cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดิฟิลิปชาวอาหรับ
จักรพรรดิฟิลิปเดอะอาหรับ (Phillip the Arab, 204 – 249, ครองราชย์ 244 – 249, สวรรคต 249) จักรพรรดิองค์ที่ 33 แห่ง จักรวรรดิโรมัน. พระองค์มีพระนามเดิมว่า มาร์กุส ยูลิอุส ฟิลิปุส เอากุสตุส (Marcus Iulius Philippus Augustus) โดยพระองค์เป็นจักรพรรดิองค์แรกหลังยุคปีแห่งหกจักรพรรดิ
พระองค์ประสูติเมื่อ ค.ศ. 204 ที่ อาระเบียเพเทรีย อันเป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิโรมันในอาระเบียปัจจุบันอยู่ใน ประเทศซีเรีย เมื่อ จักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 3 ผู้เป็นพระราชนัดดาของ จักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 1 สวรรคตอย่างกะทันหันใน ค.ศ. 244 วุฒิสมาชิกจึงมีความคิดเห็นแตกเป็น 2 ฝ่ายแต่ในที่สุดก็ได้เชิญพระองค์ซึ่งเป็นขุนนางในจักรพรรดิกอร์ดิอานุสที่ 3 ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมากระทั่งใน ค.ศ. 247 พระองค์ได้สถาปนาเจ้าชายฟิลิปพระราชโอรสองค์ใหญ่และที่รัชทายาทพระชนมายุ 9 พรรษาขึ้นครองราชบัลลังก์ร่วมกันแต่ในที่สุดจักรพรรดิฟิลิปเดอะอาหรับและจักรพรรดิฟิลิปที่ 2 ก็ถูกปลงพระชนม์โดยเหล่าองครักษ์ ไปรโตริอานี ภายใต้การนำของผู้สืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์ เดซิอัส เมื่อ ค.ศ. 249
204 249
วิศวกรรมทางหลวง
วิศวกรรมทางหลวง (Highway engineering) เป็นสาขาวิศวกรรมแขนงหนึ่งแยกมาจากวิศวกรรมโยธาที่เกี่ยวข้องกับการวางแผน, การออกแบบ, การก่อสร้าง, การดำเนินงาน, และการบำรุงรักษา, ถนน, สะพาน, และอุโมงค์เพื่อให้แน่ใจในความปลอดภัยและมีประสิทธิภาพของการขนส่งผู้คนและสินค้า. วิศวกรรมทางหลวงกลายเป็นที่โดดเด่นในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 นับจากสงครามโลกครั้งที่ 2. มาตรฐานของวิศวกรรมทางหลวงมีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง. วิศวกรทางหลวงต้องคำนึงถึงการไหลของการจราจรในอนาคต, การออกแบบทางแยก/ทางร่วมของทางหลวง, การจัดแนวเรขาคณิตและการออกแบบ, วัสดุลาดยางทางหลวงและการออกแบบ, การออกแบบโครงสร้างของความหนาของผิวทาง, และการบำรุงรักษาผิวทาง.
ประวัติความเป็นมา
จุดเริ่มต้นของการก่อสร้างถนนสามารถย้อนหลังไปถึงยุคของชาวโรมัน. ด้วยความก้าวหน้าของเทคโนโลยีจากรถลากด้วยม้าสองตัวไปยังยานพาหนะที่มีกำลังเทียบเท่ากับม้า 100 ตัว, การพัฒนาถนนต้องติดตามให้เหมาะสม. การก่อสร้างทางหลวงที่ทันสมัยยังไม่เริ่มจนกระทั่งช่วงปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงช่วงต้นศตวรรษที่ 20.
การวิจัยครั้งแรกที่ทุ่มเทให้กับการวิศวกรรมทางหลวงเริ่มต้นในสหราชอาณาจักรด้วยการแนะนำของห้องปฏิบัติการวิจัยการขนส่ง (TRL) ในปี 1930. ในสหรัฐอเมริกา, วิศวกรรมทางหลวงกลายเป็นสาขาที่สำคัญที่มีการผ่านกฏหมาย Federal-Aid Highway Act of 1944, ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อเชื่อมต่อ 90% ของเมืองที่มีประชากร 50,000 คนหรือมากกว่า. ด้วยความเครียดคงที่จากยานพาหนะที่มากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป, การปรับปรุงผ้วการจราจรเป็นสิ่งที่จำเป็น. ด้วยเทคโนโลยีที่ล้าสมัย, ในปี 1958 การก่อสร้างทางด่วนเป็นครั้งแรกในสหราชอาณาจักร (ถนนบายพาสเพรสตัน) ได้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาของเทคโนโลยีการสร้างผิวการจราจรใหม่.
มาตรฐานของนโยบายการออกแบบที่ใช้ในประเทศสหรัฐอเมริกาโดยทั่วไปจะเป็นไปตามสิ่งพิมพ์ของ American Association of State Highway and Transportation Officials รวมทั้งการวิจัยที่ประกาศโดยคณะกรรมการวิจัยการขนส่ง, สถาบันวิศวกรการขนส่ง, การบริหารทางหลวงแห่งชาติ, และกรมการขนส่งสหรัฐ.
การวางแผนและการพัฒนา
การวางแผนทางหลวงเกี่ยวข้องกับการประเมินปริมาณของการจราจรในปัจจุบันและอนาคตบนเครือข่ายถนน. วิศวกรทางหลวงมุ่งมั่นที่จะคาดการณ์และวิเคราะห์ผลกระทบต่อพลเรือนที่เป็นไปได้ทั้งหมดของระบบทางหลวง. บางการพิจารณาเป็นผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมเช่นมลพิษทางเสียง, มลพิษทางอากาศ, มลพิษทางน้ำ, และผลกระทบต่อระบบนิเวศอื่นๆ.
การเงิน
ประเทศที่พัฒนาแล้วกำลังเผชิญอย่างต่อเนื่องกับค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษาที่สูงของทางหลวงขนส่งที่มีอายุมาก. การเจริญเติบโตของอุตสาหกรรมยานยนต์และการเติบโตทางเศรษฐกิจของส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องได้สร้างความต้องการสำหรับทางหลวงที่มีความปลอดภัยมากขึ้น, ประสิทธิภาพที่ดีขึ้น, แออัดน้อยลง. การเจริญเติบโตของการค้า, สถาบันการศึกษา, ที่อยู่อาศัย, และการป้องกันประเทศได้ดึงงบประมาณส่วนใหญ่มาจากรัฐบาลในอดีตที่ผ่านมา, ทำให้การหาเงินของทางหลวงสาธารณะเป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง.
ลักษณะอเนกประสงค์ทางหลวง, สภาพแวดล้อมทางเศรษฐกิจ, และความก้าวหน้าในเทคโนโลยีการกำหนดราคาทางหลวงกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง. ดังนั้นวิธีการจัดหาเงิน, การจัดการ, และการบำรุงรักษาสำหรับทางหลวงจึงกำลังเปลี่ยนแปลงเช่นกัน.
การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม
การเติบโตทางเศรษฐกิจของชุมชนขึ้นอยู่กับการพัฒนาทางหลวงเพื่อเพิ่มความคล่องตัว. แต่ทางหลวงที่มีการวางแผน, การออกแบบ, การสร้าง, และการบำรุงรักษาไม่ถูกต้องสามารถทำลายลักษณะทางเศรษฐกิจและสังคมของชุมชนในทุกขนาด. ผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์ที่พบบ่อยในการพัฒนาทางหลวงจะรวมถึงความเสียหายของที่อยู่อาศัยและความหลากหลายทางชีวภาพ, การสร้างมลพิษทางอากาศและน้ำ, การสร้างเสียง/ความสั่นสะเทือน, ความเสียหายของภูมิทัศน์ธรรมชาติ, และการทำลายของโครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชน. โครงสร้างพื้นฐานทางหลวงจะต้องมีการสร้างและการบำรุงรักษาด้วยคุณภาพและมาตรฐานที่สูง.
มีสามขั้นตอนที่สำคัญสำหรับการบูรณาการพิจารณาด้านสิ่งแวดล้อมเข้าไปในการวางแผน, การจัดตารางเวลา, การก่อสร้าง, และบำรุงรักษาทางหลวง. กระบวนการนี้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม, หรืออีไอเอ, เนื่องจากมันเป็นระบบที่เกี่ยวข้องกับองค์ประกอบต่อไปนี้ :
ความปลอดภัยบนทางหลวง
ระบบทางหลวงสร้างความเสียหายด้วยราคาสูงสุดในการได้รับบาดเจ็บของมนุษย์และความตาย, เกือบ 50 ล้านคนได้รับบาดเจ็บในอุบัติเหตุการจราจรทุกปี, ไม่รวมถึง 1.2 ล้านคนเสียชีวิต. การบาดเจ็บเนื่องจากการจราจรบนถนนเป็นสาเหตุระดับนำตัวเดียวของการเสียชีวิตโดยไม่ได้ตั้งใจในช่วงห้าสิบปีแรกของชีวิตมนุษย์.
การจัดการความปลอดภัยเป็นกระบวนการที่เป็นระบบที่มุ่งมั่นที่จะลดการเกิดและความรุนแรงของอุบัติเหตุจราจร. ปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน/เครื่องกับระบบการจราจรบนถนนไม่เสถียรและท้าทายในการบริหารจัดการความปลอดภัยบนทางหลวง. กุญแจสำคัญสำหรับการเพิ่มความปลอดภัยของระบบทางหลวงคือการออกแบบ, การสร้าง, และบำรุงรักษาพวกมันให้มีความอดทนมากขึ้นในช่วงที่ค่าเฉลี่ยของปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน/เครื่องนี้กับทางหลวง. ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีด้านวิศวกรรมทางหลวงได้มีการปรับปรุงการออกแบบ, การก่อสร้าง, และวิธีการบำรุงรักษาที่ใช้มาแล้วหลายปี. ความก้าวหน้าเหล่านี้ได้สร้างนวัตกรรมความปลอดภัยบนทางหลวงที่ทันสมัยขึ้น.
โดยความมั่นใจว่าทุกสถานการณ์และโอกาสได้มีการระบุ, มีการพิจารณา, และมีการดำเนินการไปแล้วตามความเหมาะสม, พวกมันสามารถได้รับการประเมินในขั้นตอนของการวางแผน, การออกแบบ, การก่อสร้าง, การบำรุงรักษา, และการดำเนินการเพื่อเพิ่มความปลอดภัยของระบบทางหลวงของเรา.
