cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ท่อเลือดแดงส่วนท้องโป่งพอง
การผ่าตัดรักษา AAA มีความเสี่ยงสูงมาก ศัลยแพทย์มักให้คำแนะนำว่าผู้ป่วยที่มี AAA ขนาดใหญ่ (เส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 5.5 เซนติเมตร) จะมีความเสี่ยงที่จะเกิดการแตกมากกว่าความเสี่ยงที่จะเกิดผลแทรกซ้อนจากการผ่าตัด วิธีการผ่าตัดทำได้ทั้งแบบเปิดหน้าท้องเข้าไปซ่อมแซมหลอดเลือด และแบบ endovascular ที่สอดหลอดเลือดเข้าไปทางหลอดเลือดแดงขาหนีบแล้วไปขึ้นรูปภายใน
แหล่งข้อมูลอื่น
Aortenaneurysma
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (อังกฤษ : Chiang Mai University Demonstration School : สธ.มช. - DCMU) เป็นหน่วยงานหนึ่งภายใต้การดูแลของคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยจัดการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปฐมวัยจนถึงระดับมัธยมศึกษา ซึ่งมีเป้าหมายหลักในการให้สวัสดิการทางการศึกษาแก่บุตรของบุคลากร และเป็นโรงเรียนทดลองเพื่อศึกษาวิจัยการเรียนการสอน
ประวัติ
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดตั้งขึ้นตามวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งคณะศึกษาศาสตร์ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้โรงเรียนและเป็นสถานที่สำหรับสนับสนุนการผลิตบัณฑิตทางการศึกษา ทั้งในส่วนของการเป็นแหล่งที่ให้นักศึกษาได้สังเกตการสอนร่วมสอนและฝึกปฏิบัติการทางวิชาชีพ ตลอดจนเป็นสถานที่สำหรับให้คณะได้ศึกษาค้นคว้าและวิจัยร่วมทดลองวิธีการจัดการเรียนการสอนตามแนวปรัชญาการศึกษาใหม่ๆ เพื่อเป็นตัวอย่างสำหรับการจัดการในภาคเหนือ โดยโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้เริ่มทำการเรียนการสอนครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มิถุนายนพ.ศ 2511 ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สายสามัญ โดยมีจำนวนนักเรียนรุ่นแรกจำนวน 70 คนและมีคณาจารย์จากคณะศึกษาศาสตร์เป็นผู้สอนโดย ในช่วงแรกได้ใช้อาคารวิทยาลัย 1 ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่เป็นสถานที่จัดการเรียนการสอน (ปัจจุบันคืออาคารคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) จนกระทั่งปี 2514 อาคารสาธิตหนึ่งซึ่งเป็นอาคารหลังแรกของโรงเรียนได้ก่อสร้างเสร็จ โรงเรียนจึงได้ใช้อาคารหลังดังกล่าวเป็นสถานที่จัดการเรียนการสอนมาจนถึงปัจจุบัน
ในปี 2521 โรงเรียนสาธิต มช. ได้ปรับหลักสูตรกระทรวงศึกษาธิการโดยให้เรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 3 ปีและชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 3 ปี
ต่อมาในปี 2551 กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้จัดให้มีโครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนโดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยขึ้นโดยมีมหาวิทยาลัยเชียงใหม่เป็นศูนย์หนึ่งในจำนวนทั้งหมด 40 เพื่อรับนักเรียนเข้าศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ในหลักสูตรห้องเรียนวิทยาศาสตร์ ซึ่งการพัฒนาหลักสูตรห้องเรียนวิทยาศาสตร์นั้นมาจากความร่วมมือของคณะวิทยาศาสตร์ และโรงเรียนสาธิตคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในปีการศึกษา 2561 ซึ่งเป็นปีแรกของการดำเนินโครงการได้เริ่มรับนักเรียนเข้าศึกษาในโครงการห้องเรียนวิทยาศาสตร์จำนวน 30 คนจนกระทั่งปีการศึกษา 2553 โครงการดังกล่าวมีจำนวนนักเรียนครบทั้ง 3 ระดับชั้น ฃ
ปัจจุบันโรงเรียนสาธิต มช. และเปิดหลักสูตรแผนการเรียนศิลป์-ซอฟต์แวร์ และศิลป์-ออกแบบ ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 มีนักเรียนทั้งสิ้น 1,389 คน เป็นนักเรียนชายจำนวน 604 คนและนักเรียนหญิงจำนวน 785 คนมีบุคลากรทั้งสายวิชาการและบุคลากรสายสนับสนุนจำนวนทั้งสิ้น 160 คน
หลักสูตร
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ได้จัดทำหลักสูตรสถานศึกษาโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พุทธศักราช 2553 ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 เพื่อให้การจัดการศึกษาของโรงเรียน สอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาการของยุคโลกาภิวัตน์ โดยโรงเรียนได้ดำเนินการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งแบ่งเป็น
เลิฟเทกส์ไทม์
"เลิฟเทกส์ไทม์" (Love Takes Time) เป็นเพลงป็อปเขียนโดยมารายห์ แครีและเบน มาร์กูลีส์ โปรดิวซ์โดยวอลเตอร์ อฟานาเซียฟ ในผลงานอัลบั้มเปิดตัวของแครี ชุด Mariah Carey (1990) ออกขายเป็นซิงเกิลที่ 2 ของอัลบั้มเมื่อวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 1990 ถือเป็นเพลงแนวบัลลาด แบบอเดาต์คอนเทมโพแรรีเพลงแรกของเธอที่ออกวางขายเป็นซิงเกิล มีเนื้อหาพูดถึงการสูญเสียคนรักและสารภาพออกมาว่า ความรักนั้นต้องใช้เวลา เพื่อที่จะรักษาและความรู้สึกที่คงอยู่ของอดีตคนรัก ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลอันดับ 1 เพลงที่ 2 ของเธอในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา แต่ไม่ประสบความสำเร็จมากนักในที่อื่น
อาร์เนล ทิคัมเปย์
ประวัติ
ทิคัมปายขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เสมอกับ แอนโทนี โรซัล ที่ ฟิลิปปินส์จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ ได้เดินทางมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2548 แพ้คะแนน คมพยัคฆ์ เกียรติสิงห์น้อย และศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์ ต่อมา ได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ไลท์เวทเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ชนะคะแนน คูรี โนดา ป้องกันตำแน่งได้ 1 ครั้ง ก็เดินทางมาชกในไทย แพ้คะแนน ยอดสนั่น ส.นันทชัย และชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์เวท เมื่อ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน สมชาย นักบาลี จากนั้นชิงแชมป์ WBC เอเชียรุ่นไลท์เวทเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ซัดดัม เกียรติยงยุทธ ไม่ได้แชมป์
เมื่อกลับไปฟิลิปปินส์ ทิคัมปายก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้คะแนน เฟอร์นันโด มอลทิญญ่า เมื่อ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ทิคัมปายจึงเลื่อนขึ้นไปชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นเวลเตอร์เวท เมื่อ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายชนะคะแนน ดอนดอน สุลต่าน ได้แชมป์มาครอง จากนั้น ทิคัมปายไปชิงแชมป์ WBC เอเชียและ PABA รุ่นเวลเตอร์เวทที่คาซักสถาน แพ้คะแนน วิตาลี เดมยาเนนโก ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายป้องกันแชมป์ฟิลิปปินส์ไว้ได้อีก 3 ครั้ง ก็ได้ไปชิงแชมป์ PABA และแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นมิดเดิลเวทเมื่อ 20 เมษายน พ.ศ. 2555 แพ้คะแนน รอบบี ไบรยาน ไม่ได้แชมป์ ทิคัมปายยังชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2558 หลังจากที่ชกแพ้คะแนน อากิโนริ วาตานาเบะ ที่ ญี่ปุ่น เมื่อ 16 เมษายน ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
อากาศยานไร้คนขับขนาดเล็ก
อากาศยานไร้คนขับขนาดเล็ก (miniature UAV หรือ small UAV; อักษรย่อ: SUAV) เป็นอากาศยานไร้คนขับขนาดเล็กพอที่จะพกพาได้
อากาศยานไร้คนขับขนาดเล็กมีตั้งแต่ยานบินสอดแนมขนาดจิ๋ว (MAV) ที่ทหารราบสามารถถือได้ ถึงอากาศยานไร้คนขับแบบพกพาที่สามารถถือและปล่อยตัวได้เหมือนกับระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบพกพาสำหรับทหารราบ ซึ่งคำนี้มักใช้กับผู้ที่ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางทหาร
อากาศยานไร้คนขับขนาดเล็กได้รับคำจำกัดความต่าง ๆ ระหว่างหน่วยงานกำกับดูแลระดับชาติ บ่อยครั้งโดยไม่รวมถึงการกำหนดขนาดและความแตกต่างกันเกี่ยวกับข้อกำหนดการวัดน้ำหนัก คำจำกัดความเหล่านั้นมีตั้งแต่น้อยกว่า 2 กิโลกรัมสำหรับแคนาดา จนถึงน้อยกว่า 25 กิโลกรัมสำหรับสหรัฐ การคาดหวังโดยเซซาร์ของยุโรปสำหรับกฎการจัดการจราจรทางอากาศในปี ค.ศ. 2020 ก็เสนอว่าน้อยกว่า 25 กิโลกรัม ในขณะที่ซีเอเอของสหราชอาณาจักรได้ระบุว่าน้อยกว่า 20 กิโลกรัม
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Allied Health Sciences, University of Phayao) เป็นหน่วยงานวิชาการระดับคณะวิชา ของมหาวิทยาลัยพะเยา ทำการจัดการศึกษาด้านเทคนิคการแพทย์และกายภาพบำบัด
