cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปาเวล เนดเวต
ประตูในนามทีมชาติ
อ้างอิง:
สงครามสามเฮนรี (ค.ศ. 977–978)
สงครามสามเฮนรี (War of the Three Henrys) เป็นการปฏิวัติสั้นๆ ของผู้นำเยอรมันที่ชื่อ “เฮนรี” ทั้งสามคนในการต่อต้านจักรพรรดิออทโทที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 977 ขณะที่จักรพรรดิออทโททรงรณรงค์ต่อต้านโบเลเสลาส์ที่ 2 แห่งโบฮีเมีย (Boleslaus II of Bohemia) ก็เกิดการคบคิดขึ้นในบาวาเรีย ผู้คบคิดก็ได้แก่ไฮน์ริชที่ 1 บิชอปแห่งเอาก์สบูร์ก (Henry I, Bishop of Augsburg) ไฮน์ริชที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย (Henry II, Duke of Bavaria) ผู้ที่เพิ่งถูกปลด และไฮน์ริชที่ 1 ด่ยุกแห่งคารินเทียโดยการสนับสนุนของคริสตจักร  จักรพรรดิออทโทผู้ทรงไปเป็นพันธมิตรกับออทโทที่ 1 ดยุกแห่งชวาเบียและบาวาเรีย (Otto I, Duke of Swabia and Bavaria) ก็เดินทัพไปพาสเซาที่ยึดโดยผู้ก่อการ ในเดือนกันยายนพาสเซาก็ยอมแพ้เนื่องมาจากวิธีการล้อมที่รวมทั้งการสร้างสะพานเรือเข้ามายังตัวเมืองที่อยู่บนเกาะ เมื่อถึงอีสเตอร์ปี ค.ศ. 978 ที่มัคเดอบวร์ค (Magdeburg) “เฮนรี” ทั้งสามคนก็ถูกลงโทษ ดยุกทั้งสองคนถูกแบน และไฮน์ริชแห่งคารินเธียก็เสียดินแดนให้แก่ออทโทที่ 1 ดยุกแห่งคารินเทียบุตรของคอนราด ดยุกแห่งลอแรน (Conrad, Duke of Lorraine) ส่วนบิชอปถูกคุมขังอยู่จนเดือนกรกฎาคม ผลของสงครามครั้งนี้ทำให้เป็นการลดอำนาจของบาวาเรียลงเป็นอันมาก
กลุ่มดาวนกกา
กลุ่มดาวนกกา เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ หนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มที่อยู่ในรายการของทอเลมี และยังเป็นกลุ่มดาวในรายการกลุ่มดาว 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ในเทพปกรณัมกรีก กลุ่มดาวนี้มีดาวฤกษ์ที่สว่างมองเห็นได้ด้วยเปล่าเพียง 11 ดวง (สว่างกว่าโชติมาตร 5.5)
จอมคนผงาดโลก
จอมคนผงาดโลก (Fearless, Jet Li's Fearless,, ฮั่ว หยวนเจี๋ย) ภาพยนตร์กำลังภายในสัญชาติฮ่องกง ในปี ค.ศ. 2006 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย, ซุนลี่, ชิโด นากามูระ, นาธาน โจนส์, สมรักษ์ คำสิงห์ (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย รอนนี่ หยู
เนื้อเรื่องย่อ
ฮั่ว หยวนเจี๋ย (หลี่ เหลียนเจี๋ย) อยากจะเรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอด พ่อของเขาเป็นนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่อยากให้ลูกชายของเขาเดินตามรอยเท้าเขา และปฏิเสธที่จะสอนศิลปะการต่อสู้ให้ แต่กลับทำให้ฮั่วยิ่งมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้มากขึ้น ด้วยความช่วยเหลือจาก นง (ดอง ยอง) เพื่อนของเขา ฮั่วได้ขโมยตำราวูซูของพ่อ และเริ่มเรียนการต่อสู้ด้วยตัวเอง
เมื่อศิษย์คนหนึ่งของฮั่ว ได้รับบาดเจ็บจากยอดฝีมือคนหนึ่งนาม ชิน ฮั่วก็เต็มไปด้วยความคั่งแค้นและอาฆาต เขาบีบให้ชินต่อสู้กับเขา และฆ่าเขาอย่างไร้ความปรานี เพียงแต่ตอนที่เขากลับบ้าน ฮั่วถึงได้ค้นพบว่า ชัยชนะของเขาได้คร่าชีวิตคนที่เขารักที่สุดไปสองคน แม่ของเขาและลูกสาวของเขา ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเป็นการล้างแค้น
ด้วยความบ้าคลั่งจากความโศกเศร้าและความอับอาย ฮั่วจึงได้หนีจากเมืองเทียนจิน เขาร่อนเร่เป็นระยะทางพัน ๆ ไมล์ เขาไม่สนอีกแล้วว่าเขาจะอยู่หรือตาย แต่เมื่อเขาพร้อมจะละทิ้งจากความหวังทั้งปวง เขากลับได้รับการช่วยเหลือจาก คุณย่าซัน และหลานสาวตาบอดของเธอ พระจันทร์ (ซุนลี่) ผู้พาเขากลับมายังหมู่บ้านอันสงบสุขที่พวกเธออาศัยอยู่ ด้วยความเมตตากรุณาของพวกเธอ ฮั่ว ผู้รู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรเหลือในชีวิต เริ่มลืมเลือนความเจ็บปวด และความปรารถนาที่จะสู้อย่างช้า ๆ
วันหนึ่ง เด็กคนหนึ่งจากหมู่บ้านไปมีเรื่องกับเผ่าไทยที่อยู่ข้างเคียง ด้วยความต้องการที่จะช่วยเหลือเด็กคนนั้น ฮั่วต้องเข้าแลกหมัดจากนักมวยไทยชื่อ เป่ยชา (สมรักษ์ คำสิงห์) อย่างไม่เต็มใจ การเผชิญหน้ากันครั้งนั้น ได้ปลุกไฟความรักของฮั่วที่มีต่อศิลปะการต่อสู้ ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง และเขาก็เริ่มต้นทดลองใช้สไตล์การต่อสู้ที่พลิ้วไหว และรุนแรงน้อยลง ซึ่งท้ายที่สุด ก็กลายเป็นหมัดหมีจงที่โด่งดัง ฮั่วตระหนักได้ว่า อนาคตศิลปะการต่อสู้ อยู่ในจิตวิญญาณของความมีคุณธรรม ไม่ใช่ความรุนแรง ในที่สุด เขาก็ได้ค้นพบที่ทางของตัวเองในโลกใบนี้ และเขาก็รู้ดีว่า เขาต้องกลับไปเทียนจิน เพื่อที่เขาจะสามารถทำอย่างเดียวกัน ให้ศิลปะการต่อสู้ของจีนได้
เมื่อกลับไปเทียนจิน นักมวยปล้ำชาวอเมริกัน โอ’ไบรอัน (นาธาน โจนส์) กำลังโด่งดังจากการคว่ำนักสู้ของจีนลง และปรามาสพวกเขาว่าเป็น "คนป่วยแห่งโลกตะวันออก" ฮั่วท้าประลองกับนักมวยปล้ำร่างยักษ์ผู้นี้ และคว่ำเขาได้อย่างง่ายดาย ด้วยหมัดหมีจงของเขา เหตุการณ์นี้สร้างความตกใจให้กับสมาชิกหอการค้าต่างประเทศ ผู้ที่กังวลว่า ชัยชนะของฮั่ว จะทำให้กระแสการต่อต้านตะวันตกในหมู่คนจีน ขยายตัวไปไกลมากขึ้น พวกเขาวางแผนที่จะทำให้ฮั่วเสียหน้า ด้วยการจับเขาสู้กับนักสู้ 4 คน ที่เป็นตัวแทนของชาติมหาอำนาจสี่ชาติ ที่ทรงอิทธิพลในจีน นง เพื่อนสนิทวัยเด็กของฮั่ว รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลของแผนการนี้ แต่ฮั่วมองว่ามันเป็นโอกาสอันดี ที่จะได้สาธิตถึงความมีน้ำใจของนักสู้
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
Fearless หรือ Jet Li's Fearless หรือในชื่อภาษาจีนว่า ฮั่ว หยวนเจี๋ย เป็นภาพยนตร์กำลังภายในชีวประวัติของ ฮั่ว หยวนเจี๋ย ปรมาจารย์กังฟูที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งของจีน เช่นเดียวกับ หวง เฟยหง หรือ ยิปมัน เป็นผู้ที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นวีรบุรุษของชาวจีนจากการต่อสู้กับชาวต่างชาติในช่วงที่ประเทศจีนถูกคุกคามจากชาวต่างชาติ
ภาพยนตร์ได้ หลี่ เหลียนเจี๋ย นักแสดงกังฟูที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งมารับบท ฮั่ว หยวนเจี๋ย ตัวละครเอกของเรื่อง ซึ่งหลี่ เหลียนเจี๋ย ก็ยังได้ร่วมเป็นผู้อำนวยการสร้างเองอีกด้วย อีกทั้งยังมี สมรักษ์ คำสิงห์ อดีตนักมวยไทยและนักมวยสากลสมัครเล่นเหรียญทองโอลิมปิกชื่อดังชาวไทยที่ผันตัวเองมาเป็นนักแสดง รับบทเป็นนักมวยไทยในเรื่องซึ่งเป็นบทสมทบที่มีสีสันด้วย
ส่วนในIMDb ได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไปทั้งหมด 7.7 ดาวจากคะแนนทั้งหมด 10 ดาว
การกลั่นน้ำมัน
การกลั่นน้ำมัน (Oil refinery) คือกระบวนการแปรรูปจากน้ำมันดิบ เป็น ผลิตภัณฑ์น้ำมันชนิดต่างๆที่นำไปใช้ประโยชน์ได้เช่น น้ำมันเบนซิน น้ำมันดีเซล น้ำมันหล่อลื่น และน้ำมันเตา โดยกระบวนการมีผลิตภัณฑ์อื่นๆเช่น สารเหลือค้าง (Residues) เช่น ถ่านโค้ก (Coke) แอสฟัลต์ (Asphalt) และ บิทูเม็น (Bitumen) หรือน้ำมันดิน (Tar) และขี้ผึ้ง
กลุ่มดาวถ้วย
กลุ่มดาวถ้วย เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ หนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มที่อยู่ในรายการของทอเลมี และยังเป็นกลุ่มดาวในรายการกลุ่มดาว 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ไม่มีดาวฤกษ์ที่สว่างกว่าโชติมาตร 4 เป็นสมาชิก กล่าวกันว่ากลุ่มดาวนี้แทนถ้วยของเทพอะพอลโล
พ.ศ. 1827
พุทธศักราช 1827 ใกล้เคียงกับ
พระอุดมญาณโมลี (จันทร์ศรี จนฺททีโป)
พระอุดมญาณโมลี นามเดิม จันทร์ศรี แสนมงคล ฉายา จนฺททีโป หรือ หลวงปู่ใหญ่ (10 ตุลาคม พ.ศ. 2454 - 14 ธันวาคม พ.ศ. 2559) เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ชาวจังหวัดอุดรธานี อดีตเจ้าอาวาสวัดโพธิสมภรณ์
ชาติกำเนิด
“ดิฉันปรารถนาอยากได้ลูกชายสัก 1 คน จะให้บวชเหมือนพระคุณเจ้าเจ้าค่ะ”
