cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แดนชำระ
พระคัมภีร์ที่พาดพิงถึงไฟชำระ
พระคัมภีร์พระธรรมเดิม บาปได้รับการอภัยแต่โทษบาปยังต้องชดใช้ ซมอ 12:13-14 ดาวิดจึงรับสั่งกับนาธันว่า "เรากระทำบาปต่อพระยาเวห์แล้ว" และนาธันกราบทูลดาวิดว่า "พระยาเวห์ทรงให้อภัยบาป ของพระองค์แล้ว พระองค์จะไม่ถึงแก่ความตาย อย่างไรก็ตาม เพราะด้วยการกระทำนี้พระองค์ได้ให้พวกศัตรูของพระยาเวห์มีโอกาสเหยียดหยามได้ราชบุตรที่จะประสูติมานั้นจะต้องสิ้นชีวิต" การทำบุญอุทิศให้ผู้ตาย 2มคบ 12:42-45 เขาอธิษฐานภาวนาวอนขอพระเจ้าให้ทรงลบล้างบาปให้หมดสิ้นไป ยูดาผู้ทรงศักดิ์เตือนบรรดาทหารให้รักษาตนให้พ้นจากบาปเพราะเขาทั้งหลายได้เห็นกับตาแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นแก่ผู้ที่ตายเพราะได้ทำบาปยูดาจึงเรี่ยไรเงินจากทหารแต่ละคน ได้เงินจำนวนสองพันเหรียญดรักมา ส่งไปกรุงเยรูซาเล็มเพื่อจัดให้มีการถวายบูชาชดเชยบาป
พระคัมภีร์พระธรรมใหม่ พระเยซูเจ้าสามารถปลดปล่อยวิญญาณออกจากที่คุมขังได้แม้เขาจะตายไปแล้ว 1ปต3:18-20พระคริสตเจ้าสิ้นพระชนม์เพียงครั้งเดียวเพราะบาป พระองค์ผู้ทรงชอบธรรมสิ้นพระชนม์เพื่อคนอธรรม พระองค์จะทรงนำเราไปเฝ้าพระเจ้าพระองค์ทรงถูกประหารในสภาพมนุษย์ แต่พระจิตเจ้าประทานชีวิตให้พระองค์อีก พระจิตเจ้ายังทรงนำพระองค์ไปประกาศความรอดพ้นแก่จิตที่ถูกจองจำในกาลก่อน จิตเหล่านี้ไม่ยอมเชื่อฟังเมื่อพระเจ้าทรงอดทนรอคอย ขณะที่โนอาห์กำลังต่อเรือ ซึ่งช่วยชีวิตคนจำนวนน้อยนั่นคือเพียงแปดชีวิตให้รอดพ้นจากน้ำวินาศ พระเยซูเจ้าตรัสถึงที่ชำระความผิดที่ครบกำหนดแล้วจะออกมา มธ 5:25-26 จงคืนดีกับคู่ความของท่านขณะที่กำลังเดินทางไปศาลด้วยกัน มิฉะนั้น คู่ความจะมอบท่านแก่ผู้พิพากษาและผู้พิพากษาจะมอบท่านให้ผู้คุม ซึ่งจะขังท่านในคุก เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ท่านจะออกจากคุกไม่ได้ จนกว่าท่านจะชำระหนี้จนเศษสตางค์สุดท้าย นักบุญเปาโลกล่าวถึงการชำระบาปให้ผู้ตาย 1คร 15:29 บางท่านรับศีลล้างบาปเพื่อผู้ตาย ถ้าผู้ตายไม่กลับคืนชีพ จะมีประโยชน์ใดที่จะรับศีลล้างบาปเพื่อเขาเหล่านั้น ถ้าไม่มีการกลับคืนชีพ นักบุญเปาโลกล่าวถึงความรอดที่ผ่านไฟ 1คร 3:15 แต่ถ้าผลงานของผู้ใดถูกไฟผลาญ เขาก็ไม่มีผลงานใดเหลือ เขารอดพ้นได้ก็จริง แต่ก็เหมือนกับคนที่หนีไฟรอดมาได้เท่านั้น พระเยซูเจ้าตรัสถึงการให้อภัยในชีวิตหลังความตาย มธ 12:31-32ดังนั้น เราบอกท่านทั้งหลายว่า มนุษย์จะได้รับการอภัยบาปทุกชนิดรวมทั้งคำดูหมิ่นพระเจ้าด้วย แต่คำดูหมิ่นพระจิตเจ้าจะไม่ได้รับการอภัยเลย ใครที่กล่าวร้ายต่อบุตรแห่งมนุษย์จะได้รับการอภัย แต่ใครที่กล่าวร้ายต่อพระจิตของพระเจ้าจะไม่ได้รับการอภัยเลยทั้งในโลกนี้และในโลกหน้าการพลีกรรมให้คนอื่นร่วมกับมหาทรมานของพระเยซู คส 1:24 บัดนี้ข้าพเจ้ายินดีที่ได้รับทุกข์ทรมานเพื่อท่านทั้งหลาย ความทรมานของพระคริสตเจ้ายังขาดสิ่งใด ข้าพเจ้าก็เสริมให้สมบูรณ์ด้วยการทรมานในกายของข้าพเจ้าเพื่อพระกายของพระองค์คือคริสตจักร
พระนางสิริราชเทวีแห่งหงสาวดี
พระนางสิริราชเทวีแห่งหงสาวดี (သီရိရာဇာဒေဝီ မွေ့မဂူသောက်) เป็นพระมเหสีของ พระยาอู่ กษัตริย์ลำดับที่ 8 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี และเป็นพระมารดาของ พ่อขุนเมือง ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ระหว่างปลายรัชสมัยของ พระยาอู่
พระประวัติ
อ้างอิงจากพงศาวดารเรื่อง ราชาธิราช ว่าพระนางเป็นหญิงสาวสามัญชนจากหมู่บ้านทางเหนือของราชธานีของอาณาจักรในขณะนั้นคือ เมาะตะมะ วันหนึ่ง พระยาอู่ เสด็จกลับจากคล้องช้างป่าและหยุดพักที่หมู่บ้านแห่งนี้และทอดพระเนตรเห็นพระนางและหลงใหลในความสวยของพระนาง พระยาอู่จึงสถาปนาพระนางเป็นพระสนมของพระองค์
พระยาอู่โปรดปรานพระนางอย่างมาก ภายหลังพระนางได้รับการสถาปนาเป็นพระมเหสีพร้อมกับรับพระราชทานพระอิสริยยศที่ สิริราชเทวี พระนางมีพระประสูติกาลพระโอรส, พ่อขุนเมือง, อีกสองทศวรรษต่อมา พระยาอู่โปรดปรานพ่อขุนเมือง และสถาปนาเป็นทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงหรือรัชทายาทของอาณาจักรในปี พ.ศ. 1925 แต่พระนางมิเคยได้เป็นพระพันปีหลวง ใน พ.ศ. 1927, พระยาอู่เสด็จสวรรคต, และ พระยาน้อย เข้ายึดราชบัลลังก์ด้วยความช่วยเหลือของราชสำนัก พระยาน้อยซึ่งตอนนี้เป็นที่รู้จักในพระนาม พระเจ้าราชาธิราช ได้จับพ่อขุนเมืองขังคุกและมีพระบรมราชโองการให้สำเร็จโทษพ่อขุนเมืองในปี พ.ศ. 1932/1933
สถาพร แดงสี
สถาพร แดงสี (13 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 —) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นตำแหน่งแบ็คซ้ายให้กับหนองบัว พิชญ ในไทยลีก และทีมชาติไทย
การท่าเรือ (ยืมตัว)
ในวันที่ 14 กรกฎาคม 2559 การท่าเรือได้บรรลุข้อตกลงในการยืมตัวสถาพร แดงสี จากบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด จนจบฤดูกาล
แบงค็อก ยูไนเต็ด
ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 แบงค็อก ยูไนเต็ด บรรลุข้อตกลงในการคว้าตัวสถาพร แดงสี จากบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด อย่างเป็นทางการ ต่อมาในวันที่ 21 มิถุนายน 2560 การแข่งขันช้าง เอฟเอคัพ รอบ 64 ทีมสุดท้าย สถาพรทำประตูแรกให้กับสโมสร นัดที่แบงค็อกบุกไปชนะเชียงรายซิตี 5–1 ผ่านเข้าสู่รอบ 32 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ
ภัทรพล คำสุข
ภัทรพลเป็นผู้เล่นชาวไทยคนแรกที่ได้ลงเล่นในเอฟเอคัพ ซึ่งเป็นฟุตบอลถ้วยที่เก่าแก่ที่สุดของอังกฤษ โดยเขาได้ลงเล่นให้กับไฮด์ยูไนเต็ดในนัดที่เปิดบ้านแพ้มิลตันคีนส์ดอนส์ 0–4 เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 2560
มานาโด
มานาโด (Manado; ) เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีเหนือ โดยเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 บนเกาะซูลาเวซี เป็นรองเพียงมากัซซาร์ ด้วยประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2020 ที่ 451,916 คน บนพื้นที่ 162.53 ตารางกิโลเมตร ส่วนเขตมหานครมานาโดใน ค.ศ. 2018 มีประชากร 1.2 ล้านคน นครนี้อยู่ติดกับอ่าวมานาโด และล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ภูเขา
การแบ่งเขตการปกครอง
มานาโดมีการแบ่งเขตการปกครองออกเป็นอำเภอ (kecamatan) ตารางข้างล่างแสดงพื้นที่และจำนวนประชากรตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และสำมะโน ค.ศ. 2020 อำเภอใหม่ที่มีชื่อว่า บูนาเก็นเกอปูเลาวัน และปาอัลดูวาได้รับการจัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 2012 ตารางนี้รวมที่ตั้งของศูนย์กลางเขตบริหารด้วย
หมายเหตุ: (a) ประชากรอำเภอปาอัลดูวาใน ค.ศ. 2010 ถูกรวมเข้าในจำนวนประชากรของอำเภอตีกาลา โดยอำเภอใหม่แยกออกไปใน ค.ศ. 2013 (b) ประชากรอำเภอบูนาเก็นเกอปูเลาวันใน ค.ศ. 2010 ถูกรวมเข้าในจำนวนประชากรของอำเภอบูนาเก็น โดยอำเภอใหม่แยกออกไปใน ค.ศ. 2013
รถไฟความเร็วสูงแบ่งตามประเทศ
เครือข่ายรถไฟความเร็วสูงที่ใช้งานได้ในปัจจุบัน ของแต่ละประเทศ
เส้นทางในปัจจุบันและกำลังก่อสร้าง
ตารางแสดงผลของขนาดเครือข่ายรถไฟความเร็วสูงทั้งหมด (ความเร็วเฉลี่ย 250 กิโลเมตร/ชั่วโมง หรือมากกว่า) ของประเทศที่ใช้งานได้ในปัจจุบัน และส่วนที่กำลังก่อสร้าง จากข้อมูลของ สหภาพการรถไฟนานาชาติ ทั้งนี้ไม่รวมแผนงานในอนาคต
อ้างอิง
Hogesnelheidslijn
ความผิดปกติทางอารมณ์
