cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนา แห่งรัสเซีย
การอภิเษกสมรส
ซาเรวิชนิโคลัส ได้เสด็จประพาสเมืองดาร์มชตัท พร้อมกับพระราชชนก และพระราชชนนี ได้ทรงพบเจ้าหญิงอาลิกซ์และเกิดความรัก แต่จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยียไม่ทรงเห็นด้วยกับการอภิเษกสมรสนี้ มกุฎราชกุมารนิโคลัสจึงทรงสรุปสถานการณ์ไว้ดังนี้ "เราอยากเดินไปสู่จุดหมายหนึ่ง แต่มันก็เห็นชัดว่าแม่อยากจะให้เราเดินไปอีกทาง ความฝันของเราคือวันหนึ่งจะแต่งงานกับอาลิกซ์" ทั้งจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยีนทรงมองว่าเจ้าหญิงอาลิกซ์ทรงขี้อายและแปลกประหลาดในบางครั้ง ทั้งสองพระองค์ยังทรงกังวลว่าเจ้าหญิงวัยดรุณีพระองค์นี้ขาดคุณสมบัติคู่ควรในการเป็นจักรพรรดินีแห่งรัสเซียอีกด้วย พระราชชนกและพระราชชนนีของมกุฎราชกุมารนิโคลัสทรงรู้จักกับเจ้าหญิงอาลิกซ์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์และทรงมีความรู้สึกว่าเจ้าหญิงทรงมีอารมณ์รุนแรงผิดปกติและไม่เต็มบาท ทั้งสองพระองค์ทรงยอมให้มกุฎราชกุมารอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอาลิกซ์อย่างลังเลพระทัย ทั้งสองได้ทรงสู่ขอเจ้าหญิงจากสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย เนื่องจากพระราชชนกและพระราชชนนีของเจ้าหญิงสิ้นพระชนม์แล้ว พิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นที่ ประเทศอังกฤษ โดยมีสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเป็นประธานในพิธี โดยพระราชพิธีถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่
ชีวิตหลังการอภิเษกสมรส และ ตำแหน่งจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย
หลังมาอยู่ในรัสเซียได้ไม่นาน พระนางรู้สึกว่าตัวเองเป็นรอง เพราะพระนางพูดสำเนียงรัสเซียไม่ค่อยได้และชอบติดสำเนียงเยอรมัน ไม่เหมือนเจ้าหญิงแด็กมาร์ พระชนนีของซาเรวิซนิโคลัส ที่ทรงพูดสำเนียงรัสเซียได้อย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าพระนางเป็นชาวเดนมาร์ก และในงานเลี้ยงเจ้าหญิงดัมาร์จะแต่งตัวให้ดูดีกว่าใครในงาน ทำให้เจ้าหญิงอาลิกซ์ไม่ค่อยพอใจนัก หลังจากนั้นพระพลานามัยของจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 เริ่มอ่อนแอลง
จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 ณ พระราชวังลิวาเดีย ขณะมีพระชนมพรรษาได้ 49 พรรษา มกุฎราชกุมารนิโคลัส มกุฎราชกุมารีอาลิกซ์ และจักรพรรดินีมารีเยียได้ทรงเข้าเฝ้าจนวินาทีสุดท้าย เมื่อพระองค์หมดลมหายใจ จักรพรรดินีมารีเยียทรงล้มลง เจ้าหญิงอาลิกซ์ได้ประคองพระนางไว้ หลังการเสด็จสวรรคต ได้ทำพิธีราชาภิเษก มกุฎราชกุมารนิโคลัส เป็นจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย ปกครองรัสเซียสืบไป มกุฎราชกุมารีอาลิกซ์เป็นจักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย หรือ ซารีนาอะเลคซันดรา ส่วนจักรพรรดินีมาเรียได้ทรงเลื่อนพระอิสริยยศ เป็นจักรพรรดินีมาเรีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
ครอบครัว
เจ้าหญิงอาลิกซ์มีพระโอรสและพระธิดากับจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 แห่งรัสเซีย ดังนี้
ภูมิภาคดาริเอน
ภูมิภาคดาริเอน (Región del Darién) ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดดาริเอน, เขตชนพื้นเมืองวาร์กันดี, เขตชนพื้นเมืองเอมเบรา-เวานาน, เขตชนพื้นเมืองกูนายาลา, เขตชนพื้นเมืองมาดูกันดี, อำเภอชิมันและอำเภอเชโป จังหวัดปานามา ประเทศปานามา และตอนเหนือของจังหวัดโชโกและจังหวัดอันติโอเกีย ทางทิศตะวันตกของอ่าวอูราบา ประเทศโคลอมเบีย ภูมิภาคนี้ในอดีตเป็นที่รู้จักในชื่อ "ดินแดนดาริเอน" ขึ้นกับสาธารณรัฐนิวกรานาดาซึ่งสิ้นสภาพไปแล้วในปัจจุบัน
ภูมิภาคดาริเอนเป็นพื้นที่ป่าดิบชื้นและที่ลุ่มน้ำขังระหว่างอเมริกาเหนือ (ปานามา) กับอเมริกาใต้ (โคลอมเบีย) ทำหน้าที่เป็นเครื่องขวางกั้นการคมนาคมทางบกระหว่างทวีปทั้งสองมาตั้งแต่อดีต และเนื่องจากในปัจจุบันยังไม่มีเส้นทางขนส่งทางบกใด ๆ ตัดผ่านพื้นที่ ส่งผลให้เส้นทางของทางหลวงรวมกลุ่มอเมริกาที่มาจากทวีปทั้งสองไม่เชื่อมต่อกัน จึงมีการเรียกภูมิภาคนี้ว่า จุกดาริเอน (Tapón del Darién) และ ช่องโหว่ดาริเอน (Darién Gap)
ทางฝั่งโคลอมเบีย ทางหลวงรวมกลุ่มอเมริกาสิ้นสุดที่หมู่บ้านโลมัสไอส์ลาดัส (เอลกัวเรนตา) ในจังหวัดอันติโอเกีย ส่วนทางฝั่งปานามา ทางหลวงสายนี้สิ้นสุดที่เมืองยาบิซาในจังหวัดดาริเอน รัฐบาลโคลอมเบียมีแผนก่อสร้างทางหลวงจากโลมัสไอส์ลาดัสเข้าไปยังบริเวณปาโลเดเลตรัสในจังหวัดโชโก โดยหวังจะให้เชื่อมต่อเข้าสู่ปานามาต่อไป ในทางกลับกัน รัฐบาลปานามาได้กล่าวย้ำหลายครั้งว่าไม่มีแผนก่อสร้างทางหลวงตัดผ่านภูมิภาคนี้ ส่วนประชาชนและองค์กรต่าง ๆ ก็คัดค้านการเสริมเส้นทางหลวงรวมกลุ่มอเมริกาให้สมบูรณ์เช่นกัน เนื่องจากผืนป่าในภูมิภาคมีความสำคัญต่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ การยับยั้งการแพร่กระจายของโรคปากและเท้าไม่ให้เข้าสู่อเมริกาเหนือ การปกป้องวิถีชีวิตของเผ่าชนพื้นเมืองในพื้นที่ และการขัดขวางไม่ให้การค้ายาเสพติดและความรุนแรงที่เกี่ยวข้องเป็นไปโดยง่าย
ภูมิภาคดาริเอนเคยเป็นพื้นที่ที่มีความเคลื่อนไหวของกองกำลังติดอาวุธปฏิวัติโคลอมเบีย (ฟาร์ก) ซึ่งได้ก่อเหตุสังหาร ลักพาตัว และละเมิดสิทธิมนุษยชนระหว่างการก่อความไม่สงบเป็นเวลานานนับทศวรรษเพื่อต่อต้านรัฐบาลโคลอมเบีย สมาชิกของฟาร์กปรากฏตัวทั้งในฝั่งโคลอมเบียและฝั่งปานามาของภูมิภาค ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 มีรายงานความเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องของกองกำลังกึ่งทหารกลุ่มใหม่ ๆ ที่แตกออกจากฟาร์กในอุทยานแห่งชาติโลสกาติโอสและแอ่งกาการิกาทางฝั่งโคลอมเบีย
วังนางเลิ้ง
วังนางเลิ้ง เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ตั้งอยู่ริมถนนลูกหลวง ใกล้ปากคลองเปรมประชากรด้านทิศใต้ สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประทับอยู่ที่นี่จนถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
เดิมวังนี้เป็นวังที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสร้างพระราชทานแก่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ต้นราชสกุล อาภากร ซึ่งเป็นพระราชโอรสลำดับที่ 28 ในเจ้าจอมมารดาโหมด วังนี้สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับของ กรมหลวงชุมพรฯ ภายหลังจากเสด็จกลับจากการศึกษาวิชาทหารเรือจาก สหราชอาณาจักรนาน 7 ปี และหลังจากเสด็จนิวัติสยามประเทศแล้ว พระองค์ก็ทรงเข้ารับราชการที่กระทรวงทหารเรือ
วังที่ประทับของกรมหลวงชุมพรนั้น รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดฯ ให้สร้างในที่ดินที่แต่เดิมเป็นพื้นที่ของชาวมอญ ซึ่งตั้งเป็นชุมชนใหญ่อยู่ริมคลองผดุงกรุงเกษมฝั่งทิศใต้ ชาวมอญหรือชาวรามัญกลุ่มนี้ส่วนใหญ่ มีอาชีพขายตุ่ม ที่เรียกกันตามศัพท์พื้นเมืองว่า ตุ่มอีเลิ้ง ต่อมามีการเรียกตุ่มนี้ให้ฟังไพเราะขึ้นว่า ตุ่มนางเลิ้ง และด้วยเหตุที่วังนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านค้าตุ่มนางเลิ้ง วังสำหรับเจ้าฟ้านายทหารเรือพระองค์นี้ จึงได้ชื่อว่า วังนางเลิ้ง ไปโดยปริยาย
วังนางเลิ้งได้ใช้เป็นวังที่ประทับของกรมหลวงชุมพรฯ ถึงปี พ.ศ. 2466 พระองค์ได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยพระชันษาเพียง 43 ปี หลังการสิ้นพระชนม์ ทายาทจึงขายวังนางเลิ้งให้กับกรมยุวชนทหารบก ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2491 วังนี้ใช้เป็นที่ตั้งของ โรงเรียนพณิชยการพระนคร ปัจจุบันคือ คณะบริหารธุรกิจและคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร โดยที่พระตำหนักใหญ่ที่รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานไว้นั้น ถูกรื้อมาทำเป็นอาคารไปแล้ว คงเหลือแต่เพียงเรือนหมอพร และประตูวัง ที่อยู่ด้านหลังศาลกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ซึ่งสร้างไว้เป็นที่ระลึกทางด้านหลังโรงเรียนเพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาได้มากราบไหว้แทน