พระเถระก็กล่าวอนุโมทนา หลังจากนั้นอีก 1 เดือน นางหลุน แสนมงคล ก็ได้ตั้งครรภ์ และต่อมาก็คลอดบุตรชายรูปงามในวันอังคารที่ 10 ตุลาคม พุทธศักราช 2454
อุปสมบท
บรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2468 ณ วัดโพธิ์ศรี บ้านศิลา ตำบลศิลา อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น โดย เจ้าอธิการเป๊ะ ธัมมเมตติโก เจ้าอาวาสวัดโพธิ์ศรี, เจ้าคณะตำบลโนนทัน อายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา ณ พัทธสีมาวัดศรีจันทร์ (วัดศรีจันทราวาส) ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2474 โดยมี พระครูพิศาลอรัญญเขต (จันทร์ เขมิโย ป.ธ. ๓) เจ้าคณะธรรมยุตจังหวัดขอนแก่น และเจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์ (วัดศรีจันทราวาส) เป็นพระอุปัชฌาย์, พระอาจารย์สิงห์ ขนฺตยาคโม เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระมหาปิ่น ปญฺญาพโล เป็นพระอนุสาวนาจารย์ มีพระอาจารย์กรรมฐานจำนวน 25 รูปนั่งเป็นพระอันดับ ท่านได้รับนามฉายาว่า จนฺททีโป อันมีความหมายเป็นมงคลว่า ผู้มีแสงสว่างเจิดจ้าดั่งจันทร์เพ็ญ
การศึกษาพระปริยัติธรรมและงานด้านการศึกษา
ในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2484 ท่านพระอาจารย์มั่น ภูริทัตฺตมหาเถระ ได้ไปพำนักจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าสุทธาวาส จังหวัดสกลนคร เป็นเวลา 15 วัน ทำให้หลวงปู่จันทร์ศรีได้มีโอกาสใกล้ชิดกับท่านพระอาจารย์มั่นชั่วระยะเวลาหนึ่ง ถือเป็นกำไรแห่งชีวิตอันล้ำค่า
ตำแหน่งงานปกครองคณะสงฆ์
รวมทั้ง ได้รับแต่งตั้งเป็นที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 9 (ธรรมยุต)
งานด้านสาธารณสงเคราะห์
ท่านได้ให้ทุนการศึกษาแก่เด็กนักเรียนที่มีฐานะยากจน เรียนดี และมีความประพฤติดี ปีละ 40 ทุน ทุนละ 1,000 บาท ให้รางวัลแก่พระภิกษุ-สามเณรที่สามารถสอบไล่ได้บาลีชั้นประโยค 1-2-เปรียญธรรม 3 ประโยค เป็นประจำทุกปี รูปละ 500 บาท ส่วนครูรูปละ 1,000 บาท
นอกจากนี้ยังรับภาระหน้าที่สำคัญ ๆ ในคณะสงฆ์อีกมากมาย อาทิ เป็นกรรมการชำระพระไตรปิฎก (พระสูตร), เป็นพระอนุกรรมการคณะธรรมยุต, เป็นกรรมการตรวจธรรมสนามหลวง, เป็นพระธรรมทูตประจำจังหวัดอุดรธานี, เป็นประธานมูลนิธิวัดโพธิสมภรณ์, เป็นรองประธานกรรมการบริหารศูนย์บาลีศึกษาอีสาน (ธรรมยุต), เป็นผู้อำนวยการศูนย์ศึกษาพุทธศาสนาวันอาทิตย์ วัดโพธิสมภรณ์
ละสังขาร
พระอุดมญาณโมลี (หลวงปู่จันทร์ศรี จันททีโป) ได้ละสังขารอย่างสงบ ที่ อาคารภูมิสิริมังคลานุสรณ์ชั้น 28 รพ.จุฬาลงกรณ์ หลังเข้ารักษาอาการอาพาธ เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2559 เวลา 20.00 น. สิริอายุรวม 105 ปี พรรษาที่ 85 สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา เสด็จไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 ณ วัดโพธิสมภรณ์ ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
สัทธิวิหาริก
หลวงปู่จันทร์ศรี เป็นพระมหาเถรผู้ทรงคุณ แก่วงพระกรรมฐานมากอีกองค์หนึ่งนอกจากจะเป็นผู้ปกครองคณะสงฆ์แล้ว ยังเป็นพระอุปัชฌาจารย์ เป็นบิดาแห่งกุลบุตรให้เข้าสู่ร่มกาวสาวพัสตร์จำนวนมากอีกด้วย ซึ่งในสมัยก่อนหากมีการอุปสมบทในวัดสำคัญมักจะนิมนต์หลวงปู่จันทร์ศรี ไปเป็นพระอุปัชฌาย์ให้เสมอ ยกตัวอย่าง วัดป่านิโครธาราม ของหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ เป็นต้น ซึ่งมีสัทธิวิหาริกองค์สำคัญ ๆ เช่น
วัดลำต้อยติ่ง
วัดลำต้อยติ่ง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลำต้อยติ่ง เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ 17 ไร่ 2 งาน
วัดลำต้อยติ่ง เดิมมีนามว่า วัดมงคลถาวร หรือ วัดมอญ สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ร.ศ. 83 (พ.ศ. 2407) การสร้างวัดอยู่ในความดูแลของหลวงพ่อโฑซึ่งเป็นชาวมอญ แต่เดิมบริเวณวัดมีชาวมอญอาศัยอยู่เยอะ ปัจจุบันชาวมอญเหล่านี้ย้ายไปอยู่ที่คลองสอง การบูรณปฏิสังขรณ์ได้มีมาอย่างต่อเนื่อง จนเมื่อ พ.ศ. 2436 นายกิม ทินกรได้มาปฏิสังขรณ์ ต่อมาก็มีนายเงิน วรอุไรมาดำเนินการ วัดได้เปลี่ยนแปลงนามเดิมมาเป็น "วัดลำต้อยติ่ง" ตามที่ตั้งของวัด วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2508 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้ 6 หลัง ตึก 2 หลัง ศาลาการเปรียญกว้าง 16 เมตร ยาว 82 เมตร หอไตร ฌาปนสถาน และสุสาน
กาบริเอล เบร์นัล
กาบริเอล เบร์นัล (Gabriel Bernal) นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 24 มีนาคม พ.ศ. 2499 ที่รัฐเกร์เรโร ประเทศเม็กซิโก กาบริเอล เบร์นัลเป็นอดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC โดยได้ครองแชมป์โลกเป็นเวลา 6 เดือนใน พ.ศ. 2527 สถิติการชก 60 ครั้ง ชนะ 43 (น็อค 28) เสมอ 3 แพ้ 14
ประวัติ
เบร์นัลขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC จากโคจิ โคบายาชิ แชมป์โลกชาวญี่ปุ่นที่ประเทศญี่ปุ่นและเป็นฝ่ายชนะน็อคได้ในยกที่ 2 ได้ครองแชมป์โลก อีกสองเดือนต่อมา เขาไปป้องกันแชมป์โลกที่ฝรั่งเศสและชนะน็อคในยกที่ 11 หลังจากนั้น เขาได้เดินทางมาป้องกันแชมป์โลกที่ประเทศไทย และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนสด จิตรลดา เสียแชมป์โลกไป เบร์นัลขึ้นชกแก้มือกับสดอีกครั้งในอีก 8 เดือนต่อมา ผลปรากฏว่าเสมอกัน จึงต้องชกแก้มือกันเป็นครั้งที่สาม ซึ่งเบร์นัลเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป หลังจากนั้น เบร์นัลยังคงชกมวยสากลต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2535 แต่ไม่ได้ชิงแชมป์โลกอีก ก่อนจะแขวนนวมไปในที่สุด
เกียรติประวัติ
เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC โดยได้ครองแชมป์โลกเป็นเวลา 6 เดือนใน พ.ศ. 2527
อาณาจักรนังนัง
อาณาจักรนังนัง หรือ อาณาจักรนักรัง( พ.ศ. 436 - ค.ศ. 313) เดิมเป็นส่วนมณฑลหนึ่งของอาณาจักรโชซอนโบราณ ภายหลังที่อาณาจักรโชซอนโบราณถูกราชวงศ์ฮั่นของจีนโจมตีทำให้ อาณาจักรนังนัง กลายเป็นมณฑลหนึ่งของจีน พระเจ้าชอยรีได้ประกาศเอกราชจากราชวงศ์ฮั่น และล่มสลายเมื่อจักรพรรดิแทมูชินแห่งจักรวรรดิโกคูรยอมาโจมตี ใน ค.ศ. 331
เอกราชจากจีน
ในปี ค.ศ. 17 พระเจ้าชอยรีทรงประกาศเอกราชจากราชวงศ์ฮั่นของจีน แล้วสถาปนาตนขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองอาณาจักรนังนัง
อาณาจักรนังนัง
พระเจ้าแชรี(ชอยรี)ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์หลังจากประกาศเอกราชจากราชวงศ์ฮั่นและได้เจริญสัมพันธไมตรีกับราชวงศ์ฮั่น อาณาจักรแพกเจ และจักรวรรดิโกคูรยอ โดยให้เมืองจินยางเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรนังนังพร้อมกับสร้างพระราชวังจินยางขึ้น แล้วสถาปนาองค์ราชินีสองพระองค์คือ พระนางฮาซู ตระกูล โม และพระนางจาชิล ตระกูลวัง ในปี ค.ศ. 18
ตำนานเล่าว่าในสมัยพระเจ้าแชรี มีกลองศักดิ์สิทธิ์ที่เทพดันกุนได้ประทานให้แก่อาณาจักรนังนังนามว่า กลองจามยองโก เมื่อใดที่มีข้าศึกมารุกราน กลองจะดังขึ้นเอง พระเจ้าแชรีได้สถาปนาองค์หญิงลาฮี พระธิดาของพระองค์ขึ้นเป็นองค์หญิงรัชทายาท แล้วพระราชทานพระนามใหม่ว่า องค์หญิงนังนัง  จนกลายเป็นตำนานพื้นบ้านของผู้คนบนคาบสมุทรเกาหลีที่ได้กล่าวขานเกี่ยวกับความรักระหว่างองค์ชายโฮดงแห่งโคกูรยอและองค์หญิงนังนัง โดยองค์ชายโฮดงได้ใช้ความรักกล่อมให้องค์หญิงนังนังทำลายกลองจามยองโก ครั้นปราศจากกลองศักดิ์สิทธิ์ กองทัพโคกูรยอจึงได้บุกเข้าอาณาจักรนังนัง และเหล่าทหารของนังนังก็ไม่ได้เตรียมตัวรับข้าศึกเพราะไม่ได้ยินเสียงกลอง เมื่อองค์หญิงนังนังเลือกความรักส่วนตัวมาก่อนบ้านเมือง พระเจ้าแชรีจึงสังหารพระธิดาของพระองค์เอง ก่อนจะยอมศิโรราบต่ออาณาจักรโคกูรยอในปี ค.ศ. 32.
