cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ สถาบันการอาชีวศึกษาภาคตะวันออก
ประวัติ
วันที่ 26 กรกฎาคม 2506 กระทรวงศึกษาธิการ ได้กำหนดให้จัดตั้งโรงเรียนเทคนิคสัตหีบ ณ บ้านอำเภอ ต.นาจอมเทียน อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี มีเนื้อที่ทั้งสิ้น 64 ไร่ 3งาน 20 ตารางวา วันที่ 1 กันยายน 2512 กระทรวงศึกษาธิการ ประกาศจัดตั้งโรงเรียนเทคนิคสัตหีบ (ทส.) และใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่าTHAI-AUSTRIAN TECHNICAL SCHOOL และเนื่องจากเป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวจังหวัดการเดินทางไม่สะดวกทางโรงเรียนจึงจัดให้มีหอพักนักเรียน-นักศึกษา โดยมีหอพัก 2 หลัง คืออาคารหอพัก 4 ชั้น และอาคารหลังไม้ ทำให้ครู-อาจารย์และนักเรียนมีความผูกพัน รักใคร่กันเป็นอันมาก ปัจจุบันการเดินทางสะดวกสะบายขึ้น ประกอบกับจำนวนนักเรียนเพิ่มมากขึ้น อาคารหอพัก จึงได้ถูกยกเลิกในปีการศึกษา 2533 วันที่ 11 ตุลาคม 2520 กรมอาชีวศึกษาได้จัดพิธีรับมอบอุปกรณ์ให้กับโรงเรียนเทคนิคสัตหีบอย่างเป็นทางการโดย Mr.Kari Peterlik เอกอัครราชทูตออสเตรียประจำประเทศไทยผู้แทนรัฐบาลออสเตรียเป็นผู้มอบนายภิญโญ สาธร รัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้นเป็นผู้แทนรัฐบาลไทยเป็นผู้รับมอบ
วันที่ 2 สิงหาคม 2533 กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศยกระดับโรงเรียนเทคนิคสัตหีบสังกัดกองโรงเรียนเป็นวิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ สังกัดกองวิทยาลัยเทคนิค ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า THCHNICAL COLLEGE SATTAHIP CHONBURI วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2533 ได้มีการลงนามในบันทึกช่วยจำ ระหว่าง Mr. Hoch Lenitner เจ้าหน้าที่ระดับสูง ผู้แทนรัฐบาลออสเตรีย กับนายบุญเทียม เจริญยิ่ง อธิบดีกรมอาชีวศึกษา ผู้แทนรัฐบาลไทยในโครงการให้ความช่วยเหลือ วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2533-2537) โดยมี ฯพลฯ HE.Dr. Alois Mock รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของออสเตรียเป็นสักขีพยานโครงการนี้ได้แบ่งการจัดส่ง เครื่องจักรอุปกรณ์ ออกเป็น 4 ระยะดังนี้
อีกทั้งในปีการศึกษา 2539 วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ได้รับเลือกให้เป็นสถานศึกษาดีเด่น ฯพณฯ ท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ นายสรอรรถ กลิ่นประทุม ได้มอบโล่รางวัลดีเด่นโดยมี นายวิชัย ป้อมประเสริฐ ผู้อำนายการวิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ในครั้งนั้นเป็นผู้รับมอบ วิทยาลัยฯ ได้รับรางวัลพระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ในปีการศึกษา 2534 ในฐานะสถานศึกษา ดีเด่นในระดับอุดมศึกษา ของเขตการศึกษาที่ 12 ปี พ.ศ. 2536 และเปิดทำการสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรครูเทคนิคชั้นสูง (ปทส.) หลักสูตร 2 ปี มีฐานะเทียบเท่าระดับปริญญาตรีในสาขาวิชาเครื่องกล และเปิดสอนในสาขาวิชาเครื่องมือกล อีก 1 สาขา ในปีการศึกษา 2537 นอกจากนี้วิทยาลัยเทคนิคสัตหีบ ยังเป็นศูนย์การศึกษาของนักศึกษาสถาบันราชภัฎฉะเชิงเทราในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์โปรแกรมวิชาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ ปีการศึกษา 2536 – ปีการศึกษา 2540 มีทั้งสิ้น 5 สาขา คือ
ในปีพ.ศ. 2548 ตามหนังสือที่ ศธ 0604/038 สำนักนโยบายและแผนการอาชีวศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ลงวันที่ 18 มกราคม 2548 ตามความเห็นชอบจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการให้จัดตั้งศูนย์เครือข่ายการอาชีวศึกษานานาชาติ ณ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา และในระดับภูมิภาคอีก 3 แห่ง โดยวิทยาลัยเทคนิคสัตหีบได้รับคัดเลือกให้เป็นสถานศึกษาที่ทำหน้าที่ในการดำเนินการจัดตั้งศูนย์เครือข่ายอาชีวศึกษานานาชาติของภาคตะวันออก
เมื่อ พ.ศ. 2548 ได้รับยกย่องให้เป็นสถานศึกษาอาชีวศึกษาต้นแบบ (Super Model) แห่งเดียว ประเภทวิทยาลัยเทคนิค ของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา
หลักสูตรที่เปิดสอน
หลักสูตรระดับการศึกษาและสาขาที่เปิดสอน
ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) ประเภทช่างอุตสาหกรรม 5 สาขาวิชาและประเภทอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว 1 สาขาวิชาดังนี้
ประเภทวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร
ประเภทวิชาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว
หลักสูตรระดับการศึกษาและสาขาที่เปิดสอน ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ประเภทวิชาอุตสาหกรรม 10 สาขาวิชา
ประเภทวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร 1 สาขาวิชา ดังนี้
ประเภทวิชาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว 1 สาขาวิชา ดังนี้
เคอเซิลออร์ดา
เคอเซิลออร์ดา (Қызылорда/Qyzylorda/, ; Кызылорда́) ในอดีตมีชื่อว่า คซิล-ออร์ดา (Кзыл-Орда́), อัค-เมเชต (Ак-Мече́ть), เปรอฟสค์ (Перовск) และ ฟอร์ต-เปรอฟสกีย์ (Форт-Перовский) เป็นเมืองในประเทศคาซัคสถานและเมืองหลักของแคว้นเคอเซิลออร์ดา มีประชากร 242,462 คน (สำมะโน ค.ศ. 2020) ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำซีร์ดายา ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของประเทศ ประชากรในเมืองรวมกับในหมู่บ้านใกล้เคียงมีจำนวน 312,861 คน (สำมะโน ค.ศ. 2020)
ภูมิอากาศ
เคอเซิลออร์ดามีภูมิอากาศทะเลทรายแบบเย็น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน BWk) ตลอดทั้งปีมีหยาดน้ำฟ้าในบริเวณนี้ต่ำ โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน ในฤดูหนาวมีหิมะแต่ค่อนข้างน้อย อุณหภูมิต่ำสุดเท่าที่บันทึกอยู่ที่ -33.9 C ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 และอุณหภูมิสูงสุดอยู่ที่ 46.0 C บันทึกในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 ต่อมาอุณหภูมิสูงสุดทำสถิติใหม่ที่ 46.5 °C ซึ่งบันทึกได้ในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 2021
เมืองพี่น้อง
เคอเซิลออร์ดาเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
Thecideidae
Platidiidae เป็นวงศ์ของแบรคิโอพอดที่อยู่ในอันดับ Thecideida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
เค. เอ็น. แพนดิต้า
'''เค. เอ็น. แพนดิต้า, รู้จักกันในเชื่อ คาซี นาถ ปันดิตา''' (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1929) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอินเดีย เกิดที่รัฐชัมมูและกัศมีร์  แพนดิต้าเรียนและทำงานที่มหาวิทยาลัยปัญจาบ และมหาวิทยาลัยเตห์ราน โดยเป็นอาจารย์และผู้จัดการศูนย์การศึกษากลางเอเชียที่ มหาวิทยาลัยแคชเมียร์
คาร์คาโน
คาร์คาโน เป็นชื่อที่ถูกใช้บ่อยสำหรับตระกูลปืนไรเฟิลทางทหารแบบลูกเลื่อน แบบซองกระสุน และแบบยิงซ้ำของอิตาลีและคาร์ราบีเนอร์ ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1891 ปืนไรเฟิลนี้ถูกบรรจุกระสุนสำหรับตลับคาร์คาโนขนาด 6.5×52 มม.(Cartuccia Modello 1895) ถูกพัฒนาโดยหัวหน้าช่างเทคนิค Salvatore Carcano ที่ตูริน กองทัพอาร์เซนอลในปี ค.ศ. 1890 และถูกเรียกว่า Modello (Model) 91 หรือตัวอย่างเรียกว่า M91 ด้วยความประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนไรเฟิล Vetterli-Vitali และคาร์ราบีเนอร์ในขนาด 10.35×47mmR ได้ถูกผลิคตั้งแต่ปี ค.ศ. 1892 ถึง ค.ศ. 1945 M91 ได้ใช้ในปืนไรเฟิลแบบลูกเลื่อน(fucile)และปืนคาราบีเนอร์แบบลำกล้องขนาดสั้น(moschetto) จากโดยส่วนใหญ่ทหารอิตาลีในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และโดยอิตาลีและบางส่วนของกองทัพเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปืนไรเฟิลนี้ยังได้ถูกใช้ในช่วงสงครามฤดูหนาวโดยฟินแลนด์และอีกครั้งโดยกองทัพที่ไม่เป็นระเบียบในซีเรีย ลิเบีย ตูนีเซีย และแอลจีเรีย ในช่วงหลังสงครามต่างๆความขัดแย้งในประเทศเหล่านั้น
ปืนไรเฟิล คาร์คาโน ไทป์ 1 เป็นรุ่นที่ถูกผลิตขึ้นโดยอิตาลีสำหรับจักรวรรดิญี่ปุ่นในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ภายหลังจากการบุกครองจีน การผลิตปืนไรเฟิลรุ่นอาริซากะทั้งหมดเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการใช้งานของกองทัพบกจักรวรรดิ ดังนั้นกองทัพเรือจักรวรรดิจึงได้ทำสัญญากับอิตาลีสำหรับอาวุธปืนนี้ในปี ค.ศ. 1937 ปืนรุ่นไทป์ 1 มาจากต้นแบบของของปืนรุ่นไทป์ 38 และใช้ระบบลูกเลื่อนของปืนคาร์คาโน แต่ยังคงมีตลับกระสุน 5 นัดของประเภทปืนรุ่นอาริซากะ/เมาเซอร์ ปืนรุ่นไทป์ 1 ถูกใช้งานเป็นหลักโดยกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นและถูกบรรจุกระสุนด้วยตลับกระสุนขนาด 6.5×50มม. ของญี่ปุ่น ปืนรุ่นไทป์ 1 มีจำนวนประมาณ 60,000 กระบอกที่ถูกผลิตขึ้นโดยคลังสรรพาวุธอิตาลีสำหรับญี่ปุ่น
คาร์คาโน โมเดล 91/38 ถูกใช้งานเพื่อลอบสังหารประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ จอห์น เอฟ เคนเนดี้ เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 ในแดลลัส
การเรียกชื่อสารเคมีตามระบบไอยูแพ็ก
การเรียกชื่อสารเคมีตามระบบไอยูแพ็ก (IUPAC nomenclature) เป็นระบบการตั้งชื่อสารประกอบเคมีและการอธิบายข้อมูลทางเคมีทั่วไป ระบบนี้ได้รับการพัฒนาและดูแลรักษาโดยสหภาพเคมีบริสุทธิ์และเคมีประยุกต์ระหว่างประเทศ (International Union of Pure and Applied Chemistry) หรือไอยูแพ็ก (IUPAC)
โรงเรียนบ้านค่าย
โรงเรียนบ้านค่าย เป็นโรงเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาในจังหวัดระยอง และเป็นโรงเรียนประจำอำเภอบ้านค่าย
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
" รวงข้าว " คือ สัญลักษณ์ ของความเจริญงอกงาม ความอุดมสมบูรณ์ " คบเพลิง " คือ สัญลักษณ์ของการกีฬา ความสามัคคี รวมพลัง ของชาว บ.ค.
