cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อับดีเวลี โมฮัมเหม็ด อาลี
อับดีเวลี โมฮัมเหม็ด อาลี(Cabdiweli Maxamed Cali; عبدالولي محمد علي; 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 — ) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม อับดีเวลี โมฮัมเหม็ด อาลี กาส เป็นนักเศรษฐศาสตร์ ศาสตราจาย์ และนักการเมืองชาวโซมาเลียเชื้อสายอเมริกัน เขาดำรงตำแหน่งนากยรัฐมนตรีของประเทศโซมาเลีย ระหว่างเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 ถึงเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ในช่วงเวลาการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี อาลีได้รับความไว้วางใจกับการวางแผน "ผังสำหรับการสิ้นสุดของการเปลี่ยนผ่าน" กระบวนการทางการเมืองที่ให้มาตรฐานที่ชัดเจนที่นำไปสู่​​การจัดตั้งสถาบันประชาธิปไตยถาวรในประเทศ เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ 2014 อาลีได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดีพุนต์แลนด์คนที่ 5
ปลาทูน่า
ทูน่า หรือ ปลาโอ เป็นปลาทะเลในเผ่า Thunnini ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของวงศ์ปลาอินทรี (แมคเคอเรล) Thunnini ประกอบด้วย 15 สปีชีส์ใน 5 สกุล โดยแต่ละชนิดมีขนาดและความยาวแตกต่างกันมาก ตั้งแต่ ปลาทูน่าหัวกระสุน (ความยาวสูงสุด 50 ซม., น้ำหนัก 1.8 กก.) จนถึง ปลาทูน่าครีบน้ำเงินแอตแลนติก (ความยาวสูงสุด 4.6 ม., น้ำหนัก 684 กก.) ครีบน้ำเงินแอตแลนติกมีความยาวเฉลี่ย 2 เมตร และเชื่อกันว่ามีอายุยืนยาวถึง 50 ปี ทูน่าจัดเป็นปลาเศรษฐกิจที่มีความสำคัญ เพราะเนื้อของปลาทูน่ามีสีชมพูหรือแดงเข้ม ต่างจากปลาทั่วไปที่มักจะมีเนื้อสีขาว โดยนิยมนำมาทำเป็นปลากระป๋อง หรือปรุงสดต่าง ๆ เช่น ซาซิมิ
ปลาทูน่า มีลักษณะรวม คือ อาศัยอยู่เป็นฝูงในทะเลหรือมหาสมุทรห่างจากชายฝั่ง มีรูปร่างเพรียวคล้ายกระสวย บริเวณฐานครีบหูมีกลุ่มเกล็ดเล็ก ๆ ครีบหางเว้าลึก เป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วว่องไวมาก
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า "ทูน่า" มาจากคำว่า Thunnus ซึ่งเป็นภาษาละติน จากภาษาθύννος – ซึ่งแปลงมาจากคำว่า θύνω (thynō) หมายถึง "ที่พุ่ง; ที่โผ"
ส่วนคำว่า "ปลาโอ" ซึ่งเป็นชื่อในภาษาไทย จะหมายถึง ปลาทูน่าขนาดเล็ก ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 40-100 เซนติเมตร
การจำแนก
ปลาทูน่า ชนิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก คือ ปลาทูน่าครีบน้ำเงินเหนือ มีความยาวตั้งแต่ปลายหัวจรดหาง 458 เซนติเมตร น้ำหนัก 684 กิโลกรัม โดยปลาทูน่าจัดเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วมาก เพราะมีรูปร่างเหมือนตอร์ปิโด สามารถว่ายน้ำได้เร็ว 70-74 กิโลเมตร/ชั่วโมง เป็นรองเพียงปลากระโทงแทง ซึ่งเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้เร็วที่สุดในโลกเท่านั้น
นาโนเมตร
นาโนเมตร (nanometre, สัญลักษณ์: nm) เป็นหน่วยความยาวในระบบ SI มีค่าเท่ากับ 10−9 เมตร (m) หรือเท่ากับหนึ่งในพันล้านของเมตร
เป็นมาตรวัดหน่วยฐานเอสไอที่เติมด้วยคำอุปสรรคเอสไอ โดยคำว่านาโนแสดงถึงปริมาณ 10 −9 ของหน่วยฐาน
พิโกเมตร ≪ นาโนเมตร ≪ ไมโครเมตร
หน่วยนี้มักใช้เพื่อแสดงความยาวคลื่นของ แสง ซึ่งอยู่ในช่วง 100 - 1,000 nm และโครงสร้างของอะตอม และ โมเลกุล ซึ่งมีค่าอยู่ที่ประมาณ 0.1 - 10 nm
มิลลิไมครอน
นาโนเมตรยังมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า มิลลิไมครอน (สัญลักษณ์ mµ) เนื่องจากมีขนาด 1/1000 ของไมครอน ซึ่งชื่อเรียกอีกแบบของไมโครเมตร แต่คำว่า ไมครอน นั้นถูกยกเลิกไปใน ปี 1967 โดยมติของที่ประชุมใหญ่ว่าด้วยการชั่งตวงวัด และปัจจุบันก็ไม่ได้ใช้ไมครอนหรือมิลลิไมครอนในการวัดโดยทั่วไปอีก
วี (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2510)
วี (Вий) เป็นภาพยนตร์เรื่องยาวแนวสยองขวัญจากสหภาพโซเวียตในปี 1966 กำกับโดย คอนสตันติน เยร์ชอฟ และ เกออร์กี โครปาชอฟ ผลิตโดยสตูดิโอภาพยนตร์มอสฟิล์ม บทภาพยนตร์ได้โครงเรื่องจากเรื่องเล่าชื่อเดียวกันของนีโคไล โกโกล
วี ถือเป็นภาพยนตร์แนวสยองขวัญเรื่องแรกของสหภาพโซเวียต นอกจากนี้ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังได้รับการเผยแพร่ในสหภาพโซเวียตอย่างเป็นทางการ
ด้านประกอบมุมฉาก
ด้านประกอบมุมฉาก (cathetus, พหูพจน์: catheti) คือด้านของรูปสามเหลี่ยมมุมฉากที่อยู่ติดกับมุมฉาก ซึ่งมีสองด้าน อีกด้านที่เหลือจะเรียกว่าด้านตรงข้ามมุมฉาก ถ้ารูปสามเหลี่ยมมุมฉากไม่เป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่ว ด้านประกอบมุมฉากทั้งสองจะมีความยาวไม่เท่ากัน และทำให้เกิดความแตกต่างระหว่าง ด้านประกอบมุมฉากหลัก ที่ยาวกว่า กับ ด้านประกอบมุมฉากรอง ที่สั้นกว่า
ความยาวของด้านประกอบมุมฉาก สามารถคำนวณได้จากความสัมพันธ์กับความยาวของด้านตรงข้ามมุมฉากในทฤษฎีบทพีทาโกรัส
นิธิวัฒน์ ธราธร
นิธิวัฒน์ ธราธร ผู้กำกับภาพยนตร์ไทย กลุ่ม 365 ฟิล์ม ค่าย จีทีเอช เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2517
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล
เอเชียส์เน็กซต์ท็อปโมเดล (Asia's Next Top Model) เป็นรายการเรียลลิตีโชว์ที่ทำการคัดเลือกสาวๆจากประเทศในภูมิภาคเอเชีย ที่ใฝ่ฝันจะเป็นสุดยอดนางแบบในระดับมืออาชีพ โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องขับเคี่ยวและฟ่าฝ่าอุปสรรคต่างๆนานา ในการขึ้นอยู่ไปอยู่ในระดับสุดยอดนางแบบ ทั้งการถ่ายภาพ การถ่ายโฆษณา ซึ่งเริ่มออกอากาศครั้งแรกทางช่อง สตาร์เวิลด์ ในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2555
ทางออนไลน์
การค้นหาแบบออนไลน์ เกิดขึ้นสำหรับเป็นกระบวนการในการคัดเลือกสาวๆที่มีเชื้อสายเอเชีย ซึ่งจะต้องพูดและเขียน ภาษาอังกฤษ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยผู้สมัครจะต้องมีอายุในระหว่าง 17-27 ปี ส่วนสูงไม่ต่ำกว่า 167 ซม. และจะต้องไม่เป็นนางแบบมืออาชีพที่ทำงานแล้ว หรือเป็นแบรนด์สำหรับสินค้าอยู่แล้วอีกด้วย
ผู้เข้าแข่งขันในแต่ละประเทศ
ชนะเลิศ รองชนะเลิศ อันดับสาม
แซร์ฌ ซาร์กซียัน
แซร์ฌ อาซาตี ซาร์กซียัน (Սերժ Ազատի Սարգսյան; เกิดวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2497) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 3 ของอาร์มีเนีย ได้รับการเลือกตั้งเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยการสนับสนุนของพรรคสาธารณรัฐ พรรคที่เขาทำหน้าที่เป็นประธาน และได้เริ่มปฏิบัติงานในเดือนเมษายน พ.ศ. 2551
หนอนมอร์ริส
หนอนมอร์ริส (Morris worm) หรือ '''หนอนอินเทอร์เน็ต 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988''' เป็นหนอนคอมพิวเตอร์ตัวแรก ๆ ที่แพร่กระจายผ่านอินเทอร์เน็ต หนอนมอร์ริสถูกพิจารณาว่าเป็นหนอนตัวแรก และแน่นอนว่าเป็นตัวแรกที่ได้รับความสนใจอย่างสำคัญจากสื่อกระแสหลัก นอกจากนี้ ยังเป็นผลให้เกิดการพิสูจน์ว่ากระทำผิดครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาภายใต้รัฐบัญญัติการฉ้อโกงและใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่ผิด ค.ศ. 1986 โค้ดถูกเขียนขึ้นโดยนักศึกษามหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ โรเบิร์ต แทบแพน มอร์ริส และเริ่มปล่อยเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT)
เจตนาของผู้สร้างมิได้ต้องการเขียนขึ้นเพื่อก่อความเสียหาย แต่เพื่อวัดขนาดของอินเทอร์เน็ต ยิ่งไปกว่านั้น หนอนมอร์ริสทำงานโดยอาศัยช่องจุดอ่อนที่ทราบกันใน Unix sendmail, finger และ rsh/rexec เช่นเดียวกับรหัสผ่านที่อ่อนแอ
ผล
