cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แอล (นักร้องเกาหลีใต้)
ประวัติ
คิมมย็องซู (แอล)  เกิดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม 2535 เกิดที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ เขามีน้องชายหนึ่งที่อายุห่างกับเขาสองปี  จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแทคยอง Taekyeung University   ในสาขาวิชาดนตรี
เส้นทางไอดอล เริ่มจากเด็กฝึก สู่ไอดอลวง Infinite แอลเข้าเป็นเด็กฝึกในค่าย Woollim Entertainment จากนั้นได้เดบิวต์กับวง Infinite เปิดตัวด้วยเพลง “come back again”(다시돌아와) ในตำแหน่งนักร้องเสียงหลักและภาพลักษณ์ของวง(วิชวล) ในปี 2010 ต่อมาเปิดตัวในฐานะนักแสดงเริ่มจากซีรีส์ญี่ปุ่น และต่อด้วยซีรีส์เกาหลี
แอลเริ่มเปิดตัวในฐานะนักแสดงจากซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่อง Jiu เมื่อปี 2011 จากนั้นได้เป็นนักแสดงซีรีส์เกาหลีในปี 2012 โดยเริ่มจากผลงานเรื่อง Shut Up Flower Boy Band, Salamander Guru and The Shadows Cameo (นักแสดงรับเชิญ) และ What’s The Deal, Mom? นอกจากนี้ยังมีผลงานที่ทำให้เขาเป็นที่น่าจับตามองมากขึ้นก็คือ ซีรีส์เรื่อง Master’s Sun ซึ่งเขารับบทแสดงเป็นพระเอกโซจีซบตอนเด็ก นอกจากงานเพลง งานแสดง แอล ยังชอบถ่ายรูปมาก ๆ ถึงขั้นมีผลงานสมุดภาพเกี่ยวกับผลงานการถ่ายภาพของเขาชื่อ L’s Bravo Viewtiful เป็นภาพที่เขาได้ออกเดินทางท่องเที่ยว พูดคุยกับผู้คน และถ่ายภาพสวย ๆ บรรยากาศสบาย ๆ รวมรวบมาเป็นสมุดภาพผลงานที่มีออกมาถึง 2 ครั้ง ในตอนนั้นหนังสือของเขา ติดอันดับขายดีและขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ตจองยอดพรีออเดอร์ออนไลน์ด้วย และแอลยังผันตัวมาเป็นนักแสดงด้วย แอลถือได้ว่าเป็นไอดอลนักแสดงที่ได้รับการยอมรับจากวงการเกาหลีและต่างประเทศ  นอกจากนั่นแอลยังสามารถเล่นกีตาร์อีกด้วย
อาชีพ
นักร้องและนักแสดง
อินฟินิท
ในปี 2010, Myungsoo เปิดตัวของเขาด้วยการเดบิวส์เป็นวงบอยแบนด์ "อินฟินิต" ด้วยเพลง "come back again"(다시돌아와) ในฐานะอิมเมจของวงและนักร้องเสียงหลักคนที่3 ภายใต้สังกัด Woollim Entertainment ชื่อวง INFINITE (อ่านว่า อิน-ฟิ-นิท) ภาษาเกาหลีคือ 인피니트 (อ่านว่า อิน-พิ-นิ-ทือ) ชื่อแฟนคลับของอินฟินิท คือ INSPIRIT (อ่านว่า อิน-สปี-ริท)เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ สังกัดค่าย WOOLLIM ENTERTAINMENT เปิดตัวเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2010 ปี 2010 อินฟินิตปรากฏตัวครั้งแรกในรายการเรียลลิตี You Are My Oppa ทางช่อง MNET เป็นการแนะนำวงก่อนจะเปิดตัวในวันที่ 9 มิถุนายน ซึ่งอินฟินิตแสดงผลงานเพลงจากมินิอัลบัมแรก First Invasion ด้วยซิงเกิล "Come Back Again" ที่มีการผสมระหว่าง Vintage Rock และ Electronica จนเกิดเสียงแนวใหม่ที่ดูทันสมัย ต่อมาพวกเขาก็ได้ออกซิงเกิลที่สอง "She's Back" และเพลง She's Back นั้นได้เปิดตัวตั้งแต่รายการ You Are My Oppa ด้วย สำหรับวง INFINITE ประกอบด้วยสมาชิกรวม 7คนด้วยกัน ได้แก่ คิมซองกยู, คิมมยองซู, อีซองยอล, นัมอูฮยอน, อีซองจง,จางดงอู,อีโฮวอน  พวกเขาเปิดตัวด้วยมินิอัลบั้มแรกของ FIRST INVASION โดยซิงเกิ้ลแรกคือ “COME BACK AGAIN” ที่มีการผสมระหว่างVINTAGE ROCK และ ELECTRONICA จนเกิดเสียงแนวใหม่ที่ดูทันสมัย ต่อมาพวกเขาก็ได้ออกซิงเกิ้ลที่สอง SHE’S BACK เพลงในมินิอัลบั้มแรกออกมา ซึ่งเป็นเพลงน่ารักฟังสบาย ๆ
ผลงานการแสดง
มย็อง-ซูเปิดตัวเป็นนักแสดงในปี 2011 กับซีรีส์ญี่ปุ่น Jiu ซึ่งปัจจุบันมีผลงานคือ My lovely Girl มยองซูเดบิวต์ในฐานะนักร้อง แต่เขาก็ได้มีโอกาสในการแสดงในละครญี่ปุ่น เรื่อง Jiu Keishicho จากนั่นแอลก็มีผลงานเรื่อยๆอย่างเรื่อง flower band และเริ่มเป็นที่รู้จักในบท โซจีซบ ตอนเด็ก และเรื่อง Master sun และยิ่งเป็นที่รู้จักในบทอีซอน ในเรื่อง the emperor owner of the mask และแอลได้รับบทพระเอกเต็มตัว รับบทเป็นผู้พิพากษา อึมบารึน ในเรื่อง miss hammurabi ทางช่อง JTBC ประกบคู่กับ โค อารา และในปี 2019 แอลยิ่งเป็นที่รู้จักมากขึ้นในบทบาทของเทวดา คิมดัน ในเรื่องภารกิจรักครั้งสุดท้าย ประกบคู่กับ ชิน ฮเย-ซ็อน และปี 2020 แอลได้รับบทเป็นฮงโจ ในเรื่อง Meow, the Secret Boy และธันวาคม 2020 แอลยังมีซีรีส์แนวย้อนยุค คอมมาดี้ สืบสวน เรื่องสายลับพิทักษ์โชซอน ซึ่งแอลรับบทเป็นผู้ตรวจราชการลับซองอีกยอม ประกบคู่นักแสดงดาวรุ่งอย่าง คว็อน นา-รา ทางช่อง KBS2
แหล่งข้อมูลอื่น
1989
สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าสในฤดูกาล 2560
ฤดูกาล 2560 เป็นฤดูกาลที่ 7 ของ สโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ใน ไทยลีก, ในนามสโมสร บางกอกกล๊าส.
ทีมงานชุดปัจจุบัน
รายชื่อสต๊าฟโค๊ช (พ.ศ. 2560 - ปัจจุบัน)
การซื้อขายนักเตะ
ตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงแรกเปิดเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2559 ถึง 28 มกราคม 2560
ตลาดซื่อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงที่สองจะเปิดในวันที่ 3 มิถุนายน ถึง 30 มิถุนายน 2560
เดอะมูนไชน์จังเกิลทัวร์
เดอะมูนไชน์จังเกิลทัวร์ (Moonshine Jungle Tour) เป็นคอนเสิร์ตทัวร์เดี่ยวครั้งที่ 2 โดย นักร้องชาวอเมริกัน บรูโน มาร์ส โดยจัดทั้งหมด 154 รอบ โดยเกี่ยวโยงกับอัลบั้มที่เกี่ยวข้อง อันออร์โธดอกซ์จูกบอกซ์ (2012) หลังจากที่มีการประกาศไว้วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมี ครั้งที่ 56 โดยปล่อยวิดีโอโปรโมต และวิดีโอเบื้องหลังฉากของทัวร์ได้รับการเผยแพร่ผ่านทางช่อง YouTube และเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของมาร์ส มาร์ส และทีมงานของเขาได้เลือก เอลลี โกลดิง และFitz and The Tantrums ในการแสดงเปิดตัวนำ ของรอบทัวร์อเมริกาเหนือ ในขณะที่ผู้อำนวยการสร้างมิวสิกวิดีโอ Cameron Duddy ได้ลงนามในฐานะผู้อำนวยการสร้างสรรค์สำหรับทัวร์ในอเมริกาเหนือ
ทัวร์คอนเสิร์ตนี้ ทำรายได้ 156.4 ล้านเหรียญสหรัฐ พร้อมกับ BoxSore Billboard รายงานยอดรวม 137 ล้านเหรียญสหรัฐกลายเป็นความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ ทัวร์คอนเสิร์ตนี้ ถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลของPollstar
เจียง ไคเชก
เจียง ไคเชก (31 ตุลาคม ค.ศ. 1887 — 5 เมษายน ค.ศ. 1975) หรือชื่อตามภาษาจีนมาตรฐาน คือ เจี่ยง จงเจิ้ง (蔣中正) หรือ เจี่ยง เจี้ยฉือ (蔣介石) เป็นชาวจีนที่เป็นนักการเมืองฝ่ายชาตินิยม นักปฏิวัติ และผู้นำทหารที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำแห่งสาธารณรัฐจีนในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1928 ถึง ค.ศ. 1975 ครั้งแรกในจีนแผ่นดินใหญ่จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1949 ต่อมาที่เกาะไต้หวันจนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรม
เขาเกิดในมณฑลเจ๊เกี๋ยง (เจ้อเจียง) เจียงเป็นสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง (KMT) และเป็นนายทหารระดับยศร้อยโทของดร.ซุน ยัตเซ็นในการปฏิวัติโค่นล้มอำนาจรัฐบาลเป่ย์หยางและรวมชาติจีนให้เป็นหนึ่งเดียวกัน ด้วยความช่วยเหลือจากโซเวียตและคอมมิวนิสต์ (พรรคคอมมิวนิสต์จีน (CPC)) เจียงได้จัดตั้งกองทัพใหม่ให้อยู่ภายใต้รัฐบาลชาตินิยมกวางตุ้งของดร.ซุน และหัวหน้าโรงเรียนการทหารหวงผู่ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน (จากที่เขาขึ้นดำรงตำแหน่งที่เป็นที่รู้จักกันคือ จอมพลสูงสุด) เขานำการกรีฑาทัพขึ้นเหนือ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1926 ถึง 1928 ก่อนที่จะเอาชนะกลุ่มพันธมิตรขุนศึกต่าง ๆ และรวมชาติจีนให้อยู่ภายใต้รัฐบาลชาตินิยมใหม่ ครึ่งทางของการทัพ ความเป็นพันธมิตรของพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้แตกหักกันและเจียงได้ทำการปราบปรามคอมมิวนิสต์ภายในพรรค ก่อให้เกิดสงครามกลางเมืองกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน ซึ่งในที่สุดเขาได้ประสบความพ่ายแพ้ในปี ค.ศ. 1949