ความสัมพันธ์ต่างประเทศและอาณาจักรล่มสลาย
ในปี ค.ศ. 369 พระเจ้ากึนโชโกแห่งอาณาจักรแพกเจได้ยกทัพไปโจมตีจักรวรรดิโกคูรยอโดยของกองทัพจากนังนังไปช่วยรบ ทำให้อาณาจักรโกคูรยอตกอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรแพกเจเป็นเวลานาน ซึ่งทำให้โกคูรยอไม่มาโจมตีนังนังเป็นเวลานาน หลังจากเสร็จศึกนังนังได้เปิดการค้าด้านต่างๆกับแพกเจ แพกเจได้ให้นังนังเป็นศูนย์การการขายสินค้าของดินแดนทางเหนือ และนังนังได้สร้างสัมพันธ์กับเผ่าซ่งนู๋ เผ่าเสี้ยนเป่ย เพื่อคานอำนาจของอาณาจักรจิ้นของจีน
และภายหลัง ค.ศ. 375พระเจ้ากึนโชโกสิ้นพระชนม์ จักรวรรดิโกคูรยอเริ่มมีอำนาจมากขึ้นและในสมัยของจักรพรรดิควางแคโทมหาราชได้นำทัพใหญ่บุกโจมตีนังนังอยางนัก สามารถบุกยึดเมืองยองโบเมืองหน้าด้านของนังนัง และสุดท้ายบุกเข้าเมืองจินยางเมืองหลวงของนังนัง และเผาทำลายวังหลวง และสุดท้ายโกคูรยอได้ผนวกดินแดนนังนังเข้ากับโกคูรยอ
พรมแดนฟินแลนด์–รัสเซีย
พรมแดนฟินแลนด์–รัสเซีย (Finland–Russia border) เป็นพรมแดนระหว่างประเทศแนวเหนือ-ใต้ ระหว่างสาธารณรัฐฟินแลนด์และสหพันธรัฐรัสเซีย มีความยาว 1,340 กิโลเมตร (830 ไมล์) ส่วนใหญ่ทอดผ่านป่าไทกาที่ไม่มีคนอาศัยอยู่และพื้นที่ชนบทซึ่งมีประชากรเบาบาง โดยไม่ทอดไปตามลักษณะทางธรรมชาติหรือแม่น้ำ เป็นพรมแดนภายนอกของสหภาพยุโรป
วัดเสาธงนอก
วัดเสาธงนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเสาธง อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 10 ไร่ 3 งาน 18 ตารางวา ติดต่อกับบ้านเรือนราษฎร ทิศใต้ติดต่อกับบ้านเรือนราษฎร ทิศตะวันออกติดต่อกับลำคลองบางเสาธง ทิศตะวันตกติดต่อกับที่ดินเอกชน ปัจจุบันมีพระครูวิสาลพัฒโนดม (พระอาจารย์ประจวบ อุปสันโต) เป็นเจ้าอาวาส
วัดเสาธงนอกเดิมได้สร้างขึ้นในหมู่เกาะอิสลามนามว่า วัดบ้านไร่ วัดไม่เจริญเนื่องจากขาดผู้ทะนุบำรุงจึงได้ย้ายมาสร้างขึ้น ณ ที่ตั้งอยู่ในปัจจุบัน เมื่อวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2447 และได้นามใหม่ตามนามท้องที่ตั้งวัดว่า "วัดเสาธงนอก" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2506 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2514 วัดเสาธงนอกได้รับการบูรณะและพัฒนามาโดยตลอด ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2489 นอกจากนี้ยังได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนสอนระดับประถมศึกษาขึ้นในที่วัด อาคารเรียน 2 หลัง
ภาษาพังคัว
ภาษาพังคัว (Pangkhua language) หรือภาษาพังคู มีผู้พูดทั้งหมด 2,730 คน พบในบังกลาเทศ 2,500 คน (พ.ศ. 2550) พบในอินเดีย 230 คน (พ.ศ. 2514) ในรัฐไมโซรัม พบในรัฐชีน ประเทศพม่าแต่ไมทราบจำนวนที่แน่นอน จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขากูกี-ชีน-นาคา สาขาย่อยกูกี-ชีน เขียนด้วยอักษรเทวนาครีและอักษรละติน ผู้พูดภาษานี้ในบังกลาเทศจะใช้ภาษาเบงกอลเป็นภาษาทางการศึกษา ผู้พูดภาษานี้ในอินเดียจะพูดภาษาไมโซ ภาษาชีนสำเนียงเบาม์ หรือภาษาอังกฤษได้
ไรอัน ซีเครสต์
ไรอัน จอห์น ซีเครสต์ (Ryan John Seacrest) เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1974 เป็นผู้ดำเนินรายการวิทยุ พิธีกรรายการโทรทัศน์และโปรดิวเซอร์โทรทัศน์ชาวอเมริกัน เขาเป็ผู้ดำเนินรายการวิทยุที่ชื่อ On Air with Ryan Seacrest รายการวิทยุที่ออกอากาศ ทางคลื่น KIIS-FM ในลอสแอนเจลิส และออกอากาศทางสถานีวิทยุชั้นนำในเมืองต่างๆของสหรัฐอเมริกา แคนาดา และทั่วโลกผ่านทาง เครือข่ายพรีเมียร์เรดิโอ ในประเทศไทยออกอากาศผ่านคลื่น COOLcelsius 91.5 (คูลเซลเซียส 91.5) ทุกวันจันทร์ - ศุกร์ เวลา 7:00 - 10:00 น. และรายการรายงานอันดับ 40 อันดับ เพลงยอดนิยมประจำสัปดาห์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นรายการรายงานอันดับเพลงที่มีผู้ฟังมากที่สุดในโลก เนื่องจากสัญญาณถูกถ่ายทอดออกอากาศทางสถานีวิทยุชั้นนำทั่วโลก ในชื่อรายการ American Top 40 ซึ่งผู้ฟังชาวไทยสามารถรับฟังพร้อมผู้ฟังทั่วโลกได้ทาง COOLcelsius 91.5 (คูลเซลเซียส 91.5) ทุกวันเสาร์ เวลา 14:00 - 18:00น. ทางด้านงานโทรทัศน์ ซีเครสต์เป็นพิธีกรรายการ E! News และ อเมริกันไอดอล นอกจากนี้เขายังเป็นพิธีกรหลักในรายการพิเศษ Dick Clark's New Year's Rockin' Eve ของทางสถานี ABC ที่นิวยอร์กนับตั้งแต่ปี 2006 จนถึง 2012 ร่วมกับ Dick Clark และปัจจุบันนับตั้งแต่ปี 2013 โดยไม่มี Dick Clark
แหล่งข้อมูลอื่น
1974
ภาษาดัวโน
ภาษาดัวโน (Duano language) มีผู้พูดทั้งหมด 15,500 คน พบในอินโดนีเซีย 15,000 คน (พ.ศ. 2549) ในบริเวณทางตะวันตกและชายฝั่งตะวันออกของเกาะเรียว จังหวัดดาราตัน พบในมาเลเซีย 500 คน (พ.ศ. 2550) ในบริเวณชายฝั่งทางตอนใต้และตะวันตกของรัฐยะโฮร์ ผู้พูดในมาเลเซียส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามาลาโย-โพลีเนเซีย สาขามาลาโย-ซุมบาวัน สาขาย่อยมาเลย์อิก
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา
ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตา (Portrait of Sigismondo Pandolfo Malatesta) เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีสในประเทศฝรั่งเศส
“ภาพเหมือนของซิกิสมอนโด” เป็นงานที่เขียนราว ค.ศ. 1451 เป็นภาพเหมือนของผู้นำที่มาจากการเป็นทหารรับจ้างและขุนนางชาวอิตาลีซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาผู้ครองริมินี, ฟาโน และ เซเซนา
เป็นภาพด้านข้างของซิกิสมอนโดที่กล่าวกันว่าอาจจะเขียนตามแบบบนเหรียญที่เขียนในปี ค.ศ. 1445 โดยปิซาเนลโล หรือตามงานเขียนโดยมัตเตโอ เดปัสติในปี ค.ศ. 1450 เปียโรเขียนภาพนี้ระหว่างพำนักอยู่ที่ริมินิ ระหว่างนั้นก็เขียนจิตรกรรมฝาผนังโดยมีซิกิสมอนในภาพคุกเข่าต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์ ในภาพ “ซิกิสมอนโด แพนดอลโฟ มาลาเทสตาสวดมนต์ต่อหน้านักบุญซิกิสมุนด์”(Sigismondo Pandolfo Malatesta Praying in Front of St. Sigismund) สำหรับมหาวิหารริมินิ (Tempio Malatestiano)
แม้ว่าจะเป็นการวางภาพแบบภาพเหมือนของคนสำคัญทั่วๆ ไปในสมัยนั้น แต่เปียโรให้ความสนใจกับการเขียนรายละเอียดอย่างธรรมชาติในหารเขียนเท็กซ์เจอร์และผมของตัวแบบ ซึ่งทำให้เห็นถึงอิทธิพลจากศิลปินเฟล็มมิชเช่นโรเจียร์ ฟาน เดอ เวย์เด็น
เอเชียนคัพ 2015
เอเชียนคัพ 2015 (AFC Asian Cup 2015) เป็นการแข่งขันฟุตบอลระดับทวีปเอเชีย (เอเชียนคัพ) ครั้งที่ 16 จัดขึ้นโดยสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย ในระหว่างวันที่ 9-31 มกราคม พ.ศ. 2558 ที่ประเทศออสเตรเลีย โดยทีมที่ชนะเลิศในการแข่งขันรายการนี้จะได้สิทธิ์ในการแข่งขัน คอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2017 ที่ประเทศรัสเซีย
วันที่
การแข่งขันนี้เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 9 ถึง 31 มกราคม, ซึ่งแข่งขันกันในช่วงกลางฤดูกาลของฟุตบอลลีกออสเตรเลีย, และเป็นช่วงฤดูร้อนของประเทศออสเตรเลีย.