ความผิดปกติทางอารมณ์ หรือ โรคอารมณ์แปรปรวน (Mood disorder, mood affective disorders) เป็นกลุ่มอาการที่อารมณ์แปรปรวนเป็นอาการหลัก การจำแนกโรคเช่นนี้มีอยู่ในทั้งคู่มือการวินิจฉัยและสถิติสำหรับความผิดปกติทางจิต (DSM) และบัญชีจำแนกทางสถิติระหว่างประเทศของโรคและปัญหาสุขภาพที่เกี่ยวข้อง (ICD) ความผิดปกติจะจัดอยู่ในกลุ่มพื้นฐาน 3 กลุ่ม คือ
มีกลุ่มย่อย ๆ ของกลุ่มโรคซึมเศร้า (depressive disorders) หรือว่าอาการทางจิตเวชอื่น ๆ ที่มีอาการรุนแรงน้อยกว่า เช่น dysthymia (คล้ายกับโรคซึมเศร้าแต่เบากว่า) และ cyclothymia (คล้ายกับ BD แต่เบากว่า) ความผิดปกติอาจเกิดจากสารหรือเป็นการตอบสนองต่ออาการของโรคอื่น ๆ
จิตแพทย์ชาวอังกฤษเสนอหมวดโรคที่ครอบคลุมเรียกว่า affective disorder ในปี พ.ศ. 2477 ต่อมาจึงแทนด้วยชื่อว่า mood disorder เพราะคำหลังหมายถึงสภาวะทางอารมณ์ที่เป็นเหตุโดยตรง เทียบกับคำแรกซึ่งหมายถึงการแสดงออกภายนอกที่คนอื่นสังเกตเห็นได้
โรคอารมณ์สองขั้ว
โรคอารมณ์สองขั้ว (BD, manic depression, manic-depressive disorder) เป็นสภาวะทางอารมณ์ที่ไม่เสถียรเป็นวงจรประกอบด้วยอารมณ์ครึกครื้น คืออาการฟุ้งพล่าน (mania) ที่คงยืนและผิดปกติ สลับกับอารมณ์ซึมเศร้า ซึ่งเคยรู้จักในชื่อว่า "manic depression" และในบางราย จะมีวงจรที่สลับขั้วอย่างรวดเร็ว หรือมีอารมณ์ผสมผเสกัน หรือมีอาการโรคจิต (psychosis) โรคแบ่งเป็นหมวดย่อย ๆ รวมทั้ง
ประเมินว่า ประมาณ 1% ของประชากรผู้ใหญ่มีโรค bipolar I, อีก 1% มีโรค bipolar II หรือ cyclothymia และอีกประมาณ 2-5% มีโรคแบบเกือบถึงเกณฑ์ (sub-threshold) นอกจากนั้นแล้ว โอกาสมีโรคเมื่อพ่อหรือแม่คนหนึ่งมี อยู่ที่ระหว่าง 15-30% และถ้าทั้งพ่อแม่มี โอกาสอยู่ที่ 50-75% ในระหว่างพี่น้อง โอกาสเสี่ยงอยู่ที่ 15-25% แต่ถ้าเป็นแฝดเหมือน โอกาสอยู่ที่ 70%
คนไข้ส่วนน้อยจะมีพรสวรรค์ เช่น ความคิดสร้างสรรค์สูง อารมณ์ศิลป์ หรือความสามารถอื่น ๆ ในช่วงที่อาการไม่รุนแรง ลักษณะของอาการฟุ้งพล่านต่าง ๆ รวมทั้งพละกำลัง ความทะเยอทะยาน ความกระตือรือร้น และความรู้สึกเก่งบ่อยครั้งจะช่วยให้คนไข้ได้สร้างผลงานชิ้นเอกของชีวิต มีหลักฐานบ้างว่า คนที่ทำอาชีพในเรื่องสร้างสรรค์มีโรคอารมณ์สองขั้วในอัตราสูงกว่าในอาชีพอื่น ๆ
โรคที่เกิดจากสาร
ความผิดปกติทางอารมณ์สามารถจัดเป็นแบบที่เกิดจากสาร (substance-induced) ถ้าสมุฏฐานของโรคสามารถสืบไปยังผลทางสรีรภาพโดยตรงของยาที่มีฤทธิ์ทางจิต (psychoactive drug) หรือสารเคมีอื่น ๆ หรือว่า โรคเกิดพร้อมกับสารเป็นพิษ (substance intoxification) หรือการขาดสาร นอกจากนั้นแล้ว บุคคลอาจจะมีความผิดปกติทางอารมณ์พร้อมกับการติดสารเสพติด (substance abuse) บางอย่าง ความผิดปกติทางอารมณ์ที่เกิดจากสารอาจมีคราวฟุ้งพล่าน เกือบฟุ้งพล่าน อารมณ์ผสมผเส หรือคราวซึมเศร้า สารโดยมากสามารถก่อความผิดปกติทางอารมณ์หลายอย่าง ยกตัวอย่างเช่น สารกระตุ้นเช่นแอมเฟตามีน, methamphetamine, และโคเคน สามารถก่อทั้งคราวฟุ้งพล่าน เกือบฟุ้งพล่าน อารมณ์ผสมผเส และคราวซึมเศร้า
เกิดจากเหล้า
มีอัตราโรคซึมเศร้าสูงในบุคคลที่ดื่มเหล้าหนักหรือที่ติดเหล้า เคยมีประเด็นขัดแย้งเกี่ยวกับว่าคนที่ใช้เหล้าในทางผิดแล้วเกิดความซึมเศร้า ความจริงแล้วกำลังให้ยาตัวเองสำหรับอาการซึมเศร้าที่มีมาก่อน ๆ แต่งานศึกษาเมื่อไม่นานนี้สรุปว่า แม้นี่อาจจะจริงในบางราย การใช้เหล้าอย่างผิด ๆ เป็นเหตุโดยตรงของการเกิดโรคซึมเศร้าในผู้ดื่มเหล้าหนักเป็นจำนวนมาก ผู้ร่วมการทดลองในงานศึกษานี้ได้ประเมินในช่วงที่มีเหตุการณ์เครียดในชีวิตด้วยแบบวัดความรู้สึกที่ไม่ดี (Feeling Bad Scale) และโดยนัยเดียวกัน มีการประเมินความสัมพันธ์กับการมีเพื่อนที่ผิดปกติ (deviant) ความว่างงาน และการเสพยาเสพติดหรือพฤติกรรมอาชญากรรมของคู่ชีวิต อัตราการฆ่าตัวตายก็สูงด้วยในบุคคลที่มีปัญหาเรื่องเหล้า
ปกติจะสามารถจำแนกความซึมเศร้าที่เกี่ยวกับเหล้าและที่ไม่เกี่ยวโดยสืบประวัติคนไข้อย่างละเอียด ความซึมเศร้าและปัญหาสุขภาพจิตอื่น ๆ ที่สัมพันธ์กับการกินเหล้าอาจจะมาจากความเปลี่ยนแปลงทางเคมีในสมอง และมักจะดีขึ้นเองหลังจากอดเหล้าสักพักหนึ่ง
เกิดจากยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน
ยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน เช่น alprazolam, คโลนะเซแพม, lorazepam และ diazepam สามารถเป็นเหตุของทั้งอารมณ์ซึมเศร้าและอารมณ์ฟุ้งพล่าน
ยากลุ่มนี้ใช้อย่างสามัญเพื่อรักษาโรควิตกกังวล โรคตื่นตระหนก การนอนไม่หลับ และใช้เป็นยาเสพติด บุคคลที่มีโรคเหล่านี้มักจะมีอารมณ์และความคิดเชิงลบ อารมณ์ซึมเศร้า ความคิดเกี่ยวกับการฆ่าตัวตาย และบ่อยครั้งจะมีโรคซึมเศร้าเป็นไปร่วม แม้ฤทธิ์คลายกังวล (anxiolytic) และฤทธิ์ให้นอนหลับ (hypnotic) ของยาจะหายไปเมื่อคนไข้ชินยา แต่ความซึมเศร้าและความหุนหันพลันแล่นพร้อมกับโอกาสเสี่ยงฆ่าตัวตายสูงก็กลับคงยืนโดยสามัญ โชคไม่ดีว่า อาการเหล่านี้ "มักตีความว่า เป็นความแย่ลงหรือเป็นวิถีดำเนินตามธรรมชาติของโรคที่มีอยู่แล้วและ [ดังนั้น] จึงมองข้ามเหตุคือการใช้ยาเพื่อระงับประสาทเป็นประจำไป" ยากลุ่มนี้ไม่ช่วยป้องกันการเกิดโรคซึมเศร้า สามารถทำโรคที่มีอยู่ให้แย่ลง สามารถเป็นเหตุแห่งความซึมเศร้าในบุคคลที่โดยประวัติไม่เคยมีโรค และอาจทำให้พยายามฆ่าตัวตาย ปัจจัยเสี่ยงสำหรับการพยายามหรือการฆ่าตัวตายสำเร็จเมื่อใช้ยารวมทั้ง กินยาขนาดสูง (แม้เมื่อไม่ได้กินยาอย่างไม่สมควร) ยาเป็นพิษ และโรคซึมเศร้าที่เป็นมูลฐาน
การใช้ยาในระยะยาวอาจมีผลต่อสมองคล้ายกับเหล้า และเป็นเหตุของโรคซึมเศร้าด้วยเหมือนกัน และเหมือนกับเหล้า ผลของยาต่อระบบเคมีประสาท รวมทั้งการทำงานที่ลดลงของระบบเซโรโทนินและนอร์เอพิเนฟริน เชื่อว่าเป็นเหตุของความซึมเศร้าที่เพิ่มขึ้น
นอกจากนั้นแล้ว ยายังสามารถทำให้อารมณ์แย่ลงโดยอ้อมเพราะนอนได้แย่ลง (benzodiazepine-induced sleep disorder) คือเหมือนกับเหล้า ยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีนแม้สามารถช่วยให้นอนหลับ แต่ก็กวนรูปแบบของการนอนด้วย คือ ลดระยะเวลานอน ผัดผ่อนช่วงการนอนแบบ REM sleep และลดเวลาของช่วงที่หลับลึกที่สุด (slow-wave sleep) ซึ่งเป็นช่วงที่ช่วยฟื้นสภาพทั้งทางร่างกายและจิตใจมากที่สุด
เหมือนกับที่ยาแก้ซึมเศร้าบางอย่างสามารถเป็นเหตุหรือทำความวิตกกังวลในคนไข้บางคนให้แย่ลงเพราะมีฤทธิ์กระตุ้น เบ็นโซไดอาเซพีนสามารถเป็นเหตุหรือทำความซึมเศร้าให้แย่ลงเพราะเป็นยาระงับระบบประสาทกลาง และทำให้การคิด สมาธิ และการแก้ไขปัญหาแย่ลง (ซึ่งเป็นอาการของ benzodiazepine-induced neurocognitive disorder) แต่ที่ไม่เหมือนกันก็คือ ผลกระตุ้นของยาแก้ซึมเศร้าปกติจะดีขึ้นเมื่อการรักษาดำเนินต่อไป เทียบกับผลให้เกิดความซึมเศร้าของยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน ที่โอกาสดีขึ้นนั้นมีน้อยจนกว่าจะหยุดยา
ในงานศึกษาระยะยาวที่ติดตามคนไข้ที่ติดยากลุ่มเบ็นโซไดอาเซพีน พบว่า คนไข้ 10 คน (20%) ได้ตั้งใจทานยาเกินเมื่อใช้ยาในระยะยาวแม้จะมีคนไข้เพียง 2 คนที่มีอาการซึมเศร้ามาก่อน แต่หลังจากการค่อย ๆ หยุดยาในช่วงปีหนึ่ง ก็ไม่มีคนไข้อื่นที่ทานยาเกินอีก
เหมือนกับอาการยาเป็นพิษหรือเมื่อใช้เป็นระยะเวลานาน การขาดยาเบ็นโซไดอาเซพีนก็สามารถเป็นเหตุของโรคซึมเศร้าได้ด้วย แม้ความซึมเศร้าเนื่องจากยา (benzodiazepine-induced depressive disorder) จะแย่ลงทันทีที่เลิกใช้ยา แต่หลักฐานก็แสดงว่า อารมณ์จะดีขึ้นหลังจากผ่านช่วงขาดยา โดยดีกว่าในช่วงใช้ยาอย่างสำคัญ โรคซึมเศร้าที่เกิดจากการขาดยาปกติจะหายภายใน 2-3 เดือนแต่ในบางกรณีอาจจะคงยืนนานถึง 6-12 เดือน
เนื่องจากความเจ็บป่วยอื่น ๆ
