cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรวรรดิกุษาณะ
อาณาจักรกุษาณะ (กุชาน หรือ กุษาณ) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย (เมืองหลวงของอาณาจักรนี้ปัจจุบันคือเมืองเปศวาร์ ในประเทศปากีสถาน)
อิมผาล
อิมผาล (इम्फाल; ꯏꯝꯐꯥꯜ) เป็นเมืองหลวงของรัฐมณีปุระ ประเทศอินเดีย ในอดีตเคยเป็นราชธานีของราชอาณาจักรมณีปุระซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่พระราชวังกังคลา พื้นที่นครของอิมผาลกินพื้นที่อำเภออิมผาลตะวันตกและอำเภออิมผาลตะวันออก โดยประชากรและพื้นที่ส่วนใหญ่อยู่ในอิมผาลตะวันตก ในปี 2020 อิมผาลเป็นหนึ่งในนครภายใต้นโยบายสมาร์ตซิตีของกระทรวงการเคหะและกิจการเขตเมือง
เวอไรซอนไวร์เลสส์
เวอไรซอนไวร์เลสส์ (Verizon Wireless) เป็นผู้ให้บริการสัญญาณเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของสหรัฐอเมริกา รองจากเอทีแอนด์ทีไวร์เลสส์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองบาสกิ้งริดจ์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ โดยให้บริการผู้ใช้บริการประมาณ 57 ล้านคน และมีพื้นที่ให้บริการครอบคลุมมากที่สุด บริษัทเกิดจากการร่วมทุนระหว่างเวอไรซอนคอมมิวนิเคชัน ผู้ให้บริการโทรศัพท์พื้นฐานและอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงของสหรัฐอเมริกา และโวดาโฟน ผู้ให้บริการโทรศัพท์ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่สองของโลกของอังกฤษ ในอัตราส่วน 55 ต่อ 45
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 1991
วอลเลย์บอลเวิลด์ลีก 1991 (1990 FIVB Volleyball World League) เป็นครั้งที่ 2 ของการแข่งขันวอลเลย์บอลชายประจำปีระดับนานาชาติ ซึ่งมีทีมเข้าร่วมทั้งหมด 10 ประเทศ เริ่มแข่งขันระหว่างวันที่ 17–27 กรกฎาคม ค.ศ. 1991 สำหรับในรอบสุดท้ายจัดขึ้นในมิลาน, ประเทศอิตาลี
รายการผลไม้
ต่อไปนี้เป็นรายการผลไม้
วงศ์ปลาตะพัด
วงศ์ปลาตะพัด (Bonytongues fish, Arowana) วงศ์ปลาวงศ์หนึ่งในอันดับ Osteoglossiformes มีลักษณะสำคัญที่วิวัฒนาการจากปลาในยุคโบราณคือ มีส่วนกระดูกที่หัวแข็ง หรือลิ้นแข็งเป็นกระดูก คำว่า Osteoglossidae (/ออส-ที-โอ-กลอส-ซิ-ดี้/) เป็นภาษากรีกหมายถึง "ลิ้นกระดูก" อธิบายลักษณะของปลาในกลุ่มนี้
ลักษณะและการแพร่กระจายพันธุ์
ปลาในวงศ์ปลาตะพัดเป็นปลาน้ำจืด เป็นปลากินเนื้อ มักหากินบริเวณผิวน้ำ  โดยอาหารได้แก่ สัตว์น้ำขนาดเล็ก แมลง สัตว์เลื้อยคลานหรือสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำขนาดเล็ก  อาจกินนกหรือหนูตัวเล็กๆ ได้ด้วย ด้วยการกระโดดงับ มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว มักอยู่ตัวเดียวตามลำพังหรือเป็นฝูงเล็กๆ ไม่เกิน 5 ตัว พบมากในลำธารน้ำใสสะอาด มีกระแสน้ำไหลเอื่อยๆ ในป่าดงดิบชื้น แต่ในบางพื้นที่ เช่น ที่อินโดนีเซีย ปลาจะอาศัยในน้ำที่มีค่าความเป็นกรดค่อนข้างต่ำ (น้อยกว่า 5.5 pH) อย่างน้ำในป่าพรุ เป็นต้น
ปลาในวงศ์นี้มีสืบสายพันธุ์มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์โดยพบซากฟอสซิลอายุราว 60 ล้านปีมาแล้วในชั้นหิน ตั้งแต่ยุคพาลีโอซีน, อีโอซีน และโอลิโกซีน ซึ่งสันนิษฐานว่า ปลาในวงศ์นี้ในสมัยนั้นพบกระจายอยู่ทั่วโลก แต่ได้สูญพันธุ์ไปแล้ว 3 สกุล 7 ชนิด ได้แก่ สกุล Brychaetus 1 ชนิด,  Joffrichthys 2 ชนิด และ  Phareodus 4 ชนิด
สามารถแบ่งวงศ์ปลาตะพัดออกได้เป็นวงศ์ย่อยอีก 2 วงศ์ คือ Heteroidinae มีลักษณะสำคัญคือ ไม่มีหนวดที่คาง มีก้านกระดูกแก้ม 10 หรือ 11 ก้าน โดยมีเพียง 2 ชนิดเท่านั้น และวงศ์ย่อย Osteoglossinae มีลักษณะสำคัญคือ มีหนวดที่ค่าง 1 คู่ และมีก้านกระดูก 10-17 ก้าน ปัจจุบัน พบปลาในวงศ์ปลาตะพัดทั้งหมด 8 ชนิด ใน 4 สกุล    โดยทั้ง 2 วงศ์ย่อยนี้ พบ 3 ชนิด ในทวีปอเมริกาใต้, 1 ชนิด ในทวีปแอฟริกา, 2 ชนิด ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้, 2 ชนิด ในทวีปออสเตรเลีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งชนิดที่พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีหลากสายพันธุ์ลักษณะสีสันต่างกันไป  ตามกรรมพันธุ์และสภาพที่อยู่อาศัย ตั้งแต่สีทองเข้ม ทองอ่อน เขียว แดงเข้ม แดงอ่อน หรือทองอ่อนหางเหลือง เป็นต้น
โดยปลาในวงศ์นี้เป็นปลาที่มักอาศัยและหากินบริเวณผิวน้ำ เป็นปลาที่สามารถแลกเปลี่ยนออกซิเจนได้ในการหายใจ โดยดูดผ่านถุงลมที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย คล้ายกับปอดของสัตว์บกหรือมนุษย์
ทั้งหมดนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ที่มีราคาแพง สถานะในธรรมชาติจัดเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์ แต่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในปัจจุบัน โดยในประเทศไทยสามารถเพาะพันธุ์ปลาตะพัดได้สำเร็จเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531 โดยสถานีประมงน้ำจืด จังหวัดสุราษฎร์ธานี
เขตโอมิยะ
เขตโอมิยะ (大宮区 (Ōmiya-ku)) เป็นหนึ่งในสิบเขตของนครไซตามะ จังหวัดไซตามะ มีขนาดพื้นที่ 12.80 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นเขตศูนย์กลางธุรกิจที่สำคัญของจังหวัดไซตามะและนครไซตามะ โดยปัจจัยด้านเส้นทางคมนาคมที่สำคัญ คือ สถานีรถไฟโอมิยะ
ประวัติ
หลังการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่ที่เป็นเขตโอมิยะในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดอูราวะ ซึ่งได้ยุบรวมกับจังหวัดอิวัตสึกิ และจังหวัดโอชิ เมื่อ ค.ศ. 1871 เพื่อก่อตั้งเป็นจังหวัดไซตามะ เทศบาลเมืองโอมิยะจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ซึ่งอยู่ภายในอำเภอคิตะอาดาจิ จังหวัดไซตามะ
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 เมืองโอมิยะได้ผนวกเอาหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ มิฮาชิ โอซาโตะ มิยาฮาระ และนิชชิน เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และยกฐานะเป็นเทศบาลนครโอมิยะ หลังจากสงคราม อาณาเขตของนครโอมิยะได้ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยผนวกเอาหมู่บ้านซาชิโออูงิ มามิยะ อูเอมิซุ คาตายานางิ ฮารูโอกะ และนานาซาโตะ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1955
เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 นครโอมิยะได้ควบรวมกับนครอูราวะ และนครโยโนะ เพื่อจัดตั้งเป็นนครไซตามะ และในเดือนเมษายน ค.ศ. 2003 นครไซตามะก็ได้รับการยกฐานะเป็นนครใหญ่ที่ตั้งโดยข้อบัญญัติรัฐบาล และพื้นที่ที่เคยเป็นนครโอมิยะก็ได้ถูกแบ่งออกเป็นเขตต่าง ๆ ได้แก่ เขตคิตะ, เขตมินูมะ, เขตนิชิ, และเขตโอมิยะ
เทศบาลเมืองนครนายก
นครนายก เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางของจังหวัดนครนายก ในปี พ.ศ. 2560 มีประชากรประมาณ 16,000 คน
ประวัติ
เทศบาลเมืองนครนายกมีการขยายเขต 2 ครั้งครั้งแรกตามพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองนครนายก พ.ศ. 2478 มีพื้นที่ 3.37 ตารางกิโลเมตร ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2528 ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ เล่มที่ 102 ตอนที่ 130 เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2528 ขยายเขตจากเดิมเพิ่มขึ้นเป็นพื้นที่ 15.87 ตารางกิโลเมตร ในสมัยที่นายอภิชาติ เทพวุฒิสถาพร เป็นนายกเทศมนตรี
ชุมชน
ชุมชนในเขตเทศบาลเมืองนครนายกมีทั้งหมด 8 ชุมชน ดังต่อไปนี้
การศึกษา
โรงเรียนในสังกัดเทศบาลเมืองนครนายก มีทั้งหมด 3 แห่งดังนี้
สาธารณสุข
เทศบาลเมืองนครนายกมีสถานบริการด้านสาธารณสุข 1 แห่ง นอกเหนือจากศูนย์บริการสาธารณสุขของเทศบาลแล้ว ในเขตเทศบาลยังมีหน่วยงานทั้งของภาครัฐและเอกชนที่ให้บริการทางด้านสาธารณสุข คือ
ตึกซูเปอร์ทอลล์
ตึกซูเปอร์ทอลล์ (Supertall building) เป็นโครงสร้าง "ซูเปอร์ทอลลล์" ที่มีการอยู่อาศัยหรือใช้งานภายใน ซึ่งสูงมากกว่า 300 เมตร (984 ฟุต) และต่ำกว่า 600 เมตร (1,969 ฟุต) ในรูปแบบของตึกระฟ้า "ซูเปอร์ทอลล์" อยู่ตรงกลางระหว่างคำจำกัดความขั้นต่ำทั่วไปของ "ตึกระฟ้า" (อาคารที่สูงกว่า 150 เมตร (492 ฟุต) และตึก "เมกะทอลล์" (สูงกว่า 600 เมตร (1,969 ฟุต))
