cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟาโรห์พซัมติกที่ 4
การระบุตัวตน
อันโธนี สปาลิงเกอร์ เชื่อว่า การระบุแหล่งข้อมูลของครูซ-อูริบนั้น "คลุมเครือเกินไป" และเห็นด้วยว่า ซัมเมติคัสที่ 4 จะเป็นบุคคลเดียวกับบิดาของอินารอสที่ 2 ซึ่งเฮโรโดตุสได้กล่าวถึงว่า เป็นชาวลิเบีย ตามแหล่งข้อมูลของกรีก อินารอสเป็น "กษัตริย์ของชาวลิเบีย" ซึ่งเป็นผู้นำการก่อกบฏต่อต้านชาวเปอร์เซียในช่วง 460 ก่อนคริสตกาล หากสมมติว่าการระบุนี้ถูกต้อง จึงดูเหมือนว่า ซัมเมติคัสนี้จะไม่มีอำนาจมากพอที่จะอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ของอียิปต์ ด้วยเหตุนี้ สปาลิงเกอร์จึงเชื่อว่าการค้นพบทางโบราณคดีดังกล่าวอาจจะเป็นของผู้ปกครองพระองค์ต่อมาที่มีพระนามเดียวกัน คือ นักประวัติศาสตร์ชาวเอเธนส์ ฟิโลคอรัส ได้บันทึกว่า ซัมเมติคัส (ที่ 5) ซึ่งน่าจะเป็นพระราชปนัดดาของซัมเมติคัสที่ 4 เพราะน่าจะเป็นพระโอรสของธันนิรอส ซึ่งเป็นพระราชโอรสของอินารอสที่ 2 ซึ่งเคยส่งธัญพืชไปยังเอเธนส์ในช่วง 445/4 ปีก่อนคริสตกาล และดิโอโดรุส ซิคุลุสได้กล่าวถึงซัมเมติคัส (ที่ 6) ในฐานะกษัตริย์แห่งอียิปต์ในช่วง 400 ปีก่อนคริสตกาล โดยกล่าวว่าพระองค์เป็น "เชื้อพระวงศ์ของซัมเมติคัสอันโด่งดัง" อย่างไรก็ตาม พระนามของซัมเมติคัสที่ 6 อาจจะถือว่าเป็นการเขียนพระนามผิดของฟาโรห์อไมร์เตอุสจากราชวงศ์ที่ยี่สิบแปด ซึ่งทรงปกครองตั้งแต่ 404 ถึง 399 ก่อนคริสตกาล
เฮดส์
เฮดส์ (HEADS) กลุ่มศิลปินเด็ก 4 คนภายใต้ต้นตังกัด Amuse Inc. เดบิ้วผลงานชิ้นแรก ในปี พ.ศ. 2543 แต่แยกวงกันเมื่อ วันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
โปเกมอนเลเจนด์ อาร์เซอุส
โปเกมอนเลเจนด์ อาร์เซอุส (Pokémon Legends: Arceus) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันตามบทบาท พัฒนาโดยบริษัทเกมฟรีก จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ตัวเกมวางจำหน่ายบนเครื่องนินเท็นโด สวิตช์ เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2565 ตัวเกมเป็นส่วนหนึ่งของชุดวิดีโอเกม โปเกมอน รุ่นที่แปด โดยเป็นภาคก่อนของเกม โปเกมอน ไดมอนด์ และ เพิร์ล ที่วางจำหน่ายใน พ.ศ. 2549 โดยย้อนกลับไปยุคสมัยประมาณช่วงเอโดะและเมจิ ที่ภูมิภาคฮิซุย ก่อนจะถูกเรียกภูมิภาคว่า ชินโอ โดยมีโปเกมอนเริ่มต้นคือ โมคุโร ฮิโนอาราชิ และ มิจูมารุ ตัวเกมประกาศเปิดตัวโดยเป็นส่วนหนึ่งของการฉลองครบรอบ 25 ปีของโปเกมอน ควบคู่ไปกับการเปิดตัวเกม โปเกมอน บริลเลียนท์ไดมอนด์ และ ไชนิงเพิร์ล
ลัทธิสัญลักษณ์นิยม
ที่มา
ลัทธิสัญลักษณ์นิยมเป็นปฏิกิริยาต่อลัทธิธรรมชาตินิยม (Naturalism) และ ลัทธิสัจจะนิยม (Realism) เป็นขบวนการที่ต่อต้านขบวนการอุดมคตินิยมที่พยายามจับความเป็นจริงอย่างละเอียดละออและพยายามยกระดับความธรรมดาขึ้นมาเหนืออุดมการณ์ ขบวนการเหล่านี้สนับสนุนความคิดทางเจตภาพ (spirituality), ทางจินตนาการ และทางความฝัน ทางที่นำไปสู่สัญลักษณ์นิยมเริ่มด้วยปฏิกิริยา นักเขียนบางคนเช่นยอรีส-คาร์ล อุยสมองส (Joris-Karl Huysmans) เริ่มด้วยการเป็นนักธรรมชาตินิยมก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นนักสัญลักษณ์นิยม การเปลี่ยนแปลงของอุยสมองสมาจากความตื่นตัวในความสนใจทางศาสนาและทางเจตนิยม
ในวรรณคดีขบวนการมีรากฐานมาจาก “ดอกไม้แห่งความชั่วร้าย” (Les Fleurs du mal) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1857 โดยชาร์ลส์ โบเดอแลร์ (Charles Baudelaire). การวิวัฒนาการดำเนินต่อมาโดยสเตฟแฟน มาล์ลาร์เม (Stéphane Mallarmé) และพอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1860 และ 1870 ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1880 ขบวนการก็แสดงออกด้วยการออกคำแถลงอุดมการณ์และการสร้างความนิยมในหมู่นักเขียนในยุคนั้น งานของเอ็ดการ์ แอลเล็น โป (Edgar Allan Poe) ผู้โบเดอแลร์ชื่นชมและแปลงานเป็นภาษาฝรั่งเศส มีอิทธิพลต่อและเป็นแหล่งของภาพพจน์ต่างๆ สาหรับผู้ติดตามขบวนการนี้
สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกต่างจากขบวนการทางวรรณกรรมตรงที่ สัญลักษณ์นิยมของศิลปะแตกมาจากทางด้านกอธิคของศิลปะจินตนิยม แต่จินตนิยมเป็นศิลปะที่เต็มไปด้วยอารมณ์และการมีปฏิกิริยาต่อสิ่งต่างๆ และสัญลักษณ์นิยมเป็นศิลปะที่คงที่และขลัง
พระลักษมณ์
พระลักษมณ์ (लक्ष्मण) เป็นตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นอวตารของพญาอนันตนาคราช แท่นบรรทมของพระนารายณ์กับสังข์ของพระนารายณ์ มีพระวรกายสีเหลืองดั่งทองทา เป็นโอรสของท้าวทศรถและนางสมุทรชา มีพระอนุชาฝาแฝด คือ พระสัตรุด
พระนามของพระลักษมณ์มาจากภาษาสันสกฤตว่า ลกฺษมณ (อ่านว่า ลัก-สะ–มะ-นะ) แปลว่าผู้มีเครื่องหมายอันเป็นมงคล หรือผู้ที่มีลักษณะดี ในภาษาไทย เขียนว่า ลักษมณ์
ประวัติ
พระลักษมณ์เคยได้ไปร่วมพิธียกธนูโมลีที่มิถิลา ได้ลองยกศรก่อนพระราม เมื่อจับศรแล้วศรขยับแต่แกล้งทำเป็นยกไม่ได้เพราะรู้ว่าพระรามหลงรักนางสีดาตั้งแต่แรกเห็น อีกทั้งพระลักษมณ์ก็ไม่ได้รักนางสีดาแบบชู้สาว พระรามจึงได้อภิเษกสมรสกับนางสีดา
พระลักษมณ์มีความจงรักภักดีต่อพระรามมาก เป็นผู้ที่อยู่เคียงคู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพระรามเสมอ เมื่อพระรามต้องออกเดินป่าถึง 14 ปี พระลักษมณ์ก็ได้ขอติดตามไปเพื่ออารักขาและปรนนิบัติ อีกทั้งยังช่วยออกรบกับกองทัพของกรุงลงกาอย่างกล้าหาญหลายครั้งหลายหน ร่วมผจญหมู่มารและเหล่าศัตรูเคียงคู่พระราม พระลักษมณ์ออกรบจนถูกอาวุธได้รับบาดเจ็บเกือบสิ้นพระชนม์ถึง 5 ครั้ง จากหอกโมกขศักดิ์ของกุมภกรรณ ศรนาคบาศกับศรพรหมาสตร์ของอินทรชิต หอกแก้ววราวุธของมูลพลัม และหอกกบิลพัทของทศกัณฐ์ แต่ฝีมือก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร พระลักษมณ์ได้สังหารกุมภกาศ อินทรชิต มูลพลัม จิตรไพรี ทศคีรีวัน ทศคีรีธร
หลังเสร็จศึกกรุงลงกา ในขั้นแรกเสนาปรึกษากันว่าจะปูนบำเหน็จให้พระลักษมณ์ไปครองเมืองโรมคัล แต่หนุมานคัดค้านว่าเมืองโรมคัลเป็นเมืองยักษ์ไม่ควรให้พระลักษมณ์ไปครอง ควรจะอยู่ใกล้ชิดพระรามจะดีกว่า พระลักษมณ์ก็เห็นด้วย จึงได้เป็นอุปราชฝ่ายหน้าของเมืองอโยธยา
เมื่อพระรามเข้าใจผิดว่านางสีดายังรักใคร่ทศกัณฐ์ ก็สั่งให้พระลักษมณ์นำนางไปประหารแล้วควักดวงใจมาให้ดู พระลักษมณ์ไม่อยากทำแต่นางสีดาบอกให้ทำตาม เมื่อประหารแล้วนางไม่สิ้นชีวิต พระลักษมณ์จึงให้นางสีดาหนีไปและควักหัวใจเนื้อทรายไปถวาย เมื่อพระรามต้องเดินดงเป็นครั้งที่ 2 เพื่อสะเดาะเคราะห์ พระลักษมณ์ก็ได้ทูลขอตามเสด็จไปด้วยอีกครั้ง
ลักษณะและสี
สีทอง 1 หน้า 2 มือ มงกุฏเดินหน มงกุฏชัย หรือพระมหามงกุฏ ตอนทรงพรตสวมชฎายอดฤษี
ในรามายณะ
พระลักษมณ์มีชายาชื่อนางอุรมิลา (Urmila) ธิดาท้าวชนก แต่งงานพร้อมกันกับพระรามและนางสีดา เมื่อพระลักษมณ์ออกจากเมืองไปอยู่ในป่ากับพระราม ได้ขอพรกับนิทราเทวีให้ตนสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องนอนตลอด 14 ปี เพื่ออุทิศตนปรนนิบัติพี่ชายและพี่สะใภ้ โดยให้นางอุรมิลาที่รอคอยอยู่ที่เมืองเป็นผู้หลับแทน ทำให้นางอุรมิลาเข้าสู่นิทรายาวนานจนครบ 14 ปี ทั้งสองมีโอรสสององค์ คือ อังกาต (Angada) และจันทรเกตุ (Chandraketu)
ซูโวเม็นมาร์ซัลก์กา
ซูโวเม็นมาร์ซัลก์กา (Suomen Marsalkka) เป็นภาพยนตร์แนวเสียดสีชีวประวัติร่วมมือกันระหว่างฟินแลนด์และเคนยา โดยเสียดสีเรื่องราวชีวิตของจอมพลแห่งฟินแลนด์คาร์ล กุสตาฟ เอมิล มันเนอร์เฮม ภาพยนตร์ผลิตโดย Savane Productions และ Filmistuudio Kalevipojad ภาพยนตร์กำกับโดยผู้กำกับชาวเคนยา Gilbert Lukalia ภาพยนตร์ออกฉายในเทศการภาพยนตร์นานาชาติเฮลซิงกิ ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2012
