cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พยัคฆ์ระห่ำ มังกรผยองโลก 2 ชะตาเขียว
การสร้างภาพยนตร์
The Weinstein Company ค่ายหนังอินดี้ที่สร้างหนังที่ได้รางวัลมากมายตัดสินใจเปิดไฟเขียวให้กับการสร้างภาคต่อในชื่อ Crouching Tiger, Hidden Dragon 2: The Sword Destiny ซึ่งกระบวนการสร้างหนังก็ค่อนข้างยุ่งยากวุ่นวายเมื่อทางสตูดิโออย่างโซนี่ พิกเจอร์สก็ทำหวงก้างพอสมควรสำหรับงานต้นฉบับดั้งเดิม จนเป็นเรื่องเป็นราวอยู่ระยะใหญ่ๆ แต่ท้ายที่สุด The Weinstein Company ก็ได้สิทธิในการสร้างภาคต่อ และผู้กำกับของเรื่องอังลี่ก็ไม่ขอกลับมานั่งแท่นผู้กำกับในภาคนี้
อาวุธป้องกันประจำบุคคล
อาวุธป้องกันประจำบุคคล (personal defense weapon, PDW) หรือพีดีดับบลิวคืออาวุธปืนขนาดเล็กที่ยิงแบบกึ่งอัตโนมัติหรืออัตโนมัติ โดยที่มีขนาดคล้ายกับปืนกลมือ แต่ยิงกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความแม่นยำ ระยะ และสร้างความเสียหายได้มากกว่าปืนกลมือทั่วไป อาวุธชนิดนี้มีในปัจจุบันโดยที่มันคือการผสมของปืนกลมือเข้ากับปืนคาร์บิน โดยใช้ขนาดที่กระชับและความจุกระสุนของปืนกลมือรวมเข้ากับกระสุนที่ทรงพลัง แม่นยำ และทะลุทะลวงของปืนคาร์บิน
ต้นกำเนิด
พีดีดับบลิวในปัจจุบันเกิดมาจากอาวุธที่เป็นการผสมผสานของปืนและมีด เมื่อพวกมันถูกออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเป็นอาวุธที่ซ่อนได้สำหรับจุดประสงค์ในการป้องกันมากกว่าเป็นอาวุธที่ใช้เพื่อโจมตี การจัดเตรียมดังกล่าวคือ"ปืนพกพร้อมกริช" มันเป็นที่รู้จักกันมานานซึ่งทหารหลายนายใช้ประโยชน์จากอาวุธที่เทอะทะน้อยกว่าอาวุธของทหารราบ ในทศวรรษที่ 1800 และ 1900 ปืนเล็กยาวแบบที่สั้นกว่าของทหารราบถูกเรียกว่าคาร์บินโดยทหารม้าและพลปืนใหญ่ จากนั้นมันก็ลดขนาดลงอย่างแบบปืนเล็กยาวลี-เอ็นฟีลด์
โดยทั่วไปปืนพกจัดว่ามีประสิทธิภาพน้อยเกินไปในบทบาทนี้ ในสงครามโลกครั้งแรกเมาเซอร์ ซี96 และปืนพกลูเกอร์ที่ใช้พร้อมกับพานท้ายและสามารถทำให้มันเหมาะกับบทบาทนี้ เอ็ม1 คาร์บินในสงครามโลกครั้งที่สองสามารถจัดได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกของอาวุธป้องกันประจำบุคคลในปัจจุบัน มันมีบทบาที่คล้ายคลึงกัน คือ มันไม่ใช้เพื่อการรบในแนวหน้าแต่ให้การสนับสนุนกับบุคคลอย่างพลขับ วิศวกร เสนารักษ์เพื่อที่พวกเขาจะได้ป้องกันตัวเองได้ในกรณีฉุกเฉิน ปืนกลมือที่ใช้กระสุนคาลิเบอร์สามารถเติมเต็มบทบาทนี้ได้ แต่ถูกมองว่าเป็นอาวุธปืนอัตโนมัติสำหรับการรบในแนวหน้ามากกว่า
ในปีพ.ศ. 2529 โรงเรียนเตรียมทหารของสหรัฐฯ ได้ตั้งฐานที่ฟอร์ทเบนนิ่งโดยทำเอกสารอ้างอิงเพื่อจำแนกอาวุธป้องกันประจำบุคคลแบบพัฒนา
อาวุธป้องกันประจำบุคคลถูกสร้างขึ้นในทศวรรษที่ 1980 สำหรับทหารที่มักไม่ต้องทำการรบซึ่งเป็นอาวุธอัตโนมัติขนาดเล็กที่สามารถเอาชนะเกราะกันกระสุนของศัตรูได้ อาวุธป้องกันประจำบุคคลในช่วงแรกคือเฮคเลอร์แอนด์คอช เอ็มพี5 และจีจี-95 พีดีดับบลิว ปืนพกและปืนกลมือมาตรฐานมีลำกล้องสำหรับกระสุนปืนพกที่มีประสิทธิภาพน้อยกกว่าเมื่อเจอกับทหารที่สวมเกราะและอาวุธขนาดเล็กที่เจาะเกราะได้นั้นก็กลายมาเป็นที่ต้องการ ในบทบาทนี้พวกมันสมควรที่จะเป็นทางเลือกที่สะดวกของปืนเล็กยาวจู่โจม เพราะพวกมันมีขนาดที่เล็กกว่าและน้ำหนักที่เบากว่า ซึ่งเหมาะกับทหารที่ไม่ต้องทำหน้าที่ในแนวหน้าของสงคราม
กระสุน
พีดีดับบลิวทั่วไปนั้นจะใช้กระสุนคาลิเบอร์ขนาดเล็กซึ่งเป็นกระสุนปืนพกความเร็วสูงที่สามารถเจาะทะลุเกราะได้ อย่างไรก็ตามแรงที่รวดเร็วของมันเป็นการถกเถียงกันถึงแรงหยุดที่มันต้องเจอกับเป้าหมายที่ไม่สวมเกราะ มันถูกมองว่าไม่ดีพอ
กระสุน 4.6x30 ม.ม.และ 5.7x28 ม.ม.ได้รับคำวิจารณ์ในเรื่องความมีประสิทธิภาพที่ต่ำเมื่อปลายทาง พลังงานเคลื่อนที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนในเนื้อเยื่อของมนุษย์ในการยืดออกชั่วคราวของมัน ซึ่งเนื้อเยื่อส่วนใหญ่ยกเว้นตับและเส้นประสาทจะสามารถทนทานต่อสิ่งอันตรายเล็กน้อยได้ มีการมุ่งเน้นไปที่การผสมผสานของแผลขนาดเล็กและการทะลุทะลวงที่ไร้ประสิทธิภาพหลายๆ ครั้ง ทำให้กระสุนพีดีดับบลิวนั้นมีการทำงานที่แย่ในตอนท้าย
พีดีดับบลิวยังเหมือนกับปืนกลมือในหลายๆ ด้านและมักถูกจำแนกว่าเป็นปืนกลมือ ปืนทั้งสองชนิดจะมีอัตราการยิงที่สูงมาก ซึ่งเมื่อผสมกับแรงถีบที่น้อยแล้วมันก็เพิ่มโอกาสให้การยิงได้มากขึ้นไปอีก
การใช้งาน
นอกจากนั้นอาวุธป้องกันประจำบุคคลมักต้องใช้กระสุนพิเศษ อย่าง เอฟเอ็น พี90 นั้นใช้กระสุนขนาด 5.7x28 ม.ม.แบบนาโต้ หรือ เอชเค เอ็มพี7 ที่ใช้กระสุนขนาด 4.6x30 ม.ม. ซึ่งปืนพกและปืนเล็กยาวไม่ได้ใช้มัน ความแตกต่างเกิดขึ้นในพีพี-2000 ของรัสเซียที่สามารถยิงกระสุน 9x19 ม.ม.แบบพาราเบลลัมและกระสุนเจาะเกราะที่ทำให้มันมีความสามารถเดียวกับอาวุธป้องกันประจำบุคคล
แม้ว่าพวกจะไม่เป็นที่นิยมในกองทัพนัก อาวุธป้องกันประจำบุคคลหลายรุ่นก็เป็นที่นินมในกองรักษาความปลอดภัยและหน่วยรบพิเศษเพื่อแทนที่ปืนกลมือ อาวุธป้องกันประจำบุคคลเหมือนกับปืนกลมือที่มันมีน้ำหนักเบา อัตราการยิงที่สูง และแรงถีบที่น้อย เมื่อเทียบกับปืนเล็กยาวจู่โจมและคาร์บินที่มีหนักกว่า มีแรงถีบเยอะ และให้การทะลุทะลวงที่มากจนเกินไป
นิสสัน
บริษัทนิสสันมอเตอร์จำกัด (อังกฤษ: Nissan Motor Company Ltd ญี่ปุ่น: 日産自動車株式会社) มักเรียกสั้น ๆ ว่า นิสสัน ( หรือ ) เป็นบริษัทผลิตรถยนต์ข้ามชาติสัญชาติญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่นิชิกุ เมืองโยโกฮาม่า โดยนิสสันได้จำหน่ายรถยนต์ภายใต้ยี่ห้อนิสสัน อินฟินิทีและดัตสัน พร้อมกับรถยนต์ที่ถูกปรับแต่งสมรรถนะชื่อว่านิสโม บริษัทนิสสัน ฯ ได้เข้าร่วมกลุ่มบริษัทที่ทรงพลังของญี่ปุ่นที่ชื่อว่า ไซบัสสึ ในชื่อนิสสันกรุ๊ป
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2542 นิสสันเป็นส่วนหนึ่งของเรโนลต์–นิสสัน–มิตซูบิชิอัลไลแอนซ์ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนระหว่างนิสสันของญี่ปุ่น มิตซูบิชิมอเตอร์สของญี่ปุ่นและเรโนลต์ของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2556 เรโนลต์ถือหุ้นที่สามารถออกเสียงได้ของนิสสัน 43.4% ในขณะที่นิสสันถือหุ้นที่ไม่สามารถออกเสียงได้ของเรโนลต์ 15% จาก พ.ศ. 2552 ถึง พ.ศ. 2560 คาร์ลอส กอนได้ดำรงตำแน่งซีอีโอทั้งสองบริษัท ในเดือนกุมภาพันธ์ กอนได้ประกาศลดขั้นลงจากซีอีโอในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2560 เป็นเพียงตำแหน่งประธานบริษัท
ในปี พ.ศ. 2556 นิสสัน เป็นบริษัทรถยนต์รายใหญ่อันดับที่หกของโลกตามหลังโตโยต้า เจเนอรัลมอเตอร์ส โฟล์คสวาเกนกรุ๊ป ฮุนไดมอเตอร์กรุ๊ป และฟอร์ดมอเตอร์ หลังจากที่รวมบริษัทกันแล้วกับเรโนลต์ เรโนลต์–นิสสันจึงเป็นบริษัทผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่อันดับสี่ของโลก โดยนิสสันเป็นแบรนด์รถยนต์ชั้นนำของญี่ปุ่นในประเทศจีน รัสเซียและเม็กซิโก
ในปี พ.ศ. 2557 นิสสันเป็นผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ
นิสสันเป็นผู้ผลิตรถยนต์ไฟฟ้ารายใหญ่ที่สุดในโลก โดยมียอดขายทั่วโลกกว่า 275,000 คันในช่วงกลางเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 รถที่ขายดีที่สุดของผู้ผลิตรถยนต์รายนี้คือ นิสสัน ลีฟ ซึ่งเป็นรถยนต์ไฟฟ้าล้วนและเป็นรถยนต์พลังงานไฟฟ้าที่มียอดขายสูงที่สุดในโลกในประวัติศาสตร์ มากกว่า 300,000 ขายทั่วโลกเมื่อวันที่มกราคม พ.ศ. 2561
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2561 ฮิโรโตะ ไซกาวะ ซีอีโอนิสสัน ประกาศว่ารถยนต์ยี่ห้ออินฟินิทีจะเป็นรถยนต์ไฮบริดหรือรถยนต์ไฟฟ้าทุกรุ่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 เป็นต้นไป
