cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
หนิงปัว
เริ่มมีการตั้งถิ่นฐานที่เมืองนี้ในคริสต์ศตวรรษที่ 8 ต่อมาโปรตุเกสได้ตั้งสถานีการค้าในคริสต์ศตวรรษที่ 17 และได้ทำสัญญาให้จีนเปิดเป็นเมืองท่าสนธิสัญญาตามสนธิสัญญานานกิง ค.ศ. 1842 ต่อมาได้กำหนดให้เป็นเมืองเปิดในปี ค.ศ. 1984 เพื่อกระตุ้นการลงทุนจากต่างประเทศ
การแบ่งเขตการปกครอง
หนิงปัวมีสถานะเป็นนครระดับกิ่งมณฑล แบ่งพื้นที่ออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มตอนกลาง กลุ่มตอนเหนือ และกลุ่มตอนใต้
หย่งชุน
ประวัติ
ตามตำนาน เหว่งช้น (หย่งชุน) เกิดขึ้นในยุคราชวงศ์ชิง หลังจากวัดเส้าหลินถูกเพลิงเผาไหม้จนวอดวาย 5 ปรมาจารย์อาวุโส (五祖) และบรรดาลูกศิษย์ (เช่น หง ซีกวาน และ ฟ้อง ไซหยก) ต่างแยกย้ายกระจัดกระจายออกไปตามเส้นทางของตนเอง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งอุดมการณ์ต้านแมนจูอยู่
รูปแบบ
หวิงชุน แตกต่างจากกังฟูแบบอื่นอย่างชัดเจน เป็นมวยที่ไม่ต้องใช้พละกำลังหรือความแข็งแกร่งมากนัก เหมาะสมกับสรีระของผู้หญิง ที่แรงกายอ่อนแอกว่าผู้ชาย เน้นในการป้องกันตัวและจู่โจมในระยะสั้นอย่างรวดเร็ว มีวิธีการยืนเท้าที่มั่นคง
หวิงชุน ได้ถูกถ่ายทอดต่อมาในรุ่นต่อรุ่น จนกระทั่งมาถึงรุ่นของ ฉั่น หว่าซุน และ ยิปมัน โดยเฉพาะยิปมันที่เป็นผู้ที่ทำให้หย่งชุนโด่งดังเป็นที่รู้จักในระดับสากล ด้วยความที่เป็นผู้ถ่ายทอดวิชานี้ให้แก่ บรูซ ลี ซึ่งต่อมากลายเป็นนักแสดงแอ็คชั่นที่มีชื่อเสียงระดับโลก โดยมีศิลปะการป้องกันตัวแบบที่เจ้าตัวคิดค้นขึ้นมา ที่เรียกว่า "จีทคุนโด้" เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งบรูซ ลี ได้ยอมรับว่าพื้นฐานของจีทคุนโด้นำมาจากหวิงชุนนี่เอง
ในประเทศไทย
หวิงชุนในประเทศไทย เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1988 ซึ่งชาวไทยคนแรกที่นำมาฝึกสอน คือ อาจารย์ อนันต์ ทินะพงศ์ ที่เรียนวิชานี้ที่สหรัฐอเมริกา จาก จู เสาไหล่ หรือ โรเบิร์ต ชู ผู้ซึ่งเป็นศิษย์ของ เจวียง ฮอกกิ่น ผู้ซึ่งเป็นศิษย์โดยตรงของยิปมัน โดยเปิดสอนเริ่มแรกอย่างไม่คิดค่าเล่าเรียนที่สวนลุมพินี
หมัดหนึ่งหุน
หมัดหนึ่งหุนเป็นหนึ่งในท่าต่อยที่มีชื่อเสียงที่สุดของบรู๊ซ ลีโดยสามารถชกคู่ต่อสู้กระเด็นไปได้หลายเมตร โดยที่ไม่ต้องง้างหมัดชกเลย ซึ่งเชื่อว่ากระบวนท่านี้ถูกพัฒนามาเป็นพันๆปีตั้งแต่มวยเส้าหลินจนถึงมวยหวิงชุน หรือกังฟูทางตอนใต้ของจีนอื่นๆ
การให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินฝึก
ในกลางปี ค.ศ. 2011 สายการบินฮ่องกงแอร์ไลน์ ได้ให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหญิง เข้าคอร์สฝึกกังฟูแบบหวิงชุนเพื่อใช้ในการป้องกันตัวและรับมือกับผู้โดยสารที่หยาบคายหรือเมา เนื่องจากเป็นศิลปะการต่อสู้ที่ฝึกง่ายและใช้ได้ดีกับสถานที่แคบ ๆ
การเลือกตั้งซ่อมพอร์ตดิกสัน ค.ศ. 2018
'''การเลือกตั้งซ่อมสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพอร์ตดิกสัน แทนตำแหน่งที่ว่าง ค.ศ. 2018''' เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ซึ่งดันยัล บาลาโกพัล สมาชิกพรรคยุติธรรมประชาชน (PKR) และเป็นรัฐบาลร่วมแนวร่วมแห่งความหวัง (PH) ซึ่งเป็นครั้งแรกของการเลือกตั้งซ่อมตั้งแต่ประวัติศาสตร์การเลือกตั้งทั่วไปในประเทศมาเลเซีย ค.ศ. 2018 ที่มีการเปลี่ยนแปขั้วพรรคการเมืองในรัฐบาลสหพันธรัฐมาเลเซีย
เขตตรวจราชการ
เขตตรวจราชการ เป็นการแบ่งเขตพื้นที่จังหวัดในประเทศไทย ออกเป็นกลุ่มต่างๆ เพื่อประโยชน์ในการตรวจ ติดตามผล เร่งรัด แนะนำ สืบสวนสอบสวน สอบข้อเท็จจริง สดับตรับฟังเหตุการณ์ เสนอแนะ ติดต่อประสานงาน ตรวจเยี่ยม หรือดำเนินการอื่นใด เพื่อให้การปฏิบัติงานของหน่วยงานของรัฐและเจ้าหน้าที่ของรัฐได้ผลสมประโยชน์ต่อทางราชการ
การเลือกตั้งซ่อมพอร์ตดิกสัน ค.ศ. 2018
ผลการเลือกตั้ง
อันวาร์ ชนะการเลือกตั้งในพอร์ทดิคสัน จากการเลือกตั้งซ่อม ด้วยคะแนนเสียง 31,016 คะแนน ชนะ โมหด์ นาซารี ซึ่งได้คะแนนไป 7,456 คะแนน
เขตตรวจราชการ
ระดับการตรวจราชการ
การตรวจราชการในประเทศไทย แบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ
การเลือกตั้งซ่อมพอร์ตดิกสัน ค.ศ. 2018
อ้างอิง
<references group="" responsive="1">
เขตตรวจราชการ
เขตตรวจราชการ
การแบ่งเขตตรวจราชการในประเทศไทย แบ่งออกเป็น 18 เขต ได้แก่
คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต
คณะทำงานเฉพาะกิจด้านวิศวกรรมอินเทอร์เน็ต หรือ ไออีทีเอฟ (Internet Engineering Task Force: IETF) เป็นองค์กรของรัฐบาลกลางแห่งสหรัฐอเมริกา มีหน้าที่กำหนดมาตรฐานโพรโทคอลสำหรับการทำงานของอินเทอร์เน็ต เช่น TCP/IP
IETF เป็นชุมชนเปิดขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วย นักออกแบบเครือข่าย ผู้ประกอบการ ผู้ขาย และนักวิจัย เป็นต้น ซึ่งสมาชิกจะมีรูปแบบที่ไม่เป็นทางการและเปิดกว้างสำหรับผู้ที่มีความสนใจเป็นการส่วนตัว
โดย IETF อยู่ในการควบคุมของ Internet Society ซึ่งสมาชิกของ IETF จะถอนตัวจากสมาชิกภาพทั้งส่วนบุคคล และองค์กรจาก Internet Society มาตรฐานที่กำหนดเป็นรูปแบบของ Request for Comment
ไทยแลนด์บาสเกตบอลลีก
ไทยแลนด์บาสเกตบอลลีก (Thailand Basketball League) เป็นลีกชั้นนำระดับบาสเกตบอลลีกสำหรับทั้งชายและหญิงในประเทศไทย ก่อตั้งในปีพ.ศ. 2555
ประเทศมองโกเลียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศมองโกเลีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมองโกเลียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 11 คน ใน 7 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมองโกเลียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 2 เหรียญ
ค้างคาวแวมไพร์
สำหรับแวมไพร์ที่หมายถึง ผีตามความเชื่อของชาวยุโรปยุคกลาง ดูที่: แวมไพร์
ค้างคาวแวมไพร์ หรือ ค้างคาวดูดเลือด (Vampire bat) เป็นค้างคาวกลุ่มหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้และอเมริกากลาง มีพฤติกรรมดูดเลือดสัตว์ชนิดอื่นเป็นอาหาร จากพฤติกรรมของมันทำให้ได้ชื่อว่าเป็นค้างคาวแวมไพร์ หรือค้างคาวดูดเลือด เหมือนแวมไพร์ ในความเชื่อของชาวยุโรปยุคกลาง
ค้างคาวแวมไพร์ เป็นค้างคาวขนาดเล็กมีทั้งหมด 3 ชนิด ใน 3 สกุล จัดอยู่ในวงศ์ค้างคาวจมูกใบไม้โลกใหม่ (Phyllostomidae) เป็นค้างคาวที่ถือกำเนิดขึ้นมาเมื่อ 26 ล้านปีก่อน โดยมีความสัมพันธ์กับค้างคาวกินแมลง มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ในถ้ำในป่าดิบ ออกหากินในเวลากลางคืน โดยจะกินแต่เพียงเลือดของสัตว์เลือดอุ่นขนาดใหญ่กว่าเป็นอาหารเท่านั้น (บางชนิดจะกินนกเป็นอาหาร) โดยมีฟันแหลมคมซี่หน้าคู่หนึ่งกัด โดยมากสัตว์ที่ถูกดูดกิน จะเป็นปศุสัตว์ เช่น หมู หรือวัว เป็นต้น ซึ่งสายตาของค้าวคาวแวมไพร์จะมองเห็นเป็นภาพอินฟาเรด จากความร้อนของอุณหภูมิในร่างกายของเหยื่อ ทำให้มองเห็นในเวลากลางคืนได้ดีมาก และเป็นตัวนำไปสู่การเลือกตำแหน่งที่กัด ซึ่งจะเป็นอวัยวะส่วนต่าง ๆ เช่น ใบหู, ข้อศอก หรือหัวนม และขณะที่กัด ด้วยความคมของฟันประกอบกับมักจะกัดในเวลาที่เหยื่อนอนหลับ ทำให้เหยื่อไม่รู้ตัว และขณะที่ดูดเลือดอยู่นั้น ค้างคาวจะขับปัสสาวะไปด้วย เนื่องจากจะดูดเลือดในปริมาณที่มาก ทำให้ไม่สามารถบินได้ โดยปริมาณเลือดที่ค้างคาวดูดไปนั้น หากคำนวณว่าดูดเลือดหมูทุกคืน ภายในเวลา 5 เดือน จะมีปริมาณเท่ากับน้ำหนัก 5 แกลลอน ซึ่งเลือดที่ไหลออกมานั้นจะไหลผ่านลิ้นของค้างคาวที่มีร่องพิเศษช่วยให้เลือดไหลผ่านหลอดเลือดฝอยได้โดยง่าย และในน้ำลายค้างคาวจะมีเอนไซม์ทำให้เลือดไม่แข็งตัว