ชูชาติ หาญสวัสดิ์
ประวัติ
ชูชาติ หาญสวัสดิ์ เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2489 ที่ตำบลบางปรอก อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี จบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมโยธา จากมหาวิทยาลัยลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐ
การทำงาน
ชูชาติ หาญสวัสดิ์ เคยทำงานเป็นครูที่โรงเรียนอนุบาลสาริน และโรงเรียนไผทอุดมศึกษา ต่อมาย้ายมาทำงานที่ธนาคารกรุงเทพ จากนั้นได้เข้าสู่งานการเมือง ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดปทุมธานี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2529 เป็นครั้งแรก และได้รับเลือกตั้งต่อมาอีกหลายสมัย ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531, พ.ศ. 2535, พ.ศ. 2538, พ.ศ. 2539, พ.ศ. 2548 เขายังเป็นสมาชิกกลุ่ม 16 อีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2554 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และถูกปรับออกจาตำแหน่งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 28
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 22 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ
ราฟาเอล (แก้ความกำกวม)
ราฟาเอล หรือ ราฟาแอล อาจหมายถึง
เทศบาลตำบลคลองขลุง
เทศบาลตำบลคลองขลุง เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบล ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอคลองขลุง จังหวัดกำแพงเพชร มีประชากรในปี พ.ศ. 2564 จำนวน 1,949 คน มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลคลองขลุง บริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงฝั่งตะวันตก  ตรงจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำปิงกับคลองขลุง มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 หรือถนนพหลโยธินลากผ่าน อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดกำแพงเพชรประมาณ 54 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 315 กิโลเมตร
ประวัติ
เทศบาลตำบลคลองขลุงเดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลคลองขลุง จัดตั้งตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เล่ม 73 ตอนที่ 45 ง ลงวันที่ 30 พฤษภาคม 2499 พ.ศ. 2498 และได้เปลี่ยนฐานะจากสุขาภิบาลเป็นเทศบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ก ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
อาณาเขตติดต่อ
เทศบาลตำบลคลองขลุงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียง ดังนี้
ชุมชน
พื้นที่ในเขตเทศบาลตำบลคลองขลุงประกอบด้วย 3 ชุมชน ได้แก่
โนเกีย 6760 สไลด์
โนเกีย 5760 สไลด์ (Nokia 6760 Slide) ถือเป็นอีกรุ่นหนึ่งถือโนเกียโปรโมทออกมาพร้อมกับบริการ Ovi Chat เช่นเดียวกับในรุ่นสไตล์นักธุรกิจอย่าง E72 ทำให้ความสามารถในการใช้งานส่วนใหญ่คล้ายคลึงกัน เพียงแต่เครื่องรุ่นนี้มีคีย์บอร์ด QWERTY แบบสไลด์ข้างมาทำให้พิมพ์ได้สะดวกมากขึ้น รวมไปถึงน้ำหนักเบาและขนาดเล็กกระทัดรัดน่าพกพา
ประวัติศาสตร์ยะไข่
ประวัติศาสตร์ยะไข่ เริ่มจากชาวยะไข่เข้ามาตั้งหลักแหล่งในบริเวณรัฐยะไข่ปัจจุบันเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 15 ก่อนหน้านั้นบริเวณนี้เป็นที่อยู่ของชาวอินเดียที่มาจากฝั่งตะวันตกของอ่าวเบงกอล ราชวงศ์ที่ปกครองยะไข่ในช่วงแรกเป็นราชวงศ์ของชาวอินเดีย ศาสนาพุทธเข้าสู่ยะไข่ก่อนบริเวณอื่นๆในพม่า บริเวณนี้มักถูกชาวไทใหญ่ พม่าและเบงกอลเข้าปล้นสะดม จนในที่สุด ชาวพม่าได้เข้ามาตั้งหลักแหล่งอย่างถาวร นครโบราณที่เคยเป็นศูนย์กลางอำนาจในยะไข่ ได้แก่ เมืองธัญญวดีและเมืองเวสาลี ที่คาดว่าปกครองโดยกษัตริย์จากอินเดียเชื้อสายจันทรวงศ์
เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 16 พระเจ้าอโนรธามังช่อแห่งอาณาจักรพุกามยกทัพมาโจมตียะไข่ ทำให้ยะไข่ต้องรบกับพุกาม จนกระทั่งพุกามแพ้มองโกลเมื่อ พ.ศ. 1830 ยะไข่จึงได้เป็นอิสระ แต่ไม่นานหลังจากนั้น ยะไข่เผชิญกับการรุกรานของแคว้นเบงกอลแต่สามารถต้านทานไว้ได้ ต่อมาใน พ.ศ. 1947 พม่าได้แผ่อิทธิพลเข้ามาในยะไข่อีก พระเจ้านรเมฆลาได้ไปขอความช่วยเหลือจากเบงกอล เบงกอลยกทัพมาช่วยยะไข่ขับไล่กองทัพพม่าออกไปได้ใน พ.ศ. 1973 แต่ยะไข่ก็ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของเบงกอล กษัตริย์ยะไข่ต้องมีพระนามแบบอิสลามต่อท้ายแม้จะนับถือศาสนาพุทธก็ตาม จนกระทั่งพระเจ้ามินการีหรืออาลีบัน พระอนุชาของพระเจ้านรเมฆลาได้ประกาศเอกราชจากเบงกอล แต่ยังได้รับอิทธิพลทางการเมืองจากเบงกอลอยู่ กษัตริย์เบงกอลเป็นผู้พระราชทานนามแบบอิสลามให้แก่กษัตริย์ยะไข่จนถึง พ.ศ. 2074 ยะไข่ในรัชสมัยของพระเจ้าปสอผะยูยังสามารถยึดครองจิตตะกองได้และปกครองเรื่อยมาจนถึงพ.ศ. 2209
ในราวพุทธศตวรรษที่ 20 – 21 ยะไข่พบกับความวุ่นวายทางการเมือง มีความมั่นคงอีกครั้งในสมัยพระเจ้ามินบิน ซึ่งเป็นอิสระจากเบงกอลอย่างแท้จริง และต้านทานกองทัพของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ได้ พระเจ้าบุเรงนองทรงมีแผนจะโจมตียะไข่ใน พ.ศ. 2124 แต่สิ้นพระชนม์เสียก่อน ยะไข่จึงเป็นฝ่ายเข้าปล้นหงสาวดีและยึดเมืองสิเรียมได้ กษัตริย์ยะไข่แต่งตั้งให้ฟิลิป เดอ บริโตเป็นเจ้าเมืองสิเรียม แต่ภายหลังบริโตแข็งข้อต่อยะไข่ ยะไข่ยกทัพมาปราบไม่สำเร็จ ภายหลังบริโตถูกพม่าจับตัวและสังหารในพ.ศ. 2154 ชาวโปตุเกสที่เหลือได้ยอมอ่อนน้อมต่อยะไข่
ในช่วงที่พม่าเข้าปกครองยะไข่ มีการบังคับกดขี่ชาวยะไข่มาก จนไม่เป็นที่พอใจทั้งชาวพุทธยะไข่และชาวมุสลิมโรฮีนจา มีการเกณฑ์ชาวยะไข่เข้าร่วมในกองทัพพม่าที่ไปโจมตีหัวเมืองล้านนาของสยาม เกณฑ์เชลยไปขุดทะเลสาบมิถิลาและสร้างพระเจดีย์มินกุน ทำให้ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ชาวยะไข่บางส่วนหนีการกดขี่ของพม่าเข้าไปยังเบงกอลและเกิดกบฏของชาวยะไข่ขึ้นครั้งแรกใน พ.ศ. 2337 แต่ก็ไม่สิ้นสุดลง ปัญหากบฏยะไข่ทำให้พม่ากระทบกระทั่งกับอังกฤษที่เข้ามาปกครองเบงกอล กบฏครั้งสำคัญนำโดยซินบยันที่รวบรวมกำลังพลจากเขตฟื้นที่ปกครองของบริษัทอินเดียตะวันออกใน พ.ศ. 2354 สามารถยึดเมืองเมียวอองหรือมะโรอองได้แต่ต้องเลิกทัพกลับไปเพราะอังกฤษไม่สนับสนุน ซินบยันพำนักในเขตอำนาจของอังกฤษจนสิ้นชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2358 อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2457 พม่าได้ตามจับพนักงานของบริษัทอีสต์อินเดียที่เข้าไปจับช้างในยะไข่แล้วเข้าไปในเขตพม่าจนบานปลายกลายเป็นสงครามพม่า-อังกฤษครั้งที่ 1 ซึ่งพม่าเป็นฝ่ายแพ้ พม่าต้องยกยะไข่ให้อังกฤษ และเมื่ออังกฤษยึดครองพม่าได้ทั้งหมด อังกฤษปกครองยะไข่ในฐานะส่วนหนึ่งของพม่าไม่ใช่รัฐของชนกลุ่มน้อย
