cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อิสซาเบล คอร์นิช
ชีวิตส่วนตัว
เธอเป็นน้องสาวของนักแสดงหญิง Abbie Cornish พ่อแม่ของเธอคือเชลลีย์และแบร์รี่ คอร์นิช อิสซาเบลยังเป็นนางแบบ เธอเข้าเรียนที่ Hunter School of the Performing Arts คอร์นิชเป็นมังสวิรัติ
อาชีพ
ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 คอร์นิชมีบทบาทสมทบใน Home and Away ในบท คริสตี้ คลาร์ค ในช่วงต้นปี ค.ศ. 2014 เธอได้ถ่ายทำละครเรื่อง Sea of Fire ในแวนคูเวอร์ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 คอร์นิชได้รับบทเป็น คริสตัล ในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง อินฮิวแมนส์ ของมาร์เวลคอมิกส์ ซึ่งออกอากาศสั้น ๆ ทางเครือข่ายโทรทัศน์ของอเมริกา ABC
อ้างอิง
1994
ทาร์เซียร์
thumb|วีดีโอคลิปทาร์เซียร์ไม่ทราบชนิด แมวเซียร์ (tarsier) หรือ มามัก (mamag) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กในอันดับไพรเมตที่วิวัฒนาการมาจากยุคไอโอซีนจนมาถึงยุคปัจจุบัน ที่มีรูปร่างลักษณะไม่เปลี่ยนแปลงจากเดิมมากนัก
มีเพียงวงศ์เดียว คือ Tarsiidae และสกุลเดียวเท่านั้น คือ Tarsius
ถิ่นที่พบ
ทาร์เซียร์จัดเป็นไพรเมตที่มีจมูกแห้ง เป็นสัตว์เฉพาะถิ่น ที่ปัจจุบันเหลืออยู่จำนวนน้อยพบกระจายอยู่เฉพาะที่เกาะบอร์เนียว, สุมาตรา, ซูลาเวซี ในประเทศอินโดนีเซีย และหมู่เกาะฟิลิปปิน
ลักษณะ
ทาร์เซียร์หากินในเวลากลางคืน ในเวลากลางวันจะเซื่องซึม จะอาศัยหลับนอนตามโพรงหรือรอยแตกแยกของต้นไม้ใหญ่ เช่น กร่าง ที่ขึ้นเป็นกาฝากของต้นไม้ใหญ่ ทาร์เซียร์จะปล่อยกลิ่นที่ฉุนเพื่อประกาศอาณาเขตตามโคนต้นไม้ที่อาศัยอยู่ ซึ่งชาวพื้นเมืองของเกาะซูลาเวซีที่รับประทานทาร์เซียร์เป็นอาหาร เนื่องจากอาหารที่หายากบนเกาะ จะตามรอยทาร์เซียร์ได้จากการดมกลิ่นนี้ตามต้นไม้ ทาร์เซียร์เมื่อแรกเกิดมีขนาดใหญ่กว่าสัตว์ในอันดับไพรเมตทั่วไป เทียบเท่ากับมนุษย์คลอดลูกที่มีความสูงถึง 80 เซนติเมตร แม้ลูกทาร์เซียร์จะเกาะหลังแม่เหมือนไพรเมตทั่วไป แต่ลูกทาร์เซียร์จะอาศัยพึ่งพิงแม่ในระยะเวลาเพียง 1 เดือนเท่านั้น
ความคล้ายคลึง
ทาร์เซียร์แม้ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกจะคล้ายกับลีเมอร์และกาลาโกหรือลิงลมมากกว่าลิงทั่วไป แต่จากการศึกษาทางสัณฐานวิทยาพบว่า ทาร์เซียร์มีความใกล้เคียงกับลิงและเอปมากกว่า เนื่องจากกระดูกเบ้าตาของทาร์เซียร์เหมือนกับลิงและเอปมากกว่า เพราะเป็นกระดูกเบ้าตาทั้งหมด ไม่เหมือนกับของลีเมอร์และกาลาโก รวมทั้งมีฟันที่เหมือนกับลิงและเอป มีฟันที่แหลมคม โดยเฉพาะฟันหน้า ซึ่งสามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า
ตา
ตาของทาร์เซียร์มีขนาดใหญ่ อันเป็นการวิวัฒนาการเพื่อสำหรับการหากินในเวลากลางคืน แต่ทาร์เซียร์สูญเสียทาพีตัม ลูซิเดี่ยมในดวงตาที่สำหรับใช้เก็บแสงได้เป็นอย่างดี ซึ่งจำเป็นในการหากินในเวลากลางคืน อันเป็นข้อสันนิษฐานว่าทาร์เซียร์ดั้งเดิมเคยเป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางวัน และเมื่อทาร์เซียร์ต้องปรับตัวมาหากินในเวลากลางคืน เลยชดเชยด้วยการวิวัฒนการดวงตาให้มีขนาดใหญ่ แต่ทาร์เซียร์ไม่สามารถกลอกลูกตาไปมาได้ ซึ่งขนาดตาของทาร์เซียร์นั้นใหญ่กว่าสมองเสียอีก มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เซนติเมตร และนับว่าเป็นตาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก เทียบเท่ากับมนุษย์มีตาขนาดเท่าลูกมะพร้าว
หู
ใบหูของทาร์เซียร์มีขนาดใหญ่ ใช้สำหรับการฟังเสียง เนื่องจากทาร์เซียร์ติดต่อสื่อสารกันด้วยเสียงร้องที่มีความถี่ 70 เฮิรตซ์ และสามารถรับฟังเสียงที่มีความถี่สูง 90 เฮิร์ตซ์ ซึ่งทาร์เซียร์แต่ละชนิดจะส่งเสียงร้องที่แตกต่างกัน และเสียงร้องของทาร์เซียร์แต่ละชนิดที่แตกต่างกัน จะไม่ได้รับการตอบสนองจากทาร์เซียร์ต่างชนิดกัน
อาหาร
ทาร์เซียร์กินแมลงเป็นอาหารหลัก สามารถกระโดดได้ไกลถึง 290 เซนติเมตร ในแนวราบ เทียบกับมนุษย์ที่มีความสูง 175 เซนติเมตร กระโดดได้ไกลถึง 19 เมตร ในวัน ๆ หนึ่งทาร์เซียร์จะกินอาหารได้มากถึงร้อยละ 10 ของน้ำหนักตัว เมื่อจะหากินทาร์เซียร์จะขยับใบหูไปมาเพื่อรับฟังเสียง ก่อนที่สายตาจะมองหา และกระโดดเข้าไปจับกินด้วยการกัดก่อนอย่างรวดเร็ว
ชาวพื้นเมืองของเกาะซูลาเวซีเรียกทาร์เซียร์ว่า "แฮม" หมายถึง "วิญญาณบรรพบุรุษ" หรือ "ผี"
การจำแนก
ทาร์เซียร์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้สูญพันธุ์ไปแล้วมีทั้งหมด 3 ชนิด โดยมี 2 ชนิดที่สามารถพบได้ในประเทศไทย ได้แก่
ส่วนทาร์เซียร์ที่ยังสืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน มีทั้งหมด 9 ชนิด ได้แก่
ทีชเชอร์ทีชเชอร์
ทิชเชอร์ ทิชเชอร์ (Teacher Teacher) เป็นซิงเกิลลำดับที่ 52 ของกลุ่มไอดอลญี่ปุ่น AKB48 วางจำหน่ายโดยคิงส์เรกคอดส์เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 โดยมี ยุย โอกุริ รับตำแหน่งเป็นเซ็นเตอร์เพลงนี้
เบื้องหลังและการวางจำหน่าย
ในวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 2018 มีการประกาศว่า ซิงเกิลเลือกตั้งในปีค.ศ.2018 จะเปิดตัวในวันที่ 30 พฤษภาคม และจะมี ยุย โอกุริ รับตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนี้
ในซิงเกิลนี้เป็นครั้งแรกที่ทาง AKB48 ได้ร่วมมือกับนักออกแบบท่าเต้นที่ไม่ใช่คนญี่ปุ่น โดยสมาชิกของ AKB48 จะได้ร่วมงานกับ พัค จุนฮี ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังการออกแบบท่าเต้นของวงไอดอลเคป็อป เช่น ชินฮวา ไซ และจีเฟรนด์
สมาชิก
หมายเหตุ: สถานะทีม ณ วันวางจำหน่ายซิงเกิล สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้น ๆ
"Teacher Teacher (ทิชเชอร์ ทิชเชอร์)"
เซ็มบัตสี (28 คน)
Team A: Kato Rena, Mukaichi Mion, Yokoyama Yui
Team K: Kojima Mako, Komiyama Haruka
Team B: Kashiwagi Yuki, Kubo Satone, Takahashi Juri, Fukuoka Seina
Team 4: Okada Nana, Murayama Yuiri, Yamauchi Mizuki
Team 8: Okabe Rin, Oguri Yui
Team S: Matsui Jurina
Team KII: Obata Yuna
Team E: Suda Akari
Team N: Yamamoto Ayaka, Yamamoto Sayaka
Team M: Shiroma Miru, Yoshida Akari
Team H: Sashihara Rino, Yabuki Nako
Team NIII: Ogino Yuka, Nakai Rika
STU: Takino Yumiko
"Kimi wa Boku no Kaze"
Center Exam Senbatsu (16 คน)
Team B: Iwatate Saho, Kashiwagi Yuki, Sasaki Yukari, Fukuoka Seina
Team 4: Kawamoto Saya
Team S: Tsuzuki Rika
Team KII: Arai Yuki
Team H: Sakaguchi Riko, Sashihara Rino
Team KIV: Fuchigami Mai
NGT48 Kenkyuusei: Kusakabe Aina
"Romantic Junbichuu"
สมาชิกทีม A (21 คน)
Team A: Iriyama Anna, Okabe Rin, Okumoto Hinano, Oguri Yui, Kato Rena, Goto Moe, Shitao Miu, Shinozaki Ayana, Shimoaoki Karin, Suzuki Kurumi, Taguchi Manaka, Tanikawa Hijiri, Chiba Erii, Cho Kurena, Nishikawa Rei, Hitomi Kotone, Maeda Ayaka, Miyazaki Miho, Mukaichi Mion, Yokoyama Yui, Yoshida Karen
"Shuuden no Yoru"
สมาชิกทีม K (23 คน)
