cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พฤกษาขาวแห่งกอนดอร์
ต้นที่สี่
หลังจากที่อารากอร์นได้เป็นกษัตริย์แห่งกอนดอร์ เขาได้พบต้นอ่อนของพฤกษาขาวอีกครั้ง (ด้วยความช่วยเหลือของแกนดัล์ฟ) บนไหล่เขามินโดลลูอิน ที่อยู่สูงเหนือนคร เขานำต้นอ่อนมาปลูกใหม่ที่อุทยาน ส่วนต้นเก่าที่ยืนต้นตายถูกถอนออกไปนำไปไว้ที่สุสานกษัตริย์ เมื่อถึงเดือนมิถุนายน ปี 3019 ยุคที่สาม พฤกษาขาวต้นนี้ก็ออกดอกสีขาวเต็มต้น
Arbre blanc
ลอนดอน (แก้ความกำกวม)
ลอนดอน เป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรและประเทศอังกฤษ
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2014
พาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 (XI Paralympic Winter Games) เป็นการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 11 จัดขึ้น ณ เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7 มีนาคม ถึง 16 มีนาคม พ.ศ. 2557 มีนักกีฬา 550 คน จาก 45 ประเทศ เข้าร่วมการแข่งขัน มีการชิงชัยถึง 72 เหรียญทอง นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันสโนว์บอร์ดคนพิการเป็นครั้งแรกอีกด้วย
การแข่งขันในครั้งนี้มีนำไปสู่ความกังวลเกี่ยวกับแทรกแซงทหารของรัสเซียที่เข้ายึดครองเขตปกครองตนเองไครเมีย ในยูเครน ซึ่งอาจนำไปสู่การคว่ำบาตรทางการกีฬาของสหราชอาณาจักร, ยูเครน และสหรัฐอเมริกา ที่จะไม่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมพิธีเปิด โดยเจ้าหน้าที่รัฐบาลของสหราชอาณาจักรได้ทำการเปิดเผยว่า ได้ตั้งใจติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด และกำลังพิจารณาว่าจะส่งนักกีฬาเข้าร่วมในพิธีเปิดหรือไม่และความกังวลเหล่านี้ ยังไม่ได้มีผลกระทบต่อนักกีฬาของทั้ง 3 ประเทศ แต่อย่างใด
การคัดเลือกเจ้าภาพ
เมืองโซชีได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูหนาวและพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 ในสมัยประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลที่ 119 ที่กรุงกัวเตมาลาซิตี ประเทศกัวเตมาลา เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2007 โดยสามารถเอาชนะคะแนนเสียงกับเมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ในรอบที่ 2 ไป 51-47 คะแนน นับเป็นการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เป็นครั้งแรกของประเทศรัสเซีย ตั้งแต่การจัดการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่กรุงมอสโก ในสมัยสหภาพโซเวียต
สนามแข่งขัน
เช่นเดียวกันกับโอลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในครั้งนี้ สนามแข่งขันก็ยังคงใช้สนามแข่งจากโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 คือ สวนสาธารณะโอลิมปิก และ คาสนายา โพยานา แม้ว่าคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล เชื่อว่า การเข้าถึงเมืองโซชี เป็นสิ่งที่ยากลำบากสำหรับคนพิการ แต่ก็มีความเชื่อมั่น ปัญหานั้นจะเป็นศูนย์ ตามธรรมเนียม พาราลิมปิกฤดูหนาวจะจัดหลังจากโอลิมปิกฤดูหนาว 2 สัปดาห์ เนื่องจากต้องใช้เวลาทำการปรับสนามให้เหมาะสมกับคนพิการ การตรวจสอบสถานที่จัดงานในเบื้องต้น มีขึ้นในเดือนมกราคม 2014 และโฆษกของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล ได้กล่าวว่า พวกเรามีความมั่นใจและคาดหวังว่า สถานที่นี้จะพร้อมสำหรับคนพิการเมื่อการแข่งเริ่มต้นขึ้น และหวังว่าโซชีจะเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับพาราลิมปิกฤดูหนาวครั้งต่อๆไป
สวนสาธารณะโอลิมปิก
สวนสาธารณะโอลิมปิก สร้างขึ้นให้อยู่ริมชายฝั่งทะเลดำ ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของประเทศ มีพื้นที่ 4 กิโลเมตร หรือ 2.5 ไมล์ อีกทั้งยังมีอนุสรณ์เหรียญรางวัลที่น่าประทับใจในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ผ่านมา และยังเป็นสถานที่ที่จัดพิธีเปิด-ปิดในการแข่งขันครั้งนี้อีกด้วย ภายในสวนสาธารณะโอลิมปิก ประกอบด้วย
มาสคอต
หลังจากที่ให้ประชาชนได้ทำการโหวตมาสคอตโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 10 แบบ และมาสคอตพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 อีก 3 แบบ และได้ทำการเปิดตัวเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2011 และครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่ทำการคัดเลือกมาสคอตของทั้งโอลิมปิกฤดูหนาว และพาราลิมปิกฤดูหนาวพร้อมกัน โดยประชาชนได้ทำการโหวตเลือกมาสคอต 2 แบบ ที่มีชื่อว่า เรย์ออฟไลท์ และ สโนว์เฟลคส์
เหรียญรางวัล
การออกแบบเหรียญรางวัลของการแข่งขันครั้งนี้ เปิดตัวขึ้นเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 โดยเหรียญรางวัลออกแบบด้วยการเย็บ และปะติดปะต่อกัน โดยใช้เพชรที่มีการโปร่งแสง ให้สะท้อนลักษณะภูมิประเทศของรัสเซีย และยังมีการจารึกอักษรเบลล์ ซึ่งอักษรสำหรับคนตาบอด
พิธีเปิดการแข่งขัน
พิธีเปิดการแข่งขัน จัดขึ้นในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2557 โดยใช้แนวคิด "การทำลายน้ำแข็ง" ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากการเต้นบัลเลต์ ใช้นักแสดงประมาณ 2,500 คน ในการกล่าวของ นายฟิลิป เครฟเวน ประธานคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล ได้กล่าวว่า กีฬาพาราลิมปิกจะทำให้ทุกคนประหลาดใจกับทักษะความสามารถที่ยิ่งใหญ่และได้เห็นตัวอย่างของความพยายามของมนุษย์ที่จะสร้างแรงบันดาลใจให้กับทุกคน
พิธีปิดการแข่งขัน
พิธีปิดพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 ได้มีขึ้น เมื่อค่ำวันที่ 16 มีนาคม ณ เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย โดยประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน และหัวหน้าคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล นายฟิลิป เครฟเวน ประธานคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล กล่าวในพิธีปิด ชื่นชมว่างานกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว 2014 เป็นงานกีฬาพาราลิมปิก ครั้งที่ดีที่สุด และมีปาฏิหาริย์ โดยในพิธีปิด ผู้ชมได้รับชมการแสดงที่มีชื่อว่า “บรรลุในสิ่งที่ทำไม่ได้” เพื่อสดุดีจิตใจ พลังและแรงบันดาลใจของนักกีฬาคนพิการ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้จัดงานส่งถึงนักกีฬาและผู้เข้าชมพิธีปิดทั้งที่สนามกีฬาและชมการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ทั่วโลก ส่วนธงพาราลิมปิก ได้ถูกส่งต่อให้แก่เมืองพย็องชัง ของเกาหลีใต้ ซึ่งจะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันครั้งที่ 12
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
ในการแข่งขันครั้งนี้ มีนักกีฬาทั้งหมด 550 คน จาก 45 ประเทศ ซึ่งมากกว่าพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 ที่เมืองแวนคูเวอร์, แคนาดา ที่มีประเทศเข้าแข่งขัน 44 ประเทศ
ชนิดกีฬาที่แข่งขัน
การแข่งขันครั้งนี้ มีการแข่งขันทั้งหมด 72 ประเภท จาก 5 ชนิดกีฬา (ตัวเลขในวงเล็บคือ จำนวนเหรียญทอง):
สรุปเหรียญการแข่งขัน
เจ้าภาพ (รัสเซีย)
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
การแข่งขันเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือพายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ที่ลอสแอนเจลิส สหรัฐ ระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม - 5 สิงหาคม พ.ศ. 2527 จัดขึ้นที่สนาม Lake Casitas ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือพายครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 14 รายการ คือ ประเภททีมชาย 8 รายการ และประเภททีมหญิง 6 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 447 คน จาก 38 ประเทศ
