cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2015–16 รอบแบ่งกลุ่ม
กลุ่ม B
<div id="แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด พบ ซีเอสเคเอ มอสโก"> <div id="เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน พบ ว็อลฟส์บูร์ก">
<div id="ซีเอสเคเอ มอสโก พบ ว็อลฟส์บูร์ก"> <div id="แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด พบ เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน">
กลุ่ม C
<div id="กาลาตาซาราย พบ อัตเลติโกเดมาดริด"> <div id="ไบฟีกา พบ อัสตานา">
<div id="อัสตานา พบ กาลาตาซาราย"> <div id="อัตเลติโกเดมาดริด พบ ไบฟีกา">
<div id="อัตเลติโกเดมาดริด พบ อัสตานา"> <div id="กาลาตาซาราย พบ ไบฟีกา">
<div id="อัสตานา พบ อัตเลติโกเดมาดริด"> <div id="ไบฟีกา พบ กาลาตาซาราย">
<div id="กาลาตาซาราย พบ อัสตานา"> <div id="ไบฟีกา พบ อัตเลติโกเดมาดริด">
กลุ่ม D
<div id="แมนเชสเตอร์ซิตี พบ ยูเวนตุส"> <div id="เซบิยา พบ โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค">
<div id="โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค พบ แมนเชสเตอร์ซิตี"> <div id="ยูเวนตุส พบ เซบิยา">
<div id="ยูเวนตุส พบ โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค"> <div id="แมนเชสเตอร์ซิตี พบ เซบิยา">
<div id="โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค พบ ยูเวนตุส"> <div id="เซบิยา พบ แมนเชสเตอร์ซิตี">
<div id="ยูเวนตุส พบ แมนเชสเตอร์ซิตี"> <div id="โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค พบ เซบิยา">
<div id="แมนเชสเตอร์ซิตี พบ โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค"> <div id="เซบิยา พบ ยูเวนตุส">
กลุ่ม E
<div id="บาร์เซโลนา พบ ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน"> <div id="บาแตบารือเซา พบ โรมา">
<div id="บาแตบารือเซา พบ บาร์เซโลนา"> <div id="ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน พบ โรมา">
<div id="บาร์เซโลนา พบ บาแตบารือเซา"> <div id="โรมา พบ ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน">
<div id="ไบเออร์ เลเวอร์คูเซิน พบ บาร์เซโลนา"> <div id="โรมา พบ บาแตบารือเซา">
กลุ่ม F
<div id="ดีนาโม ซาเกร็บ พบ อาร์เซนอล"> <div id="โอลิมเปียกอส พบ บาเยิร์นมิวนิก">
<div id="บาเยิร์นมิวนิก พบ อาร์เซนอล"> <div id="โอลิมเปียกอส พบ ดีนาโม ซาเกร็บ">
<div id="อาร์เซนอล พบ ด่นาโม ซาเกร็บ"> <div id="บาเยิร์นมิวนิก พบ โอลิมเปียกอส">
กลุ่ม G
<div id="ดีนาโม เคียฟ พบ โปร์ตู"> <div id="เชลซี พบ มัคคาบี เทล อาวีฟ">
<div id="มัคคาบี เทล อาวีฟ พบ ดีนาโม เคียฟ"> <div id="โปร์ตู พบ เชลซี">
<div id="โปร์ตู พบ มัคคาบี เทล อาวีฟ"> <div id="ดีนาโม เคียฟ พบ เชลซี">
<div id="มัคคาบี เทล อาวีฟ พบ โปร์ตู"> <div id="เชลซี พบ ดีนาโม เคียฟ">
<div id="โปร์ตู พบ ดีนาโม เคียฟ"> <div id="มัคคาบี เทล อาวีฟ พบ เชลซี">
<div id="ดีนาโม เคียฟ พบ มัคคาบี เทล อาวีฟ"> <div id="เชลซี พบ โปร์ตู">
กลุ่ม H
<div id="บาเลนเซีย พบ เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก"> <div id="เกนต์ พบ ลียง">
<div id="เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก พบ ลียง"> <div id="บาเลนเซีย พบ เกนต์">
<div id="ลียง พบ เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก"> <div id="เกนต์ พบ บาเลนเซีย">
<div id="เซนิตเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก พบ บาเลนเซีย"> <div id="ลียง พบ เกนต์">
เซอร์ไวเวอร์ ฟิจิ
เซอร์ไวเวอร์ ฟิจิ (Survivor: Fiji) เป็นฤดูกาลที่ 14 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ และจัดการแข่งขันขึ้นที่สาธารณรัฐหมู่เกาะฟิจิ (Republic of the Fiji Islands) หรือฟิจิ (Fiji) ตั้งอยู่บนหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ออกอากาศทางซีบีเอสในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2550 และออกอากาศในไทยเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2550 ทางทรูวิชั่นส์ สำหรับฤดูกาลนี้เดิมทีมีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 20 คนแต่มีผู้เข้าแข่งขันคนนึงของสละสิทธิ์ทำให้เหลือผู้เข้าแข่งขันคือ 19 คนและถูกแบ่งออกเป็น 10 ต่อ 9 โดยเมื่อมีการเลือกเผ่ากันและคนที่ไม่ได้รับเลือกที่เหลือเศษอีก 1 คนจะถูกส่งไปเกาะอัปยศและจะกลับมาร่วมกับเผ่าที่เสียสมาชิกในการโหวตครั้งแรกออกไปแทน
การออกอากาศตอนแรกสำหรับในประเทศไทยสามารถรับชมได้ทาง True Visions ซึ่งจะฉายหลังจากที่ทางซีบีเอสฉายจบแต่ละตอนไปแล้วเป็นเวลา 7 ชั่วโมงซึ่งตรงกับวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 เวลา 14:00 น. ตามเวลาประเทศไทย
คนนอกรีต ขีดเส้นล่า
คนนอกรีต ขีดเส้นล่า เป็นแฟรนไชส์สื่อผสมญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยคาซูตากะ โคดากะ ประกอบด้วยวิดีโอเกมพัฒนาโดย Too Kyo Games และจัดจำหน่ายโดย Akatsuki กับซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 และยังมีการประกาศทำเป็นเว็บตูน
วัดทุ่งครุ
วัดทุ่งครุ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงทุ่งครุ เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร
วัดทุ่งครุสร้างเมื่อประมาณ ปี พ.ศ. 2451 โดยมีนายผาดและนางละมัย พึ่งสาย เป็นผู้อุทิศที่ดินให้เป็นที่สร้างวัด 12 ไร่ 22 งาน ต่อมานายเปลี่ยนและนางกลีบได้สร้างศาลาการเปรียญและได้สร้างอุโบสถไม้ขึ้น 1 หลัง เสร็จแล้วได้ทำพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อเดือน 5 ปีเถาะ พ.ศ. 2458 ในปี พ.ศ. 2500 นายผล นางบาง บุญสม นายลา และนางละมัยได้ร่วมกันบริจาคที่ดินจำนวน 1 ไร่ เพื่อเป็นที่ก่อสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเก่าซึ่งเป็นไม้และได้ชำรุดทรุดโทรม อุโบสถหลังใหม่ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร ได้ทำพิธีผูกพัทธสีมา (ตัดหวายลูกนิมิต) เมื่อวันที่ 31 กรกฏาคม พ.ศ. 2521 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ทรงเป็นประธานตัดหวายลูกนิมิต
พื้นที่ตั้งวัดอยู่ท่ามกลางชุมชนซอยประชาอุทิศ 84 เป็นที่ราบลุ่ม วัดมักจะถูกน้ำท่วมในฤดูฝน วัดมีกุฏิสงฆ์ 5 หลัง ในอุโบสถมีพระประธาน นามว่า หลวงพ่อไกรสร บริเวณใกล้วัดยังมีตลาดนัด
เครื่องอิสริยาภรณ์เม็กซิโก
เครื่องอิสริยาภรณ์เม็กซิโก โดยรัฐบาลเม็กซิโก เป็นผู้มอบให้กับผู้กระทำคุณความดีให้แก่ประเทศชาติ เนื่องในวันสำคัญของชาติ.
