cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิกฤตรัฐธรรมนูญออสเตรเลีย ค.ศ. 1975
ความเกี่ยวข้องของวัง
หนึ่งในเอกสารหลายฉบับที่ฮ็อคกิงอ้างถึงจากบันทึกของเคอร์คือรายชื่อประเด็นสำคัญที่เคอร์เขียนไว้เป็นข้อ ๆ เกี่ยวกับการปลดนายกรัฐมนตรี รวมถึงการสนทนากับเจ้าชายชาลส์และ "คำแนะนำของชาร์เทอริสเกี่ยวกับการปลดนายกรัฐมนตรี" พอล เคลลี ปฏิเสธข้อมูลที่ฮ็อคกิงอ้างถึง เขาเขียนว่าการสนทนาในปี 1975 ไม่ได้ถูกเขียนไว้ในบันทึกส่วนตัวอื่น ๆ ของเคอร์ ซึ่งถ้ามีก็คงเป็นการบันทึกก่อนที่จะเกิดวิกฤตขึ้น ซึ่งคงเป็นเพียงการเปิดเผยความหวาดระแวงของเคอร์ที่มีต่อการถูกวิทแลมปลด เคลลีตั้งข้อสังเกตถึงคำบอกเล่าที่แสดงถึงความประหลาดใจจากในวังเมื่อทราบถึงการตัดสินใจของเคอร์
ตั้งแต่ปี 2012 ฮอคกิงเริ่มพยายามที่จะขอให้มีการปล่อยจดหมายโต้ตอบระหว่างที่ปรึกษาของพระราชินีกับเคอร์ในเรื่องการปลดนายกรัฐมนตรี ซึ่งหอจดหมายเหตุแห่งชาติเป็นผู้เก็บไว้อยู่  ในปี 2016 ฮ็อคกิงยื่นคำร้องต่อศาลสหพันธรัฐ เพื่อเรียกร้องให้หอจดหมายเหตุแห่งชาติทำการปล่อยจดหมายโต้ตอบระหว่างเคอร์ พระราชินี และชาร์เทอริส ที่เรียกว่า "จดหมายจากวัง" (palace letters) ที่หอจดหมายเหตุเก็บไว้อยู่แต่ไม่อนุญาตให้ดู คำร้องตกไปในการพิจารณาแบบครบองค์คณะ คือเทียบเท่าชั้นอุทธรณ์ในระบบศาลของออสเตรเลีย แต่ในวันที่ 29 พฤษภาคม 2020 ฮ็อคกิงที่ยื่นคำร้องฎีกาต่อศาลสูง ก็ประสบความสำเร็จในที่สุด โดยศาลสูงมีคำตัดสิน 6 ต่อ 1 ให้ถือว่าจดหมายจากวังเป็น "เอกสารของเครือรัฐ" คือเป็นเอกสารสาธารณะที่บุคคลทั่วไปสามารถขอดูได้ตามบทบัญญัติที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติจดหมายเหตุ ค.ศ. 1983
ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 จดหมายทั้งหมดถูกปล่อยทางออนไลน์โดยไม่มีการปกปิดใด ๆ ข้อความในจดหมายเหล่านี้เปิดเผยว่า ถึงแม้ว่าเคอร์จะเคยเขียนจดหมายโต้ตอบกับชาร์เทอริสในเรื่องของอำนาจทางรัฐธรรมนูญที่เขามีในการปลดวิทแลม แต่เขาไม่เคยทูลแจ้งให้พระราชินีทราบล่วงหน้าเกี่ยวกับการตัดสินใจที่จะปลดวิทแลม แต่จดหมายก็เปิดเผยเช่นกันว่าเคอร์เคยเอ่ยถึงความเป็นไปได้ที่จะปลดวิทแลมมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975 คือประมาณ 2-3 เดือนก่อนที่จะเกิดวิกฤต นอกจากนี้ ในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1975 มาร์ติน ชาร์เทอริสยังยืนยันในจดหมายว่าเคอร์ได้พูดคุยกับเจ้าชายชาลส์ในเรื่องความเป็นไปได้ที่วิทแลมจะทูลเกล้าฯ ขอให้พระราชินีมีพระบรมราชโองการปลดเคอร์ให้พ้นจากตำแหน่ง
แซฟไฟร์สจวต
แซฟไฟร์สจวต (Stewart Sapphire, Stuart Sapphire) คือแซฟไฟร์ที่เป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร ได้ชื่อมาจากราชวงศ์สจวตแห่งสก็อตแลนด์ ตามเจ้าของพระองค์แรก ซึ่งคือ พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ แซฟไฟร์เม็ดนี้ได้ถูกนำไปประดับบนมงกุฎราชาภิเษกของพระองค์ในปีค.ศ. 1214 และต่อมาในปีค.ศ. 1296 สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษทรงอ้างสิทธิ์ครอบครองอัญมณีชิ้นนี้พร้อมกับหินแห่งสโคนในคราวที่ทรงยกทัพบุกสก็อตแลนด์ ในภายหลังจากได้ทรงครอบครองแล้ว ได้พระราชทานให้กับพระเทวัน(น้องเขย)ของพระองค์ คือ พระเจ้าเดวิดที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ ซึ่งเพื่อเป็นการตอบแทน พระองค์จึงได้พระราชทานต่อให้กับพระขนิษฐาของพระองค์ คือ มาร์โจรี บรูซ และต่อมา มาร์โจรี ได้สมรสกับวอลเตอร์ สจวตซึ่งมีบุตรซึ่งในภายหลังได้เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์สจวต คือ พระเจ้าโรเบิร์ตที่ 2 แห่งสก็อตแลนด์ จึงเป็นที่มาของชื่ออัญมณีนี้ว่า "แซฟไฟร์สจวต"
ในช่วงสมัยสาธารณรัฐของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ในฐานะของ "เจ้าผู้พิทักษ์" ได้ให้ขายเครื่องราชกกุธภัณฑ์ทั้งหมด และต่อมาภายหลังการฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษขึ้นใหม่ แซฟไฟร์เม็ดนี้ได้กลับมาสู่ความครอบครองของพระเจ้าชาลส์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ซึ่งแซฟไฟร์นี้ได้ถูกบันทึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของเรลิกของราชวงศ์สจวตที่ทรงนำไปที่ฝรั่งเศสเพื่อลี้ภัยด้วย ภายหลังจากเสด็จสวรรคตแล้ว ได้ตกทอดถึงพระโอรสองค์ใหญ่ของพระองค์ เจมส์ สจวต หรือเรียกกันว่า ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ ซึ่งต่อมาได้ตกทอดให้กับบุตรคนโต คือ เฮนรี เบเนดิกท์ สจวต พระคาร์ดินัล ดยุคแห่งยอร์ค หลังจากมรณภาพแล้วได้มอบให้กับพระเจ้าจอร์จที่ 3
ในปีค.ศ. 1838 พระราชินีวิกตอเรีย ทรงให้ปรับปรุงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตของเดิม โดยให้ประดับแซฟไฟร์เม็ดนี้ไว้บริเวณฐานของมงกุฎตรงกลาง ข้างใต้ทับทิบเจ้าชายดำ ต่อมาในรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 6 ทรงให้สร้างมงกุฎอิมพีเรียลสเตตขึ้นใหม่ทั้งองค์ ซึ่งมีลักษณะคล้ายของเดิมที่สุด โดยทรงให้ย้ายแซฟไฟร์เม็ดนี้ไว้ประดับบนมงกุฎองค์ใหม่ บริเวณฐานด้านหน้าของมงกุฎ และต่อมาเมื่อมีการค้นพบเพชรคูลลิแนน แซฟไฟร์สจวตได้ถูกย้ายไปอยู่ด้านหลังแทน เพื่อให้เพชรคูลลิแนน 2 ทรงเหลี่ยมขอบมนที่มีขนาดถึง 315 กะรัต แม้กระทั่งแซฟไฟร์นี้จะมีขนาดใหญ่กว่าปกติ แต่ความสำคัญของอัญมณีนี้มิได้อยู่ที่มูลค่า แต่มีความหมายอย่างยิ่งทางประวัติศาสตร์อันยาวนานในตัวของมันเอง
เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย
เจ้าชายนิโคลัสแห่งโรมาเนีย (ภาษาโรมาเนีย:Nicolae de România, 3 สิงหาคม ค.ศ. 1903 - 9 มิถุนายน ค.ศ. 1978) เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ของเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนียกับสมเด็จพระราชินีมารีแห่งโรมาเนีย
พระประวัติ
เจ้าชายนิโคลัสทรงประสูติที่ปราสาทเปเรส, เมืองซินายอา, ประเทศโรมาเนีย พระองค์เป็นพระอนุชาของเจ้าชายคาโรล รัชทายาทผู้ซึ่งปฏิเสธการสืบราชสมบัติในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1925 เพื่อจะอภิเษกสมรสกับซิซิ ลามบริโน สามัญชน (ต่อมาได้หย่าขาดกัน) เมื่อเฟอร์ดินานด์ พระราชบิดาเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1927 เจ้าชายไมเคิลพระโอรสของเจ้าชายคาโรลพระชนมายุ 5 พรรษาทรงครองราชสมบัติต่อ โดยเจ้าชายนิโคลัสทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ทรงละทิ้งงานในราชนาวีอังกฤษ ทรงถูกเรียกตัวกลับโรมาเนียเพื่อปฏิบัติราชการร่วมกับพระสังฆราช มิรอน คริสทีและจอร์เกอร์ บุซดูกัน ผู้พิพากษาสูงสุดของประเทศ
อาจกล่าวได้ว่านี้เป็นการที่พระองค์ทรงได้พระยศผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นตำแหน่งแรก เจ้าชายนิโคลัสทรงไม่พอพระทัยที่ต้องสละงานด้านราชนาวีและพระองค์ทรงไม่ถนัดด้านการปกครอง พระองค์ทรงดำเนินการตามแบบของพระบิดาซึ่งทำงานร่วมกับพรรคเสรีนิยมชาติโรมาเนีย (PNL) และจำกัดพรรคฝ่ายค้านคือพรรคเกษตรกรชาติโรมาเนีย (PNŢ) พระองค์ประสงค์ตั้งคณะการปกครองชาติซึ่งตอนนั้นผู้นำรัฐบาลคือเอียน ไอ.ซี.บราเทียนูจากพรรคPNLปฏิเสธ เขาได้ร่วมเป็นพยานในการเปลี่ยนท่าทีของเจ้าชายคาโรลในกลางปี ค.ศ. 1927 เมื่อการโต้ตอบกันไปในทางรุนแรงขึ้นจนถึงการให้ยอมในราชบัลลังก์ การร่วมมือระหว่างเจ้าชายคาโรลกับพรรค PNŢ ได้ประกาศเป็นกลางโดยพรรค PNL แต่เมื่อบราเทียนูถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1927 เริ่มมีการฟื้นฟูสัญญาและการเพิ่มขึ้นของพรรค PNŢ ทำให้เห็นว่าเหล่าผู้สำเร็จราชการมีอำนาจแต่เพียงในนามเท่านั้น และหลังจากคอนสแตนติน ซาราเทียนู (ผู้ได้รับการแต่งตั้งจากลูลิว มานิว หัวหน้าพรรค PNŢ) ดำรงตำแหน่งต่อจากบุซดูกันซึ่งถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1929 มันกลายเป็นรอยแตกร้าวจากความแตกต่างในอำนาจทางการเมือง มิรอน คริสทีได้กล่าวว่า:"เหล่าผู้สำเร็จราชการทำงานไม่ได้เพราะไม่มีผู้นำ เจ้าชายทรงสูบบุหรี่ ซาราเทียนูมองไปท่ามกลางกองหนังสือของเขาและฉันเป็นบาทหลวงเพียงทำไห้ปรองดองกัน"
