมดอีกหลายครั้งและยังได้เป็นแชมป์โลกขององค์กรมวยโลก หรือ WBO ในรุ่นจูเนียร์เฮฟวีเวทอีกด้วย แต่ก็มิได้ขยับขึ้นมาเป็นนักมวยในระดับแนวหน้าของโลกแต่อย่างใด จนกระทั่งแขวนนวมไปเมื่อปี พ.ศ. 2548 ส่วน นิโคไล คัลพิน ผู้ท้าชิงแล้วนั้น ต่อมาก็มีสถิติลุ่ม ๆ ดอน ๆ จนกระทั่งแขวนนวมไปในที่สุดในปีต่อมา
แต่สำหรับนักมวยไทย แซมซั่น กระทิงแดงยิม นั้น เป็นจุดเริ่มต้นของการป้องกันตำแหน่งแชมป์ที่ต่อมาเขาป้องกันตำแหน่งแทบจะเดือนต่อเดือน จนกลายมาเป็นสถิติป้องกันตำแหน่งได้สูงสุดถึง 38 ครั้ง แต่มิได้รับการยอมรับจากแฟนมวยชาวไทยหรือระดับสากลเลย เพราะเป็นสถาบันที่สังกัดนั้น มิได้มาตรฐานเพียงพอ
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
พิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 (2020 Summer Olympics opening ceremony) จัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ณ กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น กรุงโตเกียว ตามข้อบังคับของกฎบัตรโอลิมปิก การดำเนินการจะผสมกันทั้งรูปแบบทางการและพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติ รวมถึงการกล่าวต้อนรับ การเชิญธง และขบวนพาเหรดของนักกีฬา พร้อมการแสดงทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของประเทศเจ้าภาพ โดยส่วนหนึ่งเป็นการแสดงภายในสนามกีฬา และบางส่วนมีการถ่ายทำแบบเสมือนจริงพร้อมถ่ายทอดทางไกล
ราคาตั๋วสำหรับพิธีเปิดคาดว่าจะอยู่ในช่วงระหว่าง 12,000 ถึง 300,000 เยน ก่อนที่จะมีการประกาศห้ามผู้เข้าชมในสนาม ตามมาตรการทางสาธารณสุข อันสืบเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
พิธีการ
ในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นองค์ประธาน พร้อมด้วยโทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ในการนี้ สมเด็จพระจักรพรรดิในฐานะพระประมุขแห่งรัฐตามกฎบัตรโอลิมปิก ทรงมีพระราชดำรัสเปิดการแข่งขัน นับเป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นพระองค์ที่สามที่ทรงเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ต่อจากสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ พระบรมอัยกาธิราช (โอลิมปิกฤดูร้อน 1964, โอลิมปิกฤดูหนาว 1972) และสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ พระบรมชนกนาถ (โอลิมปิกฤดูหนาว 1998) นอกจากนี้ สมเด็จพระจักรพรรดินารูฮิโตะ ยังทรงเป็นองค์พระบรมราชูปถัมภกกิตติมศักดิ์ในการแข่งขันโอลิมปิกและพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020 อย่างไรก็ตาม สมเด็จพระจักรพรรดินีมาซาโกะ รวมถึงสมาชิกราชวงศ์ญี่ปุ่นพระองค์อื่น ๆ มิได้ตามเสด็จในพิธีเปิดด้วย
นอกจากนี้ ยังมีบุคคลสำคัญอื่นที่เข้าร่วมพิธี อาทิ แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส เจ้าภาพ โอลิมปิกฤดูร้อน 2024, จิล ไบเดิน สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งสหรัฐ เจ้าภาพ โอลิมปิกฤดูร้อน 2028, แกรนด์ดยุกอ็องรีแห่งลักเซมเบิร์ก, เจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก, พัน กี-มุน อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ, เตโวโดรส อัดฮาโนม ผู้อำนวยการองค์การอนามัยโลก และ พิพัฒน์ รัชกิจประการ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาของไทย เป็นต้น
