cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โชซ็อนโบราณ
โคโจซ็อน
ในเรื่องของชาวจีนที่ไปเป็นกษัตริย์ปกครองโคโจซ็อนนี้ปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์ของเกาหลีในสองยุคสมัย จึงมักทำให้สับสนว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในยุคสมัยใดกันแน่ เหตุการณ์แรกคือเรื่องของ จี้จื่อ หรือ กีจา นี้เกิดในช่วงของโคโจซ็อนยุคกลาง ตรงกับยุคสมัยราชวงศ์โจว แต่อีกเหตุการณ์หนึ่งนั้นเกิดขึ้นสมัยโคโจซ็อนยุคปลาย ซึ่งตรงกับยุคสมัยราชวงศ์ฮั่นของจีน เหตุการณ์ครั้งหลังนี้ยังนำมาสู่การก่อตั้งอาณาจักรแห่งใหม่ขึ้นอีกแห่งทางตอนใต้ของคาบสมุทรเกาหลี ในประวัติศาสตร์ช่วงหลังนี้กล่าวถึงขุนพลชาวจีนผู้หนึ่งนามว่า เหว่ยมั่ง ในพ.ศ. 349 เหว่ยมั่งเป็นขุนพลจากแคว้นเอี๋ยน ที่ลี้ภัยเข้าไปอยู่ในอาณาจักรโคโจซ็อน แล้วเข้ารับใช้กษัตริย์จุน ที่ปกครองโคโจซ็อนในขณะนั้น
เหว่ยมั่ง ได้รับคำสั่งไปป้องกันเขตแดนทางด้านตะวันตก แต่เขากลับก่อกบฏ นำกองทัพกลับมายึดอำนาจของกษัตริย์จุน และตั้งตนขึ้นเป็นกษัตริย์เสียเอง แล้วก่อตั้งราชวงศ์ใหม่ขึ้นปกครองโคโจซ็อน ชื่อ เหว่ยมั่งโจซอน หลังจากถูกยึดอำนาจ กษัตริย์จุนกับทหารจำนวนหนึ่งหลบหนีลงไปทางใต้ และได้ตั้งอาณาจักรแห่งใหม่ ขึ้นตรงบริเวณเมืองอิกซาน ในจังหวัดเจียลลา เกาหลีใต้ปัจจุบัน โดยเรียกอาณาจักรใหม่แห่งนี้ว่าอาณาจักรฮัน
อาณัติ สายทวี
อาณัติ สายทวี หรือ อาหรั่ง เกิดวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2528 เป็นนักแสดง และ ศิลปินชาวไทย สังกัดอาร์เอส
ประวัติ
อาณัติ สายทวี มีชื่อเล่นว่า หรั่ง เป็นนักแสดงและนักร้อง ชาวไทย เกิดที่อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์ เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2528 มีพี่น้อง 3 คน ชาย 2 คน หญิง 1 คน เป็นบุตรคนที่ 2 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบนิเทศศิลป์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
เข้าสู่วงการด้วยการถ่ายโฆษณา และประกวดพานาโซนิกสตาร์ชาเลนจ์ปี 2002 เล่นมิวสิกวีดีโอ เพลง "คิดมาก" ของ แดน-บีม ทางค่ายอาร์เอส หลังจากนั้นไม่นานก้ได้มาเป็นศิลปินค่ายอาร์เอส เมื่อปี 2549 ชื่ออัลบั้มว่า อาหรั่ง มีเพลงดังอย่าง เพลง "ทำบ้าอะไร" เพลง "ส่วนลึก" และเพลง "กวนใจแค่นี้" ซึ่งเพลงทั้ง 3 นี้ถูกนำไปเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์ของอาร์เอสอีกด้วย และ อาหรั่ง ได้รับรางวัลศิลปินคุณธรรมแห่งชาติยอดเยี่ยมปี2552 อาหรั่ง หมดสัญญากับค่ายอาร์เอสแล้ว ปัจจุบันเป็นนักร้องนำวง PIZZADAN มีสมาชิกทั้งหมด 4 คน และมีซิงเกิ้ลออกมาชื่อว่า "นิสัยเดิมเดิม, Love is" ปัจจุบัญ อาหรั่ง ได้ก่อตั้งบริษัทขึ้นมา ชื่อ TWINS Creation กับน้องชาย อาบัง เป็นบริษัทผลิตสื่อโฆษณาทุกรูปแบบ มีผลงานของทางบริษัท TWINScreation คือ รายการที่วี MyLoveMyCars ที่ออนแอร์ทางช่อง True Speed channel 691 เมื่อปี 2559 ต่อมารายการ MyLoveMyCars ได้ย้ายมาออนแอร์ทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ช่อง5 และ ซีรีส์ MyLoveMyCars Story(รักสับสนอลวน4ล้อ) ผลงานของทาง TWINScreation ของ อาหรั่ง ติดตามได้ทาง facebook page : https://www.facebook.com/TWINS-Creation-1033601553396425/
ผลงานพิธีกร
โทรทัศน์
ออนไลน์
โปรเอชดี
โปรเอชดี (ProHD) เป็นเอชดีวีแบบหนึ่ง (HDV หรือ High Definition Video : วิดีโอความคมชัดสูง) รูปแบบหนึ่งของเจวีซี (JVC) ซึ่งจะให้อัตราภาพเคลื่อนไหว 24 เฟรมต่อวินาที ในรูปแบบโปรเกรสซีฟสแกน (24p)
โปรเอชดีนั้นเป็นการขยายจากโหมดบันทึก 480p และ 720p ของเอชดีวี โดยเพิ่มการสนับสนุนสำหรับการบันทึก (โปรเกรสซีฟสแกน 24 เฟรมต่อวินาที) โปรเอชดีไม่ได้เพิ่ม 24p สำหรับโหมด 1080i ของเอชดีวี แม้ว่าภาคเครื่องบันทึกของอุปกรณ์เอชดีวีบางแบบจะสามารถแปลงอินพุท 1080/24p เป็น 1080i/60i ที่บันทึกได้โดยไม่สูญเสียข้อมูลก็ตาม
ความพยายามที่จะทำให้ดูเหมือนฟิล์มจากภาพวิดีโอ หรือจะทำให้เอาต์พุตเป็นภาพยนตร์ดิจิตอล หรือฟิล์มนั้น โหมด 24p นับว่ามีข้อดีอย่างมหาศาลยิ่งกว่าโหมดอินเตอร์เลซของเอชดีวี ทั้งนี้ก็เนื่องจากการลดดีอินเตอร์เลซ และอินเวิร์สเทเลซีนของ 24p ในขั้นตอนการผลิต ซึ่งปกติจะต้องนำภาพวิดีโอแบบอินเตอร์เลซเข้าสู่สภาพ 24p
นอกจากการเพิ่มโหมด 24p แล้ว โปรเอชดียังคงใช้การบีบอัดและรูปแบบกระแสบิตอย่างเดียวกันกับเอชดีวีทุกอย่าง
เปรียบเทียบ 720p กับ 1080i
จากการวัดประเมินผลหลายๆ ครั้ง พบว่า 720p ให้ความละเอียดแนวตั้งที่รับได้สูงกว่าในโหมด 1080i ทั้งนี้ขึ้นกับเนื้อหาของภาพวิดีโอนั้นด้วย หากไม่มีการเคลื่อนไหว ภาพจากสัญญาณ 1080i จะให้รายละเอียดแนวตั้งหยุดนิ่งที่สูงกว่า แต่ในภาพที่มีการเคลื่อนไหวสูง จะปรากฏสัญญาณรบกวนอินเตอร์เลซที่เกิดจากรายละเอียดของสัญญาณ 1080i
สิริกร มณีรินทร์
ดร.สิริกร มณีรินทร์ เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร อดีตอาจารย์ประจำที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย และเป็นเหรัญญิกพรรคคนแรก (คณะกรรมการชุดที่ขอจดทะเบียนจัดตั้งพรรคการเมือง)
การทำงาน
สิริกร มณีรินทร์ เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ประจำที่คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2517 จากนั้นในปี พ.ศ. 2531 จึงได้ลาออกมารับตำแหน่งผู้บริหารบริษัทเครือยนตรกรุ๊ป ซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัว โดยเป็นผู้บริหารธุรกิจรถยนต์ที่เป็นผู้หญิงคนเดียวของประเทศไทยในขณะนั้น จากนั้นจึงได้เข้าสู่งานการเมืองโดยเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทย ต่อมาจึงได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ในรัฐบาลของ ดร.ทักษิณ ชินวัตร และในเวลาต่อมาจึงได้ปรับไปรับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
เกมเต้น
เกมเต้น อาจหมายถึง
ฮัตโตริ เฮย์จิ
ฮัตโตริ เฮย์จิ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดยในฉบับภาษาอังกฤษหรือ Case Closed ใช้ชื่อว่า ฮาร์เลย์ ฮาร์ตเวล (Harley Hartwell)  ซึ่งเป็นนักสืบจากฝั่งตะวันตก หนึ่งในผู้รู้ว่า ตัวจริงของเอโดกาวะ โคนัน คือ คุโด้ ชินอิจิ ซึ่งเป็นเพื่อนรักของเขาในภายหลัง ให้เสียงพากย์เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นโดย เรียว โฮริคาวะ เวอร์ชันภาษาอังกฤษโดย เควิน เอ็ม.คอนนอลลี่ ในฉบับภาษาไทยเคยให้เสียงพากย์โดย ไกวัล วัฒนไกร ซึ่งให้เสียงพากย์แบบสำเนียงเหน่อสุพรรณ ส่วนในฉบับช่อง 9 การ์ตูน พากย์โดย สุภาพ ไชยวิสุทธิกุล ด้วยสำเนียงไทยกลาง แต่หลังจากที่ ไกวัล วัฒนไกร เสียชีวิต จึงมีการหานักพากย์คนใหม่นั่นคือ ประภัฒน์ สินธพวรกุล ด้วยสำเนียงไทยกลางเช่นเดียวกันกับช่อง 9 การ์ตูน เพราะทางเจ้าของลิขสิทธิ์ญี่ปุ่นได้เลือกไว้แล้ว
เนื้อเรื่องย่อ
ครอบครัวฮัตโตริ
ฮัตโตริ เฮย์จิ เป็นนักสืบชั้นมัธยมปลายไคโฮจากโอซาก้า ซึ่งเป็นบุตรชายของ "ฮัตโตริ เฮย์โซ" ผู้บังคับการตำรวจภูธรโอซาก้า กับ "ฮัตโตริ ชิสึกะ"  (สกุลเดิม "อิเคนามิ")  ผู้มีฝีมือด้านเคนโด้ไม่แพ้ชาย ซึ่งทักษะต่าง ๆ เหล่านี้ได้ถ่ายทอดมายัง ฮัตโตริ เฮย์จิ ด้วยเช่นกัน ตนชื่นชอบนิยายสืบสวนเรื่อง "เอลเลอรี่ควีน" เป็นอย่างมาก เขามีเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กชื่อ "โทยามา คาสึฮะ" โดยทั้งคู่แอบชอบกัน เหมือนคู่ชินอิจิกับรัน ครั้งหนึ่งเขาเคยประลองฝีมือการสืบสวนกับคุโด้ ชินอิจิ และเพิ่งมาทราบความจริงในภายหลังว่าเป็นคนเดียวกันกับโคนัน จึงช่วยปิด แต่ตนมักเกือบแฉเสมอ บางมาก็มาเยี่ยมพวกโคนันมาพัวพันไขคดีเสมอ
