cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เดอะเวิลด์เอนส์วิทยู
กระแสตอบรับ
นักวิจารณ์หลายคนชื่นชมที่เกมนี้แสดงความแตกต่างจากเกมยอดนิยมอื่น ๆ ของสแควร์เอนิกซ์ อย่างซีรีส์ ไฟนอลแฟนตาซี และ คิงดอมฮาร์ตส์ รวมทั้งในด้านการนำเสนอกราฟิกและเพลงประกอบ  ขณะเดียวกันก็มีความคิดเห็นว่าเมื่อมองดูครั้งแรกจะเห็นว่าตัวละครออกแบบมาคล้ายกับเกมอื่น ๆ ของสแควร์เอนิกซ์ มากเกินไป ซึ่งบางคนไม่พอใจในส่วนนี้  แม้ว่าเมื่อตัวละครเหล่านี้อยู่ในบรรยากาศของชิบุยะแล้วจะดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนเกมอื่นก็ตาม อีกทั้งสื่อบางสำนักก็ติงว่าระบบการต่อสู้แบบ Stride Cross นั้นซับซ้อนเกินไปสำหรับผู้เล่นมือใหม่ โดยเว็บไซต์ Eurogamer ได้วิจารณ์ว่าการเรียนรู้ระบบการต่อสู้ที่ซับซ้อนนี้เป็นอุปสรรคสำคัญต่อการเล่นเกมนี้ ขณะที่นิตยสาร Gamepro ได้วิจารณ์ว่าการควบคุมท่าโจมตีด้วย Stylus นั้นมีความคลุมเครือ และทำให้บังคับการเคลื่อนไหวและการโจมตีผิดพลาดอยู่บ่อยครั้ง แต่ในอีกด้านหนึ่ง ระบบนี้ก็ได้รับคำชมในด้านวิธีการเล่นและความสามารถปรับความยากของระบบภายในเกม  นอกจากนี้ คำวิจารณ์ในเว็บไซต์ 1UP.com ได้กล่าวถึงเกมนี้ไว้ว่า "ความจริงแล้วเกมนี้น่าจะดูน่ารำคาญ เต็มไปด้วยปริศนาที่น่าเบื่อหน่าย และซ้ำซากกับเกมอื่น ๆ ของสแควร์เอนิกซ์ แต่อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ ที่น่าจะทำให้ทนเล่นเกมไม่ได้กลับประกอบขึ้นเป็นเกมที่มีเอกลักษณ์ น่าสนใจ และทำให้ติดใจได้มากกว่าที่คิดไว้"
The World Ends with You ได้รับรางวัลมากมายจากเว็บไซต์ IGN ได้แก่ best Nintendo DS role-playing game, best story for a Nintendo DS game , best new IP for the DS , และเกม Nintendo DS ยอดเยี่ยมแห่งปี นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล best original score for a Nintendo DS game และ best artistic design for a Nintendo DS game
วิฑูรย์ นามบุตร
วิฑูรย์ นามบุตร (เกิด 23 กันยายน 2502) เป็นทนายความและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี 6 สมัย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อ 2 สมัย รวม 8 สมัย
การศึกษา
วิฑูรย์ นามบุตร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขานิติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2529 และปริญญาโทรัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2540
เมื่อครั้งเป็นนักศึกษาเคยทำกิจกรรมในพรรคแสงธรรม องค์การนักศึกษา และสภานักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นนักศึกษาร่วมรุ่นกับ สมคิด เลิศไพฑูรย์, อภิชาติ ดำดี, วสันต์ ภัยหลีกลี้, สุรพล นิติไกรพจน์, นพดล ปัทมะ, อัญชลี วานิช เทพบุตร และบุญสม อัครธรรมกุล
งานการเมือง
นายวิฑูรย์ เริ่มงานการเมืองโดยเป็นสมาชิกสภาจังหวัดอุบลราชธานี ปี พ.ศ. 2528 และ 2533 จากนั้นจึงได้เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติ เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดอุบลราชธานี ในการเลือกตั้งเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 และได้รับเลือกตั้งมาโดยตลอดถึง ปี พ.ศ. 2548 รวมทั้งสิ้น 6 สมัย
วิฑูรย์ นามบุตร เป็นกำลังสำคัญของพรรคประชาธิปัตย์ ที่มีเพียงไม่กี่คนในพื้นที่ ภาคอีสาน ปัจจุบัน โดยเป็น 1 ใน 2 ส.ส.ภาคอีสาน พรรคประชาธิปัตย์ ที่สามารถชนะการเลือกตั้งเดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยได้เป็น ส.ส.อุบลราชธานี เขต 3 (อีกคนหนึ่งคือ นายอิสสระ สมชัย กรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ ส.ส.อุบลราชธานี เขต 8)
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในประเทศไทย พ.ศ. 2550 นายวิฑูรย์ได้รับการแต่งตั้งเป็น หัวหน้าโซน 4 (ภาคอีสานตอนใต้ 6 จังหวัด) ในคณะกรรมการประสานงาน โซนเลือกตั้งต่างๆ ทั่วประเทศของพรรคประชาธิปัตย์ ที่มีทั้งสิ้น 8 โซน พร้อมกับลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.สัดส่วน พรรคประชาธิปัตย์ กลุ่ม 4 ในลำดับที่ 1 และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 7
ภายหลังการเลือกตั้ง 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีการจัดตั้งรัฐบาลนายสมัคร สุนทรเวช พรรคประชาธิปัตย์ที่เป็นฝ่ายค้านพรรคเดียวได้ประกาศจัดตั้ง รัฐบาลเงา หรือ ครม.เงา ขึ้น ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 และ นายวิฑูรย์ นามบุตร ได้รับเลือกจากที่ประชุมพรรค ให้ทำหน้าที่ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเงา
ต่อมาพรรคประชาธิปัตย์ ได้เป็นแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาล ทำให้นายวิฑูรย์ นามบุตร ได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และได้ลาออกในเวลาต่อมาเพื่อแสดงความรับผิดชอบกรณีการทุจริตสิ่งของบริจาค
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.อีกสมัย เป็นสมัยที่ 8
ในปี 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 40 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี 2564 นายวิฑูรย์ได้ตัดสินใจลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ โดยให้เหตุผลว่าพรรคไม่ให้ดำรงตำแหน่งใดๆ
ต่อมาในการเลือกตั้งปี 2566 ได้กลับเข้ามาเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้ง และได้ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 24
ประเทศคิริบาสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศคิริบาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคิริบาสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 2 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศคิริบาสไม่ได้รับเหรียญรางวัลใด ๆ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
Neocerapachys
Neocerapachys เป็นสกุลของมดที่อยู่ในวงศ์ย่อย Dorylinae มี 2 สปีชีส์ สกุลนี้กระจายไปทั่วนีโอทรอปิคอลไบโอรีเจียนในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ Neocerapachys ได้รับการอธิบายโดย Borowiec (2016) ระหว่างการอธิบายใหม่เกี่ยวกับสกุลดอรี่ไลน์
มัสยิดนูรุ้ลอิสลาม
มัสยิดนูรุ้ลอิสลาม หรือ สุเหร่าเขียว ตั้งอยู่ที่ตำบลละหาร อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ณ ศาลากลางจังหวัดนนทบุรี มีนายกาเซ็ม เจริญสุข เป็นอิหม่าม และเป็นมัสยิดสายซุนนี ที่เก่าแก่แห่งหนึ่งในจังหวัดนนทบุรี เรื่องราวของชุมชนมลายูมุสลิมบ้านสุเหร่าเขียว เป็นชุมชนที่เกิดต่อจากชุมชนมุสลิมบ้านปากลัด จังหวัดสมุทรปราการ และชุมชนบ้านท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
นูรุ้ลอิสลาม แปลว่า รัศมีแห่งความสันติ โดยบรรพบุรุษของชุมชนมลายูมุสลิม สุเหร่าเขียว อพยพมาจากทางภาคใต้ของประเทศไทย มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ตำบลท่าอิฐ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ภายหลังได้ขยับขยายมาเรื่อยจนถึงตำบลละหาร (ละหาร  ในภาษามลายู  คือ  ละแหร  แปลว่า  ที่ลุ่ม) และสัปบุรุษของชุมชนแห่งนี้ได้เริ่มจัดตั้งมัสยิดหลังแรก เพื่อใช้ในการประกอบพิธีทางศาสนา และเป็นศูนย์กลางประจำชุมชน โดยท่านอิหม่ามอะห์หมัด เจริญสุข เป็นผู้เดินทางไปขอให้จุฬาราชมนตรีต่วน สุวรรณศาสน์ เป็นผู้ตั้งชื่อให้ในสมัยนั้น และศาสนสถานแห่งนี้แบ่งออกเป็น 4 ช่วง ดังนี้
สมัยนายเซ็น
และในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระมหากษัตริย์สยาม รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี (พ.ศ. 2411) - (23 ตุลาคม พ.ศ. 2453) พระองค์ทรงปฏิรูปการปกครองหัวเมืองต่าง ๆ เป็นการปกครองส่วนภูมิภาค เมืองนนทบุรี จึงจัดอยู่ในมณฑลกรุงเทพ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ ได้แก่ อำเภอตลาดขวัญ อำเภอบางใหญ่ อำเภอบางบัวทอง และอำเภอปากเกร็ด ส่วนศาลากลางเมืองนนทบุรีนั้นโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายจากปากคลองอ้อม บ้านบางศรีเมือง มาตั้งอยู่ที่ปากคลองบางซื่อใกล้วัดท้ายเมือง