องค์กรต่าง ๆ จากสหรัฐและยุโรปให้คำจำกัดความว่า ตึกระฟ้าโดยทั่วไปคืออาคารที่มีความสูงอย่างน้อย 150 เมตรหรือสูงกว่านั้น
เทศบาลเมืองลพบุรี
เทศบาลเมืองลพบุรีมีโบราณสถานอยู่มาก เป็นศูนย์กลางของธุรกิจขนาดย่อม และเป็นศูนย์กลางด้านการศึกษา รายล้อมด้วยเขตทหาร ทว่าการพัฒนาเมืองขาดการวางแผนที่ดีด้านโครงสร้างและปัจจัยพื้นฐาน ทำให้การเติบโตของเมืองขาดแนวทางที่เหมาะสม ทั้ง ๆ มีศักยภาพสูงในการพัฒนาด้านการท่องเที่ยวในระดับภาค
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลเมืองลพบุรีตั้งอยู่ในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำลพบุรี มีพื้นที่ในความรับผิดชอบประกอบด้วยพื้นที่ตำบลท่าหินและบางส่วนของตำบลทะเลชุบศร มีพื้นที่ 6.85 ตารางกิโลเมตร หรือ 4,281 ไร่ มีอาณาเขตติดต่อกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
เดิมเทศบาลเมืองลพบุรีมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเมืองลพบุรี ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทรมีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็นเทศบาลเมืองลพบุรี เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2478 มีพื้นที่ 0.90 ตารางกิโลเมตร หรือ 504 ไร่ เฉพาะตำบลท่าหินและแถบด้านใต้ของวัดมณีชลขัณฑ์ ต่อมามีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองลพบุรี ขยายพื้นที่ครอบคลุมเขตตำบลทะเลชุบศร ตำบลท่าแค ตำบลโคกกะเทียม ตำบลเขาพระงาม ตำบลเขาสามยอด ตำบลท่าศาลา และตำบลป่าตาล เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ถือเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยทุ่งนา ป่า และเขา
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรมีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลเมืองลพบุรีอีกครั้งเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2497 โดยลดขนาดพื้นที่ของเขตเทศบาล คงเหลือเพียงตำบลท่าหินและบางส่วนของตำบลทะเลชุบศร (ตั้งแต่ทิศตะวันออกของทางรถไฟสายเหนือจนถึงวงเวียนเทพสตรี อันเป็นที่ตั้งของศาลากลางจังหวัดลพบุรี) โดยให้เหตุผลว่าเดิมมีพื้นที่ครอบคลุมหลายตำบล ไม่สามารถปกครองดูแล ทะนุบำรุงได้ทั่วถึงจึงปรับปรุงเขตเทศบาลเสียใหม่ ทำให้เทศบาลเมืองลพบุรีในปัจจุบันมีพื้นที่ 6.85 ตารางกิโลเมตร
สาธารณสุข
เทศบาลเมืองลพบุรีมีสถานบริการด้านสาธารณสุข 3 แห่ง
ทางถนน
ถนนสายสำคัญในตัวเมืองลพบุรีมีดังนี้
ทางราง
การคมนาคมทางรถไฟ ปัจจุบันมีรถไฟสายกรุงเทพ–เชียงใหม่ โดยผ่านจังหวัดปทุมธานี จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสระบุรี จนถึงจังหวัดลพบุรี เปิดการเดินรถ โดยมีสถานีรถไฟหลักคือสถานีรถไฟลพบุรี
ในอดีตลพบุรีเคยเปิดให้บริการรถรางสายท่าโพธิ์–เอราวัณ แล้วยุติการเดินรถเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2505
รายชื่อภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุด
รายชื่อภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุด เป็นรายชื่อของภาพเขียนที่ทราบกันว่ามีการซื้อขายจิตรกรรมกันในราคาที่สูงที่สุดตามที่บันทึกเป็นหลักฐาน การขายภาพเขียนครั้งแรก ๆ เป็นการขายภาพ "ทานตะวันสิบห้าดอกในแจกัน" โดยฟินเซนต์ ฟัน โคค ในปี ค.ศ. 1987 ในราคาที่สูงกว่าภาพเขียนที่ขายกันก่อนหน้านั้นถึงสามเท่าตัวที่ทำสถิติสองปีก่อนหน้านั้น ซึ่งเป็นการเริ่มยุคของการซื้อขายภาพเขียนกันด้วยราคาอันมหาศาล นอกจากในเรื่องราคาแล้วการซื้อขายครั้งนี้ก็มีความสำคัญตรงที่เป็นครั้งแรกที่ภาพเขียน "สมัยใหม่" ได้ขึ้นอันดับเป็นครั้งแรกแทนที่จะเป็นงานจิตรกรรมชั้นครู (old master painting) ดังที่เคยเป็นมาก่อนหน้านั้น ตั้งแต่นั้นมาการซื้อขายภาพเขียนที่มีค่าก็มักจะทำโดยการประมูล แต่ก็ยังมีบ้างที่ยังทำการซื้อขายกันเป็นการส่วนบุคคล
ภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุดในปัจจุบันคือภาพ "Salvator Mundi" ที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชี จิตรกรชาวอิตาลีเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1500 ขายในปี ค.ศ. 2017 ด้วยราคาประมาณ 450 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในบรรดาภาพเขียนที่มีราคาสูงที่สุด 10 อันดับแรกมีเพียง 2 ภาพเท่านั้นที่เป็นจิตรกรรมชั้นครู ภาพเขียนโดยจิตรกรชั้นครูที่เขียนก่อนปี ค.ศ. 1800 ส่วนใหญ่แล้วเป็นของพิพิธภัณฑ์ที่เมื่อเป็นเจ้าของแล้วมักจะไม่ทำการขาย และเป็นภาพเขียนที่ประเมินราคามิได้ บันทึกสถิติโลกกินเนสส์บันทึกว่าภาพ "โมนาลิซา" เป็นภาพที่มีราคาประกันสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ ก่อนที่จะมีการนำภาพเขียนเดินทางแสดงรอบสหรัฐก็ได้มีการประเมินราคาภาพเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 1962 ไว้ว่าตกประมาณ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เลือกที่ใช้เงินในการรักษาความปลอดภัยแทนซื้อประกัน เมื่อปรับค่าเงินเฟ้อเข้าไปแล้วภาพ "โมนาลิซา" ก็จะมีราคาประมาณ 800 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี ค.ศ. 2017
เครื่องยนต์นิสสัน RB
เครื่องยนต์นิสสัน RB เป็นเครื่องยนต์ 2.0-3.0 ลิตร จากนิสสัน โดยแบ่งเป็น
RB26DET
RB26DET เป็นเครื่องยนต์ของรถยนต์นิสสัน สกายไลน์ ในรหัส GT-R ตั้งแต่ นอกจากนี้ยังมีรถยนต์นิสสันรุ่น Stagea 260RS และรถยนต์ทอมมี ไคระ (Tommy Kaira) รุ่น ZZ II ที่ผลิตหรือประกอบโดยใช้เครื่องยนต์รุ่นดังกล่าว
ซัมบวงกา
ซัมบวงกา (ชาบากาโน: Zamboanga, Zamboanga) เป็นนครหนาแน่นแห่งหนึ่งในเขตตังไวนางซัมบวงกา ประเทศฟิลิปปินส์ มีประชากร 861,799 คนในปี พ.ศ. 2558 เป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 และมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ นครแห่งนี้ถือเป็นศูนย์พาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมของภูมิภาคตังไวนางซัมบวงกา ซัมบวงกาได้รับการยกฐานะให้เป็นนครหนาแน่นเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526
แม้ว่าในทางภูมิศาสตร์ ซัมบวงกาจะตั้งอยู่ในจังหวัดตีโมกซัมบวงกา แต่นครปกครองอย่างเป็นอิสระจากตัวจังหวัด
การท่องเที่ยว
กรมการท่องเที่ยวเลือกซัมบวงกาให้เป็นจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวที่สำคัญบนคาบสมุทรซัมบวงกา ในปี พ.ศ. 2548 มีนักท่องเที่ยวเข้ามา 439,160 คน ซึ่งเพิ่มขึ้นจากปีก่อน 8% และจากการรายงาน พบว่า 50% ของนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในประเทศฟิลิปปินส์ จะมาเยี่ยมเยือนซัมบวงกาด้วย
ประชากร
ซัมบวงกาเป็นนครที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 6 ของประเทศ และอันดับที่ 2 ของมินดาเนา รองจากดาเบา ในช่วงปี พ.ศ. 2553–2558 พบว่ามีประชากรเพิ่มขึ้นถึง 54,670 คน คิดเป็นร้อยละ 1.26 ซึ่งน้อยกว่าช่วงปี พ.ศ. 2543–2553 ที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.98% คาดการณ์ว่าประชากรจะถึงหลักล้านในช่วงปี พ.ศ. 2563–2568
บารังไกย์ที่มีประชากรมากที่สุดคือ ตาโลน-ตาโลน ซึ่งมีประชากรร้อยละ 4.1 ของนคร รองลงมาเป็นบารังไกย์มัมปัง (4.0%), ตูมากา (3.6%), เตตูอัน (3.5%), คาลารีอัน (3.4%), ซันโรเค และปาโซนันคา (ทั้งคู่ 3.2%)
ศาสนา
ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ ร้อยละ 70 รองลงมานับถือศาสนาอิสลาม ร้อยละ 25 และมีกลุ่มน้อยที่นับถือศาสนาพุทธ, ลัทธินอกศาสนา, ลัทธิวิญญาณ, อเทวนิยม และศาสนาซิกข์
กลุ่มชาติพันธุ์
บรรพบุรุษของผู้อาศัยในเมืองปัจจุบัน ถูกเชื่อว่ามีการอพยพไปยังมินดาเนาตะวันตกเฉียงใต้ กลุ่มชาติพันธุ์ที่ยังคงเหลือในตัวเมืองนี้ ได้แก่ ซามา, ยาคัน, เตาซุก และบัดเจา
ภาษา