การออกแบบ
ตำแหน่ง, แนวถนน, และรูปร่างของทางหลวงที่เหมาะสมที่สุดจะได้รับการคัดเลือกในระหว่างขั้นตอนการออกแบบ. การออกแบบทางหลวงเกี่ยวข้องกับการพิจารณาของสามปัจจัยสำคัญ (มนุษย์, พาหนะ, และถนน) และปัจจัยเหล่านี้มีปฏิสัมพันธ์กันอย่างไรเพื่อให้มีความปลอดภัยบนทางหลวง. ปัจจัยมนุษย์รวมถึงเวลาการเกิดปฏิกิริยาสำหรับการเบรกและการหมุนพวงมาลัย, การมองเห็นป้ายและสัญญาณจราจร, และพฤติกรรมของรถที่ขับตามมา. การพิจารณาด้านยานพาหนะรวมถึงขนาดและพลวัตของยานพาหนะที่จำเป็นในการกำหนดความกว้างของช่องทางและความลาดชันสูงสุด, และสำหรับชนิดของยานพาหนะ. วิศวกรทางหลวงจะออกแบบเรขาคณิตของถนนเพื่อให้มั่นใจว่าในเสถียรภาพของยานพาหนะเมื่อมีการพิจารณาการสร้างแนวโค้งและเนินดินและเพื่อให้มีระยะการมองเห็นที่เพียงพอสำหรับการปรับวงเลี้ยวในการแซงช่วงทางโค้งบนถนนสองช่องทาง, ไป-กลับ.
การออกแบบทางเรขาคณิต
วิศวกรทางหลวงและการขนส่งจะต้องตอบสนองความต้องการมาตรฐานความปลอดภัย, การบริการ, และการปฏิบัติงานหลายอย่างเมื่อทำการออกแบบทางหลวงสำหรับภูมิประเทศบางอย่าง. การออกแบบทางหลวงทางเรขาคณิตเบื้องต้นหมายถึงองค์ประกอบที่มองเห็นได้ของทางหลวง. วิศวกรทางหลวงผู้ออกแบบรูปทรงเรขาคณิตของทางหลวงยังต้องพิจารณาถึงผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและสังคมของการออกแบบในโครงสร้างพื้นฐานโดยรอบ.
มีการพิจารณาบางอย่างที่ต้องนำมาพูดถึงอย่างเหมาะสมในขั้นตอนการออกแบบเพื่อให้ทางหลวงเข้ากันได้ดีกับภูมิประเทศและยังคงมีความปลอดภัยให้กับมัน. บางส่วนที่จะต้องนำมาพิจารณาในการออกแบบเหล่านี้ประกอบด้วย :
ความสามารถในการดำเนินงานของทางหลวงสามารถมองเห็นผ่านปฏิกิริยาของผู้ขับขี่ที่มีต่อการพิจารณาการออกแบบข้างต้นและปฏิสัมพันธ์ของพวกเขา.
วัสดุ
วัสดุที่ใช้ในการก่อสร้างถนนได้มีความก้าวหน้าไปตามกาลเวลา, ย้อนหลังไปถึงช่วงแรกๆของจักรวรรดิโรมัน. ความก้าวหน้าในวิธีการด้วยวัสดุเหล่านี้มีความโดดเด่นและถูกนำไปใช้กับการออกแบบโครงสร้างการปูผิวหน้าของถนนที่ได้มาพร้อมกับความก้าวหน้าในวัสดุ.
มีสองประเภทหลักของวัสดุที่ใช้ในการปูผิวหน้าของถนน - ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์คอนกรีต (Portland cement concrete (PCC)) และยางมะตอยผสมร้อน (hot-mix asphalt (HMA)). ภายใต้ผิวบนสุดนี้เป็นชั้นๆของวัสดุที่ให้การรองรับโครงสร้างของระบบการปูผิวหน้า. พื้นผิวที่อยู่ข้างใต้เหล่านี้อาจประกอบด้วยอย่างใดอย่างหนึ่งคือ base ทำจากหินคลุกและหลายชั้นของ subbase, หรือ base ทำจากว้สดุปรับสภาพ (treated material}}) และหลายชั้นของ subbase, และนอกจากนี้ยังมี subgrade ธรรมชาติหรือ subgrade สารปรับสภาพอยู่ข้างใต้. ชั้นที่ถูกปรับสภาพเหล่านี้อาจถูกปรับสภาพด้วยซีเมนต์, ยางมะตอย, หรือหินปูนเพื่อเพิ่มความสามารถในการรองรับ.
การออกแบบการปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่น
การปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่นคือการทำด้วยยางมะตอย, หรือด้วย Tarmac โดยทั่วไปประกอบด้วยชั้นต่างๆสามหรือสี่ชั้น. สำหรับแบบสี่ชั้น, จะมีชั้นผิวหน้า, ชั้น base, ชั้น subbase ที่สร้างขึ้นบนชั้น subgrade ที่เป็นดินธรรมชาติอัดแน่น. เมื่อมีการสร้างแบบสามชั้น, ชั้น subbase จะไม่มีโดยชั้น base จะถูกสร้างอยู่บนชั้น subgrade โดยตรง.
ชั้นบนสุดของการปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่นจะถูกสร้างขึ้นจากยางมะตอยผสมร้อน (HMA). หินคลุกที่ไม่เสถียรมักจะถูกใช้สำหรับชั้น base; อย่างไรก็ตาม ชั้น base อาจถูกทำให้เสถียรด้วยยางมะตอย, ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์, หรือสารตัวทำเสถียรอื่นๆ. subbase โดยทั่วไปจะถูกสร้างจากวัสดุผสมในท้องถิ่น, ในขณะที่ด้านบนของ subgrade มักจะถูกทำให้เสถียรด้วยซีเมนต์หรือหินปูน.
ด้วยการปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่น, ความเครียดสูงสุดจะเกิดขึ้นที่ผิวหน้าและความเครียดจะลดลงตามความลึกของพื้นถนน. ดังนั้นวัสดุที่มีคุณภาพสูงสุดจะต้องถูกนำมาสร้างผิวหน้า, ในขณะที่วัสดุที่มีคุณภาพต่ำสามารถถูกใช้ในส่วนลึกของพื้นถนน. คำว่า "ยืดหยุ่น" ถูกนำมาใช้เพราะความสามารถ asphalts ในการโค้งงอและบิดเบี้ยวเล็กน้อย, จากนั้นมันจะกลับไปที่ตำแหน่งเดิมเมื่อปริมาณการจราจรเพื่มขึ้นและลดลง. มันเป็นไปได้ที่การบิดเบี้ยวขนาดเล็กเหล่านี้จะกลายเป็นถาวร, ซึ่งสามารถนำไปสู่การเป็นร่องในเส้นทางล้อตลอดการใช้งาน.
ชีวิตการใช้งานของการปูพื้นแบบยืดหยุ่นโดยทั่วไปจะอยู่ในช่วง 15-20 ปี. ความหนาที่จำเป็นของแต่ละชั้นของการปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่นจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้, ขนาด, จำนวนการใช้ซ้ำๆกันของโหลดจราจร, สภาพแวดล้อม, และอายุการใช้งานที่ต้องการของถนน. ปัจจัยเช่นนี้จะถูกนำมาพิจารณาในระหว่างขั้นตอนการออกแบบเพื่อให้พื้นถนนมีอายุตามที่ได้ออกแบบมาโดยไม่ต้องมีความเครียดมากเกินไป.
การออกแบบการปูพื้นถนนแบบแข็ง
การปูพื้นถนนแบบแข็งโดยทั่วไปจะใช้ในการสร้างสนามบินและทางหลวงสายหลักเช่นระบบทางหลวงระหว่างรัฐ. นอกจากนี้พวกมันโดยปกติจะทำหน้าที่เป็นแผ่นพื้นในงานอุตสาหกรรมหนัก, ลานท่าเรือและท่าเรือจอดเรือ, และลานจอดรถหรือสถานีรถหนัก. เหมือนการปูพื้นถนนแบบยืดหยุ่น, การปูพื้นทางหลวงแบบแข็งได้รับการออกแบบให้เป็นโครงสร้างที่ใช้งานได้ทุกสภาพอากาศ, และใช้ได้ยาวนานเพื่อให้บริการการจราจรความเร็วสูงในวันที่ทันสมัย. การเสนอให้พื้นผิวการขับขี่ที่คุณภาพสูงสำหรับการเดินทางด้วยยานพาหนะที่ปลอดภัย, พวกมันหน้าที่เป็นชั้นโครงสร้างเพื่อการกระจายโหลดที่ล้อในลักษณะที่ความเครียดที่เกิดขึ้นจะถูกส่งไปยังดินฐานราก (subgrade) ในขนาดที่ยอมรับได้.
ปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์คอนกรีต (PCC) เป็นวัสดุที่ใช้กันมากที่สุดในการก่อสร้างของแผ่นถนนแบบแข็ง. เหตุผลสำหรับความนิยมของมันเป็นผลมาจากความพร้อมและความประหยัดของมัน. การปูพิ้นแข็งจะต้องได้รับการออกแบบให้ทนแรงการจราจรซ้ำๆบ่อยๆ. อายุการใช้งานโดยทั่วไปจะอยู่ระหว่าง 30 และ 40 ปี หรือสองเท่าของการปูแบบยืดหยุ่น.
การปูพื้นแบบแข็งถูกสร้างขึ้นโดยทั่วไปเป็นสามชั้น - ชั้นเตรียมฐานราก, ชั้นฐานหรือ subbase และชั้นแผ่นคอนกรีต (concrete slab). แผ่นคอนกรีตจะถูกสร้างขึ้นตามการเลือกของขนาดที่ถูกออกแบบไว้สำหรับแผงของแผ่น (slab panel), ซึ่งมีอิทธิพลโดยตรงต่อความเข้มของความเครียดจากความร้อนที่เกิดขึ้นภายในพื้นถนน. นอกเหนือจากการติดตั้งแผงของแผ่น, การเสริมกำลังอุณหภูมิ (temperature reinforcement) ต้องได้รับการออกแบบมาเพื่อควบคุมพฤติกรรมการแตกร้าวในแผ่น. ระยะห่างระหว่างรอยต่อถูกกำหนดโดยขนาดแผงแผ่น.
สามประเภทหลักของการปูพื้นถนนด้วยคอนกรีตที่ใช้กันทั่วไปคือ (1) การปูพื้นคอนกรีตธรรมดามีรอยต่อ (Jointed plain concrete pavement (JPCP)), (2) การปูพื้นคอนกรีตเสริมแรงมีรอยต่อ (jointed reinforced concrete pavement (JRCP)), และ (3) การปูพื้นคอนกรีตเสริมแรงต่อเนื่อง (continuously reinforced concrete pavements (CRCP)). JPCP จะถูกสร้างด้วยรอยต่อแบบหดตัวซึ่งจะช่วยดูแลการแตกร้าวตามธรรมชาติของแผ่าปูน. แผ่าปูนเหล่านี้ไม่ได้ใช้เหล็กเสริมแรงแต่อย่างใด. JRCP จะถูกสร้างขึ้นที่มีทั้งรอยต่อแบบหดตัวและเหล็กเสริมแรงเพื่อควบคุมการแตกร้าวของแผ่นปูน. อุณหภูมิและความเครียดจากความชื้นที่สูงภายในแผ่นปูนเป็นตัวสร้างการแตกร้าว, ซึ่งเหล็กเสริมแรงจะช่วยยึดเข้าด้วกันให้แน่น. ที่รอยต่อตามขวาง แท่งเดือย (dowel bar) มักจะถูกติดตั้งไว้เพื่อช่วยถ่ายโอนน้ำหนักของยานพาหนะข้ามรอยแตกไป. CRCP พึ่งพาเหล็กเสริมแรงต่อเนื่องแต่เพียงอย่างเดียวเพื่อยึดรอยแตกตามขวางตามธรรมชาติของพื้นถนนเข้าด้วยกัน. การปูพื้นด้วยคอนกรีตอัดแรง (Prestressed concrete) ยังถูกนำมาใช้ในการก่อสร้างทางหลวงเช่นกัน; แต่พวกมันจะไม่เป็นสามัญเหมือนกับสามแบบนี้. การปูพื้นแบบอัดแรงทำให้ความหนาของแผ่น slab บางลงเนื่องจากสามารถทำการ neutralizing ความเครียดที่เกิดจากความร้อนหรือแรงกดทับได้บางส่วนหรือทั้งหมด.
