cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟลอรีย็อง โตแว็ง
โตแว็งเริ่มต้นอาชีพกับสโมสรเกรอนอบล์ใน ค.ศ. 2011 ต่อมาเขาย้ายไปสโมสรบัสตียาซึ่งเขาพาทีมคว้าแชมป์ลีกเดอในฤดูกาลแรกที่เขาได้เล่น และในปีถัดมา เขาได้รับรางวัลผู้เล่นเยาวชนยอดเยี่ยมแห่งปี ต่อมาเขาย้ายไปออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์ และได้ลงเล่นให้กับสโมสรกว่า 150 นัด โดยมีช่วงคั่นกลางที่เขาย้ายไปนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ก่อนที่จะย้ายกลับมาร์แซย์อีกครั้ง
โตแว็งลงเล่นให้กับทีมชาติ 30 นัด ทำได้ 14 ประตู ตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 18-21 ปี เขาเคยพาทีมชาติคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2013 เขาลงเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 และถูกเลือกติดทีมชาติในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย
จังหวัดนามดิ่ญ
นามดิ่ญ (Nam Định) เป็นจังหวัดหนึ่งที่ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงของประเทศเวียดนาม
เรียว (หน่วยเงิน)
เรียว (両 (ryō)) เป็นหน่วยเงินในอดีตของประเทศญี่ปุ่นซึ่งใช้ทองคำแลกเปลี่ยนตามระบบมาตราชั่งตวงวัดของญี่ปุ่น ใช้กันมากก่อนยุคเมจิ ถูกแทนที่โดยค่าเงิน เยน ในรัชสมัยจักรพรรดิเมจิ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2414
ประเทศบอตสวานาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
บาป (ศาสนาคริสต์)
ในศาสนาคริสต์ บาป (sin; חָטָא khatah ทำผิด) คือการไม่บรรลุถึงความครบถ้วนแห่งกฎหมายอันชอบธรรมที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมสำหรับมนุษย์ (กฎทางศีลธรรม) การไม่บรรลุเช่นนั้น ยังผลให้มนุษย์ตกเข้าสู่แนวทางการดำเนินชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ ความไม่สมบูรณ์อันเป็นผลจากบาปได้เป็นเหมือนนายที่กดขี่เขา ให้อยู่ในสภาพเป็นทาส สภาพเช่นนั้นคือ ความบกพร่องของทั้งจิตวิญญาน (ทั้งหมดในตัวบุคคล) ที่ต้องเสื่อมลงทุกด้าน และที่สุดคือ ความตาย ดังที่คัมภีร์ไบเบิลกล่าวไว้ว่า "เพราะ‍ว่าค่า‍จ้างของบาปคือความตาย"
จุดเริ่มต้นของบาป
ณ สวนเอเดน อันเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์คู่แรก ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงจัดเตรียมให้ พระองค์อนุญาตให้เขากินผลไม้ทุกอย่างในสวนได้ แต่มีต้นหนึ่งที่อยู่กลางสวน เป็นต้นไม้ที่ให้รู้จักความดีและชั่ว พระองค์ทรงสงวนไว้จากมนุษย์คู่แรก โดยบัญชาแก่เขาว่า "แต่ผลของต้น‍ไม้แห่งการรู้ถึงความดีและความชั่วนั้น ห้ามเจ้ากิน เพราะในวันใดที่เจ้ากิน เจ้าจะต้องตายแน่" อย่างไรก็ดี อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่เอวากำลังมองดูผลจากต้นไม้นั้น เธอก็ได้ยินเสียงพูดมาจากงูตัวหนึ่ง ถามกับเธอว่า "จริงหรือ? ที่พระ‍เจ้าตรัสว่า ‘ห้ามพวก‍เจ้ากินผลจากต้น‍ไม้ทุกต้นในสวนนี้’" เอวาจึงตอบงูว่า "ผลของต้น‍ไม้ในสวนนี้เรากินได้ เว้น‍แต่ผลของต้น‍ไม้ที่อยู่กลางสวนนั้น พระ‍เจ้าตรัสว่า ‘ห้ามพวก‍เจ้ากินและถูก‍ต้องเลย มิ‍ฉะนั้นพวก‍เจ้าจะตาย’" งูจึงหลอกเอวาโดยพูดว่า "พวก‍เจ้าจะไม่ตายแน่ เพราะพระ‍เจ้าทรงทราบอยู่ว่า พวก‍เจ้ากินผลจากต้น‍ไม้นั้นวัน‍ใด ตาของพวก‍เจ้าจะสว่างขึ้นในวัน‍นั้น แล้วพวก‍เจ้าจะเป็นเหมือนอย่างพระ‍เจ้า คือรู้ความดีและความชั่ว" เอวาจึงคล้อยตามการชี้นำของซาตาน หยิบผลไม้ที่พระเจ้าตรัสห้ามมากินเข้าไป ทั้งยังส่งให้อาดัมกินด้วย
การละเมิดต่อพระบัญชาโดยเจตนาเช่นนั้น ทำให้สัมพันธภาพอันดีของเขากับพระเจ้ายุติลง และตั้งแต่วันนี้นเอง ทั้งสองจึง ตาย ในสายพระเนตรพระเจ้า "เขามีมลทิน และมีบาป ขาดจากชีวิตนิรันดร์ พระเจ้ายังได้ขับเขาออกจากสวนเอเดนด้วย"
เอ็มจี 34
เอ็มจี 34 หรือ Maschinengewehr 34 เป็นปืนกลแบบแรงสะท้อนถอยหลังและระบายความร้อนด้วยอากาศของเยอรมัน ได้ถูกทดสอบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1929 ถูกนำเสนอในปี ค.ศ. 1934 และถูกใช้อย่างแพร่หลายในหน่วยทหารในปี ค.ศ. 1936 มันได้ถูกนำเสนอเป็นแนวคิดใหม่ทั้งหมดในอำนาจการยิงแบบอัตโนมัติ– Einheitsmaschinengewehr (ปืนกลระดับสากล) -และได้มีการถือว่าเป็นปืนกลอเนกประสงค์แบบแรกของโลก(GPMG)
ด้วยความอเนกประสงค์ของเอ็มจี 34 ถูกบรรจุด้วยลูกกระสุนไรเฟิลเมาเซอร์ 7.92×57มม.ที่มีอานุภาพสูง และเป็นที่ถกเถียงกันว่าเป็นปืนกลที่ทันสมัยที่สุดในโลกในช่วงเวลาของการพัฒนามัน เอ็มจี 34 ได้รับการออกแบบและพัฒนาขึ้นมาเป็นอย่างดีเพื่อให้สามารถถือได้ด้วยน้ำหนักเบา และเป็นปืนกลขนาดกลางที่ครอบคลุมทหารราบ การคุ้มครองต่อต้านอากาศยาน และแม้แต่กระทั่งสามารถดัดแปลงมันได้ มันเป็นการผสมผสานกันของความคล่องตัวที่ยอดเยี่ยม – มีน้ำหนักที่เบาพอที่จะใช้งานได้โดยเพียงคนเดียว – และอัตราเร็วในการยิงที่สูง(มากถึง 90 นัดต่อนาที)ซึ่งไม่มีอะไรมาเทียบได้ มันได้เข้าประการในจำนวนมากมาย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1939 อย่างไรก็ตาม, การออกแบบมานั้นได้พบว่ามีความซับซ้อนมากเกินไปสำหรับการผลิตเป็นจำนวนมากและแต่งเสริมด้วยราคาถูก และเอ็มจี 42 ที่เรียบง่ายกว่า แม้ทั้งสองกระบอกจะยังอยู่ในประจำการและการผลิตจนกระทั่งสงครามสิ้นสุดลง
โทคิโอโฮเทล
โทคิโอโฮเทล (Tokio Hotel) เป็นวงป็อปร็อกจากเยอรมนี ก่อตั้งที่เมืองมัคเดอบวร์ค ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 โดยนักร้องนำ บิล เคาลิทซ์, มือกีตาร์ ทอม เคาลิทซ์, มือกลอง กุสตัฟ ชเลเฟอร์ และมือเบส เกออร์จ ลิสทิง ทั้ง 4 มีซิงเกิลอันดับ 1 อยู่ 4 ซิงเกิล มีอัลบั้มอันดับ 1 อยู่ 3 อัลบั้มในเยอรมนี มียอดขายซีดีและดีวีดี 5 ล้านชุด
หลังจากที่พวกเขาบันทึกเสียงเดโม่ซีดีที่ไม่ได้ออกจำหน่ายในนาม "Devilish" สัญญากับโซนีบีเอ็มจีเยอรมนีที่หมดไป พวกเขาก็ออกอัลบั้มภาษาเยอรมันชุดแรกในชื่อ Schrei ในฐานะวงที่ชื่อ โทคิโอโฮเทล กับค่ายยูนิเวอร์แซลเยอรมัน ในปี 2005 อัลบั้มชุด Schrei ขายได้มากกว่าครึ่งล้านชุดทั่วโลก และมีซิงเกิลติดท็อป 5 อยู่ 4 ซิงเกิลทั้งในเยอรมนีและออสเตรีย ในปี 2007 วงออกอัลบั้มภาษาเยอรมันชุดที่ 2 ที่ชื่อ Zimmer 483 และออกอัลบั้มภาษาอังกฤษชุดแรก  Scream ที่มียอดขายรวมมากกว่า 1 ล้านชุดทั่วโลกและยังทำให้พวกเขาได้รับรางวัลเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอวอร์ดส สาขาศิลปินหน้าใหม่นานาชาติยอดเยี่ยม ในเดือนกันยายน 2008 พวกเขายังได้รับรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอวอร์ดสที่สหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรกในสาขา ศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม ต่อมาเดือนตุลาคม 2008 พวกเขาได้รับ 4 รางวัลจาก Los Premios รวมถึงในสาขาศิลปินหน้าใหม่นานาชาติยอดเยี่ยมและเพลงแห่งปี งานจัดขึ้นที่เม็กซิโก พวกเขายังได้รับรางวัลเฮดไลเนอร์ในงานเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอวอร์ดสปี 2008 ที่จัดขึ้นที่ลิเวอร์พูล และได้รับรางวัลกลุ่มยอดเยี่ยมในเอ็มทีวียุโรปมิวสิกอวอร์ดส 2009 ที่จัดขึ้นที่เบอร์ลิน
กระเช้าสีดา (ละครโทรทัศน์)