การวินิจฉัย Mood disorder due to a general medical condition ใช้ใน DSM-IV เพื่อระบุคราวฟุ้งพล่านหรือคราวซึมเศร้าซึ่งเกิดเป็นส่วนของอาการทางการแพทย์อย่างอื่น ๆ ซึ่งมีหลายอย่างที่สามารถจุดชนวนคราวซึมเศร้า รวมทั้ง
Not otherwise specified
Mood disorder not otherwise specified (MD-NOS) เป็นความผิดปกติทางอารมณ์ที่ทำให้พิการแต่ไม่เข้ากับเกณฑ์วินิจฉัยอื่น ๆ DSM-IV กล่าวถึง MD-NOS ว่าเป็น "ความผิดปกติทางอารมณ์อย่างใดอย่างหนึ่งที่ไม่ผ่านเกณฑ์ความผิดปกติเฉพาะอย่างหนึ่ง" เป็นป้ายทะเบียนที่ไม่ได้ใช้ในการรักษาแต่ใช้เพื่อเก็บสถิติ
กรณีโดยมากของ MD-NOS เป็นลูกผสมระหว่างความผิดปกติทางอารมณ์และความวิตกกังวล เช่น mixed anxiety-depressive disorder (โรควิตกกังวล-ซึมเศร้าแบบผสม) หรือ atypical depression (โรคซึมเศร้านอกแบบ) ตัวอย่างหนึ่งของ MD-NOS ก็คือ การมีความซึมเศร้าแบบอ่อน ๆ (minor) บ่อย ๆ ในช่วงเวลาต่าง ๆ เช่น ครั้งหนึ่งต่อเดือนหรือครั้งหนึ่งทุกสามวัน มีความเสี่ยงว่า แพทย์จะไม่สังเกตเห็น MD-NOS และดังนั้นโรคก็จะไม่ได้รักษา
เหตุ
งานวิเคราะห์อภิมานได้แสดงว่า การได้คะแนนบุคลิกภาพเป็นคนวิตกจริต (neuroticism) สูงเป็นตัวพยากรณ์ที่มีกำลังในการเกิดความผิดปกติทางอารมณ์ นักวิชาการจำนวนหนึ่งได้เสนอว่า ความผิดปกติทางอารมณ์เป็นการปรับตัวทางวิวัฒนาการ คือ อารมณ์ซึมเศร้าอาจเพิ่มสมรรถภาพในการรับมือกับสถานการณ์ที่ความพยายามทำให้ถึงเป้าหมายสำคัญอาจมีผลเป็นอันตราย การสูญเสีย หรือเสียแรงเปล่า ในสถานการณ์เช่นนี้ ความไม่กระตือรือร้นอาจเป็นข้อดีเพราะช่วยระงับไม่ให้ทำอะไรบางอย่าง ทฤษฎีนี้ช่วยอธิบายว่า ทำไมเหตุการณ์ร้ายในชีวิตจึงมาก่อนโรคซึมเศร้าในกรณีราว ๆ 80% และทำไมจึงเกิดกับคนในช่วงชีวิตที่กำลังเจริญพันธุ์มากที่สุด ลักษณะเหล่านี้อธิบายได้ยากถ้าความซึมเศร้าเป็นการทำงานผิดปกติ
อารมณ์ซึมเศร้าเป็นการตอบสนองที่พยากรณ์ได้ต่อเหตุการณ์ในชีวิตบางอย่าง เช่นการสูญเสียสถานะ การหย่าร้าง หรือการเสียชีวิตของลูกหรือคู่ชีวิต ซึ่งล้วนเป็นการสูญเสียสมรรถภาพหรือโอกาสทางการสืบพันธุ์ หรือว่าเคยเป็นของบรรพบุรุษมนุษย์ อารมณ์ซึมเศร้าจึงอาจมองว่าเป็นการตอบสนองที่เป็นการปรับตัว เพราะช่วยให้บุคคลหันหลังให้กับพฤติกรรมซึ่งไม่ประสบผลสำเร็จทางการสืบพันธุ์ที่เคยมีแต่ก่อน
อารมณ์ซึมเศร้ายังเป็นเรื่องสามัญเมื่อป่วย เช่น เมื่อเป็นไข้หวัดใหญ่ ดังนั้น จึงอ้างว่านี่เป็นกลไกทางวิวัฒนาการที่ช่วยบุคคลให้ฟื้นสภาพโดยจำกัดกิจกรรมทางกาย
การเกิดความซึมเศร้าในระดับต่ำในช่วงฤดูหนาว หรือที่พบในโรคซึมเศร้าตามฤดู (seasonal affective disorder) อาจเป็นการปรับตัวที่ดีในอดีต คือช่วยจำกัดกิจกรรมทางกายในช่วงที่อาหารมีน้อย จึงอ้างว่า มนุษย์ยังเหลือสัญชาตญาณที่จะมีอารมณ์ซึมเศร้าในฤดูหนาว แม้ภูมิอากาศจะไม่ได้กำหนดการได้อาหารอีกต่อไป
ความรู้ที่เรามีเกี่ยวกับอิทธิพลของพันธุกรรมต่อโรคซึมเศร้าอาศัยงานวิจัยที่ทำกับแฝดเหมือน เพราะมีรหัสพันธุกรรมที่เหมือนกันอย่างสมบูรณ์ งานวิจัยพบว่า เมื่อแฝดคนหนึ่งเกิดโรคซึมเศร้า อีกคนหนึ่งก็จะเกิดโรคเหมือนกันในอัตรา 76% และเมื่อแฝดเหมือนเติบโตขึ้นในคนละบ้าน ทั้งสองจะเป็นโรคทั้งคู่ในอัตรา 67% เนื่องจากแฝดทั้งคู่เกิดโรคในอัตราที่สูงเช่นนี้ นี่หมายความว่า อิทธิพลทางพันธุกรรมต่อโรคสูงมาก และถ้าสมมุติว่า เมื่อแฝดคนหนึ่งเกิดโรค อีกคนหนึ่งก็จะเกิดโรคอย่างแน่นอน นี่ก็น่าจะหมายความว่าความซึมเศร้าเกิดจากพันธุกรรมร้อยเปอร์เซ็นต์
DSM-5
DSM-5 ที่เผยแพร่ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 ได้แยกบทเรื่องความผิดปกติทางอารมณ์ที่พบใน DSM-IV-TR ออกเป็น 2 ภาค คือ Depressive and Related Disorders และ Bipolar and Related Disorders โดยโรคอารมณ์สองขั้วตกอยู่ระหว่างความผิดปกติแบบซึมเศร้า และ Schizophrenia Spectrum and Related Disorders (โรคที่เกี่ยวกับโรคจิตเภท) “เพื่อยอมรับบทบาทของโรคว่าเป็นสะพานเชื่อมเกณฑ์วินิจฉัยสองหมวดโดยอาการ ประวัติครอบครัว และพันธุกรรม” รายะละเอียดของโรคอารมณ์สองขั้วใน DSM-5 เปลี่ยนไปหลายอย่าง ที่เด่นที่สุดก็คือการเพิ่มอาการที่เฉพาะเจาะขึ้นเกี่ยวกับสภาวะเกือบฟุ้งพล่าน (hypomanic) และสภาวะอารมณ์ผสมผเส (mixed manic states)
ส่วนกลุ่มโรคซึมเศร้าเปลี่ยนไปมากกว่าอีก โดยเพิ่มโรค 3 อย่าง คือ disruptive mood dysregulation disorder (DMDD), persistent depressive disorder (ก่อนนั้นเรียกว่า dysthymia) และ premenstrual dysphoric disorder (ก่อนหน้านั้นอยู่ในภาคผนวก B ซึ่งกล่าวถึงความผิดปกติที่จำเป็นต้องวิจัยเพิ่มขึ้น) DMDD หมายเป็นวินิจฉัยสำหรับเด็กและวัยรุ่นที่ปกติอาจจะวินิจฉัยว่าเป็นโรคอารมณ์สองขั้ว เพื่อจำกัดการวินิจฉัยโรคอารมณ์สองขั้วในบุคคลวัยนี้ โรคซึมเศร้า (MDD) ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดด้วย คือ ได้ตัดข้อยกเว้นเกี่ยวกับความเศร้าโศกที่คนรักเสียชีวิต (bereavement) ออกไป ซึ่งก่อนหน้านั้นยกเว้นบุคคลเช่นนี้จากวินิจฉัยว่าเป็น MDD แต่ตอนนี้จัดว่าเป็นโรคนี้ได้
การรักษา
ความผิดปกติทางอารมณ์รักษาได้หลายวิธี เช่น การบำบัดและการให้ยา พฤติกรรมบำบัด (behaviour therapy) การบำบัดโดยการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม (CBT) และ interpersonal psychotherapy ล้วนอาจมีประโยชน์ในโรคซึมเศร้า ยาสำหรับโรคซึมเศร้ารวมทั้งยาแก้ซึมเศร้า ส่วนโรคอารมณ์สองขั้วอาจรวมยาระงับอาการทางจิต ยาที่ทำอารมณ์ให้เสถียร (mood stabilizers) ยากันชัก และ/หรือยาลิเทียม (lithium)
ลิเทียมโดยเฉพาะได้พิสูจน์แล้วว่าลดการฆ่าตัวตายและอัตราการตายเหตุทั้งหมดในคนไข้ที่มีโรคเช่นนี้ ถ้าการทำงานผิดปกติของไมโทคอนเดรีย หรือกลุ่มโรคไมโทคอนเดรีย (mitochondrial diseases) เป็นเหตุของความผิดปกติทางอารมณ์เหมือนกับโรคอารมณ์สองขั้ว ก็มีสมมติฐานว่า ยาต่าง ๆ รวมทั้ง N-acetyl-cysteine (NAC), acetyl-L-carnitine (ALCAR), S-adenosylmethionine (SAMe), coenzyme Q10 (CoQ10), alpha-lipoic acid (ALA), creatine monohydrate (CM) และ melatonin อาจเป็นทางเลือกในการรักษา
เพื่อกำหนดวิธีการรักษา มีมาตราความซึมเศร้า (depression scale) หลายแบบที่ใช้ อย่างหนึ่งให้คนไข้รายงานเองซึ่งเรียกว่า Beck Depression Inventory (BDI) อีกอย่างคือ Hamilton Depression Rating Scale (HAMD) โดยเป็นมาตราวัดในคลินิกที่แพทย์พยาบาลสังเกตคนไข้แล้วลงคะแนน
ส่วนมาตรา Center for Epidemiologic Studies Depression Scale (CES-D) ใช้สำหรับอาการซึมเศร้าของประชากรทั่วไป โดยปกติใช้เพื่องานวิจัย และไม่ได้ให้บุคคลรายงานเอง ส่วน PHQ-9 (Patient-Health Questionnaire-9) ก็เป็นแบบคำถามที่คนไข้รายงานเองเช่นกัน และแบบคำถาม Mood Disorder Questionnaire (MDQ) ใช้สำหรับประเมินโรคอารมณ์สองขั้ว
วิทยาการระบาด
ตามงานศึกษาทางวิทยาการระบาดจำนวนมาก หญิงมีโอกาสเกิดความผิดปกติทางอารมณ์บางชนิดมากกว่าชายถึง 2 เท่า รวมทั้งโรคซึมเศร้า (MDD) และแม้จำนวนหญิงชายที่วินิจฉัยว่าเป็นโรค bipolar II จะเท่ากัน แต่หญิงก็ยังเกิดโรคในอัตราสูงกว่าเล็กน้อย