การเริ่มต้นยี่ห้อดัตสันจากปี พ.ศ. 2459
ชื่อรถยนต์รุ่นใหม่ตั้งมาจากอักษรย่อของนามสกุลนักลงทุน:
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น บริษัท ไคชินชามอเตอร์คาร์ จำกัด ใน พ.ศ. 2461 และเปลี่ยนอีกครั้งเป็น บริษัท ดัต จิโดะชะ จำกัด (บริษัท ดัตมอเตอร์คาร์)  ใน พ.ศ. 2468 ดัตมอเตอร์ได้ผลิตรถบรรทุกภายใต้ยี่ห้อดัตและรถยนต์นั่งภายใต้ยี่ห้อดัตสัน และส่วนใหญ่จะผลิตรถบรรทุกเนื่องจากในเวลานั้นไม่ค่อยมีลูกค้านิยมซื้อรถยนต์นั่งและต้องฟื้นฟูผลกระทบจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต พ.ศ. 2466 ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2461 รถบรรทุกรุ่นดัตตัวแรกผลิตขึ้นสำหรับตลาดการทหาร ในขณะเดียวกันบริษัท จิสึโยะ จิโดะชะ จำกัด (จิสึโยะ หมายถึงการใช้ประโยชน์หรือสาธารณูปโภค) ได้ผลิตรถบรรทุกขนาดเล็กที่ใช้ชิ้นส่วนและวัสดุนำเข้าจากประเทศสหรัฐอเมริกา
การค้าถูกระงับในระหว่างการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งของญี่ปุ่นและบริษัทได้มีส่วนร่วมกับสงคราม
นิสสันในประเทศไทย
นิสสันประเทศไทย ก่อตั้งโดยนายถาวร พรประภา ในกลุ่มของสยามกลการ  โดยนิสสันไทยได้รับความไว้วางใจจากนิสสัน มอเตอร์ ประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้จำหน่ายรถยนต์นิสสัน นอกประเทศญี่ปุ่นรายแรกของโลก
โดยนิสสันประเทศไทย เคยมีสโลแกนที่เรียกกันติดปากว่า "เพื่อนที่แสนดี" ซึ่งเป็นที่คุ้นหูสำหรับนิสสันเมืองไทย
ในโอกาสที่นิสสันครบรอบ 50 ปีในไทย นิสสันได้ผลิตรถยนต์นิสสันในประเทศไทยเป็นคันที่ 1,000,000 โดยคันที่หนึ่งล้านนี้ คือ นิสสัน เซฟิโร่ (A33) นิสสันได้น้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวาย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว โดยใช้สอยตามพระราชอัธยาศัย
ผลิตภัณฑ์
นิสสัน ผลิตรถยนต์และรถบรรทุก ตั้งแต่ยุค 1950 โดยนิสสัน ได้ผลิตรถรุ่นแรกๆ คือ แฟร์เลดี้ แซด, สกายไลน์ ฯลฯ
ปัจจุบัน นิสสันมีผลิตภัณฑ์ซึ่งจำหน่ายอยู่ทั่วโลกกว่า 60 โมเดล ทั้งที่เป็นผลิตภัณฑ์เพื่อจำหน่ายในญี่ปุ่นโดยเฉพาะ และผลิตภัณฑ์ที่จำหน่ายทั่วโลก
โดยนิสสันพยายามพัฒนาผลิตภัณฑ์ภายใต้แนวคิด SHIFT_ โดยเป็นแนวคิดซึ่งใช้กับนิสสันทั่วโลก ทั้งออกแบบโดยเน้นการพัฒนารูปลักษณ์ เทคโนโลยี ความปลอดภัย รวมถึงเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม
รุ่นรถยนต์ที่เลิกผลิต หรือเลิกนำเข้าไปแล้วในประเทศไทย
Trail)]
การเรียกคืนรถ
ปี 2012 นิสสันเรียกคืนรถยนต์แฮทช์แบ็ครุ่น "มาร์ช" หรือ "ไมครา" จำนวน 498,793 คันที่จำหน่ายในญี่ปุ่น เพื่อแก้ไขปัญหาไฟท้าย ซึ่งบางครั้งไม่ติด เป็นข้อบกพร่องผลิตในโรงงานออปปามะใกล้กรุงโตเกียว ที่ผลิตระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ 2545-2552 เช่นเดียวกับโรงงานในเมืองซันเดอร์แลนด์ อังกฤษ ระหว่างเดือนมิถุนายน-ธันวาคม 2550
หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮาฮเวและยังดง
มรดกโลก
หมู่บ้านประวัติศาสตร์ฮาฮเวและยังดงได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 33 เมื่อ พ.ศ. 2552 ที่เมืองเซบิยา ประเทศสเปน โดยผ่านข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ชาวชีน
ชาวชีน (ချင်းလူမျိုး) คือกลุ่มชาติพันธุ์ในกลุ่มหนึ่งในประเทศพม่า โดยในชาวชีนจำนวนนี้สามารถจำแนกได้เป็น 32 กลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มก็จะมีวัฒนธรรมที่แตกต่างกันไป และจะมีพิธีการสักบนใบหน้าของหญิงสาวซึ่งแต่ละกลุ่มจะใช้สีที่ต่างกัน เช่น สีดำ สีกรมท่า หรือรูปนกบนหน้าผาก จะเป็นลายเฉพาะกลุ่มซึ่งในกลุ่มเดียวกันก็จะมีลวดลายเดียวกัน โดยการสักบนใบหน้าของหญิงชาวชีนจะสักบนใบหน้าเพื่ออำพรางความงามของตน เพราะคนโบราณเล่าต่อกันมาว่า ในอดีตหญิงสาวชาวชีนมีความสวยต้องตาต้องใจคนต่างถิ่นเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเมืองกษัตริย์พม่าที่มักจะจับตัวสาวชาวชีนไปเป็นภรรยาและทาสรับใช้ ผู้นำชนเผ่าจึงสั่งให้หญิงสาวชีนสักใบหน้าเพื่ออำพรางความงามตั้งแต่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นช่วงอายุประมาณ 12-13 ปี ซึ่งต้องให้ผู้ที่มีความชำนาญเป็นผู้สักให้ โดยจะสักต่อเนื่องไปเรื่อยจนเสร็จ ปกติแล้วใช้เวลาถึง 2 วัน จะพักแค่ตอนรับประทาน อาหารเท่านั้น เด็กสาวแทบทุกคนนอนร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดตลอดการสัก กินอะไรไม่ได้และลืมตาไม่ได้เพราะมีอาการบวม บางคนที่รอยสักจางหรือลายไม่ขึ้นต้องมาสักซ้ำอีกครั้งสองครั้ง หรือจนกว่าสีจะเข้ม
แต่ปัจจุบัน วัฒนธรรมการสักใบหน้าหลงเหลืออยู่แค่ในหมู่บ้านชนบทในป่าเขาห่างไกลเพียงไม่กี่แห่ง ส่วนพื้นที่อื่นไม่นิยมสักกันแล้ว เนื่องจากไม่มีใครมาจับตัวหญิงชาวชีนไปเหมือนแต่ก่อน จึงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โดยเฉพาะหมอสักใบหน้าที่มีฝีมือต่างล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด อย่างในละแวกนี้ถ้าใครอยากสักก็ไม่มีคนสักให้ เพราะหมอสักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว นอกจากนี้ ครั้งหนึ่งรัฐบาลทหารพม่าได้สั่งห้ามหญิงชาวชีนสักใบหน้าเพราะเห็นเป็นเรื่องป่าเถื่อน ชาวบ้านก็เลยไม่กล้าสัก แต่อย่างไรก็ตามรัฐบาลพม่าในปัจจุบันเองก็ต้องการให้หญิงชาวชีนที่สักใบหน้ากลุ่มดังกล่าวเป็นตัวดึงดูดนักท่องเที่ยวมายังพม่า
การรบที่เมืองรุมเมืองคัง
การรบที่เมืองรุมเมืองคัง เป็นผลมาจากการสวรรคตของพระเจ้าบุเรงนอง พระมหากษัตริย์พม่า ทำให้เมืองรุมเมืองคังกระด้างกระเดื่องต่อพม่า พม่าต้องการปราบปรามเพื่อให้เป็นตัวอย่างแก่ประเทศราชอื่น ๆ พระเจ้านันทบุเรง ทรงจัดให้เจ้านายพม่าและพระนเรศวรเข้าตีเมืองรุมเมืองคังคนละวัน เจ้านายพม่าทั้งสามไม่สามารถเข้าตีเมืองได้ จนถึงวันที่สี่ พระนเรศวรทรงเข้าตีเมืองจนสำเร็จ ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) กล่าวว่ามีกองทัพของพระเจ้าเชียงใหม่นรธามังช่อ ร่วมสงครามด้วย สงครามนี้ปรากฏเฉพาะในพงศาวดารฝ่ายไทย ไม่ปรากฏในพงศาวดารพม่า
การรบ
พ.ศ. 2124 (พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) คลาดเคลื่อนเป็น พ.ศ. 2110) เมื่อพระเจ้าบุเรงนองสวรรคต พระเจ้านันทบุเรงขึ้นครองราชย์แทน เจ้าเมืองรุมเมืองคังได้กระด้างกระเดื่องแข็งเมืองต่อหงสาวดี พระเจ้านันทบุเรงจึงโปรดฯ ให้จัดทัพพระมหาอุปราชา ทัพพระสังขทัต ทัพพระเจ้าเชียงใหม่นรธามังช่อ และทัพพระนเรศวร ไปปราบเมืองรุมเมืองคัง เมื่อเสด็จไปถึงเมืองรุมเมืองคัง ทั้ง 4 พระองค์ปรึกษาว่ามีไพร่พลมากนัก จะสับสนวุ่นวายได้ พระนเรศวรจึงเสด็จไปเมืองอัตตะปือ
วันจันทร์ เดือน 5 ขึ้น 5 ค่ำ กองทัพพระมหาอุปราชาทำการเข้าตีในตอนกลางคืน ก็ถูกฝ่ายข้าศึกผลักก้อนศิลาลงมาทับผู้คนล้มตายเป็นอันมาก มิอาจจะเข้าตีต่อไปได้ ในที่สุดต้องถอยทัพกลับลงมายังค่าย
วันอังคาร เดือน 5 ขึ้น 6 ค่ำ กองทัพพระสังขทัตทำการเข้าตี เกิดการรบพุ่งกันเป็นสามารถ แต่ฝ่ายข้าศึกอยู่บนที่สูง ชัยภูมิมั่นได้ผลักก้อนศิลาลงมาถูกรี้พลพระสังขทัตล้มตายเป็นอันมาก จะขึ้นหักเอามิได้ ก็ต้องถอยทัพกลับลงมาเช่นกัน
วันพุธ เดือน 5 ขึ้น 7 ค่ำ กองทัพพระเจ้าเชียงใหม่นรธามังช่อ ทำการเข้าตีวันที่สาม ไม่สามารถเข้าตีได้ ต้องถอยทัพกลับมา
วันพฤหัสบดี เดือน 5 ขึ้น 8 ค่ำ กองทัพพระนเรศวรกลับมาจากเมืองอัตตะปือ ได้ให้ระดมยิงปืนนกสับต้องข้าศึกที่ผลักก้อนศิลาล้มตายจำนวนมาก ผลักศิลาลงมาไม่ได้ พลทหารปีนขึ้นไปรบฆ่าข้าศึกตายจำนวนมาก สามารถจับตัวเจ้าเมืองรุมเมืองคังมาถวายพระเจ้าหงสาวดีได้
พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน และพระราชพงศาวดาร ฉบับหมอบรัดเลกล่าวต่างไปว่า พระนเรศวรให้พลปืนปีนขึ้นเขาแซงทั้ง 2 ข้าง แล้วให้ทหารอยู่บริเวณตีนเขาห่างๆ ทำการโห่ร้อง ชาวเมืองรุมเมืองคังผลักกลิ้งก้อนศิลาลงมาไม่โดน พลปืนที่ปีนขึ้นมาก็ระดมยิงใส่ชาวเมืองรุมเมืองคังตายเป็นจำนวนมาก ได้เมืองรุมเมืองคังเวลาเช้า​สามโมงจับตัวเจ้าเมืองรุมเมืองคังมาถวายพระเจ้าหงสาวดีได้ พระเจ้านันทบุเรงพระราชทานพานทองคำใส่ภูษา 1 องค์ หนักห้าชั่งจำหลักเปนรูปเทวดาแก่พระนเรศวร และไม่ได้กล่าวถึงเรื่องพระนเรศวรเสด็จไปเมืองอัตตะปือกับเรื่องกองทัพพระเจ้าเชียงใหม่ที่มารบเมืองรุมเมืองคัง
เรื่องพระสังขทัต
ในพงศาวดารไทยในตอนศึกเมืองรุมเมืองคัง ได้กล่าวถึงกองทัพของพระสังขทัตที่ยกมาตีเมืองรุมเมืองคัง ซึ่งไม่ได้กล่าวถึงว่าเป็นใครมาจากไหน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าคือโอรสพระเจ้านันทบุเรงที่ได้เป็นพระเจ้าแปร ต่อมาทรงเปลี่ยนสันนิษฐานเป็นนะฉิ่นเหน่าง์ในพระนิพนธ์หนังสือไทยรบพม่า และในหนังสือพระราชประวัติสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ทำให้เชื่อกันว่าพระสังขทัตคือนะฉิ่นเหน่าง์ แต่จากพงศาวดารเกตุมดีตองอูราชวงศ์ (Ketumadi Toungoo Yazawin ကေတုမတီ တောင်ငူ ရာဇဝင်) ระบุว่านะฉิ่นเหน่าง์มีอายุได้ 13 ปีในสงครามยุทธหัตถี เมื่อเทียบกับช่วงเวลาในศึกเมืองรุมเมืองคัง นะฉิ่นเหน่าง์จะมีอายุประมาณ 2-3 ปี ทำให้พระสังขทัตไม่น่าจะเป็นคนเดียวกันกับนะฉิ่นเหน่าง์
ปัจจุบันมีการสันนิษฐานว่าพระสังขทัตควรเป็นพระเจ้าเมาะตะมะสิริสุธรรมราชา พระราชโอรสของพระเจ้าบุเรงนองกับพระนางราชเทวี ซึ่งมีพระนามเดิมว่าสังฆทัตถ (သင်္ဃဒတ္ထ) หรือ สังฆาทัตถ (သင်္ဃာ ဒတ္ထ) อันมีความใกล้เคียงกับชื่อพระสังขทัตในพงศาวดารไทยมาก
ในหลักฐานพม่าและจีน
ศึกเมืองรุมเมืองคังปรากฏเฉพาะในพงศาวดารฝ่ายไทย ไม่ปรากฏในพงศาวดารพม่า ในพงศาวดารพม่ามีเหตุการณ์ที่คล้ายกันคือ ในพ.ศ. 2125 เจ้าฟ้าไทใหญ่เมืองจันตา (ปัจจุบันอยูในเขตใต้คงและเป่าซาน มณฑลยูนนาน) และเมืองสองสบ (ปัจจุบันอยู่ใกล้กับเมืองก๋อง รัฐกะชีน) ไม่ยอมส่งบรรณาการให้พม่า หนีไปตั้งหลักที่เมืองจันตา (盏达) ในเขตใต้คง มณฑลยูนนาน พระเจ้านันทบุเรงจึงให้พระเจ้าแปรสะโตธรรมราชาและพระเจ้าเชียงใหม่นรธามังช่อยกกองทัพขึ้นไปปราบปราม ล้อมเมืองจันตา 5 เดือนจึงยึดเมืองได้ จับเจ้าฟ้าทั้งสองกลับหงสาวดีใน พ.ศ. 2126 ในหมิงสื่อลู่และหมิงสือได้ระบุว่ามีชาวจีนในยูนนานชื่อเยว่เฟิง (嶽鳳) และคนเมืองกึ๋งม้าชื่อห่านเฉียน (罕虔) ให้การสนับสนุนและช่วยเหลือกองทัพพม่า และกล่าวว่าพม่าได้โจมตีหัวเมืองไทใหญ่ในเขตยูนนานจำนวนมาก แต่ถูกราชวงศ์หมิงโต้กลับ โดยส่งหลิวทิง (劉綎) และเติ้งจื่อหลง (鄧子龍) สองแม่ทัพเข้ามาทำศึกกับพม่า สงครามครั้งนี้จบลงด้วยความพ่ายแพ้ของหงสาวดี ในปี พ.ศ. 2127
เมืองรุมเมืองคัง
ปัจจุบันยังไม่ทราบว่าเมืองรุมเมืองคังอยู่ที่ไหน สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพและพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงสันนิษฐานว่าเมืองรุมเมืองคังอาจเป็นเมืองเดียวกับเมืองก๋อง (မိုးကောင်း) ในรัฐกะชีน ซึ่งยังไม่ปรากฏหลักฐาน เมื่อเทียบกับเหตุการณ์ตามหลักฐานพม่าและจีนแล้ว เมืองรุมเมืองคังอาจจะเป็นเมืองในกลุ่มหัวเมืองไทใหญ่ในยูนนานก็เป็นได้
ในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) กล่าวว่าสมเด็จพระนเรศวรทรง "เสด็จไปเถิงเมืองล้านช้างแล้วเสด็จไปเถิงอัตปือแดนเมืองจาม" ปล่อยให้กองทัพที่เหลือตีเมืองรุมเมืองคัง เมื่อสมเด็จพระนเรศวรเสด็จกลับมาจึงยกทัพไปเมืองรุมเมืองคัง จึงสันนิษฐานว่าเมืองรุมเมืองคังอาจจะเป็นเมืองในลาวก็เป็นได้
อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค
อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค มกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย ฮังการี โครเอเชีย และโบฮีเมีย (Otto von Habsburg; พระนามเต็ม: ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ อ็อทโท โรแบร์ท มารีอา อันโทน คาร์ล มัคส์ ไฮน์ริช ซิคส์ทุส ซาเวอร์ เฟลิคส์ เรนาทุส ลูทวิช กาเอทาน พีอุส อิกนาทซีอุส ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค-ลอแรน, Franz Joseph Otto Robert Maria Anton Karl Max Heinrich Sixtus Xaver Felix Renatus Ludwig Gaetan Pius Ignatius von Habsburg-Lorraine; 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 – 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2554) ทรงเป็นอดีตประมุขแห่งราชวงศ์ของอดีตจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี หรือออสเตรีย ฮังการี เช็กเกีย โครเอเชีย สโลวีเนีย สโลวาเกีย และบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา เป็นพระโอรสองค์โตในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 แห่งออสเตรีย (สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 4 แห่งฮังการี) และ จักรพรรดินีซีต้าแห่งออสเตรีย พระองค์ทรงเป็นอดีตสมาชิกของสภายุโรป สมาคมคริสเตียนแห่งบาวาเรีย และทรงเคยเป็นประธานสหภาพแพนยุโรปนานาชาติ (International Paneuropean Union) อีกด้วย
ขณะทรงพระเยาว์
left|250px|thumb|มกุฎราชกุมารอ็อทโทขณะ 4 ชันษา ที่[[บูดาเปสต์ ในพิธีราชาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งฮังการีของพระราชบิดา]] อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์คเป็นพระโอรสองค์โตในจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 และจักรพรรดินีซิตาแห่งออสเตรีย (พระนามเดิม: เจ้าหญิงซิต้าแห่งบูร์บง-ปาร์มา) เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 ณ วิลล่า วอร์ทอลล์ซ ใน ไรเชเนาว์ แอนด์ เดอ แรกซ์ ประเทศออสเตรีย พระองค์ทรงเข้าพิธีจุ่มศีล มื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2455 โดยพระคาร์ดินัลฟรันทซ์ เซเวอร์ นากัล อาร์ชบิชอปแห่งเวียนนา บิดาทูนหัวคือ พระอัยกาของพระองค์ จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย (แทนพระองค์ อาร์ชดยุกฟรันทซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย-เอสต์) ส่วนมารดาทูนหัวคือ พระอัยกีของพระองค์ เจ้าหญิงมาเรีย แอนโตเนียแห่งโปรตุเกส
เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2459 สมเด็จพระอัยกาของพระองค์สวรรคต ทำให้พระราชบิดาของพระองค์ทรงเถลิงวัลย์ราชสมบัติ เป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 1 ทำให้พระองค์ทรงเป็นมกุฎราชกุมารแห่งออสเตรีย-ฮังการี แต่เมื่อปี พ.ศ. 2461 ซึ่งเป็นจุดจบของสงครามโลกครั้งที่ 1 ราชวงศ์ถูกล้มล้าง ทำให้เกิดสาธารณรัฐออสเตรีย และสาธารณรัฐฮังการีขึ้น ทำให้ราชวงศ์จำต้องลี้ภัยไปอยู่ต่างแดน แต่เมื่อประเทศฮังการีได้สถาปนาเป็นราชอาณาจักรอีกครั้งหนึ่ง แต่ไม่มีราชวงศ์มาเป็นองค์พระประมุข ทำให้มิกโลช โฮร์ตี เป็นผู้สำเร็จราชการแทนจนถึงปี พ.ศ. 2487 ทำให้ฮังการีเป็นราชอาณาจักรโดยปราศจากพระมหากษัตริย์
ช่วงเวลาการลี้ภัย
ราชวงศ์ได้ใช้เวลาของการลี้ภัยที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์และเกาะมาไดร่าของประเทศโปรตุเกสซึ่งเกาะนี้เป็นสถานที่ที่จักรพรรดิคาร์ลที่ 1 พระบิดาเสด็จสรรคตกระทันหันเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2465 ทำให้พระองค์ทรงต้องสืบสันตติวงศ์ต่อจากพระราชบิดา ซึ่งในขณะนั้นมีพระชนมายุแค่ 10 พรรษาเท่านั้น ในขณะนั้นทางรัฐบาลออสเตรียได้ประกาศขับไล่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์คและทำการยึดทรัพย์สินของราชวงศ์มาเป็นสมบัติของชาติ โดยเรียกเหตุการณ์นั้นว่า ฮับส์บูร์เกอร์เกเซตซ์ (Habsburgergesetz) เมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2462
