cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2
การสำเร็จราชการร่วม
การมีผู้สำเร็จราชการร่วมเป็นประเด็นสำคัญสำหรับความเข้าใจของนักไอยคุปต์วิทยาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางและราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ คลอดด์ ออบซอเมอร์ นักไอยคุปต์วิทยาชาวเบลเยียมได้ปฏิเสธความเป็นไปได้ของการการมีผู้สำเร็จราชการร่วมในราชวงศ์ที่สิบสอง โรเบิร์ต ดี. เดเลีย นักเขียน และคาร์ล ยานเซน-วินเคล์น นักไอยคุปต์วิยาชาวเยอรมัน ได้ตรวจสอบงานเขียนของออบซอเมอร์ และได้ข้อสรุปเพื่อสนับสนุนการมีผู้สำเร็จราชการร่วม โดยยานเซน-วินเคล์นได้อ้างจากจารึกที่พบในโคนอสโซว่าเป็นหลักฐานที่หักล้างไม่ได้สำหรับการสนับสนุนการสำเร็จราชการร่วมกันระหว่างฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 2 และโดยการขยายการยืนยันการสำเร็จราชการร่วมในช่วงราชวงศ์ที่สิบสอง วิลเลียม เจ. เมอร์เนน นักไอยคุปต์วิทยาชาวอเมริกันได้กล่าวว่า "ระบบการปกครองร่วมของช่วงเวลานั้นล้วนทราบกันดีอยู่แล้ว...จากเอกสารที่ระบุสองช่วงรัชสมัย" ชไนเดอร์ นักไอยคุปต์วิทยาชาวเยอรมันได้สรุปว่า เอกสารและหลักฐานทางโบราณคดีที่ค้นพบเมื่อเร็ว ๆ นี้เป็นข้อยืนยันอย่างชัดเจนของการสำเร็จราชการร่วมในช่วงเวลานั้น
ระยะเวลารัชสมัย
คิม รีฮอล์ต ศาสตราจารย์ด้านไอยคุปต์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน ได้เสนอความเห็นถึงความเป็นไปได้ที่พระนามในบันทึกพระนามแห่งตูรินจะถูกจัดเรียงผิดและเสนอระยะเวลารัชสมัยที่เป็นไปได้สองช่วงสำหรับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 คือ มากกว่า 10 ปี หรือ 19 ปี นักไอยคุปต์วิทยาหลายคน เช่น ธอมัส ชไนเดอร์ ได้อ้างถึงบทความของมาร์ค ซี. สโตน ซึ่งตีพิมพ์ใน ก็อทติงเงอ มิสเซลเลิน (Göttinger Miszellen) ในปี ค.ศ. 1997 เนื่องจากระบุว่าปีรัชสมัยสูงสุดของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 อยู่ที่ปีที่ 8 แห่งการครองราชย์ โดยอ้างอิงจากจารึก ไคโร เจอี 59485
นักวิชาการบางคนได้กำหนดให้พระองค์ครองราชย์เพียงระยะเวลา 10 ปี และให้ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 ครองราชย์เป็นระยะเวลา 19 ปีแทน อย่างไรก็ตาม นักไอยคุปต์วิทยาคนอื่น ๆ เช่น เยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราธ และแฟรงค์ เยอร์โก ยังคงเชื่อข้อสันนิษฐานเดิมที่ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ทรงครองราชย์ระยะเวลายาวนานกว่า 19 ปี และเมื่อพิจารณาจากจำนวนพระราชกรณียกิจที่ฟาโรห์ทรงดำเนินการในรัชสมัยของพระองค์ เยอร์โกได้ตั้งข้อสังเกตว่า การลดจำนวนปีในรัชสมัยเหลือเพียง 6 ปี จะส่งผลทำให้เกิดปัญหา เนื่องจาก :
ฟาโรห์พระองค์นั้นสร้างพีระมิดที่เสร็จสมบูรณ์ที่คาฮูน โดยมีวิหารฝังพระศพหินแกรนิตแข็งและหมู่อาคารที่ซับซ้อน แผนการสร้างดังกล่าวใช้เวลาอย่างเหมาะสมที่สุดระหว่าง 15 ถึง 20 ปีจึงจะเสร็จสมบูรณ์ แม้จะมีแกนอิฐโคลนที่ใช้ในพีระมิดจากสมัยราชอาณาจักรกลางก็ตาม
ในปัจจุบัน ข้อถกเถียงเกี่ยวกับระยะเวลาในการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 นั้นไม่ยังไม่เป็นที่สรุปได้ แต่นักไอยคุปต์วิทยาหลายคนในปัจจุบันมักที่จะกำหนดให้พระองค์ครองราชย์อยู่ที่ 9 หรือ 10 ปีเท่านั้น เนื่องจากไม่มีระยะเวลาที่มากกว่าที่ยืนยันถึงพระองค์ที่ครองราชย์เกินปีที่ 8 แห่งการครองของพระองค์ ประเด็นนี้จะนำมาซึ่งการแก้ไขระยะเวลาการครองที่ระบุในบันทึกพระนามแห่งตูรินไว้ที่ 19 ปี ให้เป็น 9 ปีแทน อย่างไรก็ตาม วันและเดือนของการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 สามารถตรวจสอบได้ ตามคำกล่าวของเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราท บันทึกจากวิหารในเอล-ลาฮูนที่เมืองพีระมิดแห่งเซซอสทริส/เซนุสเรตที่ 2 ได้กล่าวถึงเทศกาล "การเสด็จขึ้นสู่สวรรค์" ซึ่งอาจจะเป็นวันสวรรคตของพระองค์ บันทึกนี้ระบุว่าเทศกาลนี้เกิดขึ้นในเดือนเพเรตที่ 4 วันที่ 14
เหตุการณ์ภายในพระราชอาณาจักร
ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ทรงได้ริเริ่มแผนพัฒนาเพื่อใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของพื้นที่แอ่งน้ำเพื่อการล่าสัตว์และตกปลา ซึ่งเป็นแผนพัฒนาที่ดำเนินต่อโดยผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของพระองค์และ "พัฒนาเสร็จสมบูรณ์" ในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ผู้เป็นพระราชนัดดาของพระองค์ เพื่อการเริ่มต้นแผนพัฒนานี้ขึ้น พระองค์ได้ทรงโปรดให้พัฒนาระบบชลประทานที่มีกำแพงกั้นน้ำและเครือข่ายของคลองที่ผันจากทะเลสาบโมเอริส พื้นที่ที่ถูกเวนคืนในแผนพัฒนานี้ก็ได้รับการปรับเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่ทางการเกษตร
ลัทธิบูชาเทพแห่งจระเข้โซเบคได้รุ่งเรืองในช่วงเวลานั้น
เหตุการณ์ภายนอกพระราชอาณาจักร
รัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 เป็นช่วงเวลาเข้าสู่ยุคแห่งสันติภาพและความเจริญรุ่งเรือง โดยไม่มีการบันทึกการเคลื่อนไหวกิจกรรมทางการทหารและมีการขยับขยายการค้าขายระหว่างอียิปต์กับดินแดนตะวันออกใกล้
ในช่วงเวลาเดียวกัน กลุ่มชาวเอเชียตะวันตกที่มาขอเข้าเฝ้าฟาโรห์พร้อมของกำนัลต่าง ๆ ก็ถูกบันทึกไว้ เช่นเดียวกับในภาพวาดบนหลุมฝังศพของคนุมโฮเทปที่ 2 ซึ่งมีชีวิตและทำงานในช่วงรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสอง ซึ่งเป็นภาพของชาวต่างชาติ ซึ่งอาจจะเป็นชาวคานาอันหรือชาวเบดูอิน ถูกเรียกว่าเป็นชาวอามู (ꜥꜣmw) รวมถึงหัวหน้าคณะที่มีตัวเลียงผานิวเบียที่เรียกว่า อาบิชา ชาวฮิกซอส (𓋾𓈎𓈉 ḥḳꜣ-ḫꜣsw, เฮกา-คาซุต สำหรับ "ชาวฮิกซอส") ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นแรกที่มีการปรากฏของ "ฮิกซอส"
การสืบสันตติวงศ์
ไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวกับการสำเร็จราชการร่วมกันระหว่างฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 กับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 เมอร์เนนได้ชี้แจงว่า หลักฐานหลักที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวสำหรับฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และ 3 คือตราประทับสคารับที่ปรากฏพระนามของของทั้งสองพระองค์ ความเกี่ยวข้องกันนี้สามารถอธิบายได้ว่า เป็นผลมาจากบันทึกเวลาย้อนหลัง ซึ่งปีสุดท้ายของรัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 อาจถูกรวมเข้ากับปีแรกแห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 ซึ่งจะได้รับการสนับสนุนจากหลักฐานร่วมสมัยจากบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งทำให้ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 มีระยะเวลาในการปกครองครบ 19 ปีเต็มและจารึกบางส่วน อุทิศเพื่อเฉลิมฉลองการเริ่มต้นพิธีกรรมที่เริ่มโดยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และ 3 และบันทึกปาปิรัสที่มีบันทึกในช่วงปีที่ 19 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และปีแรกของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 นั้นมีหลักฐานเพียงเล็กน้อยและไม่จำเป็นว่าจำเป็นต้องมีการสำเร็จราชการร่วม และเมอร์เนนโต้แย้งว่าหากมีการสำเร็จราชการร่วมจริง ก็จะมีระยะเวลาเพียงไม่เกินสองสามเดือน
หลักฐานจากบันทึกปาปิรัสในตอนนี้ได้ถูกหักล้างจากข้อเท็จจริงที่ว่าบันทึกดังกล่าวได้รับลงระยะเวลาในปีที่ 19 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 และปีที่ 1 แห่งการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ปัจจุบันยังไม่มีการค้นพบบันทึกจากรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ในเอล-ลาฮูน ราชธานีใหม่ของพระองค์
สมบัติในสถานที่ฝังพระศพ
