cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วัตถุเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
น้ำยาสรรพรส
น้ำยาสรรพรส (The Polyjuice Potion) เป็นน้ำยาชนิดหนึ่ง โดยผู้ที่ดื่มน้ำยานี้ จะสามารถเปลี่ยนร่างเป็นคนอื่นได้ชั่วคราวเป็นเวลา 1 ชั่วโมง เป็นน้ำยาที่ค่อนข้างปรุงยาก และใช้เวลาปรุงเกือบ 1 เดือน โดยน้ำยานี้จะเปลี่ยนรูปร่างและเสียงของผู้ใช้ไปตามคนที่ต้องการจะเปลี่ยนร่างเป็น แต่จะไม่เปลี่ยนชุดตาม
ส่วนผสมที่ใช้นั้นมีดังเช่น แมลงวันลาซีลวิง ลูกไม้ ผงเขาไบคอร์น คราบงูพิษบูมแสลง ส่วนหนึ่งจากร่างกายคนที่จะปลอมตัว ฯลฯ
เครื่องรางยมทูต
เครื่องรางยมทูต (Deathly Hallows) เป็นของวิเศษในหนังสือนิทานของบีเดิลยอดกวี และเป็นกุญแจสำคัญในการไขเรื่องราวทั้งหมดในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต เชื่อกันว่า ผู้ครอบครองทั้งหมดจะกลายเป็น "นายแห่งความตาย" หรือ "นายแห่งยมทูต" มี 3 สิ่ง ได้แก่ ผ้าคลุมล่องหน หินชุบวิญญาณ และไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์
ผ้าคลุมล่องหน
เดิมเป็นของ อิกโนตัส เพฟเวอเรลล์ น้องคนสุดท้องของตระกูลเพฟเวอเรลล์ และถูกส่งไปเรื่อย ๆ แบบรุ่นต่อรุ่น จนถึงเจมส์ พอตเตอร์ ระหว่างนั้นก่อนวันที่เจมส์และลิลี่ พอตเตอร์ถูกสังหาร อัลบัส ดัมเบิลดอร์ได้ขอยืมผ้าคลุมล่องหนไปตรวจสอบ และเมื่อแฮร์รี่เข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ ดัมเบิลดอร์จึงคืนผ้าคลุมล่องหนให้ ผ้าคลุมล่องหนอันนี้ไม่เหมือนผ้าคลุมล่องหนทั่วไป ตรงที่มันสามารถทำให้ผู้ใช้สามารถล่องหนได้อย่างแท้จริง ไม่มีวันเสื่อมสภาพหรือฉีกขาด และไม่มีคาถาใดใช้กับผ้านี้ได้ผล (อ้างอิงจากเล่ม 7 ตอนที่พวกแฮร์รี่ลักลอบเข้าไปในหมู่บ้านฮอกส์มี้ดแล้วคนพยายามจะใช้คาถาเรียกของกับผ้าคลุมแต่ไม่ได้ผล)
หินชุบวิญญาณ
เดิมเป็นของแคดมัส เพฟเวอเรลล์ พี่คนรอง ที่ปรารถนาจะนำหญิงที่เขารักกลับคืนมาจากความตาย แต่เมื่อเขาได้นำหญิงคนนั้นกลับมาจากความตาย หญิงคนนั้นอยู่กับเขาในรูปแบบของวิญญาณ เขาจึงเสียใจและตรอมใจตายในที่สุด หินชุบวิญญาณถูกตกทอดมาสู่มาโวโล่ ก๊อนท์ ในลักษณะของแหวนประจำตระกูลก๊อนท์ โดยไม่รู้ว่ามันคือหินชุบวิญญาณ และก็ได้กลายเป็นฮอร์ครักซ์ชิ้นหนึ่งของโวลเดอมอร์ หลังจากนั้นดัมเบิลดอร์ค้นหาและทำลายฮอร์ครักซ์ ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต ดับเบิลดอร์ส่งหินชุบวิญญาณให้แฮร์รี่ พอตเตอร์โดยใส่ในลูกสนิชสีทอง เมื่อแฮร์รี่จะเข้าไปในป่าต้องห้ามเพื่อพบโวลเดอมอร์ ก่อนจะไปพบ เขาได้เปิดลูกสนิทสีทองให้หินชุบวิญญาณปรากฏขึ้นและได้หมุนมัน 3 รอบ และร่างวิญญาณของ ลิลลี่ เจมส์ ซีเรียส และรีมัสก็ปรากฏตัว หลังจากนั้นแฮร์รี่ก็ได้ทิ้งหินชุบวิญญาญไว้ในป่าต้องห้ามและหายสาปสูญไปตลอดกาล
ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์
เจ้าของคนแรก คือ แอนตีโอ๊ก เพฟเวอเรลล์ ขณะที่เขาเมาเหล้าองุ่นอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก็ถูกฆ่าตาย แล้วไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ก็เปลี่ยนเจ้าของมาเรื่อย ๆ ผ่านการฆ่า หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์จนมาอยู่กับเกรโกโรวิตซ์ ช่างทำไม้กายสิทธิ์ แล้วก็ถูกเกลเลิร์ต กรินเดลวัลด์ขโมยไป กรินเดอร์วัลด์ใช้ไม้กายสิทธิ์ทำเรื่องเลวร้าย จนดัมเบิลดอร์ตระหนักว่าเขาเป็นคนเดียวที่สามารถสยบกรินเดลวัลด์ได้ ดัมเบิลดอร์จึงจัดการกับกรินเดอร์วัลด์และยึดไม้กายสิทธิ์มาครอบครอง
ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับเครื่องรางยมทูต โวลเดอมอร์ต้องการเป็นเจ้าของไม้กายสิทธิ์ จึงไปที่หลุมศพของดัมเบิลดอร์และยึดไม้กายสิทธิ์มาแต่ก็ไม่สามารถใช้มันได้เท่าที่ควร โวลเดอมอร์จึงเข้าใจว่าสเนปเป็นเจ้าของไม้เพราะสเนปเป็นคนฆ่าดัมเบิลดอร์ จึงเรียกมาสังหารทิ้ง แต่ความจริง เดรโก มัลฟอยเป็นเจ้าของไม้กายสิทธิ์เพราะเสกคาถาปลดอาวุธใส่ดัมเบิลดอร์ในคืนที่เขาเสียชีวิต และแฮร์รี่เป็นผู้ปลดอาวุธเดรโก มัลฟอย แฮร์รี่จึงเป็นเจ้าของไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ โวลเดอมอร์ตายเพราะถูกคำสาปพิฆาตที่เสกโดยไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์เพื่อฆ่าแฮร์รี่สะท้อนกลับ (ไม้กายสิทธิ์จะไม่ทำร้ายนายตัวเอง) หลังสงครามยุติ แฮร์รี่ตัดสินใจใช้ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ซ่อมไม้กายสิทธิ์เก่าของตัวเองและนำไม้เอลเดอร์ไปคืนที่หลุมศพของดัมเบิลดอร์ และปกปิดเป็นความลับเพราะเชื่อว่าถ้าไม่มีใครมาแย่งไม้ไปจากแฮร์รี่อีก ไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ก็จะหมดพลังไปหลังจากที่เขาตายตามธรรมชาติ
สัญลักษณ์
สัญลักษณ์ของเครื่องรางยมทูตคือรูปสามเหลี่ยม มีเส้นตรงทับวงกลม ซึ่งทั้งสามสัญลักษณ์สามารถตีความหมายออกมาได้ ซึ่งทั้งสามสิ่งหมายถึงเครื่องรางยมทูตทั้งสามนั่นเอง โดยทั้งสามสัญลักษณ์จะตีความหมายได้เป็นเครื่องรางยมทูตสามชิ้นด้วยกันนั่น คือ
ด้วย ความเข้าใจผิดของสัญลักษณ์ของเครื่องรางยมทูต ใครต่อใครหลายคนต่างพากันคิดว่า เป็นสัญลักษณ์ของพ่อมดศาสตร์มืดผู้เคยโด่งดัง ในนามกรินเดลวัลด์ แท้ที่จริงแล้วเขาคือหนึ่งในผู้เชื่อในนิทานสามพี่น้อง นิทานของบีเดิลยอดกวี และออกติดตามมัน
แผนที่ตัวกวน
แผนที่ซึ่งแสดงให้เห็นว่า ใครขยับไปทางไหนหรืออะไรอยู่ที่ไหนในฮอกวอตส์ แฮร์รี่ได้มาจากสองพี่น้องเฟร็ดและจอร์จ วีสลีย์ซึ่งขโมยมาจากห้องทำงานของฟิลช์ ถูกสร้างขึ้นโดย จันทร์เจ้า เขาแหลม เท้าปุย และ หางหนอน เพื่อช่วยในการกลายร่างมนุษย์หมาป่าของรีมัส ลูปิน ในสมัยที่พ่อของแฮร์รี่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนฮอกวอตส์ ในรูปปกติจะอยู่ในรูปกระดาษเปล่า ถ้าต้องการดูให้ใช้ไม้กายสิทธ์เเตะแผนที่แล้วพูดว่า "ข้าขอสาบานอย่างจริงจังว่าข้า นั้นหาความดีมิได้" และเมื่อใช้เสร็จจะต้องซ่อนแผนที่โดยการใช้ไม้กายสิทธ์แตะที่แผนที่แล้วพูด ว่า "แผนลวงสำเร็จแล้ว" ในแฮรี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งคุกอัซคาบัน แฮร์รี่ได้เจอชื่อของปีเตอร์ เพ็ตติกกรูว์ ซึ่งเชื่อว่าตายไปแล้วบนแผนที่นี้ ต่อมา ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี แฮร์รี่ได้เจอชื่อของบาร์ทีเมียส เคร้าช์ เจ้าหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์ซึ่งเป็นคณะกรรมการในการประลองไตรภาคีกำลังพยายามเข้าไปค้นห้องคุกใต้ดินของสเนป (แท้จริงแล้วเป็นลูกชายของบาร์ทีเมียส เคร้าช์ซึ่งมีชื่อเหมือนกัน รู้จักกันทั่วไปด้วยชื่อ บาร์ทีเมียส เคร้าช์ จูเนียร์) แล้วแฮร์รี่ก็ตามไปดูด้วยผ้าคลุมล่องหน เกือบถูกสเนปจับ โชคดีที่ อลาสเตอร์ มู้ดดี ช่วยไว้ได้ และเขาก็ประทับใจแผนที่ตัวกวน จึงขอยืมใช้จากแฮร์รี่มา
หลังจากการแข่งขันการประลองไตรภาคีสิ้นสุดลง อลาสเตอร์ มู้ดดี้ ได้แสดงตัวว่า ตัวเองเป็นสายให้ลอร์ดโวลเดอร์มอร์ เพื่อหลอกล่อแฮร์รี่ในการเป็นเครื่องสังเวยเพื่อชุบชีวิตโวลเดอร์มอลและกำลังจะลงมือฆ่าแฮร์รี่ แต่ถูกพวกศาสตราจารย์ดัลเบิ้ลดอร์จับได้ จนเผยร่างที่แท้จริงออกมาว่าเป็นลูกชายของบาร์ทีเมียส เคร้าช์ และถูกสเนปจับกรอกสัจจะเซรุ่มใส่ปากเผยทุกอย่างที่เขาได้เตรียมการไว้ มีบทตอนหนึ่งว่า บาร์ทีเมีย เคร้าช์ จูเนียร์ รู้ว่าพ่อได้มาที่ฮอกวอตส์จากแผนที่ตัวกวนที่ยืมมาจากแฮร์รี่ เพื่อบอกความจริงกับอัลบัส ดัมเบิลดอร์ และกลัวว่า แผนการทั้งหมดจะพัง จึงลงมาหมายจะฆ่าเสีย ซึ่งตอนที่แฮร์รี่พบบาร์ทีเมียส เคร้าช์ ผู้เป็นพ่อสลบอยู่ พร้อมกับวิกเตอร์ ครัม แล้วแฮร์รี่ไปตามอัลบัสดัมเบิ้ลดอร์ บาร์ทีเมียส เคร้าช์ จูเนียร์ที่หลบซ่อนตรงพุ่มไม้เมื่อเห็นว่า วิกเตอร์ ครัมอยู่คนเดียว จึงใช้คาถาทำให้วิกเตอร์สลบไป แล้วจับพ่อของตนมาฆ่าและแปลงสภาพเป็นกระดูกฝังไว้ที่ป่าต้องห้าม