ฟูกูโรอิ
ฟูกูโรอิ (袋井市 (Fukuroi-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของจังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ 108.56 ตารางกิโลเมตร และมีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 87,953 คน
ภูมิศาสตร์
ฟูกูโรอิตั้งอยู่บริเวณที่ราบชายฝั่งทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดชิซูโอกะ ทิศใต้ติดกับมหาสมุทรแปซิฟิก มีภูมิอากาศแบบภาคพื้นสมุทร
ประชากร
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของฟูกูโรอิเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของฟูกูโรอิผสมระหว่างการเกษตรและอุตสาหกรรม โดยพืชที่นิยมปลูกในพื้นที่ ได้แก่ ชาเขียว และเมลอน ส่วนอุตสาหกรรมขนาดเล็ก ได้แก่ การแปรรูปอาหาร เครื่องสำอาง เวชภัณฑ์ ชิ้นส่วนเครื่องใช้ไฟฟ้า และชิ้นส่วนยานยนต์
หนึ่งธิดา โสภณ
หนึ่งธิดา โสภณ (เกิด 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย ที่มีชื่อเสียงจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง กวน มึน โฮ และได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ปี 2553 จากภาพยนตร์ดังกล่าว
ประวัติ
หนึ่งธิดา โสภณเป็นบุตรีของวิเชียร และศศิธร โสภณ มีน้องชายคือเอกบุรุษ โสภณ ชื่อเล่น สุไอซ์ นักร้องสมาชิกวง Mad Monkeys สังกัดบริษัทแกรมมี่ และเคยประกวดในรายการ The Trainer ปั้นฝันสนั่นเวที ปีที่ 1 อีกทั้งหนูนาเป็นหลานของ ธัญญา โสภณ มีศักดิ์เป็นป้า
หนูนานับถือศาสนาอิสลาม มีชื่อเล่นเป็นภาษาอาหรับว่า "โรฮันนา" มีความหมายว่า "ดวงใจฉัน" แต่ด้วยเธอมักเรียกตนเองว่า "หนู" มาตลอด มารดาของเธอจึงเรียกเธอว่า "หนูนา"
หนูนาจบการศึกษาระดับประถมศึกษาจาก โรงเรียนกสิณธรเซนต์ปีเตอร์ ระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนสตรีวิทยา สายศิลป์ภาษา (ภาษาจีน) และจบการศึกษาระดับอุดมศึกษาจาก  คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาการละคร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (รุ่นเดียวกับ อรณิชา กรินชัย, อัญชสา มงคลสมัย) ในปีการศึกษา 2557
วงการบันเทิง
หนูนาเข้าสู่วงการบันเทิงในฐานะดาราเด็ก ผลงานชิ้นแรกของหนูนาคือ เล่นเป็นตัวประกอบในละครเรื่อง ปอบผีฟ้า (ปี พ.ศ. 2540 - วรนุช วงศ์สวรรค์ แสดงนำ) ซึ่งในขณะนั้นมีอายุเพียง 5 ปี โดยออกมาเล่นเพียงฉากเดียวและพูดคำว่า "ลิ้นฟ้า ลิ้นฟ้า มาเล่นกันเถอะ" จากนั้นก็ถูกกินตับตาย ต่อมา หนูนาได้ร่วมแสดงละครในอีกหลายๆเรื่องถัดมา เช่น ดั่งสายน้ำไหล ลูกหลง และมีผลงานที่เป็นรู้จักกันมากขึ้น คือ ละครเรื่องน้องใหม่ ร้ายบริสุทธิ์ ออกอากาศทางช่อง 3 โดยรับบทเป็น "มะยม"
ชิกะ อันไซ
ชิกะ อันไซ (เกิด 22 ธันวาคม ค.ศ. 1990 -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟูกูอิ  อยู่สังกัดอาเว็กซ์พิกเจอร์
จุงยะ เอโนกิซึ่งเป็นนักพากย์เช่นกันนั้นเป็นญาติลูกพี่ลูกน้อง
หนึ่งธิดา โสภณ
วงการบันเทิง
หนูนาแสดงความสามารถทางด้านการร้องเพลง ในปี พ.ศ. 2547 ขณะที่หนูนาอายุ 12 ปี หนูนาได้เข้าร่วมแข่งขันประกวดร้องเพลงในรายการ KPN Junior Award 2004 ได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ 1 ประเภทเพลงไทยสากล รวมถึงเป็นผู้ที่ชนะโหวตและได้รับรางวัลหลักสูตร Voice Training ไปครอง
ในขณะเดียวกันหนูนายังเคยแสดงละครเวทีของค่าย เอ็กแซ็กท์ ถึง 2 เรื่อง ได้แก่ ในปี พ.ศ. 2550 บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล รับบทเป็น "วิรินทร์" แสดงคู่กับ บี้ สุกฤษฎิ์ และในปี พ.ศ. 2553 เนื้อคู่ 11 ฉาก จากวันแรกถึงวันลา รับบทเป็น "ใบเตย" ลูกสาวของ สินจัย เปล่งพานิช
ต่อมาจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของชีวิตหนูนาในวงการบันเทิงคือ ในปี พ.ศ. 2553 หนูนาชนะเลิศการประกวดในโครงการ “ลักส์ปั้นดาว” เพื่อค้นหานางเอกหน้าใหม่ที่จะได้เล่นหนังรัก โรแมนติก คอมเมดี้ ของค่าย จีทีเอช ทำให้หนูนาได้กลายเป็นนางเอกภาพยนตร์อย่างเต็มตัว ในภาพยนตร์เรื่อง กวน มึน โฮ ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2553 กำกับการแสดงโดย บรรจง ปิสัญธนะกูล และแสดงคู่กับ ฉันทวิชช์ ธนะเสวี ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ ถือว่าเป็นการแจ้งเกิดหนูนาให้เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางมากขึ้น ในฐานะ "นางเอกร้อยล้าน" รวมทั้งยังได้รับรางวัลสุพรรณหงส์ สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยมจากภาพยนตร์เรื่องนี้อีกด้วย
หนูนาไม่เพียงแต่เป็นที่รู้จักในฐานะนางเอกภาพยนตร์ ในขณะเดียวกันหนูนายังได้แสดงความสามารถด้านการร้องเพลง ด้วยการร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ กวน มึน โฮ คือ เพลงรักไม่ต้องการเวลา ซึ่งเป็นการนำเพลงของวงเคลียร์มาร้องใหม่
ความโด่งดังของหนูนาในเวลานั้น ทั้งในฐานะนางเอกภาพยนตร์และนักร้อง ส่งผลให้ในปี พ.ศ. 2554 หนูนาได้เป็นแขกรับเชิญของ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ บนเวทีคอนเสิร์ตเบิร์ดอาสาสนุกโดยร้องเพลงคู่ "วนาสวาท" ซึ่งเป็นเพลงประกอบละครเรื่อง วนาลี ออกอากาศทางช่อง 3
การ์ตูน
• เพลง My Friend Tigger And Pooh Threme • เพลง หาใจจนเจอ (tinkerbell 1) • เพลง นางฟ้าเริงร่าทั่วกัน (ร้องประสานเสียง) (tinkerbell 1) • เพลง หน้าร้อนได้มาเยือน (tinkerbell 3) • เพลง เราเฝ้ารอคอย (tinkerbell 4)
รางวัล
รางวัลพิฆเนศวร ครั้งที่ 1 ประจำปี 2555
เทศมณฑลเอฆลีด
เอฆลีด เป็นเทศมณฑลในจังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน มีเอฆลีดเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2554 เทศมณฑลนี้มีประชากร 93,975 คนใน 25,077 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้แบ่งออกเป็น 3 อำเภอ ได้แก่ อำเภอกลาง, อำเภอเซเด และอำเภอแฮแซนอบอด และอีก 4 เมือง ได้แก่ เอฆลีด, เซเด, เดฌโคร์ด และแฮแซนอบอด
ชาใบหม่อน
ชาใบหม่อน เป็นชาที่กำลังได้รับความนิยม ไม่แพ้ชาชนิดอื่น โดยสรรพคุณของใบหม่อนจะช่วยป้องกันรักษา โรคเบาหวาน ลดระดับน้ำตาลในเส้นเลือด และช่วยขจัดไขมันส่วนเกินในร่างกายได้ดี อีกทั้งยังมีราคาค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับชาชนิดอื่นๆ
หม่อน (Morus spp.) สมุนไพรพื้นบ้าน อาหารของหนอนไหม กลายมาเป็นเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพชั้นเยี่ยมของมนุษย์ สถาบันหม่อนไหมแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (สมมช.) ได้บุกเบิกการค้นคว้าวิจัยการผลิตชาใบหม่อนและสรรพคุณของพืชชนิดนี้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 ร่วมกับสถาบันอาหาร มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยขอนแก่น มหาวิทยาลัยรังสิต มหาวิทยาลัยนเรศวร และกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ พบใบหม่อนมีกรดอะมิโนที่จำเป็นต่อร่างกายครบทุกชนิด มีแคลเซียมสูง มีสารต้านอนุมูลอิสระที่สำคัญหลายชนิด เช่น เควอซิติน (quercetin) แคมเฟอรอล (kaempferol) และ รูติน(rutin) นอกจากนั้นยังพบชาใบหม่อนมีสารดีเอ็นเจ (1-deoxynojirimycin) มีสรรพคุณลดระดับน้ำตาลในเลือด มีสารกาบา (gamma amino-butyric acid) ลดความดันโลหิต มีสารกลุ่มฟายโตสเตอโรล (Phytosterol) ลดไขมันในเลือด อีกทั้งไม่พบผลข้างเคียง จึงปลอดภัยต่อผู้บริโภค
วิธีการเก็บเกี่ยว
วิธีการเก็บยอดใบหม่อนเพื่อที่จะนำมาสกัดเป็นชา จะใช้เพียง 3 ยอดบนสุดเท่านั้น และจะเก็บในช่วงเช้า ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น (วิธีการเก็บจะเหมือนกับการเก็บยอดชาทั่วไป) หลังจากนั้นนำมาตากแดดให้แห้ง หรือผ่านกระบวนการอบฆ่าเชื้อ