ซัมบวงเกโน เป็น 1 ใน 6 ภาษาของฟิลิปปินส์ที่มีพื้นฐานจากภาษาสเปน มักรู้จักกันในชื่อภาษาชาบากาโน ภาษานี้ใช้พูดกันในตัวเมืองและในจังหวัดบาซีลันที่อยู่ใกล้เคียงกัน ภาษาหลักอื่น ๆ ได้แก่ ภาษาฟิลิปีโน และภาษาอังกฤษ
ทางอากาศ
ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกา มีทางวิ่งยาว 2,610 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินใหญ่อย่าง C-17 Globemaster III, Antonov An-124, Airbus A330 และ Boeing 747 ได้  โดยรัฐบาลได้อัดฉีดเงินกว่า 240 ล้านเปโซเพื่อปรับปรุงท่าอากาศยาน ในปี พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานนานาชาติซัมบวงกาเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่ 10 ของประเทศ
ทางบก
รูปแบบการขนส่งภายในตัวเมืองได้แก่ แท็กซี่, รถจี๊ปนีย์, รถสามล้อเครื่อง และ ฮาบาล-ฮาบาล นอกจากนี้ยังมีรถโดยสารปรับอากาศของกลุ่มบริษัทรถโดยสารประจำทางยันโซน ที่ให้บริการระยะทางไกลจากซัมบวงกาไปยังส่วนอื่น ๆ ของมินดาเนาและวิซายัส
ทางทะเล
ในปี พ.ศ. 2545 ท่าเรือซัมบวงกา มีสถิติผู้โดยสารกว่า 5.57 ล้านคน แซงหน้าท่าเรือที่จังหวัดบาตังกัส 1.3 ล้านคน และท่าเรือมะนิลาที่ 1.59 ล้านคน ต่อมาวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 รัฐบาลได้สนับสนุนเงินกว่า 700 ล้านเปโซ เพื่อขยายท่าเรือ
ก้องไพร ลูกเพชร
ก้องไพร ลูกเพชร มีชื่อจริงว่า บัญญัติ มีมาก (18 ธันวาคม พ.ศ. 2485 - 18 เมษายน พ.ศ. 2554) เป็นชาวตำบลบางจาก อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี
ประวัติ
เป็นบุตรของสอนและพิน มีมาก เป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวน 5 คน ก้องไพรชอบการร้องเพลงและฟังเพลงมาตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ ว่ากันว่าถึงขนาดหิ้ววิทยุติดตัวไปด้วยเวลาไปช่วยคุณแม่คุณแม่ทำนา เมื่อย่างเข้าสู่วัยรุ่นความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักร้องจึงไปสมัครกับคณะของ ศักดิ์ โกศล, ผาสุข - อารีวรรณ วัฒนารมย์ โดยใช้ชื่อในครั้งนั้นว่า "ตาล อ้อยเพชร" อยู่มาระยะหนึ่งครูศักดิ์ โกศล และ ผาสุข วัฒนารมณ์ เห็นว่ามีสุ่มเสียงดีจึงพาไปฝากกับ ครูสุรพล สมบัติเจริญ ครูสุรพลรับไว้เป็นศิษย์ฝ่ายชายรุ่นท้ายๆ ในช่วงนั้นประมาณปี 2508 ก้องไพรเคยเล่าให้ฟังในรายการของ “พี่สัมพันธ์ พัทลุง” ว่า “ครูสุรพลท่านก็ไม่ได้บอกว่ารับแบบตรงๆหรอก แต่ท่านจะดูพฤติกรรมของนักร้องแต่ละคนด้วยว่ามีลักษณะเป็นอย่างไร มีนิสัยใจคอเป็นอย่างไร หลายๆครั้งที่ได้ป้อนน้ำป้อนข้าวและเล่นกับลูกๆของครูสุรพล (คุณสุรชาติ / สุรเดช สมบัติเจริญ) จนครูสุรพลมองเห็นว่าเป็นคนที่อัธยาศัยใช้ได้ ครูจึงได้นัดให้ไปงานที่วงจะทำการแสดงคือที่ อ.หัวรอ และให้ไปขึ้นรถแถวๆบ่อนไก่ คุณก้องไพรเล่าต่ออีกว่า ท่านไม่รู้จักหรอกว่าบ่อนไก่อยู่ตรงไหนเพราะเพิ่งมาจากต่างจังหวัดต้องถามจากคนรู้จักเอา ไปถึงที่วัดแล้วไม่ทราบว่าเขาต้องทำอย่างไรกันบ้าง จนมาถึงคิวที่ต้องออกไปร้อง ครูสุรพล ประกาศหน้าเวทีเลยว่าพบกับนักร้องเสียงดีคนใหม่ของวง “ก้องไพร ลูกเพชร” ซึ่งก้องไพรเองก็ยังไม่รู้ว่าคือตัวของก้องไพรเอง เพราะครูสุรพลไม่ได้บอกไว้ จนครูบุญเกตุ เสงี่ยมงาม บอกว่าครูเรียกนักร้องใหม่ไปร้องแล้วแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยเพลงที่ร้องในครั้งนั้นคือเพลง "เปลี่ยวทรวง" ของไพรวัลย์ ลูกเพชร โดยระยะแรกที่ยังไม่ได้มีเพลงเป็นของตัวเองก็จะร้องเพลงของไพรวัลย์ ในแนวลิเก เป็นหลักไม่ว่าจะเป็นเพลง "สะกิดใจดาว" "เปลี่ยวทรวง" เป็นต้น
ผลงานเพลง
ผลงานเพลงที่บันทึกเสียงไว้
ฯลฯ
รักลับ ๆ ข้ามหอของนายหมากับน้องแมว
รักลับ ๆ ข้ามหอของนายหมากับน้องแมว เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น ที่เขียนและวาดภาพประกอบโดยโยสุเกะ คาเนดะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร Bessatsu Shōnen Magazine ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ในปี พ.ศ. 2558 ก่อนย้ายไปที่โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ ในปี พ.ศ. 2560 และสิ้นสุดในปี พ.ศ. 2562 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ไลต์โนเวลได้รับการดัดแปลงที่เขียนโดยทาดาฮิโตะ โมจิซุกิ และวาดภาพประกอบโดยคาเนดะ เผยแพร่โดยสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่วันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Liden Films ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2561 ในบล็อกการเขียนโปรแกรม Animeism ละครโทรทัศน์คนแสดงเปิดตัวในวันที่ 4 เมษายน ถึง 21 มิถุนายน พ.ศ. 2565 เรื่องราวของอนิเมะเรื่องนี้ สร้างจากบทละครของวิลเลียม เชกสเปียร์ เรื่องโรเมโอและจูเลียต
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวเกิดขึ้นที่โรงเรียน Dahlia Academy Boarding ซึ่งมีนักเรียนมาจากสองประเทศที่เป็นคู่แข่งกันซึ่งรู้จักกันในชื่อ "โทวะ" และ "ราชรัฐเวสท์" สถาบันศึกษาแห่งนี้ได้แยกนักเรียนออกเป็นสองหอพัก ซึ่งสะท้อนถึงสัญชาติของพวกเขา "บ้านหมาดำ" เป็นที่อยู่อาศัยของชาวโทวะ ส่วนแมวขาวเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ที่มาจากตะวันตก เรื่องราวของอินุซึกะ โรมิโอ หัวหน้าปี 1 ของหอพักหมาดำ โรมิโอมีความรักที่ไม่สมหวังกับจูเลียต เปอร์เซีย หัวหน้าปี 1 ของหอพักแมวขาว มาตั้งแต่เด็ก อยู่มาวันหนึ่งอินุซึกะ โรมิโอ เกิดรักและชอบในตัวขอวเปอร์เซีย แต่ก็เกิดเหตุที่ไม่คาดคิดเปอร์เซีย ได้นัดกับโรมิโอ ให้มาเจอกัน ณ สถานที่แห่งหนึ่ง โรมิโอ จึงใช้โอกาสในการบอกความในใจกับเปอร์เซีย ว่า "ถ้ามันทำให้อยู่กับเธอได้ล่ะก็ ไอ้โลกพรรคนี้น่ะ ฉันจะเปลี่ยนมันเอง!" ทั้งคู่จึงมีความสัมพันธ์ที่ดีแบบลับ ๆ แต่ความรักของทั้งสองก็ไม่ได้เป็นสุขอย่างที่หวัง เพราะมักจะมีเหตุการณ์ที่ชวนปวดหัวเกิดขึ้นและมีคนอื่นเข้ามายุ่งอยู่เสมอ
หอดูดาวมัทราส
หอดูดาวมัทราส (Madras Observatory) ก่อตั้งโดยบริษัท บริติชอีสต์อินเดีย จำกัด เมื่อปี ค.ศ. 1786 ที่เมืองเชนไน (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น มัทราส) ประเทศอินเดีย เป็นหอสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์เพียงแห่งเดียวในประเทศอินเดียมาเป็นเวลานับศตวรรษ ในบรรดานักดาราศาสตร์ที่ประจำที่หอดูดาวแห่งนี้ รวมถึง Norman Robert Pogson, ไมเคิล ทอปปิ้ง และ จอห์น โกลดิงแฮม ปี ค.ศ. 1899 หอดูดาวแห่งนี้ได้รับภารกิจเพิ่มเติมในการเก็บข้อมูลสภาพอากาศด้วย
เสาแกรนิตสูง 15 ฟุต หนัก 10 ตัน ซึ่งใช้ในการรองรับอุปกรณ์สังเกตการณ์ดั้งเดิม ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้จนถึงปัจจุบัน และได้จารึกชื่อสถาปนิกผู้สร้าง คือ ไมเคิล ทอปปิ้ง และปีที่สร้างคือ A.D.MDCCXCII อยู่บนเสาด้วย
ครีมเทียม
ครีมเทียม (Non-dairy creamer, coffee whitener)  หรือบางครั้งที่เรียกกันจนติดปากว่า คอฟฟีเมต เป็นครีมผงหรือน้ำที่ใช้ทดแทนนมหรือครีม เพื่อจะเติมรสชาติในกาแฟและเครื่องดื่มชนิดอื่น ๆ เป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่มีแล็กโทสและดังนั้นจึงถือกันว่าเป็นผลิตภัณฑ์ที่ไม่ได้ทำจากนม แม้ว่าจะมีสารเคซีน ซึ่งเป็นโปรตีนที่ทำมาจากนม พระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 ได้ระบุคำจำกัดความของครีมเทียมไว้ว่า "ผลิตภัณฑ์ที่มิได้ทำจากนมและมีไขมันอื่นนอกจากมันเนยเป็นส่วนประกอบที่สำคัญหรือครีมที่มีมันเนยผสมอยู่น้อยกว่าร้อยละ 30 ของไขมันทั้งหมด"
ประวัติ
ครีมผง (ไม่เทียม)  เริ่มมีการขายเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1952 เรียกว่า พรีม ซึ่งทำมาจากครีมอบแห้งและน้ำตาล ครีมผงนี้ละลายน้ำไม่ค่อยได้เพราะเหตุที่มีโปรตีนนม หกปีต่อมาในปี ค.ศ. 1958 บริษัทคาร์เนชันได้สร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ที่สามารถละลายในน้ำร้อนได้ง่ายเพราะว่า มีการทดแทนไขมันนมด้วยไขมันพืช  และลดระดับการใช้โปรตีนนมออกไป เป็นผลิตภัณฑ์ที่ขายใช้ชื่อการค้าว่า คอฟฟีเมต (Coffee-Mate)
