cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กอดวิน เอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์
การฆาตกรรมอัลเฟรดเจ้าชายแองโกลแซ็กซัน
อัลเฟรดเจ้าชายแองโกลแซ็กซัน (ดิ เอเธลิง) ขึ้นฝั่งบนชายฝั่งซัสเซ็กซ์พร้อมกับผู้คุ้มกันชาวนอร์มันที่จ้างมาและตั้งใจจะเดินทางไปลอนดอน พระองค์ถูกเอิร์ลก็อดวินแห่งเวสเซ็กซ์จับกุมตัวและทำลายดวงตาอย่างโหดเหี้ยม หลังจากนั้นไม่นานพระองค์ประสบกับความตายอันแสนทรมานที่อีลีเนื่องจากพิษบาดแผลและถูกฝังที่อาสนวิหารอีลี
เมื่อพระเชษฐาร่วมมารดาของอัลเฟรด ฮาร์ธาคนุต สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเชษฐาต่างมารดาของตน แฮโรลด์ พระองค์ดำเนินคดีกับเอิร์ลดก็อดวินและลิฟิง บิชอปแห่งวูร์สเตอร์และเครดิตัน จากการมีส่วนร่วมในการฆาตกรรมอัลเฟรด บิชอปเสียสังฆมณฑลของตน เอิร์ลก็อดวินมอบของกำนัลเป็นเรือรบที่บรรทุกคนได้แปดสิบคนให้แก่พระเจ้าแฮโรลด์ เขาพ้นข้อกล่าวหาและได้ทรัพย์สินที่ดินอันกว้างใหญ่ไพศาลกลับคืนมา
รัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ
เมื่อฮาร์ธาคนุตสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1042 ก็อดวินสนับสนุนการอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ของพระโอรสคนสุดท้ายของพระเจ้าเอเธลเรด เอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ เอ็ดเวิร์ดใช้เวลาสามสิบปีก่อนหน้าในนอร์ม็องดีเป็นส่วนใหญ่ การครองราชย์ของพระองค์กอบกู้บัลลังก์แห่งอังกฤษให้แก่ราชตระกูลเวสเซ็กซ์ชนท้องถิ่นเดิม
ผู้ต่อต้านอำนาจของชาวนอร์มัน
แม้จะถูกกล่าวหาว่ามีส่วนรู้เห็นในการสิ้นพระชนม์ของอัลเฟรดเจ้าชายแองโกลแซ็กซัน แต่ก็อดวินก็หาทางให้บุตรสาว อีดิธแห่งเวสเซ็กซ์ ได้แต่งงานกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดในปี ค.ศ. 1045 เมื่อพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดดึงที่ปรึกษา ขุนนาง และนักบวชมาจากดัชชีนอร์ม็องดีของพระมารดาที่พระองค์เติบโตมา ก็อดวินกลายเป็นผู้นำฝ่ายต่อต้านการเติบโตทางอิทธิพลของชาวนอร์มันในอังกฤษ หลังการปะทะอันรุนแรงระหว่างชาวเมืองโดเวอร์กับยูซตาสที่ 2 เคานต์แห่งบูโลญในปี ค.ศ. 1051 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดตัดสินให้ก็อดวินเป็นอาชญากรจากไม่ยอมลงโทษชาวเมืองโดเวอร์ที่ท้าทายอำนาจขุนนางเจ้าของที่ดินชาวนอร์มัน
ก็อดวินและบุตรชายถูกขับไล่ออกจากอาณาจักรในเดือนกันยายน ค.ศ. 1051 ทว่าการเมืองที่โน้มเอียงไปทางชาวนอร์มันของเอ็ดเวิร์ดไม่นานก็ปลุกปั่นความเป็นปรปักษ์ในวงกว้าง เพื่อคว้าโอกาสไว้ ก็อดวินที่ถูกขับไล่ออกจากประเทศร่วมกับบุตรชาย แฮโรลด์ บุกอังกฤษในเดือนกันยายน ค.ศ. 1052 เอ็ดเวิร์ดที่ไร้การป้องกันถูกบีบให้คืนสิทธิ์ครอบครองและตำแหน่งทั้งหมดให้ครอบครัวก็อดวิน
การเสียชีวิตและผู้สืบทอด
ก็อดวินเสียชีวิตอย่างกระทันหันเมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1053 หลังเป็นลมชักขณะกำลังทานมื้อเย็นกับกษัตริย์ที่งานเลี้ยงหลวงที่วินเชสเตอร์ ซึ่งอาจเป็นลมชักที่เกิดจากการตกเลือดในสมอง
ตำแหน่งเอิร์ลแห่งเวสเซ็กซ์ของเขาถูกสืบทอดต่อโดยบุตรชายคนโต แฮโรลด์ ก็อดวินสัน ที่ต่อมาสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 แฮโรลด์เผชิญหน้ากับน้องชาย ทอสทิก ก็อดวินสัน ที่บุกอังกฤษพร้อมกับฮารัลด์ ฮาร์ดราดาที่สมรภูมิสแตมฟอร์ดบริดจ์ ซึ่งทอสทิกถูกสังหาร แต่ก็ถูกล้มล้างอำนาจและถูกสังหารพร้อมกับน้องชาย เกิร์ธและลอฟวิน ที่สมรภูมิเฮสติงส์ บุตรชายคนเดียวของก็อดวินที่รอดชีวิต วุล์ฟน็อธ ใช้ชีวิตที่เหลือไปกับการถูกจองจำในนอร์ม็องดีจนกระทั่งพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิตสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1087
สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง
สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง (Star Wars: The Force Awakens) หรือ สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 7: อุบัติการณ์แห่งพลัง (Star Wars Episode VII: The Force Awakens) เป็นภาพยนตร์อเมริกาแนวมหากาพย์เทพนิยายอวกาศ นำแสดงโดย จอห์น โบเยกา, เดซี ริดลีย์, อดัม ไดรเวอร์, ออสการ์ ไอแซ็ค, แอนดี เซอร์คีส, ดอมห์แนล กลีสัน, และ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ โดยมี แฮริสัน ฟอร์ด, แคร์รี ฟิชเชอร์, มาร์ก แฮมิลล์, แอนโทนี แดเนียลส์, ปีเตอร์ เมย์ฮิว และ เคนนี เบเกอร์ กลับมารับบทเดิมจากภาพยนตร์ภาคก่อน ๆ โดยจะดำเนินเรื่องในช่วงเวลาประมาณ 30 ปี หลังจากเหตุการณ์ใน การกลับมาของเจได
อจินไตย
อจินไตย แปลว่า สิ่งที่ไม่ควรคิด อจินไตย มาจากคำว่า อะ + จินไตย (พึงคิดพิจารณา) แปลว่า ไม่พึงคิดหริอจำแนกตรรกะลงไปได้ หมายถึง สิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้ด้วยตรรกะสามัญของปุถุชน มี 4 อย่างได้แก่
สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง
หลังจากวอลต์ดิสนีย์ซื้อลูคัสฟิล์มไปใน พ.ศ. 2555 ก็มีการประกาศสร้างภาพยนตร์สตาร์ วอร์ส ไตรภาคที่สามออกมา โดยอุบัติการณ์แห่งพลัง จะเป็นภาพยนตร์ภาคแรกสุดที่จะถูกสร้าง โดยมีผู้อำนวยการสร้างคือ แคธลีน เคนเนดี, แอบรัมส์, และไบรอัน เบิร์ก ซึ่งร่วมงานกับแอบรัมส์มานาน ส่วนจอร์จ ลูคัส ซึ่งเป็นผู้สร้างสรรค์ สตาร์ วอร์สตั้งแต่ต้น จะเป็นที่ปรึกษาให้กับการสร้างอุบัติการณ์แห่งพลังและภาพยนตร์สตาร์ วอร์สภาคอื่น ๆ ที่จะสร้างตามมา ภาพยนตร์เรื่องนี้มี แอบรัมส์ เป็นผู้กำกับ จากบทที่เขียนร่วมกับระหว่าง แอบรัมส์ กับ ลอว์เรนซ์ แคสแดน ซึ่งเป็นผู้เขียนบทร่วมของ จักรวรรดิเอมไพร์โต้กลับ และ การกลับมาของเจได ซึ่งบทนี้ แอบรัมส์ และ แคสแดน เขียนขึ้นใหม่จากบทร่างแรกโดย ไมเคิล อารนท์ ซึ่งเป็นผู้แต่งเรื่องด้วยเช่นกัน การถ่ายทำในกองถ่ายสมทบเริ่มขึ้นเมื่อเมษายน พ.ศ. 2557 ในอาบูดาบีและไอซ์แลนด์ และกองถ่ายหลักถ่ายทำในช่วงพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ในอาบูดาบี และสตูดิโอไพน์วู้ดในไอเวอร์เฮลท์ บักกิงแฮมเชอร์ ประเทศอังกฤษ ซึ่งเป็นสถานที่ถ่ายทำภาพยนตร์สตาร์วอร์สตั้งแต่ภาคแรกสุดที่ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 1977
ภาพยนตร์เรื่องนี้ผลิตโดยวอลท์ดิสนีย์พิคเจอร์ส ลูคัสฟิล์ม และแบด โรบอท โปรดักชันส์ จัดจำหน่ายโดยวอลท์ ดิสนีย์ สตูดิโอ โมชั่น พิคเจอร์ส เป็นภาพยนตร์ลำดับที่เจ็ดในมหากาพย์ สตาร์ วอร์ส โดยเปิดฉายรอบปฐมทัศน์โลก ณ โรงภาพยนตร์สามแห่งในฮอลลีวูดบูลเลอร์วาร์ด ลอสแอนเจลิส ได้แก่ เอลกาปิตันเธียเตอร์ ดอลบีเธียเตอร์ และทีซีแอลไชนีสเธียเตอร์ เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2558 และมีกำหนดออกฉายเป็นการทั่วไปสำหรับภูมิภาคอเมริกาในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2558 สำหรับประเทศไทยออกฉายครั้งแรกในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สร้างสถิติรายได้เปิดตัวสูงที่สุดตลอดกาล แซงหน้า จูราสสิค เวิลด์ ที่ออกฉายในปีเดียวกัน นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้รวมทั่วโลกเกินหนึ่งพันล้านดอลลาร์สหรัฐโดยใช้เวลาเร็วที่สุด คือ 12 วัน และเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดในภูมิภาคอเมริกาเหนืออีกด้วย ปัจจุบัน อุบัติการณ์แห่งพลัง เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้เปิดตัวสูงสุดเป็นอันดับที่ 4, อันดับที่ 1 ของภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดในปี พ.ศ. 2558 และอันดับที่ 5 ของภาพยนตร์ที่ทำรายได้สูงสุดตลอดกาล ภาพยนตร์ภาคต่อคือ สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได และ สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ ออกฉายในปี พ.ศ. 2560 และ 2562 ตามลำดับ
อจินไตย