ในฐานะที่เป็นผู้นำแห่งสาธารณรัฐจีนในทศวรรษหนานจิง เจียงพยายามที่จะรักษาความสมดุลที่ยากลำบากระหว่างการปรับปรุงจีนให้มีความทันสมัย ในขณะเดียวกันก็ทุ่มเททรัพยากรเพื่อปกป้องประเทศชาติจากภัยคุกคามจากญี่ปุ่นที่กำลังจะเกิดขึ้น จึงได้พยายามหลีกเลี่ยงการทำสงครามกับญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันก็ได้ทำสงครามปราบปรามคอมมิวนิสต์จีนต่อไป เขาได้ถูกจับตัวในอุบัติการณ์ซีอานและจำเป็นต้องจัดตั้งแนวร่วมต่อต้านญี่ปุ่นกับพรรคคอมมิวนิสต์จีน ภายหลังจากเหตุการณ์สะพานมาร์โค โปโลในปี ค.ศ. 1937 เขาได้ระดมพลทหารจีนสำหรับสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง เป็นเวลาแปดปีที่เขานำสงครามต่อต้านกับศัตรูที่มีความได้เปรียบที่เหนือกว่ามาก ส่วนใหญ่มาจากเมืองหลวงฉงชิ่งในยามสงคราม ในฐานะผู้นำของฝ่ายสัมพันธมิตรที่สำคัญ เจียงได้เข้าพบกับนายกรัฐมนตรีอังกฤษ วินสตัน เชอร์ชิล และประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ในการประชุมไคโรเพื่อประชุมหารือเกี่ยวกับการยอมจำนนของญี่ปุ่น ไม่นานหลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง เขาก็ได้เริ่มทำสงครามกลางเมืองอีกครั้งกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนภายใต้การนำโดยเหมา เจ๋อตง ฝ่ายชาตินิยมของเจียงส่วนใหญ่ได้ประสบความพ่ายแพ้ในการรบแตกหักไม่กี่ครั้งในปี ค.ศ. 1948
ในปี ค.ศ. 1949 รัฐบาลและกองทัพของเจียงได้หลบหนีไปยังไต้หวันซึ่งเจียงได้ประกาศบังคับใช้กฎอัยการศึกและปราบปรามผู้ที่มีความคิดเห็นต่างทางการเมืองในช่วงความน่าสะพรึงสีขาว การดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีในช่วงการปฏิรูปสังคมและความรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ เจียงได้รับชัยชนะการเลือกตั้งถึงห้าครั้งในระยะเวลาหกปีในฐานะประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน และเป็นอธิบดีทั่วไปของพรรคก๊กมินตั๋งจนกระทั่งเขาถึงแก่อสัญกรรม สามปีในวาระที่ห้าในขณะที่เขาดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีและเพียงหนึ่งปีก่อนที่เหมาจะถึงแก่อสัญกรรมเช่นกัน
หนึ่งในประมุขแห่งรัฐที่ไม่ใช่พระมหากษัตริย์ที่ดำรงตำแหน่งที่ยาวนานที่สุดในศตวรรษที่ 20 เจียงเป็นผู้ปกครองที่ไม่ใช่พระมหากษัตริย์ที่ดำรงตำแหน่งที่ยาวนานที่สุดในจีน เป็นเวลายาวนานถึง 46 ปี เช่นเดียวกับเหมา เขาได้ถูกมองว่าเป็นบุคคลที่ได้มีการโต้เถียงมากที่สุด ผู้ที่สนับสนุนเขาต่างได้ยกย่องเขาถึงการมีบทบาทสำคัญในการรวมประเทศจีนให้เป็นหนึ่งและเป็นผู้นำจีนต่อต้านญี่ปุ่น รวมทั้งการต่อต้านการรุกรานของโซเวียต-คอมมิวนิสต์ ผู้กล่าวร้ายและนักวิจารณ์ต่างประณามเขาว่าเป็นเผด็จการที่ด้านหน้าของระบอบลัทธิอำนาจนิยมที่ได้ทำการปราบปรามฝ่ายศัตรูทางการเมืองอย่างไร้ความปราณี
วัยเด็ก
เจียงไคเชกเกิดที่เมืองเฟิงหัว มณฑลเจ้อเจียง ห่างจากเมืองท่าทางตะวันออกของเมืองหนิงโปไปเป็นระยะทาง 30 ไมล์ ในวัยเด็กเจียงมีชื่อเริ่มแรกว่า "จูไท่" ครอบครัวของเจียงมีฐานะที่ดีได้รับการเคารพนับถือจากผู้คนในเมือง บิดาของเจียง เจียง จ้าวกง และมารดา หวัง ไคหยู่  ทั้งคู่เป็นครอบครัวที่ทำการค้าเกลือและใบชา
เจียงมีบุคคลิกที่ซุกซนโกรธง่ายและหัวรั้น ในวัย 3 ขวบ เขาได้ทดลองจวกตะเกียบแหย่ลงลำคอด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าตะเกียบจะลงไปได้ลึกเท่าไหร่ ซึ่งสุดท้ายมันก็ติดค้างและแม่ของเขาได้เรียกให้ผู้คนละแวกบ้านมาช่วยกันเอาตะเกียบออกด้วยความยากลำบาก
ในบันทึกของเจียง เขาเขียนพรรณนาถึงมารดาของเขาในฐานะที่เป็นศูนย์รวมของลัทธิขงจื้อ เพราะมารดาของเขามีอิทธิพลอย่างมากในวัยเด็ก เขาได้เติบโตภายใต้การเลี้ยงดูของมารดา มารดาของเจียงได้อบรมสั่งสอนให้เขาเติบโตมามีความเป็นสุภาพบุรุษอีกทั้งยังสอนถึงหลักคุณธรรมแบบจีนโบราณ เมื่อเจียงสูญเสียบิดาเมื่อเขามีอายุได้ 9 ปี ครอบครัวของเจียงมีเพียงมารดาที่ทำหน้าที่พยุงฐานะของครอบครัว มารดาของเจียงได้ทำงานหนักประหยัดอดออมและเสียสละอย่างมากเพื่อให้เจียงได้เล่าเรียนหนังสือ ในภายหลังเจียงได้ตระหนักมากขึ้นถึงประเด็นครอบครัวของเขาในวัยเด็ก ขณะที่กล่าวคำปราศรัยให้แก่สมาชิกพรรคก๊กมินตั๋งในปี ค.ศ. 1945 ว่า
"ในฐานะที่ทุกคนรับรู้ ในตอนที่ข้าพเจ้ายังเป็นเด็กในครอบครัวที่แสนยากลำบาก ปราศจากการดูแลคุ้มครอง หลังบิดาของข้าพเจ้าตาย มารดาของข้าพเจ้าได้เปิดเผยเรื่องราวการเอาเปรียบที่เลวร้ายจากเหล่าเพื่อนบ้านที่ล้วนเห็นแก่ตัวและพวกผู้ดีท้องถิ่นอันธพาล ความพยายามของเธอในการต่อสู้กับเหล่าครอบครัวที่คิดร้ายเหล่านี้คือ การเลี้ยงดูอบรมลูกของเธอให้เติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่มีจิตวิญญาณในการต่อสู้เพื่อความยุติธรรม ข้าพเจ้ารู้สึกว่าในตลอดช่วงชีวิตวัยเด็ก มารดาของข้าพเจ้าและตัวข้าพเจ้าได้ร่วมต่อสู้ดิ้นรนอย่างปราศจากความช่วยเหลือและโดดเดี่ยว พวกเรานั้นโดดเดี่ยว ไม่มีความช่วยเหลือที่เป็นไปได้ที่พวกเราจะมองเห็น หากแต่การตัดสินใจของพวกเราไม่เคยหวั่นไหวและไม่ทอดทิ้งความหวัง"
การศึกษาเล่าเรียน
ในช่วงที่เจียงเริ่มเรียน เขามีความสนใจในการสงครามอย่างมาก มีการเล่นเอาไม้มาทำเป็นดาบและอาวุธจำลองเป็นสนามรบหลังเลิกเรียนอยู่เป็นประจำ โรงเรียนประถมของเจียงได้สอนวิชาลัทธิขงจื้อและปรัชญาจีนโบราณ เจียงจึงได้เปลี่ยนชื่อจาก "จูไท่" เป็น ไคเชก (介石) ในสำเนียงแบบเจ้อเจียง หรือ เจี้ยฉือ ในสำเนียงภาษาจีนกลาง ที่แปลว่า หินบริสุทธิ์ เมื่อเจียงอายุได้ 14 ปี มารดาของเจียงได้จัดให้เจียงแต่งงานกับภรรยาชาวชนบทอายุ 19 ปี นามว่า เหมา ฟูเหมย (毛福梅) แต่เจียงกลับไม่ชอบคอและมีความรักกับภรรยาคนแรกคนนี้ เนื่องจากเขาพบว่าถูกบังคับจากมารดาที่ต้องการหาภรรยาให้กับเขาและให้เขายอมรับ เจียงจึงย้ายไปศึกษาในโรงเรียนอีกเมืองหนึ่งและให้ภรรยาของเขาคอยดูแลมารดาที่บ้าน
ในช่วงนี้เองเจียงได้พบและตระหนักถึงสภาพอันน่าเวทนาของบ้านเมืองในขณะนั้นเจียงได้พบว่าปัญหาหลักของประเทศมาจากการปกครองของราชวงศ์ชิงที่เป็นราชวงศ์ของชาวแมนจูซึ่งมาจากดินแดนแมนจูเรียทางตอนเหนือเข้ามาปกครองประเทศจีนเป็นเวลาหลายร้อยปี
ในปี ค.ศ. 1901 การปกครองของราชวงศ์ชิงได้ประสบแต่ความเหลวแหลกมาโดยตลอด ราชสำนักต้องพบภัยล่าอาณานิคมจากประเทศอังกฤษ ราชสำนักเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นจนถึงภายใต้พระนางซูสีไทเฮา การปกครองยังคงล้มเหลวต่อเนื่อง พระนางไม่สามารถปกป้องประเทศจากการคุกคามจากชาติตะวันตกและญี่ปุ่นที่เริ่มเข้ามาล่าอาณานิคมและยึดครองประเทศจีนเช่นกัน เจียงจึงเริ่มมีแนวคิดอุดมการณ์ที่จะให้ประเทศจีนปกครองโดยชาวจีนและกอบกู้ฟื้นฟูประเทศขึ้น
เจียงได้เรียนหนังสือจบมัธยมเมื่อเขาอายุได้ 17 ปี เจียงวางแผนจะเรียนต่อในโรงเรียนกฎหมายแต่มีเหตุที่ทำให้กลับใจเขาได้พบกับเหล่าคนหนุ่มที่ได้ต่างทะยอยตัดหางเปียยาวแบบแมนจูทิ้ง เนื่องจากในขณะนั้นชาวแมนจูที่เข้ามาปกครองประเทศจีนได้มีประเพณีที่จะต้องบังคับให้ชายทุกคนไว้ผมทรงหางเปียยาว เมื่อเจียงถามคนกลุ่มนั้นเหตุใดจึงตัดหางเปียทิ้ง พวกเขากลับตอบว่า "เพื่อเป็นการต่อต้านความโหดร้ายและฉ้อฉลของราชสำนักชิง" ทำให้เจียงหันมาสนใจกับอาชีพทหารและล้มเลิกในการเรียนต่อในโรงเรียนกฎหมาย
การเข้าเป็นทหาร