ตราสินค้า คาร์เนชั่น คอฟฟีเมต เริ่มต้นจากประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นสินค้าเพื่อใช้ทดแทนนมสำหรับใส่ในกาแฟโดยเฉพาะ เพื่อให้ได้รสชาติที่ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม หลังจากที่เริ่มวางจัดจำหน่ายในปี ค.ศ. 1961 คอฟฟีเมตได้รับความนิยมเนื่องจากสินค้าช่วยให้กาแฟลดความขม จากความแพร่หลายเพิ่มมากขึ้น ตราสินค้าได้ปรับเป็น เนสท์เล่ คอฟฟีเมตในปี ค.ศ. 1985 จากการควบรวมกิจการ เพื่อใช้ตราสินค้านี้ในการจัดจำหน่ายไปทั่วโลก ในประเทศไทย โรงงานผลิตเริ่มขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1983 และสินค้าออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 1985
ปัจจุบันมีวางจำหน่ายทั่วโลกไปกว่า 70 ประเทศ ทุก ๆ 1 วินาที คนทั่วโลกจะดื่มกาแฟที่ใส่คอฟฟีเมต 1,000 แก้ว และ 88 แก้วเกิดขึ้นในประเทศไทย
ส่วนผสม
เพื่อจะให้มีรสชาติและสัมผัสเหมือนกับไขมันนม ครีมเทียมมักจะมีไขมันพืชแปรสภาพ (hydrogenated) หรือที่เรียกว่าไขมันทรานส์ ถึงแม้ว่าผลิตภัณฑ์ครีมเทียมที่ไม่มีไขมัน (nonfat) ก็มีอยู่เหมือนกัน องค์ประกอบอย่างอื่น ๆ ที่มีทั่วไปรวมทั้งน้ำตาลจากข้าวโพด (corn syrup) และสารปรุงแต่งกลิ่นหรือรสอื่น ๆ รวมทั้งกลิ่นวานิลลา, ถั่วเฮเซิล (hazelnut) และโซเดียมแคซีเนต (sodium caseinate) คือโปรตีนอนุพันธ์ที่ได้มาจากเคซีนซึ่งเป็นโปรตีนของนม (ไม่มีแล็กโทส) แต่ว่าการใช้โปรตีนที่มาจากนมทำให้กลุ่มชนและองค์กรบางกลุ่มเช่น กลุ่มที่ทานอาหารเจแบบเคร่งครัด (vegan) และองค์กรที่กำหนดความสมควรของอาหารของชาวยิว (kashrut) ทำการกำหนดว่าครีมเทียมชนิดนี้เป็นผลิตภัณฑ์มีนม หรือไม่ใช่ไม่มีนม มีผลเป็นการไม่บริโภคครีมเทียมของกลุ่มผู้กินเจแบบเคร่งครัด หรือไม่บริโภคร่วมกับเนื้อสัตว์ประเภทอื่น ๆ ของชาวยิวที่ถือศีลกลุ่มนี้
ปัจจุบันผู้ผลิตได้ใช้กรรมวิธีในการผลิตโดยใช้วัตถุดิบไขมันพืชแบบเติมไฮโดรเจนชนิดเต็มรูป (Fully Hydrogenation) ซึ่งช่วยทำให้พันธะคู่ของไขมันไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง หรือที่เรียกว่าปราศจากไขมันทรานส์ (trans fat) และไม่มีโคเลสเตอรอล
การใช้นอกแบบ
เหมือนกับอนุภาคเล็ก ๆ หลายประเภทอย่างอื่น ครีมเทียมมีโอกาสที่จะก่อการระเบิดเนื่องจากผง เมื่อลอยอยู่ในอากาศเป็นจำนวนมาก นักถ่ายหนังสมัครเล่น และช่างเทคนิคการระเบิด ได้ใช้คุณสมบัติเช่นนี้ในการสร้างเทคนิคพิเศษของลูกไฟหลายอย่าง
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีการใช้ครีมเทียมในการทำผ้าให้ขาว (หลังจากที่ผสมครีมเทียมกับน้ำ โดยใช้เพื่อชุบผ้า) การเอาฟองออกจากถังเพาะเลี้ยงปลา การทำความสะอาดกระดานขาว และการทำหิมะปลอม ในรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์
ล่ารหัสมรณะ
ล่ารหัสมรณะ (Digital Fortress) เป็นนวนิยายเล่มแรกของแดน บราวน์ ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541)
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ หรือ NSA ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นหน่วยงานสำคัญในงานด้านการข่าวกรองของสหรัฐอเมริกา ด้วยความล้ำหน้าทางด้านเทคโนโลยี NSA ได้สร้างเครื่องถอดรหัสที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก แต่ทว่ากลับมีรหัสหนึ่งที่เครื่องไม่สามารถถอดได้ จึงเป็นหน้าที่ของ "ซูซาน เฟล็ตเชอร์" หัวหน้าฝ่ายถอดรหัสต้องเข้ามาแก้ปัญหานี้ แต่เธอกลับพบกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ เมื่อรหัสคอมพิวเตอร์ปริศนานั้นสามารถสั่นสะเทือนและทำลายวงการข่าวกรองสหรัฐอเมริกาได้ทีเดียว นอกจากที่เธอต้องหาทางแก้ไขสถานการณ์เลวร้ายนี้แล้ว เธอกลับต้องพบกับเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
กังวาลไพร ลูกเพชร
กังวาลไพร ลูกเพชร (28 มกราคม พ.ศ. 2487 -) หรือชื่อจริง ปัญญา ชูไพฑูรย์ เป็นคนตำบลท่าทราย อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 คิดจะเรียนต่อทางด้านศิลปะที่โรงเรียนเพาะช่างในสมัยนั้น แต่โชคไม่ดีสอบไม่ติดในระหว่างเรียนชอบร้องรำทำเพลงแม้จะไม่จริงจังนัก กังวาลไพรมักจะถ่อมตัวว่าเสียงไม่ดีร้องเพลงไม่ค่อยเก่ง เพื่อนร่วมชั้นเรียนที่ร้องเพลงเก่ง ๆ มีหลายคนเช่น รุ่งเพชร แหลมสิงห์ เป็นต้น แต่เขาก็ยังได้เป็นนักร้องประจำวงดนตรีของโรงเรียน
กังวาลไพร ลูกเพชร อยู่กับครูสุรพล สมบัติเจริญจนถึงวินาทีสุดท้ายที่ครูเสียชีวิตและยังอยู่กับวงต่อมาระยะหนึ่งก่อนจะแยกตัวมาก่อตั้งวงศิษย์สุรพล ช่วงนี้เขาอัดแผ่นเองหลายเพลง เช่น วอนผีพ่อ, เสียแล้วเสียไป ฯลฯ ทำให้พอมีชื่อเสียงและมาได้เพลงของชาตรี ศรีชล ได้มอบให้เช่น อยากกินลม, ลมว่าว, ใจจะขาด เป็นต้น
อยากดัง เป็นเพลงที่สร้างชื่อเสียงอีกเพลงหนึ่ง แต่งโดยครูสมาน เมืองราช กังวาลไพรเคยตั้งวงเป็นหัวหน้าวงเดินสายทั่วประเทศมาแล้ว และแสดงภาพยนตร์เป็นตัวเอกอีกหลายเรื่อง เช่น ฝนใต้, มนต์ปาริชาติ เป็นต้น
จารึกพ่อขุนรามคำแหง
จารึกหลักที่ 1 หรือ จารึกพ่อขุนรามคำแหง เป็นศิลาจารึกที่บันทึกเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สมัยกรุงสุโขทัย ศิลาจารึกนี้ เจ้าฟ้ามงกุฎฯ (ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ขณะผนวชอยู่เป็นผู้ทรงค้นพบเมื่อวันกาบสี ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 3 จ.ศ. 1214 ตรงกับวันศุกร์ที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1834 หรือ พ.ศ. 2376 ณ เนินปราสาทเมืองเก่าสุโขทัย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย มีลักษณะเป็นหลักสี่เหลี่ยมด้านเท่า ทรงกระโจม สูง 111 เซนติเมตร หนา 35 เซนติเมตร เป็นหินทรายแป้งเนื้อละเอียด มีจารึกทั้งสี่ด้าน ปัจจุบันเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร กรุงเทพมหานคร
เนื้อหาของจารึกแบ่งได้เป็นสามตอน ตอนที่หนึ่ง บรรทัดที่ 1 ถึง 18 เป็นการเล่าพระราชประวัติพ่อขุนรามคำแหงมหาราชตั้งแต่ประสูติจนเสวยราชย์ ใช้คำว่า "กู" เป็นหลัก ตอนที่ 2 ไม่ใช้คำว่า "กู" แต่ใช้ว่า "พ่อขุนรามคำแหง" เล่าถึงเหตุการณ์และธรรมเนียมในกรุงสุโขทัย และตอนที่สาม ตั้งแต่ด้านที่ 4 บรรทัดที่ 12 ถึงบรรทัดสุดท้าย มีตัวหนังสือต่างจากตอนที่ 1 และ 2 จึงน่าจะจารึกขึ้นภายหลัง เป็นการสรรเสริญและยอพระเกียรติพ่อขุนรามคำแหง และกล่าวถึงอาณาเขตราชอาณาจักรสุโขทัย
จารึกได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกความทรงจำแห่งโลกเมื่อปี พ.ศ. 2546 โดยยูเนสโกบรรยายว่า "[จารึกนี้] นับเป็นมรดกเอกสารชิ้นหลักซึ่งมีความสำคัญระดับโลก เพราะให้ข้อมูลอันทรงค่าว่าด้วยแก่นหลักหลายประการเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมโลก ไม่เพียงแต่บันทึกการประดิษฐ์อักษรไทยซึ่งเป็นรากฐานแห่งอักษรที่ผู้คนหกสิบล้านคนใช้อยู่ในประเทศไทยปัจจุบัน การพรรณนาสุโขทัยรัฐไทยสมัยศตวรรษที่ 13 ไว้โดยละเอียดและหาได้ยากนั้นยังสะท้อนถึงคุณค่าสากลที่รัฐทั้งหลายในโลกทุกวันนี้ร่วมยึดถือ"
มีการตั้งคำถามเกี่ยวกับความเชื่อถือได้ของบางส่วนหรือทั้งหมดของศิลาจารึกดังกล่าว พิริยะ ไกรฤกษ์ นักวิชาการที่สถาบันไทยคดีศึกษา ออกความเห็นว่า การใช้สระในศิลาจารึกนี้แนะว่าผู้สร้างได้รับอิทธิพลมาจากระบบพยัญชนะยุโรป เขาสรุปว่าศิลาจารึกนี้ถูกบางคนแต่งขึ้นในรัชกาลที่ 4 หรือไม่นานก่อนหน้านั้น นักวิชาการเห็นต่างกันในประเด็นว่าด้วยความน่าเชื่อถือของศิลาจารึกนี้ ผู้ประพันธ์บางคนอ้างว่ารอยจารึกนั้นเป็นการแต่งขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ทั้งหมด บ้างอ้างว่า 17 บรรทัดแรกนั้นเป็นจริง บ้างอ้างว่ารอยจารึกนั้นพระยาลือไทยทรงแต่งขึ้น นักวิชาการไทยส่วนใหญ่ยังยึดถือความน่าเชื่อถือของศิลาจารึกนี้ รอยจารึกดังกล่าวและภาพลักษณ์ของสังคมสุโขทัยในจินตนาการยังเป็นหัวใจของชาตินิยมไทย และไมเคิล ไรท์ นักวิชาการชาวอังกฤษ เสนอแนะว่าศิลาจารึกดังกล่าวอาจถูกปลอมขึ้น ทำให้เขาถูกขู่ด้วยการเนรเทศภายใต้กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพของไทย
ส่วนจิราภรณ์ อรัณยะนาค เขียนบทความแสดงทัศนะว่า ศิลาจารึกหลักที่ 1 ได้ผ่านกระบวนการสึกกร่อนผุสลายมาเป็นเวลานานหลายร้อยปี ใกล้เคียงกับศิลาจารึกหลักที่ 3 หลักที่ 45 และหลักที่กล่าวถึงชีผ้าขาวเพสสันดร ไม่ได้ทำขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4
จิน คาซามะ
จิน คาซามะ (仁 風間; Jin Kazama) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน ซึ่งเป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมา และจุน คาซามะ โดยจินเป็นผู้ใช้วิชาคาราเต้ประจำตระกูลมิชิมา ผสานวิชาป้องกันตัวประจำตระกูลคาซามะในการต่อสู้ และปรากฏตัวครั้งแรกในเกมเทคเคนภาค 3
ประวัติตามท้องเรื่อง
จิน คาซามะ เป็นบุตรชายของคาซึยะ มิชิมา กับจุน คาซามะ ต่อมาขณะที่เขาอายุได้ 15 ปี แม่ของเขาได้เสียชีวิตลงจากฝีมือของเทพสงครามนามว่าออการ์ จากนั้นจินได้เดินทางไปฝึกวิชากับเฮย์ฮาจิ มิชิมา เพื่อรอวันกำจัดเทพสงครามในภายหน้า ในภายหลังจากการปราบเทพปีศาจลงได้แล้ว เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจสิ่งที่ได้รับมาจากตระกูลมิชิม่าตลอดจนยีนปีศาจที่ผสมอยู่ในสายเลือดของเขา และต้องการปฏิเสธถึงสิ่งอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นจากตระกูลมิชิม่า จินจึงตัดสินใจหันไปฝึกวิชาคาราเต้แบบดั้งเดิมแทน และเขายังมีความปรารถนาที่จะกำจัดตระกูลมิชิม่าลงให้หมด เนื่องจากต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป
การตอบรับ
สื่อสิ่งพิมพ์วิดีโอเกมได้ยกย่องตัวละครที่ชื่อจินเป็นส่วนใหญ่ โดยอยู่ในอันดับต้น ๆ หลายรายการ ในนิตยสารเกมเมสต์ 1997 ฮีโร่คอลเลคชัน จินได้รับการโหวตให้เป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับที่ 31 (ร่วมกับตัวละครเกมสตรีทไฟท์เตอร์ อย่างแนช และหยาง) เว็บไซต์เกมมิงทาร์เก็ตได้จัดให้เขาเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมอันดับสี่ของเกมเทคเคน โดยแสดงความคิดเห็นถึงความเป็นที่นิยมในความเป็นพระเอกร่วมกับปีศาจที่ก่อให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเขากับตัวละครเอกของเกมต่อสู้อื่น ๆ ในการจัดอันดับ "สิบตัวละครยอดนิยมของเกมต่อสู้" ในนิตยสารเกมอินฟอร์เมอร์ จินได้อยู่ในอันดับสี่โดยได้มีการเปรียบเทียบกับตัวละครสตาร์ วอร์ส อย่างลุค สกายวอล์คเกอร์
ไม้ลาย
ไม้ลายหรือ ม้าลาย หรือ ข่าจี่ เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Tiliaceae หรือ Malvaceae เปลือกต้นแตกเป็นสะเก็ดตามความยาวของลำต้น ใบเดี่ยว สีเขียวเรียบ จับแล้วสากมือโดยเฉพาะหลังใบ ขอบใบหยักตื้น ดอกช่อออกตามง่ามใบและปลายกิ่ง กลีบดอกสีเหลืองนวล ผลเดี่ยว กลม ผิวมีขนอ่อนปกคลุม เมื่ออ่อนสีเขียว แก่เป็นสีดำ ผลมีเนื้อเส้นใยติดกับเมล็ด
ไม้ลายเป็นพืชสมุนไพร เปลือกใช้ผสมในยาบำรุงเลือดของสตรี ผลสุกใช้เป็นยากระจายเลือด
ฟอว์ซียา...วีนัสแห่งลุ่มน้ำไนล์
ฟอว์ซียา...วีนัสแห่งลุ่มน้ำไนล์ (ISBN 9786167153025) เป็นผลงานการประพันธ์ของวรากุล ที่ได้นำเสนอเรื่องจริงจากอัตชีวประวัติของเจ้าหญิงฟอว์ซียาแห่งอียิปต์ (فوزية بنت فؤاد الأول เฟาซียะห์ บินติ เฟาอัดดะฆ์ลุล) อดีตมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน ผู้ซึ่งทรงพระสิริโฉมเปรียบประดุจดังเทพธิดาวีนัส ด้วยพระองค์มีฐานันดรอันสูงศักดิ์โดยเป็นพระธิดาในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ ต่อมาเมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคตลง พระเชษฐาของพระองค์คือ พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์จึงได้ครองราชสมบัติต่อมา เจ้าหญิงจึงมีฐานะเป็นพระขนิษฐาของกษัตริย์แห่งอียิปต์ แต่ต่อมาเมื่อพระองค์อภิเษกสมรสครั้งแรกมกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน และเมื่อพระสวามีได้เสด็จขึ้นครองราชย์ เจ้าหญิงจึงได้กลายเป็นทั้งมเหสี และราชินีแห่งอิหร่าน
แม้พระองค์จะมีภูมิหลังที่สูงศักดิ์ และทรงพระสิริโฉมเลิศเลอเพียงใดก็ตาม แต่ตรงกันข้ามมันกลับนำมาซึ่งความโศกเศร้าเสียใจ โดยเรื่องราวนี้อาจกล่าวได้ว่า ฟอว์ซียา..วีนัสแห่งลุ่มน้ำไนล์ ได้สะท้อนให้เห็นถึงอนิจจังในชีวิตของมนุษย์ที่ชัดเจนที่สุดเรื่องหนึ่ง
บล็อกบี
บล็อก บี (Block B, 블락비) เป็นวงบอยแบนด์สัญชาติเกาหลี เปิดตัวสมาชิกทั้ง 7 คน ประกอบไปด้วยสมาชิก 7 คน ได้แก่ ซิโค่, แทอิล, บี-บอมบ์, แจฮโย, ยู-ควอน, คยอง และ พีโอ
2018–ปัจจุบัน: รีแพคเกจ: มอนทาจ และการเกณฑ์ทหาร
ในในช่วงปี 2017 Seven Seasons ได้ประกาศว่า บล็อกบี จะกลับมาในวันที่ 8 มกราคม พร้อมกับการรีแพคเกจของอัลบั้มก่อนหน้าของพวกเขา Montage ที่มีชื่อว่า Re: MONTAGE เพลงหลัก "Don't Leave" โปรดิวซ์โดย ปาร์ค คยอง
ในวันที่ 10 มิถุนายน 2019 แทอิลเริ่มเข้ารับหน้าที่ทางทหารภาคบังคับ 4 เดือนต่อมา บี-บอม เริ่มเข้ารับหน้าที่ทางทหาร
ในวันที่ 18 พฤษภาคม 2020 ยูควอนเริ่มเข้ารับหน้าที่ทางทหารภาคบังคับ กำหนดปลดประจำการวันที่ 21 พฤศจิกายน 2021 ในวันที่ 21 กรกฎาคมมีการประกาศว่า จีโค่จะเริ่มรับราชการในวันที่ 30 กรกฎาคม เขาคาดว่าจะดำรงตำแหน่งพนักงานบริการสาธารณะเป็นเวลา 2 ปี
โรแบร์ แลงกาต์
โรแบร์ แลงกาต์ (Robert Lingat รอแบร์ แล็งกา) หรือ '''ร. แลงกาต์''' (พ.ศ. 2435 – 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515) เป็นนักนิติศาสตร์และอาจารย์สอนกฎหมายชาวฝรั่งเศส มีชื่อเสียงจากการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับกฎหมายในภาคพื้นเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผลงานของเขามีอิทธิพลต่อวงการกฎหมายไทยในอดีตอย่างยิ่ง
ชีวิตช่วงต้น
โรแบร์เกิดใน พ.ศ. 2435 ณ เมืองชาร์เลอวีล-เมซีแยร์ แคว้นอาร์แดน ประเทศฝรั่งเศส ชีวิตส่วนตัวของเขาไม่เป็นที่แพร่หลายนัก
ด้านการศึกษา ใน พ.ศ. 2462 เขาได้ศึกษาภาษาไทย ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับประกาศนียบัตรจากสถาบันภาษาตะวันออกแห่งกรุงปารีส ต่อมาได้ศึกษากฎหมายเอกชนจนได้รับปริญญานิติศาสตรดุษฎีบัณฑิตในปารีสเมื่อ พ.ศ. 2474 มีผลงานเป็นวิทยานิพนธ์เรื่อง "เลสกลาวาชปรีเวดองเลอวีเยอดรัวซียามัว" (L'esclavage privé dans le vieux droit siamois; "ระบบทาสเอกชนในกฎหมายเก่าของสยาม")
การงาน
ด้านการทำงาน ระหว่าง พ.ศ. 2461 ถึง พ.ศ. 2462 โรแบร์เป็นล่ามให้กองทัพไทยในฝรั่งเศส
เขาเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยกระทั่ง พ.ศ. 2498 จึงออกจากงาน ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในประเทศกัมพูชากลับไปบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
ชีวิตส่วนตัว
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงรายงานไว้ใน สาส์นสมเด็จ ว่า ใน พ.ศ. 2480 ระหว่างที่โรแบร์ทำงานในประเทศสยาม พระองค์เสด็จไปเยี่ยมเขาที่บ้าน และทรงพบว่า เขาสะสมพัดยศของพระภิกษุไว้มากมาย ในจำนวนนี้มีพัดโบราณและพัดประจำตำแหน่งซึ่งไม่ควรจะได้ไว้ เมื่อตรัสถามที่มา เขาก็บ่ายเบี่ยงเลี่ยงตอบ
การตาย
โรแบร์กลับประเทศฝรั่งเศสไปสอนที่ศูนย์อินเดียศึกษา มหาวิทยาลัยปารีส จนเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 หนึ่งปีก่อนที่ผลงานของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษและนำชื่อของเขาเข้าสู่โลกระดับสากล
รายชื่อตอนในแฟรี่เทล (มังงะ)
แฟรี่เทลฉบับมังงะ ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ โชเน็นแม็กกาซีนรายสัปดาห์ เมื่อปี พ.ศ. 2549 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์โคดันฉะ ในประเทศไทยตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ KC.WEEKLY เมื่อปี พ.ศ. 2550 และในรูปแบบรวมเล่ม ตีพิมพ์โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ผู้เขียนญี่ปุ่น:ฮิโระ มาชิมะ (Hiro Mashima)
วัดพระธาตุดอยหยวก
วัดพระธาตุดอยหยวก ตั้งอยู่บ้านหนุน หมู่ที่ 6 ตำบลปง อำเภอปง จังหวัดพะเยา เป็นปูชนียสถานที่มีความสำคัญคู่อำเภอปง และเป็นที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ พระเกศา และพระอัฐิจักษุ (กระดูกริมตาข้างขวา) ของพระพุทธเจ้า ระยะทางจากตัวอำเภอ 2 กิโลเมตร