Team K: Ichikawa Manami, Oda Erina, Kuranoo Narumi, Kojima Mako, Komiyama Haruka, Shimoguchi Hinana, Terada Misaki, Nakano Ikumi, Nozawa Rena, Hashimoto Haruna, Harumoto Yuki, Hidaritomo Ayaka, Fujita Nana, Minegishi Minami, Muto Orin, Muto Tomu, Mogi Shinobu, Yaguchi Moka, Yasuda Kana, Yamada Kyoka, Yamada Nanami, Yumoto Ami, Yokoyama Yui
"Atarashii Chime"
สมาชิกทีม B (24 คน)
Team B: Iwatate Saho, Ota Nao, Okuhara Hinako, Oya Shizuka, Kashiwagi Yuki, Kawahara Misaki, Kitazawa Saki, Kubo Satone, Sasaki Yukari, Sato Akari, Sato Shiori, Shimizu Maria, Takahashi Juri, Takita Kayoko, Takeuchi Miyu, Taniguchi Megu, Nakanishi Chiyori, Hattori Yuna, Hiwatashi Yui, Honda Hitomi, Fukuoka Seina, Yamabe Ayu, Yamamoto Ruka, Yoshikawa Nanase
"Neko Allergy"
สมาชิกทีม 4 (24 คน)
Team 4: Asai Nanami, Inagaki Kaori, Utada Hatsuka, Okawa Rio, Onishi Momoka, Omori Miyuu, Okada Nana, Kawamoto Saya, Gyoten Yurina, Sakaguchi Nagisa, Sato Kiara, Takaoka Kaoru, Takahashi Ayane, Takahashi Sayaka, Tatsuya Makiho, Taya Misaki, Nagano Serika, Noda Hinano, Hama Sayuna, Hirano Hikaru, Ma Chia-Ling, Miyazato Rira, Murayama Yuiri, Yamauchi Mizuki
"Hachinosu Dance"
สมาชิกทีม 8 (16 คน)
Team 8: Ota Nao, Onishi Momoka, Okabe Rin, Oguri Yui, Gyoten Yurina, Kuranoo Narumi, Sakaguchi Nagisa, Sato Shiori, Tanikawa Hijiri, Hama Sayuna, Hidaritomo Ayaka, Hitomi Kotone, Miyazato Rira, Yaguchi Moka, Yamada Nanami, Yokoyama Yui
ทรีเบียร์ด
ทรีเบียร์ด (Treebeard) เป็นตัวละครในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ทรีเบียร์ด เป็นตัวละครเผ่าเอนท์หรือพวกต้นไม้ใหญ่ที่รูปร่างเหมือนคน เอนท์เป็นผู้คุ้มครองป่าแห่งความมืดนามว่า ป่าฟังกอร์น ซึ่งอยู่ระหว่างเมืองไอเซนการ์ดและลอธลอริเอน ครั้งหนึ่งเคยครอบคลุมพื้นที่หลายพันไมล์ทั่วมิดเดิลเอิร์ธ แผ่ขยายไปถึงไชร์ต่อมาต้นไม้ถูกโค่นและเผาไปจำนวนมาก จนเหลือพื้นที่เพียงเล็กน้อยบริเวณทางใต้ของ เทือกเขามิสตี้เท่านั้นอยู่ตลอดมา
เมื่อครั้งเมอร์รี่และปิ๊ปปิ้นหนีการจับกุมของพวกอุรุกไฮ ไปยังป่าฟังกอร์นที่อยู่ใกล้ๆ พวกเขาหลงทางในป่าและไปสะดุดกับต้นไม้สูงที่น่ากลัวต้นหนึ่งหน้าตาคล้ายกับชายแก่ ซึ่งก็คือทรีเบียร์ดและเขาก็ดูแล ฮอบบิท ทั้งสองเป็นอย่างดี เมอร์รี่และปิ๊บปิ้นพยายามชักจูงให้ทรีเบียร์ดเข้าร่วมสงครามแย่งชิงแหวน แต่เหล่าเอนท์ก็มิได้สนใจแต่อย่างใด จนกระทั่งทรีเบียร์ดรู้ว่าซารูมานหักหลังพวกเขา โดยจะตัดต้นไม้ทั้งหมดในป่าทิ้ง ทำให้เหล่าเอนท์ที่เหลืออยู่ทั้งหมดสร้างกองทัพและลุกฮือขึ้นด้วยความโกรธแค้น พวกเขาช่วยกันรวมพลเอนท์ครั้งสุดท้าย เหล่าเอนท์ซึ่งนำโดยทรีเบียร์ด เข้ายึดหอคอยออร์ธังค์ของพ่อมดขาวซารูมานในไอเซนการ์ด
ทรีเบียร์ดเป็นเอนท์ที่มีอายุเก่าแก่มากที่สุดในโลกตนหนึ่ง โดยเขาเคยร้องเพลงให้เมอร์รี่กับปิ๊บปิ้นฟัง ถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อครั้งที่ตัวยังเยาว์ ว่าเคยเดินเล่นอยู่ในป่า นันทาซาริออน หรือก็คือแผ่นดินออสซิริอันด์ ดินแดนทางตะวันออกของเบเลริอันด์ ที่ล่มจมลงสู่ใต้มหาสมุทรเมื่อครั้งสิ้นสุดยุคที่หนึ่ง
กีฬาแบดมินตันในซีเกมส์ 2017 – ทีมหญิง
ตารางการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดคือเวลามาตรฐานมาเลเซีย (UTC+08:00)
ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน
ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน (Jean-Christophe, Prince Napoléon) เป็นประมุขของอดีตราชวงศ์ฝรั่งเศสและเป็นทายาทของ นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์แรกของฝรั่งเศส
พระประวัติ
ฌ็อง-คริสต็อฟ เจ้าชายนโปเลียน ประสูติเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 เป็นพระโอรสในชาร์ล เจ้าชายนโปเลียน และเจ้าหญิงเบอาทริสแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง โดยพระองค์ทรงเป็นพระนัดดาใน เจ้าชายเฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งกัสโตร และยังเป็นพระภาคิไนยใน เจ้าชายคาร์โล ดยุกแห่งกัสโตร ทางฝ่ายพระมารดา โดยภายหลังจากที่พระองค์ทรงเรียนจบและ ก็ทรงงานใน มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ในฐานะนักวิเคราะห์ธนาคารเพื่อการลงทุนสำหรับ มอร์แกนสแตนเลย์ โดยพระองค์สามารถรับสั่งภาษาสเปน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอังกฤษได้
พระองค์ทรงเป็น เจ้าชายนโปเลียน หรือ พระประมุขแห่งราชวงศ์โปนาปาร์ต เช่นเดียวกับพระบิดา หลังจากที่ หลุยส์ เจ้าชายนโปเลียน พระอัยยกา สิ้นพระชนม์ลง เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ซึ่งในขณะนั้น พระองค์ทรงมีพระชันษาเพียง 11 ปี เนื่องจากพระบิดาทรงเสกสมรสใหม่โดยที่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากพระอัยกา และไม่เป็นที่ชื่นชอบในหมู่ประชาชน ซึ่งพระบิดาของพระองค์ก็ไม่มีปัญหาใดๆ
ชเตฟันสโดม
อาสนวิหารนักบุญสเทเฟน หรือ ชเตฟันสโดม (Stephansdom, St. Stephen's Cathedral) เป็นอาสนวิหารโรมันคาทอลิกในอัครมุขมณฑลเวียนนา และเป็นที่ตั้งอาสนะของอาร์ชบิชอปแห่งเวียนนา ตัวอาสนวิหารตั้งอยู่ใจกลางกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย สถาปัตยกรรมที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นแบบโรมานเนสก์ และ กอทิก ริเริ่มโดยรูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรีย โบสถ์ปัจจุบันตั้งอยู่บนซากโบสถ์เดิมที่สร้างก่อนหน้านั้นสองโบสถ์ โบสถ์แรกเป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชที่ได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1147 อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนเป็นสิ่งก่อสร้างที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเวียนนาที่เห็นได้อย่างเด่นชัดจากหลังคากระเบื้องหลากสี
ประวัติ
ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1137 หลังจากการตกลงในสนธิสัญญามอเทิร์น โบสถ์ที่สร้างขึ้นบางส่วนแบบโรมาเนสก์ก็ได้รับการสถาปนาในปี ค.ศ. 1147 อุทิศแก่นักบุญสเทเฟนโดยมีผู้ร่วมงานที่รวมทั้งพระเจ้าคอนรัดที่ 3 แห่งเยอรมนี บิชอปออทโทแห่งไฟรซิงและขุนนางเยอรมันอื่นที่กำลังเตรียมตัวที่จะเดินทางไปทำสงครามครูเสดครั้งที่ 2 แม้ว่าโครงสร้างช่วงแรกจะสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1160 แต่งานก่อสร้างหลักก็ยังคงดำเนินต่อมาจนถึงปี ค.ศ. 1511 และการซ่อมแซม และ บูรณปฏิสังขรณ์ก็ยังคงทำกันมาจนถึงปัจจุบันนี้ ระหว่างปี ค.ศ. 1230 ถึงปี ค.ศ. 1245 สิ่งก่อสร้างโรมานเนสก์ได้รับการขยายออกไปทางตะวันตกซึ่งคือกำแพงด้านตะวันตกและหอโรมันในปัจจุบัน แต่ในปี ค.ศ. 1258 ก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้นที่ทำลายสิ่งก่อสร้างเดิมไปแทบทั้งสิ้น หลังจากนั้นก็ได้มีการก่อสร้างโครงสร้างใหม่แบบโรมานเนสก์เช่นกันขึ้นแทนที่โดยใช้หอโรมัน และสร้างบนฐานที่เป็นโบสถ์เดิม โบสถ์ใหม่ได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1263 วันครบรอบการสถาปนาครั้งที่สองนี้ทำการฉลองกันทุกปีโดยการสั่นระฆังพุมเมรินเป็นเวลาสามนาทีตอนค่ำ
