cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยุทธนาวีที่ซาลามิส
ยุทธนาวีที่ซาลามิสกลายเป็นการรบที่มีความสำคัญต่ออารยธรรมกรีกในระดับเดียวกับ ยุทธการที่มาราธอน และยุทธการที่เทอร์มอพิลี โดยเป็นจุดเปลี่ยนของสงครามกรีก-เปอร์เซีย หลังยุทธการซาลามิส คาบสมุทรเพโลพอนนีสและอารยธรรมกรีก ก็ปลอดภัยจากการรุกรานของเปอร์เซีย ในขณะที่อาณาจักรเปอร์เซียต้องสูญเสียทรัพยากรมหาศาล ขวัญกำลังใจตกต่ำ และเสียความน่าเกรงขาม  หลังการศึกในยุทธการที่พลาตีอา (Πλάταια) และยุทธการที่มิกาลี (Μυκάλη) ทัพของเปอร์เซียก็ไม่เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป ฝ่ายพันธมิตรกรีกจึงรุกกลับได้ และยังส่งผลให้อาณาจักรมาเซดอนลุกฮือเพื่อปลดแอกตนเองจากการปกครองของเปอร์เซีย โดยเธรซ หมู่เกาะในทะเลอีเจียน และไอโอเนีย จะทยอยหลุดจากความควบคุมของเปอร์เซียในอีกสามสิบปีต่อมา เนื่องจากการเกิดขึ้นของสันนิบาตดีเลียนภายใต้การนำโดยเอเธนส์
ยุทธนาวีที่ซาลามิสจึงนับว่าเป็นการเปลี่ยนสมการของอำนาจให้มาอยู่ที่ฝ่ายกรีก โดยลดอำนาจของจักรวรรดิเปอร์เซียในทะเลอีเจียนลงอย่างเฉียบพลัน พร้อม ๆ กับเป็นจุดเริ่มต้นของยุคแห่งความมั่งคั่ง และความเป็นมหาอำนาจทางทะเลของจักรวรรดิเอเธนส์
ฝ่ายกรีก
จำนวนเหล่านี้เป็นเรือ trireme; จำนวนในวงเล็บเป็นเรือ penteconter (fifty-oared galleys)
ฝ่ายจักรวรรดิอะคีเมนิด
จำนวนที่เฮอรอโดทัสระบุไว้มีดังนี้:
ยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ
ยุทธนาวีช่องแคบสึชิมะ (Цусимское сражение, Tsusimskoye srazheniye), หรือที่รู้จักกันในชื่อ ยุทธนาวีทะเลญี่ปุ่น (ญี่ปุ่น: 日本海海戦, นิฮงไก-ไกเซ็ง) เป็นการรบทางทะเลครั้งสุดท้ายระหว่างกองเรือของจักรวรรดิรัสเซียและจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น โดยที่กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นสามารถมีชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือกองเรือรัสเซีย นับว่าเป็นยุทธนาวีหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่สร้างความอับยศแก่กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซียอย่างยิ่ง และยังเป็นยุทธนาวีที่มีการนำระบบวิทยุโทรเลขมาใช้ในการรบทางทะเลเป็นครั้งแรก
บทนำ
จักรวรรดิรัสเซียที่ต้องทำสงครามกับญี่ปุ่นอยู่แรมปี และตลอดมารัฐบาลแห่งพระเจ้าซาร์ที่กรุงมอสโก ต้องคอยรับแต่ข่าวการรบที่ฝ่ายตนเองเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอยู่เสมอๆ ในที่สุด ตุลาคม ค.ศ. 1904 จักรพรรดิซาร์นีโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย จึงส่งกองเรือบอลติกที่ประจำอยู่ที่ยุโรปมาสนับสนุนกองเรือตะวันออก กองเรือบอลติก (หรือ กองเรือแปซิฟิกที่ 2) อยู่ภายใต้การบัญชาการของ พลเรือตรี โรซเดสท์เวนสกี
ด้วยระยะทางกว่า 18,000 ไมล์ ทำให้กองเรือรัสเซีย อยู่ในสภาพที่อ่อนด้อยเกินกว่าจะต่อสู้ และกองเรือบอลติกนั้น มีเพียงเรือรบใหม่ ชั้น บอร์โอดิโน (Borodino) อยู่เพียงแค่ 4 ลำ ในขณะที่เรือรบที่เหลือทั้งหมดเป็นเรือที่มีการบำรุงรักษาไม่ดีพอ การเดินทางที่ยาวนาน ตลอดจนขาดการบำรุงรักษา ทำให้กองเรือรัสเซียพบกับปัญหามากมาย ซึ่งส่งผลให้เรือรบรัสเซียไม่สามารถแล่นได้อย่างเต็มความเร็ว ในขณะที่เรือรบของญี่ปุ่น สามารถแล่นได้ถึงความเร็วที่ 15 น็อต (28 กิโลเมตร/ชั่วโมง) ในขณะที่กองเรือรัสเซีย สามารถทำความเร็วได้สูงสุด 14 น็อต (26 กิโลเมตร/ชั่วโมง) เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ
กลยุทธ์ของญี่ปุ่น
เรือต่างในกองเรือ ได้แก่ เรือประจัญบาน, เรือลาดตระเวน ตลอดจนเรืออื่นๆ จะถูกแบ่งออกเป็นหมู่เรือย่อยๆ โดยแต่ละหมู่เรือจะรับคำบัญชาจากเรือธง ในยุทธนาวีช่องแคบสึชิมะ พลเรือเอกโทโง เฮฮาจิโร เป็นผู้บัญชาการกองเรือจากเรือธง มิกาซะ ในขณะที่หมู่เรือต่างๆนั้น จะมีผู้บัญชาการยศนายพลเรือบัญชาการอยู่ และเรือรบแต่ละลำ จะมีนายทหารเรือชั้นนาวาเอก, นาวาโท หรือ นาวาตรี เป็นผู้บัญชาการเรือ ตามแต่ขนาดของเรือ ในกระบวนเรือธงนั้น เรือธงมิกาซะ แล่นนำ และมีเรือรบชิกิชิมะ, ฟุจิ และ อาซาฮิ แล่นตาม
จากข้อมูลของกองเรือข้าศึกที่ได้รับจากหน่วยสอดแนม ทำให้ พลเรือเอกโทโง สามารถจัดวางตำแหน่งเรือต่างๆในกองเรืออย่างเหมาะสมได้ แม้กระทั่งตอนที่กองเรือญี่ปุ่นของกลับฐานทัพ นายพลโทโงก็ยังคงรักษารูปแบบกระบวนเรือไว้เหมือนเดิม โดยการที่กองเรือมีเรือธงมิกะซะ แล่นนำ
ในกระบวนเรือนั้น การเปลี่ยนทิศทางของกระบวนเรือใด ๆ จะยึดเอาเรือที่แล่นนำหน้าเป็นหลัก โดยที่เรือลำอื่น ๆ ที่แล่นตามมา จะต้องแล่นไปในทิศทางตามไปด้วย หากมีเหตุสุดวิสัยที่เรือลำใดลำหนึ่งต้องแล่นออกจากกระบวน เรือที่ตามมาก็จะต้องแล่นไปในทิศทางตามเรือลำนั้น กลยุทธ์นี้เป็นกลยุทธแบบเดียวกับกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปน ในยุทธนาวีทราฟัลการ์ แม้ว่าการให้เรือในกองเรือทั้งหมดเลี้ยวพร้อมๆกัน (อาทิ การให้เรือในกองเรือทั้งหมดเลี้ยว 45° พร้อมกัน แทนที่จะให้เรือที่อยู่ข้างหน้าเลี้ยวก่อนและให้เรือที่ลำมาเลี้ยวตาม) อาจจะทำให้กองเรือทั้งหมดแล่นไปถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้น แต่ก็จะทำให้เสียรูปกระบวนเรือ ซึ่งจะทำให้แผนการรบเกิดความสับสน ซึ่งเป็นสิ่งที่นายพลโทโงต้องการหลีกเลี่ยง
เหตุการณ์
ด้วยสภาพของกองเรือที่ย่ำแย่และไม่พร้อมออกรบ พลเรือตรี โรซเดสท์เวนสกี ต้องการที่จะนำกองเรือเข้าเทียบท่าที่ฐานทัพเรือในวลาดีวอสตอค ให้เร็วที่สุด จึงตัดสินใจเลือกเดินเรือผ่านช่องแคบสึชิมะที่ใกล้กว่า แต่ก็มีความอันตรายกว่า ในคืนวันที่ 26 พฤษภาคม 1905 กองเรือบอลติกได้อาศัยช่วงเวลากลางคืนเคลื่อนพลผ่านช่องแคบสึชิมะ คืนนั้นเป็นคืนที่หมอกลงซึ่งเอื้อต่อการพรางตัวของกองเรือรัสเซีย แต่เวลา 02:45 น. เรือลาดตระเวน ชินาโนมารุ ขนาด 6,300 ตันของญี่ปุ่นตรวจพบดวงไฟสามดวงในแนวระนาบ จึงได้เข้าไปใกล้เพื่อตรวจสอบ แล้วก็พบว่าเป็นเรือพยาบาลโอเร ของรัสเซีย ซึ่งสามารถแล่นผ่านไปได้ตามกฎหมายสงคราม เรือชินะโนะมะรุตามติดอยู่ห่างๆโดยไม่ให้เรือพยาบาลรับรู้ จนกระทั่งเมื่อเวลา 04:30 เรือชินาโนมารุก็แสดงตนเข้าหาเรือพยาบาล เมื่อเรือโอเรเห็นเรือชินาโนมารุ ก็เข้าใจผิดว่านั่นคือเรือรบลำอื่นของรัสเซีย จึงส่งสัญญาณเพื่อยืนยันไปยังเรือชินะโนะมะรุ ทำให้ทราบว่ามีเรือลำอื่นของรัสเซียอยู่ใกล้ๆ เรือชินะโนะมะรุรีบส่องไฟดูโดยรอบและพบเงาเรือรัสเซียนับสิบลำในสายหมอก เรือชินาโนมารุจึงรีบวิทยุแจ้งไปยังพลเรือเอกโทโงในเวลา 04:55 น. ว่าพบกองเรือรัสเซีย โอกาสของกองเรือรัสเซียที่จะไปถึงวลาดีวอสตอคจึงมลายหายไปในทันใด
ก่อนปะทะ
เวลา 06:34 น. ก่อนที่กองเรือผสมของพลเรือเอกโทโงจะออกจากฐานทัพ นายพลโทโงได้ส่งโทรเลขแจ้งไปยังเสนาบดีกองทัพเรือที่กรุงโตเกียวว่า
ประโยคสุดท้ายของโทรเลข "...วันนี้สภาพอากาศดีแต่มีคลื่นสูง" เป็นการเปรยถ่ายทอดความรู้สึกของนายพลโทโง ที่ว่า ผลการรบในวันนี้คงจะเป็นที่ยินดี แต่ถึงอย่างไร การออกรบย่อมมีความเสี่ยง
ในขณะที่ที่นายพลโทโงกับเรือธง มิกาซะ ของเขา กำลังนำกองเรือแห่งองค์จักรพรรดิออกสู่ทะเลเพื่อเผชิญหน้ากองเรือรัสเซีย ขณะเดียวกัน กองเรือลาดตระเวนญี่ปุ่นที่สอดแนมอยู่ ได้รายงานสถานการณ์ทางวิทยุแทบจะทุกนาที ถึงการวางตำแหน่งเรือและข้อมูลต่างๆของกองเรือรัสเซีย ขณะนั้นมีมีหมอกลงทำให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นลดลง มีผลต่อการส่งสัญญาณธงและสัญญาณไฟสื่อสารระหว่างเรือเป็นไปอย่างลำบากขึ้น กองเรือญี่ปุ่นที่มีระบบวิทยุในการสื่อสาร จึงมีความได้เปรียบในเรื่องนี้ ตามบันทึกของพลเรือเอกโทโงที่ว่า