สถานที่
สมาคมได้กำหนดให้เมืองทั้ง 5 เมืองของประเทศออสเตรเลียที่ใช้สนามในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2015 ซึ่งได้แก่, ซิดนีย์, เมลเบิร์น, บริสเบน, แคนเบอร์รา และ นิวคาสเซิล,
รอบแบ่งกลุ่ม
ตารางการแข่งขันได้ประกาศขึ้นเมื่อวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2013.
รอบแพ้คัดออก
ในรอบแพ้คัดออก, ต่อเวลาพิเศษ และ ยิงจุดโทษตัดสิน จะเป็นวิธีการใช้ตัดสินหาผู้ชนะในกรณีที่จำเป็น.
ยุควสันตสารท
วสันตสารท หรือภาษาจีนว่า ชุนชิว (Spring and Autumn period) เป็นชื่อยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์จีนโบราณ อยู่ระหว่าง ประมาณ 770 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 453 ปีก่อนคริสต์ศักราช (บางข้อมูลถือ 482 ปีก่อนคริสต์ศักราช  – 365 ปีก่อนคริสต์ศักราช ) เป็นยุคหนึ่งในราชวงศ์โจว ราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน นับเป็นยุคสมัยที่ได้รับการกล่าวขานอย่างมากในแง่ต่าง ๆ เนื่องจากเป็นยุคที่นครรัฐแต่ละรัฐรบด้วยด้วยกลอุบายที่แยบยล ก่อให้เกิดเป็นตำนานและเรื่องเล่าขานมากมายจนปัจจุบัน และเป็นต้นเรื่องที่ทำให้เกิดวรรณคดีจีนเรื่องสำคัญอีกเรื่อง คือ เลียดก๊ก  ซึ่งถูกรวมไว้ด้วยกันกับยุคจ้านกว๋อ (หรือที่คุ้นเคยกันในชื่อเลียดก๊ก) การรบในยุคชุนชิวนั้นหลายเรื่องได้อ้างอิงในสามก๊กที่เกิดหลังจากนี้อีกนับพันปีต่อมา
กำเนิดยุควสันตสารท
ราชวงศ์โจวปกครองด้วยกษัตริย์อย่างเข้มแข็งมากว่า 11 องค์ จนกระทั่งถึงรัชกาลของพระเจ้าโจวโยว (รัชกาลที่ 12) อำนาจของราชวงศ์โจวก็เริ่มเสื่อมถอย เพราะพระเจ้าโจวโยวมัวแต่หมกมุ่นกับสุราและนารี จนกระทั่งถูกข้าศึกจับกุมตัวไป
ซึ่งในยุควสันตสารทนั้น นครรัฐต่าง ๆ ที่เคยมีอย่างมากมายในยุคราชวงศ์โจวก่อนหน้านั้น เหลือเพียง 140 รัฐ จากการถูกผนวกรวมเป็นหนึ่งเดียวกับรัฐที่เข้มแข็งกว่า มีบันทึกว่า รัฐหลู่ทำลาย 58 รัฐ รัฐจิ้นทำลาย 24 รัฐ รัฐฉินทำลาย 15 รัฐ รัฐฉีทำลาย 14 รัฐ รัฐเจิ้งทำลาย 6 รัฐ รัฐอู๋ทำลาย 5 รัฐ และรัฐทั้ง 140 รัฐนี้ มีรัฐที่เรียกได้ว่าเป็นรัฐขนาดใหญ่ มีอำนาจที่แท้จริงไม่ถึง 10 รัฐ
รัฐใหญ่เหล่านี้ มีผู้ปกครองเรียกว่า "อ๋อง" มเหสีเรียกว่า "ฮองเฮา" และอัครมหาเสนาบดีเรียกว่า "ไจ่เซี่ยง" เช่นเดียวกับราชวงศ์โจว แม้กษัตริย์ของราชวงศ์โจวยังคงอยู่ในตำแหน่ง แต่ก็ต้องโอนเอียงไปตามความปรารถนาของอ๋องแต่ละรัฐ  นับได้ว่าเป็นเพียงหุ่นเชิดเท่านั้น
สำหรับเจ้าผู้ครองรัฐใหญ่เหล่านี้ ต่างแย่งชิงกันเป็น "ป้าจู่" (ปาอ๋อง) หมายถึง เจ้าผู้ปกครองรัฐที่มีอำนาจสูงสุด สำหรับอ๋องในยุควสันตสารทที่ได้รับการกล่าวขานว่าเป็น ปาอ๋อง อย่างแท้จริงมี 5 คน คือ ฉีหวนกง, จิ้นเหวินกง, ฉินมู่กง, ซ่งเซียงกง และ ฉู่จวงหวาง
อุบายนางงามไซซี
ไซซี หรือ ซีซือ (Xi Shi; ) เป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งแผ่นดินจีน เกิดประมาณ ปี 506 ก่อนคริสตกาล ซึ่งตรงกับยุควสันตสารท ที่มณฑลเจ้อเจียง ในรัฐเยว่
ไซซีได้รับฉายานามว่า "มัจฉาจมวารี" ซึ่งหมายถึง "ความงามที่ทำให้แม้แต่ฝูงปลายังต้องจมลงสู่ใต้น้ำ"
ในยุคเลียดก๊กที่ แต่ละรัฐรบกันนั้น รัฐอู๋เป็นรัฐที่มีกองกำลังทหารที่แข็งแกร่งจึงสามารถรบชนะรัฐเยว่และจับตัว เยว่อ๋องโกวเจี้ยน และอัครเสนาบดีฟ่านหลีไปเป็นตัวประกันที่รัฐอู๋ด้วย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนต้องการที่จะแก้แค้นเพื่อกู้ชาติแต่จำต้องยอมจงรักภักดี เพื่อให้อู๋อ๋องไว้ใจ
ครั้งหนึ่งอู๋อ๋องเกิดมีอาการปวดท้อง บรรดาหมอหลวงทั้งหลายไม่สามารถให้การรักษาได้ เยว่อ๋องโกวเจี้ยนได้ชิมอุจจาระของอู๋อ๋องต่อหน้าเสนาธิการทั้งปวง และบอกว่าอู๋อ๋องเพียงแค่มีพระวรกายที่เย็นเกินไป หากได้ดื่มสุราและทำร่างกายให้อบอุ่นขึ้นก็จะมีอาการดีขึ้นเอง และเมื่ออู๋อ๋องได้ทำตามก็หายประชวร อู๋อ๋องเห็นว่าเยว่อ๋องโกวเจี้ยนมีความจงรักภักดีจึงปล่อยตัวกลับคืนสู่รัฐเยว่ เมื่อกลับสู่รัฐเยว่ เยว่อ๋องโกวเจี๋ยนก็วางแผนที่จะกู้ชาติทันที โดยมีฟ่านหลี่เป็นอำมาตย์คอยให้คำปรึกษา ฟ่านหลี่ได้เสนอแผนการสามอย่าง คือ ฝึกฝนกองกำลังทหาร พัฒนาด้านกสิกรรม และ ส่งสาวงามไปเป็นเครื่องบรรณาการ พร้อมกับเป็นสายคอยส่งข่าวภายในให้ ไซซีเป็นหญิงสาวชาวบ้าน ลูกสาวคนตัดฟืนที่เขาจู้หลัวซาน (ภาษาฮกเกี้ยน กิวล่อซัว) นางถูกพบครั้งแรกขณะซักผ้าริมลำธาร นางมีหน้าตางดงามมาก พร้อมกับนางเจิ้งตัน (แต้ตัน) ซึ่งมีความงามไม่แพ้กัน ฟ่านหลี่ (เถาจูกง) เสนาบดีรัฐเยว่เป็นผู้ดูแลอบรมนางทั้ง 2 ให้มีอุดมการณ์เพื่อบ้านเมือง เป็นเวลานานถึง 3 ปี เพื่อที่จะไปเป็นบรรณาการให้กับรัฐอู่ เพื่อมอมเมาให้อู่อ๋องฟูซา เจ้านครรัฐอู่ ลุ่มหลงอยู่กับเสน่ห์ของนาง จนไม่บริหารบ้านเมือง ซึ่งอู๋อ๋องฟูซาหลงใหลนางไซซีมากกว่านางเจิ้งตัน ทำให้นางเจิ้งตันน้อยใจจนผูกคอตาย ขณะที่มาอยู่ได้เพียง 2 ปีเท่านั้น ผ่านไป 13 ปี เมื่อรัฐอู่อ่อนแอลง รัฐเยว่ก็สามารถเอาชนะได้สำเร็จในที่สุด
ภายหลังจากที่อู่อ๋องฟูซา ฆ่าตัวตายไปแล้ว นางกับอำมาตย์ฟ่านหลี่ที่ว่ากันว่า ได้ผูกสัมพันธ์ทางใจไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว ก็ได้หายตัวไปพร้อมกันหลังเหตุการณ์นี้ บ้างก็ว่าทั้งคู่ได้เดินทางท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ และไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ทะเลสาบไซ้โอว (ทะเลสาบซีหู) เป็นต้น
สิ้นสุดราชวงศ์โจว
ราชวงศ์โจวและยุควสันตสารทยุคสุดท้าย คือ ยุครณรัฐ หรือ เลียดก๊ก ซึ่งเป็นยุคที่แต่ละรัฐรบกันอย่างต่อเนื่อง ในปี 246 ก่อนคริสต์ศักราช ฉินหวังเจิ้ง (ต่อมาคือ ฉินสื่อหวง หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์แรกของจีน) ได้สืบราชบัลลังก์รัฐฉินต่อมา โดยมีที่ปรึกษาเช่น เว่ยเหลียว, หลี่ซือ เป็นต้น ช่วยเหลือในการรวบรวมแผ่นดิน บ้างใช้เงินทองล่อซื้อบรรดาขุนนางของ 6 รัฐที่เหลือ แทรกซึมเข้าไปก่อความวุ่นวายในการปกครองของนครรัฐทั้ง 6 บ้าง อีกทั้งส่งกองกำลังรุกเข้าประชิดดินแดนปีแล้วปีเล่า เมื่อถึงปี 230 ก่อนคริสต์ศักราช  รัฐฉินโจมตีนครรัฐหานแตกพ่ายไป เมื่อถึงปี 221 ก่อนคริสต์ศักราชกำจัดรัฐฉีสำเร็จ จากนั้น 6 นครรัฐต่างก็ทยอยถูกรัฐฉินกลืนตกไป แผ่นดินจีนจึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ในยุคใหม่ คือ ราชวงศ์ฉิน
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ประวัติ
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รับการประกาศจัดตั้งในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2501 ในนาม "โรงเรียนเตรียมวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์" โดยมี ศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข เป็นผู้ดำเนินการจัดตั้งและดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน มีวัตถุประสงค์เบื้องต้นเพื่อจัดการศึกษาเตรียมแพทย์และเตรียมประเภทวิชาอื่นๆ ขึ้นภายในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ โดยใช้สถานที่ที่ตึกเทคนิคการแพทย์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ในปีแรก และย้ายมายังอาคารเรียนใหม่ ณ ถนนศรีอยุธยา ในปีต่อมา
หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2503 รัฐบาลได้ตราพระราชบัญญัติ ยกฐานะขึ้นเป็น "คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์" เปิดหลักสูตรการศึกษาในสาขาต่างๆ ทั้งด้านวิทยาศาสตร์ และวิทยาศาสตร์การแพทย์ ถึงระดับปริญญาตรี-โท (และเอก ในเวลาต่อมา) โดยมี ศาสตราจารย์ ดร.สตางค์ มงคลสุข ดำรงตำแหน่งคณบดีท่านแรก