ในปี ค.ศ. 1889 ฟลินเดอร์ส เพทรี นักไอยคุปต์วิทยาชาวอังกฤษ ได้ค้นพบ "ทองคำอันมหัศจรรย์และยูเรอุสประดับด้วยทองคำ" ซึ่งแต่เดิมนั้นจะต้องประกอบเป็นชิ้นส่วนของอุปกรณ์ฝังพระศพที่ถูกขโมยไปของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ในห้องที่มีน้ำท่วมขัง ปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์ไคโร หลุมฝังพระศพของเจ้าหญิงซิตฮาธอร์ยูเนต พระราชธิดาในฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 ก็ถูกค้นพบโดยนักไอยคุปต์วิทยาในพื้นที่ฝังพระศพที่แยกต่างหาก พบเครื่องประดับหลายชิ้นจากหลุมฝังพระศพของพระองค์ รวมทั้งสร้อยประดับพระอุระ และมงกุฏหรือรัดเกล้าที่นั่น ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทนแห่งนิวยอร์กหรือพิพิธภัณฑ์ไคโรในอียิปต์
ในปี ค.ศ. 2009 นักโบราณคดีชาวอียิปต์ประกาศผลการขุดค้นครั้งใหม่นำโดยนักอียิปต์โบราณ อับดุล เราะห์มาน อัล-อาเยดี พวกเขาเล่าถึงการขุดพบมัมมี่ยุคฟาโรห์ในโลงไม้สีสดใสใกล้กับพีระมิดแห่งลาฮูน มีรายงานว่ามัมมี่กลุ่มแรกที่พบในทะเลทรายที่ปกคลุมไปด้วยทรายรอบๆ พีระมิด
พีระมิด
มีมาสตาบาจำนวนแปดหลังและพีระมิดขนาดเล็กอีกหนึ่งหลังอยู่ทางเหนือของสถานที่ฝังพระศพฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 และทั้งหมดอยู่ภายในกำแพงล้อมรอบ ผนังถูกหุ้มด้วยหินปูนที่ตกแต่งด้วยช่องต่างๆ บางทีอาจทำตามแบบสถานที่ฝังพระศพของฟาโรห์ดโจเซอร์ที่ซัคคารา มาสตาบาเหล่านั้นถมทึบและไม่พบห้องใดเลยภายในหรือด้านล่าง ซึ่งบ่งชี้ว่าพวกมันเป็นอนุสาวรีย์และอาจเป็นสัญลักษณ์ในธรรมชาติ และเพทรีได้สำรวจพีระมิดเสริมและไม่พบห้องใด ๆ อีก
ทางเข้าห้องใต้ดินอยู่ทางด้านใต้ของพีระมิด ซึ่งทำให้เพทรีสับสนเป็นเวลาหลายเดือนขณะที่เขามองหาทางเข้าทางด้านเหนือแบบดั้งเดิม หลังจากการก่อสร้างเสร็จสิ้นแล้ว ปล่องทางเข้าแนวตั้งก็ถูกเติมเข้าไปแล้ว และห้องนี้ก็ถูกทำให้ดูเหมือนห้องฝังพระศพ ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นความพยายามที่จะโน้มน้าวให้พวกโจรปล้นสุสานไม่ต้องมองหาที่ไหนอีกแล้ว
ปล่องทางเข้ารองนำไปสู่ห้องโค้งและปล่องหลุมลึก นี่อาจเป็นแง่มุมหนึ่งของลัทธิบูชาโอซิริส ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นการหาแหล่งน้ำก็ตาม มีทางเดินไปทางเหนือ ผ่านห้องด้านข้างอีกห้องหนึ่งแล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก สิ่งนี้นำไปสู่ห้องโถงและห้องฝังพระศพที่มีหลังคาโค้ง โดยมีห้องข้างทางทิศใต้ ห้องฝังพระศพถูกล้อมรอบด้วยทางเดินที่ไม่ซ้ำกันซึ่งอาจอ้างอิงถึงการเกิดของโอซิริส พบโลงพระศพขนาดใหญ่ภายในห้องฝังพระศพ มันใหญ่กว่าทางเข้าและอุโมงค์ แสดงว่ามันถูกวางในตำแหน่งเมื่อสร้างห้องและด้านบนเปิดโล่งสู่ท้องฟ้า เปลือกหุ้มหินปูนด้านนอกพีระมิดได้ถูกนำออกไปโดยฟาโรห์รามเสสที่ 2 เพื่อที่ให้พระองค์สามารถนำหินกลับมาใช้ใหม่นั่นเอง และพระองค์ได้ทรงทิ้งจารึกที่ทรงสั่งให้ทำไว้
เฉิน อี้หรู
เฉิน อี้หรู (เกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523) เป็นนักแสดงไต้หวัน อดีตสมาชิกวงฟาเรนไฮต์ ปัจจุบันเป็นศิลปินเดี่ยว
บิ๊กกัน
บิ๊กกัน (Biggun) วงดนตรีเฮฟวีเมทัลสัญชาติไทย มีสมาชิกทั้งหมด 3 คน ได้แก่ รถศึก จันทร์แพทย์รักษ์, อภิสิทธิ์ พงศ์ชัยสิริกุล และครองพงศ์ วัชรานันท์ ในสังกัดเอสพี ศุภมิตร ทางช่อง 3
บิ๊กกันสร้างความฮือฮาแก่วงการ ด้วยการเป็นวงร็อกที่แต่งตัวแหวกแนวออกไปทางวงอื่น ๆ โดยสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นและเสื้อเชิร์ตสีขาวทั้งวง มีเพลงที่ได้การโปรโมทคือ เมืองอะไร ชวนยังไงก็ไม่ไป ทำลาย Rock & Roll เป็นต้น แต่ไม่ประสบความสำเร็จนักในแง่ของยอดขาย จึงมีผลงานออกมาเพียงชุดเดียว ในปี พ.ศ. 2536 โปรดิวเซอร์ในอัลบั้มคือชัชชัย สุขาวดี (หรั่ง ร็อกเคสตร้า) โดยเนมเคยเล่นเป็นพระเอกเอ็มวีให้กับวงยูเรเนียมในเพลง "สมควรตาย" ก่อนจะถูกแตกแขนงเป็นวงบิ๊กกันและแบลดเฮดในเวลาต่อมา
จากนั้น สมาชิกจึงได้แยกย้ายกันออกไป เช่น อภิสิทธิ์ได้ร่วมงานกับวงแบล็คเฮดซึ่งเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟ โดยมีอานนท์ สายแสงจันทร์ สมาชิกเก่าวงยูเรเนียมเป็นนักร้องนำ ซึ่งกลับประสบความสำเร็จกว่า
วัดป่าพฤกษ์
วัดป่าพฤกษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของแม่น้ำท่าจีน ในตำบลบ้านแหลม อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดป่าพฤกษ์สร้างในสมัยใดไม่ปรากฎหลักฐานชัดเจน เดิมชื่อว่า วัดวิหารลายทอง ครั้นต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2459 จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วัดป่าพฤกษ์" เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน อีกแหล่งข้อมูลระบุว่าชื่อวัดป่าพฤกษ์นั้นเมื่อท่านขุนพฤกษ์ได้มาบูรณะวัดนี้ จากข้อมูลสันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยา เพราะสิ่งก่อสร้างอุโบสถจากอดีตถึงปัจจุบันสร้างมาเป็นหลังที่ 3 อย่างไรก็ดีจากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2351 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2510
ภายในวิหารมีพระพุทธรูปเก่าแก่สมัยอยุธยา คือ องค์หลวงพ่อสีแสง ปางมารวิชัย และมีรูปหล่อหลวงพ่อเนียม ธัมมโชติ อดีตเจ้าอาวาสวัดน้อย อำเภอบางปลาม้า จังหวัดสุพรรณบุรี วัดยังมีระฆังสำริดสมัยอยุธยาศิลปะอยุธยา จารึก พุทธศักราช 2240 ระฆังทรงกลม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 40 เซนติเมตร สูง 72 เซนติเมตร มีห่วงกลมสำหรับแขวน ตกแต่งเป็น รูปเศียรนาค 4 เศียร
ฟีลีปาแห่งแอโน
ฟีลีปาแห่งแอโนทรงเสกสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ที่มหาวิหารยอร์กเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1328 สิบเอ็ดเดือนหลังจากทรงขึ้นครองราชย์ พระราชินีฟีลีปาไม่ทรงเหมือนพระราชินีองค์ก่อน ๆ ที่ทำให้ประชาชนอังกฤษรู้สึกว่าเป็นชาวต่างชาติโดยมิได้ทรงนำผู้ติดตามจากต่างประเทศเป็นจำนวนมากเข้ามาในราชสำนักอังกฤษ
หลุมพี
หลุมพี (ชื่อวิทยาศาสตร์: Eleiodoxa conferta (Griff.) Burr. ) เป็นปาล์มชนิดหนึ่ง พวกปาล์มลำต้นสั้นแตกหน่อเป็นกอใหญ่ออกดอกผลแล้วตายไป ขึ้นในที่ลุ่มน้ำขังและป่าพรุ ออกดอกตั้งแต่เดือนมิถุนายน - กันยายน ออกผลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน - มีนาคม ตั้งแต่เริ่มออกช่อดอกจนถึงผลสุก ใช้ระยะเวลา ประมาณ 18 - 20 เดือน
หลุมพี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ์ กับระบบนิเวศ ในป่าพรุอย่างเหนียวแน่น โดยสภาพทางธรรมชาติเป็นไม้ชั้นล่างในป่าพรุขึ้นได้และเจริญเติบโตได้ดีในที่มีร่มเงา และต้องมีน้ำขังตลอดปี ลักษณะของต้นหลุมพีออกเป็นกอใหญ่ แต่ละต้นออกผล แต่ละต้นออกผลครั้งเดียวแล้วตาย ต้นอื่นซึ่งเป็นหน่อในกอเดียวกัน จะออกผลหมุนเวียน กันต่อไป ทำให้พื้นที่ยึดครองของหลุมพี ขยายกว้างขึ้นตลอด สามารถเก็บความชื้นและน้ำไว้ได้ ซึ่งเอื้อต่อการดำรงชีวิต ของพืชและสัตว์ชนิดอื่นๆในป่าพรุ ที่ผูกพันเป็น ห่วงโซ่อาหาร เกิดผลดี ต่อระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อมโดยรวม อันเป็นปัจจัยหลักในการ ดำรงชีวิตของชุมชนรอบป่าพรุ
ศรีรังคปัฏฏณะ
ศรีรังคปัฏฏณะ (ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣ; Srirangapatna หรือ Shrirangapattana) หรือชื่อทับศัพท์ เซริงกาปาตาม (Seringapatam) ในสมัยบริติชราช) เป็นเมืองและเขตปกครองย่อยของอำเภอมาณฑยะ รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย ไม่ไกลจากนครไมสูรุ ศรีรังคปัฏฏณะเป็นที่ตั้งของโบราณสถานสำคัญจำนวนมาก ปัจจุบันนครเก่าของศรีรังคปัฏฏณะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกเบื้องต้นของยูเนสโก
ฟีลีปาแห่งแอโน
พระนางมีพระโอรส-ธิดา กับ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษ ทั้งหมด 11 พระองค์ และเหลือรอดอยู่ถึง 9 พระองค์ ซึ่งเป็นสถิติที่ดีมากในขณะนั้น เนื่องจากสมัยนั้นมีอัตราการสิ้นชีวิตของทารกสูงถึง 3 ใน 4 (หมายความว่าถ้ามีลูก 4 คนก็จะเหลือรอดอยู่แค่ 1 คนเท่านั้น) เนื่องจากสมัยนั้นยังไม่มีสุขอนามัยที่ดีพอสำหรับทารก