เวลา 13:40 น. กองเรือทั้งสองสามารถมองเห็นกันและกัน และต่อมา เวลา 13:55 น. นายพลโทโงได้สั่งให้แปรธง Z ขึ้น เพื่อประกาศแก่กองเรือทั้งหมดว่า:
เวลา 14:45 น. นายพลโทโง ได้กระทำการ ตัดกระบวนเรือรูปตัว T กับกองเรือรัสเซีย เพื่อที่กองเรือญี่ปุ่นจะได้สามารถโจมตีด้วยหมู่ปืนรองจากด้านข้างที่มีจำนวนมากกว่า ในขณะที่เรือรัสเซียจะสามารถตอบโต้จากปืนหลักไม่กี่กระบอกที่อยู่หน้าเรือได้เท่านั้น
โรคเมลิออยด์
ในอดีตเชื้อแบคทีเรีย B. pseudomallei จัดอยู่ในจีนัส Pseudomonas และเคยใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pseudomonas pseudomallei จนกระทั่งปี ค.ศ. 1992 มีการจำแนกทางวิวัฒนาการพบว่ามีความใกล้ชิดกับเชื้อ Burkholderia mallei ซึ่งก่อโรคแกลนเดอร์ส (Glanders) หรือโรคมงคล่อพิษในม้า ลา และล่อ ชื่อโรคเมลิออยด์นี้มาจากภาษากรีกว่า melis หมายความว่า "โรคติดเชื้อของลา" และคำท้าย -oid หมายถึง "คล้ายคลึง" และ -osis หมายถึง "ภาวะ" ดังนั้นชื่อโรคจึงหมายความว่า ภาวะซึ่งคล้ายกับโรคแกลนเดอร์ส
ระบาดวิทยา
โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (รวมถึงประเทศไทย ลาว และตอนใต้ของจีน สิงคโปร์ มาเลเซีย พม่า และเวียดนาม) ไต้หวัน  และตอนเหนือของออสเตรเลีย และมีรายงานผู้ป่วยหลายรายในฮ่องกง บรูไน อินเดีย   และมีรายงานผู้ป่วยประปรายในอเมริกากลางและอเมริกาใต้ ตะวันออกกลาง แปซิฟิก และประเทศในแอฟริกัน แม้ว่าจะมีรายงานผู้ป่วยเพียงรายเดียวในบังคลาเทศ แต่พบผู้ป่วยอย่างน้อยห้ารายที่เดินทางจากประเทศดังกล่าวเข้ามาในสหราชอาณาจักร ซึ่งแสดงว่าเมลิออยโดซิสเป็นโรคประจำถิ่นในประเทศดังกล่าว แต่กลับมีปัญหาไม่ได้รับการวินิจฉัยหรือปัญหารายงานจำนวนผู้ป่วยน้อยกว่าที่ควรจะเป็น ซึ่งอาจเกิดจากการขาดแคลนอุปกรณ์ปฏิบัติการที่เพียงพอ
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยมีอุบัติการณ์ของโรคเมลิออยด์สูงที่สุดในโลก (ผู้ป่วยโรคเมลิออยด์ 21.3 รายในประชากร 100,000 รายต่อปี) ร้อยละ 80 ของเด็กในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไทยมีผลแอนติบอดีต่อเชื้อ B. pseudomallei เป็นบวกตั้งแต่อายุ 4 ปี ซึ่งพบว่าในที่อื่น ๆ จะมีจำนวนน้อยกว่านี้
โรคเมลิออยด์เป็นโรคที่พบในสัตว์ อาทิ แมว แพะ แกะ และม้า ส่วนในวัว ควาย และจระเข้ เชื่อว่ามีความต้านทานต่อการติดเชื้อเมลิออยโดซิสทั้งที่สัมผัสกับโคลนอยู่ตลอด การระบาดของโรคในสวนสัตว์ปารีสในทศวรรษที่ 1970 ("L’affaire du jardin des plantes") เชื่อว่ามีต้นเหตุจากแพนด้าที่นำเข้ามา
เชื้อแบคทีเรีย Burkholderia pseudomallei ปกติพบได้ในดินและน้ำผิวดิน ประวัติการสัมผัสดินหรือแหล่งน้ำจึงแทบไม่แตกต่างกันในผู้ป่วยโรคเมลิออยด์ นั่นคือผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มีประวัติสัมผัสกับดินที่ปนเปื้อนไม่มีอาการเจ็บป่วย แม้แต่ในแหล่งชุกชุมของโรคการกระจายของเชื้อ B. pseudomallei ในดินก็เป็นอย่างประปราย การปนเปื้อนเชื้อของน้ำใต้ดินเป็นสาเหตุของการระบาดครั้งหนึ่งในตอนเหนือของออสเตรเลีย
นอกจากนี้ยังพบว่าโรคมีความสัมพันธ์กับฝน โดยพบว่าจำนวนและความรุนแรงของผู้ป่วยเพิ่มขึ้นตามปริมาณฝน
โรคเมลิออยด์เฉียบพลัน
ในผู้ป่วยบางกลุ่มที่สามารถระบุเวลาที่ติดเชื้อได้ พบว่าระยะฟักตัวเฉลี่ยของโรคเมลิออยด์เฉียบพลันคือ 9 วัน (ตั้งแต่ 1-12 วัน) ผู้ป่วยที่ติดเชื้อโรคเมลิออยด์แอบแฝงอาจไม่แสดงอาการเลยได้หลายสิบปี โดยช่วงเวลาตั้งแต่สันนิษฐานว่าติดเชื้อจนถึงระยะปรากฏอาการที่นานที่สุดเท่าที่มีรายงานคือ 62 ปี ระยะฟักตัวที่ยาวนานเริ่มเป็นที่รู้จักกันจากในทหารสหรัฐอเมริกาในสมรภูมิสงครามเวียดนามที่ป่วยและเสียชีวิตจำนวนมากหลังกลับจากสมรภูมิหลายสิบปี จนได้รับสมญานามว่า "ระเบิดเวลาเวียดนาม" (Vietnam time-bomb) ความรุนแรงของโรคเมลิออยด์มีได้หลากหลาย ในผู้ป่วยเรื้อรังอาจแสดงอาการได้นานเป็นเดือน แต่ผู้ป่วยที่ติดเชื้อเร็วร้าย (fulminant infection) โดยเฉพาะภาวะจมน้ำ อาจแสดงอาการรุนแรงได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง
อาการของการติดเชื้อเฉพาะส่วนแสดงอาการได้หลากหลาย เช่น ฝีของต่อมน้ำลายพาโรติด พบในผู้ป่วยเด็กชาวไทย แต่ในผู้ป่วยออสเตรเลียมีรายงานพบเพียงหนึ่งราย ในทางกลับกัน ฝีของต่อมลูกหมากพบได้ถึงร้อยละ 20 ของผู้ป่วยชายชาวออสเตรเลียแต่ไม่พบรายงานในที่อื่น อาการสมองและไขสันหลังอักเสบพบได้ในตอนเหนือของออสเตรเลีย
ผู้ป่วยโรคเมลิออยด์มักมีปัจจัยเสี่ยงร่วมด้วย เช่น เบาหวาน ทาลัสซีเมีย การดื่มแอลกอฮอล์ หรือโรคไต และมักให้ประวัติอาชีพหรืองานที่สัมผัสกับโคลนหรือน้ำใต้ดิน อย่างไรก็ตาม ในผู้ป่วยที่แข็งแรงรวมทั้งเด็กก็อาจเป็นโรคนี้ได้
โรคเมลิออยด์เรื้อรัง
โรคเมลิออยด์เรื้อรังส่วนมากหมายถึงมีอาการยาวนานกว่า 2 เดือน พบได้ในผู้ป่วยราวร้อยละ 10 อาการแสดงทางคลินิกของโรคเมลิออยด์เรื้อรังมีการเปลี่ยนแปลงได้ โดยอาจมาด้วยการติดเชื้อที่ผิวหนังเรื้อรัง แผลที่ผิวหนัง ก้อนในปอด หรือปอดอักเสบเรื้อรัง โดยแสดงอาการเลียนแบบวัณโรค บางครั้งอาจเรียกโรคนี้ว่า "วัณโรคเวียดนาม" (Vietnamese tuberculosis) โรคเมลิออยด์เรื้อรังอาจแสดงอาการเลียนแบบวัณโรคเยื่อหุ้มหัวใจ (tuberculous pericarditis) ได้
การวินิจฉัย
การวินิจฉัยยืนยันของโรคเมลิออยด์นั้นทำโดยการเพาะเชื้อจากร่างกาย เนื่องจากโดยปกติแล้วจะไม่พบเชื้อดังกล่าวในร่างกายมนุษย์
ประวัติการสัมผัสดินอาจไม่สามารถซักจากผู้ป่วยได้ เนื่องจากโรคเมลิออยด์อาจแฝงอยู่เป็นเวลาหลายปีกว่าจะแสดงอาการ สำหรับผู้ที่อยู่นอกแหล่งที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่นควรซักประวัติการเดินทางไปยังบริเวณที่พื้นที่เฉพาะถิ่นของโรคเมลิออยด์ บางแหล่งข้อมูลแนะนำให้คิดถึงความเป็นไปได้ที่จะติดเชื้อเมลิออยด์ ในผู้ป่วยทุกรายที่มีประวัติเดินทางไปยังหรืออาศัยอยู่ในแหล่งที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่น
การตรวจคัดกรองการติดเชื้อทุกส่วน ไม่ว่าจะเป็นการเพาะเชื้อจากเลือด เพาะเชื้อจากปัสสาวะ การป้ายคอมาตรวจ และการเพาะเชื้อจะหนองที่ดูดมาได้ ควรทำในผู้ป่วยทุกรายที่สงสัยการติดเชื้อโรคเมลิออยด์ (โดยเพาะเชื้อใน blood agar หรือ Ashdown's medium) ซึ่งสามารถยืนยันการวินิจฉัยโดยการเพาะเชื้อพบ B. pseudomallei จากตัวอย่างใดก็ได้ที่เก็บมา การป้ายคออาจไม่มีความไว (sensitivity) แต่ให้ความจำเพาะ (specificity) ถึง 100% หากให้ผลบวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากผลเพาะเชื้อจากเสมหะเป็นบวกด้วย ความไวของการเพาะเชื้อจากปัสสาวะจะยิ่งเพิ่มขึ้นหากเพาะเชื้อจากปัสสาวะที่ปั่นเหวี่ยง (centrifuged) และหากผลเพาะเชื้อขึ้นก็นับเป็นผลบวกไม่ว่าจะมีปริมาณเชื้อเท่าใดก็ตาม (ไม่จำเป็นต้องใช้เกณฑ์ทั่วไปที่ปริมาณเชื้อมากกว่า 104 ต่อมิลลิลิตร) ในบางครั้งการเพาะเชื้อจากไขกระดูกอาจให้ผลบวกในผู้ป่วยที่ผลเพาะเชื้อ B. pseudomallei เป็นลบ แต่ก็ไม่แนะนำให้ทำ ข้อผิดพลาดของแพทย์ที่อาจไม่คุ้นเคยกับโรคนี้คือ การส่งตัวอย่างเฉพาะจากอวัยวะที่ติดเชื้อไปตรวจเท่านั้น แทนที่จะส่งตัวอย่างคัดกรองทุกส่วนดังที่กล่าวมาตอนต้น