ซึ่งค้างคาวแวมไพร์ก็อาจดูดเลือดมนุษย์ได้ด้วยเช่นกันในเวลาหลับ และถึงแม้จะน่ากลัว แต่ค้างคาวแวมไพร์ก็มีความผูกพันกับลูก พ่อและแม่ค้างคาวจะเลี้ยงดูลูกค้างคาวที่ยังบินไม่ได้นานถึง 9 เดือน โดยจะนำเลือดที่ดูดเหลือกลับมาฝาก และฝากไปยังค้างคาวตัวอื่น ๆ ในฝูงที่หากินได้ไม่อิ่มพอด้วย นอกจากนี้แล้ว ค้างคาวแวมไพร์ยังเป็นพาหะนำโรคกลัวน้ำ หรือโรคพิษสุนัขบ้า ที่ทำให้มีผู้เสียชีวิตได้ด้วย
อ้างอิง
ร
อักษรฮานูโนโอ
อักษรฮานูโนโอ (Hanunó'o) หรืออักษรมังยัน ใช้ในฟิลิปปินส์เมื่อราวพ.ศ. 2200 คาดว่ามาจากอักษรกวิ ของชวา บาหลี และสุมาตรา ซึ่งพัฒนามาจากอักษรปัลวะของอินเดียใต้ ที่มาจากอักษรพราหมีอีกทอดหนึ่ง
ลักษณะ
ปกติเขียนบนไม้ไผ่ในแนวตั้ง จากล่างขึ้นบน และจากซ้ายไปขวา
โสภิตนภา ชุ่มภาณี
โสภิตนภา ชุ่มภาณี (สกุลเดิม: ทัพพะรังสี; 30 เมษายน พ.ศ. 2519) ชื่อเล่น เจี๊ยบ เป็นนักแสดง พิธีกร ผู้จัดละครชาวไทย
ประวัติ
จบการศึกษาระดับอนุบาลจากโรงเรียนราชินีบน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนจิตรลดา ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา เรียนต่อระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญได้ 1 ปี จึงเรียนต่อคณะนิเทศศาสตร์ วิทยาลัยเมานต์อีดา (Mount Ida College) รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐ จากนั้นหลังกลับประเทศไทย ทำงานที่เพนดูลั่ม เป็นพีอาร์อยู่ 6 เดือน แล้วมาทำประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการขายนิตยสารเซเวนทีน ฉบับภาษาไทย
การทำงาน
ทางด้านผลงานการแสดง มีผลงานภาพยนตร์เรื่อง กุมภาพันธ์ และมีผลงานละครเรื่อง หัวใจห่อใบตอง,ฝันเฟื่อง,รักหลอกๆอย่าบอกใคร,ล่องเรือหารัก และยังเป็นพิธีกรรายการ ฟ้าเมืองไทย
ปี 2552 เธอได้แสดงละครย้อนยุคพร้อมกัน 2 เรื่องคือ ชิงชัง, รอยรักรอยบาป ซึ่งเรื่องชิงชังต้องเล่นเรียบร้อยสุดๆ ส่วนเรื่องรอยรักรอยบาปต้องเล่นร้ายสุดๆ ซี่งเป็นการเล่นร้ายครั้งแรกของเธอ และปี 2555 เธอกลับมารับบทร้ายอีกครั้งกับละคร ดอกโศก ซึ่งเธอต้องประกบคู่กับ ณวัฒน์ กุลรัตนรักษ์ และประชันบทบาทกับ ลัลณ์ลลิน เตจะสา เวศซ์ แต่เธอจะเล่นร้ายน้อยกว่าครั้งแรก เพราะเธอรับบท ปรียากมล ม่ายสาวพราวเสน่ห์ผู้เป็นอดีตคนรักของ อัศนัย ล่าสุดในปี 2556 เธอพลิกบทบาทกลับมารับบทร้ายฉบับเมียหลวงมหาโหดอีกครั้งในละคร จ้าวพายุ นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้จัดละครในเรื่องเดียวกันนี้อีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว
เธอเป็นหลานลุงของกร ทัพพะรังสี รวมทั้งมีศักดิ์เป็นหลานปู่ของพลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ และหลานย่าของท่านผู้หญิงอุดมลักษณ์ ศรียานนท์ภริยาพลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์ เมื่อนับญาติทางฝั่งย่า
โสภิตนภาสมรสกับธิตินันท์ ชุ่มภาณี เมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2546 ณ วัดพระมหาไถ่ กรุงเทพมหานคร มีบุตรชายคนหนึ่งชื่ออภินันท์ ชุ่มภาณี (ชื่อเล่น เบเน่; 29 มีนาคม 2549) ส่วนตัวเธอนับถือศาสนาพุทธ ขณะที่ครอบครัวฝั่งสามีนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก
เทคโนทรอนิก
เทคโนทรอนิก เป็นกลุ่มดนตรีแนวแดนซ์สัญชาติเบลเยี่ยม ก่อตั้งโดย Jo Bogaert ในปี ค.ศ. 1988 มีผลงานเพลงดังอย่างเพลง "Pump Up The Jam"
ซิงเกิล
เพลงของ เทคโนทรอนิก ถูกใช้เป็นเพลงในภาพยนฅร์ดังนี้:
วัดกลางวรวิหาร
วัดกลางวรวิหาร พระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร ตั้งอยู่ในตำบลปากน้ำ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นวัดสมัยอยุธยา เดิมชื่อ วัดตะโกทอง ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร อาณาเขตของวัดมีพื้นที่ 25 ไร่ (ไม่นับรวมที่ธรณีสงฆ์ 49 ไร่)
ประวัติ
วัดกลางวรวิหารตั้งเป็นวัดราว พ.ศ. 2299 ตามตำนานกล่าวว่า แต่เดิมเป็นเพียงกุฏิเล็กมุงใบจากของภิกษุรูปหนึ่ง ชื่อ พระอาจารย์ซู ภายหลังชาวบ้านเลื่อมใสศรัทธาท่าน จึงได้สร้างวัดถวาย ตั้งอยู่ระหว่างกลางระหว่างวัดนอกกับวัดใน โดยในการสร้างวัดครั้งแรกมีอุบาสิกาหม้ายสามคนเป็นธุระหาที่ดินสร้างวัด โดยการสละที่ดินของตนที่เป็นใบจองสวนซึ่งมากกว่าที่ดินสองฝั่งคลองบางฆ้องที่เห็นพ้องว่าควรเป็นที่ตั้งของวัด โดยได้นำไปขอแลกกับเจ้าของที่ดินดังกล่าว ชาวบ้านยังร่วมกันบริจาคทรัพย์อีกเป็นจำนวนมาก ระหว่างการปรับที่ดินได้พบกับแหวนทองโบราณใต้ต้นตะโก จึงได้เป็นที่มาของชื่อวัด การสร้างวัดได้ใช้เวลา 4–5 ปี ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ ชาวบ้านได้อาราธนาพระอาจารย์ซูเป็นเจ้าอาวาสองค์แรก สิ่งก่อสร้างในสมัยพระอาจารย์ซู ได้แก่ พระอุโบสถ โรงธรรม สระน้ำ กุฏิหมู่เล็ก ๆ ใกล้สระน้ำ ต่อมาพระอาจารย์ชีจากนครเขื่อนขันธ์ได้เข้ามาปกครองวัดหลังพระอาจารย์ซูถึงแก่มรณภาพ
เมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียกรุง วัดกลางถูกทิ้งร้าง พระอาจารย์ชีหายสาบสูญ จนสมัยกรุงธนบุรี พระอาจารย์ดา ฉายา มหาอินทโชติ ซึ่งเป็นน้องพระอาจารย์ชี ได้เป็นผู้นำเข้ามาทำนุบำรุงวัด มีการหล่อพระพุทธรูปใหม่ขึ้นมา ได้ปลูกกุฏิขึ้นใหม่ ส่วนอุโบสถหลังเก่าที่สลักหักพังก็รื้อก่อใหม่ขยายออกเป็นสองเท่า เริ่มก่อราว พ.ศ. 2345 (ร.1) มีภิกษุผู้มีฝีมือทางการช่าง ได้สร้างกุฏิปลูกต้นไม้ดัด ท่านมีนามว่า พระอาจารย์เส็ง ต่อมาเป็นเจ้าอาวาสองค์ที่ 4
เจ้าอาวาสองค์ที่ 5 พระอาจารย์ฮวด (ฉายา ธรรมถีระ) เป็นเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น พระครูสุนทรสมุทร ท่านได้สร้างศาลาการเปรียญลงแทนหมู่กุฏิ และสร้างเจดีย์ ศาลาสรงน้ำปากสระ ปรกสำหรับอยู่บริวาสกรรม ศาลาท่าน้ำ
ในสมัยรัชกาลที่ 4 เสด็จพระราชดำเนินทางชลมารค มาพระราชทานพระกฐินครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2400 ต่อมาในสมัยเจ้าอาวาสองค์ที่ 6 หรือ พระปลัดเงิน ได้รับความศรัทธาจากผู้มีอันจะกิน ได้ทำการทำนุบำรุงวัด สร้างพระพุทธบาทประดิษฐานไว้ในพระวิหาร สร้างถนน ศาลา พุทธเจดีย์ ธรรมเจดีย์ ฯลฯ และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาทอดพระกฐินครั้งหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2426 สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้เสด็จลงมาตั้งโรงเรียน ใช้ศาลาทำบุญกลางวัดเป็นสถานที่เรียนในตอนแรก ในปี พ.ศ. 2442 รัชกาลที่ 5 เสด็จเข้ามาประทับในพระอุโบสถ ทอดพระเนตรพระสารีริกธาตุที่เจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม)ได้อัญเชิญมาจากประเทศอินเดีย
ในปี พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นโท
ปูชนียวัตถุและถาวรวัตถุ
ภายในวิหารประดิษฐานหล่ออดีตเจ้าอาวาสตั้งแต่รูปที่ 1–11 มีพระมณฑป พระพุทธบาทจำลองภายในประดิษฐานพระพุทธบาท 4 รอย หอประชุมสงฆ์จังหวัดสมุทรปราการ ตึกคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา มีพระพุทธมงคลนวฤทธิ์ ปางประทานพรประทับยืน มีหอระฆัง หอกลอง หอนาฬิกา กุฏิสงฆ์ 9 คณะ จำนวน 41 หลัง มีพระปรางค์ พระพุทธเจดีย์ พระธรรมเจดีย์ พระวิหาร ศาลาการเปรียญ เป็นเรือนไทยหมู่ไม้สักทั้งหลัง หน้าบันมีลวดลายไม้สลักละเอียดอ่อน และศาลาบำเพ็ญกุศล พระพุทธรูปประจำเมืองสมุทรปราการ