ในทางพระพุทธศาสนาไม่แนะนำให้คิดเรื่องอจินไตย เพราะวิสัยปุถุชนไม่อาจเข้าใจได้โดยถูกต้องถ่องแท้ ทั้งเพราะความเข้าใจไม่ได้ในฐานะที่เป็นของลึกซึ้ง เป็นเรื่องทางจิต หรือเป็นเรื่องที่ไม่สามารถหาคำตอบที่สิ้นสุดได้ ถ้าคิดมากจริงจังในการหาคำตอบเหล่านั้นจากการคิดเดาเอาด้วยตรรกะเองจึงอาจกลายเป็นคนบ้าได้ อจินไตยในเรื่องทางจิตจึงเป็นเรื่องที่รู้ได้ด้วยการบรรลุธรรมชั้นสูงเท่านั้น
สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง
โครงเรื่อง
ประมาณ 30 ปีให้หลังการทำลายดาวมรณะดวงที่สอง ลุค สกายวอล์คเกอร์ เจไดคนสุดท้ายได้หายตัวไป ปฐมภาคี (First Order) เจริญขึ้นจากจักรวรรดิกาแลกติกที่ล่มสลายและมุ่งกำจัดลุคและสาธารณรัฐ ฝ่ายต่อต้านซึ่งสาธารณรัฐหนุนหลังและมีผู้นำคือ นายพลเลอา ออร์กานา น้องสาวฝาแฝดของลุค ต่อต้านปฐมภาคีขณะค้นหาลุคเพื่อขอความช่วยเหลือ
นักบินของฝ่ายต่อต้าน โพ ดาเมรอน (Poe Dameron) เข้าพบผู้อาวุโสหมู่บ้าน ลอร์ ซาน เทคคา บนดาวเคราะห์แจคคู (Jakku) เพื่อเอาแผนที่ไปตำแหน่งของลุค สตอร์มทรูปเปอร์ภายใต้บังคับบัญชาของไคโล เร็นเข้าทำลายหมู่บ้านและจับตัวโพ ดรอยด์บีบีเอท ของโพหลบหนีพร้อมกับแผนที่ และเจอกับเรย์ คนเก็บของเก่าที่นิคมขยะแห่งหนึ่ง เร็นทรมานโพและทราบเรื่องบีบีเอท สตอร์มทรูปเปอร์เอฟเอ็น-2187 ซึ่งไม่สามารถฆ่าคนตามคำสั่งปฐมภาคี ช่วยเหลือโพและทั้งสองหลบหนีออกมาในเครื่องบินขับไล่ที่ขโมยมา โพตั้งชื่อของเอฟเอ็น-2187 ใหม่ว่า "ฟินน์" เครื่องบินของทั้งสองตกบนดาวแจคคู และดูเหมือนฟินน์เป็นผู้รอดชีวิตคนเดียว เขาพบกับเรย์และบีบีเอท แต่ปฐมภาคีแกะรอยพวกเขาและเปิดฉากโจมตีทางอากาศ ทั้งหมดหลบหนีดาวในยานมิลเลนเนี่ยม ฟาลค่อนที่ขโมยมา
ฟาลค่อนพัง และถูกยึดโดยยานที่ใหญ่กว่าซึ่งมีฮัน โซโลและชิวแบคคาเป็นคนขับ ซึ่งเอายานเก่าของพวกตนคืน ฮันอธิบายว่าลุคพยายามสร้างนิกายเจไดขึ้นใหม่ แต่ปลีกวิเวกไปหลังศิษย์คนหนึ่งถลำตนเข้าสู่ด้านมืดและทำลายทุกอย่างที่ลุคสร้างไว้ ในขณะเดียวกัน กลุ่มอันธพาลที่มุ่งสะสางหนี้กับฮัน โซโล ได้ขึ้นยานมิลเลนเนี่ยม ฟาลค่อน และพยายามเอาเรื่องกับเขาอีกทั้งยังแจ้งให้ปฐมภาคีทราบว่าฮันข้องเกี่ยวด้วย ณ ฐานสตาร์คิลเลอร์ของปฐมภาคีซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่ถูกแปลงเป็นสุดยอดอาวุธซึ่งสามารถทำลายระบบดาว ผู้นำสูงสุดสโนค (Snoke) สั่งนายพลฮักซ์ (Hux) ให้ใช้มันเป็นครั้งแรก สโนคยังถามเรนเกี่ยวกับการเข้ามีส่วนของฮัน โซโล บิดาของเขา เร็นประท้วงว่าฮานไร้ความหมายต่อเขา ลูกเรือฟาลค่อนดูแผนที่ของบีบีเอท และพิจารณาว่ามันไม่สมบูรณ์ พวกเขาเดินทางไปดาวเคราะห์ทักโคดานา (Takodana) และพบเจ้าของบาร์ มาส คานาต้า (Maz Kanata) ซึ่งสามารถช่วยให้บีบีเอท ถึงฝ่ายต่อต้าน แต่ฟินน์ต้องการหนีไปคนเดียว เรย์ถูกดึงดูดสู่ห้องนิรภัยและพบกระบี่แสงซึ่งเป็นของลุคและบิดา อนาคิน สกายวอล์คเกอร์ เธอเห็นนิมิตกวนใจและหนีเข้าป่า มาสยกกระบี่แสงให้ฟินน์เก็บรักษา
ฐานสตาร์คิลเลอร์ทำลายเมืองหลวงและกองยานของสาธารณรัฐ ปฐมภาคีโจมตีทักโคดานาเพื่อค้นหาบีบีเอท ฮัน ชิวแบคคาและฟินน์ได้รับการช่วยเหลือจากเครื่องบินขับไล่เอ็กซ์วิงของฝ่ายต่อต้านนำโดยโพ แต่เรย์ถูกเรนจับและนำไปฐานสตาร์คิลเลอร์ เรนสอบสวนเรย์เกี่ยวกับแผนที่ แต่เธอขัดขืนการอ่านใจของเขา เมื่อค้นพบว่าเธอก็สามารถใช้พลังได้ เธอจึงหลบหนีจากห้องขังด้วยกลเม็ดสะกดจิตของเจได เลอามาถึงทักโคดานากับซีทรีพีโอและเข้ากับฮันและชิวแบคคา ที่ฐานของฝ่ายต่อต้านบนดาวดีควาร์ (D'Qar) บีบีเอท พบอาร์ทูดีทู ซึ่งไม่ทำงานตั้งแต่ลุคหายสาบสูญ ขณะที่ฐานสตาร์คิลเลอร์เตรียมยิงดาวดูคาร์ ฝ่ายต่อต้านคิดแผนทำลายฐานโดยการโจมตีศูนย์ที่สำคัญ เลอากระตุ้นฮันให้พาบุตรของพวกตนกลับมาอย่างปลอดภัย ฮัน ชิวแบคคาและฟินน์แทรกซึมฐานโดยใช้ฟาลค่อน พวกเขาลดเกราะ พบเรย์ ติดตั้งระเบิดและพบเร็น ฮันประจัญเรนโดยเรียกเขาตามชื่อเมื่อเกิดว่า เบน และวิงวอนเขาให้สละด้านมืด แม้ยังสับสน เร็นปฏิเสธและฆ่าฮาน ชิวแบคคาโกรธและยิงเร็นด้านข้างและจุดระเบิด ทำให้เครื่องบินขับไล่เอ็กซ์วิงของฝ่ายต่อต้านโจมตีและเริ่มต้นปฏิกิริยาลูกโซ่ซึ่งทำลายฐานสตาร์คิลเลอร์ได้สำเร็จ
เร็นที่บาดเจ็บไล่ล่าฟินน์และเรย์ถึงผิวดาว ฟินน์ต่อสู้กับเร็นด้วยกระบี่แสง แต่แพ้และได้รับบาดเจ็บสาหัส เรย์รับกระบี่แสงและต่อสู้กับเร็น ซึ่งเรย์เป็นฝ่ายชนะและทำให้เร็นมีแผลเป็นด้วยพลัง ก่อนที่ทั้งสองจะถูกคั่นด้วยรอยแยกของพื้นดิน สโนคสั่งฮักซ์ให้อพยพและนำเร็นไปพบกับเขา ขณะที่เรย์และชิวแบคคาหลบหนีพร้อมกับฟินน์ด้วยยานฟาลค่อน บนดาวดูคาร์ ฝ่ายต่อต้านเฉลิมฉลองขณะที่เลอา ชิวแบคคา และเรย์อาลัยการเสียชีวิตของฮัน อาร์ทูดีทู ตื่นขึ้นและเผยแผนที่ที่เหลือ ซึ่งเรย์ตามอาร์ทูดีทู และชิวแบคคาไปเกาะแห่งหนึ่งบนดาวเคราะห์ห่างไกล เธอได้พบกับลุคและมอบกระบี่แสงที่เคยเป็นของบิดาเขาให้
นักแสดง
สำหรับบทของ อาร์ทูดีทู นั้น เคนนี เบเกอร์ ไม่ได้แสดงเองเหมือนภาค 1-6 แต่ยังเป็นที่ปรึกษาให้กับทีมงานภาพยนตร์ นอกจากนี้ ในฉากหนึ่งของภาพยนตร์ยังมีการใช้เสียงของโอบีวัน เคโนบี ทั้งวัยหนุ่ม (ยวน แม็คเกรเกอร์ พากย์เสียงเพิ่มเอง) วัยชรา (ใช้เสียงอเล็ก กินเนสส์ จากไตรภาคเดิม) และโยดา (แฟรงค์ อ๊อซ) ด้วย
การคัดนักแสดง
29 เมษายน 2557 มีการประกาศรายชื่อนักแสดงอย่างเป็นทางการ รวมถึงภาพถ่ายนักแสดงนั่งล้อมวงที่สตูดิโอไพน์วู้ดเพื่ออ่านบทร่วมกันเป็นครั้งแรก 2 มิถุนายน 2557 มีการประกาศรายชื่อนักแสดงเพิ่มอีก 2 คน อย่างเป็นทางการ ได้แก่ ลูพีตา ญองอ และ เกวนเดอลีน คริสตี้
คำวิจารณ์
สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง‎ ได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกอย่างล้นหลามจากนักวิจารณ์และผู้ชมทั่วไป
Episode VIII
ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014 ผู้กำกับ ไรอัน จอห์นสันยืนยันว่าเขาจะเป็นผู้กำกับภาค Episode VIII โดยจะได้มาร์ก แฮมิลล์, แคร์รี ฟิชเชอร์, อดัม ไดรเวอร์, เดซี ริดลีย์, จอห์น โบเยกา, ออสการ์ ไอแซ็ค, ลูพีตา ญองอ, ดอมห์แนล กลีสัน, แอนโธนี แดเนียลส์, เกวนโดลีน คริสตี้, แอนดี เซอร์คิสและปีเตอร์ เมย์ฮิวกลับมารับบทเดิม ในวันที่ 23 มกราคม ค.ศ. 2017 ภาพยนตร์ได้รับการประกาศชื่ออย่างเป็นทางการคือ สตาร์ วอร์ส: ปัจฉิมบทแห่งเจได (Star Wars: The Last Jedi) ภาพยนตร์ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2017
Episode IX
เดิมโคลิน เทรวอร์โรว์ได้รับเลือกให้ทำหน้าที่ผู้กำกับ Episode IX แต่ภายหลังเขาถอนตัวเนื่องจากปัญหาความคิดเห็นไม่ตรงกัน เจ.เจ. แอบรัมส์จึงกลับมาทำหน้าที่ผู้กำกับแทน โดยร่วมเขียนบทกับคริส เทอร์ริโอ เดือนเมษายน ค.ศ. 2019 มีการประกาศชื่อภาพยนตร์อย่างเป็นทางการคือ สตาร์ วอร์ส: กำเนิดใหม่สกายวอล์คเกอร์ (Star Wars: The Rise of Skywalker) ภาพยนตร์เข้าฉายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2019
หินเฟลสิก
หินอัคนีสีอ่อน (felsic rock) เป็นชื่อที่ใช่ในทางธรณีวิทยา มักใช้อ้างถึงพวกแร่ซิลิเกตหรือหินอัคนีสีอ่อนโดยจะมีธาตุพวก ซิลิกอน ออกซิเจน อะลูมิเนียม โซเดียม โปแทสเซียม
เฟลสิกมักเป็นคำรวมของเฟลสปาร์ และซิลิก้า โดยแร่เฟลสิกมักเป็นแร่ที่มีสีอ่อน และมีความถ่วงจำเพาะที่น้อยกว่า 3 โดยแร่ส่วนใหญ่เป็นพวกแร่ quartz muscovite orthoclase และแร่ felspar ที่มี โซเดียมสูง ตัวอย่างหินที่เป็นพวก felsic คือหิน แกรนิต หรือถ้าเป็นหินภูเขาไฟจะเรียกว่าไลโอไลต์
ในปัจจุบันนักธรณีวิทยามักจะใช้เปอร์เซ็นของซิลิก้าถ้าซิลิก้ามีเปอร์เซ็นมากกว่า 63% ก็จะให้ชนิดหินว่าเป็น felsic rock
ชิโลควิน (รัฐออริกอน)
ชิโลควิน (Chiloquin) เป็นเมืองในเคาน์ตีแคลมัท รัฐออริกอน สหรัฐอเมริกา
ภูมิศาสตร์
เมืองชิโลควินตั้งอยู่ที่พิกัดภูมิศาสตร์ 42.575°N, -121.86417°W มีพื้นที่ทั้งหมด 2.1 ตารางกิโลเมตร
