cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วอยเอจเจอร์ 1
ระบบคอมพิวเตอร์
ระบบย่อยควบคุมตำแหน่งและแนวโคจร (Attitude and Articulation Control Subsystem: AACS) เป็นระบบที่ใช้ในการควบคุมตำแหน่งและทิศทางของตัวยาน คอยควบคุมองศาของเสาอากาศยานให้ชี้มายังโลก ควบคุมการเปลี่ยนตำแหน่ง และบังคับทิศทางของยานเพื่อทำการถ่ายภาพวัตถุและพื้นผิว ระบบย่อยนี้สำหรับยานสำรวจในโครงการ โวเอจเจอร์ จะเหมือนทุกประการ
การปล่อยยานและแนวโคจร
[[ไฟล์:Animation_of_Voyager_1_trajectory.gif|link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Animation_of_Voyager_1_trajectory.gif|thumb|ภาพเคลื่อนไหวแสดงแนวโคจรของ วอยเอจเจอร์ 1 ระหว่างเดือนกันยายน ปี 1977 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 1981
·····]] ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ถูกส่งขึ้นไปในอวกาศเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1977 ณ แท่นปล่อยจรวด 41 ฐานทัพอากาศแหลมคะแนเวอรัล ด้วยจรวดนำส่ง Titan IIIE ประมาณ 2 สัปดาห์หลังจากยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 2 ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศไปก่อนเมื่อวันที่ 20 สิงหาคมปีเดียวกัน อย่างไรก็ตาม แม้จะถูกส่งขึ้นอวกาศช้ากว่ายาน วอยเอจเจอร์ 2 แต่ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ก็เดินทางถึงดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ได้ก่อน ด้วยแนวโคจรที่สั้นกว่า
บินเฉียดดาวพฤหัสบดี
ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 เริ่มทำการถ่ายภาพดาวพฤหัสบดีในปี ค.ศ. 1979 โดยบินเฉียดใกล้มากที่สุดที่ระยะห่างประมาณ 349000 km จากจุดศูนย์กลางดาวเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1979 และด้วยตำแน่งของยานที่อยู่ใกล้ดาวพฤหัสบดี ทำให้ได้ภาพถ่ายที่มีรายละเอียดที่มากขึ้น ส่งผลให้ภารกิจการสังเกตการณ์ระบบของดาวพฤหัสบดีซึ่งได้แก่ เหล่าดาวบริวาร วงแหวน สนามแม่เหล็ก และสภาพแวดล้อมของแถบรังสีแวนแอลเลน (Van Allen Belts) เสร็จสิ้นภายใน 48 ชั่วโมงเท่านั้น ภารกิจการถ่ายภาพระบบดาวพฤหัสบดีเสร็จสิ้นลงในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979
การค้นพบภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่บนดวงจันทร์ไอโอ ถือว่าเป็นการค้นพบที่สร้างความฮือฮาที่สุด นับเป็นครั้งแรกที่มีการค้นพบภูเขาไฟมีพลังบนดาวดวงอื่นในระบบสุริยะนอกเหนือจากบนโลก อีกทั้งภูเขาไฟที่ครุกรุ่นเหล่านี้ยังส่งอิทธิพลไปยังดาวพฤหัสบดีด้วย ดวงจันทร์ไอโอถือเป็นแหล่งของสสารหลักที่แผ่ไปทั่วชั้นแม็กนีโตสเฟียร์ (บริเวณโดยรอบของดาวฤกษ์ที่ได้รับอิทธิพลอย่างรุนแรงจากสนามแม่เหล็ก) ของดาวพฤหัสบดี โดยมีการค้นพบร่องรอยของซัลเฟอร์ ออกซิเจน และโซเดียมที่เกิดจากการปะทุของภูเขาไฟบนดวงจันทร์ไอโอปะปนอยู่ในขอบนอกของชั้นแม็กนีโตสเฟียร์ของดาวพฤหัสบดี
ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ ทั้งสองลำได้เผยการค้นพบที่สำคัญของดาวพฤหัสบดีเป็นจำนวนมาก เช่น เหล่าดาวบริวาร แถบกัมมันตรังสี และวงแหวนของดาวพฤหัสบดีที่ไม่เคยค้นพบมาก่อน
บินเฉียดดาวเสาร์
ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ ทั้งสองลำประสบความสำเร็จในการโคจรโดยอาศัยแรงโน้มถ่วง (gravitational assist trajectory) ไปยังดาวเสาร์ อีกทั้งได้ทำการสำรวจดาวเสาร์ รวมถึงวงแหวน และเหล่าดาวบริวารของดาวเสาร์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 เดินทางมาถึงดาวเสาร์ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1980 และเดินทางเข้าใกล้มากที่สุด โดยห่างจากขอบบนของกลุ่มเมฆ (clound-tops) บนดาวที่ระยะ 124000 km ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 ซึ่งกล้องบนยานได้ตรวจพบโครงสร้างอันสลับซับซ้อนบนวงแหวนของดาวเสาร์และใช้เซ็นเซอร์ระยะไกลทำการศึกษาชั้นบรรยากาศของทั้งดาวเสาร์และดวงจันทร์ไททัน ดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุด
จากการสำรวจพบว่าชั้นบรรยากาศส่วนบนของดาวเสาร์ประกอบไปด้วยฮีเลียมอยู่ประมาณร้อยละ 7 (คิดเป็นร้อยละ 11 ของชั้นบรรยากาศบนดาวพฤหัสบดี) ขณะที่องค์ประกอบที่เหลือคือไฮโดรเจน เนื่องจากมีการคาดการณ์ว่าฮีเลียมปริมาณมหาศาลจะกระจุกตัวอยู่บริเวณชั้นในของดาวเสาร์เช่นเดียวกับที่พบบนดาวพฤหัสบดีและดวงอาทิตย์ ส่วนฮีเลียมปริมาณเบาบางที่พบในชั้นบรรยากาศส่วนบนอาจแทรกลงมาด้านล่างอย่างช้าๆ ผ่านไฮโดรเจนซึ่งมีมวลน้อยกว่า ซึ่งนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าความร้อนส่วนเกินบนดาวเสาร์ที่แผ่ออกมานั้นได้รับมาจากดวงอาทิตย์นั่นเอง นอกจากยังพบว่ามีกระแสลมแรงพัดอยู่บนพื้นผิวดาวเสาร์ ความเร็วลมใกล้เส้นศูนย์สูตรสูงถึง 500 เมตรต่อวินาที (1,100 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดยกระแสลมส่วนใหญ่จะพัดไปทางทิศตะวันออก
มีการตรวจพบปรากฏการณ์คล้ายออโรราซึ่งเกิดจากรังสีอัลตราไวโอเลตที่ปลดปล่อยออกมาจากไฮโดรเจนบริเวณเขตละติจูดกลาง (mid-latitudes) ของชั้นบรรยากาศ และพบออโรราบริเวณละติจูดแถบขั้วโลก (มากกว่า 65 องศา) การเกิดออโรราบนชั้นบรรยากาศที่สูงเช่นนี้อาจก่อให้เกิดการเปลี่ยนรูปเป็นโมเลกุลเชิงซ้อนของไฮโดรคาร์บอนซึ่งจะเคลื่นที่ไปรวมกันอยู่ที่แถบเส้นศูนย์สูตร ส่วนสาเหตุของการเกิดออโรราบริเวณเขตละติจูดกลางที่พบได้เฉพาะบริเวณที่มีแสงแดดส่องถึงนั้นยังคงเป็นปริศนา แต่คาดการณ์ว่าอาจเกิดจากการระเบิดของอิเล็กตรอนและไอออนซึ่งเป็นสาเหตุเดียวกับการเกิดออโรราที่พบบนโลก ยานวอยเอจเจอร์ทั้งสองลำได้ทำการวัดคาบการหมุนรอบตัวเอง (เวลาในหนึ่งวัน) ของดาวเสาร์พบว่าใช้เวลา 10 ชั่วโมง 39 นาที 24 วินาที
ภารกิจของยาน วอยเอจเจอร์ 1 ยังรวมถึงการบินเฉียดดวงจันทร์ไททัน ดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์ ซึ่งมีการค้นพบการมีอยู่ของชั้นบรรยากาศจากภาพถ่ายที่ได้จากยาน ไพโอเนียร์ 11 ในปี ค.ศ. 1979 ระบุว่ามีชั้นบรรยากาศที่หนาแน่นและซับซ้อน ซึ่งทำให้เป็นที่สนใจของนักวิทยาศาสตร์ในเวลาต่อมา การบินเฉียดดวงจันทร์ไททันเกิดขึ้นเมื่อยานพยายามเดินทางเข้าสู่ระบบของดาวเสาร์โดยพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะที่อาจส่งผลต่อการสำรวจ ในที่สุดยานก็เข้าใกล้ที่ระยะประมาณ 4000 mi จากด้านหลังดวงจันทร์ไททันหากมองจากโลก เครื่องมือบนยานทำการตรวจวัดปฏิกิริยาระหว่างชั้นบรรยากาศกับแสงอาทิตย์ มีการใช้คลื่นวิทยุของยานเพื่อทำการค้นหาองค์ประกอบ ความหนาแน่น และความดันของชั้นบรรยากาศ นอกจากนี้ยังทำการวัดมวลของดวงจันทร์ไททันโดยอาศัยการสังเกตแรงโน้มถ่วงที่กระทำต่อแนวโคจรของยาน ชั้นบรรยากาศที่ปกคลุมอย่างหนาแน่นกลายเป็นอุปสรรคทำให้ไม่สามารถมองทะลุถึงพื้นผิวได้ แต่ข้อมูลต่างๆ ที่เก็บได้จากชั้นบรรยากาศทำให้สามารถคาดการณ์ได้ว่ามีทะเลสาบโฮโดรคาร์บอนเหลวอยู่บนพื้นผิวดาว
เนื่องภารกิจการสำรวจดวงจันทร์ไททันถูกจัดให้เป็นภารกิจสำคัญ ดังนั้นแนวโคจรของยาน วอยเอจเจอร์ 1 จึงถูกออกแบบให้บินเฉียดดวงจันทร์ไททันให้มากที่สุด ส่งผลให้ยานเคลื่อนผ่านขั้วโลกใต้ของดาวเสาร์และหลุดออกจากระนาบสุริยวิถี ซึ่งทำให้ภารกิจการสำรวจดาวเคราะห์นั้นสิ้นสุดลงไปด้วย หากยาน วอยเอจเจอร์ 1 ล้มเหลวในการเข้าใกล้เพื่อทำการสำรวจดวงจันทร์ไททัน ทางนาซ่าก็ยังสามารถปรับเปลี่ยนเส้นทางของยาน วอยเอจเจอร์ 2 มาทำภารกิจนี้แทนได้ โดยไม่โคจรผ่านดาวยูเรนัสและดาวเนปจูน นอกจากนี้ในแผนเดิมแนวโคจรของยาน วอยเอจเจอร์ 1 จะไม่ผ่านดาวยูเรนัสหรือดาวเนปจูน  แต่สามารถปรับเปลี่ยนเส้นทางภายหลังได้โดยการไม่บินเฉียดดวงจันทร์ไททัน อีกทั้งยังสามารถเดินทางจากดาวเสาร์ไปยังดาวพลูโตได้ภายในปี ค.ศ. 1986 อีกด้วย
โคจรออกจากเฮลิโอสเฟียร์
ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ได้ทำการถ่ายภาพครอบครัวสุริยะ (family portrait) จากมุมมองนอกระบบสุริยะได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ซึ่งรวมถึงภาพถ่ายของโลกที่รู้จักกันในชื่อเพลบลูดอต ก่อนที่จะทำการปิดการทำงานของอุปกรณ์กล้องถ่ายภาพเพื่อสงวนพลังงานสำหรับระบบอื่นในยานหลังจากนั้น เนื่องจากซอฟต์แวร์ของระบบกล้องถ่ายภาพทั้งหมดได้ถูกลบออกหมดแล้ว จึงเป็นการยากที่จะเปิดระบบนี้ขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง นอกจากนี้ยังไม่มีซอฟต์แวร์และคอมพิวเตอร์ที่ใช้ในการวิเคราะห์ภาพถ่ายจากยานบนโลกอีกแล้วเช่นกัน
ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1998 ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 โคจรที่ระยะห่าง 69
หน่วยดาราศาสตร์จากดวงอาทิตย์ ซึ่งมากกว่าระยะที่ยานไพโอเนียร์ 10 ที่เคยเป็นยานอวกาศที่โคจรห่างจากโลกมากที่สุด นอกจากนี้ยานยังเดินทางด้วยความเร็วประมาณ 17 กิโลเมตรต่อวินาที (11 ไมล์ต่อวินาที) ซึ่งเป็นความเร็วถอยห่างจากดวงอาทิตย์ที่มากที่สุดเมื่อเทียบกับยานอวกาศทุกลำ
กำแพงกระแทก
เหล่านักวิทยาศาสตร์จากห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ประยุกต์ของมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์เชื่อว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้เดินทางเข้าสู่ชั้นกำแพงกระแทก (termination shock) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2003 บริเวณนี้เป็นจุดที่ลมสุริยะชะลอความเร็วลงจนช้ากว่าความเร็วของเสียง (subsonic speed) หรือต่ำกว่า 100 กิโลเมตรต่อวินาที แต่ก็ยังมีข้อโต้แย้งกันในหมู่นักวิทยาศาสตร์กลุ่มอื่นๆ มีการถกประเด็นนี้ในวารสารวิชาการเนเจอร์ ฉบับวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003 โดยประเด็นนี้จะยังคงต้องถกเถียงดันต่อไปจนกว่าจะมีข้อมูลใหม่ที่สามารถมายืนยันได้ อีกทั้งอุปกรณ์ตรวจจับลมสุริยะที่ติดตั้งไว้บนยานได้หยุดการทำงานไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ทำให้การตรวจหาชั้นกำแพงกระแทกทำได้โดยอาศัยข้อมูลที่ได้จากอุปกรณ์ตัวอื่นแทน  ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005 ทางนาซาได้เผยแพร่บทความสรุปผลว่ายานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ได้โคจรเข้าสู่ห้วงอวกาศบริเวณที่เรียกว่าเฮลิโอชีท (heliosheath) โดยในงานประชุมทางวิทยาศาสตร์ที่จัดขึ้นที่สหภาพธรณีวิทยาอเมริกา (American Geophysical Union: AGU) เมืองนิวออร์ลีนส์ วันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 2005 ทาง ดร.เอ็ด สโตน (Dr. Ed Stone) ได้เสนอหลักฐานที่ยืนยันได้ว่ายานเดินทางผ่านชั้นกำแพงกระแทกในช่วงปลายปี ค.ศ. 2004 ซึ่งคาดว่าเกิดขึ้นในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2004 ที่ระยะห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 94 หน่วยดาราศาสตร์
เฮลิโอชีท
ในวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2006 กลุ่มนักวิทยุสมัครเล่นจากองค์กรกิจการดาวเทียมวิทยุสมัครเล่น หรือ AMSAT ในประเทศเยอรมนี ได้รับสัญญาณคลื่นวิทยุจากยาน วอยเอจเจอร์ 1 ผ่านจานดาวเทียมขนาด 20 เมตร (66 ฟุต) ที่เมืองโบคุม สัญญาณที่พบได้รับการตรวจสอบและยืนยันแล้วโดยเทียบกับสัญญาณที่ได้จากเครือข่ายสื่อสารข้อมูลห้วงอวกาศ (DSN) ที่เมืองมาดริด ประเทศสเปน ถือได้ว่าเป็นกลุ่มนักวิทยุสมัครเล่นกลุ่มแรกที่สามารถติดตามสัญญาณของยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้
วันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2010 ไมีการยืนยันว่ายานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 เดินทางผ่านขอบเขตของการขยายตัวของลมสุริยะ โดยใช้ข้อมูลที่ได้จากเครื่องตรวจวัดอนุภาคมีประจุพลังงานต่ำ (Low Energy Charged Particle: LECP) นักวิทยาศาสตร์ได้ตั้งข้อสันนิษฐานว่าลมสุริยะในบริเวณนี้มีทิศทางไหลย้อนกลับอันเนื่องมาจากกระแสลมระหว่างดาว (interstellar wind) ที่พยายามไหลต้านกับเฮลิโอสเฟียร์ และในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 มีการตรวจพบว่าลมสุริยะมีค่าคงที่เป็นศูนย์ ซึ่งสามารถใช้สนับสนุนข้อสันนิษฐานนี้ได้เป็นอย่างดี ในวันนั้นยานโคจรห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 116 AU
ยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ได้รับคำสั่งให้หมุนตัวยานเพื่อทำการตรวจวัดการเลี้ยวเบนของลมสุริยะของบริเวณนี้ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 (ประมาณ 33 ปีหลังการปล่อยยาน) ภายหลังการทดสอบที่แล้วเสร็จในเดือนกุมภาพันธ์ ทำให้ยานมีความพร้อมที่จะถูกควบคุมให้หมุนตัวได้อีกครั้ง โดยยังคงแนวโคจรไว้เช่นเดิม แต่จะหมุนตัวยานไป 70 องศาทวนเข็มนาฬิกาเมื่อเทียบกับโลกเพื่อทำการตรวจจับลมสุริยะ (ถือเป็นครั้งแรกที่มีการบังคับตัวยานครั้งใหญ่นับตั้งแต่การถ่ายภาพครอบครัวสุริยะในปี ค.ศ. 1990) โดยหลังจากการหมุนตัวยานในครั้งแรกพบว่าตัวยานสามารถหมุนตัวกลับมาหาดาวแอลฟาคนครึ่งม้า (α-Centauri) ซึ่งเป็นดาวนำทางของยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้โดยไม่พบปัญหาใดๆ และยังสามารถส่งสัญญาณกลับมายังโลกได้เหมือนเดิมอีกด้วย คาดว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 เดินทางเข้าสู่อวกาศระหว่างดาวไปแล้วโดยไม่ทราบวันเวลาแน่ชัด ในขณะยาน วอยเอจเจอร์ 2 ยังคงกำลังตรวจวัดการไหลออกของลมสุริยะที่ตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งซึ่งคาดว่าน่าจะตามหลังยาน วอยเอจเจอร์ 1 ในแง่ของเหตุการณ์ที่ได้พบไปประมาณหลายเดือนหรือหลายปี
ตำแหน่งของยานสำรวจ วอยเอจเจอร์ 1 ข้อมูลเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 เทียบจากโลกตามพิกัดศูนย์สูตร (equatorial coordinates) คือเดคลิเนชันที่ 12.44 องศา, ไรต์แอสเซนชันที่ 17.163 ชั่วโมง และละติจูดสุริยะที่ 34.9 องศา (ละติจูดสุริยะจะเปลี่ยนช้ามาก) ซึ่งเป็นตำแหน่งของกลุ่มดาวคนแบกงู (Ophiuchus)
ในวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 2011 มีการประกาศว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้ตรวจพบรังสีช่วงไลแมน-อัลฟา (Lyman-alpha) ที่มีจุดกำเนิดมาจากดาราจักรทางช้างเผือก (Milky Way) ได้เป็นครั้งแรก จากปกติยานจะพบแต่รังสีช่วงไลแมน-อัลฟาที่มาจากดาราจักรอื่นๆ รังสีที่มาจากดาราจักรทางช้างเผือกจะถูกรบกวนจากดวงอาทิตย์ ทำให้ไม่สามารถตรวจจับได้
องค์การนาซาได้ลงประกาศในวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้โคจรเข้าสู่อวกาศพื้นที่ใหม่ที่เรียกว่า "cosmic purgatory" ซึ่งเป็นชื่อเรียกพื้นที่สแตกเนชัน (stagnation) กล่าวคือ ภายในพื้นที่นี้อนุภาคมีประจุที่ปลดปล่อยออกมาจากดวงอาทิตย์จะเคลื่อนที่ช้าลงและเริ่มเคลื่อนที่ย้อนกลับ และด้วยสนามแม่เหล็กของระบบสุริยะที่มากกว่าสนามแม่เหล็กของอวกาศระหว่างดาวถึงสองเท่านั้นได้ก่อให้เกิดเป็นแรงดันขึ้น อนุภาคมีพลังงานที่มีจุดกำเนิดมาจากระบบสุริยะจะลดลงเกือบกึ่งหนึ่ง ขณะที่มีการตรวจพบอิเล็กตรอนพลังงานสูงจากบริเวณภายนอกมากถึง 100 ทบ เส้นขอบส่วนในของพื้นที่สแตกเนชันนี้อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 113 หน่วยดาราศาสตร์
เฮลิโอพอส
นาซาได้ลงประกาศในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012 ว่ายานสำรวจได้ตรวจพบความเปลี่ยนแปลงบริเวณโดยรอบยานที่คาดว่าน่าจะบ่งบอกการมาถึงของเฮลิโอพอส ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้รายงานว่ามีการเพิ่มขึ้นของอนุภาคมีประจุจากอวกาศชั้นอวกาศระหว่างดาว (interstellar space) ซึ่งปกติจะมีการหักเหเนื่องจากอิทธิพลของลมสุริยะภายในชั้นเฮลิโอสเฟียร์ที่มาจากดวงอาทิตย์ นั่นหมายความว่ายานได้เริ่มโคจรเข้าสู่ชั้นมวลสารระหว่างดาว (interstellar medium) ซึ่งสุดขอบของระบบสุริยะแล้ว
