cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดิจุนนะ
เมื่อจักรพรรดิซะงะสละราชบัลลังก์ในวันที่ 16 เดือน 4 ปี โคนิง ที่ 14 ตรงกับวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 823 เจ้าชายโอะโตะโมะที่รัชทายาทพระชนมายุ 38 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิจุนนะ จากนั้นอีก 2 วันคือวันที่ 18 เดือน 4 ปี โคนิง ที่ 14 ตรงกับวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 823 จักรพรรดิจุนนะได้ประกอบพิธีสถาปนาพระราชนัดดาและพระราชโอรสบุญธรรมคือ เจ้าชายมะซะระ (Imperial Prince Masara, 正良親王 (Masara-shinnō)) พระราชโอรสในอดีตจักรพรรดิซะงะขึ้นเป็นรัชทายาทหลังจากนั้นจึงได้ประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 27 เดือน 4 ปี โคนิง ที่ 14 ตรงกับวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 823
หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 9 ปี จักรพรรดิจุนนะจึงสละราชบัลลังก์ให้เจ้าชายมะซะระขึ้นเป็น จักรพรรดินิมเมียว เมื่อวันที่ 28 เดือน 2 ปี เท็นโช ที่ 10 ตรงกับวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 833 ขณะมีพระชนมายุได้ 47 พรรษา เมื่ออดีตจักรพรรดิจุนนะสละราชบัลลังก์แล้ว อดีตจักรพรรดิซะงะก็ยังมีพระชนมชีพอยู่ ผู้คนจึงเรียกอดีตจักรพรรดิซะงะว่า อดีตจักรพรรดิองค์ใหญ่ (Senior Retired Emperor) ขณะที่อดีตจักรพรรดิจุนนะเรียกว่า อดีตจักรพรรดิองค์น้อย (Junior Retired Emperor)
อดีตจักรพรรดิจุนนะเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 8 เดือน 5 ปี โจวะ ที่ 7 ตรงกับวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 840 ขณะพระชนมายุได้ 54 พรรษา
อ้างอิง
786 840
ศรีภริยา
เดอะกูดไวฟ์ (The Good Wife) หรือชื่อไทยว่า ศรีภริยา (นาว 26) หรือ ศรีภรรยาหัวใจทรนง (ดีว่า ยูนิเวอร์แซล) เป็นละครชุดอเมริกันแนวกฎหมายและการเมือง ออกอากาศครั้งแรกทางช่องซีบีเอส เมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2009 สร้างสรรค์โดยโรเบิร์ต คิง และมิเชล คิง นำแสดงโดยจูลีอานา มาร์กาลีส, คริสติน แบรันสกี, แมตต์ ซูกรี และแอลัน คัมมิง ปัจจุบันมีผู้ควบคุมงานสร้างคือ ริดลีย์ สกอต, ชาลส์ แมคดูกัลล์ และเดวิด ดับเบิลยู. ซักเกอร์ โดยละครชุดนี้ได้รับการยกย่องอย่างสูงในฤดูกาลที่ 5 และ 6
เดอะกูดไวฟ์ ได้รับการชื่นชมอย่างกว้างขวางและได้รับรางวัลจำนวนมาก อาทิรางวัลเอ็มมี 5 รายการ และรับรางวัลจากสมาคมนักวิจารณ์โทรทัศน์ในจากความสำเร็จของละครชุดดังกล่าว และโดยเฉพาะจูลีอานา มาร์กาลีส นักแสดงนำที่รับบทเป็น เอลิเชีย ฟลอร์ริก ได้รับการยกย่องอย่างมีนัยยะสำคัญ เดอะกูดไวฟ์ ได้รับการตอบรับที่ดีจากโลกสังคมออนไลน์, กฎหมาย และการเมือง จนวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 ทางช่องซีบีเอสจึงให้ละครชุดนี้ทำต่อในฤดูกาลที่ 7
ที่มา
เดอะกูดไวฟ์ เรื่องนี้มุ่งไปที่ เอลิเชีย ฟลอร์ริก (รับบทโดย จูลีอานา มาร์กาลีส) ทนายความฝีมือดีที่หันหลังให้กับความรุ่งเรืองในหน้าที่การงาน โดยผันตัวมาเป็นแม่บ้านหลังสมรส ทว่า 13 ปีต่อมา เธอจำต้องหวนกลับมาประกอบอาชีพเป็นทนายความอีกครั้งเพื่อเลี้ยงดูบุตรทั้งสอง หลังจากที่สามีของเธอ ปีเตอร์ ฟลอร์ริก (รับบทโดย คริส นอท) อดีตอัยการสูงสุดของเทศมณฑลคุก รัฐอิลลินอย ได้รับการตัดสินให้จำคุกฐานทุจริตทางการเมืองและเรื่องอื้อฉาวทางเพศ ซึ่ง เดอะกูดไวฟ์ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากกรณีของอีเลียต สปิตเซอร์ ที่มีเรื่องอื้อฉาวกับหญิงนครโสเภณี รวมทั้งนักการเมืองอเมริกันคนอื่น ๆ ที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องกามโลกีย์เช่นกัน อาทิ จอห์น เอ็ดเวิดส์ และบิล คลินตัน
สถานีผิงกั่วหยวน
สถานีผิงกั่วหยวน (หมายเลขสถานี ) เป็นสถานีรถไฟของระบบรถไฟใต้ดินปักกิ่ง สาย 1 ตั้งอยู่ในเขตฉือจิ่งชาน ปักกิ่ง ประเทศจีน
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1967
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1967 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
ถนนจันทน์
ถนนจันทน์ เป็นถนนที่เชื่อมต่อระหว่างถนนเจริญกรุงกับถนนนางลิ้นจี่ และยังตัดกับถนนนราธิวาสราชนครินทร์ มีจุดขึ้นทางด่วนทางพิเศษศรีรัช ถนนมีความยาวประมาณ 7 กิโลเมตร เดิมทีเป็นตรอกเล็ก ๆ เรียกว่า ตรอกจันทน์ เป็นตรอกซอยเล็กลักษณะคดเคี้ยว เมื่อมีการตัดถนนให้กว้างและเป็นเส้นตรง ถนนจันทน์เส้นเดิมจึงกลายเป็นถนนที่แยกออกไป แล้วก็ได้ชื่อว่า "ถนนจันทน์เก่า"
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่มีการติดต่อค้าขายกับต่างชาติมากขึ้น พื้นที่ตรอกจันทน์มีคนหลากหลายเชื้อชาติและวัฒนธรรมเข้ามาตั้งถิ่นฐานโดยเฉพาะกลุ่มชาวจีนแต้จิ๋วและจีนกวางตุ้ง ซึ่งสันนิษฐานว่าคงขยับขยายการตั้งถิ่นฐานจากย่านเยาวราชและบางรัก เหตุเพราะทำเลบริเวณนี้ใกล้กับท่าเรือเพื่อทำการค้าซึ่งเป็นอาชีพหลักของชาวจีนที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทย ตัวอย่างเช่น สำนักงานของบริษัทเจริญโภคภัณฑ์ (CPF) ที่ตั้งอยู่บนถนนจันทน์ นอกจากนั้นยังมีชาวมุสลิมและชาวตะวันตกที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาคริสต์ มีศาสนาสถานเช่นมัสยิดดารุ้ลอาบิดีน หรือ มัสยิดตรอกจันทน์ สร้างใน พ.ศ. 2455 โบสถ์คริสต์มีวัดนักบุญยอแซฟสร้างเมื่อ พ.ศ. 2498 ตั้งอยู่ในซอยจันทน์ 43 ซอยเดียวกับวัดไผ่เงินโชตนาราม วัดพุทธอีกแห่งบนถนนจันทน์คือ วัดลุ่มเจริญศรัทธาอยู่ในซอยจันทน์ 42
นับตั้งแต่ พ.ศ. 2555 เป็นต้นมา พื้นที่บริเวณถนนจันทน์ได้รับการพัฒนาเป็นโครงการที่อยู่อาศัย ปรากฏเป็นคอนโดมิเนียมระดับกลางถึงบน ราคาเฉลี่ยต่อตารางเมตรอยู่ที่ราว 100,000–200,000 บาท
Lasius carniolicus
Lasius carniolicus เป็นมดชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Formicidae มีถิ่นกำเนิดในยุโรป
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อาร์มาเกดดอน
อ้างอิง
^ "Preview:Unified Tag Team Champions Chris Jericho & Big Show vs. D-Generation X (Tables, Ladders & Chairs Match)". World Wrestling Entertainment. http://www.wwe.com/shows/wwetlc/matches/12728814/preview/. Retrieved 2009-11-24. "Although the innovative, new WWE pay-per-view will feature matches utilizing ladders, tables and chairs, the Unified Tag Team Title Match will be the one battle that will incorporate all three."