ศรีรังคปัฏฏณะ
ชื่อของเมืองมาจากรังคนาถสวามีเทวาลยัมซึ่งเป็นเทวาลัยศูนย์กลางของเมืองและเป็นเทวาลัยหลักของไวษณวะ เมืองศรีรังคปัฏฏณะจึงเป็นศูนย์กลางการจาริกแสวงบุญของศาสนิกชนนิกายไวษณวะในอินเดียใต้ เทวาลัยนี้สร้างขึ้นในสมัยจักรวรรดิคงคา ศรีรังคปัฏฏณะเป็นเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิต่าง ๆ ในอินเดียใต้ และเป็นราชธานีของราชอาณาจักรไมสูรุภายใต้ปกครองของไฮเดอร์อะลี และ ตีปูสุลตาน
ฟีลีปาแห่งแอโน
วัยเยาว์
ฟีลีปาประสูติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1314 ที่วาล็องเซียนในเคานตีแอโนซึ่งตั้งอยู่ระหว่างประเทศเบลเยี่ยมกับจังหวัดนอร์ของฝรั่งเศสในปัจจุบัน โดยทรงเป็นธิดาของกีโยมที่ 1 เคานต์แห่งแอโน กับฌานแห่งวาลัวซึ่งเป็นพระนัดดาของพระเจ้าฟิลิปที่ 3 แห่งฝรั่งเศสกับอิซาเบลแห่งอารากอนในทางฝั่งบิดา และพระเจ้าคาโลที่ 2 แห่งเนเปิลส์กับมาร์เรีย อาร์ปาด แห่งฮังการีในทางฝั่งมารดา ฟีลีปาเป็นบุตรคนที่สี่ในเก้าของบิดามารดา มาร์เกอรีต พี่สาวของพระองค์อภิเษกสมรสกับจักพรรดิลุดวิจที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ในปี ค.ศ. 1324 และได้สืบทอดยศของบิดาหลังกีโยม พระเชษฐาของทั้งคู่ถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 1345 โดยไร้ทายาท
การอภิเษกสมรส
พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษที่กำลังมองหาเจ้าสาวให้เอ็ดเวิร์ดผู้เป็นพระโอรสได้ส่งราชทูตไปยังราชสำนักแอโนเนื่องจากการสมรสระหว่างสองตระกูลจะช่วยให้พระองค์ได้เป็นพันธมิตรกับแฟลนเดอส์ ศูนย์กลางการค้าอันมั่งคั่งสมดั่งความต้องการ วอลแตร์ เดอ สแตเปลดอน บิชอปแห่งเอ็กซิเตอร์ ราชทูตที่ถูกส่งไปได้บรรยายถึงรูปโฉมของธิดาของกีโยมที่ 1 อย่างละเอียดแต่ไม่ชัดเจนว่าเป็นธิดาคนไหน นักประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งคิดว่าเป็นฟีลีปา ขณะที่อีกส่วนหนึ่งคิดว่าเป็นมาร์เกอรีตที่ในตอนนั้นยังไม่ได้สมรส
อังกฤษตกอยู๋ในสงครามกลางเมืองอันนำไปสู่ความไร้เสถียรภาพทางการเมือง ในช่วงต้นคริสตทศวรรษ 1320 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์ที่ไม่ได้รับความนิยม ทรงโปรดปรานครอบครัวเดสเปนเซอร์ โดยเฉพาะฮิวจ์ผู้ลูก ที่เชื่อกันว่าเป็นคนรักของพระองค์มากเกินควรจนทำให้พระมเหสีชาวฝรั่งเศสและเหล่าบารอนหันหลังให้กษัตริย์ ในปี ค.ศ. 1322 ที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้แสดงออกถึงสนใจที่จะผูกมิตรกับแฟลนเดอส์ พระองค์กับพระราชินีอีซาแบลได้แยกกันอยู่และกษัตริย์ได้เริ่มอยู่กินกับฮิวจ์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้พรากพระโอรสธิดาไปจากพระราชินี จองจำคนในครัวเรือนของพระนาง และริบดินแดนของพระนาง
ปลายปี ค.ศ. 1325 อีซาแบลเริ่มมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ ลอร์ดผู้ทรงอำนาจ ฤดูร้อนของปี ค.ศ. 1326 พระนางเดินทางมาถึงราชสำนักแอโนเพื่อขอให้บิดาของฟีลีปาช่วยปลดพระสวามีออกจากบัลลังก์และวางแผนที่จะบริหารบ้านเมืองในฐานะผู้สำเร็จราชการแผ่นดินของพระโอรส กีโยมเห็นดีด้วย เพื่อกระชับความเป็นพันธมิตร เจ้าชายเอ็ดเวิร์ดกับฟีลีปาจึงถูกจับหมั้นหมายกัน
ไม่กี่เดือนต่อมาอีซาแบลที่มีมอร์ติเมอร์คอยให้ความช่วยเหลือบุกอังกฤษได้สำเร็จ หลังทำสงครามกันอย่างต่อเนื่องยาวนาน สุดท้ายในเดือนมกราคมของปี ค.ศ. 1327 พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้ถูกบีบจนต้องยอมสละราชสมบัติ เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด พระโอรสวัย 14 พรรษาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 พระราชินีกลายเป็นม่ายเมื่ออดีตกษัตริย์สิ้นพระชนม์อย่างปริศนาในระหว่างที่ถูกควบคุมตัว สามเดือนหลังพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ถูกฆาตกรรม ฟีลีปาได้เดินทางมาถึงอังกฤษ
วันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1328 ฟีลีปาแห่งแอโนที่เพิ่งเดินทางมาถึงอังกฤษได้ไม่กี่เดือนได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ที่ยอร์กมินสเตอร์ โดยในขณะที่สมรสฟีลีปามีพระชนมายุเพียง 14 พรรษา ขณะที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดวัย 16 พรรษาแม้จะเป็นกษัตริย์ แต่อำนาจปกครองสูงสุดกลับอยู่ในมือของอีซาแบล พระสัสสุกับโรเจอร์ มอร์ติเมอร์ คนรักของพระนาง
ในช่วงแรกสองสามีภรรยาพำนักอยู่ที่พระราชวังวูดสต็อกในออกซ์ฟอร์ดเชอร์เพื่อหนีห่างจากความมากเล่ห์เพทุบายและความตึงเครียดของราชสำนัก พระราชวังดังกล่าวได้กลายเป็นทั้งที่พำนักโปรดของฟีลีปาและที่ประสูติของพระโอรสธิดาสี่ในสิบสามคน หนึ่งในนั้นคือเอ็ดเวิร์ดเจ้าชายดำ พระโอรสธิดาคนแรกของทั้งคู่ ชีวิตสมรสของทั้งคู่เป็นชีวิตสมรสที่มีความสุขแม้พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดจะนอกใจมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นมากมาย พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 กับฟีลีปามีพระโอรสธิดาด้วยกัน 13 คน คือ
พระโอรสของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดกับฟิลิปาล้วนสมรสเข้าตระกูลขุนนางอังกฤษ ภายหลังทายาทของพระโอรสของทั้งคู่จะทำสงครามแย่งชิงบัลลังก์กันในชื่อสงครามดอกกุหลาบ
สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
กว่าฟีลีปาจะได้รับการสวมมงกุฎเป็นพระราชินีแห่งอังกฤษก็ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1330 ทั้งนี้เนื่องมาจากพระราชินีม่ายอีซาแบลไม่ยอมปล่อยมือจากตำแหน่งในราชสำนักของตน ในตอนที่เข้ารับการราชาภิเษก ฟีลีปาในวัย 15 พรรษากำลังตั้งครรภ์พระโอรสคนแรกได้หกเดือน
วันที่ 15 มิถุนายน ฟีลีปาได้ให้กำเนิดพระโอรสที่ปราสาทวูดสต็อก พระโอรสน้อยได้รับการตั้งชื่อในพิธีศีลล้างบาปว่าเอ็ดเวิร์ดตามชื่อของพระบิดาและพระอัยกา เชื่อกันว่าการประสูติของพระโอรสเป็นตัวกระตุ้นให้กษัตริย์วัย 18 พรรษาเริ่มเคลื่อนไหว ในวันที่ 19 ตุลาคม พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดได้ทำการรัฐประหาร ทรงจับกุมตัวมอร์ติเมอร์และมีรับสั่งให้ประหารชีวิต จากนั้นมาพระองค์ก็ได้ปกครองในนามของพระองค์เอง
ฟีลีปาทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้พระสวามีหลายครั้งในช่วงที่พระองค์ไม่อยู่ในอังกฤษ
การสิ้นพระชนม์
ในช่วงบั้นปลายชีวิตฟีลีปามีพระพลานามัยที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ทรงสิ้นพระชนม์ที่ปราสาทวินด์เซอร์ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1369 ด้วยโรคบวมน้ำที่สร้างปัญหาให้พระองค์มาเป็นเวลา 12 ปี ทรงมีพระชนมายุ 55 พรรษาและอายุยืนกว่าพระโอรสธิดาเจ็ดคน นักพงศาวดารคนหนึ่งเล่าว่าฟีลีปาได้สิ้นพระชนม์ในอ้อมแขนของพระสวามีกับธอมัส บุตรคนสุดท้องวัย 14 พรรษา ร่างของพระองค์ถูกฝังที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ในหลุมฝังศพที่มีรูปแกะสลักหินอะลาบัสเตอร์ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 พระสวามีของพระองค์สิ้นพระชนม์หลังพระองค์ในอีกแปดปีต่อมา ร่างของกษัตริย์ถูกฝังเคียงข้างพระมเหสีผู้ล่วงลับ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 คือพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 พระนัดดาชายวัย 10 พรรษาซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของเอ็ดเวิร์ดเจ้าชายดำ พระโอรสคนโตที่สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา
ดูเพิ่ม
13141369
ทินชี สไตรเดอร์