และสถานที่แห่งหนึ่งของอำเภอบางบัวทอง ซึ่งมีแต่ป่าดงพงไพร เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพรรณน้อยใหญ่ โดยมีคลองอ้ายรี (คลองลำรีในปัจจุบัน) และคลองอ้ายรีน้อย เป็นแหล่งน้ำ ซึ่งไร้ผู้คนอาศัย ภายหลังได้มีพี่น้องจากชุมชนมุสลิมบ้านท่าอิฐ คือ แชร์ซาและห์ และแชร์บะห์เรน (นายเซ็น) ซึ่งเป็นพี่น้องกัน ได้เดินเท้าบ้าง พายเรือบ้าง เพื่อเข้ามาทำการถากถางพื้นที่ดังกล่าวเพื่อจับจองพื้นที่ ด้วยความเป็นพี่น้องที่รักกัน แชร์ซาและห์ ซึ่งมีพื้นที่ในสถานที่ดังกล่าว จำนวน 80 ไร่ แต่แชร์บะห์เรน มีที่ ๆ ครอบครอง อยู่ที่ชุมชนคลองใหญ่ (เขตมัสยิดนะฮ์ฏอตุลอิสลาห์ หรือสุเหร่าปากคลองลำรี ในปัจจุบัน) จำนวน 16 ไร่ ภายหลังสองพี่น้องได้แลกที่กัน โดยแชร์ซาและห์ ได้ที่ครอบครองของแชร์บะห์เรน ที่ชุมชนคลองใหญ่ จำนวน 16 ไร่ และแชร์บะห์เรนได้ที่ครอบครองของแชร์ซาและห์ ที่คลองอ้ายรี จำนวน 80 ไร่ไป โดยมีข้อแม้ต่อกันว่า ในพื้นที่ ๆ ได้แลกกันนั้นต้องสร้างสถานที่ละหมาดไว้ด้วย (ตามคำบอกเล่าของมารดาของนางมาลัย หรือฮัจยะห์รอฟีอะห์  สุขไสใจ(นิมา) ซึ่งเป็นชาวคลองใหญ่เดิม (6  พ.ศ. 2477 - ปัจจุบัน))  ซึ่งแสดงเห็นความรักใคร่ สามัคคีกันในพี่น้อง และความหนักแน่นต่อศาสนา  ภายหลังเมื่อแชร์ซาและห์ ได้กลับไปอยู่ที่ชุมชนคลองใหญ่ และเป็นอิหม่ามของชุมชนคลองใหญ่ (มัสยิดนะฮ์ฏอตุลอิสลาห์ หรือสุเหร่าปากคลองลำรี ในปัจจุบัน) จึงถือได้ว่านายเซ็น หรือแชบะห์เรน เป็นผู้ก่อตั้งชุมชนมุสลิมมลายูสุเหร่าเขียว และได้สร้างที่พัก หรือบ้านขึ้นในพื้นที่ดังกล่าว พร้อมกับบาแล เพื่อใช้ในการนมาซ หรือละหมาดต่อพระเจ้า
พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธฯ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว หรือ พระบาทสมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 6 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ราว พ.ศ. 2466 ได้มีประชาชนเข้ามาตั้งรกรากกันในท้องถิ่นนี้มากขึ้น  แชร์บะห์เรนได้บริจาคที่ดินของท่าน เป็นจำนวน 6 ไร่  เพื่อใช้ในการสร้างสุเหร่า แต่ในช่วงนั้นประชากรในชุมชนมีไม่มากนัก จึงสร้างสถานที่ละหมาด (บาแล) เพื่อใช้ในการประกอบศาสนกิจร่วมกัน ในตามเวลาปกติเท่านั้น ส่วนการละหมาดวันศุกร์ สัปบุรุษยังคงต้องเดินเท้าบ้าง พายเรือบ้าง เพื่อไปละหมาดวันศุกร์ที่มัสยิดท่าอิฐบ้าง มัสยิดคลองใหญ่บ้าง (มัสยิดน๊ะฮ์ฎอตุ้ลอิสลาห์)  ซึ่งเป็นสถานที่ ที่พี่ชายท่านดำรงตำแหน่งอิหม่ามอยู่ที่นั้น (อิหม่ามซาและห์/โต๊ะเยาะห์ซาและห์) ส่วนการฝังศพโดยการนำศพลงเรือเพื่อนำไปฝังยังมัสยิดท่าอิฐ  ส่วนการสร้างสถานที่ละหมาดนั้นสร้างเป็นอาคารไม้  ทรงปั้นหยา  หลังคาสังกะสี  ฝายืน สภาพภูมิศาสตร์ของมัสยิด รอบ ๆ บริเวณมัสยิดส่วนใหญ่เป็นป่าสะแก  มีพันธ์ไม้ เช่น ไผ่  หวาย  ปะปนอยู่บ้าง  และมีเสือปลาอยู่จำนวนมาก  การคมนาคมใช้การเดินเท้าหรือพายเรือ แจวเรือตามลำคลอง  สองฟากฝั่งรกไปด้วยพันธุ์ไม้นานาชนิด  สภาพเศรษฐกิจของคนในสมัยนั้น  มีสภาพเหมือนคนชนบทโดยทั่ว ๆ ไป  อยู่อย่างสมถะ  พอมีพอใช้และยังชีพด้วยการทำนา มีความรักใคร่กลมเกลียว มีความสามัคคี  เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน
สมัยนายอะห์หมัด เซ็นเยาะ
อิหม่ามอะห์หมัด เซ็นเยาะ หรือแชมะแก่ ท่านเกิดราว (พ.ศ. 2430) - (พ.ศ. 2510) รวมอายุ 80 ปีกว่า ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นพระมหากษัตริย์สยาม รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี แชมะแก่ ท่านเป็นน้องชายคนเล็กของแชบะห์เรน รูปลักษณ์ของท่านเป็นคนผิวขาว ผมหยิกยาวขาวทั้งศีรษะ
ท่านศึกษาอยู่ที่มหานครมักกะฮ์ (مكة المكرمة, Makkat Al Mukarramah) ประเทศซาอุดีอาระเบีย (Saudi Arabia; السعودية) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ราชอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย (المملكة العربية السعودية) เป็นเวลา 7 ปี
สตีฟ บรูซ
สตีเฟน โรเจอร์ บรูซ (Steven Roger Bruce; เกิด 31 ธันวาคม ค.ศ. 1960) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษและอดีตผู้เล่นที่เล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ค ล่าสุดเขาคุมทีมเวสต์บรอมมิชอัลเบียน
เขาเกิดที่คอร์บริดจ์ นอร์ธัมเบอร์แลนด์ เป็นนักฟุตบอลชายวัยเรียนที่มีแนวโน้มดี แต่ถูกสโมสรฟุตบอลอาชีพหลายแห่งปฏิเสธ เขากำลังจะเลิกเล่นฟุตบอลแต่ได้รับข้อเสนอให้ทดสอบฝีเท้ากับจิลลิงงัม และได้รับสัญญาอาชีพ บรูซลงเล่นให้สโมสรมากกว่า 200 นัดก่อนจะย้ายไปนอริชซิตีในปี ค.ศ. 1984 คว้าแชมป์ลีกคัพในปี ค.ศ. 1985 ในปี ค.ศ. 1987 เขาย้ายไปแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเขาประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ได้แชมป์พรีเมียร์ลีก 3 สมัย เอฟเอคัพ 3 สมัย ลีกคัพ 1 สมัย และยูโรเปียนคัพวินเนอร์สคัพ 1 สมัย เขายังกลายเป็นผู้เล่นอังกฤษคนแรกของศตวรรษที่ 20 ที่ได้เป็นกัปตันทีมและคว้าดับเบิลแชมป์ แม้จะประสบความสำเร็จในสนาม แต่เขาก็ไม่เคยเล่นให้กับทีมชาติอังกฤษ นักวิจารณ์ฟุตบอลร่วมสมัยอธิบายว่าเขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นอังกฤษที่ดีที่สุดในยุคทศวรรษที่ 1980 และ 1990 ที่ไม่เคยเล่นให้ประเทศของเขาในระดับชาติเลย
นักฟุตบอลอาชีพ
บรูซได้เล่นให้กับกิลลิงแฮม เป็นสโมสรฟุตบอลสโมสรแรกในชีวิตของเขา ซึ่งบรู๊ซเล่นในตำแหน่งกองหลัง ด้วยความที่เขาเป็นคนรูปร่างใหญ่และมีพละกำลังกับความเร็วสูงของกองหลังในสโมสรทั้งหมด เขาสามารถช่วยสกัดบอลและช่วยโหม่งทำประตูให้ทีมหลายครั้ง และในปี ค.ศ. 1984 บรูซได้ถูกซื้อตัวไปเล่นกับนอริชซิตี และในสามปีที่เขาได้อยู่กับนอริชซิตี เขาได้พัฒนาการเล่นได้อย่างยอดเยี่ยมจึงเป็นความสนใจของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด สโมสรฟุตบอลระดับแนวหน้าจากเมืองแมนเชสเตอร์ ได้ซื้อตัวเขาไปในราคา 4 ล้านปอนด์ โดยอเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการสโมสร ได้ชื่นชมการเล่นของเขามากและ ได้พัฒนากับฝึกสให้บรูซเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก เพื่อใช้ในยามจำเป็น โดยได้เล่นให้แมนแชสเตอร์ยูไนเต็ดทั้งหมด 309 นัด ทำประตูได้ 36 ประตู แล้วหลังจากนั้น บรูซก็ได้ย้ายไปเล่นให้กับเบอร์มิงแฮมซิตี และเลิกเล่นฟุตบอลกับเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด ในปี ค.ศ. 1999 ด้วยวัย 39 ปี
ผู้จัดการทีม
หลังจากเลิกเล่นฟุตบอลในฤดูกาล 1998–99 กับ เชฟฟิลด์ยูไนเต็ด บรูซก็ได้ตัดสินใจมาสู่อาชีพผู้จัดการทีมต่อโดยได้เป็ผนู้จัดการของเชฟฟิลด์ยูไนเต็ด ต่อในฤดูกาล 1998-99 ซึ่งบรู๊ซได้นำพาเชฟฟิลด์ยูไนเต็ดจบอันดับที่ 8 ในฟุตบอลลีกดิวิชั่น 1 และนำทีมไปสู่รอบที่ 5 ของเอฟเอคัพ แล้วเขาก็ได้ถูกไล่ออกไป และหลังจากนั้นเขาก็ได้ย้ายไปคุมทีมในลีกอังกฤษอีกมากมาย อาทิ ฮันเดอร์สฟิลด์ทาวน์, วีแกนแอธเลติก, คริสตัล พาเลซ, เบอร์มิงแฮมซิตี, ซันเดอร์แลนด์ รวมถึง ฮัลล์ซิตี ในปี ค.ศ. 2012 โดยเฉพาะกับฮัลล์ซิตี บรูซมีสถิติที่ดีเยี่ยม สามารถพาสโมสรเข้าชิงเอฟเอคัพได้ในฤดูกาล 2014 แม้จะเป็นฝ่ายแพ้อาร์เซนอลไปก็ตาม แต่ก็เป็นฝ่ายยิงนำไปก่อนถึง 2–0 อีกทั้งในฤดูกาล 2016–17 ก็นำพาฮัลล์ซิตีกลับมาขึ้นสู่พรีเมียร์ลีกอีกครั้ง แต่ก่อนเปิดฤดูกาลเพียง 3 สัปดาห์ บรูซได้ประกาศลาออกจากตำแหน่ง เนื่องจากผิดหวังผู้บริหารสโมสรที่ไม่มีงบประมาณให้ซื้อตัวผู้เล่นรายใหม่
แหล่งข้อมูลอื่น
1960
เทเลทับบี้ส์