ก่อนหน้าคดีฆาตกรรมนักการทูตซึ่งเป็นคดีแรกที่เฮย์จิปรากฏตัว ฮัตโตริ เฮย์จิ กับ คุโด้ ชินอิจิ เคยพบกันมาแล้วครั้งหนึ่งใน "คดีของปิศาจนางหิมะ" (เล่ม 50) หรือ ตอนที่ 536-537 "ฮัตโตริ เฮยจิ ปะทะ คุโด้ ชินอิจิ แข่งคลี่คลายคดีที่ลานสกี (ตอนพิเศษ 1 ชั่วโมง) " โดยในครั้งนั้นทั้งสองอาศัยการสืบสวนจากพ่อแม่ของแต่ละคนและสามารถสรุปผลการสืบสวนได้เหมือนกันทุกประการ แต่ในขณะนั้นต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมรับว่าตนเองสามารถคลี่คลายคดีนั้นได้ เนื่องจากต่างฝ่ายต่างมีข้อไขคดีคนละห้วงและต้องอาศัยการสืบส่วนจากพ่อแม่ทั้งคู่ และการที่ในขณะดังกล่าวพายุหิมะ จึงส่งผลให้ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าบุคคลที่อยู่ในบริเวณนั้น แท้จริงแล้วเป็นใคร แต่หลังจากนั้นโคนันรู้ว่าคือพวกตน แต่เพราะได้ฟังการการที่ตนโทรบอก แต่โคนันแกล้งทำเป็นไม่รู้ เพราะคิดว่าบอกแต่กลัวไม่เชื่อ
หลังจากที่โคนันสารภาพรักกับรันที่ลอนดอน ตนเผลอบอกรัก ตอนที่คาสึฮะถูกกลุ่มชาวบ้านพาออกจากเขตพ่อค้ายา ซึ่งตนเข้าใจผิด ต่อมาก็แถได้ แต่ลืมปิดสายจนกลุ่มนักสืบเยาวชนแอบฟัง เตรียมแฉนำมาเป็นเสียงเรียกเข้า โดยตนไม่กล้าบอกรักคาซึฮะตรงๆ เพราะตนไม่ยอมน้อยหน้า กับอยากบอกที่ดีๆ เหมือนคุโด้บ้าง
บทบาทในภาพยนตร์
ฮัตโตริ เฮย์จิ มีบทบาทในยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะ มูวี่ในหลายภาค ดังเช่นตอน คดีฆาตกรรมแห่งเมืองปริศนา‎ ; (Crossroad in the Ancient Capital) และ บทเพลงมรณะแด่เหล่านักสืบ  ; (The Private Eyes' Requiem) ในการร่วมมือกับเอโดกาวะ โคนัน เพื่อการคลี่คลายคดีต่าง ๆ อยู่หลายครั้ง ในตอน ปริศนาเพลงกลอนซ่อนรัก (ญี่ปุ่น: Detective Conan: The Crimson Love Letter 名探偵コナン から紅の恋歌 Meitantei Konan: Karakurenai no Raburetā ?) เฮย์จิเป็นตัวละครหลักของตอนต้องเข้าไปพัวพันกับคดีปริศนาไพ่คารุตะ โดยต้องปกป้องคาซึฮะ หญิงสาวที่เขาแอบรักด้วย
ความนิยมของตัวละคร
อีบุ๊คเจแปนได้จัดการสำรวจคะแนนความนิยมของตัวละครในช่วงวันที่ 12 เมษายน ถึง 12 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ของผู้อ่าน รวมถึงต่างประเทศ ซึ่งสามารถให้คะแนนตัวละครที่ชื่นชอบ โดยที่ ฮัตโตริ เฮย์จิ ติดอันดับที่ 6 ด้วยคะแนนโหวต 261 คะแนน
งอบ
งอบ เป็นหมวกแบบดั้งเดิมที่ใช้ในประเทศไทยซึ่งมีการออกแบบที่ซับซ้อนกว่าหมวกทรงกรวยเอเชีย งอบได้จากการสานตอกไม้ไผ่ให้เป็นโครงแล้วกรุทับด้วยใบลาน ตรงกลางโครงด้านในมีรังสำหรับสวมหัวโดยสานเป็นตาโปร่ง ๆ ทำให้มีพื้นที่สำหรับการระบายอากาศ
ในปัจจุบัน ศูนย์กลางการผลิตงอบที่ใหญ่ที่สุดอยู่ในอำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเป็นสินค้าระดับหนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ ที่ผลิตกันในหลายหมู่บ้าน งอบจากบางปะหันนำไปขายทั่วประเทศ อย่างไรก็ตาม ผู้คนใช้งอบน้อยลงเรื่อย ๆ เพราะเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้เข้าไปแทนที่วิถีการเกษตรแบบดั้งเดิม
รูปทรงของงอบเป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบศาลาไทยในงานเอ็กซ์โป 2015 ที่มิลาน
สะพานเทพหัสดิน
สะพานเทพหัสดิน (Thephasadin Bridge) เป็นสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกง ตั้งอยู่ในพื้นที่ ตำบลท่าข้าม อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกงแห่งแรกที่ถูกสร้างขึ้น ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของถนนเทพรัตน (ทางหลวงหมายเลข 34) ขนาด 10 ช่องจราจร ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของกรมทางหลวง
ประวัติ
สะพานเทพหัสดิน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของถนนสุขุมวิท ตามนโยบายการสร้างทางหลวงเชื่อมโยงจังหวัดชายทะเลฝั่งตะวันออกเข้าถึงกัน ใน ''“แผนการทางหลวงแผ่นดินทั่วราชอาณาจักร พ.ศ. 2479” ซึ่งถนนสุขุมวิทนั้นอยู่ภายใน "โครงการตัดถนนเลียบชายฝั่งทะเลตะวันออก"'' มีระยะเวลาโครงการตั้งแต่ พ.ศ. 2479 - 2497 ระยะเวลารวม 18 ปี เริ่มต้นกิโลเมตรที่ 0 ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และถึงปลายทางคืออำเภอเมืองตราดที่กิโลเมตรที่ 400 โดยกำหนดให้สะพานเทพหัสดินนั้นอยู่ในกิโลเมตรที่ 80
สะพานเดิม
ช่วงก่อนที่จะสร้างสะพานเทพหัสดิน วิธีสัญจรข้ามแม่น้ำบางปะกงช่วงถนนสุขุมวิทในอดีตนั้นใช้การโดยสารแพขนานยนต์ในการขนส่งยานพาหนะข้ามทั้งสองฝั่งของเส้นทาง หรืออ้อมไปใช้เส้นทางบริเวณอำเภอเมืองฉะเชิงเทราซึ่งใช้ระยะทางในการข้ามแม่น้ำที่ใกล้กว่า โดยสะพานเทพหัสดินเริ่มต้นก่อสร้างเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2492 ดำเนินการก่อสร้างโดย บริษัท สง่าพาณิชย์ ใช้งบประมาณในการก่อสร้างประมาณ 6,124,000 บาท มีความยาว 340 เมตร ช่องจราจรกว้าง 6 เมตร ประกอบกับทางเท้า 2 ข้าง กว้างข้างละ 0.04 เมตร ความกว้างรวม 6.08 เมตร และมีตอม่อรองรับสะพาน 25 ตัน โครงสร้างเป็นสะพานคอนกรีตเสริมเหล็ก สามารถรับน้ำหนักได้ตามมาตรฐานของสหรัฐอเมริกา ตรงกลางสะพานมีแกนหมุนสามารถเปิดให้เรือสามารถสัญจรผ่านได้ในรูปแบบของสะพานหมุน (Swing bridge) เปิดใช้งานในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2494 และตั้งชื่อว่าสะพานเทพหัสดิน เพื่อเป็นเกียรติแด่ผู้เสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อก่อสร้างสะพาน คือ พระยาเทพหัสดิน (ผาด เทพหัสดิน ณ อยุธยา) ซึ่งดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมในสมัยของรัฐบาลจอมพล แปลก พิบูลสงครามในขณะนั้น หลังจากเปิดใช้งานมาได้ระยะหนึ่ง เนื่องจากต้นทุนการสร้างสะพานที่สูงมากในขณะนั้น จึงมีการตั้งด่านเก็บค่าผ่านทางเพื่อเก็บค่าธรรมเนียมการใช้งานสะพานเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2498 และยกเลิกการเก็บค่าธรรมเนียมเมื่อปี พ.ศ. 2504 หลังจากคุ้มค่ากับงบประมาณค่าก่อสร้างแล้ว
ปัจจุบันตัวสะพานเทพหัสดินเดิมถูกใช้งานเป็นท่าเรือในการขึ้นลงเรือของชาวประมง และผู้ที่ชื่นชอบการตกปลามักจะมาใช้ตัวสะพานที่เหลือดังกล่าวในการตกปลา ตัวโครงสร้างนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของเทศบาลตำบลท่าข้าม ซึ่งจากอายุการใช้งานที่ยาวนานจึงมีการทรุดตัว อาจมีการพิจารณางดใช้งานและรื้อถอน เนื่องจากในอนาคตกระทรวงคมนาคมมีโครงการจะสร้างสะพานข้ามแม่น้ำบางปะกงอีกเส้นทางในบริเวณดังกล่าว
สะพานสร้างใหม่
หลังจากสร้างสะพานเทพหัสดินเดิมไประยะหนึ่ง ได้มีการสร้างสะพานขึ้นมาคู่ขนานกับสะพานเทพหัสดินเดิม เพื่อรองรับการจราจรที่เพิ่มมากขึ้น จนกระทั่งสะพานเดิมชำรุดทรุดโทรมจนไม่สามารถใช้งานได้ จึงได้นำชื่อมาใช้กับสะพานที่ก่อสร้างขึ้นมาใช้งานในภายหลัง ประกอบไปด้วย
ปัจจุบัน
ในปัจจุบัน สะพานเทพหัสดินนั้นเป็นสะพานสำหรับถนนเทพรัตน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 34) โครงสร้างปัจจุบันถูกปรับปรุงให้ไม่สามารถหมุนเปิดให้เรือผ่านได้แล้ว โดยเป็นสะพานในรูปแบบของคานคอนกรีตอัดแรงรูปตัวไอ (I Girder) รองรับช่องทางจราจรจำนวน 10 ช่องจราจร จากทั้ง 4 สะพาน ขนาบกันไป แบ่งเป็น
โดยมีทางพิเศษบูรพาวิถีซ้อนอยู่ด้านบนบริเวณเกาะกลางถนน
การสัญจรทางน้ำนั้น ปัจจุบันสะพานที่ 1 และ 2 ไม่สามารถหมุนเปิดให้เรือผ่านได้แล้ว แต่ยังคงมีการสัญจรทางน้ำผ่านใต้สะพานอยู่ในช่วงเวลาน้ำลงโดยเรือโป๊ะลำเลียงสินค้า เพื่อเข้าไปรับส่งสินค้าระหว่างอ่าวกรุงเทพและท่าเรือบ้านโพธิ์ ตำบลสนามจันทร์ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งเป็นท่าเรือของเอกชน
โทรมาตร
สะพานเทพหัสดิน มีการติดตั้งระบบโทรมาตรโดยกรมชลประทาน ชื่อว่า สถานีโทรมาตรพานทอง ซึ่งเป็นหนึ่งในโทรมาตรของลุ่มน้ำบางปะกง สามารถตรวจวัดระดับน้ำ ค่าความเค็ม ค่าออกซิเจน ค่าความเป็นกรด-ด่าง และค่า ORP ได้ เป็นการติดตั้งเพื่อใช้ในการเก็บข้อมูลเพื่อใช้เตือนภัยและใช้พยากรณ์น้ำในลุ่มน้ำบางปะกง
ความเชื่อ
สะพานเทพหัสดิน ถูกพูดถึงในอีกแง่มุมว่าเป็นสะพานที่มีอาถรรพ เนื่องจากมีคนมักจะมากระโดดสะพานเพื่อฆ่าตัวตายลงไปในแม่น้ำบางปะกง โดยหลายคนทั้งผู้ที่สัญจรผ่านไปมา ผู้ถูกช่วยเหลือ และผู้รอดชีวิตจากการกระโดดสะพานเล่าตรงกันว่าพบเห็นหญิงสาว บ้างบอกว่าชุดสีแดง บ้างบอกว่าชุดสีขาว นั่งอยู่บนราวสะพาน หรือยืนอยู่บริเวณสะพาน และกวักมือเรียกให้ตนตามไป ก่อนจะมีพลเมืองดีมาช่วยเหลือหรือรู้สึกตัวเมื่อจมลงไปในแม่น้ำแล้ว ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจ และอาสาสมัครกู้ภัยระบุว่าบริเวณสะพานดังกล่าวมีผู้มาฆ่าตัวตายอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งมีการนิมนต์พระสงฆ์มาทำพิธีต่าง ๆ ตามความเชื่อ
