cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เรวัต พุทธินันทน์
เรวัต พุทธินันทน์ (ชื่อเล่น: เต๋อ ; 5 กันยายน พ.ศ. 2491 - 27 ตุลาคม พ.ศ. 2539) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ อดีตสมาชิกวงดิ อิมพอสซิเบิ้ล และวงโอเรียนเต็ล ฟังก์ อีกทั้งยังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท แกรมมี่ เอนเตอร์เทนเม้นท์ (หรือที่รู้จักกันดีในนามจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่) ร่วมกับ ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม เมื่อ พ.ศ. 2526
เต๋อ เรวัต เป็นบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ผู้มีคุณูปการมหาศาลของวงการเพลงของประเทศไทย เป็นโปรดิวเซอร์ นักดนตรี นักแต่งเพลงในตำนาน เป็นผู้ปฏิวัติวงการเพลงไทยให้ไปสู่ยุคทองแห่งความเจริญรุ่งเรือง และผู้ริเริ่มความทันสมัยของดนตรีสมัยใหม่ให้กับประเทศไทย เป็นผู้บุกเบิกแนวเพลงสตริงอันทันสมัยให้กับการเพลงไทย ผู้นำแนวเพลง ร๊อค ป๊อบ แดนซ์ โมเดิร์นแจ๊ส ฟังค์ ฯลฯ เข้ามาเป็นที่นิยมในไทย เป็นผู้ปลุกปั้นศิลปินให้มีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับ เป็นบุคคลตัวอย่างและเป็นแรงบันดาลใจของนักร้องนักดนตรีของเมืองไทยมากมายจวบจนสมัยนี้
เส้นทางดนตรี
เรวัตหัดเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 11 ปี โดยบิดาบังคับให้เรียนแซกโซโฟน เขากับเพื่อน ๆ โรงเรียนเซนต์คาเบรียลตั้งวงดนตรี ชื่อ Dark Eyes ต่อมาเปลี่ยนชื่อวงเป็น Mosrite และเข้าประกวดในงานของสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ในปี พ.ศ. 2508 และ 2509 ขณะเรียนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ใน พ.ศ. 2510 ได้ร่วมกับเพื่อนตั้งวง Yellow Red (เหลือง-แดง คือสีประจำมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์) เพื่อนในวงคนสำคัญคือ ดนู ฮันตระกูล และจิรพรรณ อังศวานนท์
หลังเรียนจบ เรวัตได้รับการชักชวนให้ร่วมวงดิอิมพอสซิเบิ้ล และเดินทางกับวงไปแสดงที่ฮาวาย สหรัฐอเมริกาและยุโรป ในตำแหน่งนักร้องนำและเล่นคีย์บอร์ด เมื่อวงดิอิมพอสซิเบิลประกาศยุบวง เมื่อ พ.ศ. 2520 เขาตั้งวง โอเรียนเต็ลฟังก์ เล่นดนตรีฟังก์ ร่วมกับวินัย พันธุรักษ์ เล่นประจำที่โรงแรมมณเฑียร และตระเวนเปิดการแสดงในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ในระหว่างนั้นเรวัตได้ศึกษาการเขียนเพลงและดนตรีเพิ่มเติม
เรวัตมีเอกลักษณ์ประจำตัวอีกหนึ่งอย่างคือ ชอบไว้หนวด
ผลงานโปรดิวเซอร์
เรามาร้องเพลงกัน/เรวัต พุทธินันทน์ และ วงคีตกวี (2525)
'''นิยายรักจากก้อนเมฆ/พ.ญ. พันทิวา สินรัชตานันท์ (2526)'''
เต๋อ 1/เรวัต พุทธินันทน์ (2526)
นันทิดา' 27/นันทิดา แก้วบัวสาย (2527)
ฉันเป็นฉันเอง/ฐิติมา สุตสุนทร (2527)
วันอาทิตย์/บาราคูดัส (2527)
ผู้ชายเฉิ่มเฉิ่ม/ทูน หิรัญทรัพย์ (2527)
คำก้อน/โซดา (2528)
หนุ่มดอยเต่า/นกแล (2528)
เต๋อ 2/เรวัต พุทธินันทน์ (2528)
ชายน้ำ/พญ.พันทิวา สินรัชตานันท์(2529)
เรามีเรา/ฐิติมา สุตสุนทร (2529)
หาดทราย สายลม สองเรา/ธงไชย แมคอินไตย์ (2529)
เต๋อ 3/เรวัต พุทธินันทน์ (2529)
เมื่อวันฟ้าสวย/นันทิดา แก้วบัวสาย (2529)
สบาย สบาย/ธงไชย แมคอินไตย์ (2530)
สิบล้อมาแล้ว !/นกแล (2530)
คนที่รู้ใจ/ฐิติมา สุตสุนทร(2530)
ชอบก็บอกชอบ/เรวัต พุทธินันทน์ (2530)
รับขวัญวันใหม่/ธงไชย แมคอินไตย์ (2530)
กีตาร์โต๊ะ/วสันต์ โชติกุล และ อีสซึ่น (2531)
ส.ค.ส./ธงไชย แมคอินไตย์ (2531)
เรวัต พุทธินันทน์ 2531
แหวกฟ้า คว้าดาว/ตั้ม สมประสงค์ (2531)
แปลกตรงที่หัวใจ/ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ (2532)
นินจา/คริสติน่า อากีล่าร์ (2533)
ไม้ขีดไฟ/ใหม่ เจริญปุระ (2533)
คนดนตรี/สุรสีห์ อิทธิกุล (2533)
กบใส ๆ/กบ ทรงสิทธิ์ (2533)
พริกขี้หนู/ธงไชย แมคอินไตย์ (2534)
จ-เ-ะ-บ/เจตริน วรรธนะสิน (2534)
ต่างกันที่เวลา/ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ (2534)
ความรัก สายน้ำ เสียงสะอื้น/เล็ก อรวี (2534)
ปรารถนาและอารมณ์/มาลีวัลย์ เจมีน่า (2534)
ขึ้นโต๊ะ/วสันต์ โชติกุล (2535)
ช็อต/ก๊อต จักรพรรณ์ (2535)
อาวุธลับ/คริสติน่า อากีล่าร์ (2535)
เก็บรักที่ปลายใจ/ชรัส เฟื่องอารมย์ (2535)
ร็อกกระทบไม้/ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ (2535)
กลุ่มประสานเสียง พู่กัน เบอร์ 1/ประสานเสียง (2535)
วัตถุไวไฟ/อำพล ลำพูน (2535)
108-1009/เจตริน วรรธนะสิน (2536)
ฉันมาไกล/ไมเคิล หว่อง (2536)
รุ้งกินน้ำ/อัสนี-วสันต์ (2536)
Grammy in chorus/สิทธิพร อมรพันธ์, พนเทพ สุวรรณะบุณย์, ชุมพล สุปัญโญ, สุกานดา บุญยธรรมิก, อรวรรณ เย็นพูนสุข (2536)
ม้าเหล็ก/อำพล ลำพูน (2536)
แด่ คนแบกรัก/ตั้ม สมประสงค์ (2536)
สงวนลิขสิทธิ์/ขจรศักดิ์ รัตนนิสสัย (2536)
นายจี๊ปกับคุณวสุ/วสุ แสงสิงแก้ว (2536)
บันทึกของดอกไม้เหล็ก/แอม เสาวลักษณ์ (2536)
ดูดีดี นะเพื่อน/ยู เอช ที (2537)
ธ ธง/ธงไชย แมคอินไตย์ (2537)
Mr. Mos/มอส ปฏิภาณ (2537)
ขนนกกับดอกไม้/ธงไชย แมคอินไตย์ (2538)
Choola choola/เจตริน วรรธนะสิน (2538)
เพลงของเขา ใต้เงาพระจันทร์/มาลีวัลย์ เจมีน่า (2538)
อมิตา ทาทา ยัง/ทาทา ยัง (2538)
Micky/มิคกี้ (2538)
Rock zone/รวมศิลปินร็อก (2538)
จอห์นโซโล่/จอห์น นูโว (2538)
Moving Mos/มอส ปฏิภาณ (2538)
ไปกันใหญ่/ปั่น ไพบูลย์เกียรติ (2538)
อำพลเมืองดี/อำพล ลำพูน (2538)
Dream/ธงไชย แมคอินไตย์ (2539)
เสียงจากหัวใจ/มาลีวัลย์ เจมีน่า (2539)
แอม-ดา/แอม เสาวลักษณ์, ศักดา พัทธสีมา (2539)
Feminine/นันทิดา แก้วบัวสาย, มาลีวัลย์ เจมีน่า, ศรัณย่า ส่งเสริมสวัสดิ์ (2539)
อัลบั้มพิเศษ
Alive (พ.ศ. 2556) (ในรูปแบบ BOXSET 8 แผ่น) อัลบั้มนี้เป็นการทำงานร่วมกันระหว่าง เรวัต พุทธินันทน์ กับ ชาตรี คงสุวรรณ ที่ร่วมกันทำงานเพลงในเวอร์ชันใหม่ ดนตรีใหม่ และเสียงร้องใหม่ทั้งหมด 10 เพลง รายละเอียดแผ่นแต่ละแผ่นมีดังนี้ อีกทั้งยังมีอัลบั้มรูปของเรวัติ พุทธินันทน์มากมายที่ใช้ชื่อว่า LIVE & LOVE PHOTO BOOK REWAT BUDDHINAN
ชีวิตส่วนตัว
เรวัต สมรสกับ อรุยา สิทธิประเสริฐ เป็นเพื่อนในคณะ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2517 มีบุตรสาวสองคนคือ สุธาสินี และสิดารัศมิ์
การเสียชีวิต
เรวัต พุทธินันทน์ ล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งในสมอง ได้เดินทางไปรักษาตัวอยู่ที่สหรัฐอเมริกาเป็นเวลาประมาณ 5 เดือน เมื่ออาการดีขึ้น หมอจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ หลังจากกลับประเทศไทยได้ประมาณ 2 เดือน อาการก็ทรุดลงอีก เรวัตเข้ารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสมิติเวชเป็นเวลา 3 เดือน เรวัต พุทธินันทน์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2539 ขณะมีอายุเพียงแค่ 48 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดพระศรีมหาธาตุวรมหาวิหาร บางเขน เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540
วัฒนธรรมสมัยนิยม
เต๋อ เรวัติถูกนำมาเป็นที่กล่าวถึงในโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮลล์ จอห์นนี่วอล์กเกอร์ ในชุดที่ถ่ายทอดเรื่องราวเบื้องหลังความสำเร็จ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลาม มาเลเซีย
พิพิธภัณฑ์ศิลปะอิสลาม มาเลเซีย (Muzium Kesenian Islam Malaysia; Islamic Arts Museum Malaysia) เป็นพิพิธภัณฑ์ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เปิดเป็นทางการในวันที่ 12 สิงหาคม 1998 เป็นพิพิธภัณฑ์ด้านศิลปะอิสลามที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พิพิธภัณฑ์มีของสะสมจำนวนเจ็ดพันชิ้นจากโลกอิสลาม.
พิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยพื้นที่จัดแสดงสิบสองห้อง สองชั้น ชั้นหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เป็นส่วนสถาปัตยกรรมอิสลาม, อัลกุรอาน และงานเขียนมือ, ห้องจัดแสดงศิลปะจากอินเดีย จีน และคาบสมุทรมาเลย์ ชั้นสองจัดแสดงอาวุธยุทโธปกรณ์, ผ้า, เครื่องประดับ และเหรียญ และห้องจัดแสดงของสะสมแบ่งตามวัสดุ ได้แก่ เหล็ก ไม้ และเซรามิกส์ หนึ่งในของสะสมขึ้นขื่อของพิพิธภัณฑ์คือเครื่องแก้วอิสลาม นอกจากพื้นที่จัดแสดงแล้ว พิพิธภัณฑ์ยังมีส่วนอำนวยความสะดวกสำหรับการศึกษา ค้นคว้า และการอนุรักษ์ชั้นสูง หนึ่งในส่วนจัดแสดงถาวรที่มีชื่อเสียงที่สุดของพิพิธภัณฑ์คือห้องออตโตมันแบบศตวรรษที่สิบเก้า
สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ถือเป็นสาขาหนึ่งภายใต้ภาควิชาบริหารธุรกิจและการตลาดการเกษตร คณะธุรกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เพื่อส่งเสริมและสนับสนุนการเรียนการสอนด้านเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจแก่หลักสูตรต่าง ๆ ของภาควิชาบริหารธุรกิจ จนกระทั่งคณาจารย์ภายในสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ ได้ร่วมมือกันสร้างและเปิดหลักสูตรการเรียน การสอนของสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการขององค์กรทางธุรกิจที่จำเป็นต้องอาศัยบุคลากรที่มี ความรู้ความสามารถทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศมากขึ้น หลักสูตรดังกล่าวมีชื่อว่าหลักสูตร  บริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ
ประวัติ
สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจ ได้เริ่มเปิดรับนักศึกษาตั้งแต่ปีการศึกษา 2543 เป็นต้นมา โดยเริ่มเฉพาะหลักสูตร 2 ปี (ประเภทเทียบเข้าเรียน) สำหรับนักศึกษาที่จบการศึกษาจากหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.)สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจหรือเทียบเท่าก่อนทั้งภาคปกติและภาคสมทบ หลังจากที่สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศทางธุรกิจได้ดำเนินการเปิดและบริหารหลักสูตร BIT ประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน)มาได้ระยะหนึ่ง คณาจารย์ภายในสาขาวิชาฯ ได้เล็งเห็นถึงความพร้อมของทางสาขาวิชาฯ ที่จะปรับปรุงและพัฒนาหลักสูตร BIT ให้เหมาะสมและตรงตามความต้องการของตลาดมากยิ่งขึ้น รวมถึงการขยายโอกาสทางการศึกษาให้กับนักเรียนนักศึกษาที่มีความสนใจจะศึกษาเล่าเรียนทางด้านนี้ จากเหตุผลดังกล่าว สาขาวิชาฯ จึงได้สร้างหลักสูตร BIT อีกหนึ่งหลักสูตรขึ้นมาใหม่ เป็นหลักสูตรประเภท 4 ปี ที่สามารถรองรับนักศึกษาประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน) ในลักษณะเดิมที่มีอยู่ก่อนได้ หลักสูตร BIT ประเภท 4 ปีนี้ ได้ถูกเริ่มใช้ในปีการศึกษา 2548 เป็นต้นมาสำหรับนักศึกษา   ประเภท 2 ปี (เทียบเข้าเรียน) จนกระทั่งปี  การศึกษา 2550 สาขาวิชาฯ ได้เปิดรับนักศึกษาประเภท 4 ปีขึ้นเป็นปีการศึกษาแรก สำหรับนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย (มัธยมศึกษาปีที่ 6) หรือเทียบเท่า จนกระทั่งถึงปัจจุบัน (ปีการศึกษา 2550) หลักสูตร BIT ได้ผลิตบัณฑิตที่มีความรู้ความสามารถมาแล้วมากกว่า 500 คน
สถานีรถไฟตูตูบัน
สถานีรถไฟตูตูบัน หรือ สถานีรถไฟมะนิลา หรือ สถานีรถไฟดีบีโซรีอา เป็นสถานีรถไฟหลักของมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยชื่อของสถานีสื่อถึงสถานีรถไฟตูตูบันเดิมที่เป็นปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเซ็นเตอร์มอลล์ และอาคารฝ่ายบริหารพีเอ็นอาร์ ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ และเป็นปลายทางของขบวนรถไฟทุกขบวน
แอนน์ เฮช
แอนน์ เซเลสต์ เฮช (Anne Celeste Heche; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 – 11 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงละครชุดเรื่อง อนาเธอร์ ไลฟ์ (ค.ศ.1987–91) ทางสถานีโทรทัศน์เอ็นบีซี ที่ทำให้เธอได้รับรางวัลเดย์ไทม์ เอมมี สาขานักแสดงดาวรุ่งยอดเยี่ยม ในซีรี่ย์ประเภทดราม่า ในปี 1991 จากนั้นเธอโด่งดังและเป็นที่รู้จักจากผลงานการแสดงภาพยนตร์ในช่วงยุคคริสต์ทศวรรษ 1990 เช่น ฮัค ฟินน์ เจ้าหนูผจญภัย (ค.ศ. 1993), ผจญนรก ล่าสุดโลก (ค.ศ. 1996), ขึ้นทำเนียบเจ้าพ่อจับตาย, โวลคาโน ปะทุนรก ล้างปฐพี, ซัมเมอร์สยอง..ต้องหวีด (ค.ศ. 1997), 7 คืนหาดสวรรค์ 6 วันอันตราย, นรกบนแดนสวรรค์ และ ไซโค (ค.ศ. 1998)
ในยุคต่อมาเธอได้มีผลงานการแสดงภาพยนตร์เช่น จอห์น คิว ตัดเส้นตายนาทีมรณะ (ค.ศ. 2002), เบิร์ธ ปรารถนา...พยาบาท (ค.ศ. 2004), เพลย์บอย..หัวใจปิ๊งรัก (ค.ศ. 2009), หนุ่มประกัน วันทริปป่วน (ค.ศ. 2011), อาเธอร์ นิวแมน เปลี่ยนคนใหม่ให้ใจสุดเหวี่ยง (ค.ศ. 2012), แคทไฟท์ (ค.ศ. 2016), เพื่อนผมเป็นฆาตกรต่อเนื่อง (ค.ศ. 2017) และผลงานละครชุดทางโทรทัศน์เช่น แอลลี่ แม็คบีล สาวสุดเอ๋อ เป๋อสุดป่วนส์ ฤดูกาลที่ 4 (ค.ศ. 2001), เม็น อิน ทรีส์ (ค.ศ. 2006–08), มือใหม่หัดขายรัก (ค.ศ. 2009–11), เดอะ เบรฟ (ค.ศ. 2017–18) และเคยปรากฏตัวในฐานะนักแสดงรับเชิญใน แก๊งมือปราบพิฆาตทรชน ฤดูกาลที่ 1 (ค.ศ. 2015)
แอนน์ เฮช ประสบอุบัติเหตุทางรถยนตร์เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2022 ที่ลอสแองเจลิส จนเธอเกิดบาดแผลไฟไหม้ตามร่างกายอย่างรุนแรง หลังจากเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลด้วยอาการโคม่า เธออยู่ในภาวะสมองตาย และถูกประกาศว่าเสียชีวิตในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2022
อำเภอเสนา
เสนา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมชื่อ อำเภอเสนากลาง ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอดังเช่นปัจจุบัน เป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากเป็นลำดับ 3 จากทั้งหมด 16 อำเภอของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา รองจากอำเภอบางปะอินและอำเภอวังน้อย
อนึ่ง อำเภอเสนายังคงเป็นรู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อบ้านแพน ซึ่งปัจจุบันเป็นชื่อตำบลหนึ่งของอำเภอเสนา แต่สมัยก่อนเป็นชื่อเก่าที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางมายาวนาน และปรากฏอยู่ตามสื่อต่าง ๆ ในสมัยก่อน เช่น เพลงลูกทุ่ง ละคร
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเสนาตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
พื้นที่อำเภอเสนาแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 17 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้านรวม 132 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่อำเภอเสนาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 14 แห่ง ได้แก่
พายุมาวาร์
มาวาร์ (มาเลเซีย: Mawar; ) เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 5 ลำดับที่ 22 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศมาเลเซีย
พายุมาวาร์นั้นอาจหมายถึง
เจแปนเอเชียแอร์เวย์
เจแปนเอเชียแอร์เวย์ (Japan Asia Airways) เป็นสายการบินสัญชาติญี่ปุ่นในอดีต โดยเป็นบริษัทลูกของเจแปนแอร์ไลน์ที่ดำเนินการในเส้นทางระหว่างประเทศญี่ปุ่นและประเทศไต้หวันระหว่างปี พ.ศ. 2518–2551
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2517 ญี่ปุ่นและสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศจีน (Civil Aviation Administration of China; CAAC) ได้มีข้อตกลงว่าสายการบินที่เดินทางไปยังสาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) ไม่สามารถเดินทางไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ได้ เพื่อให้เจแปนแอร์ไลน์ยังคงบินไปยังจีนแผ่นดินใหญ่ได้ เจแปนแอร์ไลน์จึงได้ปิดเส้นทางบินระหว่างญี่ปุ่นและไต้หวันลง ต่อมาในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2518 เจแปนแอร์ไลน์ได้เปิดสายการบินนี้ขึ้นมาแทนเพื่อดำเนินกิจการในส่วนที่ถูกยกเลิกไป โดยเที่ยวบินแรกเดินทางในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2518
หลังจากที่เจแปนแอร์ไลน์แปรรูปเป็นเอกชน ญี่ปุ่นและไต้หวันได้มีข้อตกลงใหม่โดยให้เจแปนแอร์ไลน์สามารถเดินทางไปยังไต้หวันได้ เจแปนเอเชียแอร์เวย์จึงปิดตัวลงในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2551 และกิจการการบินทั้งหมดถูกโอนไปยังเจแปนแอร์ไลน์ โดยเที่ยวบินสุดท้ายของเจแปนเอเชียแอร์เวย์คือเที่ยวบินที่ 284 จากไทเปไปยังนาโงยะ
ปลายทางและเส้นทางบิน
ในวันสุดท้ายที่เจแปนเอเชียแอร์เวย์ดำเนินการ สายการบินนี้มีปลายทางดังนี้
ญี่ปุ่น ไต้หวัน
Klaprothia
Klaprothia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Loasaceae.
