cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285
รายละเอียดของเส้นทาง
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ ระยะทาง 15.000 กิโลเมตร ผิวทางลาดยาง อยู่ในความดูแลของแขวงการทางแม่ฮ่องสอน สำนักทางหลวงที่ 1 (เชียงใหม่) กรมทางหลวง เส้นทางแยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 บริเวณกิโลเมตรที่ 188.125 ด้านขวาทาง (มุ่งหน้าตัวเมืองแม่ฮ่องสอน) ที่หมู่บ้านห้วยผา ใกล้กับถ้ำปลา (ที่ทำการอุทยานแห่งชาติถ้ำปลา-น้ำตกผาเสื่อ) เลียบฝั่งซ้ายของลำน้ำแม่สะงี ผ่านบ้านทุ่งมะส้าน บ้านนาปลาจาด บ้านทุ่งคาหาร ไปสิ้นสุดเส้นทางที่บ้านห้วยผึ้ง
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางดิน กว้างประมาณ 3-4 เมตร เป็นเส้นทางของจังหวัดแม่ฮ่องสอน ต่อมากรมทางหลวงได้รับมาดำเนินการก่อสร้างตามโครงการพระราชดำริเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 จนแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2529 และรับเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2529 มีสภาพเป็นทางลูกรังและลาดยางบางช่วง คันทางกว้าง 6 เมตร ในภายหลังได้มีการลาดยางเพิ่มเติมเป็นตอน ๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2537-2541 จนเป็นผิวลาดยางตลอดทั้งเส้นทาง
มหายุคมีโซอาร์เคียน
มหายุคมีโซอาร์เคียน (Mesoarchean) เป็นมหายุคที่สามแห่งบรมยุคอาร์เคียน อยู่ระหว่าง 3,200 ล้านปีมาแล้วถึง 2,800 ล้านปีมาแล้ว ในยุคนี้ประกอบด้วยออกซิเจนเพียงเล็กน้อยจากสโตรมาโตไลต์ ซึ่งหลักการของสโตรมาโตไลต์ คือ ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ เพื่อเปลี่ยนให้เป็น ออกซิเจน ทำให้เกิดออกซิเจนจำนวนหนึ่ง อุณหภูมิเฉลี่ย 34 องศาเซลเซียส มีสิ่งมีชีวิตประเภทอาร์เคีย และ แบคทีเรีย มากที่สุด
เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น
เอวันส์วิลล์ไอซ์เม็น (Evansville IceMen) เป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งของลีกขนาดเล็กในศึกอีซีเอชแอลจากเมืองเอวันส์วิลล์ ซึ่งเดิมเป็นสมาชิกของรายการยูไนเต็ดฮอกกี้ลีก ก่อนที่จะควบรวมเข้ากับเซ็นทรัลฮอกกี้ลีกในปี ค.ศ. 2010 ทีมนี้ชนะสี่รายการชิงแชมป์ภายหลังฤดูกาลของยูไนเต็ดฮอกกี้ลีกในปี ค.ศ. 1999, 2002, 2004 และ 2005 ทีมนี้ลงแข่งหนึ่งฤดูกาลที่สวันเดอร์ไอซ์อารีนา ก่อนที่จะย้ายไปยังฟอร์ดเซ็นเตอร์ในฤดูกาล 2011–12
ทีมไอซ์เม็นเคยเป็นที่รู้จักกันในชื่อมัสกีกอนฟิวรีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1992 ถึง 2008 และมัสกีกอนลัมเบอร์แจ็กส์ตั้งแต่ ค.ศ. 2008 ถึง 2010 ทีมไอซ์เม็นนี้ได้แทนที่สโมสรเอวันส์วิลล์ไอซ์เม็นเดิม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของออลอเมริกันฮอกกี้ลีกก่อนที่จะยุบลงใน ค.ศ. 2010
ทีมนี้ได้หยุดนิ่งหลังจากฤดูกาล 2015–16 และถูกแทนที่ ณ ฟอร์ดเซ็นเตอร์โดยทีมเอวันส์วิลล์ธันเดอร์โบลต์ในศึกเซาเธิร์นโปรเฟสชันแนลฮอกกี้ลีก ส่วนทีมไอซ์เม็นได้รับการอนุมัติจากอีซีเอชแอล เพื่อย้ายไปยังโอเวนสโบโร รัฐเคนทักกี และรอการปรับปรุงใหม่ของสนามโอเวนสโบโรสปอร์ตเซ็นเตอร์ อย่างไรก็ตาม เจ้าของทีมไม่สามารถหาแหล่งเงินทุนสำหรับการปรับปรุงใหม่ได้ และการจัดการกับโอเวนสโบโรได้ถูกยกเลิกในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 ต่อมา ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2017 ส่วนหนึ่งของแฟรนไชส์ถูกขายให้กับกลุ่มเจ้าของจากแจ็กสันวิลล์ รัฐฟลอริดา และได้รับการอนุมัติจากลีกเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ โดยประกาศว่าทีมนี้จะกลับมาเล่นในฤดูกาล 2017–18 และแปรสภาพเป็นแจ็กสันวิลล์ไอซ์เม็น
อนึ่ง ไมค์ สกรอย ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทยชาวแคนาดา เคยทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรแห่งนี้
เอดิธ โทลคีน
เอดิธ แมรี โทลคีน (Edith Mary Tolkien; ' Bratt'''; 21 มกราคม ค.ศ. 1889 – 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1971) เป็นหญิงชาวอังกฤษ ผู้เป็นภรรยาและมิวส์ของนักเขียนเจ.อาร์.อาร์. โทลคีน และเธอยังเป็นแรงบันดาลใจในตัวละครในนวนิยายของเขาเรื่อง ตำนานแห่งซิลมาริล อย่าง ลูธิเอน และ อาร์เวน
ชีวิตช่วงต้น
เอดิธเกิดที่ กลอสเตอร์ มณฑลกลอสเตอร์เชอร์ เมื่อวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1889 แม่ของเธอ ฟรานเชส แบรด อายุ 30 ไม่เคยแต่งงาน และเป็นบุตรสาวของช่างทำรองเท้าและรองเท้าบู๊ทในท้องถิ่น
ฮัมฟรีย์ คาร์เพนเตอร์ รายงานว่า ฟรานเชส แบรต แม่ของเอดิธไม่เคยแต่งงานและไม่มีชื่อพ่อของเอดิธอยู่บนใบสูติบัตรของเธอ แต่ได้มีการบันทึกเอาไว้ว่า ฟรานเชส ยังคงเก็บรูปภาพและชื่อพ่อของเอดิธเอาไว้ไม่ให้คนในตระกูลแบรดรู้ เอดิธจึงเชื่อแบบสนิทใจว่าเธอเป็นบุตรนอกสมรส ขนาดชื่อของตาของเธอแม่ของเธอยังไม่เคยบอกให้รู้
ในภายหลังได้มีการค้นคว้าเรื่องตัวตนที่แท้จริงของพ่อของ เอดิธ โทลคีน จึงทำให้ทราบว่าพ่อของเธอคือ ตัวแทนจำหน่ายกระดาษจากเมืองเบอร์มิงแฮมชื่อ อัลเฟรด เฟรเดอริก วอร์ริลโลว์ ซึ่งก่อนหน้านั้นเคยจ้าง ฟรานเชส ให้ทำหน้าที่เป็นคนรับใช้ให้กับลูกสาวของเขา เนลลี วอร์ริลโลว์ เมื่อวอร์ริลโลว์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1891 เขาเสนอชื่อเธอให้ดูแลเขาแต่เพียงผู้เดียว
กระเพาะพัก
กระเพาะพัก  (crop, croup, craw, inglusives) เป็นส่วนหนึ่งของทางเดินอาหารที่มีผนังบาง ใช้สำหรับเก็บอาหารก่อนการย่อย โครงสร้างทางกายวิภาคนี้พบได้ในสัตว์หลายชนิด รวมถึง นก ไดโนเสาร์ และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังรวมถึง สัตว์ในชั้นแกสโทรโพดา (เช่น ทากและหอยทาก), ไส้เดือนดิน, ปลิง, และแมลง
นก
ในระบบการย่อยอาหารของนก กระเพาะพักคือถุงซึ่งขยายขนาดได้ตั้งอยู่ใกล้หลอดอาหาร (gullet) หรือคอ เป็นส่วนหนึ่งของทางเดินอาหาร ถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของหลอดอาหาร กระเพาะพักใช้เก็บอาหารชั่วคราว ไม่ใช่นกทุกชนิดจะมีกระเพาะพัก นกพิราบที่โตเต็มวัยสามารถผลิตสารที่มีลักษณะคล้ายน้ำนม (crop milk) ภายในกระเพาะพักเพื่อเป็นอาหารให้กับลูกนกแรกเกิด
นกที่กินซากสัตว์ เช่น แร้ง จะกินจนเกินอิ่มเมื่อมีเหยื่อจำนวนมาก จนทำให้กระเพาะพักโป่งพอง จากนั้นพวกมันจึงนั่งเพื่อย่อยอาหาร
นกนักล่าส่วนใหญ่ รวมถึง เหยี่ยว นกอินทรี และ แร้ง มีกระเพาะพัก อย่างไรก็ตาม นกฮูกไม่มีกระเพาะพัก นกกระทามีกระเพาะพักส่วนนกในวงศ์นกคุ่มอืดไม่มี ไก่และไก่งวงมีกระเพาะพัก ทว่าห่านไม่มี
แบทเทิลกราวด์ (2017)
แบทเทิลกราวด์ (2017) (Battleground (2017)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของดับเบิลยูดับเบิลยูอี(WWE) จัดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2017 ณ สนาม Wells Fargo Center ในเมือง ฟิลาเดลเฟีย, รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
แชมเปญ เอ็กซ์
แชมเปญ เอ็กซ์ (Champagne X) มีชื่อจริงว่า จันทร์เพ็ญ อินทรจักร (Chanphen Inthachak) เป็นนางแบบ และนักแสดงชาวไทย
ประวัติ
แชมเปญ เอ็กซ์ มีชื่อจริงว่า จันทร์เพ็ญ อินทรจักร เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2513 เริ่มต้นเข้าสู่วงการเมื่อ พ.ศ. 2538 มีชื่อเสียงจากการเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอ เพลง Mysterious Girl ของ Peter Andre ที่ถ่ายทำที่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่ในปี พ.ศ. 2538 และเริ่มมีผลงานถ่ายแบบเซ็กซี่ จนกระทั่งได้แสดงภาพยนตร์เรื่อง 2499 อันธพาลครองเมือง และ ฝัน บ้า คาราโอเกะ
หลังจากที่หันหลังให้วงการบันเทิงว่า ได้ผันตัวไปเป็นเกษตรกร ที่จังหวัดสระแก้ว ทำไร่ทำสวนบนเนื้อที่กว่า 200 ไร่ ปัจจุบันเธอใช้ชีวิตร่วมกับ นายวันชาติ ชุมศรี ซึ่งมีอายุห่างกันถึง 10 ปี และในปี 2556 เธอกลับมามีผลงานละครล่าสุดเธอได้หันกลับมารับงานละครเรื่อง สาปพระเพ็ง โดยรับบทเป็น นิลุบล
ผลงาน
{| class="wikitable" width = 100% ! colspan="4" style="background: #F7B8DC;" | ภาพยนตร์สั้น ! ปีพ.ศ. !! เรื่อง !! บทบาท !! หมายเหตุ