ยาน วอยเอจเจอร์ 1 เป็นยานอวกาศลำแรกที่ได้เดินทางเข้าสู่อวกาศชั้นเฮลิโอพอสในเดือนสิงหา ค.ศ. 2012 ซึ่งเป็นระยะห่างจากดวงอาทิตย์ 121 หน่วยดาราศาสตร์ อย่างไรก็ตามเหตุการณ์นี้เพิ่งจะได้รับการยืนยันในช่วง 1 ปีให้หลังไปแล้ว
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 แสงจากดวงอาทิตย์ต้องใช้เวลาประมาณ 20.11 ชั่วโมงเพื่อเดินทางไปถึงยาน วอยเอจเจอร์ 1 ซึ่งคือระยะห่างจากดวงอาทิตย์ 145 หน่วยดาราศาสตร์ ค่าความส่องสว่างปรากฏเท่ากับ -15.9 หน่วย (น้อยกว่าค่าความสว่างของดวงจันทร์เต็มดวง 30 เท่า) ยานกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสัมพัทธ์กับดวงอาทิตย์ 16.972 กิโลเมตรต่อวินาที (10.434 ไมล์ต่อวินาที) ด้วยความเร็วนี้จะต้องใช้เวลาประมาณ 17,676 ปีเพื่อเดินทางให้ได้ระยะทางเท่ากับ 1 ปีแสง
ช่วงปลายปี ค.ศ. 2012 กลุ่มนักวิจัยพบว่าข้อมูลอนุภาคที่ได้จากยานบ่งชี้ว่ายานได้เดินทางผ่านชั้นเฮลิโอพอสแล้ว ค่าต่างๆ ที่วัดได้แสดงให้เห็นว่ามีการชนกันของอนุภาคพลังงานสูงเพิ่มขึ้นแบบคงที่ (มากกว่า 70 ล้านอิเล็กตรอนโวลต์) ซึ่งเชื่อว่าเป็นรังสีคอสมิกที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากการระเบิดซูเปอร์โนวาที่ไกลออกไปจากระบบสุริยะ นอกจากนี้ในปลายเดือนสิงหาคมยังพบว่าการชนกันของอนุภาคพลังงานสูงมีค่าสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ขณะเดียวกันการชนกันของอนุภาคพลังงานต่ำพบว่ามีค่าลดลงเช่นกัน ซึ่งเชื่อว่าอนุภาคพลังงานต่ำเหล่านี้มีต้นกำเนิดมาจากดวงอาทิตย์ Ed Roelof นักวิทยาศาสตร์อวกาศจากมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์และเป็นผู้ติดตามข้อมูลการสำรวจของเครื่องตรวจวัดอนุภาคมีประจุพลังงานต่ำ (LECP) ได้ประกาศว่า "เหล่านักวิทยาศาสตร์ที่ดูแลยาน วอยเอจเจอร์ 1 ต่างพึงพอใจเป็นอย่างมาก" อย่างไรก็ตามหลักเกณฑ์สุดท้ายที่ใช้ยืนยันว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้โคจรผ่านบริเวณที่คาดว่ามีการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็ก (ทั้งจากดวงอาทิตย์และจากอวกาศระหว่างดาว) ไม่ได้ถูกตั้งข้อสังเกต (สนามแม่เหล็กเปลี่ยนทิศเพียง 2 องศา ) ซึ่งนั่นอาจทำให้มีการระบุแนวขอบของเฮลิโอพอสมีความผิดพลาดได้
มวลสารระหว่างดาว
เดือนมีนาคม ค.ศ. 2013 มีการประกาศว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 อาจเป็นยานอวกาศลำแรกที่เดินทางเข้าสู่อวกาศระหว่างดาว โดยตรวจพบความเปลี่ยนแปลงของพลาสมาบรืเวณโดยรอบมาตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 อย่างไรก็ตามมีการถกเถียงกันว่าพิ้นที่นี้คืออวกาศระหว่างดาวหรือเป็นพื้นที่ของระบบสุริยะที่ไม่เคยค้นพบกันแน่ มีการถกประเด็นเรื่อยมาจนถึงวันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2013 จึงได้มีการประกาศยืนยันอย่างเป็นทางการเรื่องดังกล่าว
ในปี ค.ศ. 2020 ยาน วอยเอจเจอร์ 1 กำลังเดินทางออกจากระบบสุริยะด้วยความเร็วประมาณ 3.6 AUต่อปี ขณะที่ยาน วอยเอจเจอร์ 2 โคจรด้วยความเร็วที่ช้ากว่าที่ประมาณ 3.3 AUต่อปี โดยยาน วอยเอจเจอร์ 1 จะนำหน้ายาน วอยเอจเจอร์ 2 มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกปี
ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ทำระยะห่างจากดวงอาทิตย์ 135 AUในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2016 และเพิ่มขึ้นเป็น 139.64 AUในวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2017 หรือมากกว่า 19 ชั่วโมงแสง ซึ่งในขณะนั้น ยาน วอยเอจเจอร์ 2 อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 115.32 AU
สำหรับข้อมูลตำแหน่งของยานสามารถดูได้จากเว็บไซต์ทางการขององค์การนาซา (ดูเพิ่มในหัวข้อ แหล่งข้อมูลอื่น ) วันที่ 12 กันยายน ค.ศ. 2013 องค์การนาซาได้ยืนยันอย่างเป็นทางการว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้เดินทางถึงชั้นมวลสารระหว่างดาวแล้วตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2012 หลังจากมีการตรวจสอบ และตกลงว่าเกิดขึ้นในวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 (ประมาณ 10 วันก่อนครบรอบ 34 ปีที่ปล่อยยาน) ช่วงเวลาอาจไม่แน่นอนขึ้นอยู่กับว่ามีการตรวจพบความเปลี่ยนแปลงของอนุภาคมีพลังงานครั้งแรกเมื่อใด  ตรงจุดนี้บรรดานักวิทยาศาสตร์อวกาศได้ทิ้งสมมติฐานที่ว่าการเปลี่ยนแปลงทิศทางของสนามแม่เหล็กจะเกิดขึ้นพร้อมกับการข้ามผ่านเฮลิโอพอส แบบจำลองเฮลิโอพอสแบบใหม่ได้ทำนายว่าอาจไม่พบความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มากนัก
กุญแจสำคัญที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่ายานเคลื่อนที่ผ่านเฮลิโอพอสไปแล้วก็คือการตรวจพบอิเล็กตรอนที่มีความหนาแน่นเพิ่มขึ้นถึง 80 ทบ อ้างอิงจากการแกว่งของพลาสมาที่เริ่มมาตั้งแต่วันที่ 9 เมษายน ค.ศ. 2013 ที่เกิดจากการระเบิดบนดวงอาทิตย์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 (คาดว่าความหนาแน่นของอิเล็กตรอนภายนอกเฮลิโอพอสจะมากกว่าภายใน 2 ระดับในแง่ของขนาด) การแกว่งที่น้อยกว่านี้ถูกตรวจพบตั้งแต่เดือนตุลาคมถีงพฤศจิกายน ค.ศ. 2012 ถูกนำมาใช้ประกอบการศึกษาด้วย
การตรวจวัดพลาสมาต้องอาศัยข้อมูลทางอ้อมจากอุปกรณ์วัดอื่นๆ เนื่องจากเครื่องวัดพลาสมาสเปกโตรมิเตอร์ของยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้หยุดทำงานลงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2013 นาซาได้เผยแพร่สัญญาณเสียงที่แปลงมาจากคลื่นพลาสมาที่วัดได้ในอวกาศระหว่างดาว
ในขณะที่ยาน วอยเอจเจอร์ 1 ได้รับกล่าวถึงอย่างกว้างขวางว่ากำลังจะออกจากระบบสุริยะทันทีที่ออกจากชั้นเฮลิโอพอส แต่โดยทางเทคนิคแล้วกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะระบบสุริยะถูกนิยามว่าเป็นพื้นที่อันกว้างใหญ่ในอวกาศครอบคลุมเหล่าวัตถุที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ปัจจุบันยานยังโคจรได้น้อยกว่า 1 ใน 7 ของจุดไกลดวงอาทิตย์ที่สุดของดาวเซดนา และยังโคจรไม่ถึงเมฆออร์ต ซึ่งเชื่อว่าเป็นแหล่งต้นกำเนิดของดาวหาง ที่เหล่านักดาราศาสตร์กำหนดว่าเป็นส่วนนอกสุดของระบบสุริยะ
เดือนตุลาคม ค.ศ. 2020 กลุ่มนักดาราศาสตร์ได้ตรวจพบค่าความหนาแน่นของอวกาศนอกระบบสุริยะที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญที่ได้จากยาน วอยเอจเจอร์ 1 และยาน วอยเอจเจอร์ 2 หากอ้างอิงจากกลุ่มนักวิจัย สามารถกล่าวได้ว่าบริเวณนี้เป็นบริเวณที่หลุดออกไปจากขอบของระบบสุริยะ (VLISM หรือ very local interstellar medium) ซึ่งเปรียบเสมือนส่วนปลายของเฮลิโอพอส
ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 องค์การนาซาได้ออกรายงานการติดตามวัดค่าความหนาแน่นของสสารในพื้นที่อวกาศระหว่างดวงดาวเป็นครั้งแรก ตลอดจนการตรวจพบเสียงของอวกาศระหว่างดาวได้เป็นครั้งแรก
อนาคตของยานสำรวจ
วอยเอจเจอร์ 1 จะเดินทางถึงเมฆออร์ตในราว 300 ปีข้างหน้า และใช้จะเวลาราว 30,000 ปีในการเดินทางข้ามผ่าน แม้ว่ายานจะไม่มุ่งหน้าไปยังดาวฤกษ์ใดๆ แต่อีกประมาณ 40,000 ปี ตัวยานจะอยู่ห่างจากดาว Gliese 445 ซึ่งอยู่ในกลุ่มดาวยีราฟราว 1.6 ปีแสง ดาวดวงนี้เคลื่อนที่มายังระบบสุริยะด้วยความเร็วประมาณ 119 กิโลเมตรต่อวินาที นาซากล่าวไว้ว่า วอยเอจเจอร์ทั้งคู่ถูกลิขิตให้เร่ร่อนไปในทางช้างเผือกอาจจะชั่วนิรันดร์" ("The Voyagers are destined—perhaps eternally—to wander the Milky Way.")  และภายใน 300,000 ปีข้างหน้ายานจะอยู่ห่างจากดาว TYC 3135-52-1 ซึ่งเป็นดาวฤกษ์ประเภท M3V น้อยกว่า 1 ปีแสง
อันเชนเมโลดี
"อันเชนเมโลดี" (Unchained Melody) เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง อันเชน (Unchained) ใน พ.ศ. 2498 แต่งคำร้องโดยอเล็กซ์ นอร์ธ และทำนองโดยไฮ ซาเร็ธ ร้องครั้งแรกโดยท็อดด์ ดันแคน ซึ่งต่อมาได้รับการบันทึกเสียงใหม่ใน พ.ศ. 2508 และกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่มีการบันทึกเสียงมากที่สุดในศตวรรษที่ 20 โดยบางแห่งมีการนับไว้ว่า มีการบันทึกมากกว่า 500 ฉบับในกว่า 100 ภาษาทั่วโลก
