cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตัวละครในโทโฮโปรเจกต์
โทโฮโยโยมุ (東方妖々夢 ～ Perfect Cherry Blossom)
โยวมุเป็นคนสวนของตำหนักหยกขาว เธอมีสายเลือดที่หายาก ซึ่งร่างของเธอได้ผสมระหว่างครึ่งวิญญาณและครึ่งมนุษย์ในร่างเดียวกัน โยวมุเป็นเด็กอย่างมากสำหรับร่างครึ่งคนครึ่งวิญญาณ (น้อยกว่า 60 ซึ่งไม่แน่ชัดว่าอายุเท่าไหร่) นิสัยที่ตรงไปตรงมา ตั้งเป้าหมายในการรับใช้ยูยูโกะซึ่งเป็นเจ้านายของเธอเพียงอย่างเดียว
เนื่องจากโยวมุยังเด็ก เธอจึงมักเป็นเป้าในการล้อเลียนของเหล่าสาวๆ คนอื่นในเกนโซเคียว (โดยเฉพาะยูยูโกะ) ถึงโยวมุจะเป็นครึ่งคนครึ่งวิญญาณ แต่ว่าเธอก็กลัวผีด้วย (ซึ่งดูขัดแย้งกับตัวเธออย่างไรไม่รู้)
ความสามารถพิเศษของเธอคือวิชาดาบและความเร็ว ซึ่งลักษณะที่ปรากฏในเกมของเธอคือการสร้างดันมาคุที่รุนแรงจากการฟันดาบ และทำให้เวลาช้าลง (แต่จริงๆ แล้วที่เวลาช้าลงเพราะต้องการทำให้ดูคล้ายกับว่าเธอผ่านไปด้วยความรวดเร็วชนิดที่คาดไม่ถึง)
ยูยูโกะเป็นเจ้าหญิงแห่งตำหนักหยกชาว เธอเป็นวิญญาณแต่นิสัยของเธอเหมือนกับมนุษย์มากกว่า ยูยูโกะไม่ค่อยเข้าสังคมมากนัก เธอจึงมีเพื่อนภายนอกตำหนักเพียงแค่ยูคาริเท่านั้น เธอเป็นคนไร้เดียงสาและร่าเริงอยู่ตลอดเวลา(แต่จริงๆแล้วเธออาจจะแค่แกล้งทำ) และชอบพูดอะไรที่เข้าใจยาก ชื่อนามสกุลของเธอ "ไซเกียวจิ" ได้มากจากบทกวีที่เป็นที่นิยมอย่างมากเรื่อง "ไซเกียว"
ยูยูโกะชอบแกล้งคนสวนและคนรับใช้อื่นๆ ของเธอ โดยเฉพาะโยวมุ และมักจะรอคอยอาหารมื้อถัดไปเสมอๆ พลังของยูยูโกะคือการควบคุมความตายและสามารถควบคุมยูวเรย์(วิญญาณ)ได้ กระสุนดันมาคุของเธอมีลักษณะรูปร่างเป็นผีเสื้อ
ว่ากันว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทกับยูคาริตั้งแต่สมัยที่มีชีวิตอยู่
รันเป็นโยไคที่เป็นจิ้งจอกเก้าหาง เธอเป็นภูติรับใช้ซึ่งถูกสร้างโดยยูคาริ แต่ว่าเธอก็มีพลังอย่างมากถึงจะไม่มีเจ้านายคอยช่วยเหลือก็ตาม รันมีพลังถึงขั้นสร้างภูติรับใช้เป็นของตนเองได้ก็คือเชน เนื่องจากยูคาริจะหลับประมาณ 12 ชั่วโมงต่อวัน รันจึงต้องทำหน้าที่ทำงาน "ทั้งหมด" ในระหว่างนั้น (มุกตลกที่เกี่ยวกับรัน: รันหวงเชนแบบสุดๆเหมือนลูกสาว และมักจะถูกวาดให้กำเดาไหลหรือเสื้อผ้าขาดเมื่อเชนทำอะไรน่ารัก)
ยูคาริเป็นโยวไคระดับสูงที่อยู่อาศัยบริเวณสุดขอบของเกนโซเคียว เธอเป็นเพื่อนเก่าของยูยูโกะ และเป็นคนรู้จักของเรย์มุ เธอเป็นผู้ปิดผนึกระหว่างโลกเกนโซเคียวและโลกภายนอก ยูคาริมักจะหลับเป็นส่วนมาก เธอจึงปล่อยให้รันและเชนทำงานทั้งหมดแทน แต่ถ้าเธอไม่หลับ เธอก็จะคอยแกล้งคนที่ไม่ระวังจากโลกภายนอกโดยการดึงเข้ามาในเกนโซเคียว ความสามารถของเธอคือการควบคุมเขตแดน และมักจะเรียกภูติรับใช้หรือสวรรพสิ่งต่างๆมาสร้างดันมาคุของเธอเอง
ดัวละครที่ปรากฏ:
โทโฮซุยมุโซว (東方萃夢想　～Immaterial and Missing Power)
ซุยกะ เด็กสาวที่ยืนยันว่าตัวเองเป็น "ยักษ์" ซึ่งเป็นเผ่าที่น่าจะสาบสูญไปจากเก็นโซเคียวแล้ว ซุยกะเป็นหนึ่งในจตุรเทพแห่งขุนผา เช่นเดียวกับยูกิ โฮชิกุมะ
ถึงจะเป็นยักษ์ แต่เธอก็ชอบดื่มเหล้า งานเลี้ยงรื่นเริง และการแข่งขัน แม้จะมีรูปร่างที่เล็ก แต่เธอก็มีพละกำลัง ความไว และพลังลึกลับอย่างมาก เธอมีอายุหลายร้อยปี และใช้ความสามารถของเธอในการควบคุมความหนาแน่น เธอรวบรวมผู้คนเพื่อจัดงานเลี้ยงรื่นเริง ความสามารถอีกอย่างหนึ่งของเธอคือสามารถกระจายตัวเพื่อแปลงเป็นหมอกได้ด้วย
ใน Immaterial and Missing Power ผู้คนในเกนโซเคียวถูกควบคุมให้มีการจัดงานเลี้ยงอย่างต่อเนื่องด้วยพลังของซุยกะ เพื่อเรียกเหล่ายักษ์ที่รักสนุกตนอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ให้ออกมา
ตัวละครที่เลือกเล่นได้:
โทโฮเอยะโช (東方永夜抄 ～ Imperishable Night)
ริกเกิ้ลเป็นโยไคที่มีแมลงรอบๆ ตัว ดังนั้นจึงพบเธอได้ในที่ๆ มีฝูงแมลงชุกชุม พลังของริกเกิ้ลสามารถควบคุมเปลวไฟของหิ่งห้อยได้ หรือการเรียกฝูงแมลงมีพิษเข้าสังหารศัตรู แต่เนื่องจากริกเกิ้ลเป็นแมลง เธอจึงกลัวยาฆ่าแมลงและความหนาวเย็น
มิสเทียเป็นนกกระจอกกลางคืนที่อาศัยบริเวณถนนใกล้ๆ หมู่บ้านมนุษย์ เธอปกปิดตัวเองจากเหล่านักเดินทางที่เดินตามลำพังในถนนตอนกลางคืนโดยการทำให้ตาบอด และหลอกล่อให้หลงทาง แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เธอเป็นคนไร้กังวล ไร้เดียงสา และรักในการร้องเพลงเป็นอย่างมาก
จากเหตุการณ์ใน Imperishable Night ที่เธอปรากฏตัวและถูกกินโดยยูยูโกะ ทำให้เธอเป็นอีกหนึ่งตัวละครที่มีความตลกและได้รับความนิยมพอสมควร อย่างไรก็ดี เธอก็ได้ปรากฏตัวอีกครั้งในภาค Phantasmagoria of Flower View
เคย์เนะเป็นลูกครึ่งระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่า รูปร่างของเธอเป็นมนุษย์ยกเว้นวันที่พระจันทร์เต็มดวง เมื่อเขาของเธองอกขึ้น เธอจะกลายร่างเป็นครึ่งฮากุตากุโดยไม่ตั้งใจ เคย์เนะรักมนุษย์มาก และทำหน้าที่คอยปกป้องพวกเขาโดยใช้ความสามารถของเธอในการสร้างประวัติศาสตร์ให้กับหมู่บ้านนี้ในการหลบเหล่าโยไคที่มุ่งเข้ามาทำร้ายให้ผ่านไป
เคย์เนะเปิดเทราโคยะ (คล้ายกับโรงเรียนพิเศษ ซึ่งสอนหลักสูตรการเขียนและการอ่านให้กับเหล่าเด็กๆ ในสมัยเอโดะ) ในหมู่บ้านมนุษย์และสละเวลาของเธอมาคอยสอนพวกเด็กๆ กับเรียบเรียงประวัติศาสตร์
เธอดูเหมือนกับจะมีความสัมพันธ์พิเศษกับฟูจิวาระ โนะ โมโคว
เทอิ หรือ เทวิ (แต่คำที่ถูกต้องจริงๆ คือ "เท-อวิ") มีต้นแบบมาจากเรื่อง "กระต่ายขาวอินาบะ" ของ Kojiki เธอกลายเป็นโยวไคที่เกิดจากกระต่ายที่มีอายุยืนนาน เทอิเป็นหัวหน้าของกระต่ายแห่งโลกในโรงเตี๊ยมนิรันดร์ อย่างไรก็ตาม เธอเป็นคนที่ชอบหลอกลวงจนเป็นนิสัย
เทอิเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี มนุษย์ที่หลงทางในป่าต้องพึ่งความสามารถในการนำพาอนาคตของเทอิเพื่อค้นหาเส้นทาง หรือแม้แต่ใช้ในการตัดสินใจบางสิ่งบางอย่างที่พวกเขาไม่สามารถตัดสินใจได้
ว่ากันว่าระดับความโชคดีของเทอินั้น มีค่าเท่ากับ "ใบโคลเวอร์ 4 แฉก" 40 ใบเลยทีเดียว
เรย์เซนเป็นกระต่ายแห่งโลกพระจันทร์ เธอได้เข้ามายังเกนโซเคียวเมื่อประมาณ 30 ปีก่อนเนื่องจากเธอหลบเลี่ยงสงครามระหว่างโลกและดวงจันทร์ นับตั้งแต่บัดนั้น เธอก็ได้เป็นผู้ช่วยและลูกศิษย์ของเอย์ริน, สัตว์เลี้ยงของคางุยะ และผู้ดูแลเทอิ เรย์เซนมีพลังในการทำให้ผู้คนคุ้มคลั่งด้วยดวงตาของเธอ เหมือนกับการสื่อสารทางกระแสจิต เธอสามารถควบคุมคลื่นความถี่ได้ทุกชนิด เช่น คลื่นแสง คลื่นสมอง หรือคลื่นไฟฟ้า
ชื่อเดิมของเรย์เซ็นคือ レイセン(เขียนด้วยตัวคาตาคานะ) แต่เมื่อมาที่โลกมนุษย์แล้วจึงเปลี่ยนเป็น鈴仙(ตัวคันจิ)แทน
"อุดงเกอิน" และ "อินาบะ" เป็นชื่อเล่นทั้งคู่ โดย "อุดงเกะอิน" เป็นชื่อทีได้จากเอย์ริน มีที่มาจากดอก"อุดงเกะอิน"ที่มีลักษณะเหมือนหูกระต่าย(แต่เอย์รินมันจะเรียกย่อๆว่า"อุด้งเกะ" ) และ "อินาบะ" เป็นชื่อที่คางุยะใช้เรียกกระต่ายทุกตัว
Neuropeltopsis
ถิ่นกำเนิดของมันคือเกาะบอร์เนียว
ตัวละครในโทโฮโปรเจกต์
โทโฮเอยะโช (東方永夜抄 ～ Imperishable Night)
เอย์รินเป็นเภสัชกรอัจฉริยะที่อาศัยอยู่บนดวงจันทร์ คางุยะได้ขอร้องให้เธอสร้างยาต้องห้าม "ยาอายุวัฒนะ" และดื่มมันเข้าไป แต่ทั้งคู่ถูกจับได้ คางุยะจึงโดนลงโทษให้มาอยู่ที่โลกมนุษย์เพียงลำพัง ความจริงแล้วเอย์รินก็รู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก
เวลาผ่านไปเหล่าสภาแห่งนครจันทราก็ได้ยกโทษให้ความผิดของคางุยะและได้เรียกตัวเธอกลับมายังดวงจันทร์ เอย์รินและเหล่าทูตจึงถูกส่งมารับตัวคางุยะกลับไป แต่เอย์รินกลับพบว่าคางุยะนั้นไม่อยากกลับไปยังนครจันทราอีกแล้ว และเพื่อสำนึกผิด เอย์รินจึงทรยศและสังหารเหล่าทูตทั้งหมดต่อหน้าพี่เลี้ยงของคางุยะ และเอย์รินได้มอบยาอายุวัฒนะเป็นค่าปิดปากให้แก่เหล่ามนุษย์ เพื่อให้พวกเขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนั้นเอย์รินก็ได้พาคางุยะไปหลบซ่อนตัวในเกนโซเคียว
คางุยะเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ตามตำนาน เจ้าหญิงคางุยะแห่งไม้ไผ่ปล้องบาง หลังจากที่เธอได้ดื่มยาที่ทำให้เป็นอมตะ เธอก็ได้ถูกขับไล่ให้ลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ หลังจากนั้น เธอก็ได้รับการยกโทษให้และถูกเรียกตัวกลับนครจันทรา แต่คางุยะกลับต้องการที่จะใช้ชีวิตธรรมดาๆ บนโลกมนุษย์มากกว่าที่จะกลับไปเป็นเจ้าหญิงแห่งดวงจันทร์ เอย์รินจึงช่วยเหลือคางุยะหลบหนีจากเหล่าทูต แล้วทั้งคู่ก็หนีไปซ่อนตัวอยู่ในเกนโซเคียว
ปัจจุบันเธอได้ขายยาของเอย์รินและตั้งโชว์ของต่างๆ ที่มาจากดวงจันทร์ (ในโดจินส่วนมาก เธอจะถูกวาดให้เป็น NEET หรือพวกที่ไม่มีงานทำและวันๆ เอาแต่นอนอยู่ในโรงเตี๊ยมนิรันดร์แห่งนั้น)
โมโควเป็นลูกสาวของขุนนางคนหนึ่ง (รู้จักกันในนามฟูจิวาระ โนะ ฟูฮิโตะ) ซึ่งเขาได้เป็นพี่เลี้ยงคนหนึ่งของคางุยะในระหว่างที่คางุยะถูกลงโทษให้มายังโลกมนุษย์ และเมื่อฟูฮิโตะถูกคางุยะร้องขอให้ทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เขาก็รู้สึกอับอาย โมโควจึงโกรธแค้นคางุยะมาตั้งแต่ตอนนั้น เธอจึงพยายามหาทางแก้แค้น แต่ว่าคางุยะได้หายตัวไปเสียก่อน ดังนั้นโมโควจึงขโมยยาอายุวัฒนะจากมนุษย์คนหนึ่งที่เอย์รินใช้มันเพื่อปิดปากเหล่ามนุษย์ และเธอได้ดื่มมันจนกลายเป็นอมตะ
โมโควมีความสามารถในการชุบชีวิตถึงแม้ร่างกายจะถูกทำลาย แต่เธอก็ยังคงมีความรู้สึกเจ็บปวด และเธอยังมีความสามารถในการควบคุมไฟแห่งนกอมตะ
ตัวละครที่ปรากฏ:
โทโฮคาเอซึกะ (東方花映塚 ～ Phantasmagoria of Flower View)
อายะเป็นนักข่าวและช่างภาพที่เขียนหนังสือพิมพ์ "บุนบุนมารุ" ด้วยตัวคนเดียว เธอเป็นตัวละครหลักในหนังสือ Bohemian Archive in Japanese Red รวมถึงเป็นตัวละครที่สามารถเล่นได้ในภาค 9, 9.5, 10.5 รวมถึงเป็นบอสของภาค 10
ในฐานะเทนกุ เธอมีพลังที่ควบคุมสายลมรวมถึงการบินบนฟ้า และกระสุนของเธอก็จัดว่ามีความเร็วสูง
เมดิซีนเป็นตุ๊กตาที่ถูกทิ้งที่ได้กลายเป็นโยวไคหลังจากได้รับพิษของดอกลิลลี่แห่งหุบเขามานานหลายปี เธอเป็นผู้สนับสนุนให้เหล่าตุ๊กตาเป็นอิสระจากมนุษย์ และเกลียดมนุษย์เพราะพวกเขาได้ควบคุมตุ๊กตาอยู่ เรื่องนี้ ชิกิเอย์กิ ได้ตัดสินให้เธอเป็นคนที่มี "ทัศนคติแคบ" อาจเพราะเรื่องนี้ ทำให้เธอกลายเป็นเพื่อนของเอย์ริน เพื่อที่หวังว่าจะให้เอย์รินช่วยเหล่าตุ๊กตาให้มีอิสรภาพ ชื่อของเธออาจมาจากเรื่อง A Medicine for Melancholy ของ Ray Bradbury
รูปแบบการโจมตีของเธอ จะกระจายหมอกพิษไปทั่วบริเวณ และทำให้ผู้ที่โดนหมอกเคลื่อนไหวช้าลง
ยูกะได้ปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากภาค Lotus Land Story ซึ่งนับเป็นตัวละครที่สองต่อจากอลิสที่ปรากฏในเครื่อง PC-98 และได้กลับมาอีกครั้งใน windows
ยูกะชื่นชอบดอกไม้ตามฤดูกาล ดังนั้นในแต่ละปีเธอจึงย้ายที่อยู่ไปยังสถานที่ๆ ดอกไม้เบ่งบานต่างๆ และการที่เธอมีอายุยืนจนเพียงพอที่จะเป็นพยานให้ดอกไม้ชั้นสูงได้แบ่งบานออก ซึ่งจะเกิดขึ้นทุกๆ 60 ปี ทำให้ชิกิเอย์กิกล่าวกับเธอว่า "อาศัยที่เล็กๆ แต่ยาวนาน"
โคมะจิเป็นยมทูตที่นำพาดวงวิญญาณข้ามแม่น้ำซันซึ ถึงแม้จะเป็นงานที่สำคัญ แต่เธอก็ไม่ค่อยเอาใจใส่มากนัก จนทำให้ถูกชิกิเอย์กิ ซึ่งเป็นหัวหน้าของเธอคอยต่อว่าอยู่ตลอด ชื่อของเธอมากจากหญิงสาวที่สวยงานและมีชื่อเสียงคนหนึ่งที่ชื่อ Ono no Komachi