ประวัติและความเป็นมา
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ในชื่อสำนักวิชาสหเวชศาสตร์ ในคราวเดียวกันกับที่สภามหาวิทยาลัยนเรศวร มีมติให้เปลี่ยนชื่อวิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เป็นมหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยนเรศวร ครั้งที่ 13 (4/2550) มีอาจารย์ประสิทธิ์ ชนะรัตน์ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักวิชาฯ (1 ตุลาคม 2550 จนถึง 12 กรกฎาคม 2553) โดยให้มีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการศึกษาระดับปริญญาตรี 3 หลักสูตร ได้แก่ 1) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเทคนิคการแพทย์ 2) หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชากายภาพบำบัด และ 3) หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ ซึ่งโอนย้ายมาจากสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ และเปิดหลักสูตรใหม่อีกหนึ่งหลักสูตร คือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
ต่อมาในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2551 สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ได้แยกตัวไปจัดตั้งเป็นสำนักวิชาใหม่ คือ สำนักวิชาแพทยศาสตร์ และในราวเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา ได้ย้ายไปอยู่ในความดูแลของสำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ เพื่อให้เหมาะสมกับการจัดกลุ่มสาขาวิชามากขึ้น
และเนื่องจากเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 ได้มีการตราพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 ขึ้นและประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นไปนั้น สภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ 5/2553 เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2553 มีมติให้ออกประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการ ของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553 จึงเป็นผลให้สำนักวิชาสหเวชศาสตร์ เปลี่ยนเป็นคณะสหเวชศาสตร์ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 เป็นต้นไป
เอ็ดการ์ มิตเชล
เอ็ดการ์ ดีน มิตเชล (17 กันยายน ค.ศ. 1930 - 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 ) นักบินอวกาศชาวอเมริกัน ซึ่งโดยสารยานอพอลโล 14 ขึ้นไปบนดวงจันทร์เมื่อปี ค.ศ. 1971 และเป็นเจ้าของสถิติมนุษย์อวกาศที่เดินบนดวงจันทร์เป็นเวลานานมากที่สุดถึง 9 ชั่วโมง 17 นาที
เอ็ดการ์ มิตเชล มีความเชื่อส่วนตัวว่ามนุษย์ต่างดาวมีอยู่จริง เขากล่าวว่า มนุษย์ต่างดาวจะมีรูปร่างเล็ก ศีรษะใหญ่ ตาโต และเป็นมิตรกับมนุษย์ “พวกคุณเคยเห็นภาพถ่ายของมนุษย์ร่างเล็กเหล่านี้ซึ่งดูแปลกตามาบ้างแล้ว คนที่เคยเห็นมนุษย์ต่างดาวบอกกับผมว่าพวกเขามีหน้าตาเหมือนในภาพถ่าย พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูกับมนุษย์ เพราะหากพวกเขาไม่เป็นมิตร ป่านนี้มนุษย์ก็คงไม่เหลือแล้ว” นอกจากนี้มิตเชลยังกล่าวด้วยว่า ปรากฏการณ์วัตถุลึกลับบนท้องฟ้า (ยูเอฟโอ) ที่มีผู้พบเห็นล้วนเป็นเรื่องจริงเช่นกัน เขาอ้างว่ารู้เรื่องนี้มาจากองค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติของสหรัฐฯ (นาซา) ที่เขาทำงานเป็นนักวิทยาศาสตร์อยู่ในปัจจุบัน “ปรากฏการณ์ดังกล่าวถูกรัฐบาลประเทศต่างๆ ปิดเป็นความลับมานานกว่า 60 ปี ก่อนที่จะค่อยๆ ถูกเปิดเผยทีละนิดหลังจากมีคนเห็นยูเอฟโอบนท้องฟ้า” องค์การนาซาได้ออกมาระบุว่า มิตเชลเป็นชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ แต่นาซาไม่ได้มีส่วนร่วมในการแสดงความเห็นดังกล่าว
1930 2016
ออนส์ เฮเมนส์
"Ons Heemecht" เป็นเพลงชาติ ของลักเซมเบิร์ก ชื่อในภาษาลักเซมเบิร์กแปลว่า "บ้านเกิดของเรา" Michel Lentz เป็นผู้ประพันธ์เพลงในปี ค.ศ. 1859 และทำนองประพันธ์โดย Jean Antoine Zinnen ในปี ค.ศ. 1864 เพลงนี้ถูกขึ้นแสดงครั้งแรกในที่สวนสาธารณะใน Ettelbruck เป็นเมืองที่บรรจบกันของแม่น้ำ Alzette และ Sauer (ซึ่งทั้งคู่ถูกกล่าวถึงในเพลง) เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1864
บทแรกและบทสุดท้ายของเพลง "Ons Heemecht" ถูกนำมาใช้เป็นเพลงชาติของลักเซมเบิร์กในปี ค.ศ.1895 ถูกเพิ่มเข้ามา เป็นหนึ่งในตราสัญลักษณ์ประจำชาติอย่างเป็นทางการ ธงชาติ ตราแผ่นดิน และ วันเกิด Grand Duke อย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ.1993
"Ons Heemecht" เป็นเพลงชาติเพลงสรรเสริญพระบารมีหรือเพลงพระราชนิพนธ์ ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคือ "De Wilhelmus" เพลงของ "De Wilhelmus" มีต้นกำเนิดใน "Wilhelmus" เป็นเพลงชาติของ เนเธอร์แลนด์
เนื้อเพลง
<poem lang="lb" style="float:left;">ภาษาลักเซมเบิร์ก
Wou d'Uelzecht durech d'Wisen zéit, Duerch d'Fielsen d'Sauer brécht, Wou d'Rief laanscht d'Musel dofteg bléit, Den Himmel Wäin ons mécht: Dat as onst Land, fir dat mer géif Hei nidden alles won, Ons Heemechtsland dat mir so déif An onsen Hierzer dron.
An sengem donkle Bëscherkranz, Vum Fridde stëll bewaacht, Sou ouni Pronk an deire Glanz Gemittlech léif et laacht; Säi Vollek frou sech soë kann, An 't si keng eidel Dreem: Wéi wunnt et sech sou heemlech dran, Wéi as 't sou gutt doheem!
Gesank, Gesank vu Bierg an Dall Der Äärd, déi äis gedron; D'Léift huet en treie Widderhall A jidder Broschts gedon; Fir, d'Hemecht ass keng Weis ze schéin; All Wuert, dat vun er klénkt, Gräift äis an d' Séil wéi Himmelstéin An d'A wéi Feier blénkt.
O Du do uewen, deen seng Hand Duerch d'Welt d'Natioune leet, Behitt Du d'Lëtzebuerger Land Vru friemem Joch a Leed; Du hues ons all als Kanner schon De fräie Geescht jo ginn, Looss viru blénken d'Fräiheetssonn, Déi mir sou laang gesinn! <poem lang="fr" style="margin-left:1em; float:left;">ภาษาฝรั่งเศส|
Dans sa couronne bois sombre toujours gardée par la paix, Donc, sans faste et la splendeur cher, Confortable à l'amour en riant. Son peuple puisse dire est heureux Et il n'ya pas de rêves vides: Comment est agréable mais voici la vie, dans quelle mesure est-il de la maison.
Chant, chant, de la montagne et la vallée La terre, qui nous portait, Les «amoureux a un écho fidèle» effectué dans chaque sein. Pour le pays quelque façon que ce soit trop beau Chaque mot qui sonne hors de lui, Prendre l'âme comme Himmelstön Et nos yeux brillants comme le feu.
Wo die Alzette durch die Wiesen zieht, Durch die Felsen die Sauer bricht, Die Rebe längs der Mosel blüht, Der Himmel Wein verspricht: Dort ist das Land, für dessen Ehr Kein Opfer uns zu schwer, Die Heimat, die als teures Gut In unseren Herzen ruht.
In seinem dunklen Wälderkranz, vom Frieden still bewacht, So ohne Prunk und teuren Glanz, Gemütlich lieb es lacht. Sein Volk sich glücklich sagen kann, Und es sind keine leeren Träume: Wie heimelig sich's doch hier wohnt, wie gut ist's doch daheim.
Gesang, Gesang, von Berg und Tal Die Erd', die uns getragen, Die Lieb' hat einen treuen Widerhall In jeder Brust getan. Für die Heimat ist keine Weise zu schön, Jedes Wort, das aus ihr klingt, Ergreift die Seel' wie Himmelstön' Und unser Auge wie Feuer blinkt.
O Du dort droben, dessen Hand Den Völkern gibt Geleit, Behüt das Luxemburger Land Vor fremdem Joch, vor Leid! Als Kind empfingen wir von Dir Den freiheitlichen Sinn, Die Freiheitssonne, unsre Zier, Lass leuchten fernerhin! <poem lang="de" style="margin-left:1em; float:left;">ภาษาไทย
(บทที่ 1) สายนทีอัลเซ็ตท์ไหลกลางทุ่งหญ้า ผ่านผาลำธารซาเออร์ ณ ริมฝั่งโมเซลซึ่งบานสะพรั่ง ขององุ่นเสาวคันธ์ ภูมิแผ่นดินซึ่งปรารถนา มรดกหาญวีรชน มาตุภูมิปิติของข้า สถิตในศรัทธาแรงกล้า!
(บทที่ 4) พระผู้ทรงอานุภาพ ทรงชี้แนะการสร้างชาติ พิทักษ์แดนลักเซมเบิร์กเรา มิให้เขาเข้ารุกราน จิตวิญญาณแห่งอิสรภาพ เป็นเอกราชมั่นคง สุริยาสาดแสงทั่วหล้า ทั้งวันนี้ตราบวันหน้า!