ก่อนหน้าที่เจียงจะตัดสินใจเข้าเป็นทหารได้เกิดสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งขึ้น ญี่ปุ่นได้พัฒนาประเทศจนเป็นมหาอำนาจแบบตะวันตกและส่งกองทัพเข้ารุกรานประเทศจีนที่กำลังอ่อนแอ สงครามสิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ของราชสำนักชิง ทำให้จีนต้องถูกบีบบังคับให้ลงนามในสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ความอัปยศดังกล่าวทำให้เจียงเห็นว่าจีนควรเรียนรู้บทเรียนจากสงครามครั้งนี้และควรศึกษาจากความสำเร็จทางการทหารของญี่ปุ่น แม้ว่าเจียงจะไม่ชอบการที่ญี่ปุ่นได้รุกรานและข่มเหงประเทศจีนก็ตาม แต่เขากลับเห็นว่าหากประเทศจีนจะเข้มแข็งได้ต้องเรียนรู้จากศัตรู เขาจึงคิดจำใจไปเรียนทางด้านการทหารที่ญี่ปุ่นและหาวิธีเดินทางไปญี่ปุ่น
เจียงได้ขออนุญาตมารดาของเขาเพื่อไปเรียนโรงเรียนการทหารของญี่ปุ่น ในช่วงแรกเธอคัดค้าน แต่ด้วยความมุมานะและพยายามอ้อนวอนมารดาของเจียงให้คล้อยตามจนในที่สุดมารดาของเขาก็อนุญาตและสนับสนุนทางด้านการเงินไปต่างประเทศ ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1906 เมื่อเจียงเดินทางถึงญี่ปุ่นเขาพยายามสมัครเข้าโรงเรียนทหารทันทีแต่กลับถูกปฏิเสธและเมื่อเงินที่ได้มาเริ่มขัดสนเขาจึงเดินทางกลับประเทศจีน
ในปีเดียวกันเมื่อเจียงเดินทางกลับมา เหมาฝูเหม่ย์ภรรยาของเขาได้ให้กำเนิดบุตรชายแก่เจียงคนแรก เจียงตั้งชื่อลูกชายว่า เจียง จิงกั๋ว ต่อมาเจียงได้เข้าสมัครการฝึกฝนการทหารที่โรงเรียนการทหารเป่าติ้งที่เป็นสถาบันการทหารที่สนับสนุนโดยราชวงศ์ชิง เมื่อเจียงได้เข้ารับการฝึกที่เป่าติ้ง เขาได้ฝึกฝนอย่างขยันหมั่นเพียรและเชื่อฟังคำสั่งผู้บังคับบัญชาตลอดสร้างความประทับใจให้แก่ครูฝึกและเพื่อนทหารเป็นอย่างมาก จนกระทั่งเจียงได้ขึ้นชั้นปี 2 ของโรงเรียนทหาร เขาได้รับคัดเลือกเป็นนักเรียนทุนตัวแทนนักเรียนทหารแลกเปลี่ยนจีน หนึ่งในสี่นายไปศึกษาต่อที่โรงเรียนทหารของญี่ปุ่น
การศึกษาที่ญี่ปุ่น
เหล่านักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีนเริ่มเดินทางจากเมืองท่าต้าเหลียนนั่งเรือโดยสารมายังเมืองโกเบของญี่ปุ่นและเดินทางต่อไปยังกรุงโตเกียว เมื่อเจียงเดินทางมาถึงญี่ปุ่นอีกครั้ง เจียงได้เข้าเรียนในสถาบันโตเกียวชินบูกักโคะ ซึ่งเป็นโรงเรียนเตรียมทหารเพื่อเข้าศึกษาต่อในสถาบันการทหารกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นสำหรับนักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีนที่จะช่วยสอนเรื่องกิจการทางทหารและสำหรับนักเรียนที่ไม่ได้เป็นนายทหารชั้นประทวน
เมื่อเจียงจบการศึกษาจากสถาบันโตเกียวชินบูกักโคะในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1910 รายงานจากทางญี่ปุ่นระบุว่าคะแนนรวมทั้งหมดของเจียงได้อันดับที่ 55 จากทั้งหมด 62 อีก 8 คนเป็นที่สุดท้าย ถือว่าปานกลางไม่ดีมาก
หลังจากนั้นเจียงได้เข้าเรียนต่อในสถาบันการทหารกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ได้จัดเอาไว้ให้เหล่านักเรียนทุนแลกจากจีนที่มาศึกษา เจียงได้ถูกคัดเลือกเข้ากองพลที่ 13 แห่งหน่วยเหล่าปืนใหญ่ทะคะดะ ในขณะที่เรียนปืนใหญ่นั้นแม้เพื่อนร่วมชั้นชาวญี่ปุ่นจะดูถูกและกลั่นแกล้งเจียงและนักเรียนจากจีน แต่เจียงกลับอดทนและมุ่งมั่นไม่สนใจการดูถูกใด ๆ เจียงฝึกฝนล้างห้องน้ำ อาบน้ำให้ม้าและอยู่ในสนามรบที่มีอาหารเพียงน้อยนิดทั้งหมดสร้างความประทับใจให้แก่ครูฝึกทหารชาวญี่ปุ่นได้อย่างต่อเนื่อง
ในฐานะนักปฏิวัติ
ระหว่างที่เรียนที่ญี่ปุ่นนี้เองเจียงได้ข่าวการเคลื่อนไหวของดร. ซุน ยัตเซ็น ผู้ซึ่งต้องลี้ภัยหนีการตามล่ามาอยู่ญี่ปุ่นเนื่องจากเป็นผู้นำในขบวนการปฏิวัติเพื่อล้มล้างราชวงศ์ชิงหรือ "ถงเหมิงฮุ่ย" เจียงยังได้พบกับเฉิน ฉี่เหม่ย์ที่เป็นชาวเจ้อเจียงเหมือนกัน เฉินฉี่เหม่ย์ได้ช่วยสอนด้านลัทธิการเมืองให้กับเจียง เขาเปรียบเสมือนเป็นครูที่ดีและต่อมาได้กลายมาเป็นสหายคนสนิทของเจียง ด้วยความเลื่อมใสศรัทธาในคำปราศรัยของดร.ซุนที่จะปฏิวัติเพื่อล้มล้างการปกครองของราชวงศ์ชิงและก่อตั้งสาธารณรัฐ ปีเดียวกันนั้นเฉิน ฉี่เหม่ย์ได้พาเจียงเข้าร่วมขบวนการถงเหมิงฮุ่ย
เจียงรู้สึกตื่นเต้นและชื่นชมความกล้าหาญของนักปฏิวัติพวกนี้และคิดว่าเขาควรจะถือปืน หัดวางแผน เคลื่อนไหวทางการเมืองเหมือนนักปฏิวัติบ้าง เขาตัดทรงผมหางเปียแบบแมนจูทิ้งในที่สุด ฤดูร้อนในช่วงปิดเทอมปีนั้นเอง เจียงก็กลับเจ้อเจียงมาเยี่ยมแม่ จากนั้นเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ เขากับเฉินฉีเหม่ย์รับหน้าที่ปล้นสถานที่ราชการ ช่วยเหลือชาวบ้านที่ถูกทางการกลั่นแกล้งรังแกและลอบสังหารเจ้าหน้าที่ในราชสำนักชิงอยู่หลายครั้ง จนชื่อของเขาก็เข้าไปอยู่ในบัญชีดำของกรมตำรวจ กิจกรรมปล้น-ฆ่าเป็นส่วนหนึ่งของสงครามจรยุทธ์และมันก็ทำให้สังคมแยกไม่ออกว่าใครเป็นพวกปฏิวัติ ใครเป็นพวกโจรนักเลง
เข้าร่วมการปฏิวัติซินไฮ่
เดือนพฤศจิกายน เฉิน ฉีเหม่ย์ใช้กองกำลังอาวุธบุกยึดเซี่ยงไฮ้ เฉินขึ้นมาเป็นจอมพลคุมเซี่ยงไฮ้ได้ เฉินสนิทกับเจียงมาก แต่แทนที่เขาจะแต่งตั้งเจียงเป็นเสนาธิการทหาร เขากลับยกตำแหน่งนี้ให้แก่นักเรียนแลกเปลี่ยนทหารคนอื่นที่สุขุมเยือกเย็นกว่าเจียง ขณะนั้น เฉินเอือมระอากับนิสัยเลวของเจียงเต็มที เจียงทั้งขี้เหล้า เสเพล เจ้าอารมณ์ กระนั้นก็ตามเฉินก็ยังมองว่าเจียงก็ยังมีข้อดีในตัว เขาเป็นคนเก่ง เป็นบุคคลากรที่ควรถนอมไว้ เฉินจึงให้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยกล้าตาย พาทหารหมู่หนึ่งบุกเข้าไปช่วยนักปฏิวัติที่ถูกปิดล้อมอยู่ในเมืองหังโจวและเจียงก็ทำสำเร็จ เขากลายเป็นวีรบุรุษในท่ามกลางกองทัพนักปฏิวัติ และเฉินได้แต่งตั้งให้เขาเป็นผู้พันคุมกองร้อยทหารในเจียงซู
เจียงในฐานะเป็นร้อยโทของเฉิน ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1912 เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างเฉินกับ เถา เฉิงกัง ศัตรูทางการเมืองของเฉิน ฉี่เหม่ย์ เมื่อเจียงทราบเรื่องเข้าก็ถึงขั้นอาสากำจัดเถา เฉิงกัง
ในระหว่างพำนักที่เซี่ยงไฮ้
เถา เฉิงกังเป็นสมาชิกผู้มีอิทธิพลของคณะปฏิวัติพันธมิตรถงเหมิงฮุ่ยที่ทรยศทั้งซุนยัตเซ็นและเฉิน ไปตั้งตนเป็นหัวหน้าพรรคซิงหมิงซึ่งเป็นปฏิปักษ์กับ "พรรคปฏิวัติจีน" พรรคใหม่ที่เปลี่ยนมาจากถงเหมิงฮุ่ยของดร.ซุน เจียงถือโอกาสช่วงที่เถา เฉิงกังนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล เมื่อรอบตัวเถาไม่มีมือปืนคอยคุ้มกัน เจียงฉวยจังหวะใช้ปืนพกยิงลอบสังหารเถาในโรงพยาบาล
เมื่อเจียงสังหารเถาเสร็จ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่หนีหลบซ่อนกบดานที่เมืองเซี่ยงไฮ้ ในระหว่างนั้นเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเขียนบทความด้านการทหาร และเขาก็ใช้ชีวิตเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมา อีกทั้งยังเจ้าอารมณ์ ดื้อรั้น มีปากเสียงกับผู้คนบ่อยๆ ทำให้เพื่อน ๆ ที่ร่วมงานต่างขยาดและไม่มีผู้อื่นกล้าเข้าใกล้ เจียงรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ เขามักจะเข้าไปขลุกอยู่ในบาร์ ในไนต์คลับ ที่นั่นมีทุกอย่างที่เขาชื่นชอบ ทั้งสุราและสตรีอีกทั้งยังได้พบปะกับเพื่อนที่มีรสนิยมต่างกัน
ด้วยความสนิทสนมกับเฉิน ฉี่เหม่ย์ทำให้เจียงได้เข้าไปมีความสัมพันธ์กับกลุ่มคดีอาญากรรมของเซี่ยงไฮ้ (กลุ่มแก๊งเขียวของตู้ เย่ว์เซิงและหวง จิ่นหลง) เจียงเข้าร่วมกลุ่มแก็งเขียวก่อคดีปล้นฆ่าหลายคดี ทำให้เจียงเริ่มสนิทสนมกับพวกเจ้าพ่อมาเฟีย โดยเฉพาะตู้ เย่ว์เซิง ผู้มีมาดเจ้าพ่ออันเฉียบขาด เขาเป็นมาเฟียที่รักชาติที่มักจะทำร้ายและฆาตรกรรมชาวจีนที่ทำการขายชาติให้กับเหล่าประเทศที่มาแสวงหาผลประโยชน์ในจีน ทำให้ชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่โจษจันกัน ในช่วงเวลาของเจียงในเมืองเซี่ยงไฮ้ ในเขตสัมปทานอังกฤษที่เป็นส่วนหนึ่งของเขตสัมปทานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ ที่ซึ่งเหล่าชาติตะวันตกที่เข้ามาแสวงหาอิทธิพลในจีน ตำรวจอังกฤษได้เฝ้าดูเขาและกล่าวโทษเขาด้วยความร้ายกาจต่าง ๆ แต่เจียงไม่เคยถูกจับ ไม่เคยถูกสอบสวนและไม่เคยติดคุก
