cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เดวิด มอยส์
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
การคุมทีมนัดสุดท้ายของมอยส์คือการแข่งขันพรีเมียร์ลีกวันที่ 20 เมษายน 2014 ซึ่งยูไนเต็ดบุกไปแพ้เอฟเวอร์ตัน 0–2 ซึ่งเป็นการแพ้เอฟเวอร์ตันทั้งเหย้า-เยือน ในลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 44 ปี และในวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 2014 บอร์ดบริหารของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดลงมติปลดมอยส์ออกจากตำแหน่ง โดยยูไนเต็ดอยู่ในอันดับที่ 7 ของตาราง และไม่ผ่านเข้าไปเล่นในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 19 ปี เนื่องจากเหลือการแข่งขันอีก 4 นัดเท่านั้น มอยส์ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ 10 เดือนเท่านั้น ถือเป็นผู้จัดการทีมแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดที่มีระยะเวลาการคุมทีมน้อยที่สุดเป็นอันดับสามตลอดกาล และน้อยที่สุดในรอบ 82 ปี แม้เขาจะได้รับการสนับสนุนจากผู้เล่นตำนานของสโมสรอย่าง เดนิส ลอว์ และ เดวิด เบคแคม ให้ทำหน้าที่ต่อไป
สโมสรได้แต่งตั้งให้ไรอัน กิกส์ ทำหน้าที่เป็นทั้งผู้จัดการทีมและผู้เล่นเป็นการชั่วคราวจนกว่าจะจบฤดูกาล โดยฝ่ายบริหารสโมสรจะจ่ายค่าชดเชยอายุสัญญาที่ยังคงเหลืออีก 5 ปี เป็นเงิน 10 ล้านปอนด์ เนื่องจากมอยส์เซ็นสัญญาไว้เป็นเวลา 6 ปี ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบ 28 ปีของสโมสร ที่บอร์ดบริหารลงมติปลดผู้จัดการทีมออกอย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่เอาเข้าจริงแล้ว ทางสโมสรจะจ่ายค่าชดเชยให้เพียงแค่ 5 ล้านปอนด์เท่ากับแค่ปีเดียวเท่านั้น เนื่องจากในสัญญาระบุว่าหากทำทีมเข้าไปเล่นในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกไม่ได้จะลาออก และมีการเปิดเผยอีกว่าเซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน เป็นผู้แนะนำให้ผู้บริหารทีมปลดมอยส์ออก มีการวิจารณ์กันอย่างกว้างขวางว่าการแนะนำให้สโมสรแต่งตั้งมอยส์ ถือเป็นหนึ่งในความผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุดของเฟอร์กูสัน มอยส์ถูกแทนที่โดย ลูวี ฟัน คาล ในฤดูกาลต่อมา
เรอัลโซเซียดัด
มอยส์ว่างงานนานอยู่ถึง 10 เดือน ก่อนที่ในวันที่ 10 พฤศจิกายน ปีเดียวกันนั้น จะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการทีมเรอัลโซเซียดัด ในลาลิกา ของสเปน ด้วยสัญญา 18 เดือน แทนที่ ฆาโคบาร์ อาร์ราเซเต ผู้จัดการคนเก่าที่ถูกปลดออกเนื่องจากทำผลงานได้แย่มาก โดยชนะไปเพียงครั้งเดียวเท่านั้น จากทั้งหมด 10 นัด ซึ่งในการทำหน้าที่นัดที่ 18 มอยส์สามารถทำให้เรอัลโซเซียดัด เอาชนะทีมใหญ่อย่างบาร์เซโลนา ไปได้ 1–0 ซึ่งมอยส์ได้นำพาทีมให้รอดพ้นจากการตกชั้นในฤดูกาลนี้ไปได้ ด้วยจบฤดูกาลที่อันดับ 12
แต่ในต้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 ทางผู้บริหารทีมเรอัลโซเซียดัดตัดสินใจปลดเดวิด มอยส์ ออกจากตำแหน่ง เนื่องจากทำผลงานได้แย่ เมื่อทีมตกไปอยู่อันดับ 16 ซึ่งเป็นท้ายตารางคะแนน มีเพียง 9 คะแนน และผลงานในระยะหลัง 5 นัดหลังสุด ชนะเพียงนัดเดียว
เวสต์แฮมยูไนเต็ด
เมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2017 ทางสโมสรเวสต์แฮมยูไนเต็ดได้ประกาศตั้งเดวิด มอยส์ เป็นผู้จัดการทีมด้วยสัญญา 6 เดือน เพื่อพาเวสต์แฮมยูไนเต็ดให้พ้นจากการตกชั้นใน ฤดูกาล 2017–18 โดยมอยส์สามารถช่วยให้เวสต์แฮมไม่ต้องตกชั้นโดยสิ้นสุดฤดูกาลในอันดับที่ 13 อย่างไรก็ตามเมื่อจบฤดูกาลทางสโมสรก็ไม่ต่อสัญญาทำให้มอยส์ต้องพ้นจากตำแหน่งผู้จัดการทีมไป
กลับมาเวสต์แฮมยูไนเต็ดอีกครั้ง
ในวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2019 มอยส์กลับมารับตำแหน่งผู้จัดการทีมเวสต์แฮมอีกครั้งด้วยสัญญา 18 เดือน เข้ารับตำแหน่งต่อจาก มานูเอล เปเลกรินิ ซึ่งทำผลงานย่ำแย่โดยสโมสรตกไปอยู่อันดับ 17 ในขณะนั้น มีแต้มเหนือโซนตกชั้นเพียงแค่คะแนนเดียว เกมแรกของมอยส์คือการพาทีมชนะเอเอฟซี บอร์นมัธ 4–0 ในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2020 และพาสโมสรรอดจากการตกชั้นได้โดยจบในอับดับ 16 เก็บไปได้ 33 คะแนน ซึ่งเป็นอันดับที่ต่ำที่สุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 2010–11 ผลงานฤดูกาลแรกของมอยส์คือการพาทีมเก็บได้ 20 คะแนนจากการคุมทีม 19 นัด
ต่อมาในฤดูกาล 2020–21 มอยส์พาทีมเก็บไปได้ถึง 65 คะแนนเป็นสถิติใหม่ของสโมสรในการแข่งขันฟุตบอลลีก และจบในอับดับ 6 ได้สิทธิ์แข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก สโมสรชนะได้ถึง 19 นัดในลีก รวมถึงชนะเกมเยือนได้ 9 นัด ซึ่งทั้งสองความสำเร็จถือเป็นสองสถิติใหม่ของสโมสรเช่นกัน จากผลงานดังกล่าวทำให้กลุ่มกองเชียร์ของสโมสรได้ตั้งฉายาเขาว่า  'Moyesiah' ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 มอยส์ได้รับการต่อสัญญาจากสโมสรออกไปอีกสามปี มอยส์คุมทีมครบ 1,000 นัดในฐานะผู้จัดการทีม ในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2021 ในนัดที่เวสต์แฮมบุกไปเสมอกาแอร์เซ แค็งก์ 2–2 ในยูโรปาลีก
แหล่งข้อมูลอื่น
1963
โบอิง 767
โบอิง 767 เป็นอากาศยานขนาดกลางแบบลำตัวกว้าง ใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง สามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ 181 ถึง 245 คน เมื่อจัดที่นั่งแบบ 3 ชั้นบิน และมีพิสัยบิน 9,400 ถึง 12,200 กิโลเมตร (5,200 ถึง 6,600 ไมล์ทะเล)
ส่วนควบคุมการบินของ 767 มีความคล้ายคลึงกับ 757 ซึ่งเป็นเครื่องบินลำคัวแคบ ที่เริ่มผลิตในช่วงเดียว ทำให้นักบินที่ได้รับใบอนุญาตให้ชับเครื่อง 757 ได้ ก็สามารถขับเครื่อง 767 ได้โดยปริยาย
การสั่งซื้อ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 มีอากาศยานใช้งานถึง 742 ลำ: รุ่น 73 -200s, 632 -300 และ 37 -400 โดยรุ่น 65 -300F ยังอยู่ในระยะสั่งซื้อon order ผู้ที่ใช้งานมากที่สุดคือเดลตาแอร์ไลน์ (77), เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (60; ผู้ส่งสินค้ามากที่สุด), ยูพีเอสแอร์ไลน์ (59), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์, เจแปนแอร์ไลน์ (35), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (34)
ผู้ซื้อโบอิง 767 มากที่สุดตามลำดับคือเดลตาแอร์ไลน์ที่ 117 ลำ, เฟดเอกซ์เอกซ์เพรส (148), ออล นิปปอน แอร์เวย์ (96), อเมริกันแอร์ไลน์ (88) และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (82) เฉพาะเดลตาและยูไนเต็ดเท่านั้นที่ซื้อรุ่น -200, -300 และ -400 ทั้งหมด
สั่งซื้อและจัดส่ง
การสั่งซื้อและจัดส่งโบอิง 767 (สะสม, ต่อปี):
พิพิธภัณฑ์บริติช
บริทิชมิวเซียม (British Museum) ในย่านบลูมส์บรีของลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นสถาบันสาธารณะที่ตั้งขึ้นเพื่ออุทิศให้แก่ประวัติศาสตร์มุนษย์, ศิลปะ และ วัฒนธรรม ของสะสมถาวรของพิพิธภัณฑ์มีจำนวนราวแปดล้านชิ้นและเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑ์ที่มีของสะสมมากที่สุดในโลก และครอบคลุมมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ซึ่งได้มาจากการเก็บรวบรวมนับตั้งแต่สมัยของจักรวรรดิอังกฤษ เป็นต้นมา ทำให้พิพิธภัณฑ์สามารถบอกเล่าความเป็นมาของมนุษยชาติได้ตั้งแต่อดีต บริทิชมิวเซียมเป็นพิพิธภัณฑ์ที่เปิดแก่สาธารณะแห่งแรกของโลก
พิพิธภัณฑ์ก่อตั้งขึ้นในปี 1753 โดยส่วนใหญ่ได้มาจากของสะสมของแพทย์และนักวิทยาศาสตร์ชาวไอริช เซอร์ฮานส์ สโลน และเปิดสู่สาธารณะเป็นครั้งแรกในปี 1759 ในมอนทากูเฮาส์ ที่ตั้งของอาคารพิพิธภัณฑ์ในปัจจุบัน ในปัจจุบันมีสถาบันสาขาของพิพิธภัณฑ์มากมาย โดยสถาบันแรกที่แยกสาขาออกมาคือ พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ในปี 1881.