กระเช้าสีดา เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า เคยสร้างเป็นละครโทรทัศน์มาแล้วเมื่อปี 2537 ออกอากาศทางช่อง 3 นำแสดงโดย ยุรนันท์ ภมรมนตรี, มยุรา เศวตศิลา, บุษกร วงศ์พัวพันธ์ , กรรชัย กำเนิดพลอย ครั้งที่สองนำกลับมาสร้างใหม่ในปี 2564 ผลิตโดย เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ - เช้นจ์ 2561 บทประพันธ์โดย กฤษณา อโศกสิน บทโทรทัศน์โดย ศรุฑ สามงามแจ่ม นำแสดงโดย จิรายุ ตันตระกูล , วรนุช ภิรมย์ภักดี , อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล , ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล , วิทยา วสุไกรไพศาล , นพพล โกมารชุน , กาญจนาพร ปลอดภัย , คลาวเดีย จักรพันธุ์ , ชวัลกร วรรธนพิสิฐกุล , ณัฎฐ์ ทิวไผ่งาม , เพ็ญพักตร์ ศิริกุล , ชนานา นุตาคม , คงกะพัน แสงสุริยะ กำกับการแสดงโดย คฑาเทพ ไทยวานิช ออกอากาศทุกวันพุธ - วันพฤหัสบดี เวลา 20.30 - 22.30 น. เริ่มออกอากาศตอนแรก 29 กันยายน พ.ศ. 2564 - 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564 ออกอากาศทาง ช่องวัน 31 และรับชมย้อนหลังทางแอปพลิเคชัน "อ้ายฉีอี้" (iQiYi) เป็นที่แรก
จี (อีพี)
รายละเอียด
ผลงานชุดนี้สามารถทำยอดขายในชุดนี้ได้เกิน 100,000 ชุด
หลิน ชิงเสีย
หลิน ชิงเสีย (Brigitte Lin, Brigitte Lin Ching Hsia, ) อดีตนักแสดงหญิงชาวไต้หวันที่มีชื่อเสียงโด่งดังในระดับเอเชีย
ประวัติ
หลิน ชิงเสีย เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1954 ที่เมืองไทเป ประเทศไต้หวัน เธอเป็นลูกคนที่ 2 ในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 3 คน เข้าสู่แวดวงการแสดงได้ขณะรอการเอนทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัย ผู้กำกับฯ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชื่อดัง ซ่ง ฉุนเทา เห็นแววเข้าขณะเดินเลือกซื้อของ จึงได้ติดต่อมาเล่นในภาพยนตร์เรื่อง Outside The Window ในปี ค.ศ. 1972 ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องมาจากนิยายของ ฉงเหยา (ผู้ประพันธ์เรื่อง องค์หญิงกำมะลอ)
จากนั้นเธอก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาในแวดวงภาพยนตร์ของไต้หวัน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1983 ได้เข้าสู่แวดวงภาพยนตร์ของฮ่องกงด้วยการแสดงในภาพยนตร์กำลังภายในแฟนตาซีเรื่อง Zu Warriors from the Magic Mountain คู่กับ เจิ้ง เส้าชิว จากการกำกับของ ฉีเคอะ ทำให้มีชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมา และได้รับรางวัลนักแสดงสมบทหญิงยอดเยี่ยมด้วย
หลังจากนั้น หลิน ชิงเสีย ก็ได้มีผลงานอีกหลาย ๆ เรื่องตามมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพยนตร์แนวกำลังภายในหรือแอ๊คชั่นแทบทั้งนั้น เช่น Swordsman II, New Dragon Gate Inn, Police Story 3: Super Cop, Royal Tramp, Royal Tramp II และ Handsome Siblings ในปี ค.ศ. 1992 และ Swordsman III, The Bride with White Hair, The Bride with White Hair 2, The Eagle Shooting Heroes ในปี ค.ศ. 1993  Ashes of Time  และChungking Express ในปี ค.ศ. 1994, Bishonen ในปี ค.ศ. 1998
จากนั้นเธอก็ได้สมรสกับนักธุรกิจชาวฮ่องกง หลี่หยวน ที่ซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 1994 โดยมี เติ้ง ลี่จวิน และ ฉีเคอะ ร่วมเป็นสักขีพยานในงานด้วย ปัจจุบัน หลิน ชิงเสีย ออกวงการบันเทิงไปเพื่อทำหน้าที่แม่บ้านอย่างเดียว จนประมาณต้น ปี ค.ศ. 2013 เริ่มงานสายใหม่กับการเป็นนักเขียน และปรากฏตัวในสถานที่สาธารณะมากขึ้น รวมถึงการไปโปรโมตหนังสือที่สัปดาห์หนังสือแห่งชาติฮ่องกง รวมถึงมีข่าวว่าจะกลับมารับงานแสดงหนังอีกครั้ง
ถนนทรงวาด
ถนนทรงวาด (อักษรโรมัน: Thanon Song Wat) เป็นถนนสายหนึ่งในเขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร ในย่านเยาวราช
ถนนทรงวาด กำเนิดจากการที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นผู้วาดแนวถนนเส้นนี้ลงบนแผนที่เพื่อลดความแออัดของพื้นที่ในย่านสำเพ็งหลังจากเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ถนนทรงวาดมีความยาวทั้งสิ้น 1,196 เมตร กินพื้นที่ตั้งแต่แขวงสัมพันธวงศ์และแขวงตลาดน้อย การตัดถนนทรงวาดแบ่งเป็น 2 ช่วง คือ ช่วงแรกเมื่อ พ.ศ. 2435 เริ่มจากถนนจักรเพชรถึงตรอกโรงกระทะ (ถนนเยาวพานิช) และช่วงที่สอง พ.ศ. 2450 จากตรอกโรงกระทะไปจดกับถนนเจริญกรุง ในอดีต ถนนทรงวาดเป็นถนนสายสำคัญที่เชื่อมต่อกับท่าเรือกลไฟบรรทุกสิ่งของจากหัวเมืองต่าง ๆ มายังกรุงเทพมหานคร สองฟากถนนจึงเต็มไปด้วยร้านค้าจำหน่ายนำเข้าและส่งออก ส่วนมากเป็นพืชผลทางการเกษตร เช่น บริษัทเจียไต๋ ซึ่งได้กลายมาเป็นเครือเจริญโภคภัณฑ์ในปัจจุบัน และหลายร้านก็ยังคงดำเนินกิจการมาจนถึงปัจจุบันและเน้นการขายส่ง
ปัจจุบัน อาคารต่าง ๆ ที่ถนนทรงวาดจึงเป็นอาคารเก่าแก่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ บริเวณหัวมุมถนนทรงวาดมีตึกโบราณที่เรียกกันว่า ตึกแขก มีการประดับลวดลายฉลุไม้แบบเรือนขนมปังขิง ซุ้มหน้าต่างทำเป็นทรงโค้งแหลม แบบสถาปัตยกรรมกอทิก เป็นไปได้ว่าในอดีตอาจจะเป็นห้างร้านของกลุ่มพ่อค้ามุสลิม และยังมีศิลปะบนผนังหรือกำแพงของอาคารต่าง ๆ จากฝีมือของศิลปินชาวตะวันตก นอกจากนี้แล้วถนนทรงวาดตรงจุดตัดกับถนนทรงสวัสดิ์ มีถนนสายหนึ่งชื่อ "ถนนทรงเสริม" มีความยาว 20 เมตร ไปสิ้นสุดที่ท่าสวัสดี ท่าเรือที่สามารถโดยสารเรือข้ามฟากข้ามมายังท่าวัดทองธรรมชาติ ในฝั่งธนบุรีได้
ทางด่วนซังโย
ทางด่วนซังโย (山陽自動車道 (San'yō Jidōshadō)) เป็นทางด่วนสายหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น มีเส้นทางเริ่มต้นจากเขตคิตะ นครโคเบะ จังหวัดเฮียวโงะ ผ่านจังหวัดโอกายามะ จังหวัดฮิโรชิมะ และสิ้นสุดที่นครชิโมโนเซกิ จังหวัดยามางูจิ ทางด่วนสายนี้เปิดใช้งานตลอดสายทางเมื่อ ค.ศ. 1997 มีระยะทางเฉพาะทางสายหลักทั้งสิ้น 419.5 กิโลเมตร ทางด่วนซังโยเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 1
ทางด่วนซังโย รวมทั้งถนนฮิโรชิมะ–อิวากูนิ ถนนโอโกริ และถนนยามางูจิ–อูเบะ (เฉพาะช่วงทางแยกต่างระดับคางาวะ–ชุมทางต่างระดับอูเบะ) ได้รับการกำหนดหมายเลขเป็น "E2"
วันทาพระราชินี
“วันทาพระราชินี” (Hail Holy Queen, Salve Regina) เป็นบทภาวนาอ้อนวอนถึงพระนางมารีย์พรหมจารี พระมารดาของพระเยซู สามารถใช้ได้ตั้งแต่ตั้งแต่ช่วงทำวัตรเย็นของวันสมโภชพระตรีเอกภาพจนถึงทำวัตรบ่ายของวันเสาร์ก่อนวันอาทิตย์สัปดาห์แรกของเทศกาลเตรียมรับเสด็จ (en:Advent) และยังเป็นบทภาวนาที่ใช้สวดปิดการสวดสายประคำอีกด้วย บุญราศีแฮร์มันน์แห่งไรเชเนา นักพรตคณะเบเนดิกตินท่านหนึ่งในสมัยกลางได้แต่งบทภาวนานี้ขึ้นเพื่อขอความช่วยเหลือจากพระนางในช่วงวิกฤตของชีวิต
บทภาวนา วันทาพระราชินี ในตอนแรกได้ถูกประพันธ์เป็นภาษาละตินเพื่อบรรยายสภาพมนุษย์ที่ต้องการความช่วยเหลือ มนุษย์ทั้งชายและหญิงกำลัง “ถอนใจคร่ำครวญ ร่ำไห้ในเหวน้ำตานี้” เขาทั้งหลายจึงร้องตะโกนเช่นเดียวกับประชากรอิสราเอล ร้องหาพระยาห์เวห์เมื่อถูกชาวอียิปต์กดขี่ข่มเหง และพระองค์ทรงตอบสนอง โดยเสด็จมาช่วยเขาให้พ้นความทุกข์ทรมาน (เทียบ อพย3:7-8) หลังจากที่ได้บรรยายสภาพมนุษย์ผู้ต้องการความช่วยเหลือแล้ว บท “วันทาพระราชินี” ไม่วอนขอพระแม่ให้ทรงฟังเสียงร้องแสดงความทุกข์ทรมานของ “ผู้เป็นลูกหลานที่ถูกเนรเทศของเอวา” แต่วอนขอว่า “โปรดเถิดพระแม่ผู้ทรงช่วยเหลือเกื้อกูลลูก โปรดทอดพระเนตร..เมตตามายังลูก” ผู้อธิษฐานภาวนามั่นใจว่า ถ้าพระมารดามารีย์ (มารดาพระเยซู)ทอดพระเนตรมายังความต้องการต่างๆ ของประชากร วิกฤตการณ์เลวร้ายในชีวิตก็จะสลายไปพลัน เพราะเมื่อพระมารดาทรงรับรู้ความต้องการของบรรดาบุตร พระนางทรงสงสารและทรงรีบเสด็จมาช่วยเหลือเขา กวีผู้แต่งบทวันทาพระราชินีได้หยั่งรู้ความจริงนี้ พระมารดาทรงสรรเสริญพระเมตตาของพระเจ้าว่า.. เป็นดังสายน้ำที่ไหลท่วมท้นมนุษย์ทุกชั่วอายุคน “พระกรุณาต่อผู้ยำเกรงพระองค์แผ่ไปทุกยุคทุกสมัย” (ลก1:50)
ภาษาละติน
en:Salve Regina
ภาษาอังกฤษ
en:Hail Holy Queen (เป็นบทที่ชาวคาทอลิกในสหราชอาณาจักร และ en:Anglo-Catholic ใช้กัน)
