cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เกว็น สเตฟานี
ความเป็นศิลปิน
อัลบัมเปิดตัวของสเตฟานี เลิฟ. แอนเจิล. มิวสิก. เบบี. ได้รับอิทธิพลแนวเพลงหลายหลายชนิดของคริสต์ทศวรรษ 1980 อย่างแนวเพลง อิเล็กโทรป็อป, นิวเวฟ, แดนซ์ร็อก, ฮิปฮอป, อาร์แอนด์บีร่วมสมัย, โซล และดิสโก้  สเตฟานีเคยเอ่ยถึง มาดอนน่าในยุคแรก, ลิซาลิซา, คลับนูโว, พรินซ์, นิวออร์เดอร์ และ เดอะเคียวร์ มีอิทธิพลอย่างมากกับอัลบัมนี้ มีหลายเพลงในอัลบัมที่ออกแบบมาเพื่อคลับเต้นรำ และมีบีตแบบอิเลกทรอนิกส์เพื่อการเต้นรำ มีการอ้างอิงถึงแฟชันและความมั่งคั่งในอัลบัม เธอใช้ดีไซเนอร์ที่ถือเป็นแรงบันดาลใจส่วนตัว อย่าง จอห์น กัลเลียโน และวิเวียน เวสต์วูด สตูดิโออัลบัมชุด 2 เดอะสวีตเอสเคป มีความใกล้เคียงกับผลงานชุดก่อน แต่ยังมีซาวด์ดนตรีป็อปทันสมัยมากกว่าเดิม มีหลากหลายแนวเพลง อย่าง แดนซ์ป็อป และแร็ป   เป็นแนวคิดเดียวกับที่พัฒนาในอัลบัม ''เลิฟ. แอนเจิล. มิวสิก. เบบี. ซึ่งก็ได้รับคำวิจารณ์จากการทำเช่นนี้ อัลบัม ดิสอิสวอตเดอะทรุทฟีลส์ไลก์'' อัลบัมชุดที่ 3 สเตฟานียังคงทำเพลงป็อป ขณะเดียวกันก็รวมแนวเพลงจากหลากหลายชนิด อย่าง เร็กเก ดิสโก้ และแดนซ์ฮอลล์ นอกจากนี้ยังมีการใช้กีตาร์เพิ่มมาอีกด้วย เนื้อเพลงของสเตฟานีนั้นจะเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวที่เพิ่งเกิดขึ้น อย่างเช่น การหย่าร้างกับสามี รอสส์เดล และการพบรักใหม่กับ เชลตัน เธอยังบอกว่าอัลบัมของเธอไม่มีเนื้อหา "เกี่ยวกับการแก้แค้น" เหมือนอย่างที่คนอื่นทำกัน และมักมีเนื้อหาเกี่ยวกับ "การให้อภัย"
ภาพลักษณ์
สเตฟานีเริ่มจุดบินดิในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 หลังจากที่เธอได้ไปพบปะครอบครัวของโทนี แคแนล หลายครั้ง เขามีเชื้อสายอินเดีย ในช่วงที่โนเดาต์แจ้งเกิด สเตฟานี สวมเครื่องตกแต่งหน้าผากในมิวสิกวิดีโอหลายครั้ง จนทำให้เครื่องประดับเหล่านี้ได้รับความนิยมในเวลาสั้น ๆ ในปี 1997 โดยได้รับความสนใจครั้งแรกในมิวสิกวิดีโอปี 1995 เพลง "จัสต์อะเกิร์ล" ที่เป็นที่รู้จักเรื่องที่เธอโชว์เอว และมักสวมเสื้อเชิร์ตที่เปิดเผยเรือนร่าง การออกแบบการแต่งหน้าของสเตฟานี โดยทั่วไปมักใช้แป้งโทนสว่าง ทาลิปสติกสีแดงสดใส และทำคิ้วรูปโค้ง เธอพูดถึงประเด็นเหล่านี้ในเพลงที่ชื่อ "แมจิกส์อินเดอะเมกอัป" (Magic's in the Makeup) ของโนเดาต์ ในอัลบัมชุด รีเทิร์นออฟแซเทิร์น โดยตั้งคำถามไว้ว่า "หากมีเวทมนตร์ในการแต่งหน้า แล้วฉันคือใครกัน" สเตฟานีมีผมสีสีน้ำตาลเข้มตามธรรมชาติ เธอเปลี่ยนสีผมธรรมชาตินั้นตั้งแต่เธอเรียนเกรด 9 ตั้งแต่ปลาย 1994 เธอมักไว้ผมสีบลอนด์เงิน สเตฟานีพูดถึงเรื่องนี้ในเพลงที่ชื่อ "แพลตตินัมบลอนด์ไลฟ์" (Platinum Blonde Life) ในชุด ร็อกสเตดี และรับบทเป็นสาวผมบลอนด์ จีน ฮาร์โลว์ ในภาพยนตร์ชีวประวัติในปี 2004 เรื่อง บินรัก บันลือโลก ถึงแม้เธอมักจะไว้ผมสีบลอนด์ แต่เธอก็เคยย้อมผมสีน้ำเงินในปี 1998 และสีชมพู ในปี 2001 ตอนปรากฏบนปกชุด รีเทิร์นออฟแซเทิร์น
ปี 2006 สเตฟานีเปลี่ยนภาพลักษณ์ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากตัวละครที่มิเชลล์ ไฟฟ์เฟอร์แสดงที่ชื่อ เอลวิรา แฮนคอก ในภาพยนตร์ปี 1983 เรื่อง สการ์เฟซ การเปลี่ยนภาพลักษณ์นี้รวมถึง การใช้สัญลักษณ์ตัว G หลังชนกัน ที่เห็นได้จากกุญแจเครื่องประดับเพชรที่เธอสวมใส่ที่คอ ที่ถือเป็นจุดเด่นในการประชาสัมพันธ์ในชุด เดอะสวีตเอสเคป สเตฟานีได้รับความสนใจในช่วงเดือนมกราคม 2007 เกี่ยวกับเรื่องการลดน้ำหนักอย่างรวดเร็วหลังตั้งครรภ์ เธอออกมาพูดภายหลังว่า เธอควบคุมอาหารตั้งแต่เรียนเกรด 6 เพื่อให้สวมชุดขนาด 4 ได้อย่างพอดี โดยพูดว่า "เป็นการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง และเป็นฝันร้าย แต่ฉันก็ชอบเสื้อผ้ามากเกินไป ฉันเลยต้องการสวมเสื้อผ้าที่ฉันทำเองอยู่ตลอดเวลา" หุ่นขี้ผึ้งของสเตฟานีเปิดตัวที่มาดามทุซโซต์ ลาสเวกัส ในเดอะเวเนเชียน เมื่อวันที่ 22 กันยายน 2010 การออกขายอัลบัมเดี่ยวชุดแรกของสเตฟานี ได้สร้างความสนใจต่อสมุน 4 คน ที่ชื่อ ฮาราจูกุเกิลส์ ที่ปรากฏตัวในชุดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากแฟชันกอทิกโลลิตา และตั้งชื่อตามย่านบริเวณสถานีรถไฟฮะระจุกุในโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ชุดแต่งกายของสเตฟานียังได้รับแรงบันดาลใจจากแฟชั่นญี่ปุ่น โดยอธิบายว่าเป็นการผสมผสานระหว่างคริสตีย็อง ดียอร์กับญี่ปุ่น ผู้เต้นเหล่านี้ยังปรากฏในมิวสิกวิดีโอ ในสื่อ และปกอัลบัม ''เลิฟ. แอนเจิล. มิวสิก. เบบี. โดยมีเพลงที่อุทิศให้พวกเธอในอัลบัมนี้ด้วย พวกเธอยังได้ร่วมในทัวร์และใช้ชื่อเดียวกับพวกเธอ ใน สเตฟานีส์ฮาราจูกุเลิฟเวอส์ทัวร์ นิตยสาร ฟอบส์'' รายงานว่า เธอทำรายได้ในปี 2018 ได้ 27 ล้านเหรียญสหรัฐ ระหว่างเดือนมิถุนายน 2007 ถึง มิถุนายน 2008 จากทัวร์ สินค้าแฟชั่นและโฆษณา ทำให้เธอเป็นผู้มีชื่อเสียงด้านดนตรีที่ทำรายได้มากที่สุดอันดับ 10 ณ ขณะนั้น
ความสำเร็จและผลสืบเนื่อง
ตลอดอาชีพในการทำงานผลงานเดี่ยว สเตฟานีได้รับรางวัลด้านดนตรีหลายรางวัล รวมถึง 1 รางวัลแกรมมี่, 4 รางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์, 1 รางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอร์ด, 1 รางวัลบริตอะวอดส์ และ 2 รางวัลบิลบอร์ดมิวสิกอวอร์ด ส่วนกับวงโนเดาต์ เธอได้รับ 2 รางวัลแกรมมี่ และในปี 2005 นิตยสาร โรลลิงสโตน เรียกเธอว่า "เป็นร็อกสตาร์หญิงเพียงคนเดียวอย่างแท้จริงที่เปิดบนวิทยุหรือเอ็มทีวี" และยังให้เธอขึ้นปกนิตยสารอีกด้วย สเตฟานีได้รับรางวัล สไตล์ไอคอนอะวอร์ด จากการแจกรางวัลพีเพิลแมกกาซีนอวอดส์ในปี 2014 นอกจากนี้ในปี 2016 เธอยังได้รับเกียรติจากเรดิโอดิสนีย์มิวสิกอวอดส์ ด้วยรางวัลฮีโรอะวอร์ด ที่มอบให้กับศิลปินที่อุทิศให้กับงานการกุศล
สเตฟานียังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น "เจ้าหญิงเพลงป็อป" จากนักวิจารณ์ดนตรีร่วมสมัยหลายแห่ง  ในปี 2012 วีเอชวันได้ให้เธออยู่ในอันดับ 13 ของรายชื่อ "100 ผู้หญิงยอดเยี่ยมแห่งวงการเพลง" ผลงานของสเตฟานียังมีอิทธิพลให้กับนักดนตรีหลายคน อย่างเช่น เฮย์เลย์ วิลเลียมส์แห่งวงพาร์อะมอร์, เบสต์โคสต์, เคที เพอร์รี, เคชา, มารินาแอนด์เดอะไดอะมอนส์, สเตฟาย, ริตา ออรา สกาย เฟอร์ไรรา และคัฟเวอร์ไดร์ฟ วงหลัง เป็นวงกลุ่มนักดนตรี 4 คนจากบาร์บาโดส ที่กล่าวว่า ทั้งสเตฟานีและโนเดาต์ได้ส่งผลด้านอิทธิพลต่อดนตรีพวกเขา โดยนักร้องนำของวง แอมานดา ไรเฟอร์ ยอมรับว่า เธอคงจะ "หมดสติ" หากได้เจอสเตฟานี
ซิงเกิลนำจาก ''เลิฟ. แอนเจิล. มิวสิก. เบบี.'' เพลง "วอตยูเวติงฟอร์?" เป็นหนึ่งในซิงเกิลที่ดีที่สุดของสเตฟานี จากเว็บไซต์พิตช์ฟอร์ก รวมถึงอยู่ในอันดับ 16 ใน "50 ซิงเกิ้ลปี 2004" ของเว็บไซต์นี้ นอกจากนั้น "ฮอลลาแบกเกิร์ล" จากอัลบัมดังกล่าว ยังถือเป็นเพลงแรกที่ขายทางดิจิทัลด้วยยอดขายมากกว่าล้านในสหรัฐ ยังได้รับการยืนยันระดับแผ่นเสียงทองคำขาวจากทั้งในสหรัฐและออสเตรเลีย ยังขึ้นอันดับสูงสุดที่อันดับ 41 ของนิตยสาร บิลบอร์ด ในชาร์ตปลายทศวรรษ 2000–09 ตั้งแต่ที่ออกในปี 2005 "ฮอลลาแบกเกิร์ล" ยังถือว่าเป็น "เพลงลายเซ็น" ของสเตฟานี จากนิตยสาร โรลลิงสโตน
งานการกุศล
หลังจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ ค.ศ. 2011 สเตฟานีบริจาคเงิน 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้แก่เซฟชิลเดรน สำหรับกองทุนฉุกเฉินสำหรับเด็กผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในญี่ปุ่น สเตฟานียังเปิดประมูลในอีเบย์เมื่อ 11 ถึง 25 เมษายน 2011 ให้ผู้สนใจประมูลเสื้อผ้าย้อนยุคส่วนตัวของเธอ และเสื้อทีเชิร์ตทำเองออกแบบและมีลายเซ็นของเธอ และยังอนุญาตให้มาปาร์ตี้น้ำชาส่วนตัวในแนวคิดแบบฮาราจูกุ ดำเนินงานโดยเธอเอง เมื่อ 7 มิถุนายน 2011 ที่รอแยล/ที เมดคาเฟและพื้นที่แนวป็อปอาร์ตแบบญี่ปุ่น ที่แรกของลอสแอนเจลิส โดยเงินประมูลนำเข้าเพื่อบรรเทาทุกของเซฟชิลเดรน