โกปาอาเมริกา 2019 รอบชิงชนะเลิศ
รายละเอียด
<section begin=Final /><section end=Final /> <section begin=Lineups />
กฏ-กติกาการแข่งขัน
เส้นเมริเดียนที่ 174 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 174 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 174 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลชุกชี ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวกาลยูเชิตสกา ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇹🇴 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดนีงาตะ ค.ศ. 1964
'''แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดนีงาตะ ค.ศ. 1964''' (ญี่ปุ่น: 新潟地震) เกิดขึ้นเมื่อเวลา 13:01 น. ตามเวลาท้องถิ่น (04:01 UTC) ในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1964 (พ.ศ. 2507) มีขนาด 7.5 ศูนย์กลางอยู่นอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะฮนชู ห่างจากจังหวัดนีงาตะ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) แผ่นดินไหวทำให้เกิดแผ่นดินเหลวในพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมือง
ความเสียหาย
แผ่นดินไหวทำให้บ้านเรือนเสียหายรุนแรง 3,534 หลัง และได้รับความเสียหายปลายกลาง 11,000 หลัง ความเสียหายที่รุนแรงเกิดจากสภาพดิน เนื่องจากชั้นดินของเมืองนีงาตะเป็นสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจากแม่น้ำชินาโนะ และ แม่น้ำอากาโนะ ซึ่งชั้นดินส่วนใหญ่ของเมืองประกอบด้วยดินทรายเป็นส่วนใหญ่ และจุดที่เกิดแผ่นดินเหลวส่วนใหญ่เคยเป็นแม่น้ำในอดีต เมื่อได้รับแรงสั่นสะเทือนจึงทำให้เกิดแผ่นดินเหลวอย่างรุนแรง แผ่นดินเหลวสามารถวัดได้ลึก 140 ซม. แผ่นดินเหลวรุนแรงพอที่จะทำให้อาคารเอียงและถล่มในบางจุดแม้ว่าอัตราเร่งสูงสุดของพื้นดินจะต่ำ
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (Asian Institute of Technology) หรือ เอไอที เป็นสถาบันการศึกษาที่มีสถานะเป็นองค์การระหว่างประเทศ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2502 โดยความร่วมมือจากกลุ่มประเทศสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ซีโต้ หรือ สปอ.) ในชื่อ โรงเรียนวิศวกรรม สปอ. (SEATO Graduate School of Engineering) ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นสถาบันอิสระในชื่อปัจจุบันเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2510 เปิดสอนระดับอุดมศึกษา (ปริญญาโท และปริญญาเอก) โดยเน้นทางด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และการจัดการ ในสาขาที่เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาในภูมิภาคเอเชีย มีศูนย์กลางการบริหารงานตั้งอยู่ที่จังหวัดปทุมธานี ประเทศไทย นอกจากนี้ยังมีศูนย์การศึกษาในประเทศเวียดนามด้วย
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย เป็นสมาชิกของเครือข่าย LAOTSE ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยชั้นนำในเอเชียและยุโรป ตามกรอบความร่วมมืออาเซม โดยได้รับการยกย่องว่าเป็นสถาบันการศึกษานานาชาติที่ดีที่สุดในโลกเมื่อปี พ.ศ. 2558 โดย U-Multirank ขณะเดียวกันยังได้รับการประเมินจากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยให้เป็นสถาบันที่มีผลงานวิจัยเป็นเลิศ
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดนีงาตะ ค.ศ. 1964
ความเสียหาย
การถล่มของสะพานโชวะได้รับการตรวจสอบอย่างละเอียด จากการตรวจสอบพบว่าสะพานถล่มหลังจากแผ่นดินไหวได้ 70 วินาที
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2500 องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้มีแนวคิดที่จะก่อตั้งโรงเรียนวิศวกรรมขึ้น โดยได้รับการสนับสนุนจากประเทศสมาชิกองค์กรซีโต้ ทั้งประเทศออสเตรเลีย ประเทศฝรั่งเศส ประเทศนิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร และสหรัฐ รวมถึงประเทศสมาชิกในภูมิภาค ได้แก่ ประเทศปากีสถาน ประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศไทย โดยแนวคิดนี้ได้รับการอนุมัติในการประชุมที่กรุงมะนิลาในปีถัดมา จนกระทั่งมีการประกาศก่อตั้งโรงเรียนวิศวกรรม สปอ. ขึ้นภายหลังจากการประชุมที่กรุงเวลลิงตันในปี พ.ศ. 2502 ต่อมาโรงเรียนวิศวกรรม สปอ. ได้เปลี่ยนสถานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียในปี พ.ศ. 2510 เมื่อสภาร่างรัฐธรรมนูญได้ประกาศให้กฎบัตรสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียมีผลตามกฎหมาย ซึ่งทำให้สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียเป็นสถาบันอิสระและไม่ขึ้นตรงกับหน่วยงานใด
แผ่นดินไหวนอกชายฝั่งจังหวัดนีงาตะ ค.ศ. 1964
แผ่นดินไหว
แผ่นดินไหวมีขนาด 7.6 แต่มีความลึกที่ 34 กม. ซึ่งถือว่าค่อนข้างลึกทำให้วัดความรุนแรงแผ่นดินไหวได้ที่ VIII (รุนแรง) และ 5 (ชินโดะ) กลไกแผ่นดินไหวที่คำนวณได้บ่งบอกถึงรอยเลื่อนแบบย้อนกลับ
สึนามิ
คลื่นสึนามิลูกแรกพัดมาถึงเมืองนีงาตะ 15 นาที หลังจากแผ่นดินไหว สึนามิทำให้เกิดน้ำท่วมบนเกาะซาโดะและเกาะอื่น ๆ โดยรอบ คลื่นสึนามิสามารถพัดไปไกลถึงหมู่เกาะโอกิในจังหวัดชิมาเนะ ที่ท่าเรือเรียวสึสามารถวัดคลื่นได้สูง 3 เมตร นอกจากนี้ยังมีรายงานคลื่นสึนามิที่สูงถึง 6 เมตรในบางพื้นที่
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2532 สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียได้รับรางวัลรามอน แมกไซไซ ในสาขาสันติภาพและความเข้าใจระหว่างประเทศ จากการพัฒนาทรัพยากรบุคคลยุคใหม่ โดยเฉพาะวิศวกรและผู้จัดการ ในทวีปเอเชีย โดยมีบรรยากาศการเรียนการสอนที่ดีเยี่ยมและมีความเป็นมิตร ต่อมาในปี พ.ศ. 2536 สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียได้ลงบันทึกความร่วมมือกับรัฐบาลเวียดนามในการเปิดศูนย์เวียดนามที่กรุงฮานอย ทำให้หลังจากนั้นรัฐบาลเวียดนามได้มอบรางวัลเหรียญมิตรภาพให้สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งถือเป็นรางวัลที่สูงที่สุดที่มีการมอบในระดับระหว่างประเทศ และมีการเสนอไปยังสถาบันระหว่างประเทศที่กระจายการฝึกทักษะทรัพยากรบุคคลแก่เวียดนาม และการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเวียดนามกับประเทศอื่น
จากการที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียเป็นสถาบันการศึกษาที่มีสถานะแตกต่างจากสถาบันการศึกษาอื่นในประเทศไทย เนื่องจากมีสถานะเป็นองค์การระหว่างประเทศ จึงไม่ได้เป็นทั้งสถาบันของรัฐบาลและเอกชน แต่มีสถานะเทียบเท่ากับสถาบันอิสระระหว่างประเทศ โดยเมื่อปี พ.ศ. 2555 ได้เกิดประเด็นเกี่ยวกับการไม่รับรองในระบบราชการไทยขึ้นจากการที่ไม่ได้เป็นสถาบันการศึกษาเอกชน แต่ปัญหาดังกล่าวได้รับการแก้ไขในเวลาต่อมา ซึ่งสำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (สำนักงาน ก.พ.) ได้ให้การรับรองคุณวุฒิจากสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียจัดอยู่ในการรับรองคุณวุฒิต่างประเทศ
การศึกษา