ความเป็นเจ้าของของพิพิธภัณฑ์เหนือโบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงที่สุดบางชิ้นที่ได้มาจากประเทศอื่นยังคงเป็นที่ถกเถียงในระดับสากล โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กรณีของงานสลักหินอ่อนเอลกิน จากกรีซ, ศิลารอเซตตา จากอียิปต์ และทองสัมฤทธิ์เบนิน จากราชวงศ์เบนิน
รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง
เนื้อเรื่อง
โรงเรียนชินฮวาเป็นโรงเรียนสำหรับคนที่มีฐานะและชนชั้นทางสังคมระดับสูง สมาชิกทั้ง 4 คนอันประกอบด้วย หัวหน้าชื่อ กู จุน พโย (Goo Jun Pyo) เป็นทายาทของ บริษัท ชินฮวากรุ๊ปที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก, ยุน จิ ฮู (Yoon Ji Hoo) เป็นหลานอดีตประธานาธิบดีเกาหลีใต้,โซ ยิ จอง (So Yi Jeong) เป็นนักปั้นดินเผาพรสวรรค์ที่เคยได้รับรางวัลจากยูเนสโกและวู บิน (woo Bin) ที่ครอบครัวประกอบธุรกิจรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่และมีสามสัมพันธ์เครือข่ายที่สำคัญกับองค์กรใต้ดินมาเฟีย ทั้ง 4 คนเป็นเพื่อนรักกันและคบหากันมานานตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็ก
กึม จัน ดี (Geum Jan Di) เป็นเด็กหญิงบ้านๆที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย ได้รับโอกาสเข้ามาเรียนในโรงเรียนชินฮวาเมื่อครั้งที่เธอช่วยชีวิตเด็กจากการคิดฆ่าตัวตายโดยกระโดดลงจากชั้นดาดฟ้า เธอจึงได้รับทุนการศึกษาจากท่านประธานบริษัทให้เรียนที่โรงเรียนชินฮวาเพื่อกลบกระแสข่าวในด้านไม่ดีนี้จากสาธารณะ เด็กนักเรียนในโรงเรียนต่างมีความคลั่งไคล้ใน F4 ยกเว้น กึมจันดี อย่างไรก็ตามเธอคิดว่า ยุน จิ ฮู (Yoon Ji Hoo) เป็นสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่ม F4 ที่แตกต่างจากทั้งสามคน เมื่อกึมจันดีมีเรื่องกับ F4 เพื่อปกป้องเพื่อน (Oh Min Ji) ของเธอ เธอจึงกลายเป็นอริกับ กูจุนพโย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา กึมจันดีถูก กูจุนพโย รังแกกลั่นแกล้งเธอตลอดมา แทบทุกครั้งที่เธอถูกรังแก จิ ฮู (Ji Hoo) ก็จะคอยปกป้องเธอเสมอ  กู จุน พโย เป็นที่รังเกียจของกึมจันดี และจิ ฮู ( Ji Hoo) ก็คือผู้ช่วยชีวิตเธอโดยตลอด แต่แล้วเรื่องก็ดำเนินไปจนกึมจันดีค้นพบว่าหัวใจของเธออยู่กับ กู จุน พโย
นักแสดงหลัก
กึมจันดี เธอเป็นลูกสาวของร้านซักแห้ง ในขณะที่เธอกำลังนำผ้าไปส่งที่โรงเรียนชินฮวา เธอช่วยนักเรียนที่ถูก F4 รังแกจากการฆ่าตัวตาย กึมจันดี เธอจึงได้รับทุนการศึกษาให้เข้าเรียนในโรงเรียนชินฮวา ในเวลานั้นเธอมักจะถูก กู จุน พโย รังแกเธอโดยตลอด กู จุน พโย เป็นหัวหน้ากลุ่ม F4 (เป็นเด็กหนุ่มที่เด็กนักเรียนในโรงเรียนต่างนิยมและคลั่งไคล้) และเป็นทายาทผู้บริหารชินฮวา เขากลั่นแกล้งรังแกกึมจันดีโดยตลอด แต่หลังจากที่เธอยืนหยัดฮึดสู้กับวิธีการกลั่นแกล้งของเขา ลงท้ายเขาเองกลับตกหลุมรักเธอแทน จี ฮู เป็นสมาชิกของ F4 และเป็นหลานชายของอดีตประธานาธิบดีเกาหลี ความสามารถทางดนตรีของเขาดึงดูดความสนใจกึมจันดี และช่วยเหลือกึมจันดีเสมอมา จิ ฮู กำพร้าพ่อแม่ตั่งแต่เด็กเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ซึ่งมีเขารอดชีวิตเพียงคนเดียว อี จอง เรียกได้ว่าเป็นกลุ่มของ F4 ที่เป็นคนเจ้าชู้ในแบบฉบับคาสโนวาที่สุด เขาเป็นคนที่มีความชำนาญด้านเครื่องดินเผาและครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ ในที่สุดเขาก็เปลี่ยนแปลงกับความเป็นคาสโนวาของเขาเมื่อตระหนักในความรักของ Chu Ga Eul (คิมโซอึล เป็นเพื่อนรักกันกับ กึมจันดี) อู บิน เป็นสมาชิกกลุ่ม F4 ครอบครัวของเขาดำเนินธุรกิจทางด้านรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่และมีเครือข่ายเชื่อมต่อที่สำคัญในการองค์กรใต้ดินมาเฟียด้วย คา อึล เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของ กึมจันดี และทำงานร่วมกับเธอที่ร้านข้าวต้ม ในที่สุดเธอก็บอก โซ ยิ จอง ว่าเธอชอบเขา
การตอบรับ
นักแสดงได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนกระทั่งเกิดกระแสดาราเกาหลีทั่วเอเชียและนักแสดงกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ชั่วข้ามคืน หลังจากการจบลงของซีรีส์ นักแสดงต่างกลายเป็นผู้โฆษณาเชิงพาณิชย์ให้กับหลายบริษัท ซีรีส์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงามในหลายประเทศของเอเชียรวมทั้งประเทศไทย, ญี่ปุ่น, เวียดนาม, สิงคโปร์, เนปาล, ฟิลิปปินส์, อินเดียนรัฐตะวันออกเฉียงเหนือของสิกขิม, นาคาแลนด์, มิโซรัมและไต้หวัน
โชว์มียัวร์เลิฟ
"โชว์มียัวร์เลิฟ" (Show Me Your Love) เป็นซิงเกิลพิเศษร่วมกันระหว่างบอยแบนด์สัญชาติเกาหลีใต้ 2 วงคือ ทงบังชินกี และซูเปอร์จูเนียร์ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2548 และสามารถขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งของชาร์ต โดยมียอดจำหน่ายกว่า 49,945 ชุด
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอ "Show Me Your Love" เริ่มจากที่สมาชิกจากวงทงบังชินกี และซูเปอร์จูเนียร์ ร่วมกันถ่ายภาพโปรโมตสำหรับฤดูหนาว และเริ่มที่จะมีท่าทีที่อิดโรยและเบื่อหน่าย ทงบังชินกีเป็นฝ่ายเริ่มร้องเพลงก่อน พวกเขาร้องเพลงภายใต้หิมะ ในโบสถ์ และสถานที่อื่นๆภายใต้บรรยากาศของเทศกาลคริสต์มาส
โจเซฟ ปาเด็น
โจเซฟ ปาเด็น (Joseph Paden) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2514 ที่ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 65 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 12) เสมอ 1 แพ้ 26
ประวัติ
ปาเด็นขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 7 มกราคม พ.ศ. 2532 ชนะน็อค เท็ด อันดามอน ยก 4 จากนั้น ก็ชกชนะรวดมาตลอด มาแพ้ครั้งแรกเมื่อแพ้น็อคแอนดี้ ทานาบาส ปลายปี พ.ศ. 2532 หลังจากนั้น ปาเด็นก็ยังชกชนะเป็นส่วนใหญ่ โดยเคยชนะคะแนนทีโอฟีโล ทูนาเกา เมื่อ พ.ศ. 2535 มาชกนอกรอบในไทย แพ้น็อค โตโต้ ป.พงษ์สว่าง ยก 4 และไปชกที่เกาหลีใต้ แพ้น็อค ชา นัมฮุน ยก 1 เมื่อ พ.ศ. 2536 จากนั้น ปาเด็นได้ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่นฟลายเวท IBF ที่อินโดนีเซียเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2536 แพ้น็อค แอบดี โปฮัง ยก 4 ไม่ได้แชมป์
ปาเด็นขึ้นชกชนะที่ฟิลิปปินส์อีกหลายครั้ง รวมทั้งชนะคะแนน คิด ราฟามอนเต เมื่อ พ.ศ. 2538 จากนั้นมาชกนอกรอบไนไทย แพ้น็อค ฉัตรชัย อีลิทยิม ยก 3 ต่อมาใน พ.ศ. 2543 มาชกนอกรอบ แพ้น็อค แสน ส.เพลินจิต ยก 4 นอกจากนั้น ปาเด็นเคยชกชนะคะแนน ลี เอสโคปิโด เมื่อ พ.ศ. 2545 และในปีเดียวกันนี้ก็ได้มาชิงแชมป์เงารุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท WBC เมื่อ 30 มีนาคม ซึ่งปาเด็นเป็นฝ่ายแพ้น็อคนภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัยยกแรก หลังจากนั้น ปาเด็นมาชกแพ้น็อคสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ ยก 1 ในเดือนสิงหาคม และขึ้นชกครั้งสุดท้ายเมื่อ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค ดิออสกาโด กาบี ยก 1 จากนั้นก็แขวนนวมไป
เรื่องพิศวง เด็กสาว และเทพลักซ่อน
เรื่องพิศวง เด็กสาว และเทพลักซ่อน เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนูจิมะ เผยแพร่ในเว็บไซต์ยาวารากะสปิริตส์ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะดัดแปลง
อนิเมะ
มีการประกาศสร้างเป็นซีรีส์อนิเมะดัดแปลงในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2566
การตอบรับ
ในปี พ.ศ. 2563 มังงะได้รับการเสนอชื่อในรางวัลมังงะถัดไปครั้งที่ 6 ในสาขาเว็บมังงะ
มังงะได้รับการแนะนำในปี พ.ศ. 2564 โดยอากิฮิโตะ สึกูชิ
พันท์เซอร์ 1
พันท์เซอร์คัมพฟ์วาเกิน 1 (Panzerkampfwagen I (อักษรย่อ Pz.Kpfw. I)) หรือที่เรียกในอีกชื่อหนึ่งคือ พันท์เซอร์ 1 เป็นรถถังเบาสำหรับสนับสนุนทหารราบของกองทัพนาซีเยอรมัน ที่ได้สร้างหลังจากการเซนต์สนธิสัญญาแวร์ซายส์ เยอรมันได้ออกแบบในช่วงทศวรรษที่1930 และได้ทำการผลิตแบบจำนวนมากเมื่อปี1934 และเยอรมันยังได้ส่งแพนเซอร์ 1 ไปรบเพื่อเป็นการทดสอบประสิทธิภาพในสงครามกลางเมืองสเปน และ จีน ยังได้ซื้อไปใช้ในสงครามจีน-ญี่ปุ่นด้วย
หลังการประเมินผลในการรบในสเปน แพนเซอร์ 1 รบได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเมื่อสงครามโลกระเบิดขึ้น จึงได้เข้าร่วมสมรภูมิหลายแห่ง แต่ช่วงกลางสงคราม รถถังรุ่นใหม่ๆของกองเยอรมันมีอานุภาพสูงขึ้นเรื่อยๆ แพนเซอร์ 1 จึงลดบทบาทลง และมีการนำตัวถังรถ มาติดตั้งปืนขนาด75มม. เพื่อเป็นปืนใหญ่อัตตาจรและรถพิฆาตรถถังด้วย