วิธีการชง
การชงชาใบหม่อนเพื่อให้คุณประโยชน์ที่ดีนั้น ควรที่จะนำใบแห้งมาบดให้ละเอียด ใส่ในซองเยื่อกระดาษสำหรับชงชา สำหรับชาใบหม่อนจำนวน 2 กรัม ควรใช้กับน้ำปริมาณ 3 แก้ว แล้วควรทานให้หมดภายในวันเดียว
อ้างอิง
2.http://cha-thai.blogspot.com/search/label/%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B9%83%E0%B8%9A%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%AD%E0%B8%99
พระราชวังอ็องบวซ
พระราชวังอ็องบวซ (Château d'Amboise) เป็นวังที่ตั้งอยู่ที่บนฝั่งแม่น้ำลัวร์ ในอ็องบวซในจังหวัดลัวเรแชร์ ประเทศฝรั่งเศส
ที่มาและการใช้เป็นที่ประทับ
พระราชวังอ็องบวซสร้างบนเนินสูงที่มองลงมายังแม่น้ำลัวร์เพื่อใช้ในการควบคุมทางยุทธศาสตร์ ที่มาแทนที่ในยุคกลางด้วยสะพาน พระราชวังเริ่มสร้างเป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่สิบเอ็ด เมื่อ Fulk Nerra เคานต์แห่งอ็องฌูสร้างที่มั่นขึ้นด้วยหิน
ต่อมาพระราชวังอ็องบวซก็ได้รับการขยายต่อเติมเรื่อยมา จนเมื่อมาถึงวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 1434 ก็ถูกยึดโดยพระเจ้าชาร์ลที่ 7 แห่งฝรั่งเศส เมื่อหลุยส์แห่งอ็องบวซผู้เป็นเจ้าของถูกตัดสินว่ามีความผิดในการวางแผนเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 และถูกตัดสินลงโทษถึงประหารชีวิตในปี ค.ศ. 1431 แต่ได้รับการอภัยโทษแต่ถูกยึดอสังหาริมทรัพย์ เมื่อตกมาเป็นของหลวงแล้วอ็องบวซก็กลายเป็นพระราชวังที่เป็นที่โปรดปรานของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสที่รวมทั้งพระเจ้าชาร์ลที่ 8 ผู้ทรงตัดสินพระทัยดำเนินการสร้างเสริมใหม่อย่างเต็มที่ที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1492 เริ่มต้นในแบบปลายสมัยสถาปัตยกรรมกอธิควิจิตรแบบฝรั่งเศส และหลังจากปี ค.ศ. 1495 พระองค์ก็ทรงจ้างช่างหินชาวอิตาลีมาสองคน คือ โดเมนีโก ดา กอร์โตนา และฟรา โจกอนโดที่ทำให้สถาปัตยกรรมของพระราชวังอ็องบวซเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นแรกๆ ของฝรั่งเศสที่ตกแต่งลวดลายแบบยุคเรอเนซองซ์ ส่วนช่างก่อสร้างชาวฝรั่งเศสที่ได้รับการบันทึกไว้ในเอกสารก็ได้แก่ กอแล็ง บียาร์, กีโยม เซอโน และหลุยส์ อาร์ม็องฌาร์
ชัมมูและกัศมีร์ (ดินแดนสหภาพ)
ชัมมูและกัศมีร์ หรือ จัมมูและแคชเมียร์ เป็นเขตการปกครองที่ปกครองโดยอินเดียในฐานะดินแดนสหภาพ (union territory) กินพื้นที่ทางใต้ของบริเวณกัศมีร์ ซึ่งเป็นพื้นที่โต้เถียงระหว่างอินเดียและปากีสถานมาตั้งแต่ปี 1947 รวมถึงระหว่างอินเดียและจีนตั้งแต่ปี 1962 เขตการปกครองนี้แยกออกจากกัศมีร์ภายใต้ปกครองของปากีสถานโดยใช้เส้นควบคุมแบ่งออกจากอาซาดแคชเมียร์ และกิลกิต-บัลติสถานของปากีสถาน ในทางทิศเหนือและตะวันตกตามลำดับ เขตปกครองนี้ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของรัฐหิมาจัลประเทศ และรัฐปัญจาบ ทางทิศตะวันตกของลาดัก
การจัดตั้งดินแดนสหภาพชัมมูและกัศมีร์นั้นเกิดขึ้นจาก Jammu and Kashmir Reorganisation Act, 2019 ซึ่งผ่านร่างจากทั้งสองสภาของรัฐสภาอินเดีย เมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 โดยมีผลให้รัฐชัมมูและกัศมีร์ จัดตั้งเป็นสองดินแดนสหภาพ คือ ชัมมูและกัศมีร์และลาดัก ตั้งแต่วันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2562 เป็นต้นไป
ชัมมูและกัศมีร์เป็นดินแดนสหภาพที่ใหญ่เป็นอันดับสอง (รองจากลาดัก) และเป็นมีประชากรมากเป็นอันดับสอง (รองจากดินแดนนครหลวงแห่งชาติเดลี)
ศัพท์บัญญัติ
ชัมมูและกัศมีร์นั้น ได้รับการตั้งชื่อตามภูมิภาคสองแห่งที่ครอบคลุมอยู่ นั่นคือภูมิภาคชัมมูและหุบเขากัศมีร์
รัฐบาลปากีสถานและชาวปากีสถานอ้างถึงดินแดนชัมมูและกัศมีร์ ว่าเป็นส่วนหนึ่งของ "กัศมีร์ที่อินเดียยึดครอง" ("IOK" หรือ "IHK")  ในทางกลับกันรัฐบาลอินเดียและชาวอินเดีย เรียกดินแดนในส่วนภายใต้การควบคุมของปากีสถานว่า "กัศมีร์ที่ปากีสถานยึดครอง" ("POK" หรือ "PHK") โดยแหล่งที่เป็นกลางมักจะใช้คำว่า "กัศมีร์ที่บริหารโดยอินเดีย" และ "กัศมีร์ที่ควบคุมโดยอินเดีย"
มากิโนะ นาริซาดะ
มากิโนะ นาริซาดะ (牧野成貞; ค.ศ. 1634 - 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1712) เป็นไดเมียวและพ่อตาของโทกูงาวะ สึนาโยชิ โชกุนคนที่ 5 ของตระกูลโทกูงาวะ
ประวัติ
นาริซาดะเกิดที่เอโดะ ต่อมาได้ไปรับใช้สึนาโยชิที่แคว้นทาเตบายาชิ โดยเป็นขุนนางที่ปรึกษาคู่กับยานางิซาวะ โยชิยัตสึ เมื่อโชกุนคนที่ 4 โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ พี่ชายต่างมารดาของสึนาโยาชิถึงแก่อสัญกรรมลง สึนาโยชิจึงได้รับเลือกเป็นโชกุนคนที่ 5 นาริซาดะจึงได้เข้ารับใช้ที่ปราสาทเอโดะและได้ยกบุตรสาวคือมะกิโนะ ยะสึโกะ เข้าไปเป็นบ้านเล็กของโชกุนสึนะโยะชิ
ต่อมาใน ค.ศ. 1683 โชกุนสึนาโยชิได้มอบแคว้นเซกิยาโดะหรือจังหวัดชิบะในปัจจุบันให้นาริซาดะไปปกครองซึ่งเขาก็ปกครองอย่างดีจนถึง ค.ศ. 1695 เขาจึงสละตำแหน่งให้มากิโนะ นาริฮารุ ลูกบุญธรรมปกครองสืบต่อ
นาริซาดะถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1712
สโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี
สโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี (Società Sportiva Calcio Napoli; โซชีเอตาสปอร์ตีวากัลโชนาโปลี) เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศอิตาลี จากเมืองเนเปิลส์ แคว้นคัมปาเนีย ปัจจุบันเล่นอยู่ในเซเรียอา ลีกสูงสุดของฟุตบอลอิตาลี สโมสรมีเกียรติประวัติคือ ชนะเลิศลีกสูงสุด 3 สมัย, โกปปาอีตาเลีย 6 สมัย, ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2 สมัย และ ยูฟ่าคัพ 1 สมัย
ก่อตั้งใน ค.ศ. 1926 ในชื่อ อัสโซเซียซิโอเน กัลโช นาโปลี จากการควบรวมของสองสโมสร ได้แก่ ยูเอส อินแตร์นาซีโอนาเล นาโปลี และ เนเปิลส์ ฟุตบอล คลับ สโมสรยังไม่สามารถทำผลงานโดดเด่นได้ในยุคแรก โดยต้องรอถึง ค.ศ. 1962 เพื่อชนะถ้วยรางวัลแรกคือโกปปาอิตาเลีย และเริ่มประสบความสำเร็จในทศวรรษ 1970–80 ด้วยการมาถึงของ ดิเอโก มาราโดนา ใน ค.ศ. 1984 ในช่วงเวลานี้ถือเป็นยุคที่สโมสรประสบความสำเร็จมากที่สุด มาราโดนานำทีมชนะการแข่งขันหลายรายการ จนกลายเป็นตำนานซึ่งได้รับการรีไทร์เสื้อหมายเลข 10 นาโปลีชนะเลิศเซเรียอาใน ค.ศ. 1987 และ 1990 รวมถึงโกปปาอิตาเลีย ค.ศ. 1987 และ ยูฟ่าคัพ ค.ศ. 1989 ซึ่งเป็นความสำเร็จในรายการยุโรปเพียงครั้งเดียวของสโมสร หลังจากมาราโดนาอำลาทีม สโมสรต้องประสบปัญหาทางการเงิน นำไปสู่การตกชั้น และย่ำแย่ถึงขั้นล้มละลาย ก่อนที่สถานการณ์จะเริ่มคลี่คลายลงด้วยการมาถึงของประธานคนใหม่อย่าง อูเรริโอ ดิ ลูเรนทิอัส สโมสรชนะเลิศเลกาโปรปรีมาดีวีซีโอเน ค.ศ. 2006 ก่อนจะกลับมาเป็นสโมสรชั้นนำของอิตาลีและลงเล่นในลีกสูงสุดอย่างต่อเนื่อง นับตั้งแต่ทศวรรษ 2010 นาโปลีชนะเลิศโกปปาอิตาเลียเพิ่มสามสมัยใน ค.ศ. 2012, 2014 และ 2020 รวมทั้งซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2014 และคว้าแชมป์เซเรียอาสมัยที่สามใน ค.ศ. 2023
นาโปลีเป็นสโมสรที่มีผู้เข้าชมในสนามมากเป็นอันดับ 4 ในอิตาลี และมีรายรับมากเป็นอันดับ 5 ในเซเรียอา ด้วยจำนวนเงิน 182 ล้านดอลลาร์ในฤดูกาล 2017–18 และถือเป็นสโมสรอิตาลีที่มีมูลค่าทีมมากที่สุดเป็นอันดับ 5 ในฤดูกาล 2018 ด้วยมูลค่า 379 ล้านดอลลาร์ นาโปลียังเป็นสมาชิกของสมาคมสโมสรยุโรป สโมสรใช้สนามสตาดีโอซันปาโอโลเป็นสนามเหย้ามาตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ซึ่งได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา ใน ค.ศ. 2020 เพื่อเป็นเกียรติแก่ตำนานผู้ล่วงลับ นาโปลีมักสวมชุดแข่งขันทีมเหย้าด้วยเสื้อสีฟ้า และกางเกงสีขาว และใช้เสื้อสีขาว พร้อมกางเกงสีขาวหรือสีฟ้าในชุดทีมเยือน สโมสรเป็นคู่อริกับโรมา, ยูเวนตุส และ ปาแลร์โม เพลงประจำสโมสรคือ โอซูร์ดาโตนัมมูราโต ซึ่งเป็นหนึ่งในเพลงที่มีชื่อเสียงที่สุดในกลุ่มผู้ใช้ภาษาเนเปิลส์