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียมีการจัดการเรียนการสอนในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก โดยทุกหลักสูตรของสถาบันจะใช้ภาษาอังกฤษทั้งหมด เนื่องจากเป็นสถาบันที่เกิดขึ้นจากความร่วมมือของหลายประเทศ ทำให้นักศึกษาและบุคลากรของสถาบันส่วนใหญ่เป็นชาวต่างประเทศ ซึ่งสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียเป็นสถาบันที่มีชื่อเสียงอย่างมากในกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยเฉพาะในด้านวิศวกรรม สิ่งแวดล้อม และการจัดการข้อมูลเทคโนโลยีสารสนเทศ มีการจำแนกสำนักวิชาออกเป็น 3 คณะ ได้แก่ คณะวิศวกรรมและเทคโนโลยี คณะสิ่งแวดล้อม ทรัพยากร และการพัฒนา และคณะการจัดการ
คณะสิ่งแวดล้อม ทรัพยากร และการพัฒนา
คณะสิ่งแวดล้อม ทรัพยากร และการพัฒนา (School of Environment, Resources, and Development) ประกอบด้วยภาควิชาและสาขาต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
คณะการจัดการ
คณะการจัดการ (School of Management) ประกอบด้วยสาขาวิชาต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
ที่ตั้งและวิทยาเขต
ระยะแรกของการก่อตั้ง บัณฑิตวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ สปอ. (ชื่อของสถาบันในขณะนั้น) ตั้งอยู่ในพื้นที่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้รับการอนุมัติให้ใช้พื้นที่ประมาณ 1,000 ไร่ซึ่งเป็นที่ดินของรัฐบาลไทย อยู่บริเวณติดกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิตในปัจจุบัน จึงได้พัฒนาเป็นที่ตั้งจนถึงทุกวันนี้
ด้านหน้าของสถาบันฯ เป็นพื้นที่สีเขียวเป็นแนวกว้าง เดิมได้ออกแบบเพื่อเป็นพื้นที่ถอยร่นใช้กันเสียงและมลภาวะจากภายนอก และใช้เป็นพื้นที่สนามกอล์ฟ 9 หลุมสำหรับนักศึกษาและบุคลากรของสถาบันฯ จนเมื่อปี พ.ศ. 2546 ได้มีโครงการเปลี่ยนพื้นที่สนามกอล์ฟเป็นพื้นที่สวนพฤกษศาสตร์เปิดให้บุคคลภายนอกได้ใช้ เป็นหนึ่งในพื้นที่สีเขียวที่สำคัญของจังหวัดปทุมธานี
นอกจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว พื้นที่ติดกับสถาบันยังเป็นที่ตั้งของหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำคัญอย่าง อุทยานวิทยาศาสตร์ประเทศไทย และสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ
นอกจากศูนย์หลักที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยแล้ว ยังมีศูนย์เอไอทีเวียดนามที่ตั้งกระจายอยู่ตามเมืองสำคัญในประเทศเวียดนาม ได้แก่ กรุงฮานอย นครโฮจิมินห์ซิตี และเกิ่นเทอ ซึ่งเป็นศูนย์หลักในประเทศเวียดนามทั้ง 3 แห่ง และยังมีสำนักงานย่อยกระจายในเมืองต่างๆอีก 4 แห่ง โดยศูนย์เอไอทีเวียดนามนั้นก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2536 ภายใต้ข้อตกลงร่วมกับรัฐบาลเวียดนาม ทำให้เป็นสถาบันการศึกษานานาชาติแห่งแรกที่ตั้งอยู่ในประเทศเวียดนาม
ชีวิตนักศึกษา
ปัจจุบันสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียมีการเปิดการเรียนการสอนในระดับปริญญาโทและปริญญาเอก โดยจากรายงานประจำปี พ.ศ. 2559 พบว่า สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียมีนักศึกษาเข้าใหม่มาจากประเทศต่างๆในทุกปี สามารถแบ่งออกเป็นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ร้อยละ 60 เอเชียใต้และเอเชียตะวันตก ร้อยละ 27 เอเชียตะวันออกและเอเชียกลาง ร้อยละ 7 ทวีปยุโรป ร้อยละ 4 และทวีปแอฟริกา ร้อยละ 2 รวมมีนักศึกษารวมทุกระดับจำนวน 2,192 คน ที่มาจาก 49 ประเทศทั่วโลก เป็นนักศึกษาไทยเพียงร้อยละ 30 ส่วนเพศของนักศึกษาส่วนใหญ่เป็นเพศชายถึงร้อยละ 65 และเป็นเพศหญิงร้อยละ 35
นักศึกษาในสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่มีผลการเรียนดี จึงได้รับทุนการศึกษาที่สถาบัน โดยแบ่งออกเป็นนักศึกษาที่ได้รับทุนให้เปล่าแบบเต็มจำนวน เช่น ทุนรัฐบาลไทย ทุนญี่ปุ่น ฯลฯ ร้อยละ 46 และมีเพียงนักศึกษาร้อยละ 20 เท่านั้น ที่ออกค่าใช้จ่ายในการศึกษาเองทั้งหมด ส่วนที่เหลือเป็นนักศึกษาที่ได้รับทุนบางส่วน โดยอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้นักศึกษาส่วนใหญ่เป็นนักเรียนทุนคือการที่สถาบันกำหนดค่าเล่าเรียนไว้ค่อนข้างสูง
การประเมินคุณภาพผลงานวิจัยเชิงวิชาการโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) ได้มีการประกาศผลการประเมินคุณภาพผลงานวิจัยเชิงวิชาการด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ปี พ.ศ. 2557 โดยสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียได้รับการประเมินให้เป็นสถาบันที่มีจำนวนหน่วยงานได้รับการประเมินในระดับ "ดีเยี่ยม" (TRF Index 5.0) มากที่สุดในสถาบันระดับอุดมศึกษาทั่วประเทศ ซึ่งสาขาที่ได้รับการประเมินในระดับดีเยี่ยม ได้แก่ สาขาวิชาวิศวกรรมโยธา สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ สาขาวิชาเทคโนโลยีพลังงาน สาขาวิชาเทคโนโลยีสิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ
การจัดอันดับโดยเว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics)
การจัดอันดับโดยเว็บโอเมตริกซ์ (Webometrics) ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อแสดงความตั้งใจของสถาบันต่าง ๆ ในการเผยแพร่ความรู้สู่เว็บไซต์ และเป็นความริเริ่มเพื่อส่งเสริมการเข้าถึงความรู้อย่างเปิดกว้าง (Open Access) ทั่วโลก โดยบ่งบอกถึงปริมาณและคุณภาพของสิ่งตีพิมพ์อิเล็กทรอนิกส์ของสถาบัน เพื่อใช้ร่วมกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ในการประเมินผลงานวิจัยของสถาบัน ซึ่งทางเว็บโอเมตริกซ์ได้จัดอันดับปีละ 2 ครั้งในเดือนมกราคม และกรกฎาคม โดยเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย อยู่ในอันดับที่ 1,104 ของโลก อันดับที่ 35 ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อันดับที่ 13 ของมหาวิทยาลัยในประเทศไทย
การจัดอันดับโดย U-Multirank
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียได้การจัดอันดับมหาวิทยาลัยนานาชาติยอดเยี่ยมของโลกจาก U-Multirank 2015 International Ranking ในฐานะมหาวิทยาลัยที่มุ่งเน้นความเป็นนานาชาติเมื่อปี พ.ศ. 2558 โดยเป็นสถาบันการศึกษานานาชาติเพียงแห่งเดียวในทวีปเอเชียที่ได้รับการจัดระดับในระดับ A ครบทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ การเรียนการสอน การวิจัย การถ่ายทอดองค์ความรู้ การมุ่งเน้นความเป็นนานาชาติ และความเกี่ยวข้องในระดับภูมิภาค
นอกจากนี้ สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียยังได้รับการให้คะแนนระดับ A ถึง 11 ตัวชี้วัด จากทั้งหมด 31 ตัวชี้วัด ซึ่ง U-Multirank ให้การยกย่องว่าเป็นสถาบันที่แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพดีและมีความกว้างขวาง โดยเป็นสถาบันการศึกษาที่ดีที่สุดในประเทศไทย และเป็นอันดับที่ 15 ของทวีปเอเชีย ในการวัดระดับในภาพรวม
การเดินทาง
นักศึกษา บุคลากร และบุคคลทั่วไปสามารถเดินทางมายังสถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชียได้หลายเส้นทาง เช่นเดียวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ที่มีพื้นที่ติดต่อกัน โดยสามารถเดินทางได้ทั้งทางรถยนต์โดยผ่านถนนพหลโยธิน หรือ ทางพิเศษอุดรรัถยา และ ถนนกาญจนาภิเษก โดยผ่านถนนเชียงราก/ถนนคลองหลวง รถเมล์ สาย 29 39 และ 510 รถตู้โดยสารร่วม ขสมก. สาย ต.85 จาก อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ และ สาย ต.118 จาก รถไฟฟ้าบีทีเอส สถานีหมอชิต/รถไฟฟ้ามหานคร สถานีสวนจตุจักร รถตู้โดยสารปรับอากาศท่าพระจันทร์–ศูนย์รังสิต และรถตู้โดยสารปรับอากาศจากฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต รวมทั้งสามารถเดินทางโดยรถไฟ มาลงที่สถานีรถไฟมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้อีกทางหนึ่ง สำหรับสถานีรถไฟมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ สร้างขึ้นเพื่อรองรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 13 โดยตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ปัจจุบันมีขบวนรถชานเมืองและธรรมดา หยุดรับส่งผู้โดยสาร 11 ขบวนต่อวัน