ผู้ชนะสิบทิศ
ผู้ชนะสิบทิศ เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ งานประพันธ์ของ ยาขอบ กล่าวถึงเรื่องราวของนักรบผู้หนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็น "ผู้ชนะสิบทิศ" นั่นคือ พระเจ้าบุเรงนองแห่งกรุงหงสาวดี นวนิยายได้รับความนิยมมากและดัดแปลงเป็นละครเวที ละครโทรทัศน์ และ ภาพยนตร์ หลายครั้ง ตลอดจน ละครวิทยุ รวมถึงมีการประพันธ์เพลง ผู้ชนะสิบทิศ ซึ่งเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายด้วย
ประวัติ
ผู้ชนะสิบทิศ เป็นนิยายที่ยาขอบ หรือโชติ แพร่พันธุ์ พระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ในครั้งแรกใช้ชื่อว่า "ยอดขุนพล" เริ่มเขียนใน พ.ศ. 2474 จบลงใน พ.ศ. 2475 ในหนังสือพิมพ์ "สุริยา" และเริ่มเขียน "ผู้ชนะสิบทิศ" ในหนังสือพิมพ์ "ประชาชาติ" เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 จบภาคหนึ่งเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ในตอน "ความรักครั้งแรก" รวมเล่มพิมพ์เมื่อ 6 กุมภาพันธ์  พ.ศ. 2482 ฉบับพิมพ์รวมเล่มใช้ชื่อ "ลูกร่วมนม" สร้างชื่อเสียงให้ยาขอบ เขียนรวมทั้งหมด 3 ภาค เมื่อ พ.ศ. 2482 แต่ยังไม่จบ เนื่องจากขาดข้อมูลบางอย่างที่จะต้องใช้ประกอบการเขียน ในเนื้อเรื่องกล่าวถึงราชวงศ์ตองอูตอนต้น เริ่มตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเมงจีโย ไปจนถึงพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ หรือ มังตราราชบุตร โดยคำว่าผู้ชนะสิบทิศนั้น มาจากคำที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวถึง พระเจ้าบุเรงนองว่าเป็น The Conqueror of Ten Directions แต่สำหรับชื่อนิยาย จากหนังสือประวัติยาขอบ อ้างอิงว่า มาลัย ชูพินิจ เป็นผู้ตั้งให้
ผู้ชนะสิบทิศได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งยุคของจอมพลแปลก พิบูลสงครามเป็นช่วงที่รัฐบาลไทยมีนโยบายสร้างสหรัฐไทยเดิม โดยการส่งทหารไทยเข้ารุกรานดินแดนพม่าของอังกฤษร่วมกับญี่ปุ่น มีการปลุกระดมชาตินิยม ปี พ.ศ. 2485 ทางรัฐบาลได้มีการเข้าควบคุมสื่อสิ่งพิมพ์ทุกอย่าง นิยายผู้ชนะสิบทิศได้ถูกพิจารณาว่ามีเนื้อหาที่ยกย่องศัตรูของชาติ มีการใช้เรื่องราวที่ในนิยายไม่ได้กล่าวไว้ เช่นเรื่องการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่หนึ่งมาใช้การปลุกระดมชาตินิยม ทำให้นิยายผู้ชนะสิบทิศในสมัยนั้นถูกสั่งห้ามพิมพ์จำหน่ายหรือมีไว้ครอบครองอย่างเด็ดขาด
โครงเรื่อง
มหาราชพม่าพระองค์หนึ่งมีพื้นตระกูลกำเนิดสามัญชน "จะเด็ด" เป็นลูกพระนมหลวง จึงพลอยได้สมาคมกับพระราชวงศ์นับแต่ร่วมน้ำนมกับมังตราราชบุตร และตะละแม่จันทรา ต่อมาเป็นดั่งดวงใจ จะเด็ด ฉากของเรื่องมีสามเมืองใหญ่ที่เหตุการณ์เกี่ยวเนื่องกันด้วยการเมือง การรบ ความแค้น และความรัก คือตองอู เมืองพม่าอันมีจะเด็ดเป็นหนึ่งในตองอู กับเมืองแปร และเมืองหงสาวดี อันเป็นเมืองมอญ ตองอูนั้นสร้างด้วยสามเกลอร่วมใจกัน คือ มังสินธุ ขุนพลผู้ออกบวช ภายหลังเป็นมหาเถรกุโสดออาจารย์ของจะเด็ด, ทะกะยอดิน ขุนพลผู้พอใจเป็นขุนวัง และเมงกะยินโย ขุนพลผู้เป็นกษัตริย์เมืองตองอู มีพระราชธิดาเกิดแต่พระอัครมเหสีนามว่า ตะละแม่จันทรา มีพระราชโอรสเกิดด้วยพระมหาเทวีเป็นรัชทายาทนามว่า มังตรา ส่วนจะเด็ดเป็นลูกคนปาดตาลที่แม่ชื่อ นางเลาชี ซึ่งมหาเถรกุโสดอถวายคำแนะนำกษัตริย์ตองอู รับเป็นพระนมของมังตราและจันทรา
ฝ่ายเมืองแปร หญิงผู้เป็นแสนรักของจะเด็ดอีกคนเกิดที่นี่ นามตะละแม่กุสุมา พระธิดาพระเจ้าเมืองแปรหรือพระเจ้านรบดี พระเจ้าแปรเป็นพระอนุชาของผู้ครองหงสาวดีคือพระยาราม มีราชบุตรชื่อสอพินยา ซึ่งมีบริวารนามว่าไขลู ตัวละครนี้ยาขอบรักที่สุด เพราะจะสร้างพระเอกอย่างจะเด็ดสร้างได้ไม่ยากนัก แต่จะสร้างคนชั่วช้าแบบไขลูสร้างได้ยากยิ่ง ตัวละครในผู้ชนะสิบทิศมีมากและกินเวลายาว กระนั้นการที่คนอ่านไม่เพียงตราตรึงบทของตัวละครเอก แต่ยังแผ่ใจจดจำตัวประกอบรองๆ ไม่สับสนหลงลืม เพราะผู้ประพันธ์กำหนดบทบาทและบุคลิกภาพของตัวละครชัดเจน เป็นกระพี้ที่สำคัญต่อการประสมประสานเป็นองค์เอกภาพเดียวกัน
จะเด็ดเจ้าชู้และเป็นชายชาตรีลูกคนธรรมดา เกือบจะพิมพ์เดียวกับขุนแผน ขณะที่ขุนแผนใช้เวทมนตร์และวิ่งหาความรัก ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตรักโดยเฉพาะชีวิตครอบครัว ส่วนบทบาทของขุนแผนในทางสังคมก็เพียงขุนนางชาวบ้านผู้จงรักภักดี แต่จะเด็ดหนุ่มรูปงามคารมดี มิได้ใช้เวทมนตร์ใด หากกิริยาวาจานั้นกำใจทั้งสาวๆ ในตัวละครและทั้งคนอ่าน แม้ผู้หญิงตามปกติไม่เห็นใจชายเจ้าชู้ ทว่าจะเด็ดดูว่าเป็นข้อยกเว้น เพราะด้วยความเคลิ้มอยากเป็นตะละแม่สักนางหนึ่ง เมื่อจะเด็ดอ้อนรำพัน "ข้าพเจ้ารักจันทราด้วยใจภักดิ์ แต่รักกุสุมาด้วยใจปอง" ซึ่งหัวใจจะเด็ดยังกว้างเหมือนมหาสมุทรที่ไม่เลือกเรือสำหรับหญิงอื่นๆ อีกด้วย ในความเป็นสามัญชนของจะเด็ดยังแตกต่างจากขุนแผน ที่เป็นเพียงข้าผู้ภักดีในฐานะขุนนาง ทว่าจะเด็ดไม่เพียงเด็ดดอกฟ้าโดยเป็นสวามีพระพี่นางของมังตรา หลังสิ้นมังตรายังขึ้นเป็นกษัตริย์ของคนทั้งแผ่นดิน
การดัดแปลง
ผู้ชนะสิบทิศ ถูกนำไปสร้างเป็น ละครเวที ละครวิทยุ ละครโทรทัศน์ และ ภาพยนตร์ มาแล้วหลายครั้ง ได้แก่
ภาพยนตร์
ในระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2509 - พ.ศ. 2510 ผู้ชนะสิบทิศสร้างครั้งแรกเป็นภาพยนตร์ไตรภาค ในระบบถ่ายทำ 16 มม. สร้างโดย เจ้าพระยาภาพยนตร์ อำนวยการสร้างโดย เฑียรร์ กรรณสูต กำกับการแสดงโดย เนรมิต บทภาพยนตร์โดย พงศ์ อำมาตย์, อนุมาศ บุนนาค, เจน จำรัสศิลป์ ถ่ายภาพโดย อนันต์ อินละออ เนื้อเรื่องแบ่งเป็น 3 ภาค ดังนี้
โลเรนโซ เบลลีนี
โลเรนโซ เบลลีนี (Lorenzo Bellini; 3 กันยายน ค.ศ. 1643 – 8 มกราคม ค.ศ. 1704) เป็นแพทย์และนักกายวิภาคศาสตร์ชาวอิตาลี เกิดที่เมืองฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1643 เมื่ออายุได้ 20 ปี เบลลีนีเริ่มศึกษาโครงสร้างของไตและพบท่อรวมส่วนปลาย (รู้จักในอีกชื่อคือ ท่อเบลลีนี) ต่อมาเขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกายวิภาคศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยปิซา และทำงานอยู่ที่นั่นนานกว่า 30 ปี ก่อนจะถูกเชิญมาเป็นแพทย์ประจำตัวแกรนด์ดยุกโคสิโมที่ 3 และเป็นแพทย์ที่ปรึกษาอาวุโสประจำสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 11 เบลลีนีเสียชีวิตที่ฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1704
ผู้ชนะสิบทิศ
ภาพยนตร์
ร่วมด้วย อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา, มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา, สมควร กระจ่างศาสตร์, สาหัส บุญหลง, ถนอม อัครเศรณี, ชาลี อินทรวิจิตร, เชาว์ แคล่วคล่อง, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม, เมืองเริง ปัทมินทร์, สิงห์ มิลินทราศัย
ในการฉายเป็นภาพยนตร์นั้น มีเพลงประกอบที่เป็นที่รู้จักและยังติดอยู่ในความทรงจำตราบจนปัจจุบัน 2 เพลง คือ "บุเรงนองลั่นกลองรบ" ขับร้องโดย สุเทพ วงศ์กำแหง และ "ผู้ชนะสิบทิศ" ขับร้องโดย ชรินทร์ นันทนาคร
เพลงบุเรงนองลั่นกลองรบนั้นทำดนตรีใหม่ให้เป็นดนตรีร่วมสมัยมากขึ้น แต่ยังคงเนื้อร้องเดิมอยู่ โดย กษาปณ์ จำปาดิบ ในปี พ.ศ. 2538 และยืนยง โอภากุล ในปี พ.ศ. 2549
ละครโทรทัศน์
ผู้ชนะสิบทิศมีการสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้วหลายครั้งและเมื่อต้นปี พ.ศ. 2549 โมเดิร์นไนน์ทีวี มีโครงการสร้างเป็นละครอีกครั้ง โดยประกาศหานักแสดงนำฝ่ายชายสำหรับบทจะเด็ด แต่ยกเลิกไป เนื่องจากการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ หลังเหตุการณ์รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549
Syntheciidae
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ผู้ชนะสิบทิศ
ละครโทรทัศน์
อย่างไรก็ดี ผู้ชนะสิบทิศ เป็นนิยายที่ว่าถึง กษัตริย์พม่าองค์ที่สามารถชนะเอกราชของกรุงศรีอยุธยาได้ จึงเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์เสมอ ๆ เมื่อจะสร้างเป็นละครหรือภาพยนตร์แต่ละครั้ง
การอภิปรายไม่ไว้วางใจ
สหราชอาณาจักร
ตามจารีตประเพณีในระบบเวสต์มินสเตอร์ หากกฎหมายงบประมาณรายจ่ายไม่ผ่านความเห็นชอบของสภาสามัญชน รัฐบาลมีทางเลือกอยู่สองทางคือลาออกหรือเปิดอภิปรายให้จัดการเลือกตั้งใหม่ ซึ่งคล้ายคลึงกับการอภิปรายไม่ไว้วางใจ ในสภาวะการณ์เช่นนี้ รัฐบาลในระบบเวสต์มินสเตอร์จะอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเนื่องจากไม่สามารถใช้จ่ายเงินได้