ที่งานกาลาของแอมฟาร์ ในเทศกาลภาพยนตร์กาน 2011 สเตฟานีนำชุดลูกไม้สีดำที่เธอแต่งในงานนี้เข้าประมูลเพื่อการกุศล โดยได้เงินมากกว่า 125,000 เหรียญสหรัฐ ชุดนี้เกิดข้อพิพาทหลังจากตัวแทนของนักออกแบบ ไมเคิล แอนเจิล ที่ช่วยสเตฟานีออกแบบและทำงานในฐานะสไตลิสต์ออกมายืนยันว่า เขาเป็นคนทำผ้าคลุม ไม่ใช่ตัวสเตฟานี ในการออกมาเปิดเผย แองเจิลยืนยันว่า ชุดนั้นออกแบบโดยสเตฟานี สำหรับ แอล.เอ.เอ็ม.บี. และใช้ในการประมูลที่แอมฟาร์กาลา โดยกล่าวเพิ่มเติมว่า "ผมรู้สึกผิดหวังที่มุ่งประเด็นผิดทิศผิดทาง จากที่เกว็นและผมได้ตั้งใจไว้ เรื่องที่มาของการสร้างสรรค์ชุดนี้ พวกเรารู้สึกเครียดกับผลและเพลิดเพลินกับขั้นตอนทำงาน ผมไม่ขอทำอะไรมากไปกว่านี้ นอกจากนับถือเธอและยังคงคาดหวังการทำงานร่วมกับเธออีกในอนาคต" สเตฟานียังเป็นผู้จัดงานหารายได้ให้กับสตรีหมายเลขหนึ่ง มิเชลล์ โอบามา เมื่อเดือนสิงหาคม 2012 ที่บ้านของเธอในเบเวอร์ลีฮิลส์
ทัวร์
คอนเสิร์ตเดี่ยว
เรซิเดนซี
ประชาสัมพันธ์
ความละเอียดเชิงแสง
ความละเอียดเชิงแสง (optical resolution) คือความสามารถในการวัดหรือแยกแยะวัตถุด้วยอุปกรณ์ เป็นตัวบ่งชี้ประสิทธิภาพของอุปกรณ์เชิงแสง เช่น กล้องจุลทรรศน์ กล้องโทรทรรศน์ เกรตติงการเลี้ยวเบน ฯลฯ
คำนิยามในกล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสง
ความละเอียดเชิงแสงในกล้องจุลทรรศน์แบบใช้แสงนิยามโดยใช้สองจุด จากสมมติฐานว่าแหล่งกำเนิดแสงในอุดมคติของแสงขนานตรงที่ไม่มีการแทรกสอดกันนั้นถูกฉายมา โดยอาจใช้คำจำกัดความของเรย์ลี หรืออับเบอ ในการคำนวณความละเอียดของภาพ โดยยึดค่าที่ความยาวคลื่น 550 นาโนเมตร (แสงสีเขียว) เป็นหลัก โดยค่ายังขึ้นอยู่กับค่ารูรับแสงเชิงตัวเลขด้วย
ความละเอียดของเรย์ลี
ให้ค่าความยาวคลื่นของแสงเป็น λ, ค่ารูรับแสงเชิงตัวเลขของเลนส์ใกล้วัตถุเป็น NA, ค่าดรรชนีหักเหของตัวกลางระหว่างวัตถุกับเลนส์ใกล้วัตถุเป็น n และ ค่ามุมสูงสุดที่ทำกับแกนเชิงแสงของลำแสงที่ฉายจากวัตถุเข้าสู่เลนส์ใกล้วัตถุเมื่อมุมสูงสุดเป็น θ แล้ว ความละเอียดเชิงแสง δ ของแหล่งกำเนิดแสงแบบจุดสองจุดตามคำจำกัดความของเรย์ลีจะคำนวณได้ดังนี้
ความละเอียดของอับเบอ
นิยามโดยแอ็นสท์ อับเบอในปี 1873
ความละเอียดของฮอปคินส์
ถ้านำไปใช้กับแสงที่มองเห็นได้ เมื่อ K = 0.5 จะได้ว่า
เราสามารถได้ความละเอียดเชิงแสงประมาณ 0.2 μm โดยใช้เลนส์ใกล้วัตถุกำลังขยาย 100 เท่า สำหรับแสงที่มองเห็นได้ อย่างไรก็ตาม หากว่ากันโดยละเอียดแล้ว นี่ไม่ใช่ขีดจำกัด เนื่องจากค่าสูงสุดของความละเอียดเชิงแสงจะเปลี่ยนไปขึ้นอยู่กับสภาพแสง ประสิทธิภาพของเลนส์ และ วัสดุที่ใช้ แม้ว่าบางครั้งจะใช้ขีดจำกัดการเลี้ยวเบน ของเลนส์ในความหมายเดียวกับความละเอียดเชิงแสง แต่ก็ไม่ใช่คำจำกัดความที่ถูกต้องของความละเอียด
คำนิยามในกล้องโทรทรรศน์
ค่าความละเอียดเชิงแสงในกล้องโทรทรรศน์ นิยามโดยค่ามุมที่เล็กที่สุดที่แยกแยะจุด 2 จุด เช่น ดาว 2 ดวง โดยตามการคำนวณของเรย์ลี จะได้ว่าความละเอียดเชิงแสง \theta คือ
โดย \lambda คือความยาวคลื่นของแสง \mathit{D} คือเส้นผ่านศูนย์กลางของเลนส์ใกล้วัตถุ ความละเอียดเชิงแสงทางทฤษฎีของกล้องโทรทรรศน์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเลนส์ใกล้วัตถุ 100 มม. คือประมาณ 1.3" ซึ่งสอดคล้องกับระยะทางประมาณ 2.4 กม. บนพื้นผิวดวงจันทร์เมื่อมองจากพื้นดิน
คำนิยามในสเปกโทรสโกปี
ในสเปกโตรมิเตอร์ ค่าความละเอียดเชิงแสงใช้อธิบายถึงความสามารถในการแยกเส้นสเปกตรัมที่อยู่ติดกันสองเส้น นิยามโดย
โดย คือความแตกต่างระหว่างความยาวคลื่น 2 ค่าที่สามารถแยกแยะได้ และ \lambda คือความยาวคลื่นเฉลี่ยระหว่าง 2 ค่านั้น
คำนิยามในเกรตติงการเลี้ยวเบน
ความละเอียดเชิงแสงเกรตติงการเลี้ยวเบน \mathit{R} เท่ากับผลคูณของจำนวนเส้นเกรตติง N และอันดับการเลี้ยวเบน m
คำนิยามในปริซึม
ความละเอียดเชิงแสงของปริซึม คือผลคูณของความยาวของฐานของปริซึม h และค่าการกระจาย dn/d\lambda
กัลยา รุ่งวิจิตรชัย
นางสาวกัลยา รุ่งวิจิตรชัย (เกิด 10 มิถุนายน พ.ศ. 2508) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสระบุรี เขต 1 ประธานคณะกรรมาธิการการสื่อสาร โทรคมนาคม และดิจิตอลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม สภาผู้แทนราษฎร ชุดปัจจุบัน ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ปัจจุบันสังกัดพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ
กัลยา รุ่งวิจิตรชัย เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2508 มีชื่อเล่นว่า "นก" เป็นบุตรของนายบุญยงค์ และนางมาลี รุ่งวิจิตรชัย มีพี่น้อง 4 คน สำเร็จการศึกษาบริหารธุรกิจบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือ นิด้า
งานการเมือง
อดีตเคยเป็นสมาชิกสภาจังหวัดสระบุรี และ รองประธานสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดสระบุรี ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ จากการชักนำโดย นายโพธิพงษ์ ล่ำซำ และได้รับเลือกตั้งในครั้งต่อมา (พ.ศ. 2550, 2554) และย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2562
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
กัลยา รุ่งวิจิตรชัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
แชด เกเบิล
ชาลส์ เบตส์ (Charles Betts; 8 มีนาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักมวยปล้ำสมัครเล่นชาวอเมริกัน เขาเรียนโรงเรียนมัธยมในรัฐมินนิโซตาและจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยนอร์เทิร์นมิชิแกน  เขายังเคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามวยปล้ำสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ปัจจุบันเซ็นสัญญากับWWEภายใต้ชื่อ แชด เกเบิล (Chad Gable) เป็นสมาชิกทีมอเมริกันอัลฟาร่วมกับเจสัน จอร์แดนและอัลฟาอะคาเดมีร่วมกับโอทิส เป็นแชมป์แท็กทีม NXT, แชมป์สแมคดาวน์แท็กทีม WWE และแชมป์รอว์แท็กทีม WWE ทำให้เกเบิลเป็นคนที่2 ต่อจากจอร์แดนที่ได้แชมป์แท็กทีมทั้ง Raw, SmackDown และ NXT
รูรับแสงเชิงตัวเลข
รูรับแสงเชิงตัวเลข (numerical aperture, NA) ในทางทัศนศาสตร์เป็นดัชนีสำหรับคำนวณหาค่าความละเอียดเชิงแสงของเลนส์
ยิ่งตัวเลขรูรับแสงมากเท่าใด ก็ยิ่งรับแสงสว่างได้มากเท่านั้น ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้ว ยิ่งค่ามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
คำอธิบายทางคณิตศาสตร์
ตัวเลขค่ารูรับแสง NA คำนวณได้จากสูตรต่อไปนี้
โดยที่ θ คือมุมสูงสุดที่ทำกับแกนเชิงแสงของลำแสงจากวัตถุที่ตกกระทบเลนส์ใกล้วัตถุ และ n คือ ดรรชนีหักเหของตัวกลางระหว่างวัตถุกับเลนส์ใกล้วัตถุ (หมายเหตุ: ไม่ใช่ค่าดรรชนีหักเหของเลนส์)
ตามทฤษฎีของเรย์ลี ความละเอียดเชิงแสงของเครื่องมือวัดแสงถูกกำหนดโดยรูรับแสงเชิงตัวเลขของเลนส์ใกล้วัตถุ และ ความยาวคลื่นของแสงที่มองอยู่
ถ้าความยาวคลื่นคือ λ ความละเอียด δ ของแหล่งกำเนิดแสงสองจุดคือ
แต่เดิมแล้วในบางกรณีค่าสัมประสิทธิ์จะไม่ใช่ 0.61 แต่มักจะใช้เป็นค่าตัวแทนโดยทั่วไป ค่าความละเอียดเชิงแสงแปรผันตรงกับความยาวคลื่นและแปรผกผันกับค่ารูรับแสงเชิงตัวเลข
ความลึกของโฟกัสเป็นสัดส่วนกับความยาวคลื่นและแปรผกผันกับกำลังสองของรูรับแสงเชิงตัวเลข
แพนอเมริกันเกมส์เยาวชน 2021