เจ้าชายนิโคลัสทรงปิติยินดีครั้งแรกเมื่อพระเชษฐาเจ้าชายคาโรลเสด็จกลับโรมาเนียในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1930 เพื่อครองราชสมบัติ พระองค์ทรงได้รับการต้อนรับจากการประชุมรัฐสภาเพื่อลงมติล้มเลิกกฎหมายปี ค.ศ. 1926 และได้ติดตามพระเชษฐาที่เพิ่งเสด็จกลับมาใหม่ๆ จากสนามบินนานาชาติเออร์เรล วไลคูจนถึงพระราชวังโคโทรเซนิ
อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ที่เป็นกันเองของพระองค์กับพระเชษฐาคาโรลเป็นเพียงสายสั้นๆ เท่านั้น เจ้าชายนิโคลัสทรงต้องการอภิเษกสมรสกับโจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ สตรีที่ผ่านการสมรสมาแล้ว เป็นการลำบากที่กษัตริย์ต้องให้อำนาจในการอภิเษกสมรส พระเจ้าคาโรลได้แนะนำว่าคู่สมรสควรสมรสโดยปราศจากการหาคำยอมรับ พระองค์ได้ประกาศเหตุการณ์นี้จะยอมรับว่าการสมรสครั้งนี้ สิ่งที่ทำสำเร็จไปแล้ว หลังจากการสมรสพระเจ้าคาโรลได้ขับเจ้าชายนิโคลัสออกจากประเทศพร้อมกับถอนพระยศเพื่อจะได้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เจ้าชายนิโคลัสจึงเสด็จไปพำนักที่สเปนและท้ายสุดตั้งรกรากที่สวิตเซอร์แลนด์ พระองค์สิ้นพระชนม์วันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1978 ที่มาดริด ประเทศสเปน พระชันษา 74 ปี
เจ้าชายนิโคลัสทรงอภิเษกสมรส 2 ครั้ง ครั้งแรกที่โตฮานิ โรมาเนีย ในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1931 กับโจแอนนา ดูมิทเทสคู-โดเลทติ และครั้งที่ 2 ที่โลซานกับชาวบราซิลชื่อ เทเรซา ลิสโบอา ฟิกกูเอรา เดอ เมโล พระองค์ทรงไม่มีบุตรและธิดา
พระอิสริยยศ
เจ้าชายนิโคลัสทรงได้รับพระอิศริยยศเป็นจอมพลอากาศของกองทัพอากาศโรมาเนีย, พลเรือโทกิตติมศักดิ์ของราชนาวีอังกฤษ, อัศวินแห่งพระบัญชาของสมเด็จพระราชาธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งโรมาเนีย, ปลัดแห่งมอลตา และพระอิสริยยศอื่นๆ อีกมากมาย
พระองค์ทรงถูกถอนยศทั้งหมดและสิทธิพิเศษโดยคำตัดสินของสภากษัตริย์ในวันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 1937 และทรงได้รับพระนามว่า นิโคไล บรานา พระองค์รับเอา โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น เป็นนามสกุลและพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยราชวงศ์ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1942 ได้ยอมรับพระองค์เป็น เจ้าชายแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (H.R.H. Prince of Hohenzollern) และคู่สมรสของพระองค์ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น (H.R.H. Princess of Hohenzollern)
อ้างอิง
19031978
วัดแจ้ง (จังหวัดพัทลุง)
วัดแจ้ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลชัยบุรี อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
ตามทำเนียบวัดในจังหวัดพัทลุง ของพระครูอริยสังวร (เอียด) อดีตเจ้าคณะจังหวัดพัทลุง ระบุว่าวัดแจ้งสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2381 ตรงกับสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมา พ.ศ. 2415 พระครูกาแก้วเป็นเจ้าอาวาส หลังจากนั้นก็มีพระครูการาม (กิ้มงั่ว) เป็นเจ้าอาวาส ในสมัยนั้นวัดแจ้งเป็นวัดที่เจริญมากเพราะยังเป็นสำนักการศึกษา แต่ภายหลังประชาชนจำนวนมากได้อพยพไปอาศัยในตัวเมือง ทำให้วัดมีสภาพเป็นวัดร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2412 ปัจจุบันเป็นวัดที่มีพระสงฆ์ เจ้าอาวาสปัจจุบัน ชื่อ พระครูสิทธิการโสภณ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเป็นอาคารไม้ทรงโถงไม่มีฝาผนัง ฐานก่อด้วยอิฐถือปูน เจดีย์ตั้งอยู่หน้าอุโบสถเป็นเจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูน ฐานรูปสี่เหลี่ยมองค์ระฆัง ทรงลังกา สูงประมาณ 10 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2414 โดยพระครูกาแก้ว พระภิกษุสงฆ์ และพระยาวรวุฒิไวยจางวาง (น้อย จันทรโรจวงศ์) ผู้ว่าราชการเมืองพัทลุง ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2484 เจดีย์ถูกพายุฝนพัดหักทำลายลง ภายในเจดีย์ชาวบ้านได้พบเงินนโม พระพุทธรูปถ้วยชามเบญจรงค์ ถ้วยนรสิงห์จำนวนมากมาย และเมื่อขุดหลุมลูกนิมิตตรงกลางอุโบสถและฐานเจดีย์ ได้พบศิลปะโบราณวัตถุจำนวนมาก เช่น พระธาตุ สำเภาเงินสำเภาทอง ถ้วยชามลายคราม เงินอีแปะพัทลุง กุณโฑ เต้าปูน พานขันทองแดง เงินพดด้วง และจารึกบนแผ่นอิฐหินแดง
วัดแจ้งมีเกจิอาจารย์ คือ พระครูสิทธิการโสณ (ผ่อง) ฐานุตฺตโม ท่านได้สร้างวัตถุมงคลต่าง ๆ
เจ้าพระยาปราบไตรจักร
เจ้าพระยาปราบไตรจักร อาจหมายถึง
พระครูสาธกธรรมคุณ (ลั้ง สุทสฺสโน)
พระครูสาธกธรรมคุณ (หลวงพ่อลั้ง สุทสฺสโน) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดอัมพาราม เป็นเจ้าอาวาสองค์แรก (ท่านเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัดอัมพาราม) และอดีตเจ้าคณะอำเภอสัตหีบชั้นพิเศษ เกจิดังของอำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี สังขารท่านไม่เน่าเปื่อย และเก็บรักษาร่างของท่านไว้ในโรงแก้วบนศาลาวัดอัมพารามจนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
หลวงพ่อลั้ง ท่านมีนามเดิมว่า " ลั้ง " นามสกุล " แซ่ตั้ง " ท่านเกิดเมื่อวันอาทิตย์ แรม 10 ค่ำ เดือน 10 ปีเถาะ ตรงกับวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2458 โยมบิดาชื่อ " นายฮก แซ่ตั้ง " มารดาชื่อ " นางพริ้ง แก้วแดง " ที่บ้านอำเภอ ตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี
อุปสมบท
วันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2482 (อายุ24 ปี) ณ วัดนาจอมเทียน ตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ได้รับฉายาทางธรรมว่า " สุทสฺสโน "
เมื่ออุปสมบทแล้ว จำพรรษาอยู่วัดสันติธาราวาส (ทุ่งละหาร) ตำบลห้วยใหญ่ อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ระหว่างจำพรรษาอยู่ที่วัดสันติธาราวาส (ทุ่งละหาร) ศึกษาพระธรรมวินัยจนจบนักธรรมชั้นเอก และศึกษาวิชาโหราศาสตร์ พยากรณ์ชะตาชีวิต และศึกษาวิชาไสยศาสตร์จากหลวงพ่ออี๋ วัดสัตหีบ เรียนวิชาคาถาอาคม เช่นลงปลัดขิก เสกปลัดขิก ที่โด่งดังอยู่ทุกวันนี้ และยังรักษาโรคภัยไข้เจ็บด้วย คาถาอาคมเสก เป่าน้ำมนต์ พ่นน้ำหมาก และยังรักษาผู้ป่วยเกี่ยวกับเส้น เดินไม่ได้ ด้วยการใช้ขวานคัด สามวันหาย เป็นที่รู้จักกันทั่วไป หลวงพ่อได้เรียนโดยตรง จากหลวงพ่ออี๋
งานพัฒนา
หลวงพ่อลั้ง บวชได้ 3 พรรษา ท่านดำริจะสร้างวัดที่หมู่บ้านอำเภอ เพราะเป็นบ้านเกิดของหลวงพ่อเอง อีกทั้งเห็นความลำบากของชาวบ้านอำเภอ ต้องไปทำบุญถึงวัดทุ่งละหาน ซึ้งระยะทางประมาณ 3.5 กิโลเมตร จึงมาปรึกษากับนายเริ่ม รัตนเหลี่ยม ผู้ใหญ่บ้าน หมู่ที่ 4 บ้านอำเภอ ผู้ใหญ่บ้านได้ประชุมชาวบ้านขอบริจาคที่ดิน
มรณภาพ
'''หลวงพ่อลั้ง ได้มรณภาพ ด้วยความสงบ เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2533 เวลา 06.45 น. รวมสิริอายุได้ 74 ปี พรรษา 51 '''
การขนส่งทางรางในสหรัฐ
การขนส่งทางรางมีบทบาทมากในสหรัฐตั้งแต่มีการปฏิวัติอุตสาหกรรมในภาคตะวันออกเฉียง เหนือในทศวรรษที่ 1810-1850 และในภาคตะวันตกในทศวรรษที่ 1850 - 1890 กระแสนิยมรถไฟของอเมริกาเริ่มขึ้นเมื่อมีทางรถไฟบอลทิมอร์และโอไฮโอในค.ศ. 1828 และเฟื่องฟูจนกระทั่งเกิดวิกฤตเศรษฐกิจ ในปี ค.ศ. 1873 ซึ่งธนาคารและบริษัทจำนวนมากต้องล้มละลาย
