cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอาร์มีเนีย
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศอาร์มีเนีย เป็นส่วนหนึ่งของการแพร่ระบาดทั่วโลกของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ซึ่งเกิดจากไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ (SARS-CoV-2) ไวรัสดังกล่าวได้รับการยืนยันว่ามาถึงประเทศอาร์มีเนียในวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2020 เมื่อมีรายงานผู้ป่วยรายแรก โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 เกิดจากไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่เรียกว่าไวรัสโคโรนาสายพันธุ์กลุ่มอาการทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรง 2 (SARS-CoV-2) ได้แพร่กระจายไปยังทุกภูมิภาค (มาร์ซ) และทำให้มีผู้เสียชีวิต 3,301 ราย (ไม่รวมผู้เสียชีวิตอีก 848 รายอันเป็นผลมาจาก "สาเหตุอื่น")
ก่อนที่ไวรัสจะได้รับการยืนยันว่ามาถึงประเทศอาร์มีเนีย การทดสอบ 118 คนได้ดำเนินการในเดือนกุมภาพันธ์โดยให้ผลลบ จนถึงปัจจุบัน มีรายงานว่าทางอาร์มีเนียได้ทำการทดสอบ 788,953 คน ซึ่ง 181,165 คนมีเป็นผลเป็นบวก
ความช่วยเหลือระหว่างประเทศ
ประเทศและองค์การระหว่างประเทศที่ส่งความช่วยเหลือและเงินทุนให้แก่รัฐบาลอาร์มีเนีย เพื่อช่วยต่อสู้กับการระบาดทั่วดังกล่าว:
อิงเงอบอร์ก มักนุสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน
อิงเงอบอร์ก มักนุสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน (ค.ศ. 1277 - 5 เมษายน หรือ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1319) ทรงเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์กจากการอภิเษกสมรสกับพระเจ้าอีริคที่ 6 แห่งเดนมาร์ก พระนางเป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามักนุสที่ 3 แห่งสวีเดนกับเฮลวิกแห่งฮ็อลชไตน์
พระชนม์ชีพ
เจ้าหญิงอิงเงอบอร์กเป็นพระราชธิดาองค์ใหญ่ในพระเจ้ามักนุสที่ 3 แห่งสวีเดนกับเฮลวิกแห่งฮ็อลชไตน์
ในปีค.ศ. 1288 พระนางทรงเข้าพิธีหมั้นกับพระเจ้าอีริคที่ 6 เม็นเว็ดแห่งเดนมาร์ก และพระราชพิธีอภิเษกสมรสจัดขึ้นที่เมืองเฮลซิงบอรย์ในปีค.ศ. 1296 การอภิเษกสมรสนี้คือนโยบายความสัมพันธ์ของราชวงศ์ โดยในปีค.ศ. 1298 พระอนุชาของพระองค์คือ เจ้าชายบีร์เกอร์แห่งสวีเดน ซึ่งต่อมาเป็นกษัตริย์สวีเดนได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงมาร์เกรเธอ หรือ มาร์ธาแห่งเดนมาร์ก พระขนิษฐาในกษัตริย์อีริคที่ 6 ไม่ได้มีการจัดพิธีประทานพรศีลสมรสจนกระทั่งปีค.ศ. 1297 พระนางอิงเงอร์บอร์กและกษัตริย์อีริคที่ 6 ได้รับการประทานพรจากอาร์กบิชอปเจนส์ กรันด์
สมเด็จพระราชินี
สมเด็จพระราชินีอิงเงอบอร์กทรงได้รับการบรรยายว่า ทรงมีพระสิริโฉมงดงามและอ่อนโยน มีบทเพลงบรรยายถึงการที่พระนางทรงขอให้มีการนิรโทษกรรมนักโทษในวันอภิเษกสมรสของพระนาง และเพลงร่วมสมัยทั้งในเดนมาร์กและสวีเดนต่างสรรเสริญในพระเมตตาและความยุติธรรมของพระนาง พระนางทรงเป็นสมเด็จพระราชินีที่ได้รับความนิยมในเดนมาร์ก พระนางมักจะทรงถูกเรียกว่า "gode Frue" (กอเดอ ฟรูเออ หรือ 'the Good Lady' แปลว่า ท่านหญิงคนดี)
ไม่มีหลักฐานบันทึกว่าพระนางทรงเกี่ยวข้องใดๆ ในทางการเมืองหรือไม่ พระสวามีของพระนางเป็นพันธมิตรกับกษัตริย์บีร์เกอร์แห่งสวีเดน พระอนุชาของพระนาง และมาร์ธาแห่งเดนมาร์ก พระขนิษฐาในพระสวามี ก็ได้เป็นสมเด็จพระราชินีสวีเดนจากการเสกสมรสกับพระอนุชาของพระนาง ซึ่งช่วยเหลือกันในความขัดแย้งการช่วงชิงราชบัลลังก์สวีเดน ในเหตุการณ์กลเกมฮอตูนา กษัตริย์บีร์เกอร์และพระราชินีมาร์ธา ถูกเหล่าพระอนุชาจับกุม พระโอรสของทั้งสองพระองค์คือ เจ้าชายมักนุส บีร์เกอร์สันแห่งสวีเดนได้หลบหนีออกมาได้ในปีค.ศ. 1306 ซึ่งกษัตริย์อีริคที่ 6 และพระราชินีอิงเงอร์บอร์กจึงทรงช่วยเหลือไว้ในราชสำนักเดนมาร์ก และหลังจากนั้นกษัตริย์บีร์เกอร์และพระราชินีมาร์ธาได้เสด็จลี้ภัยจากการรัฐประหาร หลังจากพพระองค์ทรงก่อเหตุการณ์งานเลี้ยงที่นูเชอปิงในปีค.ศ. 1318 ซึ่งกษัตริย์บีร์เกอร์ทรงล้างแค้นเหล่าพระอนุชาโดยจับกุมให้อดอาหารสิ้นพระชนม์ในที่คุมขัง ฝ่ายทายาทของพระอนุชาได้ยึดอำนาจและเจ้าชายมักนุส บีร์เกอร์สันแห่งสวีเดนพยายามกลับเข้าไปชิงอำนาจคืนในสวีเดน แต่ถูกจับกุมและตัดพระเศียรในปีค.ศ. 1320 โดยกลุ่มการเมืองของเจ้าหญิงอิงเงอบอร์กแห่งนอร์เวย์
สมเด็จพระราชินีอิงเงอบอร์กทรงมีพระประสูติกาลพระโอรส 8 พระองค์ ซึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ พระนางทรงแท้งพระบุตร 6 ครั้ง แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าทรงแท้งพระบุตรในช่วงระหว่าง 8 - 14 ครั้ง การทรงพระครรภ์หลายครั้งนำมาซึ่งการแท้ง หรือมีพระประสูติกาลแต่พระบุตรสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์
ในปีค.ศ. 1318 สมเด็จพระราชินีอิงเงอร์บอร์ก ทรงมีประสูติกาลพระโอรส ซึ่งทรงรอดพระชนม์เมื่อวันแรกประสูติมาได้ และเป็นความปีติยินดียิ่งหลังจากทรงแท้งมาหลายครั้ง พระนางทรงนำพระโอรสออกนั่งรถเกวียนม้าเพื่อแสดงต่อหน้าสาธารณชน แต่พระนางทรงทำพระโอรสลื่นหลุดพระหัตถ์ พระโอรสจึงตกกระแทกพื้น พระศอหักสิ้นพระชนม์
บั้นปลายพระชนม์ชีพ
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระโอรส สมเด็จพระราชินีอิงเงอบอร์กเสด็จเข้าไปประทับอยู่ในคอนแวนต์นักบุญแคลร์ในรอสกิลด์ ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน หลักฐานหนึ่งอ้างว่า พระนางทรงเข้าสู่ร่มศาสนาโดยสมัครใจ ไม่ว่าจะเป็นเพราะความโศกเศร้าต่อการสิ้นพระชนม์ของพระโอรส หรือทรงโศกเศร้าต่อการสิ้นพระชนม์ของเหล่าพระอนุชา คือ เจ้าชายอิริค ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์และเจ้าชายวัลเดมาร์ ดยุกแห่งฟินแลนด์ พระนางสิ้นพระชนม์ในปีต่อมา
แต่อีกตำนานหนึ่งอ้างว่า พระนางทรงถูกบังคับเข้าคอนแวนต์โดยพระราชสวามี ซึ่งทรงตำหนิว่า พระราชินีเป็นสาเหตุให้พระโอรสต้องสิ้นพระชนม์ แต่อีกหลักฐานหนึ่งก็อ้างว่า พระราชสวามีทรงสั่งคุมขังพระนางเนื่องจากทรงไปยุ่งเกี่ยวทางการเมืองในเรื่องปัญหาของเหล่าพระอนุชาของพระนางในสวีเดน
แต่ไม่ว่าจะทรงเข้าคอนแวนต์ในฐานะแขกหรือนักโทษของอาราม ก็เป็นที่ทราบกันดีว่า พระนางทรงมีพระคุณต่อคอนแวนต์แห่งนี้ก่อนที่จะเข้ามาในคอนแวนต์นี้เสียอีก
ในปีค.ศ. 1319 มีการอ้างว่าพระนางทรงทำนายการสิ้นพระชนม์ของพระนาง พระราชสวามี และอาร์กบิชอปได้ พระนางสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังจากนั้น และพระราชสวามีเสด็จสวรรคตในปีเดียวกันและหลังจากพระมเหสีไม่นาน
พระศพของพระนางถูกฝังที่ริงสเต็ด โดยมีจารึกว่า
วัดศรีเมือง (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดศรีเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมแม่น้ำท่าจีน ในตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 38 ไร่
วัดศรีเมืองตั้งเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2515 เดิมเป็นวัดร้างชื่อ วัดใหม่ยายเมือง มีเพียงลูกนิมิต 8 ลูกเท่านั้นเป็นหลักฐานว่าเป็นวัด ไม่หลงเหลือสิ่งก่อสร้างใด ไม่ทราบว่าร้างมานานเท่าใด ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2511 ได้พัฒนาสร้างขึ้นใหม่ โดยประชาชนได้นิมนต์พระสัมฤทธิ์ ถิราโภ มาเป็นผู้ริเริ่มสร้างวัด โดยเริ่มแรกได้เริ่มพัฒนากุฏิสงฆ์ ศาลาการเปรียญ เป็นหลังคามุงด้วยจาก ต่อมาสิ่งก่อสร้างเปลี่ยนมาเป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ จนพระสัมฤทธิ์ ถิราโภ มรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2513 พระครูสิริสาครวัฒน์ซึ่งเป็นลูกศิษย์ จึงได้ทำหน้าที่พัฒนาและเรียกชื่อวัดใหม่ว่า "วัดศรีเมือง" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 35 เมตร
อาคาเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 22 เมตร ยาว 35 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2526 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ภายในมีพระประธาน ปางมารวิชัย ขนาดหน้าตักกว้าง 24 นิ้ว ซึ่งประชาชนนิยมเรียกว่า หลวงพ่อศรีเมือง ศาลาการเปรียญ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฏิสงฆ์ จำนวน 12 หลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ วิหาร กว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 12 เมตร ยาว 2 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก หอพระไตรปิฎก หอกลอง หอระฆัง และศาลาริมน้ำ 2 หลัง
สิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดี
สิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดี (Right to a healthy environment) หรือสิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดีและยั่งยืนเป็นสิทธิมนุษยชนที่องค์กรด้านสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อมสนับสนุนเพื่อปกป้องระบบนิเวศที่ดีต่อสุขภาพของมนุษย์ สิทธินี้เชื่อมโยงกับสิทธิมนุษยชนด้านสุขภาพด้านอื่น ๆ เช่นสิทธิมนุษยชนในน้ำและการสุขาภิบาล (human right to water and sanitation), สิทธิในอาหาร (right to food) และสิทธิในสุขภาพ สิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นแนวทางการปกป้องคุณภาพของสิ่งแวดล้อมโดยใช้แนวคิดเรื่องสิทธิมนุษยชน ซึ่งต่างจากทฤษฎีทางกฎหมายที่ถูกพัฒนาขึ้นสำหรับสิทธิของธรรมชาติ (rights of nature) ซึ่งพยายามขยายแนวคิดเรื่องสิทธิจากสิทธิของมนุษย์หรือนิติบุคคลไปสู่สิทธิของธรรมชาติ
สิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นส่วนสำคัญในแนวทางของประชาคมนานาชาติต่อประเด็นด้านสิทธิมนุษยชนและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (human rights and climate change) มีความตกลงระหว่างประเทศที่สนับสนุนสิทธินี้ซึ่งรวมไปถึงปฏิญญาการประชุมสหประชาชาติว่าด้วยสิ่งแวดล้อมของมนุษย์ (Declaration of the United Nations Conference on the Human Environment), ปฏิญญาริโอว่าด้วยสิ่งแวดล้อมและการพัฒนา (Rio Declaration on Environment and Development) และไม่นานมานี้คือข้อตกลงโลกเพื่อสิ่งแวดล้อม (Global Pact for the Environment) กว่า 150 รัฐในสหประชาชาติยอมรับสิทธินี้ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งโดยทางนิติบัญญัติ, การฟ้องร้องคดี, กฎหมายรัฐธรรมนูญ, กฎหมายสนธิสัญญาหรืออำนาจทางกฎหมายอื่น ๆ กฎบัตรแอฟริกันว่าด้วยสิทธิของมนุษย์และประชาชน (African Charter on Human and Peoples' Rights), อนุสัญญาอเมริกันว่าด้วยสิทธิมนุษยชน (American Convention on Human Rights) และความตกลงเอสกาซู (Escazu Agreement) ล้วนรวมถึงสิทธิในสิ่งแวดล้อมที่ดีด้วย ขอบข่ายด้านสิทธิมนุษยชนอื่นเช่นอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กกล่าวถึงประเด็นด้านสิ่งแวดล้อมเนื่องเพราะมีความเกี่ยวข้องกับจุดสนใจของขอบข่ายซึ่งในที่นี้คือสิทธิเด็ก (Children's rights)
ผู้รายงานพิเศษแห่งสหประชาชาติ (United Nations special rapporteur) ว่าด้วยสิทธิมนุษยชนและสิ่งแวดล้อม จอห์น เอช. น็อกซ์ (John H. Knox) (ค.ศ. 2012–2018) และ เดวิด อาร์. บอยด์ (David R. Boyd) (ค.ศ. 2018–) ได้แนะนำวิธีการทำให้สิทธิเหล่านี้เป็นทางการอยู่ในกฎหมายระหว่างประเทศ โดยได้รับการสนับสนุนจากคณะกรรมการระดับสหประชาชาติต่าง ๆ รวมไปถึงสมาคมกฎหมายระดับท้องถิ่นด้วยเช่นเนติบัณฑิตยสภาเมืองนิวยอร์ก (New York City Bar Association) ในปี ค.ศ. 2020
สาลี่ไอบีเรีย
สาลี่ไอบีเรีย หรือ แพร์ไอบีเรีย (Iberian pear) เป็นสาลี่ญาติสนิทของ แพร์ (Pyrus communis) ซึ่งเริ่มนำมาปลูกเมื่อประมาณ 2500 ปีก่อน สาลี่ไอบีเรียเป็นไม้ต้นขนาดเล็กที่มีใบเดี่ยว แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในคาบสมุทรไอบีเรียตอนใต้และโมร็อกโกตอนเหนือ โดยมีพื้นที่แพร่กระจายพันธุ์ร่วมกับไม้ผลสกุลสาลี่ (Pyrus) สี่ชนิดคือ แพร์ (P. communis), สาลี่พลีมัธ (P. cordata), สาลี่ P. spinosa และสาลี่หอม (P. nivalis) ลักษณะต่างของสาลี่ไอบีเรียคือ ความกว้างของก้านผล ขนาดกลีบดอก ความกว้างของใบ และความยาวก้านใบ
ลักษณะ
ไม้ยืนต้น ขนาดเล็ก โดยทั่วไปสูง 3–6 เมตร
ดอกสาลี่ไอบีเรียสีขาว มักไม่มีสีชมพูแซม ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2–3 เซนติเมตร และมีกลีบดอก 5 กลีบ
ผลกลม ลูกเล็กขนาดประมาณ 4–5 เซนติเมตร น้ำหนักประมาณ 9.5 กรัม ผิวสีเขียวหรือ น้ำตาลเมื่อแก่ ไม่เป็นที่ดึงดูดนกที่กินผลไม้ มีกลิ่นหอมและกากใยสูง มี 2–4 เมล็ด เมล็ดขนาด 0.8–1 เซนติเมตร
ในคาบสมุทรไอบีเรียการกระจายพันธุ์ของสาลี่ไอบีเรีย (P. bourgaeana) แบบกระจัดกระจายไปในป่าละเมาะที่เกิดขึ้นในบริเวณทุ่งไม้พุ่ม (shrubland) ไกลจากเขตเมืองและเขตเกษตรกรรมในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียน ต้นสาลี่ไอบีเรียมักจะรวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ 8-10 ต้น สาลี่ไอบีเรียทนต่อโรคอย่างน่าทึ่ง โดยมากมักตายด้วยลมพายุมากกว่าโรคต่าง ๆ
ปฏิสัมพันธ์กับสัตว์
สาลี่ไอบีเรียออกดอกในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ – มีนาคม ผสมเกสรโดยแมลงเช่น ผึ้ง แมลงวัน และด้วงปีกแข็ง แต่ละต้นให้ผลผลิตระหว่าง 200-450 ผล สุกและร่วงลงพื้นโดยธรรมชาติในช่วงเดือนกันยายน – ธันวาคม
ผลของสาลี่ไอบีเรียมักถูกกินและรบกวนจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่น แบดเจอร์ จิ้งจอกแดง มากกว่าจากแมลง เช่น หนอนผีเสื้อกลางคืนสกุล microlepidoptera สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเหล่านี้มักกินผลไม้ทั้งผล และกระจายเมล็ดที่กินเข้าไปเมื่อขับถ่าย ในบางพื้นที่กระต่าย (Oryctolagus cunniculus) และนกบางชนิดกินผลของสาลี่ไอบีเรียเฉพาะส่วนเนื้อผลไม้ และเหลือพูเมล็ดทิ้งไว้ใต้ต้นไม้ หนูมักกินแทะเมล็ดที่ไม่มีพูแข็งหุ้ม รวมทั้งกวางแดง (Cervus elaphus) และ หมูป่า (Sus scrofa) ซึ่งมีฟันที่บดเมล็ดในผลไม้ที่ร่วงหล่นทั้งผลจนแพร่กระจายได้ยาก
การอดอาหารประท้วง
การอดอาหารประท้วง เป็นวิธีขัดขืนโดยปราศจากความรุนแรง ซึ่งผู้เข้าร่วมปฏิเสธการกินอาหารเพื่อประท้วงทางการเมือง หรือเพื่อสร้างความรู้สึกสำนึกผิดแก่ผู้ที่ถูกประท้วง วิธีการประท้วงรูปแบบนี้มักได้รับการยอมรับทั่วไปในฐานะการประท้วงที่ปราศจากความรุนแรง และสร้างผลกระทบมหาศาลต่อผู้ถูกประท้วง
การอดอาหารประท้วงโดยนักโทษ โดยเฉพาะนักโทษทางการเมือง มักถูกยุติโดยผู้คุมบังคับให้กินอาหาร
ปรากฏหลักฐานการอดอาหารเพื่อประท้วงที่เก่าแก่ที่สุดชิ้นหนึ่งในประเทศไอร์แลนด์ยุคก่อนศาสนาคริสต์ เพื่อประท้วงความอยุติธรรม โดยเรียกว่า Troscadh หรือ Cealachan
สถานะทางกฎหมาย
ข้อ 8 ของปฏิญญาโตเกียว ค.ศ. 1975 ของแพทยสมาคมโลก ห้ามแพทย์บังคับนักโทษที่ประท้วงกินอาหาร ทั้งคาดหมายให้แพทย์ทำความเข้าใจในเจตนาอิสระของนักโทษ และมีข้อแนะนำให้ต้องมีความเห็นจากแพทย์มากกว่าหนึ่งคน (second opinion) ในเรื่องความสามารถของนักโทษในการเข้าใจผลลัพธ์การตัดสินใจอดอาหารและในการให้ความยินยอมเมื่อรับทราบข้อมูลแล้ว (informed consent)
แพทยสมาคมอเมริกัน (AMA) ซึ่งเป็นสมาชิกของแพทยสมาคมโลก ได้อนุมัติปฏิญญาโตเกียวอย่างเป็นทางการ และมีหนังสือหลายฉบับถึงรัฐบาลสหรัฐรวมถึงออกแถลงการณ์สาธารณะแสดงความไม่เห็นด้วยต่อการที่แพทย์สหรัฐมีส่วนในการบังคับผู้ประท้วงให้กินอาหารโดยขัดกับจริยธรรมแพทย์
กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์
บริษัท กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด (Good Deal Entertainment Company Limited) เป็นบริษัทผลิตสื่อบันเทิงแห่งหนึ่งของไทย เป็นผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ ละครโทรทัศน์ ให้กับทางสถานีโทรทัศน์ต่าง ๆ ซีรีส์ออนไลน์ รายการออนไลน์ ผลิตสื่อโฆษณา และมิวสิกวิดีโอ ก่อตั้งบริษัทเมื่อปี พ.ศ. 2555
ประวัติ
กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เกิดจากอรรถพล โพธิ์หาญรัตนกุล (โค้ดดี้) ร่วมกับเพื่อนอีก 3 คน นั่นก็คือ ญาณวุฒิ จรรยหาญ (เอ็ดดี้), อารมณ์ โพธิ์หาญรัตนกุล (คัตโตะ) และจิรุตถ์ ตันติวรอังกูร (แนตตี้) อยากทำคลิปวิดีโอแนวสนุกสนานขึ้นมา โดยได้รวมตัวกันในชื่อ "เสือร้องไห้" และจุดเริ่มต้นนั่นก็คือ มิวสิกวิดีโอคัฟเวอร์เพลงคังนัมสไตล์ ของ ไซ หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ พัฒนารายการต่าง ๆ ให้มีคุณภาพมากขึ้นและหลากหลายขึ้น ในช่วงแรก ยังได้ผลิตรายการเกมโชว์ค้นหาเพศที่ 3 อย่าง สแกนเกย์ ซึ่งมีพิธีกรคือ ดีเจเอกกี้ ถือเป็นเกมโชว์แรก ๆ ที่ออกอากาศทางยูทูบแล้วประสบความสำเร็จ จนได้มาออกอากาศในช่องอมรินทร์ทีวีในช่วงแรก ๆ ของการออกอากาศทีวีดิจิทัล ในชื่อ ได้เวลาสแกน หลังจากนั้นมาได้เปิดช่องในยูทูบเพื่อผลิตรายการออนไลน์ต่าง ๆ ตามมาอีก ได้แก่ กู๊ดเดย์ ออฟฟิเชียล, แบด ออฟฟิเชียล และเกษียณสำราญ
กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ได้ปรับโครงสร้างการบริหารและเนื้อหาเดิมไปขึ้นตรงกับ บริษัท เอสแอล เอ็ม คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) (SLM Corporation Public Company Limited) บริษัทจัดตั้งเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 โดยมีรัสรินทร์ โภคินจารุรัศมิ์ และอรรถพล โพธิ์หาญรัตนกุล เป็นกรรมการบริษัท และได้ทำสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิในสื่อออนไลน์กับ กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์ โดย เอสแอล เอ็ม คอร์ปอเรชั่น ได้รับสิทธิในการบริหารจัดการและควบคุมดูแลสื่อออนไลน์ของบริษัทดังกล่าวแต่เพียงผู้เดียวเป็นระยะเวลา 33 เดือน ถึงวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2565 โดยมีค่าบริการจำนวนเงิน 84,000 บาทต่อเดือน
เสือร้องไห้
เสือร้องไห้ (tigercrychannel) ช่องยูทูบ เป็นรายการวาไรตี้โชว์ และไลฟ์สไตล์ เปิดตัวช่องเมื่อ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2555 เป็นช่องตั้งต้นก่อนที่จะก่อตั้งเป็นบริษัท กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์ เป็นกิจกรรมร่วมกันของทั้ง 4 คน ประกอบไปด้วยคัตโตะ โค้ดดี้ เอ็ดดี้ และแน็ตตี้ โดยมีคัตโตะ เอ็ดดี้ และแน็ตตี้ ที่เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อยู่ชมรมดนตรีสากลวงเดียวกัน และคัตโตะกับโค้ดดี้ที่เป็นพี่น้องกัน มาสนิทกันจากการมาร่วมเล่นเกมด้วยกัน โค้ดดี้ได้ทำงานเกี่ยวกับโทรทัศน์ก็เริ่มรู้จักงานด้านการถ่ายทำ จากไอเดียที่เคยคุยกันบนโต๊ะอาหารเลยได้ทำออกมาจริง ๆ พอเริ่มทำเป็นรูปเป็นร่างก็มีความรู้สึกสนุกและก็พัฒนางานขึ้นเรื่อย ๆ จนมีคนมาสนับสนุน เลยได้ทำจริงจังกันขึ้นมา
แบด ออฟฟิเชียล
แบด ออฟฟิเชียล (BadOfficial) หรือเดิม OKWEGO Channel เปิดตัวช่องเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2560 เป็นช่องที่ผลิตรายการโดยมีพิธีกรมาจากเพื่อนและพนักงานในบริษัท กู๊ด ดีล เอ็นเตอร์เทนเมนท์
Spirostreptidae
Spirostreptidae เป็นวงศ์ของกิ้งกือในอันดับ Spirostreptida มีอยู่ประมาณ 100 สกุล กระจายตัวทางทวีปอเมริกาเหนือและใต้, เมดิเตอเรเนียนตะวันออก, ภาคพื้นทวีปแอฟริกา, มาดากัสกา, และเซเชลส์ มีสกุลดังต่อไปนี้:
วัดราษฎร์ธรรมาราม (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดราษฎร์ธรรมาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร บริเวณรอยต่อกับจังหวัดสมุทรสงคราม อยู่ไม่ไกลจากทะเล ปัจจุบันมีพระปลัดพิพัฒน์ อคฺควฑฺฒโน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดราษฎร์ธรรมารามได้รับอนุญาตสร้างวัดจากกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2510 ในนาม "วัดราษฎร์ธรรมาราม" ผู้ขออนุญาตสร้างวัดคือ นายชั้น มากสัมพันธ์ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2511 วัดยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในพื้นที่ของวัด คือ โรงเรียนวัดราษฎร์ธรรมาราม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2506 เปิดสอนระดับชั้นอนุบาลถึงระดับประถมศึกษา
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถซึ่งภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราชจำลองตั้งอยู่บนฐานชุกชี มีองค์อัครสาวกอยู่เบื้องซ้ายและขวา วิหาร ศาลาการเปรียญทรงไทยมีเครื่องลำยอง ช่อฟ้าใบระกา ศาลาบำเพ็ญกุศล ศาลาอเนกประสงค์ชั้นเดียว และเจดีย์ เป็นต้น
วัดบัณฑูรสิงห์
วัดบัณฑูรสิงห์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางโทรัด อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร และยังเป็นที่ตั้งของสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดสมุทรสาคร แห่งที่ 2 มีที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 34 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดบัณฑูรสิงห์ หรือ วัดบางโทรัด ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2481 โดยมีนายเป๋ เป็นผู้มอบที่ดินให้สร้างวัด มีพระมั่นและชาวบ้านบางโทรัดได้ร่วมแรงร่วมใจกันก่อสร้างขึ้น ต่อมาในสมัยมีท่านพ่อบัณฑูรสิงห์ (เจิม คุณาบุตร) เป็นเจ้าอาวาส ได้ดำเนินสร้างอุโบสถ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2489 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 29 เมตร
อาคารและเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถ กว้าง 10 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2487 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ภายในมีพระประธานประจำอุโบสถ พระพุทธชินราช สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 ศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 25 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย หอสวดมนต์ กว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512 เป็นอาคารไม้ ทรงไทย กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหาร กว้าง 9 เมตร ยาว 9 เมตร เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2528 ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2510 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และมีเจดีย์ 2 องค์
สมาคมช่างถ่ายภาพยนตร์อเมริกัน
สมาคมช่างถ่ายภาพยนตร์อเมริกัน (เอเอสซี) (American Society of Cinematographers, ASC) ก่อตั้งขึ้นในฮอลลีวูดปี 1919 เป็นองค์การทางวัฒนธรรม การศึกษา และวิชาชีพที่ไม่ใช่สหภาพแรงงานหรือสมาคมอาชีพ สมาคมจัดตั้งขึ้นเพื่อพัฒนาศาสตร์และศิลป์ของการถ่ายภาพยนตร์และรวบรวมช่างถ่ายภาพยนตร์หลายคนเพื่อแลกเปลี่ยนเทคนิคและแนวคิด และเพื่อสนับสนุนให้ภาพยนตร์เป็นแขนงหนึ่งของศิลปะ ประธานเอเอสซีคนปัจจุบันคือ สตีเฟน ไลต์ฮิลล์
สมาชิกของสมาคมจะใช้ตัวอักษรหลังชื่อว่า "เอเอสซี" โดย โจเซฟ เอช. ออกัส ช่างถ่ายภาพยนตร์เรื่อง แซนด์ ที่ฉายเมื่อปี 1920 เป็นสมาชิกดั้งเดิมของเอเอสซี และเป็นคนแรกที่มี "เอเอสซี" ต่อจากชื่อของเขาปรากฏบนเครดิตท้ายเรื่อง
เฉพาะช่างถ่ายภาพยนตร์และหัวหน้างานเทคนิคพิเศษเท่านั้นที่สามารถเป็นสมาชิกของเอเอสซีได้ ข้อกำหนดขั้นพื้นฐานของการเป็นสมาชิกคือ ต้องเป็นผู้กำกับภาพอย่างน้อยห้าเรื่องในแปดปีที่ผ่านมา มีชื่อเสียงระดับมืออาชีพ และได้รับการแนะนำจากสมาชิกเอเอสซีสามคนที่ทำงานอยู่หรือเกษียณแล้ว
สมาคมภาพยนตร์ (สหรัฐ)
สมาคมภาพยนตร์ (เอ็มพีเอ) (Motion Picture Association, MPA) เป็นสมาคมการค้าอเมริกาซึ่งเป็นตัวแทนของสตูดิโอภาพยนตร์รายใหญ่ 5 แห่งของสหรัฐ ตลอดจนผู้ให้บริการสตรีมมิงวิดีโออย่างเน็ตฟลิกซ์ด้วย โดยสมาคมก่อตั้งเมื่อปี 1922 ในฐานะ กลุ่มผู้ผลิตและจัดจำหน่ายภาพยนตร์อเมริกา และเป็นที่รู้จักในชื่อ สมาคมภาพยนตร์อเมริกา ตั้งแต่ปี 1945 จนถึงเดือนกันยายน 2019 เป้าหมายเดิมของสมาคมคือเพื่อให้แน่ใจว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์อเมริกันยังอยู่รอดได้ นอกจากนี้ สมาคมได้กำหนดแนวทางสำหรับเนื้อหาภาพยนตร์ซึ่งส่งผลให้มีการสร้างรหัสการผลิตในปี 1930 โดยรหัสนี้หรือที่เรียกว่ารหัสเฮส์ ถูกแทนที่ด้วยระบบจำแนกประเภทภาพยนตร์โดยสมัครใจในปี 1968 ซึ่งดูแลโดย องค์การบริหารการจัดประเภทภาพยนตร์