เชิงอรรถ
<references group="lower-alpha" responsive="">
คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สถาบันอุดมศึกษาด้านวิชาการประมง และทรัพยากรทางน้ำแห่งแรกของประเทศไทย เน้นการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ทั้ง วิทยาศาสตร์ธรรมชาติ เทคโนโลยี และวิศวกรรมศาสตร์เป็นหลัก นอกจากนี้ยังมีการศึกษาทางเศรษฐศาสตร์ บริหารศาสตร์ พัฒนศาสตร์ นิติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องอีกด้วย ปัจจุบัน เปิดสอนในสาขา การจัดการประมง ชีววิทยาประมง ผลิตภัณฑ์ประมง เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ วิทยาศาสตร์ทางทะเล และวิทยาศาสตร์การประมง ตั้งแต่ระดับปริญญาตรี ถึงระดับปริญญาเอก คณะประมงผ่านการประเมินด้วยคะแนนสูงสุด(5/5)ระดับดีมาก โดยสกว. 2553
Fisheries ชื่อคณะประมง (Faculty of Fisheries) ในภาคภาษาอังกฤษ นั้นแปลว่า การรวม (Faculty) ของสหวิชาประมงต่างๆ (Fishery)
ทำเนียบคณบดี
หมายเหตุ คำนำหน้านามของผู้ดำรงตำแหน่งคณบดี เป็นคำนำหน้านามตามตำแหน่งทางวิชาการในขณะนั้น
ภาควิชา
ปัจจุบันคณะประมง (Faculty of Fisheries) ประกอบด้วย 6 ภาควิชา
ภาควิชาการจัดการประมง [Department of Fishery Management]
มุ่งเน้นด้านการบริหารจัดการ การวางแผนการใช้ทรัพยากรอย่างยั่งยืน รวมทั้ง เศรษฐศาสตร์ สังคมและนิติศาสตร์ที่เกี่ยวข้อง เช่น การสำรวจทรัพยากรด้วยดาวเทียม(Remote Sensing), การจัดการความขัดแย้ง, การจัดการแหล่งน้ำ
ประกอบด้วยหมวดวิชา 1.การจัดการทรัพยากรสัตว์น้ำและสิ่งแวดล้อมทางน้ำ(Aquatic Resources and Environment) 2.นโยบายและการบริหารทรัพยากรสัตว์น้ำ(Fisheries Policy and Administration) 3. เศรษฐศาสตร์การประมง(Fishery Economics) 4. ธุรกิจการประมง(Fishery Businiss) 5. การประมงชุมชน(Fishery Society) 6.สารสนเทศเพื่อการจัดการประมง(Fisheries Information Technology)
ภาควิชาชีววิทยาประมง [Department of Fishery Biology]
มุ่งเน้นด้านวิทยาศาสตร์ บทบาทและความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิต ระบบนิเวศวิทยาและสิ่งแวดล้อมในแหล่งน้ำ เช่น การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม(EIA), ไวรัสวิทยา, มีนวิทยา
ประกอบด้วยหมวดวิชา 1.ความหลากหลายทางชีวภาพในแหล่งน้ำ (Aquatic biodiversity) 2.นิเวศวิทยาและสิ่งแวดล้อมทางน้ำ (Aquatic Ecology and Environments) 3.สรีรวิทยาสัตว์น้ำ และพิษวิทยา (Aquatic Animal Physiology and Toxicology) 4. สุขภาพสัตว์น้ำ (Aquatic Animal Health) 5.ชีวประวัติสัตว์น้ำ และพลศาสตร์การประมง (Life History of Aquatic Animal and Fishery Dynamics)
ภาควิชาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ [Department of Aquaculture]
มุ่งเน้นด้านการปรับปรุงพันธุกรรม และการบริหารจัดการฟาร์ม เช่น ระบบการเพาะเลี้ยงแบบหนาแน่น, วิทยาภูมิคุ้มกัน, การวิเคราะห์คุณภาพน้ำและอาหารสัตว์น้ำ
ภาควิชาผลิตภัณฑ์ประมง [Department of Fishery Products]
ภาควิชาผลิตภัณฑ์ประมง เป็นสถาบันแห่งแรกในประเทศไทยที่มีจัดการสอนและวิจัยด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร   ในระดับอุดมศึกษา มุ่งเน้นด้านเทคโนโลยีและวิศวกรรมการแปรรูป มาตรฐานและการวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ รวมทั้งการบริหารโรงงานอุตสาหกรรม เช่น วิศวกรรมการแช่เยือกแข็ง, โลจิสติกส์, การวิเคราะห์และออกแบบโรงงานอุตสาหกรรมอาหารทะเล
ประกอบด้วยหมวดวิชา 1.เคมีและชีวเคมีของสัตว์น้ำและผลิตภัณฑ์ (Seafood Chemistry and Biochemistry) 2.จุลชีววิทยาและเทคโนโลยีชีวภาพทางผลิตภัณฑ์ประมง (Fishery Products Biotechnology) 3.เทคโนโลยีหลังการเก็บเกี่ยว (Post-harvest Technology)
ภาควิชาวิทยาศาสตร์ทางทะเล [Department of Marine Science]
มุ่งเน้นด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ เทคโนโลยีการจับสัตว์น้ำในทะเล เช่น ธรณีวิทยาและปิโตรเลียม, การเดินเรือ, แพลงก์ตอนวิทยา(Planktology)
ประกอบด้วยหมวดวิชา 1.นิเวศวิทยาและความหลากหลายทางชีวภาพ (Ecology and Biodiversity) 2.สมุทรศาสตร์และสิ่งแวดล้อม (Environment and Oceanography) 3.เทคโนโลยีประมงทะเล (Marine Fisheries and Maritime) 4.เทคโนโลยีชีวภาพทางทะเล (Marine Biotechnology)
ภาควิชาเทคโนโลยีและนวัตกรรมประมง [Department of Technology and Fishery Innovation]
ให้การเรียนการสอน ที่มุ่งเน้นการบูรณาการองค์ความรู้ ที่หลากหลายด้านการประมง โดยเน้นการเรียนรู้ผ่าน การสร้างโครงงานวิจัยเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการใช้ เทคโนโลยีและนวัตกรรมเพื่อนาไปสู่การพัฒนาการ เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ การจัดการประมง ผลิตภัณฑ์ประมง และวิทยาศาสตร์ทางน้ำ
การขยายโอกาสการศึกษา
คณะประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้ดำเนินการเปิดรับนิสิต ณ วิทยาเขตกำแพงแสน ในปีการศึกษา 2554 เป็นรุ่นแรก จำนวน 50 คน ดำเนินการโดยสถานีวิจัยประมงกำแพงแสน ซึ่งมีฐานะเทียบเท่าภาควิชาตามประกาศของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ หลักสูตรที่เปิดสอนในวิทยาเขตกำแพงแสนคือ หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
ส่วนกลาง
ตั้งอยู่ทิศเหนือของวิทยาเขตบางเขน
ส่วนภูมิภาค
เรือวิจัย
ความสัมพันธ์กับองค์กรนอกมหาวิทยาลัย
คณะประมง ความสัมพันธ์และหรือ MoU กับองค์กรต่างๆดังต่อไปนี้
ชีวิตและกิจกรรมในคณะ
ตัวอย่างสัญลักษณ์มีนกร(ไม่เป็นทางการ) ตัวอย่างกิจกรรมต่างๆที่นิสิตชั้นปีนั้นเป็นผู้รับผิดชอบ
อนาคตหลังจบการศึกษา การทำงานของบัณฑิต
บัณฑิตผู้สำเร็จการศึกษาจากคณะประมงกว่า2000คน (2535) สามารถปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญทั้งในและต่างประเทศ ในส่วนของหน่วยงานราชการ โครงการในพระราชดำริ สถาบันการศึกษา-วิจัย และอุตสาหกรรมต่างๆ และศึกษาต่อ ทั้งด้านประมง และด้านอื่นๆ เช่น วิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ บริหาร การสาธารณสุขแพทย์ เภสัชกรรม สิ่งแวดล้อม อาหาร โลจิสติกส์ ฯลฯ
นิยาย ภาพยนตร์ และ สารคดี
คณะประมงเป็นเนื้อหาในสารคดี และฟิกชั่นในนิยาย ภาพยนตร์ เช่น บุญชู, Final Score 365วันตามติดชีวิตเด็กเอ็นท์ , ดอกบัวขาว
30 สิงหาคม
วันที่ 30 สิงหาคม เป็นวันที่ 242 ของปี (วันที่ 243 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 123 วันในปีนั้น
เอ็นเอชเค
บรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น หรือ NHK เป็นองค์กรแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะของรัฐบาลญี่ปุ่น มีสถานะเป็นรัฐวิสาหกิจที่อาศัยรายได้จากค่าธรรมเนียมใบอนุญาตรับชมโทรทัศน์จากผู้ชม
ประวัติ
การถ่ายทอดเสียงทางวิทยุเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2468 บนยอดเขาอาตาโกะ (Atago Hill) ในนามของ สถานีวิทยุกระจายเสียงโตเกียว (The Tokyo Broadcasting Station) เปิดสถานีด้วยการบรรเลงดนตรีคลาสสิกของลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน และของศิลปินชาวญี่ปุ่น ต่อมา ในปีเดียวกัน ได้เพิ่มสถานีส่งที่เมืองโอซากะ และนาโงยะ
ในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2469 จึงมีการก่อตั้ง บริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น พร้อมการมอบเอกสิทธิ์ในการดำเนินกิจการกระจายเสียงแต่เพียงผู้เดียวในญี่ปุ่นขณะนั้น โดยมีที่มาจากการยุบรวมกิจการเครือข่ายสถานีวิทยุกระจายเสียงท้องถิ่นสามแห่งเข้าด้วยกัน และนำนโยบายของบรรษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งบริเตน (บีบีซี) มาเป็นแนวทางดำเนินงาน ซึ่งมีจุดมุ่งหมายในการกระจายเสียงและแพร่ภาพ เพื่อบริการข้อมูลข่าวสารและสาระประโยชน์สู่ผู้ฟังอย่างเที่ยงตรง กล่าวคือไม่เบี่ยงเบนไปให้การสนับสนุนรัฐบาล หรือองค์กรเอกชนอื่นใด และยึดถือความคิดเห็นของผู้ฟังเป็นความสำคัญอันดับแรกสุด