เควซี ดังกวาห์ (Kwasi Danquah) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ ทินชี สไตรเดอร์ (Tinchy Stryder) เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 1987 เป็นนักร้องเพลงป็อปแร็ปชาวอังกฤษ สไตรเดอร์มจากบาว อีสลอนดอนและเข้าศึกษาที่โรงเรียนเซนตร์โบนาเวนเจอร์ส์แคทอลิกคอมพรีเฮนซีฟ ในฟอร์เรสต์เกต นิวแฮม ต่อมาเขาเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยท้องถิ่นที่ชื่อ มหาวิทยาลัยแห่งอีสต์ลอนดอน ที่เขาจบศิลปศาสตรบัณฑิตในสาขาภาพเคลื่อนไหวและแอนิเมชัน ในปี 2009 เขามีชื่อเสียงจากเพลงยอดนิยมที่ชื่อ "Take Me Back" (ร่วมงานกับไทโอ ครูซ) ติดชาร์ตสูงสุดอันดับ 3 บนยูเคซิงเกิ้ลส์ชาร์ตในเดือนมกราคม 2009 และต่อมาออกเพลงที่ชื่อ "Number 1" (ร่วมงานกับ เอ็น-ดับซ์) ที่เข้าชาร์ตในสหราชอาณาจักรที่อันดับ 1 เมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2009
อ้างอิง
1986
เชษฐ์ ติงสัญชลี
ศาสตราจารย์ ดร.เชษฐ์ ติงสัญชลี (เกิด 22 เมษายน พ.ศ. 2520 -) เป็นนักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ศิลปะชาวไทย อาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร มีความชำนาญด้านศิลปะและประวัติศาสตร์อินเดียและเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะศิลปะอินเดีย พม่า และเนปาล, อิทธิพลของศาสนาพุทธและพราหมณ์ต่องานศิลปะ รวมทั้งอิทธิพลศิลปะอินเดียในภูมิภาคเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ มีผลงานแต่งหนังสือที่สำคัญ เช่น "ประวัติศาสตร์ศิลปะอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้", "พระพุทธรูปอินเดีย" เป็นต้น
ประวัติ
เชษฐ์ ติงสัญชลี เกิดเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2520 สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ (เกียรตินิยมอันดับ 1 ทุนภูมิพล) คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาประวัติศาสตร์ศิลปะ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้รับทุนพระราชทานจากมูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ให้ศึกษาต่อทางด้านประวัติศาสตร์ศิลปะที่สถาบัน National Museum Institute of the History of Art, Conservation and Museology (NMIHACM) ประเทศอินเดีย
เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสแอล-คลาส
เมอร์เซเดส-เบนซ์ เอสแอล-คลาส (Mercedes-Benz SL-Class) เป็นชื่อสายการผลิตรถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์หน้าลำ ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (FMR) 2 ประตู 2 หรือ 4 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติเยอรมัน เมอร์เซเดส-เบนซ์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1954 จนถึงปัจจุบัน โดยใช้ชื่อรุ่นว่า "เอสแอล" ซึ่งย่อมาจาก "สปอร์ต น้ำหนักเบา (Sport Leicht)" เอสแอล-คลาส 300เอสแอล เป็นคันแรกของ เมอร์เซเดส-เบนซ์ ที่ใช้ "ประตูปีกนกนางนวล" (Gull-wing door) ซึ่งสามารถเปิดขึ้นลง แทนแบบปกติที่เปิดข้าง ซึ่งเป็นการใช้แค่โฉมแรกในรุ่นนั้นรุ่นเดียว และไม่เคยทำมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อเมอร์เซเดส-เอเอ็มจี ได้ออกรุ่น เอสแอลเอส เอเอ็มจี เมื่อปี ค.ศ. 2010 ก็ได้นำแบบประตูแบบนี้มาใช้อีกครั้งหนึ่ง
ปัจจุบัน เอสแอล-คลาส ได้ออกโฉมต่าง ๆ มาทั้งหมดแล้ว 7 โฉม ดังต่อไปนี้
โฉมแรก (ค.ศ. 1954-1963)
แบ่งเป็นสองรุ่นคือ "300เอสแอล โรสเตอร์" (300SL roadster) ซึ่งใช้ ประตูปีกนกนางนวลเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1957 ส่วน 190เอสแอล (190SL) ซึ่งผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก ถึง 25,881 รถคันนี้ได้เริ่มการผลิต ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1955 จนถึงปี ค.ศ. 1963 ลักษณะตัวถังแบ่งเป็น 2 ชนิด คือ ชนิดที่เป็นรถหลังคาแข็ง 2 ประตู ซึ่งเป็นประตู ปีกนกนางนวล (กัลวิง) และ ชนิดที่ 2 คือ โรสเตอร์ หลังคาผ้าใบ (Soft top) ในลักษณะประตูปกติ และหลังจากโฉมนี้เป็นต้นไป ประตูแบบกัลวิง ก็จะไม่มีให้เห็นอีกต่อไป ทำให้ โฉมแรกนี้ จึงดูเป็นโฉมที่มูลค่ามากกว่าโฉมไหนๆ ซึ่งปัจจุบัน ก็ได้จัดให้เป็นหนึ่งใน "รถยูโรคลาสสิก" และอยู่ในฐานะรถประมูลอีกด้วย
300เอสแอล กัลวิง ถือเป็นรถที่เร็วที่สุดในโลกในเวลานั้น และยังถือได้ว่าเป็นครั้งแรกที่มีการบัญญัติศัพท์ว่า "ซูเปอร์คาร์" ขึ้น ทำให้ 300เอสแอลกัลวิง ได้รับการยกย่องให้เป็นซูเปอร์คาร์คันแรกของโลก
โฉมที่สอง (ค.ศ. 1963-1971)
ต่อจากโฉมแรก เอสแอล-คลาส ก็ได้ใช้ชื่อโฉมใหม่นี้ว่า "230SL" และใช้รหัสว่า "W113" ได้รับการออกแบบโดย นักออกแบบรถชาวฝรั่งเศส Paul Bracq มาพร้อมกับการออกแบบใหม่ เครื่องยนต์ขนาด 2.3 ลิตร 6 สูบ (I6) และเปลี่ยนประตูจาก "กัลวิง" หรือที่เรียกว่า "ประตูปีกนกนางนวล" ไปเป็นรถเปิดประทุนหลังคาผ้าใบ (บางครั้งเรียกเป็นชื่อเล่นว่า Pagoda top) แทนทั้งหมด
โฉมที่สาม (ค.ศ. 1972-1989)
โฉมที่สาม นับเป็นโฉมที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ด้านนอกอย่างเห็นได้ชัด นอกจากนี้ยังเป็นโฉมที่มีรหัสรโฉมถึง 2 รหัส ได้แก่ R107 หรือ SL ซึ่งเป็นลักษณะรถ 2 ประตู เปิดประทุนด้วยหลังคาผ้าใบ และ C107 หรือ SLC ซึ่งเป็นลักษณะรถ 2 ประตู คูเป้ ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972 จนถึง ปี ค.ศ. 1989 รวมเป็นจำนวนทั้งสิ้น 300,175 คัน
รุ่นต่างๆ ของโฉมที่สาม
สำหรับรุ่น 560SL จำหน่ายที่สหรัฐอเมริกา แคนาดา ญี่ปุ่น และ ออสเตรเลีย เพียงเท่านั้น แต่ถึงจะเรียก 560SL ก็ยังคง ขนาดเครื่องยนต์ไว้ที่ 5.0 ลิตร เช่นเดียวกับ 500SL เนื่องจากติดที่กฎหมายเกี่ยวกับอัตราปล่อยมลพิษ ในทั้ง 4 ประเทศ
โฉมที่สี่ (1989-2002)
โฉมที่สี่ ใช้รหัสว่า "R129" ได้รับการออกแบบโดย Johann Tomforde และ Bruno Sacco นับเป็นที่ไม่ต่างกับโฉมก่อนหน้านี้มากนัก แต่เป็นโฉมแรกของ เอสแอล-คลาส ที่ได้มีการติตตั้งเครื่องยนต์เสริม เอเอ็มจี (AMG) โฉมนี้ผลิตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1989 จนถึงปี ค.ศ. 2002 เป็นจำนวนทั้งสิ้น 213,089 คัน โดยทางบริษัท ธนบุรีประกอบรถยนต์ จำกัด เคาะราคาป้ายแดงที่ 6,950,000 บาท Mercedes-Benz SL (R129) เป็นรถสปอร์ตเปิดประทุนที่มีหลังคาผ้าใบสามารถควบคุมการปิด-เปิดด้วยระบบไฟฟ้า (automated (electro-hydraulic), fabric convertible roof) อย่างง่ายดายและมีหลังคาแข็ง (Detachable hardtop) ที่สามารถถอดเข้า-ถอดออกได้ตามใจปรารถนา
โฉมที่ห้า (2001-2011)
โฉมที่ 5 เอสแอล ได้ใช้ชื่อรหัสว่า "R230" เปิดตัวครั้งแรกที่งาน แฟรงเฟิร์ตมอเตอร์โชว์ ปี ค.ศ. 2002 ได้รับการออกแบบโดย Steve Mattin และ Bruno Sacco ในปี ค.ศ. 1997 เอสแอล โฉมที่ 5 นับเป็นโฉมที่มีการปรับเปลี่ยนเกือบๆทุกด้าน ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือตัวถัง การใช้หลังคาแบบฮาร์ดท็อป (Hardtop) หรือสไตล์คูเป้ ทั้งหมด รวมถึงเครื่องยนต์ขนาด 5.4 ลิตร V8 ซึ่งได้ติดตั้ง เอเอ็มจี เสริมเข้าไปด้วย โดยชื่อว่า "SL55 AMG" ส่วนเครื่องยนต์ V12 ใช้กับรุ่น "SL600" นอกจากนี้ยังมีรุ่นจำกัดจำนวน อย่าง เอสแอล65 เอเอ็มจี (SL65 AMG) ส่วน เอสแอล350 (SL350) จำหน่ายบางประเทศเท่านั้น จนในปี ค.ศ. 2008 เอสแอล โฉมที่ 5 ก็ได้ยุติการผลิตลง
โฉมที่หก (2012-2020)
เปิดตัวครั้งแรกที่งาน นอร์ท อเมริกัน อินเตอร์เนชั่นแนล โชว์ ในเดือนมกราคม ปี ค.ศ. 2012 ใช้รหัสใหม่ว่า "R231" เป็นครั้งแรกที่ใช้ชิ้นส่วน ส่วนใหญ่มาจากอะลูมิเนียม เป็นครั้งแรกของเมอร์เซเดส ที่ใช้เครื่องยนต์ขนาด 4.6 ลิตร V8 กับกำลังสูงสุดที่ 435 hp (324 kW) เป็นโฉมแรกในรอบ 10 กว่าปีที่ผ่านมา ที่มีรุ่นเปิดประทุน นอกจากนี้ เอสแอล ตัวนี้ยังมีน้ำหนักกว่ารุ่นก่อนหน้านี้ถึง 140 กิโลกรัม (ราวๆ 308 lbs)
ปรับโฉมใหม่ (2016–2020)
ปรับโฉมใหม่กับรุ่นปี 2016 และ 2017 เปิดตัวครั้งแรกที่งาน นอร์ท อเมริกัน อินเตอร์เนชั่นแนล โชว์ ช่วงต้นปี 2016 ใน California, พร้อมเปิดตัว SL400 (renamed SL450 in the US) มีเครื่องยนต์ 3.0 ลิตร 362 hp (367 PS) เทอร์โบคู่ V6 และเกียร์อัตโนมัติ 9-speed Mercedes-Benz 9G-Tronic PLUS.
