cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ
ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ (red tide) คือชื่อสามัญของปรากฏการณ์สาหร่ายสะพรั่ง (algal bloom) หรือ การรวมตัวขนาดใหญ่ของจุลชีพในทะเล เกิดขึ้นจากไดโนแฟลกเจลเลตไม่กี่ชนิด ที่มีการสะพรั่งสีแดงหรือน้ำตาล ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ คือ เหตุการณ์ซึ่งสาหร่ายที่อาศัยอยู่ในน้ำกร่อย น้ำเค็ม หรือ น้ำจืด มีการสะสมอย่างรวดเร็วในห้วงน้ำ ส่งผลให้เกิดสีบนผิวน้ำ ปกติแล้วจะพบได้ตามชายหาด ในทุก ๆ ปีปรากฏการณ์นี้ยังฆ่าแมนนาทีจำนวนมาก
สาหร่ายเหล่านี้ ซึ่งมีอีกชื่อนึงว่าแพลงก์ตอนพืช ซึ่งเป็นโพรทิสต์เซลล์เดียว เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายพืช และสามารถก่อให้เกิดรอยแต้มขุ่นที่สามารถสังเกตได้ใกล้ผิวน้ำ ในขณะเดียวกันนั้น แพลงก์ตอนพืชบางชนิด เช่น ไดโนแฟลกเจลเลต ยังมีรงควัตถุสังเคราะห์แสง ซึ่งมีสีที่หลากหลายตั้งแต่สีเขียว ไปจนถึงสีเขียวและสีแดง
เมื่อสาหร่ายมีจำนวนหนาแน่น จะส่งผลให้น้ำเปลี่ยนสีหรือขุ่นมัว โดยปกติแล้วจะเป็นสีแดงหรือสีเขียว โดยบางทีอาจจะเป็นสีม่วงหรือสีชมพูก็ได้ สาหร่ายสะพรั่งที่จะก่อให้เกิดการเปลี่ยนสีของน้ำนั้นจะเกิดขึ้นเมื่อมีความหนาแน่นสูงเพียงพอเท่านั้น และไม่จำเป็นจะต้องเป็นสีแดงเสมอไป
ในบางครั้ง ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬอาจเกี่ยวข้องกับผลผลิตของชีวพิษ การขาดแคลนของออกซิเจนละลาย หรือผลกระทบเชิงลบอื่น ๆ ซึ่งทั้งหมดนี้โดยปกติแล้วจะเรียกว่า สาหร่ายสะพรั่งที่มีความอันตราย ผลกระทบที่เห็นได้ชัดที่สุดจากปรากฏการณ์นี้เกี่ยวข้องกับอัตราการตายของสิ่งมีชีวิตหลาย ๆ อย่างที่อาศัยอยู่ในทะเลรวมไปถึงแนวชายหาด เช่น ปลา นก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล และสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น
สาเหตุ
ปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬในบางที่นั้นเกิดจากธรรมชาติ (สาหร่ายสะพรั่งที่เกิดขึ้นตามฤดูกาล โดยกระบวนการน้ำผุดที่แนวชายฝั่ง ซึ่งเกิดขึ้นตามธรรมชาติจากการเคลื่อนตัวของน้ำทะเล) ในขณะเดียวกัน ธาตุอาหารที่เพิ่มขึ้นจากกิจกรรมของมนุษย์นั้นยังเป็นอีกสาเหตุนึงของปรากฏการณ์นี้อีกด้วย การเติบโตของแพลงก์ตอนพืชโดยปกติแล้วจะถูกจำกัดไว้ด้วยปริมาณของไนเตรตและฟอสเฟต ซึ่งพบมากในของเหลวที่ไหลออกมาจากพื้นที่การเกษตรและในเขตที่มีกระบวนการน้ำผุดที่แนวชายฝั่ง มลพิษทางน้ำตรงชายฝั่งโดยฝีมือมนุษย์ และอุณภูมิที่เพิ่มสูงขึ้นของน้ำทะเลนั้นยังเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬเช่นเดียวกัน โดยมีปัจจัยอื่น ๆ เช่น ฝุ่นที่มีธาตุเหล็กสูงที่พัดมาจากทะเลทรายสะฮารา ซึ่งเชื่อว่าเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬเช่นกัน สาหร่ายสะพรั่งในชายฝั่งแปซิฟิกบางที่นั้นได้ถูกเชื่อมโยงกับการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศขนาดใหญ่เช่น ปรากฏการณ์เอลนีโญ เช่นกัน ทั้งนี้ปัจจุบันยังมีการถกเถียงกันในเรื่องของจำนวนที่เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของปรากฏการณ์ขี้ปลาวาฬ ว่าเป็นการเพิ่มขึ้นที่แท้จริงหรือเป็นเพียงผลจากการใส่ใจและเฝ้าดูที่เพิ่มขึ้นและเทคโนโลยีในการหาที่พัฒนามากขึ้น
พ.ศ. 450
พุทธศักราช 450 ใกล้เคียงกับ 94 ปีก่อนคริสตกาล
วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา (อังกฤษ: College of Architecture, Suansunandha Rajabhat University) เป็นส่วนราชการไทยเทียบเท่าระดับคณะวิชา อยู่ในกำกับของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา กระทรวงศึกษาธิการ ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ความสามารถในด้านสถาปัตยกรรม โดยแยกออกมาจากคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม เมื่อปี พ.ศ. 2560
ประวัติ
ต่อมา ผศ.ดร.สมบูรณ์ เวสน์ ซึ่งเป็นผู้รักษาราชการในตำแหน่งคณบดีวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้เข้ารับมอบทรัพย์สิน หนี้สิน สิทธิ งบประมาณ รายได้ บุคลากร นักศึกษา กรอบอัตรากำลัง และภาระงานในส่วนของสาขาวิชาสถาปัตยกรรม จากคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมต้นสังกัดเดิม การยกฐานะจากสาขาวิชาเป็นวิทยาลัยจะทำให้นักศึกษาสามารถเข้าไปยืนในวงการสถาปัตยกรรมได้อย่างเต็มภาคภูมิ “นักศึกษาไปคุยกับคนที่เรียนสถาปัตย์ด้วยกันได้ เขาก็จะกล้าบอกได้ว่าอยู่วิทยาลัยสถาปัตย์ฯ มีศักดิ์ศรีเท่ากัน ทำให้ชัดเจนขึ้นถึงความเป็นสถาปัตยกรรม”
แนวคิดอาจารย์สอนต่อการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยฯ
แนวคิดผู้เรียนต่อการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยฯ
การเรียนการสอน
วิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้ใช้ "ตำหนักพิศมัยพิมลสัตย์" เป็นสำนักงานคณบดี และใช้สถานที่จัดการเรียนการสอนร่วมกับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คืออาคาร 5 เป็นห้องเรียนของนักศึกษาวิทยาลัยสถาปัตยกรรมศาสตร์
Monococcus
ถิ่นกำเนิดคือออสเตรเลียตะวันออกถึงแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้
พายุคมปาซุ
คมปาซุ เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 4 ลำดับที่ 19 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศญี่ปุ่น
พายุคมปาซุนั้นอาจหมายถึง
พ.ศ. 451
พุทธศักราช 451 ใกล้เคียงกับ 93 ปีก่อนคริสตกาล
พระราชวังลุกซ็องบูร์
พระราชวังลุกซ็องบูร์ (Palais du Luxembourg; Luxembourg Palace) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของสวนลุกซ็องบูร์ในกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส ในปัจจุบันใช้เป็นที่ทำการของวุฒิสภา (French Senate) สวนลุกซ็องบูร์มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 25 เฮ็คตาร์ที่เป็นลานหญ้าและทางเดินกรวดที่มีรูปปั้นตั้งอยู่เป็นระยะ ๆ สลับกับอ่างน้ำ
ประวัติ
พระราชวังลุกซ็องบูร์ได้รับการก่อสร้างขึ้นสำหรับสมเด็จพระราชินีมารี เดอ เมดิชิพระบรมราชชนนีในพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 แห่งฝรั่งเศสและกัสตง ดยุคแห่งออร์เลอ็อง (Gaston, Duke of Orleans) ในบริเวณใกล้กับบริเวณที่เดิมเป็นออแตลปาร์ตีกูว์ลีเย (hôtel particulier) ที่เป็นของฟร็องซัว-อ็องรี เดอ มงมอร็องซี ดุ๊กเดอลุกซ็องบูร์ (François-Henri de Montmorency, duc de Luxembourg) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อพระราชวัง พระราชินีนาถมารีมีพระประสงค์ที่จะสร้างพระราชวังใหม่ที่ละม้ายวังพิตติในเมืองฟลอเรนซ์ที่เป็นเมืองประสูติของพระองค์ สถาปนิกเอกซาลอมง เดอ บร็อส จึงส่งสถาปนิกเกลม็อง เมเตโซ (Clément Metézeau‎) ไปยังฟลอเรนซ์เพื่อไปนำภาพวาดผังกลับมา   พระราชินีนาถมารีทรงทรงซื้อโครงสร้างและสิ่งก่อสร้างที่ค่อนข้างใหญ่โตในปี ค.ศ. 1612 และมีพระราชโองการให้ก่อสร้างสิ่งก่อสร้างใหม่ขึ้นแทนที่ที่ทรงเรียกว่า “วังเมดิชิ” (Palais Médicis) ในปี ค.ศ. 1615
การก่อสร้างพระราชวังและการตกแต่งเป็นพระราชกรณียกิจอันสำคัญทางศิลปะของพระองค์ แต่ในปัจจุบันสิ่งที่ตกแต่งภายในสำหรับพระองค์ไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว นอกไปจากบางส่วนที่ก่อสร้างขึ้นใหม่ใน Salle du Livre d'Or. ภาพชุดพระราชินีมารี เดอ เมดิชิที่ทรงจ้างให้ปีเตอร์ พอล รูเบนส์และภาพเขียนอื่น ๆ ก็กระจัดกระจายไปเป็นของพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ
ทรูคัลเลอร์ส
"ทรูคัลเลอร์ส" (True Colors) เป็นเพลงที่เขียนโดยนักเขียนเพลงบิลลี สไตน์เบิร์กและทอม เคลลี เป็นซิงเกิลแรกของอัลบั้มในชื่อเดียวกัน ของผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของซินดี ลอเปอร์ ถือเป็นเพลงเดียวในอัลบั้มที่ลอเปอร์ไม่ได้มีส่วนช่วยในการเขียน เพลงนี้ขึ้นอันดับสูงสุดอันดับ 1 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 อันดับ 3 ในออสเตรเลีย และอันดับ 12 บนยูเคซิงเกิลส์ชาร์ต
ในปี 1988 ฟิล คอลลินส์ได้นำเพลงนี้มาทำใหม่ในอัลบั้มชุด ...Hits
วัดวังตะคร้อ
วัดวังตะคร้อ ตั้งอยู่ที่บ้านวังตะคร้อ หมู่ที่ 4 ตำบลหนองหญ้าปล้อง อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย เป็นชนิดวัดราษฎร์  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2498
ประวัติ
ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 14 ไร่ 3 งาน 16 ตารางวา น.ส.๓ ก.เลขที่ 1352 อาณาเขต ทิศเหนือ จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออก จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตก จดหมู่บ้านวังตะคร้อ อาคารเสนาสนะ ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 27 เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 กุฎิสงฆ์ 3 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศล 1 หลัง  ปูชนียวัตถุมีเจดีย์ 1 องค์ องค์ที่ 1 กว้าง 59 นี้ว  สูง 59 นี้ว
วัดวังตะคร้อ ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 เรียกตามชื่อบ้าน ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว ๑๗ เมตร เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว สร้างเมื่อ พ.ศ 2499 การบริหารการศึกษาและการปกครอง มีเจ้าอาวาสปัจจุบัน คือ พระสังฆรักษ์สน ปิยสีโร การศึกษามีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
สมาคมฟุตบอลไอซ์แลนด์
สมาคมฟุตบอลไอซ์แลนด์ (Knattspyrnusamband Íslands, Football Association of Iceland, หรือ KSÍ) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศไอซ์แลนด์ มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เรคยาวิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2490 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศรวมถึงฟุตบอลทีมชาติไอซ์แลนด์
พายุน้ำเทิน
พายุน้ำเทินนั้นอาจหมายถึง
กองกำลังป้องกันติมอร์-เลสเต
กองกำลังป้องกันติมอร์-เลสเต (Forcas Defesa Timor Lorosae, Forças de Defesa de Timor Leste หรือ ฟาลินติล F-FDTL) เป็นองค์กรทางทหารของกันติมอร์-เลสเต. กองกำลังป้องกัน หรือ ฟาลินติล ก่อตั้งขึ้นในเดือน กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 แบ่งเป็นกองกำลังภาคพื้นดิน 2 กองพันทหารราบ กับ กองทัพเรือ และ นาวิกโยธินพร้อมหน่วยสนับสนุน.