ประเทศญี่ปุ่น
มาตรา 69 ของรัฐธรรมนูญแห่งประเทศญี่ปุ่น ค.ศ. 1947 บัญญัติว่า "หากสภาผู้แทนราษฎรมีมติเห็นชอบญัตติไม่ไว้วางใจ หรือมีมติไม่เห็นชอบญัตติไว้วางใจ คณะรัฐมนตรีทั้งคณะพึงลาออก เว้นแต่ว่ามีการยุบสภาผู้แทนราษฎรภายในสิบวัน"
หม่อมเจ้าทองคำเปลว ทองใหญ่
หม่อมเจ้าทองคำเปลว ทองใหญ่ (1 เมษายน พ.ศ. 2455 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553) เป็นพระโอรสลำดับที่ 22 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงประจักษ์ศิลปาคม ประสูติแต่หม่อมนวม ทองใหญ่ ณ อยุธยา มีโสทรเชษฐาและโสทรเชษฐภคินี 8 องค์
การศึกษา
หม่อมเจ้าทองคำเปลวทรงสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ หลังจากนั้นทรงเข้าศึกษาต่อยังคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (รัฐศาสตร์รุ่นแพแตก) เริ่มมาจากในปี พ.ศ. 2476 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง พ.ศ. 2476 ซึ่งมาตรา 5 แห่งพระราชบัญญัติว่าให้โอนคณะนิติศาสตร์และรัฐศาสตร์ ในจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย ตลอดจนทรัพย์สินและงบประมาณของคณะเหล่านั้นมาขึ้นต่อมหาวิทยาลัยนี้ก่อน และในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2477 คณะรัฐศาสตร์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัยได้สิ้นสภาพความเป็นคณะลง ในขณะนั้นนิสิตคณะรัฐศาสตร์จุฬาฯ ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ปีที่ 2 จึงต้องไปเรียนต่อที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง ดังที่คุณชะลอ วนะภูติ ได้บันทึกไว้ว่า "การที่เราเรียน ๆ อยู่ดี ๆ แล้วมีประกาศทางราชการให้ยุบคณะที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งๆที่เรียนค้างอยู่และไปยุบเอารุ่นพี่ปีสองแล้วเข้าด้วยกันเช่นนี้ ต่อมาพวกเราทั้งหมดถูกลอยแพจึงมีผู้ขนานนามว่านักเรียน รัฐศาสตร์รุ่นแพแตก คือแตกเหมือนแพ แตกแล้วลอยเปะปะไปทั่วแผ่นดิน"
การทรงงาน
หลังจากสำเร็จการศึกษา หม่อมเจ้าทองคำเปลวทรงเข้ารับราชการที่กระทรวงมหาดไทย และทรงดำรงตำแหน่งนายอำเภอและผู้ว่าราชการจังหวัดหลายจังหวัดด้วยกัน ประกอบไปด้วย นายอำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ นายอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัด ได้แก่ ผู้ว่าราชการจังหวัดจันทบุรี (13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 - 28 กันยายน พ.ศ. 2507) และผู้ว่าราชการจังหวัดสงขลา ( 1 ตุลาคม พ.ศ. 2507 - 30 กันยายน พ.ศ. 2515)
นอกจากนี้หม่อมเจ้าทองคำเปลวยังทรงดำรงตำแหน่งเป็นคณะกรรมการแรกเริ่มก่อตั้งมูลนิธิเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ในตำแหน่งคณะกรรมการที่ปรึกษา จนกระทั่งถึงชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
ในขณะที่ทรงดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดสงขลา หม่อมเจ้าทองคำเปลว ทองใหญ่ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร พระราชทานพระสมเด็จจิตรลดา และทรงนำติดพระองค์ตลอดมา
ศรันยู ศรุติสุต
ศรันยู ศรุติสุต นักร้องและนักแสดงชาวไทย สังกัดโมโน มิวสิค
ประวัติ
แอนดรูว์เกิดและเติบโตที่สหรัฐอเมริกา ที่นั่นเขาได้ใช้ชีวิตละเรียนรู้วัฒนธรรมด­นตรีของคนผิวสี และเมื่อเขากลับมาอยู่ที่ประเทศไทยก็ได้รั­บการชักชวนจากสถาบันดนตรีแห่งหนึ่งให้มาออ­ดิชั่น เพื่อเข้าร่วมโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ชิ้นนี้เพราะ­เขาจะสามารถเติมเต็มในตำแหน่ง Rapper ได้ เขาสามารถผ่านรอบการคัดเลือกที่หนักและหิน โดยต้องอาศัยการปรับตัวที่มากกว่าปกติ เนื่องจากวัฒนธรรมการใช้ชีวิตและการทำงานท­ี่แตกต่างกันซึ่งการได้มาเป็นส่วนหนึ่งของ Evo Nine คือการเปลี่ยนชีวิตของเขาไปเลยทีเดียว
ผลงาน
ผลงานเพลง(Evo Nine)
อรอำไพ โกมารกุล ณ นคร
พระประวัติ
อรอำไพ โกมารกุล ณ นคร มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าอรอำไพ เกษมสันต์ ประสูติเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2452 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2453) เป็นพระธิดาลำดับที่ 54 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพรหมวรานุรักษ์ ลำดับที่ 5 ที่ประสูติในหม่อมทองสุก เกษมสันต์ ณ อยุธยา (พ.ศ. 2416 - พ.ศ. 2487) มีโสทรเชษฐาและโสทรเชษฐภคินี 4 องค์ คือ
เมื่อทรงพระเยาว์ ได้ติดตามหม่อมทองสุก ซึ่งถวายงานเป็นนางต้นเครื่อง ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ไปประทับที่พระราชวังพญาไท และในเวลานั้นเอง ท่านหญิงอรอำไพยังได้รับพระมหากรุณาธิคุณฯ ให้ถวายงานสมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายาอีกด้วย ต่อมา ท่านหญิงอรอำไพได้ตามเสด็จหม่อมเจ้าหญิงจันทรจำรัส ซึ่งเข้าไปถวายงานสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ไปประทับที่วังสระปทุม และเมื่อหม่อมเจ้าหญิงจันทรจำรัสได้รับพระราชทานทุนจากสมเด็จพระพันวัสสาฯ ให้ไปเรียนการพยาบาลที่โรงพยาบาลศิริราช ท่านหญิงอรอำไพก็ได้ไปเรียนด้วยเช่นกัน โดยได้ทรงเข้าเรียนกับแหม่มโคล ซึ่งขณะนั้นเป็นครูใหญ่โรงเรียนวังหลัง โดยโรงเรียนฯ ตั้งอยู่ที่บริเวณวังหลัง อันเป็นส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช ก่อนที่ท่านหญิงอรอำไพจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัยจนจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จากนั้นจึงได้ตามเสด็จหม่อมเจ้าชัชวลิต เกษมสันต์ พระเชษฐาไปศึกษาหลักสูตรระยะสั้นต่อที่ประเทศอังกฤษ และนอกจากท่านหญิงอรอำไพ จะเป็นนักเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัยรุ่นแรกแล้ว ยังทรงเป็นประธานชมรมนักเรียนเก่ามาแตร์เดอีวิทยาลัยองค์แรก ก่อนที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นสมาคมอีกด้วย
การทรงงาน
ด้านการทำงาน หม่อมเจ้าอรอำไพเป็นครูมาโดยตลอด โดยเริ่มสอนวิชาภาษาอังกฤษ และคณิตศาสตร์ ที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย ก่อนที่จะกราบบังคมทูลลาออกจากฐานันดรศักดิ์ เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 เพื่อสมรสกับโฉลก โกมารกุล ณ นคร และติดตามสามี ซึ่งไปดำรงตำแหน่งทูตการคลัง ประจำที่ประเทศอังกฤษ ครั้นกลับประเทศไทย อรอำไพได้รับเชิญจากอาจารย์อดุล วิเชียรเจริญ ไปเป็นอาจารย์พิเศษสอนวิชาภาษาอังกฤษในช่วงที่เพิ่งเริ่มก่อตั้งคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้ไม่นาน ก่อนที่จะย้ายมาเป็นอาจารย์ประจำสอนวิชาภาษาอังกฤษ และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่โรงเรียนกรุงเทพการบัญชีวิทยาลัย จนชันษา 80 ปี โดยในระหว่างนั้น ได้รับสนองพระราชเสาวนีย์สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ไปถวายพระอักษรหลักภาษาอังกฤษแด่สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารีเมื่อครั้งยังทรงพระเยาว์ ระหว่างที่ทรงศึกษาอยู่ที่โรงเรียนจิตรลดา
เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 มีการบำเพ็ญกุศลเนื่องในการเจริญชันษาครบ 100 ท่านหญิงอรอำไพ โกมารกุล ณ นคร ณ ห้องประชุมชั้น 7 โรงเรียนวัดปทุมวนาราม ในพระราชูปถัมภ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี การนี้สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำสังข์ และเสด็จพระราชดำเนินไปในงานเลี้ยงฉลองร้อยมงคลเป็นการส่วนพระองค์ ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553
อรอำไพยังมีเจ้าพี่ร่วมพระบิดาที่มีชันษาเกินร้อย คือไตรทิพย์สุดา วิเศษกุล (เดิม: หม่อมเจ้าไตรทิพย์สุดา เกษมสันต์) ซึ่งสิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2557 ด้วยชันษากว่า 104 ปี
สิ้นชีพิตักษัย
ท่านหญิงอรอำไพ โกมารกุล ณ นคร สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ด้วยโรคหลอดโลหิตหทัยตีบ สิริชันษา 100 ปี การนี้ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานหีบทองทึบประกอบศพ ฉัตรเบญจาตั้งประดับ ปี่ กลองชนะประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และทรงรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอด โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ ณ ศาลาสุวรรณวณิชกิจ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