นอกจากนี้ยังมีการนำประเด็นความเชื่อดังกล่าวไปพูดคุยในรายการโหนกระแส ออกอากาศทางช่อง 3 เอชดี เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2562 และเชิญพระสงฆ์ คนในพื้นที่และอาสาสมัครกู้ภัยในพื้นที่เข้ามาร่วมพูดคุยถึงประเด็นดังกล่าว
ในขณะเดียวกันได้มีผู้ที่อยู่อาศัยอยู่บริเวณสะพานเทพหัสดินได้ออกมาโต้แย้งถึงความเชื่อดังกล่าว ว่าตนอาศัยอยู่ในบริเวณดังกล่าวมาเกือบ 24 ปี ไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์อย่างที่มีการบอกเล่า รวมถึงบุคคลอื่น ๆ ที่มาอยู่อาศัยบริเวณใกล้เคียงและใต้สะพาน รวมถึงตำนานต่าง ๆ ทั้งผีชุดแดง และการให้ผีมาช่วยสร้างสะพานในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งสะพานสร้างขึ้นหลังสิ้นสุดสงครามหลายปีแล้ว โดยผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่ใกล้เคียงและชอบมาตกปลาอยู่เป็นประจำบนสะพานก็ได้ให้ความเห็นว่าตนตกปลาอยู่บริเวณนี้มา 30 ปี อาจจะมีคนมาคิดฆ่าตัวตายที่นี่บ่อยก็จริง แต่ไม่เคยประสบหรือพบเรื่องราวลี้ลับตามที่มีการบอกเล่ากันเลยสักครั้ง
ประวัติศาสตร์ฮังการี
พรมแดนของประเทศฮังการีในปัจจุบัน (หลัง ค.ศ. 1946) มีความคล้ายคลึงกับที่ราบเกรตฮังกาเรียน (ที่ราบพันโนเนีย) ในยุโรปกลาง ในช่วงยุคเหล็ก พื้นที่ตั้งอยู่ที่ทางแยกระหว่างพื้นที่ทางวัฒนธรรมของชนเผ่าเซลติก (เช่น Scordisci, Boii และ Veneti) กลุ่มชนแดลเมเชีย (เช่น Dalmatae, Histri และ Liburni) และกลุ่มชนเจอร์มานิก (เช่น Lugii, Gepids และ Marcomanni)
ชื่อ "พันโนเนียน" มาจากพันโนเนีย จังหวัดหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน เฉพาะส่วนตะวันตกของดินแดน (ที่เรียกว่าทรานส์ดานูเบีย) ของฮังการีสมัยใหม่เท่านั้นที่เป็นส่วนหนึ่งของพันโนเนีย การควบคุมของโรมันสิ้นสุดลงด้วยการรุกรานของชาวฮันใน ค.ศ. 370–410 และพันโนเนียเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรออสโตรกอธในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 5 ถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งประสบความสำเร็จโดยอาวาร์ คากานาเต (คริสต์ศตวรรษที่ 6 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 9) ชาวฮังการีเข้ายึดครองแอ่งคาร์เพเทียนในลักษณะที่วางแผนไว้ล่วงหน้า โดยมีการย้ายเข้ามาเป็นเวลานานระหว่าง ค.ศ. 862–895
อาณาจักรชาวคริสต์แห่งฮังการีก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1000 ภายใต้พระเจ้าอิชต์วานซึ่งปกครองโดยราชวงศ์อาร์ปาด ตลอดสามศตวรรษต่อมา ในช่วงสูงสุดของยุคกลาง อาณาจักรขยายไปถึงชายฝั่งทะเลเอเดรียติกและเข้าร่วมเป็นรัฐร่วมประมุขกับโครเอเชียในรัชสมัยของพระเจ้าคาลมานใน ค.ศ. 1102 ในรัชสมัยของพระเจ้าเบ-ลอที่ 4 ฮังการีถูกรุกรานโดยพวกมองโกลภายใต้การนำของบาตูข่าน ใน ค.ศ. 1241 ชาวฮังการีที่มีจำนวนมากกว่าพ่ายแพ้อย่างเด็ดขาดในยุทธการที่โมฮีโดยกองทัพมองโกล ในการรุกรานครั้งนี้ ชาวฮังการีกว่า 500,000 คนถูกสังหารหมู่และทั้งอาณาจักรเหลือแต่เถ้าถ่าน เชื้อสายทางบิดาของราชวงศ์อาร์ปาดที่ปกครองสิ้นสุดลงใน ค.ศ. 1301 และกษัตริย์องค์ต่อ ๆ มาของฮังการีทั้งหมด (ยกเว้นพระเจ้าแมทเธียส คอร์วินุส) เป็นผู้สืบเชื้อสายทางสายเลือดของราชวงศ์อาร์ปาด ฮังการีเผชิญกับความรุนแรงของสงครามออตโตมันในยุโรปในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 จุดสูงสุดของการต่อสู้นี้เกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าแมทเธียส คอร์วินุส (ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1458–1490) สงครามออตโตมัน-ฮังการีสิ้นสุดลงด้วยการสูญเสียดินแดนและการแบ่งอาณาจักรอย่างมีนัยสำคัญหลังจากยุทธการที่โมฮาชใน ค.ศ. 1526
การป้องกันการขยายตัวของออตโตมันเปลี่ยนไปที่ฮาพส์บวร์คแห่งออสเตรีย และอาณาจักรฮังการีที่เหลืออยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ดินแดนที่สูญเสียไปได้รับการฟื้นฟูด้วยการยุติมหาสงครามตุรกี ดังนั้นดินแดนฮังการีทั้งหมดจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของระบอบราชาธิปไตยฮาพส์บวร์ค หลังจากการลุกฮือของพวกชาตินิยมใน ค.ศ. 1848 การประนีประนอมของออสเตรีย-ฮังการีใน ค.ศ. 1867 ได้ยกระดับสถานะของฮังการีโดยการสร้างระบอบกษัตริย์ร่วมกัน Archiregnum Hungaricum มีขนาดใหญ่กว่าฮังการีในปัจจุบันมาก ตามการตั้งถิ่นฐานโครเอเชีย-ฮังการีใน ค.ศ. 1868 ซึ่งได้ตัดสินสถานะทางการเมืองของราชอาณาจักรโครเอเชีย-สลาโวเนียภายในดินแดนแห่งมงกุฏนักบุญสตีเฟน
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ฝ่ายมหาอำนาจกลางบังคับให้ราชาธิปไตยฮาพส์บวร์คล่มสลาย สนธิสัญญาแซ็ง-แฌร์แม็ง-อ็อง-แลและทรียานงแยกดินแดนร้อยละ 72 ของราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งยกให้แก่เชโกสโลวาเกีย ราชอาณาจักรโรมาเนีย ราชอาณาจักรแห่งชาวเซิร์บ โครแอต และสโลวีน สาธารณรัฐออสเตรียที่ 1 สาธารณรัฐโปแลนด์ที่ 2 และราชอาณาจักรอิตาลี หลังจากนั้นก็มีการประกาศสาธารณรัฐประชาชนที่มีอายุสั้น ตามมาด้วยราชอาณาจักรฮังการีที่ได้รับการฟื้นฟูแต่ปกครองโดยมิกโลช โฮร์ตี ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เขาเป็นตัวแทนอย่างเป็นทางการในระบอบกษัตริย์ของฮังการีของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 พระมหากษัตริย์อัครทูตแห่งฮังการี ซึ่งถูกจองจำในช่วงเดือนสุดท้ายที่อารามตีฮานี ระหว่าง ค.ศ. 1938 ถึง ค.ศ. 1941 ฮังการีได้ดินแดนบางส่วนที่เสียไปกลับคืนมา ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฮังการีอยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมนีใน ค.ศ. 1944 จากนั้นอยู่ภายใต้การยึดครองของสหภาพโซเวียตจนกระทั่งสงครามสิ้นสุด หลังสงครามโลกครั้งที่สอง สาธารณรัฐฮังการีที่ 2 ได้จัดตั้งขึ้นภายในพรมแดนปัจจุบันของฮังการีในฐานะสาธารณรัฐสังคมนิยมประชาชน ซึ่งมีอายุตั้งแต่ ค.ศ. 1949 จนถึงการสิ้นสุดของลัทธิคอมมิวนิสต์ในฮังการีใน ค.ศ. 1989 สาธารณรัฐฮังการีที่ 3 ก่อตั้งขึ้นภายใต้รัฐธรรมนูญฉบับแก้ไขเพิ่มเติม ค.ศ. 1949 โดยมีรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งประกาศใช้ใน ค.ศ. 2011 ฮังการีเข้าร่วมสหภาพยุโรปใน ค.ศ. 2004
ประวัติศาสตร์ช่วงต้น
มีการค้นพบมนุษย์โบราณสายพันธุ์ โฮโม ไฮเดลเบอร์เจนซิส (Homo heidelbergensis) ซึ่งเป็นบรรพบุรุษร่วมกันของมนุษย์นีแอนเดอร์ทาลและมนุษย์ยุคปัจจุบัน จากฟอสซิลมนุษย์โบราณ "ชอมู (Samu)" ซึ่งค้นพบที่เมืองเวร์แตสเซอเลิช (Vértesszőlős) ประเทศฮังการี ซึ่งมีอายุกว่า 3 แสนปี และร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์โบราณกว่า 5 แสนปีก่อน ส่วนมนุษย์ปัจจุบัน (Homo sapiens) ค้นพบหลักฐานการอยู่อาศัยที่เก่าแก่ที่สุดเมื่อ 3 หมื่นปีก่อน และมีการค้นพบว่ามีการเกิดขึ้นของวัฒนธรรมยุคหินใหม่เมื่อ 8 พันปีก่อน เรียกว่า "วัฒนธรรมยุคหินใหม่สตาร์เชโว่-เกอเริช-คริช (Starčevo–Körös–Criș culture)" ยุคสำริดเริ่มขึ้นเมื่อ 5 พันปีก่อนด้วยวัฒนธรรมยุคสำริดวูเชโดล (Vučedol culture)
ยุคเหล็กได้เริ่มขึ้นเมื่อ 800 ปีก่อนคริสตกาลด้วยการค้นพบวัตถุโบราณทราโก-คิมเมเรียน (Thraco-Cimmerian) ซึ่งสื่อให้เห็นถึงการทับซ้อนกันของอิทธิพลวัฒนธรรมโนโวเชร์คาสค์ (Novocherkassk culture วัฒนธรรมซึ่งเป็นรากฐานของชาวไซเทีย) และวัฒนธรรมฮาลสตัทท์ (Hallstatt culture รากฐานของชาวเคลต์) ชาวฮาลสตัทท์ยึดครองตอนเหนือของเขตทรานส์ดานูเบียตะวันตก ชาวพันโนเนีย (สันนิษฐานว่าเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์ชนเผ่าอิลลีร์ Illyrian) กระจายอยู่ทั่วที่ราบพันโนเนียโดยทั่วไป ชาวเคลต์สกอร์ดิสกิ (Scordisci) ตั้งรกรากในปี 279 ก่อนค.ศ. ในทรานส์ดานูเบียทางใต้ และส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของที่ราบพันโนเนียได้มีการตั้งรกรากโดยชาวโบยอิ (ฺBoii) เมื่อประมาณ 200 ก่อน ค.ศ.