กองกำลังป้องกันในยุคเริ่มต้น ทำหน้าที่ป้องกันติมอร์จากการรุกรานภายนอก. และ รักษาความสงบภายในร่วมกับกองกำลังตำรวจแห่งชาติ (PNTL). โดยประสานความร่วมมือ, which have been exacerbated by poor morale and lack of discipline within the F-FDTL. การต่อสู้อันรุนแรงทหารที่สนับสนุนรัฐบาลกับทหารฟาลินติลที่ไม่พอใจได้เกิดขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม 2549 แม้ว่าจะยังไม่มีความชัดเจน แรงจูงใจเบื้องหลังการต่อสู้ คาดว่าจะเป็นการกระจายของกองทุนน้ำมัน และการจัดการไม่ดีของกองทัพและตำรวจติมอร์-เลสเต ซึ่งรวมถึงตำรวจอินโดนีเซียเดิมและกบฏติมอร์เดิม นายกรัฐมนตรีมารี อัลกาตีรี ได้เรียกความรุนแรงนี้ว่าเป็นการรัฐประหาร และได้ยอมรับความช่วยเหลือจากกองทัพจากต่างประเทศหลายชาติ ณ วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ประเทศออสเตรเลีย โปรตุเกส นิวซีแลนด์ และมาเลเซียได้ส่งทหารมายังติมอร์-เลสเตเพื่อปราบปรามความไม่สงบ
โมรยา โคสาวี
โมรยา โคสาวี (อักษรโรมัน: Morya Gosavi หรือ Moraya Gosavi; ) เป็นสันตะองค์สำคัญในศาสนาฮินดูนิกายคณปัตยะ ซึ่งนับถือพระคเณศเป็นพระเป็นเจ้าสูงสุด ท่านได้รับการนับถือให้เป็นปฐมาจารย์องค์สำคัญที่สุดในบรรดาผู้นับถือนิกายคาณปตยะ และได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็น "ผู้นับถือพระคเณศคนที่สำคัญที่สุด"
เข้าใจว่าท่านมีชีวิตอยู่ในระหว่างศตวรรษที่ 13-17 ท่านเริ่มมีศรัทธาในพระคเณศหลังได้เดินทางไปสักการะศรีคเณศมยุเรศวรมนเทียรในโมรคาว ว่ากันว่าการบูชาของท่านในมนเทียรนั้นเป็นไปได้ไม่เต็มกำลัง เป็นผลมาจากสักการชนจำนวนมากในวิหาร พระคเณศจึงปรากฏพระองค์ต่อหน้าท่านและกล่าวว่าพระองค์จะปรากฏที่จิญจวัฑให้โมรยาได้สักการะ โมรยาเดินทางไปยังจิญจวัฑ สร้างมนเทียรบูชาพระคเณศ และท้ายที่สุดได้ปฏิบัติ สัญชีวันสมาธิ โดยการฝังตนเองทั้งเป็นในหลุมศพ
ช่วงชีวิต
ยุวราช กฤษัณ (Yuvraj Krishan) เชื่อว่าโมรยา โคสาวี มีช่วงชีวิตอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 13-14 ส่วน อาร์ ซี เธเร เชื่อว่าท่านมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 16 Paul B. Courtright และ Anne Feldhaus ระบุช่วงปีอยู่ที่ 1610–59 ในขณะที่องค์การบริหารเทศบาลปิมปรี-จิญจวัฑระบุช่วงชีวิตท่านไว้ที่ราวปี 1330 ถึง 1556 พร้อมระบุปีที่แต่งงานคือ 1470 และปีที่ให้กำเนิดบุตรคือ 1481 ส่วน Encyclopedia of Religion ระบุปีเสียชีวิตของท่านอยู่ที่ 1651
ตำนานต่าง ๆ มีระบุว่าท่านมีความข้องเกี่ยวกับจักรพรรดิหุมายูง (1508–1556), ชาฮาจี (1594–1665) และ ศิวาจี (1627–1680)
ชีวิตช่วงต้น
เรื่องเล่าแบบแรกระบุว่าโมรยาเกิดที่พิทัร กรณาฏกะ ในครอบครัวพราหมณ์เทศัสถะ โมรยาถูกทิ้งจากครอบครัวเพราะบิดามองว่าเขาใช้อะไรไม่ได้ โมรยาได้เดินทางไปยังโมรคาวในมหาราษฏระ และพบว่าตนเองมีความประทับใจในพระคเณศ และโมรยาได้ตั้งรกรากใหม่ในจิญจวัฑ ราว 50 mi จากโมรคาว
อีกเรื่องเล่าหนึ่งระบุว่าโมรยาเกิดในปูณา ในครอบครัวพราหมณ์เทศัสถะที่ยากไร้แต่เคร่งในศาสนา และเชื่อว่าโมรยาเกิดจากพระประสงค์ของพระคเณศ และคพิดามารดาของโมรยาแท้จริงไม่สามารถมีบุตรได้ หลังคลอดบุตร ครอบครัวได้ย้ายไปยังปิมปเล (Pimple) ราว 40 mi จากจิญจวัฑ หลังบิดามารดาเสียชีวิต ท่านได้ย้ายไปอยู่ที่ตถาวเฑ ราว 2 mi จากจิญจวัฑ ทั้งสองตำนานบอกเหมือนกันว่าท่านได้จาริกไปสักการะพระคเณศยังมนเทียรพระคเณศที่โมรคาวเป็นประจำทุกวัน หรือทุกเดือน
อีกตำนานหนึ่งบอกว่าโมรยาเกิดมาในครอบครัวพราหมณ์เทศัสถะที่มีสกุลว่า "ศาลิคราม" (Shaligram) บิดาชื่อ ภัต ศาลิคราม (Bhat Shaligram) ไม่นานหลังบิดามารดาของท่านเดินทางสักการะบูชาพระคเณศองค์ที่โมรคาว ก็ได้ให้กำเนิดโมรยา ต่อมาโมรยาป่วยหนักและรักษาไม่หาย ทั้งคู่ได้สวดอ้อนวอนแก่องค์พระคเณศอีกครั้ง ไม่นานก็ได้พบกับ โคสาวี (นักบวช; Gosavi) นามว่า นายัณ ภารตี (Nayan Bharati) ผู้นำยามาให้และรักษาโมรยาได้สำเร็จ รวมถึงยังเผยแผ่คำสอนต่าง ๆ แก่โมรยาด้วย ครอบครัวภัตจึงได้ขอรับชื่อสกุลใหม่เป็นโคสาวี โมรยาจึงกลายมาเป็นที่รู้จักในชื่อโมรยา โคสาวี
จากโมรคาวสู่จิญจวัฑ
ตามตำนานหนึ่งเล่าว่าเมื่อครั้นเทศกาลคเณศจตุรถี ซึ่งเป็นเทศกาลบูชาพระคเณศที่ใหญ่ที่สุด โมรยาไม่สามารถหาที่ทางในวิหารซึ่งเติมไปด้วยบรรดาฆราวาสและครอบครัวปิงคเล (Pingle) ที่มั่งคั่ง โมรยาจึงวางเครื่องสักการะของเขาไว้ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง และด้วย "ปาฏิหารย์" ของสักการะของโมรยาถูกสับเปลี่ยนกับของฆราวาสคนอื่นที่ใต้ต้นไม้นั้น ฆราวาสกลุ่มนั้นได้ใส่ความว่าโมรยาประกอบมนตร์ดำ และถูกสั่งห้ามเข้ามนเทียรที่โมรคาวนับจากนั้น จากนั้น พระคเณศได้ปรากฏพระองค์ในฝันของปิงคเล และแจ้งว่าพระองค์ทรงไม่ถูกพระทัยเนื่องจากโมรยาที่พระองค์โปรดมากนั้นถูกปฏิบัติด้วยอย่างเลว จากนั้น ปิงคเลได้ร้องขอให้โมรยาเดินทางกลับมายังโมรคาวอีก แต่โมรยาปฏิเสธ พระคเณศจึงปรากฏพระองค์อีกครั้งแต่โมรยา และกล่าวแก่โมรยาว่าพระองค์จะเสด็จมาประทับอยู่กับโมรยาด้วยที่จิญจวัฑ หลังจากนั้นโมรยาก็ได้พบเจอกับรูปเคารพพระคเณศที่คล้ายกับองค์ที่โมรคาวมากขณะอาบน้ำในแม่น้ำ เขาจึงสร้างวิหารเล็ก ๆ เพื่อบูชาเทวรูปองค์นั้น