เปลือกโลกภาคพื้นทวีป
เปลือกโลกภาคพื้นทวีป เป็นชั้นของหินอัคนี หินตะกอน หินแปรที่ก่อตัวขึ้นเป็นทวีปและไหล่ทวีป บางครั้งชั้นนี้ว่าชั้นไซอัลเพราะประกอบด้วยซิลิกาและอะลูมิเนียมเป็นจำนวนมาก เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาแน่นต่ำกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร ชั้นไม่ต่อเนื่องของคอนราดเป็นชั้นระหว่างเปลือกโลกภาคพื้นทวีป (เปลือกโลกชั้นบน) และ เปลือกโลกภาคพื้นสมุทร (เปลือกโลกชั้นล่าง) ทำให้สามารถวัดความลึกของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นทวีปโดยตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงความเร็วของคลื่นไหวสะเทือน
เปลือกโลกภาคพื้นทวีปแบ่งออกเป็นหลายชั้น ส่วนมากประกอบหินประเภทอินเทอมีเดียท (SiO2 wt% = 60.6 ) มีความหนาแน่นเฉลี่ยอยู่ที่ 2.83 กรัม/ซม.3 หนาแน่นน้อยกว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาแน่นประมาณ 2.9 กรัม/ซม.3 และอัตราเมฟิกที่เป็นส่วนประกอบในเนื้อโลกที่มีความหนาแน่นประมาณ 3.3 กรัม/ซม.3 เปลือกโลกภาคพื้นทวีปมีความหนาอยู่ที่ 25–70 กิโลเมตร หนากว่าเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรที่มีความหนาประมาณ 7–10 กิโลกเมตร ครอบคลุม 40% พื้นผิวโลก และมีปริมาตรคิดเป็น 70% ของเปลือกโลกทั้งหมด
เปลือกโลกภาคพื้นทวีปส่วนมากเป็นพื้นที่ดินเหนือระดับน้ำทะเล ยกเว้นแต่ทวีปซีแลนเดียที่จมอยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกกว่า 94% โดยนิวซีแลนด์เป็นพื้นที่ 93% ของพื้นที่ ๆ อยู่เหนือผิวน้ำ
ความสำคัญ
เนื่องจากเปลือกโลกภาคพื้นทวีปทอดตัวเหนือระดับน้ำทะเล ทำให้สิ่งมีชีวิตบนบกวิวัฒนาการมาจากสิ่งมีชีวิตในทะเล การมีอยู่ของพื้นดินทำให้เกิดทะเลภายในและไหล่ทวีป ส่งผลให้สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากในเหตุการ์ณแคมเบรียน เอ็กโพลชั่นช่วงมหายุคพาลีโอโซอิก
กำเนิด
เปลือกโลกทั้งหมดเกิดจากการแข็งตัวของหินหลอมละลายในเนื้อโลกที่ผ่านการตกผลึกลำดับส่วนของหินบะซอลต์ กับการหลอมและขึ้นรูปใหม่ของเปลือกโลกที่มีอยู่เดิม การสร้างเปลือกโลก 2 กระบวนการนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่คาดกันว่าการตกผลึกลำดับส่วนน่าจะเป็นปัจจัยสำคัญ กระบวนการเหล่านี้มักเกินในบริเวณภูเขาไฟรูปโค้งที่เป็นเขตมุดตัวของเปลือกโลก
20% ของเปลือกโลกปัจจุบันก่อตัวขึ้นเมื่อ 3.0 พันล้านปีก่อน หลักฐานตัวอย่างของเปลือกโลกที่มีอายุมากกว่า 3.5 พันล้านปีมีน้อยมาก ช่วง 3.0 ถึง 2.5 พันล้านปีที่แล้วมีการก่อตัวอย่างรวดเร็วของหินฐานทวีป ทำให้ช่วงเวลานี้เกิดการก่อตัวเปลือกโลกเป็นปริมาตรประมาณ 60% ของปัจจุบัน ส่วนอีก 20% ก่อตัวขึ้นในช่วง 2.5 พันล้านปีที่แล้ว
อิสราภรณ์ จันทรโสภาคย์
ประวัติ
อิสราภรณ์ จันทรโสภาคย์ ชื่อเล่น แอนนา เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะ บริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ เข้าสู่วงการจากการประกวดร้องเพลงสตาร์เซิร์ท และเคยเล่นมิวสิควีดีโอเพลง "เหลวไหล" ของ มอส ปฏิภาณ ภายหลังได้เซนต์สัญญาเป็นศิลปินภายใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ออกผลงานเพลงช่วงแรกๆโดยการเป็นหนึ่งในศิลปินกลุ่มในนาม ทีน เอต เกรด เอ เมื่อปี พ.ศ. 2541 มีเพลงในอัลบั้มที่ทำให้เธอเป็นที่รู้จัก คือ "เพื่อนเท่านั้น" หลังจากที่ศิลปินแยกตัวกันแอนนาได้เป็นหนึ่งในสมาชิกวง แจมป์ พร้อมกับเพื่อนสาวในวงทีน เอต เกรด เอ คือ เจนนี่, ปอ และ มิเชล
วงการเพลง
แอนนาเซ็นสัญญาเป็นนักร้องกับทางจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ หลังจากนั้นเธอก็ได้เริ่มเป็นศิลปินฝึกหัด โดยเรียนร้องเพลงกับ ครูแอน นันทนา บุญ-หลง ในระยะเวลาปีครึ่ง และได้รวมตัวเป็นศิลปินกลุ่มในนาม "ทีน เอต เกรด เอ (Teen 8 Grade A)" ร่วมกับสมาชิกอีก 7 คน ได้แก่ เจนนิเฟอร์ โปลิตานนท์, ภัคพร ภูวะปัจฉิม, มิเชล วอกอร์ด, ปริญญา อินทชัย, สราวุฒิ พุ่มทอง, ฐิติ เวชบุล และ ศตวรรษ เศรษฐกร เปิดตัวครั้งแรกเมื่อเดือนมกราคม 2541 ซึ่งเป็นแนวเพลงป็อปทันสมัย แอนนาขับร้องเพลงเดี่ยว คือเพลง "เพื่อนเท่านั้น"
จากนั้นไม่นานเธอกับเพื่อนของเธอวง "ทีน เอต เกรด เอ" อีก 3 สาว คือ เจนนิเฟอร์ โปลิตานนท์, ปอภัคพร ภูวะปัจฉิม และ มิเชล วอร์กอด ก็มารวมกันในชื่อ แจมป์ (Jamp) เป็นกลุ่มศิลปินเกิร์ลกรุ๊ป ที่ดนตรีเน้นแนว แดนซ์ โดยใช้ชื่ออัลบั้มแรกว่า "Jamp" วางแผงเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 เปิดตัวด้วยเพลง "ไม่ต้องห่วงฉัน" ซึ่งต้นฉบับของเพลงคือ วงโลโซ ผู้ขับร้องคือ เสกสรร สุขพิมาย ในอัลบั้มชุดแรกถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก เพลงในอัลบั้มส่วนใหญ่จะเป็นเพลงที่มีเนื้อร้องภาษาอังกฤษ
ในปีถัดมา วงแจมป์ ได้มีอัลบั้มชุดที่สอง ซึ่งเป็นชุดสุดท้าย ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายไปทำงานของตนเอง ใช้ชื่ออัลบั้มว่า "บังอรเอาแต่แดนซ์'" วางจำหน่ายเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2543 สังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในอัลบั้มนี้มีความแปลกโยการนำเพลงลูกทุ่งที่ดังในอดีต มาขับร้องในสไตล์เพลงแดนซ์ อาทิ บังอรเอาแต่นอน, จะขอก็รีบขอ, สาวรำวง, สาวเชียงใหม่,  ผู้ชายในฝัน และอีกมากมาย ถือว่าอัลบั้มชุดนี้มีเพลงดังอยู่หลายเพลงด้วยกัน
เมื่อวงแจมป์ ได้แยกย้ายกันไปทำงานวงการบันเทิงด้านอื่นๆ แอนนาก็ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวของตัวเองในชื่อ "Anna" ในสังกัด กรีนบีนส์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยเปิดตัวด้วยเพลง "อยู่ๆฉันก็เปลี่ยนไป" และเพลง "หวงนาย" ออกวางจำหน่ายวันที่ 16 สิงหาคม 2545 แนวเพลงป็อป, คันทรี
ชีวิตส่วนตัว
ทางด้านของแอนนา นั้นมีโครงการร่วมหุ้นเปิดโรงเรียนสอนร้องเพลงกับกลุ่มเพื่อนๆ แต่ก็ต้องระงับลงเพราะในช่วงกลางปีพ.ศ. 2549 แอนนาเกิดมีข่าวเสียหาย ทำให้โครงการพับไปพร้อมกับการเก็บตัวเงียบของเธอนั่นเอง แต่ล่าสุดหลังจากที่แอนนา ได้เปิดตัวต่อสาธารณชนแล้ว เธอก็ตัดสินใจดำเนินโครงการนั้นต่ออีกครั้ง โดยตอนนี้เธอเหมือนกับหันหลังให้กับวงการเบื้องหน้าไปแล้ว และทุ่มเทสุดตัวในการบริหารสถาบันสอนร้องเพลงดังกล่าวอย่างเต็มที่ และตัดสินใจดำเนินธุรกิจดังกล่าวเพียงลำพัง
ปัจจุบัน แอนนาเรียนจบแพทย์ที่ประเทศฟิลิปปินส์ และได้ทำงานอยู่ในโรงพยาบาลรัฐในประเทศไทย ซึ่งเธอเคยให้สัมภาษณ์ว่าเธอชอบช่วยเหลือคน และมีความฝันอยากเป็นพยาบาล และเธอก็ทำสำเร็จ
การลงประชามติในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ค.ศ. 1939
การลงประชามติในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีการตั้งคำถามถึง 4 ข้อ จัดตั้งขึ้นที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1939
วัดศาลาทอง
วัดศาลาทอง ตั้งอยู่เลขที่ 12 ถนนเบญจรงค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เป็นวัดราษฎร์ ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย มีเนื้อที่ประมาณ 50 ไร่เศษ เป็นวัดที่มีอายุเก่าแก่ตั้งแต่สมัยขอมยังเรืองอำนาจ
ที่มาของชื่อวัด
เมื่อสมัยขอมยังปกครองอยู่ วัดแห่งนี้มีชื่อว่า วัดป่าเลไลย์ ต่อมาเปลี่ยนมาเป็น วัดป่าเลไลย์ทอง และเมื่อครั้งแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โปรดให้สร้างเมือง"โคราฆปุระ"หรือเมืองนครราชสีมา จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วัดศาลาทอง จวบจนปัจจุบัน