จักรวรรดิโรมันได้ทำการพิชิตดินแดนทางตะวันตกของแม่น้ำดานูบ ระหว่าง 35 ถึง 9 ปีก่อนคริสตกาล โดยตั้งแต่ 9 ปีก่อนคริสตกาลจนถึงปลายศตวรรษที่ 4 แคว้นพันโนเนีย (Pannonia) ทางตะวันตกของที่ราบพันโนเนีย มีสถานะเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิโรมัน โดยมีการตั้งเมืองขึ้นในที่ราบพันโนเนียหลายเมือง เช่น เมืองซาวาเรีย (Savaria ปัจจุบันคือ เมืองโซมบ็อตแฮย์ Szombathely ทางตะวันตกของฮังการี) และเมืองอาควินคุม (Aquincum ปัจจุบันคือ เมืองโอบูดอ Óbuda ฝั่งตะวันตกตอนเหนือในอาณาเขตของกรุงบูดาเปสต์)
หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมันตะวันตกจากปัญหาภายในและการรุกรานของอนารยชน ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 มีชนเผ่าจากยุโรปตะวันออกจำนวนมากเข้ามาในยุโรปกลางโดยเริ่มต้นด้วยกลุ่มชาวฮัน ได้ทำการโจมตียึดครองยุโรปตะวันออก ตั้งเป็นอาณาจักรฮันนิก ผู้ปกครองที่มีอำนาจที่สุดของอาณาจักรฮันนิก คือ อัตติลาเดอะฮัน (ค.ศ. 434–453) ซึ่งต่อมาได้มีการสลายตัวไป หลังจากการสลายตัวของอาณาจักรฮันนิก ชาวเกปิดส์ (Gepids) ซึ่งเป็นชนเผ่าเยอรมันดั้งเดิมทางตะวันออกซึ่งถูกพวกฮันส์ยึดครองได้ก่อตั้งอาณาจักรของตนเองขึ้นในที่ราบพันโนเนีย กลุ่มอื่น ๆ ที่มาถึงแอ่งคาร์เพเทียนในช่วงการอพยพ ได้แก่ ชาวก็อธ แวนดัล ลอมบาร์ด และ ชาวสลาฟ ในช่วงทศวรรษที่ 560 ชาวอาวาร์ได้ก่อตั้งจักรวรรดิข่านอาวาร์ ซึ่งเป็นรัฐที่รักษาอำนาจสูงสุดในภูมิภาคนี้มานานกว่าสองศตวรรษ ชาวแฟรงค์ภายใต้กษัตริย์ชาร์เลอมาญเอาชนะเผ่าอาวาร์ลงได้ในสมรภูมิรบ ช่วงทศวรรษที่ 790 ทำให้เผ่าอาวาร์ถอนตัวออกจากยุโรปกลาง ในช่วงกลางศตวรรษที่ 9 อาณาเขตของทะเลสาบบอลอโตนได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็น อาณาจักรชายแดนพันโนเนียของอาณาจักรแฟรงค์ (Frankish March of Pannonia) ส่วนด้านตะวันออกของแม่น้ำดานูบถูกยึดครองโดยจักรวรรดิบัลแกเรียแห่งแรก โดยพวกบัลแกเรียเข้ายึดการปกครองของชนเผ่าสลาฟในท้องถิ่นและเผ่าอาวาร์ที่หลงเหลืออยู่
การบุกทวีปยุโรป และการพิชิตที่ราบพันโนเนียของชาวฮังการี ค.ศ. 895−972
ชาวฮังการี หรือ ชาวม็อจยอร์ ที่รวมเป็นหนึ่งเดียว ภายใต้การนำของหัวหน้าเผ่า นามว่า อาร์พาด ผู้สืบเชื้อสายตามประเพณีของอัตติลาเดอะฮัน ได้ทำการพิชิตที่ราบพันโนเนีย (Honfoglalás ฮงโฟ้กลอลาช) ตั้งรกรากอยู่ในที่ราบพันโนเนีย เริ่มตั้งแต่ปี 895 ตามทฤษฎี Finno-Ugrian เผ่าฮังการีมีต้นกำเนิดมาจากประชากรที่พูดภาษาอูราลิกโบราณซึ่งเดิมเคยอาศัยอยู่ในพื้นที่ป่าระหว่างแม่น้ำโวลก้าและเทือกเขาอูราล ในแถบไซบีเรีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศรัสเซีย) ในรูปแบบสหพันธ์ชนเผ่าที่เป็นปึกแผ่น ประเทศฮังการีก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 895 ประมาณ 50 ปีหลังจากการแบ่งจักรวรรดิแคโรลิงเกียนตามสนธิสัญญาแวร์ดุนในปี ค.ศ. 843 ก่อนการรวมอาณาจักรแองโกล - แซกซอน ในขั้นต้นราชรัฐฮังการี (หรือที่เรียกว่า "Western Tourkia" ในแหล่งข้อมูลกรีกยุคกลาง) เป็นรัฐที่สร้างขึ้นโดยเผ่าเร่ร่อน มีการปกครองที่มีประสิทธิภาพและมีอำนาจทางทหารที่สูง ทำให้ชาวฮังการีประสบความสำเร็จในการรบอย่างดุเดือดโดยชาวฮังการีทำการบุกเมืองในยุโรปตั้งแต่กรุงคอนสแตนติโนเปิลทางตะวันออก ไปจนถึง แถบคาบสมุตรสเปนในปัจจุบัน ชาวฮังการีเอาชนะกองทัพจักรวรรดิแฟรงกิชตะวันออกที่สำคัญไม่น้อยกว่าสามกองทัพ ระหว่างปี ค.ศ. 907 ถึง 910 แต่ก็ได้หยุดการรุกรานเกือบทั้งหมด หลังความพ่ายแพ้ของกองทัพฮังการีในสมรภูมิเลชเฟลด์ในปี ค.ศ. 955 และทำการตั้งถิ่นฐานในที่ราบพันโนเนีย ล้อมรอบไปด้วยภูเขาคาร์เพเทียในแอ่งคาร์เพเทียน
ยุคของราชวงศ์อาร์พาด ค.ศ. 972−1308
พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี หรือ กษัตริย์เซนต์สตีเฟน กษัตริย์องค์แรกของฮังการี เปลี่ยนให้เผ่าฮังการีมานับถือศาสนาคริสต์
ปี ค.ศ. 972 เป็นปีที่แกรนด์พรินซ์ (ฮังการี: fejedelem) เกซาแห่งราชวงศ์อาร์พาด เริ่มเปลี่ยนศาสนาของเผ่าฮังการีให้เข้ากับยุโรปตะวันตกที่นับถือศาสนาคริสต์ เซนต์สตีเฟน (พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี) บุตรชายคนแรกของเขากลายเป็นกษัตริย์องค์แรกของฮังการี หลังเอาชนะโคปปาญ (Koppány) ลุงผู้นับถือลัทธิเพเกินฮังการีของเขาซึ่งอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์ด้วย ภายใต้พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี ประเทศฮังการีได้รับการยอมรับว่าเป็นอาณาจักรคริสเตียน หลังเข้าพบกับสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการีได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูง (ซึ่งอาจรวมถึง มงกุฎเซนต์สตีเฟน ซึ่งปัจจุบันเก็บไว้ในรัฐสภาฮังการี) จากพระสันตปาปา ใน ค.ศ. 1006 พระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการีได้รวมอำนาจและเริ่มการปฏิรูปอย่างกว้างขวางเพื่อเปลี่ยนฮังการีให้เป็นรัฐศักดินาแบบตะวันตก ประเทศฮังการีเปลี่ยนมาใช้ภาษาละติน และ จนถึงปลายปี ค.ศ. 1844 ภาษาละตินยังคงเป็นภาษาราชการของฮังการี ในช่วงเวลานี้ฮังการีเริ่มกลายเป็นอาณาจักรที่มีอำนาจ
ลาสโล่ที่ 1 ขยายพรมแดนของฮังการีไปจนสุดเขตทรานซิลเวเนียและบุกโครเอเชียในปี ค.ศ. 1091 โดยการบุกโครเอเชียสิ้นสุดลงในสมรภูมิภูเขากะวอซด์ (Battle of Gvozd Mountain) ในปี ค.ศ. 1097 และเป็นสหภาพส่วนบุคคลของโครเอเชียและฮังการีในปี 1102 ซึ่งปกครองโดย กษัตริย์คาลมาน แห่งฮังการี (หรือ คาลมานผู้รักการอ่าน) กษัตริย์ที่ทรงอำนาจและมั่งคั่งที่สุดของราชวงศ์อาร์พาด คือ เบลอที่ 3 ซึ่งใช้จ่ายด้วยแร่เงินบริสุทธิ์ 23 ตันต่อปี ซึ่งมากกว่าการใช้จ่ายของกษัตริย์ฝรั่งเศส (ประมาณ 17 ตัน) และเป็นสองเท่าของรายวงศ์อังกฤษ
กษัตริย์ออนดราชที่ 2 ได้ออกตราสาร Diploma Andreanum ซึ่งรับรองสิทธิพิเศษของเขตอยู่อาศัยของนิคมชาวเยอรมันแซ็กซันในเขตทรานซิลเวเนีย ถือเป็นกฎหมายเอกราชฉบับแรกของโลก และเป็นผู้นำสงครามครูเสดครั้งที่ห้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1217 โดยตั้งกองทัพหลวงที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สงครามครูเสด ตราสารกระทิงทอง ปี ค.ศ. 1222 ของเขาเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกในภาคพื้นทวีปยุโรป ซึ่งทำให้เหล่าขุนนางเริ่มแสดงความคับข้องใจแก่แอนดรูว์ที่ 2 ซึ่งเป็นรากฐานที่นำไปสู่สถาบันรัฐสภา (parlamentum publicum) ในปี ค. ศ. 1241–1242 อาณาจักรได้รับความเสียหายครั้งใหญ่จากการรุกรานของชาวมองโกล (โกลเดนฮอร์ด) มากกว่าครึ่งหนึ่งของประชากร 2 ล้านคนในฮังการีในขณะนั้นเสียชีวิตจากการรุกราน กษัตริย์เบลอที่ 4 ปล่อยให้ชาวคูมัน (Cuman) และชาวยาสสิก (Jassic) เข้ามาในประเทศซึ่งกำลังหลบหนีชาวมองโกล และต่อมาชนชาติเหล่านี้ก็ได้ถูกกลืนเข้าไปเป็นประชากรฮังการี โดยหลังจากมองโกลล่าถอย กษัตริย์เบลอได้สั่งให้สร้างปราสาทหินและป้อมปราการหลายร้อยแห่งเพื่อป้องกันการรุกรานของชาวมองโกลครั้งที่สองที่อาจเกิดขึ้นได้ ชาวมองโกลกลับมาที่ฮังการีในปี ค.ศ. 1285 แต่ระบบปราสาทหินที่สร้างขึ้นใหม่และยุทธวิธีใหม่ (โดยใช้อัศวินติดอาวุธในสัดส่วนที่สูงกว่า) หยุดยั้งพวกมองโลกไว้ได้ ทำให้กองทัพมองโกลที่รุกรานพ่ายแพ้ ใกล้กับเมืองแป็ชต์ (ปัจจุบันคือบูดาเปสต์ฝั่งขวา) โดยกองทัพของราชวงศ์ลาดิสลัสที่ 4 แห่งฮังการี การรุกรานในภายหลังทัพมองโกลถูกขับไล่อย่างรวดเร็ว ชาวมองโกลสูญเสียกำลังรุกรานไปมาก และไม่สามารถผนวกฮังการีไว้ในดินแดนของจักรวรรดิมองโกล