โฉมที่เจ็ด (2022-ปัจจุบัน)
ในเดือนกรกฎาคม ค่ายดาวสามแฉกได้ปล่อยภาพ Teaser ห้องโดยสารของ Mercedes-Benz SL หรือ ที่จะเปลี่ยนชื่อเป็น Mercedes-AMG SL ล่าสุด มีภาพหลุดด้านหน้าของรถยนต์คันจริงมาให้ชมกันแล้ว ซึ่งดูเหมือนงานจัดแสดงแบบปิด ก่อนถึงกำหนดการเปิดตัวที่มีกระแสว่า อาจจัดขึ้นในวันที่ 20 ตุลาคมนี้
ถึงภาพจะไม่ชัดเท่าใดนัก แต่ก็เผยให้เห็นว่า Mercedes-AMG SL มีไฟหน้าคล้าย AMG GT และมีสันช่องดักลมกันชนหน้าสีดำตัดสีตัวถัง ล้อเป็นลาย 8 ก้านคู่ดีไซน์ใหม่ใหญ่เต็มซุ้ม และดูเหมือนว่าจะเป็นน็อตล้อล็อกกลางด้วย มีจุดน่าสนใจว่าบริษัทเลือกใช้สีแดงสด แทนที่จะเป็นโทนสีเทาตามที่ MB นิยมใช้ในการเปิดตัวรถยนต์รุ่นใหม่ นำไปสู่การวิเคราะห์ที่ว่า บริษัทต้องการเสริมภาพลักษณ์สปอร์ตให้มากขึ้น
ส่วนกระจังหน้าคาดว่าจะเป็นแบบ Panamericana แบบซี่ตั้งถี่เหมือนของ AMG GT เนื่องจากมีภาพ Spyshot ของรถยนต์ทดสอบก่อนหน้านี้ ห้องโดยสารยังไม่มีภาพชุดใหม่มาด้วย แต่ยืนยันจากภาพ Teaser ได้ว่าดีไซน์จะผสานโลก analog เข้ากับ digital มาพร้อมเบาะแบบ 2+2 ที่นั่ง เสริมด้วยหน้าจอแสดงผลขนาด 12.3 และ 11.9 นิ้ว ส่วนขุมพลังยังไม่แน่ชัดเช่นกัน แต่อาจมีเครื่องยนต์เบนซินให้เลือกดังนี้
วันที่ 28 ตุลาคม 2021 DAIMLER ได้เปิดตัวรถยนต์สปอร์ตเปิดประทุน Mercedes-AMG SL-Class ในฐานะตัวแทนของ Mercedes-Benz SL-Class R231 ที่ทำตลาดมาตั้งแต่เดือนมีนาคม 2011 อีกทั้งยังเป็นครั้งแรกที่ SL-Class ถูกนำไปไว้ภายใต้แบรนด์ Mercedes-AMG โดยมีความสปอร์ตเข้ามาผสมกับความหรูหรามากขึ้น
การเผยโฉมของ Mercedes-AMG SL-Class ในครั้งนี้ นับเป็นการสืบทอดตำนานของรถสปอร์ต Mercedes-Benz ที่เริ่มต้นจาก Mercedes-Benz 300SL ในปี 1954 โดย SL นั้นย่อมาจากคำในภาษาเยอรมันว่า Sport Leicht ที่แปลได้ว่า รถสปอร์ตน้ำหนักเบา รถ Mercedes-Benz SL ในรุ่นถัด ๆ มามีน้ำหนักที่มากขึ้น ให้ความสำคัญกับความหรูหรามากขึ้น จนกลายมาเป็นตัวเลือกหลัก ๆ ของบรรดาเศรษฐีที่อยากได้รถยนต์สปอร์ตที่มีความสะดวกสบาย เรียกได้ว่า SL เป็นหนึ่งในไอค่อนของแบรนด์ Mercedes-Benz เลยทีเดียว
ภายในห้องโดยสารของ Mercedes-AMG SL-Class มีความโดดเด่นอยู่ไม่น้อย โดยได้รับแรงบันดาลใจจากรถต้นตระกูลอย่าง 300SL มีการติดตั้งเบาะนั่งแบบ 2 + 2 ซึ่งเคยใช้ครั้งสุดท้ายในรุ่น R129 ที่เลิกผลิตไปในปี 2000
ธีมการออกแบบนั้น เป็นการผสมผสานความเป็นอนาล็อก เข้ากับความเป็นดิจิตอล หรือ “Hyperanalogue” นอกเหนือจากคุณภาพของวัสดุที่คัดเลือกมาเป็นอย่างดี ยังมีเทคโนโลยีดิจิตอลต่างๆ ที่ทันสมัยเข้ามารวมเป็นแพ็คเกจ
ระบบ Infotainment ของ Mercedes-AMG SL-Class เป็นแบบ MBUX Multimedia เจเนอเรชั่นที่ 2 โดยชุดมาตรวัดเป็นแบบ LCD ความละเอียดสูง ขนาด 12.3 ริ้ว ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากมาตรวัดบนเครื่องบิน ในขณะที่หน้าจอกลางนั้นมีขนาด 11.9 นิ้ว โดยสามารถปรับองศาของหน้าจอเพื่อลดการสะท้อนขณะเปิดหลังคาได้ อีกทั้งยังปรับโหมดการแสดงผลได้ถึง 5 โหมด ตามความต้องการ ประกอบด้วย Classic, Sport, SuperSport, Track Pace และ Discreet
มีจุดเด่นพิเศษอยู่ที่ฟังก์ชัน AMG Track Pace ซึ่งติดตั้งมาให้เป็นอุปกรณ์มาตรฐานของ AMG SL63 และเป็นอุปกรณ์ทางเลือกเสริมสำหรับ AMG SL55 ซึ่งรวมอยู่ในระบบของ MBUX อันเป็นฟังก์ชันที่สามารถเก็บข้อมูลการขับขี่ของรถได้ถึง 80 อย่าง ไม่ว่าจะเป็น ความเร็ว อัตราเร่ง องศาพวงมาลัย ฯลฯ รวมไปถึงการจับเวลาต่อรอบสำหรับการลงสนาม ฟังก์ชันนี้สามารถแสดงผลผ่านหน้าจอ โดยที่คนขับสามารถเลือกค่าที่ต้องการดูได้ และถ้าหากเลือกออปชั่น Dash Cam ก็จะสามารถบันทึกภาพการขับขี่ โดยแสดงผลข้อมูลนี้ในวีดีโอได้ด้วย
ระบบ MBUX นั้น ยังมาพร้อมกับฟังก์ชันของระบบนำทางหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น Live Traffic การรายงานสภาพการจราจร อีกทั้งยังมีการเชื่อมต่อกับระบบ what3words ที่ซึ่งทุก 3 ตารางเมตรบนโลกนี้ ถูกตั้งที่อยู่ใต้คำ 3 คำ ทำให้แม้จะไม่มีที่อยู่แบบปกติก็สามารถตั้งค่าระบบนำทางได้ อีกทั้งระบบ MBUX ยังมาพร้อมกับระบบ Voice Assistant ที่สามารถสั่งการผ่านเสียงด้วยประโยคง่าย ๆ ได้ทันที เหมือนกับระบบ Voice Assistant ของโทรศัพท์มือถือ
เครื่องยนต์และระบบส่งกำลัง
AMG SL 55
เครื่องยนต์รหัส M177 เบนซิน 8 สูบ V ขนาด 4.0 ลิตร 3,982 ซีซี กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 83.0 x 92.0 มิลลิเมตร อัตราส่วนกำลังอัด 8.6 : 1 พ่วงเทอร์โบชาร์จเจอร์คู่ Bi-Turbocharged กำลังสูงสุด 476 แรงม้า (PS) ที่ 5,500-6,500 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 700 นิวตันเมตร ที่ 2,250-4,500 รอบ/นาที
ตัวเลขสมรรถนะเคลมจากโรงงาน
อัตราเร่ง 0 – 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ทำได้ใน 3.9 วินาที ความเร็วสูงสุด 295 กิโลเมตร/ชั่วโมง
AMG SL 63
เครื่องยนต์รหัส M177 เบนซิน 8 สูบ V ขนาด 4.0 ลิตร 3,982 ซีซี กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 83.0 x 92.0 มิลลิเมตร อัตราส่วนกำลังอัด 8.6 : 1 พ่วงเทอร์โบชาร์จเจอร์คู่ Bi-Turbocharged กำลังสูงสุด 585 แรงม้า (PS) ที่ 5,500-6,500 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 800 นิวตันเมตร ที่ 2,500-5,000 รอบ/นาที
อัตราเร่ง 0 – 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ทำได้ใน 3.6 วินาที ความเร็วสูงสุด 315 กิโลเมตร/ชั่วโมง ความแตกต่างของสองรุ่นนั้น อยู่ที่การปรับตั้งค่า ECU โดยมีปริมาณ Boost เป็นความแตกต่างหลัก
ทั้งสองรุ่นจับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ 9 จังหวะ AMG SPEEDSHIFT MCT 9G พร้อมระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ 4MATIC+ ที่สามารถส่งกำลังไปยังล้อต่าง ๆ ได้แบบ Variable นี่เป็นครั้งแรกใน Mercedes SL ที่ใช้ระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ
อนาคตจะมีเครื่องยนต์มาเสริมทัพอีก 2 ชนิด โดยหนึ่งในนั้นจะเป็นแบบ E Performance Hybrid (PHEV)
มีรายงานว่าค่ายดาวสามแฉกอาจเปิดตัว Mercedes-AMG SL 43 โดยนำเครื่องยนต์เบนซิน แบบ 4 สูบ ขนาด 2.0 ลิตร เทอร์โบ แบบเดียวที่ใช้ใน A45 S และ CLA 45 S มาเป็นพื้นฐานแล้วเสริมด้วยระบบ Mild Hybrid พร้อม E-Turbo ส่วนพละกำลังอาจอยู่ในระดับ 385 แรงม้า อีกทั้งยังอาจมีเวอร์ชั่น Plug-in Hybrid ตามมาด้วย แต่ยังไม่มีรายละเอียดในขณะนี้
Mercedes-AMG SL รุ่นล่าสุด รหัสตัวถัง R232 ที่สร้างขึ้นบนพื้นตัวถังที่ออกแบบมาโดยเฉพาะจาก Mercedes-AMG เปิดตัวเมื่อ วันที่ 28 ตุลาคม 2021 พร้อมรหัส AMG SL 55 และ AMG SL 63 4MATIC+ ที่มาพร้อมเครื่องยนต์รหัส M177 ทั้งคู่ แต่มีความแรงแตกต่างกัน ได้แก่ 476 แรงม้า (PS) ที่ แรงบิดสูงสุด 700 นิวตันเมตร อัตราเร่ง 0 – 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ทำได้ใน 3.9 วินาที ความเร็วสูงสุด 295 กิโลเมตร/ชั่วโมง และ 585 แรงม้า (PS) แรงบิดสูงสุด 800 นิวตันเมตร อัตราเร่ง 0 – 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ทำได้ใน 3.6 วินาที ความเร็วสูงสุด 315 กิโลเมตร/ชั่วโมง ตามลำดับ ทั้งสองรุ่นจับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ 9 จังหวะ AMG SPEEDSHIFT MCT 9G พร้อมระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ 4MATIC+ เป็นครั้งแรกของตระกูล SL