ยุคแรก และความไม่แน่นอน
สโมสรฟุตบอลแห่งแรกที่เป็นตัวแทนของชาวเนเปิลส์นั้นมีประวัติสืบไปถึง ค.ศ. 1905 โดยก่อตั้งในชื่อ "สโมสรฟุตบอลและคริกเกตเนเปิลส์ (Naples Foot-Ball & Cricket Club)" โดยกะลาสีชาวอังกฤษนามว่า วิลเลียม พ็อตส์ และชาวเมืองเนเปิลส์หลายรายยังมีบทบาทสำคัญในการร่วมก่อตั้งสโมสร รวมถึง อาร์เมดีโอ ซาลซี ซึ่งกลายเป็นประธานสโมสรคนแรก สโมสรใช้เสื้อสีฟ้า และ กางเกงสีดำเป็นสีหลักของชุดแข่ง การแข่งขันนัดแรกของสโมสรคือการเอาชนะทีมกะลาสีชาวอังกฤษด้วยผลประตู 3–2
ในยุคแรกมีกฏระเบียบว่า สโมสรทางตอนเหนือของอิตาลีเท่านั้นที่จะมีสิทธิร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกสูงสุด เป็นผลให้สโมสรทางใต้ทำได้เพียงลงแข่งกันกับทีมกะลาสีเท่านั้น รวมถึงลงแข่งขันในรายการการกุศลอย่าง ลิปตัน ชาร์เลนจ์ คัพ ซึ่งสโมสรเนเปิลส์สามารถเอาชนะปาแลร์โมในรอบชิงชนะเลิศได้ 3 ครั้ง ในเวลาต่อมา ผู้เล่นต่างชาติจำนวนหนึ่งได้ออกจากสโมสรเพื่อไปก่อตั้งสโมสรฟุตบอลแห่งใหม่ในชื่อ อินแตร์นาซีโอนาเล นาโปลี  และทั้งสองสโมสรได้ร่วมแข่งขันฟุตบอลลีกครั้งแรกในฤดูกาล 1912–13 ซึ่งเป็นปีแรกที่สมาคมเปิดโอกาสให้สโมสรจากทางใต้ร่วมแข่งขัน และแม้สองสโมสรจะมีความเป็นอริต่อกัน ทว่าจากการประสบปัญหาการเงินในต้นทศวรรษ 1920 นำไปสู่การควบรวมกิจการของสองสโมสรและได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "สโมสรฟุตบอลอินแตร์นาซีโอนาเล –เนเปิลส์ (Foot-Ball Club Internazionale-Naples)"  ตัวย่อคือ FBC Internaples
ภายใต้การบริหารทีมของประธานสโมสรอย่าง จอร์โจ อัสกาเรลลี สโมสรทำการเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น อัสโซเซียซิโอเน กัลโช นาโปลี ในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1926 ซึ่งได้รับการรับรองโดยสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลี ตามด้วยการมาถึงของผู้เล่นตัวหลักอย่าง แอตทิลา ซัลลุสโตร กองหน้าชาวอิตาลี–ปารากวัย ซึ่งกลายเป็นขวัญใจแฟนฟุตบอล ซัลลุสโตรถือครองสถิติเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรมาอีกยาวนานหลายทศวรรษ ก่อนที่สถิติจะถูกทำลายโดย ดิเอโก มาราโดนา และ มาเร็ก ฮัมชีก ตามลำดับ สโมสรเริ่มเข้าสู่ยุคเซเรียอาภายใต้การคุมทีมของ วิลเลียม การ์บัตต์ อดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ซึ่งพาทีมพัฒนาผลงานอย่างต่อเนื่องจนสามารถก้าวขึ้นไปจบอันดับครึ่งบนของตารางในระยะเวลาไม่กี่ปี และยังทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่องด้วยการจบอันดับสามอีกสองครั้งใน ค.ศ. 1933 และ 1934 ด้วยผู้เล่นแกนหลักอย่าง อันโตนีโอ โวจัก, อาร์นัลโด เซนตีเมนตี และ การ์โล บุสกาลยา ก่อนที่สโมสรจะตกต่ำลงในช่วงก่อนเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สอง โดยรอดพ้นการตกชั้นในฤดูกาล 1939–40 ด้วยจำนวนผลต่างประตูได้เสีย อย่างไรก็ตาม นาโปลีได้รับผลกระทบจากสงครามเช่นเดียวกับหลายสโมสรในอิตาลี นำไปสู่การตกชั้นสู่เซเรียบีเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1942 และย้ายไปเล่นที่สตาดีโอ อาร์ตูโร โคลานา และเล่นในเซเรียบีจนกระทั่งสิ้นสุดสงคราม
ยุคหลังสงคราม และถ้วยรางวัลใบแรก
ระบบลีกของฟุตบอลอิตาลีได้รับการจัดระเบียบใหม่หลังสิ้นสุดสงคราม โดยแบ่งการแข่งขันเป็นสองดิวิชัน ดิวิชันแรกประกอบไปด้วยทีมจากเซเรียอา (ลีกสูงสุด) ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนเหนือเท่านั้น ในส่วนของอีกดิวิชันนั้น ประกอบด้วยสโมสรจากเซเรียอาและเซเรียบีซึ่งตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของประเทศ โดยมีข้อกำหนดว่าสโมสรที่จบใน 4 อันดับแรกของแต่ละดิวิชันจะได้สิทธิแข่งขันในรอบเพลย์ออฟระดับชาติต่อไป นาโปลีได้สิทธิกลับสู่ลีกสูงสุดอย่างเซเรียอาอีกครั้งใน ค.ศ. 1946 แต่ก็ถูกลงโทษลดชั้นลงไปเล่นในเซเรียบีในอีกสองฤดูกาลถัดมาจากกรณีอื้อฉาวในการติดสินบนผู้ตัดสิน แต่ก็เลื่อนชั้นกลับมาอีกครั้งในฐานะผู้ชนะเซเรียบีในต้นทศวรรษ 1950 และย้ายสู่สนามแห่งใหม่อย่าง สตาดีโอซันปาโอโล ใน ค.ศ. 1959 สโมสรไม่ประสบควาสำเร็จใด ๆ ในช่วงเวลานี้และยังทำผลงานไม่แน่นอน โดยสลับระหว่างการเลื่อนชั้นและตกชั้นจากลีกสูงสุดบ่อยครั้ง และต้องรอถึง ค.ศ. 1962 ในการชนะเลิศถ้วยรางวัลแรกด้วยการเอาชนะ เอส.พี.เอ.แอล. 2013 ในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียจากประตูของ จานนี โกเรลลี และ ปีแอร์ลุยจี รอนซอน ส่งผลให้นาโปลีเป็นสโมสรแรกที่ชนะเลิศโกปปาอิตาเลียในขณะเล่นอยู่ในเซเรียบี และพวกเขาเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาได้ในฤดูกาลนั้น แต่ก็ลงเล่นได้เพียงฤดูกาลเดียวและตกชั้นเป็นครั้งที่สี่
สโมสรเปลี่ยนชื่ออีกครั้งในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1964 เป็น โซเซียตา สปอร์ติวา กัลโช นาโปลี และกลับมาทำผลงานโดดเด่นอีกครั้ง เริ่มจากการเลื่อนชั้นกลับสู่เซเรียอาในฤดูกาล 1964–65 ภายใต้การคุมทีมของ บรูโน เปซาโอลา อดีตผู้เล่นของสโมสร รวมถึงชนะการแข่งขันฟุตบอลถ้วยการกุศลอย่าง Coppa delle Alpi และยังทำอันดับติด 1 ใน 5 ในเซเรียอา และใกล้เคียงกับการคว้าแชมป์ลีกสูงสุดมากที่สุดในฤดูกาล 1967–68 เป็นรองเพียงทีมแชมป์อย่าง เอซี มิลาน ทีมชุดนั้นประกอบไปด้วยผู้เล่นชื่อดังอย่าง ดีโน ซอฟฟ์, โจเซ่ อัลตาฟินี่, โอมาร์ ซิโบริ และ อันโทนิโอ จูเลียโน ซึ่งในเวลาต่อมาได้เป็นเจ้าของสถิติ ลงสนามมากที่สุดของสโมสรซึ่งยังคงเป็นสถิติมาถึงปัจจุบัน สโมสรยังทำผลงานได้ดีต่อเนื่องถึงทศวรรษ 1970 ด้วยการจบอันดับสามอีกสองครั้งใน ค.ศ. 1971 และ 1974 ภายใต้ผู้ฝึกสอนอย่าง ลุยส์ วินิซิโอ และได้ร่วมแข่งขันในรายการยุโรปอย่างยูฟ่าคัพเป็นครั้งแรกในฤดูกาล 1974–75 และผ่านเข้ารอบที่สามก่อนจะแพ้บานิค ออสตราวา จากเช็กเกีย ด้วยผลประตูรวมสองนัด 1–3 นาโปลียังคว้ารองแชมป์เซเรียอาได้อีกครั้งในฤดูกาลนั้น เป็นรองทีมแชมป์อย่างยูเวนตุสเพียงสองคะแนน ด้วยผู้เล่นอย่าง จูเซปเป บรุสโกลอตลอที, ซัลวาโตเร เอสโปซิโต และ จูเซปเป ซาวอลดิ และสามารถชนะเลิศโกปปาอิตาเลียสมัยที่สองใน ค.ศ. 1976 โดยเอาชนะเอซี มิลาน และ ฟีออเรนตินา มาได้ ก่อนจะเอาชนะ เฮลแลสเวโรนา ด้วยผลประตู 4–0 ในรอบชิงชนะเลิศ ในปีนั้นนาโปลียังเอาชนะเซาแทมป์ตันจากอังกฤษด้วยผลประตูรวมสองนัด 4–1 ในการแข่งขัน แองโกล - อิตาเลียนลีกคัพ ตามด้วยการแข่งขันยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพในฤดูกาล 1976–77 แต่ไปแพ้ราชสโมสรกีฬาอันเดอร์เลคต์ ในรอบรองชนะเลิศด้วยผลประตู 1–2 นาโปลียังจบใน 6 อันดับแรกเป็นส่วนมากในทศวรรษนี้ และจบอันดับสามอีกครั้งในต้นทศวรรษ 1980 แต่ก็กลับไปหนีตกชั้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1983
สร้างประวัติศาสตร์: เทพนิยายของมาราโดนา