ประวัติและการบูรณปฏิสังขรณ์วัด
วัดศาลาทอง เป็นวัดที่มีอายุเก่าแก่ตั้งแต่สมัยขอมยังเรืองอำนาจ
วัดศาลาทอง ได้สังกัดฝ่ายธรรมยุติกนิกาย
ในสมัยที่เจ้าพระคุณสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ เป็นเจ้าคณะมณฑลนครราชสีมา ได้ส่งพระครูใบฏีกาหรั่ง ชินวํโส มาเป็นเจ้าอาวาสวัดศาลาทอง
ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
นางเลียบ ชิ้นในเมือง พร้อมผู้มีจิตศรัทธา ได้ร่วมกันสร้าง พระอุโบสถหลังใหม่แทนอุโบสถหลังเก่าซึ่งเป็นไม้ แต่ยังคงลักษณะเดิมไว้ โดยผู้ออกแบบพระอุโบสถคือ พระครูปลัดสัมพิพัฒน์วิริยาจารย์ (พระมหาสุทัศน์ สุทสสโน ป.ธ.6) ได้เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง นำพระภิกษุสามเณรและพุทธศาสนิกชนร่วมกันก่อสร้าง จนแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2483
ทำพิธีวางศิลาฤกษ์และทำการก่อสร้าง พระสัมพุทธเจดีย์ศรีสิงหนาท เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2489
จอมพลผิน ชุณหะวัณ รองนายกรัฐมนตรีขณะนั้น ในโอกาสมาเป็นประธานพิธีบรรจุพระบรมสารริกธาตุภายในพระเจดีย์ เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2496
ได้มีการบูรณะพระอุโบสถ โดยเปลี่ยนกระเบื้องหลังคาครั้งใหญ่ และทาสีใหม่ทั้งหลัง โดยการนำของพลตำรวจตรี ชนัน ชานะมัย อดีตผู้บังคับการตำรวจภูธรภาค 3
มีการบูรณะโครงหลังคาพระอุโบสถ จากไม้เป็นโครงเหล็กทั้งหลัง รวมถึงบันไดทางขึ้นอุโบสถทั้ง 4 ด้าน โดยพระครูสิริเจติยาภิบาล เจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน
พระอุโบสถ
เป็นทรงจตุรมุขหรือมีหน้าบัน 4 ด้าน อย่างพระปรางค์ปราสาทหินพิมาย ปราสาทหินพนมรุ้ง ถ้าตัดมุขทั้ง 4 ด้านออก ซึ่งจะไม่เหมือนรูปอุโบสถอย่างไทยนิยมในปัจจุบัน ซึ่งส่วนใหญ่สร้างเป็นรูปสี่เหลี่ยมมีหลังคาลาดชัน เป็นพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ ทรงนั่งห้อยพระบาททั้งสองเฉกเดียวกับปางปฐมเทศนา ซึ่งนิยมสร้างกันมากในสมัยทวาราวดี ผิดกันแต่พระกรขวาท่อนล่างพาดอยู่บนพระเพลา ทรงหงายพระหัตถ์ ส่วนปางปฐมเทศนานั้นพระหัตถ์ขวายกขึ้นจีบนิ้วเป็นรูปวงธรรมจักร แต่พระประธานวัดศาลาทองทรงประทับนั่งบนแท่นศิลาไม่พิงพนัก ทอดพระเนตรต่ำ สีพระวรกายเป็นสีทองอร่าม ริมพระโอษถ์สีแดงสด ความสูงจากพระบาทฐานถึงพระรัศมี 5.10 เมตร วัดโดยรอบพระต้นพระกร รวมอุระ 3.10 เมตร พระบาทสูงจากพื้น 0.50 เมตร พื้นพระอุโบสถยกสูงจากพื้นดิน 1.80 เมตร ไม่มีดอกบัวรองรับพระบาท ครองผ้าเฉวียงอังสะ พาดสังฆาติคล้ายพระสงฆ์ลงโบสถ์ทำสังฆกรรม ผินพระพักต์ไปทางทิศตะวันออกพระกรทั้งสองพาดพระเพลา เป็นกิริยารับถวายน้ำเต้าและรวงผึ้งจากช้างและวานร
พระสัมพุทธเจดีย์ศรีสิงหนาท
ทำพิธีวางศิลาฤกษ์และทำการก่อสร้าง เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2489 ตรงกับวันเสาร์ แรม 11 ค่ำ เดือน 10 ปีจอ อัฐศก มีลักษณะ เป็นพระเจดีย์เป็นสององค์ครอบทับกันอยู่ องค์ใหญ่ความสูง 32.60 เมตรฐานวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลาง 21.60 เมตร องค์เล็ก ความสูง 7.20 เมตร ฐานวงกลมเส็นผ่านศูนยบ์กลาง 4.80 เมตร
ตามหลักฐานคำกล่าวรายงานของ พลโท ส.ไสว แสนยากร ต่อ จอมพลผิน ชุณหะวัณ รองนายกรัฐมนตรีขณะนั้น ในโอกาสมาเป็นประธานพิธีบรรจุพระบรมสารริกธาตุ เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2496 ตรงกับวันอังคาร แรม 13 ค่ำ เดือน ยี่ ปีมะเส็ง เบญจศก ความตอนหนึ่งว่า "ในวันที่ 15 มกราคม พุทธศักราช 2485 ขณะที่กองพลทหารที่ 3 (กองทัพภาคที่ 2 ค่ายสุรนารี ในปัจจุบัน)ขณะทำการปฏิบัติ ก่อสร้างสะพานสำรอง ข้ามแม่น้ำอิง ที่ อ.พะเยา จ.เชียงราย ร้อยโทวงศ์ เสริมธน ได้ขุดพบ ผอบ 7 ชั้น จำนวน 4 องค์ สันนิษฐานว่าน่าจะมี สิ่งสำคัญบรรจุอยู่ภายใน กองพลที่ 3 จึงได้ตั้งเรื่องตรวจสอบไปยังกรมศิลปากร โดยมีผู้ทรงคุณวุฒิของกรมศิลปากร ขณะนั้น คือ หลวงบริบาลบุรีรภัณฑ์ ได้ทำการพิสูจน์และยืนยันว่า เป็นพระบรมสารีริกธาตุ"
เมื่อเป็นที่ปรากฏฉะนี้ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ฝ่ายบ้านเมืองจึงได้จัดงานฉลองพระบรมสารีริกธาตุขึ้นที่ พระนคร จนเกิดความน่าอัศจรรย์ต่อการเคารพบูชาขึ้นหลายสิ่ง ต่อมา จอมพลผิน ชุณหะวัณ ท่านได้ขอแบ่งพระบรมสารีริกธาตุ ออกเป็นสองส่วน ส่วนนึง อัญเชิญไปประดิษฐานยัง วัดพระศรีมหาธาตุ บางเขน พระนคร อีกส่วนหนึ่งได้อัญเชิญมาประดิษฐานยัง มณฑลอิสาน ณ วัดศาลาทอง จังหวัดนครราชสีมา เพื่อก่อให้เกิดมิ่งขวัญ และความเป็นสิริพิพัฒนมงคล แก่บรรดา เหล่าทหารและพุทธศาสนิกชนโดยทั่วไป อนึ่งท่านจอมพลผิน ชุณหะวัณ ได้ตั้งปณิธานไว้ว่า "แม้นเมื่อเสร็จศึกสงครามมหาเอเชียบูรพาลงเมื่อใด แลบังเกิดความผาสุกขึ้นแก่ชาติบ้านเมือง ขึ้นอีกครั้งหนึ่ง จักได้สร้างพระเจดีย์อันเป็นเหมาะสม บังควรถวายเป็นศรีสง่า ให้พุทธบูชา ของประชาชนชาวอิสาน และประเทศชาติสืบไปเบื้องหน้า" ดังที่ปรากฏเป็นสาระสำคัญที่ได้กล่าวมาแล้วในข้างต้น
งานวัดประจำปี
ในทุกๆปี จะมีเทศกาลตรุษสงกรานต์ได้มีพิธีสรงน้ำพระประธาน " หลวงพ่อใหญ่ " (ปางป่าเลไลย์) ในพระอุโบสถ
ความสำคัญ
มวลสารวัตถุจากโบราณสถาน และโบราณวัตถุที่วัดศาลาทอง รัชกาลที่ 9 ได้นำมาเป็นส่วนประกอบในการทำพระสมเด็จจิตรลดา
ท่าประตูน้ำ
ท่าประตูน้ำ (Tha Pratunam) เป็นท่าจอดเรือของเรือโดยสารคลองแสนแสบบริเวณเชิงสะพานเฉลิมโลก 55 ด้านทิศตะวันออก ถนนราชดำริ ระหว่างสี่แยกประตูน้ำ (ตัดถนนเพชรบุรีและถนนราชปรารภ) และสี่แยกราชประสงค์ ในพื้นที่เขตราชเทวี และเขตปทุมวัน  กรุงเทพมหานคร
ท่าเรือแห่งนี้เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเรือโดยสารคลองแสนแสบทั้ง 2 ช่วง คือช่วงวัดศรีบุญเรือง - ประตูน้ำ ซึ่งใช้เรือขนาดใหญ่บรรทุก 150-200 คน กับช่วงประตูน้ำ - ผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งใช้เรือขนาดเล็กบรรทุก 80-100 คน ผู้โดยสารที่เดินทางผ่านท่านี้สามารถเดินทางต่อได้โดยไม่เสียค่าโดยสารเพิ่ม โดยเปลี่ยนจากเรือลำเดิมเป็นลำใหม่บนฝั่งเดียวกัน และแสดงตั๋วจากเรือลำเดิมกับพนักงานเก็บเงินบนเรือลำใหม่
ประวัติศาสตร์
"ท่าประตูน้ำสระปทุม" ในอดีตเป็นจุดเชื่อมต่อการเดินทางจากพระนครออกไปยังชานเมืองด้านตะวันออกเฉียงเหนือและเมืองแปดริ้ว (ฉะเชิงเทรา) ตามเส้นทางเรือเมล์นายเลิศ ในคลองบางกะปิ-คลองแสนแสบ ซึ่งขุดผ่านทุ่งบางกะปิ (บริเวณด้านทิศเหนือของถนนสุขุมวิทหรือเขตวัฒนาในปัจจุบัน ไปจนถึงพื้นที่เขตห้วยขวาง เขตวังทองหลาง และเขตบางกะปิ) เมืองมีนบุรี หนองจอก บางน้ำเปรี้ยว และเมืองฉะเชิงเทรา บริเวณท่าประตูน้ำจึงกลายมาเป็นย่านการค้าที่สำคัญ และมีบริการขนส่งมวลชนทั้งรถราง และรถประจำทางหลายสาย โดยเฉพาะรถประจำทางของบริษัท นายเลิศ จำกัด (รถเมล์ขาวนายเลิศ) ซึ่งให้บริการครั้งแรกประมาณปี 2450 ด้วยรถม้าลากจูง ในเส้นทางแรกคือสะพานยศเส-ประตูน้ำ ก่อนที่จะปรับเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์ในเส้นทางตลาดยอดบางลำพู-ยศเส-ประตูน้ำ และต่อมารถเมล์ขาวก็ได้กลายมาเป็นรถประจำทาง ขสมก. หลายสายที่ผ่านท่าประตูน้ำมาจนถึงปัจจุบัน เช่นสาย 2, 60, 73, 511 เป็นต้น
ดีซียู หน่วยปฏิบัติการน้ำลึก
ดีซียู หน่วยปฏิบัติการน้ำลึก เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเกี่ยวกับการสืบสวนใต้ทะเล ที่ได้รับเค้าโครงจากอิลาน อูเมอร์ และซามูเอล โกลด์เบิร์ก ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีบีเอสทีวี ตั้งแต่วันที่ 16 มกราคม จนถึง 20 มีนาคม ค.ศ. 2022 นำแสดงโดย ฮิโรชิ อาเบะ แสดงเป็น มาซาโยชิ นิอินะ หัวหน้าทีมดีซียูที่เชี่ยวชาญด้านการประดาน้ำเพื่อช่วยเหลือการสืบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขามีสมาชิกในทีมดีซียู ได้แก่ ฮารูกิ เซโน (รีวเซ โยโกฮามะ), ทากาโกะ นาริไอ (แอนน์ นากามูระ), ยูยะ โอโตโมะ (ยูกิ โทซะ), นานาโอะ โมริตะ (โอซากิ ไทอิกุ), โทมะ นิชิโนะ (มิตสึโอมิ ทากาฮาชิ), เจ้าหน้าที่ช่วยเหลือทีมภาคสนามด้วยปัญญาประดิษฐ์ รูริ คันดะ (ชูริ) และ มาโกะ คูโรเอะ (มิกาโกะ อิจิกาวะ) หัวหน้างานนิติเวชวิทยาประจำทีมดีซียูคอยสนับสนุนนิอินะอยู่