ต่อมา คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ได้ย้ายสถานที่ตั้งมาพื้นที่บนถนนพระรามที่ 6 ตรงข้ามกระทรวงอุตสาหกรรม ซึ่งรัฐบาลไทยได้ให้การสนับสนุนที่ดิน 40 ไร่ และงบประมาณร่วมกับมูลนิธิร็อกกิเฟลเลอร์ ในการก่อสร้างอาคารบรรยาย และอาคารทดลองวิทยาศาสตร์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์อาคารทดลองวิทยาศาสตร์ เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2508 และเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิด เมื่อวันจันทร์ที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2512 มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ให้ใช้พระนามาภิไธย "มหิดล" เป็นนามใหม่ของมหาวิทยาลัย และต่อมาได้มีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีแบ่งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ ได้ใช้ชื่อใหม่เป็น "คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล" มาจนถึงปัจจุบัน
ส่วนงานในระดับภาควิชา
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี พ.ศ. 2501 จนถึงปี พ.ศ. 2535 คณะวิทยาศาสตร์ประกอบด้วย 14 ภาควิชา จัดตั้งเรียงตามลำดับดังนี้ กายวิภาคศาสตร์ เคมี ชีววิทยา ภาษาต่างประเทศ จุลชีววิทยา ชีวเคมี สรีรวิทยา ฟิสิกส์ เภสัชวิทยา พยาธิชีววิทยา เทคโนโลยีชีวภาพ คณิตศาสตร์ คอมพิวเตอร์ และพฤกษศาสตร์ แต่เนื่องจากในปี พ.ศ. 2549 ภาควิชาภาษาต่างประเทศ ได้ขยายขอบข่ายของงานไปก่อตั้งเป็นคณะศิลปศาสตร์ และในปี พ.ศ. 2552 ภาควิชาคอมพิวเตอร์ และสำนักคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้รวมส่วนงานและก่อตั้งเป็นคณะเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร ปัจจุบัน คณะวิทยาศาสตร์จึงประกอบด้วย 12 ภาควิชา, 2 กลุ่มสาขาวิชา และ ศูนย์วิจัยเทคโนโลยียาง อ้างอิง ประกาศมหาวิทยาลัยมหิดล เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในส่วนงานของมหาวิทยาลัย (คณะวิทยาศาสตร์) พ.ศ. 2561 ลงวันที่ 12 มีนาคม 2561
หน่วยวิจัยและเครือข่ายวิจัย ของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
หน่วยวิจัยเพื่อความเป็นเลิศ
ความร่วมมือการวิจัย (International Collaborative Research Center)
ความร่วมมือกับภาคเอกชน (Industrial Linkage)
ศูนย์ความเป็นเลิศทางวิชาการแห่งชาติ (National Centres of Excellence)
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (สถาบันแกนนำ)
ศูนย์ความเป็นเลิศที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เข้าร่วมกลุ่มวิจัย
มูลนิธิศึกษาวิจัยนกเงือก (The Hornbill Research Foundation)
เริ่มต้นจากโครงการศึกษานิเวศวิทยานกเงือก คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งเริ่มงานวิจัยประมาณปี 2521 โดยทำการศึกษาวิจัยเฉพาะในพื้นที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จนถึงปัจจุบัน (2539)
ต่อมาได้ขยายงานวิจัยออกไปในเขตผืนป่าภาคตะวันตกและภาคใต้ นอกจากนี้โครงการฯ ยังได้มีการสำรวจการแพร่กระจาย และสถานภาพของนกเงือกทั่วประเทศ และเพื่อความต่อเนื่อง และขอบเขตของงานวิจัย จึงเกิดแรงผลักดันให้มีการจัดตั้งเป็น “มูลนิธิ” ขึ้นโดยได้รับพระราชทานชื่อจาก สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ว่า “มูลนิธิศึกษาวิจัยนกเงือก” เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2536
คณาจารย์และศิษย์เก่าที่มีชื่อเสียง
นับตั้งแต่ก่อตั้งคณะฯ เมื่อปี พ.ศ. 2501 มาจนถึงปัจจุบัน มีคณาจารย์ที่ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติ โดยได้รับรางวัลดีเด่นด้านการสอนและการวิจัยทั้งในระดับชาติและระดับนานาชาติ เป็นจำนวนมาก อาทิ รางวัลนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น จำนวน 10 ท่าน รางวัลนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ จำนวน 7 ท่าน รางวัลอาจารย์ดีเด่นแห่งชาติ จากที่ประชุมประธานสภาอาจารย์ มหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย (ปอมท.) จำนวน 4 ท่าน รางวัลนักเทคโนโลยีดีเด่นจำนวน 5 ท่าน รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่จำนวน 13 ท่าน รางวัลนักเทคโนโลยีรุ่นใหม่ จำนวน 1 ท่าน รางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มูลนิธิเพื่อการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ประเทศไทย จำนวน 6 ท่าน เป็นต้น โดยศิษย์เก่าและคณาจารย์ที่มีชื่อเสียง เช่น
กลุ่มดาวโลมา
กลุ่มดาวโลมา เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าเหนือ ใกล้กับเส้นศูนย์สูตรฟ้า หนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มที่อยู่ในรายการของทอเลมี และยังเป็นกลุ่มดาวในรายการกลุ่มดาว 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล
พ.ศ. 1828
พุทธศักราช 1828 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1828
อักษรอิสเกอิมลา
อักษรอิสเกอิมลา (İske imlâ;иске имля "การเขียนแบบเก่า", ออกเสียง isˈke imˈlʲæ|) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษาตาตาร์โบราณและภาษาตาตาร์ก่อน พ.ศ. 2463 อักษรนี้ถือว่าเก่าเมื่อเทียบกับอักษรยางาอิมลา ตัวอักษรที่เพิ่มมาซึ่งไม่พบในการเขียนภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซียนั้นยืมมาจากภาษาชะกะไต อักษรตัวสุดท้ายเปลี่ยนรูปโดยกายัม นาซีรีเมื่อราว พ.ศ. 2413 ต่อมาใน พ.ศ. 2463 อักษรนี้ถูกแทนที่ด้วยอักษรยาญาอิมลา อักษรนี้ยังคงใช้โดยชาวตาตาร์ในจีนที่พูดภาษาตาตาร์โบราณ
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งทัสคานี
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา (Archduke Sigismund, Grand Duke of Toscana)
พระประวัติ
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา ประสูติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2509 ณ โลซาน สวิตเซอร์แลนด์ เป็นพระโอรสใน อาร์ชดยุกเลโอปอลด์ ฟรันซ์แห่งออสเตรีย กับ แลทิเทีย เด เอิร์นเบิร์ก โดยต่อมาพระองค์เข้าศึกษา ณ มหาวิทยาลัยคอมพิวเตอร์และวิทยาศาสตร์ จากนั้นทรงงานด้านธนาคาร
ในปี พ.ศ. 2536 พระบิดาของพระองค์ทรงสละสิทธิ์ในการเป็น แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา เนื่องจากทรงเสกสมรสกับพระชายาคนใหม่ ทำให้พระอิสริยยศดังกล่าวตกมาเป็นของพระองค์ ทั้งนี้พระองค์ยังทรงเป็นนักธุรกิจโดยทรงมีธุรกิจใน ประเทศอุรุกวัย และ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
เสกสมรส
อาร์ชดยุกซีกิสมุนด์ แกรนด์ดยุกแห่งตอสคานา เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ เอลซา เอ็ดมอนสโตน โดยเอลซามีศักดิ์เป็นพระญาติชั้นที่ 3 ใน คามิลลา ดัชเชสแห่งคอร์นวอล โดยหลังการสมรสแล้ว เอลซาได้รับการสถาปนาเป็น บารอนเนสเอลซาแห่งทัสคานี โดยทรงมีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์ดังนี้
โดยในปี พ.ศ. 2556 ทั้ง 2 ทรงหย่าร้างจากกันแต่พระบุตรทั้ง 3 ต้องอยู่ในความดูแลของพระบิดาเพื่อสิทธิธรรมในพระอิสริยยศและการสืบพระอิสริยยศแกนด์ดยุกแห่งตอสคานา แต่สามารถไปมาหาสู่พระมารดาได้ดังเดิม โดยปัจจุบันพระองค์และครอบครัวทรงพำนักใน โลซาน สวิตเซอร์แลนด์
กลุ่มดาวม้าแกลบ
กลุ่มดาวม้าแกลบ เป็นกลุ่มดาวที่มีขนาดเล็กที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในท้องฟ้า รองจากกลุ่มดาวกางเขนใต้ แม้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มที่อยู่ในรายการของทอเลมี
อิกูมิ ฮาเซงาวะ
อิกูมิ ฮาเซงาวะ ( 長谷川 育美<rt>はせがわ いくみ</rt>, 31 พฤษภาคม -) เป็นนักพากย์หญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโทจิงิ ส่วนสูง 164 ซม. สังกัดแรคคูนด็อก
วัดบางโฉลงนอก
วัดบางโฉลงนอก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 41 ไร่ อาณาเขตทิศเหนือยาว 6 เส้น 38 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ทิศใต้ยาว 5 เส้น 2 วา ติดต่อกับคลองสำโรง ทิศตะวันออกยาว 7 เส้น 9 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกยาว 4 เส้น 18 วา ติดต่อกับคลองบางโฉลง ที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 25 ไร่ 2 งาน