ในปี พ.ศ. 2554 ความผิดปกติทางอารมณ์เป็นเหตุผลสามัญที่สุดที่เด็กอายุ 1-17 ปีเข้าโรงพยาบาลในสหรัฐอเมริกา โดยเข้าอยู่ที่ รพ. 112,000 ครั้ง ในบรรดาผู้ที่ใช้บริการระบบสุขภาพ Medicaid ในสหรัฐอเมริกามากที่สุดในปี พ.ศ. 2555 ความผิดปกติทางอารมณ์เป็นโรคที่วินิจฉัยมากที่สุดอย่างหนึ่ง นอกจากนั้นแล้ว งานศึกษาในรัฐ 18 รัฐพบว่า ความผิดปกติทางอารมณ์เป็นเหตุกลับเข้าโรงพยาบาลอีกในคนไข้ที่ใช้ระบบ Medicaid และที่ไม่มีประกัน โดยมีคนไข้ Medicaid 41,600 คน และคนไข้ไม่มีประกัน 12,200 คนที่รับเข้า รพ. อีกภายใน 30 วันหลังจากออกจาก รพ. ในเบื้องต้น ซึ่งเป็นอัตราการรับเข้าโรงพยาบาลอีกที่ 19.8% ของจำนวนคนไข้ที่รับเข้าโรงพยาบาล และ 12.7% ตามลำดับ ในปี พ.ศ. 2555 ความผิดปกติทางอารมณ์และทางพฤติกรรมอื่น ๆ เป็นวินิจฉัยที่สามัญที่สุดสำหรับคนไข้ Medicaid และคนไข้ไม่มีประกันที่อยู่ในโรงพยาบาลในสหรัฐอเมริกา (คือ 6.1% ของคนไข้ Medicaid และ 5.2% ของคนไข้ไม่มีประกัน)
งานศึกษาที่ทำระหว่างปี พ.ศ. 2531-2537 ในผู้ใหญ่ชาวอเมริกันวัยต้นโดยเลือกลักษณะทางประชากรศาสตร์และทางสุขภาพบางอย่าง มีตัวอย่างประชากรทั้งหญิงชายจำนวน 8,602 คนอายุระหว่าง 17-39 ปีเข้าร่วมการทดลอง ได้ประเมินความชุกชั่วชีวิต 6 อย่าง คือ
งานวิจัย
มีนักวิชาการ เช่นศาสตราจารย์สาขาจิตเวชที่มหาวิทยาลัยการแพทย์จอนส์ฮอปกินส์ (Kay Redfield Jamison) ที่ได้ตรวจสอบความสัมพันธ์ที่อาจมีระหว่างความผิดปกติทางอารมณ์โดยเฉพาะโรคอารมณ์สองขั้ว กับการสร้างสรรค์ แล้วเสนอว่า "บุคลิกภาพแบบครุ่นคิดอาจมีบทบาทต่อทั้งความผิดปกติทางอารมณ์และศิลปะ"
นักเขียนท่านหนึ่งให้ข้อสังเกตกับงานศึกษาที่มหาวิทยาลัยออริกอนสเตตว่า "[ผู้เขียน]ได้ตรวจดูอาชีพของคนไข้ทั่วไปกลุ่มใหญ่แล้วพบว่า ‘ผู้ที่มีโรคอารมณ์สองขั้วดูจะอยู่ในหมวดอาชีพสร้างสรรค์มากที่สุดโดยเกินสัดส่วน’ และยังพบว่า โอกาส ‘ทำสิ่งสร้างสรรค์เมื่อทำงาน’ อยู่ในระดับสูงกว่าสำหรับคนไข้อารมณ์สองขั้วมากกว่าผู้ทำงานคนอื่น ๆ"
ในบทความ "โรคอารมณ์สองขั้วและความคิดสร้างสรรค์" ผู้ประพันธ์ได้เขียนไว้ว่า "ความจำและความสร้างสรรค์สัมพันธ์กับอาการฟุ้งพล่าน (mania) งานศึกษาทางคลินิกแสดงว่า คนที่อยู่ในภาวะฟุ้งพล่านจะใช้เสียงสัมผัส หาคำไวพจน์ และใช้การสัมผัสอักษร มากกว่ากลุ่มควบคุม ความว่องไวของจิตใจอาจมีส่วนต่อการสร้างสรรค์ที่เพิ่มขึ้น นอกจากนั้นแล้ว สภาวะฟุ้งพล่านยังเพิ่มทั้งผลิตผลและพลัง ผู้ที่มีภาวะฟุ้งพล่านไวอารมณ์มากกว่า และยับยั้งทัศนคติต่าง ๆ น้อยกว่า ซึ่งอาจทำให้แสดงออกได้มากกว่า งานศึกษาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้ตรวจดูความคิดต้นฉบับที่ใช้แก้ปัญหาสร้างสรรค์ บุคคลที่เป็นโรคอารมณ์สองขั้ว เมื่อโรคยังไม่ถึงระดับรุนแรง มักจะมีความสร้างสรรค์สูงกว่า"
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างโรคซึมเศร้ากับความสร้างสรรค์ดูจะแรงเป็นพิเศษในบรรดานักกวี
ทรีตเฮอร์ไลก์อะเลดี
ทรีตเฮอร์ไลก์อะเลดี (Treat Her Like a Lady) เป็นซิงเกิลสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้ม เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ออกจำหน่ายในยุโรปเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2542
ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายตั้งแต่เดือนมีนาคม–มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในยุโรป เพื่อสนับสนุน คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ระหว่างเดือนมิถุนายน และเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2542
เซลีนร้องเพลงนี้ในรายการโทรทัศน์บางรายการ และใน คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ โดยบรรจุในในดีวีดีบันทึกการแสดงสด โอเกอร์ดูสตาด
มิวสิกวิดีโอบันทึกจากการแสดงสด "ทรีตเฮอร์ไลก์อะเลดี" อำนวยการสร้างโดย Gérard Pullicino และได้บรรจุในซิงเกิลของสหราชอาณาจักร
เพลงนี้ขึ้นอันดับสูงสุดที่ 16 ในออสเตรีย และ 29 ในสหราชอาณาจักร และ 40 ในไอร์แลนด์
เบื้องหลังการบันทึกเสียงเพลงนี้บรรจุในส่วนเสริมพิเศษของดีวีดี โอเกอร์ดูสตาด
รายชื่อแผ่นดินไหวในประเทศญี่ปุ่น
นี่คือ รายชื่อแผ่นดินไหวในประเทศญี่ปุ่นที่มีขนาดมากกว่าหรือเท่ากับ 7.0 หรือก่อให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตและทรัพย์สินอย่างมีนัยสำคัญ ตามที่ระบุไว้ข้างล่าง ขนาดแผ่นดินไหววัดจาก มาตราริกเตอร์ (ML) มาตราขนาดโมเมนต์ (Mw) มาตราขนาดคลื่นพื้นผิว (Ms) แต่แผ่นดินไหวที่เก่ามากรายชื่อปัจจุบันอาจไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ แผ่นดินไหวที่เกิดขึ้นก่อนเครื่องมือวัดสมัยใหม่ มีโอกาศที่ข้อมูลขนาดจะไม่แม่นยำและเชื่อถือได้ต่ำ
ภูมิหลัง
แม้ว่าจะมีการกล่าวถึงแผ่นดินไหวในแคว้นยามาโตะ (ในปัจจุบันคือจังหวัดนาระ) เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 416 แต่การบันทึกแผ่นดินไหวครั้งแรกที่มีความน่าเชื่อถือเกิดขึ้นในจังหวัดนารา เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 599 ในรัชสมัยของจักรพรรดินีซูอิโกะ ในบันทึกอ้างว่าแผ่นดินไหวได้ทำลายอาคารทั่วแคว้นยามาโตะ มีบันทึกทางประวัติศาสตร์มากมายเกี่ยวกับแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น จึงมีการสร้างคณะกรรมการสอบสวนแผ่นดินไหวของจักรวรรดิ (Imperial Earthquake Investigation Committee) ขึ้นใน ค.ศ. 1892 เพื่อดำเนินการเปรียบเทียบข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่มีอยู่ให้เป็นระบบ และมีการตีพิมพ์เอกสารเกี่ยวกับข้อมูลแผ่นดินไหวในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1892 หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต ค.ศ. 1923 คณะกรรมการสอบสวนแผ่นดินไหวของจักรวรรดิถูกย้ายไปเป็นสถาบันวิจัยแผ่นดินไหวใน ค.ศ. 1925 ในปัจจุบันเอกสารที่รวบรวมโดยทัตสึโอะ อูซามิ ถือเป็นแหล่งข้อมูลที่เชื่อถือได้มากที่สุดเกี่ยวกับข้อมูลแผ่นดินไหวในประวัติศาสตร์
การวัดแผ่นดินไหว
ในญี่ปุ่นการวัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวมักใช้มาตราชินโด ซึ่งมีความคล้ายกับมาตราเมร์กัลลีที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา หรือมาตราCSIS ที่ใช้ในประเทศจีน หมายความว่ามาตราส่วนที่วัดความรุนแรงของแผ่นดินไหวทั้งหมดจะวัด ณ ตำแหน่งที่กำหนดและต่างกันไปตามสถานที่ ตัวอย่างเช่น การสั่นสะเทือนอาจจะอธิบายว่า "ขนาด 4 ชินโดะในโตเกียว, ขนาด 3 ชินโดะในโยะโกะฮะมะ, ขนาด 2 ชินโดะในชิซุโอะกะ" แทนที่จะวัดจากจุดศูนย์กลาง
ปกตินั้นมาตราเมร์กัลลีจะมีระดับความรุนแรงสิบสองระดับ แต่มาตราชินโดที่ใช้โดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นมีสิบระดับตั้งแต่ 0 ถึง 7 โดย 7 เป็นมาตราที่รุนแรงสุด
จาโกโม เลโอปาร์ดี
จาโกโม ตัลเดการ์โด ฟรันเชสโก ดี ซาเลส ซาเวรีโอ ปีเอโตร เลโอปาร์ดี (Giacomo Taldegardo Francesco di Sales Saverio Pietro Leopardi, Conte; 29 มิถุนายน ค.ศ. 1798 - 14 มิถุนายน ค.ศ. 1837) เป็นกวี นักเขียน นักปรัชญา และนักภาษาศาสตร์ชาวอิตาลี ผลงานของเขามีแนวคิดทางด้านประวัติศาสตร์และความเป็นจักรวาล ขณะเดียวกันก็มีความสวยงาม เมื่ออายุเพียง 17 ปีเขาได้เขียนเรื่อง L'appressamento della morte ซึ่งเป็นบทกวีเกี่ยวกับประสบการณ์แห่งความตาย อันเป็นสิ่งที่เลโอปาร์ดีเห็นว่าเป็นความสงบสบาย ยุคของผลงานสำคัญของเขาเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1818 จากผลงานเรื่อง All'Italia and Sopra il monumento di Dante ซึ่งโดดเด่นในแง่มุมเกี่ยวกับชีวิต
แหล่งข้อมูลอื่น
17981837
สาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย
คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย (Karachayevo-Circassia; Карача́ево-Черке́сия) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐคาราชาเยโว-ซีร์คัสเซีย (Karachayevo-Circassian Republic; Карача́ево-Черке́сская Респу́блика; คาราไช-บัลคาร์: Къарачай-Черкес Республика; เชียร์เคสส์: Къэрэшей-Шэрджэс Республикэ; โนไก: Қарашай-Шеркеш Республика) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย อยู่ในเขตเศรษฐกิจคอเคซัสเหนือของรัสเซียใต้ และเป็นส่วนหนึ่งของเขตสหพันธ์คอเคซัสเหนือ คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซียมีประชากร 477,859 คน (ค.ศ. 2010) เมืองเชียร์เคสสค์เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐ
คาราชาเยโว-ซีร์คัสเซียเป็นหนึ่งในสาธารณรัฐที่มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลาย ชื่อสาธารณรัฐแสดงให้เห็นถึงชนพื้นเมือง คือ ชาวคาราไชและชาวเชียร์เคสส์ โดยมีชาวคาราไชเป็นประชากรส่วนใหญ่ (ร้อยละ 40) ตามมาด้วยชาวรัสเซีย (ร้อยละ 30) และชาวเชียร์เคสส์ (ร้อยละ 12) ภาษาทางการของสาธารณรัฐมี 5 ภาษา คือ ภาษารัสเซีย ภาษาอาบาซา ภาษาเชียร์เคสส์ (คาบาร์เดีย) ภาษาคาราไช-บัลคาร์ และภาษาโนไก
อัลฆ็อยบ์
อัลฆ็อยบ์ (الغيب) เป็นคำอุทานภาษาอาหรับที่ใช้สื่อถึงบางสิ่งที่ถูกปิดบัง (ไม่เห็น) โดยเป็นแนวคิดสำคัญในศาสนาอิสลาม ซึ่งไม่ได้ห้อมล้อมภพของเทพ ได้แก่เทวดา สวรรค์ และนรกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเหตุการณ์ในอนาคตที่มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่รู้
ความหมาย
ในภาษาอาหรับ อัลฆ็อยบ์สื่อถึงทุกสิ่งที่ถูกซ่อนเร้น มันมีความหมายที่ซับซ้อนหลายอย่างที่เกิดจากการแปลอุปมา "ความลึกของบ่อ" เนื่องจากความลึกของบ่อน้ำถูกบดบังด้วยสายตา รายละเอียดของบ่อจึงไม่สามารถระบุได้โดยทั่วไป ดังนั้น อัลฆ็อยบ์จึงหมายถึงสิ่งที่มองไม่เห็น ซ่อนเร้น หรือปกปิด
ในศาสนาอิสลาม
ในเนื้อหาศาสนาอิสลาม อัลฆ็อยบ์สื่อถึงความลับที่เหนือเหตุผลหรือพระผู้เป็นเจ้า โดยกล่าวถึงในอัลกุรอาน 60 ที่ ในหกรูปแบบ โดยทั่วไปมี 3 ความหมาย:
ประเภท
ประเภทหลักของอัลฆ็อยบ์มี 2 แบบ: "ตัวอย่างรูปแบบแบบของอัลฆ็อยบ์จากรายงานของศาสดามุฮัมมัดว่า: รายงานจากอับดุลลอฮ์ อิบน์ อุมัรว่า ศาสนทูตของอัลลอฮ์กล่าวว่า 'กุญแจของอัลฆ็อยบ์ (ความรู้ที่ซ่อนเร้น) มี 5 อย่าง ซึ่งไม่มีใครรู้นอกจากอัลลอฮ์ ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นนอกจากอัลลอฮ์ ไม่มีใครรู้ว่าอะไรอยู่ในมดลูกนอกจากอัลลอฮ์ ไม่มีใครรู้ว่าฝนจะตกเมื่อใดนอกจากอัลลอฮ์ ไม่มีวิญญาณใดรู้ว่าตนจะตายที่ไหนนอกจากอัลลอฮ์ และไม่มีใครรู้ว่าวันสิ้นโลกจะเกิดในวันไหนนอกจากอัลลอฮ์"
ควมเชื่อต่ออัลฆ็อยบ์
นี่เป็นองค์ประกอบพื้นฐานในหลักความเชื่อของมุสลิมที่จะเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น โดยในซูเราะฮ์ที่ 2 โองการที่ 2-4 ได้กล่าวถึงแก่นหลักของหลักศรัทธา 6 ประการในศาสนาอิสลาม ดังนี้:
ตัวอย่างในคัมภีร์
ในเนื้อหาศาสนาอิสลาม (อัล)ฆ็อยบ์ (غيب) คือ (สิ่งที่) มองไม่เห็น และ ไม่ทราบ เพื่อสื่อถึงอัลลอฮ์และพลังที่ก่อร่างโลก การเชื่อในหลักนี้เป็นสิ่งที่สำคัญของมุสลิม ดังตัวอย่างจากอัลกุรอาน
قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ... ...พระองค์จึงตรัสว่า "ข้ามิได้บอกแก่พวกเจ้าดอกหรือว่า แท้จริงข้าเป็นผู้รู้ยิ่งซึ่งความเร้นลับแห่งชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินและเป็นผู้รู้ยิ่งในสิ่งที่พวกเจ้าเปิดเผยและสิ่งที่พวกเจ้าปกปิด" (2:33)
وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ ۚ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ۚ وَمَا تَسْقُطُ مِن وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا وَلَا حَبَّةٍ فِي ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ และที่พระองค์นั้นมีบรรดากุญแจแห่งความเร้นลับ โดยที่ไม่มีใครรู้กุญแจเหล่านั้น นอกจากพระองค์เท่านั้น และพระองค์ทรงรู้สิ่งที่อยู่ในแผ่นดิน และในทะเล และไม่มีใบไม้ใด ร่วงหล่นลง นอกจากพระองค์จะทรงรู้มัน และไม่มีเมล็ดพืชใด ซึ่งอยู่ในบรรดาความมืดของแผ่นดิน และไม่มีสิ่งที่อ่อนนุ่มใด และสิ่งที่แห้งใด นอกจากจะอยู่ในบันทึกอันชัดแจ้ง (6:59)
เศรษฐกิจเชิงสังคม
อรรถาธิบาย
แนนซี่ นีมตัน (Neamtan, 2004) ได้จำแนกที่มาของเศรษฐกิจเชิงสังคมออกเป็น 5 ลักษณะเด่นสำคัญดังนี้
ในระดับสากล คำว่าเศรษฐกิจเชิงสังคมถูกนำไปใช้กับการเรียกองค์กร 3 รูปแบบ โดยแบบที่หนึ่งเป็นองค์กรในส่วนของชุมชน (community sector) ที่อยู่ในระดับท้องถิ่น มีขนาดเล็ก และส่วนใหญ่การทำงานเป็นลักษณะของอาสาสมัคร เช่น สมาคมในชุมชน กลุ่มสหกรณ์ เป็นต้น องค์กรรูปแบบที่สองคือภาคส่วนอาสาสมัคร (voluntary sector) เป็นหน่วยงานที่เป็นทางการ มีกฎหมายรองรับ สามารถดำเนินกิจการต่างๆได้เองโดยเป็นอิสระจากภาครัฐ การทำงานมีลักษณะไม่แสวงหาผลกำไร เช่น องค์กรการกุศลขนาดใหญ่ องค์กรรณรงค์ต่างๆ ในระดับชาติ เป็นต้น และองค์กรรูปแบบที่สามคือผู้ประกอบการทางสังคม (social enterprise) เป็นหน่วยงานของภาคเอกชนที่มีเป้าหมายหลักในการทำงานเพื่อสังคมและการประกอบธุรกิจเมื่อได้ส่วนเกินหรือกำไรก็จะนำมามอบคืนให้เป็นประโยชน์กับส่วนรวม ไม่ใช่นำกำไรเข้าองค์กรเพียงอย่างเดียว เช่น กลุ่มนักธุรกิจเพื่อประชาชน องค์กรความร่วมมือระหว่างหน่วยงานเอกชน เป็นต้น
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย
สำหรับในประเทศไทยพบว่าเศรษฐกิจเชิงสังคม ยังไม่ได้ถูกนำมาใช้มากนักและไม่ถูกนิยามเป็นศัพท์อย่างเป็นทางการ เพราะสังคมไทยยังนิยมเรียกการทำงานในแนวเศรษฐกิจเชิงสังคมว่าเป็นภาคประชาสังคมหรือการทำงานแบบอาสาสมัครมากกว่า ในประเทศไทย หากมีการพูดถึงคำว่าเศรษฐกิจเชิงสังคมให้กว้างขวางขึ้น จะช่วยส่งเสริมกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ไม่ได้มุ่งหวังแต่ผลกำไรสูงสุด และเป็นขยายบทบาทของภาคส่วนที่เป็นอิสระจากรัฐและจากกลุ่มธุรกิจ โดยเศรษฐกิจเชิงสังคมจะช่วยส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนและการพัฒนาประชาธิปไตยได้อย่างเป็นธรรมชาติ ประเทศที่มีความสามารถในการพัฒนาประชาธิปไตยอย่างแคนาดาและญี่ปุ่นก็มีเศรษฐกิจเชิงสังคมที่เติบโตสอดคล้องกันไปเช่นกัน
อากิตาอินุ
อากิตาอินุ หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า อากิตะ (อินุ เป็นภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "สุนัข" ) เป็นสายพันธุ์สุนัข ที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ที่เกาะฮนชู ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งแต่เดิมใช้เป็นสุนัขอารักขาให้กับโชกุน และใช้เป็นสุนัขสำหรับการล่าสัตว์ มีทักษะในการดมกลิ่น การมองเห็น และการได้ยินในระดับสูง สุนัขสายพันธุ์นี้เกือบตกอยู่ในภาวะสูญพันธุ์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มีกลุ่มทหารและมิชชันนารีชาวอเมริกันนำสุนัขพันธุ์นี้ไปอเมริกาไปดัดแปลงพันธุ์ใหม่กลายเป็นพันธุ์อเมริกันอากิตะ ทำให้ปัจจุบันมีอากิตะ 2 พันธุ์ คือ อากิตะอเมริกา และอากิตะญี่ปุ่น
ขนาดและรูปร่าง
ขนาดวัดจากการยืนนับจากไหล่วัดได้ 60 ถึง 66 ซม. (24 ถึง 26 นิ้ว) เพศเมียมีน้ำหนัก 30 ถึง 45 กก. (70 ถึง 100 ปอนด์) ส่วนเพศผู้น้ำหนัก 35 ถึง 54 กก. (75 ถึง 119 ปอนด์) และมีเพียงห้าสีได้แก่: สีแดง, เทาแกมเหลือง, สีเมล็ดงา, แบบเป็นลาย และขาวบริสุทธิ์
ลักษณะนิสัย