บทภาวนาในภาษาอื่น ๆ
บทภาวนา วันทาพระราชินี นี้ได้ถูกแปลเป็นภาษาต่างๆหลายภาษาด้วยกัน มีตัวอย่างดังนี้
วงศ์ปลาตาเดียว
วงศ์ปลาตาเดียว (ชื่อวิทยาศาสตร์: Psettodidae) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งในอันดับปลาตาเดียว (Pleuronectiformes)
มีรูปร่างโดยรวม คือ ลำตัวค่อนข้างสั้น แบนข้างมาก จุดเริ่มต้นของครีบหลังอยู่หลังตา ตาอาจอยู่ทางซีกซ้ายหรือขวาก็ได้ ครีบท้องมีก้านครีบแข็ง 1 อัน ปากกว้างมีฟันเขี้ยว มีฟันบนเพดานปาก กรามล่างยื่นยาวกว่ากรามบน ครีบหางเว้าเล็กน้อยเป็น 2 หยัก
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปตามพื้นน้ำของมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแอตแลนติก มีทั้งหมดเพียง 3 ชนิด และ 1 สกุล คือ Psettodes โดยมีชนิดหนึ่งนั้นเป็นปลาเศรษฐกิจที่พบได้บ่อยและเป็นที่รู้จักกันดีในประเทศไทย
พระเจ้าภววรมันที่ 1
พระเจ้าภววรมันที่ 1 (ភវវរ្ម័នទី១,, 撥婆跋摩, ) หรือพระนามเต็มว่า พระกมรเตงอัญศรีภววรมัน (วฺระ กมฺรตางฺ อญฺ ศรีภฺววรฺมฺม) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1123 – 1143
พระราชประวัติ
พระเจ้าภววรมันที่ 1 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ ครองราชย์ระหว่างปี พ.ศ. 1123 – 1143 เป็นเชษฐาของพระเจ้ามเหนทรวรมัน พระองค์เป็นเชื้อพระวงศ์ในอาณาจักรฟูนาน ที่ปกครองเมืองภวปุระ พระองค์ได้ร่วมมือกันกับเจ้าชายจิตรเสน ยกกองทัพเข้าชิงราชสมบัติจาก พระเจ้ารุทรวรมัน เพราะเห็นว่าพระเจ้ารุทรวรมันขาดความชอบธรรมในการขึ้นครองราชสมบัติโดยหลังจากที่ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 สวรรคต พระเจ้ารุทรวรมัน ก็ทำการสังหารรัชทายาทที่ชอบธรรมที่ประสูติจากพระอัครมเหสี แล้วตั้งตนขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฟูนาน ซึ่งพระองค์ก็มีชัยชนะเหนือพระเจ้ารุทรวรมัน และยึดราชธานีวยาธปุระได้สำเร็จ จากนั้นก็ใช้เวลาอีกหลายปีในศึกสงครามเพื่อรวบรวมและขยายอาณาจักร เจ้าชายจิตรเสนเป็นแม่ทัพที่เกรียงไกรทรงยกกองทัพเข้าปราบปรามหัวเมืองต่าง ๆ ในอาณาจักรฟูนานเพื่อรวมเข้ากับอาณาจักรเจนละ พระเจ้าภววรมันที่ 1 เข้าพิธีบรมราชาภิเษกในปี พ.ศ.1123 เป็นปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละ โดยพระองค์สวรรคตในปี พ.ศ.1143 เจ้าชายจิตรเสน ซึ่งตามาคือพระเจ้ามเหนทรวรมัน ได้ทำการชิงราชสมบัติจากพระโอรสของพระองค์ และขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรเจนละสืบมา
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย (ย่อ: ส.ส., SS) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประเภทสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บนถนนพระรามที่ 6 แขวงพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่จำนวน 1 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา
ประวัติ
ปีการศึกษา 2494 กระทรวงศึกษาธิการมีโครงการสร้างโรงเรียนฝึกหัดครูอีกแห่งหนึ่ง ที่ตำบลพญาไท อำเภอดุสิต จังหวัดพระนคร ต่อมาเนื่องจากสภาพความจำเป็นเกี่ยวกับสถานที่เรียนของนักเรียนมัธยมมีไม่เพียงพอ กระทรวงศึกษาธิการ จึงโอนโรงเรียนที่กำลังสร้างนี้ให้เป็นโรงเรียนมัธยมของ กรมวิสามัญ (ในเวลานั้น) ใช้ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า“โรงเรียนรางน้ำ” แต่งตั้ง นายดัด จันทนะโพธิ  ปฏิบัติหน้าที่ครูใหญ่และได้ย้ายนักเรียนชาย  จำนวน 57 คน  ที่ฝากเรียนไว้ที่โรงเรียนวัดราชาธิวาส  มาเรียนที่นี่ ต่อมา ปีการศึกษา 2495 หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้น ได้ตั้งชื่อโรงเรียนอย่างเป็นทางการว่าโรงเรียนศรีอยุธยา มีนายพงษ์ แสงทอง เป็นครูใหญ่คนแรก และในปีเดียวกันนั้นเองได้มีนักเรียนหญิงจำนวนหนึ่งเข้าไปเรียน แต่ไม่ได้รวมเป็นโรงเรียนเดียวกัน ฝ่ายโรงเรียนหญิงได้มอบหมายให้ น.ส.เศวต จึงเจริญ เป็นครูใหญ่
ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 กรมวิสามัญศึกษาได้ส่งนักเรียนชายซึ่งไม่มีที่เรียนและคุรุสภารับไว้ ตั้งแต่ชั้น ม.1-ม.6 เข้าไปเรียนเพิ่มเติมจนสถานที่คับแคบ กระทรวงศึกษาธิการจึงได้จัดหาซื้อที่ดินของเอกชนมรดกของพระยาเพชรปรานี จำนวน 3 แปลง รวมเนื้อที่ 22 ไร่ 1 งาน 44 ตารางวา  เพื่อแยกโรงเรียนและเริ่มก่อสร้างเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2497 และได้ย้ายนักเรียนชายจากโรงเรียนศรีอยุธยามาเข้าเรียนเมื่อวันที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2498 ให้ชื่อโรงเรียนอย่างเป็นทางการว่า "โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย"และแต่งตั้ง นายทิม ผลภาค เป็นครูใหญ่คนแรก เพื่อที่จะให้ครู-อาจารย์ นักเรียนเก่า ตลอดจนผู้ปกครองนักเรียนของโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ได้ระลึกและมองเห็นความสำคัญของโรงเรียน ผู้อำนวยการโรงเรียนหลายท่านมีความเห็นว่า ควรที่จะจัดงานวันที่ระลึกโรงเรียนขึ้น หากจะกำหนดเอาวันที่ 15 เมษายน (วันที่ 15 เมษายน ๒๔๙๘ เป็นวันที่โรงเรียนได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย") เป็นวันที่ระลึกของโรงเรียน ก็ไม่สะดวกในการจัดและการนัดหมายต่างๆ
ในสมัยที่ อาจารย์เจือ หมายเจริญ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ ได้มีการปรึกษากันในเรื่องนี้อย่างจริงจังจากทุกฝ่าย ด้วยเหตุผลที่ถือว่านักเรียนเป็นองค์ประกอบที่สำคัญ จึงถือกำหนดเอาวันก่อตั้งสมาคมนักเรียนเก่าสามเสนวิทยาลัย วันที่ 28 มกราคม เป็นวันที่ระลึกของโรงเรียนและจัดงานนี้ขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2526 และจัดให้มีขึ้นสืบต่อมาทุกปีโดยตลอด เรียกวันสำคัญนี้ว่า "วันสามเสนวิทยาลัย" กิจกรรมสำคัญ ที่จัดให้มี คือ การทำบุญตักบาตรพระภิกษุ จำนวน 99 รูป ร่วมกันทั้งครู-อาจารย์ นักเรียน กรรมการสมาคมนักเรียนเก่าสามเสนวิทยาลัย สมาคมผู้ปกครองและครูโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย มูลนิธิโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย และผู้ปกครองนักเรียน นอกจากนั้นยังมีพิธีมอบเครื่องหมายเกียรติคุณแก่ครู-อาจารย์ นักการภารโรง ที่ปฏิบัติงานมาเป็นเวลานาน มีผลงานดีเด่นในแต่ละปี โดยปฏิบัติงานด้วยความวิริยะ อุตสาหะ เพื่อความเจริญก้าวหน้าของโรงเรียนอีกกิจกรรมหนึ่งด้วยทุกปี
ในปี 2505 เริ่มเปิดชั้นเรียนเตรียมอุดมศึกษาปีที่ 1 (ม.7) ในปีนี้ โรงเรียนโด่งดังในด้านกีฬ่า โดยเฉพาะฟุตบอลอย่างมาก จนที่เป็นกล่าวขวัญของบุคคลภายนอกและมีแฟนคลับทีมฟุตบอลของโรงเรียนเรื่อยมา
ต่อมาในปีการศึกษา 2510 กระทรวงศึกษาธิการได้คัดเลือกโรงเรียนสามเสนวิทยาลัย เป็นโรงเรียนแรกและโรงเรียนเดียว ซึ่งใช้หลักสูตรโครงการมัธยมศึกษาแบบประสม (คมส.) และได้เปลี่ยนเป็นโรงเรียนสหศึกษานับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ในปีการศึกษา 2538 โรงเรียนได้มีโรงเรียนสาขาของโรงเรียนสามเสนวิทยาลัยชื่อ "โรงเรียนราชนันทาจารย์ สามเสนวิทยาลัย 2"
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง เป็นมหาวิทยาลัยของรัฐ ตั้งอยู่ที่เมืองลินเชอปิง ประเทศสวีเดน ได้รับการจัดตั้งเป็นมหาวิทยาลัยในปี 1975 และเป็นหนึ่งในสถาบันการศึกษาระดับใหญ่ของประเทศสวีเดน มหาวิทยาลัยเปิดสอนใน 4 คณะ ได้แก่คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ (Arts and Sciences) คณะวิทยาศาสตร์การศึกษา (Educational Sciences) คณะวิทยาศาตร์สุขภาพ (Health Sciences) และสถาบันแห่งเทคโนโลยี (Institute of Technology) แต่ละคณะจะรับผิดชอบทั้งทางด้านการศึกษา,งานวิจัย และการสอนตั้งแต่ระดับปริญญาบัณฑิต จนถึงระดับดุษฎีบัณฑิต
