cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดิมิคาเอลที่ 8 พาลาโอโลกอส
มิคาเอลที่ 8 ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์พาลาโอโลกอสผู้เป็นประมุขของจักรวรรดิไบแซนไทน์ไปจนถึงการเสียเมืองคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 1453 พระองค์ทรงกู้เมืองคอนสแตนติโนเปิลคืนจากจักรวรรดิละตินในปี ค.ศ. 1261 และเปลี่ยนจักรวรรดิไนเซียให้เป็นจักรวรรดิไบแซนไทน์ใหม่ แต่เบลิคตุรกีเริ่มเข้ามาในจักรวรรดิในปี ค.ศ. 1260
แหล่งข้อมูลอื่น
1223 1282
วัดลัฎฐิวนาราม (จังหวัดนครปฐม)
วัดลัฎฐิวนาราม เดิมชื่อ วัดไผ่คอกเนื้อ เดิมเป็นป่าช้าใช้ฝังศพและทำพิธีทางศาสนาของหมู่บ้านละแวกนี้ จากนั้นหลวงพ่อเพชร ไม่ทราบฉายาได้ธุดงค์มาและดำเนินการก่อตั้งที่พักสงฆ์เมื่อ พ.ศ. 2496 มีนายบุญช่วย เตียเพชร ผู้ใหญ่บ้านหมู่ 9 เป็นผู้ขออนุญาตสร้างวัด ในระยะแรกได้สร้างกุฏิที่พักสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ 1 หลัง หอสวดมนต์ 1 หลัง และโรงเรียนปริยัติธรรม 1 หลัง จนเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2504 ได้รับอนุญาตสร้างวัด ได้เปลี่ยนชื่อวัดมาเป็น "วัดลัฎฐิวนาราม" ตามสภาพแวดล้อมที่มีต้นตาลมาก คำว่า ลัฎฐิ แปลว่า ตาลหนุ่ม วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2544
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1910
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก พ.ศ. 2453 จัดขึ้นทั้งหมด 2 สนาม โดยสนามแรกจัดขึ้นที่ จักรวรรดิเยอรมัน และ สนามที่ 2 จัดขึ้นที่ จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี.
สนามที่ 2
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 9 ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2453. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 15 คน จาก 2 ชาติ.
นิก อับดุล อาซิซ นิก มัต
นิก อับดุล อาซิซ บิน นิก มัต (Nik Abdul Aziz bin Nik Mat, نئ عبد العزيز بن نئ مت; 10 มกราคม ค.ศ. 1931 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015) เป็นนักการเมืองและผู้สอนศาสนาอิสลามชาวมาเลเซีย เขาเคยดำรงตำแหน่งเมินเตอรีเบอซาร์แห่งรัฐกลันตันใน ค.ศ. 1990 ถึง 2013 และ มูร์ชีดุลอัม (ผู้นำทางจิตวิญญาณ) พรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย (PAS) ใน ค.ศ. 1991 จนเสียชีวิตใน ค.ศ. 2015
ชีวิตช่วงต้น
นิก อับดุล อาซิซเกิดในโกตาบารูใน ค.ศ. 1931 โดยเป็นลูกคนที่สองจากทั้งหมด 5 คน เขาถูกเลี้ยงดูโดยพ่อ (ตกกูรา) ที่ทำอาชีพช่างตีเหล็ก นิก อาซิซเริ่มเรียนอิสลามศึกษาที่ปอเนาะในรัฐกลันตันและรัฐตรังกานู เขาไปศึกษาต่อที่ดารุลอุลูมเดโอบันด์ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดียเป็นเวลา 5 ปี โดยจบศิลปศาสตรบัณฑิตสาขาอาหรับศึกษา (Arabic Studies) และศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขานิติศาสตร์อิสลามจากมหาวิทยาลัยอัลอัซฮัร ประเทศอียิปต์ ตอนที่กำลังศึกษาระดับมหาวิทยาลัย เขาเป็นหนึ่งในพยานและพลเมืองที่มีชีวิตในช่วงความขัดแย้งอาหรับ–อิสราเอล
หลังกลับมาจากอียิปต์ นิก อาซิซเริ่มทำงานเป็นครูในโรงเรียนสอนศาสนาหลายแห่งในรัฐกลันตัน ซึ่งรวมถึงปอเนาะของพ่อเขาด้วย จากนั้นจึงเริ่มสอนในมัสยิดและปอเนาะหลายแห่งในรัฐกลันตันและรัฐอื่น ๆ ทำให้เขาได้สมญานามนำหน้าว่า "ตกกูรู"
อาชีพการเมือง
หลังออกจากการเมืองสหพันธรัฐ นิก อาซิซได้ที่นั่งในสภารัฐกลันตันในการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 1986 ต่อมาในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1990 เขาได้ควบคุมรัฐกลันตันจากพรรคแนวร่วมแห่งชาติ เนื่องจากเป็นหัวหน้าพรรคในรัฐ ทำให้นิก อาซิซกลายเป็นเมินเตอรีเบอซาร์แห่งรัฐกลันตัน เขาสืบทอดตำแหน่งผู้นำทางจิตวิญญาณ PAS ต่อจากยูซฟ ราวาใน ค.ศ. 1991
รัฐบาลของนิก อาซิซได้รับเลือกใหม่ 4 ครั้ง (ค.ศ. 1995, 1999, 2004, 2008) จนกระทั่งเขาเกษียณใน ค.ศ. 2013 ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 การปกครองของเขาในรัฐกลันตันมักมีความขัดแย้งกับบทบาทของอิสลามในประเทศมาเลเซียสมัยนายกรัฐมนตรีมาฮาดีร์ โมฮามัด เขาปฏิเสธการเมืองส่วนกลางอย่างเปิดเผย ซึ่งต่างจาก UMNO ที่เป็นพรรครัฐบาลแบ่งแยกเชื้อชาติ
นิก อาซิซเรียกเสียงสนับสนุนจากผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมในมาเลเซียและมีบทบาทสำคัญในช่วงที่พรรค PAS ได้รับความนิยมจากผู้ที่ไม่ใช่มุสลิมมากขึ้น
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2013 นิก อาซิซกล่าวต่อสาธารณชนว่า ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาไม่ยินยอมความร่วมมือระหว่างองค์การมลายูรวมแห่งชาติ (UMNO) กับพรรคอิสลามแห่งมาเลเซีย (PAS) อย่างไรก็ตาม ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2019 เมื่อ PAS และ UMNO ลงนามกฎบัตรพันธมิตรอย่างเป็นทางการ ประธาน PAS อับดุล ฮาดี อาวังอ้างว่านิก อาซิซได้ยอมรับความร่วมมือไปแล้วในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
มุมมองในหลักการ
มุมมองหลักการอิสลามของนิก อาซิซสร้างเสียงวิจารณ์บางส่วน การสนับสนุนกฎหมายชะรีอะฮ์แก่ชาวมาเลเซียที่นับถือศาสนาอิสลามของเขาก่อให้เกิดเสียงวิจารณ์ เพราะเขากล่าวแนะว่าผู้หญิงจะมีโอกาสถูกขมขืนน้อยลงถ้าพวกเธอเลิกใช้ลิปสติกและน้ำหอม และแบนเกมสนุกเกอร์เป็นเวลา 15 ปี มีการบันทึกตอนที่เขาเคยพูดว่าผู้หญิงที่แต่งตัวทันสมัยและเซ็กซี่สมควรถูกขมขืนด้วย
ปัญหา "อัลลอฮ์"
ใน ค.ศ. 2012 เคยมีปัญหาว่ามีคัมภัร์ไบเบิลนิกายโรมันคาทอลิกใช้คำว่า "พระเจ้า" ในภาษาอาหรับ (อัลลอฮ์) ลงในคัมภีร์ของตน เดิมที นิก อาซิซกล่าวว่าผู้ไม่ใช่มุสลิมใช้คำว่า "อัลลอฮ์" ได้เพราะต้นกำเนิดของคำมาจากยุคก่อนศาสนาอิสลาม ปัญหานี้สร้างความปั่นป่วนในสังคมมุสลิม และพรรค PAS เกือบถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม เพื่อที่จะรักษาความเป็นเอกภาพใน PAS นิก อาซิซจึงต้องถอนคำพูดนี้และไม่ยอมรับให้ผู้ไม่ใช่มุสลิมใช้คำว่า "อัลลอฮ์"
ลูกชายถูกกุมขัง
นิก อาดิล ลูกชายของเขาถูกจับกุมตามพระราชบัญญัติความมั่นคงภายในใน ค.ศ. 2001 ในข้อกล่าวหาทำกิจกรรมที่เป็นการก่อการร้าย เช่นวางแผนทำญิฮาด, ครอบครองอาวุธ และเป็นสมาชิกกุมปูลันมูจาฮีดินมาเลเซีย (KMM) กลุ่มลัทธิอิสลามหัวรุนแรง   ลูกชายถูกปล่อยตัวหลังถูกกุมขังเป็นเวลา 5 ปีโดยไม่มีการไต่สวน
เกษียณและเสียชีวิต
ในช่วงการเลือกตั้งทั่วไป ค.ศ. 2013 PAS ได้ที่นั่งส่วนใหญ่ในรัฐบาลรัฐกลันตันอีกครั้ง นิก อาซิซประกาศเกษียณตนเองจากตำแหน่งหัวหน้าคณะรัฐมนตรีรัฐกลันตัน ซึ่งดำรงตำแหน่งนี้ตั้งแต่ ค.ศ. 1990 และอะฮ์มัด ยากบ อดีตรองนายกรัฐมนตรีของนิก อาซิซ ดำรงตำแห่งนี้ต่อ ตลอดสองปีถัดมา นิก อาซิซป่วยจากมะเร็งต่อมลูกหมาก และเสียชีวิตในวันที่ February 12, 2015 เวลา 21:40 นาฬิกา ตามเวลามาตรฐานมาเลเซีย (UTC+08:00) ที่บ้านของเขาในกัมปุงปูเลาเมอลากา โกตาบารู ในวันถัดมา มีผู้มาละหมาดศพที่มัสยิดตกกูรูมากกว่า 10,000 คน การเสียชีวิตของเขาส่งผลต่อที่นั่งสภารัฐกลันตันในการเลือกตั้งที่เจิมปากาใน ค.ศ. 2015
จักรพรรดินีมย็องซ็อง
จักรพรรดินีมย็องซ็อง หรือ พระราชินีมย็องซ็อง (, มย็องซ็องฮวังฮู; 19 ตุลาคม 1851 – 8 ตุลาคม 1895) เป็นพระอัครมเหสีของจักรพรรดิควางมูแห่งจักรวรรดิเกาหลี (พระเจ้าโกจง) พระจักรพรรดินีมย็องซ็องทรงมีบทบาทอย่างมากในการปกครองและปฏิรูปประเทศในช่วยปลายสมัยราชวงศ์โชซอน และเรื่องราวของพระนางยังคงเป็นประวัติศาสตร์หน้าสำคัญทั้งในด้านการต่อสู้ของวีรสตรีผู้รักชาติ และประวัติศาสตร์อันเป็นที่ถกเถียงในหมู่นักประวัติศาสตร์และนักอาชญวิทยาต่าง ๆ ที่ต่างพยายามค้นหาหลักฐานการสวรรคตที่แท้จริงของพระนาง ซึ่งทั้งฝ่ายเกาหลีเองหรือฝ่ายญี่ปุ่นปิดบังตลอดมา