อากิตาอินุ เป็นสุนัขที่มีความจงรักภักดีต่อเจ้าของมาก ตามประวัติความเป็นมา มีสุนัขชื่อฮาจิโก ซึ่งเป็นสุนัขพันธุ์อากิตาอินุยืนรอที่สถานีรถไฟชิบูยะทุกวันตลอดระยะเวลา 9 ปี เพื่อรอคอยให้เจ้าของกลับมา อากิตาอินุ เป็นสุนัขที่เบื่อง่าย หากเขาหงุดหงิดอาจรื้อและทำลายข้าวของในบ้านเสียหายได้ ดังนั้นจึงควรพาสุนัข พันธุ์นี้เดินออกกำลังกายในบริเวณสนามกว้างๆเพื่อเป็นการลดความเครียด สุนัขพันธ์นี้เหมาะสำหรับเลี้ยงเพื่อเฝ้าบ้าน มีความเป็นมิตรกับสมาชิกในครอบครัว
วัฒนธรรมร่วมสมัย
อากิตาอินุ ได้กลายเป็นตัวละครเอกในการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็นถึง 2 เรื่องในช่วงทศวรรษที่ 80 คือ ยามาโต้ ยอดนักสู้ (白い戦士ヤマト; Shiroi Senshi Yamato) และไอ้เขี้ยวเงิน (銀牙伝説ウィ; Ginga: Nagareboshi Gin) เป็นเรื่องราวของสุนัขอากิตาอินุที่ต่อสู้อย่างทรหด เช่น การกัดสุนัข หรือการล่าหมี
บิโกร
MA-05 บิโกร (ญี่ปุ่น:ビグロ ;อังกฤษ:Bigro) เป็นโมบิลอาเมอร์ของอาณาจักรซีอ้อนซึ่งมีบทบาทในอะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มและได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
เนื้อเรื่อง
บิโกรเป็นโมบิลอาเมอร์ที่ดัดแปลงมาจาก MIP-X1ซึ่งเป็นโมบิลอาเมอร์ที่บริษัทMIPพัฒนาก่อนเริ่มสงคราม บิโกรมีจุดเด่นที่ติดตั้งท่อขับดันซึ่งมีกำลังสูงไว้ทำให้มีความเร็วสูงมาก บิโกรติดตั้งกงเล็บขนาดใหญ่ไว้เหมือนแขนซึ่งสามารถใช้จับโมบิลสูทของศัตรูได้ เนื่องจากมีกำลังมาก บิโกรจึงติดตั้งปืนอนุภาคที่มีอานุภาพสูงและมิสไซล์ลันเชอร์ไว้เป็นอาวุธจึงมีพลังทำลายในระยะไกลที่รุนแรง แต่เนื่องจากรูปร่างของบิโกรนั้นไม่เหมาะกับการต่อสู้ในระยะประชิดตัวจึงมักใช้ในการโจมตียานรบมากกว่า บิโกรมีค่าใช้จ่ายในการผลิตที่สูง ตลอดช่วงสงครามหนึ่งปีมีบิโกรที่สร้างเสร็จสมบูรณ์จำนวน12เครื่องเท่านั้น
ในโมบิลสูทกันดั้มฉบับฉายทางโทรทัศน์ บิโกรมีบทบาทในตอนที่31 ซึ่งทอควานใช้บิโกรไล่ตามยานไวต์เบสที่กำลังหนีจากยานซันซิบาร์ของชาร์ อัสนาเบิลและถูก RX-78-2 กันดั้มของอามุโร่ เรย์ทำลาย ในช่วงท้ายของเรื่อง บิโกรยังปรากฏในฉากหลังระหว่างการสู้รบที่ปราการอวกาศ อบาโออากู
บิกแรงก์
MA-05Ad บิกแรงก์ (ญี่ปุ่น:ビグ・ラング ;อังกฤษ:Big-Rang) เป็นรุ่นพิเศษของบิโกรซึ่งมีบทบาทสำคัญในโอวีเอคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ โมบิลสูทกันดั้มเอ็มเอสอิกลู : อโพคาลีป 0079  โดยเป็นหุ่นตัวเอกในตอนจบและได้รับการออกแบบโดยฮาจิเมะ คาโทกิ
บิกแรงก์ออกรบในวันสุดท้ายของสงครามหนึ่งปีที่อบาโออากูโดยมีโอลิเวอร์ มาย วิศวกรผู้สังเกตการของหน่วย603เป็นนักบิน ซึ่งโอลิเวอร์สามารถจมยานชั้นซาลามิสและแม็กเจลแลนรวมถึงหกลำในการต่อสู้ก่อนที่บิกแรงก์จะถูกทำลาย ส่วนโอลิเวอร์นั้นรอดมาได้
MA-05M บิโกรไมเยอร์
ปรากฏตัวในวิดีโอเกม GUNDAM TACTICS -MOBILITY FLEET 0079 เป็นบิโกรที่ได้รับการปรับปรุงให้สามารถต่อสู้กับโมบิลสูทได้ดีขึ้น โดยติดบีมแคนน่อนไว้ที่กรงเล็บทั้งสองข้าง ซึ่งแขนกลนี้ได้รับการดัดแปลงให้สามารถพับเก็บไว้ใต้ส่วนลำตัวได้ บิโกรไมเยอร์มีส่วนลำตัวที่เพรียวกว่าบิโกรโดยเอามิสไซล์ลันเชอร์ออกไปและติดตั้งท่อขับดันเพิ่มให้มีความเร็วมากกว่าเดิม
เกรียงไกร พิมพ์รัตน์
เกรียงไกร พิมพ์รัตน์ เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ตำแหน่งกองหลัง ปัจจุบันเล่นให้กับบ้านบึง ในไทยลีก 3
เขาเคยเล่นให้กับชลบุรี เอฟซี ในเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2008 รอบแบ่งกลุ่ม
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
วอลเลย์บอลชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลชาย จำนวน 12 ทีม ภายใต้การกำกับดูแลการแข่งขันโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) ร่วมกับ สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (เอฟไอวีบี) และนับเป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 8 นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 26 กรกฎาคม ถึง 9 สิงหาคม 1992 โดยวอลเลย์บอลชายทีมชาติบราซิล สามารถคว้าเหรียญทองไปครองได้เป็นสมัยแรก
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮ
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮ (Zuihō-class aircraft carrier) เป็นชั้นของเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ตั้งชื่อตามเรือบรรทุกเครื่องบินซุยโฮ ที่เข้าประจำการตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1940 ก่อนสงครามแปซิฟิก
เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นซุยโฮมีต้นแบบมาจากเรือพี่เลี้ยงเรือดำน้ำ ประกอบด้วยเรือสองลำคือ เรือบรรทุกเครื่องบินซุยโฮ และ เรือบรรทุกเครื่องบินโชโฮ
หมาไม้
หมาไม้ เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมชนิดหนึ่งในอันดับสัตว์กินเนื้อ  มีรูปร่างคล้ายพญากระรอกดำ (Ratufa bicolor) มีลักษณะเด่นคือ ตั้งแต่ใต้คอลงไปถึงหน้าอกมีสีเหลือง ส่วนหัวด้านบนมีสีดำ ขาสั้นเมื่อเทียบกับขนาดตัว ตัวผู้มีฟันเขี้ยวขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย หางยาวพอ ๆ กับความยาวลำตัว หมาไม้ชนิดย่อยที่อาศัยอยู่ทางภาคเหนือของทวีปเอเชียจะมีขนาดใหญ่กว่าชนิดที่อาศัยอยู่ใกล้เส้นศูนย์สูตร
มีความยาวลำตัวและหัว 45 – 60 เซนติเมตร ความยาวหาง 38 – 43 เซนติเมตร น้ำหนัก 2 – 3 กิโลกรัม
หมาไม้เป็นสัตว์ที่มีกลิ่นตัวแรงมาก มีความคล่องแคล่วปราดเปรียวมาก สามารถหากินได้ทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน กินอาหารได้หลากหลายประเภททั้งพืชและสัตว์ ทั้งสัตว์ฟันแทะ, แมลง, สัตว์เลื้อยคลาน, นก หรือ ไข่นก บางครั้งอาจเข้ามาหาอาหารที่นักท่องเที่ยวป่าทิ้งไว้ตามเต๊นท์ นอกจากนี้ยังสามารถกินผึ้งและน้ำผึ้งเหมือนหมีได้อีกด้วย มักหากินในเวลากลางวัน แต่บางครั้งอาจหากินในเวลากลางคืน มักจะหากินแต่เพียงลำพังหรือเป็นคู่ไม่มากกว่านั้น หมาไม้ตัวเมียจะตั้งท้องนาน 220 – 290 วัน ออกลูกครั้งละ 3 – 5 ตัว อายุขัยในสถานที่เลี้ยงประมาณ 14 ปี
เป็นสัตว์ที่มีการกระจายพันธุ์ตั้งแต่ทางตะวันออกของอัฟกานิสถาน, ภาคเหนือของปากีสถาน, รัฐแคชเมียร์และรัฐอัสสัมของอินเดีย, ภาคเหนือของพม่า, ภาคใต้และภาคตะวันออกของจีน, ไต้หวัน, ไทย, ลาว, ตอนเหนือของกัมพูชา, ภาคเหนือและภาคกลางของเวียดนาม, มาเลเซีย, เกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว
สถานะของหมาไม้ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ชีวิตที่ไม่มีเธอ
"ชีวิตที่ไม่มีเธอ" เป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง อนิลทิตา ทางช่อง 5 เป็นซิงเกิลแรกในชีวิตของ มุก-ณัฐณิชา ชมดี นักร้องแนวอาร์แอนด์บีจากเวทีเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 10 ประพันธ์เนื้อร้องและแต่งทำนองโดย อัจฉริยา ดุลยไพบูลย์ และเรียบเรียงโดย ภัทรกร ตั้งจิตการุญ ออกจำหน่ายในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2557
การตอบรับ
เพลง "ชีวิตที่ไม่มีเธอ" ได้อันดับสูงสุด 3 GMM Grammy Gmember Song Chart Top 5 ประจำวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2557 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์ Gmember.com
ยุทธการที่อู่ฮั่น