พระราชาธิบดีวิลเลียม
พระราชาธิบดีวิลเลียม (King William) อาจหมายถึง
แคปริคอร์น ชูร่า
แคปริคอร์น ชูร่า ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า เป็นโกลด์เซนต์ประจำราศีมกร ผู้ดูแลปราสาทแพะทะเล 1 ใน 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่
ผู้ดูแลปราสาทแพะทะเล
ขณะที่บรอนเซนต์ 4 คน กำลังผ่านจากปราสาทมนุษย์ม้าของซาจิททาเรียส ไอโอลอส เข้าสู่ปราสาทแพะทะเล ไม่มีผู้ขัดขวาง ไม่มีพลังคอสโม่ของศัตรู ทุกคนกำลังจะผ่านออกไป แต่แล้วจู่ ๆ ดราก้อน ชิริว ก็รู้สึกได้ถึงสัญญาณการโจมตีจากด้านหลัง พร้อมบอกให้ทุกคนกระโดด พริบตานั้นพื้นดินบริเวณหลังปราสาทก็แยกออกเป็นหุบเหวจากฝีมือของ แคปริคอร์น ชูร่า โกลด์เซนต์ผู้ดูแลปราสาทแพะทะเล ทุกคนยกเว้นชิริวได้กระโดดไปอยู่ฝั่งตรงข้ามหมด ส่วนชิริวต้องอยู่ที่เดิมเพื่อจัดการกับชูร่า หากไม่แล้วทุกคนจะถูกชูร่าเล่นงานตกลงไปเหวตายกันหมด
ชูร่าได้บอกว่า ตนเป็นผู้สังหารไอโอลอสเองเมื่อ 13 ปีก่อน ตามคำสั่งของเคียวโก ด้วยไม่รู้ว่าเคียวโกเป็นคนชั่วร้าย เซนต์ แคปริคอร์น ได้ชื่อว่าเป็นเซนต์ที่จงรักภักดีต่ออาเธน่ามากที่สุดในบรราดาเหล่าเซนต์
ชูร่ามีท่าไม้ตายที่น่ากลัวคือ เอ็กซ์คาลิเบอร์ (Excalibur) ที่แขนขวาโดยคมกริบเหมือนดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์ในตำนาน สามารถตัดทุกสิ่งให้ขาดได้ ชูร่าใช้เอ็กซ์คาลิเบอร์ตัดชุดคล็อธของชิริวจนหมด จนชิริวต้องใช้ท่ามังกรทะยาน อันเป็นท่าไม้ตายที่ท่านผู้เฒ่าได้ห้ามไว้ นำพาชูร่าและตัวเองทะยานออกไปสู่นอกโลก ชูร่าได้ถามชิริวว่า ทำไปเพื่ออะไร ชิริวตอบมาสั้น ๆ ว่า เพื่ออาเธน่า ชูร่าจึงสำนึกได้และสละชุดโกลด์คล็อธให้ชิริวและถีบชิริวกลับมาสู่โลก และตัวเองก็ได้สลายไปกับชั้นบรรยากาศ
เจ้าสมุทรโปเซดอน
ในขณะที่ชิริวกำลังพลาดท่าแก่คริวซาโอล กฤษณะ ขุนพลผู้ดูแลเสาค้ำมหาสมุทรอินเดียอยู่นั้น ชูร่าก็ได้ปรากฏตัวขึ้นในมโนสำนึกของชิริวและปลุกชิริวให้ลุกขึ้นสู้ โดยบอกว่าที่แขนขวาของชิริวมีวิญญาณของตนสถิตย์อยู่ นั่นคือ เอ็กซ์คาลิเบอร์ นั่นเอง ซึ่งชิริวก็ได้ฟื้นขึ้นและใช้เอ็กซ์คาลิเบอร์ตัดหอกทองคำของกฤษณะได้สำเร็จ และใช้เป็นท่าไม้ตายต่อมา
สงครามศักดิ์สิทธิ์-เทพเจ้าฮาเดส
ชูร่า ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับเหล่าโกลด์เซนต์ทั้งหลายที่ตายไปแล้ว เพื่อรวมพลังกันทำลายกำแพงอาดูรเพื่อเปิดทางไปสู่เอริเซี่ยน
บทบาทในภาค Soul Of Gold
ชูร่า ปรากฏตัวครั้งแรกเพื่อต่อสู้กับร่างเงาของตนที่เกิดจากมโนภาพของ เลโอ ไอโอเลีย ซึ่งตนไม่สามารถกำจัดได้เนื่องจากผู้ที่ทำให้เกิดมโนภาพจะต้องเป็นคนกำจัด ดังนั้น ชูร่าจึงได้ใช้ท่า จัมปิ้งสโตน แล้วล็อกร่างเงาของตนไว้ แล้วให้ไอโอเลียใช้ท่าไลนิ่ง พลาสม่า กำจัดร่างเงา ในเวลาต่อมา ชูร่าได้เดินทางที่ห้องที่มี อควอเรียส คามิว เฝ้าไว้ และแพ้คามิว จนถูก เซิร์ท เพื่อนของคามิวสังหาร
แหล่งข้อมูลอื่น
pt:Anexo:Lista de Cavaleiros de Atena
เทียนตูเฉิง
เทียนตูเฉิง (จีน: 天都城; พินอิน: Tiāndūchéng, Tianducheng) เป็นโครงการบ้านจัดสรรในย่านชานเมืองหางโจว มณฑลเจ้อเจียง สาธารณรัฐประชาชนจีน ที่สร้างขึ้นโดยลอกเลียนแบบองค์ประกอบการออกแบบจากสถานที่สำคัญในนครปารีส ประเทศฝรั่งเศส
การก่อสร้างเริ่มต้นในราวปี 2007 โดยมีแลนด์มาร์กชิ้นสำคัญใจกลางโครงการเป็นหอไอเฟลจำลอง ความสูง 108 m รวมถึงสิ่งปลูกสร้าง น้ำพุ และภูมิทัศน์ที่สร้างด้วยงานออกแบบแบบปารีส รวมพื้นที่กว่า 31 km² สามารถรองรับผู้อยู่อาศัยได้ 10,000 คน การเข้าอยู่อาศัยในระยะแรกมีต่ำมาก โดยประมาณผู้อยู่อาศัยในโครงการอยู่ที่ราว 2,000 คนในปี 2013 จนทำให้โครงการได้รับการขนานนามเป็น "เมืองร้าง" แต่ต่อมาในปี 2017 จำนวนผู้อยู่อาศัยได้โตขึ้นถึง 30,000 คน รวมถึงมีการขยายโครงการอีกหลายครั้ง รวมถึงการสร้างสถานีรถไฟใต้ดินหางโจวบนสาย 3 ซึ่งมีแผนจะเปิดเพื่อรองรับโครงการในปี 2021
รายชื่อผู้ถือธงชาติจีนในโอลิมปิก
รายชื่อผู้ถือธงที่ได้เป็นตัวแทนประเทศจีนในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ผู้ถือธงถือธงประจำชาติของประเทศของตนในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
ยาโกบึส แฮ็นรีกึส วันต์โฮฟฟ์
ยาโกบึส แฮ็นรีกึส วันต์โฮฟฟ์ (Jacobus Henricus "Henry" van 't Hoff, Jr., 30 สิงหาคม ค.ศ. 1852 - 1 มีนาคม ค.ศ. 1911) เป็นนักเคมีทางกายภาพชาวดัตช์ที่ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาเคมีเป็นคนแรก   วันต์โฮฟฟ์เป็นที่รู้จักเนื่องจากการค้นพบทฤษฎีในจลนพลศาสตร์เคมี สมดุลเคมี ความดันออสโมซิส ความคล้ายคลึงทางเคมี อุณหพลศาสตร์เคมีและสเตอริโอเคมี นอกจากนี้แล้วใน ค.ศ. 1874 วันต์โฮฟฟ์ได้คิดค้นทฤษฎีโครงสร้างสี่หน้าของอะตอมคาร์บอน และวางรากฐานการศึกษาโครงสร้างสามมิติของอะตอม ต่อจากนั้นใน ค.ศ. 1875 วันต์โฮฟฟ์ได้พบเจอโครงสร้างของ allenes (โมเลกุลที่มีคาร์บอนเป็นพันธะคู่) camulenes (ไฮโดรคาร์บอนที่มีพันธะคู่สามคู่ขึ้นไป) และ axial chirality
ประวัติ
ยาโกบึส แฮ็นรีกึส วันต์โฮฟฟ์ เกิดในเมืองรอตเทอร์ดาม ณ ประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 1852 ยาโกบึสเป็นลูกคนที่สามจากเจ็ดของนายแพทย์เฮนรี่คัส วันต์โฮฟฟ์และ อาลิด้า วันต์โฮฟฟ์ ในวัยเยาว์ ยาโกบึสมีความสนใจในด้านวิทยศาสตร์และธรรมชาติ และเข้าร่วมทัศนศึกษาพฤกษศาสตร์บ่อยครั้ง เมื่อยาโกบึสได้เริ่มเข้าเรียน ยาโกบึสได้แสดงความสนใจในการเรียนบทกวีและปรัชญา
ใน ค.ศ. 1878 ยาโกบึสแต่งงานกับ Johanna Francina Mees มีบุตรสาวสองคนชื่อว่า Johanna Francina และ Aleida Jacoba และบุตรชายสองคนชื่อว่า Jacobus Henricus van 't Hoff III และ Govert Jacob ยาโกบึสเสียชีวิตลงเมื่ออายุ 58 ปีในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1911 โดยมีสาเหตุการเสียชีวิตคือวัณโรค
หน้าที่การงาน
วันต์โฮฟฟ์เป็นที่รู้จักจากความรู้ในด้านเคมีอินทรีย์ ใน พ.ศ. 1874 วันต์โฮฟฟ์ได้ตั้งสมมุติฐานไว้ว่า พันธะเคมีระหว่างคาร์บอนและอะตอมรอบข้างจะมุ่งตรงไปยังมุมของปิรามิดฐานสามเหลี่ยมที่ไม่สมมาตร ซึ่งโครงสร้างสามมิตินี้เป็นโครงสร้างพื้นฐานของโมเลกุลไอโซเมอร์ที่พบเจอทั่วไปในธรรมชาติ วันต์โฮฟฟ์ได้กล่าวชื่นชมถึงนักเคมีชาวฝรั่งเศส Joseph Achille Le Bel ซึ่งได้ตีพิมพ์วารสารที่มีแนวคิดเดียวกันกับของวันต์โฮฟฟ์เป็นภาษาฝรั่งเศส
สามเดือนก่อนที่วันต์โฮฟฟ์จะได้ส่งวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก (เรื่อง ผลงานเพื่อความรู้เกี่ยวกับกรด cyanoacetic และกรด malonic) วันต์โฮฟฟ์ตีพิมพ์ทฤษฎีโครงสร้างพันธะเคมีของอะตอมคาร์บอนเป็นภาษาดัตช์ในรูปแบบจุลสารเป็นครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1874 โดยจุลสารนี้ประกอบไปด้วยข้อความสิบสองหน้าและไดอะแกรมหนึ่งหน้า วันต์โฮฟฟ์ได้ตีพิมพ์ทฤษฎีนี้เป็นอีกครั้งในปีต่อมาเป็นภาษาฝรั่งเศสที่มีหัวเรื่องว่า La chimie dans l'espace (Chemistry in Space) ถึงกระนั้น วันต์โฮฟฟ์และ Le Bel ยังเป็นนักเคมีที่มีอายุน้อย ซึ่งทำให้ทฤษฎีโครงสร้างพันธะเคมีนี้ถูกเพิกเฉยโดยวงการวงการวิทยาศาสตร์และถูกวิพากษ์อย่างเชือดเฉือนโดยนักเคมีชื่อดัง Hermann Kolbe ผู้ได้กล่าวไว้ว่า:
จนกระทั่งใน ค.ศ. 1877 เมื่อทฤษฎีนี้ได้ถูกตีพิมพ์อีกรอบเป็นภาษาเยอรมัน วงการวิทยาศาสตร์ให้ความสนใจกับทฤษฎีนี้มากขึ้น และประมาณ ค.ศ. 1880 บุคคลในวงการนักเคมีสำคัญเช่น Johannes Wislicenus และ Viktor Meyer ได้สนับสนุนทฤษฎีนี้ ใน ค.ศ. 1905 ทฤษฎีโครงสร้างพันธะเคมีของวันต์โฮฟฟ์เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวางโดยนักวิทยาศาสตร์นานาชาติ