การก้าวขึ้นสู่อำนาจ
จักรพรรดินีมย็องซ็อง พระราชสมภพเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1851 ที่เมืองยอจู (여주) จังหวัดคย็องกี ในปัจจุบัน เป็นธิดาของมินชีรก (민치록 閔致祿) ขุนนางชั้นผู้น้อยคนหนึ่ง จากตระกูลมินแห่งยอฮึง (여흥민씨 驪興閔氏 ตระกูลเดียวกันกับพระมเหสีอินฮยอน) เนื่องจากกฎหมายที่ห้ามการบันทึกพระนามเดิมของพระมเหสีของราชวงศ์โชซอน ทำให้นักประวัติศาสตร์ไม่ทราบว่าพระจักรพรรดินีมย็องซ็องนั้นมีพระนามเดิมว่าอย่างไร (พระนามที่ปรากฏในภาพยนตร์และบทละครนั้นเป็นสิ่งที่ถูกแต่งขึ้น) ค.ศ. 1858 เมื่อพระชนมายุ 7 พรรษา ทั้งบิดาและมารดาของนางมินได้เสียชีวิตลง เป็นเหตุให้ทรงต้องกำพร้าบิดามารดาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ พระองค์จึงไปเป็นธิดาบุญธรรมของมินชีกู (민치구 閔致久) ผู้เป็นญาติห่างๆ
ค.ศ. 1866 เมื่อพระเจ้าโกจงมีพระชนมพรรษา 15 พรรษาถึงเวลาอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชอัยยิกาจากตระกูลโจ (대왕대비조씨 大王大妃趙氏) ผู้สำเร็จราชการแทน และองค์ชายแทวอน ฮึงซอน (흥선대원군 興宣大院君) พระบิดาของพระเจ้าโกจงเป็นผู้คัดเลือกพระมเหสีองค์ใหม่ เนื่องจากพระมารดาของพระเจ้าโกจงคือ เจ้าหญิงยอฮึง (여흥부대부인 驪興府大夫人) นั้นเป็นธิดาของมินชีกู เจ้าหญิงยอฮึงจึงแนะนำบุตรสาวของมิชีรกซึ่งมินชีกูบิดาได้รับเลี้ยงไว้เป็นธิดาบุญธรรม ให้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าโกจง ซึ่งเจ้าชายแทวอนฮึงซอนนั้นก็เห็นด้วยเนื่องจากว่าเป็นตระกูลของพระชายาของเจ้าชายแทวอนเอง ซึ่งเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลและบทบาทในราชสำนักน้อย ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อเจ้าชายแทวอนในอนาคต พิธีอภิเษกสมรสระหว่างพระเจ้าโกจงพระชนมพรรษา 15 พรรษา และพระมเหสีจากตระกูลมินพระชนมายุ 16 พรรษา มีขึ้นเมื่อค.ศ. 1866 ที่พระราชวังอึนฮยอน (운현궁) ในโซล
ทรงเป็นสตรีที่ฉลาดและใฝ่การศึกษามาตั้งแต่เด็ก พระนางจึงมีบทบาทในการถวายคำปรึกษางานด้านต่าง ๆ ให้แก่ พระเจ้าโกจง และยังสามารถบริหารกิจบ้านเมืองได้ด้วยพระองค์เอง เช่นเดียวกับพระเจ้าโกจงอีกด้วย นอกจากนี้ พระนางยังสนใจในเรื่องการต่างประเทศเป็นพิเศษ ทรงศึกษาความเจริญของสังคมในประเทศต่าง ๆ พระนางยังมักเรียกเหล่าเสนาบดีที่คุ้นเคยเข้าปรึกษาราชการและโปรดให้ผู้รอบรู้สรรพวิชาต่าง ๆ อย่างเป็นพิเศษคอยถวายคำปรึกษาในเรื่องต่าง ๆ เสมอ ด้วยพระจริยาวัตรเช่นนี้ พระนางจึงมักเป็นที่ติฉินนินทากันในหมู่ชนชั้นสูงว่า พระนางพยายามจะทำตัวเสมือนบุรุษที่ชอบเข้าไปก้าวก่ายงานกิจการบ้านเมืองจนเกินงาม และด้วยความปราดเปรื่องของพระนางนี้เองจึงกลายเป็นความหวาดระแวงของพวกขุนนางผู้พยายามกุมอำนาจในวัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มสกุลโจ และ เจ้าชายแทวอน พระบิดาของพระเจ้าโกจง ซึ่งมีอำนาจปกครองประเทศในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนอยู่ในขณะนั้น
ปกครองประเทศร่วมกับพระราชสวามี
เมื่อกำจัดเจ้าชายแทวอนผู้เป็นพระบิดาของพระสวามีคือพระเจ้าโคจงออกไปได้แล้ว พระมเหสีมินก็ทรงเข้ามามีบทบาทในการปกครองประเทศอย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ทรงเกรงกลัวข้อจำกัดของสตรีตามหลักของลัทธิขงจื้อแต่ประการใด พระมเหสีมินทรงแนะนำและมีอิทธิพลต่อการตัดสินพระทัยของพระเจ้าโคจงอย่างมาก ในค.ศ. 1875 รัฐบาลสมัยเมจิของจักรวรรดิญี่ปุ่นนำเรือรบชื่อว่า อุงโย เช้ามารุกรานเกาะคังฮวา อันเป็นดินแดนของอาณาจักรโชซอน เรียกร้องให้อาณาจักรโชซอนเปิดประเทศทำการติดต่อค้าขายกับญี่ปุ่น หลังจากที่มีนโยบายปิดประเทศมาหลายร้อยปีจนได้ฉายาว่า อาณาจักรฤๅษี (Hermit Kingdom) ในที่สุดอาณาจักรโชซอนก็ยอมเปิดประเทศทำการติดต่อกับญี่ปุ่นเป็นชาติแรก เกิดเป็นสนธิสัญญาคังฮวา (강화도 조약) ขึ้น โดยโชซอนต้องเปิดเมืองท่าสามแห่งได้แก่ ปูซาน อินชอน และวอนซานให้เรือญี่ปุ่นได้เข้ามาเทียบท่า สนธิสัญญาคังฮวาเป็นสนธิสัญญาที่ไม่เท่าเทียม โชซอนเสียสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้แก่ญี่ปุ่น และราชสำนักโชซอนจะต้องยินยอมให้ชาวญี่ปุ่นเข้ามาทำการสำรวจและต้าขายในเกาหลีโดยปราศจากการขัดขวาง
การเปิดประเทศทำให้ราชสำนักเกาหลี โดยเฉพาะพระมเหสีมิน ได้มีโอกาสรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอก การคุกคามจากชาติตะวันตก และเทคโนโลที่ทันสมัย พระมเหสีมินทรงตระหนักว่าอาณาจักรโชซอนจะอยู่รอดได้ต้องมีการพัฒนาปฏิรูปประเทศให้ทันสมัยโดยการดูตัวอย่างจากญี่ปุ่น แต่ในทางการเมืองเนื่องจากทรงเห็นว่าญี่ปุ่นเป็นภัยคุกคามและอาณาจักรโชซอนเป็นประเทศราชของจักรวรรดิจีนมาช้านาน จึงทรงมีนโยบายสานความสัมพันธ์กับราชสำนักราชวงศ์ชิงอย่างแน่นแฟ้นเพื่อเป็นคานอำนาจกับอิทธิพลของญี่ปุ่นในเกาหลี การพัฒนาอย่างแรกคือการปรับปรุงกองกำลังทหารและกองทัพให้มีอาวุธที่ทันสมัย และได้รับการฝึกหัดอย่างตะวันตก โดยพระมเหสีมินทรงให้มินกยอมโฮ (민겸호 閔謙鎬) ผู้เป็นพระเชษฐาบุญธรรมเป็นแกนนำในการปรับปรุงกองกำลังทหาร และได้รับความช่วยเหลือจากญี่ปุ่นในการจัดตั้งกองกำลังพิเศษซึ่งติดอาวุธแบบใหม่ อย่างไรก็ตามสิ่งนี้สร้างความไม่พอใจแก่ทหารกลุ่มดั้งเดิมที่ไม่ได้รับการพัฒนา และเนื่องจากราชสำนักโชซอนมีนโยบายต่อทหารสองกลุ่มนี้อย่างไม่เท่าเทียม ทหารกลุ่มเก่าจึงก่อการกบฏขึ้นในค.ศ. 1882 เรียกว่า กบฏปีอีโม (임오군란) กองกำลังทหารกลุ่มเก่าเข้าบุกยึดพระราชวังคย็องบกเข้าทำการสังหารทหารกลุ่มใหม่ รวมทั้งมินกยอมโฮและชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่ง เป็นเหตุให้พระเจ้าโคจงและพระมเหสีมินต้องเสด็จหลบหนีออกจากพระราชวังไปยังเมืองชองจู จังหวัดชุงช็องเหนือในปัจจุบัน กลุ่มทหารกบฏยกเจ้าชายแทวอนให้กลับขึ้นมามีอำนาจอีกครั้ง แต่ทว่าทางฝ่ายราชวงศ์ชิงได้เข้าช่วยเหลือพระมเหสีมินโดยการส่งกองทัพจำนวน 4,500 นำโดยหลี่หงจาง (จีน: 李鴻章 Lǐ Hóngzhāng) เข้ามายังโซลเพื่อทำการปราบกบฏลงได้สำเร็จ จับองค์เจ้าชายแทวอนกลับไปยังเมืองเทียนจิน พระมเหสีมินพร้อมพระสวามีจึงเสด็จนิวัติพระราชวังได้ในที่สุด
ในขณะนั้นขุนนางในราชสำนักโชซอนแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ได้แก่ ฝ่ายซาแด อันเป็นขุนนางที่สนับสนุนนโยบายของพระมเหสีมิน คือ การยึดความสัมพันธ์กับจีนราชวงศ์ชิงเป็นหลัก และมีการพัฒนาประเทศอย่างค่อยเป็นค่อยไป ในขณะที่ฝ่ายก้าวหน้า ต้องการให้มีการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ต้องการให้เกาหลีมีสิทธิเสรีภาพเฉกเช่นเดียวกับชาติตะวันตก และเห็นว่าเกาหลีควรที่จะสร้างความสัมพันธ์กับญี่ปุ่นมากกว่า ในค.ศ. 1884 ขุนนางกลุ่มก้าวหน้าหรือกลุ่มแคฮวา (개화당) นำโดย คิมอ็กกยุน (김옥균) และพัคยองฮโย (박영효) นำกองกำลังเข้ายึดพระราชวังคยองบก เรียกว่า การยึดอำนาจปีคัปชิน (갑신정변) เข้าทำการสังหารขุนนางฝ่ายซาแดรวมทั้งมินแทโฮพระเชาฐา แต่ทว่าพระมเหสีมินทรงได้รับการสนับสนุนทางทหารจากราชวงศ์ชิงอยู่เดิม และทรงร้องขอให้ราชสำนักราชวงศ์ชิงเข้าช่วยเหลือ ราชวงศ์ชิงส่งหยวนซื่อไข่ (จีน: 袁世凱 Yuán Shìkǎi) นำกองทัพจีนจำนวน 1,500 คน เข้ามาทำการปราบกบฏได้สำเร็จเพียงสามวันหลังจากก่อการ