จากนั้น เอ็นเอชเค ขยายเครือข่ายวิทยุอีกหนึ่งสถานี เมื่อปี พ.ศ. 2474 ต่อมา เอ็นเอชเค เปิดบริการกระจายเสียงวิทยุคลื่นสั้น สำหรับผู้ฟังโพ้นทะเลขึ้น ในปี พ.ศ. 2478 ที่มีชื่อเสียงในชื่อ วิทยุญี่ปุ่น (Radio Japan) ช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930-1940 เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2484 ระหว่างสงครามมหาเอเชียบูรพา เอ็นเอชเค ถ่ายทอดเสียงรายการพิเศษ ยุทธการกุหลาบโตเกียว (Tokyo Rose Wartime) ภายหลังสงครามสิ้นสุดลง ในปี พ.ศ. 2493 มีการบัญญัติกฎหมายว่าด้วยการกระจายเสียง ขึ้น โดยเอ็นเอชเค กลับมาเป็นองค์กรพิเศษ ที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ฟัง ภายใต้กฎหมายนี้
เอ็นเอชเค เริ่มออกอากาศโทรทัศน์ระบบขาวดำเป็นครั้งแรก โดยช่องโทรทัศน์ภาคปกติ เมื่อปี พ.ศ. 2496 และช่องโทรทัศน์เพื่อการศึกษา เมื่อปี พ.ศ. 2502 จากนั้นจึงปรับปรุงเป็นการออกอากาศด้วยระบบสี เมื่อปี พ.ศ. 2503 ต่อมา มีการขยายไปออกอากาศในช่องทางใหม่ๆ เพิ่มเติม คือ ช่องโทรทัศน์ระบบผ่านดาวเทียม ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980, ช่องโทรทัศน์ภาคบริการโลก เมื่อปี พ.ศ. 2538 และระบบดิจิทัลผ่านดาวเทียม ในปี พ.ศ. 2543
เอ็นเอชเค เริ่มโครงการออกอากาศโทรทัศน์ระบบดิจิทัล โดยส่งสัญญาณขนานไปตามพื้นโลก เมื่อปี พ.ศ. 2546 ด้วยการเปิดสถานีส่งในบริเวณสามเมืองใหญ่ของญี่ปุ่น ทั้งนี้ เอ็นเอชเค วางแผนว่า จะดำเนินการครอบคลุมได้ทั่วประเทศ ภายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 แต่อย่างไรก็ตาม เอ็นเอชเค ได้ยกเลิกการออกอากาศโทรทัศน์ระบบแอนะล็อก ไฮ-วิชัน ผ่านดาวเทียม ไปเมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2550
ปัจจุบัน (พ.ศ. 2563) เอ็นเอชเค มีบริการกระจายเสียง และแพร่ภาพภายในประเทศ ผ่าน 6 ช่องโทรทัศน์ โดยมีโทรทัศน์ภาคปกติ และโทรทัศน์เพื่อการศึกษา ที่แพร่ภาพภาคพื้นดินเป็นหลัก โทรทัศน์ดาวเทียม 4 ช่อง โดย 2 ช่องแรก จัดทำรายการที่มีความยืดหยุ่น ตามความสนใจของผู้ชมในวงกว้าง ส่วนอีก 2 ช่อง แพร่ภาพในระบบความคมชัดสูง 4K และ 8K ตามลำดับ และยังมีสถานีวิทยุ 3 แห่ง ให้บริการนำเสนอรายการข่าว, การศึกษา สาระและบันเทิงสำหรับครอบครัว เป็นต้น
สถานีในการกำกับ
บรรษัทฯ เป็นผู้ผลิตรายการ และบริหารผังรายการต่างๆ ของสถานีวิทยุและสถานีโทรทัศน์เหล่านี้ทั้งหมด ตลอดเวลา 24 ชั่วโมง ของการออกอากาศ
เอ็นเอชเคเวิลด์ เจแปน
เอ็นเอชเคเวิลด์ เจแปน มีวัตถุประสงค์ในการส่งเสริมให้คนทั่วโลก มีความเข้าใจในประเทศญี่ปุ่นอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น รวมทั้งสนับสนุนการแลกเปลี่ยนข่าวสารหรือวัฒนธรรมกับนานาชาติ โดยนำเสนอข้อมูลที่ถูกต้อง เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบัน และนโยบายสำคัญของประเทศ รวมถึงนำเสนอข้อมูลล่าสุดของประเทศ หรือที่เป็นประโยชน์กับชีวิตประจำวัน และความปลอดภัยของชาวญี่ปุ่น ที่เดินทางไปทำงาน ท่องเที่ยว หรืออาศัยอยู่ในต่างประเทศด้วย
เอ็นเอชเค เวิลด์ เปิดให้บริการจำนวน 2 ช่องโทรทัศน์ แบ่งเป็น ช่องโทรทัศน์ที่ออกอากาศในต่างประเทศ ในชื่อ เอ็นเอชเค เวิลด์ ทีวี ที่มีรายการข่าว รายการสาระ และอื่นๆ เป็นภาษาอังกฤษกว่าร้อยละ 90 และ บริการจัดสรรรายการทางโทรทัศน์สำหรับชาวญี่ปุ่นในต่างประเทศ ในชื่อ เอ็นเอชเค เวิลด์ พรีเมียม ที่สามารถเลือกรับชมรายการข่าว รายการสาระ รายการบันเทิง รายการกีฬา รายการละคร รายการศิลปวัฒนธรรม และรายการสำหรับเด็ก เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดเป็นรายการภาษาญี่ปุ่น, 1 เครือข่ายวิทยุ ในชื่อ เอ็นเอชเค เวิลด์ เรดิโอ เจแปน  โดยส่งกระจายเสียงในระบบคลื่นสั้นไปทั่วโลก เป็นภาษาญี่ปุ่น และอีก 17 ภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาอังกฤษ และภาษาไทย เป็นต้น, และเว็บไซต์บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต ในชื่อ เอ็นเอชเค เวิลด์ อินเทอร์เน็ต ที่นำเนื้อหาข่าวสารและสาระ จากรายการโทรทัศน์ที่หลากหลายของ เอ็นเอชเค เวิลด์ มาเรียบเรียงใหม่ เพื่อนำเสนอบนอินเทอร์เน็ต
บริการวิทยุกระจายเสียงภาคภาษาไทย
เมื่อปี พ.ศ. 2496 เอ็นเอชเค เริ่มเปิดให้บริการกระจายเสียงในภาคภาษาไทย ด้วยระบบคลื่นสั้นจากห้องส่งในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น นำเสนอรายการข่าว, สาระความรู้ในเรื่องต่างๆ เช่น การเมือง เศรษฐกิจ สังคม เทคโนโลยีและสารสนเทศ เป็นต้น นอกจากนั้น ยังนำเสนอบทวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ จากผู้เชี่ยวชาญ หรือนักวิจารณ์ของทางสถานีฯ, รายการบันเทิง เช่น ดนตรี โดยผู้ฟังสามารถโทรศัพท์เข้าสู่รายการ เพื่อพูดคุยกับผู้จัดรายการ และร่วมสนุกตอบคำถามกับรายการได้ด้วย นอกจากนั้น ทางรายการยังรับจดหมาย ของผู้ฟังชาวไทยและชาวลาว จากทั่วโลกอีกด้วย ต่อมา เอ็นเอชเคเชื่อมสัญญาณให้สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมส่งกระจายเสียงรายการภาคภาษาไทยของ เอ็นเอชเค โดยเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550
ทั้งนี้ ในส่วนของเวลาและเครือข่ายในการออกอากาศ แบ่งได้เป็น การกระจายเสียงภาคเช้า ระหว่างเวลา 06:00-06:20 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 13650 และการกระจายเสียงภาคค่ำสองรอบ คือระหว่างเวลา 18:30 น.-19:00 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 11740 และระหว่างเวลา 19:30 น.-20:00 น. ออกอากาศทางวิทยุคลื่นสั้น ความถี่ 9695 และทางสถานีวิทยุระบบเอเอ็ม ความถี่ 981 กิโลเฮิร์ตซ์ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
จันทรุปราคา มกราคม พ.ศ. 2563
จันทรุปราคาเงามัว จะเกิดขึ้นในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2563 โดยเป็นจันทรุปราคาเงามัวครั้งแรกจากสี่ครั้งของจันทรุปราคาใน พ.ศ. 2563
แซรอส 144
อุปราคาครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแซรอสดวงจันทร์ที่ 144
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจู คือหนึ่งในแหล่งมรดกโลกของประเทศเกาหลีใต้ เป็นเมืองหลวงเก่าของอาณาจักรชิลลา งดงามด้วยพุทธศิลป์เกาหลี ทั้งพระพุทธรูป วัง วัด เจดีย์ ฯลฯ ที่สร้างด้วยหินหรือไม้ที่มีอายุกว่า 1,000 ปี และเนื่องด้วยตั้งอยู่ในที่โล่งแจ้งบนพื้นที่ที่กว้างขวางมาก จึงกล่าวได้ว่าเป็นพิพิธภัณฑ์กลางแจ้งที่ใหญ่ที่สุดในโลก
มรดกโลก
พื้นที่ประวัติศาสตร์แห่งคย็องจูได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 24 เมื่อ พ.ศ. 2543 ที่เมืองแคนส์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
วาฬไรซ์
วาฬไรซ์ (Rice's whale; ชื่อวิทยาศาสตร์: Balaenoptera ricei) เป็นสปีชีส์ของวาฬบาลีนเฉพาะถิ่นในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของอ่าวเม็กซิโก ในอดีตถูกระบุว่าเป็นชนิดย่อยของวาฬแกลบ และรู้จักในชื่อ วาฬแกลบอ่าวเม็กซิโก. สถานะของมันที่แยกออกจากสปีชีส์เดิมได้มีการนำขึ้นมาครั้งแรกในปี 2014 โดยนักพันธุศาสตร์สองคน, ซึ่งพบหลักฐานทางดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียและนิวเคลียส ซึ่งบ่งชี้ว่าประชากรในอ่าวนั้นเป็นเชื้อสายที่แตกต่าง และอาจจะเป็นสปีชีส์ใหม่ที่ใกล้เคียงกับวาฬแกลบมากที่สุด หลักฐานทางพันธุกรรมและกายวิภาคเพิ่มเติมซึ่งถูกตีพิมพ์ในการศึกษาติดตามผลในปี 2021 ยืนยันสถานะการเป็นสปีชีส์ใหม่นี้ ชื่อสามัญของ วาฬไรซ์และ ชื่อทวินาม ricei เป็นเกียรติแก่นักวาฬศาสตร์ Dale W. Rice (1930–2017).