ต่อต้านยฺเหวียน ชื่อไข่
หลังจากราชวงศ์ชิงล่มสลายลง รัฐบาลชั่วคราวแห่งสาธารณรัฐจีนที่เพิ่งสถาปนาโดยดร.ซุน ก็เสียอำนาจในการปกครองประเทศให้กับยฺเหวียน ชื่อไข่ที่เข้ามาครอบครองตำแหน่งประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน ยฺเหวียน ชื่อไข่ผู้มีความมักใหญ่ใฝ่สูง ปรารถนาที่จะตั้งตนเป็นฮ่องเต้ เขาควบคุมอำนาจกองกำลังทหาร และส่งมือสังหารไปลอบสังหารคู่แข่งทางการเมืองที่ไม่เห็นด้วยกับเขา ซึ่งก็คือบรรดาแกนนำฝ่ายประชาธิปไตยในพรรคปฏิวัติจีนของดร.ซุน
การกวาดล้างทางการเมืองของยฺเหวียนได้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ยฺเหวียนได้ปลดผู้ว่าราชการมณฑลต่างๆแล้วเอาขุนศึกที่จงรักภักดีเข้าไปทำหน้าที่แทนและเตรียมตั้งตนเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง จนวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1913 ภายใต้การกระตุ้นของ ดร.ซุน ยัตเซ็น ได้มีการประกาศต่อต้านยฺเหวียน ชื่อไข่ที่จะรื้อฟื้นระบอบจักรพรรดิขึ้นมาอีกและทำให้พัฒนาการประชาธิปไตยของสาธารณรัฐล่าช้าทำให้การปฏิวัติรอบสองเปิดฉากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1913 คณะปฏิวัติได้ทำการปฏิวัติครั้งที่สอง เพื่อขับไล่ยฺเหวียน ชื่อไข่ เจียง ไคเชกได้บุกเข้าไปปลุกระดมเพื่อนๆในค่ายทหารเจียงหนัน แต่พลาดท่าเสียทีเกือบถูกทหารของยฺเหวียนจับได้ เจียงได้หนีไปขอความช่วยเหลือจากตู้ เย่ว์เซิง ได้นักเลงอันธพาลกลุ่มใหญ่มาเป็นทหาร เจียงได้พูดปลุกระดมให้เหล่านักเลงนั้นสู้เพื่อประเทศชาติอย่างห้าวหาญ แต่เนื่องจากกองกำลังของเขาไม่มีระเบียบวินัย สู้รบไม่กี่อึดใจ ก็แตกพ่ายเสียที เจียงหนีเข้าไปในเขตเช่าอังกฤษอีกครั้ง ในเดียวกันกองกำลังของดร.ซุนพ่ายแพ้อย่างไม่เป็นท่า ดร.ซุนต้องลี้ภัยไปญี่ปุ่นอีกครั้ง ปี ค.ศ. 1915 เจียงกับเฉินถูกยฺเหวียน ชื่อไข่ตามล่าอย่างหนักทั้งคู่จึงจำใจหนีไปญี่ปุ่นอีกเช่นกันและคอยหาโอกาสลักลอบเข้าเซี่ยงไฮ้มาเคลื่อนไหวก่อการปฏิวัติอีก
ในปี ค.ศ. 1916 นักฆ่าของยฺเหวียน ชื่อไข่ได้ลักลอบเข้ามาในกองบัญชาการของฝ่ายปฏิวัติและยิงเฉิน ฉี่เหม่ย์ตาย การตายของเฉิน ฉี่เหม่ย์ สร้างความเศร้าโศกเสียใจแก่เจียง ไคเชกเป็นอย่างยิ่ง เฉินเป็นทั้งเพื่อนรัก เจ้านาย ผู้มีพระคุณและพี่น้องร่วมสาบานของเจียง ขณะนั้นเจียงอายุ 30 เขาสุขุมเยือกเย็นมากยิ่งขึ้นความตายของเฉินทำให้เจียงยิ่งตระหนักถึงการใช้ชีวิตอย่างมีสาระและไม่เที่ยวเตร็ดเตร่แบบเมื่อก่อนอีก
การปฏิบัติการที่กวางตุ้งครั้งแรก
เมื่อยฺเหวียน ชื่อไข่ตั้งต้นเป็นฮ่องเต้ ประชาชนทั่วประเทศต่างพากันต่อต้านคัดค้าน อีกทั้งกลุ่มทหารที่ไม่เห็นด้วยกับการรื้อฟื้นระบอบฮ่องเต้กลับมาจึงทำการต่อสู้นำไปสู่สงครามพิทักษ์ชาติขึ้น ในปี ค.ศ. 1916 ยฺเหวียน ชื่อไข่ได้เสียชีวิตลงระบอบจักรพรรดิที่เขารื้อฟื้นก็สิ้นสุดลง บรรดาแว่นแคว้นจังหวัดต่าง ๆ ได้ประกาศตั้งตนเป็นอิสระไม่ขึ้นกับรัฐบาลกลางอีกต่อไปทำให้ประเทศจีนเข้าสู่ยุคแห่งความแตกแยกหรือยุคขุนศึกในที่สุด ที่กรุงปักกิ่ง รัฐบาลขุนศึกเป่ยหยางได้สืบทอดอำนาจต่อและยังคงบริหารประเทศต่อไป เป็นรัฐบาลประชาธิปไตยจอมปลอมที่มีประธานาธิบดีที่ถูกแต่งตั้งเป็นเพียงหุ่นเชิดให้แก่กองทัพเท่านั้น
ในปี ค.ศ. 1917 ดร.ซุน ยัตเซ็นได้ย้ายไปตั้งฐานที่มั่นปฏิวัติที่เมืองกวางตุ้ง (ปัจจุบันคือเมืองกวางโจว) เนื่องจากเมืองกวางตุ้งมีชัยภูมิที่ดีแต่ทหารของฝ่ายพรรคปฏิวัติจีนมีกำลังพลน้อยทำให้ควบคุมพื้นที่เมืองกวางตุ้งไม่ครอบคลุม บริเวณรอบเมืองมีแต่ทหารที่จงรักภักดีต่อขุนศึกทางเหนือ ระหว่างที่ทำการต่อสู้ ทหารที่มีความสามารถของดร.ซุนถูกฆ่าตายไปหลายคน เพื่อความปลอดภัยบรรดาสมาชิกของพรรคปฏิวัติจีนแนะนำเจียง ไคเชก มาเป็นผู้ช่วยทางการทหารให้กับ ดร.ซุน ท่ามกลางความสิ้นหวัง ดร.ซุนจึงเริ่มมองเห็นความสำคัญของเจียง ไคเชกและมักจะเรียกเจียงเข้ามาปรึกษาปัญหาต่าง ๆ
ในเวลานี้ดร.ซุนยังคงถูกไล่ล่าและไม่มีอาวุธหรือเงินสนับสนุน เจียงแนะนำให้ดร.ซุนจ้างทหารรับจ้างซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนของแก๊งมาเฟีย ทหารพวกนี้จงรักภักดีต่อเจ้านายที่จ่ายเงินให้พวกเขาเท่านั้น ดังนั้นกองทหารของดร.ซุนจึงมีปัญหาเรื่องการเงินแทบตลอดเวลา ดร.ซุนต้องการกองทหารที่มีอุดมการณ์ เป็นทหารปฏิวัติอย่างแท้จริง ไม่ใช่แก๊งมาเฟีย แต่เจียงแย้งว่าเป็นการเปิดโอกาสให้คนอย่างเท่าเทียม ถึงแม้จะเป็นนักเลงมาเฟียก็สามารถช่วยเหลือประเทศชาติได้ และทหารที่มีอุดมการณ์ต้องบ่มเพาะและฝึกขึ้นมา ต้องใช้เวลาและงบประมาณมหาศาล ด้วยเหตุนี้จึงต้องพึ่งทหารรับจ้างไปพลาง ๆ ก่อน ดร.ซุนจึงยอมตกลงด้วย แต่อย่างไรก็ตามกองทัพปฏิวัติก็ถูกตีโต้และต้องลี้ภัยไปเซี่ยงไฮ้อีกรอบ
การปฏิบัติการที่กวางตุ้งครั้งที่สอง
รัฐบาลขุนศึกเป่ยหยางได้สั่งต้องห้ามพรรคคณะปฏิวัติจีน เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1919 ดร.ซุนได้ตั้งพรรคใหม่ ชื่อว่า จงกั๋ว ก๊กมินตั๋ง ซึ่งก็คือ "พรรคก๊กมินตั๋ง" หรือ "จีนคณะชาติ" ขึ้น โดยมีเจียง ไคเชกได้ให้การสนับสนุนพรรคใหม่นี้อย่างแข็งขัน
ในปี ค.ศ. 1920 กองทัพปฏิวัติของดร.ซุนกลับคืนสู่กวางตุ้งด้วยความช่วยเหลือของทหารรับจ้างอีกครั้ง ดร.ซุนได้พยายามสร้างพันธมิตรทางทหารกับขุนศึกเจ้าเมืองและบรรดาเหล่าผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นในกวางตุ้ง หลังจากกลับมาที่กวางตุ้งความแตกแยกที่พัฒนาขึ้นระหว่างพรรคของดร.ซุนซึ่งพยายามใช้กองทัพรวมประเทศจีนเข้าด้วยกันภายใต้พรรคก๊กมินตั๋งและเฉิน เจียงหมิง ขุนศึกเจ้าเมืองมณฑลกวางตุ้งที่ต้องการปกครองเมืองกวางตุ้งแบบระบบศักดินาขุนศึกต่อไป จึงได้ทรยศหักหลังและวางแผนลอบสังหารดร.ซุน เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1920 เย่ จู นายพลของเฉินทำการโจมตีทำเนียบประธานาธิบดีกวางตุ้ง ทำให้ดร.ซุนต้องหนีไปที่ลานท่าเรือ และลี้ภัยโดยสารเรือ เอสเอส ไห่ฉี, ภรรยาของดร.ซุนซึ่งหนีไม่ทันและให้ดร.ซุนหลบหนีไปก่อน ได้หลบกระสุนที่ทำเนียบประธานาธิบดีกวางตุ้งและได้หนีรอดตามออกมาได้ ทั้งคู่พบกันที่เรือเอสเอสหยงฟาง ขณะนั้นเจียงไคเชกที่กำลังจัดพิธีงานศพให้แม่ของเขาที่เซี่ยงไฮ้ ได้รับโทรเลขด่วนจากดร.ซุน ดังนั้นเจียงจึงพากองกำลังกองหนึ่งกระหืดกระหอบมาจากเซี่ยงไฮ้มาช่วยดร.ซุนที่กวางตุ้ง ขณะนั้นดร.ซุนใช้เรือรบเป็นกองบัญชาการสู้กับพวกกบฎของเฉิน เจียงหมิงอยู่ 50 วันเหตุการณ์ไม่มีทีท่าสงบ จนกระทั่งเจียงไคเชกยกทัพมาถึง เหตุการณ์จึงคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น ขณะที่อยู่บนเรือเจียงเป็นองครักษ์คอยปกป้องคุ้มกันดร.ซุนและได้รับความไว้วางใจเป็นมือขวาในที่สุด
โรงเรียนการทหารหวงผู่
เจียงและดร.ซุนแล่นเรือมาถึงเกาะหวงผู่ (ปัจจุบันคือเกาะฉางโจว (长洲岛)) ปี ค.ศ. 1924 ดร.ซุนได้ตั้งโรงเรียนการทหารขึ้น เพื่อบ่มเพาะนักการทหารและนักการเมืองรุ่นใหม่ขึ้นมาเป็นแกนนำในการปฏิวัติ โรงเรียนแห่งนี้ตั้งอยู่บนเกาะหวงผู่ จึงได้ชื่อว่าโรงเรียนการทหารหวงผู่ เจียง ไคเชกได้รับเลือกเป็นอาจารย์ใหญ่ที่ฝึกสอนคนแรกของโรงเรียนทหารแห่งนี้ ช่วงปี ค.ศ. 1920 เจียงสนใจภาษารัสเซีย เขาศึกษาวัฒนธรรมและการทหารของรัสเซียอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เขียนจดหมายไปคุยกับดร.ซุน ให้ขอความช่วยเหลือจากรัสเซีย การตั้งโรงเรียนดังกล่าวทำ ให้พรรคก๊กมินตั๋งได้ทหารอุดมการณ์เพื่อประเทศชาติอย่างแท้จริง ได้มีการลดจำนวนและเลิกพึ่งพาทหารรับจ้างซึ่งไม่มีอุดมการณ์ไปในที่สุด ดังนั้นกองทัพปฏิวัติที่อ่อนแอของพรรคก๊กมินตั๋งจึงเริ่มแข็งแกร่งมากขึ้นและสามารถยึดเมืองกวางตุ้งคืนมาได้อย่างรวดเร็ว
การศึกษาที่รัสเซีย