ต่อมาอรอำไพ โกมารกุล ณ นคร ได้รับพระมหากรุณาธิคุณฯ เลื่อนชั้นเกียรติยศประกอบศพจากหีบทองทึบ เป็นทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศโถ ฉัตรเบ็ญจาตั้งประดับ ณ ศาลาภาณุรังษี และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์พระราชทานเพลิงศพ โดยสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2554
วัดสง่างาม (จังหวัดปราจีนบุรี)
วัดสง่างาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางบริบูรณ์ อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 36 ไร่ 3 งาน 78 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสิริพัฒนโสภณ (เสริม ฐิตธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส
วัดสง่างามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2456 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2460 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลัง เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2517 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2514 และได้ทำการซ่อมแซมอีกครั้งเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ระหว่างเดือนกรกฎาคมและเดือนตุลาคมของทุกปี น้ำในแม่น้ำปราจีนบุรีจะท่วมสูงบริเวณรอบอุโบสถประมาณ 1 เมตร ทำให้พระภิกษุลงไปทำสังฆกรรมต่าง ๆ ด้วยความยากลำบาก วัดจึงได้ยกฐานอุโบสถให้สูงขึ้นประมาณ 1.59 เมตร ประชาชนมักมาลอดใต้ท้องอุโบสถ โดยตั้งจิตอธิษฐานให้หายจากโรคภัยต่าง ๆ รวมทั้งโชคลาภ ภายในวัดยังมีพิพิธภัณฑ์ เป็นที่เก็บวัตถุโบราณจำนวนมาก เช่น พระพุทธรูป ถ้วยชาม และของเก่าต่าง ๆ
วินโดวส์ 3.x
วินโดวส์ 3.x (Windows 3.x) เป็นกลุ่มผลิตภัณฑ์ระบบปฏิบัติการตั้งแต่ปีค.ศ. 1990 ถึงปีค.ศ. 1994 ซึ่งเป็นช่วงที่ได้ประสบความสำเร็จอย่างกว้างขวาง และกลายเป็นคู่แข่งหลักกับแมคอินทอช
วินโดวส์ 3.0
วินโดวส์ 3.0 เป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์ 2.0 ได้ออกวางจำหน่ายวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 (ค.ศ. 1990) ซึ่งมีการปรับเปลี่ยนส่วนต่อประสานกราฟิกกับผู้ใช้ขึ้นมาใหม่ รวมถึงพัฒนาความสามารถทางเทคนิคอย่างการบริหารจัดการหน่วยความจำ เพื่อใช้ประโยชน์จากหน่วยประมวลผลอินเทล 80286 และ 80386
โปรแกรมออกแบบสำหรับดอสสามารถรันได้ในวินโดวส์ อย่างไรก็ตามเกมส่วนใหญ่ยังต้องการเข้าถึงดอสโดยตรง โปรแกรมบริหารไฟล์เดิมบนดอสนั้น ได้ถูกแทนที่ด้วยโปรแกรม "Program Manager" และ "File Manager" ซึ่งออกแบบมาสำหรับวินโดวส์ตั้งแต่รุ่น 3.0 โดยเฉพาะ ทำให้การเรียกใช้โปรแกรมต่าง ๆ ง่ายขึ้น โปรแกรมย่อยหลายโปรแกรมได้รวมมาในวินโดวส์รุ่นนี้อย่างเช่น Notepad Calculator และ Solitaire เป็นต้น
วินโดวส์ 3.1
วินโดวส์ 3.1 (ชื่อรหัส: Janus) ได้ออกวางจำหน่ายวันที่18 มีนาคม พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ซึ่งได้รวมฟอนต์ TrueType และฟอนต์คุณภาพสูงอื่น ๆ ทำให้เป็นรุ่นแรกที่ถือเป็นแพลตฟอร์มสำหรับการพิมพ์อย่างจริงจัง รุ่นนี้ยังได้รวมโปรแกรมอย่าง Minesweeper แทนที่ Reversi
วินโดวส์ 3.11
วินโดวส์ 3.11 นั้นเป็นอัปเดตสำหรับวินโดวส์ 3.1 ซึ่งไม่ใช่ตัวเต็ม โดยคล้ายคลึงกับ Service Pack ในรูปแบบปัจจุบัน สำหรับผู้ที่ไม่มีวินโดวส์ 3.1 นั้นก็ได้มีแผ่นสำหรับตัวเต็มสำหรับวินโดวส์ 3.11 เช่นกัน ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2536
วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1
วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.1 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนตุลาคม พ.ศ. 2535 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีความสามารถเสริมมากกว่าวินโดวส์ 3.1 โดยรองรับระบบเน็ตเวิร์กในตัว รวมถึงโพรโทคอลต่าง ๆ อย่างการแชร์ข้อมูลด้วย SMB ผ่านโพรโทคอล NetBEUI หรือ IPX นอกจากนั้นยังรวมโปรแกรมเกม Hearts
วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11
วินโดวส์สำหรับเวิร์กกรุป 3.11 ได้ออกวางจำหน่ายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ซึ่งรองรับการเข้าถึงไฟล์ 32-บิต และการเปลี่ยนทิศทางเน็ตเวิร์ก 32-บิต ส่วนประกอบ Winsockนั้นจำเป็นสำหรับความสามารถเน็ตเวิร์ก TCP/IP บนวินโดวส์
แอเรีย 51
ฐานทัพลับนี้ตั้งอยู่ในเขตทดสอบและฝึกซ้อมเนวาดาในพื้นที่ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ อันกว้างขวาง ถึงแม้ว่าสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ จะดำเนินงานโดยฐานทัพทางอากาศที่ 99 (99th Air Base Wing) ที่ฐานทัพอากาศเนลลิส (Nellis Air Force Base) สิ่งอำนวยความสะดวกในกรูมเลกนี้ดำเนินการเสริมให้กับศูนย์ทดสอบกองทัพอากาศ (Air Force Flight Test Center (AFFTC)) ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดส ในทะเลทรายโมฮาวี ราว 186 ไมล์ (300 กม.) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรูม และยังเป็นที่รู้จักของศูนย์ทดสอบฐานทัพอากาศกองที่ 3 (Air Force Flight Test Center (Detachment 3))
เนื่องจากความเข้มงวดด้านการปกปิดความลับของฐานทัพ ทำให้มักถูกตั้งประเด็นว่าเป็นทฤษฎีสมคบคิด ในเรื่องวัตถุบินไม่สามารถระบุเอกลักษณ์ หรือยูเอฟโอ
โอเปก
องค์การกลุ่มประเทศผู้ส่งน้ำมันออก (Organization of Petroleum Exporting Countries) หรือ โอเปก (OPEC; ) กำเนิดใน พ.ศ. 2503 มีสมาชิกก่อตั้ง 5 ประเทศ ประกอบด้วยประเทศซาอุดีอาระเบีย อิรัก อิหร่าน คูเวต และเวเนซุเอลา เดิมมีสำนักงานใหญ่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ปัจจุบัน โอเปกมีสมาชิกเพิ่มอีก 8 ประเทศ คือ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ไนจีเรีย แอลจีเรีย ลิเบีย กาบอง (ต่อมาถอนตัวในปี ค.ศ. 2008 แล้วกลับมาในปี ค.ศ. 2016) แองโกลา อิเควทอเรียลกินี และล่าสุดสาธารณรัฐคองโก รวมเป็น 13 ประเทศ โดยได้ย้ายสำนักงานใหญ่ไปที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 กลุ่มโอเปกถือเป็นกลุ่มผู้ส่งออกน้ำมันที่สำคัญ ซึ่งหากกลุ่มโอเปกลดกำลังการผลิตลงก็จะส่งผลให้ราคาน้ำมันตลาดโลกปรับตัวสูงขึ้นรวมถึงประเทศทางเอเชียรวมทั้งประเทศไทยด้วยเช่นกัน แต่ถ้าหากกลุ่มโอเปกกลับมาเพิ่มการผลิตมากขึ้น ก็จะทำให้ราคาน้ำมันตลาดโลกปรับตัวลดลงด้วยเช่นเดียวกัน เนื่องจากมีการผลิตและส่งออกน้ำมันในปริมาณที่เพียงพอต่อมวลมนุษชาติโดยเฉพาะประเทศแถบเอเชีย
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว
พรรคประชาชนปฏิวัติลาว (ພັກປະຊາຊົນປະຕິວັດລາວ; Parti révolutionnaire populaire lao; Lao People's Revolutionary Party, อักษรย่อ: LPRP) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งและบริหารประเทศลาวในปัจจุบัน
ภูมิหลัง ก่อตั้ง และการปฏิวัติประชาธิปไตยแห่งชาติ (ค.ศ. 1945–1975)
พรรคที่มีมาก่อน LPRP คือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีน (ICP) ซึ่งก่อตั้งโดยผู้นำเวียดนามโฮจิมินห์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1930 เพื่อก่อตั้งองค์การคอมมิวนิสต์สากล (โคมินเทิร์น) ทาง ICP มีเป้าที่ "จะขจัดระบอบศักดินา เพื่อแจกจ่ายที่ดินให้ผู้ไถนา เพื่อโค่นระบอบจักรวรรดินิยม และทำให้อินโดจีนเป็นเอกราช" เนื่องจากสมาชิกส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม ทำให้เดิม ICP มีชื่อว่า "พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม" ซึ่งเปลี่ยนชื่อเพราะความไม่พอใจของโคมินเทิร์นต่อองค์การที่มีความเป็นชาตินิยมเวียดนาม และความเชื่อที่ว่า แรงงานในเวียดนาม กัมพูชา และลาว มีความคล้ายคลังกันมากกว่า ถึงกระนั้น พรรค ICP ยังคงอยู่จนกระทั่งยุบตัวลงอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 พฤษจิกายน ค.ศ. 1945 ในตอนนั้น กลุ่ม ICP ไม่เคยมีสมาชิกเป็นชาวลาวหรือกัมพูชาเลย ทำให้ใน ค.ศ. 1946 มีการจัดตั้ง ICP ใต้ดินเพื่อรับเลือกกลุ่มแกนนำคอมมิวนิสต์ชาวลาว อย่างไรก็ตาม การไม่มีตัวแทนชาวลาวใน ICP ใต้ดินยังคงสร้างปัญหา และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 มีสมาชิก 81 คนจาก 2,091 คนที่เป็นชาวลาว