ในปี ค.ศ. 1304 พระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 1 มีพระราชโองการให้สร้างบริเวณร้องเพลงสวดที่เป็นสามช่องแบบกอทิกทางตะวันออกของตัววัด กว้างไปจนจรดปลายมุขข้างโบสถ์เก่า พระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 ทรงดำเนินการสร้างบริเวณร้องเพลงสวดต่อจากพระราชบิดา และมาได้รับการเสกในปี ค.ศ. 1340 ในโอกาสครบรอบ 77 ของการเสกครั้งแรก ช่องทางเดินกลางหลักอุทิศให้แก่นักบุญสเทเฟนและนักบุญทั้งหลาย ส่วนมุขข้างโบสถ์ด้านเหนือและใต้อุทิศให้แก่พระนางมารีย์พรหมจารี และอัครทูต บริเวณร้องเพลงสวดมาขยายอีกครั้งในรัชสมัยของรูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรียพระราชโอรสในพระเจ้าอัลเบรชท์ที่ 2 เพื่อสร้างความมีหน้ามีตาให้แก่เวียนนา เมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1359 รูดอล์ฟก็วางศิลาฤกษ์ในบริเวณที่ปัจจุบันคือหอใต้เพื่อขยายบริเวณร้องเพลงสวดอัลเบอร์ทีนแบบกอทิก ส่วนที่ขยายนี้ทำให้เนื้อที่ของบริเวณร้องเพลงสวดครอบคลุมเนื้อที่ทั้งหมดของโบสถ์เดิม ในปี ค.ศ. 1430 ส่วนที่เหลือของโบสถ์เดิมก็ถูกรื้อทิ้งเพื่อการสร้างมหาวิหารใหม่ หอใต้สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1433 และเพดานของทางเดินกลางที่เริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1446 ก็มาสร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1474 การวางศิลาฤกษ์สำหรับหอเหนือวางในปี ค.ศ. 1450 การก่อสร้างอยู่ภายใต้การอำนวยการของนายช่างโลเรนซ์ ชเปนนิง แต่ก็ต้องมาหยุดชะงักลงเมื่องานใหญ่ของอาสนวิหารมาหยุดลงในปี ค.ศ. 1511
ในปี ค.ศ. 1365 หกปีหลังจากที่เริ่มการขยายบริเวณร้องเพลงสวดอัลเบอร์ทีนแบบกอธิค รูดอล์ฟที่ 4 ก็เปลี่ยนฐานะของชเตฟันส์จากการเป็นเพียงโบสถ์ประจำเขตแพริชมาเป็นโบสถ์ที่มีเคลอจีปกครองเท่าเทียมกับอาสนวิหาร ซึ่งเป็นก้าวแรกของการดำเนินการที่จะทำให้เวียนนากลายเป็นมุขมณฑลอิสระ ในปี ค.ศ. 1469 จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ทรงยื่นคำร้องต่อสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 2 ให้แต่งตั้งบิชอปแห่งกรุงเวียนนา โดยให้จักรพรรดิเป็นผู้เสนอชื่อ แม้ว่าบิชอปแห่งพัสเซาผู้ไม่ต้องการที่จะสูญเสียอำนาจในการปกครองเวียนนาจะทำการประท้วงอยู่เป็นเวลานาน มุขฆมณฑลเวียนนาก็ได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1469 โดยมีอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนเป็นโบสถ์แม่ ในปี ค.ศ. 1722 ระหว่างรัชสมัยของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ มุขมณฑลเวียนนาก็ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นอัครมุขมณฑล (archbishopric) โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 13
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนปลอดภัยจากการถูกทำลายโดยน้ำมือของกองทัพเยอรมันที่ถอยจากออสเตรียเมื่อกัปตันแกร์ฮาร์ด คลิงคิคท์ขัดขืนคำสั่งของผู้บังคับบัญชาของกรุงเวียนนาเซ็พพ์ ดีทริชที่สั่งให้ “ยิงกระสุนร้อยลูกและทิ้งไว้แต่ซากและขี้เถ้า” แต่เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1945 เพลิงไหม้จากร้านค้าไม่ไกลนัก--ที่เริ่มโดยพลเรือนทำการปล้นสดมขณะที่กองทหารรัสเซียเดินทัพเข้าเมือง—ลุกลามมากับลมมายังโบสถ์และสร้างความเสียหายอย่างมากให้แก่หลังคาวัดจนทำให้พังทลายลงมา แต่โชคดีที่โครงอิฐที่สร้างขึ้นเพื่อพิทักษ์รอบแท่นเทศน์ อนุสรณ์สถานของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 และสิ่งมีค่าอื่นๆ ทำให้ความเสียหายที่เกิดขึ้นถูกจำกัด
แต่งานแกะสลักอันวิจิตรของเก้าอี้รองเพลงสวดโรลลิงเกอร์ที่ทำกันในปี ค.ศ. 1487 สูญเสียไปกับพระเพลิง Rollinger choir stalls, การสร้างมหาวิหารใหม่เริ่มขึ้นทันที่ และมาเริ่มเปิดเป็นบางส่วนเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1948 และมาเปิดทั้งหมดเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1952
ภายนอก
อาสนวิหารเป็นคริสต์ศาสนสถานที่อุทิศให้แก่นักบุญสเทเฟนผู้ที่ก็เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์อาสนวิหารพัสเซาด้วย ฉะนั้นตัวโบสถ์จึงหันทางที่พระอาทิตย์ขึ้นในวันสมโภชที่ตรงกับวันที่ 26 ธันวาคม ตัวอาสนวิหารที่สร้างด้วยหินปูนมีความยาว 107 เมตร กว้าง 70 เมตร และ สูง 136.7 เมตร โดยมีทางเดินกลางที่ยาว 38.9 เมตร ในช่วงเวลาที่ผ่านมาสิ่งสกปรกจากเขม่าไฟ และ มลพิศต่างก็หมักหมมเกาะตัวบนตัวมหาวิหารจนกลายเป็นสีดำ แต่การบูรณปฏิสังขรณ์ที่เพิ่งดำเนินการไปเมื่อไม่นานมานี้ทำให้มหาวิหารกลับไปเป็นสีขาวตามเดิม
หอ
หอสูง 136 เมตรที่ชาวเวียนนาเรียกว่า “Steffl” (ออกเสียง “สเตฟเฟิล” แผลงมาจากคำว่า “Stephen”) หอใต้ขนาดมหึมาของอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนที่เป็นหอที่เด่นสง่ากว่าสิ่งอื่นใดของภูมิทัศน์ตึกรามของเมืองเวียนนาใช้เวลาสร้างทั้งสิ้น 65 ปี ระหว่าง ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1433 ระหว่างการล้อมกรุงเวียนนาในปี ค.ศ. 1529 และอีกครั้งหนึ่งในยุทธการเวียนนาในปี ค.ศ. 1683 หอสเตฟเฟิลใช้เป็นหอสังเกตการณ์และที่ตั้งของกองบังคับการในการป้องกับเมืองเวียนนาที่มีกำแพงล้อมรอบ ในหอถึงกับมีห้องพักสำหรับผู้ทำหน้าที่สังเกตการณ์ หอสเตฟเฟิลมีผู้ประจำการตอนกลางคืนมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1955 ที่จะสั่นระฆังถ้าเห็นไฟไหม้ในเมือง บน ยอด เป็นที่ตั้งของราชอินทรีสองหัวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ตราอาร์มของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-ลอแรน บนหน้าอกเป็นกางเขนอัครบิดรที่หมายถึง “Apostolic Majesty” ของพระมหากษัตริย์แห่งฮังการี
หอเหนือเดิมตั้งใจที่จะให้เป็นแบบเดียวกับหอใต้ แต่กลายเป็นโครงการที่ใหญ่เกินตัวเมื่อคำนึงถึงว่าโครงการที่เริ่มขึ้นในช่วงเวลาตอนปลายของสมัยการสร้างมหาวิหารแบบกอธิคที่กำลังใกล้จะสิ้นสุดลง และเมื่อการก่อสร้างต้องมาหยุดชะงักลงในปี ค.ศ. 1511 ในปี ค.ศ. 1578 ฐานหอที่สร้างขึ้นมาบางส่วนแล้วก็ได้รับการสร้างยอดให้เป็นแบบเรอเนสซองซ์ที่มีชื่อเรียกกันเล่น ๆ ว่า “ยอดหอน้ำ” (water tower top) โดยชาวเวียนนา หอนี้สูง 68 เมตร ราวครึ่งหนึ่งของหอใต้
ทางเข้าหลักเรียกว่า “ประตูยักษ์” (Riesentor) ที่หมายถึงกระดูกต้นขาของ Mastodon ที่แขวนอยู่เหนือประตูอยู่เป็นเวลาหลายสิบปี ที่เป็นกระดูกที่ขุดพบในปี ค.ศ. 1443 ขณะที่ขุดบริเวณที่จะทำฐานสำหรับหอเหนือ หน้าบันเหนือประตูเป็นภาพพระเยซูในท่า “พระเยซูผู้ทรงอานุภาพ” (Christ Pantocrator) ขนาบด้วยทูตสวรรค์มีปีกสององค์ ขณะที่ทางซ้ายและขวาของประตูเป็นหอโรมันสองหอหรือ “หอไฮเดน” (Heidentürme) แต่ละหอสูง 65 เมตร ชื่อของหอสร้างมาจากการใช้วัสดุที่มาจากสิ่งก่อสร้างเดิมของโรมัน (=heiden) ระหว่างที่ยึดครองบริเวณนี้อยู่ ฐานสี่เหลี่ยมและแปดเหลี่ยมเหนือแนวหลังคา “หอไฮเดน” เดิมเป็นที่เก็บระฆัง ระฆังในหอโรมันใต้หายไประหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง แต่หอโรมันเหนือยังคงใช้การได้อยู่ หอโรมันและประตูยักษ์เป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของมหาวิหาร
หลังคา
ความงดงามของอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนอยู่ที่การตกแต่งลวดลายอันวิจิตรของหลังคาด้วยกระเบื้องสีต่างๆ ขนาดของหลังคายาว 111 เมตร และใช้กระเบื้องเคลือบทั้งสิ้น 230,000 แผ่น เหนือบริเวณร้องเพลงสวดทางด้านใต้ของสิ่งก่อสร้างเป็นการวางกระเบื้องเป็นรูปอินทรีสองหัวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ตราอาร์มของการปกครองของจักรวรรดิออสเตรียโดยราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ทางด้านเหนือเป็นตราอาร์มของ เมืองเวียนนา และของ สาธารณรัฐออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1945 เพลิงไหม้ที่ข้ามมาจากสิ่งก่อสร้างอื่นยังหอเหนือลามไปสร้างความเสียหายให้แก่โครงไม้ของหลังคา ความใหญ่โตของหลังคาทำให้ถ้าจะใช้ไม้ในการสร้างโครงสร้างใหม่ขึ้นแทนที่ก็จะต้องโค่นป่าราวหนึ่ตารางกิโลเมตรจึงจะได้ไม้พอเพียง ฉะนั้นจึงได้ใช้โครงสร้างเหล็กหล่อ 600 เมตริกตันแทนที่ หลังคาเป็นทรงที่แหลมมากจนการทำความสะอาดด้วยน้ำฝนก็พอเพียง และนอกจากนั้นก็แทบจะไม่มีหิมะเกาะได้
ระฆัง
กล่าวกันว่าคีตกวีลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ทราบว่าตนเองหูหนวกก็เมื่อหันขึ้นไปมองนกบินออกมาจากหอระฆังเพราะระฆังถูกสั่นแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงระฆัง อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนมีระฆังทั้งหมด 23 ใบ ใบใหญ่ที่สุดที่แขวนในหอเหนือมีชื่อเป็นทางการว่าระฆังพระแม่มารีย์ แต่มักจะเรียกกันว่า “ระฆังพุมเมริน” ระฆังพุมเมรินหนัก 20,130 กิโลกรัม เป็นระฆังที่ใหญ่ที่สุดในออสเตรียและเป็นระฆังแบบแกว่งที่ใหญ่เป็นที่สองในยุโรป รองจาก “ระฆังปีเตอร์” ที่หนัก 23,500 กิโลกรัมที่มหาวิหารโคโลญ ระฆังพุมเมรินหล่อในปี ค.ศ. 1711 จากปืนใหญ่ที่ยึดได้จากมุสลิมที่มาล้อมกรุงเวียนนา และมาหล่อใหม่ในปี ค.ศ. 1951 หลังจากหล่นลงมาแตกบนพื้นหลังจากเพราะคานไม้ที่แขวนที่ได้รับความเสียหายจากเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1945 หักตัวลง ระฆังใหม่ที่มีเส้นผ้าศูนย์กลาง 3.14 เมตรเป็นของขวัญจากรัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์ ระฆังนี้สั่นเฉพาะโอกาสพิเศษเช่นปีใหม่ ในหอเดียวกันนี้มีระฆังที่เก่ากว่าอีกสามใบที่ไม่ได้ใช้แล้ว:
และบนยอดหอที่สูงที่สุดแขวน “ระฆังพริมกล็อก” (หล่อใหม่ ค.ศ. 1772) และ “ระฆังอัวร์เชลเลอ” (หล่อ ค.ศ. 1449) ที่ใช้สั่นเพื่อบอกชั่วโมง
สิ่งตกแต่งบนผนังด้านนอก
แผ่นจารึก (ใกล้กับแท่นเทศน์นักบุญจอห์นคาพิสทราโน (SJC) บนผัง) มีรายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างโวล์ฟกัง อะมาเดอุส โมซาร์ทกับมหาวิหารที่รวมทั้งการได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการดนตรีพิเศษไม่นานก่อนที่จะเสียชีวิต เซนต์สตีเฟนเป็นวัดของโมซาร์ทขณะที่พำนักอยู่ที่บ้านฟิกาโรและสมรสที่นั่น และลูกสองคนก็ได้รับศีลจุ่มที่นี่ด้วย งานศพของโมซาร์ทจัดในชาเปลกางเขน (PES บนผัง) ภายในมหาวิหาร
ภายใน
อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนมีแท่นบูชาด้วยกันทั้งหมด 18 ในบริเวณหลักของตัวโบสถ์และอีกหลายแท่นตามคูหาสวดมนต์รอบๆ แท่นบูชาเอก  HA  และ “ฉากแท่นบูชาน็อยชตัดท์” (Wiener Neustädter Altar)  WNA  เป็นแท่นบูชาที่เด่นที่สุดในวัด
แท่นบูชาแรกที่จะเห็นเมื่อเข้าไปในโบสถ์คือแท่นบูชาเอกที่อยู่ไกลออกไปตรงปลายสุดของทางเดินกลางที่ใช้เวลาสร้างกว่าเจ็ดปีระหว่าง ค.ศ. 1641 ถึง ค.ศ. 1647 ที่เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างเสริมมหาวิหารให้เป็นแบบบาโรก แท่นบูชาสร้างโดยโทไบอัส พ็อคตามคำสั่งของฟิลิปป์ ฟรีดริช กราฟ บรึนเนอร์จากหินอ่อนจากโปแลนด์, สไตเรีย และ ไทโรล เนื้อหาของฉากประดับแท่นบูชาเอกเป็นภาพการขว้างก้อนหินเพื่อสังหารนักบุญสเทเฟนผู้เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์มหาวิหาร ล้อมรอบด้วยภาพนักบุญจากบริเวณเวียนนา — นักบุญลีโอโพลด์ นักบุญฟลอเรียน นักบุญเซบาสเตียน, นักบุญร็อค — ตอนบนเป็นประติมากรรมของพระแม่มารีย์ ที่แย้มให้ผู้ศรัทธาได้เห็นสวรรค์ที่พระเยซูทรงรอรับนักบุญสเทเฟนอยู่ (มรณสักขีองค์แรกที่ขึ้นจากเบื้องล่าง)
“ฉากแท่นบูชานอยชตัดท์” ที่ตั้งอยู่ทางตรงปลายช่องทางเดินข้างทางทิศเหนือได้รับการสั่งให้สร้างในปี ค.ศ. 1447 โดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ผู้ที่มีอนุสรณ์พระบรมศพอยู่ตรงกันข้าม บนฐานฉากแท่นบูชา เป็นภาพเครื่องมือสัญลักษณ์ “A.E.I.O.U.” อันมีชื่อเสียงของจักรพรรดิฟรีดริช พระองค์ทรงสั่งให้สร้างสำหรับอารามวิคทริง แต่ตั้งอยู่ที่นั่นมาจนกระทั่งแอบบีถูกปิดในปี ค.ศ. 1786 ที่เป็นผลมาจากนโยบายการปฏิรูปสถาบันนักบวชของจักรพรรดิฟรันซ์ที่ 2 จากนั้นเครื่องมือสัญลักษณ์ “A.E.I.O.U.” ก็ถูกส่งไปยังอารามคณะซิสเตอร์เชียนของนักบุญแบร์นาร์แห่งแกลร์โวที่ก่อตั้งโดยจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 ที่เมืองวีนเนอร์น็อยชตัดท์ และในที่สุดก็ขายให้แก่มหาวิหารเมื่ออารามถูกปิดหลังจากที่ไปรวมตัวกับอารามไฮลีเกนครอยซ์
“ฉากประดับแท่นบูชาน็อยชตัดท์” ประกอบด้วยบานพับภาพสองตอน ตอนบนมีความสูงสี่เท่าของตอนล่าง เมื่อเปิดตอนล่างออกมาก็จะเป็นกรงสำหรับเดิมเป็นที่เก็บเรลิกเหนือแท่นบูชา ในวันราชการบานพับสี่บานก็จะปิดให้เห็นแต่ภาพนอกที่เป็นภาพเขียนสีมัว ๆ ของนักบุญ 72 องค์ ในวันอาทิตย์จึงจะมีการเปิดให้ได้เห็นงานสลักไม้ทาสีทองอันวิจิตรภายในที่เป็นภาพฉากชีวิตของพระแม่มารี การบูรณปฏิสังขรณ์ฉากแท่นบูชาเริ่มทำกันในปี ค.ศ. 1985 และใช้เวลาทั้งสิ้น 20 ปีจึงเสร็จ โดยใช้ศิลปินนักบูรณปฏิสังขรณ์ 10 คนที่ใช้เวลาทำงาน 40,000 ชั่วโมง และใช้เงิน 1.3 ล้านยูโร
รูปสัญลักษณ์พระแม่มารีโพช
ไอคอนพระแม่มารีโพช  MP  เป็นรูปสัญลักษณ์แบบไบแซนไทน์ของแม่พระและพระกุมาร ไอคอนพระแม่มารีย์ได้ชื่อมาจากโบสถ์ฮังการีมาเรียโพช (Máriapócs ออกเสียง Poach) ที่อัญเชิญมายังเวียนนา รูปสัญลักษณ์เป็นภาพพระแม่มารีชี้ไปยังพระบุตรเป็นนัยยะว่า “พระองค์คือผู้ที่จะมาเป็นผู้นำทาง” และ พระบุตรทรงถือกุหลาบสามก้านซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตรีเอกภาพ และสวมกางเขนบนพระศอ ไอคอนที่มีขนาด 50 x 70 เซนติเมตรสร้างในปี ค.ศ. 1676 โดยจิตรกรIstvan Papp ที่สั่งทำโดย Laszlo Csigri เมื่อถูกปล่อยจากการเป็นเชลยโดยเติร์กผู้เข้ามารุกรานฮังการีในขณะนั้น อาจจะเป็นได้ว่าผู้ว่าจ้างไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง 6 ดูคัต เพราะ Laszlo Hurta ซื้อไอคอนไปถวายโบสถ์มาเรียโพช