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ประวัติ
ในปีการศึกษา 2547 โรงเรียนได้เปิดหลักสูตรการเรียนการสอน "โครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์" หรือ Mathematic & Science Enrichment Program (MSEP) เป็นปีการศึกษาแรก
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
เพื่อที่จะอำนวยความสะดวกเรื่องการศึกษาทั้งหมดนั้น มหาวิทยาลัยได้แบ่งหน่วยงานเป็น 14 ภาควิชาขนาดใหญ่ เพื่อที่จะบูรณาการความรู้จากหลายๆสาขาวิชา และแต่ละภาควิชาก็จะสอนนักศึกษามากกว่า 1 คณะ. มหาวิทยาลัยลินเชอปิง เน้นการตอบสนองต่อเครือข่ายภาคธุรกิจใกล้เคียง และตอบสนองต่อสังคมในวงกว้าง ทั้งในแง่ของงานวิจัย และการศึกษา ในปี 2012 มหาวิทยาลัยลินเชอปิง มีนักศึกษากว่า 17,850 คน นักศึกษาวิจัย 1,367 คน เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย 3,900 คน รวมถึงคณาจารย์ กว่า 315 คน
ประวัติ
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง เริ่มก่อตั้งในปี 1967 โดยเป็นสาขาของมหาวิทยาลัยสต็อกโฮล์ม ที่ตั้งอยู่ในเมืองลินเชอปิง เปิดสอนในสาขาวิชาเกี่ยวกับ มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และวิทยาศาตร์ทั่วไป ปี 1969 ได้ก่อตั้งสถาบันฝึกหัดแพทย์ และสถาบันแห่งเทคโนโลยี
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ประวัติ
ในปีการศึกษา 2554 โรงเรียนได้เปิดหลักสูตรการเรียนการสอน "โครงการจัดการเรียนการสอน คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ภาษาอังกฤษและคอมพิวเตอร์เป็นภาษาอังกฤษโดยครูไทย" หรือ English for Integrated Study (EIS) เป็นปีการศึกษาแรก
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
ประวัติ
ปี 1970 แบ่งหลักสูตรการสอนทั้งหมดเป็น 3 คณะ คือคณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ และสถาบันแห่งเทคโนโลยี ในชื่อมหาวิทยาลัยลินเชอปิง
ปี 1977 ได้รวมวิทยาลัยฝึกหัดครู ในเมืองลินเชอปิง และนอร์เชอปิง มาไว้ที่มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย
ประวัติ
ในปีการศึกษา 2557 โรงเรียนได้เปิดหลักสูตรการเรียนการสอน "โครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น" เป็นปีการศึกษาแรก
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
ประวัติ
ปี 1986 ก่อตั้งคณะวิทยาศาสตร์สุขภาพ โดยมีพื้นฐานจากคณะแพทยศาสตร์ และเริ่มผลิตบุคลากรทางการแพทย์ในสาขาต่างๆ
ปี 1997 เปิดวิทยาเขตในเมืองใกล้เคียง คือนอร์เชอปิง
ปี 2000 ได้นำโรงเรียนสอนการออกแบบผลิตภัณฑ์อย่าง Carl Malmsten School of Furniture มาผนวกเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัย
การศึกษา
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง เปิดสอน 140 หลักสูตร 600 รายวิชา หลักสูตรเฉพาะทาง และสหวิทยาการในระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรส่วนใหญ่เป็นหลักสูตรวิชาชีพเฉพาะสาขา เช่น แพทย์ ธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ ครูและนักการศึกษา และวิศวกรรม หลายๆหลักสูตรเป็นหลักสูตรสหวิทยาการเช่น วิศวกรรมการจัดการอุตสาหกรรม วิศวกรรมการแพทย์ กฎหมายและภาษาเป็นต้น
คณะและสาขาที่เปิดสอน
มหาวิทยาลัยลินเชอปิง เปิดสอน 4 คณะ ดังนี้
คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ใช้เวลาศึกษา 3 ปี เช่น
คณะวิทยาศาสตร์สุขภาพ ใช้เวลาศึกษา 3-5.5 ปี เช่น
คณะวิทยาศาสตร์การศึกษา
หลักสูตรศึกษาศาสตร์ทุกหลักสูตรใช้เวลาศึกษา 4-5 ปี เช่น
สถาบันแห่งเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยลินเชอปิง
หลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์ใช้ระยะเวลาหลักสูตร 5 ปี เช่น
บุคคลที่มีชื่อเสียงจากมหาวิทยาลัยลินเชอปิง
สตีก ฮอกสเตริม (Stig Hagström), ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ ด้านวัสดุศาสตร์
อิงเงอมาร์ ลุนสเตริม (Ingemar Lundström), ศาสตราจารย์กิตติมศักดิ์ ด้านฟิสิกส์ประยุกต์
ไคเซอร์วิลเฮ็ล์ม
ไคเซอร์วิลเฮ็ล์ม (Kaiser Wilhelm) อาจหมายถึง
ชดช้อย โสภณพนิช
คุณหญิง ชดช้อย โสภณพนิช เป็นทั้งนักพัฒนาชุมชน นักสังคมสงเคราะห์ อดีตสมาชิกวุฒิสภากรุงเทพมหานคร ชุดเลือกตั้ง พ.ศ. 2543 และเคยเป็นผู้อำนวยการสถาบันอุทยานการเรียนรู้ (ทีเค พาร์ก)
คุณหญิง ชดช้อย เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2487 เป็นบุตรีของนายชิน โสภณพนิช ผู้ก่อตั้งธนาคารกรุงเทพ กับนางบุญศรี โสภณพนิช ภรรยาคนที่สอง มีพี่ชายร่วมมารดาคือ นายโชติ โสภณพนิช สามีของคุณหญิงกัลยา โสภณพนิช และเป็นน้องสาวต่างมารดาของนายชาตรี โสภณพนิช จบปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยแห่งซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย สมรสและหย่ากับนายแพทย์ จอน ยังพิชิต สูตินรีแพทย์ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ ผู้เชี่ยวชาญการแพทย์แบบทางเลือกด้วยสเต็มเซลล์ มีบุตร-ธิดา ชื่อ ชยุส, ฆฤต (ยังพิชิต), เจษฎา และดลิน
คุณหญิง ชดช้อย เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะนายกสมาคมสร้างสรรค์ไทย ที่มีผลงานรณรงค์การรักษาความสะอาดในโครงการ "ตาวิเศษ" ตั้งแต่ พ.ศ. 2527
กีฬาไพ่บริดจ์
คุณหญิง ชดช้อย ยังเป็นนักเล่นไพ่บริดจ์ที่ได้รับการฝึกสอนโดย พิศวง คุณะดิลก ครั้นเมื่อผู้ฝึกสอนได้เห็นแววจึงชวนให้เข้าแข่งขันในรายการต่างๆ โดยคุณหญิงชดช้อยสามารถคว้าแชมป์ทีมผสมอาเซียน และรองแชมป์เอเชียแปซิฟิก ตลอดจนดำรงตำแหน่งฐานะนายกสมาพันธ์บริดจ์ภาคพื้นเอเชียแปซิฟิกมาแล้วกว่า 16 ปี คุณหญิงชดช้อยยังเป็นนักกีฬาทีมชาติไทยเข้าแข่งขันกีฬาไพ่บริดจ์ในซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศประเทศอินโดนีเซีย โดยคุณหญิงชดช้อยเป็นผู้ชนะรางวัลเหรียญทองในประเภททีมผสม และในเวลาต่อมายังได้รับเหรียญเงิน ประเภททีมผสม ในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ 2018 ที่กรุงจาการ์ตา และเมืองปาเล็มบัง ประเทศอินโดนีเซียอีกด้วย โดยสร้างปรากฏการณ์เป็นนักกีฬาทีมชาติไทยที่ได้เหรียญเอเชียนเกมส์ที่อายุมากที่สุด คือ 74 ปี 1 เดือน 26 วัน
มาสค์ไรเดอร์ ไกมุ & วิซาร์ด ระเบิดศึกสงครามซามูไร
มาสค์ไรเดอร์ ไกมุ & วิซาร์ด : ระเบิดศึกสงครามซามูไร (仮面ライダー×仮面ライダー 鎧武&ウィザード 天下分け目の戦国MOVIE大合戦 (Kamen Raidā × Kamen Raidā Gaimu Ando Wizādo Tenkawakeme no Sengoku Mūbī Daigassen)) เป็นภาพยนตร์แนวโทคุซัทสึข้ามฝั่ง ที่เป็นการเจอกันระหว่าง มาสค์ไรเดอร์ไกมุ และมาสค์ไรเดอร์วิซาร์ด โดยเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 15 ปีของมาสค์ไรเดอร์ในยุคเฮย์เซย์ ออกฉายครั้งแรกในวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 2013
ในประเทศไทย ได้มีลิขสิทธิ์ในการจัดจำหน่ายคือ บริษัท ดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) จำกัด
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดตรัง
จังหวัดตรัง มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 4 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 4 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดตรังมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายจัง จริงจิตร
ทอมัส มอร์