วอยเอจเจอร์ 1
อนาคตของยานสำรวจ
เชื่อว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 จะท่องไปในห้วงลึกของอวกาศโดยไม่ชนกับวัตถุใดๆ และไม่มีทางที่จะกู้คืนได้อีกแล้ว ในทางกลับกันยานสำรวจ นิวฮอไรซันส์ กลับไม่เป็นเช่นนั้น แม้ความเร็วตอนปล่อยยานจากโลกจะสูงกว่ายานวอยเอจเจอร์ทั้งสองลำ แต่ยานวอยเอจเจอร์ทั้งสองลำกลับได้แรงส่งจากจากบินเฉียดดาวเคราะห์หลายดวง ซึ่งทำให้ความเร็วจากศูนย์กลางดวงอาทิตย์ (heliocentric velocity) เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ยาน นิวฮอไรซันส์ กลับได้แรงส่งจากการบินเฉียดดาวพฤหัสบดีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ในปี ค.ศ. 2019 ยาน นิวฮอไรซันส์ เคลื่อนที่ด้วยความเร็วประมาณ 14 กิโลเมตรต่อวินาที ซึ่งช้ากว่ายาน วอยเอจเจอร์ 1 ไปประมาณ 3 กโลเมตรต่อวินาที และยังเคลื่อนที่ช้าลงเรื่อยๆ อีกด้วย
อันเชนเมโลดี
ในปี พ.ศ. 2498 อเล็กซ์ นอร์ธ แต่งเพลงนี้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับเรือนจำที่ชื่อ "อันเชน" อันเป็นที่มาของชื่อเพลง โดยท็อดด์ ดันแคนร้องเพลงนี้ประกอบภาพยนตร์ ต่อมาเลส แบ็กเตอร์ได้นำเพลงนี้มาทำเป็นฉบับดนตรี ซึ่งขึ้นชาร์ตอันดับสอง นอกจากนี้ยังมีฉบับของอัล ฮิบเบลอร์ ขึ้นถึงอันดับสามบนชาร์ต ฉบับของจิมมี ยัง ที่ติดชาร์ดอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงอังกฤษ รวมถึงฉบับของรอย แฮมิลตันที่ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในชาร์ตอาร์แอนด์บีและอันดับหกในชาร์ตเพลงป็อป ไม่เพียงเท่านี้ ยังมีฉบับอื่น ๆ ของเพลงนี้ตามมาอีกมากมาย อย่างไรก็ดีฉบับที่เป็นมาตรฐานของตู้เพลงในปลายศตวรรษที่ 20 เป็นฉบับของเดอะไรเชียสบราเธอส์ ซึ่งบันทึกเสียงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2508 เมื่อฉบับดังกล่าวถูกนำมาใช้ในภาพยนตร์เรื่อง วิญญาณ ความรัก ความรู้สึก (Ghost) ใน พ.ศ. 2533 ซึ่งทำให้เพลงนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในช่วงนั้น
วอยเอจเจอร์ 1
อนาคตของยานสำรวจ
ในปี ค.ศ. 2017 นาซาประกาศความสำเร็จในการติดเครื่องยนต์ไอพ่นควบคุมแนวโคจร (trajectory correction maneuver: TCM) ทั้งหมด 4 ตัวที่ติดตั้งบนยาน วอยเอจเจอร์ 1 ภายหลังมีการติดเครื่องยนต์ชุดนี้ครั้งแรกไปตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 เครื่องยนต์ชุดนี้สามารถใช้แทนเครื่องยนต์ที่ใช้ในการควบคุมตำแหน่งของจานสายอากาศที่เสื่อมสภาพไปนานแล้ว ซึ่งนั่นทำให้นาซายังสามารถรับส่งข้อมูลกับยาน วอยเอจเจอร์ 1 ต่อไปได้อีก 2 ถึง 3 ปี
อันเชนเมโลดี
ที่มาของเพลง
ในปี พ.ศ. 2498 อเล็กซ์ นอร์ธและไฮ ซาเร็ธ ได้รับการติดต่อให้เขียนเพลงประกอบภาพยนตร์เกี่ยวกับเรือนจำอันหมองมัวที่ชื่อ "อันเชน" (Unchained) ต่อมา เพลงในภาพยนตร์นี้เป็นที่รู้จักในชื่อ "อันเชนเมโลดี" โดยตัวเพลงไม่มีคำว่าอันเชนอยู่ในเนื้อเพลง และไฮ ซาเร็ธเลือกที่จะมุ่งประเด็นของเพลงไปที่คนที่คิดถึงคนรักที่มิได้เห็น "เป็นเวลานาน" ("long, lonely time") ภาพยนตร์ปี พ.ศ. 2498 นั้นให้ความสนใจในชายผู้หนึ่งที่กำลังพิจารณาว่าจะหลบหนีออกจากคุกไปใช่ชีวิตอย่างเร่งรีบ หรือจะอยู่ในเรือนจำให้พ้นโทษแล้วกลับไปอยู่กับภรรยาและครอบครัว โดยเนื้อเพลงเขียนว่า "นทีเดียวดายโหยหา ว่าให้คอยฉันด้วย เพราะฉันจะกลับบ้านแล้ว โปรดคอยฉันด้วย" ("lonely rivers sigh, ' Wait for me... I'll be coming home; wait for me'...".) และด้วยความที่ไม่ได้พบครอบครัวเป็นเวลาหลายปี เขาจึงขอพระเจ้าให้เมตตาว่า "ฉันประสงค์ความรักของเธอนัก ขอพระเจ้าเร่งให้เธอรักฉันด้วยเถิด" (I need your love, God speed your love to me".)
วอยเอจเจอร์ 1
อนาคตของยานสำรวจ
มีการปิดการทำงานของอุปกรณ์ต่างๆ ที่ติดตั้งบนยานเพื่อสงวนพลังงานไว้สำหรับอุปกรณ์ที่สำคัญอื่นๆ โดยเริ่มจากอุปกรณ์วัดทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่จำเป็นหรือได้รับข้อมูลมากเพียงพอแล้ว ขณะนี้อุปกรณ์ที่ยังเปิดใช้งานอยู่จะใช้สำหรับการศึกษาคุณสมบัติของอวกาศระหว่างดาว รวมถึงอวกาศภายนอกระบบสุริยะ ซึ่งได้แก่ รังสีคอสมิก อนุภาคมีประจุพลังงานต่ำ สนามแม่เหล็ก และคลื่นพลาสมา
อันเชนเมโลดี
ที่มาของเพลง
ท็อดด์ ดันแคน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้แสดงภาพยนตร์เรื่องอันเชน เป็นผู้ขับร้องเพลงนี้ในภาพยนตร์ ซึ่งทำให้เพลงนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาเพลงเพลงประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ใน พ.ศ. 2498 แต่พ่ายแพ้เพลงคู่แข่ง "เลิฟอิสอะเมนีสเปลนเดอร์ทิง" (Love Is a Many-Splendored Thing) ซึ่งมีการเล่นซ้ำและร้องในภาพยนตร์เดียวกันนั้นหลายต่อหลายครั้ง และได้รับความนิยมสูงเช่นกัน
วอยเอจเจอร์ 1
อนาคตของยานสำรวจ
ในอนาคตนาซามีแผนที่จะปิดการทำงานของเทปบันทึกดิจิตอล (DTR) ที่ใช้ในการสำรองข้อมูลในยานเมื่อรอส่งกลับมายังโลก เพื่อโอนถ่ายพลังงานไว้สำหรับระบบป้องกันเชื้อเพลิงไฮดราซีนจากการเยือกแข็ง นอกจากนี้จะหยุดการใช้งานไจโรสโคปในการปฏิบัติภารกิจทั่วไป โดยมีการเขียนโปรแกรมให้ทำงานในกรณีที่มีข้อบกพร่องร้ายแรงเท่านั้น
อันเชนเมโลดี
ฉบับอื่น ๆ ในยุคแรก
ท็อดด์ ดันแคน เป็นผู้ขับร้องเพลงนี้เป็นฉบับแรกสุดในภาพยนตร์ "อันเชน" นั้นเอง ต่อมาเลส แบ็กเตอร์ ออกเพลงนี้ฉบับที่ไม่มีเสียงร้อง (ในสังกัดแคปิตัลเรเคิดส์ หมายเลขสินค้า 3055) และทำอันดับสูงสุดบนชาร์ตได้ที่อันดับ 2 ฉบับที่นอกเหนือจากนี้ได้แก่ฉบับของอัล ฮิบเบลอร์ (ในสังกัดเดคคาเรเคิดส์ หมายเลขสินค้า 29441) ฉบับที่มีเสียงร้องซึ่งออกไล่ ๆ กับฉบับของเลส แบ็กเตอร์นี้ขึ้นถึงอันดับ 3 บนชาร์ตบิลบอร์ด ฉบับของจิมมี ยัง (ขึ้นถึงอันดับ 1 ในชาร์ตแห่งสหราชอาณาจักร) ฉบับของรอย แฮมิลตัน (ในสังกัดอีพิกเรเคิดส์ หมายเลขสินค้า 9102 โดยฉบับนี้ขึ้นถึงอันดับ 1 ในชาร์ตอาร์แอนด์บี และอันดับ 6 ในชาร์ตเพลงป็อป และฉบับของจูน วัลลี ซึ่งออกภายในสังกัด อาร์ซีเอวิคเตอร์เรเคิดส์ หมายเลขสินค้า 20-6078 (บันทึกเสียงเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2498 โดยมีเพลง "ทูมอร์โรว์" (Tomorrow) เป็นเพลงหน้าบี) ) ซึ่งขึ้นถึงอันดับ 29 ฉบับต่อ ๆ มาได้แก่ ฉบับของเจ็น วินเซนต์กับวงบลูแคปส์ ซึ่งปรากฏในอัลบั้มที่สองของเขาใน พ.ศ. 2499 โดยฉบับนี้เป็นฉบับที่เล่นด้วยความเร็วปานกลาง มีการดีดตัวโน้ตรัว ๆ ในบางท่อน และตัดท่อนบริดจ์ออก ฉบับที่ร้องโดยแฮรี เบลาฟอนเตในปี พ.ศ. 2499 ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 28 (สำหรับภาพยนตร์ใน พ.ศ. 2498) (ซึ่งต่อมาแฮรีได้บันทึกเสียงเพลงนี้กับค่ายอาร์ซีเอวิกเตอร์ เลขรหัส 20-6784 โดยมี "เอ-โรฟวิง" เป็นหน้าบี ) ฉบับ[[ดูวอปจังหวะเร็วโดยวิโตกับเดอะซาลูเทชันใน พ.ศ. 2506 ซึ่งติดชาร์ตท้องถิ่นฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา และต่อมาได้นำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "คนดีเหยียบฟ้า" (Goodfellas) ของมาร์ติน สกอร์เซซีใน พ.ศ. 2533 ฉบับของเพอร์รี โคโม ใน พ.ศ. 2498 และฉบับของคริส ทาวนส์เฮนด์ นักดนตรีแจ๊สชาวอังกฤษแห่งวงเดอะสควอดรอนแนร์ส ในปี พ.ศ. 2499
เพลงนี้กลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งเมื่อมีอีกฉบับหนึ่งซึ่งโปรดิวซ์โดยฟิล สเปคเตอร์ใน พ.ศ. 2508 ซึ่งให้เครดิตกับเดอะไรเชียสบราเธอส์ แต่ร้องโดยบ็อบบี แฮทฟิลด์คนเดียว ซึ่งต่อมาได้บันทึกเสียงอีกฉบับที่เครดิตชื่อเขาคนเดียวด้วย ฉบับที่โปรดิวซ์โดยฟิล สเปคเตอร์นี้ขึ้นถึงลำดับ 4 ในชาร์ต
วอยเอจเจอร์ 1
อนาคตของยานสำรวจ