การปกครองของอังกฤษทำให้ชาวอินเดียมุสลิมเข้ามาอยู่ในพม่ามากขึ้น โดยเฉพาะในยะไข่ ทำให้เกิดความขัดแย้งกับชาวยะไข่ที่นับถือศาสนาพุทธ จนเกิดการฆ่าฟันกัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ชาวพุทธยะไข่เข้าร่วมกับกลุ่มชาตินิยมพม่าที่ร่วมมือกับญี่ปุ่น ส่วนชาวมุสลิมโรฮีนจาร่วมมือกับอังกฤษและฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างชนสองกลุ่มนี้ เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง สันนิบาตเสรีภาพประชาชนฯได้จัดให้ชาวยะไข่ที่นับถือพุทธที่อพยพมาอยู่ทางภาคใต้กลับขึ้นไปอยู่ทางเหนือที่มีมุสลิมอยู่หนาแน่นมากขึ้น จัดให้ชาวยะไข่พุทธมารับตำแหน่งบริหารแทนชาวมุสลิมที่อังกฤษแต่งตั้งไว้ ทำให้ชาวพุทธและมุสลิมปะทะกันอีก โรฮีนจาบางส่วนเรียกร้องให้นำยะไข่เหนือไปรวมกับปากีสถานตะวันออกแต่ปากีสถานไม่เห็นด้วย ในที่สุดยะไข่เป็นส่วนหนึ่งของสหภาพพม่าใน พ.ศ. 2491 ชาวมุสลิมโรฮีนจาได้เรียกร้องต่อมาให้ตั้งเขตบริหารชายแดนมยูขึ้นในยะไข่ ซึ่งรัฐบาลอูนุได้รับหลักการใน พ.ศ. 2504 แต่ในปีต่อมา เกิดรัฐประหารโดยนายพลเน วิน และการตั้งเขตบริหารชายแดนดังกล่าวถูกยกเลิกไป ยะไข่ได้ยกสถานะขึ้นเป็นรัฐในพม่าใน พ.ศ. 2517
ตำบลคุ้งสำเภา
คุ้งสำเภา เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอมโนรมย์ ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดชัยนาท เป็นที่ตั้งที่ว่าการอำเภอมโนรมย์
ประวัติศาสตร์
ชื่อคุ้งสำเภาเพราะเป็นพื้นที่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา มีเรือสำเภาและเรือค้าขายต่าง ๆ แล่นมาเทียบท่าเพื่อทำการค้าตั้งแต่อดีต คุ้งสำเภาจึงเป็นท่าเทียบเรือและเป็นจุดแวะพักระหว่างการเดินทางทางเรือที่สำคัญของเมืองชัยนาทเมื่อกว่า 200 ปีที่แล้ว เป็นตลาดและชุมชนที่มีชีวิตชีวามาก
ปัจจุบันตำบลคุ้งสำเภาได้รับการพัฒนาให้กลับมามีชีวิตชีวาเหมือนในอดีต กำแพงข้างถนนถูกวาดแบบสตรีทอาร์ตสะท้อนถึงสังคมท้องถิ่นที่รุ่งเรืองในอดีต ยังมีเรือสำเภาไม้สักขนาดใหญ่อายุกว่า 70 ปี ที่กู้ขึ้นมาจากแม่น้ำเจ้าพระยามาซ่อมแซมทาสีทองทั้งลำตั้งไว้ริมแม่น้ำเป็นสถานที่สำคัญ
ถนนคนเดินยาวประมาณ 1.5 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่บริเวณแพขนานยนต์จนถึงลานโพธิ์หน้าศาลเทพเจ้ากวนอู
ภูมิศาสตร์
คุ้งสำเภาเป็นพื้นที่ที่แม่น้ำเจ้าพระยาไหลมาบรรจบกับแม่น้ำสะแกกรัง เกิดเป็นแม่น้ำ 2 สี เป็นจุดบรรจบระหว่างแม่น้ำสะแกกรังโทนสีเขียวกับแม่น้ำเจ้าพระยาโทนสีแดงเข้มที่กว้างกว่า
โจเอล ชูมาเกอร์
โจเอล ชูมาเกอร์ (Joel Schumacher, 29 สิงหาคม ค.ศ. 1939 – 22 มิถุนายน ค.ศ. 2020 ) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบท และโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน มีผลงานที่เป็นที่รู้จักในการกำกับเรื่อง Batman Forever (1995), Batman & Robin (1997) และ Phone Booth (2002) เป็นต้น
จักรพรรดิเท็นจิ
จักรพรรดิเท็นจิ (Emperor Tenji, 天智天皇 (Tenji-tennō)) จักรพรรดิองค์ที่ 38 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์
รัชสมัยของจักรพรรดิเท็นจิกินเวลาจากปี ค.ศ. 661 ถึงปี ค.ศ. 672
เจ้าชายนะกะได้เป็นผู้สำเร็จราชการภายหลังจากสวรรคตของ จักรพรรดินีไซเม จักรพรรดินีองค์ที่ 37 ผู้เป็นพระราชมารดาเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 661 จนกระทั่งวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 668 เจ้าชายนะกะจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเท็นจิ และจากนั้นจึงได้มีการประกอบพิธีราชาภิเษกและในวันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 668 จักรพรรดิเท็นจิได้สถาปนา เจ้าชายโอโตะมะ (Imperial Prince Ōama, โรมาจิ: Ōama-shinno) พระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาขึ้นเป็นรัชทายาท
จักรพรรดิเท็นจิเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 672 แต่ก่อนจะสวรรคตพระองค์กลับได้มอบราชบัลลังก์ให้กับเจ้าชายโอะโตะโมะพระราชโอรสขึ้นเป็น จักรพรรดิโคบุง ทำให้เจ้าชายโออะมะซึ่งเป็นรัชทายาทไม่พอพระทัยและได้ก่อสงครามที่เรียกว่า สงครามจินชิน โดยเจ้าชายโออะมะได้ชัยชนะและขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิเท็มมุ
อ้างอิง
626 672
กีฬาอีสปอร์ตในซีเกมส์ 2021
กีฬาอีสปอร์ตในซีเกมส์ 2021 จัดขึ้นที่ ศูนย์ประชุมแห่งชาติเวียดนาม ในฮานอย ประเทศเวียดนาม มีขึ้นระหว่างวันที่ 13–22 พฤษภาคม 2565 เป็นครั้งที่สองที่การแข่งขันกีฬาอีสปอร์ตจะมีการมอบเหรียญรางวัลในการแข่งขันกีฬาที่รับรองโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
การแข่งขันกีฬาอีสปอร์ตมีทั้งหมดสิบเหรียญทอง ประกอบเกมที่แข่งขัน 8 เกม รวม 10 การแข่งขัน โดยมี 2 เกมที่มี 2 การแข่งขัน คือ เกมลีกออฟเลเจ็นดส์: ไวลด์ริฟต์ แบ่งการแข่งขันเป็นประเภททีมชายและทีมหญิง และ เกมเพลเยอร์อันโนนส์แบตเทิลกราวดส์ แบ่งการแข่งขันเป็นประเภทบุคคลและประเภททีม โดยที่การแข่งขันถูกรับรองโดย สมาคมสันทนาการและกีฬาอีสปอร์ตแห่งประเทศเวียดนาม
เดิมที ได้มีข้อบังคับเกี่ยวกับการจำกัดอายุโดยมีการกำหนดให้นักกีฬามีอายุอย่างน้อย 18 ปี ภายหลังนักกีฬาที่มีอายุอย่างน้อย 12 ปีมีสิทธิ์เข้าแข่งขันได้
สนามแข่งขัน
กีฬาอีสปอร์ตในซีเกมส์ 2021 จัดขึ้นที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติเวียดนาม ฮานอย ประเทศเวียดนาม
ตารางการแข่งขัน
ด้านล่างนี้คือตารางการแข่งขันสำหรับการแข่งขันกีฬาอีสปอร์ตซีเกมส์ 2021
อาหารปลอมในประเทศญี่ปุ่น
อาหารปลอมที่ทำจากพลาสติก มีแสดงตามหน้าต่างและตู้แสดงสินค้าในร้านอาหารที่เสิร์ฟอาหารทั่วประเทศญี่ปุ่น อาหารปลอมเหล่านี้ครั้งหนึ่งเคยทำจากขี้ผึ้ง ปัจจุบันมักทำจากพลาสติก แบบจำลองอาหารพลาสติกมักทำด้วยมือจากพอลิไวนิลคลอไรด์ และแกะสลักอย่างระมัดระวังเพื่อให้ดูเหมือนอาหารจริง แบบจำลองอาหารจะได้รับการตกแต่งตามภัตตาคารแต่ละแห่ง และแม้แต่อาหารทั่วไปอย่าง ราเม็ง จะได้รับการดัดแปลงให้เข้ากับอาหารในแต่ละร้านได้ ระหว่างกระบวนการหล่อ ส่วนประกอบอาหารที่เลียนแบบมามักถูกหั่นเป็นชิ้นและรวมกันคล้ายกับการทำอาหารจริง
งานหัตถกรรมดังกล่าวกลายเป็นศิลปะรูปแบบหนึ่ง อาหารญี่ปุ่นพลาสติกผลิตโดยบริษัทไมซุรุตั้งแสดงที่พิพิธภัณฑ์วิกตอเรียและอัลเบิร์ต กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษใน ค.ศ. 1980 มีการแข่งขันทำอาหารปลอมด้วยพลาสติกและวัสดุอื่น ๆ อาหารที่แสดงเรียกว่า ซัมปุรุ (サンプル) มาจากคำภาษาอังกฤษว่า "sample"
ผู้ผลิตอาหารพลาสติกปกปิดความลับทางการค้าอย่างเข้มงวดเนื่องจากผลประโยชน์ทางธุรกิจ อุตสาหกรรมอาหารพลาสติกในญี่ปุ่นมีการประมาณว่ามีรายได้ถึงหลายพันล้านเยนต่อปี ร้านอาหารแต่ละร้านอาหารอาจสั่งผลิตเมนูอาหารพลาสติกที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งล้านเยน
ในปัจจุบัน ผู้ผลิตอาหารพลาสติกได้เป็นตลาดเป้าหมายในต่างประเทศ เช่น จีน และเกาหลีใต้ด้วย
ลิฟต์
ลิฟต์ (lift, elevator) เป็นพาหนะเคลื่อนที่ในแนวดิ่งชนิดหนึ่ง มีประสิทธิภาพในการเคลื่อนย้ายคนหรือสิ่งของระหว่างชั้นในอาคาร ลิฟต์ในปัจจุบันใช้พลังงานมอเตอร์ไฟฟ้าในการทำงาน
ร้านไม้เลื้อย
คำว่า "pergula" มาจากภาษาละตินที่หมายถึงชายคาที่ยื่นออกไป คำนี้นำเข้ามาใช้ในภาษาอังกฤษจากภาษาอิตาลีเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1645 โดยจอห์น เอเวลินที่สำนักสงฆ์ตรีนีตาเดย์มอนตี (Trinità dei Monti) ในกรุงโรม และใช้ในอังกฤษในปี ค.ศ. 1654 ในหมู่ของเอิร์ลแห่เพมโบรค เมื่อเอเวลินดูการไล่กระต่ายโดยสุนัขเกรฮาวนด์ใน "ร้านไม้เลื้อย" ที่สร้างเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
ร้านไม้เลื้อยเกี่ยวข้องกับศาลา ที่อาจจะเป็นส่วนที่ต่อออกไปจากประตูสิ่งก่อสร้างออกไปยังสวน หรืออาจจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่เป็นอิสระที่ให้ร่มเงาตามทางเดิน