การมาถึงของผู้เล่นชื่อดังอย่าง ดิเอโก มาราโดนา เปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์ของนาโปลีไปตลอดกาล เขาย้ายมาจากบาร์เซโลนาด้วยค่าตัว 12 ล้านยูโรซึ่งเป็นสถิติโลกในขณะนั้น ทีมมีการเปลี่ยนแปลงผู้เล่นอีกหลายราย ด้วยการมาถึงของ ซิโร เฟอร์รารา, ซัลวาโตเร บัญนี รวมถึง เฟร์นันโด เด นาโปลี นาโปลีจบอันดับสามอีกครั้งในฤดูกาล 1985 ก่อนจะสร้างประวัติศาสตร์ในฤดูกาล 1986–87 ด้วยการคว้าแชมป์สองถ้วยรางวัลทั้งในเซเรียอา และ โกปปาอิตาเลีย โดยเอาชนะอตาลันตาในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียด้วยผลประตู 4–0 มาราโดนาได้รับการยกย่องให้เป็นตำนานในระยะเวลาอันรวดเร็ว อันเนื่องมาจากไม่เคยมีสโมสรในภูมิภาคทางใต้ชนะเลิศการแข่งขันลีกสูงสุดมาก่อน ความสำเร็จครั้งนี้จึงเป็นที่ภาคภูมิใจของชาวเนเปิลส์และแฟนฟุตบอลที่อยู่ทางใต้เป็นจำนวนมาก มาราโดนาถูกยกให้เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของชาวเมืองเนเปิลส์ อย่างไรก็ตาม สโมสรไม่สามารถป้องกันแชมป์ได้ในปีต่อมา ทำได้เพียงรองชนะเลิศ และไม่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันยูโรเปียนคัพ แต่ยังได้สิทธิ์แข่งขันยูฟ่าคัพในฤดูกาล 1988–89 และคว้าแชมป์ได้ ซึ่งถือเป็นแชมป์รายการยุโรปรายการเดียวของพวกเขาถึงปัจจุบัน ในเส้นทางแต่ละรอบนั้น พวกเขาเอาชนะทีมใหญ่อย่างยูเวนตุส และ ไบเอิร์นมิวนิก รวมถึง สโมสรปาโอกจากกรีซ ก่อนจะเอาชนะสโมสรเยอรมนีอย่าง เฟาเอ็ฟเบ ชตุทการ์ท ด้วยผลประตู 5–4 นาโปลีคว้าแชมป์เซเรียอาสมัยที่สองในฤดูกาล 1989–90 ด้วยการมีคะแนนเหนือ เอซี มิลาน สองคะแนน ในปีนั้น มาราโดนายังได้รับเสียงวิจารณ์จากการออกมาเรียกร้องให้แฟนฟุตบอลเมืองเนเปิลส์ รวมถึงเมืองอื่น ๆ ทางตอนใต้สนับสนุนทีมชาติอาร์เจนตินา ในนัดที่พบกับทีมชาติอิตาลีในฟุตบอลโลก 1990 จากความเหลื่อมล้ำทางสังคมที่ชาวอิตาลีและผู้พลัดถิ่นทางตอนใต้ได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมาหลายศตวรรษ เหตุการณ์ดังกล่าวมีประวัติศาสตร์ยาวนานซึ่งสามารถสืบไปถึงช่วงการรวมชาติอิตาลี ผมไม่เห็นด้วยกับการที่ทุกคนออกมาเรียกร้องให้ชาวเนเปิลส์สนับสนุนทีมชาติอิตาลี ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เมืองเนเปิลส์ถูกกีดกันจากภูมิภาคอื่น ๆ ของประเทศ และเป็นเมืองที่ประชากรถูกเหยียดเชื้อชาติอย่างไม่เป็นธรรมมากที่สุด
สนามกีฬาซันปาโอโล เป็นเพียงสนามเดียวที่ทีมชาติอาร์เจนตินาไม่ได้รับเสียงโห่ มาราโดนาโค้งคำนับเพื่อให้เกียรติชาวเมืองเนเปิลส์เมื่อจบการแข่งขัน และอาร์เจนตินาเอาชนะอิตาลีผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศได้ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจบการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศซึ่งอาร์เจนตินาแพ้เยอรมนีตะวันตก สหพันธ์ฟุตบอลอิตาลีร้องขอให้มาราโดนาเข้ารับการตรวจสารกระตุ้น ซึ่งเขาถูกตรวจพบว่ามีการใช้โคเคน ทั้งตัวมาราโดนาและทีมงานของนาโปลีเชื่อว่า เป็นแผนการเพื่อแก้แค้นมาราโดนาจากเหตุการณ์ในฟุตบอลโลก มาราโดนาถูกตัดสินว่ามีความผิด และได้รับโทษแบนจำนวน 15 เดือน และไม่ได้ลงเล่นในสีเสื้อของนาโปลีอีกเลย แต่สโมสรยังชนะเลิศโกปปาอิตาเลียในปีนั้น ด้วยการเอาชนะคู่อริอย่างยูเวนตุสขาดลอยด้วยผลประตู 5–1 แต่นั่นก็เป็นถ้วยรางวัลสุดท้ายในทศวรรษนั้น และพวกเขาต้องรออีก 22 ปีในการกลับมาชนะถ้วยรางวัล และสโมสรยังตกรอบที่สองในยูโรเปียนคัพปีนั้น
ตกต่ำอีกครั้ง และการมาถึงของประธานคนใหม่
นาโปลีคว้าอันดับ 4 ในเซเรียอาฤดูกาล 1991–92 และเริ่มมีผลงานตกต่ำหลังจากนั้น ประสบปัญหาทั้งภายในและนอกสนาม จากการมีปัญหาโครงสร้างการเงิน ผู้เล่นอย่าง จันฟรังโก โซลา, แดเนียล ฟอนเซสกา และ ซิโร เฟอร์รารา ต่างก็อำลาทีมเพื่อช่วยพยุงฐานะการเงินของสโมสร นาโปลียังได้ลงแข่งขันยูฟ่าคัพฤดูกาล 1994–95 และเข้าถึงรอบสาม และเข้าชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลียอีกครั้งในฤดูกาล 1996–97 แต่แพ้วิเซนซาด้วยผลประตู 1–3 แต่ผลงานในลีกตกต่ำต่อเนื่อง นำไปสู่การตกชั้นเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 1997–98 โดยชนะได้เพียงสองนัดตลอดทั้งฤดูกาล
นาโปลีเลื่อนชั้นกลับสู่เซเรียอาใน ค.ศ. 1999 แต่ก็ตกชั้นกลับไปอีกครั้งในเวลาหนึ่งฤดูกาล ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2004 สโมสรประกาศภาวะล้มละลาย เป็นเหตุพิจารณาให้ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์อย่าง อูเรริโอ ดิ ลูเรนทิอัส เข้าควบคุมกิจการสโมสร และนาโปลีถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเพือให้สามารถกลับมาดำเนินธุรกิจได้ ดิ ลูเรนทิอัส จึงพิจารณาเปลี่ยนชื่อทีมอีกครั้งกลายเป็น Napoli Soccer และจากการล้มละลายดังกล่าว ส่งผลให้นาโปลีต้องถูกลดชั้นไปเล่นในลีกระดับสามอย่างเซเรียซี และเกือบจะเลื่อนชั้นสู่เซเรียบีได้ทันที ทว่าพวกเขาแพ้ต่อ อเวลลิโน 1992 ในรอบเพลย์ออฟด้วยผลประตู 1–2 ในรอบเพลย์ออฟฤดูกาล 2004–05 และแม้จะตกอับอยู่ในลีกระดับล่าง แต่นาโปลียังมีสถิติในการมีผู้ชมในสนามมากว่าสโมสรอื่นในลีกสูงสุด และทำลายสถิติผู้ชมในเซเรียซีด้วยจำนวนเฉลี่ย 51,000 รายต่อนัด ในฤดูกาลต่อมา นาโปลีสามารถเลื่อนชั้นสู่เซเรียบีได้ และ ลูเรนทิอัส ทำการเปลี่ยนชื่อสโมสรอีกครั้งว่า โซชีเอตาสปอร์ตีวากัลโชนาโปลี (Società Sportiva Calcio Napoli) ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 และเป็นชื่อที่ใช้มาถึงปัจจุบัน ลงเล่นในเซเรียบีได้เพียงฤดูกาลเดียว พวกเขาก็เลื่อนชั้นกลับสู่ลีกสูงสุดได้อีกครั้ง พร้อมกับสโมสรใหญ่ที่เปรียบเสมือน "ยักษ์หลับ" ในทศวรรษนั้นอย่าง สโมสรเจนัว ใน ค.ศ. 2010 นาโปลีจบอันดับหก ภายใต้ผู้จัดการทีม วอลเตอร์ มาซซาร์รี ได้ร่วมแข่งขันยูโรปาลีก ตามด้วยการจบในอันดับสามในฤดูกาลต่อมา ได้ลงแข่งขัน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2011–12 ในรอบแบ่งกลุ่ม
นาโปลีจบอันดับห้าในฤดูกาล 2011–12 แต่เอาชนะยูเวนตุส ณ สนามสตาดีโอโอลิมปีโก ในรอบชิงชนะเลิศโกปปาอิตาเลีย คว้าแชมป์สมัยที่สี่ และเป็นแชมป์แรกในรอบ 25 ปี และยังคว้าอันดับสองในรอบแบ่งกลุ่มยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ก่อนจะตกรอบโดยแพ้เชลซีทีมเป็นแชมป์ในปีนั้น ต่อมา ในฤดูกาล 2012–13 นาโปลีคว้ารองแชมป์เซเรียอา ถือเป็นอันดับที่ดีที่สุดนับตั้งแต่คว้าแชมป์ได้ใน ค.ศ. 1990 เอดินซอน กาบานิ เป็นผู้ทำประตูสูงสุดของเซเรียอาในปีนั้น จำนวน 29 ประตู ก่อนจะย้ายร่วมทีม ปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง ด้วยค่าตัวสถิติสโมสร 64 ล้านยูโร มาซซาร์รีอำลาทีมเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล 2013 และผู้ที่มาแทนคือ ราฟาเอล เบนิเตซ ซึ่งพาทีมชนะการแข่งขันสองถ้วยรางวัล เริ่มจากการเอาชนะจุดโทษยูเวนตุสในรายการ ซูแปร์โกปปาอีตาเลียนา 2014 ตามด้วยแชมป์โกปปาอิตาเลีย เอาชนะฟีออเรนตินาในรอบชิงชนะเลิศด้วยผลประตู 3–1 และพ่าย อัตเลติกเดบิลบาโอ ในรอบคัดเลือกยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ทำได้เพียงไปเล่นยูโรปาลีกซึ่งพวกเขาแพ้ ดนีปรอ ในรอบรองชนะเลิศ เบนิเตซพาทีมจบอันดับห้าในเซเรียอา ฤดูกาล 2014–15 ก่อนจะอำลาทีมเพื่อไปคุมเรอัลมาดริด และเขาถูกแทนที่โดย เมารีซีโอ ซาร์รี พาทีมคว้ารองแชมป์เซเรียอา ฤดูกาล 2015–16 โดยทำไปถึง 82 คะแนน แต่ก็ตกรอบยูโรปาลีกจากการแพ้ บิยาร์เรอัล ต่อมา นาโปลีจบอันดับสามใน เซเรียอา ฤดูกาล 2016–17 ทำไป 86 คะแนน และแพ้เรอัลมาดริดในรอบ 16 ทีมสุดท้ายยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ในฤดูกาลนี้ ดรีส แมร์เตินส์ ปีกตัวหลักชาวเบลเยียมยังทำสถิติยิง 34 ประตูรวมทุกรายการ จากการปรับบทบาทมาเล่นกองหน้าตัวเป้าแทนที่ อาร์กาดียุช มีลิกซึ่งบาดเจ็บจากเอ็นไขว้หัวเข่าฉีกขาด นาโปลียังทำผลงานยอดเยี่ยมต่อเนื่อง โดยมีลุ้นคว้าแชมป์เซเรียอา ฤดูกาล 2017–18 ตลอดทั้งฤดูกาล แต่ก็พลาดให้กับยูเวนตุสทีมแชมป์ไปอย่างน่าเสียดาย แม้จะทำคะแนนไปถึง 91 คะแนน ซึ่งเป็นสถิติใหม่ของสโมสร ในวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ. 2017 มาเร็ก ฮัมชีก ได้กลายเป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลของสโมสรจำนวน 115 ประตู ทำลายสถิติของมาราโดนา