การออกแบบการวางซ้อนทับบนการปูพื้นแบบยืดหยุ่น
ตลอดอายุการใช้งานของพิ้นถนนแบบยืดหยุ่น, โหลดการจราจรที่สะสมอาจทำให้เกิดร่องหรือรอยแตกมากเกินไป, คุณภาพการขับขี่ไม่เพียงพอ, หรือความต้านทานการลื่นไถลมีไม่เพียงพอ. ปัญหาเหล่านี้สามารถหลีกเลี่ยงได้โดยการบำรุงรักษาผิวถนนอย่างเพียงพอ, แต่การแก้ปัญหามักจะมีค่าใช้จ่ายในการบำรุงรักษามากเกินไป, หรือผิวถนนอาจมีความสามารถทางโครงสร้างที่ไม่เพียงพอสำหรับโหลดการจราจรที่ได้คาดการณ์ไว้.
ตลอดชีวิตของทางหลวง, ระดับของการให้บริการจะมีการตรวจสอบและการบำรุงรักษาอย่างใกล้ชิด. วิธีการหนึ่งที่มักใช้ในการรักษาระดับของการบริการของทางหลวงก็คือการวางซ้อนทับ (overlay) บนพื้นผิวของถนน.
อะซองอีสบอร์น
อะซองอีสบอร์น เป็นซิงเกิลพิเศษของอายูมิ ฮามาซากิ  และเคย์โกะวงโกลบ์ จากอัลบั้ม [[อะเบสท์ทู -ไวท์- เป็นซิงเกิลที่ทำขึ้นพิเศษภายใต้โครงการซองเนชัน (songnation) โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อหาเงินช่วยเหลือเหยี่อผู้เคราะห์ร้ายจากเหตุการณ์การก่อการร้ายเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 ออกจำหน่ายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม  พ.ศ. 2544 ขึ้นอันดับ 1 ชาร์ตออริกอนของญี่ปุ่น
วิศวกรรมทางหลวง
การออกแบบการวางซ้อนทับบนการปูพื้นแบบยืดหยุ่น
มีสามประเภททั่วไปของการซ้อนทับที่ใช้บนพื้นแบบยืดหยุ่นได้แก่: การซ้อนทับด้วยยางมะตอย-คอนกรีต, การซ้อนทับด้วยพอร์ตแลนด์ซีเมนต์คอนกรีต, และการซ้อนทับด้วยพอร์ตแลนด์ซีเมนต์คอนกรีตบางเฉียบ.ชั้นคอนกรีตใน overlay ด้วย PCC ธรรมดาถูกวางแบบไม่ติดแน่นอยู่บนพื้นผิวแบบยืดหยุ่น. ความหนาโดยทั่วไปของ overlay ด้วย PCC แบบบางเฉียบคือ 4 นิ้ว (10 เซนติเมตร) หรือน้อยกว่า.
อะซองอีสบอร์น
"องซองอีสบอร์น" เป็นผลงานการประพันธ์ของเท็ตสึยะ โคมุโระ อีกทั้งยังมีซิงเกิลในโครงการนี้อีก 2 เพลงคือ "เดอะมีนนิงออฟพีซ" (The Meaning of Peace) ผลงานการขับร้องของโบอา  และคุมิ โคดะ และเพลง "เลิฟวินอิท" (lovin' it) ผลงานการขับร้องของ m-flo  และนามิเอะ อามุโระ ฉบับร้องเดี่ยวของเพลงนี้ขับร้องโดยอายูมิ โดยบรรจุไว้ในอัลบั้ม ไอแอม... (I am...)  และฉบับร้องคู่บรรจุไว้ในอัลบั้ม ซองเนชัน (songnation)  และ อะเบสท์ทู -ไวท์- (A BEST 2 -WHITE-)
วิศวกรรมทางหลวง
การออกแบบการวางซ้อนทับบนการปูพื้นแบบยืดหยุ่น
มีสองประเภทหลักของขั้นตอนการออกแบบการซ้อนทับผิวทางแบบยืดหยุ่นดังนี้ :
การออกแบบ overlay สำหรับการปูพื้นแบบแข็ง
ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของอายุการใช้งานของการปูพื้นแบบแข็ง, ต้องมีการตัดสินใจทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อสร้างพื้นถนนที่ชำรุดขึ้นใหม่อย่างเต็มที่หรือสร้างเลเยอร์ซ้อนทับ. การพิจารณาการสร้าง overlay บนผิวถนนแบบแข็งสามารถทำได้แม้จะยังไม่ถึงจุดสิ้นสุดของอายุการใช้งาน, มันก็มักจะน่าสนใจทางเศรษฐกิจมากขึ้นที่จะทำชั้นซ้อนทับขึ้นบ่อยครั้ง. ความหนาของชั้นซ้อนทับที่จำเป็นสำหรับพื้นถนนแบบแข็งที่มีโครงสร้างอย่างดีจะมีขนาดบางกว่าพื้นถนนที่ถึงจุดสิ้นสุดของอายุการใช้งานแล้ว. การซ้อนทับแบบแข็งและยืดหยุ่นทั้งสองอย่างถูกใช้ในการฟื้นฟูสภาพพื้นผิวแข็งเช่น JPCP, JRCP และ CRCP.
การออกแบบระบบระบายน้ำ
การออกแบบสำหรับการระบายน้ำที่เหมาะสมของระบบทางหลวงเป็นสิ่งสำคัญต่อความสำเร็จของทางหลวง. โดยไม่คำนึงถึงรูปแบบด้านอื่นๆของถนนว่าจะได้รับการออกแบบและการก่อสร้างดีอย่างไร, ระบบระบายน้ำที่เพียงพอเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับถนนเพื่อความอยู่รอดตลอดอายุการใช้งานของมัน. น้ำส่วนเกินในโครงสร้างทางหลวงหลีกเลี่ยงไม่ได้ย่อมจะนำไปสู่ความล้มเหลวก่อนกำหนด, แม้ว่าความล้มเหลวนั้นจะไม่ได้เป็นหายนะ.
แต่ละระบบระบายน้ำทางหลวงเป็นแบบเฉพาะที่และสามารถที่จะซับซ้อนมาก. ขึ้นอยู่กับภูมิศาสตร์ของภูมิภาค, หลายวิธีสำหรับการระบายน้ำที่เหมาะสมอาจจะไม่สามารถใช้ได้กับอีกที่หนึ่ง. วิศวกรทางหลวงจะต้องกำหนดว่าสถานการณ์ไหนที่การออกแบบควรจะนำมาใช้โดยเฉพาะ, โดยปกติ วิธีการและวัสดุที่เหมาะสมผสมกันหลายอย่างสามารถจะนำน้ำออกไปจากโครงสร้างได้.
การควบคุมการกัดเซาะก็เป็นองค์ประกอบสำคัญในการออกแบบระบบการระบายน้ำทางหลวง. การระบายน้ำที่พื้นผิวจะต้องกระทำเพื่อระบายน้ำฝนหิมะหรือลูกเห็บที่ตกลงมาออกจากโครงสร้าง. ทางหลวงจะต้องได้รับการออกแบบให้มีความลาดชันเพื่อให้น้ำสามารถที่ไหลบ่ามาจะถูกนำไปที่ไหล่ของถนน, ลงไปในคู, และออกจากพื้นที่ไป. การออกแบบระบบระบายน้ำจะต้องใช้การคาดการณ์การไหลบ่าและการแทรกซึมของน้ำ, การวิเคราะห์ช่องเปิด, และการออกแบบท่อระบายน้ำสำหรับการนำน้ำผิวดินไปยังสถานที่ที่เหมาะสม
การก่อสร้างทางหลวง
ก่อนการก่อสร้างทางหลวงโดยทั่วไปจะต้องทำการสำรวจในรายละเอียดและเตรียมฐานราก. วิธีการและเทคโนโลยีในการก่อสร้างทางหลวงมีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลาและมีความซับซ้อนมากขึ้น. ความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยีนี้ได้ยกระดับทักษะที่จำเป็นในการจัดการโครงการก่อสร้างทางหลวง. ทักษะนี้แตกต่างกันไปจากโครงการหนึ่งไปยังอีกโครงการหนึ่ง, ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆเช่นความซับซ้อนและธรรมชาติของโครงการ, ความแตกต่างระหว่างการก่อสร้างใหม่และการบูรณะของเดิมขึ้นมาใหม่, และความแตกต่างระหว่างโครงการที่อยู่ในภูมิภาคพื้นที่เมืองและภูมิภาคพื้นที่ชนบท.
มีองค์ประกอบหลายอย่างของการก่อสร้างทางหลวงซึ่งสามารถแบ่งออกเป็นองค์ประกอบทางเทคนิคและองค์ประกอบเชิงพาณิชย์ของระบบ. บางตัวอย่างของแต่ละองค์ประกอบได้ระบุไว้ด้านล่าง.
โดยปกติแล้วการก่อสร้างเริ่มต้นที่ระดับความสูงที่ต่ำสุดของไซต์งาน, โดยที่ไม่คำนึงถึงประเภทของโครงการ, และทำขึ้นข้างบน. โดยการทบทวนข้อกำหนดด้านปฐพีเทคนิคของโครงการ, จะได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ :
งานก่อสร้างชั้น subbase
ชั้น subbase (subbase course) จะถูกออกแบบให้ใช้วัสดุที่คัดสรรมาอย่างระมัดระวังเนื่องจากเป็นชั้นที่อยู่ระหว่างฐานรากและ base ของพื้นถนน. ความหนาของ subbase โดยทั่วไปอยู่ในช่วง 4-16 นิ้ว, และมันถูกออกแบบมาเพื่อทนต่อความจุของโครงสร้างที่ต้องการของพื้นถนน.
วัสดุทั่วไปที่ใช้สำหรับสร้าง subbase ของทางหลวงประกอบด้วยกรวด, หินบด, หรือดินฐานรากที่ถูกทำให้เสถียรด้วยซีเมนต์, เถ้าลอย, หรือหินปูน. ความสามารถในการดูดซึมน้ำของ subbase จะกลายเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นด้วยความสามารถในการระบายน้ำที่แทรกซึมจากพื้นผิวด้านบน. นอกจากนี้มันยังป้องกันไม่ให้น้ำจากดินซึมผ่านขึ้นมาถึงพื้นผิวถนน.