หลังจากที่เกิดปาฏิหาริย์เมื่อพระแม่มารีในภาพทรงหลั่งน้ำพระเนตรสองครั้งในปี ค.ศ. 1696 แล้วจักรพรรดิเลโอโพลด์ที่ 1 ก็ทรงอัญเชิญพระรูปมายังอาสนวิหารนักบุญสเทเฟนเพื่อความปลอดภัยจากกองทหารมุสลิมที่สนับสนุนโดยฝรั่งเศสที่ยังคงมีอำนาจโดยทั่วไปในฮังการีอยู่ในขณะนั้น หลังจากการขนย้ายที่ใช้เวลาห้าเดือนพระรูปก็มาถึงเวียนนาในปี ค.ศ. 1697 จักรพรรดินีเอเลอเนอร์ มักดาเลเนอแห่งพาลาทิเนต-นอยบูร์กก็ทรงจ้างให้สร้างเสื้อคลุมโลหะ (Riza) “Rosa Mystica” อันวิจิตร และกรอบ และจักรพรรดิเลโอโพลด์มีพระราชโองการให้ตั้งพระรูปไม่ไกลจากแท่นบูชาเอกที่ตั้งมาตั้งแต่ ค.ศ. 1697 มาจนถึง ค.ศ. 1945 ตั้งแต่นั้นพระรูปก็ได้รับการโยกย้ายหลายครั้ง ในปัจจุบันตั้งอยู่เหนือแท่นบูชาภายใต้เบญจาคริสต์หินโบราณติดกับมุมตะวันตกเฉียงใต้ของช่องทางเดิน จากเทียนจำนวนมากมายทำให้ทราบว่าพระรูปยังเป็นที่นิยมสักการะกันอยู่โดยเฉพาะโดยชาวฮังการี ตั้งแต่นำมาตั้งที่อาสนวิหารพระแม่มารีย์ก็มิได้ทรงหลั่งน้ำพระเนตรอีก แต่ก็มีปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นหลายครั้งที่เชื่อว่าเกิดจากพระรูปรวมทั้งชัยชนะของเจ้าชายยูจีนแห่งซาวอยต่อเติร์กที่เซนทาเพียงสองสามอาทิตย์หลังจากที่นำพระรูปมาไว้ที่มหาวิหาร
ชาวเมืองโพชเรียกร้องให้นำพระรูปมาเรียโพชคือ แต่จักรพรรดิเลโอโพลด์ทรงเพียงแต่ส่งรูปก็อปปีไปให้ ตั้งแต่นั้นมาก็กล่าวกันว่าพระแม่มาเรียในภาพก็อปปีทรงหลั่งน้ำพระเนตรและช่วยให้เกิดปาฏิหาริย์ หมูบ้านจึงเปลี่ยนชื่อเป็น “มาเรียโพช” และกลายเป็นเมืองสำคัญสำหรับผู้เดินทางมาจาริกแสวงบุญ
แท่นเทศน์
แท่นเทศน์หิน  P  เป็นงานชิ้นเอกของงานประติมากรรมแบบกอธิค เดิมเชื่อกันว่าเป็นงานที่สร้างโดยอันทวน พิลแกรมแต่ในปัจจุบันเชื่อกันว่าเป็นงานของนิโคเลาส์ แกร์ฮาร์ทมากกว่า ตัวแท่นเทศน์ตั้งติดเสาที่หันมาทางทางเดินกลาง แทนที่จะอยู่ทางด้านหน้าของมหาวิหาร
ด้านข้างของแท่นเทศน์แผ่บานออกมาเหมือนกลีบดอกไม้ที่บานออกมาจากก้านที่รองรับอยู่ข้างล่าง บนกลีบเป็นประติมากรรมภาพนูนของนักปราชญ์แห่งคริสตจักรเดิมสี่องค์ที่รวมทั้งนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป นักบุญแอมโบรสแห่งมิลาน นักบุญเกรกอรี และ นักบุญเจอโรม ตามราวกระไดอ้อมรอบเสาจากตัวแท่นเทศน์ลงมาถึงพื้นเป็นงานสลักตกแต่งต่างๆ ที่รวมทั้งกบและจิ้งเหลนกัดกันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ความการต่อสู้ระหว่างความดีกับความชั่ว ตอนบนบันไดเป็นรูปสลักสุนัขเพื่อพิทักษ์ผู้เทศน์จากผู้ขัดขวาง
ใต้บันไดเป็นสัญลักษ์อันเป็นที่ชื่นชมกันที่สุดในมหาวิหารที่เป็นภาพเหมือนตนเองของสถาปัตยกรรมไม่ทราบนามแอบเปิดหน้าต่างแอบมองที่เรียกว่า “คนแอบมอง” (Fenstergucker) สิ่วในมือของตัวแบบและเครื่องหมายช่างหิน บนเกราะเหนือหน้าต่างทำให้สันนิษฐานกันว่าเป็นภาพเหมือนตนเองของประติมากร
ชาเปล
อาสนวิหารนักบุญสเทเฟนมีชาเปล หรือ ชาเปลอย่างเป็นทางการหลายชาเปลที่รวมทั้ง:
อนุสรณ์ผู้เสียชีวิต, สุสานใต้ดิน และ คริพท์
ตั้งแต่สมัยแรกเป็นต้นมามหาวิหารเซนต์สตีเฟนก็เป็นที่สำหรับการฝังศพตั้งแต่สมัยโรมัน และ เป็นที่บรรจุศพของทั้งขุนนางและคนธรรมดา แต่การได้รับการบรรจุภายในตัวมหาวิหารถือกันว่าเป็นสิ่งที่มีเกียรติเพราะความที่ได้ใกล้ชิดกับนักบุญต่างที่มีมงคลวัตถุเก็บรักษาไว้ภายในมหาวิหาร ผู้ที่ไม่มีเกียรติยศเท่าใดนักก็จะได้รับการฝังใกล้มหาวิหาร
ภายในมหาวิหารจะมีอนุสรณ์ของเจ้าชายยูจีนแห่งซาวอย  PES  แม่ทัพสูงสุดของกองทัพของพระจักรพรรดิในสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนใน “ชาเปลกางเขน” (Chapel of The Cross) (มุมตะวันตกเฉียงเหนือของมหาวิหาร) และของจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3  Fr3  ในรัชสมัยของพระองค์เวียนนาได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นมุขมณฑลอิสระจากมุขมณฑลพัสเซาเมื่อวันที่ 18 มกราคม ค.ศ.1469 (มุมตะวันออกเฉียงใต้ของมหาวิหาร) การก่อสร้างอนุสรณ์ใช้เวลากว่า 45 ปีโดยเริ่มราว 25 ปีก่อนที่จะเสด็จสวรรคต โลงหินอันโอฬารนี้สร้างด้วยหินอ่อนเนื้อแน่นกว่าปกติสีแดงที่พบที่เหมืองอัดเนท แกะสลักโดยนิโคเลาส์ แกร์ฮาร์ท ฝาโลงเป็นพระรูปของจักรพรรดิฟรีดริชทรงเครื่องทรงชุดราชาภิเษกล้อมรอบด้วยตราอาร์มของราชอาณาจักรต่างที่อยู่ภายใต้พระราชอำนาจ อนุสรณ์มีประติมากรรมรูปคน 240 รูปที่แสดงถึงความรุ่งเรืองของการสร้างงานประติมากรรมของยุคกลาง
เมื่ออัฐิสถาน และสุสานแปดสุสานที่ติดกับกำแพงด้านข้างและหลังของมหาวิหารปิดลงเพราะการระบาดของกาฬโรค กาฬโรค ในปี ค.ศ. 1735 กระดูกที่ขุดขึ้นมาจากสุสานเหล่านี้ก็ถูกนำไปเก็บไว้ในสุสานใต้ดินใต้วัด การบรรจุศพภายในสุสานใต้ดินโดยตรงเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1783 เมื่อกฎหมายที่ออกใหม่ระบุห้ามการฝังภายในตัวเมือง ภายในสุสานใต้ดินที่ไม่เปิดให้ชมมีศพกว่า 11,000 คน นอกจากนั้นชั้นล่างใต้ดินของวัดก็ยังเป็นที่บรรจุศพของบิชอป ผู้มีตำแหน่งหน้าที่ทางศาสนา และดยุก ศพสุดท้ายที่บรรจุไว้ในคริพท์ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1952 ทางต้อนใต้ของบริเวณร้องเพลงสวดที่เป็นศพของคาร์ดินัลฟรันซ์ เคอนิกในปี ค.ศ. 2004 ที่บรรจุศพของดยุกแห่งเวียนนา (Ducal Crypt) ตั้งอยู่ภายใต้บริเวณพิธีมีที่บรรจุสัมริด 78 อันที่บรรจุร่าง, หัวใจ หรือ อวัยวะภายในของสมาชิกในราชวงศ์ฮับส์บวร์ก 72 พระองค์ ก่อนหน้าที่จะเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1365 รูดอล์ฟที่ 4 ดยุกแห่งออสเตรียสั่งให้สร้างคริพท์สำหรับบรรจุร่างของตนเองในมหาวิหารที่ได้สั่งให้สร้าง เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1754 ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ก็ล้นไปด้วยโลงหิน 12 โลงและโกฐอีก 39 โกฐ บริเวณนี้จึงได้รับการขยายโดยเพิ่มห้องรูปไข่ติดกับด้านตะวันออกของห้องเดิม ในปี ค.ศ. 1956 ห้องทั้งสองนี้ก็ได้รับการบูรณะและสิ่งที่บรรจุอยู่ก็ได้รับการจัดเรียบเรียงใหม่ โลงหินของดยุกรูดอล์ฟและภรรยาได้รับการวางไว้บนแท่น และโกฐ 62 โกฐที่ใช้บรรจุอวัยวะก็ถูกย้ายจากชั้นสองชั้นภายในห้องใหม่ไปไว้ในตู้ในห้องเดิม
เซลล์ประสาทสั่งการ
เซลล์ประสาทสั่งการ (motor neuron, motoneuron) เป็นเซลล์ประสาทที่มีตัวอยู่ในคอร์เทกซ์สั่งการ (motor cortex) ในก้านสมอง หรืออยู่ในไขสันหลัง และส่งแกนประสาท/แอกซอนไปยังไขสันหลัง หรือนอกไขสันหลัง เพื่อควบคุมอวัยวะปฏิบัติงาน (effector) โดยตรงหรือโดยอ้อม อวัยวะหลัก ๆ ก็คือกล้ามเนื้อและต่อม มีเซลล์สองชนิดคือเซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN) และเซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) แอกซอนจาก UMN จะไปสุดที่อินเตอร์นิวรอนในไขสันหลัง แต่บางครั้งก็จะไปสุดที่ LMN โดยตรง ส่วนแอกซอนจาก LMN จะส่งกระแสประสาทจากไขสันหลังไปยังอวัยวะปฏิบัติการ LMN ยังแบ่งได้อีกสามอย่าง คือ เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟา เซลล์ประสาทสั่งการบีตา และเซลล์ประสาทสั่งการแกมมา
ชเตฟันสโดม
ออร์แกน
มหาวิหารเซนต์สตีเฟนมีออร์แกนเก่าที่กล่าวถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1334 หลังจากเพลิงไหม้ในปี ค.ศ. 1945 มิคาเอล คอฟฟ์มันน์ก็สร้างออร์แกนไฟฟ้าใหม่ที่เสร็จในปี ค.ศ. 1960 ที่มี 125 เสียง, 4 manuals และ 9000 ท่อโดยทุนเงินบริจาคจากสาธารณชน ในปี ค.ศ. 1991 ออร์แกนสำหรับบริเวณร้องเพลงสวดก็ได้รับการสร้างโดยบริษัทออสเตรียชื่อบริษัทสร้าออร์แกนรีเกอร์ (Rieger Orgelbau) ออร์แกนนี้เป็นออร์แกนเครื่อง (mechanical organ) ที่มี 56 เสียงและ 4 manuals
เซลล์ประสาทสั่งการ