ตัวกลางเพาะเชื้อ Ashdown's medium เป็นตัวกลางที่มียาปฏิชีวนะเจนตามัยซิน (gentamicin) ซึ่งจำเป็นในการเพาะเชื้อจากส่วนที่ไม่ปราศจากเชื้อ (non-sterile sites) ตัวกลางเพาะเชื้อ Burkholderia cepacia medium อาจเป็นตัวเลือกที่ใช้เพาะเชื้อได้ในบริเวณที่ไม่ใช่พื้นที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่นหากไม่มี Ashdown's medium ให้ใช้ ตัวกลางเพาะเชื้อชนิดใหม่ซึ่งพัฒนามาจาก Ashdown's medium ชื่อว่า Francis medium อาจช่วยในการแยกระหว่างเชื้อ B. pseudomallei กับ B. cepacia และอาจช่วยในการวินิจฉัยโรคเมลิออยด์ได้ในระยะแรก แต่ก็ยังไม่มีการยอมรับกันทางคลินิกอย่างกว้างขวาง ชุดตรวจเพื่อยืนยันเชื้อแบคทีเรียสำเร็จรูปหลายตัวอาจไม่สามารถระบุเชื้อ B. pseudomallei ได้อย่างถูกต้อง
การทดสอบทางวิทยาน้ำเหลือง (serology) สำหรับเชื้อเมลิออยด์ เช่น การทดสอบปริมาณการเกาะกลุ่มของเม็ดเลือดแดงทางอ้อม (indirect haemagglutination assay) แต่อาจไม่สามารถทำได้ในหลายประเทศ ในประเทศที่โรคนี้เป็นโรคประจำถิ่นประชากรมี titre สูงอยู่แล้วทำให้ค่าพยากรณ์ผลบวก (positive predictive value) ลดลง การทดสอบเชื้อที่นิยมกันแพร่หลายในประเทศไทยคือการทดสอบอิมมูโนฟลูออเรสเซนต์โดยตรงจำเพาะ (direct immunofluorescent test) และการเกาะกลุ่มลาเท็กซ์ (latex agglutination) โดยอาศัยสารภูมิต้านทานโมโนโคลน (monoclonal antibodies) แต่การทดสอบนี้ไม่มีที่ใช้ในประเทศอื่น อิมมูโนฟลูออเรสเซนต์โดยตรงมีปฏิกิริยาข้าม (cross-reactivity) เกือบสมบูรณ์กับ B. thailandensis
การวินิจฉัยโรคเมลิออยด์ไม่สามารถทำได้โดยอาศัยวิธีทางรังสี (เอกซเรย์และสแกน) เท่านั้น แต่วิธีการทางรังสีมักถูกใช้เป็นประจำเพื่อประเมินความรุนแรงของโรค แนะนำให้ทำภาพรังสีของช่องท้องโดยเอกซเรย์คอมพิวเตอร์หรือตรวจคลื่นเสียงความถี่สูง เนื่องจากฝีของอวัยวะภายในอาจไม่ได้แสดงอาการทางคลินิกออกมาชัดเจน และอาจพบฝีเกิดร่วมกับโรคที่บริเวณอื่น ในประเทศออสเตรเลียแนะนำให้ทำภาพรังสีเพื่อตรวจต่อมลูกหมากเนื่องจากมีอุบัติการณ์ของฝีที่ต่อมลูกหมากสูงในผู้ป่วยทางตอนเหนือของออสเตรเลีย การทำเอกซเรย์ทรวงอกแนะนำให้ทำเป็นประจำ ร่วมกับการตรวจเพิ่มเติมอื่น ๆ ตามอาการแสดงทางคลินิก การปรากฏฝีที่ตับลักษณะเป็นรังผึ้ง (honeycomb abscesses) เป็นลักษณะของการติดเชื้อเมลิออยด์ที่ตับ แต่ภาพที่เห็นไม่ได้บ่งถึงการวินิจฉัย
การวินิจฉัยแยกโรคนั้นมีได้กว้างเนื่องจากโรคเมลิออยด์อาจแสดงลักษณะทางคลินิกเลียนแบบการติดเชื้ออื่น ๆ รวมทั้งวัณโรค
การรักษาปัจจุบัน
การรักษาโรคเมลิออยด์แบ่งได้เป็น 2 ระยะ คือระยะที่ต้องรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำ และระยะการรักษาต่อเนื่องด้วยยาปฏิชีวนะชนิดรับประทาน
ระยะที่ต้องรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำ
ยาปฏิชีวนะเซฟตาซิดิม (Ceftazidime) ทางหลอดเลือดดำเป็นยาที่ควรเลือกใช้อันดับแรกเพื่อรักษาโรคเมลิออยด์เฉียบพลันในปัจจุบัน ส่วนเมอโรเพเนม (meropenem) ไอมิเพเนม (imipenem) และเซโฟพีราโซน-ซัลแบคแทม (cefoperazone-sulbactam) (หรือ ซัลพีราโซน (Sulperazone)) ก็มีประสิทธิภาพใช้ได้ ยาปฏิชีวนะอะม็อกซีซิลลิน-คลาวูลาเนต (amoxicillin-clavulanate) (หรือโคอะม็อกซีคลาฟ (co-amoxiclav)) อาจเลือกใช้ได้หากไม่มียาปฏิชีวนะ 4 ชนิดที่กล่าวมาข้างต้น แต่อาจให้ผลด้อยกว่า ควรให้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำอย่างน้อย 10 ถึง 14 วัน และไม่ควรหยุดให้จนกว่าอุณหภูมิร่างกายผู้ป่วยลดกลับมาเป็นปกติอย่างน้อย 48 ชั่วโมง โดยส่วนใหญ่แล้วผู้ป่วยมักไม่จำเป็นต้องได้ยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดติดต่อกันนานเกินหนึ่งเดือน
ในประเทศออสเตรเลีย มีการใช้ยาเมอโรเพเนมเพื่อรักษาโรคเมลิออยด์เป็นประจำ ซึ่งให้ผลลัพธ์ที่ดี และในปัจจุบันกำลังมีการวิจัยทดสอบเปรียบเทียบประสิทธิภาพระหว่างเมอโรเพเนมและเซฟตาซิดิมในการรักษาโรคเมลิออยด์ในประเทศไทย โดยใช้ชื่องานวิจัยว่า ATOM
ในทางทฤษฎีแล้วเชื่อว่าอัตราตายในผู้ป่วยโรคเมลิออยด์ที่ได้รับการรักษาด้วยยาไอมิเพเนมจะน้อยกว่าผู้ที่ได้รับยาอื่น เนื่องจากยาไอมิเพเนมทำให้แบคทีเรียที่ตายปล่อยชีวพิษภายในตัวออกมาน้อยกว่า และค่าความเข้มข้นน้อยที่สุดที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อ (mean inhibitory concentration; MIC) ของยาไอมิเพเนมก็น้อยกว่าเซฟตาซิดิม แต่อย่างไรก็ตามก็ไม่พบความแตกต่างกันระหว่างอัตราตายของผู้ป่วยที่ได้รับยาไอมิเพเนมและเซฟตาซิดิม ค่าความเข้มข้นน้อยที่สุดที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเชื้อ (MIC) ของเมอโรเพเนมต่อเชื้อ B. pseudomallei มีค่าสูงกว่าเชื้ออื่นๆ และผู้ป่วยที่ต้องเข้ารับการกรองเลือด (haemofiltration) อาจต้องได้รับยาบ่อยขึ้นหรือปริมาณสูงขึ้น
เซฟีพิม (cefepime) และเออตาเพเนม (ertapenem) ไม่มีประสิทธิภาพในการทดลองนอกร่างกาย (in vitro) พิเพอราซิลลิน-ซัลแบคแทม (piperacillin-sulbactam) โดริเพเนม (doripenem) และไบอะเพเนม (biapenem) มีประสิทธิภาพในการทดลองนอกร่างกาย แต่ไม่มีการวิจัยทางคลินิกเพื่อยืนยันประสิทธิภาพการรักษาจริง
ระยะการรักษาต่อเนื่องด้วยยาปฏิชีวนะชนิดรับประทาน
หลังจากการรักษาในระยะเฉียบพลัน แนะนำให้รักษาต่อเนื่องหรือกำจัดเชื้อด้วยยาโค-ไตรม็อกซาโซล (co-trimoxazole) ร่วมกับดอกซีไซคลีน (doxycycline) เป็นเวลา 12 ถึง 20 สัปดาห์เพื่อลดอัตราการกลับเป็นซ้ำ ปัจจุบันไม่แนะนำให้ใช้คลอแรมเฟนิคอลเพื่อวัตถุประสงค์นี้แล้ว โค-อะม็อกซีคลาฟ (co-amoxiclav) เป็นยาปฏิชีวนะทางเลือกสำหรับผู้ป่วยที่ไม่สามารถใช้ยาโค-ไตรม็อกซาโซลและดอกซีไซคลีน (เช่นผู้ป่วยหญิงตั้งครรภ์ และเด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี) แต่อาจให้ประสิทธิผลดีไม่เท่า การใช้ยาปฏิชีวนะชนิดรับประทานกลุ่มฟลูออโรควิโนโลน (fluoroquinolone) เพียงชนิดเดียว หรือดอกซีไซคลีนเพื่อการรักษาระยะต่อเนื่องนั้นไม่มีประสิทธิผล
การรักษาด้วยการผ่าตัด
การรักษาด้วยการระบายหนองออกใช้เพื่อรักษาฝีในต่อมลูกหมากและข้ออักเสบติดเชื้อ อาจใช้ในการรักษาฝีในต่อมน้ำลายพาโรติด แต่ไม่แนะนำให้ใช้ในการรักษาฝีในตับหรือม้าม ในภาวะที่มีการติดเชื้อเมลิออยด์ในกระแสเลือดที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทางหลอดเลือดดำอาจพิจารณารักษาด้วยการตัดม้ามแต่มีหลักฐานเพียงเล็กน้อยที่สนับสนุนการรักษาด้วยวิธีนี้
พยากรณ์โรค
หากไม่ได้รับการรักษาด้วยยาปฏิชีวนะที่เหมาะสม (โดยหลักแล้วคือเซฟตาซิดิมหรือเมอโรเพเนม) การติดเชื้อเมลิออยด์ในกระแสเลือดมีอัตราการเสียชีวิตสูงมากกว่าร้อยละ 90 แต่หากได้รับยาปฏิชีวนะที่เหมาะสม อัตราการเสียชีวิตในผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนอยู่ที่ประมาณร้อยละ 10 แต่หากผู้ป่วยมีภาวะแบคทีเรียในกระแสเลือดหรือภาวะพิษเหตุติดเชื้อรุนแรงมีอัตราเสียชีวิตถึงร้อยละ 80 การเข้าถึงการดูแลรักษาอภิบาลมีความสำคัญซึ่งอาจอธิบายสาเหตุที่อัตราเสียชีวิตรวมในตอนเหนือของออสเตรเลียอยู่ที่ร้อยละ 20 แต่อัตราเสียชีวิตในภาคอีสานของไทยอยู่ที่ร้อยละ 40 การตอบสนองของผู้ป่วยต่อยาปฏิชีวนะเป็นไปอย่างช้าโดยมีระยะเวลาเฉลี่ยของไข้ภายหลังจากการรักษาที่ 5-9 วัน