ร้านไม้เลื้อยในปัจจุบันมักจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ถาวรกว่า "อุโมงค์ไม้เลื้อย" หรือ "อุโมงค์เขียว" ของสวนในปลายยุคกลางหรือต้นสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาที่ใช้การดัดยอดที่ออกใหม่ของไม้ที่ดัดง่าย เช่น หลิวหรือเฮเซิลให้เป็นซุ้มโค้งเป็นระยะ ๆ และสานกันเพื่อให้ไม้เลื้อยได้ และทำเป็นทางเดินที่ให้ร่มเงาและเป็นที่หลบจากความร้อนจากแดดในหน้าร้อน หรืออาจจะพอใช้หลบฝนได้บ้าง คฤหาสน์ลาเปตรายาของตระกูลเมดีชีใช้ร้านไม้เลื้อยที่ในที่สุดก็กลายมาเป็นศาลาสวน
เมื่อการตกแต่งสวนในคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 หันมานิยมการจัดสวนแบบธรรมชาติ ร้านไม้เลื้อยก็หมดความนิยมลงไปเพราะถือว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ การก่อสร้างร้านไม้เลื้อยในปัจจุบันมักจะทำด้วยไม้มากกว่าที่จะทำด้วยอิฐซึ่งทำให้ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างลดน้อยลง และเป็นการช่วยทำให้ร้านไม้เลื้อยเป็นที่แพร่หลายมากยิ่งขึ้นด้วย โดยทั่วไปร้านไม้เลื้อยอาจจะสร้างจากไม้ที่ทนแดดทนฝนเช่นไม้ซีดาร์แดงหรือไม้เรดวูด บางครั้งก็จะทาสีขาวหรือปล่อยให้เป็นสีเนื้อไม้ตามธรรมชาติ
อัศนัย เทียนทอง
อัศนัย เทียนทอง เกิดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2526 การศึกษา:อนุบาลสารสาสน์พิทยา ประถมศึกษา โรงเรียนสารสาสน์พิทยา  มัธยมศึกษา โรงเรียนสารสาสน์พิทยา  จบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจาก มหาวิทยาลัยศรีปทุม เริ่มเข้าสู่วงการจากงานโฆษณาทรอส จากนั้นมีผลงานแสดงละคร อยู่กับสังกัดโพลีพลัส
พระวัชรปาณีโพธิสัตว์
พระโพธิสัตว์วัชรปาณี หรือ พระวัชรปาณีโพธิสัตว์ (สันสกฤตและบาลี: Vajirapāṇi, แปลว่า "[ผู้มี]วัชระ[ใน]มือ") เป็นหนึ่งในพระโพธิสัตว์ที่เก่าแก่ที่สุดในธรรมเนียมมหายาน เชื่อว่าเป็นผู้ปกป้องและผู้นำทางของพระโคตมพุทธเจ้า
ปรากฏพระวัชรปาณีมากในประติมานวิทยาพุทธเป็นหนึ่งในสามเทวดาหรือพระโพธิสัตว์ผู้ปกป้องหรือรายล้อมพระพุทธเจ้าที่ปรากฏทั่วไปและเก่าแก่ที่สุด โดยแต่ละองค์เป็นตัวแทนของอำนาจของพระพุทธเจ้าที่ต่างกัน คือ พระมัญชุศรีแทนปัญญาของพระพุทธเจ้าทั้งปวง, พระอวโลกิเตศวรแทนเมตตาของพระพุทธเจ้าทั้งปวง และพระวัชรปาณีปกป้องและแทนพลังอำนาจของพระพุทธเจ้าทั้งปวง และปัญจตถาคต
พระวัชรปาณีเป็นหนึ่งในธรรมปาละ (ธรรมบาล) ตามคติมหายาน รวมถึงปรากฏเป็นเทวดาในพระไตรปิฎกภาษาบาลีตามคติเถรวาท นอกจากนี้ยังปรากฏการบูชาในสังฆารามเส้าหลิน, พุทธแบบทิเบต และนิกายสุขาวดี โดยทั่วไปมักพบพระวัชรปาณีในฐานะผู้พิทักษ์ธรรม (ธรรมบาล) ในสังฆารามของจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี ประดิษฐานตามประตูทางเข้าออกของวัด นอกจากนี้ยังปรากฏการเกี่ยวข้องกับพระอจละ ในฐานะผู้ถือวัชระ
ศัพทมูล
"วัชรปาณี" เป็นคำภาษาสันสกฤต โดย 'วัชร' แปลว่าเพชร (หรือนิยมตีความในฐานะสายฟ้า) และ 'ปาณิ' แปลว่า "[ซึ่งอยู่]ในมือ"
ปางต่าง ๆ
พระวัชรปาณีในรูปมนุษย์มักแสดงในรูปถือวัชระในมือขวา บางครั้งปรากฏเรียกว่าพระฌานิโพธิสัตว์ ซึ่งเทียบเท่าพระอักโษกภัย พระฌานิพุทธะองค์ที่สอง ส่วนปางปรากฏในรูปพระอาจารย-วัชรปาณี (Acharya-Vajrapani) เป็นปางหลัก ซึ่งเป็นพระวัชรปาณีในฐานะธรรมบาล (ผู้ปกป้องธรรม) โดยทั่วไปปางนี้มักแสดงดวงตาที่สาม, ฆัณฏา (กระดิ่ง) และ ปาศ (บ่วง) บางครั้งปรากฏในรูปพระนิลัมพร-วัชรปาณี (Nilambara-Vajrapani) ในรูปยิดัม หนึ่งศีรษะและสี่มือ ถือวัชระ และย่ำบนตัวบุคคลที่นอนบนงู ส่วนพระมหาจักร-วัชรปาณี (Mahacakra-Vajrapani) มักแสดงในรูปยิดัมเช่นกัน แต่มีสามศีรษะและหกแขน ถือวัชระและงูในขณะที่ย่ำบนพระพรหม และ พระศิวะ หากปรากฏร่วมกับรูปสตรีจะปรากฏในรูปของยับ-ยุม พระอจละ-วัชรปาณี (Acala-Vajrapani) ปรากฏเป็นรูปมีสี่ศีรษะ สี่แขน และสี่ขา ถือดาบ บ่วง และวัชระ ย่ำอยู่บนปิศาจ นอกจากนี้ยังปรากฏรูปปางที่คล้ายกับครุฑ อารมณ์แสดงของพระวัชรปาณีมักออกมาในรูปของความเกรี้ยวกราด และมักถูกแทนเชิงสัญลักษณ์เป็นยักษ์ โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้าง "ความกลัวในปัจเจกเพื่อสลายความหยิ่งยโสในตัว" มือขวาที่ยื่นออกไปกวัดแกว่งวัชระเป็นสัญลักษณ์แทน "ความรู้ที่ผ่านการวิเคราะห์มาแล้ว (ญาณวัชระ) ซึ่งจะทำลายความโลภ" นอกจากนี้ยังอาจพบปรากฏสวมมงกุฏกะโหลก แต่โดยทั่วไปแล้วมักพบสวมมงกุฏโพธิสัตว์ห้ายอด เป็นสัญลักษณ์แทนพลังอำนาจของพระฌานิพุทธะทั้งห้าองค์
วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี
วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศีรษะจรเข้น้อย อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดสุวรรณภูมิพุทธชยันตี ดำเนินการจัดสร้างโดยพระเทพโพธิวิเทศ (วีระยุทธ์ วีรยุทโธ) หัวหน้าพระธรรมทูตสายประเทศอินเดีย-เนปาล เจ้าอาวาสวัดไทยพุทธคยา รัฐพิหาร ประเทศอินเดีย เพื่อเป็นพุทธานุสรณ์สถานแห่งการฉลองพุทธชยันตี 2,600 ปี แห่งการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า และเพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 70 ปี ขออนญาตให้สร้างวัดโดยนายเอนก จงเสถียร ได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560
เมื่อสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้วจะประกอบด้วย สังเวชนียสถาน 4 ตำบล และพุทธสถานที่สำคัญอื่น ๆ เขตธรรมาวาสประกอบด้วย หอวิปัสสนา หอปริยัติ หอพระไตรปิฎก หอประชุม หอพักผู้ปฏิบัติธรรม หมู่กุฏิกรรมฐาน ฯลฯ เขตสังฆาวาส ประกอบด้วย หอพักพระธรรมทูตสงฆ์นานาชาติ หอฉันอาคันตุกภัตร-คมิกภัตร หอพักพระอาคันตุกะ และผู้ติดตาม อาคารรับรองพระมหาเถระ ฯลฯ มีพิธียยกยอดพระมหาเจดีย์พุทธคยา เมื่อ พ.ศ. 2561 พระมหาเจดีย์จะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ เฉพาะยอดเจดีย์มีความสูง 71 เซนติเมตร แกะสลักจากหินทรายจากเมืองจูนนาห์ ประเทศอินเดีย โดยนายช่างชาวพาราณสี
คตินิยมเส้นกั้นสี
คตินิยมเส้นกั้นสี (cloisonnism) เป็นลักษณะการเขียนภาพของลัทธิประทับใจยุคหลังที่เด่น (bold) และราบ (flat) แยกจากสิ่งแวดล้อมด้วยขอบสีเข้ม ๆ เป็นคำที่นักวิจารณ์เอดัวร์ ดูว์ฌาร์แด็ง (Édouard Dujardin) เริ่มใช้ในปี ค.ศ. 1888 ศิลปินเช่นเอมีล แบร์นาร์ (Émile Bernard), หลุยส์ อ็องเกอแต็ง (Louis Anquetin), ปอล โกแก็ง และคนอื่น ๆ ใช้วิธีการเขียนเช่นนี้ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำว่า "กลัวซอเน" (cloisonné) หมายถึงเทคนิคในการใช้ลวดเชื่อมชิ้นต่าง ๆ ของฝุ่นแก้วเข้าด้วยกันก่อนที่จะเผา
"พระเยซูเหลือง" (Le Christ jaune) ที่เขียนในปี ค.ศ. 1889 ถือกันว่าเป็นตัวอย่างที่ดีของงานเขียนแบบคตินิยมเส้นกั้นสี ปอล โกแก็ง ลดบริเวณต่างในภาพลงมาเหลือเพียงสีเหลืองโดยแยกพระเยซูออกมาด้วยขอบสีดำหนัก งานลักษณะนี้เกือบจะไม่ให้ความสนใจในทฤษฎีการเขียนภาพแบบทัศนียภาพที่เคยทำกันมาและลบการลดหลั่นของสีต่าง ๆ ในภาพจนแบนราบ ซึ่งเป็นสองลักษณะที่เด่นของการเขียนภาพอย่างสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยายุคหลัง
ยู โยโกยามะ
ยู โยโกยามะ  สมาชิกวง Kanjani8 เป็นนายแบบ,นักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่น สังกัดค่าย Johnny's Entertainment มีผลงานการแสดงละคร/ ภาพยนตร์ และงานพิธีกรโทรทัศน์ ทั้งยังเป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้อง/โฆษกประจำวง ร่วมกับเพื่อนสมาชิก มุราคามิ ชินโง
ประวัติ