ทอมัส มอร์ (Thomas More) คริสตจักรโรมันคาทอลิกเรียกว่านักบุญทอมัส มอร์ เป็นนักกฎหมาย นักปรัชญาสังคม นักเขียน รัฐบุรุษ และนักมนุษยนิยมสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา ซึ่งมีผลงานชิ้นเอกแนวคิดยูโทเปีย ดำรงตำแหน่งองคมนตรีในพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ และประธานฝ่ายตุลาการอังกฤษตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1529 ถึงวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1532 ได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11 ในปี ค.ศ. 1935 ในฐานะเป็นมรณสักขีคนแรก ๆ ในช่วงศาสนเภทระหว่างสันตะสำนักกับคริสตจักรแห่งอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในปี ค.ศ. 2000 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 ประกาศให้เขาเป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์รัฐบุรุษและนักการเมือง
มอร์เป็นผู้มีแนวคิดต่อต้านการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ โดยเฉพาะของมาร์ติน ลูเทอร์ และวิลเลียม ทินเดล เขายังคัดค้านการแยกตัวออกจากคริสตจักรโรมันคาทอลิกและไม่ยอมรับว่าพระเจ้าเฮนรีเป็นประมุขสูงสุดของคริสตจักรแห่งอังกฤษตามพระราชบัญญัติอำนาจสูงสุดทางศาสนา ค.ศ. 1534 ในปี ค.ศ. 1534 มอร์ถูกจำคุกด้วยข้อหาการกบฏเพราะไม่ยอมรับพระราชบัญญัติการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1533 ซึ่งมีเนื้อหาดูหมิ่นอำนาจพระสันตะปาปาและการสมรสกับพระนางแคเธอรินแห่งอารากอน ในที่สุดมอร์ก็ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1535
อ้างอิง
1478 1535
ปลาเผาะ
ปลาเผาะ เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pangasiidae) โดยเป็นปลาท้องถิ่นในลุ่มแม่น้ำโขงและแม่น้ำเจ้าพระยาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นดิน  มีลักษณะส่วนหัวมนกลม ปากแคบ รูปร่างป้อม ท้องอูม ลำตัวตอนหน้าค่อนข้างกลม และแบนข้างเล็กน้อยที่ด้านท้าย ครีบไขมันเล็ก ปลาวัยอ่อนมีสีเทาเหลือบเหลืองหรือเขียวอ่อน ข้างลำตัวมีแถบคล้ำ ครีบอกมีแต้มสีจาง ปลาตัวเต็มวัยมีสีเทาอมน้ำตาลอ่อนหรือฟ้าอ่อน ท้องสีขาว ครีบสีจาง ครีบหางมีแถบสีคล้ำจาง มีขนาดประมาณ 60-80 เซนติเมตร
ปลาวัยอ่อนกินแมลง ปลาตัวเต็มวัยกินพืชเป็นส่วนใหญ่ อาจกินแมลงและหอยบ้าง บริโภคโดยการปรุงสดและรมควัน และยังสามารถเลี้ยงเป็นปลาสวยงามได้อีกด้วย ในขณะนี้กรมประมงมีนโยบายส่งเสริมให้เกษตรกรโดยเฉพาะในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจชนิดใหม่ ขณะที่ต่างประเทศเช่นเวียดนามก็ได้เลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจเช่นกัน
ปลาเผาะยังมีชื่อเรียกต่าง ๆ อีกมากมาย เช่น "ปลาโมง", "ปลาโมงยาง", "ปลายาง" หรือ "ปลาอ้ายด้อง" ชื่อในวงการปลาสวยงามเรียกว่า "ปลาบึกโขง" ในภาษาเวียดนามเรียกว่า "ก๊าบาซา" (cá ba sa) เป็นต้น
อเมเนมเฮต (พระราชโอรสในทุตโมสที่สาม)
อเมเนมเฮต เป็นเจ้าชายแห่งราชวงศ์ที่สิบแปดแห่งอียิปต์โบราณ พระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ทุตโมสที่สาม
พระองค์เป็นพระราชโอรสคนโตและได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทแห่งฟาโรห์ เป็นไปได้ว่าพระราชมารดาของพระองค์เป็นพระมเหสีซาทิอาห์ แต่ก็ยังได้รับการเสนอว่าเป็นพระนางเนเฟอร์รูเร พระราชธิดาของของพระนางแฮตเชปซุตและฟาโรห์ทุตโมสที่สอง และอภิเษกสมรสกับฟาโรห์ทุตโมสที่สาม แม้ว่าพระนางเนเฟอร์รูเร จะถูกระบุหลายครั้งในฐานะพระมเหสีของฟาโรห์ทุตโมสที่สาม ในขณะที่พระนางแฮตเชปซุตสำเร็จราชการแทนพระองค์ ผู้ซึ่งทำหน้าที่แทนเป็นฟาโรห์ ทำให้นักโบราณคดีบางคนคิดว่าน่าจะเป็นพระนางเนเฟอร์รูเรที่เป็นพระราชมารดาของเจ้าชายอเมเนมเฮต
เภสัชศาสตร์
เภสัชศาสตร์ ตามความหมายของราชบัณฑิตยสถานเป็นวิทยาศาสตร์แขนงหนึ่งว่าด้วยกระบวนการต่างๆ เกี่ยวกับเรื่องยาบำบัด บรรเทา หรือป้องกันโรค โดยศึกษาตั้งแต่วัตถุดิบที่จะนำมาผลิตยา การปรุงยา การเก็บรักษา ตลอดจนกระบวนการกระจายยา โดยศึกษาตั้งแต่แหล่งของยา โครงสร้างทางเคมีของยา การผลิตเป็นรูปแบบยาเตรียมต่างๆ การควบคุมคุณภาพและการประกันคุณภาพยาและเภสัชภัณฑ์ การวิจัยและการพัฒนายาและเภสัชภัณฑ์ ฤทธิ์ทางเภสัชวิทยา เภสัชจลนศาสตร์ เภสัชพลศาสตร์ การใช้ยาทางคลินิกในโรคของระบบต่างๆ อาการไม่พึงประสงค์ของยา การติดตามผลของยา การประเมินการใช้ยา ไปจนถึงการบริหารจัดการเรื่องยาและกฎหมายเกี่ยวกับยา ทั้งนี้ยังครอบคลุมไปถึงเครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร สารเสพติด สารพิษ และวัตถุหรือสารออกฤทธิ์ประเภทต่างๆ
เภสัชศาสตร์กำเนิดขึ้นควบคู่กับวิวัฒนาการของมนุษยชาติ ในการบำบัดรักษาคนป่วยในสมัยโบราณได้นำพืช สัตว์ และแร่ธาตุในการบำบัดรักษา โดยศึกษาวิธีการจากสิ่งมีชีวิตรอบตัว จนได้มีการจดบันทึกสั่งสมองค์ความรู้สู่การพัฒนาเภสัชตำรับฉบับแรกของโลกโดยชาวสุเมเรียน และได้เริ่มมีการศึกษาฤทธิ์ของยาอย่างเป็นวิทยาศาสตร์มากขึ้นในสมัยของฮิปโปเครตีส การเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์ในสมัยโบราณเป็นการศึกษาในวงจำกัดของชนชั้นสูงในสังคมอาหรับและการสืบทอดตำราโดยบาทหลวงเท่านั้น จนกระทั่งสมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 ทรงประกาศกฎหมายเกี่ยวกับวิชาชีพเภสัชกรรม และการฝึกหัดทางเภสัชศาสตร์ทำให้มีการจัดการเรียนการสอนอย่างเป็นระบบยิ่งขึ้น
เภสัชศาสตร์เป็นศาสตร์ที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์สุขภาพอย่างยิ่ง การเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์เน้นหลักในวิชาการด้านเคมีเป็นส่วนใหญ่ มีการแบ่งสาขาวิชาทางเภสัชศาสตร์จำแนกย่อยอีกหลายสาขา โดยแบ่งเป็นด้านวิทยาศาสตร์เภสัชกรรม ประกอบด้วยสาขาเภสัชวิทยา เภสัชเวท เภสัชเคมี เภสัชวิเคราะห์และเภสัชภัณฑ์ จวบจนกระทั่งเกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรมขึ้น การผลิตยาจึงได้ประยุกต์สู่ด้านเภสัชอุตสาหกรรมด้วย ด้านเภสัชบริบาลศาสตร์ซึ่งเกี่ยวเนื่องกับการบริบาลผู้ป่วยและดูแลรักษาควบคุมการใช้ ตลอดจนติดตามผลการรักษาจากการใช้ยา ประกอบด้วยสาขาเภสัชกรรมคลินิกและเภสัชกรรมโรงพยาบาล และด้านเภสัชสาธารณสุข เภสัชศาสตร์สังคมและบริหารเภสัชกิจที่ดูแลการใช้ยาในระดับประชากรและการบริหารจัดการเรื่องยา
ประวัติ
การศึกษาเภสัชศาสตร์เกิดขึ้นควบคู่กับวิวัฒนาการของมนุษยชาติ ตั้งแต่การสังเกตพฤติกรรมการบริบาลเมื่อเจ็บป่วยของสัตว์ป่า จนเกิดการสั่งสมองค์ความรู้แล้วถ่ายทอดสู่ลูกหลาน ในสมัยโบราณ การเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์เป็นส่วนหนึ่งในการเรียนการสอนทางการแพทย์ อาศัยตำราที่บรรพบุรุษสั่งสมมาจัดทำเป็นเภสัชตำรับถือเป็นหลักในการศึกษา พร้อมกันนั้นได้มีการศึกษาสรรพคุณของสมุนไพรนานาชนิดที่นำมาปรุงเป็นยา ทั้งพืช สัตว์ และแร่ธาตุ
ในสมัยกรีกโบราณเริ่มมีการเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์อย่างเป็นระบบมากขึ้น โดยฮิปโปเครติส บิดาแห่งวิชาการแพทย์ยุโรป มีการจัดระเบียบวิชาการแพทย์ในลักษณะวิทยาศาสตร์มากขึ้น มีหลักเหตุผลถึงสาเหตุของโรคที่มิใช่จากการลงโทษของพระเจ้า เขาใช้ยาสมุนไพรร่วมกับการรักษาและมีการสอนความรู้ของเขาต่อลูกศิษย์ซึ่งต้องปฏิญาณตนตามคำปฏิญาณของฮิปโปเครตีส (Hippocratic Oath) ความรู้ทางการแพทย์ของกรีกยังถ่ายทอดไปยังโรมัน นักการแพทย์ที่สำคัญในโรมันคือกาเลน เขายึดถือหลักของฮิปโปเครติสในการศึกษาทางการแพทย์และเภสัชกรรม เขามักปรุงยาด้วยตนเองเสมอและได้รับความไว้วางใจจากราชสำนักโดยแต่งตั้งเป็นแพทย์ประจำราชสำนัก การผสมผสานองค์ความรู้เรื่องยาใหม่ๆ โดยใช้ยาหลากหลายขนานในการผสมเป็นตัวยาชนิดใหม่ ทำให้เขาได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งเภสัชกรรม"