เจแปนเอเชียแอร์เวย์
ปลายทางและเส้นทางบิน
โดยมีเส้นทางบินดังนี้
Klaprothia
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกไปจนถึงอเมริกาเขตร้อนตอนใต้และ Hispaniola พบในประเทศโบลิเวีย บราซิล โคลอมเบีย คอสตาริกา เอกวาดอร์ เอลซัลวาดอร์ กาลาปากอส กัวเตมาลา เฮติ ฮอนดูรัส เม็กซิโก นิการากัว ปานามา เปรู และเวเนซุเอลา
เจแปนเอเชียแอร์เวย์
ปลายทางและเส้นทางบิน
เส้นทางทั้งหมดถูกโอนไปให้เจแปนแอร์ไลน์ดำเนินการในวันถัดมา ในอดีตเจแปนเอเชียแอร์เวย์เคยให้บริการไปยังฮ่องกงและโอกินาวะด้วย
Klaprothia
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โยโย่
โยโย่ (yo-yo, yoyo) หรือในภาษาไทยอาจเรียกว่า ลูกดิ่ง คือของเล่นชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นลูกล้อหรือจานหมุนจำนวน 2 ชิ้นประกบเข้าด้วยกันและมีแกนยึดตรงกลาง มีเชือก 1 เส้น คล้องแกนกลางนั้น
การเล่นโยโย่เริ่มเป็นที่นิยมตั้งแต่ปี พ.ศ. 2463 และยังได้รับความนิยมทั้งในเด็กและผู้ใหญ่จวบจนถึงปัจจุบัน มีการแข่งขันแสดงลีลาการเล่นโยโย่จัดเป็นประจำทุกปี​
ประวัติ
โยโย่ ปรากฏในประวัติศาสตร์ครั้งแรกในอารยธรรมกรีกเมื่อประมาณ 2500 ปีก่อน ทำจากดินเผาขึ้นรูปเป็นทรงจานแบน หลักฐานที่บ่งชี้ข้อมูลดังกล่าว คือแจกันที่หลงเหลือมาจากยุคสมัยนั้นมีรูปภาพเด็กผู้ชายกำลังเล่นโยโย่ นอกจากนี้บันทึกของชาวกรีกฉบับอื่นๆ ยังมีการกล่าวถึงโยโย่ที่ทำจากไม้, โลหะ หรือดินเผา โดยโยโย่ดินเผาจะถูกมอบให้แก่เด็กเมื่อถึงพิธีเฉลิมฉลองเมื่อเด็กเติบโต ในขณะที่โยโย่ที่ทำจากวัสดุอื่นใช้เพื่อการละเล่นเพียงเท่านั้น อีกทางหนึ่งตามบันทึกเรื่องการใช้ชีวิตของชาวฟิลิปปินส์ในสมัยก่อนกล่าวถึงการล่าสัตว์ที่ใช้สิ่งซึ่งมีลักษณะคล้ายโยโย่เป็นอาวุธ โดยผู้ล่าจะซ่อนตัวบนต้นไม้ แล้วใช้ก้อนหินผูกกับเชือกยาวกว่า 6 เมตร ซัดไปยังสัตว์ที่อยู่ด้านล่างของพวกเขา หากอาวุธพลาดเป้า พวกเขาก็ใช้เชือกที่มัดเอาไว้นั้นดึงอาวุธกลับขึ้นมาบนต้นไม้
ที่มาของชื่อและลักษณะแรกเริ่ม
มีการสันนิษฐานถึงที่มาของคำว่า"โยโย่" อาจมาจากภาษาอิโลกาโนของฟิลิปปินส์ที่ว่า "yóyo" หรืออาจมาจากภาษาตากาล็อกซึ่งเป็นภาษาหลักของฟิลิปปินส์ อันมีความหมายว่า "กลับมา กลับมา"
ข้อสันนิษฐานอีกประการหนึ่ง คาดว่า "โยโย่" คือคำที่เพี้ยนเสียงมาจากคำในภาษาฝรั่งเศสที่ว่า joujou แต่ข้อสันนิษฐานนี้ก็เป็นแต่เพียงการคาดเดาที่ไม่มีมูลเหตุอื่นชวนให้เป็นที่น่าเชื่อถือ
โยโย่ที่ถูกพัฒนาโดยชาวฟิลิปปินส์เพื่อใช้เป็นอาวุธสำหรับการล่าสัตว์นั้น จะใช้เชือกที่มีความยาวเป็น 2 เท่าของระยะซัดอาวุธที่ต้องการ และเริ่มจากการทบครึ่งเชือกดังกล่าว พร้อมฟั่นเกลียวให้เหลือปลายเชือกด้านที่ทบไว้เป็นห่วงสำหรับคล้องแกนหมุนของโยโย่ การออกแบบในลักษณะนี้ช่วยให้ส่วนที่เป็นจานหมุนสามารถหมุนได้เป็นอิสระและมีความเสถียรมากขึ้น
ความแตกต่างของการออกแบบโยโย่โดยชาวฟิลิปปินส์เปรียบเทียบกับแบบที่มีมาก่อนหน้า คือการยึดเชือกกับแกนหมุน โดยแบบเดิมนั้นใช้การมัดปมเชือกเพื่อยึดจับแกนหมุนโดยตรง ซึ่งโยโย่ที่มีลักษณะดังกล่าว หลังจากที่ผู้เล่นซัดโยโย่ออกไปแล้ว มันจะเคลื่อนที่กลับสู่มือของผู้เล่นทันที่เคลื่อนตัวออกจนสุดระยะของเชือก ส่วนที่เป็นจานหมุนไม่สามารถหมุนค้างอยู่ที่ปลายเชือกได้ จากเหตุผลดังกล่าวทำให้ผู้เล่นโยโย่ส่วนใหญ่ไม่นิยมการใช้เชือกมัดปมเพื่อยึดแกนหมุน เพราะเมื่อโยโย่ไม่สามารถหมุนฟรีค้างอยู่ที่ปลายเชือกหรือที่เรียกว่าการเล่นท่า สลีปปิง ได้ ก็เท่ากับการพลิกแพลงเล่นท่าอื่นๆอันมีพื้นฐานจากท่าดังกล่าวโดนปิดกั้นไปโดยปริยาย
โยโย่สมัยใหม่
เจมส์ แอล. ฮาเวน และ ชาร์ลส์ เฮททริค จากเมืองซินซินเนติ รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา ได้รับสิทธิบัตรฉบับแรกในอเมริกาสำหรับ "โครงสร้างของเล่นที่มีชื่อเรียกทั่วไปว่า บันดาลอร์" ในปี พ.ศ. 2409
อย่างไรก็ตาม การแพร่หลายอย่างแท้จริงของโยโย่ เริ่มในปี พ.ศ. 2471 เมื่อชาวอเมริกันเชื้อสายฟิลิปปินส์ชื่อว่า เปโดร ฟลอเรส เปิดโรงงานผลิตโยโย่ขึ้นเป็นครั้งแรกในเมืองซานตา บาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย ใช้ชื่อโรงงานว่า โย-โย่ แมนูแฟคเจอริง คอมพานี (Yo-yo Manufacturing Company)  ธุรกิจเมื่อแรกเริ่มมีกำลังการผลิตในระดับไม่กี่สิบอันต่อวัน จนกระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2472 โรงงานของเปรโดร ฟลอเรส ได้ขยายกำลังการผลิตอีก 2 แห่งในลอสแอนเจลิส และ ฮอลลีวู้ด มีลูกจ้างกว่า 600 คน สามารถผลิตโยโย่ได้มากกว่า 300,000 อันต่อวัน
ยุคของดันแคน
ในปี พ.ศ. 2472 หลังจากเปโดร ฟลอเรส ขยายโรงงานเพิ่มกำลังการผลิตโยโย่ไม่นาน บริษัทดังกล่าวก็ถูกซื้อโดย โดนัลด์ ดันแคน รวมทั้งชื่อโรงงานฟลอเรสด้วย ก่อนจะถูกเปลี่ยนชื่อใหม่ภายหลังในปี พ.ศ. 2475 โดยโยโย่ตัวแรกที่ถูกผลิตภายใต้การเปลี่ยนชื่อนี้ คือ ดันแคน โอ-บอย (Duncan O-Boy)
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เศรษฐกิจทั่วโลกต่างซบเซา ธุรกิจหลายอย่างประสบปัญหาทางด้านการเงิน เป็นที่คาดกันว่าธุรกิจของดันแคนน่าจะต้องประสบภาวะขาดทุนไม่ต่ำกว่า 250,000 ดอลลาร์สหรัฐไม่ต่างจากบริษัทอื่นๆ แต่ผลกลับตรงกันข้าม เมื่อธุรกิจการผลิตโยโย่ไปได้ดี โดยสามารถทำกำไรได้มากกว่านั้นหลายเท่าในช่วงระยะเวลาไม่กี่ปีหลังจากนั้น
แต่เป็นเรื่องผิดคาด เมื่อการประชาสัมพันธ์อย่างหนัก ทำให้เมืองลัคเป็นที่รู้จักกันทั่วไป ซึ่งน่าจะส่งผลดีต่อธุรกิจการผลิตโยโย่ ทว่าในความเป็นจริงกลับกลายเป็นว่า ผู้คนไม่สามารถจดจำชื่อยี่ห้อของโยโย่ได้ดีนัก
การฟื้นตัวในยุค 60
จากยอดขายที่ลดลงช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ส่งผลให้ดันแคนผลักดันแผนกระตุ้นยอดขายด้วยยี่ห้อ "โย-โย่ (Yo-Yo)"ออกมาในปี พ.ศ. 2505 โดยเริ่มทำสื่อโฆษณาทางโทรทัศน์ ผลลัพธ์ที่ได้ คือ ความสำเร็จอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการทำสื่อแนะนำการเล่นโยโย่รุ่น ดันแคน บัตเตอร์ฟลาย (Duncan Butterfly)  ซึ่งช่วยให้ผู้ที่ไม่เคยเล่นโยโย่มาก่อนสนใจในผลิตภัณฑ์นี้มากยิ่งขึ้น
อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จดังกล่าวก็คงอยู่ไม่นานนัก เมื่อศาลมีคำสั่งให้ดันแคนเลิกใช้คำว่า "โย-โย่" เป็นชื่อยี่ห้ออีกต่อไป โดยอิงจากคดีตัวอย่างในปี พ.ศ. 2508 เนื่องเพราะเห็นว่าคำคำนี้กลายเป็นคำทั่วไป ไม่ได้มีความหมายเฉพาะ ผลจากการต่อสู้คดี และภาวะบีบคั้นทางเศรษฐกิจ ทำให้ดันแคนตัดสินใจขายกิจการพร้อมชื่อทางการค้าอื่นให้กับ "กลุ่มบริษัทเฟลมเบอ (Flambeau, Inc)" ในปี พ.ศ. 2511 ซึ่งเป็นผู้ผลิตโมเดลพลาสติกส่งให้กับโรงงานดันแคนมาโดยตลอด ตราบจนปี พ.ศ. 2553 กลุ่มบริษัทเฟลมเบอยังคงดำเนินกิจการผลิตโยโย่อยู่อย่างต่อเนื่อง
การพัฒนาระบบลูกปืนในยุค 70