ใน ค.ศ. 1884 วันต์โฮฟฟ์ตีพิมพ์งานวิจัยเรื่องจลนพลศาสตร์เคมีซึ่งมีชื่อว่า Études de Dynamique chimique (การศึกษาเกี่ยวกับกลไกของปฏิกิริยาเคมี) ซึ่งในรายงานนี้วันต์โฮฟฟ์ได้เขียนถึงวิธีใหม่ในการกำหนดอันดับของปฏิกิริยาโดยใช้กราฟิกและใช้กฎของอุณหพลศาสตร์ในสมดุลเคมี นอกจากนี้แล้ว วันต์โฮฟฟ์ได้แนะนำแนวคิดในปัจจุบันของความคล้ายคลึงทางเคมี ใน ค.ศ. 1886 วันต์โฮฟฟ์แสดงให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกันของพฤติกรรมของสารละลายเจือจางและก๊าซ ใน ค.ศ. 1887 วันต์โฮฟฟ์และนักเคมีชาวเยอรมัน Wilhelm Ostwald ได้ก่อตั้งนิตยสารเชิงวิทยาศาสตร์ชื่อว่า Zeitschrift für Physikalische Chemie (วารสารเคมีฟิสิกส์) วันต์โฮฟฟ์ศึกษาเกี่ยวกับทฤษฎีการแยกตัวของอิเล็กโทรไลต์ที่คิดค้นโดยสวานเต อาร์เรเนียส และให้หลักฐานเพื่อยืนยันการใช้งานของสมการอาร์เรเนียสใน ค.ศ. 1889 วันต์โฮฟฟ์ได้รับงานเป็นศาสตราจารย์ที่สถาบันวิทยาศาสตร์ปรัสเซียน ณ กรุงเบอร์ลินใน ค.ศ. 1896 การศึกษาเกี่ยวกับการตกตะกอนของเกลือที่วันต์โฮฟฟ์ ณ Staßfurt ถือว่าเป็นส่วนร่วมที่สำคัญในอุตสาหกรรมเคมีของปรัสเซีย
วันต์โฮฟฟ์ได้รับงานเป็นวิทยากรด้านเคมีและฟิสิกส์ที่ที่วิทยาลัยสัตวแพทย์ในเมืองยูเทรกต์ หลังจากนั้นแล้ว วันต์โฮฟฟ์จึงได้รับงานเป็นศาสตราจารย์ด้านเคมีวิทยา แร่วิทยา และธรณีวิทยาที่มหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัมในระยะเวลา 18 ปีก่อนที่วันต์โฮฟฟ์ได้เป็นหัวหน้าแผนกวิชาเคมี ใน ค.ศ. 1896 วันต์โฮฟฟ์ได้ยอมรับคำเชิญไปยังกรุงเบอร์ลินเพื่อเป็นศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์และสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์ปรัสเซียน โดยเหตุผลหลักสำหรับการตัดสินใจนี้เป็นเพราะว่าในสถาบันวิทยาศาสตร์ปรัสเซียน วันต์โฮฟฟ์ต้องให้การบรรยายเนื้อหาเรียนให้แก่นักศึกษาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงต่อสัปดาห์ซึ่งแตกต่างกับตอนที่ วันต์โฮฟฟ์ได้ทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัยอัมสเตอร์ดัมซึ่งให้ภาระแก่ วันต์โฮฟฟ์เป็นอย่างมาก เช่น การบรรยาเนื้อหาเรียนพื้นฐานที่น่าเบื่อและประเมินผลนักศึกษาเป็นจำนวนมากซึ่งรวมถึงนักศึกษาแพทย์ เพราะเหตุเหล่านี้ทำให้วันต์โฮฟฟ์ไม่มีเวลาในการทำงานวิจัยเป็นของตัวเอง ใน ค.ศ. 1901 วันต์โฮฟฟ์ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาเคมีเป็นครั้งแรก โดยงานที่ทำให้วันต์โฮฟฟ์ได้รับรางวัลคือการคิดค้นกฎของความดันออสโมซิสในสารละลาย และกฎของอัตราและกลไกการเกิดปฏิกิริยา วันต์โฮฟฟ์ทำงานอยู่ ณ กรุงเบอร์ลินจนถึงวันสิ้นชีวิต
เกียรติคุณและรางวัล
ใน ค.ศ. 1885 วันต์โฮฟฟ์ได้เป็นสมาชิกของสถาบันการศึกษาวิทยศาตร์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้แล้ว วันต์โฮฟฟ์ยังได้รับปริญญากิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและมหาวิทยาลัยเยล (ค.ศ. 1901) มหาวิทยาลัยวิกตอเรีย มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ (ค.ศ. 1903) และมหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก (ค.ศ. 1908) วันต์โฮฟฟ์ได้รับรางวัลเหรียญเดวี (เช่นเดียวกับ Joseph Achille Le Bel) และได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกต่างประเทศของราชสมาคมแห่งลอนดอน (ForMemRS) วันต์โฮฟฟ์ได้รับรางวัลเหรียญเฮ็ล์มฮ็อลทซ์จากสถาบันวิทยาศาสตร์ปรัสเซียน (ค.ศ. 1911) และได้รับตำแหน่ง Chevalier de la Légion d'honneur (ค.ศ. 1894) และ Senator der Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft (ค.ศ. 1911) วันต์โฮฟฟ์กลายเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมเคมีอังกฤษ ราชบัณฑิตยสถานเนเธอร์แลนด์แห่งศิลปะและวิทยาศาสตร์ (ค.ศ. 1892) สมาคมเคมีอเมริกัน (ค.ศ. 1898) และสถาบันวิทยาศาสตร์ฝรั่งเศส (ค.ศ. 1905) นอกเหนือจากนี้แล้ววันต์โฮฟฟ์เป็นบุคคลแรกที่ได้รับรางวัลโนเบลในสาขาเคมี ทฤษฎีและกฎที่ใช้ชื่อของวันต์โฮฟฟ์ได้แก่
เมาะตะมะ
เมาะตะมะ (မုတ္တမ, ; မတ်တမး, โหมดตะม่ะฮ์; "ตาสว่าง") ในเอกสารเก่าของไทยเรียก เมืองพัน เป็นเมืองเล็ก ๆ ในรัฐมอญ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของแม่น้ำสาละวิน เคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดีในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 เมืองนี้ในอดีตมีความสำคัญที่พม่าใช้รวมพลเตรียมทัพจัดขบวน ก่อนจะข้ามลำน้ำสาละวิน ด่านเจดีย์สามองค์ แล้วแบ่งกองกำลังเพื่อเข้ามาทำสงครามตีเมืองต่าง ๆ เช่น อยุธยา, ธนบุรี ฯลฯ ในสยาม
คำย่อแบบกล่าวซ้ำ
คำย่อแบบกล่าวซ้ำ เป็นตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษที่กล่าวซ้ำชื่อตัวเองอีกครั้งหนึ่ง คำย่อเหล่านี้ส่วนมาก จะแสดงถึงความหมายอื่นที่เน้นออกมา นอกจากความหมายเดิมของคำย่อเดิม มักนิยมใช้ในชื่อของคำที่เกี่ยวข้องกับคำศัพท์ในทาง คอมพิวเตอร์ เพื่อล้อเลียนชื่อ หรือข้อความของกลุ่มอื่น ตัวอย่างเช่น
Acronimo
ภาษาจีนกลาง
ภาษาจีนกลาง (Mandarin) เป็นภาษาหลักของภาษาจีนและเป็น 1 ใน 6 ของภาษาราชการของสหประชาชาติ ในปัจจุบันมีผู้ใช้มากกว่า 800 ล้านคนทั่วโลก
ภาษาจีนกลาง
ภาษาจีนกลาง เป็นคำที่คนไทยใช้เรียกภาษาหลักของจีน ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เรียกภาษานี้ว่า ฮวา-ยวี่ (อักษรจีน: 华语/華語) แปลว่าภาษาฮวา ซึ่งคำว่า ฮวา หรือ ฮวาเยริน (อักษรจีน: 华人/華人) เป็นคำที่ชาวจีนใช้เรียกตัวเองในปัจจุบัน สำหรับประเทศจีนจะเรียกภาษานี้ว่า ฮั่นยวี่ (อักษรจีน: 汉语/漢語) แปลว่า ภาษาฮั่น อันเป็นภาษาของชาวฮั่น
ภาษาอังกฤษเรียกภาษานี้ว่า Mandarin (แมนดาริน) ซึ่งมีรากจากคำในภาษาโปรตุเกสว่า Mandarim (มันดาริม), จากคำในภาษามลายูว่า Menteri (เมินเตอรี), และจากคำในภาษาสันสกฤตว่า Mantrin (มันตริน) หรือเทียบตรงกับคำไทยว่า มนตรี และคำว่า กว่านฮว่า (อักษรจีน: 官话/官話) กว่าน (อักษรจีน: 官) แปลว่าราชสำนักและ ฮว่า (อักษรจีน: 话/話) แปลว่าพูด เป็นชื่อโบราณที่ใช้เรียกภาษานี้ ปัจจุบันใช้ในเชิงวิชาการเพื่อแยกว่าไม่ใช่ภาษาจีนกลุ่มอื่นเช่น ภาษาแต้จิ๋ว, ภาษาฮกเกี้ยน, ภาษากวางตุ้ง เป็นต้น
ในวงแคบคำว่า ภาษาจีนกลาง ในทางภาษาจีนกลางเองเรียก ผู่ทงฮว่า (普通话) หมายถึงภาษาจีนกลางมาตรฐานที่ใช้ในประเทศจีน และ กว๋ออวี่ (國語) หมายถึงภาษาจีนกลางมาตรฐานที่ใช้ในประเทศไต้หวันและใช้เป็นภาษากลางในกลุ่มจีนโพ้นทะเลในประเทศมาเลเซีย, สิงค์โปร์ เป็นต้น ในวงกว้างคำว่า เป่ยฟางฮว่า (北方話; "ภาษาพูดทางเหนือ") คือคำประเภทที่ประกอบด้วยภาษาย่อยต่าง ๆ ของภาษาจีนที่ใช้ในทางตอนเหนือและตะวันตกเฉียงใต้ของจีน ซึ่งความหมายนี้มักจะพบในบริบททางวิชาการ และจะใช้ความหมายนี้ในบทความนี้ โดยที่ผู่ทงฮว่าและกั๋วอวี่ จะใช้ชื่อจีนเรียก รวมถึงใช้ "ภาษาจีนกลางมาตรฐาน" และ "ภาษาจีนมาตรฐาน" เรียกภาษาประเภทเป่ยฟางฮว่ามีคนพูดมากกว่าภาษาอื่น ๆ และเป่ยฟางฮว่าก็เป็นพื้นฐานของผู่ทงฮว่าและกั่วอวี่ด้วย อย่างไรก็ดี เป็นที่น่าสังเกตว่า เป่ยฟางฮว่าครอบคลุมภาษาย่อยจำนวนมากที่ไม่สามารถเข้าใจกันได้ นอกจากนี้ แนวคิดเป่ยฟางฮว่าส่วนใหญ่ ไม่ใช้นอกวงการวิชาการเป็นคำที่ใช้อธิบายตัวเอง เมื่อให้อธิบายชนิดของภาษาพูดที่ใช้ คนจีนที่พูดชนิดของเป่ยฟางฮว่าจะอธิบายตามชนิดของภาษาที่ใช้ เช่น ภาษาเสฉวนหรือภาษาจีนตะวันออกเฉียงเหนือ ชาวจีนมักจะถือชนิดของภาษาจีนกลางที่พูด เป็นส่วนหนึ่งของการระบุมณฑลที่อาศัยอยู่ อย่างไรก็ดี แทบจะไม่มีอะไรที่สามารถระบุได้โดยทั่วไป เกี่ยวกับแนวคิดของภาษาพูดทางเหนือ
เหมือนกับภาษาอื่น ๆ การจัดภาษาจีนกลางเป็นภาษาเดียวหรือเป็นภาษาย่อย ยังคงเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่
ภาษาถิ่น
นักภาษาศาสตร์หลี่หยง ได้จำแนกภาษาจีนกลางไว้ทั้งหมดเป็นแปดถิ่นใหญ่ โดยแบ่งเอาไว้ดังนี้
แฮทช์แบ็ก
แฮทช์แบ็ก เป็นประเภทของตัวถังรถยนต์ที่มีลักษณะเป็นรถด้านท้ายตัดและหลังคาโปร่ง ประกอบด้วยประตูหลัง  ทำให้ตัวของรถมีพื้นที่บรรจุสัมภาระด้านท้ายได้มากขึ้น อีกทั้งอาจจะสามารถพับเบาะแถวสองของรถเพื่อเพิ่มพื้นที่อีกด้วย
ลิปสติก/อิชิบังโบะชิ
ลิปสติก/อิชิบังโบะชิ เป็นซิงเกิลที่ 6 ของ ซะชิ ทะอินะกะ ที่ได้มีการกำหนดวันวางจำหน่ายไว้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2007 และเพลง ลิปสติก ของซิงเกิลนี้ยังเป็นเพลงธีมของภาพยนตร์เรื่อง Persona อีกด้วย รหัสซีดีของซิงเกิลชุดนี้คือ GNCX-0011.
ประเทศกัวเตมาลาในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศกัวเตมาลา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 15 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ เมืองรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 7-18 กันยายน พ.ศ. 2559 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติกัวเตมาลาเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เมลูดีเฟ็สติวอเลิน
เมลูดีเฟ็สติวอเลิน (Melodifestivalen) หรือ เทศกาลเมโลดี (The Melody Festival) เป็นการแข่งขันดนตรีที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยสถานีโทรทัศน์แห่งชาติสวีเดน (SVT) และ สถานีวิทยุแห่งชาติสวีเดน (SR) เพื่อคัดเลือกตัวแทนประเทศสวีเดนที่จะไปแข่งขันในการประกวดเพลงยูโรวิชัน และถูกจัดขึ้นเกือบทุกปีตั้งแต่ ค.ศ. 1959 ตั้งแค่ ค.ศ. 2000 การแข่งขันนี้เป็นโปรแกรมโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในประเทศสวีเดน นอกจากการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ ยังได้รับการถ่ายทอดทางอินเทอร์เน็ตและวิทยุ ใน ค.ศ. 2012 รอบรองชนะเลิศมีจำนวนผู้ชมเฉลี่ย 3.3 ล้านคน และประมาณ 4 ล้านคนในประเทศสวีเดนดูการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ เกือบครึ่งนึงของประชากรประเทศสวีเดน
ผู้เข้าแข่งขันหกคนจากเทศกาลนี้ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชัน และสิบแปดคนติดห้าอันดับแรก แต่เริ่มผู้ชนะเมลูดีเฟ็สติวอเลินได้รับการเลือกจากคณะกรรมการ ต่อมาตั้งแต่ ค.ศ. 1999 ผู้ชมสามารถออกคะแนนเสียงทางโทรศัพท์ซึ่งมีน้ำหนักครึ่งหนึ่งของผลตัดสิน การแข่งขันนี้ส่งผลต่ออันดับเพลงในประเทศสวีเดน
ใน ค.ศ. 2002 ได้มีการเพิ่มรอบรองชนะเลิศทำให้จำนวนผู้เข้าแข่งขันเพิ่มขึ้นจากประมาณ 12 คนเป็น 32 คน การแข่งขันของเด็กลิลลาเมลูดีเฟ็สติวอเลิน (Lilla Melodifestivalen) เริ่มขึ้นในปีเดียวกัน
เพชรแท้ไม่มีวันสลาย
เพชรแท้ไม่มีวันสลาย (ダイヤモンドは砕けない (Daiyamondo wa Kudakenai); Diamond Is Unbreakable บางครั้งแปลว่า Diamond Is Not Crash ) เป็นภาคที่สี่ของการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ ของฮิโรฮิโกะ อารากิ
เนื้อเรื่องย่อ
ปี 1999 ที่ญี่ปุ่น โจทาโร่เดินทางมายังเมืองโมริโอเพื่อจุดประสงค์สองประการ ประการแรกตามหา ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ บุตรนอกสมรสของโจเซฟที่แอบมีก่อนที่จะออกเดินทางไปอียิปต์ไม่กี่ปีและมาแจ้งว่าได้รับสิทธิ์ได้มรดกของตระกูลโจสตาร์ 1/3 ประการที่สองคือเดินทางมาสืบข่าวเรื่อง "ธนูกับคันศร" อุปกรณ์ดึงพลังสแตนด์ที่แม่เฒ่าเอ็นย่าใช้หาผู้ที่มีพลังสแตนด์เพื่อไปเป็นสมุนของดีโอ โดยที่โจทาโร่ได้ข้อมูลมาจากมูลนิธิ SPW(Speedwagon) ว่า "ธนูกับคันศร" นี้อยู่ที่เมืองโมริโอ โจสุเกะพบว่าธนูและคันศรถูกเก็บไว้กับสองพี่น้องตระกูลนิจิมูระ ซึ่งพยายามใช้มันยิงใส่ผู้คนในเมืองเพื่อเหตุผลหาผู้ใช้สแตนด์ที่สามารถช่วยพ่อของตนจากการถูกคำสาปของดีโอ จนทำให้มีผู้ใช้สแตนด์เกิดขึ้นมากมายทั้งดีและร้าย บางคนได้เข้าร่วมเป็นพรรคพวกกับโจสุเกะ ส่วนผู้ใช้สแตนด์ที่ชั่วร้ายก็ก่อกวนเมืองโมริโอให้เสียหาย พวกโจสุเกะก็ร่วมมือกันต่อสู้เพื่อรักษาความสงบสุขของเมืองที่พวกตนอยู่
ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของภาคนี้คือผู้ใช้สแตนด์ที่ชื่อว่าคิระ โยชิคาเงะ คิระ ชายหนุ่มพนักงานออฟฟิศแต่เป็นฆาตกรโรคจิตที่สังหารหญิงสาวมานานนับสิบปี คิระสังหาร "ชิเงจิ" หนึ่งในพรรคพวกของโจสุเกะ พวกโจสุเกะจึงได้ตามล่าหาตัวคิระแต่คิระได้ใช้ความสามารถสแตนด์ของอายะ เปลี่ยนใบหน้าและลายนิ้วมือของตัวเองเป็นคนอื่นและหลบซ่อนตัวอยู่ในเมืองโมริโอ พวกโจสุเกะตามหาเบาะแสต่างๆ ของคิระ จนกระทั่งได้พบกับคิระอย่างบังเอิญและได้ต่อสู้กับคิระจนสามารถเอาชนะคิระไปได้ด้วย "หัวใจทองคำ" คือหัวใจของคนที่มีความยุติธรรมความถูกต้องเพื่อต่อกรกับสิ่งที่ชั่วร้ายและปกป้องคนหรือเมืองอันเป็นที่รัก
ตัวละครหลัก
เอคโค่ส์ (Echoes)
- ACT 1 สแตนด์ระยะไกล สามารถถ่ายทอดเสียงให้ดังก้องอยู่ในหูของอีกฝ่ายได้ไม่สิ้นสุด
- ACT 2 ระยะจู่โจมลดลง แต่สามารถทำให้เกิดเสียงตามที่ต้องการ แล้วนำไปติดที่วัตถุใดๆเพื่อให้เกิดผลตามนั้น เช่นเสียง"ฟู่" ของน้ำเดือด หรือเสียง "ฉัวะ" ของการตัด เป็นต้น
- ACT 3 ลดระยะจู่โจมเหลือเพียง 5 เมตรเท่านั้น ความสามารถคือทำให้วัตถุในระยะจู่โจมหนักขึ้น และยิ่งหนักจนจมดินเมื่อเข้าใกล้ตัวสแตนด์เอง
คิลเลอร์ควีน (Killer Queen) เปลี่ยนวัตถุใดๆที่สัมผัสให้กลายเป็นระเบิด พลังทำลายสูง แต่วางระเบิดได้ครั้งละ 1 ลูกเท่านั้น
เชียร์ฮาร์ตแอ็ทแทค (Sheer Heart Attack) ระเบิดรถถังขนาดจิ๋วจากมือซ้ายของคิลเลอร์ควีน จะไล่ตามเป้าหมายที่มีความร้อนสูงที่สุดในบริเวณนั้นโดยอัตโนมัติ
อนาเธอร์วัน ไบต์เดอะดัสต์ (Another One Bite the Dust) ทำการกำหนดตัวเป้าหมายมา 1 คน เมื่อมีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนของคิระ โยชิคาเงะ คิลเลอร์ควีนจะสังหารคนผู้นั้น และผู้ที่ทราบตัวตนของคิระจากคนๆนั้นด้วยจนหมด จากนั้นจะย้อนเวลากลับไปในเช้าวันนั้นอีกครั้ง ตราบใดที่ยังไม่ปลดความสามารถนี้ออก คนๆนั้นก็ไม่สามารถเล่าเรื่องราวของคิระให้ใครฟังได้เลย
จังหวัดสมุทรปราการ
สมุทรปราการ เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคกลางของประเทศไทย และยังเป็นจังหวัดในเขตปริมณฑลของกรุงเทพมหานคร จัดตั้งขึ้นครั้งล่าสุดโดย พระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดนนทบุรี จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดนครนายก พุทธศักราช 2489 ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2489
ในด้านเศรษฐกิจ จังหวัดสมุทรปราการมีการทำนา, ประมง และอุตสาหกรรม แหล่งท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญ เช่น ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ, พระสมุทรเจดีย์กลางน้ำ, วัดอโศการาม, วัดบางพลีใหญ่, วัดไพชยนต์พลเสพราชวรวิหาร, วัดโปรดเกศเชษฐาราม, ศาลพระเสื้อเมือง, พิพิธภัณฑ์ทหารเรือ, เมืองโบราณ, สถานตากอากาศบางปู, ป้อมพระจุลจอมเกล้า, สวางคนิวาส, ป้อมแผลงไฟฟ้า, ฟาร์มจระเข้ ฯลฯ
สมัยก่อนกรุงศรีอยุธยา
เมื่อประมาณ 2,000–3,000 ปีที่ผ่านมา พื้นที่ของอ่าวไทยกินลึกมาถึงจังหวัดราชบุรี นครปฐม สุพรรณบุรี สิงห์บุรี สระบุรี นครนายก และชลบุรี ส่วนพื้นที่ราบดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำใหม่นั้นเป็นพื้นที่จังหวัดอ่างทอง พระนครศรีอยุธยา ปทุมธานี นนทบุรี กรุงเทพ และสมุทรปราการ เกิดขึ้นจากตะกอนที่แม่น้ำหลายสายพัดพามาที่ปากอ่าวไทยแล้วทับถมกันนานนับพันปีจนกลายเป็นแผ่นดิน
ยังไม่ปรากฏชื่อเมืองสมุทรปราการในประวัติศาสตร์ จะมีแต่เมืองพระประแดง ซึ่งเป็นเมืองหนึ่งที่ขอมสร้างขึ้น เป็นเมืองหน้าด่านทางทิศใต้ของขอมซึ่งตั้งอยู่ปากแม่น้ำเจ้าพระยา มีหน้าที่ต้องแจ้งข่าวสารไปให้ราชธานีที่ขอมตั้งไว้ที่ลพบุรี (ละโว้) สันนิษฐานว่าเมืองพระประแดงจะยังคงเป็นเมืองหน้าด่านทางทิศใต้มาจนตลอดสมัยสุโขทัย
สมัยกรุงศรีอยุธยา
