cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อเล็กซานเดอร์ หวัง (นักออกแบบ)
อาชีพ
หวังเปิดตัวคอลเลคชั่นเครื่องแต่งกายสตรีตัวเต็มในปี 2007 คอลเลคชั่นต่าง ๆ ของหวังในปัจจุบันมีวางขายในร้านค้าแฟชั่นมากกว่า 700 แห่งทั่วโลก และร้านค้าเดี่ยวของแบรนด์ "อเล็กซานเดอร์ หวัง" จำนวน 16 แห่ง ใน 7 ประเทศ เขาได้รับรางวัล Council of Fashion Designers of America (CFDA)/Vogue Fashion Fund Award ประจำปี 2008 ในปี 2009 เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังชนะรางวัลนักออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีแห่งปีจาก Swarovski Womenswear Designer of the Year ต่อมาในปีเดียวกันก็ได้รับรางวัล Swiss Textiles Award เมื่อปี 2010 เขาได้รับรางวัล Swarovski Designer of the Year อีกครั้งในหมวดหมู่นักออกแบบเครื่องประดับตกแต่ง (accessory) ในปี 2011 นิตยสาร GQ สหรัฐอเมริกาได้เชิดชูหวังให้เป็นนักออกแบบเครื่องแต่งกายบุรุษที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งปี (the Best Menswear Designer of the Year) ในปีเดียวกันเขายังชนะรางวัลเครื่องประดับตกแต่ยอดเยี่ยมของ CFDA (CDFA's Best Accessory Designer) ในเดือนตุลาคม 2013 หวังได้รับเกียรติให้เป็น "ดาวแฟชั่น" (‘Fashion Star’) โดยแฟชั่นกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นนัล (Fashion Group International) รางวัลซึ่งมอบให้โดย Hamish Bowles บรรณาธิการใหญ่ชาวยุโรปของนิตยสารโว้ก สหรัฐอเมริกา
ร้านค้าเดี่ยวแบรนด์ Alexander Wang แห่งแรก (flagship store) เปิดอยู่ในย่าน SoHo, Lower Manhattan เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2011
30 พฤศจิกายน 2012 Women's Wear Daily รายงานว่าหวังได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้กำกับครีเอทีฟ (Creative Director) ของ Balenciaga หลังจาก Nicolas Ghesquière เดินทางออกจากบ้านฝรั่งเศส ด้วยตำแหน่งงานนี้ หวังมีหน้าที่ในการดูแลไลน์เครื่องแต่งกายบุรุษ สตรี และเครื่องประดับตกแต่งแบบพร้อมสวม (Women's and Men's ready-to-wear and accessories lines) ของ Balenciaga เขาเปิดตัวคอลเลคชั่น Fall-Winter 2013 ของ Balenciaga ในเดือนกุมภาพันธ์ 2013 ที่ซาลอนส์ (salons) เก่าแก่ของ Balenciaga ตั้งอยู่ที่ 10 avenue George V, ปารีส, 75008
เมื่อ 13 เมษายน 2014 มีการประกาศว่าหวังจะเป็นนักออกแบบคนถัดไปที่จะออกแบบคอลเลคชั่นให้กับ H&M แบรนด์แฟชั่นค้าปลีกสัญชาติสวีเดน ซึ่งคอลเลคชั่นของหวังที่ทำให้กับ H&M นั้นวางขายในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2014 ประกอบด้วยเครื่องแต่งกายบุรุษและสตรี รวมทั้งเครื่องประดับตกแต่งชิ้นดังที่เขาเลือก ข่าวนี้เปิดเผยผ่านทางหน้าอินสตาแกรมของหวังเอง
เมื่อ 31 กรกฎาคม 2015 Kering ได้ประกาศออกสื่อว่าหวังจะลาออกจาก Balenciaga ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่เป็นการยินยอมร่วมกันระหว่างแบรนด์กับหวัง
ในปี 2016 หวังขึ้นนั่งตำแหน่งซีอีโอและประธานของแบรนด์ Alexander Wang สืบทอดจากมารดาของเขา และพี่สะใภ้ของเขาตามลำดับ ในปีเดียวกันเขาได้รับเงินชดเชยจำนวน 90 ล้านดอลล่าร์สหรัฐจากการฟ้องร้องจำเลย 45 ราย ซึ่งบริหารเว็บไซต์จำนวน 459 แห่งซึ่งจำหน่ายสินค้าของปลอมเลียนแบบแบรนด์ของเขา อย่างไรก็ตามจำนวนเงินนั้นเหมือนเป็นเพียงสัญลักษณ์เท่านั้น เป็นไปได้ว่าทั้งเขาและแบรนด์ไม่ได้รับเงินแม้แต่นิดเดียวจากเงินค่าชดเชยนั้น
ชีวิตส่วนตัว
อเล็กซานเดอร์ หวัง เป็นผู้ที่สนับสนุนชุมชน LGBTQ อย่างเปิดเผย ในปี 2018 หวังร่วมมือกับแบรนด์ Trojan ปล่อยแคปซูลคอลเลคชั่น "Protect Your Wang" ซึ่งมีจำหน่ายในจำนวนจำกัด (limited-edition) เพื่อสนับสนุนชุมชน LGBTQ และเพื่อเฉลิมฉลองเกย์ไพรด์
ถึงแม้หวังจะเกี่ยวพันอย่างมากกับเครื่องแต่งกายกีฬา (sportswear) แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบเล่นกีฬา และในความเป็นจริงเขาไม่เคยเล่นกีฬาเลยด้วยซ้ำ
ภาษามะห์เมอรี
ภาษามะห์เมอรี (Mah Meri language) มีผู้พูดในมาเลเซีย 2,990 คน (พ.ศ. 2546) ในบริเวณชายฝั่งของรัฐเซอลาโงร์และมะละกา จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก กลุ่มภาษามอญ-เขมร สาขาอัสเลียน สาขาย่อยอัสเลียนใต้
เอ็นทีพี
เอ็นทีพี หรือ เกณฑ์วิธีเทียบเวลาข่ายงาน (Network Time Protocol: NTP) เป็นโพรโทคอลสำหรับการปรับค่าเวลาของนาฬิกาในระบบคอมพิวเตอร์ โดย NTP ใช้พอร์ต 123 ของโพรโทคอล UDP เป็นพื้นฐาน มันถูกออกแบบมาให้รักษาความแม่นยำจากปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้เกิดความคลาดเคลื่อนของเวลา
NTPv4 สามารถรักษาความแม่นยำระดับ 10 มิลลิวินาที (1/100 วินาที) บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต หรือมากถึง 200 ไมโครวินาที (1/5000 วินาที) บนเครือข่ายภายในที่มีคุณสมบัติดีกว่า
NTP เป็นโพรโทคอลอินเทอร์เน็ตที่เก่าแก่ที่สุดตัวหนึ่งที่ยังใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน
Halcurias
Halcurias เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Halcuriidae.
สกุลนี้มีการกระจายทั่วโลก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เอ็นเอ็นทีพี
เกณฑ์วิธีขนส่งข่าวบนเครือข่าย หรือ เอ็นเอ็นทีพี (Network News Transfer Protocol: NNTP) เป็นโพรโทคอลสำหรับอินเทอร์เน็ตที่ใช้ในการอ่านและเขียนกลุ่มข่าว (Usenet) และใช้ในการส่งข้อมูลระหว่างแต่ละเซิร์ฟเวอร์กลุ่มข่าว โพรโทคอล NNTP พัฒนาต่อมาจากโพรโทคอล SMTP โดยใช้พอร์ต 119 ของโพรโทคอล TCP แต่ถ้าใช้การเชื่อมต่อแบบเข้ารหัสด้วย SSL จะใช้พอร์ต 563 แทนและเรียกว่า NNTPS
โกะหยง
โกะหยง (Gu Yong; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก เสนาธิการง่อก๊ก มีนิสัยตรงไปตรงมา ยึดมั่นในกฎระเบียบ เคร่งครัดเป็นนิสัย โกะหยงเป็นขุนนางที่บริหารบ้านเมืองได้ดีเยี่ยม ตำแหน่งสุดท้ายคือเฉิงเซี่ยง หรือตำแหน่งขุนนางยศสูงที่สุดของฝ่ายง่อ โดยโกะหยงเป็นเฉิงเสี่ยงคนที่สองต่อจากซุนเสียว โกะหยงตายเพราะถูกอาของตนวางยาพิษในอาหารด้วยความอิจฉา
แหล่งข้อมูลอื่น
168243
พระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติกโร)
พระธรรมวิโรจนเถร นามเดิม พลับ ฉายา ฐิติกโร เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญยก ฝ่ายวิปัสสนาธุระ สังกัดคณะธรรมยุติกนิกาย รูปแรกของภาคใต้ อดีตเจ้าอาวาสวัดธรรมบูชาและอดีตเจ้าคณะจังหวัดสุราษฎร์ธานี (ธรรมยุต) อดีตประธานกรรมการคณะจังหวัดสงขลา และอดีตเจ้าอาวาสวัดมัชฌิมาวาส (จังหวัดสงขลา)
ประวัติ
เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2414 (วันพุธ เดือน 3 ปีมะแม) ณ หมู่บ้านสามบ่อ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
พ.ศ. 2435 อายุครบ 21 ปี ได้อุปสมบท ณ วัดสนธิ์  ตำบลวัดสน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา โดยมี พระอุปัชฌายะเสน  วัดสนธิ์  เป็นพระอุปัชฌาย์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย  อยู่ศึกษาพระธรรมวินัยในสำนักพระอุปัชฌาย์ วัดสนธิ์  4  ปี
พ.ศ. 2439 อายุ 25 ปี ได้ดำรงตำแหน่ง เจ้าอาวาสวัดเขาพังไกร ( ปัจจุบัน วัดคีรีอัศจรรย์ ) ได้ดำเนินการผูกพัทธสีมา จนแล้วเสร็จ
พ.ศ. 2444 อายุ 31 ปี ได้เข้าขอเปลี่ยนนิกายเดิม สู่ ธรรมยุตินิกาย โดยมีพระครูเหมเจติยานุรักษ์ (เนียม ธมฺมปาโล) อดีตเจ้าคณะจังหวัดนครศรีธรรมราช วัดชลเฉียน เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชขณะนั้น เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า ติกโร