สันนิษฐานว่าได้สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย ต่อมาขาดผู้ทะนุบำรุงจึงกลายเป็นวัดร้าง จนถึงประมาณ พ.ศ. 2478 หลวงพ่อเฉื่อยได้ชักชวนประชาชนร่วมกันปฏิสังขรณ์วัดจนมีพระสงฆ์ ชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2497 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 60 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2499 วัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเริ่มมาตั้งแต่ พ.ศ. 2478
อาคารเสนาสนะต่าง ๆ ดังนี้ อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 26 เมตรสร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 กุฏิสงฆ์จำนวน 14 หลัง และศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2505 ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ หลวงพ่อขาว
ฟุตบอลในประเทศคอซอวอ
ฟุตบอลในประเทศคอซอวอ อยู่ภายใต้การบริหารของสหพันธ์ฟุตบอลคอซอวอ ซึ่งเป็นหน่วยงานที่ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1946 ในฐานะสมาคมย่อยของสมาคมฟุตบอลยูโกสลาเวีย ฟุตบอลซูเปอร์ลีกออฟคอซอวอเป็นลีกฟุตบอลสูงสุดของประเทศ โดยก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1945 ในฐานะลีกภูมิภาคของยูโกสลาเวีย และในยุคนั้น สโมสรฟุตบอลพริชตีนาเป็นสโมสรจากคอซอวอที่ได้เข้าร่วมแข่งขันในยูโกสลาฟเฟิสต์ลีกมากที่สุด
แม้ว่าใน ค.ศ. 2008 คอซอวอจะประกาศเอกราชจากเซอร์เบีย แต่ในช่วงต้น ค.ศ. 2016 สมาชิกฟีฟ่าและยูฟ่าปฏิเสธการเข้าร่วมเป็นสมาชิกของคอซอวอเนื่องจากยังไม่ได้รับการรับรองเป็นรัฐเอกราชที่สมบูรณ์ ทว่า คอซอซอก็ไม่ได้เป็นสมาชิกของเอ็นเอฟ บอร์ด ซึ่งเป็นกลุ่มดินแดนนอกสังกัดฟีฟ่า ทำให้ในวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 คอซอวอกลายเป็นสมาชิกลำดับที่ 55 ของยูฟ่า หลังจากมีการลงคะแนนเห็นชอบต่อไม่เห็นชอบ 28-24 และในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 คอซอวอกลายเป็นสมาชิกของฟีฟ่า หลังจากมีการลงคะแนนเห็นชอบต่อไม่เห็นชอบ 141-23
ฟุตบอลทีมชาติคอซอวอก่อตั้งขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1990 และได้ลงเล่นนัดกระชับมิตรหลายนัด โดยในช่วง ค.ศ. 2014–2016 บางนัดที่คอซอวอลงแข่งขันได้รับการรับรองจากฟีฟ่า และนับตั้งแต่ ค.ศ. 2016 เป็นต้นมา ทุกนัดที่คอซอวอลงแข่งขันได้รับการรับรองจากฟีฟ่า เกมการแข่งขันนัดแรกของพวกเขาคือการเสมอกับฟินแลนด์ 1-1 ในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก
ชักพระ
ประเพณีชักพระ ประเพณีลากพระ หรือ ประเพณีแห่พระ เป็นประเพณีทางพระพุทธศาสนาซึ่งพบมากในภาคใต้ของประเทศไทย เป็นประเพณีที่มีการอัญเชิญพระพุทธรูปออกแห่รอบเมืองในวันหลังวันออกพรรษา ถือเป็นการจำลองเหตุการณ์ครั้งที่พระพุทธเจ้าเสด็จกลับจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ โดยการอัญเชิญพระพุทธรูป ขึ้นประดิษฐานบนเรือพระแล้วชักลากไปในพื้นที่ต่าง ๆ ให้ชาวบ้านได้ร่วมทำบุญ มีการแห่เรือพระ ซึ่งมีอยู่ 2 ประเภท คือ เรือพระบก สำหรับแห่ทางบก และเรือพระน้ำ สำหรับแห่ทางน้ำ โดยเรือจะมีการประดับตกแต่งอย่างสวยงาม
ประวัติ
สันนิษฐานว่า ประเพณีชักพระน่าจะได้รับอิทธิพลมาจากประเทศอินเดียตามศาสนาพราหมณ์ ซึ่งนิยมนำเอาเทวรูปออกแห่แหนในโอกาสต่าง ๆ เช่น การแห่เทวรูปพระอิศวร เทวรูปพระนารายณ์ เป็นต้น พุทธศาสนิกชนจึงนำแนวคิดนี้มาดัดแปลงให้สอดคล้องกับความเชื่อทางพุทธศาสนา ที่เล่ากันว่า หลังจากพระพุทธองค์ทรงกระทำยมกปาฏิหาริย์ปราบเดียรถีย์ ณ ป่ามะม่วง กรุงสาวัตถี แล้วได้เสร็จไปจำพรรษา ณ ดาวดึงส์เพื่อโปรดพุทธมารดา พระพุทธองค์ได้เสด็จกลับมนุษยโลกทางบันไดทิพย์ที่พระอินทร์นิมิตถวาย ประกอบด้วยบันไดทอง บันไดเงินและบันไดแก้ว
พระพุทธองค์เสด็จมาถึงประตูนครสังกัสสะตอนเช้าตรู่ของวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 ซึ่งเป็นวันออกพรรษา พุทธศาสนิกชนได้ราบกำหนดการเสด็จกลับของพระพุทธองค์จากพระโมคคัลลาน์ ต่างมารอรับเสด็จพร้อมกับเตรียมภัตตาหารไปถวายด้วย แต่เนื่องจากไม่สามารถเข้าไปถวายภัตตาหารถึงพระพุทธองค์ได้ทุกคน จึงจำเป็นที่ต้องเอาภัตตาหารห่อใบไม้ส่งต่อ ๆ แต่ก็ไม่สามารถส่งได้ทันใจจึงต้องโยนบ้าง ปาบ้าง เหตุการณ์นี้จึงเกิดประเพณี ห่อต้ม หรือ ห่อปัด จากนั้นได้อัญเชิญพระพุทธองค์ขึ้นประทับบนบุษบก แห่ไปยังที่ประทับของพระองค์ ภายหลังจึงมีประเพณีเช่นนี้สืบต่อกันมาในทุกวันแรม 1 ค่ำ เดือน 11
ในสมัยอยุธยาปรากฏในเรื่องประทวนตราให้แก่พระครูอินทโมฬี คณะป่าแก้ว หัวเมืองพัทลุงใน พ.ศ. 2242 ว่า "แลราชการเมืองซึ่งเป็นพำนัดแก่ขุนหมื่นกรมคณะป่าแก้ว มีหน้าที่เมืองเส้นหนึ่งพระราชพิธีตรุศสารท แลงานลากพระ เจ้าเมืองจะได้เบียดเสียดเอาข้าพระไปใช้ราชการนอกนั้นหามิได้" ส่วนในสมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ มีระบุถึงผู้ตีกลอง ว่า "ขุนรันไภรีถือศักดินา 200 พนักงานตีกลองแห่พระ" ตำแหน่งนี้มีมาจนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งปรากฏอยู่ในทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราชครั้งรัชกาลที่ 2 ว่า "ขุนรันไภรีถือศักดินา 200 พนักงาน ตีกลอง แห่พระ"
ขั้นตอน
ก่อนถึงวันชักพระจะมี การคุมพระ ที่วัด คือ จะตีตะโพนหรือกลองเพลก่อนจะถึงวันชักพระประมาณ 10–15 วัน เพื่อเป็นการเตือนชาวบ้านว่าจะมีการชักพระ หลังจากนั้นพระสงฆ์และชาวบ้านจะช่วยกันเตรียมเรือ ถ้าเป็นการชักพระทางบก จะมีการจัดเตรียมขบวนผู้คนที่จะชักพระ ชุดแต่งตัวสำหรับการลากเรือพระ หรือมีการฟ้อนรำหน้าเรือพระ หากเป็นการชักพระทางน้ำ ชาวบ้านจะเตรียมตัวตกแต่งเรือพาย สรรหาฝีพาย และเตรียมเครื่องแต่งตัว
การชักพระจะเริ่มตอนเช้าตรู่ของวันออกพรรษา แรม 1 ค่ำ เดือน 11 และเริ่มชักพระเป็นวันแรก ประชาชนจะเดินทางไปวัด เพื่อนำภัตตาหารไปใส่บาตร หลังจากที่พระฉันภัตตาหารเสร็จ ชาวบ้านจะนิมนต์พระภิกษุในวัดขึ้นนั่งประจำเรือพระ แล้วชาวบ้านจะช่วยกันลากเรือพระ ออกจากวัดตั้งแต่เช้าตรู่ หากเป็นทางน้ำจะใช้เรือพายลาก ถ้าเป็นการชักพระทางบก จะใช้คนเดินลาก ซึ่งก่อนถึงช่วงเวลาเพล เรือพระที่ลาก จะมาถึงที่ชุมนุมเรือพระ ทั้งการชักพระทางบกและการชักพระทางน้ำ เพื่อให้ประชาชนถวายภัตตาหารแก่พระภิกษุสามเณร ที่ชุมนุมเรือพระจึงคับคั่งไปด้วยประชาชน
สถานที่จัด
การชักพระทางน้ำที่โด่งดังและมีชื่อเสียงอยู่ที่อำเภอกระบุรี จังหวัดระนอง อำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร อำเภอพุนพินและอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี อำเภอปากพนัง จังหวัดนครศรีธรรมราช และอำเภอระโนด จังหวัดสงขลา เป็นต้น งานที่อำเภอเบตง จังหวัดยะลา มีชาวมาเลเซียเชื้อสายไทย จากรัฐเปรัก ร่วมกันชักลากเรือพระรวมถึงส่งเรือร่วมงาน
ประเพณีชักพระของจังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันยังคงมีในหลายพื้นที่ ได้แก่ อำเภอไชยา อำเภอท่าฉาง อำเภอพุนพิน อำเภอกาญจนดิษฐ์ อำเภอเกาะสมุย อำเภอเกาะพะงัน อำเภอเวียงสระ อำเภอเมืองสุราษฎร์ธานี ส่วนอำเภออื่น ๆ แม้ไม่ได้มีการจัดงานประเพณีชักพระในอำเภอ แต่ล้วนมีส่วนร่วมในงานประเพณีชักพระทั้งสิ้น เช่น ส่งเรือพระเข้าร่วมงานประเพณีชักพระที่ทางอำเภอเมืองจัดขึ้น
เรือพระ
เรือพระมีวิวัฒนาการมาจากหนวน ซึ่งมีไม้ท่อนสองท่อนใหญ่ ส่วนหัวและท้ายมีรูปลักษณ์คล้ายเรือ วางเคียงกันมีระยะห่างประมาณ 15 เมตร สำหรับวางกระบะไม้เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้ไม้แผ่นเรียบด้านล่างและตีกั้นรอบ ๆ ทั้งสี่ด้านเพื่อบรรทุกสิ่งของต่าง ๆ ใช้สัตว์ชักลาก ต่อมามีการใช้ล้อเลื่อน ทำรถสำหรับบุษบกซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูปเพื่อชักลาก