เมื่อสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 ได้ทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยาขึ้นเป็นราชธานี เมืองพระประแดงมีสถานะเป็นเมืองประเทศราช ทางทิศใต้ของราชธานี เป็นเมืองป้อมปราการด่านชั้นใน เมืองพระประแดงเดิมนั้นในปัจจุบันอยู่ในเขตพระโขนง กรุงเทพมหานคร
นับแต่สมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถทรงปฏิรูปการปกครองทั่วอาณาจักร เมืองสมุทรปราการจัดอยู่ในกลุ่มหัวเมืองชั้นที่สี่หรือ เมืองน้อย ที่มีขุนนางชั้นผู้น้อยเป็นผู้ปกครองเมือง ดังปรากฏใน พระไอยการตำแหน่งนาทหารหัวเมืองในกฎหมายตราสามดวงว่า ขุนนาง ที่ปกครองเมืองสมุทรปราการหรือปากน้ำคือ "พระสมุทประการ"
พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ระบุว่า เมื่อ พ.ศ. 2041 ในสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ได้มีการขุดลอกคลองสำโรงเนื่องจากคลองตื้นเขิน เรือใหญ่เดินทางไปมาผ่านคลองสำโรงไม่สะดวก และมีการขุดพบรูปเทพารักษ์ 2 องค์ได้แก่ พระยาแสนตาและพระยาบาทสังขกร ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามีคนอาศัยอยู่บริเวณคลองสำโรงมานานแล้ว และเป็นไปได้ว่าชุมชนบริเวณคลองสำโรงจะเป็นชุมชนแรกของบริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ชุมชนนี้เรียกว่า บางเจ้าพระยา
ต่อมาในสมัยอยุธยาตอนกลางได้เกิดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิศาสตร์ในพื้นที่บริเวณปากแม่น้ำ โดยแม่น้ำได้พัดพาตะกอนมาทับถมเพิ่มขึ้นเรือย ๆ ทำให้เมืองพระประแดง (เก่า) ที่อยู่ตรงเขตพระโขนง อยู่ห่างจากปากแม่น้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ ในแผ่นดินพระเจ้าทรงธรรมพระองค์ทรงโปรดให้สร้างเมืองสมุทรปราการขึ้นให้เป็นหัวเมืองหน้าด่านทางใต้ ณ บริเวณฝั่งใต้ของคลองบางปลากด ฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา มีพ่อค้าชาวฮอลันดามาตั้งห้างพักสินค้าอยู่ ณ ที่นั้น เรียกว่า นิวอัมสเตอร์ดัม และเมื่อสมเด็จพระเจ้าบรมโกศทรงแต่งสมณทูตไปลังกากล่าวว่าออกเรือจากเมืองธนบุรีไปถึงตึกฮอลันดาที่ตำบลบางปลากดแสดงว่าที่นั่นคงมีผู้คนอาศัยอยู่มากอาจเป็นตัวเมืองสมุทรปราการในครั้งนั้นก็ได้ ส่วนเมืองพระประแดงก็หมดความสำคัญลง และถูกยุบในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
มีเหตุการณ์บันทึกว่า เมื่อ พ.ศ. 2173 พวกญี่ปุ่นที่เข้ามาอยู่ในกรุงศรีอยุธยา ตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระนเรศวรเกิดขัดใจกับไทยถึงขั้นต่อสู้กันบริเวณปากน้ำ ญี่ปุ่นหนีไปได้ และไปอาศัยอยู่ที่เมืองเขมร ชื่อเมืองสมุทรปราการในกฎหมายซึ่งตราขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2178
อีกเหตุการณ์ เมื่อ พ.ศ. 2207 ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงดำเนินกิจการค้าอย่างกว้างขวางให้คนจีนมาประจำหน้าที่ในเรือสินค้าหลวง จนทำให้ผู้ค้าของฮอลันดาไม่พอใจ หาว่าไทยทำการค้าผูกขาด ฮอลันดาจึงเลิกกิจการค้าจากกรุงศรีอยุธยา แล้วเอาเรือรบมาปิดอ่าวไทย ทั้งยังจับเรือสินค้าหลวงของไทยไปริบบ้าง ทำลายบ้าง ทำให้สมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงดำเนินวิเทโศบายผูกมิตรกับฝรั่งเศส และเมื่อ พ.ศ. 2231 ในสมัยสมเด็จพระเพทราชา ไทยเกิดต่อสู้กับฝรั่งเศสที่เข้ามารักษาป้อมวิชัยประสิทธิ์ (อยู่ที่เมืองธนบุรี) ไทยได้ตั้งค่ายรายปืนที่บริเวณปากน้ำเจ้าพระยา เมืองสมุทรปราการ และจับเรือที่ฝรั่งเศสคุมมาได้สองลำ
สมัยกรุงธนบุรี
ต่อมาเมื่อกรุงศรีอยุธยาเสียแก่พม่าใน พ.ศ. 2310 ปรากฏหลักฐานว่า พม่าได้มาปล้นบ้านเรือนราษฎรที่ตำบลบางเมืองในเขตเมืองสมุทรปราการ วัดและบ้านเมืองกลายเป็นเมืองร้างอยู่พักหนึ่ง สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงกู้บ้านเมืองเอาไว้ได้ ผู้คนในเมืองสมุทรปราการที่อพยพหนีภัยสงคราม จึงได้กลับมาตั้งถิ่นฐานเดิม พระองค์ทรงรื้อกำแพงเมืองพระประแดงเดิมที่ตั้งอยู่เขตราษฎร์บูรณะในปัจจุบัน ไปก่อกำแพงพระราชวังธนบุรีและที่อื่น ๆ
สมัยรัตนโกสินทร์
ในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะสร้าง เมืองพระประแดงขึ้นเป็นเมืองหน้าด่าน สำหรับป้องกันศัตรูซึ่งมาทางทะเลแต่พระองค์ทรงสร้างเพียงป้อมขึ้นไว้ทางฝั่งตะวันออก 1 ป้อม เรียกว่า ป้อมวิทยาคม
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างเมืองสมุทรปราการบัดนี้ที่ตำบลบางเมืองเมื่อ พ.ศ. 2362 พร้อมกับสร้างป้อมป้องกันเรือของข้าศึกต่อจากรัชกาลที่ 1 ป้อมฝั่งตะวันตกหรือฝั่งขวาของแม่น้ำเจ้าพระยา คือ ป้อมแผลงไฟฟ้า ป้อมมหาสังหาร ป้อมศัตรูพินาศ ป้อมจักร์กรด และป้อมพระจันทร์ พระอาทิตย์ ป้อมทางฝั่งตะวันออกหรือฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้าพระยา คือ ป้อมปู่เจ้าสมิงพราย ป้อมปีศาจสิง ป้อมราหูจร และป้อมวิทยาคม และใน พ.ศ. 2366 โปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระสมุทรเจดีย์บนเกาะกลางน้ำด้วย อนึ่ง สมุทรปราการ เรียกกันเป็นสามัญว่า "ปากน้ำ" เพราะตัวเมืองตั้งอยู่บริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ฝั่งซ้าย ห่างจากปากแม่น้ำเข้ามาราว 6 กิโลเมตร
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงขนานนามเมืองพระประแดงว่า เมืองนครเขื่อนขันธ์ การสร้างเมืองเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันศุกร์ เดือน 7 แรม 11 ค่ำ พ.ศ. 2358 แล้วทรงโปรดเกล้าฯ ให้ย้ายครัวมอญ เมืองปทุมธานี ให้มาตั้งภูมิลำเนาอยู่ ณ เมืองนี้ และทรงแต่งตั้งสมิงทอมา บุตรเจ้าพระยามหาโยธา (เจ่ง คชเสนี) ซึ่งเป็นพระยาราม น้องเจ้าพระยามหาโยธา (ทอเรียะ คชเสนี) เป็นพระยานครเขื่อนขันธ์รามัญราชชาติเสนาบดีศรีสิทธิสงคราม เป็นผู้รักษาเมือง
พ.ศ. 2362 มีการจัดการสร้างเมืองสมุทรปราการขึ้นใหม่ โดยทรงกำหนดเขตให้ตรงบริเวณพื้นที่ที่ชาวบ้าน เรียกว่า บางเจ้าพระยา (เป็นเทศบาลเมืองสมุทรปราการ กับตำบลบางเมืองในปัจจุบัน) อยู่ระหว่างปากคลองปากน้ำคลองมหาวงศ์ มีป้อมปราการเป็นเมืองหน้าศึก 6 ป้อมปราการ คือ ป้อมประโคนชัย อยู่ที่ปากคลองปากน้ำ ป้อมนารายณ์ปราบศึก อยู่ในตำบลบางเมือง ป้อมปราการ อยู่ในตำบลบางเมือง ป้อมกายสิทธิ์ ในตำบลบางเมือง ทางฝั่งขวาของแม่เจ้าพระยา (ตะวันตก) มีป้อมนาคราช และสร้างป้อมขึ้นบนเกาะนั้น เรียกว่า ป้อมผีเสื้อสมุทร และในครั้งนั้นโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองปากลัด ในเมืองนครเขื่อนขันธ์ขึ้นมาด้วย ในการสร้างเมืองสมุทรปราการใหม่นี้ ได้สร้างเสร็จเมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 4 พ.ศ. 2365 โดยทำพิธียกเสาหลักเมืองขึ้น ซึ่งปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ "ศาลเจ้าพ่อหลักเมือง"
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อปราบกบฏเวียงจันทน์เสร็จแล้วจะทำสงครามกับญวน พระองค์จึงโปรดให้สร้างป้อมเพิ่มเติมที่เมืองสมุทรปราการ เมื่อปีชวด พ.ศ. 2371 ชื่อป้อมปีกกาต่อจากป้อมประโคมชัยของเดิม, ป้อมตรีเพ็ชร์ สร้างที่บางจะเกรง (บางนาเกรงในปัจจุบัน) เหนือเมืองขึ้นไป พ.ศ. 2377 สร้างป้อมที่บางปลากด ทางฝั่งตะวันตกข้างเหนือเมืองสมุทรปราการ ชื่อป้อมคงกระพัน ในปีมะเส็ง พ.ศ. 2388 สร้างป้อมเพิ่มเติมที่เมืองสมุทรปราการ คือ ทำป้อมปีกกาต่อป้อมนาคราช เรียกว่า ป้อมปีกกาพับสมุทร ถึงปีวอก พ.ศ. 2391 สร้างป้อมใหญ่ขึ้นที่ตำบลมหาวงษ์ ทางฝั่งตะวันออกอีกหนึ่งป้อม เป็นป้อมที่ตั้งของแม่ทัพ ชื่อป้อมเสือซ่อนเล็บ
