cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
ชั้นสาม (Third Class)
เรือโอลิมปิก มีรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดตาและโฉบเฉี่ยวกว่าเรือลำอื่น ๆ ในสมัยนั้น เนื่องจากฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์เลือกที่จะติดตั้งช่องระบายอากาศขนาดเล็กกับพัดลมไฟฟ้า แทนที่จะติดตั้งช่องระบายอากาศขนาดใหญ่แบบเรือลำอื่น ๆ และยังมีการใช้ปล่องไฟที่สี่ ที่สร้างสำหรับหลอกคู่แข่งและทำให้ดูสมดุล มาใช้ในการระบายอากาศเพิ่มเติมอีกด้วย
สำหรับเครื่องยนต์ของเรือ ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์เลือกใช้เครื่องยนต์ลูกสูบ (reciprocating engines) ร่วมกับกังหันแรงดันต่ำ (low-pressure turbine) ที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งตรงข้ามกับกังหันไอน้ำที่ใช้ในเรือลูซิทาเนีย และมอริทาเนีย ของคิวนาร์ด
ไวต์สตาร์ได้ประสบความสำเร็จในเครื่องยนต์นี้กับเรือรุ่นก่อนหน้า คือเรือเอสเอส ลอเรนติก (SS Laurentic) ซึ่งพบว่าประหยัดกว่าเครื่องยนต์ลูกสูบหรือกังหันไอน้ำเพียงอย่างเดียว
เรือโอลิมปิก ใช้ถ่านหิน 650 ตัน/วัน ที่ความเร็วเฉลี่ย 21.7 นอต ในการเดินทางครั้งแรก เมื่อเทียบกับการใช้ถ่านหิน 1,000 ตัน/วัน ของลูซิทาเนีย และมอริทาเนีย จะพบว่าเรือโอลิมปิก ใช้เชื้อเพลิงประหยัดกว่ามาก
ความแตกต่างจากไททานิก
เรือโอลิมปิก และไททานิก มีลักษณะภายในและภายนอกเกือบจะเหมือนกันทุกประการ เพราะมาจากพื้นฐานการออกแบบเดียวกัน แต่มีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยบนไททานิก และต่อมาในบริแทนนิก
สิ่งที่สังเกตได้ชัดเจนที่สุดคือ ทางเดินบนชั้น A (promenade) ของไททานิกถูกปิดด้วยฉากเหล็กไปบางส่วน พร้อมกับติดตั้งหน้าต่างบานเลื่อน เพื่อให้มีพื้นที่กำบังเพิ่มเติม ในขณะที่ทางเดินชั้น A ของโอลิมปิกจะเปิดตลอดช่วง
นอกจากนี้ ทางเดินบนชั้น B ของผู้โดยสารชั้นแรกของโอลิมปิกได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ค่อยได้ใช้ เนื่องจากพื้นที่ทางเดินบนชั้น A นั้นกว้างขวางอยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้โทมัส แอนดรูว์ส จึงตัดสิ่งนี้ออกสำหรับไททานิก และสร้างห้องรับรองที่ขยายขนาดขึ้นพร้อมมีห้องน้ำในตัว และเพิ่ม Café Parisien ร้านกาแฟสไตล์ริมทางแบบฝรั่งเศส ซึ่งเป็นส่วนเสริมของร้านอาหารตามสั่ง (À la Carte) แทน และได้ขยายร้านอาหารไปทางฝั่งกราบซ้ายของเรือ ข้อเสียอย่างหนึ่งของสิ่งนี้คือพื้นที่ทางเดินบนชั้น B ของผู้โดยสารชั้นสองถูกลดขนาดลงบนไททานิก
ความแตกต่างด้านความสวยงามระหว่างเรือทั้งสองลำที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือ การใช้พรมเอ็กซ์มินสเตอร์ (Axminster) ในห้องส่วนใหญ่บนไททานิก ซึ่งตรงกันข้ามกับโอลิมปิกที่เลือกใช้พื้นไลโนเลี่ยม (Linoleum) ซึ่งมีความทนทานมากกว่า
ระบบขับเคลื่อน
ต่อมาเปลี่ยนมาใช้น้ำมันในปี 1919
ประวัติ
หลังจากเสร็จสิ้นการตกแต่งเรือ เรือโอลิมปิกได้เข้ารับการทดสอบทางทะเล (sea trials) ในวันที่ 29 พฤษภาคม 1911 โดยมีการทดสอบความคล่องแคล่ว เข็มทิศ และโทรเลขไร้สาย แต่ไม่มีการทดสอบความเร็ว และผ่านการทดสอบทางทะเล
ออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์
ในวันที่ 31 พฤษภาคม 1911 โอลิมปิกเดินทางออกจากเมืองเบลฟาสต์ และมุ่งหน้าไปยังเมืองลิเวอร์พูลเพื่อนำเรือไปจดทะเบียน และเปิดให้สาธารณชนเข้าชมเป็นเวลา 1 วันในลิเวอร์พูล
ในวันที่ 3 มิถุนายน 1911 โอลิมปิกแล่นไปยังเซาแทมป์ตันเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเที่ยวแรก การมาถึงของเธอได้สร้างความกระตือรือร้นจากลูกเรือของเธอและหนังสือพิมพ์เป็นอย่างมาก
ท่าเรือน้ำลึกในเซาแทมป์ตัน ซึ่งขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ "ท่าเรือไวท์สตาร์" (White Star Dock) ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อรองรับขนาดของเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกโดยเฉพาะ และเปิดใช้งานในปี 1911
การเดินทางเที่ยวแรกของโอลิมปิก เริ่มขึ้นในวันที่ 14 มิถุนายน 1911 จากเซาแทมป์ตัน แวะแชร์บูร์กและควีนส์ทาวน์ และถึงนครนิวยอร์กในวันที่ 21 มิถุนายน โดยการเดินทางเที่ยวนั้นมีเอ็ดเวิร์ด สมิธ เป็นกัปตันเรือ พร้อมด้วยโธมัส แอนดรูว์ส ผู้ออกแบบเรือ, วิศวกรจำนวนหนึ่ง, เจ. บรูซ อิสเมย์ ประธานของไวต์สตาร์ไลน์ และพนักงานจากฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์ ได้เดินทางไปกับเรือด้วย เพื่อตรวจหาปัญหาหรือจุดที่ต้องปรับปรุง
เนื่องจากเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก การเดินทางเที่ยวแรกของโอลิมปิก ดึงดูดความสนใจจากสื่อมวลชนและสาธารณชนทั่วโลกเป็นอย่างมาก หลังจากที่เธอมาถึงนิวยอร์ก โอลิมปิกได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมและมีผู้มาเยี่ยมชมกว่า 8,000 คน จากนั้น ผู้คนมากกว่า 10,000 คน ได้เฝ้าดูเธอออกจากท่าเรือนิวยอร์ก สำหรับการเดินทางกลับเที่ยวแรก
เรือหลวงฮอวค์
กัปตันเอ็ดเวิร์ด สมิธ เป็นกัปตันของโอลิมปิกในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ ส่วนลูกเรือสองคน; ไวโอเล็ต เจสซ็อป (Violet Jessop) หญิงรับใช้บนเรือ และอาเธอร์ จอห์น พรีสต์ (Arthur John Priest) กรรมกรคุมเตา รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ ไม่เพียงแต่รอดชีวิตจากการชนกับฮอว์คเท่านั้น แต่ยังรอดชีวิตจากการจมของไททานิก และบริแทนนิก ซึ่งเป็นเรือในชั้นเดียวกันในเวลาต่อมา
จากการไต่สวนในภายหลัง ราชนาวีได้ตำหนิโอลิมปิก สำหรับเหตุการณ์นี้ โดยอ้างว่าขนาดของเธอทำให้เกิดแรงดูดที่ดึงฮอว์คเข้ามาที่ด้านข้างของเธอ เหตุการณ์ชนกับเรือหลวงฮอวค์นี้ เป็นหายนะทางการเงินสำหรับไวต์สตาร์ไลน์ มีการตัดสินว่าโทษสำหรับเหตุการณ์นี้เป็นของโอลิมปิก และไวต์สตาร์ก็ต้องจ่ายค่าปรับทางกฎหมาย ค่าซ่อมเรือและค่าบำรุงรักษาเรือหลวงฮอวค์ให้กับราชนาวีเป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม การที่โอลิมปิก ยังลอยลำอยู่ได้จากการชน เป็นการพิสูจน์ให้เห็นถึงการออกแบบของเรือเดินสมุทรชั้นโอลิมปิกและเสริมชื่อเสียง "ไม่มีวันจม" (Unsinkable) ให้กับเธอ
พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ)
พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ) อดีตเจ้าอาวาสวัดป่าบ้านค้อ เกิดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2478 ณ บ้านหนองค้อ ตำบลดอนหว่าน อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม เมื่ออายุได้ 7 ขวบ พ่อแม่ได้อพยพมาอยู่ที่บ้านหนองแวง (แก้มหอม) ตำบลไชยวาน อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี และได้จบการศึกษาชั้นประถมปีที่ 4 ที่โรงเรียนบ้านหนองแวงนี้เอง การเข้าเรียนแต่ละชั้น เพื่อน ๆ ในชั้นเรียนเดียวกันได้ตั้งให้เป็นหัวหน้าในชั้นเรียนทุกชั้นไป เมื่อขึ้นชั้นประถมปีที่ 4 เด็กชายทูลได้รับความไว้วางใจจากครูว่ามีการศึกษาดี จึงได้รับเลือกให้เป็นผู้ช่วยสอนนักเรียนในชั้นประถม ก. กา และประถมปีที่ 1 และได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้านักเรียนทั้งหมดในโรงเรียนนั้น
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
เรือหลวงฮอวค์
ต้องใช้เวลา 2 สัปดาห์ ในการซ่อมแซมความเสียหายส่วนหนึ่งของโอลิมปิกก่อน เพื่อให้เธอสามารถกลับไปยังเบลฟาสต์เพื่อทำการซ่อมแซมอย่าถาวร ซึ่งใช้เวลาเพียง 6 สัปดาห์เท่านั้น ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์จำเป็นต้องไปยืมเพลาใบจักรมาจากไททานิก เพื่อเร่งการซ่อมแซม ทำให้ไททานิกเสร็จล่าช้าออกไป
พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ)
ท่านได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ณ วัดโพธิสมภรณ์ อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี มีพระธรรมเจดีย์ (จูม พนฺธุโล) เป็นพระอุปัชฌาย์ จากนั้น ท่านได้ศึกษาจนมีความมั่นคงในพระพุทธศาสนา และมาอยู่เป็นลูกศิษย์หลวงปู่ขาว อนาลโย และในกาลต่อมา เมื่อท่านมรณภาพลง หลวงพ่อทูล ท่านได้มาสร้างวัดป่าบ้านค้อ และขึ้นดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสรูปแรก (1 มกราคม พ.ศ. 2528 - 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551)
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
เรือหลวงฮอวค์
ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1911 โอลิมปิกได้กลับมาให้บริการอีกครั้ง แต่ในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1912 โอลิมปิกก็ประสบกับอุบัติเหตุครั้งที่สอง เนื่องจากปีกอันหนึ่งของใบจักรซ้ายหักโดยไม่ทราบสาเหตุ ระหว่างการเดินทางกลับจากนครนิวยอร์ก และถูกนำกลับไปซ่อมแซมอีกครั้ง ทำให้ฮาร์แลนด์แอนด์วูลฟฟ์จำเป็นต้องดึงทรัพยากรมาจากไททานิกอีกครั้ง เพื่อให้โอลิมปิกกลับมาประจำการโดยเร็วที่สุด ซึ่งทำให้การเดินทางเที่ยวแรกของไททานิกล่าช้าไปถึง 3 สัปดาห์ คือตั้งแต่วันที่ 20 มีนาคม ถึง 10 เมษายน ค.ศ. 1912
พระปัญญาพิศาลเถร (ทูล ขิปฺปปญฺโญ)
ในตลอดระยะเวลา 23 ปี ที่ท่านเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้ทุ่มเทกาย ทุ่มเทใจในการช่วยพัฒนาพระพุทธศาสนา และทำคุณประโยชน์อันมากมาย และสร้างบูรณะสิ่งต่าง ๆในวัดป่าบ้านค้อแห่งนี้ และเป็นพระนักพัฒนา ทำประโยชน์ให้กับสังคมอีกมากมาย หลวงพ่อท่านได้ถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 จึงถือว่า ท่านพ้นจากตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดป่าบ้านค้อ ลูกศิษย์ของท่านที่สืบทอดพระพุทธศาสนาก็คือ พระอาจารย์ไชยา อภิชโย
อาร์เอ็มเอส โอลิมปิก
ไททานิกอับปาง
ในวันที่ 14 เมษายน 1912 เรือโอลิมปิก ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเฮอร์เบิร์ต เจมส์ แฮดด็อค (Herbert James Haddock) กำลังเดินทางกลับจากนครนิวยอร์ก เออร์เนสต์ เจมส์ มัวร์ (Ernest James Moore) พนักงานประจำห้องโทรเลขไร้สาย ได้รับโทรเลขขอความช่วยเหลือจากเรือไททานิก ขณะอยู่ห่างจากไททานิกออกไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 505 ไมล์ (812.7 กิโลเมตร) กัปตันแฮดด็อคได้คำนวณเส้นทางใหม่ และสั่งให้เร่งเครื่องยนต์เต็มกำลังและมุ่งหน้าไปช่วยเหลือไททานิก
ต่อมาเรือโอลิมปิกที่อยู่ห่างจากตำแหน่งที่ทราบล่าสุดของไททานิกประมาณ 100 ไมล์ทะเล (190 กิโลเมตร; 120 ไมล์) ได้รับโทรเลขจากกัปตันอาเธอร์ รอสตรอน (Arthur Rostron) แห่งเรืออาร์เอ็มเอส คาร์พาเธีย (RMS Carpathia) ของคิวนาร์ดไลน์ ซึ่งมาถึงที่เกิดเหตุก่อนแล้ว รอสตรอนได้บอกว่า "ถ้าโอลิมปิกยังมุ่งหน้าไปช่วยไททานิกต่อไปจะไม่มีประโยชน์อะไร เนื่องจากเรือของตนได้มาช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมดแล้ว และเรือไททานิกได้จมลงมหาสมุทรไปแล้วเมื่อเวลาประมาณ 02:20 น."
โอลิมปิกอาสาจะรับผู้รอดชีวิตทั้งหมดจากคาร์พาเธีย แต่ถูกปฏิเสธโดยกัปตันรอสตรอนภายใต้คำสั่งของอิสเมย์ เนื่องจากกังวลว่าการที่ให้ผู้รอดชีวิตขึ้นเรือโอลิมปิกนั้น จะทำให้ผู้รอดชีวิตเกิดภาพหลอนและรู้สึกสะเทือนใจ หลังจากนั้นโอลิมปิกก็มุ่งหน้าเดินทางกลับไปยังเซาแทมป์ตัน และไปถึงในวันที่ 21 เมษายน
การประท้วงเรื่องเรือชูชีพในปี 1912
เช่นเดียวกับไททานิก โอลิมปิกมีเรือชูชีพไม่เพียงพอสำหรับทุกคนบนเรือ ดังนั้นจึงมีการติดตั้งเรือชูชีพผ้าใบเพิ่มเติมทันที หลังจากที่เดินทางกลับไปอังกฤษ
ในช่วงปลายเดือนเมษายน 1912 ขณะกำลังจะเดินทางจากเซาแทมป์ตันไปยังนครนิวยอร์ก คนงานเติมถ่านหิน 284 คนของเรือได้นัดหยุดงาน เพราะกังวลว่าเรือชูชีพผ้าใบลำใหม่ไม่เหมาะสมที่จะใช้งาน ต่อมาคนงานที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพแรงงาน 100 คน จากเซาแทมป์ตันและลิเวอร์พูลได้รับการว่าจ้างอย่างเร่งด่วนเพื่อมาทดแทน
เรือชูชีพผ้าใบ 40 ลำ ได้รับการติดตั้งบนโอลิมปิก แต่เรือผ้าใบบางส่วนนั้นไม่สามารถทนคลื่นและเปิดใช้งานไม่ได้ ต่อมาคนงานได้ส่งคำขอไปยังผู้จัดการของไวต์สตาร์ไลน์ในเซาแทมป์ตัน ให้เปลี่ยนจากเรือผ้าใบเป็นเรือไม้ แต่ผู้จัดการกลับตอบว่าเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากเรือผ้าใบนั้นผ่านการตรวจสอบโดยสภาหอการค้าว่าสามารถทนคลื่นได้ ทำให้คนงานเริ่มไม่พอใจและนัดหยุดงานเพื่อประท้วง
ต่อมาในวันที่ 25 เมษายน ตัวแทนของผู้ประท้วงได้ประกาศว่าพร้อมที่จะให้คนงานกลับไปทำงานดังเดิม หากมีการเปลี่ยนชนิดเรือชูชีพ และยังได้เรียกร้องให้ไล่คนงานที่ไม่ได้อยู่ในสหภาพแรงงานที่เข้ามาทำงานบนเรือออก แต่ไวต์สตาร์ไลน์ปฏิเสธทั้งหมด จากนั้นคนงาน 54 คนก็ลาออก เพื่อต่อต้านคนงานที่ไม่ได้อยู่สหภาพแรงงาน ซึ่งพวกเขาอ้างว่าไม่มีคุณสมบัติเพียงพอและเป็นอันตราย และปฏิเสธที่จะทำงานกับพวกเขา สิ่งนี้ทำให้กำหนดการเดินทางถูกยกเลิก
ในวันที่ 4 พฤษภาคม 1912 คนงานทั้ง 54 คนถูกจับในข้อหาก่อการจลาจลเมื่อพวกเขาขึ้นฝั่ง แต่ผู้พิพากษาเห็นว่าข้อกล่าวหาของคนงานได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นจริง และได้ปล่อยตัวพวกเขาโดยไม่ต้องจำคุกหรือปรับ เนื่องจากกลัวว่าประชาชนจะเห็นด้วยกับคนงาน ไวต์สตาร์ไลน์จึงให้พวกเขากลับมาทำงานอีกครั้งในวันที่ 15 พฤษภาคม
การปรับปรุงหลังไททานิกอับปาง
มีการเพิ่มจำนวนเรือชูชีพจาก 20 ลำเป็น 68 ลำ และมีการติดตั้งดาวิต (เครนแขวนเรือชูชีพ) เพิ่มเติมเพื่อรองรับเรือเหล่านี้ มีการสร้างกำแพงกั้นน้ำชั้นในเพิ่มอีกชั้นหนึ่งระหว่างห้องหม้อไอน้ำและห้องเครื่อง และเพิ่มความหนาผนังตัวเรือเป็นตัวเรือสองชั้น (Double hull) กำแพงกั้นน้ำ 5 แนวถูกขยายไปจนถึงชั้น B ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของตัวเรือ สิ่งนี้แก้ไขข้อบกพร่องในการออกแบบดั้งเดิมที่สูงขึ้นไปถึงเพียงแค่ชั้น E หรือ D ซึ่งอยู่เหนือระดับน้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ช่องโหว่นี้ถูกเปิดเผยในช่วงที่ไททานิกกำลังจม ซึ่งขณะนั้นน้ำได้ทะลักออกมาเหนือกำแพงกั้นน้ำขณะที่เรือกำลังอับปาง
นอกจากนี้ ยังมีการสร้างกำแพงกั้นน้ำเพิ่มเติมในห้องเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ทำให้จำนวนห้องกั้นน้ำจากเดิม 16 ห้องกลายเป็น 17 ห้อง และยังเพิ่มประสิทธิภาพเครื่องสูบน้ำของเรืออีกด้วย การปรับปรุงเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเรือโอลิมปิกจะสามารถรอดจากการชนแบบเดียวกับไททานิกได้ โดยเรือจะยังสามารถลอยอยู่ได้หากมีน้ำท่วมอย่างน้อย 6 ห้อง (จากเดิม 4 ห้อง)
ในเวลาเดียวกันดาดฟ้าชั้น B ได้รับการปรับปรุงใหม่ คือ เพิ่มจำนวนห้องพักและห้องอาบน้ำส่วนตัว ขยายขนาดร้านอาหารตามสั่ง (Á La Carte) เพิ่มคาเฟ่สไตล์ปารีส (Café Parisien) และเพิ่มส่วนเสริมอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยมในเรือไททานิก ด้วยการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ (และการปรับปรุงครั้งที่ 2 ในปี 1919) ทำให้ระวางบรรทุกมวลรวม (GRT) ของเรือโอลิมปิกเพิ่มขึ้นเป็น 46,439 ตัน ซึ่งมากกว่าเรือไททานิก 111 ตัน