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นคาดว่าแฮร์รี่ได้รับแผนที่คืนอย่างลับ ๆ โดยเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์สอนศาสตร์การป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและหยิบออกมา จากนั้นพกติดตัวไว้ตลอดเวลา ในเล่ม 5 แฮรี่ส่องดูแผนที่ทุกครั้งก่อนจะส่งนักเรียนออกจากห้องต้องประสงค์เมื่อมีการประชุมกองทัพดัมเบิ้ลดอร์ และในเล่มที่ 6 ได้ใช้ในการสอดส่องดูเดรโก มัลฟอย แต่ก็มักจะไม่เห็น และทำให้แฮรี่ประหลาดใจเป็นอย่างมาก แต่ที่ไม่เห็นเพราะเนื่องจากมัลฟอยนั้นอยู่ในห้องต้องประสงค์ ซึ่งมันจะไม่แสดงถึงตัวมันเองและผู้ที่อยู่ภายในนั้น
ในเล่มที่เจ็ด แฮร์รี่ยังคงใช้แผนที่ตัวกวนอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่เซเวอรัส สเนปได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นอาจารย์ใหญ่คนใหม่ของฮอกวอตส์ แฮร์รี่ได้พบเห็นชื่อของสเนปอยู่ในห้องของอาจารย์ใหญ่อยู่ตลอดเวลา หลังสงครามฮอกวอตส์ได้จบลง แฮร์รี่ได้เก็บแผนที่ตัวกวนนี้เป็นสมบัติประจำส่วนตัวเพื่อระลึกความคิดถึงผู้ที่สร้างมันขึ้นมา แต่ต่อมา เจมส์ ซิเรียส พอตเตอร์ ลูกชายคนโตของแฮร์รี่ ก็มาหยิบออกไปจนได้
ฮอร์ครักซ์
ฮอร์ครักซ์ (Horcrux) เป็นหนึ่งในวัตถุเวทมนตร์ในวรรณกรรมเยาวชนชุด แฮร์รี่ พอตเตอร์ โดย เจ. เค. โรวลิ่ง หนึ่งในวัตถุศาสตร์มืดที่ถูกสร้างมาเพื่อรักษาความเป็นอมตะของเจ้าของไว้ แนวคิดของฮอร์ครักซ์ ปรากฏครั้งแรกในตอน แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเจ้าชายเลือดผสม และการแสวงหาและทำลายฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ก็เป็นประเด็นหลักของเนื้อเรื่องในสองเล่มสุดท้ายของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้แก่ แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเจ้าชายเลือดผสม และแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับเครื่องรางยมทูต
การสร้าง
ผู้ที่สร้างฮอร์ครักซ์ขึ้นมาหนึ่งชิ้น จำต้องแลกมาด้วยวิญญาณบางส่วนของตนเอง หรืออื่น ๆ เพื่อเป็นภาชนะในการสร้างโดยการทำลายล้างชีวิตของใครคนใดคนหนึ่ง ซึ่ง "การทำความชั่วอย่างร้ายกาจ จะฉีกวิญญาณออกเป็นส่วน ๆ" หลังจากทำฆาตกรรมแล้ว วิญญาณส่วนที่หลุดออกมาก็จะถูกห่อหุ้มด้วยเวทมนตร์แล้วกักเก็บเอาไว้ในวัตถุใดวัตถุหนึ่ง ซึ่งจะกลายเป็นฮอร์ครักซ์
ที่อยู่อาศัยของชิ้นส่วน วิญญาณนั้น สามารถสร้างขึ้นได้ในทุกสถานะ ไม่ว่าจะเป็น สิ่งที่มีชีวิต หรือไม่มีชีวิตก็ได้ ทั้งนี้ที่อยู่ของวิญญาณนี้ จะถูกเรียกในชื่อ "ฮอร์ครักซ์" ทั้งสิ้น แต่พ่อมดไม่นิยมที่จะเลือกสิ่งมีชีวิตมาสร้างเป็นฮอร์ครักซ์ เนื่องจากว่ามันเป็นวัตถุที่เคลื่อนไหวได้ และสามารถคิดด้วยตนเองได้ จำนวนฮอร์ครักซ์ที่พ่อมดคนหนึ่งสามารถสร้างได้นั้นไม่มีจำนวนจำกัด แต่จากการแบ่งวิญญาณออกเป็นส่วนที่เล็กลงเรื่อย ๆ ผู้ใช้ก็จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ตามธรรมชาติ และวิญญาณก็จะไม่มีความเสถียรอย่างยิ่ง
ภายใต้เงื่อนไขที่มีความพิเศษอย่างมาก ส่วนหนึ่งของวิญญาณอาจสามารถถูกกักเก็บเอาไว้ในวัตถุ โดยนอกเหนือจากเจตนาหรือความรู้ของผู้สร้าง ขณะที่วัตถุนั้นจะส่งผลให้ผู้สร้างเป็นอมตะเช่นเดียวกับฮอร์ครักซ์ทั่วไป เพียงแต่ว่าวัตถุนั้นจะไม่ถูกเรียกว่า "วัตถุมืด" เช่น เมื่อโวลเดอมอร์สังหารแฮร์รี่ไม่สำเร็จจากการใช้คำสาปพิฆาต ร่างของโวลเดอมอร์ถูกทำลายหลังจากนั้น และบางส่วนของวิญญาณก็ถูกฝังอยู่ในร่างของแฮร์รี่
การทำลาย
ฮอร์ครักซ์ ถือว่าเป็นวัตถุที่ถูกทำลายได้ยากยิ่ง พวกมันไม่สามารถถูกทำลายได้โดยวิธีการทั่วไป อย่างเช่น การทุบ การทำแตก หรือการเผา ในการทำลายฮอร์ครักซ์ มันจะต้องได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงจนกระทั่งไม่สามารถซ่อมแซมด้วยเวทมนตร์ได้อีก และส่วนของวิญญาณที่ถูกกักเก็บไว้ก็จะถูกทำลายตามไปด้วย นอกจากนั้น ฮอร์ครักซ์ยังสามารถมีผลลบล้างทางเวทมนตร์ได้ เมื่อผู้สร้างรู้สึกสำนึกผิดต่อการก่อฆาตกรรมของตนที่สร้างฮอร์ครักซ์ขึ้นมา แต่กระบวนการดังกล่าวก็อาจสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้สร้างจนอาจเสียชีวิตได้ทีเดียว สิ่งที่ทำลายฮอร์ครักซ์ได้คือ เพลิงปีศาจ พิษบาซิลิสก์ ในที่นี้ แฮร์รี่ได้ใช้ดาบของก็อดดริก กริฟฟินดอร์ เป็นตัวทำลาย เพราะดาบสามารถดูดซึมพิษของบาซิลิสก์ไว้ หลังจากที่แฮรืรี่ได้ใช้ดาบฆ่าบาซิลิสก์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับห้องแห่งความลับ
ฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์
ด้วยความทะนง โวลเดอมอร์สร้างฮอร์ครักซ์ ถึง 7 ชิ้น (รวมกับแฮร์รี่ ที่ไม่ตั้งใจสร้าง) เกือบทั้งหมดสร้างขึ้นเมื่อยังเป็น ทอม ริดเดิ้ล ส่วนใหญ่สร้างจากวัตถุมีค่าทางประวัติศาสตร์ของพ่อมดแม่มด เพื่อเน้นย้ำความสูงส่งของตน
ลำดับฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ ได้แก่ สมุดบันทึกของทอม ริดเดิ้ล, แหวนตระกูลก๊อนท์, ล็อกเกตสลิธีริน, ถ้วยของฮัฟเฟิลพัฟ, รัดเกล้าของเรเวนคลอ, แฮร์รี่ พอตเตอร์ (โดยมิได้ตั้งใจ) และงูนากินี
ถ้วยอัคนี
ถ้วยอัคนีเป็นของวิเศษที่ปรากฏในแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนี ซึ่งถ้วยนี้เป็นถ้วยที่ใช้ในการเลือกนักเรียนที่จะเป็นตัวแทนในการประลองเวทไตรภาคีของแต่ละโรงเรียน ซึ่งถ้าหากผู้ใดต้องการจะเข้าร่วมการแข่งขัน ก็ให้เขียนชื่อใส่ลงในถ้วย หลังจากนั้นถ้วยจะพ่นชื่อผู้ที่ได้เป็นตัวแทนของแต่ละโรงเรียนออกมา ถ้วยอัคนีนั้นเป็นวัตถุแห่งเวทมนตร์อันทรงพลังมาก มีเพียงคาถาพัลวัลจิตเท่านั้นที่สามารถตบตาได้
กุญแจนำทาง
กุญแจนำทางเป็นของวิเศษที่เหล่าพ่อมดใช้ในการเดินทาง ห้ามจัดตั้งกุญแจเดินทางเองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากกระทรวงเวทมนตร์ ปรากฏครั้งแรกใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับถ้วยอัคนี โดยพ่อของรอนใช้เพื่อเดินทางมาสถานที่แข่งขันควิชดิชเวิลด์คัพ และปรากฏอีกหลายครั้งหลังจากนั้น คาถาที่ใช้สร้างกุญแจเดินทางคือพอตัส
กระจกเงาแห่งเอริเซด
กระจกเงาแห่งเอริเซด จะสะท้อนความปรารถนาเบื้องลึกของผู้ส่อง เช่น แฮร์รี่ พอตเตอร์ เห็นภาพตัวเองและครอบครัว ส่วน รอน วีสลีย์ มีพี่ ๆ ที่เก่งกว่ามาโดยตลอด เห็นตัวเองมีความสามารถเหนือพี่น้องทั้งหมด ส่วนอัลบัส ดัมเบิลดอร์ เห็นครอบครัวของตนเอง ได้เพอร์ซิวาล เคนดรา แอรีอานนากลับมา และได้คืนดีกับอาเบอร์ฟอร์ธ ส่วนโวลเดอมอร์นั้น เห็นตนเองที่เปี่ยมไปด้วยพลัง ยิ่งใหญ่ และเป็นอมตะ
เพนชิฟ
เป็นอ่างทรงกว้างก้นตื้นทำจากโลหะหรือหิน ใช้สำหรับแสดงความทรงจำ (ที่ถูกดึงออกมาจากผู้เป็นเจ้าของมาใส่ในอ่าง) โดยผู้ที่กำลังดูความทรงจำนั้นจะรู้สึกเสมือนว่าตนได้เข้าร่วมในเหตุการณ์ดังกล่าวด้วย พ่อมดแม่มดมักดึงความทรงจำในเรื่องต่าง ๆ ที่สำคัญ ๆ ในชีวิตของตนเก็บไว้และเมื่อต้องการที่จะย้อนดูความทรงจำเหล่านั้นก็จะนำมันออกมาเทลงในอ่างนี้ เช่น ตอนที่อัลบัส ดับเบิลดอร์ ดึงควาทรงจำของตนเกี่ยวกับครั้งแรกที่พบเจอ ทอม รีดเดิ้ล, ตอนสเนปสั่งให้แฮร์รี่นำความทรงจำของเขาในรูปแบบของน้ำตามาใส่ในอ่างเพนชิฟหลังจากเขาตายแล้ว
ธนัตถ์ศรันย์ ซำทองไหล
ธนัตถ์ศรันย์ ซำทองไหล (ชื่อเดิม วชิรวิชญ์ ซำทองไหล) มีชื่อเล่นว่า แฟรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 แจ้งเกิดจากการเป็นนักแสดงนำในเรื่อง อาตี๋ของผม โดยรับบทเป็น “ตี๋”
วัตถุเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
หมวกคัดสรร
หมวกคัดสรรเป็นหมวกของก็อดดริก กริฟฟินดอร์ หนึ่งในสี่ผู้ก่อตั้งโรงเรียนฮอกวอตส์ เนื่องจากวันหนึ่งผู้ก่อตั้งทั้งสี่ปรึกษากันว่าหากวันหนี่งไม่มีพวกเขาแล้วใครจะเป็นผู้คัดเลือกนักเรียน ก็อดดริก กริฟฟินดอร์จึงถอดหมวกที่ใส่อยู่ แล้วผู้ก่อตั้งทั้งสี่ก็ร่ายเวทมนตร์ไว้ที่หมวกคัดสรร ซึ่งก็ได้ทำหน้าที่คัดสรรนักเรียนฮอกวอตส์มาโดยตลอดหมวกคัดสรรถูกเก็บไว้ที่ห้องศาสตราจารย์ใหญ่ ทำให้ได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น จึงสามารถคาดเดาเหตุการณ์ร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นในแต่ละปี และ นำมาเตือนได้ในแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ ฟอกส์นกฟีนิกซ์ของดัมเบิลดอร์ ได้เอาหมวกคัดสรรมาให้แฮร์รี่ที่ห้องแห่งความลับ และ ดาบกริฟฟินดอร์ที่แฮร์รี่หยิบมาจากในหมวกก็ทำให้แฮร์รี่รอดชีวิตกลับมาได้
ธนัตถ์ศรันย์ ซำทองไหล
ประวัติ
ธนัตถ์ศรันย์ ซำทองไหล หรือชื่อเดิม วชิรวิชญ์ ซำทองไหล มีชื่อเล่นว่า แฟรงค์ เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2543 ที่จังหวัดเลย ปัจจุบันสำเร็จการศึกษา ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) วิทยาลัยเทคโนโลยีช่างฝีมือปัญจวิทยา ซึ่งในขณะที่ศึกษาอยู่นั้นเขาถือว่าเป็นนักกิจกรรมแข่งขันกีฬาฟุตบอลให้กับสถาบัน แจ้งเกิดจากการเป็นนักแสดงนำในเรื่อง อาตี๋ของผม โดยก่อนหน้านั้นมีผลงานการเล่นมิวสิวิดีโอและการถ่ายแบบ
วัตถุเวทมนตร์ในแฮร์รี่ พอตเตอร์
ปากกาขนนกเลือด
เป็นปากกาขนนกที่อัมบริดจ์ใช้ในการลงโทษนักเรียนที่ฮอกวอตส์เมื่อครั้งเป็นศาสตราจารย์วิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด จนถึงเป็นศาสตราจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์ ปากกาขนนกของเธอปรากฏครั้งแรกตอนที่เธอต้องการลงโทษแฮร์รี่ พอตเตอร์ เพราะเธอกล่าวหาว่าเขาพูดโกหกเกี่ยวกับการกลับมาของเจ้าแห่งศาสตร์มืด โดยเธอให้แฮร์รี่ พอตเตอร์ เขียนคำว่า "ฉันจะไม่โกหก" ปากกาของเธอไม่ต้องใช้น้ำหมึก เพราะเมื่อเขียนลงบนกระดาษข้อความที่เขียนนั้นจะถูกกรีดสลักลงที่หลังมือของผู้เขียน ถือว่าเป็นการลงโทษที่โหดร้ายสำหรับนักเรียน และปากกานี้ได้ปรากฏอีกครั้งตอนที่เธอต้องการลงโทษนักเรียนเกี่ยวกับการก่อตั้งชมรมลับ นักเรียนที่ถูกลงโทษในครั้งนั้นเช่น เฟร็ด จอร์จ เฮอร์ไมโอนี่ เป็นต้น
ธนัตถ์ศรันย์ ซำทองไหล
ประวัติ
ปัจจุบัน ธนัตถ์ศรันย์ได้รับการตรวจเลือกให้เข้ารับราชการทหารบกในผลัดที่ 2 ปี 2564 โดยมีกำหนดเข้ารายงานตัวและเข้ารับการฝึกทหาร ที่ค่ายอดิศร จังหวัดสระบุรี ในวันที่ 28 ตุลาคม 2564
เส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 48 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 132 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโบฟอร์ต ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ช่องแคบคลาเรนซ์ ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ปากแม่น้ำดิกซัน ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
เฟร์นันโด กาโก
เฟร์นานโด รูเบน กาโก (Fernando Rubén Gago) เกิดวันที่ 10 เมษายน ค.ศ.1986 ในบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา เป็นนักฟุตบอล เขาเคยเล่นในเซเรียอากับสโมสรโรมา โดยยืมมาจากเรอัลมาดริด ปัจจุบันเล่นให้กับโบกายูนิออร์สในตำแหน่งกองกลาง
อันฮัลท์-เคอเทิน
อันฮัลท์-เคอเทิน (Anhalt-Köthen) เป็นอดีตดัชชีที่เดิมเป็นราชรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ อันฮัลท์-เคอเทินเดิมเป็นราชรัฐและต่อมาเป็นดัชชีที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนีที่ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1396 หลังจากการแบ่งราชรัฐอันฮัลท์-แซร์บสท์ เป็นอันฮัลท์-เดสเซา และ อันฮัลท์-เคอเทิน อาณาจักรนี้รุ่งเรืองมาจนกระทั่งปี ค.ศ. 1552 เมื่อตกไปเป็นส่วนหนึ่งของอันฮัลท์-เดสเซา
อันฮัลท์-เคอเทินได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1603 จากการแบ่งราชรัฐอันฮัลท์-แซร์บสท์ หลังจากการเสียชีวิตของพรินซ์ออกกัสตัส หลุยส์ในปี ค.ศ. 1774 เมื่ออาณาจักรถูกแบ่งและก่อตั้งเป็นอันฮัลท์-เพลสส์
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ (Let's Talk About Love) คืออัลบั้มภาษาอังกฤษชุดที่ 5 ของเซลีน ดิออน และเป็นอัลบั้มที่ 23 เมื่อนับรวมอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสด้วย วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2540 และออกจำหน่ายอีกครั้งรูปแบบซีดี 3 แผ่นรวมกับอัลบั้มฟอลลิงอินทูยู และ อะนิวเดย์แฮสคัม เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ในยุโรป และแคนาดา และเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 ในออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังวางจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2551 และที่ญี่ปุ่นวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 อีกด้วย
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพฯ (เอกมัย)  เป็นสถานีขนส่งที่ใช้รับส่งผู้โดยสารจากภาคตะวันออกเลียบชายฝั่ง เปิดทำการเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2503 บนที่ดินของ บขส. จำนวน 7 ไร่ 3 งาน 5 ตารางวา ตั้งอยู่ริมถนนสุขุมวิทบริเวณทางแยกเอกมัยใต้ (ปากซอยสุขุมวิท 63) ซึ่งเป็นสถานีขนส่งผู้โดยสารเพียงแห่งเดียวที่ยังไม่มีการย้ายสถานีขนส่ง และตั้งอยู่ภายในตัวเมือง
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ข้อมูลอัลบั้ม
หลังจากความสำเร็จของเซลีน ดิออนกับอัลบั้ม ฟอลลิงอินทูยู (Falling into You) แล้ว เซลีนก็ได้ออกอัลบั้มเล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ โดยทำการบันทึกเสียงที่ลอนดอน, นิวยอร์ก และลอสแองเจนลิส ซึ่งมีแขกรับเชิญพิเศษมากมายในอัลบั้มนี้ อาทิ บาบรา สตรัยซันในเพลง "เทลฮิม" ,วง บีจีส์ ในเพลง "อิมมอร์ทอลิตี", ลูชิอาโน ปาวารอตติ นักร้องโอเปร่าชั้นยอด ในเพลง "ไอเฮทยูเด็นไอเลิฟยู" และนักดนตรีคนอื่นๆอย่างคาโรล์ คิงและเซอร์จอร์จ มาร์ติน โปรดิวเซอร์ของเดอะบีทเทิลส์ มาเป็นโปรดิวเซอร์ในเพลง "เดอะรีซัน", ไบรอัน อดัมในเพลง "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" และเจมีแคน ไดอานาคิง ร้องเสียงประกอบในเพลง "ทรีดเฮอไลค์อะเลดี้"
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
ลักษณะอาคารสถานีขนส่ง
เป็นอาคารเดี่ยว ช่องจำหน่ายตั๋วโดยสารจะอยู่ด้านหน้าของสถานีขนส่ง มีทางเดินไปชานชาลาด้านหลัง โดยชานชาลาแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านหนึ่งเป็นชานชาลารถปรับอากาศขั้น 1 และอีกด้านหนึ่งเป็นชานชาลารถปรับอากาศชั้น 2
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ข้อมูลอัลบั้ม
ซิงเกิลที่ประสพความสำเร็จสูงสุดในอัลบั้มคือ "มายฮาร์ตวิลโกออน" (My Heart Will Go On) เรียบเรียงและอำนวยการสร้างโดยโดยเจมส์ ฮอร์เนอร์ และวอลเตอร์ เพลงประกอบภาพยนตร์รักบรรลือโลกจากเรื่อง ไททานิก เพลงนี้ก้าวขึ้นสู่อันดับ 1 ในหลายประเทศทั่วโลก และกลายเป็นสัญลักษณ์ของเซลีน ดิออน เพลงนี้ได้รับรางวัลออสการ์สาขาเพลงต้นตำรับดีเยี่ยม (ปี ค.ศ. 1998), รางวัลแกรมมีสาขาเพลงแห่งปี (ปี ค.ศ. 1999) และรางวัลอื่นๆอีกมากมาย
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
รถโดยสารประจำทาง ขสมก.