แอลัน เวก
แอลัน เวก (Alan Wake) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัยสยองขวัญ ที่พัฒนาโดยเรเมตีเอ็นเทอร์เทนเมนท์ เนื้อเรื่องของเกมนี้เริ่มต้นจาก แอลัน เวก นักเขียนนวนิยายสยองขวัญไปพักผ่อนกับภรรยาที่เมือง Bright Falls เมืองสมมุติในรัฐวอชิงตัน แต่ได้เกิดเรื่องลึกลับขึ้นเมื่อภรรยาของเขาหายตัวไปและเขาได้เจอกับผีที่ถูกความมืดเข้าสิง เขาต้องต่อสู้กับมันด้วยใช้ไฟฉายและปืนที่เขามีเพื่อพาภรรยาของเขากลับมา
แอลัน เวก เขียนบทโดยแซม เลคเป็นหลัก โดยใช้เวลากว่า 5 ปีในการสร้าง เดิมทีตัวเกมได้รับการพัฒนาให้เป็นเกมเอาชีวิตรอดในโลกเปิด ซึ่งตรงกันข้ามกับเกม แม็กซ์ เพย์น เกมแนวเส้นตรงก่อนหน้าของเรเมตี แต่ต้องพยายามกว่า 3 ปีในการรวมรูปแบบการเล่นให้เข้ากับเรื่องราวแอ็คชั่นระทึกขวัญที่พวกเขาต้องการบอกเล่า หลังจากช่วงเวลา 2 เดือนที่เข้มข้น ทีมงานได้ปรับปรุงตัวเกมให้เป็นเกมเชิงเส้นแบบดั้งเดิมมากขึ้นโดยแบ่งเป็นแนวทางเป็นตอน ๆ แต่รองรับโครงสร้างการเล่าเรื่องที่วางแผนไว้ได้ดีขึ้น และสามารถนำเนื้อหาส่วนใหญ่ในโลกเปิดที่สร้างไว้แล้วกลับมาใช้ใหม่ได้ ไมโครซอฟท์เกมสตูดิโอส์วางจำหน่ายเกมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 ตามด้วยการพอร์ตลงไมโครซอฟท์ วินโดวส์ที่จัดจำหน่ายโดยเรเมตีเอ็นเทอร์เทนเมนท์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012
ตัวเกมได้รับกระแสวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์และกลายมาเป็นการตามเกินวิสัย และมักได้รับคำชมจากงานภาพ เสียง การเล่าเรื่อง จังหวะ และบรรยากาศ แอลัน เวก ได้รับรางวัลอันดับหนึ่งในรายชื่อวิดีโอเกม 10 อันดับแรกของปี 2010 ของนิตยสาร ไทม์ แอลัน เวก อเมริกันไนท์แมร์ ซึ่งเป็นเกมภาคแยกและออกตามมาแบบสแตนด์อโลน วางจำหน่ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 บนบริการเอกซ์บอกซ์ไลฟ์อาร์เคด ภาคต่อที่ถูกยกเลิกไปได้กลายเป็นรากฐานและแรงบันดาลใจสำหรับเกม ควอนตัมเบรก ผลงานต่อมาของเรเมตี ต่อมาเรเมตีได้วางจำหน่ายเกม คอนโทรล ใน ค.ศ. 2019 ซึ่งมีการอ้างอิงถึง แอลัน เวก เรเมตีได้กล่าวว่า แอลัน เวก และ คอนโทรล เป็นส่วนหนึ่งของ "จักรวาลที่เชื่อมต่อกันของเรเมตี" ซึ่งจะใช้เป็นพื้นฐานสำหรับเกมในอนาคต ภาคต่อที่เหมาะสมอย่าง แอลัน เวก II ได้รับการประกาศในงานรางวัลเกมแห่งปี 2021 ในเดือนธันวาคม และมีกำหนดวางจำหน่ายใน ค.ศ. 2023
เคอร์ทิสส์แอโรเพลนแอนด์มอเตอร์
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ เป็นบริษัทผลิตเครื่องบินสัญชาติอเมริกาที่เปิดตัวเมื่อปีพ.ศ. 2459 โดยมี เกรนน์ แฮมมอนด์ เคอร์ทิสส์ เป็นประธานบริษัท ตลอดช่วงระยะเวลาปี พ.ศ. 2463 และ 2473 บริษัทฯ เป็นผู้ผลิตเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศสหรัฐอเมริกา หลังจากที่นายเคอร์ทิสส์ออกจากบริษัทฯ จึงได้เข้าร่วมเป็นบริษัท เคอร์ทิสส์-ไรท์ คอร์ปอเรชั่น
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2450 เกรนน์ เคอร์ทิสส์ ถูกคัดเลือกโดยนักวิทยาศาสตร์ ดร. อเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบลล์ เพื่อเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งสมาคมทดลองการบินของเบลล์ หรือ Aerial Experimental Association (AEA) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยสร้างการวิจัยและพัฒนาขององค์กรการบิน. ตามที่เบลล์กล่าวคือ "ความร่วมมือของสมาคมทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้หวังผลสำหรับกำไร แต่ทำเพื่อความรักของศิลปะและการทำสิ่งที่สามารถที่จะช่วยเหลือผู้อื่น "" ในปี พ.ศ. 2452 สมาคม AEA ถูกยกเลิก และ เคอร์ทิสจึงก่อตั้งบริษัทเฮอร์ริ่ง-เคอร์ทิสส์ ร่วมกับ ออกุสตัส มัวร์ เฮอร์ริ่ง เมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2452 ซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท เคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน ในปี พ.ศ. 2453
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ถูกก่อตั้งเมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2459 จากบริษัท เคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แห่ง แฮมมอนด์สปอร์ต รัฐนิวยอร์ก และบริษัทเคอร์ทิสส์ มอเตอร์ จากบาธ นิวยอร์ก และ บริษัทเบอร์เกสส์ แห่งมาเบิลเฮด รัฐแมสซาชูเซตส์ เป็นบริษัทลูกในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2459
เมื่อ สงครามโลกครั้งที่ 1 ก่อตัวขึ้น ทางทหารได้มีคำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก และเคอร์ทิสส์ตจึงต้องขยายอย่างเร็ว ในปีพ.ศ. 2459 บริษัทได้ย้ายสำนักงานใหญ่และโรงงานผลิตหลักสู่ เมืองบัฟฟาโล รัฐนิวยอร์ก ซึ่งเข้าถึงระบบขนส่ง กำลังขน ความเชี่ยวชาญในการผลิต และแหล่งเงินทุนที่สำคัญ โดยมีการดำเนินการเสริมเริ่มขึ้นในเมืองโตรอนโต รัฐออนแทรีโอ ซึ่งมีส่วนทั้งการผลิตและอบรม รวมถึงก่อตั้งโรงเรียนเพื่อการบินเป็นครั้งแรกในแคนาดา เมื่อปี พ.ศ. 2458
ในปี พ.ศ. 2560 ผู้ถือสิทธิบัตรหลักทั้ง 2 ฝ่ายคือ บริษัทไรท์ และบริษัทเคอร์ทิสส์ ได้มี กำหนดการสร้างอากาศยานใหม่ อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในขณะที่สหรัฐอเมริกาได้เข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 รัฐบาลสหรัฐอเมริกาในนามคณะกรรมการของประธานาธิบดี แฟรงคลิน ดี. รูสเวลท์ ซึ่งมีคำแนะนำในขณะนั้น ผู้ช่วยเลขานุการกองทัพเรือ จึงมีคำสั่งให้ภาคอุตสาหกรรมจัดตั้งความร่วมมือใบอนุญาตขององค์กร (ในแง่ใช้ สิทธิบัตรร่วมกัน) ของ สมาคมโรงงานผู้ผลิตอากาศยาน
เคอร์ทิสส์คือส่วนสำคัญในการช่วยในการพัฒนาของการบินสหรัฐอเมริกาในการอบรมนักบินและจัดหาอากาศยาน คำสั่งหลักครั้งแรกคือ 144 ชุดฝึกอบรมทางการบิน โมเดล เอฟ (Model F) ในปี พ.ศ. 2457 เคอร์ทิสส์ ได้เชิญ ดักลาส โทมันจาก ซอปวิทธ์ ออกแบบเครื่องฝึกการบิน โมเดล J ซึ่งนำไปสู่รุ่น JN-4
บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ได้ทำงานให้กับพันธมิตรสหรัฐอเมริกา-อังกฤษและแคนาดา เครื่อง JN-4s ได้ถูกผลิตขึ้นในประเทศแคนนาดา และถูกจำนวนหลายเครื่องได้ถูกนำไปใช้ฝึกที่ประเทศอังกฤษ และในการที่จะบรรลุการผลิตทำตามคำสั่งซื้อจากทหารของรุ่น เคอร์ทิสส์ เจนนี่ เครื่องบิฝึกรุ่น 2 ที่นั่ง การผลิตจึงเพิ่มไปถึงโรงงานอื่นอีก 5 แห่งด้วยกัน
เรือบินเคอร์ทิสส์ HS-2L ถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในสงครามสำหรับลาดตะเวนต่อต้านเรือดำน้ำ มีฐานการผลิตที่รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา ประเทศฝรั่งเศส และประเทศโปรตุเกส ราชนาวีและเคอร์ทิสส์ได้ทำงานร่วมกันออกแบบเรือบิน ในรุ่น NC-4 เครื่องบินรุ่นแรกที่บินข้าม มหาสมุทรแอตแลนติก ได้ในปี พ.ศ. 2462 บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ได้เป็นบริษัทผู้ผลิตเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 มีพนักงาน 18,000 คนที่ บัฟฟาโล และ 3,000 คนที่ แฮมมอนด์สปอร์ต รัฐนิวยอร์ก เคอร์ทิสส์ผลิตเครื่องบินรวม 10,000 ลำในระหว่างสงครามและมากกว่า 100 ลำในแต่ละสัปดาห์ สันติภาพได้นำมาสู่การยกเลิกสัญญาช่วงสงคราม ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2463 บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ อยู่ภายใต้การปรับโครงสร้างทางการเงิน และเกลนน์ เคอร์ทิสส์ถอนเงินจากหุ้นของเขาในบริษัทจำนวน 32 ล้านดอลลาร์ และเกษียณที่ฟลอริด้า เขายังอยู่ในฐานะผู้อำนวยการบริษัทแต่เป็นแค่ด้านคำแนะนำการออกแบบเท่านั้น เคลมองต์ เอ็ม คียส์ ได้เข้าควบคุมบริษัทและต่อมากลายเป็นศูนย์กลางของบริษัทเกี่ยวกับอากาศยาน