เจ้าชายยังนย็อง
พระประวัติ
พระองค์มีพระนามเมื่อแรกประสูติว่า ลีเจ หรือ อี เจ ใน ค.ศ. 1394 พระองค์มีพระปรีชาสามารถทางด้าน วรรณกรรม และ อักษรวิจิตร พระองค์เห็นว่าพระองค์เองไม่มีความสามารถในการเป็นกษัตริย์และเชื่อว่าน่าจะเป็นเจ้าชายชุงนย็องพระอนุชาพระองค์เล็กที่มีความเหมาะสม พระองค์จึงตัดสินพระทัยสร้างความอับอายให้กับราชสำนักทำให้สูญเสียตำแหน่งเจ้าชายและอภิเษกกับหญิงสาวสามัญชนทำให้พระองค์ถูกเนรเทศอย่างเป็นทางการออกจากฮันยังในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1418 เจ้าชายฮโยรย็อง พระอนุชาพระองค์รองของเจ้าชายยังนย็องซึ่งรับตำแหน่งรัชทายาทสืบต่อมา มีความเห็นเช่นเดียวกันว่าเจ้าชายชุงนยองเหมาะสมที่จะเป็นกษัตริย์มากกว่า จึงตัดสินพระทัยออกผนวชเป็นพระภิกษุ ซึ่งแผนการนี้ส่งผลให้เจ้าชายชุงนยองได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าเซจงมหาราช ต่อมาเจ้าชายยางนยองกลายเป็นนักเดินทางที่เร่ร่อนและพำนักอยู่บนภูเขา
ไฮเมย์ อาเซอร์ดา
ไฮเม่ อาร์เซอร์ดา (Jaime Acerda) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 21 มกราคม พ.ศ. 2524ที่ เมืองบูกิดนอน ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 62 ครั้ง ชนะ 13 (น็อค 4) เสมอ 2 แพ้ 47
ประวัติ
อาเซดาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 ชนะน็อค จูน ราโซนาเบิล ที่ ฟิลิปปินส์ ต่อมาได้ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2543 แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนน ลีโอ รามิเรซ ไม่ได้แชมป์ จากนั้น ขึ้นชกแพ้บ้างชนะบ้าง โดยเคยชกชนะคะแนนเรย์ ลีกัสและดอนดอน ลาปุสเมื่อ พ.ศ. 2545 ต่อมาได้มาชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทในไทยเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 5 ไม่ได้แชมป์ จากนั้น อาเซดายังคงขึ้นชกอย่างต่อเนื่องแต่ไม่ได้ชิงแชมป์ใดๆอีกเลย เคยมาชกในไทยเมื่อ พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน พยัคฆ์ทมิฬ ว.สกลฤทธิ์ แพ้น็อค พงษ์ศักดิ์เล็ก ศิษย์คนองศักดิ์ ยก 9 ใน พ.ศ. 2547 มาชกแพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย และธีรพงษ์ ไดสตาร์ยิม อาเซดาขึ้นชกต่อเนื่องมาจนถึง พ.ศ. 2549 โดยชกแพ้เป็นส่วนใหญ่ หลังจากที่ชกแพ้คะแนน เรย์ อันตอน โอลาร์เตเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 แล้ว เขาหยุดชกไป 2 ปี กลับมาชกอีก 2 ครั้งใน พ.ศ. 2551 และแพ้ทั้งสองครั้ง เขาหยุดชกไปอีก 3 ปี กลับมาชกอีกใน พ.ศ. 2554 แต่ขึ้นชกเพียง 3 ครั้งเท่านั้น หลังจากชกแพ้คะแนน เจอร์รี นาร์โด เมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2554 แล้วอาเซดาก็แขวนนวมไป
เพชรตัดเพชร
เพชรตัดเพชร เป็นภาพยนตร์ไทยที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2509 สร้างจากบทประพันธ์ของ เศก ดุสิต และ ส. เนาวราช สร้างโดย ปริญญา ทัศนียกุล แห่งบริษัทสหการภาพยนตร์ไทยจำกัด มีผู้กำกับการแสดงถึง 3 ท่านคือ วิจิตร คุณาวุฒิ (เจ้าของฉายาเศรษฐีตุ๊กตาทอง) พร้อมสิน สีบุญเรือง (พันคำ) และประกอบ แก้วประเสริฐ
ภาพยนตร์เรื่องเพชรตัดเพชรเป็นภาพยนตร์ในระบบ 35 มม.ซีเนมาสโคป สีอิสต์แมน เสียงในฟิล์ม ตามแบบมาตรฐานโลก นำแสดงโดยมิตร ชัยบัญชา ให้มาประกบกับการกลับมาของพระเอกเก่า ลือชัย นฤนาท เป็นจุดขายอย่างหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ และนางเอกคู่ขวัญ เพชรา เชาวราษฎร์ มาร่วมแสดง และมีนักแสดงสาวจากฮ่องกงเรจิน่า ไป่ปิง นอกจากนี้ยังมี เกชา เปลี่ยนวิถี อดุลย์ ดุลยรัตน์ วิไลวรรณ วัฒนพานิช พร้อมดาราอีกมากร่วมแสดง ออกฉายครั้งแรก เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2509 ที่โรงภาพยนตร์เฉลิมเขตร์ จุดเด่นที่ทำให้หนังโด่งดังคือ การทำถ่ายด้วยฟิล์ม 35 มม. แล้วมาบันทึกเสียงพากย์ เสียงแบ็คกราวน์ลงในฟิล์ม ทำให้มีความสมจริงในเรื่องคุณภาพเสียงซึ่งต่างจากหนัง 16 มม. ในยุคนั้นที่ใช้การพากย์สด ๆ ฉากวิวทิวทัศน์ของเกาะฮ่องกงก็เป็นที่ตื่นตาตื่นใจคนไทยสมัยนั้น บทบู๊ก็เล่นได้มันสะใจโดยเฉพาะฉากที่มิตรต่อยกับลือชัย และฉากที่มิตรขับรถยนต์หนีตำรวจ พอรถวิ่งลงน้ำก็แล่นไปได้เหมือนเรือ ฉากที่มิตรทิ้งขวดเป๊ปซี่เต็มถนนสกัดการติดตามที่ทุกคนจดจำ และยังมีเพลง เพชรตัดเพชร ร้องโดย คณะสุเทพโชว์ วงดนตรีซิลเวอร์แซนด์ และเพลง ดวงใจ ร้องโดย สวลี ผกาพันธ์ ซึ่งเป็นเพลงดังของหนังเรื่องนี้
ในปี พ.ศ. 2544 ดาราวิดีโอ และ ช่อง7 ได้นำภาพยนตร์เรื่องนี้มาสร้างในรูปแบบ ละครโทรทัศน์ นำแสดงโดย เจตริน วรรธนะสิน, อัมรินทร์ นิติพน , พัชราภา ไชยเชื้อ , กัลยกร นาคสมภพ และในปี พ.ศ. 2559 พอดีคำ และ ช่อง7 ได้นำมาสร้างใหม่อีกครั้ง ในรูปแบบ ละครโทรทัศน์ นำแสดงโดย ศุกลวัฒน์ คณารศ, มิกค์ ทองระย้า , อุษามณี ไวทยานนท์ , ขอขวัญ เรสตอล ออกอากาศตอนแรก ในวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2559 - 8 มกราคม พ.ศ. 2560 ต่อจากละครเรื่อง ข้ามาคนเดียว
ฉบับภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2509
ยอด (ลือชัย นฤนาท) สมุนมือขวาของ มิสเตอร์ตัน (เกชา เปลี่ยนวิถี) หักหลังฆ่า ชาติ (มิตร ชัยบัญชา) แล้วชิงเอาเฮโรอีนหนีข้ามไปขายยังเกาะฮ่องกง แต่ยอดก็ถูกมิสเตอร์ตันซ้อนแผนแจ้งข่าวให้ตำรวจฮ่องกงจับกุมยอด เมื่อยอดถูกปล่อยตัวกลับกรุงเทพฯ ตำรวจฮ่องกงให้นักร้องสาว ไป่หลู (เรจิน่า ไป่ปิง) สายลับตีสนิทติดตามมาสืบหาผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ ร.ต.ท.ศักดิ์ชัย (มิตร ชัยบัญชา) นายตำรวจหนุ่มจากกองปราบที่มีหน้าตาเหมือนกับชาติถูกเรียกตัวให้มาพบและวางตัวให้ปลอมตัวเป็นชาติเพื่อเข้าไปในองค์การฯ จนได้เป็นแขนขวาของมิสเตอร์ตัน ภายหลังยอดและ รัศมี (เพชรา เชาวราษฎร์) คนรักพร้อมด้วยศักดิ์ชัยและไป่หลูได้ร่วมมือกันสืบหาจนรู้ว่า ใจสมร (วิไลวรรณ วัฒนพานิช) เป็นหัวหน้าใหญ่ แต่เหล่าร้ายก็รู้ตัวแล้ว ความมันระดับเพชรตัดเพชร จึงเกิดขึ้น
ตลาดกิมหยง
ตลาดกิมหยง เป็นตลาดขายของฝากและของที่ระลึกขนาดใหญ่ในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ตั้งอยู่บนอาคารสองชั้น ริมถนนละม้ายสงเคราะห์ ชั้นบนเป็นร้านขายสินค้า ชั้นล่างเป็นตลาดขายของแห้ง เดิมอาคารแห่งนี้เคยเป็นโรงภาพยนตร์ ชื่อ โรงภาพยนตร์เฉลิมไทย
ชื่อตลาดกิมหยง มาจากชื่อเต็มว่า "ตลาดชีกิมหยง" เป็นชื่อของคหบดีชาวจีนชื่อ ชีกิมหยง และภรรยาชื่อ ละม้าย เจ้าของที่ดินแต่เดิม
ตลาดกิมหยงเป็นตลาดที่มีชื่อเสียงคู่กับ ตลาดสันติสุข ซึ่งจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้า น้ำหอมและเครื่องสำอาง ซึ่งอยู่ริมถนนนิพัทธ์อุทิศ ในย่านเดียวกัน
ในอดีตตลาดกิมหยงบริเวณชั้นล่างนอกจากจะเป็นตลาดสดเหมือนตลาดทั่วไปแล้วยังมีการจำหน่ายสินค้าที่มาจากประเทศมาเลเซีย โดยเฉพาะอาหารแห้ง กาแฟสำเร็จรูป ขนม เครื่องสำอางค์และเครื่องใช้ไฟฟ้า ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่าสินค้าเหล่านี้ถูกลักลอบนำเข้ามาโดยไม่ได้เสียภาษี ดังนั้นตลาดกิมหยงจึงเป็นแหล่งทีนักท่องเที่ยวชาวไทยมาซื้อหาสินค้าเหล่านี้เพื่อกลับไปเป็นของฝาก (ในขณะที่คนไทยมักลักลอบนำข้าวสาร น้ำตาล เข้าไปขายในปาดังเปซาร์ ฝั่งมาเลเซีย)ส่วนชั้นสองของอาคารนั้นในอดีตเคยเป็นโรงภาพยนตร์ชื่อเฉลิมไทยซึ่งเป็นโรงภาพยนตร์ที่ค่อนข้างได้รับความนิยมมากเพราะมักจะฉายภาพยนตร์ฝรั่งโดยมีผู้ให้เสียงพากษ์ภาษไทยที่มีชื่อเสียง คือ กรรณิการ์ อมรา