เมื่อโรมันสูญสิ้นอำนาจแล้ว องค์ความรู้ได้ถ่ายทอดไปยังชาวอาหรับที่มักแปลตำราของกรีกเป็นภาษาอาหรับ และมีการค้นพบยาตัวใหม่ที่พบได้จากทะเลทราย ทำให้เกิดองค์ความรู้ทางเภสัชกรรมใหม่อย่างกว้างขวาง และมีการเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์อย่างเป็นระบบในชนชั้นสำคัญของสังคม มีการเปิดร้านยาสาธารณะในความควบคุมของรัฐบาล ต่อมา เมื่อองค์ความรู้ได้ขยายไปยังจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 ทรงประกาศกฎหมายเกี่ยวกับวิชาชีพเภสัชกรรม กำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพเภสัชกรรมต้องฝึกปฏิบัติวิชาชีพในร้านยาอย่างน้อย 4 - 10 ปีและต้องสอบเป็นเภสัชกรกับรัฐ ซึ่งเป็นระบบการศึกษาที่ได้ใช้เรื่อยมาจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 18 การเรียนรู้ทางเภสัชศาสตร์โดยการฝึกปฏิบัติวิชาชีพได้เปลี่ยนข้อกำหนดเป็นการเรียนผ่านเตรียมอุดมศึกษาหรือวิทยาศาสต์พื้นฐาน และมีการจัดตั้งสถาบันที่รับผิดชอบการผลิตเภสัชกร เริ่มต้นในฝรั่งเศส มีการจัดตั้งโรงเรียนเภสัชกรรมในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1777 และการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์และอาหาร มหาวิทยาลัยเออร์แลนเกน-นูเร็มเบิร์ก (University of Erlangen-Nuremberg) ในปี ค.ศ. 1808 ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนบทบาทเภสัชกรจากเดิมที่เภสัชกรต้องรับผิดชอบทุกด้านของเภสัชกรรม เป็นการฝึกความชำนาญเฉพาะสาขาของเภสัชกรรมให้กับนักเรียนเภสัชกรรม อาทิ เภสัชอุตสาหกรรม เภสัชกรรมโรงพยาบาล เภสัชกรรมชุมชน เป็นต้น
เภสัชศาสตร์ในประเทศไทย
การจัดการเรียนการสอนทางเภสัชศาสตร์แบบตะวันตกเกิดขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาชัยนาทนเรนทร ผู้บัญชาการโรงเรียนแพทยาลัยในขณะนั้น ทรงเห็นความสำคัญในเรื่องการฝึกหัดทางเภสัชกรรมในแบบตะวันตก จึงทรงจัดตั้งโรงเรียนแพทย์ปรุงยาขึ้น (ปัจจุบันคือคณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) โดยในระยะเริ่มแรกได้ใช้สถานที่ทำการสอนของคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นที่ทำการสอน ขณะนั้น การศึกษาทางเภสัชศาสตร์ในประเทศไทยไม่ได้รับความสนใจจากประชาชนนัก จนกระทั่งเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ประเทศตระหนักถึงบทบาทเภสัชกรและยา จึงมีการตั้งสถานศึกษาทางเภสัชศาสตร์เพิ่มเติมขึ้นอีกหลายสถาบัน
วิทยาศาสตร์เภสัชกรรม
เป็นกลุ่มของศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างทางเคมีของตัวยา, รูปแบบเภสัชภัณฑ์, การวิเคราะห์ยา การค้นหาตัวยาจากแห่งธรรมชาติและการสังเคราะห์ทางเคมี ตลอดจนการศึกษาผลของยาต่อร่างกาย ซึ่งประกอบด้วยศาสตร์ทางวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์และวิทยาศาสตร์ประยุกต์ อาทิ เคมี, ฟิสิกส์, ชีววิทยา, คณิตศาสตร์, สถิติศาสตร์ และ วิศวกรรมเคมี วิทยาศาสตร์เภสัชกรรมประกอบด้วยแขนงวิชาหลัก 5 สาขา อันประกอบด้วย เภสัชวิทยา, เภสัชเคมี, เภสัชวิเคราะห์, เภสัชภัณฑ์ และ เภสัชเวท
เภสัชเคมี
เภสัชศาสตร์มีความสัมพันธ์อย่างยิ่งกับวิชาเคมี โดยเฉพาะการบูรณาการด้านเภสัชเคมี เพื่อออกแบบและค้นหาลักษณะโมเลกุลของสารที่นำมาพัฒนาเป็นยา วิถีการสังเคราะห์ยา การตรวจสอบเอกลักษณ์ของสาร และการปรับปรุงโครงสร้างทางเคมีของตัวยา สิ่งเหล่านี้จำเป็นอย่างยิ่งเมื่อยาได้รับการพัฒนาในเชิงอุตสาหกรรม นอกจากนี้การออกแบบโมเลกุลของยายังต้องคำนึงถึงคุณสมบัติทางเคมีกายภาพของยา ผลทางชีวภาพในสิ่งมีชีวิต ความคงตัวของยา และความปลอดภัยอีกด้วย
กระบวนการทางเภสัชเคมีโดยทั่วไปประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ การค้นพบยาซึ่งมีความสัมพันธ์กับการตรวจหาเอกลักษณ์ของสารโดยนิยมเรียกว่า "ฮิตส์" ซึ่งอาจมาจากแหล่งธรรมชาติและการสังเคราะห์ในห้องปฏิบัติการก็ได้ เมื่อเราได้ฮิตส์ที่มีคุณสมบัติที่น่าสนใจแล้วนั้น ขั้นตอนต่อไปคือการปรับปรงฮิตส์เหล่านี้ให้มีคุณสมบัติที่เหมาะสม กล่าวคือ มีฤทธิ์ของยาสูงสุดและมีพิษน้อยที่สุด เมื่อได้โมเลกุลที่น่าพึงพอใจแล้ว ก็เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการพัฒนาเป็นตัวยา ซึ่งมีความสัมพันธ์กับด้านเภสัชภัณฑ์ในการออกแบบให้เป็นยาที่เหมาะสมต่อการใช้และออกฤทธิ์ได้ในอวัยวะเป้าหมายที่ต้องการ
เภสัชวิทยา
การศึกษาทางเภสัชวิทยาคือการศึกษาเกี่ยวกับผลของยา ต่อร่ายกายสิ่งมีชีวิต โดยเฉพาะการศึกษาเปรียบเทียบปฏิกิริยาภายในและภายนอกร่างกายว่ามีการเปลี่ยนแปลงหน้าที่ของอวัยวะภายในร่ายกายหรือไม่ เมื่อยาที่ผ่านการทดสอบทางเภสัชวิทยาแล้วว่ามีคุณสมบัติทางการรักษาจะนำมาพัฒนาเป็นเภสัชภัณฑ์ การศึกษาทางเภสัชวิทยาประกอบด้วยการศึกษากลไกการออกฤทธิ์, การตอบสนองของร่างกายต่อยา, อันตรกิริยา, ผลข้างเคียงและความเป็นพิษ และการใช้ยาเพื่อการรักษาโรค โดยอาจแบ่งการศึกษาผลทางพิษของยาหรือสารที่เป็นพิษแยกออกจากวิชาเภสัชวิทยาไปเป็นวิชาพิษวิทยา
เภสัชวิทยายังมีสาขาสำคัญอีก 2 สาขา คือ เภสัชจลนศาสตร์ ที่ศึกษาเกี่ยวกับช่วงเวลาของยาที่อยู่ในร่างกาย การสลายตัวและครึ่งชีวิตรวมถึงปริมาณการกระจายตัวของยา และสาขาเภสัชพลศาสตร์ ที่ศึกษาเกี่ยวกับบริเวณการออกฤทธิ์ของยาและบริเวณที่เกิดพิษ
เภสัชจลนศาสตร์
เภสัชจลนศาสตร์เป็นการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการดูดซึม, การกระจาย, เมตาบอลิซึม และ การกำจัดยาออกจากร่างกาย โดยเน้นการศึกษาว่าผลของร่างกายภายหลังได้รับยานั้น โดยมีขึ้นตอนหลัก 4 ขั้นตอน เรียกย่อว่า ADME
เภสัชพลศาสตร์
เภสัชพลศาสตร์คือการศึกษาผลทางสรีรวิทยาของยาในร่างกายหรือจุลินทรีย์ ปรสิต รวมไปถึงผลไกปฏิกิริยาของยาและความสัมพันธ์ของความเข้มข้นของยาและผลของยา กล่าวคือเป็นการศึกษาว่ายาส่งผลอย่างไรต่อร่างกายบ้าง ผลเหล่านั้นสามารถจำแนกออกได้ 2 ประเภท คือ ผลอันพึงประสงค์และผลอันไม่พึงประสงค์ของยา ยาโดยทั่วไปเมื่อเข้าสู่ร่างกายจะออกฤทธิ์ใน 5 รูปแบบ คือ กดการทำงาน, กระตุ้นการทำงาน, ทำลายเซลล์, การระคายเคือง และการแทนที่สาร ปัจจุบันมีการประเมินผลทางเภสัชพลศาสตร์ต่อสิ่งมีชีวิตด้วยคอมพิวเตอร์ใน 2 โปรแกรม คือ มัลติเซลลูลาร์ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Multicellular Pharmacodynamics) หรือ MCPD เป็นการศึกษาคุณสมบัติกลุ่มเซลล์ที่อยู่กับที่และภาวะเคลื่อนไหวในเชิง 4 มิติ โดยปฏิบัติทั้งในคอมพิวเตอร์และสิ่งมีชีวิตเพื่อเปรียบเทียบกัน และโปรแกรมเน็ตเวิร์กมัลติเซลลูลาร์ฟาร์มาโคไดนามิกส์ (Networked Multicellular Pharmacodynamics) หรือ Net-MCPD ซึ่งใช้ศึกษาผลของยาต่อสารพันธุกรรม
เภสัชภัณฑ์
ภายหลังจากการสังเคราะห์หรือสกัดค้นพบหรือได้มาซึ่งตัวยา และผ่านการทดสอบทางเภสัชวิทยาแล้ว จะต้องมีการตรวจคุณสมบัติของสารเชิงโมเลกุล อาทิ สมบัติการไหลของสาร, ขนาดของอนุภาค, ความพรุนของสาร เป็นต้น แล้วนำไปเป็นปัจจัยในการเลือกหารูปแบบเภสัชภัณฑ์ที่เหมาะสมแก่ยาเหล่านั้น การออกแบบเภสัชภัณฑ์เหล่านั้นต้องอาศัยความรู้ทางเภสัชภัณฑ์หรือวิทยาการเภสัชกรรม "เภสัชภัณฑ์" ตามความหมายของพจนานุกรมการแพทย์ได้ให้ความหมายไว้ว่า เป็นศาสตร์ทางการเตรียมเภสัชภัณฑ์ แต่ทั้งนี้เภสัชภัณฑ์มีความมุ่งเน้นไปยังสารใหม่ที่ใช้เป็นยา
ในการเลือกรูปแบบเภสัชภัณฑ์จำเป็นต้องมีการผสมสารที่นำมาใช้เป็นยาเข้ากับสารเติมแต่งหรือสารปรุงแต่งทางเภสัชกรรมอีกด้วย โดยการออกแบบนั้นมีเป้าหมายสำคัญคือการนำส่งยาสู่อวัยวะเป้าหมายในการออกฤทธิ์ และต้องคำนึงถึงรูปแบบยาเตรียมที่มีความสะดวก มีความคงตัว ปลอดภัย และคงประสิทธิภาพในการรักษา สารที่นำมาใช้เป็นยาชนิดหนึ่งสามารถเตรียมได้ในหลายรูปแบบเภสัชภัณฑ์ ทั้งนี้ปัจจัยที่จำเป็นต้องพิจารณาได้แก่ ปัจจัยทางชีวเภสัชกรรม เหี่ยวกับวิธีการดูดซึมของยาและเวลาการออกฤทธิ์ของยา, ปัจจัยด้านการรักษาว่าต้องการให้ยาออกฤทธิ์ในบริเวณใด ส่วนใด ระยะเวลาออกฤทธิ์เท่าใด และปัจจัยด้านยาว่ามีความคงตัวทางเคมีหรือไม่ ลักษณะทางกายภาพเหมาะสมหรือไม่ อาทิ การละลาย เป็นต้น ภายหลังการได้มาซึ่งรูปแบบเภสัชภัณฑ์ที่เหมาะสมแก่ตัวยานั้นแล้ว จะต้องมีการตั้งสูตรตำรับของยา