ยุทธการที่อู่ฮั่น เป็นที่ชาวจีนรู้จักกันดีว่า การป้องกันอู่ฮั่น และที่ญี่ปุ่นได้เรียกว่า การยึดครองอู่ฮั่น เป็นการสู้รบขนาดใหญ่ในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง การต่อสู้รบครั้งนี้ได้เกิดขึ้นในบริเวณหลายพื้นที่ของมณฑลอันฮุย เหอหนาน เจียงซี เจ้อเจียง และหูเป่ย ซึ่งกินเป็นเวลานานกว่าสี่เดือนครึ่ง ยุทธการนี้เป็นการรบที่ยือเยื้อยาวนาน ขนาดใหญ่ และสำคัญมากที่สุดในช่วงระยะแรกในสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ทหารของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนจำนวนกว่าหนึ่งล้านนายจากเขตสงครามที่ห้าและเก้าซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาโดยตรงจากเจียงไคเชก การป้องกันอู่ฮั่นจากกองทัพพื้นที่จีนตอนกลางของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้การนำโดยชุนโรกุ ฮาตะ ฝ่ายกองทัพจีนยังได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มทหารอาสาสมัครโซเวียต, กลุ่มนักบินอาสาสมัครจากกองทัพอากาศโซเวียต
แม้ว่าการสู้รบได้จบลงด้วยการเข้ายึดครองอู่ฮั่นในที่สุดโดยกองทัพญี่ปุ่น แต่ก็ได้ส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บและล้มตายอย่างมากต่อทั้งสองฝ่าย ซึ่งมีจำนวนสูงถึง 1.2 ล้านนายที่ได้มีการรวมกันโดยการประมาณ
เบื้องหลัง
ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1937 กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เริ่มเปิดฉากการรุกรานจีนอย่างเต็มรูปแบบ ตามมาด้วยเหตุการณ์สะพานมาร์โค โปโล ทั้งเมืองเป่ย์ผิงและเทียนสิน ตกไปอยู่ในกำมือญี่ปุ่นในวันที่ 30 กรกฎาคม หลังยุทธการที่เป่ย์ผิง–เทียนสิน, เปิดช่องส่วนที่เหลือของที่ราบภาคเหนือของจีนให้อยู่ในสภาพเสี่ยงต่อการถูกโจมตี เพื่อขัดขวางแผนการบุกรุกของญี่ปุ่น รัฐบาลจีนคณะชาติจึงตัดสินใจวางแผนหลอกล่อให้กองทัพญี่ปุ่นติดกับดักที่วางไว้ในเซี่ยงไฮ้เป็นการเปิดแนวรบครั้งที่สอง การต่อสู้ดำเนินไปตั้งแต่วันที่ 13 สิงหาคมถึง 12 พฤศจิกายนโดยชาวจีนได้รับบาดเจ็บสูญเสียจำนวนมากรวมถึง "ร้อยละ 70 ของนายทหารหนุ่มของเจียงไคเชกชั้นยอดที่ได้รับการฝึกจากเยอรมัน" หลังจากเมืองเซี่ยงไฮ้ถูกยึด กรุงหนานจิง ที่เป็นที่ตั้งเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน ที่ทำการจีนคณะชาติ ถูกคุกคามโดยตรงจากกองทัพญี่ปุ่น จีนคณะชาติจึงถูกบังคับให้ประกาศเมืองหลวงในฐานะเมืองเปิด ในขณะที่เริ่มกระบวนการย้ายเมืองหลวงเพื่อหนีการรุกรานของญี่ปุ่นไปที่ฉงชิ่งแทน
ด้วยการล่มสลายของสามเมืองใหญ่ของจีน (อันได้แก่เมือง เป่ย์ผิง (ปักกิ่ง), เทียนสิน (เทียนจิน), และเซี่ยงไฮ้) ได้มีผู้ลี้ภัยหนีสงครามจำนวนมากหนีการสู้รบ นอกเหนือไปจากสิ่งอำนวยความสะดวกของรัฐบาลและเสบียงสงครามที่ต้องย้ายไปยังฉงชิ่ง เนื่องจากความบกพร่องในการขนส่ง รัฐบาลไม่สามารถขนย้ายทรัพย์สินและผู้คนให้เสร็จสมบูรณ์ได้ เมืองอู่ฮั่นจึงกลายเป็น"เมืองหลวงสงคราม"โดยพฤตินัย" ของสาธารณรัฐจีน เนื่องจากเมืองมีรากฐานทางเศรษฐกิจเศรษฐกิจและวัฒนธรรมที่แข็งแกร่งไว้รองรับผู้อพยพ ด้วยความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตช่วยจัดหาทรัพยากรทางทหารและทางเทคนิคเพิ่มเติมรวมถึงกลุ่มอาสาสมัครของสหภาพโซเวียต
แม้ว่าเศรษฐกิจของญี่ปุ่นจะดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในช่วงสงคราม แต่ก็ชะลอการสูญเสียการเงินในคลังของประเทศ อีกสถานการณ์ทางเศรษฐกิจไม่ยั่งยืนในระยะยาวเนื่องจากต้นทุนในการบำรุงรักษาทหารที่สามารถรับมือกับสหภาพโซเวียตในความขัดแย้งชายแดนของญี่ปุ่นในประเทศแมนจูซึ่งเป็นดินแดนยึดครองของญี่ปุ่นที่มีพรมแดนติดกับสหภาพโซเวียต
รัฐบาลญี่ปุ่นจึงต้องการบังคับให้ชาวจีนยอมแพ้อย่างรวดเร็วเพื่อรวบรวมทรัพยากรเพื่อดำเนินการต่อไปด้วยการตัดสินใจของพวกเขาในแผนการ โฮะกุชินรน (แผนการบุกขึ้นเหนือบุกโจมตีสหภาพโซเวียต) และแผนการนันชินรน (แผนการบุกโจมตียึดครองประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) สำหรับผู้บัญชาการญี่ปุ่นมีการคาดการณ์และประเมินแล้วว่า จีนจะไม่สามารถต้านทานการรุกของญี่ปุ่นได้อีกและการต่อต้านของจีนควรจะยุติลงที่อู่ฮั่น
ความสำคัญของเมืองอู่ฮั่น
หลังจากที่ญี่ปุ่นได้ยึดครองเมืองหนานจิง หน่วยงานรัฐบาลจีนคณะชาติและกองบัญชาการกองทัพได้หนีไปตั้งอยู่ในอู่ฮั่นแม้จะมีความจริงที่ว่าเมืองหลวงถูกย้ายไปยังฉงชิ่ง อู่ฮั่นจึงกลายเป็นเมืองหลวงแห่งสงครามอย่างแท้จริงเมื่อเริ่มภารกิจในอู่ฮั่น ความพยายามทำสงครามของจีนจึงมุ่งเน้นไปที่การปกป้องอู่ฮั่นจากการครอบครองโดยญี่ปุ่น จักรวรรดิญี่ปุ่นและศูนย์บัญชาการใหญ่ของกองทัพญี่ปุ่นประจำจีนต่างคาดหวังว่าเมืองอู่ฮั่นจะล่มสลายพร้อมด้วยการยอมแพ้ของชาวจีน "ภายในหนึ่งหรือสองเดือน".
การเตรียมการรบ
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1937 คณะกรรมการกิจการทหารถูกตั้งขึ้นเพื่อกำหนดแผนการต่อสู้เพื่อป้องกันอู่ฮั่น หลังจากการ การเสียเมืองซูโจว ทหารประมาณ 1.1 ล้านนายหรือราว 120 กองพลของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีนถูกปรับใช้ซ้ำ คณะกรรมาธิการตัดสินใจจัดระบบป้องกันรอบๆ ภูเขาต้าเปี้ย, ทะเลสาบโปหยาง และแม่น้ำแยงซี เพื่อต่อต้านทหารฝ่ายญี่ปุ่น 200,000 นายหรือราว 20 กองพลของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น ผู้บัญชาการจีนหลี่ ซงเหริน และไป๋ ฉงซี เขตสงครามที่ห้าได้รับมอบหมายให้ปกป้องทางตอนเหนือของแม่น้ำแยงซีในขณะที่เฉิน เฉิงแห่งเขตสงครามเก้าได้รับมอบหมายให้ปกป้องทางทิศใต้ เขตสงครามครั้งที่ 1 ตั้งอยู่ทางตะวันตกของเจิ้งโจว-ซินหยาง ในส่วนของเส้นทางรถไฟผิงฮันได้รับมอบหมายให้หยุดกองกำลังญี่ปุ่นที่มาจากที่ราบทางตอนเหนือของจีน ในที่สุดกองทัพจีนในเขตสงครามที่สามตั้งอยู่ระหว่างอู๋หู อันชิ่ง และหนานชางได้รับมอบหมายให้คุ้มครองเส้นทางรถไฟเยว่ฮัน
หลังจากที่ญี่ปุ่นเข้ายึดครองซูโจวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1938 พวกเขาพยายามที่จะขยายแนวของการบุกรุก กองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นตัดสินใจที่จะส่งทัพไปยึดเมืองอันชิ่งก่อนเพื่อใช้เป็นฐานในการโจมตีอู่ฮั่น จากนั้นเป็นกำลังหลักในการโจมตีพื้นที่ทางตอนเหนือของเทือกเขาต้าเปี้ยซึ่งเคลื่อนที่ไปตามแม่น้ำฮวย ในท้ายที่สุดก็ครอบครองอู่ฮั่นโดยผ่าน ช่องเขาอู่เฉิง หลังจากนั้นออกไปอีกจะย้ายไปทางทิศตะวันตกตามแม่น้ำแยงซี อย่างไรก็ตามเนื่องจากอุทกภัยแม่น้ำหวง กองทัพญี่ปุ่นถูกบังคับให้ละทิ้งแผนการโจมตีตามแนวแม่น้ำฮวยและตัดสินใจโจมตีตามฝั่งแม่น้ำแยงซีทั้งสองฝั่งแทน ในวันที่ 4 พฤษภาคมผู้บัญชาการกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น ชุนโรกุ ฮาตะได้จัดทหารประมาณ 350,000 นายใน กองทัพที่ 2และกองทัพที่ 11 สำหรับการต่อสู้ในและรอบๆ อู่ฮั่น ภายใต้เขา นายพลยะสุจิ โอคามูระ บัญชาการ 5 กองพลและกว่าครึ่งของทั้งหมดของกองทัพที่ 11 ไปตามฝั่งแม่น้ำแยงซีในการโจมตีหลักที่เมืองอู่ฮั่นในขณะที่ เจ้าชายนารูฮิโกะ เจ้าฮิงาชิกูนิทรงบัญชาการ 4 และจำนวนครึ่งกองพลของกองทัพที่ 2 ทางตอนเหนือของเทือกเขาต้าเปี้ยเพื่อช่วยสนับสนุนในการโจมตี กองทัพเหล่านี้ถูกเสริมโดยเรือ 120 ลำของกองเรือที่ 3แห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้พลเรือโคจิโร่ โออิคาวะ และเครื่องบินมากกว่า 500 ลำของกองกำลังพิเศษทางอากาศกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น รวมถึงกองทัพญี่ปุ่น 5 กองพลจากกองทัพประจำจีนตอนกลางเพื่อป้องกันพื้นที่ในและรอบๆ เซี่ยงไฮ้, ปักกิ่ง,หางโจวและเมืองสำคัญอื่นๆ จึงช่วยปกป้องกองทัพญี่ปุ่นในแนวหลังและเตรียมพร้อมสำหรับการรบ
เปิดฉากรบ
หลังจากการเสียเมืองซูโจว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1938 ญี่ปุ่นวางแผนการบุกรุกอย่างกว้างขวางต่อเมืองฮันโข่วและหมายยึดอู่ฮั่น โดยตั้งใจจะทำลายกองทัพหลักของกองทัพปฏิวัติแห่งชาติจีน