ในยุค 70 หรือราว พ.ศ. 2514 - พ.ศ. 2523 มีการพัฒนาโยโย่ด้วยวิทยาการที่หลากหลายมากยิ่งขึ้น โดยสิ่งสำคัญคือการปรับปรุงวิธียึดจับเชือกกับแกนหมุนของ ถือเป็นการเปิดโอกาสให้ผู้เล่นมือใหม่สามารถเข้าถึงความสนุกของการเล่นโยโย่ได้ง่ายขึ้น แถมยังช่วยให้ผู้เล่นพลิกแพลงรูปแบบการเล่นได้หลากหลายยิ่งกว่าในช่วงเวลาก่อนหน้านั้น
ในปี พ.ศ. 2521 ทอม คุนห์ ทันตแพทย์ผู้เป็นนักเล่นโยโย่ด้วย ได้จดสิทธิบัตรในการออกแบบโยโย่แบบถอดประกอบได้ นับเป็นครั้งแรกที่ผู้เล่นสามารถอดเปลี่ยนแกนหมุนของโยโย่ได้เมื่อยามสึกหรอ ทั้งยังสะดวกต่อการดูแลรักษาด้วย
อีก 2 ปีให้หลัง ไมเคิล แคฟเฟรย์ จดสิทธิบัตรการออกแบบโยโย่ชนิดมีคลัทช์อยู่ที่แกนหมุนของโยโย่ หรือในปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ โยเมกา เบรน (Yomega Brain)  คุณสมบัติพิเศษของโยโย่ประเภทนี้ คือ ตัวคลัทช์ที่เพิ่มเข้ามา จะช่วยให้ส่วนโยโย่หมุนฟรีได้ในขณะที่ตัวจานหมุนกำลังหมุนด้วยความเร็วสูง และตัวจานหมุนจะเกาะตัวแน่นหมุนพันทบเชือกกลับสู่มือผู้เล่นทันทีเมื่อโยโย่มีความเร็วในการหมุนต่ำกว่าระดับที่กำหนด คุณสมบัติพิเศษอันนี้เป็นที่ชื่นชอบของผู้เล่นมือใหม่เป็นอย่างมาก
กลไกการทำงานก็คือ ชุดคลัทช์ที่ต่อกับชุดยึดจับแกนหมุนมีตุ้มถ่วงและสปริงซึ่งยึดกับชุดจับแกนหมุนของลูกดิ่งเป็นองค์ประกอบ เมื่อผู้เล่นซัดโยโย่ออกจากมือ ตัวสปริงจะโดนกดอัดให้หดตัว แรงที่กดอัดสปริงดังกล่าวคือแรงเหวี่ยงของลูกตุ้มซึ่งเกิดในขณะที่โยโย่หมุนด้วยความเร็วสูง ชั่วขณะนั้นเอง ชุดยึดจับแกนหมุนของโยโย่จะคลายตัวออก ทำให้โยโย่หมุนฟรีได้ แต่เมื่อความเร็วในการหมุนลดต่ำลงจนถึงค่าค่าหนึ่ง แรงต้านของสปริงมีค่ามากกว่าการกดอัดจากแรงเหวี่ยง ชุดสปริงจะคืนตัวและดันชุดยึดจับให้จับแกนหมุนดังเดิม ทำให้โยโย่หยุดการหมุนฟรีและพันทบเชือกกลับสู่มือของผู้เล่นเองโดยไม่ต้องกระตุกเชือก
วิวัฒนาการที่สำคัญที่สุดของโยโย่ในยุคนี้ คือ การใส่ตลับลูกปืนเข้าไปตรงบริเวณแกนหมุนของลูกดิ่ง ระบบดังกล่าวได้รับการออกแบบโดย เอสเคเอฟ (SKF)  บริษัทผลิตตลับลูกปืนในประเทศสวีเดน ผลจากการออกแบบทำให้โยโย่มีความเสียดสีขณะหมุนน้อยลง มีระยะเวลาในการหมุนที่นานขึ้นมาก จุดนี้เองที่ถือเป็นความแตกต่างอย่างเด่นชัดกับโยโย่ที่มีการผลิตมาก่อนหน้า
แม้ว่าการเพิ่มตลับลูกปืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของโยโย่จะเพิ่มภาระในการดูแลรักษา และทำให้ต้นทุนในการผลิตโยโย่เพิ่มสูงขึ้น แต่ด้วยคุณสมบัติพิเศษที่ผู้เล่นสามารถเล่นท่า สลีปปิง ได้นานจึงทำให้โยโย่ประเภทนี้ได้รับความนิยมในหมู่ผู้เล่นที่ชื่นชอบการเล่นท่าทางพลิกแพลงที่มีพื้นฐานจากท่าดังกล่าวเป็นอย่างมาก
การแพร่หลายในยุค 90
จากการพัฒนาอย่างรวดเร็วทางด้านเทคโนโลยีการผลิตโยโย่ ทำให้ขีดความสามารถต่างๆของโยโย่เพิ่มขึ้นรอบด้าน เมื่อเทียบกับบรรดาโยโย่ที่ได้รับการออกแบบมาตั้งแต่ยุค 70 รูปแบบต่างๆ ของโยโย่ได้รับการพัฒนาต่อยอดอย่างต่อเนื่อง ชื่อของ โยเมกา เบรน เป็นที่รู้จักในฐานะของโยโย่แบบมีคลัทช์ ในขณะที่ เพลย์แมกซ์ โปร-โย่ (Playmaxx Pro-yo)  ก็ได้รับความนิยมจากการออกแบบให้แยกส่วนได้
วิวัฒนาการอีกอย่างหนึ่งของโยโย่ในยุคนี้ คือ การหันมาใช้วัสดุที่หลากหลายมากกว่าแต่ก่อนมาทำโยโย่ ไม่ว่าจะเป็นส่วนจานหมุนที่ทำจากโลหะ เช่น อะลูมิเนียม, ไททาเนียม เป็นต้น หรือแม้แต่วัสดุสังเคราะห์อย่างพลาสติก ที่นำมาผลิตทั้งจานหมุน และเชือก
ในปี พ.ศ. 2533 ทอม คุนห์ ได้ออกแบบโยโย่ที่มีชื่อว่า เอสบี-ทู-โย-โย่ (SB-2-yo-yo)  โดย SB ย่อมาจาก Silver Bullet (ซิลเวอร์ บุลเลต)  ซึ่งแปลว่า กระสุนเงิน
ลูกดิ่งดังกล่าวมีตลับลูกปืนทำจากอะลูมิเนียม ให้ประสิทธิภาพดีเยี่ยมสำหรับโยโย่ ทั้งระยะเวลาที่นานหลายนาทีของการหมุน รวมถึงการม้วนตัวกลับของส่วนจานหมุน ถือเป็นการประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นในแง่การออกแบบโยโย่ จากผลงานการออกแบบดังกล่าวรวมทั้งผลงานอื่นของทอม คุนห์ ทำให้เขาถูกขนานนามว่าเป็น บิดาแห่งโยโย่สมัยใหม่ และรับรางวัล '''โดนัลด์ เอฟ. ดันแคน แฟมิลี อวอร์ด ฟอร์ อินดัสตรี เอ็กเซลเลนท์ (Donald F. Duncan Family Award for Industry Excellence) ''' ในปี พ.ศ. 2541 โดยเขาเป็นบุคคลแรกที่ได้รับรางวัลดังกล่าว
ในช่วงปลายยุค 90 หรือราวก่อนหน้าปี พ.ศ. 2542 เล็กน้อย โยเมกา ร่วมมือกับ เอชพีเค ซึ่งเป็น 2 ผู้ผลิตโยโย่ ทำการตลาดไปทั่วโลกเพื่อเพิ่มยอดขาย มีการรวบรวมนักเล่นโยโย่ฝีมือดีหลายคนจัดเป็นกลุ่มออกเดินทางแสดงการเล่นโยโย่ในหลายประเทศ โดยโยเมกาเองรุกหนักในการสร้างกระแสความนิยมการเล่นโยโย่ในประเทศญี่ปุ่น โดยมี บันได เป็นผู้รับช่วงการผลิตโยโย่หลากหลายรูปแบบให้กับโยเมกา รวมทั้งแบบที่ไม่มีวางขายในสหรัฐอเมริกา
ในปี พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2542 โยเมกายังร่วมมือกับ แมคโดนัลด์ เพื่อกระจายสินค้าให้มีวางจำหน่ายทั่วสหรัฐอเมริกา
การแข่งขัน
การแข่งขันการเล่นโยโย่แบ่งออกได้เป็น 2 ส่วน คือ การเล่นตามท่าบังคับ และแบบฟรีสไตล์ กรรมการจะเป็นผู้ให้คะแนนทั้ง 2 ส่วน ก่อนจะนำมารวมกันเพื่อหาผู้ชนะที่ได้คะแนนรวมสูงที่สุด
การแข่งขันส่วนของท่าบังคับ ประกอบด้วยท่าต่างๆ ตามแต่ที่กำหนดไว้ในการแข่งขันนั้น ผู้เล่นโยโย่ที่เข้าแข่งขันต้องเล่นท่าดังกล่าวทั้งหมดเพื่อทำคะแนน หากผู้เล่นสามารถแสดงท่าบังคับได้สำเร็จภายในครั้งแรกที่เล่น ก็จะได้คะแนนสูง ในทางกลับกันหากเกิดความผิดพลาดระหว่างเล่นท่าใดก็ตาม ผู้เล่นสามารถทำซ้ำได้เพียงครั้งเดียว หากยังผิดพลาดอีก ก็จะไม่ได้คะแนนในท่านั้นๆ
ส่วนการเล่นแบบฟรีสไตล์ ผู้เล่นสามารถเลือกท่าที่ต้องการได้ตามความต้องการ ในขณะแข่งขัน ผู้เล่นต้องเล่นลูกดิ่งประกอบกับเพลงที่ผู้เล่นเลือกเอง ความยากของท่าต่างๆที่เลือกใช้ ความสวยงามของท่า รวมทั้งความสมบูรณ์ และความต่อเนื่องในการเล่น ล้วนเป็นตัวกำหนดคะแนนที่ผู้เล่นจะทำได้ ในอีกทางหนึ่ง หากเกิดความผิดพลาดระหว่างการเล่น กรรมการจะหักคะแนนออกตามความเหมาะสม
การแข่งขันระดับนานาชาติ
รายการ เดอะ เวิรลด์ โย-โย่ คอนเทสต์ (The World Yo-Yo Contest)  เป็นการแข่งขันทั้งแบบเล่นตามท่าบังคับและแบบฟรีสไตล์ที่เชิญผู้ชนะการแข่งขันโย่โย่ในระดับประเทศจากหลายประเทศเข้าร่วมแข่งขัน การแข่งขันรายการนี้จัดขึ้นในช่วงเดือน กรกฎาคม - สิงหาคม เป็นประจำทุกปี ที่เมืองออร์ลันโด รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา จัดโดย YoYoGuy.com (โยโย่กาย.คอม)  ซึ่งเป็นเว็บไซต์ชื่อดัง ก่อตั้งเพื่อการค้าสำหรับโยโย่โดยเฉพาะ
ชาติที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในการแข่งขันรายการนี้ คือ ประเทศญี่ปุ่น ผู้เล่นลูกดิ่งชาวญี่ปุ่นหลายราย ได้รับรางวัลชนะเลิศและอันดับต้นๆบ่อยครั้ง Shinji Saito ผู้เล่นที่อาจกล่าวได้ว่าเก่งที่สุดในโลก เคยได้รับรางวัลชนะเลิศถึง 11 ครั้งจากรายการนี้ ก็เป็นชาวญี่ปุ่น