95
95 (เก้าสิบห้า) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 94 (เก้าสิบสี่) และอยู่ก่อนหน้า 96 (เก้าสิบหก)
โทรทัศน์ประเทศไทยใน พ.ศ. 2495
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2495 ในโทรทัศน์ประเทศไทย
วัดไชยสมบูรณ์
วัดไชยสมบูรณ์ (ວັດໄຊສົມບູນ วัดไซสมบูน) อยู่ในแขวงสุวรรณเขต ตั้งอยู่ห่างจากด่านภาษีสุวรรณเขตมาทางทิศเหนือประมาณ 500 เมตร ชาวบ้านเรียกว่าวัดใหญ่ เป็นวัดที่เก่าแก่ที่สุดของแขวง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2439 จุดเด่นอยู่ที่ผนังด้านนอกของสิมที่มีภาพปั้นนูนต่ำรูปอูฐและแรดนอเดียว ประตูวัดหันหน้าไปทางทิศใต้ มีกุฏิที่เป็นอาคารเรียนของพระสงฆ์ สำหรับสอนหนังสือให้พระสงฆ์และเยาวชน สถาปัตยกรรมได้รับอิทธิพลจากฝรั่งเศส มีหอกลองขนาดใหญ่ เมื่อขึ้นไปด้านบนสามารถชมทิวทัศน์ของแม่น้ำโขงได้อย่างสวยงามมองเห็นฝั่งจังหวัดมุกดาหาร ประเทศไทย
Lamippidae
Lamippidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Cyclopoida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เมืองโขง
เมืองโขง (ເມືອງໂຂງ) เป็นเมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศลาว เป็นเมืองที่อยู่ติดกับชายแดนกัมพูชา มีชื่อเสียงทางด้านการท่องเที่ยว ได้แก่ น้ำตกคอนพะเพ็ง และสี่พันดอน
ตลาดสิงคโปร์
ตลาดสิงคโปร์ (ຕະຫຼາດສິງກະໂປ ตะหลาดสิงกะโป) ตั้งอยู่ที่ถนนศรีสว่างวงศ์ ตรงกันข้ามกับสถานีวิทยุกระจายเสียงสุวรรณเขต ประมาณ 0.5 กิโลเมตร เปิดเวลา 5.00–18.00 น. เป็นตลาดใหญ่ที่สุดของแขวงสุวรรณเขต และเป็นแหล่งการค้าที่สำคัญของชาวบ้านบริเวณนี้ สาเหตุที่มีชื่อว่าตลาดสิงคโปร์ เพราะเคยได้เงินช่วยเหลือในการสร้างตลาดนี้ขึ้นใหม่แทนตลาดเก่าในตัวเมือง มีสินค้าหลากหลายทั้งจากไทย จีน เวียดนาม และลาว นอกจากนี้ ยังเป็นสถานีโดยสารของสุวรรณเขตด้วย
วินัย (นิกาย)
นิกายวินัย (律宗/ลวื่อจง) ก่อตั้งขึ้นในประเทศจีนสมัยราชวงศ์ถัง โดยพระภิกษุต้าวซ่วน นิกายนี้ถือพระวินัยเป็นสิ่งสำคัญสุด โดยถือตามพุทธดำรัสที่ว่า "ธรรมวินัยนี้จักเป็นศาสดาของพวกเธอเมื่อตถาคตล่วงลับไปแล้ว" คัมภีร์สำคัญของนิกายนี้คือ จตุรงควินัย (四分律ซื่อเฟินลฺวื่อ) พระวินัยของนิกายนี้ใกล้เคียงกับฝ่ายเถรวาท ภิกษุรักษาวินัย 250 ข้อ ภิกษุณีรักษาวินัย 350 ข้อ
บูรพาจารย์
นิกายวินัย สถาปนาขึ้นโดยพระเถระต้าวซ่วน (道宣) ในสมัยราชวงศ์ถัง เรียกว่า นิกายวินัยแห่งหนานซาน (南山律宗) ตามสถานที่พำนักของพระมหาเถระต้าวซ่วน ซึ่งอยู่ ณ ภูเขาจงหนานซาน (终南山) เบื้องนอกนครฉางอาน อันเป็นสถานที่พำนักบำเพ็ญเพียรของบรรพชิตในศาสนาพุทธ และนักพรตในศาสนาเต๋า อนึ่ง พระเถระต้าวซ่วน แม้จะเป็นผู้ก่อตั้งนิกาย แต่ท่านถือว่าเป็นบูรพาจารย์ลำดับที่ 9 เนื่องจากนับคณาจารย์ในชมพูทวีปด้วย แต่หากนับลำดับในจีน ท่านจะถือเป็นปฐมบูรพาจารย์
แต่เดิมนั้น นิกายวินัยในจีนเป็นเพียงสำนักที่เน้นการศึกษาพระวินัยเป็นหลัก โดยเหตุที่พระวินัยในจีนอิงกับพระวินัยของ 4 นิกาย คือ วินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะ, วินัยปิฎกของนิกายสรวาสติวาทิน, วินัยปิฎกของนิกายมหิศาสกะ และ วินัยปิฎกของนิกายมหาสังฆิกะ ซึ่งเรียกรวมกันว่า จตุรงควินัย หรือ จตุรอัธยายธรรมคุปตวินัย (四分律) สำนักที่ศึกษาพระวินัย จึงพลอยเรียกว่า นิกายจตุรงควินัย (四分律宗)
ต่อมาในยุคของเถระต้าวซ่วน ท่านได้ศึกษาพระวินัยฉบับต่างๆ และนำพระวินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปตะมาเป็นรากฐานการศึกษา แล้วเทียบเคียงกับคำสอนของนิกายต่างๆ ท่านยังรจนาอรรถกถาพระวินัยจำนวน 5 ปกรณ์ วางข้อกำหนดเกี่ยวกับการอุปสมบท และวางสีมาอุปสมบทที่วัดจิ้งเย่ นับเป็นการสถาปนานิกายวินัย หรือ ลฺวื่อจง ในเชิงสัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ
การสืบทอด
นิกายวินัยรุ่งเรืองอย่างมากในสมัยราชวงศ์ถัง โดยเฉพาะยุคของพระเถระต้าวซ่วน มีการรจนาปกรณ์อธิบายพระวินัยหลายฉบับ ต่อมาโรยราลงอย่างมากในยุคกวาดล้างพุทธศาสนารัชสมัยพระเจ้าถังอู่จง กระทั่งในสมัยราชวงศ์ซ่งเริ่มคึกคักอีกครั้ง มีพระเถระหยุ่นคาน (允堪) รจนาฎีกาอธิบายอรรถกถาของพระเถระต้าวซ่วน และมีการสร้างสีมาอุปสมบทพระอารามสำคัญ
ครั้นถึงสมัยราชวงศ์หยวนและราชวงศ์หมิง นิกายวินัยโรยราอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายสมัยราชวงศ์หมิง มีพระเถระนามว่า กู่ซิน (古心) เดินทางไปยังอู่ไถซาน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งพระโพธิสัตว์มัญชุศรี ท่านเดินทางจาริกด้วยเท้าไปอู่ไถซานานถึง 3 ปี ครั้นแล้วบังเกิดนิมิตว่าพระโพธิสัตว์มัญชุศรีมาสอนพระวินัยแก่ท่านอย่างทะลุปรุโปร่ง ท่านจึงเกิดศรัทธาที่จะพื้นฟูพระวินัยอีกครั้ง โดยฟื้นฟูการศึกษาคัมภีร์ และอุปสมบทวิธี จนท่านได้รับฉายาว่า เป็นพระอุบาลีท่านที่สอง การฟื้นฟูของท่าน กู่ซิน ประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้นิกายวินัยแพร่หลายไปทั่วจีนอีกครั้ง จากราชวงศ์หมิง สืบต่อมาถึงราชวงศ์ชิง
กระทั่งถึงยุคสาธารณรัฐ พระเถระหงอี (弘一) ได้ฟื้นฟูนิกายวินัยอีกครั้ง ด้วยการศึกษาปกรณ์ของพระเถระต้าวซ่วน ส่งเสริมการรักษาสิกขาบทอย่างเคร่งครัด อีกทั้งตัวท่านยังวัตรปฏิบัติงดงาม มีความพากเพียรในการส่งเสริมพุทธศาสนา ยังศรัทธาให้เกิดแก่สาธุชนจีนอย่างมหาศาล นับเป็นการสืบทอดนิกายวินัยมิให้สูญหายครั้งสำคัญครั้งหนึ่ง
คำสอน
นิกายนี้ถือว่า ถ้าศีลไม่บริสุทธิ์แล้ว สมาธิ ปัญญาก็ยากจะเกิดขึ้นได้ และได้แบ่งประเภทของศีลออกตามคติมหายาน คือ ตรีวิสุทธิศีล อันได้แก่
ทั้ง 3 ประการนี้ต่างอาศัยกัน เช่น งดเว้นปาณาติบาต จัดเป็นสัมภารสังคหศีล เมื่อไม่ฆ่าจิตก็เป็นกุศล จัดเป็นกุศลสังคหศีล และเมื่อจิตเป็นกุศลก็พลอยมีเมตตากรุณาช่วยเหลือสัตว์ จัดเป็นสัตตวารถกริยาสังคหศีล
นิกายนี้ยังได้จัดระยะกาลแห่งพระธรรมเทศนาของพระพุทธองค์เป็น 3 คือ
ปกรณ์สำคัญ
นอกจากนี้ ยังมี มูลสรวาสติวาทวินัย แปลโดยท่านงี่เจ๋ง, สรวาสติวาทวินัยมาติกา แปลโดยท่านสังฆวรมัน และมูลสรวาสติวาทภิกษุณีวินัย แปลโดยท่านงี่เจ๋ง เป็นอาทิ
ในส่วนของท่านต้าวซ่วน มีงานรจนา อาทิ "ซื่อเฟินลฺวื่อ ปี่ชิวหาน จู้เจี้ยเปิ่น" (四分律比丘含注戒本) และ "ซื่อเฟินลฺวื่อ ซาน ปู่ สุยจี เจี๋ยหมัว" (四分律删补随机羯磨) เป็นอาทิ
นิจิเร็นโชชู
นิกายนิจิเร็นโชชู (日蓮正宗) คือหนึ่งในนิกายฝ่ายมหายานของพระพุทธศาสนานิกายนิจิเร็ง โดยยึดตามคำสอนของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ้งเชื่อในหมู่ผู้นับถือว่าคือพระพุทธเจ้าแท้จริง มีต้นกำเนิดจากประเทศญี่ปุ่น การปฏิบัติที่รู้จักกันดีคือการสวดไดโมกุ หรือ ธรรมสารัตถที่ว่านัมเมียวโฮเร็งเงเกียว นิกายนี้จัดเป็นนิกายที่มีคำสอนตรงกันข้ามและหักล้างนิกายอื่นๆอย่างชัดเจน อาทิเช่น นิกายเซ็น นิกายชิงงง นิกายสุขาวดี และวัชรยาน เป็นต้น ซึ่งนิจิเร็งได้เห็นความเบี่ยนเบนทางคำสอนของพระพุทธศาสนา และได้หักล้างความเบี่ยนเบนต่าง ๆ เหล่านั้น สาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง พระนิกโค โชนิง เป็นผู้ก่อตั้งวัดใหญ่ไทเซกิจิ ปัจจุบันมีพุทธศาสนิกชนแพร่กระจายอยู่ทั่วโลก มีวัดสาขาและศูนย์กลางเผยแผ่ประจำในประเทศต่าง ๆ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เกาหลีใต้ ไต้หวัน อินโดนีเซีย ศรีลังกา สิงคโปร์ กานา บราซิล อาร์เจนตินา ฮ่องกง มาเลเซีย สเปน และอินเดีย เป็นต้น