สถานีอุดมสุข
สถานีอุดมสุข (Udom Suk Station, รหัส E12) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสุขุมวิท ส่วนต่อขยายอ่อนนุช-แบริ่ง ยกระดับเหนือถนนสุขุมวิท กรุงเทพมหานคร บริเวณทางแยกอุดมสุข เป็นสถานีที่ 3 ของโครงการส่วนต่อขยายสายสุขุมวิท ช่วงอ่อนนุช-แบริ่ง จำนวน 5 สถานี ระยะทาง 5.52 กิโลเมตร
ที่ตั้ง
ถนนสุขุมวิท ระหว่างซอยสุขุมวิท 101/3 กับถนนอุดมสุข (สุขุมวิท 103) ทางทิศเหนือของทางแยกอุดมสุขและทางแยกบางนา ในพื้นที่แขวงบางนาเหนือ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร
โครงการในอนาคต
สถานีอุดมสุขจะมีการต่อขยายสถานีเพิ่มเติม เพื่อรองรับส่วนต่อขยายสายบางนา - ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ ด้านทิศใต้ได้ในอนาคต โดยปัจจุบันกรุงเทพมหานครได้ก่อสร้างตอม่อรูปตัวยูคว่ำตั้งแต่แยกบางนาจนถึงซอยสุขุมวิท 70/2 รวมถึงวางรางสับหลีกก่อนเข้าสถานีอุดมสุข และรางแยกบริเวณด้านหน้าคอนโดมิเนียมเดอะสกาย สุขุมวิท และพื้นที่ก่อสร้างศูนย์การค้า Bangkok Mall เพื่อเตรียมรับการก่อสร้างเส้นทางนี้เป็นการเพิ่มเติม
แผนงานเบื้องต้น รถไฟฟ้าสายนี้จะนับเป็นสายที่ 3 ของโครงการรถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติฯ หรือรถไฟฟ้าบีทีเอสในปัจจุบัน มีจุดเริ่มต้นจากสถานีอุดมสุข เลี้ยวเข้าถนนบางนา-ตราด จากนั้นวิ่งต่อไปบริเวณช่องว่างระหว่างถนนบางนา-ตราดและทางคู่ขนานถนนบางนา-ตราดไปจนถึงกิโลเมตรที่ 14 จะมีสถานีแยกทางระหว่างไปสิ้นสุดที่หน้ามหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ กับเลี้ยวซ้ายเข้าถนนเทพรัตน-สุวรรณภูมิ ผ่านหน้ามหาวิทยาลัยเกริก และสิ้นสุดที่อาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ เป็นอันสิ้นสุดเส้นทาง
อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันแผนการพัฒนาท่าอากาศยานสุวรรณภูมิไม่ได้เป็นไปตามแผนเนื่องจากขีดจำกัดของอาคารผู้โดยสารหลังปัจจุบัน จึงมีการเร่งการก่อสร้างในส่วนของอาคารผู้โดยสารหลังที่ 2 บริเวณปลายอาคารเทียบอากาศยาน A เพื่อรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มเติม ส่วนการพัฒนาอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ ปัจจุบันได้มีการออกแบบใหม่ทั้งหมด โดยเพิ่มส่วนของสถานีและชานชาลาของสถานีรถไฟฟ้าสายนี้บริเวณชั้นใต้ดินของอาคารผู้โดยสารฝั่งใต้ ในขณะที่ตัวโครงการมีข้อกังขาระหว่างกรุงเทพมหานครและกรมทางหลวงชนบทในเรื่องของการใช้พื้นที่ถนนเทพรัตนในการก่อสร้างโครงการ รวมถึงยังมีการศึกษาในการเปลี่ยนสถานีปลายทางจากอุดมสุขเป็นสถานีแห่งใหม่บริเวณด้านหน้าสำนักงานเขตบางนาและศาลจังหวัดพระโขนง และการศึกษาในการต่อขยายไปยังสถานีแม่น้ำ และยกระดับเป็นเส้นทางรถไฟฟ้ารางหนัก เพื่อลดภาระของรถไฟฟ้าเชื่อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิแทน
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (Side Platform Station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 บริเวณหน้าปากซอยสุขุมวิท 66 และ ทางออก 4 หน้าป้ายรถประจำทาง
บัวทอง
บัวทอง เป็นพืชในสกุลบัวทอง กระจายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดียไปจนถึงอินโดจีนตอนบน ลักษณะเป็นไม้พุ่ม สูงได้ถึง 2 เมตร ใบรูปไข่ รูปขอบขนานหรือรูปใบหอก ออกเรียงตรงข้าม ยาว 2-7 เซนติเมตร เส้นแขนงใบข้างละ 2-4 เส้น ก้านใบยาว 1-4 มิลลิเมตร ดอกออกเป็นช่อมี 1-5 ดอก ก้านดอกยาว 0.3-1.5 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงรูปรีกว้างหรือรูปใบพาย ยาว 0.5-1 เซนติเมตร มีแถบต่อมกระจาย ดอกรูปถ้วย เส้นผ่านศูนย์กลาง 3-6 เซนติเมตร กลีบดอกรูปไข่กลับหรือเกือบกลม ยาว 1.5-3 เซนติเมตร เกสรเพศผู้มี 5 มัด มัดละ 60-80 อัน ยาว 0.5-1 เซนติเมตร พลาเซนตารอบแกนร่วม เกสรเพศเมียแยก 5 แฉก ก้านเกสรยาว 2-7 มิลลิเมตร ผลรูปไข่หรือรูปโคน ยาว 1-1.7 เซนติเมตร
ภาษาอาฟรีกานส์
ภาษาอาฟรีกานส์ (Afrikaans) เป็นภาษากลุ่มเจอร์แมนิกตะวันตกที่มีผู้พูดในแอฟริกาใต้, นามิเบีย และมีจำนวนน้อยในบอตสวานา, แซมเบีย และซิมบับเว พัฒนาจากภาษาพื้นเมืองดัตช์ ในฮอลแลนด์ (สำเนียงฮอลแลนด์) ที่ผู้โดยผู้ตั้งถิ่นฐานชาวยุโรป (ดัตช์, ฝรั่งเศส และเยอรมัน) และทาสของพวกเขาในแอฟริกาใต้ แล้วเริ่มพัฒนารูปแบบของตนเองในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่ถือให้ภาษาอาฟรีกานส์เป็นภาษาครีโอลบางส่วน เช่นเดียวกันกับนักวิชาการด้านภาษาศาสตร์อาฟรีกานส์ที่ให้ภาษานี้เป็นภาษาครีโอลบางส่วน
ถึงแม้ว่าภาษาอาฟรีกานส์ยืมศัพท์จากภาษาอื่น ๆ เช่น เยอรมันและกลุ่มภาษาคอยซาน มีศัพท์ภาษาอาฟรีกานส์ประมาณ 90 ถึง 95% มีที่มาจากภาษาดัตช์ ดังนั้น ความแตกต่างของภาษานี้จากภาษาดัตช์ มักพบในวิทยาหน่วยคำประเภทแยกหน่วยคำกับไวยากรณ์ของภาษาอาฟรีกานส์ และรูปสะกดที่แสดงออกถึงการออกเสียงภาษาอาฟรีกานส์มากกว่าภาษาดัตช์มาตรฐาน ระหว่างสองภาษานี้มีระดับความเข้าใจร่วมกัน (mutual intelligibility) สูง โดยเฉพาะในรูปเขียน
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อภาษามีที่มาจากศัพท์ภาษาดัตช์ว่า Afrikaansch (ปัจจุบันสะกดเป็น Afrikaans) หมายถึง "แอฟริกัน" เดิมสื่อถึง "ชาวดัตช์เคป" (สามารถรวมถึงผู้ตั้งถิ่นฐานชาวดัตช์ก่อนหน้า) หรือ "ชาวดัตช์ครัว" (kitchen Dutch; คำดูถูกที่ใช้เรียกชาวอาฟรีกานส์ในช่วงแรก) เนื่องจากเป็นภาษาที่ทาสของผู้ตั้งถิ่นฐานในอาณานิคมพูด "ในห้องครัว" อย่างไรก็ตาม มีหลายแหล่งที่กล่าวถึงเป็นภาษาครีโอลฐานดัตช์หรือเป็นภาษาที่ถูกทำให้เป็นครีโอลบางส่วน
ราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์
ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณราชอาณาจักรเก่าเป็นช่วงเวลาที่ครอบคลุมตั้งแต่ราว 2700–2200 ปีก่อนคริสต์ศักราช มีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "ยุคแห่งพีระมิด" หรือ "ยุคแห่งผู้สร้างพีระมิด" เนื่องจากตลอดรัชสมัยของผู้สร้างพีระมิดผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์ที่สี่ เช่น ฟาโรห์สเนเฟรู ผู้ทรงทำให้เกิดศิลปะแห่งพีระมิดมีความสมบูรณ์แบบและสถาปัตยกรรมอาคาร และฟาโรห์คูฟู, ฟาโรห์คาฟเร และฟาโรห์เมนคาอูเร ซึ่งเป็นฟาโรห์ผู้ทรงโปรดให้สร้างพีระมิดที่กิซ่า อียิปต์ขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารยธรรมที่ยั่งยืนเป็นครั้งแรกในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า ซึ่งเป็นช่วงแรกในสามยุคที่เรียกว่า "ราชอาณาจักร" (ตามด้วยราชอาณาจักรกลางและราชอาณาจักรใหม่) ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของอารยธรรมในลุ่มแม่น้ำไนล์ตอนล่าง
แนวคิดเรื่อง "ราชอาณาจักรเก่า" ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของ "ยุคทอง" ซึ่งได้คิดค้นแนวคิดนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1845 โดยบารอน ฟ็อน บุนเซิน นักไอยคุปต์วิทยาชาวเยอรมัน และคำจำกัดความของคำว่า "ราชอาณาจักรเก่า" จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ไม่เพียงแต่ฟาโรห์พระองค์สุดท้ายในสมัยต้นยุคราชวงศ์ที่เกี่ยวข้องกับฟาโรห์สองพระองค์แรกของสมัยราชอาณาจักรเก่าเท่านั้น แต่ "เมืองหลวง" ซึ่งเป็นที่ประทับของพระราชวงศ์ยังคงอยู่ที่อิเนบ-เฮดจ์ (Ineb-Hedj) ซึ่งเป็นชื่อภาษาอียิปต์โบราณของเมืองเมมฟิส เหตุผลพื้นฐานสำหรับการแยกระหว่างสองช่วงเวลาคือการเปลี่ยนแปลงการปฏิวัติทางสถาปัตยกรรมพร้อมกับผลกระทบต่อสังคมอียิปต์และเศรษฐกิจของการสร้างโครงสร้างอาคารขนาดใหญ่