ในช่วงปลายราชวงศ์โชซอนการปกครองและสังคมของเกาหลีกำลังเสื่อมโทรม ลัทธิทงฮัก (동학) ได้ถือกำเนิดขึ้น อันเป็นลัทธิที่ต่อต้านการปกครองของราชสำนักโชซอน เรียกร้องเรื่องความเท่าเทียมในสังคมและสิทธิมนุษยชน และได้รับอิทธิพลจากคริสต์ศาสนา ลัทธิทงฮักเป็นที่แพร่หลายในหมู่ชาวบ้านในมณฑลคยองซังทางตอนใต้ ค.ศ. 1894 ชาวบ้านในมณฑลช็อลลาซึ่งไม่พอใจการปกครองของขุนนางท้องถิ่นและตระกูลมินได้ก่อการกบฏขึ้น เรียกว่า กบฏชาวบ้านทงฮัก (동학 농민 운동) นำโดย ช็อนบงจุน (전봉준) เข้ายึดอำนาจจัดตั้งการปกครองตนเอง สามารถเข้ายึดเมืองช็อนจูได้ และยกทัพบุกนครฮันซอง พระมเหสีมินจึงทรงขอความช่วยเหลือไปยังราชสำนักต้าชิงเพื่อขอความช่วยเหลืออีกครั้ง ฝ่ายต้าชิงจึงส่งหลี่หงจางนำทัพจีนจำนวนประมาณ 2,500 คน เข้ามาในเกาหลีเพื่อทำการปราบกบฏทงฮักลงได้เป็นผลสำเร็จ แต่เนื่องจากก่อนหน้านี้ในค.ศ. 1885 จักรวรรดิจีนและจักรวรรดิญี่ปุ่นได้บรรลุข้อตกลงเทียนจิน (Convention of Tienjin) ว่าแต่ละฝ่ายจะไม่ส่งกองกำลังทหารเข้าแทรกแซงการเมืองของเกาหลี เว้นแต่จะเป็นไปเพื่อพิทักษ์ทรัพส์สินและบุคคลของชาติตนเอง การที่จีนยกทัพเข้าปราบกบฏทงฮักนั้นจึงเป็นการละเมิดข้อตกลงเทียนจิน สร้างความไม่พอใจแก่ฝ่ายญี่ปุ่น จึงเกิดเป็นสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง (First Sino-Japanese War) ผลคือความพ่ายแพ้ของฝ่ายจีน นำไปสู่สนธิสัญญาชิโมะโนะเซะกิ (Treaty of Shimonoseki) ในค.ศ. 1895 ให้จักรวรรดิจีนราชวงศ์ชิงยุติบทบาททุกประการในเกาหลี โดยที่เกาหลีพ้นจากการเป็นประเทศราชของราชวงศ์ชิง
ชัยชนะของญี่ปุ่นในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่งทำให้ญี่ปุ่นเข้ามามีบทบาทแทนที่จีนในเกาหลี ฝ่ายพระมเหสีมินเมื่อขาดการสนับสนุนจากจีน จึงทรงค้นหามหาอำนาจใหม่เพื่อคานอำนาจกับญี่ปุ่น นั่นคือจักรวรรดิรัสเซีย
นโยบายการพัฒนาประเทศ
หลังจากทำสนธิสัญญากังฮวาแล้ว ราชินีมินจึงคิดที่จะใช้วิกฤตให้เป็นโอกาสในการเรียนรู้ถึงพัฒนาการด้านต่าง ๆ ของญี่ปุ่นอย่างใกล้ชิด และรู้วิธีการที่ญี่ปุ่นปรับเปลี่ยนสังคมอย่างตะวันตกจากสังคมเดิมของเอเชียได้อย่างไร พระนางจึงได้ของความเห็นชอบจากพระเจ้าโกจงเพื่อที่จะส่งกลุ่มศึกษาวิจัยไปที่กรุงโตเกียว ในการศึกษาพัฒนาแบบก้าวกระโดดของญี่ปุ่น และได้มอบหมายให้ คิม กวางจิบ เป็นหัวหน้าทีมเดินทางไปญี่ปุ่น คณะทำงานของคิมกวางจิบชุดนี้เข้าไปทำการสำรวจและศึกษาเรื่องต่าง ๆ โดยได้รับความช่วยเหลือจากทูตจีนประจำกรุงโตเกียวชื่อ หวง ชุนเฉียน ซึ่งเป็นผู้แนะนำให้คิมฉวายรายงานต่อพระเจ้าโกจง และ พระจักรพรรดินีมย็องซ็อง ในสิ่งที่เกาหลีจะต้องปรับเปลี่ยนลู่ทางไปตามกระแสโลกตะวันตกอย่างที่ญี่ปุ่นได้กระทำ รวมทั้งการปรับปรุงโครงสร้างทางสังคมและระบบการปกครองของประเทศตามสภาวะโลกที่เปลี่ยนไปอีกด้วยซึ่งจีนได้กระทำวิธีเดียวกันนี้อยู่เช่นกัน แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจที่ออกจากปากของที่ปรึกษาชาวจีนผู้นี้คือการมองโลกเชิงวิเคราะห์สถานการณ์ในอนาคต ที่ภาพต่าง ๆ ยังไม่ชัดเจนนัก เขามองว่าจีนกำลังสูญเสียอิทธิพลอย่างมาก และให้เลือกคบหากับญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาให้แนบแน่น เพื่อเป็นการคานอำนาจของรัสเซียไว้ และให้เรียนรู้เทคโนโลยีต่าง ๆ จากยุโรปให้มากขึ้น และเพื่อเลี้ยงตัวเองให้อยู่รอดด้วยการถ่วงดุลอำนาจระหว่างชาติต่าง ๆ หวง ยังบอกอีกด้วยว่าเกาหลีมีขนาดประเทศที่เล็กและเป็นรัฐกันชนระหว่างจีนกับญี่ปุ่น จึงน่าจะถ่วงดุลอำนาจระหว่างฝ่ายได้ จึงน่าจะมีอนาคตกว่าถ้าเดินตามนโยบายที่เขาแนะนำ
เหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์
ฝ่ายจักรวรรดิญี่ปุ่นได้เล็งเห็นแล้วว่า พระมเหสีมินทรงเป็นอุปสรรคที่สำคัญที่สุดในการแผ่ขยายอิทธิพลของญี่ปุ่นเข้าไปในเกาหลี ตราบใดที่พระมเหสีมินยังมีพระชนม์ชีพอยู่ญี่ปุ่นก็ไม่อาจเข้ายึดครองเกาหลีได้ มิอุระ โกโร เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำเกาหลีในขณะนั้น จึงวางแผนการลอบปลงพระชนม์พระมเหสีมิน โดยให้ชื่อปฏิบัติการนี้ว่า การปฏิบัติการฟอกซ์ฮันท์ (Operation Fox Hunt) ในวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1895 มิอุระ โกโร ได้นำทหารผสมชาวญี่ปุ่นและเกาหลีเข้าบุกพระราชวังคยองบก ควบคุมองค์พระเจ้าโคจงและองค์ชายรัชทายาทเอาไว้ และเข้าปลงพระชนม์พระมเหสีมินที่ตำหนักอ๊กโฮรู แต่ไม่เคยมีใครทราบหรือเห็นเหตุการณ์การลอบปลงพระชนม์หรือมีการบันทึกไว้แต่อย่างใด
ในพ.ศ. 2509 มีการค้นพบเอกสารบันทึกของนายอิชิซุกะ เอย์โจ ผู้เป็นหนึ่งในผู้ก่อการลอบปลงพระชนม์พระมเหสีมิน โดยนายอิชิซุกะระบุว่าทูตมิอุระโกโรเป็นผู้วางแผนการณ์ โดยอาศัยความร่วมมือจากทหารญี่ปุ่นที่อารักขาพระราชวังคยองบกขณะนั้นในการเข้าถึงองค์พระมเหสี เมื่อทหารญี่ปุ่นบุกถึงองค์พระมเหสีแล้วจึงแทงพระมเหสีด้วยดาบหลายครั้งจนเสด็จสวรรคต จากนั้นปลดฉลองพระองค์ของพระมเหสีออกจนพระวรกายเปลือยเปล่า กระทำการลบหลู่พระเกียรติต่างๆ นำพระบรมศพไปแสดงให้แก่ข้าราชการชาวรัสเซียในพระราชวังได้เห็น จากนั้นจึงนำพระบรมศพไปยังป่าสนในพระราชวัง แล้วจึงจุดไฟเผาพระบรมศพของพระมเหสีมิน เมื่อเสร็จสิ้นแล้วจึงนำพระบรมอัฐิไปโปรยตามที่ต่างๆในพระราชวัง
ในพ.ศ. 2546 มีการค้นพบเอกสารบันทึกของสถาปนึกชาวรัสเซียชื่อว่า อะฟานาซี เซอเรอดิน-ซาบาติน (Afanasy Seredin-Sabatin) ผู้เห็นเหตุการณ์ลอบสังหารพระมเหสีมินโดยทหารญี่ปุ่น ในบริเวณพระตำหนักของพระมเหสีนั้นเต็มไปด้วยทหารญี่ปุ่นประมาณยี่สิบถึงยี่สิบห้าคน พวกเขาแต่งกายด้วยชุดประหลาดและมีดาบไว้ในครอบครองซึ่งดาบของทหารบางนายนั้นสามารถมองเห็นได้ชัด ในขณะที่ทหารญี่ปุ่นส่วนหนึ่งลาดตระเวณตรวจค้นทุกซอกมุมของพระราชวัง มีการทหารญี่ปุ่นกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในพระตำหนักของพระมเหสีและเข้าจับสตรีที่อยู่ในที่นั่นไว้ ข้าพเจ้ายังคงสังเกตการณ์ต่อไป พวกทหารนำสิ่งของต่างๆออกมาจากพระตำหนัก ทหารญี่ปุ่นสองคนลากนางในคนหนึ่งออกมาด้วยการดึงผม และลากนางในคนนั้นลงบันใดมา นอกจากนั้นทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งถามข้าพเจ้าเป็นภาษาอังกฤษซ้ำๆว่า "พระมเหสีอยู่ที่ไหน ชี้พระมเหสีเดี๋ยวนี้" ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังเดินผ่านพระตำหนักใหญ่ ข้าพเจ้าสังเกตว่าพระตำหนักใหญ่นั้นถูกห้องล้อมด้วยทหารญี่ปุ่นและข้าราชการเกาหลี แต่ข้าพเจ้าไม่อาจทราบได้ว่าข้างในนั้นมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
นักประวัติศาสตร์เกาหลีเรียกเหตุการณ์ลอบปลงพระชนม์พระมเหสีมินว่า เหตุการณ์ปีอึลมี หลังจากเหตุการณ์พระเจ้าโคจงและเจ้าชายรัชทายาทเสด็จลี้ภัยยังสถานกงสุลรัสเซียในโซล ทางฝ่ายรัฐบาลญี่ปุ่นมีการตั้งข้อกล่าวหาแก่ราชทูตมิอุระโกโรและผู้ร่วมก่อการทั้งหมด แต่ทว่าทั้งหมดพ้นข้อกล่าวหาเนื่องจากไม่มีหลักฐานยืนยันการกระทำความผิด ต่อมาค.ศ. 1897 พระเจ้าโคจงทรงสถาปนาจักรวรรดิเกาหลี (Korean Empire) และจัดพิธีพระบรมศพให้แก่พระมเหสีมินอย่างสมพระเกียรติ โดยใช้ขบวนแห่พระบรมศพประกอบไปด้วยทหารกว่า 5,000 นาย แม้ว่าพระบรมศพที่หลงเหลืออยู่นั้นจะประกอบไปด้วยเพียงพระดัชนีหนึ่งเท่านั้น หลังสวรรคตไปแล้วพระมเหสีมินได้รับพระนามว่า สมเด็จพระราชินีมย็องซ็อง และต่อมาเมื่อพระเจ้าโคจงทรงปราบดาภิเษกเป็นพระจักรพรรดิควางมู พระมเหสีมย็องซ็องจึงได้รับการเลื่อนขึ้นเป็น สมเด็จพระจักรพรรดินีมย็องซ็องในที่สุด
การจากไปของจักรพรรดินีมย็องซ็องเป็นช่วงที่พระนางมีพระชนมายุ 43 พรรษาเท่านั้น
แหล่งข้อมูลอื่น
18511895
สามสิบเก้า
สามสิบเก้า  เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่กำกับโดย คิม ซัง-โฮ และนำแสดงโดย ซน เย-จิน, จ็อน มี-โด และ คิม จี-ฮย็อน ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิต มิตรภาพ ความโรแมนติก และความรักของเพื่อนรักสามคนที่กำลังจะอายุครบ 40 ปี ออกอากาศทางช่องเจทีบีซี เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2022 ถึง วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2022 ออกอากาศทุกวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 22.30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังสามารถสตรีมบน เน็ตฟลิกซ์ ได้อีกด้วย
เรื่องย่อ