ทางบกบุษบกจะตั้งอยู่บนพาหนะ ทำเป็นรูปเรือหรือพญานาคเรียกกันว่า นมพระ (พนมพระ) หากเป็นทางน้ำเรียก เรือพระ คือการเอาเรือหลายลำมาเทียบเรียงขนานผูกติดกันเป็นแพขนาดใหญ่ ประดับตกแต่งอย่างปราสาทมณฑปวิจิตรงดงาม แห่แหนมีเครื่องดนตรีประโคมไปตามทางน้ำ ทำให้เกิดประเพณีการละเล่นตามมา เช่น การเล่นเพลงเรือ การประชันปืด (ตะโพน) การประชันโพน(กลอง) การแข่งเรือ และการประกวดประชันอื่น ๆ ตลอดจนการสร้างพระพุทธรูปขึ้นใหม่ เพื่อใช้ในงานประเพณีเป็นต้น
ปัจจุบันเรือพระส่วนใหญ่นิยมใช้รถกระบะ ตกแต่งด้วยโฟมแกะสลักเป็นลวดลายไทย สีสันสวยงามมาก
เวชศาสตร์ชะลอวัย
เวชศาสตร์ชะลอวัย หรือ วิทยาศาสตร์ว่าด้วยการชะลอความชรา (anti-aging medicine, indefinite life extension, experimental gerontology, biomedical gerontology) หรือ การยืดอายุ เป็นวิชาที่ศึกษากระบวนการเพื่อการชะลอหรือย้อนกระบวนการของความแก่ชรา เพื่อยืดอายุขัยทั้งอายุขัยสูงสุดและอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์ ซึ่งปัจจุบันยังไม่มีวิธีที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าได้ผลจริง คงมีเพียงทฤษฎีและการศึกษาวิจัยเท่านั้น
เขตบางแค
บางแค เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร เป็นเขตเกษตรกรรมผสมผสานแหล่งที่อยู่อาศัยสภาพแวดล้อมดีทางฝั่งธนบุรี ปัจจุบันเขตบางแคเป็นเขตที่มีจำนวนประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ในกรุงเทพมหานครรองจากเขตสายไหม
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตบางแคตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันตกของฝั่งธนบุรี มีอาณาบริเวณติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ประวัติ
เขตบางแคในอดีตเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอหนองแขม จังหวัดธนบุรี มีชื่อว่า ตำบลหลักหนึ่ง ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น ตำบลบางแค ตามชื่อคลองสายหนึ่งที่ไหลผ่านพื้นที่และหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ริมคลองนั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2472 สำนักนายกรัฐมนตรีได้ยุบอำเภอหนองแขมมาขึ้นกับอำเภอภาษีเจริญ แต่ในช่วงแรกตำบลบางแคยังคงเป็นท้องที่ปกครองของกิ่งอำเภอหนองแขมอยู่ จนกระทั่งใน พ.ศ. 2473 ทางการจึงโอนตำบลนี้มาขึ้นกับอำเภอภาษีเจริญโดยตรง เนื่องจากอยู่ใกล้กันและติดต่อกันได้สะดวกกว่า
เมื่อมีผู้คนย้ายถิ่นเข้ามาอยู่อาศัยมากขึ้น ใน พ.ศ. 2498 กระทรวงมหาดไทยจึงจัดตั้งสุขาภิบาลบางแคขึ้น ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลบางแค บางหว้า และบางด้วน เพื่อประโยชน์ในการทำนุบำรุงท้องถิ่น และขยายเขตออกไปใน พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2513
จนกระทั่งมีประกาศคณะปฏิวัติให้รวมจังหวัดธนบุรีกับจังหวัดพระนครเข้าด้วยกันเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรีใน พ.ศ. 2514 และเปลี่ยนรูปแบบเป็นกรุงเทพมหานครใน พ.ศ. 2515 โดยให้ยุบการปกครองท้องถิ่นรูปแบบสุขาภิบาล รวมทั้งเปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่ ตำบลบางแคจึงเปลี่ยนฐานะเป็น แขวงบางแค ขึ้นกับเขตภาษีเจริญ ต่อมาพื้นที่ทางทิศตะวันตกของเขตภาษีเจริญมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่น ใน พ.ศ. 2538 กรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตภาษีเจริญ สาขา 1 ขึ้นเพื่อให้บริการประชาชนที่มีภูมิลำเนาอยู่ในแขวงบางแค แขวงบางแคเหนือ และแขวงบางไผ่
ในที่สุดจึงมีประกาศกระทรวงมหาดไทย แบ่งพื้นที่ในความดูแลของสำนักงานเขตภาษีเจริญ สาขา 1 รวมกับพื้นที่แขวงหลักสองของสำนักงานเขตหนองแขมมาจัดตั้งเป็น เขตบางแค เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 และในวันที่ 7 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน ได้มีประกาศกรุงเทพมหานคร เปลี่ยนแปลงแนวเขตและพื้นที่แขวงทั้งสี่ของเขตบางแคใหม่ เพื่อความชัดเจนและประโยชน์ในด้านการปกครอง การบริหาร และการอำนวยความสะดวกแก่ประชาชน ประกาศทั้ง 2 ฉบับเริ่มมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกันคือวันที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2541
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ได้มีประกาศกรุงเทพมหานครเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงทั้งสี่ในเขตบางแคใหม่ เพื่อความสะดวกและความชัดเจนแก่ประชาชนและเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงาน โดยประกาศฉบับนี้เริ่มมีผลบังคับใช้ในวันที่ 3 สิงหาคม ปีเดียวกัน
โบสถ์คริสต์
มีจำนวน 3 แห่ง ได้แก่
ศาลเจ้า
มีจำนวน 7 แห่ง ได้แก่
พิพิธภัณฑ์
มีจำนวน 2 แห่ง ได้แก่
โรงพยาบาล/สาธารณสุข
มีจำนวน 5 แห่ง ได้แก่
สถานศึกษา
มีจำนวนรวมทั้งหมด 31 โรงเรียน แบ่งเป็น
พ.ศ. 1829
พุทธศักราช 1829 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1829
ประเทศไทยในซีเกมส์ 2015
ประเทศไทย ได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์ ในระหว่างวันที่ 5-16 มิถุนายน พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015)
ในครั้งนี้ ประเทศไทยสามารถจบการแข่งขันด้วยการเป็นเจ้าเหรียญทองอีกสมัย นับเป็นสมัยที่ 13 โดยได้ไปทั้งสิ้น 95 เหรียญทองแซงเอาชนะ สิงคโปร์ ชาติเจ้าภาพไปได้ โดยสามารถแซงขึ้นนำได้ในช่วง 4-5 วันก่อนจบการแข่งขัน ในหลายชนิดกีฬา นักกีฬาไทยทำผลงานได้ดี เช่น ฟุตบอลที่ได้เหรียญทองอีกครั้ง โดยนับเป็นครั้งที่ 15 จากการเข้าชิงถึง 19 ครั้ง หรือเปตองที่นักกีฬาไทยสร้างประวัติศาสตร์ด้วยการคว้าเหรียญทองมาได้ทุกประเภท
แต่สำหรับกีฬาบางชนิดแล้ว เช่น มวยสากลสมัครเล่น ซึ่งเป็นกีฬาความหวังในการแข่งขันทุกระดับของไทย ในครั้งนี้นับว่ามีผลงานต่ำที่สุดในรอบกว่า 20 ปี จากที่ตั้งเป้าไว้ที่ 8 เหรียญทอง แต่กลับทำได้เพียง 2 เหรียญทองเท่านั้น จากวุฒิชัย มาสุข ในประเภทชาย และทัศมาลี ทองจันทร์ ในประเภทหญิง รวมถึงว่ายน้ำที่ทำได้เพียงเหรียญทองเดียวเท่านั้น
สรุปรายชื่อนักกีฬาที่ได้รับเหรียญ
นักกีฬาที่ได้รับเหรียญรางวัล มีรายชื่อดังต่อไปนี้
ชองระอา
ชองระอา เป็นชื่อของพรรณไม้ อาจหมายถึง
กลุ่มดาวแม่น้ำ
กลุ่มดาวแม่น้ำ (Eridanus) เป็นกลุ่มดาวที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นลำดับที่ 6 ในกลุ่มดาว 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล และเป็นหนึ่งในกลุ่มดาว 48 กลุ่มที่อยู่ในรายการของทอเลมี
กลุ่มดาวแม่น้ำมีดาวฤกษ์สว่างดวงหนึ่งที่ปลายสุดทางทิศใต้ ชื่อว่า ดาวอะเคอร์นาร์ (α Eri) จัดเป็นดาวที่มีความแป้นมากที่สุดดวงหนึ่ง การวัดรูปร่างด้วยเครื่องมือทางดาราศาสตร์พบว่าความยาวตามแนวเส้นศูนย์สูตรของดาว ยาวกว่าความยาวตามแนวขั้วราว 50% ซึงเป็นผลจากการที่ดาวอะเคอร์นาร์หมุนรอบตัวเองเร็วมาก
ยีนบำบัด
ยีนบำบัด (gene therapy) คือวิธีรักษาโรควิธีหนึ่ง ใช้หลักการและวิธีการต่างๆ เพื่อนำลำดับกรดนิวคลีอิก (อาจเป็นดีเอ็นเอหรืออาร์เอ็นเอ) ส่งเข้าไปในเซลล์ของผู้ป่วยในฐานะยา เพื่อหวังผลในการรักษาโรค ทำสำเร็จโดยผ่านการรับรองครั้งแรกเมื่อปี 1989
เทศบาลตำบลเมืองที