สมัยราชอาณาจักรเก่ามักจะถูกมองว่าเป็นช่วงเวลานับตั้งแต่ราชวงศ์ที่สามถึงราชวงศ์ที่หก (ระหว่าง 2686–2181 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ข้อมูลที่เกี่ยวข้องราชวงศ์ที่สี่ถึงราชวงศ์ที่หกแห่งอียิปต์นั้นปรากฏไม่มากนัก และนักประวัติศาสตร์ถือว่าประวัติศาสตร์ของช่วงเวลานั้น คือ ตัวอักษรที่ "เขียนด้วยหิน" และเป็นสถาปัตยกรรมโดยส่วนใหญ่ผ่านอนุสาวรีย์และจารึกที่นักวิชาการสามารถประติดประต่อประวัติศาสตร์ได้ นักไอยคุปต์วิทยายังรวมถึงราชวงศ์ที่เจ็ดและราชวงศ์ที่แปดในช่วงราชอาณาจักรเก่าในฐานะความต่อเนื่องของการบริหารรัฐโดยรวมศูนย์ไว้ที่เมืองเมมฟิส ในขณะที่สมัยราชอาณาจักรเก่าเป็นช่วงเวลาแห่งความมั่นคงภายในและความเจริญรุ่งเรือง ตามมาด้วยช่วงเวลาแห่งความแตกแยกและความเสื่อมโทรมทางวัฒนธรรมโดยสัมพัทธ์ที่นักไอยคุปต์วิทยาเรียกว่า สมัยช่วงระหว่างกลางที่หนึ่ง ในช่วงสมัยราชอาณาจักรเก่า ฟาโรห์แห่งอียิปต์ (ซึ่งในขณะนั้นจะยังไม่เรียกตำแหน่งประมุขของอาณาจักรว่า "ฟาโรห์" จนถึงช่วงสมัยราชอาณาจักรใหม่) ได้ทรงกลายเป็นเทพเจ้าที่มีพระชนม์ชีพ ซึ่งทรงปกครองอย่างเด็ดขาดและทรงสามารถเรียกร้องการรับใช้และความมั่งคั่งจากราษฎรได้
ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์ดโจเซอร์ ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สามแห่งสมัยราชอาณาจักรเก่า โดยเมืองหลวงของอียิปต์ในขณะนั้นได้ย้ายไปที่เมืองเมมฟิส ซึ่งฟาโรห์ดโจเซอร์ได้ทรงสถาปนาพระราชสำนักของพระองค์ไว้ที่นั่น การสร้างสรรค์ยุคสมัยใหม่จึงได้เริ่มต้นที่ซักกอเราะฮ์ ซึ่งภายใต้รัชสมัยของพระองค์ อิมโฮเทป ขุนนางสถาปนิกของฟาโรห์ดโจเซอร์ ซึ่งมีชื่อเสียงมาจากการพัฒนาการสร้างอาคารด้วยหินและแนวคิดของรูปแบบสถาปัตยกรรมใหม่ เช่น พีระมิดขั้นบันได สมัยราชอาณาจักรเก่าอาจจะเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดเกี่ยวกับพีระมิดจำนวนมากที่สร้างขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าวเพื่อเป็นสถานที่ฝังพระบรมศพของฟาโรห์แห่งอียิปต์
วิลเลิมตเว
วิลเลิมตเว (Willem II) หรือที่รู้จักกันในชื่อ วิลเลิมตเวติลบืร์ค (Willem II Tilburg) เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่เมืองติลบืร์คในจังหวัดนอร์ทบราบันต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกเอเรอดีวีซีอันเป็นลีกสูงสุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม ค.ศ. 1896 ในชื่อ "ติลบูร์เกีย" (Tilburgia) ต่อมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1898 ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วิลเลิมตเว" เพื่อเป็นเกียรติแก่พระเจ้าวิลเลิมที่ 2 แห่งเนเธอร์แลนด์ ผู้ทรงบัญชาการกองทัพดัตช์ในการสงครามปฏิวัติเบลเยียมและทรงตั้งฐานบัญชาการกองทัพที่ติลบืร์ค โดยในขณะนั้นพระองค์ยังดำรงพระอิสริยศเป็นเจ้าชายแห่งราชวงศ์ออเรนจ์ และหลังจากทรงขึ้นครองราชย์ไปแล้ว พระองค์ก็ยังใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในเมืองติลบืร์ค
แม้จะไม่ประสบความสำเร็จมากมายในลีกเนเธอร์แลนด์ โดยคว้าแชมป์ลีกสูงสุดระบบเก่าได้ในฤดูกาล 1915–16 1951–52 และ 1954–55 แต่วิลเลิมตเวก็เป็นสโมสรแจ้งเกิดให้กับนักเตะชื่อดังหลายคน ทั้งยัน ฟัน รุเซิล, โยริส มาไตเซิน, ยาป สตัม, แฟร็งกี เดอ โยง, มาร์ก โอเฟอร์มาร์ส, ซามี ฮูเปีย รวมถึงนักเตะสัญชาติไทยอย่างจอฟฟรี่ย์ ธีรยุทธ พรหมมายนต์
สีประจำสโมสรคือสีแดง ขาว น้ำเงินซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากสีธงชาติของเนเธอร์แลนด์ และยังใช้ชื่อสนามว่า โกนิงวิลเลิมตเวสตาดีโยน ซึ่งแปลว่า "สนามกีฬาของพระเจ้าวิลเลิมที่ 2" มีความจุ 14,700 ที่นั่ง
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติ
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติ (National Paralympic Committee; NPC) เป็นองค์ประกอบระดับชาติของกระบวนการพาราลิมปิกทั่วโลก ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (IPC) เอ็นพีซีมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการมีส่วนร่วมของประชาชนในกีฬาพาราลิมปิก
กีฬาพาราลิมปิกเป็นการแข่งขันกีฬานานาชาติครั้งสำคัญที่นักกีฬาที่มีความบกพร่องทางร่างกายแข่งขันกัน ซึ่งรวมถึงนักกีฬาที่มีความบกพร่องในการเคลื่อนไหว การตัดแขนขา ตาบอด และสมองพิการ มีกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวและฤดูร้อนซึ่งจัดขึ้นทันทีหลังการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในเมืองเจ้าภาพเดียวกัน
ณ ปี พ.ศ. 2555 มีเอ็นพีซี 174 ประเทศที่เป็นสมาชิกของไอพีซี เฉพาะเอ็นพีซีที่มีสถานะดีเท่านั้นที่สามารถส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันในกีฬาพาราลิมปิกได้ ภายในประเทศเอ็นพีซีบางแห่งทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกำกับดูแลระดับประเทศสำหรับกีฬาอย่างน้อยหนึ่งรายการ ในขณะที่บางประเทศทำหน้าที่เป็นสมาชิกไอพีซีที่มีหน้าที่รับผิดชอบในกีฬาพาราลิมปิกเท่านั้น
รายชื่อ NPC แยกตามทวีป
มีห้าองค์กรระดับภูมิภาค:
วิทยาเซรุ่ม
วิทยาเซรุ่ม หรือวิทยาน้ำเหลือง (serology) เป็นการศึกษาเกี่ยวกับน้ำเลือด โดยทางปฏิบัติแล้วคำนี้หมายถึงการวินิจฉัยโรคโดยการตรวจแอนติบอดีในน้ำเลือด เนื่องจากร่างกายของมนุษย์จะสร้างแอนติบอดีขึ้นมาหลังจากการติดเชื้อเพื่อต่อต้านเชื้อจุลชีพ ต่อต้านโปรตีนที่มาจากภายนอกร่างกาย (เช่นจากการให้โลหิตผิดหมู่เลือด) หรือเป็นการต่อต้านโปรตีนจากร่างกายตัวเอง เช่นในโรคภูมิต้านตนเอง (autoimmune disease)
แพทย์มักสั่งทำการทดสอบทางวิทยาเซรุ่มเพื่อวินิจฉัยหลังสงสัยการติดเชื้อ ในโรครูมาติก และในสถานการณ์อื่น ๆ เช่นการตรวจหมู่เลือด การตรวจเลือดทางวิทยาเซรุ่มยังช่วยวินิจฉัยผู้ป่วยในโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องที่ร่างกายไม่สร้างแอนติบอดี อาทิ X-linked agammaglobulinemia ซึ่งจะแสดงผลการตรวจแอนติบอดีเป็นลบ
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มไม่จำกัดเฉพาะการตรวจน้ำเลือดเท่านั้น แต่สามารถทดสอบในสารน้ำในร่างกายอื่น ๆ เช่น น้ำอสุจิและน้ำลาย ซึ่งมีคุณสมบัติค่อนข้างใกล้เคียงกับน้ำเหลือง
การตรวจทางวิทยาเซรุ่มนอกจากใช้เพื่อวินิจฉัยแล้วยังใช้ในทางนิติวิทยาศาสตร์เพื่อหาตัวผู้กระทำความผิด เช่นการตรวจน้ำอสุจิในคดีข่มขืนกระทำชำเรา เป็นต้น
Tonight's The Night คืนสำคัญ
Tonight's The Night คืนสำคัญ เป็นรายการวาไรตี้ทอล์คโชว์แบบเลทไนท์ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ออกอากาศเทปแรกวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2559 เป็นรูปแบบรายการสดครั้งแรกในทุกค่ำคืนวันเสาร์ เวลา 23.30 - 00.30 น. ออกอากาศหลังจบรายการ ข่าว 3 มิติ สร้างโดย บริษัท เน็ก แอนด์ เดอะ ซิตี้ จำกัด (NAKE AND THE CITY CO., LTD.) โดยออกอากาศเทปสุดท้ายของรายการไปเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2560 โดย เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา
กวาง & ขวัญ
กวาง&ขวัญ (อังกฤษ: kwang&kwan) เป็นนางแบบและศิลปินดูโอ้ โด่งดังมาพร้อมกับสำนักพิมพ์ใยไหม และนิตยสาร Sister ที่ทั้งคู่เคยถ่ายแบบนิตยสารไว้เมื่อปีพ.ศ. 2539-พ.ศ. 2543 หลังจากนั้นทั้งคู่ได้มาเป็นศิลปินดูโอ้ภายใต้สังกัด "YAIMAI RECORDS (ใยไหม เรคคอร์ด)" ออกอัลบั้มทั้งหมด 1 ชุดโดยใช้ชื่ออัลบั้มว่า "After Class ตอน Full Time" โดยมีเพลงที่คุ้นหูคือเพลง "เธออยู่กับฉันเสมอ"
ประวัติ
"กวาง & ขวัญ" (อังกฤษ: Kwang & Kwan) / ประกอบสมาชิก กวาง - ไกวซัน เฉิน และ ขวัญ - นนท์ขวัญ หงษ์ทอง เป็นศิลปินดูโอ้คู่แรกของค่าย "YAIMAI RECORDS" ซึ่งทั้งคู่ผ่านการคัดเลือกด้วยการเทสต์เสียงกันเองด้วยศักยภาพ และสภาพที่เราทำได้ เราก็ค้นพบเด็กสาว 2 คน กับความมุ่งมั่นตั้งใจที่ทั้งคู่มีอยู่ในตัว คอนเสปต์ของ DUO อัลบั้มจึงเกิดขึ้น
