cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วงศ์ปลาฉลามกบ
ลักษณะและพฤติกรรม
จัดเป็นปลาฉลามขนาดเล็ก ขนาดโดยเฉลี่ยเมื่อโตเต็มที่ 75–121 เซนติเมตร เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีสัน]ลำตัวสวยงาม โดยจะเป็นปล้อง ๆ สีคล้ำสลับกับสีขาวตลอดทั้งตัว เมื่อโตขึ้นมาแล้วจะกลายเป็นสีเดียวตลอดทั้งลำตัว เช่น สีน้ำตาล, สีเขียว หรือเทา เป็นปลาที่หากินและอาศัยอยู่ในพื้นท้องน้ำหลากหลายสภาพ ทั้งพื้นทราย, พื้นโคลน และทรายปนโคลน โดยปกติถ้าไม่หากินมักจะอยู่นิ่ง ๆ กับพื้น  ออกลูกเป็นไข่ ลักษณะไข่มีลักษณะคล้ายแคปซูล ลูกปลาจะกินอาหารโดยผ่านถุงไข่แดง มักจะวางไข่ในที่ ๆ น้ำตื้น หรือบริเวณปากแม่น้ำ หรือชายฝั่ง
จากการศึกษาโครงกระดูกและโครงร่างโดยใช้การเอ็กซ์เรย์อย่างซับซ้อนและการทำทีซีสแกนของนักวิทยาศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยบราวน์ สหรัฐอเมริกา พบว่า ปลาฉลามในวงศ์นี้มีพฤติกรรมการกินอาหารที่แปลกไม่เหมือนกับปลาฉลามหรือปลาจำพวกอื่น คือ ภายในช่องปากไม่มีลิ้นที่ช่วยควบคุมการเคลื่อนไหวของ ๆ เหลวภายในปากเพื่อจัดการกับอาหาร แค่กลับมีคอหอยยาวทำหน้าที่แทน โดยจะยกส่วนไหล่และหน้าอกเพื่อสร้างแรงดึงดูดอาหารเข้าไป สันนิษฐานได้ว่ากระดูกอ่อนระหว่างหัวและลำตัวเป็นส่วนที่มีบทบาทในการควบคุมครีบหน้าและผลักดันอาหารไปตามระบบทางเดินอาหาร
เป็นปลาฉลามที่มีความสวยงาม และมีขนาดเล็ก จึงมักนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม อาทิ ปลาฉลามกบ (Chiloscyllium punctatum), ปลาฉลามกบสีเทา (C. griseum) เป็นต้น ซึ่งสามารถเพาะขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้แล้ว
การจำแนก
แบ่งออกเป็น 2 สกุล พบกระจายพันธุ์ในทะเลเขตร้อนและเขตอบอุ่นในแถบอินโด-แปซิฟิก
Chiloscyllium
สืบสายพันธุ์มาตั้งแต่ยุคซีโนมาเนียน–ปัจจุบัน
Hemiscyllium
สืบสายพันธุ์มาตั้งแต่ยุคทาเนเทียน–ปัจจุบัน พบกระจายพันธุ์ในเขตร้อนของออสเตรเลีย, ปาปัวนิวกินี และอินโดนีเซีย และมีอีกหนึ่งชนิดที่ยังไม่ได้รับการบรรยายทางวิทยาศาสตร์จากหมู่เกาะเซเชลส์
บาตารากาลา
บาตารากาลา (Batara Kala) ในวรรณคดีอิเหนาของไทยเรียก ปะตาระกาหลา เป็นเทพเจ้าประจำยมโลกตามเทวตำนานของฮินดูแบบชวาและบาหลี โดยปกครองอยู่ภายในถ้ำร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา (Setesuyara) ได้รับการนับถือว่าเป็นเทพเจ้าผู้สร้างแสงสว่างและโลก เป็นเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพแห่งการทำลาย มีอำนาจในการก่อให้เกิดสุริยุปราคา จันทรุปราคา หรือแม้แต่ผลาญคนที่อัปโชค
ในวรรณคดีไทยเรื่องอิเหนา บาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา เป็นเทพบรรพชนของอสัญแดหวาหรือสกุลของเจ้าผู้ครองเมืองซึ่งสืบเชื้อสายจากเทวดา มีอยู่ทั้งหมดสี่เมือง ได้แก่ เมืองกุเรปัน ดาหา กาหลัง และสิงหัดส่าหรี ถือเป็นเทวดาผู้ยิ่งใหญ่ที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของตัวละคร
ประวัติ
ตำนานเบื้องกำเนิดของบาตารากาลา หรือ ปะตาระกาหลา สำนวนหนึ่งอธิบายไว้ว่า บาตารากูรู (Batara Guru; คือพระศิวะในคติชวา) มีพระชายาผู้ทรงสิริโฉมนามว่าเดวีอูมา (Batara Uma; คือพระปารวตีในคติชวา) ทว่าวันหนึ่งบาตารากูรูไม่สามารถควบคุมกามารมณ์ของตนเองได้ จึงไปสังวาสกับเดวีอูมาบนหลังโคนนทิ ซึ่งเป็นพาหนะศักดิ์สิทธิ์ สร้างความอับอายขายหน้าแก่เดวีอูมายิ่งนัก เดวีอูมาที่โกรธเกรี้ยว (คือกลายเป็นนางทุรคา) ได้สาปสรรให้ทั้งบาตารากูรู และบุตรที่เกิดขึ้นมาคือบาตารากาลา มีหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนยักษ์
กอปโป ดี มาร์โกวัลโด
ค็อพโพ ดิ มาร์โควาลโด (Coppo di Marcovaldo) (ราว ค.ศ. 1225 - ราว ค.ศ. 1276) เป็นจิตรกรก่อนยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาชาวอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง ค็อพโพ ดิ มาร์โควาลโดเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1225 ที่เมืองฟลอเรนซ์ และกล่าวว่าทำงานที่พิสโตเอีย ในปี ค.ศ. 1265 เมื่อไปเขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลเซนต์เจมส์ภายในมหาวิหารพิสโตเอีย
บาตารากาลา
ประวัติ
ส่วนอีกสำนวนหนึ่งอธิบายว่า บาตารากูรูทำน้ำอสุจิตกลงไปหยดหนึ่ง แต่มีปลากลืนอสุจินั้นลงไปจนตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบาตารากาลา
กอปโป ดี มาร์โกวัลโด
งานอีกชิ้นหนึ่งที่เชื่อแน่กันว่าเป็นงานของค็อพโพคือ “พระแม่มารีบอร์โนเน” (Madonna del Bordone) ที่ลงชื่อและปีที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1261) ในวัดซานตามาเรีย เดอิ แซร์วิแห่งเซียนา ที่ค็อพโพไปถูกจับเป็นนักโทษหลังจากยุทธการมอนตาแปร์ติ (Battle of Montaperti) ที่เข้าไปมีส่วนในการต่อสู้ด้วย งานที่คล้ายคลึงกันที่เชื่อกันว่าเป็นงานของค็อพโพอยู่ในวัดที่ออร์วิเอโต และอีกชิ้นหนึ่งเป็นฉากแท่นบูชา “อัครเทวดาไมเคิลและตำนาน” ในพิพิธภัณฑ์ของวัดคาสชิอาโนอินวาลดิเปซาที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1255 ถึงปีค.ศ. 1260 ซึ่งถ้าเป็นงานเขียนค็อพโพจริงก็เป็นงานชิ้นที่เก่าที่สุด
บาตารากาลา
ประวัติ
เชื่อกันว่าบาตารากาลามีความต้องการด้านการบริโภคไม่มีมีสิ้นสุด และมีพฤติกรรมหยาบคาย เหล่าเทวดาจึงส่งบาตารากาลาลงไปกำจัดมนุษย์ที่ชั่วช้า แต่บาตารากาลากลืนกินมนุษย์ลงไป ก็เพียงเพื่อสนองความต้องการด้านการบริโภคเท่านั้น หาใช่การลงทัณฑ์คนเลว เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนั้น เหล่าเทวดาจึงเรียกตัวบาตารากาลากลับขึ้นมาบนสวรรค์อีกครั้ง และถูกส่งไปปกครองยมโลกร่วมกันกับเทพีเซเตซูยารา
กอปโป ดี มาร์โกวัลโด
นอกจากนั้นแล้วค็อพโพก็ยังร่างภาพโมเสกให้แก่หอศีลจุ่มซานจิโอวานนิ (Battistero di San Giovanni) ในเมืองฟลอเรนซ์ที่เป็นภาพของ “การตัดสินครั้งสุดท้าย” ที่สร้างราวระหว่างปี ค.ศ. 1260 ถึงปีค.ศ. 1270 ในปี ค.ศ. 1274 ค็อพโพกับลูกชายก็เขียนภาพแผงบางภาพให้แก่มหาวิหารพิสโตเอียแต่งานนี้สูญหายไปแล้ว
บาตารากาลา
การบูชา
ชาวชวามีธรรมเนียมในการบูชาบาตารากาลาในฐานะเทพเจ้าแห่งกาลเวลา และเทพเจ้าแห่งการทำลาย เพื่อป้องกันเหตุร้ายโดยเฉพาะกับเยาวชน มีพิธีกรรมสะเดาะเคราะห์ เรียกว่า รูวาตัน (ruwatan) สำหรับเด็กในช่วงสถานการณ์ที่เลวร้าย อย่างเช่น การคลอดท่าก้น เพื่อมิให้เด็กคนนั้นถูกบาตารากาลากลืนกิน ในพิธีดังกล่าวจะจัดการแสดงวายัง (หนังตะลุงอย่างชวา) และการจัดเลี้ยงเซอลามาตัน (selamatan)
กอปโป ดี มาร์โกวัลโด
แหล่งข้อมูลอื่น
1225 1276
บาตารากาลา
การบูชา
นอกจากนี้ในความเชื่อของชาวชวาระบุว่า บาตารากาลาเป็นสาเหตุของการเกิดุสุริยุปราคา และจันทรุปราคา ด้วยเป็นเทพเจ้าแห่งความมืดและนรก ทั้งยังเป็นศัตรูตัวฉกาจของเทพบาตาราจันดรา (Batara Candra; คือพระจันทร์ในคติชวา) และบาตาราซูรียา (Batara Surya; คือพระอาทิตย์ในคติชวา) บางครั้งบาตารากาลาจะพยายามกลืนกินดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ทำให้เกิดคราส ชาวชวาจะทำการเซ่นสรวงสังเวย ใช้ไม้ตีพริกเคาะเลซุง (ครกไม้ใหญ่คล้ายครกกระเดื่องของไทย) หรือตีกลอง เพื่อให้เกิดเสียงดัง ด้วยมุ่งหวังให้บาตารากาลาคายดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์เพื่อหยุดคราส
ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม
ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม (genetic algorithm)  เป็นเทคนิคสำหรับค้นหาผลเฉลย (solutions) หรือคำตอบโดยประมาณของปัญหา โดยอาศัยหลักการจากทฤษฎีวิวัฒนาการจากชีววิทยา และ การคัดเลือกตามธรรมชาติ (natural selection) นั่นคือ สิ่งมีชีวิตที่เหมาะสมที่สุดจึงจะอยู่รอด กระบวนการคัดเลือกได้เปลี่ยนแปลงสิ่งมีชีวิตให้เหมาะสมยิ่งขึ้น ด้วยตัวปฏิบัติการทางพันธุกรรม (genetic operator) เช่น การสืบพันธุ์ (inheritance หรือ reproduction), การกลายพันธุ์ (mutation) , การแลกเปลี่ยนยีน (recombination)
ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมเป็นการจำลองทางคอมพิวเตอร์ เพื่อแก้ปัญหาหาค่าเหมาะที่สุด (optimal solution) โดยการแทนคำตอบที่มีอยู่ให้อยู่ในลักษณะ โครโมโซม (chromosomes) แล้วปรับปรุงคำตอบแต่ละชุด (เรียกว่า individual) ด้วยวิธีการต่าง ๆ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการวิวัฒนาการ (evolutionary operation) การเปลี่ยนแปลงยีนแบบสุ่ม ด้วยตัวปฏิบัติการทางพันธุกรรม (evolutionary operator) เพื่อให้ได้คำตอบที่ดีขึ้น โดยทั่วไปจะแทนคำตอบด้วยเลขฐานสอง (สายอักขระของเลข 0 และ 1) การวิวัฒน์ (evolution) เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด (the fitness solution) จะเริ่มจากประชากรที่ได้จากการสุ่มทั้งหมดและจะทำเป็นรุ่น ๆ ในแต่ละรุ่นคำตอบหลายชุดจะถูกสุ่มเลือกขึ้นมาเปลี่ยนแปลง ซึ่งอาจจะทำให้เกิดการกลายพันธุ์ หรือสับเปลี่ยนยีนระหว่างกัน จนได้ประชากรรุ่นใหม่ ที่มีค่าความเหมาะสม (fitness) มากขึ้น การวิวัฒน์นี้จะทำไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพบคำตอบที่มีค่าความเหมาะสมตามต้องการ
ที่มา
ส่วนที่ถูกค้นพบมาในช่วงแรกสุดของสื่งที่เราเรียกในทุกวันนี้ว่าขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม นั้นเกิดในช่วงปลายปี 1950 เขียนโดยนักชีววิทยาด้านการวิวัฒนาการโดยที่ต้องการหารูปแบบของการวิวัฒนาการตามธรรมชาติ แต่มันก็ไม่ได้ถูกมองว่าสามารถนำไปใช้สำหรับการแก้ปัญหาในด้านอื่นๆได้ แต่ก็ไม่นานนักในปี 1962 นักวิจัยเช่น G.E.P. Box, G.J. Friedman, W.W. Bledsoe และ H.J. Bremermann ทั้งหมดได้ทำการพัฒนาขั้นตอนวิธี ต่างๆ ในการการเพิ่มประสิทธิภาพของฟังชั่น และ ปัญหาการเรียนรู้ของเครื่องเช่นเดียวกัน แต่งานวิจัยของพวกเค้าก็ได้รับการติดตามที่น้อย งานวิจัยที่ประสบความสำเร็จกว่าคืองานวิจัยในปี 1965 เมื่อ Ingo Rechenberg นำเสนอเทคนิคที่เค้าเรียกว่ากลยุทธ์การวิวัฒนาการถึงแม้ว่ามันจะคล้ายกับขั้นตอนวิธีของนักปีนเขามากกว่าวิธีเชิงพันธุกรรมก็ตาม โดยจะคล้ายคลึงกันแต่จะไม่มีการพลิตจำนวนประชากรออกมามากๆและไม่มีการไขว้เปลี่ยน (cross over) โดยที่รุ่นบรรพบุรุษจะทำการกลายพันธ์ (mutation) ออกมาหนึ่งตัวแล้วจากนั้นจะเลือกตัวที่ดีกว่านำไปเป็นบรรพบุรุษของการการกลายพันธ์ (mutation) ครั่งต่อไป และมีการพัฒนาจนมีการนำวิธีคิดแบบจำนวนประชากรมากๆ นำมาใช้เพื่อให้มีประสิทธิภาพที่ดียิ่งขึ้น
หลักการออกแบบขั้นตอนวิธี
ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมนั้นจะเป็นการปรับเปลี่ยนยีนของโครโมโซมนั้นไปสู่ยีนของโครโมโซมที่ดีกว่าเดิม โดยหลักการทำงานนั้นเริ่มต้นมักจะเป็นการสุ่มยีนแต่ละตัวออกมาเป็นโครโมโซมเริ่มต้นในแต่ละรุ่นและจะทำการตรวจสอบค่าคุณภาพของโครโมโซมแต่ละตัวและทำการคัดเลือกตัวที่เหมาะสมออกมาโดยใช้ค่าความเหมาะสม (fitness) และทำให้เกิดการกลายพันธ์ (mutation) และการไขว้เปลี่ยน (cross over) ของโครโมโซมในโครโมโซมที่ได้เลือกออกมาโดยจะเป็นการสุ่มหลังจากที่เสร็จเรียบร้อยแล้วก็จะนำพันธุกรรมที่ได้ไปวนเข้ากระบวนการเดิมต่อไปเพื่อให้ได้โครโมโซมที่มีคุณภาพที่ดีที่สุดออกมา โดยขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมนั้นจำเป็นต้องมี โดยทั่วไปแล้วการแทนค่ายีนนั้นจะใช้เป็นอาเรย์ของบิท (array of bits) แต่ก็สามารถใช้แบบอื่นๆตามรูปแบบของปัญหาที่ต้องการแก้ไขก็ได้เช่นกัน วิธีการหาความเหมาะสมนั้นจะใช้การแทนค่ายีนมาในการคำนวณเพื่อหาคุณภาพของยีนนั้นๆ และนำคุณภาพของยีนไปหาความเหมาะสมในรุ่นนั้นๆต่อไป
การกำหนดค่าเริ่มต้น
โดยส่วนใหญ่จะทำการสุ่มค่าผลลัพธ์ของคำตอบ (ยีน) โดยจำนวนของยีนเริ่มต้นนั้นจะขึ้นกับปัญหาที่ต้องการแก้ไขว่าควรจะใช้จำนวนมากขนาดไหนแต่ตามปกติจำนวนจะประมาณหนึ่งร้อยไปจนถึงหนึ่งพันยีน และอาจจะทำการสุ่มโดยมีนัยสำคัญในการสุ่มเพื่อให้ค่าเข้าใกล้กับคำตอบได้แต่จะขึ้นอยู่กับลักษณะของปัญหานั้นๆ
การคัดเลือก
ระหว่างรุ่นของยีนแต่ละรุ่นนั้นจะมีการคัดเลือดยีนที่มีความเหมาะสมมากกว่าไปยังยีนรุ่นต่อไปโดยทำอย่างนี้เพื่อให้สามารถเข้าใกล้คำตอบของปัญหาได้มากยิ่งขึ้นโดยการคัดเลือกนั้นจะใช้การคัดเลือกโดยการใช้[ความเหมาะสม] (fitness-base) โดยการใช้ค่าของคุณภาพของยีนแต่ละตัวนำไปหาค่าความเหมาะสมได้จากกระบวนหาความเหมาะสม (fitness-function) ซึ่งจะแตกต่างกันไปตามแต่ละปัญหา หรืออาจจะใช้การสุ่มเพื่อให้เข้าถึงคำตอบได้แต่อาจจะใช้เวลาที่นานมากเกินไป
ประตูหลงจง
ประตูหลงจง (แมนจู: lung dzung men; Gate of Thriving Imperial Clan) เป็นประตูของพระราชวังต้องห้ามในปักกิ่ง ประเทศจีน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประตูเฉียนชิง
ขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม
การผลิตรุ่นถัดไป
หลังจากการตัดเลือกยีนที่มีความเหมาะสมแล้วเราจะใช้ยีนเหล่านั้นในการสร้างยีนรุ่นถัดไป โดยจะใช้วิธีการทำให้เกิดการกลายพันธ์ (mutation) หรือการไขว้เปลี่ยน (cross over) โดยจะทำการคัดเลือกยีนออกมาเป็นคู่ๆแล้วทำวิธีดังที่ได้กล่าวมา ซึ่งตามทฤษฎีแล้วจะต้องได้ค่าเฉลี่ยของคุณภาพของยีนที่ดีขึ้นเนื่องจากได้ทำการคัดเลือกยีนที่มีคุณภาพดีจากรุ่นที่แล้วมาใช้นั้นเองจากการผลิตรุ่นถัดไปด้วยวิธีนี้จะทำให้ได้ยีนที่แตกต่างจากยีนเดิมและยังมีคุณภาพเฉลี่ยที่ดีขึ้นอีกด้วย วิธีการนำยีนสองตัวนั้นมาผลิตรุ่นถัดไปนั้นเป็นวิธีการเลียนแบบทางชีววิทยาแต่จากการวิจัยพบว่าถ้าใช้หลายๆยีนมาผลิตรุ่นถัดไปพบว่ามีประสิทธิภาพที่ดีกว่าแบบคู่อีกด้วย
การจบการทำงาน
กระบวนการข้างต้นนี้จะวนซ้ำไปเรื่อยๆจนกว่าจะถึงเงื่อนไขในการจบการทำงานโดยส่วนใหญ่จะเป็นดังนี้
ขั้นตอนวิธีเชิงวิวัฒนาการ
(Evolutionary algorithm) เป็นส่วนหนึ่งของการคำนวณโดยการวิวัฒนาการ และมีขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรมเป็นส่วนย่อย
ความฉลาดแบบกลุ่ม
(Swarm intelligent) เป็นส่วนหนึ่งของการคำนวณโดยการวิวัฒนาการ จะเป็นการสังเกตจากสิ่งมีชีวิตที่ดำรงชีวิตเป็นฝูงหรือกลุ่ม ตัวอย่างเช่น ระบบอาณาจักรมด (Ant colony system) ซึ่งได้รับการดลใจจากการหาอาหารของมด, หน้าที่ต่างๆ ของมัน โดยใช้สารเคมีในตัวมันที่ทิ้งไว้, การทำให้เหมาะสมแบบกลุ่มอนุภาค (Particle Swarm Optimization) ซึ่งได้รับการดลใจจาก การหาอาหารของฝูงนก หรือ ฝูงปลา
แหล่งข้อมูลอื่น
Genetisk programmering
ไวรัสโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร
ไวรัสโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (African swine fever virus, ASFV) เป็นเชื้อไวรัสที่ทำให้เกิดโรคอหิวาต์แอฟริกาในสุกร (African swine fever, ASF) ซึ่งเป็นโรคที่อยู่ในวงศ์ Asfarviridae พบในสุกรและมีอัตราการเสียชีวิตที่สูง สิ่งมีชีวิตที่เป็นโฮสต์ของเชื้อนี้ตามธรรมชาติได้แก่ หมูป่าบุชพิก, หมูป่า warthog และเห็บในจีนัส Ornithodoros โดยไม่มีอาการของโรค เชื้อเป็นไวรัสดีเอ็นเอสายคู่ขนาดใหญ่ ก่อให้เกิดโรคไข้เลือดออกที่มีอัตราตายสูงในหมูเลี้ยง บางชนิดอาจทำให้ตายได้หลังติดเชื้อเพียง 2 สัปดาห์ เชื้อนี้ไม่ก่อโรคในมนุษย์
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2475
'''รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2475'''
ไพศาล ขุนหนู