พ.ศ. 2445 ได้รับมอบหมายจากพระรัตนธัชมุนี (ม่วง รตนทฺธโช) เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช ให้ไปช่วยปกครองดูแลกิจการทางพระศาสนา ณ วัดโตนด เมืองหลังสวน ช่วงที่ เจ้าคณะจังหวัดไปเปลี่ยนนิกายที่กรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2460 ออกเดินทางธุดงค์ไปสู่จังหวัดสงขลา ตรัง นครศรีธรรมราช ไปพักอยู่ที่บนภูเขา พอสมควร ท่านออกเดินทางธุดงค์เรื่อยไปจนถึงจังหวัดสุราษฎร์ธานี ไปพักอยู่ในเขตป่าช้าวัดธรรมบูชาในสมัยที่พระครูโยคาธิการวินิต (ทอง) เป็นเจ้าอาวาส ซึ่งเคยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน และได้อยู่จำพรรษาด้วยกันที่วัดธรรมบูชาเป็นเวลา 5 ปี ต่อมาในปี
พ.ศ. 2467 นางพยอม สารสิน ได้ริเริ่มประเพณีการทอดผ้าป่าออกพรรษา โดยการแนะนำของ " พระธรรมวิโรจน์เถระ" ซึ่งท่านได้แนะนำวิธีทำและพรรณนาอานิสงส์ให้ฟัง นางพยอม จึงชักชวนคนที่รู้จัก คุ้นเคยกันและมีจิตศรัทธาทั้งหลายตั้งพุ่มผ้าป่าที่หน้าบ้านของตน ทำต่อมาจนกระทั่งมีคนศรัทธา เห็นดีเห็นงามและร่วมตั้งพุ่มผ้าป่ากันมากขึ้น
พ.ศ. 2468 พระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) เจ้าอาวาสวัดราชาธิวาสวิหาร และคณะมณฑลนครศรีธรรมราช ได้สร้างวัดสามแก้วขึ้นที่ อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร (ขณะนั้นจังหวัดชุมพร-สุราษฎร์ธานี ขึ้นอยู่กับการปกครองของเจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช) ยังขาดผู้บริหารที่มีความสามารถไปเป็นเจ้าอาวาส เจ้าคณะมณฑลฯ ได้พิจารณาเห็นว่า พระธรรมวิโรจนเถร (ขณะนั้นเป็น พระอุปัชฌาย์พลับ ฐิติกโร) เป็นผู้มีความสามารถ จึงได้นิมนต์ให้ไปเป็นเจ้าอาวาสวัดสามแก้ว
พ.ศ. 2470 ย้ายจากวัดกาญจนาราม ไปเป็นเจ้าอาวาสวัดสามแก้ว อำเภอเมือง จังหวัดชุมพร ได้พัฒนาวัดให้เป็นรมณียสถานเช่นเดียวกับเคยจัดที่วัดกาญจนาราม จนทำให้มีพระภิกษุ สามเณร ทายกทายิกา ข้าราชการ พ่อค้า ประชาชน เลื่อมใสเพิ่มมากขึ้น จนทำให้ท่านได้รับการยกย่องจากทางการคณะสงฆ์ให้เป็น พระคณาจารย์โท ในทางแสดงธรรมเทศนา
กรมการเมืองรัฐ
คณะกรรมาธิการทางการเมืองของรัฐ (ยังได้ให้ความหมายอีกว่า องค์การบริหารด้านการเมืองของรัฐ) (GPU) เป็นหน่วยสืบราชการลับและตำรวจลับแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย (RSFSR) ตั้งแต่วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 ถึง วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1922 และสหภาพโซเวียต ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1922 จนกระทั่งถึง วันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1923
พระธรรมวิโรจนเถร (พลับ ฐิติกโร)
ประวัติ
พ.ศ. 2472 - พ.ศ. 2477 พระครูศาสนาภารพินิจ (พลับ) เป็นเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสรูปนี้มาจากวัดสามแก้ว ช่วงนี้พระยาศรีธรรมราช (ทองคำ กาญจนโชติ) เป็นสมุหเทสาภิบาลมณฑลนครศรีธรรมราช ได้เป็นประธานทำการบูรณปฏิสังขรณ์รณ์พระวิหาร มีหลวงพินิจทัณฑการ หลวงประธานราษฎร์นิกร เป็นผู้ดำเนินงานก่อสร้าง เปลี่ยนเครื่องไม้ใหม่ทั้งหมด เอาฝาประจันห้องหน้าพระประธานออก และก่ออิฐระหว่างโค้งเสาระเบียง ขึ้นตั้งกรอบหน้าต่างติดลูกกรงเหล็ก และมีประตูปิดดังปรากฏอยู่ในบัดนี้ ในการบูรณะวิหารครั้งนี้ พระธรรมวโรดม (เซ่ง อุตฺตโม) เจ้าอาวสาวัดราชาธิวาสวิหาร กรุงเทพฯ เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราช-ภูเก็ต ให้ไวยาวัจกร อนุโมทนา 6000 บาท สมทบทุนบริจาคและพระครูศาสนาภารพินิจ ได้ร่วมกับพุทธมามาะกะ รื้อกุฎิแถวคณะตะวันออกด้านใต้ที่เจ้าพระยาวิเชียรคีรี (บุญสังข์) สร้างไว้ ทำขึ้นใหม่เป็นกุฎิแถวฝาไม้กระดาน เช่นเดี่ยวกับทางด้านเหนือ ซึ่งสมเด็จฯ อุปราชปักษ์ใต้ทรงเป็นประธานปฏิสังขรณ์ก่อนแล้ว และได้เอาไม้เก่าๆจากกุฎินี้สร้างโรงเลี้ยงหลังยาวด้านตะวันออกวิหารพร้อมโรงสูทธรรม ซึ่งนางเหี้ยง เฑียนสุนทร สร้างถวาย ( บัดนี้รื้อหมดแล้ว) พ.ศ. 2476 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จสงขลา มาบำเพ็ญพระราชกุศลเฉลิมพระชนมพรรษา พร้อมด้วยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณีพระบรมราชินีและพระบรมวงศานุวงส์ ข้าราชบริพาร ที่วิหารวัดมัชฌิมาวาส
พ.ศ. 2477 ท่านได้ขอลาออกจากเจ้าอาวาสวัดมัชฌิมาวาส พระอารามหลวง และเจ้าคณะจังหวัดสงขลา เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้อื่นได้บริหารบ้าง ท่านไม่ยึดติดกับตำแหน่งและสถานที่ กลับไปอยู่วัดกาญจนาราม และวัดธรรมบูชา จังหวัดสุราษฎร์ธานี ตามเดิมจนถึง
พ.ศ. 2477 - พ.ศ. 2484 จำพรรษา ณ วัดกาญจนาราม เปิดเป็นสำนักธรรมปฏิบัติขึ้นในบริเวณป่าช้าข้างวัดกาญจนาราม อำเภอกาญจนดิษฐ์ มีภิกษุอาวุโสเข้าศึกษาธรรมปฏิบัติมากรูปและปลูกกุฎิเล็กๆ โดยทั่วไปในบริเวณนั้น และท่านก็ได้พักอยู่กุฎิเล็กเหมือนกับนักศึกษาธรรมปฏิบัติทั้งหลาย
พ.ศ. 2487 จำพรรษา ณ กุฎิพิเศษในบริเวรป่าช้าวัดธรรมบูชา
พ.ศ. 2487 เริ่มก็สร้างวัดสารวนาราม ( วัดท่าเพชร)
พ.ศ. 2490 ได้จัดการปลงศพ พระครูโยคาธิการวินิต (ทอง) อดีตเจ้าอาวาสวัดธรรมบูชา เรียบร้อยแล้ว
พ.ศ. 2490 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าอาวาสวัดธรรมบูชาและต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะธรรมยุตจังหวัดสุราษฎร์ธานี เมื่อวัดธรรมบูชาได้รับพระราชทานยกฐานะขึ้นเป็นพระอารามหลวง ต่อมาท่านจึงได้รับพระราชทานสมณศักดิ์ เป็นพระราชาคณะยก ฝ่ายวิปัสสนา ที่พระธรรมวิโรจนเถร นับเป็นเจ้าอาวาสวัดธรรมบูชา พระอารามหลวง รูปแรก
พ.ศ. 2492 เริ่มก็สร้างวัดโมกขธรรมราม (วัดดอนเกลี้ยง)
ประธานกรรมการคณะจังหวัดสงขลา
ตามบันทึกระเบียบคณะกรรมการสงฆ์ จังหวัดสงขลา โดย พระธรรมวโรดม เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชและภูเก็ต ใจความสำคัญ ดังนี้...ร่างกายที่มีชีวิตก็ดี เมื่อเกิดขึ้นแล้วหรือสร้างขึ้นแล้ว ต้องมีการบริหารทำนุบำรุงด้วยวิธีการแก้ไขเพิ่มเติม หรือตัดตอนพิทักษ์รักษา ถ้าไม่เช่นนั้น ร่างกายก็ดี สิ่งก่อสร้างก่อดี ไม่อาจทรงอยู่แลเจริญสืบไปได้ หมู่คนอันดังอยู่เป็นคณะ เช่น คณะสงฆ์ของเราก็เป็นอันนั้นจึงต้องมีเจ้าหน้าที่ทำการบริหาร เป็นชั้นๆขึ้นไป ในหมู่คณะน้อยๆ การบริหารก็มีน้อย เหมือนคนๆ เดี่ยวหรือเหนือสิ่งก่อสร้างหลังเดียว ก็มีการงานน้อยฉะนั้น เมื่อรวมกันเป็นคณะใหญ่ขึ้นเท่าใด การงานก็มีมากขึ้นเท่านั้น จึงต้องเพิ่มเรียวแรง สำหรับบริหารให้มากขึ้นตาม แต่เรียวแรงนั้นไม่จำเป็นกันว่าน้อยคนหรือมากคน คนเดี่ยวอาจมีเรียวแรงเท่าหลายคนก็ได้ หลายคนอาจมีเรียวแรงไม่เท่าคนเดี่ยวก็ได้ เมื่อกล่าวเฉพาะความเห็น ท่านว่าใช้ความเห็นของคนมากเป็นดี ลักษณะปกครองในพระศาสนาก็นิยมทำนองนี้ จึงยกคณะสงฆ์เป็นใหญ่ในกรรมคือการงานของศาสนา เช่น ญัติจุคุตถกรรมเป็นตัวอย่าง อันนักปราชญ์ยอมรับรองว่าเป็นวิธีที่ดี แม้ในประเทศที่นับว่าเจริญอยู่ในโลกบัดนี้ ก็นิยมคณะกรรมการสำหรับดำเนินการงาน ที่เป็นระเบียบอันดีทั่วไป เพราะฉะนั้น สมเด็จพระสังฆราชเจ้า จึงโปรดเกล้าให้จัดตั้งกรรมการสงฆ์ รักษาการคณะจังหวัดสงขลา ตั้งแต่บัดนี้ ฯ แต่เจ้าเจ้าหน้าที่ผู้ร่วมกันเป็นคณะ ยังต้องมีผู้เป็นหัวหน้าเป็นประธานอีก ชั้นหนึ่ง ที่เห็นตัวอย่างการอุปสมบทกุลบุตร ที่ต้องมีพระอุปัชฌาย์ ทำหน้าที่เป็นประธาน เป็นต้น เพื่ออำนวยการให้ถึงความสำเร็จ แม้คณะกรรมการสงฆ์จังหวัดนี้ ก็ต้องมีผู้เป็นประธานเช่นนั้น สมเด็จพระสังฆราชเจ้าจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระอุปัชฌายะพลับ เป็นประธานกรรมการคณะจังหวัดสงขลา แต่วันที่ 29 เมษายน พุทธศักราช 2472 แล้วนั้น อาศัยพระอนุมัติให้ตั้งคณะกรรมการสงฆ์ ดังกล่าวแล้ว ขอให้พระ 7 รูปคือ 1.พระครูอุทิตยเขตต์คณานุรักษ์ เจ้าคณะแขวงอำเภอหาดใหญ่และอำเภอสะเดา 2.พระครูวิจารณ์ศีลคุณ เจ้าคณะแขวงระโนด 3.พระครูวินัยธร เลี่ยม อลีโน วัดมัชณิมาวาส 4.พระมหาจ่วน ฐานตฺโต วัดมัชณิมาวาส 5. พระมหาเกตุ ติสฺสสโร ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าคณะแขวงอำเภอจะนะแลอำเภอเทภา 6.พระครูจู่ลิ่ม เจ้าคณะแขวงอำเภอกำแพงเพ็ชร์ 7.พระสมุห์ย้อย กิตฺติสโร ผู้รั้งตำแหน่งเจ้าคณะแขวงอำเภอเมือง เป็นกรรมการสงฆ์รักษาการคณะจังหวัดสงขลา มีพระอุปัชฌายะพลับ ผู้รักษาการวัดมัชฌิมาวาส เป็นประธาน เมื่อประชุมมีกรรมการตั้งแต่ 5 รูปขึ้นไปนับเป็นองค์ประชุมได้ ฯ  กรรมการทุกรูป มีหน้าที่อันจะต้องคิดต้องจัดทำทั่วทั้งจังหวัดรูปใดมีตำแหน่งเดิมเป็นอยู่อย่างไร รูปนั้นคงมีหน้าที่ในตำแหน่งนั้นอยู่อย่างเดิม แต่เพิ่มภารธุระให้ช่วยกันดังกล่าวแล้ว เพราะฉะนั้น การของคณะสงฆ์ที่มีอยู่แล้วก็ดี ที่ต้องจัดทำขึ้นใหม่ก็ดี ที่เป็นการจรก็ดี ขอให้คณะกรรมการประชุมปรึกษาทำการนั้นๆ พร้อมด้วยผู้เป็นประธานทุกคราวๆ เมื่อประชุมรารถการงานอย่างใด ให้นิยมเอาความเห็นข้างมากเป็นประมาณ ในการงานอย่างนั้น เมื่อกรรมการส่วนมากเห็นชอบแล้ว ให้ประธานกรรมการเป็นผู้สั่งการนั้นฯ อย่างเจ้าคณะจังหวัดทุกประการฯ  ขอให้ผู้ได้รับตำแหน่งนี้ จงเห็นแก่พระศาสนา มุ่งธรรมเป็นใหญ่ ทำไฉนคณะสงฆ์จะเจริญด้วยประการใด ขอจงพร้อมใจกันทำนุบำรุงด้วยประการนั้น อันชอบธรรมทุกประการฯ   วันที่ 12 พฤษภาคม พุทธศักราช 2472   (ลงนาม) พระธรรมวโรดม  เจ้าคณะมณฑลนครศรีธรรมราชและมณฑลภูเก็ต