ซาร์รีอำลาทีมเมื่อจบฤดูกาลและถูกแทนที่โดย การ์โล อันเชลอตตี ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2018 และพาทีมคว้าอันดับสองอีกครั้ง แต่ถูกปลดในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2019 จากการทำผลงานในช่วงเริ่มต้น ฤดูกาล 2019–20 ย่ำแย่ ซึ่งนาโปลีอยู่อันดับเจ็ดในขณะนั้น เจนนาโร กัตตูโซ นักฟุตบอลชื่อดังชาวอิตาลีได้รับการแต่งตั้งในวันต่อมา ในวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 2020 แมร์เตินส์ทำลายสถิติของฮัมชีกในการเป็นผู้ทำประตูสูงสุดของสโมสรจำนวน 122 ประตู ในการแข่งขันโกปปาอิตาเลียรอบรองชนะเลิศที่พบกับอินเตอร์ และคว้าแชมป์ได้เป็นสมัยที่หก จากการดวลจุดโทษชนะยูเวนตุสในรอบชิงชนะเลิศ ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 สโมสรทำการเปลี่ยนชื่อสนามเหย้าเป็น สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา เพื่อเป็นเกียรติแก่ตำนานกองหน้าผู้ล่วงลับซึ่งเสียชีวิตในปีนั้น ลูเซียโน สปัลเล็ตติ เข้ามาแทนที่กัตตูโซในฤดูกาล 2021–22 ซึ่งพาทีมจบอันดับสาม
สปัลเลตติพาทีมคว้าแชมป์เซเรียอาฤดูกาล 2022–23 หลังจากบุกไปเสมออูดิเนเซ ด้วยผลประตู 1–1 ในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ถือเป็นแชมป์ลีกสูงสุดสมัยที่สาม และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาราโดนาอำลาทีม
พระนางอินทรเทวี
อินทรเทวี หรือ ศรีอินทรเทวี เป็นพระมเหสีสำดับที่สอง ในพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนคร และเป็นพระเชษฐภคินีในชยราชเทวี ซึ่งเป็นพระอัครมเหสีร่วมพระราชสวามี อินทรเทวีเป็นผู้รู้ด้านศาสนาพุทธนิกายมหายานอย่างเอกอุ จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ใหญ่ประจำพุทธวิหารถึงสามแห่ง รวมทั้งคอยสอนศาสนาแก่เหล่านักนางสนมทั้งหลาย ทั้งยังมีความรู้ในภาษาสันสกฤตอย่างแตกฉาน งานเขียนของพระองค์ได้รับการยกย่องว่า "หาที่ติมิได้" หรือ "งดงามอย่างไร้ที่ติ"
พระราชประวัติ
อินทรเทวี มีพระนามเดิมอย่างไรไม่เป็นที่ปรากฏ พระราชสมภพในครอบครัวพราหมณ์ ที่มีพื้นเพมาจากเมืองทันนิเกตนะปุระ (ที่อยู่ของช้าง) และเมืองสรัสวดีปุระ ถือว่าเป็นครอบครัวผู้สูงศักดิ์ เพราะในช่วงเวลานั้นพราหมณ์มีบทบาทสูงยิ่งในราชสำนัก ใน จารึกพิมานอากาศ กล่าวถึงพระราชชนกไว้ว่าชื่อ ศรีช [...] (ข้อความขาดหาย) มีพระอัยกาฝ่ายพระชนกชื่อ รุทรวรมัน มีอัยยิกาฝ่ายพระชนกชื่อ ศรี [...] (ข้อความขาดหาย) ส่วนพระอัยกาฝ่ายพระชนนีเป็นพราหมณ์ และพระอัยยิกาฝ่ายพระชนนีชื่อ ราเชนทรลักษมี โดยได้ยกย่องราเชนทรลักษมีไว้ว่าเป็นนักปราชญ์ผู้รอบรู้ และมีพระขนิษฐภคินีพระองค์หนึ่ง คือ ชยราชเทวี ดังปรากฏใน จารึกพิมานอากาศ ความว่า "...ในครั้งนั้น [...] มารดาเป็นเหมือนแผ่นดิน บิดามีความมั่นคง [...] เขาพระสุเมรุ [...] อินทรเทวี เป็นผู้ที่ประสูติก่อน และคงคาผู้รู้ [...] สั่น [...]..." แม้ครอบครัวจะเป็นพราหมณ์ แต่อินทรเทวีทรงศึกษาคำสอนและหลักปรัชญาในศาสนาพุทธนิกายมหายานอย่างแตกฉานลึกซึ้ง
อินทรเทวีมีบทบาทสำคัญในการแนะนำให้ชยราชเทวี ซึ่งขณะนั้นเป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เข้าสู่ศาสนาพุทธนิกายมหายานที่ตนเองนับถือ เพราะในขณะนั้นชยราชเทวีทรงมีทุกข์ที่ต้องห่างจากพระราชสวามีอันเป็นที่รัก ดังปรากฏในจารึกว่า "...ทรงได้รับคำสอนจากพระเชษฐภคินี คือ พระนางอินทรเทวี ให้เพ่งพิจารณาพระพุทธเจ้าเป็นที่ตั้งแห่งความเคารพบูชาของนาง ทรงเลือกหนทางอันร่มรื่นของพระอริยบุคคลผู้ดำเนินอยู่ท่ามกลางไฟของความทุกข์ทรมานและทะเลแห่งความวิปโยค..." กระทั่งชยราชเทวีทรงหันไปนับถือศาสนาพุทธ ทรงปฏิบัติตนเป็นครู ทรงสั่งสอนด้วยพระองค์เอง ทรงรับอุปการะเด็กหญิงที่ถูกมารดาทอดทิ้ง และได้พระราชทานเสื้อผ้าและสิ่งของต่าง ๆ แก่เด็กเหล่านั้นมาบวชเรียนเป็นชีให้อยู่ในวิถีแห่งศาสนา ทั้งยังมีบทบาทสำคัญในการโน้มน้าวให้พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธนิกายมหายานแทนศาสนาเดิม ส่วนอินทรเทวีเองก็มีบทบาทสำคัญในการสนับสนุนให้พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 บำเพ็ญบารมีตามอย่างพระโพธิสัตว์ แม้อินทรเทวี และชัยวรมันที่ 7 จะทรงเปลี่ยนศาสนาแล้ว แต่ก็ยังให้การอุปถัมภ์ศาสนาฮินดูด้วยการบูรณะเทวรูปที่พังเสียหายจากสงครามในทุก ๆ เมือง เพราะเชื่อว่าจะส่งเสริมความศักดิ์สิทธิ์แก่สถาบันพระมหากษัตริย์ กอปรกับในขณะนั้นประชากรส่วนใหญ่ยังนับถือศาสนาฮินดูอยู่
หลังชยราชเทวีเสด็จสวรรคตแล้ว เมื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ทรงสถาปนาพระเชษฐภคินีของชยราชเทวีขึ้นเป็นพระมเหสีลำดับที่สอง พระราชทานพระนามว่า อินทรเทวี ในตำแหน่งอัครเทพี อินทรเทวีได้รับการยกย่องในจารึกว่า "...ทรงมีปัญญาในวิทยาเสียยิ่งกว่านักปรัชญา..." ฉลาดรอบรู้ดุจพระสุรัสวดี และเจริญในธรรมอย่างยิ่งยวด พระองค์ทรงศึกษาภาษาสันสกฤตอย่างแตกฉาน พระราชนิพนธ์โศลกในจารึกพิมานอากาศ สรรเสริญชยราชเทวี พระขนิษฐาผู้ล่วงลับ เป็นภาษาสันสกฤตได้อย่างถูกต้องตามแบบแผนไวยากรณ์ และมีลีลาการแต่งแบบอลังการ จนได้รับการยกย่องว่า "หาที่ติมิได้" หรือ "งดงามอย่างไร้ที่ติ"
พระราชกรณียกิจ
อินทรเทวีทรงแสดงตนเป็นพุทธมามกะ ทรงบริจาคทานและทรัพย์จำนวนมากแก่อาณาประชาราษฎร์ ปรากฏใน จารึกพิมานอากาศ ความว่า "...สตรีนางนั้น [...] พระมเหสีเจ้าแห่ง [...] ผู้มีบุญสัมภาระที่ได้กระทำแล้ว ด้วยทรัพย์สมบัติจำนวนมาก [...] แก่ประชาชนทั้งปวง ผู้ประทานผลทั้งหลาย ผู้กระตือรือร้นในสิ่งที่เป็นประโยชน์สำหรับชาวโลก..." ทรงสานต่อพระปณิธานของชยราชเทวี ด้วยการอุปถัมภ์สถานศึกษาสามแห่งที่ชยราชเทวีทรงสร้างไว้สำหรับสตรีและเด็กหญิงชั้นสูง ทรงสงเคราะห์เยาวชนหญิงอนาถาให้บวชเรียนเป็นนางชี พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ทรงแต่งตั้งให้อินทรเทวีเป็นพระอาจารย์ใหญ่ประจำศาสนสถาน เพื่อทรงสั่งสอนหลักปรัชญาแก่สตรีทั้งหลาย ดังปรากฏใน จารึก พิมานอากาศ ความว่า "...ในพุทธวิหารนาเคนทรตุงคะ ซึ่งเป็นพุทธวิหารอันดับ 1 ในเรื่องวิชาการทางพระพุทธศาสนา และเช่นเดียวกับในพุทธวิหารติลโกตตระ พระนางได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอาจารย์ใหญ่โดยพระเจ้าแผ่นดิน [อินทรเทวี] จึงได้กระทำแล้วซึ่งการสอนหมู่บรรดาสนมเป็นประจำซึ่งถูกกำหนดไว้แล้ว..." พระองค์ทรงสั่งสอนศาสนาพุทธในพุทธวิหารนเรนทราศรมอีกแห่ง โดยพุทธวิหารทั้งสามแห่งนี้จะมีนักนางสนมมาเรียนพระพุทธศาสนาเป็นประจำทุกวัน
อินทรเทวีทรงบำเพ็ญบุญกิริยา ด้วยการสร้างหมู่บ้านธรรมกีรติ (เกียรติยศแห่งธรรมะ) เป็นหมู่บ้านธรรมะเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาจำนวนสองแห่ง คือ หมู่บ้านเลขะ และหมู่บ้านทฤฒา จากนั้นทรงรับเด็กผู้หญิงอนาถาที่ถูกทอดทิ้งหรือถูกทารุณกรรมราว 100 คน มาอุปถัมภ์ประหนึ่งพระธิดาเลี้ยง ให้อาศัยพักพิงอยู่ในหมู่บ้านดังกล่าว "...พระนางหลังจากได้ทรงรับบรรดาเด็กผู้หญิงทั้งหลายที่ถูกทอดทิ้ง และถูกทำร้ายตั้งแต่ยังเล็ก โดยทรงรับไว้จำนวน 100 คนเหมือนลูก ทำให้หมู่บ้านธรรมกีรติที่ได้ประกาศธรรมะให้เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป หมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความสุขและทรัพย์สมบัติ..."