ต่อมามีข่าวลือว่า Mercedes-AMG เตรียมเปิดตัวรุ่นเครื่องยนต์ 4 สูบ ที่มีกำลังน้อยกว่า จนกระทั่งกลายมาเป็นรหัส AMG SL 43 ที่เป็นการใช้เครื่องยนต์ 4 สูบ ครั้งแรกในตระกูล SL เป็นการต่อยอดเครื่องยนต์จาก AMG 45 รุ่นขับเคลื่อนล้อหน้า แต่นำมาปรับปรุงใส่เทคโนโลยีเพิ่มเติม เช่น ระบบ Mild hybrid 48V ที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อน Starter generator (RSG) และ Turbocharger ที่ทำงานด้วยไฟฟ้า
เครื่องยนต์รหัส M139 เบนซิน 4 สูบเรียง วางตามยาว ขนาด 2.0 ลิตร 1,991 ซีซี กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 83.0 x 92.0 มิลลิเมตร จ่ายเชื้อเพลิงด้วยหัวฉีดอีเล็กโทรนิคส์แบบผสมผสานระหว่าง ฉีดตรงสู่ห้องเผาไหม้และฉีดก่อนเข้าห้องเผาไหม้ที่ท่อร่วมไอดี อัตราส่วนกำลังอัด 10.0 : 1 พ่วงเทอร์โบชาร์จเจอร์แบบไฟฟ้าและมอเตอร์สตาร์ท 48V กำลังสูงสุด 381 แรงม้า (PS) ที่ 6,500 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 480 นิวตันเมตร ที่ 3,250-5,000 รอบ/นาที พ่วงมอเตอร์ไฟฟ้า 48V ให้กำลังสูงสุดชั่วขณะ 14 แรงม้า (PS)
จับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ 9 จังหวะ AMG SPEEDSHIFT MCT (Multi-Clutch Transmission) 9G พร้อมระบบขับเคลื่อน 2 ล้อหลัง
โหมดการขับขี่ทั้งหมด 5 รูปแบบ “Slippery”, “Comfort”, “Sport”, “Sport +” and “Individual” โดยจะมีโหมด “RACE” สำหรับ AMG DYNAMIC PLUS Package
อัตราเร่ง 0 – 100 กิโลเมตร/ชั่วโมง ทำได้ใน 4.9 วินาที ความเร็วสูงสุด 275 กิโลเมตร/ชั่วโมง
เปิดตัวในประเทศไทย
ล่าสุด Mercedes-Benz ประเทศไทย เตรียมเปิดตัว All NEW Mercedes-AMG SL-Class ในเดือน ธันวาคม 2022 นี้ ! ที่งาน Motor Expo ระหว่างวันที่ 1-12 ธันวาคม 2565 @ Challenger Hall 1-3 เมืองทองธานี โดยคาดว่าจะมาด้วยรหัส SL 43 ขับเคลื่อนล้อหลัง
Mercedes-Benz ประเทศไทย เตรียมเปิดตัว All NEW Mercedes-AMG SL-Class ในเดือน ธันวาคม 2022 นี้ ! ที่งาน Motor Expo ระหว่างวันที่ 1-12 ธันวาคม 2565 @ Challenger Hall 1-3 เมืองทองธานี ในราคาเริ่มต้น 11,700,000 บาท (CBU 'Made in Bremen' ผลิตจากโรงงาน Mercedes-Benz Group AG, Bremen Plant ประเทศ เยอรมนี)
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม (อำเภอศรีนคร)
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีนคร อำเภอศรีนคร จังหวัดสุโขทัย
วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม เดิมชื่อ วัดคลองพลับ หรือ วัดคลองมะพลับ ตั้งตามชื่อบ้านที่มีสัญลักษณ์ของพื้นที่คือ มีลำคลองที่คดไปคดมาพับไปพับมา เริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 โดยมี นายแผน พิมพ์ทอง นายเนตร คู่ครอง และนายเขียน ทิมเอม เป็นผู้ริเริ่มชักนำชาวบ้านก่อสร้างวัด ซึ่งมีเนื้อที่ 23 ไร่ 2 งาน 48 ตารางวา ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร ได้รับฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ ก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 ศาลาการเปรียญ วิหารหลวงพ่อหล้า (อดีตเจ้าอาวาสรูปแรก) และวัดยังเป็นที่ตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ซึ่งเปิดสอน 2 แผนก คือ พระปริยัติธรรม แผนกธรรม 3 ระดับ นักธรรมตรี นักธรรมโท นักธรรมเอก และพระปริยัติธรรม แผนกบาลี คือ ชั้นบาลีไวยากรณ์ ชั้นเปรียญตรี (ประโยค 1–2 และเปรียญธรรม 3 ประโยค) ชั้นเปรียญโท(เปรียญธรรม 4-5-6 ประโยค) และสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดอาคารโรงเรียนพระปริยัติธรรมมหาพินิโจดมประชารังสวรรค์ ในวันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551
หอสมุดประชาชนนิวยอร์ก
หอสมุดประชาชนนิวยอร์ก (New York Public Library (NYPL)) คือ หอสมุดสาธารณะในนครนิวยอร์ก ด้วยหนังสือเกือบ 53 ล้านเล่ม หอสมุดแห่งนี้มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 2 ของสหรัฐอเมริกา (และอันดับ 3 ของโลก) รองจากหอสมุดรัฐสภา หอสมุดมีการบริหารจัดการอย่างเป็นอิสระ และดำเนินการโดยไม่แสวงหาผลกำไร หอสมุดมีสาขาในเขต (Borough) แมนแฮตตัน, เดอะบร็องซ์ และเกาะสแตเทน โดยมีการเข้าร่วมกับหอสมุดทางวิชาการ (academic libraries) และวิชาชีพ (professional libraries) ในเขตรัฐนิวยอร์ก ส่วนเมืองอื่น ๆ ใน 2 เขตของนครนิวยอร์ก ได้แก่ บรุกลิน และควีนส์ มีการให้บริการโดยหอสมุดสาธารณะบรุกลินส์ และหอสมุดควีนส์ สาขาของหอสมุดประกอบด้วยหอสมุดวิจัย (research libraries) และหอสมุดที่ยืมหนังสือได้ (Lending libraries)
หอสมุดดำเนินงานในศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นศูนย์รวมหนังสือจากที่ต่าง ๆ รวมถึงเป็นแหล่งสังคมของผู้รักหนังสือ (bibliophiles) และผู้มั่งคั่ง โดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิและชาวอเมริกันที่ร่ำรวยในแต่ละยุคสมัย
อาคารหลัก
อาคารหลักของหอสมุด ตั้งอยู่บนถนนสายที่ 5 (Fifth Avenue) ก่อสร้างระหว่าง ค.ศ. 1897-1911 และเปิดทำการใน ค.ศ. 1911 ตัวอาคารหลักคือ 1 ใน 4 ของหอสมุดวิจัย ห้องที่มีชื่อเสียงคือ ห้องอ่านหนังสือหลักโรส (Rose Main Reading Room : Room 315) มีกว้าง 78 ฟุต (23.8 เมตร) ความยาว 297 ฟุต (90.5 เมตร) ความสูงถึงเพดาน 50 ฟุต (15.8 เมตร)
ภาษาปลัง
ภาษาปลังหรือภาษาบลัง ภาษาปูลัง เป็นภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก กลุ่มมอญ-เขมร สาขาปะหล่อง มีผู้พูดทั้งสิ้น 37,200 คน พบในจีน 24,000 คน (พ.ศ. 2533) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของยูนนาน ในสิบสองปันนา บางส่วนอยู่ร่วมกับชาวว้า ผู้พูดภาษานี้มักใช้ภาษาไท ภาษาว้าหรือภาษาจีนได้ด้วย พบในพม่า 12,000 คน (พ.ศ. 2537) ทางตะวันออกของรัฐฉาน พบในไทย 1,200 คน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และในกรุงเทพฯ อัตราการรู้หนังสือต่ำ อพยพมาจากสิบสองปันนาโดยเข้าไปอยู่ในพม่าระยะหนึ่งแล้วจึงเข้ามาไทยเมื่อ พ.ศ. 2517
หอสมุดประชาชนนิวยอร์ก
อาคารหลัก
ห้องโรส ประกอบด้วยแถวตู้หนังสืออ้างอิงนับพันเล่ม ซึ่งเปิดโล่งแต่ละชั้นของระเบียง เหนือขึ้นไปมีหน้าต่างขนาดใหญ่และโคมไฟระย้า ตกแต่งด้วยไม้เนื้อแข็ง โต๊ะ เก้าอี้ และโคมไฟทองเหลือง รวมถึงมีการติดตั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อค้นหาหนังสือหอสมุด มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกและอินเทอร์เน็ตสำหรับแล็ปท็อป นอกจากนี้ยังมีห้องพิเศษ โดยตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติกับนักประพันธ์และนักวิชาการคนสำคัญ ซึ่งเป็นผู้วิจัยและเขียนหนังสือของหอสมุด แต่ไม่เพียงนักวิชาการเท่านั้น ระหว่างภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) สมาชิกหอสมุดหลายคนออกจากงานและใช้หอสมุดที่จะปรับปรุงชีวิตของพวกเขา หอสมุดได้รับการประกาศสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ ใน ค.ศ. 1965
ภาษาปลัง
มีสำเนียงท้องถิ่นอย่างน้อย 7 สำเนียง คือ กอนตอย จงมอย สะแตง แพมยอง กอนมาก ปังโลชิ และกอนกาง ในจีนเขียนด้วยอักษรไทลื้อหรืออักษรไทใต้คง ใกล้เคียงกับภาษาว้า เรียงประโยคแบบประธาน-กริยา-กรรม คำขยายตามหลังนาม มีเสียงวรรณยุกต์ 4 เสียง