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
ประเทศที่เป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกันทั้ง 41 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขัน ตัวเลขในวงเล็บแสดงถึงจำนวนนักกีฬาที่ผ่านเข้ารอบ
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
ตารางสรุปเหรียญรางวัลอย่างเป็นทางการ:
แขวงดอกไม้
ดอกไม้ เป็นแขวงหนึ่งของเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงดอกไม้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเขตประเวศ มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงและตำบลข้างเคียงดังนี้
สึ (เมือง)
สึ (津市 (Tsu-shi)) เป็นนครและเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น นครสึมีประชากรประมาณ 274,879 คน 127,273 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 390 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 711.11 sqkm แม้ว่านครสึจะเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดในด้านจำนวนประชากร แต่ก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเมืองหลวงของจังหวัด และจากการที่มีสำนักงานรัฐบาลส่วนกลางและสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการศึกษาจำนวนมากทำให้เมืองนี้เป็นศูนย์กลางทั้งด้านการปกครองและการศึกษาของจังหวัดมิเอะ
จุดเริ่มต้น
เดิมทีสึได้รับการพัฒนาให้เป็นเมืองท่าที่เรียกว่า อานตสึ (安濃津) ในยุคนาระและยุคเฮอัง ต่อมาท่าเรือนี้ได้ถูกคลื่นสึนามิทำลายในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในนังไกโดยุคเมโอเมื่อ ค.ศ. 1498
ยุคเอโดะ
เมืองนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ในฐานะเมืองปราสาทและสถานีพักสินค้าโดยตระกูลโทโด ไดเมียวแห่งแคว้นศักดินาสึที่อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ในยุคเอโดะ ที่แห่งนี้กลายเป็นจุดแวะพักยอดนิยมของนักเดินทางที่มายังศาลเจ้าอิเซะ ซึ่งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 40 กิโลเมตร
สึในสมัยใหม่
หลังจากการฟื้นฟูเมจิ สึได้กลายเป็นเมืองหลวงของจังหวัดมิเอะใน ค.ศ. 1871 และได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 สึเป็นหนึ่งในเทศบาลนคร 31 แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่น อาณาเขตของเทศบาลนครสึได้ขยายขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยผนวกรวมกับหมู่บ้านทาเตเบะ และหมู่บ้านโทซะใน ค.ศ. 1909, เมืองชิมมาจิใน ค.ศ. 1934, หมู่บ้านฟูจิมิใน ค.ศ. 1936, หมู่บ้านทากาจายะใน ค.ศ. 1939 และหมู่บ้านอันโตะ หมู่บ้านคัมเบะ และหมู่บ้านคูชิงาตะใน ค.ศ. 1943
วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2006 เทศบาลข้างเคียง ได้แก่ นครฮิซาอิ, เมืองอาโน เมืองเกโน เมืองคาวาเงะ หมู่บ้านมิซาโตะ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภออาเงะ), เมืองฮากูซัง เมืองอิจิชิ เมืองคาราซุ และหมู่บ้านมิซูงิ (ทั้งหมดอยู่ในอำเภออิจิชิ) ได้ผนวกเข้ากับนครสึ ผลของการควบรวมเทศบาลครั้งนี้ ทำให้นครสึนี้กลายเป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับสองในจังหวัดมิเอะในด้านจำนวนประชากรรองจากนครยกกาอิจิ และใหญ่ที่สุดในจังหวัดมิเอะในด้านขนาดพื้นที่นำหน้านครมัตสึซากะ
ภูมิศาสตร์
นครสึตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรคิอิ ตอนกลางของจังหวัดมิเอะ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดมิเอะในแง่ของพื้นที่ โดยมีอาณาบริเวณตลอดความกว้างของจังหวัดมิเอะ ทางทิศตะวันออกติดกับอ่าวอิเซะ มหาสมุทรแปซิฟิก และทิศตะวันตกติดกับจังหวัดนาระ บางส่วนของเมืองอยู่ในขอบเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติมูโร-อากาเมะ-อาโอยามะ
ภูมิอากาศ
นครสึมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (เคิพเพิน Cfa) โดยมีลักษณะเฉพาะคือฤดูร้อนที่อบอุ่น และฤดูหนาวที่เย็นสบายโดยมีหิมะตกเล็กน้อยไปจนถึงไม่มีเลย อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในนครสึอยู่ที่ 15.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1,931 มิลลิเมตร โดยมีเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิเฉลี่ยสูงสุดจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.7 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.0 °C นครสึมีหยาดน้ำฟ้าตกตลอดทั้งปี แต่จะตกหนักที่สุดในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายน
การเมืองการปกครอง
นครสึมีรูปแบบการปกครองแบบนายกเทศมนตรี–สภา โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และสภานครที่เป็นสภาเดี่ยว มีสมาชิก 34 คน ในการเมืองระดับจังหวัด นครสึเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดมิเอะจำนวน 7 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ นครสึเป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งมิเอะ เขต 1 ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรญี่ปุ่น
อัตสึโกะ มาเอดะ
อัตสึโกะ มาเอดะ (前田 敦子 (Maeda Atsuko); 10 กรกฎาคม 2534, อิจิกาวะ จังหวัดชิบะ — ) เป็นอดีตสมาชิกของวงไอดอลญี่ปุ่น AKB48 โดยเธออยู่ในทีมเอและเป็นหนึ่งในสมาชิกที่มีชื่อเสียงที่สุดของกลุ่มหรือเป็นเอซของรุ่นบุกเบิกและได้รับเลือกตั้งเป็นอันดับที่ 1 ในปี 2552 และปี 2554 แต่ใน เซ็มบัตสึ ในปี 2553 ใน เซ็มบัตสึ มาเอดะก็ได้แพ้ให้กับ โอชิมะ ยูโกะ ที่เป็นเซ็นเตอร์ในซิลเกิลที่ 17 "Heavy Rotation" เธอเป็นส่วนหนึ่งของ กลุ่มเซ็มบัตสึ ซึ่งประกอบด้วย สมาชิกวง AKB48 ที่มีลักษณะที่เป็นสมาชิกที่ได้รับความนิยมในซิงเกิลที่ผ่านๆมา ในวันอาทิตย์ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2555 เธอได้ประกาศอำลาจากวงหรือที่เรียกว่า "จบการศึกษา" จากวง โดยเธอสำเร็จการศึกษาจากวงเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2555 ที่โรงละครของ AKB48 ในอากิฮาบาระ
ชีวิตใน AKB48
อัตสึโกะ มาเอดะ ได้ผ่านการออดิชั่นสมาชิกวง AKB48 รุ่นที่ 1 ในปลายปี พ.ศ. 2548 และเข้ามาเป็นสมาชิกของ AKB48 Team A ในตอนนั้น
สยามโมอะเดปิส แม่เมาะเอนซิส
สยามโมอะ​เดปิส​ ​แม่​เมาะ​เอนซิส มีลักษณะ​ใกล้​เคียง​กับลีเมอร์ มีหางยาว​ไว้​เกาะเกี่ยวต้นไม้และ​มีวิวัฒนาการน้อย​ซึ่ง​พบเฉพาะ​เกาะมาดากัสการ์​ ​ในทวีปแอฟริกา ขณะที่ลำ​ตัวของ สยามโมอะ​เดปิส​ ​แม่​เมาะ​เอนซิส มี​ความ​ยาว 15 เซนติเมตร หรือ​เล็ก​กว่าลิงลมในปัจจุบันครึ่งหนึ่ง​ มีน้ำหนักเพียง​ 500-700 กรัม หากินในเวลากลางคืน​ โดย​กินแมลง,​ ใบไม้และผลไม้​เป็น​อาหาร​ ​ไม่​สามารถ​กัดกินอาหารแข็ง ๆ ได้
อัตสึโกะ มาเอดะ
ชีวิตใน AKB48
ภายในปี พ.ศ. 2549 AKB48 ได้ออกซิงเกิล "Aitakatta" ภายใต้สังกัด DefSTAR Records ก่อนที่จะออกซิงเกิลนี้ มี 2 ซิงเกิลก่อนหน้านี้ที่ได้ออกซิงเกิลไปโดยเป็นเอกเทศในแต่ละสังกัด สำหรับซิงเกิลนี้ สมาชิก 20 คนถูกเลือกจากสมาชิก 36 คนจาก ทีมเอและทีมเค มาเอดะเป็นหนึ่งในสมาชิกที่ถูกเลือก และเธอได้รับบทบาทเป็นผู้นำในการวิดีโอโปรโมต (promotional video) ของเพลงนี้ มาเอดะจะปรากฏอยู่ด้านหน้าของทุกๆซิงเกิลตั้งแต่นั้นมา
สยามโมอะเดปิส แม่เมาะเอนซิส
​มีอายุ​อยู่​เมื่อประมาณ 13.1 ล้านปีก่อน​​ตอนกลางของสมัยไมโอซีนในยุคนีโอจีน เมื่อ 8 ล้านปีที่​แล้ว โดยขุดค้นเป็นซากฟอสซิลครั้งแรกในอำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในประเทศไทยและในภูมิภาคแถบนี้ เมื่อปี ค.ศ. 2004 โดย ดร.เยาวลักษณ์ ชัยมณี นักวิทยาศาสตร์ชาวไทย ประจำกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ทส.)