เทเลทับบี้ส์ (Teletubbies) คือ ซีรีส์สำหรับเด็ก ๆ ของมนุษย์ต่างดาว โดยมีเป้าหมายผู้ชมอยู่ที่ผู้ชมวัยก่อนเข้าเรียน ออกอากาศ ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม 1997 ถึง 16 กุมภาพันธ์ 2001 ผลิตรายการโดยผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของ แร็กดอลล์ โปรดักชัน แอนน์ วูด และแอนดรูว์ ดาเวนพอร์ท ซึ่งเป็นคนเขียนบทให้เทเลทับบี้ส์ทั้งหมด 365 ตอน เทเลทับบี้ส์ออกอากาศผ่านสถานีโทรทัศน์ ตั้งแต่วันที่ 6 เมษายน 1998 ถึง 15 มิถุนายน 2005 และฉายซ้ำจนถึงวันที่ 29 สิงหาคม 2008 หลังจากนั้นก็ถูกดึงออกจากตารางกการออกอากาศ จนกระทั่งปี 2002 ฝ่ายการผลิตได้ออกมาประกาศยกเลิกการผลิตและจะไม่มีตอนใหม่ ๆ ถูกผลิตขึ้นมาอีกแล้ว โดยตอนสุดท้ายออกอากาศเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2001 เทเลทับบี้ส์ได้รับรางวัลแบฟตา จากสถานีโทรทัศน์ BBC ในกลุ่มรายการสำหรับเด็กเล็ก โดยมีตัวละครหลักคือ ทิงกีวิงกี (ม่วง), ดิปซี (เขียว), ลาล่า (เหลือง) และโพ (แดง)
เทเลทับบี้ส์ทั้งสี่สีเล่นอย่างครื้นเครงและสนุกสนานในเทเลทับบีแลนด์ (Teletubbyland) พวกเขาทำในสิ่งที่เด็กเล็กอยากจะทำ เช่นกลิ้งไปมาบนพื้น, หัวเราะ, วิ่งไปรอบๆ และดูเด็กมนุษย์บนโทรทัศน์ที่หน้าท้อง กังหันลมลึกลับและโทรศัพท์ก็มักจะปรากฏออกมาจากทุ่งหญ้าเพื่อบ่งถึงกิจกรรมในแต่ละวัน พระอาทิตย์ที่มีหน้าเด็กทารก มักจะทำเสียงทารกระหว่างรายการ และจะขึ้นและตกในช่วงเปิดและปิดรายการ
ส่วนการออกอากาศในประเทศไทย เริ่มออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกเป็นสถานีแรก เมื่อช่วงปี พ.ศ. 2542 หลังจากนั้นได้ถูกนำมาออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 06.30 - 07.00 น. หลังรายการธรรมะวันอาทิตย์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2547 จนถึงวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2548 หลังจากนั้นก็ได้นำมาออกอากาศทางช่อง 9 เอ็มคอตเอชดี ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 07.00 - 07.30 น. ตั้งแต่วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 จนถึงช่วงกลางปี พ.ศ. 2558 ส่วนลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายในรูปแบบ โฮมวีดีโอ วีซีดี และ ดีวีดี โดย บริษัท ซีวีดี อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด
อาครา
อาครา (आगरा, Āgrā; آگرہ, Agra) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำยมุนา ในรัฐอุตตรประเทศ ทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ห่างจากเมืองลัคเนาซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐไปทางทิศตะวันตกเป็นระยะทาง 363 km และ 200 km ทางทิศใต้ของกรุงนิวเดลี ด้วยประชากรทั้งหมดประมาณ 1.6 พันล้านคน ทำให้อาคราเป็นเมืองที่มีประชากรมากในอันดับที่ 4 ของรัฐอุตตรประเทศ และอันดับที่ 23 ในประเทศอินเดีย
อาคราได้รับการกล่าวถึงในมหากาพย์มหาภารตะ โดยมีชื่อเรียกว่า "อัครวนา" (Agrevana) แปลตามศัพท์สันสกฤตว่า "นครชายป่า" และยังเกี่ยวข้องกับพระฤๅษีอังคีรส หนึ่งในสิบมหาฤๅษีของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู แต่ถ้าพูดถึงการสร้างเป็นเมืองนั้น ตำนานกล่าวว่าเกิดขึ้นในสมัยเจ้าเชื้อสายราชบุตรชื่อ "ราชปฎลสิงห์" (Raja Badal Singh) เมืองนี้เคยผ่านสมรภูมิครั้งใหญ่ ๆ เมื่อราวหนึ่งพันปีก่อน มีการเปลี่ยนผู้ครองเมืองเป็นระยะ กษัตริย์องค์แรกที่ย้ายเมืองหลวงจากเดลีไปยังอาคราได้แก่ "สุลต่านสิกันดร โลที" (Sultan Sikandar Lodi) เมื่อ ค.ศ. 1506 (ยุคกรุงศรีอยุธยา ก่อนเสียกรุงครั้งที่ 1) จนกระทั่งสิ้นพระชนม์ใน ค.ศ. 1517 "สุลต่านอิบราฮิม โลที" (Ibrahim Lodi) พระโอรส ปกครองอาคราต่อมาอีก 9 ปีจนกระทั่งพ่ายแพ้ในยุทธการแห่งปณิปัต (Battle of Panipat) ใน ค.ศ. 1526 จากนั้นมาระหว่าง ค.ศ. 1540 ถึง ค.ศ. 1556 เจ้าเชื้อสายอัฟกานิสถานได้เข้าปกครองเมืองแทนเริ่มจากเจ้าเชอร์ชาห์สุรี (Sher Shah Suri) และเจ้าเหมจันทร์วิกรมทิตย์ (Hem Chandra Vikramaditya) ราชาแห่งชาวฮินดู ก่อนที่จะเริ่มโด่งดังในฐานะเมืองหลวงของจักรวรรดิโมกุล อันยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 1556 ถึง 1658 อันเป็นช่วงกำเนิดของโบราณสถานสำคัญในปัจจุบัน เช่น ทัชมาฮาล ป้อมอาครา ฟาเตห์ปูร์ สิครี โบราณสถานโมกุลทั้งสามแห่งนี้ได้รับการประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
วิศวกรรมคุณค่า
วิศวกรรมคุณค่า (value engineering - VE) เป็นการศึกษาคุณค่าของ ผลิตภัณฑ์ ขั้นตอนการทำงาน สินค้า เครื่องมือ หรือ บริการอย่างเป็นขั้นตอน เพื่อพัฒนาให้สิ่งที่ถูกนำมาศึกษานั้นมีคุณค่ามากขึ้น โดยยังคงมีคุณค่าพื้นฐานของตัวมันเอง วิศวกรรมคุณค่านั้นถูกกล่าวถึงควบคู่ไปกับการบริหารโครงการ
อาครา
ภูมิอากาศ
อาคราตั้งอยู่ในเขตภูมิอากาศกึ่งแห้งแล้ง (Semiarid climate) ประกอบด้วยฤดูหนาวที่ไม่รุนแรง ร้อนและแห้งแล้งในฤดูร้อน และฤดูมรสุม ซึ่งในฤดูมรสุมนั้น ในบริเวณเมืองอาครา จะไม่มีลมมรสุมที่แรงเหมือนในส่วนอื่น ๆ ของประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของภูมิอากาศแบบนี้ ตรงข้ามกันกับภูมิอากาศส่วนใหญ่ของอินเดีย ซึ่งเป็นภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Humid subtropical climate)
วิศวกรรมคุณค่า
ประวัติ
วิศวกรรมคุณค่าเริ่มพัฒนาขึ้นที่บริษัทเจเนอรัลอิเล็กทริกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สืบเนื่องจากสภาวะขาดแคลนในช่วงสงคราม แรงงาน วัสดุ ชิ้นส่วนมีไม่เพียงพอ ทำให้ทางวิศวกรเริ่มวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำงานและหาสิ่งอื่นมาใช้ทดแทน โดยการทดแทนนั้นคำนึงถึงราคาที่ถูกลง หรือผลผลิตที่เพิ่มขึ้น หรือทั้งสองอย่างร่วมกัน ซึ่งต่อมาแนวคิดนี้ได้ถูกพัฒนาเป็นขั้นตอนและวิธีการที่ชัดเจนขึ้น โดยถูกเรียกว่า การวิเคราะห์คุณค่า (value analysis) ภายหลังวิศวกรรมคุณค่าได้กลายมาเป็นที่นิยมใช้ในหลายสาขาไม่ว่า การก่อสร้าง การขนส่ง การแพทย์ การทหาร
อาครา
ประชากร
จากการสำรวจประชากรใน ค.ศ. 2011 นครอาครามีประชากร 1,585,704 คน โดยในเขตมหานครมีประชากรทั้งสิ้น 1,775,134 คน สัดส่วนเพศของนครอาคราระหว่างหญิงและชายอยู่ที่ 875 ต่อ 1,000 คน ส่วนสัดส่วนเพศของเด้กอยู่ที่เด็กหญิง 857 คนต่อเด็กชาย 1,000 คน ประชากรในอาครามีอัตราการรู้หนังสือเฉลี่ยร้อยละ 73.11 ซึ่งแบ่งเป็นชายและหญิงที่ร้อยละ 77.81 และ 67.74 ตามลำดับ
วิศวกรรมคุณค่า
การพัฒนาคุณค่า
เป้าหมายของวิศวกรรมคุณค่า จะเน้นที่การพัฒนาคุณค่าของสิ่งที่นำมาศึกษา เช่น เพิ่มคุณภาพ สมรรถภาพ ความปลอดภัย ลดค่าใช้จ่ายทั้งทางตรงและค่าใช้จ่ายตลอดวงจรชีวิต ตัวอย่างของวิศวกรรมคุณค่าเช่น การเปลี่ยนเครื่องปรับอากาศจากรุ่นเก่าที่ใช้พลังงานไฟฟ้าสูง ไปเป็นเครื่องปรับอากาศที่ราคาเครื่องสูงกว่าแต่ใช้พลังงานไฟฟ้าต่ำกว่า ซึ่งเมื่อทำการคำนวณคุณค่าในระยะยาวตลอดวงจรชีวิตของเครื่องปรับอากาศ ราคาที่ต้องเสียไปจะมีค่ารวมน้อยกว่า หรือตัวอย่างการก่อสร้างถนนโดยการเปลี่ยนขั้นตอนการสร้างถนนเป็นรูปแบบใหม่แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะสูงขั้น แต่คุณค่าด้านความปลอดภัยสูงขึ้น และค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาลดลง ซึ่งทำให้คุณค่าโดยรวมสูงกว่า ซึ่งในสหรัฐอเมริกา กรมทางหลวงของประเทศได้มีการผลักดันให้แต่ละรัฐได้มีการนำวิศวกรรมคุณค่าไปใช้ในทุกโครงการก่อสร้างทางหลวงของรัฐบาล
อาครา
ประชากร
ศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในนครอาครา โดยมีผู้นับถือร้อยละ 80.68 รองลงมาคือศาสนาอิสลามที่ร้อยละ 15.37 รองลงมาอีกคือเชน, ซิกข์, คริสต์ และพุทธ ที่ร้อยละ 1.04, 0.62, 0.42 และ 0.19 ตามลำดับ ส่วนประมาณร้อยละ 1.66 ระบุว่า 'ไม่มีศาสนาจำเพาะ'
วิศวกรรมคุณค่า
การพัฒนาคุณค่า