สำนักงานตรวจสอบบัญชีกลางสหรัฐอเมริกาประเมินมูลค่าความเสียหายไว้ระหว่าง 10-100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
มอร์ริสถูกพิจารณาคดีและตัดสินว่าละเมิดประมวลกฎหมายสหรัฐอเมริกาหมวด 18 มาตรา 1030 รัฐบัญญัติการฉ้อโกงและใช้คอมพิวเตอร์ในทางที่ผิด ในคดีระหว่างพนักงานอัยการ กับมอร์ริส หลังอุทธรณ์ เขาถูกตัดสินโทษคุมประพฤติสามปี บำเพ็ญประโยชน์ต่อสาธารณะ 400 ชั่วโมง และปรับ 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน
ปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน (Oxidative phosphorylation) เป็นวิถีเมแทบอลิซึมซึ่งใช้พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาจากปฏิกิริยาออกซิเดชันของสารอาหารเพื่อสร้างอะดีโนซีนไตรฟอสเฟต (ATP) ซึ่งเป็นโมเลกุลที่เก็บสะสมพลังงานเพื่อใช้ในเมแทบอลิซึม แม้สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ บนโลกจะใช้สารอาหารต่างกัน แต่สิ่งมีชีวิตที่อาศัยออกซิเจนแทบทุกชนิดล้วนเกิดปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชันเพื่อสร้าง ATP สาเหตุที่วิถีนี้พบได้แพร่หลายอาจเป็นเพราะมันเป็นวิถีที่ทรงประสิทธิภาพในการปลดปล่อยพลังงาน เมื่อเทียบกับกระบวนการการหมักทางเลือก เช่น ไกลโคไลสิสแบบไม่ใช้ออกซิเจน (anaerobic glycolysis)
ระหว่างปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน อิเล็กตรอนจะถูกขนส่งจากตัวให้อิเล็กตรอนไปยังตัวรับอิเล็กตรอน เช่น ออกซิเจน ในปฏิกิริยารีดอกซ์ ปฏิกิริยารีดอกซ์เหล่านี้ปลดปล่อยพลังงาน ซึ่งถูกใช้เพื่อสร้าง ATP ในยูคาริโอต ปฏิกิริยารีดอกซ์เหล่านี้ดำเนินโดยโปรตีนคอมเพลกซ์ภายในผนังระหว่างเยื่อหุ้มไมโทคอนเดรีย ขณะที่ในโปรคาริโอต โปรตีนเหล่านี้พบได้ในช่องว่างระหว่างเยื่อหุ้มเซลล์ ชุดโปรตีนที่เกี่ยวโยงกันนี้เรียกว่า ลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอน (electron transport chain) ในยูคาริโอต มีโปรตีนคอมเพลกซ์จำนวนห้าคอมเพลกซ์เข้ามาเกี่ยวข้อง ขณะที่ในโปรคาริโอต อาจพบเอนไซม์หลายชนิด โดยใช้ตัวให้และรับอิเล็กตรอนที่หลากหลาย
พลังงานที่อิเล็กตรอนปลดปล่อยออกมาและไหลผ่านลูกโซ่ของการขนส่งอิเล็กตรอนนี้ถูกนำไปใช้เพื่อขนส่งอิเล็กตรอนข้ามเยื่อหุ้มชั้นในของไมโทคอนเดรีย ในกระบวนการที่เรียกว่า เคมิออสโมซิส (chemiosmosis) ซึ่งสร้างพลังงานศักย์ในรูปของความแตกต่าง (gradient) ของค่า pH และศักย์ไฟฟ้าข้ามเยื่อหุ้มนี้ การเก็บสะสมพลังงานดังกล่าวจะลดลงเมื่อโปรตอนไหลกลับผ่านเยื่อหุ้มและลดความแตกต่างนี้ ผ่านเอนไซม์ขนาดใหญ่ที่เรียกว่า เอทีพีซินเทส (ATP synthase) เอนไซม์นี้ใช้พลังงานดังกล่าวเพื่อสร้าง ATP จากอะดีโนซีนไดฟอสเฟต (ADP) ในปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชัน ปฏิกิริยานี้ถูกขับเคลื่อนโดยการไหลของโปรตอน ซึ่งทำให้เกิดการหมุนบางส่วนของเอนไซม์ เอทีพีซินเทสเป็นมอเตอร์กลแบบหมุน
แม้ว่า ปฏิกิริยาออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชันจะเป็นส่วนสำคัญของเมแทบอลิซึม แต่ปฏิกิริยาดังกล่าวก็ผลิตออกซิเจนที่เกิดปฏิกิริยาได้ (reactive oxygen) อย่างซูเพอร์ออกไซด์และไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ ซึ่งนำไปสู่การแพร่กระจายของอนุมูลอิสระ ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายแก่เซลล์ และเป็นสาเหตุหนึ่งของโรคภัยต่าง ๆ และอาจรวมถึงการสูงวัย (ภาวะสู่วัยชรา) ด้วย ยาและพิษหลายชนิดมีฤทธิ์ยับยั้งกิจกรรมของเอนไซม์ที่ดำเนินวิถีเมแทบอลิซึม
แหล่งที่เกิด
การถ่ายเทอิเล็กตรอนเกิดที่เยื่อหุ้มชั้นในของไมโทคอนเดรีย ซึ่งไม่ยอมให้สารชนิดใดผ่านแม้แต่อนุภาคขนาดเล็ก เช่น โปรตอน เว้นแต่สารที่มีตัวขนส่งเฉพาะเท่านั้น ส่วนช่องว่างภายในเยื่อหุ้มชั้นใน บรรจุของเหลวที่เรียกว่า แมกตริกซ์ (matrix) ภายในของเหลวนี้มีเอนไซม์ที่จำเป็นสำหรับวัฏจักรเครบส์ และการย่อยสลายกรดไขมัน
ลำดับการขนส่งอิเล็กตรอน
การขนส่งอิเล็กตรอนในไมโทคอนเดรียเป็นการส่งอิเล็กตรอนเป็นลำดับผ่านตัวรับอิเล็กตรอนต่างๆกันที่อยู่ที่เยื่อหุ้มชั้นในของไมโทคอนเดรีย ตัวรับอิเล็กตรอนเหล่านี้เป็นเอนไซม์หลายตัวที่ทำงานอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม (complex) ที่สำคัญมี 4 กลุ่มคือ
การสร้าง ATP
การไหลกลับของโปรตรอนจากที่ที่มีความเข้มข้นมากคือช่องว่างระหว่างเยื่อหุ้มกลับเข้าในเยื่อหุ้มชั้นในจะเกิดขึ้นได้เองตามกฎของการแพร่ เมื่อโปรตรอนไหลกลับผ่านช่องทางเฉพาะ จะนำพลังงานที่ไหลกลับนี้ไปสร้าง ATP โดยช่องทางเฉพาะที่โปรตรอนไหลกลับนี้มีเอนไซม์ ATP synthase อยู่ การไหลกลับของโปรตรอนจะเกิดขึ้นได้เมมื่อมีการสะสมของโปรตรอนถึงระดับที่กำหนด ซึ่ง ณ ระดับนั้น การขนส่งอิเล็กตรอนผ่านกลุ่มเอนไซม์ต่างๆจะหยุด จากนั้นจึงจะมีการไหลกลับของโปรตรอนเพื่อสร้าง ATP
การควบคุมปฏิกิริยา
ความต้องการพลังงานของเซลล์เป็นปัจจัยสำคัญในการควบคุมปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชั่น อัตราการหายใจจะถูกควบคุมด้วยปริมาณ ADP ถ้า ADP สูง อัตราการหายใจและการเกิดปฏิกิริยาฟอสโฟรีเลชั่นจะสูง เมื่อปริมาณ ATP สูง อัตราการเกิดปฏิกิริยาจะต่ำลง เพราะจะสร้าง ATP เท่าที่จำเป็นต้องใช้เท่านั้น ในเซลล์บางชนิดจะนำพลังงานที่ได้จากการไหลกลับของโปรตรอนไปสร้างความร้อน ไม่ได้นำไปสร้าง ATP เช่นเซลล์ในเนื้อเยื่อไขมันที่มีไมโทคอนเดรียมาก ซึ่งเรียกว่า brown fat เพราะจะเห็นเนื้อเยื่อที่มีเซลล์ชนิดนี้อยู่เป็นสีน้ำตาล ความร้อนที่ได้นี้จะนำไปใช้สร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย
ประเทศจิบูตีในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศจิบูตี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคมถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติจิบูตีเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 1 คนใน 1 ชนิดกีฬา
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร
โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร (José Antonio Aguirre) มีชื่อเต็มว่า โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร บัลเดรัส (José Antonio Aguirre Balderas) นักมวยสากลชาวเม็กซิกัน เกิดเมื่อ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 สถิติการชก 42 ครั้ง ชนะ 34 (น็อค 20) เสมอ 1 แพ้ 7
วิรัตน์ชัย น้อมระวี
พลตำรวจตรี วิรัตน์ชัย น้อมระวี (สิงหาคม พ.ศ. 2513 - 17 มกราคม 2564) นายตำรวจชาวไทยซึ่งเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดที่จังหวัดขอนแก่น
การทำงาน
ได้สอบคัดเลือกเข้าเป็นนักเรียนพลตำรวจ พ.ศ.2532(มอดินแดงรุ่นที่19 ร้อย2)บรรจุครั้งแรกในตำแหน่ง ผบ.หมู่ป้องกันปราบปราม ส.ภ.เมืองร้อยเอ็ดต่อมาได้ย้ายมารับราชการในตำแหน่ง ผบ.หมู่สืบสวน ส.ภ.ประจักษ์ศิลปาคม ยศจ่าสิบตำรวจได้รับพิจารณาให้ได้รับเงินเพิ่มพิเศษการปราบปรามผู้กระทำความผิด(พ.ป.ผ.)1ขั้น เนื่องจากขณะดำรงตำแหน่ง ผบ.หมู่ ป้องกันปราบปราม ส.ภ.เมืองร้อยเอ็ด(ยศสิบตำรวจโท)ได้ออกปฏิบัติหน้าที่แล้วถูกผู้กระทำความผิดยิงปืนใส่เจ้าหน้าที่แต่กระสุนโดนไปที่ขอบประตูทำให้กระสุนแฉลบมาโดนที่หน้าออกของ สิบตำรวจโทวิรัตน์ชัย ทำให้ได้รับบาดเจ็บแต่ไม่ถึงขั้นสาหัส หลังจากนั้นได้ย้ายตำแหน่งเป็น ผบ.สส. ส.ภ.ประจักษ์ศิลปาคม ทำหน้าที่เป็น หัวหน้าเสมียนคดี/ผู้ช่วยพนักงานสอบสวน เมื่อ พ.ศ.2551 ดาบตำรวจวิรัตน์ชัย ได้จบการศึกษานิติศาสตร์บัณฑิต ต่อมาในปีพ.ศ.2556ได้มีการเปิดสอบให้ข้าราชการตำรวจชั้นประทวนที่มีวุฒิปริญญาตรีเลื่อนขึ้นเป็นชั้นสัญญาบัตร(กอน.23 ขุนทะเล565 นิติกร300)รับราชการชั้นสัญญาบัตรครั้งแรกในตำแหน่ง รอง สว.ฝอ.(นิติกร) บก.ส.2 กองบัญชาการตำรวจสันติบาลต่อมาปีพ.ศ.2562ได้ย้ายมารับราชการในตำแหน่ง รอง สว.