ชามีโจ (รับบทโดย ซน เย-จิน) บอกกับ จองชานยอง (รับบทโดย จ็อน มี-โด) และ จางจูฮี (รับบทโดย คิม จี-ฮย็อน) สองสาวเพื่อนรักว่า เธอจะลาพักร้อนยาวเป็นเวลา 1 ปี หลังจากทุ่มเทดูแลคลินิกความงาม มาถึง 5 ปี จนทุกอย่างอยู่ตัว เข้าที่ ไปได้ด้วยดี มีลูกค้ามากมาย โดยวางแผนจะให้ ชามีฮยอน (รับบทโดย คัง มัล-กึม) พี่สาวเป็นคนดูแล แต่แล้วในวันที่เธอและเพื่อนซี้กลับไปเยี่ยมสถานสงเคราะห์เด็กอนนูรี บ้านเด็กกำพร้าที่เธอเคยอยู่ตอนเด็กๆ ก่อนที่จะมีพ่อแม่บุญธรรมรับมาไปเลี้ยงดู มีโจก็ได้พบกับชายหนุ่มวัย 39 ปี คิมซอนอู (รับบทโดย ยอน อู-จิน) ที่มาสอนภาษาอังกฤษให้เด็กๆ มีโจลืมนาฬิกาข้อมือไว้ที่สถานสงเคราะห์ตอนล้างจาน ครูของที่นี่ซึ่งมักคุ้นกันอย่างดีจึงได้ไหว้วานให้คิมซอนอูที่กำลังจะกลับโซล นำนาฬิกาไปให้เธอ ชามีโจซื้อดอกโบตั๋นให้เขาแทนคำขอบคุณ ด้วยแรงดึงดูดของกลิ่นดอกโบตั๋นอันหอมหวานจับใจ การพบกันโดยบังเอิญอีกครั้งในงานคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิก คิมซอนอู ชวนชามีโจไปดูดอกโบตั๋นที่เธอซื้อให้ที่บ้านของเขา สองคนได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันในคืนนั้น ซอนอูจะขอนัดเจอกันอีก แต่มีโจบอกว่าเธอกำลังจะไปอเมริกา และจะไปนานราวปีสองปี ทว่าสองคนก็ได้มาเจอกันอีกจนได้ เพราะที่แท้ คิมซอนอู คือหมอความงามที่ ชามีโจ นัดสัมภาษณ์ไว้เพื่อมาช่วยงานที่คลินิกระหว่างที่เธอไม่อยู่นั่นเอง ทั้งจากคำพูดแดกดันเชิงขอร้องของมีโจเพื่อนรัก ว่าทำตัวเป็นชู้กับสามีชาวบ้าน ในที่สุด จองชานยอง ก็ตัดสินใจเด็ดขาด เลิกทั้งบุหรี่ และเลิกกับรักแรกรักเดียวของเธอ คิมจินซอก (รับบทโดย อี มู-แซง) ซีอีโอแห่ง Champ Entertainment เอเจนซีดูแลนักแสดง แต่อีกฝ่ายซึ่งทั้งแต่งงานมีครอบครัวแถมมีลูกแล้ว กลับทำใจไม่ได้ที่ต้องเลิกกัน คิมจินซอกขอให้จองชานยองทบทวนความคิดใหม่ ทางด้านมีโจถึงกับใจเต้นโครมครามเมื่อถูก คิมซอนอู สารภาพความในใจที่มีต่อตัวเธอออกมา และพร้อมๆ กันนั้นเธอก็ต้องใจสลายเมื่อหมอที่พวกเธอพากันไปตรวจสุขภาพไว้โทร.มาหา มีโจต้องเจอกับ สิ่งที่ไม่เคยคิดเลยสักครั้ง ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ว่าเพื่อนรักของเธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ชามีโจเครียดหนักไม่รู้จะเริ่มต้นบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคนอย่างไร โชคยังดีที่มี ซอนอู คอยเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ อย่างเข้าใจ
ทาเระ
ทาเระ เป็นเครื่องปรุงรสเหลวชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงอาหาร มักใช้ในอาหารญี่ปุ่น
ภาพรวม
เป็นเครื่องปรุงรสผสมที่มีลักษณะเป็นของเหลวข้นหนืด หากมีเครื่องปรุงรสเพียงชนิดเดียว เช่น เมื่อใช้แค่โชยุ โดยทั่วไปจะไม่เรียกว่าทาเระ คำว่า "ทาเระ" นั้นมีที่มาจาก "ทาเระมิโซะ '' (垂れ味噌, แปลว่า "มิโซะย้อย") คือ มิโซะละลายน้ำแล้วเคี่ยวในถุงผ้าแล้วห้อยให้ย้อยลงมาข้างล่าง ซึ่งใช้เป็นเครื่องปรุงรสเมื่อไม่มีโชยุ
ทาเระทำโดยการต้มเครื่องปรุงรส เช่น โชยุ มิโซะ และ มิริง มีลักษณะเด่นตรงที่ความหวานและกลมกล่อม ยกเว้นทาเระเกลือในอาหารบางประเภท เช่น ชาบูชาบู ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ อาจมีการเติมเครื่องปรุงรส เช่น โปรตีนไฮโดรไลเสต สารเพิ่มความเป็นกรด และ น้ำเชื่อมข้าวโพดฟรักโทสสูง และสารเพิ่มความข้น เช่น แป้งที่ผ่านกระบวนการ
ทาเระยังถูกใช้ราเม็งชนิดต่าง ๆ ด้วย เช่นโชยุราเม็งจะใช้น้ำซุปที่ปรุงรสด้วยทาเระโชยุใส่ในดาชิ ส่วนชิโอราเม็งจะใช้ทาเระเกลือ และมิโซราเม็งจะใส่ทาเระมิโซะเป็นส่วนประกอบหลัก
ทาเระอาจเทอลงไปในดมบูริ เช่นอูนาดง โดยใช้อุปกรณ์พิเศษที่มีพวยกาแบบท่อ เรียกว่า "อุนางิทาเรกาเกะ" (うなぎたれかけ) นอกจากนี้ เมื่อใช้สำหรับ ยากิโตริ จะใช้แปรงทา สำหรับคาบายากิปลาไหลอาจปรุงปลาไหลย่างโดยการแช่ในภาชนะที่ใส่ทาเระ
ซอสบางชนิดในอาหารจีนและอาหารเกาหลี นั้นก็มีลักษณะคล้ายกับทาเระ มักใช้น้ำมันพืช เป็นหนึ่งในส่วนผสม และยังมีน้ำมันงาผสมเกลือ หรือขิง และต้นหอม แต่ละภูมิภาคมีทาเระเฉพาะของตนเอง เช่น อาหารกุ้ยโจว ใช้น้ำจิ้มหลายชนิดที่เรียกว่า "จ้านสุ่ย" (蘸水)
เอ็นดอร์ฟิน (แก้ความกำกวม)
เอ็นดอร์ฟิน คำทับศัพท์จากภาษาอังกฤษ Endorphin สามารถหมายถึง
หรือคำอ่านว่า
ซูลู
ซูลู (Zulu) เป็นชนเผ่ากลุ่มหนึ่งของแอฟริกา มีจำนวนประชากรประมาณ 11 ล้านคน ส่วนใหญ่อยู่อาศัยในควาซูลู-นาตาล แอฟริกาใต้ มีจำนวนเล็กน้อยที่อยู่อาศัยในซิมบับเว แซมเบียและโมแซมบีก ภาษาอีซิซูลู (isiZulu) เป็นสาขาหนึ่งของภาษาบันตู (Bantu) ซึ่งจัดอยู่ในภาษากลุ่มย่อย "นูนิ" (Nguni)
ราชอาณาจักรซูลูมีบทบาทสำคัญมากในประวัติศาสตร์ของประเทศแอฟริกาใต้ โดยเฉพาะในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2344 - พ.ศ. 2444 (คริสต์ศตวรรษที่ 19-20) ในยุคแห่งการถือผิว ชาวซูลูถูกจัดให้เป็นประชาชนชั้น 2 และถูกดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรง ปัจจุบันชาวซูลูเป็นชนเผ่าที่เป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศแอฟริกาใต้และมีสิทธิเสรีภาพแห่งมนุษยชนเท่าเทียมกับประชาชนทุกเชื้อชาติและชนเผ่าในประเทศ
รกรากเดิม
แต่เดิมซูลู เป็นชนเผ่ากลุ่มน้อยที่อยู่ในตอนเหนือของควาซูลู-นาทาลปัจจุบัน ได้สถาปนาตนเองเป็นราชอาณาจักรขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 โดยซูลู คานโตมบฮีลี (Zulu kaNtombhele) ในภาษาซูลู คำว่า "ซูลู" แปลว่าสวรรค์ หรือท้องฟ้า ในสมัยนั้น พื้นที่ถูกครอบครองโดยชนเผ่าเล็กที่เรียกว่า "นูนิ" หลายกลุ่ม พวกนูนิได้ย้ายถิ่นฐานลงมาทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปแอฟริกามากกว่าพันปีมาแล้ว อาจเป็นไปได้ที่ได้มาถึงบริเวณที่เป็นประเทศแอฟริกาใต้ในปัจจุบันเมื่อประมาณ 800 ปี ก่อนคริสต์ศักราช หรือประมาณ 2800 ปีก่อน
การเกิดของราชอาณาจักรซูลูภายใต้ "ชากา"
ซูลูชากาเป็นโอรสนอกสมรสของพระเจ้า "เชนซานกาโนมา" กษัตริย์เผ่าซูลู เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2330 ชากาและพระมารดาถูกเนรเทศโดยเชนซานกาโนมา และไปลี้ภัยอยูใน "มเธทวา"(Mthethwa) ชากาได้ฝึกการสู้รบเพื่อเป็นนักรบภายใต้ "ดิงกิสวาโย" (Dingiswayo) หัวหน้าเผ่ามเธวา เมื่อเชนซานกาโนมาถึงแก่พิราลัย ดิงกิสวาโยจึงช่วยหนุนให้ชากาทวงสิทธิ์การเป็นกษัตริย์ของราชอาณาจักรซูลู
การขึ้นสู่บัลลังก์อันโชกเลือดของ "ดิงกาเน" (Dingane)
ดิงกาเน พระอนุชาต่างพระมารดาได้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากชากาโดยสมรู้ร่วมคิดกับ "มลางกานา" (Mhlangana) โอรสต่างพระมารดาอีกผู้หนึ่งเพื่อลอบปลงพระชนม์ หลังการปลงพระชนม์แล้ว ดิงกาเนก็ประหารชีวิตมลางกานาแล้วขึ้นครองบัลลังก์ พระราชกรณียกิจแรก ๆ ของพระองค์คือการประหารชีวิตพระราชวงศ์เป็นจำนวนมากเพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามแผ่นดิน ยกเว้น "มพันเด" (Mpande) พระอนุชาต่างพระมารดาอีกพระองค์หนึ่งซึ่งอ่อนแอไม่มีอันตรายในขณะนั้น
การประทะกับ "วูเทรกเกอส์" (Voortrekkers) กับการขึ้นสู่บัลลังก์ของ มพันเด
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2380 ปิเอต์ รีทีฟ หัวหน้าพวกวูเทรกเกอรส์ (นักบุกเบิกดินแดนแอฟริกา) ได้ขอเข้าเฝ้าพระเจ้าดิงกาเนที่พระตำหนักเพื่อเจรจาต่อรองเกี่ยวกับที่ดินของนักบุกเบิก และในเดือนพฤศจิกายน คาราวานเกวียนประมาณ 1,000 เล่มของพวกวูเทกเกอร์ได้เดินทางลงจากเขาดราเก็นสเบอร์ก จาก "ออเนจ์ฟรีสเตท" มาสู่ดินแดนซึ่งเป็นแคว้นควาซุลู-นาทาล ในปัจจุบัน