คำสอนของนิกายได้รับการดัดแปลงและเผยแพร่โดยองค์กรทางพุทธศาสนาบางองค์กรจนแตกต่างไปในปัจจุบัน ดังนั้นนิกายนิจิเร็นโชชูจึงไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรเหล่านั้นแต่อย่างใด
นิจิเร็นโชชูได้มีการจัดพิธีเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสครบรอบ 750 ปีแห่งการก่อตั้งนิกายเมื่อปี ค.ศ. 2002
ประวัติ
พระนิจิเร็นไดโชนิงคือผู้สถาปนาคำสอนเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1253 ขณะที่อายุ 32 ปี ณ เมืองคามากูระ 7 ปีต่อมาท่านได้แต่งหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ ริชโชอังโกกูรงหรือการยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่คำสอนศาสนาพุทธที่แท้จริง เมื่อ ค.ศ. 1260 เพื่อยื่นเสนอต่อรัฐบาลทหารคามากูระซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของผู้สำเร็จราชการลำดับที่ 5 โฮโจ โทกิโยริ ใจความหนังสือเสนอให้รัฐบาลและชาวญี่ปุ่นเลิกนับถือสนับสนุนคำสอนและนิกายอื่น ๆ ของศาสนาพุทธ และให้หันมาปฏิบัติคำสอนแท้จริงสูงสุดเพียงหนึ่งเดียวคือสัทธรรมปุณฑริกสูตร โดยกล่าวว่าคำสอนต่าง ๆ ที่แพร่หลายในขณะนั้นล้วนแต่นอกรีตบิดเบือนเจตนาที่แท้จริงของพระพุทธ ปฏิเสธพระพุทธ ปะปนคำสอนจนคลุมเครือปราศจากความถูกต้องและไม่เหมาะกับยุคสมัย ท่านเชื่อว่ารากฐานอันมั่นคงที่เกิดจากคำสอนพุทธศาสนาที่แท้จริงจะทำให้ญี่ปุ่นและทั่วโลกสงบสุขและปลอดภัย เนื่องจากญี่ปุ่นในสมัยนั้นประสบปัญหานานัปการ ทั้งภัยธรรมชาติจากแผ่นดินไหวและพายุที่รุนแรง สภาพอากาศผิดธรรมชาติ โรคระบาด ข้าวยากหมากแพง ความระส่ำระสายแย่งชิงอำนาจภายใน และการคุกคามจากจักรวรรดิมองโกล แต่รัฐบาลทหารคามากูระปฏิเสธข้อเรียกร้องของท่านทุกครั้งที่ท่านยื่นหนังสือฉบับนี้ ท่านจึงปลีกตัวจากคามากูระและเริ่มเตรียมรากฐานการเผยแผ่หลักธรรม
เกี่ยวกับนิกาย
นิจิเร็นโชชูเป็นนิกายดั้งเดิมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิง โดยมีสมาชิกอยู่ทั่วโลก วัดใหญ่ของนิจิเร็นโชชู "วัดไทเซกิจิ" ได้ตั้งอยู่ที่เชิงเขาฟูจิ ประเทศญี่ปุ่น ชื่อของนิกายนี้คือ นิจิเร็นโชชู แปลว่า "นิกายนิจิเร็งดั้งเดิม" และ ในบางครั้งจะถูกเรียกว่า "นิกายฟูจิ" เพราะที่ตั้งของวัดใหญ่นั้นอยู่ที่เชิงเขาฟูจินั่นเอง นิจิเร็นโชชูมีความเชื่อเรื่อง มรดกแห่งหลักธรรม ซึ่งเป็นการส่งต่อแก่นแท้ของคำสอนศาสนาพุทธของพระนิจิเร็นไดโชนิงให้กับพระสังฆราชนิกโกโชนิง ซึ่งเป็นสาวกคนสำคัญของพระนิจิเร็นไดโชนิง ซึ่งได้ถูกเลือกโดยพระนิจิเร็นไดโชนิงให้เป็นพระสังฆราชที่รับหน้าที่เผยแผ่หลักธรรมของศาสนาพุทธแท้ของพระนิจิเร็นไดโชนิงในสมัยปัจฉิมธรรมหลังการดับขันธ์ของท่าน การส่งต่อมรดกแห่งหลักธรรมนี้ถูกส่งมอบให้กับบุคคลเพียงคนเดียว ตามที่ได้ถูกกล่าวไว้ในงานเขียนของพระนิจิเร็นไดโชนิง เรื่อง "หนึ่งร้อยและหกบทความ"
สิ่งสักการบูชาของนิจิเร็นโชชู คือ ไดโงฮนซง (โกฮนซงที่ยิ่งใหญ่) โกฮนซงทั้งหมดจะถูกคัดลอกโดยสมเด็จพระสังฆราชของนิจิเร็นโชชู โดยทำการคัดลอกจากไดโงฮนซง และสร้างความสัมพันธ์กับไดโงฮนซงด้วยพิธีเปิดเนตรโกฮนซงเหล่านี้ต่อหน้าไดโงฮนซง วัดใหญ่ไทเซกิจินั้นได้มีผู้นับถือนิจิเร็นโชชูจากทั่วโลกเดินทางมานมัสการไดโงฮนซงเป็นจำนวนมากทุกปี นิจิเร็นโชชูมีวัดกว่า 700 วัดในประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังมีวัดในต่างประเทศถึง 22 วัด โดยมี 6 วัดในสหรัฐอเมริกา 9 วัดในไต้หวัน 2 วัดในอินโดนีเซีย รวมไปถึง บราซิล ฝรั่งเศส สเปน สิงคโปร์ และกานา
นิจิเร็นโชชูในปัจจุบันอยู่ภายใต้การนำของประมุขสงฆ์ลำดับที่ 68 พระนิชิเนียว โชนิง ซึ่งได้สืบทอดมรดกแห่งหลักธรรมมาตั้งแต่สมัยของพระนิกโกโชนิง โดยได้ส่งต่อมรดกนี้มาเป็นเวลา 750 ปี
พระสงฆ์นิจิเร็นโชชู ได้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจากพระสงฆ์นิกายอื่น ๆ โดยจะใส่เฉพาะจีวรสีเทาและขาว เท่านั้น ซึ่งเหมือนกับที่พระนิจิเร็นไดโชนิงได้สวมใส่ในขณะที่ท่านมีชีวิตอยู่
เป้าหมายอีกประการคือมุ่งหวังให้ผู้คนในโลกนับถือคำสอนนี้ทั่วกันทุกคนซึ่งเรียกว่าบรรลุ โคเซ็นรูฟุ พระสงฆ์และฆราวาสจึงร่วมกันเผยแผ่ธรรมะโดยถือเป็นวัตรปฏิบัติอย่างหนึ่งเรียกว่าชากูบูกุ และมีการเยี่ยมเยียนบ้านผู้นับถือด้วยกันเพื่อสวดมนต์ร่วมกัน ศึกษาธรรมะร่วมกัน และหรือให้กำลังใจ ให้คำชี้นำในการปฏิบัติแก่ผู้นับถือใหม่
นิจิเร็นโชชูจะมีการรวมตัวกันเพื่อสวดมนต์ ศึกษาธรรมะอย่างน้อยเดือนละครั้งจนถึงสัปดาห์ละครั้ง ณ สมาคมผู้ปฏิบัติ และหรือเข้าฟังเทศนาธรรมะจากพระสงฆ์ในกรณีที่มีศูนย์กลางเผยแผ่ที่มีพระสงฆ์ประจำหรือวัดในพื้นที่นั้น ๆ
พุทธมามกะนิจิเร็นโชชูจะเรียกสังกัดตนเองว่าฮกเกโกะตามที่ปรากฏในไดโงฮนซง
สิ่งเคารพบูชา
นิกายนี้มีสิ่งสักการบูชาเป็นของตนเรียกว่า โกฮนซง หรือ พระบรมปูชนียวัตถุ ซึ่งเป็นดั่งแผนภูมิจำลองธรรมสภาที่ปรากฏในสัทธรรมปุณฑริกสูตร และเป็นดั่งการจำลองพระสูตรให้เป็นกายภาพ จารึกด้วยอักขระจีนโดยมีคำว่านามูเมียวโฮเร็งเงเกียวนิจิเร็ง (นโม สัทธรรมปุณฑริกสูตร นิจิเร็ง) อยู่ตรงกลางในลักษณะแนวตั้งรายล้อมด้วยตัวแทนสภาพภูมิชีวิตต่าง ๆ สี่มุมของโกฮนซงมีชื่อของท้าวจตุโลกบาลปรากฏอยู่ และปรากฏข้อความสิ่งสักการบูชาสูงสุดของโลกนับจากหลังการปรินิพพานของพระพุทธะ
โกฮนซงประดิษฐานโดยการแขวนไว้ในตู้ไม้ (บุตสึดัง) และมีโต๊ะบูชาที่ประกอบด้วยแจกันใบไม้สีเขียว เชิงเทียน กระถางธูปแนวนอน ระฆังทรงบาตรหงาย มีการถวายถ้วยน้ำและถ้วยข้าวที่หุงขึ้นเองเป็นพุทธบูชาทุกวัน บางโอกาสอาจมีการถวายผลไม้หรืออาหารหรือขนมที่ไม่มีกลิ่นฉุนด้วย โกฮนซงตามบ้านเป็นม้วนกระดาษ ที่ประดิษฐานตามวัดจะจารึกสร้างจากแผ่นไม้โดยประดิษฐานบนแท่นสลักดอกบัว การสร้างโกฮนซงเริ่มขึ้นในสมัยพระนิจิเร็นไดโชนิงด้วยตัวท่านเองเพื่อมอบให้สานุศิษย์ โดยโกฮนซงองค์แรกเกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์บีฑาธรรมที่ ทัตสึโนกูชิ ขณะที่ท่านถูกเนรเทศไปเกาะซาโดะ ทุกวันนี้ยังมีโกฮนซงเหล่านั้นบางองค์ตกทอดมาถึงปัจจุบัน
เมื่อผู้นับถือใหม่ผ่านพิธีรับศีล (โกจูไก) ซึ่งประกอบพิธีโดยพระสงฆ์เบื้องหน้าโกฮนซงประจำวัด (โจจูโกฮนซง) จึงจะได้รับมอบโกฮนซงส่วนบุคคลจากทางวัดเพื่อประดิษฐานไว้บูชาในที่พักอาศัย และจะถือเป็นหน้าที่ต้องปกป้องโกฮนซงตลอดไปเสมือนการปกป้องพระพุทธะ ถือประหนึ่งว่าได้นิมนต์พระนิจิเร็นไดโชนิงเข้ามาพำนักในที่พักอาศัยของตน และจะได้รับโกฮนซงเพียงองค์เดียวตลอดชีวิต จะมีการถ่ายโอนให้แก่ลูกหลานที่เป็นนิจิเร็นโชชูเสมือนมรดกทางธรรมะในกรณีเมื่อตนสิ้นชีวิตเท่านั้น หากไม่มีผู้สืบทอดโกฮนซงองค์นั้นจะถูกส่งคืนทางวัดไปเพื่อทำพิธีปิดเนตร แต่เป็นสิ่งที่สะเทือนความรู้สึกชาวนิจิเร็นโชชูเป็นอย่างยิ่ง
โกฮนซงนิจิเร็นโชชูทุกองค์ถือเป็นทรัพย์สินของศาสนจักร โดยถือว่าเป็นการยืมมาสักการะในที่พักอาศัยเท่านั้นและไม่มีการเรียกคืนหรือแลกเปลี่ยนใด ๆ
นิจิเร็นโชชูไม่มีการบูชาเซ่นสรวงพลีกรรมรูปเคารพ พระพุทธรูป เทพเจ้า เทวดาอารักข์ พระภูมิเจ้าที่ต่าง ๆ และเคร่งครัดอย่างยิ่งที่จะไม่ปฏิบัติในศาสนกิจของศาสนาหรือความเชื่ออื่น ๆ อีก
ไดโงฮนซง
