cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มาทิลดาแห่งแฟลนเดิร์ส
พระราชินีแห่งอังกฤษ
ในเดือนมกราคมของปี ค.ศ. 1066 เอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพสิ้นพระชนม์และแฮโรลด์ กอดวินสัน เอิร์ลแห่งเวสเซกซ์ บุคคลที่มีอำนาจที่สุดในอังกฤษรองจากกษัตริย์ถูกประกาศชื่อให้เป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษโดยวิทัน สภาของกษัตริย์ เมื่อวิลเลียมทราบว่าแฮโรลด์ กอดวินสันได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งอังกฤษ พระองค์เริ่มต้นการเตรียมการอย่างระมัดระวังรอบคอบเพื่อรุกรานอังกฤษ ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1066 พระองค์รวบรวมกองทัพและกองเรือที่จะใช้ในการรุกราน ขณะที่วิลเลียมกำลังเตรียมการรุกรานอังกฤษ มาทิลดาตกแต่งเรือลำหนึ่งด้วยทุนทรัพย์ของพระองค์เองและมอบมันให้กับวิลเลียม เรือลำนี้ โมรา กลายเป็นเรือธงของวิลเลียม วิลเลียมกับกองเรือของพระองค์ออกจากนอร์มองดีไปอังกฤษในวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1066 มาทิลดาถูกแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งนอร์มองดีในช่วงที่วิลเลียมไม่อยู่ และเป็นตำแหน่งที่พระองค์มักครองยามที่วิลเลียมอยู่ในอังกฤษหลังจากขึ้นเป็นกษัตริย์
แฮโรลด์ กอดวินสัน พระเจ้าแฮโรลด์ที่ 2 แห่งอังกฤษ ถูกปราบและสังหารที่สมรภูมิเฮสติงส์ในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1066 ในวันคริสต์มาส ค.ศ. 1066 วิลเลียมได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ ในเดือนมีนาคมของปี ค.ศ. 1067 วิลเลียมกลับไปนอร์มองดีและยังคงอยู่ที่นั่นจนถึงต้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 1067 ช่วงวันท้ายๆ ในนอร์มองดีนี่เองที่พระโอรสธิดาคนสุดท้องของมาทิลดากับวิลเลียม อนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ มาอยู่ในครรภ์ มาทิลดาที่ตั้งครรภ์ออกจากนอร์มองดีไปอังกฤษในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1068 พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีในวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1068 ที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
ต่อมาในปี ค.ศ. 1068 มาทิลดาติดตามวิลเลียมไปสู้รบเพื่อปราบความไม่สงบในอังกฤษตอนเหนือ พระโอรสธิดาคนเดียวของพระองค์ที่เกิดในอังกฤษ อนาคตพระเจ้าเฮนรีที่ 1 ประสูติอาจจะในเดือนกันยายน ค.ศ. 1068 ในเซลบี ยอร์กเชอร์ ประเทศอังกฤษ เวลาส่วนใหญ่ของมาทิลดาถูกใช้ในนอร์มองดีที่พระองค์คอยดูแลกิจการภายในของดัชชีกับแอบบีย์ที่ทรงก่อตั้ง ในปี ค.ศ. 1080 พระองค์เป็นแม่ทูนหัวของอีดิธแห่งสกอตแลนด์ พระธิดาของพระเจ้ามัลคอล์มที่ 3 แห่งสกอตแลนด์กับนักบุญมาร์กาเร็ตแห่งสกอตแลนด์ ทารกน้อยอีดิธดึงผ้าคลุมผมของมาทิลดา ซึ่งถูกมองว่าเป็นลางบอกเหตุว่าพระองค์จะเป็นพระราชินีในวันหนึ่ง หลายปีต่อมา ชื่อแบบแองโกลแซกซัน อีดิธ ถูกเปลี่ยนเป็นชื่อแบบนอร์มัน มาทิลดา หลังการแต่งงานที่ทำให้ทารกน้อยกลายเป็นพระมเหสีคนแรกของพระโอรสของพระราชินีมาทิลด้า พระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ
ในปี ค.ศ. 1083 มาทิลดาล้มป่วย วิลเลียมรีบเดินทางจากอังกฤษมานอร์มองดีเพื่อมาอยู่ข้างเตียงสิ้นพระชนม์ของพระองค์ พระองค์สิ้นพระชนม์ในกอง ดัชชีนอร์มองดี ในวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 1083 ตอนพระชนมายุราว 52 พรรษา มาทิลดาถูกฝังที่แอบเบย์-ยูซ์-ดาม (ของพระตรีเอกานุภาพ) ในกองที่ก่อตั้งโดยมาทิลดากับวิลเลียมในตอนที่ทั้งคู่แต่งงานกัน หลุมฝังศพของพระองค์อยู่ที่หลังโบสถ์ ใต้หินสีดำที่จารึกข้อความรำลึกถึงพระองค์
แหล่งข้อมูล
10281083
เจตะ
เจตะ (spirit) บางตำราแปลว่าจิต บ้างว่าวิญญาณ มาจากคำว่า spiritus ในภาษาละตินซึ่งแปลว่าลมหายใจ คำนี้มีหลายความหมาย โดยมากจะหมายถึงสิ่งเหนือธรรมชาติซึ่งไม่มีวันเน่าเปื่อย ตรงข้ามกับร่างกายที่เป็นวัตถุสสาร สปิริตของสิ่งมีชีวิตมักหมายถึงพิชาน
แนวคิดเรื่อง "สปิริต" และ "วิญญาณ" มักเหลื่อมล้ำกันอยู่บ่อยครั้ง เพราะทั้งสองอย่างต่างเป็นคู่ตรงข้ามของร่างกาย และหลายศาสนาก็เชื่อว่าสิ่งนี้จะยังดำรงอยู่แม้ร่างกายนั้นตายไปแล้ว สปิริตจึงหมายถึงผีได้ด้วย เช่น ผีบุคคลที่ตายไปแล้ว
คำนี้ยังอาจหมายถึงสิ่งมีชีวิตที่เชื่อว่าเป็นอมตะอื่น ๆ อีก เช่น ปิศาจ เทวดา หรือแม้แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสต์ศาสนาซึ่งคัมภีร์ไบเบิลระบุว่าได้มาปรากฏต่อเหล่าสาวกของพระเยซูในเทศกาลเพนเทคอสต์
เรียวตาโร โอกิอายุ
เรียวตาโร โอกิอายุ เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 ที่จังหวัดฟูกูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น สังกัดค่าย อาโอนิโปรดักชัน มีชื่อเล่นว่า โอกกี้ (オッキー) หรือ เรียวจัง (龍ちゃん) เริ่มเข้าวงการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2532 ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้แก่เขาคือ มิสึอิ จากเรื่องสแลมดังก์ เท็ตสึกะ จากเรื่องปรินซ์ออฟเทนนิส และ เบียคุยะ จากเรื่องเทพมรณะ เป็นต้น
ภรรยาของเขาคือไอ มาเอดะ นักพากย์หญิง ในอดีตเคยแต่งงานกับนาโอะ นางาซาวะ ซึ่งก็เป็นนักพากย์เช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น
1969
พระนางชินมย็องซุนซ็อง
สมเด็จพระจักรพรรดินีชินมย็องซุนซ็อง ตระกูลยู แห่งชุงจู (신명순성왕후) พระมเหสีองค์ที่ 3 ใน พระเจ้าแทโจ ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โครยอ พระราชมารดาของพระราชาแห่งโครยอถึง 2 พระองค์คือ พระเจ้าจองจงที่ 1 พระราชาลำดับที่ 3 และ พระเจ้าควางจง พระราชาลำดับที่ 4 เป็นพระอัยยิกาในพระเจ้าคย็องจง พระราชาลำดับที่ 5 และเป็นพระปัยยิกาในพระเจ้ามกจง พระราชาลำดับที่ 7
พระราชินีชินมย็องซุนซ็องประสูติในตระกูลยู แห่งชุงจูเมื่อ ค.ศ. 900 ได้รับการสถาปนาเป็นพระมเหสีเมื่อ ค.ศ. 918 เป็นปีเดียวกับที่พระสวามีได้ขึ้นครองราชบัลลังก์เป็นปฐมกษัตริย์แห่งโครยอเมื่อองค์ชายวังโยพระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์ได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็นพระเจ้าจองจงที่ 1 ใน ค.ศ. 945 ก็ได้สถาปนาเป็นพระพันปีหลวง
กระทั่งพระนางได้เสด็จสวรรคตลงเมื่อ ค.ศ. 951 ตรงกับปีที่ 2 ในรัชสมัยพระเจ้าควางจงผู้เป็นพระโอรสองค์รองขณะมีพระชนมายุเพียง 50—51 พรรษา
900 951
เทศบาลเมืองสวรรคโลก
ประวัติ
พ.ศ. 2490 จึงไปตั้งสำนักงานขึ้นใหม่ที่ตลาดเหนือหลังที่ว่าการอำเภอสวรรคโลก ในสมัยนายเพ่ง ลิมปะพันธุ์ เป็นนายกเทศมนตรี หลวงสฤชณุ์ สรรพกร และนายสงวน ศุขเกษม เป็นเทศมนตรี สำนักงานตั้งอยู่หลังที่ว่าการอำเภอสวรรคโลกเป็นเวลา 19 ปี เห็นว่าบริเวณดังกล่าวเป็นย่านการค้ามีตลาดสด โรงภาพยนตร์ จราจร และประชาชนพลุกพล่าน ไม่เหมาะสมที่จะเป็นที่ทำการ จึงได้สร้างที่ทำการขึ้นใหม่ที่หน้าศาลจังหวัดสวรรคโลก เป็นอาคารตึก 2 ชั้น และได้เปิดเป็นสำนักงานเทศบาลเมืองสวรรคโลกเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2509 มาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน
ประชากรและเขตการปกครอง
จำนวนประชากรในเขตเทศบาลเมืองสวรรคโลกมีจำนวน 14,660 คน ชาย 6,884 คน หญิง 7,776 คน โดยเทศบาลเมืองสวรรคโลกแบ่งเขตชุมชนภายในเทศบาลทั้งหมด 11 ชุมชน ได้แก่
ทางถนน
มีทางหลวงสายหลักที่ตัดผ่านได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1370 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 เดิม สายเข้าตัวเมือง) และเป็นจุดเริ่มต้นของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 106 สายสวรรคโลก–อุโมงค์ และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1195 สายสวรรคโลก–สุโขทัย
มีระบบขนส่งระหว่างเมืองและภายในเมือง เช่น บขส. วินทัวร์ รถตู้ และรถสามล้อ ทั้งเป็นปลายทางและทางผ่าน
ทางราง
สถานีรถไฟสวรรคโลกเป็นสถานีรถไฟประจำอำเภอสวรรคโลกโดยตั้งอยู่ในเทศบาลเมืองสวรรคโลก เขตชุมชนสะพานทรัพย์สินเมืองประพาส โดยเป็นสถานีบนเส้นทางทางรถไฟสายสวรรคโลกแยกออกมาจากเส้นทางรถไฟสายเหนือ (ชุมทางบ้านภาชี–เชียงใหม่) จากสถานีชุมทางบ้านดารา จังหวัดอุตรดิษถ์
การศึกษา
โรงเรียนในสังกัดเทศบาล 6 โรงเรียน
ชัยลดล โชควัฒนา
ชัยลดล โชควัฒนา
ชัยลดล โชควัฒนา หรือ มั้งค์ นักแสดง พิธีกร และ นักกอล์ฟอาชีพ ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2521 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ นายบุญชัย โชควัฒนา ประธานกรรมการ บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) และนางลัดดา โชควัฒนา มีพี่สาว 1 คน คือ ชัยลดา ตันติเวชกุล
มั้งค์ เป็นเจนเนอเรชั่นที่ 3 ของตระกูล “โชควัฒนา” ช่วยดูแลธุรกิจในเครือของ บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) ดูแลในส่วนของภาพลักษณ์องค์กรตำแหน่ง Corpoorate Identity Adviser
เริ่มโลดแล่นในเส้นทางสายบันเทิงเมื่ออายุ 21 ปี จากนั้นผันตัวมาเป็นนักกอล์ฟอาชีพเมื่ออายุ 27 ปี และปัจจุบันหันมาทำธุรกิจส่วนตัว ภายใต้ชื่อ บริษัท มั้งค์ โปรดักชั่น จำกัด
เจนเนอเรชั่นที่ 3 ของตระกูล "โชควัฒนา"
ชัยลดล โชควัฒนา หรือ มั้ง นักแสดง พิธีกร และ นักกอล์ฟอาชีพ ชาวไทย เกิดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2521 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของ นายบุญชัย โชควัฒนา ประธานกรรมการ บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) และนางลัดดา โชควัฒนา มีพี่สาว 1 คน คือ ชัยลดา ตันติเวชกุล
มั้งค์ เป็นเจนเนอเรชั่นที่ 3 ของตระกูล “โชควัฒนา” ช่วยดูแลธุรกิจในเครือของ บริษัท สหพัฒนพิบูล จำกัด (มหาชน) ดูแลในส่วนของภาพลักษณ์องค์กรตำแหน่ง Corpoorate Identity Adviser
The High Profile เบื้องหลังความสำเร็จ
The High Profile เบื้องหลังความสำเร็จ เป็นรายการโทรทัศน์ ประเภท ทอล์คโชว์ ดำเนินรายการโดย มั้งค์ ชัยลดล โชควัฒนา, โอปอล์ ปาณิสรา พิมพ์ปรุ , เพชรจ้า วิเชียร กุศลมโนมัย ออกอากาศครั้งแรกเมื่อ วันอาทิตย์ที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2556 ปัจจุบันออกอากาศทุกคืนวันอังคาร เวลา 00.00-00.30 ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ ผลิตรายการโดยบริษัท มั้งค์ โปรดักชั่น จำกัด
โดยมีรูปแบบรายการที่เจาะลึกเรื่องราว เบื้องลึก เบื้องหลังความสำเร็จของบุคคลสำคัญจากทุกแวดวง พูดคุยทุกเรื่องราวของความสำเร็จรวมถึงการใช้ชีวิต เพื่อเป็นประโยชน์และเป็นแรงบันดาลใจต่อผู้ชมในการนำความสำเร็จไปปรับใช้
มีการเลือกแขกรับเชิญจากทั่วทุกวงการ เพื่อครอบคลุมเนื้อหาความสำเร็จให้ได้มากที่สุด โดยแขกรับเชิญทุกท่านจะมีเรื่องราว และเส้นทางที่น่าสนใจ ก่อนจะประสบความสำเร็จเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางเช่นในทุกวันนี้
เข็มอัปสร สิริสุขะ
เข็มอัปสร สิริสุขะ (เกิด 28 สิงหาคม พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น เชอรี่ เป็นนักแสดง พิธีกร นักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมชาวไทย นักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผู้ชนะรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากภาพยนตร์เรื่อง สตางค์ ในปี 2543 และผู้เข้าชิงรางวัลคมชัดลึก อวอร์ด ครั้งที่ 13 ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง กระทิง ในปี 2559
ครอบครัว
เข็มอัปสร สืบเชื้อสายมาจากเจ้านายฝ่ายเหนือ เนื่องจากมารดา คือ เจ้านิรมิต เป็นธิดาของเจ้าคำนพ มหาวงศนันท์ และเจ้าบุญตุ้ม มหาวงศนันท์ (สกุลเดิม ณ น่าน) ส่วนเจ้าบิดาของเจ้าบุญตุ้ม คือ เจ้าราชวงศ์ (สุทธิสาร ณ น่าน) ซึ่งเป็นโอรสในพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดช เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 63 ส่วนเจ้าคำนพนั้นเป็นนัดดาใน เจ้าหลวงมหาวงค์ เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 61
การศึกษา
เริ่มต้นเรียนหนังสือในชั้นอนุบาลที่ โรงเรียนจิตรลดา ระดับชั้นประถมศึกษาที่ โรงเรียนอุดมศึกษา ระดับมัธยมศึกษาที่ โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
การทำงาน
ปอ จันทร์จิรา ทิมาสาร เจ้าของบริษัทโมเดลลิ่ง ทาบทามเข้าวงการบันเทิงครั้งแรกเมื่ออายุ 17 ปี งานชิ้นแรกคือ โฆษณา "Oil of Olay" ต่อมา บริษัท ยูม่า จำกัด ติดต่อให้เล่นละครเรื่องแรก โปลิศจับขโมย ทางช่อง 3 ในปี 2539
เชอรี่เปิดกิจการร้านเสื้อผ้าคลาวไนน์ (Cloud 9) ที่ห้างสรรพสินค้าเกษรพลาซ่า เพลย์กราวนด์ เซ็นทรัลเวิลด์ และสยามพารากอน และบริษัทออร์แกไนซ์
ถึงแม้จะไม่มีผลงานการแสดงของเชอรี่ เข็มอัปสร ปรากฏให้เห็นบนจอแก้ว แต่ยังคงปรากฏตัวสู่สายตาประชาชนในวงการแฟชั่นอยู่เนืองๆ ในปี 2559-2560 เชอรี่ได้รับคัดเลือกจากแบรนด์เครื่องสำอางระดับโลกอย่าง Guerlain ให้เป็น The First Imperiale Woman of Guerlain Thailand ซึ่งถือว่าเป็น Brand Ambassador คนแรกของ Guerlain ในประเทศไทย
ปี 2562 เชอรี่ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ในการเป็นวิทยากรให้ความรู้ และสร้างแรงบันดาลในด้านสิ่งแวดล้อม และเริ่มต้นโครงการใหม่ด้านสิ่งแวดล้อมกับ ครูลูกกอล์ฟ (คณาธิป สุนทรรักษ์) และกลุ่มเพื่อนๆที่มีอุดมการณ์ด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จัดทำโครงการ Little Big Green ภายใต้แนวคิด As Green As You Can เพื่อเผยแพร่ความรู้ด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม สร้างความตระหนักถึงปัญหาสิ่งแวดล้อมในปัจจุบัน และแนวทางการแก้ไขปัญหาให้ดีขึ้น
เซริฟ