เภสัชอุตสาหกรรม
เภสัชอุตสาหกรรมเป็นสาขาวิชาทางเภสัชศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนา การผลิต และสิทธิบัตรยา เดิมเภสัชกรจะเป็นผู้เตรียมยา แต่ปัจจุบันการพัฒนายาและคุณสมบัติของยาจัดทำโดยภาคอุตสาหกรรม ถือกำเนิดขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 19 เมื่อมีการค้นพบยาอินซูลินและเพนนิซิลิน และเติบโตขึ้นอย่างมากในช่วงคริตทศวรรษ 1970 เมื่อเริ่มมีการออกกฎหมายคุ้มครองสิทธิบัตรยา เภสัชอุตสาหกรรมจำแนกได้ในสองสาขาคือ สาขาวิจัยและพัฒนา และสาขาการผลิต
เภสัชเวท
มนุษย์มีความเกี่ยวข้องกับธรรมชาติและนำผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติใช้เป็นยาในการรักษาโรคมาเป็นเวลาช้านาน โดยเภสัชเวทเป็นศาสตร์ทางเคมีที่ศึกษาเกี่ยวกับเครื่องยาที่เกี่ยวกับพืชและสมุนไพรจากแหล่งตามธรรมชาติ ทั้งนี้ยังหมายรวมถึงสัตว์, จุลินทรีย์, แร่ธาตุ และกระบวนการผลิตยาจากธรรมชาติด้วย อาทิ การสกัดสารที่นำมาใช้เป็นยาจากพืช เป็นต้น โดยสมาคมเภสัชเวทแห่งสหรัฐอเมริกาได้ให้คำจำกัดความมของเภสัชเวทไว้ว่า "เป็นการศึกษาลักษณะทางกายภาพ, เคมี, ชีวเคมี และคุณสมบัติทางชีวเคมีของยา, สารที่นำมาใชเป็นตัวยา หรือศักยภาพของตัวยา หรือสารตัวยาจากธรรมชาติตลอดจนการค้นพบยาตัวใหม่จากธรรมชาติ" เภสัชเวทมีการจำแนกในสาขาย่อยๆอีกหลายสาขา ได้แก่ พฤกษศาสตร์พื้นบ้าน (ethnobotany), เภสัชพฤกษศาสตร์วิทยา (ethnopharmacology), การบำบัดด้วยพืช (phytotherapy), สัตวเภสัชเวท (Zoopharmacognosy), เทคโนโลยีชีวภาพ, ปฏิกิริยาของสมุนไพร และเภสัชเวทใต้ทะเล
พืชในธรรมชาติหลายชนิดโดยแต่ละชนิดสารมารถสังเคราะห์สารเคมีได้หลากหลายและโดยมนุษย์ได้นำมาใช้เป็นยาทั้งในรูปของการใช้ส่วนของพืชสดตลอดจนการสกัด เพื่อให้ได้สารเคมีออกมา และจัดกลุ่มอนุกรมวิธานของพืชตามประเภทของสารพฤกษเคมีที่พืชผลิตผ่านวิถีชีวสังเคระห์ของพืช เรียกการจัดประเภทในลักษณะดังกล่าวว่า "Chemotaxonomy" อาทิ สารจำพวกแทนนิน คาร์โบไฮเดรต น้ำมันหอมระเหย คาร์ดิแอกไกลโคไซด์ แอลคาลอยด์ เป็นต้น ซึ่งแต่ละกลุ่มสารจะมีอนุพันธ์ของสารที่นำมาใช้เป็นยาได้อีกหลายชนิด โดยจัดจำแนกกลุ่มของสารตามสูตรโครงสร้างทางเคมี และแต่ละกลุ่มจะมีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่คล้ายคลึงกัน เช่น กลุ่มคาร์ดิแอกไกลโคไซด์จะมีคุณสมบัติในการรักษาโรคหัวใจและการบำรุงหัวใจเป็นส่วนใหญ่ หรือในกลุ่มแทนนินส์ที่มีฤทธิ์ทางการฝาดสมาน เป็นต้น
ปัจจุบันการใช้ยาสมุนไพรเป็นที่นิยมมากขึ้นในปัจจุบัน เนื่องจากมีผลงานการวิจัยหลายผลงานที่สนับสนุนความสามารถของสารในพืชต่อการรักษา และในสารบางกลุ่มซึ่งไม่สามารถสังเคราะห์ให้ได้ในรูปของอนุพันธ์ที่ต้องการ หากแต่พืชสามารถสังเคราะห์สารดังกล่าวได้ เป็นต้น
เภสัชพฤกษศาสตร์
เภสัชพฤกษศาสตร์มีความสัมพันธ์และคล้ายคลึงกับวิชาพฤกษศาสตร์ แต่เป็นการศึกษาสัณฐานของพืชเพื่อนำไปใช้ทางเภสัชกรรม เภสัชพฤกษศาสตร์เป็นการตรวจสอบลักษณะที่สำคัญของพืชในแต่ละวงศ์ อาทิ ใบ ดอก ลำต้น ผล
รากเป็นส่วนของพืชที่อยู่ใต้ดิน มีหน้าที่โดยทั่วไปในการดูดซึมน้ำและแร่ธาตุในดินรวมทั้งการลำเลียงน้ำและแร่ธาตุขึ้นไปส่วนอื่นๆของพืช นอกจากนี้รากยังทำหน้าที่ค้ำจุนพืชและสะสมอาหารในพืชบางประเภท โดยทั่วไปไม่นิยมนิรากมาใช้ในการตรวจเอกลักษณ์ของพืชเนื่องจากมีโครงสร้างที่คล้ายคลึงกันในพืชหลายชนิด เมื่อพ้นส่วนใต้ดินไปแล้วจะมีลำต้นในการชูต้นเป็นแกนหลักของพืช ทำหน้าที่ลำเลียงน้ำและแร่ธาตุและสะสมอาหารในพืชบางชนิด โดยทั่วไปบนลำต้นจะมีกิ่งแตกก้านเป็นสาขา
ดอกและช่อดอกเป็นที่นิยมในการจัดจำแนกพืชอย่างยิ่ง โดยแบ่งตามฐานของกลีบดอก และส่วนประกอบพิเศษของดอกและใบ เมื่อดอกได้รับการปฏิสนธิแล้วจะเจริญเป็นผล
เภสัชวิเคราะห์
เมื่อมีการผลิตเภสัชภัณฑ์ออกมาผ่านกระบวนการทางเภสัชอุตสาหกรรมแล้ว จำเป็นต้องมีการควบคุมคุณภาพของเภสัชภัณฑ์โดยใช้ศาสตร์ทางสาขา "เภสัชวิเคราะห์" ซึ่งมีพื้นฐานมากจากวิชา "เคมีวิเคราะห์" เภสัชวิเคราะห์เป็นการใช้ความรู้ทางเคมีวิเคราะห์มาประยุกต์ใช้ในการตรวจสอบเภสัชภัณฑ์ ยา อาหาร เครื่องดื่ม สารพิษ สารเสพติด สารตัวอย่างจากแหล่งธรรมชาติ เพื่อการควบคุมคุณภาพเภสัชภัณฑ์ และการคุ้มครองผู้บริโภค
วิชาเภสัชวิเคราะห์จำแนกได้เป็น 2 ส่วน คือ เภสัชวิเคราะห์เพื่อการควบคุมคุณภาพในโรงงานยาและเครื่องสำอาง และเภสัชวิเคราะห์เพื่อการคุ้มครองผู้บริโภค อาทิ ศูนย์วิทยาศาสตร์การแพทย์ กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา เป็นต้น
วิธีการทางเภสัชวิเคราะห์สามารถจำแนกได้หลายรูปแบบ เช่น การวิเคราะห์เชิงน้ำหนัก, การวิเคราะห์เชิงปริมาตร, การวิเคราะห์เชิงแสง ,การวิเคราะห์เชิงไฟฟ้าเคมี, การวิเคราะห์ทางโครมาโตกราฟฟี และ การวิเคราะห์ทางสเป็คโตรโฟโตเมทรี เป็นต้น
การบริบาลทางเภสัชกรรม
คือศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการดูแลข้อกำหนดทางการใช้ยาในการรักษาเพื่อผลลัพธ์ทางการรักษาสูงสุดต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย ผลลัพธ์ดังกล่าวประกอบไปด้วยการกำจัดโรค, การควบคุมและติดตามการใช้ยาในผู้ป่วย และการป้องกันโรค
กระบวนการข้างต้นจะเกี่ยวข้องกับเภสัชกรคลินิกในการดูแลรักษาผู้ป่วยร่วมกับแพทย์, นักเทคนิคการแพทย์ และข้อมูลจากผู้ป่วย เภสัชกรคลินิกมีความเกี่ยวข้องการทางการทำงานร่วมกับแพทย์และผู้ป่วยอย่างใกล้ชิด เพื่อให้ได้รับข้อมูลที่ถูกต้องของยาต่างๆในการรักษาผู้ป่วย
เภสัชกรรมคลินิกและเภสัชกรรมโรงพยาบาล
เภสัชกรรมคลินิกเป็นสาขาทางเภสัชศาสตร์ที่เภสัชกรและนักเภสัชวิทยาดูแลผู้ป่วยและจัดหายาที่เหมาะสมแก่ผู้ป่วยเพื่อรักษาหรือบรรเทาอาการและป้องกันโรค เภสัชกรที่ทำงานในสาขานี้เรียกว่าเภสัชกรคลินิกซึ่งมักปฏิบัติการในคลินิกหรือโรงพยาบาล โดยปฏิบัติการร่วมกับแพทย์และบุคลากรทางสาธารณสุข
เภสัชกรรมคลินิกประกอบด้วยสาขาวิชาอีกหลายสาขา อาทิ กระบวนแปรสภาพยาในร่างกายขั้นสูงซึ่งเกี่ยวกับกระบวนการแปรสภาพยาในร่างกายโดยเน้นถึงกลไกการแปรสภาพและผลที่เกิดขึ้นเพื่อให้ทราบถึงสาเหตุของอาการคนไข้ที่ปรากฏทั้งทางด้านเภสัชวิทยาและพิษวิทยาเนื่องจากฤทธิ์ของยาได้อย่างถูกต้องตามเหตุผล เภสัชบำบัดซึ่งเป็นการรักษาด้วยยา การใช้ยาอย่างสมเหตุสมผลสำหรับโรคและความผิดปกติของระบบต่างๆ เช่น ระบบหัวใจหลอดเลือด ระบบไตและตับ โรคติดเชื้อ ระบบต่อมไร้ท่อและเมตาบอลิซึม ระบบทางเดินอาหาร เป็นต้น
การให้คำปรึกษาทางเภสัชกรรมเป็นอีกหนึ่งสาขาที่เกี่ยวข้องกับการค้นหาและแก้ปัญหาการใช้ยาในผู้ป่วยเฉพาะราย ทักษะสำหรับการสื่อสารที่จำเป็นในการประกอบวิชาชีพเภสัชกรรม หลักการและวิธีการของการสื่อสารระหว่างบุคคล เพื่อให้เป็นที่เข้าใจกับคนไข้ในสภาวะต่างๆ จริยธรรมที่เกี่ยวข้อง การให้ความร่วมมือและการไม่ให้ความร่วมมือในการใช้ยาของผู้ป่วย ปัจจัยที่มีผลต่อการให้ความร่วมมือในการใช้ยา เทคนิคและวิธีการในการเสริมสร้างให้ผู้ป่วยให้ความร่วมมือในการใช้ยา การให้การศึกษาแก่ผู้ป่วยทั้งในลักษณะเฉพาะรายและรายกลุ่ม การเขียนเกณฑ์ในการให้คำปรึกษาทางยา เป็นต้น