ไพศาล ขุนหนู (เกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงชาวไทยสังกัดบริษัท โคลิเซี่ยม อินเตอร์ กรุ๊ป จำกัด และนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี มีผลงานละครเรื่องแรก มหาหิน เป็นที่รู้จักกันในบทบาท ลม บุญหลวง ไพศาลเป็นบุตรบุญธรรมของ เอกชัย ศรีวิชัย
ชีวิตช่วงแรก
ไพศาล ขุนหนู ชื่อเล่น ไพศาล เกิดวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2535 เกิดที่จังหวัดสงขลา
ไพศาลจบการศึกษามัธยมโรงเรียนเทศบาล 5 (วัดหัวป้อมนอก) จังหวัดสงขลา ต่อมาเขาศึกษาต่อระดับปริญญาตรีในกรุงเทพมหานคร จบจากการศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง คณะรัฐศาสตร์ ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ เขาได้ฝึกเรียนรู้การแสดงรำโนราห์ สืบทอดจากคุณตาที่เป็นโนราห์ดั้งเดิม (โนราห์โรงครู) หลังจากนั้นก็ได้รับการดูแลจากนายอุทิศ ชูช่วย อดีตนายกเทศมนตรีเทศบาลนครสงขลา และอดีตนายก อบจ.สงขลา ต่อมานายอุทิศ ชูช่วย ได้นำไปฝากเป็นศิษย์ของเอกชัย ศรีวิชัย ไพศาลร่วมเดินสาย โดยอยู่ในวงที่ชื่อ ศรีวิชัยโชว์ ตั้งแต่อายุ 13 ปี จนกระทั่งเปลี่ยนมาเป็น มโนราห์เอกชัย
ไพศาลมีผลงานเพลงเป็นของตัวเอง เพลงฮิตติดหูคือเพลง "เจ้าหญิงสวนยาง" เมื่อในปี 2559 เขาก็ได้มีวงมโนราห์เป็นของตัวเอง มีชื่อนามว่าวงมโนราห์ เอกชัย-ไพศาล ภายใต้การควบคุมของ เอกชัย ศรีวิชัย
การทำงาน
เขาเริ่มเข้าวงการบันเทิงไทยมีผลงานภาพยนตร์จากเรื่อง เทริด ภายหลังเขาลงนามสัญญาในฐานะนักแสดงสังกัดบริษัท โคลิเซี่ยม อินเตอร์ กรุ๊ป จำกัด เมื่อในปี 2559 มีผลงานละครเรื่องแรก มหาหิน และต่อมาเรื่อง จ้าวสมิง
ดีว่า ยูนิเวอร์แซล (เอเชีย)
ดีว่า ยูนิเวอร์แซล (Diva Universal) เป็นช่องรายการโทรทัศน์ของเอ็นบีซียูนิเวอร์แซลโกลบอลเน็ตเวิร์กส มีสำนักงานใหญ่ที่ประเทศสิงคโปร์ เดิมใช้ชื่อว่า ฮอลล์มาร์กแชนแนล ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2553 สำหรับในประเทศไทย ดีว่า ยูนิเวอร์แซลออกอากาศทางทรูวิชั่นส์ ช่อง 234 ในระบบดิจิตอล โดยออกอากาศเป็นภาษาอังกฤษและมีคำบรรยายภาษาไทยใต้ภาพ และทำการยุติออกอากาศ ในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2562
รายการที่ออกอากาศ
รายการส่วนใหญ่ใน ดีว่า ยูนิเวอร์แซลนำเข้าจากสหรัฐอเมริกา ซึ่งประกอบด้วยรายการดรามา, ตลกขบขัน, ละครชุด, ทอล์กโชว์, รายการเรียลลิตี้ และภาพยนตร์
กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส
กองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส (Légion étrangère, French Foreign Legion) เป็นส่วนรัฐการทหารของกองทัพฝรั่งเศสก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1831 มีเอกลักษณ์เฉพาะเนื่องจากเป็นกองทหารที่ก่อตั้งขึ้นเฉพาะสำหรับคนต่างด้าวที่สมัครใจรับรัฐการในกองทัพฝรั่งเศส โดยอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของนายทหารฝรั่งเศส ต่อมาได้เปิดให้พลเมืองฝรั่งเศสสมัครเช่นกัน ซึ่งจนถึง ค.ศ. 2007 คิดเป็น 24% ของกำลังพล
กองทหารต่างด้าวปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็นหน่วยทหารหัวกะทิ ซึ่งการฝึกเน้นไม่เฉพาะแต่ทักษะทางทหารตามแบบเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงขวัญกำลังใจที่เข้มแข็งด้วย เนื่องจากชายมาจากหลายประเทศที่มีวัฒนธรรมแตกต่างกัน การฝึกเช่นนี้จึงเป็นทางแก้ที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางเพื่อสร้างความเข้มแข็งพอให้พวกเขาทำงานเป็นทีมได้
วงศ์ปลามังกรน้อย
วงศ์ปลามังกรน้อย (Dragonet, Scotter blenny, ชื่อวิทยาศาสตร์: Callionymidae) เป็นวงศ์ปลาทะเลขนาดเล็กวงศ์หนึ่ง อยู่ในอันดับปลากะพง (Perciformes)
เป็นปลาขนาดเล็ก มีความยาวเต็มที่ราว 10 เซนติเมตร โดยชนิดที่มีความยาวที่สุด 17 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในเขตร้อนและเขตอบอุ่นของอินโด-แปซิฟิก หากินโดยใช้ปากที่มีขนาดเล็กคุ้ยเขี่ยพื้นทรายหากินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กชนิดต่าง ๆ เป็นอาหาร โดยจะหากินในเวลากลางคืนเริ่มตั้งแต่พลบค่ำ ตามแนวปะการังหรือกองหินใต้น้ำ
มีรูปร่างโดยรวม คือ มีส่วนหัวขนาดโต ดวงตากลมมีขนาดใหญ่ มีครีบต่าง ๆ ขนาดใหญ่ โดยเฉพาะครีบหางและครีบท้อง ซึ่งแข็งแรงมาก มีพฤติกรรมใช้ครีบท้องนี้คืบคลานหาอาหารตามพื้นทรายมากกว่าจะว่ายน้ำ โดยมีครีบหางเป็นเครื่องบังคับทิศทาง มีเงี่ยงครีบหลัง 4 ก้าน มีก้านครีบอ่อน 6-11 ก้าน ก้านครีบก้น 4-10 ก้าน มีเส้นข้างลำตัว มีกระดูกเรเดียส 3 ชิ้น ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด คือ ตัวผู้มีกระโดงครีบหลังชี้ยาวออกมาเห็นเป็นจุดเด่น ขณะที่ตัวเมียไม่มี โดยมากแล้วมีสีสันและลวดลายสดใสสวยงามมาก
มีพฤติกรรมการวางไข่ โดยตัวผู้จะว่ายน้ำไปรอบ ๆ ตัวเมีย พร้อมเบ่งสีและครีบต่าง ๆ เพื่อเกี้ยวพา เมื่อตัวเมียปล่อยไข่ออกมาแล้ว ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อเข้าผสมทันที ไข่จะลอยไปตามกระแสน้ำ ตัวอ่อนใช้ชีวิตเบื้องต้นเป็นเหมือนแพลงก์ตอน ในบางชนิดมีรายงานว่ามีพิษด้วย
ศักราชของญี่ปุ่น
ชื่อศักราชญี่ปุ่น (年号 (nengō)) มีอีกชื่อว่า เก็งโง (元号 (gengō)) เป็นหนึ่งในสองสิ่งที่ใช้ระบุปีตามปฏิทินญี่ปุ่น อีกสิ่งหนึ่ง คือ เลขศักราช (โดยปีแรกเป็น "元 (gan)") ตามมาด้วย "年 (nen)" ที่มีความหมายตรงตัวว่า "ปี"
ชื่อศักราชห้าชื่อที่ใช้มาตั้งแต่สิ้นยุคเอโดะเมื่อ ค.ศ. 1868 สามารถย่อโดยใช้อักษรโรมันตัวแรก เช่น S55 หมายถึง Shōwa 55 คือ ปีโชวะที่ 55 (ตรงกับ ค.ศ. 1980) หรือ H22 หมายถึง Heisei 22 คือ ปีเฮเซที่ 22 (ตรงกับ ค.ศ. 2010) ศักราชที่ยาวนานที่สุด คือ โชวะ ซึ่งกินเวลา 62 ปีกับ 2 สัปดาห์
ศักราชปัจจุบันคือ เรวะ (令和 (Reiwa)) ซึ่งเริ่มตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 หลังปีที่ 31 ของศักราชเฮเซ (平成31年) ในขณะที่ศักราชเฮเซเริ่มต้นหลังการสวรรคตของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ (8 มกราคม ค.ศ. 1989) ศักราชเรวะเริ่มต้นหลังการวางแผนและสละราชสมบัติโดยสมัครพระทัย ของสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ จักรพรรดิองค์ที่ 125 โดยพระองค์ได้รับอนุญาตให้สละราชสมบัติเพียงครั้งเดียว แทนการดำรงตำแหน่งจนกระทั่งสวรรคต (ตามกฏ) นารูฮิโตะ พระราชโอรสองค์โต ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 126 ในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2019
จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย (ดักมาร์แห่งเดนมาร์ก)
จักรพรรดินีมารีเยีย เฟโอโดรอฟนา (Maрия Фёлоровна; 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1847 – 13 ตุลาคม ค.ศ. 1928) พระอิสริยยศเมื่อแรกพระราชสมภพคือ เจ้าหญิงดักมาร์แห่งเดนมาร์ก เป็นจักรพรรดินีแห่งรัสเซีย ระหว่างปี 1881 ถึง 1894 ในฐานะพระมเหสีในจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 พระองค์เป็นพระราชธิดาพระองค์ที่สองในพระเจ้าคริสเตียนที่ 9 แห่งเดนมาร์ก และลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล พระราชโอรสพระองค์โตของพระองค์คือ จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 องค์พระประมุขรัสเซีย พระองค์สุดท้ายที่จักรพรรดินีทรงดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวกว่าเป็นเวลาสิบปี หลังจากผู้ปฏิบัติการของพรรคบอลเชวิคลอบปลงพระชนม์จักรพรรดินิโคลัสและครอบครัวในปี 1918
ครอบครัว