หลายประเทศที่ส่งตัวแทนเข้าร่วม เดอะ เวิรลด์ โย-โย่ คอนเทสต์ จัดการแข่งขันในระดับภูมิภาคก่อนแข่งรอบชิงระดับประเทศ สาเหตุจากจำนวนผู้สมัครเข้าแข่งขันมีมากเกินกว่าจะจัดแข่งได้ภายในรอบเดียว ประเทศเหล่านั้นได้แก่ สหรัฐอเมริกา, บราซิล, ญี่ปุ่น และ สหราชอาณาจักร ในขณะที่ประเทศอื่นๆ ทั้ง เม็กซิโก, ไต้หวัน, สิงคโปร์, ฮ่องกง, เกาหลี, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, สวิตเซอร์แลนด์, สาธารณรัฐเช็ค, ฮังการี และ ออสเตรเลีย จัดเพียงการแข่งขันระดับประเทศเท่านั้น
นอกจากนี้ รายการ ดิ อินเตอร์เนชันแนล โย-โย่ โอเพน ยังมีเวทีแข่งขันการเล่นโยโย่ของรัฐนิวยอร์กด้วย ผู้ชนะจะได้รับเงินรางวัล รวมทั้งโยโย่พร้อมอุปกรณ์ตกแต่งจาก โยโย่เนชัน.คอม และผู้สนับสนุนรายอื่น
การแข่งขันโยโย่ เดอะ ทีวี ไทมส์ เวิร์ลด์ โย-โย่ แชมเปียนชิพ (The TV Times world yo-yo championship) เคยจัดในสหราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2517 โดยจัดรอบคัดเลือกขึ้นทั่วประเทศ ก่อนมีรอบตัดสินชิงชนะเลิศ ณ กรุงลอนดอน ช่วงปี พ.ศ. 2518 รางวัลสำหรับผู้ชนะในครั้งนั้นคือ โยโย่ยี่ห้อ ลูมาร์ (Lumar) จากผู้ผลิตโยโย่บริษัท หลุยส์ มาร์กซ์ ทอย คอมพานี (Louis Marx toy company) การตัดสินหาผู้ชนะในคราวนั้นมีคณะกรรมการประกอบด้วยแขกรับเชิญเป็นผู้มีชื่อเสียงในแต่ละเมืองที่จัดแข่งขัน ร่วมกับนักเล่นโยโย่จากทางลูมาร์ และแชมป์โยโย่ทวีปยุโรปในขณะนั้น ดอน โรเบิร์ตสัน (Don Robertson) โดยผู้ชนะในการแข่งคราวนั้น คือ ไซมอน แฮร์ริส (Simon Harris) หลังจากนั้นก็ยุบการแข่งขันรายการนี้ไป
Asian Pacific Yoyo Championship เป็นการแข่งขันในระดับเอเชีย เริ่มต้นตั้งแต่ปี 2003 จนถึงปัจจุบันจัดโดย Spinworkx ซึ่งเป็นองค์กรที่มีชื่อเสียงในเรื่องของการสาธิตการเล่นโยโย่ของประเทศ สิงคโปร์ซึ่งในทุกปีจะมีผู้เล่นจาก ประเทศต่างๆในเอเชียเข้าร่วมการแข่งขัน รวมถึงประเทศไทยด้วย
ฟรีสไตล์ (Freestyle)
เป็นการแข่งขันที่ผู้เล่นจะต้องแสดงท่าทางต่างๆประกอบกับเพลงซึ่งการแพ้ชนะจะมีการให้คะแนนตัดสินจาก ความยากของท่าเล่น,การเล่นเข้ากับจังหวะเพลงที่เลือกมา และความผิดพลาดของการเล่น โดยมีกรรมการผู้เชี่ยวชาญในเรื่องของการเล่นโยโย่ ตั้งแต่4คนขึ้นไป (สูงสุด 6คน)มาเป็นผู้ตัดสิน โดยทั่วไปการแข่งขันรูปแบบฟรีสไตล์จะแบ่งออกเป็น 2 ช่วงคือ รอบคัดเลือก จะใช้เวลา 1 นาที และรอบตัดสินจะใช้เพลงที่มีความยาว3นาที
ซึ่งในปัจจุบันการแข่งขันในรูปแบบฟรีสไตล์ ที่เป็นการแข่งขันอย่างเป็นทางการจะถูกแบ่งออกเป็น 7 ประเภทดังนี้
1.ซิงเกิ้ล เอ (Single A,1A)
2.ดับเบิ้ล เอ (Double A,2A)
3.ทริปเปิ้ล เอ (Tripple A,3A)
4.ออฟสตริง ดิวิชั่น (Off-String Division,4A)
5.เค้าท์เตอร์เวท ดิวิชั่น (Counter weight Division,5A)
6.เอพี ดิวิชั่น(Artistic Performance,AP)
7.คอมไบน์ ดิวิชั่น (Combined Division,CB)
สปอร์ทแลดเดอร์(Sport Ladder)
เป็นการแข่งขันเล่นท่าทางต่างๆที่กรรมการกำหนดให้ทั้งหมด 25ท่าในประเภทของ Single A ซึ่งจะไล่ระดับความยากของท่าเล่นขึ้นไป โดยจะมีจุดหรือกรอบพื้นที่ เพื่อสำหรับแสดงท่าเล่นต่อกรรมการ ซึ่งผูเล่นจะต้องเล่นท่าทางที่กรรมการกำหนดให้ในพื้นที่ที่กำหนดเท่านั้นไม่สามารถซ้อมท่าได้ หากต้องการจะตรวจสอบลูกหรือเชือกจะต้องออกจากจุดแสดงท่า โดยในการแข่งขัน ผู้เล่นจะต้องเล่นท่าที่กำหนดให้และเก็บเข้ามือให้สมบูรณ์ มีโอกาสพลาดได้เพียง 2ครั้งเท่านั้นตลอดการเล่น 25ท่า หากพลาดครั้งแรกที่ท่าใหนก็จะข้ามท่านั้นๆไป และพลาดครั้งที่สอง ก็จะจบการแข่งขัน ผู้ที่สามารถเล่นท่าได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ ถ้ามีผู้ที่สามารถเล่นได้ถึง25ท่า จะวัดกันที่การพลาดครั้งแรกว่าพลาดก่อนในท่าลำดับที่เท่าไหร่ ผู้ที่พลาดในลำดับหลังจะเป็นผู้ชนะ แต่ถ้าหากเล่นได้ครบ25ท่าโดยไม่พลาดหลายคน กรรมการจะมีท่าตัดสินโดยนับจำนวนครั้งในการทำท่า ผู้ที่ทำท่าได้จำนวนครั้งมากกว่าจะเป็นผู้ชนะ
สลีปปิง (Sleeping)
โยโย่ทั่วไป มักใช้เล่นท่าสลีปปิงได้เป็นเวลาราว 10-25 วินาที แต่บางอันที่คุณภาพดีและราคาสูง อาจใช้เล่นท่าสลีปปิงได้นาน 10-11 นาที
ลูปปิง (Looping)
หมายความหมายว่าการวนรอบ ใช้เรียกการที่ผู้เล่นควบคุมให้โยโย่หมุนเคลื่อนที่อยู่ตลอด โดยไม่มีสลีปปิง ซึ่งการเคลื่อนที่ดังกล่าวมักออกมาในลักษณะการควงโยโย่ให้หมุนวนเป็นวง
โยโย่ที่ได้รับการปรับแต่งเพื่อให้เอื้อสำหรับการเล่นท่าลูปปิงนี้ จะผ่านการถ่วงศูนย์โดยให้มวลส่วนใหญ่อยู่ตรงใจกลางแกนหมุน ช่วยให้โยโย่หมุนในแนวที่เส้นเชือกเป็นแกนหมุนได้ง่ายโดยปราศจากแรงต้านของมวลโยโย่ ผลคือผู้เล่นสามารถเล่นโยโย่โดยการควงซึ่งทำให้เชือกพันเกลียวได้มากขึ้นแต่โยโย่ไม่เสียความเสถียรในการหมุนไต่ตามเส้นเชือก
การแข่งขันโยโย่ประเภท 2เอ ใช้พื้นฐานท่านี้เป็นสำคัญ เพราะเน้นการควงโยโย่ให้เคลื่อนที่ตลอดเวลา
ออฟ-สตริง (Off-String)
หมายถึงการเล่นที่ตัวโยโย่หลุดออกจากเชือก โยโย่ที่ใช้เล่นท่านี้ได้ต้องเป็นแบบที่เชือกไม่ยึดกับแกนหมุนของโยโย่ โดยมากผู้เล่นจะซัดโยโย่ขึ้นกลางอากาศ รอจนโยโย่หลุดจากเชือกจนตกลงมา จึงใช้เชือกเข้าไปรองรับโยโย่อีกครั้ง ก่อนจะปล่อยให้เชือกพันทบรอบแกนหมุนของโยโย่เองโดยธรรมชาติ เรียกกว่า ฟอร์เวิร์ด พาส (Forward Pass) อย่างไรก็ตามผู้เล่นทักษะสูงหลายคน สามารถซัดโยโย่ลงด้านล่างแล้วตวัดปลายเชือกให้พันรอบแกนหมุนได้ในชั่วขณะที่โยโย่เคลื่อนที่ไปจนสุดระยะของเชือกโดยที่โยโย่ไม่ตกกระทบพื้น
โยโย่ที่ได้รับการปรับแต่งเพื่อเล่นแบบออฟ-สตริง มักมีขนาดใหญ่ และมีช่องกว้างระหว่างจานหมุนทั้งสอง เช่นโยโย่ทรงผีเสื้อ การออกแบบดังกล่าวเพื่อช่วยให้ผู้เล่นใช้เชือกคล้องโยโย่ได้ง่ายยิ่งขึ้น นอกจากนี้ส่วนที่เป็นขอบของจานหมุนมักจะติดขอบยางไว้โดยรอบ เพื่อป้องกันความเสียหายของตัวโยโย่ และอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับผู้เล่นและผู้คนโดยรอบในกรณีที่การเล่นผิดพลาด
พายุกูโชล
กูโชล (Guchoel; ) เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 5 ลำดับที่ 23 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศไมโครนีเซีย
โยโย่
ออฟ-สตริง (Off-String)
ทักษะและโยโย่สำหรับการเล่นแบบ ออฟ-สตริง นี้ ถูกแบ่งออกมาโดยเฉพาะในการแข่งขันประเภท 4เอ
พายุกูโชล
พายุกูโชลนั้นอาจหมายถึง
โยโย่
ออฟ-สตริง (Off-String)
ท่าที่มักใช้กันมาก ได้แก่ เมน พาส (Main Pass), ฟลี เบาส์ (Flea Bounce), อีไล ฮอปส์ (Eli Hops) เป็นต้น
ฟรีแฮนด์ (Free Hand)