เมืองหลวงหลักของราชวงศ์อาร์พาดมีอยู่ 2 แห่ง คือ แอสแตร์โกม (Esztergom) และ เซแก็ชแฟเฮร์วาร์ (Székesfehérvár)
ยุคของราชวงศ์อ็องฌูและฮุนยอดิ ค.ศ. 1308−1526
หลังจากผู้ปกครองคนสุดท้ายของราชวงศ์อาร์พาดเสียชีวิตในปี 1301 การต่อสู้แย่งชิงอำนาจทำให้ประเทศอ่อนแอลงเป็นหลายปี ในที่สุดราชวงศ์อ็องฌู ซึ่งเป็นญาติของราชวงศ์อาร์พาดก็ได้รับอำนาจตลอดทั้งศตวรรษที่ 14 กษัตริย์ชาร์ลส์ โรแบรต์ (Charles Robert) กษัตริย์องค์แรกของราชวงศ์อ็องฌู ได้รวมศูนย์อำนาจ ในรัชสมัยลูกชายของเขา หลุยส์ที่ 1 แห่งฮังการีประเทศฮังการีมีเขตแดนที่กว้างที่ใหญ่ที่สุด เลยไปถึงเขตประเทศโปแลนด์ ตะวันออกของประเทศออสเตรีย และบางส่วนของแคว้นโบฮีเมียในปัจจุบัน มีรัฐบริวารหลายร้อยรัฐอยู่ใต้ราชอำนาจของประเทศฮังการี หนึ่งในเมืองศูนย์กลางที่สำคัญที่สุดของกษัตริย์ราชวงศ์อ็องฌู (ถัดจากเมืองเซแก็ชแฟเฮร์วาร์และเมืองบูดา) คือเมืองวิแชกราด ในศตวรรษที่ 15 ราชอาณาจักรฮังการีเป็นมหาอำนาจที่สำคัญในยุโรป ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิซีกิสมุนท์แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ในรัชสมัยของกษัตริย์แมทเธียส คอร์วินุส (Matthias Corvinus) ประเทศฮังการีได้มีพัฒนาการทางวัฒนธรรมที่เจริญที่สุด ศูนย์กลางหลักของประเทศกลายเป็นเมืองบูดาพร้อมด้วยราชสำนักยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาที่มีชื่อเสียงของกษัตริย์แมเธียส กษัตริย์แมทเธียส คอร์วินุสได้ปกป้องพรมแดนด้านตะวันออกจากจักรวรรดิออตโตมัน และได้โจมตีดินแตนทางด้านตะวันตก ไกลจนถึงแคว้นโบฮีเมีย และ กรุงเวียนนา รวมถึงป้องกันการรุกรานจากพวกเติร์กในทางตะวันออกได้ หลังกษัตริย์แมเธียส คอร์นิวุส สวรรคตโดยไร้ซึ่งทายาทผู้ชอบธรรม บังลังก์แห่งฮังการีได้รับการสืบทอดโดย พระเจ้าววาดือสวัฟที่ 2 ยากีลโลแห่งโปแลนด์ กษัตริย์แห่งราชวงศ์ยากีลโล (ค.ศ. 1490-1516) ซึ่งทำให้ราชสำนักฮังการีเกิดความอ่อนแอ และ เกิดความสั่นคลอนทางอำนาจภายในราชอาณาจักร ทำให้ท้ายสุดประเทศฮังการีเกิดทั้งหมด ได้ตกไปอยู่ในการครอบครองของจักรวรรดิออตโตมัน หลังจากสงครามออตโตมัน ที่ฮังการีกับออตโตมันได้ทำการรบมานานกว่า 150 ปี
การลักพาพรอสเซอร์พินา
การลักพาพรอสเซอร์พินา (Ratto di Proserpina) เป็นรูปสลักหินอ่อนขนาดใหญ่ ผลงานของจัน โลเรนโซ แบร์นีนี แสดงเหตุการณ์ขณะที่เทพพลูโตเจ้าแห่งยมโลก กำลังลักพาพรอสเซอร์พินา (Proserpina) ธิดาของเทพี Ceres ต่อมาหลังจากที่เทพจูปิเตอร์เข้าไกล่เกลี่ย มารดาของนางจึงได้รับอนุญาตให้พาธิดากลับคืนสู่พื้นโลกเป็นเวลาครึ่งปี และอีกครึ่งปีต้องใช้ชีวิตอยู่ในยมโลก ดังนั้นทุกฤดูใบไม้ผลิ พื้นโลกจึงเต็มไปด้วยมวลไม้ดอกเพื่อต้อนรับนาง
ประวัติศาสตร์ฮังการี
ยุคของราชวงศ์อ็องฌูและฮุนยอดิ ค.ศ. 1308−1526
ในยุคนี้ เมืองหลวงของราชอาณาจักรฮังการี คือ บูดอ แตแมชวาร์ วิแชกราด และ เวียนนา (ภายใต้การยึดครองของกษัตริย์แมทเธียส คอร์วินุสเป็นระยะเวลาชั่วคราว)
การลักพาพรอสเซอร์พินา
รูปสลักนี้ดำเนินการสร้างระหว่าง ค.ศ. 1621–1622 ต่อมาพระคาร์ดินัล Scipione ได้มอบให้แก่พระคาร์ดินัล Ludovisi เมื่อ ค.ศ. 1622 และตั้งอยู่ทีบ้านพักของ Ludovisi จนกระทั่ง ค.ศ. 1908 ทางการอิตาลีได้ซื้อไปและนำกลับไปตั้งแสดงที่ Galleria Borghese โดยเป็นส่วนหนึ่งของ Borghese Collection โดยแบร์นีนีได้สร้างรูปสลักนี้ด้วยรูปแบบ twisted contrapposto or figura serpentinata pose ซึ่งระลึกถึงแนวคิดจริตนิยม ผสานกับความประทับใจในพลังชีวิตอันแรงกล้า (จากอาการที่พรอสเซอร์พินาใช้มือผลักใบหน้าของพลูโตจนผิวใบหน้ายับย่น และนิ้วมือของพลูโตกดลึกลงไปบนผิวเนื้อของพรอสเซอร์พินา)
ประวัติศาสตร์ฮังการี
ยุคสงครามออตโตมัน (ค.ศ. 1526−1699)
ในตอนต้นของคริสต์ทศวรรษ 1520 จักรวรรดิออตโตมานได้โจมตีป้อมปราการชายแดนฮังการีทางตอนใต้อย่างต่อเนื่อง หลังจากสงครามกับชาวฮังการีและรัฐอื่น ๆ ราว 150 ปี การล่มสลายของเมืองนานโดร์แฟเฮร์วาร์ (Nándorfehérvár) (หรือ กรุงเบลเกรด ประเทศเซอร์เบียในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นประตูสำคัญทางใต้ของอาณาจักรฮังการีในยุคกลาง เป็นปัจจัยใหญ่ที่ทำให้ทัพจักรวรรดิออตโตมันเคลื่อนทัพสู่ที่ราบพันโนเนียได้ การโจมตีเมืองนานโดร์แฟเฮร์วาร์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1521 ตามมาด้วยการโจมตีพื้นที่ด้านในของประเทศ จักรวรรดิออตโตมันได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือกองทัพฮังการีในยุทธการที่โมฮาช ในปี ค.ศ. 1526 ซึ่งพระเจ้าหลุยส์ที่ 2 แห่งฮังการี สิ้นพระชนม์ขณะหลบหนี ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายทางการเมืองนั้น ขุนนางฮังการีที่แตกแยกได้เลือกกษัตริย์สองพระองค์ให้ปกครองราชอาณาจักรฮังการีพร้อมกัน คือ พระเจ้ายาโนชที่ 1 แห่งฮังการี (John Zápolya) และ จักรพรรดิแฟร์ดีนันท์ที่ 1 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (Ferdinand I) แห่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ทัพของจักรวรรดิออตโตมันทำการโจมตีจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธ์อย่างต่อเนื่อง โดยทำการปิดล้อมกรุงเวียนนาในปี ค.ศ. 1529 แต่ไม่สามารถยึดได้สำเร็จ หลังการยึดครองกรุงบูดาโดยชาวเติร์กในปี ค.ศ. 1541 ฮังการีได้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนและยังคงอยู่จนถึงสิ้นศตวรรษที่ 17 ทางตะวันตกเฉียงเหนือถูกผนวกโดยราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ซึ่งปกครองในฐานะกษัตริย์แห่งฮังการี เรียกส่วนนี้ว่า ราชอาณาจักรฮังการี (เมืองหลวงอยู่ที่กรุงบราติสลาวา ประเทศสโลวาเกีย) แผ่นดินส่วนตะวันออกของราชอาณาจักรกลายเป็นเอกราชในฐานะราชรัฐทรานซิลเวเนีย ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน (และต่อมาโดยราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค) พื้นที่ศูนย์กลางที่เหลืออยู่รวมถึงเมืองหลวงบูดาเป็นที่รู้จักกันในชื่อ ปาชาลิกแห่งบูดา (Pashalik of Buda) เป็นพื้นที่ใต้การปกครองของจักรวรรดิออตโตมัน ทหารออตโตมัน 17,000-19,000 คน ประจำการอยู่ในป้อมปราการออตโตมันในดินแดนของฮังการี โดยเป็นชาวเติร์กออร์โธดอกซ์และชาวมุสลิมบอลข่านสลาฟ มากกว่าชาวตุรกี นอกจากนั้นยังมีเจ้าหน้าที่จากกลุ่มชนสลาฟออร์ธอด็อกซ์ใต้ที่ทำหน้าที่เป็น ทหารราบอาคินยิ (akinji) และกองกำลังอื่น ๆ ที่มีไว้สำหรับการปล้นสะดมในดินแดนของฮังการีในปัจจุบัน  ในปี ค.ศ. 1686 กองทัพของโฮลีลีก (Holy League) ซึ่งมีทหารกว่า 74,000 คนจากชาติต่าง ๆ ได้ยึดคืนกรุงบูดาจากออตโตมันเติร์ก หลังจากความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของออตโตมานในอีกไม่กี่ปีต่อมา ราชอาณาจักรฮังการีทั้งหมดก็ถูกปลดออกจากการปกครองของออตโตมันในปี ค.ศ. 1718 การบุกเข้าไปในฮังการีครั้งสุดท้ายโดยข้าราชบริพารชาวเติร์กตาตาร์จากไครเมียเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1717
การลักพาพรอสเซอร์พินา
เมื่อมองจากด้านซ้าย รูปสลักแสดงท่าทางของพลูโตขณะกำลังกอดรัดพรอสเซอร์พินาพร้อมกับก้าวเดินอย่างรวดเร็วและทรงพลัง ด้านหน้าของรูปสลักแสดงพลูโตโอบอุ้มเหยื่อด้วยความภาคภูมิในชัยชนะ ทางด้านขวาเห็นหยดน้ำตาของพรอสเซอร์พินาขณะนางกำลังสวดอ้อนวอนต่อสวรรค์ สายลมพัดเรือนผมของนางปลิวไสว มีสุนัข 3 หัวซึ่งเป็นผู้เฝ้ายามแห่งนรกกำลังเห่า อาการต่าง ๆ เหล่านี้จากเหตุการณ์นำมาแสดงรวมอยู่ในรูปสลักเพียงรูปเดียว