สังฆราชปาเลอกัวบาทหลวงชาวฝรั่งเศสที่พำนักอยู่ในสยามช่วงสมัยรัชกาลที่ 3 ถึงต้นสมัยรัชกาลที่ 4 ระบุว่า ในเมืองสมุทรปราการ (หรือเมืองปากลัดหรือเมืองปากน้ำ) มีราษฎรอาศัยอยู่ประมาณ 6,000–7,000 คน
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระราชวังขึ้นเป็นที่ประทับบนฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยาเพื่อเป็นเกียรติแก่พระสมุทรเจดีย์ที่ทรงบูรณะและเสริมให้แลเห็นเด่นชัด สิ่งก่อสร้างที่เหลือมาในสมัยหลัง คือ พระที่นั่งสมุทาภิมุข อยู่ใกล้สถานีรถรางสายปากน้ำ และพระที่นั่งสุขไสยาศน์ ซึ่งเคยใช้เป็นที่ทำการไปรษณีย์โทรเลข แต่ปัจจุบันได้รื้อถอนหมดสิ้นแล้ว
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เริ่มสร้างป้อมเพิ่มที่บริเวณปากแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งทหารเรือเป็นผู้อำนวยการสร้างและดูแลตั้งแต่ พ.ศ. 2427 เป็นต้นมา แล้วเสร็จราวกลางปี พ.ศ. 2436 (ร.ศ. 112) พระราชทานนามว่า ป้อมพระจุลจอมเกล้า เมื่อเปิดเพียงสองเดือนเศษ เกิดเหตุการณ์รบที่ปากแม่น้ำเจ้าพระยาเมื่อเย็นวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2436 เป็นเหตุให้ไทยเสียดินแดนเป็นครั้งที่ 7 (เสียดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้ฝรั่งเศส) ต่อมาเมืองสมุทรปราการและเมืองนครเขื่อนขันธ์ ได้รวมเข้าอยู่ในมณฑลกรุงเทพ ขึ้นต่อกระทรวงนครบาลแทน ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ ร.ศ. 114
พ.ศ. 2449 ในรัชสมัยรัชกาลที่ 6 โปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะเมืองขึ้นเป็นจังหวัด เมืองสมุทรปราการเปลี่ยนสถานะเป็นจังหวัดสมุทรปราการ และเมืองพระประแดงเป็นจังหวัดพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการในตอนนั้นมี 4 อำเภอ คือเมือง, บางเหี้ย (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นบางบ่อ), บางพลี และเกาะสีชัง (ลดฐานะลงมาเป็นกิ่งอำเภอในภายหลัง เพราะพลเมืองน้อย) และจังหวัดพระประแดง มี 3 อำเภอ คือ เมือง, ราษฎร์บูรณะ และพระโขนง ต่อมาในรัชกาลที่ 7 อันเป็นผลมาจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ รัฐบาลจึงยุบจังหวัดพระประแดงลงมาเป็นอำเภอหนึ่งให้ขึ้นกับจังหวัดสมุทรปราการ อำเภอราษฎร์บูรณะไปขึ้นกับจังหวัดธนบุรี และอำเภอพระโขนงไปขึ้นกับจังหวัดพระนคร
พ.ศ. 2485 ได้ออกพระราชบัญญัติยุบจังหวัดสมุทรปราการกับจังหวัดอื่น ๆ อีก 4 จังหวัดไปรวมเป็นจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี แต่ต่อมาในวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2489 ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้จัดตั้งจังหวัดสมุทรปราการขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เป็นจังหวัดสมุทรปราการตราบจนทุกวันนี้
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้งและอาณาเขตติดต่อ
จังหวัดสมุทรปราการเป็นเขตปริมณฑล จังหวัดสมุทรปราการมีเนื้อที่ 1,004 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตจรดอำเภอและจังหวัดข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มทั้งหมด มีแม่น้ำเจ้าพระยาไหลผ่านทางซีกตะวันตกของจังหวัด จากทิศเหนือไปทิศใต้ลงสู่อ่าวไทย แม่น้าเจ้าพระยาไหลผ่านอ้าเภอพระประแดง อ้าเภอพระสมุทรเจดีย์และอ้าเภอเมืองสมุทรปราการ ระยะทางรวมประมาณ 30 กิโลเมตร คลองธรรมชาติมีจ้านวน 542 คลอง ความยาวคลองรวมทั้งสิ้น 1,553 กิโลเมตร ประกอบด้วย คลองธรรมชาติฝั่งตะวันออก จ้านวน 335 คลอง ความยาวรวม 1,168 กิโลเมตร และคลองธรรมชาติฝั่งตะวันตกของแม่น้าเจ้าพระยา จ้านวน 200 คลอง ความยาวรวม 385 กิโลเมตร มีชายฝั่งทะเลยาว 47.5 กิโลเมตร
เดิมชายฝั่งทะเลมีป่าชายเลนกว้างขวาง เนื่องจากมีตะกอนที่แม่น้ำเจ้าพระยา นำพามาทับถมกันที่บริเวณปากน้ำแต่ปัจจุบันมีการบุกรุกป่าชายเลน ทำให้เกิดปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งเป็นบริเวณกว้าง
การบริหารราชการส่วนภูมิภาค
จังหวัดสมุทรปราการแบ่งการปกครองส่วนภูมิภาค แบ่งออกเป็น 6 อำเภอ 50 ตำบล 405 หมู่บ้าน อำเภอในจังหวัดสมุทรปราการประกอบไปด้วย
การบริหารราชการส่วนท้องถิ่น
พื้นที่จังหวัดสมุทรปราการประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 49 แห่ง ประกอบด้วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่น โดยมี 1 องค์การบริหารส่วนจังหวัด, เทศบาลนคร 1 แห่ง, เทศบาลเมือง 7 แห่ง, เทศบาลตำบล 14 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 26 แห่ง จำแนกได้ดังนี้
<references group=#/>
ประชากร
จากข้อมูล พ.ศ. 2560 จังหวัดสมุทรปราการมีจ้านวนครัวเรือนทั้งหมด 733,098 ครัวเรือน โดยเป็นครัวเรือนเกษตร 11,304 ครัวเรือน จ้านวนประชากรรวมทั้งสิ้น 1,310,766 คน ผลิตภัณฑ์มวลรวมของจังหวัดสมุทรปราการ (GPP) มีมูลค่าเท่ากับ 691,888 ล้านบาท อยู่ในล้าดับที่ 4 ของประเทศ และล้าดับที่ 4 ของภาคกลาง โดยมีสัดส่วนมูลค่านอกภาคการเกษตรร้อยละ 99.64 และภาคเกษตรร้อยละ 0.36 โดยมีรายได้เฉลี่ย 28,712 บาทต่อครัวเรือนต่อเดือน
ชาวสมุทรปราการมีกลุ่มทางชาติพันธุ์หลากหลาย ได้แก่ กลุ่มคนไทยพื้นเมือง มลายู ลาว มอญ จีน เป็นต้น กลุ่มมอญเข้ามาตั้งถิ่นฐานสร้างชุมชนเมืองหน้าด่านป้องกันศึกทางทะเล กลุ่มลาวที่ถูกกวาดต้อนมาในสมัยสงครามแถบคลองมหาวงษ์และส่วนใหญ่ย้ายกลับไปอยู่แถบนครนายก กลุ่มมลายูมุสลิมที่เข้ามาทำการเกษตรและเป็นแรงงานในการขุดคลองเพื่อชลประทาน กลุ่มคนจีนที่เข้ามาค้าขาย มีชุมชนมอญขนาดใหญ่ที่พระประแดง ต่อมาได้ขยายการตั้งถิ่นฐานไปยังอำเภอบางพลีและอำเภอบางบ่อมีอาชีพทำนาเป็นหลัก ในอำเภอพระประแดงมีวัดทรงธรรม และวัดคันลัด เป็นศูนย์กลางชุมชน กลุ่มชาวไทยเชื้อสายมอญเหล่านี้ยังสามารถรักษาความเชื่อขนบธรรมเนียมประเพณีของตนไว้ได้จนถึงปัจจุบัน ส่วนชาวจีนตั้งรกรากค้าขายริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเมืองสมุทรปราการและริมคลองสำโรงและคลองสาขา มีศาลเจ้าจีนและเจว็ดไม้ ได้แก่ ศาลเจ้าแม่ทับทิม ศาลเจ้าพ่อบางพลีใหญ่ และศาลเจ้าตั้วปุนเถ่ากง เมื่อมีการขยายเมืองศาลเจ้าจึงเปลี่ยนมาอยู่ริมถนนแทน บางแห่งที่สร้างใหม่สร้างโดยชาวจีนไต้หวันที่เข้ามาทำโรงงานอุตสาหกรรม
การคมนาคม
ถนนสายสำคัญในจังหวัดสมุทรปราการ ได้แก่ ทางหลวงหมายเลข 3 (ถนนสุขุมวิท ตอนกรุงเทพมหานคร-สมุทรปราการ) ระยะทาง 25 กิโลเมตร ถนนเทพรัตน ถนนปู่เจ้าสมิงพราย ถนนศรีนครินทร์ ถนนปานวิถี ถนนเพชรหึงส์ และถนนสุขสวัสดิ์
จังหวัดสมุทรปราการตั้งอยู่ริมสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา มีลำคลองหลายสาย สายสำคัญ ได้แก่ คลองสำโรง คลองสรรพสามิต คลองด่าน คลองพระองค์เจ้าไชยานุชิต คลองจระเข้ คลองบางน้ำจืด คลองบางโฉลง คลองบางปลา คลองบางปลาร้า คลองบางปิ้ง คลองบางพลี คลองบางปลากด คลองลัดโพธิ์ และคลองลัดหลวง
นอกจากนั้น จังหวัดสมุทรปราการยังมีโครงข่ายระบบขนส่งมวลชนที่ต่อเนื่องออกมาจากกรุงเทพมหานครถึง 4 เส้นทาง คือ
การศึกษา