พระเจ้าดิงนาเกขอให้รีทรีฟและชาวคณะให้ช่วยนำฝูงปสุสัตว์ที่หัวหน้าเผ่าในบริเวณนั้นลักไปมาคืนให้ และรีทรีฟก็ได้รีบทำตามและส่งคืนให้ในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2381 และในวันรุ่งขึ้นก็ได้มีการลงนามในข้อตกลงโดยพระเจ้าดิงกาเนยอมมอบดินแดนฝั่งใต้ทั้งหมดของแม่น้ำ "ตูเลกา" จดกับแม่น้ำ "ซิมวูบุ" ให้แก่ชาววูเทรกเกอร์ การเฉลิมฉลองได้ตามมาโดยในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ คณะของรีทรีฟได้รับเชิญให้ร่วมเต้นระบำร่วมกันโดยให้วางอาวุธไว้ข้างหลัง ในขณะที่การร่ายรำกำลังสนุกถึงที่ ดิงเนเกได้ลุกขึ้นยืนกระโดดและตระโกนว่า "แบมบานิ อบา ทาคาติ" (ภาษาซูลูแปลว่า "ฆ่าพวกพ่อมด") รีทรีฟและพวกถูกจับตัวและนำไปประหารที่เนินเขาคามาติวาเน เป็นที่เชื่อกันว่าเหตุผลรีทรีฟและพวกถูกฆ่านั้นเนื่องมาจากการยักยอกไม่คืนวัวที่เรียกคืนมาให้ครบทั้งหมด ทหารของดิงกาเนได้โจมตีและฆ่าพวกวูเทกเกอร์รวมทั้งเด็กและสตรีไปประมาณ 500 คน บริเวณที่เกิดเหตุการณ์นี้ในปัจจุบันเรียกว่า "วีเนน" (ภาษาดัทช์แปลว่า "การร่ำไห้)
ชาววูเทกเกอร์ที่เหลือได้เลือกหัวหน้าใหม่ชื่อ แอนเดรียร์ส เปรโตรเรียส (Andries pretorius) และพระเจ้าดิงนาเกประสบกับการพ่ายแพ้ใน "การสู้รบแห่งแม่น้ำสายเลือด" เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม 2381 โดยการนำของกลุ่มนักสู้ 470 คนของนักบุกเบิกวูเทกเกอร์ที่เหลือที่นำโดยเปรโตรเรียส
หลังจากการพ่ายแพ้พระเจ้าดิงกาเนก็เผาพระตำหนักและอาคารบ้านเรือนหนีไปทางเหนือ มพันเด พระอนุชาต่างพระมารดาซึ่งได้รับการไว้ชีวิตจากพระเชษฐา 17,000 คน ร่วมกับเปรโตเรียสและพวกวูเทกเกอร์ไล่ล่าทำสงครามกับพระเจ้าดิงกาเน ซึ่งในที่สุดก็ถูกปลงพระชนม์ที่ชายเขตแดนสวาซิแลนด์ปัจจุบัน มพันเดจึงได้ขึ้นสู่บรรลังเป็นประมุขของชาติซูลูสืบต่อมา
การขึ้นสู่บัลลังก์ของพระเจ้าเคตช์วาโย
สืบเนื่องต่อจากการสู้รบกับดิงกาเน ในปี พ.ศ. 2382 ชาวอาณานิคมวูเทกเกอร์นำโดยเปรโตเรียสได้ก่อตั้ง "สาธารณรัฐบัวร์" แห่งนาตาเลียซึ่งตั้งอยู่ระหว่างทางใต้ของแม่น้ำตูเกลากับด้านตะวันตกของอาณานิคมอังกฤษที่ปอร์ตนาทาล (ปัจจุบันคือดุร์บาน) พระเจ้ามพันเดและเปรโตเรียสยังคงมีสัมพันธภาพที่ดีต่อกันอยู่ อย่างไรก็ดี ในปี พ.ศ. 2385 ได้เกิดสงครามระหว่างพวกบัวร์กับอังกฤษ มีผลให้อังกฤษผนวกนาตาเลียเข้าไว้ในอาณานิคม เป็นเหตุให้พระเจ้ามพันเดหันจำต้องไปเข้ากับฝ่ายอังกฤษและก็ได้มีสัมพันธไมตรีอันดีต่อกัน
ในปี พ.ศ. 2386 พระเจ้ามพันเดได้สั่งกำจัดพวกที่ถูกเข้าใจว่าเป็นอริในราชอาณาจักรของพระองค์ทำให้เกิดการเสียชีวิตมากมาย มีการอพยพลี้ภัยไปสู่ประเทศข้างเคียงรวมทั้งอาณานิคมนาทาลที่อยู่ในบังคับอังกฤษ พวกอพยพเหล่านี้หนีไปพร้อมกับฝูงปสุสัตว์ พระเจ้ามพันเดจึงสั่งกวาดล้างพื้นที่ข้างเคียงจนถึงจุดสูงสุดกลายเป็นการรุกรานสวาซีแลนด์ในปี พ.ศ. 2385 แต่ฝ่ายอังกฤษก็ใช้อิทธิพลกดดันให้มพันเดถอยออกไป ซึ่งพระองค์ก็ทำตามโดยดีในเวลาไม่ยาน
ถึงตอนนี้สงครามแย่งชิงบัลลังก์ได้เกิดขึ้นระหว่างพระโอรสสองพระองค์ของพระเจ้ามพันเด คือ เคตช์วาโย กับ มบูยาซี เหตุการณ์ถึงขีดสุดเมือ่ปี พ.ศ. 2395 ด้วยการสู้รบและการตายของมบูยาซ๊ จากนั้นเคตช์วาโย ก็ค่อยๆ ยึดอำนาจการบริหารจากพระราชบิดา เมื่อพระบิดาสิ้นพระชนม์ด้วยโรคชราเมื่อ พ.ศ. 2415 เคตช์วาโย ก็เสด็จขึ้นครองราชย์
สงครามอังกฤษ-ซูลู
ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2421 ผู้แทนของฝ่ายอังกฤษใด้ยื่นคำขาดให้กับหัวเผ่า 18 เผ่าย่อยที่ขึ้นอยู่กับเซ็ทช์วาโย เนื้อความสำคัญในคำขาดเป็นสิ่งที่พระเจ้าเคตช์วาโย รับไม่ได้ ฝ่ายอังกฤษจึงบุกข้ามแม่น้ำตูเกลาในปลายเดือนธันวาคม สงครามจึงได้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2422 ในตอนแรกของสงคราม ฝ่ายซูลูรบชนะอังกฤษใน "การสู้รบที่ไอแลนด์ลวานา" (Battle of Islandlwana) ในวันที่ 22 มกราคม แต่กลับมาพ่ายแพ้อย่างยับเยินในวันเดียวกันที่รอร์กดริฟ สงครามจบลงด้วยการพ่ายแพ้ของฝ่ายซูลูในวันที่ 4 กรกฎาคม
การแบ่งแยกและการสวรรคตของพระเจ้าเคตช์วาโย
พระเจ้าเคตช์วาโย ถูกจับได้ในเวลา 1 เดือนหลังสงครามและถูกเนรเทศไปอยู่ที่เมืองเคปทาวน์ อังกฤษจัดแบ่งแยกราชอาณาจักรซูลูออกเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ 13 อนุราชอาณาจักรแต่ละอนุราชอาณาจักรมีอำนาจในอาณาจักรของตนเอง ในเวลาไม่นานก็ได้เกิดความขัดแย้งกันขึ้นในระหว่างอนุราชอาณาจักรเหล่านั้น และในปี พ.ศ. 2425 พระเจ้าเคตช์วาโย ก็ได้เสด็จเยือนอังกฤษและได้รับพระราชวโรกาสจากสมเด็จพระนางเจ้าวิกตอเรียให้เข้าเฝ้าและพบปะกับบุคคลสำคัญของอังกฤษก่อนที่จะได้รับการยินยอมให้เสด็จกลับสู่การครองแผ่นดินซูลูแลนด์อีกครั้งหนึ่ง
ในปี พ.ศ. 2456 พระเจ้าเคตช์วาโยกลับได้รับมอบอำนาจให้ครอบครองเฉพาะอาณาเขตรอยต่อที่มีขนาดเล็กกว่าราชอาณาจักรเดิมของพระองค์เป็นอย่างมาก ในปลายปีนั้นพระเจ้าเคตช์วาโย ได้ถูกลอบทำร้ายโดยพวกซิบเฮบฮู หนึ่งใน 13 อนุราชอาณาจักรที่ได้รับการสนับสนุนจากพวกบัวร์ พระองค์ได้รับการบาดเจ็บและเสด็จสวรรคตในปีต่อมา ซึ่งสันนิษฐานว่าอาจเกิดจากการลอบวางยาพิษ พระโอรส คือ "ไดนูซูลู"พระชนมายุ 15 พรรษาได้ขึ้นครองราชแทน
14 มิถุนายน
วันที่ 14 มิถุนายน เป็นวันที่ 165 ของปี (วันที่ 166 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 200 วันในปีนั้น
โชยุราเม็ง
โชยุราเม็ง (醤油ラーメン) คือ ราเม็งที่ใช้โชยุเป็นน้ำซุป
ต้นกำเนิดของราเม็งชนิดนี้มาจาก ราเม็งโตเกียว ซึ่งเสิร์ฟที่ร้านไรไรกัง (来々軒) ในอาซากุสะ ในปี 1910  ในบรรดาราเม็งในญี่ปุ่น โชยุราเม็ง มีประวัติศาสตร์อันยาวนานเช่นเดียวกับชิโอราเม็ง โดยทั่วไปถ้าพูดว่า "ราเมน" บ่อยครั้งก็จะหมายถึงโชยุราเม็งนั่นเอง
ปฏิบัติการมึนเชิน
ปฏิบัติการมึนเชิน (Operaţiunea München) เป็นรหัสนามของโรมาเนียในความร่วมมือกันเพื่อการรุกรานของเยอรมัน-โรมาเนียในช่วงเยอรมันเข้ารุกรานสหภาพโซเวียตในสงครามโลกครั้งที่สอง กับเป้าหมายหลักเพื่อยึดกลับคืนดินแดนเบสซาราเบีย ทางตอนเหนือของบูโควิน่า และ Hertsa ที่ต้องจำใจยอมยกให้โดยโรมาเนียแก่สหภาพโซเวียตเมื่อปีก่อน (เบสซาราเบียและทางตอนเหนือของบูโควิน่าภายใต้โซเวียตยึดครอง) ปฏิบัติการได้ดำเนินการเสร็จสิ้นหลัง 24 วันของการสู้รบ การก่อตั้งกองทัพฝ่ายอักษะได้รวมถึงกองทัพที่ 3 และกองทัพที่ 4 ของโรมาเนียและกองทัพที่ 11 ของเวร์มัคท์ การรุกรานครั้งนี้ได้มีผลตามมาด้วยการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ประชากรชาวยิวในเบสซาราเบีย
รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงของทูพีเอ็ม
รายชื่อรางวัลที่ทูพีเอ็มได้รับ (List of awards and nominations received by 2PM)เป็นการรวบรวมรางวัลต่างๆทั้งหมดที่วงทูพีเอ็ม บอยแบนด์สัญชาติเกาหลีได้รับ นับตั้งแต่การเดบิวต์ครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2551 ซึ่งรายชื่อรางวัลนี้ยังรวมไปถึงรางวัลทางด้านภาพลักษณ์ การจัดอันดับต่างๆ รวมถึงผลการโหวตที่วงทูพีเอ็มได้รับ
ชิโอราเม็ง
ชิโอราเม็ง (塩ラーメン) เป็นราเม็งญี่ปุ่นที่ใส่เส้นราเม็งที่ต้มในน้ำซุปที่ทำจากดาชิที่ปรุงรสด้วยเกลือ
น้ำซุปจะมีลักษณะใส ไม่ขุ่นเนื่องจากไม่เดือดรุนแรงเหมือนอย่างในทงกตสึราเม็ง
วงศ์ผักเบี้ย
วงศ์ผักเบี้ย หรือ Portulacaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกประกอบด้วย 20 สกุล และประมาณ 500 สปีชีส์ มีทั้งไม้ล้มลุกและไม้พุ่ม มีความหลากหลายในซีกโลกใต้ ตั้งแต่แอฟริกา ออสเตรเลีย และอเมริกาใต้ มีลักษณะคล้ายกับวงศ์ Caryophyllaceae ต่างกันที่กลีบเลี้ยงเท่านั้น
ระบบ APG II system จัดให้อยู่ในอันดับ Caryophyllales ในกลุ่มพืชใบเลี้ยงคู่แท้แกน และได้ย้ายหลายสกุลไปยังวงศ์ Montiaceae, Didiereaceae, Anacampserotaceae และ Talinaceae ทำให้ในปัจจุบันมีเพียงสกุลเดียวคือ Portulaca
โรงพยาบาล 57357
โรงพยาบาล 57357 (مستشفى 57357; 57357 Hospital) ตั้งอยู่ ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ ซึ่งเป็นหนึ่งในโรงพยาบาลที่เชี่ยวชาญด้านโรคมะเร็งเด็ก ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก การระดมทุนสำหรับโรงพยาบาล ประกอบด้วยเทศกาลระดมทุนที่มีผู้เข้าร่วมเป็นจำนวนมาก โดยเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1998 และมีเป้าหมายเปิดดำเนินงานขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2003 แต่ในที่สุด ก็ได้มีการเปิดดำเนินงานจริงในปี ค.ศ. 2007