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952
การแข่งขันเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 1952 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือใบในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 15 ที่กรุงเฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ระหว่างวันที่ 20-28 กรกฎาคม พ.ศ. 2495 จัดขึ้นที่สนาม Harmaja ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือใบครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 5 รายการ คือ ประเภททีมชาย 5 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 227 คน จาก 29 ประเทศ
เมร์ลีโต ซาบีโย
เมร์ลีโต ซาบีโย (Merlito Sabillo) หรือ เมร์ลีโต ลาบราดอร์ ซาบีโย จูเนียร์ (Merlito Labrador Sabillo Jr.) เกิดเมื่อ 19 มกราคม พ.ศ. 2527 ที่จังหวัดเนโกรสออกซิเดนตัล สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 23 (น็อก 12) เสมอ 1 แพ้ 2
ประวัติ
ซาบีโยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2551 ชนะคะแนน โปเวล บาลาบา ที่ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะรวด จนขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นมินิมัมเวตที่ว่างเมื่อ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ชนะคะแนน เจตลี ปูริสมา ได้แชมป์มาครอง ป้องกันแชมป์ได้ 2 ครั้ง ก็ขึ้นชิงแชมป์ OPBF รุ่นมินิมัมเวตที่ว่างเมื่อ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2554 ชนะคะแนน โรเดล เตฮาเรส ที่ฟิลิปปินส์ ป้องกันแชมป์ได้ 1 ครั้ง จากนั้น ซาบีโยได้ชิงแชมป์โลกเฉพาะกาลรุ่นมินิมัมเวต WBO เมื่อ 9 มีนาคม พ.ศ. 2556 ชนะน็อก หลุยส์ เด ลา โรซา ยก 8 ที่โคลัมเบีย และได้เป็นแชมป์ตัวจริงหลังจากนั้น ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 2 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ไปเมื่อ 22 มีนาคม พ.ศ. 2557 แพ้น็อก ฟรานซิสโก โรดรีเกวซ จูเนียร์ ยก 10 ที่เม็กซิโก
รายพระนามสุลต่านคอโมโรส
เหล่า สุลต่านแห่งคอโมโรส, หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดียพร้อมเชื้อชาติที่ผสมผสานได้รับการสถาปนาภายหลังการเข้ามาของ ศาสนาอิสลาม ณ พื้นที่นี้เมื่อศตวรรษที่ 15 สุลต่านขึ้นอยู่กับเกาะอาจถูกจัดฐานะ ฟานี, อึมฟาอุเม and อึนติเบ  ไม่เหมือนกับสุลต่านฝั่งอาหรับ ,สุลต่านเหล่านี้มีอำนาจจริงเพียงเล็กน้อย ครั้งเดียวบนเกาะเอ็นซวานี่ หนึง อึนซวานี (อองฌูอองในปัจจุบัน),ฟานี 40 พระองค์และเจ้าผู้ครองนครอื่น ๆ แบ่งอำนาจกันภายในเกาะ งาซิดจา ( กรองด์ กอมอร์ในปัจจุบัน)ในอดีตถูกแบ่งเป็นรัฐสุลต่าน 11 รัฐ บทความนี้จะกล่าวถึงเฉพาะพระองค์ที่สำคัญ
สุลต่านแห่งอึมบวันกู
สุลต่านจะมีพระอิสสริยยศว่า อึมฟาอูเม/อึมฟาลเม สุลต่านที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน (ไม่ปรากฏรัชกาล) คือสุลต่านบวานา ฟูมู
สุลต่านแห่งดอมบา
สุลต่านจะมีพระอิสสริยยศว่า อึมฟาอูเม/อึมฟาลเม สุลต่านที่เป็นที่รู้จักในปัจจุบัน (ไม่ปรากฏรัชกาล) คือสุลต่านเฟเบจา มัมบเว
อ้างอิง
(incomplete; most material still to be worked in)
ทอม เวลลิง
โธมัส จอห์น แพทริค "ทอม" เวลลิง (Thomas John Patrick "Tom" Welling) เกิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2520 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักกันดีในบทบาท คลาร์ก เค้นท์ จากละครเรื่อง สมอลล์วิลล์ (Smallville)
ผลงานการแสดงช่วงแรก
เวลลิ่ง เกิดในนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมโอเคมอส รัฐมิชิแกน ในปี 2538 เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการถูกแมวมองจับจ้องมาตั้งแต่เป็นคนงานในคาลวินคลายน์ ผลงานชิ้นแรกเริ่มจากแสดงละครซีรีส์ทางช่องซีบีเอส ในเรื่อง Judging Amy
สมอลวิลล์
ปี พ.ศ. 2544 เขามีชื่อเสียงในหมู่ผู้ชมวัยรุ่นหลังจากเล่นละครเรื่อง สมอลล์วิลล์ จากละครเรื่องนี้ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแซทเทิร์นถึง 4 ปีติดกัน
ระบบประสาทรับความรู้สึก
ระบบประสาทรับความรู้สึก (sensory nervous systemorgana sensuum) เป็นส่วนระบบประสาทที่แปลผลข้อมูลความรู้สึก ระบบประกอบด้วยเซลล์ประสาทรับความรู้สึก (sensory neuron) รวมทั้งตัวรับความรู้สึก (sensory receptor cell), วิถีประสาท (neural pathway) และสมองส่วนต่าง ๆ ซึ่งทำหน้าที่รับรู้ความรู้สึก ระบบที่ยอมรับกันดีรวมทั้งระบบการเห็น ระบบการได้ยิน ระบบรับความรู้สึกทางกาย ระบบรู้รส ระบบรู้กลิ่น และระบบการทรงตัว ระบบรับความรู้สึกมีประโยชน์คือ
หรืออีกอย่างหนึ่ง "สิ่งมีชีวิตจำเป็นต้องได้ข้อมูลเพื่อแก้ปัญหา 3 อย่าง คือ (ก) ธำรงสิ่งแวดล้อมที่สมควรคือภาวะธำรงดุล (ข) ทำกิจกรรมให้ถูกเวลา (เช่น การเปลี่ยนพฤติกรรมตามฤดู) หรือให้คล้องจองกับสิ่งมีชีวิตพวกเดียวกันตามเวลา และ (ค) หาและตอบสนองต่อทรัพยากรและภัยอันตราย (เช่น ไปทางที่มีทรัพยากร หลีกเลี่ยงหรือโจมตีภัย) สิ่งมีชีวิตยังต้องถ่ายทอดข้อมูลเพื่อชักจูงพฤติกรรมของคนอื่น เช่น เพื่อระบุตน เพื่อแจ้งภัยแก่พวกเดียวกัน เพื่อประสานงาน หรือเพื่อหลอก"
ตัวรับความรู้สึกและสิ่งเร้า
จากลานรับตัวกระตุ้น (receptive field) ของตน ตัวรับความรู้สึก (sensory receptor) เข้ารหัสลักษณะ 4 อย่างของสิ่งเร้า คือ การเข้ารหัสภาวะ 4 อย่างนี้มีประโยชน์กับการประมวลผลในสมอง เช่น เวลาที่มาถึงของเสียงและความต่างเฟสของคลื่นเสียงที่เป็นไปสืบต่อกัน สามารถใช้กำหนดตำแหน่งต้นเสียงได้ ตัวรับความรู้สึกส่งข้อมูลเหล่านี้ไปยังสมองผ่านเส้นใยประสาทนำเข้า (afferent nerve fiber) ซึ่งเป็นส่วนของเซลล์ประสาทนำเข้า (afferent neuron) ต่อ ๆ กัน
ตัวรับความรู้สึกในมนุษย์ มีประเภทเป็นต้นดังต่อไปนี้
แบบสิ่งเร้า
แบบสิ่งเร้า (stimulus modality) เป็นปรากฏการณ์ทางกายภาพอย่างหนึ่งที่ตัวรับความรู้สึกรับรู้ได้ เช่น อุณหภูมิ รสชาติ เสียง และแรงดัน ตัวอย่างเช่น อาหารในปากทำให้รู้อุณหภูมิและรสชาติ ดังนั้น อาหารที่เป็นสิ่งเร้าสิ่งเดียวทำให้รู้แบบสิ่งเร้า (modality) 2 อย่าง คือ อุณหภูมิและรสชาติ ในกรณีนี้ปลายประสาทรับร้อนเป็นตัวรับรู้อุณหภูมิ และเซลล์รับรสเป็นตัวรู้รส
ระบบรับความรู้สึกในมนุษย์
ระบบรับความรู้สึกของมนุษย์มีดังต่อไปนี้คือ
นอกจากนั้นแล้ว ประสาทสัมผัสยังแบ่งได้โดยใยประสาท ออกเป็น 2 ประเภทคือประสาทสัมผัสทั่วไป (general sense) และประสาทสัมผัสพิเศษ (special sense) อย่างแรกรวมความรู้สึกเจ็บปวด (pain) อุณหภูมิ (temperature) สัมผัส (touch) แรงดัน (pressure) ความสั่นสะเทือน (vibration) และอากัปกิริยา (proprioception) เป็นต้น ซึ่งทั้งหมดระบบรับความรู้สึกทางกายเป็นตัวแปลผล ส่วนอย่างที่สองเป็นความรู้สึกที่เหลือเป็นต้นว่า รูปที่เห็นทางตาและเสียงที่ได้ยินทางหู เป็นความรู้สึกที่ระบบการเห็นและระบบการได้ยินเป็นต้น เป็นตัวแปลผล บทความนี้จะกล่าวไปตามระบบดังกล่าวนี้ต่อไป
ระบบการมองเห็น
ตาเป็นองค์ประกอบแรกสุดของระบบการเห็น คือ เซลล์รับแสงจะแปลงสัญญาณแสงซึ่งมาตกกระทบกับจอตาให้เป็นกระแสประสาท แล้วส่งผ่านเส้นใยประสาทนำเข้าไปที่เขตสายตา V1 ในคอร์เทกซ์สายตา ซึ่งเป็นจุดเริ่มแปลผลข้อมูลจากตาเพื่อการเห็น