ดร.ซุนได้รับความช่วยเหลือจากองค์การคอมมิวนิสต์สากลหรือโคมินเทิร์นและได้ส่งเจียงไปใช้เวลาสามเดือนในมอสโกเพื่อศึกษาระบบการเมืองและการทหารของสหภาพโซเวียต ระหว่างการเดินทางไปรัสเซีย เจียงพบกับเลออน ทรอตสกีและผู้นำโซเวียตคนอื่นๆ เจียงได้พบว่าแนวความคิดของคอมมิวนิสต์ขัดแย้งกับขนบธรรมเนียมวัฒธรรมอันดีงามของจีน เนื่องจากหลักความคิดในลัทธิคอมมิวนิสต์จะเน้นความชิงชัง การต่อสู้ดิ้นรน ส่วนลัทธิขงจื๊อจะเน้นความรัก ความสามัคคีและคุณธรรม ซึ่งทั้งสองความคิดนี้ต่างขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง นั้นทำให้เจียงได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็วว่าระบบรัฐบาลของรัสเซียไม่เหมาะกับประเทศจีน เจียงจึงได้มากลับมาแนะนำดร.ซุนให้รับแต่ความช่วยเหลือด้านการทหารไม่ต้องรับความช่วยเหลือทางด้านการเมือง
แต่การที่ดร.ซุนรับความช่วยเหลือทางทหารจากองค์การโคมินเทิร์นทางตัวแทนพรรคคอมมิวนิสต์สากลที่เลนินส่งมาได้ปรับปรุงโครงสร้างพรรค ให้ตัวแทนจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสมาชิกพรรคก๊กมินตั๋ง เปิดทางให้เหมา เจ๋อตง สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีนเข้ามามีตำแหน่งรัฐมนตรีโฆษณาการ เจียง ไคเชกได้บันทึกลงในบันทึกประจำวันเขาว่า "ดร.ซุนได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง ทันทีที่พรรคคอมมิวนิสต์ได้ตั้งหลักบนแผ่นดินจีนได้นั้นย่อมเป็นการยากที่ขจัดพวกเขาเหล่านั้นไป"
เจียงไคเชกกลับมาที่กวางตุ้งและในปี ค.ศ. 1924 เขาได้รับแต่งตั้ง ผู้บัญชาการของโรงเรียนการทหารหวงผู่ เจียงขอลาออกจากสำนักงานเป็นเวลาหนึ่งเดือนโดยไม่เห็นด้วยกับการที่ดร.ซุนให้ความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับองค์การคอมมิวนิสต์สากล แต่เจียงก็กลับมาตามความต้องการของดร.ซุน ในช่วงปีแรกๆที่โรงเรียนการทหารหวงผู่อนุญาตให้เจียงสามารถปลูกฝังนายทหารหนุ่มที่ซื่อสัตย์ต่อทั้งพรรคก๊กมินตั๋งและตัวเขาเอง
การแย่งชิงอำนาจกับวาง จิงเว่ย
ดร.ซุน ยัตเซ็นได้เสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1925, ได้การสร้างสุญญากาศทางการเมืองในพรรคก๊กมินตั๋ง มีการแข่งขันอำนาจบารมีเกิดขึ้นในหมู่บรรดาสมาชิกของพรรคอันได้แก่ วาง จิงเว่ย, เลี่ยว จ้งข่ายและหู ฮั่นหมิน ในเดือนสิงหาคม เลี่ยวถูกลอบสังหารและหูถูกจับเพราะเกี่ยวข้องกับฆาตกร ส่วนวาง จิงเว่ยผู้ซึ่งได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากดร.ซุนในฐานะประธานผู้บริหารของรัฐบาลกวางตุ้ง แม้ว่าจะเขาขึ้นครองตำแหน่งแต่ก็ดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน เนื่องจากถูกบังคับให้ถูกเนรเทศโดยเจียง ไคเชก โดยการรัฐประหารกวางตุ้ง เรือรบเอสเอสหยงเฟิง ได้ถูกเปลี่ยนชื่อจงซานเพื่อเป็นเกียรติแก่ดร.ซุน ได้ตั้งเป็นอนุสรณ์ที่ฉางโจว วันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1926 ฝ่ายขวาของพรรคก๊กมินตั๋งและกองทัพทั้งหมดรวมถึงทหารจากโรงเรียนหวงผู่เจียงได้พร้อมใจกันเสนอชื่อ เจียง ไคเชกให้รับการตั้งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน
เจียง ไคเชกรวมแผ่นดิน
ในวันที่ 27 กรกฎาคม ในที่สุดเจียงก็ได้เสนอนโยบายรวมชาติอีกครั้ง เพื่อสืบทอดเจตนารมย์ของดร.ซุน ยัตเซ็นที่ต้องการรวมชาติจีน ปราบเหล่าขุนศึก และใช้ระบอบประชาธิปไตยโดยใช้หลักลัทธิไตรราษฎร ที่ผ่านมาต้องประสบความล่าช้าจากการกรีฑาทัพขึ้นเหนือเพื่อปราบเหล่าขุนศึกมาตลอด เมื่อเจียงจึงนำทัพกรีฑาทัพขึ้นเหนือ เพื่อมุ่งเอาชนะขุนศึกภาคเหนือและรวมจีนเข้าด้วยกันภายใต้พรรคก๊กมินตั๋ง
เจียงได้แบ่งกองทัพแยกออกเป็นสามฝ่าย: ทางตะวันตกคือวางจิงเว่ยที่กลับมารับตำแหน่งซึ่งนำกองทัพไปหวู่ฮั่น; ไป๋ ฉงซี นำกองทัพไปทางตะวันออกเพื่อไปที่เซี่ยงไฮ้ เจียงนำทางทัพของตัวเองในเส้นทางสายกลางวางแผนที่จะเข้ายึดหนานจิง ก่อนและนำทัพเข้ายึดปักกิ่งอีกที แต่อย่างไรก็ตามในเดือนมกราคมปีค.ศ. 1927 วาง จิงเว่ยและพันธมิตรฝ่ายซ้ายของพรรคก๊กมินตั๋งของเขาพาเมืองหวู่ฮั่นท่ามกลางการระดมพลและการประโคม วางเป็นพันธมิตรกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนและได้รับคำแนะนำจากตัวแทน โซเวียต ​มิคาอิล โบโรดิน วาง จิงเว่ยได้ประกาศให้รัฐบาลแห่งชาติย้ายไปหวู่ฮั่น หลังจากเข้ายึดเมืองหนานจิงในเดือนมีนาคม (และได้ไปเยือนเซี่ยงไฮ้โดยสังเขปแล้วตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของพันธมิตรใกล้ชิดของเขาไป๋ ฉงซี) เจียงหยุดการกรีฑาทัพของเขาและเตรียมพร้อมที่จะหยุดพักอย่างดุเดือดด้วยองค์ประกอบฝ่ายซ้ายของวางซึ่งเขาเชื่อว่าเป็นภัยคุกคามต่อพรรคก๊กมินตั๋ง
เมื่อรัฐบาลขุนศึกเป่ยหยางถูกกองทัพของเจียงปราบอย่างราบคาบ ได้มีการตั้งรัฐบาลแห่งชาติที่จัดตั้งขึ้นที่เมืองหนานจิงหรือ รัฐบาลชาตินิยม (จีนคณะชาติ) ขึ้นและได้รับการสนับสนุนจากพรรคก๊กมินตั๋งสายอนุรักษ์นิยมรวมถึง หู ฮั่นหมิน, การขับไล่คอมมิวนิสต์ของเจียงและที่ปรึกษาโซเวียตของพวกเขานำไปสู่การเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองจีน รัฐบาลแห่งชาติของวาง จิงเว่ยอ่อนแอทางทหารและในไม่ช้าก็จบลงด้วยการได้รับการสนับสนุนจากขุนศึกท้องถิ่น (หลี่ ซงเรินจากกวางสี ในที่สุดวางและพรรคฝ่ายซ้ายของเขายอมจำนนต่อเจียงและเข้าร่วมกับเขาในหนานจิง และในสงครามที่ราบภาคกลาง ปักกิ่งถูกยึดคืนเมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1928 จากพันธมิตรของขุนศึกเฟิง ยวี่เซียง และ หยัน ซีชาน ในเดือนธันวาคมในดินแดนแมนจูเรีย ขุนพล จางเซวเหลียง ได้ให้คำมั่นสัญญาที่จะจงรักภักดีต่อรัฐบาลของเจียง นอกจากนี้ดินแดนทิเบตก็ยอมรับอยู่ภายใต้อำนาจของรัฐบาลจีนคณะชาติแต่ขอให้มีรัฐบาลท้องถิ่นปกครองตนเอง ส่วนมองโกเลียนอกยอมอยู่ภายใต้รัฐบาลจีนคณะชาติแต่ขอมีทั้งรัฐบาลท้องถิ่นและกองทัพของตนเองด้วยเนื่องจากถูกบีบบังคับจากสหภาพโซเวียต ทำให้การรวมกันเป็นหนึ่งเดียวของจีนเสร็จสิ้นและสิ้นสุดยุคขุนศึกอย่างสมบูรณ์
วัดโพธิ์เก้าต้น (จังหวัดสิงห์บุรี)
วัดโพธิ์เก้าต้น เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางระจัน อำเภอค่ายบางระจัน จังหวัดสิงห์บุรี
วัดโพธิ์เก้าต้น มีนามเรียกอีกนามหนึ่งว่า วัดไม้แดง เนื่องจากภายในบริเวณวัดมีต้นไม้แดงขึ้นเป็นจำนวนมาก เป็นวัดเก่าแก่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยา มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ กล่าวคือ ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์ ราว พ.ศ. 2308 บ้านเมืองถูกข้าศึกรุกราน พวกชาวบ้านแถวนี้ได้รวบรวมรวบรวมกันประมาณ 400 คน ตั้งกองสร้างค่ายล้อบรอบบ้านบางระจัน ได้มีพระอาจารย์ธรรมโชติจำพรรษาอยู่ที่วัดโพธิ์สามต้น เดิมอยู่วัดเขานางบวช เมืองสุพรรณบุรี ได้ช่วยปลุกเสกเครื่องรางของขลังให้ความคุ้มครองทำให้ชาวบ้านต่อสู้กับข้าศึกได้อย่างเข้มแข็ง แต่ในที่สุดเมื่อถูกข้าศึกที่กำลังมากกว่าหลายเท่า ก็ต้องแตกถอยอพยพหนีกันไป วัดวาอารามถูกปล่อยทิ้งให้เป็นวัดร้างและถูกทำลายไปก็มาก จนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ประมาณ พ.ศ. 2484 ประชาชนอพยพมาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น และริเริ่มทำการบูรณะวัดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง กระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศยกสภาพให้เป็นวัดที่มีพระสงฆ์นับตั้งแต่วันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2511 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา วันที่ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2513 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2524 ปัจจุบันทางราชการได้สร้างค่ายจำลองขึ้นบริเวณด้านหน้าของวัดโพธิ์เก้าต้น เพื่อเป็นอนุสรณ์