ฆ้องวงใหญ่
ฆ้องวงใหญ่เป็นเครื่องดนตรีที่วิวัฒนาการมาจากฆ้องรางของอินโดนีเซีย สันนิษฐานว่ามีมาตั้งแต่สมัยก่อนสุโขทัย ส่วนประกอบของฆ้องวงใหญ่ประกอบด้วยลูกฆ้องและวงฆ้อง ลูกฆ้องมี 16 ลูกทำจากทองเหลือง เรียงจากลูกเล็กด้านขวา วงฆ้องสูงประมาณ 24 เซนติเมตร ใช้หวายโป่งทำเป็นราง ให้หวายเส้นนอกกับเส้นในห่างกัน 14-17 เซนติเมตร ใช้หวาย 4 อัน ด้านล่าง 2 อันขดเป็นวงขนานกัน เว้นที่ไว้ให้นักดนตรีเข้าไปบรรเลง
ฆ้องวงใหญ่เป็นเครื่องดนตรีที่สำคัญที่สุด เพราะคนที่จะเล่นดนตรีในวงปี่พาทย์ต้องมาเรียนฆ้องวงใหญ่ก่อน ฆ้องวงใหญ่ทำหน้าที่เดินทำนองหลัก ซึ่งถือเป็นแม่บทของเพลง
ฆ้องวงใหญ่ใช้เล่นในวงปี่พาทย์ วงปี่พาทย์นางหงส์ และวงมโหรี
พระครูสถิตโชติคุณ (ไสว ฐิตวณฺโณ)
พระครูสถิตโชติคุณ (หลวงพ่อไสว ตวณฺโณ) (18 มกราคม พ.ศ. 2464 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543) อดีตเจ้าอาวาสวัดปรีดาราม (ยายส้ม) ตำบลคลองจินดา อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม พระเกจิอาจารย์ผู้มีความเชี่ยวชาญด้านเมตตามหานิยม ลงนะหน้าทอง
ประวัติ
หลวงพ่อไสว ฐิตวณฺโณ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2464 ตรงกับพุธ แรม 6 ค่ำ เดือนยี่ ปีระกา ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว บิดาชื่อ นายเสือ มารดา นางอิ่ม นามสกุล "พุทธศร" โดยโยมบิดาเป็นผู้ใหญ่บ้านจอมขมังเวทย์ เป็นคนใจดี แต่สนใจเรื่องวิชาอาคมต่างๆ เวลาดื่มเหล้าชอบเคี้ยวแก้วเล่นประจำ แสดงให้ชาวบ้านเห็นว่าวิชาคงกระพันชาตรีของโบราณเป็นของแท้มีจริง แถมยังมีพุทธาคมดับพิษไฟได้ถึงขนาดพ่นไฟ อมไฟเล่นให้ชาวบ้านเห็นเสมอๆ และเป็นการจุดประกายขึ้นภายในจิตใจของ ด.ช.ไสว พุทธศร ให้ชอบและเชื่อในเรื่องของอำนาจเวทมนตร์คาถาอาคมขมัง และพุทธานุภาพของพุทธมนต์ต่างๆ ตั้งแต่ยังอยู่ในวัยเยาว์ ต่อมาบิดาเสียชีวิตแล้ว ท่านก็ได้ร่อนเร่พเนจร ไปอยู่ที่ต่างๆ หลายแห่งกระทั่งผลบุญนำมาเป็นเด็กวัดยายส้มหรือวัดปรีดารามในปัจจุบัน ได้ศึกษาเล่าเรียนจนจบชั้นประถมศึกษา  ที่โรงเรียนวัดปรีดารามเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๑ จึงบรรพชาเป็นสามเณรที่วัดปรีดาราม โดยหลวงปู่ใจ วัดเชิงเลน เป็นพระอุปัชฌาย์ สามเณรไสว พุทธศร ได้ศึกษาพระธรรมวินัยอยู่ที่วัดปรีดารามเป็นเวลา ๔ ปี  ครั้นที่วันที่ ๔ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๘๔ เวลา ๑๔.๐๐ น.จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมา วัดปรีดาราม โดยหลวงพ่อใย วัดบางช้างใต้ เป็นอุปัชฌาย์ พระอธิการเจิม วิสุทธิญาโณ เจ้าอาวาสวัดยายส้ม (วัดปรีดาราม) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระอาจารย์เปลื้อง ยติมณี วัดจินดาราม เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า “ฐิตวณฺโณ” จำพรรษาอยู่ที่วัดปรีดาราม ศึกษาเล่าเรียนพระปริยัติธรรมสอบ ได้นักธรรมชั้นเอก พร้อมทั้งศึกษาด้านวิปัสสนากรรมฐาน และร่ำเรียนอย่างอุกฤษฏ์ด้านวิทยาคม ไสวเวทย์ วิชาอาถรรพณ์ เร้นลับ พุทธคมต่างๆ มีความรู้ลึกซึ่งเป็นพหูสูตมาตั้งต้น และนำมาช่วยญาติโยมเห็นผมเป็นที่ประจักษ์
มรณภาพ
หลวงพ่อไสว ฐิตวณฺโณ ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543 (ขึ้น 15 ค่ำเดือน 12) สิริอายุได้ 79 ปี 10 เดือน ปัจจุบันสรีระร่างของหลวงพ่อประดิษฐานอยู่ ณ วัดปรีดาราม ให้ประชาชนศิษยานุศิษย์ ได้กราบไหว้บูชา
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน
อย่างไรก็ตาม ในสมัยนั้นการจัดการแข่งขันยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง การแข่งขันที่กรุงเอเธนส์ นักว่ายน้ำยังต้องใช้วิธีออกสตาร์ตด้วยการกระโดดจากบนเรือลงไปในน้ำท่เย็นจัดราวกับน้ำแข็งของทะเลเมดิเตอร์รเนียน แถมยังมีคลื่นอีกด้วย ดังนันผู้ที่จะเข้าแข่งต้องคิดถึงความแข็งแกร่งทนทานของตนเองว่ามีเพียงพอหรือไม่ที่จะเอาชีวิตให้รอดเสียก่อน จึงจะคิดเรื่องเอาชนะ
ปี 1900 โอลิมปิกที่กรุงปารีสนั้น มีการแข่งขันว่ายใต้น้ำ รวมทั้งการว่ายน้ำผ่านเครื่องกีดขวางอีกด้วย อีก 4 ปีต่อมาที่เมืองเซนตหลุยส์ สหรัฐอเมริกา มีการแข่งดำน้ำระยะไกล (Plunge for distance) ซึ่งรายการเหล่านั้นไม่ได้รับความนิยม เพราะผู้ชมจะไม่เห็นอะไรเลลยนอกจากน้ำในขณะที่นักว่ายน้ำดำน้ำอยู่ ทำให้ถูกยกเลิกไป ส่วนการแข่งขันว่ายน้ำประเภทหญิง เริ่มมีขึ้นครั้งแรกในโอลิมมปิกปี 1912 ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน
นับตั้งแต่โอลิมปิกครั้งที่ 3 ที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา สหรัฐฯก็ครองความเป็นจ้าวกีฬาชนิดนี้มาโดยตลอด ในปัจจุบันการแข่งขันว่ายน้ำโอลิมปิกทั้งประเภทชายและหญิงนั้น นักว่ายน้ำจากสหรัฐฯ และออสเตรเลียนับว่าอยู่แถวหน้าเหนือชาติอื่นๆ
สรุปเหรียญรางวัล
ปรับปรุงหลังจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ปวยร์โตอายากูโช
ปวยร์โตอายากูโช (Puerto Ayacucho) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐอามาโซนัสของประเทศเวเนซุเอลา ตั้งอยู่ตลอดแนวแม่น้ำโอรีโนโก
ฮอ กา-ยุน
ฮอ กา-ยุน (เกิด 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2533) หรือชื่อในการแสดงว่า กายุน (Gayoon) เป็นนักร้อง นักเต้น นักแสดง ชาวเกาหลีใต้รู้จักในสถานะสมาชิก โฟร์มินิต และเป็นสมาชิกของกลุ่มย่อยทูยุน หลังจากตัววง 4minute ได้หมดสัญญาลง กายุนได้ออกจาก Cube Entertainment และได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับค่าย BS Company ต่อจากนั้นหมดสัญญากับค่ายและได้เป็นนักแสดงอิสระในปัจจุบัน
ประวัติ
กายุน เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม 2533 ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ กรุ๊ปเลือดB จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยดองกุก
กิจกรรมเดี่ยว
กายุน ปรากฏตัวในมิวสิควิดีโอของ มาริโอ เพลง "I'm Yours เมื่อ วันที่ 4 พฤศจิกายน 2008 กับ ซีลอง จากวง ทูเอเอ็ม 11 กุมภาพันธ์ 2010 กายุน ในมีส่วนร่วมในการร้องเพลงประกอบภาพยนตร์ชื่อ r The Woman Who Still Wants To Marry,เพลงชื่อ One Two Three"
ภาพยนตร์
1990
ไลท์นิง (ไฟนอลแฟนตาซี)
ไลท์นิง เป็นตัวละครในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี สร้างโดยสแควร์เอนิกซ์ ปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะตัวละครหลักของวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทชื่อ ไฟนอลแฟนตาซี XIII โดยรับบทเป็นประชาชนในคูคูน (Cocoon) ซึ่งเป็นโลกจำลองที่ลอยอยู่เหนือดาวเคราะห์ชื่อแกรนพัลซ์ (Gran Pulse) หลังจากที่เซราห์น้องสาวของเธอถูกตราหน้าว่าเป็นศัตรูกับคูคูนแล้ว ไลท์นิงพยายามที่จะช่วยเหลือเธอ โดยภายหลังเธอได้รับภารกิจจากฟาลซี (fal'Cie) หรือชนเผ่าครึ่งมนุษย์ครึ่งเทพที่ปกครองทั้งโลกคูคูนและแกรนพัลซ์ ให้ทำลายคูคูนทิ้ง ไลท์นิงปรากฏตัวอีกครั้งกับบทตัวละครรองใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII-2 ด้วยภารกิจปกป้องเทพธิดาเอโทร (Etro) ต่อมาเธอรับบทตัวละครหลักอีกครั้งกับ ไลท์นิงรีเทิร์น ที่เธอได้รับมอบหมายให้กอบกู้โลกที่กำลังจะถึงกาลอวสานในอีก 13 วัน นอกจากเกมไฟนอลแฟนตาซี XIII แล้ว เธอยังปรากฏตัวในเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี ภาคอื่น รวมถึงวีดีโอเกมนอกเกมชุดนี้เช่นกัน