พระองค์ทรงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคาทอลิกลอยเวน ประเทศเบลเยี่ยม โดยพระองค์ทรงศึกษาภาควิชาสังคมศาสตร์ และ รัฐศาสตร์
ช่วงเวลาการต่อต้านนาซี
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 อ็อทโท ฟ็อน ฮาพส์บวร์ค ทรงใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา หลังจากทรงลี้ภัยจากประเทศเบลเยี่ยมและประเทศฝรั่งเศสกับพระราชมารดา และพระบรมวงศานุวงศ์พระองค์อื่นๆ โดยที่พระญาติของพระองค์ เจ้าชายแมกซ์ ดยุกแห่งโฮเฮนเบอร์ก และเจ้าชายเออเนสต์แห่งโฮเฮนเบอร์กทรงถูกจับกุมในกรุงเวียนนา โดยคณะรัฐประหารและถูกนำไปที่ศูนย์บัญชาการจนถึงสงครามสิ้นสุดลง ส่วนพระบรมวงศานุวงศ์อื่นๆก็เสด็จลี้ภัย หวังจะพึ่งพาประเทศพันธมิตรเช่น เบลเยี่ยม และฝรั่งเศส แต่เมื่อฝรั่งเศสถูกคุกคาม ราชวงศ์ก็เป็นอันต้องลี้ภัยไปยังประเทศโปรตุเกส โดยมีอริสติเดส เด ซลซา เมนเดส หนึ่งในคณะทูตของโปรตุเกสประจำเมืองบอร์ดูกซ์ ให้การช่วยเหลือ ในความเป็นผู้รักชาติอย่างแรงกล้าของพระองค์ พระองค์ทรงต่อต้านและขับไล่ทหารนาซีอย่างรุนแรงเมือ่ปีพ.ศ. 2481 หลังจากสงคราม พระองค์ทรงใช้ชีวิตส่วนใหญ่ที่ประเทศฝรั่งเศสและประเทศสเปน
สวรรคต
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงเรกีนาแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน พระวรชายาในปี พ.ศ. 2553 ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาพระองค์ก็ทรงหยุดการปรากฏพระองค์ในที่สาธารณะ ซึ่งพระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระชนมายุ 98 พรรษา ในวันจันทร์ที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ณ บ้านพักส่วนพระองค์ในพ็อกกิง, เยอรมนี ทั้งนี้โฆษกส่วนพระองค์ยังกล่าวด้วยว่าพระองค์สวรรคต "อย่างสงบและไร้ซึ่งความเจ็บปวดขณะบรรทม" โดยพระองค์มีพระชนมายุยืนยาวกว่าพระอนุชาเฟลิกซ์, พระโอรสธิดาอีก 7 พระองค์, พระนัดดาอีก 22 พระองค์ และพระปนัดดาอีก 2 พระองค์
ท่ามกลางคำไว้อาลัยจากทั่วทั้งยุโรป ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย, ไฮน์ซ ฟิสเชอร์ ได้ขนานนามพระองค์ว่าเป็น "ประชาชนผู้ภักดีแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย" ทั้งๆ ที่ในความเป็นจริงแล้วพระราชวงศ์ฮาพส์บวร์คทุกพระองค์ถูกห้ามเข้าประเทศ จนกระทั่งพระองค์ทรงแถลงสละตำแหน่งผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์ออสเตรีย-ฮังการี พระราชวงศ์ทุกพระองค์จึงสามารถเสด็จเข้าออกประเทศอีกครั้ง ทั้งนี้นายฟิสเชอร์ยังได้กล่าวอีกด้วยว่าความสัมพันธ์ของพระองค์กับรัฐบาลสาธารณรัฐนิยม "ได้ถูกพัฒนาให้ดีขึ้นในช่วงทศวรรษหลังที่ผ่านมา"
อเมริกัน บิวตี้
อเมริกัน บิวตี้ (American Beauty) เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า ในปี ค.ศ. 1999 กำกับโดยแซม เมนเดส และเขียนบทโดยอลัน บอล โดยได้เควิน สเปซีย์รับบท เลสเตอร์ เบิร์นแฮม ชายวัยกลางคนทำงานบริษัทซึ่งไม่ซื่อสัตย์ที่ตกอยู่ในปัญหาชีวิตและหลงเสน่ห์ในเพื่อนสนิทของลูกสาววัยรุ่น ภาพยนตร์ร่วมแสดงโดนแอนเนตต์ เบนิงและโทรา เบิร์ช ในบทภรรยาและลูกสาว ตามลำดับ นอกจากนี้ยังได้นักแสดงอย่างมีน่า ซูวารี, เวส เบนต์ลีย์และคริส คูเปอร์ มาร่วมแสดง และเป็นภาพยนตร์การกำกับเรื่องแรกของเมนเดส และยังเป็นบทภาพยนตร์ครั้งแรกของบอลเช่นกัน ภาพยนตร์ได้รับทุนจากดรีมเวิร์กส ที่ได้ซื้อบทของบอลไปในจำนวนตัวเลข 6 หลักในปี 1998
สเปซีย์เป็นนักแสดงตัวเลือกแรกของเมนเดสสำหรับบทเลสเตอร์ ถึงแม้ว่าทางดรีมเวิร์กสจะบอกผู้กำกับว่าให้พิจารณานักแสดงที่เป็นที่รู้จักมากกว่านี้ เช่นเดียวกันก็มีการแนะนำนักแสดงหลายคนสำหรับบทแคโรลีน ภรรยาของเลสเตอร์ จนเมนเดสได้คัดเลือกเบนิง โดยที่ทางดรีมเวิร์กสไม่รับทราบ การถ่ายทำส่วนใหญ่ถ่ายทำระหว่างเดือนธันวาคม 1998 ถึง กุมภาพันธ์ 1999 ในฉากของวอร์เนอร์บราเธอร์ส ในเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ภาพยนตร์มีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้งในระหว่างการตัดต่อ ที่มีผลต่อโทนเรื่องและตัดฉากอธิบายตอนจบออก ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ด้านบวกทั้งจากนักวิจารณ์และผู้ชม เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ได้รับเสียงวิจารณ์ดีที่สุดในปี 1999 กับรายได้ 350 ล้านเหรียญสหรัฐทั่วโลก
อเมริกัน บิวตี้ ได้รับรางวัลต่างๆมากมาย เช่น
แวร์เนอร์ ฟ็อน ฟริทช์
พลเอกอาวุโส โทมัส ลูทวิช แวร์เนอร์ ไฟรแฮร์ ฟ็อน ฟริทช์ (Thomas Ludwig Werner Freiherr von Fritsch) เป็นนายทหารบกเยอรมัน ดำรงตำแหน่งผู้นำกองทัพบกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1933 ถึง 1938 ต่อมาเขาถูกใส่ร้ายว่าเป็นพวกรักร่วมเพศและบีบบังคับให้ลาออก เพื่อเปิดทางให้ฮิตเลอร์เข้ามาควบคุมกองทัพบก
ฟริทช์เป็นนายทหารที่มีความเกลียดชังระบอบประชาธิปไตย เขาเคยเขียนจดหมายยุยงพลเอกอาวุโสฮันส์ ฟ็อน เซคท์ ก่อรัฐประหารล้มล้างรัฐบาลพลเรือนและจัดตั้งรัฐบาลเผด็จการทหาร ในจดหมายฉบับนั้นเขายังได้แสดงความเกลียดชังที่มีต่อฟรีดริช เอเบิร์ท, พวกสันตินิยม, ระบอบประชาธิปไตย, ชาวยิว รวมถึงประเทศฝรั่งเศส เขาเชื่อว่าคณะบุคคลเหล่านี้จะทำลายเยอรมนี และมีความเชื่อว่าฝ่ายเดียวที่สามารถไว้วางใจได้คือทหารด้วยกันเอง
ทัศนคติของเขาสอดคล้องกับแนวคิดต่อต้านยิวของพรรคนาซี ฟริทซ์มีความยินดีมากต่อการเถลิงอำนาจของพรรคนาซีในปี 1933 ฟริทซ์ได้รับแต่งตั้งเป็นอธิบดีกรมทหารบก (Chef der Heeresleitung) ในปี 1934 ด้วยรัฐมนตรีแวร์เนอร์ ฟ็อน บล็อมแบร์ค มองว่าฟริทซ์มีความเป็นมืออาชีพ และฮิตเลอร์เองเห็นว่าฟริทซ์เป็นคนที่มีความคิดสอดคล้องกันกับระบอบการปกครอง เมื่อจอมพลบล็อมแบร์คสั่งปลดทหารที่มีเชื้อยิวทุกคนในกองทัพออกในกุมภาพันธ์ 1934 พลเอกอาวุโสฟริทซ์ไม่แสดงการคัดค้านและปฏิบัติตามอย่างง่ายดาย
อ้างอิง
1880 1939
ประเทศกานาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศกานา จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติกานาเป็นตัวแทนประเทศกานาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย
วรฤทธิ์ ไวยเจียรนัย (เกิด 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2520) ชื่อเล่น เอส เป็นนักแสดง พิธีกร ผู้จัดละครชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากผลงานโฆษณา เช่น "คอฟฟี่เมต" คู่กับเปรมสินี รัตนโสภา
ประวัติ
จบมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนโพธิสารพิทยากร จบมัธยมศึกษาตอนปลายจาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เข้าสู่วงการบันเทิงจากผลงานโฆษณา มีผลงานโดดเด่น เช่น "คอฟฟี่เมต" คู่กับเปรมสินี รัตนโสภา จากนั้นเล่นละครกับค่ายยูม่าทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ปัจจุบันเป็นผู้ควบคุมสายงานการผลิตละครของช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ร่วมกับสายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา ผู้อำนวยการสร้างสายงานผลิตละคร และบุษบา ดาวเรือง ผู้อำนวยการสร้างสายงานผลิตละคร และบริหารเอไทม์มีเดีย ร่วมกับสายทิพย์ มนตรีกุล ณ อยุธยา
วรฤทธิ์รับเลี้ยงดูวรกิตต์ ไวยเจียรนัย ซึ่งเป็นลูกชายของพี่ชาย
รายการ
พิธีกรรายการ GPS ออกอากาศทางจีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันเสาร์ 11.00-12.00 น. รีรันทางจีเอ็มเอ็ม 25 ทุกวันจันทร์ 03.30 - 04.30น. / วันอังคาร 10.45 - 11.45น. / วันพุธ 00.45 - 01.45น.