หมายถึงการเล่นโยโย่ โดยที่ไม่ได้มัดเชือกเข้ากับมือของผู้เล่น โดยทั่วไป เพื่อเกิดความสมดุล จะถ่วงตุ้มน้ำหนักไว้ที่ปลายด้านหนึ่งของเชือก การเล่นลักษณะนี้โดยทั่วไป เมื่อผู้เล่นซัดโยโย่ออกจากมือแล้ว จะปล่อยตุ้มถ่วงออกจากมือด้วย ทำให้ตัวโยโย่ทั้งชุดหมุนโดยอิสระกลางอากาศ ผู้เล่นอาจแสดงท่าต่างๆ โดยการสัมผัสกับตัวจานหมุนของโยโย่โดยตรง หรือการจับตุ้มถ่วง หรือจับเชือกในบริเวณต่างๆ
โยโย่สำหรับการเล่นแบบฟรีแฮนด์ ถูกพัฒนาขึ้นในปี พ.ศ. 2542 โดย สตีฟ บราวน์ (Steve Brown) หลังจากจดสิทธิบัตร กลุ่มบริษัทเฟลมเบอ ก็ซื้อสิทธิในการผลิตโยโย่ประเภทนี้ ซึ่งต่อมาได้รับความนิยมแพร่หลายเป็นอย่างมาก โดยในปี พ.ศ. 2551 ถือว่าเป็นรูปแบบการเล่นโยโย่ที่เติบโตเร็วที่สุด
การเล่นโยโย่แบบฟรีแฮนด์ อาจประยุกต์การเล่นแบบสลีปปิง และใช้เชือกเป็นแกนหลักของท่า หรืออาจพลิกแพลงใช้การเล่นลูปปิงประกอบได้หลากหลาย
การแข่งขันโยโย่แบบเล่นฟรีแฮนด์ ถูกแยกต่างหากเป็นประเภท 5เอ
รูปทรง
จวบจนถึงปัจจุบัน มีการผลิตโยโย่ ปรับแต่ง และออกแบบรูปทรงส่วนจานหมุนแบบใหม่ๆ มามากมาย ส่งผลให้โยโย่แต่ละอันล้วนมีคุณลักษณะพิเศษแตกต่างกันตามไปด้วย อย่างไรก็ดี อาจจำแนกรูปทรงของโยโย่ออกเป็น 3 ประเภทใหญ่ ได้แก่
อิมพีเรียล (Imperial)
ถือเป็นรูปทรงดั้งเดิมของโยโย่ มีลักษณะเป็นที่ติดตากันทั่วไป อาจเป็นที่รู้จักในอีกชื่อคือทรง สกัลปต์ (Sculpted) ซึ่งหมายถึงการถูกแกะสลักเสลาออกมาเป็นชิ้นงาน
รูปทรงแบบอิมพีเรียลนี้ ทำให้โยโย่เหมาะต่อการเล่น ลูปปิง เป็นรูปแบบแรกของโยโย่ที่ เปโดร ฟลอเรสผลิตออกวางจำหน่าย ก่อนจะขายต่อสิทธิ์ในการผลิตให้ดันแคนในภายหลัง
โมดิฟายด์ (Modified)
รูปทรงโมดิฟายด์ ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่ารูปทรงที่ผ่านการดัดแปลง ได้รับความนิยมสำหรับผู้เล่นโยโย่ เพราะสามารถเล่นท่าแนวสลีปปิง และลูปปิงได้ดีทั้งคู่ บ้างก็เรียกว่าเป็นรูปทรงฟลายวีล ที่แปลว่าทรงจานบิน หรือรูปทรงโมเดิร์น อันมีความหมายว่ารูปทรงสมัยใหม่
จุดเด่นของโยโย่รูปทรงโมดิฟายด์ คือผิวหน้าด้านนอกของส่วนที่เป็นจานหมุนทั้งสองจะถูกคว้านออกโพรง อาจมีการปิดทับด้วยพลาสติก หรือกระดาษ โดยเหลือขอบบริเวณรอบจานหมุน ช่วยเพิ่มมวลและแรงเฉื่อยในการหมุนของโยโย่ ซึ่งมีผลทำให้โยโย่หมุนได้นานยิ่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ตัวโยโย่เองก็มีลักษณะเรียวบางทำให้สามารถพลิกกลับได้ง่ายในขณะเล่นท่าลูปปิง โดยรวมแล้ว ตัวจานหมุนของโยโย่มีความโค้งมน ไม่มีบริเวณที่เป็นสันอย่างเด่นชัด ถือได้ว่าเป็นรูปทรงโยโย่ที่มีความสมดุลในการเล่นมากที่สุด
ผีเสื้อ (Butterfly)
ถือกำเนิดในปี พ.ศ. 2501 แปลตรงตัวได้ว่ารูปทรงผีเสื้อ ชื่อเรียกดังกล่าวมาจากลักษณะเด่นของส่วนจานหมุนที่บานออกจากกัน ทำให้ง่ายต่อผู้เล่นที่จะใช้เชือกคล้องตัวจานหมุนในขณะเล่น เหมาะเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเล่นท่าที่ใช้เชือก รูปทรงนี้ยังเหมาะสำหรับการเล่นแบบ ออฟ-สตริง ด้วยเช่นกัน
โยโย่รูปทรงผีเสื้อมีลักษณะคล้ายคลึงกับ เดียโบโล ซึ่งเป็นของเล่นอีกชนิดหนึ่ง ในบางครั้งก็เรียกโยโย่รูปทรงนี้ว่า โยโย่จีน มีความนิยมในหมู่โยโย่ทรงต่างมาก ส่วนใหญ่เป็นเหล็ก
รูปทรงใหม่
เริ่มแพร่หลายในระยะเวลาไม่นานนับแต่ปี พ.ศ. 2550 มีการพัฒนารูปทรงของโยโย่แบบใหม่ขึ้นมาอย่างหลากหลาย ตัวอย่างเช่น
1.ลูกปืน
2.โยโย่ติดมอเตอร์
การกระจายน้ำหนัก
การออกแบบส่วนจานหมุนของโยโย่ จำเป็นต้องคำนึงมวลของจานหมุนว่าเน้นหนักไปในตำแหน่งใดของจาน จานหมุนแบบที่มีเนื้อวัสดุมากบริเวณขอบจานหมุนเป็นการออกแบบที่ช่วยให้เล่นท่าเชือกได้ง่ายขึ้น ในขณะที่โยโย่แบบที่เน้นการถ่วงน้ำหนักให้มวลส่วนใหญ่อยู่บริเวณแกนกลางของจาน จะเอื้อให้ผู้เล่นสามารถเล่นท่าลูปปิงได้ง่ายขึ้น เพราะโยโย่สามารถพลิกตัวในขณะเล่นได้ดีขึ้น
โยโย่ที่มีมวลมาก ส่งผลให้โมเมนต์ความเฉื่อยเพิ่มขึ้นด้วย ทำให้โยโย่หมุนได้นานกว่าแบบที่มวลน้อยกว่า อย่างไรก็ตามมวลที่เพิ่มขึ้นก็หมายถึงภาระของผู้เล่นที่ต้องใช้พละกำลังระหว่างเล่นเพิ่มมากขึ้นด้วยเช่นกัน
จานหมุน
โยโย่ในปัจจุบันส่วนใหญ่ ผลิตในแบบที่แยกชิ้นส่วนได้
Indocypraea
Indocypraea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อนุทวีปอินเดีย ถึงจีนตอนใต้และ อินโดจีน, ชวา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พื้นที่คุ้มครองทางทะเลและชายฝั่ง
พื้นที่คุ้มครองทางทะเลและชายฝั่ง (Marine and Coastal Protected Areas) คือพื้นที่ชายฝั่งและในทะเลที่เป็นแหล่งความหลากหลายทางชีวภาพ หรือ มีลักษณะสำคัญทางประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ซึ่งได้รับการคุ้มครองคุณค่า (Value) ของพื้นที่นั้นไว้ด้วยกฎหมายหรือสิ่งอื่นที่สามารถรับรองได้ว่ามีขีดความสามารถเพียงพอในการคุ้มครองพื้นที่ได้ เพื่อการใช้ทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งของผู้มีส่วนได้เสีย ผู้เกี่ยวข้องทุกภาคส่วน ในระดับท้องถิ่น  ประเทศ และระดับสังคมโลกได้อย่างเข้าใจ รู้คุณค่า ยั่งยืน และเป็นธรรม
กางเขนเคลติก
กางเขนเคลติก (cros Cheilteach, croes Celtaidd, Celtic cross) เป็นเครื่องหมายที่รวมระหว่างกางเขนและวงแหวนรอบบริเวณจุดตัดระหว่างแนวตั้งและแนวนอนของกางเขน กางเขนลักษณะนี้ของคริสต์ศาสนาเคลติกมักจะใช้เป็นมหากางเขน (high cross) ซึ่งเป็นกางเขนที่ตั้งอยู่โดดๆ ที่ทำด้วยหิน และ มักจะตกแต่งอย่างงดงาม ในศิลปะฟื้นฟูเคลติกกางเขนนี้ที่มักจะตกแต่งด้วยลายสอดประสานหรือลายอื่นจากศิลปะเกาะกลายมาเป็นที่นิยมในการใช้เป็นอนุสรณ์สำหรับผู้ตายและอื่นๆ และยังคงเป็นที่นิยมกันอยู่ไม่แต่ในเกาะบริติชเท่านั้นแต่ยังในบริเวณอื่นๆ ด้วย
ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช
ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช (José Eduardo dos Santos, 28 สิงหาคม 1942 – 8 กรกฎาคม 2022) เป็นนักการเมืองชาวแองโกลาและเป็นประธานาธิบดีแห่งแองโกลาตั้งแต่ ค.ศ. 1979 ในฐานะประธานาธิบดี ฌูแซ เอดัวร์ดู ดุช ซังตุช ยังเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพแองโกลา (FAA) และเป็นประธานพรรค People's Movement for the Liberation of Angola (MPLA) ซึ่งเป็นพรรคที่ปกครองประเทศแองโกลาตั้งแต่ได้รับเอกราชเมื่อปี 1975 ดุช ซังตุช เป็นผู้นำที่ดำรงตำแหน่งยาวนานที่สุดเป็นอันดับสองของแอฟริกาในขณะนี้ อันดับหนึ่งคือประธานาธิบดี เตโอโดโร โอเบียง อึงเกมา อึมบาโซโก แห่งประเทศอิเควทอเรียลกินี ผู้ซึ่งได้รับตำแหน่งก่อนหน้า ดุช ซังตุช ไม่ถึงสองเดือน
Hiernia
Hiernia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orobanchaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Hiernia angolensis S.Moore
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แองโกลาและนามิเบีย