งานจิตรกรรมฝาผนังในพระอุโบสถ เขียนขึ้นราวปลายกรุงศรีอยุธยา มีเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ ผนังสกัดฝั่งตรงข้ามพระประธานเป็นตอนมารวิชัย ผนังสกัดหลังพระประธานเป็นเรื่องไตรภูมิและพุทธประวัติตอนพระพุทธองค์เสด็จโปรดพุทธมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านทิศเหนือและทิศใต้ด้านที่อยู่ใกล้พระประธานเป็นภาพระอดีตพุทธเจ้า ถัดออกมาเป็นภาพเทพชุมนุม ภาพเขียนมีลักษณะทัศนียวิทยาแบบตะวันตกบางจุด พระอุโบสถหลังใหม่วัดกลางวรวิหารเป็นอาคารทรงไทยภายในประดิษฐานพระพุทธสมุทรมงคลเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัยหน้าตัก 80 นิ้วสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมารเสด็จมาหล่อที่พระเกศพระพุทธสมุทรมงคลประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุอัญเชิญมาจากประเทศศรีลังกา
ไทยเวิลด์ฮอกกี้ลีก
ไทยเวิลด์ฮอกกี้ลีก (Thai World Hockey League หรือ TWHL) เป็นการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งลีกอาชีพสูงสุดในประเทศไทย ก่อตั้งในปีพ.ศ. 2546
อักษรตักบันวา
อักษรตักบันวา เป็นหนึ่งในอักษรพื้นเมืองของฟิลิปปินส์ที่ใช้โดยชาวตักบันวาและชาวปาลาวัน
ต้นกำเนิด
มีการใช้งานอักษรตักบันวาในฟิลิปปินส์จนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความใกล้ชิดกับอักษรไบบายิน คาดว่ามาจากอักษรกวิของชวา บาหลี และสุมาตรา ซึ่งพัฒนามาจากอักษรปัลลวะ หนึ่งในอักษรของอินเดียใต้ ที่มาจากอักษรพราหมีอีกทอดหนึ่ง
ลักษณะ
อักษรตักบันวาเป็นอักษรพยางค์ที่พยัญชนะแต่ละตัวมีเสียงอะ (/a/) เป็นพื้นเสียง ส่วนสระอื่นระบุด้วยเครื่องหมายเสริมสัทอักษรข้างบน (สำหรับ /i/) หรือข้างล่าง (สำหรับ /u/) พยัญชนะ สระต้นพยางค์เป็นอักษรเดี่ยว พยางค์ที่มีพยัญชนะอยู่ด้านหลังจะไม่เขียนพยัญชนะท้าย อักษรตักบันวามีความแตกต่างจากอักษรไบบายินที่รูปร่างของบางตัวอักษร โดยเฉพาะอักษร ‹k› และ ‹w›
ปกติเขียนบนไม้ไผ่ในแนวตั้ง จากล่างขึ้นบน และจากซ้ายไปขวา ส่วนในแนวนอนอ่านจากซ้ายไปขวา
พยัญชนะ
อักษรตักบันวามีเครื่องหมายวรรคตอนแบบเดี่ยว และแบบคู่
กากน้ำตาล
ประโยชน์และส่วนประกอบของกากน้ำตาล
ประโยชน์ของกากน้ำตาลสามารถใช้ได้ในหลายอุตสหกรรมเช่น ใช้ทำปุ๋ย ใช้เลี้ยงสัตว์ใช้ผลิตแอลกอฮอล์ ใช้ในอุตสาหกรรมยีสต์ ใช้ทำผงชูรส และใช้ทำกรดน้ำส้ม แต่ส่วนใหญ่จะใช้ผลิตแอลกอฮอล์ และใช้เป็นอาหารสัตว์ สำหรับในประเทศไทยส่วนใหญ่จะใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตแอลกอฮอล์สำหรับการผลิตสุรา และการผลิตเอทานอล เพื่อใช้เป็นส่วนผสมในการผลิตแก๊สโซฮอล์ นอกจากนี้ ยังใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตผงชูรส อุตสาหกรรมการผลิตอาหารสัตว์ อุตสาหกรรมการผลิตยีสต์ ตลอดจนการนำกากน้ำตาลไปประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมรายย่อยต่าง ๆ เช่น นำกากน้ำตาลไปใช้หมักทำปุ๋ยน้ำ ใช้ทำน้ำสกัดชีวภาพ ใช้เพาะเลี้ยงเชื้อจุลินทรีย์ เพื่อใช้ในฟาร์มกุ้ง ตลอดจนใช้ในการบำบัดน้ำทิ้ง
ส่วนประกอบของกากน้ำตาล
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 (Пётр Первый) หรือ จักรพรรดิปีเตอร์มหาราช (Пётр Вели́кий) หรือ ปีออตร์ อะเลคเซเยวิช (Пётр Алексе́евич, 9 มิถุนายน ค.ศ. 1672 - 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1725) เป็นพระมหากษัตริย์ของ อาณาจักรซาร์รัสเซีย ซึ่งต่อมาเป็น จักรวรรดิรัสเซีย ตั้งแต่วันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1682 จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในปี ค.ศ. 1725 โดยปกครองร่วมกับ ซาร์อีวานที่ 5 แห่งรัสเซีย พระเชษฐาต่างพระราชมารดาของพระองค์ ภายใต้การปกครองของพระองค์ รัสเซียได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยและเติบโตเป็นมหาอำนาจยุโรป
จากสงครามที่ประสบความสำเร็จหลายครั้ง เขาได้ยึดท่าเรือที่ อาซอฟ และ ทะเลบอลติก วางรากฐานสำหรับ กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย ยุติอำนาจสูงสุดของสวีเดนที่ไม่มีใครโต้แย้งในทะเลบอลติก และเริ่มการขยายตัวของ อาณาจักรซาร์ ไปสู่ จักรวรรดิ ที่ใหญ่กว่ามากกลายเป็นมหาอำนาจยุโรปที่สำคัญ พระองค์เป็นผู้นำการปฏิวัติทางวัฒนธรรมที่เข้ามาแทนที่ระบบสังคมและการเมืองแบบอนุรักษนิยมและยุคกลางด้วยระบบสมัยใหม่ทั้ง วิทยาศาสตร์ และ วิทยาการตะวันตก ที่มีพื้นฐานมาจาก การตื่นรู้ การปฏิรูปของจักรพรรดิปีเตอร์มีผลกระทบยาวนานต่อรัสเซีย พระองค์นำตำแหน่งจักรพรรดิมาแทนตำแหน่งซาร์ในปี ค.ศ. 1721 ก่อตั้งและพัฒนาเมือง เซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งยังคงเป็นเมืองหลวงของรัสเซียจนถึงปี ค.ศ. 1918
พระราชประวัติ
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 1672 เป็นพระราชโอรสในซาร์อะเลคเซย์ที่ 1 กับซารีนานาตัลยา นารีสกีนา พระมเหสีองค์ที่ 2 พระมารดาของพระองค์เป็นเด็กหญิงจากครอบครัวขุนนางเล็กๆ มีรสนิยมไปทางประเทศทางยุโรปตะวันตก และไม่เข้มงวดเช่นขุนนางรัสเซียทั่วไป ด้วยเหตุนี้พระนางจึงทรงเฉลียวฉลาด มีกิริยาคล่องแคล่ว จนเมื่อพระนางมีอายุได้ 18 ปี พระเจ้าซาร์อเล็กซิสที่ 1 จึงทรงรับตัวเข้าเป็นมเหสีองค์ที่ 2 และด้วยเหตุดังกล่าวเจ้าชายปีเตอร์จึงทรงเป็นเด็กที่มีสุขภาพแข็งแรงมีสติปัญญาเฉียบแหลมตามพระมารดา ต่างกับพระเชษฐาต่างมารดาที่ชื่อว่าเจ้าชายฟิโอดอร์ ที่ทรงไม่แข็งแรงและมีความพิการทางพระวรกาย แต่เนี่องจากเป็นพระโอรสของพระมเหสีองค์แรก เจ้าชายฟิโอดอร์จึงทรงได้เป็นซาเรวิชหรือองค์รัชทายาท เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 1676 ขณะที่เจ้าชายปีเตอร์มีพระชนมายุเพียง 4 ปี พระเชษฐาต่างพระมารดา พระนามว่า หิโอดอร์ ซึ่งมีพระชนมายุได้ 15 ปีจึงเสด็จขึ้นครองราชสมบัติ ฉลองพระนามว่า "ซาร์ฟิโอดอร์ที่ 3"
พระราชกรณียกิจ
นโยบายการปฏิรูปของจักรพรรดืปีเตอร์มหาราชได้สร้างรัสเซียให้เป็นรัฐทันสมัยตามแบบอย่างอารยธรรมประเทศทางยุโรปตะวันตก โดยการปฏิรูปเปลี่ยนแปลงระบบเศรษฐกิจ การปกครองทั้งฝ่ายฆราวาสและฝ่ายบรรพชิต สังคม และวัฒนธรรม ดังต่อไปนี้
ด้านการปกครอง
จักรพรรดิปีเตอร์ได้ทรงแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 เขตแดน (guberny) ได้แก่ มอสโก อินเกอร์แมนแลนด์ เคียฟ สโมเลนสค์ คาซัน อาร์เซนเกล อาซอฟ และไซบีเรีย ทุกเขตแดนยกเว้นมอสโกจะมีข้าหลวงซึ่งเป็นคนสนิทของจักรพรรดิออกไปประจำอยู่ ข้าหลวงดังกล่าวมีอำนาจสูงสุดในเขตแดน ทั้งในด้านการบริหาร ตุลาการ การคลัง ตลอดจนการรักษาความปลอดภัย การรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางในลักษณะนี้เป็นการลดอำนาจของขุนนางท้องถิ่น อย่างไรก็ดี ต่อมาในปี ค.ศ. 1719 ได้มีการแบ่งเขตแดนออกอีกเป็น 45 มณฑล (ภายหลังเป็น 50 มณฑล) แต่ละมณฑลปกครองโดย "นายทหารข้าหลวง" มีการแบ่งการปกครองเขตมณฑลย่อยลงเป็นเขต (district) และให้เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นดูแลปกครองตามแบบอย่างการปกครองท้องถิ่นของสวีเดน แต่เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นก็ไม่สามารถเก็บภาษีได้ตามเป้าหมาย โดยเฉพาะภาษีบุคคลจึงมอบอำนาจให้ทหารปกครองเขตแทนในปี ค.ศ. 1722