อัตสึโกะ มาเอดะ
ชีวิตใน AKB48
ในซิงเกิลที่ 12 ของวงคือ "Namida Surprise!" รวมกับบัตรโหวตสำหรับการเลือกตั้ง เซ็มบัตสึ ในปี 2552 ซึ่งจะให้แฟนคลับโหวตว่าใครจะได้จะได้เป็นเซ็นเตอร์ของซิงเกิลต่อไป โดยมาเอดะชนะคะแนนโหวตไป 4630 โหวต กลายเป็นสมาชิกวง AKB48 ที่เป็นที่นิยมมากที่สุด และเป็นสมาชิกที่อยู่แถวหน้าในซิงเกิลที่ 13 ของพวกเขา "Iiwake Maybe" อย่างไรก็ตามในปี 2553 มีการเลือกตั้งอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มาเอดะแพ้การเลือกตั้งให้ โอชิมะ ยูโกะ ที่ได้คะแนนโหวต 31,448 คะแนน ส่วนมาเอดะได้ 30,851 คะแนน ดังนั้นยูโกะจึงได้อยู่แถวหน้าในซิลเกิล "Heavy Rotation"
ต่อมาในปีนั้นมีการเลือกตั้งในลักษณะที่แตกต่างออกไปจากเดิมที่มีชื่อว่า AKB48 Janken Senbatsu Tournament ที่ซึ่งสมาชิกทุกคนในวงสามารถมาอยู่แถวหน้าได้ โดยสมาชิกจะถูกเลือกโดยการเป่ายิ้งฉุบ โดยมาเอดะได้คว้าอันดับที่ 15 และอูจิดะ มายูมิ ได้เป็นเซ็นเตอร์ในซิงเกิล "Chance no Junban"
ในปี 2554 การเลือกตั้งเซ็มบัตสึครั้งที่ 3 ได้จัดขึ้น ในช่วงเริ่มต้น โอชิมะ ยูโกะ นำมาเป็นอันดับ 1 แต่ในที่สุดมาเอดะก็ชนะไปด้วยคะแนนโหวตถึง 139,892 คะแนนส่วน โอชิมะ ยูโกะ ได้ไป 122,843 คะแนน มาเอดะจึงชนะไป 17049 คะแนน
ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2555 ระหว่างคอนเสริต AKB48 ที่ไซตะมะซูเปอร์อารีนา มาเอดะประกาศเธอกำลังจาก "สำเร็จการศึกษา" ในอีกไม่นานนี้ และโปรดิวเซอร์ของ AKB48 อากิโมโตะ ยาซูชิ ได้ออกมากล่าวทาง Google+ ว่าอัตสึโกะ มาเอดะจะจบศึกษาที่โตเกียวโดมซึ่งเป็นสถานที่ที่ศิลปินมีอยากไปจัดคอนเสิร์ตมากที่สุดแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น รวมระยะเวลาการเป็นสมาชิกของเธอ 6 ปี 8 เดือน
นักร้องเดี่ยว
ในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2554 มาเอดะประกาศด้วยตัวของเธอเองในงาน AKB48's handshake ที่นะโงะยะโดม ว่าเธอจะเดบิวต์ซิงเกิลเดี่ยวของเธอคือ ซิงเกิล "Flower" หนึ่งในเพลงของ Moshidora ภาพยนตร์ซึ่งมาเอดะแสดงบทนำ และซิงเกิลได้ออกในวันที่ 22 มิถุนายน 2554 เธอเป็นสมาชิกวงคนที่สองที่ได้ออกซิลเกิลเดี่ยวหลังจาก อิตาโนะ โทโมมิ กับซิงเกิล "Dear J"
งานทางด้านการแสดง
ในปี 2550 มาเอดะได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง "Ashita no Watashi no Tsukurikata" (「あしたの私のつくり方」?) ซึ่งเป็นผลงานการแสดงเรื่องแรกของเธอ โดยเธอเริ่มต้นถ่ายภายพยนตร์เมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2549 และถ่ายทำเสร็จในช่วงปลายเดือนสิงหาคม และหลังจากนั้นเธอก็ได้แสดงละครทางโทรทัศน์อีกหลายเรื่อง รวมทั้งบทนำจากละครเรื่อง "Majisuka Gakuen" และ "Q-10"
มาเอดะพร้อมกับมิเนกิชิ มินามิ ได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง Moshidora และเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2554 เป็นเรื่องแรกที่เธอได้แสดงบทนำในการแสดงภาพยนตร์ Moshidora เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับ ผู้ที่มาดูแลทีมเบสบอลระดับมัธยมปลายที่ไม่เก่งชั่วคราว ที่มีชื่อว่า มินามิ คาวาชิมะ ซึ่งเป็นบทที่มาเอดะเล่น เพื่อนำทีมเข้าแข่งขันรายการ เบสบอลระดับมัธยมปลายระดับชาติ โดยเรียนรู้กลยุทธจากหนังสือการจัดการธุรกิจของปีเตอร์ ดรักเกอร์
ในปี 2554 เธอได้รับบทบาทเป็น มิซูกิ อาชิยะในเรื่อง Hanazakari no Kimitachi e ซึ่งเป็นซีรียส์ที่นำมาทำใหม่หลังจากที่ได้รับความนิยมอย่างมากในปี 2550
ข้อมูลเพิ่มเติม
1991
หมู่เกาะเคย์แมนในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศหมู่เกาะเคย์แมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติหมู่เกาะเคย์แมนได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 5 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 3 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
ซีเกมส์ 2003
กีฬาซีเกมส์ 2003 ถือได้ว่าเป็นการจัดการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 22 โดยมี ฮานอย และ โฮจิมินห์ซิตี้ ประเทศเวียดนาม เป็นร่วมเป็นเจ้าภาพ จัดการแข่งขันระหว่างวันที่ 5 ถึง 13 ธันวาคม พ.ศ. 2546 นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ครั้งแรกของเวียดนาม ครั้งแรกที่มีเมืองสองเมืองร่วมกันเป็นเจ้าภาพ และเป็นครั้งแรกที่ประเทศติมอร์-เลสเต เข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์
ปารีส
ปารีส (Paris, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่บนแม่น้ำแซน บริเวณตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส อยู่ตรงใจกลางแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ (Île-de-France หรือ Région parisienne (RP) ) ภายในกรุงปารีสมีประชากรประมาณ 2,167,994 คน เขตเมืองปารีส (Unité urbaine) ซึ่งมีพื้นที่ขยายเกินขอบเขตอำนาจการปกครองของเมืองนั้น มีประชากรกว่า 9.93 ล้านคน (พ.ศ. 2547) ในขณะที่เขตมหานครปารีส (Agglomération parisienne) มีประชากรเกือบ 12 ล้านคน และเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่มีประชากรสูงที่สุดแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป แบบสำรวจค่าครองชีพทั่วโลกโดย Economist Intelligence Unit ในปี 2021 ระบุว่าปารีสเป็นเมืองที่มีค่าครองชีพสูงเป็นอันดับที่ 2 ของโลกเท่ากับสิงคโปร์และเป็นรองเพียงเทลอาวีฟ
จากการตั้งถิ่นฐานมากว่า 2 พันปี ปัจจุบันกรุงปารีสเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมที่ล้ำสมัยแห่งหนึ่งของโลก และด้วยอิทธิพลของการเมือง การศึกษา บันเทิง สื่อ แฟชั่น วิทยาศาสตร์และศิลปะ ทำให้กรุงปารีสเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของประเทศฝรั่งเศส ด้วยจำนวนเงินกว่า 500.8 ล้านล้านยูโร (628.9 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งมากกว่าหนึ่งส่วนสี่ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) ของประเทศฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2548 กรุงปารีสยังเป็นสถานที่ทำการของบริษัทยักษ์ใหญ่ 36 บริษัทจากบริษัทยักษ์ใหญ่ 500 บริษัทจากการสำรวจของฟอร์จูน โกลบัล 500 (Fortune Global 500) อีกด้วย โดยเฉพาะย่านธุรกิจที่สำคัญแห่งหนึ่งของทวีปยุโรป ลา เดฟองซ์ ทั้งยังเป็นที่จัดงานนิทรรศการต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงสหประชาชาติ ฯลฯ ปารีสเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่โด่งดังแห่งหนึ่งในโลก โดยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากกว่า 30 ล้านคนต่อปี กรุงปารีสเป็นหนึ่งใน 4 นครสำคัญของโลก อีกสามนครคือ ลอนดอน, โตเกียว และ นิวยอร์ก
ซีเกมส์ 2003
เพลงประจำการแข่งขัน
เพลงประจำการแข่งขันคือ "For the World of Tomorrow" (Vì một thế giới ngày mai) ซึ่งแต่งโดย เหงียน กว๋าง วินห์ โดยที่เพลงมี 2 เวอร์ชัน
ปารีส
กำเนิดของชื่อและความหมาย
คำว่า ปารีส ออกเสียง /พาริส/ [ˈparɪs] หรือ /แพริส/ [ˈpæɹɪs] ในภาษาอังกฤษ และ /ปารี/ [paʁi] ในภาษาฝรั่งเศส เป็นคำที่มาจากชื่อเผ่าหนึ่งของชาวโกล เป็นที่รู้จักกันในนาม "ปารีซี" (Parisii) ซึ่งเป็นชาวเมืองที่อาศัยในสมัยก่อนโรมัน โดยที่เมืองมีชื่อเดิมว่า "ลูเทเชีย" (Lutetia) (ชื่อเต็ม "Lutetia Parisiorum" แปลว่า ลูเทเชียแห่งปารีซี) ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึง 6 ในช่วงที่อาณาจักรโรมันยึดครอง แต่ในช่วงการครองราชย์ของจูเลียน ดิ อโพสเทต (พ.ศ. 904 - พ.ศ. 906) ได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็น "ปารีส"
พลเมืองชาวปารีสเป็นที่รู้จักกันในนาม "ปารีเซียน" (Parisian) ("พาริเซิน" หรือ "แพริเซิน" [pʰəˈɹɪzɪənz / pʰəˈɹiːʒn̩z]) ในภาษาอังกฤษ หรือ "ปารีเซียง" [paʁizjɛ̃] ในภาษาฝรั่งเศส โดยคำนี้ บางครั้งจะถูกเรียกอย่างดูถูกว่า ปารีโก (Parigots) [paʁigo] โดยประชาชนที่อาศัยนอกแคว้นของปารีส แม้ว่าบางครั้งชาวปารีเซียงจะชอบพอกับคำนี้ก็ตาม