เมื่อต้นทุนวัตถุดิบในท้องถิ่นมีราคาแพงเกินไปหรือความต้องการวัสดุเพื่อเพิ่มการแบกรับด้านโครงสร้างของฐานย่อยไม่สามารถจัดหามาได้, วิศวกรทางหลวงสามารถเพิ่มความสามารถในการแบกรับของดินที่อยู่ข้างใต้โดยการผสมปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์, ยางมะตอยโฟม, หรือด้วยเทคโนโลยีที่เกิดขึ้นใหม่ เช่น cross-linking styrene acrylic polymer ที่ใช้เพิ่มอัตราส่วนการแบกรับแบบแคลิฟอร์เนีย (California Bearing Ratio) ของวัสดุในแหล่งกำเนิดโดยอัตาส่วน 4 ต่อ 6.
งานก่อสร้างชั้น base
ชั้น base (base course) เป็นส่วนของการปูพื้นถนนและอยู่ใต้พื้นผิวถนนพอดี. หากมีชั้น subbase, ชั้น base จะถูกสร้างเหนือชั้นนี้โดยตรง. มิฉะนั้น มันจะถูกสร้างเหนือฐานราก. ปกติความหนาของ base อยู่ในช่วง 4-6 นิ้วและถูกควบคุมโดยคุณสมบัติชั้นที่อยู่ข้างใต้.
โหลดขนาดหนักถูกนำมาใส่อย่างต่อเนื่องบนพื้นผิวและชั้น base จะดูดซับส่วนใหญ่ของความเครียดเหล่านี้. โดยทั่วไป, ชั้น base จะถูกสร้างด้วยหินคลุกบดที่ยังไม่ปรับสภาพเช่นหินบด, ตะกรัน, หรือกรวด. วัสดุที่ทำ base จะมีความมั่นคงภายใต้การจราจรสูงและมีลักษณะการระบายน้ำที่ดี.
วัสดุชั้น base มักจะถูกปรับสภาพด้วยปูนซีเมนต์, น้ำมันดิน, แคลเซียมคลอไรด์, โซเดียมคลอไรด์, เถ้าลอยหรือหินปูน. การปรับสภาพเหล่านี้จะช่วยให้การรองรับน้ำหนักดีขึ้นสำหรับโหลดนำ้หนักสูง, เพิ่มความแข็งแรงสำหรับน้ำค้างแข็ง, และทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันความชื้นระหว่างชั้น base และชั้นพื้นผิว.
การก่อสร้างชั้นพื้นผิว
บทความหลัก: wearing course
การปูชั้นพื้นผิว (surface course) มีสองประเภทที่ใช้กันมากที่สุดในการก่อสร้างทางหลวงคือ: ประเภทยางมะตอยร้อนผสมและประเภทคอนกรีตปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์. การปูชั้นพื้นผิวเหล่านี้ให้พื้นผิวขับขี่ที่ราบรื่นและปลอดภัย, ในขณะเดียวกันก็มีการถ่ายโอนโหลดการจราจรที่หนาแน่นผ่านชั้น base ต่างๆไปพร้อมกัน และเข้าไปในดินฐานรากที่อยู่ด้านล่าง.
ชั้นยางมะตอยผสมร้อน (HMA)
ชั้นพื้นผิวยางมะตอยผสมร้อนจะเรียกว่าเป็นการปูพื้นแบบยืดหยุ่น. 'ระบบ Superpave' ได้รับการพัฒนาในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980s และได้นำเสนอการเปลี่ยนแปลงให้กับวิธีการออกแบบ, การออกแบบผสม, ลักษณะสมบัติ, และการทดสอบคุณภาพของวัสดุ.
การก่อสร้างผิวถนนแบบลาดยางมะตอยที่มีประสิทธิภาพและใช้งานได้ยาวนานจะต้องใช้ทีมงานก่อสร้างที่มีประสบการณ์, มีความมุ่งมั่นที่จะมีคุณภาพและมีการควบคุมอุปกรณ์การทำงานของพวกเขา.
ปัญหาการก่อสร้าง:
มีการใช้'สารฉาบหน้าหลัก' (prime coat), เป็นยางมะตอยที่มีความหนืดต่ำ, จะถูกนำไปใช้ที่ชั้น base ก่อนที่จะมีการเทชั้นพื้นผิวด้วย HMA. สารฉาบหน้านี้จะยึดวัสดุที่หลวม, ทำการสร้างชั้นเหนียวระหว่างชั้น base และพื้นผิวยางมะตอย.
สารฉาบหน้าเกี่ยว (tack coat) เป็นยางมะตอยอิมัลชันที่มีความหนืดต่ำที่ถูกใช้ในการสร้างความผูกพันระหว่างพื้นผิวหน้าเดิมและ overlay ยางมะตอยใหม่. สารฉาบหน้าเกี่ยวถูกนำมาใช้โดยทั่วไปในการปูพื้นที่อยู่ติดกัน (คันหิน (curb)) เพื่อช่วยการยึดเกาะรำหว่าง HMA และคอนกรีต.
ชั้นพอร์ตแลนด์ซีเมนต์คอนกรีต (PCC)
ชั้นพอร์ตแลนด์ซีเมนต์คอนกรีต (PCC)จะหมายถึงการปูพื้นถนนแบบแข็ง, หรือการปูพื้นคอนกรีต. โดยทั่วไปมีสามประเภทได้แก่ - เรียบมีรอยต่อ, เสริมแรงมีรอยต่อและเสริมแรงต่อเนื่อง.
โหลดการจราจรจะถูกโอนระหว่างส่วนต่อส่วนเมื่อหินคลุกขนาดใหญ่กว่าในส่วนผสมของ PCC จะล็อคภายในเข้าด้วยกัน, หรือผ่านทางอุปกรณ์ถ่ายโอนโหลดในรอยต่อตามขวางของพื้นผิว. แท่งเดือยจะถูกนำมาใช้เป็นอุปกรณ์ถ่ายโอนโหลดได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อถ่ายโอนโหลดข้ามรอยต่อตามขวางในขณะที่ยังคงไว้ซึ่งการจัดแนวในแนวนอนและแนวตั้ง. แท่งประกับ (tie-bar) จะเป็นแท่งเหล็กขึ้นรูปหรือเหล็กข้ออ้อยที่วางไปตามรอยต่อแนวยาวเพื่อยึดส่วนต่างๆของพื้นให้อยู่กับที่.
การบำรุงรักษาทางหลวง
วัตถุประสงค์โดยรวมของการบำรุงรักษาทางหลวงคือการแก้ไขข้อบกพร่องและรักษาและซ่อมบำรุงโครงสร้างของถนน. ข้อบกพร่องจะต้องถูกกำหนด, ทำความเข้าใจ, และถูกบันทึกไว้ในอันที่จะเลือกแผนการบำรุงรักษาที่เหมาะสม. ข้อบกพร่องจะแตกต่างกันระหว่างการปูพื้นแบบยืดหยุ่นและแบบแข็ง.
วัตถุประสงค์หลักของการบำรุงรักษาทางหลวงมีสี่อย่างคือ:
โดยการปฏิบัติบำรุงรักษาเป็นประจำ, ระบบทางหลวงและทุกองค์ประกอบของมันสามารถได้รับการรักษาให้อยู่ในสภาพเดิมเมื่อแรกสร้างของมัน.
การบริหารจัดการโครงการ
การบริหารจัดการโครงการจะเกี่ยวข้องกับการจัดตั้งองค์กรและการจัดโครงสร้างของกิจกรรมต่างๆของโครงการตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ. กิจกรรมอาจเป็นการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานเช่นถนนและสะพานหรือกิจกรรมการบำรุงรักษาหลักและรองที่เกี่ยวข้องกับการสร้างโครงสร้างพื้นฐานดังกล่าว. โครงการและกิจกรรมที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจะต้องได้รับการจัดการในลักษณะมืออาชีพและจะต้องแล้วเสร็จภายในเวลาและงบประมาณที่กำหนด. นอกจากนี้การลดผลกระทบทางสังคมและสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งสำคัญในความสำเร็จของการบริหารจัดการโครงการ
หญ้าตัดฅน
หญ้าตัดฅน (The Kurodians) คือภาพยนตร์คัลท์ขาวดำหลุดโลกจากประเทศไทย กำกับโดย ณัฏฐา หอมทรัพย์ ผสมผสานความเป็นไซไฟ แฟนตาซี และอารมณ์ขันเพี้ยนๆ เกี่ยวกับชาวคุโรเดี้ยนจากเกาะคุโรดะ ที่ต้องการกอบกู้เอกราชของชาติจากปกครองของประเทศธัยญ์ โดยมีศูนย์กลางของเรื่องอยู่ที่เหล่านักฟุตบอลทีมชาติธัยญ์ หนังแบ่งเป็น 3ตอน ได้แก่ ภาคปัจจุบัน (หญ้าห้า) ภาคอดีต (หญ้าหก) และ ภาคอนาคต (หญ้าเจ็ด)
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเลือกเข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์ Shiver International Film Festival 2017 ประเทศแคนาดา โดยทางเทศกาลได้จำกัดความภาพยนตร์เรื่องนี้ว่า "สนุก หลุดโลก ราวกับถูกลิขิตให้เป็นหนังคัลท์คลาสสิค" ก่อนเข้าฉายอย่างเป็นทางการในประเทศไทย ที่โรงภาพยนตร์ Bangkok Screening Room ระหว่างวันที่ 29 พฤศจิกายน ถึง 20 ธันวาคม พ.ศ. 2560
ในปี พ.ศ. 2561 "หญ้าตัดฅน" เข้าชิง 2 รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 26 ได้แก่ รางวัลนักทำหนังหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และ ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม
ในปีเดียวกัน "หญ้าตัดฅน" ได้รับเลือกเข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์ Derby Film Festival ประเทศอังกฤษ โดยทางเทศกาลบรรยายว่า "เป็นหนังไซไฟบ้าพลัง เต็มไปด้วยฉากแอ็กชั่นสุดป่วน เล่นประเด็นสารพัดตั้งแต่ พลังจิต การกีฬา การโคลนนิ่ง และ ผู้อพยพ" นอกจากนั้นยังเปรียบเทียบหนังเรื่องนี้กับหนังคัลท์ญี่ปุ่นเรื่อง Tetsuo: The Iron Man กำกับโดย ชินยะ ทสึกาโมโตะ
นักวิจารณ์ต่างประเทศท่านหนึ่งได้แสดงความเห็นว่า "เป็นงานจินตนาการที่น่าทึ่ง" "73นาทีแห่งแอ็กชั่นต่อเนื่อง" "ยากที่จะเข้าใจ แต่ก็ยากที่จะไม่หลงรักภาพยนตร์เรื่องนี้" และชื่นชมความน่าสนใจของเสียงและดนตรีที่ส่งเสริมความบ้าคลั่งของหนัง
ในวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2561 "หญ้าตัดฅน" เข้าฉายอย่างเป็นทางการอีกครั้งที่โรงภาพยนตร์ House RCA เป็นเวลาสองสัปดาห์
ต่อมาในเดือนกันยายนปีเดียวกัน "หญ้าตัดฅน" ได้รับเลือกเข้าฉายในเทศกาลหนังคัลท์ CIM Sueca ประเทศสเปน ได้ถูกกล่าวถึงว่า "ภาพยนตร์บ้าพลังจากประเทศไทย สุดคัลท์โฉบเฉี่ยว ที่สร้างความเปิดหูเปิดตาแก่ผู้เข้าชม" และได้รับรางวัลชมเชยสาขากำกับการแสดง และ นักแสดงสมทบ (วชร กัณหา)