คำว่า เซลล์ประสาทสั่งการ ปกติจะจำกัดหมายถึง เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) ที่ส่งประสาทนำออก (efferent nerve) ไปยังกล้ามเนื้อโดยตรง
เซลล์ประสาทสั่งการเดียวอาจสื่อประสาทไปยังใยกล้ามเนื้อหลายเส้น และใยกล้ามเนื้อเส้นเดียวอาจได้รับศักยะงานเป็นจำนวนมากแม้ในช่วงที่กล้ามเนื้อกระตุกเพียงครั้งเดียว ดังนั้น ถ้ากระแสประสาท/ศักยะงานใหม่มาถึงก่อนที่การกระตุกจะสิ้นสุดลง ก็อาจกระตุกซ้อนเป็นแบบบวกกัน (summation) หรือเป็นการเกร็งกล้ามเนื้อที่คงยืน (tetanic contraction) ในแบบบวกกัน กล้ามเนื้อจะได้การกระตุ้นซ้ำ ๆ จนกระทั่งว่า ศักยะงานที่ได้ต่อ ๆ มาจากระบบประสาทกาย (somatic nervous system) จะมาถึงก่อนการกระตุกจะสิ้นสุดลง จึงกระตุกซ้อนกันโดยมีแรงมากกว่ากระตุกแค่ครั้งเดียว ส่วนการเกร็งกล้ามเนื้อที่คงยืนมาจากการกระตุ้นอย่างต่อเนื่องและถี่มาก คือศักยะงานจะมาถึงในอัตราสูงจนกระทั่งแยกการกระตุกต่างหาก ๆ จากกันไม่ได้ ทำให้เกร็งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงระดับสูงสุด
พัฒนาการ
เซลล์ประสาทสั่งการจะเริ่มพัฒนาขึ้นตั้งแต่ระยะต้น ๆ ของตัวอ่อน และพัฒนาต่อไปจนถึงวัยเด็ก ในท่อประสาท (neural tube) เซลล์จะแบ่งออกตามแกน ventral-dorsal แอกซอนของเซลล์จะเริ่มปรากฏในอาทิตย์ที่ 4 จากเขต ventral ตามแกน ventral-dorsal คือจาก basal plate
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์มหาวิหารที่สร้างในยุคกลางเช่นมหาวิหารเซนต์สตีเฟนเป็นกระบวนการที่ต้องทำอย่างต่อเนื่องกันมาโดยตลอดตั้งแต่การเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1147 เป็นต้นมา
เซลล์ประสาทสั่งการ
พัฒนาการ
homeodomain ที่มีบทบาทในพัฒนาการนี้เรียกว่า motor neural progenitor domain (pMN) ยีน transcription factor ที่เกี่ยวข้องรวมทั้ง Pax6, OLIG2, Nkx6.1 และ Nkx6.2 โดยมีโปรตีน sonic hedgehog (จากยีน Shh) เป็นตัวควบคุม ยีน OLIG2 สำคัญที่สุดเพราะโปรโหมตการแสดงออกของยีน Ngn2 ซึ่งเป็นเหตุให้วัฏจักรเซลล์ยุติ ตลอดจนโปรโหมต transcription factor อื่น ๆ ที่สัมพันธ์กับพัฒนาการของเซลล์ประสาทสั่งการ
การกำหนดรายละเอียดของเซลล์จะเพิ่มขึ้นเมื่อ retinoic acid, fibroblast growth factor, Wnts และ TGFb รวมเข้ากับ Hox transcription factor ต่าง ๆ ซึ่งมีอยู่ 13 อย่าง และเมื่อบวกกับสัญญาณที่เซลล์ได้ ก็จะเป็นตัวกำหนดว่า เซลล์ประสาทสั่งการจะมีลักษณะเป็น ventral หรือ dorsal มากกว่า ในลำกระดูกสันหลัง Hox 4-11 จะแยกเซลล์ออกเป็น motor column 5 ส่วน ตามตารางดังต่อไปนี้
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
หินปูนที่เป็นหินที่เป็นโพรงพรุนได้รับอันตรายจากสภาวะอากาศ ซึ่งถ้าเคลือบด้วยวัตถุเช่นซิลิโคนก็จะเป็นการกักความชื้นให้ขังอยู่ในตัวหินและจะทำให้หินร้าวได้ง่ายเมื่อน้ำที่ขังอยู่ขยายตัวเมื่อเปลี่ยนตัวเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว “Dombauhütte” (แผนกก่อสร้าง) ของมหาวิหารใช้วิธีล่าสุดทางวิทยาศาสตร์ (รวมทั้งเลเซอร์) ในการทำความสะอาดงานหินอันละเอียดอ่อน และในการสืบสวนกระบวนการในการอุดโพรงหินด้วยสิ่งที่กันจากการซึมของน้ำเข้าไปในเนื้อหิน
เซลล์ประสาทสั่งการ
เซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN)
เซลล์ประสาทสั่งการบน (UMN) เกิดที่คอร์เทกซ์สั่งการ (motor cortex) ใน precentral gyrus คอร์เทกซ์สั่งการปฐมภูมิ (primary motor cortex) ประกอบด้วยเซลล์เบ็ตซ์ ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของเซลล์พีระมิด แอกซอนจากเซลล์ประสาทเหล่านี้ส่งลงมาตาม corticospinal tract (ลำเส้นใยประสาทจากเปลือกสมองไปยังไขสันหลัง)
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
งานซ่อมที่เห็นได้ชัดที่สุดของโครงการซ่อมแซมล่าสุดคือการการบูรณปฏิสังขรณ์หอใต้ โดยการติดตั้งนั่งร้าน ทางโครงการพยายามหาทุนสนับสนุนโครงการโดยการติดตั้งป้ายโฆษณาบนนั่งร้านแต่ก็ถูกประท้วงจนต้องยุติลงไป เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. 2008 งานซ่อมส่วนใหญ่ของหอใต้ก็สำเร็จลง และนั่งร้านส่วนใหญ่ก็ได้รับการถอดออก
เซลล์ประสาทสั่งการ
เนื้อขาว
ลำเส้นใยของเนื้อขาว (white matter tracts) เป็นมัดแอกซอนที่ใช้ส่งกระแสประสาทจำนวนมาก ๆ ลำเส้นใยอยู่ที่ไขสันหลังและปรากฏเป็นสีขาวเนื่องจากปลอกไมอีลินที่หุ้มแอกซอน แม้จะมีทั้งเส้นประสาทนำออกและเส้นประสาทนำเข้า เส้นประสาทนำออกจะส่งสัญญาณจากไขสันหลังไปยังอวัยวะปฏิบัติการเท่านั้น ลำเส้นใยเช่นนี้ยังเป็นแหล่งกำเนิดของเซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) มีลำเส้นใยของเนื้อขาวสำหรับเซลล์ประสาทสั่งการ 7 เส้นหลัก ๆ ในไขสันหลัง ดังต่อไปนี้
เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN)
เซลล์ประสาทสั่งการล่าง (LMN) เกิดที่ไขสันหลังและส่งกระแสประสาทไปยังอวัยวะปฏิบัติการไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม อวัยวะปฏิบัติการที่เป็นเป้าหมายมีหลายอย่าง แต่ในระบบประสาทกาย นี่จะเป็นใยกล้ามเนื้อ มี LMN 3 หมวดแบ่งตามเป้าหมายการส่งสัญญาณคือ
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
การทำความสะอาดภายในอย่างเป็นระบบก็ค่อยๆ เริ่มทำรอบผนัง และ ภายนอกที่เป็นงานประติมากรรมนูนของพระเยซูในสวนเกทเสมนีก็ยังอยู่ในระหว่างการบูรณะ
เซลล์ประสาทสั่งการ
เซลล์ประสาทสั่งการร่างกาย (somatic motor neurons)
เซลล์ประสาทสั่งการร่างกาย (somatic motor neurons) เกิดที่ระบบประสาทกลาง (CNS) และส่งแอกซอนไปยังกล้ามเนื้อโครงร่าง (เช่น กล้ามเนื้อที่แขนขา ท้อง และกล้ามเนื้อระหว่างซี่โครง) ซึ่งมีหน้าที่เคลื่อนไหวร่างกาย หมวดย่อยของนิวรอนเหล่านี้รวมทั้ง เซลล์ประสาทส่งออกอัลฟา (alpha efferent neuron) เซลล์ประสาทส่งออกบีตา และเซลล์ประสาทส่งออกแกมมา มีชื่อว่า "นำออก" ก็เพราะส่งกระแสประสาทจากระบบประสาทกลาง (CNS) ไปยังระบบประสาทส่วนปลาย (PNS)
นอกจากจะหดเกร็งกล้ามเนื้อในอำนาจจิตใจแล้ว เซลล์ประสาทสั่งการอัลฟายังทำให้กล้ามเนื้อตึง (muscle tone) คือกล้ามเนื้อออกแรงแบบไม่ได้หดเกร็งอยู่ตลอดเพื่อต้านการถูกยืดออก เมื่อกล้ามเนื้อยืดออก เซลล์ประสาทรับความรู้สึกใน muscle spindle ก็จะรับรู้การยืดแล้วส่งสัญญาณไปยัง CNS ซึ่งก็จะสั่งให้เซลล์ประสาทส่งออกอัลฟาในไขสันหลังหดเกร็งกล้ามเนื้อคือ extrafusal muscle fiber ต้านการยืดกล้ามเนื้อเพิ่ม เป็นกระบวนการที่เรียกว่า stretch reflex ปัจจัยที่ควบคุมเซลล์ประสาทสั่งการล่างรวมทั้ง
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
เมื่อไม่นานมานี้ทางมหาวิหารก็ได้ทำโครงการยักษ์สำเร็จที่เป็นโครงการที่ทั้งผู้มาเยี่ยมเยือนและมาสักการะมหาวิหารต้องการมาตั้งแต่การสร้างมหาวิหารในปี ค.ศ. 1147 นั่นคือระบบการทำความร้อนภายในตัวมหาวิหารระหว่างฤดูหนาว ระบบเดิมที่ใช้ใช้เตาผิงซึ้งทิ้งเขม่าไฟและไขมันไว้บนงานศิลปะ แต่ระบบใหม่ใช้เครื่องมือตามจุดต่างๆ เพื่อที่จะลดการหมุนเวียนของอากาศให้น้อยที่สุดเพื่อที่จะไม่ส่งผงพิษที่เป็นอันตรายต่อสิ่งก่อสร้างและงานศิลปะ ในปัจจุบันระบบการทำความร้อนรักษาอุณหภูมิให้อยู่ในระดับราว10 °C (50 °F).