แต่เดิมมีวัดอยู่ 2 วัดในบริเวณใกล้กันคือ วัดที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเรียกว่า วัดบน คือวัดพระธาตุดอยหยวกปัจจุบัน แต่เป็นวัดร้างและวัดที่ตั้งอยู่ด้านล่างเรียกว่า วัดล่าง ต่อมามีพระสังฆะมณฑลเดินทางมาจากจังหวัดน่าน มาตรวจกิจการพระศาสนาเห็นว่าวัดบนมีปูชนียสถานที่สำคัญกว่าคือพระธาตุภูเติม (พระธาตุ ดอยหยวก) แต่ขาดการเอาใจใส่บำรุงรักษา จึงสั่งให้รวมวัดทั้งสองแห่ง ให้เป็นวัดเดียวกัน โดยให้วัดล่างไปรวมกับวัดบนให้ชื่อว่า "วัดพระธาตุดอยหยวก"
เทวดาท่าจะบ๊องส์
เทวดาท่าจะบ๊องส์ (The Gods Must Be Crazy) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2523 เขียนบทและกำกับโดยเจมี อูอิส ผู้กำกับชาวแอฟริกาใต้ ถ่ายทำในแอฟริกาใต้และบอตสวานา เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ ซี (Xi) คนป่าบุชเม็นแห่งทะเลทรายกาลาฮารี (รับบทโดย นิเชา บุชเม็นชาวนามิเบีย) ที่เคยอยู่กับวิถีธรรมชาติ และต้องมาพบกับวัฒนธรรมจากโลกภายนอกเป็นครั้งแรก  ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง จนมีการสร้างภาคต่อมาอีก 4 ภาค ภาคต่อภาคแรกสร้างโดยเจมี อูอิส ส่วนอีกสามภาคต่อมาเป็นภาพยนตร์ตลกต้นทุนต่ำ พากย์ภาษากวางตุ้ง สร้างโดยผู้สร้างภาพยนตร์จากฮ่องกง
ภาพยนตร์กล่าวถึงคนป่าเผ่าบุชเม็นที่ใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในดินแดนห่างไกลอารยธรรม กลางทะเลทรายกาลาฮารี วันหนึ่งเกิดมีขวดน้ำอัดลมโคคาโคลาใบหนึ่งถูกทิ้งลงมาจากเครื่องบินที่บินผ่านทะเลทราย นิเชาเก็บขวดเปล่าตกมาจากฟ้าได้และนำกลับบ้านโดยเข้าใจว่าเป็นของขวัญจากพระเจ้า นับตั้งแต่นั้นมาทุกคนในหมู่บ้านก็เปลี่ยนไป เริ่มจากการมีทรัพย์สิน จากวิถีชีวิตดั้งเดิมที่มีแต่การแบ่งปัน ก็เริ่มมีการอิจฉาริษยา การทะเลาะเบาะแว้ง ความโกรธเคือง ความรุนแรง  ซีตัดสินใจว่าขวดเปล่าใบนั้นเป็นสิ่งชั่วร้ายที่นำความขัดแย้งมาสู่หมู่บ้านของเขา จึงอาสาจะเดินทางไปสุดขอบโลกเพื่อนำของขวัญนั้นกลับไปคืนพระเจ้า
ภาพยนตร์นำเสนอการเดินทางของซี และพบกับอารยธรรมตะวันตกเป็นครั้งแรก โดยเสนอผ่านมุมมองใสซื่อบริสุทธิ์ของซี
ทวี บุณยเกตุ
รองอำมาตย์โท ทวี บุณยเกตุ (10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 – 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514) เป็นนายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 5 (รัฐบาลที่ 12) หนึ่งในคณะราษฎรสายพลเรือน และขบวนการเสรีไทย ผู้ก่อตั้งคุรุสภา และเป็นผู้แต่งหนังสือเรื่อง พ่อสอนลูก
ประวัติ
รองอำมาตย์โท ทวี บุณยเกตุ เป็นบุตรของพระยารณชัยชาญยุทธ์ (ถนอม บุณยเกตุ) กับคุณหญิงทับทิม รณชัยชาญยุทธ์ เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 เวลา 13.20 น. ที่อำเภอกันตัง (ขณะนั้นเป็นอำเภอเมืองตรัง) จังหวัดตรัง โดยชื่อ ทวี มาจากการที่บิดาและมารดาสมรสกันในวันพระราชพิธีทวีธาภิเศกในรัชกาลที่ 5 เมื่อเสร็จพระราชพิธีแล้ว บุคคลที่เข้าร่วมพระราชพิธีจึงมางานสมรสต่อโดยไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ติดเหรียญตราทวีธาภิเษกเข้าร่วมงานเลย
รองอำมาตย์โท ทวี บุณยเกตุ สมรสกับคุณหญิงอำภาศรี บุณยเกตุ มีบุตรด้วยกัน 2 คน ทั้งชายหญิง ได้แก่ วีระวัฒน์ บุณยเกตุ กับ ภัทรฤดี บุณยเกตุ และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ณ ที่กรุงเทพมหานคร สิริอายุได้
การรับราชการ
รองอำมาตย์โท ทวี บุณยเกตุ จบการศึกษาวิชากสิกรรมเมื่อ พ.ศ. 2468 และรับราชการที่กระทรวงเกษตราธิการ หน้าที่การงานก้าวหน้าขึ้นจนเป็นผู้ช่วยอธิบดีกรมประมง เมื่อ พ.ศ. 2478 จากนั้นย้ายมาเป็นผู้ช่วยเลขาธิการคณะรัฐมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2482 และขึ้นดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลของจอมพล แปลก พิบูลสงคราม เมื่อ พ.ศ. 2483
คณะราษฎร
ในระหว่างศึกษาที่ประเทศฝรั่งเศส ทวี บุณยเกตุ มีโอกาสได้พบปะกับผู้นำความคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงการปกครอง เช่น ปรีดี พนมยงค์, ร.ท. แปลก ขีตตะสังคะ, ร.ท. ประยูร ภมรมนตรี, ร.ท. ทัศนัย มิตรภักดี จึงได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะราษฎร โดยผ่านการรับรองของ แนบ พหลโยธิน ที่ได้ติดตามดูพฤติกรรมของทวีมาระยะหนึ่งแล้ว โดยแนบเป็นผู้ที่ชักชวน และทวีก็ได้ตอบรับทันที
เมื่อเดินทางกลับสู่ประเทศสยาม ทวีเข้ารับราชการเป็นพนักงานบำรุงพันธุ์สัตว์ กระทรวงเกษตราธิการ ได้ชักชวนบุคคลต่าง ๆ เข้าร่วมกับคณะราษฎรอีกไม่ต่ำกว่า 10 คน อาทิ จรูญ สืบแสง, วิลาศ โอสถานนท์, น.ต. สินธุ์ กมลนาวิน เป็นต้น และในการประชุมวางแผนนั้นก็ได้ใช้บ้านพักของหลายคนสลับกันไป รวมถึงบ้านของทวีด้วย ซึ่งในการประชุมวางแผนครั้งสุดท้ายที่บ้านของ พ.อ. พระยาทรงสุรเดช ทวีได้เข้าร่วมด้วย
ในเช้าวันที่เปลี่ยนแปลงการปกครอง ในเวลา 01.00 น. ทวีได้เริ่มออกปฏิบัติการโดยการขับรถตระเวนไปตามสถานที่ต่าง ๆ ทั่วพระนคร พร้อมกับจรูญ สืบแสง เพื่อตรวจตราความเรียบร้อยของสถานที่ต่าง ๆ ตามแผน ก่อนจะไปสมทบกับกลุ่มของร้อยโทแปลก ทำการควบคุมค่ายทหารที่เขตบางซื่อ จนกระทั่งการเปลี่ยนแปลงการปกครองดำเนินไปจนสำเร็จโดยดี อีกทั้งก่อนหน้านั้นทวียังเป็นผู้ที่ปลอมลายเซ็นของ นายพลตำรวจโท พระยาอธิกรณ์ประกาศ อธิบดีกรมตำรวจ เพื่อเซ็นลงในใบอนุญาตให้พกอาวุธปืน ซึ่งได้ใช้เป็นอาวุธสำคัญในปฏิบัติการของคณะราษฎรสายพลเรือนด้วย
การรับตำแหน่ง
ในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 1 ของไทย โดยพระยามโนปกรณ์นิติธาดา (ก้อน หุตะสิงห์) เป็นนายกรัฐมนตรีไทย ทวีได้รับแต่งตั้งเป็นหนึ่งในคณะกรรมการพิจารณาร่างเค้าโครงการเศรษฐกิจ พ.ศ. 2475 เป็นผู้หนึ่งที่มีแนวความคิดสอดคล้องกับปรีดี พนมยงค์ นอกจากนั้นยังสนิทสนมและได้รับความไว้วางใจจาก พ.ต. ควง อภัยวงศ์ อย่างมาก
ในช่วงรัฐบาลของจอมพล แปลก พิบูลสงคราม ทวีและควง ได้รับเลือกเป็นประธานและรองประธานสภาผู้แทนราษฎร ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2486 แต่เนื่องจากความขัดแย้งส่วนตัวกับจอมพลแปลก ซึ่งไม่ยอมลงนามรับสนองพระราชโองการ ทวีและควงจึงลาออกจากตำแหน่งทั้งคู่
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง พ.ต. ควง อภัยวงศ์ รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจาก จอมพล ป. ทวีได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในช่วงเวลานั้น ทวียังได้รับมอบอำนาจเป็นผู้สั่งการแทนนายกรัฐมนตรีในหลายโอกาส ทั้งยังเป็นผู้ลงนามรับสนองพระราชโองการในการประกาศพระราชโองการว่าสงครามกับสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาเป็นโมฆะ เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2488
การเปลี่ยนชื่อประเทศจากไทยเป็นสยาม
หลังจากที่จอมพล ป.พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อประเทศจากสยามเป็นไทย ขณะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี นายทวี บุณยเกตุ ได้มีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีเมื่อวันที่ 7 กันยายน พ.ศ. 2488 ให้เรียกชื่อประเทศว่า สยาม เช่นเดิม แต่เมื่อจอมพล ป. กลับมาดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2490 จึงได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็น ประเทศไทย อีกครั้ง และใช้ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน
ลี้ภัยออกนอกประเทศ
วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 คณะทหารเข้ายึดอำนาจจากปกครองจากรัฐบาล พล.ร.ต. ถวัลย์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ นายทวี บุณยเกตุ ได้ลี้ภัยออกนอกประเทศพร้อมกับภริยา ไปใช้ชีวิตที่ปีนัง ประเทศมาเลเซีย และเดินทางกลับประเทศไทยหลังจากจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ก่อรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2500 โค่นล้มจอมพล ป. พิบูลสงคราม นายทวีได้รับแต่งตั้งเป็นประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ ร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511 ใช้เวลาร่างถึง 10 ปี