ศรานุวัฒน์ นุศาสตร์สังข์
ศรานุวัฒน์ นุศราสตร์สังข์ เกิดที่จังหวัดร้อยเอ็ด เริ่มต้นสายฟุตบอลอาชีพจากผลผลิต Academy ชลบุรีเอฟซี ของโรงเรียนอัสสัมชัญศรีราชา ปี 2522 (ทีมเยาวชนชลบุรี เอฟซี U18) รุ่นเดี่ยวกับ พิภพ อ่อนโม้, จักรพันธ์ ปั่นปี, อภิชาติ ยนไธสง, สุจินต์ นาคนายม, ชวฤทธิ์ เขียวชอุ่ม, นิติพงษ์ ไสยสิทธิ์ ปัจจุบันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนให้กับสี่แคว ซิตี้ ในไทยลีก 3
ฟลอร์บอลชายชิงแชมป์โลก 2020
รอบคัดเลือก
รอบคัดเลือกจัดให้มีการแข่งขันระหว่างวันที่ 27 มกราคม ถึง 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ซอร์ซมิวสิก
ซอร์ซมิวสิก (Source Music) เป็นบริษัทบันเทิงของเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งในปี 2009 โดยโซ ซ็อง-จิน ในเดือนกรกฎาคม 2019 บริษัทถูกซื้อกิจการโดยไฮบ์คอร์ปอเรชัน ทำให้บริษัทเป็นส่วนหนึ่งของ "Hybe Labels" ปัจจุบันบริษัทเป็นผู้จัดการเกิร์ลกรุป Le Sserafim และอดีตของศิลปินเดี่ยวคัน มี-ย็อน กลุ่ม Glam และจีเฟรนด์
2009–2012
ซอร์ซมิวสิกก่อตั้งเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2009 ปี 2010 คัน มี-ย็อน ออกจำหน่ายดิจิทัลซิงเกิลแรกชื่อ "โกอิงเครซี" โดยลี จุน และ มีร์ จากเอ็มแบล็ก ปรากฏตัวในมิวสิกวิดีโอด้วย เพลงประสบความสำเร็จและขึ้นสู่อันดับ 11 บนแกออนชาร์ต
2012–2015
ในปี 2012 แกลมก่อตั้งขึ้น จากความร่วมมือระหว่างซอร์ซมิวสิกและบิกฮิตเอนเตอร์เทนเมนต์ และสมาชิกประกอบด้วย ดาฮี, ทรินิตี, ซินนี, มีโซ และ จีย็อน อย่างไรก็ตาม ทรินิตีลาออกก่อนเปิดตัวเนื่องด้วยเหตุผลส่วนตัว กลุ่มทำกิจกรรมจนถึงปี 2014 และยุบวงไปหลังจากที่ดาฮีถูกตัดสินให้จำคุกหนึ่งปี จากคดีขู่กรรโชกอี บย็อง-ฮ็อน ในเวลานั้นสัญญาของแกลมกับบิกฮิตเอนเตอร์เทนเมนต์สิ้นสุดลงพอดี สมาชิกที่เหลือไม่ต้องการต่ออายุสัญญาใหม่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องอื้อฉาวของดาฮี
2015–ปัจจุบัน
ในปี 2015 จีเฟรนด์ก่อตั้งขึ้น สมาชิกประกอบด้วย โซวอน, เยริน, อึนฮา, ยูจู, ชินบี และออมจี พวกเธอเปิดตัวด้วยมินิอัลบั้ม Season of Glass เมื่อวันที่ 15 มกราคม 2015
ในเดือนกรกฎาคม 2019 ไฮบ์คอร์ปอเรชัน (ชื่อเดิม บิกฮิตเอนเตอร์เทนเมนต์) เข้าซื้อบริษัทซอร์ซมิวสิก เปลี่ยนมาเป็นบริษัทย่อยของไฮบ์และยังคงให้อิสระด้านการจัดการและบริหาร
เด่น โต๊ะมีนา
เด่น โต๊ะมีนา เป็นนักการเมืองชาวปัตตานี อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย เลขาธิการคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย สมาชิกวุฒิสภา จังหวัดปัตตานี และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรหลายสมัย
ประวัติ
เด่น สมรสกับนางผอูญ โต๊ะมีนา มีบุตร-ธิดา 2 คน คือ แพทย์หญิงเพชรดาว โต๊ะมีนา และ นายภราดร โต๊ะมีนา
งานการเมือง
เด่น โต๊ะมีนา เป็นที่ปรึกษาพรรคมาตุภูมิ และในการเลือกตั้งในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ได้ลงรับสมัครเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 8 พรรคมาตุภูมิ แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
รางวัลและเกียรติยศ
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2536 ว่าที่นายกองเอกเด่น โต๊ะมีนา ได้รับพระราชทานยศนายกองเอก โดยพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชโปรดเกล้าแต่งตั้ง
ชิมูระ ทาเอะ
ชิมูระ ทาเอะ หรือ โอทาเอะ เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ เป็นพี่สาวของชิมูระ ชินปาจิ
ข้อมูลตัวละคร
ชิมูระ ทาเอะเป็นบุตรสาวคนโตของเจ้าของโรงฝึกดาบโกโต้คัง เมื่อชาวสวรรค์ได้ออกบัญญัติห้ามซามูไรใช้ดาบทำให้โรงฝึกดาบได้ปิดตัวลง หลังจากบิดาเสียชีวิต ตัวเธอและน้องชายของเธอคือ ชิมูระ ชินปาจิ ก็พยายามทำงานหาเงิน เพื่อฟื้นฟูโรงฝึกดาบ ปัจจุบัน โอทาเอะทำงานบริการในสถานบันเทิง
ปกติ โอทาเอะเป็นคนสวยและใจดี ที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา แต่ความจริง โอทาเอะเป็นคนที่ชอบใช้กำลังโดยเฉพาะกับคอนโด้ อิซาโอะ หัวหน้าชินเซ็นงุมิที่คอยตามตื๊อขอแต่งงานและมักใช้ง้าวเป็นอาวุธ
ในด้านการทำอาหาร โอทาเอะมีฝีมือการทำอาหารที่ไม่ดีเป็นอย่างมาก อาหารทุกอย่างเธอทำจะไหม้และเป็นก้อน แม้แต่การปั้นซูชิ เธอเคยทำซูชิไหม้มาแล้วแม้จะไม่ได้ใช้ไฟก็ตาม คนอื่นๆจึงไม่กล้ารับประทานอาหารที่โอทาเอะเป็นคนทำ ชินปาจิถึงกับเป็นคนทำอาหารเองเพื่อจะได้ไม่ต้องรับประทานอาหารของพี่สาว และถึงกับบอกว่าที่ตนสายตาสั้นเพราะอาหารของโอทาเอะ คนที่ยอมกินอาหารของโอทาเอะอย่างสุจริตใจมีเพียงคอนโด้และคิวเบเท่านั้น
โอทาเอะชอบกินไอติมฮาเก้นดาสเอามากๆ
โอทาเอะรู้จักคิวเบตั้งแต่เด็กๆ โดยคิวเบนั้นชอบโอทาเอะ ในศึกสำนักยางิว โอทาเอะถูกคิวเบพามาเป็นเจ้าสาวแต่ไม่สำเร็จ
ชื่อของโอทาเอะ
นามสกุล ชิมูระ ของโอทาเอะ มีที่มาจาก ชิมูระ เคน นักแสดงตลกของญี่ปุ่น
โอทาเอะ มีชื่อจริงว่า ชิมูระ ทาเอะ แต่ตัวละครส่วนใหญ่เรียกเธอว่า โอทาเอะ ส่วนคางุระเรียกโอทาเอะว่า อาเจ๊ใหญ่ ชินปาจิเรียกโอทาเอะว่า ท่านพี่ และพวกชินเซ็นกุมิเรียกโอทาเอะว่า ซือเจ๊ ชิมูระ คิวเบเรียกโอทาเอะว่า ทาเอะจัง
การปรากฏตัวบนปก
โอทาเอะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 4 โดยนั่งบนหลังของซาดะฮารุ และได้ปรากฏตัวอีกครั้งบนปกหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 31 ร่วมกับคางุระ คิวเบ ซัทจัง และซึคุโยะ นอกจากนี้ยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่มที่ 5
ดูเพิ่ม
กินทามะ
List of Gin Tama characters
พายุตาลิม
ตาลิม (Talim; ) เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 5 ลำดับที่ 24 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศฟิลิปปินส์
พายุตาลิมนั้นอาจหมายถึง
ลูกัส ซิลวา
ลูกัส ซิลวา บอร์ฌิส (Lucas Silva Borges) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ลูกัส ซิลวา เกิดเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิลซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ (ระหว่างการยืมตัวจากสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด) ในตำแหน่งกองกลางตัวกลาง
จานแอรี
จานแอรี (Airy disc) และ แบบรูปแอรี (Airy pattern) เป็นปรากฏการณ์ทางแสงอย่างหนึ่ง เนื่องจากโดยธรรมชาติเชิงคลื่นของแสงแล้ว แสงที่ผ่าน รูเปิดวงกลมจะเกิดการเลี้ยวเบน แล้วเกิดเป็นรูปล่างแถบมืดสว่างเหมือนแผ่นจานกลมที่มีวงแหวนล้อม