เครื่องบินทะเล (seaplanes) ของเคอร์ทิสส์ชนะการแข่งขันถ้วย ชไนเดอร์ (Schneider Cup) 2 ปี คือ พ.ศ. 2466 และ 2468 ในปี พ.ศ. 2466 ชนะโดย เรือเอกเดวิด ริทเทนเฮ้าส์ กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา ทำการบินความเร็วที่ 177.266 ไมล์ต่อชั่วโมง (285.282 ก.ม.ต่อชั่วโมง) ร้อยเอก ไซรัส เค เบททิส จาก กองทัพสหรัฐอเมริกา ขับรุ่นเคอร์ทิสส์ R3C ชนะรางวัลการแข่งขัน Pulitzer Trophy Race ในวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2468 บนความเร็ว 248.9 ไมล์ต่อชั่วโมง (400.6 ก.ม.ต่อชั่วโมง) 13 วันถัดมา จิมมี่ ดูลิตเติ้ล ชนะรางวัลชไนเดอร์ (Schneider) เครื่องบินรุ่นเดียวกันในแบบทุ่นลอย ดูลิตเติ้ลทำได้เป็นครั้งแรกบนความเร็ว 232.573 ไมล์ต่อชั่วโมง (374.290 ก.ม.ต่อชั่วโมง)
บริษัท เคอร์ทิสส์-ไรท์ คอร์ปอเรชั่น
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2472 บริษัทเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน แอนด์ มอเตอร์ ได้เข้าร่วมกับบริษัท เคอร์ทิสส์-ไรท์ คอร์ปอเรชั่น พร้อมกับในเครือของไรท์และเคอร์ทิสส์อีก 11 บริษัท หนึ่งในโครงการสุดท้ายจากเคอร์ทิสส์ แอร์โร่เพลน คือ Curtiss-Bleecker SX-5-1 Helicopter การออกแบบใบพัดที่มีจุดกึ่งกลางในขนาดใหญ่ที่ขับเคลื่อนใบพัดหลัก การออกแบบที่มีค่าใช้จ่ายสูงและออกแบบทางวิศวกรรมอย่างดีกลับล้มเหลวทั้งหมด
โรงเรียนการบินเคอร์ทิสส์ (Curtiss Aviation School)
เคอร์ทิสส์ยังดำเนินการโรงเรียนการบินและอากาศยานที่ Long Brach Aerodrome ใน มิซซิสเซากา  รัฐออนแทรีโอ จากปี พ.ศ. 2458 ถึง พ.ศ. 2460 ก่อนโดนควบกิจการโดย โรยัล ฟลายอิ้ง คอร์ปส
สถานีการบินชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก
เกรนน์ แฮมมอนด์ เคอร์ทิสส์ เป็นผู้สนับสนุน สถานีการบินชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก หรือ Atlantic Coast Aeronautical Station บนเนื้อที่ 20 เอเคอร์ ที่ตะวันออกของ นิวพอร์ตนิวส์ รัฐเวอร์จิเนีย เรือฮาร์เบอร์ ในฤดูใบไม้ร่วงปี พ.ศ. 2458 ซึ่งมีกัปตันโทมัส สก็อตต์ บัลด์วินเป็นหัวหน้า มีนักเรียนพลเรือนจำนวนมากรวมทั้งชาวแคนาดา ซึ่งต่อมาเป็นนักบินที่มีชื่อเสียงในสงครามโลกครั้งที่ 1 เช่น วิคเตอร์ คาริสตรอม, เวอร์นอน คาสเทิล, เอ็ดดี้ สตินสัน และเกน บิลลี่ มิทเชล ได้ฝึกที่นี่ อย่างไรก็ดีโรงเรียนแห่งนี้ได้ถูกยกเลิกไปในปี พ.ศ. 2465
เบลลินโซนา
เบลลินโซนา (Bellinzona ; Bellinzone, ; archaic Bellenz ; Latin Bilitio ) เป็นเมืองหลวงของรัฐตีชีโน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวั้นออกเฉียงใต้ของประเทศ เมืองมีปราสาทที่มีชื่อเสียง 3 แห่ง ได้รับลงทะเบียนมรดกโลกของยูเนสโกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2000
เมืองตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำตีชีโน ตีนเขาของเทือกเขาเอลป์ เป็นเมืองชุมทางรถไฟและมีอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
ตำบลป่าแงะ
หมู่บ้าน
ตำบลป่าแงะประกอบด้วย 18 หมู่บ้าน ได้แก่
อำเภอออฟทอบ
ออฟทอบ เป็นอำเภอในเทศมณฑลเตหะราน จังหวัดเตหะราน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 22,898 คนใน 5,497 ครัวเรือน อำเภอนี้มีตำบลเพียงสองตำบลคือตำบลออฟทอบและตำบลแฆลอซีร์
รายละเอียด
อำเภอออฟทอบอยู่ในสีม่วง
เกรอช (จังหวัดเคร์มอน)
เกรอช เป็นหมู่บ้านในตำบลแรเมชก์ อำเภอชอฮ์ดอดโฆดอ เทศมณฑลแกลเอเยแกนจ์ จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 51 คนใน 13 ครัวเรือน
วัดเทพกระษัตรี
วัดเทพกระษัตรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 11 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 3 แปลง เนื้อที่ 84 ไร่ 3 งาน 47 ตารางวา
วัดเทพกระษัตรีเป็นวัดแรกที่สร้างขึ้นในจังหวัดภูเก็ต สร้างประมาณ พ.ศ. 2019 เดิมชื่อ วัดดอน หรือ วัดบ้านดอน ตามชื่อหมู่บ้านของท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทร ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2075 ครั้นสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช เมื่อท้าวเทพกระษัตรีมีชัยชนะต่อข้าศึก ท่านก็ได้สร้างวัดนี้ขึ้น ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดเทพกระษัตรี" เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ท้าวเทพกระษัตรีผู้สร้างวัดนี้ วัดนี้อยู่ห่างจากบ้านเดิมของท้าวเทพกระษัตรีประมาณ 15 เส้น
อาคารเสนาสนะทีสำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 หลังคากระเบื้อง มีช่อฟ้าใบระกาประดับอยู่มุมทั้งสี่ด้าน หน้าบันมีภาพจิตรกรรม พื้นอุโบสถปูด้วยหิน เมื่อได้ต่อเติมด้านหลังของอุโบสถ ได้อัญเชิญพระพุทธรูปไว้อีกด้านหนึ่งของโบสถ์ และยังประดิษฐานพระพุทธรูปโบราณกว่า 10 องค์ มีพระพุทธรูปไสยาสน์ขนาดใหญ่ หอระฆังหลังคาสร้างด้วยซิเมนต์ กุฏิทรงไทย มีอายุประมาณ 100 ปี หลังคามุงด้วยสังกะสี ฝากั้นด้วยไม้กระดานใต้ถุนสูง 150 ซม. มีสภาพชำรุดไป ศาลาการเปรียญหลังคากระเบื้อง ยกเป็นช่อฟ้าใบระกา
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1970
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1970 จัดขึ้นที่เมืองตูริน, ประเทศอิตาลี
การทลายคุกบัสตีย์
การทลายคุกบัสตีย์ (Prise de la Bastille; Fall of the Bastille) คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 ณ บัสตีย์ ซึ่งเป็นป้อมปราการและเรือนจำที่สร้างขึ้นในยุคกลาง ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงปารีส ราชอาณาจักรฝรั่งเศส แม้ในเวลานั้นจะมีนักโทษอยู่เพียงเจ็ดคน แต่สถานที่แห่งนี้ก็ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งการใช้พระราชอำนาจในทางมิชอบและเกินขอบเขตของระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และเหตุการณ์นี้ยังเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของการปฏิวัติฝรั่งเศส
การทลายคุกบัสตีย์ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส ที่ซึ่งวันดังกล่าวได้รับการประกาศให้เป็นวันหยุดราชการ เรียกว่า วันบัสตีย์ (Bastille Day) หรือเป็นที่รู้จักในประเทศฝรั่งเศสว่า วันที่สิบสี่กรกฎาคม (Le quatorze juillet) และเดิมเรียกว่า วันเฉลิมฉลองสหพันธรัฐ (Fête de la Fédération)
ประวัติ
ในช่วงรัชกาลของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ฝรั่งเศสเผชิญกับวิกฤตเศรษฐกิจครั้งใหญ่ ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากภาระทางการเงินจากการสนับสนุนการปฏิวัติอเมริกาของฝรั่งเศส และผลพวงจากระบบการจัดเก็บภาษีอากรในอัตราถดถอย ในวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1789 การประชุมสภาฐานันดร ค.ศ. 1789 ถูกจัดขึ้นเพื่อแก้ไขวิกฤตการณ์ในครั้งนี้ แต่การประชุมกลับถูกยื้อไว้ด้วยขนบจารีตอันโบราณและแนวคิดอนุรักษนิยมของฐานันดรที่สอง แม้ว่าฐานันดรที่สองจะมีสัดส่วนเพียงร้อยละ 2 เมื่อเทียบกับประชากรชาวฝรั่งเศสในขณะนั้นก็ตาม ต่อมาซามูเอล โชเมต์ ผู้บัญชาการกรมที่ทหารที่ 14 แห่งกองทัพราชอาณาจักรฝรั่งเศสในขณะนั้น ได้ละทิ้งตำแหน่งราชการและเข้าร่วมกับฝ่ายกบฏ ในวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1789 ฐานันดรที่สาม พร้อมด้วยคณะผู้แทนราษฎรจากสามัญชน สถาปนาตนเองขึ้นเป็น สมัชชาแห่งชาติ (National Assembly) ที่มีจุดมุ่งหมายในการร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของฝรั่งเศสขึ้นมา ซึ่งในช่วงแรกพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ไม่ทรงเห็นด้วยกับความริเริ่มดังกล่าว แต่ก็ทรงถูกบังคับให้ยอมรับในอำนาจหน้าที่ของสมัชชาแห่งชาติ ที่ซึ่งเปลี่ยนไปเป็น สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ (National Constituent Assembly) ในวันที่ 9 กรกฎาคม