ชิกิเอย์กิเป็นยมบาลที่คอยตัดสินเหล่าดวงวิญญาณว่าพวกเขาจะถูกส่งไปยังสวรรค์, นรก หรือที่อื่นๆ เธอเป็นคนที่มีศีลธรรมมาก ซึ่ง นามสกุลของเธอคือ"ชิกิ"ชื่อคือ"เอย์กิ"    ส่วน  "ยามาซานาดู" เป็นชื่อตำแหน่งของเธอ
ตัวละครที่เลือกเล่นได้:
ตัวละครที่ปรากฏ:
โทโฮบุงกะโช (東方文花帖 ～ Shoot the Bullet)
ภาค Shoot the Bullet ไม่มีตัวละครเพิ่มเติมแต่อย่างใด
ตัวละครในภาคนี้:
โทโฮฟูจินโระคุ (東方風神録　～ Mountain of Faith)
ชิสุฮะเป็นพี่สาวของมิโนริโกะ ซึ่งทั้งคู่เป็นเทพที่สามารถควบคุมฤดูใบไม้ร่วงได้ เธอมีความคิดว่าใบไม้สีแดงในฤดูใบไม้ร่วงนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในฤดูใบไม้ร่วง เธอจึงรู้สึกภาคภูมิใจที่จะอวดความงามของใบไม้ให้น้องสาวดู แต่ชิสุฮะจะหายไปเมื่อถึงฤดูหนาว
มิโนริโกะเป็นน้องสาวของชิสุฮะ และเป็นเทพีแห่งการเกี่ยวข้าว เธอมักถูกเชิญเป็นแขกพิเศษในงานพิธีเกี่ยวข้าวของหมู่บ้านมนุษย์ในทุกๆ ปี เพราะถ้าไม่อัญเชิญเธอ ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าปีนั้นจะเก็บเกี่ยวข้าวได้อุดมสมบูรณ์หรือไม่ กลิ่นของพืชพรรณที่ปลูกขึ้นเป็นเหมือนน้ำหอมของเธอ ทำให้มิโนริโกะรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าพี่สาวของเธอ แต่อย่างไรก็ดี มิโนริโกะก็จะหายไปเมื่อถึงฤดูหนาวเหมือนกับพี่สาว
ฮินะจะหมุนตัวตลอดเวลา และการโจมตีของเธอมีลักษณะหมุนวน
นิโตริเป็นวิศวกรที่มีความสนใจในเรื่องของมนุษย์ เธอเชื่อว่ามนุษย์และกัปปะมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่โบราณ แต่กัปปะในโลกของโทโฮเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความรู้ทางด้านเทคโนโลยีสูง ในฐานะวิศวกร เธอชื่นชอบในการแยกชิ้นส่วนและประกอบสิ่งของต่างๆ กลับไปอีกครั้ง ทำให้กระเป๋าหลังของเธอเต็มไปด้วยเครื่องมือช่างหลากหลายชนิด
โมมิจิมีความสามารถมองเห็นสิ่งของในระยะไกล เธอมีหน้าที่ข่มขู่เหล่าผู้บุกรุก ด้วยการโจมตีก่อนจะรายงานไปยังเจ้านายของเธอ ในระหว่างว่างงาน เธอมักจะเล่น "ไดโชกิ" (หมากรุกญี่ปุ่น) กับกัปปะที่อาศัยใกล้ๆนั้น
ในภาค Mountain of Faith เธอไม่สามารถข่มขู่เรย์มุและมาริสะให้ออกไปได้ เธอถูกส่งมาเป็นผู้ช่วยของอายะ เพื่อคอยเฝ้าระวังผู้บุกรุก รายงานของโมมิจิจะส่งไประหว่างเทนกุและศาลเจ้าโมริยะ
ซานาเอะเป็นมิโกะแห่งศาลเจ้าโมริยะ ถึงเธอจะเป็นมนุษย์ แต่เธอก็เป็นลูกหลานของสุวาโกะ และมีพลังในการสร้างปาฏิหาริย์โดยสายเลือดแห่งเทพ ในอดีต ผู้คนต่างพากันเคารพเธอเป็นสมมติเทพ แต่ในความจริงเธอเป็นมิโกะของเทพเจ้าอีกองค์ และปาฏิหาริย์ส่วนมากก็มาจากพลังของเทพเจ้านั้น เมื่อโลกเปลี่ยนแปลง กาลเวลาผ่านไป ผู้คนก็ค่อยๆ นับถือในตัวซานาเอะและคานาโกะลดลง ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจย้ายศาลเจ้าไปยังเกนโซเคียว (ในฉบับโดจินชิบางแหล่งก็มีการเพิ่มเติมว่าซานาเอะถูกกลั่นแกล้งด้วย)
เพื่อต้องการรวบรวมศรัทธาจากเหล่าผู้คนในเกนโซเคียว เธอจึงพยายามข่มขู่และพยายามปิดกั้นศาลเจ้าฮาคุเรย์ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเธอและเทพของเธอถูกจัดการลง นั่นเองทำให้ซานาเอะเข้าใจว่าแท้ที่จริงแล้วเธอไม่ใช่สมมติเทพใดๆ เป็นแค่เพียงมนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น
(แต่ในภาคหลังๆ เธอเองได้ถูกกล่าวถึงในฐานะของสมมติเทพอยู่บ่อยๆ ซึ่งสามารถสังเกตได้จากฉายาและบทแนะนำของเธอ)
คานาโกะเป็นเทพเจ้าแห่งสายลมและสายฝนแห่งศาลเจ้าโมริยะ เนื่องจากศรัทธาในพระเจ้าของโลกภายนอกได้หมดสิ้น เธอจึงติดสินใจที่จะย้ายศาลเจ้าโมริยะมายังภูเขาโยไคในเกนโซเคียวซึ่งดีกว่าที่จะถูกลืมและหายไปกับกาลเวลา คานาโกะได้รับศรัทธาจากเหล่าโยไคบนภูเขาอย่างรวดเร็ว และเพื่อต้องการเรียกศรัทธาจากเหล่ามนุษย์และโยไคอื่นๆในเกนโซเคียว เธอจึงส่งซานาเอะไปยังศาลเจ้าฮาคุเรย์เพื่อไปบอกกับเรย์มุว่าจงปิดศาลเจ้าซะ
เธอสวม "ชิเมนาว่า" รูปงูเป็นสัญลักษณ์ที่เธอเอาชนะเหนือสุวาโกะได้
สุวาโกะเป็นเทพเจ้าที่แท้จริงของศาลเจ้าโมริยะ ในอดีต เธอสามารถปราบเทพแห่งคำสาป "มิชางุจิ" และได้กลายเป็นเทพเจ้าที่เป็นที่รักของทุกคน หลังจากนั้น เธอก็ถูกจัดการโดยคานาโกะ แต่ว่าผู้คนส่วนใหญ่ในอาณาจักรยังคงหวาดกลัวต่อมิชางุจิ จึงไม่สามารถยอมรับคานาโกะให้เป็นเทพเจ้าองค์ใหม่ได้
ทั้งสองคนจึงสร้างเทพเจ้าปลอมขึ้นและให้ชื่อว่า "โมริยะ" ซึ่งสามารถรวบรวมความศรัทธาได้ แต่เมื่อพวกเขาค่อยๆ ถูกลืมจากโลกภายนอก สุวาโกะไม่มีปัญหาใดๆ แต่ว่าก็ได้ร่วมเดินทางกับคานาโกะมายังเกนโซเคียวแห่งนี้
ถึงแม้อดีตของพวกเธอ หรือแม้ทั้งคู่มักมีความเห็นขัดแย้งกันบ่อยๆ ก็ตาม แต่ทั้งสองก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ตัวละครที่ปรากฏ:
โทโฮฮิโซวเทน (東方緋想天 ～ Scarlet Weather Rhapsody)
อิกุเป็นตัวแทนจากวังมังกรที่ถูกส่งมายังเกนโซเคียวเพื่อเตือนภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้น
เทวดานิสัยเสียที่อยู่บนสวรรค์ เพราะได้รับการเลี้ยงดูดีมากเกินไปจึงกลายเป็นเทวดาที่เอาแต่ใจตัวเอง มีชื่อเดิมว่าฮินะนาอิ จิโกะ
ตัวละครที่เลือกเล่นได้:
ตัวละครอื่นๆ
รินโนสุเกะเป็นลูกครึ่งมนุษย์และโยวไคผู้เปิดร้านขายของเก่าในป่าเวทมนตร์ ชื่อร้านคือ "โครินโด" เขาเป็นตัวละครผู้ชายที่มีบทบาทเพียงตัวเดียวในเกนโซเคียว เขาไม่มีความสามารถทางการต่อสู้ และมาริสะได้เรียกเขาว่า "โควริน"
เนื่องจากมีลูกค้าเข้าร้านน้อย ยกเว้นขาประจำเช่น เรย์มุ หรือมาริสะ รินโนสุเกะจึงใช้เวลาว่างในการศึกษาโลกอื่นนอกเหนือจากเกนโซเคียว สิ่งของภายในร้านของเขาก็ได้มาจากโลกภายนอกด้วยเช่นกัน (รินโนะสุเกะมักถูกวาดกับมาริสะในฐานะพ่อกับลูก)