เซลล์ประสาทสั่งการ
แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ
จุดต่อระหว่างเซลล์ประสาทสั่งการกับใยกล้ามเนื้อเป็นไซแนปส์พิเศษที่เรียกว่า แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (Neuromuscular junction, NMJ) เมื่อได้การกระตุ้นพอ เซลล์ประสาทสั่งการก็จะหลั่งสารสื่อประสาทแอซิทิลโคลีน (Ach) จากปลายแอกซอน (axon terminal) ออกจากถุงไซแนปส์ (synaptic vesicle) ภายในเซลล์ที่เข้าเชื่อมกับเยื่อหุ้มเซลล์ แล้วโมเลกุล Ach ที่หลั่งออกนอกเซลล์ก็จะเข้ายึดกับหน่วยรับแอซิทิลโคลีนหลังไซแนปส์ (postsynaptic receptor) ที่แผ่นปลายประสาทสั่งการ (motor end plate) เมื่อหน่วยรับ 2 หน่วยยึดเข้ากับ Ach แล้ว ช่องไอออนหนึ่งช่องก็จะเปิดปล่อยให้ไอออนโซเดียมไหลเข้าในเซลล์หลังไซแนปส์ได้ ซึ่งทำให้เซลล์ลดขั้วแล้วจุดชนวนศักย์ของแผ่นปลายประสาทเคลื่อนไหว (end-plate potential) ซึ่งกระตุ้นหลอดฝอยที (T tubule) ของเยื่อหุ้มเส้นใยกล้ามเนื้อ (sarcolemma) แล้วทำให้ sarcoplasmic reticulum ปล่อยไอออนแคลเซียมในเซลล์ ซึ่งเป็นเหตุให้ใยกล้ามเนื้อที่เป็นเป้าหมายหดเกร็ง
ชเตฟันสโดม
การอนุรักษ์และการบูรณปฏิสังขรณ์
งานวาดทางสถาปัตยกรรมที่วาดขึ้นในยุคกลางบนกระดาษยาว 15 ฟุตบอบบางเกินกว่าที่จะจับต้องได้ ทางมหาวิหารจึงใช้เลเซอร์วัดเพื่อสร้างหุ่นจำลองสามมิติของมหาวิหารที่เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์เพื่อที่จะได้นำมาใช้ในการจำลองโครงการต่างๆ ในอนาคตได้อย่างรวดเร็ว เมื่องานหินที่ได้รับความเสียหายจากสภาวะอากาศจำเป็นที่จะต้องได้รับการซ่อมแซมหรือใส่หินก้อนใหม่แทน คอมพิวเตอร์ก็สามารถที่จะสร้างจำลองขนาดเท่าของจริงให้ช่างหินเก้าคนที่ทำงานอยู่บนกำแพงทางด้านเหนือของมหาวิหารได้ทันทีโดยไม่ต้องรอคอยเป็นเวลานานเช่นในสมัยก่อน
เซลล์ประสาทสั่งการ
แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ
ในสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ใยกล้ามเนื้ออาจตอบสนองแบบเร้า (excitatory) หรือแบบยับยั้ง (inhibitory) ขึ้นอยู่กับสารสื่อประสาทที่ปล่อยและหน่วยรับที่ได้รับ แต่ในสัตว์มีกระดูกสันหลัง ใยกล้ามเนื้อจะตอบสนองต่อสารสื่อประสาทในแบบเร้า คือโดยหดเกร็งเท่านั้น การคลายกล้ามเนื้อ คือการระงับการหดเกร็งจะเกิดได้ก็ต่อเมื่อยับยั้งเซลล์ประสาทสั่งการเอง
ยาคลายกล้ามเนื้อถือประโยชน์จากกลไกเช่นนี้ คือออกฤทธิ์ที่เซลล์ประสาทสั่งการซึ่งส่งกระแสประสาทไปยังกล้ามเนื้อโดยลดการทำงานทางสรีรวิทยาไฟฟ้าของมัน หรือออกฤทธิ์ที่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อโดยขัดการทำงานของ acetylcholine และไม่ได้ออกฤทธิ์ที่กล้ามเนื้อโดยตรง
ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้
ลูกบาศก์ที่เป็นไปไม่ได้ (impossible cube) เป็นหนึ่งในวัตถุที่เป็นไปไม่ได้ที่คิดค้นโดยเมาริตส์ กอร์เนลิส แอ็ชเชอร์ เป็นรูปสองมิติที่ใช้มุมมองของลูกบาศก์ เป็นภาพที่คล้ายกับลูกบาศก์เนกเกอร์แต่เป็นสามมิติ
เซลล์ประสาทสั่งการ
เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในพิเศษ (special visceral motor neuron)
เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในพิเศษ (special visceral motor neuron หรือ branchial motor neuron) มีบทบาทในการแสดงออกสีหน้า การเคี้ยว การออกเสียง/การพูด และการกลืน ประสาทสมองที่เกี่ยวข้องกันรวมทั้งเส้นประสาทกล้ามเนื้อตา (oculomotor, คู่ที่ 3), เส้นประสาทแอบดูเซนส์ (abducens, คู่ที่ 6), เส้นประสาททรอเคลียร์ (trochlear, คู่ที่ 4) และเส้นประสาทกล้ามเนื้อลิ้น (hypoglossal, คู่ที่ 12)
เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในทั่วไป (general visceral motor neurons)
เซลล์ประสาทสั่งการเหล่านี้ส่งกระแสประสาทโดยอ้อมไปยังกล้ามเนื้อหัวใจและกล้ามเนื้อเรียบของอวัยวะภายใน/กล้ามเนื้อของหลอดเลือด มีไซแนปส์กับเซลล์ประสาทสั่งการในปมประสาทของระบบประสาทอิสระ (ไม่ว่าจะเป็นระบบซิมพาเทติกหรือพาราซิมพาเทติก) ในระบบประสาทนอกส่วนกลาง (PNS) ซึ่งก็ส่งกระแสประสาทโดยตรงไปยังกล้ามเนื้ออวัยวะภายในและเซลล์ต่อมบางอย่าง
เพราะเหตุนี้ การสั่งการกล้ามเนื้อโครงร่างและกล้ามเนื้อ branchial จึงมีไซแนปส์เดียว (monosynaptic) คือมีเซลล์ประสาทสั่งการไม่ว่าจะเป็นส่วนร่างกายหรือส่วน branchial เดียวซึ่งมีไซแนปส์เชื่อมกับกล้ามเนื้อโดยตรง ส่วนการสั่งการกล้ามเนื้ออวัยวะภายใน (visceral muscle) จะอาศัยไซแนปส์สองไซแนปส์ คืออาศัย เซลล์ประสาท 2 ตัว เซลล์ประสาทสั่งการอวัยวะภายในทั่วไปอยู่ในระบบประสาทกลาง (CNS) ซึ่งมีไซแนปส์ต่อกับเซลล์ประสาทในปมประสาทซึ่งอยู่ในระบบประสาทส่วนปลาย (PNS) ซึ่งก็มีไซแนปส์เชื่อมกับกล้ามเนื้อ
เซลล์ประสาทสั่งการของสัตว์มีกระดูกสันหลังเป็นแบบ cholinergic คือมี ACh เป็นสารสื่อประสาท เซลล์ประสาทในปมประสาทของระบบพาราซิมพาเทติกก็เป็นแบบ cholinergic ด้วย ในขณะที่เซลล์ในปมประสาทของระบบซิมพาเทติกเป็นแบบ noradrenergic คือมี norepinephrine/noradrenaline เป็นสารสื่อประสาท (ดูตาราง)
การแพทย์ฟื้นฟูสภาพ (regenerative medicine)
เซลล์ประสาทสั่งการล่างของมนุษย์สามารถสร้างขึ้นนอกกาย (in vitro) จากเซลล์ต้นกำเนิด คือ embryonic stem cell และ induced pluripotent stem cell
เซ มูโรยะ
เซ มูโรยะ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโตเกียวและทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งกองหลัง
การวางแผนสงครามของฝรั่งเศส ค.ศ. 1920-1940
แผนไดล์ หรือ แผนดี เป็นแผนการของผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพบกฝรั่งเศส พลเอกทหารบก(Général d'armée) มอริส กาเมอแล็ง เพื่อเอาชนะเยอรมันที่กำลังพยายามจะรุกรานฝรั่งเศสผ่านทางเบลเยียม แม่น้ำไดล์(ไดเลอ) มีความยาวประมาณ 86 กม.(53 ไมล์) จาก Houtain-le-Val ผ่านทางเฟลมิชบราบันต์และแอนต์เวิร์ป กาเมอแล็งตั้งใจที่จะให้กองกำลังทหารฝรั่งเศส อังกฤษ และเบลเยียมทำการหยุดยั้งกองกำลังเยอรมันผู้รุกรานตามแนวแม่น้ำ ข้อตกลงระหว่างฝรั่งเศส-เบลเยียมใน ค.ศ. 1920 ได้พยายามประสานงานร่วมกันทางด้านการสื่อสารและเสริมกำลังป้องกันของทั้งสองกองทัพ ภายหลังจากเยอรมันส่งทหารกลับเข้าไรน์ลันท์ เมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1936 รัฐบาลเบลเยียมได้ยกเลิกข้อตกลงดังกล่าวและใช้นโยบายวางตัวเป็นกลางอย่างเข้มงวด ในขณะที่กองทัพบกเยอรมัน(Heer) อยู่บนชายแดนเยอรมัน-เบลเยียม
ฝรั่งเศสเคลือบแคลงสงสัยเกี่ยวกับกองทัพเบลเยียมได้นำไปสู่ความไม่มั่นใจว่ากองกำลังทหารฝรั่งเศสจะเคลื่อนที่ได้เร็วพอในการเข้าสู่เบลเยียมหรือไม่ เพื่อหลีกเลี่ยงการสู้รบปะทะและต่อสู้ในการรบป้องกันจากตำแหน่งที่ถูกเตรียมไว้ แผนการแอ็สโก/แผนอี และแผนไดล์/แผนดีได้ถูกออกแบบมาสำหรับการป้องกันล่วงหน้าในเบลเยียม พร้อมกับแปรขบวนเท่าที่จะเป็นไปได้ที่ชายแดนฝรั่งเศส-เบลเยียมถึงเดิงแกร์ก  กาเมอแล็งได้เลือกแผนแอ็สโก จากนั้นถูกแทนที่ด้วยแผนดี เพื่อรุกคืบไปยังแนวของแม่น้ำไดล์ ซึ่งสั้นกว่า 43-50 ไมล์(70-80 กิโลเมตร) เจ้าหน้าที่นายทหารบางส่วนที่ Grand Quartier Général (GQG-กองบัญชาการนายพลแห่งกองทัพบกฝรั่งเศส) ตั้งข้อสงสัยว่าฝรั่งเศสน่าจะไปถึงก่อนพวกเยอรมัน
รายชื่อทางแยกในเขตปทุมวัน
รายชื่อทางแยกในเขตปทุมวัน เฉพาะทางแยกสัญญาณไฟจราจร รวมทั้งทางแยกบางแห่งที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจรและไม่ใช่ทางแยกต่างระดับ แต่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ
การวางแผนสงครามของฝรั่งเศส ค.ศ. 1920-1940
ฝ่ายเยอรมันรู้สึกไม่ชอบใจกับฟัลเก็ลพ์(กรณีเหลือง) แผนการในการทัพต่อสู้รบกับฝรั่งเศส เบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ ได้ถูกเพิ่มเติมในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1939-1940 เมื่อวันที่ 10 มกราคม ค.ศ. 1940 เครื่องบินของเยอรมันได้ลงจอดที่มาสเมเคอเลินในเบลเยียม โดยมีแผนการสำหรับการรุกรานถูกบรรจุมาด้วย อุบัติการณ์เมเคอเลินเป็นแรงกระตุ้นทำให้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับฟัลเก็ลพ์ และนำไปสู่แผนมันชไตน์ เป็นการเดิมพันที่แทบจะบ้าบิ่นและกล้าหาญสำหรับการโจมตีทางใต้ที่ไกลออกไปผ่านทางป่าอาร์แดน การโจมตีต่อกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำกลายเป็นตัวล่อเพื่อล่อลวงให้กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรไปทางเหนือ และง่ายกว่าที่จะโอบล้อมพวกเขาจากทางใต้
ในช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1939-1940 กาเมอแล็งได้เปลี่ยนแผนดีมาเป็นแผนเบรดา คือการเคลื่อนทัพเข้าสู่เนเธอร์แลนด์ไปยังเมืองเบรดาในจังหวัดนอร์ทบราแบนต์ กองทัพที่เจ็ดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทรงพลังที่สุดของกองกำลังสำรองทางยุทธศาสตร์ฝรั่งเศส ถูกรวมเข้ากับกลุ่มกองทัพที่ 1 ซึ่งใกล้ชิดกับชายฝั่ง เพื่อเร่งรุดไปยังปากแม่น้ำสเกลต์ เข้าสมทบกับกองทัพดัตช์ที่ติลบืร์คหรือเบรดา บางส่วนของกองพลที่ดีที่สุดของกองทัพบกฝรั่งเศสได้ถูกโยกย้ายไปทางเหนือ เมื่อหน่วยอีลิสต์ของกองทัพบกเยอรมันได้ถูกย้ายไปยังทางใต้สำหรับฟัลเก็ลพ์เวอร์ชั่นใหม่ ซึ่งเป็นการรุกรานผ่านทางป่าอาร์แดน
ซาลีชา สโตเวอร์
ซาลีชา ลาชอน สโตเวอร์ คือ นางแบบแฟชั่นชาวอเมริกัน และเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฤดูกาลที่ 9 ของรายการอเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล
อ้างอิง
1986
เฮเทอร์ แกรห์ม
เฮเทอร์ แกรห์ม (Heather Graham) เกิดเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1970 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นนางแบบแฟชัน เธอเป็นที่รู้จักในผลงานการแสดงในภาพยนตร์ของกัส แวน แซงต์ ในปี 1989 เรื่อง Drugstore Cowboy และบทบาทสาวนักเล่นโรลเลอร์ในภาพยนตร์ในปี 1997 เรื่อง Boogie Nights กำกับโดยพอล โทมัส แอนเดอร์สัน เธอยังเป็นหนึ่งในทีมนักแสดงที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซกอวอร์ดส ในสาขาการแสดงอันโดดเด่น ถึง 2 ครั้งจากการแสดงในเรื่อง Boogie Nights และ Bobby).