"เธออยู่กับฉันเสมอ" ซิงเกิ้ลแรกที่มาในรูปแบบมินิอัลบั้ม ออกวางแผงคู่กับนิตยสาร Sister Special ฉบับที่ 8 (19 ธันวาคม 2538) ในราคา 59 บาท ซึ่งมีการเพิ่มราคานิตยสารขึ้น เนื่องด้วยทางสำนักพิมพ์อยากจะโปรโมทอัลบั้มนี้ขึ้น จึงมีการออกหนังสือพิเศษนี้พร้อมกับการแถมเทปคาสเซ็ท "Mini Album Kwang & Kwan After Class" ถือเป็นการชิมลางครั้งแรกกับการทำงานเพลง ซึ่งภายในอัลบั้มประกอบทั้งหมด 3 เพลง คือเพลง เธออยู่กับฉันเสมอ, จอดเลยฉันจะลง และเพลง ให้ได้ไหม และพิเศษไปกว่านั้นคือ Backing Track เพลง "เธออยู่กับฉันเสมอ" เพื่อให้ไปฝึกร้องคาราโอเกะอีกด้วย
9 มกราคม 2539 คือวันแรกของการวางแผงอัลบั้มเต็มในชื่อ "Kwang & Kwan Album After Class ตอน Full Time" ภายใต้การดูแลของ สุทธิพงษ์ สมบัติจินดา และ อภิสิทธิ์ กัมพลาวลี ถือเป็นก้าวแรกของการปั้นนักร้องขึ้นมา อาจจะไม่ได้โด่งดังเป็นพลุแตก แต่ก็สร้างสีสันให้กับวงการเพลงไทยได้ดีเลยทีเดียว ภายในอัลบั้มชุดนี้ ประกอบทั้งหมด 10 เพลง ซึ่งมีเพลงเพราะๆที่อยากแนะนำหลายเพลง เช่นเพลง เธออยู่กับฉันเสมอ, ให้ได้ไหม , Happy Birthday และเพลง อยู่ไม่ไกลหัวใจเธอ
เป็กซโวลเลอ
เป็กซโวลเลอ (PEC Zwolle) เป็นสโมสรฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่เมืองซโวลเลอในจังหวัดโอเฟอไรส์เซิล ประเทศเนเธอร์แลนด์ ปัจจุบันเล่นอยู่ในลีกเอเรอดีวีซีอันเป็นลีกสูงสุดของประเทศเนเธอร์แลนด์
เป็กซโวลเลอก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1910 ในชื่อ PH EDN Combinatie หมายถึงการรวมกันของสองสโมสร คือ PH หมายถึงเจ้าชายเฮนดริก (ดยุกเฮนดริกแห่งเม็คเล็นบูร์ก-ชเวริน) และ EDN หมายถึง เอ็นเดอเดเซสเปอเรร์ตนิมเมอร์ (แปลว่า "และไม่เคยสิ้นหวัง") หรือย่อได้เป็น เป็ก (PEC) ในเริ่มแรกลงแข่งขันในฐานะทีมสมัครเล่น ก่อนจะยกระดับมาเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในปี ค.ศ. 1955 เปลี่ยนชื่อเป็น เป็กซโวลเลอ เมื่อปี ค.ศ. 1971 และ เป็กซโวลเลอ 82 ในปี ค.ศ. 1982 เมื่อสโมสรเกิดวิกฤตการณ์ทางการเงินจนใกล้ล้มละลาย มีการปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ และได้เปลี่ยนชื่อกลับเป็น เป็กซโวลเลอ ดังเดิมเมื่อวันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2012
ปัจจุบันเป็กซโวลเลอยังไม่เคยคว้าแชมป์ลีกสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ได้เลย โดยผลงานที่ดีที่สุดคือการจบอันดับ 6 ในฤดูกาล 2014–15 และการคว้าแชมป์ฟุตบอลรายการถ้วยในปี ค.ศ. 2014
จันทบุรี (แก้ความกำกวม)
จันทบุรี อาจหมายถึง
บริดจ์ในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – คู่ทั่วไป (ไม่จำกัดเพศ)
"กีฬาบริดจ์" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
ดาวพลูโต
ดาวพลูโต (Pluto; ดัชนีดาวเคราะห์น้อย: 134340 พลูโต; สัญลักษณ์: หรือ  ) เป็นดาวเคราะห์แคระในแถบไคเปอร์ วงแหวนของวัตถุพ้นดาวเนปจูน โดยเป็นวัตถุแถบไคเปอร์ชิ้นแรกที่ถูกค้นพบ มันมีขนาดใหญ่ที่สุดและมีมวลมากที่สุดเป็นอันดับสองในบรรดาดาวเคราะห์แคระที่รู้จักในระบบสุริยะ และยังเป็นวัตถุที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 9 และมวลมากเป็นอันดับที่ 10 ในระบบสุริยะที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ดาวพลูโตเป็นวัตถุแถบไคเปอร์ที่ใหญ่ที่สุดโดยปริมาตร แต่มีมวลน้อยกว่าอีริส ซึ่งเป็นวัตถุในแถบหินกระจาย ดาวพลูโตมีลักษณะเหมือนกับวัตถุอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกัน กล่าวคือ ประกอบไปด้วยหินและน้ำแข็งเป็นส่วนใหญ่ มีมวลและปริมาตรประมาณ 1 ใน 6 และ 1 ใน 3 ของดวงจันทร์ตามลำดับ วงโคจรของดาวพลูโตมีความเยื้องศูนย์กลางมาก อยู่ที่ 30 ถึง 49 หน่วยดาราศาสตร์ (4.4 – 7.4 พันล้านกิโลเมตร) จากดวงอาทิตย์ หมายความว่าเมื่อดาวพลูโตอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด มันจะอยู่ใกล้กว่าวงโคจรของดาวเนปจูนเสียอีก แต่เนื่องด้วยการสั่นพ้องของวงโคจร ทำให้ดาวเคราะห์ทั้งสองดวงไม่สามารถโคจรมาชนกันได้ ในปี พ.ศ. 2557 ดาวพลูโตมีระยะห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 32.6 หน่วยดาราศาสตร์ แสงจากดวงอาทิตย์ใช้เวลาประมาณ 5.5 ชั่วโมง ถึงจะไปถึงดาวพลูโตที่ระยะทางเฉลี่ย (39.5 หน่วยดาราศาสตร์)
ดาวพลูโตถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2473 โดยไคลด์ ทอมบอ และถูกจัดให้เป็นดาวเคราะห์ดวงที่ 9 ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ สถานะการเป็นดาวเคราะห์ของมันเริ่มเป็นที่สงสัยเมื่อมีการค้นพบวัตถุประเภทเดียวกันจำนวนมากซึ่งถูกค้นพบในภายหลังในบริเวณแถบไคเปอร์ ความรู้ที่ว่าดาวพลูโตเป็นดาวเคราะห์หินขนาดใหญ่ที่เป็นน้ำแข็งเริ่มถูกคัดค้านจากนักดาราศาสตร์หลายคนที่เรียกร้องให้มีการจัดสถานะของดาวพลูโตใหม่ ในปี พ.ศ. 2548 มีการค้นพบอีริส วัตถุในแถบหินกระจาย ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าดาวพลูโต 27% ซึ่งทำให้สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) จัดการประชุมซึ่งเกี่ยวกับการตั้ง "นิยาม" ของดาวเคราะห์ขึ้นมาครั้งแรก ในปีเดียวกัน หลังสิ้นสุดการประชุม ดาวพลูโตถูกลดสถานะให้เป็นกลุ่ม "ดาวเคราะห์แคระ" แต่ยังมีนักดาราศาสตร์บางคนที่ยังคงจัดให้ดาวพลูโตเป็นดาวเคราะห์
ดาวพลูโตมีดาวบริวารที่ทราบแล้ว 5 ดวง ได้แก่ แครอน (มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยมีเส้นผ่านศูนย์กลางเป็นครึ่งหนึ่งของดาวพลูโต) สติกซ์ นิกซ์ เคอร์เบอรอส และไฮดรา บางครั้งดาวพลูโตและแครอนถูกจัดเป็นระบบดาวคู่ เนื่องจากจุดศูนย์กลางมวลของวงโคจรไม่ได้อยู่ในดาวดวงใดดวงหนึ่งเฉพาะ ไอเอยูยังไม่มีการให้คำนิยามของระบบดาวเคราะห์แคระคู่อย่างเป็นทางการ และแครอนกลายเป็นดาวบริวารของดาวพลูโตอย่างเป็นทางการแล้ว ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 นักดาราศาสตร์ประกาศว่าบริเวณสีน้ำตาลแดงที่ขั้วโลกของแครอนนั้น มีองค์ประกอบของโทลีน สารประกอบอินทรีย์ขนาดใหญ่ที่อาจเป็นต้นกำเนิดของสิ่งมีชีวิต และผลิตได้จากมีเทน ไนโตรเจน และแก๊สที่เกี่ยวข้องซึ่งปล่อยออกมาจากชั้นบรรยากาศของดาวพลูโต และเคลื่อนที่เป็นระยะทางกว่า 19,000 กิโลเมตร รอบดาวบริวาร
การค้นพบ
ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1840 อูร์แบ็ง เลอ แวรีเย ได้ใช้กลศาสตร์แบบฉบับเพื่อทำนายตำแหน่งของดาวเนปจูน ซึ่งในขณะนั้นยังไม่ถูกค้นพบ หลังจากที่พบว่าดาวยูเรนัสมีวงโคจรที่ไม่ตรงกับการคำนวณ การสำรวจดาวเนปจูนในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ได้นำพาให้นักดาราศาสตร์คาดเดากันว่าเหตุที่วงโคจรของดาวยูเรนัสคลาดเคลื่อนเนื่องด้วยแรงดึงดูดของดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่งซึ่งถัดจากดาวเนปจูนออกไป
ในปี พ.ศ. 2449 เปอร์ซิวัล โลเวลล์ เศรษฐีนครบอสตัน ผู้ซึ่งก่อตั้งหอดูดาวโลเวลล์ ในแฟลกสแตฟฟ์ รัฐแอริโซนา ในปี พ.ศ. 2437 ได้เริ่มภารกิจการค้นหาดาวเคราะห์ดวงที่เก้า เขาได้ให้ชื่อไว้ว่า "ดาวเคราะห์ X" ในปี พ.ศ. 2452 โลเวลล์และวิลเลียม เอช. พิกเกอร์ริง ได้เสนอพิกัดดาราศาสตร์ที่เป็นไปได้ของดาวเคราะห์นี้ โลเวลล์และทางหอดูดาวของเขายังคงดำเนินการค้นหาต่อไป จนกระทั่งโลเวลล์เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2459 แต่ก็ไม่ได้ทำให้การค้นหาหยุดชะงักลง ก่อนการเสียชีวิตของโลเวลล์ คณะสำรวจของเขาก็ได้ถ่ายภาพเบลอของดาวพลูโตสองภาพ ภาพแรกถ่ายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม และอีกภาพถ่ายเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2458 แต่พวกเขาก็ไม่ได้ยอมรับในสิ่งที่พวกเขาพบ นอกจากนั้นยังมีการสำรวจ 14 ครั้งก่อนการค้นพบ โดยครั้งเก่าแก่ที่สุดมีขึ้นที่หอดูดาวเยอร์เกส เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2452