มรณภาพ
พระธรรมวิโรจนเถร ได้ถึงแก่มรณภาพ ในอิริยาบถนั่งกราบพระพุทธรูปในกุฎิ ด้วยอาการอันสงบ เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2498 คำนวณอายุได้ 85 ปี พรรษา 56  ณ วัดธรรมบูชา และได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุชั่วคราว ในสนามหน้าโรงเรียนสุราษฎร์ธานี ( ปัจจุบัน คือ โรงเรียนสุราษฎร์พิทยา )เมื่อ พ.ศ. 2499
จิ้งจอกเย็นชากับสาวซ่าเทพจำเป็น
ในประเทศไทย เรี่องนี้ได้ลิขสิทธิ์โดยบงกช ส่วนฉบับอนิเมะได้ลิขสิทธิ์โดย โรส มีเดีย
เนื้อเรื่อง
หลังจากที่พ่อของนานามิหนีออกจากบ้านอันเนื่องมาจากหนี้การพนันและเธอก็ถูกขับไล่ออกจากอพาร์ตเมนต์ของเธอ นานามิพบกับชายแปลกหน้าห้อยลงมาจากต้นไม้เพราะเขาถูกสุนัขตามไล่ล่า ชื่อของชายคนนั้นคือมิคาเงะ เธอช่วยมิคาเงะจากสุนัขและเล่าเรื่องราวของเธอ และได้ยกบ้านของเขาให้นานามิเป็นการขอบคุณ เธอยอมรับข้อเสนอนั้นเพราะเธอเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง เมื่อนานามิมาถึงบ้านของมิคาเงะ เธอก็ต้องตกใจที่เห็นว่ามันไม่ไช่บ้านแต่เป็นศาลเจ้าเพี่อการบูชา
หลังจากนั้นเธอได้รับการต้อนรับจากทั้งโอนิคิริและโคเท็ตสึที่เฝ้าศาลเจ้า จากนั้นเธอก็ได้พบกับโทโมเอะ และเธอรู้ว่ามิคาเงะเคยเป็นเทพอารักษ์ของศาลเจ้าและได้มอบเครื่องหมายของเขาให้กับเธอเพื่อที่เธออาจจะได้เป็นเทพใหม่ ตอนแรกนานามิไม่เต็มใจ แต่ขณะที่เธออาศัยอยู่กับ โทโมเอะ โอนิคิริและโคเท็ตสึ เธอเริ่มที่จะเข้าใจและเริ่มทำงานในตำแหน่งใหม่ของเธอชึ่งเป็นเทพอารักษ์ เมื่อเรื่องดำเนินนานามิได้พบว่าตัวเองตกอยู่ในความรักกับโทโมเอะ แต่เขาปฏิเสธเธอเพราะความรักระหว่างมนุษย์กับสัตว์เทพเป็นเรี่องต้องห้าม อย่างไรก็ตาม โทโมเอะพบว่าตัวเองตกอยู่ในความรักกับเธอเช่นกัน
มังงะ
จิ้งจอกเย็นชากับสาวซ่าเทพจำเป็น เรี่มตีพิมพ์ตอนแรกในปี 2551 ลงในนิตยสาร ฮานะ โตะ ยูเมะ ฉบับที่ 6 โดยตอนในเรี่องได้ถูกเก็บเป็นฉบับรวมเล่มโดย ฮาคุเซนฉะ วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2551 ในประเทศไทย เรื่องนี้ได้ลิขสิทธิ์โดย บงกช พับลิชชิ่ง เรี่มวางจำหน่ายฉบับภาษาไทยเล่มแรกเมื่อ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
หาถรัส
หาถรัส (Hathras) เป็นเมืองและเทศบาลในอำเภอหาถรัส รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย อำเภอหาถรัสจัดตั้งขึ้นเมื่อ 3 พฤษภาคม 1997 โดยการรวมบางส่วนของอาลีครห์, มถุรา, อัคระ, และ ขะอีร์ อำเภอหาถรัสเป็นส่วนหนึ่งของมณฑลอาลีครห์
ภาษาที่พูดในหาถรัสส่วนใหญ่คือภาษาฮินดี สำเนียงพรัชภาษา ซึ่งใกล้เคียงกับสำเนียงขาริโบลีซึ่งเป็นสำเนียงหนึ่งที่มีพูดในแถบเดลี หาถรัสขึ้นชื่อมากสำหรับการผลิตแอซฟีทิดา (asafoetida) ที่ซึ่งมีการฟลิตในระดับมหภาคมาเป็นเวลานับร้อยปี
ฮิว ลอรี
เจมส์ ฮิว แคลัม ลอรี, โอบีอี (James Hugh Calum Laurie; เกิด 11 มิถุนายน ค.ศ. 1959) เป็นนักเขียน นักพากย์ นักแสดงตลก นักแสดง และนักดนตรีชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงจากแสดงบทตลกคู่หูกับสตีเฟน ฟราย ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ถึง 1990 ในชื่อการแสดงว่า "ฟรายกับลอรี" จากนั้นได้แสดงและพากย์เสียงในภาพยนตร์ครอบครัวหลายเรื่อง เช่น บทตัวประกอบใน 101 ดัลเมเชียน (1996) ของดิสนีย์ และรับบทพ่อใน สจวต ลิตเติล ของโคลัมเบียพิกเจอส์ทั้งสามภาค ในปี 1999, 2002 และ 2006
ลอรีเป็นชาวอังกฤษเชื้อสายสกอต บิดาเป็นนายแพทย์ และนักกีฬาพายเรือโอลิมปิก ส่วนตัวเขาจบจากโรงเรียนอีตัน และปริญญาด้านโบราณคดีและมานุษยวิทยาสังคมจากมหาวิทยาลัยแคมบริดจ์
หลังจากเริ่มต้นชีวิตการแสดงจากบทบาทนักแสดงตลก ฮิว ลอรี เริ่มมีชื่อเสียงในสหรัฐอเมริกา จากบทนำในซีรีส์ของฟ็อกซ์บรอดแคสติง เรื่อง เฮาส์ เอ็ม.ดี. ตั้งแต่ ค.ศ. 2004 จนถึง ค.ศ. 2012 โดยรับบทเป็นนายแพทย์เกรกอรี เฮาส์ อาจารย์แพทย์ปากร้ายหัวหน้าแผนกเวชศาสตร์วินิจฉัย บทบาทนี้ทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ ประจำ ค.ศ. 2006 และ ค.ศ. 2007, รางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ประจำปี 2007 และ 2009 และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีใน ค.ศ. 2005 และยังทำให้เขากลายเป็นนักแสดงยอดนิยมที่ได้รับค่าจ้างสูงที่สุดในกลุ่มนักแสดงซีรีส์อเมริกัน ระหว่างตอนละ 350,000 ถึง 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ
เหมือนฝัน บัณฑิตสกุล
เหมือนฝัน บัณฑิตสกุล เป็นนักแสดงชาวไทย
ประวัติ
เหมือนฝัน บัณฑิตสกุล เกิดเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม พ.ศ. 2509 เป็นนักแสดงชาวไทย มีพี่น้อง 4 คน เหมือนฝัน บัณฑิตสกุล เป็นพี่สาวคนโตสุด ส่วนมากจะรู้จักกับบทนางร้ายสาวเจ้าบทบาทที่โด่งดังสุดๆ ในละครหลังข่าวทางช่อง 7 สี เธอเป็นดาราสาวเพียงไม่กี่คนในยุคนั้นที่สามารถโลดแล่น และโกอินเตอร์ ไปดังไกลถึงต่างประเทศ และยังมีงานถ่ายทำมิวสิควิดีโออัลบั้มชุด เพลงไทยยอดนิยม ให้กับค่ายโรสวีดีโอที่ต่างประเทศอีกด้วย ก่อนที่เธอจะห่างหายไปจากวงการ แต่แล้ววันหนึ่งชื่อของเธอก็ถูกกล่าวขวัญขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์อีกครั้งเมื่อ 7 ปีที่แล้ว พร้อมกับสถานภาพที่เปลี่ยนไป
พวงแก้วเชียงดาว
พวงแก้วเชียงดาว หรือ เทพอัปสร เป็นไม้ล้มลุกในวงศ์ Ranunculaceae มีขนยาวตลอดลำต้น ใบเดี่ยวออกมากที่โคนต้น ดอกออกตามแกนช่อ บานห่อคว่ำลง ออกดอกเดือนพฤศจิกายน – ธันวาคม เป็นไม้ถิ่นเดียวในประเทศไทย พบครั้งแรกโดยหมอคาร์ ชาวไอริช เมื่อ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465 ที่ดอยเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
รายชื่อตอนในกินทามะ6
รายชื่อตอน
{| class="wikitable" width="99%" style="margin: auto" ! style="color: white; background: #0047AB" width="50" | ตอนที่ ! style="color: white; background: #0047AB" | ชื่อตอน ! style="color: white; background: #0047AB" width="150" | วันที่ออกอากาศครั้งแรก
รองเท้านารีคางกบ
รองเท้านารีคางกบ เป็นกล้วยไม้ชนิดหนึ่งในสกุลรองเท้านารีพบในแถบอินโดจีนไปจนถึงตะวันตกเฉียงเหนือของมาเลเซียตะวันตก พบที่ระดับสูงจากระดับน้ำทะเล 500-700 เมตร
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
รองเท้านารีคางกบเป็นรองเท้านารีในประเภทใบลายสีเขียวสลับขาว ปลายใบเรียวแหลม ใบค่อนข้างบาง รูปขอบขนาน ยาว 10-15 ซม. กว้าง 2-2.5 ซม. ก้านช่อดอกยาว 15-20 ซม. ก้านดอกแข็ง ให้ดอกเดี่ยว ดอกมีจุดขาดใหญ่ใหญ่ แต่มีขนที่จุดประปรายอยู่ตามผิวของกลีบในทั้งคู่ กลีบนอกบนตั้งและกว้างเล็กน้อย ริมกลีบสีขาว ด้านในมีเส้น สีม่วงคล้ำบนพื้นสีเขียว กลีบในทั้งคู่แคบ เฉียงลงด้านล่างเล็กน้อย
ธาดา เศวตศิลา
ครอบครัว
ธาดาสมรสกับมยุรา เศวตศิลา นักแสดงและพิธีกรชาวไทย เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2527 และครองชีวิตคู่ด้วยกันมาจนถึงปัจจุบัน ทั้งสองไม่มีบุตร-ธิดาด้วยกันเพราะมยุราไม่สามารถมีบุตรได้เนื่องจากการผ่าตัดหลังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2522 แต่ทั้งคู่รับบุตรของน้องชายมยุรามาเป็นบุตรสาวบุญธรรม และได้ใช้นามสกุลเศวตศิลา ชื่อ ณัชชา เศวตศิลา ชื่อเล่น น้ำตาล