ภายหลังปี ค.ศ. 2020 อุปกรณ์วัดทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมดที่ติดตั้งบนยาน วอยเอจเจอร์ 1 เริ่มถูกปิดการทำงานทันที หรือมีการปิดการทำงานบางส่วน แล้วใช้พลังงานไฟฟ้าร่วมกันเท่าที่พลังงานไฟฟ้าที่หลงเหลืออยู่ ท้ายสุดยานจะยังคงสื่อสารกับโลกไปจนกว่าจะถึงปี ค.ศ. 2025 ที่คาดว่าจะไม่มีพลังงานไฟฟ้าหลงเหลือสำหรับยาน สุดท้ายยานจะขาดการติดต่อกับโลกไปตลอดกาลและโคจรไปในห้วงอวกาศโดยไร้การควบคุมใดๆ
แผ่นจานทองคำ
ยานวอยเอจเจอร์แต่ละลำบรรทุกแผ่นเสียงที่เรียกว่าแผ่นจานทองคำ (Golden record) ซึ่งบันทึกเสียงและภาพของเหตุการณ์ต่างๆ บนโลก ในกรณีที่ยานทั้งสองได้มีโอกาสพบกับสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาอื่นในระบบดาวเคราะห์แห่งอื่น เนื้อหาในแผ่นจานประกอบด้วยภาพของโลก สิ่งมีชีวิตบนโลก ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์หลากหลายสาขา คำพูดทักทายจากผู้คนเป็นภาษาต่างๆ มากถึง 55 ภาษา (เช่น จากเลขาธิการสหประชาชาติ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และเด็ก ๆ บนโลก รวมถึงภาษาไทย โดยภาษาไทยมีการบันทึกไว้ว่า "สวัสดีค่ะ สหายในธรณีโพ้น พวกเราในธรณีนี้ขอส่งมิตรจิตมา­ถึงท่านทุกคน") รวมถึงชุดเมดเล่ย์ "เสียงจากโลก" ที่ประกอบด้วยเสียงของวาฬ เสียงเด็กร้อง เสียงคลื่นกระทบฝั่ง และบทเพลงของศิลปินชื่อดังมากมาย
บากูมัตสึ
บากูมัตสึ (幕末, "ปลายยุคบากูฟุ") หมายถึง ช่วงปีสุดท้ายของสมัยเอโดะ เมื่อรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะจบสิ้นลง ระหว่างปี ค.ศ. 1853 และ ค.ศ. 1867 ญี่ปุ่นได้ยุตินโยบายต่างประเทศในการแยกอยู่โดดเดี่ยวซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ซาโกกุ และเปลี่ยนจากระบบศักดินาของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะมาเป็นรัฐบาลเมจิแห่งจักรวรรดิสมัยใหม่ การแบ่งแยกทางอุดมการณ์และการเมืองที่สำคัญในช่วงเวลาสมัยนั้น ระหว่างกลุ่มชาตินิยมที่ให้การสนับสนุนจักรพรรดิที่เรียกกันว่า "อิชินชิชิ" และกองกำลังโชกุน ซึ่งรวมถึงกลุ่มนักดาบชั้นยอดอย่างชินเซ็งงูมิ
แม้ว่าทั้งสองกลุ่มจะเป็นขุมกำลังอำนาจที่มองเห็นได้อย่างชัดมากที่สุด หลายฝ่ายได้พยายามใช้ความโกลาหลของบากูมัตสึเพื่อยึดอำนาจมาไว้กับตนเอง นอกจากนี้ยังมีแรงผลักดันหลักอีกสองประการสำหรับความขัดแย้ง: ประการแรก ความขุ่นเคืองใจที่เพิ่มมากขึ้นในส่วนของโทซามะไดเมียว (หรือขุนนางนอก) และประการที่สอง ความรู้สึกต่อต้านชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นหลังจากการมาถึงของแมทธิว ซี. เพร์รี ข้อแรกซึ่งเกี่ยวข้องกับขุนนางเหล่านั้นซึ่งได้เคยดำรงตำแหน่งใหญ่โตมาแต่ก่อนได้เข้าต่อสู้รบกับกองกำลังของโทกูงาวะที่ยุทธการที่เซกิงาฮาระในปี ค.ศ. 1600 ภายหลังจากนั้นพวกเขาก็ถูกกีดกันอย่างถาวรจากตำแหน่งที่มีอำนาจทั้งหมดภายในรัฐบาลโชกุน ข้อสองเพื่อเป็นการแสดงให้เห็นถึงคำขวัญซนโนโจอิ หรือ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับคนป่าเถื่อน" จุดเปลี่ยนของบากูมัตสึคือในช่วงสงครามโบชิงและยุทธการที่โทบะ-ฟูชิมิ เมื่อกองกำลังที่สนับสนุนโชกุนได้พ่ายแพ้
การโจมตีเมืองคะโงะชิมะ (ส.ค. 1863)
จากความไม่พอใจชาวตะวันตกที่ลุกลามไปทั้งประเทศ ทำให้มีการตรา "โองการขับไล่คนเถื่อน" ขึ้น และญี่ปุ่นเริ่มการขับไล่โดยการเข้าโจมตีกองเรือสินค้าของชาติตะวันตกที่ผ่านช่องแคบชิโมะโนะเซะกิ ทำให้บรรดาชาติตะวันตกนำโดยราชนาวีอังกฤษทำการตอบโต้ญี่ปุ่น
สงครามโบะชิง
จากการที่กลุ่มขุนนางและซะมุไรในราชสำนักซึ่งเดิมไม่พอใจนโยบายต่างประเทศของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ สามารถขึ้นมามีอิทธิพลจนสามารถควบคุมราชสำนักไว้ได้อย่างมั่นคง ภายใต้รัชสมัยใหม่ของจักรพรรดิเมจิ ทำให้ โทกูงาวะ โยะชิโนะบุ ผู้ดำรงตำแหน่งโชกุนในเวลานั้น ได้ตระหนักถึงสถานการณ์ของตน จึงได้สละตำแหน่งและถวายพระราชอำนาจการปกครองคืนแก่องค์จักรพรรดิ โดยหวังไว้ว่าการกระทำดังกล่าวของตนจะช่วยรักษาตระกูลโทกูงาวะ และเปิดทางให้คนในตระกูลเข้าไปมีส่วนร่วมในรัฐบาลชุดใหม่
อย่างไรก็ตาม กลุ่มขุนนางก็ไม่เปิดทางให้โทกุงะวะขึ้นมามีอำนาจอีก ทำให้การเมืองในยุคนั้นถูกแบ่งเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายตระกูลโทกูงาวะ และฝ่ายราชสำนัก และในไม่ช้าก็มีพระบรมราชโองการให้แคว้นซะสึมะและแคว้นโชชูล้มล้างตระกูลโทกูงาวะ ได้ทำให้โยะชิโนะบุต้องเปิดฉากการรบเพื่อยึดราชสำนักของจักรพรรดิที่นครหลวงเคียวโตะ แต่ด้วยกองทัพที่ทันสมัยของราชสำนักทำให้ฝ่ายโทกูงาวะต้องล่าถอยขึ้นไปทางเหนือที่เกาะฮกไกโด ณ ที่นั่นฝ่ายโทกูงาวะได้สถาปนาสาธารณรัฐเอะโสะ ในที่สุด กองทัพของราชสำนักก็สามารถพิชิตฮกไกโดได้ และทำให้อำนาจการปกครองในญี่ปุ่นรวมศูนย์อยู่ที่ราชสำนักอย่างแท้จริง
บุคคลสำคัญ
บุคคลสำคัญในระดับรองของยุค:
Matsudaira Yoshinaga, Date Munenari, Yamanouchi Toyoshige and Shimazu Nariaki are collectively referred to as Bakumatsu no Shikenkō 幕末の四賢侯.
ผู้สังเกตการณ์ชาวต่างชาติ:
ศรีราชา วงศารยางกูร
ศาสตราจารย์ ศรีราชา วงศารยางกูร (สกุลเดิม เจริญพานิช) ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินของประเทศไทย อดีตสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 และอดีตรองอธิการบดีมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (มสธ.)
การศึกษา
ศาสตราจารย์ ศรีราชา วงศารยางกูร หรือ ศ.ดร.ศรีราชา วงศารยางกูร สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ระดับปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต (เกียรตินิยมอันดับสอง) จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนิติศาสตรบัณฑิต จากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จากนั้นจึงได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอกจนสำเร็จการศึกษา ด้านกฎหมาย จากมหาวิทยาลัยทูเลน ประเทศสหรัฐอเมริกา
การทำงาน
ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร เริ่มรับราชการเป็นอาจารย์ตรี ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2514 เป็นหัวหน้าภาควิชากฎหมายพาณิชย์ ในระหว่างปี พ.ศ. 2521 - 2522 ต่อมาจึงได้มารับตำแหน่งประธานคณะกรรมการประจำสาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (เทียบเท่าคณบดี) ในปี พ.ศ. 2523 และเป็นรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2528 - 2530 และปี พ.ศ. 2545 - 2549
นอกจากงานสอนในมหาวิทยาลัยแล้ว ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร ยังได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิอีกหลายตำแหน่ง อาทิ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการนโยบายป่าไม้แห่งชาติ กรรมการกฤษฎีกา กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ ผู้ทรงคุณวุฒิสภาการศึกษา อนุกรรมการฝ่ายกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค
ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ศ.ศรีราชา วงศารยางกูร ได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ และกรรมาธิการยกร่างฯ จนกระทั่งในเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2553 จึงได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็น ผู้ตรวจการแผ่นดิน และได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานผู้ตรวจการแผ่นดิน
การได้รับพระราชทานนามสกุล
ศ.ดร.ศรีราชา เจริญพานิช ได้รับพระราชทานชื่อสกุล ว่า "วงศารยางกูร" เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2557
ลูซีน
ลูซีน (Lucene) เป็นซอฟต์แวร์เสรีและซอฟต์แวร์โอเพนซอร์สสำหรับใช้เป็นส่วนต่อประสานโปรแกรมประยุกต์ในการค้นคืนสารสนเทศ แต่เดิมลูซีนถูกเขียนขึ้นโดยใช้ภาษาจาวา โดย Doug Cutting ซึ่งสนับสนุนโดยมูลนิธิซอฟต์แวร์อาแพชี และเผยแพร่โดยใช้สัญญาอนุญาตซอฟต์แวร์อาแพชี ลูซีนถูกย้ายไปเขียนขึ้นด้วยภาษาอื่น ๆ นอกจากภาษาจาวาด้วย ได้แก่ ภาษาเพิร์ล ภาษาซีชาร์ป ภาษาซีพลัสพลัส ภาษาไพทอน ภาษารูบี้ และภาษาพีเอชพี