แม้ว่าภาคใต้ของสหรัฐจะเริ่มสร้างทางรถไฟก่อน แต่ก็เป็นทางรถไฟสายสั้นๆซึ่งเชื่อมแหล่ง ผลิตฝ้ายไปยังท่าเรือทะเลหรือท่าเรือแม่น้ำ โครงข่ายทางรถไฟจึงไม่ค่อยเชื่อมต่อกัน ภาคเหนือและภาคตะวันตกตอนกลางเริ่มมีการก่อสร้างทางรถไฟซึ่งเชื่อมระหว่างเมืองขึ้นในปี ค.ศ. 1860 ทางรถไฟที่สร้างขึ้นนี้กลายเป็นเขตที่เรียกว่า เข็มขัดข้าวโพด (Corn belt) ซึ่งกว่า 80% ของฟาร์มข้าวโพดตั้งอยู่ในระยะ 8 กิโลเมตรจากทางรถไฟ ทำให้มีความสะดวกในการขนส่งผลิตผลและปศุสัตว์ไปยังตลาดในประเทศและต่างประเทศ หลังจากนี้ก็มีการก่อสร้างเส้นทางรถไฟสายสั้นๆขึ้นมาอย่างมากมาย ซึ่งการพัฒนาระบบการเงินในวอลล์สตรีทก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้ระบบรถไฟเกิดความเฟื่องฟูด้วย อาทิ มีการออกพันธบัตรรถไฟจำหน่ายแก่สาธารณะ เงินจากพันบัตรนี้ส่วนใหญ่เป็นทุนให้แก่ทางรถไฟสายขนสินค้าสายสำคัญ 20 สายจนถึงปี ค.ศ. 1890 รัฐบาลกลางและท้องถิ่นมักจะให้ความช่วยเหลือด้านการเงินแก่กิจการรถไฟเหล่านี้ แต่น้อยมากที่จะเข้าไปครอบครองกรรมสิทธิ
ระบบทางรถไฟถูกสร้างขึ้นขนานใหญ่ในปี 1910 อย่างไรก็ตามหลังจากนั้น การขนคนด้วยรถไฟได้รับ ความนิยมน้อยลงเนื่องจากการเพิ่มขึ้นรถยนต์ตลอดจนภายหลังคืออุตสาหกรรมการบิน แม้ว่าการขนส่งคนจะ ถูกลดบทบาทลงไป แต่ระบบรางก็ยังคงถูกใช้ในการขนสินค้าอยู่ เนื่องจากเป็นทางเลือกการขนส่งภาคพื้นดินที่ มีต้นทุนต่ำที่สุด การนำหัวรถจักรดีเซลไฟฟ้ามาใช้ครั้งแรกในทศวรราที่ 1940 ยิ่งทำให้การขนส่งทางรางมี ประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นกว่ายุคแรก ในขณะที่หัวรถจักรไอน้ำถูกเลิกใช้ในทศวรรษที่ 1950
ยุคแรก (1826–1860)
ในปี 1826 รัฐแมสซาชูเซตส์ร่วมทุนกับบริษัทแกรนิต สร้างรางสำหรับการขนส่งหินแกรนิตเพื่อไปก่อสร้างอนุสาวรีย์บุงเกอร์ฮิลล์ (Bunker Hill Monument) ซึ่งเป็นอนุสรณ์สถานถึงสงครามปฏิวัติอเมริกา ในปี 1826 ก็มีการสร้างทางรถไฟอีกหลายสายขึ้น อาทิ ทางรถไฟกราวิตีและทางรถไฟโมฮ็อกแอนด์ฮัดสันสำหรับ บริษัท Delaware and Hudson Canal Company ใช้ทั้งสำหรับขนส่งคนและสินค้า ในปี 1827 รัฐแมรีแลนด์ ได้ประทานบัตรแก่บริษัท Baltimore and Ohio Railroad (B&O) เพื่อสร้างและดำเนินงานรถไฟเชื่อมระหว่าง ท่าเรือบอลทิมอร์กับไปยังแม่น้ำโอไฮโอ ซึ่งเปิดใช้งานได้ในปี 1830 ในรัฐอื่นๆก็มีการสร้างรถไฟสายสั้นๆเชื่อม แม่น้ำเช่นกัน อย่างบริษัท South Carolina Canal and Railroad Company ได้รับประทานบัตรในปี 1827 เพื่อสร้างและดำเนินงานรถไฟเชื่อมระหว่างเมืองชาร์ลสตันไปยังแม่น้ำแซวันนาห์, ในรัฐเพลซิลเวเนียก็มีการ สร้างรถไฟเชื่อมเมืองฟิลาเดเฟียกับแม่น้ำโอไฮโอ
สงครามกลางเมืองและการบูรณะ (1861–1877)
ระบบรถไฟถือเป็นยุทธศาสตร์ที่สำคัญในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา เนื่องจากแหล่งผลิตอะไหล่และชิ้นส่วนรถไฟในอเมริกานั้น ล้วนอยู่ในภาคเหนือซึ่งเป็นเขตของฝ่ายสหภาพฯ (ฝ่ายเหนือ) ทำให้ฝ่ายสมาพันธ์ (ฝ่ายใต้) จึงขาดแคลนอะไหล่และชิ้นส่วนไปซ่อมบำรุงระบบรถไฟของตนเองเป็นอย่างมาก สงครามเกิดขึ้นใน ภาคใต้ซึ่งสร้างความเสียหายต่อระบบรถไฟในภาคใต้อย่างมาก จนกระทั่งระบบรถไฟของฝ่ายใต้ได้ล่มสลายลงในปี 1864
เมื่อสงครามสิ้นสุดลงในปี 1865 พร้อมชัยชนะของฝ่ายสหภาพก็เกิดเป็นรัฐบาลกลางสหรัฐขึ้นมา โดยรัฐบาลสหรัฐได้ทุ่มงบประมาณจำนวนมหาศาลเพื่อบูรณะระบบรถไฟในภาคใต้ในการบูรณะครั้งนี้ได้ถือโอกาสในการเปลี่ยนขนาดของรางรถไฟในภาคใต้จากขนาด 1.524 เป็นรางขนาด 1.435 เมตรซึ่งทันสมัยกว่า และในช่วงเวลาเดียวกันนี้ โครงข่ายระบบรางในภาคใต้ก็ได้รับการขยายให้ครอบคลุมมาก ขึ้น โดยในปี 1870 ครอบคลุมเป็นระยะทางรวมกว่า 11,000 ไมล์ (17,700 กม.) และมีการขยายเพิ่มขึ้นอีก จนในปี 1890 มีระยะทางรวมกว่า 29,000 ไมล์ (46,700 กม.)
ในปี 1873 ได้เกิดภาวะถดถอยทางเศรษฐกิจขึ้นทั่วโลก วิกฤตนี้ได้ทำให้การขยายโครงข่ายทางรางในสหรัฐยุติไปชั่วคราว ทางรถไฟหลายสายต้องล้มละลายเนื่องจากไม่มีเงินไปจ่ายดอกเบี้ยพันธบัตรรถไฟ คนงานจำนวนมหาศาลถูกปลดออก คนงานที่เหลืออยู่ก็เดินขบวนประท้วงต่อต้านบริษัทรถไฟ กลายเป็นการหยุดงาน ที่เรียกว่า "การนัดหยุดงานรถไฟครั้งใหญ่ ค.ศ. 1877" (Great Railroad Strike of 1877)
การขยายโครงข่ายและการรวมกิจการรถไฟ (1878–1916)
ในปี 1880 สหรัฐมีหัวรถจักรขนส่งกว่า 17,800 หัว และหัวรถจักรขนคนกว่า 22,000 หัว ซึ่งก่อให้ เกิดการจ้างงานมหาศาล ภาคอุตสากรรมการรถไฟสหรัฐเป็นภาคอุตสาหกรรมที่มีการจ้างงานมากสุดนอกภาคอุตสาหกรรมการเกษตร การขยายตัวอย่างรวดเร็วของโครงข่ายรถไฟของสหรัฐทำให้เกิดการเปิดหน้าดินอีกมหาศาลกว่าครึ่งล้านเอเคอร์สำหรับใช้ในการเกษตรและโรงงานจักรกล ทำให้อาหารและสินค้าในประเทศมี ต้นทุนที่ต่ำลง เกิดเป็นยุควัฒนธรรมวิศวปัญญาและการจัดการสมัยใหม่
เศรษฐีและนักการเงินชาวนิวยอร์ก นายเจ. พี. มอร์แกน เข้ามามีบทบาทสำคัญในการขยายโครงข่ายทาง รถไฟในตอนปลายศตวรรษที่ 19 เขาช่วยปฏิรูปองค์การรถไฟเพื่อให้การบริหารงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น และ เป็นผู้สร้างวิสัยทัศน์ของระบบการขนส่งแบบบูรณาการขึ้นมา ในปี 1885 เขาได้ปฏิรูปบริษัท New York, West Shore & Buffalo Railroad โดยการนำไปให้ New York Central Railroad เช่าบริหาร ในปี 1886 เขาปฏิรูป บริษัทรถไฟ Philadelphia & Reading และในปี 1888 ปฏิรูปบริษัท Chesapeake & Ohio การถดถอยทางเศรษฐกิจครั้งร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐในปี 1893 ทำให้ทางรถไฟกว่า 1 ใน 4 ของประเทศต้องหยุดดำเนินงาน ขณะนั้นสหรัฐมีโครงข่ายรวม 40,000 ไมล์ หลังจากวิกฤตนี้ ทางรถไฟใน สหรัฐกว่า 2 ใน 3 ตกไปอยู่ในการบริหารของบริษัทรถไฟในขนาดใหญ่ 7 แห่ง
ยุคก่อนการเฟื่องฟูของรถยนต์ (1921–1945)
ในต้นศตวรรษที่ 20 สมาชิกรัฐสภาสหรัฐและผู้บริหารบริษัทรถไฟบางคนได้ตระหนักถึงประสิทธิภาพของ ระบบรางที่ต่ำกว่าระบบขนส่งอื่นๆ ในปี 1920 เกิดเป็นรัฐบัญญัติ Esch-Cummins ซึ่งให้อำนาจหอการค้า ระหว่างประเทศสหรัฐในการร่างแผนควบรวมกิจการรถไฟ แผนการควบรวมฉบับสมบูรณ์ได้ถูกร่างขึ้นเสร็จใน ปี 1929 อย่างไรก็ตามแผนนี้ไม่ทันได้ใช้ ก็เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ขึ้นเสียก่อน ซึ่งทำให้บริษัทรถไฟปิดตัวลงจำนวนมาก บริษัทที่มีกำลังพอจะอยู่รอดก็ไม่สนใจจะเข้าไปอุ้มกิจการของบริษัทรถไฟอื่นที่กำลังจะล้ม จนกระทั่งในปี 1940 รัฐสภาสหรัฐก็มีมติคว่ำร่างฯแผนควบรวมอย่างเป็นทางการ
ยุคใหม่ (1945–ปัจจุบัน)
หลังสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุด รถไฟหลายสายก็ต้องหยุดกิจการเนื่องจากเผชิญหน้าการแข่งขันกับ สายการบินและการเฟื่องฟูของรถยนต์ ธุรกิจรถบรรทุกได้เริ่มเข้ามาชิงตลาดการบรรทุกจากรถไฟตั้งแต่ทศวรรษที่ 1930 ความท้าทายเหล่านี้ได้นำไปสู่การยุติการขนส่งคนทางรางแทบจะสิ้นเชิง การขนคนทางรางระยะทาง ไกลในปัจจุบันเหลืออยู่เพียงไม่กี่สาย ในขณะที่บริษัทรถไฟขนาดใหญ่ก็เกิดการควบควมกันเพื่อความอยู่รอด อาทิ Pennsylvania Railroad ควบรวมกับ New York Central Railroad ในปี 1968 เป็น Penn Central และ ต่อมาก็ควบรวม New York, New Haven และ Hartford Railroad เข้าไปอีก แต่ Penn Central ก็ไม่สามารถ หนีพ้นสภาวะล้มละลายในปี 1970 ได้ ซึ่งถือเป็นการล้มละลายครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ ณ ขณะนั้น รัฐสภาสหรัฐจึงออกรัฐบัญญัติบริการผู้โดยสารทางราง ค.ศ. 1970 โดยจัดตั้งแอ็มแทร็กเข้ามาบริหารกิจการเดิมของ Penn Central ซึ่งแอ็มแทร็กเริ่มดำเนินงานในปี 1971 และยังคงดำเนินงานอยู่จนถึงปัจจุบัน