อำเภอจุน
จุน เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดพะเยา
ประวัติ
อำเภอจุน เดิมเป็นส่วนหนึ่งของ อำเภอเชียงคำ จังหวัดเชียงราย แยก ตำบลจุน และตำบลลอ อำเภอเชียงคำ ตั้งเป็นกิ่งอำเภอตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง แบ่งท้องที่ตั้งเป็นกิ่งอำเภอ พ.ศ. 2506 และตั้งเป็นอำเภอเมื่อปี 2508  อำเภอจุนเป็นที่ตั้งของเมืองโบราณเวียงลอ ซึ่งอยู่ในยุคเดียวกับเมืองพะเยา
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอจุนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 ตำบล 86 หมู่บ้าน ได้แก่
เขตซือเหมา
เขตซือเหมา เดิมชื่อ เขตชุ่ยยฺหวิน  เป็นเขตหนึ่งภายใต้การปกครองของนครระดับจังหวัดผูเอ่อร์ มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดผูเอ่อร์ เดิมทีทั้งซือเหมาและบริเวณโดยรอบในจังหวัดผูเอ่อร์มีบทบาทสำคัญในการค้าขายชาระหว่างยูนนาน ทิเบต และอินเดีย โดยมีเมืองซือเหมาเป็นปลายทางหรือจุดเริ่มต้นสำหรับการขนส่งชาของขบวนคาราวานล่อ ขึ้นไปทางเหนือสู่ต้าหลี่ ลี่เจียง และลาซา ปัจจุบัน ชายังคงเป็นพืชผลและผลิตภัณฑ์หลักของภูมิภาค
ในปี 2007 นครซือเหมา (思茅市) ได้เปลี่ยนชื่อเป็นนครผูเอ่อร์ (普洱市) การเปลี่ยนชื่อนี้ส่งผลต่อขนาดพื้นที่การผลิตชาผูเอ่อร์ (普洱)
เขตการปกครอง
ปัจจุบันเขตซือเหมาแบ่งออกเป็น 1 แขวง 4 เมือง และ 2 ตำบลชาติพันธุ์
งูไทปันโพ้นทะเล
งูไทปันโพ้นทะเล (Inland Taipan) หรือที่รู้จักกันในชื่อ Small Scaled Snake และ Fierce Snake เป็นงูไทปันชนิดหนึ่ง ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า มีถิ่นกำเนิดในประเทศออสเตรเลีย เป็นงูพิษที่มีพิษร้ายแรงเป็นอันดับต้นๆ ของโลก จัดอันดับบนพื้นฐานปริมาณแอลดี 50ในหนู แม้ว่ามันจะมีพิษร้ายแรง แต่กลับเป็นสัตว์ขี้อายและสันโดษ และมักจะเลือกหลบหนีมากกว่า (ชื่อ "fierce (รุนแรง)" มาจากพิษที่รุนแรง ไม่ใช่อารมณ์ของมัน)
ปลาน้ำหมึกโคราช
ปลาน้ำหมึกโคราช หรือ ปลานางอ้าวโคราช เป็นชื่อปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Opsarius  koratensis อยู่ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)   มีรูปร่างเพรียวยาว ปากกว้างปลายแหลม เกล็ดใหญ่ค่อนข้างบาง  มีลายขีดข้างลำตัวเล็กสีน้ำเงินตามแนวตั้ง  ครีบสีเหลือง มีแต้มสีน้ำเงินหรือสีคล้ำอยู่ตรงกลางระหว่างขากรรไกรล่าง ในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้จะมีสีสันสดใส มีขนาดประมาณ 10 เซนติเมตร
เป็นปลากินเนื้อ อาหารได้แก่ แมลง แมลงน้ำ แพลงก์ตอน ลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นฝูงในฤดูผสมพันธุ์ ปลาตัวอ่อนเลี้ยงตัวชายฝั่งของแม่น้ำและลำธารที่อยู่ พบในลำธารในป่าและบริเวณเชิงเขาในภาคเหนือและภาคอีสานของประเทศไทย รวมทั้งพบในแม่น้ำโขงด้วย
เป็นปลาที่พบชุกชุม และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาน้ำหมึก" หรือ "ปลาแปบ" เป็นต้น
ซี-5 กาแลคซี
ซี-5 กาแลคซี (C-5 Galaxy) เป็นเครื่องบินลำเลียงทางทหารขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยล็อกฮีด มันถูกออกแบบมาเพื่อให้การลำเลียงทางอากาศด้านยุทธศาสตร์เหนือพื้นที่อันห่างไกลและเพื่อลำเลียงสินค้าขนาดใหญ่กว่าปกติ ซี-5 กาแลคซีนั้นถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐตั้งแต่ปีพ.ศ. 2512 และยังคงเป็นอากาศยานทางทหารที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เบื้องหลัง
ในที่สุดก็มีการส่งคำร้องในเดือนเมษายน พ.ศ. 2507 สำหรับเครื่องบินลำเลียงขนาดหนัก ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2507 มีข้อเสนอจากโบอิง ดักลาส ล็อกฮีด และมาร์ติน มาเรียทต้า สำหรับเครื่องยนต์มีเจเนรัล อิเลคทริก เคอร์ติส-ไรท์ และแพรทท์ แอนด์ วิทนีย์ หลังจากที่มีการคัดเลือก โบอิง ดักลาส และล็อกฮีดก็ได้ทำสัญญาเพื่อศึกษาโครงสร้าง พร้อมกับเจเนรัล อิเลคทริกและแพรทท์ แอนด์ วิทนีย์สำหรับเครื่องยนต์
ทั้งสามแบบมีจุดเด่นที่เหมือนกันหลายจุด โดยเฉพาะทั้งสามแบบนั้นวางตำแหน่งห้องนักบินเหนือห้องเก็บสินค้าเพื่อที่ว่าเมื่อเครื่องบินตกลูกเรือจะได้รอดจากการถูกสินค้าทับเมื่อมันไหลไปด้านหน้า โบอิงและดักลาสทำแบบที่ใช้"กระเปาะ"ไว้ด้านบนของลำตัวเพื่อเป็นส่วนของห้องนักบิน ในขณะที่ล็อกฮีดขยายห้องนักบินตามแนวยาวของลำตัว ทำให้มันมีรูปทรงรี ทั้งหมดมีปีกแบบลู่และประตูทั้งหน้าและหลังสำหรับใส่สินค้า ทำให้มันขน-ถ่ายได้ในเวลาเดียวกัน แบบของล็อกฮีดมีจุดเด่นที่หางรูปตัว "T" ในขณะที่แบบที่เหลือใช้หางแบบธรรมดา
ในปีพ.ศ. 2508 เครื่องบินของล็อกฮีดและเครื่องยนต์ของเจเนรัล อิเลคทริกก็ถูกเลือก การปิดบังงบประมาณที่เกินและปัญหาทางเทคนิคทำให้มันถูกตรวจสอบโดยสภาคองเกรสเมื่อปีพ.ศ. 2511-2512
เข้าสู่การผลิต
ซี-5เอ กาแลกซีลำแรก (หมายเลข 66-8303) ปรากกฎตัวที่โรงก่อสร้างในมาเรียทตา รัฐจอร์เจีย เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2511 ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2511 ล็อกฮีดสาขาจอร์เจียได้เริ่มการบินทดสอบซี-5เอลำใหม่
เมื่อทดสอบลำแรกสำเร็จ ซี-5เอก็ถูกย้ายไปยังฐานทดสอบการขนส่งที่ฐานทัพอากาศอัลตัสในรัฐโอกลาโฮมาในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 จากนั้นล็อกฮีดได้ส่งมอบกาแลกซีที่พร้อมปฏิบัติงานลำแรกให้กับฝูงบินลำเลียงที่ 437 ที่ฐานทัพอากาศชาร์ลสตันในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2513
ในทศวรรษที่ 2513 ซี-5 ถูกมองโดยนาซ่าว่าควรนำไปใช้ขนส่งกระสวยอวกาศให้กับศูนย์อวกาศเคเนดี แต่ก็ปฏิเสธและไปใช้โบอิง 747 แทน สหภาพโซเวียตนั้นใช้แอน-225 ในการขนย้ายกระสวยอวกาศ ซึ่งดัดแปลงมาจากแอน-124 ซึ่งคล้ายคลึงกับซี-5 ในด้านการออกแบบและการทำงาน
ในการทดสอบ รอบร้าวที่ปีกเกิดขึ้นก่อนที่มันจะทำสำเร็จทั้งกระบวนการ ซี-5เอทุกลำถูกกำหนดให้บรรทุกได้เต็มที่คือ 80% ของน้ำหนักสูงสุดที่ถูกออกแบบมา เพื่อลดน้ำหนักที่ปีกจะต้องรับ ระบบบรรเทาน้ำหนักจึงถูกใส่เข้าไป ในปีพ.ศ. 2523 มีการจำกัดน้ำหนักไว้ 23,000 กิโลกรัมสำหรับบรรทุกสินค้าทั่วไปในช่วงเวลาที่ไม่มีสงคราม เพื่อคืนความสามารถในการบรรทุกและอายุการใช้งานอย่างเต็มขีด โครงการคิดปีกแบบใหม่จึงเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2519 ให้กับซี-5เอ 76 ลำ หลังจากการออกแบบและทดสอบปีกแบบใหม่ ซี-5เอก็ได้รับการติดตั้งปีกใหม่ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2523-2530
ซี-5บีลำแรกถูกส่งมอบให้กับฐานทัพอากาศอัลตัสในเดือนมกราคม พ.ศ. 2529 ต่อมาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2532 ซี-5บีจำนวน 50 ลำสุดท้ายถูกส่งไปเสริมกับซี-5เออีก 77 ลำของกองทัพอากาศ ซี-5บีมีการพัฒนาของรุ่นเอทั้งหมดและมีระบบเพิ่มเติมจำนวนมากเพื่อให้มันไว้ใจได้และดูแลรักษาง่าย
ในปีพ.ศ. 2541 โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศได้เริ่มทำการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศของซี-5 ซึ่งรวมทั้งห้องนักบิน อุปกรณ์นำร่อง และระบบนักบินอัตโนมัติ อีกส่วนหนึ่งคือการเสริมความน่าเชื่อถือและปรับแต่งเครื่องยนต์ โครงการจะแทนที่เครื่องยนต์เก่าด้วยเครื่องยนต์ที่ใหม่กว่าและทรงพลังกว่า ซี-5 สามลำถูกส่งเข้าโครงการเพื่อทดสอบแผนการผลิตอย่างเต็มรูปแบบซึ่งจะเริ่มในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551
การออกแบบ
ซี-5 เป็นเครื่องบินส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่มีปีกสูง มันมีจุดเด่นที่หางรูปตัว "T" ปีกลู่ทำมุม 25 องศา และเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนทีเอฟ39 ทั้งสี่ ซี-5 นั้นคล้ายคลึงกับซี-141 สตาร์ลิฟเตอร์ในด้านรูปร่าง ซี-15 มีถังภายในปีก 12 ถังและติดตั้งระบบเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ ทั้งประตูด้านหน้าและหลังมีไว้เพื่อขน-ถ่ายสินค้าได้ในเวลาเดียวกัน