แม้จะทรงเปลี่ยนไปนับถือศาสนาพุทธแล้ว แต่อินทรเทวียังทรงอุปถัมภ์ศาสนาฮินดู ด้วยพระองค์มีพื้นเพเป็นพราหมณ์ ทรงสร้างเทวรูปสำหรับประดิษฐานภายในเทวาลัยศรีชยเกษตรศิวะ สร้างรูปเคารพสำหรับสถานที่ที่เรียกว่า "ศิวปุระ" ถวายกลองแก่พระศิวะ สร้างรูปพระพิฆเนศวร และบูรณะปราสาทพิมานอากาศ
เจ้าชายอูเอลีงาโตนี งู
เจ้าชายอูอีลีอามู อูเอลีงาโตนี งู ตูโปอูมาโลฮี (ʻUiliamu ʻUelingatoni Ngū Tupoumālohi) (3 สิงหาคม ค.ศ. 1854 – 11 มีนาคม ค.ศ. 1885) เป็นมกุฎราชกุมารพระองค์ที่สามของราชอาณาจักรตองงาระหว่าง ค.ศ. 1879 ถึง 1885 พระองค์มีพระนามที่แผลงเป็นอังกฤษคือ "เวลลิงตัน งู"
พระองค์ประสูตเมื่อ ค.ศ. 1854 เป็นพระราชบุตรพระองค์ที่สองและพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายเตวิตา อูงา และฟีฟีตา วาวาอู ซึ่งเป็นธิดาคนที่สองของลีอูเฟา มีบรรดาศักดิ์เป็นตูอิฮาอะงานา งาตา และภรรยาคนที่สองคือฮูลีตา ตูอิฟัว แม้ว่าพระอัยกาของพระองค์จะขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ซึ่งมีส่วนสำคัญในการรวมชาติตองงาใน ค.ศ. 1845 แต่พระบิดาของพระองค์ถูกพิจารณาว่าเป็นบุตรนอกกฎหมายตามมาตรฐานทางศาสนาคริสต์ เนื่องจากพระมารดาเป็นชายารอง หลังจากที่เจ้าชายวูนา ตากีตากีมาโลฮีสิ้นพระชนม์ พระบิดาของพระองค์ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุตรตามกฎหมายตามความในรัฐธรรมนูญตองงาเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1875 และทำให้พระบิดาของพระองค์มีสถานะเป็นมกุฎราชกุมาร ลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ตามความในรัฐธรรมนูญได้ระบุไว้ว่าให้สิทธิ์แก่พระบิดาของพระองค์ก่อน ตามมาด้วยพระองค์และทายาทของพระองค์ จากนั้นเป็นเจ้าชายนาเลโซนี ไลโฟเน (พระอนุชา) และเจ้าหญิงเอลีซีวา ฟูซีปาลา เตากีโอเนตูกา (พระเชษฐภคินี) และทายาทของบุคคลเหล่านั้น
ระหว่าง ค.ศ. 1875–77 พระองค์เป็นราชองครักษ์ของพระอัยกา ใน ค.ศ. 1879 ขณะที่พระบิดาของพระองค์กำลังเข้ารับการรักษาในออกแลนด์ พระบิดาของพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลง จึงทำให้พระองค์ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรงของตองงา และดำรงตำแหน่งเป็นมกุฎราชกุมารในวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1879 นอกจากนี้พระองค์ได้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ว่าการเขตฮาอะไปและวาวาอูระหว่าง ค.ศ. 1877–85
บัตเตอร์สกอตช์
บัตเตอร์สกอตช์ (butterscotch) เป็นขนมที่มีส่วนผสมหลักคือน้ำตาลแดงและเนย บางครั้งอาจผสมน้ำเชื่อมข้าวโพด, ครีม, วานิลลาและเกลือ สูตรแรก ๆ ที่พบในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ใช้กากน้ำตาลแทนน้ำตาล บัตเตอร์สกอตช์คล้ายกับทอฟฟี แต่ต่างกันที่ระดับความเดือดของน้ำตาล โดยบัตเตอร์สกอตช์จะเป็นระดับ soft crack ส่วนทอฟฟีจะเป็นระดับ hard crack
บัตเตอร์สกอตช์ใช้เป็นส่วนผสมในลูกกวาดและพุดดิง ใส่ในคุกกี้แบบเดียวกับช็อกโกแลตชิป หรือแต่งรสชาติของเหล้าหวาน ซอสบัตเตอร์สกอตช์ใช้เป็นซอสของหวาน โดยเตรียมได้จากการเคี่ยวน้ำตาลแดงที่อุณหภูมิ 116 °C กับเนยและครีม
ที่มาของคำ
ที่มาของคำว่า butterscotch ยังไม่เป็นที่แน่ชัด โดยอาจมาจากคำว่า scotch ซึ่งแปลว่า ตัด, แบ่ง เนื่องจากขนมหวานชนิดนี้ต้องตัดแบ่งก่อนนำไปทำให้แข็ง หรืออาจเพี้ยนมาจากคำว่า scorch ซึ่งแปลว่า เผา, เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเนื่องจากความร้อน
ประวัติ
บัตเตอร์สกอตช์ถูกกล่าวถึงครั้งแรกโดยเกี่ยวข้องกับขนมหวานจากเมืองดองคัสเตอร์ในมณฑลยอร์กเชอร์ ในปี ค.ศ. 1848 หนังสือพิมพ์ลิเวอร์พูลเมอร์คิวรีตีพิมพ์สูตร "บัตเตอร์สกอตช์ดองคัสเตอร์" มีส่วนผสมคือ "เนย 1 ปอนด์, น้ำตาล 1 ปอนด์, กากน้ำตาล 1/4 ปอนด์ นำมาเคี่ยวรวมกัน" (เนยและน้ำตาลอย่างละ 450 กรัมและกากน้ำตาล 110 กรัม)
ในปี ค.ศ. 1851 บัตเตอร์สกอตช์ดองคัสเตอร์ถูกขายให้กับบริษัทเอส. พาร์กินสันแอนด์ซันส์ ซึ่งทำการค้าในชื่อดองคัสเตอร์เชิร์ช บัตเตอร์สกอตช์ของพาร์กินสันเคยได้รับการถวายแด่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 1948 (ในขณะนั้นทรงเป็นดัชเชสแห่งเอดินบะระ) และเจ้าหญิงแอนน์ พระราชกุมารีในปี ค.ศ. 2007
นิวเบดฟอร์ด
นิวเบดฟอร์ด (New Bedford) เป็นเมืองในบริสทอลเคาน์ตี รัฐแมสซาชูเซตส์, สหรัฐอเมริกา จากข้อมูล ประชากรในปี ค.ศ. 2010 เมืองมีประชากร 95,072 คน เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 6 ของรัฐแมสซาชูเซตส์ ในช่วงศตวรรษที่ 19 เป็นเมืองสำคัญในการเดินเรือและล่าวาฬ
วัดบางมดโสธราราม
วัดบางมดโสธราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตทุ่งครุ กรุงเทพมหานคร ปัจจุบัน พระครูพิศุทธิ์จันทรังษี (จรัล สิริจันโท) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดบางมดโสธรารามสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2495 เจ้าภาพถวายที่สร้างวัดคือ คุณตาคราม คุณยายเปร่ง ชูสิน คุณพ่อเล็ก คุณแม่กรุด วาสนสมพงษ์ พร้อมบุตรธิดา และคุณโยมกิ่ง พัฒนเจริญ โดยมีพระครูสังฆรักษ์พงษ์สิงห์ ฐิตวังโส (หลวงเตี่ย) เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก แต่เดิมเป็นสำนักสงฆ์ เนื่องจากยังเป็นบริเวณทุ่งนาอยู่ ชาวบ้านในละแวกนี้จึงมักเรียกชื่อว่า สำนักสงฆ์กลางนา ต่อมาสำนักสงฆ์แห่งนี้ได้รับการพัฒนาให้ดีขึ้น จากนั้นเรียกชื่อว่า วัดเกตุแก้วโสธราราม แต่ยังไม่เป็นทางการ จนมาถึงปี พ.ศ. 2534 จึงได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นวัดในพุทธศาสนา มีชื่อว่า "วัดบางมดโสธราราม"
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถสร้างเมื่อปี พ.ศ. 2538 ปิดทองฝังลูกนิมิตเมื่อปี พ.ศ. 2550 เป็นอุโบสถ 3 ยุค คือ สมัยอยุธยา ลพบุรี สุโขทัย ลายวิจิตรแบบไทย ในอุโบสถมีพระประธานองค์ใหญ่ (หลวงพ่อเพชรจำลองจากวัดท่าหลวง จังหวัดพิจิตร) และมีพระบรมสารีริกธาตุที่ได้รับพระราชทานจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายกเมื่อปี พ.ศ. 2549 นอกจากนั้นยังมีศพอดีตเจ้าอาวาสไม่เน่า ไม่เปื่อย ประดิษฐานไว้ที่โลงแก้ว และหลวงพ่อโอภาสีแกะสลักเป็นไม้มงคลองค์ใหญ่สูง 5 เมตร มีหลวงพ่อทันใจองค์สูง 4 เมตร เจ้าแม่กวนอิมพันมือเป็นทองเหลืองและเป็นไม้มงคล พระสีวลีองค์ใหญ่
กลาย
กลาย (die Verwandlung) เป็นนวนิยายเยอรมันประพันธ์โดยฟรันทซ์ คัฟคา ในปี ค.ศ. 1912 และ ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1915 ในนิตยสาร die Weißen Blätter ในปีเดียวกันได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือโดย Kurt Wolff
เนื้อหา
ส่วนที่ 1
ในขณะที่เกรกอร์ สัมซ่า ตื่นมาตอนเช้าจากการฝันร้าย เขาได้พบว่าตัวเขาได้กลายเป็นแมลงไปแล้ว เขา (เกรกอร์ สัมซ่า) คิดว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นเพียงแค่ชั่วคราว จึงพยายามปรับตัวเข้ากับ"การเปลี่ยนแปลง" เริ่มแรกเขาลุกขึ้นจากเตียงไม่ได้ จึงทำการคิดถึงอาชีพของเขา ซึ่งเป็นพ่อค้าขายผ้าซึ่ต้องเดินทางเรื่อยๆ ด้วยความที่ต้องใช้หนี้ให้ครอบครัวและการที่เป็นคนหาเงินเข้าบ้าน เขาจึงจำใจทำงานนั้น แต่ถ้าหากเขาเลือกได้เขาก็จะลาออกทันที ด้วยเหตุนี้เขาจึงถูกผูกมัดกับอาชีพของเขา แต่เนื่องจากที่ทำงานรอเขาอยู่ในวันนั้นและในร่างนี้เขาไม่สามารถออกจากบ้านได้ ผู้จัดการจึงแวะมาถึงที่บ้าน เพื่อมาดูว่าเหตุใดจึงไม่ไปทำงานและเพื่อมาสั่งให้ไปทำงาน ครั้นเจ้านายได้มาพบเขาในสภาพนั้นก็ได้เผ่นหนีทันที เช่นเดียวกับสมาชิกครอบครัว โดยเฉพาะพ่อที่ไล่และขู่ให้เขากลับเข้าไปในห้อง
ส่วนที่ 2