เสนาสนะ ได้แก่ วิหารพระอาจารย์ธรรมโชติเป็นวิหารทรงจ้ตุรมุข มีวิหารหลังเก่า สร้างขึ้นเมือใดไม่ปรากฏหลักฐานแต่คาดว่ามีขึ้นก่อนที่ชาวบ้านจะมารวมตัวกันตั้งค่ายต่อสู้กับพม่า และเจดีย์ทรงศิลปะอยุธยาซึ่งคาดว่าสร้างขึ้นมาพร้อมกับวัด แผ่นอิฐที่ใช้ก่อเจดีย์มีลักษณะรูปดอกจัน 3 ดอกแบบเดียวกับวิหารอยุธยา และมีสระน้ำโบราณศักดิ์สิทธิ์ กรมศิลปากรได้ขึ้นทะเบียนวัดโพธิ์เก้าต้นเป็นโบราณสถาน
ปลาโอแถบ
ปลาโอแถบ หรือ ปลาทูน่าท้องแถบ (Skipjack tuna, Arctic bonito, Striped tuna, Victor fish; ) เป็นปลากระดูกแข็งทะเลชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาอินทรี (Scombridae)
จัดเป็นปลาโอหรือปลาทูน่าชนิดหนึ่ง และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสกุล Katsuwonus
มีรูปร่างกลมและยาวเพรียวแบบรูปกระสวย ปากกว้าง นัยน์ตาขนาดปานกลาง ครีบหลังอันที่สองมีขนาดเล็กและไม่สูงครีบหูมีขนาดเล็ก ปลายแหลมเรียว ครีบท้องเล็ก ครีบก้นมีจุดเริ่มต้นอยู่ประมาณกลางครีบหลังอันที่สอง มีเกล็ดเฉพาะบริเวณใต้ครีบหลังอันแรกและบริเวณเส้นข้างลำตัวมีแถบสีดำ ประมาณ 4-6 แถบ อยู่ใต้เส้นข้างตัว แลดูเด่นเป็นลักษณะเฉพาะ
เป็นปลาที่มีพฤติกรรมรวมฝูงขนาดใหญ่เป็นพันหรือหมื่นตัวกันหากินตามผิวน้ำ และชอบกระโดดพร้อมกันทีเดียว มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 40-80 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 110 เซนติเมตร
เป็นปลาที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมาก ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นทั่วโลก ในน่านน้ำไทยจะพบชุกชุมที่ทะเลอันดามันแถบจังหวัดระนอง, พังงา, ภูเก็ตถึงสตูล
แหล่งข้อมูลอื่น
Eae
สมการเวลา
สมการเวลา (equation of time) คือความแตกต่างในการเคลื่อนที่ระหว่างเวลาสุริยคติเฉลี่ย ซึ่งพิจารณาโดยสมมุติว่าการดวงอาทิตย์เคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่บนทรงกลมท้องฟ้า กับเวลาสุริยคติปรากฏ ซึ่งพิจารณาดวงอาทิตย์ตามที่ปรากฏจริงบนท้องฟ้า
ค่าในสมการเวลาในแต่ละวันในช่วงปีได้รับการเรียบเรียงจากการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ และได้รับการจดบันทึกไว้ในกาลานุกรมและปฏิทินดาราศาสตร์
ภาพรวม
สมการเวลาคือความแตกต่างระหว่างไรต์แอสเซนชันของดวงอาทิตย์ปรากฏและดวงอาทิตย์เฉลี่ย ซึ่งแปรเปลี่ยนไปเป็นคาบในหนึ่งปี โดยความต่างนั้นจะแค่ไม่เกิน 17 นาที
การที่สมการเวลาเปลี่ยนแปลงไปนั้นแสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงไรต์แอสเซนชันของดวงอาทิตย์ปรากฏในรอบปีนั้นไม่คงที่ โดยมีปัจจัยสองประการดังต่อไปนี้
นี่เป็นปรากฏการณ์เดียวกับที่เห็นเส้นทางเดินของดาวเทียมกึ่งจอมฟ้ามีลักษณะเหมือนกับรูปเลขแปดเมื่อมองจากพื้นโลก
คาบูลิสถาน
คาบูลิสถาน (ปาทาน/) เป็นภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ที่ปัจจุบันอยู่ในจังหวัดคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน
ในหลักฐานจากกรีกและละตินหลายอัน โดยเฉพาะหนังสือ Geography ของทอเลมี ชื่อของภูมิภาคนี้ตั้งมาจากคาโบลิเต (Καβολῖται) บางครั้ง นักเขียนชาวยุโรปในศตวรรษที่ 18 ถึง 20 ได้อิงจักรวรรดิดูรรานีเป็น ราชอาณาจักรคาบูล
อบ ไชยวสุ
อบ ไชยวสุ (15 สิงหาคม พ.ศ. 2444 – 2 ตุลาคม พ.ศ. 2540) ครูสอนภาษาไทย นักหนังสือพิมพ์ นักเขียนเรื่องสั้นแนวชวนหัว เจ้าของนามปากกา ฮิวเมอริสต์ และ L.ก.ฮ. ได้รับการยกย่องเป็นผู้ใช้ภาษาไทยดีเด่น รางวัลพระเกี้ยวทองคำ และรับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (หัสคดี) ประจำปีพุทธศักราช 2529
ประวัติ
อบ ไชยวสุ เกิดที่บ้านตำบลคลองสำเหร่ ฝั่งธนบุรี เป็นบุตรคนโตในจำนวน 8 คนของหลวงรัตนเทพีพลารักษ์ (เชย) กับนางเที่ยง ไชยวสุ บิดาเคยรับราชการเป็นพระพี่เลี้ยงสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ จบการศึกษาจากโรงเรียนวัดชนะสงคราม โรงเรียนวัดราชบพิธ โรงเรียนเทพศิรินทร์ แล้วรับราชการเป็นครูสอนวิชาภาษาไทย จากนั้นทำงานเป็นบรรณาธิการ นักหนังสือพิมพ์ นักภาษาและนักประพันธ์  เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มนักประพันธ์ชื่อคณะ “สุภาพบุรุษ” เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2472 ออกหนังสือรายปักษ์ชื่อ “สุภาพบุรุษ” ร่วมกับ กุหลาบ สายประดิษฐ์ มาลัย ชูพินิจ โชติ แพร่พันธุ์
งานเขียนของอบ ไชยวสุ แบ่งได้เป็น 3 แนว คือเรื่องเชิงหรรษา เรื่องเกี่ยวกับภาษาไทย และเรื่องแปล โดยใช้นามปากกาแยกโดยเฉพาะสำหรับงานเขียนแต่ละประเภท คือ "อบ ไชยวสุ" ใช้เขียนเรื่องสั้น, "ฮิวเมอริสต์" ใช้เขียนเรื่องชวนหัว หัสคดี, "L.ก.ฮ." ใช้เขียนเพื่อสะกิด หยอกเย้าคนที่เขียนภาษาไทยอย่างผิดๆ (L.ก.ฮ. อ่านออกเสียงเหมือน "แอลกอฮอล์" เป็นการล้อเลียนตัวเอง) และ "นายฮูก สุราสิวดี" ใช้เขียนบทความเบาสมอง
ในวันเกิดครบรอบปีที่ 56 ตรงกับ พ.ศ. 2500 อบ ไชยวสุ ได้งดดื่มสุราอย่างเด็ดขาด ตามที่ได้ตั้งใจไว้ว่าจะถือศีลตั้งแต่ 25 พุทธศตวรรษ อบ ไชยวสุ ยังคงเขียนหนังสืออยู่ที่บ้านเรื่อยมา โดยเลิกงานประจำที่หนังสือพิมพ์ เพื่องดเว้นการสังสรรค์กับเพื่อนฝูง
ในปี พ.ศ 2529 ได้รับเกียรติยกย่องให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ (หัสคดี) อีกทั้งได้รับมอบพระเกี้ยวทองคำ จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในฐานะเป็นผู้ทะนุบำรุงและเผยแพร่ความรู้ภาษาไทยดีเด่น ในปีเดียวกัน
ท่านได้หยุดงานเขียนเมื่ออายุ 90 ปี คงพักผ่อนอย่างสงบกับคุณสายใจคู่ชีวิตท่ามกลางลูกหลาน โดยรักษาศีล ฟังเทศน์ ฟังธรรม จากแถบบันทึกเสียงจนสิ้นอายุขัย
น้ำตกตาดชะเนาะ
น้ำตกตาดชะเนาะ (ນ້ຳຕົກຕາດຊະເນາະ) เป็นแหล่งท่องเที่ยวแห่งหนึ่งในแขวงเวียงจันทน์ ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลหินเหิบไปตามถนนหมายเลข 13 ทางเหนือ 20 กิโลเมตร ทางเข้าเป็นถนนดินลูกรัง ตัวน้ำตกตกจากหน้าผาสูง 80 เมตร มี 3 ชั้น บริเวณรอบข้างเป็นป่าที่ยังอุดมสมบูรณ์ ชาวลาวนิยมไปเที่ยวในช่วงวันหยุดและงานบุญสำคัญ
เทศบาลตำบลชะอวด
ชะอวด เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของจังหวัด ห่างจากศาลากลางจังหวัดโดยทางรถไฟและรถยนต์ประมาณ 70 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครโดยทางรถไฟประมาณ 851 กิโลเมตร เทศบาลตำบลชะอวด ตั้งอยู่ในเขตท้องที่ หมู่ที่ 1 (บางส่วน) ตำบลชะอวด และท้องที่ หมู่ที่ 3 (บางส่วน) ตำบลท่าประจะ ปัจจุบันเทศบาลตำบลชะอวดมีพื้นที่ประมาณ 0.50 ตารางกิโลเมตร
ประวัติ
ก่อนมาเป็นอำเภอชะอวด เคยมีฐานะเป็นตำบลหนึ่งในอำเภอร่อนพิบูลย์ ได้รับการยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2466 และยกฐานะเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2496 สาเหตุที่ได้ตั้งชื่ออำเภอนี้ว่า "ชะอวด" สันนิษฐานว่า คงจะตั้งขึ้นตามชื่อเถาวัลย์ชนิดหนึ่งที่มีชุกชุมในหมู่บ้าน คือย่านอวด (หรือเชือกอวด) ชาวบ้านนิยมนำมาผูกมัดรั้วและแคร่ไม้ไผ่ เพราะมีความทนทานและเหนียวแน่นมาก เมื่อมีผู้คนมาตั้งบ้านเรือนหนาแน่นขึ้น จึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า "บ้านเชือกอวด" ภายหลังเสียงพยางค์หน้ากร่อนไป กลายเป็น "ชะอวด" และเรียกขานสืบมาถึงปัจจุบัน
สุขาภิบาลชะอวดได้จัดตั้งขึ้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2499 ประกาศในกิจจานุเบกษา เล่มที่ 73 ตอน 75 ลงวันที่ 20 กันยายน 2499 และได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542
ภูมิศาสตร์
เทศบาลตำบลชะอวด ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ภูมิประเทศ
อำเภอชะอวด มีสภาพพื้นที่บริเวณด้านตะวันออกเป็นที่ราบลุ่ม ป่าพรุ ส่วนบริเวณด้านตะวันตกเป็นที่ราบเชิงเขา เทือกเขา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเขตป่าสงวนแห่งชาติ