ซี-5 มีจุดเด่นที่ห้องเก็ยวินค้าที่ยาว 37 เมตร สูง 4.1 เมตร และกว้าง 5.8 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่มากกว่า 880 ลูกบาศก์เมตร ประตูหัว-ท้ายนั้นจะเปิดเต็มที่เพื่อขน-ถ่ายสินค้าได้รวดเร็วและง่ายขึ้น ทางลาดนั้นจะมีกว้างเต็มพื้นที่เพื่อรองรับยานพาหนะ
ส่วนดาดฟ้าเหนือขึ้นไปเป็นที่นั่งของผู้โดยสาร 73 คน ผู้โดยสารจะหันหน้าเข้าหาด้านท้ายของเครื่องบิน ระยะทางในการบินขั้นและลงจอดพร้อมนน้ำหนักสูงสุดคือ 2,530 เมตรและ 1,490 เมตรตามลำดับ มันมีล้อทั้งหมด 28 ล้อเพื่อกระจายน้ำหนัก ระบบพับเก็บล้อนั้นจะสามารถลดตัวเครื่องบินลงได้เพื่อทำให้ขน-ถ่สยยานพาหนะได้ง่ายขึ้น
ซี-5 มีระบบตรวจหา ประเมิน และบันทึกความผิดพลาดหรือเอ็มเอดีเออาร์ (Malfunction Detection Analysis and Recording, MADAR) มันเป็นระบบซึ่งตะบันทึกและประเมินข้อมูลและตรวจหาความผิดพลาดมากกว่า 800 จุด ซี-5 ยังถูกเรียกว่า"เฟรด" (F***ing Ridiculous Economic/Environmental Disaster, FRED) โดยลูกเรือเพราะว่าการดูแลรักษา ความน่าเชื่อถือ และการกินน้ำมันของมัน ซี-5 ต้องได้รับการดูแลประมาณทุกๆ 16 ชั่วโมงสำหรับการบินหนึ่งชั่วโมงจากข้อมูลเมื่อปีพ.ศ. 2539
กาแลกซีสามารถบรรทุกอุปกรณ์ทางทหารของกองทัพได้เกือบทุกอย่าง รวมทั้งของใหญ่ๆ อย่างเอ็ม60เอ1 เอวีแอลบีขนาด 74 ตันไปที่ไหนก็ได้บนโลกใบนี้
ประวัติการใช้งาน
ซี-5เอถูกส่งมอบให้กับกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2512 ภารกิจแรกของมันเริ่มขึ้นในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ในสงครามเวียดนาม ตลอดสงครามซี-5 ถูกใช้เป็นพาหนะขนส่งทหารและอุปกรณ์ มันรวมทั้งรถถังและอากาศยานอีกมาย ซี-5 ยังได้ทำการส่งอาวุธและเสบียงให้กับอิสราเอลในปฏิบัติการนิกเกลกราสเมื่อปีพ.ศ. 2516 อีกด้วย
ในทษวรรษที่ 2523 ซี-5เอถูกปรับแต่งปีกใหม่เพื่อให้มีความจุสูงสุด กองทัพอากาศได้รับซี-5บีลำแรกในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2528 และลำสุดท้ายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2532
ซี-5 เป็นเครื่องบินที่ใหญ่ที่สุดที่เคยปฏิบัติการในแอนตาร์กติกา มันทำการลงจอดที่นั่นเป็นครั้งแรกในปีพ.ศ. 2532
ซี-5เอ 14 ลำถูกปลดประจำการในปีพ.ศ. 2548 เครื่องบินหมายเลข 69-0004 เป็นลำแรกที่ถูกส่งไปืการแยกชิ้นส่วนเพื่อนำไปใช้เป็นอะไหล่ให้กับเครื่องบินลำที่เหลือ ซี-5เอ 13 ลำถูกส่งไปที่ศูนย์ดูแลรักษาเพื่อตรวจหาข้อบกพร่อง เครื่องหมายเลข 66-8306 ถูกส่งไปแยกชิ้นส่วนเหมือนกับหมายเลข 69-0004 ส่วนอีก 12 ลำที่เหลือถูกตรวจพบว่าชำรุด
แหล่งข้อมูลได้กล่าวว่ากองทัพอากาศอาจมองหาเครื่องบินรุ่นใหม่เข้ามาทำหน้าที่แทนและหาข้อมูลจากแอร์บัส เอ380 เพื่อดูว่ามันจะเข้ามาทำหน้าที่แทนซี-5 ได้หรือไม่
ซี-5เอ
ซี-5เอเป็นรุ่นดั้งเดิมของซี-5 ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2512-2516 ซี-5เอ 81 ลำถูกส่งให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ เนื่องมาจากการพบรอยร้าวในปีกเมื่อปี 2513 จึงมีการกำหนดน้ำหนักขึ้นมา เพื่อให้เครื่องบินมีความสามารถดังเดิม โครงการติดตั้งปีกใหม่จึงเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2524-2530 ปีกที่ออกแบบใหม่ใช้อะลูมิเนียมซึ่งไม่มีในช่วงที่รุ่นแรกทำการผลิต
ซี-5บี
ซี-5บีเป็นรุ่นพัฒนาของรุ่นเอ มันมีการดัดแปลงและการพัฒนาทั้งหมดจากซี-5เอรวมทั้งปีก เครื่องยนต์ทีเอฟ-39-จีอี-1ซี และระบบอิเลคทรอนิกอากาศใหม่ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529-2532 มีรุ่นบีถูกส่งให้กับกองทัพอากาศสหรัฐ 50 ลำ
ซี-5ซี
รุ่นซรเป็นรุ่นพิเศษสำหรับการขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ มีซี-5 สองลำที่ถูกดัดแปลงให้มีขนาดห้องเก็บสินค้าที่ใหญ่ขึ้นซึ่งใช้โดยนาซ่า การดัดแปลงหลักคือการนำที่นั่งผู้โดยสารออก แยกส่วนกลางของประตูด้านหลังออก และติดตั้งส่วนท้ายเพิ่มเติม การดัดแปลงยังรวมทั้งการเพิ่มช่องลมที่สองสำหรับพลังงานพื้นดินซึ่งสามารถใช้เพื่อเติมกำลังให้อุปกรณ์ที่แยกจากสินค้า ซี-5ซีสองลำถูกใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐโดยครึ่งหนึ่งเป็นนาซ่า
ซี-5เอ็ม
มันมีพื้นฐานมาจากการศึกษาล่าสุดที่พบว่า 80% ของโครงสร้างของซี-5 เท่านั้นที่ยังเหลืออยู่สำหรับอายุการใช้งาน โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศหรือเอเอ็มซีได้เริ่มขึ้นเพื่อพัฒนาซี-5บี ซี-5ซี และซี-5เอที่เหลือ โครงการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2541 โดยพัฒนาระบบการสื่อสาร จอแสดงผลแบบราบ ระบบนำร่อง อุปกรณ์นิรภัย และระบบนักบินอัตโนมัติแบบใหม่ มันทำการบินครั้งแรกในวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2545
อีกส่วนหนึ่งของแผนคือโครงการเสริมความน่าเชื่อถือและปรับแต่งเครื่องยนต์ ซึ่งใช้เครื่องยนซีเอฟ6-80ซี2 ของเจเนรัล อิเลคทริก โดยมีการพัฒนาพื้นผิว โครงสร้าง ล้อ ห้องนักบิน และระบบปรับแรงดัน เครื่องยนต์ซีเอฟ6 นั้นให้แรงขับเพิ่มอีก 22% เป็น 50,000 ปอนด์ในแต่ละเครื่อง ซึ่งมากกว่าแบบเก่า ทำให้มันใช้พื้นที่ในการขึ้น-ลงน้อยลงอีก 30% เพิ่มความจุ และพิสัยระหว่างการเติมเชื้อเพลิงที่มากขึ้น ซี-5 ที่ได้รับการพัฒนาทั้งหมดจะใช้ชื่อว่าซี-5เอ็ม ซูเปอร์กาแลกซี
ทั้งสองโครงการของซี-5เอ็มทำให้มันทำภารกิจได้มากขึ้นอย่างน้อย 75% ในอีก 40 ปีข้างหน้ากองทัพอากาศสหรัฐประมาณไว้ว่าซี-5เอ็มจะช่วยประหยัดงบประมาณไป 2 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ การดัดแปลงของซี-5เอ็มสำเร็จครั้งแรกในวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 และทำการบินครั้งแรกในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2549 ซี-5เอ็มได้ทำการบินทดสอบมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 สองจากสามลำจะมีสีที่ส่วนจมูก เพื่อรับผลทดสอบ
กองทัพอากาศสหรัฐได้ตัดสินใจดัดแปลงซี-5บีและซี-5ซีที่เหลือให้เป็นรุ่นเอ็มโดยพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกอากาศและปรับแต่งเครื่องยนต์ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ซี-5เอจะได้รับเพียงระบบอิเลคทรอนิกอากาศใหม่เท่านั้น การทดสอบทั้งสามของซี-5เอ็มประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2551 เครื่องบินทดสอบจะเริ่มทำการทดสอบความพร้อมในการปฏิบัติการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2552 โครงการพัฒนาจะสฃเสร็จสมบูรณ์ในปีพ.ศ. 2559
ล็อกฮีด มาร์ตินได้ประกาศว่าการทดสอบซี-5เอ็มเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2552 ได้ทำสถิติไป 41 สถิติ รุ่นเอ็มทำการบรรทุก 80,036 กิโลกรัมบนความสูง 41,100 ฟุตเป็นเวลา 23 นาที 59 วินาที มันทำสถิติการไต่ระดับไว้ 3 สถิติในการบรรทุกที่ต่างกันไป และทำลายสถิติโลกในการบรรทุกที่ความสูง 6,562 ฟุต เครื่องบินที่ใช้ในการบินทดสอบได้บรรทุกน้ำหนักทั้งหมด 649,680 ปอนด์ รวมทั้งสินค้า เชื้อเพลิง และลูกเรือ
อุบัติเหตุ
มีซี-5 กาแลกซี 5 ลำที่เสียหาย มี 2 ลำเป็นรุ่นเอจากเพลิงไหม้และอีกหนึ่งลำได้รับความเสียหายตอนอยู่บนพื้นดิน มีซี-5 อย่างน้อย 2 ลำที่ตกเพราะความเสียหายทางด้านโครงสร้าง แต่ก็ได้รับการซ่อมแซมและกลับเข้าประจำการ
อิน ตัม
อิน ตัม (ภาษาเขมร: អ៊ិន តាំ) เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีของกัมพูชาโดยดำรงตำแหน่งระหว่าง 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2516 จนถึง 9 ธันวาคม พ.ศ. 2516 และมีบทบาทสำคัญในการเมืองกัมพูชา ตัมเกิดเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2459 ในตำบลสตึงเตรง จังหวัดกำปงจาม ทางตะวันออกของกัมพูชา ในวัยเด็กเขาเรียนภาษาบาลี ก่อนจะเข้าเรียนใน Lycée Sisowath จากนั้นเข้ารับราชการทหารเป็นนายพลพิเศษที่จังหวัดตาแก้ว