มิสแกรนด์ไนจีเรีย
เดอะไนจีเรียควีน (The Nigerian Queen) – ย่อว่า (TNQ) หรือที่รู้จักในชื่อ มิสแกรนด์ไนจีเรีย (Miss Grand Nigeria) – เป็นการประกวดประจำปีของไนจีเรียซึ่งมีจุดมุ่งหมายเพื่อค้นหาและส่งเสริมหญิงสาวที่มีคุณค่าและคุณธรรมที่ส่งผลกระทบในเชิงบวกต่อรุ่นและสิ่งแวดล้อมของเธอในขณะที่มีความสนใจอย่างมากในบริการด้านมนุษยธรรม. เป็นที่รู้จักกันก่อน ควีนออฟทรัส (Queen of Trust), TNQ จัดโดย 001 Entertainment. ตั้งแต่ 2021, ตัวแทน TNQ เข้าร่วมการแข่งขัน มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล.
ผลงานการเข้าประกวดระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์สี* : ชนะเลิศ
การประกวดรอบระดับประเทศ
รายการต่อไปนี้คือผู้เข้ารอบสุดท้ายของการประกวด มิสแกรนด์ไนจีเรีย รวมถึงผลการประกวด
ตราแผ่นดินของฝรั่งเศส
ตราแผ่นดินของฝรั่งเศส ในปัจจุบันนี้เริ่มใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2496 แม้ตราดังกล่าวจะไม่มีสถานะทางกฎหมายว่าเป็นตราแผ่นดินอย่างเป็นทางการเลยก็ตาม ดวงตรานี้เป็นตราที่ปรากฏการใช้ในปกหนังสือเดินทางของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งมีจุดกำเนิดจากการที่กระทรวงการต่างประเทศฝรั่งเศสกำหนดให้ใช้ตรานี้เป็นสัญลักษณ์สำหรับหน่วยงานทางการทูตของฝรั่งเศสนับตั้งแต่ พ.ศ. 2455 เป็นต้นมา ออกแบบโดยประติมากรชื่อ จูลส์-เคลมองต์ ชาแปล็ง (Jules-Clément Chaplain)
ในปี พ.ศ. 2496 องค์การสหประชาชาติได้ขอให้ประเทศฝรั่งเศสส่งสำเนาภาพตราแผ่นดินของตน เพื่อจัดแสดงร่วมกับภาพตราแผ่นดินของชาติสมาชิกอื่นๆ ในห้องประชุมขององค์การสหประชาชาติ คณะกรรมการร่วมที่รัฐบาลฝรั่งเศสแต่งตั้งในการนี้จึงให้โรแบรต์ หลุยส์ (Robert Louis) นักออกแบบตราสัญลักษณ์ ทำการเขียนตราทางการทูตข้างต้นขึ้นใหม่ตามแบบของตราเดิม อย่างไรก็ตาม ตรานี้รัฐบาลฝรั่งเศสก็ไม่ได้ออกกฎหมายรับรองให้ใช้เป็นตราแผ่นดินอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด
สัญลักษณ์ในตราดังกล่าวนี้ประกอบด้วย
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2542 รัฐบาลฝรั่งเศสได้กำหนดตราสัญลักษณ์ใหม่สำหรับรัฐบาลฝรั่งเศส ซึ่งได้รวมเอาคำขวัญของสาธารณรัฐ สีธงชาติ และรูปมารีแอนน์ ซึ่งเป็นรูปสัญลักษณ์เชิงบุคลาธิษฐานของสาธารณรัฐ (Republic's personification) เข้าไว้ด้วยกัน
วัดบางหญ้าแพรก (จังหวัดสมุทรปราการ)
วัดบางหญ้าแพรก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 16 บ้านวัดบางหญ้าแพรก ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดบางหญ้าแพรกสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2376 สร้างโดยชาวมอญที่อพยพมาตั้งบ้านเรือนอยู่นครเขื่อนขันธ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2380 ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2385 วัดมีประเพณีดั้งเดิมคือประเพณีแห่ยอดพระเจดีย์ทราย (ขนทรายเข้าวัด) ซึ่งโดยปกติจะทำกันในวันสงกรานต์ แต่ที่นี่จะต่างจากที่อื่นตรงที่จัดขึ้นเมื่อถึงวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 6 โดยจะมีการจัดขบวนแห่ต้นเงินเข้าวัดเพื่อนำยอดเงินนั้นไปปักบนยอดพระเจดีย์ทราย การประกวดเจดีย์ทราย ประกวดธิดาเจดีย์ทราย เป็นต้น
สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ
สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ (International Practical Shooting Confederation; อักษรย่อ: IPSC) เป็นองค์กรกีฬายิงปืนที่อิงรูปแบบมาจากยิงปืนรณยุทธ ซึ่งความแม่นยำ, พลัง และความเร็ว ล้วนเป็นสิ่งจำเป็นทั้งสิ้น ต่อความสำเร็จในการทำคะแนนสูงสุด
วัดบางหญ้าแพรก (จังหวัดสมุทรปราการ)
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ พระอุโบสถมีลักษณะทางไทย มีช่อฟ้าใบระกาและลวดลายไทย หน้าบันประตูหน้าต่าง ภายในประดิษฐานหลวงพ่อพุทธโสธรจำลองและหลวงพ่อโตจำลอง ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 หอสวดมนต์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2488 กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย เรือนไม้ ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 5 หลัง โรงครัว และฌาปนสถาน
สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ
การก่อตั้งและองค์กร
สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติได้รับการก่อตั้งขึ้น ณ การประชุมที่จัดขึ้นในโคลัมเบีย รัฐมิสซูรี ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1976 ซึ่งมีผู้ที่ชื่นชอบยิงปืนรณยุทธจากทั่วโลกเข้าร่วมการประชุม โดยมีการสร้างระเบียบปฏิบัติรวมถึงสร้างกฎเกณฑ์สำหรับกีฬานี้ขึ้น โดยมี เจฟฟ์ คูเปอร์ เข้าทำหน้าที่เป็นประธานสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติคนแรก
ในขณะที่สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติเป็นองค์กรระหว่างประเทศ ประเทศทั้งหลายที่มีองค์กรเป็นของตนเองก็จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติ ตัวอย่างเช่น สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธสหรัฐอเมริกา (USPSA) ในสหรัฐอเมริกา และสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธสหราชอาณาจักร (UKPSA) ในสหราชอาณาจักร
เวิลด์ชูต
ตั้งแต่ ค.ศ. 1975 สมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติได้จัดรายการ เวิลด์ชูต ซึ่งเป็นการแข่งขันหลายวัน โดยมี 30 รูปแบบการยิงเป็นอย่างน้อย โดยมียอดนักกีฬาสมาพันธ์ยิงปืนรณยุทธนานาชาติจากทั่วโลกเข้าร่วมแข่งขันชิงแชมป์โลก ซึ่งปัจจุบันมีการจัดเวิลด์ชูตขึ้นทุกๆสามปี โดยมีรายนามผู้ชนะเวิลด์ชูตที่ผ่านมา ดังนี้:
พระจันทร์สีน้ำเงิน
คำสำคัญ "พระจันทร์สีน้ำเงิน" สามารถหมายถึง
มาเรียม เกรย์ อัลคาลาลี่
มาเรียม เกรย์ อัลคาลาลี (Mariam Grey Alkalali) เป็นนักร้องชาวไทยเชื้อสายออสเตรเลีย เกิดเมื่อวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2525 มีผลงานด้านร้องเพลงมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 ในปีพ.ศ. 2538 มาเรียมชนะเลิศถ้วยพระราชทานสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี สาขาร้องประสานเสียง The St. John’s Choir
ปี 2539 มาเรียมเข้าวงการเพลงตอนอายุ 14 ปี ด้วยการร้องคอรัสให้กับศิลปินรุ่นพี่ค่ายเบเกอรี่มิวสิคและโดโจ ซิตี้อย่างคริสติน มารี นีเวล และโปรเจกต์เอช หลังจากที่เวิร์คช็อปแต่งเพลงกับบอย โกสิยพงษ์แล้ว มาเรียมก็ได้ร้องเพลงที่เธอแต่งให้บอย โกสิยพงษ์ได้ฟังและทำให้เธอได้มีโอกาสได้ร่วมโชว์บนเวที Concert Million Ways to Love ในฐานะหนึ่งในสมาชิกวงบีไฟว์ก่อนจะโด่งดังมีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องสมาชิกวงบีไฟว์ และออกอัลบั้มแรกของบีไฟว์เมื่อปี 2547 หลังจากนั้นมาเรียมก็มีผลงานเพลงเรื่อยมาทั้งซิงเกิล, เพลงประกอบละคร, และเพลงประกอบโฆษณา
ประวัติ
มาเรียมเริ่มต้นจากเป็นนักร้องประสานเสียงให้กับโรงเรียนสตรีเซนต์จอห์นตั้งแต่อยู่ชั้น ป.4 พร้อม ๆ กับเรียนเครื่องดนตรีหลากหลายประเภท ทั้งกีตาร์, กลอง, แซ็กโซโฟน, เปียโน ฯลฯ กระทั่งจบชั้นมัธยม 3 แล้วไปเรียนต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายที่ออสเตรเลีย มาเรียมเจอบอย โกสิยพงษ์ครั้งแรกที่ร้านดีเจสยาม โดยบอยมาแจกลายเซ็นเสร็จแล้วกำลังจะกลับแต่มาเรียมเพิ่งมาถึง มาเรียมเลยเป็นคนสุดท้ายที่บอยเซ็นให้ ต่อมาบอยประกาศจะสอนแต่งเพลงขึ้นเป็นครั้งแรก และมาเรียมก็ได้เป็น 1 ใน 5 ของนักเรียนที่บอยคัดเลือกจากการตอบคำถาม 14 ข้อ โดยมาเรียมมีอายุน้อยที่สุด (14 ปี) และเมื่อมีการถกกันในห้องเรียนเล็ก ๆ ถึงเนื้อเพลงที่เธอแต่งขึ้น เธอก็ร้องให้ฟัง และทำให้บอยเห็นความสามารถในการร้องเพลงของมาเรียม และเรียกให้มาเรียมไปร้องคอรัสให้ จนกลายเป็นนักร้องสมาชิกวงบีไฟว์ในเวลาต่อมา