ในไทโปรกราฟี, เซริฟ (Serif, ) หมายถึงเส้นหรือขีดเล็ก ๆ ที่มักปรากฏติดอยู่กับปลายของเส้นที่ใหญ่กว่าในอักษรหรือสัญลักษณ์ ภายในฟอนต์หนึ่ง ๆ โดยไทป์เฟซหรือตระกูลฟอนต์ ("font family") ที่ใช้เซริฟนั้นจะเรียกว่าเป็น เซริฟไทป์เฟซ (Serif Typeface) ส่วนไทป์เฟซที่ไม่มีเซริฟจะเรียกว่าเป็น “แซนส์เซริฟ“ (Sans-serif) หรือชื่ออื่น ๆ โกรเทสก์ ("grotesque" หรือ "grotesk" ในภาษาเยอรมัน) และ "กอธิก" ส่วนชื่ออื่นของฟอนต์เซริฟคือแบบ โรมันไทป์ (Roman Type)
ภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวดในประเทศซิมบับเว
ภาวะเงินเฟ้อยิ่งยวดในประเทศซิมบับเว เป็นสถานการณ์เงินเฟ้อที่สูงเป็นอันดับที่สองในประวัติศาสตร์การเงินโลก (รองจากภาวะเงินเฟ้อในประเทศฮังการี ใน พ.ศ. 2489) เริ่มขึ้นไม่นานหลังการริบทรัพย์ไร่นาเอกชนจากผู้ถือครองที่ดินผิวขาวช่วงปลายสงครามคองโกครั้งที่สอง ในช่วงที่ภาวะเงินเฟ้อสูงถึงขีดสุดตั้งแต่ปี 2551 ถึง 2552 การวัดภาวะเงินเฟ้อของประเทศซิมบับเวทำได้ยากเพราะรัฐบาลซิมบับเวยุติการจัดทำสถิติภาวะเงินเฟ้ออย่างเป็นทางการ ทว่า เดือนภาวะเงินเฟ้อสูงสุดของซิมบับเวประมาณร้อยละ 79,600 ล้านในกลางเดือนพฤศจิกายน 2551
ในปี 2552 ซิมบับเวเลิกใช้เงินตราของตน ในปี 2557 ซิมบับเวยังไม่มีเงินตราประจำชาติ โดยใช้เงินตราจากประเทศอื่นแทน
พ.ศ. 2530-2542
ธนบัตรชุดดั้งเดิมของดอลลาร์ซิมบับเวมี 4 ชนิด มูลค่า 2, 5, 10, 20 ดอลลาร์ แต่เมื่อเกิดภาวะเช่นนี้ ใน พ.ศ. 2537 มีการออกธนบัตรมูลค่า 50 ดอลลาร์ และ 100 ดอลลาร์ตามมาในปี 2538 ตามมาด้วยการยกเลิกธนบัตร 2 ดอลลาร์ และการเปลี่ยนรูปแบบของธนบัตร 5, 10, 20 ดอลลาร์พร้อมกันในปี 2540
พ.ศ. 2543-2549
จากการปฏิรูปที่ดินที่ล้มเหลว สถานการณ์รุนแรงขึ้นตามเวลา ซิมบับเวจากที่เคยเป็นประเทศอู่ข้าวอู่น้ำ ส่งออกสินค้าหลายชนิด กลายเป็นต้องนำเข้า อัตราเงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้นมาอยู่ที่ 50-100 ต่อปี ต่อมาได้ติดหนี้กองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) อีกทั้งการเริ่มขาดแคลนอาหารและสาธารณูปโภค และสถานการณ์การขับคนขาวออกที่รุนแรงขึ้นในระยะนี้ ผลักหนุนอัตราเงินเฟ้อเพิ่มไปอยู่ที่ร้อยละ 100-600 ต่อปี ผลสุดท้าย พ.ศ. 2549 ธนาคารกลางแห่งประเทศซิมบับเว ตัดสินใจพิมพ์ธนบัตรขึ้นมาเพิ่มเติมครั้งใหญ่ เพื่อนำไปซื้อเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ และนำเงินสกุลดอลลาร์สหรัฐนั้นไปใช้หนี้ (อัตราแลกเปลี่ยนเงินในขณะนั้น คือ 1.59 ดอลลาร์ซิมบับเว = 1 ดอลลาร์สหรัฐ) ซึ่งซิมบับเวสามารถปลดหนี้ให้ตนเองได้ แต่ด้วยระบบเศรษฐกิจ เงินดอลลาร์สหรัฐที่ใช้หนี้คืนไป เมื่อออกสู่ระบบ ก็เริ่มค่อย ๆ ถูกแลกกลับเป็นเงินในสกุลดอลลาร์ซิมบับเว และกลับเข้ามาในระบบเศรษฐกิจของซิมบับเวเอง ทำให้เงินล้นประเทศ ค่าเงินจึงอ่อนลง ซ้ำเติมสถานะทางเศรษฐกิจที่ย่ำแย่อยู่แล้ว หนุนให้เงินเฟ้อสูงขึ้นไปอีก และในปีเดียวกันนั้น รัฐบาลยังสั่งอัดฉีดเงินเข้าระบบอีก 60,000,000,000,000 (หกสิบล้านล้าน) ดอลลาร์ซิมบับเว เพื่อเพิ่มเงินเดือนให้ข้าราชการชดเชยภาวะเงินเฟ้อ แต่ยิ่งทำให้เงินล้น เงินเฟ้อจึงพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมอีก ในปี 2549 เงินเฟ้อเพิ่มสูงขึ้นไปที่ร้อยละ 1,281.11 ต่อปี
ในช่วงที่อัตราเงินเฟ้ออยู่ที่ร้อยละ 50-100 ต่อปี ธนาคารกลางต้องออกธนบัตร 500 ดอลลาร์ พร้อมยกเลิกธนบัตร 5 ดอลลาร์ ในปี 2544 ต่อมาเมื่ออัตราเงินเฟ้อเพิ่มสูงเกินร้อยละ 100 ต่อปี ธนาคารกลางต้องออก Bearer Cheque ออกมาเพิ่ม 4 ชนิด (และเงินหมุนเวียนทุกรุ่นหลังจากนี้ไป ส่วนใหญ่จะออกในรูปของ Bearer Cheque หรือ "เช็คที่ธนาคารสัญญาว่าจะแลกเป็นเงินได้" ทั้งหมด) มูลค่า 1 000 5 000 10 000 และ 20 000 ดอลลาร์ ในปี 2546 และตามมาด้วย Bearer Cheque 50 000 และ 100 000 ดอลลาร์ในปี 2548 แต่ที่สุดแล้ว เนื่องจากเงินเฟ้อจัด ทำให้การซื้อ-ขาย มีเลขศูนย์ต่อท้ายมากเกินไป ทำให้ 1 สิงหาคม 2549 รัฐบาลและธนาคารกลางสั่งปรับปรุงสกุลเงินนี้ใหม่ทั้งหมด โดยกำหนดหน่วยเงินเป็น "ดอลลาร์ซิมบับเวที่สอง" (ZWN) มาแทนเงินดอลลาร์ซิมบับเวเดิม (ZWD) โดยกำหนดให้ 1 ZWN = 1,000 ZWD รวมทั้งยกเลิกธนบัตรและ Bearer Cheque ของ ZWD ทั้งหมดตั้งแต่ 10 20 50 100 500 1,000 5,000 10,000 20,000 50,000 100,000 ดอลลาร์ทิ้งทั้งหมด และออก Bearer Cheque ของ ZWN ใหม่ โดยชุดแรกมี 14 ชนิด คือ 0.01, 0.05, 0.10, 0.50, 1, 5, 10, 20, 50, 100, 500, 1,000, 10 000 และ 100,000 ดอลลาร์ซิมบับเวที่สอง
พ.ศ. 2550
พ.ศ. 2550 รัฐบาลออกกฎหมายควบคุมราคาสินค้า ผู้ใดขายสินค้าในราคาเกินกำหนดถือว่ามีความผิด แต่ผลคือ ต้นทุนของสินค้ายังเพิ่มขึ้นจนแพงกว่ากำแพงราคาที่กำหนด ร้านค้าต่างๆ เก็บสินค้าของตนออกไปขายในตลาดมืด เพราะไม่สามารถขายในราคาที่ขาดทุนได้ ทำให้ตลาดมืด (ตลาดผิดกฎหมาย) ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ประชาชนไม่มีทางเลือก และเกิดการกักตุนสินค้าในตลาดมืดไว้ขายในราคาที่สูงกว่าในวันหน้า และนอกจากนี้ ชาวซิมบับเวเปลี่ยนไปใช้เงินสกุลอื่น หรือใช้สิ่งของในการแลกเปลี่ยนแทนเงินประจำชาติ เพราะมีความเสถียรกว่ามาก มีรายงานว่าแม้แต่โรงพยาบาลบางแห่ง ยังยินดีรับค่ารักษาเป็นถั่วลิสงมากกว่าที่จะรับเงินในสกุล ZWN โดยจะคิดค่ารักษาเป็นจำนวนถังของถั่วลิสง เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ในการทาขนมปังให้คนไข้ เงินสกุลนี้ กลายเป็นเงินที่ต้องรีบใช้ เพราะราคาของในเงินสกุลนี้จะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และการเก็บออมโดยใช้เงินสกุลนี้คงจะยากที่จะมีโอกาสตั้งตัว และมีผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยที่ต้องพบชะตากรรม เพราะเงินล้านที่ทำงานอดออมมาทั้งชีวิตตลอดก่อนหน้านี้เพื่อหวังจะใช้ชีวิตสบายยามชรา กลับเหลือมูลค่านำมาซื้อได้เพียงข้าวเช้า 1 จานเท่านั้น การควบคุมค่าเงินดูจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว เงินเฟ้อประจำปี 2550 อยู่ที่ร้อยละ 66,212.3 ต่อปี
ในช่วงต้นปี รัฐบาลประกาศยินยอมให้คนขาวกลับมาทำมาหากินในดินแดนซิมบับเวได้ใหม่อีกครั้ง รวมทั้งยินยอมให้คนขาวเซ็นสัญญาเช่าที่ดินระยะยาวในประเทศซิมบับเวได้ใหม่ แต่ที่ดินที่เคยใช้ประโยชน์ได้ ก็เสื่อมสภาพ ไม่สามารถใช้ทำประโยชน์ได้เต็มที่ดังเดิม
ในปี 2550 มีการออก Bearer Cheque มูลค่า 5,000 และ 50,000 ดอลลาร์มาเพื่อลดช่องว่างของ Bearer Cheque 1,000, 10,000 และ 100,000 ดอลลาร์ และในช่วงที่อัตราเงินเฟ้อทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง การออก Bearer Cheque รุ่นใหม่ของซิมบับเวเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยในปี 2550 เพียงหนึ่งปีหลังปรับปรุงสกุลเงินมาเป็น ZWN, Bearer Cheque มูลค่าตั้งแต่ 0.01 ถึง 50 ดอลลาร์ซิมบับเวถูกยกเลิก และมีการออก Bearer Cheque มูลค่า 200,000, 250,000, 500,000 และ 750,000 ดอลลาร์ซิมบับเวออกมาในปีเดียว เพื่อลดปริมาณเช็คที่ต้องพกไปในการซื้อสินค้า