เมื่อโยโกยามะอายุได้ 15 ปี ได้เข้าร่วม Johnny's Entertainment ในวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 โดยแม่ของเขาเป็นคนส่งใบสมัคร ขณะนั้นเองมีผู้สมัครที่มาออดิชั่นพร้อมกัน คือ มูรากามิ ชิงโง และทั้งคู่ก็ได้รับการคัดเลือกพร้อมกันในเวลาต่อมา จอห์นนี่ คิตากาวะ ประธานบริษัท Johnny's Entertainment ได้เปลี่ยนชื่อของเขาจาก คิมิทากะ เป็น ยู เนื่องจากชื่อจริงจำยาก ระหว่างที่ทำงานในต้นสังกัดช่วงปีแรก โยโกยามะก็ทำงานพาร์ทไทม์เกี่ยวกับงานก่อสร้าง เพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในครอบครัวและส่งเสียน้องชายทั้งสองคนเรียนหนังสือ
โยโกยามะ คือ หนึ่งในสมาชิกของ Sankyodai เป็นกลุ่ม side project ของวง Kanjani8 เริ่มต้นสร้างกลุ่มนี้ครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2546 ในคอนเสิร์ตคริสต์มาส ปาร์ตี้ ที่โรงละคร Osaka Shochikuza ซึ่งเพิ่มสมาชิกอีก 2 คนได้แก่ ชิบูตานิ ซูบารุ และ ยาซูดะ โชตะ
หมึก (สัตว์)
หมึกคาเค้น เป็นสัตว์ทะเลที่ไม่มีกระดูกสันหลัง ที่มีขนาดใหญ่ เคลื่อนที่ได้รวดเร็ว และว่องไว มีหนวดรอบปาก 4-5 คู่ บนหนวดมีปุ่มดูดเรียงเป็นแถว มีหน้าที่จับเหยื่อป้อนเข้าปาก
คำว่า Cephalopoda ซึ่งเป็นชื่อชั้นที่ใช้เรียกหมึก มาจากภาษากรีกแปลรวมกันว่า "สัตว์หัว-เท้า" (head-footed animals) เนื่องจากหมึกเป็นสัตว์ที่ไม่มีแขนขา เพียงแต่มีระยางค์ยื่นออกจากจากรอบ ๆ บริเวณปากเรียกว่า หนวด เท่านั้นเอง
ปัจจุบัน ได้มีการค้นพบหมึกแล้วว่า 1,000 ชนิด ชนิดที่ใหญ่ที่สุด คือ หมึกมหึมา (Mesonychoteuthis hamiltoni) ซึ่งเป็นหมึกในอันดับหมึกกล้วย อาศัยอยู่ในห้วงน้ำลึกของมหาสมุทรแอตแลนติก อาจยาวได้ถึง 14 เมตร นับเป็นสัตว์ที่ไม่มีกระดูกสันหลังที่ใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย และเล็กที่สุดมีขนาดไม่เกิน 1 เซนติเมตรด้วยซ้ำ เช่น หมึกในวงศ์ Idiosepiidae เป็นต้น
หมึกมีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการใช้เป็นอาหารมาช้านาน ในแทบทุกวัฒนธรรม หมึกถือเป็นสัตว์ทะเลที่ใช้ปรุงเป็นอาหาร ซึ่งสามารถปรุงสุดได้ทั้งสดและตากแห้ง เช่น ในอาหารไทย เช่น หมึกผัดกะเพรา หรือ หมึกย่าง เป็นต้น นอกจากนี้แล้วยังใช้ทำเป็นอาหารสัตว์ โดยเฉพาะลิ้นทะเล ซึ่งมีแคลเซียมเป็นจำนวนมาก จึงนิยมให้นกหรือสัตว์ปีกกินเพื่อเพิ่มแคลเซียมในร่างกาย
นอกจากนี้แล้ว หมึกยังมักถูกอ้างอิงถึงในวรรณกรรมประเภทต่าง ๆ โดยเฉพาะหมึกยักษ์หรือหมึกที่มีขนาดใหญ่ เช่น โจมตีใส่เรือดำน้ำนอติลุสของกัปตันนีโม ในนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง Twenty Thousand Leagues Under the Sea เป็นต้น
สำหรับหมึกที่พบในน่านน้ำไทย ได้แก่ หมึกกระดองลายเสือ (Sepia pharaonis), หมึกกล้วย (Photololigo duvauceli), หมึกหอม (Sepioteuthis lessoniana), หมึกสายราชา (Octopus rex) เป็นต้น เลือดหมึกมีสีน้ำเงิน
การเคลื่อนที่โดยทั่วไปของหมึก
การเคลื่อนที่ของหมึกจะใช้วิธีขับน้ำจากบริเวณส่วนในของลำตัวผ่านออกทางท่อที่อยู่ใกล้ ๆ หัว จึงทำให้เกิดแรงดันตัวให้พุ่งไปอีกด้านหนึ่ง ขณะเคลื่อนที่จะลู่หนวดตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ต้านน้ำ นอกจากนี้แล้วหมึกยังมีอวัยวะที่ช่วยในการพยุงตัวที่เรียกว่า Statocyst ซึ่งหลักการทำงานเหมือนกับแท่งกระดูกในหูของมนุษย์ที่ช่วยในการทรงตัว จึงช่วยให้หมึกสามารถพุ่งไปในทิศทางต่าง ๆ ได้ทั้งขึ้นและลง นอกจากนี้แล้วยังมีสิ่งที่คล้ายกับกระดูกอ่อนที่เรียกว่า Statolith จะอยู่ในระหว่างเซลล์ประสาทแบบขน ซึ่งในกลุ่มหมึกกล้วยจะมีอวัยวะส่วนนี้วิวัฒนาการถึงขีดสุด นับว่าได้ว่า thumb|200px|[[หมึกหอม (Sepiotenthis lessoniana) หมึกชนิดหนึ่งที่พบได้ในน่านน้ำไทย]]
การหายใจของหมึก
หมึกจะมีจังหวะการยืดหดตัวของผนังลำตัว ที่จะกระตุ้นการดูดน้ำเข้าและขับน้ำออก น้ำที่มีออกซิเจนจะให้ไหลผ่านเหงือกตลอดเวลา โดยการทำงานร่วมกันของกล้ามเนื้อลำตัว ช่องตัวและลิ้นปิดเปิด มีการทดลองพวกหมึกกระดองในสกุล Sepia ในภาวะปกติ จะมีอัตราการหายใจเข้า 55 ครั้งต่อนาที การหายใจจะเพิ่มขึ้นเมื่อถูกกระตุ้นหรือระหว่างการเคลื่อนที่ก็จะมีการยืดหดตัวอย่างแรง
สีสันและการพรางตัว
หมึกเป็นสัตว์เพียงไม่กี่ชนิดในโลก ที่สามารถพรางตัวได้ด้วยการเปลี่ยนสีลำตัวได้อย่างรวดเร็วคล้ายกับสีของหลอดนีออน เนื่องจากเซลล์บนผิวหนังของหมึกที่เรียกว่า Chromatophore ซึ่งอยู่ด้านบนลำตัวมากกว่าด้านข้าง ด้านในมีเม็ดสี เมื่อกล้ามเนื้อหดตัวจะดึงผนังของเซลล์เหล่านี้ให้ขยายใหญ่ขึ้น จึงทำให้สีสันของหมึกสามารถแปรเปลี่ยนไปมาได้ ซึ่งการเปลี่ยนสีของหมึกนั้นไม่ได้ไปเป็นเพื่อการพรางตัวอย่างเดียวเท่านั้น หากแต่ยังแสดงออกถึงอารมณ์ได้อีกด้วย ในกลุ่มหมึกกระดองในเวลากลางวัน อาจจะซุกซ่อนตัวเพื่อพักผ่อน ด้วยการใช้ท่อพ่นน้ำที่เรียกว่า Funnel พ่นพื้นทรายให้เป็นแอ่ง แล้วซุกซ่อนตัวไว้ใต้ทรายนั้น
นอกจากนี้แล้ว หมึกยังมีสารเคมีพิเศษที่ไม่เหมือนกับสัตว์ชนิดไหนในโลกอีกด้วย นั่นคือ น้ำหมึก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อในภาษาไทยด้วย น้ำหมึกในหมึกมีไว้เพื่อการป้องกันตัวและหลบหนีจากศัตรู เช่น ปลาขนาดใหญ่และสัตว์ทะเลกินเนื้อชนิดอื่น ๆ เช่น แมวน้ำหรือโลมา ที่กินหมึกเป็นอาหาร น้ำหมึกของหมึกนั้น แท้จริงแล้วเป็นเมือกอย่างหนึ่ง ที่มีสารแขวนลอยสีดำเป็นจำนวนมาก และมีลักษณะเป็นของเหลวฟุ้งกระจายในน้ำได้เป็นอย่างดี ซึ่งในน้ำหมึกนั้นมีสารเคมีที่ออกฤทธิ์เป็นด่างซึ่งจะทำให้ปลาที่ล่าหมึกนั้นเกิดอาการมึนชาไปได้ชั่วขณะ ประกอบกับหมึกใช้เป็นม่านควันกำบังตัวหนีไปได้ด้วย หมึกนั้นจะพ่นน้ำหมึกออกมาจากท่อเดียวกับที่ใช้พ่นน้ำ
การป้องกันตัวและการล่าเหยื่อ
thumb|200px|left|[[หมึกสายวงน้ำเงินใต้ (Hapalochlaena maculosa) เป็นชนิดของหมึกสายวงน้ำเงินที่พบในน่านน้ำไทย]] หนวดหมึกนั้น นอกจากใช้จับเหยื่อแล้วยังใช้เพื่อข่มขู่และต่อสู้อีกด้วย เมื่อหมึกชูหนวดคู่หน้าที่ยาวกว่าหนวดอื่น หมายความว่า มันพร้อมที่จะสู้ ซึ่งหมึกโดยเฉพาะตัวผู้มักจะต่อสู้กัน เพื่อแย่งตัวเมียและปกป้องอาณาเขตหากิน สมองและการมองเห็นของหมึกนั้นวิวัฒนาการมาดีที่สุดในบรรดาสัตว์ไม่มีกระดูกสั้นหลังทั้งหมด ระบบประสาทเมื่อเทียบกับมนุษย์แล้วถือว่าดีกว่าถึง 50 เท่า
หมึกเมื่อจะล่าเหยื่อ จะเริ่มต้นด้วยการจ้องเหยื่อก่อน และกะระยะให้พอดีที่จะจู่โจมเข้าใส่ ซึ่งหมึกจะใช้หนวดที่แข็งแรงมัดรัดเหยื่อไว้ก่อนที่จะใช้ขากรรไกรที่แข็งแรงและคมเหมือนปากนกแก้ว ฉีกกัดเหยื่อ นอกจากนี้แล้วในน้ำลายของหมึกยังมีสารเคมีที่เรียกว่า Chephalotoxin ซึ่งมีเฉพาะในกลุ่มหมึกยักษ์และหมึกกระดองเท่านั้น ซึ่งส่งผลต่อระบบประสาทในสัตว์จำพวกกุ้งปูเท่านั้น เพื่อตกเป็นอาหารตามธรรมชาติของหมึก แต่ทว่าในหมึกน้ำลึกบางชนิดก็ไม่มีน้ำหมึกที่ว่านี้
นอกจากนี้แล้ว หมึกในสกุล หมึกสายวงน้ำเงิน ซึ่งเป็นหมึกในกลุ่ม หมึกยักษ์หรือหมึกสาย เป็นหมึกขนาดเล็กกว่า แต่ทว่าในน้ำลายมีพิษที่ร้ายแรงมาก เทียบเท่ากับพิษของงูเห่า 20 ตัวเลยทีเดียว
โดยมากแล้ว หมึกจะใช้เวลากลางคืนออกหาอาหาร ส่วนกลางวันนั้นใช้พักผ่อนนอนหลับ หมึกทุกชนิดเป็นสัตว์กินเนื้อ โดยจะออกล่าเหยื่อที่เป็นสัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งหมึกด้วยกันเอง
การสืบพันธุ์และการเจริญเติบโต
หมึกส่วนมากจะมีอายุขัยโดยเฉลี่ยไม่เกิน 4 ปี อย่างหมึกกระดองมีอายุขัยราว 240 วัน หมึกถือเป็นสัตว์ที่มีการเจริญเติบโตเร็วมาก เมื่ออายุถึง 3 เดือน ก็สามารถสืบพันธุ์ได้ หมึกมักจะจับคู่เป็นคู่ ๆ โดยในหมึกกระดองตัวผู้จะมีถุงสเปิร์ม ซึ่งตัวผู้จะใช้หนวดดึงถุงสเปิร์มนี้ไว้ในตัวตัวเมียบริเวณรอบปาก ในขณะที่หมึกกล้วยจะทิ้งไว้ข้างลำตัว