เจ้าหญิงดักมาร์ ซึ่งมีพระนามเต็มว่า มารี โซฟี ฟรีเดอรีเคอ ดักมาร์ ทรงได้รับการขนานพระนามตามบรรพสตรีผู้หนึ่งมีพระนามว่า เจ้าหญิงมารี โซฟี ฟรีเดอรีเคอแห่งเฮ็สเซิน-คัสเซิล (ค.ศ. 1767 – ค.ศ. 1852) พระราชชนนีพันปีหลวงแห่งเดนมาร์ก ต่อมาไม่นานพระบิดาในเจ้าหญิงดักมาร์ทรงเป็นรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์เดนมาร์ก ทั้งนี้เป็นเพราะสิทธิในการสืบราชสมบัติของพระชายา ซึ่งเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าคริสเตียนที่ 8 เจ้าหญิงซึ่งประสูติในสายย่อยของรัฐเจ้าครองนครที่มีฐานะยากจน ทรงเข้ารับศีลจุ่มในลัทธิลูเธอรัน พระชนกของพระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กเมื่อปี ค.ศ. 1863 หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 7 เนื่องมาจากความสัมพันธ์อันรุ่งโรจน์ของบรรดาพระราชโอรสและธิดากับพระราชวงศ์อื่นในทวีปยุโรปไม่ว่าจะเป็นการอภิเษกสมรสหรือการครองราชสมบัติ ทำให้พระองค์มีพระราชสมัญญาว่า "พระสัสสุระแห่งยุโรป" (Father-in-law of Europe)
ตลอดช่วงพระชนม์ชีพ เจ้าหญิงดักมาร์ทรงเป็นที่รู้จักว่า มารีเยีย เฟโอโดรอฟนา (ในภาษารัสเซีย Мария Фёдоровна) ซึ่งเป็นพระนามที่พระองค์ทรงใช้เมื่อเข้ารีตในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ก่อนการอภิเษกสมรสในปี ค.ศ. 1866 กับจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 แห่งรัสเซีย ซึ่งในขณะนั้นทรงดำรงพระอิสริยยศเป็นมกุฎราชกุมารแห่งรัสเซีย นอกจากนี้พระองค์ทรงเป็นที่รู้จักในครอบครัวว่า "มินนี่" (Minnie)
เจ้าหญิงดักมาร์ หรือ มารีเยีย เฟโอโดรอฟนาเป็นพระขนิษฐาในเจ้าหญิงอเล็กซานดรา พระมเหสีในพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 และพระราชชนนีของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ที่ช่วยอธิบายถึงความละม้ายคล้ายคลึงกันอย่างมากระหว่างจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 และสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ยังเป็นพระขนิษฐาในพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งกรีซ และ สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 ซึ่งเป็นพระเชษฐาพระองค์ใหญ่ อีกทั้งยังเป็นพระภคินีในเจ้าหญิงไธรา ดัชเชสแห่งคัมบาลันด์อีกด้วย
เป็นคู่หมั้นสองหน สุดท้ายเป็นเจ้าสาว
การถือกำเนิดของอุดมคติเกี่ยวกับความชื่นชอบสิ่งซึ่งเป็นของสลาฟในจักรวรรดิรัสเซียทำให้จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 แห่งรัสเซียทรงเสาะหาเจ้าสาวให้กับนีโคไล อะเลคซันโดรวิช ซาเรวิชแห่งรัสเซีย ในประเทศอื่นนอกเหนือไปจากรัฐเยอรมันต่าง ๆ ที่ได้ถวายพระชายาให้กับจักรพรรดิรัสเซีย อย่างเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาเป็นเวลานาน ในปี ค.ศ. 1864 แกรนด์ดยุกนีโคไล หรือ ซึ่งรู้จักในหมู่พระประยูรญาติว่า "นิกซา" เสด็จเยือนประเทศเดนมาร์กและทรงหมั้นกับเจ้าหญิงดักมาร์ แต่พระองค์สิ้นพระชนม์ด้วยวัณโรค เมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1865 ทั้งนี้ก่อนสิ้นพระชนม์ยังมีพระประสงค์ให้เจ้าหญิงทรงหมั้นกับแกรนด์ดยุกอะเลคซันดร์ ซึ่งต่อมาคือ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 พระอนุชาแทน เจ้าหญิงดักมาร์ทรงเสียพระทัยมากเมื่อพระคู่หมั้นสิ้นพระชนม์ พระองค์ทรงพระทัยสลายมากเมื่อเสด็จกลับสู่มาตุภูมิ พระประยูรญาติต่างทรงรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของเจ้าหญิง พระองค์ทรงรู้สึกเกี่ยวพันกับประเทศรัสเซียและนึกถึงประเทศที่ยิ่งใหญ่อยู่ไกลโพ้นที่จะเป็นบ้านใหม่ของพระองค์ การสูญเสียครั้งใหญ่นี้ทำให้ทรงใกล้ชิดกับพระชนกและชนนีของแกรนด์ดยุกนิโคไล และทรงได้รับพระราชหัตถเลขาจากจักรพรรดิอะเลคซันที่ 2 ซึ่งเนื้อความในนั้นเป็นคำปลอบใจจากพระจักรพรรดิ พระองค์ตรัสกับเจ้าหญิงด้วยความรักใคร่ว่าพระองค์ทรงหวังว่าเจ้าหญิงจะยังคงคิดว่าเป็นสมาชิกในพระราชวงศ์รัสเซียอยู่ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1866 เมื่อแกรนด์ดยุกอะเลคซันดร์เสด็จเยือนประเทศเดนมาร์ก ทรงขออภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงดักมาร์ ทั้งสองพระองค์ประทับอยู่ในห้องของเจ้าหญิงเพื่อดูรูปต่าง ๆ ด้วยกัน
เจ้าหญิงดักมาร์เสด็จออกจากประเทศเดนมาร์กเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1866 ขณะนั้นท่ามกลางฝูงชนที่ยืนรายล้อมท่าเรือส่งเสด็จได้มีฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซ็นยืนเฝ้าส่งเสด็จอยู่ด้วย เขาได้เขียนลงในสมุดบันทึกว่า "เมื่อวานนี้ ที่ท่าเรือ ขณะเจ้าหญิงเสด็จผ่านหน้าข้าพเจ้า ก็ทรงหยุดยืนและจับมือของข้าพเจ้า นัยน์ตาสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา ช่างเป็นสาวน้อยที่น่าสงสารอะไรเช่นนี้ พระผู้เป็นเจ้า โปรดทรงเมตตาและเห็นใจเจ้าหญิงด้วย เขาร่ำลือว่ามีราชสำนักอันงามสง่าในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก และครอบครัวของจักรพรรดินั้นดี แต่กระนั้นเจ้าหญิงยังคงต้องมุ่งหน้าไปยังประเทศที่ไม่ทรงคุ้นเคย ที่ซึ่งผู้คนแตกต่างและศาสนาก็แตกต่างเช่นกัน อีกทั้งจะไม่ทรงมีคนรู้จักอยู่ข้าง ๆ เลย"
เจ้าหญิงดักมาร์ทรงได้รับการต้อนรับอันอบอุ่นที่เมืองครอนสตัดท์จากสมเด็จพระจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 และสมาชิกทุกพระองค์ในราชวงศ์รัสเซีย เจ้าหญิงทรงได้รับพระราชทานพระอิสริยยศเป็นแกรนด์ดัชเชสมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย งานพิธีราชาภิเษกสมรสอันหรูหราเกิดขึ้นในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1866 ณ โบสถ์หลวง พระราชวังฤดูหนาว กรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก หลังจากคืนวันอภิเษกสมรส แกรนด์ดยุกอเล็กซานเดอร์ทรงเขียนเล่าในสมุดบันทึกว่า "เราถอดรองเท้าและชุดคลุมประดับด้วยเงินออก และสัมผัสร่างกายที่รักของเราอยู่ด้านข้าง เรารู้สึกยังไงน่ะหรือ เราไม่ปรารถนาที่จะพรรณนาลงในนี้ หลังจากนั้นเราสองคนก็คุยกันอยู่เป็นเวลานาน" หลังจากงานเลี้ยงฉลองการอภิเษกสมรสทั้งหมดผ่านพ้นไป ทั้งสองพระองค์ก็ได้ย้ายไปยังพระราชวังอานิชคอฟ ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งเป็นที่ประทับอีกต่อมา 15 ปี เมื่อมิได้เสด็จประพาสฤดูร้อนยังพระราชวังลิวาเดีย อันเป็นตำหนักฤดร้อนอยู่ในเมืองไครเมีย
พระราชบุตร
จักรพรรดิอะเลคซันดร์และจักรพรรดิมารีเยีย เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย มีพระราชโอรสหกพระองค์และพระราชธิดาสองพระองค์ ดังนี้
ซาเรฟนา
แกรนด์ดัชเชสมารีเยีย เฟโอโดรอฟนามีพระสิริโฉมและเป็นที่ชื่นชอบ ในช่วงแรกพระองค์ทรงเริ่มเรียนรู้ภาษารัสเซียและทรงพยายามทำความเข้าใจกับชาวรัสเซีย พระองค์ไม่ค่อยทรงแทรกแซงการเมือง โดยมากโปรดที่จะให้เวลาและกำลังพระวรกายกับครอบครัว การกุศล และงานด้านสังคมสำหรับตำแหน่งของพระองค์ ทั้งนี้ยังมีข้อยกเว้นหนึ่งคือ ความไม่ชอบในด้านสงครามต่อประเทศเยอรมนี อันเนื่องมาจากการผนวกดินแดนของเดนมาร์กเข้าไปในจักรวรรดิเยอรมันที่สถาปนาขึ้นมาใหม่
จักรพรรดินีแห่งรัสเซีย
ในตอนเช้าของวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1881 จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 ขณะมีพระชนมพรรษา 62 พรรษา ทรงถูกปลงพระชนม์ในขณะเสด็จกลับมายังพระราชวังฤดูหนาวจากการตรวจแถวทหาร ต่อมาแกรนด์ดัชเชสมารีเยียได้ทรงบรรยายลงในสมุดบันทึกถึงความบาดเจ็บที่จักรพรรดิทรงได้รับเมื่อถูกนำกลับมายังพระราชวัง "พระเพลาทั้งสองข้างของพระองค์ถูกระเบิดอย่างรุนแรง และเปิดขึ้นมาถึงพระชานุ พระโลหิตไหลออกมามากมาย ประมาณครึ่งหนึ่งของฉลองพระบาทบู๊ตข้างขวา เหลืองแต่พระบาทขวาเพียงข้างเดียว" จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 เสด็จสวรรคตในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา แม้ว่าประชาชนจะไม่รักใคร่ในจักรพรรดิองค์ใหม่ แต่ก็ชื่นชอบในสตรีหมายเลขหนึ่งองค์ใหม่อย่างมาก ดังที่บุคคลร่วมสมัยเดียวกับพระองค์กล่าวว่า "เป็นจักรพรรดินี อย่างแท้จริง" พระองค์เองทรงไม่พอพระทัยกับพระราชสถานะใหม่เท่าใดนัก ในสมุดบันทึกส่วนพระองค์ทรงเขียนว่า "ช่วงเวลาที่สุขและสงบที่สุดของเราหมดสิ้นลงแล้ว สันติสุขและความเงียบสงบมลายหายไปแล้ว ตอนนี้เราคงจะห่วงแต่เพียงซาชา (ซาชา คือพระนามลำลองที่ทรงเรียกสมเด็จพระราชสวามี จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3) เท่านั้น"
จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยียทรงเข้าพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 1883 ณ พระราชวังเครมลิน ที่กรุงมอสโก เพียงก่อนงานพิธีบรมราชาภิเษก การสบคบคิดวางแผนร้ายครั้งใหญ่ก็ถูกเปิดโปง ซึ่งทำให้การเฉลิมฉลองเงียบเหงาหดหู่ แต่ก็ยังมีแขกเหรื่อจำนวนกว่าแปดพันคนมาร่วมพระราชพิธีอันงามเลิศนี้ เนื่องมาจากภัยอันตรายต่อจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยีย ภายหลังงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษก นายพลเชเรวิน ซึ่งเป็นหัวหน้าตำรวจรักษาความปลอดภัย ก็เร่งเร้าให้จักรพรรดิและครอบครัวเสด็จแปรพระราชฐานไปยังพระราชวังกัตชินา ซึ่งเป็นที่ประทับอันปลอดภัยมากกว่า โดยตั้งอยู่ 50 กิโลเมตรนอกกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก พระราชวังหลังใหญ่นี้มีห้องหับราวเก้าร้อยห้องและสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดินีนาถเยกาเจรีนาที่ 2 พระราชวงศ์โรมานอฟได้ให้ความสนใจกับคำแนะนำดังกล่าวนี้ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยียประทับอยู่ที่พระราชวังกัตชินาเป็นเวลาสิบสามปีและทรงเลี้ยงดูพระโอรสพระธิดาจนเจริญพระชนม์ในพระราชวังแห่งนี้ด้วย
ด้วยการคุ้มกันอย่างแน่นหนา จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และจักรพรรดินีมารีเยียเสด็จจากพระราชวังกัตชินาเป็นครั้งคราวเพื่อไปยังเมืองหลวงในการทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจทางพิธีการต่าง ๆ จักรพรรดินีทรงโปรดงานเลี้ยงเต้นรำและการพบปะสังสรรค์ในพระราชวังฤดูหนาวมาก แต่กระนั้นก็ยังสามารถจัดขึ้นในพระราชวังกัตชินา จักรพรรดิอะเลคซันดร์ทรงเคยร่วมสนุกกับนักดนตรี แม้ว่าภายหลังจะทรงส่งกลับทีละคร เมื่อสิ่งนี้ได้เกิดขึ้น จักรพรรดินีมารีเยียทรงทราบดีว่างานเลี้ยงได้สิ้นสุดลงแล้ว
ในรัชสมัยของจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 กลุ่มต่อต้านระบอบกษัตริย์เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งได้พยายามวางแผนลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิในงานครบรอบหกปีการเสด็จสวรรคตของพระชนกนาถ จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 ที่จัดขึ้น ณ ป้อมปีเตอร์และปอล มหาวิหารสุสานหลวงแห่งราชวงศ์โรมานอฟในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก เหล่านักวางแผนก่อการร้ายได้ยัดระเบิดลงไว้ในไส้ข้างในของหนังสือเรียนที่พวกเขาตั้งใจจะขว้างใส่สมเด็จพระจักรพรรดิขณะเสด็จกลับจากมหาวิหาร อย่างไรก็ตาม ตำรวจลับรัสเซียได้เปิดโปงแผนการร้ายก่อนที่ถูกทำให้สำเร็จลุล่วง นักศึกษาจำนวนห้าคนถูกจับแขวนคอ รวมทั้งอะเลคซันดร์ อุลยานอฟ เขามีน้องชายที่มีพรสววรค์คนหนึ่ง ซึ่งมีความคิดทางการเมืองในเชิงปฏิบัติดังเช่นพี่ชาย เด็กชายคนนั้นคือ วลาดิมีร์ เลนิน ซึ่งอีกหลายปีต่อมาได้ใช้เวลาส่วนมากกับขบวนการปฏิวัติใต้ดินอยู่ในทวีปยุโรปในการหล่อหลอมแนวคิดและทฤษฎีทางการเมืองที่เขาจะนำมาใช้ในประเทศรัสเซียหลังจากการกลับมาในปี ค.ศ. 1917 เพื่อล้างแค้นกับการตายของพี่ชาย
จักรพรรดินีพันปีหลวง
จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 ณ พระราชวังลิวาเดีย ที่ประทับตากอากาศบนแหลมไครเมีย ขณะมีพระชนมพรรษาได้ 49 พรรษา จักรพรรดินีมาเรียทรงเขียนลงในสมุดบันทึกส่วนพระองค์ว่า "เราเสียใจและท้อใจอย่างที่สุด แต่เมื่อเราเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขและความสงบบนใบหน้าของเขาตามมานั้น มันก็ทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้น" ในระยะเวลาที่ไม่สามารถปลอบโยนได้ของจักรพรรดินีมาเรีย เจ้าหญิงอเล็กซานดรา พระเชษฐภคินีและเจ้าชายแห่งเวลส์ (ต่อมาคือ สมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7) พระเชษฐภรรดา (พี่เขย) ก็ได้เสด็จพระราชดำเนินมายังประเทศรัสเซียในอีกไม่กี่วันต่อมา เจ้าชายแห่งเวลส์ทรงวางกำหนดการพระราชพิธีพระบรมศพของจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสสำหรับจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 องค์พระประมุขแห่งรัสเซียพระองค์ใหม่กับเจ้าหญิงอลิกซ์
เจ้าชายเฟลิกซ์ ยูซูปอฟ พระนัดดาเขยในจักรพรรดินีมารีเยีย ทรงบันทึกว่า พระองค์ทรงมีอิทธิพลอย่างมากในพระราชวงศ์ เซียร์เกย์ วิตต์ก็ได้ชื่นชมถึงไหวพริบปฏิภาณและทักษะทางการทูตของพระองค์ แต่กระนั้นพระองค์ทรงเข้ากับจักรพรรดินีอะเลคซันดรา เฟโอโดรอฟนาแห่งรัสเซีย พระสุณิสาได้ไม่ดีนัก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะทำให้ต้องทรงรับผิดชอบกับความเศร้าโศกที่ประดังเข้ามาในครอบครัวของจักรพรรดินิโคลัส พระราชโอรสของพระองค์
ทันที่การเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 ผ่านพ้นไป จักรพรรดินีมารีเยีย ซึ่งบัดนี้ทรงกลายเป็นสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงแห่งรัสเซียทรงมีมุมมองอนาคตที่สดใสมากกว่าเดิม ดังที่ตรัสว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างจะราบรื่นดี" พระองค์ประทับอยู่ในประเทศรัสเซียมาเป็นเวลายี่สิบแปดปีแล้ว โดยช่วงสิบสามปีทรงเป็นจักรพรรดินี และในอีกสามสิบสี่ปีความเป็นม่ายยังคงรอพระองค์อยู่ ส่วนในสิบปีสุดท้ายเป็นการลี้ภัยอยู่นอกประเทศในมาตุภูมิ ในตอนสิ้นเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1894 จักรพรรดินีมารีเยียทรงย้ายไปประทับที่พระราชวังอานิชคอฟ ในกรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก จนกระทั่งการปฏิวัติเริ่มขึ้น พระองค์ทรงดำรงพระชนม์และปลอบพระทัยพระองค์เองได้อย่างเสรี และเมื่อเวลาผ่านเลยไปความกลัวได้ลดน้อยถอยลง ในฐานะที่ทรงเป็นจักรพรรดินีและพระบรมราชชนนีพันปีหลวง พระองค์ไม่ได้ทรงตกเป็นเป้าหมายทางการเมืองสำหรับพวกมือสังหารในลัทธิสังคมนิยมและอนาธิปไตยอีกต่อไป
การปฏิวัติและลี้ภัย
การปฏิวัติเข้ามาที่ประเทศรัสเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1917 หลังจากทรงพบกับจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 พระราชโอรสซึ่งทรงถูกโค่นล้มลงมาจากราชบัลลังก์ในเมืองโมกิเลฟ จักรพรรดินีมาเรียประทับ ณ เมืองเคียฟอยู่ระยะหนึ่ง เพื่อปฏิบัติพระราชกรณียกิจในสภากาชาดต่อไป เมื่อมันเป็นอันตรายต่อการประทับอยู่ต่อ พระองค์จึงเสด็จจากเมืองไปยังเมืองไครเมียพร้อมกับสมาชิกราชวงศ์โรมานอฟที่ลี้ภัยพระองค์อื่น เมื่อประทับอยู่ที่ทะเลดำ พระองค์ก็ทรงได้รับรายงานว่าพระราชโอรส พระราชสุณิสาและพระราชนัดดาทรงถูกปลงพระชนม์ อย่างไรก็ตามพระองค์ทรงปฏิเสธว่ารายงานนั้นเป็นเพียงข่าวลือ ในวันหนึ่งหลังจากการปลงพระชนม์ครอบครัวของจักรพรรดิ จักรพรรดินีมารีเยียทรงได้รับข้อความฉบับหนึ่งจากนิคกีที่เป็น "ชายที่น่าประทับใจคนหนึ่ง" ซึ่งเล่าถึงชีวิตอันยากลำบากของครอบครัวพระราชโอรสในเมืองเยคาเตรินบุร์ก "และไม่มีใครช่วยหรือปลดปล่อยพวกนั้นได้เลย มีแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์โปรดช่วยเหลือนิคกีผู้น่าสงสารและโชคร้าย ช่วยเขาในเวลายากลำบากมากด้วย" ในสมุดบันทึกส่วนพระองค์นั้น ยังทรงปลอบใจพระองค์เองว่า "เราแน่ใจว่าพวกนั้นได้ออกจากรัสเซียมาแล้วและตอนนี้พวกบอลเชวิคกำลังพยายามปิดบังความจริงเอาไว้" พระองค์ทรงยึดถือความเชื่อมั่นนี้อย่างเหนียวแน่นจนถึงวันสวรรคต ความจริงมันเจ็บปวดมากเกินกว่าพระองค์จะแบกรับไว้ได้ พระราชหัตถเลขาถึงพระราชโอรสและพระราชวงศ์ได้หายสาบสูญไปนับแต่นั้น แต่ในฉบับหนึ่งที่พบ พระองค์ทรงเขียนว่า "ลูกรู้ว่าความคิดและคำภาวนาของแม่ไม่เคยหายไปจากลูกเลย แม่คิดถึงลูกทั้งวันและคืนและบางครั้งรู้สึกเจ็บปวดที่ใจมากจนแม่แทบจะทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แต่พระเจ้ามีพระเมตตา พระองค์จะประทานความเข้มแข็งให้เราผ่านพ้นความยากลำบากนี้ไปได้"