ประวัติโรงเรียน
ในปัจจุบัน โรงเรียนบ้านค่ายมีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 44 ไร่ 1 งาน 7.6 ตารางวา เปิดทำการสอนแบบสหศึกษา ประเภทเดินเรียน แผนการเรียนเต็มรูปแบบ 12 - 12 - 12 / 8 - 8 - 8
เฮราคลิตุส
เฮราคลิตุสเป็นที่รู้จักกันในปรัชญาของความเปลี่ยนแปลงที่เป็นศูนย์กลางของจักรวาล และกฎจักรวาล (Logos) เป็นพื้นฐานของทุกสิ่งทุกอย่าง ในปัจจุบันเฮราคลิตุสมีชื่อเสียงว่าเป็นผู้มีอิทธิพลต่อฟรีดริช นีทเชอในปรัชญาของ space และ time จากประโยค “ท่านไม่สามารถจะก้าวลงไปในแม่น้ำเดียวกันเป็นครั้งที่สองเพราะแม่น้ำสายอื่นไหลมาสู่ตัวท่าน”
แหล่งข้อมูลอื่น
-535-475
กลาดิอาตอร์
กลาดิอาตอร์ (gladiator แปลว่า "นักรบดาบ", จาก <span lang="la" xml:lang="la" style="font-family: Cardo, 'Everson Mono', 'GNU Unifont', Junicode; text-transform: uppercase; font-size: 105%;" class="square-capitals">gladivs แปลว่า "ดาบ") เป็นนักสู้ติดอาวุธที่มีหน้าที่ต่อสู้เพื่อสร้างความบันเทิงแก่ผู้ชมในสมัยสาธารณรัฐโรมันและจักรวรรดิโรมัน กลาดิอาตอร์ต้องใช้ความรุนแรงในการเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่อาจเป็นได้ทั้งกลาดิอาตอร์คนอื่น สัตว์ป่า และนักโทษที่ได้รับคำพิพากษา กลาดิอาตอร์ส่วนใหญ่เป็นทาส บุคคลที่โตมาในสภาพแวดล้อมรุนแรง หรือบุคคลที่ถูกกีดกันจากสังคม แต่ก็มีกลาดิอาตอร์บางคนที่เป็นอิสรชนซึ่งอาสาเสี่ยงชีวิตและสิทธิพลเมืองโรมันของตนเข้าแข่งขันในสังเวียน
ไม่ว่ากลาดิอาตอร์จะมีเทือกเถาเหล่ากอมาจากที่ใด พวกเขาก็สามารถนำเสนอตัวอย่างหนึ่งของจริยธรรมในการต่อสู้ของโรมแก่ผู้ชม และไม่ว่าจะต่อสู้หรือตายอย่างสมศักดิ์ศรี พวกเขาก็อาจเรียกเสียงชื่นชมและยกย่องจากมวลชนได้เช่นกัน กลาดิอาตอร์ได้รับการยกย่องทั้งในศิลปะระดับบนและศิลปะระดับล่าง และคุณค่าของพวกเขาในฐานะผู้สร้างความบันเทิงก็ได้รับการเชิดชูทั้งในวัตถุมีค่าและวัตถุธรรมดา ๆ ทั่วโลกโรมัน
ต้นกำเนิดการต่อสู้ของกลาดิอาตอร์นั้นยังคงเป็นที่ถกเถียง แต่มีหลักฐานที่สามารถสันนิษฐานกันได้ว่า มีจุดเริ่มต้นมาจากการแข่งขันต่อสู้ในพิธีกรรมศพที่จัดขึ้นในช่วงสงครามพิวนิกราว 300 ปีก่อนคริสต์ศักราช และได้กลายมาเป็นส่วนสำคัญทั้งในทางการเมืองและทางสังคมของชาวโรมันอย่างรวดเร็ว ความนิยมนั้นได้ส่งผลให้มีการจัดการต่อสู้ในเกมกีฬาสาธารณะที่หรูหราฟู่ฟ่ามากขึ้นด้วย
การต่อสู้ของกลาดิอาตอร์นั้นยังคงมีอยู่สืบมาเกือบหนึ่งพันปี โดยเป็นที่นิยมมากที่สุดในช่วง 100 ปีก่อนคริสต์ศักราชถึงคริสต์ศตวรรษที่ 2 จนกระทั่งเสื่อมความนิยมลงในช่วงต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 5 ภายหลังจากการที่จักรวรรดิโรมันได้ประกาศให้ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาประจำรัฐใน ค.ศ. 380 อย่างไรก็ตาม การสู้กับสัตว์ก็ยังคงดำเนินมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6
ฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก (เพลย์ออฟ โอเอฟซี–คอนเมบอล)
ทั้งสองเกมมีกำหนดที่จะลงเล่นระหว่างวันที่ 6 และ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560.
ภาพรวม
การจับสลากสำหรับคำสั่งในสองนัดที่จะลงเล่นจะจัดขึ้นโดยฟีฟ่าในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ที่งานการจับสลากฟุตบอลโลก.
กอดอีกครั้ง
กอดอีกครั้ง เป็นซิงเกิลแรกของวงเดอะ คาสเซิล ในปี พ.ศ. 2559 สังกัดค่ายเพลงบ็อกซ์มิวสิก ในเครือมิวสิกมูฟเอนเตอร์เทนเมนต์ ประพันธ์คำร้องโดย ธรรมธร มัคคสมัน ,เพิ่มศักดิ์ พิสิษฐ์สังฆการ ,สุดเขต จึงเจริญ ,อนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ แต่งทำนองโดย คชภัค ผลธนโชติ ,ธรรมธร มัคคสมัน และเรียบเรียงโดย The Kastle เพลงนี้ออกจำหน่ายในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2559
เนื้อหาของเพลงพูดถึงคนที่เคยรัก เคยผูกพัน เมื่อจากกันไป มันก็จะมีโมเมนท์ที่คิดถึงกัน ภาพความทรงจำดีดี บางครั้งก็หวนกลับมาในวันที่อีกฝ่ายยังคงไ­­ม่มีใคร คิดไปว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากจะเพียงแค่ขอกอดเธออีกสักครั้งหนึ่ง
เจเอ็นอาร์ คลาสดีเอ็กซ์ 50
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด (Japanese Mikado steam locomotive) (SRT Class Japanese Mikado) ส่วนใหญ่เรียกรถจักรนี้ว่า รถจักรไอน้ำมิกาโด เป็นชุดรถจักรไอน้ำสุดท้ายของการรถไฟแห่งประเทศไทยที่ใช้ในประเทศไทย สร้างโดยสมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น ประเทศญี่ปุ่น เมื่อปี พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2494 รถจักรไอน้ำรุ่นนี้มีทั้งหมด 98 คัน จุดประสงค์หลักของรถจักรไอน้ำที่ถูกออกแบบและสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการลากจูงขบวนรถไฟบรรทุกสินค้าและขบวนรถที่วิ่งบนเส้นทางภูเขา รวมถึงขบวนรถที่มีน้ำหนักมากบนเส้นทางตอนราบในประเทศไทยโดยเฉพาะ ซึ่งมีสมรถนะที่แตกต่างจาก รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นแปซิฟิค ที่ใช้ลากจูงขบวนรถโดยสารบนเส้นทางตอนราบ ปัจจุบัน รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด คงเหลือส่วนห้องขับทั้งหมด 7 ห้อง ได้แก่ของหมายเลข 354, 359, 366, 370, 938, 940 และ 954 และคงเหลือทั้งตัวรถจักรไอน้ำทั้งหมด 8 คัน แบ่งเป็นจอดเป็นอนุสรณ์ 7 คัน คือหมายเลข 351, 353, 943, 950, 955, 962 และ 965 และสามารถใช้การได้ 1 คัน คือหมายเลข 953 ซึ่งจะวิ่งในวันสำคัญต่างๆ โดยปัจจุบันนี้ หมายเลข 953 อยู่ในระหว่างการรอซ่อมแซม นอกจากนี้รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโดมีจำนวนรถทั้งสิ้น 98 คัน คือหมายเลขรถ 351 - 378 และ 901 - 970 โดยการนำเข้ามาใช้งาน แบ่งเป็นสองช่วง (ล็อต) ต่อไปนี้
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด ถูกสร้างขึ้นโดย สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Association of Railway Industry) ซึ่งในสมาคมจะประกอบไปด้วยบริษัทผู้สร้างหลายบริษัทด้วยกัน ทั้งนี้เมื่อมีคำสั่งให้ผลิตรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด ทาง สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น จะกระจายคำสั่งการผลิตนี้ให้กับ 5 บริษัทที่รับผิดชอบในการสร้างรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด ดังนี้
1. บริษัท นิปปอน ชาเรียว เซโซะ ไกรชะ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่นครนาโงยะ, จังหวัดไอจิ, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 หมายเลข 351, 352, 363 และ 364)
2. บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่นครโอซากะ, จังหวัดโอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 และ ล็อตหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และต่อมาถูกควบรวมกิจการโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2515)
3. บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่ระหว่างนครโคเบะ และ เขตมินาโตะ (โตเกียว), ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 และ ล็อตหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และต่อมาได้เข้าซื้อกิจการ บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2515)