สืบสวน กก.3 บก.ปส.2 กองบัญชาการตำรวจปราบปรามยาเสพติดในปีเดียวกันได้มีคำสั่งให้เข้าอบรมหลักสูตรชั้นสารวัตรรุ่นที่ 214 และได้มีผลงานปราบปรามยาเสพติดมากมายจนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 มกราคม 2564 ชุดสืบสวน กก.3 บก.ปส.2 ออกสืบสวนการลักลอบขนลำเลียงยาเสพติดอาศัยช่วงโควิด-19 ในเขตพื้นที่ อ.บ้านแพง จ.นครพนม เพื่อนำส่งให้กับลูกค้าพื้นที่ตอนใน และกรุงเทพมหานคร โดยขับรถยนต์ตามเส้นทางจังหวัดกาฬสินธุ์ มุ่งหน้าไปทางจังหวัดขอนแก่น ชุดปฏิบัติการของ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ได้เข้าตรวจสอบโดยร.ต.อ.วิรัตน์ชัยได้ลงจากรถแสดงตนเป็นเจ้าหน้าที่แต่รถยนต์ต้องสงสัยได้ขับหลบหนีไปกลับรถในลานดินโล่ง ขณะเดียวกันเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนกำลังจะลงจากแต่ร.ต.อ.วิรัตน์ชัยตะโกนสั่งว่า"ไม่ต้องลงรถ ให้ขับรถตามรถต้องสงสัยไป"ขณะเดียวกันร.ต.อ.วิรัตน์ชัยได้วิ่งไปดักรอรถต้องสงสัย รถต้องสงสัยได้ขับเบียดรถของเจ้าหน้าที่จนไปติดที่ต้นไม้แต่รถต้องสงสัยได้พยายามขับหลบหนีและกลับรถ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ที่วิ่งมารออยู่แล้วได้เห็นรถต้องสงสัยขับมาทางที่ ร.ต.อ.วิรัตน์ชัย ยืนอยู่จึงตะโกนสั่งให้รถต้องสงสัยหยุด แต่ไม่เป็นผล รถต้องสงสัยได้ขับพุ่งชนแล้วเหยียบซ้ำ เป็นเหตุให้บาดเจ็บสาหัส และเสียชีวิตในเวลาต่อมา ที่โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น ต่อมา เจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดจับกับ สามารถติดตามจับกุมนายสุภาพ ติธรรม อายุ 53 ปี ผู้ก่อเหตุ ได้ที่อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม แจ้งข้อหาต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงาน และฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่ ดำเนินคดีตามกฎหมายต่อไป
วันที่ 31 มีนาคม 2565 มติคณะกรรมการพิจารณาบำเน็จความชอบพิเศษได้มีมติให้เลื่อนเงินเดือนจาก ส.1ขั้น46(38,750บาท)(ขั้นสูงสุด)เลื่อนเป็น ส.1ขั้นเยียวยา5(45,750บาท)และขอพระราชทานยศพลตำรวจตรี(ตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม พ.ศ.2564)
นิวทริโน
นิวทริโน (Neutrino, ใช้สัญลักษณ์ \nu) เป็นอนุภาคเฟอร์มิออน (อนุภาคมูลฐานที่มีเลขสปิน 1⁄2) ที่มีอันตรกิริยาผ่านอันตรกิริยาอย่างอ่อนและแรงโน้มถ่วงเท่านั้น ชื่อของนิวทริโนนั้นมาจากความเป็นกลางทางไฟฟ้าและมีมวลน้อยมากซึ่งเคยถูกเชื่ออยู่นานว่ามีมวลเป็นศูนย์ ถ้าไม่รวมอนุภาคไม่มีมวล นิวทริโนถือว่ามีมวลนิ่งน้อยมากเมื่อเทียบกับอนุภาคมูลฐานชนิดอื่น เนื่องจากอันตรกิริยาอย่างอ่อนนั้นมีระยะที่ส่งผลของแรงสั้นมากและความโน้มถ่วงก็มีค่าที่น้อยมากเนื่องจากมวลที่เล็กน้อยของนิวทริโน อีกทั้งนิวทริโนยังไม่สามารถสัมผัสได้ถึงอันตรกิริยาอย่างเข้ม ดังนั้นนิวทริโนจึงเคลื่อนที่ทะลุผ่านสสารทุกชนิดโดยที่ไม่สามารถถูกตรวจจับได้
นิวทริโนทั้งสามเฟลเวอร์ถูกสร้างขึ้นมาจากอันตรกิริยาอย่างอ่อน ประกอบด้วย นิวทริโนอิเล็กตรอน (\nu_e) นิวทริโนมิวออน (\nu_\mu) และนิวทริโนเทา (\nu_\tau) แต่ละเฟลเวอร์จะมีค่าประจุเลปตอนเฉพาะของตัวเอง ถึงแม้ว่านิวทริโนจะถูกเชื่ออย่างนมนานว่าเป็นอนุภาคไม่มีมวล แต่ในปัจจุบันทราบแล้วว่าทั้งสามเฟลเวอร์มีมวลที่แตกต่างกัน (นิวทริโนชนิดที่มีมวลน้อยที่สุดสามารถมีค่าเป็นศูนย์ได้ ) แต่ว่าค่ามวลทั้งสามไม่ได้สอดคล้องแบบเจาะจงกับทั้งสามเฟลเวอร์ กล่าวคือสถานะเฟลเวอร์หนึ่งของนิวทริโนที่ถูกสร้างจากอันตรกิริยาแบบอ่อนเป็นการผสมรวมกันของสถานะมวลของนิวทริโนทั้งสามชนิด (การซ้อนทับเชิงควอนตัม) นิวทริโนสามารถกวัดแกว่ง (Oscillate) ไปมาระหว่างเฟลเวอร์ได้เมื่อมีการเคลื่อนที่ ตัวอย่างเช่น นิวทริโนอิเล็กตรอนที่ถูกสร้างจากการสลายให้อนุภาคบีตาเมื่อเคลื่อนที่มายังเครื่องตรวจจับ ตัวเครื่องอาจจะจับได้เป็นนิวทริโนมิวออนหรือนิวทริโนเทาก็ได้ ในปัจจุบันถึงปี ค.ศ.2022 ยังไม่มีการทราบค่ามวลทั้งสามของนิวทริโน แต่การทดลองในห้องปฏิบัติการณ์และการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ได้ให้คำตอบของค่ามวลสูงสุดที่เป็นไปได้ของนิวทริโนอิเล็กตรอน และผลรวมของมวลทั้งสามเฟลเวอร์ (< 2.14×10-37 กิโลกรัม)
นิวทริโนสามารถถูกสร้างขึ้นมาได้จากหลายกระบวนการการสลายตัว รายการต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของการสร้างนิวทริโน นิวทริโนที่ถูกตรวจจับได้บนโลกส่วนใหญ่มาจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ในดวงอาทิตย์ ใน 1 วินาทีจะมีนิวทริโนสุริยะจำนวน 65 พันล้านตัว (6.5×1010) ตกกระทบพื้นที่ 1 ตารางเซนติเมตร นิวทริโนสามารถถูกใช้ในการกราดภาพตัดขวางเพื่อสำรวจภายในของโลกได้
ข้อเสนอของเพาลี
นิวทริโน ถูกตั้งสมมติฐานครั้งแรกโดย โวล์ฟกัง เพาลี (Wolfgang Pauli) ในปี 1930 เพื่ออธิบายว่าในการสลายให้อนุภาคบีตา พลังงาน โมเมนตัมและโมเมนตัมเชิงมุมสปินควรจะเป็นตามกฎการอนุรักษ์ ในทางตรงกันข้ามกับนีลส์ บอร์ผู้เสนอฟิสิกส์ของกฎการอนุรักษ์ในเชิงสถิติเพื่อที่จะอธิบายสเปกตรัมของพลังงานที่ต่อเนื่องในกระบวนการสลายให้อนุภาคบีตา เพาลีตั้งสมมติฐานถึงอนุภาคที่ไม่สามารถตรวจพบได้และเรียกมันว่า "นิวตรอน" เพาลีใช้คำลงท้าย -ออน เพื่อให้เหมือนกับโปรตอนและอิเล็กตรอน เพาลีมองว่าอนุภาคตัวใหม่นี้ถูกปลดปล่อยออกมาจากนิวเคลียสพร้อมกันกับอิเล็กตรอนหรืออนุภาคบีตาในกระบวนการสลายให้อนุภาคบีตาและมีมวลใกล้เคียงกับอิเล็กตรอน
เจมส์ แชดวิก (James Chadwick) ได้ค้นพบอนุภาคในนิวเคลียสและตั้งชื่อมันว่านิวตรอนในปี ค.ศ.1932 ซึ่งในตอนนั้นยังนิวทริโนยังใช้ชื่อว่านิวตรอนอยู่ คำว่า"นิวทริโน" ปรากฎขึ้นมาในคำศัพท์วิทยาศาสตร์โดยเอนริโก แฟร์มี (Enrico Fermi) ในงานประชุมวิชาการที่ปารีสในเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ.1932 และที่งานประชุมวิชาการโซลเวย์ในเดือนตุลาคมปี ค.ศ.1933 ซึ่งเพาลีก็เห็นด้วยกับชื่อนี้ ชื่อนิวทริโนซึ่งเป็นภาษาอิตาลีแปลว่า เป็นกลางขนาดเล็ก ๆ ได้ถูกตั้งขึ้นมาอย่างติดตลกโดยเอโดอาร์โด อมาลดี (Edoardo Amaldi) ในขณะที่เขาพูดคุยกับแฟร์มีที่สถาบันฟิสิกส์ปานิสเปอร์นา (Institute of Physics of via Panisperna) เพื่อให้ชื่อต่างจากอนุภาคมวลหนักที่แชดวิกค้นพบ
ในทฤษฎีการสลายตัวให้อนุภาคบีตาของแฟร์มี นิวตรอนสามารถสลายตัวให้โปรตอน อิเล็กตรอน และอนุภาคมวลเบาที่เป็นกลาง (ปัจจุบันเรียกว่านิวทริโนอิเล็กตรอน)
งานวิจัยของแฟร์มีในปี ค.ศ.1934 ได้ผนวกทฤษฎีนิวทริโนของเพาลี ทฤษฎีโพซิตรอนของดิแรกและแบบจำลองนิวตรอน-โปรตอนของไฮเซนแบร์คเข้าด้วยกันแล้วให้พื้นฐานทางทฤษฎีที่แข็งแกร่งเพื่อใช้สำหรับการทดลอง วารสาร Nature ได้ปฏิเสธงานวิจัยของแฟร์มีพร้อมบอกว่าทฤษฎีนี้อยู่ห่างไกลจากความเป็นจริงเกินไป แฟร์มีจึงได้เปลี่ยนมาส่งตีพิมพ์ในวารสารในอิตาลีแทนซึ่งได้รับการตีพิมพ์ในเวลาต่อมา แต่ว่าทฤษฎีนี้ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควรจึงทำให้แฟร์มีให้ไปให้ความสนใจในฟิสิกส์เชิงการทดลองแทน
การตรวจจับโดยตรง
ในปี 1942 Wang Ganchang เป็นคนแรกที่เสนอให้ใช้การจับยึดอิเล็กตรอนในการตรวจวัดนิวทริโน ไคลด์ โคแวน, เฟรเดอริก เรเนส, Francis B. "Kiko" Harrison Herald, W. Kruse และ Austin D. McGuire ได้ตีพิมพ์การยืนยันว่าพวกเขาได้ตรวจจับนิวทริโนได้สำเร็จลงในวารสารวิทยาศาสตร์ฉบับวันที่ 20 กรกฎาคม 1956 ผลงานนี้ทำให้ได้รับรางวัลโนเบลใน 40 ปีต่อมา
การทดลองนี้ในปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในชื่อการทดลองของโคแวน-เรเนส ปฏินิวทริโนที่ถูกสร้างในเตาปฏิกรณ์ด้วยกระบวนการการสลายให้อนุภาคบีตาทำปฏิกิริยากับโปรตอนแล้วให้นิวตรอนและโพซิตรอน ดังสมการ