ชิโฮะ คิกูจิ
ชิโฮะ คิกูจิ เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น มีผลงานการพากย์มาแล้วมากมาย โดยบทที่ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการก็คือ มิฮารุ ทาเทบายาชิ จากเกมโทคิเมคิเมโมเรียล อันโด่งดัง
อ้างอิง
1972
เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์
เจ้าชายออกัสตัส เฟรเดอริก ดยุกแห่งซัสเซกซ์ (Prince Augustus Frederick, Duke of Sussex) (27 มกราคม 1773 – 21 เมษายน 1843) เป็นพระราชโอรสลำดับที่ 6 ในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 กับสมเด็จพระราชินีชาร์ล็อทเทอ ทรงเป็นพระราชโอรสเพียงพระองค์เดียวที่มิได้รับราชการทหาร และทรงได้รับการขนานนามว่าทรงเป็นนักเสรีนิยม โดยทรงมีแนวคิดด้านการปฏิรูปรัฐสภา การยกเลิกการค้าทาส การปลดปล่อยชาวคาทอลิก และการยกเลิกข้อบังคับต่าง ๆ ที่มีต่อชาวยิว และผู้ที่เห็นต่างทางศาสนา
พระอิสริยยศ
โดยมีบรรดาศักดิ์รอง ได้แก่ เอิร์ลแห่งอิเวอร์นีส และบารอนอาร์กโลว์
เวิลด์ โฟล์คเซน
เวิลด์ โฟล์คเซน เป็นสตูดิโออัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ 5 ของแอ๊ด - ยืนยง โอภากุล หัวหน้าวงดนตรีเพื่อชีวิต คาราบาว โดยชุดนี้ออกมาในแนวดนตรีโฟล์ก มีนักดนตรีบรรเลงหลักในการบันทึกเสียงเพียง 1 - 2 คน อีกทั้งยังได้นักดนตรีรับเชิญ อาทิ เทียรี่ เมฆวัฒนา มาร้องร่วมในเพลง เพื่อเมืองไทย และ ทอดด์ ทองดี ที่มาช่วยแต่งและร้องท่อนภาษาอังกฤษในชุดนี้ถึง 3 เพลง คือ ยืนยงอย่างเนลยัง, World และ แสงดาว
เพลงต่างๆ ในอัลบั้ม ยืนยงยังคงตีแผ่ประเด็นต่างๆ ทั้งเรื่องที่เกี่ยวกับ สังคม สิ่งแวดล้อม บันทึกเหตุการณ์สำคัญ ตลอดจนการกล่าวถึงบุคคลที่เป็นแรงบันดาลใจ แต่ไม่มีเรื่องการเมืองเช่นอัลบั้มชุดที่แล้ว โดยลดโทนเนื้อหาและดนตรีให้ฟังสบายๆ เรียบง่าย เพลงที่พอเป็นที่จดจำและมีการเผยแพร่เรื่อยมา ได้แก่ บ้า, หลวงพ่อประจักษ์ และ เพื่อเมืองไทย ซึ่งเป็นฉบับขยายจากเดิมที่ใช้ประกอบภาพยนตร์โฆษณาเครื่องดื่มโค้ก
ข้อความในปกอัลบั้ม
<div style="float:left; clear:left; border:1px solid gray; padding:1em 1em; margin: 1em 0 1em 1em; text-align:left; background:Aliceblue">
ยิงปืนชิงแชมป์โลก
ยิงปืนชิงแชมป์โลก (ISSF World Shooting Championships) เป็นการแข่งขันกีฬายิงปืนนานาชาติที่อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติ การแข่งขันยิงปืนชิงแชมป์โลกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1897 หลังจากประสบความสำเร็จในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1896 และถึงแม้สหพันธ์กีฬายิงปืนนานาชาติจะยังไม่ได้ก่อตั้งจนถึงปี ค.ศ. 1907 การแข่งขันในช่วงเริ่มต้นเหล่านี้ยังคงมองว่าองค์กรเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันชิงแชมป์อย่างต่อเนื่อง ด้วยเหตุผลนี้ การแข่งขันปี ค.ศ. 2006 ในซาเกร็บจึงถูกเรียกว่า ยิงปืนชิงแชมป์โลก ครั้งที่ 49 การแข่งขันชิงแชมป์เหล่านี้ รวมถึรายการยิงปืนของสหพันธ์จะจัดขึ้นทุก ๆ สี่ปีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 สำหรับการแข่งขันปืนลูกซองเท่านั้น ที่จะมีการแข่งขันชิงแชมป์โลกเพิ่มเติมในปีเลขคี่ การแข่งขันพิเศษเหล่านี้จะไม่ถูกนับ ยิงปืนเป้าบินจะมีการแข่งขันชิงแชมป์โลกในปีที่จัดแข่งขันโอลิมปิก
ประเทศ
ตารางนี้คำนวณสำหรับรายการระดับอาวุโสเท่านั้น รวมทั้งรายการปัจจุบันและรายการที่ยกเลิก อัพเดทล่าสุดหลังจาก ยิงปืนชิงแชมป์โลก 2019
= อ้างอิง ==
กลุ่มภาษาบะห์นาริก
กลุ่มภาษาบะห์นาริก (Bahnaric Languages) เป็นภาษาในกลุ่มมอญ-เขมร ตระกูลออสโตรเอเชียติก แบ่งเป็น 5 กลุ่มย่อย คือ
ก้อง ห้วยไร่
ก้อง ห้วยไร่ เป็นชื่อการแสดงของ อัครเดช ยอดจำปา (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2530) ชื่อเล่น ก้อง เป็นนักร้องลูกทุ่ง หมอลำ นักแสดง นักฟุตบอลชาวไทย มีผลงานเพลงชื่อดังเช่น ไสว่าสิบ่ถิ่มกัน, คู่คอง ปัจจุบันเล่นฟุตบอลให้กับ สมุทรปราการ ซิตี้ ในตำแหน่งกองหน้า
ประวัติ
อัครเดช ยอดจำปา เป็นลูกชายคนเดียวและคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 4 คน ของอุดม - นาง ยอดจำปา ศึกษาระดับประถมที่โรงเรียนบ้านโคกสว่างและโรงเรียนบ้านหนองฮาง ระดับมัธยมที่โรงเรียนธาตุทองอำนวยวิทย์ ระดับอุดมศึกษาที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยอาศัยอยู่ที่บ้านห้วยไร่ ตำบลธาตุ อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร  จึงนำมาตั้งเป็นชื่อในการแสดง
เขาเป็นคนแต่งและร้องเพลง "ไสว่าสิบ่ถิ่มกัน" ต่อมาได้พบเจ้าของค่ายซาวด์มีแฮง เรคคอร์ด หน้าเวทีหมอลำ จึงได้ชวนมาทำเพลงเป็นอีสานพื้นบ้านโบราณจนกลายมาเป็นนักร้อง เมื่อทำมิวสิกวิดีโอมียอดดูหลายล้านจนกลายเป็นเพลงดัง แต่หลังจาก ไข่มุก เดอะวอยซ์ นำมาร้องประกวดก็ทำให้เพลงนี้เป็นที่รู้จักของทุกภาค
ปี 2564 ก้อง ห้วยไร่ ได้เข้าร่วมทีมสโมสรราชประชา เอฟซี ทีมฟุตบอลในไทยลีก 2 และในปี 2565 เขาได้เข้าร่วมทีม สมุทรปราการ ซิตี้ เพื่อร่วมแข่งขันในไทยลีก 2 ฤดูกาล 2565–66 เลกที่ 2
อัลบั้ม ห่าวด๊งด๊ง
ศิลปิน 4 ผู้บ่าว ห่าวด๊งด๊ง (เก่ง กาฬสินธุ์, ก้อง ห้วยไร่, เบนซ์ เมืองเลย, วี นฤบดินทร์ หมอลำใจเกินร้อย)
เพียร์ กินต์
เพียร์ กินต์ (Peer Gynt; [ˈpeːr ˈɡʏnt]; ออกเสียงแบบอังกฤษ: /ˈpɪər ˈɡɪnt/) เป็นบทละครความยาว 5 องก์ แต่งโดยเฮนริก อิบเซ็น (1828 – 1906) กวีชาวนอร์เวย์ ดัดแปลงจากตำนานพื้นบ้านนอร์เวย์เกี่ยวกับนายพราน ชื่อ Per Gynt
บทละครเรื่องนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกที่โคเปนเฮเกน เมื่อ ค.ศ. 1867 จำนวน 1250 ชุดแรกจำหน่ายหมดอย่างรวดเร็ว แต่เมื่ออิบเซ็นตีพิมพ์ซ้ำ กลับมียอดขายไม่ดีนัก ต่อมาอิบเซ็นได้มอบหมายให้เอ็ดเวิด กริก แต่งสวีต สำหรับใช้ประกอบบทละคร และออกแสดงเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1876 ที่ออสโล
นักแสดงที่มีชื่อเสียง ที่เคยรับบทนำในละครเรื่องนี้ เช่น ลอเรนซ์ โอลิเวียร์ ชาร์ลตัน เฮสตัน แมกซ์ ฟอน ซีโดว คริสโตเฟอร์ พลัมเมอร์
ปราสาทหินพนมวัน
ปราสาทหินพนมวัน   ตั้งอยู่ที่บ้านมะค่า ตำบลบ้านโพธิ์  ถนนสายโคราช-ขอนแก่น อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา เป็นโบราณสถานสถาปัตยกรรมในคติความเชื่อของเขมรโบราณ
สันนิษฐานว่า เดิมปราสาทหินพนมวันก่อสร้างด้วยอิฐในราวพุทธศตวรรษที่ 15 ต่อมาในราวพุทธศตวรรษที่ 18-19 จึงได้สร้างอาคารหินซ้อนทับลงไป มีลักษณะคล้ายครึงกับปราสาทหินพิมายแต่มีขนาดเล็กกว่า จากจารึกที่ค้นพบ เรียกปราสาทแห่งนี้ว่า "เทวาศรม" เป็นศาสนสถานในศาสนาฮินดู ต่อมา จึงได้เปลี่ยนแปลงให้เป็นพุทธสถาน เป็นปราสาทหินที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศไทย
กรมศิลปากรได้มีการขุดแต่งและบูรณะ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2542 โดยปราสาทประธานได้มีการบูรณะด้วยวิธีอนัสติโลซิส (Anastylosis) และยังได้มีการบูรณะสถานที่ภายนอกระเบียงคด ได้แก่ ซากโบสถ์ร้าง เนินอรพินท์ เป็นต้น จึงทำให้ปราสาทพนมวันมีความสมบูรณ์ขึ้น
ปรางค์ประธาน
ตัวปราสาทหินพนมวันสร้างเป็นปรางค์ มีฉนวน (ทางเดิน) ติดต่อกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมยาว 25.50 เมตร กว้าง 10.20 เมตร พระปรางค์มีประตูซุ้ม 3 ด้าน ซุ้มประตูด้านทิศเหนือ ประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางประธานอภัย 1 องค์ ลักษณะศิลปะแบบอยุธยา