โทกิโกะเป็นไมเนอร์โยวไคที่ถูกเรย์มุจัดการและถูกขโมยออกมา เธอชื่นชอบหนังสือต่างๆ มาก และเป็นที่รู้จักในการที่เธอได้กลายเป็นคนที่ถกเกียงกับรินโนสุเกะบ่อยๆ แต่ว่าเธอไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ แฟนๆ จึงเรียกเธอว่า "โทกิโกะ" เพราะว่าเธอมีปีกสีแดงที่เหมือนนกชนิดหนึ่ง
เรนโกะเป็นเด็กนักเรียนที่มาจากญี่ปุ่น เธอและแมรี่ได้จัดตั้งชมรมศึกษาวิจัยเกนโซเคียวขึ้นมา ถึงแม้จะเป็นมนุษย์ แต่เมื่อเรนโกะมองท้องฟ้า เธอก็สามารถบอกสถานที่ที่เธออยู่และเวลาในปัจจุบันได้ เธอจึงมีฉายาว่า "มนุษย์ GPS"
เธอมาจากเรื่องสั้นใน ZUN's music collections
มาเอริเบอร์รี่ เฮิร์นเป็นเพื่อนของเรนโกะ เธอเป็นมนุษย์เพียงไม่กี่คนที่รับรู้และข้ามเขตแดนของเกนโซเคียวได้ แต่ว่าเมอรี่ได้ข้ามผ่านไปด้วยความบังเอิญ คล้ายกับว่าเธอฝันไปและพบเจอแต่เรื่องอันตราย เธอมักจะฝันถึงเรื่องของเกนโซเคียว มีเพียงแค่เรนโกะเท่านั้นที่รับฟังและเชื่อเรื่องของเกนโซเคียวที่เธอเล่า
ซันนี่มิลค์สามารถควบคุมพลังของพระอาทิตย์ได้ ทำให้เธอดูเหนือกว่าภูติอีกสองตน แต่ถึงกระนั้นเธอก็ทำผิดพลาดมากกว่าคนอื่นเช่นกัน
เธอมาจากหนังสือประกอบชื่อ Eastern and Little Nature Deity และ Strange and Bright Nature Deity
ลูน่าไชลด์ได้รับพลังจากดวงจันทร์ และใช้มันเพื่อทำให้รอบกายของเธอสงบเงียบลงได้
สตาร์แซฟไฟร์จะมีพลังลดลงในเวลากลางวัน เธอเป็นคนที่ฉลาดที่สุด แต่ว่าก็มักจะหลบหนีเมื่ออีกสองคนถูกจับ
อาคิวเป็น "ทายาทแห่งมิอาเระ" ผู้ที่เกิดในตระกูลฮิเอดะพร้อมกับความสามารถ "ไม่ลืมสิ่งที่ได้มองเห็น" เธอรับหน้าที่บันทึกประวัติศาสตร์ของเกนโซเคียว และชื่นชอบ "ชาดำ" เป็นอย่างมาก
ถึงจะดูเหมือนเด็กสาวอายุน้อย แต่ว่าความทรงจำของเธอนับถอยหลังไปถึง 1,200 ปี เพราะว่า "ทายาทแห่งมิอาเระ" ของตระกูลฮิเอดะนั้นเกิดขึ้นจาก "ทายาทแห่งมิอาเระ" คนก่อนๆ ซึ่งถ่ายทอดความทรงจำมาให้
อาคิวกำเนิดใหม่แล้ว 9 ครั้ง (และชื่อของเธอก็มีความหมายว่า "เก้า" ในภาษาญี่ปุ่น) แต่ว่าทุกๆ ครั้งที่เธอกำเนิดใหม่ อายุขัยของเธอจะสั้นลงเรื่อยๆ
ชื่อ "ฮิเอดะ" นั้นมาจากบุคคลที่มีชื่อเสียงอย่างมากคือ "ฮิเอดะ โนะ อาเระ" และบันทึกของเขา "โคจิกิ" นับว่าเก่าที่สุดในญี่ปุ่นที่ถูกค้นพบ
เธอเป็นรูปปกของ Akyu's Untouched Score ซึ่งเป็น original soundtracks สำหรับโทโฮเกมของเครื่อง PC-98 และเป็นผู้บรรยายในหนังสือ Perfect Memento of Strict Sense
เรย์เซน (คนละคนกับอุดงเกอิน) เป็นชาวกระต่ายบนดวงจันทร์ และเป็นหนึ่งในทีมงานสร้างยาอายุวัฒนะ เธอเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับงานมากจึงได้บินหลบหนีมายังเกนโซเคียวด้วยผ้าคลุมของชาวจันทรา และเธอก็ได้พบกับเอย์ริน และเอย์รินให้เธอส่งจดหมายไปหาสองเจ้าหญิงจันทราที่นครจันทรา ปัจจุบันเรย์เซ็นได้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าหญิงทั้งสอง และได้ชื่อว่า "เรย์เซ็น" ซึ่งเป็นชื่อของสัตว์เลี้ยงตัวเก่าได้หลบหนีมายังโลกมนุษย์เมื่อไม่นานมานี้
เธอมาจากหนังสือประกอบชื่อ Silent Sinner in Blue.
เจ้าหญิงจันทราคนพี่ ศิษย์เก่าของเอย์ริน ผู้มีความสามารถเชื่อมโยงทะเลกับภูเขา(อาจนัยถึงโลกและดวงจันทร์ได้เช่นกัน) ความแข็งแกร่งเหลือคณา ยากจินตนาการ เธอชอบวางแผนการอยู่ในใจโดยไม่บอกใคร แล้วค่อยๆดำเนินการตามแผนไปอย่างเงียบงัน ด้วยรอยยิ้มที่ใสซื่อ
เธอมาจากหนังสือประกอบชื่อ Silent Sinner in Blue
เจ้าหญิงจันทราคนน้อง ศิษย์เก่าของเอย์ริน ผู้มีความสามารถในการยืมพลังเทพมาสถิตร่าง ด้วยเหตุนี้ทำให้เธอเป็นตัวละครโทโฮที่มีความสามารถเยอะมาก เพราะเทพแต่ละองค์มีความสามารถต่างๆกันไปเ ข้มแข็ง ยิ้มยาก เอาจริงเอาจัง ดาบของเธอทรงพลัง ฟันขาดได้แม้กระทั่งมาสเตอร์สปาร์ค
ปิยณี เทียมอัมพร
ปิยณี เทียมอัมพร (เกิด 16 เมษายน พ.ศ. 2524)  เป็นผู้ดำเนินรายการโทรทัศน์ของประเทศไทย ได้แก่ สถานีโทรทัศน์ไอทีวี สถานีโทรทัศน์ทีวีไทย ทีวีสาธารณะ และ สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
คณะกรรมการโอลิมปิกฮอนดูรัส
คณะกรรมการโอลิมปิกฮอนดูรัส (Comité Olímpico Hondureño, Honduran Olympic Committee, รหัสไอโอซี: HON) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศฮอนดูรัสสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2499 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศฮอนดูรัส เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากฮอนดูรัสเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2018)
เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2018) (Survivor Series (2018)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของWWEเป็นการแสดงของนักมวยปล้ำค่ายรอว์และสแมคดาวน์ ซึ่งจัดเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน 2018 สถานที่จัดคือ Staples Center เมือง Los Angeles, California
เคิร์ทแซท
เคิร์ทแซท (Kurdsat) สถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม ออกาอากาศภาษาเคิร์ด ในประเทศอิรัก ออกอากาศตครั้งแรก 8 มกราคม พ.ศ. 2543 ซึ่งเป็นของสหภาพรักชาติแห่งเคอร์ดิสถาน (PUK) และสถานีตั้งอยู่ใน สุเลมานิยาห์
ช่องรายการออกอากาศในภาษาเคิร์ด ภาษาอื่น ๆ เช่นเปอร์เซีย อังกฤษ และ อาหรับ ใช้ในบางรายการที่มีคำบรรยายภาษาเคิร์ด ก่อตั้งขึ้นครั้งแรกหลังสงครามอ่าว เคิร์ทแซท เป็นส่วรหนึ่งในสถานีดาวเทียมเคิร์ทดิชท ในเคอร์ดิสถาน
Neustanthus
Neustanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Neustanthus phaseoloides.
ถิ่นกำเนิดคือเอเชียเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน
วรนาถ อภิจารี
พลอากาศเอก วรนาถ อภิจารี หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ บิ๊กอู๊ด อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศและอดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด
ประวัติ
พลอากาศเอก วรนาถ อภิจารี เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2477 สมรสกับ คุณหญิงพอใจ อภิจารี
ถึงแก่อนิจกรรม
ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2558 สิริอายุได้ 81 ปี
หลิน เปียว
หลิน เปียว (5 ธันวาคม ค.ศ., 1907 – 13 กันยายน ค.ศ. 1971) เป็นจอมพลแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ที่เป็นผู้มีส่วนสำคัญในชัยชนะของพรรคคอมมิวนิสต์ในสงครามกลางเมืองจีน โดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน หลินเป็นนายพลที่คอยบัญชาการในช่วงการทัพเหลียวเซินและพิงจินอย่างเด็ดขาด ซึ่งเขาได้มีส่วนร่วมนำกองทัพภาคแมนจูเรียไปสู่ชัยชนะและนำกองทัพปลดปล่อยประชาชนเข้าสู่ปักกิ่ง เขาได้ข้ามแม่น้ำแยงซีในปี ค.ศ. 1949 ได้เอาชนะพรรคก๊กมินตั๋งอย่างเด็ดขาดและเข้าควบคุมมณฑลชายฝั่งในทางด้านตะวันออกเฉียงใต้ของจีน เขาได้ตำแหน่งยศเป็นจอมพลซึ่งอยู่ในอันดับที่สามของทั้งสิบจอมพล จู เต๋อและเผิง เต๋อหวยได้ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับชั้นอาวุโสของหลินและหลินอยู่ในอันดับที่สูงกว่า ฮี ลอง และ หลิว โบชาง
หลินว่างเว้นจากการมีบทบาทเคลื่อนไหวในการเมือง ภายหลังจากสงครามกลางเมืองยุติลงในปี ค.ศ. 1949 เขาได้เป็นผู้นำส่วนหนึ่งของระบบข้าราชการพลเรือนของรัฐบาลในฐานะที่หนึ่งในรองนายกรัฐมนตรีร่วมกันของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 เป็นต้นมา กลายเป็นรองนายกรัฐมนตรีคนแรก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 หลินกลายเป็นบุคคลที่เคลื่อนไหวในทางการเมืองมากขึ้น เมื่อได้รับการเสนอชื่อให้ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานร่วมกันของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในปี ค.ศ. 1958 เขาได้ควบสามตำแหน่งที่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ได้แก่ รองนายกรัฐมนตรี รองประธาน และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งชาติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1959 เป็นต้นมา จนถึงทุกวันนี้ หลินดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมแห่งชาติแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน หลินกลายเป็นเครื่องมือในการสร้างรากฐานสำหรับลัทธิบูชาต่อเหมาเจ๋อตงในช่วงต้นปี ค.ศ. 1960 และได้รับรางวัลสำหรับการปฏิบัติหน้าที่ของเขาในการปฏิวัติทางวัฒนธรรมโดยได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเหมาในฐานะที่เป็นรองประธานแห่งพรรคคอมมิวนิสต์จีนแต่เพียงผู้เดียว ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966 จนกระทั่งเสียชีวิต
หลินเสียชีวิต เมื่อวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1971 เมื่อเครื่องบินฮ็อคเกอร์-ซิดเดลี่ย์ ไทรเดินท์ ที่เขาโดยสารอยู่เกิดตกลงในเมืองออนดอร์กฮาน ประเทศมองโกเลีย เหตุการณ์ที่แน่นอนของ"อุบัติเหตุของหลิน เปียว"นี้ เป็นที่มาของการคาดเดาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คำอธิบายอย่างเป็นทางการของรัฐบาลจีนคือหลินและครอบครัวของเขาพยายามที่จะหลบหนี ภายหลังจากการก่อรัฐประหารเพื่อโค่นล้มอำนาจของเหมาซึ่งประสบความล้มเหลว ส่วนคนอื่นๆ ต่างโต้แย้งว่า พวกเขาหลบหนีเพราะกลัวว่าพวกเขาจะถูกกำจัด เนื่องจากความสัมพันธ์ของหลินกับผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์คนอื่นๆ นั้นย่ำแย่ลงในช่วงไม่กี่ปีสุดท้ายของชีวิตเขา ภายหลังจากการเสียชีวิตของหลิน เขาได้ถูกประณามว่าเป็นคนทรยศอย่างเป็นทางการโดยพรรคคอมมิวนิสต์ นับตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 1970 หลินและเจียง ชิง ภรรยาของเหมา(พร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ ของแก๊งออฟโฟร์) ได้ถูกระบุว่าเป็นแกนนำที่สำคัญของ"กองกำลังต่อต้านการปฏิวัติ"ของการปฏิวัติทางวัตนธรรม ได้รับการกล่าวประณามอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลจีนสำหรับความเลวร้ายที่มากเกินไปในช่วงเวลานั้น
1907 1971
รัฐมิสซิสซิปปี
รัฐมิสซิสซิปปี (Mississippi, ) เป็นรัฐทางตอนใต้ของสหรัฐ ชื่อของรัฐมาจากชื่อแม่น้ำมิสซิสซิปปี ที่ไหลผ่านตลอดแนวตะวันตกของรัฐ โดยมีที่มาจากภาษาอินเดียนแดงมีความหมายถึง "แม่น้ำอันยิ่งใหญ่" เมืองหลวงของรัฐคือแจ็กสัน
ในปี 2559 รัฐมิสซิสซิปปีมีประชากร 3,082,495 คน
นิเซโกะ
นิเซโกะ เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภออาบูตะ กิ่งจังหวัดชิริเบชิ ในจังหวัดฮกไกโด ของประเทศญี่ปุ่น สำหรับชาวญี่ปุ่นแล้ว นิเซโกะมักจะหมายถึงเทือกเขาและเขตเทศบาลเมือง แต่สำหรับชาวต่างชาติ นิเซโกะหมายถึงสถานที่ท่องเที่ยวด้านการเล่นสกีซึ่งมีรีสอร์ตตั้งอยู่มากมายอยู่บนเขาโยเต ซึ่งเป็นเขาที่ได้รับฉายาว่าเป็น "ฟุจิแห่งฮกไกโด" คำว่า นิเซโกะ มาจากภาษาไอนุ ซึ่งมีความหมายว่า "หน้าผาที่ยื่นออกมาเหนือตลิ่ง"
สามารถเดินทางสู่เมืองนิเซโกะได้โดยรถไฟ JR ฮกไกโด สายหลักฮาโกดาเตะ แล้วจึงต่อรถโดยสารสาธารณะไปยังสกีรีสอร์ต
รีสอร์ต
นิเซโกะแบ่งออกได้เป็น 6 พื้นที่ เรียงตามขนาดคือ
สมาคมโอลิมปิกจาเมกา
สมาคมโอลิมปิกจาเมกา (Jamaica Olympic Association, รหัสไอโอซี: JAM) เป็นคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศจาเมกาสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาโอลิมปิก ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2479 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ประเทศจาเมกา เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากจาเมกาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล (ไอโอซี) และเป็นสมาชิกขององค์การกีฬาแพนอเมริกัน (พีเอเอสโอ)
รายชื่อวิดีโอบนยูทูบที่มียอดผู้ชมมากที่สุด
ทั่วโลก
ตารางต่อไปนี้แสดง 30 อันดับวิดีโอที่มีคนดูมากที่สุดในยูทูบ ผู้อัปโหลด และวันที่อัปโหลด
ประเทศไทย
ตารางต่อไปนี้แสดง 30 อันดับวิดีโอที่มีคนดูมากที่สุดในยูทูบประเทศไทย โดยแสดงยอดจำนวนดู ผู้อัปโหลด และวันที่
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เดิมชื่อ วิทยาลัยอุบลราชธานี มหาวิทยาลัยขอนแก่น (Ubon Ratchathani University; อักษรย่อ: มอบ. – UBU) เป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาที่จัดตั้งในพื้นที่ของจังหวัดอุบลราชธานี ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2530 โดยจัดตั้งเป็น วิทยาลัยอุบลราชธานี สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น และยกฐานะเป็น มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ในปี พ.ศ. 2533 จากความพยายามที่จะให้มีมหาวิทยาลัยในจังหวัดอุบลราชธานีของทุกฝ่าย รวมทั้งประชาชนในจังหวัดและมีจุดมุ่งหมายที่จะให้เป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาแห่งที่สองของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ในปัจจุบันนี้มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีเป็นศูนย์กลางของการศึกษาและการค้นคว้าวิจัยในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง โดยครอบคลุมทั้งสาขาวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์รวมทั้งสิ้น 10 คณะ 1 วิทยาลัย แบ่งได้เป็นหลักสูตรระดับปริญญาตรี ปริญญาโท และปริญญาเอก มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีมีนักศึกษาอยู่ในคณะและวิทยาลัยต่างๆ รวมแล้วประมาณ 15,000 คน ทำการเรียนการสอนทั้งภาคปกติและภาคพิเศษ
คณะ
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ประกอบไปด้วย 10 คณะ 1 วิทยาลัย ครอบคลุมทั้งระดับปริญญาบัณฑิต มหาบัณฑิต และดุษฎีบัณฑิต ประกอบไปด้วยหน่วยงานทางด้านวิชาการดังนี้
การวิจัย
มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีได้ให้ความสำคัญกับการวิจัยโดยที่มุ่งที่จะเป็น Research University จึงมีหน่วยงานหลักที่สนับสนุนการวิจัยคือ งานส่งเสริมการวิจัยและทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม ซึ่งทุกคณะจะมีหน่วยงานที่สนับสนุนการวิจัย
การจัดอันดับและมาตรฐานมหาวิทยาลัย
การจัดอันดับโดย Nature Index โดยวารสารในเครือ Nature Publishing Group เป็นวารสารทางวิชาการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยนับจำนวนบทความที่ตีพิมพ์ต่อปีในวารสารในเครือ Nature Publishing Group ปี 2016 มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี อยู่ในอันดับที่ 7 ของประเทศไทย
การจัดอันดับโดย เว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม ล่าสุดเดือนมกราคม พ.ศ. 2562 มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี อยู่ในอันดับที่ 2,470 ของโลก อันดับที่ 19 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
ผลการประเมินโดย สกอ. (พ.ศ. 2549)
การจัดระดับมหาวิทยาลัยไทยด้านการวิจัย (Research Ranking Indicators) และด้านการเรียนการสอน (Teaching Ranking Indicators) และข้อมูลการจัด 50 อันดับของคณะในสาขาต่าง ๆ 7 สาขา ได้แก่ สาขาวิทยาศาสตร์ สาขาเทคโนโลยี สาขาชีวการแพทย์ สาขามานุษยวิทยาและศิลปกรรมศาสตร์ สาขาสังคมศาสตร์ สาขาเกษตร และสาขาศึกษาศาสตร์/ครุศาสตร์ ภายใต้ "โครงการฐานข้อมูลออนไลน์เพื่อประเมินศักยภาพของมหาวิทยาลัยไทย" ของสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา "มติชน" เห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อผู้ปกครอง นักเรียน และผู้สนใจทั่วไป โดยอันดับแรกของแต่ละด้าน คือ