5. บริษัท มิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่เมืองมิฮาระ, จังหวัดฮิโรชิมะ, ประเทศญี่ปุ่น (ผลิตล็อตหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 หมายเลข 908, 909, 915, 916, 928, 929, 930, 935, 936, 940, 943, 944, 946, 949, 950, 951, 960, 963, 967 และ 970)
ประวัติ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 ตามโครงการบูรณะกิจการรถไฟ ทางการได้จัดซื้อรถจักรไอน้ำจากผู้สร้างต่างๆ ในประเทศญี่ปุ่น 50 คัน และในปีถัดไปอีก 50 คัน เป็นรถจักรแบบมิกาโดและแปซิฟิค เหมือนกันกับรถจักรที่เคยซื้อจากประเทศญี่ปุ่นเมื่อก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ดังกล่าวข้างต้น แต่ได้มีการปรับปรุงบางสิ่งให้เหมาะสมขึ้นอีก
รถจักรจำนวน 100 คันนี้ อาจจะถือได้ว่าเป็นรถจักรไอน้ำรุ่นสุดท้ายที่จะมีใช้การในการรถไฟแห่งประเทศไทยโดยที่เป็นผลสืบเนื่องมาจากการรถไฟฯ มีนโยบายที่จะนำเอารถจักรดีเซลมาใช้การแทนรถจักรไอน้ำ
ในระยะเวลาประมาณ 3 ใน 4 ของศตวรรษ รถจักรไอน้ำได้รับการปรับปรุงโดยเฉพาะอุปกรณ์ต่างๆ เป็นไปตามการปรับปรุงหลายรายการ จากการประดิษฐ์คิดค้นของนักประดิษฐ์ ในด้านสมรรถนะการใช้การนั้น แม้ว่าตัวรถจักรจะได้รับการปรับปรุงให้มีขนาดใหญ่และประสิทธิภาพดีขึ้นก็ตาม แต่ก็กระทำได้ภายในขอบเขตที่จำกัด เนื่องจากทางรถไฟของการรถไฟฯ มีขีดจำกัดความสามารถในการรับน้ำหนักรถได้เพียง 10.5 เมตริกตันต่อเพลาในขณะนั้น ถ้าหากว่ามีสูงกว่านั้นแล้ว สมรรถนะของรถจักรย่อมจะสูงขึ้น เช่น ลากจูงรถได้มาก มีความเร็วสูงขึ้น และมีรัศมีทำการไกล
เอช ฟูรูซาวา
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ได้ทรงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯให้ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมขุนกำแพงเพชรอัครโยธิน (ปัจจุบันคือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน) เป็นผู้อำนวยการก่อตั้งกิจการ "กรมรถไฟแผ่นดินสยาม" ขึ้น พอดีกับทูตญี่ปุ่นประจำประเทศสยามในสมัยนั้น รู้จักชอบพอกับบิดามารดาของนายเอชฯ จึงชักชวนให้มาทำงานในประเทศสยาม โดยเดินทางมากับเรือเดินทะเลของบริษัทบอร์เนียว เข้ามาทำงานในสยามประเทศครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2454 เป็นนายช่างควบคุมการก่อสร้างโรงเลื่อยและติดตั้งเครื่องจักรทั้งหมด จนเสร็จเรียบร้อยตั้งอยู่ที่ชายทะเล อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ชื่อ "โรงเลื่อยศรีมหาราชา" อันเป็นโรงเลื่อยที่ทันสมัยและใหญ่ที่สุดในสมัยนั้น เวลาต่อมา ความทราบถึงนายพลเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง จึงทรงขอตัวนายเอชฯ มารับราชการ ในฝ่ายกองช่างกล ของกรมรถไฟแผ่นดินสยาม ประจำโรงไฟฟ้าที่โรงงานมักกะสัน เขตราชเทวี กรุงเทพมหานคร ซึ่งในขณะนั้นมีได้มีนายช่างชาวต่างประเทศประจำอยู่แล้วหลายคน นายเอชฯ ได้ทำงานในกรมรถไฟแผ่นดินสยาม เมื่อปี พ.ศ. 2464 ในฐานะทดสอบงานและได้รับการบรรจุเป็นหัวหน้าช่าง ในปี พ.ศ. 2465 โดยได้ปฏิบัติงานด้วยความซื่อสัตย์และมีประสิทธิภาพตลอดมา
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2468 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จะทรงพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันมีเกียรติยศยิ่งมงกุฎไทย ชั้นที่ 5 เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย (บ.ม.) (The Most Noble Order of the Crown of Thailand) ที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงสถาปนาขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2412 และจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้อีก แต่ให้ไปทำการโอนสัญชาติเป็นสยามเสียก่อน ด้วยความจงรักภักดีและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ จึงรีบไปดำเนินการโอนสัญชาติที่สถานทูตญี่ปุ่น แต่ถูกเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศสยาม ที่เป็นผู้นำพามาอยู่ประเทศสยามปฎิเสธ ด้วยความเกรงใจจึงต้องปฏิบัติตาม
เมื่อมีการก่อสร้างสะพานรถไฟข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา นายเอชฯ เป็นบุคคลหนึ่งที่ได้ไปร่วมการก่อสร้างในฐานะนายช่างกล ฝ่ายโรงงานมักกะสัน เมื่อสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้วทางการตั้งชื่อว่า "สะพานพระราม 6"
ต่อมานายเอชฯ ได้เสนอให้กรมรถไฟจัดซื้อรถจักรไอน้ำ "มิกาโด" แบบล้อ 2-8-2 ซึ่งเป็นหัวรถจักรไอน้ำที่ประเทศญี่ปุ่นผลิตขึ้นใหม่ในช่วงเวลานั้น มีคุณภาพประหยัด กำลังฉุดลากดี ความเร็วดี มีความเหมาะสมกับความต้องการใช้ของเมืองไทยและราคาถูกมาก เมื่อกรมรถไฟพิจารณารายละเอียดต่างๆ แล้วอนุมัติให้สั่งเข้านำมาทดลองใช้รุ่นแรกจำนวน 10 คัน ปรากฏว่าได้ผลดีมาก ต่อมาได้สั่งเข้ามาใช้งานอีกหลายสิบคัน จนครบ 28 คัน
จวบจนกระทั่งสิ้นสงครามโลกครั้งที่ 2 เหลือนายช่างชาวต่างประเทศเพียง นายเอชฯ ผู้เดียวเท่านั้นที่ยังรับราชการอยู่ ตำแหน่งครั้งสุดท้าย เป็นสารวัตรโรงงาน โรงงานมักกะสัน และได้ขอลาออกจากราชการกรมรถไฟหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยสมัครใจขอรับเป็นบำเหน็จแทนบำนาญ
นายเอช. ฟูรูซาวา มีภรรยาเป็นคนไทยคนแรกชื่อแม่เชื้อ มีบุตรธิดา 11 คน ภรรยาคนที่สองชื่อแม่อู๊ด มีบุตรธิดา 2 คน รวมทั้งหมด 13 คน โดยบุตรชายใช้นามสกุลไทยว่า "ประสพสันต์" บางคนยังคงใช้นามสกุลตามบิดา
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 351, 353, 354, 363, 366, 370, 938, 940, 943, 950, 951, 952, 953, 954, 955, 956, 957, 962, 965, 968, 969 และ 970
ส่วนรถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 943 หลังที่การรถไฟฯ ได้เลิกใช้รถจักรไอน้ำทำขบวนรถโดยสารและรถสินค้าสายเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือไปเมื่อปี พ.ศ. 2518 และได้ปลดระวางที่แขวงอุตรดิตถ์เมื่อปี พ.ศ. 2522 จากนั้นรถคันนี้ถูกลากลงมาจากแขวงอุตรดิตถ์เมื่อปี พ.ศ. 2529 แล้วนำไปจอดที่อนุสรณ์ไว้ที่สวนวชิรเบญจทัศ (สวนรถไฟ) ในเขตจตุจักร, กรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2530 จนถึง พ.ศ. 2565 ต่อมาก็เคลื่อนย้ายจากสวนวชิรเบญจทัศ ไปยัง สวนสาธารณะสะพานดำ ในอำเภอเมืองลำปาง, จังหวัดลำปาง ในเดือนกันยายน ในปี พ.ศ. 2565
รถจักรไอน้ำญี่ปุ่นมิกาโด หมายเลข 953 เคยได้เดินขบวนรถนอกวันสำคัญทางราชการมาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งนั้นเป็นขบวนพิเศษรถจักรไอน้ำ กรุงเทพ - กาญจนบุรี - สะพานข้ามแม่น้ำแคว - วังโพ เมื่อราวๆปี พ.ศ. 2542 และได้แสดงในละครเรื่อง ขุมทรัพย์แม่น้ำแคว ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดี ในปี พ.ศ. 2544
หมายเหตุ: ปัจจุบันบริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด ถูกควบรวมกิจการโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2515
ลีโอ ฮาเบอร์
ลีโอ ฮาเบอร์ เป็นนักเขียนชาวอเมริกันจากเมืองนิวยอร์ก เกิดที่เมืองแมนแฮตตัน และเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลอมเบีย  และเป็นอาจารย์สอนวิชาภาษาฮีบรูที่วิทยาลััยสหภาพฮีบรู ในกรุงนิวยอร์ก ลีโอ ฮาเบอร์มีงานเขียนมากมาย เช่น The Red Heifer (2001),  และ Midstream
โจ แม็กเอลเดอร์รี