แสงที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดแสงที่สม่ำเสมอผ่านรูรับแสงวงกลมทำให้เกิดแบบรูปการเลี้ยวเบนบนพื้นผิว และพื้นที่สว่างกลม ณ ใจกลางนั้นได้รับการตั้งชื่อเรียกว่า "จานแอรี" และจานแอรีนี้ถูกล้อมรอบด้วยวงกลมที่มีจุดศูนย์กลางเดียวกันหลายวงซึ่งเรียกว่า "แบบรูปแอรี" ชื่อจานและวงแหวนนี้ได้รับการตั้งชื่อตาม จอร์จ บิดเดิล แอรี เส้นผ่านศูนย์กลางของจานนี้ขึ้นอยู่กับความยาวคลื่นของแสงที่ปล่อยออกมาจากแหล่งกำเนิดแสงและขนาดของรูรับแสงวงกลม
จานแอรีเป็นแนวคิดที่สำคัญในด้าน ฟิสิกส์ ทัศนศาสตร์ และ ดาราศาสตร์
สำหรับในกล้องถ่ายภาพและกล้องโทรทรรศน์แล้ว จานแอรีถือว่ามีนัยสำคัญ ภาพโฟกัสของลำแสงที่ส่องผ่านเลนส์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางจำกัดค่าหนึ่งนั้นจะไม่ใช่เป็นจุด แต่จะเป็นจานกลมที่มีขนาดเท่ากับจานแอรี เนื่องจากเกิดการเลี้ยวเบน แม้จะใช้เลนส์แบบไม่มีความคลาดทางทัศนศาสตร์ก็ตาม ความละเอียดเชิงแสงของภาพโฟกัสที่สร้างขึ้นได้โดยเลนส์นี้ก็ยังมีขีดจำกัด โดยอาจกล่าวได้ว่าความละเอียดเชิงแสงของระบบเชิงแสงจะถูกกำหนดโดยขีดจำกัดการเลี้ยวเบน การที่เวลาถ่ายภาพโดยใช้รูรับแสงขนาดเล็กเกินไปแล้วเกิดภาพเบลอก็สามารถอธิบายได้ด้วยจานและแบบรูปแอรีนั่นเอง
ขนาดของจานแอรี
รัศมีของจานแอรี \theta นิยามโดยมุมระหว่างวงแหวนมืดด้านในสุดกับแกนเชิงแสงเมื่อมองจากจุดตัดของระนาบของรูรับแสงวงกลมและแกนเชิงแสง คำนวณได้โดยสมการต่อไปนี้
โดยที่ \lambda คือความยาวคลื่นของแสง และ d คือเส้นผ่านศูนย์กลางของรูรับแสงวงกลม
ขีดจำกัดของความละเอียดเชิงแสงของภาพตามเกณฑ์ของเรย์ลี พิจารณาจากสถานะที่จุดกึ่งกลางของจานแอรีของภาพที่โฟกัสจุดหนึ่ง ไปซ้อนทับกับวงแหวนมืดวงแรกของจานแอรี (วงแหวนมืดที่ล้อมรอบจานแอรี) ของอีกจุด เมื่อใช้เกณฑ์นี้ค่าความละเอียดเชิงมุมจะหาได้จากสูตรเดียวกันนี้
การวิเคราะห์เชิงพื้นที่
การวิเคราะห์เชิงพื้นที่ (spatial analysis) หรือ สถิติศาสตร์เชิงพื้นที่ (spatial statistics) รวมเทคนิคอย่างเป็นทางการซึ่งศึกษาสิ่งหนึ่งโดยใช้คุณสมบัติทางทอพอลอจี เรขาคณิตหรือภูมิศาสตร์ การวิเคราะห์เชิงพื้นที่มีเทคนิคหลายอย่าง ซึ่งบางอย่างยังอยู่ในขั้นพัฒนาระยะต้น โดยใช้แนวทางเข้าสู่การวิเคราะห์ต่าง ๆ และใช้ในสาขาต่าง ๆ เช่น ดาราศาสตร์ โดยมีการศึกษาการจัดวางดาราจักรในจักรวาล ในความหมายจำกัด การววิเคราะห์เชิงพื้นที่เป็นเทคนิคที่ใช้กับโครงสร้างในขนาดมนุษย์ ซึ่งพบมากที่สุดในการวิเคราะห์ข้อมูลทางภูมิศาสตร์
จานแอรี
กล้องถ่ายภาพ
หากถ่ายภาพด้วยกล้องถ่ายภาพ ในขณะที่ค่อยลดระยะห่างระหว่างแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด 2 จุด (ซึ่งก็จะทำให้มุมระหว่างแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด 2 จุดเมื่อมองจากกล้องค่อย ๆ เล็กลงด้วย) จานแอรีของแหล่งกำเนิดแสงแบบจุด 2 จุดนั้นจะเริ่มซ้อนทับกันเมื่อเข้าใกล้กันมากจนถึงในระดับหนึ่ง และในที่สุดภาพจากจุดกำเนิดแสงทั้งสองที่ปรากฏจะซ้อนทับกันจนทำให้เริ่มเห็นภาพพร่ามัว ไม่สามารถเห็น 2 จุดนั้นแยกออกจากกันเป็น 2 จุดได้อย่างชัดเจน นั่นเพราะเมื่อจุดศูนย์กลาง (ส่วนที่สว่างที่สุด) ของแบบรูปแอรีของแหล่งกำเนิดแสงจุดหนึ่ง ซ้อนทับวงแหวนมืดวงแรกของแบบรูปแอรีของอีกจุด จะทำให้เริ่มไม่สามารถแยกแยะ 2 จุดนั้น ทำให้เห็นเหมือนเป็นจุดเดียว
ตามเกณฑ์ของเรย์ลี ขีดจำกัดของมุมที่จะพอมองแยกแหล่งกำเนิดแสงสองจุดดังกล่าว (ความละเอียดเชิงแสงของเลนส์) อาจคำนวณได้จากรัศมีของจานแอรีดังที่กล่าวมาข้างต้น
Herreranthus
Herreranthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
จานแอรี
กล้องถ่ายภาพ
โดยที่ θ มีค่าน้อยพอที่จะให้ค่าประมาณได้ดังนี้
Herreranthus
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จานแอรี
กล้องถ่ายภาพ
ในที่นี้ x คือช่วงระยะห่างระหว่างจุดกำเนิดแสงบนฟิล์ม f ระยะทางระหว่างเลนส์ถึงฟิล์ม คำนวณจากความยาวโฟกัสของเลนส์คือ
ในที่นี้ \frac{f}{d} คือค่าเอฟของเลนส์ ตัวอย่างเช่น ในช่วงวันที่มีแดดจัดมักใช้ f/16 ส่วนค่าความยาวคลื่น \lambda ต่างไปตามสีของแสง เช่น ถ้าพิจารณาที่ค่าประมาณ 450 นาโนเมตร ในช่วงแสงที่มองเห็นได้ จะได้ว่า x มีขนาดประมาณ 0.01 มิลลิเมตร เมื่อถ่ายภาพด้วยกล้องดิจิทัลที่ f/16 ต่อให้เพิ่มความหนาแน่นพิกเซลของเซนเซอร์รูปภาพให้หนาแน่นขึ้น ความละเอียดเชิงแสงจริง ๆ ของกล้องนั้นก็จะไม่ได้มากขึ้นไปกว่านี้
ลำแสงเลเซอร์
เมื่อฉายลำแสงเลเซอร์วงกลมที่มีความเข้มสม่ำเสมอทั่วทั้งวงผ่านเลนส์รวมแสงจะก่อตัวเป็นจานแอรีที่จุดโฟกัส ความเข้มของลำแสงเลเซอร์ที่ตำแหน่งโฟกัสจะขึ้นอยู่กับขนาดของจานแอรี
เงื่อนไขในการสังเกตเห็นจานแอรี
แสง (หรือคลื่นราบสม่ำเสมอ) ที่ลอดผ่านรูรับแสงวงกลมที่ส่องสว่างสม่ำเสมอจะแสดงแบบรูปการเลี้ยวเบนแอรีบนระนาบที่ห่างจากรูรับแสงวงกลม กรณีที่แหล่งกำเนิดแสงและระนาบอยู่ที่ระยะอนันต์จากรูรับแสงวงกลมจะเรียกว่า การเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์ และกรณีที่แหล่งกำเนิดแสงหรือตัวระนาบอยู่ในระยะทางจำกัดเรียกว่าการเลี้ยวเบนแฟรแนล
ถ้าจะเห็นแบบรูปแอรีโดยไม่ใช้เลนส์จะต้องเป็นไปตามเงื่อนไขต่อไปนี้
1) แสงที่ส่องผ่านรูรับแสงวงกลมเป็นคลื่นราบ
2) ความเข้มของแสงที่กระทบรูรับแสงวงกลมสม่ำเสมอเท่ากันตลอดทั้งวง
3) ระยะห่าง R จากรูรับแสงวงกลมมากพอ และรัศมีของรูเปิด a ไม่ใหญ่มากเมื่อเทียบกับความยาวคลื่นของแสง \lambda นั่นคือ
คำอธิบายด้วยสมการ
ความเข้มของการเลี้ยวเบนเฟราน์โฮเฟอร์ที่เกิดจากรูรับแสงวงกลมคำนวณได้โดย
ในที่นี้ I_0 คือความเข้มของแสงที่จุดกึ่งกลางของแบบรูปการเลี้ยวเบน J_1 เป็น ฟังก์ชันเบ็สเซิลประเภทที่หนึ่ง คือเลขคลื่น a คือรัศมีของรูรับแสงวงกลม \theta คือมุมที่พิจารณา (มุมที่เส้นที่เชื่อมระหว่างจุดศูนย์กลางของรูรับแสงวงกลมกับจุดบนระนาบ ทำกับแกนเชิงแสง) และ
โดยที่ q คือระยะห่างของระนาบที่สังเกตการณ์ (หรือระนาบโฟกัส) จากแกนลำแสง และ N =R/d คือ ค่าเอฟของระบบเชิงแสง (โดย d=2a คือเส้นผ่านศูนย์กลางของรูรับแสงวงกลม และ R คือระยะห่างระหว่างรูรับแสงวงกลมกับระนาบการสังเกต) การวางเลนส์ประกบหลังรูรับแสงวงกลมจะสร้างแบบรูปแอรีบนระนาบโฟกัสของเลนส์ โดยที่ R = f (โดยที่ f คือความยาวโฟกัสของเลนส์) ขีดจำกัดของ (หรือ ) คือ I(0) = I_0
J_1(x) จะมีค่าเป็น 0 เมื่อ  วงแหวนมืดวงแรกของแบบรูปการเลี้ยวเบนแสดงด้วยสมการต่อไปนี้
ความสัมพันธ์ระหว่างรัศมีของวงแหวนมืดดวงแรกบนระนาบ q_1 และมุม \theta คือ
โดยที่ R คือระยะห่างจากรูรับแสงวงกลม ระยะห่างจากจุดกึ่งกลาง x ที่ความเข้มแสงของจานแอรีเหลือครึ่งนึง (คือที่ J_1(x)=1/2) คือ ส่วนที่ความเข้มเหลือเป็น 1/e2   คือ  ส่วนที่สว่างที่สุดของวงแหวนสว่างวงแรกคือ
ความเข้มแสงรวมทั้งหมดภายในวงที่อยู่ในบริเวณในมุม \theta ที่กำหนดคำนวณได้เป็น
ซึ่งจะได้ว่าความเข้มแสงภายในวงแหวนมืดที่ 1, วงแหวนมืดที่ 2, วงแหวนมืดที่ 3 (ที่ซึ่ง ) เป็น 83.8%, 91.0% และ 93.8% ตามลำดับ