พ.ศ. 2536 - พ.ศ. 2542
'''พ.ศ. 2537'''
'''พ.ศ. 2538'''
'''พ.ศ. 2539'''
'''พ.ศ. 2540'''
'''พ.ศ. 2542: ร่วมแสดงในคอนเสิร์ต Million Way To Love'''
สมาชิกของวง​บีไฟว์
​ประกอบด้วย​
พ.ศ. 2547: ร้องเพลงประกอบโฆษณา
มาเรียมร้องเพลง Together ประกอบโฆษณาไอศกรีม Walls
พ.ศ. 2549: ร่วมร้องในอัลบั้ม Rhythm & Boyd 11
มาเรียมได้ร่วมเป็นศิลปินหญิงคนเดียวใน 11 คน ที่บอย โกสิยพงษ์เลือกออกอัลบั้ม Rhythm & Boyd 11 โดยได้ร้องเพลง"สีเทา" และเพลง"กิเลส ตัณหา" พร้อมกับขึ้นคอนเสิร์ต Rhythm & Boyd Alumni ที่สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
พ.ศ. 2551: ร่วมร้องในอัลบั้ม LOVE TALKS
อัลบั้ม LOVE TALKS เป็นโปรเจกต์พิเศษเกี่ยวกับเพลงร่วมสมัย ของ วิชัย สินประยูร ในแนวดนตรีป๊อบ, โซล, และอะคูสติก ที่ถ่ายทอดโดย 3 ศิลปิน คือ มาเรียม อัลคาลาลี่, อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข, ภพธร สุนทรญาณกิจ, และนักร้องรับเชิญ ศุภวัฒน์ พีรานนท์ โดย วิชัย สินประยูรเจ้าของโปรเจกต์กล่าวว่ามาเรียมคือตัวแทนของความรักแบบสีแดง คือแนว R&B เพราะบุคลิกและน้ำเสียงของมาเรียมถ่ายทอดอารมณ์ได้ดี อารมณ์ดี มีความมั่นใจในตัวเอง พูดจาตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม ถึงลูกถึงคน รักก็บอกว่ารักอย่างเพลง I Want You to Know หรือโดนทิ้งก็ถามกันตรง ๆ อย่างเพลง Last Time
พ.ศ. 2562: เข้าแข่งขันในรายการ The Mask Line Thai
มาเรียมเข้าแข่งขันในรายการ The Mask Line Thai ภายใต้หน้ากากจอกแหน ในกรุ๊ปไม้จัตวา โดยเพลงที่ใช้แข่งขันในแต่ละรอบมีดังนี้
พ.ศ. 2562: เข้าแข่งขันในรายการ Melody to Masterpiece สงครามทำเพลง
มาเรียมเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งในรายการ Melody to Masterpiece สงครามทำเพลง ซึ่งรูปแบบรายการจะนำเรื่องราวจากชีวิตจริงของแขกรับเชิญแต่ละสัปดาห์มาเป็นแรงบันดาลใจในการทำเพลง ซึ่งเพลงที่มาเรียมมีส่วนร่วมได้ขับร้องมีดังนี้
คอนเสิร์ต "B5/Event The Concert"
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2547 B5 มีคอนเสิร์ตครั้งแรก ที่บีอีซีเทโร ฮอล ในชื่อ "B5 / Event The Concert" เป็นคอนเสิร์ตเพื่อฉลอง 10 ปีเบเกอรี่มิวสิค โดยมีแขกรับเชิญอย่างเกียรติศักดิ์ อุดมนาค ที่ออกมาเป่าแซกโซโฟนได้อย่างไพเราะและร่วมร้องเพลงกับมาเรียม ในเพลง "เก็บดาว" และเพลง "ห่างไกลเหลือเกิน" ที่เกียรติศักดิ์แสดงฝีมือเล่นคีย์บอร์ดและร้องเพลงกันแบบเดี่ยว ๆ ต่อมาในช่วงเด่นของคอนเสิร์ต B5 ร้องเมดเลย์แร็พ "แร็พมือซ้าย", "รักเธอไม่มีหมด", และ "อ้วน" ก่อนที่เบนจะมาเมดเลย์ต่อในเพลง "คนข้างล่าง" ตามด้วย "เปิด", "คะแนนแห่งชีวิต", และ "ผมมีแฟนแล้ว" เพลงใหม่ในอัลบั้มเดี่ยวของเบน ต่อมาในแบบลูกทุ่ง เค้กร้องเพลง "ขอเป็นพระเอก" และ "ติงนัง" ตามด้วยมาเรียมในเพลงสากล "Turn Me On" และโต๋ในเพลง "คนไม่พิเศษ" ที่ได้เพื่อน ๆ B5 มาช่วยกันร้อง และคิวมาร้องเพลง "ปล่อยไปตามหัวใจ" โดยมีแขกรับเชิญเป็นเพื่อน ๆ วงฟลัวร์
ต่อมา มาเรียมและเบน ชลาทิศออกมาร้องเพลงคู่กันในเพลง "รักคุณเข้าแล้ว" และเพื่อน ๆ B5 มาร่วมร้องเพลง "อยากจะขอ" โดยมาเรียม และ "แค่เธอก็พอ" โดยเค้ก ต่อมาเป็นเพลง "ตัดสินใจ" เพลงสำคัญของ B5 เพราะเป็นเพลงที่ถูกร้องในคอนเสิร์ตของบอย โกสิยพงษ์ ซึ่งนับว่าเป็นเพลงเปิดตัวที่ทำให้หลายคนรู้จัก B5 ร้องโดย 3 หนุ่ม คิว, เค้ก, และเบน ทั้ง 5 สมาชิก B5 ยังได้ร่วมกันร้องเพลง "ที่ว่าง" ก่อนจะถึงเพลงสุดท้ายของคอนเสิร์ตคือ เมดเลย์ "เคียงเธอ" และ "ก่อน" ที่ได้ "บอย โกสิยพงษ์" "นภ พรชำนิ" ฯลฯ ขึ้นมาร้องเพลงร่วมกัน และได้รับเกียรติจาก "ป๊อด โมเดิร์นด็อก" ร้องในท่อน "... เหลือเกิน" ปิดท้ายเพลง "ก่อน" อีกด้วย คอนเสิร์ตนี้ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีและมีการออกดีวีดีคอนเสิร์ตเพื่อเป็นการขอบคุณแฟนเพลง
คอนเสิร์ต “LOVEiS Special DOJO-B5 Super ติ่ง Home Coming Live Concert”
จัดเมื่อ 29 ธันวาคม 2557 เป็นคอนเสิร์ตความยาวกว่า 4 ชั่วโมง จัดที่อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี เป็นการรวมตัวกันครั้งแรกในรอบ 10ปี ของกลุ่มศิลปินจากค่ายโดโจซิตี้โดย ไทรอัมพ์ คิงดอม, นีส, เอช, มิสเตอร์ ซิสเตอร์ และ ออย ช็อคกิ้งพิ้งค์ รวมถึงศิลปินวง “บี ไฟฟ์” อาทิ เบน ชลาทิศ, คิว สุวีระ, เค้ก อุทัย, มาเรียม  อัลคาลาลี่ และ โต๋ ศักดิ์สิทธิ์
คอนเสิร์ต “B2M Live show”
วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558 มาเรียมแสดงคอนเสิร์ตพิเศษ B2M Live Show ร่วมกับโดยเบน ชลาทิศ จัดโดยโรงแรมอมารี วอเตอร์เกท กรุงเทพฯ โดยนำเพลงดังมาร้องอย่าง ฤดูที่แตกต่าง, ยื้อ, ความจริงในใจ, หยุด, ลมหายใจ, และที่ว่าง
คอนเสิร์ต​ "4โพดำOh My God"
จัดเมื่อวันที่ 26-27 มกราคม 2562 มาเรียมเป็นนักร้องรับเชิญ​ร่วมกับ เบน ชลาทิศ, คิว สุวีระ, และเค้ก อุทัย ในนาม 4 โพแดง มาเรียมเปิดตัวพร้อมกับ 4 โพแดงในเพลง "บัลลังก์เมฆ" ร้องคู่กับกัน นภัทร ในเพลง "โลกแห่งความฝัน" และร้องกับ4 โพดำและ 4 โพแดงในเพลง "ตะกายดาว"
เพลงในอัลบั้ม Event
ผลงานของบี​ไฟว์
บาปเจ็ดประการ
บาป 7 ประการ (seven deadly sins) หรือบาปต้น (cardinal sins) เป็นหลักคำสอนของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิคในอดีตกาล ให้มนุษย์ไม่ทำตามสัญชาตญาณของตนมากจนเกินไป ทางศาสนาคริสต์ได้แบ่งบาปออกเป็น 2 ประเภทคือ แบบที่สามารถยกโทษให้ได้ และ แบบรุนแรง ในต้นศตวรรษที่ 14 หลักคำสอนนี้เป็นที่นิยมในหมู่ศิลปิน (หรือแม้กระทั่งในปัจจุบัน) ผลงานศิลปะมากมายที่สื่อถึงบาป 7 ประการแพร่ไปทั่ววัฒนธรรมต่างๆทั่วโลก
บาปทั้ง 7
เรียงลำดับจากความรุนแรงน้อยไปหามาก ตามคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 1 ในคริสต์ศตวรรษที่ 6 การคิดในทางเสื่อม ความต้องการเป็นที่สนใจจากผู้อื่น ความต้องการความเร้าใจ หมกมุ่นทางเพศที่มากจนเกินไป หรือที่ผิดมนุษย์ปกติ ความใคร่ที่เกิดขึ้นในทางทุจริต เช่น การมีเพศสัมพันธ์กับสัตว์ กับพ่อแม่หรือลูกหลานตัวเอง การข่มขืน การมีชู้ แอสโมเดียส (Asmodeus) ปีศาจที่หลงรักมนุษย์หญิงสาวคนหนึ่งและฆ่าชายที่จะแต่งงานกับนางทุกคน เป็นปีศาจประจำบาปข้อนี้ สัญลักษณ์แห่งราคะคือเเพะ สีประจำบาปนี้คือสีน้ำเงิน บทลงโทษผู้กระทำบาปข้อนี้คือ ถูกรมด้วยสารกำมะถันและไฟ และ ตัดอวัยวะเพศ
การสนองความต้องการโดยไม่ยั้งคิด มุ่งร้ายเอาของคนอื่น บริโภคสิ่งต่างๆจนขาดการไตร่ตรอง บริโภคจนมากเกินไป มากจนเกินความจำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาหาร รวมถึงการบริโภคสิ่งๆ ต่างๆ โดยไม่คำนึงสนใจ หรือเห็นใจคนอื่น ทำให้เวลาสรรเสริญพระเจ้าน้อยลง และยังเป็นบาปที่สามารถชักจูงให้ทำบาปอื่นๆ ได้ เช่น ปรารถนาในความหิว (ราคะ) ฆ่าเพราะความหิว (โทสะ) เป็นต้น เบเอลเซบูล (Beelzebub) เทวดา6ปีก เซราฟิม เจ้าชายแห่งนรกหรือเจ้าแห่งหมู่ แมลงวัน เคยอยู่บนสรวงสวรรค์มาก่อน แต่ด้วยอำนาจที่มากกลับต่อต้านพระเจ้า จึงถูกไล่ออกจากสรวงสวรรค์มาเป็นปีศาจแห่งขุมนรก ปีศาจประจำบาปข้อนี้  สัญลักษณ์ของตะกละคือหมู สีประจำบาปคือสีส้ม บทลงโทษของผู้ที่ตะกละในนรกคือการที่ถูกกินทั้งเป็นโดยหนู คางคก และงู ตะกละสามารถแบ่งออกเป็น