ประวัติศาสตร์ฮังการี
สงครามอิสรภาพของราโกตซี (ค.ศ. 1703−ค.ศ. 1711)
ระหว่างปี 1703 ถึงปี 1711 ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิออสเตรีย มีการลุกฮือครั้งใหญ่ที่นำโดยเจ้าชายราโกตซี แฟแร็นตส์ที่ 2 ซึ่งหลังจากการอ่อนกำลังลงของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ก จากการต่อสู้ภายใน (สงครามสืบราชบัลลังก์สเปน) ทำให้ในปี ค.ศ. 1707 ณ สภาไดเอตแห่งโอโน็ต (Diet of Ónod) ราโกตซีได้เข้ามามีอำนาจชั่วคราวในฐานะเจ้าชายปกครองฮังการีในช่วงสงคราม แต่ปฏิเสธการขึ้นเป็นกษัตริย์ฮังการี และกลายเป็นสงครามเพื่อปลดแอกจากราชวงศ์ฮาร์พบวร์ก เรียกว่า สงครามอิสรภาพของราโกตซี โดยมีการรวมตัวเป็นกองทัพต่อต้านราชวงศ์ฮาพส์บวร์กโดยชาวฮังการี เรียกว่า กองทัพคุรุตซ์ (Kuruc) แม้ว่ากองทัพคุรุตซ์จะเข้ายึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศได้ แต่แพ้การสู้รบหลักที่แทร็นเชน (Trencsén) (ปัจจุบันคือเมือนเตรนซีน ประเทศสโลวาเกีย) ซึ่งส่งผลให้ใน ค.ศ. 1708 กองกำลังคุรุตซ์ ได้ทำการจำนน เนื่องจากการความพ่ายแพ้ต่อออสเตรียและขวัญกำลังใจที่ตกต่ำ
ยุคปฏิรูป (ค.ศ. 1825−ค.ศ. 1848)
ในช่วงระหว่างและหลังจากสงครามนโปเลียน สภาไดเอ็ทของฮังการีไม่ได้มีการจัดประชุมกันมาหลายทศวรรษ ในช่วงทศวรรษที่ 1820 จักรพรรดิแห่งออสเตรียถูกบังคับให้จัดประชุมสภาไดเอ็ท ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของยุคปฏิรูป (1825–1848, ฮังการี: reformkor) เคานต์ อิชต์วาน เซแช็นยี (Count István Széchenyi) หนึ่งในรัฐบุรุษที่โดดเด่นที่สุดของประเทศฮังการี ตระหนักถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการปรับปรุงฮังการีให้ทันสมัย การรณรงค์ของเขานั้นทำให้เกิดการบูรณะรัฐสภาฮังการีขี้นใหม่ในปี ค.ศ. 1825 ในช่วงเวลานี้ได้มีการกำเนิดพรรคเสรีนิยมเกิดขึ้นและมุ่งเน้นไปที่นโยบายเพื่อพวกชนชั้นล่าง นายลอโย็ช โค็ชชูต (Lajos Kossuth) นักเขียนข่าวที่มีชื่อเสียงในเวลานั้น กลายเป็นผู้นำของสภาล่างในรัฐสภา การเปลี่ยนแปลงมุ่งเน้นไปที่ความทันสมัย แม้ว่าราชวงศ์ฮาพส์บวร์กจะทำการขัดขวางกฎหมายเสรีนิยมที่สำคัญทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับสิทธิพลเมือง การเมือง และ การปฏิรูปเศรษฐกิจ อีกทั้งยังมีการคุมขังนักปฏิรูปหลายคน เช่น ลอโย็ช โค็ชชูต (Lajos Kossuth) และ มิฮาย ตานชิช (Mihály Táncsics) โดยทางการ เนื่องจากการพยายามปฏิรูประบอบการเมืองการปกครองใหม่ จนสุดท้ายพวกออสเตรียต้องยอมให้อำนาจครึ่งหนึ่งกับชาวฮังการี กลายเป็น จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ประเทศมหาอำนาจในยุโรปกลาง มีเมืองหลวง คือ กรุงเวียนนา และ กรุงบูดาเปสต์ และมีพระมหากษัตริย์ร่วมกัน คือ จักรพรรดิฟรันทซ์ โยเซ็ฟที่ 1 แห่งออสเตรีย
การเปลี่ยนแปลงจักรวรรดิสู่การกำเนิดของจักรวรรดิออสเตรียฮังการี
หลังจากเกิดเหตุการณ์การเจรจาต่อรองระหว่างออสเตรียและฮังการีเมื่อปี ค.ศ. 1867 ซึ่งดำเนินการการรวมชาติการเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ และเป็นการสานต่อโครงสร้างของการปกครองที่คงตัวตั้งแต่เมื่อยังคงเป็นจักรวรรดิออสเตรีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1804 ถึง ค.ศ. 1867 เพื่อปกป้องและขยายอำนาจของจักรวรรดิ ซึ่งรวมไปถึงคาบสมุทรอิตาลี (ซึ่งนำไปสู่สงครามออสเตรีย-ซาร์ดีเนียเมื่อปีค.ศ. 1859) ท่ามกลางรัฐต่างๆของสมาพันธรัฐเยอรมัน ซึ่งถูกแทนที่โดยปรัสเซีย ซึ่งเป็นประเทศมหาอำนาจสูงสุดในกลุ่มประเทศเยอรมัน อันนำไปสู่สงครามออสเตรีย-ปรัสเซีย เมื่อปีค.ศ. 1866 ทำให้ประเทศหลายประเทศต้องมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง รวมทั้งประเทศฮังการี ซึ่งมีการชุมนุมประท้วงที่ไม่พอใจการปกครองของออสเตรีย รวมทั้งการรวมเชื้อชาติต่างๆของจักรวรรดิออสเตรีย ชาวฮังการีไม่พอใจต่อการปราบปรามจลาจลของออสเตรีย ซึ่งมีจักรวรรดิรัสเซียสนับสนุนอีกแรง ซึ่งนำไปสู่การปฏิวัติฮังการี ค.ศ. 1848 อย่างไรก็ตาม ความไม่พอใจของฮังการีต่อการปกครองของทางออสเตรียได้เกิดขึ้นเป็นเวลาหลายปี
ส่วนทางด้านออสเตรียซึ่งสนับสนุนระบอบกษัตริย์หรือจักรพรรดิอย่างเต็มที่ จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟ ทรงริเริ่มที่จะเจรจากับฮังการี โดยเฉพาะกับกลุ่มผู้นำปฏิวัติของชาวฮังการี ให้มั่นใจและรับรองต่อระบอบการปกครองของพระองค์ โดยในที่สุด ชาวฮังการีก็ยอมรับพระองค์เป็นประมุขในฐานะสมเด็จพระราชาธิบดีแห่งฮังการี โดยฮังการีได้ก่อตั้งรัฐสภาเป็นของตนเอง ณ กรุงบูดาเปสต์ เพื่อที่จะได้ออกกฎหมายเป็นของตนเองในนามของ ดินแดนแห่งมงกุฏนักบุญสตีเฟน
สนธิสัญญาทรียานง (ค.ศ. 1920) และการเสียดินแดนของราชอาณาจักรฮังการี
สนธิสัญญาทรียานง (Traité de Trianon; Trianoni békeszerződés; Treaty of Trianon) เป็นหนึ่งในห้าสนธิสัญญาสันติภาพสำคัญ ที่เตรียมไว้ในการประชุมสันติภาพปารีสและลงนามในพระราชวังกร็องทรียานง (Grand Trianon Palace) ในเมืองแวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1920 ระหว่างชาติฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กับราชอาณาจักรฮังการี หลังเป็นหนึ่งในรัฐผู้สืบทอดของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี หลังการแพ้สงครามโลกครั้งที่ 1 ของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี โดยมีเนื้อหาในการทำให้อาณาจักรฮังการีกลายเป็นราชอาณาจักรฮังการี และแบ่งแยกดินแดนเดิมของอาณาจักรฮังการีแก่ประเทศเพื่อนบ้าน สนธิสัญญาทรียานงร่างขึ้นจากคำร้องขอสงบศึกของ อดีตจักรพรรดิและรัฐบาลขุนนางจักรวรรดิออสเตรีย- ฮังการี หัวหน้าฝ่ายพันธมิตรและผู้มีอำนาจเกี่ยวข้องได้ยอมรับคำขอสงบศึกของจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ในวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1918 โดยฝ่ายสัมพันธมิตรได้กำหนดให้ฮังการีเป็นรัฐอิสระและกำหนดเขตแดนเสียใหม่ การแบ่งดินแดนทำให้ประเทศฮังการีกลายเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล มีพื้นที่ 93,073 ตารางกิโลเมตร (35,936 ตารางไมล์) เป็นปริมาณเพียง 28% จากพื้นที่เดิมของฮังการีเมื่อยังเป็นจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ซึ่งเคยมีพื้นที่อยู่ 325,411 ตารางกิโลเมตร (125,642 ตารางไมล์) มีประชากร 7.6 ล้านคน ซึ่งนับเป็นเพียง 36% ของจำนวนประชากรในฮังการีก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ที่มีประชากรอยู่ 20.9 ล้านคน พื้นที่ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจัดสรรให้กับประเทศเพื่อนบ้านทั้งหมด ส่วนใหญ่ประชากรไม่ใช่ชาวฮังการี แต่ 31% ของชาวฮังการี (3.3 ล้านคน) ถูกทิ้งไว้นอกเขตแดนของประเทศฮังการี ห้าในสิบเมืองที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรก่อนสงครามตกไปอยู่ในการครอบครองของประเทศอื่น ๆ เช่น เมืองโปโจญ (Pozsony: ปัจจุบันคือ กรุงบราติสลาวา, เมืองหลวงของประเทศสโลวาเกีย), เมืองโคโลจวาร์ (Kolozsvár: ปัจจุบันคือ เมืองคลูช-นาโปกา, ประเทศโรมาเนีย), เมืองซาเกร็บ (Zágráb: ปัจจุบันคือ กรุงซาเกร็บ, ประเทศโครเอเชีย), เมืองน็อจวาร็อด (Nagyvárad, ปัจจุบันคือ เมืองออราเดีย, ประเทศโรมาเนีย) เป็นต้น สนธิสัญญาทรียานงจำกัดขนาดกองทัพของฮังการีให้มีทหารเพียง 35,000 คน และกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการีถูกยุบลงไป ประเทศที่ได้ครองดินแดนของอาณาจักรฮังการีที่เสียไป ประกอบด้วยราชอาณาจักรโรมาเนีย, สาธารณรัฐเชโกสโลวัก, ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย และสาธารณรัฐออสเตรีย หนึ่งในองค์ประกอบหลักของสนธิสัญญาคือแนวคิด "การตัดสินใจโดยประชาชน" เป็นความพยายามที่จะทำให้คนที่ไม่ใช่ชาวฮังการี มีรัฐชาติและความเป็นเอกราชของตนเอง นอกจากนี้ฮังการีจะต้องจ่ายค่าปฏิกรรมสงครามให้กับประเทศเพื่อนบ้านด้วย สนธิสัญญาดังกล่าวถูกกำหนดโดยฝ่ายสัมพันธมิตรมากกว่าการเจรจาร่วมกับชาวฮังการี และชาวฮังการีไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับเงื่อนไขสนธิสัญญา คณะผู้แทนชาวฮังการีได้ลงนามในสนธิสัญญาทรียานง (พร้อมกับการเขียนประท้วงสนธิสัญญาแนบร่วม) เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1920 ที่พระราชวังกร็องทรียานง ในเมืองแวร์ซาย ประเทศฝรั่งเศส สนธิสัญญาดังกล่าวได้รับการจดทะเบียนในชุดสนธิสัญญาของสันนิบาตชาติเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1921 อาณาเขตของประเทศสาธารณรัฐฮังการีในปัจจุบันมียังมีขนาดคงเดิมตามสนธิสัญญาทรียานง มีการแก้ไขเล็กน้อยจนถึงปี ค.ศ. 1924 เกี่ยวกับชายแดนฮังการีและออสเตรีย (รัฐบูร์เกนลันด์) รวมไปถึงหมู่บ้านสามแห่งที่กลายเป็นดินแดนของประเทศเชโกสโลวาเกียในปี ค.ศ. 1947 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2
สนธิสัญญาทรียานง เป็นเหตุการณ์สูญเสียทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญที่สุดของประเทศฮังการี เป็นสาเหตุที่ทำให้มีชนกลุ่มน้อยฮังการีกระจัดกระจายอยู่ทั่ว 7 ประเทศที่ได้ดินแดนไปในฮังการี วันที่ 4 มิถุนายน ของทุก ๆ ปี คือ วันรวมเป็นหนึ่งแห่งชาติ (A nemzeti összetartózás napja) เพื่อชาวฮังการีที่อยู่ทั่วโลก ให้มารวมกันอีกครั้ง หลังการถูกแยกกันจากสนธิสัญญาทรียานง
ระหว่างสงครามโลก (ค.ศ. 1918−ค.ศ. 1938)
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง วิเตซ มิกโลช โฮร์ตี แห่งน็อจบาญอ (nagybányai Horthy Miklós) พลเรือเอกชาวฮังการี ที่ได้กลายเป็นผู้สำเร็จราชการแห่งราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งมิกโลช โฮร์ตี ได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งอาณาจักรฮังการีในสมัยระหว่างสงคราม และเกือบตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1920 ถึง 15 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เขาได้ถูกขนามนามว่า "ฮิสเซอรีนไฮเนส ผู้สำเร็จราชการแห่งอาณาจักรฮังการี"(ฮังการี: Ő Főméltósága a Magyar Királyság Kormányzója) เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการีในช่วงท้ายปีของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับการเลื่อนยศตำแหน่งเป็นพลเรือโทและผู้บัญชาการกองเรือ เมื่อพลเรือเอกก่อนหน้านี้ได้ถูกขับออกจากตำแหน่งโดยจักรพรรดิคาร์ลที่ได้ให้การสนับสนุนการก่อกบฏ ในปี ค.ศ. 1919 ตามมาด้วยส่วนหนึ่งของการปฏิวัติและการเข้าแทรกแซงจากภายนอกในฮังการี ตั้งแต่โรมาเนีย เชโกสโลวาเกีย และยูโกสลาเวีย โฮร์ตีได้เดินทางกลับบูดาเปสต์พร้อมกับกองทัพแห่งชาติและต่อมาก็ได้รับเชิญให้เป็นผู้สำเร็จราชการจากรัฐสภาฮังการี โฮร์ตีได้นำรัฐบาลชาติอนุรักษนิยม ตลอดช่วงสมัยระหว่างสงคราม และได้ประกาศให้พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการีและพรรคแอร์โรว์ครอสส์ เป็นพรรคการเมืองผิดกฎหมาย และดำเนินนโยบายต่างประเทศที่มุ่งเน้นการเรียกร้องดินแดนที่เสียไปในสนธิสัญญาทรียานงคืน เขาเป็นผู้ทำให้ความพยายามคืนสู่บัลลังก์ของ สมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 4 ทั้งสองครั้งในปี ค.ศ. 1921 ต้องล้มเหลว รัฐบาลฮังการีตกอยู่ใต้ภัยคุกคามจากฝ่ายสัมพันธมิตรที่อาจจะประกาศสงครามถ้าหากมีการฟื้นฟูราชวงศ์ฮาพส์บวร์คขึ้นมา สมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 4 จึงทรงถูกพาออกไปจากฮังการีโดยเรือรบของสหราชอาณาจักรในสถานะผู้ลี้ภัย
สงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1938−ค.ศ. 1944)
ในปลายปี ค.ศ. 1930 นโยบายต่างประเทศของโฮร์ตี ทำให้เขาต้องกลายเป็นพันธมิตรอย่างไม่เต็มใจกับเยอรมนีในการต่อกรกับสหภาพโซเวียต ด้วยการสนับสนุนอย่างเดียดฉันท์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ โฮร์ตีนั้นสามารถกู้คืนดินแดนบางส่วนที่ถูกเอาไปจากพวกเขาโดยฝ่ายสัมพันธมิตร เช่น สโลวาเกียตอนใต้ ราชอาณาจักรยูโกสลาเวียบางส่วน เขตทรานซิลเวียเนียบางส่วน และ เขตทรานสคาลเพเทียของสหภาพโซเวียต ภายใต้การนำของโฮร์ตี, ฮังการีได้ให้การสนับสนุนผู้ลี้ภัยชาวโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1939 และได้มีส่วนร่วมในบทบาทการสนับสนุน (เป็นฝ่ายตรงข้ามกับแนวหน้า) ในช่วงที่เยอรมันเข้ารุกรานสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1941 และเยอรมันเข้ารุกรานยูโกสลาเวียในปีเดียวกัน ได้ครอบครองและผนวกรวมเข้ากับดินแดนของชาวฮังการีในอดีตซึ่งได้ถูกมอบให้กับราชณาจักรยูโกสลาเวีย โดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตามด้วยความไม่เต็มใจของโฮร์ตีที่จะมีส่วนร่วมในความพยายามทำสงครามของเยอรมันและการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวในฮังการี รวมทั้งได้ปฏิเสธที่จะส่งมอบชาวยิวเชื้อสายฮังการีมากกว่า 600,000 คนจาก 825,000 คนให้แก่เจ้าหน้าที่เยอรมัน ควบคู่ไปกับความพยายามหลายครั้งในการจัดการข้อตกลงอย่างลับ ๆ กับฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากได้เห็นชัดเจนว่า ฝ่ายอักษะจะพ่ายแพ้สงคราม จนท้ายที่สุดก็ทำให้เยอรมันต้องส่งกองทัพเข้าไปรุกรานและเข้าควบคุมประเทศฮังการีในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 ในปฏิบัติการมาร์กาเรต ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 โฮร์ตีได้แถลงการณ์ว่าฮังการีนั้นได้ประกาศสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตรและถอนตัวออกจากฝ่ายอักษะแล้ว เขาได้ถูกบังคับให้ลาออกและถูกจับกุมโดยนาซีเยอรมนีและถูกพาตัวไปยังแคว้นบาวาเรีย
คอมมิวนิสต์ฮังการี (ค.ศ. 1945−ค.ศ. 1989)
หลังจากความพ่ายแพ้ของนาซีเยอรมนี ประเทศฮังการีกลายเป็นรัฐบริวารของสหภาพโซเวียต ผู้นำโซเวียตได้เลือก นายมาตยาช ราโกชิ (Mátyás Rákosi) ให้เป็นผู้นำในการเปลี่ยนระบบของประเทศฮังการีให้เป็นแบบคอมมิวนิสต์แบบโซเวียต ราโกชิได้ปกครองฮังการีตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1956 นโยบายของรัฐบาลในด้านการทหาร, การทำอุตสาหกรรม, การรวมกลุ่ม และ การชดเชยจากสงครามทำให้คุณภาพชีวิตในประเทศฮังการีลดลงอย่างรุนแรง ในการเลียนแบบตำรวจลับ KGB ของโจเซฟ สตาลิน รัฐบาลของราโกชิได้จัดตั้งตำรวจลับ ÁVH เพื่อบังคับใช้ระบอบการปกครองใหม่ โดยได้ทำการกวาดล้างเจ้าหน้าที่และปัญญาชนประมาณ 350,000 คน ซึ่งถูกจำคุกหรือประหารชีวิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ถึง 1956 นักคิดอิสระ, นักประชาธิปไตย และ บุคคลสำคัญในสมัยผู้สำเร็จราชการมิกโลช โฮร์ตีหลายคนถูกจับอย่างลับ ๆ และถูกวิสามัญฆาตกรรมในค่ายกักกันแรงงานกูลากทั้งในและต่างประเทศ ชาวฮังการีราว 600,000 คนถูกเนรเทศไปยังค่ายแรงงานโซเวียตซึ่งมีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 200,000 คน
