cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์
งานวิจัย
การกล่าวหาถึงการกระทำไม่ชอบหรือไม่สมควรในงานวิจัย มักได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนเป็นอย่างมาก คือ ศ.เดวิด บัลติมอร์ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทย์ศาสตร์ในปี ค.ศ. 1975 ถูกตรวจสอบเกี่ยวกับการกระทำไม่ชอบในงานวิจัยในปี ค.ศ. 1986 จนกระทั่งถึงกับถูกตรวจสอบโดยรัฐสภาสหรัฐในปี ค.ศ. 1991 ส่วน ศ.เท็ด โพสต์ตัล (เป็น ศ. วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และความมั่นคงนานาชาติ ของสถาบัน) ได้กล่าวหาผู้บริหารสถาบันตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000 ว่าพยายามปกปิดสิ่งที่อาจเป็นการกระทำไม่ชอบในงานวิจัยที่แล็บลิงคอล์น เกี่ยวข้องกับการทดสอบระบบป้องกันขีปนาวุธ แม้ว่าการสืบสวนประเด็นนี้จะยังไม่สิ้นสุดลง
ในปี ค.ศ. 2005 สถาบันไล่รองศาสตราจารย์ Luk Van Parijs ออกจากตำแหน่งหลังจากได้รับการกล่าวหาว่าทำการไม่ชอบในงานวิจัย ผู้หลังจากนั้นก็ถูกตัดสินโดยศาลว่าทำผิดในปี ค.ศ. 2009
ประเพณีและกิจกรรมของนักศึกษา
ทั้งคณะอาจารย์และนักศึกษาให้ค่านิยมกับการประสบความสำเร็จด้วยตน (meritocracy) และความเชี่ยวชาญตามหลักวิชาเฉพาะอย่าง (technical proficiency) สถาบันไม่เคยมอบปริญญากิตติมศักดิ์ ไม่เคยให้ทุนการศึกษาเพราะความสามารถทางการกีฬา ไม่เคยให้ปริญญาแบบ ad eundem (เป็นปริญญาให้แก่บุคคลที่สำเร็จการศึกษาปริญญานั้นในสถาบันอื่น) และไม่เคยให้ปริญญาพร้อมกับเกียรตินิยม (เช่นอันดับ 1 อันดับ 2 เป็นต้น) ถึงอย่างนั้น สถาบันก็ยังเคยให้ตำแหน่งศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ 2 ตำแหน่งคือ กับนายกรัฐมนตรีอังกฤษวินสตัน เชอร์ชิล ในปี ค.ศ. 1949 และกับนักเขียนซัลมัน รัชดี ในปี ค.ศ. 1993
นักศึกษาปี 3 และ ปี 4 และศิษย์เก่า มักจะใส่แหวนรุ่นที่หนัก ใหญ่ มีเอกลักษณ์ ที่เรียกว่า "Brass Rat (หนู[บีเวอร์]ทองเหลือง)" โดยมีกำเนิดมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 ชื่อทางการของแหวนก็คือ "Standard Technology Ring (แหวนมาตรฐานเทคโนโลยี หมายความว่า แหวนมาตรฐานของเทคคือสถาบัน)" การออกแบบแหวนของนักศึกษาปริญญาตรี (ที่ต่างจากของนักศึกษาบัณฑิตศึกษา) ต่างกันเล็ก ๆ น้อย ๆ จากปีสู่ปี เพื่อสะท้อนถึงประสบการณ์พิเศษที่มีกับสถาบันของนักศึกษารุ่นนั้น แต่จะมีรูปแบบเหมือนกันโดยแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ มีตราของสถาบันและปีจบการศึกษาของนักศึกษาอยู่คนละส่วน ขนาบหน้าสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ตรงกลางที่มีรูปของบีเวอร์อเมริกัน
ส่วนอักษรย่อว่า "IHTFP" ซึ่งย่อคำขวัญไม่เป็นทางการของสถาบันคือ "I Hate This Fucking Place (ไอ้...เอ๊ย กูเกลียดที่นี่มาก)" หรือคำขวัญขำ ๆ อื่น ๆ เช่น "I Have Truly Found Paradise (ฉันได้มาถึงสวรรค์ที่แท้จริงแล้ว)" "Institute Has The Finest Professors (สถาบันมีอาจารย์ที่สุดยอดจริง ๆ)" "It's Hard to Fondle Penguins (มันยากนะที่จะลูบคลำนกเพนกวินด้วยความรัก)" บางครั้งก็จะปรากฏตัวในแหวนบางรุ่นเพราะประวัติความเด่นของคำขวัญนี้ในประเพณีชีวิตของนักศึกษา
กิจกรรมนักศึกษา
MIT มีกลุ่มกิจกรรมนักศึกษากว่า 500 กลุ่มที่สถาบันยอมรับ รวมกิจกรรมของสถานีวิทยุประจำวิทยาเขต WMBR หนังสือพิมพ์นักศึกษา The Tech การแข่งขัน (ชิงทุนธุรกิจ) ประจำปี (MIT $100K Entrepreneurship Competition) และภาพยนตร์ยอดนิยมประจำสัปดาห์โดยกลุ่มนักศึกษา Lecture Series Committee และยังมีกลุ่มกิจกรรมที่ไม่เหมือนคนอื่นรวมทั้งสมาคมนวนิยายวิทยาศาสตร์ MIT (MIT Science Fiction Society) ซึ่งอ้างว่า "มีหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์ (ภาษาอังกฤษ) ในตู้เปิดมากที่สุดในโลก" สโมสรรถไฟจำลอง (model railroad club) และเท็คสแควร์ส (Tech Squares) ซึ่งเป็นสโมสรเต้นรำสไตล์ "modern Western squares" นอกจากนี้แล้ว มีนักศึกษา คณะอาจารย์ และบุคคลากรอื่นที่ทำงานในโปรแกรมเพื่อการศึกษาการกุศลและบริการสาธารณะอื่น ๆ โดยผ่านพิพิธภัณฑ์ MIT, ศูนย์เอ็ดเกอร์ตัน, และศูนย์บริการสาธารณะเอ็มไอที
ช่วงเวลากิจกรรมอิสระ (Independent Activities Period ตัวย่อ IAP) เป็น "ภาคการศึกษา" ระยะเวลา 4 อาทิตย์ ที่มีชั้นวิชา (เลือก) เล็กเช่อร์ นิทรรศการ และกิจกรรมอื่น ๆ เป็นหลายร้อยอย่าง ในเดือนมกราคมซึ่งเป็นช่วงเวลาระหว่างภาคการศึกษาฤดูใบไม้ตกและภาคการศึกษาฤดูใบไม้ผลิ กิจกรรม IAP ยอดนิยมที่จัดขึ้นบ่อย ๆ รวมทั้ง 6.270 (การแข่งขันหุ่นยนต์มีโครงเป็นเลโก้), 6.370 (การแข่งขันเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นหุ่นยนต์สู้กัน), และ MasLab (การแข่งขันหุ่นยนต์ที่อาศัยระบบการเห็น) งานล่าปริศนาลับ (MIT Mystery Hunt) ประจำปี, และโรงเรียนสร้างเสน่ห์ (Charm School)
นักศึกษามากกว่า 250 คนทำงานในช่วงเวลาอิสระ (ในระบบ externship) กับบริษัททั้งในสหรัฐทั้งต่างประเทศทุก ๆ ปี ซึ่งบางครั้งอาจจะนำไปสู่งานในช่วงปิดเทอม (ในระบบ internship) และแม้แต่งานจริง ๆ หลังจากจบการศึกษาแล้ว
นักศึกษาหลายพวกยังร่วมทำวีรกรรมทีเรียกว่า "hacking" ซึ่งหมายถึงการลอบเข้าไปสำรวจเขตต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย ที่ปกติไม่เปิดให้เข้าถึง (เช่นบนหลังคาหรือในอุโมงค์ส่งไอน้ำ) หรือการเล่นตลกที่ค่อนข้างซับซ้อน (เช่นเอารถตำรวจที่มีสัญญาณไฟที่ใช้ได้ไปไว้บนหลังคามหาโดม พร้อมกับตุ๊กตาคุณตำรวจที่มีถ้วยกาแฟและกล่องโดนัทอยู่ใกล้ ๆ) งาน hack ที่เด่นเร็ว ๆ นี้ก็คือ
ทีมกีฬา
MIT สนับสนุนทีมแข่งขันกีฬาระดับมหาวิทยาลัย 31 ทีม ซึ่งเป็นโปรแกรมที่จัดว่ากว้างขวางโปรแกรมหนึ่งในบรรดามหาวิทยาลัยที่มีทีมกีฬาระดับ NCAA ภาค 3 (เป็นภาคที่ไม่ให้ทุนการศึกษาเนื่องกับกีฬาของสมาคมกีฬาวิทยาลัยแห่งชาติ [National Collegiate Athletic Association ตัวย่อ NCAA]) ทีมของ MIT
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2009 การตัดงบประมาณมีผลให้สถาบันยกเลิกทีมกีฬา 8 ทีม (จากตอนนั้น 41) รวมทั้งทีมสกีรวมชายหญิง ทีมยิงปืนสั้นรวมชายหญิง ทีมชายและทีมหญิงในกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งและกีฬายิมนาสติก และทีมชายในกีฬากอล์ฟและมวยปล้ำ
ทีมกีฬาของสถาบันเรียกว่า "เดอะเอ็นจิเนียร์ส" (the Engineers) โดยมีสัตว์ประจำทีมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1914 เป็นบีเวอร์อเมริกัน ซึ่งเป็น "วิศวกรโดยธรรมชาติ (เพราะสร้างเขื่อน)" เล็สเตอร์ การ์ดเรอร์ ศิษย์รุ่น ค.ศ. 1898 ให้เหตุผลว่า "บีเวอร์ไม่ใช่เพียงแค่เป็นตัวแทนของสถาบัน แต่นิสัยของเขาเหมือนกับของพวกเรา คือ บีเวอร์เป็นที่รู้จักกันดีเพราะทักษะทางวิศวกรรมศาสตร์และกลศาสตร์ และเพราะนิสัยที่ขยันขันแข็ง นอกจากนั้นแล้ว ยังเป็นสัตว์กลางคืน ทำงานได้ดีที่สุดเมื่อมืดแล้ว"
MIT ยังส่งทีมแข่งขันระดับมหาวิทยาลัยที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในเกม "Tiddlywinks" ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ได้ชัยชนะทั้งในระดับชาติและระดับโลก MIT ยังเป็นแหล่งกำเนิดนักกีฬาถึง 188 คน ที่ได้รับเกียรติว่า "All-Americans" ซึ่งเป็นจำนวนมากที่สุดลำดับ 3 ของสถาบันทั้งหมดที่เป็นสมาชิกของ NCAA และเป็นจำนวนมากที่สุดในภาค 3
นักศึกษา
ในปีการศึกษา ค.ศ. 2011-2012 MIT มีนักศึกษาระดับปริญญาตรี 4,384 คน และระดับบัณฑิตศึกษา 6,510 คน มีนักศึกษาหญิงร้อยละ 45 ในระดับปริญญาตรี นักศึกษาทั้งระดับปริญญาตรีและระดับบัณฑิตศึกษามาจากทั้ง 50 รัฐ และจาก 115 ประเทศอื่น
ในปีรับนักศึกษา 2015 พิสัยระหว่างควอร์ไทล์ของคะแนน SAT ของนักศึกษา อยู่ระหว่าง 2,110-2,350 และ 97% ของนักศึกษาเรียนเก่งอยู่ในระดับท็อป 10% ของโรงเรียนมัธยมปลายที่จบมา ร้อยละ 99 ของนักศึกษารุ่นปี ค.ศ. 2013 กลับมาเรียนต่อปี 2 ร้อยละ 81 ของนักศึกษารุ่นปี ค.ศ. 2008 เรียนจบปริญญาภายใน 4 ปี ร้อยละ 91 (90% ของผู้ชาย และ 92% ของผู้หญิง) เรียนจบปริญญาภายใน 6 ปี