โจเซฟ แม็กเอลเดอร์รี (Joseph McElderry) เกิดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1991 ในเซาท์ชีลส์ ประเทศอังกฤษ เป็นนักร้องชาวอังกฤษ เป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันรายการดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ ทางช่องไอทีวี ในฤดูกาลที่ 6 มีซิงเกิ้ลแรกคือ "The Climb" ติดอันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิ้ลสหราชอาณาจักรและไอร์แลนด์
อ้างอิง
1991
ไซตามะซูเปอร์อารีนา
ไซตามะซูเปอร์อารีนา เป็นสนามกีฬาเอนกประสงค์ในร่ม ตั้งอยู่ในเขตชูโอ ไซตามะ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น สามารถจุคนได้สูงสุดสามหมื่นหกพันห้าร้อยคน แต่ในยามแข่งขันกีฬา เช่น บาสเกตบอล, วอลเลย์บอล, เทนนิส, ฮอกกี้น้ำแข็ง, ยิมนาสติก, มวย, ศิลปะการต่อสู้แบบผสม และมวยปล้ำอาชีพ จะจำกัดความจุไว้ราวหนึ่งหมื่นเก้าพันคนถึงสองหมื่นสองพันห้าร้อยคนเท่านั้น
ไซตามะซูเปอร์อารีนาเป็นสนามกีฬาญี่ปุ่นแห่งเดียวที่มีอุปกรณ์เตรียมพร้อมไว้สำหรับอเมริกันฟุตบอลเป็นการเฉพาะ ในสนาม ประกอบด้วยที่นั่งขนาดยักษ์ซึ่งเคลื่อนย้ายได้ สำหรับจะลดความจุลงในเมื่อจัดกิจกรรมขนาดเล็ก และยังมีพิพิธภัณฑสถานจอห์นเลนนอน ซึ่งจัดแสดงสิ่งเตือนความจำถึงจอห์น เลนนอน
การแข่งขันมวยปล้ำอาชีพและศิลปะการต่อสู้แบบผสมมักจัดขึ้นที่นี้
ประวัติ
โครงการสร้างสนามกีฬาในร่มขนาดใหญ่ในจังหวัดไซตามะ เริ่มใน พ.ศ. 2537 โดยให้เรียกชื่อสนามกีฬาว่า "ไซตามะอารีนา" ไปพลางก่อน ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2540 มีการจัดตั้งบริษัทไซตามะอารีนา จำกัด ขึ้นบริหาร ครั้นวันที่ 12 เดือนเดียวกันนั้น มีการเลือกและประกาศชื่อสนามกีฬาอย่างเป็นทางการว่า "ไซตามะซูเปอร์อารีนา" ออกแบบโดย แดน เมส์ (Dan Meis) สถาปนิกชาวสหรัฐอเมริกา จากบริษัทเอลเลอร์เบเบ็กเกต จำกัด (Ellerbe Becket) ร่วมกับ ทีมออกแบบนิกเก็งเซกเก/แมส 2000 (Nikken Sekkei/MAS 2000 Design Team) ส่วนการก่อสร้างดำเนินการโดยกิจการร่วมค้าระหว่าง บริษัทไทเซ จำกัด (Taisei), บริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ จำกัด (Mitsubishi Heavy Industries) และ บริษัทยูดีเค จำกัด (UDK)
ทั้งสามบริษัทลงมือก่อสร้างในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 นั้น แล้วเสร็จและเปิดอย่างไม่เป็นทางการในวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2543 โดยสถานีวิทยุเอ็นเอชเคประกาศเชิญชวนประชาชนไปเข้าชมและออกกำลังกาย ต่อมาวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2543 มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ และในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2543 ได้จัดกิจกรรมครั้งแรก เป็นการแข่งขันบาสเกตบอลนานาชาติระหว่างญี่ปุ่นและสเปน ใช้ชื่อว่า "ซูเปอร์ดรีมเกม 2000" (Super Dream Game 2000) และจัดคอนเสิร์ตในวันที่ 10 กันยายน
ภาษาปูโก
ภาษาปูโก (Pu Ko language) หรือ ภาษาโปโก (Poko language) มีผู้พูดในประเทศลาวประมาณสองหมู่บ้าน ไม่ทราบจำนวนแน่นอน จัดอยู่ในตระกูลภาษาขร้า-ไท กลุ่มภาษากัม-ไท สาขาเบ-ไท สาขาย่อยไท-แสก
Thecidellinidae
Platidiidae เป็นวงศ์ของแบรคิโอพอดที่อยู่ในอันดับ Thecideida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
ยูคอมพลีทมี
ยูคอมพลีทมี (You Complete Me) เป็นมินิอัลบั้มที่ 2 ของบอยกรุ๊ปจากประเทศเกาหลีใต้ออนแอนด์ออฟ ภายใต้การดูแลของค่ายดับเบิ้ลยูเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ และผู้จัดจำหน่ายสโตนมิวสิกเอนเตอร์เทนเมนต์ อัลบั้มถูกปล่อยตัวในวันมินิอัลบั้มนี้ประกอบไปด้วย 6 เพลง โดยมีเพลง "คอมพลีท" เป็นเพลงหลัก
การประชาสัมพันธ์
วันที่ 7 มิถุนายน 2561 ออนแอนด์ออฟได้แสดงเพลงในมินิอัลบั้มที่ 2 "ยูคอมพลีทมี" (You Complete Me) ในงานโชว์เคสที่จัดขึ้นที่เมซาฮอล์ เขตนัมแดมุนในโซล และสมาชิกทั้งเจ็ดคนของวงก็ได้เข้าร่วมโดยพร้อมเพรียงกัน เพลงไตเติ้ล Complete เป็นเพลงเต้นที่ให้ความรู้สึกสดชื่นและสดใสเหมือนกับฤดูร้อน
เมื่อขึ้นแสดงในรายการเพลง ออนแอนด์ออฟจะแสดงเพลง Fly Me to The Moon และ Complete
การตอบรับและเสียงวิพากษ์วิจารณ์
เพลง "Complete" เปิดตัวในอันดับที่ 8 ของ Gaon Album Chart ประจำสัปดาห์ ระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม 2561  และมินิอัลบั้มอยู่ในอันดับที่ 17 ในชาร์ตประจำเดือนมิถุนายน 2561 ด้วยยอดขาย 13,034 อัลบั้ม  จบการโปรโมทอัลบั้ม You complete Me ในวันที่ 31 สิงหาคม 2561 ด้วยยอดขาย 21,496 อัลบั้ม
Zea (พืช)
Zea เป็นสกุลของพืชดอกในวงศ์หญ้า สปีชีส์รู้จักกันมากที่สุดคือ Z. mays (ข้าวโพด) หนึ่งในพืชที่สำคัญที่สุดสำหรับสังคมมนุษย์ทั่วโลก สายพันธุ์ป่าหลายชนิดรู้จักกันในชื่อ teosintes และมีถิ่นกำเนิดในเมโสอเมริกา
รามาซาน รามาซานอฟ
รามาซาน รามาซานอฟ (Рамазан Рамазанов; Ramazan Ramazanov) เจ้าของฉายา เดอะพันนิชเชอร์ เกิดวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1984 เป็นนักมวยไทยและเป็นนักสู้ป้องกันตัวชาวรัสเซีย ปัจจุบัน เขาเป็นแชมป์รายการ WPMF มวยไทยโลกรุ่นเฮฟวีเวท ตลอดจนเป็นแชมป์ WMC มวยไทยนานาชาติ เขาได้เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ ค.ศ. 2004
ประวัติ
รามาซาน รามาซานอฟ เกิดที่เมืองมาคัชกาลา ซึ่งเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐดาเกสถาน ในประเทศรัสเซีย และเริ่มชกมวยสากลเมื่ออายุได้ 13 ปี ต่อมาเมื่อเขามีอายุ 15 ปี ได้เกิดความรักในกีฬามวยไทย เขาย้ายมาอยู่ที่เมืองไทยพร้อมกับญาติของเขา ได้แก่ อาร์สลาน และมาโกเหม็ด มาโกเมดอฟ เพื่อตามเป้าหมายในการเข้าสู่สายอาชีพมวยไทย รามาซานได้เข้าประจำอยู่ที่ร่มโพธิ์ยิมในกรุงเทพ ภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปี เขาได้ไต่ระดับจากรุ่นซุปเปอร์มิดเดิลเวทขึ้นสู่รุ่นครุยเซอร์เวท
เขาทำการชกไฟท์แรกเมื่ออายุได้ 19 ปีในประเทศไทย และเป็นแชมป์รายการแข่งระดับโลกในปี ค.ศ. 2004 ต่อมาในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2006 รามาซานได้เข้าร่วมในรายการ S1 เวิลด์เฮฟวี่เวททัวร์นาเมนท์ ซึ่งจัดขึ้นที่กรุงเทพ ประเทศไทย เนื่องในวันพ่อแห่งชาติ และสามารถเอาชนะเอมมานูเอล พาเยท กับจาฟาร์ อาหมัดฮี โดยกรรมการเป็นผู้ตัดสินทั้งสองรายการ และได้ส่งเขาเข้าสู่รอบไฟนอล ที่ซึ่งเขาได้พบกับมาเรค ดิมิทริออฟ จากประเทศเบลารุส และรามาซานเป็นฝ่ายเอาชนะได้ด้วยการเตะต่ำในยกที่สอง
19 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันเค-วัน เป็นครั้งแรก ในรายการ เค-วัน สแกดิเนเวีย จีพี 2007 แต่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ด้วยการถูกธีโอดอร์ ซารีเยฟ ชนะน็อคในยกที่สอง
8 ธันวาคม ค.ศ. 2007 ในซิดนีย์ ออสเตรเลีย รามาซานสามารถหยุดสตีฟ แมคคินนอน ในยกที่สี่ของรายการ WMC อินเตอร์คอนติเนนทอล มวยไทยเฮฟวีเวท
19 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ในเคปทาวน์ แอฟริกาใต้ รามาซานได้กลายเป็นแชมเปี้ยนคนใหม่ของรายการ WPMF เฮฟวีเวทเวิลด์ โดยเอาชนะปีเตอ โมตอง ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของชาวแอฟริกาใต้ โดยชนะทีเคโอในยกที่สอง
ฮารี ฮาไบรอัน