ระเบียงคดและโคปุระ
บริเวณโดยรอบตัวปราสาทเป็นลานกว้างมีระเบียงคดก่อด้วยหินทรายและศิลาแลงล้อมเป็นกำแพงอยู่ ขนาดกว้าง 54 เมตร ยาว 63.30 เมตร ประตูทางเข้าเทวสถาน มีโคปุระ (ซุ้มประตู) สลักหินทรายขนาดเล็กก่อสร้างเป็นรูปหอสูงทั้งสี่ทิศ
ปรางค์น้อย
ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปรางค์มีอาคารก่อด้วยหินทรายสีแดงเรียกว่า "ปรางค์น้อย"
เนินนางอรพิมพ์
ทางด้านนอกปราสาททางด้านทิศตะวันออกห่างจากโบราณสถานเกือบ 300 เมตร มีร่องรอยของคูน้ำและเนินดิน เรียกกันแต่เดิมว่า "เนินนางอรพิมพ์" หรือ "เนินอรพิม" นอกจากนี้ยังพบศิลาแลงจัดเรียงเป็นแนวคล้ายซากฐานอาคารบนเนินแห่งนี้ด้วย สันนิษฐานว่าน่าจะเป็น "พลับพลาลงสรง" ในรูปแบบพิเศษที่ไม่เคยพบในที่อื่นๆ ของประเทศไทย อาจใช้เป็นเรือนสำหรับรับรองเจ้านายหรือเป็นวังของผู้ปกครองเมืองพนมวัน แล้วก็เป็นพลับพลาพระตำหนักรับเสด็จพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 หรือผู้แทนพระองค์ที่น่าจะเดินทางมาถึงปราสาทพนมวันในยุคพุทธศตวรรษที่ 18 เพื่อถวายพระพุทธรูปพระชัยพุทธมหานาถ
บาราย
ทางด้านทิศตะวันออกมี “บาราย” หรือสระน้ำขนาดใหญ่ประจำชุมชน เรียกว่า "สระเพลง" ขนาดกว้าง 275 เมตร ยาว 475 เมตร
อองซาน
โบโชะ อองซาน (, ; 13 กุมภาพันธ์ 1915 – 19 กรกฎาคม 1947) เป็นนักการเมือง, นักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราช และนักปฏิวัติชาวพม่า ผู้ก่อตั้งกองทัพพม่า และได้รับการขนานให้เป็นบิดาแห่งรัฐพม่าสมัยใหม่ เขามีบทบาทมากในการได้รับเอกราชของพม่า แต่ถูกลอบสังหารราวหกเดือนก่อนที่พม่าจะได้รับเอกราช
อองซานทั้งก่อตั้งและมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างมากกับกลุ่มและขบวนการทางการเมือง และเข้าใช้ชีวิตไปกับการศึกษาแนวคิดทางการเมืองต่าง ๆ ตลอด เขาเป็นผู้นิยมการต่อต้านลัทธิจักรวรรดิ และเมื่อเป็นนักศึกษาได้เรียนรู้เกี่ยวกับลัทธิคอมมิวนิสต์และสังคมนิยม ต่อมาได้ศึกษาเกี่ยวกับวงไพบูลย์ร่วมแห่งมหาเอเชียบูรพาของญี่ปุ่นเมื่อครั้งเป็นสมาชิกของกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นกรรมการระดับสูงของสภานักศึกษามหาวิทยาลัยย่างกุ้งตั้งแต่ปีแรกที่เข้าเรียน และเป็นบรรณาธิการประจำหนังสือพิมพ์มหาวิทยาลัย อองซานเข้าร่วมสมาคมทะขิ่นในปี 1938 ในตำแหน่งเลขาธิการ และต่อมาได้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์พม่า และพรรคสังคมนิยมพม่า
ชีวิตช่วงต้น
อองซานเกิดที่เมืองเล็ก ๆ ชื่อนะเมาะในภาคมะกเว เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1915 ในครอบครัวชนชั้นกลาง เข้ามีพี่น้องรวมตัวเอง 9 คน โดยเป็นคนสุดท้อง ในจำนวนนี้เป็นพี่สาวสามคน และพี่ชายห้าคน ชื่อ "อองซาน" นั้นตั้งโดยพี่ชายคนหนึ่งของเขา Aung Than อองซานเข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนพุทธของสำนักสงฆ์แห่งหนึ่งใน นะเมาะ แต่ต่อมาได้ย้ายไปเยนานช่อง ตอนอยู่ประถมสี่ หลังพี่ชายคนโตสุด Ba Win ได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมที่เมืองนั้น
เมื่อเป็นวัยรุ่น อองซานมักอ่านหนังสือและครุ่นคิดกับตัวเองอยู่คนเดียวเป็นเวลาหลายชั่วโมง ในบทความชิ้นแรกสุดที่เขาได้เขียน ซึ่งตีพิมพ์ในส่วน "ความเห็น" ของ The World of Books เขาต่อต้านแนวคิดปัจเจกนิยมของตะวันตกซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยอู้ตั่น แต่ต่อมาอองซานและอู้ตั่นก็เป็นเพื่อนกัน
การปฏิวัติตะคีน
ในเดือนตุลาคม ปี 1938 อองซานออกจากการศึกษานิติศาสตร์และเข้าสู่เวทีการเมืองระดับชาติ ในเวลานี้เขามีจุดยืนต่อต้านอังกฤษและต่อต้านลัทธิจักรวรรดิอย่างมั่นคง เขาเข้าร่วมเป็นสมาชิกของ สมาคมทะขิ่น และเป็นเลขานุการของสมาคมจนถึงเดือนสิงหาคม 1940 ขณะดำรงตำแหน่ง เขาได้มีส่วนช่วยจัดการชุดการนัดประท้วงหยุดงานซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อการปฏิวัติ ME 1300 ซึ่งตั้งตามปฏิทินพม่า 1300 ตรงกับเดือนสิงหาคม 1938 ถึงกรกฎาคม 1939
ในวันที่ 18 มกราคม 1939 สมาคมเราชาวพม่าประกาศเจตจำนงที่จะใช้กำลังเพื่อล้มรัฐบาล ส่งผลให้ประชาคมถูกเพ่งเล็งและกำจัดโดยเจ้าหน้าที่รัฐ ในวันที่ 23 มกราคม ตำรวจบุกเข้าสำนักงานของสมาคมที่เจดีย์ชเวดากอง และอองซานถูกจับกุมและคุมขังในคุกเป็นเวลา 15 วัน ฐานอั้งยี่และสมรู้ร่วมคิดล้มล้างรัฐบาล แต่ต่อมาได้ถูกเพิกถอนข้อกล่าวหา หลังเขาถูกปล่อยตัว เขาได้วางแผนการเพื่อขับเคลื่อนการได้รับเอกราชของพม่าโดยการเตรียมจัดการนัดประท้วงหยุดงานใหญ่ทั่วประเทศ, การรณรงค์ไม่จ่ายภาษี และจัดความไม่สงบผ่านการรบแบบกองโจร
มนเดือนสิงหาคม 1939 อองซานร่วมก่อตั้งและเป็นเลขาธิการประจำพรรคคอมมิวนิสต์พม่า ที่ซึ่งในภายหลังเขายอมรับว่าความสัมพันธ์กับพรรคไม่ค่อยราบรื่นนัก เขาเข้าร่วมและลาออกจากพรรคถึงสองครั้ง ไม่นานหลังตั้งพรรค เขาได้ตั้งองค์กรคล้ายคลึงขึ้นอีก คือ "พรรคประชาปฏิวัติ" (People's Revolutionary Party) หรืออีกชื่อคือ "พรรคปฏิวัติพม่า" (Burma Revolutionary Party) ซึ่งมีจุดยืนมาร์กซิสต์ มีเป้าหมายเพื่อล้มล้างการปกครองของอังกฤษเหนือพม่า ต่อมาพรรคนี้กลายเป็นพรรคสังคมนิยมพม่าหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
นับตั้งแต่เป็นนักเรียนจนถึงสมัยทำงานทางการเมือง อองซานแทบไม่ได้รับค่าตอบแทนมากนัก เขาจึงใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในช่วงนี้อยู่ในความยากจน สมาชิกและผู้ร่วมงานกับเขาชื่นชมเขามากในฐานะบุคคลที่มีความสามารถในการบริหารจัดการที่ยอดเยี่ยมและจรรยาบรรณการทำงานที่แข็งแกร่ง แต่บางครั้งเขาก็ถูกวิจารณ์ว่าขาดทักษะการประชาสัมพันธ์ และบ้างถึงกับว่าเขาเป็นคนหยิ่งยโส ตลอดช่วงนี้เขาปฏิเสธการดื่มแอลกอฮอล์และไม่เคยมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว
สงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสงครามโลกครั้งที่สองปะทุในเดือนกันยายน 1939 อองซานมีส่วนร่วมก่อตั้งองค์การชาตินิยมอีกแห่ง คือ กลุ่มเสรีภาพ ซึ่งเชื่อมการทำงานของตะคีน, สหพันธ์นักเรียนนักศึกษาพม่า, พระสงฆ์ที่มีความตื่นตัวทางการเมือง และพรรคยาจกของ ดร. Ba Maw โดยมี Ba Maw เป็น anarshin ("เผด็จการ") ของฟรีดอมบล็อก ส่วนอองซานเป็นเลาธิการของกลุ่ม กิจกรรมและเป้าหมายของกลุ่มมีใจกลางอยู่ที่แนวคิดการใช้ประโยชน์จากสงครามเพื่อให้พม่าได้รับเอกราช ซึ่งนำเอาแบบอย่างในการดำเนินการมาจาก "กลุ่มก้าวหน้า" ของอินเดีย ซึ่งนำโดยจันทระ โพส ผู้ที่มีการติดต่อเสมอ ๆ กับ Ba Maw ในปี 1939 ถูกจับกุมฐานล้มรัฐบาล แต่ต่อมาก็ถูกปล่อยตัว หลังเพียงสิบเจ็ดวัน
ในเดือนมีนาคม 1940 เขาเข้าร่วมการประชุมของคองเกรสแห่งชาติอินเดีย ที่รามคฤห์ในประเทศอินเดีย พร้อมทั้งสมาชิกตะคีน เช่น Than Tun และ Ba Hein ระหว่างนั้น อองซานได้พบกับผู้นำขบวนการเอกราชอินเดียจำนวนมาก เช่น ชวาหะร์ลาล เนห์รู, มหาตมะ คานธี และ สุภาษ จันทระ โพส
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง สมาชิกของกองทัพพม่าที่ตั้งขึ้นเองบางส่วนได้รับข้อเสนอรับตำแหน่งในกองทัพแห่งชาติของพม่าถายใต้บังคับการของอังกฤษ ข้อตกลงมีขึ้นที่ซีลอนโดยลอร์ดหลุยส์ เมาท์แบตเติน เมื่อกันยายน 1945 อองซานไม่ได้รับเชิญเข้าร่วมการตกลงนี้เพราะเขากำลังตกเป็นประเด็นถกเถียงว่าเขาควรถูกนำเข้าสู่ขบวนการยุติธรรมหรือไม่ จากบทบาทของเขาในการประหารชีวิตผู้นำมุสลิมใน สะเทิม ระหว่างสงคราม
การลอบสังหาร
ในช่วงปีท้าย ๆ ของพม่าภายใต้การปกครองของสหราชอาณาจักร อองซานได้ผูกมิตรกับผู้ว่าการพม่า เรจินัลด์ ดอร์มัน-สมิธ ในปี 1946 ราวหนึ่งปีก่อนเขาถูกลอบสังหาร อองซานเคยกล่าวว่าเขารู้สึกกลัวว่าตนเองอาจถูกลอบสังหาร