เหล่าสามัญชนได้ร่วมกันจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธของประชาชน (Garde Nationale) พร้อมประดับริบบิ้นวงกลมสามสี กอการ์ด (cocardes) ที่ประกอบไปด้วยสีน้ำเงิน สีขาว และสีแดง อันเกิดจากการรวมริบบิ้นกอการ์ดส์สีน้ำเงิน-แดงของกรุงปารีสเข้ากับริบบิ้นกอการ์ดส์สีขาวของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส ริบบิ้นกอการ์ดส์เหล่านี้ได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของการปฏิวัติ จนในที่สุดได้ถูกนำมาใช้เป็นธงไตรรงค์ เลอ ตรีกอลอร์ ของฝรั่งเศสในที่สุด
กรุงปารีสเกือบเข้าสู่สภาวะจลาจลจากคำกล่าวของฟร็องซัว มิเญต์ "กรุงปารีสปนเปื้อนไปด้วยเสรีภาพและความกระตือรือร้น" แสดงให้เห็นแรงสนับสนุนสภาร่างรัฐธรรมนูญฯ เป็นวงกว้าง ทุกวันสื่อมีการรายงานการโต้เถียงในสภาฯ จนการโต้เถียงดังกล่าวขยายวงออกมานอกสภาฯ สู่สาธารณชนตามจัตุรัสสาธารณะและศาลาว่าการเมือง ต่อมาพระราชวังหลวงถูกใช้เป็นสถานที่พบปะและจัดการประชุมนับครั้งไม่ถ้วน ฝูงชนได้ถือโอกาสการเข้าไปประชุม ณ พระราชวังหลวง บุกเข้าไปยังเรือนจำปรีซง เดอ ลาบ์เบย์ เพื่อปล่อยตัวพลทหารบกของกองกำลังราชองค์รักษ์ฝรั่งเศส (Gardes Françaises) ที่ถูกคุมขังเนื่องจากปฏิเสธคำสั่งยิงเข้าใส่ฝูงชน ซึ่งสมาชิกสภาฯ ถวายคำแนะนำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงเมตตาพลทหารเหล่านี้ ส่งผลให้ต่อมาทั้งหมดถูกนำตัวกลับไปคุมขังเช่นเดิมและได้รับพระราชทานอภัยโทษในที่สุด แสดงให้เห็นว่ากองทัพของชาติที่ในอดีตขึ้นตรงแต่ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เริ่มหันเข้าหาฝ่ายสาธารณชนมากขึ้น
การปลดแนแกร์
ในวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1789 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ผู้ซึ่งดำรงพระราชอำนาจภายใต้อิทธิพลของเหล่าขุนนางหัวอนุรักษนิยมจากสภาองคมนตรีของพระองค์เอง มีพระราชโองการถอดถอนฌัก แนแกร์ รัฐมนตรีกระทรวงการคลังของพระองค์ ผู้ที่มีความเห็นอกเห็นใจต่อฐานันดรที่สาม หลังจากที่เขาได้ปฏิรูปรื้อโครงสร้างการบริหารงานในกระทรวงของตนขึ้นใหม่ ทั้งนี้พระเจ้าหลุยส์ทรงวางกองกำลังป้องกันไว้ทั้งที่พระราชวังแวร์ซาย เทศบาลเซเวรอส์ เทศบาลแซ็ง-เดอนี และสวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส จากนั้นทรงแต่งตั้งวิกตอร์-ฟร็องซัว ดยุกแห่งบรอกลี ดยุกแห่งลากาลิซ็องนีแยร์ ดยุกแห่งโว-กวียง บารงหลุยส์แห่งเบรอเตย และข้าหลวงประจำราชสำนักฌอแซฟ ฟูลง ทดแทนในตำแหน่งของปิเซเกอร์ อาร์ม็งด์ มาร์ก เคาน์แห่งม็งต์มอแร็ง ดยุกแห่งลาลูแซร์น แซ็งต์-ปรีสต์ และฌัก แนแกร์ ตามลำดับ
ข่าวการถอดถอนแนแกร์ออกจากตำแหน่งมาถึงยังกรุงปารีสในบ่ายของวันอาทิตย์ที่ 12 กรกฎาคม ชาวปารีสส่วนมากสันนิษฐานว่าการถอดถอนดังกล่าวหมายถึงจุดเริ่มต้นของการรัฐประหารโดยฝ่ายอนุรักษนิยม ชาวปารีสฝ่ายเสรีนิยมยังรู้สึกกราดเกรี้ยวจากความกลัวที่ว่าการโยกกองทหารหลวงมาประจำการ ณ แวร์ซาย คือความพยายามในการล้มล้างสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติซึ่งประชุมกัน ณ วังแวร์ซาย ฝูงชนรวมตัวกันทั่วกรุงปารีส และรวมตัวกันมากกว่าหนึ่งหมื่นคนบริเวณพระราชวังหลวง กามีย์ เดมูแล็งประสบความสำเร็จในการปลุกระดมฝูงชนด้วยการร้องป่าวประกาศว่า ''ราษฎรทั้งหลาย! จะมัวเสียเวลาไม่ได้อีกแล้ว สำหรับผู้รักชาติ การปลดแนแกร์มันก็คือเสียงระฆังลางร้ายของวันเซนต์บาโทโลมิวนี่เอง คืนนี้ ทหารสวิสและเยอรมันทั้งหมดจะเคลื่อนพลออกจากลานช็องเดอมาร์สมาฆ่าพวกเราตายหมด ทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ คือจับอาวุธ!'' ซึ่งพลทหารสวิสและเยอรมันคือหนึ่งในกองกำลังทหารรับจ้างชาวต่างชาติที่มีสัดส่วนไม่น้อยในกองทัพราชอาณาจักรฝรั่งเศสก่อนการปฏิวัติ และถูกมองว่ามีแนวโน้มที่จะเข้าข้างฝ่ายสามัญชนน้อยกว่าพลทหารทั่วไปในกองทัพฝรั่งเศส ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม ประมาณการกันว่ามากกว่าครึ่งหนึ่งของจำนวนพลทหาร 25,000 นายในกรุงปารีสและแวร์ซายถูกโยกย้ายมาจากกองกำลังทหารต่างชาตินี้
ระหว่างการเดินขบวนประท้วงตั้งแต่วันที่ 12 กรกฎาคม ฝูงชนยังได้แสดงประติมากรรมครึ่งตัวของแนแกร์และหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็องไปตามท้องถนนพร้อมกับเดินขบวน โดยเริ่มตั้งแต่พระราชวังหลวง จากนั้นผ่านเขตโรงละครไปตามแนวถนนทิศตะวันตก จนทำให้ฝูงชนเข้าปะทะกับกองทหารหลวงเยอรมัน (รัวยาล-อัลเลอม็องด์) บริเวณระหว่างปลัสว็องโดม (Place Vendôme) กับพระราชวังตุยเลอรี ส่วนเหตุการณ์บริเวณหัวถนนช็องเซลีเซ เจ้าชายแห่งล็องเบสก์นำกองทหารม้าเข้าปะทะขับไล่ฝูงชนที่เหลืออยู่บริเวณปลัสหลุยส์แก็งซ์ (ปัจจุบันคือปลัสเดอลากงกอร์ด; Place de la Concorde) ด้านผู้บัญชาการกองทัพหลวง บารงแห่งเบซ็องวัล เกรงว่าจะเกิดเหตุนองเลือดในหมู่ฝูงชนผู้ติดอาวุธตนเองมาอย่างแย่ ๆ และกลัวว่าพลทหารในกองของตนจะแปรพักตร์ไปเข้าร่วมกับฝูงชน จึงตัดสินใจถอนกองกำลังกลับสู่เขตเทศบาลเซเวรอส์อันเป็นฐานที่มั่น ในขณะเดียวกันนั้นเองที่เหตุการณ์ความไม่สงบทวีความรุนแรงขึ้นในหมู่ชาวปารีสผู้ไม่พอใจการใช้อำนาจของรัฐบาล โดยฝูงชนกลุ่มดังกล่าวบุกเข้าทำลายทรัพย์สินภายในสำนักงานศุลกากร เนื่องจากกล่าวโทษกันว่าสำนักงานศุลกากรเป็นต้นเหตุที่ทำให้ราคาอาหารและไวน์สูงขึ้น ต่อมาชาวปารีสเริ่มเข้าปล้นสะดมสถานที่ใดก็ตามที่มีอาหาร อาวุธปืน หรือเสบียงอื่น ๆ กักตุนเอาไว้ ในคืนนั้นเองที่ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปว่าเสบียงกองใหญ่ถูกกักตุนไว้ในแซ็ง-ลาซาร์ เคหสถานอันโอ่อ่าของนักบวชซึ่งถูกใช้เป็นอารามแม่ชี โรงพยาบาล โรงเรียน หรือแม้กระทั่งคุก ส่งผลให้ฝูงชนผู้โกรธเกรี้ยวบุกทลายและเข้าปล้นสะดมเคหสถานดังกล่าว จนสามารถยึดเอาข้าวสาลีได้จำนวน 52 เล่มเกวียน ก่อนจะถูกนำไปจำหน่าย ณ ตลาดสดในวันต่อมา และวันเดียวกันนั้นเองที่ฝูงชนเข้าปล้นสะดมสถานที่อื่น ๆ อีกหลายแห่งรวมทั้งคลังแสงอาวุธ โดยกองทัพหลวงไม่ได้เข้าระงับเหตุความวุ่นวายในสังคมที่กำลังดำเนินอยู่ในขณะนั้นแต่อย่างใด
ความขัดแย้งลุกลาม
กองกำลังราชองครักษ์ตั้งหลักอย่างถาวรอยู่ในกรุงปารีส โดยมีท่าทีที่เป็นมิตรและเข้ากับฝ่ายประชาชนชาวปารีส ซึ่งในช่วงต้นของเหตุความไม่สงบที่เริ่มขึ้นในเดือนกรกฎาคม กองกำลังนี้ยังคงประจำการอยู่ ณ ค่ายทหารของตน ในขณะที่ตามท้องถนนของกรุงปารีสเต็มไปด้วยความวุ่นวายจนแทบจะเป็นเรื่องปกติ ด้านชาลส์ เออแฌน เจ้าชายแห่งล็องเบสก์ (จอมพลผู้ประจำการ ณ ค่ายทหารดังกล่าว และผู้บังคับบัญชากองทหารม้าหลวงรัวยาล-อัลเลอม็องด์) ไม่ไว้ใจว่านายทหารในกองนี้จะเชื่อฟังคำบังคับบัญชา จึงตัดสินใจโยกพลทหารม้าจำนวนหกสิบนายไปประจำอยู่ ณ กองบัญชาการใหญ่ในถนนลาโชเซด็องแตง และนี่นับเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ความพยายามป้องกันเหตุความไม่สงบของผู้บังคับบัญชาลุกลามเป็นปัญหาใหญ่โต นายทหารจำนวนหนึ่งจากกองกำลังราชองครักษ์พยายามเดินขบวนปลุกระดมแต่ไม่ประสบผลสำเร็จ ฝ่ายฝูงชนจึงเริ่มจัดตั้งกองกำลังฝึกฝนของตนขึ้นเผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งเมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป เหล่าผู้บังคับบัญชาในกองทัพหลวงจึงเริ่มตั้งค่ายกัน ณ สวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส พร้อมทั้งยังรู้สึกเคลือบแคลงว่าจะสามารถไว้วางใจกองกำลังทหารรับจ้างชาวต่างชาติได้หรือไม่ โดยในเหตุการณ์นี้ หลุยส์-ฟีลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (ผู้เสวยราชย์ขึ้นเป็น กษัตริย์ประชาชน ในอนาคต) ก็อยู่ร่วมเป็นสักขีพยานอยู่ด้วย โดยเขาเป็นเพียงพลทหารหนุ่มที่มีความคิดเชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับบัญชา นอกจากนี้เขายังแสดงทรรศนะถึงอดีตด้วยว่าพลทหารราชองครักษ์ฝรั่งเศสละทิ้งภาระหน้าที่ของตนในช่วงก่อนเหตุความไม่สงบ ปล่อยให้กองทหารถูกควบคุมโดยนายทหารชั้นประทวนมากเกินไป อย่างไรก็ตาม ด้วยภาวะความเป็นผู้นำของบารงแห่งเบซ็องวัลที่ไม่สม่ำเสมอ ส่งผลให้พระราชอำนาจในการปกครองกรุงปารีสของพระเจ้าหลุยส์เสมือนว่าถูกล้มเลิกไปชั่วคราว ในขณะที่ฝ่ายสามัญชนมีการจัดตั้ง กองทหารกระฎุมพี (bourgeois militia) ขึ้นมาควบคุมเหตุจลาจลทั่วทั้งเขตเลือกตั้งทั้งหกสิบเขตของกรุงปารีสแทน