การกลับเป็นซ้ำอยู่ร้อยละ 10 ถึง 20 ของผู้ป่วยทั้งหมด การศึกษาทางโมเลกุลพบว่าการกลับเป็นโรคซ้ำส่วนใหญ่ขึ้นกับสายพันธุ์ของเชื้อที่ติดในตอนแรก แต่อัตราการกลับเป็นโรคส่วนใหญ่ (มากถึงสามในสี่) ในบริเวณที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่นเกิดจากการติดเชื้อซ้ำภายหลัง 2 ปี ปัจจัยเสี่ยงของการกลับเป็นซ้ำขึ้นกับความรุนแรงของโรค (ผู้ป่วยที่ผลเพาะเชื้อเป็นบวกหรือมีโรคหลายตำแหน่งจะมีอัตราการกลับเป็นซ้ำสูงกว่า) ยาปฏิชีวนะที่ใช้รักษาเพื่อกำจัดเชื้อ (โดยการใช้ยาดอกซีไซคลินเพียงชนิดเดียวหรือยากลุ่มฟลูออโรควิโนโลนไม่มีประสิทธิผลเพียงพอ) ความร่วมมือของผู้ป่วยในการรักษากำจัดเชื้อต่ำ และระยะเวลาในการรักษาเพื่อกำจัดเชื้อน้อยกว่า 8 สัปดาห์ทำให้มีโอกาสกลับเป็นซ้ำได้สูง
การป้องกัน
พบว่ามีรายงานน้อยมากเกี่ยวกับการติดต่อระหว่างคนสู่คน ผู้ป่วยโรคเมลิออยด์จึงไม่จัดว่าแพร่กระจายเชื้อได้ง่าย สำหรับผู้ทำงานในห้องปฏิบัติการควรถือว่าตัวอย่างเชื้อ Burkholderia pseudomallei ภายใต้ระดับความปลอดภัยทางชีวภาพที่ระดับ 3 (BSL-3) หลังจากการได้รับเชื้อในห้องปฏิบัติการ แนะนำให้ใช้โค-ไตรม็อกซาโซล (cotrimoxazole) ในการป้องกันโรคหลังได้รับเชื้อแม้ว่าจะยังไม่มีการทดลองทางคลินิก
ในพื้นที่ที่โรคเมลิออยด์เป็นโรคประจำถิ่น เกษตรกรที่ทำนาควรหลีกเลี่ยงการสัมผัสกับดิน โคลน หรือแหล่งน้ำหากเป็นไปได้ พบว่ามีผู้ป่วยจำนวนมากตามหลังเหตุการณ์น้ำท่วมและพายุไซโคลน และเชื่อว่าเกี่ยวข้องกับการสัมผัสดินหรือน้ำที่ปนเปื้อน นอกจากนี้มีผู้ป่วยกลุ่มหนึ่งที่สัมพันธ์กับการบริโภคน้ำที่ปนเปื้อน ประชากรกลุ่มเสี่ยงของโรคเมลิออยด์ได้แก่ผู้ป่วยเบาหวาน โรคไตเรื้อรัง โรคปอดเรื้อรัง หรือผู้ป่วยภูมิคุ้มกันบกพร่องชนิดใดก็ตาม ยังไม่มีการศึกษาถึงประสิทธิผลของการหลีกเลี่ยงการสัมผัสจุลชีพก่อโรค และยังไม่มีวัคซีนในการป้องกันโรคนี้
การป้องกันโรคหลังการสัมผัสเชื้อ
หลังจากการสัมผัสเชื้อแบคทีเรีย B. pseudomallei ซึ่งมักเกิดจากอุบัติเหตุในห้องปฏิบัติการ แนะนำให้รักษาด้วยโค-ไตรม็อกซาโซลร่วมกับดอกซีไซคลีน โทรวาฟลอกซาซิน (trovafloxacin) และเกรพพาฟลอกซาซิน (grepafloxacin) มีประสิทธิภาพในการป้องกันจากการทดลองในสัตว์
การใช้เป็นอาวุธชีวภาพ
โรคเมลิออยด์ได้รับความสนใจมากขึ้นเนื่องจากมีประสิทธิภาพในการพัฒนาเป็นอาวุธชีวภาพได้ ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรค สหรัฐอเมริกา (Centers for Disease Control) หรือ CDC จัดให้เชื้อโรคเมลิออยด์เป็นอาวุธชีวภาพหมวด B สหรัฐอเมริกาได้เคยทำการศึกษาเชื้อ B. pseudomallei รวมทั้ง B. mallei ซึ่งก่อโรคแกลนเดอร์ส (Glanders) ถึงประสิทธิภาพในการทำอาวุธชีวภาพ แต่ไม่เคยถูกใช้ทำเป็นอาวุธจริง เคยมีรายงานว่าสหภาพโซเวียตเคยทดลองเชื้อ B. pseudomallei เพื่อใช้เป็นอาวุธชีวภาพเช่นกัน
ไฮพาเทีย
ไฮปาเธียแห่งอเล็กซานเดรีย (Hypatia of Alexandria; Ὑπατία, การสะกดแบบคอยนี ; เกิด c. ค.ศ. 350–370; เสียชีวิต ค.ศ. 415) เป็นนักปรัชญาลัทธิเพลโตใหม่ (Neoplatonist) นักคณิตศาสตร์ นักดาราศาสตร์ และครู ธิดาของนักปรัชญาธีออน ซึ่งเป็นนักดาราศาสตร์และนักปรัชญา แห่งเมืองอเล็กซานเดรีย ในอียิปต์ยุคเฮเลเนียน
ประวัติ
ไฮปาเธียแห่งอะเล็กซานเดรีย เป็นธิดาของธีออนแห่งอะเล็กซานเดรีย เธอเข้าศึกษาที่ เอเธนส์ ประมาณ ค.ศ. 400 ในวัยสาวนั้น นอกจากปัญญาที่ฉลาดหลักแหลมแล้ว เธอยังมีรูปร่างหน้าตาที่สะสวยเป็นที่เลื่องลือไปทั่วอะเล็กซานเดรีย ต่อมาเธอได้เป็นครูที่โรงเรียนสอนคตินิยมแบบเพลโตในอเล็กซานเดรีย ที่นี้เธอได้สอนความรู้ของเพลโตและแอริสตอเติลให้กับนักเรียนของเธอรวมทั้งเพเกิน,คริสตชน และชาวต่างชาติ นอกจากนี้เธอยังเป็นบรรณารักษ์ของห้องสมุดแห่งอะเล็กซานเดรียอีกด้วย
การเสียชีวิต
กลุ่มชาวคริสต์หัวรุนแรงที่เรียกว่า "พาราโบนี" ได้ทำการรุมสังหารไฮปาเธียจนสิ้นใจ และเผาทำลายตำราที่เธอเขียนขึ้น ไม่เหลือแม้กระทั่งภาพเขียนของเธอแม้แต่ภาพเดียว
แหล่งข้อมูลอื่น
370415
ตะลึงงันและสั่นไหว
ตะลึงงันและสั่นไหว (Stupeur et Tremblements) เป็นผลงานวรรณกรรมฝรั่งเศสของอาเมลี นอตง นักเขียนหญิงชาวเบลเยียม ซึ่งได้รับรางวัลใหญ่ด้านนวนิยายจากบัณฑิตยสถานฝรั่งเศส (Grand Prix du roman de l'Académie française) ด้วย
เนื้อเรื่องย่อ
ตะลึงงันและสั่นไหว เป็นบันทึกเรื่องราวตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ตัวผู้เขียนได้มีโอกาสทำงานในบริษัทยูมิโมโตะคอร์เพอเรชัน (Yumimoto Corporation) ซึ่งเป็นบริษัทนำเข้า-ส่งออกสินค้ายักษ์ใหญ่ชั้นนำของญี่ปุ่น โดยมีสัญญาการว่าจ้างงาน 1 ปี เธอมีความภาคภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของยูมิโมโตะ แต่แล้วการทำงานที่บริษัทแห่งนี้กลับไม่ง่ายและไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ เพียงแค่วันแรกของการทำงาน เธอก็สร้างความไม่พอใจแก่คุณไซโตะ งานแรกของเธอคืองานร่างจดหมายเป็นภาษาอังกฤษตอบรับคำเชิญไปตีกอล์ฟกับมิสเตอร์แอดัมของคุณไซโตะ แต่ถึงแม้จะมาปัญหาอุปสรรคอย่างไร เธอก็ยังพึงพอใจที่ได้ทำงานที่นี่ การได้ลอบมองความงามของฟูบูกิ เจ้านายโดยตรงของเธอดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้การทำงานในแต่ละวันของเธอไม่น่าเบื่อจนเกินไปนัก
หลายวันผ่านไป อาเมลีก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเหมือนเดิม งานต่อมาของเธอคืองานชงกาแฟ ส่งเอกสาร เปลี่ยนปฏิทิน จนถึงงานถ่ายเอกสาร ต่อมาเธอได้พบกับคุณเทนชิ ผู้จัดการแผนกผลิตภัณฑ์นม ผู้ซึ่งชักชวนให้เธอมาร่วมทำโครงการเกี่ยวกับวิธีขจัดไขมันออกจากเนยของบริษัทคู่ค้าเบลเยียม เธอจึงตอบรับโดยทันทีเนื่องจากจะได้ทำตัวให้มีประโยชน์ขึ้น แต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น หลังจากนั้นไม่นานคุณเทนชิรวมทั้งอาเมลีต่างถูกเรียกตัวเข้าพบคุณโอโมชิ เหตุการณ์ครั้งนี้รุนแรงมาก คุณเทนชิถูกเรียกว่าคนทรยศ คนหลอกลวง ผู้สร้างความพินาศให้กับบริษัท
ต่อมา อาเมลีจึงได้รู้ว่าฟูบูกินั่นเองที่เป็นผู้รายงานเรื่องนี้ให้คุณโอโมชิทราบด้วยเหตุผลที่ว่า ฟูบูกิยอมไม่ได้หากว่าอาเมลีที่เพิ่งทำงานที่นี่ได้เพียง 10 สัปดาห์ จะได้เลื่อนตำแหน่ง ดังนั้นความสัมพันธ์อันดีระหว่างเธอและเจ้านายแสนสวยจึงสิ้นสุดลง
หลังจากนั้น อาเมลีก็ได้รับมอบหมายให้ทำงานบัญชี และงานตรวจดูรายจ่ายเกี่ยวกับการเดินทางไปทำธุรกิจข้างนอกของพนักงานแผนกต่างๆ ซึ่งทั้ง 2 งานนี้เธอทำไม่สำเร็จ จนทำให้ฟูบูกิต่อว่าเธอว่าเป็นคนมือพิการบ้าง เป็นคนบกพร่องทางจิตบ้าง เพราะใครกันนะที่จะโง่คิดเลขผิดได้ขนาดนั้น
ต่อมา อาเมลีได้รับมอบหมายให้เป็นพนักงานทำความสะอาดห้องน้ำ เนื่องจากความเข้าใจผิดที่ฟูบูกิคิดว่า อาเมลีตามเธอไปที่ห้องน้ำเพื่อจะเยาะเย้ยเธอหลังจากที่ฟูบูกิถูกคุณโอโมชิต่อว่าอย่างสาหัส เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ฟูบูกิรู้สึกไม่ชอบอาเมลีมากกว่าเก่า จึงแก้แค้นเธอด้วยวิธีนี้
อย่างไรก็ตาม ภายหลังที่คุณเทนชิทราบเรื่องที่อาเมลีถูกกระทำเช่นนี้ เขารู้สึกเห็นใจเธอเป็นอย่างมาก จึงกำชับไม่ให้พนักงานในแผนกผลิตภัณฑ์นมเข้าห้องน้ำชั้นนี้ ความวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไปและการทำงานของอาเมลีก็ยังคงเหมือนเดิมทุกวัน จนถึงเดือนธันวาคม ซึ่งเป็นเดือนที่หมดอายุสัญญาการว่าจ้างงาน 1 ปีพอดี เธอจึงตัดสินใจลาออกโดยแจ้งกับฟูบูกิเป็นคนแรก ต่อมาคือคุณไซโตะ คุณโอโมชิ และคุณฮาเนดะตามลำดับ และในวันที่ 7 มกราคมก็คือวันสุดท้ายของการทำงานที่ยูมิโมโตะ โดยที่เธอไม่เคยหวนกลับไปอีกเลย
คตินิยม
นวนิยายเรื่องนี้ได้สะท้อนถึงเรื่องนี้ไว้ได้อย่างชัดเจน เนื่องจาก อาเมลี เป็นสาวชาวตะวันตก ได้เข้ามาทำงานในบริษัทญี่ปุ่นซึ่งถือเป็นชาวตะวันออก ทำให้เกิดการปะทะระหว่าง 2 วัฒนธรรมเกิดขึ้น ทั้งทางด้านความคิดและวิธีการทำงาน ตัวอย่างเช่น
ยุทธการที่อารัส (ค.ศ. 1940)