พ.ศ. 2551
ภาวะเงินเฟ้อพุ่งทะยานไม่หยุด มากกว่าร้อยละล้านต่อปี ในช่วงนี้ธนาคารกลางต้องออก Bearer Cheque รุ่นใหม่เกือบทุกเดือน โดยในเดือนมกราคม ออก Bearer Cheque 1,000,000, 5,000,000 และ 10,000,000 ดอลลาร์ซิมบับเว ต่อมาในเดือนเมษายน ออก Bearer Cheque 25,000,000 และ 50,000,000 ดอลลาร์ ตามด้วยการออก Bearer Cheque 100,000,000 (หนึ่งร้อยล้าน), 250,000,000 (สองร้อยห้าสิบล้าน) ดอลลาร์ในเดือนพฤษภาคมต้นเดือน และ Bearer Cheque 500 000 000 (ห้าร้อยล้าน) ดอลลาร์ในช่วงกลางเดือน และในเดือนเดียวกันยังต้องออกเงินพิเศษฉุกเฉินในรูป Special Agro-Cheque มูลค่าใบละ 5,000,000,000 (ห้าพันล้าน), 25,000,000,000 (สองหมื่นห้าพันล้าน), 50,000,000,000 (ห้าหมื่นล้าน) และ 100,000,000,000 (หนึ่งแสนล้าน) ดอลลาร์ซิมบับเว แต่มันมีค่าเทียบเท่าเงินไทยในช่วงนั้นเพียง 61 บาท
เมื่อการอนุญาตให้คนขาวกลับเข้ามาในประเทศไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น สุดท้ายรัฐบาลซิมบับเวได้ประกาศว่า เป็นเพราะรัฐบาลสหราชอาณาจักรในสมัยที่นายโทนี แบลร์ เป็นนายกรัฐมนตรี ได้ใช้อาวุธเคมีและชีวภาพทำให้เกิดโรคระบาดในซิมบับเว และทำให้ที่ดินเสื่อมสภาพ ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้ อีกทั้งยังประกาศจะตรวจสอบกิจการที่มีชาวต่างชาติ โดยเฉพาะสัญชาติอังกฤษถือหุ้นหรือเป็นเจ้าของ ว่ามีการกักตุนสินค้าเพื่อปั่นราคาหรือไม่ หากพบ จะยึดกิจการดังกล่าวเป็นของรัฐบาล หากไม่พบ แต่พบว่าเป็นกิจการที่มีประโยชน์ต่อเศรษฐกิจระดับมหภาคของซิมบับเว จะยึดกิจการดังกล่าวให้นักลงทุนชาวซิมบับเว หรือเพื่อนบ้านที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อซิมบับเวเป็นผู้บริหารแทน ทำให้คนขาวต้องออกไปจากซิมบับเวอีกครั้ง
ในที่สุด 1 สิงหาคม 2551 ธนาคารกลางต้องสั่งปรับค่าเงินสกุลนี้ใหม่อีกครั้ง โดยให้ประเทศเปลี่ยนไปใช้เงิน “ดอลลาร์ซิมบับเวที่สาม” (ZWR) แทนดอลลาร์ซิมบับเวที่สอง (ZWN) โดยกำหนดให้ 1 ZWR = 10,000,000,000 (หนึ่งหมื่นล้าน) ZWN (= 10,000,000,000,000 ZWD) เพียงสองปีหลังจาก ZWN ออกใช้ ซึ่งเงินสกุล ZWR เป็นต้นไป ได้กลับมาใช้ธนบัตรจริงทั้งหมด ไม่ใช้ Cheque โดยธนบัตรชุดแรกมี 6 ชนิด คือ 1, 5, 10, 20, 100 และ 500 ดอลลาร์ซิมบับเวที่สาม แต่ยังอนุญาตให้ใช้ Bearer Cheque ของดอลลาร์ที่สองได้จนถึงสิ้นปี โดยจะต้องคำนวณมูลค่าให้เป็นดอลลาร์ที่สาม แต่ในช่วงนั้น รายงานอัตราเงินเฟ้อเดือนกรกฎาคมสูงขึ้นไปอยู่ที่ร้อยละ 231 150 888.87 ต่อปี เป็นอัตราที่สูงอย่างไม่เคยพบมาก่อนในซิมบับเว เพียงเดือนเดียวก็ต้องออกธนบัตร 1,000, 10,000 และ 20,000 ดอลลาร์มาในเดือนกันยายน ตามด้วยออกธนบัตร 50,000 ดอลลาร์ในเดือนตุลาคม ตามด้วยธนบัตร 100,000, 500,000 และ 1,000,000 ดอลลาร์ในเดือนพฤศจิกายน ซึ่งในเดือนดังกล่าว เงินเฟ้อทะยานสูงสุดในประวัติศาสตร์ซิมบับเว โดยมีรายงานว่าอยู่ที่ร้อยละ 516,000,000,000,000,000,000 (ห้าร้อยสิบหกล้านล้านล้าน) ต่อปี
ในเดือนธันวาคม 2551 สถานการณ์ที่รุนแรงต่อเนื่อง การออกธนบัตรรุ่นใหม่ออกกันเป็นรายสัปดาห์ โดยออกธนบัตร 10,000,000, 50,000,000 และ 100,000,000 (ร้อยล้าน) ดอลลาร์ในวันที่ 4 ธันวาคม ออกธนบัตร 200,000,000 (สองร้อยล้าน) และ 500,000,000 (ห้าร้อยล้าน) ดอลลาร์ในวันที่ 12 ธันวาคม ตามด้วยธนบัตร 1,000,000,000 (หนึ่งพันล้าน), 5,000,000,000 (ห้าพันล้าน) และ 10,000,000,000 (หนึ่งหมื่นล้าน) ดอลลาร์ในวันที่ 19 ธันวาคม ปิดท้ายปีด้วยการสั่งยกเลิกธนบัตรมูลค่าตั้งแต่ 1 000 ดอลลาร์ลงไปทั้งหมด
ไม่ว่ารัฐบาลและธนาคารกลางจะทำอย่างไร แต่ก็ดูจะเริ่มไร้ประโยชน์ ความน่าเชื่อถือในเงินสกุลนี้หายไปแล้ว เศรษฐีที่มีเงินแสนล้าน เมื่อสองปีก่อน กลับจะเหลือทรัพย์สินเพียงสิบ มีรายงานว่าชาวซิมบับเวบางส่วนเลิกประกอบอาชีพทั้งหมด ไปร่อนทองในแม่น้ำ เพื่อนำเศษทองที่ร่อนได้ไปแลกอาหารประทังชีวิตเป็นรายวัน ส่วนระบบที่ไม่สามารถเปลี่ยนไปใช้เงินสกุลอื่นได้ล่มสลายไปโดยปริยาย แรงงานในสาขาอาชีพต่างๆ อพยพไปทำงานในประเทศอื่นถึงร้อยละ 10 ของประเทศ แม้แต่แพทย์-พยาบาล ยังได้อพยพไปทำงานในประเทศอื่นๆ มากกว่าครึ่ง ระบบสาธารณสุขล่มสลายโดยปริยาย อัตราการว่างงานพุ่งสูงถึงร้อยละ 80 อัตราการติดเชื่อเอดส์ สูงถึงร้อยละ 20 เป็นความล่มสลายทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างสิ้นเชิง
พ.ศ. 2552
สถานการณ์เลวร้ายต่อเนื่องมาจากสิ้นปี การออกธนบัตรรุ่นใหม่รวดเร็วเช่นเดิม โดย 12 มกราคม ออกธนบัตร 20,000,000,000 (สองหมื่นล้าน) และ 50,000,000,000 (ห้าหมื่นล้าน) ดอลลาร์ หลังจากนั้น 4 วัน ในวันที่ 16 มกราคม ก็ก้าวกระโดดไปออกธนบัตร 10,000,000,000,000 (สิบล้านล้าน), 20,000,000,000,000 (ยี่สิบล้านล้าน), 50,000,000,000,000 (ห้าสิบล้านล้าน) และ 100,000,000,000,000 (หนึ่งร้อยล้านล้าน) ดอลลาร์
นับจากการปรับปรุงค่าเงินเป็น ZWR เงินเฟ้อยังอยู่ในระดับที่สูงมากอย่างต่อเนื่อง จนที่สุดแล้ว 2 กุมภาพันธ์ 2552 ครั้งนี้เพียงครึ่งปีหลังจากดอลลาร์ที่สาม รัฐบาลประกาศปรับปรุงค่าเงินอีกครั้ง โดยให้ใช้ “ดอลลาร์ซิมบับเวที่สี่” (ZWL) โดยกำหนดให้ 1 ZWL = 1,000,000,000,000 (หนึ่งล้านล้าน) ZWR ( = 10,000,000,000,000,000,000,000 ZWN = 10,000,000,000,000,000,000,000,000 ZWD) โดยธนบัตรของดอลลาร์ที่สี่ ออกมาทั้งสิ้น 7 ชนิด คือ 1, 5, 10, 20, 50, 100 และ 500 ดอลลาร์ที่สี่ แต่ยังให้ใช้ธนบัตรของดอลลาร์เก่าได้ แต่ต้องคำนวณมูลค่าให้เป็นไปตามดอลลาร์ใหม่
แต่การกระทำใดๆ ไร้ผล ที่สุดแล้วรัฐบาลซิมบับเว ประกาศยกเลิกการใช้เงินสกุลดอลลาร์ซิมบับเวในประเทศและยอมรับการใช้เงินสกุลอื่นในประเทศอย่างเป็นทางการในวันที่ 12 เมษายน 2552 โดยกล่าวว่า จะหยุดใช้เงินสกุลนี้ไปอย่างน้อยหนึ่งปี จนกว่าประเทศจะพร้อมกลับไปใช้เงินสกุลนี้อีกครั้ง เพื่อให้ระบบเศรษฐกิจเยียวยาตัวมันเอง นับจากวันนั้น ภาวะเงินเฟ้อในซิมบับเวลดลงสู่ระดับเกือบปกติในทันที และไม่เคยพุ่งสูงอีกเลย และจนถึงปัจจุบัน รัฐบาลเลิกใช้เงินสกุลนี้มีแล้วหลายปี แต่ก็ยังไม่ได้ให้ประเทศกลับไปใช้เงินสกุลนี้แต่อย่างใด
เนซอมี กันจาวีย์
ชีวประวัติ
ไม่มีข้อมูลที่แน่นอนเกี่ยวกับชีวิตเนซอมีและคำพูดของนักเขียนชีวประวัติหลายคนเกี่ยวกับปีเกิดและการเสียชีวิตของเขาก็มีความแตกต่างกันไม่ชัดเจน แต่สิ่งที่แน่ชัดคือเขาอาศัยอยู่ในเมืองกันจาและเสียชีวิตในเมืองเดียวกัน เขากำพร้าและได้รับการเลี้ยงดูโดยลุงตั้งแต่แรกเริ่มและศึกษาภายใต้การดูแลของลุงเขา แม่ของเขาเป็นขุนนาง ชาวเคิร์ด และนี่เป็นวรรคที่อยู่ในคำนำของวรรณกรรมเรื่อง ลิลี่และมัจนูน กล่าวว่า ("ถ้าแม่ของฉันเป็นผู้นำชาวเคิร์ด") ตัวเขาเองก็กล่าวถึงชื่อและเชื้อสายของเขาในบทกวีของเขา ซึ่งเป็นบทที่บอกชื่อของเขาว่า คืออิลยาสและบิดาของเขาคือยูซุฟ อิบนิ ซะกี บิน มูอัยยิด: ตามแนวทางของเนะซอมี จะเห็นว่าชื่อมีตัวเลขหนึ่งพันหนึ่ง