การทลายคุก
ณ ช่วงเวลานั้น คุกภายในป้อมบัสตีย์แทบจะไม่มีนักโทษหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงนักโทษชราถูกคุมขังเพียง 7 คนเท่านั้น ตามบันทึกระบุว่านักโทษทั้งเจ็ดคนได้แก่ ผู้ต้องหาปลอมแปลงเอกสาร 4 คน ผู้วิกลจริต 2 คน และขุนนางผู้มีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปจากพวกพ้อง 1 คน คือ เคาน์แห่งโซลาจ (ก่อนหน้านี้มาร์กี เดอ ซาด พึ่งจะถูกโยกย้ายออกไปจากคุกได้เพียงสิบวัน) ด้วยค่าใช้จ่ายในการทำนุบำรุงรักษาป้อมปราการแห่งนี้ไม่คุ้มเสียกับประโยชน์การใช้งานที่มีอยู่จำกัด ทำให้รัฐบาลตัดสินใจปิดป้อมแห่งนี้ไม่นานก่อนเกิดเหตุความวุ่นวาย อย่างไรก็ตาม ป้อมบัสตีย์ยังคงถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของระบอบเผด็จการของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
พลทหารที่ประจำอยู่ ณ ป้อมบัสตีย์โดยปกติมีทั้งสิ้น 82 นาย (ทั้งหมดเป็นนายทหาร แอ็งวาลีด; invalides; พลทหารผ่านศึกผู้ไม่เหมาะสมกับการสู้รบอีกต่อไป ด้วยเหตุผลทางกายภาพที่อาจจะได้รับบาดเจ็บจนพิการหรือทุพพลภาพ) อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 7 กรกฎาคม มีการเสริมกำลังด้วยพลทหารรักษาพระองค์จำนวน 32 นาย จากกองทหารซาลิ-ซามาดของสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเดิมประจำการอยู่ ณ สวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส มีการเสริมกำลังปืนใหญ่น้ำหนัก 8 ปอนด์ ตามกำแพงของป้อมจำนวน 8 กระบอก และปืนใหญ่ขนาดเล็ก 12 กระบอก โดยมีผู้บัญชาการสูงสุดประจำป้อมคือ แบร์นาร์ด-เรอเน เดอ โลเนย์ บุตรชายชองผู้บัญชาการคนก่อนหน้า และเกิดภายในป้อมบัสตีย์แห่งนี้
รายชื่อของ แว็งเกอเดอลาบัสตีย์ (vainqueurs de la Bastille; ผู้ทลายคุกบัสตีย์) ตามบันทึกมีจำนวนทั้งสิ้น 954 ราย ซึ่งหากรวมฝูงชนผู้ร่วมการทลายคุกแล้ว จำนวนผู้ทลายคุกทั้งหมดก็ยังคงไม่เกิน 1,000 คน เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อฝูงชนรวมตัวกันในช่วงเช้า เรียกร้องให้นายทหารประจำป้อมยอมจำนน เคลื่อนย้ายปืนใหญ่ออกไป และยอมมอบอาวุธรวมถึงดินปืนให้แก่ฝ่ายประชาชน ฝ่ายทหารได้เชิญตัวแทนสองคนเข้าไปเจรจาภายในป้อมและเชิญตัวแทนอีกกลุ่มเข้าไปในช่วงเที่ยง การเจรจาดำเนินไปอย่างยืดเยื้อในขณะที่ฝูงชนเริ่มหมดความอดทน จนกระทั่งเวลาประมาณ 13.30 น. ฝูงชนกรูกันเข้าไปบริเวณลานด้านนอกของป้อมซึ่งไม่ได้มีการป้องกันเอาไว้ ทำให้ฝ่ายพลทหารของป้อมตัดสินใจตัดสายโซ่ของสะพานชัก เพื่อป้องกันไม่ให้ฝูงชนบุกเข้าถึงส่วนในของป้อมได้ ส่งผลให้ตัวสะพานหล่นทับผู้ร่วมทลายคุกรายหนึ่งและนำมาสู่การยิงต่อสู้ในที่สุด มีการเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์แตกต่างกันออกไป หนึ่งในนั้นเล่าว่าผู้บัญชาการป้อม (เดอโลเนย์) สั่งให้ระดมยิงปืนใหญ่ใส่ฝูงชน คร่าชีวิตเด็ก สตรี และผู้ประท้วงคนอื่นๆ ไปหลายคน จึงทำให้การประท้วงเปลี่ยนไปเป็นการจลาจลบริเวณรอบ ๆ ป้อมบัสตีย์ นอกจากนี้ฝูงชนยังรู้สึกว่าตนถูกหลอกล่อให้ติดกับของฝ่ายทหาร ทำให้การต่อสู้ทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิม ในขณะที่เจ้าหน้าที่บางส่วนพยายามยุติการยิงต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย แต่ก็ถูกเพิกเฉยโดยกลุ่มฝูงชนผู้ทลายคุก
การต่อสู้ยังคงดำเนินไปจนกระทั่งเวลา 15.00 น. เมื่อมีการเสริมกำลังจากกองกำลังราชองครักษ์ การ์ดฟร็องเซ ผู้ก่อกบฏและกลุ่มนายทหารผู้แปรพักตร์จำนวนหนึ่ง พร้อมด้วยปืนใหญ่สองกระบอก ซึ่งกองกำลังของกองทัพบกหลวงแห่งฝรั่งเศสที่ประจำการอยู่ใกล้เคียง ณ สวนสาธารณะช็องเดอมาร์ส ไม่ได้เข้าทำการแทรกแซงหรือให้การช่วยเหลือฝ่ายของเดอโลเนย์แต่อย่างใด ต่อมาเมื่อเวลา 17.00 น. ความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุสังหารหมู่ของทั้งสองฝ่ายเริ่มปรากฏให้เห็นเด่นชัดขึ้น เดอโลเนย์จึงตัดสินใจหยุดยิงและส่งจดหมายยื่นข้อเสนอของเขาแก่ฝูงชนผ่านช่องว่างของประตูป้อมด้านใน ฝูงชนปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว แม้กระนั้นเอง เดอโลเนย์ก็ยังคงตัดสินใจที่จะยอมจำนน เนื่องจากตระหนักได้ว่ากองทหารของเขาจะไม่สามารถยื้อการสู้รบได้นานกว่านี้ เดโลเนย์เปิดประตูป้อม ฝูงชนต่างแห่กรูเข้าสู่ลานด้านในและปลดปล่อยคุกบัสตีย์ได้สำเร็จเมื่อเวลา 17.30 น.
ฝ่ายผู้ทลายคุก 94 ราย และนายทหาร 1 นาย เสียชีวิตในการต่อสู้ที่เกิดขึ้น เดอโลเนย์ถูกจับกุมตัวและถูกลากไปตามท้องถนนมุ่งสู่ออแตลเดอวีล พร้อมกับมีการด่าทอและทารุณกรรมไปตลอดเส้นทาง ภายนอกออแตลเดอวีล มีการถกเถียงถึงชะตากรรมของเดอโลเนย์ต่อจากนี้ไป ทำให้เดอโลเนย์ผู้ถูกทารุณจนอาการสาหัสตะโกนขึ้นว่า "พอได้แล้ว! ให้ฉันตายเถอะ!" และเตะพ่อครัวทำขนมนามว่าดูเลต์เข้าที่หน้าแข้ง จากนั้นเดอโลเนย์จึงถูกแทงซ้ำไปซ้ำมาก่อนที่จะล้มลงในที่สุด ก่อนที่ฝูงชนจะเลื่อยศีรษะของเขานำมาเสียบเข้ากับหอกหลาวและนำไปตระเวนแห่ตามท้องถนนของกรุงปารีส พลทหารประจำป้อมอีกสามนายก็ถูกสังหารโดยฝูงชนด้วยเช่นกัน นายตำรวจที่รอดชีวิตมาได้รายงานรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนพลทหาร แอ็งแวลิด ประจำป้อมสองนายถูกรุมประชาทัณฑ์ ในขณะที่พลทหารสวิสจากกองทหารซาลิ-ซามาด ได้รับการปกป้องจากกองกำลัง การ์ดฟร็องเซ และถูกปล่อยตัวกลับสู่กองทหารของพวกตน มีเพียงนายทหารสองนายจากกองทหารนี้ที่ถูกสังหาร ผู้บังคับบัญชาของพวกเขา พลโทหลุยส์เดอฟลู เขียนรายงานถึงรายละเอียดในเหตุการณ์ดังกล่าว และรวมมันเข้ากับสมุดบันทึกเหตุการณ์ประจำกองทหารซาลิ-ซามาด การเสียชีวิตของเดอโลเนย์นับว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรง (และอาจไม่ยุติธรรมสำหรับเขา) แต่กระนั้นเดอฟลูก็ยังคงกล่าวโทษว่าเดอโลเนย์อ่อนแอและบกพร่องในการเป็นผู้นำที่เฉียบขาด นอกจากนี้ยังมีการกล่าวโทษอีกว่าสาเหตุที่ทำให้ป้อมถูกทลายได้สำเร็จเป็นเพราะความเฉื่อยชาของผู้บัญชาการกองทัพบกหลวงแห่งฝรั่งเศสที่ประจำอยู่บริเวณใกล้เคียงกัน ที่ไม่พยายามเข้าสนับสนุนกองกำลังของเดอโลเนย์ ณ ป้อมบัสตีย์ หรือออแตลเดแซ็งแวลิดที่กำลังถูกโจมตีจากฝูงชน
ต่อมากลุ่มฝูงชนผู้ก่อจลาจลเดินทางกลับไปยังออแตลเดอวีล และกล่าวหาว่า เพรโวเดมาร์ช็อง (นายกเทศมนตรี) ฌัก เดอ เฟลสเซลล์ ทำการทรยศต่อประเทศชาติ โดยเขาถูกลอบสังหารขณะถูกนำตัวไปพิจารณาคดี ณ พระราชวังหลวง
ผลกระทบที่ตามมา
ในเช้าวันต่อมา ดยุกแห่งลารอเชฟูโกด์นำความขึ้นกราบบังคมทูลพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พระองค์ตรัสถามว่า "นี่คือการก่อกำเริบหรือ" ในขณะที่ลารอเชฟูโกด์ทูลกลับไปว่า "มิใช่ขอรับ นี่มิใช่การก่อกำเริบ นี่คือ การปฏิวัติ"
พลเมืองชาวปารีสคาดการณ์ว่าจะมีการโจมตีตอบโต้ จึงทำการยึดฐานที่มั่นตามท้องถนน ก่อกำแพงหินกำบัง และติดอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ โดยเฉพาะหอกไม้เหลาจำนวนมาก ในขณะที่แวร์ซาย สมัชชาแห่งชาติยังคงไม่รับรู้ถึงเหตุการณ์ในปารีส แต่ระแวดระวังว่านายพลเดอบรอกลีอาจนำกองทหารฝ่ายกษัตริย์นิยมก่อรัฐประหาร และบังคับให้สมัชชาฯ รับพระราชโองการวันที่ 23 มิถุนายน จากนั้นจึงจะยุบสมัชชาลง วิสเคาน์แห่งนออาย เป็นบุคคลแรกที่นำข่าวและข้อเท็จจริงอันถูกต้องเกี่ยวกับเหตุการณ์ในปารีสมายังสมัชชาฯ ที่แวร์ซาย จากนั้นสมัชชาจึงส่งผู้แทนไปยังออแตลเดอวีลเพื่อยืนยันข้อเท็จจริงของนออาย