ลูซีนเหมาะกับการใช้งานใดที่ต้องการการสร้างดัชนีข้อความอย่างเต็มรูปแบบ (Full-text indexing) และความสามารถในการค้นคืนข้อความแบบเต็มรูปแบบ (Full-text searching) ลูซีนได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในการนำไปใช้สร้างเครื่องมือช่วยค้นหาข้อมูลสำหรับอินเทอร์เน็ต หรือ ภายในองค์กร หรือ เฉพาะในเว็บไซต์เดียว ซึ่งบางครั้งก็มีผู้เข้าใจผิดว่าลูซีนเป็นเครื่องมือช่วยค้นหาข้อมูลเต็มรูปแบบ ที่มีเครื่องมือรวบรวมเว็บเพจ (Web crawler) และโปรแกรมแจงโครงสร้างภาษา HTML ด้วย ทั้งนี้โปรแกรมที่ใช้งานลูซีนจะต้องมีมีเครื่องมือรวบรวมเว็บเพจ (Web crawler) และโปรแกรมแจงโครงสร้างภาษา HTML โดยแยกออกจากลูซีน
สิ่งที่อยู่ในแก่นของสถาปัตยกรรมเชิงตรรกะของลูซีนคือแนวคิดว่าเอกสารประกอบไปด้วยเขตข้อมูลของข้อความ ซึ่งทำให้ส่วนต่อประสานโปรแกรมประยุกต์ของลูซีนยืดหยุ่นพอที่จะไม่ขึ้นอยู่กับรูปแบบไฟล์ ข้อความจากไฟล์ในรูปแบบ PDF HTML เอกสารไมโครซอฟท์เวิร์ด และรูปแบบอื่น ๆ อีกมากมายสามารถนำมาสร้างดัชนีได้ตราบเท่าที่สามารถสกัดข้อความจากเอกสารได้
มิสแกรนด์แอฟริกาใต้
มิสแกรนด์แอฟริกาใต้ (Miss Grand South Africa จัดขึ้นภายใต้องค์กรมิสแกรนด์แอฟริกาใต้ เป็นการประกวดนางงามระดับประเทศของแอฟริกาใต้ เพื่อคัดเลือกตัวแทนเข้าร่วมการประกวดในหลายๆเวที ซึ่งหนึ่งในนั้นคือมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล เริ่มจัดประกวดเพื่อคัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 2015
ผลงานการเข้าประกวดระดับนานาชาติ
สัญลักษณ์สี* : ชนะเลิศ
การประกวดรอบระดับประเทศ
รายการต่อไปนี้คือผู้เข้ารอบสุดท้ายของการประกวด มิสแกรนด์แอฟริกาใต้ รวมถึงผลการประกวด
ไอศวรรยา ราย
ไอศวรรยา ราย (, ऐश्वर्या राय, ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ; เกิด 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1973) หรือ ไอศวรรยา ราย พัจจัน เป็นนักแสดงหญิงชาวอินเดีย ก่อนที่เธอได้รับงานเป็นนักแสดง เธอได้เป็นนางแบบมาก่อน มีชื่อเสียงมาจากการประกวดนางงาม ซึ่งได้ตำแหน่งมิสเวิลด์ ในปี ค.ศ. 1994 เธอได้รับการยกย่องว่าเป็นนักแสดงที่มีอิทธิพลได้รับความนิยมมากที่สุดในอินเดีย และสื่อหลายแขนงอ้างว่าเธอเป็น "สตรีที่สวยที่สุดในโลก"
ไอศวรรยา ราย แสดงภาพยนตร์เรื่องแรก ในปี ค.ศ. 1997 และมีผลงานประมาณ 40 เรื่อง ทั้งในภาษาฮินดี ภาษาทมิฬ ภาษาเบงกอล และภาษาอังกฤษ ภาพยนตร์ที่ทำให้เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติคือเรื่อง Devdas (เทวทาส ทาสหัวใจเหนือแผ่นดิน) แสดงคู่กับศาห์รุข ข่าน ในปี 2002 Bride & Prejudice (ปิ๊งรัก เจ้าสาวช่างเลือก) ปี 2004 และ The Last Legion (ตำนานดาบคิงอาเธอร์) ปี 2007
ไอศวรรยา ราย ได้สมรสกับอภิเษก พัจจัน บุตรชายของนักแสดงชื่อดังอมิตาภ พัจจัน เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2007
ภาษาตองงา
ภาษาตองงา (lea faka-Tonga) เป็นภาษาราชการของประเทศตองงา โดยอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน พูดกันประมาณ 187,000 คน มีรูปแบบการเรียงประโยคแบบกริยา-ประธาน-กรรม มีความใกล้ชิดกับภาษานีวเว
พระเจ้าห้าพระองค์ (พืช)
พระเจ้าห้าพระองค์ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Dracontomelon dao (Blanco) Merr. & Rolfe) เป็นไม้ยืนต้น สูง 25–40 ม. ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก รูปรีกว้าง มีใบ 6-9 คู่ เมื่อต้นโตเต็มที่จะให้ร่มเงาดีมาก ดอก เป็นสีเหลืองปนเขียว “ผล” รูปกลมรีเล็กน้อย แบ่งเป็นพู 5 พู แต่ละพูจะมีรูปคล้ายพระเรียงรอบผลห้าองค์
มีสรรพคุณเป็นสมุนไพร โดยใช้ ผล ฝนกับหินลับมีด หรือ หินฝนยาสมุนไพร ผสมกับน้ำให้ข้นแล้วเอาน้ำที่ฝนได้ทารักษาบริเวณที่เป็น “หิด” หรือแก้พิษสัตว์ต่อย ในทางไสยศาสตร์เชื่อว่ามีฤทธิ์ทางคงกระพันชาตรี
ซ่งอี้จื้อ
ซ่งอี้จื้อ เป็นตัวละครจากวรรณกรรมเรื่อง "มังกรคู่สู้สิบทิศ" เป็นบุตรสาวคนเล็กของดาบสวรรค์ซ่งเซวียแห่งตระกูลขุนนางชั้นสูงแซ่ซ่ง มีหน้าตาสวยงาม นิสัยแข็งกร้าว แต่เป็นจิตใจอ่อนไหว รังเกียจสงคราม ไม่ต้องการให้ตระกูลขุนนางชั้นสูงแซ่ซ่ง  ม้วนตัวเข้าสู่วังวนแห่งการช่วงชิงสงคราม  รู้จักกับโค่วจงโดยบังเอิญที่เมืองหยงหยาง ภายหลังที่โค่วจงได้ช่วยหลี่ซื่อหมิน รวบรวมประเทศเป็นปึกแผ่น หลังเหตุเปลี่ยนแปลงที่ประตูเสียนอู่  ทั้งคู่ก็ได้อยู่ครองรักด้วยกัน
พิลส์เนอร์
พิลส์เนอร์ (Pilsener) หรือบางครั้งย่อว่า พิลส์ (Pils) หรือ พิลเซิน (Pilsen) เป็นเบียร์ลาเกอร์ชนิดหนึ่ง มีต้นกำเนิดจากเมืองเปิลเซน (Plzeň) ในโบฮีเมียตะวันตก (ปัจจุบันอยู่ในสาธารณรัฐเช็ก พิลส์เนอร์เป็นเบียร์มีสีอ่อนรสจืด มีเปอร์เซ็นต์แอลกอฮอล์ต่ำร้อยละ 3.4 – 4.9
สมเด็จพระเจ้าทิริดาทีสที่ 1 แห่งอาร์เมเนีย
สมเด็จพระเจ้าทิริดาทีสที่ 1 แห่งอาร์เมเนีย (Տրդատ Ա,. Tiridates I of Armenia) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอาร์เมเนีย ผู้ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 53 พระองค์ทรงเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์อาร์ชาคูนิ
เบียร์ดำ
เบียร์ดำ หรือ ดาร์กเบียร์ (dark beer) หรือ ดุงเคลส เบียร์ (dunkles Bier) คือเบียร์ที่มีสีน้ำตาลเข้มจนดำ หรือมีสีคล้ายน้ำโคล่าเพราะใช้มอลต์ที่คั่วจนเกรียมให้กลิ่นหอมเป็นรสนำ
ATutor
ATutor เป็นระบบ Open Source Web-based Learning Content Management System เรียกชื่อย่อว่า LCMS ใช้ในการสร้างระบบเรียนรู้แบบออนไลน์ (E-Learning) สามารถแยกผู้ใช้งานเป็นสามส่วนคือส่วนผู้ดูแลระบบ ส่วนอาจารย์ และส่วนนักศึกษา นับเป็นระบบ LCMS ที่ได้รับความนิยมอยู่ในอันดับต้นๆ ส่วนมากทูลตัวนี้ได้รับความนิยมอยู่ในแวดวงการศึกษา ATutor เป็นซอร์ฟแวร์ที่มีลิขสิทธิ์แบบ GPL (General Public License) หรือลิขสิทธิ์แบบฟรี ผู้นำไปใช้สามารถพัฒนาต่อยอดได้
เบียร์ข้าวสาลี
เบียร์ข้าวสาลี (wheat beer)
เป็นเบียร์ Weizen หรือ Weißbier เป็นเบียร์ข้าวสาลีของเยอรมนีตอนใต้หรือ บาวาเรีย ต้นตำรับเบียร์ข้าวสาลีนี้ถูกหมักตามการหมักเบียร์ความร้อนสูง และยังใช้ข้าวสาลีมอลต์อย่างน้อย 55% เป็นวัตถุดิบนอกเหนือจากข้าวบาร์เลย์มอลต์ยีสต์ที่ใช้ผลิตเอสเทอร์ ส่วนมาก ทำให้เกิดรสและกลิ่น ผลไม้ บ้างก็คล้ายกับกล้วยและกานพลู แสดงให้เห็นว่าเบียร์เบลเยียมสีขาว และเบียร์ weizen (ข้าวสาลี) เยอรมันมีความคล้ายคลึงกัน มีความแตกต่างที่ชัดเจนน้อย Hop ใช้ในเบียร์ weizen ซึ่งทำให้ สชาติขมน้อยลงและไม่มีสมุนไพรจะถูกเพิ่มนอกจากนี้ข้าวสาลีในเบียร์ขาวไม่ได้ malted
Hefeweizen: บลอนด์กับยีสต์ที่ไม่มีการกรองตัวอย่างเช่น Paulaner Hefe-Weißbier, Franziskaner Hefe-Weissbier, Weihenstephaner Hefeweissbier และ Hoepfner
Dunkelweizen: สีมืดไม่มีการกรอง
Kristallweizen: สีบลอนด์, กรองเช่น Weihenstephaner Kristall และ เบียร์วาซคริสตัลประเภทเบียร์: Edelweissbrauerei Farny
เบียร์ Weizen โดยเฉพาะอย่างยิ่ง hefeweizenvariant เป็นเบียร์ที่ได้รับความนิยมที่มีการแพร่กระจายไปทั่วเยอรมนี ใน เนเธอร์แลนด์ออสเตรียออสเตรีย สาธารณรัฐเช็ก ประเทศสแกนดิเนเวีย และอเมริกาเหนือ นอกจากนี้ยังมีโรงเบียร์หลายแห่งที่ผลิตเบียร์ Weizenเบียร์ ที่มีกลิ่นหอมคล้ายกลิ่นผลไม้รวม ที่เกิดจากมอลต์ และ ข้าวสาลี รสชาติ กลมกล่อม สีทองใส มีฟองพุ่งออกมาตลอดเวลา
กิ่งจังหวัดคูชิโระ
กิ่งจังหวัดคูชิโระ (釧路総合振興局 (Kushiro-sōgō-shinkō-kyoku)) เป็น 1 ใน 14 กิ่งจังหวัดของฮกไกโด จัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1897
ประวัติศาสตร์
ประวัติความเป็นมาของกิ่งจังหวัดคูชิโระเรียงตามปี ค.ศ.