ในเดือนมีนาคม 1913 เรือโอลิมปิกก็ได้กลับมาให้บริการอีกครั้งและได้รับตำแหน่งเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดในโลกเป็นระยะเวลาสั้น ๆ จนกระทั่งเรือเดินสมุทรเอสเอส อิมเพอเรเตอร์ (SS Imperator) ของเยอรมัน ได้ให้บริการในเดือนมิถุนายน 1913
สงครามโลกครั้งที่ 1
ในช่วงกลางเดือนตุลาคม ยอดจองผู้โดยสารของโอลิมปิกลดลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากการคุกคามจากเรืออูของเยอรมันเริ่มมีความรุนแรงมากขึ้น ทำให้ไวต์สตาร์ไลน์ตัดสินใจถอนโอลิมปิกออกจากให้บริการเชิงพาณิชย์
เรือหลวงออดาเซียส
โอลิมปิกได้ช่วยเหลือลูกเรือ 250 คนของออดาเชียส จากนั้นเรือพิฆาตเอชเอ็มเอส ฟิวรี่ (HMS Fury) ก็ติดสายเคเบิลลากระหว่างออดาเซียสและโอลิมปิก และพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังลอฟสวิลลี อย่างไรก็ตาม สายเคเบิลได้ขาดออกเนื่องจากระบบบังคับเลี้ยวของออดาเชียสไม่สามารถใช้การได้ มีความพยายามครั้งที่สองในการลากแต่สายเคเบิลได้พันกันในใบจักรของลิเวอร์พูลจนขาด และมีความพยายามครั้งที่สาม แต่ก็ไม่สำเร็จเช่นกันเนื่องจากสายเคเบิลได้ขาดอีกครั้ง
ต่อมาในเวลา 17:00 น. ท้ายของออดาเซียสได้จมลงใต้น้ำ มีการอพยพลูกเรือที่เหลือไปยังโอลิมปิกและลิเวอร์พูล และในเวลา 20:55 น. ก็เกิดการระเบิดขึ้นบนออดาเซียส และได้อับปางลง
เรือลำเลียงพล
ไวต์สตาร์ไลน์ตั้งใจจะนำโอลิมปิกไปเก็บไว้ที่เบลฟาสต์จนกว่าสงครามจะยุติ แต่ถูกเกณฑ์โดยกองทัพเรือเพื่อใช้เป็นพาหนะขนส่งทหารเสียก่อนในเดือนพฤษภาคม 1915 พร้อมกับเรือมอริทาเนียและแอควิทาเนีย ของคิวนาร์ดไลน์
ในตอนแรกกองทัพเรือนั้นไม่ต้องการจะใช้เรือเดินสมุทรขนาดใหญ่เป็นพาหนะขนส่งทหาร เนื่องจากเรือขนาดใหญ่จะเลี่ยงการโจมตีของศัตรูได้ยาก อย่างไรก็ตาม การขาดแคลนเรือทำให้กองทัพเรือมีทางเลือกไม่มากนัก ในเวลาเดียวกัน เรือบริแทนนิก เรือแฝดอีกลำของโอลิมปิกซึ่งยังสร้างไม่เสร็จ ถูกกองทัพเรือร้องขอให้เป็นเรือพยาบาล ซึ่งต่อมาได้ถูกโจมตีด้วยทุ่นระเบิดของเยอรมันและอับปางลงในทะเลอีเจียนในวันที่ 21 พฤศจิกายน 1916
เรือโอลิมปิกถูกดัดแปลงเป็นเรือลำเลียงพล ของตกแต่งเดิมถูกนำออกและติดตั้งอาวุธปืนขนาด 12 ปอนด์ และ 4.7 นิ้ว พร้อมกับความสามารถในการบรรทุกทหารได้ถึง 6,000 นาย และได้รับรหัสระบุเรือใหม่ คือ HMT 2810 (Hired Military Transport; พาหนะรับจ้างขนส่งทหาร)
ในวันที่ 24 กันยายน 1915 เรือโอลิมปิกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเบอร์แทรม ฟ็อกซ์ เฮย์ส (Bertram Fox Hayes) และเดินทางออกจากลิเวอร์พูลพร้อมกับทหาร 6,000 นายไปยังมูดรอส ประเทศกรีซ เพื่อไปเข้าร่วมการทัพกัลลิโปลี
ในวันที่ 1 ตุลาคม เรือสัญชาติฝรั่งเศสชื่อโปรวินเซีย (Provincia) ถูกจมโดยเรืออูของเยอรมัน ที่นอกแหลมมะตะบัน มีผู้รอดชีวิต 34 คน ต่อมาได้รับการช่วยเหลือโดยโอลิมปิก เฮย์สถูกกองทัพเรือตำหนิเกี่ยวกับการกระทำนี้ ซึ่งกล่าวหาว่าเขาทำให้เรือตกอยู่ในอันตรายจากการหยุดเรือในน่านน้ำที่เรือของศัตรูอยู่ และเรือขนาดใหญ่เช่นนี้ถ้าจอดอยู่กับที่จะทำให้กลายเป็นเป้านิ่งทันที อย่างไรก็ตาม พลเรือโทหลุยส์ ดาร์ติเก้ ดู โฟร์เน็ต (Louis Dartige du Fournet) ของฝรั่งเศส มีมุมมองที่แตกต่างออกไป และได้มอบเหรียญเกียรติยศให้กับเฮย์ส
เรือโอลิมปิกยังเดินทางอีกหลายครั้งไปยังทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจนถึงต้นปี 1916 เมื่อการทัพกัลลิโปลีสิ้นสุดลง ในปี 1916 มีการพิจารณาจะใช้เรือโอลิมปิกขนส่งทหารไปยังอินเดียผ่านทางแหลมกู๊ดโฮป อย่างไรก็ตาม มีการตัดสินใจว่าโอลิมปิกไม่เหมาะกับงานนี้ เนื่องจากบังเกอร์ถ่านหินซึ่งได้รับการออกแบบมาสำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกขาดความสามารถสำหรับการเดินทางดังกล่าวด้วยความเร็วปกติ
ตั้งแต่ปี 1916–1917 เรือโอลิมปิกถูกเช่าโดยรัฐบาลแคนาดาเพื่อขนส่งทหารจากแฮลิแฟกซ์ไปยังอังกฤษ ในปี 1917 เธอได้รับการติดตั้งปืนขนาด 6 นิ้ว และทาสีลายพรางที่ทำให้ตาพร่า (Dazzle camouflage) เพื่อให้ศัตรูประเมินความเร็วและการมุ่งหน้าของเธอได้ยากขึ้น สีที่ทำให้ตาพร่าของเธอคือสีน้ำตาล, น้ำเงินเข้ม, ฟ้าอ่อน และขาว
การเดินทางหลายครั้งของเธอทำให้ทหารแคนาดาข้ามทะเลได้อย่างปลอดภัย และทำให้เธอกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ชาวเมืองแฮลิแฟกซ์ชื่นชอบ
เรือโอลิมปิกยังได้ขนส่งทหารอเมริกันหลายพันนายไปยังอังกฤษ หลังจากสหรัฐอเมริกาประกาศสงครามกับเยอรมนีในปี ค.ศ. 1917
จมเรือดำน้ำเยอรมัน U-103
ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 12 พฤษภาคม 1918 เรือโอลิมปิกที่ยังคงอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันเฮย์ส กำลังแล่นผ่านช่องแคบอังกฤษในการเดินทางไปฝรั่งเศส ซึ่งบรรทุกทหารสหรัฐไปด้วย ได้พบเห็นเรือดำน้ำ U-103 ลอยอยู่ข้างหน้าประมาณ 500 เมตร (1,600 ฟุต) พลแม่นปืนของโอลิมปิกเปิดฉากยิงทันที และหัวเรือก็ชนกับ U-103
U-103 ดำลงไปที่ระดับ 30 เมตร (98 ฟุต) ทันทีเพื่อพยายามหลบโอลิมปิก และแล่นขนานไปกับท้องเรือโอลิมปิก ก่อนที่หอบังคับการของ U-103 จะไปโดนใบจักรซ้ายของโอลิมปิก และฟันถึงตัวเรือรักษาความดัน (pressure hull) ของ U-103
ลูกเรือของ U-103 ทำการระเบิดถังอับเฉาและสละเรือ ทำให้ลูกเรือ 9 คนเสียชีวิต โอลิมปิกไม่ได้หยุดรับผู้รอดชีวิต แต่เดินทางต่อไปยังเมืองแชร์บูร์ก ในเวลาต่อมาเรือพิฆาตสหรัฐ ยูเอสเอส เดวิส (USS Davis) ที่ผ่านมาพอดี ได้ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้ง 35 คน จากเหตุการณ์ดังกล่าว ทำให้ท้องเรือส่วนหน้าของโอลิมปิกบุบ และหัวเรือบิดไปข้างหนึ่ง แต่ไม่แตก
ในภายหลังพบว่า U-103 กำลังเตรียมพร้อมที่จะยิงตอร์ปิโดใส่โอลิมปิก แต่ลูกเรือไม่สามารถท่วมท่อยิงตอร์ปิโดได้ทัน จากเหตุการณ์นี้ ทำให้กัปตันเฮย์สได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความโดดเด่น (Distinguished Service Order; DSO) ทหารอเมริกันบางส่วนบนเรือได้ลงขันกันเพื่อมอบโล่ประกาศเกียรติคุณ เพื่อประดับไว้ในห้องรับรองแห่งหนึ่งของโอลิมปิก เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้ โดยมีข้อความว่า: "'ป้ายนี้นำเสนอโดยกองทหารราบที่ 59 แห่งสหรัฐอเมริกา เพื่อรำลึกถึงการจมเรือดำน้ำเยอรมัน U103 โดยเอชเอ็มที โอลิมปิก เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 1918 ที่ละติจูด 49 องศา 16 ลิปดาเหนือ ลองจิจูด 4 องศา 51 ลิปดาตะวันตก ระหว่างการเดินทางจากนิวยอร์กไปยังเซาแทมป์ตันกับกองทหารอเมริกัน...'"ในช่วงสงคราม เรือโอลิมปิกได้ขนส่งทหารและบุคลากรอื่น ๆ มากถึง 201,000 คน เผาถ่านหินไป 347,000 ตัน และเดินทางเป็นระยะทางรวมประมาณ 184,000 ไมล์ (296,000 กิโลเมตร) จากผลงานที่โดดเด่นในช่วงสงคราม สังคมและสื่อในเวลานั้นจึงตั้งชื่อเล่นให้เรือซึ่งฟังดูคล้ายกับชื่อเรือว่า "The Old Reliable" (แปลว่า "เรือเก่าที่ไว้ใจได้") และกัปตันเฮย์สก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นอัศวินในปี 1919
หลังสงคราม
ในเดือนสิงหาคม 1919 โอลิมปิกกลับมายังเบลฟาสต์เพื่อดัดแปลงกลับมาเป็นเรือโดยสาร การตกแต่งภายในได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยขึ้น และถูกเปลี่ยนชนิดเชื้อเพลิงจากถ่านหินเป็นน้ำมัน ซึ่งช่วยลดระยะเวลาในการเติมเชื้อเพลิงจาก 1 วัน เหลือเพียง 5–6 ชั่วโมง การแก้ไขนี้ทำให้เครื่องยนต์มีความเร็วรอบคงที่ที่มากขึ้น และลดบุคลากรในห้องเครื่องยนต์จาก 350 คน เหลือเพียง 60 คน หลังจากการปรับปรุง น้ำหนักของโอลิมปิกได้เพิ่มขึ้นเป็น 46,439 ตัน ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นเรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดที่สร้างโดยอังกฤษ