การสร้าง
"หญ้าตัดฅน" แบ่งเป็น 3 ตอน เสมือนหนังสั้น 3 เรื่อง ประกอบด้วย "หญ้าห้า" "หญ้าหก" และ "หญ้าเจ็ด" ทยอยถ่ายทำและตัดต่อ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ถึง 2560 มีการแก้ไขปรับเปลี่ยนบทไปตามสถานการณ์ ก่อนนำมาตัดต่อรวมกันเป็นภาพยนตร์ขนาดยาวในชื่อ "หญ้าตัดฅน"
ในปี พ.ศ. 2558 หนังสั้น "หญ้าหก" ได้รับรางวัลวิจิตรมาตรา จากเทศกาลหนังสั้นโดยมูลนิธิหนังไทย นอกจากนั้นยังเข้าชิงรางวัลรัตน์ เปสตันยี และ รางวัลนักแสดงยอดเยี่ยม (ธัญ เปลวเทียนยิ่งทวี) จากเทศกาลเดียวกัน
นอกจากตำแหน่งผู้กำกับ เขียนบท และตัดต่อแล้ว ณัฏฐา หอมทรัพย์ยังรับตำแหน่งผู้ออกแบบเสียงและทำดนตรีประกอบภาพยนตร์อีกด้วย
รางวัล
รางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 26
วัดตาลเรียง
วัดตาลเรียง เป็นวัดในพระพุทธศาสนาสังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลบัวงาม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในบริเวณบ้านตาลเรียง วัดตาลเรียงตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2435 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2525
ที่มาของชื่อวัด
จากการสืบค้นเพื่อต้องการทราบที่มาของชื่อวัดตาลเรียง ปรากฏว่าไม่พบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ หลังจากสอบถาม	คนในชุมชนในท้องถิ่น  ทำให้ทราบและสันนิษฐานได้ว่า  ในอดีตบริเวณในบริเวณที่เป็นพื้นที่ตั้งของวัดและบริเวณชุมชนโดยรอบ เป็นที่ราบลุ่ม เหมาะสภาพแก่การทำนา พื้นนาโดยทั่วไปจะมีต้นตาลขึ้นเองตามธรรมชาติและประชาชนปลูกขึ้นเองบ้าง และมักจะเรียงกันเป็นแถวตามพื้นที่บนคันนา ทั้งนี้เพื่อจะนำส่วนที่เป็นผลผลิตของต้นตาลมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อการดำรงชีวิตประจำวัน ประชาชนในพื้นที่จึงร่วมใจกันเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “บ้านตาลเรียง” และรวมใจกันก่อตั้งวัดประจำหมู่บ้านขึ้นโดยให้ชื่อว่า “วัดตาลเรียง” พร้อมทั้งหลักฐานของกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย เมื่อพุทธศักราช 2482 ได้ประกาศยุบรวมตำบลดอนข่อย รวมกับตำบลบัวงาม แล้วกำหนดให้เป็นตำบลบัวงาม พร้อมกำหนดชื่อบ้านหมู่ที่ 6 ที่เป็นพื้นที่ตั้งของวัดในปัจจุบันนี้ว่า “วัดตาลเรียง”
ประวัติวัดตาลเรียง
รูปที่ 1 ในสมัยนั้นมีพระภิกษุองค์หนึ่ง ชื่อว่าอาจารย์คลื้น  ท่านอุปสมบทอยู่ที่วัดใหญ่โพหัก  ต.โพหัก  อ.บางแพ  จ.ราชบุรี  ท่านมีที่นาส่วนตัวอยู่ที่บ้านตาลนี้   ที่นาของท่านนี้เมื่อสร้างวัดขึ้นแล้วจะเหมาะสมมาก  เพราะที่ของท่านแปลงนี้  อยู่ติดกับคลองโพหักหรือคลองบัวงาม (คลองนี้ขุดเมื่อ  พ.ศ.  2430)  ประชาชนจึงพร้อมใจกันไปขอความกรุณาจากท่าน  และท่านก็เห็นดีตกลงกับประชาชน  ยกที่ดินแปลงนี้ให้เป็นที่สร้างวัด  ประชาชนได้พร้อมใจกันนิมนต์ท่านให้มาเป็นประธานในการสร้างวัด  และท่านก็ตกลงใจเห็นดีกับประชาชนด้วย  ที่ดินแปลงนี้มีเนื้อที่  30  ไร่  1  งาน  70  วา  ท่านได้เริ่มสร้างวัดนี้เมื่อ  พ.ศ. 2435 เป็นต้นมา   ท่านได้ตั้งชื่อวัดนี้ว่า “วัดตาลเรียง” เหตุที่ตั้งชื่อเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ในสมัยนั้นพื้นที่บริเวณที่สร้างวัด เป็นที่ดอน ตามคันนามีต้นตาลเรียงกันเป็นแถว ท่านจึงตั้งชื่อวัดนี้ตามสภาพท้องถิ่น ท่านได้เอาใจใส่ก่อสร้างและปกครองพระภิกษุสามเณรภายในวัดมาจนถึง พ.ศ. 2426 ท่านได้มรณภาพที่วัดตาลเรียงนี้
รูปที่  2  ชื่อพระอธิการฉาย  ท่านเกิดที่ตำบลโพหัก อำเภอบางแพ  จังหวัดราชบุรี  บิดาชื่อนายรอด  มารดาชื่อนางนุ่ม  ท่านได้อุปสมบทที่วัดใหญ่โพหัก  ประชาชนได้ไปนิมนต์ท่านมาเป็นสมภารวัดตาลเรียง  ตำบลดอนข่อย  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  เมื่อ  พ.ศ. 2447 ท่านได้จัดการบูรณะซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างให้เรียบร้อย  ท่านได้ชักชวนประชาชนจัดการสร้างโบสถ์ขึ้นมาหลังหนึ่งซึ่งทำด้วยไม้  ได้ทำพิธีปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อ  พ.ศ. 2455 ท่านได้ปกครองดูแลวัดตาลเรียงนี้มาจนถึง  พ.ศ. 2473 ท่านได้มรณภาพที่วัดตาลเรียง
รูปที่ 3  ชื่อว่าพระอธิการปลื้ม  ฉายา  จนฺทสโร  ท่านเกิดที่ตำบลโพหัก  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  บิดาชื่อ นายคต  มารดาชื่อนางสุก  นามสกุลโพธิ์มี  ท่านได้อุปสมบทอยู่ที่วัดใหญ่โพหัก  ประชาชนได้นิมนต์ท่านมาเป็นสมภารวัดนี้เมื่อ  พ.ศ. 2472 ท่านได้ชักชวนประชาชนจัดการสร้างศาลาการเปรียญขึ้นซึ่งทำด้วยไม้และท่านได้จัดการซ่อมแซมโบสถ์ขึ้นใหม่  ท่านได้จัดการให้มีงานปิดทองลูกนิมิตเมื่อ  พ.ศ. 2475 ท่านได้ปกครองดูแลวัดตาลเรียงนี้มาตลอด  ต่อมาทางราชการได้จัดการรวมตำบลดอนข่อยมาขึ้นกับตำบลบัวงามเมื่อ  พ.ศ. 2482 ท่านได้ปกครองวัดตาลเรียงนี้มาจนถึง  พ.ศ. 2492 ท่านก็ได้ลาออกจากการเป็นสมภารวัดตาลเรียงนี้ไป
รูปที่ 4  คือท่านพระครูคุณาภิรมณ์ (เชย)  ฉายา  คุณาภิรโต  ท่านเกิดที่ตำบลดอนไผ่  อำเภอบ้านแพ้ว  จังหวัดสมุทรสาคร  บิดาชื่อนายสุก  มารดาชื่อนางสร้อย  นามสกุล  ศรีรัตน์  ท่านได้อุปสมบทที่วัดดอนคลัง  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  ประชาชนได้นิมนต์ท่านมาเป็นสมภารวัดตาลเรียงนี้  เมื่อ พ.ศ. 2493   ท่านได้ชักชวนประชาชนเริ่มก่อสร้างโรงเรียนพระปริยัติธรรมและโรงเรียนประชาบาลขึ้นพร้อมกัน  ต่อมา  พ.ศ. 2498 นายอ่อง  นางคลัง  วิงวอน  อยู่ตำบลบัวงาม  ได้ซื้อที่ดินถวายให้แก่วัดตาลเรียงนี้  เป็นจำนวน  4  ไร่  3งาน  68  วา  ในพ.ศ. 2500 ประชาชนทั่วไปได้ซื้อที่ดินถวายวัดตาลเรียงจำนวน  14  ไร่ ........งาน  24  วา   พ.ศ. 2508 ท่านได้ชักชวนประชาชานสร้างศาลาการเปรียญซึ่งทำด้วยไม้แบบทรงไทย  มีช่อฟ้อใบระกา  พ.ศ. 2510 ท่านได้จัดการสร้างถนนสายโพหักเข้าถึงวัดตาลเรียง  ต่อมาท่านได้ลาสิกขาบทเมื่อ  พ.ศ. 2512
รูปที่ 5  คือท่านพระครูปลัดนาค  ฉายา  ยตฺตธมฺโม  เกิดที่ตำบลบัวงาม  อำเภอดำเนินสะดวก  จังหวัดราชบุรี  บิดาชื่อนายโสม  มารดาชื่อนางหลัก  นามสกุลแสงอากาศ  ท่านได้อุปสมบทที่วัดบัวงาม  ท่านได้มาเป็นสมภารของวัดตาลเรียงเมื่อ  พ.ศ. 2513 ท่านได้จัดการบูรณะเสนาสนะให้เรียบร้อยตลอดมา  ท่านได้ชักชวนประชาชนสร้างอุโบสถ์หลังใหม่ขึ้นเป็นคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยแบบมีช่อฟ้าใบระกา  ได้วางศิลาฤกษ์  เมื่อวันที่  17  มีนาคม  พ.ศ. 2515 ท่านได้จัดการสร้างอุโบสถหลังนี้ตลอดมา  และท่านได้ชักชวนประชาชนได้ช่วยกันก่อสร้างสาธารณประโยชน์  เช่น  จัดการพัฒนาถนนสายโพหัก  -  บัวงาม  ได้จัดการนำเอาไฟฟ้าเข้ามาสู่หมู่บ้านและวัด  ตลอดจนถึงได้จัดการติดต่อเรื่องก่อสร้างโรงเรียนประชาบาล  เป็นต้นท่านได้กำหนดงานปิดทองฝังลูกนิมิตอุโบสถหลังใหม่นี้  ในวันที่  11-19  กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2526
รูปที่ 6 คือท่านพระครูธรรมสาทิส (ฉลวย อิฏฺฐผโล) ท่านเกิดที่ตำบลปลายโพงพาง อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม บิดาชื่อนายเปลี่ยน กลัดกลีบ มารดาชื่อนางผลัด กลัดกลีบ อุปสมบทเมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2521 ณ วัดบางแคใหญ่ ตำบลแควอ้อม อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม จำพรรษาอยู่วัดบางแคใหญ่ 1 พรรษา พ.ศ. 2522 ได้ย้ายมาจำพรรษาที่วัดโพธิ์ราฎร์บูรณะได้ช่วยเจ้าอาวาสบูรณะสร้างอุโบสถ 1 หลัง ท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดแห่งนี้เป็นเวลา 6 พรรษา เมื่อ พ.ส. 2528 ประชาชนชาวบ้านตาลเรียงได้นิมนต์ท่านมาจำพรรษาที่วัดตาลเรียง ท่านได้ร่วมกับญาติโยมสร้างและปรับปรุงวัดตาลเรียงให้เจริญรุ่งเรืองตลอดมา ท่านได้มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2547 นับว่าท่านมีคุณูปการแก่วัดตาลเรียงแห่งนี้เป็นอย่างมาก