บทบาททางการเมือง
ในเวลาต่อมา อิน ตัมได้เป็นนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลของลน นลเป็นเวลาหลายเดือน แต่เกิดความขัดแย้งจนเขาเลิกเล่นการเมืองไปอาศัยกับครอบครัวที่พระตะบอง โดยลอง โบเรตได้เป็นนายกรัฐมนตรีคนต่อมา เมื่อพนมเปญแตกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 อิน ตัมยังอยู่ในนาของเขาที่ปอยเปต เขาเกือบถูกประหารชีวิตแต่หนีเข้าประเทศไทยได้ทันและเข้าร่วมกับกลุ่มต่อต้านเขมรแดงตามแนวชายแดน แต่ต่อมาเขาก็ลี้ภัยไปฝรั่งเศสและเดินทางต่อไปยังสหรัฐใน พ.ศ. 2519
การลี้ภัย
หลังจากเขมรแดงหมดอำนาจ อิน ตัมได้เข้าร่วมกับฝ่ายที่สนับสนุนพระนโรดม สีหนุคือพรรคฟุนซินเปก เพื่อต่อต้านรัฐบาลที่มีเวียดนามหนุนหลัง เขาเป็นผู้บัญชาการกองทัพของฝ่ายฟุนซินเปกจนถูกแทนที่ด้วยพระนโรดม รณฤทธิ์เมื่อ พ.ศ. 2528 เขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม 1 ใน 3 คนของรัฐบาลของแนวร่วมเขมรสามฝ่าย และได้ฟื้นฟูพรรคประชาธิปไตยกัมพูชาเพื่อเข้าร่วมในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 และไปเป็นพันธมิตรกับพรรคประชาชนกัมพูชาเมื่อ พ.ศ. 2540 เขาเสียชีวิตที่รัฐอริโซนา สหรัฐเมื่อ 1 เมษายน พ.ศ. 2549
คุรุทวาราดรบาร์สาหิบ กรตารปุระ
คุรุทวาราดรบาร์ซาฮิบ กรตารปุระ (Gurdwara Darbar Sahib Kartarpur) หรือ กรตารปุระสาหิบ (Kartarpur Sahib) เป็นคุรุทวาราในกรตารปุระ แคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่บนตำแหน่งที่ศาสดาผู้ก่อตั้งศาสนาซิกข์ คุรุนานัก ได้ตั้งรกรากและรวมชุมนชาวซิกข์ขึ้นหลังท่านได้เดินทาง (udasis) ไปยังหฤทวาร, เมกกะ-เมดินา, ลังกา, แบกแดด, กัศมีร์ และ เนปาล  ) และได้อาศัยอยู่เป็นเวลา 18 ปีจนกระทั่งท่านได้เสียชีวิตที่นี่ในปี 1539 ที่นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของชาวซิกข์ร่วมกับหริมนเทียรสาหิบในอมฤตสระและคุรุทวาราชนัมอัสถานในนานกานาสาหิบ
รถไฟใต้ดินเปียงยาง
รถไฟใต้ดินเปียงยาง (MTR) (เกาหลี: 평양 지하철 P'yŏngyang Chihach'ŏl) เป็นระบบรถไฟใต้ดินของเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ มี 2 เส้นทาง ได้แก่
ประวัติและโครงสร้างพื้นฐาน
เริ่มก่อสร้างตั้งแต่ ค.ศ. 1965 และเริ่มเปิดใช้งานเมื่อประมาณ ค.ศ. 1969 - ค.ศ. 1972 โดยประธานาธิบดีคิม อิล-ซ็อง ใน ค.ศ. 1971 เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้น ระหว่างที่กำลังสร้างอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำแทดง มีคนเสียชีวิตอย่างน้อย 100 คนจากอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นส่วนทำให้การก่อสร้างอุโมงค์ไม่สำเร็จ ทำให้มีแต่ระบบรถไฟฟ้าใต้ดินแค่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำแทดงเท่านั้น
รถไฟฟ้าใต้ดินเปียงยางเป็นระบบรถไฟฟ้าใต้ดินที่ลึกที่สุดในโลก ลึก 110 เมตร (ประมาณ 360 ฟุต) จากระดับพื้นดิน
รายชื่อสถานี
มี 2 เส้นทาง ได้แก่
ยุคแอตติจูด
ยุคแอตติจูด (The Attitude Era) เป็นช่วงเวลาของเวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น ( หรือรู้จักกันดีใน ดับเบิลยูดับเบิลยูอีในปัจจุบัน) และเป็นประวัติศาสตร์มวยปล้ำอาชีพ ที่เริ่มต้นขึ้นในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ทศวรรษที่ 1990 และสิ้นสุดลงในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษที่ 2000 ที่คล้ายคลึงกับยุควงการมวยปล้ำอาชีพบูมในคริสต์ทศวรรษ 1980 ยุคแอตติจูดเป็นไฟกระชากในความนิยมของมวยปล้ำอาชีพในสหรัฐอเมริกา เป็นเรตติ้งโทรทัศน์และ pay-per-view ที่ขายอัตราตีจุดสูงสุด
ยุคแอตติจูด ได้กำหนดโดยการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงในเนื้อหารายการ ในทางตรงกันข้ามกับเนื้อหาที่เหมาะสำหรับครอบครัวแบบดั้งเดิมมากขึ้นนั้นเป็นเรื่องธรรมดาในรายการของ WWF โดยพยายามที่จะดึงดูดผู้เข้าชมคนหนุ่มสาวโดยการเปลี่ยนสินค้าลงในแบบฟอร์มเอ็ดเกอร์ของความบันเทิง
รายละเอียด
ยุคแอตติจูด ตามสื่อเป็นทางการของ WWE ระยะเวลาที่ที่ไหนสักแห่งยาวนานระหว่างปี ค.ศ. 1996 และ ค.ศ. 2002 แม้ว่าจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดที่แน่นอนไม่ได้กำหนดสำคัญ องค์กรที่ได้มากกว่าปีที่ได้รับหลายวัน ซึ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจากสื่อหนึ่งไปยังอีกศึกคิงออฟเดอะริง ปี 1996 ในวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1996 ,ศึกเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ ปี 1997 ในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1997 (เริ่มเข้าสู่ยุคเป็นทางการครั้งแรกของโลโก้ "แอตติจูด" เกิดขึ้นในช่วงบทความในเหตุการณ์นี้) และศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 14 ในวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1998 ได้รับการยกฐานะเป็นจุดเริ่มต้นของยุค
บริษัทอย่างเป็นทางการได้ยุติยุค "แอตติจูด" ที่ส่งเสริมการขายในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2002 วันที่โอนการใช้งานของชื่อย่อ "WWF" ซึ่งประสบความสำเร็จในโลโก้, กลายเป็นสิ่งต้องห้ามเป็นผลมาจากการต่อสู้ทางกฎหมายระหว่างบริษัท กับองค์การกองทุนสัตว์ป่าโลกสากล กับสิทธิตามกฎหมายที่ใช้ชื่อย่อ เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่นเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ และแทนที่ "ยุคแอตติจูด" ที่ส่งเสริมการขายใหม่ว่า "Get the F Out" แคมเปญการตลาด
ยุคแอตติจูด พิสูจน์แล้วว่าเป็นความสำเร็จทางการตลาดขนาดใหญ่ของ WWF รูปวาดในพิกลก่อนหน้านี้สำหรับกลุ่มผู้เข้าชมวัยหนุ่มสาวที่ได้รับอนุญาตให้พวกเขาประสบความสำเร็จในการแข่งขันคริปเปิล WCW โดยการเอาชนะพวกเขาในสงครามเรตติ้ง ภายในเวลาสองปีได้กลายเป็น WCW ประสบความสำเร็จเพื่อให้มันหายไปจัดการโทรทัศน์ไพรม์ไทม์ ในช่วงเวลาเดียวกันเช่นนี้ WWF จึงกลายเป็นประสิทธิภาพทางการเงิน ซึ่งวินซ์ แมคเมเฮินได้ซื้อบริษัทจาก AOL Time Warner ที่มีมูลค่าลดลงอย่างมาก
การเริ่มต้น
ในช่วงมันเดย์ไนท์ วอร์ สงครามเรตติ้งระหว่างมันเดย์ไนท์ รอว์ของ ดับเบิลยูดับเบิลยูเอฟ กับมันเดย์ ไนโตรของ ดับเบิลยูซีดับเบิลยู WWF จะเปลี่ยนแปลงตัวจากผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสำหรับครอบครัวเป็นผลิตภัณฑ์มุ่งเน้นมากขึ้นสำหรับผู้ใหญ่ ยุคนี้ที่ทันสมัยโดยวินซ์ แมคเมเฮิน และหัวนักเขียน วินซ์ รูซโซ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงวิธีการโทรทัศน์มวยปล้ำอาชีพรุนแรงถูกเขียน สไตล์จองทางของรุซโซก็มักจะเรียกว่า ทีวีการแข่งขัน ตรงระยะสั้นสะเปะสะปะเวทีและโทรทัศน์ตกตะลึง
เหตุการณ์อื่นๆ หลายประการนอกมาตรฐานที่สำคัญ, ได้รับการยกย่องกับการช่วยให้การเปลี่ยนแปลงยุคแอตติจูด ในหนังสือของเขา รุสโซได้ระบุเปิดตัวของตัวละครโกลดัสต์ ในปี ค.ศ. 1995 เป็นจุดเปลี่ยนในจิตรตัวมากขึ้นสำหรับผู้ใหญ่ ปืนใหญ่ของไบรอัน พิลล์แมน บุคคลมีเครดิต โดยเน้นส่วน ค.ศ. 1996 เมื่อเขาดึงปืนออกมาต่อหน้าออสติน และปีค.ศ. 1997 ว่าเค้ามีความหวือหวากับ Marlena โดยปี ค.ศ. 1996 WWF ก็ได้เริ่มเล่นถึงเพศหญิง นำโดย Sunny และSable หลังจากที่สูญเสียการแข่งขันซึ่งทำให้เขาเสียโอกาสชิงแชมป์โลก WWF ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1997 เบรต ฮาร์ต ได้ผลักวินซ์ แมคเมเฮิน และเดินเข้าไปในคำหยาบคายประสาน-ด่าว่า
กำเนิด Austin 3:16
ในทัวร์นาเม้นต์คิงออฟเดอะริง ปี 1996 ได้เห็นใช้งานครั้งแรกของ Austin คือ "Austin 3:16" ผู้นำทางการตลาดที่สำคัญสำหรับ WWF ในยุค หลังจากที่ชนะการแข่งขันโดยการเอาชนะ Jake Roberts Austin ได้ล้อเลียนการบรรยายโรเบิร์ตของทางเดินในไบเบิล John 3:16 โดยกล่าวว่า ''คุณนั่งอยู่ที่นั่นและกับคุณกระแทกกระทั้นไบเบิล และแก่พูดคำอธิษฐานของคุณ และมันก็ไม่ได้รับคุณทุกที่! คุยเรื่องคุณสวด พูดเกี่ยวกับ John 3:16... Austin 3:16 พูดว่าฉันเพียงแค่หยิบก้นของคุณ!''