นาโอมิ โอซากะ นักกีฬาเทนนิส เป็นผู้จุดไฟในกระถางคบเพลิง ซึ่งออกแบบโดยโอกิ ซาโต ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยวาเซดะ เช่นเดียวกับโยชิโนริ ซาไก ผู้จุดไฟในกระถางคบเพลิงเมื่อปี 1964
ลำดับพิธีเปิด
เดิมพิธีเปิดมีระยะเวลาสามชั่วโมงครึ่ง โดยเริ่มต้นในเวลา 20 นาฬิกาตามเวลามาตรฐานญี่ปุ่น การแสดงในพิธีเปิดมีหลายช่วง โดยบางช่วงมีการบันทึกวิดีโอไว้ก่อนแล้ว การแสดงในแต่ละส่วนภายใต้ธีม "ก้าวไปข้างหน้า" (Moving Forward) มีรูปแบบการนำเสนอที่แตกต่างกันออกไป โดยชื่อการแสดงเป็นชื่อที่ตั้งโดยฝ่ายจัดงาน
โหมโรง: สถานที่เริ่มต้นเรื่องราว (Where the Stories Begin)
ในวันที่จะมีพิธีเปิด มีการแสดงบินโชว์ของบลูอิมพัลส์ซึ่งเป็นฝูงบินของกองกำลังป้องกันตนเองทางอากาศญี่ปุ่น เครื่องบินพ่นไอเป็นรูปวงแหวนโอลิมปิกเหนือน่านฟ้าโตเกียวเพื่อเป็นฉลองครบรอบ 57 ปีของการจัดโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกที่โตเกียวในปี 1964
ห่างกันแต่ไม่เดียวดาย (Apart but not Alone)
มีการแสดงวิดีโอรีแคปก่อนที่โตเกียมเกมส์จะมาถึง โดยเริ่มต้นจากภาพตอนที่ประกาศผลเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 125 เมื่อปี 2013 ต่อด้วยการทำงานหนักและการฝึกซ้อมของนักกีฬา จากนั้นเป็นภาพจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2016และการคัดเลือกนักกีฬา ปิดท้ายเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดในปี 2020 ซึ่งทำให้โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และนักกีฬาต้องทำการฝึกซ้อมจากที่บ้านผ่านการประชุมวิดีโอ
การแสดงชุดแรกของพิธีการ แสดงออกถึง "ศิลปะดิจิทัลและเทคโนโลยีการฉายภาพโปรเจ็กชันอย่างลึกซึ้งของญี่ปุ่น" มีการฉายภาพดิจิทัลกราฟฟิกบนพื้นของกลางสนาม ซึ่งมีนางพยาบาลและอาริสะ สึบาตะ นักมวยผู้ชนะการแข่งขันระดับประเทศหลังได้เริ่มเล่นเพียงสองปี แต่ไม่สามารถลงแข่งขันกรีฑาได้เนื่องจากการคัดเลือกถูกยกเลิก กำลังวิ่งบนลู่วิ่ง มีนักแสดงสมทบเข้ามาปั่นจักรยาน ดึงยืดตัว วิ่งอยู่กับที่ และเต้น และมีการฉายภาพลูกบอลแสงไฟด้วย สิ่งนี้สื่อถึง "ชะตาชีวิตของนักกีฬาที่ต้องฝึกซ้อมในช่วงสถานการณ์อันยากลำบากเพื่อแข่งขันในรายการนี้"
ต่อมามีนักเต้นสวมชุดสีขาวพร้อมริบบินสีแดง สื่อถึง "การพรรณาการทำงานหนักทั้งกายและใจ"
การต้อนรับจากเจ้าภาพ (A Welcome from the Host)