ฮารี ฮาไบรอัน (เกิดเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลจากประเทศอินโดนีเซีย ปัจจุบันดำรงตำแหน่งกองกลางของเปอริตา ตรันเกอรังในรีกา 2 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2013
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง
สาธารณรัฐแอฟริกากลาง (République centrafricaine; ซังโก: Ködörösêse tî Bêafrîka) หรือ ซ็องทราฟริก (Centrafrique) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกากลาง มีอาณาเขตทางเหนือจรดประเทศชาด ทางตะวันออกจรดประเทศซูดาน ทางใต้จรดสาธารณรัฐคองโกและสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (ซาอีร์เดิม) และทางตะวันตกจรดประเทศแคเมอรูน ตั้งอยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร และแบ่งลุ่มแม่น้ำคองโกจากทะเลสาบชาดและลุ่มแม่น้ำไนล์ขาว
ประวัติศาสตร์
ดินแดนนี้แต่เดิมเป็นดินแดนของชาวบันตู ต่อมาจึงกลายเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสชื่ออูบังกี-ชารี (Ubangi-Shari) โดยที่ปกครองโดยชาวฝรั่งเศสที่มีผลประโยชน์จากสวนไร่ และหลังจากที่ประกาศเอกราชเมื่อ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในปีนี้เองทางแอฟริกากลางได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีน กลายเป็นศูนย์กลางของอิทธิพลจีน จนหลังจาก พ.ศ. 2508 ความสัมพันธ์กับจีนจึงเสื่อมลง นายฌ็อง-เบแดล บอกาซา ยึดอำนาจการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2508 ประกาศตนเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิแอฟริกากลาง ต่อมา พ.ศ. 2519 บอกาซาหันมาปกครองประเทศแบบเผด็จการจนถูกโค่นล้มจากการรัฐประหารของฝ่ายตรงข้ามที่ได้รับความช่วยเหลือจากฝรั่งเศสเมื่อ พ.ศ. 2522 นายดาวิด ดาโก เข้าสืบทอดตำแหน่งแทน ท่ามกลางวิกฤติเศรษฐกิจและความวุ่นวายภายในประเทศ ต่อมาจึงถูกรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2524 โดยนายพลโกลิงบาได้แต่งตั้งรัฐบาลพลเรือนใน พ.ศ. 2536 แต่ก็ยังไม่มีความมั่นคงทางการเมือง
พญาหัวเดียว
พญาหัวเดียว วงศ์ Amaryllidaceae เป็นไม้ล้มลุกมีหัวใต้ดินแบบหัวหอม ผิวด้านนอกสีน้ำตาล ใบเดี่ยว ปลายใบแหลม โคนใบสีแดงเรื่อ ดอกเดี่ยว สีเหลืองเข้ม  ผลเป็นฝัก ผลแก่สีน้ำตาล เมล็ดสีดำ กลมแบน ใช้เป็นไม้ประดับ ในทางไสยศาสตร์เชื่อว่าทำให้คงกระพันชาตรี
อกุศลมูล
ตริวิษ (triviṣa; dug gsum) หรือ อกุศลมูล (akuśala-mūla; akusala-mūla) ในศาสนาพุทธสื่อถึงรากกิเลสทั้ง 3 คือ โมหะ, ราคะ และโทสะ กิเลสทั้งสามถือเป็นรากของตัณหาและเป็นส่วนที่ก่อให้เกิดทุกข์และการกลับชาติมาเกิด
ในศิลปะศาสนาพุทธมักวาดอกุศลมูลที่ตรงกลางภวจักรเป็นไก่โต้ง งู และหมู ซึ่งเป็นตัวแทนราคะ โทสะ และโมหะตามลำดับ
รายละเอียด
ในคำสอนศาสนาพุทธ อกุศลมูลเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้สิ่งมีชีวิตติดอยู่ในสังสารวัฏ กล่าวกันว่าสามสิ่งนี้เป็นรากของกิเลสทั้งปวง อกุศลมูลนำไปสู่การเกิดกรรม ซึ่งนำไปสู่การกลับชาติมาเกิดในดินแดนทั้ง 6 ในสังสารวัฏ
ขั้วตรงข้าม
เจตสิกที่ถือเป็นฝั่งตรงข้ามของอกุศลมูลคือ:
รายชื่อซิตคอมไทย
และซิตคอมอีกเรื่องใน พ.ศ. 2520 คือ "ขบวนการคนใช้" แจ้งเกิดดาราดวงใหม่และถึงวันนี้ก็ยังยืนยง ได้แก่ อัจฉราพรรณ ไพบูลย์สุวรรณ, เด่น ดอกประดู่, ปัญญา นิรันดร์กุล, ภิญโญ รู้ธรรม, ชลิต เฟื่องอารมย์, วรายุธ มิลินทจินดา และอีกมากมาย ซึ่งล้วนแต่ขับเน้นความเชื่อของผู้จัดที่ว่าความสามารถทางการแสดงดึงดูดผู้ชมคนดูได้มากกว่าหน้าตา
รัฐริโอเนโกร
ริโอเนโกร (Río Negro) เป็นรัฐในประเทศอาร์เจนตินา ทางตอนเหนือสุดของภูมิภาคปาตาโกเนีย มีรัฐเพื่อนบ้าน เริ่มจากทิศเหนือหมุนตามเข็มนาฬิกา ได้แก่ รัฐชูบุต รัฐเนวเกน รัฐเมนโดซา รัฐลาปัมปา และรัฐบัวโนสไอเรส ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออก มีเมืองหลวงคือเมืองบิเอดมา
คริสต์มาสอินอเมริกา
คริสต์มาสอินอเมริกา (Christmas In America) เป็นอัลบั้มคริสมาส์ตของเคนนีโรเจอส์ วางจำหน่ายครั้งแรกในปี 1989 และล่าสุดในปี 2013
ภาพรวม
อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มคริสมาสต์ลำดับที่ของโรเจอส์และเป็นอัลบั้มแรกในรอบ 5 ปี โรเจอส์และนอร์แมนช่วยกันโปรดิวซ์เพลงคริสมาส์ตคลาสสิครวมทั้งเพลงใหม่ชื่อต้นอัลบั้มด้วย แม้ว่าเพลงชื่อต้นอัลบั้มจะไม่ได้ตัดเป็นซิงเกิ้ล แต่อัลบั้มนี้ก็ติดชาร์ตใน Billboard 200 ที่อันดับ 119 และ ชาร์ตอัลบั้มคันทรีในอันดับที่ 45
ภูเขา
ภูเขา เป็นลักษณะของพื้นโลกที่มีความสูงกว่าพื้นที่บริเวณโดยรอบ
ภูเขา ทิวเขา หรือเทือกเขาหมายถึง ลักษณะภูมิประเทศ ที่มีความสูงตั้งแต่ 600 เมตรขึ้นไปจากพื้นที่บริเวณรอบ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเนินเขา แต่ว่าเนินเขานั้น จะมีพื้นที่สูงจากบริเวณรอบ ๆ ประมาณ 150 แต่ไม่เกิน 600 เมตร ภูเขาสามารถแบ่ง เป็นประเภทต่างๆ ดังนี้
ความสูงของภูเขา
ความสูงของภูเขาโดยทั่วไปจะวัดโดยความสูงที่ระดับเหนือน้ำทะเล เช่น เทือกเขาหิมาลัย โดยเฉลี่ยมีความสูงอยู่ที่ระดับ 5 กิโลเมตรเหนือระดับน้ำทะเล ยอดเขาเอเวอเรสต์บนเทือกเขาหิมาลัย และเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก สูงจากระดับน้ำทะเลราวๆ 8.8 กิโลเมตร (8,844 เมตร) ดอยอินทนนท์ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดของไทย มีความสูงจากระดับน้ำทะเลที่ 2,565 เมตร
ทิวเขาพนมดงรัก
ทิวเขาพนมดงรัก (ជួរភ្នំដងរែក) เป็นทิวเขาที่ทอดตัวในแนวตะวันออก-เฉียงเหนือ เป็นพรมแดนกั้นระหว่างประเทศไทยกับประเทศกัมพูชาและประเทศลาว ชื่อ พนมดงรัก ในภาษาไทยมาจากชื่อในภาษาเขมรว่า ภนุมฎองแรก แปลว่า "ภูเขาไม้คาน"
โอเมก้า สปีดมาสเตอร์
โอเมก้า สปีดมาสเตอร์ โปรเฟสชันแนล (เลขอ้างอิงโอเมก้า: 3570.50.00) หรืออีกชื่อที่โอเมก้าเรียกว่า "มูนวอตช์" เป็นนาฬิกาไขลานด้วยมือซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 1957 และมีชื่อเสียงมาจากการที่มันได้รับเลือกจากองค์การนาซาให้นำไปใช้ในโครงการอะพอลโล โอเมก้า สปีดมาสเตอร์เป็นนาฬิกาข้อมือเรือนแรกที่ใส่บนดวงจันทร์ เมื่อบัซ อัลดรินสวมใส่สปีดมาสเตอร์ 145.012 เข้ากับโอเมก้า 321 กาลิเบอร์ เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 (นีล อาร์มสตรองทิ้งนาฬิกาสปีดมาสเตอร์ของเข้าไว้ในยานสำรวจดวงจันทร์ อีเกิล ระหว่างการเดินบนดวงจันทร์)
ในช่วงที่โครงการเจมินี่ขององค์การนาซ่ากำลังดำเนินการอยู่นั้น เป็นช่วงเวลาที่ยังไม่มีนาฬิกาเรือนใดที่ผ่านการรับรองว่าสามารถส่วมใส่ขณะท่องอวกาศได้ จึงมีการเสนอให้บริษัทผู้ผลิตนาฬิกายี่ห้อต่างๆ ส่งนาฬิกาที่ออกแบบสำหรับการท่องอวกาศเพื่อทำการทดสอบประสิทธิภาพ นอกจากนั้นแล้ว นาซ่ายังได้ส่งวิศวกรระบบสองคนไปหาซื้อนาฬิกาที่มีขายอยู่ตามปกติ โดยมองหารุ่นที่น่าจะสามารถนำไปใส่บนอวกาศได้ เพื่อนำมาทำการทดสอบ โดยเลือกนาฬิกาจับเวลาที่ใช้ระบบไขลานด้วยตนเอง
แรนดี้ ซุยโก้
แรนดี้ ซุยโก้ (Randy Suico) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ที่ เซบู ฟิลิปปินส์ สถิติการชก 32 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 24) เสมอ 1 แพ้ 3
ปีเอโตร อาเรตีโน