สาย 2, 25(เฉพาะเส้นทางหลักและเอกชน), 26(เฉพาะเส้นเอกมัย) 38, 40(เฉพาะเส้นทางหลัก), 48, 71, 72, 98, 133, 501, 508 และ 511
รถไฟฟ้าบีทีเอส
สถานีขนส่งนี้สามารถเชื่อมต่อกับสถานีเอกมัยได้
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ข้อมูลอัลบั้ม
อัลบั้มนี้ประกอบด้วยเพลงนำกลับมาทำใหม่มากมายอย่าง "ทรีดเฮอไลค์อะเลดี้" (ของไดอานา คิง), "เลิฟอิสออนเดอะเวย์" (ของบิลลี พอร์เตอร์), "เว็นไอนีดยู" (ของ ลีโอ เซเยอ), "ไอเฮทยูเด็นไอเลิฟยู" (เปลี่ยนชื่อมาจากเพลง "เนเวอร์, เนเวอร์, เนเวอร์" ของเชอลี แบซซี ปรับปรุงจากเพลงภาษาอิตาลี "Grande, Grande, Grande" ของ Mina Mazzini) และ "เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ" (ปรับปรุงเป็นภาษาอังกฤษจากเพลงภาษาฝรั่งเศส "Puisque Tu Pars" โดยชอง-ชาก โกลด์แมน) "Amar Haciendo el Amor" เป็นเพลงนำมาทำใหม่จากเพลง "ยูออนลีเลิฟวันซ์" บันทึกเสียงโดย บิลลี แมนในปี พ.ศ. 2539
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
35 กรุงเทพฯ - ระยอง (ข)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ข้อมูลอัลบั้ม
เซลีน ดิออน ได้รับรางวัลสำหรับอัลบั้มและซิงเกิลจากอัลบั้มนี้อย่างมากมาย อย่าง รางวัลแกรมมี, รางวัลออสการ์, อเมริกัน มิวสิก อวอร์ดส์, รางวัลบิลบอร์ดมิวสิก และเวิลด์ มิวสิก อวอร์ดส
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
36 กรุงเทพฯ - สัตหีบ (ข)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ข้อมูลอัลบั้ม
นอกจากนี้เซลีน ยังจัดคอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟเพื่อสนับสนุนอัลบั้มนี้
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
37 กรุงเทพฯ - ศรีราชา (ข)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ความสำเร็จในชาร์ต
ก่อนออกจำหน่ายโซนี่ บีเอ็มจีประกาศว่าจะจัดจำหน่ายอัลบั้มนี้กว่า 10 ล้านแผ่นทั่วโลก (10,750,300 แผ่น) เพื่อที่จะทำให้อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มแห่งปี พ.ศ. 2540 แต่การขายนั้นกลับได้รับความนิยมอย่างสูงในตอนแรก อัลบั้มนี้ขาย และติดชาร์ตทั่วโลก ทำลายสถิติการขายในแคนาดา และประเทศอื่นๆ หลัง 3 สัปดาห์ ในแคนาดา ได้รับการรับรองสถานะเป็น ไดมอนด์ (1,000,000 แผ่น) เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ มียอดขายกว่า 31 ล้านแผ่นทั่วโลก และกลายเป็นอัลบั้มที่ขายดีตลอดกาล (20 ล้านแผ่นภายใน 4 สัปดาห์) ในสำหรับอเมริกาได้อันดับที่ 2 กับอัลบั้มยอดขายดีเด่นในปี พ.ศ. 2540
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
38 กรุงเทพฯ - ชลบุรี (ข)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
ความสำเร็จในชาร์ต
เพลงยอดนิยมอันดับ 1 "มายฮาร์ตวิลโกออน" ครองชาร์ตอันดับ 1 ทั่วโลก และยังมีซิงเกิลที่ประสพความสำเร็จอื่นๆได้แก่ "เทลฮิม" (อันดับ 1 ในเนเธอร์แลนด์), "บีเดอะแมน" (อันดับ 24 ในญี่ปุ่น), "เดอะรีซัน" (อันดับ 1 ในฝรั่งเศส), "ทูเลิฟยูมอร์" (อันดับ 1 ในญี่ปุ่น), "อิมมอร์ทอลลิตี" (อันดับ 2 ในเยอรมัน), "ไมล์สทูโก (บีฟอร์ไอสลีป)" (อันดับ 40 ในแคนาดา - ชาร์ตเอซี)  และ "ทรีดเฮอไลค์อะเลดี้" (อันดับ 16 ในออสเตรีย)
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
39 กรุงเทพฯ - บางคล้า (ข)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
รางวัล
เซลีน ดิออน ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอีก 2 รางวัลจากอเมริกัน มิวสิก อวอร์ดส์:
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
41 กรุงเทพฯ - ตราด (ก)
เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ
หมายเหตุ
<references group="upper-alpha"/>
สถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (เอกมัย)
สายรถโดยสารที่จอดรับส่งในสถานี
42 กรุงเทพฯ - จันทบุรี (ก)
43 กรุงเทพฯ - แกลง
44 กรุงเทพฯ - ประแสร์
45 กรุงเทพฯ - บ้านค่าย
46 กรุงเทพฯ - ระยอง (ก)
49 กรุงเทพฯ - บางแสน
50 กรุงเทพฯ - ชลบุรี (ก)
51 กรุงเทพฯ - บ้านบึง
52 กรุงเทพฯ - พนัสนิคม
53 กรุงเทพฯ - คลองด่าน - ฉะเชิงเทรา (ก)
56 กรุงเทพฯ - พนมสารคาม
914 กรุงเทพฯ - จันทบุรี (ค)
915 กรุงเทพฯ - บ้านค่าย - แหลมแม่พิมพ์
916 กรุงเทพฯ - แกลง - สามย่าน
917 กรุงเทพฯ - ตราด (ค)
969 กรุงเทพฯ - แกลง - ประแสร์
970 กรุงเทพฯ - แหลมฉบัง
แผนในอนาคต
หลังการเปิดตัวของโครงการ แบงค็อก มอลล์ ในพื้นที่แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา บริษัท ขนส่ง จำกัด มีแผนก่อสร้างสถานีขนส่งผู้โดยสารสายตะวันออกแห่งใหม่ภายในโครงการนี้ โดยเป็นการขอใช้พื้นที่บางส่วนในโครงการจำนวน 5 ไร่ จากที่กลุ่มเดอะมอลล์เป็นเจ้าของที่อยู่ 100 ไร่ มาพัฒนาเป็นชานชาลาสำหรับจอดรถรับส่ง และจะพัฒนาศูนย์บริการลูกค้าภายในอาคารศูนย์การค้า จากจุดประสงค์นี้จะทำให้เดอะมอลล์ได้ลูกค้าเข้าโครงการเพิ่มอีก 10,000 รายต่อวัน เพราะปัจจุบันมีรถเข้า-ออกกว่า 2,000 เที่ยว และมีจำนวนผู้โดยสารต่อวันอยู่ที่ 10,000 รายต่อวัน
โรสแมรี่ คาฮันดิง
โรสแมรี่ คาฮันดิง (Rosemarie Cahanding) ชื่อเล่น โรส เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519 เป็นศิลปินชาวไทย เจ้าของเพลงฮิต "ให้ทำอย่างไร"
ประวัติ
โรสแมรี่ คาฮันดิง มีชื่อเล่นว่า โรส แต่ชื่อและแฟนเพลงจดจำเธอในชื่อ โรสแมรี่ เธอเป็นลูกครึ่งไทย-ฟิลิปปินส์ (บิดาเป็นคนฟิลิปปินส์ ส่วนมารดาเป็นคนไทย) เธอมีน้องชาย 1 คน เธอเป็นบุตรสาวคนแรก บิดาของโรสเป็นนักดนตรี โรสจึงชอบการร้องเพลงและเล่นดนตรี เครื่องดนตรีชิ้นแรกที่โรสได้เล่นคือ กีตาร์
ก้าวสู่วงการ
เธอเข้าสู่วงการด้วยการออดิชั่นทางค่ายเพลงคีตา เรคคอร์ดส เพื่อเป็นหนึ่งในศิลปินวง ที-สเกิ๊ต ในขณะนั้นก็มี ทาทา ยัง ประกวดด้วย แต่เธอไม่ได้เป็นหนึ่งในศิลปินวงนั้น จากนั้นก็มีแมวมองมาติดต่อให้เล่นโฆษณา โอเลย์ และได้แสดงมิวสิควีดีโอเพลง "หลอกเด็ก" ของ ยุ้ย ปัทมวรรณ เค้ามูลคดี ตอนอายุ 13 ปี และเธอยังเคยแสดงละครเรื่อง "แม่เลี้ยงต่างดาว" ทางช่อง 3 เมื่อปี 2537 หลังจากนั้นโรสก็ได้ไปเทสเสียง ในขณะนั้นทำให้เธอได้เป็นศิลปินในสังกัดแลมด้าทรี จัดจำหน่ายโดย ONPA ใช้ชื่อชุดว่า "ROSEMARIE (โรสแมรี่)" เปิดตัวด้วยเพลง "ให้ทำอย่างไร" ในขณะที่เพลงถูกปล่อยในฮอตเวฟ หรือคลื่นวิทยุต่างๆ จึงทำให้เพลงฮิตติดชาร์ตอันดับ 1 และทำให้โรสเป็นที่รู้จักกันในฐานะนักร้องหน้าใหม่
ต่อมาโรสแมรี่ได้มีอัลบั้มพิเศษร่วมกับนักร้องชื่อดัง เช่น พีรสันติ จวบสมัย สบชัย ไกรยูรเสน ฯลฯ กับค่าย XL Music Entertainment ชื่ออัลบั้มว่า "บทเพลงจากหัวใจ Love 1997" โรสแมรี่ได้ขับร้องเพลง "ใจเป็นของเธอ" ซึ่งเพลงนี้ก็ฮิตติดชาร์ตเช่นกัน
ต่อมาโรสแมรี่ได้ย้ายสังกัดไป จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีอัลบั้ม 1 ชุด ชื่อชุดว่า "Merry Rose" มีเพลงดังคือ เปล่ามีน้ำตา
ในปีพ.ศ. 2558 โรสแมรี่ ได้กลับมาอีกครั้ง เธอได้ขึ้นคอนเสิร์ต "90's Concert First Album กำเนิดอินดี้ รุ่นพี่ออกเทป" เมื่อวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ร่วมกับ โมเดิร์นด็อก, ป้าง นครินทร์, P.O.P, Friday, Ford & friends, สุกัญญา มิเกล, อัยย์ พรรณี, บานาน่า โบ๊ท, The Must, จุ๊บ วุฒินันต์, อู๋ ธรรพ์ณธร เป็นต้น โดยเธอกลับมาหลังจากที่ห่างหายจากวงการเพลงไปถึง 15 ปี
ด้านชีวิตส่วนตัว เธอเป็นซิงเกิ้ลมัม โดยมีบุตรชาย 1 คน คือ "น้องดาวเหนือ"