อิลยาสที่อะลิฟมาก่อนลาม
มีตัวเลขเท่ากับ เก้าสิบเก้า
ซึ่งตามนี้จะเท่ากับหนึ่งพันหนึ่ง
และลบกับหนึ่งร้อย
จะได้เป็น ยูซุฟ บุตร ซะกีย์ มุอัยยัด
มีความขัดแย้งเกี่ยวกับบ้านเกิดของบิดาของเขา บางบางแหล่งเชื่อว่าเขามาจากชาวทาเฟรช หรือ ฟาราฮัน  และบางคนคิดว่าเขามาจากชาวนา (ชาวอิหร่าน) แห่งอารัน ในความสัมพันธ์กับพ่อของเขา Behrouz Tharwatian ได้เห็นข้อนี้ในไลลาและมัจนูน ("ชาวนาที่มีคารมคมคายของ Parsizad - จำชาวอาหรับได้ช้ามาก") และเขียนว่า: - จุดเริ่มต้นของข้อ ของ Lily และ Majnoon ล้วนตกแต่งด้วยคำอธิบายที่ประชดประชัน และกวีกล่าวถึงการเสียดสีว่าส่วนนี้เป็นของเขาเองหรือถูกกล่าวถึงในเนื้อเรื่องหลักเป็นภาษาอาหรับ โคลงแรกของข้อ 36 มีความสำคัญอย่างยิ่งในแง่ของประวัติศาสตร์การวิจัยเกี่ยวกับชีวิตและงานทางการทหาร และกวีได้ระบุงานและสถานะทางสังคมของเขาไว้อย่างชัดเจนว่าเป็น "ชาวนา" รวมทั้งเชื้อชาติของเขาซึ่งเรียกตัวเองว่า " Parsizadeh" และไม่ต้องสงสัยเลยเกี่ยวกับความถูกต้องของบทกวีและโดยการวิจัยชาวนาในศตวรรษที่หกในอาเซอร์ไบจานและพิจารณา "เปอร์เซีย" ว่าความคิดเห็นของเขาเป็นภาษา "อิหร่าน" หรือ "เปอร์เซีย" หรือทั้งสองอย่างซึ่งเป็นมุมหนึ่งของ ชีวิตของกวีและสถานะทางสังคมถูกเปิดเผย "
พ่อของ เนะซอมี (ยูซุฟ) ตามคำแถลงที่ชัดเจนของเขาใน "ไลลาและมัจนูน" เป็นชาวเปอร์เซียในขณะที่เขาพูดว่า: ชาวนาที่เกิดในเปอร์เซียมีคารมคมคาย / จำสถานการณ์อาหรับเช่นนี้ได้ ชาวนาหมายถึงชาวอิหร่านผู้สูงศักดิ์และเจ้าของที่ดินเพื่อเกษตรกรรมตามที่ Ferdowsi กล่าวว่า: "ใครก็ตามที่ให้พวกเขาสิบคนให้เมล็ดพืชและเผ่าพันธุ์ของผู้เฒ่าแก่พวกเขา" การตีความหลักสิบนี้ถูกนำไปใช้กับชาวอิหร่านทุกคนอย่างละเอียดในเวลาต่อมา ในเวลาเดียวกัน คำว่า ชาวนา ยังใช้เพื่อหมายถึง "ประวัติศาสตร์" เนื่องจากการตีความทางทหารที่อธิบายชาวนาว่า "คารมคมคาย" มีความหมายเดียวกันเมื่อไม่นานนี้ และอีกครั้งในความหมายเดียวกัน ฟิรดูซีย์ได้กล่าวว่า: "ฟังเรื่องนี้ จากชาวนาเดี๋ยวนี้" / อ่านจากคำโบราณ หรือ: กวีชาวนา, นักบวช / ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องนี้ ดังนั้นระบบที่แนะนำตัวเองว่าเป็น "ชาวนาเปอร์เซียที่มีวาทศิลป์" จะต้องเป็นชาวอิหร่านอย่างแท้จริง นักประวัติศาสตร์และนักพูด และเจ้าของที่ดิน เพื่อเกษตรกรรม บทบาทของ dehgans ในการปกป้องวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อิหร่านในยุคอิสลามตลอดจนในการรวบรวมส่วยและส่งมอบให้กับรัฐบาลกลางก็เป็นที่น่าสังเกตเช่นกัน กล่าวโดยสรุป ครอบครัวทหารในตู้เสื้อผ้าเป็นครอบครัวหลายสิบคนที่มีความตระหนักด้านวัฒนธรรมและการเชื่อฟังทางวัตถุ หนึ่งในหลักฐานของบันทึกครอบครัวเหล่านี้คือความคุ้นเคยทางประวัติศาสตร์ของเรากับพ่อทหาร Moayed Motarazi และลุงหรือพี่ชายหรือลูกพี่ลูกน้องของเขาชื่อ Ghavami Motarazi หนึ่ง ในนักประพันธ์และนักแต่งเพลงชาวเปอร์เซียของ อาเซอร์ไบจาน "
วาฮีด ดัสต์เกรดีย์ เขียนว่า : "ไม่มีหลักฐานในบทกวีที่จะพิสูจน์ว่าบ้านเกิดของเนซอมีคือเมือง กันจา ในอิรัก และไม่มีหลักฐานที่เขาเดินทางไป กันจา กับพ่อของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แต่นักเขียนชีวประวัติเกือบทั้งหมดเขียนว่าเขาเกิดใน กันจา และเชื่อกันว่าเขามีเชื่อสายเป็นคนอิรัก เนื่องจากเพราะเขายกย่องอิรักในบทกวีและแสดงความปรารถนาที่จะไปเยือนอิรักเสมอมา เช่นผลงานวรรณกรรม :
มัคซะนุลอัสรอร (ขุมคลังแห่งความลับ) หน้า 179: เขียนว่า
กันจาผูกพันกับฉัน
ขุมทรัพย์แห่งอิรักเป็นของฉัน
ร้องตะโกนให้ก้องโลกว่า
กันจาสูงส่งแต่เนะซอมีต้อยต่ำ
(โคสโรและชีรีน หน้า 361)
ชาวอิรักร้องตะโกนก้อง
ข้าก็ตะโกนสำเนียงเดียวกับชาวอิรัก
ชะรัฟนอเมะฮ์ (หน้า 53)
ขอให้ภูมิใจในเกียรติภูมิเถิด
ในบทกวีโคสโรและชีรีนทำให้ได้รู้ว่า ภรรยาคนแรกของเขา คือทาสหญิงที่คล้องส้อยคอ ที่ถูกส่งมาเป็นของขวัญสำหรับเขาในตอนที่เขาประพันธ์บทกวีเรื่องโคสโรและชีรีนเสร็จแล้วและบุตรชายของเขาที่ชื่อมุฮัมมัดมีอายุเพียง 7 ปีเสียชีวิตลง ถึงแม้ว่านักค้นคว้าบางคน เช่น วาฮิด ดัสต์เกรดีย์ เชื่อว่าเป็นทาสหญิงที่ชื่อว่า ออฟอก แต่ สะอีด นะฟีซีย์ กล่าวว่า : ท่านสะอีด ดัสต์เกรดีย์ เคยกล่าวไว้ในวรรคนี้ว่า
เธองดงามดั่งเจว็ดของฉัน
เชื่อว่าเธอคือ ออฟอก (ฟ้า) ของฉัน
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691 เป็นเที่ยวบินภายในประเทศของสายการบินเยติแอร์ไลน์ ที่ออกเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน, กรุงกาฐมาณฑุ ไปยังท่าอากาศยานโปขรา, โปขรา ของประเทศเนปาล ในวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 2023 เครื่องบินได้ตกลงสู่แม่น้ำเซติขณะพยายามลงจอดที่โปขรา  โดยในเที่ยวบินนี้มีผู้โดยสาร 68 คนและลูกเรือ 4 คน โดยทั้งหมดเสียชีวิต อุบัติเหตุในครั้งนี้นับเป็นอุบัติเหตุที่ร้ายแรงที่สุดของประเทศเนปาลตั้งแต่อุบัติเหตุของปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 268 ในปี 1992 และเป็นอุบัติเหตุทางการบินที่ร้ายแรงที่สุดของเครื่องบินเอทีอาร์ 72
เนซอมี กันจาวีย์
ชีวประวัติ
มีการคาดเดาที่น่าแปลกและเรียกชื่อทาสหญิงและภรรยาของเนะซอมีคนนี้ว่า "ออฟาก" โดยที่ไม่ทราบว่าวรรคที่กล่าวว่า "เชื่อว่าเธอเป็นออฟอกของฉัน" นั้นไม่ใช่ว่าชื่อของนางคือ "ออฟอก" แต่เป็นเพราะว่าเขาผูกพันกับกับนางมาก และเชื่อว่านางคือทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงมอบให้เขา และเชื่อว่านางเป็นผู้สืบทอดจากฟ้าที่ถูกลงมาอยู่เบื้องหน้าของเขา  เพราะแม้ว่าในสมัยปัจจุบันผู้หญิงมักถูกเรียกว่า 'ออฟอก' ก็จริง แต่ในสมัยเนะซอมี คำนี้ไม่ได้ใช้เรียกชื่อผู้หญิง และไม่พบหลักฐานและไม่น่าเป็นไปได้อย่างมากว่าภรรยาคนนี้จะชื่อ "ออฟาก”
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
อุบัติเหตุ
เที่ยวบินที่ 691 ขึ้นบินจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวันในเวลา 10.33น. ตามเวลาท้องถิ่น เครื่องบินได้ตกลงสู่แม่น้ำเซติขณะพยายามลงจอดที่ทางวิ่ง 12 ของท่าอากาศยานโปขรา ตามแผนเดิมนักบินจะลงจอดที่ทางวิ่ง 30 แต่นักบินได้เปลี่ยนมาลงที่ทางวิ่ง 12 แทน เบื้องต้นคาดว่าสาเหตุเกิดจากข้อผิดพลาดทางเทคนิคของเครื่องบิน
เนซอมี กันจาวีย์
ชีวประวัติ
จากกวีนิพนธ์เหล่านี้เห็นได้ชัดเจนว่านอกจากทาสหญิงและภรรยาที่เสียชีวิตในตอนที่เขาประพันธ์บทกวีเรื่อง โคสโรและชีรีน เขายังสูญเสียภรรยาอีกคนหนึ่งในสมัยที่เขาประพันธ์เรื่องไลลาและมัจนูน  และยังเสียภรรยาคนที่สามซึ่งเป็นสาวใช้ด้วย ตามที่เขาพูดว่า "นางเป็นหญิงบริสุทธ์ไม่เคยผ่านมือชายนอกจากเขา"  ในตอนที่เขาแต่งเรื่อง อิกบัลนาเมห์ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีบุตรกับภรรยาอีกสองคน ในบางตอนของบทกวีเนะซอมี  ยังมีการอ้างอิงถึงภรรยาอีกสองคนของเขา ซึ่งทั้งคู่เสียชีวิตในช่วงที่เขายังมีชีวิตอยู่ด้วย