ความไม่สนใจใยดีต่อการเปลี่ยนแปลง ต่อสิ่งรอบข้าง ใช้เวลาอย่างไร้ค่า ความไม่ต้องการที่จะทำอะไร โดยปล่อยให้ผู้อื่นเป็นผู้ทำงานหนักเพื่อตนเองเท่านั้น การปล่อยปละละเลยต่อหน้าที่ของตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการละเลยที่จะทำดีรวมถึงการละเลยที่จะเคารพต่อพระเจ้าด้วย ผู้ที่เกียจคร้านจะอยู่เฉยๆ รักษาสภาพความเป็นอยู่ของตนเองในภาวะเดิมตลอดเวลา ไม่ทำอะไรมาก แต่ก็ไม่ใช้อะไรมากเช่นกัน เบลเฟกอร์ (Belphegor) ปีศาจผู้ไม่ยอมทำอะไรเพียงแต่บอกให้มนุษย์คอยทำสิ่งเหล่านั้นให้เป็นปีศาจประจำบาปข้อนี้ สัญลักษณ์ของเกียจคร้านคือแพะ สีประจำบาปคือสีคราม บทลงโทษของผู้เกียจคร้านคือการถูกโยนลงไปในบ่องูพิษ
ความโกรธเคืองและพยาบาทที่ขาดความเหมาะสม การทนรับสภาพในบางสิ่งบางอย่างไม่ได้ การแสวงหาหนทางผิดกฎหมายบ้านเมือง ในศีลธรรมในการล้างแค้น การมุ่งร้ายที่จะทำสิ่งต่างๆแก่บุคคลที่ตนไม่ชอบ รวมถึงการไม่ชอบบุคคลอื่นโดยไร้เหตุผล เช่น สีผิว เชื้อชาติ ศาสนา นำไปสู่การฆ่าและฆาตกรรมผู้อื่น ซาตาน ปีศาจแห่งความมืดเป็นตัวแทนประจำบาปข้อนี้ สัญลักษณ์ของโทสะคือหมี สีประจำบาปคือสีแดง บทลงโทษของผู้ที่มีบาปโทสะคือ การถูกฉีกร่างทั้งเป็น (ซ้ำแล้วซ้ำเล่า)
ความปรารถนาให้ผู้อื่นรับเคราะห์ การไม่ยอมรับผู้อื่นที่มีสิ่งต่างๆ ดีกว่าตนเอง ทั้งด้านทรัพย์สมบัติ ลักษณะรูปร่างนิสัย และ การประสบความสำเร็จ ความอิจฉานำไปสู่การรังเกียจตัวเอง ต้องการอยากเป็นผู้อื่น นำไปสู่การขโมยและทำลายผู้อื่น ความอิจฉาริษยาเป็นการพัฒนาต่อจากตะกละและโลภะที่สุดขั้ว เลวีอาธาน (Leviathan) ปีศาจอสรพิษทะเลแห่งนรก ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อต้านพระเจ้าถือเป็นปีศาจประจำบาปนี้ สัญลักษณ์ของริษยาคือสุนัข สีประจำบาปคือสีเขียว บทลงโทษผู้ที่มีความอิจฉาคือถูกเย็บตาอย่างทรมาน
อัตตาเป็นยอดแห่งบาปทั้งปวง หมายถึงความต้องการเป็นผู้ที่มีความสำคัญและอำนาจเหนือผู้อื่น (เช่นต้องการเป็นพระราชา) การที่รักตนเองมากจนเกินไป หลงในอำนาจและรูปลักษณ์ของตัวเอง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเปรียบตนเองเทียบเท่ากับพระเจ้า) ซึ่งบาปประการนี้ทำให้ ลูซิเฟอร์ (ปีศาจประจำบาปนี้) ถูกขับไล่ออกจากสวรรค์ เนื่องจากลูซิเฟอร์เห็นว่าตนมีอำนาจเท่ากับพระเจ้าและสามารถสร้างพรรคพวกของตัวเองเพื่อต่อต้านและไม่เคารพพระเจ้า คนที่มีความโอหังจะสนใจเฉพาะตนเองเท่านั้น ไม่สนใจว่าผู้อื่นจะเป็นเช่นไร สัญลักษณ์ของอัตตาคือม้า สิงโต นกยูง สีประจำบาปคือสีม่วง บทลงโทษของผู้ที่โอหังคือการถูกทรมานบนวงล้อ (มัดกับวงล้อแล้วให้วงล้อหมุนเรื่อยๆ ผู้ถูกทรมานจะถูกบดขยี้กับพื้น)
ไขสันหลัง
ไขสันหลัง (spinal cord)คืออวัยวะที่มีลักษณะเป็นท่อยาวผอม ซึ่งมีเนื้อเยื่อประสาทเป็นส่วนประกอบสำคัญ อันได้แก่ เซลล์ประสาท (neuron) และ เซลล์เกลีย (glia) หรือเซลล์ที่ช่วยค้ำจุนเซลล์ประสาท ซึ่งไขสันหลังจะเป็นส่วนที่ยาวต่อลงมาจากสมอง (brain) สมองและไขสันหลังจะรวมกันเป็นระบบประสาทกลาง (central nervous system) ซึ่งบรรจุภายในและถูกปกป้องโดยกระดูกสันหลัง (vertebral column) หน้าที่หลักของไขสันหลังคือการถ่ายทอดกระแสประสาท (neural signals) ระหว่างสมองและส่วนต่างๆของร่างกาย ทั้งนี้เพียงตัวไขสันหลังเอง ยังสามารถควบคุมการเกิดรีเฟล็กซ์ (reflex) เช่นการยกขาทันทีเมื่อเผลอเหยียบตะปู และศูนย์สร้างรูปแบบการเคลื่อนไหวกลาง (central pattern generator)
โครงสร้าง
ไขสันหลังคือโครงสร้างหลักในการถ่ายทอดข้อมูลระหว่างสมองและระบบประสาทนอกส่วนกลาง (peripheral nervous system) ไขสันหลังมีความยาวน้อยกว่ากระดูกสันหลังที่ห่อหุ้มมันอยู่ โดยมันจะยาวต่อออกมาจากสมองส่วนเมดัลลาออบลองกาตา (medulla oblongata) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของก้านสมอง และยาวต่อไปถึงโครงสร้างที่เรียกว่าโคนัส เมดัลลาริส (conus medullaris) ซึ่งอยู่บริเวณกระดูกสันหลังส่วนเอว (lumbar vertebrae) และสิ้นสุดกลายเป็นโครงสร้างที่มีลักษณะเป็นเส้นใยเล็กๆที่เรียกว่าไฟลัม เทอร์มินาเล (filum terminale)
ไขสันหลังมีความยาวประมาณ 45 เซนติเมตรในผู้ชาย และ 43 เซนติเมตรในผู้หญิง มีภาคตัดเป็นรูปวงรี และมีการป่องออกที่บริเวณคอและเอว เมื่อดูในภาคตัดขวาง บริเวณรอบนอกของไขสันหลังจะมีสีอ่อนกว่าที่เรียกว่า เนื้อขาว (white matter) ซึ่งเนื้อขาวเป็นบริเวณที่มีเส้นใยประสาทที่งอกออกมาจากตัวเซลล์ประสาทอันได้แก่เซลล์ประสาทรับความรู้สึก (sensory Neuron) เซลล์ประสาทสั่งการ (motor neuron) และเซลล์ประสาทเชื่อมข้อมูลภายในระบบประสาทส่วนกลางที่เรียกว่า เซลล์ประสาทประสานงาน (interneuron) ในส่วนกลางถัดเข้าไปจากบริเวณเนื้อขาวคือบริเวณที่มีสีเข้มกว่าเรียกว่า เนื้อเทา (gray matter) ซึ่งมีลักษณะคล้ายปีกผีเสื้อโดยในส่วนเนื้อเทานี้มีส่วนประกอบหลักของเนื้อเยื่อคือ ตัวเซลล์ประสาท (nerve cell bodies) บริเวณของเนื้อเทาจะล้อมรอบช่องกลาง (central canal) ซึ่งเป็นช่องว่างกลวงตรงใจกลางที่บรรจุน้ำหล่อสมองไขสันหลัง ซึ่งเป็นระบบท่อที่ต่อมาจากระบบท่อน้ำและห้องบรรจุน้ำในสมองที่เรียกว่าระบบโพรงสมอง (ventricular system)
ไขสันหลังถูกปกคลุมด้วยเนื้อเยื่อเป็นแผ่นๆอยู่สามชั้นเรียกว่า เยื่อหุ้มสมอง (meninges) ไล่จากชั้นนอกสุดไปสู่ชั้นในสุด ได้แก่ เยื่อดูรา (dura mater), เยื่ออะแร็กนอยด์ (arachnoid mater), และเยื่อเพีย (pia mater) ซึ่งเนื้อเยื่อเหล่านี้ คือเนื้อเยื่อเดียวกันต่อเนื่องกับที่ปกคลุมสมอง น้ำหล่อสมองไขสันหลังจะพบได้ในชั้น ช่องใต้เยื่ออะแร็กนอยด์ (subarachnoid space) ซึ่งเป็นช่วงว่างระหว่างเยื่ออะแร็กนอยด์และเยื่อเพีย ไขสันหลังถูกตรึงให้อยู่กับที่โดยการช่วยยึดโดยเอ็นที่เรียกว่า เดนทิคิวเลท ลิกาเมนต์ (denticulate ligaments) ซึ่งเป็นส่วนที่ยื่นออกมาจากเนื้อเยื่อของเยื่อเพีย ออกมาทางด้านข้างของไขสันหลังทั้งสองข้าง ซึ่งเอ็นนี้จะอยู่ระหว่างรากประสาทของไขสันหลังด้านหลังและด้านท้อง (dorsal and ventral roots) ส่วนถุงเยื่อดูรา (dural sac) คือถุงที่เกิดจากเยื่อหุ้มสมองชั้นเยื่อดูราจะสิ้นสุดที่ระดับกระดูกสันหลังส่วนกระเบนเหน็บ
ปล้องของไขสันหลัง
ปล้อง (segments) ในแต่ละปล้องจะมีคู่ของเส้นประสาทไขสันหลัง (spinal nerve) difdkxcvdi-ขวา ซึ่งเส้นประสาทเหล่านี้เป็นเส้นประสาทที่มีเส้นใยประสาทแบบผสม คือมีทั้งส่วนที่รับความรู้สึกและสั่งการ รากเล็กๆ ของประสาทสั่งการ (motor nerve rootlets) 6–8 เส้น จะงอกออกมาอย่างสม่ำเสมอจากแต่ละข้างของร่องด้านท้องร่วมด้านข้าง (ventro lateral sulci; ร่องของไขสันหลังที่อยู่ด้านท้องและค่อนมาด้านข้าง ทั้งสองข้างของไขสันหลัง) รากประสาทเส้นเล็กๆจะรวมตัวกันเป็นรากอันใหญ่เรียกว่า รากประสาท ซึ่งในส่วนของเส้นประสาทรับความรู้สึกเองก็เช่นกัน ที่จะมีเส้นรากประสาทเล็กๆ งอกออกมาจากบริเวณร่องด้านหลังร่วมด้านข้าง (dorsal lateral sulci; ร่องของไขสันหลังที่อยู่ด้านหลังและค่อนมาด้านข้าง) และรวมกันเป็นเส้นรากขนาดใหญ่ ทั้งรากประสาทส่วนรับความรู้สึกและสั่งการนั้นจะรวมกันอีกทีเป็นเส้นประสาทไขสันหลัง (spinal nerves) ซึ่งประกอบด้วยเส้นใยประสาทแบบผสม คือมีทั้งส่วนที่รับความรู้สึกและสั่งการ เส้นประสาทไขสันหลังจะก่อตัวขึ้นภายในช่องระหว่างกระดูกสันหลัง (intervertebral foramen; IVF) ยกเว้นเส้นประสาทในระดับ C1 and C2