เวลาราว 10:30 นาฬิกา ของวันที่ 19 กรกฎาคม 1947 รถจีปของกองทัพคันหนึ่งพร้อมกลุ่มชายติดอาวุธขับเข้ามาในสวนของอาคารรัฐมนตรี ขณะอองซานกำลังมีประชุมกับสมาชิกรัฐบาลชุดใหม่ อาคารนี้ไม่มีกำแพงหรือรั้วล้อมในเวลานั้น และถึงแม้จะมีคนเตือนแล้วว่าอองซานกำลังถูกวางแผนฆาตกรรม ยามรักษาประตูเข้าออกของอาคารก็ไม่มีทีท่าจะกังวลกับชายติดอาวุธกลุ่มนี้ที่เข้ามาในอาคาร ชายสี่คนลงจากรถพร้อมปืนปืนกลมือทอมป์สันสามลำ และ สเตนหนึ่งลำ พร้อมระเบิด วิ่งขึ้นบนบันไดเข้าไปยังโถงประชุม ยิงยามรักษาประตูด้านนอกห้อง และบุกเข้าไปในโถงประชุม มือปืนตะโกนว่า "อยู่กับที่! อย่าขยับ!" อองซานลุกขึ้นและถูกยิงเข้าที่อก เสียชีวิตโดยทันที และมีสมาชิกสภาอีกสี่คนที่ถูกกราดยิง สามคนได้รับบาดเจ็บ และสามคนเท่านั้นที่รอดชีวิต
มรดก
สุสานผู้พลีชีพสร้างขึ้นที่ฐานของเจดีย์ชเวดากองในปี 1947 และวันที่ 19 กรกฎาคม วันที่อองซานถูกลอบสังหาร ได้รับการประกาศเป็นวันผู้เสียสละแห่งพม่า วันหยุดทางการของรัฐบาลพม่า สุสานของอองซานหลังเดิมถูกทำลายจากเหตุระเบิดเมื่อ 9 ตุลาคม 1983 ในระหว่างความพยายามลอบสังหารประธานาธิบดีเกาหลีใต้ ช็อน ดู-ฮวัน โดยเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือ ไม่กี่เดือนหลังอองซานเสียชีวิต พม่าได้รับเอกราชจากอังกฤษในวันที่ 4 มกราคม 1948 แต่ต่อมาในเดือนสิงหาคม 1948 ได้เกิดความขัดแย้งภายในพม่าระหว่างกลุ่มต่าง ๆ ซึ่งยังคงดำเนินมาถึงปัจจุบัน
ครอบครัว
ขณะอองซานดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการรบในปี 1942 เขาพบและสมรสกับ Khin Kyi ทั้งคู่มีลูกด้วยกันสี่คน หลังอองซานถูกสังหาร ภรรยาหม้ายของเขาได้รับแต่งตั้งเป็นทูตพม่าประจำอินเดีย และจากนั้นครอบครัวก็ย้ายออกจากพม่า ลูกคนที่อายุน้อยที่สุดที่มีชีวิตรอดคือ อองซานซูจี ขณะเกิดเหตุลอบสังหารอองซาน เธออายุเพียงสองขวบเท่านั้น ต่อมาอองซานซูจีได้ก้าวเข้าสู่การเมืองพม่าและเป็นบุคคลสำคัญในการเมืองพม่าจนกระทั่งเธอถูกรัฐประหารในปี 2021
โซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์
โซนี่ อินเตอร์แอ็กทีฟ เอนเตอร์เทนเมนต์ (Sony Interactive Entertainment) หรือชื่อในอดีตก่อนปี 2016 คือ โซนี่คอมพิวเตอร์เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (Sony Computer Entertainment) เป็นบริษัทวิดีโอเกมทั้งด้านฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ เป็นบริษัทลูกในเครือโซนี่ ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ผลงานสำคัญของโซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คือเครื่องเล่นวิดีโอเกมในตระกูลเพลย์สเตชัน
บริษัทลูก
โซนี่อินเตอร์แอ็กทีฟเอ็นเตอร์เทนเมนต์มีบริษัทลูกที่พัฒนาซอฟต์แวร์เกมให้กับเครื่องเพลย์สเตชันหลายแห่ง เช่น โพลีโฟนีดิจิตัล (วิดีโอเกมชุดแกรนทัวริสโม) เป็นต้น
หุ่นไล่กา
หุ่นไล่กา เป็นหุ่นสร้างขึ้นเลียนแบบมนุษย์ ปักไว้ในนา เพื่อให้นกที่จะมาจิกกินพืชผลตกใจกลัว โดยมากจะทำจากฟางข้าว หุ่นไล่กาในแต่ละท้องถิ่นมีลักษณะการสร้างที่แตกต่างกันไป แต่โดยมากมีลักษณะร่วมกันคือ รูปร่างคล้ายคน มีแขน ขา ศีรษะ คล้ายคนจริง อาจจะสวมหมวกฟางเก่าที่ไม่ใช้แล้ว ที่แขนทั้งสองข้างขยับได้เมื่อโดนลมพัด ทำให้นกตกใจกลัว ไม่กล้าเข้ามา
หุ่นหรืออุปกรณ์แบบอื่นที่สร้างขึ้นเพื่อไล่นกในนา หรือในทุ่งไร่ ก็นิยมเรียกว่าหุ่นไล่กา เช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน พื้นที่ทำนาลดน้อยลง และศัตรูพืชมีมากขึ้น การสร้างหุ่นไล่กาเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าวจึงไม่ค่อยปรากฏ เว้นแต่จะสร้างขึ้นเพื่อความสนุกสนาน เป็นงานอดิเรก หรือประโยชน์อย่างอื่น
ซีคมาริงเงิน
ซีคมาริงเงิน (Sigmaringen) เป็นเมืองชนบทในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ทางภาคใต้ของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ในหุบเขาขนาดเล็กซึ่งมีแม่น้ำดานูบไหลผ่าน
ซีคมาริงเงินถูกกล่าวถึงครั้งแรกในเอกสารปี 1077 ซึ่งมีการสร้างปราสาทหลังแรกบนเนินเขา และเคยเป็นศูนย์กลางอำนาจของราชรัฐโฮเอินท์ซ็อลเลิร์น-ซีคมาริงเงินจนถึงปี 1850 แล้วจึงถูกยุบเป็นมณฑลโฮเอินท์ซ็อลเลิร์นของราชอาณาจักรปรัสเซีย
โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง 1
โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง 1 (Laemchabang 1 Municipality School) เป็นโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเทศบาลนครแหลมฉบัง อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรีเขต 3 เปิดสอนในระดับชั้น อนุบาลและปฐมวัย 1 - 3 และประถมศึกษาปีที่ 1 - 6
ประวัติโรงเรียน
รัฐบาลได้เริ่มโครงการการพัฒนาพื้นที่บริเวณชายฝั่งทะเลตะวันออก ได้เริ่มวางแผนพัฒนา ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2524 เพื่อกระจายความเจริญเติบโตจากกรุงเทพมหานครไปสู่ภูมิภาค เรียกว่า "โครงการอีสเทิร์นซีบอร์ด" จึงมีโครงการจัดสร้างเมืองใหม่แหลมฉบัง โดยมีระบบสาธารณูปโภคที่ดีพร้อมจัดวาง ผังเมืองเฉพาะมีระบบบริการต่าง ๆ ภายในเขตเมืองใหม่ให้ครบถ้วนสมบูรณ์ เพื่อเป็นการรองรับ จึงได้เวรคืนที่ดินสำหรับจัดเป็นสถานศึกษาด้วย เพราะคาดว่าในชุมชนเมืองใหม่แหลมฉบังจะมีประชาชนอพยพเข้ามาอยู่เป็นจำนวนมาก "โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง" จึงถูกกำหนดให้จัดสร้างขึ้นพร้อม ๆ กับการจัดตั้งเทศบาลตำบลแหลมฉบัง เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2535 เพื่อรองรับการขยายตัวของชุมชนเมืองใหม่ ซึ่งคาดว่าสถานศึกษาเดิมที่มีอยู่ไม่เพียงพอประกอบกับการให้การศึกษาแก่ประชาชนเป็นหน้าที่ของเทศบาลที่จะต้องจัดให้ประชาชนในเขตเทศบาล ตาม พ.ร.บ.เทศบาล พ.ศ. 2496
งบประมาณและแบบก่อสร้าง รัฐบาลจัดสรรงบประมาณเงินอุดหนุน จำนวน 8,900,000 บาท (แปดล้านเก้าแสนบาทถ้วน) เพื่อก่อสร้างโรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง ซึ่งประกอบด้วย
เทศบาลได้รับเงินอุดหนุนเพื่อถมดิน เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2535 โดยทำสัญญาถมดิน กับบริษัทบ้านไร่การโยธา สัญญาเลขที่ 36/2535 เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นเงิน 1,995,000 บาท ระยะดำเนินการ 45 วัน การดำเนินงานเรียบร้อยตามสัญญา ส่วนการก่อสร้างโรงเรียนได้งบประมาณ เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2535 เช่นกัน โดยทำสัญญาการก่อสร้างกับบริษัท BTCM เลขที่สัญญา 73/2535 เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2535 เป็นเงิน 8,775,000 บาท ระยะเวลาดำเนินการ 180 วัน การก่อสร้างแล้วเสร็จตามสัญญา
แม้การก่อสร้างโรงเรียนจะแล้วเสร็จเรียบร้อยตามสัญญา แต่ยังไม่สามารถเปิดดำเนินการเรียนการสอนได้ เนื่องจากองค์ประกอบอื่นๆ ซึ่งจำเป็นในโรงเรียนยังไม่พร้อม ตั้งแต่บุคลากร วัสดุครุภัณฑ์ อุปกรณ์ต่าง ๆ และยังไม่มีนักเรียน โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง แห่งนี้เป็น โรงเรียนแห่งแรกของเทศบาลตำบลแหลมฉบัง ในระยะแรกนี้การคมนาคมการเดินทางเข้า-ออกโรงเรียนยังเป็นไปด้วยความยากลำบาก เพราะถนนตามโครงการของเมืองใหม่แหลมฉบัง ยังไม่แล้วเสร็จตามแผน
กองการศึกษาได้ดำเนินการรายงานการจัดตั้งโรงเรียนประถมศึกษาต่อจังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2536 จังหวัดชลบุรีได้อนุมัติตั้งชื่อโรงเรียนตามหนังสือที่ ชบ 0016/30830 ลงวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2536 ใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง"