ยุคเริ่มต้น
หลักฐานทางโบราณคดีในการตั้งถิ่นฐานบริเวณปารีสตั้งแต่ 4,200 ปีก่อนคริสต์ศักราชคือพวกปาริซี่ ซึ่งเป็นเผ่าย่อยของพวกเซลติกซีนอนส์ โดยเป็นที่รู้จักในฐานะผู้ชำนาญทางเรือและการค้าขาย ได้อาศัยอยู่บริเวณลุ่มแม่น้ำแซนตั้งแต่ 250 ปีก่อนคริสต์ศักราชเป็นต้นมา ต่อมาพวกโรมันได้ชัยชนะยึดครองที่ราบลุ่มปารีสใน 52 ปีก่อนคริสต์ศักราช โดยมีการตั้งถิ่นฐานอย่างถาวรในตอนปลายของศตวรรษเดียวกันบนฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซน, เนินเขาแซนต์-เชอเนอวีแอฟ และเกาะอีลเดอลาซีเต เมืองดังกล่าวนี้เดิมเรียกว่า "ลูเตตีอา" (Lutetia; ชื่อเต็ม Lutetia Parislorum, "ลูเทเชียแห่งปารีซี") แต่ต่อมาได้ทำให้เป็นชื่อในภาษาโกลเป็น "ลูแตส" (Lutèce) ตัวเมืองได้ขยายอย่างรวดเร็วในศตวรรษต่อ ๆ มาและกลายเป็นเมืองที่ร่ำรวย เต็มไปด้วยตลาด ราชวัง อ่างอาบน้ำ วัดวาอาราม โรงละครและโรงมหรสพใหญ่ เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลายและการบุกของเยอรมันในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ทำให้ "ลูแตส" อยู่ในช่วงตกต่ำและทรุดโทรม ในปี พ.ศ. 943 พลเมืองจำนวนมากได้อพยพออกจากเมืองลูแตส และหลังการยึดครองอีกครั้งหนึ่งของพวกโรมัน เมือง "ลูแตส" ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ปารีส"
ยุคกลาง
ประมาณปี พ.ศ. 1043 ปารีสได้กลายเป็นเมืองหลวงของกษัตริย์โกลวิสที่ 1 แห่งแฟรงค์ เมื่อโกลวิสที่ 1 ได้สวรรคตลง อาณาจักรแฟรงค์ได้ถูกแบ่งออก และปารีสได้กลายเป็นเมืองหลวงของรัฐอิสระขนาดเล็ก ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 สมัยราชวงศ์กาโรแล็งเชียง เมืองปารีสได้กลายเป็นเขตฐานกำลังของพวกศักดินา เค้านต์แห่งปารีสมีอำนาจมากขึ้น จนกระทั่งมีอำนาจมากกว่ากษัตริย์แห่งแฟรงค์ตะวันตก (Francie occidentale) เสียด้วยซ้ำไป เค้านต์แห่งปารีสนามว่า "โอโด" (Odo) ได้ถูกเลือกให้เป็นกษัตริย์แทนชาร์ลส์ที่ 3 (ชาร์ลส์ อ้วน - Charles III le Gros) เนื่องจากชื่อเสียงอันโด่งดังของเขาที่ได้ป้องกันเมืองปารีสจากการโจมตีของพวกไวกิง (ศึกปารีส (พ.ศ. 1428 - พ.ศ. 1429)) แม้ว่าอีล เดอ ลา ซิเต้จะรอดจากการโจมตีของพวกไวกิง แต่ฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซนที่ไม่มีการป้องกันก็ถูกทำลายอย่างย่อยยับ และแทนที่จะสร้างเมืองขึ้นมาใหม่บริเวณฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซน ชาวปารีสได้เริ่มที่จะขยายตัวเมืองไปทางด้านฝั่งขวาของแม่น้ำแซนแทน ในปี พ.ศ. 1530 อูช กาเปต์ (Hugh Capet) เค้านท์แห่งปารีสได้ถูกเลือกให้กลายเป็นกษัตริย์แห่งฝรั่งเศส เป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์กาเปเตียงและทำให้เมืองปารีสเป็นเมืองหลวงของประเทศฝรั่งเศส
ตั้งแต่ พ.ศ. 1733 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 (Philippe Auguste) ได้สร้างกำแพงเมืองล้อมรอบปารีสโดยมีลูฟร์เป็นป้อมปราการฝั่งตะวันตกและต่อมาในปี พ.ศ. 1743 ได้ตั้งมหาวิทยาลัยปารีสขึ้นมาซึ่งทำให้มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามายังปารีสเป็นจำนวนมาก ในช่วงนี้เองที่เมืองปารีสได้พัฒนาในหลาย ๆ ด้านซึ่งในปัจจุบันยังมีให้เห็นเช่น เกาะ (อีล เดอ ลา ซิเต้) เป็นที่ตั้งรัฐบาลและสถาบันสอนศาสนา ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำแซนเป็นที่ตั้งสถาบันทางการศึกษา เช่น มหาวิทยาลัย วิทยาลัย โรงเรียน ฯลฯ ส่วนทางฝั่งขวาของแม่น้ำแซนเป็นที่ตั้งของการค้าขายและศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของปารีส เช่น ตลาดเลส์ อาลส์ (Les Halles)
ปารีสไม่ได้เป็นเมืองหลวงของประเทศฝรั่งเศสหลังจากถูกโจมตีโดยพันธมิตรของประเทศอังกฤษคือพวกบูร์กงด์ (Burgondes) ในสงครามร้อยปี แต่ก็กลับมาเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 1980 เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7 (Charles VII, le Victorieux) สามารถยึดกรุงปารีสกลับคืนมา แม้ว่ากรุงปารีสเป็นเมืองหลวงของประเทศฝรั่งเศสอีกครั้งหนึ่ง แต่พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 7ก็ตัดสินใจที่จะประทับ ณ ปราสาทหุบเขาลัวร์ ต่อมาในช่วงสงครามศาสนาของฝรั่งเศส (Guerres de religion) กรุงปารีสเป็นฐานกำลังหลักของพวกคริสต์นิกายคาทอลิก โดยรุนแรงสุดในเหตุการณ์โศกนาฏกรรมวันแซงต์-บาร์เตเลมี (Massacre de la Saint-Barthélemy) ในปี พ.ศ. 2115 ต่อในปี พ.ศ. 2137 พระเจ้าอองรีที่ 4 ได้ก่อตั้งราชสำนักในกรุงปารีสอีกครั้งหนึ่งหลังจากยึดเมืองมาจากพวกคาทอลิก ระหว่างสงครามกลางเมืองฟรงด์ (Fronde) ชาวปารีสได้ลุกฮือขึ้นประท้วงและก่อการจลาจล ซึ่งเป็นสาเหตุให้พระบรมวงศานุวงศ์ทั้งหลาย หลบหนีออกจากกรุงปารีสในปี พ.ศ. 2191 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ย้ายราชสำนักอย่างถาวรไปยังแวร์ซายส์ในปี พ.ศ. 2225 ศตวรรษต่อมากรุงปารีสเป็นศูนย์กลางของการปฏิวัติฝรั่งเศส มีการทลายคุกบัสตีย์ในปี พ.ศ. 2332 และล้มระบอบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2335
คริสต์ศตวรรษที่ 19
การปฏิวัติอุตสาหกรรม จักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 2 และยุคสวยงาม (Belle Époque) ช่วยนำพากรุงปารีสไปสู่การพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1840 เป็นต้นมา การเดินทางโดยรถไฟทำให้มีประชากรจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามายังกรุงปารีสเพื่อมาทำงานในอุตสาหกรรมต่าง ๆ กรุงปารีสได้ผ่านการบูรณะครั้งยิ่งใหญ่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3และบารงโอสส์มันน์ ซึ่งได้เปลี่ยนถนนเล็ก ๆ ในยุคกลางจนกลายเป็นถนนขนาดกว้างและมีตึกรามบ้านช่องร่วมสมัยจำนวนมากมาย การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้มีจุดประสงค์ให้กรุงปารีสมีความสวยงามและความสะอาดมากขึ้นกว่าเดิม ถึงกระนั้นก็มีประโยชน์ถ้าเกิดมีเหตุการณ์ปฏิวัติหรือเหตุการณ์รุนแรง เพราะกองทหารม้าและปืนไรเฟิลสามารถต่อกลอนกับกลุ่มพวกจลาจล ในขณะที่กลยุทธ์ในการซุ่มโจมตีหรือสกัดกั้นที่ใช้มากในสมัยการปฏิวัติฝรั่งเศสจะเป็นการล้าสมัย
ในปี พ.ศ. 2375 และ พ.ศ. 2392 อหิวาตกโรคระบาดพลเมืองชาวปารีส แค่การระบาดในปี พ.ศ. 2375 เท่านั้นก็มีผู้ป่วยกว่า 20,000 คนจากประชากร 650,000 ในขณะนั้น กรุงปารีสยังได้เสียหายครั้งยิ่งใหญ่หลังจากสงครามฟรังโก-ปรัสเซีย (พ.ศ. 2413 - พ.ศ. 2414), การโค่นล้มจักรพรรดินโปเลียนที่ 3, เทศบาลปารีส (La Commune de Paris - พ.ศ. 2414) ได้ทำให้กรุงปารีสลุกเป็นไฟหลังจากการต่อสู้กันระหว่างเทศบาลกับรัฐบาล ซึ่งเหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักกันในนาม "สัปดาห์แห่งเลือด" (Semaine sanglante)
กรุงปารีสได้กลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะจัดงานนิทรรศการนานาชาติ 1889 (พ.ศ. 2432) ทั้งนี้ได้มีการสร้างหอไอเฟลเพื่อเฉลิมฉลองการปฏิวัติฝรั่งเศสครบรอบ 100 ปี เพื่อแสดงถึงศักยภาพของประเทศฝรั่งเศสในด้านวิศวกรรมศาสตร์แค่ "ชั่วคราว" เท่านั้น ซึ่งสิ่งก่อสร้างชิ้นนี้ได้กลายเป็นสิ่งก่อสร้างที่สูงที่สุดในโลกจนถึงปี พ.ศ. 2473 และกลายเป็นสัญลักษณ์ของกรุงปารีสไปโดยปริยาย ส่วนงานนิทรรศการนานาชาติ 1900 (พ.ศ. 2443) ได้มีการเปิดตัวรถไฟฟ้าปารีสเป็นครั้งแรก หลังจากนั้นก็ได้มีการจัดนิทรรศการและงานแสดงสินค้าต่าง ๆ มากมายซึ่งทำให้กรุงปารีสเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและดึงดูดชาวต่างชาติเป็นจำนวนมากทั้งในด้านเศรษฐกิจและเทคโนโลยี
คริสต์ศตวรรษที่ 20