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ICP ใต้ดินได้จัดงานสภาแห่งชาติครั้งที่ 2 และเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคแรงงานเวียดนาม (WPV) หลังจากนั้น พันธมิตรเวียด-ลาว-เขมรได้ประกาศความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อลัทธิอาณานิคมฝรั่งเศสและจักรวรรดินิยมอเมริกัน ใน ค.ศ. 1952 ทาง WPV ได้จัดตั้งคณะกรรมการองค์การพรรคที่มีสมาชิกห้าคน: ไกสอน พมวิหาร (ในฐานะเลขาธิการ), หนูฮัก พูมสะหวัน, สีสะหวาด แก้วบุนพัน, บุน พูมมะหาไซ และคำเสน สองปีต่อมา มีการจัดตั้งหน่วยลับคอมมิวนิสต์ทั่วลาว และในวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 1955 ได้มีการก่อตั้งสภาและพรรคประชาชนลาว (LPP) อย่างไรก็ตาม ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผน และ LPP เกือบถูกกำจัดจากการปราบปรามของรัฐบาลใน ค.ศ. 1959 เวียดนามเหนือเพิ่มการสนับสนุน LPP และปะเทดลาว และในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 พรรคนี้ได้ควบคุมเกือบครึ่งประเทศแม้ว่าจะเป็นแกนหลักในการก่อกำเริบใน ค.ศ. 1955 ถึง 1975 พรรคนี้ยังคงเป็นตนเองเป็นความลับ โดยมีชาวลาวเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่ามีพรรคหรือชื่อหัวหน้าพรรคในช่วงนั้น
ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973 หลังมีสงครามเป็นเวลาหลายปี มีการละเมิดสัญญาสงบศึกของรัฐบาลราชอาณาจักรลาว ซึ่งคล้ายกับการคลี่คลายในเวียดนามใต้ใน ค.ศ. 1974 ถึง 1975 รัฐบาลราชอาณาจักรลาวเผชิญกับการก่อกบฏหลายครั้ง ทำให้พรรคนี้ ซึ่งคือปะเทดลาว ควบคุมถนนที่มีเส้นทางไปที่เวียงจันทน์ ซึ่งตัดขาดเสบียงไปยังเมืองหลวง ในช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม มีการประท้วงต่อต้านรัฐบาลทั่วเมืองเวียงจันทน์ ทำให้มีรัฐมนตรี 5 คนลาออก รัฐบาลจึงจัดการเลือกตั้งใน ค.ศ. 1976 ซึ่งเป็นความพยายามในการรักษาพระมหากษัตริย์ครั้งสุดท้าย ในวันที่ 26 พฤศจิกายน ตัวแทนพรรคประชาชนปฏิวัติลาวสามารถทำให้พระมหากษัตริย์สละทรัพย์สินส่วนพระองค์และสละราชสมบัติ"ด้วยความสมัครใจ" ทำให้พรรคนี้ได้จัดการประชุมสภาผู้แทนราษฎรแห่งชาติในวันที่ 1–2 ธันวาคม ค.ศ. 1975 สภานี้ประกาศยุบราชอาณาจักรลาว ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชชนลาว และประกาศสิ้นสุดสงครามที่ดำรงเป็นเวลา 30 ปี
พรรคการเมืองที่ปกครอง (ค.ศ. 1975–ปัจจุบัน)
หลังรัฐบาลกษัตริย์ล่มสลาย และการยึดครองของพวกคอมมิวนิสต์ทำให้เกิดการย้ายถิ่นฐาน และใน ค.ศ. 1980 ร้อยละ 10 ของประชากรได้หนีออกจากประเทศแล้ว ในช่วงที่ได้อำนาจแรก ๆ พรรคนี้ยังคงอยู่แบบลับ ๆ เช่น ในตอนนั้นผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักไกสอน พมวิหาน เลขาธิการทั่วไป LPRP รัฐบาลใหม่ได้ปิดองค์กรข่าวอิสระอย่างรวดเร็ว ส่วนองค์กรที่ไม่ถูกยุบจะถูกบังคับให้เข้าร่วมเป็นสมาชิกแนวลาวส้างซาด (LFNC) องค์กรมวลชนที่ควบคุมโดย LPRP
การล่มสลายของคอมมิวนิสต์ในยุโรปส่งผลกระทบมาที่ลาวอย่างหนัก นักศึกษาบางคนเริ่มวิจารณ์อำนาจของพรรค และเริ่มเรียกร้องให้นำระบบหลายพรรคมาใช้ พรรคประชาชนปฏิวัติลาวไม่ได้เปลี่ยนระบบ และทองสุก ไซสังคี (Thongsouk Saisangkhi) ร่วมกับLatsami Khamphoui รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเศรษฐกิจและการวางแผน กับPheng Sakchittaphong เจ้าหน้าที่กระทรวงยุติธรรมถูกจับในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1990 และถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลา 14 ปีในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1992 หลังจากนั้นในปีเดียวกัน ีการใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ซึ่งกล่าวว่าประเทศลาวเป็นเผด็จการประชาธิปไตยของปวงชนภายใต้การปกครองของ LPRP
การบริหารของพรรคและรัฐยังคงทนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 หลังดำรงตำแหน่งเลขาธิการทั่วไปพรรคเป็นเวลา 14 ปี คำไต สีพันดอนลาออกใน ค.ศ. 2006 และจูมมะลี ไซยะสอนดำรงตำแหน่งต่อ 10 ปี ใน ค.ศ. 2016 บุนยัง วอละจิดดำรงตำแหน่งนี้จนถึง ค.ศ. 2021 ปัจจุบัน ผู้ดำรงตำแหน่งนี้คือทองลุน สีสุลิด
บรรณานุกรม
หนังสือ:
วิทยานิพนธ์:
วารสาร:
รายงาน:
พระนางศรีนทรภูเปศวรจุฑา
พระราชประวัติ
พระองค์เป็นพระธิดาองค์โตของพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 พระองค์อภิเษกสมรสกับพระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 1 ซึ่งครองราชย์สืบพระบิดาของพระองค์ เมื่อพระเจ้าชัยวรมันที่ 8 สละราชสมบัติในปี พ.ศ.1383 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎได้ขึ้นครองราชย์ตามคำจารึกระบุว่า
“พระเจ้าศรีศรีนทรวรมันเทวะ ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากแคว้นเศรษฐวรมันวายะแลศรีนทรปุระ กราจนะปุระ ได้ปราบดาภิเษกเป็นยุวราชา (รัชทายาท) โดยมีพระภัควดีศรีศรินทรภูเปศวรจุฑาซึ่งเป็นพระธิดาของพระเจ้าศรีชัยวรมันเทวะ เป็นพระอัครมเหสีในรัชสมัยของพระเจ้าศรีชัยวรมันเทวะพระบิดา”
พระองค์เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากบทบาทในการสืบราชสันตติวงศ์ของพระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 1 มีรายงานว่าพระองค์มีพระเชษฐา 1 องค์ ซึ่งแต่เดิมตั้งใจจะสืบราชบัลลังก์ แต่พระองค์โน้มน้าวให้พระบิดาของพระองค์ ไม่ให้พระเชษฐาของพระองค์สืบสันตติวงศ์และมอบราชสมบัติให้แก่พระเจ้าศรีนทรวรมันที่ 1 โดยสิทธิ์ในการอภิเษกสมรส
สนฉัตร รติวัฒน์
สนฉัตร รติวัฒน์ หรือชื่อเล่น ต้น นักเทนนิสชายไทย เป็นแฝดผู้พี่ของ สรรค์ชัย รติวัฒน์ (ต้อง) ทั้งสองคนลงแข่งขันเทนนิสอาชีพประเภทคู่ด้วยกัน มีอันดับโลกประเภทชายคู่สูงสุดที่ อันดับ 39 เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2551
สนฉัตร และสรรค์ชัย เป็นบุตรของนายฉัตรชัย และนางสายพิณ รติวัฒน์ เริ่มเล่นเทนนิสเมื่ออายุได้ 5 ปี โดยมีบิดาเป็นผู้ฝึกสอน
เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2549 สนฉัตร-สรรค์ชัย ได้เหรียญเงินจากการแข่งขันเทนนิสประเภทคู่ ในเอเชียนเกมส์ 2006 ที่โดฮา ประเทศกาตาร์ โดยในรอบชิงชนะเลิศกับคู่ของ มาเฮช บูปาติ (en) และ ลีนเดอร์ เพส  (en) นักเทนนิสประเภทคู่ชาวอินเดีย อดีตมืออันดับหนึ่งของโลก อดีตคู่ชนะเลิศเทนนิสวิมเบิลดัน โรลัง การ์ลอส และยูเอสโอเพน คู่สนฉัตร-สรรค์ชัย พ่ายแพ้หวุดหวิด 1 ต่อ 2 เซต 5-7, 7-6 (9-7), 6-3
สนฉัตร-สรรค์ชัย ได้แชมป์เอทีพีแรก ในการแข่งขันไทยแลนด์ โอเพ่น ประเภทชายคู่ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2550 ชนะคู่จากฝรั่งเศส มิชาแอล ลอดร้า และ นิโกลาส์ มาฮุต 2 ต่อ 1 เซต 3-6, 7-5, 10-7
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018 เป็นการแข่งขันกีฬาบอบสเลที่จัดขึ้นในเมืองพย็องชัง, ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 18–25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 โดยได้จัดขึ้นที่ ศูนย์กีฬาสไลดิงอัลเพนเซีย
หนูหิ่น อินเตอร์
หนูหิ่น...อินเตอร์ เป็นผลงานชุดการ์ตูนเรื่องสั้นของ ผดุง ไกรศรี หรือ "เอ๊าะ" ตีพิมพ์ตอนแรกลงในหนังสือการ์ตูน มหาสนุก ฉบับที่ 156 (ฉบับกระเป๋าในช่วงต้นปี พ.ศ. 2538) ต่อมาได้มีการตีพิมพ์รวมเล่มเมื่อ พ.ศ. 2539 โดยออกเป็นนิตยสารรายสะดวกในช่วงแรกและออกรายเดือนตั้งแต่ฉบับที่ 21 เป็นต้นมา ต่อมาได้นำกลับมารวมเล่มในชื่อ หนูหิ่นสเปเชียล วางแผงเป็นรายสะดวก ปัจจุบันมีออกมาทั้งสิ้น 4 เล่ม ภายหลังทางสำนักพิมพ์ได้รวมเล่มออกมาอีกครั้งในชื่อ หนูหิ่น in the city ประกอบไปด้วยหนูหิ่น 4 ตอนที่เคยลงในหนูหิ่น...อินเตอร์นำมาพิมพ์ 4 สีทั้งเล่ม นอกจากนี้ยังได้มีการรวมเล่มการ์ตูน หนูหิ่นอินโนนหินแห่ ซึ่งเป็นเรื่องราวของหนูหิ่นในวัยเด็กอีกด้วย การ์ตูนชุดหนูหิ่นที่กล่าวไปได้รับความนิยม โดยเฉพาะชาวกรุงเทพและชาวอีสานที่ตั้งถิ่นฐานตามที่ต่างๆ ทั่วประเทศ จนมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ หนูหิ่น เดอะ มูฟวี่ ใน พ.ศ. 2549
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ซึ่งการแข่งขันกีฬาบอบสเลครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 3 รายการ คือ ชาย 2 รายการ และหญิง 1 รายการ โดยทั้ง 3 รายการจะมีนักกีฬาทั้งหมด 164 คน จาก 22 ประเทศ
หนูหิ่น อินเตอร์
ในปี พ.ศ. 2565 เพราะปัญหาเศรษฐกิจทางบรรลือสาสน์ได้ยกเลิกการวางจำหน่ายนิตยสารรายประจำในเครือทั้งหมดไปอย่างเงียบๆ ส่วนหนูหิ่นถูกปรับเป็นหนังสือเล่มเฉพาะกิจ และ E-book ให้ดาวน์โหลดแทน
กีฬาบอบสเลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ตารางการแข่งขัน
ตารางข้างล่างนี้เป็นตารางการแข่งขันทั้งหมด 3 รายการ
เวลาจะยึดตามเวลามาตรฐานเกาหลี (UTC+9).