ยุทธการที่อารัส เป็นเหตุการณ์การสู้รบซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของยุทธการที่ฝรั่งเศส เกิดขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 เป็นการโจมตีตอบโต้กลับของฝ่ายสัมพันธมิตรในการต่อกรกับปีกของกองทัพเยอรมัน ใกล้กับเมืองอารัสอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส.กองทัพเยอรมันภายใต้การนำของรอมเมิลได้ผลักดันกองทัพฝ่ายฝ่ายสัมพันธมิตรไปยังช่องแคบอังกฤษจากทางเหนือเพื่อวางกับดักล้อมกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรซึ่งได้เคลื่อนทัพไปทางตะวันออกในการเข้าสู่เบลเยียม.การโจมตีตอบโต้ที่อารัสเป็นความพยายามของฝ่ายสัมพันธมิตรในการตัดเส้นทางผ่านของหัวหอกยานเกราะเยอรมันและการรุกของเยอรมันนั้นไร้ผล การโจมตีของอังกฤษและฝรั่งเศสนั้นได้ประสบความสำเร็จในช่วงต้นและทำให้หน่วยทหารเยอรมันบางหน่วยเกิดเสียขวัญ แต่กลับถูกขับไล่ในภายหลังจากการรุกตอนบนจาก 10 กิโลเมตร(6.2 ไมล์)และถูกบังคับให้ถอนกำลังในช่วงหลังกลางคืนเพื่อหลีกเลี่ยงโดนโอบล้อม
พ.ศ. 2411
พุทธศักราช 2411 ตรงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายนามผู้นำประเทศ พ.ศ. 2411
วิกทอรีบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
วิกทอรีบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต (Victory BNK48) เป็นรายการประเภทวาไรตี้โชว์ ผลิตรายการโดยบริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) บริษัท โต๊ะกลมโทรทัศน์ จำกัด ร่วมกับบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ซึ่งผลิตในนาม บีเอ็นเคโปรดักชั่น ออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 21:15 - 22:15 น. (โดยประมาณ) ทางช่องเวิร์คพอยท์ เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 ถึงวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2561
รูปแบบรายการ
เป็นการแข่นขันโดยแบ่งทีมเป็น 2 ฝ่าย คือทีม ทีมสีแดง (มี ภาคภูมิ จงมั่นวัฒนา เป็นโค้ช) และทีมสีนำเงิน (มี ปราโมทย์ ปาทาน เป็นโค้ช) โดยแต่ละทีมจะประกอบด้วยสมาชิกจากวงบีเอ็นเคโฟร์ตีเอตประมาณ 5-6 คน ซึ่งจะสลับเปลี่ยนหมุนเวียนมาร่วมแข่งขันกันในแต่ละสัปดาห์ โดยในช่วงแรกของรายการจะมีการเปิดตัวไอคอนหรือดารารับเชิญของรายการ ซึ่งบางสัปดาห์จะให้สมาชิกทั้งสองทีม ร่วมกันทายว่าไอคอนประจำสัปดาห์นั้นเป็นคือใคร(ทีมไหนทายถูกจะได้รับ 1 คะแนน) หลังจากนั้นช่วงต่อมาก็จะเข้าสู่ช่วงที่ 1แข่งขันต่าง ๆ ซึ่งจะแข่งขันอยู่ 2-3 เกม (บางสัปดาห์แข่งเพียง 1 เกม และช่วงก่อนหน้าแทนที่ด้วยช่วง แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ) โดยแต่ละเกมจะเป็นไปตามที่รายการและไอคอนประจำสัปดาห์กำหนดให้
ซึ่งจะมีคะแนนในแต่ละเกมคือ 1, 2 และ 3 คะแนน ตามลำดับ หากรวมคะแนนทั้งหมดแล้วทีมฝ่ายไหนมีคะแนนน้อยที่สุด จะต้องส่งหัวหน้าทีมหรือตัวแทนของทีมฝ่ายนั้น มาลงโทษในช่วงท้ายรายการ หากเสมอจะต้องส่งหัวหน้าทีมหรือตัวแทนมาลงโทษทั้งสองฝ่าย แต่ในบางสัปดาห์จะไม่มีการประกาศคะแนนผู้ชนะ และบทลงโทษในสัปดาห์นี้ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็นการเลือก MVP Victory ประจำสัปดาห์จากสมาชิกทั้งหมดที่ร่วมแข่งขัน โดยไอคอนของสัปดาห์นั้นเป็นผู้เลือก และมีของรางวัลนั้นก็คือปลอบใจให้กับ MVP ประจำสัปดาห์และทีมที่ชนะในสัปดาห์นั้น
พ.ศ. 2561
ในแต่ละสัปดาห์จะมีสมาชิกจากสมาชิก BNK48 มาเป็นแขกรับเชิญพิเศษในบางตอน
พิธีกรรับเชิญ
ในกรณีที่พิธีกร 1 ในนั้น ติดภารกิจ ก็จะมีพิธีกรรับเชิญมาแทนพิธีกรคนนั้น
อาเกอโน
อาเกอโน (Haguenau) เป็นเทลบาลในแคว้นกร็องแต็สต์ ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นเมืองใหญ่อันดับสองของจังหวัดบา-แร็ง รองจากสทราซบูร์ ด้านเหนือของเมืองเป็นที่ตั้งของป่าอาเกอโน อันเป็นผืนป่าที่ใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส เมืองอาเกอโนก่อตั้งขึ้นโดยดยุกชาวเยอรมัน และผัดเปลี่ยนกันครอบครองระหว่างเยอรมันและฝรั่งเศสเป็นเวลาหลายศตวรรษ การเปลี่ยนมือครั้งสุดท้ายคือเมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี 1919 ซึ่งอาเกอโนได้ตกเป็นส่วนหนึ่งของฝรั่งเศส
กันดั้ม (โมบิลสูท)
RX-78-2 กันดั้ม (Gundam) เป็นโมบิลสูทตัวเอกของการ์ตูนญี่ปุ่น อนิเมะซีรีส์โมบิลสูทกันดั้ม ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
ลักษณะ
รูปแบบของกันดั้มนั้นนับเป็นลักษณะมาตรฐานของกันดั้มในภาคต่อๆมา กันดั้มมีรูปร่างเหมือนกับมนุษย์ เซนเซอร์ที่ส่วนหัวประกอบด้วยตาสองข้างและกล้องหลักที่อยู่ด้านบน ที่หน้าผากมีเสาอากาศซึ่งเรียกว่า"วีฟิน" (V-fin) ตำแหน่งของปากจะมีรอบบากสองรอยและส่วนคางมีชิ้นส่วนซึ่งดูคล้ายกับเคราหรือลิ้นสีแดง โทนสีของกันดั้มจะเป็นแบบไตรรงค์ โดยส่วนแขนขาและหัวจะเป็นสีขาว ส่วนลำตัวจะใช้สีน้ำเงินเป็นหลักแต่ส่วนท้องด้านข้างจะเป็นสีแดงและที่หน้าอกมีช่องระบายความร้อนกับส่วนที่ใกล้กับคอจะเป็นสีเหลือง มือสองข้างเป็นสีเทาและส่วนเท้าเป็นสีแดง
เนื้อเรื่อง
กันดั้มเป็นซีรี่ RX-78 ซึ่งเป็นโมบิลสูทรุ่นที่สามที่พัฒนาในโปรเจกต์Vของสหพันธ์โลกเพื่อใช้ต่อสู้กับโมบิลสูทของอาณาจักรซีอ้อน กันดั้มเป็นโมบิลสูททื้เน้นที่การสู้รบในระยะประชิด ใช้โครงสร้างแบบระบบคอร์บล็อกซึ่งใช้ยานขับไล่ FF-X7 คอร์ไฟเตอร์ เป็นห้องควบคุมและสามารถบินหนีออกมาได้ในยามคับขัน กันดั้มยังใช้เกราะโลหะผสมลูน่าไททาเนี่ยมซึ่งมีน้ำหนักเบาและทนทานยิ่งกว่าไททาเนี่ยมมาก บีมเซเบอร์ของกันดั้มสามารถยืดส่วนด้ามออกไปเพื่อใช้เป็นเหมือนทวนได้ อาวุธอื่นๆนอกจากนี้ก็มีไฮเปอร์บาซูก้า 360 มม.และลูกตุ้มสองแบบคือกันดั้มแฮมเมอร์ และไฮเปอร์แฮมเมอร์ซึ่งมีไอพ่นติดไว้เพื่อเพิ่มแรงกระแทก
มีการสร้างกันดั้มขึ้นมาทั้งหมดสามเครื่อง แต่มีเพียงเครื่องเดียวเท่านั้นที่รอดจากการโจมตีของหน่วยรบของซีอ้อนที่ไซด์ 7 ภายใต้การบัญชาการของชาร์ อัซนาเบิ้ล โดยที่พลเรือน อามุโร่ เรย์ ได้เป็นนักบินจากความสามารถในการบังคับกันดั้มในสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งในภายหลังนั้น ความสามารถของอามุโร่ได้พัฒนาขึ้นจนระบบของกันดั้มไม่สามารถตามการควบคุมของอามุโร่ได้ทัน สหพันธ์โลกจึงได้เสริมประสิทธิภาพของกันดั้มอีกขั้นโดยเสริมแม็กเน็ตโค้ตติ้ง ซึ่งเป็นการเสริมแม่เหล็กกับชิ้นส่วนต่างๆเพื่อลดการเสียดสีในขณะที่เคลื่อนไหว ทั้งยังติดตั้งระบบคอมพิวเตอร์แบบเรียนรู้ได้(Learning Computer)ซึ่งสามารถตามการควบคุมของอามุโร่ได้ในระดับหนึ่ง สหพันธ์โลกยังได้ใช้ข้อมูลของกันดั้มเป็นพื้นฐานในการพัฒนาโมบิลสูทรุ่นผลิตจำนวนมากแบบแรกนั่นคือ RGM-79 จิม
กันดั้มนับเป็นโมบิลสูทเครื่องเดียวที่มีผลต่อสงครามหนึ่งปีอย่างมากที่สุด ขณะที่ซีอ้อนทุ่มกำลังในการกำจัดกันดั้ม นำมาซึ่งการสูญเสียนักบินมือดีและยุทโธปกรณ์ไปอย่างมาก สหพันธ์โลกก็มีเวลาพอที่จะผลิตจิมเป็นจำนวนมากพอที่จะใช้เป็นกำลังหลักในการสู้รบได้ กันดั้มถูกทำลายในการต่อสู้กับ MSN-02 ซีอองก์ที่อบาโอกูในวันสุดท้ายของสงครามหนึ่งปี ซึ่งชื่อเสียงของกันดั้มนี้ทำให้โมบิลสูทที่พัฒนาขึ้นในภายหลังหลายๆรุ่นได้ใช้รูปแบบภายนอกและตั้งชื่อตามกันดั้ม
กันดั้มอเล็กซ์
โมบิลสูทที่สร้างขึ้นมาสำหรับให้นิวไทป์ใช้งานโดยเฉพาะ โดยเสริมสมรรถนะของเครื่องให้สามารถตามการบังคับของนิวไทป์ได้ โดยมีจุดประสงค์ให้อามุโร่ เรย์ใช้แทนกันดั้มที่ไม่สามารถตอบสนองต่อการควบคุมได้เต็มที่ ชื่ออเล็กซ์ (ALEX) เป็นตัวย่อมาจาก Armor Layered EXamination