โพซิตรอนเมื่อเจอกับอิเล็กตรอนจะเกิดการประลัยแล้วให้รังสีแกมมาซึ่งสามารถถูกตรวจจับได้ ส่วนนิวตรอนสามารถถูกตรวจวัดได้จากกระบวนการจับยึดนิวตรอนซึึ่งปลดปล่อยรังสีแกมมาออกมาให้ตรวจจับได้ ทั้งการประลัยโพซิตรอนและการจับยึดนิวตรอนที่เกิดขึ้นพร้อมกันนี้ให้สัญญาณว่ามีปฏินิวทริโนอยู่จริง
ในเดือนกุมภาพันธ์ปี 1965 นิวทริโนตัวแรกในธรรมชาติได้ถูกค้นพบในห้องที่ถูกเตรียมการไว้อย่างดีลึกจากผิวดิน 3 กิโลเมตรในเหมืองแร่ใกล้กับบอกสเบิร์กประเทศแอฟริกาใต้
เฟลเวอร์นิวทริโน
ในปี ค.ศ.1962 ลีออน เลเดอร์แมน (Leon M. Lederman) เมลวิน ชวาร์ตซ์ (Melvin Schwartz) แจ็ค สไตน์เบอร์เกอร์ (Jack Steinberger) ได้แสดงให้เห็นว่าได้มีนิวทริโนอีกชนิดหนึ่งเรียกว่านิวทริโนมิวออน ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ในปี ค.ศ.1988
เมื่ออนุภาคเทา เลปตอนรุ่นที่สามถูกค้นพบในปี ค.ศ.1975 ที่ศูนย์เครื่องเร่งอนุภาคเชิงเส้นสแตนฟอร์ด (Stanford Linear Accelerator Center) เทาถูกทำนายว่าจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับนิวทริโน (นิวทริโนเทา) หลักฐานชิ้นแรกสำหรับนิวทริโนรุ่นที่สามมาจากการสังเกตพลังงานและโมเมนตัมที่หายไปในกระบวนการสลายให้เทาซึ่งคล้ายกับการสลายตัวให้อนุภาคบีตาที่นำไปสู่การค้นพบนิวทริโนอิเล็กตรอน การตรวจเจอนิวทริโนเทาถูกประกาศครั้งแรกในปี ค.ศ.2000 โดย DONUT collaboration ที่แล็บเฟอร์มี และการมีอยู่ของนิวทริโนเทาได้รับการอ้างอิงทั้งในทางทฤษฎีและการทดลองโดย Large Electron-Positron Collider
ปัญหานิวทริโนสุริยะ
ในปี ค.ศ.1960 การทดลองใหม่ที่มีชื่อเสียงรู้จักกันในชื่อการทดลองโฮมสเตค (Homestake experiment) ได้ทำการวัดฟลักซ์ของนิวทริโนอิเล็กตรอนที่มาจากแก่นกลางของดวงอาทิตย์ได้เป็นครั้งแรกและพบว่าค่าที่วัดได้มีค่าเพียงหนึ่งในสามของค่าที่ทำนายจากแบบจำลองสุริยะมาตรฐาน (Standard Solar Model) ค่าความคลาดเคลื่อนนี้เรียกว่าปัญหานิวทริโนสุริยะ ปัญหานี้ไม่ได้รับการค้นหาคำตอบเป็นเวลากว่าสามสิบปี ในท้ายที่สุด ปริมาณฟลักซ์ของนิวทริโนที่มาจากแก่นกลางดวงอาทิตย์และที่วัดได้ในการทดลองได้รับการยืนยันว่าถูกต้อง หมายความว่าความคลาดเคลื่อนนี้ตัวนิวทริโนอาจจะมีฟิสิกส์ที่ซับซ้อนมากกว่าที่เคยรู้จัก มีการตั้งสมมติฐานว่านิวทริโนทั้งสามรุ่นมีมวลไม่เป็นศูนย์ มีค่ามวลต่างกันและสามารถกวัดแกว่งไปมาระหว่างเฟลเวอร์ขณะที่นิวทริโนเคลื่อนที่มายังโลก ภายใต้สมมติฐานใหม่นี้ จึงต้องมีการคิดรูปแบบการทดลองออกมาใหม่ ถือเป็นการเปิดประตูสู่การวิจัยในสาขาใหม่และยังคงดำเนินการเรื่อยมาจนทุกวันนี้ คำอธิบายปรากฏการณ์นี้นำไปสู่รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ถึงสองครั้งในที่สุด รางวัลแรกมอบให้กับเรย์มอนด์ เดวิส (Raymond Davis) ผู้นำในการทดลองโฮมสเตคและมาซาโตชิ โคชิบะ (Masatoshi Koshiba) แห่งคามิโอคันเดะผู้ที่ทดลองเพื่อยืนยันในสมมติฐาน และอีกหนึ่งรางวัลมอบให้กับทาคาอากิ คาจิตะ (Takaaki Kajita) แห่งซูเปอร์คามิโอคันเดะและอาเธอร์ แมคโดนัลด์ (Arthur B. McDonald) แห่งหอสังเกตการณ์นิวทริโนซัดเบอรี (Sudbury Neutrino Observatory) ที่ยืนยันการมีอยู่ของนิวทริโนทั้งสามเฟลเวอร์
Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ
Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ เป็นภาคต่อจากเรื่อง Club Friday The Series 7 เหตุเกิดจากความรัก ตอน รักลองใจ บทโทรทัศน์โดย มาวิน อักษรา กำกับโดย ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล  ออกอากาศทุกคืนวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20 น. ทางช่อง GMM 25 เริ่มตอนแรกวันพฤหัสบดีที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 - 31 สิงหาคม พ.ศ. 2560 นำแสดงโดย ยุทธนา เปื้องกลาง,มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ,นารา เทพนุภา,ภัทรศยา ยงรัตนมงคล,เศรษฐพงศ์ เพียงพอ ต่อจากเรื่อง Home Stay หนีรัก ไปพักใจ และมีตอนพิเศษชื่อว่า จบตามใจ จะเป็นเนื้อหาตอนจบของซีรี่ส
เรื่องย่อ
เรื่องราวของการแก้แค้นที่กำลังรอสะสาง เมื่อพลอย (โม-มนชนก) ได้ข่าวจากเพื่อนสนิทของเจ (ตูมตาม-ยุทธนา) ว่าเจกำลังจะแต่งงานกับพิณ (นารา เทพนุภา) ในอีก 1 อาทิตย์ข้างหน้า แม้พลอยกับเจจะเลิกรากันไปนานแล้วตั้งแต่สมัยเรียน แต่พลอยยังคงมีอาการโศกเศร้า เพราะยังลืมเจไม่ได้ และในใจลึก ๆ ยังแอบหวังว่าเจจะกลับมาขอคืนดีกับเธอ
เรตติ้ง
การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 13 ตอน ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 – 31 สิงหาคม พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 0.55
การจัดประเภทของดาราจักร
การจัดประเภทของดาราจักร เป็นระบบสัญลักษณ์ที่สร้างขึ้นโดยเหล่านักดาราศาสตร์เพื่อใช้ในการจำแนกแยกแยะและจัดหมวดหมู่ดาราจักรทั้งหลายให้ง่ายต่อการศึกษา โดยอาศัยหลักการจากรูปร่างปรากฏของดาราจักรเหล่านั้น มีระบบการจัดประเภทของดาราจักรอยู่หลายประเภทตามลักษณะปรากฏของมัน ระบบที่เป็นที่นิยมมากที่สุดคือระบบของฮับเบิล คิดค้นขึ้นโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ส่วนระบบอื่นๆ ที่ขยายไปจากแนวคิดนี้ได้แก่ ระบบของเจอราร์ด เดอ วาคูลัวร์ และ อัลลัน แซนแดจ
ระบบของฮับเบิล
ลำดับฮับเบิล เป็นระบบการจัดประเภทดาราจักรแบบหนึ่ง คิดขึ้นโดย เอ็ดวิน ฮับเบิล ในปี ค.ศ. 1936 แผนภาพการจัดประเภทของฮับเบิลมักถูกเรียกว่า "ส้อมแยกประเภท" ตามรูปร่างของมัน ลำดับฮับเบิลแบ่งดาราจักรออกเป็นสามประเภทใหญ่ๆ ตามลักษณะปรากฏได้แก่ นอกจากนี้ยังมีดาราจักรที่ไม่สามารถจัดเข้าในประเภทไหนเลย เนื่องจากลักษณะปรากฏแปรปรวนไม่แน่ชัด เรียกว่า ดาราจักรไร้รูปแบบ
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย
หลักสูตร
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย เปิดทำการเรียนการสอน 2 หลักสูตรในระดับปริญญาตรี
โผน แสงมรกต
โผน แสงมรกต หรือนายพัฒนา สังโยธา เกิดเมื่อ 22 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ที่ จังหวัดสกลนครสถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 27 (น็อค 11) แพ้ 6
เท็นริงส์ (องค์กร)
เท็นริงส์ (Ten Rings) เป็นองค์กรสมมุติในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) เป็นองค์กรอาชญากรรมลับ ก่อตั้งขึ้นเมื่อหนึ่งพันปีที่แล้วโดยขุนศึกผู้เป็นอมตะชื่อ ซู เหวินหวู่ และตั้งชื่อตามความลึกลับของแหวนสิบวงของเขา การสร้างดั้งเดิมสำหรับ MCU ชื่อของกลุ่มเป็นการแสดงความเคารพต่อวงแหวนคอสมิกสิบวงของแมนดารินในมาร์เวลคอมิกส์
แวมไพร์
แวมไพร์ (Vampire) เป็นผีชนิดหนึ่งตามความเชื่อของชาวยุโรป ในยุคกลาง เชื่อว่าเป็นผีดิบ ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่มีฟันแหลมคม ดื่มเลือดของมนุษย์ด้วยกันเป็นอาหารเพื่อหล่อเลี้ยง โดยที่แวมไพร์จะมีชีวิตเป็นอมตะ ไม่มีวันแก่และตาย จะปรากฏตัวได้แต่เฉพาะเวลากลางคืน เพราะกลางวันแพ้แสงแดด   แวมไพร์จะหลบซ่อนอยู่ในโลงของตนหรือในหลุมในเวลากลางวัน  สามารถแปลงร่างได้หลายแบบ เช่น ค้างคาว, นกฮูก, หมาป่า, หมาจิ้งจอก, กบ, คางคก, แมลงเม่า, งูพิษ เป็นต้น สามารถกำบังกายหายตัวได้ ไม่มีเงาเมื่อกระทบกับแสงหรือสะท้อนในกระจก มีแรงมากเหมือนผู้ชาย 20 คน รวมถึงสามารถบังคับสิ่งของให้เคลื่อนที่ด้วยอำนาจของตนได้ด้วย  สิ่งที่จะกำราบแวมไพร์ได้คือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทางศาสนา เช่น ไม้กางเขน, น้ำมนตร์ หรือแม้กระทั่งสมุนไพรกลิ่นแรงบางชนิด เช่น กระเทียม วิธีฆ่าแวมไพร์มีมากมาย เช่น ตอกลิ่มให้ทะลุหัวใจ เผา หรือ ตัดหัวด้วยจอบของสัปเหร่อ บุคคลที่ตกเป็นเหยื่อของมัน จะกลายเป็นแวมไพร์ไปด้วย และกลายเป็นสาวกของแวมไพร์ตนที่ดูดเลือดตัวเอง