ในปี ค.ศ. 2012 ค่าหน่วยกิตและค่าธรรมเนียมของนักศึกษาระดับปริญญาตรีรวมเป็น 40,732 ดอลลาร์สหรัฐ (ต่อปี) และค่าใช้จ่ายแต่ละปีรวมกันทั้งหมดเป็นประมาณ 52,507 ดอลลาร์ 62% ของนักศึกษาได้รับความช่วยเหลือทางการเงินเหตุจำเป็นในรูปแบบของทุนการศึกษาจากรัฐบาลกลาง จากรัฐบาลรัฐ จากสถาบันต่าง ๆ และจากองค์กรภายนอกอื่น ๆ เฉลี่ยหัวละ 38,964 ดอลลาร์ นักศึกษาได้รับรางวัลทุนการศึกษารวมกัน 102 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยมากมาจากผู้สนับสนุนสถาบัน (84 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นทุกปีมีผลให้เกิดประเพณีนักศึกษา ที่จะทำ "จราจลค่าเล่าเรียน" (แบบซ่อนยิ้ม) เริ่มตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960
MIT เป็นสถาบันสหศึกษา (รับทั้งผู้หญิงผู้ชาย) อย่างน้อยในนาม ตั้งแต่รับนักศึกษาหญิงเอ็ลเล็น ริชาร์ดส ในปี ค.ศ. 1870 หลังจากนั้น ริชาร์ดสยังได้กลายเป็นอาจารย์หญิงคนแรกของสถาบันในสาขาเคมีอนามัย (sanitary chemistry) อีกด้วย แต่นักศึกษาหญิงก็ยังเป็นชนส่วนน้อย (น้อยกว่า 3%) จนกระทั่งหอพักนักศึกษาหญิงแห่งแรกคือ McCormick Hall ได้สร้างเสร็จลงปีกหนึ่งในปี ค.ศ. 1963  ในระหว่างปี ค.ศ. 1993-2009 อัตราของนักศึกษาหญิงเพิ่มจาก 34% เป็น 45% ในระดับปริญญาตรี และจาก 20% เป็น 31% ในระดับบัณฑิตศึกษา ในปัจจุบัน มีผู้หญิงมากกว่าผู้ชายในสาขาชีววิทยา วิทยาศาสตร์สมองและประชาน สถาปัตยกรรม การวางแผนเมือง และวิศวกรรมชีวภาพ
การเสียชีวิตของนักศึกษาจำนวนหนึ่งในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 และต้นทศวรรษ 2000 มีผลให้สื่อมวลชนเกิดความสนใจในประเพณีและวิถีชีวิตของนักศึกษา หลังจากการเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับการดื่มสุราของนักศึกษาสก็อตต์ ครูเกอร์ ในปี ค.ศ. 1997 เมื่อเป็นสมาชิกใหม่ของ Phi Gamma Delta fraternity สถาบันก็เริ่มนโยบายบังคับให้นักศึกษาปี 1 อาศัยอยู่ในระบบหอพักของสถาบัน
อัตวินิบาตกรรมในปี ค.ศ. 2000 ของนักศึกษาปริญญาตรี (หญิง) อะลิซาเบ็ธ ชิน ทำให้สื่อเริ่มสนใจเรื่องการฆ่าตัวตายของนักศึกษาที่สถาบัน และสร้างข้อวิพากษ์วิจารณ์ประเด็นว่า สถาบันมีอัตราการฆ่าตัวตายที่สูงผิดปกติหรือไม่ ในปลายปี ค.ศ. 2001 ได้มีการดำเนินการตามคำแนะนำของคณะกรรมการเฉพาะกิจที่ตั้งขึ้น ที่แนะนำให้ปรับปรุงบริการด้านสุขภาพจิตให้นักศึกษา มีการเพิ่มทั้งจำนวนบุคคลากร ทั้งเวลาทำงานที่ศูนย์สุขภาพจิต  กรณีนักศึกษาฆ่าตัวตายเหล่านี้ และกรณีอื่น ๆ ที่ตามมาในภายหลังมีความสำคัญ เพราะบิดามารดาของนักศึกษายกสถาบันขึ้นฟ้องศาลตั้งใจจะแสดงความละเลยหน้าที่รับผิดชอบของผู้บริหารสถาบันโดยหลัก in loco parentis (ความรับผิดชอบของสถาบันแทนที่ผู้ปกครอง)
คณะอาจารย์
ในปี ค.ศ. 2015 MIT มีคณะอาจารย์ 1,021 คน 224 คนเป็นอาจารย์หญิง อาจารย์มีหน้าที่ให้เล็กเช่อร์ ให้คำปรึกษากับนักศึกษาทั้งระดับปริญญาตรีและทั้งระดับบัณฑิตศึกษา ทำหน้าที่เป็นกรรมการทางการศึกษา และทำงานวิจัย
ในระหว่างปี ค.ศ. 1964-2009 อาจารย์และบุคคลากรอื่นที่เกี่ยวข้องกับสถาบันรวมทั้งหมด 18 คน ได้รับรางวัลโนเบล (หรือ 14 คนใน 25 ปีที่ผ่านมา) คณะอาจารย์ทั้งอดีตทั้งในปัจจุบันรวม ๆ กันได้รับรางวัลโนเบล 27 รางวัล โดยมากในสาขาเศรษฐศาสตร์และฟิสิกส์ ในปี ค.ศ. 2015 คณะอาจารย์และบุคคลากรผู้ยังสอนอยู่ในปัจจุบัน ได้รับรางวัลเป็น Guggenheim Fellow 65 คน, เป็นนักศึกษา Fulbright Scholar 5 คน และเป็น MacArthur Fellow 23 คน อาจารย์ที่มีผลงานวิจัยที่ยอดเยี่ยมในสาขาของตน และได้ทำงานอุทิศให้แก่ชุมชนของ MIT จะได้รับตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์สถาบัน (Institute Professor อาจเหมือนกับศาสตราจารย์พิศิษฐ์) ในวาระดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่เหลือ
ในปี ค.ศ. 1998 มีการศึกษาที่สรุปว่า มีอคติอย่างเป็นระบบ กีดกันอาจารย์เพศหญิงในโรงเรียนวิทยาศาสตร์ แม้ว่าวิธีการศึกษาจะไม่ได้รับการยอมรับจากทุกฝ่าย แต่ว่า หลังจากนั้น ผู้หญิงก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณบดีภายในโรงเรียนวิทยาศาสตร์และโรงเรียนวิศวกรรมศาสตร์ และสถาบันก็ได้แต่งตั้งรองอธิการบดีหญิงหลายท่าน แม้ว่า การกล่าวหาว่า มีการกีดกันโดยเพศ ก็ยังไม่หมดสิ้นไป ศ.ซูซาน ฮ็อกฟิลด์ ผู้เป็นนักประสาทชีววิทยาระดับโมเลกุล ได้รับแต่งตั้งให้เป็นอธิการบดีหญิงคนแรกในระหว่างปี ค.ศ. 2004-2012
การตัดสินใจให้ (หรือไม่ให้) สิทธิในการดำรงตำแหน่ง (tenure) ของสถาบัน บางครั้งทำให้สื่อระดับชาติเกิดความสนใจ ในปี ค.ศ. 1984 การไล่ออกศาสตราจารย์ผู้ช่วยเดวิด โนเบิล ผู้เป็นนักประวัติศาสตร์ทางเทคโนโลยี กลายเป็นเรื่องดังในเรื่องเสรีภาพในการพูดที่ให้แก่อาจารย์ในมหาวิทยาลัย คือ การไล่ออกเกิดขึ้นหลังจากที่ ศ.โนเบิลพิมพ์หนังสือและเอกสารหลายฉบับที่วิพากษ์วิจารณ์ความที่ทั้ง MIT และมหาวิทยาลัยวิจัยอื่น ๆ ต้องอาศัยเงินสนับสนุนจากบริษัทธุรกิจและจากการทหาร
ในปี ค.ศ. 1994 ศ.ญ. เกร็ตเช็น คาลอนจี ผู้เป็นอดีตศาสตราจารย์วัสดุศาสตร์ฟ้องสถาบันในศาลกล่าวหาว่า เธอถูกปฏิเสธสิทธิในการดำรงตำแหน่งเพราะมีการกีดกันทางเพศ และหลายปีต่อมา ก็มีการยินยอมกันนอกศาลโดยมีการจ่ายค่าเสียหายที่ไม่เปิดเผยจำนวน และโดยตั้งโครงการเพื่อช่วยสนับสนุนให้ผู้หญิงและชนกลุ่มน้อย พยายามเสาะหาตำแหน่งอาจารย์
ในปี ค.ศ. 1997 คณะกรรมการต่อต้านการเลือกปฏิบัติของรัฐแมสซาชูเซตส์ (Massachusetts Commission Against Discrimination) ตีพิมพ์ผลค้นหาข้อเท็จจริงที่แสดงความอาจเป็นได้ว่า การกล่าวหาของศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์-บอสตัน เจมส์ เจ็นนิ่งส์ (ผู้มีเชื้อสายเป็นคนแอฟริกันอเมริกัน) ว่า มีการกีดกันโดยผิวพรรณ มีมูล หลังจากที่คณะกรรมการเสาะหาอาจารย์ชั้นอาวุโสในคณะศึกษาและวางแผนเมือง (Department of Urban Studies and Planning) ไม่ได้ให้สิทธิการดำรงตำแหน่งแบบข้ามสถาบัน (reciprocal tenure) แก่เขา
ในระหว่างปี ค.ศ. 2006-2007 สถาบันปฏิเสธไม่ให้สิทธิการดำรงตำแหน่งแก่ ศ.เจมส์ เชอร์ลีย์ (ผู้มีเชื้อสายเป็นคนแอฟริกันอเมริกัน) เป็นการจุดไฟให้ใหม่กับข้อกล่าวหาว่ามีคตินิยมเชื้อชาติในกระบวนการมอบสิทธิ ซึ่งในที่สุดก็นำไปสู่การโต้เถียงกับคณะผู้บริหารสถาบันผ่านสื่อที่เป็นสาธารณะ การประท้วงด้วยการอดข้าวของ ศ.เชอร์ลีย์ และการลาออกประท้วงของ ศ.แฟรงก์ ดักลาส (ผู้เป็น ศ. แอฟริกันอเมริกัน อีกคนหนึ่ง) หนังสือพิมพ์เสรีนิยม The Boston Globe รายงานในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ว่า "คณะอาจารย์อ่อนอาวุโสของ MIT น้อยกว่าครึ่งจะได้รับสิทธิการดำรงตำแหน่ง หลังจากที่เชอร์ลีย์ถูกปฏิเสธ มีการสอบสวนกรณีของเขาอีกสามครั้งก่อนที่มหาวิทยาลัยจะตกลงใจว่า ไม่มีทั้งการกีดกันโดยคตินิยมเชื้อชาติ ทั้งผลประโยชน์ที่ขัดกัน ในการตัดสินใจ (พิจารณาการมอบสิทธิ) ผู้ร่วมงานของเชอร์ลีย์ถึง 21 คนได้ออกความคิดเห็นทางสื่อว่า เชอร์ลีย์ได้รับความยุติธรรมในการตรวจสอบเพื่อให้สิทธิแก่เขา"
นอกจากนั้นแล้วคณะอาจารย์ในโรงเรียนก็มักจะได้รับเชิญให้ไปเป็นผู้นำในองค์กรของรัฐด้วย ยกตัวอย่างเช่นอดีต ศ.ญ.มาเซีย แม็คนัตต์ ได้เป็นผู้อำนวยการขององค์กรสำรวจธรณีวิทยาสหรัฐ ศาสตราจารย์การวางแผนเมืองซาเวียร์ เดอ ซูซา บริก์ส ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการสำนักงานการบริหารและการออกงบประมาณของทำเนียบขาว และศาสตราจารย์สาขาชีววิทยาอีริก แลนด์เดอร์ เป็นประธานร่วมของคณะผู้ปรึกษาด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของประธานาธิบดี (สหรัฐ) ในปี ค.ศ. 2013 ศ.เออร์เนสต์ โมนี ได้รับแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีบารัค โอบามา ให้เป็นเลขาธิการกระทรวงพลังงานประเทศสหรัฐอเมริกา อดีตศาสตราจารย์แฮนส์ มารค์ ได้เป็นเลขาธิการของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริการะหว่างปี ค.ศ. 1979-1981 ศิษย์เก่าและศาสตราจารย์สถาบันหญิง ชีลลา วิดนอล์ ได้เป็นเลขาธิการของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริการะหว่างปี 1993-1997 เป็นเลขาธิการหญิงคนแรกของกองทัพอากาศ และเป็นหญิงคนแรกที่เป็นผู้นำของทั้งกองทัพ