สิ่งสักการบูชาสูงสุดและเป็นศูนย์รวมความศรัทธาของนิจิเร็นโชชูคือ ไดโงฮนซง (Daigohonzon-Great gohonzon) หรือพระมหาบรมปูชนียวัตถุ มหามณฑลซึ่งจารึกสร้างขึ้นโดยพระนิจิเร็นไดโชนิง เมื่อ ค.ศ. 1279 ด้วยเหตุปัจจัยจากการประสบบีฑาธรรมร่วมกับสานุศิษย์ที่สละชีวีตของตน ณ ตำบลอัตสึฮาระ โดยถือเป็นโกฮนซงที่จะเปิดสู่สาธารณชนเมื่อการโคเซ็นรูฟุบรรลุผล นิจิเร็นโชชูเชื่อว่าชีวิตจิตใจของพระนิจิเร็นไดโชนิงและพลังพุทธานุภาพไร้ขอบเขตสถีตในไดโงฮนซงองค์นี้ โกฮนซงที่ประดิษฐานตามวัดสาขาหรือตามบ้านของสานุศิษย์ทุกองค์ล้วนมีจุดกำเนิดและรูปแบบจากมหามณฑลนี้ โดยมีพระสังฆนายกเป็นผู้คัดลอกเและประกอบพิธีเบิกเนตรโกฮนซงองค์ใหม่เบื้องหน้าไดโงฮนซงเท่านั้น
ปัจจุบันไดโงฮนซงประดิษฐานอยู่ ณ หอประดิษฐานสถานโฮอันโดะ วัดไทเซกิจิ จังหวัดชิซูโอกะ ประเทศญี่ปุ่น วัดนี้จัดอยู่ในทะเบียนสมบัติประจำชาติญี่ปุ่นอีกด้วย ในแต่ละปีจะมีพุทธศาสนิกชนนิจิเร็นโชชูทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศ เดินทางมาแสวงบุญ (การโทซัง) ที่วัดไทเซกิจิเพื่อเข้าสักการะไดโงฮนซงเป็นจำนวนมาก (พิธีโกไคฮิ) และเป็นการเจริญรอยตามสานุศิษย์นิจิเร็นโชชูรุ่นแรก ๆ ที่เดินทางเป็นระยะทางไกลเพื่อเยี่ยมเคารพพระนิจิเร็นไดโชนิง
ความสำคัญพิเศษอีกประการหนึ่งคือการกล่าวถึงมหาธรรมเร้นลับ 3 ประการ (ซันไดฮิโฮ) ซึ่งได้แก่ ทั้งสามประการขยายมาจากมหาธรรมเร้นลับ 1 ประการซึ่งคือ"ไดโงฮนซงแห่งมหาวิหารที่แท้จริงแห่งคำสอนที่แท้จริง" (ฮมมงไกดังโนไดโงฮนซง) ที่ว่าเร้นลับเพราะนิจิเร็นโชชูเชื่อว่าเป็นส่วนที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกระหว่างบรรทัดของสัทธรรมปุณฑริกสูตร ไม่มีการเปิดเผยตลอดช่วงเวลาก่อนพระนิจิเร็งไดโช
เมื่อความมุ่งหวังให้ทุกตัวคนในโลกปฏิบัติศรัทธาธรรมะนี้ประสบเป็นจริง วัดไทเซกิจิจะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวัดฮมมนจิ (วัดแห่งคำสอนแท้จริง) ตามคำบัญชาของพระนิจิเร็นไดโชนิงก่อนการดับขันธ์
นิจิเร็นโชชูอุปมาความสัมพันธ์ของแหล่งกำเนิดแห่งกุศลผลบุญไว้ว่าไดโงฮนซงเปรียบเสมือนรากของต้นไม้ โกฮนซงตามวัดสาขาเป็นดั่งกิ่งก้าน และโกฮนซงตามบ้านสานุศิษย์คือใบไม้
อนึ่งนิกายนิจิเร็งสายอื่น ๆ ไม่ถือคติว่าไดโงฮนซงคือจุดหมายในการมาเกิดของพระนิจิเร็นไดโชนิงเหมือนนิจิเร็นโชชู และไม่สังกัดต่อวัดไทเซกิจิ บางนิกายสักการะพระพุทธรูป รูปปั้นหรือภาพวาดพระพุทธะองค์อื่นหรือของพระโพธิสัตต์ บางนิกายสักการะเทวรูปหรือยันต์ของชินโต หรือผสมผสานกัน
หลักปฏิบัติ
หลักปฏิบัติพื้นฐานของนิกายนี้คือ
ศรัทธา คือการใช้ความศรัทธาที่จริงใจและบริสุทธิ์ใจในพระสัทธรรมปุณฑริกสูตรแทนที่สติปัญญาอันจำกัดของปุถุชน นิจิเร็นโชชูจะเน้นมากในด้านความศรัทธา
ศึกษา คือการมีหนี่งใจใฝ่หาธรรมะทำความเข้าใจคำสอนให้ถ่องแท้
นิจิเร็นโชชูจะศึกษาคำสอนจากบทธรรมนิพนธ์ของพระนิจิเร็นไดโชนิง (โงโช)  ซึ่งก็คือจดหมายหลายร้อยฉบับที่พระนิจิเร็งเขียนถึงสานุศิษย์หรือคำเทศนาปากเปล่าของท่านที่ได้รับการจดบันทึกไว้ โดยมีพระสงฆ์อรรถาธิบายอีกต่อหนึ่ง เมื่อใดที่พระสงฆ์อธิบายข้อธรรมหรือตอบคำถามของผู้นับถือจะต้องหยิบยกข้อความจากบทธรรมนิพนธ์มาเกริ่นนำเสมอ ปัจจุบันบทธรรมนิพนธ์เหล่านี้ทั้งต้นฉบับจริงหรือสำเนาคัดลอกล้วนถูกเก็บรักษาไว้ที่วัดไทเซกิจิในฐานะสมบัติศักดิ์สิทธิ์ บทธรรมนิพนธ์ที่สำคัญๆตามการจำแนกของนิจิเร็นโชชูอันเปรียบเสมือนเพชรยอดมงกุฎมีอยู่ 10 ฉบับ ได้แก่ 1.ไดโมกุแห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร 2.การยังสันติสุขสู่บ้านเมืองด้วยการเผยแผ่ศาสนาพุทธที่แท้จริง 3.เปิดดวงตา 4.วัตถุบูชาที่แท้จริง 5.การเลือกเวลา 6.การตอบแทนหนี้บุญคุณ 7.สาระสำคัญของสัทธรรมปุณฑริกสูตร 8.ความศรัทธา 4 ขั้นและการปฏิบัติ 5 ขั้น 9.ปุจฉาวิสัชนาเกี่ยวกับโกฮนซง และ 10.จดหมายตอบชิโมมายะ
-ธรรมสารัตถนี้อธิบายได้ว่า นัมคือ นโม อุทิศชีวิต เมียวคือ มหัศจรรย์ เร้นลับเหนือความเข้าใจคาดคะเน โฮคือ ธรรมะ ความจริง เร็งเงคือ บัวขาวหรือปุณฑริก เคียวคือพระสูตร ฉะนั้นบ่อยครั้งที่คำสอนของพระนิจิเร็นไดโชนิงจะถูกนิจิเร็นโชชูเรียกว่าเมียวโฮ  (ธรรมมหัศจรรย์)
-ส่วนพระสูตรนั้น นิจิเร็นโชชูจะสวดพระสูตรเพียง 2 บทใน 28 บทเท่านั้นเพราะเชื่อว่าคือบทที่สำคัญที่สุด สองบทนั้นได้แก่
1.บทโฮเบ็ง (บทกุศโลบาย) บทคัดย่อของบทร้อยแก้วของบทที่ 2 แห่งสัทธรรมปุณฑริกสูตร พระศากยมุนีเปิดเผยว่าคำสอนที่ผ่านมาคือกุศโลบาย ทรงใช้หลากหลายยุทธวิธีในการสั่งสอนสรรพสัตว์ให้หันเข้าสู่พระโพธิญาณ ทรงแสดงธรรมถึงความสอดคล้องของปรากฏการณ์ทั้งปวง
ขณะทำวาระนิจิเร็นโชชูทั้งพระสงฆ์และฆราวาสจะใช้ลูกปะคำคล้องนิ้วกลางทั้งสองข้างที่พนมมืออยู่โดยบิดสายปะคำให้คล้ายเลข 8 ลูกปะคำใช้แทนความหมายถึงชีวิต นิจิเร็นโชชูบางคนจะพกไว้ติดตัวเสมอแต่ไม่ถือเป็นเครื่องรางของขลังกันภัย
จุดมุ่งหมายของผู้ปฏิบัติคือการขัดเกลาอุปนิสัย บำเพ็ญตนให้ถูกต้องตามหลักธรรม แก้ไขชะตากรรม เป็นอิสระจาก 3 หนทางแห่งกิเลส กรรมและความทุกข์ ได้มีชีวิตดั่งวลีที่ปรากฏในพระสูตรว่า"ชีวิตที่สุขสงบมั่นคงในชาตินี้และสิ่งแวดล้อมที่ดีในชาติหน้า" ท้ายที่สุดคือการบรรลุพุทธภาวะในรูปกายปัจจุบัน (โซกูซินโจบุตสึ) ซึ่งเป็นคำสอนในนิกายนี้ที่ลึกซึ้งที่สุด
หลักคำสอนพื้นฐาน
หลักคำสอนมีความคล้ายคลึงกับนิกายเทียนไท้หรือนิกายเท็นได ( นิกายสัทธรรมปุณฑริก ) ของท่านมหาธรรมาจารย์จื้ออี้ (ค.ศ 538-597) พระภิกษุชาวจีน ที่ยึดสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นพระสูตรหลักเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งคำสอนของพระศากยมุนีเป็น 5 ช่วง ลักษณะคำสอน 4 ประการ หรือคำสอนที่กล่าวถึงเอกภวังคจิตธรรมธาตุ (อิชิเน็นซันเซ็ง-หนึ่งขณะจิตสามพันสภาวะ) ที่ปรากฏในคัมภีร์"มหาสมถวิปัสนา" (มากาชิกัง) ของท่าน แต่นิจิเร็นโชชูถือว่าเทียนไท้เป็นเพียงคำสอนภาคทฤษฎีที่ใช้ทำความเข้าใจพระสูตร แม้กระนั้นนิจิเร็นโชชูก็เคารพท่านจื้ออี้ในฐานะพระพุทธะเช่นกันเนื่องจากท่านได้สนับสนุนส่งเสริมสัทธรรมปุณฑริกสูตรเป็นอย่างมาก ทั้งยังนิพนธ์คัมภีร์และปกรณ์ที่อธิบายความหมายคำสอนและความสูงส่งสำคัญของสัทธรรมปุณฑริกสูตรไว้ ได้แก่ คำและวลีของสัทธรรมปุณฑริกสูตร (ฮกเกมงงุ)  ความหมายลึกซึ้งของสัทธรรมปุณฑริกสูตร (ฮกเกเก็นจิ)  และมหาสมถวิปัสนา (มากาชิกัง) ทัศนคติที่ต่างกันอีกคือนิจิเร็นโชชูจะแบ่งประเภทโดยมองว่าศาสนาพุทธของพระศากยมุนีเป็นศาสนาพุทธแห่งการสุกงอมและเก็บเกี่ยวผล ในขณะที่ศาสนาพุทธของพระนิจิเร็งคือศาสนาพุทธแห่งการหว่าน (เมล็ดพุทธะ) เนื่องจากปุถุชนในปัจจุบันไม่มีกรรมสัมพันธ์โดยตรงกับพระศากยมุนีมาก่อน
นิจิเร็นโชชูแบ่งพระศาสนกาลออกเป็น 3 ช่วงโดยยึดตามพระสูตรมหายานคือ
อนึ่ง เงื่อนเวลาตามความเชื่อในพระสูตรมหายานจะเก่ากว่าปีพุทธศักราชตามคติไทยประมาณ500ปี
นิจิเร็นโชชูปฏิเสธการนิพพานหรือการไม่มาเกิดอีก แต่จะเน้นในเรื่องการรู้แจ้งเห็นจริงของชีวิต โดยมองว่าแท้จริงแล้วการนิพพานคือการบรรลุสภาพภูมิชีวิตพุทธะ และพุทธภาวะนั้นนิรันดร เป็นสากล
นินในมุมมองของนิจิเร็นโชชู พระรัตนตรัยจะประกอบด้วย 1.พระนิจิเร็นไดโชนิงแทนพุทธรัตนะ (บุปโป)  2.ไดโงฮนซงแทนธรรมรัตนะ (โฮโฮ)  และ 3.คณะสงฆ์แทนสังฆรัตนะ (โซโบ)
คำสอนอื่น ๆ ที่ลึกซึ้งน่าสนใจมีอาทิเช่น สิบโลกภูมินี้ยังสามารถซ้อนซึ่งกันและกันด้วยเป็น10x10=100โลกภูมิ เช่น ภาวะจิตที่มารดาเป็นทุกข์เพราะบุตรป่วยไข้เทียบได้กับนรกภูมิซ้อนโพธิสัตต์ภูมิ เป็นต้น คำสอนนี้คือการปฏิเสธนรกใต้ดินและสวรรค์บนชั้นฟ้าภายนอกตัวเรา
เป็นต้น
นิกายและลัทธิที่แตกแขนง