เทศบาลตำบลแหลมฉบัง ได้ประกาศจัดตั้ง โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง ตามประกาศ ณ วันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2536 เปิดทำการเรียนการสอนให้การศึกษาแก่เด็กก่อนเกณฑ์และในเกณฑ์การศึกษาภาคบังคับ ได้เข้าเรียนโดยทั่วถึงกัน และจัดการศึกษาปีการศึกษาละ 2 ภาคเรียน ทั้งนี้ตั้งแต่ ปีการศึกษา พ.ศ. 2537 เป็นต้นไป
การดำเนินการเปิดทำการเรียนการสอน หลังจากการก่อสร้างได้เรียบร้อยตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2536 จึงกำหนดทำการเรียนการสอนในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 กองการศึกษาได้ทำการรับสมัครนักเรียนตั้งแต่วันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2536 และจะสิ้นสุดการรับสมัครในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2537
สถานที่โดยรอบ
สถานที่ตั้ง โรงเรียนเทศบาลแหลมฉบัง 1 ตั้งอยู่ในพื้นที่เวรคืนของ สำนักผังเมืองในที่ดินแปลงที่ ศษ.1.4 (สถาบันการศึกษา) จำนวนเนื้อที่ประมาณ 16 ไร่ 2 งาน 67 ตารางวา กองช่าง เทศบาลตำบลแหลมฉบังดำเนินการทำหนังสือขอรับความเห็นชอบการใช้ที่ราชพัสดุบริเวณเมืองใหม่แหลมฉบังจากผู้ว่าราชการจังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2535
กีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักเกิน 78 กิโลกรัม บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รุ่นน้ำหนักเกิน 78 กิโลกรัม บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 15 รายการแข่งขันกีฬายูโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามกีฬานิปปงบุโดกัง    การแข่งขันรายการรุ่นน้ำหนักเกิน 78 กิโลกรัม บุคคลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งนี้ จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 27 คน จาก 27 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 8 ของรายการนี้ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1992
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
Pool D
}}
เบลโลนา (เทพปกรณัม)
เทพีเบลโลนา (Bellona) เป็นเทพีแห่งสงครามของโรมันโบราณ มีความเชื่อว่านางเป็นหนึ่งในเทพโรมันจำนวนมาก แม้ว่าจะไม่มีเรื่องราวในตำนานเป็นของนางเอง และน่าจะมีต้นกำเนิดจากชาวอีทรูสแคน (Etruscan) หรือชาวพื้นเมืองโบราณในประเทศอิตาลี และหลายคนยังเชื่ออีกว่านางเป็นเทพีแห่งสงครามแต่ดั้งเดิมของชาวโรมัน ซึ่งเก่าแก่กว่าเทพมาร์ส (Mars) บางครั้งนางยังถูกเข้าใจว่าเป็นพระมเหสีของเทพมาร์ส และแม้กระทั่งถูกรวมกับเทพีแมกนา มาเทอร์ (Magna Mater) พระแม่ธรณีของชาวฟรีเกีย (Phrygia) เนื่องด้วยสถานศักดิ์สิทธิ์ของนางอยู่ในเมืองออสเทีย (Ostia)
งานเทศกาลของเทพีเบลโลนาจะจัดขึ้นในวันที่ 3 มิถุนายน
ศรัณย์ ศิริลักษณ์
ศรัณย์ ศิริลักษณ์ เกิดวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เป็นนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากละครเรื่อง มนต์รักแม่น้ำมูล และ หยกเลือดมังกร และหลังจากนั้นก็มีละครที่สร้างชื่อเสียงอีกหลาย ๆ เรื่อง
ประวัติ
ศรัณย์ ศิริลักษณ์ ชื่อเล่น พอร์ช เกิดที่โรงพยาบาลภูมิพลอดุลยเดช สาเหตุที่ชื่อพอร์ช เพราะคุณพ่อและคุณแม่ของเขา ชอบรถปอร์เช่มาก ศรัณย์เป็นบุตรของจักร์ ศิริลักษณ์และณัฏฐ์ศิร์ ศิริลักษณ์ และมีพี่สาว 1 คน ชื่อ จิรัฏฐา ศิริลักษณ์ แต่ต่อมาย้ายไปอยู่ที่อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี ด้านการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนยอแซฟวิทยาและมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนสตรีมารดาพิทักษ์ จังหวัดจันทบุรี ระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนศรียานุสรณ์ จังหวัดจันทบุรี และสำเร็จระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาการภาพยนตร์และวิดีทัศน์ มหาวิทยาลัยรังสิต (เดิมศึกษาที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ)
ศรัณย์เข้าสู่วงการบันเทิงโดยการถ่ายแบบลงนิตยสาร ระหว่างนั้นเป็นนักดนตรีเล่นตามร้านอาหารที่จังหวัดจันทบุรี จนมาได้เล่นโฆษณา และได้แสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือ เการักที่เกาหลี ซอร์รี ซารังเฮโย หลังจากนั้นเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงช่อง 7 ทำให้พอร์ชมีผลงานละคร โดยผลงานที่สร้างชื่อให้คือละครเรื่อง มนต์รักแม่น้ำมูล นอกจากนี้พอร์ชร่วมงานการออกแบบคอลเลคชั่นเสื้อผ้าของแมนเชสเตอร์ (Manchester) โดยใช้ชื่อคอลเลคชั่นใหม่นี้ว่า Manchester by Porsche อีกด้วย
ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ได้เกิดอุบัติเหตุกับเจ้าตัว หลังจากได้ขับขี่รถมอเตอร์ไซต์ประเภทบิ๊กไบค์พลิกคว่ำที่จังหวัดฉะเชิงเทรา อาการหนักต้องรักษาตัวในห้องไอซียู และทำให้การถ่ายทำละครเรื่อง ตะพดโลกันตร์ ซึ่งเป็นภาคต่อของ ลูกผู้ชายไม้ตะพด ต้องเลื่อนออกไป
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563 ช่อง 7 ได้ออกแถลงการณ์ว่าพอร์ชได้หมดสัญญากับช่อง 7ในสิ้นปีนี้พร้อมกับนักแสดงอีก 3 คนคือ พีชญา วัฒนามนตรี,พิมประภา ตั้งประภาพร,ปัณฑิตา ภูวิจารย์ เคาวเวลล์ หลังจากที่เป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7มา 10 ปีโดยละครเรื่องสุดท้ายที่เล่นไว้ให้กับทางช่อง 7คือเรื่อง วงเวียนหัวใจ
ชีวิตส่วนตัว
ศรัณย์เคยคบหากับ เกรซ - ชลิตา โสตถิวันวงศ์ น้องสาวของ กีฟ - ดราภดา โสตถิพิทักษ์ เป็นระยะเวลานานเกือบ 4 ปี และในวันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 ได้ออกมาแถลงข่าวในภายหลังว่าเลิกรากันแล้วเนื่องจากทัศนคติและการใช้ชีวิตที่ไม่ตรงกัน และเคยคบหาดูใจกับ ดาว - พิมพ์ทอง วชิราคม แต่เมื่อปี 2563 ฝ่ายหญิงบอกว่าเลิกรากันแล้วเป็นครั้งที่ 2 และ เปิดธุรกิจร้านอาหารสราญร่วมกับคุณพ่อในปี พ.ศ. 2557 ที่ถนนสุขาภิบาล 5
เพ็ตโซไซอิตี
เพ็ตโซไซตี้ (Pet Society) เป็นเกมเกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์ในจินตนาการบนเฟซบุ๊ก ซึ่งผลิตโดยค่ายเพลย์ฟิช ซึ่งผลิตเกม Restaurant City และ EA Sports FIFA Superstars โดยได้รับการจัดอันดับเป็นหนึ่งในโปรแกรมเฟซบุ๊กที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
สงครามวิปลาส
ผู้นำของกลุ่มขุนนางก็ได้แก่หลุยส์ที่ 2 ดยุคแห่งออร์เลอองส์ ผู้เป็นพระญาติของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 (ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 แห่งฝรั่งเศส); ฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานี; เรอเนที่ 2 ดยุคแห่งลอร์แรน; อแลง ดาลเบรต์ (Alain d'Albret); ฌอง เดอ ชาลอง, เจ้าชายแห่งออเรนจ์; เคานท์ชาร์ลส์แห่งอองกูเลม และผู้สนับสนุนอื่นๆ
การปฏิวัติต่อต้านอำนาจของราชบัลลังก์ฝรั่งเศสนี้ได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศที่เป็นศัตรูของฝรั่งเศสที่รวมทั้งอังกฤษ สเปน และออสเตรีย ผลหลักของสงครามคือการผนวกบริตานีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ที่มาของชื่อ
ชื่อเชิงดูหมิ่นของสงครามที่เรียกว่า “สงครามวิปลาส” ที่ใช้ในการบรรยายความขัดแย้งระหว่างผู้ครองนครในการต่อต้านอำนาจของพระมหากษัตริย์ เป็นชื่อที่คิดขึ้นมาโดยพอล อีมิลในหนังสือ “Histoire des faicts, gestes et conquestes des roys de France” ที่ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1581