ชาวยุโรปในยุคกลางนั้น หวาดกลัวแวมไพร์มาก ผู้ที่สงสัยว่าเป็นแวมไพร์ จะตกอยู่ในสถานะเดียวกับแม่มด หรือ มนุษย์หมาป่า คือ ถูกตัดสินลงโทษด้วยการเอาถึงชีวิต  มีวิธีการป้องกันการรุกรานของแวมไพร์หลายวิธี เช่น บางหมู่บ้านจะโปรยเมล็ดข้าวไว้บนหลังคาบ้าน เพราะเชื่อว่าแวมไพร์จะง่วนกับการนับเมล็ดข้าวเป็นการถ่วงเวลาจนรุ่งเช้า หรือ โรยเศษขนมปังไว้ตั้งแต่สุสานให้แวมไพร์เดินเก็บเศษขนมนั้นวนเวียนไปมา หรือแม้แต่การวางไม้กางเขนหรือดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมเพื่อเป็นการพันธนาการไว้ในโลง
เรื่องราวของแวมไพร์ มีมากมาย ที่เป็นนิทานพื้นบ้านและวรรณกรรม โดยวรรณกรรมที่ว่าถึงแวมไพร์ที่เก่าแก่ที่สุด มีมาตั้งแต่สมัยโรมัน วรรณกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของแวมไพร์คือ เรื่องแดรกคูลา ของ บราม สโตกเกอร์ ที่โด่งดังจนมีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ ละคร ละครเวที หรือแม้แต่กระทั่งภาพยนตร์การ์ตูนมากมายตราบจนปัจจุบัน  เช่น ภาพยนตร์เรื่อง Nosferatu : A Symphony of Horror ในปี ค.ศ. 1922 เป็นต้น
เป็นไปได้ว่าความเชื่อเรื่องของแวมไพร์ที่สามารถแปลงร่างเป็นค้างคาวได้ อาจมีที่มาจากที่ภูมิภาคอเมริกากลางและทวีปอเมริกาใต้ มีค้างคาวขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ Desmodontinae มีพฤติกรรมดูดเลือดสัตว์ที่ใหญ่กว่าเป็นอาหารในเวลากลางคืน ซึ่งค้าวคาวในวงศ์นี้ก็ได้มีการเรียกชื่อสามัญว่า แวมไพร์ เช่นกัน
ศัพทมูลวิทยา
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ระบุการปรากฏครั้งแรกของคำว่า แวมไพร์ ในภาษาอังกฤษ เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1734 ในสารคดีท่องเที่ยวที่ชื่อ Travels of Three English Gentlemen ตีพิมพ์ในหนังสือ Harleian Miscellany ในปี 1745 ในวรรณกรรมเยอรมันได้มีการถกกันเรื่องแวมไพร์มาแล้ว หลังจากที่ออสเตรียเพิ่มการควบคุมเซอร์เบียเหนือและ Oltenia ในปี ค.ศ. 1718 เจ้าหน้าที่บันทึกเกี่ยวกับร่างที่ขุดมาจากหลุมศพ และ "แวมไพร์ที่ตายแล้ว" รายงานนี้เขียนขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1725 ถึง ค.ศ. 1732 และได้รับรู้สู่สาธารณะ
ในภาษาอังกฤษคำนี้มาจาก เป็นไปได้ว่าเพี้ยนจากภาษาฝรั่งเศส vampyre ซึ่งมาจากภาษาเยอรมันว่า Vampir ซึ่งอาจมาจากภาษาเซอร์เบียในต้นคริสตวรรษที่ 18 คำว่า вампир/vampir. ตามรูปแบบภาษาเซอร์เบียซึ่งคล้ายกับภาษากลุ่มสลาวิก มีการใช้คือ: ภาษาบัลแกเรีย вампир (vampir), ภาษาเช็กและสโลวัก upír, ภาษาโปแลนด์ wąpierz และ (บางทีอาจะรับอิทธิพลจากสลาวิกตะวันออก) upiór, ภาษารัสเซีย упырь (upyr'), ภาษาเบลารุส упыр (upyr), ภาษายูเครน упирь (upir'), ซึ่งมาจากภาษารัสเซียโบราณ упирь (upir') (หมายเหตุ ภาษาเหล่านี้มักยืมรูปแบบของ "vampir/wampir" จากทางตะวันตกที่เป็นคำดั้งเดิมท้องถิ่น) แต่ที่มาของคำนี้ก็ยังไม่ชัดเจนว่ามาจากภาษาอะไร
ในบรรดา รูปแบบสลาวิกดั้งเดิม *ǫpyrь และ *ǫpirь มีความเป็นไปได้ว่ามีรากศัพท์ความหมายของคำว่า "ค้างคาว" (เช็ค netopýr, สโลวัก netopier, โปแลนด์ nietoperz, รัสเซีย нетопырь / netopyr' - ชนิดของค้างคาว), คำในภาษาสโลวักอาจมีรากจากภาษาอินโดยูโรเปียนดั้งเดิม จากคำว่า "บิน" ทฤษฎีที่เก่ากว่านี้ที่ว่าว่า ภาษาสลาวิกขอยืมคำจากภาษาเตอร์กิก คำว่า "แม่มด" (เช่นคำว่า Tatar ubyr)
ความเชื่อท้องถิ่น
ความเชื่อเกี่ยวกับลัทธิแวมไพร์มีมานานกว่าพันปี ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมอย่าง เมโสโปเตเมีย, ฮิบรู, กรีกโบราณ และโรมัน มีเรื่องเล่าของปีศาจและวิญญาณที่ตีความว่าเป็นที่มาของแวมไพร์สมัยใหม่ อย่างไรก็ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตคล้ายแวมไพร์ ในสมัยโบราณ ความเชื่อในรูปธรรมที่เรารู้ในปัจจุบันของต้นกำเนิดแวมไพร์ มักมาจากต้นศตวรรษที่ 18 ทางแถบตะวันออกเฉียงใต้ของยุโรป เมื่อประเพณีการเล่าขานของคนหลายเผ่าพันธุ์ต่างบันทึกและตีพิมพ์ ในกรณีส่วนมาก แวมไพร์คือผีในรูปแบบปีศาจ, เหยื่อฆ่าตัวตาย, หรือผู้ใช้เวทมนตร์คาถา หรือถูกสร้างมาด้วยอำนาจวิญญาณความชั่วร้ายที่ครอบงำศพ หรือถูกกัดโดยแวมไพร์ ความเชื่อต่าง ๆ ในตำนานกระจายไปทั่วท้องที่ที่ก่อให้เกิดความผวาหวาดกลัวและมีการบังคับตามกฎหมายของคนที่เชื่อว่าเป็นแวมไพร์
คุณลักษณะ
เป็นการยากที่จะอธิบายถึงความหมายเพียงความหมายเดียวของความเชื่อเรื่องแวมไพร์ ถึงแม้ว่ามีหลายองค์ประกอบที่เหมือนกันในบางตำนานในยุโรป แวมไพร์มักมีการรายงานว่ามีลักษณะพอง มีเนื้อหนังเป็นสีม่วงหรือเข้ม จากลักษณะนี้ทำให้มีมีคุณสมบัติที่จะดื่มเลือด ซึ่งเลือดมักจะซึมออกจากปากหรือจมูกเมื่อพบในผ้าห่อศพหรือโลงศพ และมักมีตาซ้ายเปิด มักแต่งตัวในผ้าห่อศพจากผ้าลินิน และมีฟัน ผมและเล็บงอกออกมาเหมือนเขี้ยวสัตว์
การเกิดแวมไพร์
สาเหตุของการสืบสายสายพันธุ์แวมไพร์ มีหลากหลายรูปแบบตามความเชื่อท้องถิ่น ในสลาวิกและความเชื่อจีน หากศพที่มีสัตว์กระโดดข้ามโดยเฉพาะหมาหรือแมว จะเกรงว่าจะทำให้ศพไม่ตาย ร่างที่มีบาดแผลที่ไม่ได้รับการรักษาโดยน้ำเดือดก็เสี่ยง ในความเชื่อรัสเซีย แวมไพร์มักถูกเคยเชื่อว่าเป็นพ่อมดหรือคนที่ขบถต่อโบสถ์ในขณะที่พวกเขามีชีวิตอยู่ มีการเกิดแวมไพร์ ขึ้นเมื่อครั้งอดีตกาล ปัจจุบันเขายังคงมีชีวิตอยู่
การปฏิบัติทางสังคมมักเกิดขึ้นจากความพยายามป้องกันการกลับมาของคนตาย การฝังศพคว่ำลงก็แพร่ขยายไปทั่วและฝังไปกับสิ่งของของมนุษย์ อย่างเช่น เคียวด้ามยาวหรือเคียวเกี่ยวข้าว ไว้ใกล้กับหลุมศพ เพื่อเอาใจเหล่าปีศาจที่จะเข้ามาในร่างหรือเพื่อระงับความตายที่จะไม่ทำให้พวกเขาลุกขึ้นจากหลุมศพ วิธีนี้ดูคล้ายกับวิธีปฏิบัติของชาวกรีกโบราณ ที่จะใส่โอโวลอส (เหรียญเงินเล็ก ๆ) ในปากศพ เป็นค่าธรรมเนียมในการข้ามแม่น้ำสติกซ์ในโลกหน้า แต่ก็ยังเป็นข้อถกเถียง ไฟจะช่วยขจัดวิญญาณร้ายเข้าสู่ร่างกายและนี่อาจเป็นอิทธิพลให้กับความเชื่อพื้นบ้านเกี่ยวกับแวมไพร์ ธรรมเนียมนี้ยังคงมีอยู่ในประเพณีของกรีกสมัยใหม่เกี่ยวกับ vrykolakas ที่จะมีกางเขนทำจากขี้ผึ้งและชิ้นส่วนเครื่องปั้นดินเผาที่จารึกไว้ว่า "Jesus Christ conquers" วางบนศพเพื่อป้องกันการกลายเป็นแวมไพร์
วิธีปฏิบัติอื่นในยุโรป เช่น การแยกเส้นเอ็นที่หัวเข่า หรือ ใช้ท่อนไม้หรืออิฐยัดเข้าไปในปาก หรือการวางเมล็ดต้นป็อปปี้, ข้าวฟ่าง หรือทรายบนพื้นดินของหลุมศพที่เชื่อว่าเป็นแวมไพร์ เพื่อเป็นการป้องกันแวมไพร์ในช่วงกลางคืน โดยการนับเมล็ดข้าวที่ร่วงโรย คล้ายกับเรื่องเล่าของชาวจีนที่ว่า ถ้าแวมไพร์ของจีนกระโดดข้ามกระสอบข้าว จะต้องนับข้าวทุกเมล็ด เช่นเรื่องราวในนิทานของอินเดียและอเมริกาใต้ ที่เป็นเรื่องเล่าของพ่อมดและปีศาจหรือวิญญาณชั่วร้าย
การจำแนกแวมไพร์
มีพิธีกรรมมากมายที่จะสามารถระบุถึงแวมไพร์ได้ หนึ่งในวิธีนั้นคือการหาหลุมศพของแวมไพร์ โดยนำม้าผู้บริสุทธิ์เดินผ่านสุสานหรือพื้นโบสถ์กับพ่อม้าบริสุทธิ์ - ม้ามักจะหยุดกะทันหันในที่ที่สงสัย โดยทั่วไปจะใช้ม้าดำ แต่ในอัลบาเนียจะใช้ม้าขาว หลุมที่ปรากฏบนพื้นมักจะมีลางว่าเกี่ยวข้องกับแวมไพร์
ศพที่จะเป็นแวมไพร์มักจะอธิบายว่าจะดูมีสุขภาพกว่าที่จะเป็น จะดูอ้วนและดูไม่มีสิ่งที่บ่งว่าจะเน่าเปื่อย ในบางกรณี เมื่อหลุมศพที่น่าสงสัยถูกเปิดออก ชาวบ้านก็เล่าว่า ศพดูมีเลือดไหลเวียนที่มาจากเหยื่อไปทั่วหน้า หลักฐานที่พบว่ามีแวมไพร์อยู่อย่างเช่น การตายของวัวควาย, แกะ หรือเพื่อนบ้านเอง เรื่องเล่าเกี่ยวกับแวมไพร์ทำให้รู้สึกได้ว่ามีส่วนร่วมผีที่ส่งเสียงหลอกหลอนคน อย่างเช่น หินที่ขว้างปามาโดนหลังคาหรือการเคลื่อนไหวของของในบ้าน หรือความรู้สึกอึดอัดของคนเมื่อนอนหลับ
มาสเตอส์ทัวร์นาเมนต์