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (12 เมษายน พ.ศ. 2403 - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2464) เป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก พระองค์ที่ 10 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เสด็จสถิต ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ได้รับมหาสมณุตตมาภิเษกเมื่อปี พ.ศ. 2453 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดำรงพระอิสริยยศ 11 พรรษา สิ้นพระชนม์เมื่อปี พ.ศ. 2464 พระชันษา
ยุคแอตติจูด
กำเนิด Austin 3:16
จากความนิยมของออสติน ได้พุ่งสูงขึ้นเป็นตัวเอกปฏิลักษณ์ แม้จะเล่นตัวละครเลวของเขา ท้ายที่สุดได้นำไปสู่การแตกร้าวระยะยาวกับ เบรต ฮาร์ต จากปลายปี 1996 ถึงกลางปี ​​1997 สุดยอดในการแข่งขันซับมิสชั่นในศึกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 13 กับออสตินเปลี่ยนหน้า ระหว่างการสัมภาษณ์ในปี ​​1997 ได้ใส่ท่า Stone Cold Stunner กับวินซ์ แมคเมเฮิน นี้เป็นวางรากฐานสำหรับความแตกร้าวภายหลัง ระหว่าง Austin กับวินซ์ แมคเมเฮิน เรื่องราวกลางของยุคแอตติจูด
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
พระกำเนิด
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็นพระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและเจ้าจอมมารดาแพ ประสูติเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2403 ในวันที่พระองค์ประสูตินั้นฝนตกหนักมากราวกับฟ้ารั่ว เหมือนนาคให้น้ำบริเวณนั้น พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าอยู่หัวจึงพระราชทานนามว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้ามนุษยนาคมานพ ต่อมา เจ้าจอมมารดาแพถึงแก่กรรมลงในขณะที่พระองค์มีพระชันษาเพียง 1 ปี พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุตรี ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระมาตุจฉา จึงทรงรับไปเลี้ยงดู เมื่อทรงเจริญวัยทรงพระดำเนินได้ รับสั่งได้คล่องแคล่ว จึงเสด็จพำนักอยู่กับท้าวทรงกันดาล (สี) ซึ่งเป็นยายแท้ ๆ
วัชระ เพชรทอง
ประวัติ
วัชระ เพชรทอง มีชื่อเล่นว่า แจ็ค เกิดวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2508 ที่ อำเภอศรีสำโรง จังหวัดสุโขทัย แต่ต่อมาครอบครัวได้ย้ายลงไปปักหลักที่ จังหวัดสุราษฎร์ธานี บิดาชื่อ ถวิล เพชรทอง อดีตข้าราชการครูโรงเรียนทวีธาภิเศก มารดาชื่อรัชนี แซ่เฮง(ติวุตานนท์) วัชระจบประถมศึกษาโรงเรียนมานิตานุเคราะห์ ระดับมัธยมศึกษา ม.ศ.4ที่โรงเรียนสุราษฎร์ธานี(วัชระเป็นประธานนักเรียน)และย้ายมาเรียนต่อจนจบระดับมัธยมศึกษา ม.ศ.5โรงเรียนกุนนทีรุทธารามวิทยาคม จ.กรุงเทพฯ จากนั้นไปศึกษาต่อมหาวิทยาลัยรามคำแหง และเป็นแกนนำนักศึกษาที่มีบทบาทในการประท้วงในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 เมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษาอยู่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง โดยก่อตั้งพรรคสัจธรรม พรรคนักศึกษาในมหาวิทยาลัยรามคำแหงที่วัชระดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคคนแรก นอกจากบทบาทต่อต้านคณะ รสช. ในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ ยังมีบทบาทเป็นแกนนำขบวนการนักศึกษารามคำแหงในการเคลื่อนไหวอื่นๆ เช่น คัดค้านการขึ้นราคาตำราเรียนจนสำเร็จ, คัดค้านการขึ้นค่าโดยสารรถเมล์ ขสมก. เป็นต้น ภายหลังสำเร็จการศึกษาวัชระยังคงมีบทบาททางการเมืองมาโดยตลอด โดยมักจะแสดงความคิดเห็น วิพากษ์วิจารณ์พร้อมกับออกหนังสือมาหลายเล่มและดำเนินกิจกรรรมทางการเมืองในแง่มุมของกฎหมายพร้อมกัน เคยเป็นประธานทนายความรุ่นที่ 16 ของสภาทนายความ (ประเทศไทย)
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
ผนวช
ครั้นครบปีบวช (พระชันษา 20 ปี) ได้ทรงอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2422 ณ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ เป็นพระอุปัชฌายาจารย์ และพระจันทรโคจรคุณ (ยิ้ม จนฺทรํสี) วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ประทับจำพรรษา ณ วัดบวรนิเวศวิหาร อยู่ 1 พรรษา จึงย้ายไปประทับที่วัดมกุฏกษัตริยารามเพื่อศึกษาข้อวัตรปฏิบัติของพระจันทรโคจรคุณผู้เป็นพระอาจารย์ ในระหว่างนั้นได้ทรงทำทัฬหีกรรมหรือการบวชซ้ำ ที่วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร โดยมีพระจันทรโคจรคุณ (ยิ้ม จนฺทรํสี) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมหาเดช ฐานจาโร วัดโสมนัสวิหาร เป็นพระกรรมวาจาจารย์
วัชระ เพชรทอง
ประวัติ
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขาถูกฟ้องร้องในข้อหาหมิ่นประมาทโดยชัชวาล อภิบาลศรี สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
พระอิสริยยศ
วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2449 พระองค์ได้รับสถาปนาเลื่อนพระอิสริยยศเป็น พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงวชิรญาณวโรรส สุนทรพรตวิสุทธิพรหมจรรย์ วิมลศีลขันธ์ธรรมวรยุต ศรีวิสุทธิคณนายก สาสนดิลกธรรมานุวาทย์ บริสัษยนารถสมณุดมบรมบพิตร และเมื่อปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จขึ้นครองราชสมบัติ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตั้งพระราชพิธีมหาสมณุตมาภิเษก แต่งตั้งเป็นเจ้าคณะใหญ่แห่งพระสงฆ์ ทั้งกรุงเทพมหานคร และหัวเมืองทั่วพระราชอาณาเขต และเลื่อนพระอิสริยยศจากกรมหลวงขึ้นเป็นกรมพระยา มีพระนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า
วัชระ เพชรทอง
งานการเมือง
ในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปี พ.ศ. 2544 วัชระได้ลงสมัคร ส.ส. สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขต 37 ซึ่งประกอบด้วยเขตหนองแขม แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 ได้ลงในเขตเดิม พื้นที่เดิม โดยสังกัดพรรคประชาธิปัตย์อีกครั้ง แม้จะไม่ได้รับเลือกตั้ง แต่เมื่อพิจารณาคะแนนที่ได้รับ พบว่าได้รับคะแนนมากที่สุดในบรรดาผู้สมัคร ส.ส. พรรคประชาธิปัตย์ ใน กรุงเทพมหานคร
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
พระอิสริยยศ
หลังจากนั้น พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริว่า การเรียกพระนามพระราชวงศ์ซึ่งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระประมุขแห่งสังฆมณฑลแต่เดิมนั้นเรียกตามพระอิสริยยศแห่งพระบรมราชวงศ์ ไม่ได้เรียกตามสมณศักดิ์ของพระประมุขแห่งสังฆมณฑล คือ "สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ" พระองค์จึงเปลี่ยนคำนำพระนามของพระบรมวงศานุวงศ์ซึ่งดำรงสมณศักดิ์เป็นพระประมุขแห่งสังฆมณฑลว่า "สมเด็จพระมหาสมณเจ้า" เพื่อให้ปรากฏพระนามในส่วนสมณศักดิ์ด้วย โดยพระองค์ได้เปลี่ยนคำนำพระนามของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เป็น สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เพื่อเฉลิมพระเกียรติเป็นพระองค์แรก
วัชระ เพชรทอง
งานการเมือง
ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาในเดือนเมษายน พ.ศ. 2549 วัชระได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ เพื่อลงรับสมัคร ส.ว. หรือวุฒิสมาชิกในเขตกรุงเทพมหานคร ได้เบอร์ 54 แต่ก็ไม่ได้รับการเลือกตั้งอีก
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
พระอิสริยยศ