เจ. พี. มอร์แกน (แก้ความกำกวม)
'''เจ. พี. มอร์แกน''' อาจหมายถึง:
เทนเดอร์
เทนเดอร์ เป็นซิงเกิลของ เบลอ ออกจำหน่ายในปี 1999 เป็นเพลงแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อก ผสม กอสเปล โดยได้ศิลปินรับเชิญร้องให้กับเพลงนี้ อีกหลายศิลปิน ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอันดับสูงสุดที่ 2 ผู้เขียน โดย เดมอน อัลบาร์น และ เกรแฮม ค็อกซอน
กาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์
กาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (Kakao Entertainment, 카카오엔터테인먼트) เป็นบริษัทที่ดำเนินธุรกิจบันเทิง, สื่อ และสิ่งพิมพ์ ยักษ์ใหญ่อันดับ 1 ของประเทศเกาหลีใต้ และ 1 ในบริษัทสาขาย่อยที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคต่างๆทั่วโลกนั้น คาเคาเอ็นเตอร์เทนเมนท์ได้ตั้งขึ้นในประเทศไทย ซึ่งดำเนินการและให้บริการ แอปพลิเคชัน "คาเคาเว็บตูน" แพลตฟอร์มเว็บตูน มาตรฐานระดับโลก (Global Standard WEBTOON Platform) โดยตั้งขึ้นในประเทศไทย ในปี 2021ในฐานะบริษัทย่อยของคาเคาคอร์ปเปอเรชั่น Kakao บริษัทอันดับ 1 ด้าน โทรคมนาคมของเกาหลีใต้ จากการควบรวมกิจการของ 2 บริษัท คือบริษัทคาเคาเพจ KakaoPage และ บริษัทคาเคาเอ็ม Kakao M
กาเกาเพจ
กาเกาเพจ (KakaoPage, 카카오페이지) เป็นผู้ให้บริการแอปพลิเคชันสร้างเนื้องหาสำหรับสร้างรายได้บนสมาร์ตโฟน เปิดตัวครั้งแรกในปี 2013 ในฐานะบริษัทลูกของกาเกา คอร์ปอเรชั่น และเปิดบริการจริงในวันที่ 9 เมษายน 2013 โดยให้บริการเนื้อหาดิจิทัลสำหรับสร้างและเผยแพร่เนื้อหาภาพ, เสียง และงานเขียนต่างๆ เช่นมันฮวา และนิยายยอดนิยมต่างๆ ในปี 2018 ได้เปิดให้บริการเพิ่มในประเทศอินโดนีเซัย และปี 2020 ในประเทศไต้หวัน
กาเกาเอ็ม
กาเกา เอ็ม (Kakao M, 카카오M) หรือในอดีตคือ โซล เรคคอร์ด, วายบีเอ็ม โซล เรคคอร์ด และโลเอ็นเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เป็นบริษัทที่ดำเนินงานทั้งผู้ผลิตเพลงและเป็นต้นสังกัดของศิลปิน, นักร้อง, นักแสดง รวมถึงเป็นบริษัทดูแลการจัดจำหน่ายให้กับศิลปิน ก่อตั้งในปี 1978 โดย มิน ย็อง-บิน ปัจจุบันบริหารงานโดยถือเป็นบริษัทลูกของบริษัท กาเกา คอร์ปอเรชั่น ผู้ให้บริการแอพลิเคชั่น สนทนา กาเกาทอล์ค และถือเป็นหนึ่งในบริษัทที่เป็นทั้ง ตัวแทนจัดจำหน่าย, ต้นสังกัดของศิลปิน-นักแสดง-นายแบบ, การผลิตสื่อ, การจัดอีเวนท์, การจัดงานคอนเสิร์ต ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเกาหลีใต้
การควบควมกิจการ และก่อตั้งกาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์
เดือนธันวาคม 2020 กาเกาเพจ ได้เสนอการควบรวมกิจการกับ กาเกาเอ็ม เพื่อให้บริษัทสามารถให้บริการได้อย่างครบวงจร ก่อนที่วันที่ 25 มกราคม 2021 ทั้งสองบริษัทได้ประกาศแผนระยะเวลาในการดำเนินการควบรวมกิจการทั้งหมดของทั้งสองบริษัท รวมถึงประกาศชื่อบริษัทใหม่ว่า กาเกาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ที่สื่อความหมายว่าธุรกิจบันเทิงที่ครบวงจร โดยการควบรวมกิจการเสร็จสิ้นเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2021 และได้ก่อตั้งบริษัทใหม่ในวันถัดมา
เพจคอมปะนี
กำกับดูแลโดย จอย ลี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร กำกับดูแลกลุ่มธุรกิจด้านการจัดจำหน่ายเว็บตูน, นวนิยาย รวมถึงการดูแลธุรกิจพัฒนาเว็บ มีสำนักงานตั้งอยู่ที่เมืองซ็องนัม จังหวัดคยองกี
เอ็มคอมปะนี
กำกับดูแลโดย สเตฟานี คิม ประธานเจ้าหน้าที่บริหารอีกท่าน หนึ่งในผู้บริหารด้านงานบันเทิงที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งของเกาหลีใต้ กำกับดูแลกลุ่มธุรกิจบันเทิง และสื่อทั้งหมดของบริษัท มีสำนักงานตั้งอยู่เขตกังนัม กรุงโซล
.ua
ดูเพิ่ม
Toppdomän
เครื่องลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง
เครื่องลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง (voting machine) เป็นเครื่องมือทางอิเล็กทรอนิกส์ที่สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งร่วมมือกับบริษัทวิทยุการบินแห่งประเทศไทยสร้างขึ้น เพื่อใช้ในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้งและการออกเสียงประชามติ
ประวัติ
การลงคะแนนเสียงเป็นส่วนหนึ่งของการปกครองระบอบประชาธิปไตย เพื่อทดสอบหลักการของเสียงข้างมาก (Majority Rule) การลงคะแนนเป็นเครื่องมือที่จะช่วยบอกว่าเสียงข้างมากตัดสินตกลงใจอย่างไรเพื่อให้เกิดผลหรือการปฏิบัติไปตามที่ตกลงใจนั้น ๆ     การลงคะแนนอาจทำโดยเปิดเผย หรือโดยการลงคะแนนแบบลับ การลงคะแนนแบบเปิดเผยที่เราเห็นกันอยู่โดยทั่วไป ตัวอย่าง เช่น การยกมือ การแยกกลุ่มคนที่มีความเห็นต่างกัน ออกเป็นกลุ่ม ส่วนการลงคะแนนแบบลับ ตัวอย่าง เช่น การหย่อนบัตรเลือกตั้ง หากสืบสาวราวเรื่องของการลงคะแนน (Voting) หรือการลงคะแนนเสียง (Vote Casting) แล้วจะพบว่าการลงคะแนนเสียงในสมัยแรก ๆ ในสมัยโรมันกระทำโดยการนำก้อนหิน หรือเศษกระเบื้องเล็ก ๆ มาหย่อนลงภาชนะเพื่อนับจำนวน ในเวลาต่อมาเมื่อมีการพัฒนาเทคโนโลยีกระดาษและหมึกพิมพ์ขึ้น จึงได้มีการนำกระดาษมาใช้ทำบัตรลงคะแนน หรือบัตรเลือกตั้งเพื่อใช้ในการลงคะแนนขึ้น
ต่อมาเมื่อวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้น ได้การนำเครื่องมือหรือเครื่องกลมาช่วยในการลงคะแนน เข้าใจว่าเครื่องลงคะแนนเครื่องแรก ๆ น่าจะเป็นแบบบัตรเจาะรู (Punch Card) ต่อมาได้มีการพัฒนาเครื่องลงคะแนนโดยอาศัยกลไกแมคานิกส์เป็นเครื่องลงคะแนนแบบคันโยก (Lver Machine) ซึ่งเคยมีบันทึกไว้ว่าแม้แต่โธมัส อัลวา เอดิสัน ก็ยังเคยประดิษฐ์เครื่องลงคะแนน
ประเภทเครื่องลงคะแนน
เครื่องลงคะแนนเลือกตั้ง แบ่งได้หลายประเภท เช่น
เครื่องลงคะแนนของไทย
เกิดขึ้นโดยความริเริ่มของ นายวีระชัย แนวบุญเนียร กรรมการการเลือกตั้ง ซึ่งไปดูงานที่ประเทศอินเดียและกลับมาตั้งคณะทำงานที่ประกอบไปด้วยนักวิชาการของสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าและวิศวกรของบริษัทวิทยุการบินแห่งประเทศไทย ต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติเห็นชอบลงนามในบันทึกข้อตกลงระหว่างสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งกับบริษัทวิทยุการบินแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2546 เพื่อผลิตเครื่องต้นแบบเครื่องแรกขึ้นในประเทศไทย และได้ทดสอบใช้งานเครื่องลงคะแนนเลือกตั้งต้นแบบรุ่นแรก ในการเลือกตั้งจริงควบคู่ไปกับการลงคะแนนโดยบัตรเลือกตั้งของสหกรณ์ออมทรัพย์บริษัทวิทยุการบินแห่งประเทศไทย เมื่อวันที่  21 มกราคม 2547 หลังจากนั้น ได้มีการส่งมอบเครื่องลงคะแนนเลือกตั้งต้นแบบ รุ่นที่สองให้กับสำนักงานคณะกรรมการากรเลือกตั้ง เมื่อ วันที่ 23 พฤษภาคม 2547 เมื่อประสบความสำเร็จระดับหนึ่งแล้วคณะกรรมการการเลือกตั้งได้มีมติให้ผลิตเครื่องลงคะแนนเลือกตั้งรุ่นที่สามโดยปรับปรุงต่อเนื่องจากเครื่องรุ่นที่สองอีกจำนวน 100 ชุด เพื่อแจกจ่ายสำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดทั่วประเทศ 76 จังหวัด เพื่อให้ประชาชนทั่วประเทศได้ทดลองใช้ ซึ่งมีประชาชนได้ทดลองใช้ไปแล้วไม่ต่ำกว่า 600,000 คน และต่อมาได้มีการเสนอขอแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายเพื่อนำเครื่องลงคะแนนมาใช้ในการเลือกตั้ง 3 ฉบับ ได้แก่ ร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ ว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ..... ร่างพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ ว่าด้วยการลงคะแนนออกเสียงประชามติ พ.ศ..... ร่างพระราชบัญญัติการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น พ.ศ.....