จากข้อมูลปีการศึกษา 2560 จังหวัดสมุทรปราการมีโรงเรียนในสังกัดกระทรวงศึกษาธิการจำนวน 276 แห่ง มีสถานศึกษาสังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่นจำนวน 121 แห่ง แบ่งเป็นโรงเรียน 26 แห่ง และศูนย์พัฒนาเด็กเล็กจำนวน 95 แห่ง จากข้อมูล 100 อันดับโรงเรียนคุณภาพที่สุดในประเทศไทย ประจำปี 2561 จากหนังสือวารสาร สมองการศึกษา โรงเรียนในจังหวัดสมุทรปราการที่ติดอันดับ ได้แก่ โรงเรียนอัสสัมชัญสมุทรปราการ โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว และโรงเรียนสตรีสมุทรปราการ
มีสถานศึกษาในระดับอุดมศึกษาทั้งหมด 8 แห่ง โดยแบ่งเป็นภาครัฐ 4 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี วิทยาเขตสมุทรปราการ ในอำเภอบางพลี, ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี สังกัดกรมเจ้าท่า กระทรวงคมนาคม, โรงเรียนนายเรือ สังกัดกองทัพเรือ กระทรวงกลาโหม, สถาบันการแพทย์จักรีนฤบดินทร์ คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล และภาคเอกชน 4 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ วิทยาเขตสุวรรณภูมิ (บางนา) ในอำเภอบางเสาธง, มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ ในอำเภอบางพลี, วิทยาลัยเซาธ์อีสท์บางกอก ในอำเภอบางพลีและ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ ในอำเภอบางพลี
สถานศึกษาในระดับอาชีวศึกษาในจังหวัดสมุทรปราการ มีจำนวน 11 แห่ง โดยแบ่งเป็นภาครัฐจำนวน 4 แห่ง ได้แก่ วิทยาลัยเทคนิคสมุทรปราการ ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ, วิทยาลัยเทคนิคกาญจนาภิเษก สมุทรปราการ ในอำเภอบางบ่อ, วิทยาลัยสารพัดช่างสมุทรปราการ ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ, วิทยาลัยการอาชีพพระสมุทรเจดีย์ ในอำเภอพระสมุทรเจดีย์ และภาคเอกชน 7 แห่ง ได้แก่ วิทยาลัยเทคโนโลยี บริหารธุรกิจสมุทรปราการ ในอำเภอบางพลี, โรงเรียนเกริกวิทยาลัย ในอำเภอบางพลี, วิทยาลัยเทคโนโลยี สมุทรปราการ (ช.เทค) ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ, วิทยาลัยเทคโนโลยีสุวรรณภูมิบริหารธุรกิจ ในอำเภอบางพลี, วิทยาลัยไทยโกลบอลบริหารธุรกิจ ในอำเภอเมืองสมุทรปราการ, วิทยาลัยเกวลินบริหารธุรกิจ ในอำเภอบางเสาธง และวิทยาลัยเทคโนโลยี ไทย-ไต้หวัน (BBI) ในอำเภอบางพลี
การท่องเที่ยว
สมุทรปราการมีสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงอยู่หลายแห่ง ได้แก่ ฟาร์มจระเข้ และเมืองโบราณ ซึ่งรู้จักกันจากนักท่องเที่ยวจากที่ต่างๆ นอกจากนี้ในช่วงประมาณปลายเดือนตุลาคมและต้นเดือนพฤศจิกายน จะมีการจัดงานนมัสการองค์พระสมุทรเจดีย์หรือที่เรียกกันว่า "งานเจดีย์" เป็นเวลา 12 วัน 12 คืน ซึ่งเป็นงานประจำจังหวัดสมุทรปราการ จัดขึ้นบริเวณใจกลางเมืองของตัวอำเภอเมืองสมุทรปราการ โดยจะมีการปิดถนนเริ่มต้นบริเวณศาลากลางจังหวัดสมุทรปราการ มีการจัดตั้งร้านขายของ, ร้านอาหาร, การละเล่น, ชิงช้าสวรรค์, ม้าหมุน และงานโชว์ต่างๆ รวมถึงของหลายหลายมาวางขาย
นอกจากที่กล่าวมา ยังมีสถานท่องเที่ยวที่น่าสนใจต่อไปนี้
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1226 [แยกทางหลวงหมายเลข 1095 (แม่ละนา)-ปางคาม] เป็นทางหลวงแผ่นดินภายในเขตอำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ระยะทาง 24.793 กิโลเมตร เป็นเส้นทางที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ไปยังหมู่บ้านหลายแห่งในพื้นที่ชายแดนไทย-พม่า (รัฐฉาน) และสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของจังหวัดแม่ฮ่องสอน คือ ถ้ำแม่ละนา
รายละเอียดของเส้นทาง
เป็นถนนขนาด 2 ช่องจราจร ไป-กลับ แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1095 (ถนนแม่มาลัย-ปาย) ที่หลักกิโลเมตรที่ 152.275 ด้านขวาทาง (จากแม่มาลัยมุ่งหน้าปาย) ที่ตำบลนาปู่ป้อม ผ่านบ้านแม่ละนา และสิ้นสุดที่บ้านปางคาม ในพื้นที่ตำบลปางมะผ้า อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน ลักษณะเส้นทางช่วงต้นเป็นผิวลาดยาง ช่วงถัดมาเป็นผิวคอนกรีตสลับลูกรัง โดยมีแนวเส้นทางบางช่วงเลียบชายแดนไทย-พม่า
ประวัติการก่อสร้างเส้นทาง
เดิมเส้นทางนี้เป็นทางคนเดินและม้าต่าง ต่อมาทางจังหวัดแม่ฮ่องสอนมีบัญชาให้อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 เพื่อเป็นเส้นทางเข้าหมู่บ้านแม่ละนา ต่อมามีการก่อสร้างและรับมอบเป็นทางบำรุงของกรมทางหลวงเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2529 และได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2539-2541 เป็นเส้นทางที่กรมทางหลวงได้รับมอบจากกองบัญชาการทหารสูงสุดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2534 ได้ปรับปรุงเป็นผิวลาดยางสลับกับผิวลูกรังในช่วงปี พ.ศ. 2543-2545
ม่วงมณีรัตน์
ม่วงมณีรัตน์ หรือ บานบุรีสีม่วง ( Duyand, ชื่อสามัญ: Purple Bignonia) มีถิ่นกำเนิดในทวีปอเมริกาใต้และปานามา เป็นไม้เลื้อยเนื้อแข็ง ใบประกอบแบบใบย่อยสองใบ แผ่นใบเข้ม เขียวเป็นมัน มีมือพันตามซอกใบ ดอกรูปกรวย กลีบสีม่วง โคนดอกเชื่อมเป็นหลอด สีขาวปนเหลือง ผลเป็นฝัก แก่แตก เมล็ดมีปีก ใช้เป็นไม้ประดับ
LK (ยานอวกาศ)
LK (ภาษารัสเซีย: ЛК, มาจากคำว่า Лунный корабль, Lunniy korabl, แปลว่า ยานดวงจันทร์ (Lunar craft); GRAU index: 11Ф94) เป็นยานลงดวงจันทร์แบบมีคนควบคุมที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1960 โดยเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอวกาศโซเวียต มันมีหน้าที่ที่คล้ายกับยานลงดวงจันทร์ของอเมริกา (Apollo Lunar Module, LM)
มียาน LK จำนวนหนึ่งที่เคยถูกส่งขึ้นไปยังวงโคจรโลกแบบไร้คนขับ แต่ไม่เคยมียาน LK ลำใดที่เคยไปถึงดวงจันทร์เนื่องมาจากการพัฒนาโครงการจรวด N1 ที่จำเป็นต่อการไปยังดวงจันทร์พบกับความล้มเหลว จากการส่งจรวดที่ล้มเหลวหลายต่อหลายครั้ง และการลงดวงจันทร์ครั้งแรกได้ถูกพิชิตโดยนักบินอวกาศของอเมริกาแล้ว จึงทำให้ทั้ง N1 และโครงการ LK ได้ถูกยกเลิกโดยไม่มีการพัฒนาต่อไป
แผนการเดินทาง N1-L3
เซียร์เกย์ โคโรเลฟ หัวหน้าวิศวกรจรวดและผู้ออกแบบยานอวกาศของโซเวียตในยุคทศวรรษที่ 1950 และ 1960 ได้วางแผนที่จะนำแนวคิดเรื่องแผนการเดินทางไป-กลับดวงจันทร์จากโครงการอะพอลโลมาใช้ ยานดวงจันทร์ L3 ประกอบไปด้วย ยานบังคับการ LOK ( Lunniy Orbitalny Korabl หรือ Soyuz 7K-L3) (ยานโซยุซรูปแบบหนึ่ง) และยาน LK โดยที่ L3 จะบรรทุกนักบินอวกาศ 2 คนไว้ด้านบนของจรวดขับดัน 3 สเตจขนาดใหญ่ "N1" นอกจากนี้ยังมีสเตจที่ 4 หรือ บล็อก G ที่จะใช้ส่ง L3 (LOK และ LK) ออกจากวงโคจรโลกไปยังดวงจันทร์ และมี สเตจที่ 5 หรือ บล็อก D ทำหน้าที่ชะลอยานเพื่อเข้าสู่วงโคจรดวงจันทร์ และใช้ชะลอยานเพื่อจะลงจอดบนดวงจันทร์ในขั้นต้น
วงโคจรดวงจันทร์
เครื่องยนต์ของ บล็อก D จะจุดเครื่องยนต์ เพื่อชะลอ L3 ให้เข้าสู่วงโคจรดวงจันทร์ หลังจากนั้น เมื่อยานเข้าสู่วงโคจรดวงจันทร์แล้ว นักบินอวกาศหนึ่งคนจะทำการเดินอวกาศจาก LOK ไปยังยานลงดวงจันทร์ LK และเข้าไปข้างใน ต่อจากนั้นจึงแยก บล็อก D (สเตจที่ 5) และยาน LK ออกจากยาน LOK ก่อนที่จะจุดเครื่องยนต์ของ บล็อก D เพื่อลดระดับความสูงลง
เมื่อความเร็วลดลงและอยู่ในเส้นทางไปยังบริเวณจุดลงจอด ยาน LK จะแยกตัวออกจากบล็อก D แล้วปล่อยให้ บล็อก D ตกลงไปชนผิวดวงจันทร์ และทำการลงจอดต่อไปโดยใช้เครื่องยนต์ บล็อก E ของตัวยานเองเพื่อลดความเร็วครั้งสุดท้ายก่อนลงจอด
การลงจอดบนดวงจันทร์