ในเช้าของวันที่ 15 กรกฎาคม ผลสืบเนื่องจากเหตุการณ์ปรากฏเป็นที่ชัดแจ้งแก่พระเจ้าหลุยส์ด้วยเช่นกัน พระองค์พร้อมด้วยนายพลทหารของพระองค์มีท่าทีผ่อนคลายลง กองกำลังหลวงที่ประจำการอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของกรุงปารีสถูกโยกย้ายกระจัดกระจายไปตามป้อมประจำการเดิมของพวกเขาตามแนวชายแดน ด้านมาร์กี เดอ ลา ฟาแยตต์ เข้าบังคับบัญชากองกำลังติดอาวุธของประชาชนในปารีส ในขณะที่ฌ็อง-ซิลแว็ง เบญี (ผู้นำของฐานันดรที่สามและผู้ยุยงในการประกาศคำปฏิญาณสนามเทนนิส) เข้ารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีภายใต้โครงสร้างการปกครองท้องถิ่นแบบใหม่ที่เรียกว่า กอมมูนแห่งปารีส (Commune de Paris) พระเจ้าหลุยส์ทรงประกาศว่าจะโปรดเกล้าฯ ให้แนแกร์กลับมาดำรงตำแหน่งเดิม และเสด็จฯ จากแวร์ซายกลับสู่ปารีส ต่อมาในวันที่ 17 กรกฎาคม ณ กรุงปารีส ทรงรับเอาริบบิ้นกอการ์ดสามสีจากเบญีและเสด็จฯ เข้าไปในออแตลเดอวีล ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของประชาชนว่า "กษัตริย์จงเจริญ" และ "ประเทศชาติจงเจริญ"
แม้กระนั้น ภายหลังเหตุความรุนแรงที่เกิดขึ้นปารีส เหล่าขุนนางและชนชั้นสูง ผู้ไม่สามารถไว้วางใจสถานการณ์และความปรองดองระหว่างกษัตริย์และประชาชนของพระองค์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ได้ เริ่มพากันลี้ภัยออกนอกประเทศในฐานะ ฝ่ายเอมิเกร (émigrés) ซึ่งผู้เข้าร่วมฝ่ายเอมิเกรในช่วงแรกประกอบไปด้วย เคาน์แห่งอาร์ตัว (พระเจ้าชาร์ลที่ 10 ในอนาคต) กับพระโอรสทั้งสองพระองค์ เจ้าชายแห่งกงเด เจ้าชายแห่งกงตี ตระกูลโปลีญัก และชาร์ล อาแล็กซ็องดร์ เดอ กาโลน อดีตเสนาบดีพระคลัง ทั้งหมดต่างพำนักอยู่ในตูริน ที่ซึ่งเดอกาโลน ในฐานะสายลับของเคาน์แห่งอาร์ตัวและเจ้าชายแห่งกงเด เริ่มแผนการก่อสงครามกลางเมืองภายในราชอาณาจักร และเริ่มเจรจากับประเทศในยุโรปเพื่อตั้งสัมพันธมิตรในการต่อสู้กับฝรั่งเศส
ปีแยร์-ฟร็องซัว ปาลัว คือผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ทำการรื้อซากปรักหักพังของป้อมในทันที
นักประพันธ์เพลงชาวออสเตรีย คาร์ล ดิตเทอร์ ฟอน ดิตเทอร์ดอร์ฟ ประพันธ์เพลง ซิมโฟนีอินซีเมเจอร์ (Symphony in C Major) เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่เหตุการณ์ทลายคุกบัสตีย์ ท่อนแรกของเพลงรู้จักทั่วไปกันในชื่อ ลาปรีสเดอลาบัสตีย์ (La Prise De La Bastille; เรือนจำแห่งบัสตีย์)
ในหนังสือ เรื่องของสองนคร โดยชาร์ลส์ ดิกคินส์ ตระกูลดีฟาร์จส์เป็นผู้นำการโจมตีบัสตีย์ในหนังสือเล่มที่สองของดิกคินส์
ในฐานะเชิงอรรถทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ปัจจุบัน กุญแจที่นำไปสู่บัสตีย์ถูกเก็บรักษาไว้ภายในบ้านพักของจอร์จ วอชิงตัน ณ ภูเขาเวอร์นอน โดยเขาได้รับกุญแจดังกล่าวจากมาร์กี เดอ ลาฟาแยตต์ ในปี ค.ศ. 1790 ในฐานะข้อเสนอสันติภาพ
จอห์น ทอมสัน (ช่างภาพ)
จอห์น ทอมสัน (John Thomson; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1837 – 29 กันยายน ค.ศ. 1921) เป็นช่างภาพบุกเบิกชาวสกอต นักภูมิศาสตร์ เขาเป็นช่างภาพคนแรกที่เดินทางมายังตะวันออกไกล เพื่อบันทึกภาพผู้คน ทัศนียภาพและสิ่งประดิษฐ์ต่าง ๆ ในวัฒนธรรมตะวันออก
แหล่งข้อมูลอื่น
18371921
มาร์กาเรตแห่งแอนติออก
นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออก (Margaret of Antioch) หรือนักบุญมาร์กาเรตพรหมจารี (Margaret the Virgina) เป็นนักบุญ พรหมจารี และมรณสักขีในศาสนาคริสต์ เสียชีวิตเมื่อราว ค.ศ. 304 นักบุญมาร์กาเรตแห่งแอนติออกเป็นหนึ่งในนักบุญผู้ช่วยศักดิ์สิทธิ์สิบสี่องค์
ที่มาของนักบุญมาร์กาเรตไม่เป็นที่ทราบแน่นอนหรือเป็นที่สงสัยกันว่ามีตัวตนจริงหรือไม่ เมื่อปี ค.ศ. 494 สมเด็จพระสันตะปาปาเกลาซิอุสที่ 1 ทรงประกาศว่าเรื่องของนักบุญมาร์การเรตเป็นเรื่องจากคัมภีร์นอกสารบบ (Apocrypha) แต่ความนิยมของนักบุญมาร์กาเรตไม่ได้หายไปและมารุ่งเรืองขึ้นอีกทางตะวันตกในสมัยสงครามครูเสด กล่าวกันว่าถ้าใครเขียนหรืออ่านเรื่องราวชีวิตของท่าน ก็จะมอบพระคุณการุญ (indulgence) แก่ผู้นั้น หรืออาจจะมาช่วยขวางอันตรายที่เกิดขึ้น ความเชื่อเช่นนี้ทำให้ลัทธิบูชาของนักบุญมาร์การเรตเป็นที่แพร่หลายกันมาก
ตามตำนานทองนักบุญมาร์กาเร็ตเป็นชาวแอนติออก เป็นลูกสาวของนักบวชนอกศาสนาชื่อเอเดเซียส และอาศัยอยู่กับแม่เลึ้ยงโดยเลึ้ยงแกะ พ่อเยาะเย้ยในความเชื่อในคริสต์ศาสนาของนักบุญมาร์การเร็ต โอลิเบรียสขอแต่งงานกับมาร์กาเรตแต่มีข้อแม้ว่ามาร์กาเรตต้องเลิกนับถือคริสต์ศาสนาแต่มาร์กาเรตไม่ยอม จึงถูกทรมานระหว่างการทรมานก็เกิดปาฏิหาริย์ขึ้นหลายอย่างเช่นเรื่องหนึ่งกล่าวว่านักบุญมาร์กาเรตถูกซาตานในรูปของมังกรกลืนแต่ก็หนีมาได้ เพราะกางเขนที่ถือไว้ในมือระคายท้องมังกร ในที่สุดก็ถูกสังหารเมื่อราว ค.ศ. 304 แม้แต่ตำนานทองก็ยังแสดงความไม่น่าเชื่อถือในเรื่องที่กล่าวโดยบรรยายเหตุการณ์สุดท้ายว่าให้ผู้อ่านฟังหูไว้หู(trans. Ryan, 1.369)
ทางคริสตจักรออร์ทอดอกซ์รู้จักมาร์กาเรตในชื่อมารีนา และวันฉลองตรงกับวันที่ 17 กรกฎาคม และอาจจะเป็นคนคนเดียวกับนักบุญเพลาเกีย เพราะชื่อ “มารีนา” ในภาษากรีกเป็นชื่อเดียวกับ “เพลาเกีย” และเพลาเกียกล่าวตามตำนานว่าชื่อ มาร์การิโต แต่ไม่มีหลักฐานอะไรที่สามารถบอกความสัมพันธ์ของนักบุญสององค์นี้ มารินาของกรีกมาจากแอนติออก แต่เมื่อความตอนนี้หายไปจากทางตะวันตก
ลัทธิบูชานักบุญมาร์การเร็ตมีความนิยมกันมากในอังกฤษโดยจะเห็นได้จากโบสถ์ถึง 250 โบสถ์ตั้งตามชื่อมาร์การเร็ต ผู้ที่เลื่อมใสเชื่อกันว่าเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์สตรีมีครรภ์ ในศิลปะภาพของนักบุญมาร์การเรตมักจะเป็นผู้หญิงหนีมังกร
ดูเพิ่ม
304
Lasius mixtus
Lasius mixtus เป็นมดชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Formicidae มีถิ่นกำเนิดในยุโรปและอเมริกาเหนือ
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1973
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1973 จัดขึ้นที่กรุงมอสโก, สหภาพโซเวียต
แกะภูเขา
แกะภูเขา หรือ แกะบาร์บารี (Barbary sheep; ) เป็นแกะชนิดหนึ่ง จัดอยู่เพียงชนิดเดียวในสกุล Ammotragus
มีลักษณะลำตัวมีขนแผงยาวนุ่มที่คอ หน้าอก และส่วนบนของขาหน้า มีเขาขนาดใหญ่โง้งยาวไปทางด้านหลังทั้งตัวผู้และตัวเมีย ลำตัวยาว 1.3-1.9 เมตร เมื่อโตเต็มที่จะสูงถึง 90 เซนติเมตร หางยาว 25 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 130-150 กิโลกรัม
มีถิ่นกำเนิดอยู่ในแถบภูเขาสูงชันและทะเลทรายในทวีปแอฟริกาตอนเหนือ เช่น ประเทศอียิปต์, แอลจีเรีย, ลิเบีย, ชาด, ซูดาน และตูนิเซีย มีอุปนิสัยอยู่ตามลำพัง หรือเป็นฝูงเล็ก ๆ เป็นครอบครัว มีสีขนออกสีน้ำตาล เพื่อประโยชน์เมื่อเวลาที่หลีกหนีศัตรู จะใช้การพรางตัวให้กลมกลืนกับทรายและหิน สามารถปีนป่ายตามเขาชัน ด้วยความเร็ว 15 ไมล์/ชั่วโมง และสามารถกระโจนข้ามซอกหินได้ถึง 6 เมตร กินหญ้า, ต้นไม้, ใบไม้, เปลือกไม้ เป็นอาหาร ได้น้ำจากอาหารและเลียน้ำค้าง  ออกลูกครั้งละ 1-2 ตัว ปีละ 1 ครั้ง แกะภูเขาถูกล่าโดยมนุษย์เพื่อเอาเนื้อ, หนัง, ขน และเอ็น เพื่อใช้ประโยชน์
นอกจากนี้แล้วแกะภูเขาได้ถูกนำไปเผยแพร่กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกาเหนือและยุโรปใต้อีกด้วย
เจย์ เฮอร์ฟอร์ด
เจย์ เฮอร์ฟอร์ด (Jay Herford) เกิดวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1987 ที่ครอฟตัน รัฐแมริแลนด์ เป็นนักฟุตบอลชาวอเมริกัน ผู้ซึ่งปัจจุบันเล่นให้แก่ทีมคริสตัลพาเลซบัลติมอร์ในยูเอสเอสเอฟดิวิชัน 2 โปรเฟสชันแนลลีก รวมถึงได้หวนกลับมาเป็นบุคลากรของมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ซึ่งเป็นฤดูกาลที่สามของเขาในฐานะของผู้ฝึกสอนการรักษาประตู
วิทยาลัย
เฮอร์ฟอร์ดเข้าศึกษาที่โรงเรียนมัธยมเซาธ์ริเวอร์ และเริ่มต้นเรียนสองปีที่มหาวิทยาลัยฟรอสบูร์กสเตท โดยช่วยทำผลงานให้แก่มหาวิทยาลัยดังกล่าวด้วยสถิติรวมที่ ชนะ 26 แพ้ 14 เสมอ 2 ในช่วงเวลานั้น เขาได้รับเลือกเข้ารับรางวัลออล-แอลเลเกนีเมาเทนคอลลีเจทคอนเฟอเรนซ์ออเนอเรเบิลเมนชันใน ค.ศ. 2007 และออลคอนเฟอร์เรนซ์เซคันด์ทีมใน ค.ศ. 2008 เขาจบฤดูกาลรุ่นอาวุโสของเขาในอันดับสองของลีกด้วยค่าเฉลี่ยการรักษาประตูที่ 0.77 โดยเป็นอันดับสามในการรักษาประตูที่ร้อยละ .797 และอันดับเก้าในการรักษาประตูที่ 59 ลูก
ระดับอาชีพ
เฮอร์ฟอร์ดเข้าสู่ระดับอาชีพเมื่อเขาเซ็นสัญญากับแฮริสเบิร์กซิตี้ไอซ์แลนเดอร์สของยูเอสแอลเซคันด์ดิวิชัน เขาเปิดตัวในระดับอาชีพของเขาได้อย่างน่าสนใจ ด้วยการเป็นผู้เล่นในสนามแทนการเป็นผู้รักษาประตู เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 2009 โดยการเปลี่ยนตัวในช่วงท้ายที่การแข่งขันฤดูกาลสุดท้ายปี 2009 ของแฮริสเบิร์กเมื่อครั้งที่พบกับทีมเวสเทิร์นแมสไพโอเนียร์
เฮอร์ฟอร์ดเซ็นสัญญากับคริสตัลพาเลซบัลติมอร์ของยูเอสเอสเอฟดิวิชัน 2 โปรเฟสชันแนลลีก ในฐานะตัวสำรองถัดจากตัวเลือกแรกอย่างอีวาน บุช
Lasius paralienus
เลเซียสพาราเลียนัส (Lasius paralienus) เป็นมดชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Formicidae มีถิ่นกำเนิดในยุโรป
ลูกัส บิเกลีย
ลูกัส โรดริโก บิเกลีย (Lucas Rodrigo Biglia; เกิด 30 มกราคม ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับฟาตีห์คารากุมรุคในซือเปร์ลีก
ทีมในอาร์เจนตินา
บิเกลียเริ่มต้นอาชีพโดยเล่นให้กับอาร์เฆนติโนสยูนิออร์สโดยเซ็นสัญญาอาชีพในปี 2004 เขาลงเล่นนัดแรกให้กับทีมในวันที่ 1 มิถุนายน 2004 และลงเล่นให้กับทีมไปทั้งหมด 17 ทำได้ 1 ประตู
อันเดอร์เลคต์
ฤดูกาล 2006–07 บิเกลียลงเล่นนัดแรกให้กับทีมในนัดเปิดฤดูกาลที่พบกับซินต์-เตรยเดิน เดือนถัดมาเขาลงเล่นนัดแรกในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกในรอบแบ่งกลุ่มที่เสมอกับลีล 1–1 และหลังจากนั้นเขาทำผลงานให้กับทีมได้อย่างยอดเยี่ยมทำให้เขาได้รับรางวัลนักฟุตบอลดาวรุ่งแห่งปีของลีกเบลเยียมในเดือนมกราคม ปี 2007 เขาทำประตูแรกให้กับทีมได้จากลูกจุดโทษในนัดที่ชนะบรัสเซลส์ 6–0
ลาซีโอ
วันที่ 23 กรกฎาคม 2013 ลาซีโอประกาศเซ็นสัญญากับบิเกลียเป็นเวลา 5 ปีโดยไม่เปิดเผยค่าตัว แต่จากรายงานทางการเงินของลาซีโอระบุว่าบิเกลียมีค่าตัว 8.4 ล้านยูโร โดยมีค่านายหน้า 750,000 ยูโร เขาลงเล่นนัดแรกให้กับทีมในนัดเปิดฤดูกาลที่ชนะอูดีเนเซ 2–1 บิเกลียทำประตูแรกให้ทีมในวันที่ 22 ธันวาคมปีเดียวกันในนัดที่แพ้ต่อเวโรนา 4–1 โดยในฤดูกาลแรกเขาลงสนาม 32 นัด ทำได้ 2 ประตู
ฤดูกาล 2015–16 บิเกลียได้รับการตั้งให้เป็นกัปตันทีม โดยเขาทำหน้าที่เป็นกัปตันนัดแรกในรายการซูแปร์โกปปาอีตาเลียนาที่ทีมของเขาแพ้ให้กับยูเวนตุส 2–0
เอซี มิลาน
ลาซีโอและเอซี มิลานประกาศในเดือนกรกฎาคม 2017 ว่าบิเกลียได้ย้ายไปร่วมทีมเอซี มิลาน การย้ายทีมได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2017 โดยบิเกลียเซ็นสัญญากับทีมไปจนถึงปี 2020 และมีรายงานค่าตัวเป็นเงิน 17 ล้านยูโร เขาถูกปล่อยตัวออกจากทีมเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2019–20 เนื่องจากหมดสัญญากับทีม
ฟาตีห์คารากุมรุค
วันที่ 14 กันยายน 2020 บิเกลียร่วมทีมฟาตีห์คารากุมรุคที่เพิ่งเลื่อนชั้นมาในซือเปร์ลีกโดยไม่มีค่าตัว
การเล่นทีมชาติ
บิเกลียถูกเรียกติดทีมชาติครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน 2010 ในนัดที่พบกับบราซิล แต่ไม่ได้ลงเล่น จากนั้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2011 เขาได้ลงเล่นให้ทีมเป็นครั้งแรกในเกมกระชับมิตรที่พบกับโปรตุเกส ในปีเดียวกันบิเกลียถูกเรียกตัวไปแข่งโกปาอาเมริกา แม้จะมีอาการบาดเจ็บ และได้ลงเล่นเป็นตัวสำรอง 2 นัด
วันที่ 2 มิถุนายน 2014 บิเกลียถูกเรียกติดทีมไปเล่นในฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล เขาลงเล่นเป็นตัวสำรองในช่วงแรกของการแข่งขัน จากนั้นจึงได้ลงเล่นเป็นตัวจริงตั้งแต่รอบก่อนรองชนะเลิศ โดยนัดชิงชนะเลิศอาร์เจนตินาแพ้ให้กับเยอรมนี 0–1 นอกจากนี้บิเกลียได้ลงเล่นในโกปาอาเมริกา 2015 เป็นจำนวน 5 ใน 6 นัด รวมถึงนัดชิงชนะเลิศที่แพ้การดวลจุดโทษให้กับชิลี
ในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2015 เขาทำประตูแรกในนามทีมชาติได้ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก ที่ชนะโคลอมเบีย 1–0
บิเกลียได้ลงเล่นในโกปาอาเมริกาเซนเตนาริโอ และได้เข้าไปถึงรอบชิงชนะเลิศที่พบกับชิลี โดยเขาได้ลงเล่นเป็นเวลา 120 นาที หลังจากช่วงต่อเวลาทั้งสองทีมเสมอกัน 0–0 จึงต้องตัดสินด้วยการดวลจุดโทษและจุดโทษของเขาถูกเซฟโดยเกลาดิโอ บราโบ และชิลีชนะ 4–2
เดือนพฤษภาคม 2018 มีชื่อเป็น 23 คนสุดท้ายของทีมในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018ที่ประเทศรัสเซีย เขาได้ลงเล่นเพียงนัดเดียวในรอบแบ่งกลุ่มที่เสมอกับไอซ์แลนด์ 1–1 ในวันที่ 16 มิถุนายน โดยเขาลงไปแทนเอเบร์ บาเนกาในครึ่งหลัง จากนั้นในวันที่ 30 มิถุนายน 2018 หลังจากอาร์เจนตินาแพ้ให้กับฝรั่งเศส 4–3 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย บิเกลียได้ประกาศเลิกเล่นทีมชาติด้วยสถิติลงเล่น 58 นัด ทำได้ 1 ประตู
สโมสร
อันเดอร์เลคต์
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1977
วอลเลย์บอลในกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 1977 จัดขึ้นที่เมืองโซเฟีย, ประเทศบัลแกเรีย
ลูกัส บิเกลีย
ทีมชาติ
อาร์เจนตินา รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น
1986
ซีนอนไตรออกไซด์
ซีนอนไตรออกไซด์ (Xenon trioxide) เป็นสารประกอบที่ไม่เสถียรของซีนอนในเลขออกซิเดชันที่ 6 เป็นตัวรับอิเล็กตรอนที่มีประสิทธิภาพมาก และปล่อยออกซิเจนจากน้ำอย่างช้าๆ (และซีนอน) โดยเร่งสัมผัสกับแสงแดด มันเป็นอันตรายที่ระเบิดได้เมื่อสัมผัสกับวัสดุอินทรีย์ เมื่อมันระเบิดมันก็ปล่อยซีนอนและก๊าซออกซิเจน
แท่นเทศน์
แท่นเทศน์ (pulpit) มาจากภาษาละติน “Pulpitum” ที่แปลว่า “รั่งร้าน” หรือ “แท่น” หรือ “เวที” เป็นแท่นที่ยกสูงจากพื้น จัดเป็นธรรมาสน์ ใช้สำหรับบาทหลวงแสดงธรรมเทศนาในบทพระวรสาร ส่วนของศาสนาจารย์ใช้เป็นแท่นเทศนา
วิหารสมัยยุคเฟื่องฟูของพระศาสนจักรคาทอลิกจะมีที่ตั้งสำหรับปาฐกสองที่ โดยด้านซ้ายของผู้เข้าร่วมพิธีจะเป็น “แท่นเทศน์” เพราะการที่แท่นเทศน์มักใช้ในการอ่านจากพระวรสาร ด้านนี้ของโบสถ์จึงเรียกว่าด้านพระวรสาร (gospel side)
ทางด้านขวาจะมี “แท่นอ่าน” (lectern) ที่มาจากภาษาละติน “lectus” ที่แปลว่า “อ่าน” เพราะเป็นที่สำหรับการอ่านเป็นส่วนใหญ่ที่มักจะใช้โดยฆราวาสในการอ่านบทสอนจากคัมภีร์ (ยกเว้นบทสอนจากพระวรสาร) เป็นที่นำผู้เข้าร่วมพิธีในการสวดมนต์ หรือเป็นที่ใช้ประกาศ เพราะด้านนี้ของคริสต์ศาสนสถานเป็นด้านที่ใช้อ่านบทจดหมาย (epistle lesson) ด้านนี้บางครั้งจึงเรียกว่าด้าน “บทจดหมาย” ในบางโบสถ์แท่นอ่านซึ่งเป็นที่อ่านบทจดหมาย (Epistle) ก็อยู่ทางขวาและแท่นเทศน์อยู่ทางซ้าย
โปรเตสแตนต์
ในคริสตจักรของนิกายโปรเตสแตนต์ แท่นเทศน์ถือว่าเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในโบสถ์ และจะตั้งตรงกลางหน้าผู้เข้าร่วมทำพิธีในโบสถ์และยกสูง แท่นเทศน์ใช้เป็นที่ผู้สอนศาสนายืน แท่นอาจจะตกแต่งด้วยผ้าห้อยหน้าแท่น (Antependium) ที่เป็นผ้าที่ห้อยคลุมลงมาจากด้านหน้าของแท่น หรืออาจจะมีการตกแต่งด้วยดอกไม้
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 มีการสร้างแท่นเทศน์สามชั้นที่มักสร้างกันในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ การสร้างเป็นสามชั้นก็เพื่อแสดงความสำคัญของการอ่านบทสอน ชั้นล่างสุดใช้ในการประกาศข่าวของชุมชน ชั้นกลางสำหรับอ่านพระวรสาร และชั้นสูงสุดสำหรับการเทศนา
ในโบสถ์อีแวนเจลิคัลบางแห่งแท่นเทศน์จะตั้งอยู่บนแท่นตรงกลาง และจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่ที่สุดในโบสถ์ทั้งนี้เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของการประกาศคำสอนของพระเจ้า ในโบสถ์อีแวนเจลิคัลในปัจจุบันแท่นเทศน์จะเล็กลงกว่าที่เคยมีมาถ้ามี และจะใช้หลังการร้องเพลงสวดและยังคงตั้งอยู่กลางโบสถ์