องค์ประกอบของเครื่องลงคะแนนเลือกตั้งไทย
เครื่องลงคะแนนเลือกตั้งประกอบด้วย 2 ส่วน
มิลเลอร์ มิลรั่ว ครอบครัวกำมะลอ
มิลเลอร์ มิลรั่ว ครอบครัวกำมะลอ เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวคอเมดี ในปี 2013 กำกับการแสดงโดย รอว์สัน มาร์แชล เธอร์เบอร์ นำแสดงโดย เจสัน ซูเดคิส, เจนนิเฟอร์ อนิสตัน, เอมมา โรเบิตส์, วิลล์ พัลเตอร์ ​และ นิค ออฟเฟอร์แมน เขียนบทภาพยนตร์โดย บ็อบ ฟิชเชอร์, ฌอน แอนเดอร์ส และ จอห์น มอร์ริส โดยภาพยนตร์มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ คนติดต่อซื้อขายกัญชา (ซูเดคิส)​ ที่ต้องการความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านในการปลอมตัวเป็นคนในครอบครัวเดียวกันเพื่อความสะดวกในการขนกัญชาออกจากประเทศเม็กซิโกมายังสหรัฐอเมริกา
ภาพยนตร์ถูกนำออกฉายในเดือนสิงหาคม ปี 2013 โดย วอร์เนอร์บราเธอส์​ และได้รับคำวิจารณ์ที่หลากหลาย ซึ่งภาพยนตร์ประสบความสำเร็จเมื่อทำรายได้สูงถึง 270 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากทุนสร้างเพียง 37 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัล พีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์​ 4 สาขา นอกจากนี้ วิลล์ พัลเตอร์​ นักแสดงที่รับบท ​เคนนี รอสมอร์​ ยังได้รับคำชื่นชมจากสื่อมวลชนและนักวิจารณ์ทำให้เขาได้รับ รางวัลแบฟตา​ และรางวัล เอ็มทีวีมูวีแอนด์ทีวีอะวอดส์​อีก 2 สาขา
วอลเลย์บอลหญิง ถ้วย ก. 2562
'''วอลเลย์บอลหญิง ถ้วย ก. 2562 หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อ วอลเลย์บอลซีเล็คทูน่า ประชาชนหญิง ถ้วย ก ชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย ประจำปี 2562''' ตามชื่อของผู้สนับสนุนหลัก เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี มีทีมเข้าร่วมด้วยกันทั้งสิ้น 6 ทีม กำหนดจัดแข่งขันขึ้นที่จังหวัดศรีสะเกษ ระหว่างวันที่ 5–9 กรกฎาคม พ.ศ. 2562
อ้างอิง
<references group="" responsive="1">
สภาดูมา
สภาดูมา (State Duma; Госуда́рственная ду́ма) มีชื่อย่อในภาษารัสเซียว่า กอสดูมา (Gosduma; (Госду́ма)) เป็นสภาผู้แทนราษฎรของสหพันธรัฐรัสเซีย ขณะที่สภาสูงคือสภาสหพันธรัฐ สำนักงานใหญ่ดูมาตั้งอยู่ใจกลางกรุงมอสโก ห่างจากจตุรัสมาเนจเพียงไม่กี่ก้าว สมาชิกของสมาถูกเรียกว่าเจ้าหน้าที่ สภาดูมาเข้ามาแทนที่โซเวียตสูงสุดอันเป็นผลมาจากรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่นำเสนอโดยบอริส เยลต์ซิน ภายหลังวิกฤตการณ์รัฐธรรมนูญรัสเซีย พ.ศ. 2536 และได้รับการอนุมัติในการลงประชามติทั่วประเทศ
ในการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของรัสเซียในปี ค.ศ. 2007 และ 2011 มีการใช้ตัวแทนตามสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อเต็มพรรคพร้อมระบบเกณฑ์การเลือกตั้ง 7% แต่สิ่งนี้ก็ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา ระยะเวลาของสภานิติบัญญัติในขั้นต้นคือ 2 ปีในช่วงการเลือกตั้ง ค.ศ. 1993-1995 และ 4 ปีในช่วงการเลือกตั้ง ค.ศ. 1999-2007; ตั้งแต่การเลือกตั้ง ค.ศ. 2011 มีวาระ 5 ปี
.ro
.ro เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศโรมาเนีย เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2536
ดูเพิ่ม
Toppdomän
ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น
ศาสนาพุทธเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นโดยผ่านประเทศเกาหลี ในหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นชื่อ นิฮงโชคิ ได้บันทึกไว้ว่า วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 1095 (ในยุคอาซึกะ) เป็นปีที่ 13 ของรัชกาลจักรพรรดิคิมเม จักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 29 พระพุทธศาสนาได้เข้าสู่ญี่ปุ่น โดยพระเจ้าซองแห่งอาณาจักรแพ็กเจส่งราชทูตมายังราชสำนักจักรพรรดิคิมเม พร้อมด้วยพระพุทธรูป ธง คัมภีร์พุทธธรรม และพระราชสาสน์แสดงพระราชประสงค์ที่จะขอให้จักรพรรดิคิมเมรับนับถือพระพุทธศาสนา จักรพรรดิคินเมทรงรับด้วยความพอพระทัย
แม้จะมีการนับถือศาสนาพุทธในหมู่ชาวญี่ปุ่นอยู่ก่อนแล้ว โดยรับจากประเทศอินเดียผ่านประเทศจีนเข้ามายังญี่ปุ่นที่มีผู้นำมาถ่ายทอดจากแผ่นดินใหญ่ในช่วงก่อนต้นพุทธศตวรรษที่ 10 เพียงแต่ครั้งนี้เป็นการเริ่มต้นของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นอย่างเป็นหลักเป็นฐานที่ชัดเจนอยู่ในบันทึกนิฮงโชคิพงศาวดารญี่ปุ่นซึ่งเขียนโดยอาลักษณ์
พระพุทธศาสนาเป็นส่วนหนึ่งของรากฐานในวิถีชีวิตของชาวญี่ปุ่นมาร่วมสหัสวรรษ และในพันปีกว่านี้ชาวญี่ปุ่นยังได้เชื่อมโยงความเชื่อของพุทธศาสนาบางส่วนเข้าผสมผสานกับปรัชญาหลักคำสอนของศาสนาชินโตพื้นบ้าน เช่น ความเชื่อในเรื่องของพระโพธิสัตว์และทวยเทพในศาสนาพุทธ ซึ่งได้ผนวกเป็นเทพเจ้าที่ได้รับการเคารพนับถือในศาสนาชินโต ความเชื่อมโยงนี้ซึมซับจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของแกนรากทางวัฒนธรรมของประเทศญี่ปุ่นมาเนิ่นนานหลายศตวรรษ
พุทธศาสนาเริ่มรุ่งเรืองในญี่ปุ่น
พระพุทธศาสนาได้เจริญขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ในสมัยจักรพรรดิคิมเมเป็นอย่างมากแต่ที่ปรึกษาฝ่ายทหารและฝ่ายชินโตในยุคนั้นไม่เห็นด้วยกับจักรพรรดิคิมเม ฝ่ายไม่เห็นชอบพยายามขัดขวางการเผยแพร่ศาสตร์ทางพุทธเป็นสาเหตุสำคัญที่พุทธศาสนาไม่เผยแผ่กว้างขวางไปในทุกหมู่ชนชั้น และภายหลังที่พระองค์สิ้นพระชนม์แล้วจักรพรรดิองค์ต่อ ๆ มาก็มิได้ใส่พระทัยในพระพุทธศาสนาปล่อยให้พระพุทธศาสนาเสื่อมโทรมลง
กลางพุทธศตวรรษที่ 12 รัชสมัยจักรพรรดิโยเม จักรพรรดิองค์ที่ 31 ได้ทรงโปรดให้สร้างพระพุทธรูป ยากุชิเนียวไร หรือ พระไภษัชยคุรุ ต่อมารัชสมัยจักรพรรดิองค์ที่ 33 จักรพรรดินีซุอิโกะ พระนางทรงได้ตราพระราชเสาวนีย์เกี่ยวกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยให้ยึดถือเป็นนโยบายของราชอาณาจักร ประกอบกับขณะนั้นเจ้าชายโชโตกุ ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ได้พิจารณาเห็นว่าพุทธศาสนาเป็นแหล่งความคิดที่ก่อให้เกิดปัญญา พระองค์ได้ส่งเสริมฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในทุกวิถีทาง เมื่อ พ.ศ. 1135 เจ้าชายพระองค์นี้เองที่ได้วางรากฐานการปกครองประเทศญี่ปุ่นและสร้างสรรค์วัฒนธรรมพร้อมทรงเชิดชูพระพุทธศาสนา ยุคสมัยนี้ได้ชื่อว่า ยุคโฮโก คือยุคที่สัทธรรมไพโรจน์  ประชาชนญี่ปุ่นรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ข้าราชการทหารพลเรือนทั้งปวงต่างแข่งขันกันสร้างวัดและสำนักปฏิบัติธรรมเป็นอันมาก ในงานด้านศาสนาและพระคัมภีร์แม้แต่ตัวเจ้าชายเองก็ได้ทรงงานเกี่ยวกับพระสูตรเขียนอรรถกถาอธิบายไว้ 3 เล่มด้วย นอกจากนี้เจ้าชายทรงได้ส่งคณะทูตและเหล่านักศึกษาไปยังจีนแผ่นดินใหญ่เพื่อศึกษาค้นคว้าหลักธรรมของพระพุทธศาสนากับวัฒนธรรมอื่น ๆ เพื่อยังประโยชน์ที่จะนำมาปรับปรุงราชอาณาจักรต่อไป ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1177 องค์พระจักรพรรดินีซุอิโกะได้ทรงประกาศพระราชโองการเชิดชูพระรัตนตรัย ตราขึ้นเป็นกฎหมาย ธรรมนูญ 17 มาตรา หลักแห่งธรรมนูญบัญญัตินี้สืบเนื่องด้วย เจ้าชายโชโตกุ ทรงได้มีพระราชนิพนธ์ขึ้นในปี พ.ศ.1147 รัฐธรรมนูญ 17 มาตรา เป็นกฎบัญญัติที่ประกาศหลักสามัคคีธรรมของสังคม และด้วยรูปการณ์ในกาลนั้นพระพุทธศาสนาได้หยั่งรากเจริญรุ่งเรืองอย่างมั่นคงในญี่ปุ่น
ส่วนงานสร้างจากรัชกาลก่อนด้วยพระประสงค์ของจักรพรรดิโยเม พระพุทธรูปยากุชิเนียวไรสร้างแล้วเสร็จหลังจากที่ทรงสวรรคตไป 20 ปี ภายในยุคสมัยของเจ้าชายโชโตกุผู้เป็นพระราชโอรสได้ทรงอัญเชิญองค์พระไปประดิษฐานอยู่ใน โฮริวจิ วัดแห่งนี้ได้สร้างขึ้นตามพระบัญชาของเจ้าชายและเพื่อเทิดพระเกียรติยศอุทิศแก่พระราชบิดาของพระองค์
ความเสื่อมและย่างก้าวของพุทธศาสตร์ในญี่ปุ่น