MIT ติดอันดับ 7 ในรายการมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยสหรัฐที่น่าทำงานที่สุดในปี ค.ศ. 2013 สำรวจโดยการให้คะแนนของผู้ที่ทำงานในสถาบัน ผลการสำรวจแสดงว่า MIT มีสิ่งแวดล้อมที่เด่นในด้านความ "ฉลาด" "มีความคิดสร้างสรรค์" "เป็นกันเอง" โดยมีความสมดุลระหว่างชีวิตการทำงานหนักไปทางด้าน "จริยธรรมในการทำงานที่เข้มแข็ง" แต่บ่นว่า "ให้เงินตอบแทนน้อย"
ศิษย์เก่า
ในบรรดาศิษย์เก่าที่มีถึง 120,000 คน มีบุคคลเป็นจำนวนมากประสบความสำเร็จที่เห็นได้ในงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ในการทำสาธารณประโยชน์ ในการศึกษา และในด้านธุรกิจ โดยปี ค.ศ. 2014 ศิษย์เก่า 27 คนได้รับรางวัลโนเบล 47 คนได้รับเลือกเป็นผู้รับทุนการศึกษาโรดส์ สคูลาร์ส และ 61 คนได้รับเลือกเป็นผู้รับทุนการศึกษา Marshall Scholar
ศิษย์เก่าที่เป็นนักการเมืองหรือทำบริการสาธารณประโยชน์รวมทั้งอดีตประธานธนาคารเงินทุนสำรองรัฐบาลกลาง (ซึ่งเป็นธนาคารกลางของสหรัฐ) เบ็น เบอร์แนงกี, อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาจากรัฐแมสซาชูเซตส์เขตที่ 1 จอห์น โอลเวอร์, อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากรัฐแคลิฟอร์เนียเขตที่ 13 พีท สตาร์ก, อดีตประธานคณะกรรมการเศรษฐกิจแห่งชาติสหรัฐอเมริกา (United States National Economic Council) ลอเร็นซ์ ซัมเมอร์ส, และอดีตประธานหญิงของคณะกรรมการผู้ปรึกษาทางเศรษฐกิจ (Council of Economic Advisors) คริสตินา โรเมอร์
ศิษย์เก่าที่เป็นนักการเมืองในประเทศต่าง ๆ รวมทั้งรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของอิหร่าน Ali Akbar Salehi, นายกรัฐมนตรีประเทศอิสราเอล Benjamin Netanyahu, ประธานธนาคารกลางสหภาพยุโรปมาริโอ ดรากี, ผู้ว่าการธนาคารกองทุนสำรองอินเดีย (ธนาคารกลางอินเดีย) Raghuram Rajan, อดีตเลขาธิการกระทรวงการต่างประเทศประเทศอังกฤษเดวิด มิลิแบนด์, อดีตนายกรัฐมนตรีประเทศกรีซ ลูกัส ปาปาดีโมส, อดีตเลขาธิการสหประชาชาติโคฟี แอนนัน, อดีตรองนายกรัฐมนตรีประเทศอิรัก Ahmed Chalabi, และประธานาธิบดีสิงคโปร์ ดร. โทนี ตัน เค็ง ยัม
ศิษย์เก่าได้ตั้งหรือช่วยตั้งบริษัทที่น่าสนใจหลายบริษัทรวมทั้งบริษัทอินเทล (โดยโรเบิร์ต นอยซ์), บริษัทแมคดอนเนลล์ดักลาส (โดยเจมส์ แม็คดอนเนลล์ และโดนัลด์ ดักลาส), บริษัท Texas Instruments (โดยซีซิล กรีน), บริษัท 3Com (โดยโรเบิร์ต เม็ตคาล์ฟ), บริษัทควอลคอมม์ (โดย Andrew Viterbi), บริษัท Bose (โดย ศ.Amar Bose), บริษัท เรย์เธียน โดยรองอธิการบดีแวเนวาร์ บุช, บริษัท Koch Industries (โดยเฟร็ด คอช), บริษัท Rockwell International (โดยวิลลาด ร็อกเว็ลล์), บริษัท Genentech (โดยโรเบิร์ต สวอนสัน), บริษัท Dropbox (โดยดรู ฮูสตัน), และ บริษัท Campbell Soup (โดยจอห์น ดอร์เแรนซ์) หนังสือพิมพ์ประเทศอังกฤษ The Guardian ได้พิมพ์ข้อความไว้ว่า "งานสำรวจศิษย์เก่า MIT ที่ยังมีชีวิตอยู่พบว่า พวกเขาได้ช่วยตั้งบริษัทกว่า 25,800 บริษัท ว่าจ้างคนมากกว่า 3 ล้านคนรวมทั้งผู้รับจ้าง 1/4 ในย่านซิลิคอนแวลลีย์ บริษัทเหล่านี้ได้รายได้จากทั้งโลกรวมกัน 1.9 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ถ้า MIT เป็นประเทศ ก็จะมีผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) เป็นประเทศที่ 11 ของโลก"
ศิษยเก่าของที่เป็นผู้นำสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษารวมทั้ง อธิการบดีซูบรา ซูเรชของมหาวิทยาลัยคาร์เนกีเมลลอน, อธิการบดีจอห์น เมดาของโรงเรียนดีไซน์โรดไอแลนด์, อธิการบดี Joseph Aoun ของมหาวิทยาลัยนอร์ทอีสเทอร์น, รองอธิการบดีอะดิล นาจัมของมหาวิทยาลัยวิทยาการจัดการแห่งลาฮอร์ (Lahore University of Management Sciences) ประเทศปากีสถาน, อธิการบดีหญิงเชอร์ลีย์ แจ็คสันของสถาบันโพลิเทคนิคเรนส์ซเลียร์, อธิการบดี Suh Nam-pyo ของสถาบันชั้นสูงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเกาหลี, คณบดีเพอร์เวซ ฮูดพอยของคณะฟิสิกส์ที่ Quaid-e-Azam University แห่งประเทศปากีสถาน, อดีตอธิการบดีเดวิด แซกซอนของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์, อดีตอธิการบดีลอเร็นซ์ ซัมเมอร์สของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด, Provost ราแม็ต ชูเรชีของสถาบันเทคโนโลยีนิวยอร์ก, อดีตอธิการบดีวิลเลียม โบรดีของมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์, อดีตอธิการบดีลาร์รี บาคาวของมหาวิทยาลัยทัฟส์, อดีตอธิการบดีอัลเบิร์ต ซีโมนของสถาบันเทคโนโลยีโรเชสเตอร์, อดีตอธิการบดี (และผู้ก่อตั้งสถาบัน) ยูเฮนิโอ ซาดาของสถาบันเทคโนโลยีและการศึกษาระดับสูงมอนเตร์เรย์, อดีตอธิการบดีมาร์ติน จิชของมหาวิทยาลัยเพอร์ดู, และอดีตอธิการบดีมาร์แชล ฮานของเวอร์จิเนียเทค
ในบรรดานักบินอวกาศสหรัฐที่ได้ขึ้นสู่อวกาศ เกินกว่า 1/3 ของเป็นศิษย์เก่าของสถาบัน (รวมทั้งนักบินอวกาศเอ็ดวิน "บัซ" อัลดริน ในภารกิจอะพอลโล 11 ที่ส่งคนไปดวงจันทร์ยานแรก) เป็นจำนวนคนมากกว่ามหาวิทยาลัยอื่น ๆ ทั้งหมด ยกเว้นโรงเรียนทหารของรัฐบาลกลางของสหรัฐ ศิษย์เก่าและอดีตศาสตราจารย์ Qian Xuesen มีส่วนช่วยในโครงการจรวดของสาธารณรัฐประชาชนจีน
ศิษยเก่าที่มีชื่อเสียงในด้านอื่น ๆ รวมทั้งสถาปนิกไอ. เอ็ม. เพผู้ได้รับรางวัลพริตซ์เกอร์ (ซึ่งเรียกว่า เป็นรางวัลโนเบลของสถาปัตยกรรม)
ศิษยเก่าชาวไทยที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี, คุณพลอยไพลิน เจนเซน, โอฬาร ไชยประวัติ, รองศาสตราจารย์ ชัชชาติ สิทธิพันธุ์, กอบศักดิ์ ภูตระกูล, ศาสตราจารย์ สุชัชวีร์ สุวรรณสวัสดิ์, ชัยวัฒน์ วิบูลย์สวัสดิ์, ท่านผู้หญิง นิรมล สุริยสัตย์ ศาสตราจารย์กิตติคุณ ร้อยเอก กฤษฎา อรุณวงษ์ ณ อยุธยา, พิธา ลิ้มเจริญรัตน์ เป็นตัน
ซง ซึง-ฮ็อน
ซง ซึง-ฮ็อน (เกิด 5 ตุลาคม ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ มีชื่อเสียงจากการรับบทเป็น ยุน จุนโซ ในละครซีรีส์เรื่อง รักนี้ชั่วนิรันดร์ (2000)
ประวัติ
ซึง-ฮ็อนได้เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงโดยการเป็นนายแบบโฆษณาเมื่อปี 1999 เรื่อง Calla ประกบคู่กับ คิม ฮีซอน และในปี 2000 ถือว่าเป็นปีทองของซึง-ฮ็อนเลยทีเดียว จากการที่เขาได้รับบทเป็น ยุน จุนโซ ในละครซีรีส์ฟอร์มยักษ์เรื่อง Autumn Fairy Tale ซึ่งทำให้เขาประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเอเชีย
แต่แล้ว ซึง-ฮ็อนก็ประสบกับมรสุมทางชีวิตครั้งใหญ่ เมื่อมีรายงานว่า เขาเลี่ยงทหาร จนเป็นข่าวโด่งดังทั่วเกาหลี และในที่สุดในวันที่ 16 พฤศจิกายน ปี 2004 ซง ซึง-ฮ็อนต้องไปเป็นทหาร โดยจะต้องรับใช้ชาติสองปีเต็ม ดังนั้นจึงไม่สามารถที่จะแสดงละครเรื่องนี้ได้ต่อไป ถึงแม้ว่าแฟนๆในบ้านเกิดและในประเทศต่างๆทั่วเอเชีย หรือแม้แต่สมาชิกรัฐสภาจากพรรครัฐบาลเกาหลีใต้ จะทำเรื่องร้องขอให้ทางทหารผ่อนผันให้เขาแสดงละครเรื่องนี้จนจบ เพราะถือเป็นผลประโยชน์ของชาติ (หลายประเทศซื้อลิขสิทธิ์แล้ว) และซง ซึง-ฮ็อนก็เป็นหนึ่งในกระแส Korean Wave แต่ทางทหารก็ไม่ยอม กฎก็คือกฎ นั่นทำให้แผนการต่างๆต้องล้มเลิก รวมทั้งแผนการเดินทางไปญี่ปุ่นประเทศที่ชื่อเสียงของซึง-ฮ็อนกำลังไปได้ดี ก่อนอำลาวงการชั่วคราว เขาฝากผลงานชิ้นสุดท้าย คือเอ็มวีจาก A Sad Love Story แต่ระหว่างรับใช้ชาติ ทางบริษัทต้นสังกัดในเกาหลีใต้และบริษัทญี่ปุ่น ยังคงผลิตผลิตภัณฑ์ต่างๆที่เกี่ยวกับซง ซึง-ฮ็อนออกมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งส่วนมากวางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น และก็ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากแฟนๆ ไม่ว่าจะเป็นอัลบั้มเพลง อัลบั้มภาพ นิตยสาร และดีวีดีส่วนตัว สินค้าบางชิ้นติดอันดับหนึ่งสินค้าขายดี การตอบรับจากแฟนๆ ถือเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทั้งๆ ที่ ซึง-ฮ็อน อำลาวงการชั่วคราว