ปีเอโตร อาเรตีโน (Pietro Aretino; 20 เมษายน ค.ศ. 1492 - 21 ตุลาคม ค.ศ. 1556) เป็นนักเขียน กวี และนักเขียนบทละครชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 16 อาเรตีโนเป็นผู้ที่มีอิทธิพลเป็นอันมากต่อศิลปะและการเมืองร่วมสมัยและได้ชื่อว่าเป็นผู้ริเริ่มเรื่องเร้ากามารมณ์ (pornography) ทางวรรณกรรมของสมัยใหม่
อ้างอิง
1492 1556
โคลอี ฮาเช
โคลอี ฮาเช (เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1997) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวฝรั่งเศส  โคลอี ฮาเช เกิดที่เมืองโนเกนต์-ซูร์-มาร์เน เมืองปารีส โคลอี ฮาเช เข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำท่าฟรีสไตล์ 4 × 200 เมตร ในการแข่งขันกีฬา
โตเกียวทาวเวอร์ (แก้ความกำกวม)
โตเกียวทาวเวอร์ หรือ Tokyo Tower อาจหมายถึง
ขี้ครอก
ขี้ครอก (Caesar weed, Hibiscus burr, Jute africain ; ) ชื่ออื่นๆของขี้ครอก คือ ขมดง ชบาป่า บอเทอ ปะเทาะ ปอเส้ง ปูลุ เส้ง หญ้าผมยุ้ง หญ้าอียู หญ้าหัวยุ่ง นางนวล จัดอยู่ในวงศ์ Malvaceae ขี้ครอกเป็นพืชมีพิษ หนามมีขนทำให้ระคายเคือง ทุกส่วนของลำต้นถ้ารับประทานเป็นพิษต่อหัวใจทำให้หมดความรู้สึก
ขี้ครอกเป็นไม้พุ่มขนาดเล็ก สูงประมาณ 1 - 2 เมตร เปลือกเหนียว ลำต้นสีเขียวแกมเทา มีขนรูปดาวปกคลุมตลอดลำต้น ยอดอ่อน ใบและก้านใบ ใบ เป็นใบเดี่ยวมีการเกาะติดของใบบนต้นเรียงตัวแบบสลับ ใบรูปไข่ ปลายใบเว้าเป็น 3 พู ปลายแต่ละพูมนหรือแหลม โคนใบมน ขอบใบหยักแบบฟันเลื่อย แผ่นใบเป็นคลื่นมีขนสากมือ มีหูใบ 1 คู่ รูปรี ดอกเดี่ยว เกิดที่ซอกใบ สีชมพูแกมม่วง กลีบดอกรูปไข่กลับ 5 กลีบ กลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบประดับ 5 กลีบ เกสรเพศผู้จำนวนมากสีชมพูม่วง ก้านชูสีขาวนวลรวมกันเป็นหลอดหุ้มเกสรเพศเมียไว้ ปลายเกสรแยกเป็น 10 ก้านสั้นๆ ส่วนปลายเป็นตุ่ม ผล ทรงกลมแป้นแบ่งเป็น 5 พู ผิวผลมีหนามแข็งสั้นและมีน้ำเหนียวติด เมล็ด รูปไตสีน้ำตาล มีพูละ 1 เมล็ด
อนาธิปไตย (แก้ความกำกวม)
อนาธิปไตย อาจหมายถึง
ซินเหวินเหลียนปัว
ซินเหวินเหลียนปัว เป็นรายการข่าวท้องถิ่นที่นำเสนอในประเทศจีน ทั้งข่าวเศรษฐกิจ สังคม บ้านเมือง สถานการณ์ปัจจุบัน ข่าวต่างประเทศ เป็นต้น ออกอากาศด้วยภาษาจีนกลาง ผลิตรายการโดยสถานีโทรทัศน์ซีซีทีวี หรือสถานีโทรทัศน์กลางแห่งจีนบนผืนแผ่นดินใหญ่ และออกอากาศผ่านทางช่องซีซีทีวี-1 โดยในเวลาออกอากาศจะมีช่องอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ช่องของซีซีทีวีบางช่องในประเทศจีน และสถานีประจำมณฑลต่าง ๆ ของประเทศ ร่วมออกอากาศรายการนี้ไปพร้อมกันด้วย รายการนี้จึงถือเป็นรายการข่าวแห่งชาติของจีน
โปรแกรมออกอากาศ (เวลาในประเทศจีน)
นอกจากนี้ ยังมีการออกอากาศซ้ำทางช่องซีซีทีวี-1 ในเวลาเช้า โดยแต่เดิมออกอากาศเวลา 6.24 น. (เวลาจีน) ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้เปลี่ยนเป็นเวลา 6.00 น. และ 4.55 น. ตามลำดับ
เดนีส เบควิธ
เดนีส เบควิธ เกิดเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1977 ) เป็นนักว่ายน้ำพาราลิมปิกชาวออสเตรเลีย เกิดที่เมืองซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2000 ประเภทหญิง 4x50 เมตร ท่าฟรีสไตล์
ยุคคามากูระ
วัฒนธรรมของชนชั้นนักรบได้ก่อกำเนิดขึ้นโดยมีวัฒนธรรมของชนชั้นปกครองเป็นรากฐาน แต่ยังคงเอกลักษณ์ของชนชั้นนักรบไว้ อันได้แก่ ความมีพลวัตร และการสะท้อน ความเป็นจริงอย่างเรียบง่าย ในด้านศาสนา พุทธศาสนาแบบคะมะคุระก็ได้กำเนิดขึ้นโดยพระเถระผู้มีชื่อเสียง อย่าง โฮเน็น (Hounen) ชินรัน (Shinran) และนิฉิเรน (Nichiren) เป็นต้น นักรบฝั่งที่ราบคันโตจะนับถือศาสนาเซนอันได้รับการถ่ายทอดจากจีนแผ่นดินซ้องในศตวรรษที่ 12 เป็นหลัก รูปแบบศิลปะใหม่ ๆ ก็เกิดขึ้นในยุคนี้ อย่างเช่น ปฏิมากรรมสมัยคะมะคูระตอนต้นนั้น จะมีลายเส้นที่หนักแน่นมีพลังเหมือนของจริง และแสดงออกถึงความเป็นมนุษย์ วรรณศิลป์ส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่ชนชั้นนักรบนิยม เช่น “เฮเคะ โมโนงาตาริ (Heike Monogatari) ” ซึ่งแต่งขึ้นเมื่อต้นศตวรรษที่ 13 เป็นผลงานที่ดีที่สุดในจำนวนนิยายเกี่ยวกับการสู้รบ และก็ยังมีหนังสือรวบรวมบทเรียงความเรื่อง “โฮโจกิ (Houjouki) ” ซึ่งแต่งในศตวรรษที่ 13 และ “สึเรซูเรงูซะ (Tsurezuregusa) ” ซึ่งแต่งในศตวรรษที่ 14
การจัดตั้งบากูฟุ
ในช่วงปลายยุคเฮอังราชสำนักญี่ปุ่นเมืองเกียวโตตกอยู่ภายใต้การครอบงำของตระกูลไทระซึ่งมีผู้นำคือไทระ โนะ คิโยะโมะริ ในค.ศ. 1180 เจ้าชายโมะชิฮิโตะได้ออกประกาศรณรงค์สงครามให้ซะมุไรตระกูลเซวะเง็นจิ (清和源氏 (Seiwa Genji)) หรือตระกูลมินะโมะโตะที่ยังคงหลงเหลืออยู่ทั่วญี่ปุ่น ลุกฮือขึ้นต่อต้านการปกครองตระกูลไทระ เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามเก็มเป (源平合戦 (Genpei kassen)) มินะโมะโตะ โนะ โยะริโตะโมะ (源頼朝 (Minamoto no Yoritomo)) ด้วยความช่วยเหลือของ โฮโจ โทะคิมะซะ (北条時政 (Hōjō Tokimasa)) ตั้งตนเป็นใหญ่ในภูมิภาคคันโตทางภาคตะวันออกของญี่ปุ่น โดยมีฐานที่มั่นอยู่ที่เมืองคามากูระ (鎌倉 (Kamakura)) ในขณะเดียวกันในภาคตะวันตกมินะโมะโตะ โนะ โยะชิสึเนะ สามารถเอาชนะตระกูลไทระได้ในยุทธนาวีดังโนะอุระ (Dan-no-ura (壇ノ浦)) ในค.ศ. 1185 ทำให้ตระกูลไทระต้องพบกับจุดจบลงและอำนาจในการปกครองย้ายมาอยู่ที่โยะริโตะโมะ ในค.ศ. 1189 โยะริโตะโมะทำสงครามโอชู (奥州合戦 (Ōshū-kassen)) ต่อสู้กับตระกูลฟุจิวะระแห่งโอชูจนสามารถผนวกภูมิภาคโทโฮะกุเข้ามาในการปกครองได้ในที่สุด ในค.ศ. 1192 โยะริโตะโมะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเซอิไทโชกุน (征夷大将軍 (Seii Taishōgun))
สมัยคะมะคุระเป็นสมัยแรกที่นักรบหรือซามูไร (侍 (samurai)) ขึ้นมากลายเป็นชนชั้นปกครองแทนที่พระจักรพรรดิและนักปราชญ์ที่เป็นพลเรือนดังที่เคยเป็นมาในยุคเฮอัง มีผู้นำของการปกครองคือโชกุนซึ่งอาศัยอยู่ที่เมืองคะมะกุระ หรือเรียกว่า คามาคูระ-โดโนะ (鎌倉殿 (Kamakura-dono)) มีอำนาจเสมอเหมือนเป็นเจ้าผู้ปกครองญี่ปุ่นแทนที่พระจักรพรรดิ สถานที่จัดการปกครองไม่มีความหรูหราเช่นเกียวโตทำให้ศูนย์การปกครองที่คะมะคุระถูกเรียกว่า รัฐบาลเต็นต์ หรือ บากูฟุ (幕府 (bakufu)) มีสภาขุนนางซึ่งมีอำนาจตัดสินใจเกี่ยวกับการปกครองเรียกว่า มันโดะโกะโระ (政所 (Mandokoro)) สงครามทำให้ชนชั้นนักรบได้เข้าครอบครองที่ดินต่างๆซึ่งแต่ก่อนเป็นของราชสำนักเกียวโต เป็นจุดเริ่มต้นของญี่ปุ่นสมัยศักดินา โดยนักรบที่เป็นนายจะแบ่งที่ดินให้แก่ข้ารับใช้ของตนตามระบอบศักดินาสวามิภักดิ์ (Feudalism) โดยที่ซะมุไรผู้ถือครองที่ดินเรียกว่า จิโต (地頭 (Jitō)) ในขณะที่บากูฟุแต่งตั้งซะมุไรไปปกครองแว่นแคว้นเรียกว่า ชูโง (守護 (Shugō)) ทับซ้อนกับระบอบเจ้าผู้ปกครองแคว้นเดิมที่ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนักเกียวโต
การขึ้นสู่อำนาจของตระกูลโฮโจ