ในทางกลับกันกองทัพจีนกำลังสร้างความพยายามในการป้องกันโดยการรวมทหารในพื้นที่อู่ฮั่นอย่างมหาศาล พวกเขายังตั้งแนวป้องกันในมณฑลเหอหนานเพื่อชะลอกองกำลังญี่ปุ่นที่มาจากซูโจว อย่างไรก็ตามเนื่องจากความแตกต่างในความแข็งแกร่งของกองกำลังจีนและญี่ปุ่นแนวป้องกันนี้จึงทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว
ในความพยายามที่จะชนะเวลามากขึ้นสำหรับการเตรียมการป้องกันอู่ฮั่น เพื่อถ่วงเวลาชะลอการรุกของญี่ปุ่น ฝ่ายจีนได้เปิดคันดินทำลายเขื่อนของแม่น้ำหวงในหัวหยูกังโควและเจิ้งโจว ในวันที่ 9 มิถุนายน ได้เกิดน้ำท่วมเป็นอุทกภัยครั้งใหญ่ที่รู้จักกันใน อุทกภัยแม่น้ำหวง ค.ศ. 1938 บังคับให้ญี่ปุ่นชะลอการโจมตีอู่ฮั่น อย่างไรก็ตามยังก่อให้เกิดการเสียชีวิตของพลเรือนจีนราว 500,000 ถึง 900,000 คน อีกทั้งทำให้เกิดน้ำท่วมหลายเมืองทางตอนเหนือของจีน
ตอนใต้ของแม่น้ำแยงซี
ในวันที่ 15 มิถุนายน ญี่ปุ่นได้ทำการยกพลขึ้นฝั่งและยึดเมืองอันชิ่ง ส่งสัญญาณการโจมตีของเมืองอู่ฮั่น บนฝั่งใต้ของแม่น้ำแยงซี เขตสงครามที่ 9 ของจีนมีกองทหารประจำการ 1 กองอยู่ทางตะวันตกของทะเลสาบโปหยาง ส่วนอีกกองทหารประจำการอยู่ที่จิ่วเจียง
เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน เรือลำเลียงพลกองกำลังญี่ปุ่นได้ทำการลงจอดและยกพลขึ้นฝั่งที่เมืองหม่าดางอย่างประหลาดใจในขณะที่กองกำลังหลักของญี่ปุ่น กองทัพที่ 11โจมตีไปตามชายฝั่งทางใต้ของแม่น้ำแยงซี หม่าดางตกอยู่การยึดครองญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วซึ่งเปิดเส้นทางสู่จิ่วเจียง
ฝ่ายจีนพยายามต่อต้านการรุกคืบของฝ่ายญี่ปุ่น แต่พวกเขาไม่สามารถผลักดันการยกพลขึ้นฝั่งของเรือลำเลียงพลกองพล 106 ของญี่ปุ่นไม่ให้ยึดครองจิ่วเจียงได้ ในวันที่ 26 จิ่วเจียงแตก กองทหารนามิตะของญี่ปุ่นเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกไปตามแม่น้ำลงจอดทางตะวันออกเฉียงเหนือของรุ่ยชาง ในวันที่ 10 สิงหาคมและโจมตีเมือง กองกำลังป้องกันจีนคณะชาติหน่วยที่ 2 ได้รับการเสริมโดยกลุ่มกองทัพที่ 32 และในขั้นต้นสามารถหยุดการโจมตีของญี่ปุ่นได้ อย่างไรก็ตามเมื่อกองทหารญี่ปุ่นที่ 9 เข้าร่วมการต่อสู้ ฝ่ายจีนก็อ่อนกำลังลงและรุ่ยชางถูกยึดครองในวันที่ 24
กองพลที่ 9 ของญี่ปุ่นและกองทหารนามิตะยังคงเดินเลียบไปตามแม่น้ำอย่างต่อเนื่องขณะที่กองทหารญี่ปุ่นที่ 27 บุกเข้าโจมตีหลัวซีในเวลาเดียวกัน กองพลที่ 30 และ 18 ของจีนได้ทำการต่อต้านไปตามถนนรุ่ยชาง-หลัวซี และพื้นที่โดยรอบส่งผลให้การสู้รบยันกันเกินกว่าหนึ่งเดือนจนกระทั่งกองพลที่ 27 ของญี่ปุ่นได้ยึดหลัวซีในวันที่ 5 ตุลาคม กองกำลังญี่ปุ่นก็หันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อยึดซินตันผู่ ในมณฑลหูเป่ย เมื่อวันที่ 18 และจากนั้นก็เคลื่อนกำลังพลไปที่ต้าจือ
ในขณะเดียวกันกองกำลังญี่ปุ่นอื่นๆ และกองเรือแม่น้ำสนับสนุนยังคงรุกคืบหน้าไปทางตะวันตกตามแม่น้ำแยงซีได้พบกับการต่อต้านจากกองทัพจีนที่ 31 ปกป้องและกองทัพกลุ่มที่ 32 ทางตะวันตกของรุ่ยชางได้ทำการปกป้องอย่างแข็งขัน เมื่อเมืองหม่าดางและภูเขาฝูจิน ทั้งคู่ตั้งอยู่ในเขตหยางซินของมณฑลหูเป่ย์ได้ถูกยึดครอง กองทัพจีนที่ 2 ได้ส่งกองทัพที่ 6, 56, 75 และ 98 พร้อมกับกองทัพกลุ่มที่ 30 ของเพื่อเสริมกำลังพลและป้องกันภูมิภาคมณฑลเจียงซี
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงวันที่ 22 ตุลาคม เมื่อจีนสูญเสียเมืองอื่นๆ ในเขตหยางซิน ต้าจือและหูเป่ย์ กองทหารญี่ปุ่นที่ 9 และกองทหารนามิตะกำลังเข้าใกล้อู่ชาง
หวานเจียหลิง
ในขณะที่กองทัพญี่ปุ่นโจมตีรุ่ยชาง, กองพล 106 ของญี่ปุ่นเคลื่อนกำลังไปตามทางรถไฟหนานซุน (ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ หนานชาง-จิ่วเจียง) ทางด้านทิศใต้ แนวป้องกันของกองทัพจีนที่ 4, กลุ่มกองทัพที่ 8, และกลุ่มกองทัพที่ 29 นั้นขึ้นอยู่กับภูมิประเทศที่ได้เปรียบของหลูชานและทางเหนือของ เส้นทางรถไฟหนานซุนเพื่อต่อต้าน เป็นผลให้การโจมตีของญี่ปุ่นประสบความล้มเหลว ในวันที่ 20 สิงหาคม กองพลที่ 101 ของญี่ปุ่นข้ามทะเลสาบโปหยางจากภูมิภาคหูโข่วเพื่อเสริมกำลังกองพลที่ 106 ทำลายแนวป้องกันของกองทัพที่ 25 ของจีนและเข้ายึดเมืองซินจือ จากนั้นพวกเขาพยายามที่จะครอบครองภูมิภาคเต๋ออันและหนานชาง พร้อมกับกองพลที่ 106 เพื่อปกป้องปีกทางใต้ของกองทัพญี่ปุ่นซึ่งกำลังจะบุกเข้าสู่ทิศตะวันตก
เสวี่ย เยวี่ย,ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองพลแรกของจีนใช้กองทัพที่ 4, 29, 66, และ 74 เพื่อเชื่อมโยงกับกองทัพที่ 25 และต่อสู้กับญี่ปุ่นในการสู้รบรุนแรงที่หม่าดางและทางเหนือของเต๋ออัน เกิดการสู้รบยันไปมาระหว่างสองฝ่ายเป็นครั้งที่สอง
ในช่วงปลายเดือนกันยายนกองทหารของกองพลญี่ปุ่นที่ 106 ได้เข้ามาในเขตหวานเจียหลิง ทางตะวันตกของเต๋ออัน เสวี่ย เยวี่ยสั่งให้กองทัพจีนที่ 4, 66 และ 77 ขนาบข้างญี่ปุ่น กองพลที่ 27แห่งกองทัพญี่ปุ่นพยายามที่จะเสริมตำแหน่งแต่ถูกดักซุ่มโจมตีโดยกองทัพจีน 32 นำโดยชาง เจิ้น บนถนนไป๋ซุ่ย ทางตะวันตกของหวานเจียหลิง ในวันที่ 7 ตุลาคมกองทัพจีนได้ทำการโจมตีครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายเพื่อล้อมกองทัพญี่ปุ่น การต่อสู้ที่ดุเดือดดำเนินไปเป็นเวลาสามวันและการโจมตีของญี่ปุ่นทั้งหมดถูกจีนตอบโต้กลับได้สำเร็จ
หลังสงครามในปี ค.ศ. 2000 นักประวัติศาสตร์ทหารชาตินิยมญี่ปุ่นยอมรับความเสียหายหนักที่หน่วยกองพลที่ 9, 27, 101 และ 106 และหน่วยรองของพวกเขาได้รับความเสียหายระหว่างการต่อสู้ในหวานเจียหลิง ได้มีการเพิ่มจำนวนของสุสานสงครามที่เคารพบูชาทหารที่เสียชีวิตในศาลเจ้ายาซูกูนิและได้มีการทำพิธีบวงสรวงแบบศาสนาชินโตของญี่ปุ่น ซึ่งถูกมองเป็นการเชิดชูอาชญากรสงคราม รัฐบาลจักรวรรดิญี่ปุ่นไม่ยอมรับความเสียหายในช่วงสงครามเพื่อรักษาขวัญกำลังใจของประชาชนและความมั่นใจในความพยายามทำสงครามรุกรานจีนต่อไป
ตอนเหนือของแม่น้ำแยงซี
ในมณฑลซานตงภายใต้ซือโหย่วซานนำกำลังทหารและพลเรือน 1,000 นายเข้าทำสงครามใต้ดินตอบโต้การรุกรานของญี่ปุ่นและยึดเมืองจี่หนานคืนจากญี่ปุ่นและสามารถรักษาเมืองไว้สามวัน การทำสงครามใต้ดินของจีนต่อต้านญี่ปุ่นยังเกิดขึ้นในเมืองหยันไถ เป็นระยะเวลาสั้น ๆ พื้นที่ทางตะวันออกของฉางโจว ตลอดทางจนถึง เซี่ยงไฮ้ถูกควบคุมโดยกองกำลังจีนอื่นที่สนับสนุนรัฐบาลจีนคณะชาตินำโดยไต้ หลี่ ใช้ยุทธวิธีการรบแบบใต้ดินในเขตชานเมืองของเซี่ยงไฮ้และชายฝั่งแม่น้ำหวงผู่ กองกำลังนี้ประกอบขึ้นจากสมาชิกของสมาคมลับของแก็งค์เขียว ซึ่งฆ่าสายลับและผู้ทรยศ พวกเขาสูญเสียมากกว่า 100 คนในระหว่างการปฏิบัติการของพวกเขา เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม สมาชิกของกองกำลังนี้แอบเข้าไปทำการจารกรรมในฐานทัพอากาศญี่ปุ่นที่หงเฉียวและโบกยกธงชาติสาธารณรัฐจีนขึ้น สร้างความปั่นป่วนให้กองทัพญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก ในขณะที่กลุ่มเหล่านี้มีความกระตือรือร้น อีกด้านหนึ่งกองพลที่ 6 ของญี่ปุ่นได้บุกฝ่าแนวป้องกันของกองทัพจีนที่ 31 และ 68 ในวันที่ 24 กรกฎาคมและเข้ายึดเขตไท่หู, ซูซง และ หวงเหมย์ ในวันที่ 3 สิงหาคม ในขณะที่ญี่ปุ่นยังคงเคลื่อนที่ไปทางตะวันตก กองทัพจีนที่ 4 แห่งเขตสงครามที่ห้าได้นำกำลังหลักของพวกเขาในเมืองกวางจี หูเป่ยและเมืองเทียนเจียเพื่อสกัดกั้นการรุกรานของญี่ปุ่น กลุ่มกองทัพที่ 11 และกองทัพที่ 68 ได้รับคำสั่งให้จัดตั้งแนวป้องกันในมณฑลหวงเหม่ยในขณะที่กลุ่มกองทัพที่ 21 และ 29 เช่นเดียวกับกองทัพที่ 26 ย้ายไปทางใต้เพื่อขนาบข้างญี่ปุ่น