ภูมิศาสตร์
กิ่งจังหวัดคูชิโระประกอบด้วย 1 นคร 5 อำเภอ 6 เมือง และ 1 หมู่บ้าน ได้แก่
อภิเษก พัจจัน
อภิเษก พัจจัน (, अभिषेक बच्चन, অভিষেক বচ্চন; เกิด 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1976) เป็นนักแสดงชายชาวอินเดีย เป็นบุตรชายของนักแสดงชาวอินเดีย อมิตาภ พัจจัน และชยา พัจจัน เป็นสามีของนักแสดงชื่อดังไอศวรรยา ราย เขาสามารถพูด ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส ในระหว่างที่ศึกษาในระดับอุดมศึกษาเขาได้ศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา แต่เขาก็ศึกษาไม่จบ เนื่องจากเขาสนใจการเป็นนักแสดงของบอลลีวูด ชยา พัจจันผู้เป็นมารดาไม่เห็นด้วย แต่อมิตาภ พัจจัน ผู้เป็นบิดากลับอยากให้ลูกเป็นดารา จึงบอกให้ อภิเษก พัจจัน กลับมาจากสหรัฐอเมริกา เพื่อมาเป็นนักแสดงในบอลลีวูด
อภิเษก พัจจัน ได้รับบทในมิวสิกวีดีโอเพลง "Dhoom" ของทาทา ยัง
ราชสกุลนโรดม
ราชสกุลนโรดม (เขมร: រាជត្រកូលនរោត្តម) แห่งราชวงศ์วรมันของกัมพูชา สถาปนาขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2403 โดยพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ซึ่งเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ปัจจุบันประมุขของราชสกุลนโรดมคือพระมหากษัตริย์พระองค์ปัจจุบันของประเทศกัมพูชาพระบาทสมเด็จพระบรมนาถ นโรดม สีหมุนี ราชสกุลนโรดมเป็นหนึ่งในสองราชสกุลของกัมพูชา ราชสกุลนโรดมเป็นราชสกุลของพระมหากษัตริย์ 4 พระองค์ของกัมพูชา และนายกรัฐมนตรี 3 คน
ปัญหา
ปัญหา หมายถึงประเด็นที่เป็นอุปสรรค ความยากลำบาก ความต้านทาน หรือความท้าทาย หรือเป็นสถานการณ์ใด ๆ ที่ต้องมีการแก้ปัญหา ซึ่งการแก้ปัญหาจะรับรู้ได้จากผลลัพธ์ของการแก้ปัญหาหรือผลงานที่นำไปสู่วัตถุประสงค์หรือเป้าหมาย ประเด็นปัญหาแสดงถึงทางออกที่ต้องการ ควบคู่กับความบกพร่อง ข้อสงสัย หรือความไม่สอดคล้องที่ปรากฏขึ้น ซึ่งขัดขวางมิให้ผลลัพธ์ประสบผลสำเร็จ
ประเภทของปัญหา
ปัญหาอาจจัดแบ่งประเภทได้ด้วยหลายปัจจัย อาทิ
ประเภทของปัญหาแบ่งตามลักษณะทั่วไป-เฉพาะกิจ โดยพีเตอร์ ดรักเกอร์ (Peter Drucker) แบ่งเป็น 4 ประเภทได้แก่
ประเภทของปัญหาแบ่งตามรากฐานกำเนิด โดยแดเนียล เทยากู (Daniel Theyagu) แบ่งเป็น 4 ประเภทได้แก่
ประเภทของปัญหาแบ่งตามความคงอยู่ โดยจูแรน (Juran) แบ่งเป็น 2 ประเภทได้แก่
ประเภทของปัญหาแบ่งตามความซับซ้อน โดยเอเมอรี (F.E. Emery) และทริสต์ (E.L. Trist) แบ่งเป็น 4 ประเภทได้แก่
นาง
ชาวนาง ตั้งถิ่นฐานในสุดชายแดนฝั่งขวาของแม่น้ำแดง ประเทศเวียดนามในบริเวณที่มีรูปสี่เหลี่ยมซึ่งมีอาณาเขตถูกคั่นโดยประเทศจีน แม่น้ำแดง อาณาเขตแคว้นฟันสีพาน น้ำบ่อ และพลเมืองเชื้อชาติเดียวกัน และถือว่าเดิมเป็นคนไท เนื่องจากอยู่ใกล้ประเทศจีน อิทธิพลจีนจึงมีมาก (ติดต่อกันผ่านแม่น้ำแดง) ชาวนางมีประชากรประมาณ 20,000 คน
ภาษา
พวกนางพูดภาษาใกล้เคียงกับภาษาไทยมาก แต่ทำการอะไรจะไปทางจีนมาก ซึ่งจะพบคุณลักษณะแบบในแคว้นชาวนาง คล้ายกันกับพวกทางพงโถ แต่พูดจาด้วยสำเนียงเร็วกว่า
ประเพณี
ชาวนางจะมี "การเต้นรำหมวก" เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายกันในพงโถ เต้นด้วยจังหวะช้านาบเนิบ ส่วนที่เมืองฮุมใช้กลองตีเข้าจังหวะช่วยในการเต้นรำ เหล่าหญิงจะเต้นรำชาวนางแห่งเมืองตำดวง เต้นรำแบบนักรบ โดยใช้ไม้พลองสำหรับหาบน้ำ
ไวน์ร้อน
ไวน์ร้อน (Mulled Wine, Glühwein) เป็นไวน์ที่ปรุงอีกแบบหนึ่ง ปัจจุบันนิยมดื่มในฤดูหนาว
ไวน์เป็นเครื่องดื่มประเภทหนึ่งที่ได้รับความนิยมในหลายประเทศทั่วโลก แต่เนื่องจากมีอายุในการจัดเก็บที่จำกัด หากเก็บรักษาไม่ดีจะไม่สามารถดื่มได้อีก การทำไวน์ร้อนเป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ไวน์ที่เสื่อมคุณภาพกลับมาดื่มได้อีกครั้ง โดยทั่วไปแล้วไวน์ร้อนมักหมายถึงไวน์ที่ถูกอุ่นโดยการต้ม แต่งรสด้วยน้ำตาลหรือน้ำผึ้ง และปรุงกลิ่นด้วยอบเชย
ไวน์ร้อนในเยอรมนี
ไวน์ร้อนในประเทศเยอรมนี หรือ Glühwein เป็นเครื่องดื่มที่นิยมดื่มในช่วงเทศกาลคริสต์มาส เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ประเภทเดียวที่ได้รับอนุญาตให้จำหน่ายและดื่มได้ในที่สาธารณะในประเทศเยอรมนี จึงเป็นเครื่องดื่มที่ได้รับความนิยมในช่วงการจัดตลาดคริสต์มาส โดยทั่วไปไวน์ร้อนจะถูกแต่งรสด้วยน้ำตาลและปรุงกลิ่นด้วยอบเชย วานิลา หรือ กานพลู ตามความชอบ นอกจากนี้ยังมีบางส่วนผสมที่นำไวน์จากผลเชอร์รี่มาใช้แทนไวน์จากองุ่น แต่ไม่นิยมนัก
นอกจากการปรุงรสด้วยน้ำตาลแล้ว บางครั้งยังมีการนำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดอื่น อาทิ เหล้ารัม มาผสมด้วยเพื่อเพิ่มรสชาติ ความเข้มข้น และสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างกาย เนื่องจากโดยทั่วไป คนเยอรมันนิยมดื่มเครื่องดื่มนี้ในตลาดคริสต์มาส ท่ามกลางอากาศหนาวนั่นเอง ไวน์ร้อนที่ผสมรัม มีชื่อเรียกเฉพาะว่า Feuerzangen Bowle ซึ่งมีความหมายว่า การถูกตีตราด้วยเหล็กร้อน ๆ เนื่องจากเมื่อดื่มเครื่องดื่มชนิดนี้เข้าไปแล้วจะรู้สึกร้อนขึ้นทันที
ไวน์ร้อนในอังกฤษ
ไวน์ร้อนในประเทศอังกฤษ ถูกบันทึกไว้ในคู่มือแม่บ้าน โดยนางบีตัน ซึ่งตีพิมพ์ในฉบับแก้ไขเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 1869 โดยบอกส่วนประกอบของไวน์ร้อนไว้ดังนี้ โดยต้มน้ำเปล่าจนเดือดแล้วใส่เครื่องเทศลงไปเพื่อให้กลิ่นและรสของเครื่องเทศออกมาผสมกับน้ำ จากนั้นจึงนำน้ำที่ได้ไปเติมน้ำตาลและไวน์ อุ่นให้ร้อน ทั้งนี้ในคู่มือแม่บ้านนี้ ไม่ได้ระบุส่วนผสมที่ชัดเจนของไวน์ร้อนไว้ หากแต่เพียงระบุว่า ปริมาณเครื่องเทศและน้ำตาลที่ใส่นั้นขึ้นกับความชอบของแต่ละคน
ไวน์ร้อนในสแกนดิเนเวีย
ไวน์ร้อน ในกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวีย หรือมีชื่อเรียกเฉพาะในภาษาถิ่นของแต่ละประเทศ ดังนี้ 'Glögg' เป็นชื่อเรียกในประเทศสวีเดนและไอซ์แลนด์  'Gløgg' เป็นชื่อเรียกในประเทศนอร์เวย์และเดนมาร์ก และ 'Glögi' เป็นชื่อเรียกในประเทศฟินแลนด์และเอสโตเนีย
ไวน์ร้อนในประเทศกลุ่มนี้ มีทั้งแบบที่เป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ แต่กระนั้น ไวน์ร้อนแบบดั้งเดิม เป็นส่วนผสมดังนี้
การปรุงไวน์ร้อน ทำโดยการอุ่นไวน์ที่อุณหภูมิประมาณ 60 - 70 องศาเซลเซียส เพื่อป้องกันไม่ให้แอลกอฮอล์ระเหย ไวน์ร้อนนี้มักเสริฟคู่กับคุกกี้รสขิง และนิยมดื่มในช่วงเทศกาลคริสต์มาส นอกจากนี้ ในกลุ่มประเทศสแกนดิเนเวียยังมีการดัดแปลงไวน์ร้อนในรูปแบบอื่น เช่น การผสมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อื่น อาทิ วอดก้า วิสกี้ บรั่นดี เป็นต้น หรืออาจทำเป็นเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์โดยการอุ่นน้ำผลไม้แทนไวน์ หรือการต้มไวน์จนเดือดเพื่อให้แอลกอฮอล์ระเหยไปจนหมดก็มี
ภาษากะโยง
ภาษากะโยง (Kayong) หรือภาษากะตัง มีผู้พูดทั้งหมด 2,000 คน (พ.ศ. 2524) ในพื้นที่ห่างไกลบริเวณเทือกเขาของจังหวัดกองตุม ทางภาคใต้ของเวียดนาม จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
ชาติวา
ชาติวา หรือ ฆาติบา (Játiva) เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดบาเลนเซีย แคว้นบาเลนเซีย ประเทศสเปน ตั้งอยู่บนฝั่งขวา (ฝั่งตะวันตก) ของแม่น้ำอัลไบดา บริเวณจุดตัดระหว่างทางรถไฟสายบาเลนเซีย–มูร์เซียกับสายบาเลนเซีย–อัลบาเซเต และห่างจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเข้าไปในแผ่นดินประมาณ 25 กิโลเมตร
ในสมัยอัลอันดะลุส ชาวอาหรับได้นำเทคโนโลยีการผลิตกระดาษเข้าสู่ชาติวา ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ชาติวาเป็นที่รู้จักในแวดวงการศึกษาและวิชาการ นามสกุลของอะบู อิสฮาก อัชชาฏิบี นักวิชาการอิสลาม บ่งบอกว่าเขาสืบเชื้อสายมาจากเมืองนี้ หลังจากการพิชิตดินแดนคืนโดยอาณาจักรคริสเตียนทางภาคเหนือและการเพิ่มจำนวนประชากรคริสเตียนในพื้นที่ ชาติวาได้กลายเป็นถิ่นกำเนิดของตระกูลบอร์จาซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา สมเด็จพระสันตะปาปากัลลิสตุสที่ 3 (อัลฟ็อนส์ เด บอร์จา) และสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 (โรเดริก เด บอร์จา) ทรงสืบเชื้อสายมาจากตระกูลนี้
ปริตร