คุณค่าของสิ่งของไม่ได้กล่าวถึงเพียงคุณภาพของสิ่งนั้น แต่กล่าวรวมถึงคุณค่าในหลากหลายด้าน เช่น คุณค่าในด้านค่าใช้จ่าย คุณค่าในด้านราคาของตัวสิ่งนั้น คุณค่าในการใช้งาน คุณค่าในการเก็บเป็นของสะสม คุณค่าทางจิตใจ คุณค่าทางด้านความสวยงาม เป็นต้น โดยคุณค่าที่นำมาวิเคราะห์จะขึ้นอยู่กับตัวสิ่งของและกลุ่มลูกค้าเป็นหลัก
อาครา
ประวัติ
ถึงแม้ประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของอาครานั้นมักจะถูกรับรู้ว่ามีความเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโมกุล แต่แท้จริงแล้วเมืองอาครานั้นเริ่มเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น โดยมีความเกี่ยวโยงกับประวัติศาสตร์อินเดียสมัยมหาภารตะ ใน ค.ศ. 1000
เป็นที่ยอมรับกันว่า "สิกันดร โลดิ" สุลต่านแห่งเดลีนั้นเป็นผู้ก่อตั้งอาคราขึ้นใน ค.ศ. 1504 หลังจากสิ้นพระชนม์แล้วจึงสืบทอดไปยังพระโอรส "อิบราฮิม โลดี" ซึ่งปกครองสุลต่านเดลีที่อาคราจนกระทั่งพ่ายสงครามให้กับจักรพรรดิบาบูร์ (Bābar) ในยุทธการแห่งปณิปัต (Battle of Panipat) ใน ค.ศ. 1526
ไมเตรยี
ไมเตรยึ (मैत्रेयी; maitreyī; "ผู้เปี่ยมปัญญา") เป็นนักปรัชญาฮินดูผู้มีชีวิตอยู่ระหว่างยุคพระเวทตอนปลายในอินเดียโบราณ ปรากฏชื่อของไมเตรยีใน พฤหทารัณยกอุปนิษัท ว่าเป็นหนึ่งในสองภรรยาของยัญนวัลกยา เข้าใจว่าเธอมีชีวิตอยู่ในช่วง 800 ปีก่อนคิสต์กาล ในขณะที่ในมหากาพย์ มหาภารตะ และ คฤหยสูตร ระบุว่าไมเตรยีเป็นนักปรัชญาอัทไวตะซึ่งเป็นพรหมจารีย์ นอกจากนี้ยังปรากฏชื่อเธอในวรรณกรรมสันสกฤตว่าเป็น พรหมวทินี ในปัจจุบันเธอได้รับการยอมรับเป็นสัญลักษณ์ของสตรีที่มีปัญญามาก
อาครา
ประวัติ
ต่อมาใน ค.ศ. 1556 กษัตริย์นักรบแห่งชาติฮินดู "เจ้าเหมจันทร์วิกรมทิตย์" (Hem Chandra Vikramaditya) ได้เอาชนะสุลต่านและจอมทัพของแคว้นอาครา สุลต่านเอดิลชาห์สุรี (Adil Shah Suri) สุลต่านองค์สุดท้ายของราชวงศ์สุรี (ชาวอัฟกัน) เนื่องจากผู้บัญชาการกองทัพของสมเด็จพระจักรพรรดิหุมายุน (Humayun) แห่งราชวงศ์โมกุล คือ "ทาร์ดี เบ็ก คาน" (Tardi Beg Khan) ได้ยอมล่าถอยทัพออกจากอาคราด้วยความเกรงกลัวในพระบรมราชานุภาพของเจ้าเหมจันทร์วิกรมทิตย์ ถอยทัพโดยปราศจากการต่อสู้ ซึ่งครั้งนี้ถือเป็นชัยชนะครั้งที่ 21 ของกองทัพฝั่งฮินดู ภายใต้การนำทัพของพระองค์ตั้งแต่ ค.ศ. 1554 จากนั้นได้เสด็จไปตีเมืองเดลี และมีพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่ป้อมปุรานา หิรา (Purana Qila) ในกรุงเดลี เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 1556 และได้ฟื้นฟูอาณาจักรฮินดูขึ้นใหม่ปกครองแคว้นอินเดียตอนเหนือโดยราชวงศ์วิกรมทิตย์
ไมเตรยี
ใน พฤหทารัณยกอุปนิษัท ระบุว่าไมเตรยีเป็นภรรยาผู้ทรงภูมิของยัญนวัลกยา ส่วนภรรยาอีกคนคือ กัตยยานี (Katyayani) เป็นแม่บ้าน ใน ฤคเวท มีบทสวดราวสิบบทที่เกี่ยวข้องกับไมเตรยี ใน พฤหทารัณยกอุปนิษัท มีบทสนทนาตอนหนึ่งระหว่างเธอกับสามีเกี่ยวกับแนวคิดเรื่องอาตมัน ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ บทสนทนาไมเตรยี-ยัญวัลกยา (Maitreyi-Yajnavalkya dialogue) ระบุว่าความรักขับเคลื่อนโดยจิตวิญญาณของบุคคล, พูดคุยเรื่องธรรมชาติของอาตมันและพรหมัน ไปจนถึงความเป็นหนึ่งเดียวกัน อันเป็นแนวคิดหลักกลางของปรัชญาสายอัทไวตา บทสนทนาดังกล่าวปรากฏในคัมภีร์ฮินดูจำนวนหนึ่ง ชิ้นเก่าแก่ที่สุดอยู่ในตอน 2.4 และ 4.5 ของ พฤหทารัณยกอุปนิษัท หนึ่งในอุปนิษัทที่สำคัญและเก่าแก่ที่สถด อายุราว 700 ปีก่อนคริสตกาล นอกจากนี้ยังปรากฏในคัมภีร์ของสายมัธยันทินาศักตะ และ กานวาศักตะ ถึงแม้ทั้งคู่จะมีลักษณะทางวรรณกรรมที่ต่างอย่างสิ้นเชิง แต่ยังคงมีแนวคิดทางปรัชญาเช่นเดิมอยู่
อาครา
ประวัติ
เนื่องจากที่อัคบาราบัดนี้เป็นเมืองที่สำคัญที่สุดในอินเดียภายใต้จักรวรรดิโมกุล จึงมีการสร้างสิ่งปลูกสร้างสำคัญมากมาย สมเด็จพระจักรพรรดิบาบูร์ ผู้สถาปนาราชวงศ์โมกุล ได้วางแบบแผนสวนแบบเปอร์เซียในบริเวณริมฝั่งของแม่น้ำยมุนา สวนนี้มีชื่อว่า "อารัม บักห์" (Arām Bāgh) แปลว่า สวนแห่งความผ่อนคลาย พระราชนัดดาของพระองค์ ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร ได้สร้างป้อมปราการสีแดงขึ้นมา นอกจากนั้นยังทำให้อาคราเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ ศิลปะ การค้า และศาสนา ในรัชสมัยของพระองค์ยังมีการสร้างเมืองแห่งใหม่บริเวณปริมณฑลของอาคราที่มีชื่อว่า "ฟาเตห์ปูร์ สิครี" ซึ่งสร้างในรูปแบบของป้อมค่ายทหารซึ่งสร้างจากหิน
พระโอรสของพระองค์ ซึ่งต่อมาคือ สมเด็จพระจักรพรรดิชะฮันคีร์ ทรงเป็นผู้โปรดปรานสวน พืชพันธุ์ และต้นไม้ต่าง ๆ จึงพบการเพิ่มเติมบริเวณสวนภายในป้อมอาครา สมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮัน จักรพรรดิองค์ถัดมา ทรงเป็นผู้โปรดปรานและมีพระปรีชาสามารถทางสถาปัตยกรรมอย่างยิ่ง ซึ่งได้มอบมรดกชิ้นสำคัญของอาครา คือ ทัชมาฮาล ที่สร้างขึ้นจากความรักและความทรงจำของพระมเหสีของพระองค์ ซึ่งสร้างเสร็จสมบูรณ์ใน ค.ศ. 1653
สมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮัน ภายหลังนั้นได้ย้ายเมืองหลวงกลับไปที่กรุงเดลี แต่พระโอรสของพระองค์ ออรังเซพ ได้ย้ายกลับไปที่อัคบาราบัด โดยจับคุมตัวองค์จักรพรรดิไว้ในป้อมจนสวรรคต ซึ่งอัคบาราบัดก็ยังเป็นเมืองหลวงในขณะนั้นจนสมเด็จพระจักรพรรดิออรังเซพ ได้ย้ายเมืองหลวงไปที่ "ออรังกาบัด" (Aurangabad) ในเดคคาน เมื่อ ค.ศ. 1653 จากนั้นต่อมาเป็นยุคปลายของจักรวรรดิโมกุล เมืองจึงได้ตกอยู่ในอิทธิพลของชาวมราฐา และถูกเรียกชื่อใหม่ว่า "อาครา" ก่อนที่จะตกเป็นอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษ หรือบริติชราช
ทางอากาศ
สนามบินกองทัพอากาศอาครา (หรืออีกชื่อคือท่าอากาศยานบัณฑิต ดีน ดายาล อุปทัยยา) ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองเป็นระยะทาง 12.5 km ซึ่งถือเป็นสนามบินสังกัดกองทัพอากาศ จึงยังไม่มีสายการบินพาณิชย์เข้าใช้ ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2012 เมืองพาราณสีได้มีสนามบินที่เริ่มให้บริการการบินเชิงพาณิชย์ระหว่างเมือง
ทางรถไฟ
อาครานั้นตั้งอยู่ตรงกลางเส้นทางรถไฟสายภาคกลางที่เชื่อมระหว่างเดลี (รหัสสถานี: NDLS) และมุมไบ (บอมเบย์) (รหัสสถานี: CSTM) และระหว่างเดลี กับเจนไน (รหัสสถานี: MAS) และนอกจากนั้นยังมีรถไฟสายอื่น ๆ เช่น Bhopal Shatabdi, Bhopal Express, Malwa Express, Gondwana Express, Jabalpur - Jammutawi Express, Shreedham Express, Garib Rath, Tamil Nadu Express, Chennai Rajdhni, Punjab Mail ฯลฯ ที่เชื่อมอาคราเข้ากับเมืองสำคัญอื่น ๆ ของประเทศอินเดีย เช่น นิวเดลี มุมไบ โกลกาตา เจนไน ไฮเดอราบัด บังกาลอร์ ปูเน ลัคเนา ชัยปุระ ฯลฯ ได้ในทุก ๆ วัน รถไฟสายตะวันออกบางสายจากเดลีนั้นยังเชื่อมต่อผ่านอาครา จึงสามารถใช้เป็นจุดต่อรถเพื่อไปต่อยังเมืองต่าง ๆ ทางฟากตะวันออกของอินเดียได้ (เช่น โกลกาตา เป็นต้น) ซึ่งในทุก ๆ วันจะมีรถไฟมุ่งหน้าสู่เดลีถึงวันละ 20 เที่ยว เมืองอาครามีสถานีรถไฟสำคัญทั้งหมด 3 สถานีหลัก:
แท็กซี่
นักท่องเที่ยวสามารถใช้บริการแท็กซี่ได้ตามสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ ๆ ของเมือง โดยสามารถเรียกจากป้ายแท็กซี่ นอกจากนี้ยังมีแท็กซี่แบบจ่ายล่วงหน้า ซึ่งให้บริการจากสถานีรถไฟอาครา (Agra Cantt railway station)
ทัชมาฮาล
ทัชมาฮาล นั้นถือเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลก เป็นอนุสรณ์สถานแห่งความรักของสมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮันที่มีแก่พระมเหสีของพระองค์ คือ พระนางมุมตาซ มหัล ถือเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก และหนึ่งในโบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก จากทั้งสามแห่งในเมืองอาครา