หลังจากไททานิกและบริแทนนิกอับปางไป ทำให้โอลิมปิกขาดเพื่อนร่วมวิ่งสำหรับบริการเรือเดินสมุทรด่วน ต่อมาในปี 1922 ไวต์สตาร์ไลน์ได้รับอดีตเรือเดินสมุทรของเยอรมัน 2 ลำ ได้แก่ อาร์เอ็มเอส มาเจสติก (RMS Majestic) และอาร์เอ็มเอส โฮเมอริก (RMS Homeric) ซึ่งมอบให้อังกฤษเป็นค่าปฏิกรรมสงคราม ทั้งสองเข้าร่วมกับโอลิมปิกในฐานะเพื่อนร่วมกองเรือ และประสบความสำเร็จจนกระทั่งเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่หลังปี 1930
ในช่วงทศวรรษที่ 1920 โอลิมปิกยังคงเป็นเรือที่มีความทันสมัยและได้รับความนิยมอยู่ และมักจะดึงดูดคนรวยและมีชื่อเสียงในสมัยนั้น เช่น มารี กูว์รี (Marie Curie), ชาร์ลี แชปลิน (Charlie Chaplin), แมรี พิกฟอร์ด (Mary Pickford) และดักลาส แฟร์แบงค์ส (Douglas Fairbanks) เสน่ห์อย่างหนึ่งของโอลิมปิกคือการที่เธอมีลักษณะคล้ายกับไททานิก และผู้โดยสารส่วนมากเดินทางบนโอลิมปิกเพราะเพื่อเป็นประสบการณ์แทนการเดินทางบนเรือน้องสาวของเธอ
ในวันที่ 22 มีนาคม 1924 โอลิมปิกประสบอุบัติเหตุอีกครั้งที่ท่าเรือนิวยอร์ก ขณะกำลังจะเดินทางกลับเซาแทมป์ตัน ท้ายเรือของเธอชนกับเรือชื่อฟอร์ตเซนต์จอร์จ (Fort St George) ซึ่งขวางเส้นทางของเธออยู่ ทำให้เรือเสียหายอย่างหนัก ส่วนโอลิมปิกได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย แต่ภายหลังปรากฏว่าจุดยึดหางเสือของเธอแตก ทำให้จำเป็นต้องเปลี่ยนโครงท้ายเรือทั้งหมด ในปี 1924 มีการแก้กฎหมายคนเข้าเมืองในสหรัฐอเมริกา ซึ่งจำกัดจำนวนผู้อพยพไว้ปีละประมาณ 160,000 คน สิ่งนี้นำไปสู่การลดลงอย่างมากของผู้โดยสารชั้นผู้อพยพสำหรับสายการเดินเรือ และบังคับให้พวกเขาต้องเปลี่ยนเป็นบริการนักท่องเที่ยวแทนเพื่อความอยู่รอด
ในช่วงปี 1925 'ชั้นสามสำหรับนักท่องเที่ยว' (tourist third class) ถูกเพิ่มเข้ามาในโอลิมปิก ซึ่งเป็นความพยายามที่จะดึงดูดนักเดินทางที่ต้องการความสะดวกสบายโดยที่ราคาตั๋วไม่สูงมากนัก ก่อนที่จะถูกรวมกับชั้นสองและกลายเป็น 'ชั้นนักท่องเที่ยว' ในปลายปี 1931
อีก 1 ปีต่อมา ห้องพักผู้โดยสารชั้นหนึ่งบนโอลิมปิกได้รับการปรับปรุงอีกครั้งโดยการเพิ่มห้องน้ำ ติดตั้งฟลอร์เต้นรำในห้องรับประทานอาหารชั้นหนึ่งที่ขยายใหญ่ขึ้น และเพิ่มห้องสวีทใหม่จำนวนหนึ่งพร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกส่วนตัว
ช่วงสุดท้าย
การค้าทางเรือได้รับผลกระทบอย่างหนักจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ซึ่งโดยปกติจะมีผู้โดยสารบนเส้นทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกประมาณ 1,000,000 คน/ปี จนถึงปี 1930 แต่จำนวนนี้ลดลงมากกว่าครึ่งในปี 1934
นอกจากนี้ ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 ยังมีการแข่งขันที่เพิ่มขึ้นจากเรือเดินสมุทรรุ่นใหม่ที่ใหญ่และเร็วกว่า เช่น เอสเอส เบรเมิน (SS Bremen) และเอสเอส ยูโรป้า (SS Europa) ของเยอรมัน, เอสเอส เร็กซ์ (SS Rex) ของอิตาลี, และเอสเอส อิลเดอฟรองซ์ (SS Île de France) ของฝรั่งเศส จึงทำให้จำนวนผู้โดยสารต่อการเดินทางหนึ่งครั้งบนโอลิมปิกลดลงมากกว่าครึ่ง จากปกติที่จะมีผู้โดยสารเฉลี่ยประมาณ 1,000 คน ในปี 1932
ในปลายปี 1932 ด้วยจำนวนผู้โดยสารที่ลดลง โอลิมปิกได้ทำการยกเครื่องและปรับปรุงใหม่เป็นเวลาเวลา 4 เดือน และกลับมาให้บริการอีกครั้งในวันที่ 5 มีนาคม 1933 โดยไวต์สตาร์ได้โฆษณาเธอว่า "ดูเหมือนใหม่" ในช่วงนี้เครื่องยนต์ของเธอทำงานได้เต็มประสิทธิภาพสูงสุด และบันทึกความเร็วซ้ำๆ ได้มากกว่า 23 นอต (43 กม./ชม.; 26 ไมล์/ชม.) แม้ว่าความเร็วเฉลี่ยจะน้อยกว่าในการให้บริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกตามปกติก็ตาม ในตอนนี้โอลิมปิกจุผู้โดยสารชั้นหนึ่งได้เพียง 618 คน ชั้นนักท่องเที่ยว 447 คน และชั้นสาม 382 คน เนื่องจากลูกค้าผู้อพยพมีปริมาณลดลง
เรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต
การเข้าใกล้นิวยอร์กจะถูกทำเครื่องหมายด้วยเรือให้สัญญาณไฟ (lightship) ซึ่งเรือโอลิมปิกและเรือเดินสมุทรลำอื่น ๆ จะทราบกันดีว่าจะต้องผ่านใกล้เรือเหล่านี้
ในวันที่ 15 พฤษภาคม 1934 เวลา 11:06 น. เรือโอลิมปิกภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันจอห์น ดับบลิว. บิงส์ (John W. Binks) ได้แล่นเข้ามาท่ามกลางหมอกหนา และกำลังผ่านสัญญาณวิทยุของเรือให้สัญญาณไฟแนนทัคเก็ต แอลวี-117 (Nantucket Lightship LV-117) โอลิมปิกไม่สามารถเลี้ยวได้ทันเวลาและชนกับเรือให้สัญญาณไฟจนแตกออกและอับปางลง
ลูกเรือของเรือให้สัญญาณไฟ 4 คนเสียชีวิตไปพร้อมกับเรือ และอีก 7 คนได้รับการช่วยเหลือ ซึ่ง 3 คนเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บในเวลาต่อมา ดังนั้นจึงมีผู้เสียชีวิต 7 คนจากลูกเรือทั้งหมด 11 คน
ลูกเรือที่รอดชีวิตของและกัปตันของเรือโอลิมปิกได้รับการสัมภาษณ์ไม่นานหลังจากถึงฝั่ง ลูกเรือคนหนึ่งกล่าวว่า "ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร" ส่วนกัปตันรู้สึกเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เรือโอลิมปิกก็ได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วโดยการหย่อนเรือชูชีพลงเพื่อช่วยชีวิตลูกเรือ ซึ่งได้รับการยืนยันจากลูกเรือที่ได้รับบาดเจ็บ
ปลดระวาง
เรือโอลิมปิกถูกถอนออกจากบริการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก และเดินทางออกจากนิวยอร์กเป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 5 เมษายน 1935 และกลับไปยังอังกฤษเพื่อจอดทิ้งไว้ในเซาแทมป์ตัน
คิวนาร์ด–ไวต์สตาร์ไลน์พิจารณาจะใช้เธอในการล่องเรือช่วงฤดูร้อนเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ความคิดนี้ถูกล้มเลิกไปและต่อมาเธอก็ถูกขาย ในบรรดาผู้ซื้อมีการเสนอให้ดัดแปลงเธอเป็นโรงแรมลอยน้ำนอกชายฝั่งทางตอนใต้ของฝรั่งเศส แต่สิ่งนี้ก็ไร้ประโยชน์
หลังจากจอดทิ้งไว้เป็นเวลา 5 เดือนร่วมกับเรือมอริทาเนีย คู่แข่งเก่าของเธอ เธอก็ได้ถูกขายให้กับเซอร์จอห์น จาร์วิส (Sir John Jarvis) สมาชิกรัฐสภา ในราคา 97,500 ปอนด์ เพื่อแยกชิ้นส่วนบางส่วนที่แจร์โรว์เพื่อจัดหางานให้กับภูมิภาค
ในวันที่ 11 ตุลาคม 1935 โอลิมปิกออกจากเซาแทมป์ตันเป็นครั้งสุดท้าย และมาถึงแจร์โรว์ในอีก 2 วันต่อมา การแยกชิ้นส่วนเริ่มขึ้นหลังจากของตกแต่งบนเรือถูกประมูลออกไป
ระหว่างปี 1935–1937 โครงสร้างส่วนบนของโอลิมปิกถูกทำลาย และจากนั้นในวันที่ 19 กันยายน 1937 ตัวเรือของเธอก็ถูกลากไปบริษัททำลายเรือโธส ดับบลิว. วาร์ด (Thos W. Ward) ในอินเวอร์คีธ (Inverkeithing) สำหรับการแยกชิ้นส่วนครั้งสุดท้าย และเสร็จสิ้นในปลายปี 1937
ตลอดระยะเวลาประจำการ อาร์เอ็มเอส โอลิมปิกได้เดินทางไปกลับบนมหาสมุทรแอตแลนติก 257 ครั้ง คิดเป็นระยะทาง 1.8 ล้านไมล์ และขนส่งผู้โดยสารไป 430,000 คนในการเดินเรือเชิงพาณิชย์
สิ่งของจากเรือโอลิมปิก
อุปกรณ์ของตกแต่งบนอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก ถูกประมูลไปก่อนที่จะมีการแยกชิ้นส่วนเรือ
อุปกรณ์ของตกแต่งต่าง ๆ ของห้องรับรองผู้โดยสารชั้นหนึ่งและส่วนหนึ่งของบันไดแกรนด์ด้านท้ายเรือมีอยู่ในโรงแรมไวต์สวอน (White Swan Hotel) ในอาร์นวิค, นอร์ทัมเบอร์แลนด์ ประเทศอังกฤษ