การแสดงในลำดับถัดมาเป็นการร้องเพลงชาติญี่ปุ่น ของมีเชียที่สวมชุดที่ "แสดงออกถึงการให้เกียรติกลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศและเป็นสัญลักษณ์ของการรณรงค์เพื่อความเท่าเทียมของคนกลุ่มนี้" ชุดนี้ออกแบบโดยโทโมะ โคอิซูมิ หลังจากที่เพลงชาติจบลง มีพิธีการที่แสดงความอาลัยแก่บุคคลที่เสียชีวิตจากการระบาดทั่วของโควิด-19, แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุเมื่อปี 2011 และการสังหารหมู่ที่มิวนิกในปี 1972 หลังจากที่แสดงความไว้อาลัยแล้ว นักแสดง มิราอิ โมริยามะ ได้ปรากฏตัวในชุดสีขาวเพื่อแสดงการเต้นบูโตที่กลางสนาม พร้อมกับการบรรเลงดนตรีที่ฟังดูเศร้าหมอง ก่อนที่ความเงียบจะเข้าครอบงำช่วงเวลาสำคัญช่วงหนึ่งของพิธีการ
มรดกที่สืบทอดกันมา (A Lasting Legacy)
ต่อมาได้มีการฉายวิดีโอที่มีการบันทึกไว้ก่อนแล้ว วิดีโอแสดงถึงมุฮัมมัด ยูนูสที่ได้รับรางวัลโอลิมปิกลอเรลที่บังกลาเทศ ทั้งนี้ ยูนูสไม่สามารถเดินทางไปร่วมพิธีเปิดที่ญี่ปุ่นได้เนื่องจากข้อจำกัดด้านการเดินทางของบังกลาเทศ
ขบวนพาเหรดแห่งชาติ
ขบวนพาเหรดแห่งชาติซึ่งประกอบด้วยนักกีฬาตัวแทนของแต่ละประเทศเดินเข้าสู่สนาม กรีซจะเป็นชาติแรกที่เดินเข้าสู่สนามตามธรรมเนียมโอลิมปิก ตามด้วยนักกีฬาจากประเทศที่เหลือ เรียงตามอักษรญี่ปุ่น (คานะ) แบบโกจูอง นับเป็นครั้งแรกที่เรียงลำดับด้วยระบบนี้เนื่องจากโอลิมปิกที่ญี่ปุ่นครั้งก่อนหน้าเรียงลำดับประเทศตามอักษรภาษาอังกฤษ เจ้าภาพอย่างญี่ปุ่นจะเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับสุดท้ายตามธรรมเนียมโอลิมปิก
ทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัยเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับที่สองต่อจากกรีซ นี่เป็นครั้งแรกของพิธีเปิดที่ประเทศที่จะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งถัดไปอย่างสหรัฐ (2028) และฝรั่งเศส (2024) จะเดินเข้าสู่สนามเป็นลำดับรองสุดท้ายก่อนญี่ปุ่น แทนที่จะเป็นลำดับที่ 7 และ 154 ตามลำดับอักษรญี่ปุ่น ชื่อของประเทศจะถูกประกาศเป็นภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษ ซึ่งเป็นภาษาทางการของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล และภาษาญี่ปุ่น ซึ่งเป็นภาษาของประเทศเจ้าภาพ
ป้ายที่แสดงชื่อประเทศเขียนด้วยอักษรภาษาญี่ปุ่นและอักษรภาษาอังกฤษ ซึ่งอยู่คนละด้านของป้าย ป้ายมีกรอบคำพูดล้อมรอบชื่อประเทศเพื่อแสดงถึงภาพในมังงะ ในขณะที่ผู้ถือป้ายสวมชุดที่เป็นโทนมังงะ
นักกีฬาที่เดินเข้าสู่สนามของแต่ละประเทศมีจำนวนน้อยกว่าปกติเมื่อเทียบกับโอลิมปิกครั้งที่ผ่านมา ยกตัวอย่างเช่น สหรัฐและออสเตรเลียมีนักกีฬาเดินเข้าสู่สนามเพียง 200 และ 63 คน จากเดิม 613 และ 472 คนตามลำดับ
อาร์เจนตินา, กานา และอีกหลายชาติ ร้องเพลงชาติตอนเดินเข้าสู่สนาม บัญชีทวิตเตอร์ของโตเกียวเกมส์ลงรูปนักกีฬาชาวเอริเทรียคนหนึ่งนอนลงกับพื้น ในขณะที่นักกีฬาคนอื่นต่างก้มมองดูโทรศัพท์ของตน นักกีฬาจากรัสเซีย ซึ่งมีปัญหาในการตรวจสอบการใช้สารกระตุ้น ไม่สามารถใช้ชื่อประเทศและธงชาติรัสเซียได้ จึงใช้ชื่อและธงสัญลักษณ์คณะกรรมการโอลิมปิกรัสเซีย (ROC) แทน ญี่ปุ่นสลับสีเครื่องแต่งกายจากที่พวกเขาเคยใส่ตอนพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 ในขณะที่ฝรั่งเศส เดินเข้าสู่สนามโดยแบ่งเป็นสามแถวตามสีชุด เพื่อแสดงถึงธงไตรรงค์ พีตา เตาฟาโตฟัว ผู้เชิญธงชาติของตองงา และริโอ ริอิ ผู้เชิญธงชาติของวานูอาตู เดินเข้าสู่สนามโดยทาน้ำมันและถอดเสื้อ นักกีฬาบางคนที่เป็นตัวแทนของคีร์กีซสถานและทาจิกิสถานและผู้เชิญธงชาติของปากีสถานเดินเข้าสู่สนามโดยไม่สวมหน้ากาก มุฮัมมัด มาโซ นักกีฬาตัวแทนจากซีเรียได้กลับมาพบกับพี่ชายของเขา อะลา ซึ่งเป็นตัวแทนของทีมนักกีฬาผู้ลี้ภัย
นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้เชิญธงชาติของแต่ละประเทศถึงสองคน แบ่งเป็นชายและหญิงเพศละหนึ่งคน เพื่อส่งเสริมความเท่าเทียมกันทางเพศ
ระหว่างที่นักกีฬาเดินเข้าสู่สนาม มีคำเตือนในสนามให้นักกีฬารักษาระยะห่างระหว่างกัน นับตั้งแต่ทางเข้าไปจนถึงห้องสุขา
ระหว่างพาเหรดนั้น เจ้าภาพได้มีการนำดนตรีจากวิดีโอเกมญี่ปุ่นเปิดประกอบ ดังนี้
• • ดราก้อนเควสต์ – Roto’s Theme
• • ไฟนอลแฟนตาซี – Victory Fanfare
• • Tales of Zestiria – Sorey’s Theme - The Shepherd
• • Monster Hunter – Proof of a Hero
• • คิงดอมฮาตส์ – Olympus Coliseum
• • โครโนทริกเกอร์ – Frog’s Theme
• • เอซคอมแบต – First Flight
• • Tales of Graces Royal – Capital Majestic Grandeur
• • Monster Hunter – Wind of Departure
• • Chrono Trigger – Robo’s Theme
• • โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก – Star Light Zone
• • Pro Evolution Soccer – eFootball Walk-on Theme
• • Final Fantasy – Main Theme
• • Phantasy Star Universe – Guardians
• • Kingdom Hearts – Hero’s Fanfare
• • กราดิอุส – 01 Act I-1
• • Nier – Song of the Ancients
• • SaGa – The Minstrel’s Refrain: SaGa Series Medley 2016
• • โซลคาลิเบอร์ – The Brave New Stage of History
คติพจน์ใหม่และการกล่าวคำปฏิญาณ
ขบวนพาเหรดแห่งชาติสิ้นสุดลงพร้อมมีข้อความคติพจน์ "เร็วขึ้น สูงขึ้น แข็งแรงขึ้นด้วยกัน" (Faster, Higher, Stronger - Together) ฉายลงบนพื้นสนามระหว่างกลุ่มนักกีฬาที่ถูกแบ่งเป็นสี่ส่วนหลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามา ต่อมามีการแสดงข้อความของคริสตี คอเวนทรีเพื่อแนะนำคำปฏิญาณโอลิมปิกรูปแบบใหม่ ซึ่งมีจุดหมายเพื่อส่งเสริมความเป็นหนึ่งเดียวและบทบาทของนักกีฬา ผู้ตัดสิน และผู้ฝึกสอนในฐานะผู้แทนประเทศ คำปฏิญาณถูกกล่าวขึ้นโดยนักกีฬาตัวแทนจากโตเกียวทั้งหมด 6 คนว่า
"ข้าพเจ้าขอปฏิญาณตนว่าจะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกด้วยความเคารพและปฏิบัติตามกฎกติกา มีน้ำใจนักกีฬา ความเป็นหนึ่งเดียว และความเท่าเทียมกัน ข้าพเจ้าจะเล่นกีฬาด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ไม่มีการใช้สารกระตุ้น ไม่มีการฉ้อโกง และไม่มีการเลือกข้าง ข้าพเจ้าจะปฏิบัติตามเพื่อเกียรติยศของทีม ด้วยความเคารพในหลักการพื้นฐานของกีฬาโอลิมปิกและความต้องการให้โลกนั้นดีขึ้นด้วยการแข่งขันกีฬา"
สนาม
สนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่เป็นสนามกีฬาหลักในพิธีเปิด การรื้อถอนสนามกีฬาแห่งชาติเสร็จสมบูรณ์ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2558 การก่อสร้างสนามกีฬาแห่งใหม่เริ่มขึ้นที่เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2559 สนามกีฬาถูกส่งมอบไปยัง IOC เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 เพื่อเตรียมการ หากโรคระบาดไม่เกิดขึ้น ความจุของสนามกีฬาระหว่างการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกจะอยู่ที่ 60,102 ที่นั่ง รวมทั้งพื้นที่สำหรับสื่อมวลชนและที่นั่งผู้บริหาร
เพลิง
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 ผู้จัดการแข่งขันกล่าวว่าแม้ว่ากระถางคบเพลิงโอลิมปิกจะถูกจุดและดับอย่างเป็นทางการที่สนามกีฬา แต่ในช่วงเวลานอกพิธีการดังกล่าว เพลิงจะถูกย้ายไปยังกระถางคบเพลิงที่แยกต่างหาก (เช่นเดียวกับโอลิมปิกปี 2010 และ 2016) ที่ริมแม่น้ำโตเกียว และย้ายเพลิงกลับมายังกรีฑาสถานแห่งชาติเพื่อทำพิธีปิด ผู้จัดงานอ้าง "ความยุ่งยากทางกายภาพ" ที่ไม่ระบุรายละเอียดในการรักษาคบเพลิงที่สนามกีฬาแห่งชาติแห่งใหม่
รายชื่อตอนในแม่มดน้อยโดเรมี ไนโชะ
นี่คือ รายชื่อตอนของแม่มดน้อยโดเรมี ไนโชะ
รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุล
จักรพรรดิโมกุล ก่อตั้งขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 ถึงกลางศตวรรษที่ 19 ซึ่งปกครองในจักรวรรดิโมกุลบนอนุทวีปอินเดีย ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นประเทศอินเดีย, ปากีสถาน, อัฟกานิสถาน และบังกลาเทศ. พวกโมกุลแยกมาจากราชวงศ์ตีมูร์แห่งเติรโก-มองโกล (Turco-Mongol) ที่มีเชื้อสายจากเอเชียกลาง โดยจักรพรรดิบาบูร์ ทรงเป็นลูกหลานของตีมูร์ (รู้จักกันในตะวันตกว่า แทมเมอร์เลนด์ (Tamerlane)) และทรงร่วมกับเจงกีส ข่านในตอนที่ตีมูร์แต่งงานกับเจ้าหญิงตระกูลเจงกิซิด. (Genghisid)
จักรวรรดิโมกุลช่วงหลังที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวอินเดียราชพุทธ (Rajput) และเปอร์เซียจากการแต่งงานของจักรพรรดิที่ประสูติในราชพุทธกับเจ้าหญิงเปอร์เซีย ตัวอย่างเช่น จักรพรรดิอักบัร ทรงเป็นลูกครึ่งเปอร์เซ๊ย (มารดาพระองค์มีเชื้อสายเป็นชาวเปอร์เซีย), จักรพรรดิชะฮันคีร์ทรงเป็นลูกครึ่งราชพุทธ และหนึ่งส่วนสี่ของเปอร์เซีย และจักรพรรดิชาห์ชะฮัน ทรงเป็นหนึ่งส่วนสามของราชพุทธ
ในสมัยการปกครองตามหลักชะรีอะฮ์ของจักรพรรดิออรังเซพ จักรวรรดิโมกุลครองทรัพย์สินไปกว่า 25% ของหุ้นส่วนโลกตาม GDP โดยควบคุมทั้งอนุทวีปอินเดีย โดยขยายจากจิตตะกอง ไปทางตะวันออกสุดที่คาบูล ทางตะวันตกสุดที่แคว้นบาโลชิสถาน ทางเหนือสุดที่รัฐชัมมูและกัศมีร์ และทางใต้สุดที่แม่น้ำคะเวรี (Kaveri River) ประชากรในจักรวรรดิเวลานั้นอยู่ที่ระหว่าง 110 และ 150 ล้านคน (หนึ่งส่วนสี่ของประชากรโลกในสมัยนั้น) ในพื้นที่มากกว่า 4 ล้านตารางกิโลเมตร (1.2 ล้านตารางไมล์) อำนาจของจักรวรรดิลดลงอย่างมากในศตวรรษที่ 18 และบาฮาดูร์ ชาฮ์ที่ 2 จักรพรรดิองค์สุดท้าย ถูกปลดในปีค.ศ.1857 ด้วยการสถาปนาบริติชราช.
รายพระนามจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโมกุล
หมายเหตุ:จักรพรรดิจักรวรรดิโมกุลมีคติพหุภรรยา ทรงมีพระชายามากมายฮาเร็ม เพื่อให้มีรัชทายาท จึงเป็นการยากที่จะระบุจำนวนพระราชโอรสธิดาในจักรพรรดิแต่ละพระองค์
ชิโร อิชิอิ
พลโทนายแพทย์ ชิโร อิชิอิ เป็นแพทย์ทหารชาวญี่ปุ่นประจำกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น และนักจุลชีววิทยาและผู้อำนวยการของหน่วย 731 ซึ่งเป็นหน่วยงานการทดลองอาวุธชีวภาพแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นที่มีส่วนร่วมในการนำชาวจีนและเชลยศึกจากที่ต่าง ๆ เช่น เกาหลี รัสเซีย เป็นต้นมาเป็นเหยื่อการทดลองมนุษย์ที่สุดแสนจะวิปริตทำให้มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (1937–1945)
ประเทศลาวในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศลาว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติลาวเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศลาวไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส
เจ้าหญิงกาเบรียลา เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส (กาเบรียลา เตแรซ มารี กรีมัลดี; ประสูติ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557) เป็นพระธิดาในเจ้าชายอาลแบร์ที่ 2 กับเจ้าหญิงชาร์ลีน เป็นผู้สืบราชสมบัติลำดับที่สองของโมนาโก
พระประวัติ
เจ้าหญิงกาเบรียลาประสูติเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2557 ณ โรงพยาบาลกลางเจ้าหญิงเกรซ มีพระอนุชาฝาแฝดคือ เจ้าชายฌัก รัชทายาทแห่งโมนาโก ที่ประสูติหลังพระองค์ 2 นาที
พระองค์ได้รับพระอิสริยยศ เคาน์เตสแห่งการ์ลาแด็ส (Comtesse de Carladès) จากพระบิดา
แหล่งข้อมูลอื่น
2014
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3005
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3005 หรือ สายนครสวรรค์ – โกรกพระ เป็นทางหลวงแผ่นดินในจังหวัดนครสวรรค์ มีระยะทางตลอดทั้งสาย 14.114 กิโลเมตร (เริ่มนับที่ กม.0+440) ส่วนใหญ่จะเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจรไป-กลับ โดยทางหลวงสายนี้เริ่มต้นที่ถนนสวรรค์วิถี ตำบลนครสวรรค์ตก อำเภอเมืองนครสวรรค์ ไปทางทิศใต้ ผ่านแยกตะเคียนเลื่อน (ใต้สะพาน) ตัดกับ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 122 ที่ตำบลตะเคี่ยนเลื่อน แล้วไปสิ้นสุดบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3319 และ ทางหลวงชนบท นว.1111 ในตำบลโกรกพระ อำเภอโกรกพระ เป็นเส้นทางในความรับผิดชอบของแขวงทางหลวงนครสวรรค์ที่ 1
รายชื่อปกรณัมชุด
ปกรณัมชุด (Literary cycles) คือกลุ่มปกรณัมหรือตำนานต่างๆ ที่เกี่ยวกับบุคคลใดบุคคลหนึ่งที่อาจจะเป็นบุคคลในตำนานหรือกึ่งบุคคลในประวัติศาสตร์ ปกรณัมชุดที่เกี่ยวกับประเทศใดประเทศหนึ่งบางครั้งก็เรียกว่า “ปกรณัมเกี่ยวกับ” (Matter) เช่นตำนานต่างๆ ที่เกี่ยวกับบริเตนก็เรียกว่า “ปกรณัมเกี่ยวกับบริเตน” ถ้าเป็นปกรณัมของบุคคลในจินตนาการบางครั้งก็จะเรียกว่า “ปกรณัมไมธอส” (mythos)