ส่วนพวกขุนนางเก่าถูกบังคับให้มอบมรดกที่ดินแก่บุตรชายคนโตเพียงคนเดียวและให้ส่งลูกชายคนรองๆ เข้ารับราชการทหารและราชการพลเรือน ยกเลิกยศขุนนางระดับสูงที่เรียกว่า “โบยาร์” และให้ใช้ยศเคานต์ (count) และบารอน (baron) แบบยุโรปตะวันตกแทน พวกขุนนางหนุ่มดังกล่าวก็จะถูกส่งตัวไปรับการศึกษาในประเทศต่างๆ ในยุโรปตะวันตกเพื่อนำเอาความรู้ใหม่ๆ มาพัฒนาประเทศ แต่ขณะเดียวกันจักรพรรดิปีเตอร์ก็ทรงพยายามลดบทบาทของขุนนางโดยทำให้สภาโบยาร์หมดความสำคัญลงด้วย โดยทรงใช้วิธีจัดตั้งสภาองคมนตรี เพื่อทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษา
สภาองคมนตรีประกอบด้วยสมาชิก 8 คน ซึ่งล้วนแต่เป็นคนสนิทของพระองค์ทั้งสิ้น นอกจากนี้ยังทรงจัดตั้งวุฒิสภา ขึ้นตามแบบของสวีเดน ประกอบด้วยสมาชิก 9 คน ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการบริหารกิจการภายในเกือบทั้งหมด ยกเว้นด้านตุลาการและการทหาร แต่สิ่งสำคัญที่สุดประการหนึ่ง คือ การออก “ทำเนียบตำแหน่ง” (Table of Ranks) ในปี ค.ศ. 1722 ตามแบบอย่างของสวีเดน เดนมาร์ก และปรัสเซีย โดยแบ่งตำแหน่งขุนนางทั้งฝ่ายทหาร พลเรือน และราชสำนัก ออกเป็น 14 ตำแหน่งด้วยกัน ซึ่งแต่ละตำแหน่งจะได้รับการพิจารณาแต่งตั้งจากคุณงามความดีที่ประกอบในราชการเท่านั้น ดังนั้น การออกทำเนียบตำแหน่งซึ่งเท่ากับสานต่อนโยบายเลิกการสืบทอดยศทหาร (mestnichestro) ของซาร์เฟโอดอร์ที่ 3 จึงมีผลให้สามัญชนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นชนชั้นขุนนางได้ ขณะเดียวกันได้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงฐานะของขุนนางให้มาเป็นข้าราชการ และยกเลิกอภิสิทธิ์ของขุนนางในการสืบทอดตำแหน่งต่างๆ กันในตระกูลหรือครอบครัว
ด้านศาสนา
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 มีพระราชประสงค์ที่จะปฏิรูปคริสตจักรออร์ทอดอกซ์ให้เป็นไปในทิศทางเดียวกับที่ทรงจัดการกับสถาบันขุนนาง โดยการเข้าควบคุมและทำให้ศาสนจักรรับใช้รัฐ ระหว่างปี ค.ศ. 1699 - 1700 ทรงยกเลิกอภิสิทธ์ของพวกนักบวชที่ได้รับการยกเว้นเงินภาษีและเข้าควบคุมศาสนจักรอย่างเข้มงวด ในปี ค.ศ. 1700 เมื่ออัครบิดรเอเดรียน (Patriarch Adrian) แห่งกรุงมอสโก ประมุขของศาสนจักรออร์โธดอกซ์รัสเซียสิ้นพระชนม์ลง พระองค์ก็ทรงเห็นเป็นโอกาสที่จะไม่แต่งตั้งพระรูปใดให้ดำรงสมณศักดิ์ดังกล่าวอีก เขตอัครบิดรถูกโอนให้แก่กรมอาราม (Monastery Department) และรายได้ของทรัพย์สินดังกลางก็ตกเป็นของรัฐด้วย ซึ่งพระองค์ก็ทรงนำไปใช้ในการทำนุบำรุงกองทัพและปรับปรุงพัฒนาประเทศในด้านต่างๆ
ในปี ค.ศ. 1716 จักรพรรดิปีเตอร์ทรงออกพระราชโองการให้พระระดับมุขนายกขึ้นไปทุกรูปต้องถวายสัตย์ปฏิญาณที่จะจงรักภักดีปละรับใช้จักรพรรดิ พระที่ยอมอุทิศตนให้แก่จักรพรรดิและเทศน์ให้ประชาชนเคารพยำเกรงในอำนาจอัตตาธิปไตยก็จะได้รับการส่งเสริมให้มีสมณศักดิ์สูงขึ้น
ต่อมาในปี ค.ศ. 1721 พระองค์ได้ทรงเข้าควบคุมศาสนจักรมากยิ่งขึ้น โดยประกาศยุบตำแหน่งอัครบิดรอย่างเป็นทางการ (ไม่มีการตั้งอัครบิดรแห่งกรุงมอสโกอีกเป็นเวลาเกือบ 200 ปี จนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1917 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนเกิดการปฏิวัติเดือนตุลาคมเพียงเล็กน้อย) และจัดตั้งสมัชชาศักดิ์สิทธิ์ (Holy Synod) ขึ้นเพื่อทำหน้าที่เป็นองค์กรบริหารสูงสุดแทนตำแหน่งอัครบิดร แต่สมัชชาต้องอยู่ใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง (Chief Procurator) ที่เป็นฆราวาสซึ่งมีอำนาจในการยับยั้ง (veto) การออกศาสนบัญญัติหรือการดำเนินงานต่าง ๆ ของสภาศาสนาได้ ขณะเดียวกัน คริสตจักรได้ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือของรัฐในการเพิ่มอำนาจให้แก่จักรพรรดิ โดยสร้างแนวคิดใหม่ว่าจักรพรรดิทรงเป็นผู้ที่พระเจ้าเลือกสรรให้ปกครองจักรวรรดิ (God’s chosen ruler) ดังนั้น การภักดีต่อพระองค์จึงเป็นหน้าที่โดยตรงของคริสต์ศาสนิกชนกรีกออร์ทอดอกซ์และเป็นเงื่อนไขอีกข้อหนึ่งของศาสนา
ด้านสังคม
ชาวนาซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของประเทศซึ่งรวมทั้งทาสที่ต่างมีสถานภาพไม่แตกต่างกันเท่าใดนัก ถูกแยกออกเป็น 2 กลุ่มด้วยกัน คือ ทาสติดที่ดิน (serf) และชาวนารัฐ (state peasants) ทั้ง 2 ต่างมีหน้าที่ในการผลิตพืชผลทางการเกษตรและอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐอย่างเคร่งครัด ส่วนประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตเมืองก็ถูกแยกออกเป็นพวกทำการค้า (trader) และพวกช่างฝีมือ (artisan) พวกทำการค้าต้องเข้าสังกัดในองค์กรพ่อค้า (merchants’ guild) ส่วนพวกช่างฝีมือต้องเป็นสมาชิกขององค์กรช่างฝีมือต่างๆ ตามที่ตนถนัด ซึ่งนับว่าเป็นการสวนกระแสของสังคมในยุโรปตะวันตกอย่างมากที่องค์กร (guild) ต่างๆ เหล่านี้กำลังสูญหายหรือเสียบทบาทไปจากดินแดนต่างๆ แต่ในรัสเซียองค์กรพ่อค้าและองค์กรช่างฝีมือได้รับสิทธิให้ปกครองดูแลกันเองในรูปแบบของการจัดการบริหารแบบเทศาภิบาล (municipal administration) โดยมีองค์กรบริหารของเมือง (town administration) จัดการดูแลและควบคุมอีกทีหนึ่ง
ส่วนชนชั้นขุนนางซึ่งรวมทั้งขุนนางระดับสูงหรือโบยาร์ สมาชิกสภา คหบดี ข้าราชสำนัก ทหารวัง และอื่นๆ ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มชนชั้นขุนนางเดียวกัน เรียกว่า “dvorianin” การมีบรรดาศักดิ์หรือฐานันดรศักดิ์ต้องเป็นไปตามความดีความชอบในหน้าที่ราชการที่ได้รับมอบหมาย บุตรหลานของขุนนางถูกบังคับให้เข้ารับราชการตั้งแต่อายุยังน้อย และต้องอยู่ในราชการตลอดชีวิต พวกขุนนางยังถูกบังคับให้โกนหนวดเคราและแต่งเครื่องแบบเลียนแบบชุนนางหรือชนชั้นสูงชาวยุโรปตะวันตก ทั้งยังต้องแสดงความกระตือรือร้นที่จะศึกษาและรับความเจริญก้าวหน้าใหม่ๆ ตลอดจนต้องประพฤติปฏิบัติตามรอยพระจริยาวัตรของจักรพรรดิอย่างเคร่งครัด มิฉะนั้นจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ในการรับราชการดังกล่าวพวกขุนนางจะได้รับที่ดินพร้อมด้วยชาวนาเป็นรางวัลตอบแทน รวมทั้งบรรดาศักดิ์หรือฐานันดรศักดิ์ชั้นบารอนหรือเคานต์ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลต่างๆ และเหรียญตรา และที่สำคัญที่สุดคือ อำนาจในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐตามที่กำหนดไว้ในทำเนียบตำแหน่ง
ด้านวัฒนธรรม
ในปี ค.ศ. 1699 จักรพรรดิปีเตอร์ก็ทรงคิดประดิษฐ์ธงชาติตามแบบอย่างชาติตะวันตก ประกอบด้วยแถบสีขาว น้ำเงิน แดง ในแนวนอนเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ของประเทศและสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชาวรัสเซียและของภูมิภาคต่างๆของประเทศ ซึ่งธงสามสีดังกล่าวนี้ก็ได้ใช้สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ยกเว้นในช่วงเวลาระหว่างที่รัสเซียเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบคอมมิวนิสต์
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 ทรงพยายามเปลี่ยนแปลงสังคมและวัฒนธรรมของรัสเซียที่มีลักษณะเป็นแบบตะวันออกให้เป็นตะวันตกโดยการประกาศพระราชโองการให้ประชาชนโกนหนวดเคราทิ้งให้สอดคล้องกับความนิยมของนานาประเทศในยุโรปตะวันตกขณะนั้น เพราะพระองค์ถือว่าหนวดเคราเป็นสัญลักษณ์ของ “โลกเก่า” หรือโลกตะวันออกที่ล้าหลัง หากผู้ใดขัดขืนจะถูกลงโทษ นอกจากนั้นยังทรงนำปฏิทินจูเลียน (Julian Calendar) ที่นิยมกันในกลุ่มประเทศยุโรปตะวันตกที่นับถือนิกายโปรเตสแตนต์มาบังคับใช้ในรัสเซียในปี ค.ศ. 1699 แทนปฏิทินแบบเก่าที่นับปีตั้งแต่มีการสร้างโลก ซี่งมีปีศักราชมากกว่าปฏิทินตะวันตก 6508 ปี โดยในปฏิทินใหม่ให้ถือเอาวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1700 เป็นวันเริ่มปีและศักราชใหม่ของรัสเซีย (เดิมใช้วันที่ 1 กันยายน เป็นวันขึ้นปีใหม่) เพื่อให้นับวันเวลาเดียวกันกับประเทศเหล่านั้น นอกจากนี้ในปี ดังกล่าวและปีต่อมายังทรงออกประกาศบังคับให้ชาวรัสเซียเปลี่ยนแปลงการแต่งกายจากเสื้อคลุมยาวหลวมรุ่มร่ามไม่กระชับตัว เสื้อคลุมมีขนาดยาวประมาณหัวเข่า พร้อมกับมีการจัดแสดงแบบเครื่องแต่งกายทั้งชายหญิงไว้ในที่สาธารณะ เพื่อให้ดูเป็นตัวอย่างซึ่งแบบการแต่งกายที่เริ่มนิยมกันในสหราชอาณาจักรในปลายราชวงศ์สจวต ผู้ฝ่าฝืนที่ปรากฏตัวที่ประตูเมืองในชุดเสื้อคลุมยาว จะไม่ได้รับอนุญาตให้ผ่านประตูเมืองจนกว่าจะยอมตัดชายเสื้อคลุมให้มีขนาดสั้นขึ้น