พื้นที่มหาวิทยาลัย
เป็นพื้นที่ของมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีที่จัดการเรียนการสอนและการวิจัยในปัจจุบันโดยมีพื้นที่โดยประมาณจำนวน 5,228 ไร่ ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองอุบลราชธานีประมาณ 15 กิโลเมตร โดยตั้งอยู่ที่กิโลเมตรที่ 10 - 11 บนถนนสถลมาร์ค ตำบลเมืองศรีไค อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี โดยแบ่งพื้นที่ออกเป็นดังนี้
การพักอาศัยของนักศึกษา
สำหรับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีนั้นเป็นสถาบันการศึกษาที่ให้การศึกษากับกลุ่มนักศึกษาในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและนักศึกษาจากทั่วทั้งประเทศ ดังนั้นทางมหาวิทยาลัยอุบลราชธานีได้มีการจัดสร้างหอพักนักศึกษาขึ้นมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับนักศึกษาที่ต่างภูมิลำเนาเข้าพักอาศัย และเป็นการสร้างความรู้จักกันให้กับนักศึกษาที่เข้ามาศึกษาในมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อน ๆ ต่างคณะและเป็นการสร้างความปลอดภัยและความอุ่นใจให้กับผู้ปกครองที่มีนักศึกษาจากต่างภูมิลำเนาเข้ามาศึกษา
โดยมีกลุ่มหอพักให้การบริการนักศึกษา ได้แก่ กลุ่มอาคารราชาวดี กลุ่มอาคารราชพฤกษ์ กลุ่มอาคารลีลาวดี และกลุ่มอาคารกันเกรา
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
โดยมีบุคคลที่สร้างชื่อเสียงให้กับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ดังนี้
สันตศักด์ จรูญ งามพิเชษฐ์
สันตศักย์ จรูญ งามพิเชษฐ์ อดีตที่ปรึกษาบริษัท เจ.เอ.เอ็น. อินเตอร์ ลอว์ จำกัด ​อดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ ​อดีต สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังชล อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดชลบุรี 6 สมัย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข อดีตสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 9 จังหวัดชลบุรี อดีตแกนนำพรรคพลังชล และสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ
ประวัติ
สันตศักย์ จรูญ งามพิเชษฐ์ เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2484 ที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี เป็นบุตรของนายเลี่ยงชั้น แซ่โง้ว กับนางเต้าหู้ แซ่เบ๊ จบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย จากโรงเรียนชลราษฎรอำรุง จังหวัดชลบุรี และปริญญาด้านบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยบูรพา ระดับปริญญาโท ด้านรัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และจบปริญญาเอก รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี​
นอกจากนั้นยังได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และมหาวิทยาลัยเวสเทิร์นแปซิฟิค แคลิฟอร์เนีย
สันตศักย์ จรูญ งามพิเชษฐ์ สมรสกับนางพัชรา งามพิเชษฐ์ (เสียชีวิตแล้ว) มีบุตร 5 คน ได้แก่
สันตศักย์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ที่โรงพยาบาลวิมุต​ กรุงเทพมหานคร สิริอายุรวม 80 ปี 2 เดือน 9 วัน ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2564 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อมฯ​ พระราชทานโกศแปดเหลี่ยม พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ต่อมาในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2564 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ​ให้พระราชทานเพลิงศพ ณ ศาลา 3 วัดชัยมงคล อำเภอบางละมุง​ จังหวัดชลบุรี​
การทำงาน
สันตศักย์ งามพิเชษฐ์ เป็นนักการเมืองท้องถิ่น เคยดำรงตำแหน่งเทศมนตรีเมืองชลบุรี ในระหว่างปี พ.ศ. 2525 จนถึง 2526 จากนั้นได้เข้าสู่งานการเมืองระดับชาติ โดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2526 เป็นสมัยแรก และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. อีกหลายสมัย ต่อมาในรัฐบาลของพลเอกสุจินดา คราประยูร จึงได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข
ร็อคแมน เมกาเวิลด์
ร็อคแมน เมกาเวิลด์ หรือ เมกาแมน เดอะไวลี่วอร์ส (Mega Man The Wily Wars) เป็นวิดีโอเกมจากซีรีส์ร็อคแมนโดยซีรีส์นี้เป็นการนำ ร็อคแมนภาคแรก, ร็อคแมน 2 และ ร็อคแมน 3 มาทำใหม่ในรูปแบบ 16 บิท จากเครื่องเล่นเซก้า เมกาไดรฟ์ นอกจากนี้ยังเพิ่มบอสจากภาคนี้อีกด้วย ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ในประเทศสหรัฐอเมริกาและยุโรป และวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1994 ที่ประเทศญี่ปุ่น
สันตศักด์ จรูญ งามพิเชษฐ์
การทำงาน
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อของพรรคพลังชล แต่การเลือกตั้งครั้งดังกล่าว เป็นโมฆะตามคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ
ร็อคแมน เมกาเวิลด์
รูปแบบการเล่น
รูปแบบการเล่นของ ร็อคแมน เมกาเวิลด์ นั้นยังคงใช้องค์ประกอบตามแบบภาคก่อนแต่จุดที่เปลี่ยนไปคือฉาก, ดนตรี และ ตัดระบบพาสเวิร์ดจากภาค 2 และ 3 และสูตรปุ่ม Select จากภาคแรกออก อีกทั้งความยากของเกมต้นฉบับได้ถูกลดลงเพื่อให้ง่ายขึ้น
เกร็ดข้อมูล
ตัวละครบอสสามราย ได้แก่ บัสเตอร์ ร็อด, เมกา วอลเตอร์ และไฮเปอร์ สตรอม ได้แรงดลบันดาลใจในการออกแบบมาจากตัวละครจากนิยายจีนเรื่องไซอิ๋ว
สันตศักด์ จรูญ งามพิเชษฐ์
การทำงาน
ใน พ.ศ. 2561 สันตศักย์ พร้อมกับสมาชิกของพรรคพลังชลจำนวนหนึ่ง ย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชารัฐ ในปี 2562 เขาลงสมัครรับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคพลังประชารัฐ ลำดับที่ 51 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
ทางพิเศษประจิมรัถยา
ทางพิเศษประจิมรัถยา (ทางพิเศษสายศรีรัช–วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร) เป็นทางพิเศษที่เชื่อมระหว่างฝั่งตะวันตกกับฝั่งตะวันออกของกรุงเทพมหานคร และบางส่วนของจังหวัดนนทบุรี แนวสายทางเริ่มจากถนนกาญจนาภิเษก (บริเวณใกล้โรงงานผลิตน้ำมหาสวัสดิ์ของการประปานครหลวง) มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกผ่านถนนสวนผัก, ถนนราชพฤกษ์ ข้ามคลองบางกอกน้อย ไปยังสะพานพระราม 6 ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาไปยังบางซื่อ และไปเชื่อมต่อกับทางพิเศษศรีรัชบริเวณด้านหน้าสถานีขนส่งผู้โดยสารกรุงเทพ (จตุจักร) หรือหมอชิต 2 เขตจตุจักร
ประวัติ
ทางพิเศษประจิมรัถยาสร้างขึ้นตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตที่ดินในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเขตทวีวัฒนา เขตตลิ่งชัน เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางซื่อ และเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555 โดยเหตุผลในการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ คือ เนื่องจากมีความจำเป็นต้องก่อสร้าง ทางพิเศษสายศรีรัช-วงแหวนรอบนอกกรุงเทพมหานคร ในท้องที่อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และเขตทวีวัฒนา เขตตลิ่งชัน เขตบางพลัด เขตบางกอกน้อย เขตบางซื่อ และเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วแก่การจราจรและการขนส่งอันเป็นกิจการสาธารณูปโภค ในการนี้สมควรกำหนดเขตที่ดิน ในบริเวณที่ที่จะเวนคืนในท้องที่ดังกล่าว เพื่อให้เจ้าหน้าที่ หรือผู้ซึ่งได้รับมอบหมายจากเจ้าหน้าที่มีสิทธิเข้าไปทำการสำรวจ และเพื่อทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ที่จะต้องเวนคืนที่แน่นอน จึงจำเป็นต้องตราพระราชกฤษฎีกานี้ และมีวัตถุประสงค์ เพื่อขยายโครงข่ายของทางพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑลในทางทิศตะวันตก เพื่อแบ่งเบาปริมาณจราจรระดับดินและระบายการจราจรทางด้านทิศตะวันตก ระหว่างกรุงเทพมหานครและจังหวัดใกล้เคียงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
การขอพระราชทานชื่อทางพิเศษ
นายณรงค์ เขียดเดช ผู้ว่าการการทางพิเศษแห่งประเทศไทย ได้ทำเรื่องขอพระราชทานชื่อโครงการทางพิเศษสายศรีรัช-วงแหวนรอบนอกฯ ผ่านกระทรวงคมนาคมถึงสำนักราชเลขาธิการ โดยเสนอขอพระราชทานจำนวน 3 ชื่อ ได้แก่ ทางพิเศษสายวิถีประจิม, ทางพิเศษสายประจิมรัช และ ทางพิเศษสายบรมราชชนก ทั้งนี้ ที่มาของชื่อทางพิเศษสายวิถีประจิม และทางพิเศษสายประจิมรัช เป็นชื่อที่การทางพิเศษแห่งประเทศไทย เสนอโดยพิจารณาจากแนวสายทางของทางพิเศษเส้นนี้ที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ส่วนชื่อ ทางพิเศษสายบรมราชชนก บริษัท ทางด่วนและรถไฟฟ้ากรุงเทพ จำกัด (มหาชน) หรือ BEM ซึ่งเป็นผู้รับสัมปทานเสนอขึ้นมา โดยเห็นว่า ทางพิเศษสายศรีรัช-วงแหวนรอบนอกฯ มีแนวเส้นทางที่คู่ขนานไปกับทางยกระดับคู่ขนานลอยฟ้าถนนบรมราชชนนี แต่เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2565 พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อทางพิเศษสายนี้ว่า ทางพิเศษประจิมรัถยา มีความหมายว่า "เส้นทางไปยังทิศตะวันตก"
ลักษณะทางด่วน
โดยเส้นทางส่วนใหญ่จะอยู่แนวเดียวกับเส้นทางรถไฟสายใต้ และโครงการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงอ่อน ของการรถไฟแห่งประเทศไทย (รฟท.)
ปุปะจังหวะฮา
ปุปะจังหวะฮา เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เขียนโดยฮาโรลด์ ซาคุอิชิ ลงตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเน็นแมกกาซีนรายเดือน โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ในประเทศไทยได้ลิขสิทธิ์พิมพ์จำหน่ายโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ส่วนฉบับอนิเมะเคยออกอากาศทางช่องทรูฟิล์มเอเชีย ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลทรูวิชั่นส์ เคยได้รับรางวัลการ์ตูนยอดเยี่ยมสาขาการ์ตูนผู้ชายครั้งที่ 26 (พ.ศ. 2545) ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ
เนื้อเรื่อง
ทานากะ ยูกิโอะ หรือที่เพื่อน ๆ ของเขาเรียกว่าโคะยูกิ เด็กนักเรียนมัธยมอายุ 14 ปี ได้รวมกลุ่มกับเพื่อนของเขาเพื่อตั้งวงดนตรีร็อกขึ้นมา
ดาวหางเองเคอ
ดาวหางเองเคอ (Comet Encke) หรือชื่ออย่างเป็นทางการตามระบบดาวหางว่า 2P/Encke เป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรซึ่งตั้งชื่อตาม โยฮัน ฟรานซ์ เองเคอ ผู้ทุ่มเทศึกษาวงโคจรของมัน ทำการคำนวณมากมายเพื่อเชื่อมโยงการสังเกตการณ์หลายครั้งในปี ค.ศ. 1786 (2P/1786 B1), 1795 (2P/1795 V1), 1805 (2P/1805 U1) และ 1818 (2P/1818 W1) จนพิสูจน์ได้ว่าดางหางทั้งหมดเป็นดวงเดียวกัน เขาประกาศการค้นพบเมื่อปี ค.ศ. 1819 โดยตีพิมพ์ในวารสาร Correspondance astronomique และทำนายได้อย่างถูกต้องว่ามันจะกลับมาเยือนโลกอีกครั้งในปี ค.ศ. 1822 (2P/1822 L1)
ดาวหางเองเคอนับเป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรดวงที่สอง ที่ได้รับการตั้งชื่อตามระบบการตั้งชื่อแบบใหม่ ตามหลังดวงแรกคือดาวหางฮัลเลย์ (1P/Halley) โดยใช้ชื่อของผู้คำนวณวงโคจรอย่างถูกต้องมาใช้เป็นชื่อดาวหาง แทนที่จะใช้ชื่อผู้ค้นพบคนแรกตามแบบอย่างการตั้งชื่อดาวหางตามปกติ ผู้ค้นพบดาวหางเองเคอเป็นคนแรกคือ ปิแอร์ เมอแชง (Pierre Méchain)
โรงเรียนกฎหมาย
เบื้องหลังและพื้นภูมิ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารพีพัฒนศักดิ์ กรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์ หลังจากผนวชเป็นสามเณรที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ได้เสด็จไปศึกษาที่โรงเรียนมัธยมกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นเวลา 3 ปี พระองค์ทรงสอบเรียนต่อกฎหมายที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้ด้วยพระชนมายุเพียงแค่ 14 ชันษา แต่ทางมหาวิทยาลัยไม่ยอมให้ทรงเข้าศึกษาต่อ เนื่องจากติดข้อบังคับที่ว่าพระชนมายุไม่ถึง 18 ชันษา แต่ทรงเสด็จไปขอร้องเป็นกรณีพิเศษต่อทางมหาวิทยาลัยโดยอ้างว่า “คนไทยเกิดง่ายตายเร็ว” สุดท้ายมหาวิทยาลัยยินยอมให้สอบอีกครั้ง ซึ่งทรงสอบได้และศึกษาต่อจนจบหลักสูตรปริญญาตรีด้านกฎหมายชั้นเกียรตินิยม  พระชนมายุเพียง 17 ชันษาเท่านั้น นับเป็นบัณฑิตที่มีอายุน้อยที่สุด
หลังจากเสด็จกลับมาไทยทรงเข้ารับราชการที่กรมราชเลขานุการ ต่อมาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นองคมนตรี ในขณะเดียวกันทรงมีตำแหน่งเป็นสภานายกพิเศษจัดตั้งศาลมณฑลและศาลเมือง (ศาลจังหวัด) ขึ้นในท้องที่ต่าง ๆ โดยทรงจัดตั้งศาลหัวเมืองในมณฑลอยุธยาขึ้นเป็นแห่งแรก  แม้ว่าในช่วงเวลานั้นจะมีคดีความในศาลคั่งค้างอยู่มาก แต่ก็ทรงตัดชำระความด้วยพระองค์เองจนเสร็จสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็วได้อย่างถูกต้องและเที่ยงธรรม
ที่นี่.คอม
ที่นี่ดอตคอม (TeeNee.com) เป็นเว็บท่าภาษาไทย ที่มีผู้เข้าชมจากประเทศไทยมากเป็นอันดับที่ 77 (19 กันยายน 2557) จากการจัดอันดับโดยอะเล็กซา
Niedenzuella
Niedenzuella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Malpighiaceae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัลลภ สุระกำพลธร
ศาสตราจารย์ วัลลภ สุระกำพลธร (ราชบัณฑิต) เกิดที่กรุงเทพมหานคร เป็นนักวิจัยชาวไทยที่มีผลงานดีเด่นในสาขาอิเล็กทรอนิกส์ โดยเฉพาะกับงานวิจัยและการออกแบบระบบวงจรที่เหมาะสมกับการทำเป็นวงจรรวม ปัจจุบันดำรงตำแหน่ง ศาสตราจารย์ ระดับ 11 ประจำภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ได้รับการประกาศยกย่องให้รับรางวัล นักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ประจำปี พ.ศ. 2539 สาขาฟิสิกส์เชิงคณิตศาสตร์ รางวัล นักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2541 สาขาวิศวกรรมศาสตร์และอุตสาหกรรมวิจัย รางวัลอาจารย์ดีเด่นแห่งชาติ ประจำปี พ.ศ. 2547 ได้รับโปรดเกล้าฯแต่งตั้ง เป็นราชบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์ สำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา ในปี พ.ศ. 2563 และได้รับการแต่งตั้งเป็น ประธานสำนักวิทยาศาสตร์ ราชบัณฑิตยสภา ในปี พ.ศ. 2564
ประวัติการศึกษา
ศาสตราจารย์ ดร.วัลลภ สุระกำพลธร ศึกษาชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนพระโขนงวิทยา และโรงเรียนสายน้ำทิพย์ เข้าเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนดุสิตพาณิชยการ แผนกสามัญ และมัธยมศึกษาตอนปลายที่โรงเรียนปทุมคงคา หลังจากนั้นเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยโทรคมนาคมนนทบุรี ซึ่งปัจจุบันคือ คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จนจบการศึกษาระดับ ประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) สาขาวิชาโทรคมนาคม ในปี พ.ศ. 2516 ได้รับปริญญาวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วศ.บ.) สาขาไฟฟ้าสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2518 และปริญญาวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (วศ.ม.) สาขาไฟฟ้า ในปี พ.ศ. 2521 ในปี พ.ศ. 2524 ได้รับทุนการศึกษา Oversea Research Student Fee Support Scheme จากประเทศสหราชอาณาจักร และทุนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ให้ไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอกที่ the University of Kent at Canterbury ประเทศสหราชอาณาจักร และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก (Ph.D.) ด้าน Electronics ในปี พ.ศ. 2527
ผลงานวิจัย
ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร ได้อุทิศตนให้กับงานวิจัยทางด้านการออกแบบวงจรรวม (Integrated Circuit Design) อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะการวิจัยและพัฒนาด้านการออกแบบระบบประมวลผลสัญญาณที่เหมาะสมกับเทคโนโลยีวงจรรวม ได้คิดค้นเสนอหลักการเพื่อออกแบบวงจรรวมแบบโหมดกระแส (Current-Mode Integrated Circuit) ไว้หลายวงจร อาทิเช่น วงจรสายพานกระแส (Current Conveyor) และ วงจรความต้านทานบวกและความต้านทานลบ (Positive and Negative Resistance Circuits) ทั้งเป็นแบบที่สามารถสร้างด้วยไบโพลาร์เทคโนโลยีและมอสเทคโนโลยีได้  โดยเฉพาะการนำเสนอ วงจรสายพานกระแสปรับค่าขยายด้วยอิเล็กทรอนิกส์ (Electronically Tunable Current Conveyor : ECCII) ซึ่งวงจรดังกล่าวนี้มีประโยชน์ประยุกต์ใช้ในการออกแบบระบบวงจรที่ต้องการปรับคุณสมบัติของวงจรไปโดยอัตโนมัติ หลักการออกแบบวงจรที่ ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร นำเสนอไว้ได้มีนักวิจัยนำไปปรับปรุงและประยุกต์ใช้อย่างกว้างขวาง
การวิจัยและคิดค้นเหล่านี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งทั้งในเชิงความเป็นพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ประยุกต์ อิเล็กทรอนิกส์และการประมวลผลสัญญาณ และทั้งเชิงวิจัยประยุกต์นำไปสู่เทคโนโลยีใหม่ของการพัฒนาอุปกรณ์เครื่องมือวัดทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีและอุปกรณ์เครื่องมือวัดทางอุตสาหกรรม นอกจากนี้ยังเป็นการติดตามให้เท่าทันกับการเปลี่ยนอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีทางไมโครอิเล็กทรอนิกส์ และนาโนอิเล็กทรอนิกส์ เป็นการช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งและสร้างกลุ่มบุคลากรวิจัยทางด้านการออกแบบวงจรรวมในประเทศไทยด้วย ศ.ดร.วัลลภ สุระกำพลธร มีผลงานที่ปรากฏทั้งระดับในประเทศและนานาชาติจำนวนมาก ผลงานทางด้านวิชาการประกอบด้วย มีผลงานเขียนตำรา 4 เล่ม บทความวิจัยที่พิมพ์เผยแพร่ในวารสารระดับนานาชาติรวมมากกว่า 70 บทความ และผลงานวิชาการที่นำเสนอในการประชุมวิชาการนานาชาติต่างประเทศมากกว่า 90 บทความ