ในปี ค.ศ. 1968 กลไกเศรษฐกิจใหม่ (NEM) ได้นำองค์ประกอบของตลาดเสรีเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม จากทศวรรษที่ 1960 ถึงปลายทศวรรษที่ 1980 ประเทศฮังการีมักถูกเรียกว่าเป็น "ค่ายทหารที่มีความสุขที่สุด" ในกลุ่มยุโรปตะวันออก ในช่วงหลังสงครามเย็น GDP ต่อหัวของฮังการีเป็นอันดับสี่รองจากเยอรมนีตะวันออก เชโกสโลวาเกีย และ สหภาพโซเวียต อันเป็นผลมาจากมาตรฐานการครองชีพที่ค่อนข้างสูงนี้ เศรษฐกิจที่เปิดเสรีมากขึ้น การกดขี่จากภาครัฐที่น้อยลง และสิทธิในการเดินทางที่ถูกจำกัดน้อยลง ฮังการีจึงถูกมองว่าเป็นหนึ่งในประเทศคอมมิวนิสต์ที่มีความเป็นเสรีนิยมที่สุดในช่วงคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตามในช่วงทศวรรษที่ 1980 มาตรฐานการครองชีพลดลงอย่างมากอีกครั้งเนื่องจากภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก ซึ่งประเทศคอมมิวนิสต์ไม่สามารถที่จะแก้ไขวิกฤตได้ เมื่อกาดาร์เสียชีวิตในปี 1989 สหภาพโซเวียตประสบกับภาวะตกต่ำทางเศรษฐกิจอย่างมาก (ซึ่งนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1991) และนักปฏิรูปรุ่นใหม่เห็นว่าการเปิดประเทศให้เสรีจะเป็นการแก้ปัญหาเศรษฐกิจและสังคม ซึ่งการเคลื่อนไหวทางการเมืองนี้ จะเป็นสาเหตุหลักของการเปลี่ยนแปลงของประเทศฮังการีเข้าสู่การเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยในที่สุด
หลังการล่มสลายของระบอบคอมมิวนิสต์จนถึงปัจจุบัน (ค.ศ. 1989−ปัจจุบัน)
ใน ค.ศ. 1989 มีเหตุการณ์การเปลี่ยนแปลงระบบการเมือง (ฮังการี: rendszerváltás) เนื่องจากการร่วมสลายของระบอบคอมมิวนิสต์ในสหภาพโซเวียตและกลุ่มประเทศยุโรปตะวันออก โดยมีการก่อตั้งสาธารณรัฐฮังการีที่ 3 (Harmadik Magyar Köztársaság) ขึ้นมา ในวันที่ 23 ตุลาคม ค.ศ. 1989 แทนที่สาธารณรัฐประชาชนฮังการี ซึ่งมีระบบการปกครองเป็นแบบคอมมิวนิสต์ และในปีถัดมา ค.ศ. 1990 ประเทศฮังการีได้มีการจัดตั้งรัฐสภา, รัฐบาล และ ประธานาธิบดีสาธารณรัฐขึ้น ถึงแม้จะมีการจัดตั้งรัฐบาลประชาธิปไตยขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เศรษฐกิจหลังการเปลี่ยนแปลงระบบการเมืองดีขึ้นมา หลังจากนั้น ก็ได้มีการจัดตั้งสถาบันอื่น ๆ ที่สำคัญในประเทศต่อมาในภายหลัง หลังปี ค.ศ. 1990
ในช่วงทศวรรศที่ 1990 ประเทศฮังการีมีความพยายามสร้างร่วมมือกับประเทศยุโรปตะวันตก ประเทศฮังการีกลายเป็นสมาชิกนาโต้ในปี ค.ศ. 1999 และหลังจากการเป็นสมาชิกนาโต้ 2 สัปดาห์ ก็ได้มีส่วนร่วมในสงครามกลางเมืองยูโกสลาเวีย โดยมีประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกรเป็นคู่กรณี ทหารฮังการีมีส่วนร่วมในปฏิบัติการของนาโต้ในอัฟกานิสถานเกือบตั้งแต่แรกเริ่ม โดยเป็นหน่วยงานด้านการแพทย์ หลังจากนั้น ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 มีการส่งหน่วยทหารฮังการีเข้าไปรบในประเทศอัฟกานิสถาน โดยงานของกองกำลังฮังการีในอัฟการนิสถานนั้น ส่วนใหญ่ประกอบด้วยหน่วยงานลาดตระเวนคุ้มกันและหน่วยงานสังคมสงเคราะห์
ฮังการีเข้าร่วมสหภาพยุโรป เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2007 และเป็นสมาชิกพื้นที่เชงเก้นของสหภาพยุโรป ซึ่งทำให้การควบคุมพรมแดนถาวรที่พรมแดนฮังการี - ออสเตรีย, ฮังการี - สโลวีเนีย และฮังการี - สโลวัก ถูกยกเลิก แต่สกุลเงินอย่างเป็นทางการของประเทศยังคงเป็นเงินสกุลฮังกาเรียนโฟรินต์ ไม่ได้ใช้เงินยูโร
ชื่ออย่างเป็นทางการของประเทศเปลี่ยนจากสาธารณรัฐฮังการี เป็นประเทศฮังการี (Magyarország) ตามกฎหมายพื้นฐานฉบับใหม่ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2012
ฮังการีในวิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัยยุโรป (ค.ศ. 2015)
ประเทศฮังการีได้ประสบกับวิกฤตการณ์ผู้ลี้ภัยยุโรป ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 ถึง 2019 แต่มีจุดวิกฤตในปี ค.ศ. 2015 เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นการย้านถิ่นฐานของมนุษย์ที่มีจำนวนมากที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 จากการที่ผู้ลี้ภัยและผู้ย้ายถิ่นทางเศรษฐกิจได้ทำการอพยพจำนวนมากจากพื้นที่ตะวันออกกลาง เอเชียใต้ ทวีปแอฟริกา และคาบสมุทรบอลข่านตะวันตก หลั่งไหลสู่สหภาพยุโรปข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ โดยผู้ลี้ภัยส่วนใหญ่มาจากประเทศซีเรีย อัฟกานิสถานและเอริเตรีย ซึ่งประเทศฮังการีซึ่งเป็นประเทศหน้าด่านระหว่างสหภาพยุโรปและบอลข่านก็ได้ทำหน้าที่เป็นประเทศแรกที่ทำการรับรองผู้อพยพก่อนเดินทางต่อไปยังประเทศยุโรปตะวันตก อาทิ ประเทศเยอรมนี แต่ฮังการีคือหนึ่งในประเทศที่ไม่ยอมรับการรับผู้อพยพ และเกิดนโยบายกั้นรั้วพรมแดนด้านใต้ของประเทศที่ติดกับประเทศเซอร์เบีย นโยบายที่นำโดยนายวิกโตร์ โอร์บาน นายกรัฐมนตรีฮังการีจากพรรค FIDESZ
เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 2015 รัฐบาลฮังการีได้ประกาศการก่อสร้างรั้วสูง 4 เมตร ยาว 175 กิโลเมตร ตามแนวชายแดนทางใต้ของประเทศเซอร์เบีย โดยได้ทำการสร้างเสร็จสิ้นในขั้นตอนที่หนึ่งเมื่อปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2015 ตามข้อมูลของกระทรวงกลาโหมฮังการี รั้วประกอบด้วยลวดมีดโกนของนาโต้สามเส้นยาว 175 กิโลเมตร และรั้วอีกชั้นหนึ่งเป็นรั้วลวดหนามสูงประมาณ 4 เมตร โดยรั้วชั้นที่สองได้ทำการสร้างเสร็จในปลายปี ค.ศ. 2015 นายยาโนช ลาซาร์ (János Lázár) รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีอธิบายว่า "ฮังการีถูกปิดล้อมจากผู้ค้ามนุษย์" และประกาศว่ารัฐบาลจะ "ปกป้องพรมแดนที่ขยาย [ของพวกเขา] นี้ด้วยกำลัง" ประเทศฮังการีได้ทำการจัดกำลังตำรวจ 9,000 นายเพื่อกันผู้อพยพที่ไม่มีเอกสารจากการเข้าประเทศฮังการี โดยคณะกรรมาธิการยุโรปเตือนสมาชิกประเทศฮังการีเกี่ยวกับขั้นตอนที่ขัดต่อพันธกรณีของสหภาพยุโรปและเรียกร้องให้สมาชิกอย่างฮังการีหาวิธีอื่นในการรับมือกับการอพยพเข้ามาอย่างผิดกฎหมาย เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2015 นายวิกโตร์ โอร์บานได้ปกป้องการจัดการของประเทศเกี่ยวกับสถานการณ์ผู้อพยพภายใน แม้ว่าจะมีความวุ่นวายเนื่องจากการประท้วงของผู้อพยพโดยการอดอาหาร (hunger strike) หน้าสถานีรถไฟหลักระหว่างประเทศของบูดาเปสต์ (สถานีรถไฟตะวันออก: Keleti pályaudvar) พร้อมกับวิจารณ์การจัดการของประเทศเยอรมนีและสหภาพยุโรปโดยรวมที่ไม่ห้ามผู้อพยพเข้าสู่ยุโรป ในวันเดียวกันนั้นตำรวจฮังการีอนุญาตให้ผู้อพยพขึ้นรถไฟในบูดาเปสต์มุ่งหน้าไปทางตะวันตกก่อนจะหยุดที่เมืองบิชแก (Bicske) โดยตำรวจพยายามขนส่งผู้อพยพไปยังค่ายทะเบียนที่เมืองบิชแก เพื่อลงข้อมูลของผู้อพยพก่อนที่จะเดินทางต่อด้วยรถไฟอีกขบวนหนึ่งไปยังกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย แต่ผู้อพยพปฏิเสธที่จะให้ความร่วมมือและประท้วงขัดขืนโดยการอยู่ในรถไฟซึ่งไม่ได้เดินทางไปยังกรุงเวียนนาต่อไป
และเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 2015 ผู้อพยพประมาณหนึ่งพันคนที่สถานีรถไฟตะวันออก (Keleti Pályaudvar) ออกเดินทางโดยการเดินเท้าไปยังออสเตรียและเยอรมนี ในคืนวันเดียวกันรัฐบาลฮังการีตัดสินใจส่งรถประจำทางเพื่อขนส่งผู้อพยพผิดกฎหมายไปยังเมืองแฮ็จแย็ชฮอโลม (Hegyeshalom) ที่ติดกับชายแดนประเทศออสเตรีย