ไลท์นิงเป็นตัวละครที่สร้างโดย โมโทมุ โทริยามะ ผู้ผลิตเกมและนักเขียนบทของ ไฟนอลแฟนตาซี XIII และเขียนแบบโดย เท็ตสึยะ โนมูระ นักออกแบบตัวละครประจำให้กับเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี เดิมทีความคิดแรกในการพัฒนาไลท์นิงนั้นคือจะให้เธอเป็นผู้หญิงที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้และมีนิสัยเด็ดขาดดั่งผู้ชายเมื่อเปรียบเทียบกับตัวละครหญิงจาก ไฟนอลแฟนตาซี ภาคก่อน ๆ แต่ภายหลังมีการปรับเปลี่ยนรูปแบบและบุคลิกของเธอให้เข้ากับเรื่องราวมากขึ้น เช่น ในภาคเสริมของภาค XIII นั้น โดยเฉพาะในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น ไลท์นิงได้รับการพัฒนาเพื่อให้ผู้เล่นรู้สึกว่าตัวเธอก็มีบุคลิกราวกับคนธรรมดาที่สามารถเติบโตไปตามวัยได้เช่นกัน ชื่อเต็มของเธอในภาษาญี่ปุ่นคือ เอแคลร์ ฟาร์รอน (Éclair Farron; ) แต่ภายหลังในฉบับภาษาอังกฤษมีการเปลี่ยนแปลงชื่อเป็น แคลร์ ฟาร์รอน (Claire Farron) เนื่องจากชื่อเดิมมีความหมายคล้ายคลึงกับขนมประเภทหนึ่ง
ไลท์นิงได้รับการวิจารณ์และการชื่นชมอยู่เป็นระยะ ๆ แต่โดยส่วนมากแล้วจะมีความคิดเห็นไปในทางเดียวกันคือเกี่ยวกับบุคลิกที่เย็นชาของเธอซึ่งดูคล้ายกับ คลาวด์ สไตรฟ์ ตัวละครจาก ไฟนอลแฟนตาซี VII เธอถูกวิจารณ์ว่าไม่มีบทบาทมากพอในภาค XIII-2 ส่วนบทบาทของเธอในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น ก็ได้เสียงตอบรับที่ค่อนข้างเป็นกลาง นักวิจารณ์บางคนมองว่าเธอมีบุคลิกที่เย็นชาเกินไป ซึ่งอาจเป็นเหตุทำให้ผู้เล่นรู้สึกเกลียดชังและไม่เป็นมิตรกับเธอ แต่ในขณะเดียวกัน นักวิจารณ์บางคนก็แย้งว่าเมื่อเรื่องราวได้ดำเนินผ่านไป เธอถึงจะค่อย ๆ นำเสนอพัฒนาการของเธอออกมา ภายหลังไลท์นิงปรากฏตัวบนการจัดอันดับตัวละครเกมโดยบริษัทผลิตวีดีโอเกมต่าง ๆ ที่คัดเลือกว่าตัวละครไหนโดดเด่นและเป็นที่นิยมมากที่สุดในซีรีส์ ไฟนอลแฟนตาซี ซึ่งเสียงตอบรับของเธอจัดว่าอยู่ในเชิงบวก
การออกแบบ
ไลท์นิงเป็นตัวละครที่สร้างโดย โมโทมุ โทริยามะ ผู้ออกแบบตัวละครเกม ไฟนอลแฟนตาซี XIII และ ไฟนอลแฟนตาซี X และเขียนแบบโดย เท็ตสึยะ โนมูระ นักวาดภาพตัวละครประจำเกมชุด ไฟนอลแฟนตาซี  พร้อมกับนักออกแบบอีกหลายคน โทริยามะเคยกล่าวไว้ว่า การร่างภาพของโนมูระครั้งแรกนั้น "ดูดีและมีพลังมากถึงขนาดที่ไม่ต้องแก้ไขอีก" และเนื่องจากคุณภาพกราฟิกของ ไฟนอลแฟนตาซี XIII ที่ก้าวหน้ากว่าเกมรุ่นเก่า ทำให้โนมูระสามารถเพิ่มรายละเอียดของไลท์นิงได้มากกว่าตัวละครอื่นที่เขาเคยออกแบบมา อาทิเช่น การออกแบบผ้าคลุมและรายละเอียดต่าง ๆ บนใบหน้า ทำให้เขาต้องใช้เวลากับการพัฒนามากขึ้น ซึ่งในช่วงแรกของการออกแบบ โนมูระเคยอธิบายว่าเธอเป็นตัวละครที่ดูเหมาะสมดีในเชิงที่ว่าเธอนั้นดูจริงจังและดุดัน แต่ทว่าเขาไม่สามารถทำให้ไลท์นิงมีความเป็นชายมากไปเนื่องจากกลัวว่าผู้เล่นจะเสียความรู้สึก จุดเด่นของไลท์นิงจากการออกแบบรุ่นแรก ๆ คือสีผมบลอนด์ปนเทาและใบหน้าที่คล้ายกับคนเอเชีย ต่อมาในการร่างภาพรุ่นหลัง ๆ มีการเปลี่ยนแปลงใบหน้าของเธอให้ดูมีความเป็นตะวันตกมากขึ้นและมีการเปลี่ยนสีผมของเธอให้เป็นสีชมพู โดยสีเดิมของเธอนั้นได้นำไปใช้กับตัวละครตัวอื่นแทน  ส่วนเหตุผลในการเปลี่ยนสีผมและใบหน้าของไลท์นิงนั้นมาจากความต้องการที่จะให้เธอแลดูมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้นและให้ดูเหมาะสมกับรูปร่างของตน การเรนเดอร์ตัวละครของเธอโดยใช้คอมพิวเตอร์กราฟิกนั้นเป็นไปอย่างง่ายดายเนื่องจากแบบร่างของเธอมีรายละเอียดอยู่มาก
ชื่อจริงของไลท์นิงคือ แคลร์ ฟาร์รอน (Claire Farron) ในภาษาอังกฤษ และ เอแคลร์ ฟาร์รอน (Éclair Farron; ) ในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งในช่วงแรก ๆ ของการผลิต ชื่อจริงของไลท์นิงคืออาเวเรีย ส่วน "เอแคลร์" จะใช้เป็นชื่อลับเท่านั้น แต่ปรากฏว่ามีการใช้ชื่อนี้เป็นชื่อทางการแทน ชื่อภาษาอังกฤษของเธอ "แคลร์" นั้นใช้แทน "เอแคลร์" เนื่องจากชื่ออย่างหลังมีความคล้ายคลึงกับขนมชนิดหนึ่ง ส่วนชื่อ "ไลท์นิง" นั้นไม่ได้เลือกโดยโนมูระ แต่เลือกจากสมาชิกในทีมพัฒนาคนอื่นเพราะเขาต้องการละทิ้งธรรมเนียมที่ต้องเป็นผู้ตั้งชื่อตัวละครหลักใน ไฟนอลแฟนตาซี มาโดยตลอด นอกจากนี้ทางทีมยังมีแผนสร้างบ้านพักส่วนตัวของไลท์นิงในภาค XIII แต่ความคิดนี้ถูกละทิ้งในภายหลังเนื่องจากพื้นที่ในเกมไม่เพียงพอ อาวุธของเธอในภาคนี้มีชื่อว่า เบลซ์ไฟร์ เซเบอร์ (Blazefire Saber) ในฉบับอังกฤษ (หรือเบลซ์เอดจ์ (Blaze Edge) ในฉบับญี่ปุ่น) ที่ออกแบบมาโดยสะท้อนถึงระบบการเล่นของเกมที่มีการอัญเชิญเอโดลอน หรือเหล่ามอนสเตอร์ที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างให้กลายเป็นสัตว์ มนุษย์ หรือยานพาหนะได้ ส่วนโอดินที่เป็นเอโดลอนของไลท์นิงและเป็นมอนสเตอร์ที่ปรากฏตัวบ่อยครั้งในไฟนอลแฟนตาซี ภาคอื่นนั้น ได้ออกแบบมาเพื่อให้ไลท์นิงดูคล้ายกับอัศวินบนหลังม้า และมีการออกแบบโอดินให้ดูราวกับว่าเหมือนเป็นพ่อพระของไลท์นิง ในภาคต่อของภาค XIII นั้น โอดินได้รับการพัฒนาให้เป็นเพื่อนที่ไลท์นิงสามารถอธิบายความรู้สึกแก่นแท้ของเธอได้ ไดซุเกะ วะตะนะเบะ นักเขียนบทของสแควร์เอนิกซ์ กล่าวว่าในระหว่างที่เขากำลังเขียนบทสำหรับภาค XIII นั้น เขามีความสนใจในการสร้างความสัมพันธ์แบบไม่โรแมนติกระหว่างไลท์นิงกับสโนว์ (ตัวละครหลักอีกตัวของภาค XIII) และเขาต้องการแสดงพัฒนาการของไลท์นิงให้ดูมีความเป็นมนุษย์มากขึ้นระหว่างที่เธอกำลังปกป้องโฮป
เนื่องจากความต้องการของทีมพัฒนาที่อยากปรับปรุงบุคลิกของไลท์นิงให้ดีขึ้น จึงมีการสร้างภาคต่อของภาค XIII ขึ้นมา โดยในเกมนี้จะกล่าวถึงคำถามที่ว่าไลท์นิงจะมีความสุขหรือไม่หลังจากเหตุการณ์ในภาค XIII สิ้นสุดลง ซึ่งโทริยามะกล่าวว่าต้องการสร้างตอนจบตามความปรารถนาของไลท์นิง ชุดของไลท์นิงใน ภาค XIII-2 นั้นออกแบบโดย อิซามุ คามิโกกูเรียว เขาทำงานจากภาพร่างของโนมูระที่เคยบอกกับเขาว่าลักษณะของเธอควรเป็นอย่างไร ชุดของเธอนั้นออกแบบมาแล้วหลายครั้งโดยคะมิโกะกุเรียว ไม่ว่าจะเป็นชุดกี่เพ้าหรือชุดตามนิยายวิทยาศาสตร์ แต่ก็ถูกลบออกไปในภายหลังเนื่องจากไม่เข้ากับบรรยากาศของเกม ซึ่งชุดแบบสุดท้ายที่จะใช้ในเกมนั้นได้รับแรงบันดาลใจมาจากวาลคิรีในเทพปกรณัมนอร์ส โดยแนวคิดของชุดนี้คือจะต้องสามารถสะท้อนให้เห็นถึงสิ่งแวดล้อมรอบตัวของไลท์นิงได้ สังเกตได้จากขนนกรอบชุดที่บ่งบอกถึงความเบาบาง ความละเอียดอ่อน และพลังของเธอ ทำให้เธอได้รับการเชิดชูว่าอยู่เหนือขีดศักยภาพมนุษย์และทำให้เธอดูแตกต่างจากคนทั่ว ๆ ไป