มาสเตอร์สทัวร์นาเมนต์ (Masters Tournament; มาสเตอร์ส (Masters) หรือ ยูเอสมาสเตอร์ส (US Masters) ก็เรียก) เป็นหนึ่งในสี่การแข่งขันชิงแชมป์กอล์ฟอาชีพรายการหลัก รายการนี้จัดตารางการแข่งขันเต็มสัปดาห์แรกของเดือนเมษายน และเป็นรายการแข่งขันกอล์ฟอาชีพรายการแรกในแต่ละปี มาสเตอร์สจะแตกต่างจากการแข่งขันชิงแชมป์ที่สำคัญอื่น ๆ เนื่องจากจัดขึ้นในสถานที่เดียวกันทุกปี คือที่ออกัสตาเนชันแนลกอล์ฟคลับ สนามกอล์ฟส่วนบุคคลในกรุงออกัสตา รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกา การแข่งขันมาสเตอร์ริเริ่มโดยคลิปฟอร์ด โรเบิร์ต และบ๊อบบี้ โจนส์ โดยโจนส์เป็นผู้ออกแบบสนามร่วมกับสถาปนิกชื่ออลิสเตอร์ แม็กเคนซี การแข่งขันนี้เป็นการแข่งขันที่มีการจ่ายเงินรางวัลให้กับผู้ชนะอย่างเป็นทางการ เช่นเดียวกับพีจีเอทัวร์, ยูโรเปียนทัวร์ และเจแปนกอล์ฟทัวร์ แต่มีจำนวนผู้เข้าแข่งขันน้อยกว่ารายการชิงแชมป์ที่สำคัญอื่น ๆ เพราะเป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นและเชิญโดยออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟคลับ
การแข่งขันมาสเตอร์สมีประเพณีบางประการ โดยตั้งแต่การแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1949 ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศจะได้ใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียว ซึ่งจะต้องนำเสื้อกลับมายังสโมสรหนึ่งปีหลังจากได้แชมป์ของปีนั้น โดยส่วนมากแล้วผู้สวมใส่เสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวที่ออกจากสนามจะเป็นผู้ชนะ ครั้งแรก โดยนักกอล์ฟที่ชนะการแข่งขันหลายครั้งจะใช้แจ็คเก็ตสีเขียวตัวเดียวกับที่ได้รับเมื่อชนะครั้งแรก เว้นเสียแต่ต้องการที่จะตัดแจ็คเก็ตสีเขียวใหม่
ดินเนอร์ผู้ชนะ (Champions Dinner) ซึ่งริเริ่มโดยเบน โฮแกนในการแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1952 จะจัดขึ้นในวันอังคารก่อนการแข่งขัน เฉพาะอดีตแชมป์และสมาชิกในคณะกรรมการของออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟคลับเท่านั้น ที่จะมีสิทธิเข้าร่วมงานนี้
ตั้งแต่การแข่งขันประจำปี ค.ศ. 1963 เป็นต้นไป นักกอล์ฟกิตติมศักดิ์ในตำนานที่เป็นแชมป์ในอดีตจะมาตีเปิดสนามในตอนเช้าของรอบแรกที่จะเริ่มการแข่งขัน เป็นต้นว่า เฟร็ด แม็คลอยด์, จอค ฮัทชินสัน, ยีน ซาราเซน, แซม สนีด, ไบรอน เนลสัน, อาร์โนลด์ พาล์มเมอร์, แจ็ค นิคลอส และแกรี เพลเยอร์ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1960 จะมีการแข่งขันออกรอบเชิงสังคมที่หลุมพาร์ 3 ในวันพุธก่อนการแข่งขันรอบแรก
แจ็ค นิคลอสเป็นแชมป์มากที่สุด 6 สมัยระหว่างปี ค.ศ. 1963 ถึงปี ค.ศ. 1986 อาโนล์ด พาล์มเมอร์และไทเกอร์ วูดส์เป็นแชมป์คนละ 4 สมัย นอกจากนี้ยังมีนักกอล์ฟอีก 5 คนที่ชนะการแข่งขันจำนวนสามครั้ง คือ จิมมี่ เดอมาเร็ต, สนีด เพย์เยอร์, นิค ฟัลโด และ ฟิล มิเคลสัน โดยมีแกรี เพลเยอร์จากแอฟริกาใต้ เป็นนักกอล์ฟคนแรกที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันที่ชนะการแข่งขันในปี ค.ศ. 1961 และ สตีฟ บาเรนทรอส ของสเปน เป็นนักกอล์ฟคนที่สองที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันที่ได้แชมป์ในปี ค.ศ. 1980 และ ค.ศ. 1983
สนามออกัสตาเนชั่นแนลกอล์ฟเปิดขึ้นครั้งแรกเมื่อ ในปี ค.ศ. 1933 และได้รับการดัดแปลงหลายครั้งโดยสถาปนิกหลายคน เป็นต้นว่าพื้นสนามกอล์ฟได้รับการปรับเปลี่ยนพื้นสนามหรือในบางกรณีคือ ออกแบบใหม่ การเพิ่มอุปสรรคหลุมทรายและบ่อน้ำ มีการเพิ่มพื้นที่เริ่มตี (tee box) ปลูกต้นไม้และเพิ่มเนินดิน
ตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก
ตระกูลภาษาไนเจอร์-คองโก (Niger–Congo languages) เป็นหนึ่งในตระกูลภาษาที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเป็นกลุ่มภาษาที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกาในแง่ของการกระจายทางภูมิศาสตร์ จำนวนผู้พูด และจำนวนภาษา และมักจะนับว่าเป็นตระกูลภาษาที่ใหญ่ที่สุดในเรื่องความแตกต่างของภาษา นำหน้าตระกูลภาษาออสโตรนีเชียน ใน Ethnologue มีรายชื่อภาษาในตระกูลภาษานี้ทั้งหมด 1,540 ภาษา เป็นตระกูลภาษาที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก โดยมีจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่ประมาณ 700 ล้านคนในปี 2015 โดยกลุ่มภาษาบันตูอย่างเดียวมีผู้พูดประมาณครึ่งหนึ่งคือ 350 ล้านคน
หนึ่งในเอกลักษณ์สำคัญของภาษาในกลุ่มภาษานี้คือมีระบบชั้นของคำนาม (noun class) ภาษาที่มีผู้พูดจำนวนมากได้แก่ ภาษาโยรูบา, ภาษาอิกโบ, ภาษาฟูลา และภาษาโชนา และภาษาสวาฮีลีมีจำนวนผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด
กระทุงหมาบ้า
กระทุงหมาบ้า ชื่อวิทยาศาสตร์ Dregea volubilis (L.f.) Benth. ex Hook.f. จัดอยู่ในวงศ์ตีนเป็ด (Apocynaceae) อยู่ในวงศ์ย่อยนมตำเลีย (Asclepiadoideae) มีชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ ว่า ผักฮ้วนหมู (เชียงใหม่), เครือเขาคลอน (อุบลราชธานี), ผักง่วนหมู ต้นง่วนหมู หัวเขาคอน (ร้อยเอ็ด), มวนหูกวาง (เพชรบุรี), เครือเขาหมู ผักฮ้วนหมู ฮ้วนหมู (ภาคเหนือ), กระทุงหมาบ้า คันชุนสุนัขบ้า (ภาคกลาง), เถาคัน (ภาคใต้), มุ้งหมู, ฮ้วน, ผักม้วน, ผักโง้น, ผักง้วน, ผักง้วนหมู เป็นต้น มีเขตการกระจายพันธุ์ในอินเดียจนถึงจีนตอนใต้ ไต้หวัน ภูมิภาคอินโดจีน มาเลเซีย และฟิลิปปินส์ ในประเทศไทยพบขึ้นตามบริเวณป่าดิบ ป่าราบ หรือบริเวณชายป่าทั่วทุกภาคของประเทศ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
กระทุงหมาบ้าจัดเป็นพรรณไม้เลื้อยเนื้อแข็ง ยาวได้ถึง 10 เมตร ลำต้นมีลักษณะเป็นเถากลม เปลือกเถาอ่อนเป็นสีเขียว ส่วนเถาแก่เป็นสีน้ำตาลถึงสีน้ำตาลอ่อน ตามผิวกิ่งตะปุ่มตะป่ำและมีช่องอากาศ ใบเป็นใบเดี่ยวออกเรียงตรงข้าม ลักษณะใบเป็นรูปไข่หรือเกือบกลม ปลายใบแหลมหรือยาวรี โคนใบมนหรือเว้าหรือป้าน ใบมีขนาดกว้างประมาณ 5-10 เซนติเมตร และยาวประมาณ 7.5-15 เซนติเมตร ก้านใบยาวประมาณ 4 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อแบบช่อกระจุกตามบริเวณซอกใบหรือระหว่างก้านใบ เป็นดอกขนาดเล็ก มีกลีบดอกและกลีบรองกลีบดอกอย่างละ 5 กลีบ กลีบดอกเป็นสีเขียวอ่อน บิดเวียนกัน ยาวได้ประมาณ 2 มิลลิเมตร โคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นท่อ ส่วนปลายกลีบแยกออกเป็นแฉกรูปสามเหลี่ยม เส้าเกสร 5 กลีบ เมื่อดอกบานเต็มที่จะมีขนาดกว้างประมาณ 1-1.5 เซนติเมตร ผลเป็นฝักออกเป็นคู่ตรงข้ามกัน ขนาดกว้างประมาณ 1.6-3 เซนติเมตร และยาวประมาณ 7.5-10 เซนติเมตร โคนฝักป่องแล้วค่อย ๆ เรียวไปหาปลาย มีครีบตามยาว ผิวฝักมีขนสีน้ำตาลอ่อนนุ่มคล้ายกำมะหยี่ ข้างในฝักมีเมล็ด ลักษณะของเมล็ดเป็นรูปไข่หรือรูปรีกว้าง โค้งเว้า มีขนาดยาวประมาณ 1.2 เซนติเมตร เมล็ดเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ผิวเรียบเป็นมันวาว ขอบบางเป็นครีบ มีพู่ขนสีขาวเป็นมันเหมือนเส้นไหม
ประโยชน์
ใบ ดอก และฝักอ่อนของกระทุงหมาบ้า นำมาต้มแล้วใช้เป็นอาหารได้ โดยจะมีรสขมเล็กน้อย ชาวเหนือและชาวอีสานจะนิยมรับประทานใบอ่อน ยอด และดอกสด โดยนำมาใช้ในการประกอบอาหาร เช่น แกงกับปลาแห้ง หรือแกงกับผักชนิดอื่น ใช้เป็นผักจิ้มกับน้ำพริกหรือใส่ส้มตำ
โรงเรียนเมืองพัทยา 1 (เชิญ พิศลยบุตรราษฎร์บำเพ็ญ)
โรงเรียนเมืองพัทยา 1 (เชิญ พิศลยบุตรราษฎร์บำเพ็ญ) - Pattaya City 1 School (Choen Pisalayabutr Rat Bumpen) เป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในเขตวัดพุทธิวราราม (กระทิงลาย) เมืองพัทยา ตำบลหนองปลาไหล อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี สังกัดกรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย เปิดทำการเรียนการสอนในระดับชั้นปฐมวัย ถึงมัธยมศึกษา แบบสหศึกษา
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนเมืองพัทยา 1 (เชิญ พิศลยบุตรราษฎร์บำเพ็ญ) เป็นโรงเรียนประเภทนายอำเภอจัดตั้ง ตามพระราชบัญญัติประถมศึกษาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2498 ซึ่งนายบุญช่วย ระเริงศิลป์ ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 1 ตำบลนาเกลือ อำเภอบางละมุงในขณะนั้น พร้อมด้วยท่านเจ้าอาวาสวัดกระทิงรายได้ช่วยกันบริจาคเงินสร้างโต๊ะเก้าอี้ พร้อมทั้งกระดานดำ เป็นเงิน 4,386 บาท เพื่อเป็นประโยชน์ในการเรียนการสอน และใช้ศาลาการเปรียญวัดกระทิงรายเป็นสถานที่เล่าเรียน ตั้งแต่ประถมศึกษาปีที่ 1-4 ตามหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการ และใช้ชื่อว่า " โรงเรียนวัดกระทิงราย " มีนักเรียน 45 คนครู 2 คน คือนายจำนรรย์ แจ้งน้อย รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ และนางสุนีย์ ทิมทอง เป็นครูผู้น้อย
ต่อมาเดือนตุลาคม พ.ศ. 2510 พระครูวิจารณ์ศาสนกิจ (สม) เจ้าอาวาสวัดกระทิงราย และคุณหญิงเชิญ พิศลยบุตร - รวมทั้งราษฎร ได้ร่วมกันสร้างอาคารถาวรแบบ 017 ข. จำนวน 1 หลัง 4 ห้องเรียน จัดสร้างถังน้ำคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 3 ถัง พร้อมทั้งเสาธง และห้องน้ำ เป็นเงินทั้งสิ้น 260,000 บาท และเริ่มใช้อาคารเรียนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 เป็น " โรงเรียนวัดกระทิงราย (เชิญ พิศลยบุตรราษฎร์บำเพ็ญ) "
เวลาพิเศษ
เวลาพิเศษ (extra time) คือการต่อเวลาพิเศษ กติการกีฬาฟุตบอลในส่วนของเวลาการแข่งขันจะแบ่งเป็น 2 ครึ่ง โดยแต่ละครึ่งเวลาการแข่งขั้นจะใช้เวลา 45 นาที และพักครึ่งแรกใช้เวลา 15 นาที ส่วนครึ่งที่สองก็ใช้เวลาแข่งขัน 45 นาที รวมทั้งหมดใช้เวลาแข่งขันในเกมใช้เวลา 90 นาทีเวลาพัก 15 นาที ในขณะที่แข่งขันหากมีการทำฟาวล์บ่อยหรือมีการหยุดเกมจะไปทดเวลาให้ตอนหมด 90 นาที โดยขึ้นอยู่กับกรรมการเวลา การต่อเวลาพิเศษจะต่อเมื่อครบ 90 นาทีแล้วมีคะแนนเสมอกันในรอบชิงชนะเลิศ ที่ต้องการหาผู้ชนะ โดยเวลาพิเศษก็จะแบ่งเป็นสองครึ่งเช่นเดียวกันแต่จะใช้เวลาแค่ครึ่งละ 15 นาที หากคะแนนยังเสมอกันก็มีการเตะดวลจุดโทษ
มิตซูบิชิ สเปซเจ็ต
{||}
สเปซเจ็ตขึ้นบินครั้งแรกเมื่อพฤศจิกายน ค.ศ. 2015 แต่ด้วยความล่าช้าหลายอย่าง ทำให้การส่งมอบจะเริ่มได้ในกลางปี 2020
ประวัติ
ในปีค.ศ. 2003 รัฐบาลญี่ปุ่นได้ประกาศแผนวิจัยห้าปีมูลค่า 5 หมื่นล้านเยนเพื่อพัฒนาอากาศยานในทวีปที่มีความจุผู้โดยสาร 30-90 คน นำโดยบริษัทมิตซูบิชิเฮฟวีอินดัสทรีส์ (MHI) ต่อมาในปี 2004 มิตซูบิชิแถลงว่าพวกเขาจะมุ่งเน้นสร้างเครื่องบินที่มีลำตัวกว้าง 2.8 เมตรและสูง 2 เมตร แถวที่นั่งแบบ 2-2 จุผู้โดยสารได้ 30-50 คน โดยคาดหวังว่าเครื่องบินตัวต้นแบบจะขึ้นบินทดสอบได้ภายในปีค.ศ. 2007 และสามารถส่งมอบเครื่องบินลำแรกได้ในปีค.ศ. 2010 ต่อมาในปีค.ศ. 2005 มิตซูบิชิได้เปลี่ยนแผนไปสร้างเครื่องบินที่ใหญ่ขึ้นจุผู้โดยสารได้ 70-90 คนแทน
มิถุนายน ค.ศ. 2007 มิตซูบิชิเปิดภาพคอนเซปต์ในงานปารีสแอร์โชว์ครั้งที่ 47 และยังเริ่มการเสนอขายเครื่องบินรุ่นนี้แก่สายการบินต่างๆในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ซึ่งจะถือเป็นอากาศยานพาณิชย์ลำแรกของญี่ปุ่นหลังสายการผลิตเครื่องบินNAMC YS-11 ยุติไปตั้งแต่ปีค.ศ. 1974 มิตซูบิชิเปิดเผยว่าเครื่องบินรุ่นนี้จะมีอยู่สองรุ่นย่อยด้วยกัน คือแบบ MRJ70 ขนาด 70-80 ที่นั่ง และแบบ MRJ90 ขนาด 86-96 ที่นั่ง
มิตซูบิชิเปิดตัวเครื่องรีเจนัลเจ็ตในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2008 พร้อมกับคำเสนอซื้อจำนวน 25 ลำโดยออลนิปปอนแอร์เวย์ (ยืนยันซื้อ 15 ลำ, โอกาสจัดหา 10 ลำ) มิตซูบิชิหวังว่าเครื่องบินรุ่นนี้จะสามารถครองส่วนแบ่ง 20% ของตลาดเครื่องบินขนาดนี้เป็นเวลามากกว่า 20 ปี อย่างไรก็ตาม เที่ยวบินทดสอบล่าช้าออกไปเป็นปลายปีค.ศ. 2011 และมีการคาดการณ์ว่ามิตซูบิชิจะต้องขายเครื่องบินรุ่นนี้ให้ได้ 300-400 ลำจึงจะคุ้มทุน
คำสั่งซื้อ
ออลนิปปอนแอร์เวย์เป็นลูกค้ารายแรกของเครื่องบินรุ่นนี้ โดยมีการสั่งซื้อขนาด 90 ที่นั่งจำนวน 15 ลำ และเป็นโอกาสจัดหาเพิ่มเติมอีก 10 ลำ
ฟรันซิสโก เด ซูร์บารัน
ฟรันซิสโก เด ซูร์บารัน (Francisco de Zurbarán) หรือ ฟรันซิสโก ซูร์บารัน (Francisco Zurbarán; 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1598 - 27 สิงหาคม ค.ศ. 1664) เป็นจิตรกรสมัยจิตรกรรมยุคบาโรกคนสำค้ญของประเทศสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 17 มีความสำคัญในการเขียนภาพทางศาสนา เช่น นักพรต นักพรตหญิง มรณสักขีในศาสนาคริสต์ และภาพนิ่ง ซูร์บารันเป็นที่รู้จักกันในนาม "คาราวัจโจของสเปน" เพราะวิธีการวาดภาพอย่างเหมือนจริงและการใช้แสงเงาที่ตัดกันอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับงานของคาราวัจโจ
ชีวิตเบื้องต้น
ฟรันซิสโก ซูร์บารันเกิดที่ฟูเอนเตเดกันโตส (Fuente de Cantos) ที่แคว้นเอซเตรมาดูรา เป็นลูกของลุยส์ ซูร์บารัน คนขายเครื่องเย็บปักถักร้อยและอิซาเบล มาร์เกซ (Isabel Márquez) เมื่อยังเป็นเด็ก ซูร์บารันชอบวาดรูปสิ่งของต่างด้วยถ่าน เมื่อปี  ค.ศ. 1614 ซูร์บารันก็ถูกพ่อส่งไปเซวิลล์เป็นเวลาราวสามปีเพื่อไปฝึกงานกับเปโดร ดิอัซ เด บิยานูเอบา (Pedro Díaz de Villanueva) ผู้เป็นศิลปินที่ไม่มีหลักฐานอะไรที่กล่าวถึง
ลักษณะงาน
ไม่เป็นที่ทราบว่าซูร์บารันมีโอกาสได้เลียนงานของการาวัจโจหรือไม่ แต่ซูร์บารันใช้ลักษณะการวาดภาพเหมือนและใช้แสงเงาที่ตัดกัน (chiaroscuro) จิตรกรผู้มีอิทธิพลต่อการของการวางองค์ประกอบของภาพของซูร์บารันคือฆวน ซันเชซ โกตัน (Juan Sánchez Cotán) งานรูปปั้นโพลีโครมของซูร์บารันก็มีลักษณะดีกว่าจิตรกรท้องถิ่นตั้งแต่ยังฝึกงาน ศิลปินอีกผู้หนึ่งที่มีอิทธพลต่อซูร์บารันก็คือฆวน มาร์ติเนซ มอนตัญเญส (Juan Martínez Montañés)
ซูร์บารันเขียนภาพจากธรรมชาติโดยตรงและมักจะชอบวาดแบบที่ใช้ผ้าทบทาบตัวโดยเฉพาะผ้าขาว ฉะนั้นซูร์บารันจึงชอบเขียนภาพระห่มขาวของคณะคาร์ทูเซียน งานของซูร์บารันเป็นงานที่ทำเฉพาะในประเทศสเปนและไม่มีอะไรที่ต่างไปจากชีวิตประจำวันมากนัก สิ่งที่วาดจะเป็นแบบเอาจริงเอาจัง เรียบ ขึงขัง และจะจำกัดตัวแบบลงเหลือเพียงตัวเดียว  ลักษณะจะเรียบกว่าคาราวัจโจ และสีจะออกไปทางน้ำเงิน  ผลของรูปเกิดจากการเขียนด้านหน้าอย่างชัดเจนสาดด้วยแสงและเงา
งานของซูร์บารัน
เมื่อปี ค.ศ. 1627 ซูร์บารันเขียนฉากประดับแท่นบูชาใหญ่ที่วัดเซนต์โทมัส อควีนาสซึ่งเป็นงานชิ้นใหญ่ที่สุดของซูร์บารัน ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เซวิลล์ บนฉากเป็นรูปพระเยซูและพระแม่มารีย์ นักบุญต่างๆ จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และอัศวิน และอาร์ชบิชอปเดซาผู้เป็นผู้ก่อตั้งวิทยาลัย กับนักพรตและผู้เกี่ยวข้อง ตัวแบบเอก ๆ มีขนาดใหญ่กว่าคนจริง
นอกจากนั้นซูร์บารันยังเขียนภาพขนาดใหญ่หลายภาพให้กับโบสถ์ซานตามาริอาเดกัวดาลูเป (Santa Maria de Guadalupe) 8 ภาพเป็นภาพเกี่ยวกับนักบุญเจอโรม, ที่โบสถ์ซันเปาโลที่เซบิยา ซูร์บารันสร้างรูป “การตรึงพระเยซูที่กางเขน” สองสีแบบเอกรงค์เทา ที่ทำให้ดูเหมือนทำจากหินอ่อน เมื่อปี ค.ศ. 1633 ซูร์บารันเขียนภาพสำหรับฉากประดับแท่นบูชาสำหรับอารามคาร์ทูเซียนที่เจเรซ ที่วังบวยนเรติโร ที่มาดริดซูร์บารันเขียนภาพที่เป็นแรงงานสิบสองเดือน (The Twelve Labours) ของเฮอร์คิวลีส ซึ่งเป็นงานที่ไม่ใช่งานศาสนา งานชิ้นสำคัญอยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่ลอนดอนเป็นขนาดคนจริงของไฟรอาร์คณะฟรันซิสกันถือกะโหลก
สมุดภาพ
1598 1664
เลนส์ความโน้มถ่วง