ในสมัยที่ได้มีการติดต่อทางวัฒนธรรมนำเอาพระคัมภีร์ทางพุทธศาสนาและอรรถกถาต่าง ๆ เข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น เจ้าชายโชโตกุสิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 1165 บรรดาประชาชนทั้งปวงมีความเศร้าโศกเป็นอันมาก จึงได้ร่วมกันสร้างพระพุทธรูปขนาดเท่าพระองค์ขึ้น 1 องค์ องค์ประดิษฐานไว้เป็นอนุสรณ์ที่วัดโฮริว และถัดมา พ.ศ. 1171 จักรพรรดินีซุอิโกะเสด็จสวรรคต หลังจากนั้นมาพระพุทธศาสนาก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายนิกาย เป็นการคล้ายกับว่าพระพุทธศาสนาได้ถูกหยุดชะงักเพราะนโยบายการปกครองประเทศที่เปลี่ยนแปลงไปตามยุคของการเปลี่ยนผู้นำ ด้วยพระนักบวชเป็นที่เคารพอย่างสูงจากทั้งชาวบ้านขุนนางโดยไม่เว้นแม้แต่ระดับผู้นำอย่างราชวงศ์จักรพรรดิและโชกุน แต่ภาระหน้าที่ของพระสงฆ์นักบวชแต่โบราณกาลนอกจากเทศน์แก่สาธุชนช่วยเหลือผู้พอเหมาะสมพอควรอันอยู่ในทางที่พอช่วยได้แล้ว เดิมยังได้มีบทบาทในทางสังคมเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ ที่ปรึกษาปัญหาทางโลก ปัญหาทางธรรม ไปจนถึงการมีส่วนร่วมชี้นำการปกครองบ้างบางครั้งในคราวจำเป็น นักบวชพระสงฆ์เองผู้ซึ่งปฏิบัติธรรมย่อมตระหนักดีในเท็จจริงของโลกนี้ว่าการมุ่งไปสู่จุดหมายสูงสุดของสายทางบำเพ็ญเพียรจำเป็นต้องพิจารณาสรรพสิ่งความเป็นไปอย่างยิ่งจิตใจและธาตุสี่แห่งกายสังขารตน ซึ่งยังคงพึ่งอิงอาศัยอยู่บนโลก อีกด้านของยุคต่าง ๆ สมัยที่บ้านเมืองต้องอยู่กับสงครามความวุ่นวายปั่นป่วน นักบวชพุทธมหายานในญี่ปุ่น เองนั้นก็ยังมีพระนักบวชซึ่งฝึกฝนเก่งกาจวิชาการต่อสู้เป็นพระนักรบ  ซึ่งเริ่มมีมาตั้งแต่ยุคสมัยเฮอัน และกองกำลังกองทัพพระนักรบ นั้นเป็นที่ยอมรับได้รับการยำเกรง
ความที่พระภิกษุมีจุดยืนอยู่ในตำแหน่งที่ได้รับความเคารพนับถือเป็นที่รวมความเคารพเชื่อถืออย่างสูง อำนาจของพระสามารถทำได้แม้แต่การจะชี้นำหรือแทรกแซงเปลี่ยนแปลงกระแสทิศทางในการปกครองมาแล้วหลายครั้งในหน้าประวัติศาสตร์  แม้พระภิกษุในญี่ปุ่นโดยปกติจะถือคติไม่เข้าไปยุ่งการเมืองหรือสงครามหากไม่โดนระรานขัดขวางหนทางก่อนแต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความน่าหวั่นเกรงนี้เองจึงถูกกดดันบีบบังคับทั้งทางตรงทางอ้อมจากชนชั้นปกครองญี่ปุ่น ลดทอนอำนาจจำกัดบทบาทของบุคคลสายนักบวช และนักบวชในศาสนาพุทธของญี่ปุ่นสมัยหลัง ๆ จำเป็นต้องหาเลี้ยงชีพตนเองหาค่าบำรุงในการดูแลวัดและผจญกับความลำบากกับการต้องพยายามธำรงรักษาพุทธศาสนาให้มีคงอยู่สืบสานต่อไปในญี่ปุ่นได้
ทว่าจากหลากหลายนิกายที่แบ่งออกมาจากนิกายหลัก ได้ทำให้ การถือบวชของนักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นแตกแขนงออกเป็น 2 กลุ่ม 1.ถือบวชในรูปแบบที่เคร่งครัดต่อพระธรรมวินัย 2. ถือบวชโดยที่เป็นผู้อยู่ครองเรือนไม่ต่างจากฆราวาส เหตุที่นักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นส่วนหนึ่งแต่งงานมีภรรยาได้สืบเนื่องมาจากนักปราชญ์สำคัญแห่งนิกายโจโด นักบวชโซนินชินรัน (พ.ศ. 1716 - พ.ศ. 1805) เป็นคนริเริ่มแรกที่นำเสนอว่าพระและวัดไม่สำคัญ ด้วยหลักคิดของนิกายโจโดเอง อีกทั้งตัวนักบวชโซนินชินรันมีภรรยา แต่ยังคงถือว่าตนเป็นนักบวชในพระพุทธศาสนาหากอยู่ร่วมกับผู้เป็นฆราวาส และตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบทอดทางสายตระกูล ภายแรกเรื่องเช่นแนวทางนี้เป็นการลับ โซนินชินรันเป็นสาวกของโฮเน็น เป็นผู้ก่อตั้งนิกายโจโดซินชู (สุขาวดีที่แท้) ได้ย้ำว่าพระพุทธองค์นั้นได้เตรียมสวรรค์ไว้ให้แก่ผู้มีใจกุศลและลงโทษผู้มีใจอกุศล สิ่งที่จำเป็นสำหรับการที่จะได้มาซึ่งการช่วยเหลือให้พ้นทุกข์ก็คือการมีความเชื่อมั่นศรัทธา ถ้อยคำสอนของท่านนักบวชทั้งสองเป็นที่เข้าใจง่ายจึงได้รับความศรัทธาจากประชาชนชาวญี่ปุ่นตั้งแต่นั้นมา
แล้วเมื่อถึงยุคเมจิแนวคิดนี้ได้รับการสานต่ออย่างแพร่หลาย และส่วนหนึ่งจำยอม เมื่อองค์พระจักรพรรดิผู้นำผู้เป็นประมุขของประเทศสมัยนั้นต้องการให้พระนักบวชทุกนิกายล้มเลิกการถือพรหมจรรย์ ผู้นำของประเทศมีนโยบายล้มล้างพระพุทธศาสนาความเป็นไปของพระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นก็ยิ่งถูกสั่นคลอนอำนาจทางสังคมลดบทบาทลงไปอีก ลัทธิชินโตที่เดิมเป็นศาสนาความเชื่อดั้งเดิมของดินแดนหมู่เกาะญี่ปุ่นได้รับการนำกลับมาเชิดชูให้รับการนิยมแทนพระพุทธศาสนาซึ่งถูกกะเกณฑ์ให้ยกเลิกไปจากราชสำนักของพระจักรพรรดิสมัยนั้น นโยบายนี้เป็นนโยบายทางการเมืองที่ใช้เป็นวิธีการเรียกรวมความเชื่อเชิดชูธงชินโตเดิมขึ้นมาใช้แก้เกมหลังจากล้มรัฐบาลโชกุนลงได้ แต่แล้วผลที่เกิดขึ้นจากการที่ญี่ปุ่นไปสู่สงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้บทบาทความเป็นศาสนาชินโตถูกลดลงเป็นลัทธิ วัฒนธรรมตะวันตกที่หลั่งไหลเข้ามาในญี่ปุ่น การศึกษาเจริญมากขึ้น พระพุทธศาสนาถูกยกขึ้นมาในแง่ของวิชาการ พระสงฆ์เริ่มงานการศึกษาและวิจัยอย่างจริงจังกว้างขวางตามวิธีสมัยใหม่ ส่วนหน้าที่ในการประกอบพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นั้น พระสงฆ์แต่ละนิกายก็ยังคงจัดพิธีกรรมเป็นประเพณีตามนิกายของตน
นิกายของพุทธศาสนา
ในปัจจุบันชาวญี่ปุ่นนับถือพระพุทธศาสนาควบคู่ไปกับชินโต พระพุทธศาสนาแบ่งออกเป็นหลายนิกาย นิกายที่สำคัญ มีดังนี้
พุทธศาสนาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้เปลี่ยนผ่านจากยุคเมจิเข้าสู่ยุคโชวะ มีนักการศึกษามากมายพยายามเชื่อมประสานพระพุทธศาสนานิกายต่าง ๆ เข้าด้วยกัน โดยจัดตั้งเป็นองค์การขึ้น องค์การสื่อสารสัมพันธ์ระหว่างชาวพุทธที่ใหม่ที่สุด คือ พุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งญี่ปุ่น (Japan Buddhist Federation) มีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมเสริมความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างนิกายและชาวพุทธในญี่ปุ่น วางแผนผนึกกำลังชาวพุทธในการดำเนินการเพื่อความก้าวหน้าและเสริมสร้างสันติสุขแก่ชาวโลก ตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2500 มีสำนักงานอยู่ที่วัดชุกิจิ ฮองวันจิ ในนครโตเกียว กิจการทางพุทธศาสนาที่สำคัญและมีจุดเด่นก้าวหน้าที่สุดของญี่ปุ่น คือ การจัดการศึกษา พระพุทธศาสนานิกายต่าง ๆ จะมีมหาวิทยาลัย วิทยาลัย โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาและระดับประถมศึกษาเป็นจำนวนมาก
จากนโยบายเดิมที่มีใช้กันในประเทศโดยรวมทั้งปรับตัวเพื่อความอยู่รอดจนคุ้นชินผู้คนส่วนหนึ่งไม่เห็นแปลกอย่างไร ต่อ ๆ มา นักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นนิกายต่าง ๆ ส่วนใหญ่จึงมีครอบครัวภรรยาและบุตรสืบกันมา อีกเช่นเคยไม่ว่าที่ไหนหมู่คณะใดก็ย่อมมีที่ยกเว้นและต่างไปจากชนเหล่านั้น นักบวชที่เป็นพระระดับเจ้าอาวาสบางรูปและพระสงฆ์นักบวชที่ตั้งใจเคร่งเอาจริงเอาจังเอาพ้นทุกข์ก็ได้ยึดเอาพระธรรมวินัยเป็นหลักที่ตั้งประเภทที่ ยอมตายดีกว่าล้มเลิก จึงได้ทางหลุดรอดจากค่านิยมคำบีบบังคับตนที่ว่าที่เป็นความจำเป็นไปได้และปลีกวิเวกไปปฏิบัติอยู่อย่างสงบ ตำแหน่งพระนักบวชในศาสนาพุทธของทางญี่ปุ่นยังสืบทอดเป็นมรดกแก่บุตรคนโตที่ส่งต่อตำแหน่งกันในครอบครัวได้ด้วย นักบวชในศาสนาพุทธในญี่ปุ่นจัดเป็นอาชีพหนึ่ง เรียกว่า อาชีพพระ
เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 5 (สกุลเดิม ไกรฤกษ์; 19 กันยายน พ.ศ. 2412 – 22 มิถุนายน พ.ศ. 2454) เป็นบาทบริจาริกาในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นธิดาของพระมงคลรัตนราชมนตรี (ช่วง ไกรฤกษ์) และเป็นสตรีที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นนางสนองพระโอษฐ์คนแรกของราชสำนักไทย
ศาสนาพุทธในประเทศญี่ปุ่น
พุทธศาสนาในปัจจุบัน