ประเทศที่เข้าร่วม
มีนักกีฬาทั้งหมด 164 คนจาก 22 ประเทศเข้าร่วมแข่งขัน (รวมถึงคณะนักกีฬาจากนักกีฬาโอลิมปิกจากรัสเซีย) ประเทศที่เข้าร่วมครั้งแรก
แผ่นดินไหวในลอร์กา พ.ศ. 2554
'''แผ่นดินไหวในลอร์กา พ.ศ. 2554''' เป็นแผ่นดินไหวขนาดปานกลาง 5.1 โมเมนต์แมกนิจูด ซึ่งสร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่ท้องถิ่นแคว้นมูร์เซีย ประเทศสเปน เกิดขึ้นเมื่อเวลา 18.47 น. ตามเวลาออมแสงยุโรปกลาง (16:47 UTC) ของวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 โดยมีจุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวลึกลงไปเพียง 1 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองลอร์กา ทำให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ชาวเมืองและทำให้ต้องอพยพออกจากบ้านเรือนเป็นจำนวนมาก แผ่นดินไหวดังกล่าวเกิดขึ้นหลังจากแผ่นดินไหวนำขนาด 4.4 โมเมนต์แมกนิจูด เมื่อเวลา 17.05 น. (15:05 UTC) ซึ่งสร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่อาคารเก่าแก่ของเมือง อย่างเช่น หอคอยเอสโปลอนแห่งปราสาทลอร์กา ซึ่งได้รับความเสียหาย มีผู้เสียชีวิตสามคนจากบัวคอร์นิซ (cornice) ที่ถล่มลงมา ส่วนผู้เสียชีวิตที่ได้รับการยืนยันแล้วมีจำนวนเก้าคน ขณะที่อีกหลายร้อยคนได้รับบาดเจ็บ แผ่นดินไหวครั้งดังกล่าวนับว่าเป็นแผ่นดินไหวครั้งรุนแรงที่สุดในสเปนนับตั้งแต่ พ.ศ. 2499
ไวซ์ (นิตยสาร)
ไวซ์ (Vice; เขียนตามสไตล์ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด) เป็นนิตยสารชนิดพิมพ์และเว็บไซต์เน้นประเด็นศิลปะ วัฒนธรรม และประเด็นข่าว ก่อตั้งใน ค.ศ. 1994 ที่มอนทรีออล รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา นิตยสารต่อยอดเป็นไวซ์มีเดีย ซึ่งประกอบด้วยส่วนของนิตยสารและเว็บไซต์ บริษัทผลิตภาพยนตร์ ค่ายเพลง และพิมพลักษณ์ นับถึงเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 ผู้บริหารฝ่ายสร้างสรรค์ของนิตยสารคือเอ็ดดี มอเร็ตตี ประธานบริษัทคือ แอนดรูว์ เครตัน บรรณาธิการบริหารคือ เอลลิส โจนส์ และอเล็กซ์ มิลเลอร์ เป็นหัวหน้าฝ่ายเขียนข้อมูล
ณ วันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ไวซ์มีเดียยืนยืนล้มละลายตาม Chapter 11 ที่เป็นส่วนหนึ่งของการขายให้กับกลุ่มผู้ให้กู้ที่เป็นไปได้ ซึ่งรวมถึง Fortress Investment Group และอาจร่วมกับ Soros Fund Management และ Monroe Capital ด้วยการลงทุน 225 ล้านดอลลาร์สหรัฐในการเสนอราคาสินเชื่อสำหรับทรัพย์สินเกือบทั้งหมด
มาริ ยางูจิ
มาริ ยางูจิ (ญี่ปุ่น : 矢口真里/อังกฤษและโรมะจิ : Yaguchi Mari) (เกิดวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2526) เป็นนักร้อง นักแสดงและพิธีกรหญิงชาวญี่ปุ่น เธอเป็นอดีตสมาชิกรุ่นที่ 2 ของมอร์นิงมูซูเมะ
ประวัติการทำงาน
ยางูจิได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรุ่นที่ 2 ของมอร์นิงมูซูเมะผ่านโครงการ “มอร์นิงมูซูเมะ สึอิกะออดิชัน”(モーニング娘. 追加オーディション) ในปี พ.ศ. 2541 พร้อมกับเค ยาซูดะและซายากะ อิจิอิ พวกเธอทั้ง 3 คนในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 2 ได้ปรากฏตัวครั้งแรกในซิงเกิลที่ 2 "ซัมเมอร์ไนท์ทาวน์"
ในเพลงซิงเกิลที่ 8 ของมอร์นิงมูซูเมะที่ชื่อว่า “โคอิโนะ แดนซ์ไซต์” มีเนื้อเพลงอยู่ท่อนหนึ่งที่ยางูจิจะต้องร้องคนเดียวว่า “เซ็กซี่บีม!”(セクシービーム!) โดยท่อนเพลงสั้น ๆ ท่อนนี้เองที่ทำให้เธอมีสัญลักษณ์ใหม่ขึ้นมา โดยคำว่า “เซ็กซี่บีม” ได้กลายเป็นวลีประจำปากของเธอ และเป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อนศิลปินนักร้องและแฟนคลับด้วย
เมื่อมาถึงปีที่ 7 ของยางูจิในมอร์นิงมูซูเมะ เธอก็ได้ขอลาออกจากมอร์นิงมูซูเมะอย่างกะทันหัน โดยที่เธอได้ให้เหตุผลของการกระทำครั้งนี้ว่า เธอต้องการจะขยับไปสร้างอาชีพที่มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่ก็มีบางคนที่บอกว่า เธอต้องออกไปก่อนเพราะมีคนจับได้และมีรูปภาพที่เป็นหลักฐานว่า "เธอกำลังมีความสัมพันธ์กับนักแสดงหนุ่มที่ชื่อ โองูริ ชุง ในขณะที่ตอนนั้นเธอมีอายุเพียง 22 ปี
หลังจากที่ยางูจิได้อำลาจากมอร์นิงมูซูเมะไป เธอก็ได้หันไปสร้างผลงานเพลงเดี่ยว โดยผลงานชิ้นแรกของเธอมีชื่อว่า “นิงิยากะนะฟูยุ” ซึ่งเป็นงานที่ได้วงไอดอลหญิง “เบอรรีซ์ โควโบว” มาช่วยร้อง โดยเพลงนี้ยังมีท่อนที่เอาไปเชื่อมต่อกับเพลงซิงเกิลที่ชื่อ “กักฮยากุไคบุงไอชิเตคุดาไซ” ของทางเบรรีซ์ โควโบว ด้วย
ชีวิตส่วนตัว
ยางูจิได้แต่งงานครั้งแรกกับนักแสดงหนุ่มชาวญี่ปุ่น มาซายะ นากามูระ ในปี พ.ศ. 2554 แต่ไม่มีลูกด้วยกัน หลังจากนั้น 2 ปีถัดมา ทั้งคู่ได้หย่ากัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2561 ยางูจิแต่งงานครั้งที่ 2 กับอดีตนายแบบชาวญี่ปุ่นและมีลูกด้วยกัน 2 คน
ประมวลกฎหมายวาวาอู
ประมวลกฎหมายวาวาอู (Vava'u Code) เป็นกฎหมายที่ประกาศขึ้นในวาวาอูโดยพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ประมวลกฎหมายวาวาอูนี้เป็นกฎหมายฉบับแรกของประเทศตองงาที่เป็นลายลักษณ์อักษรและเป็นพื้นฐานสำคัญของรัฐธรรมนูญของราชอาณาจักรตองงา
ประมวลกฎหมายวาวาอูเป็นกฎหมายที่ได้รับอิทธิพลจากมิชชันนารีกลุมเมโธดิสต์เป็นอย่างมาก เนื่องจากพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 ทรงศรัทธามิชชันนารีกลุ่มนี้ เนื้อกาสาระในประมวลกฎหมายวาวาอูจึงได้รับอิทธิพลอย่างมากจากศาสนาคริสต์ มีการกล่าวถึงสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานและลดอำนาจเจ้าผู้ปกครองพื้นเมืองลง โดยเจ้าผู้ปกครองพื้นเมืองจะไม่มีอำนาจในการสั่งประหารชีวิตผู้ใดได้ รวมไปถึงไม่สามารถยึดผลิตผลทางการเกษตรของชาวตองงาเป็นของตนเอง นอกจากนี้ประมวลกฎหมายยังห้ามการจัดเทศกาลที่ชาวมิชชันนารีเห็นว่ามีความเกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ การสักและการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายและมีการประกาศให้วันอาทิตย์เป็นวันหยุดงาน เพื่อส่งเสริมให้ประชาชนชาวตองงาเข้าโบสถ์อีกด้วย
ลูกู
ลูกู เป็นผลไม้ทางภาคใต้ของไทย  บ้างก็เรียก ลองกองป่า ลักษณะผลคล้ายกับ ลองกอง แต่ผลใหญ่กว่า ทั้งนี้ลูก เนื้อมีกลิ่นฉุน ฉ่ำน้ำ  มีเมล็ดมาก  จึงนิยมนำมาปลูกเป็นต้นตอของลองกองในการขยายพันธุ์
รายชื่อประเทศเรียงตามยานพาหนะต่อหัว
ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อประเทศเรียงตามยานพาหนะต่อหัว ซึ่งรวมไปถึงรถยนต์ออฟโรด, รถบรรทุก, รถตู้, รถโดยสารประจำทาง, รถเพื่อการพาณิชย์และยานพาหนอื่นๆ
Rosalindidae
Rosalindidae เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Anthoathecata.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ISO 216
ISO 216 เป็นมาตรฐานสากลว่าด้วยขนาดกระดาษซึ่งประเทศส่วนใหญ่ใช้กันในปัจจุบัน ยกเว้นแต่สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเป็นหลัก มาตรฐานนี้กำหนดให้ขนาดของกระดาษเป็นชุด "เอ" และ "บี" รวมทั้งขนาดกระดาษที่สามัญที่สุดคือ เอ4 นอกจากนี้มาตรฐาน ISO 217 และ ISO 269 ได้กำหนดขนาดกระดาษที่สัมพันธ์เพิ่มเติม รวมไปถึงชุด "ซี" ที่แสดงรายการออกมาควบคู่กับสองชุดแรก
ขนาดกระดาษในมาตรฐานทั้งหมดที่กล่าวมา (ยกเว้น "ดีแอล") มีอัตราส่วนลักษณะ 1 : √2 อัตราส่วนนี้มีสมบัติเฉพาะคือ เมื่อตัดหรือพับครึ่งตามแนวกว้าง ขนาดกระดาษจะยังคงมีอัตราส่วนเช่นเดิม ขนาดกระดาษของแต่ละหมายเลขก็มีพื้นที่เป็นครึ่งหนึ่งของหมายเลขก่อนหน้า
รูปแบบกระดาษชนิด A
รูปแบบกระดาษชนิด A มีอัตราส่วนสัมบูรณ์ 1 : √2 ซึ่งทอนทศนิยมให้ใกล้เคียงที่สุดในหน่วยมิลลิเมตร เริ่มตั้งแต่ A0 กำหนดไว้ว่ามีขนาด 1 ตารางเมตร ซึ่งทำให้เกิดขนาดกระดาษขนาดอื่นตามมา (A1, A2, A3, ฯลฯ) ซึ่งขนาดที่นิยมใช้มากที่สุดคือ A4 (210 × 297 มม.)