คำสอนและคำสวดของนิกายเป็นที่ดลใจให้เกิดลัทธิใหม่ๆในญี่ปุ่น บางลัทธิยืมคำสวดแต่สร้างหรือดัดแปลงคำสอนขึ้นเอง เช่น สมาคมมิตรแห่งจิตวิญญาณหรือไรยูไก (ค.ศ. 1925) ริซโซโกไซไก (ค.ศ. 1938) และสมาคมสร้างคุณค่าหรือโซกางักไกนานาชาติ (SGI) ซึ่งในปัจจุบันลัทธิเหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับนิกายนิจิเร็นโชชูทั้งสิ้น
การขับสมาคมสร้างคุณค่าหรือโซกางักไก (Soka Gakkai)
(สาขาในประเทศไทยคือสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย) ในปี ค.ศ. 1991 ประมุขสงฆ์ในขณะนั้นพระนิคเค่น โชนิง แห่งพุทธศาสนานิจิเร็นโชชู ได้ประกาศการคว่ำบาตรต่อ ประธานสมาคมโซกางักไก ซึ่งเป็นสมาคมผู้นับถือที่ใหญ่ที่สุด โดยได้ให้เหตุผลว่า การปฏิบัติ คำสอน ของผู้นับถือจากสมคมนี้นั้นถูกเบี่ยนเบนไปโดยผู้นำ หรือประธานสมาคม และประธานสมาคม ยังมีข้อพิพาทกับพระสงฆ์ ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นผู้นับถืออย่างร้ายแรง อีกทั้งในข้อหาที่ได้มีการประดิษฐ์ "โกฮนซงปลอม" โกฮนซงเป็น สิ่งสักการบูชาของผู้นับถือนิจิเร็นโชชู ซึ่งโดยปกติแล้วโกฮนซงจะต้องถูกคัดลอกโดยประมุขสงฆ์จากวัดใหญ่ไทเซกิจิเท่านั้น และจะต้องมีการทำพิธีเปิดเนตรที่กระทำโดยประมุขสงฆ์ที่วัดใหญ่เท่านั้น นอกเหนือจากนั้นจะถือเป็น "โกฮนซงปลอม" และในที่สุดในปี ค.ศ. 1997 ผู้นับถือทั้งหมดที่ตัดสินใจยังคงเข้ากับสมาคมโซกางักไก ทั้งหมดทั่วโลก ซึ่งมีมากกว่า 192 ประเทศเขตแคว้นและเป็นจำนวนมากแทบทั้งหมดของนิกาย ก็ได้ถูกคว่ำบาตรออกจากการเป็นผู้นับถือพุทธศาสนานิจิเร็นโชชูด้วยเช่นกัน ส่งผลให้ผู้นับถือทั้งหมดไม่สามารถเดินทางไปยังวัดไทเซกิจิ เพื่อนมัสการไดโงฮนซง ซึ่งเป็นสิ่งสักการบูชาสูงสุดได้ นอกเสียจากจะถอนตัวจากสมาคมโซกางักไก และกลับมาเข้ากับนิกายนิจิเร็นโชชู ดังเดิม ซึ่งจะต้องผ่านพิธีสำนึกผิด หรือการล้างบาป โดยพระสงฆ์
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสอีลองเกต
พีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัสอีลองเกต (อังกฤษ: elongated square pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดสี่เหลี่ยมจัตุรัส (square pyramid: J1) ด้วยทรงลูกบาศก์ (cube) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 4 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า รวม 9 หน้า รูปทรงนี้มี 9 จุดยอด 16 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 8 (Johnson solid: J8)
รูปทรงนี้สามารถเรียกได้ในชื่ออื่นๆ อีกคือ
Nannopodidae
Nannopodidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Harpacticoida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี
หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี เป็นหอเกียรติยศสำหรับนักมวยปล้ำอาชีพของ WWE ซึ่งถูกจัดครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 - ค.ศ. 1996 และได้จัดขึ้นใหม่ในปี ค.ศ. 2004 จนถึงปัจจุบัน เป็นรายการพิเศษของ WWE และเพื่อเป็นการมอบรางวัลแก่ตำนานนักมวยปล้ำอาชีพหรือตำนานนักมวยปล้ำแทกทีม ทุก 1 ปี จะมีการมอบรางวัล 1 ครั้ง
เลกาซี
ในปี 2016 ได้เพิ่มตำแหน่งมรดกหอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี (เลกาซีฮอลออฟเฟม) เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้บุกเบิกอาชีพด้านมวยปล้ำซึ่งครอบคลุมไปถึงต้นศตวรรษที่ 20 ผู้ได้รับตำแหน่งทั้งหมดจะต้องเสียชีวิตไปแล้วและจะได้มีวิดีโอแนะนำในแพคเกจวิดีโอของพิธีในปีนั้นๆ
โทรทัศน์ประเทศไทยใน พ.ศ. 2506
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2506 ในโทรทัศน์ประเทศไทย
อี.อาร์.เอ. รีมุส
รีมุส (Remus) เป็นชื่อที่ใช้เรียกรถแข่ง ยี่ห้อ อี.อาร์.เอ. (English Racing Automobiles - ERA) รหัส R5B ที่พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ใช้ขับแข่งในช่วงปี พ.ศ. 2479 เป็นคู่แฝดกับรถ รอมิวลุส รหัส R2B เป็นรถ อี.อาร์.เอ. คันที่สองในสังกัด คอกหนูขาว (White Mouse team) ตั้งชื่อตามชื่อของ รอมิวลุส และรีมุส เทพเจ้าโรมันฝาแฝด ผู้ก่อตั้งกรุงโรม
รถคันนี้ใช้เครื่องยนต์ขนาด 1,500 ซีซี 6 สูบ โอเวอร์เฮดวาล์ว ใช้ซุปเปอร์ชาร์จแบบเมเรย์ เจมิสัน เกียร์เดินหน้า 4 เกียร์ ส่งมอบเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2479 พ่นสีฟ้าพีระเช่นเดียวกับ รอมิวลุส แต่พ่นสีวงล้อเป็นสีเหลือง ตามสีสัญลักษณ์ของราชยานยนต์สมาคมแห่งสยาม ที่เพิ่งได้รับการรับรองในปีนั้น
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช ทรงขับรถรีมุส เข้าแข่งขันทั้งสิ้น 8 รายการ ได้รางวัลชนะเลิศ 1 รายการ ที่สอง 1 รายการ ที่สาม 3 รายการ  ต่อมาพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ทรงขายต่อให้กับ โทนี โรลท์ ในปี พ.ศ. 2481 และซื้อรถคันใหม่ หนุมาน รหัส R12B/C ขนาดเครื่องยนต์ 1,500 ซีซี มาใช้งานแทน
ปัจจุบัน รถรีมุสอยู่ในการครอบครองของ Ludovic Lindsay ชาวอังกฤษ
เกกโก
สำหรับ Gecko ที่หมายถึงตุ๊กแก ดูที่ ตุ๊กแก
Gecko (เกกโก) เป็นตัววาดหน้าเว็บ (layout engine) แบบโอเพนซอร์ส ซึ่งใช้ในโปรแกรมอินเทอร์เน็ตของมอซิลลาทุกตัว รวมถึงเว็บเบราว์เซอร์ มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ และเบราว์เซอร์อื่น ๆ เดิมพัฒนาโดยบริษัทเน็ตสเคป คอมมูนิเคชันส์ ปัจจุบันอยู่ในความดูแลของมูลนิธิมอซิลลา
มาตรฐานที่สนับสนุน
เกกโกเป็นตัววาดหน้าเว็บที่มีชื่อเสียงเรื่องการสนับสนุนมาตรฐานต่าง ๆ บนอินเทอร์เน็ต ดังนี้
เกกโกยังสนับสนุน SVG 1.1 บางส่วน
พีระมิดห้าเหลี่ยมอีลองเกต
พีระมิดห้าเหลี่ยมอีลองเกต (อังกฤษ: elongated pentagonal pyramid) เป็นทรงหลายหน้า (polyhedron) ที่เกิดจากการต่อฐานพีระมิดห้าเหลี่ยม (pentagonal pyramid: J2) ด้วยปริซึมห้าเหลี่ยม (pentagonal prism) ทำให้มีหน้ารูปสามเหลี่ยมด้านเท่า 5 หน้า หน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส 5 หน้า และหน้ารูปห้าเหลี่ยมปรกติ 1 หน้า รวม 11 หน้า รูปทรงนี้มี 11 จุดยอด 20 ขอบ และเป็นทรงตันจอห์นสันหมายเลข 9 (Johnson solid: J9)
วัดโปรดสัตว์
วัดโปรดสัตว์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขนอนหลวง อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถ พระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ และพระมหากัจจายนะ ประดิษฐานอยู่ในวิหาร เจดีย์รูปทรงสมัยอยุธยา
ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ 12.0
ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ 12.0 เป็นชุดแผ่นซีดี และดิจิตอลดาวน์โหลด ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ เป็นอัลบั้มเดโมลำดับที่ 4 ของลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ อัลบั้มนี้เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ออกจำหน่ายปีและครั้งโดยแฟนคลับของลิงคินพาร์ก
เนื้อหาในอัลบั้ม
เพลงทั้ง 10 ที่รวมอยู่ในเดโมอัลบั้มนี้เป็นเพลงเดโมเดิมจากเพลงต่าง ๆ ในสตูดิโออัลบั้มของลิงคินพาร์ก ได้แก่ 3 เพลงจากอัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี (2543), 2 เพลงจากอัลบั้ม เมทีโอรา (2546), และอีก 5 เพลงจากอัลบั้ม มินิตส์ทูมิดไนต์ (2550) อัลบั้มนี้ได้รวมเดโมของเพลง "พอยส์ออฟออทอริตี" และเพลง "ฟอร์กอตเทน" จากสตูดิโออัลบั้ม ไฮบริดทีโอรี แต่เพลงได้ออกมาก่อนกำหนดผ่านทางเว็บไซต์ หลังจากนั้นอัลบั้มก็ได้ออกเผยแพร่ในเวลาต่อมาผ่านลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์
เส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 7 องศาตะวันออก
Hatschekiidae
Hatschekiidae เป็นสกุลของ Copepod ที่อยู่ในวงศ์ Siphonostomatoida.