เมื่อปี ค.ศ. 1705 พระองค์ทรงออกพระราชโองการเก็บ “ภาษีหนวดเครา” กับผู้ที่ฝ่าฝืนซึ่งเห็นว่าหนวดเคราเป็นสิ่งที่พระเป็นเจ้าประทานหรือกำหนดให้ผู้ชายต้องมี และการโกนหนวดเคราจึงถือว่าเป็นบาปโดยทรงกำหนดอัตราภาษีหนวดเคราสูงถึง 60-100 รูเบิล กับชนชั้นต่างๆ นับแต่พวกราชสำนัก พ่อค้า ชาวเมือง คนรับใช้ คนขับรถม้า คนขับเกวียน และชาวมอสโกทุกคน (ยกเว้นพวกพระและนักเทศน์) ส่วนชาวนาที่ยากจนก็ถูกกำหนดให้จ่ายภาษีหนวดเคราครั้งละ 2.5 โคเปก ทุกที่เดินเข้าออกประตูเมืองกรุงมอสโก อีกทั้งได้มีการพิมพ์หนังสือสมบัติผู้ดีชื่อ The Hunourable Miror of Youth (ค.ศ. 1717) ขึ้นเพื่อให้เยาวชนลูกผู้ดีมีสกุลได้เรียนรู้กิริยามารยาทในการเข้าสังคมแบบตะวันตกอีกด้วย
จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 ยังทรงให้เลิกธรรมเนียมเทเรมอย่างเด็ดขาดในปี ค.ศ. 1702 โดยเปิดโอกาสให้สตรีทุกเพศทุกวัยและทุกชนชั้นไม่จำกันแต่เฉพาะสตรีชั้นสูงทั่วจักรวรรดิได้มีโอกาสได้รับการศึกษา มีอิสรภาพมากขึ้นโดยไม่ต้องถูกเก็บตัวอยู่แต่ภายในบ้านเท่านั้น และอนุญาตให้หนุ่มสาวได้พบกันก่อนการแต่งงาน การยกเลิกธรรมเนียมเทเรมที่เริ่มใช้ในรัชสมัยของราชบิดาของพระองค์อย่างเด็ดขาด ดังกล่าวนี้เท่ากับเป็นการยกฐานะของผู้หญิงรัสเซียให้สูงขึ้นและมีอิสระมากขึ้น และทำให้ผู้หญิงสามารถแสวงหาความรู้และแม้กระทั่งความบันเทิง เช่น เต้นรำ ฟังเพลง ดื่มสุรา เล่นไพ่และอื่นๆ ได้อย่างทัดเทียมผู้ชาย
ด้านการศึกษา
ในส่วนของสถาบันการศึกษา ทรงโปรดให้มีการจัดตั้งโรงเรียนสามัญขึ้นเป็นครั้งแรกในรัสเซียที่เปิดสอนในด้านศิลปะ อักษรศาสตร์ วิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ แพทยศาสตร์ ตลอดจนโรงเรียนนายทหารบกและทหารเรือ และสถาบันการสอนภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาอังกฤษ ดัตช์ เยอรมัน เพื่อให้ความรู้แก่ชาวรัสเซียอีกด้วย นำเอาตัวเลขอารบิกมาใช้ สร้างพิพิธภัณฑ์ ห้องสมุด เภสัชสถานตามเมืองต่างๆ และในกองทัพตลอดจนการจัดการสอนการแสดงละคอรแบบตะวันตก เป็นต้น และที่สำคัญได้สถาปนาวิทยาลัยราชสำนักชั้นสูงขึ้นที่เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กและได้พัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศรัสเซียในปี ค.ศ.1724 อันได้แก่ มหาวิทยาลัยเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก อีกด้วย
การสร้างกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
เมื่อปี ค.ศ. 1712 จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 ทรงย้ายนครหลวงจากกรุงมอสโกไปยังกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของอ่าวฟินแลนด์เพื่อเป็น “หน้าต่างแลยุโรป” การสร้างกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์กได้เริ่มขึ้นหลังจากที่รัสเซียสามารถยึดปอลตาวาจากสวีเดนได้ในปี ค.ศ. 1703 โดยมีโดมินิโก เทรซซินี ชาวสวิซ-อิตาลี และต่อมาชอง แบบติสท์ เลอบอลอด ชาวฝรั่งเศสเป็นสถาปนิก จักรพรรดิทรงชื่นชมศิลปะและสถาปัตยกรรมยุโรปตะวันตกเป็นอันมากและเห็นว่ามีความเหมาะสมกับรัสเซียมากกว่าศิลปะสลาฟที่มีอิทธิพลในรัสเซียมาเป็นระยะเลาอันยาวนาน ดังนั้น ทาสติดที่ดิน นักโทษสงครามและนักโทษอุกฉกรรจ์จำนวนนับแสนจึงถูกเกณฑ์แรงงานไปก่อสร้างเมือง และจำนวนมากได้เสีอชีวิตจากอากาศที่หนาวเย็น โรคภัยไข้เจ็บและการขาดอาหาร ในระยะแรก อาคารต่างๆ สร้างด้วยซุงเป็นส่วนใหญ่ซึ่งเป็นวัสดุที่หาได้ง่าย แต่ต่อมาจักรพรรดิปีเตอร์ทรงให้สร้างด้วยหินเพื่อความคงทนถาวรและสง่างามดังเมืองใหญ่ๆ ในยุโรปตะวันตก จักรพรรดิปีเตอร์และพระราชวงศ์ทรงย้ายมาประทับ ณ เมืองเซนต์ปีเตอส์เบิร์กในปี ค.ศ. 1710 ก่อนที่จะจัดตั้งเป็นนครหลวงแห่งใหม่ และบังคับให้พวกขุนนางพ่อค้าและเจ้าที่ดินที่ครอบครองทาสติดที่ดินตั้งแต่ 30 ครอบครัวขึ้นไป ต้องไปตั้งบ้านเรือนอยู่ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์กด้วย ใน ค.ศ. 1714 จักรพรรดิทรงออกพระราชโองการห้ามการก่อสร้างอาคารด้วยหินหรืออิฐในที่อื่นๆ ในรัสเซียเพื่อสงวนวัสดุก่อสร้างไว้สร้างอาคารสถานที่ต่างๆ ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก
ในปี ค.ศ. 1725 การก่อสร้างพระราชวังเปเตียร์กอฟ ได้สิ้นสุดลง ซึ่งพระราชวังนี้สามารถเปรียบได้กับพระราชวังแวร์ซายในประเทศฝรั่งเศส
อ้างอิง
16721725
จังลุน
จังลุน หรือ จังโหลน (Changlun) เป็นเมืองขนาดเล็กที่อยู่ในอำเภอกูบังปาซู ทางทิศเหนือของรัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย ใกล้เมืองบูกิตกายูฮีตัมซึ่งเป็นเมืองชายแดนติดกับด่านจังโหลน อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลาของประเทศไทย มีประชากรประมาณ 1,506 คน (พ.ศ. 2549) ชื่อเมือง จังลุน มาจากภาษาไทยคำว่า ช้างหล่น
ประชากร
จังลุนเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกูบังปาซู รัฐเกอดะฮ์ ใน ค.ศ. 2010 มีประชากร 1,506 คน
ประชากรส่วนใหญ่มีเชื้อสายมลายู 694 คน (ร้อยละ 46.1), ชาวมาเลเซียเชื้อสายจีน 583 คน (ร้อยละ 38.7), ชาวมาเลเซียเชื้อสายอินเดีย 86 คน (ร้อยละ 5.7) ชาวมาเลเซียเชื้อสายไทยและภูมิบุตรอื่น ๆ 28 คน (ร้อยละ 1.9) และบุคคลมิได้ถือสัญชาติมาเลเซีย 115 คน (ร้อยละ 7.6)
Cancellothyris
Cancellothyris เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Cancellothyrididae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
มาร์ชสามัคคีสี่เหล่า
มาร์ชสามัคคีสี่เหล่า เป็นเพลงมาร์ชที่นาวาตรีพยงค์ มุกดา ประพันธ์ขึ้น เพื่อเป็นการปลุกใจ และสร้างความสามัคคีระหว่างทหารเหล่าทัพต่างๆ และตำรวจ ในฐานะที่เป็นผู้ที่มีหน้าที่ปกป้องอธิปไตย และความมั่นคงของประเทศ ทั้งภายใน และภายนอกราชอาณาจักร เพลงนี้ได้ประพันธ์ขึ้นโดยการนำเอาวรรคแรกของเพลงชาติไทย และบางส่วนของเพลงมาร์ชสำคัญของทั้งสามเหล่าทัพและตำรวจมาดัดแปลงรวมกันเป็นเพลงเดียว ดังนี้
ไทยแลนด์ฮอกกี้ลีก
ไทยแลนด์ฮอกกี้ลีก (Thailand Hockey League) ลีกชั้นนำระดับฮอกกี้ลีกสำหรับทั้งชาย และ หญิงในประเทศไทย ก่อตั้งในปีพ.ศ. 2556 โดยสมาคมฮอกกี้แห่งประเทศไทย
ขออีกฟุตให้หัวใจเราใกล้กัน
ขออีกฟุตให้หัวใจเราใกล้กัน เป็นภาพยนตร์รักดราม่าจากประเทศสหรัฐอเมริกา ออกฉาย พ.ศ. 2562 เขียนบทโดย Mikki Daughtry และ Tobias Iaconis กำกับโดย Justin Baldoni เป็นเรื่องของผู้ป่วยโรค cystic fibrosis สองคนรับบทโดย Halye Lu Richardson และ Cole Sprouse ที่พยายามสานสัมพันธ์และมีความรักต่อกัน ในขณะที่โรคของทั้งสองทำให้พวกเขาอยู่ใกล้กันไม่ได้ ออกฉายเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2562 ในประเทศสหรัฐอเมริกา ได้รับเสียงวิจารณ์ก้ำกึ่ง ทำรายได้ไป 69 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก
ซาโตเนะ คูโบะ
เธอเข้าร่วม AKB48 ในสถานะดราฟต์รุ่น 2 ก่อนที่จะถูกย้ายเข้ามาในทีม B (AKB48 Group Draft Kaigi 2015 → เคงคิวเซย์ → ทีม K → ทีม B ) เธอเข้าร่วม AKB48 Group Draft Kaigi 2015 Finalist เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2015 จากนั้นเลื่อนชั้นเป็น ทีม K วันที่ 27 กันยายน 2017 ที่งาน AKB48 Cafe และย้ายไป ทีม B เมื่อวันที่ 08 ธันวาคม 2017  และประกาศจบการศึกษาจาก AKB48 ในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 2022
ข้อมูลเพิ่มเติม
ซาโตเนะ คูโบะ - ทวิตเตอร์ ซาโตเนะ คูโบะ - อินสตาแกรม
__INDEX__
ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต
ตราแผ่นดินของสหภาพโซเวียต (Государственный герб Советского Союза, Gosudarstvenny gerb Sovetskogo Soyuza ) เป็นตราแผ่นดินที่ใช้มาตั้งแต่ปี 1923 ถึง 1991
รุ่นแรก (ปี 1923-1936)
โครงการแรกของสัญลักษณ์ตราแผ่นดินได้รับการยอมรับในวันที่ 6 กรกฎาคม 1923 โดยเซสชั่นที่ 2 ของ คณะกรรมการบริหารกลางของสหภาพโซเวียต (CIK) และรุ่นเสร็จสมบูรณ์เมื่อวันที่ 22 กันยายนในปีเดียวกัน การออกแบบนี้ได้รับการปรับปรุง รัฐธรรมนูญของสหภาพโซเวียต ปี 1924 ได้ระบุว่า"รัฐสัญลักษณ์ของสหภาพโซเวียตประกอบด้วยค้อนและเคียวบนโลกในภาพรังสีของดวงอาทิตย์และกรอบ โดยหูของข้าวสาลีที่มีจารึก "กรรมกรทั่วโลกจงสามัคคีกัน!" ในหกภาษา - รัสเซีย, ยูเครน,  เบลารุส,  จอร์เจีย ,  อาร์เมเนีย และ  อาเซอร์ไบจาน  ที่ด้านบนของสัญลักษณ์เป็นดาวห้าแฉก ".
อีวาน ดูบาโซ เป็นผู้มีส่วนร่วมสำคัญในการสร้างออกแบบสัญลักษณ์
รุ่นที่สอง (ปี 1936–1946)
ในปี 1936 รัฐธรรมนูญของสหภาพโซเวียตฉบับใหม่ ได้ระบุว่า สหภาพโซเวียตประกอบด้วยสาธารณรัฐ 11 ดังนั้นจึงมีความแตกต่างรุ่นใหม่ที่สำคัญจากก่อนหน้านี้หนึ่งเป็น 11 ริบบิ้นม้วนหมุนรัฐสหภาพโซเวียตจารึกภาษิตในสิบเอ็ดภาษา
รุ่นที่สาม (ปี 1946–1956)
จำนวนสาธารณรัฐในสหภาพโซเวียตกลายเป็น 16 หลังเดือนกันยายน 1939 ก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มในเดือนมิถุนายนปี 1941 แต่เป็นสัญลักษณ์ของรัฐได้เปลี่ยนไปสะท้อนถึงนี้เท่านั้นหลังสงคราม โดยการตัดสินใจของคณะผู้บริหารสูงสุดสหภาพโซเวียตของสหภาพโซเวียต ในวันที่ 26 มิถุนายน ปี 1946 ทั้งหมด 16 สาธารณรัฐรัฐธรรมนูญเป็นตัวแทนในสัญลักษณ์ คำขวัญรัฐล้าหลังถูกจารึกไว้ในวันที่ 16 ริบบิ้นใน 16 ภาษา (ที่ ภาษาเอสโตเนีย, ภาษาลัตเวีย, ภาษาลิทัวเนีย , ภาษามอลโดวา และ ภาษาฟินแลนด์ ได้ถูกเพิ่มเข้าไป ก่อนหน้านี้) จารึกในอาเซอร์ไบจาน ภาษาเติร์กเมนิสถาน , ภาษาอุซเบกิสถาน , ภาษาทาจิกิสถาน , ภาษาคาซัคสถาน ,  คีร์กีซ ภาษาได้รับการปรับปรุงเนื่องจากการโอนจาก  ภาษาละติน ไปยัง  ภาษาซีริลลิก ต้นฉบับภาษาที่เกี่ยวข้องภายในสหภาพโซเวียต
รุ่นที่สี่ (ปี1956–1991)
มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในจารึกเบลารุสเป็นการตัดสินใจของคณะกรรมการบริหารของศาลฎีกาสหภาพโซเวียต ในวันที่ 1 เมษายน ปี 1958
ชื่อคำขวัญ
คำขวัญในตราแผ่นดินใช้คำว่ากรรมกรทั่วโลกจงสามัคคีกัน!ด้วยใช้ 15 ภาษาของ 15 สาธารณรัฐดั่งนี่
บอยกอ บอรีซอฟ
บอยกอ แมตอดีแอฟ บอรีซอฟ (Бойко Методиев Борисов) เป็นนักการเมืองชาวบัลแกเรียซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนที่ 50 และคนปัจจุบันของประเทศบัลแกเรียตั้งแต่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ก่อนหน้านี้เขาเคยดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสองครั้ง ระหว่าง พ.ศ. 2552–2556 และระหว่าง พ.ศ. 2557–2560 นอกจากนี้เขายังเป็นนายกเทศมนตรีกรุงโซเฟียระหว่าง พ.ศ. 2548–2552
1959
บลปัลกันโฟร์
บลปัลกันโฟร์ (볼빨간사춘기 Bolbbalgan Sachungi; Bolbbalgan4, หรือรู้จักกันในชื่อ พลพัลกันพิวเบอร์ตี หรือ เรดชีกพิวเบอร์ตี) เป็นศิลปินดูโอจากประเทศเกาหลีใต้ ก่อตั้งโดยโซฟาร์มิวสิก ในปี ค.ศ. 2016 สมาชิกประกอบไปด้วยอัน จี-ย็อง และอดีตสมาชิกคือ อู จี-ยุน ลาออกจากวงเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2020 พวกเธอปรากฏตัวในรายการ ซูเปอร์สตาร์ เค 6 เมื่อปี ค.ศ. 2014 ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับโซฟาร์ และออกอัลบั้มแรก เรดแพลนเน็ต ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016 ซิงเกิลโปรโมตคือเพลง "กาแล็กซี" ทำให้วงมีชื่อเสียงด้วยการติดอันดับ 2 บนแกออนชาร์ต และขายได้มากกว่า 2 ล้านดาวน์โหลด
การก่อตั้ง
จีย็อง และ จียุน เกิดในเมืองย็องจู พวกเธอได้พบกันขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โดยทั้งสองมีความฝันที่จะเป็นนักร้องเหมือนกัน ซึ่งในที่สุดก็ได้ตั้งวงดนตรีแนวป็อปชื่อ "บลปัลกันโฟร์" ซึ่งแปลเป็นภาษาเกาหลีว่า "เด็กน้อยผู้เขินอาย" โดยมาจากนิสัยของสมาชิกในวงทั้งสองคน โดยจีย็องเป็นคนขี้อาย และจียุนชอบทำตัวเป็นเด็กน้อย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพะเยา
จังหวัดพะเยา มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 3 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 3 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยขณะนั้นพะเยายังเป็นเพียงอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงราย
ปี พ.ศ. 2520 พะเยายกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดเป็นครั้งแรก (ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2522) โดยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ นางสาวพวงเล็ก ตันบรรจง, นายประพันธ์ อัมพุช และร้อยตำรวจตรี บัณฑิต วรการบัญชา
กรมการขนส่งทางราง
กรมการขนส่งทางราง (Department of Rail Transport) เป็นส่วนราชการในสังกัดกระทรวงคมนาคม จัดตั้งขึ้นตาม ''พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ 18) พ.ศ. 2562'' เมื่อวันจันทร์ที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2562 โดยเป็นการยกฐานะขึ้นมาจากสำนักงานโครงการพัฒนาระบบราง ในสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร กรมการขนส่งทางรางมีหน้าที่กำกับดูแลระบบขนส่งทางรางทั่วประเทศให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน รวมถึงการเสนอแนะนโยบาย ยุทธศาสตร์ และแผนงานการกำกับดูแลกิจการขนส่งทางรางให้เป็นมาตรฐาน อีกทั้งการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานการขนส่งทางรางของประเทศให้สามารถแข่งขันและเชื่อมต่อการขนส่งรูปแบบอื่นและประเทศเพื่อนบ้านได้
ประวัติ
กรมการขนส่งทางรางจัดตั้งขึ้นตาม ''พระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม (ฉบับที่ 18) พ.ศ. 2562'' ที่ได้ประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอน 49 หน้า 9 เมื่อวันอาทิตย์ที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2562 ซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา (คือวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2562) โดยได้ยกฐานะและโอนกิจการ สิทธิ หนี้สิน และภาระผูกพัน รวมถึงข้าราชการและพนักงานลูกจ้างของสำนักงานโครงการพัฒนาระบบราง สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร กระทรวงคมนาคม ออกมาจัดตั้งเป็นกรมการขนส่งทางราง  โดยในวาระเริ่มแรกนั้น ทางกรมใช้ชั้น 3 อาคารสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร เป็นที่ทำการชั่วคราว