แอมโบ
ในโบสถ์ที่มีที่สำหรับปาฐกที่เดียวที่ใช้เป็นทั้งแท่นเทศน์และแท่นอ่านจะเรียกว่า “แอมโบ” (ambo) ที่มาจากภาษากรีกที่แปลว่า “แท่น” ที่เดิมเป็นยกพื้นที่ยกสูงที่ตั้งอยู่กลางทางเดินกลางที่ใช้เป็นที่อ่านจดหมายคำสอนและพระวรสาร และบางครั้งก็จะใช้เป็นที่เทศนา
ตำบลออฟทอบ
ออฟทอบ เป็นตำบลในอำเภอออฟทอบ เทศมณฑลเตหะราน จังหวัดเตหะราน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 9 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 14,847 คนใน 3,520 ครัวเรือน
วัดสุวรรณคีรีเขต
วัดสุวรรณคีรีเขต เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะรน อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 93.10 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 6 แปลง เนื้อที่ 24 ไร่ 2 งาน 57.40 ตารางวา
วัดสุวรรณคีรีเขตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2452 เดิมชื่อ วัดกะรน ตามชื่อบ้าน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2482 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร ในด้านการศึกษาทางวัดเปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2523 เปิดโรงเรียนสอนเด็กก่อนเกณฑ์เมื่อ พ.ศ. 2526
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 40 เมตร ยาว 60 เมตร บานประตู และหน้าต่างทุกบาน แกะสลักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ พุทธประวัติและทศชาติชาดก ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 25 เมตร สร้าง พ.ศ. 2515 และกุฏิสงฆ์จำนวน 4 หลัง ส่วนมากเสาหล่อด้วยคอนกรีตเครื่องบนเป็นไม้ ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปในอุโบสถ 3 องค์ ที่ศาลาการเปรียญจำนวน 17 องค์ พระเชียงแสน พระสุโขทัย และพระนารายณ์ทรงโคประดิษฐานอยู่ที่กุฏิหลังใหญ่ ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนมีนาคมของทุกปี วัดมีการจัดงานเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ คือ งานปิดทองพระนารายณ์
เถียนมี่มี่
เถียนมี่มี่ ( แปลว่า หวานปานน้ำผึ้ง) เป็นเพลงภาษาจีนกลาง ที่มีชื่อเสียงจากการขับร้องโดยเติ้ง ลี่จวิน เพลงนี้ได้รับความนิยมจนเปรียบเสมือนเป็นเพลงประจำตัวของเธอ  ถูกนำมาใช้เป็นเพลงเบื้องหลัง และเป็นชื่อภาษาจีนของภาพยนตร์เรื่อง เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว (Comrades: Almost a Love Story) ภาพยนตร์รักฮ่องกงในปี 1996 ผลงานกำกับของปีเตอร์ ชาน
เพลงนี้ดัดแปลงมาจากทำนองเพลงพื้นเมืองอินโดนีเซีย ชื่อเพลง "Dayung Sampan"
ระบบท่อมัลพิเกียน
ระบบท่อมัลพิเกียน (Malpighian tubule system) เป็นระบบขับถ่ายและรักษาสมดุลสารละลายที่พบใน แมลง ไมเรียพ็อด อะแรคนิด และทาร์ดิเกรดบางชนิด
ประกอบด้วยท่อที่แตกเป็นแขนง ยื่นออกมาจากท่อทางเดินอาหาร ทำหน้าที่ดูดซับสารละลาย น้ำและของเสียจากฮีโมลิมพ์ที่อยู่รอบ ๆ โดยหลังจากนั้น ของเสียจะถูกปล่อยออกนอกตัวในรูปของสารประกอบไนโตรเจนที่เป็นของแข็ง และแคลเซียมออกซาเลต ระบบนี้ตั้งชื่อตามมาร์เซลโล มัลพิกิ (Marcello Malpighi) นักกายวิภาคศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่สิบเจ็ด
ยังไม่มีความชัดเจนว่าท่อมัลพิเกียนของสัตว์จำพวกอะแรคนิดกับยูนิราเมีย เป็นโครงสร้างที่มีต้นกำเนิดเดียวกัน หรือเป็นผลของวิวัฒนาการเบนเข้า
โครงสร้าง
ระบบท่อมัลพิเกียนเป็นกลุ่มของท่อลักษณะเรียว ปกติพบที่ส่วนท้ายของทางเดินอาหารสัตว์ขาปล้อง ผนังของแต่ละท่อเป็นเซลล์เพียงชั้นเดียวมาบรรจบปิดที่ส่วนปลายท่อ ส่วนต้นท่อจะเชื่อมกับท่อทางเดินอาหารที่รอยต่อระหว่างทางเดินอาหารส่วนกลางและส่วนปลาย โดยปกติท่อจะมีการขดตัวไปมาหลายรอบ จำนวนของท่อแตกต่างกันไปตามสปีชีส์ ส่วนใหญ่เป็นพหุคูณของสอง ท่อมัลพิเกียนมักแช่อยู่ในฮีโมลิมพ์และอยู่ชิดกับเนื้อเยื่อไขมัน ภายในท่อมีแอกตินสำหรับพยุงโครงสร้าง และมีไมโครวิลไลสำหรับโบกพัดสารไปตามท่อ ท่อมัลพิเกียนในแมลงส่วนใหญ่มีกล้ามเนื้อเสริมที่อาจทำหน้าที่ผสมสารภายในท่อ หรือช่วยให้มีพื้นที่สัมผัสกับฮีโมลิมพ์มากขึ้น แมลงในลำดับ Dermaptera และ Thysanoptera ไม่มีกล้ามเนื้อเหล่านี้ และแมลงในลำดับ Collembola และ Hemiptera ไม่มีระบบท่อมัลพิเกียนอย่างสิ้นเชิง
การทำงาน
ของเหลวที่ต่อมาจะกลายเป็นปัสสาวะจะก่อตัวขึ้นภายในท่อนี้ โดยของเสียจำพวกไนโตรเจนและอิเล็กโทรไลต์จะถูกขนส่งผ่านผนังท่อ และเชื่อกันว่าของเสียเช่นยูเรียและกรดอะมิโนจะใช้แพร่ผ่านผนัง ไอออนของโซเดียมและโพแทสเซียมใช้กระบวนการขนส่งที่ใช้พลังงาน ของเหลวดังกล่าวจะผสมเข้าด้วยกันที่ส่วนท้ายของทางเดินอาหาร ที่ซึ่งมีการดูดกลับไอออนของโซเดียม โพแทสเซียม และน้ำ ณ บริเวณไส้ตรง นอกจากนี้ยังมีการตกตะกอนของกรดยูริกอีกด้วย โดยหลังจากนี้กรดยูริกจะผสมเข้ากับกากอาหารเพื่อขับออกนอกร่างกายต่อไป
มีการค้นพบระบบท่อมัลพิเกียนที่มีระบบไหลเวียนภายในอันซับซ้อนในแมลงบางอันดับ แมลงจำพวกมวน (Hemiptera) มีท่อมัลพิเกียนที่ช่วยให้เกิดการไหลของของเหลวในตัวไปยังส่วนปลายของท่อ ในขณะที่การดูดกลับของน้ำและไอออนที่จำเป็นจะเกิดขึ้นที่ส่วนต้นของท่อและไส้ตรง แมลงในลำดับ Coleoptera และ Lepidoptera ใช้การจัดเรียงท่อเป็นคริปโตเนฟริเดียม (cryptonephridium) ซึ่งส่วนปลายของท่อฝังอยู่ในเนื้อเยื่อไขมันที่อยู่ล้อมรอบไส้ตรงอีกทีหนึ่ง การจัดเรียงเช่นนี้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการแปรสภาพของเหลวในท่อมัลพิเกียน
การทำงานอื่น ๆ
แม้ว่าโดยหลัก ท่อมัลพิเกียนทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการขับถ่ายและรักษาสมดุลสารละลาย แต่ในแมลงบางชนิดได้มีการปรับเปลี่ยนท่อมัลพิเกียนเพื่อทำหน้าที่บางประการ ดังในตัวอ่อนของแมลงในสกุล Arachnocampa ที่มีท่อมัลพิเกียนที่ป่องออกมาเพื่อเปล่งแสงสีเขียวแกมน้ำเงิน สำหรับหลอกล่อเหยื่อให้มาติดใยไหมซึ่งเคลือบไปด้วยเมือก และยังมีการพบแมลงที่กินพืชมีสารอัลลีโลเคมีคัลซึ่งเป็นพิษต่อร่างกาย โดยท่อมัลพิเกียนก็จะทำหน้าที่ในการคัดสารนี้ออกจากฮีโมลิมพ์
ปรมาณู
ปรมาณูเป็นหน่วยที่เล็กที่สุด ที่สอนกันในพระพุทธศาสนา ในพระพุทธศาสนาอธิบายด้วยการแยกจากเม็ดข้าวเปลือกให้เล็กลงๆ ไปเรื่อยๆ จนถึงปรมาณู ซึ่งปรมาณูในทางพระพุทธศาสนามีองค์ประกอบ ๒ อย่างคือ วิชชุรูป ที่หมุนรอบ มูลรูปด้วยกำลังแห่งอวิชชา
อ้างอิง
คาถาจาปลินิคัณฑุ (อภิธานนัปปทีปิกา) คาถาที่ ๑๙๔ และคาถาที่ ๑๙๕ ในภูมิกัณฑ์ว่า
ฉตฺตึส ปรมาณูน เมโก ณุจ ฉตึ เต
ตชฺชรี ตาปี ฉตฺตึส รถเรณูจฺ ฉตึส เต
ลิกฺขา ตา สตฺต อูกา ตา ธญฺญมาโสติ สตฺเต
ข้อความบางตอนจากอรรถกถาวิภังคปกรณ์มีกล่าวถึงเรื่องนี้ดังนี้
พระอภิธรรมปิฎก วิภังค์ เล่ม ๒ ภาค ๒ - หน้าที่ 377
ในเถรวาทแห่งอันเตวาสิกของท่าน   กล่าวว่า     การเปิดเผยโดยการ
ออกด้วยสติ ชื่อว่า  การรื้อถอนออก   เพราะความเป็นผู้ต้องอาบัติ. สำหรับใน
ที่นี้ ภิกษุเห็นปานนี้   ชื่อว่า  ย่อมเห็นโทษทั้งหลายมีประมาณน้อย  โดยความ
เป็นโทษ โดยความเป็นภัย. เพื่อแสดงซึ่งโทษมีประมาณน้อย  โดยความเป็น
โทษ โดยความเป็นภัยนั้น     ท่านกล่าวมาตรา  (ประมาณ)    ดังนี้.
บรรดาชื่อเหล่านั้น ชื่อว่า  ปรมาณู เป็นส่วนแห่งอากาศ
(อนุภาคที่เล็กที่สุดซึ่งเห็นด้วยตาเนื้อไม่ได้ เห็นได้ด้วยทิพยจักษุ) ไม่มาสู่คลอง
แห่งตาเนื้อ ย่อมมาสู่คลองแห่งทิพยจักษุเท่านั้น. ชื่อว่า อณู คือรัศมีแห่ง
พระอาทิตย์ที่ส่องเข้าไปตามช่องฝา   ช่องลูกดาล   เป็นวงกลม ๆ ด้วยดี ปรากฏ
หมุนไปอยู่. ชื่อว่า ตัชชารี (สิ่งที่เกิดจากอณูนั้น)    เพราะเจาะที่ทางโค  ทาง
มนุษย์  และทางล้อแล้วปรากฏพุ่งไปเกาะที่ข้างทั้งสอง. ชื่อว่า รถเรณู (ละออง
รถ)   ย่อมติดอยู่ที่รถนั้น ๆ   นั่นแหละ.           ชื่อว่า  ลิกขา (ไข่เหา)   เป็นต้น
ปรากฏชัดแล้วทั้งนั้น.
ก็ในคำเหล่านั้น พึงทราบประมาณดังนี้