เมื่อไม่นานมานี้ สมาคมได้สนับสนุนอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์ โดยมีเป้าหมายในการส่งเสริมการคุ้มครองลิขสิทธิ์ที่มีประสิทธิภาพ ลดการละเมิดลิขสิทธิ์ และขยายการเข้าถึงตลาด ซึ่งการควบคุมการละเมิดลิขสิทธิ์ได้ดำเนินการมานานแล้ว รวมถึงความพยายามล่าสุดในการจำกัดการแบ่งปันผลงานที่มีลิขสิทธิ์ผ่านเครือข่ายการส่งต่อไฟล์แบบเพียร์ทูเพียร์และการสตรีมจากเว็บไซต์ที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ประธานและซีอีโอคนปัจจุบันคือชาลส์ ริฟกิน อดีตเอกอัครราชทูตสหรัฐประจำฝรั่งเศส
วัดธรรมเจดีย์ศรีพิพัฒน์
วัดธรรมเจดีย์ศรีพิพัฒน์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านแพ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
วัดธรรมเจดีย์ศรีพิพัฒน์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2482 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2495 ด้านการศึกษา ทางวัดได้ให้ทางราชการสร้างโรงเรียนในที่ดินวัด คือ โรงเรียนวัดธรรมเจดีย์ศรีพิพัฒน์ เปิดสอนเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2494 โดยสอนในระดับอนุบาลถึงระดับประถมศึกษาปีที่ 6 รูปแบบสถาปัตยกรรมมีลักษณะเป็นศิลปะมอญ วัดมีเสาหงส์อันแสดงเอกลักษณ์ของวัดมอญ
บริเวณแถบนี้เป็นชุมชนชาวมอญ หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรับสั่งให้ขุดคลองดำเนินสะดวก เมื่อ พ.ศ. 2411 ชาวมอญก็ได้อพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาบุกเบิกพื้นที่รกร้างและสร้างชุมชนใหม่ตามแนวคลอง เมื่อชาวบ้านเจ็ดริ้วได้ร่วมกันขุดคลองไปเชื่อมคลองจินดา จึงทำให้การสัญจรระหว่างชุมชนสะดวกขึ้น ต่อมาชาวมอญได้บริจาคที่ดินและสร้างวัดธรรมเจดีย์ศรีพิพัฒน์ขึ้นที่คลองตาปลั่ง ปัจจุบันชุมชนรามัญยังให้ความสำคัญรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีชาวรามัญตลอดมา เช่น สงกรานต์ไทยรามัญ วัดยังมีช่างฝีมือโลงมอญ (ฮะลาบ๊อก) ที่อาศัยอยู่ในศาลาวัดเป็นสถานที่ทำงาน
การเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ พ.ศ. 2555
จังหวัดชัยภูมิในการเลือกตั้งนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดในประเทศไทย พ.ศ. 2555 เป็นการเลือกตั้งผู้บริหารท้องถิ่นในประเทศไทย เนื่องจากนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด นายสุริยน ภูมิรัตนประภิณ นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด 1 สมัย หมดวาระลงเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2555 คณะกรรมการการเลือกตั้ง เปิดรับสมัครนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิระหว่างวันที่ 23 - 27 มกราคม พ.ศ. 2555 และกำหนดให้เลือกตั้งในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 โดยมีผู้สมัคร 3 คน
ผลการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งปรากฏดังนี้
จะคนไหนก็แฟนสาว
เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวสุขนาฏกรรมจินตนิยม เขียนและวาดภาพโดยฮิโรยูกิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โคดันชะ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2566 มีการรวบรวมไว้เป็นเล่มทังโกบง ถึงเล่มที่ 14 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอเทซูกะโปรดักชัน ฤดูกาลแรกออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ทางผังรายการ Animeism ส่วนฤดูกาลที่ 2 โดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี มีกำหนดฉายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ
มุคาอิ นาโอยะ นักเรียนมัธยมปลายที่พึ่งคบหาเป็นแฟนกับซากิ เพื่อนหญิงที่เขาได้แอบหลงรักมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่หลังจากที่คบกันได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีรุ่นน้องน่ารักนามว่า นางิสะได้มาสารภาพรักกับเขา และด้วยความที่นาโอยะ เป็นคนซื่อตรงกับตัวเองก็เลยตบปากรับคำคบหากับนางิสะ ไปด้วยอีกคน จนกลายเป็นจับปลาสองมือ และเกิดเป็นเรื่องราวความรักที่ปั่นป่วนชวนขำ
เนเวอร์ (เพลงของพรอดิวซ์ 101)
เนเวอร์ (Never) เป็นเพลงของผู้เข้าแข่งขันในรายการพรอดิวซ์ 101 ฤดูกาลที่ 2 เผยแพร่อีกครั้งโดยโดยวอนนาวันซึ่งเป็นกลุ่มที่ชนะของพรอดิวซ์ 101 ฤดูกาลที่ 2 ในอัลบั้ม 1X1=1 (To Be One)
สาลี่ (สกุล)
สกุลสาลี่ หรือ สกุลแพร์ จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Amygdaloideae ของวงศ์กุหลาบ เป็นไม้ผลที่ปลูกและใช้บริโภคกระจายทั่วทุกทวีป มีถิ่นกำเนิดในบริเวณชายฝั่งและเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นของยุโรป แอฟริกาเหนือ และเอเชีย ส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 10–17 เมตร ทรงค่อนข้างสูงชะลูด บางชนิดเป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่ ผลเดี่ยวรูปร่างกลม หรือทรงลูกแพร์ เนื้อนุ่มฉ่ำ หวานอมเปรี้ยว ผิวบาง แกนแข็งเป็นพูหุ้มเมล็ดข้างใน ไม้ผลสกุลสาลี่เป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญสำหรับการบริโภคผลไม้สดหรืออบแห้ง เป็นน้ำผลไม้ และปลูกเป็นวัสดุที่เป็นที่ต้องการในอุตสาหกรรมไม้ เช่นในการผลิตเครื่องเป่าลมไม้และเฟอร์นิเจอร์คุณภาพสูง สายพันธุ์แพร์ที่เป็นที่รู้จักและปลูกมีประมาณ 3,000 พันธุ์ปลูกทั่วโลก ซึ่งแตกต่างกันไปทั้งรูปทรง สี ผิว รสชาติ และเนื้อสัมผัส ในประเทศไทยมีการทดลองปลูกสาลี่พันธุ์ต่าง ๆ ในพื้นที่สูงทางภาคเหนือเช่น เชียงใหม่และเชียงราย แต่พบว่าในระยะแรกมีการเจริญเติบโตที่ช้ามากเนื่องจากไม่ได้รับสภาพอากาศที่มีความหนาวเย็นเพียงพอ จึงไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมามีการนำเข้าสาลี่พันธุ์ลูกผสมจากเกาะไต้หวันมาทดลองปลูก ซึ่งสามารถติดดอกออกผลได้ดีและมีคุณภาพ จึงมีการส่งเสริมให้ปลูกนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา
ผลสาลี่ เป็นผลไม้ที่ให้คุณค่าทางอาหารที่ดี มีวิตามินบี1 บี2 วิตามินซี และแร่ธาตุต่างๆ มีสรรพคุณแก้ร้อนใน ละลายเสมหะ ช่วยขับลมและระงับอาการไอ
ศัพทมูลวิทยา
ไม้ผลสกุลสาลี่เป็นพืชในเมืองหนาว ชื่อภาษาไทย สาลี่ ยืมมาจาก "ซาหลี" ในภาษาจีน (จีน: 沙梨; พินอิน: shālí, แปลตามตัว: แพร์ทราย) ซึ่งหมายถึง สาลี่จีน (ที่มีผิวสีน้ำตาลผลกลมใหญ่—Pyrus pyrifolia) ซึ่งเป็นเพียงไม้ผลชนิดหนึ่งในสกุลนี้ ชื่อภาษาจีนสำหรับเรียกไม้ผลทุกชนิดในสกุลนี้โดยรวม คือ "หลี" (梨) และเรียกสกุลสาลี่หรือสกุลแพร์ว่า "หลีฉู่" (梨属) (属, ฉู่ หรือ สู่ แปลว่า จำพวก) ส่วนคำว่า แพร์ หรือ ลูกแพร์ ในภาษาไทยนั้นเป็นไม้ผลชนิดหนึ่งในสกุลนี้เช่นกัน คือสาลี่ยุโรป (Pyrus communis) ในภาษาจีนเรียก "ซีหยางหลี" (西洋梨 —ลูกแพร์ตะวันตก)
คำว่า แพร์ ยืมมาจากภาษาอังกฤษ pear ซึ่งอาจมีรากศัพท์จากกลุ่มภาษาเจอร์แมนิก pera ที่อาจยืมมาจากภาษาละตินพื้นบ้าน pira (พหูพจน์ pirum) คล้ายกับ apios ในภาษากรีก (จากภาษากรีกไมซีนี ápisos) ในกลุ่มภาษาเซมิติก pirâ แปลว่า "ผลไม้" และคำคุณศัพท์ pyriform หรือ piriform หมายถึง "ทรงลูกแพร์"
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
พืชสกุลสาลี่มีถิ่นกำเนิดในบริเวณชายฝั่งและเขตภูมิอากาศแบบอบอุ่นของโลกเก่าจากชายฝั่งยุโรปตะวันตก แอฟริกาเหนือ จนถึงเอเชีย ส่วนใหญ่เป็นไม้ยืนต้นขนาดกลาง สูง 10–17 เมตร ทรงค่อนข้างสูงชะลูด บางชนิดเป็นไม้พุ่มขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่ผลัดใบ เฉพาะบางชนิดในตอนใต้ของจีนและเกาะไต้หวันที่ไม่ผลัดใบ พืชสกุลสาลี่ส่วนใหญ่ทนต่ออากาศหนาวอูณหภูมิ -25 ถึง -40 °ซ. ในฤดูหนาว ยกเว้นชนิดที่ไม่ผลัดใบที่ทนได้เพียงเกินกว่า -15 °ซ.