จากนั้นในการประชุมคณะรัฐมนตรีเมื่อวันอังคารที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 ที่ประชุมมีมติเห็นชอบให้ สราวุธ ทรงศิวิไล ผู้อำนวยการสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการขนส่งทางรางคนแรก และในวันเดียวกัน ชัยวัฒน์ ทองคำคูณ ปลัดกระทรวงคมนาคม และอดีตผู้อำนวยการ สนข. ได้ลงนามในคำสั่งโอนย้าย สรพงศ์ ไพฑูรย์พงษ์ ผู้ช่วยปลัดกระทรวงคมนาคม ให้มาดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมการขนส่งทางราง ต่อมาเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2562 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้แต่งตั้งสราวุธ ทรงศิวิไล ให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการขนส่งทางรางอย่างเป็นทางการ
หน้าที่
กรมการขนส่งทางราง มีหน้าที่ดังต่อไปนี้
การแบ่งส่วนราชการ
กรมการขนส่งทางรางแบ่งส่วนราชการออกเป็น 5 ส่วนดังต่อไปนี้
โบว์ลิ่งในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – หญิงคู่
"กีฬาโบว์ลิ่ง" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
ราชวงศ์ของอียิปต์โบราณ
ในประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ ราชวงศ์เป็นกลุ่มผู้ปกครองที่มีชาติกำเนิดร่วมกัน โดยปกติแล้วผู้ปกครองแห่งอียิปต์จะแบ่งออกเป็นจำนวนสามสิบสามราชวงศ์ แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้นเสมอไป โดยปกติแล้ว ราชวงศ์ดังกล่าวจะถูกจัดกลุ่มโดยนักวิชาการสมัยใหม่เป็น "ช่วงสมัยราชอาณาจักร" และ "ช่วงสมัยระหว่างกลาง"
การแบ่งกลุ่มฟาโรห์ออกเป็นสามสิบราชวงศ์นั้นมาจากแมนิโธ ซึ่งเป็นนักบวชชาวอียิปต์ในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ซึ่งหนังสือ แอกิปเทียกา นั้นน่าจะเขียนขึ้นในช่วงที่มีผู้ปกครองอียิปต์ที่พูดภาษากรีกหรือราชวงศ์ทอเลมี แต่คงหลงเหลืออยู่เพียงเศษเสี้ยวและบทสรุปเท่านั้น ชื่อของสองราชวงศ์สุดท้ายคือ ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดที่ปกครองในช่วงเวลาสั้นๆ และราชวงศ์ทอเลมีที่ปกครองอียิปต์ในช่วงเวลาที่ยาวนานกว่านั้นเป็นชื่อเรียกในช่วงเวลาภายหลัง
ถึงแม้ว่าจะมีการใช้กันอย่างแพร่หลายและมีประโยชน์ แต่ระบบการจัดกลุ่มนั้นก็ยังคงมีข้อบกพร่อง บางราชวงศ์ปกครองเพียงส่วนหนึ่งของอียิปต์และปกครองอยู่ในคาบเกี่ยวเวลาเดียวกันราชวงศ์อื่นในเมืองอื่น หรือราชวงศ์ที่เจ็ด ซึ่งอาจจะไม่มีอยู่เลย ส่วนราชวงศ์ที่สิบดูเหมือนจะเป็นการปกครองต่อของราชวงศ์ที่เก้า และอาจจะมีราชวงศ์ในบริเวณอียิปต์บนอีกหนึ่งหรือหลายราชวงศ์ก่อนหน้าช่วงการปกครองของราชวงศ์ที่หนึ่งแห่งอียิปต์
ซามูเอล เบ็คเค็ทท์
ซามูเอล เบ็คเค็ทท์ (Samuel Beckett) (13 เมษายน ค.ศ. 1906 - 22 ธันวาคม ค.ศ. 1989) เป็นนักเขียนนวนิยาย, นักเขียนเรื่องสั้น, นักเขียนบทละคร, นักเขียนบทความ และ กวีคนสำคัญชาวไอริช งานของเบ็คเค็ทท์ที่แสดงภาพพจน์อันมืดมนของวัฒนธรรมของมนุษย์ทั้งอย่างเป็นทางการและในทางปรัชญาค่อยกลายมาที่มีลักษณะเป็นงานจุลนิยม (minimalism) มากขึ้นต่อมา
ขณะที่เป็นลูกศิษย์ ผู้ช่วย และเพื่อนของเจมส์ จอยซ์ เบ็คเค็ทท์ถือว่าเป็นหนึ่งในนักเขียนแบบสมัยใหม่นิยมคนสุดท้ายผู้เป็นแรงบันดาลใจให้แก่นักเขียนหลายคนต่อมา และบางครั้งก็ถือว่าเป็นนักเขียนคนแรกของสมัยใหม่นิยมสมัยหลัง (Postmodernism) นอกจากก็ยังถือกันว่าเบ็คเค็ทท์เป็นนักเขียนคนสำคัญคนหนึ่งของลักษณะการเขียนที่มาร์ติน เอสส์ลิน (Martin Esslin) เรียกว่า "ละครแปลกวิสัย" (Theatre of the Absurd) ซึ่งทำให้เบ็คเค็ทท์กลายเป็นนักเขียนผู้มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20
เบ็คเค็ทท์ได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ในปี ค.ศ. 1969 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 1989 ด้วยโรคระบบการหายใจ
บทละคร
สำหรับการแสดงในโรงละคร
สำหรับวิทยุ
วีเซว
วีเซว (Viseu, ) เป็นทั้งเมือง (เมืองหลักของเขตวีเซว) และเทศบาลในประเทศโปรตุเกส เทศบาลมีพื้นที่ 507.1 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 99,593 คน (ค.ศ. 2011) และเมืองมีประชากรราว 53,000 คน
วีเซวถือเป็นเมืองที่มีการเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจ โดยเฉพาะด้านโทรคมนาคม อุตสาหกรรม การค้า และการศึกษา เมืองตั้งอยู่ทางตอนเหนือ-กลางของประเทศโปรตุเกส เชื่อมระหว่างเมืองท่าทางทะเล อาไวรู (Aveiro) กับเมืองกวาร์ดา (Guarda) เมืองชายแดนโปรตุเกส-สเปน และเมืองซาลามังกาของสเปน
ซามูเอล เบ็คเค็ทท์
บทละคร
ภาพยนตร์
ร้อยแก้ว
นวนิยาย
นวนิยายขนาดสั้น
Stories
บทความ
แหล่งข้อมูลอื่น
1906 1989
Campages
Campages เป็นสกุลของแบรคิโอพอดที่อยู่ในวงศ์ Dallinidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในมาเลเซียและออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ภาษีธุรกิจเฉพาะ
ภาษีธุรกิจเฉพาะ (specific business tax) เป็นภาษีทางอ้อมที่เก็บจากฐานบริโภคทั่วไปภายในประเทศไทย โดยจะจัดเก็บจากการประกอบกิจการเฉพาะอย่าง และเริ่มใช้บังคับใน พ.ศ. 2535 พร้อมกับภาษีมูลค่าเพิ่ม แทนภาษีการค้าที่ถูกยกเลิกไป
ลูกัส บาร์ริโอส
ลูกัส รามอน บาร์ริโอส กาเซเรส (Lucas Ramón Barrios Cáceres; เกิด 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984) เป็นนักฟุตบอลชาวปารากวัยที่เกิดในประเทศอาร์เจนตินา ปัจจุบันลงเล่นให้กับเดเฟนซาอิกริเอกาฆุสติเซีย ในปริเมราดิบิซิออนเดอาร์เฆนตินา บาร์ริโอส เป็นที่รู้จักในด้านประสิทธิภาพในพื้นที่เป้าหมาย ทำให้เขาได้รับสมญานามว่า ลาปันเตรา ซึ่งแปลว่าเสือดำ
แม้ว่าเขาจะเกิดใน ซานเฟร์นันโด บัวโนสไอเรส ในประเทศอาร์เจนตินาแม้ว่าเขาจะเกิดในซาน เฟอร์นันโด บัวโนสไอเรส อาร์เจนตินา แม่ของบาร์ริออสคือปารากวัย ซึ่งทำให้เขามีสิทธิ์ได้รับสัญชาติปารากวัยเมื่อแรกเกิด เขาได้รับสัญชาติปารากวัยในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2010 และได้ลงเล่นกับทีมชาติปารากวัยครั้งแรกในวันที่ 25 พฤษภาคมของปีนั้น
เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับอาร์เฆนติโนยูนิออร์ ในปี ค.ศ. 2002 ก่อนที่จะย้ายไปหลากหลายทีมในทั่วโลก ในปี ค.ศ. 2008 สหพันธ์ประวัติศาสตร์และสถิติฟุตบอลระหว่างประเทศ ได้เลือกให้ บาร์ริโอส เป็นดาวซัลโวแห่งปีของโลกด้วยจำนวน 37 ประตู ในปีนี้เขายังพาโกโล-โกโล ชนะเลิศชิเลียนปริเมราดิบิซิออน และเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในลีก ในปี ค.ศ. 2010 เขายังได้รับรางวัลนักฟุตบอลปารากวัยยอดเยี่ยมแห่งปี เขายังพาโบรุสซิอาดอร์ทมุนด์ ชนะเลิศบุนเดิสลีกาสองสมัย ในปี ค.ศ. 2011–2012 เขายังช่วยให้กว่างโจวเอเวอร์แกรนด์ ชนะเลิศเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2013 ได้อีกด้วย
ประเทศสเปนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศสเปน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสเปนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 46 คน ใน 15 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสเปนได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 1 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 6 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 11 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปฏิมา จีระแพทย์
ปฏิมา จีระแพทย์ (Patima Jeerapaet, Ph.D.)