ซงซึงฮอนกลับมากับผลงานการแสดงเรื่องใหม่อีกครั้ง คือ black ในปี 2017 เป็นละครแนวสืบสวนสอบสวน-ดราม่า ประกบคู่กับ Go Ah Ra (โกอารา) ในบท ยมทูต444(ฮันมูกัง/แบล็ค) และโกอารา รับบท คังฮารัม เด็กสาวผู้มองเห็นเงามรณะและเห็นเหตุการณ์ความตายจากเงาสีดำล่วงหน้า
กลีบดอก
กลีบดอก (petal) เป็นส่วนหนึ่งของดอก กลีบดอกเจริญมาจากใบที่เปลี่ยนรูป ล้อมรอบโครงสร้างสืบพันธุ์ของดอก กลีบดอกมักมีสีสันสดใส และรูปทรงสะดุดตาเพื่อดึงดูดพาหะถ่ายเรณู เมื่อกลีบดอกอยู่รวมกันจะเรียกว่า วงกลีบดอก (corolla) กลีบดอกมักอยู่ร่วมกับกลีบเลี้ยง ซึ่งเป็นใบเปลี่ยนรูปอีกชุดที่ทำหน้าที่ปกป้องดอก เมื่อวงกลีบดอกและวงกลีบเลี้ยงอยู่ด้วยกันจะเรียกว่า วงกลีบรวม (perianth) บางครั้งมีการใช้คำกลีบรวม (tepal) เมื่อการแยกกลีบดอกและกลีบเลี้ยงเป็นไปได้ยาก โดยทั่วไปกลีบดอกเป็นส่วนที่เด่นชัดที่สุดของพืชดอก แต่พืชบางชนิด เช่น หญ้ามีกลีบดอกที่ลดรูปเล็กมากหรือไม่มีเลย
พืชแต่ละชนิดมีจำนวนกลีบดอกต่างกัน พืชใบเลี้ยงคู่แท้มีกลีบดอก 4–5 กลีบ ส่วนพืชใบเลี้ยงเดี่ยวมีกลีบดอก 3–6 กลีบ วงกลีบดอกมีความสมมาตรได้ทั้งแบบด้านข้างและแบบรัศมี กล่าวคือดอกสมมาตรด้านข้างสามารถแบ่งเป็นสองด้านที่มีลักษณะเหมือนกันได้ครั้งเดียว ขณะที่ดอกสมมาตรแบบรัศมียังคงมีลักษณะเหมือนกันทั้งสองด้าน แม้จะแบ่งหลายครั้ง
อภัยทาน
อภัยทาน คือ การสละอารมณ์โกรธเป็นทาน ให้อภัย ไม่จองเวร สละอารมณ์โกรธพยาบาทให้ขาดออกจากใจ เป็นการเจริญเมตตาพรหมวิหาร
กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2019 – ทีมหญิง
การแข่งขันกีฬา แบดมินตัน ทีมหญิง ในมหกรรมกีฬา ซีเกมส์ 2019 ในกรุง มะนิลา จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 ถึง 3 ธันวาคม ที่ มุนตินลูปา สปอร์ตส์ คอมเพล็กซ์, เมโทรมะนิลา, ประเทศฟิลิปปินส์.
ตารางการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดคือเวลามาตรฐานฟิลิปปินส์ (UTC+08:00)
อัมบรี ซานุสซี
แอมบรี ซานุสซี (Ambri Sanussi) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 4 ครั้ง ชนะ 1 แพ้ 3
มิสแกรนด์ปารากวัย
มิสแกรนด์ปารากวัย (Miss Grand Paraguay) เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของประเทศปารากวัย เพื่อคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มจัดประกวดเพื่อคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2017 โดยใช้ระบบการคัดเลือกหาตัวแทนของแต่ละจังหวัดเพื่อเข้าร่วมการประกวดในระดับประเทศ โดยตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013 – 2015 นั้น ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัยจะมาจากการแต่งตั้งโดยผู้อำนวยการกองประกวดให้ดำรงตำแหน่งในปีนั้น ๆ ผู้อำนวยการกองประกวดมิสแกรนด์ปารากวัยในปัจจุบัน คือ กาเบรียล โรมาน (Gabriel Roman) ซึ่งได้รับสิทธิ์การจัดส่งตัวแทนปารากวัยเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลตั้งแต่ ปี ค.ศ. 2016 เป็นต้นมา
ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัยคนแรก คือ เซนดี มารีซอล คาซีเรส จากอาซุนซิออน และได้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2013 ซึ่งถือว่าเป็นการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลครั้งแรก ส่วนผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัยคนปัจจุบัน คือ อากาธา เลออน จากซิวดัดเดลเอสเต และเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2022 ในเดือนตุลาคม 2022 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติ
องค์กรมิสแกรนด์ปารากวัยได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2016 และได้มีการแต่งตั้ง ซินดี นอร์ดมานน์ (Cindy Nordmann Arias) ให้เป็นผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัย 2016 หลังจากเสร็จสิ้นการประกวดในระดับนานาชาติที่สหรัฐอเมริกาในปีนั้น องค์กรมิสแกรนด์ปารากวัยได้แถลงอย่างเป็นทางการณ์ว่าในปี ค.ศ. 2017 จะมีการจัดการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2017 ขึ้น โดยใช้ระบบการคัดเลือกตัวแทนของแต่ละจังหวัดทั้ง 17 จังหวัดทั่วประเทศ เพื่อเข้าร่วมการประกวดระดับประเทศที่จะถูกจัดขึ้นในช่วงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2017 ทั้งนี้ การคัดเลือกมิสแกรนด์ปารากวัยในระดับจังหวัดของแต่ละจังหวัดนั้น จะจัดประกวดขึ้นบนเวทีเดียวกันกับการคัดเลือกตัวแทนระดับจังหวัดของมิสยูนิเวิร์สและมิสเวิลด์ปารากวัย โดยตำแหน่งชนะเลิศ รองชนะเลิศอันอับที่ 1 และรองชนะเลิศอันดับที่ 2 ของการประกวดในแต่ละจังหวัด จะได้ดำรงตำแหน่งมิสยูนิเวิร์ส มิสเวิลด์ และมิสแกรนด์ปารากวัย ของจังหวัดนั้น ๆ ตามลำดับ
การจัดประกวดมิสแกรนด์ปารากวัยทั้งในระดับจังหวัดและระดับประเทศในปัจจุบัน อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของบริษัท เอมจีเอม โปรดักชันส์ จำกัด (MGM Productions Co., Ltd.) ซึ่งเป็นผู้ได้รับสิทธิ์ในการจัดประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย มิสยูนิเวิร์สปารากวัย และมิสเวิลด์ปารากวัย ทำให้การจัดประกวดนางงามของเอมจีเอม โปรดักชัน กลายมาเป็นเวทีการประกวดนางงามที่ใหญ่ที่สุดของประเทศปารากวัย
การจัดประกวด
ในปี ค.ศ. 2013-2016 ผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัยจะมาจากการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง หลังปี ค.ศ. 2016 เป็นต้นมา จึงได้มีการจัดประกวดเพื่อค้นหาผู้ดำรงตำแหน่งมิสแกรนด์ปารากวัย
มิสแกรนด์ปารากวัย 2022
การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2022 นั้นจะมีการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละจังหวัดหรือเมือง โดยผู้ที่ผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัด/เมืองเข้าสู่การประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2022 มีดังรายชื่อต่อไปนี้:
มิสแกรนด์ปารากวัย 2021
การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2021 นั้นจะมีการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละจังหวัดหรือเมือง โดยผู้ที่ผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัด/เมืองเข้าสู่การประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2021 มีดังรายชื่อต่อไปนี้:
มิสแกรนด์ปารากวัย 2019
การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2019 นั้นจะมีการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละจังหวัดหรือเมือง โดยผู้ที่ผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัด/เมืองเข้าสู่การประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2019 มีดังรายชื่อต่อไปนี้:
มิสแกรนด์ปารากวัย 2018
การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2018 นั้นจะมีการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละจังหวัดหรือเมือง โดยผู้ที่ผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัด/เมืองเข้าสู่การประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2018 มีดังรายชื่อต่อไปนี้:
มิสแกรนด์ปารากวัย 2017