โรงเรียนก้านเหลืองวิทยาคม
โรงเรียนก้านเหลืองวิทยาคมเป็นโรงเรียนในโครงการโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น (ต.อมต.ลศ.) รุ่นที่ 5 ปีการศึกษา 2534 ปัจจุบันมี นายสมเกียรติ หาแก้ว ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 25 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1- 6 และในปีการศึกษา 2556 มีนักเรียนรวมทั้งสิ้น 222 คน (ข้อมูล ณ 10 มิถุนายน 2556) เป็นโรงเรียนที่ได้รับคัดเลือกให้เป็น โรงเรียนคุณธรรมชั้นนำ ตามโครงการ sp2 และโรงเรียนดีประจำตำบล
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ศูนย์การศึกษาจังหวัดอุดรธานี
มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ศูนย์การศึกษาจังหวัดอุดรธานี (อังกฤษ: Suan Sunandha Rajabhat University, Udon Thani Education Center) เป็นวิทยาเขตในสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เริ่มเปิดทำการสอนเมื่อปี พ.ศ. 2557 ตั้งอยู่ที่ตำบลสามพร้าว อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
ประวัติมหาวิทยาลัย
จังหวัดอุดรธานี มีแผนแผนการพัฒนาจังหวัดในทางด้านเศรษฐกิจและสังคมระดับภูมิภาคและความต้องการเป็นศูนย์กลางการศึกษาของภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ประกอบกับแนวความคิดของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี (อบจ.) ต้องการที่จะพัฒนาบุคลากรท้องถิ่นเตรียมความพร้อมในนโยบายดังกล่าวและต้องการแก้ปัญหาสังคมอันสืบเนื่องมาจากนักเรียนทั้งจังหวัดอุดรธานีและในจังหวัดข้างเคียงสำเร็จการรศึกษามัธยมศึกษาชั้นปีที่ 6 มีจำนวนมากทุกๆปี แต่จังหวัดมีสถาบันการศึกษาของรัฐบาลเพียง 2 สถาบัน คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี และสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตอุดรธานี เท่านั้น ไม่เพียงพอต่อการรับนักเรียนที่จบการศึกษาได้ทั้งหมดประกอบกับต้องการที่จะลดค่าใช้จ่ายของผู้ปกครองที่ต้องส่งบุตรหลานเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเอกชนทั้งในกรุงเทพมหานครและส่วนภูมิภาค ผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี จึงมีความต้องการที่จะสนับสนุนให้มีสถาบันการศึกษาเข้ามาจัดตั้งในจังหวัดอุดรธานี โดยองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานีจะเป็นผู้รับผิดชอบงบประมาณการก่อสร้าง ครุภัณฑ์และสถานที่ตั้งทั้งหมดประกอบกับยุทธศาสตร์ประจำจังหวัดที่ต้องการเปลี่ยนแปลงทางด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น
เหตุผลจังหวัดอุดรธานีเลือก "มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา"
จังหวัดอุดรธานีประกอบกับแนวความคิดผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี (อบจ.) ได้สอดคล้องตรงกับปรัชญาของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาที่ไม่ได้เป็นเพียงแหล่งการศึกษาที่มีบทบาทหน้าที่สำคัญในการพัฒนาและผลิตบัณฑิตที่มีความรู้และความสามารถในสาขาวิชาชีพต่างๆ ออกไปสู่สังคมไทยมาโดยตลอดระยะเวลาอันยาวนานกว่า 6 ศวรรษเท่านั้น หากแต่มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทายังได้มุ่งเน้นการดำเนินกิจกรรมในลักษณะอื่นๆ อีกมากมายกี่ยวกับการค้นคว้าวิจัยเพื่อเพิ่มพูนองค์ความรู้ให้แก่แวดวงวิชาการ การทำนุบำรุงและเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมอันดีงามของชาติ รวมทั้งการบริการวิชาการต่างๆ ให้กับสังคมไทย เหตุผลเพราะ เหตุผลการก่อตั้งเป็น "ศูนย์การศึกษาจังหวัดอุดรธานี" ดังนั้นจังหวัดอุดรธานี และผู้บริหารองค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี ร่วมกับ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา จึงมีแผนพัฒนาเบื้องต้นโดยการจัดตั้งเป็นศูนย์นอกสถานที่ตั้งของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา(ศูนย์กลาง)ในจังหวัดอุดรธานีขึ้น  แล้วยกระดับเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา วิทยาเขตอุดรธานี และพัฒนาต่อเนื่องเป็นมหาวิทยาลัยอุดรธานีในอนาคต โดยมุ่งเน้นให้มหาวิยาลัยอุดรธานี มีการจัดการเรียนการสอนที่โดดเด่นตรงกับยุทธศาสตร์จังหวัดอุดรธานีและงจังหวัดใกล้เคียงต่อไป
สุสานของจักรวรรดิ
สุสานของจักรวรรดิ (Graveyard of Empires) เป็นสมญานามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งมีต้นกำเนิดจากแนวโน้มทางประวัติศาสตร์ที่ถูกกล่าวหาว่าอำนาจต่างชาติมักประสบความล้มเหลวในการรุกรานอัฟกานิสถาน ยังไม่เป็นที่กระจ่างว่าใครเป็นผู้คิดค้นคำนี้ และก็ยังมีการโต้แย้งความถูกต้องทางประวัติศาสตร์
ภูมิหลัง
ในประวัติศาสตร์อัฟกานิสถาน มีอภิมหาอำนาจบางส่วนพยายามยึดครองอัฟกานิสถานโดยไม่รักษากฎเกณฑ์ที่มั่นคงถาวร ตัวอย่างในปัจจุบันได้แก่จักรวรรดิบริติชในช่วงสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่หนึ่งและครั้งที่สาม (ค.ศ. 1839–1842, 1919) สหภาพโซเวียตในสงครามโซเวียต–อัฟกานิสถาน (ค.ศ. 1979–1989) และสหรัฐในสงครามในอัฟกานิสถาน (ค.ศ. 2001–2021) บางส่วนกล่าวถึงจักรวรรดิในอดีต เช่นเปอร์เซีย, กรีก, อาหรับ, เติร์ก และมองโกล ความยากลำบากในการรุกรานอัฟกานิสถานเกิดจากความชุกของสิ่งก่อสร้างคล้ายป้อม, ทะเลทราย, พื้นที่ภูเขาของประเทศ, ฤดูหนาวรุนแรง และ"ความจงรักภักดีของตระกูลที่เข้มแข็ง"
การใช้งาน
Thomas Barfield ได้กล่าวถึงเรื่องเล่าอัฟกานิสถานในฐานะชาติที่ไม่สามารถพิชิตได้ถูกใช้โดยผู้คนในประเทศเพื่อขัดขวางผู้บุกรุก ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2001 เป็นช่วงที่สหรัฐโจมตีอัฟกานิสถาน มุฮัมมัด อุมัร ผู้นำกลุ่มตอลิบานในตอนนั้น ขมขู่สหรัฐว่าจะมีชะตาเดียวกันกับจักรวรรดิบริติชและสหภาพโซเวียต โจ ไบเดิน ประธานาธิบดีสหรัฐ กล่างถึงสมญานามขณะแถลงต่อสาธารณะหลังการยึดกรุงคาบูล ค.ศ. 2021 ไว้เป็นหลักฐานว่ากองทัพสหรัฐไม่มีความมุ่งมั่นในการตั้งฐานทัพในสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถานอีกต่อไป
คำวิจารณ์
ร็อด นอร์ดแลนด์ (Rod Nordland) ผู้สื่อข่าวต่างประเทศกล่าวว่า "ในความเป็นจริง ไม่มีจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ใด ๆ สิ้นสุดลงเพราะอัฟกานิสถานอย่างเดียว" Patrick Porter วิทยากรจากวิทยาลัยเสนาธิการและการบริการร่วมกล่าวถึงสิ่งนี้ว่า "เป็นการคาดคะเนที่ผิดพลาดจากสิ่งที่เป็นจริง -- ซึ่งมีความยากทั้งเชิงยุทธวิธีและกลยุทธ์"
Barfield กล่าวว่า "เป็นเวลา 2,500 ปีที่อัฟกานิสถานตกเป็นของจักรวรรดิอื่น นับตั้งแต่จักรวรรดิเปอร์เซียในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสต์ศักราช" หลังจากนั้น อเล็กซานเดอร์มหาราชและผู้สืบทอดของเขาปกครองอัฟกานิสถานเป็นเวลา 200 ปี ทั้งมองโกล, ตีมูร์ และจักรพรรดิบาบูร์แห่งจักรวรรดิโมกุลก็ใช้อัฟกานิสถานเป็นฐานในการขยายอาณาจักรของตน จักรวรรดิบริติชไม่ได้ถูกทำลายหลังสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สาม และอังกฤษก็ประสบความสำเร็จในสงครามอังกฤษ-อัฟกานิสถานครั้งที่สอง การล่มสลายของจักรวรรดิบริติชมักมีสาเหตุมาจากสงครามโลกครั้งที่สอง ในขณะที่สงครามโซเวียต–อัฟกานิสถานเป็นปัจจัยหลักในการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การต่อต้านในอัฟกานิสถานสามารถทำได้ด้วยความช่วยเหลือจากสหรัฐ, อังกฤษ, ปากีสถาน และซาอุดีอาระเบียเท่านั้น นอกจากนี้ ก็ยังมีเหตุผลที่เชื่อว่า ถึงไม่ร่วมศึกสหภาพโซเวียตก็ยังล่มสลายอยู่ดี ถึงกระนั้น เนื้อเรื่องนี้ยังคงอนุญาตให้มีการอ้างเหตุผลโดยอาศัยแนวเทียบและข้ออ้าง"ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่นักเขียนและบัณฑิต