ปัจจุบันโรสแมรี่ผันตัวเองด้วยการลงทุนทำอาชีพเสริมด้วยการขายเครป ใช้ชื่อว่า ร้านเครปดาวเหนือ ,
การศึกษา
โรสแมรี่จบการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนสาธรวิทยา ต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนพระแม่มารี และเคยศึกษาระดับปริญญาตรีที่ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ แต่ไม่จบการศึกษา
พ.ศ. 2393
พุทธศักราช 2393 ใกล้เคียงกับ
เปียโนคอนแชร์โต (กริก)
เปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์, โอปุสที่ 16 ผลงานประพันธ์ของเอ็ดเวิด กริก นักประพันธ์ชาวนอร์เวย์ ในปี ค.ศ. 1868 เป็นคอนแชร์โตเพียงชิ้นเดียวของกริก แต่เป็นผลงานหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา นอกเหนือจากสวีตประกอบบทละครเพียร์ กินต์ของเฮนริก อิบเซน และเป็นเปียโนคอนแชร์โตชิ้นหนึ่งที่ได้รับความนิยม
กริกได้รับแรงบันดาลใจในการแต่งคอนแชร์โตชิ้นนี้จากการได้ชมการแสดงเปียโนคอนแชร์โตในบันไดเสียง เอ ไมเนอร์ของโรเบิร์ต ชูมันน์ บรรเลงโดยคลารา ชูมันน์ที่เมืองไลพ์ซิจในปี ค.ศ. 1858 สิบปีต่อมากริกในวัย 24 ปี ได้มีความคิดที่จะแต่งเปียโนคอนแชร์โตของตนเอง เขาแต่งคอนแชร์โตชิ้นนี้ขณะพักผ่อนอยู่ที่เดนมาร์ก โดยมีท่วงทำนอง และรูปแบบคล้ายกับผลงานของชูมันน์ สอดแทรกด้วยทำนองดนตรีโฟล์กของนอร์เวย์
ผลงานชิ้นนี้ออกแสดงครั้งแรกที่โคเปนเฮเกน เมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1869
มัสยิดใหญ่แห่งลาซา
มัสยิดใหญ่แห่งลาซา หรือ มัสยิดเหอป้าหลิน  เป็นมัสยิดที่ลาซา เขตปกครองตนเองทิเบต ประเทศจีน
ประวัติ
มัสยิดหลังเดิมสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1716 แล้วปรับปรุงให้เหมือนปัจจุบันใน ค.ศ. 1959
นีล กาก้า
นีล กาก้า (Neil Caga) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 14 (น็อค 2) แพ้ 20
ประวัติ
กากาขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนน เอ็ดวิน ตาลิตา ที่ฟิลิปินส์ การชกในช่วงแรกของกากาชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนในช่วง พ.ศ. 2535 เริ่มชกแพ้บ่อยขึ้น กากาเดินทางมาชกในไทยครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2538 แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 จากนั้นมาชกในเมืองไทยอีกหลายครั้งในช่วง พ.ศ. 2538 – 2540 มีแพ้คะแนน เอกวิทย์ สิงห์ชัชวาลย์ แพ้คะแนน พะเนียง พูนธรัตน์ แพ้คะแนน ชัยเดช จ.เจริญ และได้ชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBU เมื่อ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 2 ไม่ได้แชมป์ หลังจากชิงแชมป์ไม่สำเร็จ กากาหยุดชกไปสองปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2542 แต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีก มาชกในไทยอีกสองครั้ง แพ้คะแนน ฟ้าลั่น ศักดิ์กรีรินทร์ และแพ้น็อครัตนชัย ส.วรพิน ยก 2 กากาขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ปพ้คะแนน โนเอล ซุงกาอิด จากนั้นก็แขวนนวมไป
กูเองกา (ประเทศเอกวาดอร์)
กูเองกา (Cuenca) หรือชื่อเต็มว่า ซานตาอานาเดโลสกัวโตรริโอสเดกูเองกา (Santa Ana de los Cuatro Ríos de Cuenca) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศเอกวาดอร์ ในด้านประชากร โดยมีประชากร 329,928 คน เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาซวย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ บนที่ราบสูงเอกวาดอร์ สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางราว 2,500 เมตร ศูนย์กลางของเมืองได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก จากอาคารเก่าแก่ในเมืองหลายหลัง เป็นแหล่งผลิตหมวกปานามา เครื่องหนัง สิ่งทอ เมืองนี้สร้างโดยชาวสเปนใน ค.ศ. 1557 บนที่ตั้งของเมืองเก่าของชนพื้นเมืองที่เรียกว่า ตูเมบัมบา
เส้นขนานที่ 38 องศาใต้
เส้นขนานที่ 38 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 38 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 38° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา
เรื่องเล่าจากปีที่ผ่านมา (Повѣсть времѧньныхъ лѣтъ; Повість минулих літ; Аповесць мінулых часоў; Повесть временных лет) เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิรุสเคียฟจาก ค.ศ. 850 จนถึง ค.ศ. 1110 ที่รวบรวมขึ้นในเคียฟประมาณ ค.ศ. 1113
ประกิต ดีพร้อม
ประกิต ดีพร้อม เป็นนักฟุตบอลไทยอาชีพ เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับนครศรีฯ ยูไนเต็ด ในไทยลีก 2
ประวัติ
ประกิต ดีพร้อม ชื่อเล่น "กิต" เกิดวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2531 ที่จังหวัดสระบุรี สร้างชื่อเสียงกับการเล่นฟุตบอลให้กับสโมสรฟุตบอลทีโอที โดยในฤดูกาล 2557 ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม ทำได้ 5 ประตูและ 5 แอสซิสต์ จากการลงสนาม 36 นัด ทำให้ เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง หัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยเรียกตัวติดทีมชาติไทย เพื่อแข่งขันในรายการเอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 และทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม จนทีมชาติไทยคว้าแชมป์ในรายการนี้ไปครอง
ในฤดูกาล 2558 ประกิตย้ายไปเล่นให้กับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดด้วยค่าตัว 10 ล้านบาท
ในฤดูกาล 2558-2559 (วันที่ 4 มกราคม 2559) ประกิต ย้ายไปเล่นให้กับชลบุรี เอฟซี ด้วยสัญญายืมตัว 1 ฤดูกาล โดยสวมเสื้อหมายเลข 21 ซึ่งเป็นหมายเลขเดิมสมัยที่เล่นให้กับบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด และย้ายร่วมทีม ชลบุรี เอฟซี ถาวรเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2559
ในวันที่ 6 มิถุนายน 2560 ประกิต ย้ายไปร่วมทีม เอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด
ในวันที่ 29 มิถุนายน 2561 ประกิต ย้ายไปร่วมทีม อุดรธานี เอฟซี ด้วยสัญญายืมตัว
ในวันที่ 4 มกราคม 2562 ประกิต ย้ายไปร่วมทีม อุดรธานี เอฟซี ถาวร
ตลอดการเล่นอาชีพ ประกิตใส่เสื้อเบอร์ 21
ทีมชาติ
ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 22557 ประกิตยิงประตูได้ในการแข่งขันกระชับมิตรกับทีมชาติฟิลิปปินส์ และประกิตก็เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติไทยที่คว้าแชมป์เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 ด้วย ในเกมรอบแบ่งกลุ่มกับเมียนมาร์ ประกิตทำประตูที่สองของชัยชนะ 2-0 ด้วยการเตะฟรีคิก เขายังจ่ายให้เกริกฤทธิ์ ทวีกาล ในชัยชนะ 3-0 กับฟิลิปปินส์ในรอบรองชนะเลิศ
สโมสรฟุตบอลปทุมธานี ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลปทุมธานี ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลบึงน้ำรักษ์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ปัจจุบันลงแข่งขันในระดับไทยลีก 4
โดยสโมสรฟุตบอลปทุมธานี ยูไนเต็ด ถือเป็นสโมสรที่เปลี่ยนผู้บริหาร เปลี่ยนสนามเหย้า รวมถึงชื่อสโมสรมาแล้วหลายครั้ง โดยก่อตั้งในชื่อ ปทุมธานี เอฟซี และเปลี่ยนชื่อเป็น ปทุมธานี กปน. ยูไนเต็ด, ปทุมธานี วิสต้าวิลล์ ยูไนเต็ด และ ปทุมธานี ยูไนเต็ด
ปทุมธานี เอฟซี
สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2553 โดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี ภายใต้ชื่อว่า สโมสรฟุตบอลจังหวัดปทุมธานี หรือ ปทุมธานี เอฟซี มีนาย ชาญ พวงเพ็ชร์ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานีในขณะนั้นเป็นประธานสโมสรคนแรก และส่งทีมเข้าร่วมการแข่งขันในรายการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยเป็นครั้งแรก ในการแข่งขันลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2 ฤดูกาล 2553 โดยใช้สนามกีฬาธรรมศาสตร์ รังสิต เป็นสนามเหย้า ก่อนจะจบฤดูกาลแรกด้วยอันดับที่ 10
หลังจบฤดูกาลแรก นายชาญ พวงเพ็ชร์ ได้ลาออกจากตำแหน่งประธานสโมสร ทำให้สโมสรขาดสภาพคล่องทางการเงิน โดยสโมสรได้นายวีระศักดิ์ ฮาดดา นายกองค์การบริหารส่วนตำบลคลองสาม เข้ามาทำหน้าที่ประธานสโมสรคนต่อมา และมีการเจรจากับผู้บริหารของโรงพยาบาลนวนคร เพื่อเข้ามาเป็นผู้สนับสนุนหลักของสโมสร โดยสโมสรได้เตรียมเปลี่ยนชื่อเป็นปทุมธานี-นวนคร เอฟซี ตามผู้สนับสนุนหลักในฤดูกาล 2554
ฤดูกาล 2554 สโมสรใช้ชื่อในการแข่งขันว่า ปทุมธานี-นวนคร เอฟซี และเปลี่ยนมาใช้สนามฟุตบอลหมู่บ้านธนารมย์ เป็นสนามเหย้า แต่ทำการแข่งขันไปได้เพียง 2 เดือน ก็ต้องประสบปัญหาผู้สนับสนุนหลักถอนตัว ทำให้สโมสรต้องเปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อว่า ปทุมธานี เอฟซี ตามเดิม และต้องย้ายสนามเหย้าอีกครั้ง เมื่อสนามฟุตบอลหมู่บ้านธนารมย์ ได้ถูกใช้เป็นสนามฝึกซ้อมของสโมสรฟุตบอลโอสถสภา ทำให้ไม่สามารถใช้งานเป็นสนามเหย้าได้ สโมสรจึงได้เปลี่ยนมาใช้สนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ คลอง 6 อำเภอธัญบุรี เป็นสนามเหย้าแทน และแข่งขันจนจบฤดูกาล โดยสโมสรจบฤดูกาลด้วยอันดับที่ 14 หรืออันดับ 3 จากท้ายตาราง ในโซนกรุงเทพและตะวันออก
โตโยต้า
โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน (Toyota Motor Corporation) เป็นบริษัทผลิตรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เมืองโทโยตะ จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น ในเดือนมีนาคม 2557 โตโยต้ามีพนักงานในเครือบริษัททั่วโลกรวมแล้วกว่า 338,875 คน และในเดือนพฤศจิกายน 2557 ได้รับการจัดอันดับเป็น 1 ใน 12 บริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลกวัดตามรายได้ และตั้งแต่ปี 2557 เป็นต้นมา โตโยต้ายังเป็นบริษัทผลิตรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก (วัดตามจำนวนคันผลิต) แซงหน้า โฟล์กสวาเกน กรุ๊ป และ เจเนรัลมอเตอร์ ซึ่งในปีนั้นโตโยต้ารายงานว่าได้ผลิตรถยนต์คันที่ 200 ล้าน นับแต่ก่อตั้งบริษัท นอกจากนี้ โตโยต้ายังเป็นบริษัทแรกของโลกที่มีกำลังการผลิตรถยนต์เกิน 10 ล้านคันต่อปี และโตโยต้า ยังเป็นบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดทุนญี่ปุ่นที่ใหญ่และมีรายได้มากที่สุดของญี่ปุ่น ห่างจากอันดับสองคือ SoftBank กว่าสามเท่าตัว
โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน ได้รับการก่อตั้งโดย คิอิจิโร โทโยดะ ใน พ.ศ. 2480 เป็นการแตกบริษัทออกมาจาก โตโยต้า อินดรัสทรีส์ ซึ่งเป็นบริษัทที่ก่อตั้งโดยบิดาของเขา ซากิจิ โทโยดะ ซึ่งสามปีก่อนหน้าในปี 2477 ในช่วงที่ยังเป็นแผนกหนึ่งในโตโยต้า อินดรัสทรีส์ โตโยต้าก็ได้ผลิตสินค้าอย่างแรกเป็นของตนเองคือ เครื่องยนต์ Type A และในปี 2479 ก็ได้ทำการผลิตรถยนต์นั่งส่วนบุคคลคันแรกคือ Toyota AA ในปัจจุบัน โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน ผลิตรถยนต์ภายใต้ 5 เครื่องหมายการค้า อันประกอบด้วย Toyota, Hino, Lexus, Ranz และ Scion และยังถือหุ้น 51.2% ในไดฮัทสุ, ถือหุ้น 16.66% ในฟุจิเฮวี่อินดรัสทรีส์, ถือหุ้น 5.9% ในอีซูซุ และ ถือหุ้น 0.27% ในเทสลา นอกจากนี้ยังดำเนินกิจการร่วมค้าผลิตรถยนต์กับอีกสองบริษัทในจีน (GAC Toyota และ Sichuan FAW Toyota Motor), กับหนึ่งบริษัทในอินเดีย (Toyota Kirloskar), กับหนึ่งบริษัทในสาธารณรัฐเช็ค (TPCA) และบริษัทผลิตชิ้นส่วนและอะไหล่อื่นๆอีกมากมาย โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน เป็นส่วนหนึ่งของโตโยต้ากรุ๊ป หนึ่งในเครือบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลก สำหรับในประเทศไทย โตโยต้า มอเตอร์ คอร์ปอเรชัน (ประเทศญี่ปุ่น) เป็นผู้ถือหุ้น 86.43% ในบริษัท โตโยต้า มอเตอร์ ประเทศไทย
เตเวแซ็งก์มงด์
เตเวแซ็งก์มงด์ (TV5 Monde) หรือรู้จักกันในชื่อ เตเวแซ็งก์ (TV5) เป็นสถานีโทรทัศน์ระดับนานาชาติแพร่ภาพด้วยภาษาฝรั่งเศส
ประวัติ
เตเวแซ็งก์มงด์ออกอากาศครั้งแรกในเดือนมกราคม ค.ศ. 1984 โดยมี นายแซร์ฌ อาดา เป็นผู้จัดการสถานีจนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 โดยมีกรรมการคนใหม่วันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 2005 คือ นายฌ็อง-ฌัก อายากง ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและการสื่อสารฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 2006 ได้มีการปรับรูปแบบใหม่ภายใต้ชื่อ "เตเวแซ็งก์มงด์" เพื่อตอกย้ำความมุ่งมั่นและจุดสำคัญให้เป็นให้เป็นสถานีโทรทัศน์ระดับโลก นอกจากนี้ยังมีการย้ายไปยังสำนักงานออกอากาศแห่งใหม่และปรับเปลี่ยนตารางการออกอากาศใหม่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 เป็นต้นมา นอกจากนี้ เตเวแซ็งก์มงด์ยังเป็นทั้งชื่อขององค์กร อย่างไรก็ตามในแคนาดายังมีการดำเนินการออกอากาศภายใต้ชื่อ "เตเวแซ็งก์" อยู่ ทั้งนี้เตเวแซ็งก์มงด์ยังเป็นสถานีโทรทัศน์ที่มีเครือข่ายทั่วโลกใหญ่เป็นอันดับสี่ของโลกรองจากที่บีบีซี, เอ็มทีวี และซีเอ็นเอ็น
รูปแบบของรายการ
ส่วนใหญ่มีเนื้อหาเป็นภาษาฝรั่งเศส ส่วนรายการโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงจากฝรั่งเศส ยังมีรายการที่มีชื่อเสียง เช่น RTBF จากเบลเยียม, TSR จากสวิตเซอร์แลนด์ และ Radio-Canada TVA และจากเครือข่ายในประเทศแคนาดา นอกจากข่าวในประเทศและต่างประเทศแล้ว ยังได้แพร่ภาพการแข่งขันฟุตบอลลีกเอิง, ภาพยนตร์, ละคร, เพลง และการ์ตูน ซึ่งหมายเลข 5 ในชื่อของสถานีมาจากเครือข่ายการออกอากาศทั้ง 5 แห่งในการก่อตั้ง
ช่องอย่างเป็นทางการ
ในปี ค.ศ. 2015 มีการแพร่ภาพทั้งหมด 11 ช่อง
พื้นที่ในการออกอากาศ
ท่านสามารถรับชมช่องเตเวแซ็งก์มงด์ได้ทาง AsiaSat 7, ไทยคม 6 KU, Laosat 1 KU ซึ่งจะออกอากาศและครอบคลุมทั่วทวีปเอเชีย และในประเทศไทยรับชมช่องเตเวแซ็งก์มงด์ได้ทางทรูวิชั่นส์ ช่องที่ 788 บนแพลทินัม, โกลด์, ซูเปอร์ แฟมิลี่ และ สมาร์ท แฟมิลี่ แพ็กเกจ (ใช้กล่องรับสัญญาณแบบ MPEG4) แพ็กเกจทรูวิชั่นส์นาว แพลทินั่ม และ ทรูวิชั่นส์นาว เวิลด์ บนกล่องทรูไอดีทีวี, แอปพลิเคชั่นและเว็บไซต์ของทรูไอดี
บุษยา รังสี
บุษยา รังสี (13 สิงหาคม พ.ศ. 2483 - 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553) เป็นนักร้องรุ่นกลางของวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์และวงดนตรีสุนทราภรณ์ เจ้าของฉายา ราชินีเพลงสถาบัน และ ราชินีเพลงลา
ประวัติ
บุษยา รังสี หรือชื่อจริงว่า มานี ทัพพะรังสี  เป็นบุตรสาวของพระยานราทรพิรัญรัฐ (เยื้อน ทัพพะรังสี) และเสงี่ยม ทัพพะรังสี เกิดเมื่อวันอังคารที่13 สิงหาคม พ.ศ. 2483 บ้านเลขที่ 5 ถนนสุขุม ที่จังหวัดสงขลา มีพี่น้อง 17 คน ชาย 9 คน หญิง 8 คน เข้าศึกษาที่โรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัดสงขลา ชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนหวังดี ชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-3ที่โรงเรียนสุกิจวิทยาลัย ชั้นมัธยมศึกษาปีที่4-6ที่โรงเรียนพาณิชยการ และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ได้อนุปริญญาทางพาณิชยศาสตร์และการบัญชี