เทศบาลตำบลเมืองที เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นแห่งหนึ่งซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 7 ตำบลเมืองที ในอำเภอเมืองสุรินทร์ จังหวัดสุรินทร์ เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเมืองทีที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 เดือนธันวาคม พ.ศ. 2564 ในเขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 1,884 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอเมืองสุรินทร์ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอเมืองสุรินทร์ประมาณ 19.1 กิโลเมตร ห่างจากศาลากลางจังหวัดสุรินทร์ประมาณ 23.6 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 453 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24 และ 8 ชั่วโมง 46 นาที ซึ่งมีสถานีรถไฟเมืองที คอยให้บริการด้านการเดินทางกับประชาชนในพื้นที่ มีขบวนรถท้องถิ่น 419/420 (รส.–อน.–รส.), 421 (รส.–อน.), 422 (อน.–ลช.), 425 (ลช.–อน.), 426/427 (รส.–อน.–รส.), 428 (อน.-รส.) และขบวนรถเร็ว 145/146 (กท.–อน.–กท.) หยุดรับ-ส่งทุกวัน มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 4.90 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 3,062.5 ไร่
เอลเลน ดีเจนเนอริส
เอลเลน ลี ดีเจนเนอริส (Ellen Lee DeGeneres) เกิดเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 1958 เป็นนักแสดงตลกแนวสแตนด์-อัปคอเมดี พิธีกรรายการโทรทัศน์ และนักแสดง ชาวอเมริกัน เธอเป็นพิธีกรรายการทอล์กโชว์รายการ The Ellen DeGeneres Show และยังเป็นหนึ่งในคณะกรรมการในรายการ อเมริกันไอดอล ซึ่งเข้าร่วมรายการในฤดูกาลที่ 9
เธอยังเป็นพิธีกรในงานแจกรางวัลออสการ์และไพรม์ไทม์เอมมี ในฐานะนักแสดง เธอแสดงใน Mr. Wrong, และปรากฏตัวใน EDtv และ The Love Letter และพากย์เสียงเป็นดอรี ในภาพยนตร์แอนิเมชันของค่ายดิสนีย์-พิกซาร์ เรื่อง Finding Nemo ที่เธอได้รับรางวัลแซตเทิร์น ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ถือเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ นักพากย์เสียงได้รับรางวัลแซตเทิร์นในสาขานี้ เธอยังแสดงในซิตคอมทางโทรทัศน์ 2 เรื่อง คือ Ellen จากปี 1994 ถึง 1998 และ The Ellen Show จากปี 2001 ถึง 2002 และในปี ค.ศ. 1997 ในช่วงฤดูกาลที่ 4 ของ Ellen เธอออกมาเปิดเผยต่อสาธารณชนว่าเธอเป็นเลสเบี้ยนในรายการ The Oprah Winfrey Show เธอได้รับรางวัลเอมมี 12 รางวัลและอีกหลายรางวัลในสถาบันอื่นและเธอยังทำงานด้านการกุศลอีกหลายโครงการอีกด้วย
จังหวัดล็อต
ล็อต (Lot, ; Òlt, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นอ็อกซีตานีในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดล็อตตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำล็อต ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ โดยมีกาออร์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 174,094 คน
ประวัติ
ล็อตเป็นหนึ่งใน 83 จังหวัดที่ก่อตั้งขึ้นระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1790 จากบางส่วนของอดีตจังหวัดล็องก์ด็อก ในปี ค.ศ. 1808 บริเวณทางตะวันออกเฉียงใต้ของแคว้นก็แยกตัวไปตั้งเป็นตาร์เนการอนที่เดิมมีเนื้อที่เลยออกไปทางใต้จนไปรวมเมืองมงโตบ็อง
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดล็อต ได้แก่ อาสนวิหารกาออร์และปราสาทกัสแตลโน-เบรอเตอนู
ประชากร
พัฒนาการของจำนวนประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1801:
พ.ศ. 1830
พุทธศักราช 1830 ใกล้เคียงกับ
สหภาพคาลมาร์
สหภาพคัลมาร์ (เดนมาร์ก, นอร์เวย์, และKalmarunionen; ฟินแลนด์: Kalmarin unioni; Unio Calmariensis) คือรัฐร่วมประมุขในคาบสมุทรสแกนดิเนเวีย เกิดจากการทำข้อตกลงที่เมืองคัลมาร์ในสวีเดน ดำรงอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1397 จนถึง 1523 ด้วยการรวมประเทศเดนมาร์ก ประเทศนอร์เวย์ (รวมถึงไอซ์แลนด์ กรีนแลนด์ หมู่เกาะแฟโร เชตแลนด์ และออร์กนีย์) และสวีเดน (รวมบางส่วนของฟินแลนด์) เข้าอยู่ภายใต้พระมหากษัตริย์พระองค์เดียวกัน
การดำรงอยู่ของสหภาพมีช่วงที่ขาดตอนไม่ต่อเนื่องกัน เนื่องจากมีการหยุดชะงักเป็นระยะเวลาสั้น ๆ หลายครั้ง ถึงแม้ว่าตามกฎหมาย ประเทศต่าง ๆ ยังคงเป็นรัฐอธิปไตยแยกขาดจากกัน อย่างไรก็ตาม กิจการภายในประเทศและนโยบายทางต่างประเทศถูกควบคุมดูแลโดยพระมหากษัตริย์ร่วมกัน ในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1523 กุสตาฟ วาซาได้รับเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งสวีเดน และการเข้าสู่กรุงสต็อกโฮล์มอย่างมีชัยของเขาในอีกสิบเอ็ดวันต่อมา ถือเป็นการประกาศแยกตัวของสวีเดนออกจากสหภาพคัลมาร์ ในท้ายที่สุด พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กได้รับรองอิสรภาพของสวีเดนในปี ค.ศ. 1524 จากสนธิสัญญามัลเมอ
ไอมิสยู (เพลงไคลแมกซ์)
"ไอมิสยู" (I Miss You) เป็นซิงเกิลฮิตของ ไคลแมกซ์ ออกโดยค่ายเอ็มซีเอ เขียนและร่วมโปรดิวซ์โดย มือคีย์บอร์ดวงไคลแมกซ์ที่ชื่อ ลีน มัลส์บี เพลงนี้บันทึกเสียงและออกเป็นซิงเกิลที่ 3 จากอัลบั้มชุดที่ 4 ของวงที่ชื่อชุด Meeting in the Ladies Room เพลงนี้ติดชาร์ตอันดับ 11 บนบิลบอร์ดอาร์แอนด์บีชาร์ต, อันดับ 5 บนบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับ 3 บนบิลบอร์ดอเดาต์คอนเทมโพแรรีชาร์ต เพลงนี้ยังติดอันดับ 3 ของชาร์ตปลายปีของบิลบอร์ดในปี ค.ศ. 1986 จากความสำเร็จของเพลงนี้ทำให้อัลบั้มชุด Meeting in the Ladies Room นี้ได้รับแผ่นเสียงทองคำขาว
อูงาจิง
อูงาจิง หรือ อูงะโนะคามิ เป็นคามิหรือเทพแห่งการเก็บเกี่ยวและความอุดมสมบูรณ์ตามคติปรัมปราวิทยาญี่ปุ่น อูงาจิงมีทั้งเพศชายและเพศหญิง มีลักษณะคือมีศีรษะเป็นมนุษย์แต่มีร่างกายเป็นงู หากเป็นแบบเพศหญิงจะมีหัวเป็นผู้หญิง แต่หากเป็นเพศชายจะมีหัวเป็นชายแก่ไว้เครายาว
ในศาสนาพุทธนิกายเท็นได มีการผสานความเชื่อระหว่างอูงาจิงกับเทพีเบ็นไซเต็ง เรียกว่าอูงะเบ็นไซเต็ง หรืออูงะเบ็นเต็ง บางครั้งก็ปรากฏเทวรูปเทพีองค์นี้มีอูงาจิงทูนอยู่บนพระเศียร และเป็นหนึ่งในคามิที่ปรากฏตามพุทธสถานในประเทศญี่ปุ่น
การแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอลกับสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
แม้ว่าอาร์เซนอลจะพบกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหลายครั้งในลีกระดับเดียวกันในฟุตบอลอังกฤษตั้งแต่ ค.ศ. 1919 การเป็นคู่ปรับของสองสโมสรมีช่วงที่ดุเดือดในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ถึงต้นทศวรรษ 2000 เมื่อทั้งสองทีมแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงตำแหน่งแชมป์พรีเมียร์ลีกและเอฟเอคัพ นอกจากนี้ ยังมีความเป็นปรปักษ์กันระหว่างอาร์แซน แวงแกร์ ผู้จัดการทีมอาร์เซนอล (คุมทีม ค.ศ. 1996–2018) กับเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ผู้จัดการทีมยูไนเต็ด (คุมทีม ค.ศ. 1986–2013) และปาทริก วีเยรากับรอย คีน กัปตันทีมของทั้งสองสโมสร  มีความวุ่นวายเกิดขึ้นในการแข่งขันระหว่างสองทีม โดยมีใบแดงเกิดขึ้นถึง 7 ใบในนัดการแข่งขันระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1997 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005 การแข่งขันในลีกเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 2003 หรือรู้จักกันในชื่อ "ศึกแห่งโอลด์แทรฟฟอร์ด" ถูกกล่าวขานในเชิงลบจากการที่ผู้เล่นอาร์เซนอลรู้สึกว่ากองหน้าของยูไนเต็ดอย่างรืด ฟัน นิสเติลโรย ใช้เล่ห์เหลี่ยมจนทำให้วีเยราถูกไล่ออกจากสนาม ฤดูกาลถัดมา แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหยุดสถิติไร้พ่ายของอาร์เซนอลโดยเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นในอุโมงค์
การเป็นคู่ปรับระหว่างเฟอร์กูสันและแวงแกร์สิ้นสุดลงในเอฟเอคัพ รอบชิงชนะเลิศ 2005 และใน ค.ศ. 2008 อดีตผู้เล่นอาร์เซนอล ลี ดีซอง กล่าวว่าการเป็นคู่ปรับของทั้งคู่นั้นไม่มีแล้ว เฟอร์กูสันยังกล่าวถึงการพบกันของทั้งสองทีมในช่วงหลังว่าผ่อนคลายลงจากการพบกันที่ "ดุเดือด" ในช่วงก่อนหน้า ปัจจัยอื่นที่ทำให้การเป็นคู่ปรับของทั้งคู่มีความสำคัญน้อยลงในช่วงทศวรรษ 2010 คือการพัฒนาขึ้นของสโมสรอื่น ซึ่งรวมถึงคู่ปรับร่วมเมืองของทั้งคู่ (เชลซี, ทอตนัมฮอตสเปอร์ และแมนเชสเตอร์ซิตี)