สำหรับหมายเลข 57357 นั้น เป็นหมายเลขบัญชีธนาคารที่จะรับบริจาคจากประชาชนในการสร้างโรงพยาบาล
ปลาฉลามแนวปะการัง
ปลาฉลามแนวปะการัง หรือ ปลาฉลามปะการัง (Reef sharks, Requiem sharks) เป็นสกุลของปลาฉลามสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinidae) ใช้ชื่อสกุลว่า Carcharhinus (/คา-คา-ไร-นัส/)
เป็นปลาฉลามที่ว่ายหากินอยู่บริเวณผิวน้ำและตามแนวปะการังเป็นหลัก จึงมักเป็นปลาฉลามที่เป็นที่รู้จักดีและพบเห็นได้บ่อยที่สุดในทะเล จากการศึกษาของนักวิทยาศาสตร์ที่ออสเตรเลียพบว่า ปลาฉลามกลุ่มนี้มีประโยชน์ในเชิงนิเวศวิทยา คือ ช่วยรักษาแนวปะการังและปะการังให้ดำรงยั่งยืนอยู่ได้ เนื่องจากเป็นสัตว์นักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร จึงเป็นตัวควบคุมนักล่าระดับกลางที่กินปลาขนาดเล็กที่มีประโยชน์ต่อปะการัง และดูแลปะการังให้เจริญเติบโต โดยพบจากการศึกษาว่า น่านน้ำแถบเกรตแบร์ริเออร์รีฟ คือ แถบตะวันตกเฉียงเหนือมีจำนวนปลาฉลามกลุ่มนี้มากกว่าน่านน้ำแถบตะวันออกเฉียงเหนือ ปะการังในแถบที่พบปลาฉลามกลุ่มนี้มากจะเจริญเติบโตมากขึ้นรวมถึงการฟื้นตัวจากภาวะปะการังฟอกขาวก็เร็วกว่าด้วย
เป็นปลาฉลามที่ใช้เวลาอุ้มท้องนานประมาณ 8–12 เดือน มีลูกครั้งละ 10–40 ตัว ออกลูกเป็นตัว โดยอาจจะมีการกินกันเองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ เข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ด้วยอายุอย่างน้อยที่สุด 4–5 ปี
พบทั้งหมด 32 ชนิด โดยมี ปลาฉลามครีบดำ (C. melanopterus) เป็นชนิดต้นแบบ
ภาณุพงศ์ สิงหรา ณ อยุธยา
พลตำรวจเอก ภาณุพงศ์ สิงหรา ณ อยุธยา เลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงาน (ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง) รองเลขาธิการนายกรัฐมนตรี ฝ่ายการเมือง อดีตที่ปรึกษาศูนย์อำนวยการรักษาความสงบเรียบร้อย ในรัฐบาล ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ อดีตว่าที่ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ อดีตผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค5 อดีตกรรมการ บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน) อดีตที่ปรึกษาสัญญาบัตร 10 (สบ. 10) สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2495 จบการศึกษาจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จปริญญาตรี รัฐประศาสนศาสตร์จากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ (นรต.) รุ่นที่ 28 ร่วมรุ่นกับ พล.ต.อ.ปานศิริ ประภาวัต และ พล.ต.อ.วิเชียร พจน์โพธิ์ศรี อดีตผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) และปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตราชองครักษ์พิเศษ
ในปี พ.ศ. 2547 เป็นผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 5 มีผลงานเด่นคือ การกวาดล้างยาเสพติดและอาชญากรรม ในพื้นที่ภาคเหนือ จนได้รับรางวัลจาก สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด (ป.ป.ส.) ให้เป็นองค์กรยอดเยี่ยมป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ประจำปี พ.ศ. 2548
แต่จากผลงานด้านนี้ ทำให้ถูกบางส่วนมองว่าเป็นไปเพื่อรับใช้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ซึ่งมีนโยบายทำสงครามกับยาเสพติด
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ในรัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้เลื่อนขึ้นเป็น ผู้ช่วย ผบ.ตร.รับผิดชอบฝ่ายปราบปราม มีผลงานคดีสำคัญระดับชาติต่าง ๆ
จนกระทั่งในต้นปี พ.ศ. 2553 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นที่ปรึกษา สบ.10 ซึ่งมีสถานะเทียบเท่ารอง ผบ.ตร. อีกคน มีหน้าที่รับผิดชอบกองบัญชาการตำรวจนครบาล (บช.น.), กองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลาง (บช.ก.), สำนักงานพิสูจน์หลักฐานตำรวจ และสถาบันนิติเวชวิทยา ซึ่งถือเป็นหน่วยงานที่สำคัญของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยมีผลงานสำคัญ คือเป็นผู้ดูแลและเจรจากับแกนนำของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ  หรือ นปช. ในการชุมนุมเมื่อต้นปี พ.ศ. 2553 ทำให้ถูกจับตามองว่าอาจเป็นผู้ได้รับเสนอชื่อเป็น ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) คนใหม่ หลังจากที่ พล.ต.อ.ปทีป ตันประเสริฐ รักษาการ ผบ.ตร. ที่จะเกษียณอายุราชการไปในปลายเดือนกันยายน พ.ศ. 2553 แต่ท้ายที่สุด ตำแหน่งนี้ก็ตกเป็นของ พล.ต.อ.วิเชียร ไปในที่สุด แต่ทาง พล.ต.อ.ภาณุพงศ์ ก็ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ
วัดตาลเอน
วัดตาลเอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลตาลเอน อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ภาณุพงศ์ สิงหรา ณ อยุธยา
ชีวิตส่วนตัว พล.ต.อ.ภาณุพงศ์มีชื่อเล่นว่า "อ๊อด" ทำให้สื่อมวลชนบางครั้งเรียกชื่อว่า "บิ๊กอ๊อด" และได้รับฉายาเมื่อปลายปี พ.ศ. 2553 ว่า "อ๊อด ตามเสียงบึ้ม" จากการที่รับผิดชอบคดีลอบวางระเบิดหลายต่อหลายครั้งในรอบปีนั้น
วัดตาลเอน
วัดตาลเอนมีการปฏิบัติธรรมซึ่งได้นำแนวทางการสอนของพระธรรมสิงหบุราจารย์ (จรัญ ฐิตธมฺโม) แนวทางการปฏิบัติจะเป็นการฝึกแบบสติปัฏฐาน 4 (พอง-ยุบ)วัดตาลเอนเป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา แห่งที่ 15 มีพระครูวิสุทธิ์ภาวนาประสิทธิ์ วิ.(จิรยุทธ์ อธิฉนฺโท) เป็นเจ้าอาวาส
ภาณุพงศ์ สิงหรา ณ อยุธยา
ในปี พ.ศ. 2557 คณะรักษาความสงบแห่งชาติ เรียกเขาไปรายงานตัว ตามคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 2/ 2557
วัดตาลเอน
วัดตาลเอนเป็นวัดเก่าแก่สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี สันนิษฐานว่าสร้างโดยเจ้าเทพศักดิ์ ตามเอกสารหลักฐานของสำนักงานพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่า วัดตาลเอนทำการสร้างบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2360 สมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2371
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานเก่าแก่ในอุโบสถที่เป็นศิลปะอยุธยา เจดีย์หลังองค์อุโบสถ เจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ หลวงพ่อกลับ พระพุทธรูปสมัยกรุงศรีอยุธยา รัชสมัยพระเจ้าปราสาททอง ประดิษฐาน ณ ศาลา 80 ปี
สถานที่ของสำนักปฏิบัติธรรมวัดตาลเอนแยกออกเขตวัดอย่างชัดเจนโดยตั้งอยู่คนละฝั่งถนน ประกอบด้วย อาคารปฏิบัติธรรม อาคารที่พัก โรงอาหาร โรงครัว รวมทั้งร้านสวัสดิการ ในส่วนของฝั่งวัดยังคงมีความเป็นธรรมชาติประกอบด้วยความร่มรื่นของแมกไม้ มีความสัปปายะต่อการปฏิบัติธรรม ซึ่งผู้ปฏิบัติธรรมสามารถขออนุญาตข้ามมาใช้เป็นสถานที่ปฏิบัติได้ในบางโอกาส
วงศ์เล็บครุฑ
วงศ์เล็บครุฑ หรือ Araliaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอก ประกอบด้วย 254 สปีชีส์ มีทั้งไม้ยืนต้น ไม้พุ่ม และไม้ล้มลุก แบ่งเป็น 2 วงศ์ย่อย ใบมักเป็นใบประกอบรูปฝ่ามือ ดอกช่อ ดอกย่อยขนาดเล็กอยู่ในช่อขนาดใหญแบบพานิเคิล
ยุทธการที่อูมัญ
ยุทธการที่อูมัญ (15 กรกฏาคม – 8 สิงหาคม ค.ศ. 1941) เป็นการโอบล้อมของเยอรมันและพันธมิตรต่อกองทัพโซเวียตที่ 6 และ 12 ภายใต้การบัญชาการของพลโท I. N. Muzyrchenko และพลตรี P. G. Ponedelin เหตุการณ์ตามลำดับ-เมืองอูมัญทางตอนใต้ในช่วงการเริ่มต้นของปฏิบัติการการรุกของกองทัพเยอรมันกลุ่มใต้ภายใต้การนำของจอมพลแกร์ด ฟอน รุนด์ชเตดท์ เป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการบาร์บารอสซาบนแนวรบด้านตะวันออก ในสงครามโลกครั้งที่สอง