รูปที่ 7 คือท่านพระครูวิสุทธิ์ปัญญาวัฒน์ (ทวี ปญฺญาวฒฺโน) องค์ปัจจุบัน สถานะเดิมท่านเป็นคนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ นายทวี ไกรเดช บิดาชื่อนายวัน มารดาชื่อนางละออง ไกรเดช อยู่บ้านเลขที่ 8 หมู่ 4 ณ บ้านกุ่ม ตำบลบ้านกุ่ม อำเภอบางบาลจังหวัดพระนครศรีอยุธยา อุปสมบทเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2539 ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 10 ณ พัทธสีมาวัดตาลเรียง ตำบลบัวงาม อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชชบุรี มีพระครูสุนทรปริยัติคุณ (พระปริยัติกิจโสภณ) วัดบัวงาม พระอารามหลวงเป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูโสภณธรรมนาทวัดบัวงามพระอารามหลวงเป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูธรรมสาทิส วัดตาลเรียงเป็นพระอนุสาวนาจารย์
วิทยะฐานะทางโลกท่านสำเร็จประโยควิชาชีพ (ช่างสำรวจ) วิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ เมื่อ พ.ศ. 2513 ส่วนทางธรรม พ.ศ. 2545 สอบไล่ได้นักธรรมชั้นเอก พ.ศ. 2554 พุทธศาสตร์บัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นผู้ทรงพระปาฏิโมกข์ ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดตาลเรียงเมื่อ พ.ศ. 2547 ท่านได้ทำการพัฒนาวัดตาลเรียงให้เจริญรุ่งเรืองเรื่อยมาจวบจนมาถึงปัจจุบัน
ทำเนียบเจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสนับแต่ก่อตั้งวัดมาจำนวน 7 รูป
กิจกรรมภายในวัด
กิจกรรมตามโอกาสวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
ริทแดร์วัลคือเริน
ริทแดร์วัลคือเริน (Ritt der Walküren) เป็นคีตกรรมโดยริชชาร์ท วากเนอร์ ซึ่งเป็นเพลงประกอบอุปรากร แหวนของนีเบอลุง บทเพลงนี้ปรากฏอยู่ในองก์ที่หนึ่ง ของภาคที่หนึ่ง "ธิดาวัลคือเรอ" (Die Walküre)
วากเนอร์เริ่มแต่งทำนองท่อนนี้ตั้งแต่วันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1851 ฉบับร่างแต่งแล้วเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1854 แล้วเสร็จสมบูรณ์เมื่อราว ค.ศ. 1856 ใช้บรรเลงประกอบอุปรากรช่วงที่เหล่าวัลคือเรอสี่นางบินรวมกลุ่มกันเป็นฝูง ผลงานชิ้นนี้เป็นชิ้นหนึ่งของวากเนอร์ที่ได้รับความนิยมที่สุด
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับการบรรเลงต่อสาธารณชนครั้งแรกในรอบปฐมทัศน์ของอุปรากรภาค "ธิดาวัลคือเรอ" เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1870 ที่โรงละครแห่งชาติมิวนิก ต่อมาวากเนอร์ได้รับคำร้องขอให้นำไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ แยกออกมาบรรเลงต่างหาก แต่วากเนอร์กลับไม่ยินดีให้มีการแสดงดังกล่าว ทั้งยังเขียนจดหมายไปตำหนิสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์และจัดจำหน่ายชีตมิวสิก เฉพาะท่อนริทแดร์วัลคือเริน ที่เมืองไลพ์ซิช ในเวลาต่อมาเขากลับเปลี่ยนใจยอมให้มีการแสดงเฉพาะท่อนนี้  เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ในการแสดงที่ลอนดอน ซึ่งเขาเป็นผู้อำนวยเพลงด้วยตนเอง ได้มีการบรรเลงไรด์ออฟเดอะวาลคิรีส์ ซ้ำในช่วงอองคอร์
ริทแดร์วัลคือเรินได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่วงทำนองที่สร้างความฮึกเหิม ได้รับการบันทึกว่าถูกนำมาเปิดกระจายเสียงทางวิทยุคลื่นสั้นโดยกองพลยานเกราะเยอรมัน ก่อนเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง, ถูกนำมาใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาชวนเชื่อของกองทัพอากาศเยอรมัน ทั้งยังปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยม เช่น นำไปบรรเลงประกอบภาพยนตร์เงียบ เดอะ เบิร์ธ ออฟ อะ เนชั่น ในปีค.ศ. 1915 และฉากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพสหรัฐโจมตีหมู่บ้านเวียดกงในภาพยนตร์ อะโพคาลิปส์นาว ในปี ค.ศ. 1979
ปลาสร้อยลูกกล้วย
ปลาสร้อยลูกกล้วย หรือ ปลามะลิเลื้อย เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งในสกุลปลาสร้อยลูกนุ่น (Labiobarbus) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
ถิ่นที่อยู่
ปลาสร้อยลูกกล้วยมีถิ่นกำเนิดและอาศัยในไทย (พบได้ทั่วทุกภาค โดยเฉพาะในแม่น้ำสายหลักและสาขาในลุ่มน้ำเจ้าพระยา ลุ่มน้ำบางปะกง และลุ่มน้ำโขง); ลาว (เช่นในลุ่มน้ำโขง ลุ่มน้ำเซบั้งไฟ และลุ่มน้ำเทิน); กัมพูชา (เช่นที่ทะเลสาบเขมรและแม่น้ำโขงที่จังหวัดสตึงแตรง) และภาคใต้ของเวียดนาม นอกจากนี้ยังมีรายงานการพบเห็นที่บริเวณเขื่อนเจินเดอโระฮ์ในรัฐเปรักทางภาคเหนือของมาเลเซียตะวันตก แต่ยังไม่ได้รับการยืนยัน
ลักษณะ
ปลาสร้อยลูกกล้วยมีขนาดยาวประมาณ 10–18 เซนติเมตร ลำตัวเพรียวยาว หัวเล็ก หางคอด และปากเล็ก มีหนวดที่มุมปาก 2 คู่ ยาวเลยขอบหลังตา [ต่างจากปลาสร้อยลูกนุ่นหรือปลาหลาวทอง (L. leptocheilus) ซึ่งมีหนวดมุมปากสั้นกว่า ไม่ถึงขอบหลังตา] ลำตัวสีเงินวาว เกล็ดเล็ก มีแถบสีคล้ำ 5–6 แถบ พาดไปตามความยาวของลำตัว เกล็ดใต้ท้องสีขาวนวล ครีบสีจางหรือเหลืองอ่อน ครีบหลังเป็นแผงยาวถึงโคนหาง ครีบหางเว้าลึก สีเหลืองออกแดงเรื่อ ๆ บางตัวมีแต้มจุดที่หลังครีบอกและโคนหาง
พฤติกรรม
ปลาสร้อยลูกกล้วยอาศัยอยู่ทั้งในแหล่งนํ้านิ่งและแหล่งนํ้าไหล ไม่ว่าจะเป็นหนองบึงหรือแม่น้ำลำธารก็ตาม เป็นปลาที่มีชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงประมาณ 10–20 ตัวหรือมากกว่านั้น และมักพบรวมกับปลาสร้อยชนิดอื่น ๆ โดยจะอยู่บริเวณพื้นทรายหรือบริเวณน้ำตื้นใกล้ตลิ่งที่มีกองไม้ ท่อนไม้ ต้นหญ้า เพื่อหาอาหาร ซึ่งได้แก่ สัตว์หน้าดินขนาดเล็กและแพลงก์ตอนจำพวกพืช ตะไคร่น้ำ และไรน้ำ
ในอดีต ปลาสร้อยลูกกล้วยมีอยู่อย่างชุกชุม เมื่อตกใจจะกระโดดขึ้นจากผิวน้ำพร้อมกันทำให้เกิดเสียงดังซ่า จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "ปลาซ่า" ซึ่งเป็นชื่อสามัญที่ใช้เรียกปนกับปลาสร้อยชนิดอื่น ๆ ที่มีพฤติกรรมเหมือนกัน เช่น ปลาสร้อยนกเขา (O. vittatus) ในสกุลปลาสร้อยนกเขา (Osteochilus); ปลาสร้อยลูกนุ่น (L. leptocheilus), ปลาสร้อยลูกกล้วยลาย (L. lineatus) ในสกุลปลาสร้อยลูกนุ่น เป็นต้น นอกจากนี้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือยังมีชื่อเรียกปลาสร้อยชนิดต่าง ๆ ในสกุลปลาสร้อยลูกนุ่นนี้ว่า "ปลาคุยลาม" ด้วย
การใช้ประโยชน์
ปลาสร้อยลูกกล้วยรวมทั้งปลาสร้อยชนิดอื่น ๆ เป็นที่นิยมบริโภคกันทั่วไป โดยนำมาประกอบอาหารได้หลากหลายวิธี เช่น ทอด ย่าง ต้มแกง เข้าเครื่องลาบ หรือแปรรูปเป็นปลาแห้ง ปลาส้ม ปลาร้า เป็นต้น ในอดีตครั้งยังพบชุกชุมมีการนำมาทำน้ำปลา นอกจากนี้ยังนิยมเลี้ยงเป็นปลาตู้เพราะมีความสวยงามและอดทน
โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์
โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางและเป็นโรงเรียนประจำอำเภอพนมทวน สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 8 (ราชบุรี-กาญจนบุรี) สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษา ตอนต้น - ปลายจัดการศึกษาแบบ สหศึกษา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2501 จำนวนเนื้อที่ : 187 ไร่ 2 งาน (ขึ้นทะเบียนที่ราชพัสดุ เลขที่ กจ.19) เมื่อเริ่มมีการเรียนการสอนครั้งแรกยังไม่มีอาคารเรียนต้องอาศัยหอพักโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พนมทวนเป็นที่เรียนชั่วคราว และได้เริ่มก่อตั้งอาคารเรียนเมื่อวันที่ 31 สิงกาคม พ.ศ. 2502 สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 เป็นอาคารแบบ 003 ระยะนั้นการจัดการศึกษายังไม่ก้าวหน้า เพราะขาดวัสดุอุปกรณ์การเรียนการสอน จึงได้เข้าโครงการพัฒนาชนบท รุ่นที่ 13 พ.ศ. 2519 ไปัจจุบันทางโรงเรียนได้เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ ๑ - มัธยมศึกษาชั้นปีที่ ๖ จนถึงปัจจุบัน โดยมีนายนรายุทธ แสงโสภณ เป็นผู้อำนวยการ