ลู้ก แกลโลส์
แอนดรูว์ วิลเลียม แฮงคินสัน (Andrew William Hankinson) เกิด 22 ธันวาคม ค.ศ. 1983 นักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันสังกัดWWEในนาม ลู้ก แกลโลส์ (Luke Gallows) อดีตบอร์ดีการ์ดของซีเอ็ม พังก์ในนามเดอะสเตรตเอดจ์ซะไซอะที  และสมาชิกของกลุ่มบูลเล็ตคลับเป็นแชมป์ IWGP Tag Team Championship ในNJPW       และแชมป์ WWE Raw Tag Team Championship ร่วมกับคาร์ล แอนเดอร์สัน เขาเคยเป็นที่รู้จักกันในบทของเคนตัวปลอม และในบทนักมวยปล้ำที่ไม่สมประกอบนาม เฟสตัส (Festus) เป็นคู่แท็กทีมของเจซซีในสังกัดสแมคดาวน์ เมื่อเดือนมิถุนายน 2007 จนถึงเมษายน 2009 เขาก็ถูกย้ายไปรอว์จากผลซับเปิลเมนทัลดราฟท์ และยังปล้ำให้กับTNAและสมาคมอื่นๆ
ปลากัดเขียว
ปลากัดเขียว หรือ ปลากัดอีสาน  เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) มีรูปร่างและพฤติกรรมคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) แต่มีรูปร่างที่เพรียวยาวกว่า เกล็ดมีสีเขียวมากกว่าทั้งที่ข้างแก้มและลำตัว ในบางตัวอาจมีเหลือบสีฟ้า ครีบมีสีเขียวหรือฟ้าและมีลายประสีดำ
พบในแหล่งน้ำตื้นที่นิ่งและไหลเอื่อย ๆ ในพื้นที่ภาคอีสานของประเทศไทย และประเทศลาว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6 เซนติเมตร
ปลากัดเขียว ที่พบในพื้นที่บึงโขงหลง พื้นที่ชุ่มน้ำขนาดกว้างใหญ่ในจังหวัดบึงกาฬ พบมีลักษณะที่เด่นเฉพาะตัว คือ ก้านครีบหางจะมีการแตกตัว บางตัวอาจแตกได้มากถึง 4 ก้าน และในครีบหางจะมีลายขึ้นเป็นเส้นเต็มช่องระหว่างก้านหาง เริ่มตั้งแต่โคนหางกระจายออกไปจนอาจสุดปลายหาง มองดูคล้ายลักษณะของแมงมุม ปลาที่มีลักษณะเช่นนี้เรียกว่า "ปลากัดป่าหางลาย" หรือ "ปลากัดป่ากีตาร์" เนื่องจากเมื่อแผ่ครีบพองเหงือกเมื่อเจอกับปลากัดตัวอื่น ครีบท้องหรือครีบอกข้างใดข้างหนึ่งจะกระดิก คล้ายกับเวลามีผู้ดีดกีตาร์ นอกจากนี้แล้ว ปลากัดเขียว ในพื้นที่ต่าง ๆ ก็ยังมีสีสันและขนาดลำตัว ตลอดจนลักษณะครีบต่าง ๆ แตกต่างกันซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าเป็นชนิดใหม่ แต่เรื่องนี้ยังมิได้มีการศึกษาทางวิทยาศาสตร์กันอย่างแท้จริง
ปลากัดป่าภาคใต้
ปลากัดป่าภาคใต้ หรือ ปลากัดภาคใต้ เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ย่อยMacropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae
มีลักษณะคล้ายปลากัดภาคกลาง (B. splendens) และปลากัดอีสาน (B. smaragdina) แต่มีรูปร่างเรียวยาวและครีบหลังค่อนไปทางด้านหลังลำตัว มีพฤติกรรมก้าวร้าวน้อยกว่าปลากัดทั้ง 2 ชนิดข้างต้น มีลำตัวสีน้ำตาลอ่อนเหลือบแดงและน้ำเงิน ครีบหลังและครีบก้นสีคล้ำแดงมีแถบสีฟ้าเรืองแสง ปลายครีบก้นมีแต้มสีแดงสด มีขลิบสีขาว
พบในภาคใต้ของประเทศไทย มีขนาดยาวประมาณ 5 เซนติเมตร ส่วนปลาที่พบในประเทศกัมพูชาแถบจังหวัดสตึงแตรงนั้น จะมีลำตัวและครีบสีดำคล้ำ