ดอกสีขาว พบน้อยชนิดที่มีสีอื่นเช่น เหลือง หรือ ชมพู ขนาด 2–4 เซนติเมตร และมี 5 กลีบ
ผลเดี่ยว เนื้อนุ่ม ผิวบาง แกนแข็งเป็นพูหุ้มเมล็ดข้างใน (ซึ่งผลไม้แบบนี้เรียก pome —ผลไม้ที่ลักษณะแบบผลแอปเปิ้ล) ในชนิดที่เป็นพืชป่าผลมีขนาดเล็ก 1-4 เซนติเมตร ส่วนชนิดที่เพาะปลูกขนาดใหญที่สุดโดยเฉลี่ย ยาว 18 เซนติเมตร กว้าง 8 เซนติเมตร รูปทรงของผลมีหลากหลาย ตั้งแต่ทรงกลมถึงทรงยาวรีหัวแคบก้นกว้าง ซึ่งเรียกว่า ทรงลูกแพร์ (pyriform หรือ pear shape)
บางครั้งไม่สามารถแยกแยะ สาลี่ (แพร์) และแอปเปิ้ล ได้ด้วยรูปแบบของผลเสมอไป ผลแพร์บางชนิดมีลักษณะคล้ายผลแอปเปิ้ลเช่น สาลี่จีน ความแตกต่างที่สำคัญคือ เนื้อของสาลี่มีเนื้อทราย (เซลล์หิน หรือ สเคลอรีด) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ สาลี่ (ซาหลี—沙梨)
การเพาะปลูก
จากข้อมูลของ Pear Bureau Northwest พบว่ามีไม้ผลสกุลสาลี่ประมาณ 3,000 พันธุ์ปลูกทั่วโลก โดยปกติสาลี่จะขยายพันธุ์โดยการต่อกิ่งพันธุ์ที่บนต้นตอซึ่งอาจเป็นต้นสาลี่ท้องถิ่น หรือควินซ์ (quince ไม้ผลข้ามสายพันธุ์ของแอปเปิ้ลและสาลี่) จะได้ต้นที่มีขนาดไม่สูงซึ่งมักเป็นที่ต้องการในการทำสวนผลไม้เชิงพาณิชย์ หรือแม้แต่สวนในบ้าน ซึ่งให้ผลเมื่อมีอายุมากกว่าหนึ่งปี
สาลี่ สามชนิดที่มีความสำคัญที่เป็นพืชเศรษฐกิจในการผลิตผลไม้สดส่วนใหญ่คือ แพร์ (สาลี่ยุโรป–Pyrus communis) ส่วนมากปลูกในยุโรปและอเมริกาเหนือ สาลี่เป็ดของจีน (ไป่หลี่ หรือ สาลี่ขาว–Pyrus × bretschneideri) และสาลี่จีน (nashi pear –Pyrus pyrifolia) (หรือที่เรียกว่า สาลี่เอเชีย หรือสาลี่แอปเปิ้ล) ซึ่งสองชนิดหลังส่วนมากปลูกในเอเชียตะวันออกเป็นหลัก สาลี่ทั้งสามชนิดมีการคัดเลือกพันธุ์จนมีหลายพันพันธุ์ปลูก (cultivar) สาลี่ชนิดอื่น ๆ ที่ปลูกและให้ผลผลิดระดับรอง ๆ ลงไปเช่น Pyrus sinkiangensis และ Pyrus pashia
สาลี่ชนิดอื่นที่ใช้เป็นต้นตอสำหรับแพร์ในยุโรปและเอเชีย และเป็นไม้ประดับตามแต่ละพื้นที่ที่ชนิดนั้นเป็นสาลี่ท้องถิ่น ไม้แพร์ เป็นไม้เนื้อละเอียด ในอดีตก็ถูกใช้เป็นไม้พิเศษสำหรับเฟอร์นิเจอร์ชั้นดีและทำบล็อกสำหรับตัดไม้ซึ่งให้ความละเอียดเป็นพิเศษ
ปริมาณการผลิต
ในปี 2561 การผลิตสาลี่หรือแพร์ทั่วโลกอยู่ที่ 23.7 ล้านตัน นำโดยประเทศจีนโดยมีสัดส่วนร้อยละ 68 ของทั้งหมด (ตาราง)
คุณค่าทางโภชนาการ
ลูกแพร์สดประกอบด้วยน้ำ ร้อยละ 84 คาร์โบไฮเดรต ร้อยละ 15 และมี โปรตีน และ ไขมัน เล็กน้อย (ตาราง) ในจำนวนอ้างอิง 100 กรัม วัตถุดิบลูกแพร์ดิบ 57 กิโลแคลอรี่ มีเส้นใยอาหารในปริมาณปานกลาง และไม่มีสารอาหารที่จำเป็นอื่น ๆ ในปริมาณที่มีนัยสำคัญ (ดังแสดงในตาราง)
เบโรนิกา ฟัลกอน
เบโรนิกา ฟัลกอน (Veronica Falcón; เกิด 8 สิงหาคม พ.ศ. 2509) เป็นนักแสดงและนักออกแบบท่าเต้นชาวเม็กซิโก เมื่อพูดถึงบทบาทที่พูดภาษาอังกฤษของเธอ เธอเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากการแสดงเป็นกามิลา บาร์กัส ในสามฤดูกาลของเรื่อง ควีนออฟเดอะเซาท์ และลูเปในเรื่อง เพร์รี เมสัน ซึ่งเอชบีโอนำกลับมาสร้างใหม่ใน พ.ศ. 2563
อ้างอิง
1966
โซเท็นโนะเค็น
"โซเท็นโนะเค็น" (蒼天の拳 (Sōten no Ken)) เป็นชุดมังงะญี่ปุ่นขนาดยาว ผลงานเขียนบทและวาดภาพของฮาระ เท็ตสึโอะ โดยมีบุรอนซอนเป็นที่ปรึกษาด้านโครงเรื่อง ตีพิมพ์ในนิตยสารรายสัปดาห์ Weekly Comic Bunch ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001-2010 มีเนื้อหารวม 260 ตอน จัดพิมพ์เป็นฉบับรวมเล่ม (tankōbon) จำนวน 22 เล่มโดยสำนักพิมพ์ชินโจฉะ เนื้อหาของมังงะเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นก่อนหน้าเรื่องราวของมังงะชุด "ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ" ผลงานสร้างชื่อของทั้งฮาระ เท็ตสึโอะ และบุรอนซอน โดยกล่าวถึงเรื่องราวการผจญภัยในเมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ช่วงยุคทศวรรษที่ 1930 ของคาสึมิ เค็นชิโร่ ผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะรุ่นที่ 62 มังงะชุดนี้ได้รับการดัดแปลงเป็นอนิเมะความยาว 26 ตอนโดย A.P.P.P. ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ TV Asahi ระหว่างปี ค.ศ. 2006-2007 ซึ่งอนิเมะดังกล่าวได้มีการซื้อลิขสิทธิ์เพื่อจัดจำหน่ายในรูปแบบดีวีดีภายในประเทศไทย ในชื่อเรื่อง "ฤทธิ์หมัดดาวเหนือ เพลงหมัดฟ้าคำราม"
มังงะเรื่องนี้มีการตีพิมพ์เนื้อหาภาคต่อในชื่อ "โซเท็นโนะเค็น: Re:Genesis" (蒼天の拳 RE:GENESIS (Sōten no Ken: Re:Genesis)) เริ่มตีพิมพ์ต่อเนื่องในนิตยสาร "Comic Zenon" ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 2017 เขียนบทโดยยัตสึ ฮิโรยูกิ ภาพโดยสึจิ ฮิเดกิ โดยทั้งฮาระ เท็ตสึโอะ และบุรอนซอน ยังคงมีส่วนรวมในฐานะที่ปรึกษาฝ่ายศิลป์และบท ได้มีการสร้างอนิเมะในชื่อเดียวกันออกอากาศในช่วงปี ค.ศ. 2018
โครงเรื่อง
เนื่อหาหลักในเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของคาสึมิ เค็นชิโร่ ผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะรุ่นที่ 62 ซึ่งเป็นที่รู้จักในฉายา "หยานหวาง" (閻王, Yán Wáng) หรือ "พญายม" มีความสัมพันธ์กับเค็นชิโร่จากเรื่องฤทธิ์หมัดดาวเหนือในฐานะอาจารย์ลุง เนื่องจากเขาเป็นพี่ชายต่างมารดาของริวเค็น อาจารย์และพ่อบุญธรรมของเค็นชิโร่ เค็นชิโร่คนนี้เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียว มีนิสัยชอบทำตัวตามสบาย สูบบุหรี่จัด และเป็นผู้สืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะ วิทยายุทธ์ลอบสังหารอันร้ายกาจซึ่งตกทอดมาตั้งแต่สมัยปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีนอย่างลับๆ เขาได้เดินทางไปที่เซี่ยงไฮ้หลังจากได้ทราบข่าวว่าพาน กวงหลิน (潘 光琳, Pān Guāng-Lín) เพื่อนสนิทซึ่งเป็นหัวหน้าแก๊งอั้งยี่ชิงปัง (青幇, Qīng Bāng) ในเซี่ยงไฮ้ และพาน ยฺหวี้หลิง (潘 玉玲, Pān Yù-Líng) น้องสาวของกวงหลินและคนรักของเค็นชิโร่ กำลังตกอยู่ในอันตราย
ที่เซี่ยงไฮ้ เค็นชิโร่ได้ต่อสู้กับผู้สืบทอดเพลงหมัดดาวเหนือจากสามตระกูล ซึ่งเป็นวิทยายุทธ์ที่แตกแขนงมาจากเพลงหมัดต้นตระกูลดาวเหนือตั้งแต่ยุคสามก๊ก ขณะเดียวกันเขายังได้ช่วยเหลือแก๊งชิงปังของพาน กวงหลิน ในการกำจัดแก๊งคู่แข่งเพื่อขยายเขตอิทธิพลภายในเมืองเซี่ยงไฮ้ อันจะนำไปสู่การเดินทางเพื่อสืบหาชาติกำเนิดที่แท้จริงและการเข้าพิธีสืบทอดเพลงหมัดอุดรเทวะของเค็นชิโร่อย่างเป็นทางการในที่สุด
จูเลีย หลุยส์-ไดรฟัส
จูเลีย สการ์เล็ตต์ เอลิซาเบธ หลุยส์-ไดรฟัส ฮอลล์ (Julia Scarlett Elizabeth Louis-Dreyfus Hall; เกิด 13 มกราคม พ.ศ. 2504) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ จูเลีย หลุยส์-ไดรฟัส เป็นนักแสดง นักแสดงตลก นักร้อง และผู้อำนวยการสร้างชาวอเมริกัน เธอมีชื่อเสียงจากผลงานในละครชุดตลกทางโทรทัศน์เรื่อง แซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ (2525–2528), ไซน์เฟ็ลด์ (2533–2541), เดอะนิวแอดเวนเจอส์ออฟโอลด์คริสทีน (2549–2553), และ วีป (2555–2562) เธอเป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงที่ได้รับรางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลมากที่สุดในประวัติศาสตร์โทรทัศน์ของสหรัฐ เธอได้รับรางวัลเอ็มมีและรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์มากกว่านักแสดงคนอื่น ๆ โดยเสมอกับคลอริส ลีชแมน ในแง่การได้รับรางวัลด้านการแสดงมากที่สุด
อ้างอิง
1961
การปฏิวัติเบลเยียม
การปฏิวัติเบลเยียม (Révolution belge, Belgische Revolutie/opstand/omwenteling, Belgian revolution) เป็นการปฏิวัติแบ่งแยกของจังหวัดแถบใต้ (ส่วนใหญ่มาจากอดีตดินแดนในเนเธอร์แลนด์ใต้) จากสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ จนนำไปสู่การก่อตั้งราชอาณาจักรเบลเยียม