จุดแตกต่างจากกันดั้มก็คือ กันดั้มอเล็กซ์ใช้แม็กเน็ตโค้ตติ้งเสริมในส่วนต่างๆตั้งแต่แรก และเป็นโมบิลสูทเครื่องแรกที่ใช้ห้องนักบินแบบพาโนรามิคที่มองเห็นได้360องศารอบตัว ส่วนด้านอาวุธมีการติดตั้งปืนกลแก็ตลิ่ง90มม.ไว้ที่แขนทั้งสองข้างซึ่งใช้การได้ดีในระยะประชิด กันดั้มอเล็กซ์ยังมีเกราะโชแบมอาร์เมอร์ที่สามารถป้องกันการโจมตีที่รุนแรงได้ด้วย ซึ่งในสภาพนี้จะเรียกว่าRX-78NT-1FA ฟุลอาเมอร์กันดั้มอเล็กซ์
กันดั้มอเล็กซ์ถูกเบอร์นาร์ด ไวส์แมนแห่งหน่วยไซครอปส์ของซีอ้อนสละชีวิตเข้าโจมตีจนได้รับเสียหายอย่างหนัก ทั้งนี้เป็นเพราะนักบินทดสอบคือคริสติน่า แม็กเคนซีเป็นโอลด์ไทป์จึงไม่สามารถควบคุมกันดั้มอเล็กซ์ได้เต็มที่ เนื่องจากสงครามหนึ่งปีจบลงจึงไม่มีการซ่อมแซมกันดั้มอเล็กซ์และโครงการนี้ก็ถูกยกเลิกไป
กันดั้มอเล็กซ์เป็นโมบิลสูทตัวเอกของโอวีเอกันดั้ม 0080 ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ
RX-78-1 กันดั้มรุ่นต้นแบบ
รูปแบบดั้งเดิมของกันดั้มซึ่งใช้ทดสอบระบบพื้นฐานและอาวุธในอาณานิคมกลุ่มไซด์7 กันดั้มรุ่นต้นแบบถูกดัดแปลงเป็น RX-78-2 ทั้งหมดในภายหลัง กันดั้มรุ่นต้นแบบเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทวาริเอชั่น ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
FA-78-1 ฟุลอาร์เมอร์กันดั้ม
ทว่า จากการคำนวณแล้วเกราะนี้จะหนักมาก เนื่องจากกันดั้มไม่ได้พัฒนาไว้ให้รองรับเกราะแบบนี้ น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาจะทำให้ความคล่องแคล่วของกันดั้มลดลงมาก ทั้งยังไม่สามารถใช้บีมเซเบอร์ได้ด้วย เกราะนี้จึงมีแค่ดีไซน์บนกระดาษเท่านั้น ไม่มีการสร้างจริง
ฟุลอาเมอร์กันดั้มเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทวาริเอชั่น ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
FA-78-2 เฮฟวี่กันดั้ม
โครงการFSWPนี้จึงพัฒนาต่อมาเป็นFA-78-2 เฮฟวี่กันดั้ม โดยเป็นMSที่สร้างขึ้นมาใหม่ มีอาวุธหลักคือ"เฮฟวี่ลันเชอร์" ที่รวมปืนกลแก็ตลิ่งและมิสไซล์ลันเชอร์สี่ลำกล้องไว้ด้วยกัน เฮฟวี่กันดั้มนั้นมีการสร้างขึ้นมาหนึ่งเครื่อง แต่เนื่องจากอามุโร่ เรย์นั้นทำลายMSของซีอ้อนได้เรื่อยๆ เฮฟวี่กันดั้มจึงเป็นส่วนเกินไป เพราะสิ่งที่เป็นปัญหาของกันดั้มไม่ใช่อาวุธด้อยประสิทธิภาพ แต่เป็นกันดั้มตอบสนองต่อการควบคุมของของอามุโร่ไม่ทันแล้วต่างหาก โครงการนี้จึงถูกยุติและสหพันธ์โลกก็หันไปพัฒนากันดั้มอเล็กซ์แทน อย่างไรก็ตาม มีรายงานว่าพันเอกแดน เบอร์เซิร์กได้ใช้เฮฟวี่กันดั้มในการบุกยึดฐานเพซุนได้ในช่วงหลังสงครามหนึ่งปี
เฮฟวี่กันดั้มเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับMS-X ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
RX-78-3 กันดั้ม จี3
ในฉบับนิยายของโมบิลสูทกันดั้ม กันดั้ม จี3ได้เป็นโมบิลสูทตัวเอกของเรื่องหลังจากที่กันดั้มถูกทำลายไปแล้ว ซึ่งจี3ในฉบับนิยายจะมีเครื่องกำเนิดพลังงานที่มีกำลังมากกว่าเดิม
RX-78-4 กันดั้ม จี04
โมบิลสูทที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อทดลองใช้งานเมก้าบีมลันเชอร์ซึ่งมีอานุภาพเทียบได้กับปืนใหญ่มหาอนุภาคของยานแม่ จึงมีเครื่องกำเนิดพลังงานที่มีกำลังสูง RX-78-4 ยังสามารถติดตั้งบูสเตอร์เพื่อเพิ่มสมรรถนะสำหรับการต่อสู้ในอวกาศได้ เนื่องจากลงสู่สนามรบในช่วงท้ายของสงคราม จึงมีข้อมูลการใช้งานน้อย
กันดั้ม G04 นั้นได้ใช้เมก้าบีมลันเชอร์หยุดยั้งกองยานของซีอ้อนที่แกรนาดา ซึ่งแม้จะทำได้สำเร็จแต่เครื่องกำเนิดพลังงานก็โอเวอร์โหลดจนกันดั้มG04ระเบิดไปและลูซ คาสเซลซึ่งเป็นนักบินได้เสียชีวิต
กันดั้ม G04 เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ  โดยใช้ชื่อว่า RX-78-4 กันดั้มหมายเลข4 ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ ต่อมาได้รับการปรับปรุงรูปแบบเพื่อใช้ใน วิดีโอเกม โมบิลสูทกันดั้มไกเดน: อุชุ, เซนโคะโนะฮะเตะนิ (機動戦士ガンダム外伝 宇宙、閃光の果てに…) สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2ในปีพ.ศ. 2546 โดย ฮาจิเมะ คาโทกิ
RX-78-5 กันดั้ม จี05
โมบิลสูทคู่แฝดของ RX-78-4 แม้ดูจากภายนอกจะแตกต่างกันแค่โทนสี แต่เนื่องจากกันดั้ม G05 ใช้ปืนกลแก็ตลิ่งขนาดใหญ่แทนเมก้าบีมไรเฟิลจึงมีเครื่องกำเนิดพลังงานที่มีกำลังน้อยกว่า G04 RX-78-5 สามารถติดตั้งบูสเตอร์เพื่อเพิ่มสมรรถนะสำหรับการต่อสู้ในอวกาศได้เหมือน RX-78-4 กันดั้ม G05 และนักบิน ฟอร์ด รอมเฟลเลอได้ร่วมในภารกิจคุ้มครองนายกรัฐมนตรี ดาร์เซีย บาการอฟ แห่งสาธารณรัฐซีอ้อนซึ่งเป็นผู้ประกาศยอมแพ้ต่อสหพันธ์โลกจากกลุ่มที่ยังภักดีต่อตระกูลซาบี้
กันดั้ม G05 เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ  โดยใช้ชื่อว่า RX-78-5 กันดั้มหมายเลข5 ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ ต่อมาได้รับการปรับปรุงรูปแบบเพื่อใช้ในวิดีโอเกม โมบิลสูทกันดั้มไกเดน: อุชุ, เซนโคะโนะฮะเตะนิ โดย ฮาจิเมะ คาโทกิ
RX-78-6 มัดร็อกกันดั้ม
โมบิลสูทที่สร้างขึ้นมาโดยรวมจุดเด่นของRX-77-2 กันแคนน่อนและ RX-78-2 กันดั้มเข้าด้วยกันและเสริมประสิทธิภาพด้วยเทคโนโลยีใหม่ มัดร็อกกันดั้มมีอาวุธหลักเป็นปืนใหญ่แฝดขนาด300มม. ซึ่งบีมเซเบอร์ก็เก็บไว้ข้างๆปืนใหญ่คู่นี้ ส่วนแขนติดตั้งเครื่องยิงลูกระเบิด และสามารถใช้งานปืนกลหรือบีมไรเฟิลเป็นอาวุธมือถือได้
มัดร็อกกันดั้มติดตั้งท่อขับดันไว้ทั่วตัวและระบบโฮเวอร์สำหรับลอยตัวเหนือพื้นที่ขาสองข้าง จึงมีความเร็วและความคล่องแคล่วสูงมาก ในทางทฤษฏีแล้วนับเป็นโมบิลสูทที่ทรงพลังที่สุดของสหพันธ์โลกในช่วงสงครามหนึ่งปี มัดร็อกกันดั้มได้ใช้งานครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน 0079 ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์และพ่ายแพ้ต่อหน่วยมิดไนท์เฟนริลของซีอ้อน แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์และเข้าร่วมในการยึดอเมริกาคืนจากซีอ้อน แต่ในที่สุดก็ถูกหน่วยมิดไนท์เฟนริลโจมตีจนไม่อาจซ่อมแซมได้อีกต่อไปในวันที่15 ธันวาคม UC0079
มัดร็อกกันดั้มเป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ  โดยใช้ชื่อว่า RX-78-6 กันดั้มหมายเลข6 ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ ต่อมาได้รับการปรับปรุงรูปแบบเพื่อใช้ในวิดีโอเกม ซีโอนิคฟรอนท์ กันดั้ม0079 สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2ในปีพ.ศ. 2544 โดย ฮาจิเมะ คาโทกิ
RX-78-7 กันดั้มหมายเลข 7
โมบิลสูทที่สหพันธ์โลกพัฒนาขึ้นโดยเน้นการใช้งานในอวกาศและการใช้งานร่วมกับเกราะฟุลอาเมอร์ RX-78-7 มีเครื่องกำเนิดพลังงานที่มีกำลังมากอยู่แล้ว แต่ในเกราะฟุลอาเมอร์ยังมีเครื่องกำเนิดพลังงานเสริมอีกด้วย ส่วนโครงสร้างเป็นแบบเดียวกับของกันดั้มอเล็กซ์และมีแม็กเน็ตโค้ตติ้งกับห้องนักบินแบบพาโนรามิคมองได้รอบตัวเหมือนกัน
เมื่อสวมเกราะฟุลอาเมอร์เป็น FA-78-3 ฟุลอาเมอร์กันดั้มหมายเลข 7 แล้วสมรรถนะของกันดั้มหมายเลข 7 ก็ไม่ได้ตกลงไปแม้แต่น้อย เพราะนอกจากเครื่องกำเนิดพลังงานแล้วเกราะนี้ยังมีถังเชื้อเพลิงเสริมอีกด้วย เกราะนี้เป็นแบบเน้นพลังทำลายจากอาวุธจำนวนมากที่เสริมเข้ามามากกว่าจะเน้นการป้องกัน
FA-78-3 ยังสามารถพัฒนามาอีกขั้นเป็น HFA-78-3 เฮฟวี่ฟุลอาเมอร์กันดั้มหมายเลข 7 ซึ่งติดตั้งเมก้าบีมแคนน่อนที่มีเครื่องกำเนิดพลังงานและถังเชื้อเพลิงเสริมแยกต่างหากเพิ่มเข้าไปอีก ในสภาพนี้สมรรถนะของกันดั้มหมายเลข7ก็ยังไม่ลดลงไปแม้แต่น้อยในขณะที่มีพลังทำลายที่ไม่มีโมบิลสูทใดในช่วงสงครามหนึ่งปีเทียบได้ แต่เมื่อสงครามหนึ่งปียุติลง โครงการนี้ก็ถูกยกเลิกไปโดยที่กันดั้มหมายเลข7สร้างเสร็จไปแค่โครงสร้างพื้นฐานเท่านั้น