อ้างอิง
Format arkusza
วินโดวส์ 98
ความสามารถใหม่
วินโดวส์ 98 รองรับ AGP และ USB ยูเอสบีดีขึ้นกว่าเดิม และได้เพิ่มการรองรับการใช้งานหลายหน้าจอ รองรับดีวีดีไดรฟ์ในตัว สนับสนุนระบบไฟล์ FAT32 ซึ่งทำให้สามารถรองรับฮาร์ดดิสก์ขนาดใหญ่กว่า 2 จิกะไบต์ได้ นอกจากนั้นยังเป็นรุ่นแรกที่รองรับ ACPI ในส่วนอินเทอร์เน็ตที่เพิ่มขึ้นมานั้น ได้แก่ Internet Connection Sharing (ICS) ซึ่งทำให้หลายเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นสามารถแชร์อินเทอร์เน็ตผ่านแลนได้ด้วย Network address translation (NAT) และยังมาพร้อมกับ NetMeeting 3.0 และอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 5.0
มาตรฐานไดรเวอร์ใหม่
วินโดวส์ 98 รองรับ AGP และ USB ยูเอสบีดีขึ้นกว่าเดิม และได้เพิ่มการรองรับการใช้งานหลายหน้าจอ รองรับดีวีดีไดรฟ์ในตัว สนับสนุนระบบไฟล์ FAT32 ซึ่งทำให้สามารถรองรับฮาร์ดดิสก์ขนาดใหญ่กว่า 2 จิกะไบต์ได้ นอกจากนั้นยังเป็นรุ่นแรกที่รองรับ ACPI ในส่วนอินเทอร์เน็ตที่เพิ่มขึ้นมานั้น ได้แก่ Internet Connection Sharing (ICS) ซึ่งทำให้หลายเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นสามารถแชร์อินเทอร์เน็ตผ่านแลนได้ด้วย Network address translation (NAT) และยังมาพร้อมกับ NetMeeting 3.0 และอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 5.0
ความต้องการของระบบ
วินโดวส์ 98 ต้องการความต้องการระบบดังนี้
อิซากายะ
อิซากายะ เป็นประเภทของบาร์ญี่ปุ่นอย่างง่ายที่ให้บริการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และอาหารว่าง อิซากายะเป็นสถานที่เรียบง่ายสำหรับการดื่มหลังเลิกงาน คล้ายกับผับของอังกฤษหรือของไอร์แลนด์, บาร์ทาปาส (tapas) ของสเปน, ร้านเหล้า (saloon) หรือทาเวิร์นของชาวอเมริกัน
คำว่า "อิซากายะ" เป็นคำประสมระหว่าง อิรุ (iru, "อยู่") และ ซากายะ (zakaya, "ร้านสาเก") ซึ่งชี้ให้เห็นว่าอิซากายะมีต้นกำเนิดมาจากร้านสาเกที่อนุญาตให้ลูกค้าสามารถนั่งในร้านเพื่อดื่มได้ ในบางครั้ง อาจเรียกอิซากายะว่า "อากาโจจิง" (akachōchin, "โคมแดง") ในบทสนทนาประจำวัน จากโคมไฟกระดาษที่ตั้งอยู่หน้าร้าน
การพัฒนาของอิซากายะในระดับเต็มเริ่มต้นช่วงยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) ร้านขายเหล้าจากที่เคยขายแอลกอฮอล์ตามน้ำหนัก ผู้คนเริ่มดื่มแอลกอฮอล์ขณะกำลังยืน หลังจากนั้นอิซากายะต่าง ๆ เริ่มใช้ถังสาเกทำเป็นม้านั่งให้แก่ลูกค้า และค่อย ๆ เริ่มห้บริการอาหารทานเล่นอย่างง่ายที่เรียก ซากานะ (sakana) นักประวัติศาสตร์ Penelope Francks ชี้ให้เห็นถึงการพัฒนาของอิซากายะในประเทศญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเอโดะและอิซากายะตามท้องถนนตลอดประเทศว่าเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงการเติบโตของความนิยมการดื่มสาเกในฐานะสินค้าบริโภคในช่วงท้ายศตวรรษที่ 18 ใน ค.ศ. 1962 อิซากายะในโตเกียวปรากฏในข่าวต่างประเทศ หลังโรเบิร์ต เอฟ. เคนเนดีรับประทานอาหารที่นั่นระหว่างการประชุมกับผู้นำแรงงานญี่ปุ่น ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2018 อิซากายะและร้านเหล้าเล็ก ๆ หรือสิ่งก่อสร้างอื่นในทำนองเดียวกันได้รับยกเว้นจากกฎหมายการห้ามสูบบุหรี่ภายในร้านที่ผ่านร่างโดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติและถูกบังคับใช้อย่างเป็นทางการตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2020
อิซากายะมักได้รับการเปรียบเทียบว่าคล้ายกับทาเวิร์นหรือผับ แต่ยังมีความแตกต่างอยู่ในหลายประการ ขึ้นอยู่กับอิซากายะแต่ละร้าน ลูกค้าอาจนั่งบนเสื่อทาตามิและรับประทานอาหารบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ต่ำลงไปตามวิถีญี่ปุ่นดั้งเดิม หรืออาจนั่งบนเก้าอี้และรับประทานบนโต๊ะ อิซากายะหลายร้านมอบทางเลือกให้ทั้งสองรวมถึงการนั่งติดบนบาร์ หรือบางร้านอาจเปิดในรูปแบบของ "ทาจิ-โนมิ" (tachi-nomi) ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ดื่มขณะยืน" โดยปกติแล้ว ลูกค้าตะได้รับโอชิโบริ (oshibori, "ผ้าเปียก") เพื่อทำความสะอาดมือ ผ้าจะชุบให้เย็นในหน้าร้อนและชุบให้ร้อนในหน้าหนาว ตามด้วยอาหารเรียกน้ำย่อยเล็ก ๆ ที่เรียกโอโตชิ (otōshi) ในพื้นที่โตเกียว หรือสึกิดาชิ (tsukidashi) ในพื้นที่โอซากะ-โคเบะ นอกจากนี้ยังเป็นธรรมเนียมปฏิบัติท้องถิ่นและมักถูกรวมเข้ากับใบเสร็จค่าอาหารแทนที่ค่าเข้าร้าน
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์
มนุษย์คนแรกบนดวงจันทร์ (First Man) เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติในปี ค.ศ. 2018 กำกับโดยเดเมียน ชาเซลล์ และเขียนบทโดยจอช ซิงเงอร์ จากหนังสือเรื่อง First Man: The Life of Neil A. Armstrong แต่งโดย เจมส์ อาร์. แฮนเซน ภาพยนตร์นำแสดงโดย ไรอัน กอสลิง รับบท นีล อาร์มสตรอง ร่วมด้วย แคลร์ ฟอย, เจสัน คลาร์ก, ไคล์ แชนด์เลอร์, โครีย์ สโตลล์, ซีอะรัน ฮินส์, คริสโตเฟอร์ แอบบอตต์, แพทริก ฟูกิต และลูคัส ฮาส โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับหลังภาระกิจสู่ดวงจันทร์ของอะพอลโล 11 เมื่อปี 1969 ผู้อำนวยสร้างเรื่องนี้คือ สตีเวน สปีลเบิร์ก
สุภา หารหนองบัว
ศาสตราจารย์ สุภา หารหนองบัว ภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสถาน นายกสมาคมเคมีแห่งประเทศไทย, ประธานสภาคณบดีคณะวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย (พ.ศ. 2559-2560) , คณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ (พ.ศ. 2557-2561)
ประวัติ
สุภา หารหนองบัว เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2507 ที่จังหวัดร้อยเอ็ด เป็นบุตรีของนายสุดใจ และนางสังวาลย์ พลมั่น สมรสกับศาสตราจารย์ ดร.สุพจน์ หารหนองบัว มีบุตรสองคน คือ นายภานรินทร์ หารหนองบัว และนางสาว ภิญสุภา หารหนองบัว
การศึกษา
สุภา หารหนองบัว สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตร์บัณฑิต สาขาเคมี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2529 สำเร็จการศึกษาในหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาเคมีเชิงฟิสิกส์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2531 และศึกษาในระดับปริญญาเอกที่ University of Innsbruck ประเทศออสเตรีย โดยมี Professor Dr. Bernd M. Rode เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และได้รับปริญญา Dr.rer.nat สาขาเคมี ในปี พ.ศ. 2534