หมึกจะวางไข่ไว้ในโพรงหรือติดกับวัสดุต่าง ๆ ใต้น้ำ เช่น หินหรือปะการัง เมื่อฟักเป็นตัวแล้ว หมึกในวัยเล็กจะมีรูปร่างเหมือนตัวเต็มวัยทุกประการ หมึกตัวเมียในกลุ่มหมึกกระดองเมื่อวางไข่แล้ว น้ำหนักจะค่อย ๆ ลดลงและตายลงในที่สุด ในขณะที่หมึกยักษ์ตัวเมียจะดูแลไข่และดูแลลูกจนกระทั่งฟักออกมาเป็นตัว
โรคระบาดแอนโทนิน
โรคระบาดแอนโทนิน (Antonine Plague; ค.ศ. 165 ถึง 180) มีอีกชื่อว่า โรคระบาดเกเลน (Plague of Galen; ตั้งชื่อตามเกเลน แพทย์ที่อธิบายโรคนี้) เป็นโรคระบาดทั่วแรกที่ส่งผลกระทบต่อจักรวรรดิโรมัน ซึ่งน่าจะติดต่อและแพร่กระจายโดยทหารที่กลับมาจากการทัพในตะวันออกใกล้ นักวิชาการโดยทั่วไปยืนยันว่าโรคระบาดนี้เป็นโรคฝีดาษ ถึงแม้มีบางส่วนแนะนำว่าเป็นโรคหัด มีการอ้างว่าโรคนี้คร่าชีวิตจักรพรรดิลูกิอุส เวรุส จักรพรรดิโรมันที่สวรรคตใน ค.ศ. 169 ซึ่งเป็นผู้ร่วมอุปราชของจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส จักรพรรดิสองพระองค์ได้ขึ้นครองราชย์จากการรับเลี้ยงของจักรพรรดิองค์ที่แล้ว จักรพรรดิอันโตนีนุส ปิอุส และนั่นทำให้นามสกุลอันโตนีนุสมีส่วนร่วมกับโรคระบาดนี้
อินเดียของโปรตุเกส
รัฐอินเดีย (Estado da Índia; State of India) หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า รัฐโปรตุเกสแห่งอินเดีย (Estado Português da Índia, EPI) หรือเรียกอย่างง่ายว่า อินเดียของโปรตุเกส (Índia Portuguesa) หรือเรียกอย่างง่ายว่า อินเดีย เป็นรัฐอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 6 ปีหลังจากการค้นพบเส้นทางการเดินเรือไปสู่อนุทวีปอินเดียโดยโปรตุเกส เมืองหลวงของอินเดียของโปรตุเกสทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครองของฐานที่มั่นของโปรตุเกส และการตั้งถิ่นฐานที่ได้กระจัดกระจายไปตามมหาสมุทรอินเดีย
ในช่วงเวลาที่บริติชราชล่มสลายใน ค.ศ. 1947 อินเดียของโปรตุเกสถูกแบ่งออกเป็นสามเขต ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่งด้านตะวันตกของ อินเดีย ในปัจจุบันบางครั้งเรียกรวมกันว่ากัว ได้แก่ กัว ดาเมา ซึ่งรวมถึงดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลี และ ดีอู โปรตุเกสสูญเสียการควบคุมอย่างมีประสิทธิภาพ ในบริเวณดินแดนเล็กๆของดาดราและนครหเวลีใน ค.ศ. 1954 และในที่สุดดินแดนโพ้นทะเลที่เหลืออยู่ ถูกอินเดียได้ทำการผนวกดินแดน นำโดยนายกรัฐมนตรีชวาฮาร์ ลาลเนห์รู ในช่วงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1961 ทั้งๆ ที่โปรตุเกสได้ยอมรับในการควบคุมของอินเดียใน ค.ศ. 1974 หลังการปฏิวัติคาร์เนชันและการล่มสลายของระบอบการปกครองแบบเอสตาโดโนโว โดยสนธิสัญญาที่ได้ลงนามเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1974
หอสมุดแห่งชาติลาว
หอสมุดแห่งชาติลาว (ຫໍສະໝຸດແຫ່ງຊາດ) ตั้งอยู่ในเวียงจันทน์ ประเทศลาว สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1956 หอสมุดนี้มีความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยพัสเซาและหอสมุดแห่งรัฐเบอร์ลิน (Staatsbibliothek zu Berlin Preußischer Kulturbesitz) มาตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 2007 ใน โครงการหอสมุดดิจิตอลหนังสือใบลานลาว (ໂຄງການຫໍສະໝຸດດິຈິຕອລໜັງສືໃບລານລາວ) รัฐบาลลาวได้รับอนุญาตให้เข้าถึงชุดสะสมเอกสารตัวเขียนผ่านอินเทอร์เน็ต
บางกอก เชน ฮอสปิทอล
บริษัท บางกอก เชน ฮอสปิทอล จำกัด (มหาชน) (BANGKOK CHAIN HOSPITAL PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:BCH) บริษัทดำเนินกิจการโรงพยาบาล โดยปัจจุบันมีจำนวน 13 แห่ง ซึ่งให้บริการแก่กลุ่มลูกค้าที่หลากหลาย ทั้งในกรุงเทพมหานครและต่างจังหวัด นอกจากนี้บริษัทได้เปิดศูนย์การแพทย์เฉพาะทาง ที่ให้บริการด้านการตรวจวินิจฉัยรักษาโรคหัวใจแบบครบวงจร ทั้งการรักษาโดยการสวนหัวใจและการผ่าตัด รักษาและผ่าตัดแก้ไขปัญหาสายตาด้วยเครื่องเลเซอร์ ที่โรงพยาบาลเกษมราษฎร์ประชาชื่น เพื่อให้บริการแก่ลูกค้าของโรงพยาบาลในกลุ่มเกษมราษฎร์เองและผู้ป่วยจากโรงพยาบาลทั่วไปที่เป็นพันธมิตรกว่า 50 แห่งทั่วประเทศ
ประวัติ
บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 และบริษัทแปลงสภาพเป็นบริษัทมหาชน เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2547 เพื่อดำเนินธุรกิจในรูปของกลุ่มโรงพยาบาล (Chain Hospital) และธุรกิจในสายที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ ปัจจุบัน บริษัทฯ และบริษัทย่อย ดำเนินกิจการโรงพยาบาลจำนวน 6 แห่ง ได้แก่ โรงพยาบาลเกษมราษฎร์บางแค โรงพยาบาลเกษมราษฎร์ประชาชื่น โรงพยาบาลเกษมราษฎร์สุขาภิบาล 3 โรงพยาบาลเกษมราษฎร์รัตนาธิเบศร์ โรงพยาบาลเกษมราษฎร์สระบุรี และโรงพยาบาลเกษมราษฎร์ ศรีบุรินทร์
ปากีสถานตะวันออก
ปากีสถานตะวันออก (East Pakistan; পূর্ব পাকিস্তান Purbo Pākistān; مشرقی پاکستان Mašriqī Pākistān ) เป็นดินแดนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของประเทศปากีสถาน ซึ่งอยู่ในดินแดนเบงกอล ระหว่าง พ.ศ. 2498 - 2514
ใน พ.ศ. 2490 เบงกอลเป็นส่วนหนึ่งของบริติชอินเดีย ซึ่งแบ่งเป็นเบงกอลตะวันตกและเบงกอลตะวันออกตามศาสนา การแบ่งแยกนี้เป็นผลจากความขัดแย้งทางศาสนาระหว่างฮินดูและมุสลิมในอินเดีย ใน พ.ศ. 2490 ชาวเบงกอลที่เป็นมุสลิมเข้าร่วมกับขบวนการปากีสถาน หลังการแบ่งแยกอินเดียและกลายเป็นจังหวัดเบงกอลตะวันออกของปากีสถาน ระหว่าง พ.ศ. 2490 - 2497 เบงกอลตะวันออกมีการบริหารเป็นเอกเทศโดยพันธมิตรมุสลิมปากีสถาน นำโดยนูรุล อามีน ต่อมาใน พ.ศ. 2498 นายกรัฐมนตรีเบงกอล มูฮัมหมัด อาลี โบกรา ได้ประกาศยุบจังหวัดเบงกอลตะวันออก และจัดตั้งปากีสถานตะวันออก โดยมีเมืองหลักคือธากา ในช่วงนี้พันธมิตรมุสลิมปากีสถานพ่ายแพ้ให้แก่สันนิบาตอวามี   สันนิบาตอวามีเข้ามาบริหารปากีสถานตะวันออก หลังจาก ฮุเซน ชะฮีด ชุระวรรดี ได้เป็นนายกรัฐมนตรี  ช่วงระหว่าง พ.ศ. 2501 - 2514 เป็นช่วงที่เกิดความขัดแย้งทางการเมือง การสนับสนุนการปกครองตนเองเติบโตขึ้นเมื่อสันนิบาตอวามี จัดตั้งขบวนการหกประการใน พ.ศ. 2509 และเติบโตเต็มที่เมื่อสันนิบาตอวามีชนะการเลือกตั้งทั่วไปใน พ.ศ. 2513 ในปากีสถานตะวันออก
หลังการเลือกตั้งทั่วไป นายกรัฐมนตรีของปากีสถาน นายพลยะห์ยา ข่าน พยายามเจรจากับทั้งพรรคประชาชนปากีสถาน และสันนิบาตอวามีในการแบ่งปันอำนาจจากรัฐบาลกลางแต่ล้มเหลว สันนิบาตอวามีได้ประกาศเอกราชของปากีสถานตะวันออกเมื่อ 26 มีนาคม พ.ศ. 2514 และเริ่มต้นสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศจากปากีสถาน โดยอินเดียเข้ามาสนับสนุนสันนิบาตอวามี สงครามสิ้นสุดลงเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ปากีสถานตะวันออกได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการในนามบังกลาเทศ
ริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์ก เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ที่ 3
ริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์ก เอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ที่ 3 (Richard of Conisburgh, 3rd Earl of Cambridge; ราว ค.ศ. 1375 - 5 สิงหาคม ค.ศ. 1415) ริชาร์ดแห่งโคนิสเบิร์กเป็นขุนนางชาวอังกฤษผู้มีบทบาทในการก่อการการคบคิดเซาท์แธมป์ตัน (Southampton Plot) ในระหว่างสงครามดอกกุหลาบ
ริชาร์ดเป็นบุตรคนเล็กของเอ็ดมันด์แห่งแลงลีย์ ดยุคแห่งยอร์คที่ 1 และอินแฟนตาอิสซาเบลลาแห่งคาสตีล และเป็นหลานของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษและ and ฟิลลิปปาแห่งเอโนลต์ และเป็นหลานตาของปีเตอร์แห่งคาสตีลและมาเรียเดอพาดิลลา ริชาร์ดเกิดที่ปราสาทโคนิสเบิร์กในยอร์คเชอร์และได้เป็นเอิร์ลแห่งเคมบริดจ์ต่อจากพี่ชายในปี ค.ศ. 1414