เนื่องจากการต่อสู้ทางกฎหมายของคอนสแตนซ์ โลเวลล์ ภรรยาหม่ายของเพอร์ซิวัล ผู้ที่พยายามนำส่วนได้กว่าหนึ่งล้านดอลลาร์ของหอดูดาวไปใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัว ทำให้การค้นหาดาวเคราะห์ X หยุดชะงัก จนกระทั่ง พ.ศ. 2472 เมื่อ เวสโต เมลวิน สลิเฟอร์ ได้ยื่นภารกิจการค้นหาดาวเคราะห์ X ให้กับ ไคลด์ ทอมบอ ซึ่งในขณะนั้นอายุได้ 23 ปี ผู้ที่ซึ่งมาถึงหอดูดาวโลเวลล์ หลังจากที่สลิเฟอร์สนใจในในตัวอย่างของภาพวาดทางดาราศาสตร์ของเขา
หน้าที่ของทอมบอคือการถ่ายภาพท้องฟ้ายามกลางคืนเป็นจำนวนหลายสิบภาพ แล้ววิเคราะห์แต่ละภาพว่ามีวัตถุใดในภาพเหล่านั้นที่เปลี่ยนตำแหน่ง โดยใช้ตัวเปรียบเทียบ เขาได้สลับภาพ 14 ภาพไปมา เพื่อสร้างการเคลื่อนที่เสมือนของวัตถุใดๆที่เปลี่ยนตำแหน่งหรือปรากฏขึ้นระหว่างภาพถ่าย ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2473 ซึ่งการสำรวจล่วงเลยไปเกือบปีแล้ว ทอมบอค้นพบวัตถุชื้นหนึ่งที่เปลี่ยนตำแหน่งจากภาพถ่ายของวันที่ 23 และ 29 มกราคมของปีนั้น และได้ภาพคุณภาพต่ำที่ถ่ายเมื่อวันที่ 21 มกราคม เป็นตัวช่วยยืนยันการเคลื่อนที่นี้ หลังจากที่ทางหอดูดาวได้ตรวจสอบภาพถ่ายว่าถูกต้องแล้ว ข่าวของการค้นพบดาวเคราะห์ดวงใหม่ก็ถูกประกาศออกไปทางโทรเลขของหอดูดาวฮาร์วาร์ดคอลเลจ ในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2473
ชื่อ
การค้นพบนี้เป็นประเด็นใหญ่ไปทั่วโลก หอดูดาวโลเวลล์ ได้รับสิทธิในการตั้งชื่อวัตถุใหม่นี้ โดยได้รับชื่อที่ถูกเสนอมากกว่า 1,000 ชื่อจากทั่วทุกมุมโลก เรียงจากแอตลาสถึงไซมัล ทอมบอกระตุ้นให้สลิเฟอร์เร่งการตั้งชื่อวัตถุใหม่นี้ก่อนที่จะมีคนอื่นตั้งชื่อให้ คอนสแตนซ์ โลเวลล์ได้เสนอชื่อ ซุส แล้วเปอร์ซิวัล และสุดท้ายคอนสแตนซ์ แต่ชื่อเหล่านี้ก็ตกไป
ชื่อของพลูโต ตั้งตามชื่อของเทพเจ้าแห่งยมโลก ถูกเสนอโดยเวเนเทีย เบอร์นี (พ.ศ. 2461 – พ.ศ. 2552) นักเรียนหญิงวัย 11 ปีในออกซฟอร์ด ประเทศอังกฤษ โดยเธอกำลังสนใจในเทพปกรณัมแบบฉบับ เธอเสนอชื่อนี้ระหว่างการสนทนากับฟัลคอนเนอร์ มาดาน ตาของเธอ อดีตบรรรณารักษ์ห้องสมุดโบดเลียนของมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และมาดานก็เสนอชื่อนี้ไปยังเฮอร์เบิร์ต ฮอลล์ เทอร์เนอร์ ศาสตราจารย์ดาราศาสตร์ และเขาก็นำไปบอกกับเพื่อนร่วมงานในสหรัฐอเมริกา
วัตถุนี้ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2473 โดยการออกเสียงของสมาชิกในหอดูดาวโลเวลล์ที่คัดเลือกชื่อจนเหลือเพียงสามชื่อ ได้แก่ มิเนอร์วา (ซึ่งได้นำไปตั้งชื่อเป็นดาวเคราะห์น้อยแล้ว) โครนัส (ซึ่งไม่ได้รับความนิยมเนื่องจากถูกเสนอโดยนักดาราศาสตร์ไร้ชื่อเสียง ทอมัส เจฟเฟอร์สัน แจคสัน ลี) และพลูโต โดยสมาชิกทุกคนได้ลงคะแนนให้ชื่อพลูโตทั้งหมด ชื่อได้ถูกประกาศในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 และจากการประกาศนี้มาดานได้มอบเงินจำนวน 5 ปอนด์ (เท่ากับ 300 ปอนด์ หรือ 450 ดอลลาร์สหรัฐ ใน พ.ศ. 2558) ให้แก่เวเนเทียเป็นรางวัล
ชื่ออีกชื่อหนึ่งของดาวพลูโตได้รับแรงบันดาลใจจากข้อเท็จจริงที่ว่า สองอักษรแรกของชื่อ พลูโต เป็นตัวย่อของเปอร์ซิวัล โลเวลล์ ทำให้สัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ของดาวพลูโต (, Unicode U+2647, ♇) ถูกสร้างขึ้นจากการประกอบกันของตัวอักษร P และ L สัญลักษณ์ทางโหราศาสตร์ของดาวพลูโตคล้ายกับของดาวเนปจูน แต่แค่มีวงกลมแทนที่ง่ามแหลมกลางของสามง่าม
ภายหลังชื่อนี้ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง ในปี พ.ศ. 2473 วอลต์ ดิสนีย์ได้รับแรงบันดาลใจโดยเขาได้เสนอเพื่อนสุนัขของมิกกี้ เมาส์ ว่า พลูโต ถึงแม้ว่า เบน ชาร์ปสทีน ผู้ทำภาพเคลื่อนไหวของดิสนีย์ ไม่สามารถชี้ชัดได้ว่าทำไมชื่อนี้จึงถูกตั้งให้ ใน พ.ศ. 2484 เกลนน์ ที. ซีบอร์ก ตั้งชื่อธาตุที่ค้นพบใหม่ว่า ธาตุพลูโทเนียม ซึ่งตั้งชื่อตาม ดาวพลูโต ซึ่งเป็นการตั้งชื่อธาตุอย่างต่อเนื่องกับดาวเคราะห์ที่ค้นพบใหม่ล่าสุด ได้แก่ ยูเรเนียม ซึ่งตั้งชื่อตามดาวยูเรนัส เนปทูเนียม ซึ่งตั้งชื่อตามดาวเนปจูน
หลายภาษาใช้ชื่อพลูโตในรูปแบบที่ต่างกันออกไป ในญี่ปุ่น โฮอิ โนะจิริเสนอว่าคำแปลว่า เมะอิโอเซอิ (冥王星 แปลว่า ดาวแห่งเทพเจ้ายมโลก) และคำแปลนี้ยังถูกใช้ในภาษาจีน เกาหลี และเวียดนาม  ภาษาอินเดียบางภาษายังคงใช้คำว่า พลูโต เป็นชื่อดาวเหมือนเดิม แต่อื่นๆ เช่น ภาษาฮินดี ใช้คำว่า ยามา เทพเจ้าแห่งความตายในเทพปกรณัมพุทธและฮินดู เช่นเดียวกับเวียดนาม ภาษาโปลินีเซีย ยังเชื่อมชื่อดาวกับชื่อของเทพเจ้ายมโลก เช่น ไวโร ในภาษาเมารี
การพิสูจน์ดาวเคราะห์ X
ตอนที่พบดาวพลูโตครั้งแรก ความพร่ามัวและความไม่เชื่อมต่อของภาพถ่ายที่ได้ ทำให้เกิดความไม่แน่ชัดว่าจะเป็นดาวเคราะห์ X ของโลเวลล์ การประมาณค่ามวลของดาวพลูโตมีค่าน้อยลงเรื่อยๆในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20
นักดาราศาสตร์คำนวณมวลของดาวพลูโตในขั้นต้น โดยประมาณจากผลกระทบของดาวยูเรนัสและดาวเนปจูน ในปี พ.ศ. 2474 มวลดาวพลูโตถูกคำนวณออกมาว่ามีค่าใกล้เคียงกับมวลโลก การคำนวณในปี พ.ศ. 2491 ได้ลดค่ามวลของดาวพลูโตลงไปอยู่ที่ใกล้เคียงกับมวลของดาวอังคาร ในปี พ.ศ. 2519 เดล ครูกชังค์ คาร์ล ฟลิชเชอร์ และเดวิด มอร์ริสันของมหาวิทยาลัยฮาวายคำนวณค่าความสะท้อนแสงของดาวพลูโตเป็นครั้งแรก และพบว่าค่าที่ได้ไปตรงกับค่าของน้ำแข็งมีเทน หมายความว่าดาวพลูโตจะต้องสว่างเป็นพิเศษสำหรับขนาดของมัน ดังนั้นดาวพลูโตจึงควรมีมวลน้อยกว่า 1% ของโลก (ความสะท้อนแสงของดาวพลูโตอยู่ที่ 1.3–2.0 เท่าของโลก )
ในปี พ.ศ. 2521 การค้นพบ แครอน ดาวบริวารของดาวพลูโต ได้กลายเป็นตัวช่วยในการคำนวณหาค่ามวลดาวพลูโต โดยได้ผลออกมาว่ามวลของดาวพลูโตมีค่าเท่ากับ 0.2% ของมวลโลก ซึ่งมีค่าน้อยเกินกว่าที่จะส่งผลกระทบต่อวงโคจรของดาวยูเรนัส ทำให้การค้นหาดาวเคราะห์ X ยังคงมีต่อไป นำโดยรอเบิร์ต ซุสตัน แฮร์ริงตัน แต่ก็ผิดพลาดไป ในปี พ.ศ. 2535 ไมลส์ สแตนดิช ใช้ข้อมูลของดาวเนปจูนที่ได้จากยานวอยเอจเจอร์ 2 ในปี พ.ศ. 2532 ซึ่งให้ค่ามวลของดาวเนปจูนน้อยลงไปกว่าค่าเดิม 0.5% ซึ่งเทียบได้กับมวลของดาวอังคาร ทำให้ต้องมีการคำนวณผลกระทบความโน้มถ่วงของวงโคจรดาวยูเรนัสใหม่ ด้วยค่าใหม่ที่ได้ ทำให้พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องค้นหาดาวเคราะห์ X อีกต่อไป ทุกวันนี้ นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่เชื่อกันว่าดาวเคราะห์ X ที่โลเวลล์ได้กล่าวไว้นั้นไม่มีอยู่จริง โลเวลล์ได้ทำนายวงโคจรและตำแหน่งของดาวเคราะห์ X ในปี พ.ศ. 2458 ว่าวงโคจรและตำแหน่งของดาวเคราะห์ X จะอยู่ใกล้กับวงโคจรจริงของดาวพลูโตในเวลานั้นมาก เออร์เนสต์ ดับเบิลยู. บราวน์ ได้สรุปเกี่ยวกับการค้นพบดาวพลูโตว่าเป็นเหตุบังเอิญ แต่การสำรวจก็ยังคงมีต่อไป
การจัดประเภท
นับตั้งแต่ พ.ศ. 2535 เป็นต้นมา วัตถุหลายชิ้นต่างถูกค้นพบว่าโคจรอยู่ในบริเวณเดียวกับดาวพลูโต แสดงให้เห็นว่าดาวพลูโตเป็นสมาชิกหนึ่งของบริเวณที่เรียกว่าแถบไคเปอร์ ทำให้สถานะการเป็นดาวเคราะห์ของมันเป็นข้อถกเถียง ด้วยคำถามที่ว่าดาวพลูโตควรจะถูกจัดรวมหรือแยกออกจากวัตถุแวดล้อมนั้น ตามพิพิธภัณฑ์หรือท้องฟ้าจำลองมักจะสร้างความขัดแย้งโดยนำดาวพลูโตออกจากการเป็นดาวเคราะห์ของระบบสุริยะ ท้องฟ้าจำลองเฮย์เดนที่กลับมาเปิดใหม่หลังการปรับปรุงในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ก็มีดาวเคราะห์เพียงแปดดวงในแบบจำลองระบบสุริยะ ทำให้กลายเป็นประเด็นใหญ่ไปเกือบปีหลังจากนั้น