ในช่วงแรก Lunokhod โพรบไร้คนขับในโปรแกรมสำรวจดวงจันทร์ของโซเวียต ได้ถูกใช้เพื่อกำหนดพื้นที่ลงจอดที่เหมาะสม และถูกใช้เป็นตัวส่งสัญญาณให้กับยาน LK หลังจากนั้นยาน LK สำรองอีกลำจะถูกส่งไปยังจุดลงจอด และในขั้นตอนสุดท้าย จึงจะมีการลงจอดของยาน LK พร้อมกับนักบินอวกาศอีก 1 คน
อย่างไรก็ตาม รายละเอียดหรือแผนการปฏิบัติงานขณะอยู่บนพื้นผิวดวงจันทร์ก็ยังเป็นที่คลุมเครือ อันเนื่องมาจากขนาดที่เล็กและน้ำหนักบรรทุกที่จำกัดของ N1 / โซยุซ LOK / LK เมื่อเทียบกับ Saturn V / อะพอลโล นั่นหมายความว่า จะมีการทดลองทางวิทยาศาสตร์ไม่มากนักที่จะเกิดขึ้นบนดวงจันทร์ โดยส่วนมากแล้ว นักบินอวกาศจะปักธงชาติสหภาพโซเวียตไว้บนดวงจันทร์, เก็บตัวอย่างดิน ถ่ายรูป, และติดตั้งอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์เพียงเล็กน้อย ซึ่งทำให้ระยะเวลาภารกิจที่ยาวนาน, โรเวอร์บนดวงจันทร์, และกิจกรรมอื่นๆที่เกิดขึ้นในโครงการอะพอลโลยุคหลังจึงไม่มีทางที่จะเป็นไปได้
เดินทางกลับสู่โลก
หลังจาก 1 วันบนผิวดวงจันทร์ เครื่องยนต์ของยาน LK จะถูกจุดขึ้นอีกครั้ง โดยใช้ส่วนลงจอดแทนฐานปล่อย เพื่อที่จะลดน้ำหนัก การจุดเครื่องยนต์จึงใช้เครื่องยนต์ที่ใช้ในการลงจอดอีกครั้งเพื่อส่ง ยาน LK กลับสู่วงโคจรดวงจันทร์ ในระหว่างการเดินทางขึ้นสู่วงโคจรดวงจันทร์ ขาตั้งลงจอดจะถูกปลดออกให้ตกกลับไปยังดวงจันทร์ เมื่อถึงวงโคจรจึงเชื่อมต่อยานอัตโนมัติกับยาน LOK โดยระบบเชื่อมต่อยาน kontakt
เมื่อเชื่อมต่อยานสำเร็จ นักบินอวกาศจะเดินอวกาศกลับมายังยาน LOK พร้อมกับตัวอย่างหินจากดวงจันทร์ หลังจากนั้นยาน LK จะถูกปลดการเชื่อมต่อออก และเครื่องยนต์ของยาน LOK จะถูกจุดขึ้นเพื่อเดินทางกลับสู่โลก
ส่วนเชื่อมต่อของยาน LK นั้นประกอบไปด้วยโครงร่างรูปตาข่ายของรูทรง 96 เหลี่ยมที่จัดเรียงในกริดไอโซเมตริก แต่ละอันสามารถที่จะเป็นจุดเชื่อมต่อยานสำหรับโพรบของยาน LOK ให้สามารถเชื่อมต่อได้โดยไม่ต้องอาศัยความแม่นยำในการเชื่อมต่อมากนัก เนื่องจากข้อจำกัดเรื่องน้ำหนัก ส่วนเชื่อมต่อจึงถูกออกแบบให้เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้, ด้วยส่วนเชื่อมต่อที่ใช้หลักการเชิงกล และไม่มีส่วนที่ใช้ไฟฟ้าหรือของไหลเลย การเชื่อมต่อยานและการตัดการเชื่อมต่อจึงสามารถทำได้เพียงอย่างละครั้งเท่านั้น
การออกแบบ
ยาน LK แบ่งเป็น 2 ส่วนคือ ส่วนที่ใช้ลงดวงจันทร์ (lunar landing aggregate) และส่วนที่ใช้ขึ้นจากผิวดวงจันทร์ (lunar ascent vehicle)
ในส่วนของระบบขับเคลื่อน, ทั้งการลงจอดและการขึ้นจากผิวดวงจันทร์ต่างใช้ระบบขับดัน บล็อก E ส่วนของแผงควบคุมนั้นใช้เวอร์ชันที่มีชื่อเรียกว่า "Luch"
ใน 4 ภารกิจที่ใช้ยาน LK นั้นได้ใช้ T2K ซึ่งเป็นรุ่นหนึ่งของยาน LK ซึ่งเกือบจะเหมือนกับยาน LK รุ่นมาตรฐานเพียงแต่ไม่มีขาตั้งลงจอด
ระบบ
ประกอบด้วยระบบดังนี้
อุปกรณ์
ประกอบด้วยอุปกรณ์ดังนี้
บล็อก E
ระบบขับดัน บล็อก E ถูกพัฒนาขึ้นที่ OKB-586 ในเมืองดนีโปรเปตรอฟสค์ เพื่อถูกใช้สำหรับเป็นเครื่องยนต์ลงจอดและบินขึ้นจากดวงจันทร์ บล็อก E เป็นหนึ่งในระบบที่มีความสำคัญมาก, ไม่เหมือนกับขั้นตอนอื่นของการเดินทางไปยังดวงจันทร์ ความผิดพลาดของบล็อก E ในขณะที่กำลังจะบินขึ้นจากพื้นผิวดวงจันทร์นั้นก่อให้เกิดผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว นั่นคือการสูญเสียนักบินอวกาศ
เพื่อที่จะเพิ่มความน่าเชื่อถือของบล็อก E เครื่องยนต์ 11D411 จึงมีเครื่องยนต์สำรอง 11D412 อีก 1 เครื่อง โดยเครื่องยนต์ทั้งคู่ใช้ส่วนผสมระหว่าง ไดเมทิลไฮดราซีน กับไนโตรเจน เตตรอกไซด์ เป็นเชื้อเพลิง ในระหว่างการลงจอดและการบินขึ้น เครื่องยนต์ทั้งคู่จะถูกจุด และในกรณีที่เครื่องยนต์ทั้งคู่ทำงานเท่านั้น เครื่องยนต์เครื่องหนึ่งจึงจะดับลง
ประตู Clamshell จะปิดป้องกันเครื่องยนต์หลังจากลงจอดเพื่อเป็นฉนวนและเพื่อป้องกันเครื่องยนต์ทั้งคู่จากดินบนดวงจันทร์
การทดสอบ
ยาน LK รุ่น T2K ถูกทดสอบแบบไร้คนขับในวงโคจรโลก 3 ภารกิจ ซึ่งได้แก่ Kosmos 379, Kosmos 398 และ Kosmos 434 มีการทดสอบทั้งหมด 3 ครั้ง โดย
ครั้งแรกเริ่มขึ้นเมื่อ 24 พฤศจิกายน 1970
ครั้งที่ 2 เมื่อ 26 กุมภาพันธ์ 1971
ทั้ง 3 ครั้งถูกส่งขึ้นไปโดยจรวด Soyuz-L การทดสอบครั้งแรกเป็นการทดสอบการทำงานตามปกติของเครื่องยนต์บล็อก E ส่วนในการทดสอบครั้งที่ 2 ถูกออกแบบให้ทดสอบการตอบสนองของยาน LK ภายใต้ความผิดปกติหลายชนิด การทดสอบทุกครั้งเป็นไปด้วยดี และได้ถูกพิจารณาว่าพร้อมสำหรับเที่ยวบินแบบมีคนขับ
22 สิงหาคม 1981 Kosmos 434 กลับสู่ชั้นบรรยากาศโลกเหนือออสเตรเลีย โดยทางออสเตรเลียกังวลว่ามันอาจจะมีการปนเปื้อนสารกัมมันตรังสี เหมือนกับ Kosmos 954 (ซึ่งบรรจุเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์เอาไว้) แต่ทางกระทรวงการต่างประเทศของโซเวียตกล่าวว่ามันเป็นเพียงชิ้นส่วนของยานลงดวงจันทร์
การยกเลิกโครงการ
ความสำเร็จของโครงการอะพอลโลในการนำนักบินอวกาศไปลงดวงจันทร์ในปี 1969 แสดงให้เห็นชัดว่าสหรัฐอเมริกาเป็นผู้ชนะในการแข่งขันไปดวงจันทร์ แต่แผนการต่างๆยังคงมีการวางแผนไปจนถึงช่วงต้นของทศวรรษที่ 1970 มีความพยายามในการปล่อยจรวด N1 ถึง 4 ครั้งด้วยกัน โดยใน 2 ครั้งหลังนั้นมีการนำยาน LK บรรทุกไปด้วย แต่การส่งทุกครั้งก็พบกับความล้มเหลว ต่อมาได้มีการวางแผนไปยังดวงจันทร์ด้วยยาน LK และ โซยุส 7K-LOK โดยเป็นภารกิจบินผ่านและลงจอดบนดวงจันทร์แบบไร้นักบินอวกาศเพื่อเป็นการปูทางไปยังการพานักบินอวกาศไปลงดวงจันทร์ ไปกับการปล่อยจรวดครั้งที่ 5 ในช่วงเดือนสิงหาคม ปี 1974 แต่โครงการก็ได้ถูกยกเลิกก่อนในเดือนพฤษภาคมของปีเดียวกัน และทางโซเวียตเองก็ได้หันไปให้ความสนใจกับสถานีอวกาศที่อยู่ในช่วงเริ่มต้นพัฒนา
เคต วินสเล็ต
เคต เอลิซาเบธ วินสเล็ต ซีบีอี (Kate Elizabeth Winslet; เกิด 5 ตุลาคม ค.ศ. 1975) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษ เจ้าของรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมในปี ค.ศ. 2008 จากเรื่อง เดอะ รีดเดอร์ ในอ้อมกอดรักไม่ลืมเลือน (The Reader) ก่อนหน้านี้ วินสเล็ตได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์มาแล้ว 5 ครั้ง, ได้รับการเสนอรางวัลลูกโลกทองคำ 7 ครั้ง, ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมี, รางวัลบาฟต้า, รางวัลแกรมมีและรางวัลของสมาคมนักแสดงอาชีพแห่งอเมริกา
เธอแสดงบทบาทหลากหลายบุคลิก แต่เป็นที่รู้จักดีและได้รับคำวิจารณ์ที่ดีในการแสดงในบทบาท มาเรียนน์ แดชวูด ใน Sense and Sensibility (1995), บทบาท โรส เดวิท บูเคเตอร์ ใน ไททานิก (1997), บทชีวิตบั้นปลายของนักประพันธ์อังกฤษไอริส เมอร์ด็อค ใน ไอริส (2001), บทเคลเมนทีน ครูซินสกี ใน Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) และ ซาราห์ เพียรซ์ ใน Little Children (2006)
เมื่อเธออายุ 22 ปี เธอสร้างสถิติเป็นนักแสดงที่อายุน้อยที่สุดที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ 2 สาขา
ผลงานเพลง
ร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ A Christmas Carol มีชื่อเพลงว่า What If
อ้างอิง
1975
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำตาราโปเรวาลา (Taraporewala Aquarium หรือ Taraporevala Aquarium) เป็นพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ในมุมไบ ภายในมีอุโมงค์กระจก 180 องศา ความยาว 12 ฟุต ภายในมีสัตว์น้ำราว 2,000 ตัว 400 สปีชีส์