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 กรุงปารีสได้อยู่ในแนวหน้าของการรบ โดยรอดจากการโจมตีของเยอรมนีไปได้ที่สงครามแห่งมาร์นในปี พ.ศ. 2457 ในช่วงปี พ.ศ. 2461 - พ.ศ. 2462 กรุงปารีสได้กลายเป็นที่สวนสนามแห่งชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรและเป็นที่เจรจาสันติภาพอีกด้วย ในช่วงระหว่างสงคราม กรุงปารีสได้มีชื่อเสียงจากศิลปวัฒนธรรมต่าง ๆ และชีวิตยามค่ำคืน เมืองนี้ได้กลายเป็นศูนย์รวมของจิตรกรชื่อดังทั่วโลก ตั้งแต่นักประพันธ์ชาวรัสเซีย สตราวินสกี จิตรกรชาวสเปน ปีกัสโซและดาลีจนถึงนักประพันธ์ชื่อดังชาวอเมริกันอย่างเฮมิงเวย์ ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2483 5 สัปดาห์หลังจากการเริ่มต้นของสงครามแห่งฝรั่งเศส กรุงปารีสได้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพนาซีเยอรมันจนกระทั่งการปลดปล่อยปารีสในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2487 2 เดือนหลังจากการบุกนอร์มองดีของฝ่ายสัมพันธมิตร กรุงปารีสได้ยืดหยัดท่ามกลางสงครามโลกครั้งที่ 2โดยไม่ได้รับความเสียหายใด ๆ เนื่องจากภายในกรุงปารีสไม่มีเป้าทางยุทธศาสตร์สำหรับฝ่ายสัมพันธมิตรในการวางระเบิด (สถานีรถไฟในกรุงปารีสเป็นเพียงแค่สถานีปลายทาง โรงงานที่สำคัญ ๆ ตั้งอยู่บริเวณชนบททั้งสิ้น) และด้วยความสวยงามทางวัฒนธรรม ทำให้พลเอกดีทริช ฟอน โชลทิทซ์ (General der Infanterie Dietrich von Choltitz) นายทหารเยอรมันขัดคำสั่งของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ในการทำลายกรุงปารีสและอนุสาวรีย์ที่สำคัญก่อนการถอนทหารเยอรมันออกจากปารีส ทำให้ชาวฝรั่งเศสบางคนมองว่าพลเอกดีทริช ฟอน โชลทิทซ์เป็นผู้ช่วยเหลือกรุงปารีส
ภูมิศาสตร์
ปารีสตั้งอยู่บนแม่น้ำแซน ซึ่งรวมถึงเกาะอีกสองเกาะคือ อีล แซงต์-หลุยส์ (Île Saint-Louis) และ อีล เดอ ลา ซิเต้ (Île de la Cité) ซึ่งเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุดของเมือง ภูมิประเทศของปารีสโดยรวมคือ เป็นที่ราบลุ่ม โดยมีจุดต่ำสุดอยู่ที่ 35 เมตร (114 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล ทั้งยังมีเนินเขาอีกหลายแห่ง เนินเขาที่สูงที่สุดคือ มงต์มาร์ตร์ (Montmartre) (130 เมตร (426 ฟุต)) พื้นที่ของปารีส ซึ่งไม่รวมสวนสาธารณะบัวส์ เดอ บูโลญ (Bois de Boulogne) และบัวส์ เดอ แวงแซนน์ (Bois de Vincennes) คือประมาณ 86.928 ตารางกิโลเมตร (33.56 ตารางไมล์) การแบ่งและรวมเขตครั้งสุดท้ายที่ใหญ่ที่สุดคือในปี พ.ศ. 2403 ซึ่งทำให้มีขนาดอย่างที่เห็นในปัจจุบัน ทั้งยังทำให้เกิดเขต (Arrondissement) ที่หมุนรอบ ๆ ตามเข็มนาฬิกาอีกด้วย ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2403 เป็นต้นมา เมืองปารีสมีขนาด 78 กม.² (30.1 ม.²) และได้ขยายออกไปเป็น 86.9 กม.² (34 ม.²) ในปี พ.ศ. 2463 และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2472 เป็นต้นมา สวนสาธารณะบัวส์ เดอ บูโลญและบัวส์ เดอ แวงแซนน์ได้ผนวกกับตัวเมืองปารีสอย่างเป็นทางการ ทำให้กรุงปารีสมีขนาด 105.397 กม.² (40.69 ม.²) จนถึงปัจจุบัน ขนาดของกรุงปารีสหรือเขตเมืองปารีสนั้นมีการขยายตัวออกไปเกินเขตเมือง ทำให้เกิดรูปร่างเป็นวงรี ขยายตัวไปตามแม่น้ำแซนและแม่น้ำมาร์น ทางทิศตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมือง และตามแม่น้ำแซนและแม่น้ำอวส ทางทิศตะวันตกและตะวันตกเฉียงเหนือ และถ้าเลยไปยังชนบท ความหนาแน่นของประชากรจะลดลงอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากมีป่าและที่ดินไว้สำหรับการเพาะปลูก อย่างไรก็ตามเขตมหานครปารีส (Agglomération parisienne) มีเนื้อที่ถึง 14,518 กม² (5,605.5 ไมล์²) ซึ่งใหญ่กว่าเนื้อที่กรุงปารีสถึง 138 เท่า
ภูมิอากาศ
ปารีสมีภูมิอากาศแบบมหาสมุทร ซึ่งมีผลมาจากกระแสน้ำแอตแลนติกเหนือ เพราะฉะนั้นอุณหภูมิในเมืองไม่ค่อยมีอุณหภูมิสูงหรือต่ำเกินไป อุณหภูมิเฉลี่ยของกรุงปารีสคือ 15 °C (59 °F) และจะอยู่ราว 7 °C (45 °F) สถิติอุณหภูมิสูงที่สุดที่วัดได้คือ 40.4 °C (104.7 °F) ในวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2491 และต่ำที่สุดที่เคยวัดได้คือ −23.9 °C (−11.0 °F) เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2422 เมืองปารีสได้ประสบกับอุณหภูมิร้อนจัดในปี พ.ศ. 2547 และหนาวจัดในปี พ.ศ. 2549 มาเอง
ฝนสามารถตกทุกเมื่อ และปารีสก็เป็นที่รู้จักดีกับฝนตกฉับพลัน ปารีสมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 641.6 มม. (25.2 นิ้ว) ต่อปี ส่วนหิมะมักจะเกิดขึ้นน้อยครั้ง ส่วนมากมักจะตกในช่วงเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ (แต่เคยตกถึงเดือนเมษายนมาแล้ว) และไม่ค่อยพบว่าหิมะตกติดต่อกันเกินวัน
จูเลีย มุลล็อก
จูเลีย มุลล็อก (Julia Mullock, 줄리아 멀록; 18 มีนาคม พ.ศ. 2471 – 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560) หรือชื่อภาษาเกาหลีว่า อี จู-อา เป็นหญิงชาวอเมริกันผู้เคยเป็นพระชายาของเจ้าชายกูแห่งเกาหลี ภายหลังได้หย่าร้างกัน
ชีวิตตอนต้น
จูเลียเกิดที่รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐในครอบครัวชาวอเมริกันเชื้อสายยูเครน บางแห่งว่าเธอเป็นชาวอเมริกันเชื้อสายเยอรมัน เธอพบกับเจ้าชายกูครั้งแรกขณะทำงานสถาปนิกในสำนักงานของไอ. เอ็ม. เพ เธอออกจากงานและตัดสินใจจะย้ายไปอยู่ประเทศสเปน จึงปิดประกาศขายห้องชุด เมื่อเจ้าชายกูเห็นใบปิดดังกล่าวจึงเข้าไปดูห้องชุดนั้น แทนที่พระองค์จะซื้อแต่กลับกลายเป็นว่าพระองค์ชวนให้จูเลียอยู่ต่อ ทั้งนี้บิดามารดาของจูเลียซึ่งมาจากยูเครนสนใจในตัวเจ้าชายกูที่สามารถตรัสคำรัสเซียได้ไม่กี่คำจากที่ทรงทราบมาจากสหายร่วมชั้นเรียนชาวยูเครน
เสกสมรส
จูเลียเข้าพบกับมกุฎราชกุมารอึนและมกุฎราชกุมารีพังจาในปี พ.ศ. 2501 ต่อมาเจ้าชายกูและจูเลียได้หมั้นหมายกันในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน ก่อนเสกสมรสกัน ณ โบสถ์ยูเครนคาทอลิกนักบุญจอร์จในนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2502 แต่ไม่เคยประกอบพิธีเสกสมรสตามประเพณีเกาหลีเลย
จูเลียได้ตามเสด็จเจ้าชายกูกลับประเทศเกาหลีใต้เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2506 โดยประทับอยู่ในพระตำหนักนักซ็อนภายในพระราชวังชังด็อกในโซล ร่วมกับพระสวามีและเจ้าหญิงพังจา ระหว่างนี้เธอได้ทำงานกับองค์กรการกุศลหลายแห่ง ทั้งรับยูจีเนีย อึนซุก (Eugenia Unsuk) หรือ อี อึน-ซุก (이은숙, 李恩淑) และอี ว็อน (이원, 李源) เป็นบุตรบุญธรรม เธอปฏิบัติตนในฐานะเจ้าหญิงในการช่วยเหลือคนพิการและผู้ยากไร้ กระนั้นเธอกลับมีความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นกับอี พัง-จา พระชนนีของอี กูสักเท่าไร
ภายหลังเจ้าชายกูได้ขอหย่ากับจูเลียเมื่อปี พ.ศ. 2525 หลังได้รับแรงกดดันจากพระราชวงศ์เรื่องการประสูติกาลพระทายาท เธอได้เดินทางกลับไปฮาวายเมื่อปี พ.ศ. 2538
ปัจฉิมวัย
ในปี พ.ศ. 2541 เธอมีภาวะสมองขาดเลือด ส่งผลให้เป็นอัมพาตซีกซีกขวา กระนั้นเธอยังคงใช้ชีวิตไปมาระหว่างฮาวายกับเกาหลีใต้อยู่เป็นนิจ หลังการหย่ากับภัสดา เธอยังคงเปิดร้านขายเสื้อโดยนำรายได้ไปช่วยเหลือด้านการกุศล ต่อมาจูเลียได้ประกอบพิธีกรรมคติขงจื๊อตามพระราชประเพณี ณ ศาลเจ้าชงมโย เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ร่วมกับคว็อน ฮี-ซุน นางสนองพระโอษฐ์ และเจ้าหญิงแฮว็อน พระธิดาในเจ้าชายอีฮวา
จูเลีย มุลล็อกเสียชีวิตอย่างเดียวดายเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ณ สถานพยาบาลแห่งหนึ่งในรัฐฮาวาย สหรัฐ ศาสตราจารย์อี นัม-จู สหายคนสนิทของจูเลียกล่าวว่า "เธอ [จูเลีย] มีความประสงค์ที่จะถูกฝังศพในเกาหลีใต้ แต่ฉันได้ยินมาว่าศพถูกฌาปนกิจไปแล้ว ส่วนเถ้ากระดูก บุตรสาวบุญธรรมของเธอจะนำไปลอยอังคารในมหาสมุทรแปซิฟิก"
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอ (Universal Studios) ได้สนใจที่จะทำภาพยนตร์ชีวประวัติของจูเลีย มุลล็อกในชื่อ The Julia Project ด้วยความร่วมมือกับ แอลเจ. ภาพยนตร์ ของประเทศเกาหลีใต้ โดยในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ได้ประกาศว่าดีปา เมห์ตา (Deepa Mehta) ได้คัดเลือกเป็นผู้กำกับ
คาเรน สแทดท์เฟลด์