แผงผนัง โคมไฟ พื้น ประตู และหน้าต่างจากเรือโอลิมปิก ได้รับการติดตั้งในโรงงานสีแห่งหนึ่งในเมืองฮอลต์วิสเซิล (Haltwhistle), นอร์ทัมเบอร์แลนด์ จนกระทั่งมีการประมูลในปี 2004
ห้องสวีทหนึ่งห้องที่โรงแรมสปาร์ธเฮาส์ (Sparth House Hotel), เคลย์ตันเลอมัวร์, แลงคาเชียร์ มีเฟอร์นิเจอร์จากห้องรับรองแขก รวมทั้งโคมไฟ อ่างล้างจาน ตู้เสื้อผ้า และเตาผิงจากเรือโอลิมปิก
เครื่องไฟฟ้าคริสตัลและออร์โมลูจากเลานจ์ได้รับการติดตั้งใน Cutlers' Hall ในเมืองเชฟฟิลด์
แผ่นไม้บางส่วนของเรือโอลิมปิก ถูกใช้ในโบสถ์คาทอลิกเซนต์จอห์นเดอะแบปทิสต์ (St John the Baptist's Catholic Church) ในแพดิแฮม, แลงคาเชียร์
ในปี 2000 บริษัทเรือสำราญ เซเลบริตีครูซ (Celebrity Cruises) ได้ซื้อแผงไม้ดั้งเดิมของโอลิมปิกบางส่วนเพื่อสร้าง "ร้านอาหารอาร์เอ็มเอส โอลิมปิก" (RMS Olympic Restaurant) บนเรือสำราญลำใหม่ของพวกเขาที่ชื่อเซเลบริตีมิลเลนเนียม (Celebrity Millennium) ซึ่งบนเรือมีป้ายมีร้านอาหารตามสั่ง (À la Carte) ของเรือโอลิมปิกติดอยู่
ระฆังบนสะพานเดินเรือของเรือโอลิมปิก ถูกจัดแสดงอยู่ที่สมาคมประวัติศาสตร์ไททานิก (Titanic Historical Society) ในรัฐแมสซาชูเซตส์
นาฬิกาที่แสดงภาพ "เกียรติยศและศักดิ์ศรีแห่งเวลาอันรุ่งโรจน์" จากบันไดแกรนด์บนเรือโอลิมปิก ถูกจัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ซีซิตี้ (SeaCity Museum) ในเมืองเซาแทมป์ตัน
ชิอะวะเซะโนะสวิตช์
เนื้อเรื่อง
"วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง" อาจฟังดูเป็นคำถามแปลกๆ แต่สำหรับผู้คนในเขตเกษตรกรรมในชนบทเล็กๆ ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าชื่อ "อินาเด็ง" เป็นศูนย์กลางชุมชน คงเข้าใจและสามารถตอบคำถามนี้ได้เป็นอย่างดี
อย่างไรก็ตาม สำหรับเร อินาดะ ลูกสาวคนกลางของร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เธอยังไม่เข้าใจมันดีนัก รวมทั้งสโลแกนของร้านที่พ่อยกขึ้นมาพูดอยู่เสมอว่า อินาเด็งต้องเน้นที่บริการหลังการขาย ไม่ว่าสิ่งที่ลูกค้าร้องขอมาจะเป็นอะไร ถ้าเกี่ยวข้องกับสินค้าที่พวกเขาขายไป พวกเขาจะจัดการดูแลให้เสร็จเรียบร้อยเอง (แม้แต่การขนย้ายข้าวของเหล่านั้น หลังจากซื้อไปแล้วเป็นปีๆ โดยไม่เรียกเก็บค่าใช้จ่าย) เรมีความฝันที่จะเป็นนักวาดภาพประกอบโฆษณา เธอจึงจากบ้านไปตามหาความฝันที่โตเกียวเมืองใหญ่
แต่เมื่อเธอต้องผิดหวังจากงานที่เธอรัก ในช่วงที่กำลังทุกข์ใจนั้นเอง ที่อยู่ๆ ก็มีจดหมายจากที่บ้านส่งมา เรียกตัวเธอกลับไปช่วยงานที่ร้านโดยด่วนที่สุด เรตัดสินใจกลับบ้าน ทั้งที่ต้องฝืนใจกับการทำงานที่ร้านที่ตนไม่ชอบ ทั้งยังต้องเผชิญหน้ากับพ่อซึ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด แต่ในช่วงเวลาที่ต้องทนฝืนใจช่วยงานที่บ้านนั้นเอง ที่บรรยากาศสงบสุข เรียบง่าย ที่ทุกคนในชุมชนช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ที่ที่มีร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็กๆ ของบ้านเธอเป็นศูนย์กลางชุมชน รวมทั้งความพยายามและมุ่งมั่นทำงานของพ่อที่เธอได้เห็น สิ่งเหล่านี้จะทำให้ความคิดและมุมมองของเร เปลี่ยนไปจากเดิม
เมื่อดูถึงตอนจบของเรื่อง ภาพยนตร์เรื่องนี้จะเสนอแนวคิดของคำตอบแก่คำถามข้างต้นที่ว่า "วันนี้คุณเปิดสวิตช์ความสุขของคุณแล้วหรือยัง"
เมมฟิส (ประเทศอียิปต์)
เมมฟิส (مَنْف Manf คอปติก: ⲙⲉⲙϥⲓ; Μέμφις) เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของอียิปต์ล่าง ตั้งอยู่ใกล้กับเมืองมิต-ราฮินา ราว 20 กม. (12 ไมล์) ตอนใต้ของเมืองกิซา
ตามตำนานที่เกี่ยวข้องโดยมาเนโท นักประวัติศาสตร์และนักบวชในยุคราชอาณาจักรทอเลมีแห่งอียิปต์โบราณ เมืองก่อตั้งขึ้นโดยฟาโรห์เมเนส เป็นเมืองหลวงของอียิปต์ในสมัยราชอาณาจักรเก่า และเป็นเมืองสำคัญใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตลอดประวัติศาสตร์โบราณ มันครอบครองตำแหน่งยุทธศาสตร์ที่ปากแม่น้ำไนล์และเป็นที่ที่ตั้งของท่าเรือหลักของอียิปต์ล่างคือ เพรู - เนเฟอร์ มีโรงงานหีบห่อและคลังสินค้าขนาดใหญ่ที่กระจายอาหารและสินค้าทั่วราชอาณาจักรโบราณ ในช่วงยุคทองเมมฟิสเติบโตขึ้นมาในฐานะศูนย์กลางการค้าการค้าและศาสนาในระดับภูมิภาค
ชาวอียิปต์โบราณเชื่อว่าเมมฟิสอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเทพพทาห์ เทพแห่งช่างฝีมือ และมีวิหารของเทพพทาห์ คือ ฮัต-กา-พทาห์ (หมายถึง "สวนแห่งวิญญาณของเทพพทาห์") เป็นโครงสร้างที่โดดเด่นที่สุดแห่งหนึ่งในเมือง ชื่อของวิหารนี้กลายเป็นภาษากรีกในฐานะ Aί-γυ-πτoς (Ai-gy-ptos) โดยนักประวัติศาสตร์ เชื่อกันว่าเป็นแหล่งกำเนิดของชื่อภาษาอังกฤษยุคใหม่ในภาษาเอธิโอเปีย
ประวัติความเป็นมาของเมมฟิสมีการเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับอียิปต์โบราณ เชื่อกันว่าความสำคัญของเมืองลดลงเพราะการสูญเสียความสำคัญทางเศรษฐกิจในช่วงยุคหลัง จากการเกิดเมืองชายฝั่งอะเล็กซานเดรีย และความสำคัญทางศาสนาที่ลดลงหลังจากการละทิ้งศาสนาโบราณตามคำสั่งของเทสซาโลนิกา (ค.ศ. 380) ซึ่งทำให้คริสต์ศาสนาเป็นศาสนาหลักของจักรวรรดิโรมัน
เมมฟิสขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกในปี 2522 ภายใต้ชื่อ เมมฟิสและสุสาน - กลุ่มพีระมิดตั้งแต่กีซาถึงดาห์ชูร์ ร่วมกับกลุ่มพีระมิดแห่งกีซา และสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในบริเวณกีซา ซัคคารา และดาห์ชูร์ที่ส่วนมากสร้างในช่วงราชวงศ์ที่สามถึงหกของยุคราชอาณาจักรเก่า
กัลยา เลิศเกษมทรัพย์
กัลยา เลิศเกษมทรัพย์ หรือ เง็ก นักแสดง และนางแบบหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการด้วยวัยเพียง 16 ปี จากการเดินเที่ยวห้างที่สยามเซ็นเตอร์ หลังเลิกเรียน จากนั้นมีแมวมองมาติดต่อและขอเบอร์โทรศัพท์เธอไป จากนั้นไม่นานก็ได้ติดต่อให้เธอไปเทสต์โฆษณาหลายครั้ง และได้ถ่ายโฆษณาสกินซิตร้าโลชั่น เป็นงานแรกในวงการบันเทิง
หลังจากนั้นก็ได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของ ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เรื่อง ปีหนึ่งเพื่อนกันและวันอัศจรรย์ของผมเมื่อปี พ.ศ. 2536 แสดงคู่กับศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง โดยรับบทเป็นหมอทิพย์ ต่อด้วยภาพยนตร์สร้างชื่อเสียงให้กับเธอคือ คู่แท้ 2 โลก เมื่อปี พ.ศ. 2537 แสดงคู่กับสหรัถ สังคปรีชา รับบทเป็น ลาน
นอกจากนี้ยังมีผลงานถ่ายแบบ และแสดงละครโทรทัศน์จนถึงปัจจุบัน อาทิ ซึมน้อยหน่อยกะล่อนมากหน่อย, 7 พระกาฬ, เจ้าสาวผมไม่ใช่ผี, พลับพลึงสีชมพู และ เวียงร้อยดาว เป็นต้น
รายชื่อตอนใน ทอล์ก-กะ-เทย Tonight
นี่คือ รายชื่อตอนในรายการ ทอล์ก-กะ-เทย Tonight เรียงตามลำดับตามตอน วันที่ออกอากาศ พร้อมข้อมูลรายละเอียดของช่วงในแต่ละเทป รวมถึงชื่อแขกรับเชิญหลักในช่วงทอล์กโชว์ และแขกรับเชิญในช่วงฟรีฟอร์มหรือช่วงอื่น ๆ ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 ถึงวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2561
เอไอเอ็ม-120 แอมแรม
จรวดนำวิถีเอไอเอ็ม-120 หรือ แอมแรม (AIM-120 Advanced Medium-Range Air-to-Air Missile, AMRAAM) เป็นขีปนาวุธอากาศสู่อากาศเกินระยะตามองเห็น (BVR) รุ่นใหม่ที่สามารถใช้ได้ทั้งตอนกลางวันและกลางคืน มันยังรู้จักกันในอีกชื่อหนึ่งว่าสแลมเมอร์ในกองทัพอากาสสหรัฐ นาโต้ใช้รหัสเรียกมันว่าฟ็อกซ์ ทรี (Fox Three)
การพัฒนา