ระบบการได้ยิน
เซลล์ขนในหูจะแปลงเสียงที่มากระทบกับแก้วหูให้เป็นกระแสประสาทแล้วส่งผ่านเส้นใยประสาทนำเข้าไปในเขตการได้ยิน A1 ในคอร์เทกซ์การได้ยินปฐมภูมิ ซึ่งเป็นจุดเริ่มประมวลข้อมูลเสียงจากหูเพื่อการได้ยิน
ระบบรับความรู้สึกทางกาย
ระบบรับความรู้สึกทางกาย (somatosensory system) รับความรู้สึกจากทั้งส่วนนอกของร่างกาย เช่น รับความรู้สึกที่ผิวหนัง และจากอวัยวะภายในร่างกาย โดยที่ตัวรับความรู้สึก (sensory receptor) จะตอบสนองต่อความรู้สึกอย่างจำเพาะ และเป็นตัวเชื่อมระหว่างระบบประสาทกลางกับสิ่งแวดล้อมทั้งภายในภายนอก เป็นระบบที่ประมวลข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึกทั่ว ๆ ไป (general sense)
ระบบประกอบด้วยตัวรับความรู้สึกประเภทต่าง ๆ, วิถีประสาทที่ส่งไปสู่เขตรับความรู้สึกและเขตรับความรู้สึกทางกาย S1 ซึ่งเป็นเขตสมองที่รับความรู้สึกต่าง ๆ เป็นต้นว่า สัมผัส แรงดัน อุณหภูมิ ความเจ็บปวด (ซึ่งรวมทั้งความคันและความรู้สึกจั๊กจี้) ความสั่นสะเทือน และความรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อและตำแหน่งข้อต่อ (รวม ๆ กันเรียกว่าการรับรู้อากัปกิริยา)
ส่วนตัวรับความรู้สึกกระจายอยู่ตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย และแบ่งย่อยได้เป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ ตัวรับสิ่งเร้าจากสิ่งแวดล้อมภายนอก ตัวรับความรู้สึกจากการเคลื่อนไหวตำแหน่งของข้อต่อและกล้ามเนื้อ และตัวรับความรู้สึกจากอวัยวะภายใน ในระบบรับความรู้สึกทางกาย เขตรับความรู้สึกทางกาย 1 หรือเรียกที่ว่า S1 เป็นเขตรับรู้สัมผัสและอากัปกิริยา แม้ระบบรับความรู้สึกทางกายจะส่งสัญญาณจากปลายประสาทไปยังเขตบร็อดแมนน์ 3-1-2 ของคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (postcentral gyrus) เป็นหลัก แต่ก็ยังส่งสัญญาณเกี่ยวกับการรับรู้อากัปกิริยาไปยังซีรีเบลลัมอีกด้วย
ระบบรู้กลิ่น
เซลล์รับกลิ่น (olfactory cell) ที่เยื่อบุโพรงจมูกรับกลิ่นต่าง ๆ ซึ่งเป็นสารเคมีแล้วแปลงเป็นกระแสประสาทส่งไปที่ป่องรับกลิ่น (olfactory bulb) ซึ่งเป็นโครงสร้างในสมองส่วนหน้าโดยเป็นส่วนของระบบลิมบิก ซึ่งก็ส่งกระแสประสาทต่อไปผ่านใยประสาทนำเข้าไปในเขตรู้กลิ่น 1 หรือ O1 อันเป็นส่วนของเปลือกสมองส่วนการรู้กลิ่น ทำให้มนุษย์สามารถแยกแยะกลิ่นต่าง ๆ ได้
โดยต่างกับระบบการเห็นและการได้ยิน ป่องรับกลิ่นไม่ได้ส่งข้อมูลกลิ่นไปยังสมองซีกตรงกันข้าม แต่ป่องด้านขวาจะเชื่อมต่อกับสมองซีกขวา และป่องด้านซ้ายก็เชื่อมต่อกับสมองซีกซ้าย
ประสาทสัมผัสและตัวรับความรู้สึก
แม้ประสาทแพทย์จะยังถกเถียงกันว่ามีประสาทสัมผัสกี่อย่างกันแน่เพราะนิยามที่ไม่เหมือนกัน พระพุทธเจ้าและแอริสตอเติลก็ได้ระบุว่ามนุษย์มีประสาทสัมผัส 5 อย่างซึ่งยอมรับกันโดยทั่วไป คือประสาทเกี่ยวกับสัมผัส รส กลิ่น การเห็น และการได้ยิน ยังมีประสาทสัมผัสอื่น ๆ อื่นที่ยอมรับกันเป็นอย่างดีในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมากรวมทั้งมนุษย์ คือ โนซิเซ็ปชัน (ทำให้รู้สึกเจ็บปวดได้) การกำหนดรู้การทรงตัว (equilibrioception) การรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) และการรับรู้อุณหภูมิ (thermoception) อนึ่ง สัตว์ที่ไม่ใช่มนุษย์บางอย่างปรากฏด้วยว่ามีประสาทสัมผัสอื่น ๆ รวมทั้งการรับรู้สนามแม่เหล็ก (magnetoception) และการรับรู้ไฟฟ้า (electroreception)
ตัวรับรู้สารเคมี
ตัวรับรู้สารเคมี (chemoreceptors, chemosensors) ตรวจจับตัวกระตุ้นที่เป็นสารเคมีแล้วแปลสัญญาณเป็นกระแสประสาท ตัวรับรู้สารเคมีหลัก ๆ 2 อย่างคือ
ตัวรับแสง
(2) ส่วนเซลล์รูปแท่งเป็นตัวรับแสงที่ไวต่อแสงสลัว ทำให้เห็นได้ในที่มืด อัตราจำนวนเซลล์รูปแท่งต่อเซลล์รูปกรวยจะขึ้นอยู่กับความเป็นสัตว์กลางวันหรือสัตว์กลางคืน ในมนุษย์ เซลล์รูปแท่งมีมากกว่าเซลล์รูปกรวยประมาณ 20 เท่า เทียบกับสัตว์กลางคืน เช่น นกเค้า Strix aluco (tawny owl) ซึ่งมีมากกว่าประมาณ 1,000 เท่า
(3) ส่วน retinal ganglion cell ซึ่งอยู่ใน adrenal medulla และจอตา มีหน้าที่เกี่ยวกับการตอบสนองของระบบประสาทซิมพาเทติก ในบรรดา ganglion cells ~1.3 ล้านตัวที่อยู่ในจอตา เชื่อว่า 1-2% ไวแสง
เซลล์เหล่านี้มีบทบาทในการเห็นที่อยู่ใต้จิตสำนึกสำหรับสัตว์บางประเภท โดยเชื่อว่าในมนุษย์ก็เช่นกัน
ตัวรับแรงกล
ตัวรับแรงกลเป็นตัวรับความรู้สึกที่ตอบสนองต่อแรงกล เช่น แรงดันหรือความบิดเบี้ยว แม้จะมีตัวรับแรงกลเช่นกันในเซลล์ขนซึ่งมีบทบาทจำเป็นในระบบการทรงตัวและระบบการได้ยิน แต่ตัวรับแรงกลโดยมากก็อยู่ที่ผิวหนังโดยแบ่งออกเป็น 4 หมวด คือ
โนซิเซ็ปเตอร์
โนซิเซ็ปเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่อาจทำอันตรายโดยส่งกระแสประสาทไปยังไขสันหลังและสมอง กระบวนการที่เรียกว่าโนซิเซ็ปชันปกติจะทำให้รู้สึกเจ็บปวด เป็นตัวรับความรู้สึกที่พบในอวัยวะภายในและตามผิวหนังร่างกาย โนซิเซ็ปเตอร์สามารถตรวจับตัวกระตุ้นแบบต่าง ๆ ที่อาจเป็นอันตราย และรู้ความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง ๆ คือที่ตอบสนองเมื่อเกิดความเสียหายเรียกว่า โนซิเซ็ปเตอร์เงียบ ("sleeping" / "silent" nociceptor)
เปลือกสมองรับความรู้สึก
ตัวรับความรู้สึกดังที่กล่าวมาแล้วเป็นตัวถ่ายโอนการกระตุ้นให้เป็นศักยะงาน/กระแสประสาท แล้วส่งไปตามใยประสาทนำเข้า (afferent nerve fibers) ไปยังส่วนโดยเฉพาะ ๆ ในสมอง แม้คำว่า sensory cortex (คอร์เทกซ์รับความรู้สึก) บ่อยครั้งใช้ง่าย ๆ หมายถึง somatosensory cortex (คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย) แต่คำนี้โดยตรงหมายถึงเขตหลายเขตในสมองที่รับและแปลผลข้อมูลทางประสาทสัมผัส สำหรับประสาทสัมผัสทั้ง 5 ในมนุษย์ตามแบบดั้งเดิม นี่รวมคอร์เทกซ์ปฐมภูมิและทุติยภูมิของประสาทสัมผัสต่าง ๆ รวมทั้งคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย (somatosensory cortex) เปลือกสมองส่วนการเห็น (visual cortex) เปลือกสมองส่วนการได้ยิน (auditory cortex) เปลือกสมองส่วนรู้กลิ่นปฐมภูมิ (primary olfactory cortex) และเปลือกสมองส่วนรู้รส (gustatory cortex) สิ่งเร้ารูปแบบอื่น ๆ ก็มีคอร์เทกซ์รับความรู้สึกเช่นกัน รวมทั้งเปลือกสมองส่วนการทรงตัว (vestibular cortex) สำหรับประสาทสัมผัสที่กำหนดรู้การทรงตัว
เปลือกสมองรับความรู้สึกทางกาย
คอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายซึ่งอยู่ที่สมองกลีบข้างเป็นเขตรับความรู้สึกหลักสำหรับการสัมผัสและการรับรู้อากัปกิริยาในระบบรับความรู้สึกทางกาย คอร์เทกซ์นี้แบ่งได้เป็น 3 เขตคือ บริเวณบรอดมันน์ 1, 2 และ 3 บริเวณบรอดมันน์ 3 จัดเป็นศูนย์การแปลผลปฐมภูมิของคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายเพราะมันได้ข้อมูลจากทาลามัสมากกว่าเขตอื่น เพราะเซลล์ประสาทของมันตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางกายอย่างสูง และการกระตุ้นมันด้วยไฟฟ้าก็ก่อความรู้สึกทางกาย ส่วนบริเวณ 1 และ 2 ได้รับข้อมูลโดยมากจากบริเวณ 3 ยังมีวิถีประสาทสำหรับการรับรู้อากัปกิริยาโดยผ่านสมองน้อย และสำหรับประสาทสั่งการ (motor control) โดยผ่านบริเวณบรอดมันน์ 4