การปกครอง
เทศบาลตำบลชะอวดปกครองโดยแบ่งออกเป็น 7 ชุมชน ดังนี้
พิง
พิง อาจหมายถึง
ป่าสงวนแห่งชาติภูเขาควาย
ป่าสงวนแห่งชาติภูเขาควาย (ປ່າສະຫງວນແຫ່ງຊາດພູເຂົາຄວາຍ, Buffalo Mountain) เป็นป่าสงวนแห่งชาติในแขวงเวียงจันทน์ ประเทศลาว มีเนื้อที่มากกว่า 2,000 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเวียงจันทน์ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือระยะทางประมาณ 40 กิโลเมตร อุดมไปด้วยต้นไม้และสัตว์ป่าหลายชนิด
การล้อมแฮลิคาร์แนสซัส
การล้อมแฮลิคาร์แนสซัส (Siege of Halicarnassus) เป็นการสู้รบระหว่างพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งราชอาณาจักรมาซิโดเนียกับฝ่ายจักรวรรดิเปอร์เซียอะคีเมนิด เกิดขึ้นเมื่อปีที่ 334 ก่อนคริสต์ศักราชที่เมืองแฮลิคาร์แนสซัส (ปัจจุบันคือเมืองโบดรุม (Bodrum) ประเทศตุรกี)
ฝ่ายเปอร์เซียใช้กองทัพเรือยั่วยุพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ ซึ่งพระองค์ไม่มีกองเรือไว้ต่อต้าน กองเรือเปอร์เซียแล่นมาที่เมืองแฮลิคาร์แนสซัสเพื่อใช้เป็นเมืองตั้งรับ พิกซอดารัสแห่งแคเรีย (Pixodarus of Caria) สั่งปลดราชินีเอดา (Ada of Caria) พระภคินี (พี่สาว) ของตนเองและปกครองเมืองแทน แต่ไม่นานหลังจากนั้นพิกซอดารัสก็สวรรคต ฝ่ายเปอร์เซียจึงแต่งตั้งโอรอนโตบาเตส (Orontobates) ขึ้นปกครองเมืองต่อ เขาและเมมนอนแห่งโรดส์ (Memnon of Rhodes) ได้ร่วมกันสร้างปราการเพื่อรอรับมือกองทัพมาซิโดเนีย
เมื่อพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ยกทัพมาถึง พระองค์ได้รับความช่วยเหลือจากราชินีเอดา พระองค์ใช้แผนส่งสายลับเข้าไปเพื่อช่วยเปิดประตูเมือง แต่เกิดการปะทะกันขึ้น ทหารมาซิโดเนียสามารถทลายกำแพงเมืองได้ แต่ฝ่ายเปอร์เซียโต้กลับด้วยเครื่องยิงหิน (catapult) และส่งทหารเข้าต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ทหารมาซิโดเนียบุกเข้าเมืองได้สำเร็จ เมื่อเห็นว่าเสียเมืองแล้ว เมมนอนสั่งให้จุดไฟเผาเมืองและถอนทัพออกไป ลมที่พัดแรงยิ่งโหมเปลวไฟให้ลุกลามเผาเกือบทั้งเมือง
อัลก็อย (ประเทศสเปน)
อัลก็อย (Alcoy) เป็นเมืองอุตสาหกรรมและเมืองมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอาลิกันเต แคว้นบาเลนเซีย ประเทศสเปน แม่น้ำเซร์ปิสไหลผ่านเขตเทศบาลเมืองนี้ หน่วยงานท้องถิ่นรายงานว่ามีประชากร 61,135 คนใน ค.ศ. 2018
สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 1998
สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 1998 เป็นรายการของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชียจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างเอเชียนเกมส์ 1998 ในกรุงเทพมหานคร ราชอาณาจักรไทย ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม ถึง 20 ธันวาคม พ.ศ. 2541
หาดสำราญ (แก้ความกำกวม)
หาดสำราญ อาจหมายถึง
TAI
TAI อาจหมายถึง
เทศบาลเมืองชุมแพ
เทศบาลเมืองชุมแพ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ที่อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น มีพื้นที่ 24.55 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมบางส่วนของตำบลชุมแพ ตำบลไชยสอ และตำบลหนองไผ่ มีประชากรปี พ.ศ. 2560 จำนวน 31,347 คน ได้รับการยกฐานะจากเทศบาลตำบล เป็นเทศบาลเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2548
ประวัติ
เทศบาลตำบลชุมแพได้ยกฐานะมาจากสุขาภิบาลชุมแพ โดยพระราชกฤษฎรีกาการจัดตั้งเทศบาลตำบลชุมแพ จังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2525 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 102 ตอนที่ 146 ลงวันที่ 14 ตุลาคม 2528 จึงถือว่าเทศบาลตำบลชุมแพได้ดำเนินกิจการเทศบาลมาตั้งแต่วันที่ 15 ตุลาคม 2528 เป็นต้นมา ซึ่งเป็นวันที่พระราชกฤษฎีกามีผลบังคับ และต่อมาเทศบาลตำบลชุมแพได้ยกฐานะจากเทศบาลตำบลชุมแพเป็นเทศบาลเมืองชุมแพ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน 2547 ซึ่งนายกเทศมนตรีปัจจุบันคือนายสมเกียรติ ดีบุญมี ณ ชุมแพ ได้รับการเลือกตั้งเป็น นายกเทศมนตรีโดยตรง เมื่อวันที่ 23 มกราคม 2548
ที่ตั้งและอาณาเขต
ปัจจุบันอำเภอชุมแพตั้งอยู่ห่างจากจังหวัดขอนแก่นไปทางทิศตะวันตกประมาณ 82 กิโลเมตรห่างจากกรุงเทพมหานคร ประมาณ 520 กิโลเมตร มีพื้นที่ประมาณ 24.55 ตารางกิโลเมตร ตัวเทศบาลเมืองชุมแพมีการคมนาคมทางบกเพียงทางเดียว แต่เนื่องจากเป็นจุดเชื่อมโยงกับจังหวัดใกล้เคียง มีถนนหลายสายเชื่อมต่อกับจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคกลางและภาคเหนือ เทศบาลเมืองชุมแพจึงเป็นศูนย์กลางคมนาคมของภูมิภาคนี้อีกแห่งหนึ่งของจังหวัดขอนแก่น มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียง ดังนี้
ชุมชน
ชุมชนในเทศบาลเมืองชุมแพ ประกอบด้วย 29 ชุมชน ได้แก่
เศรษฐกิจ
ด้านอุตสาหกรรม ปัจจุบัน อำเภอชุมแพมีการขยายตัวทางอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว มีโรงสีข้าว โรงโม่หิน โรงงานผลิตน้ำแข็งและ น้ำบริสุทธิ์ ส่วนพื้นที่ในเขตเทศบาลจะมีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดย่อยจำนวนมาก เช่น โรงสีขนาดใหญ่ โรงงานผลิต น้ำแข็งและน้ำบริสุทธิ์
ทางด้านเกษตรกรรม ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทำนา ซึ่งเป็นนาข้าวเหนียวเอาไว้บริโภคมากกว่าขาย นอกจากนี้มีการทำไร่อ้อย ปลูกเห็ด ฟางบริเวณชุมชนโคกสูง -โนนสำราญ
นอกจากนี้ ในเขตเทศบาลเมืองชุมแพมีธนาคารพาณิชย์จำนวนทั้งสิ้น 9 แห่ง ได้แก่ ธนาคารออมสิน ธนาคารกรุงไทย ธนาคารกสิกรไทย ธนาคารกรุงศรีอยุธยา ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารกรุงเทพ ธนาคาร SME ธนาคารนครหลวง ธนาคารทหารไทย
การขนส่ง
เทศบาลเมืองชุมแพเป็นที่ตั้งของสถานีขนส่งอำเภอชุมแพ เป็นศูนย์กลางการคมนาคม ไปสู่ภูมิภาคและจังหวัดต่าง ๆ เช่น กรุงเทพมหานคร โดยมีหลายบริษัทที่เปิดเดินรถในเส้นทางกรุงเทพฯ-ชุมแพ-เมืองเลย ส่วนการเดินทางไปภาคเหนือ มีบริษัทเพชรประเสริฐ ที่เปิดบริการในเส้นทาง อุบลราชธานี ขอนแก่น เชียงใหม่ ซึ่งผ่านเทศบาลเมืองชุมแพ และภาคอื่น ๆ ซึ่งสามารถไปต่อรถได้ในจังหวัดที่มีรถบริการในเส้นทางที่ต้องการ ส่วนการคมนาคมในเขตเทศบาล มีรถสองแถวบริการ มีรถจักรยานยนต์รับจ้าง รถสามล้อรับจ้าง และแท็กซี่มิเตอร์ที่เพิ่งมีบริการในจังหวัดขอนแก่น
ทางหลวงแผ่นดินในเขตเทศบาลเมืองชุมแพ ได้แก่
สาธารณสุข
ภายในเขตเทศบาลเมืองชุมแพ มีโรงพยาบาลของรัฐจำนวน 1 แห่ง ศูนย์บริการสาธารณสุข 3 แห่ง นอกจากนี้ ยังมีบริการด้านสาธารณสุขฯ ของเอกชนและผู้ประกอบการ คือ คลินิก ร้านขายยาแผนปัจจุบัน ซึ่งให้บริการแก่ประชาชน
มารีโก (แซ็ง-มาร์แต็ง)
มารีโก (Marigot) เป็นเมืองหลวงของแซ็ง-มาร์แต็ง ซึ่งเป็นดินแดนของประเทศฝรั่งเศส มีประชากร 5,700 คน
สภาพอากาศ
มารีโกมีสภาพภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (เคิพเพิน Aw) ที่มีสภาพอากาศอุ่นมากถึงร้อนและชื้นทั้งปี
อัสแซสซินส์ครีด: บลัดไลนส์
อัสแซสซินส์ครีด: บลัดไลนส์ (Assassin's Creed: Bloodlines) เป็นวิดีโอเกมสำหรับเครื่องเล่นPlayStation Portableและ PlayStation VITA เนื้อเรื่องจะอยู่ระหว่างอัสแซสซินส์ครีด และอัสแซสซินส์ครีด 2 พัฒนาโดย Ubisoft Montreal ซึ่งร่วมกับ Griptonite Games เกมออกจำหน่ายวันที่ 17 พฤศจิกายน 2009 ในอเมริกาเหนือและ 20 พฤศจิกายน 2009 ในยุโรป พร้อมกับเกมอัสแซสซินส์ครีด 2 และอัสแซสซินส์ครีด: ดิสคัฟเวอรี
มาร์ควิส
มาร์ควิส (marquess) หรือ มาร์กี (marquis) เป็นบรรดาศักดิ์สืบตระกูลแบบหนึ่งของยุโรป ซึ่งมักสืบทอดให้กับประเทศในอาณานิคมด้วย บรรดาศักดิ์นี้ยังใช้แปลเพื่อเทียบเคียงกับบรรดาศักดิ์ในประเทศในเอเชีย อาทิ ประเทศจีน ประเทศญี่ปุ่น และประเทศไทย ในหมู่เกาะอังกฤษ มาร์ควิสมีฐานะสูงกว่า เคานต์หรือเอิร์ล แต่ต่ำกว่าดยุก