เส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
Hatschekiidae
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เส้นเมริเดียนที่ 173 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลชุกชี ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
อาเครอน ชารอน
อาเครอน ชารอน เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ ที่มีบทบาทไม่น้อยเลยทีเดียว
บทบาท
อาเครอน ชารอน เป็นสเป็คเตอร์ที่ทำหน้าที่พายเรือข้ามฟากแม่น้ำอาเครอน อันเป็นแม่น้ำในยมโลกไปยังฝั่งทาร์ทารัส เพื่อไปยังวิหารแห่งการตัดสินโทษของกริฟฟิน ไมนอส ซึ่งผู้ที่จะข้ามไปได้นั้นต้องมีเงินปากผีที่ญาติ ๆ คนตายยัดใส่ปากเมื่อตายลงเป็นค่าตอบแทน
เมื่อเซย่าและชุน กระโดดลงบ่อสู่ยมโลกจากปราสาทฮาเดสแล้ว ทั้งคู่ก็สลบไป และมาฟื้นอีกทีก็ที่ฝั่งเอริบัส ริมแม่น้ำอาเครอน ชารอนก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อรู้ว่าทั้งคู่ไม่มีเงินปากผีให้ ชารอนก็ไม่ยอมพายเรือให้ เซย่าโมโหจะจัดการกับชารอน แต่ชุนห้ามไว้และถอดสร้อยรูปดาวที่ทำจากทองคำ ซึ่งเป็นของดูต่างหน้าแม่ที่สวมมาตั้งแต่เด็ก ๆ ชารอนจึงยอมให้ทั้งคู่โดยสารไป
เมื่อมาถึงฝั่ง ชารอนและเซย่าต่างดวลกันด้วยหมัดเพียงหมัดเดียว ปรากฏว่าชารอนถูกหมัดดาวตกของเซย่าจนชุดเซอร์พลีสแตกสลาย สติก็เลอะเลือนไปทันที พร้อมล้มลงไปกับเรือและลอยห่างออกไป
เซอร์พลีส
ชารอน สวมชุดเซอร์พลีสอาเครอน ซึ่งเป็นเทพองค์หนึ่งในตำนานกรีก ที่ทำหน้าที่พายเรือข้ามฟากแม่น้ำอาเครอนให้แก่เหล่าคนตาย ซึ่งผุ้ที่จะข้ามไปได้นั้นต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยการให้เงินปากผีแก่อาเครอน
อ้างอิง
Caronte de Aqueronte
อาดัน บาร์กัส
Adan Vargas อดัน วาร์กัส นักมวยสากลชาวเม็กซิโก เกิดเมื่อ 17มกราคม พ.ศ. 2517 ที่เม็กซิโก ซิตี้ ประเทศเม็กซิโก สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 38 (น็อค 23) เสมอ 1 แพ้ 5
ตัน
ตัน (tonne) เป็นหน่วยวัดมวลที่ใช้ในระบบเมตริก ซึ่งเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า เมตริกตัน (metric ton) โดยมีค่าเท่ากับมวลขนาด 2,204.6 ปอนด์ หรือหากเรียกว่า เมตริกตัน ก็จะมีขนาดเท่ากับ 1,000 กิโลกรัม หรือ 1,000,000 กรัม
คำว่า "ตัน" (tonne) เมื่อใช้โดด ๆ จะใช้อ้างอิงถึงหน่วยวัดมวลในระบบเมตริก ซึ่งหมายถึง "ชอร์ตตัน" (short ton) ในหน่วยวัดอิมพีเรียล ซึ่งจะมีค่าน้อยกว่าหน่วย "ลองตัน" (long ton) ซึ่งเป็นขนาดมวลเท่ากับ 2,240 ปอนด์
เดอะเบิร์ธเดย์~ทีอาโม~
"เดอะเบิร์ธเดย์~ที อาโม~" เป็นซิงเกิลที่ 28 ของเอ็กซ์ไซล์ ออกจำหน่ายวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2551 โดยเป็นซิงเกิลฉลองครบ 7 ปีก่อตั้งวงเอกซ์ไซล์  โดยมีเพลง "Ti Amo" เป็นเพลงหลัก เปิดตัวโดยขึ้นชาร์ตออริกอนในอันดับที่ 1 ด้วยยอดขาย 171,435 แผ่นในสัปดาห์แรก
ส่วนเพลง "ซูเปอร์ชายน์" ได้ร้องร่วมกับ VERBAL จากวง m-flo เพลง "24karats" ได้ J Soul Brothers มาร้องแทนในส่วนของ Sowelu และเพลง "ยัวร์อายส์ออนลี~曖昧なぼくの輪郭~" ได้มีการเปลี่ยนทำนองใหม่และ TAKAHIRO ร้องแทนในส่วนของ SHUN ที่ลาออกจากวงไป
มิวสิกวิดีโอเพลง "ทีอาโม" ได้แบ่งเป็น 2 ตอน โดยในตอนที่ 1 บรรจุอยู่ในดีวีดี  และตอนที่ 2 จะอยู่ในอัลบั้ม เอกซ์ไซล์บัลลาดเบสต์
ซิงเกิล "เดอะเบิร์ธเดย์~ทีอาโม~" ได้รับรางวัลพลาตินัมจาก RIAJ เป็นเวลา 1 ปี กับอีก 9 เดือนครั้งสุดท้ายในซิงเกิล "Lovers Again"
ฟุตบอลหญิงทีมชาติเกาหลีใต้
ฟุตบอลหญิงทีมชาติเกาหลีใต้ (대한민국 여자 축구 국가대표팀; South Korea women's national football team) เป็นตัวแทนของประเทศเกาหลีใต้ในการแข่งขันฟุตบอลหญิงระหว่างประเทศ ทีมนี้ได้รับการอ้างถึงในฐานะ "สาธารณรัฐเกาหลี" จากสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ ทีมนี้เข้าแข่งขันเกมแรกกับทีมชาติญี่ปุ่นในปี ค.ศ. 1990 โดยได้เป็นฝ่ายแพ้ที่ 13 ประตูต่อ 1
ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ฟุตบอลหญิงทีมชาติเกาหลีได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 15 ของอันดับโลกหญิงฟีฟ่า ซึ่งเป็นอันดับที่ดีที่สุดที่เคยได้รับ โดยได้รับอานิสงส์จากผลการแข่งขันของฟุตบอลหญิงทีมชาติไอซ์แลนด์
ฮวน โฮเซ ลันดาเอตา
ฮวน โฮเซ ลันดาเอตา (Juan José Landaeta) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ที่เมืองมาตูริน ประเทศเวเนซุเอลา สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 25 (น็อก 19) เสมอ 1 แพ้ 7
จีระ เจริญสุข
จีระ เจริญสุข (เกิด 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2528) เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวไทย ในตำแหน่งกองหลัง
ฮวน โฮเซ ลันดาเอตา
ประวัติ
ลันดาเอตาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ชนะน็อกมานูเอล เซเกรา ยก 1 จากนั้นขึ้นชกชนะรวด มีแพ้คะแนนมิเกล บาร์เรรา ที่โคลอมเบียเมื่อ พ.ศ. 2543 เพียงครั้งเดียว จนได้ครองแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นมินิมัมเวทเมื่อ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2543 ชนะน็อกไฮโร อารังโก ยก 6 ที่เวเนซุเอลา แต่พอป้องกันแชมป์ครั้งแรก ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน โนเอล อารัมบูเลต เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 เสียแชมป์ไป แต่ลันดาเอตาก็ได้ครองแชมป์ WBA Fedebol เมื่อเป็นฝ่ายชนะน็อกโฮเซ อาร์โรโย ยก 1 เมื่อ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2546 หลังจากได้แชมป์ WBA Fedebol ลันดาเอตาก็ได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวท WBA ที่เวเนซุเอลาเมื่อ 31 มกราคม พ.ศ. 2547 ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายชนะคะแนนชนะ ป.เปาอินทร์ อดีตแชมป์โลกในรุ่นนี้ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ ฝ่ายชนะข้องใจขอแก้มือ ทั้งคู่จึงชกกันอีกครั้งเมื่อ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งปรากฏว่าเสมอกันไป ลันดาเอตาป้องกันแชมป์เฉพาะกาลไว้ได้ จากนั้น ลันดาเอตาเดินทางไปชิงแชมป์จริงในรุ่นนี้ที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2547 ปรากฏว่าเป็นฝ่ายแพ้คะแนนยูตากะ นีดะไป จากนั้น ลันดาเอตาได้ขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวท WBA ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายชนะคะแนน การ์โลส เมโล เมื่อ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ที่อาร์เจนตินา จากนั้นลันดาเอตาได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA ในฐานะรองแชมป์โลกอันดับ 1 ที่ญี่ปุ่น เมื่อ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นฝ่ายแพ้คะแนนโคกิ คาเมดะ รองแชมป์โลกอันดับ 2 ชาวญี่ปุ่น ไปอย่างค้านสายตา จึงได้ชกแก้มือกันอีกครั้งเมื่อ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 แต่คราวนี้ลันดาเอตาเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ
จ่งตู
ในราชวงศ์หมิง ตำแหน่งนี้เดิมทีมอบเป็นบำเหน็จชั่วคราวให้แก่ผู้ตรวจการทหาร (military inspector) โดยเฉพาะแถบชายแดนทางเหนือ เนื่องจากเป็นตำแหน่งชั่วคราว จึงไม่มีขั้นตามระบบเก้าขั้นของราชการ จนกระทั่งใน ค.ศ. 1469 ตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิเฉิงฮว่า (成化) มีการกำหนดให้เหลียงกวั่งจ่งตูเป็นตำแหน่งราชการตามปรกติ จึงเป็นจ่งตูแรกที่กลายเป็นตำแหน่งตามระบบ และภายหลังจึงให้จ่งตูมีอำนาจทางพลเรือนด้วย มาในราชวงศ์ชิง ตำแหน่งจ่งตูก็เป็นผู้บัญชาการทั้งฝ่ายทหารและพลเรือนในมณฑลแล้ว และขยายจำนวนออกไปในส่วนอื่น ๆ นอกจากภาคเหนือในช่วงราชวงศ์หมิง
ฮวน โฮเซ ลันดาเอตา
ประวัติ
หลังจากนั้น ลันดาเอตายังไม่แขวนนวมแต่เลื่อนรุ่นมาชกในรุ่นฟลายเวท จนได้ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทที่ว่างเมื่อ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ชนะคะแนนโรนัลด์ บาร์เรรา จากนั้นลันดาเอตาหยุดชกไป 2 ปี มาขึ้นชกอีกครั้งในการชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นไลท์ฟลายเวท WBA เมื่อ 30 มกราคม พ.ศ. 2553 ที่เม็กซิโก ซึ่งลันดาเอตาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนฟรันซิสโก โรฮัส ไป หลังจากนั้น ลันดาเอตาก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีก
จ่งตู
จ่งตูที่ปกครองมณฑลในราชวงศ์ชิงมีเก้าตำแหน่ง ดังนี้