สร้างเสร็จใน ค.ศ. 1653 โดยสมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮันแห่งราชวงศ์โมกุล เพื่อเป็นที่พักพิงหลังสุดท้ายของพระมเหสีของพระองค์ สร้างจากหินอ่อนสีขาว จึงถือได้ว่าเป็นหนึ่งในอนุสรณ์สถานที่สวยงามและมีเสน่ห์ที่สุดในประเทศอินเดีย โดยก่อสร้างได้อย่างสมมาตร ซึ่งกินเวลาถึง 22 ปี (ค.ศ. 1630–1652) ด้วยแรงงานกว่า 20,000 คน เพื่อสร้างสรรค์สถานที่แห่งนี้ท่ามกลางภูมิทัศน์ที่ถูกรังสรรค์อย่างสวยงาม โดยสถาปนิกชาวเปอร์เซีย อุซถัด อิซา (Ustād 'Īsā) บนริมแม่น้ำยมนา ซึ่งสามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าจากบริเวณป้อมอาครา ที่ซึ่งสมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮันทรงใช้เวลา 8 ปีสุดท้ายของพระชนม์ชีพเฝ้ามองทัชมาฮาล จากการถูกกักขังโดยพระโอรสของพระองค์เอง
ทัชมาฮาลนี้ยังถือเป็นผลงานชิ้นเอกแห่งความสมมาตร และยังมีประโยคจากคัมภีร์อัลกุรอานสลักอยู่โดยรอบ และบริเวณยอดของประตู ประกอบด้วยโดมขนาดเล็กถึง 22 แห่ง ซึ่งแสดงถึงจำนวนปีที่ใช้สร้างอนุสรณ์สถานแห่งนี้ บริเวณฐานของอาคารหลักเป็นหินอ่อนสีขาว ซึ่งซ้อนอยู่บนหินทรายซึ่งเป็นฐานชั้นล่างสุด โดมหลังที่ใหญ่ที่สุดวัดเส้นผ่านศูนย์กลางได้ถึง 60 ft ซึ่งภายใต้นั้นเป็นบริเวณที่ฝังพระศพของพระนางมุมตาซ มหัล ซึ่งต่อมาได้มีการสร้างหลุมพระศพของสมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮันเคียงข้างกัน โดยสมเด็จพระจักพรรดิออรังเซ็บ (Aurangzeb) ซึ่งเป็นบุตรของพระองค์ ภายในอาคารนั้นตกแต่งด้วยงานฝีมืออันวิจิตรฝังอัญมณีต่าง ๆ
ป้อมอาครา
ป้อมอาครา (บางครั้งเรียก ป้อมแดง) สร้างโดยสมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์ (Akbar) แห่งราชวงศ์โมกุลใน ค.ศ. 1565 และเป็นอีกสถานที่หนึ่งซึ่งถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของอาครา หลักศิลาจารึกที่พบบริเวณประตูทางเข้าระบุว่าป้อมแห่งนี้ถูกสร้างก่อน ค.ศ. 1000 และต่อมาได้ถูกบูรณะโดยสมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์ ป้อมที่ทำจากหินทรายสีแดงแห่งนี้ต่อมาได้ถูกเปลี่ยนเป็นพระราชวังในรัชสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิชาห์ชะฮัน และถูกผสมผสานด้วยองค์ประกอบของหินอ่อนและการตกแต่งแบบฝังพลอย ที่เรียกว่า "ปิเอตรา ดูร่า" (pietra dura) อาคารหลัก ๆ ภายในป้อมอาครา ได้แก่ มัสยิดไข่มุก (Moti Masjid) ท้องพระโรง (Dīwān-e-'Ām and Dīwān-e-Khās) พระราชวังพระเจ้าชะฮันคีร์ (Jahangir Palace) ตำหนักมูซัมมัน เบิร์จ (Musamman Burj) เป็นต้น
โครงสร้างภายนอกเป็นป้อมปราการอันหนาแน่น ซึ่งทำหน้าที่ปิดบังความงามดุจสวรรค์ที่อยู่ภายใน ป้อมปราการโดยรอบนั้นถูกสร้างในรูปเสี้ยวพระจันทร์ และแบนเรียบขึ้นทางฝั่งทิศตะวันออกซึ่งเป็นกำแพงตรงและยาวขนาบแม่น้ำ มีความยาวเป็นระยะทางรวมทั้งสิ้นถึง 2.4 km และมีกำแพงขนาดใหญ่ซ้อนถึงสองชั้น และมีมุขป้อมยื่นออกมาเป็นระยะ ๆ ตลอดความยาว และมีคูเมืองขนาดความกว้าง 9 m และลึกถึง 10 m ล้อมรอบกำแพงชั้นนอกอีกชั้นหนึ่ง
สมเด็จพระจักรพรรดิศิวจี (Shīvajī) แห่งจักรวรรดิมราฐา (Maratha Empire) เคยเสด็จมาภายในป้อมแห่งนี้ที่อาคารท้องพระโรง (Dīwān-i-Khās) เพื่อลงพระนามในสนธิสัญญาปูรันดาร์ (Treaty of Purandar) กับสมเด็จพระจักรพรรดิออรังเซ็บ โดยการคุมตัวของราชบุตรใจสิงห์ (Jai Singh I) ผู้เป็นแม่ทัพของจักรวรรดิโมกุล ซึ่งในการเข้าเฝ้าครั้งนั้นพระองค์ถูกจัดที่ประทับบริเวณด้านหลังของผู้มีบรรดาศักดิ์ที่ต่ำกว่า จึงกริ้วอย่างมากเนื่องจากถูกลบหลู่หมิ่นพระเกียรติ และถูกราชบุตรใจสิงห์ (Jai Singh I) จับกุมและคุมขังไว้ที่นั่นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1666 และต่อมาทรงหลบหนีได้สำเร็จเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1666 เนื่องจากเกรงว่าจะถูกประหารโดยสมเด็จพระจักรพรรดิออรังเซ็บ เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้มีการสร้างอนุสาวรีย์สมเด็จพระจักรพรรดิศิวจี ด้านนอกของป้อมอาครา เพื่อแสดงถึงความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของพระองค์
ป้อมปราการแห่งนี้จัดเป็นผลงานตัวอย่างของสถาปัตยกรรมโมกุล ซึ่งเป็นแบบอย่างของป้อมปราการของอินเดียตอนเหนือ ซึ่งแตกต่างจากของอินเดียตอนใต้ ซึ่งมักจะสร้างยื่นลงไปในทะเล หรือหน้าผาริมน้ำ อาทิเช่น ป้อมปราการแห่งเบกาล ในรัฐเกรละ
ฟาเตห์ปูร์ สิครี
บูลันด์ ดาร์วาซา (Buland Darwāza) คือ ประตูเมืองที่สร้างโดยพระบัญชาของสมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์ ใน ค.ศ. 1601 ที่ฟาเตห์ปูร์ สิครี เป็นประตูชัยแก่ชัยชนะของพระองค์ต่ออาณาจักรคุชราต ประกอบด้วยขั้นบันไดทั้งหมด 52 ขั้น สูง 53.63 เมตร และกว้าง 35 เมตร สร้างจากหินทรายสีแดง ตกแต่งด้วยงานสลักหินอ่อนสลับสีขาวดำ บริเวณทางเข้าหลักพบหลักศิลาจารึกแสดงให้เห็นถึง"ความใจกว้าง"ของการนับถือศาสนาของพระองค์ ว่าเป็นสาสน์จากพระเยซูถึงสาวกของพระองค์ไม่ให้ยึดติดกับโลกเสมือนบ้านอย่างถาวร
อิตมัด-อุด-โดละห์
พระจักรพรรดินีนูร์ ชะฮัน (Nūr Jahān) สร้างอนุสรณ์สถานอิตมัด-อุด-โดละห์ (Itmad-Ud-Daulah's Tomb) เป็นหลุมฝังศพให้แก่พระบิดาของพระองค์ นามว่า "มีร์ซา กียาซ เบค" (Mirza Ghiyas Beg) ซึ่งเป็นมนตรีระดับสูงคนสำคัญของสมเด็จพระจักรพรรดิชะฮันคีร์ ในปัจจุบันเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า "เบบี้ ทัช" (Baby Taj) ตั้งอยู่ริมฝั่งด้านซ้ายมือของแม่น้ำยมุนา ตัวอาคารตั้งอยู่ในสวนขนาดใหญ่เป็นรูปกางเขน สลับด้วยทางน้ำไหล และทางเดินต่าง ๆ ตัวอาคารหลักนั้นมีขนาด 23 ตารางเมตร และสร้างบนฐานกว้างขนาดประมาณ 50 ตารางเมตร สูงประมาณ 1 เมตร แต่ละมุมเป็นที่ตั้งของหอคอยทรงหกเหลี่ยมสูงประมาณ 13 เมตร เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับหลุมฝังศพ และหลุมฝังพระศพในยุคสมัยจักรวรรดิโมกุลนั้นจะถือว่ามีขนาดเล็ก จึงมักถูกเรียกว่าเป็นดั่ง "กล่องอัญมณี" นอกจากนี้ยังพบการจัดสวน การใช้หินอ่อนสีขาว การตกแต่งอินเลย์หินอ่อน (ปิเอตรา ดูร่า) ฯลฯ เป็นตัวอย่างสำคัญของการก่อสร้างทัชมาฮาล ในภายหลัง
พระญาติหลาย ๆ คนของพระจักรพรรดินีนูร์ ชะฮัน (Nūr Jahān) ก็ยังถูกฝังที่อนุสรณ์สถานแห่งนี้ องค์ประกอบอย่างเดียวที่ไม่สมมาตรในสถานที่แห่งนี้มีเพียงแค่หลุมฝังศพของพระบิดาและพระมารดาของพระองค์ ซึ่งตั้งอยู่ข้าง ๆ กัน แต่ขนาดไม่เท่ากัน ซึ่งก็คล้ายกับการวางหลุมพระศพที่ทัชมาฮาล
หลุมฝังพระศพอักบัรมหาราช ที่เมืองสิกันทรา
เมืองสิกันทรา (Sikandra) ซึ่งเป็นที่ตั้งของหลุมฝังพระศพสมเด็จพระจักรพรรดิอัคบาร์มหาราช (อักบัรมหาราช) แห่งราชวงศ์โมกุล ตั้งอยู่ระหว่างทางบนทางหลวงสายเดลี-อาครา เพียง 13 กิโลเมตรจากป้อมอาครา การออกแบบหลุมฝังพระศพแห่งนี้นั้นสะท้อนให้เห็นถึงบุคลิกของพระองค์อย่างครบถ้วน  สร้างบนบริเวณกว้างขวางท่ามกลางสวนอันร่มรื่น ภายในอาคารอันสวยงามมีหลุมฝังพระศพสร้างจากหินทรายสีเหลือง-แดงที่สลักอย่างวิจิตรพิศดาร ตกแต่งเป็นลายรูปกวาง กระต่าย ค่างหนุมาน โดยว่ากันว่าพระองค์เป็นผู้เลือกสถานที่ตั้งหลุมพระศพของพระองค์เอง โดยถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติทางศาสนาของชาวโมกุลที่จะต้องสร้างหลุมฝังศพของตนโดยนำธรรมเนียมมาจากกลุ่มชนเตอร์กิก สมเด็จพระจักรพรรดิชะฮันคีร์ พระโอรสของพระองค์ได้เป็นผู้สานต่องานก่อสร้างจนสำเร็จใน ค.ศ. 1613 บนโลงหินนั้นยังสลักชื่อ 99 ชื่อของอัลลอฮ์
นางงามจักรวาล 2001
นางงามจักรวาล 2001 (Miss Universe 2001) เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 50 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 (ตามเวลาในประเทศไทย) ณ. เมืองบายาโมน ประเทศเปอร์โตริโก โดยในปีนี้มีตัวแทนสาวงามเข้าร่วมประกวดทั้งหมด 77 ประเทศ โดยมี ลาร่า ดัตตา นางงามจักรวาลปี 2000 ได้มอบมงกุฏให้กับ เดนิส ควินโยเนส สาวงามจากประเทศเปอร์โตริโก ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลประจำปีนี้
Scyphodon
Scyphodon เป็นสกุลของมดที่อยู่ในวงศ์ Formicidae.