มีวัตถุจำนวนมากที่มีขนาดใกล้เคียงกับดาวพลูโตซึ่งถูกค้นพบในบริเวณเดียวกัน เป็นเหตุให้มีการถกเถียงว่าดาวพลูโตควรจะถูกจัดให้เป็นหนึ่งในวัตถุแถบไคเปอร์ เหมือนกับซีรีส พัลลัส จูโน และเวสตาที่สูญเสียสถานะการเป็นดาวเคราะห์ไปหลังจากที่ค้นพบดาวเคราะห์น้อยเป็นจำนวนมากในแถบเดียวกัน ในวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 มีการค้นพบ อีริส วัตถุพ้นดาวเนปจูนชิ้นใหม่ ซึ่งถูกประมาณกันว่าจะมีขนาดใหญ่กว่าดาวพลูโต ทำให้มันกลายเป็นวัตถุที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะที่ถูกค้นพบหลังปี พ.ศ. 2389 แต่เดิมตำแหน่งนี้เป็นของ ไทรทัน ตัวผู้ค้นพบอีริสเองก็เรียกมันว่าเป็นดาวเคราะห์ดวงที่สิบ ถึงแม้ว่าในเวลานั้นจะยังไม่มีมติอย่างเป็นทางการที่จะเรียกมันว่าดาวเคราะห์ คนอื่น ๆ ในวงการดาราศาสตร์ได้ค้นพบข้อโต้แย้งที่หนักแน่นพอที่จะนำไปสู่การจัดประเภทของดาวพลูโตให้เป็นดาวเคราะห์แคระ
การจัดประเภทของไอเอยู
หัวข้อการอภิปรายเริ่มขึ้นในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ด้วยไอเอยูได้สร้างคำนิยามของคำว่า "ดาวเคราะห์" อย่างเป็นทางการ ตามนิยามใหม่นี้ มีใจความสำคัญอยู่สามข้อสำหรับวัตถุที่จะถูกเรียกได้ว่าเป็นดาวเคราะห์ ดังนี้ ดาวพลูโตไม่เป็นไปตามนิยามข้อที่สาม เนื่องจากมันมีมวลแค่ 0.07 เท่าของมวลของวัตถุอื่นๆในบริเวณเดียวกัน (เมื่อเทียบกับโลกแล้ว โลกมีมวล 1.7 ล้านเท่าของวัตถุอื่น ๆ ในบริเวณเดียวกัน) ไอเอยูจึงได้เสนอให้วัตถุที่เป็นไปตามนิยามสองข้อแรก เช่น ดาวพลูโต เป็นดาวเคราะห์แคระ ในวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2549 ไอเอยูได้รวมดาวพลูโต อีริส และดิสโนเมีย ดาวบริวารของอีริส เข้าไปอยู่ในรายชื่อดาวเคราะห์น้อย โดยให้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "(134340) พลูโต", "(136199)" อีริส และ "(136199) อีริส I ดิสโนเมีย" ดาวพลูโตยังได้รับการรวมอยู่กับวัตถุที่ค้นพบในปี พ.ศ. 2473 มันควรที่จะได้รับเลข 1164 ถัดจาก 1163 ซากา ที่ถูกค้นพบเพียงไม่กี่เดือนก่อนหน้าดาวพลูโต
มีการต่อต้านบางส่วนภายในสมาคมดาราศาสตร์ด้วยกันเอง แอลัน สเติร์น ผู้ตรวจสอบภารกิจการเดินทางของยานนิวฮอไรซันส์ ดูถูกการจัดประเภทของไอเอยูสู่สาธารณะ โดยกล่าวว่า "การนิยามนี้แย่มาก ด้วยเหตุผลทางเทคนิค" เนื่องจากโดยนิยามใหม่ โลก ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี และดาวเนปจูน จะไม่ถูกจัดเป็นดาวเคราะห์ เนื่องจากมีวงโคจรทับซ้อนกับดาวเคราะห์น้อย เขายังแย้งว่าดาวบริวารกลมขนาดใหญ่ เช่น ดวงจันทร์ ก็ควรจะถูกจัดเป็นดาวเคราะห์ด้วย การอ้างอื่นของเขา คือ เป็นการตัดสินใจที่ไม่ได้มาจากตัวแทนจากทุกสมาคมดาราศาสตร์ เพราะมีนักดาราศาสตร์ที่เห็นด้วยเพียงแค่ 5% มาร์ก ดับเบิลยู. บูอี กล่าวถึงทางเลือกเกี่ยวกับนิยามใหม่บนเว็บไซต์ของเขาและต่อต้าน คนอื่นที่เห็นด้วยกับไอเอยู ไมค์ บราวน์ ผู้ค้นพบดาวอีริส กล่าวว่า "ผ่านกระบวนการที่ดูตลกเช่นนี้ บางที คำตอบที่ถูกต้องอาจสะดุดลง นี่เป็นเวลานานแล้ว วิทยาศาสตร์ได้แก้ไขตัวเองอยู่แล้ว แม้ว่าจะมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง"
วงโคจร
คาบการหมุนรอบดวงอาทิตย์ของดาวพลูโต คือ 248 ปีโลก วงโคจรของดาวพลูโตแตกต่างไปจากวงโคจรของดาวเคราะห์ดวงอื่น ซึ่งมีวงโคจรในลักษณะใกล้เคียงกับวงกลมและแบนราบไปกับระนาบสุริยวิถี แต่ดาวพลูโตมีค่าความเอียงของวงโคจรมาก (มากกว่า 17°) และความเยื้องศูนย์กลางก็มาก นั่นหมายความว่าในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ดาวพลูโตจะโคจรใกล้ดวงอาทิตย์กว่าดาวเนปจูน จุดศูนย์กลางมวลของระบบดาวพลูโต-แครอนอยู่ในตำแหน่งใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุดเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2532 และอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์กว่าดาวเนปจูนในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2522 และ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542
โดยรวมแล้ว วงโคจรของดาวพลูโตไม่มีความเสถียรภาพ ถึงแม้ว่าการประมวลผลจากคอมพิวเตอร์จะสามารถคำนวณตำแหน่งของดาวพลูโตได้ถึงหลายล้านปีข้างหน้า (ทั้งไปข้างหน้าและย้อนกลับ) แต่หลังจากที่คำนวณจนไปถึงช่วงเวลาเลียปูนอฟของ 10–20 ล้านปี และมากกว่านั้น การคำนวณจะเริ่มผิดพลาดมากขึ้น: ดาวพลูโตมีความว่องไวต่อรายละเอียดที่เล็กเกินกว่าจะวัดได้ของระบบสุริยะ ปัจจัยที่คาดเดาได้ยากเหล่านั้น เป็นตัวทำให้วงโคจรของดาวพลูโตค่อยๆมีการเปลี่ยนแปลง
ความสัมพันธ์กับดาวเนปจูน
แม้ว่า เมื่อมองจากมุมมองด้านบนแล้ว วงโคจรของดาวพลูโตปรากฏทับกันกับวงโคจรของดาวเนปจูน แต่ด้วยตำแหน่งของวัตถุทั้งสอง ทำให้วัตถุนั้นไม่ชนหรือแม้แต่จะเข้าใกล้กันเลย ซึ่งมีสาเหตุหลายประการ
โดยพื้นฐาน มีนักดาราศาสตร์บางคนพบว่าวงโคจรของดาวพลูโตไม่ได้ตัดกับดาวเนปจูน แม้เมื่อดาวพลูโตเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดหรือจะอยู่ในช่วงที่กำลังข้ามวงโคจร ตัวดาวยังอยู่ห่างจากวงโคจรของดาวเนปจูนอีกมาก วงโคจรของดาวพลูโตข้ามวงโคจรของดาวเนปจูนที่ 8 หน่วยดาราศาสตร์ เหนือดาวเนปจูน ซึ่งป้องกันการปะทะ และระนาบโคจรของดาวพลูโตยังเอียงกว่าของดาวเนปจูน 21°
ระนาบโคจรเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถช่วยปกป้องดาวพลูโตได้มากพอ เพราะ การรบกวนจากดาวเคราะห์ข้างเคียง (โดยเฉพาะ ดาวเนปจูน) สามารถเบี่ยงเบนเส้นทางการโคจรของดาวพลูโต (เช่น การหมุนควงของวงโคจร) จนทำให้การปะทะกันมีความเป็นไปได้มากขึ้น กระบวนการป้องกันบางอย่างจึงต้องมีขึ้น โดยกระบวนการที่สำคัญที่สุด คือ การที่ดาวพลูโตและดาวเนปจูนเกิดการสั่นพ้องของวงโคจร โดยเมื่อดาวพลูโตโคจรรอบดวงอาทิตย์ไปได้สองรอบ แล้วดาวเนปจูนจะเคลื่อนที่รอบดวงอาทิตย์ได้สามรอบ และเมื่อวัตถุทั้งสองโคจรกลับมาในตำแหน่งแรกเริ่ม กระบวนการนี้ก็ยังดำเนินต่อไป โดยกินเวลาประมาณ 500 ปี ในแต่ละวัฎจักร 500 ปีนี้ เมื่อดาวพลูโตโคจรมาอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดดาวเนปจูนจะอยู่เยื้องหลังดาวพลูโตไปกว่า 50° เมื่อดาวพลูโตโคจรมาอยู่ในตำแหน่งนี้อีกครั้งหนึ่ง ดาวเนปจูนจะโคจรไปได้หนึ่งรอบครึ่ง ซึ่งเป็นไปในกรณีเดียวกันกับเมื่อดาวเนปจูนโคจรมาอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด นั่นทำให้ระยะห่างระหว่างดาวพลูโตกับดาวเนปจูนมีค่าเท่ากับ 17 หน่วยดาราศาสตร์ ซึ่งมากกว่าระยะห่างระหว่างดาวพลูโตกับดาวยูเรนัส (11 หน่วยดาราศาสตร์)
อัตราส่วนการโคจร 2:3 ระหว่างวัตถุสองวัตถุนี้มีเสถียรภาพสูงมาก และจะยังคงอยู่ไปอีกหลายล้านปี การป้องกันนี้ช่วยไม่ให้สองวัตถุมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน และวัฎจักรของมันกันจะวนซ้ำไปเรื่อย ๆ และทำให้วัตถุทั้งสองไม่เคลื่อนผ่านเข้าใกล้กัน ดังนั้น แม้วงโคจรของดาวพลูโตจะไม่เอียงเลยก็ตาม มันก็จะยังคงไม่สามารถปะทะกับดาวเนปจูนได้อยู่ดี
ปัจจัยอื่น ๆ
ผลการศึกษาจำนวนมาก แสดงให้เห็นว่า ตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา ธรรมชาติไม่ให้วงโคจรของดาวพลูโตและดาวเนปจูนเกิดการเปลี่ยนแปลง ยังมีการสั่นพ้องและปฏิสัมพันธ์อีกมากที่ควบคุมรายละเอียดการโคจรและเสถียรภาพของดาวพลูโต
อย่างแรก คือ มุมของจุดใกล้ที่สุดของดาวพลูโต ซึ่งคือมุมที่อยู่ระหว่างจุด ณ ตำแหน่งที่โคจรตัดระนาบสุริยวิถี กับจุด ณ ตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด โดยมีค่าไลเบรชันประมาณ 90° นั่นหมายความว่า เมื่อดาวพลูโตเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากที่สุด มันก็จะอยู่ในตำแหน่งที่ห่างจากระนาบสุริยะมากที่สุดด้วย ซึ่งป้องกันการเคลื่อนที่เข้าหาดาวเนปจูน นี่ยังเป็นผลโดยตรงจากกลไกโคะซะอิ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวัตถุที่มีค่าความเยื้องและความเอียงมาก ในกรณีของดาวเนปจูน ดาวเนปจูนมีไลเบรชันเท่ากับ 38° ทำให้การแยกเชิงมุมของจุดที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวพลูโตกับวงโคจรของดาวเนปจูนอยู่ห่างกันมากกว่า 52° เสมอ (90°–38°) โดยการแยกเชิงมุมที่มีค่าน้อยที่สุดจะเกิดขึ้นทุก ๆ 10,000 ปี