ประเทศญี่ปุ่นในปัจจุบันเป็นประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ ประชาชนดำเนินชีวิตด้วยความเร่งรีบเพราะมีการแข่งขันกันมาก ทำให้มีความเครียดและมีปัญหาด้านสุขภาพจิต เป็นโรคประสาท โรคจิต และสถิติการฆ่าตัวตายสูงมาก สิ่งที่จะช่วยบรรเทาความเครียดได้ ก็คือการปฏิบัติตามหลักธรรมในพระพุทธศาสนา เนื่องจากญี่ปุ่นชอบความเร็วให้ได้ผลทันใจ พระพุทธศาสนานิกายเซนจึงเป็นที่นิยม และมีการสร้างนิกายใหม่ ๆ หรือลัทธิใหม่ ๆ ที่ปฏิบัติได้ผลรวดเร็วอีกมาก คนญี่ปุ่นส่วนหนึ่งไม่นับถือศาสนาใดเลย แต่ยึดถือลัทธิการเมืองตามความชอบใจของตน
ในทางมหายานผู้นับถือไม่ว่าพระหรือคฤหัสถ์จะเน้นอุบายโกศลคือความฉลาดในการหาวิธีการต่าง ๆ มาอธิบายคำสอนให้ผู้คนรู้จักแพร่หลายได้ นักบวชในญี่ปุ่นสมัยนี้พยายามปรับตัวทำการปฏิรูปวิธีเผยแผ่คำสอนให้เข้าถึงคนทุกกลุ่มทำให้ศาสนาใกล้ชิดพุทธศาสนิกชนมากขึ้น เจ้าอาวาสวัดโจไซจิบอกว่า ไม่ถือเป็นการผิดแผกแตกต่าง หรือผิดวินัย เพราะดนตรีมีต้นกำเนิดจากศาสนา ในสมัยโบราณนั้นดนตรีถูกบรรเลงเพื่อสรรเสริญพระพุทธเจ้าและพระเจ้าในศาสนาต่าง ๆ และเครื่องดนตรีหลายอย่างก็มีต้นกำเนิดมาจากในวัด ถ้าหากสามารถทำให้คนหันมาสนใจศึกษาพระธรรมได้ แม้เป็นพระก็ไม่ถือว่าผิดศีล เพราะพระมหายานจะเน้นศีลพระโพธิสัตว์มากกว่าศีลของพระดังที่มีในนิกายเถรวาท สำหรับการสวดมนต์ท่ามกลางเสียงดนตรีนั้น บรรดานักบวชจะสวดบทสวดมนต์ตามบทต้นฉบับ โดยมีทำนองดนตรีบรรเลงคลอตามไป ส่วนพุทธศาสนิกชนที่เข้าฟังก็จะพนมมือตั้งจิตตั้งใจฟัง
เจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 5
ประวัติ
ครั้นเข้าสู่วัยสาว เจ้าจอมมารดาชุ่มคอยถวายงานแก่สมเด็จพระบรมราชมาตามหัยิกาเธอ กรมพระยาสุดารัตน์ราชประยูร และมีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวอยู่เนือง ๆ ด้วยความที่เจ้าจอมมารดาชุ่มเป็นคนรูปพรรณดี บุคลิกงามสง่า มีดวงหน้ายาว คางหักเหลี่ยม และมีความมั่นใจในตัวเองสูง จึงได้รับการแต่งตั้งเป็นบาทบริจาริกาในตำแหน่ง เจ้าจอม เมื่ออายุได้ 19 ปี ปีถัดมาท่านมีบรรดาศักดิ์เป็น เจ้าจอมมารดา เพราะให้ประสูติกาลพระราชธิดาสองพระองค์คือ
พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวแปรพระราชฐานไปประทับพระที่นั่งวิมานเมฆ พระราชวังดุสิต และพระราชทานพระตำหนักต่าง ๆ ให้พระราชธิดาประทับร่วมกับพระมารดา เจ้าจอมมารดาชุ่มและพระราชธิดาทั้งสองพระองค์อาศัยในพระตำหนักสวนภาพผู้หญิง ติดกับพระตำหนักของเจ้าจอมมารดาอ่อน
เจ้าจอมมารดาชุ่มเริ่มกระเสาะกระแสะ และถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เวลา 23.30 น. สิริอายุ 41 ปี วันต่อมา วันที่ 23 มิถุนายน พ.ศ. 2454 เวลา 17.00 น. พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ เสนาบดีกระทรวงวัง เสด็จแทนพระองค์ไปในการพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ
การทำงาน
เจ้าจอมมารดาชุ่ม เป็นเจ้าจอมที่ทรงโปรดมากคนหนึ่ง เพราะท่านสามารถพูดภาษาอังกฤษได้คล่อง จึงได้รับพระกรุณาธิคุณให้ตามเสด็จประพาสชวาถึงสองครั้ง
ครั้งแรกใน พ.ศ. 2439 เจ้าจอมมารดาชุ่มได้ตามเสด็จพระราชดำเนินโดยรับหน้าที่เป็นนางสนองพระโอษฐ์ให้กับสมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระอัครราชเทวี
ครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2444 เจ้าจอมมารดาชุ่มได้ตามเสด็จพระราชดำเนินอีกครั้ง โดยในครั้งนี้พระเจ้าลูกเธอของท่านโสกันต์แล้ว จึงได้ตามเสด็จพระราชดำเนินด้วยทั้งสองพระองค์ ส่วนสาเหตุที่เจ้าจอมมารดาชุ่มได้ตามเสด็จด้วยนั้นเป็นเพราะว่า "ท่านใส่ชุดฝรั่งขึ้น"
ในการตามเสด็จประพาสชวาครั้งที่ 2 ของเจ้าจอมมารดาชุ่มนั้น ยังมีเจ้านายฝ่ายในอีกหลายท่านตามเสด็จด้วย ได้แก่ สมเด็จพระนางเจ้าเสาวภาผ่องศรี พระบรมราชินีนาถ, พระนางเจ้าสุขุมาลมารศรี พระราชเทวี, พระอรรคชายาเธอ พระองค์เจ้าสายสวลีภิรมย์, เจ้าจอมเอี่ยม และ เจ้าจอมเอิบ ส่วนพระราชธิดาที่ตามเสด็จด้วยนอกจากพระเจ้าลูกเธอทั้งสองของเจ้าจอมมารดาชุ่มแล้ว ยังมี สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงสุทธาทิพยรัตน์, สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงมาลินีนพดารา และ สมเด็จเจ้าฟ้าหญิงนิภานภดล พระองค์ท่านยังได้ตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประพาสยุโรปทั้งสองครั้งด้วย
บอบบี ฟิชเชอร์
บ็อบบี ฟิชเชอร์ หรือ โรเบิร์ต เจมส์ ฟิชเชอร์ (Robert James Fischer; 9 มีนาคม พ.ศ. 2486 — 17 มกราคม พ.ศ. 2551) เป็นนักหมากรุกชาวอเมริกันเชื้อสายยิว-เยอรมัน ที่มีพรสวรรค์และอุทิศตัวให้กับเกมหมากรุก จนถึงระดับที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นนักหมากรุกที่เก่งที่สุดตลอดกาล. บ็อบบี ฟิชเชอร์ เคยเป็นทั้งแชมป์หมากรุกอเมริกา และแกรนด์มาสเตอร์หมากรุกที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา (นับถึงช่วงเวลานั้น) ฟิชเชอร์ได้ฉายแววความอัจฉริยะในทักษะหมากรุกของตนตั้งแต่อายุยังน้อย. เกมที่ฟิชเชอร์เล่นชนะ โดนัล เบิร์น (Donald Byrne) ในปี ค.ศ. 1956 ในขณะที่ฟิชเชอร์อายุได้เพียง 13 ปี ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เกมหมากรุกแห่งศตวรรษ" (Game of the Century) นอกจากนี้ บ็อบบี ฟิชเชอร์ ยังเป็นชาวอเมริกันเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่เคยเป็นแชมป์โลกหมากรุกสากลอย่างเป็นทางการ (ก่อนหน้านี้มีเพียงนักหมากรุกอัจฉริยะชาวอเมริกันชื่อ พอล มอร์ฟี ที่เคยถูกยกย่องให้เป็นแชมป์หมากรุกโลกอย่างไม่เป็นทางการ ในระหว่างปี ค.ศ. 1858 ถึง ค.ศ. 1862) โดยเป็นฝ่ายชนะโบริส สปัสสกี อดีตแชมป์โลกชาวโซเวียตในการแข่งขันที่เรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เขาเป็นแชมป์โลกระหว่างปี พ.ศ. 2515 ถึง 2518. แมตช์แข่งขันชิงตำแหน่งแชมป์โลกระหว่าง บ็อบบี ฟิชเชอร์ และ โบริส สปัสสกี เป็นหนึ่งในเกมหมากรุกที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีบทบาทในการยกระดับกีฬาหมากรุกให้กลายเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง
ในบั้นปลายชีวิต บ็อบบี ฟิชเชอร์ กลายเป็นบุคคลที่เก็บตัวและมีอาการป่วยทางจิต โดยหมกมุ่นกับทฤษฎีสมคบคิดว่ายิวจะยึดครองโลก จนกระทั่งกลายเป็นผู้ฝักใฝ่ในลัทธิต่อต้านอเมริกัน และยังเผยแพร่ความคิดเห็นในทางเหยียดและต่อต้านยิว (ถึงแม้มารดาของเขาจะเป็นยิว) จนกระทั่งถูกเพิกถอนพาสปอร์ตอเมริกัน และถูกควบคุมตัวโดยทางการญี่ปุ่นเป็นเวลาหลายเดือนในฐานะที่เป็นบุคคลไร้สัญชาติ และใช้พาสปอร์ตอเมริกันที่ถูกระงับแล้ว
หุ่นรบฮิคาเรี่ยน
หุ่นรบฮิคาเรี่ยน หรือ โชวโทกคิวฮิคาเรี่ยน (Hikarian)  เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่เป็นรูปแบบ หุ่นยนต์แปลงร่าง ที่มีลักษณะเป็นแบบหัวรถจักรรถไฟ ความเร็วสูง ( รูปแบบรถไฟชินคันเซ็นที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น Bullet trains) ซึ่งการ์ตูนเรื่องนี้ ทางช่อง 9 อสมท. ได้นำมาฉายในเมืองไทย ในรายการ ช่อง 9 การ์ตูน ในเดือน มิถุนายน ถึงเดือน ตุลาคม พ.ศ. 2543 ประมาณช่วง 9.30น. ถึง 10.30 น. เสาร์ - อาทิตย์ เป็นประดิษฐกรรมการ์ตูนที่มีเรื่องเป็นแบบHeroes ที่ทำงานหนักอยู่บนรางวิ่งด้วยความเร็วสูงทุกวัน และมีเหล่าร้ายจากต่างดาวมาบุอาละวาดในรูปแบบหัวรถจักรสีดำ โดยในฉากจะเป็นแบบฐานทัพ,อู่โรงรถจักรและระบบของรถไฟในญี่ปุ่นได้อย่างชัดเจน ซึ่งการ์ตูนเรื่องนี้เป็นลิขสิทธิ์ของ Tokyo Kids TV TOKYO 1998 - 1999
เนื้อเรื่อง
จากดาวเคราะห์ที่สงบสุข ได้มีพวกของกลุ่มต่างดาวบุกรุก เป็นลำแสงตกสู่โลกมนุษย์ พลังงานนี้ได้เปลี่ยนแปลงการรถไฟหัวกระสุนธรรมดาให้สามารถแปลงร่างได้แบบหุ่นยนต์  ซึ่งก็คือ ฮิคาเรี่ยน เมื่อเกิดพลังงานแปรสภาพได้แล้ว ก็ยังมีตัวร้ายที่มารังควานยังโลกมนุษย์  ซึ่งในหน่วยของกลุ่มฮิคาเรี่ยนต้องจัดการนั่นก็คือ "Bratcher Force" ซึ่งเป็นตัวร้ายคอยรุกรานโลก มันเกิดมาจากหลุมดำในบรรยากาศ ซึ่งเป็นเหล่าร้ายจะทำการยึดครองเมือง ดังนั้น เหล่าหุ่นรบฮิคาเรี่ยนจึงอยู่เฉยไม่ได้ ต้องปราบปรามเพื่อประโยชน์สุขของโลกใบนี้