ชุดของเธอในภาค ไลท์นิงรีเทิร์น นั้นออกแบบโดยโนมูระ ซึ่งโทริยามะเคยกล่าวกับเขาไว้ว่าอยากสร้างบางอย่างที่ดูเหมาะสมกับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายโดยมี "พละกำลัง" เป็นจุดสำคัญ ชุดของเธอนั้นทำมาจากหนังสัตว์โดยมีความยาวตั้งแต่คอเสื้อจนถึงส่วนล่าง มีลายสีแดงและขาวสลับไปมาตามปกเสื้อ ชุดที่โนมูระออกแบบนั้นเป็นที่ชื่นชอบของคะมิโกะกุเรียวมากกว่าจากชุดอื่น ๆ ที่ออกแบบโดย โทะชิยุกิ อิตะฮะนะ, โทะชิทะกะ มะสึดะ, หรือแม้กระทั่งตัวเขาเอง   ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นการนำแรงบันดาลใจมาจากตัวละครใน ไฟนอลแฟนตาซี รุ่นเก่า และ โยะชิทะกะ อะมะโนะ นักออกแบบคนก่อนแทบทั้งสิ้น และเพื่อเป็นการเสริมรายละเอียดให้กับชุดใหม่ โมเดลของไลท์นิงจึงได้รับการพัฒนาใหม่ทั้งหมด มีการขยายหน้าอกของเธอให้ใหญ่ขึ้นและชุดหลาย ๆ ชุดของเธอก็ปรับเปลี่ยนใหม่ให้ดูมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น สำหรับฉากจบของเกม โทริยามะคาดหวังให้ไลท์นิงไปปรากฏในฉากที่เหมือนกับชีวิตประจำวันในชุดลำลองปกติ บุคลากรในทีมเสนอให้จบเกมด้วยฉากไลท์นิงคุยกับเพื่อนพ้อง แต่โทริยามะอยากให้เรื่องเริ่มต้นและจบลงด้วยเธอเพียงคนเดียว เขากล่าวว่าไลท์นิงเป็นตัวละครหลักเพียงคนเดียวใน ไลท์นิงรีเทิร์น และเป็นตัวละครหลักเพศหญิงตัวแรกที่ได้มาอยู่ในแฟรนไชส์ ไฟนอลแฟนตาซี
อิทธิพล
โทริยามะต้องการให้ไลท์นิงเป็นตัวละครหญิงที่ไม่เคยปรากฏใน ไฟนอลแฟนตาซี มาก่อน ดังเช่นผู้หญิงที่แข็งแกร่งและมีรูปร่างกำยำราวกับผู้ชาย ข้อแนะนำที่เขาส่งไปหาโนมูระนั้นมีใจความว่า อยากให้เธอดูแข็งแรงและสวยสง่าเหมือนกับ คลาวด์ สไตรฟ์ ตัวละครจาก ไฟนอลแฟนตาซี VII ในฉบับผู้หญิง  ซึ่งโทริยามะได้พูดถึงความคล้ายคลึงของตัวละครทั้งสองว่ามีจุดเหมือนกันอยู่สองอย่าง นั่นคือบุคลิกที่เย็นชาและประวัติทางการทหาร สิ่งที่นอกเหนือจากนั้น "ไลท์นิงก็จะเป็นตัวของเธอเอง" โนมูระวิเคราะห์ตัวละครทั้งสองก่อนถึงกำหนดการปล่อย ไลท์นิงรีเทิร์น ในฉบับญี่ปุ่นว่าเขา "ต้องการที่จะให้เธอค่อย ๆ มีการพัฒนาและเป็นที่รักของใครหลาย ๆ คนเหมือนคลาวด์" โทริยามะได้กล่าวเสริมว่า จากตัวละครเกมทั้งหมดที่เขามีส่วนร่วมในการผลิตและออกแบบ ไลท์นิงเป็นตัวละครหญิงที่เขาชื่นชอบมากที่สุดจากเกมทั้งหมด ซึ่งตัวละครที่เขาชอบรองลงมาคือยูนะจาก ไฟนอลแฟนตาซี X และโยโย่จากบาฮามุทลากูน
บุคลิกภาพ
ไลท์นิงได้รับการพากย์เสียงโดย อาลี ฮิลลิส ในฉบับภาษาอังกฤษ และ มายะ ซากาโมโตะ ในฉบับภาษาญี่ปุ่น ซะกะโมะโตะนั้นประทับใจที่ไลท์นิงดูมีพลังและเย็นชา แต่ก็พบว่าเป็นเรื่องที่ลำบากมากเช่นกันที่จะพากย์เสียงไลท์นิงเนื่องจากเธอล้วนมีแต่ประสบการณ์กับตัวละครที่มีนิสัยอ่อนช้อยดังเช่น แอริธ เกนส์เบอรู ตัวละครหลักใน ไฟนอลแฟนตาซี VII ซึ่งเธอได้รับมอบหมายให้พากย์เสียงไลท์นิงโดยไม่ให้เปิดเผยถึงความเปราะบางของไลท์นิงที่ซ่อนอยู่ภายในและให้ใช้พละกำลังและรูปร่างอันดุดันของไลท์นิงเป็นตัวปิดบัง คิตะเซะกล่าวว่าการที่ให้ซะกะโมะโตะมาพากย์เสียงนั้นเป็นเพราะเขาเชื่อว่าเธอจะสามารถดึงศักยภาพของความเป็นเพศหญิงของไลท์นิงให้ออกมาได้ และเพื่อให้ความเป็นผู้หญิงกับความเป็นนักรบนั้นสมดุลกัน ฮิลลิสได้รับมอบหมายหลังจากที่เธอพูดบทสนทนาของตัวละครบางประโยคในรอบการคัดเลือก และได้รับหนังสือที่เล่าถึงจักรวาลของ ไฟนอลแฟนตาซี XIII ที่เธอกล่าวว่าข้อมูลภายในนั้นดู "ละเอียดมากเกินไป" หนึ่งในความท้าทายที่ฮิลลิสได้พบคือการนำเสนออารมณ์และพลังของซะกะโมะโตะในฉบับญี่ปุ่น เธอพยายามช่วยทีมผู้ผลิตของภาค XIII โดยการนำเสนอความเป็นมนุษย์ของไลท์นิงให้ได้มากที่สุด ตามบทสัมภาษณ์ที่เธอเคยกล่าวไว้ว่า "ฉันคิดว่านี่เป็นหน้าที่หลักของฉันที่จะให้ไลท์นิงเป็นคนที่มีอารมณ์จริง ๆ ไม่ใช่แค่เป็นเพียงตัวละครภายในเกมเท่านั้น เธอควรมีความสัมพันธ์กับตัวละครทุกตัวในเกม... รวมทั้งโจโคโบะด้วย!" และในการพัฒนาภาค XIII นั้นเธอได้กล่าวอีกว่ารู้สึกเหมือนไลท์นิง "มีบุคลิกที่ถูกถาโถมใส่เข้ามาเยอะเกินไป ทำให้ทุก ๆ อย่างเกี่ยวกับเธอดูแข็งทื่อไปหมด และถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป เธอจะกลายเป็นนักรบจริง ๆ และจะหมดความเป็นมนุษย์ในเร็ววัน"
ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII
ไลท์นิงและเซราห์น้องสาวของเธอเป็นประชาชนในคูคูน (Cocoon) ซึ่งเป็นโลกจำลองที่ลอยอยู่เหนือดาวเคราะห์ชื่อแกรนพัลซ์ (Gran Pulse) ภูมิภาคต่าง ๆ ของทั้งสองโลกนั้นควบคุมโดยฟาลซี (fal'Cie) เชื้อชาติครึ่งมนุษย์ครึ่งเทพที่แบ่งเป็นสองสำนัก "แซงก์ทัม" (Sanctum) แห่งคูคูน และ "พัลซ์" (Pulse) แห่งแกรนพัลซ์ ซึ่งเป็นศัตรูกัน ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII เอพิโซดเซโร่ โพรมิส ชุดนิยายเกี่ยวกับเรื่องราวก่อนหน้าเหตุการณ์ในภาค XIII เปิดเผยว่าครอบครัวของไลท์นิงและเซราห์ตายเมื่อพวกเธอยังเด็ก จึงทำให้ปณิธานของไลท์นิงเป็นการปกป้องน้องสาวของเธอ แต่ภายหลังเธอกลับเพิกเฉยเซราห์ เธอเติมโตมาด้วยจิตอคติต่อสโนว์เพราะเขามีความสัมพันธ์แบบโรแมนติกกับเซราห์และเขาอยู่กับฝ่ายกบฎรัฐบาลที่ชื่อโนรา (NORA) ไลท์นิงค้นพบในภายหลังว่าเซราห์ถูกสาปให้กลายเป็นลาซี (l'Cie) หรือมนุษย์ที่ถูกจองจำด้วยพลังเวทมนตร์โดยมีจุดมุ่งหมายเดียวคือการบรรลุภารกิจที่ได้รับจากอานิมา ซึ่งเป็นฟาลซีของแกรนพัลซ์ ลาซีผู้ใดที่ทำภารกิจสำเร็จ ร่างกายของผู้นั้นจะเปลี่ยนเป็นคริสตัล เดิมทีแล้วไลท์นิงคิดว่าเซราห์จะใช้เหตุผลนี้ในการเป็นข้ออ้างเพื่อที่จะแต่งงานกับสโนว์ ภายหลังเธอตัดสินใจถอดตัวออกจากการเป็นสมาชิกกลุ่มการ์เดียนคอปส์ (Guardian Corps) และสมัครใจเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อช่วยเหลือเพิร์จ (Purge) หรือกลุ่มประชาชนที่ถูกขับไล่ออกจากเมืองด้วยคำสั่งของอานิมา เพื่อที่จะช่วยน้องสาวของเธอ
ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII ไลท์นิงพบอานิมาโดยมีโฮป, ซัส คัตส์รอย, และโอร์บาไดอา วานีล เป็นผู้ร่วมเดินทาง ซึ่งพวกเขาทั้งสามล้วนเป็นผู้ลี้ภัยจากคูคูน เมื่อพวกเขาเจอเซราห์ ก็พบว่าเธอได้เปลี่ยนร่างเป็นคริสตัลไปเสียแล้ว ไลท์นิงกับพวกพ้องจึงเข้าสู้อานิมาแต่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นลาซีเมื่อไซคอม (PSICOM) กองทัพของคูคูน ทำลายอานิมาลง แต่เนื่องจากไลท์นิงไม่เชื่อว่าสโนว์จะปกป้องน้องสาวของเธอ เธอจึงเมินเฉยทั้งคู่ ซึ่งต่อมาพวกเขาทั้งสองได้รับการช่วยเหลือจาก โอร์บายูน ฟังก์ และกลุ่มทหารรับจ้างของคูคูนชื่อคาวัลรี (Cavalry) ในที่สุดไลท์นิงก็ออกเดินทางกับโฮปแค่สองคน เธอช่วยเหลือโฮปโดยการปกป้องและฝึกฝนเขาด้วยความไม่รู้ว่าเขามีแผนแอบลอบสังหารสโนว์อยู่ หลังจากนั้นไลท์นิงก็เริ่มเกลียดชังตนเองที่ถูกตราหน้าให้เป็นลาซีและรู้สึกผิดที่เธอไม่เชื่อในเรื่องราวของเซราห์ หลังจากที่เธอก้าวพ้นปัญหาเหล่านี้แล้ว เธอจึงยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างสโนว์กับเซราห์และเชื่อมั่นว่าสโนว์จะเป็นคนปกป้องเธอ เมื่อพวกเขาสังหารออร์ฟาน (ฟาลซีในสำนักแซงก์ทัม) เพื่อช่วยเหลือคูคูน ไลท์นิงและพวกพ้องจึงได้กลับมาใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง ยกเว้นฟังก์กับวานีลที่พวกเธอทั้งสองยอมสละชีวิตตนเองเพื่อหยุดยั้งไม่ให้คูคูนถล่มลงมาชนกับแกรนพัลซ์
ใน ไฟนอลแฟนตาซี XIII เอพิโซดวัน นิยายสั้นที่เล่าเรื่องราวหลังจากเหตุการณ์ในภาค XIII บอกว่าไลท์นิงนั้นกระวนกระวายเพราะไม่รู้ว่าการต่อสู้ของเธอนั้นจบลงแล้วหรือยัง เธอออกจากบ้านเพื่อที่จะช่วยเหลือฟังก์และวานีล แต่ก็ได้อวยพรให้กับเซราห์และสโนว์ในงานแต่งงานก่อนที่เธอจะออกผจญภัย หลังจากนั้นไลท์นิงพบว่าตนเองตกอยู่ในหลุมมืดทมิฬ แต่ก็ยังตัดสินใจเดินหน้าต่อไป