โลกเสียงเพลง
เริ่มเป็นนักร้องประจำวงพณิชยการพระนคร เมื่อครั้งศึกษาอยู่ที่พณิชยการพระนคร และยังช่วยร้องให้วงดนตรีโรงเรียนนายเรือ ณ สถานีวิทยุ อ.ส.ในสวนจิตรลดา พระราชวังดุสิต
ที่วงดนตรีโรงเรียนนายเรือ ณ สถานีวิทยุ อ.ส. ซึ่งพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงดนตรีร่วมด้วยนั้น ครูเอื้อ สุนทรสนาน ได้ฟังเสียงเธอร้องเพลง "สำคัญที่ใจ" คู่กับ เทอด วรรธนา (ผู้แต่งคำร้องเพลง ครวญถึงเจ้า) ครูเอื้อติดใจในเสียงร้องของคุณบุษยาถึงกับเชื้อชวนให้มาร่วมวงสุนทราภรณ์ แต่ด้วยยังห่วงเรียนจึงปฏิเสธไป
จนกระทั่งเมื่อเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ คุณบุษยาก็ได้เข้าร่วมกิจกรรมเป็นนักร้องวงสโมสรมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และจะด้วยโชคชะตาที่ถูกกำหนดมาแล้วหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ ด้วยวงดนตรีสุนทราภรณ์ไปบรรเลงที่มหาวิทยาลัย คุณบุษยาถูกชวนให้ขึ้นไปร้องเพลงร่วมกับครูเอื้อ สุนทรสนานในครั้งนั้นขณะที่เพิ่งเรียนอยู่ชั้นปีที่ 1 จึงถูกชักชวนจากครูเอื้ออีกครั้ง และในที่สุดบุษยาได้เข้าเป็นดาวรุ่งพรุ่งนี้ยุคแรกๆร่วมกับมาริษา อมาตยกุลและอ้อย อัจฉรา ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2502 ซึ่งครูชอุ่ม ปัญจพรรค์ ตั้งชื่อให้เธอว่า "ทัดดาว บุษยา" แต่ครูเอื้อ สุนทรสนานให้ใช้ชื่อว่า "บุษยา รังสี " คุณ บุษยา รังสีเคยกล่าวว่า “จริงๆเเล้วท่านครูเอื้อจะให้เราชื่อ รังสี บุษยา เเต่เราชอบชื่อบุษยามากกว่า”
เพลงแรกที่เธอได้บันทึกเสียง คือเพลง น้ำตาดาว ซึ่งเธอขับร้องออกรายการโทรทัศน์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2502 ซึ่งเป็นเพลงที่อยู่ในละครโทรทัศน์เรื่อง วิมานใยบัว นอกจากนั้นยังได้ขับร้องและแสดงจินตลีลาเพลง นิมิตสวรรค์ ในโอกาสครบรอบ 20 ปี วงดนตรีสุนทราภรณ์ ทางสถานีโทรทัศน์ช่อง 4 บางขุนพรหมทำให้ชื่อเสียงเป็นที่รู้จักนับตั้งแต่นั้น
บุษยาเคยรับราชการ กรมบัญชีกลางอยู่ระยะหนึ่งควบคู่ไปกับการร้องเพลง  ก่อนลาออกมารับราชการที่กรมประชาสัมพันธ์จนเมื่อครูเอื้อ สุนทรสนานเกษียณอายุราชการ  จึงได้ออกมาร้องเพลงไทยสากลอยู่ระยะหนึ่ง เพลงที่เป็นที่รู้จักกันดี ได้แก่ ฝั่งหัวใจ ต่อมาได้ติดตามสามี (พลเรือโทชูชาติ เกษเสถียร) ไปอยู่ต่างประเทศระยะหนึ่ง เมื่อกลับมาเมืองไทยได้ร้องเพลงให้กับวงดนตรีสุนทราภรณ์และวงดนตรีกรมประชาสัมพันธ์ในงานการกุศลต่าง ๆ เป็นครั้งคราว แต่หยุดร้องเพลงไปนานกว่า 15 ปี จนกระทั่งถึงแก่กรรมด้วยเหตุผลทางสุขภาพ
ผลงาน
เพลงแรกที่ทำชื่อเสียงและได้บันทึกแผ่นเสียง คือ "น้ำตาดาว "
ส่วนเพลงอื่นๆ ที่สร้างชื่อเสียง ได้แก่ กระซิบสวาท ,รักวันเติมวัน ,ฝากหมอน ,ฝนหยาดสุดท้าย ,สั่งไทร ,แก้วจ๋า ,หิมพานต์ ,ห่วงรัก ,เรือมนุษย์ ,ชีวิตวอลซ์ ,ปีศาจวสันต์ ,อยากเป็นของเธอ ,ป่านนี้พี่รอ ,ใกล้มือคว้า ,ฝั่งหัวใจ ,ปาฏลีอธิษฐาน ,จันทร์รอแรม ,ภารตะในฝัน,ปลายโลกร้าง ,ไม่รักไม่รู้(คู่ยรรยงค์ เสลานนท์) ,คลื่นเคืองทะเล ,ฝากใจฝัน ,ท่าน้ำ ,คลื่นละเมอฝั่ง(คู่เอื้อ สุนทรสนาน) ,ชีวิตวอลซ์ ,รักที่ต้องมนตรา ,รักอมฤต, มัทรีร้องไห้ เป็นต้น
โดมในดวงใจ ,อาลัยโดม ,จำจากโดม, กลิ่นกุหลาบ , ชมพู-ฟ้าอาลัย , ดุสิตรำลึก ,ปทุมวันในดวงใจ ,ปริญญาพยาบาล ,บางแสนแดนอาลัย ,มดลาบางบางอาลัยมด(คู่เอื้อ สุนทรสนาน) ,ขวัญจิตมิตรราม(คู่ยรรยงค์ เสลานนท์ ,คนึงขวัญ ,โดมร่มใจ ,โดมรอเธอ(คู่วินัย จุลละบุษปะ) ,เขตรั้วสีบลู ,ลาขอนแก่น ,ลาจุฬาพยาบาล ,ลาแม่โจ้ ,ลาแล้ววศ. ,ลาจปร. ,ลาพยาบาลภูมิพล ,ลาแล้วเวียงขวัญ ,รามาที่รัก ,ลาราม ,ลามหิดล ,ลาภูพิงค์ และเพลงลาของสถาบันต่างๆ ทำให้ได้ฉายาว่า'ราชินีเพลงสถาบัน'
ละครชีวิต(ต้นฉบับจุรี โอศิริ) ,ฝากรัก(ต้นฉบับเพ็ญศรี พุ่มชูศรี) ,แนวหลัง(ต้นฉบับรุจี อุทัยกร) ,ธารน้ำรัก คู่ สุนทราภรณ์(ต้นฉบับชวลีคู่สุนทราภรณ์) ,ฉันไม่ชอบเดือนหงาย(ต้นฉบับสุภาพ รัศมิทัต) ,ถิ่นไทยงาม(ต้นฉบับมัณฑนา โมรากุล) เป็นต้น
ถึงแก่กรรม
เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 นอนหลับไปแล้วไม่ตื่นที่บ้านพักของตนเอง หลังจากมีอาการเนื้องอกในสมองมานานหลายปี มิใช่ป่วยเป็นโรคมะเร็งลำไส้อย่างที่เป็นข่าว
อ้างอิง
รายการฟังสบาย บ่ายวันเสาร์ โดย พิมผกา วันดี, อโศก สุขศิริพรฤทธิ์
คลิก-บี
คลิก-บี (Click-B) กลุ่มศิลปินบอยแบนด์ ชาวเกาหลีใต้ เพลงป๊อบ และ ฮิปฮอป กลุ่มนี้ก่อตั้งขึ้นในสิงหาคม ค.ศ. 1999 ภายใต้บริษัท DSP Media เช่นเดียวกับ Fin.K.L และอดีต Sechs Kies เริ่มออกเป็นวงดนตรีที่ไม่ซ้ำกัน
ในปี 2006 Click-B (ที่มีจาก 3 สมาชิกที่เหลือ โอ จง-ฮยอค, วู ยอน-ซอค, คิม ซาง-ฮยอก ออกอัลบั้ม ของพวกเขา 5
ในปี 2011 Click-B (มีทั้งหมดเจ็ดคน) ด้วยกันสำหรับการคัมแบ็กสั้น ๆ กับซิงเกิ้ลใหม่สอง "To Be Continued" ในเดือนเมษายนและ "빈 자리 (Empty Seats)" ในเดือนพฤศจิกายน
Alstonia venenata
Alstonia venenata เป็นพืชในวงศ์ Apocynaceae โดยเติบโตเป็นพุ่มไม้หรือต้นไม้ขนาดเล็กในป่าไม้ผลัดใบระดับต่ำถึงระดับกลางของประเทศอินเดีย
โทอิเระ โนะ คามิซามะ
โทอิเระ โนะ คามิซามะ (เทพธิดาในห้องน้ำ) เป็นเพลงโดยนักร้องและนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่น คะนะ อุเอะมุระ  เป็นเพลงเกี่ยวกับความคิดของเธอ เกี่ยวกับคุณยายของเธอ เป็นเพลงที่ให้ความหมายดีมาก กินใจ ซิงเกิลของเธอถูกวางจำหน่ายเมื่อ 14 กรกฎาคม 2553 และยังได้ใช้เป็นเพลงเปิดตัวอัลบั้มนี้ของเธออีกด้วย
เพลงของเธอเพิ่งจะมาได้รับความนิยม จากการที่มีคนเข้ามาดาวน์โหลดเพลงของเธอผ่านทางโทรศัพท์ มากกว่า 100,000 ครั้ง
เป็นเพลงที่ได้รับรางวัล ที่2 ของ Japan Record Awards ในปี 2553 ซึ่งเป็นรางวัลประเภทรางวัลทั่วไปพร้อมกับเพลงอื่นๆอีก 9 เพลง
ลักษณะการประพันธ์
เป็นเพลงที่ใช้กีตาร์ในการบรรเลงง่ายๆ แต่ต่อมาได้มีการถูกนำไปเล่นกับวงออเคสตรา
เนื้อเพลงมีการเล่าเรื่องราวของเธอกับคุณยาย ดังนี้
เมื่อเธออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เธออาศัยอยู่กับยาย ซึ่งมีบ้านติดอยู่กับพ่อแม่เธอ เธอและคุณยายชอบทำกิจกรรมร่วมกันหลายอย่าง ทั้งการเล่น โกโมคุ ทานเป็ดตุ๋น ออกไปช็อปปิ้ง และดูเทปรายการของ "Yoshimoto Shinkigeki" (เป็นรายการตลก ออกอากาศทางสถานี MBS ในวันเสาร์ เวลา 12.54 น.) อุเอะมุระ มีปัญหา ในด้านการทำความสะอาดห้องน้ำ คุณยายจึงบอกเธอว่า รู้ไหมในห้องน้ำหน่ะ มีเทพธิดาองค์น้อยๆ อยู่นะ ถ้าเรายิ่งทำความสะอาดเท่าไหร่ โตขึ้นไปก็จะยิ่งสวยเหมือนเทพธิดาเท่านั้น เมื่อเธอเริ่มเป็นวัยรุ่น เธอเริ่มมีปากเสียงกับคุณยายของเธอ เรื่องเกี่ยวกับแฟนหนุ่มของเธอ เนื่องจากในวันหยุดเธอจะพักที่บ้านของแฟนหนุ่มแทนการกลับมาหาครอบครัวในวันหยุด เธอโกรธ และทำร้ายคุณยายของเธอ การทำกิจกรรมร่วมกันของเธอกับคุณยายก็หายไป ทั้งการเล่น โกโมคุ หรือการทานเป็ดตุ๋นด้วยกันก็หายไป