นายทวี บุณยเกตุ ได้ก่อตั้งมูลนิธิทางการศึกษาชื่อ มูลนิธิ ทวี บุณยเกตุ ซึ่งเคยช่วยเหลือสมาชิกคุรุสภา ผู้ประสบอัคคีภัยและภัยธรรมชาติ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ใช้ชื่อท่านเป็นห้องประชุม (ห้องประชุม ทวี บุณยเกตุ ชั้น 6 อาคารสำนักอธิการบดี)
อธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
นายทวี บุณยเกตุ ดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ระหว่างปี พ.ศ. 2488 ถึงปี พ.ศ. 2489 นับเป็นคนที่ 2 ของมหาวิทยาลัย (ต่อจาก พลเรือเอกสินธุ์ กมลนาวิน)
อำเภอลานกระบือ
ลานกระบือ เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดกำแพงเพชร มีชื่อเสียงโดดเด่นหลายด้าน โดยเฉพาะการค้นพบแหล่งน้ำมันดิบ คือ "แหล่งน้ำมันสิริกิติ์" ซึ่งได้กล่าวไว้ในคำขวัญประจำจังหวัดกำแพงเพชร ที่ว่า "กรุพระเครื่อง เมืองคนแกร่ง ศิลาแลงใหญ่ กล้วยไข่หวาน น้ำมันลานกระบือ"
แหล่งน้ำมันสิริกิติ์ได้รับการค้นพบเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ.2524 โดยบริษัท ไทยเชลล์เอ็กซพลอเรชั่นแอนด์โปรดักชั่น จำกัด หรือไทยเชลล์ โดยมีการพบน้ำมันปริมาณมากพอในเชิงพาณิชย์ที่หลุมสำรวจ"ลานกระบือ เอ 01" ในกิ่งอำเภอลานกระบือ จังหวัดกำแพงเพชร และเริ่มผลิตน้ำมันเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2525 นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ไทยที่มีการผลิตน้ำมันเพื่อใช้ในการพาณิชย์ จนถึงปัจจุบัน แหล่งน้ำมันสิริกิติ์ก็ยังคงเป็นแหล่งน้ำมันบนบกขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 บริษัท ปตท.สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) หรือ ปตท.สผ. ได้เข้ามาเป็นผู้ร่วมทุนในการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมในพื้นที่สัมปทานเอส 1 โดยที่บริษัท ปตท.สผ. ถือหุ้นร้อยละ 25 และบริษัทไทยเชลล์ถือหุ้นร้อยละ 75 ต่อมาในเดือนมกราคม พ.ศ. 2547 บริษัท ปตท.สผ. ได้ซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทไทยเชลล์ ทำให้บริษัท ปตท.สผ. เป็นเจ้าของสัมปทานเอส 1 ทั้งหมด และกลายเป็นผู้ดำเนินการแหล่งน้ำมันสิริกิติ์ แหล่งน้ำมันอันทรงคุณค่าของประเทศไทย
อำเภอลานกระบือมีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่แห้งแล้ง แต่ก็มีฤดูกาลสามฤดู คือ ฤดูฝน ฤดูหนาว และฤดูร้อน ซึ่งก็เหมาะแก่การเพาะปลูกและเกษตรกรรม
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอลานกระบือตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอลานกระบือแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 67 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอลานกระบือประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อีร์ฟาน ข่าน
ภาพลักษณ์ของคาห์นที่โดดเด่นไม่เหมือนใครนี่เองที่ส่งให้เขาได้รับบทนำแสดงใน Maqbool ซึ่งดัดแปลง “แม็คเบ็ธ” ของวิลเลียม เชกสเปียร์ ให้เข้ากับโลกใต้ดินของบอมเบย์ เพื่อเข้าถึงผู้ชมอินเดียและประสบความสำเร็จอย่างสูงเมื่อปี 2003 เขายังรับบทเด่นเข้าชิงรางวัลจาก Hassil โดยรับบทเป็นผู้นำนักศึกษาที่ปลุกปั่นพลังมวลชนได้อยู่หมัดและเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวความรัก ซึ่งก็เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวาง
บทบาทที่ท้าทายความสามารถของคาห์นอยู่ใน THE WARRIOR ของเอสิฟ คาพาเดีย ผู้กำกับชาวอังกฤษที่สร้างสรรค์ผลงานดราม่าภาษาฮินดี และได้รับรางวัลบาฟต้า สาขา Best British Film เมื่อปี 2003 โดนคาห์นรับบทนำแสดงเป็นชายที่แปรสภาพจากผู้ล่ามาเป็นเหยื่อเมื่อละทิ้งชีวิตที่เต็มไปด้วยความรุนแรงตัดขาดจากการรับใช้เทพผู้นิยมการเข่นฆ่าอย่างทารุณโหดร้าย
คาห์นมีผลงานนำแสดงใน The Namesake หรือ หนึ่งดวงใจ...สองสายเลือด ของมิร่า แนร์ The Darjeeling Limited ของผู้กำกับเวส แอนเดอร์สัน และ Slumdog Millionaire กำกับโดย แดนนี บอยล์ ได้รับรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม Screen Actors Guild Awards นอกจากนี้ยังร่วมแสดงใน New Rork, I Love You ภาพยนตร์ภาคต่อของ Paris, je t'aime
วายด์อะเวก (เพลงเคที เพร์รี)
"วายด์อะเวก" (Wide Awake) เป็นเพลงของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี จากอัลบั้ม ทีนเอจดรีม: เดอะคอมพลีตคอนเฟกชัน เพลงแต่งโดยเพร์รี ดร.ลู้ก แมกซ์ มาร์ติน เซอร์คัต และบอนนี แม็กคี และโปรดิวซ์โดยลู้ก และเซอร์คัต เพื่อส่งเสริมภาพยนตร์อัตชีวประวัติของเพร์รีเรื่อง เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี โดยเฉพาะ เพลงออกอากาศตามสถานีวิทยุร่วมสมัยเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 โดยสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่สองและลำดับสุดท้ายจากอัลบั้ม "วายด์อะเวก" เป็นเพลงแนวเพาเวอร์บัลลาด ผสมผสานกับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์และแดนซ์ป็อป เนื้อเพลงเตือนใจให้นึกถึงความเป็นจริงเกี่ยวกับการเลิกราและการเดินหน้าต่อไป
เอบิลิซอรัส
เอบิลิซอรัส (Abelisaurus) เป็นไดโนเสาร์เทอโรพอดในกลุ่มย่อยเอบิซอร์อาศัยอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ในยุคครีเตเชียส เป็นสัตว์กินเนื้อสองเท้า มีความยาวประมาณ 7-9 เมตร (25-30 ฟุต) ถูกค้นพบในปีในปี ค.ศ.1995 โดยโรเบอร์โต้ อาเบล อดีตผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์Cipolletti ในประเทศอาร์เจนตินาในแคว้นปาตาโกเนีย
ฟอสซิล
ตัวอย่างฟอสซิลของ เอบิลิซอรัส ค้นพบแต่เพียงส่วนหัวกะโหลกซึ่งไม่สมบูรณ์มากนัก ฟอสซิลส่วนเพดานปากหายไป ความยาวของส่วนหัวกะโหลกหายไป 85 เซนติเมตร แต่ก็สามารถประมาณขนาดได้โดยอิงจาก ไดโนเสาร์ในตระกูลเอบิซอร์ด้วยกันอย่าง คาร์โนทอรัส และออคาซอรัส โดยประมาณความยาวได้ประมาณ 7-9 เมตร
ภาษาฮีบรูมิซนะห์
ภาษาฮีบรูมิซนะห์ (Mishnaic Hebrew language) หรือภาษาฮีบรูแรบไบรุ่นแรก (Early Rabbinic Hebrew language) เป็นลูกหลานโดยตรงของภาษาฮีบรูไบเบิลภาษาหนึ่ง ที่รักษาไว้โดยชาวกรุงในบาบิโลน และได้รับการบันทึกโดยชาวยิวที่เขียนมิซนะห์ สำเนียงนี้ไม่ได้ถูกใช้โดยชาวซามาริทันที่รักษาสำเนียงของตนในรูปภาษาฮีบรูซามาริทัน
สัทวิทยา
ระบบการออกเสียงของภาษาฮีบรูมิซนะห์ใกล้เคียงกับภาษาฮีบรูไบเบิล อย่างไรก็ตาม เสียงท้ายพยางค์ /m/ มักจะถูกแทนที่ด้วย /n/ ในมิซนะห์ ในหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกัน เสียงท้ายพยางค์ที่เป็นเสียงนาสิกถูกตัดออก โดยสระก่อนหน้านั้นถูกทำให้เป็นสระนาสิกแทน ต่อมาหน่วยเสียงที่เป็นที่ตกลงกันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปโดยอิทธิพลของภาษาอราเมอิก นอกจากนั้น ในภาษาฮีบรูมิซนะห์ไม่มีการแยกความแตกต่างของเสียงอะลิฟ (א) และอะยิน (ע)
ระบบกริยา
ระบบคำกริยาของภาษาฮีบรูมิซนะห์คล้ายกับภาษาฮีบรูไบเบิล แต่มีความเปลี่ยนแปลงซึ่งพบในสำเนียงอื่นๆของภาษาฮีบรูด้วย รวมทั้งภาษาฮีบรูในม้วนหนังสือแห่งทะเลสาบเดดซีและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ อดีตกำลังกระทำ แสดงโดยใช้ Verb to be + รูปปัจจุบันซึ่งต่างไปจากภาษาฮีบรูไบเบิลและภาษาฮีบรูสมัยใหม่ ตัวอย่างเช่น "הוא היה אומר" ภาษาฮีบรูในยุคกลางมีลักษณะหลายอย่างที่ต่างจากภาษาฮีบรูในยุคโบราณ ได้แก่ ไวยากรณ์ ประโยค และรากศัพท์ใหม่ๆ ที่มีพื้นฐานมาจากรากศัพท์เก่า ในยุคทองของวรรณกรรมยิวในสเปน งานที่สำคัญทำโดยนักไวยากรณ์ในการอธิบายคำศัพท์และไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูไบเบิล ซึ่งมีพื้นฐานมาจากนักไวยากรณ์ของภาษาฮีบรูคลาสสิก นักไวยากรณ์ภาษาฮีบรูที่สำคัญได้แก่ Judah ben David Hayyuj และ Jonah ibn Janah