เลนส์ความโน้มถ่วง (gravitational lens) เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับแสงอันเดินทางมาจากแหล่งกำเนิดส่องสว่างไกลโพ้น (เช่น เควซาร์) แล้วเกิดการ "บิดโค้ง" เนื่องจากแรงดึงดูดของวัตถุมวลมาก (เช่น กระจุกดาราจักร) ที่อยู่ระหว่างแหล่งกำเนิดแสงกับผู้สังเกต เป็นปรากฏการณ์ที่หนึ่งที่ไอน์สไตน์ทำนายเอาไว้จากทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของเขา
โอเรสต์ ควอลสัน (Orest Chwolson) เป็นผู้แรกที่นำเสนอบทความวิชาการว่าด้วยปรากฏการณ์นี้ (ในปี ค.ศ. 1924) แต่ชื่อของไอน์สไตน์มักเป็นที่รู้จักเกี่ยวเนื่องกับปรากฏการณ์นี้มากกว่า เพราะได้ตีพิมพ์บทความอันมีชื่อเสียงที่อธิบายสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ในปี ค.ศ. 1936
ภาพรวม
ลักษณะการย่อขยายจะแตกต่างจากเลนส์แสงตามปกติ กล่าวคือการบิดโค้งจะมีมากที่สุดเมื่อวัตถุเข้าใกล้ศูนย์กลางเลนส์ความโน้มถ่วง และบิดโค้งน้อยที่สุดเมื่ออยู่ห่างจากศูนย์กลางเลนส์ความโน้มถ่วง ผลสืบเนื่องจากคุณลักษณะนี้ ทำให้เลนส์ความโน้มถ่วงไม่มีจุดโฟกัสที่แน่ชัด แต่จะมีเส้นโฟกัสแทนที่ ถ้าหากว่าแหล่งกำเนิด วัตถุมวลมากที่ทำตัวเป็นเลนส์ กับผู้สังเกตการณ์ เรียงตัวกันอยู่เป็นเส้นตรง ผู้สังเกตจะมองเห็นแหล่งกำเนิดนั้นปรากฏเป็นภาพวงแหวนอยู่ด้านหลังวัตถุมวลมาก ปรากฏการณ์นี้มีการเอ่ยถึงเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1924 โดยนักฟิสิกส์ชาวเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ชื่อ โอเรสต์ ควอลสัน ต่อมาได้รับการขยายความเพิ่มเติมโดยอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ในปี ค.ศ. 1936 ในการอ้างอิงวิชาการมักเรียกลักษณะปรากฏของภาพวงแหวนนี้ว่า "วงแหวนไอน์สไตน์" (Einstein ring) เพราะควอลสันไม่ได้คาดการณ์ถึงผลลัพธ์จากการเกิดภาพรัศมีวงแหวน สำหรับแนวสังเกตการณ์อื่นที่ไม่เป็นเส้นตรง แหล่งกำเนิดแสงอาจกลายเป็นภาพเส้นโค้งอยู่รอบๆ เลนส์ ผู้สังเกตอาจมองเห็นภาพแหล่งกำเนิดแห่งเดียวนั้นกลายเป็นหลายๆ ภาพ จำนวนและรูปร่างของภาพที่ปรากฏขึ้นอยู่กับตำแหน่งระหว่างแหล่งกำเนิด เลนส์ และผู้สังเกต
ราชวงศ์เนอร์วัน-อันโตเนียน
ราชวงศ์เนอร์วัน-อันโตเนียน เป็นราชวงศ์ที่ปกครองจักรวรรดิโรมัน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 96 ถึงปี ค.ศ. 192 ประกอบไปด้วย ห้าจักรพรรดิผู้ทรงธรรม (Five Good Emporors) เป็นช่วงเวลาที่จักรวรรดิโรมัน อยู่ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิห้าพระองค์ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่มีความยุติธรรม ได้แก่ จักรพรรดิแนร์วา จักรพรรดิทราจัน จักรพรรดิเฮเดรียน จักรพรรดิอันโตนีนุส ปิอุส และจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส นอกจากนี้แล้วยังมีจักรพรรดิลูกิอุส เวรุสที่ปกครองร่วมกับจักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุส และจักรพรรดิก็อมมอดุส ผู้ที่มีจิตใจเหี้ยมโหดต่างจากจักรพรรดิคนก่อน ๆ ของราชวงศ์
พระมหากษัตริย์ฮันโนเฟอร์
ภูมิหลัง
พระเจ้าจอร์จที่ 3 ปกครองรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์, ในสถานะเจ้าชายผู้คัดเลือกกระทั่งฮันโนเฟอร์ถูกพิชิตโดยนโปเลียนในค.ศ. 1807 ในค.ศ. 1813 พระเจ้าจอร์จกลับมาที่ฮันโนเฟอร์อีกครั้ง และในเดือนตุลาคม 1814 จึงมีการสถาปนาราชอาณาจักรฮันโนเฟอร์ในการประชุมที่เวียนนา
ความเป็นรัฐร่วมประมุขกับสหราชอาณาจักรสิ้นสุดใน 1837 เมื่อ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสวยราชสมบัติสหราชอาณาจักร เพราะกฎการสืบราชสันตติวงศ์ฮันโนเฟอร์อยู่บนฐานของกฎหมายแซลิก, ที่ต้องห้ามมิให้สตรีสืบราชสมบัติ (ขณะที่สหราชอาณาจักรเปิดให้สตรีขึ้นสืบราชสมบัติได้)
รายพระนามเจ้านครรัฐผู้คัดเลือก
เออร์เนสต์ เอากุสตุส ได้รับเลือกเป็นเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ใน 1692, แต่กลับสิ้นพระชนม์ใน 1698 ก่อ่นจะมีการรับรองสถานะของรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ใน 1708. พระชายาม่าย, โซเฟียแห่งฮันโนเฟอร์ยังคงเป็นรู้จักในนามพระชายาในเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ พระราชโอรสของทั้งคู่คือจอร์จที่ 1
ธงและตราประจำพระองค์
หลังรัฐร่วมประมุขกับบริเตนใหญ่สิ้นสุดลงในค.ศ. 1837, กษัตริย์ฮันโนเฟอร์ยังคงรักษา ตราอาร์มบริเตนและธง, เพียงแต่เปลี่ยนแปลงในส่วนมงกุฎใหม่
วัดบึงทองหลาง (กรุงเทพมหานคร)
ประวัติ
ตามประวัติวัดบึงทองหลางไม่ปรากฏหลักฐานในเชิงเอกสารอย่างชัดเจน เท่าที่พอสืบค้นได้พบว่าวัดบึงทองหลาง เป็นวัดที่อยู่ห่างไกลความเจริญและเป็นวัดที่อยู่ในถิ่นทุรกันดาร  ตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มน้ำท่วมถึงตลอดทั้งปี ใช้ทำประโยชน์อะไรไม่ได้เลย   ต่อมามีพระภิกษุธุดงค์มาปักกลดอาศัยปฏิบัติธรรม ชาวบ้านจึงได้พากันมาทำบุญ ประหนึ่งเป็นจุดศูนย์รวมศรัทธา  เมื่อมีพระธุดงค์สลับผ่านไปมาบ่อย ๆ    ชาวบ้านจึงมาทำบุญและช่วยกันสร้างกุฏิสงฆ์ให้ท่านพักอยู่  โดยนายนิ่มและนางทองอยู่  เป็นผู้มอบถวายที่ดินให้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ขึ้น เมื่อประมาณ พ.ศ. 2419 และชาวบ้านก็ได้ร่วมมือกันสร้างอุโบสถขึ้นมา เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2430 พร้อมทั้งช่วยกันทำนุบำรุงรักษาวัดให้พัฒนาเจริญสืบมา
ถาวรวัตถุเสนาสนะภายในวัด
2.อุโบสถทรงไทยประยุกต์ รูปเรือสำเภา เริ่มจัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2522
4.เมรู
5.ศาลาคู่เมรู
พระพรศรีสุเวสสุวรรณ เป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ มีหลักฐานที่พอจะสันนิษฐานได้ว่า จัดสร้างขึ้นประมาณสมัยรัชกาลที่ 1 โดยวัตถุที่จัดสร้างเป็นเนื้อสัมฤทธิ์ ลักษณะพระพุทธรูปเป็นปางมารวิชัย เกศอุณาโลมเปลวเพลิง หน้าตัก 3 ศอก เป็นพระประธานอุโบสถวัดบึงทองหลางมาเป็นเวลาเกือบ 100 ปี คือตั้งแต่ พ.ศ. 2466 จนกระทั่งมีการจัดสร้างอุโบสถหลังใหม่ และตัดลูกนิมิตเมื่อ พ.ศ. 2545 และปรับอุโบสถหลังเก่า ให้เป็นวิหาร ที่ประดิษฐานหลวงพ่อพรศรีสุเวสสุวรรณแทน ดังปรากฏในปัจจุบัน
ประวัติความเป็นมาพระพุทธรูปองค์นี้ เคยประดิษฐานอยู่ ณ วัดเทวราชกุญชร ติดแม่น้ำเจ้าพระยา หลวงปู่เมื่อคราวสร้างอุโบสถ ยังหาพระหาพระประธานไม่ได้ จึงไปพบเจ้าคุณอาจารย์ทิม ซึ่งเป็นคนย่านวัดบึงทองหลางเช่นกัน พร้อมทั้งเป็นคู่สวดหลวงปู่พัก ที่สมเด็จพระสังฆราช (แพ) ส่งไปครองวัดเทวราชกุญชร ด้วยความสนิทสนมในฐานะศิษย์อาจารย์ และคนทุ่งวังทองหลาง บ้านเกิดท่านเจ้าคุณ หลวงปู่จึงไปพบและขอพระพุทธรูป เพื่อมาประดิษฐานเป็นพระประธานอุโบสถวัดบึงทองหลาง ซึ่งเจ้าคุณทิม ท่านก็ได้เลือกเอาจากที่วัด ซึ่งมีอยู่จำนวนมาก จึงจุดธูป เพื่ออันเชิญ แต่ธูปไม่ติด จนกระทั่งไปพบพระพุทธรูปองค์พระ “หลวงพ่อพรศรีสุเวสสุวรรณ” ที่ถูกอยู่ศาลารายล้อมอุโบสถ และติดกับน้ำ ถูกน้ำเซาะจนฐานเอน หลวงปู่จึงรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดลใจ จุดธูปเทียน เพื่อบูชาอัญเชิญ ธูปเทียนกลับลุกสว่างโชติช่วง  หลวงปู่พัก ธัมมทัตโต จึงเลือกพระพุทธรูปองค์ ที่ให้ชื่อเรียกในภายหลังจากสมเด็จพระสังฆราช (แพ) ในภายหลังว่า "พระพรศรีสุเวสสุวรรณ"
พร้อมทั้งขอหลวงพ่อพรศรีสุเวสสุวรรณ จากเจ้าคุณทิม (ในนหนังสือประวัติวัดเทวราชกุญชร มีบันทึกเรียกว่าเพียงว่ามหาทิม) เจ้าคุณจึงถามหลวงปู่กลับว่าองค์สวย ๆ มีเยอะแยะทำไม่เลือกเอาไป หลวงปู่ตอบว่า “สงสาร” หลวงปู่พัก จึงนำพระพุทธรูปดังกล่าว กลับมายังวัดบึงทองหลาง โดยการนำใส่เรือเมล์ (เรือขาวนายเลิศ) ที่วิ่งระหว่างพระนคร-ประตูน้ำ จากประตูน้ำ บางกะปิ อีกทอดหนึ่งเพื่อนำมาประดิษฐานที่วัดบึงทองหลาง  พระพรศรีสุเวสสุวรรณจึงได้มาเป็นพระธานประดิษฐาน ณ อุโบสถวัดบึงทองหลาง เมื่อหลวงปู่ได้เริ่มสร้างอุโบสถในปี พ.ศ. 2462 และแล้วเสร็จตัดลูกนิมิต เมื่อ พ.ศ. 2466