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
เครื่องบิน
เครื่องบินที่เกิดเหตุคือเอทีอาร์ 72-500 ทะเบียน 9N-ANC โดย ณ เวลาเกิดเหตุ เครื่องบินอายุ 15.5 ปี ถูกส่งมอบครั้งแรกให้กับคิงฟิชเชอร์แอร์ไลน์ในปี 2007 (ทะเบียน VT-KAJ) และส่งต่อให้กับนกแอร์ในปี 2013 (ทะเบียน HS-DRD) ก่อนที่เยติแอร์ไลน์จะได้รับมอบเอทีอาร์ 72 ลำนี้ในปี 2019
เนซอมี กันจาวีย์
การเสียชีวิตและหลุมฝังศพ
เนซอมีใช้เวลาทั้งชีวิตในการบำเพ็ญเพียรและอยู่กับความสันโดษในเมืองกันจา และในปี 581 ตามคำเชิญของ Sultan Ghezel Arsalan (เสียชีวิตปี 587) เขาได้เดินทางไปเมืองใกล้เมืองกันจา เป็นเมืองที่ห่างจากกันจา 30 ไมล์ซึ่งเขาได้เห็นความยิ่งใหญ่และบุญบารมีจากกษัตริย์มากมาย แม้ว่าเนซอมีจะไม่ใช่นักกวีที่ชอบยกย่องคนอื่นโดยเฉพาะคนรวย แต่เขาก็มีความสัมพันธ์กับผู้ปกครองร่วมสมัยหลายคนเช่น : Fakhreddin Bahramshah กษัตริย์แห่ง Uruzgan หนึ่งในอาลักษณ์แห่ง Arsalan Seljuk Sultan of Rome ซึ่งบทประพันธ์ Makhzan al-Asrar (ขุมทรัพย์แห่งความเร้นลับ) เป็นวรรณกรรมที่แต่งอุทิศให้เขา หรือชื่อ Atabak Shamsuddin Mohammad Jahan Pahlavan วรรณกรรมเรื่อง โคสโรและชีรีนประพันธ์ขึ้นเพื่ออุทิศให้กับ หรือ Tughral Ibn Arsalan แห่ง Seljuk และ Ghezel Arsalan Ibn Ildegaz ผู้ซึ่งกล่าวถึงในบทกวีเดียวกัน Abu al-Muzaffar Akhstan Ibn Manouchehr Shervanshah ซึ่งวรรณกรรมเรื่องไลลา และมัจนูนแต่งเพื่อเขา
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
ผู้โดยสารและลูกเรือ
เครื่องบินลำนี้อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันอาวุโส Kamal KC โดยมี Anju Khatiwada เป็นนักบินผู้ช่วย Khatiwada ถูกกำหนดให้มีคุณสมบัติเป็นกัปตันเมื่อเสร็จสิ้นการบิน
เนซอมี กันจาวีย์
การเสียชีวิตและหลุมฝังศพ
เนะซอมีเสียชีวิตในเมืองกันจา ระหว่างปี 602 ถึง 612 และเขามีสุสานในเมืองเดียวกัน ในช่วงศตวรรษที่ 90 หลังจากการตัดสินใจของรัฐบาลอาเซอร์ไบจัน บทกวีของเนะซอมีที่อยู่ในหลุมฝังศพของเขาที่เป็นภาษาเปอร์เซียทั้งหมดถูกลบและถูกทำลายทิ้ง
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
การสืบสวน
อุบัติเหตุของที่ยวบิน 691 จะถูกสอบสวนโดยทีมงานจากรัฐบาลประเทศเนปาล โดยคาดว่าสำนักสอบสวนความปลอดภัยการบินพลเรือน (BEA) ของฝรั่งเศสจะเข้าร่วมด้วย
เนซอมี กันจาวีย์
ผลงาน
ผลงานชิ้นเอกที่มีชื่อเสียงและโด่งดังของเนซามีคือ คอมเซะฮ์ (ห้าขุมทรัพย์) หรือ พันญ์กันญ์ (ขุมทรัพย์ทั้งห้า)”  ซึ่งอยู่ในวรรณกรรมประเภทวรรณคดีรัก ซึ่งในวรรณกรรมประเภทนี้เนะซอมีควรได้รับการพิจารณาให้เป็นบิดาของกวีนิพนธ์ในวรรณกรรมประเภทดังกล่าวในหมู่วรรณคดีเปอร์เซีย โดยรวมแล้วเนะซอมีใช้เวลาสามสิบปีในการจัดระเบียบและรวบรวม Khamseh ขุมทรัพย์ทั้งห้านี้ที่รวมมัษนาวีทั้งห้าไว้
มัคซะนุลอัสรอร (ขุมคลังแห่งความลับ)
ขุมคลังแห่งความลับเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่โดดเด่นของวรรณคดีเพื่อการศึกษาในภาษาเปอร์เซีย ในท่ามกลางมหาสมุทรแห่งวิชาการนี้วรรณคดีนี้ถูกประพันธ์ไว้ประมาณ 2260 วรรค มี 20บท มีเนื่อหาเกี่ยวกับจริยธรรม พระธรรมเทศนา และหลักการในการใช้ปัญญา ประมาณปีฮิจเราะฮ์ศักราชที่ 570 เขาประพันธ์เสร็จ ก่อนที่ตัวเขาจะมีอายุครบสี่สิบปี บางวรรคของบทกวีกล่าวไว้ว่า :
เยติแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 691
การสืบสวน
Amit Singh นักบินมากประสบการณ์และผู้ก่อตั้งมูลนิธิ Safety Matters Foundation ของอินเดีย คาดการณ์ว่าการสตรีมสดบนสมาร์ทโฟน ซึ่งถ่ายช่วงเวลาก่อนและระหว่างการชนนั้น แสดงให้เห็นเครื่องบินที่กำลังเชิดหัวขึ้นสูงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนเอียงซ้ายอย่างกระทันหัน ระบุว่าอาจเกิดอาการร่วงหล่น (Stall)
เมื่อวันที่ 16 มกราคม เครื่องบันทึกข้อมูลการบินและเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินถูกพบและอยู่ในสภาพดี
เนซอมี กันจาวีย์
มัคซะนุลอัสรอร (ขุมคลังแห่งความลับ)
เป็นผู้รับผิดชอบในผลงานนี้
นกฮูกที่น่ากลัวอยู่ในตำนาน
นกไนติงเกลเป็นสมบัติในซากปรักหักพัง
ใครก็ตามที่มีที่อยู่ของเขาในหน้าฉากนี้
สมควรได้รับคุณค่าชีวิตอันมากมาย
โคสโร และ ชีรีน
ในบท บะฮ์ ฮัซญ์ มุซัดดัซ มักซูร และ มะฮ์ซูฟ ที่มี 6500 วรรค ที่ประพันธ์จบในปีฮิจเราะฮ์ที่ 576 ในบทนี้ได้กล่าวถึงรูปลักษณ์ของชีรีนไว้ว่า :
เมื่อเขา (โคสโร) เห็นแสงสว่างในน้ำบ่อน้ำพุ
น้ำทั้งโลกหลั่งใหลสู่หัวงหัวใจเขา
ดวงจันทร์ส่องสว่างทั่วฟ้า
โลกทั้งโลกพลิกคว่ำ
นกน้อยโผบินอย่างร่าเริง
น้ำและไฟลุกพวยพุ่ง
ไลลาและมัจนูน
รูปแบบบทกวีในไลลาและมัจนูนเป็นรูปแบบใหม่ใหม่จนทำให้หลังจากเนะซอมี มีกวีหลายคนเขียนเรื่องราวความรักในรูปแบบนี้ กวีหลายสิบคนในอิหร่าน อินเดีย และ ตุรกียังได้ดัดแปลงบทกวีของตนเพื่อให้เป็นไปตามรูปแบบไลลาและมัจนูน ตลอดจนกวีท่านอื่น ๆ ได้เพิ่มหรือเปลี่ยนแปลงงานเขียนของตัวเองให้เป็นงานเขียนที่คล้ายกับวิธีของเนซอมี บทประพันธ์ Masnavi นี้สิ้นสุดลงในปีฮิจเราะศักราชที่ 588 ในบทกวีบางตอนกล่าวว่า
เมื่อมัจนูนได้ยินเรื่องราวคนรัก
เขาร้องไห้และต่อมาก็หัวเราะ
ม้วนตัวเหมือนงูกำลังขดตัว
สายตาจ้องไปที่มือและร่าง
กล่าวกับตัวเองว่า
วันนี้ฉันเป็นเหมือนวงกลมม้วนหาตัวเอง
ฮัฟต์ พัยฆัร (เจ็ดร่าง)
รวมรวมบทกวีของเขาประกอบด้วย กวีนิพนธ์ กวีนิพนธ์ บทประพันธ์และรุไบยาต ในบางบทกวีกล่าวไว้ว่า : ทั้งโลกคือร่างกายและอิหร่านคือหัวใจ ไม่มีใครกล่าวเปรียบเทียบเช่นนี้ เพราะอิหร่านเป็นเหมือนใจกลางโลก หัวใจเป็นสิ่งที่เชื่อมั่นกว่าร่างกาย
จากตรงนี้ความสับสนวุ่นวายจะมากขึ้น
ความพังพินาศจะเกิดขึ้นในอิหร่าน
เจ้าอย่าเป็นราชาที่สุขสบายไม่มีทุกข์
อย่าเป็นราชาที่ไม่รู้จักบุณคุณในทรัพย์สินที่ได้รับ
เอสกันดัรนอเมะฮ์ (จดหมาย อิสกันดัร)
ในบท บะฮ์รุน มุตะกอรับ มุสมัน มักซูดและมะฮ์ซูฟ ที่มี 10500 วรรคที่รวม ชะรัฟนอเมฮ์ และ อิกบาลนอเมะฮ์ ที่แต่งเสร็จในช่วงปี 600 ในวรรคที่กล่าวถึงการเสียชีวิตของ ดอรอ กล่าวไว้ว่า
เมื่ออิสกันดัรรู้ว่าพวกโง่เขลา
กำลังคิดหลั่งเลือดผู้ปกครอง
ที่ว่าพวกเขาจะให้ความปลอดภัยกับชีวิต
เมื่อหัวใจไร้ที่พึ่ง
ขาดคนคอยปรึกษา
มองเห็นร่างกายจมกองเลือด
เห็นผู้ปกครองต้องล่มสลาย
ดีวาน เกาะซีดะฮ์และกะซัล
บทที่ 7 ของคัมเซะฮ์ หรือ ขุมทรัพย์แห่งกันจาวีย์
ในบทกวีนี้ รวม ดีวาน เกาะซีดะฮ์ กะซัล และรุไบยาตในนั้นด้วย มีตัวอย่างกล่าวว่า :
ฉันหลงรักเธอผู้เป็นผู้นำ
สั่งการฉันเถิด
ฉันจะทำให้สำเร็จ
ไม่ว่าทางสุจริตหรือทุจริต
ฉันจะตามหาหัวใจของเธอ
จนกว่าชีวิตฉันจะสิ้นไป
จนกว่าเธอจะจากฉันไป
หรือไม่ก็ฉันจากเธอไป
ฉันตามหาเธอทั่วเมือง
แม้เมืองที่เป็นศัตรูกับฉัน
เมตตาฉันได้ไหม หากเธอไม่เมตตา