ความต้องการที่จะแสดงความรู้ทางวิทยาศาสตร์และปรัชญาจากภาษากรีกคลาสสิกและภาษาอาหรับยุคกลาง ทำให้ภาษาฮีบรูยุคกลางมีการยืมคำและรูปแบบไวยากรณ์จากภาษาอื่น หรือคำที่มีค่าใกล้เคียง จากรากศัพท์ภาษาฮีบรูที่มีอยู่ ทำให้มีเอกลักษณ์เฉพาะของปรัชญาฮีบรูซึ่งเป็นการแปลจากภาษาอาหรับ
จังหวัดนิญถ่วน
เขตการปกครอง
จังหวัดบิ่ญถ่วนประกอบด้วยนครประจำจังหวัด 1 นคร (ฟานซาง-ท้าปจ่าม) และอำเภอ 7 อำเภอ
ผักแขยง
ผักแขยง หรือ Limnophila aromatica ชื่ออื่นๆ กะออม กะแยง(ตะวันออกเฉียงเหนือ) กะแยงแดง(อุบลราชธานี) ผักพา(เหนือ) เป็นพืชในวงศ์ Scorphulariaceae หรือ Plantaginaceae ไม้ล้มลุกฤดูเดียว ลำต้นเรียวยาว ตั้งตรง กลมกลวง อวบน้ำ มีขนแน่น  ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม ทุกข้อ ตลอดลำต้น รูปขอบขนานแกมใบหอกขอบใบหยักมนแกมฟันเลื่อย ปลายใบแหลม โคนใบห่อติดลำต้น ดอกช่อกระจะออกที่ซอกใบและปลายกิ่ง ออกพร้อมกันทั้งต้น ดอกย่อย 2-10 ดอก ดอกเป็นรูปหลอดคล้ายถ้วย รูปกรวย  ปลายบานเล็กน้อย แยกออกเป็น 4 กลีบ กลีบดอกสีม่วง ผิวด้านนอกเรียบ ผิวด้านในตอนล่างของกลีบดอกมีขน ผลแห้งแตกได้ รูปกระสวย เมล็ดรูปร่างกลมรี สีน้ำตาลดำ ขนาดเล็กมาก ชอบขึ้นบริเวณที่มีน้ำขังเล็กน้อย
ผักแขยงเป็นเป็นวัชพืชในนาข้าว ทั้งต้นมีกลิ่นหอมฉุน เผ็ดร้อนชาวอีสานใช้ใส่ในแกงต้มปลา อ่อมต่างๆ มีกลิ่นหอม ช่วยดับกลิ่นคาว และเป็นพืชสมุนไพร ทางภาคอีสาน ใช้ ทั้งต้น เป็นยาขับน้ำนม ขับลม และเป็นยาระบายท้อง น้ำคั้นจากต้นใช้แก้ไข้ แก้คัน ฝี และกลาก แก้อาการบวม เป็นยาระบายอ่อนๆ ต้นแห้ง ที่เก็บไว้นาน 1 ปี ต้มน้ำดื่ม แก้พิษเบื่อเมา
ผักแขยง จัดเป็นผักพื้นบ้านที่สำคัญของภาคอีสาน แต่ไม่พบในพื้นที่ภาคใต้
สู้เขาน้องหนูเพื่อนร่วมงาน
สู้เขาน้องหนูเพื่อนร่วมงาน เป็นรวมภาพวาดโดยโยมุ มังงะโดจินชิเริ่มเผยแพร่ออนไลน์ทางบัญชีทวิตเตอร์ของโยมุในเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือถึงเล่มที่ 5 เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2563 ได้รับการดัดแปลงเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน (ONA) โดยสตูดิโอ AtelierPontdarc เริ่มฉายตั้งแต่วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2564
ออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน
มีการประกาศดัดแปลงเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน (ONA) เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะผลิตโดยสตูดิโอ AtelierPontdarc และกำกับโดยคาซูโอมิ โคงะ เขียนบทโดยโยชิโกะ นากามูระ ออกแบบตัวละครโดยยูกิ โมริกาวะ และกำกับเสียงโดยเรียวซูเกะ นายะ มิวส์คอมมิวนิเคชันได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่อนิเมะในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีกำหนดฉายทางบริการ Abema ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2564
เวกอัปชะนีเดอะซีรีส์
(โดยใช้รูปแบบ Wake Up ชะนี The Series) เป็นละครชุดประเภทคอมเมดี มีเค้าโครงมาจากหนังสือ ''Wake Up ชะนี! "ตื่นเถอะค่ะ! ชะนีขา"'' ของหมอตุ๊ด (นายแพทย์อุเทน บุญอรณะ) ผลิตโดยจีเอ็มเอ็มทีวี และภาพดีทวีสุข ออกอากาศทางช่องวัน ทุกวันเสาร์ เวลา 22.15 น. - 23.15 น. ตั้งแต่วันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2561 และเตรียมออกอากาศฤดูกาลที่ 2 ในชื่อ เวกอัปชะนีเวรีคอมพลิเคเท็ด (โดยใช้รูปแบบ Wake Up ชะนี Very Complicated) ใน พ.ศ. 2563 เริ่มออกอากาศครั้งแรก วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2563 โดยเพิ่มตัวละครใหม่อีกสองตัว
Wake Up นางอาย
เป็นช่วงพิเศษไม่เกี่ยวเนื่องกับเนื้อเรื่องหลัก ออกอากาศตั้งแต่ตอนที่ 5 จนถึงตอนที่ 12 กำกับโดย หลุง ล้อจิตรอำนวย
วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (Chulabhorn International College of Medicine, Thammasat University) เป็นสถาบันแพทยศาสตร์แห่งที่ 2 ที่สังกัดของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยเป็นสถาบันแพทยศาสตร์ลำดับที่ 21 ของประเทศไทย และเป็นสถาบันแพทยศาสตร์หลักสูตรนานาชาติแห่งแรกในประเทศไทย
ประวัติ
วิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เพื่อรองรับการเรียนการสอนโดยใช้ภาษาต่างประเทศเป็นหลักในการจัดการศึกษา โดยได้มีการตกลงแลกเปลี่ยนความร่วมมือระหว่างสถาบันในประเทศและต่างประเทศ โดยมีการลงนามความร่วมมือทางวิชาการระหว่างโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ บริษัท แพน ราชเทวี กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) และมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ในส่วนของการเรียนจะเพิ่มเติมในเรื่องของภาษา โดยชั้นปีที่ 1 จะศึกษาวิชาศึกษาทั่วไปตามระบบทวิภาค ชั้นปีที่ 2 – 3 เป็นการศึกษาเป็นหน่วยการเรียน เป็นการศึกษาที่บูรณาการเนื้อหาวิชาหลายวิชาเข้าด้วยกัน โดยใช้ปัญหาทางการแพทย์เป็นหลัก ส่วนชั้นปีที่ 4 – 6 เป็นการศึกษาชั้นคลินิกตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต โดยใช้โรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติเป็นโรงพยาบาลหลักในการฝึกปฏิบัติงานของนักศึกษาและให้นักศึกษาใช้เวลาช่วงการศึกษาวิชาเลือกไปฝึกปฏิบัติงานโรงพยาบาลต่างประเทศ
หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบันวิทยาลัยแพทยศาสตร์นานาชาติจุฬาภรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ทำการเรียนการสอนในรูปแบบโครงการพิเศษทั้งหมดโดยจัดการเรียนการสอนเป็นหลักสูตรนานาชาติโดยใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักโดยเปิดทำการเรียนการสอนในสาขาวิชา ดังต่อไปนี้
กีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันกีฬาฟันดาบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันฟันดาบเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเลื่อนการแข่งขันไปในปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากการการระบาดของโคโรนาไวรัส คัดเลือกจากการจัดอันดับของสหพันธ์ฟันดาบนานาชาติและการแข่งขันของสี่ทวีป
สำหรับประเภททีม มี 8 ทีมที่ผ่านการคัดเลือกแต่ละรายการ แต่ละทีมประกอบด้วยนักกีฬา 3 คนและตัวเลือกคนที่ 4 ทีมที่ได้ 4 อันดับแรกของโลกจะได้รับการคัดเลือก ทีมที่ได้อันดับดีที่สุดในลำดับถัดไปของแต่ละโซน (แอฟริกา, อเมริกา, ยุโรป และเอเชีย-โอเชียเนีย) จะได้รับการคัดเลือกแต่จะต้องอยู่ใน 16 อันดับแรก ถ้าโซนนั้นๆไม่อยู่ในอันดับที่ 5-16 จะไม่มีประเทศได้รับการคัดเลือก จะคัดเลือกโดยไม่คำนึงถึงโซน
ชุง ฮิยอง
ชุง ฮิยอง (Hi-Young Chung) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ สถิติการชก 23 ครั้ง ชนะ 16 (น็อค 6) เสมอ 3 แพ้ 4
ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ
ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ (ชื่อเล่น:แอ๊ด ,เกิด 5 กันยายน พ.ศ. 2495) นักดนตรีและนักแต่งเพลง เป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงในฐานะมือเบสรวมถึงเป็นผู้ร้องนำในบางเพลงของวงแกรนด์เอ็กซ์ นอกจากนี้ยังเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งและหัวหน้าวงเพื่อน
นอกจากงานในเบื้องหน้าในฐานะมือเบสและนักร้องของแกรนด์เอ็กซ์ รวมถึงเป็นหัวหน้าวงเพื่อนแล้ว ทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริยังมีบทบาทในการทำงานเบื้องหลังให้กับค่ายเพลงต่างๆ โดยเป็นโปรดิวเซอร์เพลงให้กับค่ายเพลงอย่างนิธิทัศน์ โปรโมชั่น, โซนี่ มิวสิค บีอีซี เทโร ,จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และ วอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์ ทนงศักดิ์สร้างผลงานอัลบั้มให้กับศิลปินหลายรายเช่น วงไทม์, แอนนี่ บรู๊ค, เจสัน ยัง และ อาร์ท ศุภวัฒน์ รวมถึงเป็นผู้เรียบเรียงเสียงประสานและแต่งเพลงให้กับศิลปินต่างๆ
โดยลูกชายของทนงศักดิ์ อาภรณ์ศิริ คือ แม็ค ศรัณย์นัฐ อาภรณ์ศิริ เป็นหนึ่งในนักร้องวงดร.คิดส์ วงบอยแบนด์ที่มีชื่อเสียงอย่างมากในยุค 90