ด้วยการที่เกรกอร์ทำงานไม่ได้ การเงินภายในครอบครัวจึงต้องแย่ลง แต่แล้วกลับกลายเป็นว่าครอบครัวมีเงินเก็บที่เกรกอร์ไม่เคยรู้ จากนั้นมาทุกอย่างจึงเปลี่ยนไป จากเดิมที่เกรกอร์จะส่งน้องสาวไปมหาวิทลัย เพื่อเรียนดนตรี กลายเป็นว่าน้องสาวต้องมาเลี้ยงดูเขาแทน แต่น้องสาวไม่ได้ทำเพราะความเป็นพี่น้องหรือความเห็นใจ เธอดูแลเขาเพราะเธอต้องการให้พ่อแม่เห็นความสำคัญของเธอ สิ่งที่เดิมแสดงถึงความเป็นมนุษย์ของเกรกอร์เริ่มหายไป กลาย เป็นสัญชาตญาณของความเป็นสัตว์แทน เขาเองก็ปลงใจและยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงของเขา โดยตอนนี้เขามีความสามารถในการไต่กำแพงและพนังได้ ครั้นแม่เขาและน้องสาวจะเก็บของออกจาากห้องเพื่อให้เขาสามารถไต่กำแพงได้สะดวก เขาก็ได้พยายามปกป้องภาพผู้หญิงในชุดขนสัตว์ไว้ ซึ่งเป็นภาพที่เขารักมาก ครั้นเขาไต่ไปทับภาพ แม่เขาคิดว่าเขาจะโจมตี จึงตกใจ ทำให้น้องสาวเขาต้องรีบไปเอายาจากห้องครัว เขาตามน้องสาวไปในครัว ในขณะที่หันกลับมายาตกใส่และกัดเขา ในขณะนั้นพ่อกลับมาและโยนแอปเปิ้ลไล่เขา ซึ่งลูกหนึ่งได้ติดอยู่ในหลังเขาและทำให้เขาบาดเจ็บอย่างสาหัส
ส่วนที่ 3
มีแต่การพูดถึงการเริ่มต้นใหม่และการย้ายบ้านท่ามกลางบรรยากาศที่สดใสและดีขึ้นเรื่อยๆ และพ่อแม่ต่างได้เห็นความเป็นผู้ใหญ่ของลูกสาว ซึ่งเป็นสตรีที่สดใส และสตรีที่ทุกคนได้ตั้งความหวังไว้ และพวกเขาคิดว่า ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ที่จะหาผู้ชายน่ารักๆให้เธอ
ตัวละคร
เป็นตัวละครหลักในกลาย ซึ่งเป็นนักขายผ้าและต้องเดินทางบ่อย แม้ว่าเขาจะไม่ชอบอาชีพ ซึ่งทำมาห้าปีแล้ว หลังจากพ่อได้ทำร้านเจ๊งก็ตาม เขาก็ตั้งความหวังจะใช้หนี้ให้ครอบครัวหมดได้สักวัน เพื่อที่จะได้รับการชมเชยจากครอบครัว ซึ่งในระยะแรกเขาก็ทำงานใช้หนี้ได้ เขามีความผูกผันกับน้องสาวมากกว่าคนอื่นในครอบครัว เขาต้องการส่งน้องสาวไปเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อเพิ่มทักษะในการเล่นไวโอลิน เขาบอกว่าแม่เขาเป็นคนที่อ่อนและค่อนข้างดูแลเขา แต่ไม่รู้อกรู้ใจเขาเท่าไหร่ เธอจึงเข้าใจว่าเขาชอบอาชีพเขามาก จนกระทั่งไม่มีแฟนหรือไม่มีเวลาว่าง ในวันที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เขาได้เป็นคนที่ต้องถูกเลี้ยงดูจากการที่เป็นคนเลี้ยงดูครอบครัว ในขณะที่เขาพยายามจะพูดคุยกับคนรอบข้าง ร่างกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ และท้ายสุดก็ยอมรับสภาพที่เขาเป็น ดังนั้นการมองออกจากหน้าต่างจึงเป็นกิจกรรมประจำวันสำหรับเขา เป็นสิ่งเดียวที่ทำเชื่อมต่อโลกภายนอก และท้ายสุดเขาก็ยอมแพ้และรับสภาพการเป็นแมลง หลังจากมันโดนพ่อโจมตีและบาดเจ็ดสาหัส มันไม่กินอาหารและท้ายสุดก็แห้งและหรือหิวตาย หลังจากทำกิจการเจ๊งพอจึงเกษียณก่อนอายุ จึงทำให้เขาต้องมานั่งใช้หนี้ให้ ทั้งๆที่พ่ออายุยังไม่มาก พ่อก็ไม่กระตือรือร้นที่จะหางานใหม่ แต่หลังจากการเปลี่ยนแปลงเขา พ่อกลายเป็นคนที่รุนแรงกับเขาก่อนคนแรกและไปทำงานที่ธนาคาร พ่อกลับมาเป็นผู้หาเงินเข้าบ้านและกลับมาเป็นหัวหน้าครอบครัวอีกครั้ง แม่เป็นคนที่ดูแล แต่ไม่เข้าใจเขา เธอคิดว่าเขาชอบทำงาน จนไม่มีเวลามีแฟน หลังจากการเปลี่ยนแปลง เธอเป็นห่วงแต่ก็กลัวเขา หลังจากที่เธอหายกลัว เธออยากจะเข้าไปดูแล แต่พ่อและน้องสาวต่างกันเธอออกจากเกรกอร์ ทำให้อยู่ในบทบาทที่เป็นรอง น้องสาวมีความผูกผันดีๆกับเขามาตลอด หลังจากการเปลี่ยนแปลง เธอมารับภาระแทนแม่ (ทำความสะอาด ทำกับข้าว ฯลฯ)เธอเป็นคนแรกที่คิดและพูด ที่จะทิ้งเขาไป น้องสาวมีความใกล้เคียงกับ ออท์ลาร์ คาฟค้า ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆของ ฟรานซ์
โครงสร้างการเล่า
ในการเล่านั้น ผู้ประพันธ์ได้ใช้เลข 3 อย่างมากเป็นพิเศษ เช่น ผู้เช่า 3 คน ประตู 3 บาน คนใช้ 3 คน ฯลฯ
ลีลาในการเขียน
ในการเขียนถึงแมลงนั้น ผู้ประพันธ์ได้เลือกใช้ภาษาที่ไม่หรูหรา เป็นการใช้ภาษาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น ซึ่งทำให้มีข้อแตกต่างระหว่างโลกผู้อ่านและโลกของเขา ทั้งนี้การใช้ลีลาของ Realismus (เป็นช่วงเวลาที่เขียนเชิงตรงความเป็นจริง แต่ยังไม่รุนแรงเท่า Naturalismus ซึ่งตรง 1 ต่อ 1) กับการเขียนถึงเหตุการณ์ที่ไม่น่าเป็นจริงได้ ทำให้การเล่านั้นแตกต่างจากนวนิยายอื่นๆในสมัยนั้น สิ่งที่น่าสนใจคือการที่เขาหนีออกจากห้องทุกครั้ง ทำให้เขากลับต้องบาดเจ็บและมีสภาพที่แย่กว่าเดิม ซึ่งเป็นลีลาที่คล้ายกับ das Urteil
แหล่งข้อมูลอื่น
ฉบับออนไลน์ , translated by David Wyllie
คำวิจารณ์
เกี่ยวข้อง
ประตูควังฮวา
ประตูควังฮวา เป็นประตูหลักและเป็นประตูที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของพระราชวังคย็องบก ก่อสร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1392 ในรัชสมัยพระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน ประตูนี้เคยพังทลายลงหลายครั้งและได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นหลายครั้ง จนกระทั่งเปิดให้สาธารณชนเข้าชมได้อีกครั้งในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2553
ดูเซ
ดูเซ เป็นเมืองและเมืองหลักในอำเภอซีแมคอน เทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 790 คนใน 178 ครัวเรือน
วงศ์ธูปฤๅษี
วงศ์ธูปฤๅษี หรือ Typhaceae เป็นวงศ์ของพืชใบเลี้ยงเดี่ยว ระบบ APG II จัดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับ Poales โดยมีสกุลเดียวคือ Typha ต่อมาในระบบ APG III ได้เพิ่มสกุล Sparganium อีกสกุลหนึ่ง ในระบบ Cronquist จัดให้วงศ์นี้อยู่ในอันดับ Typhales ฟอสซิลของพืชวงศ์นี้ พบครั้งแรกในยุคครีตาเชียสตอนปลาย
ริโอ 2
ริโอ 2 (Rio 2) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชัน 3 มิติ ของบลูสกาย สตูดิโอส์ ปี ค.ศ. 2557 ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ภาคต่อจากภาพยนตร์ ริโอ เดอะ มูฟวี่ กำกับโดย Carlos Saldanha ให้เสียงพากย์โดย เจสซี ไอเซนเบิร์ก, แอนน์ แฮททาเวย์, วิล.ไอ.แอม, เจมี ฟ็อกซ์, จอร์จ โลเปซ, เทรซี่ มอร์แกน, เจเมน เคลเมนต์, เลสลี่ แมนน์, โรดรีกู ซานโตรู และ เจค ที. ออสติน สมทบด้วย บรูโน มาส์, แอนดี้ การ์เซีย, รีตา มอเรโน, ราเชล โครว์, คริสติน เชโนเวธ, อมันดลา สเตนเบิร์ก, เพียร์ซ แกนอน และ มิเกล เฟร์เรร์
ครูสมศรี
ครูสมศรี เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2528 กำกับโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล นำแสดงโดย ชาลิตา ปัทมพันธ์ รณฤทธิชัย คานเขต และสมชาย อาสนจินดา เข้าฉายเมื่อ 11 มกราคม พ.ศ. 2528 ที่โรงภาพยนตร์สยาม-อินทรา-พันธุ์ทิพย์-เฉลิมกรุง-วิลลา
ครูสมศรี เป็นภาพยนตร์สะท้อนสังคม กล่าวถึงชีวิตของชาวชุมชนแออัด ในตรอกศาลเจ้าพ่อเสือ ต้องถูกไล่ที่โดยเจ้าของที่ดิน ชาวบ้านลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องที่อยู่อาศัย โดยการนำของครูสมศรี ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตของเธอ
ภาพยนตร์ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 18 ประจำปี พ.ศ. 2528 สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (รณ ฤทธิชัย) และสาขานักแสดงประกอบชายยอดเยี่ยม (ส. อาสนจินดา) แล้วยังเข้าชิงสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม (ชาลิตา ปัทมพันธ์) และสาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล) โดยรณ ฤทธิชัยและม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล ยังได้รับรางวัล และ ส. อาสนจินดา ได้เข้าชิง รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2529 ในสาขาเดียวกัน และได้รับถึง 6 รางวัล
เรื่องย่อ
ครูสมศรี ถ่ายทอดจากปากของ บุญเพ็ง (รณ ฤทธิชัย) ผู้อำนวยการกองบริการประชาชนของเทศบาลที่เคยสูญเสียคนรักสมัยเป็นนักศึกษาในเหตุการณ์มหาวิปโยค จนบุญเพ็งเก็บอุดมการณ์ใส่ลิ้นชัก ยอมเป็นเบี้ยในระบบราชการ กระทั่งมาพบครูสมศรี (ชาลิตา ปัทมพันธ์) ที่มีเลือดนักสู้ ทำให้บุญเพ็งรู้จักชีวิตและกล้าที่จะเปิดโปงทุจริตต่อ ป.ป.ป.