เนื่องจากกระดูกสันหลังมีความยาวมากกว่าไขสันหลัง ดังนั้นในผู้ใหญ่ ปล้องไขสันหลังจะมีหมายเลขระดับไม่ตรงกับระดับของชิ้นกระดูกสันหลัง โดยเฉพาะในส่วนล่างๆของไขสันหลัง ซึ่งต่างจากในทารกในครรภ์ที่จะมีชื่อระดับตรงกัน ในผู้ใหญ่ไขสันหลังจะสิ้นสุดที่ระดับกระดูกสันหลังที่ L1/L2 และกลายตัวเป็นโครงสร้างที่เรียกว่า โคนัส เมดัลลาริส (conus medullaris)
แม้ไขสันหลังส่วนที่มีตัวเซลล์จะสิ้นสุดที่ระดับกระดูกสันหลัง L1/L2 แต่เส้นประสาทไขสันหลังจะออกจากกระดูกสันหลังที่มีชื่อระดับเป็นระดับเดียวกัน ซึ่งสำหรับเส้นประสาทไขสันหลังระดับล่างๆแล้ว มันต้องยาวไปหากระดูกสันหลังซึ่งอยู่ต่ำกว่าจุดที่มันออกมาจากไขสันหลังมาก ทำให้ได้มัดของเส้นประสาทที่มีลักษณะคล้ายหางม้า ที่เรียกว่า กลุ่มรากประสาทคล้ายหางม้า (cauda equina)
ในไขสันหลังมีสองส่วนที่ป่องออก คือ
คัพภวิทยา
ไขสันหลังเจริญมาจากส่วนหนึ่งของหลอดประสาท (neural tube) เมื่อหลอดประสาทเริ่มเจริญ โนโตคอร์ด (notochord) จะหลั่งสารเคมีที่ชื่อ Sonic hedgehog หรือ SHH ซึ่งทำให้ floor plate ของหลอดประสาทเริ่มหลั่งสาร SHH ตาม ซึ่งสารนี้จะทำให้ basal plate ของไขสันหลัง พัฒนาเป็นเซลล์ประสาทสั่งการ (motor neurons) ในขณะนั้นเอ็กโทเดิร์มจะขับ bone morphogenetic protein (BMP) ซึ่งโปรตีนนี้จะกระตุ้น roof plate ให้หลั่ง BMP เช่นกัน ซึ่ง BMP จะกระตุ้นให้ alar plate พัฒนาเซลล์ประสาทรับความรู้สึก (sensory neurons) alar plate และ basal plate เป็นส่วนของหลอดประาทที่ถูกแบ่งโดยร่องที่อยู่บนผิวด้านในของหลอดประสาทที่ชื่อว่า ซัลคัส ลิมิแทนส์ (sulcus limitans)
ทั้งนี้ floor plate ก็จะหลั่ง เนทริน (netrins) ร่วมด้วย สารนี้ทำหน้าที่เป็นสารเคมีเหนี่ยวนำ (chemoattractants) ให้เกิดการไขว้ทแยง (decussation) ของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกเจ็บปวดและอุณหภูมิ (pain and temperature sensory neurons) ใน alar plate โดยไขว้กันตรงบริเวณที่เรียกว่า anterior white commissure ซึ่งเป็นจุดที่เซลล์ประสาทจะส่งเส้นใยนำสัญญาณประสาทขึ้นไปสู่สมองส่วนทาลามัส (thalamus)
จากการศึกษาของวิคเตอร์ แฮมเบอร์เกอร์ (Viktor Hamburger) และริตา เลวี-มงตาลชินี (Rita Levi-Montalcini) ในเอ็มบริโอไก่ แสดงให้เห็นว่าการตายของเซลล์ประสาทหรืออะพอพโทซิสนั้นมีความจำเป็นในการจัดเรียงโครงสร้างที่เป็นระเบี่ยบของไขสันหลังในภายหลังมาก
โครงสร้างของระบบรับความรู้สึกของร่างกาย
ทั้งสองเส้นทางต้องใช้เซลล์ประสาท 3 ตัวในการรับข้อมูลจากตัวรับความรู้สึก (sensory receptors) และส่งสัญญาณไปสู่สมองในส่วนซีรีบรัล คอร์เท็กซ์ (cerebral cortex) เซลล์ประสาทเหล่านี้เราให้ชื่อมันตามลำดับการนำกระแสประสาท คือเซลล์ประสาทรับความรู้สึกปฐมภูมิ ทุติยภูมิ และตติยภูมิ (primary, secondary and tertiary sensory neurons) ตามลำดับ ตัวเซลล์ประสาทหรือ soma หรือ cell body ของเซลล์ประสาทปฐมภูมินั้น เราจะพบได้ในปมประสาทที่รากด้านหลังของไขสันหลัง (dorsal root ganglia) และส่งแขนงประสาทที่เรียกว่า แอกซอน (axons) เข้าไปสู่ไขสันหลัง
ในลำเส้นใยประสาทดอร์ซัล คอลัมน์-มีเดียล เลมนิสคัสนั้น แอกซอนของเซลล์ประสาทปฐมภูมิจะเข้าไปในไขสันหลังและตรงไปสู่ ดอร์ซัล คอลัมน์ (dorsal column) ถ้าแอกซอนเข้าไปใต้ระดับไขสันหลังที่ T6 แอกซอนจะเข้าไปอยู่ใน ฟาสซิคูลัส กราซิลิส (fasciculus gracilis) ซึ่งเป็นมัดของเนื้อเยื่อประสาทในบริเวณขนาบเส้นผ่าตามแนวยาวกลางด้านท้องของไขสันหลัง แต่ถ้าแอกซอนเข้าไขสันหลังในระดับเหนือ T6 มันจะเข้าไปเดินทางต่อใน ฟาสซิคูลัส คิวนีเอตัส (fasciculus cuneatus) ซึ่งเป็นมัดที่อยู่ขนาบข้างฟาสซิคูลัส กราซิลิสอีกทีหนึ่ง แอกซอนของทั้งสองวิถีประสาทจะเดินทางขึ้นไปสู่เมดัลลาส่วนล่าง ซึ่งแอกซอนจะออกจากมัดฟาสซิคูลัส และไซแนปส์กับเซลล์ประสาททุติยภูมิใน ดอร์ซัล คอลัมน์ นิวเคลียส (dorsal column nuclei) อันได้แก่ นิวเคลียส กราซิลิส (nucleus gracilis) หรือ นิวเคลียส คิวนีเอตัส (nucleus cuneatus) ซึ่งขึ้นกับว่าเป็นแอกซอนของวิถีใด ณ จุดนี้ แอกซอนทุติยภูมิจะออกจากนิวเคลียสที่ไซแนปส์นั้นและเดินทางต่อไปทางด้านหน้าและเข้าสู่แนวกลางของสมอง (anteriorly and medially) กลุ่มของแอกซอนทุติยภูมินี้จะปรากฏในสมองเป็นแนวของเส้นใยประสาท ที่เรียกว่า อินเทอร์นัล อาร์คูเอท ไฟเบอร์ (internal arcuate fibers) เส้นใยเหล่านี้จะไขว้ทแยงกันและเดินทางต่อในมีเดียล เลมนิสคัส (medial lemniscus) ด้านตรงข้าม แอกซอนทุติยภูมิจากมีเดียล เลมนิสคัสจะสิ้นสุดที่ เวนทรัล โพสทีโรแลเทอรัล นิวเคลียส (ventral posterolateral nucleus; VPL) ในสมองส่วนทาลามัสและไซแนปส์กับเซลล์ประสาทตติยภูมิ ซึ่งจะส่งแอกซอนไปทางขาหลัง (posterior limb) ของอินเทอร์นัล แคปซูล (internal capsule) และสิ้นสุดในสมองส่วน ไพรมารี เซนซอรี คอร์เท็กซ์ (primary sensory cortex) ซึ่งอยู่บริเวณซีรีบรัมหลังร่องสมองร่องใหญ่ที่ชื่อ ร่องกลางของโรลันโด (central sulcus of Rolando)
แต่ระบบแอนทีโรแลเทอรัลมีการเดินทางที่ต่างจากลำเส้นใยประสาทดอร์ซัล คอลัมน์-มีเดียล เลมนิสคัส โดยเซลล์ประสาทปฐมภูมิของระบบนี้จะเข้าสู่ไขสันหลังและเดินทางขึ้นไปหนึ่งถึงสองระดับไขสันหลังแล้วค่อยไซแนปส์กับเซลล์ประสาทในไขสันหลังส่วน ซับสแตนเชีย เจลาติโนซา (substantia gelatinosa) ลำเส้นใยประสาทที่เดินทางขึ้นหนึ่งถึงสองระดับแล้วค่อยไซแนปส์นี้ เราเรียกว่า ลำเส้นใยประสาทลิสเซาเออร์ (Lissauer's tract) หลังจากไซแนปส์กับเซลล์ประสาททุติยภูมิแล้ว แอกซอนทุติยภูมิจะไขว้ทแยงและมุ่งขึ้นสู่สมองโดยเดินทางไปตาม ลำเส้นใยประสาทสไปโนทาลามิก (spinothalamic tract) ซึ่งอยู่ส่วนหน้าด้านข้างของไขสันหลัง ลำเส้นใยประสาทสไปโนทาลามิกจะขึ้นไปสู่ VPL และไซแนปส์กับเซลล์ประสาทตติยภูมิและให้ แอกซอนตติยภูมิเดินทางไปสู่ ไพรมารี เซนซอรี คอร์เท็กซ์ผ่านทางขาหลังของอินเทอร์นัล แคปซูล
ควรสังเกตว่า "ใยประสาทรับความเจ็บปวด" ใน ALS ส่วนหนึ่งนั้น จะไม่เดินตามทางปกติไปสู่ VPL แต่จะเดินทางไปสู่ เรติคิวลาร์ ฟอร์เมชัน (reticular formation) ในสมองส่วนกลาง (midbrain) แล้วส่งเส้นใยไปสู่สมองในหลายๆส่วน เช่น ฮิปโปแคมปัส (เพื่อสร้างความทรงจำเกี่ยวกับความรู้สึกเจ็บปวด) หรือไปสู่ เซนโทรมีเดียน นิวเคลียส (centromedian nucleus; เพื่อให้เกิดความรู้สึกเจ็บปวดแบบแผ่ซ่านและรู้สึกเจ็บไม่จำเพาะบริเวณ) แอกซอนของระบบ ALS บางส่วนไปสู่เนื้อสมองส่วนเพอริอควีดักทัล เกรย์ (periaqueductal gray) ในก้านสมองส่วน[[พอนส์และแอกซอนที่เป็นส่วนของเพอริอควีดักทัล เกรย์นั้นจะเดินทางไปสู่ นิวเคลียส ราฟี แมกนัส (nucleus raphe magnus) และเดินทางไปสู่บริเวณที่เป็นต้นตอของความเจ็บปวดเพื่อยับยั้งความรู้สึกเจ็บปวดนั้น ทำให้รู้สึกเจ็บพอเหมาะอย่างที่ควรจะเป็น
โครงสร้างของระบบสั่งการของร่างกาย
คอร์ติโค สไปนัล แทรคท์ (corticospinal tract) เป็นทางเพื่อให้เซลล์ประสาทสั่งการส่วนบน (upper motor neuron) จากสมองส่วนซีรีบรอล คอร์เท็กซ์ (cerebral cortex) และนิวเคลียสในก้านสมอง (primitive brain stem motor nuclei) สามารถเดินทางลงมาได้