สองปีให้หลังเธอก็ย้ายไปอยู่ที่โตเกียว จากนั้นไม่นานให้หลัง คุณยายของเธอก็ป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล อุเอะมุระจึงกลับมาเยื่ยมคุณยายของเธอ เธอพูดประโยคที่เธอเคยพูดกับคุณยายทุกๆวันเมื่อตอนเป็นเด็ก "คุณยาย หนูกลับมาแล้ว" แต่เมื่อเธอพูดคุยกับคุณยายได้ไม่นาน เธอก็ลากลับ เพราะคุณยายไม่สามารถตอบโต้ได้มากนัก เช้าวันรุ่งขึ้น คุณยายของอุเอะมุระ จากไปอย่างสงบ อุเอะมุระ เชื่อว่าคุณยายของเธอ กำลังรอเธอกลับมาเพื่อดูใจเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอรู้สึกเสียใจมากที่ได้ทำร้ายคุณยายของเธอลงไป เธอสัญญากับตัวเองว่าจะขัดห้องน้ำให้สะอาดต่อไป และเพลงก็จบลงด้วยคำขอบคุณ
เพลงนี้ถือเป็นเพลงที่ทำให้เธอโด่งดังมากเพลงหนึ่งของอุเอะมุระ
การแนะนำส่งเสริม
เพลงของเธอได้ออกอากาศครั้งแรกที่ FM 802 (คลื่นวิทยุของญี่ปุ่น) ในรายการ "Hiro T's Morning Jam" ของเช้าวันที่ 7 มกราคม 2553 และเริ่มได้รับความนิยมเปิดเต็มเพลง ในหลายๆสถานีต่อไป จนกระถึงวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ได้มีการเปิดตัวริงโทนฟรี จนถึงวันที่ 9 มีนาคม จนมีคนออกมาเรียกร้องหาเพลงของเธอกันเป็นจำนวนมาก
อุเอะมุระ ได้ออกไปร้องเพลงของเธอใน "61st โคะฮะคุ อุทะ"(61ปี เพลงโคฮาคุ) เธอได้ขึ้นไปร้องเพลง "โทอิเระ โนะ คามิซามะ" ในเวอร์ชันเต็ม ซึ่งเป็นหนึ่งในการแสดงที่ยาวนานที่สุดของ โคะฮะคุ อุทะ และมีการเชิญเธอออกไปโทรทัศน์ร้องเพลงอีกหลายครั้ง
มิวสิกวิดีโอ
อุเอะมุระ นั่งดีดกีตาร์บริเวณริมแม่น้ำ สลับการแสดงของเด็กสาวและคุณยาย เปรียบเสมือนตัวเธอเอง และคุณยายของเธอ มีฉากการเล่นโทโมคุ และฉากที่เธอวาดรูปให้กับคุณยาย
บุคลากรและแรงบันดาลใจ
เพลงแรงบันดาลใจสองหนังสือโดยอูเอมูระทั้งที่มีชื่อเรื่องเดียวกัน. แรกเป็นอัตชีวประวัติเปิดตัวในเดือนกรกฎาคม 2553 เกี่ยวกับยายของเธอและกระบวนการในการทำเพลงที่สองคือภาพ รุ่นหนังสือเผยแพร่ผ่าน Kodansha ในกันยายน 2553. รุ่นที่มีภาพประกอบโดย มะริ โทะริโงะเอะ
ผู้แสดง
โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 7
โปรเจกต์รันเวย์ ฤดูกาลที่ 7 เป็นรายการเรียลลิตีโชว์ค้นหานักออกแบบแฟชั่นของสหรัฐอเมริกา ออกอากาศครั้งแรกที่สหรัฐอเมริกา ในวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2553 ทางช่องไลฟ์ไทม์ ในฤดูกาลนี้มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 16 คน และได้นางแบบชื่อดัง ไฮดี คลูม รับหน้าที่เป็นพิธีกรและกรรมการตัดสินในฤดูกาลนี้ ร่วมกับ ไมเคิล คอร์ส นักออกแบบแฟชั่นชื่อดัง และ นีน่า การ์เซีย บรรณาธิการนิตยสาร มารี แคลร์ นอกจากนี้ยังมี ทิม กันน์ มาเป็นที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำกับผู้เข้าแข่งขันอีกด้วย
นักออกแบบแฟชั่น
16 นักออกแบบในฤดูกาลนี้ ประกอบไปด้วย:
นางแบบ
16 นางแบบในฤดูกาลนี้ ประกอบไปด้วย:
ตอนที่ 1: Back to New York
ในตอนแรกของฤดูกาลที่ 7 ดีไซเนอร์ทุกคนได้เดินทางไปยัง เซ็นทรัลพาร์ก เพื่อพบกับ ทิม กันน์ และได้รับโจทย์แรกคือ ให้สร้างสรรค์ชุดที่แสดงถึงตัวตนในฐานะดีไซเนอร์ โดยดีไซเนอร์มีสิทธิ์เลือกผ้าที่จะนำไปใช้ในการทำชุดได้แค่ 5 แบบเท่านั้น ดีไซเนอร์ทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ และผู้ที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับสิทธิคุ้มกันไม่ถูกคัดออกในโจทย์ต่อไป
ตอนที่ 2: The Fashion Farm
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดออกงานปาร์ตี้จากถุงกระสอบมันฝรั่งให้กับลูกค้าของพวกเขา ซึ่งก็คือนางแบบของพวกเขานั่นเอง โดยที่นางแบบจะมีสิทธิ์เลือกดีไซเนอร์ด้วยตัวเอง ดีไซเนอร์ทุกคนมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ
ตอนที่ 3: The Highs and Lows of Fashion
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้เดินทางไปยัง พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโปลิตัน และได้พบกับทิม กันน์ พร้อมกับชุดในตำนานจากดีไซเนอร์ชื่อดัง ไม่ว่าจะเป็น อีฟว์ แซ็ง โลร็อง, คริสตีย็อง ดียอร์, มาดาม เกรส์, และ กริสโตบัล บาเลนเซียกา จากนั้นพวกเขาจึงได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดสุดหรูที่เหมาะสมและคู่ควรกับชุดระดับตำนานเหล่านี้ โดยในครั้งนี้ดีไซเนอร์จะได้แข่งขันเป็นคู่ และได้รับเงินคู่ละ 500 ดอลลาร์ เพื่อสร้างสรรค์ชุดสำหรับโจทย์นี้ และมีเวลา 2 วันในการทำชุดให้เสร็จ
ตอนที่ 4: Design Your Heart Out
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้พบกับ ลิซ่า วอล์คเกอร์ รองประธานบริษัท Campbell Soup Company ผู้ผลิตซุปและอาหารกระป๋องรายใหญ่ระดับโลก โดยดีไซเนอร์ได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดสำหรับงานแฟชั่นวีคกาล่า ซึ่งชุดที่ออกแบบจะต้องมีสีแดง และมีวัสดุจากผลิตภัณฑ์แคมป์เบลล์เป็นองค์ประกอบ โดยชุดของเหล่าดีไซเนอร์จะถูกสวมใส่โดยหญิงสาวที่เป็นผู้ป่วยโรคหัวใจ เพื่อให้ตอบรับกับโครงการ Address Your Heart ดีไซเนอร์ทุกคนจะได้รับเงินคนละ 100 ดอลลาร์ เพื่อซื้อผ้าและวัตถุดิบสำหรับการทำชุด และมีเวลา 1 วันในการทำชุดให้เสร็จ ชุดที่ชนะในโจทย์นี้จะได้รับการตัดเย็บและวางจำหน่ายออนไลน์ผ่านทางเว็บไซต์ของรายการ ซึ่งรายได้จากการจำหน่ายชุดนี้จะมอบให้กับสมาคมโรคหัวใจแห่งอเมริกา (American Heart Association) ต่อไป
ตอนที่ 5: Run for Cover
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดให้กับพิธีกร ไฮดี คลูม สำหรับใส่ถ่ายปกนิตยสารมารี แคลร์ ฉบับเดือนเมษายน 2553
ตอนที่ 6: A Little Bit of Fashion
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดที่มีความทันสมัยให้กับเด็กสาวที่มีอายุระหว่าง 5-9 ปี หลังจากนั้นในวันถัดมา ทิมได้แจ้งให้ดีไซเนอร์ทุกคนทราบว่า ทุกคนจะต้องออกแบบชุดอีก 1 ชุด ให้กับนางแบบของพวกเขา ซึ่งต้องเป็นชุดที่มีความสอดคล้องและเข้าคู่กันกับชุดของเด็กสาว
ตอนที่ 7: Hard Wear
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้สร้างสรรค์ชุดโดยใช้วัสดุฮาร์ดแวร์และอุปกรณ์ช่างเป็นวัสดุในการทำชุด
ตอนที่ 8: The Elements of Fashion
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดโดยที่มีแรงบันดาลใจมาจากธาตุทั้ง 4 ได้แก่ ธาตุดิน, ธาตุน้ำ, ธาตุลม และธาตุไฟ
ตอนที่ 9: Takin' It To The Streets
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดโดยที่มีแรงบันดาลใจมาจากลักษณะอันโดดเด่นของย่านต่างๆในนิวยอร์กซิตี โดยดีไซเนอร์จะแข่งขันกันเป็นคู่ และต้องทำชุดทั้งลุคกลางวันและลุคกลางคืน
ตอนที่ 11: Sew Much Pressure
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับโจทย์ให้ออกแบบชุดสำหรับเดินบนพรมแดงให้กับพิธีกร ไฮดี คลูม
ตอนที่ 12: The Big, Top Designers
ในการตัดสิน เอมิลิโอ และ เซธ แอรอน ถูกเลือกให้ผ่านเข้าสู่รอบสุดท้าย ในขณะที่ เจย์ และ มิลา จะยังได้รับโอกาสในการออกแบบคอลเลคชั่นสำหรับโชว์ที่แฟชั่นวีค แต่จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้ผ่านเข้ารอบสุดท้าย
ตอนที่ 13: Finale, Part I
ในตอนนี้ ดีไซเนอร์ทุกคนได้รับเงินคนละ 9,000 ดอลลาร์ และมีเวลา 4 เดือน ในการสร้างสรรค์คอลเลคชั่น 10 ชุด สำหรับแสดงรอบสุดท้ายที่นิวยอร์กแฟชั่นวีค
ซัมเมอร์สแลม (1996)
ซัมเมอร์สแลม (1996) (SummerSlam (1996)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของเวิลด์ไวด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น ที่จัดหลังศึกใหญ่อินยัวร์เฮ้าส์ 9: อินเตอร์เนชั่นแนล อินซิเดนต์ จัดเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 1996 ณ สนาม กันด์อารีนา ในเมืองคลีฟแลนด์, รัฐโอไฮโอ