การนิยามว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นสงครามรวบยอดครั้งเดียวก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ความขัดแย้งครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่ตามมาจากความขัดแย้งระหว่างพระมหากษัตริย์และขุนนางชั้นนำของราชอาณาจักรในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลังจากการก่อตั้งสหพันธ์ขุนนางนอกราชอำนาจ (League of the Public Weal) ส่วนหนึ่งของความขัดแย้งทางอำนาจระหว่าง ค.ศ. 1484 ถึง ค.ศ. 1485 หลุยส์แห่งออร์เลอองส์ผู้ได้รับการสนับสนุนจากฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานีและขุนนางอื่นๆ พยายามโค่นอำนาจของแอนน์แห่งฝรั่งเศสผู้ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทั้งโดยการหว่านล้อมและการขู่ว่าจะใช้กำลังทหาร แต่แอนน์สามารถยุติความขัดแย้งได้โดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อ และเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1485 ทั้งสองฝ่ายก็ทำการตกลงยุติความขัดแย้งกันที่บูร์กส์
ตามคำกล่าวของนักประวัติศาสตร์การตกลงยุติความขัดแย้งกันที่บูร์กส์เป็นการยุติช่วงแรกของ “สงครามวิปลาส” ช่วงที่สองของความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1486 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1488 ที่บางครั้งก็เรียกว่า “สงครามบริตานี” ผู้ให้ความเห็นอีกกลุ่มหนึ่งที่ส่วนใหญ่คือกลุ่มชาตินิยมบริตานี (Breton nationalism) แยกความขัดแย้งครั้งที่สองอย่างเด็ดขาดจากครั้งแรกและเรียกว่า “สงครามฝรั่งเศส-บริตานี” หรือบางครั้งก็ถึงกับเรียกว่า “สงครามอิสรภาพบริตานี” หรือบางครั้งก็กล่าวว่าเป็นสงครามที่ต่อเนื่องจากสงครามสืบครองบริตานี (Breton War of Succession)
เหตุการณ์
ในต้นรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 หลุยส์แห่งออร์เลอองส์พยายามยึดอำนาจของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แต่มิได้รับความเห็นชอบจากรัฐสภาแห่งตูร์ ที่ประชุมกันระหว่างวันที่ 15 มกราคมจนถึงวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1484 ในเดือนเมษายนหลุยส์แห่งออร์เลอองส์ก็ออกเดินทางไปบริตานีเพื่อไปรวมตัวกับฟรองซัวส์แห่งบริตานี ขณะเดียวกันก็ส่งจดหมายไปถึงพระสันตะปาปาทูลขอให้ประกาศให้การเสกสมรสของตนกับฌานน์เป็นโมฆะ เพื่อที่จะได้เป็นอิสระและหันไปเสกสมรสกับแอนน์แห่งบริตานีผู้เป็นทายาทของฟรองซัวส์ได้ หลังจากการลงนามในสนธิสัญญาที่คาดว่าจะเป็นการเสกสมรสกับแอนน์เมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1484 หลุยส์ก็กลับเข้าราชสำนักและพยายามยึดการควบคุมพระเจ้าชาร์ลส์ให้มาอยู่ในมือตนเอง แต่ถูกหยุดยั้งด้วยกำลังทางทหารของแอนน์แห่งฝรั่งเศส และถูกจับโดยถูกกักกันไว้ในบ้านที่เกียง (Gien)
หลุยส์หนีจากเกียงเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1485 ไปพยายามยึดปารีสแต่ล้มเหลว และหลบหนีเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ไปยังอลองซง และทำการขอพระราชทานอภัยโทษ (amende honorable) เมื่อวันที่ 12 มีนาคม จากนั้นหลุยส์ก็ถูกควบคุมและจำขังไว้ที่ออร์เลอองส์เพื่อป้องกันไม่ให้สามารถเดินทางไปสมทบกับผู้หนุนหลังในบริตานีได้ ขณะเดียวกันกองกำลังของฝ่ายพระมหากษัตริย์ก็ปราปรามขุนนางผู้ก่อการในบริตานีได้
เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม หลุยส์ก็ออกประกาศต่อต้านรัฐบาลผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีก กองทัพฝ่ายพระมหากษัตริย์ก็นำทัพไปยังออร์เลอองส์ แต่หลุยส์หลบหนีไปยังโบชองซี (Beaugency) แต่ไปพ่ายแพ้ต่อ Louis II de La Trémoille ในเดือนกันยายน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคมฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานีก็ตกลงสงบศึกเป็นเวลาหนึ่งปี ที่เรียกว่า “สัญญาสันติภาพบูร์กส์” ที่ได้รับการลงนามกันเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1485
การฟื้นฟูความเป็นปฏิปักษ์
หลังจากช่วงเวลาความตกลงสงบศึกสิ้นสุดลงการปฏิวัติก็ปะทุขึ้นอีก ในขณะนั้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1486, แม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งออสเตรีย ก็เข้ารุกรานทางตอนเหนือของฝรั่งเศสแล้วแต่ก็ถอยทัพ ในเดือนพฤศจิกายนกองทัพฝ่าปฏิวัติของฟรองซัวส์ เดอ ดูนัวส์ก็ยึดปราสาทที่พาร์เทเนย์ (Parthenay) เมื่อวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1487 หลุยส์ก็หนีจากปราสาทที่บลัวส์โดยมีนายขมังธนูไล่ตาม แต่ก็รอดไปได้ถึงบริตานี กองทัพหลวงออกเดินทางจากตูร์เมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์และเริ่มทำการรุกรานทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ของบริตานี ที่บอร์โดซ์เมื่อวันที่ 7 มีนาคม Odet d’Aydie ข้าหลวงแห่ง Guyenne ผู้สนับสนุนฝ่ายปฏิวัติก็ถูกปลดและแต่งตั้ง Pierre de Beaujeu ขึ้นแทน กองทัพหลวงออกเดินทางจากบอร์โดซ์เมื่อวันที่ 15 มีนาคมเพื่อยึดพาร์เทเนย์ในวันที่ 30 มีนาคม ฟรองซัวส์ เดอ ดูนัวส์สามารถหนีไปสมทบกับหลุยส์ได้ที่นองต์ ฝ่ายกองทัพหลวงก็เดินทัพต่อไปยังบริตานี ซึ่งทำให้ขุนนางบริตานียอมสวามิภักดิ์ต่อพระมหากษัตริย์ในสนธิสัญญาชาโตบริองต์ (Treaty of Chateaubriant) กองทัพหลวงตกลงว่าจะปฏิบัติต่อดยุคแห่งบริตานีฉันท์ศตรู และจะออกจากบริตานีทันที่ที่จับตัวหลุยส์และดูนัวส์ได้
ขณะเดียวกันทางตอนเหนือมาร์แชลเดอเอสแคร์เดส์ก็สามารถต่อต้านกองทัพของแม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งออสเตรียผู้ที่เพิ่งได้รับเลือกให้เป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ได้ ทางด้านใต้ลอร์ดแห่งคองดาเลก็ได้รับชัยชนะต่ออแลง ดาลเบรต์ผู้นำของฝ่ายปฏิวัติในยุทธการที่นงทรง (Nontron) ดาลเบรต์ตั้งใจที่จะไปรวมตัวกับกองทัพฝ่ายปฏิวัติทางตอนเหนือ แต่ถูกบังคับให้ยินยอมคืนผู้ถูกลักตัว ในบริตานีพันธมิตรฝ่ายกษัตริย์ที่นำโดยไวเคานท์แห่งโรฮังก็ยึดทางตอนเหนือของราชอาณาจักรบริตานีได้ และยึด Ploërmel
ในเดือนเมษายนดยุคฟรองซัวส์ที่ 2 แห่งบริตานีก็พยายามรวบรวมกำลังทหารในบริตานี แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเพราะมีผู้ที่เกลียดชังการฉ้อโกงของรัฐบาล ขณะเดียวกันกองทัพหลวงก็เริ่มเดินทางมายังบริตานี และได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีที่ชาโตบริองต์, วิเทร องเซอนีส์ และคลิส์ซง กองทัพหลวงเข้าล้อมนองต์แต่พันธมิตรคอร์นนิชของบริตานีที่ได้รับการสนับสนุนจากทหารรับจ้างสามารถได้รับชัยชนะต่อผู้ล้อมได้ แต่ในขณะเดียวกันทหารนอร์มันก็ปิดกันฝั่งทะเลบริตานีเพื่อกันกองสนับสนุนบริตานีที่มาจากอังกฤษและอื่นๆ ไม่ให้ขึ้นฝั่ง
เมื่อวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1488 ดยุคแห่งออร์เลอองส์และดยุคแห่งบริตานีก็ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการในรัฐสภาแห่งปารีสว่าเป็นกบฏ ดยุคทั้งสองและผู้เกี่ยวข้องตั้งแต่บัดนั้นก็ไม่ถือว่าเป็น “บริวาร” (vassal) ของราชอาณาจักรอีกต่อไป แต่เป็น “ข้าแผ่นดิน” (subject) ที่มีความผิดในข้อหาว่าหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ (lèse-majesté) ในฤดูใบไม้ผลิดยุคแห่งออร์เลอองส์ก็เริ่มการต่อต้านขึ้นอีกโดยการยึด Vannes, Auray และ Ploërmel
เมื่อวันที่ 24 เมษายน รัฐสภาก็ตัดสินให้ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของหลุยส์ ดยุคแห่งออร์เลอองส์ ขณะเดียวกันอแลง ดาลเบรต์ก็สามารถไปหาทุนมาได้จากราชสำนักสเปนและเดินทางไปสมทบในบริตานีพร้อมด้วยกองทหารอีก 5000 คน แม็กซิมิเลียนที่ 1 แห่งออสเตรียก็ทรงส่งกองทหารไปสมทบอีก 1500 คน ทางผู้นำฝ่ายอังกฤษลอร์ดสเคลส์ก็สามารถขึ้นฝั่งได้พร้อมกับกองกำลังสนับสนุน แต่แม้ว่าจะมีกองกำลังสมทบจากหลายฝ่ายแต่ฝ่ายพันธมิตรก็ยังมีกองกำลังน้อยกว่ากองทัพหลวงเป็นจำนวนมาก และยิ่งมาเสียเปรียบเมื่อแม็กซิมิเลียนต้องนำกองทัพไปปราบปรามกบฏในฟลานเดอร์สที่ได้รับการสนับสนุนจากมาร์แชลเดอเอสแคร์เดส์ และในบรรดากลุ่มขุนนางที่สนับสนุนบริตานีก็ยังคงมีความขัดแย้งกันเองในการแก่งแย่งกันเสกสมรสกับแอนน์แห่งบริตานี ทั้ง หลุยส์, อแลง และแม็กซิมิเลียนต่างก็มีความประสงค์เช่นเดียวกัน