กันดั้มหมายเลข7เป็นส่วนหนึ่งของดีไซน์ต้นฉบับโมบิลสูทคอลลเคชั่นของคุนิโอะ โอคาวาระ  ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
RX-78XX กันดั้มพิกซี่
มีข้อมูลการใช้งานของกันดั้มพิกซี่แค่เครื่องเดียว นั่นก็คือเครื่องของร้อยเอกบอร์ค คราย แห่งหน่วยขนส่งอัลบาทรอส ซึ่งเชื่อกันว่าโดนทำลายไปพร้อมกับ MS-08TX อีฟรีตของเฮนรี่ บูนแห่งหน่วยอิสระวูล์ฟการ์ของซีอ้อน แต่เนื่องจากผู้บัญชาการของฐานอัลบาทรอส นอคท์ กาดิช ได้หนีเอาตัวรอดหลังการโจมตีอย่างหนักของหน่วยวูล์ฟการ์โดยทิ้งบอร์คไว้คนเดียว ทำให้ไม่สามารถยืนยันได้ว่ากันดั้มพิกซี่ถูกทำลายจริงหรือไม่
กันดั้มพิกซี่ปรากฏตัวในวิดีโอเกม โมบิลสูทกันดั้ม ครอสดิเมนชัน0079สำหรับเครื่องซูเปอร์แฟมิคอม ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
RX-78NT-X เนทิกซ์
เนทิกซ์ปรากฏตัวในวิดีโอเกม เอสดีกันดั้ม จีเจเนเรชัน สปิริทซ์สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2 ออกแบบโดยคิมิโทชิ ยามาเนะ
สมการของเดรก
สมการของเดรก (Drake equation) บางครั้งอาจเรียกว่า Green Bank formula เป็นผลงานที่มีชื่อเสียงที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาด้านชีววิทยาอวกาศ และการค้นหาสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาจากต่างดาว (เซติ) Search for Extraterrestrial Intelligence - SETI
สมการของเดรก เป็นสูตรคำนวณที่นำเสนอโดย ดร. แฟรงก์ เดรก นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน ในการประชุมที่หอดูดาวกรีนแบงก์ รัฐเวสต์เวอร์จิเนีย เมื่อปี ค.ศ. 1960 เพื่อประมาณการความเป็นไปได้ ของจำนวนอารยธรรมของสิ่งมีชีวิต ในแกแลกซีทางช้างเผือก โดยคำนึงถึงปัจจัยต่างๆ ในรูปสมการทางคณิตศาสตร์
สมการของเดรก ระบุว่า
โดยที่
และ
คาร์ล เซแกน นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียง ให้การยอมรับสมการของเดรก และนำไปอ้างถึงในรายการโทรทัศน์ของเขาอยู่เสมอ จนบางครั้งถูกกล่าวถึงโดยความเข้าใจผิดว่า คาร์ล เซแกน เป็นผู้คิดสมการนี้ และเรียกว่า สมการของเซแกน
ประวัติ
ในเดือนกันยายน ปี 1959 นักฟิสิกส์จูเซปเป้ คอคคอนี (Giuseppe Cocconi) และฟิลิป มอร์ริสัน  (Philip Morrison) ได้ตีพิมพ์บทความในวารสาร เนเจอร์  ที่มีชื่อเรื่องที่เร้าใจว่า "การค้นหาการสื่อสารระหว่างดวงดาว"
ฟูจีส์
เดอะฟูจีส์ (The Fugees) เป็นวงฮิปฮอปจากนิวเจอร์ซีย์ มีชื่อเสียงในช่วงกลางทศวรรษ 1990 กับแนวเพลงที่มีองค์ประกอบของดนตรีโซลและดนตรีแคริบเบียน และโดยเฉพาะเพลงเร้กเก้ สมาชิกของวงคือ แร็ปเปอร์/นักร้อง/โปรดิวเซอร์ ชื่อวายเคลฟ ชอง, แร็ปเปอร์/นักร้อง ลอรีน ฮิลล์ และแร็ปเปอร์ พราส มิเชล ชื่อของวงมาจากคำว่า ผู้ลี้ภัย (refugee) ที่ชองและมิเชล เป็นชาวไฮติ-อเมริกัน ส่วนฮิลล์เป็นชาวแอฟริกัน-อเมริกัน พวกเขามีอัลบั้ม 2 อัลบั้ม หนึ่งในนั้นคืออัลบั้ม The Score (1996) ที่ประสบความสำเร็จได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวหลายรางวัลและได้รับรางวัลแกรมมี่ ก่อนที่พวกเขาจะแตกวงไปในปี 1997 ฮิลล์และชองประสบความสำเร็จกับการออกผลงานเดี่ยว ส่วนมิเชลทำงานเพลงประกอบภาพยนตร์และการแสดง ซึ่งมีเพลงที่ประสบความสำเร็จที่ชื่อ "Ghetto Supastar"
รายชื่อปีคริสต์ศักราช
หน้านี้เป็นดัชนีสำหรับหน้าของปีแต่ละปี
ออลกา ลาดืยเจนสกายา
ออลกา อะเลคซันดรอฟนา ลาดืยเจนสกายา (Óльга Алекса́ндровна Лады́женская; Olga Aleksandrovna Ladyzhenskaya; 7 มีนาคม ค.ศ. 1922 – 12 มกราคม ค.ศ. 2004) เป็นนักคณิตศาสตร์ชาวรัสเซีย เธอเป็นที่รู้จักจากผลงานเกี่ยวกับสมการเชิงอนุพันธ์ย่อย (โดยเฉพาะปัญหาข้อที่สิบเก้าของฮิลเบิร์ท)และพลศาสตร์ของไหล เธอเป็นคนแรกที่เสนอข้อพิสูจน์การลู่เข้าของระเบียบวิธีผลต่างจำกัด (finite difference method) ของสมการนาเวียร์-สโตกส์ เธอเป็นลูกศิษย์ของอีวาน เปตรอฟสกี และได้รับรางวัลเหรียญทองโลโมโนซอฟใน ค.ศ. 2002
ลาดืยเจนสกายาเกิดและเติบโตที่เมืองโคโลกริฟ บิดาของเธอเป็นครูสอนคณิตศาสตร์และเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้เธอสนใจคณิตศาสตร์ ใน ค.ศ. 1937 บิดาของเธอถูกหน่วยพลาธิการกิจการภายในประชาชนจับกุมในฐานะ "ศัตรูของประชาชน" และถูกสังหาร ลาดืยเจนสกายาจบชั้นมัธยมปลายใน ค.ศ. 1939 แต่ไม่สามารถเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยเลนินกราดได้เนื่องจากสถานะศัตรูของประชาชนของบิดา เธอเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยมอสโกใน ค.ศ. 1943 จบการศึกษาใน ค.ศ. 1947 และนำเสนอวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกใน ค.ศ. 1953 ก่อนจะไปสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยในเลนินกราดและที่สถาบันสเตคลอฟ
ใน ค.ศ. 1958 ลาดืยเจนสกายาได้รับการเสนอชื่อเข้ารับเหรียญฟีลดส์ ซึ่งมีผู้ได้รับรางวัลได้แก่เคลาส์ รอธ นักคณิตศาสตร์ชาวอังกฤษและเรอเน ตอม นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส
เซิร์ชเอนจินกูเกิลได้เผยแพร่กูเกิล ดูเดิลเพื่อยกย่องผลงานของเธอเมื่อวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 2019 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่ 97 ของเธอ
อัสปีเด
อัสปีเด เป็นขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ และพื้นสู่อากาศ ระยะปานกลาง สัญชาติอิตาลี ผลิตโดยเซเลเนีย (หรืออาเลเนียแอโรนอติกา) นำวิถีโดยเรดาร์ มีลักษณะคล้ายคลึงกับเอไอเอ็ม-7 สแปร์โรว์
กรณ์ ศิริสรณ์
กรณ์ ศิริสรณ์ (เดิมชื่อ : วรกร ศิริสรณ์) เกิด 30 ตุลาคม พ.ศ. 2537 ชื่อเล่น กั้ง เป็นนักร้องชาวไทย เป็นรู้จักจากการเป็นผู้ชนะการแข่งขันเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาวปี 10 และเป็นอดีตนักร้องกลุ่มบอยแบนด์ค่ายกามิกาเซ่ สมาชิกวง XIS
ประวัติ
กรณ์จบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนร่วมฤดีวิเทศศึกษา ระดับปริญญาตรี สาขาวิชาภาษาและวัฒนธรรม วิชาโทภาษาญี่ปุ่น (หลักสูตรภาษาอังกฤษ) คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เริ่มเข้าวงการบันเทิงโดยเป็นศิลปิน นักร้องบอยแบนด์ วง XIS และมีผลงานเพลงร่วมเพื่อนๆในวง 6 หนุ่ม Kang (กั้ง) Kevin (เควิน) Pichy (พิชชี่) Kyungtae (คยองเท) Kwang (กวัง) และ Jiho (จีโฮ) เปิดตัวครั้งแรกใน Kamikaze WAVE Single แรกเปิดตัวชื่อเดียวกับ Concept REVERSE เพลงสไตล์ Animate Dance Music
ปัจจุบันหลังจากวง XIS ได้หมดสัญญากับทางค่ายและยุบวงไป กรณ์ได้เข้าร่วมประกวดเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 10 และได้เข้ารอบเป็น 8 คนสุดท้ายโดยที่ได้หมายเลข 3 และได้คว้าแชมป์เป็นเดอะสตาร์คนที่ 10 ของเมืองไทย
ชีวิตส่วนตัวคบหากับสไมล์-ภาลฎา ฐิตะวชิระ อดีตผู้เข้าร่วมการประกวดของรายการ The Star ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 8 นักร้องและนักแสดง ที่พบรักกันในกองถ่ายละครเรื่อง ขุนปราบดาบข้ามภพ
ดูวอป