ปฏิทินเซฺวียนหมิง
จีน
ปฏิทินเซฺวียนหมิงเป็นหนึ่งในปฏิทินที่พัฒนาในช่วงราชวงศ์ถัง โดยเริ่มใช้ใน ค.ศ. 822 ถึง ค.ศ. 892 เป็นเวลา 71 ปี
ญี่ปุ่น
ปฏิทินนี้ถูกนำเข้าประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 859 บันทึกแรกสุดในการใช้งานปฏิทินนี้ถูกพบในช่วงเดือน 8 ปีโจงังที่ 3 (ค.ศ. 861) ในช่วงรัชสมัยจักรพรรดิเซวะ และยังคงใช้จนมีการเปลี่ยนไปใช้ปฏิทินโจเกียว ปฏิทินที่ชาวญี่ปุ่นพัฒนาใน ค.ศ. 1685 เพราะปฏิทินเซฺวียนหมิงมีข้อผิดพลาดไปประมาณสองวัน
อิลลีย์ยีน
อิลลีย์ยีน หรือ อิลลีย์ยูน (عِلِّيِّين, عِلِّيُّون แปลตรงตัว: สวรรค์) เป็นคำที่มาจากอัลกุรอานที่อิงถึงสถานที่ "สูงสุด" ที่อยู่เหนือสวรรค์และใกล้บัลลังก์พระเจ้า (อัล-อัรช์) มากที่สุด หรือเป็นเคราะห์ดีที่อยู่ในบันทึกของผู้ทำดี (คล้ายกับ ซิจญีน)
คำนี้ถูกกล่าวไว้ในซูเราะฮ์ อัลมุฏอฟฟิฟีนของอัลกุรอาน คำตรงข้ามของ อิลลีย์ยีน คือ ซิจญีน
ศัพท์มูลวิทยา
คำนี้เป็นคำคุณศัพท์ที่มีความหมายตรงข้ามกันกับ ซิจญีน (ในมุมมองของอัลกุรอาน) โดยเป็นพหุพจน์ของ อะลีย์ยะ (عَلِيّ) ที่หมายถึง "สูง, สูงส่ง" ซึ่งเป็นคำที่มาจากรากของ ʿ-L-W (ع ل و‎) และมีเสียงคล้ายกันกับคำในภาษาฮีบรูว่า เอลโยน (עֶלְיוֹן) ที่หมายถึง "เหนือกว่า, เหนือที่สุด" หรือ "สูงที่สุด"
ธรรมเนียมชีอะฮ์
รายงานจากธรรมเนียมบางส่วนของชีอะฮ์ กลุ่มอะฮ์ลุลบัยต์ถูกสร้างมาจากดินแห่ง อิลลีย์ยีน
วัดกลางปากกราน
วัดกลางปากกราน หรือ วัดกลางคลองตะเคียน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองตะเคียน ในตำบลปากกราน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดกลางปากกรานสร้างขึ้นมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ซึ่งสร้างขึ้นมาคู่กับวัดนาค ชาวบ้านจะเรียกชื่อวัดทั้งสองว่า "วัดนาควัดกลาง" หรือ "วัดกลางวัดนาค" ปัจจุบันวัดนาคได้กลายไปเป็นวัดร้างหลังกรุงศรีอยุธยาแตก เมื่อ พ.ศ. 2310 ส่วนวัดกลางปากกรานก็เสื่อมโทรมแทบจะเป็นวัดร้าง จนเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับการบูรณะพัฒนาโดยย้ายเสนาสนะต่าง ๆ ทั้งกุฏิ ศาลาการเปรียญ อุโบสถ ต่อมาในสมัยหลวงปู่เหมือนเป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินการร่วมกับพระบำราญคดีจีน นายอากรสารายาฝิ่น นางทับทิมภรรยา และนางเขียนแม่ยาย ได้บริจาคทรัพย์อุปถัมภ์ในการก่อสร้าง ได้รับการพัฒนามาตามลำดับ สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2441
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระพุทธมหามิ่งมงคล เป็นพระประธานประดิษฐานอยู่ภายในอุโบสถหลังเก่า สร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนต้น ด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปปางประทานพรโบราณเก่าแก่องค์หนึ่ง มีรูปปั้นหนุมานอมจันทร์ พระพุทธรูปสมเด็จกริ่งคลองตะเคียน และพระพุทธรูปแผงพระเจ้าสิบชาติ
ต่อมไทรอยด์อักเสบฮาชิโมโตะ
ต่อมไทรอยด์อักเสบแบบฮาชิโมโตะ (Hashimoto's thyroiditis), ต่อมไทรอยด์อักเสบเรื้อรังแบบลิมโฟซัยต์, โรคฮาชิโมโตะ เป็นโรคภูมิต้านตนเองชนิดหนึ่งที่ทำให้ต่อมไทรอยด์ถูกทำลายลงไปเรื่อย ๆ ในระยะแรกผู้ป่วยอาจไม่มีอาการใดๆ เมื่อเวลาผ่านไปต่อมไทรอยด์อาจมีขนาดโตขึ้นเกิดเป็นคอพอกที่ไม่มีอาการเจ็บปวด ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยและมีอาการน้ำหนักเพิ่ม อ่อนเพลีย ท้องผูก ซึมเศร้า และปวดตามตัว เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีต่อมไทรอยด์มักมีขนาดเล็กลง ภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้นได้คือมะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่ไทรอยด์
เชื่อว่าโรคนี้เกิดจากหลายปัจจัยทั้งจากพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม ปัจจัยเสี่ยงได้แก่ ประวัติครอบครัวเป็นโรคนี้หรือโรคภูมิต้านตนเองโรคอื่น การวินิจฉัยทำได้โดยการตรวจเลือดดูระดับฮอร์โมน TSH, T4 และออโตแอนติบอดีต่อไทรอยด์ โรคอื่นที่อาจทำให้มีอาการคล้ายกันกับโรคนี้ในบางระยะ เช่น โรคเกรฟส์ และโรคคอพอกแบบไม่เป็นพิษ
การรักษาโดยมาตรฐานคือการใช้ฮอร์โมนไทรอยด์สังเคราะห์ทดแทน ในบางรายที่ไม่มีภาวะต่อมไทรอยด์ทำงานน้อยอาจไม่จำเป็นต้องรับการรักษา บางรายอาจต้องรับการรักษาเพื่อลดขนาดของต่อมไทรอยด์ ผู้ป่วยไม่ควรกินอาหารที่มีปริมาณไอโอดีนมากเกินไป แต่ก็ต้องได้รับไอโอดีนให้เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย โดยเฉพาะในหญิงตั้งครรภ์ ผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องรับการรักษาด้วยการผ่าตัด
ตลอดอายุขัยชนชาติเชื้อสายคอเคเซียนจะพบมีผู้ป่วยจากโรคต่อมไทรอยด์อักเสบแบบฮาชิโมโตประมาณ 5% ส่วนใหญ่เริ่มมีอาการที่อายุ 30-50 ปี และพบบ่อยในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ปัจจุบันพบว่ามีผู้ป่วยโรคนี้จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ โรคนี้ได้รับการบรรยายไว้เป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1912 โดยแพทย์ชาวญี่ปุ่น ชื่อ Hakaru Hashimoto ต่อมาเมื่อ ค.ศ. 1957 จึงค้นพบว่าโรคนี้เป็นโรคภูมิต้านตนเอง
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996
การแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือใบในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 26 ที่เมืองแอตแลนตา ประเทศสหรัฐ ระหว่างวันที่ 22 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2539 จัดขึ้นที่สนาม Savannah ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือใบครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 10 รายการ คือ ประเภททีมชาย 3 รายการ และประเภททีมหญิง 3 รายการ และประเภทรวม 4 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 461 คน จาก 78 ประเทศ
ธารน้ำ
โดยมากแล้ว ลำธารมักจะอยู่บนภูเขาในพื้นที่ ๆ เป็นป่าดิบชื้นหรือไหลลงมาจากน้ำตก โดยคุณภาพของน้ำในลำธารจะใส มีอุณหภูมิที่เย็น และมีปริมาณออกซิเจนละลายอยู่ในน้ำในอัตราที่สูง
ในประเทศไทย พื้นที่เป็นที่ลำธารเหนือลุ่มแม่น้ำปิงมีพื้นที่รวมประมาณ 26,390 ตารางกิโลเมตร เมื่อมีฝนตกภายในพื้นที่ลุ่มน้ำดังกล่าว น้ำที่ไหลอยู่บนผิวดินรวมกับน้ำที่ไหลซึมออกจากดินก็จะไหลลงลำธาร และไหลลงสู่แม่น้ำปิงไปยังอ่างเก็บน้ำของเขื่อนภูมิพล เป็นต้น
อ้างอิง
Ручей (Кырджали облысы)
ฟาสต์โรป
การโรยตัวด้วยเชือกเร่งด่วน (Fast-roping) เป็นเทคนิคในการโรยตัวด้วยเชือกลงจากที่สูง ถูกนำมาใช้ครั้งแรกโดย ทหารอังกฤษ ในสงครามหมู่เกาะฟอล์กแลนด์
ในครั้งแรกเชือกผลิตจากไนลอน โดยบริษัท Marlow Ropes แต่ปัจจุบันเชือกจะทำมาจากขนสัตว์ ที่ถักคล้ายเปียผม แต่มีขนาดใหญ่และหนามาก โดยมากเชือกจะมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 40 มม. เพราะ เชือกจะได้ ไม่แกว่งไกวตามแรงลมจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ ผู้ใช้เชือกต้องสวมถุงมือ เพราะการไถลตัวลงมาตามเชือก จะทำให้เชือกร้อนจากแรงเสียดสี
เจ. พี. มอร์แกน
จอห์น เพียร์พอนต์ มอร์แกน (John Pierpont Morgan) เป็นนักการเงิน นายธนาคาร และนักสะสมงานศิลปะ ซึ่งมีอิทธิพลในวงการการเงินธุรกิจและการควบรวมบริษัทในระหว่างที่เขามีชีวิตอยู่ ในปี 1892 มอร์แกนดำเนินการควบรวมเอดิสันเจนเนอรัลอิเล็กทริกและทอมสัน-ฮุสตันอิเล็กทริก จนกลายเป็นเจนเนอรัลอิเล็กทริก หลังจากที่จัดหาทุนเพื่อสร้างเฟเดอรัลสตีลคัมพานี เขาควบรวมกิจการกับคาร์เนกีสตีลคัมพานีและบริษัทเหล็กอื่น ๆ ในปี 1901 ซึ่งรวมทั้งกลุ่มบริษัทเหล็กและลวดของวิลเลียม อีเดนบอร์นเพื่อก่อตั้งยูเอสสตีล
มอร์แกนเสียชีวิตที่กรุงโรม อิตาลี ในปี 1913 เมื่ออายุได้ 75 ปี โดยทิ้งทรัพย์สมบัติและกิจการไว้ให้กับ เจ. พี. มอร์แกน จูเนียร์ และยกคฤหาสน์และหนังสือจำนวนมากให้กับห้องสมุดพิพิธภัณฑ์มอร์แกนในนิวยอร์ก
แหล่งข้อมูลอื่น
18371913