เมื่อโยะริโมะโตะเสียชีวิตในค.ศ. 1199 มินะโมะโตะ โนะ โยะริอิเอะ (源頼家 (Minamoto no Yoriie)) บุตรชายของโยะริโตะโมะสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลเซวะเง็นจิต่อมา และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นโชกุนในค.ศ. 1202 แต่ทว่าบรรดาซะมุไรข้ารับใช้เก่าของโยะริโตะโมะต่างเห็นพ้องต้องกันว่าโยะริอิเอะไม่มีความสามารถในการปกครอง จึงจัดตั้งคณะผู้สำเร็จราชการแทนขึ้นในค.ศ. 1200 ประกอบด้วยซะมุไรจำนวนสิบสามคนเพื่อทำหน้าปกครองบะกุฟุแทนโยะริอิเอะ ตระกูลทางฝ่ายมารดาของโยะริอิเอะ คือ ตระกูลโฮโจ (北条 (Hōjō)) นำโดยโฮโจ โทะกิมะซะ ผู้ซึ่งเป็นตาของโยะริอิเอะ ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำมันโดะโกะโระเป็นผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนเรียกว่า ชิกเก็ง (執権 (Shikken)) และโฮโจ มะซะโกะ (北条政子 (Hōjō Masako)) มารดาของโยะริอิเอะ ได้ขึ้นมามีอำนาจเหนือบะกุฟุ โดยที่โชกุนเป็นเพียงหุ่นเชิด ตระกูลโฮโจได้ดำเนินการกำจัดคู่แข่งทางการเมืองต่างๆทำให้สามารถขึ้นมีมีอำนาจเหนือบะกุฟุได้ในที่สุด โชกุนโยะริอิเอะมีความเอนเอียงไปทางตระกูลฮิกิ (比企 (Hiki)) ซึ่งเป็นตระกูลฝ่ายภรรยาของโยะริอิเอะ นำโดยฮิกิ โยะชิกะซุ (比企能員 (Hiki Yoshikazu)) ในค.ศ. 1203 ตระกูลโฮโจได้เข้าทำการกวาดล้างตระกูลฮิกิอย่างรุนแรงและโหดเหี้ยม และทำการปลดโยะริอิเอะออกจากตำแหน่งโชกุนแล้วเนรเทศไปยังแคว้นอิซุ ตั้งน้องชายของโยะริอิเอะคือ มินะโมะโตะ โนะ ซะเนะโตะโมะ (源実朝 (Minamoto no Sanetomo)) เป็นโชกุนคนต่อมา โทะกิมะซะส่งคนไปทำการลอบสังหารโยะริอิเอะในปีต่อมาค.ศ. 1204
ชิกเก็งยะซุโตะกิและโทะกิโยะริ
ชิกเก็งโยะชิโตะกิถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1226 และนางมะซะโกะเสียชีวิตในค.ศ. 1227 โฮโจ ยะซุโตะกิ สืบทอดตำแหน่งชิกเก็งจากโยะชิโตะกิบิดาของตนในค.ศ. 1226 และมีการแต่งตั้งคุโจ โยะริซึเนะ ให้เป็นโชกุนในปีเดียวกัน ชิกเก็งยะซุโตะกิแต่งตั้งโทะกิฟุซะผู้เป็นอาให้ดำรงตำแหน่งเป็น เร็งโช (連署 (rensho)) หรือรองผู้สำเร็จราชการเป็นคนแรก ในสมัยของชิกเก็งยะซุโตะกิมีการวางรากฐานการปกครองของคะมะกุระ โดยมีการจัดตั้งเฮียวโจชู (評定衆 (Hyōjōshū)) ไว้เป็นสภาที่คอยอนุมัติเห็นชอบนโยบายของชิกเก็ง และในค.ศ. 1232 มีการออกกฎหมาย โกะเซไบ ชิโมะกุ (御成敗式目 (Goseibai Shimoku)) หรือ กฎหมายปีโจเอ เป็นกฎหมายของชนชั้นซะมุไรฉบับแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น สมัยของชิกเก็งยะซุโตะกิถือเป็นสมัยที่รุ่งเรืองและสงบสุขที่สุดของรัฐบาลคะมะกุระ
ชิกเก็งยะซุโตะกิถึงแก่อสัญกรรมเมื่อค.ศ. 1242 โฮโจ ซึเนะโตะกิ (北条経時 (Hōjō Tsunetoki)) ผู้เป็นหลานชายสืบทอดตำแหน่งต่อมา แต่ทว่าโชกุนคุโจโยะริสึเนะได้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่และต้องการที่จะมีอำนาจในการปกครอง ในค.ศ. 1244 ชิกเก็งซึเนะโตะกิจึงทำการปลดโชกุนโยะริสึเนะออกจากตำแหน่ง และให้บุตรชายคือคุโจ โยะริสึงุ (九条頼嗣 (Kujō Yoritsugu)) ขึ้นเป็นโชกุนแทน แม้กระนั้นอดีตโชกุนโยะริสึเนะยังคงมีอำนาจเหนือโชกุนอายุน้อยที่เป็นบุตรชายของตน และวางแผนก่อการยึดอำนาจจากตระกูลโฮโจด้วยการสนับสนุนจากตระกูลมิอุระ (三浦 (Miura)) ซึ่งเป็นตระกูลคู่แข่งที่สำคัญของตระกูลโฮโจ ชิกเก็งซึเนะโตะกิถึงแก่อสัญกรรมเมื่อค.ศ. 1246 โฮโจ โทะกิโยะริ (北条時頼 (Hōjō Tokiyori)) ผู้เป็นน้องชายสืบทอดตำแหน่งชิกเก็งต่อมา มีการค้นพบแผนการยึดอำนาจของอดีตโชกุนโยะริซึเนะ ในการที่จะสนับสนุนให้ นะโงะเอะ มิซึโตะกิ (名越光時 (Nagoe Mitsutoki)) ญาติห่างๆของโทะกิโยะริขึ้นเป็นชิกเก็งแทน ด้วยความช่วยเหลือของตระกูลมิอุระ นำโดย มิอุระ ยะซุมุระ (三浦泰村 (Miura Yasumura)) ชิกเก็งโทะกิโยะริจึงเนรเทศอดีตโชกุนโยะริซึเนะให้กลับไปเมืองเกียวโต เรียกเหตุการณ์ในปี ค.ศ. 1246 นี้ว่า มิยะ-โซโด (宮騒動 (Miya-sōdō))
และด้วยการยุยงของอะดะชิ โยะชิกะเงะ (安達義景 (Adachi Yoshikage)) ชิกเก็งโทะกิโยะริตัดสินใจทำสงครามกวาดล้างตระกูลมิอุระในค.ศ. 1247 เรียกว่า สงครามโฮจิ (宝治の乱 (Hōji no ran)) เป็นผลให้ตระกูลมิอุระถูกกวาดล้างและชิกเก็งตระกูลโฮโจปราศจากคู่แข่งมีอำนาจล้นเหลือจนเรียกได้ว่าเป็นเผด็จการ ในค.ศ. 1252 ชิกเก็งโทะกิโยะริตัดสินใจที่จะปลดโชกุนโยะริซึงุออกจากตำแหน่ง แล้วโทะกิโยะริจึงเดินทางเพื่อส่งอดีตโชกุนกลับไปยังเมืองเกียงโต พร้อมกันนั้นได้ทูลขอเจ้าชายจากราชสำนักเกียวโตมาเพื่อเป็นโชกุนคนใหม่ จักรพรรดิโกะ-ซะงะจึงประทานพระโอรสคือเจ้าชายมุเนะตะกะ (宗尊親王 (Munetaka-shinnō)) เสด็จมายังเมืองคะมะกุระเพื่อดำรงตำแหน่งเป็นโชกุน นับแต่นั้นมาโชกุนคะมะกุระจึงเป็นเจ้าชายจากเกียวโต
การรุกรานของมองโกล
ในช่วงปลายศตวรรษที่สิบสามจักรวรรดิมองโกลกำลังเรืองอำนาจทั่วเอเชีย ได้เข้าปกครองจีนตอนเหนือ ในค.ศ. 1259 อาณาจักรโครยอ (Goryeo) ของเกาหลีตกเป็นประเทศราชของราชวงศ์หยวน (Yuan) ซึ่งมีฮ่องเต้คือกุบไลข่าน (Kublai Khan) กุบไลข่านมีความทะเยอทะยานต้องการที่จะเข้ายึดญี่ปุ่นเป็นประเทศราช แต่ชาวมองโกลไม่มีความรู้ในด้านการรบทางทะเลต้องอาศัยความช่วยเหลือและทรัพยากรของอาณาจักรโครยอ ในค.ศ. 1268 กุบไลข่านได้ส่งคณะทูตผ่านพระเจ้าชุงยอลแห่งโครยอมายังญี่ปุ่นโดยลงจอดที่เกาะคีวชูเพื่อเรียกร้องให้ญี่ปุ่นยอมสยบเป็นประเทศราชของจักรวรรดิมองโกลโดยสันติวิธี แต่ทางบะกุฟุนำโดยชิกเก็งโฮโจ โทะกิมุเนะ (北条時宗 (Hōjō Tokimune)) บุตรของชิกเก็งโทะกิโยะริ และอะดะชิ ยะซุโมะริ (安達泰盛 (Adachi Yasumori)) ตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อสาสน์ของกุบไลข่าน กุบไลข่านยังคงส่งทูตผ่านทางเกาหลีมาอีกในค.ศ. 1271 แต่ไม่ประสบผลสำเร็จเช่นเคย เมื่อถูกคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล ในค.ศ. 1272 ญี่ปุ่นภายใต้การนำของชิกเก็งโทะกิมุเนะจึงมีการปรับโครงสร้างการปกครองใหม่และกวาดล้างผู้ที่ต่อต้านอำนาจของโทะกิมุเนะซึ่งนำโดย นะโงะเอะ โทะกิอะกิ (名越時章 (Nagoe Tokiaki)) และโฮโจ โทะกิซุเกะ (北条時輔 (Hōjō Tokisuke)) ผู้เป็นพี่ชายของโทะกิมุเนะ ในเหตุการณ์ที่เรียกว่า นิงะสึ-โซโด (二月騒動 (Nigatsu-sōdō))
ในค.ศ. 1274 กุบไลข่านจึงตระเตียมกำลังพลผสมระหว่างมองโกลและเกาหลีเพื่อเข้ารุกรานญี่ปุ่น นำโดยฮินตู (Hintu) ขุนพลฝ่ายมองโกล ฮงดากู (Hong Dagu) ขุนพลชาวเกาหลี ยกทัพเรือข้ามทะเลมาเทียบท่าที่อ่าวฮะกะตะ (博多 (Hakata)) บนเกาะคีวชู เรียกว่า การรุกรานปีบุงเอ (文永の役 (Bunei no eki)) ฝ่ายญี่ปุ่นมีโชนิ ซุเกะโยะชิ (少弐資能 (Shōni Sukeyoshi)) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นชินเซ บุเงียว (鎮西奉行 (Chinzei Bugyō)) หรือผู้ปกครองเกาะคีวชู นำทัพญี่ปุ่นเข้าห้ำหั่นแต่ไม่สามารถทัดทานทัพผสมมองโกล-เกาหลีได้ จนกระทั่งมีลมพายุพัดเข้าอ่านฮะกะตะทำลายเรือของทัพมองโกลลงไปมาก ทำให้ฝ่ายมองโกลต้องถอยหนีกลับไป ชาวญี่ปุ่นจึงยกย่องลมนี้ว่าเป็น คะมิกะเซะ (神風 (Kamikaze)) หรือลมที่เทพเจ้าส่งมาเพื่อปกป้องญี่ปุ่นจากผู้รุกราน
แม้กระนั้นกุบไลข่านก็ยังไม่ลดละ ในค.ศ. 1275 กุบไลข่านส่งทูตมาอีกครั้งโดยไม่ผ่านเกาหลี แต่คณะทูตมองโกลถูกจับกุมไปยังเมืองคะมะกุระและถูกสังหาร ชิกเก็งโทะกิมุเนะเกรงว่าพวกมองโกลจะยกมาอีกจึงให้มีการเตรียมการรองรับการรุกรานของมองโกลไว้พร้อม หลังจากที่พิชิตราชวงศ์ซ่งใต้ได้แล้ว มองโกลจึงส่งทูตมาญี่ปุ่นอีกครั้งในค.ศ. 1279 แต่ชาวญี่ปุ่นได้สังหารคณะทูตมองโลกทันทีที่ขึ้นฝั่งอ่าวฮะกะตะ ในค.ศ. 1281 กุบไลข่านจึงส่งทัพเรือเข้ารุกรานญี่ปุ่นอีกครั้งเรียกว่า การรุกรานปีเคอัง (弘安の役 (Keian no eki)) โดยใช้ทั้งกองทัพเรือของอาณาจักรโครยอ และทัพเรือของราชวงศ์ซ่งใต้ขนาดมหึมา ฝ่ายมองโกลวางแผนให้ทัพเรือซ่งใต้มาสมทบกับทัพเรือเกาหลีเพื่อเข้ารุกรานญี่ปุ่น แต่ทัพเรือจีนเกิดความล่าช้ามาสมทบไม่ทัน ทัพเรือเกาหลีจึงเข้าโจมตีแต่ฝ่ายญี่ปุ่นเตรียมการมาดีจึงสามารถต้านทานได้ ลมพายุคะมิกะเซะพัดเข้ามาอีกครั้งทำลายทัพเรือเกาหลีจนต้องล่าถอยกลับไป