ปริตร (ปริตฺร; ปริตฺต) แปลว่า ความต้านทาน เครื่องป้องกันรักษา เครื่องต้านทาน เครื่องป้องกันรักษา รวมหมายถึงเครื่องราง ของขลัง ของที่ช่วยบรรเทา วิธีป้องกันรักษา
ในพุทธศาสนา "ปริตร" หมายถึง พระพุทธมนต์ภาษาบาลี เช่นพระสูตรบางพระสูตรในเจ็ดตำนาน สิบสองตำนาน ซึ่งถือกันว่าศักดิ์สิทธิ์ สามารถคุ้มครองรักษา ป้องกันอันตรายต่างๆ และกำจัดทุกข์ ภัย โรคได้ เรียกเต็มว่า "พระปริตร" นอกจากนี้ยังใช้เรียกของมงคลที่ผ่านการสวดพระพุทธมนต์มาแล้ว เช่น ด้ายสายสิญจน์ เรียกว่า ด้ายพระปริตร น้ำพระพุทธมนต์ เรียกว่า น้ำพระปริตร
อาร์ชดัชเชสมาเรีย คลีเมนติน่าแห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสมาเรีย คลีเมนติน่าแห่งออสเตรีย (en.: Archduchess Maria Clemantina of Austria, de.: Erzherzogin Maria Klementine von Österreich) (พระนามเต็ม: มาเรีย คลีเมนติน่า ฟรานซิสก้า โจเซฟ่า, Maria Clementina Francisca Josepha von Habsburg-Lorraine (de Bourbon) ) ทรงเป็นอาร์ชดัชเชสแห่งออสเตรีย และทรงเป็นเจ้าฟ้าหญิงแห่งทู ซิชิลีส์ และดำรงพระราชอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งซาร์เลอโน (Princess of Salerno) หลังจากการอภิเษกสมรส
พระราชประวัติ
อาร์ชดัชเชสมาเรีย คลีเมนติน่า ประสูติเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2341 ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 5 และพระราชบุตรองค์ที่ 6 ในสมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซ่าแห่งทู ซิชิลีส์ เมื่อทรงพระเยาว์นั้น พระองค์ และพระเชษภัคินี พระเชษฐา พระอนุชา และพระขนิษฐา ทรงต้องเผชิญกับโรคร้าย ซึ่งเกิดจากการที่อภิเษกสมรสในหมู่เครือญาติกัน ทำให้เกิดผลกระทบแทรกซ้อนในร่างกาย ทำให้อาร์ชดยุก และอาร์ชดัชเชสรอดพระชนม์ชีพเพียง 5 พระองค์เท่านั้น แต่ที่รอดมา ส่วนใหญ่จะมีพระวรกายไม่ครบ 32 ประการ หรือเป็นโรคแทรกซ้อนตามมา เช่น สมเด็จพระจักรพรรดิเฟอร์ดินานด์ พระเชษฐาทรงเป็นโรคลมบ้าหมู ทำให้เป็นอุปสรรคในการครองราชย์ จึงต้อมทรงสละราชสมบัติ อาร์ชดัชเชสมาเรีย แอนนา พระขนิษฐา ทรงมีสติปัญญาเหมือนยังทรงพระเยาว์ อาร์ชดัชเชสมารี หลุยส์ พระเชษฐภัคินี และอาร์ชดยุกฟรานซ์ คาร์ล พระอนุชา มีพระหทัยไม่ปกติ ส่วนพระองค์อื่นๆสิ้นพระชนม์หมด มีแต่พระองค์และอาร์ชดัชเชสมาเรีย ลีโอโพลดิน่า พระเชษฐภัคินีเท่านั้น ที่มีพระวรกายสมบูรณ์ครบถ้วนทุกประการ
อภิเษกสมรส
อาร์ชดัชเชสมาเรีย คลีเมนติน่า ทรงอภิเษกสมรสกับพระมาตุลาแท้ๆของพระองค์ เจ้าชายลีโอโพลโด้แห่งทู ซิชิลีส์ เจ้าชายแห่งซาเลอโน พระราชโอรสองค์สุดท้องของสมเด็จพระราธิบดีเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งทู ซิชิลีส์ และเป็นพระอนุชาแท้ๆในเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซ่า พระมารดาของอาร์ชดัชเชสมาเรีย คลีเมนติน่าอีกด้วย ทั้ง 2 พระองค์ทรงอภิเษกสมรสเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2359 ณ พระราชวังเชินบรุนน์ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ทั้ง 2 พระองค์มีพระธิดา 1 พระองค์และพระโอรสอีก 1 พระองค์ ดังนี้...
เจ้าหญิงมาเรีย คลีเมนติน่าสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2424 ณ พระตำหนักชานติลี ประเทศฝรั่งเศส สิริพระชันษาได้ 83 ชันษา
เจฟฟ์ เฟเนค
เจฟฟ์ เฟเนค (Jeff Fenech; เกิดเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2507 ที่เมืองซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ประเทศออสเตรเลีย) นักมวยสากลอาชีพและสากลสมัครเล่นชาวออสเตรเลีย เป็นนักมวยที่ชกในสไตล์ไฟเตอร์ เดินหน้าบุกเข้าแลกหมัดตลอด เป็นแชมป์โลก 3 รุ่นคนแรกของออสเตรเลีย ปัจจุบันมีค่ายมวยเป็นของตนเองที่ออสเตรเลียบ้านเกิด
ประวัติ
เฟเนค เคยชกมวยสากลสมัครเล่นมาก่อน และประสบความสำเร็จได้เหรียญทองแดงจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ที่ลอสแอนเจลิส ในปี พ.ศ. 2527 และจากนั้นก็หันมาชกมวยสากลอาชีพ เพียง 7 ครั้งเท่านั้น เฟเนคก็สามารถคว้าแชมป์โลกรุ่นแรกมาได้โดยชนะน็อกยก 9 ซาโตชิ ชิงงากิ นักมวยชาวญี่ปุ่น ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF)ในรุ่นแบนตัมเวท ได้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2528 และเฟเนคก็ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะสละตำแหน่งเพื่อขึ้นไปชกในรุ่นที่ใหญ่กว่า โดยเอาชนะทีเคโอยก 4 สามารถ พยัคฆ์อรุณ ไปได้เมื่อปี พ.ศ. 2530 ได้แชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นจูเนียร์เฟเธอร์เวท
เจฟฟ์ เฟเนค ชกป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ 2 ครั้ง จึงสละตำแหน่งเนื่องจากควบคุมน้ำหนักตัวไม่ไหวในปลายปีนั่นเอง และปีต่อมา ก็สามารถคว้าแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นเฟเธอร์เวท ไปได้เป็นรุ่นที่ 3 ในการชิงแชมป์ที่ว่าง โดยชนะน็อก บิกตอร์ กาเยฮัส นักมวยชาวปวยร์โตรีโก ในยกที่ 10 และป้องกันตำแหน่งแชมป์ในรุ่นนี้ไว้ได้ 4 ครั้ง ก่อนจะหยุดชกชั่วคราวเนื่องจากพักรักษาอาการบาดเจ็บที่ข้อมือ ทำให้ต้องสละแชมป์โลกไปโดยปริยาย
จากนั้นในปี พ.ศ. 2534 เฟเนคกลับมาชกอีกแค่ครั้งเดียว ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกของสภามวยโลก (WBC) ในรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท กับ อซูม่าห์ เนลสัน นักมวยชาวกานา แต่ครั้งนี้เฟเนคไม่ประสบความสำเร็จ โดยผลออกมาทั้งคู่เสมอกัน ไปแบบที่เฟเนคน่าจะเป็นฝ่ายชนะ ทั้งคู่จึงชกอีกครั้งในอีก 9 เดือนต่อมา ที่เมลเบิร์น ถิ่นของเฟเนคเอง แต่คราวนี้เฟเนคกลับเป็นฝ่ายแพ้น็อกเนลสันไปในยกที่ 8 จากนั้นเฟเนคก็หยุดชกไปนานถึง 15 เดือน ก่อนที่จะกลับมาชกอีกครั้งกับ คัลวิน โกรฟ อดีตแชมป์โลกในรุ่นเฟเธอร์เวท ชาวอเมริกัน ผลการชกออกมาปรากฏว่า เฟเนคเป็นฝ่ายแพ้น็อกโกรฟไปในยกที่ 7 แบบที่เฟเนคสลบไปนานหลายนาทีคาเวทีก่อนที่จะฟื้น และจากนั้น เฟเนคก็ประกาศแขวนนวมไป
อีก 2 ปี ต่อมา เจฟฟ์ เฟเนค ก็กลับมาชกมวยใหม่ โดยชกอีก 2 ครั้ง และขึ้นชิงแชมป์โลกในรุ่นไลท์เวท ของสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) กับ ฟิลลิป ฮอลิเดย์ นักมวยชาวแอฟริกาใต้ และเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปเพียงยก 2 เท่านั้น และเป็นการชกมวยครั้งสุดท้ายของเฟเนค
ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู
ท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู (Tugpahanang Pangkalibutan sa Mactan–Sugbo, Paliparang Pandaigdig ng Mactan–Cebu) เป็นสนามบินในเขตกิตนางคาบีซายาอัน และเป็นสนามบินนานาชาติที่มีผู้โดยสารมากเป็นอันดับที่สองของประเทศ ตั้งอยู่ที่เมืองลาปู-ลาปูบนเกาะมัคตัน ส่วนหนึ่งของเขตปริมณฑลเซบู สนามบินแห่งนี้จัดการโดยองค์การท่าอากาศยานนานาชาติมัคตัน–เซบู และมีพื้นที่ 797 เฮกตาร์ มีทางวิ่งเพียงทางเดียว ระยะทาง 3300 m ซึ่งสร้างโดยกองทัพอากาศสหรัฐใน ค.ศ. 1956 เพื่อใช้เป็นสนามบินฉุกเฉิน จนมีชื่อเรียกอีกชื่อว่า ฐานทัพอากาศมัคตัน
หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม
หลุยส์ ฟิลิป มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์แรกใน พระเจ้าเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม และ สมเด็จพระราชินีหลุยส์-มารีแห่งเบลเยียม เมื่อแรกพระราชสมภพทรงดำรงพระอิสริยยศเป็น มกุฎราชกุมารแห่งเบลเยียม แต่แล้ว พระองค์ก็ทิวงคตด้วยพระชนมายุเพียง 9 เดือน ทำให้ตำแหน่งพระรัชทายาทตกไปเป็นของพระอนุชาพระองค์รองของพระองค์คือ สมเด็จพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม
สมเด็จพระเจ้าลีโอที่ 2 แห่งอาร์เมเนีย
สมเด็จพระเจ้าลีโอที่ 2 แห่งอาร์เมเนีย (Leo II, King of Armenia หรือ Leon II) ที่บางครั้งจะนับเป็นลำดับที่ 3 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรอาร์เมเนียแห่งซิลิเคียแห่งราชวงศ์แลมพรอน ผู้ครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1269 จน /ค.ศ. 1270 จนถึง ค.ศ. 1289
โพรซีดดิง
รายงานการประชุม (proceedings) หมายถึงชุดเอกสารที่ตีพิมพ์ที่ใช้ประกอบในการประชุมหรือการสัมมนา ซึ่งจะอยู่ในรูปของหนังสือ หรือบางครั้งเป็น ซีดี หรือดีวีดี ซึ่งรายงานการประชุมมักจะเผยแพร่หลังจากการสัมมนาจบสิ้นลง