ริชาร์ดถูกประหารชีวิตเพราะเป็นผู้มีบทบาทในการก่อการการคบคิดเซาท์แธมป์ตันในการต่อต้านสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ
ดูเพิ่ม
1375 1415
อาร์ตาบาร์นุสแห่งเปอร์เซีย
อาร์ตาบาร์นุสแห่งเปอร์เซีย (หรือ อาร์ตาบาร์นุสแห่งเฮอร์เคเนีย; กรีกโบราณ: Ἀρτάβανος) เป็นบุคคลสำคัญทางการเมืองของเปอร์เซียในสมัยราชวงศ์อะคีเมนิด ซึ่งมีการบันทึกว่าเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งเปอร์เซียในช่วงนะยะเวลาไม่กี่เดือน (ระหว่าง 465 ปีก่อนคริสตกาล - 464 ปีก่อนคริสตกาล)
อาร์ตาบาร์นุสบุคคลดังกล่าวไม่ได้เป็นบุคคลเดียวกันกับไม่ต้องสับสนกับพระปิตุฉาของกษัตริย์เซอร์ซีสที่มีพระนามเดียวกัน คือ อาร์ตาบาร์นุส บุตรแห่งฮิสตัสเปส (และเป็นพระอนุชาของพระราชบิดาของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 คือ กษัตริย์ดาริอุสที่ 1)
อาร์ตาบาร์นุส อาจจะมีต้นกำเนิดมาจากมณฑลเฮอร์เคเนีย และมีบันทึกว่าได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าขุนนางของกษัตริย์เซอร์ซีสที่ 1 และได้รับการพิจารณาว่าให้ทำหน้าที่เป็นราชมนตรีหรือหัวหน้าผู้คุ้มกันประจำพระองค์
ตามคำกล่าวของอริสโตเติล อาร์ตาบาร์นุสเป็นมีส่วนต่อการทิวงคตของมกุฎราชกุมารดาริอุส จากนั้นก็กลัวว่ากษัตริย์เซอร์ซีสทรงจะหาทางแก้แค้นและจึงดำเนินการปลงพระชนม์กษัตริย์ ในทางกลับกันจูนีอานุส จัสตินุสได้บันทึกไว้ว่า อาร์ตาบาร์นุสมีความทะเยอทะยานส่วนตัวในการครองพระราชบัลลังก์ ในตอนแรกอาร์ตาบาร์นุสลอบปลงพระชนม์กษัตริย์เซอร์ซีสอย่างลับๆ จากนั้นจึงกล่าวหาว่า เจ้าชายดาริอุสเป็นผู้ลอบปลงพระชนม์กษัตริย์ ส่งผลให้พระองค์ทรงถูกสำเร็จโทษ โดยลำดับเหตุการณ์ดังกล่าวยังไม่แน่นอน แต่การสวรรคตของกษัตริย์เซอร์ซีสและมกุฎราชกุมารดาริอุส จึงทำให้พระราชบัลลังก์ว่างลง
และขึ้นมามีอำนาจของอาร์ตาบาร์นุสก็ยังคงไม่แน่ชัดเช่นกัน เรื่องเล่าบางเรื่องก็ว่าอาร์ตาบาร์นุสได้แย่งชิงพระราชบัลลังก์ด้วยตัวเอง ส่วนคนอื่นคิดว่าอาร์ตาบาร์นุสได้แต่งตั้งให้กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 1 ขึ้นเป็นกษัตริย์ และทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และมีอำนาจอยู่เบื้องหลังพระราชบัลลังก์ สถานการณ์เช่นนี้คงอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือน ซึ่งมีการบันทึกว่า กษัตริย์อาร์ตาเซอร์ซีสทรงสังหารอาร์ตาบาร์นุสด้วยพระแสงดาบของพระองค์เอง ไม่ว่าจะในการต่อสู้หรือใดๆ ก็ตาม อาร์ตาบาร์นุสก็ปรากฏชื่ออยู่ในกลุ่มกษัตริย์แห่งราชวงศ์อะคีเมนิด แม้ว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันกับพระราชวงศ์เลยก็ตาม
ซึงรี
สู่วงการ
ก่อนที่จะเป็นสมาชิกวงบิ้กแบง, ในบ้านเกิดของซึงรี ควังจู เขายังเป็นหัวหน้าและสมาชิกเต้นในวง "II Hwa" , ซึงรีเป็นที่รู้จักจากความสามารถทางการเต้น , การปรากฏตัวของซิงรีครั้งแรกบนโทรทัศน์ในรายการเรียลลิตี้ Let's Cokeplay: Mnet Battle Shinhwa กลับการแสดงร่วมกับวง Shinnhwa จนทางวงต้องกล่าวว่านี้อาจจะเป็น Shinnhwa ที่สอง
หลังจากการสอบผ่านเข้ามหาวิทยาลัย ซึงรี ได้รับการยอมรับจากมหาวิทยาลัยจุงอัง และเริ่มการศึกษาวิทยาลัยของเขาในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 2010 พร้อมกับ ยูริ และ ซูยอง แห่งวงเกิลส์เจเนอเรชัน
2019: ออกจากวงการ
ในปี ค.ศ. 2019 ซึงรีเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยจากการเสนอขายโสเภณีให้กับลูกค้าเมื่อปี ค.ศ. 2015 เมื่อวันที่ 11 มีนาคม ซึงรีประกาศยุติกิจกรรมในอุตสาหกรรมบันเทิง สืบเนื่องจากข้อพิพาทอย่างต่อเนื่องของเขา   ต่อมา วายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศยกเลิกสัญญากับซึงรีเมื่อวันที่ 13 มีนาคม
เขาถูกฟ้องใน ค.ศ. 2020 ร่วมกับจอง จุน-ย็อง, ยง จุน-ฮย็อง, ชเว จง-ฮุน และอี จง-ฮย็อนหลังตำรวจสืบสวนคดีผับฉาวเบิร์นนิ่งซัน ซึ่งเริ่มพิจารณาคดีทางทหารในวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2022 โดยรับ 9 ข้อหา ศาลลงโทษจำคุก 1 ปี 6 เดือน
อ้างอิง
1990
วัดละมุด (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดละมุด เป็นวัดราษฎร์ในสังกัดคณะสงฆ์มหานิกายตั้งอยู่ที่ ตำบลปากจั่น อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 31 ไร่
วัดละมุดสร้างขึ้นเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2110 ในรัชสมัยของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ
ใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ได้มีการกล่าวถึงวัดละมุดว่า สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ได้โปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี มาผนวชที่วัดละมุดแห่งนี้ ในช่วงที่สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศประชวรหนักใกล้สวรรคต พระภิกษุเจ้าฟ้ากรมขุนอนุรักษ์มนตรี ได้ลาผนวชและมาเฝ้าพระอาการโดยประทับที่พระตำหนักสวนกระต่ายของเจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิต พระอนุชาร่วมพระมารดา
ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ ก็โปรดเกล้าฯ ให้บูรณะปฏิสังขรณ์วัดละมุดที่พระองค์เคยผนวชใหม่ทั้งพระอารามเมื่อปี พ.ศ. 2308
ยังมีเรื่องเล่ากันว่า ประมาณ พ.ศ. 2305 เจ้าจอมละมุด ซึ่งเป็นพระสนมของพระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาสร้างวิหาร ขนาดใหญ่และยาว (เดิมวิหาร มีลักษณะรูปท้องสำเภาสันนิษฐานว่าเป็นรูปแบบของสถาปัตยกรรมในสมัยอยุธยาตอนกลาง) ในการนี้ได้สร้างพระพุทธรูปศิลปะสุโขทัยขึ้น 15 องค์ เป็นพระพุทธรูปหน้านาง สร้างด้วยหินทรายแดง ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อหิน ส่วนประตูโขลง ซึ่งเป็นประตูเข้าขนาดใหญ่ทางด้านทิศเหนือขนานไปกับแม่น้ำป่าสัก มีเรื่องเล่ากันว่า พระเจ้าเอกทัศน์ ได้มาผนวชที่วัดละมุดนี้ นัยว่า เพื่อรักษาโรคเรื้อนที่ท่านเป็นอยู่ โดยการรักษานั้น จะกระทำภายในวิหารใหญ่ของวัดละมุด พระองค์ได้ให้สืบหาหมอยาดี ๆ มาเพื่อรักษา และเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องที่พระองค์อาพาธด้วยโรคร้ายนี้แพร่ขยายออกไป จึงมีรับสั่งให้ประหารชีวิตหมอยาทุกคนที่มาถวายการรักษาแล้วไม่สามารถรักษาได้สำเร็จ โดยสถานที่ประหารนั้น คือ ประตูโขลง หมายความว่า มีคนมาตายกันเป็นโขลง ๆ
กรมราชทัณฑ์
กรมราชทัณฑ์ (Department of Corrections) เป็นหน่วยงานของกระทรวงยุติธรรม ทำหน้าที่ดูแลเรือนจำและผู้ต้องราชทัณฑ์จากคดีต่าง ๆ
ประวัติกรมราชทัณฑ์
รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการปรับปรุงระเบียบราชการใหม่ โดยโปรดให้สร้างคุกใหม่ขึ้น เรียกว่า "กองมหันตโทษ" และให้สร้างตะรางใหม่เรียกว่า "กองลหุโทษ" ซึ่งในสมัยนั้น รวมเรียกว่า "กรมนักโทษ" สังกัดกระทรวงนครบาล และในปี พ.ศ. 2444 (ร.ศ.120) ได้มีพระกรุณาโปรดเกล้า ให้ตราพระราชบัญญัติลักษณะเรือนจำขึ้นเพื่อให้การจัดการเรือนจำเป็นไปอย่างเรียบร้อยยิ่งขึ้น จนถึงวันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2458 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตราพระราชบัญญัติจัดตั้งกรมราชทัณฑ์ โดยมีพระยาชัยวิชิตวิศิษฏ์ธรรมธาดา (ขำ ณ ป้อมเพชร์) เป็นอธิบดีกรมราชทัณฑ์คนแรก
ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 การราชทัณฑ์ได้ยกฐานะเป็นกรมราชทัณฑ์ และมีการตราพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479 มีหน้าที่เกี่ยวด้วยการเรือนจำ การกักกัน ผู้มีสันดานเป็นโจรผู้ร้ายการฝึกและอบรมเด็กดัดสันดาน และในส่วนภูมิภาคได้มีการกำหนดเป็นเรือนจำจังหวัดและเรือนจำอำเภอ