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
ช้อน
ช้อน เป็นเครื่องครัวที่มีลักษณะเป็นแอ่งตื้นและเล็กกว่าทัพพี ตรงปลายมีที่จับ โดยทั่วไปใช้ในการตักอาหารเหลว หรืออาหารกึ่งเหลว หรืออาหารแข็งที่ไม่อาจใช้กับส้อมได้อย่างสะดวก เช่น ใช้ในการตักข้าวหรือธัญพืช นอกจากนี้ ช้อนยังใช้ในการทำอาหารที่จะตวงวัดปริมาณส่วนผสมของอาหารที่จะใช้ด้วย ช้อนอาจจะทำมาจากโลหะ ไม้ พลาสติก หิน หรือแม้แต่งาช้าง
ในวัฒนธรรมไทยแต่เดิมใช้มือในการเปิบอาหารรับประทาน ภายหลังมีการนำช้อนเข้ามาใช้ โดยปรากฏในรูปของช้อนสั้น ส่วนในปัจจุบันมักใช้ช้อนยาวคู่กับส้อมในการรับประทานอาหารโดยทั่วไป ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่ไม่ปรากฏให้เห็นเด่นชัดที่ใดในโลก แต่ไม่ปรากฏแน่ชัดว่ามีการนำช้อนคู่กับส้อมเมื่อใด
ชัมมูและกัศมีร์ (รัฐมหาราชา)
รัฐมหาราชาชัมมูและกัศมีร์ (Princely State of Kashmir and Jammu) เป็นรัฐมหาราชาตั้งแต่สมัยบริษัทอินเดียตะวันออก เรื่อยมาถึงอาณานิคมอินเดียของอังกฤษ ในปี 1846 ถึง 1952 รัฐมหาราชานี้เกิดขึ้นหลังสิงครามอังกฤษ-สิกข์ ครั้งที่หนึ่ง ทำให้เกิดการแบ่งอาณาเขตใหม่ขึ้นในอดีตจักรวรรดิซิกข์
การประชุมมอลตา (ค.ศ. 1945)
การประชุมมอลตา ถูกจัดตั้งขึ้นตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม ถึง 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ระหว่างประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์แห่งสหรัฐอเมริกาและนายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิลแห่งสหราชอาณาจักรบนเกาะมอลตา จุดมุ่งหมายของการประชุมครั้งนี้คือการวางแผนการทัพครั้งสุดท้ายเข้าปะทะกับเยอรมันด้วยเหล่าคณะเสนาธิการรวม (คณะเสนาธิการร่วมแห่งกองทัพสหรัฐและคณะกรรมการเสนาธิการแห่งกองทัพอังกฤษ) ผู้นำทั้งสองต่างเห็นพ้องต้องกันกับความไม่พึงปรารถนาที่จะให้กองทัพแดงรุกเข้าสู่ยุโรปกลาง
การประชุมครั้งนี้ได้ให้รหัสนามว่า อาร์โกนอร์ทและคริกเกต เช่นเดียวกันกับคำอื่นๆ
การประชุมมอลตาได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อ วันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 1945 แต่โรสเวลต์ยังไม่มาถึงงานประชุมจนกระทั่งวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของการประชุม
วัดป่าบำเพ็ญธรรม
วัดป่าบำเพ็ญธรรม เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพระครูภาวนาคุณาภรณ์ เป็นเจ้าอาวาสมีอดีตหลวงพ่อสงวน ถามวโร เป็นผู้ก่อตั้งวัด
ที่ตั้ง
วัดป่าบำเพ็ญธรรม ตั้งอยู่เลขที่  55  หมู่  8 ตำบลหนองนาก  อำเภอหนองแค  จังหวัดสระบุรี  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่  24  ไร่ 1 งาน  40  ตารางวา พื้นที่โดยรอบวัดติดต่อกับที่ดินของมูลนิธิวิสุทธิมรรคคีรี
ประวัติ
วัดป่าบำเพ็ญธรรม ตั้งเมื่อวันที่ 21  สิงหาคม  พ.ศ. 2518 มีสภาพพื้นที่เป็นภูเขาเตี้ยๆ เมื่อมีชาวบ้านเข้ามาแผ้วถางป่า  จับจองพื้นที่ทำมาหากินรอบๆ ภูเขา ต่อมาชาวบ้านได้เห็นว่ามีภูมิทัศน์ดี    จึงได้ชักชวนกันมาสร้างวัด  โดยร่วมกันบริจาคที่ดินเพื่อที่จะสร้างวัด  และผู้ใหญ่บ้านได้รวบรวมที่ดินที่จะสร้างวัดในปี พ.ศ. 2513 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่  28  เมษายน  พ.ศ. 2523 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 18 เมตร ยาว 25 เมตร โดยมีหลวงปู่สงวน  ถามวโร  เป็นประธานสงฆ์ในการสร้างวัด    ท่านมรณภาพในปี  พ.ศ. 2537 และมีคุณเติมศรี  ไอยรานภารักษ์ เป็นผู้อุปถัมภ์วัดมาโดยตลอด
ศาสนสถาน
อุโบสถ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาการเปรียญ กว้าง 14 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย 2 ชั้น กุฎีสงฆ์ จำนวน 18 หลัง เป็นอาคารไม้ยกพื้น 4 หลัง อาคารคอนกรีตชั้นเดียวยกพื้น 10 หลัง เป็นอาคารครึ่งไม้ครึ่งคอนกรีต 4 หลัง วิหาร กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2538 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 6 เมตร ยาว 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2549 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก นอกจากนี้มี ฌาปนสถาน 1หลัง หอระฆัง 1 หลัง โรงครัว 1 หลัง เรือนเก็บพัสดุ 1 หลัง
ปูชนียวัตถุ
พระประธานประจำอุโบสถ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตักกว้าง 39 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 พระประธานประจำศาลาการเปรียญ ปางสมาธิ ขนาดหน้าตัก 49 นิ้ว สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548
โอเพนเอไอ
โอเพนเอไอ (OpenAI) เป็นห้องปฏิบัติการวิจัยปัญญาประดิษฐ์ ประกอบด้วย OpenAI LP ซึ่งเป็นบริษัทที่แสวงหาผลกำไรและบริษัทแม่ OpenAI Inc. เป็นที่ไม่แสวงหาผลกำไร บริษัทเป็นคู่แข่งของ DeepMind ที่ดำเนินการวิจัยในด้านปัญญาประดิษฐ์ (AI) ด้วยระบุเป้าหมายในการส่งเสริมและพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ที่เป็นมิตรในรูปแบบที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษย์โดยรวม องค์กรนี้ก่อตั้งขึ้นในซานฟรานซิสโก เมื่อปลายปี พ.ศ. 2558 โดย อีลอน มัสก์, Sam Altman และคนอื่น ๆ ซึ่งร่วมกันบริจาคเงิน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐ มัสก์ลาออกจากคณะกรรมการในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 แต่ยังคงเป็นผู้บริจาค ในปี ค.ศ. 2019 OpenAI LP ได้รับเงินลงทุน 1 พันล้านเหรียญสหรัฐจากไมโครซอฟท์
กีฬาเรือพายในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45
กีฬาเรือพายในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 45 จัดแข่งขันที่อ่างเก็บน้ำคลองหลา อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 20 ถึง 25 มิถุนายน พ.ศ. 2560 มีการชิงชัยทั้งหมด 42 เหรียญทอง
ยศทหารคิวบา
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพคิวบา ในช่วงก่อน ค.ศ. 1959 ลำดับชั้นยศทหารได้รับอิทธิพลจากกองทัพสหรัฐอเมริกา. ตั้งแต่ ค.ศ. 1970 รูปแบบลำดับชั้นยศที่บังคับใช้อยู่ ณ ขณะนี้ อ้างอิงรูปแบบจากสหภาพโซเวียต
แบทเทิลฟีเวอร์ เจ
แบทเทิลฟีเวอร์ J เป็นละครโทคุซัทสึชุดของซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 3 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 จนถึงวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2523 ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.00-18.30 น. ทางสถานี ทีวีอาซาฮิในประเทศญี่ปุ่น มีจำนวนตอนทั้งหมด 52 ตอน
นอกจากนี้ยังเป็นผลงานที่กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่นำไปสู่ ​​"ซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์" ในปัจจุบัน โดยในยุคโชวะจนถึงต้นยุคเฮเซถูกนับเป็นผลงานเรื่องแรกของซีรีส์
ภาพรวม