คาเรน สแทดท์เฟลด์ (Kallen Stadtfeld) หรือชื่อจริงคือ โคซุกิ คาเรน (Kozuki Kallen) เป็นตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง โค้ด กีอัส พากย์เสียงโดยอามิ โคชิมิซึ
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลง (บางแห่งสะกดว่าอินทรแถลง ) หรือที่ชาวเชียงตุงนิยมเรียกว่า เจ้าฟ้าเฒ่า เป็นโอรสองค์ที่ 5 ของเจ้าฟ้าโชติกองไท ได้ครองราชย์เป็นเจ้าหอคำเชียงตุงสืบแทนเจ้าพี่คือเจ้าฟ้าก๋องคำฟู ที่ถึงแก่พิราลัยในปี พ.ศ. 2441 ตลอดเวลาที่เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงครองนครเชียงตุง พระองค์ได้สร้างความเจริญแก่นครเชียงตุงเป็นอย่างมาก เช่น การสร้างถนนหนทาง ทำนุบำรุงพระศาสนา เช่น สร้างวัดหลายแห่ง และมีการบูรณะปฏิสังขรณ์ เช่นวัดราชฐานหลวงหัวข่วงที่ถูกไฟไหม้ก็สร้างใหม่แล้วยกเป็นวัดหลวง มีการสร้างวัดพระเจ้าหลวงประดิษฐานพระพุทธมหามัยมุนีจำลองมาจากเมืองมัณฑะเลย์ สร้างหอหลวงขึ้นใหม่เป็นตึกแบบอินเดีย บรรดาหอต่าง ๆ ที่พำนักของเจ้าแม่เฒ่า (ราชมารดา) เจ้าแม่นางเมือง (พระมเหสี) และบรรดานางฟ้า (พระสนม) โปรดให้เปลี่ยนเป็นตึกแบบใหม่ทั้งหมด รวมความว่าสิ่งใดที่จะนำความเจริญมาสู่บ้านเมือง ท่านผู้นี้ก็ได้พยายามจัดขึ้นทำขึ้น การติดต่อกับเพื่อนบ้านก็ให้ตัดถนนเป็นทางรถยนต์ติดต่อกับจังหวัดเชียงรายซึ่งเป็นจังหวัดชายแดนติดต่อกับเชียงตุง ทางตะวันตกก็มีทางรถยนต์ติดต่อกับตองยี กับได้ทำความสัมพันธ์กับเจ้านายพื้นเมืองทางเชียงใหม่และลำปางโดยทางแต่งงานของราชบุตรเป็นต้น โดยได้ปฏิบัติงานเป็นที่เรียบร้อยและเป็นที่พอใจแก่อังกฤษซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคม จนรัฐบาลอังกฤษได้ยกให้เป็น C.I.E. (Companion of the Indian Empire)
เจ้าฟ้าก้อนแก้วอินแถลงมีมหาเทวี 1 องค์ และมีหม่อม 5 คน มีราชโอรสราชธิดารวม 19 พระองค์ ได้แก่
อำเภอกะปง
กะปง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพังงา
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอกะปงมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
เดิมอำเภอกะปงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ในท้องที่เมืองตะโกลา (ปัจจุบันคืออำเภอตะกั่วป่า) มีแม่น้ำไหลผ่านหมู่บ้านไหลลงสู่มหาสมุทรอินเดีย ครั้งโบราณชาวอินเดียนำสำเภาขึ้นมาค้าขายกับหมู่บ้านกะปงนี้เป็นประจำ โดยที่สองฝั่งลำน้ำเป็นที่อุดมสมบูรณ์ ประกอบกับพื้นที่เหมาะสมในการทำมาหากิน ราษฎรจากเมืองตะโกลาจึงอพยพมาอยู่มากขึ้น ปัจจุบันลำน้ำดังกล่าวถูกโคลนตมจากการทำเหมืองแร่ไหลทับถมจนตี้นเขินใช้การไม่ได้ เกี่ยวกับการปกครองในขั้นแรกปกครองดูแลโดยมีนายบ้านเป็นหัวหน้า
ในปี ร.ศ.116  ได้ยกฐานะเป็นอำเภอ ตั้งที่ว่าการอำเภอ ณ หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง จัดการปกครองเป็นหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ ร.ศ.116 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2497 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอกะปง หมู่ที่ 2 ตำบลกะปง มาตั้งอยู่ที่บ้านปากถัก หมู่ที่ 2 ตำบลท่านา อันเป็นจุดศูนย์กลางของอำเภอกะปง เพื่อสะดวกแก่ประชาชนทุกตำบลที่จะมาติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอจนถึงปัจจุบันนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอกะปงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 ตำบล 22 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอกะปงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เจิ้ง เพ่ย์เพ่ย์
เจิ้ง เพ่ย์เพ่ย์ เป็นนักแสดงหญิงชาวจีน มีชื่อเสียงในยุคทศวรรษ 1960 จากการแสดงภาพยนตร์จีนกำลังภายใน โดยเฉพาะบทบาทจอมยุทธหญิงจากเรื่อง หงส์ทองคะนองศึก (Come Drink with Me) ผลงานกำกับของหู จินเฉวียน ในปี ค.ศ. 1966 ที่ทำให้เธอได้รับฉายาว่า "ราชินีนักดาบ" (queen of swords)
การศึกษา​ เพ่ย์เพ่ย์จบมัธยม​ปลาย
ในปี 2000 เพ่ย์เพ่ย์กลับมามีชื่อเสียงในระดับนานาชาติอีกครั้ง จากบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง Crouching Tiger, Hidden Dragon ของหลี่ อัน ซึ่งในภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอรับบทเป็นผู้ร้ายเป็นครั้งแรกในชีวิตการแสดง และได้รับรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ฮ่องกง ครั้งที่ 20
เอบีซี
ABC เป็นอักษรสามตัวแรกของอักษรละติน (รวมไปถึงอักษรอังกฤษด้วย) และยังอาจหมายถึง
สาธารณรัฐแอฟริกากลางในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศแอฟริกากลาง เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแอฟริกากลางได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 6 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
วิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ
วิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ (Materials Handling Engineering) เป็นแขนงหนึ่งของวิศวกรรมเครื่องกล โดยนำเทคโนโลยีวิศวกรรมเครื่องกล มาใช้สำหรับการออกแบบระบบขนถ่ายวัสดุในรูปแบบต่างๆ เช่น สายพานลำเลียง (Belt) ,ลูกกลิ้งลำเลียง (Roller) ,การขนถ่ายวัสดุด้วยลม ,สกรูลำเลียง (Screw) ,ระบบอัตโนมัติ และรูปแบบอื่นๆ มาใช้กับอุตสาหกรรมการผลิต
ประวัติ
ภาควิชาเทคโนโลยีขนถ่ายวัสดุเป็นภาควิชาฯแรกในประเทศไทย ที่ได้ประศาสน์ปริญญา อุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (อส.บ.) สาขาเทคโนโลยีขนถ่ายวัสดุ และมีชื่อปริญญาเป็นภาษา อังกฤษว่า Bachelor of Industrial Technology in Material Handling หรือมีชื่อย่อว่า B.Ind.Tech.(MH) และในปี พ.ศ. 2542 ทางภาควิชาได้ทำประศาสน์ปริญญา วิศวกรรมศาสตร์บัณฑิต (วศ.บ) สาขาวิศวกรรมขนถ่ายวัสดุ เพิ่มขึ้นโดยมีชื่อปริญญาทางภาษาอังกฤษว่า Bachelor of Engineering (Materials Handling Engineering) หรือมีชื่อย่อทางภาษาอังกฤษว่า B.Eng. (Materials Handling Engineering) และผู้ที่จบการศึกษาสามารถสอบใบประกอบวิชาชีพวิศวกรรมเครื่องกล
ความหมายของการขนถ่ายวัสดุ
การขนถ่ายวัสดุ คือ การเคลื่อนย้ายวัสดุ (Moving) การเก็บรักษาวัสดุ (Storing) การป้องกันวัสดุ ระหว่างการเคลื่อนย้าย (Protecting) และการควบคุมวัสดุ (Controlling) เพื่อให้ได้วัสดุมาถูกต้องตาม ชนิด จำนวน สถานที่ เวลา ตำแหน่ง ขั้นตอนที่ต้องการ
==กลุ่มวิชาที่สำคัญ ==
อ้างอิง
http://mhle.eng.kmutnb.ac.th/ http://warehousenews.co.uk/2013/06/vanderlande-industries-integrates-automated-material-handling-system-in-new-reno-e-commerce-facility-for-urban-outfitters/
จังหวัดโอ-แร็ง
โอ-แร็ง (Haut-Rhin; อาลซัส: Owerelsàss, ‘s Iwerlànd) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นกร็องแต็สต์ในประเทศฝรั่งเศส ชื่อจังหวัดโอ-แร็งตั้งตามชื่อแม่น้ำไรน์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศ โดยมีกอลมาร์เป็นเมืองหลัก จังหวัดนี้มีประชากร 767,086 คนใน ค.ศ. 2019
ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน)
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) (Moral Promotion Center (Public Organization)) เป็นองค์การมหาชนของประเทศไทย จัดตั้งขึ้นตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2554 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2554 มีภารกิจด้านการส่งเสริมและสนับสนุนคุณธรรมความดีภายใต้บริบทของสังคมไทยซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงและมีการพัฒนาตลอดเวลา และเป็นหน่วยงานกลางในการประสานความร่วมมือกับทุกภาคส่วนเพื่อพัฒนาคุณธรรมความดี
ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม
เดิมศูนย์คุณธรรม ถูกจัดตั้งขึ้นในชื่อ "ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม" เป็นหน่วยงานเฉพาะด้านตามนโยบายรัฐบาล ก่อตั้งเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547 สังกัดสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) หรือ สบร. สำนักนายกรัฐมนตรี เพื่อทำหน้าที่หลักในการบริหารจัดการและพัฒนาองค์ความรู้ด้านการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม ตลอดจนประสานงานและสนับสนุนให้เกิดเครือข่ายองค์กรด้านการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรม
ศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน)
ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 จึงได้เริ่มมีแนวความคิดในการจัดตั้งองค์การมหาชนขึ้น และได้มีการประกาศพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2554 ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 128 ตอนที่ 46ก วันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โดยโอนภารกิจ ทรัพย์สิน และบุคลากรของศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องค์การมหาชน) มาจัดตั้งเป็นองค์การมหาชนแห่งใหม่
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซน บิน เฏาะลาล (الحسين بن طلال, Al-Ḥusayn ibn Ṭalāl; Hussein of Jordan) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935 ที่เมืองอัมมาน ประเทศจอร์แดน เป็นพระราชโอรสของ สมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดนกับสมเด็จพระราชินีไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาลแห่งจอร์แดน
ครองราชย์
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1952 หลังจากสมเด็จพระราชาธิบดีฎอลาลแห่งจอร์แดน พระบิดาพระองค์สละราชสมบัติแล้ว
อภิเษกสมรส
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน ทรงอภิเษกสมรสกับพระมเหสี 4 พระองค์คือ
สวรรคต
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1999 ที่เมืองอัมมาน ประเทศจอร์แดน พระชนมายุ 63 พรรษา สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลาห์ที่ 2 แห่งจอร์แดน พระโอรสพระองค์จึงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์จอร์แดนสืบต่อมา
แหล่งข้อมูลอื่น
การกล่าวถึงในสื่อ
ลัว เลี่ย
ลัว เลี่ย เป็นนักแสดงภาพยนตร์จีนกำลังภายในชาวฮ่องกง
ลัว เลี่ยเกิดที่เมืองเปอมาตังซียันตาร์ ทางตอนเหนือของเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย บิดามารดามาจากมณฑลกวางตุ้ง และส่งเขากลับไปอยู่ฮ่องกงตั้งแต่เมื่อยังเป็นวัยรุ่น เขาเริ่มฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวและร่วมแสดงภาพยนตร์ของชอว์บราเดอร์ส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1962 เมื่ออายุได้ 23 ปี มีชื่อเสียงในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ถึง 1970
ลัว เลี่ย เสียชีวิตด้วยวัย 63 ปี ที่เมืองเชินเจิ้น เนื่องจากอาการหัวใจล้มเหลว
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2021
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2021 เป็นการแข่งขันฟุตบอลเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพครั้งที่ 12 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลประจำปีระหว่างทีมขนะเลิศบุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2020–21 ไบเอิร์นมิวนิก พบกับทีมชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2020–21 โบรุสซีอาดอร์ทมุนด์ การแข่งขันจะเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2021 ณ สนามอัลลีอันทซ์อาเรนา มิวนิก
คอฟฟินไนต์
คอฟฟินไนต์ (Coffinite) เป็นแร่ยูเรเนียมซิลิเกต ผงมีสีดำเทา เปราะแตกง่าย แตกแบบก้นหอย มีสูตรโครงสร้างเป็น U(SiO4)1-x(OH)4x
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2021
ทีม
ในตารางนี้ ห้วข้อ การเข้ารอบก่อนหน้านี้ หมายถึงเฉพาะการเข้าแข่งขันภายใต้ชื่อ เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ เท่านั้น
คอฟฟินไนต์
ถูกค้นพบครั้งแรกในปี พ.ศ.2497 ที่เหมืองลาซาล รัฐโคโลราโด และถูกตั้งชื่อโดย รูเบน แคลร์ คอฟฟิน (Reuben Clare Coffin, 1886 - 1972) นักธรณีวิทยาชาวอเมริกัน
เดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ 2021
ภูมิหลัง
การแข่งขันในนัดนี้บับเป็นแดร์คลัสซิคเคอร์ครั้งที่ 130 และเป็นครั้งที่ 9 ในเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ โดยผลการพบกันทั้งสองทีมต่างชนะเท่ากันที่ 4 ครั้ง โดยครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้ว โดยเป็น ไบเอิร์น ที่ชนะไปด้วยคะแนน 3–2 ที่อลิอันทซ์อาเรนา
ไบเอิร์นมิวนิก ได้เข้าร่วมในรายการนี้จากการชนะเลิศ บุนเดิสลีกา ฤดูกาล 2020–21 โดยเกิดขึ้นหลังจากแอร์เบ ไลพ์ซิซ พ่ายแพ้ต่อดอร์ทมุนด์ 3–2 ในวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 นับเป็นการได้ลงเล่นในเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ครั้งที่ 14 โดยชนะเลิศได้ 8 ครั้ง
ขณะที่ดอร์ทมุนด์ ได้ลงเล่นในรายการนี้จากการชนะเลิศ เดเอ็ฟเบ-โพคาล ฤดูกาล 2020–21 โดยพวกเขาสามารถเอาชนะแอร์เบ ไลพ์ซิชในรอบชิงชนะเลิศ 1–4 ในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2021 นับเป็นการได้ลงเล่นในเดเอ็ฟเอ็ล-ซูเพอร์คัพ ครั้งที่ 11 โดยชนะเลิศได้ 6 ครั้ง
เจ้าฟ้าสุริยา
พระประวัติ
เจ้าฟ้าสุริยา เป็นพระราชธิดาในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ประสูติแต่กรมหลวงอภัยนุชิต คำให้การขุนหลวงหาวัด ระบุว่าพระชนนีสืบเชื้อสายพราหมณ์จากเมืองเพชรบุรี พระองค์มีพระโสทรเชษฐาและพระโสทรภคินีรวมเจ็ดพระองค์ ได้แก่ เจ้าฟ้าหญิงบรม (ต่อมาได้รับการสถาปนาเป็น กรมขุนเสนีนุรักษ์), เจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์, เจ้าฟ้าหญิงสุริยวงศ์, เจ้าฟ้าหญิงสุริยา, เจ้าฟ้าหญิงธิดา, เจ้าฟ้าหญิงรัศมี, เจ้าฟ้าหญิงอินทสุดาวดี
หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง พม่าได้ทำการกวาดต้อนเจ้านายอยุธยา 869 องค์ และผู้สืบเชื้อสายพระราชวงศ์อีก 2,000 คนเศษ แต่ปรากฏว่าเหลือเจ้านายบางส่วนตกค้างที่ค่ายโพธิ์สามต้น และบางส่วนหนีรอดออกไป เจ้าฟ้าสุริยาถูกกุมขังในค่ายโพธิ์สามต้นไม่ได้ถูกกวาดไปพม่า โดยถูกจองจำพร้อมกับเจ้านายฝ่ายในจำนวนหนึ่ง ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า
"'...ในเขตแดนแว่นแคว้นสยามประเทศ เหตุว่าหาเจ้าแผ่นดินจะปกครองบมิได้ เหมือนดุจสัตถันดรกัล์ปและทุพภิกขันดรกัล์ป และพระราชวงศานุวงศ์ ซึ่งเหลืออยู่พม่ามิได้เอาไปนั้น ตกอยู่ ณ ค่ายโพธิ์สามต้นก็มีบ้าง ที่หนีไปเมืองอื่นนั้นก็มีบ้าง และเจ้าฟ้าสุริยา 1 เจ้าฟ้าพินทวดี 1 เจ้าฟ้าจันทวดี 1 พระองค์เจ้าฟักทอง 1 ทั้ง 4 พระองค์นี้ เป็นราชบุตรีพระพุทธเจ้าหลวงในพระบรมโกศ และเจ้ามิตรบุตรีกรมพระราชวัง 1 หม่อมเจ้ากระจาดบุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร 1 หม่อมเจ้ามณีบุตรีกรมหมื่นเสพภักดี 1 หม่อมเจ้าฉิมบุตรีเจ้าฟ้าจีด 1 เจ้าทั้งนี้ตกอยู่กับพระนายกอง ณ ค่ายโพธิ์สามต้น อนึ่งพระองค์เจ้าทับทิมบุตรีสมเด็จพระอัยกานั้น พวกข้าไทพาหนีออกไป ณ เมืองจันทบูร เจ้าตากก็สงเคราะห์รับเลี้ยงดูไว้...'"
ภายหลังสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียกทัพตีค่ายโพธิ์สามต้นแตก อันเป็นที่สิ้นสุดสงครามกู้กรุงศรีอยุธยา พระองค์ก็ทรงอุปการะเจ้าหญิงอยุธยามาไว้ในราชสำนักธนบุรี แต่เจ้าฟ้าสุริยา สิ้นพระชนม์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ดังปรากฏใน พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า
"'...อนึ่ง ซึ่งพระขัตติยวงศ์ครั้งกรุงเก่านั้น บรรดาเจ้าหญิงทรงพระกรุณาโปรดเลี้ยงไว้ในพระราชวัง และเจ้าฟ้าสุริยา เจ้าฟ้าจันทวดี สองพระองค์นั้นดับสูญสิ้นพระชนม์ ยังอยู่แต่เจ้าฟ้าพินทวดี พระองค์เจ้าฟักทอง พระองค์เจ้าทับทิม ซึ่งเรียกว่าเจ้าครอกจันทบูรนั้น และเจ้ามิตร บุตรีกรมพระราชวัง โปรดให้ชื่อ เจ้าประทุม หม่อมเจ้ากระจาด บุตรีกรมหมื่นจิตรสุนทร โปรดให้ชื่อ เจ้าบุปผา กับหม่อมเจ้าอุบล บุตรีกรมหมื่นเทพพิพิธ หม่อมเจ้าฉิม บุตรีเจ้าฟ้าจีด ทั้งสี่องค์นี้ทรงพระกรุณาเลี้ยงเป็นห้าม...'"