ผู้คนในจังหวัดแถบใต้นั้นประกอบด้วยชาวเฟลมมิช และชาววัลลูน ซึ่งนับถือนิกายคาทอลิกมาแต่เดิม ตรงกันข้ามกับชาวดัตช์ทางเหนือที่นับถือนิกายโปรเตสแตนท์ (คริสตจักรปฏิรูปแห่งดัตช์) เป็นหลัก ทำให้เหล่าผู้คนหัวเสรีนิยมส่วนใหญ่ไม่พอใจกับการถูกกดขี่จากการปกครองในรัชสมัยของพระเจ้าวิลเลิมที่ 1 ซึ่งมีอัตราการว่างงานสูง และเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบเกิดขึ้นในระหว่างชนชั้นแรงงานอยู่เสมอ
เมื่อ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1830 ได้เกิดเหตุการณ์ไม่สงบครั้งใหญ่ขึ้นในกรุงบรัสเซลส์ โดยมีแนวร่วมเป็นผู้นิยมอุปรากรเรื่อง ลา มูเอ็ต เดอ ปอร์ตีชี (La muette du Portici) ซึ่งเข้าร่วมก่อการ และต่อมาได้มีการชุมนุมเกิดขึ้นทั่วประเทศ โรงงานอุตสาหกรรมได้ถูกยึดครองและเครื่องจักรต่างๆ ถูกทำลาย ต่อมาพระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้ส่งกองทัพเข้าตรึงกำลังรักษาความสงบในจังหวัดแถบใต้แต่ก็ไม่สามารถทัดทานกลุ่มผู้ต่อต้านซึ่งนำโดยผู้นำหัวรุนแรงเริ่มพูดถึงการแบ่งแยกดินแดนขึ้น
ในขณะนั้นกองทัพดัตช์ได้พบการหนีทหารครั้งใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยทหารจากจังหวัดแถบใต้ ซึ่งต่อมาสภาที่กรุงบรัสเซลส์ได้มีมติรับรองการแบ่งแยกดินแดน และประกาศอิสรภาพ โดยได้มีการจัดตั้งรัฐสภาแห่งชาติ (National Congress) ขึ้น ทำให้พระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้หยุดการดำเนินการทางทหาร และหันไปหามหาอำนาจเพื่อช่วยยุติความไม่สงบในครั้งนี้ ทว่าในการประชุมลอนดอน ค.ศ. 1830 ประเทศมหาอำนาจในยุโรปได้มีมติรับรองการแบ่งแยกดินแดนของเบลเยียม และรับรองสถานะความเป็นเอกราชของเบลเยียมโดยสมบูรณ์
ต่อมาในปีค.ศ. 1831 ภายหลังจากการสถาปนาพระเจ้าเลออปอลที่ 1 ขึ้นเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งชาวเบลเยียม" พระเจ้าวิลเลิมที่ 1ได้มีความพยายามทำปฏิบัติการทางการทหารเพื่อยึดดินแดนคืน หรือรู้จักกันในชื่อ "ยุทธการสิบวัน" (Ten Days' Campaign) ซึ่งล้มเหลวโดยสิ้นเชิงจากการเข้าแทรกแทรงช่วยเหลือจากกองทัพฝรั่งเศสในขณะนั้น และต่อมาในที่สุดก็ยอมรับรองอิสรภาพให้เบลเยียมในปีค.ศ. 1839 ภายหลังจากการลงนามในสนธิสัญญาลอนดอน
สหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์
ภายหลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนในยุทธการที่วอเตอร์ลูในปีค.ศ. 1815 มติการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาทำให้มีการก่อตั้งราชอาณาจักรของราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซาโดยรวมดินแดนของสาธารณรัฐดัตช์เข้ากับดินแดนเก่าของออสเตรียนเนเธอร์แลนด์โดยมีจุดประสงค์เพื่อเป็นรัฐกันชนทางตอนเหนือของฝรั่งเศส
มูลเหตุในการปฏิวัติ
มูลเหตุในการปฏิวัตินั้นมาจากหลายเหตุการณ์ ส่วนสำคัญได้แก่ความแตกต่างทางศาสนา (โรมันคาทอลิกในเบลเยียม และโปรเตสแตนท์ในเนเธอร์แลนด์) รวมถึงการขาดการแบ่งแยกอำนาจที่สมดุลเพื่อปกครองตนเองของจังหวัดแถบใต้
ตัวแปรอื่นๆ ซึ่งมีความสำคัญอันเป็นมูลเหตุในการปฏิวัติ ได้แก่
เมืองเสมา
เมืองเสมา เป็นเมืองโบราณอยู่ห่างจากอำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมาไปทางทิศเหนือ 5 กิโลเมตร คาดว่ามีการอยู่อาศัยตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาเป็นเมืองโบราณร่วมสมัยวัฒนธรรมทวารวดีและวัฒนธรรมขอม
ลักษณะทางกายภาพของเมืองนั้นมีคูน้ำคันดินล้อมรอบ แผนผังเมืองเป็นรูปกลมรีไม่สม่ำเสมอ มีกำแพงเมืองชั้นเดียว ลำน้ำสำคัญที่ไหลผ่าน คือ ลำตะคองซึ่งไหลผ่านทางทิศใต้ของเมือง และห้วยไผ่ไหลผ่านทางทิศตะวันตกของเมือง เมืองเสมามีลักษณะการสร้างเมืองซ้อนกันสองชั้น เรียกว่า เมืองนอก–เมืองใน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2533 และ พ.ศ. 2542 กรมศิลปากรได้สำรวจและขุดค้นเมืองเสมา พบโบราณสถานที่ตั้งอยู่ภายในเขตเมืองชั้นในและในเขตเมืองชั้นนอกจำนวน 11 แห่ง ส่วนใหญ่เป็นซากวิหารที่สร้างโดยได้รับอิทธิพลมาจากศาสนาพุทธ ทั้งฝ่ายเถรวาทและมหายาน และศาสนาพราหมณ์ ฝ่ายไศวนิกาย ที่ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมทวารวดีและวัฒนธรรมเขมร
คูน้ำและคันดิน
สภาพคูน้ำคันดินของเมืองเสมาสามารถสังเกตเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน โดยเฉพาะคูน้ำคันดินของเมืองชั้นใน บริเวณคันดินและริมคูน้ำมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมหนาแน่นเป็นบางช่วง คูเมืองด้านทิศใต้และทิศตะวันตกมีน้ำขังอยู่ ส่วนคูเมืองด้านทิศเหนือของเมืองชั้นในมีสภาพตื้นเขินเป็นบางช่วงแนวคันดินทางทิศตะวันตกและทิศตะวันออกสังเกตเห็นได้ไม่ค่อยชัดเจนนักเนื่องจากมีชาวบ้านมาจับจองพื้นที่อยู่อาศัย ไถดินเพื่อเพาะปลูก และมีการตัดถนนผ่าน
ศาสนาพุทธ
ภายในเมืองเสมาพบหลักฐานที่เกี่ยวเนื่องกับศาสนาพุทธแสดงให้เห็นถึงการรับอิทธิพลศาสนาพุทธจากเมืองโบราณสมัยทวารวดีในภาคกลาง และเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าศาสนาพุทธคงเจริญรุ่งเรืองมาตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 12 หรือ 13 เป็นต้น โดยพบศาสนาสถานกระจายอยู่ภายในเมืองชั้นในและชั้นนอก ได้แก่ โบราณสถานหมายเลข 2, โบราณสถานหมายเลข 3, โบราณสถานหมายเลข 4, โบราณสถานหมายเลข 5, โบราณสถานหมายเลข 7, โบราณสถานหมายเลข 8, และโบราณสถานหมายเลข 9 ลักษณะของศาสนสถานมีทั้งประเภทเจดีย์ วิหาร และอาคารทรงปราสาท   นอกจากนี้ยังพบศาสนสถานนอกเมือง คือ พระนอนที่วัดธรรมจักรเสมาราม และเจดีย์ที่วัดแก่นท้าว
ศาสนสถานประเภทเจดีย์ที่พบมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพิ่มมุม (พบในโบราณสถานหมายเลข 2), ผังสี่เหลี่ยมจัตุรัส (พบในโบราณสถานหมายเลข 5), ผังรูปแปดเหลี่ยม (พบในโบราณสถานหมายเลข 3) และผังกลม (พบในโบราณสถานหมายเลข 8) ส่วนศาสนสถานประเภทวิหารมีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า (พบในโบราณสถานหมายเลข 4, โบราณสถานหมายเลข 3 หลังที่ 2, และโบราณสถานหมายเลข 9) มีร่องรอยการประดับตกแต่งด้วยลวดลายปูนปั้นทั้งที่เป็นรูปสัตว์และรูปดอกไม้ ศาสนสถานอีกประเภทหนึ่ง คือ อาคารทรงปราสาท มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนฐานประดับลวดลายปูนปั้น (พบในโบราณสถานหมายเลข 7)
โบราณสถานทุกหลังก่อด้วยอิฐขนาดค่อนข้างใหญ่มีแกลบข้าวปนไม่สอปูนอันเป็นลักษณะของศาสนสถานในวัฒนธรรมทวารวดี
ประติมากรรมเนื่องในศาสนาพุทธที่พบส่วนใหญ่เป็นใบเสมาหินทรายขนาดใหญ่ ไม่มีลวดลายสลัก โดยปักอยู่เป็นคู่โดยรอบศาสนสถานประเภทวิหาร นอกจากนี้จากการขุดแต่งโบราณสถานได้พบประติมากรรมหลายชิ้นที่สำคัญ ได้แก่ ชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทราย พบที่โบราณสถานหมายเลข 1 โดยถูกนำมาทำเป็นฐานกำแพงแก้ว มีลักษณะเหมือนกับพระพุทธรูปสมัยทวารวดีที่ได้รับอิทธิพลศิลปะอินเดียแบบคุปตะและหลังคุปตะ ชิ้นส่วนธรรมจักรทำจากหินทราย พบที่โบราณสถานหมายเลข 2 สลักทึบทั้งสองด้าน บริเวณขอบโดยรอบสลักลวดลายผักกูด ถัดเข้ามาเป็นลายดอกวงกลมสลับรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน มีลักษณะคล้ายคลึงกับธรรมจักรศิลาพบที่วัดธรรมาจักรเสมาราม
ศาสนสถานเนื่องในศาสนาพุทธที่พบในเมืองเสมาสามารถเทียบได้กับโบราณสถานหลายแห่งในเมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี, เมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี, เมืองโคกไม้เดน จังหวัดนครสวรรค์, และเมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์
ศาสนาพราหมณ์