มาร์ควิสเป็นหนึ่งในบรรดาศักดิ์ที่เริ่มหายไปในปัจจุบัน โดยความแตกต่างระหว่างบรรดาศักดิ์เคานต์กับมาร์ควิสอยู่ที่อาณาเขตที่ปกครอง ซึ่งเรียกว่า มาร์ก หรือ มาช อันอยู่นอกของอาณาบริเวณปกครองของเคานต์ที่เรียกว่า เคาน์ตี ทั้งนี้ เนื่องจากมาร์ควิสได้รับความไว้วางใจทางการทหารให้รักษาชายแดน มาร์ควิสจึงจัดได้ว่าเป็นบรรดาศักดิ์ขุนนางที่มีความสำคัญกว่าเคานต์ ยกเว้นกับกรณีดยุกซึ่งเป็นบรรดาศักดิ์ที่สงวนไว้สำหรับสมาชิกราชวงศ์หรือผู้ที่คู่ควรเท่านั้น
ภริยาของมาร์ควิส หรือสุภาพสตรีที่มีบรรดาศักดิ์เป็นมาร์ควิส จะเรียกว่า มาร์เชอเนส (marchioness) ในหมู่เกาะอังกฤษ หรือ มาร์กีซ (marquise) ในประเทศอื่น ๆ ในยุโรป
ซานชี
ซานชี หรือ เถียนชี เป็นพืชสมุนไพรอยู่ในตระกูล "โสมคน"  ซานชีเป็นภาษาจีน แปลว่า "สามเจ็ด" เป็นไม้ยืนต้น แต่ละต้นมีกิ่ง 3 กิ่ง แต่ละกิ่งมีใบไม้ 7 ใบ เลยตั้งชื่อว่า สามเจ็ดกิ่ง
ประโยชน์
มีสรรพคุณช่วยสร้างเลือดและห้ามเลือด  และฟื้นฟูเลือดโดยสลายพิษภัยในเลือด   แก้อักเสบและบรรเทาอาการเจ็บปวด เป็นส่วนประกอบสำคัญของยาจีนสำเร็จรูปหยุนหนาน ไป๋เย่า หรือยาขาวยูนนาน
กลุ่มเท่ออานน่า(Yunnan Dephne Pharmaceutical)ได้ผลิตยารักษาโรคหลอดเลือดหัวใจและสมองที่ผสมสารซานชีเป็นผลสำเร็จ   กำลังวิจัยการใช้ซานชีในการรักษาโรคตับอักเสบ การห้ามเลือดทางศัลยกรรม การรักษาโรคตา
อุตสาหกรรมผลิตยาซานชี
มีแหล่งอุตสาหกรรมผลิตยาซานชี ในจังหวัดเหวินซาน มณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีชาวนาปลูกซานชีกว่า 20,000 ครอบครัว
วัดบาง
วัดบาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลในเมือง อำเภอเมืองกำแพงเพชร จังหวัดกำแพงเพชร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 58.4 ตารางวา
วัดบางตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2430 รสันนิษฐานว่าที่ชื่อวัดบางคงเป็นเพราะที่ตั้งวัดอยู่ใกล้กับคลองน้ำซึ่งแยกจากแม่ปิงไปสู่ "หนองรี" คลองน้ำดังกล่าวเรียกว่า "บาง" ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2515 และเมื่อ พ.ศ. 2501 ทางราชการได้ประกาศรวมวัดกุฎีพงษ์ซึ่งเป็นวัดร้าง เข้าเป็นวัดเดียวกับวัดบางด้วย
อาคารเสนาสนที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 9 เมตร ยาว 24 เมตร ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 28 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง และเจดีย์ 2 องค์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อเพชร เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดศิลปะเชียงแสน ปางมารวิชัย (สิงห์ 1) มีหน้าตักกว้าง 2 ศอก 1 คืบ 5 นื้ว สูง 3 ศอก 1 คืบ มีอายุกว่า 800 ปี
สกันดิกวิกตอเรียทาวเวอร์
สกันดิกวิกตอเรียทาวเวอร์ (Scandic Victoria Tower) เป็นโรงแรมตึกระฟ้าในย่านคิสตา ของเมืองสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน หรือรู้จักในชื่อวิกตอเรียทาวเวอร์ (Victoria Tower) อย่างไรก็ตามมีการเติมคำว่า สกันดิก เข้าไปเพื่อแยกตึกนี้ออกจากวิกตอเรียทาวเวอร์ซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างในพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ โรงแรมมีความสูง 117 เมตร เป็นตึกที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในสแกนดิเนเวีย ชื่อวิกตอเรียนั้นตั้งตามเจ้าหญิงวิกตอเรีย รัชทายาทของราชวงศ์สวีเดน
เดม
เดม หรือ ดาม (Dame) เป็นฐานันดรศักดิ์ยุโรปจำพวกชนชั้นสูงซึ่งเป็นสมาชิกในสภาอัศวิน โดยเฉพาะในบรรดาศักดิ์แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งใช้เป็นนำหน้านามเหมือนคำว่า "เซอร์" ที่ใช้สำหรับบุรุษ
สุภาพสตรีจะสามารถใช้คำนำหน้านามว่า "เดม" ต้องได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้น เดม คอมมานเดอร์ (Dame Commander) หรือเดม แกรน ครอส (Dame Grand Cross) ของเครื่องราชอิสริยาภรณ์บาธ (Order of the Bath) เครื่องราชอิสริยาภรณ์นักบุญมีคาเอลและนักบุญจอร์จ (Order of St Michael and St George) เครื่องราชอิสริยาภรณ์วิกตอเรียน หรือเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิบริติช
ส่วนสุภาพสตรีที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์การ์เตอร์และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทิเซิล (Order of the Thistle) จะใช้คำนำหน้าชื่อว่า "เลดี"
ในช่วงก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 17 ภริยาของอัศวิน จะเรียกนำหน้าชื่อว่า "เดม" แต่ภายหลังได้ถูกแทนด้วย "เลดี" แทน
สตับส์
สตับส์ (Stubbs; 12 เมษายน ค.ศ. 1997 – 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2017) เป็นแมวที่ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีกิตติมศักดิ์แห่งทัลคีตนา รัฐอะแลสกา ตั้งแต่วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 จนกระทั่งตายในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2017
สตับส์ได้รับการกล่าวถึงว่า เป็นจุดดึงดูดนักท่องเที่ยว มีผู้ส่งบัตรและจดหมายมาหามากมาย และดึงดูดนักท่องเที่ยวผู้หวังว่าจะได้พบ "ท่านนายกเทศมนตรี" ราว 30 ถึง 40 คนต่อวัน (ส่วนใหญ่เป็นผู้แวะมาระหว่างเดินทางไปจุดหมายอื่นในรัฐอะแลสกา เช่นยอดเขาเดนาลี) ตำแหน่งนายกเทศมนตรีแห่งทัลคีตนาของสตับส์เป็นเพียงตำแหน่งกิตติมศักดิ์ เพราะเมืองทัลคีตนานี้เป็นเพียงพื้นที่ในประวัติศาสตร์
ทุกบ่าย สตับส์มักเดินไปยังภัตตาคารใกล้เคียงและดื่มน้ำเจือแคตนิปในแก้วไวน์ หรือแก้วมาร์การิตา
ผู้เขียนความเห็นรายหนึ่งให้แก่ Alaska Dispatch News ระบุว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเท็จ และทัลคีตนาไม่มีนายกเทศมนตรีเป็นแมว สตับส์ตายลงในวันที่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 อายุ 20 ปี
ภาพเหมือนตนเอง (ดือเรอร์)
ภาพเหมือนตนเอง หรือ ภาพเหมือนตนเองเมื่ออายุยี่สิบแปดปีสวมเสื้อคลุมปกขนสัตว์ (Self-Portrait หรือ Self Portrait at Twenty-Eight Years Old Wearing a Coat with Fur Collar ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยอัลเบรชท์ ดือเรอร์จิตรกรคนสำคัญชาวเยอรมันของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเดิม, มิวนิกในประเทศเยอรมนี
“ภาพเหมือนตนเอง” ที่เขียนโดยอัลเบรชท์ ดือเรอร์ในปี ค.ศ. 1500 เป็นภาพที่เขียนบนแผงไม้ที่ถือกันโดยทั่วไปว่าเป็นงานจิตรกรรมภาพเหมือนตนเองชิ้นที่เด่นที่สุดชิ้นหนึ่ง
การมองตรงมายังผู้ชมภาพโดยตรงทำให้เป็นภาพเขียนที่มีลักษณะไม่เหมือนภาพเหมือนตนเองที่เขียนกันมาก่อน ลักษณะของภาพเป็นภาพครึ่งตัวท่อนบน หน้าตรง และมีความสมมาตรสูง ฉากหลังที่ขาดหายไปทำให้ปราศจากขาดนัยยะถึงสถานที่และเวลา การวางคำจารึกในบริเวณที่มืดของภาพสองด้านของตัวแบบทำให้ดูเหมือนว่าเป็นคำจารึกที่ลอยตัว ซึ่งเป็นการเน้นจุดประสงค์ในการเป็นสัญลักษณ์ของภาพยิ่งขึ้นไปอีก
ในภาพนี้ดือเรอร์แสดงตนเองอย่างสง่าเป็นทางการซึ่งเป็นการวางท่าที่เดิมใช้ในการวาดภาพพระเยซูเท่านั้น—นัยยะที่ทำให้เกิดการถกเถียงกันในหมู่นักวิพากษ์ศิลป์หัวโบราณก็จะกล่าวว่าการเขียนของดือเรอร์เป็นการตอบสนองธรรมเนียมการเขียนที่เรียกว่าเขียนลักษณะ “เลียนแบบพระเยซู” (Imitation of Christ) ส่วนผู้อื่นที่มีทัศนะที่สร้างความขัดแย้งมากกว่าก็จะตีความหมายว่าเป็นการประกาศความเป็นตัวของตัวเองหรือของความเป็นดือเรอร์ และ ความสำคัญในการเป็น “ผู้สร้าง[งานศิลปะ]” (creator (Creator = God)) ความหมายหลังนี้สนับสนุนโดยคำจารึกเป็นภาษาลาตินบนภาพที่แปลว่า “ข้าพเจ้าอัลเบรชท์ ดือเรอร์แห่งเนิร์นแบร์กแสดงตัวของข้าพเจ้าในภาพเขียนเมื่ออายุได้ยี่สิบแปดปี”