ดูวอป (Doo-wop) เป็นแนวเพลงสไตล์ที่เน้นเสียงร้องเป็นหลัก รูปแบบหนึ่งเพลงริทึมแอนด์บลูส์ ที่พัฒนาขึ้นมาโดยชาวแอฟริกัน-อเมริกันในช่วงทศวรรษ 1940 และประสบความสำเร็จ ได้รับความนิยมในทศวรรษ 1950 และ 1960 แนวเพลงการร้องของชาวแอฟริกัน-อเมริกัน ที่เรียกว่าดู-วอปนี้ เกิดขึ้นบนถนนทางตอนเหนือและเมืองอุตสาหกรรมฝั่งกลางตะวันตก อย่างนิวยอร์ก ฟิลาเดลเฟีย ชิคาโก บัลติมอร์และพิตส์เบิร์จ กับการร้องนุ่มนวล สอดคล้องกลมกลืนกันของเสียงร้อง ดูวอปเป็นหนึ่งในเพลงกระแสหลัก เป็นเพลงป็อปในสไตล์อาร์แอนด์บีของยุคทศวรรษ 1950 และ 1960
วัดเกาะแก้ว (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดเกาะแก้ว เป็นวัดพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ม. 8 ตำบลกระดังงา อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม 75120 ที่เป็นวัดศูนย์กลางชุมชนในบริเวณตำบลบางคนที และบริเวณใกล้เคียง ทั้งยังเป็นที่ตั้งของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตลาดน้ำบางน้อยที่มีนักท่องเที่ยวชาวไทย และชาวต่างชาติไปท่องเที่ยวจำนวนมาก
เนื้อที่
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2557) มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 20 ไร่ 2 งาน 18 ตารางวา
ลำดับเจ้าอาวาส
วัดเกาะแก้วมี เจ้าอาวาสตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน เท่าที่สอบถามสืบค้น มี 9 รูป คือ
ตะกร้อไทยแลนด์ลีก 2554
ตะกร้อ ไทยแลนด์ ลีก 2554 เป็นการแข่งขันฟุตบอลไทยลีกครั้งที่ 10 ได้เพิ่มจำนวนสโมสรเข้าแข่งจากเดิม 8 สโมสร เป็น 10 สโมสร โดยมีสโมสร ไออาร์พีซี ถิรไทย-ระยอง กับสโมสรกาฬสินธุ์ เป็นสโมสรน้องใหม่การแข่งขันครั้ง
โดยเริ่มแข่งขันครึ่งฤดูกาลแรกระหว่างวันที่ 21 พฤษภาคม ถึง 13 กรกฎาคม 2554 และครึ่งฤดูกาลหลังระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม ถึง 1 ตุลาคม 2554 โดยแข่งในระบบเหย้าเยือนพบกันหมดเป็นจำนวนทีมละ 18 นัด แต่ละสโมสรสามารถส่งชื่อผู้เล่นตลอดฤดูกาลแข่งขันได้ไม่เกิน 18 คน ในการทำการแข่งขันแต่ละครั้ง จะส่งทีมลงทำการแข่งขันได้ 2 ทีม คือทีม ก. กับ ทีม ข. แต่ละทีมจะส่งรายชื่อลงทำการแข่งขันได้ไม่เกิน 5 คน ตัวจริง 3 คน ตัวสำรอง 2 คน เปลี่ยนตัวได้ 1 คน ในการทำการแข่งขันแต่ละครั้ง หากสามารถชนะได้ทั้ง 2 ทีม จะได้ 2 คะแนน ชนะทีมเดียวจะได้ 1 คะแนน แพ้ทั้ง 2 ทีม จะได้ 0 คะแนน การจัดลำดับบนตารางคะแนน ดังนี้
ทีมที่ได้คะแนนรวมสูงสุดเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลเป็นทีมชนะเลิศ ส่วนทีมที่ได้คะแนนรองลงมาจะถูกจัดอันดับลดหลั่นกันตามคะแนนรวมที่ได้จนถึงทีมสุดท้าย ในกรณีที่มีทีมมากกว่า 1 ทีมขึ้นไป ได้คะแนนรวมเท่ากันเมื่อสิ้นสุดฤดูกาลให้ใช้เกณฑ์พิจารณาเรียงลำดับ ดังนี้
ทีมชนะเลิศปีนี้คือ นครปฐม
==สนามเหย้าและสถานที่ตั้ง == แหล่งข้อมูล
ตารางคะแนน
ข้อมูลล่าสุด วันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2554 สนับสนุนข้อมูลการแข่งขัน และผลคะแนนโดย การกีฬาแห่งประเทศไทย
อำเภอโอะตะระตีริ
โอะตะระตีริ (ဥတ္တရသီရိ) เป็นอำเภอหนึ่งในแปดอำเภอของดินแดนสหภาพเนปยีดอ ประเทศพม่า
อูฟา
อูฟา (Өфө; Уфа́) เป็นเมืองเอกของสาธารณรัฐบัชคอร์โตสตาน และศูนย์กลางทาง อุตสาหกรรม เศรษฐกิจ วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมของสาธารณรัฐ มีประชากรมากกว่า 1.1 ล้านคน
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ Ufa มาจากแม่น้ำอูฟา แต่ต้นตอของชื่อแม่น้ำยังคงมีข้อพิพาท Aleksandr Matveyev นักภาษาศาสตร์ชาวรัสเซีย เสนอว่าชื่อนี้มีต้นตอจากอิหร่าน จากคำว่า "ap" แปลว่า น้ำ
การบริหาร
อูฟาเป็นเมืองหลักของสาธารณรัฐ และเป็นศูนย์กลางการบริหารของอำเภออูฟิมสกี แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในนั้นก็ตาม
เขตการปกครอง
อูฟาแบ่งออกเป็น 7 เขต
ประชากร
ตามสำมะโน ค.ศ. 2010 กลุ่มชาติพันธุ์ในอูฟา ได้แก่:
ภูมิศาสตร์
นครอูฟาอยู่ในยุโรปตะวันออกใกล้ชายแดนเอเชียเหนือ นครนี้ตั้งอยู่ในบริเวณที่แม่น้ำ Belaya (Agidel) กับแม่น้ำอูฟาการบรรจบกัน ทางตะวันตกติดกับที่ราบสูงอูฟาในเมือกเขายูรัลตอนใต้ นครนี้มีพื้นที่ 707.93 km2 วัดจากทางเหนือลงใต้ได้ 53.5 km และจากตะวันตกไปยังจะวันออกได้ 29.8 km
ภูมิอากาศ
อูฟามีสภาพภูมิอากาศชื้นภาคพื้นทวีป (เคิพเพิน: Dfb) โดยมีฤดูหนาวที่โหดร้าย แต่ในบางครั้ง ฤดูร้อนอาจยาวนานและมีอากาศร้อน
เมืองพี่น้อง
อูฟามีเมืองพี่น้องกับเมืองเหล่านี้
ชูชัย พระขรรค์ชัย
ชูชัย พระขรรค์ชัย อดีตนักมวยไทยชื่อดังและอดีตนักแสดงชาวไทยที่มีชื่อเสียงในยุคก่อนปี พ.ศ. 2500 เจ้าของฉายา เทพบุตรสังเวียน จากการที่เป็นนักมวยที่มีหน้าตาดี ได้ชื่อว่าเป็นนักมวยที่หมัดหนักโดยเฉพาะ หมัดขวา
สนามบินจันทบุรี
สนามบินเนินพลอยแหวน หรือ สนามบินท่าใหม่ หรือ สนามบินจันทบุรี เป็นสนามบินในจังหวัดจันทบุรี ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าใหม่ อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี โดยมีกองทัพอากาศเป็นเจ้าของพื้นที่และให้กองทัพเรือใช้ประโยชน์ในพื้นที่แห่งนี้
ชูชัย พระขรรค์ชัย
ประวัติ
ชูชัยเกิดวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2469 ที่จังหวัดเชียงใหม่ หัดมวยครั้งแรกกับครูปูน พระขรรค์ชัย ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร ขึ้นชกครั้งแรกเมื่อวันอาทิตย์ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2488 ที่เวทีราชดำเนิน ด้วยความเป็นมวยคู่ชกประกอบรายการ สามารถประเดิมการชกครั้งแรกได้ด้วยการชนะน็อกในยกที่ 3 ด้วยหมัดขวา จากนั้นก็ได้ขึ้นชกอย่างสม่ำเสมอสั่งสมประสบการณ์และความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายมาเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียง
เมื่อไม่มีคู่ชกแล้ว ในปี พ.ศ. 2492 ชูชัยจึงแขวนนวมหันไปทำงานหนังสือพิมพ์สังกัดสยามรัฐ จากการชักชวนของ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช เจ้าของและบรรณาธิการ
สนามบินจันทบุรี
การบินของไทย และการใช้สนามบินเนินพลอยแหวน
พ.ศ. 2445 ขณะที่จอมพลสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนารถ กรมหลวงพิศณุโลกประชานารถ ดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหารบก ทรงจัดตั้งแผนกการบิน กองทัพบก ที่สนามราชกรีฑาสโมสร (สนามม้าสระปทุม) และคัดเลือกนายทหาร 3 นายไปศึกษาการบิน ณ ประเทศฝรั่งเศส, กห.สั่งซื้อ บ.จากฝรั่งเศส 8 เครื่อง
ชูชัย พระขรรค์ชัย
ประวัติ
ชูชัยแขวนนวมเป็นระยะเวลา 2 ปี ก็กลับมาชกมวยอีกครั้งในปี พ.ศ. 2494 จากการตามตัวของโปรโมเตอร์ เนื่องจากเสียงเรียกร้องของแฟนมวย จนโปรโมเตอร์ผู้จัดเสนอเงินค่าตัวให้เป็นจำนวนถึง 17,000 บาท เพื่อให้กลับมาชกกับยอดนักมวยไทยอีกรายในยุคเดียวกันนั้น คือ สุข ปราสาทหินพิมาย เจ้าของฉายา ยักษ์สุข หรือ ยักษ์ผีโขมด
สนามบินจันทบุรี
การบินของไทย และการใช้สนามบินเนินพลอยแหวน
1 มีนาคม พ.ศ. 2457 ทรงย้ายที่ตั้งแผนกการบินไปที่ อ.ดอนเมือง และทรงยกฐานะแผนกการบิน เป็นกองบินทหารบก เมื่อ 27 มี.ค.2457
ชูชัย พระขรรค์ชัย
ประวัติ
การชกกับสุข ปราสาทหินพิมาย เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2494 ที่เวทีราชดำเนิน ปรากฏว่าตั้งแต่ยกแรกจนถึงยกที่ 4 ชูชัยเป็นฝ่ายตั้งรับเพียงอย่างเดียว ท่ามกลางความไม่พอใจของผู้ชมเพราะคิดว่าชูชัยกลัวสุข แต่พอขึ้นยก 5 อันเป็นยกสุดท้าย ชูชัยได้เร่งระดมชกเข้าที่ใบหน้าของสุข จนโอนเอนไปมา จนนั่งพิงเชือก เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกนี้เอง
สนามบินจันทบุรี
การบินของไทย และการใช้สนามบินเนินพลอยแหวน
พ.ศ. 2457-2461 สงครามโลกครั้งที่ 1 (ได้ทรงนำกองบินทหารบก เข้าร่วมราชการสงคราม)