ในปี พ.ศ. 2563 ได้เกิดการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 โดยมีผู้ติดเชื้อในเรือนจำจำนวนมาก
ในวันที่ 17 พฤษภาคม ​2564​ อธิบดี​กรมราชทัณฑ์​ได้จัดตั้ง ศูนย์บัญชาการแก้ไขปัญหาการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 กรมราชทัณฑ์ เป็นหน่วยงานใหม่เนื่องจากมีผู้ติดเชื้อในเรือนจำจำนวนมากและมีคงามจำเป็นต้องแก้ปัญหา​โรคระบาด
เรือนจำ ทัณฑสถาน และสถานที่กักขัง
กรมราชทัณฑ์ มีเรือนจำ ทัณฑสถาน และสถานที่กักขังในสังกัดจำนวน ๑๔๓ แห่ง เพื่อรองรับผู้ต้องราชทัณฑ์จำนวน ๓๑๗,๖๗๒ คน (ณ วันที่ ๑๑ มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๙)
ทัณฑสถาน
ทัณฑสถาน เป็นสถานที่ควบคุม กักขังผู้ต้องขังที่ได้รับการคัดแยกประเภทแล้ว เพื่อประโยชน์ในการควบคุม บำบัดรักษา การอบรมแก้ไข และการฝึกวิชาชีพ เช่น หญิง วัยหนุ่ม บำบัดพิเศษ ปัจจุบันมีจำนวน ๒๕ แห่ง มีทัณฑสถานที่รับผู้ต้องขังที่ต้องรับโทษจนถึงประหารชีวิต จำนวน ๒ แห่ง คือ ทัณฑสถานหญิงกลาง ทัณฑสถานโรงพยาบาลราชทัณฑ์ และทัณฑสถานที่รับผู้ต้องขังที่ต้องรับโทษจนถึงจำคุกตลอดชีวิต จำนวน ๓ แห่ง คือ ทัณฑสถานหญิงเชียงใหม่ ทัณฑสถานบำบัดพิเศษกลาง และทัณฑสถานวัยหนุ่มกลาง
ชิงโงะ มูรากามิ
ชิงโงะ มูรากามิ หรือ ชิงโกะ มูรากามิ (เกิด 26 มกราคม พ.ศ. 2524) เป็นนักร้อง พิธีกร ทาเร็นโตะ และนักแสดง ชาวญี่ปุ่น เป็นมือคีย์บอร์ดวงไอดอลชายชื่อ คันจานิ 8
ผลงาน
รายการวาไรตี้ประจำสัปดาห์
ละครทางโทรทัศน์
ละครเวที
วิทยุกระจายเสียง
โฆษณา
ลิงก์อื่นๆ
1981
โตน ดึ๊ก ทั้ง
โตน ดึ๊ก ทั้ง (Tôn Đức Thắng; 20 สิงหาคม พ.ศ. 2431 - 30 มีนาคม พ.ศ. 2523) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 1 ภายหลังการรวมประเทศเวียดนาม ตำแหน่งของประธานาธิบดีเป็นตำแหน่งทางพิธีการ และทั้งไม่เคยกำหนดนโยบายที่สำคัญหรือแม้กระทั่งการเป็นสมาชิกของสภาปกครองของเวียดนาม เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีครั้งแรกที่เวียดนามเหนือจาก 3 กันยายน พ.ศ. 2512 และต่อมาคือสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2523 เขาเป็นชาวเวียตนามชาตินิยมและนัการเมืองคอมมิวนิสต์ เป็นประธานของสมัชชาแห่งชาติ พ.ศ. 2498-2503 และดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีของโฮจิมินห์จากพ.ศ. 2503-2512 ในตอนที่เขาถึงแก่กรรมตอนอายุ 91 เขาเป็นประมุขแห่งรัฐที่มีอายุมากที่สุดที่มีตำแหน่งเป็น "ประธานาธิบดี" (ถูกแซงภายหลังโดย เฮสติ้งส์ บันดา)
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม (Nakhon Pathom Rajabhat University) เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ ตั้งอยู่ที่อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เริ่มเปิดทำการเรียนการสอนเมื่อปี พ.ศ. 2479 ในนาม "โรงเรียนสตรีฝึกหัดครูนครปฐม"
ประวัติ
พ.ศ. 2479 เริ่มตั้งเป็น “โรงเรียนสตรีฝึกหัดครูนครปฐม” โดยใช้ตึกหอทะเบียนมณฑลนครชัยศรี ซึ่งตั้งอยู่ ณ เลขที่ 86 ถนนเทศา ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม รับเฉพาะนักเรียนหญิง เปิดสอนชั้นฝึกหัดครูประชาบาล
พ.ศ. 2511 เปลี่ยนชื่อโรงเรียนสตรีฝึกหัดครูนครปฐม เป็นโรงเรียนฝึกหัดครูนครปฐม
พ.ศ. 2513 เปลี่ยนชื่อจากโรงเรียนฝึกหัดครูนครปฐม เป็นวิทยาลัยครูนครปฐม เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2513 และเปิดสอน ระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง)
พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวิทยาลัยครูว่า “สถาบันราชภัฏ” เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2535
พ.ศ. 2547 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ ลงพระปรมาภิไธยใน พ.ร.บ. มหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 พิมพ์ประกาศในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกา เล่ม 121 ตอนพิเศษ 23 ก ลงวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547 มีผลบังคับใช้ ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน เป็นต้นไป
สัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย
พระราชลัญจกรประจำพระองค์ หมายถึง พระตราที่ใช้ประทับกำกับ พระปรมาภิไธยพระมหากษัตริย์ ในต้นเอกสารสำคัญ ส่วนพระองค์ที่ไม่เกี่ยวด้วยราชการแผ่นดิน พระราชลัญจกรประจำพระองค์ รัชกาลที่ 9 เป็นรูปพระที่นั่งอิฐทิศ ประกอบด้วยวงจักรกลางวงจักรมีอักขระเป็น อุ หรือเลข 9 รอบวงจักรมีรัศมีเปล่งออกโดยรอบเหนือจักรเป็นรูปเศวตเจ็ดชั้น ฉัตรตั้งอยู่บนพระที่นั่งอิฐทิศ แปลความหมายว่า มีพระบรมเดชานุภาพในแผ่นดิน (โดยที่วันพระบรมราชาภิเษกตามโบราณราชประเพณีได้เสด็จประทับเหนือพระที่นั่ง อิฐทิศ สมาชิกรัฐสภา ถวายน้ำอภิเษกจากทิศทั้งแปด นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่พระมหากษัตริย์ในระบอบประชาธิปไตย ทรงรับน้ำอภิเษกจาก สมาชิกรัฐสภา แทนที่จะทรงรับจากราชบัณฑิตดังในรัชกาลก่อน)
สีประจำมหาวิทยาลัย
สีประจำสถาบัน สีแดง-ชมพู
ดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย
เฟื่องฟ้าถูกค้นพบครั้งแรกในประเทศบราซิลโดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศสราวปี ค.ศ. 1766-1769 และได้ถูกนำไปปลูกยังส่วนต่างๆ ของโลก เริ่มจากยุโรป อเมริกาเหนือ และเอเซีย สำหรับในประเทศไทยมีการนำพันธุ์เฟื่องฟ้าเข้ามาจากสิงคโปร์ครั้งแรกราวปี พ.ศ. 2423 ในสมัยรัชการที่ 5 และมีการนำเข้าจากต่างประเทศมากมายจนถึงปัจจุบันพันธุ์เฟื่องฟ้าในประเทศไทยมีไม่น้อยกว่าต่างประเทศ เนื่องจากเฟื่องฟ้าเจริญเติบโตได้ดีในประเทศไทยแล้วยังเกิดการกลายพันธุ์เกิดเป็นพันธุ์ใหม่ขึ้นมากมาย
การจัดการศึกษา
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐมมีการจัดการศึกษา 7 สาขาวิชา ได้แก่ สาขาวิชาครุศาสตร์ สาขาวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรมศาสตร์ สาขาศิลปศาสตร์ สาขาบริหารธุรกิจ สาขาวิชาการบัญชี และสาขาพยาบาลศาสตร์ การจัดการศึกษาจะเน้นทางทฤษฎีควบคู่กับการปฏิบัติ โดยจัดกิจกรรม การเรียนรู้ในรูปแบบของ Active Learning มุ่งให้นักศึกษาได้สร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง สามารถสร้างสรรค์และพัฒนางานของตนเองได้อย่างมีคุณภาพ นอกจากนั้นยังเสริมด้วยกิจกรรมอันหลากหลายที่มุ่งเน้นให้นักศึกษาเป็นคนดี มีคุณธรรม
ปัจจุบัน มีหลักสูตรสำหรับนักศึกษาต่างประเทศ และมีนักศึกษาจีน นักศึกษาเวียดนาม จำนวนกว่า 200 คน
ระบบสารสนเทศสำหรับบุคคลภายนอก
เอกสาร/ตีพิมพ์ สารสนเทศที่น่าสนใจ
ผู้เล่นในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2020
ด้านล่างนี้คือรายชื่อผู้เล่นของทีมชาติแต่ละชาติที่เข้าร่วมในฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2020 รายการนี้จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 8-26 มกราคม พ.ศ. 2563 ในประเทศไทย มันเป็นการแข่งขันกลุ่มอายุไม่เกิน 23 ปี ครั้งที่สามที่จัดขึ้นโดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย เนื่องจากรายการไม่ได้ถูกจัดขึ้นระหว่างปฏิทินการแข่งขันนานาชาติฟีฟ่า สโมสรฟุตบอลไม่จำเป็นที่จะต้องปล่อยตัวผู้เล่น
แต่ละทีมจะต้องส่งผู้เล่น 23 คนในผู้เล่นทีมชาติของพวกเขา รายชื่อผู้เล่นเต็มทั้งหมดจะอยู่ด้านล่างนี้ ผู้เล่นที่อยู่ใน ชื่อตัวหนา หมายถึงจำนวนการลงเล่นที่ได้ลงเล่นเต็มนัดในระดับนานาชาติ ณ จุดหนึ่งในอาชีพของพวกเขา