ถึงแม้ว่าจะมีการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยไปในปี ค.ศ. 1917 แล้วก็ตาม ในตอนแรกสมเด็จพระจักรพรรดินีมาเรียทรงปฏิเสธที่จะเสด็จออกจากประเทศรัสเซีย พอในปี ค.ศ. 1919ด้วยการเร่งเร้าของสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา จึงจำต้องเสด็จออกจากประเทศรัสเซียอย่างไม่เต็มพระทัย โดยการหลบหนีไปทางแหลมไครเมีย ประทับเรือหลวงของอังกฤษที่พระเจ้าจอร์จที่ 5 ผู้เป็นพระราชภาคินัย (เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดราฯ พระเชษฐภคินี) ออกจากทะเลดำ ไปสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และไปถึงกรุงลอนดอน ในที่สุด พระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงส่งเรือรบหลวง HMS Marlborough เพื่อจะช่วยชีวิตสมเด็จพระมาตุจฉา (น้า) หลังจากการประทับในฐานทัพเรืออังกฤษที่เกาะมอลตาและต่อมาในกรุงลอนดอนระยะหนึ่งแล้ว จึงเสด็จกลับประเทศเดนมาร์ก โดยทรงเลือกประทับอยู่ในตำหนักฮวิดอร์ ใกล้กับกรุงโคเปนเฮเกน เป็นที่ประทับถาวรแห่งใหม่ แม้ว่าสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดราไม่ทรงเคยปฏิบัติพระองค์ไม่ดีกับพระกนิษฐาและทรงใช้เวลาในวันหยุดด้วยกันในตำหนักเล็กหลังหนึ่งในอังกฤษ จักรพรรดินีมารีเยียกลับทรงรู้สึกว่าตอนนี้ทรงเป็น "รอง"
ในระหว่างการลี้ภัยอยู่ในกรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ก็ยังมีผู้อพยพชาวรัสเซียจำนวนมากมาย สำหรับพวกเขาจักรพรรดินีมารีเยียยังคงทรงเป็นจักรพรรดินี พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงศักดิ์สูงสุดเหนือพระราชวงศ์รัสเซียทั้งมวล ผู้คนแสดงความเคารพและเห็นคุณค่าของพระองค์อย่างมาก รวมทั้งยังให้ความช่วยเหลือพระองค์อยู่บ่อยครั้ง สมัชชาสนับสนุนประมุขแห่งชาวรัสเซียทั้งมวลซึ่งได้จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1921 ได้เสนอให้พระองค์เป็นผู้รักษาการณ์ชั่วคราวของราชบัลลังก์รัสเซีย แต่พระองค์ทรงปฏิเสธข้อเสนอนั้น พระองค์ไม่โปรดที่จะแทรกแซงเกมทางการเมืองและทรงให้คำตอบที่หลบเลี่ยงว่า "ไม่มีใครเห็นนิคกีถูกปลงพระชนม์" และดังนั้นจึงยังมีโอกาสเหลืออยู่ พระองค์ทรงให้การสนับสนุนทางการเงินแก่นิโคไล โซโคลอฟ ซึ่งเป็นนักลงทุนที่ศึกษาเหตุการณ์เกี่ยวกับการปลงพระชนม์ครอบครัวของจักรพรรดิ ทั้งพระองค์และนิโคไลไม่เคยพบกันเลย โดยในตอนสุดท้ายแกรนด์ดัชเชสโอลกาทรงส่งโทรเลขมายังกรุงปารีส เพื่อยกเลิกนัดหมายในการเข้าเฝ้าจักรพรรดินี มันคงเป็นการยากมากสำหรับสตรีชราและเจ็บป่วยที่จะได้ยินเรื่องราวอันเลวร้ายของลูกชายและครอบครัว
การสวรรคตและการฝังพระศพ
ในเดือนพฤศจิกายม ค.ศ. 1925 สมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา พระราชชนนีในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินีที่ทรงสนิทสนมมากที่สุดเสด็จสู่สวรรคาลัย สิ่งนี้นับเป็นการสูญเสียครั้งสุดท้ายเกินกว่าจักรพรรดินีมารีเยีย ผู้ทรงพระชราจะทรงทนรับได้ แกรนด์ดยุกอะเลคซันดร์ มีฮาอิโลวิชแห่งรัสเซีย ซึ่งเป็นพระชามาดา (ลูกเขย) ได้เขียนเกี่ยวกับบั้นปลายพระชนม์ชีพของจักรพรรดินีไว้ว่า "พระองค์ทรงพร้อมที่จะพบกับพระผู้สร้างแล้ว" จักรพรรดินีมารีเยียเสด็จสู่สวรรคาลัยในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1828 ณ พระตำหนักที่เคยทรงประทับร่วมกับสมเด็จพระราชินีอเล็กซานดรา ซึ่งเป็นพระเชษฐภคินี ที่เมืองฮวิดอร์ ใกล้กับกรุงโคเปนเฮเกน สิริพระชนมายุ 81 พรรษา พระองค์เป็นจักรพรรดินีในราชวงศ์โรมานอฟที่เสด็จสวรรคตเป็นคนสุดท้าย
หลังจากการทำพิธีทางศาสนาในโบสถ์ออร์ทอดอกซ์รัสเซียอะเลคซันดร์เนฟสกี พระบรมศพของจักรพรรดินีได้รับการบรรจุฝังอยู่ในวิหารหลวงรอสคิลด์ อันเป็นสุสานหลวงของพระราชวงศ์เดนนิช ตามพระชาติกำเนิดที่ทรงพระราชสมภพเป็นเจ้าหญิงเดนนิช ในปี ค.ศ. 2005 สมเด็จพระราชินีนาถมาร์เกรเธอที่ 2 แห่งเดนมาร์กและประธานาธิบดีวลาดิมีร์ ปูตินแห่งรัสเซียและรัฐบาลของทั้งสองประเทศได้เห็นพ้องต้องกันว่าจะอัญเชิญพระบรมศพพระจักรพรรดินีคืนสู่กรุงเซนต์ปีเตอส์เบิร์กเพื่อให้สอดคล้องกับที่มีพระราชประสงค์จะได้รับการบรรจุฝังไว้เคียงข้างกับสมเด็จพระราชสวามี เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ 23 ถึงวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 2006 ในพระราชพิธีพระบรมศพ ซึ่งบุคคลสำคัญระดับสูงมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก รวมทั้งเจ้าชายมกุฎราชกุมารและเจ้าหญิงมกุฎราชกุมารีแห่งเดนมาร์ก เจ้าชายและเจ้าหญิงไมเคิลแห่งเคนต์ เกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้น โดยมีกลุ่มคนยืนรอบโลงพระศพแน่นขนัดมากเสียจนทำให้นักการทูตหนุ่มชาวเดนมาร์กคนหนึ่งตกลงไปในช่องที่เตรียมไว้สำหรับบรรจุฝังพระบรมศพก่อนจะมีการวางหีบพระบรมศพลงมา ในวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 2006 พระบรมรูปของจักรพรรดินีมารีเยียใกล้กับพระตำหนักเล็ก อันเป็นที่ประทับประจำของพระองค์ในพระราชวังปีเตอร์โฮฟได้เปิดสู่สาธารณชน หลังจากการทำพิธีทางศาสนาในมหาวิหารเซนต์ไอแซ็ก พระบรมศพได้รับการบรรจุอยู่เคียงข้าง จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 พระราชสวามี เมื่อวันที่28 กันยายน ค.ศ. 2006 ณ ป้อมปีเตอร์และปอล อันเป็นสุสานหลวงที่ประดิษฐานพระบรมศพจักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งรัสเซียทุกพระองค์ตั้งแต่จักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 มหาราชเป็นต้นมา รวมเป็นเวลา 140 ปีหลังจากการเสด็จมาประเทศรัสเซียเป็นครั้งแรกและเกือบ 78 ปีหลังจากการเสด็จสู่สวรรคาลัย
เจ้าหญิงอะกิโกะ เจ้าอะซะ
เจ้าหญิงอะกิโกะ เจ้าอะซะ (Princess Akiko (Asa no Miya Akiko) ; 4 เมษายน 2183 – 12 กันยายน 2219) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นเป็นพระธิดาใน เจ้าชายซะดะกิโยะ ประมุขแห่งราชสกุล ฟุชิมิ โนะ มิยะ องค์ที่ 10 และเป็น มิได หรือภรรยาเอกใน โทะกุงะวะ อิเอะสึนะ โชกุนลำดับที่ 4 แห่ง รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ
บันทึก
1640 1676
ปาโบล
ปาโบล หรือ พาโบล อาจหมายถึง
รายชื่อภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2476
'''รายชื่อภาพยนตร์ไทย ที่ออกฉายครั้งแรกใน พ.ศ. 2476'''
วัดใหม่คูมอญ
วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหัวไทร อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดใหม่คูมอญ เดิมชื่อ วัดทุ่งสามัคคี ชาวบ้านเรียกว่า "วัดใหม่คูมอญ" ต่อมาเพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้านจึงได้ขอเปลี่ยนชื่อวัดเป็น "วัดใหม่คูมอญ" ตามประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2546 วัดสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 ตั้งวัดเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2520 ผู้บริจาคที่ดิน คือนางบุญธรรม สารโภค และนางยี่ จันทร์ทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522