ปัจจุบัน โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ เปิดการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ถึง มัธยมศึกษาตอนปลาย
ประวัติโรงเรียน
ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน 2501 จำนวนเนื้อที่ : 187 ไร่ 2 งาน (ขึ้นทะเบียนที่ราชพัสดุ เลขที่ กจ.19) เมื่อเริ่มมีการเรียนการสอนครั้งแรกยังไม่มีอาคารเรียนต้องอาศัยหอพักโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พนมทวนเป็นที่เรียนชั่วคราว และได้เริ่มก่อตั้งอาคารเรียนเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2502 สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 เป็นอาคารแบบ 003 ระยะนั้นการจัดการศึกษายังไม่ก้าวหน้า เพราะขาดวัสดุอุปกรณ์การเรียนการสอน จึงได้เข้าโครงการพัฒนาชนบท รุ่นที่ 13 พ.ศ. 2519 ได้รับวัสดุอุปกรณ์วิชาการและอาชีพเป็นจำนวนมาก เอกลักษณ์โดดเด่นที่ มีชื่อเสียงระดับประเทศคือ วงดนตรีลูกทุ่งของโรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ แชมป์รายการชิงช้าสวรรค์คอนเทสต์ประจำฤดูร้อนปีที่ 7 พ.ศ. 2555 ชนะโรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย จ.นครปฐม และชนะรอบแรกรายการชิงช้าสวรรค์คอนเทสต์ปีที่ 9 พ.ศ. 2558 พบกับ โรงเรียนลานกระบือวิทยา จ.กำแพงเพชร และรอบสองชนะโรงเรียนปักธงชัยประชานิรมิตร จ.นครราชสีมา ออกอากาศทาง เวิร์คพอยท์ ครีเอทีฟทีวี และทีมหุ่นยนต์ที่สามารถคว้าเหรียญทองแดงจากโอลิมปิกวิชาการหุ่นยนต์ ณ เขตการปกครองพิเศษฮ่องกง สาธารณรัฐประชาชนจีน ปัจจุบันทางโรงเรียนได้เปิดการเรียนการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 1 -  มัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 จนถึงปัจจุบัน โดยมีท่านผู้อำนวยการ นรายุทธ แสงโสภณ เป็นผู้อำนวยการคนปัจจุบัน
ปัจจุบัน โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ เปิดการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ถึง มัธยมศึกษาตอนปลาย ปัจจุบันมีนักเรียนกว่า 1,100 คน
ประวัติโรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์
โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ ได้ถือกำหนดขึ้นโดยเสียงเรียกร้องของประชาชนชาวอำเภอพนมทวน ทั้งนี้เนื่องจากความเดือดร้อนของผู้ปกครองต้องส่งบุตรหลานไปศึกษาต่อที่อื่น ทำให้สิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายมาก ดังนั้น นายแผน ศิริเวชธพันธ์ ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี เป็นผู้สนใจเกี่ยวกับการศึกษาของจังหวัดกาญจนบุรี และเห็นความเดือดร้อนของประชาชนในท้องที่อำเภอพนมทวน จึงได้ทำหนังสือถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ขอให้เปิดโรงเรียนมัธยมวิสามัญศึกษาขึ้นที่ อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี กระทรวงศึกษาธิการได้รับเรื่องทราบเรื่องแล้ว จึ้งแจ้งมาทางจังหวัดกาญจนบุรี เพื่อขอทราบความคิดเห็นของจังหวัด ดังนั้นจังหวัดจึงได้มอบให้ทางอำเภอพนมทวนดำเนินการพิจารณา ในขณะนั้น นายสุวรรณ ชาญวิทยา ศึกษาธิการอำเภอพนมทวนมีความปรารถนาที่จะขยายการศึกษาของอำเภอพนมทวนให้มีถึงระดับมัธยมสึกษาปีที่ ๔ - ๖ อยู่แล้วทางอำเภอจึงร่วมกันเสนอโครงการ และนัดประชุมชาวบ้าน ข้าราชการ ครู กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน พ่อค้าและคหบดี เพื่อปรึกษาหารือ และขอทราบความคิดเห็นเมื่อวันที่ ๕ เมษายน ๒๕๐๑ โดยมี่นายประชา สวัสดิมงคล นายอำเภอพนมทวน เป็นประธานในการประชุมลงประชามติเห็นชอบในการจัดตั้งโรงเรียนมัธยมวิสามัญศึกษาขึ้นในอำเภอนี้เป็นเอกฉันท์ และเห็นควรให้ทางฝ่ายเจ้าหน้าที่บริหารการศึกษา โดยมีศึกษาธิการอำเภอดำเนินการอนุมัติเปิดโรงเรียนมัธยมวิสามัญศึกษาต่อไป ให้ทันเปิดภาคเรียนต้น ปีการศึกษา ๒๕๐๑ และให้จัดตั้งคณะกรรมการดำเนินการหาเงินสมทบทุนในการปลูกสร้างไม่น้อยกว่าครึ่งหนึ่งของราคาปลูกสร้างตามเงื่อนไขที่ศึกษาธิการอำเภอไปติดต่อกับทางกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อที่ประชุมยอมรับเงื่อนไขของกระทรวงศึกษาธิการแล้ว ผลก็ปรากฏว่าทางกระทรวงศึกษาธิการอนุมัติให้เปิดโรงเรียนมัธยมวิสามัญศึกษา ในอำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี
ตั้งแต่ปีพุทธศักราช ๒๕๐๑ เป็นต้นไป ตามประกาศของกระทรวงศึกษาธิการ เรื่องตั้งโรงเรียนรัฐบาล ประกาศ ณ วันที่ ๒๑ พฤษภาคม ๒๕๐๑ ขณะนั้น ม.ล.ปิ่น มาลากุล ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อเริ่มมีการเรียนการสอนครั้งแรกยังไม่มีอาคารเรียนต้องอาศัยหอพักโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์พนมทวนเป็นที่เรียนชั่วคราว และได้เริ่มก่อตั้งอาคารเรียนเมื่อวันที่ 31 สิงกาคม พ.ศ. 2502 สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 เป็นอาคารแบบ 003 ระยะนั้นการจัดการศึกษายังไม่ก้าวหน้า เพราะขาดวัสดุอุปกรณ์การเรียนการสอน จึงได้เข้าโครงการพัฒนาชนบท รุ่นที่ 13 พ.ศ. 2519 ได้รับวัสดุอุปกรณ์วิชาการและอาชีพเป็นจำนวนมาก ในปี พ.ศ. 2525 โรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ได้เข้าโครงการโรงเรียนมัธยมศึกษา เพื่อพัฒนาชนบท เป็นเวลา 2 ปี และได้รับการสนับสนุนอาคารเรียน อาคารประกอบ ปรับปรุงบริเวณโรงเรียนวัสดุ - ครุภัณฑ์ จำนวนมากและปัจจุบันได้ขยายการศึกษาถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ในปี พ.ศ. 2546 โรงเรียนได้รับการคัดเลือกเข้าโครงการหนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝันและเป็นโรงเรียนเร่งสู่ฝัน (Fast Track) ของจังหวัดกาญจนบุรี ในปี พ.ศ. 2548 ได้รับการประเมินโรงเรียนผ่านเกณฑ์การประเมินให้เป็น "โรงเรียนต้นแบบโรงเรียนในฝัน" ปัจจุบันทางโรงเรียนพนมทวนชนูปถัมภ์ได้เปิดแผนการเรียนการสอนในระบบดังต่อไปนี้
ปรัชญาปารมิตา
ปรัชญาปารมิตา (อักษรเทวนาครี: प्रज्ञा पारमिता, Shes-rab-pha-rol-phyin ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་, 般若波羅蜜多/般若波罗蜜多, Pinyin: bō'ruò-bōluómìduō; hannya-haramitta (般若波羅蜜多, hannya-haramitta?) banya-paramilda (般若波羅蜜多/반야파라밀다); Bát Nhã Ba La Mật Đa) เป็นพระสูตรสำคัญชุดหนึ่งในนิกายมหายาน ที่สำคัญ เช่น มหาปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร ในทางศิลปกรรมช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 -12 มักแสดงในเชิงบุคลาธิษฐานเป็นรูปพระโพธิสัตว์ชื่อ "พระปรัชญาปารมิตา" มีฐานะเป็นมารดาของพระพุทธเจ้า หรือเป็นภาคสำแดงของพระอักโษภยพุทธะ เป็นสัญลักษณ์ของสุญญตา
พระปรัชญาปารมิตา
พระปรัชญาปารมิตา ทรงเป็นเทวนารีในพุทธศาสนาลัทธิวัชรยานหรือตันตระยาน พระปรัชญาปารมิตาทรงเป็นเทวนารีในกุลหรือสายสกุลของพระอมิตาภพุทธะประจำทิศตะวันตก จึงทรงมีรูปพระชินอมิตาภะ ซึ่งเป็นพระพุทธรูปประทับปางสมาธิบนพระเศียร
รูปลักษณ์ของพระนางมีสีกายขาวหรือเหลือง มีหลายแขน พระหัตถ์อยู่ในท่าธรรมจักรมุทรา ถือดอกบัว คัมภีร์ ลูกประคำ หรือวัชระ ลักษณะเด่นของพระนางคือเป็นที่รวมของพระธยานิพุทธะทั้งหลายไว้ด้วยกัน ซึ่งเป็นการสะท้อนปรัชญาธรรมคือความว่างที่สามารถแทรกซึมเป็นองค์ประกอบในทุกสิ่ง พระกรคู่หน้าของพระปรัชญาปารมิตาทรงอยู่ในท่า หมุนธรรมจักร หรือธรรมจักรมุทฺรา ด้านหลังพระองค์เป็นดอกบัวสีขาว มีคัมภีร์ปรัชญาปารมิตาวางอยู่บนดอกบัว ส่วนในศิลปะกัมพูชา มักปรากฏในรูปสองกร พระหัตถ์ขวาทรงถือคัมภีร์ปรัชญาปารมิตา พระหัตถ์ซ้ายทรงถือดอกบัวหรือ พระหัตถ์ขวาทรงถือดอกบัว  และพระหัตถ์ซ้ายถือคัมภีร์
พระนางแบ่งตามวรรณะได้เป็น 3 วรรณะคือ นอกจากนี้ยังมีรูปของพระปรัชญาปารมิตาในแบบวัชรยาน ซึ่งมีหลายเศียร โดยมากมี 11 เศียร 22 กร พระหัตถ์ถือคัมภีร์ ดอกบัว ธนู ลูกศร ประคำ