การสู้รบครั้งนี้ได้เกิดขึ้นในช่วงปฏิบัติการป้องกันเคียฟ ในช่วงระหว่างส่วนหนึ่งของแนวรบตะวันตกเฉียงใต้ของกองทัพแดงได้ทำการปกป้องสะพาน Southern Bug และถนนรางรถไฟทางยุทธศาสตร์ระหว่างโอเดสซาและสโมเลนสค์ และส่วนหนึ่งของกองทัพพันเซอร์ที่ 1 ในยูเครนตะวันตกในช่วงหลังของการรุกจากโปแลนด์ตอนใต้ไปยังคาบสมุทรไครเมีย
เทศมณฑลแฟรอชแบนด์
แฟรอชแบนด์ เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน โดยมีแฟรอชแบนด์เป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 38,679 คนใน 8,474 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 2 อำเภอคือ อำเภอกลางและอำเภอเดฮ์แรม และมีเมืองเพียง 3 เมืองคือแฟรอชแบนด์, นูจีน และเดฮ์แรม
ประเทศสเปนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศสเปน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสเปนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 85 คน ใน 24 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสเปนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 3 เหรียญเงิน และ 5 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 9 เหรียญ
สารไทย
สารไทย (Santhai) เป็นวิดีโอเกมประเภทอาร์พีจี แบบ 2 มิติ สารไทยผลิตและพัฒนาโดยฮาร์ดเวิร์คเกอร์สตูดิโอ สารไทยเป็นเกมที่แสดงถึงเอกลักษณ์และลักษณะของความเป็นไทยได้เป็นอย่างดี โดยเกมจะดำเนินไปด้วยตัวละครหลักที่ผู้เล่นควบคุมจนมีการเจริญเติบโตและการพัฒนาทักษะไปตามระยะเวลา โดยภายในเกมมีการตกปลา การแต่งงาน การบวช การทำบุญตักบาตร การทำภารกิจ (เควส) การล่ามอนสเตอร์ ฯลฯ ซึ่งสารไทยเป็นเกมที่มีลักษณะคล้ายกับเกมเมเปิลสตอรีและโกสต์ออนไลน์มาก
รายชื่อภาค
ชุดสารไทยภาคแรก
ชุดสารไทยภาคสอง
Santhai Mobile
ทั้งนี้เกมสารไทย 2 ยังได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในเกมส่งเสริมวัฒนธรรมไทย ที่มีโอกาสจัดแสดงในนิทรรศการเกมดี ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานไทยแลนด์เกมโชว์ 2009 มหกรรมเด็กเล่นเกมครั้งที่ 3 ที่จัดขึ้นในศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ช่วงเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ด้วยเช่นกัน
วัดหทัยนเรศวร์
วัดหทัยนเรศวร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลายา อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม
วัดหทัยนเรศวร์รสร้างเป็นสำนักสงฆ์ เมื่อ พ.ศ. 2532 คุณหญิงสมนึก เปรมวัฒนะ พร้อมด้วยบุตรธิดา ได้มีจิตศรัทธายกที่ดิน จำนวน 5 ไร่ 40 ตารางวา ถวายให้หลวงพ่อท่านเจ้าคุณพระโสภณสมาธิคุณ (เผื้อง ปิยธมฺโม ป.ธ.5) อดีตเจ้าอาวาสวัดเจ้ามูล เพื่ออุทิศเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนเรศวรมหาราช จึงได้ตั้งชื่อว่า สำนักสงฆ์หทัยนเรศวร์ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2536 ได้ดำเนินการซื้อที่ขยายที่พักสงฆ์ เพิ่มเติมอีก 1 ไร่เศษ เพื่อให้ครบ 6 ไร่ ถูกต้องตามพระราชบัญญัติปกครองคณะสงฆ์ปี พ.ศ. 2505 และเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2546 ได้มีความเห็นชอบจากมหาเถรสมาคม สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ จึงประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า "วัดหทัยนเรศวร์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2549 ชื่อของวัดมีความหมายว่า "เป็นดวงหทัยของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช"
ซุ้มประตูวัดด้านหน้าจะมีรูปปั้นไก่ตัวใหญ่ 2 ตัว ยืนอยู่ทั้งด้านซ้ายและขวา อุโบสถลอยฟ้า คือตัวอุโบสถอยู่ที่ชั้น 2 ส่วนที่ชั้นล่างก็ใช้พื้นที่ว่างให้เป็นประโยชน์ โดยใช้เป็นสำนักงาน และห้องอเนกประสงค์ เพื่อทำกิจกรรมต่าง ๆ ของทางวัด วิหารสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งอยู่ด้านข้างของอุโบสถ ด้านนอกวิหารมีพระบรมรูปของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช มีรูปปั้นไก่หลากหลายขนาดเรียงรายอยู่ ด้านหลังเป็นภาพเขียนสี เรื่องราวในวันประกาศอิสรภาพของกรุงศรีอยุธยา โดยสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทรงหลั่งทักษิโณทกลงเหนือแผ่นดินเมืองแครง เพื่อประกาศตัดขาดไมตรีกับกรุงหงสาวดี เจดีย์ที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ จากประเทศศรีลังกา ส่วนชั้นล่างจัดทำเป็นห้องสมุดและมีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ นอกจากนี้ก็ยังเป็นศูนย์การเรียนรู้ชุมชน ของ กศน. ตำบลศาลายา อีกด้วย
เครื่องเรือน
เครื่องเรือน (furniture) เป็นสิ่งของที่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ที่อาจรองรับการใช้งานของร่างกายมนุษย์ (เช่นเครื่องเรือนการนั่งและเตียงนอน) หรือมีไว้สำหรับเก็บของ หรือเก็บวัตถุทางแนวตั้งเหนือพื้นผิวของพื้นดิน เครื่องเรือนสำหรับเก็บของมักมีประตู บานเลื่อน และชั้นเก็บของ ที่อาจเก็บของชิ้นเล็ก ๆ อย่างเสื้อผ้า อุปกรณ์ หนังสือ ข้าวของเครื่องใช้
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว
วงศ์ปลาหัวตะกั่ว (Killifish, Rivuline, Egg-laying toothcarp) เป็นวงศ์ของปลาน้ำจืดและน้ำกร่อยขนาดเล็ก อยู่ในอันดับ Cyprinodontiformes อันเป็นอันดับเดียวกับวงศ์ปลาสอดหรือปลาหางนกยูง (Poeciliidae) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Aplocheilidae (/แอ็พ-โล-ไคล-อิ-ดี้/)
มีรูปร่างโดยรวมป้อมสั้น ปากแหลม ปากบนยืดหดได้ดี นัยน์ตาโตและอยู่ส่วนบนของหัว ครีบท้องอยู่ใกล้กับครีบก้น เส้นข้างลำตัวไม่สมบูรณ์และปรากฏให้เห็นเฉพาะบริเวณเหนือครีบอก ครีบหลังอยู่ใกล้กับครีบหาง ครีบก้นใหญ่ ครีบหางปลายกลมมน
เป็นปลาขนาดเล็ก มีขนาดความยาวเต็มที่ไม่เกิน 10 เซนติเมตร มักอาศัยอยู่รวมเป็นฝูงบริเวณผิวน้ำ โดยหากินแมลงน้ำ เช่น ลูกน้ำ, ไรแดง เป็นอาหาร
เป็นปลาที่มีสมาชิกในวงศ์มากมาย หลายสกุล หลายร้อยชนิด จึงแบ่งออกได้เป็น 2 วงศ์ย่อย (ดูในตาราง)
พบกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวาง โดยพบตั้งแต่ทวีปอเมริกาเหนือจนถึงอเมริกาใต้, แอฟริกา, เอเชียใต้, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงอินโดนีเซีย สำหรับในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวเท่านั้น คือ ปลาหัวตะกั่ว (Aplocheilus panchax) พบได้ในทุกแหล่งน้ำทั่วประเทศ
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยมีชื่อเฉพาะในวงการปลาสวยงามว่า "คิลลี่ฟิช"
ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย
ฟุตบอลทีมชาติอินโดนีเซีย (Tim Nasional Sepak Bola Indonesia) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศอินโดนีเซีย ภายใต้การควบคุมของสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซีย อินโดนีเซียเป็นชาติแรกในทวีปเอเชียที่เคยร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเล่นในฟุตบอลโลก 1938 แต่ในขณะนั้นยังลงเล่นในฐานะตัวแทนของ ดัตช์อีสต์อินดีส์ ซึ่งเป็นชื่อของอินโดนีเซียในช่วงที่เป็นเมืองขึ้นของเนเธอร์แลนด์ และยังไม่เคยเข้าร่วมฟุตบอลโลกในฐานะประเทศเอกราชจนถึงปัจจุบัน
อินโดนีเซียไม่ค่อยประสบความสำเร็จในการแข่งขันระดับทางการเท่าไรนัก พวกเขาเคยเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนเพียงครั้งเดียวใน ค.ศ. 1956 และเข้าร่วมรายการเอเชียนคัพ 4 ครั้งแต่ยังไม่เคยผ่านรอบแบ่งกลุ่ม และคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว และในระดับภูมิภาค อินโดนีเซียเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 6 ครั้ง แต่ยังไม่เคยได้แชมป์ อินโดนีเซียมีคู่แข่งคือชาติต่าง ๆ ในสหพันธ์ฟุตบอลอาเซียน โดยเฉพาะมาเลเซีย เนื่องจากเหตุผลทางการเมืองและวัฒนธรรม
ประวัติ