วัดใหม่คูมอญ เป็นวัดประจำหมู่บ้าน เป็นวัดมอญใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาและกิจกรรมทางวัฒนธรรม ประเพณี เป็นวัดที่จัดบวชศีลจาริณีในโอกาสต่าง ๆ เป็นประจำตลอดปี และจัดบรรพชาอุปสมบทและบวชศีลจาริณีภาคฤดูร้อนเป็นประจำ
หอระฆังวัดใหม่คูมอญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น ทาสีขาวแดงและสีทอง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ เน้นสีทองเป็นหลัก
อำเภอคาโมะ
อำเภอคาโมะ (加茂郡 (Kamo-gun)) เป็นอำเภอที่อยู่ในจังหวัดกิฟุในประเทศญี่ปุ่น ประชากรในอำเภอเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2011 มีจำนวน 52,536 คน มีพื้นที่ทั้งหมด 615.17 ตารางกิโลเมตร
ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก
ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก (Near-Earth asteroids; NEA) คือดาวเคราะห์น้อยที่มีวงโคจรใกล้กับวงโคจรของโลก โดยมากมีวงโคจรอยู่ระหว่าง 0.983 ถึง 1.3 หน่วยดาราศาสตร์ จากดวงอาทิตย์ วงโคจรของดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกบางส่วนตัดกับวงโคจรของโลก ซึ่งอาจมีความเสี่ยงที่จะปะทะกันได้ ดาวเคราะน้อยเหล่านี้อยู่ใกล้พอที่จะเดินทางไปถึงโดยยานอวกาศได้ บางดวงสามารถไปถึงได้โดยใช้เชื้อเพลิงน้อยกว่าการไปดวงจันทร์เสียอีก ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ดาวเคราะห์น้อยกลุ่มนี้เป็นเป้าหมายที่น่าสำรวจอย่างยิ่ง มียานอวกาศไปเยือนดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกสองดวงแล้ว คือ ยานสำรวจ Near Earth Asteroid Rendezvous ขององค์การนาซา ไปสำรวจดาวเคราะห์น้อย 433 อีรอส และยานสำรวจ Hayabusa ของ JAXA ได้ไปเยือน 25143 Itokawa ดาวเคราะห์น้อยใกล้โลก จัดว่าเป็นกลุ่มย่อยหนึ่งอยู่ในบรรดา วัตถุท้องฟ้าใกล้โลก
นิวส์ (อัลบั้มลาบานูน)
N.E.W.S. (เหนือ ใต้ ออก ตก) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 8 ของวงร็อค ลาบานูน และเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรกที่ออกกับค่ายจีนี่เรคอร์ดส ใต้สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ อัลบั้มนี้มี พงศศรัณย์ พุ่มทิพย์ เป็นโปรดิวเซอร์ ออกจำหน่ายในวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ได้ทำมาสเตอร์ริ่งที่นิวยอร์ก
โดยชื่ออัลบั้มมาจากแนวคิดที่ว่า แฟนเพลงลาบานูนมีอยู่ทั่วทุกภาคของประเทศ ในอัลบั้มนี้มีซิงเกิ้ลฮิตที่ได้รับความนิยมสูง เช่น เชือกวิเศษ, แพ้ทาง, พลังงานจน และศึกษานารี
อัลบั้มชุดนี้ได้เล่าถึงเรื่องราว 7-8 ปีที่หายไปของวงลาบานูนที่มาจาก เหนือ ใต้ ออก ตก ที่สั่งสมประสบการณ์ชีวิต และได้ไปเล่นคอนเสิร์ตมา ใครจะรู้ว่าร้องเพลงแล้วอยู่ดี ๆ วันนึงเราก็หยุด
เนื้อหาของเพลงในอัลบั้ม
ซิงเกิลเปิดตัว "ศึกษานารี" มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ใจนารี ยากแท้ หยั่งถึง ซึ่งตรงความหมายที่สุดและคงจะตรงกับชีวิตจริงของใครหลายๆคน ว่าการจะเข้าใจผู้หญิงนั้น เป็นเรื่องยากเย็นเหลือเกิน
ส่วนซิงเกิลถัดมา "พลังงานจน" มีเนื้อหาเกี่ยวกับให้กำลังใจ สำหรับคนที่ท้อแท้หมดหวัง ใช้ข้อด้อยของตัวเองเป็นแรงผลักดัน เพื่อเป็นพลังงาน ใช้การเล่นคำว่า "พลังงานจน" ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่า "พลังงานจลน์" ซึ่งแปลว่า "พลังงานที่มีอยู่ในวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่" แต่ พลังงานจน คงเป็นพลังงานจากการที่ เราจน เราไม่มี จนเป็นแรงผลักดัน ให้ออกมาทำอะไรเพื่อตัวเราเอง เพื่อคนที่เรารัก
และซิงเกิลที่ "เชือกวิเศษ" เกี่ยวกับความรักที่ไม่สมหวัง เดิมทีเพลงนี้จะมีชื่อว่า "อยู่ไม่สุข" แต่ถูกเปลี่ยนเพื่อสะท้อนให้เห็นว่า แม้แต่เชือกวิเศษก็ไม่สามารถมัดหัวใจที่แตกสลายได้
พรรคนำไทย
พรรคนำไทย เป็นพรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2537 โดย ดร.อำนวย วีรวรรณ เป็นหัวหน้าพรรค มีหม่อมราชวงศ์เกษมสโมสร เกษมศรี เป็นรองหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรค รวมทั้งมีแกนนำคนสำคัญอีกจำนวนมาก อาทิ เถลิง ธำรงนาวาสวัสดิ์ ประสงค์ สุขุม หม่อมหลวงอโณทัย ชุมสาย เป็นต้น
ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 ได้มีสมาชิกย้ายเข้ามาสังกัดอีกจำนวนมาก อาทิเช่น
กระทั่งในเดือนกันยายน พ.ศ. 2540 ศาลฎีกาได้มีคำสั่ง ที่ 5409/2540 ลงวันที่ 12 กันยายน 2540 ให้ยุบเลิกพรรคนำไทย เนื่องจากไม่ส่งสมาชิกสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในการเลือกตั้งทั่วไป เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน 2539 ตาม พรบ.พรรคการเมือง พ.ศ. 2524
บทบาททางการเมือง
พรรคนำไทย ได้เข้าร่วมรัฐบาลหลังการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2538 ซึ่งพรรคนำไทยได้ที่นั่งในสภา จำนวน 18 ที่นั่ง เข้าร่วมรัฐบาลของนายบรรหาร ศิลปอาชา โดยมีสมาชิกพรรคได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี จำนวน 3 คน คือ อำนวย วีรวรรณ เป็นรองนายกรัฐมนตรี ม.ร.ว.เกษมสโมสร เกษมศรี เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และ พลตรี ศรชัย มนตริวัต เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
การจัดตั้งพรรคนำไทย พ.ศ. 2545
พรรคนำไทย ได้มีการจดทะเบียนตั้งพรรคเป็นครั้งที่ 2 ขึ้นเมื่อวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2545 โดยมีว่าที่ร้อยโทปัญญา ชัยรัตนพาณิชย์ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค ส่วนเลขาธิการพรรค คือ นายทวีลาภ ชมะนันทน์ แต่พรรคฯ ไม่ได้มีการดำเนินงานกิจกรรมทางการเมือง จนเป็นเหตุให้ศาลรัฐธรรมนูญ มีคำสั่งยุบพรรคนำไทย เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545
การดำเนินการจัดตั้งพรรคฯ ในครั้งที่ 2 ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพรรคนำไทย ที่นำโดย ดร.อำนวย วีรวรรณ แต่อย่างใด
ออร์กัญญา
อันเดรอา ออร์ชานยา หรือเรียกสั้นๆ ว่า ออร์ชานยา (Andrea Orcagna หรือ Andrea di Cione di Arcangelo) (ราว ค.ศ. 1308 - 25 สิงหาคม ค.ศ. 1368) เป็นจิตรกร, ประติมากร และ สถาปนิกของยุคกอธิคชาวอิตาลีของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง, ฉากแท่นบูชา
ออร์ชานยาเป็นลูกศิษย์ของอันเดรอา ปิซาโนและจอตโต ดี บอนโดเน น้องชายจาโคโป ดิ โชเน (Jacopo di Cione) และ นาร์โด ดิ โชเน (Nardo di Cione) ต่างก็เป็นจิตรกร ดิ โชเนมักจะทำงานจิตรกรรมร่วมกัน
งานของออร์ชานยารวมทั้ง “ฉากแท่นบูชารีดีมเมอร์” Orcagna's works include the "Altarpiece of the Redeemer" (ค.ศ. 1354-ค.ศ. 1357) ภายในชาเปลสโตรซซิภายในบาซิลิกาซานตามาเรียโนเวลลา และแท่นบูชาที่วัดออร์ซันมิเคเล (เสร็จ ค.ศ. 1359) ที่ถือกันว่าเป็น “งานชิ้นที่สมบูรณ์ที่สุดของงานกอธิคอิตาลี”
จิตรกรรมฝาผนัง “ชัยชนะของความตาย” ที่เป็นแรงบันดาลใจให้แก่งานคีตกรรมชิ้นเอกของฟรานซ์ ลิซท์ “ระบำมรณะ” (Totentanz) ในบรรดาลูกศิษย์ของออร์ชานยาก็ได้แก่เนลโล ดิ วันนิ (Nello di Vanni) จิตรกรชาวปิซาของคริสต์ศตวรรษที่ 14 ผู้ที่มีงานเขียนที่แคมโปซานโตด้วย บางแหล่งก็ให้ความเห็นว่าเนลโลเป็นคนคนเดียวกับแบร์นาร์โด เนลโลหรือจิโอวานนิ ฟาลโคเน.
งานตกแต่งโมเสกและหน้าต่างกุหลาบของมหาวิหารออร์วิเอโตเชื่อกันว่าเป็นงานของออร์ชานยา
แหล่งข้อมูลอื่น
1308 1368
สันนิบาตนักเรียนชาติสังคมนิยมเยอรมัน
หลังความพ่ายแพ้ของเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สอง,พรรคนาซีรวมไปถึงหน่วยงานและองค์กรในสังกัดได้ถูกประกาศว่า "เป็นองค์กรอาชญากรรม"และถูกสั่งห้ามโดยสภาควบคุมฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 10 กันยายน ปี ค.ศ. 1945.