สุริยุปราคา 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
'''สุริยุปราคาเต็มดวง 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2553'''
โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน
โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน (Robert Louis Stevenson; 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1850 – 3 ธันวาคม ค.ศ. 1894) เป็นนักเขียนและกวีชาวสกอตแลนด์ มีผลงานที่สำคัญ ได้แก่ Treasure Island (เกาะมหาสมบัติ) และ Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde (เรื่องวิปลาสของด็อกเตอร์จีคอลกับมิสเตอร์ไฮด์)
ประวัติ
โรเบิร์ต หลุยส์ สตีเวนสัน เกิดเมื่อ ค.ศ. 1850 ที่เมืองเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์ ในครอบครัวที่มีชื่อเสียง พ่อและปู่ของเขาเป็นวิศวกรที่มีส่วนช่วยในการพัฒนาประภาคาร ในวัยเด็ก สตีเวนสันมีปัญหาเกี่ยวกับปอดและมีพยาบาลคอยดูแล ซึ่งพยาบาลท่านนี้เองที่จุดประกายความเป็นนักเขียนให้กับเขา
สตีเวนสันเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ โดยเลือกเรียนวิศวกรรมศาสตร์ แต่มักจะไม่เข้าเรียนบ่อย ๆ เขารู้สึกสนุกตอนได้ไปศึกษาดูงานตามที่ต่าง ๆ ช่วงปิดเทอม และเริ่มเขียนบันทึกการเดินทาง ต่อมาเขาเปลี่ยนไปเรียนกฎหมาย หลังจากเรียนจบ สตีเวนสันก็ออกเดินทางไปในหลายที่ และได้พบกับแฟนนี ฟาน เด กริฟต์ ออสบอร์น ผู้ซึ่งมีลูกติด 2 คน ทั้งคู่แต่งงานหลังจากคบกันได้ 3 ปี แต่ไม่มีลูกด้วยกัน
หลังจากป่วยเรื้อรังและย้ายไปอยู่หลายที่ สตีเวนสันก็ย้ายไปอยู่ที่เวสต์บอร์น ในอังกฤษ ที่ซึ่งเขาได้ผลิตงานชิ้นสำคัญหลายชิ้นเช่น เกาะมหาสมบัติ, เรื่องวิปลาสของด็อกเตอร์จีคอลกับมิสเตอร์ไฮด์, มรดกมหาภัย เมื่อพ่อของเขาเสียชีวิต สตีเวนสันก็ย้ายไปอยู่ที่รัฐโคโลราโด สหรัฐ
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต สตีเวนสันได้ล่องเรือไปตามมหาสมุทรแปซิฟิก และพำนักที่หมู่เกาะฮาวาย, ตาฮีตี, นิวซีแลนด์ และที่หมู่เกาะซามัว จนกระทั่งเสียชีวิตที่นั่นเมื่อ ค.ศ. 1894 ด้วยอาการเลือดออกในสมอง รวมอายุได้ 44 ปี
พุดจีบ
พุดจีบ เป็นพืชที่มีสีเขียวตลอดปี อยู่ในวงศ์ Apocynaceae
มีดอกพุดจีบสองชนิดในบังกลาเทศและอินเดีย คือชนิดที่มีดอกเดี่ยวกับอีกชนิดที่เป็นดอกกลุ่ม
การใช้ประโยชน์
รากกับหัวมีรสขม ในทางอายุรเวทของอินเดีย ใช้รักษาหิด พยาธิไส้เดือน
ฮาร์ดร็อกสเตเดียม
ฮาร์ดร็อกสเตเดียม (Hard Rock Stadium) เป็นสนามกีฬาเป็นสนามฟุตบอลอเมริกันในไมอามีการ์เดน, ฟลอริดาในชานเมืองของไมอามี่ เปิดทำการตั้งแต่วันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1987 เป็นสนามกีฬาหลักของทีมไมอามี่ดอลฟินส์ซึ่งเป็นทีมอเมริกันฟุตบอลของเอ็นเอฟแอล และทีมฟุตบอลเฮอร์ริเคน ของมหาวิทยาลัยไมอามี่ นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าภาพในการจัดงานออเรนจ์โบวล์ ซึ่งมีวิทยาลัยฟุตบอลประจำปีของโบวล์เกม และยังเคยเป็นสนามกีฬาหลักของทีมเบสบอลฟลอริดามาร์ลินส์ ในช่วงปี ค.ศ. 1993-ค.ศ. 2011 ชื่อเดิมของสมามแห่งนี้มีชื่อว่า โจร็อบบีสเตเดียม หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ โปรเพลเยอร์พาร์ก, โปรเพลเยอร์สเตเดียม, ดอลฟินสเตเดียม, ดอลฟินส์สเตเดียม และ แลนด์ชาร์กสเตเดียม
ตั้งแต่มีการก่อสร้างของสนามแห่งนี้แล้ว สนามแห่งนี้ได้เป็นเจ้าภาพในการจัดงานซูเปอร์โบวล์ ถึง 5 ครั้ง (XXIII, XXIX, XXXIII, XLI และ XLIV) ต่อมาด้วยเวิลด์ซีรีส์ ได้จัดถึง 2 ครั้ง (1997 และ 2003) และต่อมาด้วยบีซีเอส เนชั่นแนลแชมเปี้ยนชิพเกมส์ ได้จัดถึง 2 ครั้ง (2001, 2005, 2009, 2013) สนามกีฬาแห่งนี้ได้ทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพในการจัดสำหรับรอบที่ 2 ของ2009 เวิลด์เบสบอลคลาสสิก และเป็นเจ้าภาพในการจัด 2010 โปรโบวล์ นอกจากนี้ยังใช้สนามในการจัดศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 ซึ่งเป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวของดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ในวันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 2010 ทีมไมอามี่ดอลฟินส์ ได้เซ็นสัญญากับซันไลฟ์ไฟแนนเชียล เป็นเวลา 5 ปี และได้เปลี่ยนชื่อสนามจากดอลฟินสเตเดียม มาเป็น ซันไลฟ์สเตเดียม เขาได้จัดการเป็นมูลค่า 7,500,000 ดอลลาร์สหรัฐ ต่อ 5 ปี (จำนวนทั้งหมด 37,500,000 ดอลลาร์สหรัฐ)
พระเจ้ายโศวรมันที่ 1
พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 หรือเอกสารไทยมักเรียก พระเจ้ายโศวรมันที่ 1 (យសោវរ្ម័នទី១ ยโสวรฺมันที ๑, ; สวรรคต ค.ศ. 910 ) หรือพระนามหลังสวรรคตว่า บรมศิวโลก (បរមឝិវលោក) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 889 – 910
พระนาม
พระนาม "ยโศวรรมัน" แปลว่า ผู้มียศเป็นเกราะ มาจากคำสันสกฤต ยศ แปลว่า ยศ + วรฺมัน แปลว่า ผู้มีเกราะ
พระองค์ทรงได้รับสมัญญาว่า "เสด็จขี้เรื้อน" (ស្តេចគម្លង់ สฺเตจคมฺลง̍; Leper King) เพราะเชื่อกันว่า ประชวรด้วยโรคนี้
พระองค์ทรงได้รับพระนามหลังสวรรคตว่า "บรมศิวโลก" (បរមឝិវលោក) เพราะทรงนับถือพระศิวะ
ต้นพระชนม์
พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 เป็นพระโอรสของพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1พระมหากษัตริย์แห่งจักรวรรดิเขมร กับพระนางอินทรเทวี พระองค์เป็นศิษย์ของพราหมณ์วามศิวา (Vamasiva) นักบวชลัทธิเทวราชา ซึ่งเป็นศิษย์ของศิวโสมา (Sivasoma) ผู้มีความสัมพันธ์กับอาทิ ศังกระ (आदि शङ्करः Ādi Śaṅkaraḥ) ปรัชญาเมธีฮินดู
การเถลิงราชสมบัติ
เมื่อพระเจ้าอินทรวรมันที่ 1 พระราชบิดาสวรรคตลง พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 กับพระเชษฐาหรือพระอนุชา ทรงแย่งชิงพระราชบัลลังก์ สงครามยุติด้วยชัยชนะของพระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 แต่เพราะพระบิดาเคยรับสั่งห้ามพระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 สืบราชสมบัติ ตามที่ปรากฏในจารึกหลายหลัก พระเจ้ายโศวรรมันที่ 1 จึงทรงเลี่ยงการอ้างสิทธิทางพระบิดาซึ่งเป็นเชื้อสายพระเจ้าชัยวรมันที่ 2ผู้สถาปนาพระนคร ไปอ้างสิทธิทางพระมารดาซึ่งเป็นเชื้อสายกษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนันและอาณาจักรเจนละแทน
รัชกาล
เมื่อเสวยราชย์แล้ว ยโศวรรมันที่ 1 ทรงยกทัพไปตีอาณาจักรจามปา ตามความในจารึกที่บันทายฉมาร์ (បន្ទាយឆ្មារ บนฺทายฉฺมาร)
ช่วงปีแรก ๆ แห่งรัชกาล พระองค์ทรงสร้างอาศรมราว 100 แห่งทั่วแว่นแคว้น เพื่อเป็นที่พักกลางทางสำหรับนักบวชและราชวงศ์ ครั้น ค.ศ. 893 พระองค์ทรงเริ่มให้สร้างฝายเรียก "อินทรตฎาก" (ឥន្ទ្រតដាក อินฺทฺรตฎาก) ตามพระดำริของพระบิดา ที่กลางฝาย (ซึ่งปัจจุบันแห้งเหือดสิ้นแล้ว) ทรงให้สร้างวัดชื่อ ปราสาทลอเลย (ប្រាសាទលលៃ)
ต่อมา พระองค์ทรงให้ย้ายพระนครจากหริหราลัย (ហរិហរាល័យ) ไปยังยโศธรปุระ (យសោធរបុរៈ ยโสธรบุระ̤) ที่ซึ่งภายหลังมีโบราณสถานสำคัญจัดตั้งขึ้นมากมาย เช่น นครวัด นักประวัติศาสตร์คาดว่า เหตุที่ทรงให้ย้ายพระนครนั้น เป็นเพราะพระนครเดิมแออัดไปด้วยศาสนสถานที่กษัตริย์พระองค์ก่อน ๆ ทรงสร้างไว้ ด้วยตามประเพณีแล้ว แต่ละพระองค์ทรงจำต้องมีที่ประทับหลังสิ้นพระชนม์เป็นของพระองค์เอง อีกสาเหตุอาจเป็นเพราะพระนครแห่งใหม่อยู่ใกล้แม่น้ำเสียมราฐ ทั้งอยู่กลางทางไปพนมกุเลน (ភ្នំគូលេន ภฺนํคูเลน; "ภูเขาลิ้นจี่") และทะเลสาบเขมร จะได้มีแหล่งน้ำถึงสองแห่ง
ยโศธรปุระมีศูนย์กลางอยู่ที่พนมบาแคง (ភ្នំបាខែង ภฺนํบาแขง) และมีเส้นทางเชื่อมไปยังพระนครเดิม เมื่อทรงตั้งพระนครใหม่แล้ว ทรงให้ขุดฝายขนาดใหญ่ชื่อ "ยโศธรตฎาก" (យឝោធរតដាក) หรือชื่อปัจจุบัน คือ "บารายตะวันออก" (បារាយណ៍ខាងកើត บารายณ์ขางเกีต)