แอมแรม ได้ถูกพัฒนาขึ้นจากข้อตกลงสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ ในเนโทในการพัฒนาจรวดนำวิถีและการแบ่งปันข้อมูลและเทคโนโลยี ภายใต้ข้อตกลง สหรัฐจะพัฒนาจรวดนำวิถีอากาศสู่อากาศพิสัยกลางรุ่นใหม่ และยุโรปจะพัฒนาจรวดนำวิถีอากาศสู่อากาศพิสัยใกล้ ถึงแม้ว่ายุโรปจะใช้ AMRAAM อยู่แต่ก็มีความพยายามที่จะพัฒนา Meteor ซึ่งเป็นคู่แข่งกับ AMRAAM เรื่มต้นโดยสหราชอาณาจักร ในที่สุดสหราชอาณาจักรก็พัฒนา ASRAAM แต่เพียงผู้เดียว หลังจากยืดเยื้อในการพัฒนาอยู่นาน การนำ AMRAAM (AIM-120A) เข้าประจำการก็ได้เรื่มต้นในกันยายน ปี พ.ศ. 2534 และเครื่องบินกองทัพอากาศสหรัฐลำแรกที่ได้รับการติดตั้งก็คือ F-15 Eagle ต่อมากองทัพเรือก็ได้นำมาประจำการใน F/A-18 Hornet ในปี พ.ศ. 2536
ลักษณะการใช้งาน
แอมแรม มีความสามารถในการปฏิบัติการในทุกสภาพอากาศ และยังมีความสามารถในการทำ Beyond-visual-range (BVR) มันช่วยเพื่มความสามารถในการรบทางอากาศของกองทัพสหรัฐ และชาติพันธมิตร แอมแรม ได้ถูกนำเข้าประจำการในปี พ.ศ. 2534 มันเข้ามาแทนที่ เอไอเอ็ม-7สแปร์โรว์เพราะแอมแรมนั้นเร็วกว่า เล็กกว่า เบากว่า และมีความสามารถในการจัดการข้าศึกที่ระดับความสูงต่ำและมันสามารถยังใช้ ดาต้าลิงก์ ในการนำวิถีขีปนาวุธไปยังเป้าหมาย
ระยะไกล
จรวดนำวิถี เอไอเอ็ม-120 ติดตั้งระบบนำวิถี 2 ช่วง (two-stage guidance system) เมื่อจะทำการใช้อาวุธต่ออากาศยานเป้าหมายระยะไกล โดยเครื่องขับไล่ที่ติดตั้งอาวุธจะส่งข้อมูลเป้าหมายให้กับจรวดนำวิถีก่อนทำการยิงจากข้อมูลที่ได้จากเรดาร์ควบคุมการยิงของเครื่องบินขับไล่ที่ตรวจพบอากาศยานเป้าหมายประกอบด้วย ตำแหน่ง ความเร็ว และทิศทางเพื่อให้จรวดนำวิถีเคลื่อนที่ไปในทิศทางตามข้อมูลที่ได้รับโดยการใช้ระบบนำร่อง Inertial Navigation System (INS) นอกจากนี้ เอไอเอ็ม-120 แอมแรม ยังสามารถรับข้อมูลเป้าหมายจากระบบอินฟราเรดค้นหาและติดตามเป้าหมาย (Infrared- Search and Track System;IRST) หรือผ่านเครือข่าย ดาต้าลิงก์ จากเครื่องบินลำอื่นๆ และเมื่อขณะอยู่ในเส้นทางการบินไปยังเป้าหมายจรวดนำวิถีจะได้รับข้อมูลเป็นระยะๆ จากเครื่องบินขับไล่ท่ทำการปล่อยอาวุธโดยการควบคุมการบินและปรับเปลื่ยนทิศทางให้ตรงกับตำแหน่งเป้าหมายจะทำกระทำผ่านครีบทั้ง 4 แห่ง โดยติดตั้งอยู่ที่หางจนกระทั่งเข้าสู่ระยะอุปกรณ์เรดาร์ติดตามเป้าหมาย (Active Seeker Radar) ติดตั้งกับจรวดนำวิถีจะเปิดระบบเพื่อนำวิถีให้จรวดพุ่งชนโดยการจุดระเบิดหัวรบด้วยหัวรบแบบเฉียดกระทบให้ระเบิดขนาด 40 ปอนด์ระเบิดทำลายอากาศยานเป้าหมาย
ระยะใกล้
สำหรับการใช้อาวุธเข้าโจมตีเป้าหมายระยะใกล้ (Close Range) จรวดนำวิถี แอมแรม จะใช้เฉพาะระบบเรดาร์นำวิถีตัวเองนำจรวดนำวิถีพุ่งกระทบเป้าหมาย ดังนัน จึงทำให้เครื่องบินขับไล่ที่ยิงอาวุธออกมาแล้วมีอิสระที่ทำการสู้รบกับเป้าหมายอื่นๆต่อไปซึ่งมีขีดความสามารถดังกล่าวจึงถูกเรียกว่าเป็นอาวุธประเภท"ยิงแล้วลืม"(Fire and Forget)
บ้านจัดสรร
บ้านจัดสรร (housing estate บางครั้งเรียก housing complex หรือ housing development) เป็นกลุ่มบ้านหรือกลุ่มอาคารที่สร้างขึ้นมาด้วยกันในการพัฒนาครั้งเดียวกัน รูปแบบบ้านจัดสรรมีความหลากหลาย แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ บ้านจัดสรรมักจะสร้างขึ้นจากการทำสัญญาครั้งเดียว มีแบบอาคารไม่มากนัก ดังนั้นจึงมีรูปร่างหน้าตาแบบเดียวกัน บ้านจัดสรรมักสร้างขึ้นในบริเวณเดียวกัน โดยผู้สร้างเดียว และมีผู้บริหารจัดการเดียว ในบริติชไอลส์ คำนี้มีความหมายค่อนข้างกว้าง ยังสามารถรวมถึง กลุ่มบ้านพักอาศัยอาคารสูงที่รัฐบาลให้ความช่วยเหลือด้านการเงิน ไปจนถึงกลุ่มผู้มีรายได้สูง บ้านจัดสรรบริเวณชานเมือง
ตระกูล ทาอาษา
ประวัติ
ตระกูลเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ที่ อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย เป็นบุตรชายของ นายก๋วน และ นางเพียรศรี ทาอาษา มีน้องชายคือ ยุทธนา ทาอาษา
ตระกูลเสียชีวิตเมื่อวันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ระหว่างการปะทะกันใน เหตุกราดยิงที่เทอร์มินอล 21 โคราช
ต่อมาในวันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรรามาธิบดีศรีสินทรมหาวชิราลงกรณ พระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าพระราชทานยศ พลตำรวจโท เป็นกรณีพิเศษแก่ ร้อยตำรวจเอก ตระกูล ทาอาษา โดยประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันอาทิตย์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันเสาร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ณ วัดดงมะตื๋น อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
ชายแดนเยอรมันภายใน
ชายแดนเยอรมันภายใน (Innerdeutsche Grenze or Deutsch-deutsche Grenze ; initially also Zonengrenze ) เป็นชายแดนระหว่างสาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมนี(เยอรมนีตะวันออก, GDR) และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี(เยอรมนีตะวันตก, FRG) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1949 ถึง ค.ศ. 1990 ไม่รวมถึงกำแพงเบอร์ลินที่มีลักษณะที่คล้ายกันและแยกออกจากกัน ชายแดนมีความยาวประมาณ 1,393 กิโลเมตร(866 ไมล์) และได้ลากจากทะเลบอลติกลงมายังประเทศเชโกสโลวาเกีย
ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 1 กรกฏาคม ค.ศ. 1945 เป็นเขตแดนระหว่างเขตยึดครองตะวันตกและเขตยึดครองของโซเวียตทางด้านตะวันออกของอดีตนาซีเยอรมนี ได้ถูกสร้างขึ้นให้เป็นหนึ่งในเขตแดนที่มีป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ซึ่งถูกกำหนดโดยแนวรั้วและกำแพงเหล็กสูงที่ยาวอย่างต่อเนือง ลวดหนาม สัญญาณเตือนภัย คูน้ำต่อต้านยานพาหนะ หอสังเกตุการณ์ กับดักหนามแหลมแบบอัตโนมัติและทุ่นระเบิดสนาม มันถูกลาดตะเวนโดยหน่วยทหารยามของเยอรมนีตะวันออกที่ติดอาวุธจำนวน 50,000 นาย ซึ่งต้องเผชิญหน้ากับทหารยามของเยอรมนีตะวันตก บริติช และสหรัฐจำนวนหนึ่งหมื่นนาย ในบริเวณแนวหลังชายแดนแต่ละฝั่งจะมีกองกำลังทหารมากกว่าล้านนายจากองค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือ(เนโท) และกติกาสัญญาวอร์ซอ(วอร์ซอแพ็ก) คอยประจำการณ์อยู่
ชายแดนนี้เป็นการแสดงให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ทางกายภาพของคำเปรียบเทียบของเซอร์ วินสตัน เชอร์ชิล คำว่า ม่านเหล็ก ที่แบ่งแยกโซเวียตและค่ายตะวันตกในช่วงสงครามเย็น มันเป็นเขตแดนรอยต่อระหว่างระบบเศรษฐกิจสองระบบคือระบบทุนนิยมและระบบสังคมนิยม การก่อตั้งโดยเยอรมนีตะวันออกในช่วงปี ค.ศ. 1952 ถึงปลายปี ค.ศ. 1980 ป้อมปราการนี้ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อหยุดยั้งการอพยพครั้งใหญ่ของพลเมืองชาวเยอรมนีตะวันออกไปยังทางตะวันตก ประมาณผู้คน 1,000 คนที่ถูกกล่าวว่าเสียชีวิตจากความพยายามที่จะข้ามมันในช่วงตลอด 45 ปีที่มีอยู่ เป็นสาเหตุทำให้เกิดการยุ่งเหยิงทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างกว้างขวางแก่ทั้งสองฝ่าย ชาวเยอรมนีตะวันออกที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ก็ประสบกับข้อจำกัดที่เข้มงวดมาก
กำแพงเบอร์ลินที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีคือกำแพงกั้นที่แยกออกจาก มีความซับซ้อนที่น้อยกว่า และปิดกั้นพรมแดนที่สั้นกว่าโดยล้อมรอบเบอร์ลินตะวันตก มีความยาวมากกว่า 155 กิโลเมตร(96 ไมล์) ถึงทางด้านตะวันออกของชายแดนเยอรมันภายใน เบอร์ลินซึ่งอยู่ในเขตโซเวียตทั้งหมดได้ถูกแบ่งแยกออกเป็นสี่ส่วนด้วยกันหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ดังนั้นการสร้างดินแดนส่วนแยกล้อมรอบโดยเยอรมนีตะวันออกที่มีความแนวราบอย่างใกล้ชิดกับ(แต่ไม่เป็นส่วนหนึ่งของ)เยอรมนีตะวันตก
เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 รัฐบาลเยอรมันตะวันออกได้ประกาศให้ทำการเปิดกำแพงเบอร์ลินและชายแดนเยอรมันภายใน ในวันต่อมา ชาวเยอรมันตะวันออกจำนวนล้านคนได้หลั่งไหลเข้าสู่ตะวันตกเพื่อเป็นการหาสู่กัน หลายแสนคนได้ย้ายไปทางตะวันตกอย่างถาวรในอีกหลายเดือนต่อมา เมื่อมีการเปิดให้ข้ามมากขึ้นและความสัมพันธ์ระหว่างชุทขรที่ถูกแบ่งแยกเป็นแนวยาวได้ถูกจัดตั้งขึ้นอีกครั้ง เนื่องจากการควบคุมชายแดนกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย ชายแดนภายในเยอรมันยังไม่ถูกทอดทิ้งจนถึงวันที่ 1 กรกฏาคม ค.ศ. 1990 45 ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่วันที่ก่อตั้งขึ้นและเพียงสามเดือนก่อนที่เยอรมนีจะรวมประเทศอย่างเป็นทางการซึ่งเป็นการสิ้นสุดของการแบ่งแยกเยอรมนี
ซากเล็กๆของป้อมปราการชายแดนเยอรมันภายใน เส้นทางของมันได้ถูกประกาศว่าเป็นส่วนหนึ่งของแนวสีเขียวยุโรป(European Green Belt)ที่เชื่อมโยงถึงอุทยานแห่งชาติและเขตอนุรักษ์ธรรมชาติตามแนวม่านเหล็กเก่าจากวงกลมอาร์กติกถึงทะเลดำ พิพิธภัณฑ์และอนุสรณ์สถานหลายแห่งตามแนวชายแดนเก่าเพื่อระลึกถึงการแบ่งและรวมประเทศเยอรมนี และในบางสถานที่ยังคงรักษาส่วนที่เหลือของป้อมปราการไว้
โจ แจ็กสัน (ผู้จัดการ)
โจเซฟ วอลเตอร์ "โจ" แจ็กสัน (Joseph Walter "Joe" Jackson) เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1928 - 27 มิถุนายน ค.ศ. 2018 เป็นผู้จัดการความสามารถพิเศษ และเป็นบิดาของราชาเพลงป็อบไมเคิล แจ็กสัน ,นักร้องเจเน็ต แจ็กสัน และเดอะแจ็กสันไฟฟ์
บุตร
แจ็กสันมีบุตรกับภรรยาแคทธีริน สครูส์ด้วยกัน 10 คน
แจ็คสันยังมีลูกสาวอีกคนหนึ่งที่เกิดในวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ.1974 ชื่อ โจช์ 'วอนน' แจ็คสัน ในขณะที่เขามีความสัมพันธ์ในตอนอายุ 25 ปีกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเชอริล เทอร์เรลล์
แหล่งข้อมูลอื่น
2018
ปฏิบัติการโบเดินพลัทเทอ
ปฏิบัติการโบเดินพลัทเทอ (Unternehmen Bodenplatte) เปิดฉากเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1945 เป็นความพยายามของลุฟท์วัฟเฟอเพื่อทำลายกองทัพอากาศฝ่ายสัมพันธมิตรในประเทศแผ่นดินต่ำในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป้าหมายของโบเดินพลัทเทอคือการได้รับอำนาจเหนือน่านฟ้าในช่วงระยะหยุดนิ่งของยุทธการตอกลิ่ม เพื่อให้กองทัพบกเยอรมันและวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สสามารถดำเนินการรุกต่อไปได้ ปฏิบัติการนี้ได้ถูกวางแผนเอาไว้จากวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 1944 แต่มีความล่าช้าเรื่อย ๆ มา เนื่องจากสภาพอากาศที่เลวร้ายไปจนถึงวันขึ้นปีใหม่ วันแรกที่เกิดขึ้นเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม
ความลับสำหรับปฏิบัติการนั้นมีความแน่นหนาจนกองทัพบกและกองทัพเรือทั้งหมดของเยอรมันไม่ได้รับแจ้งจากปฏิบัติการและบางหน่วยต่างได้บาดเจ็บและล้มตายจากการยิงพวกเดียวกันเอง สัญญาณข่าวกรองของบริติช (อัลตรา)ได้บันทึกความเคลื่อนไหวและการเตรียมความพร้อมของกองทัพอากาศเยอรมันในภูมิภาค แต่ไม่รับรู้เลยว่าปฏิบัติการครั้งนี้จะมาอย่างฉุกละหุก
ปฏิบัติการครั้งนี้ได้ประสบความสำเร็จอย่างน่าประหลาดใจและประสบความสำเร็จทางกลยุทธ์ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องล้มเหลว เครื่องบินรบฝ่ายสัมพันธมิตรหลายลำถูกทำลายบนพื้นดินแต่แทนที่ภายในหนึ่งสัปดาห์ นักบินฝ่ายสัมพันธมิตรที่บาดเจ็บล้มตายมีน้อยมาก เนื่องจากความสูญเสียของฝ่ายสัมพันธมิตรส่วนใหญ่เป็นเครื่องบินรบที่จอดบนพื้นดิน อย่างไรก็ตาม เยอรมันสูญเสียนักบินไปหลายคนที่ไม่สามารถหามาทดแทนได้อย่างทันที
อ้างอิง
<references group="Notes" />
กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 – ทีมหญิง
กีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 ประเภททีมหญิง เป็นการแข่งขันกีฬาเคอร์ลิงที่จัดขึ้นในเมืองซัปโปะโระ, ประเทศญี่ปุ่น กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 18–24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โดยได้จัดขึ้นที่สนามกีฬาเคอร์ลิงซัปโปะโระ โดยครั้งนี้กีฬาเคอร์ลิงได้กลับมาแข่งขันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้บรรจุเข้าแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2011 ที่กรุงอัสตานา และกรุงอัลมาเตอ ประเทศคาซัคสถาน ซึ่งกีฬาเคอร์ลิงในเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2017 ประเภททีมหญิง มีประเทศที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 5 ประเทศ
ตารางคะแนน
18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, 9:00 (7:00 เวลาไทย)
19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, 13:30 (11:30 เวลาไทย)
20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, 9:00 (7:00 เวลาไทย)
20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, 18:00 (16:00 เวลาไทย)
21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560, 13:30 (11:30 เวลาไทย)
นกไต่ไม้
นกไต่ไม้ (Nuthatch) เป็นนกขนาดเล็กในอันดับนกเกาะคอน (Passeriformes) วงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Sittidae
ฟุซซะ
ฟุซซะ (福生市 (Fussa-shi)) เป็นเทศบาลนครที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ฟุซซะมีจำนวนประชากรประมาณ 56,786 คน มีความหนาแน่นของประชากร 5,600 คนต่อตารางกิโลเมตร มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 10.16 sqkm
นกไต่ไม้
ลักษณะเป็นนกตัวเล็ก มีความยาวประมาณ 10-13 เซนติเมตร รูปร่างป้อม หางสั้น ปากแหลม มีความสามารถพิเศษคือ สามารถไต่ต้นไม้ด้วยนิ้วตีนลงมาในลักษณะเอาหัวลงได้ สามารถไต่ขึ้น ๆ ลง ๆ หรือไต่ไปรอบ ๆ ต้นไม้ หรือรอบ ๆ กิ่งไม้ได้คล่องแคล่วคล้ายกับหนู เพื่อหาแมลงและหนอนตามเปลือกไม้กิน และยังสามารถกินพืชอย่าง ลูกไม้ หรือเมล็ดพืชได้ด้วย ด้วยการคาบเมล็ดพืชขึ้นมายัดไว้ตามซอกเปลือกไม้ที่ลำต้นแล้วก็เอาปากจิกให้เปลือกเมล็ดนั้นแตกเพื่อจิกกินเนื้อใน
ฟุซซะ
พื้นที่ประมาณหนึ่งในสามของเขตเทศบาลนครเป็นพื้นที่ฐานทัพอากาศโยโกตะของกองทัพอากาศสหรัฐ ทำให้มีความหนาแน่นของประชากรที่แท้จริงอยู่ที่ 8,782 คนต่อตารางกิโลเมตร
นกไต่ไม้
มีพฤติกรรมชอบอยู่รวมหากินรวม ๆ ไปในฝูงเดียวกันกับนกขนาดเล็กหลายชนิด มักพบตามป่าโปร่งบนเนินเขา ทำรังในโพรงไม้เล็ก ๆ และมีนิสัยประหลาด คือ ชอบคาบวัสดุต่าง ๆ มาปะติดปะต่อประดับไว้รอบ ๆ ปากโพรงรัง
ฟุซซะ
ภูมิศาสตร์
ฟุซซะตั้งอยู่ประมาณจุดกึ่งกลางทางภูมิศาสตร์ของมหานครโตเกียว อยู่บนที่ราบสูงมูซาชิโนะ ทางทิศตะวันตกติดกับแม่น้ำทามะ ลักษณะภูมิประเทศมีความลาดเอียงเล็กน้อยจากเหนือไปใต้ ที่ตำแหน่งศาลาว่าการนครมีระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล 124 เมตร ระดับความสูงสูงสุดคือ 143.5 เมตรในทางตะวันออกเฉียงเหนือ และต่ำสุดคือ 104 เมตรในทางตะวันตกเฉียงใต้ พื้นที่ริมแม่น้ำเป็นที่ตั้งของสวนสาธารณะหลายแห่ง ซึ่งมีต้นซากูระเกือบ 300 ต้น สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ และเส้นทางปั่นจักรยาน
นกไต่ไม้
พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปเอเชีย, ยูเรเชีย, ยุโรป จนถึงตอนเหนือของแอฟริกา และทวีปอเมริกาเหนือ และมีเพียงสกุลเดียวเท่านั้น คือ Sitta (โดยมาจากภาษากรีกโบราณคำว่า sittē หมายถึง "นก" ขณะที่ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษที่ว่า "Nuthatch" เชื่อว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "Nut+hack" เพราะนกกลุ่มนี้ในทวีปยุโรปมีพฤติกรรมกระเทาะเปลือกลูกนัทกินเป็นอาหาร )
พบทั้งหมดประมาณ 24-27 ชนิด ในประเทศไทยพบทั้งหมด 5 ชนิด ได้แก่ นกไต่ไม้ท้องสีเม็ดมะขาม (S. castanea), นกไต่ไม้หน้าผากกำมะหยี่ (S. frontalis), นกไต่ไม้สีสวย (S. formosa), นกไต่ไม้โคนหางสีน้ำตาล (S. nagaensis) และนกไต่ไม้ใหญ่ (S. magna) ทุกชนิดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด นอกจากนี้แล้วยังมีอีกชนิดที่เป็นนกพลัดหลง คือ นกไต่ไม้สีน้ำเงิน (S. azurea)
ปล่องไฟ
thumb|right|upright|บ้านซึ่งมีปล่องไฟอยู่ด้านบน thumb|right|upright|ปล่องไฟของโรงงานต้มเหล้า
ปล่องไฟ หรือ ปล่องควัน (chimney) เป็นโครงสร้างรูปท่อขนาดใหญ่ ซึ่งต่อออกมาจากด้านบนของบ้านพักอาศัยหรือตึกโรงงาน, เพื่อใช้ระบายควันไฟที่เกิดจากเตาผิง หม้อต้มน้ำ เตาทำอาหารในห้องครัว หรือไอเสียอื่นๆ จากกระบวนการอุตสาหกรรม
ปล่องไฟ มักจะสร้างเป็นแนวดิ่ง เพื่ออาศัยประโยชน์จากการพาความร้อน ให้การไหลของอากาศพาควันไฟ (ซึ่งร้อน) ออกไปทางปล่องไฟซึ่งอยู่ด้านบน และให้อากาศบริสุทธิ์ (ซึ่งเย็น) ไหลเข้ามาทดแทนจากด้านล่าง (ข้างจุดเผาไหม้) ทำให้การเผาไหม้เป็นไปได้อย่างสะดวก, และปล่องไฟยังทำให้เขม่าควันถูกปล่อยในที่สูง ไม่ไปคละคลุ้งในบริเวณใกล้พื้นดินโดยรอบ ซึ่งผู้คนอยู่อาศัยและสัญจรไปมาอีกด้วย
ไวนด์อิตอัป
"ไวนด์อิตอัป" (Wind It Up) เป็นเพลงของนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เกว็น สเตฟานี เดิมทีแต่งขึ้นเพื่อรวมไว้กับฮาราจูกุเลิฟเวอส์ทัวร์ของสเตฟานี ต่อมาเพลงได้บันทึกภายหลังสำหรับอัลบัมเดี่ยวชุด 2 The Sweet Escape (2006) เพลงนี้มีการใช้เพลง "The Lonely Goatherd" จากหนังเรื่อง The Sound of Music
"ไวนด์อิตอัป" ได้รับเสียงวิจารณ์ด้านลบจากนักวิจารณ์เพลงโดยมาก โดยวิจารณ์เรื่องการใช้เพลงโยเดลิงและดูจะใช้มากเกินไป เพลงยังปล่อยเป็นซิงเกิลนำของอัลบัมเมื่อ 31 ตุลาคม 2006 และติดในท็อป 20 ในหลายประเทศ มิวสิกวิดีโอยังได้รับความนิยมในสถานีอย่าง โททอลรีเควสต์ไลฟ์ มิวสิกวิดีโอกำกับโดยโซฟี มุลเลอร์ และยังได้รับอิทธิพลจากหนังเรื่อง The Sound of Music ด้วย
แผ่นดินไหวในประเทศฮอนดูรัส พ.ศ. 2561
'''แผ่นดินไหวในประเทศฮอนดูรัส พ.ศ. 2561''' (terremoto de Honduras de 2018) เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2561 เวลาประมาณ 08:51 น. ตามเวลาท้องถิ่น (เวลา 02:51 น. วันที่ 10 มกราคม ตามเวลาสากลเชิงพิกัด) แผ่นดินไหวมีขนาด 7.5 ตามมาตราขนาดโมเมนต์ จุดศูนย์กลางแผ่นดินไหวอยู่ที่แอ่งยูกาตันของทะเลแคริบเบียน ห่างจากหมู่เกาะหงส์ของประเทศฮอนดูรัสไปทางทิศตะวันออกประมาณ 44 กิโลเมตร (27 ไมล์) ผู้ที่อาศัยอยู่ในอเมริกากลางได้รับความรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนทั้งหมด ผู้ที่อาศัยอยู่ในกรุงเตกูซิกัลปา ขณะเกิดเหตุมีเพียงแค่หน้าต่างเกิดการสั่นคลอน
ขณะเกิดเหตุแผ่นดินไหวมีการแจ้งเตือนให้เฝ้าระวังภัยสึนามิลูกใหญ่ในบางพื้นที่โดยศูนย์เฝ้าระวังสึนามิสหรัฐ ในเวลาต่อมาการแจ้งเตือนทั้งหมดถูกยกเลิกเนื่องจากได้มีการตรวจสอบแล้ว สึนามิไม่เกิดขึ้นเพราะแผ่นดินไหวในครั้งนี้เป็นแผ่นดินไหวชนิดรอยเลื่อนแบบการไถล การเคลื่อนที่ของน้ำทะเลจึงมีน้อย สึนามิจึงไม่เกิด
ดาบิด บุสตามันเต
ดาบิด บุสตามันเต โอโยส (David Bustamante Hoyos; 25 มีนาคม พ.ศ. 2525 — ) เป็นนักร้องชาวสเปน
ประวัติ
ความก้าวหน้าของดาบิดมาจากรายการโทรทัศน์ โอเปราซีออนตรีอุนโฟ ซึ่งคล้ายคลึงกับรายการ อเมริกันไอดอล ได้รับความนิยมสูง รายการนี้ได้ครองตำแหน่งใหญ่ของชาร์ตการขายแผ่นซีดีในช่วงเวลา 5 เดือนที่ประกอบการ เมื่อรายการจบลงในเดือนกุมพาพันธ์ ปี พ.ศ. 2545 ดาบิดได้เป็นหนึ่งในสามของผู้ที่ได้เข้ารอบสุดท้าย
จากนั้นมา ดาบิดออกอัลบัมเดี่ยว 5 อัลบัม คือ อัลบัมแรก บุสตามันเต ออกขายในเดือนพฤษภาคมปี พ.ศ. 2545 และได้มีตำแหน่งอยู่ในชาร์ตซีดีขายดีหลายเดือนในประเทศสเปน เขาประสบความสำเร็จอีกเมื่อออกแสดงคอนเสิร์ตฤดูร้อนมากกว่า 70 ครั้งทั่วประเทศสเปน อัลบัมที่สอง อาซีโซยโย ออกขายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 โดยมีผู้ผลิตเพลงเป็นเอมีลีโอ เอสเตฟัน ดาบิดออกผลงานต่อด้วย การีเซียสอัลอัลมา และ เปนตีเมนโต นอกจากนี้ ได้ไปที่ลาตินอเมริกาเพื่อที่ประชาสัมพันธ์ผลงานเพลง
ดาบิดประสบความสำเร็จในประเทศสเปนและลาตินอเมริกา ได้ขายมากกว่า 1,400,000 แผ่น อัลบัมใหม่คือ อัลฟีโลเดลาอีร์เรอาลีดัด ซึ่งเป็นอัลบัมทองคำขาวในชาร์ตขนาดใหญ่ของเพลงภาษาสเปน ผลิตโดยยูนิเวอร์แซลมิวสิกในสหรัฐอเมริกาและลาตินอเมริกาในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2551
ชีวิตส่วนตัว
ในปี พ.ศ. 2551 ดาบิดได้กลายเป็นบิดาของลูกสาวที่มีชื่อว่า "ดาเนียลา"
เบบีมอนสเตอร์
เบบีมอนสเตอร์ (, มักเขียน BABYMONSTER) หรือที่รู้จักในชื่อ เบม่อน เป็นเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้ สังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนเจ็ดคนคือ รูกะ, ภริตา, อาซะ, อาฮย็อน, ฮารัม, โรร่า และชิกิต้า วงออกซิงเกิลก่อนเปิดตัวชื่อ "Dream" ในวันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ก่อนกำหนดการเปิดตัวในปีเดียวกัน
ค.ศ. 2018–2022: การก่อตั้งและกิจกรรมก่อนเปิดตัว
หลังจากการเปิดตัวเกิร์ลกรุปตัวแทนของวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์อย่าง ทูเอนีวัน (ค.ศ. 2009) และ แบล็กพิงก์ (ค.ศ. 2016) ข่าวเกี่ยวกับเกิร์ลกรุปวงต่อไปของค่ายก็เริ่มแพร่สะพัดไปตั้งแต่ ค.ศ. 2018 บริษัทได้รับผู้สมัครจากประเทศต่าง ๆ โดยบางส่วนได้เข้าร่วมโปรแกรมฝึกระยะเวลาเฉลี่ย 4–5 ปี ตั้งแต่อายุ 10 ปี ในจำนวนรับสมัคร สมาชิกที่ผ่านการคัดเลือกในปัจจุบันแต่ละคนได้อันดับหนึ่งจากผู้เข้ารับการคัดเลือกหลายพันคนในการคัดตัว ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 รูปแบบการเขียนของ "BabyMonster" ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายชื่อที่เริ่มพิจารณาสำหรับแบล็กพิงก์ และ "Baemon" (ตัวย่อตามพยางค์ของชื่อก่อนหน้า) เป็นเครื่องหมายการค้าในภาษาอังกฤษและภาษาเกาหลีโดยต้นสังกัด และเป็นชื่อชั่วคราวที่สื่อต่าง ๆ ใช้จนกว่าการเปิดเผยชื่ออย่างเป็นทางการในที่สุด มีการบันทึกกระบวนการคัดเลือกของกลุ่มไว้ใน ลาสต์อีวาลูเอชัน (ค.ศ. 2023) ซึ่งเป็นรายการเรียลลิตีที่ถ่ายทำหนึ่งปีก่อนที่จะออกอากาศ โดยนำเสนอสมาชิกที่มีโอกาสติดตัวจริงทั้งสิ้นเจ็ดคน ยัง ฮย็อน-ซ็อก ผู้ก่อตั้งวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ โดยความช่วยเหลือจาก อี ซู-ฮยุน จากอักมิว และ คัง ซึง-ยุน และ อี ซึง-ฮุน จากวินเนอร์ ร่วมตัดสิน, จัดอันดับ และพิจารณาการก่อตั้งวงตลอดการถ่ายทำของรายการ  ในตอนสุดท้าย ยังเปิดเผยจำนวนของสมาชิกวงที่วางแผนไว้ในชั้นต้นที่ 5 คน อย่างไรก็ตาม ได้ข้อสรุปว่าเป็นวงสมาชิกเจ็ดคน ประกอบด้วย ชาวเกาหลีใต้ 3 คน (อาฮย็อน, ฮารัม และโรร่า), ชาวญี่ปุ่น 2 คน (รูกะและอาซะ) และชาวไทย 2 คน (ภริตาและชิกิต้า)