เล็คดร็อพ
เล็คดร็อพ หรือ legdrop เป็นการโจมตีที่ใช้ในมวยปล้ำอาชีพ ในการที่นักมวยปล้ำโจมตีจะกระโดดและทิ้งน้ำหนักของขาเขาไปที่ทั่วระหว่างหน้าอกกับคอของฝ่ายตรงข้าม ใบหน้าหรือศีรษะหรือในบางกรณีที่บริเวณขาหนีบ หรือ ต่ำกว่าช่องท้อง
ดิสคัส เล็คดร็อพ
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำกระโดดจากบนเทิร์นบัดเคิ้ลแล้วหมุน 360° ทิ้งน้ำหนักขาที่ทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว รูปแบบอื่นขนานนามวางขาบิด เห็นผู้ใช้การหมุน 180 องศาไปด้านในของขาโจมตีก่อนที่จะกดลงที่ขา นี้จะหมายความว่าผู้ใช้แนวทางของฝ่ายตรงข้ามแนวโน้มที่จากฝั่งตรงข้ามของ วางขาตามปกติทำงานที่ใช้ขาเดียวกัน ย้ายนี้จะเรียกว่าวางขาหมุนเวียนหรือวางขาเหล็กไขจุก
เอ็กซ์ตรีม เล็คดร็อพ
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำถือขาโจมตีของฝ่ายตรงข้ามและจากนั้นจะทิ้งขาคู่ (ขาเข้าด้วยกัน) ลงบนหน้าขาของฝ่ายตรงข้าม หรือ พื้นที่ที่ต่ำกว่าช่องท้อง หากดำเนินการที่จะกดต่ำกว่าหน้าท้อง ผู้ใช้โค้งเล็กน้อยขาของพวกเขาเพื่อบังคับส้นเท้าของพวกเขาในช่องท้องลดลง หากมีการกดบริเวณขาหนีบที่นักมวยปล้ำออกมาโจมตีโค้ง กล่าวคือเพียงแค่ออกปลายด้านหลังของพวกเขา และช่วยให้ขาของพวกเขาตรงที่จะบังคับให้ส้นเท้าหรือขาลดลงในขาหนีบ
กวิลโลไทน์ เล็คดร็อพ
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ ถึงแม้ว่ามันจะทำกับร่างกายของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยอยู่เหนือสิ่งที่บางครั้งก็มีหัวของฝ่ายตรงข้ามที่ห้อยมากกว่าหนึ่งของเชือกเรียกเข้าหรือส่วนใหญ่ยวดผ้ากันเปื้อน (ดังนั้นหัวจะระงับนอก) การที่นักมวยปล้ำจะเดินข้ามผ้ากันเปื้อนและทิ้งลงขาลงบนกระดูกสันอกของฝ่ายตรงข้ามที่ก่อให้เกิดทั้งสองของพวกเขาจะตกอยู่และตกลงด้านนอกของเวที นอกจากนี้ยังหมายถึงขาของผู้โจมตีกดลำคอของฝ่ายตรงข้ามในการวางขาเป็นมาตรฐาน
เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำกระโดดขึ้นและ ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้ามที่เป็นที่พิงไปข้างหน้านั้น รู้จักกันในนาม Fameasser หลังจากที่ Billy Gunn ใช้ท่านี้ แต่แม้ว่า Kelly Kelly เป็นผู้ใช้ทั่วไปในการย้ายนี้ การตั้งชื่อเวอร์ชันของเธอ เคลลี่ คิก ที่รู้จักกันทั่วไปในนามของ K2
อินเวิร์ด เล็คดร็อพ บูลล์ด็อก
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำจับคู่ต่อสู้หงายหลังแล้ว ทิ้งน้ำหนักขาข้างเดียว ลงในบริเวณด้านหลังของหัวของฝ่ายตรงข้าม ท่านี้เป็นท่าเล็คดร็อพ บูลล์ด็อก แบบย้อนกลับ
รันนิ่ง เล็คดร็อพ
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้เป็นท่าดั้งเดิม จะเห็นได้จากนักมวยปล้ำวิ่งเข้าหาเชือกเวทีมวยปล้ำแ้ล้ววิ่งกระโดดทิ้งน้ำหนักของขาเขาไปที่ทั่วระหว่างหน้าอกกับคอของฝ่ายตรงข้าม
สริงช็อด ดิสคัส เล็คดร็อพ
รูปแบบของเล็คดร็อพนี้ จะเห็นนักมวยปล้ำ ในขณะที่ยืนอยู่บนผ้ากันเปื้อน กระโดดข้ามเชือกผ่านด้านบนแบบระยะสั้นไม่สูงมาก แล้วทิ้งน้ำหนักของขาใส่ในบริเวณทั่วหน้าอกของฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาคอ, ใบหน้า, หรือหัว
เก็มปูกุ
เก็มปูกุ หรือ พิธีฉลองการเจริญวัย พิธีโบราณของญี่ปุ่นที่ถูกจัดขึ้นเพื่อแสดงถึงการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ซึ่งพิธีนี้เป็นพิธีที่รับมาจากเมืองจีนในสมัยราชวงศ์ถัง โดยต้องย้อนไปถึงยุคนาระ (1253 – 1337)
เมื่อการประกอบพิธีเก็มปูกุเสร็จสิ้นลงก็จะมีการมอบชื่อใหม่ให้กับผู้รับการประกอบพิธี ซึ่งปัจจุบันพิธีเก็มปูกุแบบโบราณได้ถูกยกเลิกไปโดยได้มีการจัดงานที่เรียกว่าเซจินชิกิขึ้นมาแทน
มีแชล ปลาตีนี
มีแชล ฟร็องซัว ปลาตีนี (Michel François Platini; เกิดวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1955) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสเชื้อสายอิตาลี เคยลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลน็องซี, อาแอ็ส แซ็งเตเตียน, สโมสรฟุตบอลยูเวนตุส และทีมชาติฝรั่งเศส เคยดำรงตำแหน่งประธานสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) ระหว่างวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 2007 ถึง 21 ธันวาคม ค.ศ. 2015
วงศ์ปลาฉลามพยาบาล
วงศ์ปลาฉลามพยาบาล (Nurse shark, Sleepy shark) เป็นวงศ์ของปลากระดูกอ่อนในอันดับปลาฉลามวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Ginglymostomatidae จัดอยู่ในอันดับปลาฉลามกบ (Orectolobiformes)
มีรูปร่างโดยรวม คือ ช่องสไปราเคิลมีขนาดเล็กอยู่ด้านหลังของตา หนวดมีขนาดเล็กแต่ยาว ไม่มีร่องด้านขอบนอกของจมูก มีฟันแบบแบนข้างอยู่ทางด้านข้างของขากรรไกร มีครีบหลัง ครีบอก และครีบก้นมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม ครีบอกเรียวยาวคล้ายรูปเคียว มีร่องเชื่อมระหว่างจมูกกับปาก ปากอยู่ทางด้านหน้าของตา ตาอยู่ทางด้านหน้าของส่วนหัว ระยะจากครีบหลังครีบที่สองถึงครีบหางค่อนข้างสั้นกว่าความยาวหัว ไม่มีหนามแข็งบริเวณหน้าครีบหลัง ครีบหลังครีบแรกมีจุดเริ่มต้นตรงกับจุดเริ่มต้นของครีบท้อง ครีบหางค่อนข้างยาวมากกว่าหนึ่งในสี่ของความยาวทั้งหมดของตัวปลา
จัดเป็นปลาฉลามขนาดใหญ่ที่สุดที่พบได้ในบริเวณหน้าดินหรือพื้นท้องน้ำ ขนาดใหญ่ที่สุด คือ 4 เมตร มีสีลำตัวสีเขียวหรือสีน้ำตาลตลอดทั้งลำตัว ปกติจะอาศัยและหากินอยู่ในบริเวณหน้าดินหรือพื้นท้องน้ำ หากไม่หากินแล้วจะอยู่นิ่ง ๆ บางครั้งอาจรวมตัวกันหลายสิบตัว มักหลบอยู่ในโพรงหินใต้น้ำในเวลากลางวัน ออกหากินในเวลากลางคืน ลูกเป็นตัว
การจำแนก
แบ่งออกเป็น 3 สกุล 4 ชนิด ได้แก่
ดาวเคราะห์น้อยประเภท V
ดาวเคราะห์น้อยประเภท V หรือดาวเคราะห์น้อยเวสตอยด์ (Vestoid; หมายถึง คล้ายเวสต้า) เป็นดาวเคราะห์น้อยที่มีคุณลักษณะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้อยเวสต้า ซึ่งเป็นดาวเคราะห์น้อยดวงที่ใหญ่ที่สุดในประเภทนี้ และเป็นที่มาของชื่อ (V)
ดาวเคราะห์น้อยประเภทนี้ส่วนมากมีองค์ประกอบของวงโคจรคล้ายคลึงกับ 4 เวสต้า มีความเยื้องศูนย์กลางและความเอียงของวงโคจรพอๆ กัน ทั้งยังอยู่ใกล้กันพอที่จะถือเป็นดาวเคระกูลเวสต้า โดยมีค่ากึ่งแกนเอก ระหว่าง 2.18 หน่วยดาราศาสตร์ ไปจนถึงบริเวณช่องว่างเคิร์กวูด 3:1 หรือ 2.50 หน่วยดาราศาสตร์ ข้อมูลนี้บ่งชี้ว่าดาวเคราะห์น้อยส่วนมากเหล่านี้น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของเปลือกของเวสต้ามาก่อน แล้วแตกกระจายออกโดยการปะทะคราวใดคราวหนึ่งในอดีต ทั้งนี้มีแอ่งขนาดใหญ่ทางซีกใต้ของเวสต้าที่สนับสนุนสมมุติฐานนี้
ดาวเคราะห์น้อยประเภท V มีความสว่างระดับปานกลาง โดยทั่วไปจะคล้ายคลึงกับดาวเคราะห์น้อยประเภท S ซึ่งมีองค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นหิน เหล็ก และคอนไดรท์ธรรมดาๆ แต่มี ไพร็อกซีน มากกว่าประเภท S
พระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร (หม่อมราชวงศ์สิทธิ์ สุทัศน์)
พลโท พระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร นามเดิม หม่อมราชวงศ์สิทธิ์ (31 มกราคม พ.ศ. 2419 - 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2497) อดีต แม่ทัพภาคที่ 1 อดีตแม่ทัพภาคที่ 3 อดีตผู้รั้งตำแหน่งจเรทหารปืนใหญ่
ประวัติ
พลโท พระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร มีนามเดิมว่า หม่อมราชวงศ์สิทธิ์ สุทัศน์ เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2419 เป็นโอรสของหม่อมเจ้าอลงกรณ์ สุทัศน์ และหม่อมเจ้ามรกต สุทัศน์ (ราชสกุลเดิม นิลรัตน์)
พลโท พระยาวิชิตวงศ์วุฒิไกร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ขณะอายุได้ 78 ปี ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้เสด็จพระราชดำเนินไปในการพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2498
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
พลโท ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
(ฝ่ายหน้า)
วอลเตอร์ มอนเดล
วอลเตอร์ เฟรดเดอริก "ฟริตซ์" มอนเดล (Walter Frederick "Fritz" Mondale; เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2471 – 19 เมษายน พ.ศ. 2564) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 42 ระหว่าง พ.ศ. 2520 ถึง 2524 ในสมัยประธานาธิบดีจิมมี คาร์เตอร์
กรมทหารพรานที่ 13
กรมทหารพรานที่ 13 (อักษรย่อ: กรม ทพ. 13; 13th Ranger Forces Regiment) เป็นหนึ่งในกองกำลังเฉพาะกิจของกองทัพภาคที่ 1 ซึ่งมีกองบัญชาการอยู่ที่อำเภอคลองหาด จังหวัดสระแก้ว และมีผู้บังคับการคนปัจจุบันคือพันเอก รณรงค์​ เส็ง​มี​
นอกจากนี้ กรมทหารพรานที่ 13 ยังเป็นหนึ่งในหน่วยควบคุมยุทธการ “กองกำลังบูรพา” ซึ่งมีภารกิจ 3 ประการ ได้แก่ ดูแลชายแดน, รักษาความมั่นคงภายใน และการพัฒนาเพื่อความมั่นคง