ระบบเภสัชสนเทศทางคลินิกเป็นแนวคิดและระบบในการบริหารจัดการข้อมูลของยาที่ใช้ใน การบริการทางคลินิก โดยเน้นการค้นหาข้อมูล การวิเคราะห์ความน่าเชื่อถือของข้อมูล การรวบรวมวิเคราะห์ข้อมูล การบริหารจัดการกับฐานข้อมูลและการสื่อการข้อมูลโดยวิธีต่างๆ และระบบการกระจายยาในโรงพยาบาลเกี่ยวกับแนวคิดทั่วไปในการกระจายยา ธรรมชาติของวิถีการกระจายยา ชนิดของระบบการกระจายยาที่ใช้เพื่อให้มียาเพียงพอแก่การใช้ในตึกผู้ป่วย รวมทั้งระบบยูนิตโดส
เภสัชกรรมชุมชน
เภสัชกรรมชุมชนมีความเกี่ยวข้องกับร้านยาเป็นส่วนใหญ่ "เภสัชกรรมชุมชน" เป็นการศึกษาเกี่ยวกับการบริหารจัดการร้านยา เช่น ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับร้านยา ประเภทของร้านยา การดำเนินธุรกิจร้านยา การให้บริการประชาชนในฐานะของเภสัชกรชุมชน เป็นต้น โดยผู้ศึกษาเฉพาะในสาขานี้จำป็นต้องมีความรู้พื้นฐานด้านยา และระบาดวิทยารวมถึงการสาธารณสุขมูลฐาน งานด้านระบาดวิทยาเป็นไปเพื่อป้องการการระบาดของโรคและการเกิดอุบัติซ้ำหรือโรคอุบัติใหม่ในท้องถิ่น นอกจากนี้ยังต้องมีความรู้เรื่องการให้บริการด้านการให้คำปรึกษาเรื่องยาและสุขภาพอนามัยแก่บุคลากรสาธารณสุขและประชาชนทั่วไป การจ่ายยาตามใบสั่งแพทย์ และการซักประวัติและจ่ายยาในโรคที่พบได้บ่อยในร้านยา
การจัดการข้อมูลสาธารณสุขด้วยคอมพิวเตอร์เป็นการศึกษาการจัดระเบียบข้อมูล เรียบเรียง การเลือกใช้โปแกรมในเครื่องคอมพิวเตอร์ นอกจากนี้ยังมีความเกี่ยวเนื่องกับการบริหารทรัพยากรทางสาธารณสุข การพัฒนาความเป็นผู้นำ และการจัดการด้านบุคลากรด้านเภสัชสาธารณสุข โดยเน้นการใช้ทรัพยากรเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงสุด
บทบาทงานด้านเภสัชกรรมชุมชนแบ่งเป็น 2 แนวทางคือ การบริการทางเภสัชกรรมในร้านยา หรือบทบาทเชิงธุรกิจการค้า และการบริบาลทางเภสัชกรรมในร้านยา ซึ่งช่วยเหลือผู้ป่วยเพื่อช่วยบำบัด บรรเทาอาการของโรค รวมถึงการป้องกันโรคอีกด้วย
เภสัชสาธารณสุข
โรคทั่วไปสามารถอุบัติใหม่ได้เสมอจากการกลายพันธุ์และวิวัฒนาการของจุลินทรีย์ หรือแม้กระทั่งโรคเดิมที่สามารถควบคุมการระบาดได้แล้วสามารถอุบัติซ้ำได้ จึงจำเป็นต้องมีการเฝ้าระวังโรคเหล่านี้เสมอ ซึ่งต้องปฏิบัติทั้งในระดับบุคคลถึงระดับประชากร "เภสัชสาธารณสุข" เป็นการศึกษางานด้านสาธารณสุขมูลฐานและการประยุกต์ความรู้เหล่านี้มาใช้ในทางเภสัชกรรม วิชาด้านเภสัชสาธารณสุขมีความสัมพันธ์กับความรู้ทางสังคมและมานุษยวิทยาเป็นอย่างยิ่ง
เภสัชศาสตร์สังคม
เภสัชศาสตร์สังคมเป็นการวิเคราะห์ระบบยาพฤติกรรมการใช้ยา ระบาดวิทยา การคุ้มครองผู้บริโภค และเภสัชเศรษฐศาสตร์ การคุ้มครองผู้บริโภคด้านยาและผลิตภัณฑ์สุขภาพ วิจัยและวิเคราะห์ระบบยาทางเภสัชศาสตร์สังคม
บริหารเภสัชกิจ
เป็นกลุ่มวิชาทางเภสัชศาสตร์ในการบริหารยาในภาคอุตสาหกรรม การบริหารจัดการ การตลาด การวิเคราะห์โอกาส หลักการตัดสินใจ การบริหารเวชภัณฑ์ การบริหารการเงิน และงบประมาณขององค์กรเภสัชกิจ
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (Bangkok Art and Culture Centre) หรือ หอศิลป์กรุงเทพฯ เป็นหอศิลปะร่วมสมัย ตั้งอยู่ที่หัวมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสี่แยกปทุมวัน ในย่านสยาม แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร หอศิลป์แห่งนี้ได้เริ่มขึ้นเมื่อ ดร.พิจิตต รัตตกุล ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้นมีมติร่วมกับคณะกรรมการโครงการเฉลิมพระเกียรติฯ ศิลปะแห่งรัชกาลที่ 9 เมื่อปี พ.ศ. 2538 ให้กรุงเทพมหานครจัดสร้างหอศิลปะร่วมสมัยแห่งกรุงเทพมหานคร ณ สี่แยกปทุมวัน แต่โครงการกลับมาหยุดลงสมัยนายสมัคร สุนทรเวช เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพฯ ซึ่งต้องการให้เป็นอาคารพาณิชย์มากขึ้น จนเกิดกิจกรรมเคลื่อนไหวคัดค้านจากหมู่นักศึกษาและศิลปิน ต่อมาในสมัยนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ได้รับเลือกตั้งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพฯ จึงพิจารณาเห็นชอบให้ดำเนินการจัดสร้างตามเดิม
เภสัชศาสตร์
บริหารเภสัชกิจ
นอกจากนี้บริหารเภสัชกิจยังรวมถึงเภสัชกรรมการตลาดที่ศึกษาด้านหลักการตลาดยา พฤติกรรมของตลาด การจูงใจแพทย์ผู้เขียนใบสั่งยาและผู้ป่วย การพัฒนาเภสัชภัณฑ์การแข่งขัน และการส่งเสริมการตลาดของเภสัชภัณฑ์ โดยต้องใช้ความรู้ของหลักเศรษฐศาสตร์มาใช้ในการวิเคราะห์วิจัยประเมินเปรียบเทียบผลการใช้ยา การให้บริการเภสัชกิจและการแพทย์ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการใช้ยา รวมทั้งการประยุกต์เภสัชเศรษฐศาสตร์ในงานเภสัชกรรม รวมถึงการฝึกปฏิบัติการดำเนินการวางแผนการวิจัย ขั้นตอนการทำวิจัย การวิเคราะห์ข้อมูล รวมทั้งการนำเสนอผลงานด้านเภสัชกรรม
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
หอศิลป์แห่งนี้เปิดอาคารแรกตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2548 แต่ก่อสร้างแล้วเสร็จอย่างสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2551 อาคารได้รับการออกแบบให้เป็นทรงกระบอก สูง 9 ชั้น มีพื้นที่ทั้งหมด 25,000 ตารางเมตร โดยแบ่งเป็นห้องแสดงผลงาน โรงภาพยนตร์ ห้องสมุด ห้องเก็บรักษาผลงาน ห้องประชุม ร้านค้า และร้านอาหาร ในชั้นที่ 6 เป็นต้นไป มีทางเดินลาดเอียงเลาะขึ้นไปตามชั้นต่างๆ ในรูปทรงกระบอกของอาคาร และมีการนำแสงธรรมชาติในการจัดแสดงงาน คล้ายคลึงกับพิพิธภัณฑ์โซโลมอน อาร์. กุกเกนไฮม์ ซึ่งเป็นงานชนะการประกวดแบบ ของสำนักงานออกแบบ โรเบิร์ต จี บุย แอนด์ แอสโซซิเอทส์ จำกัด
เภสัชศาสตร์
บริหารเภสัชกิจ
บริหารเภสัชกิจยังรวมไปถึงการจัดการร้านขายยา การลงทุน การเลือกทำเลที่ตั้ง การจัดแผนผังร้าน การส่งเสริมการขาย การตั้งราคา การขาย และการให้บริการการควบคุมยาคงคลัง การบริหารบุคลากรของร้านขายยา และบทบาทความรับผิดชอบของร้านขายยาต่อสังคม และการวิจัยทางการตลาดยา ศึกษาความหมาย ขอบเขต และประเภทของการวิจัยการตลาดยา รวมทั้งขั้นตอนของการวิจัย การเก็บข้อมูล การสุ่มตัวอย่าง การวางแผนวิเคราะห์ข้อมูล การเลือกใช้สถิติที่เหมาะสมในการวิเคราะห์ข้อมูล การแปลผลการรายงานผล และการเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหา
หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
ประวัติ
โครงการหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร เริ่มต้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 โดยกลุ่มศิลปินร่วมสมัยแห่งประเทศไทยนับพันคนได้จัดแสดงผลงานที่ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ โดยหวังให้สังคมเห็นว่า มีศิลปินมากพอที่ควรจะมี หอศิลป์ มาเป็นพื้นที่รองรับในการแสดงออกผลงาน และเก็บรักษาผลงานในอดีตและประวัติศาสตร์ เป็นที่รวมกลุ่มศิลปิน เพื่อพบปะ แลกเปลี่ยนความคิด แนวการทำงาน ผลก็คือการผลักดันให้เกิดการพัฒนาของวงการศิลปะในบ้านเมืองนี้
สมัยของ ดร.พิจิตต รัตตกุลได้รับตำแหน่งเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร มีการผลักดันจนกระทั่ง กรุงเทพมหานคร มีนโยบายที่จะสร้างหอศิลป์ขึ้น มีการกำหนดพื้นที่ตั้งหอศิลป์ที่บริเวณสี่แยกปทุมวัน และผู้ชนะจากการประกวดแบบหอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ได้แก่ บริษัท Robert G. Boughey & Associates (RGB Architects) ความพร้อมทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2539 แต่ในสมัยของนายสมัคร สุนทรเวช ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คนต่อมา โครงการหอศิลป์กรุงเทพมหานครถูกรื้อถอนโครงการความคืบหน้าเดิมทิ้งทั้งหมด โดยเปลี่ยนเป็นพื้นที่การค้าตามรูปแบบการใช้พื้นที่แถบนั้น และมีส่วนแสดงศิลปะไว้เล็กน้อย ซึ่งบรรดาศิลปินและคนทำงานศิลปะในหลายแขนงต่างไม่พอใจในการยุบโครงการนี้เป็นอย่างมาก และได้เคลื่อนไหวเรียกร้องมาตลอดสมัยของนายสมัคร สุนทรเวช