ในปีต่อมาคือ ปี พ.ศ. 2454 พระองค์ได้ทรงมีลายพระหัตถ์ถึงเสนาบดีกระทรวงธรรมการ มีความว่า ควรถวายอำนาจในการปกครองคณะสงฆ์แก่พระองค์ ในฐานะที่ทรงเป็นสมเด็จพระสังฆราชให้เด็ดขาด เพื่อให้การปกครองคณะสงฆ์เรียบร้อย หลังจากนั้นอีก 6 เดือน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงมอบการทั้งปวงซึ่งเป็นกิจธุระพระศาสนา ถวายแด่พระองค์ผู้เป็นมหาสังฆปริณายก ตั้งแต่เดือนกันยายน พ.ศ. 2455
วัชระ เพชรทอง
งานการเมือง
วัชระเคยดำรงตำแหน่งเป็นบรรณาธิการผู้พิมพ์ผู้โฆษณาและคอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์แนวหน้า อีกทั้งยังจัดรายการวิทยุท้องถิ่นในรายการชื่อ ปากเสียงชาวบ้าน ทางคลื่น A.M.873 KHz และยังคงทำกิจกรรมทางการเมืองมาอย่างต่อเนื่อง
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส
สิ้นพระชนม์
สมเด็จพระมหาสมณเจ้าประชวรด้วยวัณโรค มีพระอาการเรื้อรังมานานนับสิบปี จนกำเริบรุนแรงเกินกว่าความสามารถของแพทย์หลวง ในที่สุดสมเด็จพระมหาสมณเจ้าฯ ก็สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2464 สิริรวมพระชันษาได้ 61 ปี ครองวัดบวรนิเวศวิหารนาน 30 ปี ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราชอยู่ 10 ปี 7 เดือน
งานพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส เริ่มในวันศุกร์ที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2465 โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จพระราชดำเนินไปบำเพ็ญพระราชกุศลที่ตำหนักเพ็ชร วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร ทุกวันตั้งแต่วันดังกล่าว จนถึงวันอาทิตย์ที่ 9 เมษายน เวลา 16:00 น. จึงโปรดให้เคลื่อนพระศพไปประดิษฐานยังพระจิตกาธาน ณ พระเมรุ ท้องสนามหลวง แล้วพระราชทานเพลิงพระศพ เช้าวันต่อมาเจ้าพนักงานภูษามาลาดับพระเพลิงแล้วประมวลพระอัฐิ เวลา 07:00 น. พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินมาเก็บพระอัฐิประมวลลงในพระโกศทองลงยา แล้วให้เจ้าพนักงานเชิญพระโกศไปประดิษฐานในบุษบก ณ พระที่นั่งทรงธรรม ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลเสร็จแล้ว จึงโปรดให้เจ้าพนักงงานเชิญพระโกศไปประดิษฐานที่พระตำหนักเพ็ชร ช่วงบ่ายเสด็จฯ มาทรงสดับพระพุทธมนต์และพระธรรมเทศนา จากนั้นในวันอังคารที่ 11 เมษายน ได้เสด็จฯ มาบำเพ็ญพระราชกุศลอีกครั้ง แล้วบรรจุพระอังคารเข้าในฐานพระพุทธไสยา มุขหลังวิหารพระศรีศาสดา แล้วเสด็จฯ กลับ
พระกรณียกิจ
ทรงเริ่มพัฒนาการพระศาสนา โดยเริ่มต้นที่วัดบวรนิเวศวิหาร ได้แก่ริเริ่มให้ภิกษุสามเณรที่บวชใหม่ เรียนพระธรรมวินัยในภาษาไทย มีการสอบความรู้ด้วยวิธีเขียน ต่อมาจึงกำหนดให้เป็นหลักสูตรการศึกษาสำหรับคณะสงฆ์ เรียกว่า นักธรรม  ทรงจัดตั้ง มหามกุฎราชวิทยาลัย เป็นการริเริ่มจัดการศึกษาของพระภิกษุ สามเณรแบบใหม่ คือ เรียนพระปริยัติธรรม ประกอบกับวิชาการอื่น ที่เอื้ออำนวยต่อการสอนพระพุทธศาสนา  ผู้ที่สอบได้จะได้เป็นเปรียญเช่นเดียวกับที่สอบได้ในสนามหลวง เรียกว่า เปรียญมหามงกุฎ แต่ได้เลิกไปในอีก 8 ปีต่อมา  ทรงออกนิตยสาร ธรรมจักษุ ซึ่งเป็นนิตยสารทางพระพุทธศาสนา ฉบับแรกของไทย ทรงอำนวยการจัดการศึกษาหัวเมืองทั่วราชอาณาจักรเมื่อปี พ.ศ. 2441 ตามพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่จะขยายการศึกษาขั้นพื้นฐานไปยังประชาชนทั่วราชอาณาจักร ทรงเห็นว่า วัดเป็นแหล่งให้การศึกษาแก่คนไทยมาแต่โบราณกาล เป็นการขยายการศึกษาได้เร็วและทั่วถึง เพราะมีวัดอยู่ทั่วไปในพระราชอาณาจักร ไม่ต้องสิ้นเปลืองงบประมาณแผ่นดิน งานนี้มีกระทรวงมหาดไทยเป็นหน่วยสนับสนุน พระองค์ดำเนินการอยู่ 5 ปี ก็สามารถขยายการศึกษาขั้นพื้นฐานคือ ชั้นประถมศึกษา ออกไปได้ทั่วประเทศ จากนั้นจึงให้กระทรวงธรรมการ ดำเนินการต่อไป
วัชระ เพชรทอง
งานการเมือง
วันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2551 เมื่อสุธา ชันแสง ลาออกไปเนื่องจากปัญหาสุขภาพ และยุติบทบาททางการเมืองทั้งหมด วัชระลงเลือกตั้งเขตเดิมอีกครั้ง ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์เช่นเคย และได้รับเลือกตั้งไปด้วยคะแนน 49,346 ชนะคู่แข่งคือ แสวง ฤกษ์จรัล จาก พรรคพลังประชาชน ที่ได้ 42,537 คะแนน
ปลายปี พ.ศ. 2552 สื่อมวลชนประจำรัฐสภา ได้ตั้งฉายานักการเมืองให้วัชระ-จตุพร ว่าเป็น "คู่กัดแห่งปี" แม้ว่าทั้งคู่จะจบการศึกษาจากสถาบันเดียวกัน แต่ก็มีการวิวาทะกันบ่อยครั้งในสภาฯ
ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2554 วัชระได้ย้ายจากแบบแบ่งเขตไปลงแบบบัญชีรายชื่อ โดยหลีกทางให้ เอกนัฏ พร้อมพันธุ์ ลงแทน ซึ่งวัชระก็ได้ลงในลำดับที่ 45 ได้รับเลือกตั้งไปแบบเฉียดฉิว อันเนื่องจากสุวโรช พะลัง ผู้สมัครของพรรคลำดับที่ 24 เสียชีวิตลงระหว่างการเลือกตั้ง วัชระจึงได้รับเลือกตั้งแทน
ในปี 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 46 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาในปี 2566 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งแบบแบ่งเขต ในเขตกรุงเทพมหานคร โดยมีชูวิทย์ กมลวิศิษฎ์ และพลเรือเอก บรรณวิทย์ เก่งเรียน ให้การสนับสนุน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
วัชระ เพชรทอง ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย
นาวน้ำ
นาวน้ำ เป็นพืชในสกุลการเวก วงศ์ Annonaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อยเนื้อแข็ง ลำต้นและกิ่งมีหนามแข็งแหลมยาว ใบเดี่ยว ดอกเดี่ยว ออกตรงข้ามกับใบ สีเขียวหรือม่วงแดง กลิ่นแรงช่วงใกล้ค่ำ ผลแบบผลกลุ่ม ผลย่อยรูปหอกกลับ สุกเป็นสีเหลือง ออกดอกช่วงมกราคม – สิงหาคม พบครั้งแรกที่จังหวัดอุบลราชธานีโดยหมอคาร์เมื่อ 23 มกราคม พ.ศ. 2467
เทคเคน แท็กทัวร์นาเมนท์ 2
เทคเคน แท็กทัวร์นาเมนท์ 2 (鉄拳タッグトーナメント2; Tekken Tag Tournament 2) เป็นเกมที่ได้รับการวางแผนในลำดับถัดไปของซีรีส์เทคเคน โดยเป็นเกมลำดับที่สองของซีรีส์แท็กทัวร์นาเมนท์ที่มุ่งเน้นการต่อสู้แบบแท็กทีมมากกว่าการสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง เกมชุดนี้ได้รับการเปิดเผยขึ้นเมื่อวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2010 ที่งานโตเกคิ ซึ่งตัวละครอย่าง อาสึกะ คาซามะ, จิน คาซามะ, คาซูยะ มิชิมา และลีโอ เป็นตัวละครที่ได้รับการเปิดเผยว่าจะสามารถเลือกเล่นได้ พร้อมทั้ง เฮย์ฮาจิ มิชิม่า กับลิลี่ ที่ปรากฏในภาพเทรลเลอร์โดยที่ไม่แสดงถึงการเล่นของตัวละครทั้งสองในเกมดังกล่าว ในทวิตเตอร์ของฮาราดะ ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ของเกมนี้ ได้กล่าวว่าระบบเอนจินของเกมดังกล่าวจะมีลักษณะที่แตกต่างจากที่ใช้ในเทคเคน 6 รูปแบบการเล่นได้ขยายกลยุทธแบบแท็กทีมที่มีอยู่ในเทคเคนแท็กทัวร์นาเมนท์ภาคแรก เพื่อให้สามารถทำการโจมตีต่อเนื่องแบบแท็กทีม และใช้รูปแบบการต่อสู้ผสมผสานร่วมกันได้ เกมชุดนี้ยังได้รับการสืบทอดคุณสมบัติพิเศษจากเทคเคน 6 เช่น การโจมตีแบบ "บาวด์" (ซึ่งเป็นการโจมตีคู่ต่อสู้ที่อยู่กลางอากาศลงพื้นแล้วทำการโจมตีแบบต่อเนื่องที่สามารถขยายต่อไปได้) กับสังเวียนที่มีกำแพงล้อมรอบ รวมทั้งมีการปรับแต่งตัวละครได้อีกด้วย
เกมดังกล่าวจะเริ่มให้บริการครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2011 ในขณะที่แผนจัดให้บริการในต่างประเทศ รวมทั้งการผลิตเป็นระบบคอนโซลยังไม่ได้มีประกาศออกมา
คิซารุ
คิซารุ เป็นตัวละครหนึ่งในเรื่อง วันพีซ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามพลเรือเอกของกองทัพเรือ คิซารุมีชื่อจริงว่า โบร์ซาลิโน่  นอกจากรัฐบาลโลกแล้วยศของคิซารุเป็นรองแค่ จอมพลเรือ อาคาอินุ เท่านั้น