การเรืองอำนาจของมิอุชิบิโตะ และ จุดจบของคะมะกุระบะกุฟุ
ในค.ศ. 1303 ซะดะโตะกิสละตำแหน่งชิกเก็งให้แก่บุตรชายของตนคือ โฮโจ ทะกะโตะกิ (北条高時 (Hōjō Takatoki)) อายุเพียงแปดปี อำนาจการปกครองจึงตกแก่อะดะชิ โทะกิอะกิ (安達時顕 (Adachi Tokiaki)) มิอุชิบิโตะ นะงะซะกิ เอ็งกิ (長崎円喜 (Nagazaki Enki)) และนะงะซะกิ ทะกะซุเกะ (長崎高資 (Nagazaki Takasuke)) บุตรชายของเอ็งกิ ในค.ศ. 1324 เกิดข่าวลือว่าจักรพรรดิโกะ-ไดโงทรงวางแผนที่จะโค่นล้มรัฐบาลบะกุฟุ มีการลงโทษประหารชีวิตขุนนางที่เมืองเกียวโต แม้ว่าองค์จักรพรรดิจะทรงปฏิเสธแต่บะกุฟุยังคอยจับจ้ององค์จักรพรรดิอยู่เสมอ
ต่อมาในค.ศ. 1331 แผนการโค่นล้มบะกุฟุของจักรพรรดิโกะ-ไดโงถูกเปิดเผยอีกครั้ง องค์จักรพรรดิจึงเสด็จลี้ภัยไปยังคะซะงิยะมะ (笠置山 (Kasagiyama)) ใกล้กับเมืองเกียวโตแต่บะกุฟุสามารถเข้าบุกจับกุมองค์จักรพรรดิได้และเนรเทศองค์จักรพรรดิไปยังเกาะโอะกิ (隠岐 (Oki)) แต่ขุนพลซะมุไรฝ่ายจักรพรรดินำโดย คุซุโนะกิ มะซะชิเงะ (楠木正成 (Kusunoki Masashige)) ยังคงทำสงครามต่อต้านตระกูลโฮโจต่อไป เรียกว่า สงครามปีเก็งโก (元弘の乱 (Genkō no ran)) จนกระทั่งในค.ศ. 1333 องค์จักรพรรดิเสด็จหลบหนีจากเกาะโอะกิมาได้ ทำให้ขุนพลฝ่ายบะกุฟุคือ อะชิกะงะ ทะกะอุจิ (足利尊氏 (Ashikaga Takauji)) แปรพักตร์มาเข้ากับฝ่ายองค์พระจักรพรรดิ นำทัพเข้ายึดเมืองเกียวโตได้สำเร็จ และนิตตะ โยะชิซะดะ (新田義貞 (Nitta Yoshisada)) สามารถเข้ายึดเมืองคะมะกุระได้ โฮโจ ทะกะโตะกิ นำสมาชิกตระกูลโฮโจและขุนนางในบะกุฟุร่วมหลายร้อยชีวิตกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปเพื่อหนีความพ่ายแพ้ เป็นอวสานแห่งตระกูลโฮโจและรัฐบาลโชกุนคะมะกุระ นำไปสู่การฟื้นฟูเค็มมุ (Kemmu Restoration)
พุทธศาสนา
ในยุคคามากูระนั้นเกิดความเปลี่ยนแปลงในวงการพุทธศาสนาญี่ปุ่นจากการนำเข้าพุทธศาสนานิกายใหม่จากประเทศจีน ได้แก่นิกายแดนบริสุทธ์ หรือนิกายโจโด และนิกายเซ็น แม้ว่าโชกุนบากูฟุคามากูระมีอำนาจปกครองในทางโลก แต่อำนาจในการปกครองศาสนายังคงอยู่ที่สถาบันพระจักรพรรดิ เดิมทีนับตั้งแต่ยุคเฮอังพุทธศาสนาวัชรยานซึ่งเน้นเกี่ยวกับพิธีกรรมไสยศาสตร์ประกอบด้วยนิกายเท็งได  ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่วัดบนเขาฮิเอ  และนิกายชิงงอน  ผสมผสานกับศาสนาชินโตซึ่งเป็นความเชื่อดั้งเดิมของชาวญี่ปุ่น กลายเป็นศาสนาชินโตรวมกับพุทธมหายาน  ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักพระจักรพรรดิญี่ปุ่นและชนชั้นขุนนางในเมืองเกียวโต นอกจากนี้ยังมีสำนักพุทธมหายานหกสำนักแห่งเมืองนาระ (Six Schools of Nara) พุทธศาสนามหายานนิกายที่รุ่งเรืองมาก่อนสมัยคามากูระเรียกรวมกันว่า "พุทธศาสนาเก่า" ในขณะที่นิกายแดนบริสุทธิ์ นิกายเซ็น และนิกายนิจิเร็งซึ่งถือกำเนิดขึ้นในสมัยคามากูระนั้นเรียกว่า "พุทธศาสนาใหม่"
นิกายแดนสุขาวดี
ในค.ศ. 1175 พระภิกษุโฮเน็ง แห่งเขาฮิเอได้ศึกษางานเขียนของพระภิกษุชาวจีนเกี่ยวกับแนวความคิดของนิกายแดนบริสุทธิ์เรื่องเนมบูตสึ  หรือการกล่าวอมิตาพุทธ นิกายแดนบริสุทธิ์เน้นถึงการกล่าวคำว่าอมิตาพุทธสามารถทำให้หลุดพ้นเข้าสู่แดนสุขาวดีหรือแดนบริสุทธิ์ของพระอมิตาภพุทธะได้โดยไม่จำเป็นต้องมีพิธีกรรมที่ซับซ้อน พระภิกษุโฮเน็งมีความเห็นว่าพุทธศาสนาวัชรยานเน้นพิธีกรรมไสยศาสตร์มากกว่าการแสวงหาทางหลุดพ้น จึงเดินทางออกจากเขาฮิเอมาเผยแพร่หลักคำสอนของนิกายแดนบริสุทธิ์ให้แก่ชนชั้นซามูไรและชาวบ้านทั่วไปซึ่งแต่เดิมไม่สามารถเข้าถึงพุทธศาสนาวัชรยานได้ อย่างไรก็ตามนิกายแดนบริสุทธิ์ซึ่งเป็นนิกายใหม่ของญี่ปุ่นถูกต่อต้านจากราชสำนักเกียวโตและพระสงฆ์นิกายอื่นๆ ซึ่งมองว่านิกายแดนบริสุทธิ์เป็นลัทธินอกรีต ในค.ศ. 1207 พระจักรพรรดิโกะ-โทะบะมีพระราชโองการให้เนรเทศพระภิกษุโฮเน็งและศิษยานุศิษย์ทั้งหลาย และห้ามการเผยแพร่แนวความคิดเรื่องเนมบูตสึ พระภิกษุโฮเน็งถูกเนรเทศไปยังเกาะชิโกกุต่อมาค.ศ. 1211 ทางราชสำนักเกียวโตให้อภัยโทษแก่โฮเน็งและอนุญาตให้เผยแพร่เน็มบูตสึอีกครั้ง ทำให้โฮเน็งเดินทางกลับมายังนครหลวงเกียวโตได้และมรณภาพในปีต่อมา พระภิกษุโฮเน็งได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ก่อตั้งนิกายแดนบริสุทธิ์ หรือนิกายโจโดในญี่ปุ่น
บรรดาลูกศิษย์ของพระโฮเน็งถูกเนรเทศไปยังแคว้นต่างๆในญี่ปุ่นต่างแยกตัวออกไปก่อตั้งสำนักของตนเอง พระภิกษุเบงโช ซึ่งถูกเนรเทศไปยังเกาะคีวชูก่อตั้งสำนักชินเซ ( ซึ่งแปลว่า เกาะคีวชู) ต่อมาสำนักชินเซได้เผยแพร่ไปยังเมืองคามากูระ ทำให้สำนักชินเซกลายเป็นสำนักหลักของนิกายโจโด นอกจากนี้ยังมีพระภิกษุชินรัง  ผู้ก่อตั้งนิกายแดนบริสุทธิ์ที่แท้จริง หรือนิกายโจโดชิน  แยกออกไปเป็นนิกายใหม่
นิกายเซ็น
ในค.ศ. 1168 ภิกษุเอไซ แห่งเขาฮิเอ เดินไปยังเขาเทียนไถในประเทศจีนเพื่อศึกษาหลักการเข้าฌานวิปัสสนาในสำนักหลินจี้ (Línjì, 臨濟) หรือริงไซ (Rinzai) พระภิกษุเอไซเดินทางกลับมายังประเทศญี่ปุ่นในค.ศ. 1191 แต่พระภิกษุเอไซยังไม่ได้เผยแพร่นิกายเซ็นซึ่งได้เรียนรู้มาจากประเทศจีนเนื่องจากภัยคุกคามจากนิกายเทนไดซึ่งเรืองอำนาจอยู่ในเกียวโต จนกระทั่งพระเอไซเดินทางไปยังเมืองคามากูระในค.ศ. 1199 พบกับโชกุนมินาโมโตะ โนะ โยริอิเอะ และนางโฮโจ มาซาโกะ ทำให้รัฐบาลโชกุนคามากูระและชนชั้นซามูไรต่างยอมรับนับถือนิกายเซ็นเป็นพุทธศาสนานิกายใหม่ซึ่งเน้นเกี่ยวกับการฝึกจิตปฏิบัติตนสอดคล้องกับหลักการของชนชั้นซามูไร พุทธศาสนานิกายเซ็นจึงแตกต่างจากพุทธศาสนานิกายอื่นๆในญี่ปุ่นในประเด็นที่ว่ารัฐบาลโชกุนให้การสนับสนุนและเข้าปกครองนิกายเซ็นโดยตรง ลูกศิษย์ของเอไซชื่อว่าโดเก็ง เดินทางไปยังประเทศจีนในค.ศ. 1223 ไปยังมณฑลเจ้อเจียงประเทศจีนเพื่อศึกษานิกายฌานสำนักเฉาต้ง หรือโซโต เข้ามาในญี่ปุ่นเป็นนิกายเซ็นอีกสำนักหนึ่ง รัฐบาลโชกุนคามากูระจัดตั้งระบบการปกครองนิกายเซ็นแบบลำดับชั้นเรียกว่าระบบปัญจบรรพต หรือ ระบบโกซัง  ซึ่งรับมาจากจีนราชวงศ์ซ่ง คณะสงฆ์นิกายเซ็นถูกปกครองโดยวัดใหญ่ระดับสูงห้าแห่งในเมืองคามากูระ วัดระดับกลางเรียกว่า จีเซตซึ  และวัดระดับล่าง เรียกว่า โชซัง
นิจิเร็ง
นิกายนิจิเร็ง ถือกำเนิดขึ้นจากแนวความคิดและหลักคำสอนของพระภิกษุนิจิเร็ง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว พระภิกษุนิจิเร็งมีชีวิตอยู่ในช่วงปลายสมัยคามากูระ มีคำสอนยึดถือตามสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นหลัก พระนิจิเร็งได้รับอิทธิพลจากนิกายเทนไดในประเด็นที่ว่ามนุษย์สามารถบรรสุพุทธสภาวะได้ในชาติภพปัจจุบัน แต่พระนิจิเร็งมีความเห็นว่าหลักคำสอนของพุทธศาสนานิกายต่างๆในญี่ปุ่นขณะนั้นทั้งพุทธศาสนาเก่าและพุทธศาสนาใหม่ไม่ใช่หลักคำสอนของพระพุทธเจ้าที่แท้จริง มีเพียงสัทธรรมปุณฑริกสูตรเท่านั้นที่เป็นหลักคำสอนที่ถูกต้อง พระนิจิเร็งกล่าวโจมตีนิกายแดนสุขาวดีอย่างรุนแรงในประเด็นเรื่องการสวดอมิตาพุทธหรือเนมบูตสึ นิจิเร็งไม่เห็นด้วยกับนิกายวัชรยานให้ความสำคัญแก่พิธีกรรมมากเกินไป และไม่เห็นด้วยกับการฝึกจิตปฏิบัติตนของนิกายเซ็นซึ่งยากและไม่สามารถปฏิบัติได้จริง การที่ประเทศญี่ปุ่นยึดถือตามหลักคำสอนที่ผิดทำให้ญี่ปุ่นต้องเผชิญกับภัยพิบัติต่างๆรวมถึงการรุกรานของมองโกล การสวดสัทธรรมปุณฑริกสูตรจะนำความสุขสวัสดิ์มาสู่ประเทศญี่ปุ่น