ฉันคงไม่เหลือใครเมื่อไม่มีเธอ
ตัวอย่าง เกาะซีดะฮ์
แตกต่างกันระหว่างมนุษย์ทั้งหลาย
บางคนใส่รองเท้าเหล็กบางคนไม่ใส่
เชื่อสายมาจากฮินดูผิดดำ
ฮินดูที่พบโจรฮินดูที่เป็นผู้ปกป้อง
ไม่มีความสวยงาม
จงทำให้เป็นทองเถิด
เพื่อทุกคนเป็นทองกันหมดทั้งหนุ่มและแก่
กัปปิยการก
กัปปิยการก (อ่านว่า กับ-ปิ-ยะ-กา-รก) แปลว่า ผู้ทำให้เป็นกัปปิยะ ผู้ทำสิ่งที่สมควรให้แก่สมณะ หมายถึงผู้ปฏิบัติภิกษุในเรื่องปัจจัย ๔ หรือหมายถึงลูกศิษย์ของภิกษุ ผู้จัดของที่สมควรถวายแก่ภิกษุ ผู้ทำหน้าที่ปฏิบัติดูแลภิกษุในเรื่องการขบฉัน ทั้งยังทำหน้าที่ช่วยเหลือภิกษุมิให้ต้องอาบัติหรือความผิดทางพระวินัย เช่น ทำสิ่งที่เป็นอกัปปิยะอันไม่สมควรแก่สมณะให้เป็นกัปปิยะก่อนถวาย เป็นต้นว่า ปอกผลไม้ที่มีเปลือกหนาก่อนถวาย
เนซอมี กันจาวีย์
ดีวาน เกาะซีดะฮ์และกะซัล
จะรู้จักน้ำและนานและคนมนุษย์คนอื่นไปเพื่ออะไร
เมื่อน้ำและนานก็มีอยู่ในพืนดิน
อนุกรมวิธานวิทยาและการเปลี่ยนแปลงแก้ไข
บุคคลแรกที่พยายามอย่างมากในการนำเสนอผลงานเนซอมีและพยายามเรียบเรียงใหม่และแก้ไขเพิ่มเติมคือ Vahid Dastgerdi ซึ่งเป็นงานตีพิมพ์ระหว่างปี ค.ศ. 1313 ถึง ค.ศ. 1317 ซึ่งหลังจากเขาแล้วมีตีพิมพ์ฉบับอื่น ๆ เพิ่มเติมอีกและมีการรวมถึงคอลเล็กชันหกเล่มที่มีการแก้ไขและคำอธิบายโดย Behrouz Thorotian ซึ่งจัดพิมพ์โดย Toos Publications ระหว่างปี 1363 ถึง 1379 และในปี 1386 ได้มีการแก้ไขและอธิบายเพิ่มเติมโดย สำนักพิมพ์ อะมีรกะบีร บะรอต เซนญอนีย์ ได้ทำการแก้ไขคัมเซะฮ์ของเนะซอมีรวมทั้งบทกวีอื่นอีกที่ต่อมาถูกนำมาเผยแพร่โดยสำนักพิมพ์อะมีกะบีร คัมเซะฮ์ ของเนะซอมี เป็นผลงานที่ถูกบันทึกในมรดกโลกของยูเนสโกด้วย และยังมีการแก้ไขโดย ตะกีย์ พูรนอมดอรอนและมุสตอฟา มูซาวีย์กำลังอยู่ในช่วงดำเนินอีกด้วย
ภาษากวีนิพนธ์และวาทศิลป์ของเนะซอมี
เนะซอมีถือเป็นนักกวีที่จะต้องถูกนับว่าเป้นต้นแบบและเป็นรากฐานสำคัญให้กับบทกวีและนักกวีเปอร์เซีย เขาเป็นนักเล่าเรื่องที่เหมือนกับ ฟิรดูซีและซะอ์ดีย์ ที่คิดค้นรูปแบบที่เป็นของตัวเองได้
เนะซอมีเป็นเลิศในการผสมผสานความหมายในจินตนาการอย่างน่าสนใจรวมทั้งนำรายละเอียดที่ได้มาจากความคิดที่เกี่ยวข้องกับธรรมชาติ ผู้คนและยังเปรียบเทียบสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างงดงาม ที่ต่อมาไม่มีใครสามารถเลียนแบบให้เหมือเขาได้อีกเลย
ในขณะเดียวกันตามนิสัยของคนในสมัยนั้น พวกเขาจะไม่ละเลยที่จะนำศัพท์ทางวิชาการและคำศัพท์ภาษาอาหรับมาผสมผสานกับหลักการและรากฐานของปรัชญา รหัสยะวิทยา และศาสตร์อื่น ๆ ด้วยเหตุนี้ที่เขานำสิ่งเหล่านั้นเข้ามาใสในบทกวีและรวมเข้ากับจินตนาการ ทำให้ยากและซับซ้อนมาก อย่างไรก็ตามความสามารถของเขาในการถ่ายทอดความหมายที่น่าพึงพอใจและพลังในการจัดบทกวีและเรื่องราวของเขาทำให้งานของเขาถูกลอกเลียนแบบอย่างมากในเวลาต่อมา
ถึงแม้ว่าเนะซอมีจะเป็นนักกวีนักเล่าเรื่องที่มักเล่าเรื่องเกี่ยวกับความรักที่ตามคำกล่าวของเขาว่าเป็น บทกวีแห่งความรัก แต่เขายังเป็นนักกวีที่เป็นนักปราชญ์และนักคิดที่เข้าใจและเชี่ยวชาญด้านวัฒนธรรม และประวัติศาสตร์อิหร่านที่ในผลงานของเขาซ่อนประเด็นอันล้ำลึกมากมาย ด้วยเหตุนี้หลายครั้งเขาจึงต้องการให้ผู้คนที่อ่านบทกวีของเขาค้นหาความเร้นลับที่ซ่อนอยู่ในบทกวีของเขาโดยในบางบทเขากล่าวว่า :
ในบทกวีถึงแม้มีทั้งดีและไม่ดี
แต่ทั้งหมดคือสัญลักษณ์แสดงภูมีความรู้
ทั้งหมดคือเรื่องราวที่แตกต่างกัน
มันคือขุมคลังอันมีค่าไม่ใช่นิยาย
บทกวีของเนะซอมี กันจาวีย์ มีต้นกำเนิดมาจากวัฒนธรรมอิหร่านที่รวมวัฒนธรรมอิหร่านทั้งยุคก่อนอิสลามและหลังอิสลามเข้าด้วยกัน
วรรณคดีความรัก
การเล่าเรื่องในวรรณกรรมภาษาเปอร์เซียไม่ได้เริ่มโดยเนะซอมี แต่เขาเป็นนักกวีเพียงคนเดียว ในช่วงศตวรรษที่ 6 ที่ทำให้วรรณกรรมเรื่องความรักพัฒนาไปสู่จุดสูงสุดของมัน คอมรอน ตะลัตตุฟ และ คลินตัน ได้กล่าวไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งที่ตีพิมพ์ในปี 2000 ว่าบทกวีของเนะซอมีอยู่ในระดับ ฟิรดูซีและเมาลาวี
กวีนิพนธ์แนวรหัสยะวิทยา
บทกวีของเนซอมีบางบทมีเนื้อหาเกี่ยวกับปรัชญาและเทววิทยา เนซอมีมักใช้แนวคิดทางปรัชญาและเทววิทยาโดยอาศัยคำศัพท์ทางเทคนิคของศาสตร์เหล่านี้อ้างถึงแนวคิดต่าง ๆ เช่น การคว้าโอกาสและชีวิตหลังความตาย ความไม่ยั่งยืนของชีวิต ความเสื่อมเสียของโลก และไม่แน่นอนของบนโลกนี้
เนะซอมีและฟิรดูซีย์
เรื่องราวของ Nezami บางส่วนยังถูกกล่าวถึงใน Shahnameh ของฟิรดูซีย์ แต่ในเรื่องวิธีการเนะซอมียังใช้แนวของ Fakhreddin Asad Gorgani ในแง่ของรูปแบบและสำนวนโวหาร
เนะซอมีกล่าวชื่อของ ฟิรดูซี ไว้ในผลงานเรื่อง โคสโรและชีรีน ไลลาและมัจนูน อิสกันดารนอเมะฮ์ ตัวอย่างเช่นในอิสกันดัรนอเมะฮ์ เขาเรียกฟิรดูซีว่าเป็นผู้รู้แห่งทูส
จากโคสโรที่มีเหล้าอยู่ในแก้วของเขา
จดหมายเหตุนี้มีชื่อว่าโคสระวอน
นักเล่าเรื่องประวัติศาสตร์แห่งทูส
ซึ่งคำพูดของเขาถูกทำให้สวยงามดั่งเจ้าสาว
เช่นเดียวกันบางวรรคในบทกวีของเนะซอมี มีเนื้อหาตรงกับ ชอฮ์นอเมะฮ์ ของฟิรดูซี
ฟิรดูซี :
รู้ไว้เถิดว่า ท่านคือราชาและศาสดา
ดั่งพลอยสองเม็ดอยู่ในแหวนเดียวกัน
ดั่งเช่นพลอยสองเม็ดบนเแหวนเรือนเดียว
ผู้ทำให้โลกสูงส่งและต่ำลงคือเธอ
ฉันไม่รู้ว่าท่านคือใครทั้งหมดของโลกนี้คือเธอ
เนะซอมี :
ทั้งหมดในโลกนี้คือเธอ ไม่ใช่ใครอื่นใด
เนะซอมีกับคอกอนีย์
เนะซอมีมีเพือนร่วมสมัยคือ คอกอนีย์ เมื่อคอกอนีย์เสียชีวิตลง เนะซอมีแสดงความเสียใจด้วยบทกว่ากล่าวว่า
หัวใจสลายคอกอนีทิ้งฉันไป
กายหวั่นไหวและใจสั่นสะท้าน
การเซ็นเซอร์งานของเนะซอมี
ในช่วงการปกครองของสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน เนื่องจากนโยบายของรัฐบาลในการตรวจสอบตำราคลาสสิก ผลงานของเนซอมีโดยเฉพาะอย่างยิ่งของคอสโรว์และชีริน ถูกเซ็นเซอร์และบางส่วนได้ถูกลบออกไปต้นฉบับต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้มีนักวิชาการออกมาแสดงความเห็นมากมายเช่น:  Mohammad Ali Eslami Nodooshan : กล่าวว่า : การตรวจสอบงานคลาสสิกและการแปลดังบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะมันเป็นผลงานของผู้อื่นและเราไม่มีสิทธิ์แตะต้องพวกเขา หากมีการตรวจสอบในประเทศของเรา ขอบเขตของการตรวจสอบควรมีความชัดเจน ไม่เกี่ยวกับรายละเอียดทางทฤษฎี แต่การดัดแปลงตำราคลาสสิกต้องใช้ความสามารถ
Parviz Khayef : กล่าวว่า : เนะซอมีมีผลงานที่น่าทึ่งและน่าเก็บรักษามากที่สุดในฉากต่าง ๆ คำพูดของเขาในลักษณะที่เขาได้ทำการแยกแยะทางปัญญา จิตวิญญาณ และศรัทธา ไม่พบคำใดใน Khosrow และ Shirin ที่ขัดต่อสิ่งต้องห้ามเลย เขาใช้อุปมาและภาพในฉากที่ไม่ชัดเจน พูดเกี่ยวกับ Khosrow และ Shirin ไม่ยุติธรรมที่พวกเขาโจมตีงานของเนะซอมีโดยไม่ได้อ่านประวัติศาสตร์ของเนะซอมี
บทนำในบทกวี