ภายในเมืองเสมาพบหลักฐานการนับถือศาสนาพราหมณ์ ลัทธิไศวนิกายในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา เมื่อชุมชนเมืองเสมาได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมเขมร และพบข้อความจารึกในจารึกบ่ออีกา ที่กล่าวถึงกิจกรรมทางศาสนาพราหมณ์ ระบุอายุในช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 15 จนถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 16 อย่างไรก็ตาม ข้อความในจารึกดังกล่าว ทำให้ทราบว่ามีการนับถือศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธควบคู่กัน
ศาสนสถานเนื่องในศาสนาพราหมณ์ที่พบในเมืองเสมา คือ โบราณสถานหมายเลข 1 เป็นโบราณสถานขนาดใหญ่ที่สุดในเมือง ประกอบด้วยปราสาทประธานแบบเขมรก่อด้วยอิฐหนึ่งหลัง ขนาบข้างด้วยวิหารสอง หลัง มีกำแพงแก้วล้อมรอบ มีรูปแบบการก่อสร้างมีการใช้อิฐเนื้อค่อนข้างละเอียดไม่มีแกลบข้าวปนอันเป็นลักษณะของอิฐที่ใช้ก่อสร้างศาสนสถานในวัฒนธรรมร่วมแบบเขมร โดยไม่สอปูน จากการขุดแต่งโบราณสถานหมายเลข 1 พบประติมากรรมเนื่องในศาสนาพราหมณ์หลายชิ้น ได้แก่ ชิ้นส่วนศิวลึงค์ศิลา, เศียรเทวรูป, ชิ้นส่วนรูปเคารพ, ฐานรูปเคารพ, ชิ้นส่วนโคนนทิ, และท่อโสมสูตร
อลาควอ คอกซ์
อลาควอ คอกซ์ (Alaqua Cox; เกิด พ.ศ. 2540) เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกันพื้นเมือง เธอจะแสดงเป็น มายา โลเปซ / เอโค ในซีรีส์ของดิสนีย์พลัสปี พ.ศ. 2564 เรื่องฮอคอาย บทบาทที่เธอจะร่วมแสดงในโครงการของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล ในอนาคตรวมถึงการแสดงเดี่ยวของ Echo ที่แยกออกจากฮอคอาย การเข้าร่วมของเธอนับเป็นตัวละครหูหนวกตัวที่สองที่รับบทโดยนักแสดงหูหนวกใน MCU
เมืองเสมา
โบราณสถาน
กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเมืองเสมาเป็นโบราณสถาน โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2495 หลังสำรวจ ขุดค้น และขุดแต่งในระหว่าง พ.ศ. 2533–2542 พบโบราณสถานรวมทั้งหมด 11 แห่ง 6 แห่งอยู่ในเขตเมืองชั้นใน (คือ โบราณสถานหมายเลข 1–6) และ 3 แห่งอยู่ในเขตเมืองชั้นนอก (คือ โบราณสถานหมายเลข 7–9) แต่ขุดแต่งและบูรณะได้เพียง 8 แห่ง นอกจากนี้ยังมีโบราณสถานนอกเมืองอีก 2 แห่ง คือ เจดีย์บ้านแก่นท้าว และวิหารพระนอน วัดธรรมจักรเสมาราม
อลาควอ คอกซ์
อ้างอิง
1997
ชี-ฮัลค์: ทนายสายลุย
ชี-ฮัลค์: ทนายสายลุย (She-Hulk: Attorney at Law) เป็นละครชุดสัญชาติอเมริกันที่สร้างโดยเจสซิกา เกา สำหรับบริการสตรีมมิ่งทางดิสนีย์พลัส โดยอิงจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน อยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยมีเนื้อเรื่องต่อเนื่องกับภาพยนตร์ของแฟรนไชส์ ซีรีส์นี้ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ โดยมีเการับหน้าที่เป็นหัวหน้านักเขียน
โนอาห์ มิลส์
โนอาห์ มิลส์ (Noah Mills; เกิด 26 เมษายน พ.ศ. 2526) เป็นนายแบบและนักแสดงชาวแคนาดา เว็บไซต์ Vogue.com จัดอันดับให้เขาเป็นหนึ่งใน 'Top 10 นายแบบตลอดกาล' ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 เขาสร้างความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของเขาในฐานะไอคอนแห่งวงการแฟชั่นด้วยส่วนหนึ่งของแคมเปญ Dolce & Gabbana มากมายของเขา มิลส์ยังได้แสดงในโฆษณาของทอมมี ฮิลฟิเกอร์, ไมเคิล คอร์ส และ แก็ปอิงค์ เว็บไซต์ Models.com เรียกเขาว่า "หนึ่งในชื่อที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในอุตสาหกรรม" เขาแสดงในเรื่อง เดอะเบรฟ รับบท จ่าสิบเอกโจเซฟ "McG" แมคไกวร์ และ ดิเอเนอร์มีวิททิน รับบทตัวแทนพิเศษเจสัน แบร็กก์
อ้างอิง
1983
ชี-ฮัลค์: ทนายสายลุย
แททีอานา มัสลานี แสดงเป็น เจนนิเฟอร์ วอลเตอร์ส / ชี-ฮัลค์ และมี มาร์ก รัฟฟาโล, ทิม รอท, จินเจอร์ กอนซากา และเรเน เอลิเซ โกลด์สเบอร์รี ร่วมแสดงด้วย ซีรีส์นี้ได้รับการประกาศในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2562 โดยเกาได้รับการว่าจ้างในเดือนพฤศจิกายน แคท โคอิโรเข้าร่วมกำกับหลายตอนในเดือนกันยายนปี 2563 และมัสลานีก็ได้รับเลือก เมื่อถึงเดือนธันวาคมรอทและรัฟฟาโลได้เข้าร่วมทีมนักแสดงและ แอนู วาเลีย ก็ได้รับหน้าที่กำกับเช่นกัน การถ่ายทำเริ่มขึ้นในช่วงกลางเดือนเมษายน 2564 ในลอสแอนเจลิสและแอตแลนตา, จอร์เจียและจะดำเนินไปจนถึงเดือนสิงหาคม
ชี-ฮัลค์: ทนายสายลุย มีกำหนดฉายในวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2565 และจะมีทั้งหมดเก้าตอน จะเป็นส่วนหนึ่งของระยะที่สี่ของ จักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
เมืองเสมา
โบราณสถานหมายเลข 1
โบราณสถานหมายเลข 1 หรือโบราณสถานบ่ออีกา ตั้งอยู่ภายในเมืองเสมาชั้นใน ทางด้านทิศเหนือของบ่ออีกา เป็นปราสาทในวัฒนธรรมร่วมแบบเขมร ก่อด้วยอิฐและหินทราย มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 45 x 50 เมตร หันหน้าไปทางทิศใต้ สภาพเหลือเพียงส่วนฐานสูงประมาณ 1 เมตร ประกอบด้วย ปราสาทประธานหนึ่งหลัง, วิหารสองหลัง, ฐานอาคารทิศตะวันออกเฉียงใต้หนึ่งหลัง, และกำแพงแก้ว
ปราสาทประธาน มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 8.8 x 22 เมตร มีสภาพชำรุดเหลือเพียงส่วนฐาน ซึ่งเป็นฐานบัวก่อด้วยอิฐ ด้านทิศใต้ซึ่งเป็นประตูทางเข้าออกของปราสาทประธานมีอันตลาระเชื่อมกับมณฑปรูปกากบาท มีบันไดทางขึ้นลงสามด้าน คือ ด้านทิศใต้ ทิศตะวันตก และทิศตะวันออก โดยทางขึ้นลงด้านทิศใต้มีฉนวนก่ออิฐเชื่อมกับโคปุระของกำแพงแก้ว ขั้นบันไดทางขึ้นลงด้านข้างของมณฑปทำด้วยหินทราย  ภายในห้องด้านหน้านี้พบชิ้นส่วนกรอบประตูทำด้วยหินทรายหลายชิ้นวางอยู่ตรงหน้าบันไดทางขึ้นลง
ส่วนห้องครรภคฤหะก่อเป็นห้องยกฐานสูงขึ้นผังสี่เหลี่ยมเพิ่มมุม ภายในประดิษฐานแท่นประติมากรรมซึ่งพบจากการขุดแต่ง บนพื้นห้องมีท่อโสมสูตรเป็นแนวยาวเริ่มจากใต้แท่นฐานประติมากรรมไปทางด้านทิศตะวันออก
ฐานอาคารทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของวิหารด้านทิศตะวันออกห่างไปประมาณ 10 เมตร สภาพชำรุดเหลือเพียงฐานก่อด้วยอิฐ มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 3.8 x 5 เมตร สูงประมาณ 50 เซนติเมตร ลักษณะเป็นฐานเรียบ
บริเวณมุมกำแพงแก้วด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้มีห้องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 6.80 x 20 เมตร ยาวต่อเนื่องไปตามแนวกำแพง มีบันไดขึ้นลงตรงมุมด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะเช่นนี้พบที่กำแพงแก้วของปราสาทเมืองแขกซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศตะวันออกประมาณ 6 กิโลเมตร
อย่างไรก็ตาม พบว่าแนวอิฐชั้นล่างด้านในของฐานประสาทประธานมีการใช้อิฐก้อนใหญ่มีแกลบข้าวปนเป็นจำนวนมากซึ่งเป็นอิฐแบบที่ใช้ในวัฒนธรรมทวารวดี
จากหลักฐานด้านสถาปัตยกรรม ประติมากรรม และศิลาจารึกที่พบบริเวณใกล้กับโบราณสถานทำให้สันนิษฐานว่าโบราณสถานหมายเลข 1 สร้างขึ้นเนื่องในศาสนาพราหมณ์ ลัทธิไศวนิกาย โดยคงมีการปรับเปลี่ยนจากพุทธสถานมาเป็นเทวสถานเมื่อศาสนาพราหมณ์เริ่มเข้ามามีอิทธิพลในดินแดนแถบนี้ และคงสร้างขึ้นในเวลาใกล้เคียงกับปราสาทเมืองแขก และปราสาทโนนกู่ ซึ่งอยู่ห่างไปทางทิศตะวันออกของเมืองเสมา โดยปราสาททั้งสองหลังนี้กำหนดอายุราวครึ่งหลังพุทธศตวรรษที่ 15 ตรงกับศิลปะเขมรแบบเกาะแกร์
โบราณสถานหมายเลข 2
โบราณสถานหมายเลข 2 เป็นศาสนสถานเนื่องในศาสนาพุทธ น่าจะเป็นส่วนของฐานเจดีย์ เนื่องจากซากอาคารที่เป็นเจดีย์ในวัฒนธรรมทวารวดีส่วนใหญ่มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส
โบราณสถานมีรูปแบบแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเพิ่มมุมไม้ 20 ขนาด 7.90 x 8 เมตร สภาพชำรุดเหลือเพียงส่วนฐานสูงประมาณ 1 เมตรเศษ ฐานทางด้านทิศใต้มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ที่สุด ประกอบด้วยฐานหน้ากระดานรองรับฐานบัวเพิ่มมุมไม้ 20 ตรงกึ่งกลางฐานมีทางเดินขึ้นบนอาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ฐานด้านทิศตะวันออกปรากฏทางเดินเล็กน้อย ส่วนฐานด้านทิศเหนือและทิศใต้มีสภาพชำรุดมาก ด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโบราณสถานมีแนวอิฐบาง แผ่เป็นลานกว้าง และในแนวเดียวกันนี้ห่างออกไปอีกประมาณ 15 เมตร มีแนวอิฐแบบเดียวกันแต่มีหลุมเสากลมประกอบอยู่หลายหลุม สันนิษฐานว่าอาจเป็นอาคารขนาดเล็ก
จากการขุดแต่งเมื่อปี พ.ศ. 2542 พบชิ้นส่วนธรรมจักรศิลาภายในฐานเจดีย์ แตกเป็น 2 ชิ้น สลักทึบทั้งสองด้าน บริเวณขอบโดยรอบสลักลวดลายผักกูด ถัดเข้ามาเป็นลายดอกวงกลมสลับรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนแทรกด้วยลายผักกูดภายในเส้นคู่ขนาน บริเวณซี่ธรรมจักรสลักเป็นแท่งยึดกงไว้ ปลายซี่สลักเป็นลายผักกูดคั่นด้วยลายจุดไข่ปลาภายในลายเส้นคู่ขนาน บริเวณระหว่างซี่ด้านแรกสลักเป็นลายดอกบัว ด้านที่สองสลักเป็นลายก้านต่อดอก เป็นลักษณะศิลปกรรมที่เหมือนกับธรรมจักรศิลาพบที่วัดธรรมจักรเสมาราม และสามารถเทียบได้กับธรรมจักรที่พบในเมืองโบราณสมัยทวารวดี เช่น เมืองนครปฐมโบราณ จังหวัดนครปฐม, เมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี, เมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี เป็นต้น อายุราวพุทธศตวรรษที่ 12-13
นอกจากนี้ยังพบชิ้นส่วนมือของประติมากรรมปูนปั้นสันนิษฐานว่าเป็นพระโพธิสัตว์ และชิ้นส่วนปูนปั้นรูปสัตว์
แผนผังของโบราณสถานหมายเลข 2 มีลักษณะคล้ายคลึงกับโบราณสถานหมายเลข 8, หมายเลข 10, หมายเลข 21, หมายเลข 22, หมายเลข 28, หมายเลข 29, หมายเลข 34 เมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี
โบราณสถานหมายเลข 3
โบราณสถานหมายเลข 3 เป็นกลุ่มโบราณสถานประกอบด้วยส่วนฐานของเจดีย์และวิหารขนาดเล็ก สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 12-15
เจดีย์ เป็นเจดีย์ในผังแปดเหลี่ยมก่อด้วยอิฐไม่สอปูน สภาพเหลือเพียงส่วนฐาน สูงประมาณ 70 เซนติเมตร โดยฐานด้านทิศตะวันออกมีสภาพพังทลายลง ตรงกึ่งกลางของฐานเจดีย์แต่ละด้านทำเป็นทางขึ้น-ลง สันนิษฐานว่าอาจเป็นเจดีย์ทรงระฆังกลม
แผนผังของเจดีย์ลักษณะนี้สามารถเทียบได้กับเจดีย์หมายเลข 10 ที่เมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี และฐานเจดีย์แปดเหลี่ยมที่เมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี
โบราณสถานหมายเลข 4
โบราณสถานหมายเลข 4 สันนิษฐานว่า เป็นศาสนสถานประเภทวิหาร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 12-15 มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 8.25 x 13.50 เมตร สภาพเหลือเพียงส่วนฐานก่อด้วยอิฐสูงประมาณ 1.20 เมตร วิหารหันหน้าไปทางทิศตะวันออกซึ่งด้านหน้าทำเป็นบันไดทางขึ้นลงสามขั้น ขั้นล่างสุดทำเป็นอัฒจันทร์รูปครึ่งวงกลม ส่วนขั้นบนสุดมีร่องรอยหลุมเสาอยู่ทั้งสองข้างของบันได ฐานด้านทิศเหนือและใต้ทำเป็นช่องรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าเว้าลักษณะยกเก็จเข้าไปด้านละสองช่อง มีร่องรอยการประดับลวดลายด้วยปูนปั้น พื้นภายในวิหารมีการก่ออิฐซ้อนกันเป็นชั้นหนา บริเวณขอบด้านนอกของพื้นวิหารมีร่องรอยหลุมเสาทั้งสี่ด้าน
บริเวณโดยรอบวิหารปักใบเสมาคู่ ทำจากหินทรายขนาดใหญ่ ลักษณะใบเสมาไม่มีลวดลาย โกลนแต่งอย่างหยาบ โดยปักอยู่ห้าทิศ ได้แก่ ด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ด้านทิศตะวันตก ด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ ด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ และด้านทิศตะวันออก
จากการขุดแต่งเมื่อ พ.ศ. 2542 พบชิ้นส่วนสถาปัตยกรรม ชิ้นส่วนปูนปั้น ชิ้นส่วนรูปเคารพ ฐานรูปเคารพหินทรายสลักเป็นลายกลีบบัว
แผนผังของโบราณสถานหมายเลข 4 สามารถเทียบได้กับโบราณสถานหมายเลข 4 ที่เมืองฟ้าแดดสงยาง จังหวัดกาฬสินธุ์ และลักษณะทางขึ้นด้านหน้าที่ทำเป็นอัฒจันทร์ศิลาแบบที่นิยมในศิลปะลังกา คล้ายกับบันไดทางขึ้นของวิหารหมายเลข 5 ที่เมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
โบราณสถานหมายเลข 5
โบราณสถานหมายเลข 5 มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยม ขนาด 6.12 x 6.40 เมตร สภาพเหลือเพียงส่วนฐานก่อด้วยอิฐสูงประมาณ 1 เมตร น่าจะเป็นเจดีย์ทรงกลม เนื่องจากซากอาคารที่เป็นเจดีย์ในวัฒนธรรมทวารวดีส่วนใหญ่มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส  สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 12-15
อิฐที่ใช้ก่อสร้างมีลักษณะเป็นอิฐก้อนใหญ่มีแกลบข้าวปน เป็นอิฐแบบที่ใช้ในวัฒนธรรมทวารวดี ก่อซ้อนขึ้นมาโดยไม่สอปูนโดยก่อเป็นผนังอาคารรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสหนาประมาณ 70 เซนติเมตร ล้อมรอบแกนกลางที่ถมทรายและก้อนหินสีม่วงขนาดเล็ก
แผนผังของโบราณสถานหมายเลข 5 สามารถเทียบได้กับโบราณสถานเมืองคูบัว จังหวัดราชบุรี และโบราณสถานหมายเลข 11 ที่เมืองอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี
วันมี โมซากู
วันมี โมซากู (Wunmi Mosaku; เกิด พ.ศ. 2529) เป็นนักแสดงหญิงชาวอังกฤษที่เกิดในไนจีเรีย เธอเป็นที่รู้จักจากการรับบทจอยในภาพยนตร์ชุดสั้นของบีบีซีทูเรื่อง โมซิส โจนส์ (พ.ศ. 2552) และฮอลลี ลอว์สัน ในภาพยนตร์ชุดเรื่อง วีรา (พ.ศ. 2554–2555) เธอได้รับรางวัลแบฟตาสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมใน พ.ศ. 2560 จากการรับบทกลอเรีย เทย์เลอร์ ในภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง ดามิโลลา เอาเวอร์เลิฟด์บอย (พ.ศ. 2559) ใน พ.ศ. 2562 เธอแสดงในฤดูกาลที่ห้าของภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์เรื่อง ลูเธอร์ ใน พ.ศ. 2563 เธอแสดงเป็นรูบี แบปติสต์ ในเรื่อง เลิฟแครฟต์คันทรี ของเอชบีโอ
เมืองเสมา
โบราณสถานหมายเลข 7
โบราณสถานหมายเลข 7 เป็นอาคารทรงปราสาทก่อด้วยอิฐ มีแผนผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ขนาด 9.60 x 9.60 เมตร สภาพชำรุดเหลือเพียงส่วนฐาน สูงประมาณ 1.80 เมตร ลักษณะของฐานบริเวณมุมทั้งสี่ มีเสาขนาดใหญ่ก่อนูนสูงขึ้นมาลักษณะยกเก็จ ผนังด้านทิศใต้ซึ่งเป็นด้านหน้าทำเป็นฐานย่อมุมมีบันไดทางขึ้นลง ส่วนฐานอีกสามด้านที่เหลือ ตรงกึ่งกลางทำเป็นบันไดทางขึ้นสู่ประตูหลอกโดยทางทิศเหนือมีร่องรอยปูนปั้นว่าประตูหลอกนี้ก่อเป็นซุ้มประดิษฐานรูปเคารพ ส่วนผนังสองข้างของบันไดทำเป็นกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าเว้าลงไปซึ่งคงประดับลวดลายปูนปั้น
ภายในอาคารก่อเป็นห้องรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสถมอัดด้วยหินทรายเรียงเป็นชั้นขึ้นไปแล้วฉาบปูนขาวเป็นพื้น ถัดจากแนวหินทรายก่ออิฐล้อมรอบอีกชั้นหนึ่งอิฐที่ใช้ก่อสร้างมีลักษณะเป็นอิฐก้อนใหญ่มีแกลบข้าวปน เป็นอิฐแบบที่ใช้ในวัฒนธรรมทวารวดี ก่อซ้อนขึ้นมาโดยไม่สอปูนและประดับลวดลายปูนปั้น
วันมี โมซากู
อ้างอิง
1986
กรชิต บุญสถิต์ภักดี
กรชิต บุญสถิต์ภักดี (เกิด 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2542) หรือที่รู้จักในชื่อ นาย เกาชิงเฉิน และเสียวจิ่ว เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย เขามีชื่อเสียงในการเล่นเป็นคิทใน 2Moons2 The Series เดือนเกี้ยวเดือน เป็นอดีตสมาชิกกลุ่มโครงการชายไทย OXQ เป็นเซ็นเตอร์และนักร้องนำ เข้าร่วมแข่งขันใน CHUANG 2021 หรือ พรอดิวซ์แคมป์ 2021 และชนะลำดับที่ 5 ได้เดบิวต์ที่ประเทศจีนในฐานะสมาชิกวง INTO1
เมืองเสมา
โบราณสถานหมายเลข 7
จากการขุดแต่งเมื่อปี พ.ศ. 2542 พบชิ้นส่วนลวดลายปูนปั้นจำนวนมาก และชิ้นส่วนพระพุทธรูปหินทราย ทำให้สันนิษฐานว่าเป็นศาสนสถานเนื่องในศาสนาพุทธ