ประวัติและประวัติการศึกษา
ปฏิมา จีระแพทย์ เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2510 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ นายเปรมศักดิ์ และนางปัทมา จีระแพทย์
ปฏิมา จีระแพทย์ เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเซนต์คาเบรียล สำเร็จการศึกษา ปริญญาตรีบริหารธุรกิจบัณฑิต (BBA) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (พ.ศ. 2532) ปริญญาโทบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (MBA) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (พ.ศ. 2536) และระดับปริญญาเอกปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาองค์กร (Phd. OD) มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ (พ.ศ. 2552)
นอกจากนี้ยังได้ผ่านการอบรมผู้บริหารระดับสูงจากสถาบันชั้นนำในประเทศหลายแห่ง อาทิเช่น หลักสูตร Directors Certification Program รุ่น DCP 66/2005 และ หลักสูตร	Financial Institutions Governance Program (FGP) รุ่นที่ 7 ของสมาคมส่งเสริมสถาบันกรรมการบริษัทไทย (IOD) หลักสูตร	ผู้บริหารระดับสูง สถาบันวิทยาการตลาดทุน (วตท.) รุ่นที่ 13 หลักสูตร	ผู้บริหารระดับสูงด้านการค้าและการพาณิชย์ (TEPCoT)  รุ่นที่ 6 ของหอการค้าไทย หลักสูตร	ผู้บริหารระดับสูงด้านการบริหารงานพัฒนาเมือง (มหานคร) รุ่นที่ 2 ของ กรุงเทพมหานคร โดย วิทยาลัยพัฒนามหานคร และหลักสูตร	นักบริหารระดับสูงด้านการพัฒนาธุรกิจอุตสาหกรรมและการลงทุน (วธอ.) รุ่นที่ 1 ของสถาบันวิทยาการธุรกิจและอุตสาหกรรม
ประวัติการทำงาน
ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยประธานกรรมการ เครือโรงพยาบาลพญาไท และเครือโรงพยาบาลเปาโล เมโมเรียล และผู้ช่วยประธานกรรมการ บริษัท ซีทีเอช จำกัด (มหาชน)  และยังดำรงตำแหน่ง รองประธานกรรมการ กลุ่ม บริษัท พีบี พาร์ทเนอร์ จำกัด
ปฏิมา จีระแพทย์ เคยดำรงตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ บริษัท ซี.ไอ.ที. พร็อพเพอร์ตี้ คอนซัลแทนส์ จำกัด หรือ บริษัท คอลลิเออร์ส อินเตอร์เนชั่นเนล ประเทศไทย ก่อนจะผันตัวเองออกจากวงการอสังหาริมทรัพย์มาสู่วงการอุตสาหกรรมยานยนต์ โดยดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสถาบันยานยนต์ (2555-2556) เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการจัดทำแผนแม่บทอุตสาหกรรมยานยนต์ไทย พ.ศ. 2555 -2559
หลังจากนั้น ในปี 2556 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ผู้อำนวยการสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กรรมการและเลขานุการ คณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กรรมการและเลขานุการ คณะกรรมการบริหารสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (2556-2557) และร่วมเป็นคณะทำงานพิจารณาข้อเสนอเบื้องต้นโครงการผลิตรถยนต์ประหยัด พลังงาน มาตรฐานสากล รุ่น 2 (ECO Car 2)
หมอลำ
หมอลำ (อีสาน: หมอลำ; ໝໍລຳ) เป็นรูปแบบของเพลงลาวโบราณในประเทศลาวและภาคอีสานของประเทศไทย สามารถแบ่งออกได้เป็นหลายอย่าง ตามลักษณะทำนองของการลำ เช่น ลำเต้ย ลำพื้น ลำกลอน  ลำเรื่อง ลำเรื่องต่อกลอน ลำเพลิน ลำซิ่ง
ปฏิมา จีระแพทย์
ประวัติการทำงาน
ในวันที่ 21 กรฎาคม 2557 คณะรักษาความสงบแห่งชาติมีคำสั่งที่ 99/2557 ให้เขาพ้นจากตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
หมอลำ
คำว่า "หมอลำ" มาจากคำ 2 คำมารวมกัน ได้แก่ "หมอ" หมายถึง ผู้มีความชำนาญ และ "ลำ" หมายถึง การบรรยายเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยทำนองอันไพเราะ ดังนั้น หมอลำ จึงหมายถึง ผู้ที่มีความชำนาญในการบรรยายเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยทำนองเพลงมีต้นแบบมาจากเพลงลูกทุ่ง
ปฏิมา จีระแพทย์
ประวัติการทำงาน
ปฏิมา จีระแพทย์ได้ทำงานรับใช้ประเทศชาติในอีกหลายตำแหน่ง โดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ที่ปรึกษาประจำคณะอนุกรรมาธิการปฏิรูปอุตสาหกรรม จากคณะกรรมาธิการปฏิรูปการเกษตร อุตสาหกรรม พาณิชย์ การท่องเที่ยวและบริการ สภาปฏิรูปแห่งชาติ (2558) ที่ปรึกษานายกวิศวกรรมสถานแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมภ์ (ประจำปี พ.ศ. 2557 – 2559) และดำรงตำแหน่ง กรรมการธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย กรรมการบริหาร ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย และประธานคณะกรรมการกิจการสัมพันธ์ ธนาคารพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย (2556 - 2557)
เคยดำรงตำแหน่งทางการเมือง อาทิที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ คณะกรรมาธิการการเงิน การคลัง การธนาคาร และสถาบันการเงิน วุฒิสภา และที่ปรึกษาด้านการค้าและการลงทุนระหว่างประเทศ ประจำผู้แทนการค้าไทย
หมอลำ
หมอลำกลอน
หมอลำกลอน เป็นหมอลำที่มีความเก่าแก่มาก และเป็นที่นิยมในอดีต ซึ่งจะมีเอกลักษณ์ เฉพาะตัวโดยจะมีการลำเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ เช่น ชิงชู้ ชิงทรัพย์ เกี้ยวสาว บาปบุญคุณโทษ วันสำคัญทางพระพุทธศาสนาประเพณีของทางภาคอีสาน วรรณคดี ตำนานต่าง ๆ เป็นต้น และจะมีการพูดผญาแทรกเข้ามาระหว่างการลำด้วยทำให้เกิดความตลกขบขัน ซึ่งเป็นสีสันของการแสดง หมอลำกลอนจะประกอบไปด้วย หมอลำฝ่ายชาย หมอลำฝ่ายหญิง และหมอแคน ส่วนเครื่องดนตรีที่ใช้บรรเลงในการลำ คือ แคน ซึ่งใช้ในการกำกับจังหวะและดูลายในการลำ ปัจจุบัน ส่วนใหญ่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้สูงอายุ มักจะจ้างไปในงานกฐิน และงานผ้าป่า เป็นต้น
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ IATA : PUS, ICAO : RKPK ) ตั้งอยู่ที่สุดฝั่งตะวันตกของเมือง ปูซาน, ประเทศเกาหลีใต้. เปิดให้บริการในปี พ.ศ. 2519. ส่วนอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ เปิดให้บริการในวันที่ 31 ตุลาคม, 2550. ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ ถือเป็นท่าอากาศยานหลักของ แอร์ปูซาน. ทางวิ่งหมายเลข 18L/36R ใช้ในการทหารเท่านั้น, แต่ด้วยสภาพการจราจรทางอากาศที่หนาแน่นขึ้น, จึงมีแผนจะเปิดให้บริการสำหรับสายการบินพลเรือน. ในปี พ.ศ. 2558 มีผู้โดยสารใช้บริการทั้งหมด 12,382,150 คน.
ปฏิมา จีระแพทย์
ประวัติการทำงาน
ในปี 2554 ปฏิมา จีระแพทย์ ได้สร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศไทย โดยถือเป็นคนไทยคนแรกที่ได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธาน Royal Institute of Chartered Surveyors (RICS) ประเทศไทย  (สถาบันนักสำรวจที่ได้รับการอนุญาตในพระบรมราชูปถัมภ์) RICS ถือได้ว่าสถาบันที่เป็นสัญลักษณ์ของมืออาชีพทางอสังหาริมทรัพย์ทั่วโลก ซึ่งก่อตั้งขึ้นในสหราชอาณาจักรเป็นแห่งแรก
หมอลำ
หมอลำกลอน
โดยหมอลำกลอนที่มีชื่อเสียงของภาคอีสาน มีดังต่อไปนี้
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
ในปี 2556, เมืองปูซานประกาศว่าเตรียมสิ้นสุดการให้บริการสำหรับสายการบินโดยสารที่ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮ เนื่องจากขนาดท่าอากาศยานที่เล็ก การจราจรทางอากาศที่ขับคั่งและเหตุผลด้านความปลอดภัย. โดยมีแผนจะย้ายท่าอากาศยานของปูซานไปยังเกาะกาด็อกโด, เกาะทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของปูซานและอยู่ทางด้านใต้ของ 'ท่าเรือปูซานนิวพอร์ท' ประมาณ 7 กม.
ปฏิมา จีระแพทย์
ประวัติการทำงาน
นอกเหนือจากการทำงานด้านธุรกิจการลงทุน และอสังหาริมทรัพย์ ยังได้รับเชิญเป็น อาจารย์พิเศษ เพื่อถ่ายทอดความรู้ และประสบการณ์จริงในโลกธุรกิจให้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรีและโท คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง เป็นเวลากว่า 18 ปี และอาจารย์พิเศษ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา ภาคพิเศษ โครงการหลักสูตรปรัชญาดุษฏีบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ รวมทั้งเป็น คณะกรรมการร่างหลักสูตร ปริญญาตรี สาขาการประเมินราคาทรัพย์สินคณะการจัดการความเสี่ยงและอุตสาหกรรมบริการ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และได้รับเชิญให้เป็นหัวหน้าสาขาวิชาการประเมินราคาทรัพย์สิน คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ อีกด้วย
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
สายการบินยอดนิยม
ในปีพ.ศ. 2558 มี 10 สายการบินยอดนิยมที่ครองส่วนแบ่งผู้โดยสารที่บินผ่านท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮดังต่อไปนี้: จินแอร์
หมอลำ
ประเภทของทำนองการลำ
การแสดงหมอลำ ยังมีการลำทำนองต่าง ๆ ซึ่งมีลักษณะการลำ ทำนอง และสังวาส ที่แตกต่างกันไปตามถิ่นต่าง ๆ ในภาคอีสาน มีดังนี้
ปฏิมา จีระแพทย์
ผลงานและการศึกษาวิจัย
ในขณะที่ดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสถาบันยานยนต์ได้จัดทำ แผนแม่บทอุตสาหกรรมยานยนต์ไทย พ.ศ. 2555 – 2559 รวมถึงศึกษาและวิเคราะห์การจัดตั้งศูนย์ทดสอบและวิจัยพัฒนารถยนต์และชิ้นส่วน
ท่าอากาศยานนานาชาติคิมแฮ
ช่วงเวลาหยุดบิน
ท่าอากาศยานนานาชาติกิมแฮมีช่วงเวลาหยุดบินตั้งแต่เวลา 23.00 - 6.00 น.