นักวิชาการบางคนถือว่า เนซอมี กันจาวีย์ เป็นคนแรกที่คิดค้น ซอกีนอเมะฮ์  (บทนำและบทแนะนำตัวนักกวีและเรื่องย่อวรรณคดี) มาเขียนในบทกวี ต่อมากวีคนอื่นๆ เช่น ฮาฟิซ นำรูปแบบนี้มาใส่ในวรรณคดีเปอร์เซียและเป็นที่นิยมกันในเวลาต่อมา เนซอมีได้เขียนแนะนำตัวและเรื่องย่อในรูปแบบนี้ไว้ในผลงานเรื่อง อิสกันดาร์นอเมะฮ์ ไว้สองวรรคซึ่งเป็นเรื่องย่อของเรื่องราวทั้งหมด
นักกวีที่เลียนแบบวิธีการของเนะซอมี
ว รรณกรรมกวีชาวเปอร์เซียช่วงหลังส่วนใหญ่เลียนแบบงานของเนะซอมี เนะซอมีได้รับการเลียนแบบโดยกวีหลายคนเนื่องจากรูปแบบการพูดที่เป็นเอกลักษณ์และภาษาของกวีนิพนธ์ของเขา ไลลาและมัจนูน เป็นจุดเริ่มต้นของบทกวีนับไม่ถ้วนที่ถูกเลียนแบบมาเป็นเวลานาน บทกวีเลียนแบบเหล่านี้เขียนขึ้นในเกือบทุกภาษาที่ถือว่าตัวเองอยู่ภายใต้อิทธิพลทางวัฒนธรรมของภาษาเปอร์เซียและวรรณคดีเปอร์เซี (เช่นเปอร์เซียเคิร์ด และเปอร์เซียพาชโต) แต่มีเพียงไม่กี่บทกวีเหล่านี้ที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน
ผู้เลียนแบบวิธีการเนะซอมีคนแรกตามบทประพันธ์เรื่อง Lily และ Majnoon Nezami ในภาษาเปอร์เซียคือ Amir Khosrow Dehlavi ต่อมา Noor al-Din Abdul Rahman Jami ยังได้สร้างบทกวี Lily และ Majnoon ขึ้นใหม่ในรูปแบบของเขาเพิ่มเติม ในช่วง Timurid และ Safavid กวีหลายคนในอิหร่านและอินเดีย รวมทั้ง Hatefi Kharjardi, Mirza Mohammad Qasem Gonabadi และ Helali Jaghtai ได้สร้าง Lily และ Majnoon ขึ้นใหม่และแนวโน้มนี้ยังคงดำเนินต่อไปจนถึงยุค Qajar นอกจากนี้ Salman Sajoji He เป็นกวีที่ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากบทประพันธ์ Lily และ Majnoon อิทธิพลนี้ปรากฏชัดในจดหมายอำลาของเขา  Soheili Joghtaei ยังได้แต่งบทกวีชื่อ Lily และ Majnoon ตามรูปแบบของเนะซอมี  บทกวีล่าสุดเกี่ยวกับ Lily และ Majnoon แต่งขึ้นโดย นอมี Isfahani และคนสุดท้ายคือ Hassan Ehtemam (1335 ตามปฏิทินอิหร่าน) โดยรวมแล้ว จากข้อมูลของ Hassan Zolfaghari มีผู้ประพันธ์ 86 คนมีบทประพันธ์แนว Lily และ Majnoon ของเนะซอมี
ตามการเล่าเรื่องของอะมีรโคสโร เดะฮ์ลาวี ไลลาและมัจนูนมีความรักมีมุมมองทางโลกมากกว่า และพวกเขาสมหวังในความรักภายในคืนเดียวเท่านั้น ตามการเล่าเรื่องนี้ไลลาหลงรักมันจนูนมากกว่า ต่างจากของเนะซอมี และตามการเล่าเรื่องของเดะฮ์ลาวีย์ ไลลาและมัจนูนไม่ได้แต่งงานกันแตะมัจนูนได้แต่งกับคอดีญะฮ์ลูกสาวของหัวหน้าเผ่าแต่ในที่สุดก็หนีไปอยู่ในถ้ำอยู่ดี ตามคำกล่าวของมุฮัมมัดญะอ์ฟัร เรื่องเล่าของเนะซอมี มีเนื้อหาเหนือกว่าอะมีร โคสโร
การเล่าเรื่องของ Jami นั้นแตกต่างจากทั้งสองอย่าง ตามคำกล่าวของเขา มัจนูนซึ่งเป็นชายหนุ่มขี้เกียจ ตกหลุมรักไลลาแต่ไม่สำเร็จ ตามที่ Jami กล่าว Majnoon เสียชีวิตต่อหน้า Lily ส่วนเพิ่มเติมของการบรรยายของ Jami คือ Majnoon ตกเป็นขอทาน ไลลาได้ทำอาหารบนบาน เมื่อมัจนูนมาขออาหาร ไลลาทำชามมัจนูนแตก ถ้าเขาไม่รักฉันและไม่สนใจฉัน ทำไมนางถึงทำจานฉันแตกแต่จานคนอื่นไม่แตก
มัจนูนในคำบรรยายของ Mullah Abdullah Hatefi Jami (หลานชายของ Noureddin Abdul Rahman Jami) มัจนูเป็นคนชอบข้อแก้ตัวและหลงใหลการเสริมสวยเพราะในวัยเด็กอยู่ในการดูแลช่างเสริมสวย
ชื่อเสียงของเนะซอมีในระดับสากล
เนื่องการที่เนะซอมีมีผลงานทั้งหมดเป็นภาษาเปอร์เซีย ในอิหร่าน อัฟกานิสถาน ทาจิกิสถานที่ใช้ภาษาเปอร์เซียเป็นภาษาทางการ ผลงานของเนะซอมีจึงมีชื่อเสียงและได้รับความนิยมอย่างมาก โดยเฉพาะในอิหร่านผลงานของเขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง เช่นเดียวกันในอาเซอร์ไบจาน เหตุเพราะว่าหลุมฝังศพของเขาอยู่ในประเทศนี้ แต่เขาก็เป็นที่รู้จักในระดับสากลด้วย โดยเฉพาะในอินเดีย
ตามคำเขียนบนแผ่นศิลาภาษาเปอร์เซียตามอาคารหรูต่าง ๆ ในอินเดีย (บทบันทึกเปอร์เซียบนแผ่นหินของอินเดีย ในห้องโถง อะโชกา ฮอลล์ ห้องโถงที่สำคัญที่สุดในทำเนียบนายกของอินเดีย Rashtrapati Bahavan Delhi มีบทกวีเปอร์เซียเขียนติดอยู่พร้อมกับภาพวาดจากอิหร่าน รวมทั้งฉากของพื้นที่ล่าสัตว์ของ Fath Ali Shah Qajar และบทกวีของ Hafez, Khayyam และ Nezami Ganjavi ถูกประดับไว้บนหลังคาและบางส่วนของห้องโถง และมีภาพสีน้ำมันของเนะซอมีขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ในห้องโถง อะโชกา ด้วย
เนะซอมีในประเทศญี่ปุ่น
เนะซอมีในญี่ปุ่นถูกรู้จักในสถานะนักเล่าเรื่องภาษาเปอร์เซียและมีอิทิพลในภูมิศาสตร์ภาษาเปอร์เซีย ปีที่ผ่านมาคณะจาก NHK ต้องการเดินทางมาอิหร่านเพื่อเข้ามาทำสารคดีที่ใช้ชื่อว่า ไลลาและมัจนูน แต่ด้วยวิกฤติโควิดจึงทำให้เลื่อนการเดินทางออกไป ในปัจจุบันผลงานของเนะซอมีถูกแปลเป็นภาษาญีปุ่น ตัวอย่างเช่น :
หรือ: บทกวีเรื่องไลลาและมัจนูน ได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ เช่น เยอรมัน ฝรั่งเศส อังกฤษ รัสเซีย และ อาร์เมเนีย ใน วรรณคดีอาร์เมเนีย ตามมุมมองของความคล้ายคลึงกันในเรื่องความรักที่ขัดกับประเพณีของสังคม ในบทกวี "Anoush" (1892) ที่เขียนโดย Johannes Tumanian ถูกนำมาเปรียบเทียบกับ วรรณคดีเรื่องไลลาและมัจนูน  ใน วรรณคดีของชายเคิร์ด บทกวี Masnavi " เมะฮ์ฮัมและซีน " (ที่เผยในศตวรรษที่ 17) เขียนโดย Ahmad Khani ได้ถูกนำมาเปรียบกับไลลาและมัจนูนในเรื่องบรรยากาศของเรื่องราวที่เล่าในอิหร่าน
บทกวีของเนะซอมีถูกแปลเป็นภาษาต่าง ๆ มากมาย ตัวอย่างเช่น คัมเซะฮ์ที่แปลโดย รุสตัม อาลียุฟ ที่ถูกแปลและเผยแพร่เป็นภาษารัสเซีย
ใน ภาษาอูรดู เช่นกันก็มีบทกวีที่เขียนเลียนแบบเรื่องไลลาและมัจนูนซึ่งก็ได้รับอิทธิพลจากภาษาเปอร์เซียและการเล่า เรื่องแบบเปอร์เซียของไลลาและมัจนูนอีกด้วย
อิทธิพลของเนะซอมีต่อวรรณคดีตุรกี
กวีชาวตุรกีมีความหลงใหลในตัวเนะซอมีและผลงานของเขาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะ Khamseh Masnavi ที่พวกเขาเชื่อมโยงประวัติศาสตร์ของ Masnavi ในวรรณคดีตุรกีกับ Nezami Masnavi เข้าด้วยกัน ซึ่งส่วนใหญ่ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมาของตุรกีบทกวีได้รับการประพันธ์ขึ้นตามแบบหรือตอบสนอง การแปล และการตีความของ Khamseh Nezami
การปลอมแปลงศาลตุรกีโดยอ้างว่าเป็นของเนะซอมี
นักปราชญ์คนหนึ่งของ สาธารณรัฐอาเซอร์ไบจาน เห็นบทกวีบางบทที่อ้างว่าเป็นของเนะซอมี เป็นบทที่ผิดพลาดทางเทคนิค (เรื่องสัมผัส) (โกร (หมาป่า) ไม่สัมผัสกับ (โตรก์)  และมีปัญหาด้านวรรณกรรม) และเมื่อตรวจสอบไม่พบอยู่ในต้นฉบับใด ๆ เลยในวรรณคดีและวัฒนธรรมเปอร์เซีย ที่บอกว่าหมาป่าถูกมองว่าเป็นสัตว์ที่กระหายเลือดและเป็นสัตว์ดุร้าย วรรคที่มีการปลอมแปลง (ซึ่งถูกปลอมแปลงโดยไม่สัมผัสกับวรรคก่อนหน้าหรือวรรคถัดไป) คือวรรคที่กล่าวว่า : พ่อของพ่อของฉันเป็นเติร์ก แต่พวกเขาทุกคนเป็นเช่นหมาป่า
เนะซอมีเขียนในบทกวีของเขาเชื่อว่า หมาป่าเป็นสัตว์ที่โง่เขลา ดุร้าย และมีความฉลาดน้อยกว่า จิ้งจอกและสิงโต จากที่หมาป่าที่ถูกมองเป็นราชา แต่เมื่อหมาโดนกับดักจึงเห็นว่าเป็นหมา