อย่างที่สองคือ เส้นแวงของแอสเซนดิงโนดของสองวัตถุ ซึ่งคือจุดที่วัตถุทั้งสองข้ามเส้นสุริยวิถี โดยตำแหน่งนั้นจะอยู่ในอัตราส่วนที่ใกล้เคียงกันด้วยการไลเบรชันค่าสูง เมื่อเส้นแวงของวัตถุทั้งสองอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน กล่าวคือ สามารถลากเส้นตรงผ่านจุดตัดระนาบของวัตถุทั้งสองและดวงอาทิตย์ได้ เมื่อเกิดขึ้นแล้ว จุดที่ใกล้ที่สุดของดาวพลูโตจะอยู่ที่ 90° และด้วยเหตุนี้ ทำให้มันโคจรเข้ามาใกล้ดวงอาทิตย์ได้มากที่สุด เมื่อมันอยู่สูงจากดาวเนปจูนมากที่สุด รู้จักกันว่าเป็นซูเปอร์เรโซแนนซ์ 1:1 ดาวเคราะห์ยักษ์ทุกดวง โดยเฉพาะดาวพฤหัสบดี โคจรอยู่ในรูปแบบของซูเปอร์เรโซแนนซ์เช่นกัน
เพื่อที่จะเข้าใจถึงธรรมชาติของการไลเบรชัน จะต้องจินตนาการถึงมุมมองจากขั้วโลก มองลงมาบนเส้นสุริยวิถีจากจุดอ้างอิงที่ไกลออกไป ที่ซึ่งดาวเคราะห์โคจรทวนเข็มนาฬิกา หลังจากที่พวกมันผ่านจุดตัดระนาบมาแล้ว ดาวพลูโตจะอยู่ภายในวงโคจรของดาวเนปจูนและเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่ดาวเนปจูนจากข้างหลัง แรงโน้มถ่วงอันแข็งแกร่งดึงวัตถุทั้งสอง จนเกิดโมเมนตัมเชิงมุม ซึ่งจะถูกส่งไปที่ดาวพลูโต จากดาวเนปจูน นี่ทำให้ดาวพลูโตมีวงโคจรที่ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ที่ซึ่งมันจะโคจรช้าลงเล็กน้อยเช่นกันตามกฎข้อที่สามของเคปเลอร์ เมื่อวงโคจรเกิดการเปลี่ยนแปลง มันก็จะค่อยๆมีผลกระทบให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งที่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดกับเส้นแวงของดาวพลูโต (และทำมุมกับดาวเนปจูนน้อยลง) หลังจากกระบวนการนี้เกิดการทำซ้ำหลายครั้ง จนในที่สุดดาวพลูโตก็จะเคลื่อนช้าลงอย่างเพียงพอ และดาวเนปจูนก็จะเคลื่อนที่เร็วอย่างเพียงพอ นั่นจะทำให้ดาวเนปจูนเริ่มไล่ตามดาวพลูโต ณ ตำแหน่งตรงข้ามกับจุดที่เราเริ่ม แล้วกระบวนการนี้ก็จะผันกลับ โดยดาวพลูโตจะสูญเสียโมเมนตัมเชิงมุมแก่ดาวเนปจูน จนกระทั่งดาวพลูโตมีความเร็วมากพอที่จะไล่ตามดาวเนปจูนอีกครั้ง ณ ตำแหน่งแรกเริ่มของเรา กระบวนการทั้งหมดนี้กินเวลากว่า 20,000 ปี
ดาวบริวารเสมือน
มีวัตถุขนาดเล็กอย่างน้อยหนึ่งดวงที่เป็นดาวบริวารเสมือน ซึ่งก็คือ (15810) 1994 JR1 อันเป็นรูปแบบดาวบริวารที่โคจรแตกต่างออกไป วัตถุนี้เป็นดาวบริวารเสมือนของดาวพลูโตมากว่า 100,000 ปี และจะยังคงอยู่อย่างนั้นไปอีก 250,000 ปี โดยมีระยะเวลาการเกิดซ้ำอยู่ 2,000,000 ปี และอาจจะมีดาวบริวารเสมือนของดาวพลูโตอีก
การหมุน
คาบการหมุนรอบตัวเองของดาวพลูโต เท่ากับ 6.39 วันโลก ดาวพลูโตยังหมุนรอบตัวเองบน "ด้านข้าง" ของระนาบโคจร ด้วยค่าความเอียง 120° เช่นเดียวกับดาวยูเรนัส และฤดูบนดาวพลูโตก็แตกต่างออกไปมาก ที่ตำแหน่งอายันของมัน 1 ใน 4 ของพื้นผิวดาวพลูโตจะได้รับแสงอาทิตย์ตลอด ในขณะที่บริเวณที่เหลือจะอยู่ในความมืดตลอด
กลางวัน
ปริมาณแสงที่ได้รับของดาวพลูโตมีค่าน้อยมาก มีค่าเท่ากับเวลาพลบค่ำบนโลก นาซาได้โพสต์เครื่องคำนวณ "เวลาพลูโต" ซึ่งใช้หาว่าเวลาใดที่แสงบนโลกจะเท่ากับแสงบนดาวพลูโตในวันที่ปลอดโปร่ง ตัวอย่างเช่น ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ณ ตำแหน่งที่ตั้งของห้องปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ประยุกต์ เวลาพลูโต คือ 20:38 น. 4 นาทีหลังจากดวงอาทิตย์ตกตอนเวลา 20:34 น. รายงานสำหรับพื้นที่นั้นโดย NOAA
ธรณีวิทยา
เนื่องจากดาวพลูโตอยู่ห่างจากโลกมาก การศึกษาแบบเจาะลึกจากโลกยังเป็นไปได้ยาก ในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ยานนิวฮอไรซันส์ของนาซาสำเร็จการบินผ่านระบบดาวพลูโต ซึ่งช่วยให้ทราบถึงข้อมูลเกี่ยวกับลักษณะภูมิประเทศของดาวพลูโตมากขึ้น และส่งมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งปลาย พ.ศ. 2559
พื้นผิว
ผิวดาวพลูโตประกอบไปด้วยไนโตรเจนแข็งถึง 98% และน้ำแข็งมีเทนกับคาร์บอนมอนอกไซด์อีกจำนวนเล็กน้อย หน้าของดาวพลูโตที่หันเข้ามาแครอนประกอบไปด้วยน้ำแข็งมีเทนเป็นส่วนใหญ่ ต่างกับอีกด้านหนึ่งของดาวพลูโตซึ่งประกอบไปด้วยไนโตรเจนแข็งและคาร์บอนมอนอกไซด์เป็นส่วนใหญ่ ผิวของดาวพลูโตค่อนข้างที่จะแปลกประหลาด ด้วยความแตกต่างอย่างมากของสีและความสว่างของพื้นผิว ดาวพลูโตเป็นหนึ่งในดาวที่มีพื้นผิวตัดกันอย่างชัดเจน เช่นเดียวกับ ไอแอพิตัส ดาวบริวารของดาวเสาร์ สีของพื้นผิวเปลี่ยนจากสีดำถ่านไปยังสีส้มเข้มและสีขาว สีของดาวพลูโตคล้ายกับสีของไอโอ เนื่องจากมีเฉดสีเดียวกัน คือ สีส้ม ลักษณะภูมิลักษณ์บนดาวพลูโตที่สำคัญ เช่น ทอมบอเรจีโอ (Tombaugh Regio) หรือ "หัวใจ" (อาณาเขตสว่างขนาดใหญ่ในด้านตรงข้ามกับแครอน) คูลฮูเรจีโอ (Cthulhu Regio) หรือ "วาฬ" (อาณาเขตสีเข้มขนาดใหญ่ที่คลอบคลุมเกือบซีกของดาวพลูโต) และบราสนัคเคิล (แถบสีเข้มบริเวณเส้นศูนย์สูตรของดาวพลูโต) สปุตนิกพลานัม (กลีบซ้ายของ "หัวใจ") เป็นที่ราบกว้าง 1000 กิโลเมตร ประกอบด้วยไนโตรเจนแข็งและคาร์บอนไดออกไซด์แข็ง และมีสัญญาณที่ชี้ว่ามีการไหลของธารน้ำแข็งทั้งเข้าและออกจากที่ราบนั้น ดาวพลูโตไม่มีหลุมอุกกาบาตเท่าที่เห็นได้โดยยานนิวฮอไรซันส์ หมายความว่าผิวดาวจะต้องมีอายุไม่เกิน 10 ล้านปี คณะนักวิทยาศาสตร์ของนิวฮอไรซันส์ได้สรุปผลการวิจัยเบื้องต้นว่า "ดาวพลูโตแสดงลักษณะทางกายภาพที่หลากหลายจนน่าตกใจ รวมทั้งผลลัพธ์จากธารน้ำแข็ง และการมีปฏิสัมพันธ์ของผิวดาวกับชั้นบรรยากาศ การปะทะ แผ่นธรณีภาคเคลื่อนที่ ภูเขาไฟน้ำแข็ง และกระบวนการสูญเสียมวล"
มวลและขนาด
ดาวพลูโตมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2,372 กิโลเมตร และมีมวล 1.31 × 1022 กิโลกรัม ซึ่งน้อยกว่ามวลของดวงจันทร์ 17.82 % (น้อยกว่าโลก 24 %) ดาวพลูโตมีพื้นที่ผิว 1.665 × 107 ตารางกิโลเมตร หรือเทียบได้กับพื้นที่ประเทศรัสเซีย มีแรงโน้มถ่วงที่ผิวดาวเท่ากับ 0.063 g (เทียบกับโลกที่ 1 g)
การค้นพบ แครอน ดาวบริวารของดาวพลูโต ทำให้มีการกำหนดมวลของระบบดาวพลูโต–แครอนขึ้นใหม่ โดยใช้กฎการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์ข้อที่สามของเคปเลอร์ จากการสำรวจดาวพลูโตที่สัมพันธ์กับแครอน ทำให้นักวิทยาศาสตร์สามารถคำนวณเส้นผ่านศูนย์กลางของดาวพลูโตได้แม่นยำขึ้น และหลังจากที่มีการประดิษฐ์เลนส์ชนิดดัดแปลงได้ ทำให้มีการคาดเดาถึงรูปร่างได้แม่นยำขึ้น
ด้วยมวลที่น้อยกว่ามวลดวงจันทร์อยู่ 0.2 เท่า ทำให้ดาวพลูโตมีมวลน้อยกว่าดาวเคราะห์หินทั้งหมด แม้กระทั่งดาวบริวารเจ็ดดวง ได้แก่ แกนีมีด ไททัน คัลลิสโต ไอโอ ดวงจันทร์ ยูโรปา และไทรทัน แต่เดิมมวลของดาวพลูโตถูกคาดไว้มาก จนกระทั่งการค้นพบแครอน
ดาวพลูโตมีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสองเท่า และมีมวลมากกว่าหลายเท่าของดาวเคราะห์แคระ ซีรีส วัตถุที่ใหญ่ที่สุดในแถบดาวเคราะห์น้อย แต่มีมวลน้อยกว่าอีริส วัตถุพ้นดาวเนปจูนที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2548 แม้ว่าดาวพลูโตจะมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 2,372 กิโลเมตร ซึ่งใหญ่กว่าเส้นผ่านศูนย์กลางโดยประมาณของอีริส (2,326 กิโลเมตร) ก็ตาม
การประเมินขนาดของดาวพลูโตซับซ้อน เนื่องด้วยชั้นบรรยากาศของดาวพลูโต และหมอกไฮโดรคาร์บอน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2557 เลลลอช, เด เบอร์ก และคณะ ตีพิมพ์การค้นพบสารผสมมีเทนในชั้นบรรยากาศของดาวพลูโต ซึ่งทำให้ประเมินได้ว่า ดาวพลูโตควรมีขนาดใหญ่กว่า 2,360 กิโลเมตร ด้วย "การคาดเดาที่ดีที่สุด" คือ 2,368 กิโลเมตร ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ภาพถ่ายและข้อมูลต่างๆ จากยานนิวฮอไรซันส์ ได้ประเมินเส้นผ่านศูนย์กลางของดาวพลูโตไว้ที่ 2,370 กิโลเมตร (1,470 ไมล์) ซึ่งภายหลังเปลี่ยนเป็น 2,372 กิโลเมตร (1,474 ไมล์) ในวันที่ 24 กรกฎาคม