มิสแกรนด์ปารากวัย 2017 ( Miss Grand Paraguay 2017) เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของปารากวัย โดยเป็นการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัยครั้งแรก โดยการประกวดรอบสุดท้ายถูกจัดขึ้นในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ณ Hotel Agustin Barrios, Centro Paraguayo Japones, อาซุนซิออน, ประเทศปารากวัย โดยผู้ชนะในการประกวดในครั้งนี้ จะได้รับการส่งมอบตำแหน่งโดย Cindy Nordmann Arias มิสแกรนด์ปารากวัย 2016 และจะต้องเข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล 2017 ในช่วงเดือนตุลาคม ค.ศ. 2017 ที่ประเทศเวียดนาม การจัดประกวดในครั้งนี้จะมีการถ่ายทอดสดผ่านทาง Globovisión ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์สัญชาติเวเนซุเอลาที่ออกอากาศทั่วละตินอเมริกา และช่อง Latele โดยมี เมต เดลกาโด และ Rocio Higuera เป็นพิธีกรดำเนินการประกวด
ทั้งนี้ การจัดการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2017 ในครั้งนี้ อยู่ภายใต้สิทธิ์การควบคุมดูแลของบริษัท เอ็มจีเอ็ม โปรดักชั่นส์ จำกัด (MGM Productions Co., Ltd.) ซึ่งเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์การจัดประกวดนี้แต่เพียงผู้เดียวในปารากวัย และนอกจากนี้ บริษัทยังกล่าวยังเป็นผู้ได้รับสิทธิ์ในการคัดเลือกหาตัวแทนมิสยูนิเวิร์สปารากวัยและมิสเวิลด์ปารากวัยอีกด้วย ซึ่งจะมีการคัดเลือกตัวแทนมิสยูนิเวิร์สปารากวัยและมิสเวิลด์ปารากวัยขึ้นในเดือนกันยายนปีเดียวกันนี้ การคัดเลือกผู้เข้าร่วมการประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2017 นั้นจะมีการคัดเลือกตัวแทนในแต่ละจังหวัดหรือเมือง โดยผู้ที่ผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัด/เมืองเข้าสู่การประกวดมิสแกรนด์ปารากวัย 2017 มีทั้งสิ้น 16 คน ดังรายชื่อต่อไปนี้:
ชาวซามี
ชาวซามี เป็นชนพื้นเมืองในทวีปยุโรป อาศัยอยู่ในเขตแลปแลนด์หรือแซปมิ ซึ่งอยู่ในประเทศนอร์เวย์ สวีเดน ฟินแลนด์ และคาบสมุทรโกลา รัสเซีย ชาวซามีพูดภาษากลุ่มซามี ซึ่งอยู่ในภาษากลุ่มฟินโน-ยูกริก ตระกูลภาษายูราลิก ปัจจุบัน ประมาณการกันว่ามีชาวซามีทั้งหมด 75,000 คน โดยส่วนใหญ่อยู่ในนอร์เวย์
วันชาติซามีตรงกับวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ซึ่งในปีพ.ศ. 2459 (ค.ศ. 1917) ได้มีการประชุมสภาชาวซามีขึ้นครั้งแรกที่ ทร็อนไฮม์ ประเทศนอร์เวย์ ซึ่งการประชุมนี้ เป็นครั้งแรกที่ชาวซามีจากนอร์เวย์และสวีเดนได้ร่วมกันทำงานเพื่อแก้ปัญหาร่วมกัน การประชุมชาวซามีครั้งที่ 15 ที่เฮลซิงกิในปีพ.ศ. 2536 ได้ประกาศให้วันที่ 6 กุมภาพันธ์เป็นวันชาติชาวซามี
อ่านา
อ่านา (အားနာ) เป็นค่านิยมทางสังคมและวัฒนธรรมของพม่าที่เทียบเท่ากับ ความเกรงใจ ในวัฒนธรรมไทย หรือ เอ็นเรียว (enryo) ในวัฒนธรรมญี่ปุ่น อ่านา จะแสดงออกในรูปของการยับยั้ง ความไม่อยาก การปฏิเสธ หรือการหลีกหนีในความสัมพันธ์กับมนุษย์อีกคนเนื่องจากกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ เสียหน้า ไม่สะดวกใจ หรืออับอาย อ่านา ยังรวมถึงการคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นอย่างมาก และความประวงค์ที่จะไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกเครียด ไม่สบายใจ หรือสร้างภาระแก่ผู้อื่น หรือเป็นการแสดงออกถึงการเคารพในผลประโยชน์ของอีกบุคคลเป็นหลัก เหนือประโยชน์ของตนเอง อ่านา มีบทบาทอย่างมากต่อลักษณะความสัมพันธ์ไปจนถึงพฤติกรรมทางสังคมและการเมืองในสังคมพม่า นอกจากนี้ อ่านา ยังมีส่วนอย่างมากให้เกิดลำดับขั้นทางสังคมและความไม่เท่ากันในแง่ของความสัมพันธ์เชิงสังคม เพราะลักษณะของความตรงไปตรงมา ("ไม่ อ่านา") ถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมที่ก้าวร้าวและเผชิญหน้าเกินไป
ศัพทมูล
อ่านา แปลตรงตัวได้ว่าทำให้ "ความแข็งแกร่ง" (MY အား) ของบุคคลหนึ่ง ๆ โดน "ทำร้าย" (MY နာ) อ่านา ป่านา (MY အားနာ ပါးနာ) มีความหมายเดียวกัน แต่มีเติมคำว่า ป่านา (MY ပါးနာ ซึ่งแปลง่า "ปวดแก้ม" ลงไป ส่วนคำว่า อ่านาเด (MY အားနာတယ်) เป็นประโยคสำหรับอธิบายบุคคลที่มีความรู้สึก อ่านา ในภาษาพื้นถิ่นของพม่ายังมีคำเทียบเท่า เช่น ภาษาฉานใช้คำว่า และภาษาจิ่งเผาะใช้คำว่า
มณิกรรณิกาฆาฏ
มณิกรรณิกาฆาฏ (मणिकर्णिका घाट) เป็นสถานที่ปลงศพริมแม่น้ำ (ซึ่งเรียกว่าฆาฏ) ริมแม่น้ำคงคา เมืองพาราณสี รัฐอุตตรประเทศ เชื่อกันว่าการนำร่างมาประกอบพิธีศพที่นี่จะช่วยให้วิญญาณเข้าถึงโมกษะ คือสามารถหลุดพ้นสังสารวัฏ มณิกรรณิกาฆาฏตั้งอยู่ระหว่างทศาศวเมธฆาฏกับสินธิยาฆาฏ
"มณิกรรณิกา" เป็นชื่อของต่างหูที่พระสตีเชื่อกันว่าได้ทรงทำหล่นไว้ ณ พื้นที่นี้ ชาวฮินดูบางส่วนในลัทธิศักติจึงเชื่อว่ามณิกรรณิกามนเทียรเป็นหนึ่งในศักติปีฐะ โดย "มณิกรรณิกา" มาจากคำว่า "มณีกรรณะ" (Manikarna) ในภาษาสันสกฤต แปลว่า "ต่างหู" นอกจากนี้การเก็บข้อมูลเอกสารวงศ์วานฮินดูแห่งพาราณสีที่มีชื่อเสียงก็เก็บรักษาไว้ที่ฆาฏแห่งนี้
นกแซงแซวสีเทา
นกแซงแซวสีเทา (Ashy Drongo) เป็นนกประจำถิ่นและนกอพยพ พบได้ในแถบเอเชียใต้ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยเป็นนกประจำถิ่นของภาคเหนือ ภาคตะวันตก ส่วนนกอพยพนอกฤดูผสมพันธุ์พบที่ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ลักษณะ
รูปร่างโดยทั่วไปคล้ายนกแซงแซวหางปลา ขาสั้น ขนที่ลำตัวเป็นสีเทาตั้งแต่เทาอ่อนจนถึงเทาเข้ม สีจะเข้มในช่วงบนของลำตัว หากเป็นนกประจำถิ่นสีจะเข้มกว่านกอพยพ ส่วนนกอพยพจะมีสีขาวข้างหัว ในบางครั้งจะพบว่ามีสีเข้มเช่นเดียวกับนกประจำถิ่น
ถิ่นที่อยู่
พบได้ในเขตป่าเบญจพรรณ ป่าดงดิบ ชายป่า ทุ่งโล่ง ป่าทุติยภูมิ ในพื้นที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลไม่เกิน 2,565 เมตร เช่น ประเทศอัฟกานิสถาน ตอนใต้ของประเทศจีน และประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ลำจวน สวนแตง
ลำจวน สวนแตง มีชื่อจริงว่า ลำจวน เกษมสุข ศิลปินพื้นบ้าน เพลงอีแซว หัวหน้าคณะเพลงอีแซว คณะแม่ลำจวน สวนแตง
ประวัติ
ลำจวนเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2478 ที่ตำบลศาลาขาว อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี เริ่มหัดเพลงอีแซวครั้งแรกตอนอายุ 12 ปี ตัวของลำจวนเองไม่เคยสนใจเพลงอีแซวมาก่อนเลย  เห็นเขาเล่นเพลงยังไม่อยากดู เพราะว่าเขาร้องกันหยาบคาย ไม่น่าฟัง จนกระทั่งวันหนึ่งได้มีโอกาสตามพี่สาวไปเที่ยวงานปิดทองหลวงพ่อโตที่วัดป่าเลไลยก์  ได้เห็นเขาเล่นเพลง ดูแล้วสนุกสนาน  จึงได้ติดตามพี่มาลัยไปงานเพลง มีอยู่วันหนึ่งพี่สาวป่วยรักษาไม่หาย ลุงเป็นคนมาบอกกับพ่อว่า จะต้องทรงเจ้า ถ้ารับเป็นคนทรงจึงจะหาย  แต่ว่าพ่อเป็นคนไม่ชอบเพลง พอพี่สาวรับเป็นคนทรงเจ้า อาการป่วยก็หาย พอมีคนมาหาเพลงพี่สาวยังไปไม่ค่อยจะไหว  ลำจวนจึงจำเป็นต้องหิ้วกระเป๋าไปให้พี่สาว  ตอนนั้นอายุ  12 ปี สมัยก่อนไปเล่นเพลงต้องเดินไป  ไปกับพี่สาวบ่อย ๆ เข้าเขาให้ร้องก็ไม่กล้าร้อง อายคนดู เริ่มต้นที่การตีฉิ่ง ได้ค่าตัวงานละ 1 บาท อยู่มาวันหนึ่งเห็นคนที่เขาเล่นเพลงเป็นได้ค่าตัวงานละ 30 บาท แต่ตัวเองตีฉิ่งได้ 10 บาท ก็เลยคิดอยากร้องเพลง ก็ไปขอเพลงออกตัวจากรุ่นพี เดินทางไปก็ต่อเพลงกันไป เมื่อไปเล่นงานบ่อย ๆ ก็จำเนื้อเพลงได้ ระยะหลัง ๆ มีความสนใจเพลงอีแซวมากขึ้น ใช้เวลาไม่นานก็จำเพลงได้มาก  มีเพลงหักกัน (เพลงที่ว่ากันเจ็บ ๆ) แก้กันไม่ตก ผู้ชายว่ามาแล้วผู้หญิงแก้เพลงไม่ได้
ลำจวน ใช้ชื่อในการแสดงเพลงอีแซวว่า "ลำจวน สวนแตง" เป็นแม่เพลงที่รู้เพลงมาก ฝึกหัดเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ และมีไหวพริบในการร้องมาก
พ.ศ. 2044
พุทธศักราช 2044 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 2044
พ.ศ. 2045
พุทธศักราช 2045 ใกล้เคียงกับ
Paquirea
Paquirea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Paquirea lanceolata.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เปรู
การเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ
การเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ (pericardiocentesis) เป็นหัตถการทางการแพทย์ที่มักทำเพื่อระบายน้ำออกจากช่องเยื่อหุ้มหัวใจ
ภาวะที่จำเป็นต้องได้รับการเจาะช่องเยื่อหุ้มหัวใจ เช่น หัวใจถูกบีบรัด เป็นต้น
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน (Franz Joseph Haydn; 31 มีนาคม ค.ศ. 1732 – 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1809) เป็นคีตกวีชาวออสเตรียในยุคคลาสสิก เนื่องจากเป็นคีตกวีในความดูแลของราชสำนัก จึงได้ประพันธ์บทเพลงไว้เป็นจำนวนมาก ได้ชื่อว่าเป็น "บิดาแห่งซิมโฟนี" และ "บิดาแห่งควอเท็ตเครื่องสาย"
นอกจากนั้น ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน ยังเป็นพี่ของโยฮัน มิชชาเอล ไฮเดิน (Johann Michael Haydn) คีตกวีคนสำคัญอีกคนหนึ่งของออสเตรียอีกด้วย
วัยเด็ก
ชีวิตในบ้านของฟรังค์นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับไฮเดิน เขาต้องตกระกำลำบากกับความหิว และยังต้องทนอับอายกับการใส่เสื้อผ้าที่สกปรกตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม เขาได้อดทนอยู่เพื่อเริ่มเรียนดนตรีที่นั่น จากนั้นเขาก็สามารถเล่นฮาร์ปซิคอร์ดและไวโอลินได้ จากนั้นชาวเมืองไฮน์บวร์คต่างก็สะดุดหูกับโซปราโนอันแหลมสูงของไฮเดินในคณะประสานเสียงของโบสถ์ ทำให้ใครก็ตามที่ได้ฟังเสียงร้องของไฮเดินจะประทับใจในเสียงของเขา
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์ (Berthe de Hollande) หรือ แบร์ตาแห่งฟรีสลันด์ (Berthe de Frize) (ค.ศ. 1058 – 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1093) เป็นพระราชินีของชาวแฟรงก์จากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส แบร์ตาแห่งฟรีสลันด์เป็นธิดาของโฟลริสที่ 1 เอิร์ลแห่งฟรีสลันด์ตะวันตกกับแกร์ทรูดแห่งซัคเซิน พระองค์เป็นพระมารดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศส ทรงหย่ากับพระเจ้าฟีลิปที่ 1 พระสวามี และสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทมงต์เตรยล์เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1093
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
วัยเด็ก
อย่างไรก็ตาม ชีวิตของไฮเดินก็ไม่ต่างกับตอนอยู่กับฟรังค์ เนื่องจากร็อยเทอร์ไม่ได้สนใจว่าไฮเดินมีอาหารกินทุกมื้อหรือไม่ ทำให้ชีวิตไฮเดินในช่วงนี้ได้แต่เฝ้ารอการออกแสดงต่อหน้าผู้ชมที่มีฐานะเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เพราะในบางครั้ง คณะนักร้องจะมีโอกาสได้กินอาหารและเครื่องดื่มที่ผู้มีจิตศรัทธาให้มา นอกจากนั้น ร็อยเทอร์ก็แทบจะไม่ได้สนใจว่าจะให้นักร้องประสานเสียงของเขาได้รับการศึกษาวิชาดนตรีแต่อย่างใดเลย ถึงกระนั้น อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนนี้ก็เคยเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางดนตรีชั้นนำของยุโรป มักจะมีเพลงใหม่ ๆ จากคีตกวีชั้นนำออกแสดงอยู่หลายครั้ง จึงเป็นโอกาสที่ไฮเดินจะได้เรียนดนตรีจากการสังเกตนักดนตรีระดับมืออาชีพของที่นี่ ทำให้ต่อมา หลังจากที่ได้เรียนรู้ด้วยตนเองที่มหาวิหารแห่งนี้ เขาจึงได้เติบโตเป็นนักดนตรีอาชีพที่มีความสามารถในที่สุด
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
พระราชินีแห่งฝรั่งเศส
โฟลริสที่ 1 บิดาของพระองค์ถูกลอบสังหารในปี ค.ศ. 1061 สองปีต่อมามารดาของพระองค์แต่งงานใหม่กับรอแบร์ บุตรชายคนรองของเบาด์วินที่ 5 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ รอแบร์กลายเป็นผู้ปกครองของแบร์ตากับพี่น้องอีกหกคน และเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในฟรีสลันด์ตะวันตกจึงทำให้ได้รับฉายาว่ารอแบร์ชาวฟรีสลันด์ ปี ค.ศ. 1071 เดิร์กที่ 5 พี่ชายของแบร์ตาโตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะบริหารปกครองฟรีสลันด์ เขาได้รับตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งฮอลแลนด์
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ต่อสู้กับชีวิตนักดนตรีพเนจร
ต่อมาใน ค.ศ. 1749 เมื่อไฮเดินอายุ 17 ปี เขาก็ไม่สามารถร้องคอรัสเสียงสูงได้อีกต่อไป เนื่องจากเสียงที่เคยแจ่มใสแตกเป็นเสียงห้าวเครือ ซึ่งตามกฎเขาจะต้องออกจากโรงเรียน แต่ครูทั้งหลายยังรักเขาอยู่จึงให้อยู่ต่อไป แต่แล้ววันหนึ่งขณะที่เขาเห็นหางเปียของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้า ด้วยความคะนองเขาจึงเอากรรไกรที่ซ่อนไว้มาตัดหางเปียเพื่อน พอเด็กคนนั้นรู้ว่าหางเปียของตัวหายไปก็ร้องโวยวายขึ้น เมื่อครูทราบจึงโกรธมาก ไฮเดินจึงต้องออกจากอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนด้วยเหตุนี้
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
พระราชินีแห่งฝรั่งเศส
ปี ค.ศ. 1070 เบาด์วินที่ 6 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ พี่ชายของรอแบร์ถึงแก่กรรม ชาวฟลานเดอส์ไม่พอใจริชิลดาแห่งแอโนต์ ภรรยาม่ายของเบาด์วิน รอแบร์แห่งฟรีสลันด์เป็นผู้นำในการปฏิวัติ เขาปราบริชิลดากับอาร์นูล์ฟที่ 3 เคานต์แห่งฟลานเดอส์ บุตรชายของเธอและเข้ายึดลีลล์ ริชิลดาร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศสที่ยกทัพมาด้วยพระองค์เอง
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ต่อสู้กับชีวิตนักดนตรีพเนจร
เมื่อไฮเดินถูกขับออกจากอาสนวิหาร เขากลายเป็นคนพเนจรไม่มีบ้านอยู่ และต้องมีชีวิตที่ลำบาก ความเป็นอยู่แร้นแค้น แต่ยังโชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากโยฮัน มิชชาเอล สปางเลอร์ (Johann Michael Spangler) ที่ให้ไฮเดินมาอาศัยอยู่ที่ห้องใต้หลังคา ทั้ง ๆ ที่ลำพังแล้ว บ้านของสปางเลอร์ก็มีคนอาศัยไม่น้อย ไฮเดินได้มาอาศัยอยู่กับสปางเลอร์ระยะหนึ่ง จึงทำให้เขาเริ่มหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นนักดนตรีพเนจรได้แล้ว
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
พระราชินีแห่งฝรั่งเศส
วันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1071 รอแบร์ปราบพระเจ้าฟีลิปได้ที่บาวิงโฮฟใกล้กับมองต์แคสเซิล อารนูล์ฟถูกสังหารในสมรภูมิดังกล่าว รอแบร์ชาวฟรีสลันด์ขึ้นเป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์เพื่อกีดกันเบาด์วินที่ 2 แห่งแอโนต์ หลานชายที่เป็นบุตรชายคนรองของเบาด์วินที่ 6 กับริชิลดา
จากศึกสงครามดังกล่าว ความพ่ายแพ้ต่อข้าราชบริวารของตนทำให้กองทัพของพระเจ้าฟีลิปที่ 1 ขาดแคลนความน่าเชื่อถือ เพื่อรักษาเกียรติและความเกรียงไกรของราชวงศ์ พระองค์ได้ทำการเจรจาตกลง ยอมรับรอแบร์ชาวฟรีสลันด์เป็นเคานต์แห่งฟลานเดอส์ เหล่าที่ปรึกษาของพระเจ้าฟีลิปหนุ่มแนะนำให้พระองค์ผนึกสันติภาพด้วยการแต่งงาน แต่ธิดาของรอแบร์ต่างก็ยังเด็กเกินไป มีเพียงแบร์ตา ธิดาเลี้ยงที่มีอายุพอที่จะแต่งงานได้
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ต่อสู้กับชีวิตนักดนตรีพเนจร
ในช่วงมรสุมของชีวิตนี้ ไฮเดินต้องทำงานหลากหลายประเภท โดยเป็นทั้งครูสอนดนตรี นักดนตรีร่วมบรรเลงกับนักดนตรีตามริมถนนยามค่ำคืน ในงานเต้นรำ และงานพิธีฝังศพเป็นครั้งคราว โดยเป็นนักร้องบ้าง นักดนตรีบ้าง ได้เงินวันละ 2 ถึง 3 ฟลอรินส์ พอจะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันหนึ่ง ๆ ในช่วงนี้เองเขาได้แต่งเพลงเซเรเนด (serenade) สำหรับบรรเลงในวง บทประพันธ์แรกของไฮเดินนี้ ถ้าใครได้ยินเป็นต้องหยุดยืนฟังให้จบ เพราะมีความไพเราะจับใจผู้ฟังอย่างยิ่ง ปรากฏเป็นที่นิยมชมชอบของผู้ฟังทั้งหลาย จนในวันหนึ่ง นีโกลา ปอร์โปรา คีตกวีชื่อดังชาวอิตาลีมาได้สดับฟังเพลงนั้นเข้าก็เกิดความสนใจ พอรู้ว่าไฮเดินเป็นผู้แต่งก็รู้สึกสนใจในตัวไฮเดินมาก และได้เอ่ยปากชักชวนไฮเดินให้มาอยู่กับเขา ไฮเดินจึงได้มาเป็นเลขานุการส่วนตัวและผู้ช่วยขับร้องของปอร์โปราตั้งแต่นั้นมา ซึ่งในภายหลังเขากล่าวว่านี่เป็นโอกาสที่เขาได้เรียนรู้ "รากฐานของการประพันธ์เพลงที่แท้จริง" อีกด้วย ปอร์โปราได้สอนให้ไฮเดินประพันธ์เพลง เรียนดนตรีทั้งทางทฤษฎีและทางปฏิบัติ และนอกจากนั้นยังแนะนำให้เขารู้จักกับแวดวงสังคมชั้นสูงอีกด้วย