อ้างอิง
1970
วิทยาลัยอาชีวศึกษาชลบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออก
ประวัติ
วิทยาลัยอาชีวศึกษาชลบุรี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 ชื่อโรงเรียนประถมอุตสาหกรรม โดยมี นายอร่าม นาคปฐม เป็นครูใหญ่ การจัดการเรียนการสอนได้ดำเนินการและพัฒนาขึ้นมาเป็นลำดับดังนี้
ที่ตั้งของวิทยาลัย
วิทยาลัยอาชีวศึกษาชลบุรี ตั้งอยู่เลขที่ 388 หมู่ 5 ถนนสุขุมวิท ตำบลบ้านสวน อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี โทรศัพท์ 033-004-458 โทรสาร 038 - 286110 มีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 28 ตารางวา ได้รับอนุญาตให้ใช้ที่ดินสาธารณประโยชน์จากเทศบาลเมืองบ้านสวน เนื้อที่ 28 ตารางวา จึงขยายรั้วด้านข้างทางทิศเหนือออก เนื่องจากพื้นที่ทั้งหมดอยู่ในกลางชุมชน จึงไม่สามารถจะขยายพื้นที่ได้
หลักสูตรที่เปิดสอน
หลักสูตรระดับการศึกษาและสาขาที่เปิดสอน
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.)
ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ใช้เวลาศึกษา 3 ปี โดยรับผู้สำเร็จการศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ม.3 หรือเทียบเท่า) คณะและสาขาวิชาที่เปิดสอน มีดังนี้
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)
หลักสูตรประกาศนียบัตรวชิชีพชั้นสูง (ปวส.) ในเวลาศึกษา 2 ปี โดยผู้สำเร็จการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ม.6 หรือเทียบเท่า ประเภทและสาขาวิชาที่เปิดสอน มีดังนี้
ฐานิสร์ เทียนทอง
ฐานิสร์ เทียนทอง (ชื่อเล่น: หนึ่ง; เกิด: 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2512) เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตเลขาธิการพรรคประชาราช อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระแก้ว อดีตประธานหอการค้าจังหวัดสระแก้ว และ ปัจจุบันเป็นสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ
ฐานิสร์ เทียนทอง เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 ที่ อ.วัฒนานคร จ.สระแก้ว (ตอนยังเป็นส่วนหนึ่งของ จ.ปราจีนบุรี ในขณะนั้น) เป็นบุตรคนโตของพิเชษฐ์ เทียนทอง กับขวัญเรือน เทียนทอง อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสระแก้ว มีน้องชายน้องสาว คือ อนุรักษ์ เทียนทอง ตรีนุช เทียนทอง และบดี เทียนทอง
ฐานิสร์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสระแก้ว และปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏรำไพพรรณี และปริญญาโท สาขาการบริหารการศึกษา จากมหาวิทยาลัยบูรพา
การทำงาน
ฐานิสร์ เทียนทอง เคยได้รับตำแหน่งที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (เสนาะ เทียนทอง) ที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ (สุขวิช รังสิตพล) ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย (สรอรรถ กลิ่นประทุม) และที่ปรึกษารองนายกรัฐมนตรี (สุวิทย์ คุณกิตติ) และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต่อมาได้ปรับไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม (ครม.ยิ่งลักษณ์ 3) กระทั่งได้รับโปรดเกล้าฯ ให้พ้นจากความเป็นรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556
ใน พ.ศ. 2561 ฐานิสร์ได้ย้ายมาร่วมงานกับ พรรคพลังประชารัฐ
รางวัลและเกียรติยศ
ฐานิสร์ เทียนทอง ได้รับพระราชทานยศกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองเอก ฐานิสร์ เทียนทอง เมื่อ พ.ศ. 2552
โช ซาซากิ
โช ซาซากิ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันเล่นให้กับซานเฟรซ ฮิโรชิมะและทีมชาติญี่ปุ่นในตำแหน่งกองหลัง
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร (Military light utility vehicle) หรือเรียกเพียงแค่ รถอเนกประสงค์ขนาดเล็ก (Light Utility Vehicle; อักษรย่อ: LUV) เป็นคำที่ใช้สำหรับหมวดหมู่รถทหารน้ำหนักเบาที่สุด ยานพาหนะขับเคลื่อนสี่ล้อที่เหมือนรถจี๊ปสำหรับใช้งานทางทหาร โดยนิยามว่าเบากว่ารถบรรทุกและยานพาหนะทางทหารอื่น ๆ ขนาดกะทัดรัดโดยเนื้อแท้และมักจะไม่มีอาวุธ ด้วยส่วนยื่นลำตัวสั้นเพื่อความคล่องตัวในทุกสภาพภูมิประเทศ และมักมีความจุผู้โดยสารประมาณ 4 นาย
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์ (Tanyalak Technological College) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (เดิมสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน) เป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาเอกชนแห่งแรกและแห่งเดียวในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ที่ทำการเปิดสอนในระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) โดยได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน ตามพระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2550 ตั้งแต่วันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
มันมีต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์ในช่วงครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบ เมื่อความทันสมัยของกองทัพหมายถึงการแทนที่ม้าและสัตว์ลากอื่น ๆ ผ่านการเปลี่ยนไปใช้เครื่องจักร ตลอดจนการเพิ่มความคล่องตัวของทหารราบ เพื่อให้ได้เปรียบทางยุทธวิธีที่สำคัญ ธรรมชาติและสภาพแวดล้อมในการปฏิบัติการสำหรับยานพาหนะขนาดเล็กที่สุดทางทหารเปลี่ยนไปนับจากนั้น ในภารกิจคริสต์ศตวรรษที่ 21 อาวุธปืนขนาดเล็กและระเบิดแสวงเครื่อง (IEDs) ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อทหารราบเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่อง และยานพาหนะอเนกประสงค์ขนาดเล็กที่สุดทางทหารหนักขึ้นและใหญ่ขึ้น อันเป็นผลมาจากการเพิ่มเกราะ เพื่อจุดประสงค์ในการป้องกันลูกเรือ การออกแบบสำหรับแพลตฟอร์มยานพาหนะทางทหารขนาดเล็กสมัยใหม่ต้องปรับความคล่องแคล่ว, ความเร็ว, ประสิทธิภาพของอาวุธ, ความอยู่รอด และบรรทุกได้ – ทั้งหมดมีความสำคัญมากต่อกองกำลังภาคพื้นดินในการปฏิบัติการ
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์
ประวัติ
วิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์ ก่อตั้งขึ้นโดยเจตนารมณ์ของ ดร.ชุติมา รายะนาคร ซึ่งได้เล็งเห็นความจำเป็นและความสำคัญทางการศึกษาของเยาวชนในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นอย่างมาก ในอันที่ต้องเดินทางไปศึกษาต่อในอำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี อันเป็นการสร้างภาระให้แก่ผู้ปกครอง ทำให้เกิดเป็นแรงผลักดันให้ก่อตั้งวิทยาลัยเทคโนโลยีธัญลักษณ์แห่งนี้ขึ้น เพื่อแบ่งเบาภาระของผู้ปกครองในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี และยังเป็นการยกระดับการศึกษาประเภทอาชีวศึกษาในอำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี ให้มีความก้าวหน้าและยังเป็นการพัฒนาเยาวชนตลอดจนสังคมให้เจริญยิ่งขึ้นด้วย
รถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
การดัดแปลงทางพลเรือนจากรถจี๊ปวิลลีส์ เอ็มบี และแลนด์โรเวอร์ นับเป็นรถอเนกประสงค์แรก และรถอเนกประสงค์บางรุ่นเช่น เชฟวี เบลเซอร์ ได้รับการนำมาใช้ในฐานะรถอเนกประสงค์ขนาดเล็กทางทหาร
ความสำคัญของยานพาหนะทางทหารประเภทนี้ได้รับการสรุปโดยนายพลไอเซนฮาวร์ ผู้ซึ่งเขียนว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสส่วนใหญ่มองว่ารถจี๊ปเป็นหนึ่งในหกยานพาหนะที่สำคัญที่สุดของสหรัฐในสงครามโลกครั้งที่สอง ยิ่งไปกว่านั้น นายพล จอร์จ มาร์แชลล์ ยังขนานนามแก่รถจี๊ปว่า “ผลงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกาในการสงครามสมัยใหม่”  ยานพาหนะที่คล้ายกันนั้นเป็นยานพาหนะทางทหารที่พบได้บ่อยที่สุดในกองทัพของประเทศส่วนใหญ่