ในยุคแรก ทีมฟุตบอลอินโดนีเซียลงแข่งขันในนาม ดัตช์อีสต์อินดีส์ เนื่องจากหมู่เกาะในภูมิภาคทั้งหมดของอินโดนีเซียในยุคนั้นเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ การแข่งขันนัดแรกที่มีการบันทึกไว้คือการพบทีมชาติสิงคโปร์ในเกมกระชับมิตร ณ กรุงจาการ์ตา ในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1921 และดัตช์อีสต์อินดีส์ชนะด้วยผลประตู 1–0 ตามด้วยการพบกับออสเตรเลียใน ค.ศ. 1928 (ชนะ 2–1) และเสมอกับทีมจากเซี่ยงไฮ้ (4–4) ในอีกสองปีต่อมา
ใน ค.ศ. 1934 ทีมฟุตบอลของเกาะชวา เป็นตัวแทนของอีสต์อินดีส์ในการแข่งขันกีฬาตะวันออกไกล ที่ประเทศฟิลิปปินส์และคว้าอันดับสองได้ โดยชนะทีมชาติญี่ปุ่นด้วยผลประตูถึง 7–1 ในนัดแรก ตามด้วยการแพ้จีน (0–2) และเจ้าภาพอย่างฟิลิปปินส์ (2–3) และแม้การแข่งขันครั้งนี้จะไม่ได้รับการบันทึกโดยสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซีย ทว่าระบบการให้คะแนน Elo ถือว่าเป็นการแข่งขันทางการครั้งแรกของทีมอินโดนีเซีย และทีมดัตช์อีสต์อินดีส์ถือเป็นทีมฟุตบอลทีมแรกของเอเชียที่ได้ร่วมเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย โดยเข้าร่วมฟุตบอลโลก 1938 ที่แร็งส์ ประเทศฝรั่งเศส ภายหลังจากญี่ปุ่นสละสิทธิ์แข่งขันในรอบคัดเลือก และพวกเขาได้ลงแข่งขันเพียงนัดเดียวโดยแพ้ต่อฮังการีขาดลอย 0–6
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สองและการปฏิวัติอินโดนีเซีย ประเทศได้ปลดแอกจากการเป็นอาณานิคมเนเธอร์แลนด์ อินโดนีเซียได้มีทีมฟุตบอลของตนเองอย่างเป็นทางการ และเข้าร่วมการแข่งขันรายการสำคัญคือโอลิมปิกฤดูร้อน 1956 ที่เมลเบิร์น พวกเขาเสมอสหภาพโซเวียต 0–0 และแพ้ 0–4 ในนัดแข่งใหม่ และนั่นเป็นการแข่งขันในโอลิมปิกครั้งเดียวของพวกเขา ถัดมา พวกเขาแข่งขันในฟุตบอลโลก 1958 รอบคัดเลือก เอาชนะจีนในรอบแรก ก่อนจะขอถอนตัวไม่แข่งขันกับอิสราเอลในรอบต่อมาด้วยเหตุผลทางการเมือง และอินโดนีเซียคว้าเหรียญทองแดงในเอเชียนเกมส์ 1958 ที่โตเกียว เอาชนะอินเดีย 4–1 และทีมเริ่มมีการพัฒนาขึ้น โดยสามารถเสมอกับทีมจากยุโรปอย่างเยอรมนีตะวันออก 2–2 ในเกมกระชับมิตร และพวกเขาเริ่มประสบความสำเร็จมากขึ้นด้วยการชนะการแข่งขันเมอร์เดก้า ทัวร์นาเมนท์ 3 สมัย ซึ่งเป็นรายการพิเศษที่จัดขึ้นในมาเลเซียเพื่อรำลึกถึงวันประกาศอิสรภาพ และยังได้แชมป์ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพ ซึ่งจัดขึ้นเป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 1968 ชนะพม่า 1–0
อินโดนีเซียกลับมาแข่งขันฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกอีกครั้งใน ค.ศ. 1974 แต่ตกรอบแรก โดยชนะเพียงนัดเดียวจากหกนัด และตกรอบแรกอีกครั้งในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1978 โดยชนะได้เพียงนัดเดียวจากสี่นัดต่อสิงคโปร์ ก่อนจะทำผลงานได้ดีขึ้นในรอบคัดเลือก ค.ศ. 1982 ชนะได้สองนัด พวกเขามีผลงานที่ดีที่สุดในขณะนั้นด้วยการผ่านเข้ารอบคัดเลือกรอบที่สอง ฟุตบอลโลก 1986 ด้วยผลงานชนะ 4 นัด เสมอ 1 นัด และแพ้ 1 นัดในรอบแรก ก่อนจะแพ้ทีมใหญ่อย่างเกาหลีใต้ในรอบที่สอง ตามด้วยการเข้าถึงรอบรองชนะเลิศเอเชียนเกมส์ 1986 ที่กรุงโซล โดยเอาชนะสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย แต่ไปแพ้เกาหลีใต้ในนัดต่อมา และแพ้คูเวตในนัดชิงอันดับสาม แต่อินโดนีเซียประสบความสำเร็จในระดับภูมิภาคเป็นครั้งแรกด้วยการคว้าเหรียญทองสองสมัยในซีเกมส์ 1987 (ชนะมาเลเซีย 1–0) และ 1991 (ชนะจุดโทษไทย) แต่ล้มเหลวในฟุตบอลโลก 1990 และ 1994 ในรอบคัดเลือกด้วยการชนะนัดเดียวจากหกนัดในทั้งสองครั้ง
ในช่วงทศวรรษ 2000 ทีมเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนได้ถึง 4 ครั้ง แต่ได้เพียงรองแชมป์ทั้งหมด ต่อมาใน ค.ศ. 2012 สมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้รับคำเตือนในกรณีการแบ่งแยกการแข่งขันลีกภายในประเทศ โดยมีการแบ่งการแข่งขันเป็น ลีกาซาตู ซึ่งไม่ได้รับการรับรองสถานะจากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศและสมาคมในขณะนั้น และการแข่งขันอินโดนีเซียนพรีเมียร์ลีก คณะกรรมการกีฬาแห่งชาติ (KONI) สนับสนุนให้สมาคมแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าวร่วมกับคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติของอินโดนีเซีย และประธานคณะกรรมการกีฬาแห่งชาติกล่าวว่าจะเข้าควบคุมการบริหารสมาคมหากสมาคมไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ ฟีฟ่ายังไม่มีท่าทีที่ชัดเจนในขณะนั้นว่าจะมีโทษแบนต่อทีมชาติอินโดนีเซียและสมาคมหรือไม่
ในวันที่ 20 มีนาคม 2012 ฟีฟ่าแถลงว่าสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้และฟีฟ่าจะนำเรื่องนี้เข้าสู่วาระการประชุมสภาเพื่อหาข้อสรุป และฟีฟ่าได้ขยายเวลาการแก้ปัญหาให้แก่สมาคมไปจนถึงเดือนมิถุนายน หากไม่สำเร็จ คดีนี้จะถูกส่งต่อไปยังคณะกรรมการฉุกเฉินของฟีฟ่าเพื่อระงับการแข่งขัน และมีการกำหนดเส้นตายใหม่อีกครั้งเป็นวันที่ 1 ธันวาคม 2012 และในช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายก่อนครบกำหนด คณะกรรมการหลักสามในสี่คนของสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้ลาออกจากตำแหน่ง เนื่องจากผิดหวังในการจัดการแก้ปัญหาของสมาคม อย่างไรก็ตาม ฟีฟ่าแถลงว่าจะกำหนดบทลงโทษทีมชาติอินโดนีเซียภายหลังจากเสร็จสิ้นฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2012 ซึ่งอินโดนีเซียตกรอบแบ่งกลุ่ม
ใน ค.ศ. 2013 ดจฮาร์อาริฟิน ฮูซิน ประธานของสมาคมฟุตบอลได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับ La Nyalla Mahmud Mattalitti ผ่านสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ส่งผลให้การแข่งขัน ลีกาซาตู ถูกควบคุมโดยคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติของอินโดนีเซีย จนกว่าจะมีการก่อตั้งการแข่งขันรายการใหม่ หมายความว่า ผู้เล่นจากลีกาซาตูสามารถร่วมแข่งขันในนามทีมชาติชุดใหญ่ได้ และสมาคมได้เรียกผู้เล่นจากทั้งสองลีก (ลีกาซาตู และพรีเมียร์ลีก) ในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2015 รอบคัดเลือก
เมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2013 สมาคมฟุตบอลได้จัดการประชุมที่กรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ร่วมกับตัวแทนของคณะกรรมการฟุตบอลแห่งชาติ ในการประชุมดังกล่าวประกอบไปด้วย 4 วาระสำคัญได้แก่ การรวมตัวของสองลีก; การแก้ไขกฎเกณฑ์ของสมาคม; การคืนสถานะของสมาชิกคณะกรรมการบริหารสมาคมที่ถูกไล่ออก และข้อตกลงของทุกฝ่ายในบันทึกความเข้าใจที่ลงนามร่วมกัน ราฮ์มัด ดาร์มาวัน ทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนรักษาการทีมชาติชุดใหญ่ โดยมี แจ็คเซน เอฟ. ติอาโก เพื่อนสนิทของเขาเป็นผู้ช่วย และอินโดนีเซียแพ้ต่อซาอุดีอาระเบีย 1–2 ในเอเชียนคัพรอบคัดเลือก พวกเขาได้ประตูจาก โบอาส โซลอซซา
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 สมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียได้รับโทษโดยถูกสั่งระงับการแข่งขันทุกรายการของฟีฟ่า สืบเนื่องจากการแทรกแซงของรัฐบาลในการจัดการแข่งขันลีกซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังมาหลายปี โทษแบนดังกล่าวมีผลบังคับใช้ทันที ส่งผลให้อินโดนีเซียถูกตัดสิทธิ์การแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก และเอเชียนคัพ 2019 รอบคัดเลือก ยิ่งไปกว่านั้น ฟีฟ่ายังมีบทลงโทษเพิ่มเติม สืบเนื่องจากข้อพิพาทระหว่างรัฐบาลท้องถิ่นและสมาคมฟุตบอลอินโดนีเซียส่งผลให้มีการยกเลิกการแข่งขันในประเทศ ทว่าบทลงโทษดังกล่าวถูกยกเลิกในการประชุมสามัญครั้งที่ 66 ของฟีฟ่า อินโดนีเซียยังได้รับสิทธิ์แข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียน 2016 ซึ่งพวกเขาเข้าชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่ 5 แต่ก็แพ้ทีมชาติไทยอีกครั้ง