แบทเทิลฟีเวอร์เจ เป็นละครโทคุซัทสึชุดแรกของซูเปอร์เซ็นไต แต่ผลงานก่อนหน้านี้อย่าง ขบวนการ 5 จอมพิฆาต โกเรนเจอร์ และ แจ็คเกอร์ เด็นเกคิไต ละครชุดที่ประพันธ์โดย อิชิโนโมริ โชทาโร่ ยังถูกเรียกเป็น เซ็นไตซีรีส์ โดยละครชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ใช้ชื่อผู้บทประพันธ์ ฮัตเตะ ซาบูโร่ (หรือ ยาสึเดะ ซาบูโร่) ทั้งนี้เนื้อหาพื้นฐานของละครชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์มีองค์ประกอบที่แข็งแกร่งและปรับปรุงรูปแบบใหม่ทำให้ผลงานเรื่องต่อไปอย่าง ขบวนการไฟฟ้า เด็นจิแมน เริ่มที่จะแตกต่างออกไปเล็กน้อย
นอกเหนือจากกลุ่มฮีโร่ 5 คน ยังมีจุดที่ถูกเพิ่มเติมคือการปรากฏตัวของยานแม่ขนาดยักษ์และหุ่นยนต์ยักษ์ซึ่งเป็นรูปแบบพื้นฐานของซีรีส์ที่ก่อตั้งขึ้นในเรื่องนี้ ซึ่งแตกต่างกับ โกเรนเจอร์ และ แจ็คเกอร์ ที่ปรากฏแค่ยานรบ และในช่วงเวลานั้น การผสมผสานระหว่างหุ่นยนต์ยักษ์และยานแม่ยักษ์ถูกเรียกว่าเป็น คอมบิเนชัน ซิสเต็ม (ระบบผสม) และยังให้ถูกเสนอให้แข่งขันกับ อนิเมะโทคุซัทสึเรื่อง หน่วยสำรวจไดโนเสาร์ บอร์นฟรี ที่มีสินค้าชูโรงอย่าง บอร์นฟรีคอมบิเนชันเซ็ต ที่จำหน่ายโดยบริษัทโทมี่
ในส่วนของชื่อเรื่องนั้น มาจากภาพยนตร์อเมริกันเรื่อง แซทเทอร์เดย์ไนท์ฟีเวอร์ (Saturday Night Fever) ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1978 ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนปี ค.ศ. 1979 คำว่า "ฟีเวอร์" เป็นคำฮิตนิยมติดปากในประเทศญี่ปุ่น
การสร้าง
ผลงานเรื่องนี้เป็นการร่วมมือกันระหว่าง มาร์เวลคอมิกส์ และบริษัทโตเอะ โดยสร้างจากประสบสำเร็จของสไปเดอร์แมนฉบับญี่ปุ่น ที่ออกฉายเมื่อปีที่แล้วทั้งเรตติ้งของผู้ชมและรายได้จากการขาย ด้วยเหตุนี้จึงทำผลงานที่วางแผนโดยคำนึงถึงการใช้ตัวละครของมาร์เวล โดยชื่อเบื้องต้นของเรื่องที่จะออกอากาศคือ "กัปตันเจแปน" (キャプテンジャパン) และยังมีข้อเสนอตั้งชื่อเรื่องรายการใหม่ที่มีอยู่ จนกระทั่งแนวคิดจากตัวละครที่มีชื่อของประเทศต่างๆ เช่น "อเมริกา" และ "เจแปน" ทำให้เกิดแนวคิดทำกลุ่มฮีโร่ที่รวมตัวกันจากทั่วทุกมุมโลก
จนในที่สุดเนื่องด้วยสถานการณ์ต่างๆ โยชิคาวะ ซุซุมุ ได้เข้ามารับงานโปรดิวเซอร์ต่อจาก ฮิรายามะ โทรุ และโครงร่างของโปรเจ็กต์ "ยอดมนุษย์ที่แปลงร่างด้วยแดนซ์ริธึมที่เกิดเปลี่ยนแปลงของเซลล์ร่างกาย" นั้นสืบทอดมาจากแผนของฮิรายามะ อย่างไรก็ตาม ทาคาฮิสะ ซุซุมุ ผู้เขียนบทตอนแรก ไม่ได้ใส่ใจในส่วนพื้นฐานของ การต่อสู้โดยใช้การเต้นรำเป็นอาวุธ แผนเริ่มต้นเหลือเพียงวิดีโอเพลงเปิดเรื่องและส่วนหนึ่งของภาพในงาน ว่ากันว่าเหตุผลนี้เมื่อถ่ายทำวิดีโอจริง ฉากต่อสู้และการเต้นไม่เข้ากัน นอกจากนี้ยังมีการคัดค้านชื่อเรื่องและชื่อที่มีการ์ตูนอเมริกันชัดเจน จนได้รับการแก้ไขชื่อเรื่องว่า แบทเทิลฟีเวอร์ J และตัวละครเปลี่ยนชื่อเป็น แบทเทิลเจแปน
เนื้อเรื่องย่อ
นายพลเท็ตซึหัวหน้าทีมกองกำลังพิทักษ์ประเทศ ล่วงรู้อันตรายจากการโจมตีของสมาคมลับที่ชื่อว่าเอกอส จึงได้รวบรวมนักสู้จากประเทศต่างๆ 4 คนมารวมตัวกับไดแอน มาร์ติน เอฟบีไอสาวที่ถูกส่งตัวมาสืบสวนเรื่องเอกอสแต่ในระหว่างการสืบนั้น พ่อของเธอก็ถูกพวก เอกอสสังหารทำให้เธอโกรธแค้น พวกเอกอสเป็นอย่างมากจึงเป็น มิสอเมริกาเพื่อแก้แค้น และเมื่อนักสู้ อีก 4 คน จากประเทศต่างๆมารวมตัวกัน รวม ไดแอน มาร์ติน จึงกลายเป็นแบทเทิลฟีเวอร์ เจเข้าต่อกรกับเหล่าร้ายเอกอส
สมาคมลับเอกอส
เป็นศาสนาแห่งความชั่วร้ายที่ต้องการทำให้โลกใบนี้มีแต่ความวุ่นวาย
รายชื่อตอนและปีศาจเอกอสที่ปรากฏ
1.จู่โจม!! วิ่งไปที่สนามกีฬา(突撃!! 球場へ走れ):ปิศาจค้างคาว
2.วิธีการผลิตปีศาจเอกอส(エゴス怪人製造法):ปีศาจคิบะจิชิ
3.ตามหาสายลับ(スパイを探せ！):ปีศาจเดธมากส์
4.อ่ะ กับดับของสุดยอดนักพลังจิต(超魔力の罠だ！):ปีศาจพลังจิต
5.การต่อสู้ทางอากาศหุ่นยนต์(ロボット大空中戦):ปีศาจบัคโฟโร่
6.เปิดตัวเรือรบสากล(万能戦艦発進せよ):ปีศาจโดกุ
7.บ้านคุณไหม้！(お家が燃える！):ปีศาจลูกไฟ
8.ความลับของเอซแขนเหล็ก(鉄腕エースの謎):ปีศาจกีฬา
9.หญิงสาวนํ้าแข็ง(氷の国の女):ปีศาจสึระระ
10.เห็นช้างนอลแมนไหม(ナウマン象を見た):ปีศาจนอลแมน
11.แผนลักพาตัวสัตว์เลี้ยง(ペット誘拐大事件):ปีศาจคอบร่า
13.ไข่ทองคำกับไข่ดาว(金の卵と目玉焼き):ปีศาจไข่
14.การแต่งงานของเจ้าสาวและอสูรกาย(美女と野獣の結婚):ปีศาจกิงกะ
15.อาหารนรกของเอกอส(エゴスの地獄料理):ปีศาจหอยทาก
16.ศิลปะการต่อสู้! ราชินีแห่งความมืด(格闘技！闇の女王):ปีศาจศิลปะการต่อสู้
17.นำเครื่องประหลาด(怪物マシンを奪え):ปีศาจลายเส้นสีนํ้าเงิน
18.พิราบรีบบินไปรังของศัตรู(鳩よ悪の巣へ急げ):ปีศาจแม่เหล็ก
19.ผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!!(世界最強の美女!!):ซาโลเม่
20.ไล่ล่าผีที่เสี่ยงอันตราย(危険な幽霊狩り):ปีศาจฟันกิซ่า
22.การโต้กลับของสายลับหญิง(女スパイ団の逆襲)
23.ท้ารบ!! จอมปีศาจปรากฏกาย(決戦!! 怪人総登場):ปีศาจผี
24.ไดแอนลาจากด้วยนํ้าตา(涙！ダイアン倒る):ปีศาจแดร็กคิวล่า
25.สถานที่ถ่ายทำมนต์ขลังลิกลับ(撮影所は怪奇魔境):ปีศาจมายากล
26.ชายผ้าพันแผลของใบหน้ารายงาน(包帯男の仮面報告):ปีศาจผ้าพันแผล
27.ระวังขโมยรักแรกพบ(初恋泥棒にご用心):ปีศาจหน้ากากดำ
28.ติดตามเรือลึกลับ(謎のボートを追え):ปีศาจแมงกระพรุน
29.เจอตัวแล้ว!?สาวปากฉีก(見たか!? 口裂け女):ปีศาจสาวปากฉีก
30.หัวหน้าพ่อครัวจอมตะกละ(悪食雑食の料理長):ปีศาจเปลี่ยนสี
31.พี่น้องรถบรรทุกซิ่ง(激走トラック兄妹):ปีศาจกระเป๋าสตาร์ง
32.หมู่บ้านรอบจัด(ふるさと殺人村):ปีศาจไส้เดือน
33.โคแซคตายเพื่อรัก(コサック愛に死す):ปีศาจนกอินทรีย์
34.นายพลมืดกับเสียงหัวเราะขุมนรก(地獄で笑う闇将軍):ปีศาจจักจั่น
35.ความน่ากลัวตลาดสด(腹ペコ大パニック):ปีศาจปลาน้ำจืด
37.ดาบสายฟ้าปะทะดาบกังหันลม(電光剣対風車剣):ปีศาจ 4 หน้า
38.หน้าแปลก! ชุดเมททริกซ์เรียงแถว(怪奇！仮装行列):ปีศาจเห็ดหัวกะโหลก
39.เพื่อนต้องกลายเป็นปีศาจ(悪魔になった友):ปีศาจไฮด์
40.วิกฤตควาสวยงามครูใกล้ชิด(美人先生危機一髪):ปีศาจการศึกษา
41.ก่อนการระเบิดครั้งใหญ่(爆破寸前の大逆転):ปีศาจคาระคุริ
42.จุดประกายความรักของมนุษย์ไฟฟ้า(電気人間愛の火花):ปีศาจสายฟ้า
43.จั๊คเกอร์มือลอบสังหาร(暗殺者ジャッカル):ปีศาจโกรอนโกะ
44.ชนเผ่าสึคิคาเกะในหุบเขาลึก(地獄谷の月影一族):ปีศาจมนต์มายา
45.5 นาที ก่อนหัวใจหยุดเต้น(心臓停止五分前):ปีศาจชินโซ
46.ตุ๊กตาฟางต้องคำสาป(呪いのワラ人形):ปีศาจโนโรอิ
47.ลึกลับ!ลูกขว้างที่ไหวพริบ(怪！謀略の草野球):ปีศาจมือซ้าย
48.หัวขโมยกับหัวขโมยเด็ก(大盗賊と泥棒少年):ปีศาจหัวขโมย
49.ปี2ประถม5และกองทัพกบฏ(2年5組の反乱軍):ปีศาจกาบหอยแครง
50.จอมมารสวมหน้ากากหมายหัวนายพล(将軍を狙う覆面鬼):ปีศาจโอฮิเกะ
52.ซิโฟเนียเสียงเพลงของวีรบุรุษ(จบ)(英雄たちの交響曲):ซาตานเอกอส
การออกอากาศ
แบทเทิลฟีเวอร์ J ออกอากาศทุกวันเสาร์ เวลา 18.00 - 18.30 น. ทางสถานี ทีวีอาซาฮิ ในประเทศญี่ปุ่น
ในส่วนประเทศไทย ได้มีการจำหน่ายรูปแบบวิดีโอลิขสิทธิ์โดยบริษัทวิดีโอสแควร์ และเคยออกอากาศทาง ช่อง 9 อสมท. เมื่อปีพ.ศ. 2543 โดยใช้ชื่อเรื่องภาษาไทยมีชื่อว่า "ขบวนการเรนเจอร์ เจ"
Aretidris