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
พระราชินีแห่งฝรั่งเศส
พิธีอภิเษกสมรสของแบร์ตากับพระเจ้าฟีลิปที่ 1 ถูกจัดขึ้นในปี ค.ศ. 1072 แต่กว่าทั้งคู่จะมีพระโอรสธิดาคนแรกก็ในอีกหกปีต่อมา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันหกคน คือ
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ต่อสู้กับชีวิตนักดนตรีพเนจร
เมื่อครั้งที่ไฮเดินเป็นนักร้องประสานเสียงอยู่นั้น เขาไม่เคยได้เรียนรู้ทฤษฎีดนตรีและการประพันธ์เพลงเลย และกลายเป็นช่องว่างในการเข้าถึงศาสตร์นี้อย่างมาก ดังนั้น เพื่อความเข้าใจในศาสตร์นี้ เขาจึงเริ่มศึกษาหลักการแต่งเพลงจากหนังสือ Gradus ad Parnassum ของโยฮัน โยเซ็ฟ ฟุคส์ และศึกษาผลงานของคาร์ล ฟิลลิพ เอมานูเอ็ล บัค อย่างละเอียดถี่ถ้วน ซึ่งต่อมาเขาได้ถือว่าเป็นแนวทางสำคัญของการแต่งเพลงของเขาเลยทีเดียว
ในขณะที่ทักษะของไฮเดินกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องนั้น เขาเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากขึ้นจากผลงานอุปรากรเรื่องแรกของเขา คือ Der krumme Teufel หรือ The Limping Devil ซึ่งประพันธ์ให้กับนักเขียนนิยายภาพ โยฮัน โยเซ็ฟ เฟลิคส์ ฟ็อน ควทซ์ เจ้าของฉายา "เบอร์นาร์ดอน" จากนั้น ผลงานของเขาก็ประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวงใน ค.ศ. 1753 แต่หลังจากนั้นก็เงียบไปเนื่องจากถูกตรวจพิจารณา
แบร์ตาแห่งฮอลแลนด์
ถูกกักขังและถูกทอดทิ้ง
หลังให้กำเนิดพระโอรสธิดาหลายคน ชีวิตแต่งงานก็เริ่มเกิดรอยร้าว กษัตริย์เริ่มเบื่อหน่ายพระมเหสีโดยไม่มีใครทราบเหตุผลที่แน่ชัด วิลเลียมแห่งมาล์มสบรี นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษให้เหตุผลว่าเป็นเพราะแบร์ตานั้น "อ้วนเกินไป" ทั้งที่กษัตริย์เองก็อ้วนเกินกว่าม้าจะรับน้ำหนักตัวไหว ปี ค.ศ. 1090 พระเจ้าฟีลิปขังพระมเหสีไว้ในปราสาทมงต์เตรยล์ซึ่งเป็นหนึ่งในสินเดิมของพระนาง ต่อมาในปี ค.ศ. 1092 ทรงประกาศว่าจะหย่ากับพระนางเพื่อแต่งงานใหม่กับแบร์ทราดแห่งมงต์ฟอต์ หญิงมีพันธะที่เป็นภรรยาของฟูลค์ที่ 4 เคานต์แห่งอ็องฌู การตัดสินใจของพระองค์ทำให้บิดาเลี้ยงของแบร์ตาโกรธมาก แบร์ตาสิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นานในวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1094 ทำให้พระเจ้าฟีลิปที่ 1 หมดพันธะ ขณะที่เคานเตสแห่งอ็องฌูยังคงมีพันธะเนื่องจากฟูลค์ สามีของเธอยังคงมีชีวิตอยู่
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ต่อสู้กับชีวิตนักดนตรีพเนจร
ไฮเดินเห็นว่าผลงานเพลงที่เขาแต่งขึ้นถูกนำไปเผยแพร่และขายในร้านดนตรีท้องถิ่นอีกด้วย แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลใจใด ๆ
หลังจากที่เขากำลังมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อย ๆ นั้น ในที่สุดไฮเดินได้มาอยู่ในสังคมชั้นสูง อันเป็นช่วงที่สำคัญยิ่งในช่วงชีวิตนักประพันธ์ของเขา เคาน์เทสทูน (Countess Thun) ได้ฟังบทประพันธ์ของไฮเดินเพลงหนึ่งแล้วประทับใจมาก จึงได้เรียกตัวเขาและว่าจ้างให้มาเป็นครูสอนร้องเพลงและคีย์บอร์ดส่วนตัวของเธอ และบารอน คาร์ล โยเซ็ฟ เฟือร์นแบร์ค (Carl Josef Fürnberg) ก็ได้ว่าจ้างไฮเดินและให้มาอยู่ที่ไวนท์เซียร์ล (Weinzierl) คฤหาสน์ในชนบทของเขา ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้ประพันธ์บทเพลงควอเท็ตบทแรก ๆ ต่อมาเฟือร์นแบร์คได้แนะนำให้ไฮเดินรู้จักกับเคานต์มอร์ทซีน หลังจากนั้นใน ค.ศ. 1757 เคานต์มอร์ทซีน ก็ได้ว่าจ้างไฮเดินที่เมืองลูกาแว็ตส์ (Lukavec) ซึ่งเป็นการทำงานเต็มเวลาครั้งแรกของเขา
อาชีพนักประพันธ์
งานหลัก ๆ ของไฮเดินภายใต้การว่าจ้างของเคานต์มอร์ทซีน คือ Kapellmeister หมายถึงผู้กำกับดนตรีของโบสถ์นั่นเอง (มาจากภาษาเยอรมัน) เขาเป็นคนคุมวงดุริยางค์เล็ก ๆ วงหนึ่ง และที่นี่เองที่เขาได้ประพันธ์ซิมโฟนีบทแรก ในกุญแจเสียงดี เมเจอร์ เพื่อใช้ในการบรรเลงของวงนี้ ในขณะที่เขามีอายุได้ 27 ปีพอดี อันถือว่าเป็นผลงานซิมโฟนีชิ้นแรกของโลก เขาจึงได้รับการยกย่องว่าเป็น"บิดาแห่งซิมโฟนี" (ก่อนหน้านี้ คำว่าซิมโฟนีไม่เคยปรากฏในโลกของดนตรีเลย)
จากนั้นใน ค.ศ. 1760 ไฮเดินได้ตกหลุมรักลูกศิษย์คนหนึ่งจากจำนวนสองพี่น้องที่มาเรียนดนตรีกับเขา นั่นก็คือ เทเรเซอ เค็ลเลอร์ (Therese Keller) ซึ่งเป็นลูกสาวของช่างตัดผม หลังจากที่มีความมั่นคงในหน้าที่การงานเรียบร้อยแล้ว เขาจึงได้ขอเธอแต่งงาน แต่เนื่องจากหญิงผู้นี้จะต้องเข้าคอนแวนต์ และต่อมาฝ่ายบิดาของผู้หญิงก็สนับสนุนให้แต่งงานกับพี่สาวที่มีอายุแก่กว่าเธอสี่ปี มีชื่อว่ามารีอา อันนา เค็ลเลอร์ (Maria Anna Aloysia Apollonia Keller (1729–1800)) ไฮเดินจึงยอมรับที่จะแต่งงาน แต่ทั้งคู่ไม่มีความสุขกับชีวิตสมรส ทั้งนี้ก็เพราะมีหลายอย่างที่ไม่สามารถจะไปด้วยกันได้ ในที่สุดไม่กี่ปีต่อมาก็ต้องแยกทางกันโดยไม่มีบุตรด้วยกัน ในปีนี้เขาได้ประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 2 ในกุญแจเสียงซี เมเจอร์ขึ้นอีกด้วย
ใน ค.ศ. 1761 เคานต์มอร์ทซีนได้เลิกวงดนตรี แต่ไฮเดินก็มาได้ตำแหน่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้าวงในครอบครัวคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดครอบครัวหนึ่งในยุโรป นั่นคือครอบครัวของเจ้าชายเพาล์ อันโทน แอ็สแตร์ฮาซี (Paul Anton Esterházy) แห่งฮังการีในพระราชวังแอ็สแตร์ฮาซี (Esterházy) เมืองไอเซินชตัท อยู่นอกกรุงเวียนนา 30 ไมล์ อันเป็นของตระกูลเจ้านายชั้นสูงรองจากกษัตริย์ในสมัยนั้น ในปีนี้เขาได้ประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 3 ในกุญแจเสียงจี เมเจอร์, หมายเลข 4 ในกุญแจเสียงดี เมเจอร์, หมายเลข 5 ในกุญแจเสียงเอ เมเจอร์ และเพลงอื่น ๆ อีกมาก ต่อมาเจ้าชายเพาล์ อันโทน แอ็สแตร์ฮาซีได้สิ้นพระชนม์ และเจ้าชายนิคโคเลาส์ แอ็สแตร์ฮาซี พระอนุชา ผู้มีสมญานามว่า "The Magnificent" ได้เป็นรัชทายาทผู้สืบทอด ได้สร้างพระราชวังแอ็สแตร์ฮาซอ (Eszterháza) ขึ้นราวคริสต์ทศวรรษ 1760 ไฮเดินได้ทำงานอยู่ที่นั่นในตำแหน่งหัวหน้าวง เนื่องจากหัวหน้าวงคนก่อนเสียชีวิตไป เขาทำงานนานถึงสามสิบปี ซึ่งเป็นงานอันทรงเกียรติ ตลอดเวลาเขาได้สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์อย่างสวยงาม ดำรงตำแหน่งที่มีมาแต่โบราณของตระกูลนี้ ไฮเดินมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบหลายด้าน เป็นทั้งนักประพันธ์ ผู้ควบคุมวงดุริยางค์ บรรเลงเชมเบอร์มิวสิก (chamber music) ร่วมกับผู้อุปการะ และสุดท้ายคือการควบคุมวงอุปรากร ถึงแม้งานจะค่อนข้างหนัก แต่ไฮเดินก็คิดว่าเป็นงานของศิลปินที่สร้างโอกาสให้กับชีวิตของเขาได้ดีมาก เจ้าชายแอ็สแตร์ฮาซีทรงเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีที่ประทับใจฝีมือของไฮเดินมาก และอนุญาตให้เขานำวงดุริยางค์ของพระองค์เองในแต่ละวันได้อย่างอิสระ
ตลอดช่วงเวลาดังกล่าว เขาได้ประพันธ์บทเพลงไว้มากมายทั้งซิมโฟนี ควอเท็ตเครื่องสาย คอนแชร์โต โซนาตาสำหรับเครื่องดีด บทเพลงสำหรับบาริทอน อุปรากร บทเพลงเพื่องานรื่นเริง รวมถึงบทเพลงทางศาสนา ความโด่งดังของไฮเดินเป็นที่ขจรขจายไปทั่วทวีปยุโรป นักดนตรีในวงของเขาได้ตั้งฉายาให้เขาว่า "คุณพ่อไฮเดิน" เนื่องจากไฮเดินได้ดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี
ยิ่งนานไป ไฮเดินก็ยิ่งรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคราวต้องมาใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในแต่ละปีที่พระราชวังแอ็สแตร์ฮาซอซึ่งห่างไกลจากกรุงเวียนนา แทนที่จะได้อยู่ที่พระราชวัง ไอเซินชตัทซึ่งอยู่ใกล้กรุงเวียนนามากกว่า ไฮเดินจึงอยากจะกลับไปยังเวียนนาสักระยะ เนื่องจากเขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่นั่นมากมาย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนึ่งในนั้นคือมิตรภาพกับมารีอา อันนา ฟ็อน เก็นซิงเงอร์ (Maria Anna von Genzinger) ผู้เป็นภรรยาของแพทย์ส่วนพระองค์ของเจ้าชายนิคโคเลาส์ในกรุงเวียนนา ซึ่งหญิงคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับบทประพันธ์ของเขาใน ค.ศ. 1789 อย่างมาก ไฮเดินได้เขียนจดหมายถึงมาดามเก็นซิงเงอร์บ่อยครั้ง โดยมักจะพรรณาถึงความเหงาและโดดเดี่ยวที่แอ็สแตร์ฮาซอ และพรรณนาถึงช่วงเวลาแห่งความสุขของโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาได้ไปเจอเธอที่เวียนนา นอกจากนั้น ไฮเดินยังได้เขียนถึงเธอบ่อยมากเมื่อคราวที่เขาเดินทางไปยังลอนดอน ข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของมาดามเก็นซิงเงอร์ใน ค.ศ. 1793 ทำให้ไฮเดินเสียใจอย่างมาก โดยเขาได้ประพันธ์เพลงบรรยายความรู้สึกของเขาเอาไว้ในแวรีเอชันส์ ในบันไดเสียงเอฟ ไมเนอร์ สำหรับเปียโน Hob. XVII:6 อาจจะเป็นบทเพลงที่สะท้อนถึงอารมณ์เศร้าต่อการจากไปของเธอมากที่สุดก็เป็นได้
นอกจากมาดามเก็นซิงเงอร์แล้ว ใน ค.ศ. 1781 โยเซ็ฟ ไฮเดินได้ผูกมิตรกับโมทซาร์ท สหายต่างวัย แม้ว่าทั้งคู่จะมีอายุห่างกันกว่า 24 ปี ทั้งคู่มีอิทธิพลทางดนตรีซึ่งกันและกันจนเป็นเพื่อนสนิทกัน ผู้คนในสมัยนั้นมักจะเห็นทั้งคู่เล่นสตริงควอเท็ตด้วยกันบ่อยครั้ง โมทซาร์ทเห็นว่าไฮเดินมีอัจฉริยะภาพในทางดนตรี และไฮเดินก็มองโมทซาร์ทว่าเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง
เดินทางไปลอนดอน
ใน ค.ศ. 1790 หลังจากที่เจ้าชายนิคโคเลาส์สิ้นพระชนม์และมีเจ้าชายพระองค์ใหม่ซึ่งไม่โปรดดนตรีมาดำรงตำแหน่งแทน เจ้าชายพระองค์นี้ได้ยกเลิกสถาบันดนตรีทั้งหมดและจ่ายเงินบำนาญให้กับไฮเดินแทน หลังทางที่ไม่มีพันธสัญญาใด ๆ แล้ว ไฮเดินจึงสามารถตอบตกลงข้อเสนอที่มีค่าตอบแทนอย่างงามจากโยฮัน เพเทอร์ ซาโลม็อน (Johann Peter Salomon) ผู้อำนวยการแสดงชาวเยอรมันได้ โดยเป็นข้อเสนอให้ไฮเดินเดินทางไปยังประเทศอังกฤษและทำหน้าที่ควบคุมวงซิมโฟนีใหม่และวงดุริยางค์ขนาดใหญ่
การไปเยือนอังกฤษทั้งสองครั้ง คือใน ค.ศ. 1791–1792 และ ค.ศ. 1794–1795 ทำให้เขาประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวง มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้มอบปริญญาดุษฎีบัณฑิตทางดนตรีให้แก่ไฮเดิน โดยจัดพิธีอย่างใหญ่โตโดยนายกเทศมนตรีเป็นผู้มอบให้ นับเป็นความภาคภูมิใจในชีวิตของเขาที่ได้รับเกียรติอันนี้
การเดินทางไปเยือนอังกฤษนี้ ไฮเดินได้ประพันธ์ผลงานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในวงการดนตรี ซึ่งได้แก่ Surprise, Military, Drumroll และ London symphonies, ควอเท็ต Rider, และเปียโนทริโอ Gypsy Rondo ความผิดพลาดครั้งเดียวของเขาในอาชีพนี้ก็คือการประพันธ์อุปรากรเรื่อง Orfeo ed Euridice หรือที่รู้จักกันในชื่อของ L'Anima del Filosofo ที่ไฮเดินได้สัญญาว่าจะประพันธ์ขึ้น แต่ก็ไม่ได้นำมาออกแสดงเนื่องจากถูกระงับโดยกลุ่มผู้ก่อกวน
ด้วยเกียรติประวัติอันดีงามที่ไฮเดินได้สร้างชื่อเสียงให้กับตนเองและชาติบ้านเกิดเมืองนอนของตน Count Harrach จึงได้สร้างอนุสาวรีย์เพื่อเป็นเกียรติแก่ไฮเดินที่เมืองโรเรา บ้านเกิดของเขา เมื่อ ค.ศ. 1793
ในขณะที่ไฮเดินกำลังเดินทางไปกรุงลอนดอน ได้ผ่านกรุงบ็อน ได้พบกับเบทโฮเฟิน เมื่อได้ฟังเบทโฮเฟินเล่นเปียโนแล้วก็กล่าวว่า เด็กคนนี้มีความสามารถสูง ต่อมาเบทโฮเฟินก็ไปพบไฮเดิน พร้อมกับนำเพลงต่าง ๆ ที่เขาแต่งไปให้ไฮเดินดูด้วย เมื่อไฮเดินได้ดูก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง และกล่าวกับเบทโฮเฟินว่า ถ้าเธอไปหาฉันที่เวียนนา ฉันจะสอนให้ ดังนั้น ใน ค.ศ. 1792 เบทโฮเฟินเดินทางไปยังกรุงเวียนนาเป็นครั้งที่ 2 และไปเรียนดนตรีกับไฮเดินอยู่เกือบปี ในตอนแรกเขามีความนิยมชมชอบในตัวไฮเดินซึ่งเป็นครู แต่ต่อมา เวลาเรียนดนตรีกับไฮเดินนั้น เบทโฮเฟินมักจะมีความคิดแย้งกับไฮเดิน เพราะไฮเดินดูจู้จี้และขี้บ่นเกินไป และไฮเดินก็ไม่พอใจกับศิษย์เท่าใดนัก เพราะเบทโฮเฟินเป็นคนหัวแข็ง ไม่ฟังอาจารย์สอน และไฮเดินก็ไม่ชอบเพลงทริโอของเบทโฮเฟินมากนัก เบทโฮเฟินต้องแอบไปเรียนการแต่งเพลงกับโยฮัน เกออร์ค อัลเบร็ชทซ์แบร์เกอร์ (Johann Georg Albrechtsberger) อยู่ 2 ปี เบทโฮเฟินได้เก็บเป็นความลับมานานจนไฮเดินรู้ความลับ ไฮเดินโกรธมากเพราะว่าเขาไม่เคยสนใจไฮเดินเลย เบทโฮเฟินเคืองจัด ตวาดโดยไม่ยั้งคิดออกมาว่า แล้วทำไมจะให้ฉันต้องดำเนินทฤษฏีดนตรีแบบแผนเก่า ๆ ไปอีกด้วย ฉันมีรูปแบบของฉัน และความสัมพันธ์ของไฮเดินและเบทโฮเฟินต้องแยกจากกัน แต่ไฮเดินก็คิดว่า เบทโฮเฟินจะมีความคิดยังไงก็ช่างเขา เขาถือว่าสอนศิษย์แล้ว ก็คือว่าศิษย์มีครูก็แล้วกัน
ชีวิตบั้นปลายที่เวียนนา
ใน ค.ศ. 1802 ไฮเดินต้องหยุดการประพันธ์ผลงานเพลงเนื่องด้วยความเหนื่อยล้าและป่วยหนัก เพราะตรากตรำทำงานหนักมากเกินไปในช่วงชีวิตที่ผ่านมา และซึ่งก็ถือว่าเป็นงานที่ยากสำหรับเขาอย่างไม่ต้องสงสัยเลย เนื่องจากไฮเดินจะมีความคิดใหม่ ๆ ในการประพันธ์เพลงตลอดเวลา แต่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้เลย ไฮเดินได้รับการดูแลจากบรรดาบริวารของเขาเป็นอย่างดี เขาได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติมากมาย และมีแขกมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาหาในช่วงบั้นปลายชีวิต แต่ชีวิตช่วงนี้ก็ไม่ได้เป็นช่วงที่มีความสุขนักสำหรับเขา
อาร์ตูโร บิดัล
อาร์ตูโร เอรัสโม บิดัล ปาร์โด (Arturo Erasmo Vidal Pardo; เกิดวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวชิลี ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองกลาง ให้กับฟลาเม็งกูของประเทศบราซิล และทีมชาติชิลี รูปแบบการเล่นของเขาในตอนที่อยู่กับยูเวนตุส ทำให้เขาได้รับฉายาจากสื่ออิตาลีว่า Il Guerriero ("นักรบ"), Rey Arturo ("กษัตริย์อาเธอร์") และ La Piranha เนื่องจากเขามีความโดดเด่นในการเข้าทำที่หนักและดุเดือดและลักษณะการเล่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ชีวิตบั้นปลายที่เวียนนา
จากนั้นไม่นาน ไฮเดินก็เสียชีวิตลงเมื่อสิ้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1809 สิริรวมอายุได้ 77 ปี หลังจากที่กรุงเวียนนาถูกกองทัพฝรั่งเศสภายใต้การนำของจักรพรรดินโปเลียนเข้ายึดครองไม่นานนัก คำสั่งเสียสุดท้ายของเขาดูเหมือนจะเป็นคำพูดให้บริวารของเขาใจเย็นลงและมีความอุ่นใจมากขึ้นในคราวที่ลูกกระสุนปืนใหญ่ตกใกล้ ๆ ละแวกบ้านของเขา ศพของไฮเดินนั้นดูไม่น่าชมเท่าไรนัก เป็นต้นว่าศีรษะหายไป โดยที่ไม่มีใครพบศีรษะของเขาอีกเลย
อาร์ตูโร บิดัล
บิดัลเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรโกโล-โกโลซึ่งเขาพาทีมชนะเลิศลีกสูงสุดชิลี 3 สมัย ต่อมาเขาได้ย้ายไปยุโรป โดยย้ายเข้าร่วมไบเออร์เลเวอร์คูเซินในบุนเดิสลีกาและได้เล่นให้กับสโมสรถึง 4 ฤดูกาล ต่อมาเขาย้ายไปยูเวนตุสใน ค.ศ. 2011 และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในกองกลางที่ดีที่สุดในโลก   โดยเขาพายูเวนตุสชนะเลิศ สกูเดตติ 4 สมัย และพาทีมเข้าเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกใน ค.ศ. 2015 จนทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมแห่งยุโรปในปีนั้น ต่อมาในวันที่ 28 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 บิดัลกลับไปเล่นในบุนเดิสลีกาอีกครั้ง โดยย้ายไปไบเอิร์นมิวนิกและพาทีมชนะเลิศลีกถึง 3 สมัย หลังจาก 3 ปีที่มิวนิก เขาเซ็นสัญญากับบาร์เซโลนาในลาลิกา โดยพาทีมชนะเลิศลาลิกา ทำให้เจ้าตัวชนะเลิศลีกเป็นฤดูกาลที่ 8 ติดต่อกัน