อีกตำนานเล่าว่าหัวหน้านักบวชที่โมรคาวประทับใจมากกับความเคร่งครัดของโมรยา จึงได้มอบนมให้แก่โมรยาทุกวันที่เขามายังโมรคาว ครั้งหนึ่ง หัวหน้านักบวชไม่อยู่บ้าน จึงได้ให้เด็กหญิงตาบอดคนหนึ่งเดินทางไปมอบนมให้แก่โมรยาแทน เมื่อจังหวะที่เธอสัมผัสกับขอบเขตของบ้านที่โมรยากำลังรออยู่นั้น สายตาของเธอก็กลับมาเป็นปกติทันที โมรยาจึงกลายเป็นที่รู้จักมากจากปาฏิหารย์ในครั้งนี้ รวมถึงยังมีผู้กล่าวไว้ว่าโมรยายังเป็นผู้รักษาสายตาของจักรพรรดิศิวาจี (1627–1680) ผู้ซึ่งต่อมาเป็นจักรพรรดิมหาราชแห่งจักรวรรดิมราฐา เพื่อหลีกหนีผู้คนจำนวนมากมายมหาศาล โมรยาได้ตัดสินใจย้ายออกมาอาศัยในป่า ในพื้นที่ที่ปัจจุบันคือจิญจวัฑ เนื่องด้วยอายุที่มากขึ้น โมรยาเริ่มมีปัญหาในการเดินทางไปยังโมรคาวเป็นประจำ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่โมรยาเดินทางไปถึงโมรคาวแล้ว แต่มนเทียรกลับปิด เขาจึงนอนหลับอยู่หน้าทางเข้ามนเทียรทั้งสภาพที่เหนื่อยและหิว ในฝันครั้นนั้น พระคเณศปรากฏพระองค์ต่อหน้าโมรยาและบอกให้โมรยาถวายบูชาต่อ และพระองค์จะเสด็จไปประทับกับโมรยาที่จิญจวัฑ รวมถึงจะอวตารลงมาในผู้สืบเป็นลูกหลานของโมรยาไปเจ็ดชั่วคน โมรยาตื่นขึ้นและพบว่าประตูมนเทียรได้เปิดขึ้นด้วยปาฏิหารย์ และได้ทำการถวายบูชาแด่พระคเณศ ในเช้าวันถัดมา เมื่อบรรดานักบวชเปิดประตูมนเทียรเข้าไปก็ต้องตะลึงกับดอกไม้สดที่มีตั้งถวายแด่องค์พระคเณศ และยังพบว่าสร้อยไข่มุกหายไปเส้นหนึ่ง ต่อมาจึงพบว่าสร้อยนั้นโมรยาเป็นผู้สวมอยู่ โมรยาถูกขังคุกแต่ต่อมาก็ถูกปล่อยออกมาด้วยความช่วยเหลือของพระคเณศ หลังจากนั้นโมรยาได้พบกับศิลารูปคล้ายพระคเณศผุดขึ้นมาในบ้านของเขาที่จิญจวัฑ เขาจึงสร้างวิหารบูชาศิลาเทวรูปนั้น
อีกตำนานหนึ่งไม่ได้เล่าถึงตอนที่โมรยาโดนจับกุม แต่ระบุว่าโมรยาสัมผัสได้ถึงการปรากฏพระองค์ของพระคเณศที่โมรคาว แต่พบว่ามีบางสิ่งขัดขวางการบูชาของเขาอยู่ เขาจึงย้ายไปยังป่าใกล้กับตถาวเฑ และทุกวันที่สี่ตามปฏิทินจันทรคติหลังคืนพระจันทร์เต็มดวง โมรยาจะเดินทางไปยังจินตามณีมนเทียรที่เถอูร์ ครั้งหนึ่ง บรรดาผู้ศรัทธาจากจิญจวัฑได้ร้องขอให้โมรยาเดินทางไปริมฝั่งแม่น้ำปาวนาในจิญจวัฑ เมื่อไปถึง เชื่อว่าพระคเณศในปางจินตามณี ซึ่งเป็นปางที่สักการะที่เถอูร์ ได้สั่งให้โมรยาแต่งงาน เขาจึงแต่งงานกับสตรีนามว่า อุมา ธิดาของโควินทราว กุลกรณี (Govindrao Kulkarni) ซึ่งมีครอบครัวตั้งรกรากอยู่ที่ตถาวเฑ
การเสียชีวิตและผู้สืบเชื้อสาย
โมรยายังคงเดินทางไปยังเถอูร์ ราญชณคาว (ซึ่งเป็นที่ตั้งของมนเทียรพระคเณศอีกแห่ง คือคณปติมนเทียร) และจิญจวัฑ โมรยามีบุตรหนึ่งคน นามว่าจินตามณี หรือ จินตามณัณ จินตามณีได้รับการบูชาในฐานะรูปอวตารของพระคเณศ แต่ก่อนหน้าที่จะมีบุตรนั้น นักวิชาการจำนวนหนึ่งระบุว่าเขายังได้ช่วยจักรพรรดิโมกุล หุมายูง ซึ่งถูกล้มราชบัลลังก์ หลบหนีไปยังคาบูล เมื่อครั้นหุมายูงได้กลับมาครอบราชย์อีกครั้งเป็นจักรพรรดิแห่งเดลี ก็ได้มอบของขวัญมากมายแก่โมรยาเพื่อขอบคุณ ในขณะที่ข้อมูลของเธเร (Dhere) ระบุว่าบอดาของจักรพรรดิฉัตรปตีศิวาจี ซึ่งคือ ชาฮาจี (Shahaji, 1594–1665) เป็นผู้ที่มีบันทึกไว้ว่าเป็นคนบริจาคแก่โมรยา โคสาวี
หลังภรรยาเสียชีวิตและหลังการประกอบสัญชีวันสมาธิของคุรุของโมรยา ท่ายได้เลือกที่จะประกอบสัญชีวันสมาธิตามไปด้วยเช่นกัน โดยใช้การฝังตนเองทั้งเป็นในหลุมศพ พร้อมถือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือ  โมรยายังทิ้งคำสั่งอย่างรัดกุมไว้ว่าไม่ให้หลุมศพเขาถูกเปิดออกเป็นอันขาด จินตามณีได้สร้างสมาธิ (วิหาร) ขึ้นครอบหลุมศพของบิดา มีผู้บรรยายไว้ว่าจินตามณีเริ่มแสดงตัวตนที่แท้จริงในฐานะพระคเณศแก่สันตะและกวีวรการี นามว่า ตุการาม (1577 – c.1650) ผู้เรียกจินตามณีว่า เทวะ สายตระกูลนี้จึงได้ถูกเรียกว่า "เทวะ" นับจากนั้น
การบูชา
ในจิญจวัฑ รัฐมหาราษฏระ ยังคงมีหมู่ศาลบูชา "เทวะ" แต่ละองค์อยู่ รวมถึงมนเทียรบูชาโมรยา โคสาวี เช่นกัน ซึ่งเป็นอาคารเตี้ยเรียบง่าย (ขนาด 30' x 20' x 40') ประกอบด้วยมณฑปรูปจัตุรัส และศาลรูปแปดเหลี่ยม มีจารึกเป็นภาษามราฐีไว้ว่า "มนเทียรนี้เริ่มสร้างในคืนสว่างที่สิบสองของเดือนกรรติก (พฤศจิกายน–ธันวาคม) ศก 1580 (ค.ศ. 1658-9) วิลัมพิสัมวัตสร และเสร็จในวันจันทร์ วันที่สี่ของคืนสว่าง ของเดือนอาสาฒะ วิการีสัมวัตสร" วิหารเหล่านี้สร้างขึ้นจากรายได้ของหมู่บ้านแปดหมู่ที่จักรพรรดิเอารังเซบมอบให้ไว้ ทั้งสัญชีวันสมาธิของท่านและมนเทียรที่ท่านสร้างขึ้นในจิญจวัฑยังคงเป็นจุดหมายปลายทางสำคัญของผู้ศรัทธาในพระคเณศ ผู้ศรัทธาเชื่อว่าถึงแม้ว่าโมรยา โคสาวี จะเข้าสู่โมกษะ (การหลุดพ้น) แล้ว แต่ "การมีอยู่ของท่านยังคงมอบความสำคัญในแง่ความศักดิ์สิทธิ์แก่มนเทียรนี้"
ตามเส้นทางเวียนเทียน (ประทักษิณ) ในศรีคเณศมยุเรศวรมนเทียรในโมรคาว มีต้นกัลปพฤกษ์ต้นหนึ่งที่เข้าใจว่าเป็นจุดที่โมรยาได้ปลงอาบัติ ในมนเทียรยังมีการบูชาโมรยาด้วยเช่นกัน รวมถึงยังเข้าใจว่าท่านเป็นผู้ที่ทำให้มนเทียรที่โมรคาวเป็นที่นิยมขึ้นมามาก
Monimopetalum
Monimopetalum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Celastraceae มีเพียงสปีชีสืเดียวคือ Monimopetalum chinense.
มะขามป้อม
มะขามป้อม หรือ มะขามป้อมอินเดีย เป็นต้นไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์  Phyllanthaceae เป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูง และมีคุณค่าทางสมุนไพรด้วย มะขามป้อมเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดสระแก้ว มีชื่อพื้นเมืองอื่นอีกคือ  กันโตด (เขมร - กาญจนบุรี)  กำทวด (ราชบุรี)  มะขามป้อม (ทั่วไป)  มั่งลู่, สันยาส่า (กะเหรี่ยง - แม่ฮ่องสอน)
มะขามป้อมจัดเป็นผลไม้ที่มีวิตามินซีสูงที่สุด ในบรรดาผลไม้ทั้งหมด เพราะมะขามป้อมลูกเล็ก ๆ เพียงลูกเดียว ให้วิตามินซีสูงกว่าวิตามินซีสังเคราะห์ถึง 12 เท่า และมากกว่าน้ำส้มคั้นถึง 20 เท่า
ถิ่นกำเนิด
มะขามป้อมมีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น ในประเทศไทย เมียนมาร์ ลาว กัมพูชา และในเอเชียใต้ เช่น ประเทศอินเดีย ปากีสถาน ศรีสังกา บังคลาเทศ นอกจากนี้ยังมีถิ่นกำเนิดในประเทศจีนตอนใต้
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
เป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็ก-กลาง สูง 8-12 เมตร  ลำต้นมักคดงอ  เปลือกนอกสีน้ำตาลอมเทา  ผิวเรียบหรือค่อนข้างเรียบ  เปลือกในสีชมพูสด ใบเดี่ยว  มีลักษณะคล้ายใบประกอบคล้ายใบมะขาม  รูปขอบขนานติดเรียงสลับ กว้าง 0.25-0.5 ซม.ยาว 0.8-12 ซม. สีเขียวอ่อนเรียงชิดกัน ใบสั้นมาก เส้นแขนงใบไม่ชัดเจน
ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ
ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ (National Center for Genetic Engineering and Biotechnology) หรือ ไบโอเทค เป็นศูนย์วิจัยด้านพันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพในสังกัด สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) มีพันธกิจหลักในการสนับสนุนและส่งเสริมการวิจัย พัฒนาและวิศวกรรม, การพัฒนาบุคลากรด้านเทคโนโลยีชีวภาพ, การถ่ายทอดเทคโนโลยี, และการเสริมสร้างโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีชีวภาพ
มะขามป้อม
การใช้ประโยชน์
ชาวกะเหรี่ยงจะใช้เพื่อย้อมผ้าให้เป็นสีเทา
ศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ
ไบโอเทคจัดตั้งครั้งแรกตามมติคณะรัฐมนตรี ภายใต้ระบบราชการในสังกัดกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2526 เพื่อเป็นหน่วยงานสนับสนุนทุนวิจัยในสาขาเทคโนโลยีชีวภาพแก่หน่วยงานในภาครัฐ โดยเฉพาะในสถาบันอุดมศึกษา และต่อมาได้เริ่มสนับสนุนการจัดตั้งหน่วยปฏิบัติการ และอุดหนุนการวิจัยขั้นปริญญาโท-เอก. ในปี พ.ศ. 2537 ได้เริ่มดำเนินการวิจัยเองในศูนย์ และในปี พ.ศ. 2538 ได้เปลี่ยนรูปแบบการสนับสนุน จากการสนับสนุนหน่วยงานอื่นในการจัดตั้งหน่วยปฏิบัติการของตน มาเป็นการไปจัดตั้งหน่วยปฏิบัติการของศูนย์ ณ สถาบันเครือข่ายแทน
รายชื่อทะเลสาบในประเทศญี่ปุ่น
รายชื่อทะเลสาบในประเทศญี่ปุ่น เรียงลำดับจากขนาดพื้นที่ผิวน้ำ
วัดใหญ่ทักขิณาราม
วัดใหญ่ทักขิณาราม หรือ วัดใหญ่ลาว เป็นวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดนครนายก สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2323 ตั้งอยู่ริมแม่น้ำนครนายก บนถนนเฉลิมพระเกียรติร.9 ซอย 2 ตำบลบ้านใหญ่ อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก วัดเก่าแก่แห่งนี้สร้างขึ้นโดยชาวลาวบางส่วนที่อพยพมาตั้งรกรากในนครนายกจากสงครามระหว่างอาณาจักรเวียงจันทน์กับอาณาจักรหลวงพระบาง อุโบสถหลังเก่าสร้างด้วยศิลปะลาวเวียงจันทน์ กำแพงล้อมรอบมีซุ้มประตูโค้ง ตกแต่งด้วยทวารบาลแต่งกายชุดทหาร ภายในอุ โบสถหลังเดิมประดิษฐานพระพคภาญาณ ชื่อของวัดใหญ่ลาวนั้นมาจากพื้นที่ชุมชนชาวลาวอพยพ เรียกว่า บ้านใหญ่ลาว เดิมทีมีประชากรลาวอพยพประมาณ 3-4 ร้อยหลังคาเรือน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2484 วัดได้เปลี่ยนชื่อเป็น วัดใหญ่ทักขิณาราม มาจากว่าทักขิณ แปลว่าทิศขวา และ อาราม แปลว่าวัด วัดได้รับการจดทะเบียนเป็นโบราณสถาน โดยกรมศิลปากรเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2539 และกรมศิลปากรร่วมกับทางวัดได้ทำการบูรณะอุโบสถให้มีสภาพเหมือนเดิม เมื่อวันที่ 8 เมษายน แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2546
มิลลิทรีเวิลด์เกมส์ 2003
มิลิทรีเวิลด์เกมส์ 2003 (Giochi Mondiali Militari 2003) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่กาตาเนีย อิตาลี
พ.ศ. 452
พุทธศักราช 452 ใกล้เคียงกับ 92 ปีก่อนคริสตกาล
พ.ศ. 453
พุทธศักราช 453 ใกล้เคียงกับ 91 ปีก่อนคริสตกาล
เขตต์อรัญ เลิศพิพัฒน์
เขตต์อรัญ เลิศพิพัฒน์ (ชื่อเล่น เขตต์) (16 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 - 22 สิงหาคม พ.ศ. 2546) เป็นนักแต่งเพลง นักดนตรี โปรดิวเซอร์ชาวไทย และเป็นหนึ่งผู้ร่วมก่อตั้ง โรงเรียนดนตรีศศิลิยะ (โรงเรียนในเครือบริษัท บัตเตอร์ฟลาย ซาวด์แอนด์ฟิล์ม เซอร์วิส จำกัด) ร่วมกับ ดนู ฮันตระกูล, อนุวัฒน์ สืบสุวรรณ, บรูซ แกสตัน
ประวัติ
เขตต์อรัญ เกิด 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2491 เป็นบุตรคนที่ 5 ของ ร.อ.พินัย และ ม.ร.ว.เลี่ยมทอง เลิศพิพัฒน์ (ทองแถม) การศึกษาจบชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล และจบปริญญาตรีจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในการศึกษาสองที่นี้ เขตต์อรัญ ก็ได้พบกับ เรวัต พุทธินันทน์ หรือเต๋อ ผู้ที่กำลังจะเป็นผู้ปฏิวัติวงการเพลงไทยให้เท่าเทียมกันกับสากลสมัยนิยม
เขตต์อรัญ เข้าศึกษาวิชาการดนตรีที่สถาบันสยามกลการ การดนตรี ควบคู่ระหว่างที่ยังเป็นนักศึกษาของธรรมศาสตร์ เมื่อจบจากสถาบันสยามกลการ การดนตรีแล้ว ได้ทำการสอนดนตรี(กีตาร์)คลาสสิคที่แห่งนี้ด้วย ต่อมาได้ร่วมกับดนู ฮันตระกูล ก่อตั้งโรงเรียนดนตรีศศิลิยะขึ้น และบริหารงานในตำแหน่ง'ครูใหญ่' ได้ถ่ายทอดความรู้ ความสามารถเชิงดนตรีให้อนุชนรุ่นต่อๆ มามากมาย และแล้วเส้นทางพาเดินเข้าสังกัดแกรมมี่ โดยเรวัต พุทธินันทน์ เพื่อนรักที่สนิทสนมกันมากตั้งแต่สมัยโรงเรียนเซนต์คาเบรียลและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เขตต์อรัญแต่งเพลงให้นักร้องเกิด นักร้องดัง เป็นเพลงฮิตติดอันดับ ติดหูประชาชนทั่วไปเป็นอันมาก
เขตต์อรัญ สมรสกับ ปาริชาต เลิศพิพัฒน์ (พุกผาสุก) เมื่อ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2522 แต่ทั้งคู่ไม่มีบุตรด้วยกัน
เขตต์อรัญ เลิศพิพัฒน์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ด้วยโรคหัวใจและโรคเบาหวาน รวมอายุ 55 ปี
อ้างอิง
หนังสือ  สายธารสู่ดวงดาว (หนังสือที่ระลึกในงานฌาปนกิจ เขตต์อรัญ เลิศพิพัฒน์) หนังสือ  คิดคำ ทำเพลง
การขนส่งในกัวลาลัมเปอร์
การขนส่งในกัวลาลัมเปอร์ ประกอบด้วยโครงสร้างพื้นฐานอันทันสมัยในเขตหุบเขากลัง อาทิ โครงข่ายรถไฟและท่าอากาศยานอันทันสมัย เป็นต้น อัตราการใช้งานระบบขนส่งมวลชนโดยเฉลี่ยอยู่ที่ร้อยละ 16
ประวัติ
ท่าอากาศยานแห่งแรกในกัวลาลัมเปอร์ คือ ท่าอากาศยานซิมปัง เปิดใช้งานในปี ค.ศ. 1952 จนถึง ค.ศ. 1965 ซึ่งเป็นปีที่ท่าอากาศยานซูบังเปิดใช้งาน รถโดยสารประจำทางสายแรก เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1975 ส่วนรถแท็กซี่ ปรากฏครั้งแรกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 ใช้รถยี่ห้อมอริสอ็อกซ์ฟอร์ด
รถไฟฟ้าขนส่งมวลชน
ปัจจุบัน ระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในกัวลาลัมเปอร์ มีจำนวน 6 สายต่อ 4 ผู้ดำเนินการ รวมทั้ง รถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์ และเคเรตาปิทะนาห์มลายู (เคทีเอ็ม) ซึ่งเป็นผู้ดำเนินการรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน โดยเฉพาะเคทีเอ็ม ซึ่งมียอดผู้โดยสารรวม 30,934,651 คนในปี ค.ศ. 2005 ระบบรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน แบ่งออกเป็นสามประเภท: รถไฟฟ้ารางเบา, รถไฟฟ้าชานเมือง และรถไฟฟ้ารางเดี่ยว ส่วนรถไฟฟ้าระหว่างเมืองนั้น ไม่นับเป็นรถไฟฟ้า
รถไฟฟ้ารางเบา
รถไฟฟ้ารางเบาในกัวลาลัมเปอร์ มี 2 สาย ได้แก่ สายเกอลานาจายา (สายสีชมพู) และสายอัมปัง (สายสีเหลือง)
สายเกอลานาจายา เป็นสายที่สำคัญที่สุด เชื่อมระหว่างย่านเกอลานาจายา กับย่านกมบัก ในพื้นที่ทางตอนใต้และตอนกลางของกัวลาลัมเปอร์ ปัจจุบัน มีผู้โดยสารเฉลี่ย 170,000 คนต่อวัน และจะเพิ่มเป็น 350,000 คนในวันชาติ สายนี้มีระยะทาง 29 กิโลเมตร เป็นรถไฟฟ้าไร้คนขับยาวอันดับที่สามของโลก รองจาก สกายเทรนแวนคูเวอร์ (49.5 กิโลเมตร) และ  รถไฟใต้ดินลีล (32 กิโลเมตร) สายเกอลานาจายามีสถานียกระดับ 16 สถานี สถานีใต้ดิน 5 สถานี
สายอัมปัง เป็นอีกสายหนึ่งที่ดำเนินการโดยรถไฟเร็วกัวลาลัมเปอร์ มีสายย่อยสองสาย ได้แก่ สายอัมปัง และสายศรีเปอตาลิง มีผู้โดยสาร 120,000-150,000 คนต่อวัน ระยะทางรวม 27 กิโลเมตร เนื่องมีสองสายย่อย จึงมีสถานีปลายทางฝั่งใต้สองแห่ง มีจำนวนสถานีทั้งหมด 29 สถานี
รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยาน
รถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ดำเนินการโดยเอ็กซ์เพรสเรลลิงก์ เช่นเดียวกันกับเคแอลไอเอ แทรนสิต รถไฟฟ้าใช้เวลาในการเดินทาง 28 นาที ความเร็วสูงสุด 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความถี่ทุก ๆ 15-20 นาที
รถโดยสารประจำทาง
กัวลาลัมเปอร์มีระบบรถโดยสารที่ไม่ค่อยดีเมื่อเทียบกับเมืองอื่น ๆ บริษัท แรพิดเคแอล เป็นบริษัทรถโดยสารประจำทางที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีจำนวน 177 เส้นทางต่อรถโดยสาร 849 คัน
รถโดยสารประจำทางมี 4 ประเภท ได้แก่ รถด่วน, รถรับ-ส่งภายในตัวเมือง, รถเร็ว และ รถธรรมดา ซึ่งแต่ละประเภทจะใช้ตัวย่อ E, B, U และ T ตามลำดับ ในขณะที่บริษัทอื่น ๆ จะใช้หมายเลขรถแทน เพื่อป้องกันการสับสน
ในกัวลาลัมเปอร์ มีสถานีขนส่งผู้โดยสารหลัก 4 แห่ง ได้แก่ เคแอลเซ็นทรัล, เคแอลซีซี, มาลูริ และติติวังซา โดยทั้งหมดล้วนตั้งอยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้า นอกจากแรพิดเคแอลแล้ว บริษัทอื่น ๆ ได้แก่ เมโทรบัส ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1992 ซึ่งเป็นบริษัทรถโดยสารที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 2 ของกรุง รองจากแรพิดเคแอล
รถไฟระหว่างเมือง
รถไฟระหว่างเมืองในประเทศมาเลเซีย ดำเนินการโดย เคเรตาปิทะนาห์มลายู เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายทรานส์-เอเชีย ซึ่งเชื่อมต่อกับประเทศไทย และประเทศสิงคโปร์ รถไฟระหว่างเมืองเกือบทุกขบวนมีต้นทางที่สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ สายที่มีผู้โดยสารมากที่สุด คือสายกัวลาลัมเปอร์-สิงคโปร์ ยอดผู้โดยสารรวม 466,000 คนในปี ค.ศ. 2005
โครงการรถไฟความเร็วสูง
รถไฟความเร็วสูงกัวลาลัมเปอร์–สิงคโปร์ เป็นหนึ่งในโครงการรถไฟความเร็วสูงที่สำคัญ โครงการนี้คิดค้นขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2010 ซึ่งเมื่อเปิดใช้งานแล้ว จะเชื่อมต่อระหว่างเกาะปีนัง-กัวลาลัมเปอร์-สิงคโปร์ ได้สะดวกสบายมากขึ้น
ถนน
ถนนเป็นเส้นทางขนส่งที่สำคัญที่สุดในกัวลาลัมเปอร์ จุดเด่นของถนนในกัวลาลัมเปอร์ คือ ถนนวงแหวนรอบกรุง ได้แก่ ถนนวงแหวนกัวลาลัมเปอร์ชั้นใน, ถนนวงแหวนกัวลาลัมเปอร์ชั้นกลางแห่งที่ 1 และถนนวงแหวนกัวลาลัมเปอร์ชั้นกลางแห่งที่ 2 ถนนส่วนใหญ่มี 3 เลน บางสายก็เป็นถนนเดินรถทางเดียว
ทางพิเศษในกัวลาลัมเปอร์ทุกสาย ต้องจ่ายค่าธรรมเนียม ทางพิเศษที่สำคัญได้แก่ ทางหลวงยกระดับอัมปัง-กัวลาลัมเปอร์ ยิ่งไปกว่านั้น กัวลาลัมเปอร์ยังเป็นเมืองแรกของโลกที่มีอุโมงค์สมาร์ท ซึ่งช่วยในการขนส่งและการระบายน้ำ
กัวลาลัมเปอร์จะมีระบบทางพิเศษที่ซับซ้อนมาก ดังนี้
นี่คือรายชื่อทางพิเศษในเขตหุบเขากลัง
รถแท็กซี่
รถแท็กซี่มิเตอร์สามารถพบเห็บได้ทั่วไปในกัวลาลัมเปอร์ อย่างไรก็ตาม มีโอกาสยากมากที่จะสามารถใช้บริการรถแท็กซี่ในช่วงชั่วโมงเร่งด่วน รถแท็กซี่ในกัวลาลัมเปอร์มีหลายสี ได้แก่ ขาว-แดง, แดง, เหลือง-น้ำเงิน, เขียว, เหลือง วิธีสังเกตรถแท็กซี่ที่ง่ายที่สุด คือ ด้านหน้ารถจะมีตัว H ติดอยู่ แต่ถ้าเป็นรถแท็กซี่ท่าอากาศยาน จะมีตัว LIMO ติดอยู่
สถานีขนส่งผู้โดยสารหลักที่สำคัญ
มีสถานีขนส่งผู้โดยสารหลายแห่งที่สำคัญในกัวลาลัมเปอร์ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลดความหนาแน่นที่สถานีรถไฟกัวลาลัมเปอร์ เป็นสถานีรถไฟที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียน เส้นทางรถไฟที่ผ่านสถานีนี้ได้แก่ สายเกอลานาจายา, เคแอลโมโนเรล, รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม, รถไฟระหว่างเมืองของเคทีเอ็ม, เคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส และเคแอลไอเอ แทรนสิต นอกจากนี้ยังเป็นสถานีขนส่งผู้โดยสารอากาศยานในเมือง สายการบินที่สามารถเช็คอินที่นี่ได้ ได้แก่ มาเลเซียแอร์ไลน์, คาเธ่ย์แปซิฟิค, เอมิเรตส์แอร์ไลน์ และรอยัลบรูไนแอร์ไลน์
สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ ยังเป็นศูนย์รวมรถโดยสารประจำทางของแรพิดเคแอลอีกด้วย
ศูนย์รวมรถโดยสารประจำทางที่ใหญ่ที่สุดอยู่ย่านปุตุรายา โดยมีรถโดยสารประจำทางวิ่งในเส้นทางต่าง ๆ ทั่วประเทศ การเดินมายังย่านปุตุรายา สามารถใช้บริการรถไฟฟ้าสายอัมปังได้
ท่าอากาศยาน
กัวลาลัมเปอร์มีท่าอากาศยาน 2 แห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ และท่าอากาศยาน Sultan Abdul Aziz Shah (ชื่อเดิมคือท่าอากาศยานนานาชาติซูบัง) (ให้บริการเฉพาะเที่ยวบินเหมาลำเท่านั้น )
ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุด และเป็นท่าอากาศยานที่มีผู้ใช้งานมากที่สุดในประเทศ เชื่อมต่อกับนครโดยรถไฟฟ้าเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส และรถโดยสารประจำทาง
ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ มีสถิติผู้สัญจร 35 ล้านคน ขนส่งสินค้า 1.2 ล้านตันต่อปี เป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นเป็นอันดับที่ 13 ของโลกในด้านผู้โดยสาร และอันดับที่ 30 ในด้านสินค้า เป็นท่าอากาศยานเพียงไม่กี่แห่งในตะวันออกไกลที่มีเที่ยวบินไปยังทวีปอเมริกาใต้ โดยสายการบินมาเลเซียแอร์ไลน์ มีจุดหมายปลายทางในอเมริกาใต้คือกรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา
ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ดำเนินการโดยกลุ่มท่าอากาศยานมาเลเซีย เป็นฐานการบินหลักของมาเลเซียแอร์ไลน์, มาเลเซียแอร์ไลน์คาร์โก, แอร์เอเชีย และแอร์เอเชียเอ็กซ
ท่าเรือ
ท่าเรือที่สำคัญที่สุดในประเทศมาเลเซีย คือ ท่าเรือพอร์ตกลัง ตั้งอยู่ในเขตกลัง รัฐเซอลาโงร์ เดิมมีชื่อว่า ท่าเรือสเวตเทนแฮม เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1893 ช่วงอาณานิคมอังกฤษ ต่อมาได้เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1901 และได้พัฒนาท่าเรือให้ดีขึ้นในแต่ละปี องค์การท่าเรือพอร์ตกลัง ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 1963 แบ่งท่าเรือ 3 เขต ได้แก่ บอร์ทพอยต์, เซาท์พอยต์ และเวสต์พอยต์ สถิติเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ท่าเรือเขตเวสต์พอยต์ได้ตู้คอนเทนเนอร์ 4-4.3 ล้านกล่อง ส่วนเขตอื่น ๆ เก็บได้ 7.12 ล้านกล่อง รวมน้ำหนัก 133.5 ล้านตัน พอร์ตกลังฟรีโซน มีพื้นที่เก็บสินค้า 1,000 เอเคอร์ ทำให้ท่าเรือที่มีที่เก็บสินค้าเยอะเป็นอันดับที่ 13 ของโลก (สถิติปี ค.ศ. 2005) อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนและการปรับปรุงเรื่อยมา
นอกจากจะเป็นท่าเรือสินค้าแล้ว ยังเป็นที่จอดเรือสำราญ ซูเปอร์สตาร์เวอร์โก และ ควีนแมรี่ทู อีกด้วย
การเดินทางไปยังพอร์ตกลัง สามารถทำได้โดยการนั่งรถไฟของ เคเรตาปิทะนาห์มลายู หรือใช้ทางหลวงสหพันธรัฐ กับทางพิเศษชาห์อลัม
พลาซารักยัต
พลาซารักยัต เป็นตึกระฟ้าอเนกประสงค์ เริ่มสร้างในคริสต์ทศวรรษ 1990 เพื่อใช้งานเป็นศูนย์รถโดยสารแทนปุตุรายา อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างได้หยุดชะงักเนื่องจากเกิดวิกฤตการณ์ต้มยำกุ้ง
ส่วนต่อขยายรถไฟฟ้า
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2006 รองนายกรัฐมนตรีมาเลเซียได้มีแผนก่อสร้างส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าในกัวลาลัมเปอร์ ได้แก่ ส่วนต่อขยายของสายเกอลานาจายาและสายอัมปัง นอกจากนี้ยังมีแผนจะสร้างรถไฟฟ้าสายใหม่อีกด้วย
ถนนอัจฉริยะ
ในปี ค.ศ. 2008 ทางพิเศษหลายสายในกัวลาลัมเปอร์ ได้ติดตั้งระบบตรวจสอบบนพื้นถนน ซึ่งได้รับเทคโนโลยีมาจากแถบยุโรป, สหรัฐอเมริกา, ออสเตรเลีย, แคนาดา และสิงคโปร์ ระบบนี้สามารถจับความเร็วสูงสุดได้ถึง 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมง โดยเริ่มใช้ครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 บนทางพิเศษดามันซารา-ปูชง ต่อมาได้ติดตั้งบนทางพิเศษชาห์อลัม และติดตั้งครบสมบูรณ์ในปี ค.ศ. 2010
ทางรถไฟสายวงกลม
โครงการนี้เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 2008 เพื่อเชื่อมต่อระหว่างชานเมืองในหุบเขากลัง มีระยะทาง 70 กิโลเมตร เชื่อมระหว่างย่านเซนตัล, เกอปง, สุไหงบูโลห์, เกอลานาจายา, ชาห์อลัม, เชรัส และบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน โดยไม่มีการตัดเข้าใจกลางเมืองแต่อย่างใด
ศูนย์รวมการขนส่งบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน
สถานีบันดาร์ตาซิก์เซอลาตัน จะได้รับการยกระดับเป็นศูนย์รวมการขนส่งในอนาคต การก่อสร้างเริ่มต้นในปี ค.ศ. 2007 และสิ้นสุดในปี ค.ศ. 2010 ปัจจุบันสถานีนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางรถไฟฟ้าสายอัมปัง, สายเซอเริมบัน และสายเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 40
คณะรัฐมนตรี คณะที่ 40 ของไทย (11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 – 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2522)
พลเอก เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงลงพระปรมาภิไธยในประกาศ พลเรือเอก สงัด ชลออยู่ ประธานสภานโยบายแห่งชาติ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
รายชื่อคณะรัฐมนตรี คณะที่ 40 ของไทย
ในวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2520 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การปรับคณะรัฐมนตรี คณะที่ 40 ของไทย
วันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงคณะรัฐมนตรี ดังนี้
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 40 ของไทย
คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เมื่อประกาศใช้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จำนวน 301 คน และมีการแต่งตั้งสมาชิกวุฒิสภาจำนวน 225 คน ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 ทำให้คณะรัฐมนตรี ที่บริหารประเทศอยู่ก่อนวันประกาศใช้รัฐธรรมนูญสิ้นสุดลง
สวนลุม (แก้ความกำกวม)
สวนลุม สามารถหมายถึง
ภาวะพร่องออกซิเจนแบบไม่แสดงอาการ
ภาวะพร่องออกซิเจนแบบไม่แสดงอาการ (silent hypoxia) หรือแฮปปี้ไฮป็อกเซีย (happy hypoxia) เป็นภาวะพร่องออกซิเจน (hypoxia) ชนิดหนึ่งที่ผู้ป่วยไม่มีอาการหายใจลำบาก เป็นที่รู้จักกันทั่วไปจากการเป็นภาวะแทรกซ้อนอย่างหนึ่งของโควิด-19 มีการตั้งสมมติฐานว่าภาวะนี้เกิดจากการที่ไวรัส SARS-CoV-2 ที่เป็นสาเหตุของโควิด-19 มีผลต่อการไหลของเลือดในระบบหายใจจนเกิดภาวะพร่องออกซิเจนแต่ไม่ทำให้เกิดอาการหอบเหนื่อย หรืออาจเกิดจากลิ่มเลือดในเส้นเลือดปอด
อย่างไรก็ดียังพบอีกว่าผู้ป่วยโควิด-19 หลายราย มีอาการหายใจลำบากหลังออกกำลังกายน้อยกว่าผู้ป่วยโรคอื่นๆ
โรคอื่นที่ทำให้เกิดภาวะเช่นนี้ได้ เช่น ปอดอักเสบแบบวอล์คกิ้งนิวโมเนีย และการอยู่บนที่สูง
Monarthrocarpus
Monarthrocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พายุหมาเหล่า
หมาเหล่า เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 4 ลำดับที่ 21 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยมาเก๊า
พายุหมาเหล่านั้นอาจหมายถึง
พ.ศ. 454
พุทธศักราช 454 ใกล้เคียงกับ 90 ปีก่อนคริสตกาล
องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่
องค์การบริหารส่วนตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลแห่งหนึ่งในเขตอำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ
ที่มาของชื่อ
ในอดีตท้องที่ตำบลศีรษะจรเข้น้อยเป็นพื้นที่น้ำเค็มท่วมถึง มีจระเข้อาศัยอยู่ในพื้นที่เป็นจำนวนมาก ภายหลังสภาพท้องที่ได้เปลี่ยนไป ลำคลองตื้นเขินขึ้น เคยมีการขุดพบหัวของจระเข้ในแถบนี้ด้วย เมื่อมีการตั้งเป็นตำบลจึงได้ชื่อว่า "ตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่" และ "ตำบลศีรษะจรเข้น้อย" ซึ่งมีพื้นที่อาณาเขตติดต่อกัน โดยอยู่ภายใต้เขตการปกครองส่วนภูมิภาคระดับอำเภอ คืออำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ และแยกออกมาเป็นอำเภอบางเสาธงในปัจจุบัน
พังก์โกส์ไนน์ตีส์
พังก์โกส์ไนน์ตีส์ เป็นอัลบั้มรวมเพลงในซีรีส์อัลบั้มเพลงคัฟเวอร์ พังก์โกส์... สร้างโดยค่ายเพลงเฟียร์เลสเรเคิดส์ อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 เป็นการรวมเพลงคัฟเวอร์จากเพลงที่เป็นที่นิยมในคริสต์ทศวรรษ 1980 ภาพหน้าปกอัลบั้มนี้อ้างถึงภาพของอัลบั้ม เนเวอร์ไมนด์ ของวงเนอร์วานา ซึ่งมีเพลง "อินบลูม" ของวงนี้ที่คัฟเวอร์โดยโซเดย์เซย์ (So They Say) ปรากฏอยู่ในอัลบั้ม
อาเลฆันโดร บัลเด
อาเลฆันโดร บัลเด มาร์ติเนซ (Alejandro Balde Martínez; เกิด 18 ตุลาคม ค.ศ. 2003) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันบงเล่นในตำแหน่งแบ็กซ้าย ให้กับบาร์เซโลนา สโมสรในลาลิกา และทีมชาติสเปน
สโมสรอาชีพ
บัลเด เกิดในบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา โดยมีบิดาเป็นชาวกินี และมารดาเป็นชาวโดมินิกัน เขาเข้าร่วมกับสโมสรบาร์เซโลนา ในปี ค.ศ. 2011 เมื่ออายุแปดขวบ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2021 เขาต่อสัญญาฉบับใหม่กับบาร์เซโลนาออกไปจนถึงปี ค.ศ. 2024 โดยตั้งค่าฉีกสัญญาไว้ที่ 500 ล้านยูโร
บัลเด สร้างความประทับใจระหว่างช่วงปรีซีซันในช่วงก่อนเริ่มฤดูกาล 2021–22 และเริ่มต้นฤดูกาลใหม่ในฐานะตัวสำรองหลักของฌิร์ดี อัลบา เขาได้นั่งเป็นตัวสำรองในนัดแรกของลาลิกา กับเรอัลโซซิเอดัด ในวันที่ 16 สิงหาคม และในเกมถัดมากับอัตเลติกบิลบาโอ
ในวันที่ 14 กันยายน ค.ศ. 2021 เขาได้โอกาสลงเล่นกับบาร์เซโลนาชุดใหญ่เป็นครั้งแรก ในเกมยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม ซึ่งแพ้ต่อไบเอิร์นมิวนิก 3–0 ที่กัมนอว์ หลังเปลี่ยนตัวลงมาแทนฌอร์ดี อัลบาในนาทีที่ 74 ในอีก 7 วันถัดมาเขาได้ลงเล่นในลาลิกาเป็นครั้งแรก ซึ่งได้ลงเล่นเป็นตัวจริงในนัดที่เสมอกับกรานาดา 1–1 ก่อนถูกเปลี่ยนตัวออกตั้งแต่นาทีที่ 42 หลังได้รับบาดเจ็บที่หลัง
ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2023 เขาได้ลงเล่นในรอบชิงชนะเลิศของซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2023 พบกับเรอัลมาดริด ที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย เขาได้รับคำชื่นชมจากการช่วยสร้างเกมรุกเข้าใส่แนวรับของมาดริดด้วยการครองบอลทางปีกซ้ายตลอด 90 นาทีช่วยให้ทีมเอาชนะในเกมเอลกลาซิโก 1–3 ทำให้บาร์เซโลนาชนะเลิศการแข่งขันนี้เป็นสมัยที่ 14 และเป็นการชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลอาชีพเป็นรายการแรกของบัลเด อีกด้วย
ชุดใหญ่–ฟุตบอลโลก 2022
บัลเด ได้ถูกเรีกติดทีมชาติสเปนชุดใหญ่ ในวันที่ 18 พฤศจิกายน เพียงสองวันก่อนที่จะเริ่มฟุตบอลโลก 2022 เข้ามาแทนที่โฆเซ กายา ซึ่งได้รับบาดเจ็บข้อเท้าขวาระหว่างซ้อม ในวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2022 เขาประเดิมการลงเล่นทีมชาติในนัดแรกของรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 2022 ซึ่งเอาชนะคอสตาริกา 7–0 ที่สนามกีฬาอัษษุมามะฮ์ หลังถูกเปลี่ยนตัวลงมาแทน ฌอร์ดี อัลบา ในนาทีที่ 64 ในวันที่ 1 ธันวาคม เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงนัดแรกในนัดสุดท้ายของรอบแบ่งกลุ่มกับญี่ปุ่น ซึ่งเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหลังมีส่วนทำให้ทีมเสียสองประตู ใน 68 นาทีที่เขาลงเล่น ส่งผลให้สเปนพ่ายแพ้ 2–1 ที่สนามกีฬานานาชาติเคาะลีฟะฮ์ อย่างไรก็ตาม สเปนเข้ารอบ 16 ทีมสุดท้ายในฐานะรองแชมป์กลุ่มไปพบกับโมร็อกโก ซึ่งพวกเขาตกรอบในรอบนี้
เกียรติประวัติ
บาร์เซโลนา
พ.ศ. 455
พุทธศักราช 455 ใกล้เคียงกับ 89 ปีก่อนคริสตกาล
Moltkiopsis
Moltkiopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Boraginaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Moltkiopsis ciliata.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ในทวีปแอฟริกาตอนเหนือถึง Sahel และคาบสมุทรอาหรับ พบในภูมิภาคของแอลจีเรีย ชาด อียิปต์ รัฐอ่าว อิหร่าน อิรัก คูเวต ลิเบีย มาลี มอริเตเนีย โมร็อกโก ไนเจอร์ โอมาน ปาเลสไตน์ ซาอุดีอาระเบีย ซีนาย ซูดาน ตูนิเซีย และทะเลทรายซาฮาราตะวันตก
เทียนแห่งธรรม
โดยผู้แต่งกล่าวว่า นิยมที่นายสนธิต่อสู้ด้วยความสงบและใช้ธรรมะนำหน้า โดยเนื้อเพลงก็เขียนขึ้นมาจากคำพูดของนายสนธิเป็นส่วนใหญ่ เพลงนี้ได้ถูกร้องขึ้นมาเป็นครั้งแรกในร้านอาหารแห่งหนึ่งในนิวยอร์กที่มีคนไทยในสหรัฐอเมริกาเป็นเจ้าของ และมีแขกชาวไทยผู้เข้ามารับประทานอาหารในร้านได้ฟังและชอบใจ จึงชักชวนไปอัดเสียงที่บ้านของตัวเองซึ่งทำเป็นสตูดิโอ ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง โดยมีเครื่องดนตรีเพียงกีตาร์กับอิเล็กโทนอย่างละตัวเท่านั้น จากนั้นเจ้าของบ้านจึงส่งบทเพลงทั้งหมดให้แก่ทีมงานผู้จัดการเพื่อทำการเผยแพร่ โดยที่ผู้แต่งและผู้ร้องเองไม่ทราบมาก่อนล่วงหน้าด้วยซ้ำ
กลุ่มภาษาเคลต์
กลุ่มภาษาเคลต์ เป็นกลุ่มภาษาที่เป็นสาขาของตระกูลภาษาอินโด-ยูโรเปียน ในปัจจุบันมีภาษาในกลุ่มภาษาเคลต์ที่ยังมีใช้อยู่สี่ภาษา ได้แก่ ภาษาเวลส์ ภาษาเบรอตง ภาษาไอริช และภาษาแกลิกสกอต นอกจากนี้ ยังมีภาษาที่สูญพันธ์ไปในยุคสมัยใหม่ คือ ภาษาคอร์นวอลล์ และภาษาแมน
คำว่าเคลต์เป็นคำที่ประดิษฐ์โดย Edward Lhuyd เมื่อ พ.ศ. 2250 ซึ่งเป็นคำที่เคยใช้โดยนักเขียนชาววกรีกและโรมันใช้เรียกเผ่าในดินแดนกอลตอนกลางประมาณ 457 ปีก่อนพุทธศักราช ในยุคโบราณ ภาษากลุ่มนี้มีใช้พูดในภาคพื้นทวีปยุโรปจากอ่าวบิสภายในบริเวณทะเลเหนือไปจนถึงแม่น้ำไรน์ แม่น้ำดานูบในบริเวณทะเลดำ และคาบสมุทรบอลข่านตอนบน และเอเชียไมเนอร์ (กาลาเทีย) ปัจจุบัน กลุ่มภาษาเคลต์จำกัดอยู่ในบริเวณเฉพาะสหราชอาณาจักร เกาะแมน ไอร์แลนด์ เกาะเคปเบรตัน ปาตาโกเนีย และคาบสมุทรบริตทานีในฝรั่งเศส การแพร่กระจายไปสู่บรีตันและปาตาโกเนียเกิดขึ้นในสมัยปัจจุบันส่วนในบริเวณอื่นๆ ภาษากลุ่มนี้เหลือผู้พูดเพียงเล็กน้อย
การจัดจำแนก
ภาษาเคลต์ดั้งเดิม แบ่งย่อยเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ นักวิชาการบางคนจำแนกภาษากลุ่มเคลต์บนแผ่นดินและภาษาเคลต์ในหมู่เกาะโดยดูที่ความแตกต่างระหว่างกลุ่มภาษากอยเดลิกและบริโตนิก ซึ่งแสดงถึงการแยกตัวออกของภาษากลุ่มเคลต์บนแผ่นดินใหญ่
ภาษาบรีตันจัดเป็นภาษาในกลุ่มไบรโตนิกไม่ใช่ภาษากลุ่มกอลลิชแม้ว่าอาจจะเพิ่มเข้ามาภายหลัง เมื่อชาวแองโกล-แซกซอนเคลื่อนย้ายเข้าสู่เกาะอังกฤษ มีชาวไบรทอนหรือเวลส์ที่อาจจะมาจากภาษากลุ่มเจอร์มานิกที่แปลว่าคนต่างชาติได้ข้ามช่องแคบอังกฤษเข้ามาอยู่ในบริแตนนีและได้นำภาษากลุ่มไบโตนิกมาด้วย ภาษานี้ได้พัฒนามาเป็นภาษาบรีตัน ซึ่งยังเข้าใจกันดั้บภาษาเวลส์สมัยใหม่และภาษาคอร์นนิช
การออกเสียง
คำว่า Celtic ออกเสียงว่าเซลติกหรือเคลติกแต่นิยมใช้เคลติกมากกว่า ในเอกสารเก่าบางชิ้นสะกดว่า Keltic หรือ Celtic
เสียมราฐ (เมือง)
เสียมราฐ หรือชื่อท้องถิ่นว่า เซียมเรียบ (សៀមរាប) เป็นเมืองในประเทศกัมพูชา มีฐานะเป็นเมืองเอกของจังหวัดเสียมราฐ (เทียบได้กับอำเภอเมืองของจังหวัดในประเทศไทย) มีประชากรประมาณ 171,800 คน เมืองเสียมราฐเป็นที่รู้จักกันดีเนื่องจากตั้งอยู่ใกล้นครวัด นครธม และปราสาทขอมอื่น ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองพระนคร แหล่งมรดกโลกของกัมพูชา
เมืองพระนคร
เมืองพระนคร (ក្រុងអង្គរ) ตั้งอยู่ในจังหวัดเสียมราฐ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศกัมพูชา ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางแห่งอาณาจักรเขมร ซึ่งเริ่มก่อตั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ก่อนจะถูกทัพสยามรุกรานในคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนต้องมีการอพยพยกย้ายไปตั้งนครหลวงแห่งใหม่ กุญแจสำคัญในความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรแห่งนี้คือ การที่กษัตริย์เขมรสามารถวางระบบการจัดการน้ำที่มีประสิทธิภาพ ประชาชนจึงพากันมาอยู่อาศัยทำกิน ทำให้อำนาจและมีบารมีของกษัตริย์หลายรัชสมัยมีความมั่นคงและแผ่ขยายออกไป สิ่งที่ยืนยันความรุ่งเรืองของดินแดนเขมรและอำนาจอันไพศาลของกษัตริย์คือ หมู่เทวสถานที่สร้างขึ้นอย่างหนาแน่น ในปี ค.ศ. 1992 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ หรือยูเนสโกยกย่องให้เมืองแห่งนี้เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม โดยในเขตเมืองพระนคร ประกอบด้วย โบราณสถานที่สำคัญหลายแห่ง
นครวัด
นครวัด (អង្គរវត្ត) เป็นศาสนสถาน เริ่มสร้างในรัชสมัยของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 12 โดยเป็นศาสนสถานประจำพระนครของพระองค์ ตัวเทวสถานได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นอย่างดี จนเป็นศูนย์กลางทางศาสนาที่สำคัญเพียงแห่งเดียวที่ยังเหลือรอดมาจนถึงปัจจุบันนับตั้งแต่ก่อสร้างแล้วเสร็จ แต่เดิมนครวัดเป็นเทวสถานของศาสนาฮินดูซึ่งสร้างขึ้นเพื่อถวายแด่พระวิษณุ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นศาสนสถานของศาสนาพุทธ นครวัดเป็นสิ่งก่อสร้างทางศาสนาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโลก ตัวเทวสถานถือเป็นที่สุดของสถาปัตยกรรมเขมรสมัยรุ่งเรือง และได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของประเทศกัมพูชา โดยปรากฏในธงชาติกัมพูชาและเป็นจุดท่องเที่ยวหลักของประเทศตลอดจนได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลก ภายใต้ชื่อ เมืองพระนคร ปราสาทนครวัดเป็นสิ่งก่อสร้างในช่วงยุครุ่งเรืองของอาณาจักรขะแมร์โดยมีหินทรายเป็นวัสดุก่อสร้างหลัก
นครธม
นครธม (អង្គរធំ) ตั้งอยู่ทางฝั่งขวาของแม่น้ำเสียมราฐ เป็นเมืองหลวงแห่งสุดท้ายและเมืองที่เข้มแข็งที่สุดของอาณาจักรขะแมร์ สถาปนาขึ้นในปลายคริสต์ศวรรษที่ 12 โดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 มีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ 9 ตารางกิโลเมตร อยู่ทางทิศเหนือของนครวัด ภายในเมืองมีสิ่งก่อสร้างมากมายนับแต่สมัยแรกๆ และที่สร้างโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และรัชทายาท ใจกลางพระนครเป็นปราสาทหลักของพระเจ้าชัยวรมัน เรียกว่า ปราสาทบายน และมีพื้นที่สำคัญอื่นๆ รายล้อมพื้นที่ชัยภูมิถัดไปทางเหนือ
ภูมิอากาศ
เมืองเสียมราฐตั้งอยู่ในเขตร้อน มีภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (Aw) ตามเกณฑ์การแบ่งภูมิอากาศโลกของการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน เป็นเมืองที่ร้อนตลอดปี มีอุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดไม่ต่ำกว่า 30 องศาเซลเซียสในทุกเดือน เสียมราฐมีฤดูฝนที่ยาวมากซึ่งเริ่มในเดือนเมษายนและสิ้นสุดในเดือนพฤศจิกายน ฤดูแล้งครอบคลุมสี่เดือนที่เหลือ เมืองมีฝนตกประมาณ 1500 มิลลิเมตรต่อปี
การเดินทาง
เมืองนี้อยู่ห่างจากท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ 7 กิโลเมตร และสามารถเดินทางไปได้ด้วยเที่ยวบินตรงจากเมืองในเอเชีย จากกรุงพนมเปญ หรือจากชายแดนไทย นอกจากนี้ยังสามารถเดินทางโดยเรือผ่านโตนเลสาป และรถบัสจากพนมเปญและพระตะบอง หรือเดินทางจากกรุงเทพฯไปเสียมราฐผ่านอำเภออรัญประเทศเข้าด่านปอยเปต แล้วเดินทางจากปอตเปตไปยังเสียมราฐ
พ.ศ. 456
พุทธศักราช 456 ใกล้เคียงกับ 88 ปีก่อนคริสตกาล
พ.ศ. 457
พุทธศักราช 457 ใกล้เคียงกับ 87 ปีก่อนคริสตกาล
โอลิเวอร์ ครอมเวลล์
ประวัติ
ครอมเวลล์เป็นบุตรของชนชั้นผู้ดีชั้นกลางและไม่ได้เป็นที่รู้จักจนเมื่ออายุได้ 40 ปี และได้ใช้ชีวิตอย่างเกษตรกรผู้มีอันจะกินจนกระทั่งมามีฐานะดีขึ้นบ้างเมื่อได้รับเงินมรดกจากลุง ในช่วงนั้นครอมเวลล์ก็เปลี่ยนศาสนาและมายึดแนวชีวิตแบบเพียวริตันเป็นหลัก ครอมเวลล์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในแขวงเคมบริดจ์ในสมัยรัฐสภาสั้น (ค.ศ. 1640) และ รัฐสภายาว ระหว่างปี ค.ศ. 1640 ถึงปี ค.ศ. 1649 ต่อมาก็เข้าร่วมสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทางฝ่ายรัฐสภา (Roundheads)
ครอมเวลล์เป็นนายทหารที่มีสมรรถภาพที่ได้รับสมญาว่า “Ironsides” และได้เลื่อนจากการควบคุมกองทหารกองเดียวไปจนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพอังกฤษ ครอมเวลล์เป็นคนที่สามที่ลงนามในการสั่งปลงพระชนม์พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 ในปี ค.ศ. 1649 และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในรัฐสภารัมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1653 และได้รับเลือกจากรัฐสภาให้เป็นผู้นำทัพในการรบในไอร์แลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1649 ถึงปี ค.ศ. 1650 หลังจากนั้นครอมเวลล์ก็นำการต่อสู้ในสกอตแลนด์ระหว่างปี ค.ศ. 1650 ถึงปี ค.ศ. 1651 เมื่อวันที่ 20 เมษายน ค.ศ. 1653 ครอมเวลล์ก็บังคับยุบรัฐสภารัมพ์โดยใช้กำลังและก่อตั้ง “รัฐสภาแบร์โบน” (Barebones Parliament) อยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนที่ได้รับเลือกให้เป็น “เจ้าผู้อารักขา” แห่งอังกฤษ, สกอตแลนด์ และไอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1653 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1658 ร่างของครอมเวลล์ถูกฝังไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์แต่เมื่อฝ่ายฟื้นฟูราชวงศ์ได้อำนาจคืนในปี ค.ศ. 1660 ร่างของครอมเวลล์ก็ถูกขุดขึ้นมาประจานโดยการแขวนด้วยโซ่และตัดหัว
แหล่งข้อมูลอื่น
1599 1658
รายชื่อปลัดกระทรวงกลาโหมของไทย
รายชื่อปลัดกระทรวงกลาโหมของไทย
Mionandra
Mionandra เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malpighiaceae.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่โบลิเวียถึงตอนเหนือของอาร์เจนตินา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พายุญาโตะฮ์
พายุเมอรันตีนั้นอาจหมายถึง
ส่วนชื่อญาโตะฮ์นั้น ในปัจจุบันยังไม่เคยถูกนำมาใช้เป็นชื่อพายุ
รายชื่อรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
บทความนี้แสดงรายชื่อของที่ได้รับรางวัลรองชนะเลิศในการประกวดมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ตั้งแต่ในปี 2013
พ.ศ. 458
พุทธศักราช 458 ใกล้เคียงกับ 86 ปีก่อนคริสตกาล
รายชื่อรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
ตารางของรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล
เนื่องจากการจัดประกวดเกิดขึ้นในปี 2013 ลำดับรองชนะเลิศของการประกวดจึงมักประกาศดังนี้:
ทั้งนี้มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลได้มีการให้ผู้ผ่านเข้ารอบ 10 คนสุดท้ายเป็นรองชนะเลิศอันดับที่ 5 หรืออันดับที่ 6 เป็นจำนวน 1 ครั้งโดยในครั้งแรกในปี 2022
ตารางนี้แสดงให้เห็นถึงรองชนะเลิศของแต่ละปีของการแข่งขันตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี ค.ศ. 2013
มิลิทรีเวิลด์เกมส์ 2011
มิลิทรีเวิลด์เกมส์ 2011 (Jogos Mundiais Militares 2011) การแข่งขันนี้จัดขึ้นที่รีโอเดจาเนโร บราซิล
Mimulicalyx
Mimulicalyx เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Phrymaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศจีน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พ.ศ. 459
พุทธศักราช 459 ใกล้เคียงกับ 85 ปีก่อนคริสตกาล
โชอิจิ โยโกอิ
โชอิจิ โยโกอิ (, 31 มีนาคม ค.ศ. 1915 – 22 กันยายน ค.ศ. 1997) เป็นอดีตนายทหารชั้นประทวนระดับจ่าในสังกัดกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น (IJA) ซึ่งได้ปฏิบัติหน้าที่ในการสู้รบกับกองทัพของสหรัฐอเมริกา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
โยโกอิเป็นหนึ่งในทหารสามนายสุดท้ายของกองทัพแห่งจักรวรรดิญี่ปุ่นที่ยอมจำนนต่อสงคราม หลังจากที่สงครามยุติลงอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1945 โดยเขาถูกค้นพบในป่าบนเกาะกวม เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1972 หลังจากหลบซ่อนตัวในป่ามานานถึง 28 ปี นับแต่กองทัพสหรัฐอเมริกายึดครองเกาะกวมได้สำเร็จในปี ค.ศ. 1944
สงครามโลกครั้งที่สองและการใช้ชีวิตหลังสงครามยุติ
หลังจากที่โยโกอิถูกเกณฑ์เข้าสู่กองทัพ เดิมเขารับราชการอยู่ในกองพลทหารราบที่ 29 ในแมนจูกัว ใน ค.ศ. 1943 เขาได้ถูกย้ายไปประจำในกรมทหารที่ 38 ในหมู่เกาะมาเรียนา เขามาถึงเกาะกวม ในเดือนกุมภาพันธ์ เมื่อกองทัพอเมริกันมีชัยเหนือทหารญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1944 โยโกอิได้ไปหลบซ่อนตัวกับทหารญี่ปุ่นอีกสิบนาย เขายังคงซ่อนตัวอยู่จนกระทั่ง ค.ศ. 1972 ทหารที่หลบซ่อนตัวอยู่เจ็ดจากสิบนายได้ผละออกไปแล้ว เหลือเพียงสามคนที่ยังซ่อนตัวอยู่เท่านั้น ในภายหลัง ทหารทั้งสามได้แยกกันอยู่ แต่ยังคงพบปะกันจนกระทั่ง ค.ศ. 1964 เมื่อโยโกอิพบว่าเพื่อนของเขาทั้งสองคนได้เสียชีวิตลงแล้วด้วยการขาดอาหาร แปดปีสุดท้ายเขาต้องอาศัยอยู่เพียงลำพัง
โยโกอิเอาชีวิตรอดด้วยการล่าสัตว์ โดยส่วนใหญ่ในเวลากลางคืน เขาได้ใช้พืชท้องถิ่นในการทำเสื้อผ้า เตียง และเครื่องมือเก็บของ ซึ่งถูกซ่อนไว้อย่างระมัดระวังในถ้ำ เป็นเวลากว่า 28 ปี เขาได้ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำใต้ดินในป่า โดยหวาดกลัวที่จะออกมาจากที่ซ่อนแม้ว่าหลังจากพบใบปลิวที่มีเนื้อหาระบุว่าสงครามโลกครั้งที่สองยุติลงแล้ว
การยอมจำนน
ตอนเย็นของวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1972 โยโกอิถูกค้นพบในป่า โดยชายท้องถิ่นสองคน ได้แก่ จีซัส ดูเอนาส และมานูเอล เดอ กราเซีย ขณะได้ตรวจกับดักกุ้งตามแม่น้ำสายเล็กบนตาโลโฟโฟ เดิมพวกเขาสันนิษฐานว่าโยโกอิเป็นชาวบ้านจากตาโลโฟโฟ และนำตัวเขาออกจากป่าโดยมีรอยช้ำเล็กน้อย
คำกล่าวของเขาเมื่อกลับถึงญี่ปุ่น "มันเป็นความละอายอย่างมากที่ผมกลับมาโดยยังรอดชีวิตอยู่" กลายเป็นคำกล่าวที่ได้รับความนิยมในญี่ปุ่น
ยาโอคิเป็นทหารญี่ปุ่นคนที่สามนับจากท้ายสุดที่ยอมจำนนหลังจากสงคราม
ชีวิตบั้นปลาย
หลังจากการปรากฏตัวในสื่อหลายแห่งของญี่ปุ่น เขาได้แต่งงานและลงหลักปักฐานในชนบทของจังหวัดไอจิ หลังจากที่ได้อยู่เพียงคนเดียวในถ้ำเป็นเวลากว่า 28 ปี เขาได้กลายมาเป็นบุคคลโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยม และเป็นแบบอย่างของการใช้ชีวิตอย่างสมถะ เรื่องราวของเขาได้ถูกนำไปทำแป็นสารคดีที่ชื่อว่า "โยโกอิและชีวิตลับบนเกาะกวมยี่สิบแปดปี" ต่อมา เขาได้รับเงินจำนวนเท่ากับ 300 ดอลลาร์สหรัฐ พร้อมกับเงินบำนาญอีกเล็กน้อย
ค.ศ. 1991 เขามีโอกาสได้เข้าเฝ้าสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ ซึ่งเขาถือว่าเป็นเกียรติที่สุดในชีวิตของเขา
โยโกอิเสียชีวิตใน ค.ศ. 1997 ด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดด้วยวัย 82 ปี ร่างของเขาถูกฝังอยู่ในสุสานนาโงยะ ใต้แท่งหินซึ่งแม่ของเขาได้ทำขึ้นใน ค.ศ. 1955
อ้างอิง
19151997
เติ้ง ลี่จวิน
เติ้ง ลี่จวิน มีชื่อเสียงจากบทเพลงรัก และเพลงพื้นเมืองภาษาหมิ่นหนาน (ภาษาฮกเกี้ยน) เพลงที่โด่งดังจนรู้จักกันทั่วไปทั่วเอเชีย ได้แก่เพลง เถียนมี่มี่ (甜蜜蜜, tián mì mì แปลว่า หวานปานน้ำผึ้ง) และเพลง เยว่เหลียงไต้เปี่ยวหวอเตอซิน (月亮代表我的心, yuè liàng dài biǎo wǒ de xīn แปลว่า พระจันทร์แทนใจฉัน) เป็นต้น ไม่เพียงเพลงภาษาจีนกลางเท่านั้น เธอยังเคยมีผลงานเพลงภาษาไต้หวัน ภาษากวางตุ้ง ภาษาญี่ปุ่น ภาษาอินโดนีเซีย และภาษาอังกฤษด้วย
เติ้ง ลี่จวิน เสียชีวิตอย่างกะทันหันเนื่องจากโรคหอบหืด ขณะเดินทางมาพักผ่อนที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ขณะอายุได้เพียง 42 ปี