Aretidris เป็นสกุลของมดที่อยู่ในวงศ์ Formicidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
เฮโรอีน
เฮโรอีน (heroin) มีอีกชื่อว่า ไดอาเซทิลมอร์ฟีน (diacetylmorphine) และ ไดอามอร์ฟีน (diamorphine) กับชื่ออื่น ๆ เป็นโอปิออยด์มีกำลังที่ส่วนใหญ่ใช้ในฐานะยากระตุ้นความบันเทิงที่ก่อให้เกิดอาการเคลิ้มสุข ไดอามอร์ฟีนทางการแพทย์เป็นเกลือไฮโดรคลอไรด์บริสุทธิ์ มีการขายผงขาวและน้ำตาลอย่างผิดกฎหมายจำนวนมากทั่วโลก เนื่องจากเฮโรอีนสามารถ "ตัด" ได้หลายรูปแบบ เฮโรอีนใช้ในทางการแพทย์ในหลายประเทศเพื่อบรรเทาอาการปวด อย่างในช่วงคลอดลูก หรือมีโรคหัวใจวาย เช่นเดียวกันกับการบำบัดทดแทนโอปิออยด์
ผลข้างเคียงโดยทั่วไปได้แก่การกดการหายใจ (หายใจน้อยลง) ปากแห้ง เซื่องซึม การทำงานทางจิตบกพร่อง ท้องผูก และการติด การใช้งานด้วยวิธีการฉีดสามารถก่อให้เกิดฝี การติดเชื้อที่เยื่อบุหัวใจ เชื้อที่ติดต่อทางเลือด และโรคปอดอักเสบ หลังการใช้งานเป็นเวลายาวนาน อาการที่เกี่ยวกับการหยุดใช้งานโอปิออยด์จะเริ่มมีผลหลังใช้งานครั้งสุดท้ายภายในไม่กี่ชั่วโมง ถ้าฉีดเข้าเส้นเลือด เฮโรอีนจะมีผลมากกว่ามอร์ฟีนในขนาดเดียวกันสองถึงสามเท่า เฮโรอีนมักปรากฏเป็นผงสีขาวหรือน้ำตาล
แท่งทอง เกียรติทวีสุข
แท่งทอง เกียรติทวีสุข  มีชื่อจริงว่า แท่งทอง คลองจันทร์ (เดิมชื่อ: ทองแดง คลองจันทร์; ชื่อเล่น: แดง) เกิดเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2521 ที่ตำบลหนองบอน อำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราด เป็นนักมวยสากลชาวไทย และเป็นอดีตแชมป์มวยไทยหลายเวที
ประวัติ
แท่งทอง เริ่มฝึกชกมวยครั้งแรกในแบบมวยไทยตั้งแต่ยังเด็ก ๆ อายุราว 8-9 ขวบ ในชื่อ "แดงน้อย เดชทวี" โดยฝึกมวยครั้งแรกจากอารักษ์ ภูตระกูล จากนั้นจึงได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนตราษตระการคุณ จึงย้ายไปอยู่ค่ายศิษย์ตราษตระการของ สมชาย โพธิสุวรรณ เจ้าของค่ายเป็นผู้ดูแล จนสามารถพัฒนาฝีมือได้อย่างรวดเร็ว ด้วยอายุเพียง 16-17 ปี ก็ได้ขึ้นชกในสนามมวยเวทีลุมพินี ในชื่อ "ชัยชนะ เดชทวี" เคยเป็นแชมป์มวยในรุ่นมินิมั่มเวทของสนามมวยเวทีลุมพินีมาก่อน รวมถึงเป็นแชมป์มวยไทย 7 สี และเป็นนักมวยสากลสมัครเล่นในระดับทีมชาติชุด B มาก่อน ในขณะที่เกณฑ์ทหาร โดยได้เหรียญเงินการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2005 ที่ประเทศฟิลิปปินส์ แต่หลังจากนั้นไม่อาจเบียดแทรกขึ้นมาเป็นทีมชาติชุดจริงได้  จึงหันมาชกมวยสากลอาชีพแทน
แท่งทอง ชกมวยสากลอาชีพครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2550 โดยชนะน็อก เอกชัย โพทองยิม ในยกที่ 2 จนกระทั่งทำฟอร์มชนะรวดอีก 5 ครั้ง โดยเป็นการชนะคะแนน 1 ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์แพนแปซิฟิก IBF รุ่นแบนตั้มเวท กับ คิม อี ฮอน นักมวยชาวเกาหลีเหนือ เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ที่สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) ปรากฏว่าแท่งทองสามารถเอาชนะคะแนน 12 ยกไปได้ รวมแล้วสามารถป้องกันแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้ทั้งหมด 11 ครั้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 แท่งทองได้ชิงแชมป์ว่างในรุ่นแบนตั้มเวท อินเตอร์เนชั่นแนล WBC กับ นิค โอเทียโน นักมวยชาวเคนยา ปรากฏว่าเป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้ที่จังหวัดราชบุรี และต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้ชิงแชมป์ว่างในรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท แพนแปซิฟิก IBF กับ ริชาร์ด ซาโมเซียร์ นักมวยชาวอินโดนีเซีย ปรากฏว่าแท่งทองเป็นฝ่ายเอาชนะน็อกไปได้ในยกที่ 3 ที่จังหวัดระยอง
ในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 แท่งทองสามารถเอาชนะทีเคโอไปได้ในยกที่ 10 ต่อ มาทูเบ ซินยาบี นักมวยชาวแอฟริกาใต้ ในไฟต์ตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชกชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์แบนตั้มเวท IBF
แต่ต่อมาในวันที่ 26 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ในเวลาประมาณ 11.00 น. แท่งทองได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ที่จังหวัดจันทบุรี โดยเสียชีวิตพร้อมกับนางธีรพร คลองจันทร์ ภริยา และหลานชายฝาแฝดอีก 2 คนที่แท่งทองอุปการะเป็นลูกบุญธรรม ที่นั่งมาด้วยกัน ส่วนลูกสาว 2 คนบาดเจ็บสาหัส นับเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการมวยสากลของไทย โดยพิธีฌาปนกิจศพของแท่งทองและครอบครัวมีขึ้นในเวลาบ่ายของวันที่ 31 พฤษภาคม ปีเดียวกัน ที่วัดหนองบอน อันเป็นบ้านเกิด
ยอดขุนพลกู้บัลลังก์
ยอดขุนพลกู้บัลลังก์ (계백) เป็นละคร ซีรีส์เกาหลี อิงประวัติศาสตร์จากสถานีโทรทัศน์ เอ็มบีซี ออกอากาศเมื่อปี ค.ศ. 2011 สร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 50 ปีของสถานีนำแสดงโดย อี ซอ-จิน และ ซง จี-ฮโย
การประชุมวอชิงตัน (ค.ศ. 1943)
การประชุมวอชิงตันครั้งที่สาม (รหัสนามว่า ไทรเดนท์ ) ถูกจัดตั้งขึ้นในวอชิงตัน ดี.ซี. ตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคม ถึง 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1943 เป็นการประชุมหารือทางยุทธศาสตร์ในสงครามโลกครั้งที่สองระหว่างผู้นำของรัฐบาลสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกา เป็นการประชุมครั้งที่สามแห่งศตวรรษที่ 20 (ค.ศ. 1941, 1942 และ 1943) แต่การประชุมครั้งที่สองเกิดขึ้นในช่วงระหว่างสหรัฐได้เข้ามีส่วมร่วมในสงครามโลกครั้งที่สอง คณะผู้แทนภายใต้การนำโดยวินสตัน เชอร์ชิลและแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ ตามลำดับ.
อัชวาก มุฮัรร็อม
อัชวาก มุฮัรร็อม (أشواق محرم; Ashwaq Moharram; เกิดปี 1975 (age 41)) เป็นแพทย์และนักเคลื่อนไหวชาวเยเมน เป็นที่รู้จักจากการเคลื่อนไหวเพื่อผู้อดอยากในนครอัลฮุดัยดะฮ์ ประเทศเยเมน
รัฐพนารัส
รัฐพนารัส (อักษรโรมัน: Banaras หรือ Benares) เป็นราชอาณาจักรและรัฐมหาราชาที่กินพื้นที่ที่ปัจจุบันคือรัฐอุตตรประเทศ อินเดีย มหาราชาองค์สุดท้ายของรัฐพนารัสลงนามโอนสิทธิ์การปกครองรวมเข้ากับอินเดียในวันที่ 15 ตุลาคม 1948
อันเนอ ฟรังค์
อันเนอลีส มารี "อันเนอ" ฟรังค์ (Annelies Marie "Anne" Frank ; ; 12 มิถุนายน 2472 – c. มีนาคม 2488) หรือ แอนน์ แฟรงค์ เป็นเด็กหญิงชาวเยอรมันเชื้อสายยิว เกิดที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต ประเทศเยอรมนี เธอมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะผู้เขียนบันทึกประจำวันซึ่งต่อมาได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือ บรรยายเหตุการณ์ขณะหลบซ่อนตัวจากการล่าชาวยิวในประเทศเนเธอร์แลนด์ ระหว่างที่ถูกเยอรมนีเข้าครอบครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง