cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เลื่อน พงษ์โสภณ
ประดิษฐ์รถสามล้อ
ระหว่างที่ น.อ.เลื่อน สมัครเข้าทำงานในบริษัทเดินอากาศ แต่ถูกย้ายไปประจำอยู่ที่จังหวัดนครราชสีมาเป็นเวลา 5 ปี เขาได้ใช้เวลาว่างขณะที่อยู่ในจังหวัดนั้นประดิษฐ์รถสามล้อขึ้น ทั้งนี้ ก็โดยที่เห็นว่า รถเจ๊ก หรือรถลากซึ่งมีใช้กันอยู่ทั่วไปในขณะนั้น เป็นการทรมานแก่ผุ้คน และไม่รวดเร็ว ความเร็วของรถเจ๊ก ก็เท่ากับความเร็วของคนวิ่งช้า ๆ เท่านั้นเอง น.อ.เลื่อน ได้ใช้เวลา 1 ปี ก็ประดิษฐ์รถสามล้อสำเร็จ คือเมื่อ พ.ศ. 2476 จากนั้น ก็ได้นำเข้ามาจดทะเบียนที่กรุงเทพฯ โดย น.อ.เลื่อน เป็นผู้ขับขี่ด้วยตนเอง ในครั้งนั้น นายพันตำรวจตรี หลวงพิชิตธุระการ (ยศในขณะนั้น) เป็นผู้นั่งทดลองรถสามล้อเป็นคนแรก ตามคำสั่งของกระทรวงมหาดไทย ปรากฏว่า ตั้งแต่วันนั้น เป็นต้นมา ประชาชนคนไทยก็โจษขานกันเซ็งแซ่ไปทั้งเมือง ด้วยเห็นเป็นของแปลก
หลังจากจดทะเบียนแล้ว 1 เดือน น.อ.เลื่อน ก็สามารถประดิษฐ์รถสามล้อออกได้ถึง 50 คัน แต่ต่อจากนั้น ก็มีผู้ลอกแบบเอาอย่างไปทำกันเป็นอันมาก รถสามล้อก็เป็นที่นิยมของคนอย่างกว้างขวาง ได้แพร่หลายออกไปอย่างรวดเร็วทั้งในกรุงและหัวเมืองต่าง ๆ
การเมือง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2476 ซึ่งเป็นระยะหลังเปลี่ยนแปลงการปกครองไม่นานนัก น.อ.เลื่อนเข้าทำงานกับบริษัท ขนส่ง จำกัด (Aerial Transport Company Limited) ที่จังหวัดนครราชสีมา และมีโอกาสพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานหลายคน จึงเกิดความสนใจในเรื่องการเมือง เนื่องจากมีความปรารถนาจะช่วยเหลือประเทศชาติ น.อ.เลื่อนจึงตัดสินใจลงสมัครรับเลือกตั้ง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่จังหวัดนครราชสีมา ในสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ด้วยมีทุนรอนน้อยจึงมิได้ตั้งความหวังไว้มากนัก ทว่าบังเอิญได้รับเลือกตั้ง จึงเปลี่ยนวิถีชีวิตมาเล่นการเมือง และลาออกจากงานตั้งแต่บัดนั้น ทั้งนี้ น.อ.เลื่อนได้รับเลือกตั้งถึง 6 สมัย เป็นเวลาประมาณ 25 ปี
โดย น.อ.เลื่อน ยังร่วมกับคณะนายทหาร เข้ากระทำรัฐประหารเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ต่อมาได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรี ในรัฐบาลควง อภัยวงศ์ รัฐบาลจอมพล ป.พิบูลสงคราม และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลจอมพล แปลก พิบูลสงคราม นอกจากนี้ ยังเคยดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการองค์การน้ำตาลไทย เป็นระยะเวลา 10 ปี ต่อมาได้เป็นประธานกรรมการคนแรกบริษัท เดินอากาศไทย จำกัดคนแรกและได้รับพระราชทานยศเป็น นาวาอากาศเอก เมื่อปี พ.ศ. 2500
บั้นปลายชีวิต
หลังจากเกษียณอายุราชการแล้ว น.อ.เลื่อน ใช้เวลาว่างเดินทางไปพักผ่อนต่างประเทศเป็นครั้งคราว รวมทั้งเข้าศึกษาวิชาการพิมพ์ลายผ้า ที่สหรัฐอเมริกาจนจบหลักสูตร มีดำริจะทำโรงพิมพ์ผ้าลายไทยในประเทศไทย แต่สุขภาพไม่เอื้ออำนวยจึงยุติไป น.อ.เลื่อน ถึงแก่อนิจกรรมอย่างสงบ ด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบ ซึ่งแทรกซ้อนจากการผ่าตัดต่อมลูกหมาก เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุ 80 ปี น.อ.เลื่อน สมรสกับคุณหญิงสุเนตร (นามสกุลเดิม: บุญญสิทธิ์) เมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2480 มีธิดา 2 คนคือ ทิพยาภรณ์ กับผาณิต (สมรสกับวารินทร์ พูนศิริวงศ์ ประธานกรรมการบริษัท หนังสือพิมพ์แนวหน้า จำกัด) และบุตร 1 คนคือ เลิศชาย
สากล ม่วงศิริ
นายสากล ม่วงศิริ (เกิด 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2514) เป็นกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (นายจุติ ไกรฤกษ์) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 4 สมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
นายสากล ม่วงศิริ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2514 เป็นบุตรของนายประเสริฐ ม่วงศิริ และ นางรัตนา ม่วงศิริ และเป็นน้องชายของพลตำรวจตรี สามารถ ม่วงศิริ สำเร็จการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง
งานการเมือง
สากล ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรก ใน พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคไทยรักไทย ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งดังกล่าว และได้รับเลือกติดต่อกันมาจนถึง พ.ศ. 2554 รวม 4 สมัย
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 และ พ.ศ. 2566 เขาลงสมัครรับเลือกตั้งสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ แต่ไม่ได้รับเลือก โดยแพ้ให้กับนายณัฐชา บุญไชยอินสวัสดิ์ ทั้งสองครั้ง
ปลาปักเป้าหน้าหมา
ปลาปักเป้าหน้าหมา (Blackspotted puffer, Dog-faced puffer, Brown puffer) เป็นปลาปักเป้าทะเลชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Arothron nigropunctatus ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 33 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ได้กว้างขวาง ตั้งแต่ชายฝั่งแอฟริกาตะวันออกไปจนถึงหมู่เกาะกลางมหาสมุทรแปซิฟิก จัดเป็นปลาปักเป้าที่เคลื่อนไหวได้อย่างว่องไวและไม่ค่อยจะอยู่นิ่ง
อาหารหลักของปลาปักเป้าหน้าหมา มิใช่ครัสเตเชียนหรือหอยเหมือนปลาปักเป้าจำพวกอื่น แต่เป็นปะการังในสกุลปะการังเขากวาง (Acropora spp.) สาหร่ายและฟองน้ำชนิดต่าง ๆ
เป็นปลาที่มีอุปนิสัยไม่ดุร้ายก้าวร้าว แต่กินปลาขนาดเล็กและสัตว์น้ำอย่างอื่นเป็นอาหาร นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงามตามบ้านเรือนทั่วไปหรือในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
โดยปกติแล้ว ปลาปักเป้าชนิดนี้มีสีเทา แต่บางตัวจะมีสีที่แปลกไป คือ สีเหลือง ซึ่งเรียกกันว่า "ปลาปักเป้าทอง" ซึ่งสีเหลืองนี้จะมีมากบ้างน้อยบ้างแตกต่างกันออกไป บางตัวยังมีสีขาวปะปนอยู่เป็นปื้น ๆ อีกด้วย ลักษณะการผิดเพี้ยนของสีสันนี้เป็นลักษณะที่พบได้น้อย ทำให้ปลาปักเป้าหน้าหมาลักษณะนี้มีราคาซื้อขายกันสูงในตลาดค้าปลาสวยงาม
ปลากรอบ
ปลากรอบ บ้างเรียก ปลาย่างรมควัน เป็นวิธีการถนอมอาหารอย่างหนึ่งที่พบในประเทศกัมพูชา และประเทศไทย โดยมากทำจากปลาเนื้ออ่อนตัวโต นำมาเสียบไม้จัดเรียงเป็นแพแล้วอังไฟให้แห้งและหอม ปลากรอบถือเป็นสินค้าส่งออกที่สร้างชื่อให้กับกัมพูชาเมื่อกว่าครึ่งศตวรรษก่อน
จากความอุดมสมบูรณ์ของโตนเลสาบ ชาวเขมรเมื่อราว 50 ปีก่อน จึงนำปลาที่มีอยู่มากไปทำเป็นปลากรอบเพื่อถนอมอาหารให้อยู่นาน ทำให้ผลิตภัณฑ์นั้นสุก แห้ง แต่มีกลิ่น และรสชาติพิเศษ จากนั้นจึงใส่เกวียนส่งออกไปยังประเทศไทยซึ่งต้องใช้ระยะเวลาแรมเดือน เพราะขณะนั้นถนนหนทางยังไม่มีมากและสะดวกอย่างในปัจจุบัน เมื่อชาวไทยซื้อปลากรอบของชาวเขมรมา ก็จะต้องไปนึ่งหรือลวกเสียก่อนเพื่อป้องกันความสกปรกหรือมอด แล้วจึงนำไปประกอบอาหาร ปัจจุบันประเทศไทยสามารถผลิตปลากรอบได้เอง โดยไม่ต้องพึ่งพาการนำเข้าจากกัมพูชาเหมือนในอดีต แต่ปลากรอบของไทยจะมีขนาดย่อมกว่าปลากรอบเขมร และในอดีตปลากรอบไทยก็มักจะขาดตลาดบ่อย ๆ เพราะคนไทยในยุคนั้นนิยมขายปลาสดมากกว่า และไม่ต้องเสียเวลาย่างให้เป็นปลากรอบแบบเขมร
ในสำรับอาหารเขมรจะนำปลากรอบมายำกับมะกอก นำปลากรอบมาแกงกับฟักเขียว หรือนำปลากรอบไปตำเครื่องจิ้มคล้ายน้ำพริกหรือป่นปลาของไทย แต่จะใส่พริกไทยดำตำพอแหลกไว้แกล้มกับผักจิ้ม ขณะที่สำรับอาหารไทยจะนำปลากรอบเป็นวัตถุดิบในการทำต้มยำปลากรอบ ต้มโคล้งปลากรอบ แกงขี้เหล็กใส่ปลากรอบ ปลากรอบผัดพริกแกง น้ำพริกปลากรอบ หรือนำปลากรอบมาตำให้ละเอียดเป็นเครื่องสำหรับทำแกงเลียงก็มี ส่วนทายาทสกุลอภัยวงศ์ ซึ่งเป็นขุนนางไทยเชื้อสายเขมร มีอาหารประจำครอบครัว ซึ่งบางรายการมีปลากรอบเป็นส่วนประกอบด้วย เช่น แกงส้มปลากรอบ และส้มตำมะระขี้นก หรือเรียกส้มตำเขมร โดยจะใส่ปลากรอบ มะระขี้นก และผักแขยงลงไปด้วย
โคลงนิราศพระยาตรัง
โคลงนิราศพระยาตรัง หรือ โคลงนิราศถลาง เป็นนิราศคำโคลง แต่งโดยพระยาตรังคภูมาภิบาล (พระยาตรัง) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองตรังในสมัยกรุงธนบุรีและช่วงต้นกรุงรัตนโกสินทร์ นิราศเรื่องนี้ไม่ปรากฏชื่อเรื่อง แต่เรียกกันโดยทั่วไปว่า นิราศพระยาตรัง โคลงนิราศพระยาตรัง นิราศตรัง หรือโคลงนิราศถลาง
ประวัติ
เข้าใจว่าพระยาตรังคงจะแต่งขึ้นเมื่อคราวออกศึกถลางครั้งที่ 2 ในต้นรัชกาลที่ 2 เมื่อ พ.ศ. 2352 เมื่อทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกทัพไปรับมือกับพม่า ที่ส่งกองทัพบุกมายังเมืองถลาง (ภูเก็ต)
นิราศเรืองนี้ตีพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรก ในหนังสือวชิรญาณ พร้อมด้วยนิราศตามเสด็จทัพลำน้ำน้อย เมื่อ ร.ศ. 121 (พ.ศ. 2445)
ต้นฉบับในหอสมุดแห่งชาติ มีสมุดไทย 7 เล่ม ด้วยกัน มีเนื้อหาแตกต่างกันไปบ้างเล็กน้อย แต่มี 3 เล่ม ที่มีเนื้อหาครบถ้วน 126 บท ในการชำระและจัดพิมพ์ขึ้นใหม่เมื่อ พ.ศ. 2547 กรรมการชำระได้ทำหมายเหตุระบุเนื้อหาที่แตกต่างในแต่ละฉบับเอาไว้โดยละเอียด
เส้นทาง
พระยาตรังซึ่งรับราชการในกรุงเทพฯ เวลานั้นตามทัพไปในคราวนี้ด้วย แต่ไม่ได้ร่วมไปในทัพหลวง เพราะใช้เส้นทางเดินทัพต่างจากของนายนรินทรธิเบศร์ (อิน) โดยทัพของพระยาตรังเคลื่อนเข้าคลองลัด ไปทางเมืองสมุทรปราการ จนถึงปากน้ำ แล่นเรือเลียบชายฝั่งทะเลตะวันออก แล้วตัดข้ามทะเลไปตามชายฝั่งภาคใต้ จนถึงเมืองชุมพร แล้วเดินทางต่อไปถึงไชยา จากนั้นก็ย้อนกลับมาที่หลังสวน
เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
เจ้าหญิงมารีอาเป็นพระธิดาในเจ้าชายเปโดร กัสเตาแห่งออร์เลอ็อง-บราแกนซา และเจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง พระองค์เป็นพระญาติชั้นหนึ่งในสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน ที่ซึ่งพระมารดาเป็นพระเชษฐภคินีของพระมารดาในดัชเชส
โคลงนิราศพระยาตรัง
คำประพันธ์
นิราศพระยาตรังแต่งด้วยโคลงสี่สุภาพเป็นหลัก โดยมีร่ายสุภาพนำเพียง 15 วรรค และยังนับเป็นวรรรณกรรมเพียงเรื่องเดียวของพระยาตรัง ที่แต่งเป็นโคลงสี่สุภาพ นอกจากนี้ล้วนแต่งด้วยโคลงสี่ดั้น และเพลงยาว
เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
ปัจจุบันทรงเสกสมรสใหม่กับอิกนาซีโอ เด เมดีนา อี เฟร์นันเดซ เด กอร์โดบา ดยุกแห่งเซกอร์เบ และมีพระธิดา 2 พระองค์ ได้แก่
โคลงนิราศพระยาตรัง
เนื้อหา
ช้วงต้นเป็นบทชมพระนคร และไว้ครูตามธรรมเนียมการประพันธ์ จากนั้นเป็นการพร่ำพรรณาความรู้สึกถึงหญิงที่รัก บรรยายสถานที่ระหว่างเส้นทาง โดยมักสอดแทรกความรู้สึกและเล่นคำพ้องเสียงที่เชื่อมโยงไปถึงอารมณ์ผูกพันที่มีต่อคนรักของตน โดยเล่าถึงสถานที่จาก วัดสามปลื้ม ฉางเกลือ วัดทอง วัดราชบุรณะ วัดดอกไม้ พระประแดง จนถึงปากน้ำ แล้วผ่านเกาะต่าง ๆ ถึงสามร้อยยอด สุดท้ายพรรณนาถึงเกาะทะลุ และแหลมไทร จากนั้นไม้ได้บรรยายสถานที่อีก
เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
เชื้อสายทางพระมารดา
มารี เลชชินสกาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส→เจ้าหญิงหลุยส์ เอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส→มาเรีย ลุยซาแห่งปาร์มา สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→มารีอา อีซาเบลแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งซิซิลีทั้งสอง→ดัสเชสหลุยส์ซา เฟอร์นันดาแห่งมองต์เปนซิเออร์→มารีอา กริสตีนาแห่งซิซิลีทั้งสอง สมเด็จพระราชินีแห่งสเปน→เจ้าหญิงมาเรีย อิสซาเบล ดัสเชสแห่งปารีส→เจ้าหญิงหลุยส์ เดอ ออร์เลอ็อง→เจ้าหญิงมารีอา เด ลา เอสเปรันซา แห่งบูร์บง-ซิชิลีทั้งสอง→เจ้าหญิงมารีอา ดา กลอเรีย ดัสเชสแห่งเซกอร์เบ
อ้างอิง
1946
วินัย พันธุรักษ์
วินัย พันธุรักษ์ เป็น ศิลปินแห่งชาติสาขาศิลปะการแสดง (ขับร้อง-เพลงไทยสากล) ประจำปี พ.ศ. 2562 และหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งวง ดิอิมพอสซิเบิล เกิดวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2490 ที่อำเภอหนองแซง จังหวัดสระบุรี จบการศึกษาจากวิทยาลัยพาณิชยการพระนคร
ประวัติ
เริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 14 ปี โดยเป็นนักร้องเด็กในวงของครูพยงค์ มุกดา ศิลปินแห่งชาติ ขณะเรียนโรงเรียนอำนวยศิลป์ ธนบุรี เคยร่วมวง P.M.Pocket Music วงดนตรีวัยรุ่นโด่งดังในยุคนั้น เริ่มเล่นอาชีพกับวงต่าง ๆ หลายคณะ จนกระทั่งร่วมกับเศรษฐา ศิระฉายา ก่อตั้งวง Holiday J-3 ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวงดนตรี ดิอิมพอสซิเบิ้ล ที่ถือว่าเป็นประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของวงการดนตรีไทย
หลังจากดิอิมฯ ยุบวง ได้ร่วมกับ เรวัติ พุทธินันทน์ ตั้งวง ดิ โอเรียนทัล ฟังค์ ซึ่งถือว่าเป็นวงดนตรีชั้นนำวงหนึ่งของไทย ปัจจุบันเป็นครูสอนร้องเพลงให้กับสถาบันดนตรีที่มีชื่อเสียง KPN และ สถาบันดนตรีมีฟ้า นอกจากนี้ได้เปิดบริษัทพันธุรักษ์ โปรโมชั่น จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทให้เช่าเครื่องเสียงออกงานต่าง ๆ
ด้านชีวิตส่วนตัวคุณวินัยได้สมรสกับคุณเกษกนก พันธุรักษ์ มีบุตร 2 คน คือ วิตติวัต พันธุรักษ์ (ต็อง) นักร้องและนักแสดง และกาญจน์กันต์ พันธุรักษ์ (ตังค์)
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ (Beata Maria Virginis Omnis Gratiae Mediatricis; The Blessed Virgin Mary The Mediatrix of all Graces Church) เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิก ขนาดใหญ่ที่สุดในเขตอำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 179 หมู่ 5 ตำบลโสนลอย บนที่ดินบริเวณหลังตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง ริมคลองขุนพระพิมลราชา ใกล้กับถนนกาญจนาภิเษก มีพิธีเสกวัดเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 (พ.ศ. 2470) โดยมีการจัดสร้างอาคารวัดขึ้นใหม่อีก 2 ครั้ง ในรอบ 65 ปี ทั้งนี้ วัดพระแม่สกลสงเคราะห์หลังปัจจุบัน มีพิธีเสกเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1992 (พ.ศ. 2535) ปัจจุบัน (ตั้งแต่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 2009) มีคุณพ่อยอห์น บัปติสตา บุญเสริม เนื่องพลี ดำรงตำแหน่งอธิการโบสถ์
ประวัติ
วัดพระแม่สกลสงเคราะห์ บางบัวทอง ถือกำเนิดขึ้น จากดำริของคุณพ่อบรัวซาร์ ที่เห็นว่ามีคริสตัง (คริสต์ศาสนิกชนในนิกายโรมันคาทอลิก) จำนวนหนึ่ง ย้ายถิ่นฐานจากย่านสามเสน ในจังหวัดพระนคร เข้ามาทำงานที่เมืองบางบัวทองแห่งนี้ ซึ่งสถานที่ประกอบศาสนพิธี ก็มีความจำเป็นกับกลุ่มบุคคลเหล่านี้ โดยในช่วงเวลานั้น พวกเขาได้รับศีลล้างบาปจากคุณพ่อแฟร์เลย์ ซึ่งเดินทางเข้ามาที่บางบัวทองอยู่บ้าง และต้องอาศัยการพายเรือไปร่วมศาสนพิธีสำคัญต่าง ๆ ถึงวัดนักบุญฟรังซิสเซเวียร์ ที่สามเสน ที่มีระยะทางไกล และเดินทางยากลำบากอย่างมาก
เมื่อปี ค.ศ. 1924 คุณพ่อบรัวซาร์จึงซื้อที่ดิน แปลงซึ่งเป็นวัดพระแม่สกลสงเคราะห์ในปัจจุบัน พร้อมกับห้องแถวหลังหนึ่ง ในตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง เพื่อใช้เป็นสถานที่ชั่วคราว ในการประกอบศาสนพิธี รวมถึงเป็นสถานที่อบรมวิชาคำสอน ให้แก่เยาวชนคริสตัง จึงนับว่าคุณพ่อบรัวซาร์เป็นอธิการองค์แรกของโบสถ์บางบัวทอง พร้อมกันนั้น คุณพ่อบรัวซาร์ก็ดำเนินการเปิดโรงเรียน ให้ชื่อว่า แม่พระสกลสงเคราะห์ ซึ่งอยู่ในความดูแลของภคินีพระหฤทัย โดยให้เด็กชายเรียนที่ห้องแถว และแยกนักเรียนหญิงมาเรียนในอาคารไม้ ที่สร้างขึ้นเป็นหลังแรกบนที่ดินดังกล่าว นับเป็นโรงเรียนเด็กหญิงแห่งแรกในเมืองบางบัวทอง ต่อมาภายหลัง จึงย้ายนักเรียนชายเข้ามาเรียนในที่ดินของวัดด้วยกัน และในปีต่อมา (ค.ศ. 1925) คุณพ่อบรัวซาร์ก็เตรียมการซื้อไม้สำหรับการสร้างวัดไว้พร้อมแล้ว แต่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1926 คุณพ่อก็ได้รับคำสั่งให้ย้ายไปเป็นอธิการโบสถ์ที่โบสถ์บ้านปลายนา จึงยังไม่ทันจะดำเนินการจัดสร้างวัดบางบัวทอง
จากนั้น คุณพ่อตาปี อธิการโบสถ์สามเสนในขณะนั้น จึงเข้าดำเนินการจัดสร้างอาคารไม้สองชั้น หันหน้าไปทางทิศตะวันออก พื้นไม้สักยกสูง หล่อเสาปูนขึ้นเพื่อตอกเป็นตอม่อ มีระเบียงสามด้านโดยรอบอาคาร ชั้นล่างเป็นห้องเรียนส่วนขยาย เพิ่มเติมจากอาคารเรียนเดิม ส่วนชั้นบนเป็นวัด โดยมีบันไดทอดอยู่ทางขวาของอาคาร ส่วนหอระฆังตั้งขึ้นต่างหาก บริเวณซ้ายมือของอาคาร จนกระทั่งก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์ ประกอบพิธีเสกโบสถ์หลังแรกนี้ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1927 โดยมี มุขนายก เรอเน แปร์โร เป็นประธานบาทหลวง และมอบไว้ในความอุปถัมภ์ ของแม่พระสกลสงเคราะห์ ตามที่คุณพ่อบรัวซาร์ อธิการโบสถ์องค์แรก ตั้งความปรารถนาไว้ นอกจากนี้ คุณพ่อตาปี ยังดำเนินการเปลี่ยนชื่อวัดและโรงเรียนเป็น พระแม่สกลสงเคราะห์ ซึ่งใช้มาจนถึงปัจจุบัน จัดสร้างบ้านพักบาทหลวง ตลอดจนซื้อที่นาในบริเวณใกล้เคียงไว้เป็นของโบสถ์ โดยให้คริสตังชาวจีนเช่าทำสวน ส่งผลให้สัตบุรุษ (คริสตัง) ของโบสถ์บางบัวทอง รวมถึงจำนวนนักเรียน ก็มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในเวลาต่อมา
ในปี ค.ศ. 1950 คุณพ่อยอห์น บัปติสตา กิมฮั้ง แซ่เล้า ดำรงตำแหน่งอธิการโบสถ์องค์ต่อมา โดยดำเนินการจัดสร้างอาคารเรียนสองชั้น ปรับปรุงบริเวณที่ดินของโบสถ์ เพื่อปลูกต้นไม้ต่างๆ อาทิ มะม่วง และมะพร้าว เป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ คุณพ่อยอห์น บัปติสตา ยังส่งเสริมให้ลูกๆ ในวัด มีโอกาสฝึกขับร้องเพลงเกรกอเรียน อย่างจริงจังและต่อเนื่อง ระหว่างบทเทศน์ในพิธีมิสซา โดยมีทั้งบทร้องภาษาไทย และภาษาจีน คุณพ่อยอห์น บัปติสตา เป็นอธิการโบสถ์อยู่ถึง 18 ปี จนกระทั่งปี ค.ศ. 1965 ก็ต้องย้ายไปประจำที่โบสถ์อื่น โดยมีคุณพ่อกาเบรียล โรเชอโร เข้ารับตำแหน่งสืบแทน ขณะนั้น อาคารเรียนในโรงเรียนของโบสถ์ มีเพียงอาคารไม้สองชั้นเพียงหลังเดียว มีห้องเรียนที่ใช้การได้เพียง 8 ห้องเท่านั้น คุณพ่อโรเชอโรจึงระดมทุนสนับสนุน เพื่อดำเนินการต่อเติมอาคารไม้เดิม ให้แล้วเสร็จอีก 2 ห้องเรียน พร้อมทั้งจัดสร้างอาคารชั้นเดียว แนวขนานกับโบสถ์ทางทิศเหนือ อีก 5 ห้องเรียน รวมถึงมีคำขอเข้าอยู่ภายใต้การดูแลของภคินีคณะเซนต์ปอล เดอ ชาตร์ด้วย เป็นผลให้มีจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นทุกปี
คุณพ่อโรเชอโรยังขอเจรจา ให้ผู้เช่าที่ดินของวัดหลายราย ย้ายออกจากพื้นที่ เพื่อจัดสร้างถนนคอนกรีตมาตรฐาน ขนาด 8 เมตร จากตลาดสดเทศบาลเมืองบางบัวทอง เข้ามาถึงบริเวณโบสถ์ ซึ่งนำความเจริญเข้ามาสู่วัดเป็นอันมาก แต่ทว่าเหลืองบที่เพียงพอสำหรับการสร้างเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ซ้ำร้ายคุณพ่อโรเชอโรยังประสบอุบัติเหตุ ตกจากหน้าต่างห้องนอนลงมาที่ชั้นล่าง จนถึงแก่มรณกรรม ที่โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อปี ค.ศ. 1971 คุณพ่อมิกาแอล อดุลย์ คูรัตน์ จึงเข้ารับตำแหน่งอธิการโบสถ์บางบัวทองต่อมา ท่านมีดำริในการส่งเสริม ให้เด็กและเยาวชนคริสตังของโบสถ์ เข้าร่วมกิจกรรมปรับปรุงบริเวณโบสถ์และโรงเรียน ให้สะอาดและสวยงามยิ่งขึ้น รวมถึงดำเนินการจัดสร้างกำแพงคอนกรีตหน้าโบสถ์ เพื่อทดแทนรั้วไม้ของเดิมที่ชำรุดทรุดโทรม ตลอดจนความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว และตรงไปตรงมา ของคุณพ่อมิกาแอล ซึ่งเป็นที่ยกย่องนับถืออย่างยิ่ง ของสัตบุรุษชาววัดบางบัวทอง นอกจากนี้ ยังฝึกหัดให้เด็กๆ ขับร้องเพลงให้ไพเราะด้วย
ยุคพัฒนาโบสถ์และโรงเรียนอย่างเต็มรูปแบบ เกิดขึ้นในสมัยที่ คุณพ่อเปโตร สุรสิทธิ์ ชุ่มศรีพันธุ์ เข้ามาเป็นอธิการโบสถ์ เมื่อปี ค.ศ. 1987 โดยท่านมีโครงการจัดสร้างอาคารเรียนประถมศึกษา-มัธยมศึกษา 1 หลัง และอาคารเรียนระดับอนุบาลอีก 1 หลัง โรงอาหาร พัฒนาโบสถ์ สุสาน ศาลาสวดศพ ตลอดจนจัดสร้างโรงเลี้ยงขึ้นที่ข้างศาลาสวดศพอีกด้วย ซึ่งเริ่มจากถมที่ดิน ขุดบ่อน้ำ จัดร่องสวน ในบริเวณโดยรอบโบสถ์และโรงเรียน แล้วจึงเริ่มดำเนินการจัดสร้าง อาคารเรียนคอนกรีตเสริมเหล็กหลังแรกของโรงเรียน สูง 5 ชั้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา และมัธยมศึกษาตอนต้น เมื่อเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1989 จนกระทั่งแล้วเสร็จ เปิดใช้อย่างไม่เป็นทางการ ในปีการศึกษา 2533 (ค.ศ. 1990) จากนั้นจึงเริ่มดำเนินการจัดสร้างสุสานขึ้นใหม่ ในราวปลายปีเดียวกัน พร้อมกันนั้น ได้ดำเนินการสร้างเขื่อนริมคลองขุนพระพิมลราชา ตั้งแต่บริเวณหน้าวัด ไปจรดกับที่ดิน ซึ่งมาสเตอร์สะอาด ธรรมภิรักษ์เช่าไว้ จนเสร็จสิ้นในยุคนี้เช่นกัน
ช่วงเวลาใกล้เคียงกันนี้ บรรดาผู้เช่าที่ดินบริเวณหลังโบสถ์เพื่อทำสวน ต่างก็คืนสิทธิการเช่ากลับคืนแก่ทางโบสถ์ เพื่อดำเนินการถมที่ดิน ปรับปรุงเป็นหมู่บ้านคริสตัง โดยราวกลางเดือนมกราคม ค.ศ. 1990 มีการประชุมกับผู้เช่าเหล่านั้น ซึ่งส่วนมากเป็นลูกโบสถ์ ที่จำเป็นต้องย้ายออกจากที่เช่าเดิม ไปยังที่ดินซึ่งจัดเตรียมไว้ จากนั้น ราวต้นเดือนมีนาคม ปีเดียวกัน จึงเริ่มการรื้อถอนเพื่อนำไปปลูกบนที่ดินซึ่งได้รับการจัดสรร ต่อมา เมื่อเดือนเมษายน ก็เริ่มดำเนินการย้ายสุสานเดิม ซึ่งอยู่บริเวณหลังโบสถ์ ไปยังสุสานแห่งใหม่ บริเวณติดกับหมู่บ้านคริสตัง โดยบริเวณเดิมปรับปรุงเป็นสนามบาสเกตบอล ถัดจากนั้น จึงเริ่มจัดสร้างอาคารเรียนคอนกรีตเสริมเหล็ก สูง 4 ชั้น เป็นรูปเกือกม้า บริเวณถัดจากอาคารโรงอาหาร สำหรับนักเรียนระดับชั้นอนุบาล
เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐ
เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐ (Chief of Staff of the United States Air Force) เป็นตำแหน่งตามกฎหมายของกองทัพอากาศสหรัฐ และเป็นตำแหน่งระดับสูงสุดของนายทหารในกองทัพอากาศสหรัฐ ทำหน้าที่เป็นผู้แทนกองทัพอากาศในที่ประชุมคณะเสนาธิการร่วม เป็นหัวหน้าที่ปรึกษาฝ่ายทหารของรัฐมนตรีว่าการทบวงทหารอากาศ และเป็นที่ปรึกษาฝ่ายทหารของสภาความมั่นคงแห่งชาติ ของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และของประธานาธิบดี
เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐจะได้รับการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี โดยคำแนะนำและความยินยอมของวุฒิสภา มีวาระการดำรงตำแหน่งสี่ปีในยามปกติ ดำรงตำแหน่งได้ติดต่อกันสองวาระเฉพาะยามศึกสงครามและสถานการณ์ฉุกเฉินที่ประกาศโดยรัฐสภาสหรัฐ เสนาธิการทหารอากาศมียศทหารเป็นพลเอก
เสนาธิการทหารอากาศสหรัฐมีที่ทำงานอยู่ในอาคารเดอะเพนตากอน ไม่มีกองบัญชาการเป็นของตนเอง ไม่มีอำนาจบังคับบัญชากองทัพอากาศหรือกองบินใด จึงไม่อาจเทียบได้กับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศในประเทศอื่น กฎหมายสหรัฐว่าด้วยสายบังคับบัญชา บัญญัติให้การควบคุมบังคับบัญชาทหารสหรัฐทุกเหล่าทัพเป็นอำนาจของประธานาธิบดีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ซึ่งจะมอบคำสั่งโดยตรงให้แก่หน่วยบัญชาการรบรวม
เยลลี่
เยลลี่ (jelly) ในประเทศกลุ่มเครือจักรภพแห่งประชาชาติและไอร์แลนด์ ส่วนในสหรัฐอเมริกาจะเรียกเจลาตินหรือเจลโล ตามยี่ห้อเจลาตินในสหรัฐ เป็นขนมหวานที่ทำมาจากเจลาตินแต่งสีและรส โดยการนำเจลาตินเปล่าผสมกับเครื่องปรุงรสอื่น ๆ หรือใช้เจลาตินผสมที่ใส่สารแต่งไว้แล้ว ขนมหวานเจลาตินที่เตรียมสำเร็จมีรูปแบบตั้งแต่ขนมหวานรูปทรงขนาดใหญ่ ไปจนถึงถ้วยเสิร์ฟขนาดเล็ก เป็นผลิตภัณฑ์ซึ่งทำจากน้ำผลไม้ หรือน้ำผลไม้เข้มข้น เช่น น้ำมะนาว ขิงแก่ ผสมกับสารที่ให้ความหวาน (sweetening agent) และสารที่ทำให้เกิดเจล (gelling agent) เช่น เจลาติน (gelatin) คาร์ราจีแนน (carrageenan) อาจมีการผสมสี (coloring agent) และแต่งกลิ่นรส ส่วนประกอบของเจลลี่สารที่ทำให้เกิดเจล (gelling agent) การผลิตเจลลี่สำเร็จรูปในเชิงอุตสาหกรรม มีส่วนประกอบที่สำคัญ คือ กัม (gums) ซึ่งทำหน้าที่เป็นสารที่ทำให้เกิดเจล หรือสารก่อเจล ชนิดของกันที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย ได้แก่ คาร์ราจีแนน เจลาตินและเพกทิน
เอ็ดมอนโตซอรัส
เอ็ดมอนโตซอรัส (Edmontosaurus) เป็นพวกไดโนเสาร์ปากเป็ดชนิดหนึ่ง ฟอสซิลของมันพบในทวีปอเมริกาเหนือ อาศัยอยู่ในยุคครีเทเชียสตอนปลาย เมื่อประมาณ 73 ล้านปี ถึง 65 ล้านปีก่อน มันเป็นเหยื่อของนักล่าอย่างไทรันโนซอรัสและอยู่ร่วมยุคกับไทรเซอราทอปส์ เอ็ดมอนโตซอรัส เป็นหนึ่งในพวกแฮดโดรซอร์ริเด (ไดโนเสาร์ปากเป็ด) ที่ใหญ่ที่สุด ความยาวของมันวัดได้ถึง 13 เมตร (43 ฟุต) และมีน้ำหนักประมาณ 4.0 ตันมันเป็นที่รู้จักกันจากตัวอย่างฟอสซิล ที่มีสภาพสมบูรณ์ มันมีญาติอย่างอนาโตไททัน (Anatotitan) ซึ่งอาศัยอยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน ฟอสซิลชิ้นแรกของมัน ถูกค้นพบในภาคใต้ ของรัฐอัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา ในปี 1917 เอ็ดมอนโตซอรัส มีชื่อก่อนหน้านี้ว่า annectens ซึ่งตั้งโดย โอลเนียท ชาล มาร์ชในปีค.ศ. 1892
เอ็ดมอนโตซอรัส อาศัยกระจายอย่างเป็นวงกว้างในแถบอเมริกาตะวันตก การกระจายตัวของซากดึกดำบรรพ์แสดงได้ว่ามันอาศัยอยู่แถบราบชายฝั่ง มันเป็นสัตว์ซึ่งกินพืชเป็นอาหารที่สามารถยืนได้ทั้ง 2 ขา และ 4 ขา และมันอยู่ร่วมกันเป็นฝูงและมีการอพยพจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งเพื่อหาอาหารอีกด้วย จากการศึกษาซากดึกดำบรรพ์หลายตัวอย่างพบว่ามีหลักฐานการถูกโจมตีจากไทรันโนซอรัสด้วย
กะโหลกศีรษะ
กะโหลกศีรษะที่โตเต็มที่ของเอ็ดมอนโตซอรัสยาวเกือบรอบเมตร มีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม จะงอยปากทั้งบนและล่างไม่มีฟัน มีแต่ฟันกราม จะงอยปากบนมีขนาด 8 เซนติเมตร
การเคลื่อนไหว
เอ็ดมอนโตซอรัส และแฮดโดรซอร์ริเดอื่น ๆ มีสี่เท้าและสามารถยืนสองเท้าได้ในเวลาที่จำเป็นเช่นการกินใบไม้ที่มียอดสูง ๆ หรือจะใช้ขาหลังในการออกตัววิ่งด้วยความเร็วหนีจากนักล่าในยุคนั้นอย่าง ไทรันโนซอรัส การวิจัยโดยสร้างแบบจำลองคอมพิวเตอร์ในปี 2007 แสดงว่า เอ็ดมอนโตซอรัสสามารถทำความเร็วสูงอาจถึง 45 กิโลเมตร/ชั่วโมง และยังจำลองการเดินแบบอื่น ๆ อย่างการวิ่งเหยาะ ๆ ให้ก้าวเท้าเดียว ย้ายที่หรือวิ่ง นักวิจัยพบว่าแปลกใจที่เอ็ดมอนโตซอรัสสามารถเดินเร็วได้เหมือนจิงโจ้กระโดด (แบบจำลองความเร็วสูงสุด 17.3 เมตรต่อวินาที) ในขณะที่น้ำหนักมีมากจนไม่เหมาะกับการว่ายน้ำเช่นเดียวกับ แฮดโดรซอร์ริเด อื่น ๆ ที่มีนิ้วมือสั้นไร้ประสิทธิภาพ และหางไม่มีประโยชน์ในการขับเคลื่อนร่างกายเนื่องจากมีเส้นเอ็นแข็งที่คล้ายกระดูกทำให้ขยับได้เล็กน้อย
ตูรันโด
ตูรันโด (Turandot, [turan ˈdɔt]) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีจำนวน 3 องก์ เขียนโดยจาโกโม ปุชชีนี คีตกวีอุปรากรคนสำคัญของคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของจาโกโม ปุชชีนี ที่เสียชีวิตก่อนจะเขียนเสร็จ ปุชชีนีเริ่มเขียนอุปรากรเรื่องนี้ตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 1920 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1924 โดยคงเหลือแผ่นร่างจำนวน 36 หน้า สำหรับตอนจบ 23 แผ่นสุดท้ายที่ยังเขียนไม่เสร็จ ต่อมาได้ถูกเขียนต่อจนสำเร็จโดยฟรังโก อัลฟาโน
ตูรันโดจัดแสดงรอบปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1926 ที่โรงอุปรากรลา สกาลา มิลาน อำนวยเพลงโดยอาร์ตูโร ตอสกานีนี เมื่อการแสดงมาถึงช่วงกลางขององก์ที่สาม วงออร์เคสตราหยุดบรรเลง ตอสกานีนีลดไม้บาตองลง หันกลับไปหาผู้ชมและประกาศว่า "Qui finisce l'opera, perché a questo punto il maestro è morto" ("Here the opera ends, because at this point the maestro died"; อุปรากรจบลง ณ ที่นี้ เพราะท่านแมสโตรผู้แต่งเสียชีวิตลงแล้ว) พร้อมกับผ้าม่านเวทีเลื่อนลงมาปิดช้าๆ จากนั้นตอสกานีนีก็ไม่ได้ขึ้นอำนวยเพลงที่ใดอีกเลย การแสดงรอบถัดมา ได้เปลี่ยนผู้อำนวยเพลงเป็นเอตตอเร ปานิซซา โดยได้รวมตอนจบซึ่งแต่งโดยฟรังโก อัลฟาโน ไว้ด้วย
ตูรันโด มาจากภาษาเปอร์เซีย แปลว่าลูกสาวของตูราน เป็นชื่อของตัวละครนำฝ่ายหญิง เป็นเจ้าหญิงชาวอุยกูร์ ธิดาของผู้ครองแคว้นตูรานในเอเชียกลาง และเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรเปอร์เซีย นักวิชาการที่ศึกษาผลงานของปุชชีนี แนะนำว่าชื่อตัวละคร ให้ออกเสียงว่า "Turan-do" (ไม่ต้องออกเสียงตัวสะกด ต์) เรื่องของตูรันโดมาจากนิทานเปอร์เซียเรื่อง พันหนึ่งทิวา
องก์สุดท้ายของอุปรากร มีท่อนอาเรียที่ชื่อว่า Nessun dorma (None shall sleep) เจ้าชายตกหลุมรักเจ้าหญิงตูรันโดผู้เย็นชา และประสงค์จะอภิเษกกับเจ้าหญิง ต้องถูกทดสอบโดยตอบปริศนา 3 ข้อ โดยหากตอบข้อใดผิดจะต้องถูกบั่นศีรษะ บทเพลงอาเรียท่อนนี้เป็นอาเรียที่มีชื่อเสียงที่สุดสำหรับขับร้องโดยนักร้องเสียงเทเนอร์ โดยเฉพาะที่ขับร้องโดยลูชาโน ปาวารอตติ ที่นำมาใช้เป็นเพลงธีมของบีบีซีในการถ่ายทอดฟุตบอลโลก 1990 ที่อิตาลี เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับสองของป็อปชาร์ตในสหราชอาณาจักร
กรมประชาชน
กรมประชาชน (ក្រុមប្រជាជន กฺรุมบฺรชาชน ออกเสียง กรมปรอเจียจ็วน, Citizen's Association หรือ People's Association) เป็นพรรคการเมืองในกัมพูชาที่เข้าร่วมในการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2515 พรรคนี้เป็นองค์กรที่ถูกกฎหมายของพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาหรือพรรคปฏิวัติประชาชนเขมร
การก่อตั้ง
กรมประชาชนจัดตั้งขึ้นหลังจากการประชุมเจนีวา พ.ศ. 2497 ซึ่งรับรองเอกราชและความเป็นกลางของกัมพูชา และได้จัดให้มีการเลือกตั้งในปีต่อมา กลุ่มที่ต่อสู้เพื่อเรียกร้องเอกราชของเขมรส่วนใหญ่มีความเกี่ยวข้องกับเวียดมิญ ซึ่งต้องถอนตัวออกจากกัมพูชาหลังการประชุมนี้ เขมรฝ่ายซ้ายบางกลุ่มเช่น เซิง งอก มิญได้เดินทางไปฮานอย กลุ่มที่เหลือได้จัดตั้งกรมประชาชนซึ่งเป็นพรรคที่ถูกกฎหมาย นโยบายเน้นแบบสังคมนิยม ในส่วนของพรรคคอมมิวนิสต์ที่นำโดยตู สามุตและเซียว เฮง และสมาชิกรุ่นใหม่อย่างลต ซอ (พล พต) และเอียง ซารี ยังคงอยู่ในฐานะอีกองค์กรหนึ่ง ผู้นำของกรมประชาชนในขณะนั้นเป็นผู้นำของเขมรอิสระเดิมเช่น นอน ซวน แก้ว เมียส และเพ็ญ ยุต
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2498
การเลือกตั้งในกัมพูชา พ.ศ. 2498 เป็นการเข้าร่วมการเลือกตั้งครั้งแรกของกรมประชาชน ผลปรากฏว่าส่งผู้สมัคร 35 คน ไม่ได้ที่นั่งในสภา พ่ายแพ้ให้แก่พรรคสังคมราษฎร์นิยมของพระนโรดม สีหนุ
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2501
ในช่วงก่อนการเลือกตั้ง พ.ศ. 2501 พระนโรดม สีหนุมีความกังวลอย่างมากเกี่ยวกับอิทธิพลของเวียดมิญและเวียดนามเหนือ ที่เข้ามามีอิทธิพลมากขึ้นในกัมพูชา ในระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง จึงมีการโจมตีและติดตามพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชามาก โดยเน้นว่ากลุ่มฝ่ายซ้ายมีความเกี่ยวข้องกับเวียดนาม กรมประชาชนถูกกดดันมากขึ้น เมื่อมีการเผยแพร่ภาพตึกและทางรถไฟที่ถูกระเบิดทำลาย และคำขวัญที่กล่าวหาว่ากรมประชาชนเป็นพวกขายชาติ และกรมประชาชนไม่ใช่ระบอบสังคม ท่ามกลางความกดดัน กรมประชาชนส่งผู้สมัครเพียง 5 คน และ 4 คนถูกจับและถอดถอนการสมัคร มีเพียงแก้ว เมียสคนเดียวที่ได้ลงรับเลือกตั้ง แต่ก็ถูกบีบจนต้องลี้ภัยไปอยู่ที่ชายแดนเวียดนาม
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2505
กรมประชาชนเป็นเป้าหมายที่ถูกกดดันโดยรัฐบาลอีกครั้ง ตำรวจของฝ่ายสีหนุจับตัวสมาชิกพรรคไป 14 คนรวมทั้งนอน ซวน เลขาธิการทั่วไปของพรรคในข้อหาว่าร่วมมือกับเวียดนามเหนือในการต่อต้านระบอบสังคม พวกเขาถูกตัดสินประหารชีวิต ทำให้กรมประชาชนสลายตัว สมาชิกพรรคที่นิยมฝ่ายซ้ายหนีออกจากพนมเปญเข้าป่า มีเพียงเขียว สัมพัน ฮู ยวนและฮู นิมที่ยังร่วมมือกับระบอบสังคม ตู สามุต ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์หายตัวไปอย่างลึกลับ ลต ซอขึ้นเป็นผู้นำพรรคแทน
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2515
หลังจากการโค่นล้มระบบสังคมของสีหนุหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2513 และก่อตั้งสาธารณรัฐเขมร กรมประชาชนถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเข้าร่วมการเลือกตั้งเป็นคู่แข่งของพรรคสาธารณรัฐสังคมนิยม ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2515 เพ็ญ ยุตซึ่งในขณะนั้นเป็นเจ้าหน้าในกองทัพและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับลน นล ขึ้นมาเป็นผู้นำพรรค ทำให้กรมประชาชนถูกมองเป็นพรรคหุ่นเชิดของรัฐบาล ลต ฉาย พี่ชายของลต ซอหรือพล พต เข้าร่วมกับกรมประชาชนด้วย แต่กรมประชาชนไม่ได้รับเลือก พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมได้รับการเลือกตั้งทุกที่นั่ง
ไมเคิล เฟ็ลปส์
ไมเคิล เฟรด เฟ็ลปส์ (Michael Fred Phelps; 30 มิถุนายน ค.ศ. 1985 — ) เป็นนักกีฬาว่ายน้ำชาวอเมริกันและได้รับการยกย่องให้เป็นนักกีฬาว่ายน้ำที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์รวมทั้งเป็นหนึ่งในนักกีฬาโอลิมปิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล    เขาได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก 69 หรียญ (23 เหรียญทอง 15 เหรียญเงิน และ 45 เหรียญทองแดง) โดยได้จากโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่ประเทศกรีก 8 เหรียญ (6 เหรียญทอง 2 เหรียญทองแดง) โอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่ประเทศจีน 8 เหรียญทอง และโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่สหราชอาณาจักร 4 เหรียญทอง และ 2 เหรียญเงิน ซึ่งปัจจุบันเขาเป็นนักกีฬาที่ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกมากที่สุดในโลก โดยลงแข่งขันได้เหรียญทองรวม 23 เหรียญ จากทั้งหมด 28 เหรียญ (ข้อมูลหลังโอลิมปิกฤดูร้อน 2016)
เฟ็ลปส์ยังได้รับเลือกเป็นนักว่ายน้ำโลกประจำปี 2003, 2004, 2006, 2007 และนักว่ายน้ำอเมริกันประจำปี 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007
ชีวิตส่วนตัว
ไมเคิล เฟ็ลปส์ เกิดที่เมืองรอดเจอส์ฟอร์จ บริเวณชานเมืองของเมืองบอลทิมอร์ในรัฐแมริแลนด์ เขาเรียนจบระดับชั้นมัธยมที่ ทาวสัน ไฮสคูล เมื่อปี 2003 พ่อของเขาชื่อ เฟร็ด เฟ็ลปส์ เป็นตำรวจแห่งรัฐแมริแลนด์ และ เดบบี เดวิสสัน เฟ็ลปส์ แม่ของเขาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนประถม ทั้งคู่หย่าร้างกันในปี ค.ศ. 1994 ไมเคิลมีชื่อเล่นว่า "เอ็มพี" มีพี่สาวอีกสองคนชื่อ วิทนีย์ และ ฮิลารี่ ซึ่งทั้งคู่เป็นนักว่ายน้ำเช่นกัน (โดยวิทนีย์ เกือบจะได้ลงแข่งว่ายน้ำให้กับทีมชาติสหรัฐอเมริกา ในโอลิมปิกเกมส์ 1996 แต่ต้องมาบาดเจ็บเสียก่อน) ในวัยเด็ก ไมเคิล เฟ็ลปส์ เป็นโรคสมาธิสั้น (ADHD) เขาเริ่มว่ายน้ำตั้งแต่อายุได้ 7 ปี ซึ่งเขาได้แรงบันดาลใจมาจากพี่สาวทั้ง 2 คน และเมื่ออายุ 10 ขวบ เขาก็สามารถทำลายสถิติระดับประเทศเมื่อเทียบกับเด็กอายุรุ่นเดียวกัน และในปี ค.ศ. 2000 ได้เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่ซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ด้วยอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น
เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ด้วยวัย 19 ปี เฟ็ลปส์ถูกจับในคดีเมาและขับ ที่เมืองซาลิสบิวรี่ รัฐแมริแลนด์ และต้องถูกปรับเงิน 250 ดอลลาร์สหรัฐ และบำเพ็ญประโยชน์ต่อสังคมเป็นเวลา 18 เดือน ด้วยการพูดรณรงค์ในเรื่องเมาไม่ขับตามโรงเรียนต่าง ๆ
ระหว่างปี 2004 ถึงปี 2008 เฟ็ลปส์ ได้รับการศึกษาในระดับอุดมศึกษาจากมหาวิทยาลัยมิชิแกน โดยศึกษาด้านการตลาดและการจัดการด้านกีฬา โดยเฟ็ลปส์พูดว่าเขาจะกลับมาศึกษาต่อที่บัลติมอร์เพื่อเข้าคัดตัวไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โดยร่วมกับบ็อบ โบว์แมน เมื่อเขาออกจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนเขาพูดว่า "ผมไม่ได้ว่ายน้ำเพื่อใครอื่น ผมคิดว่าเราทั้งคู่ จะสามารถช่วยให้สโมสรนักกีฬาบัลติมอร์เหนือ (North Baltimore Athletic Club) ไปได้ไกลกว่านี้" โดยทางสโมสรออกมาประกาศว่า โบว์แมนออกจากมหาวิทยาลัยมิชิแกนเพื่อมาเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารของสโมสร เฟ็ลปส์ซื้อบ้านที่เฟลส์พอยต์ในบัลติมอร์ ที่ที่เขาจะกลับมาหลังจากโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
เพื่อนร่วมทีมของเฟ็ลปส์เรียกเขาว่า "โกเมอร์" เพราะเขาดูเหมือน โกเมอร์ ไพล์ ตัวละครในซิตคอมเรื่อง The Andy Griffith Show
เขามีรายได้โดยประมาณ 5 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปีในการโฆษณา บวกกับ 1 ล้านเหรียญจากบริษัทชุดว่ายน้ำสปีโดสำหรับชนะเหรียญทอง 8 เหรียญในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ในวันที่ 29 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เฟ็ลปส์ผ่านการคัดเลือกเป็นตัวแทนสหรัฐอเมริกาสำหรับการแข่งขันว่ายน้ำในโอลิมปิก 2016 นับเป็นนักกีฬาว่ายน้ำชายจากสหรัฐอเมริกาคนแรกที่เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก 5 สมัยติดต่อกัน
ชาลส์ โคค
ชาลส์ เดอ กานาห์ล โคค (Charles de Ganahl Koch ออกเสียงว่า ) เป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1935 เป็นเจ้าของร่วม ประธาน และประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัทโคคอินดัสตรี ยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมปิโตรเลียม เคมี พลังงาน พลาสติก แร่ธาตุ ปุ๋ยเคมี และกระดาษ อยู่ในตำแหน่งมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1967 เคียงคู่กับเดวิด โคค น้องชายผู้ล่วงลับ อดีตรองประธานบริษัท ชาลส์และเดวิดถือหุ้น 42 เปอร์เซ็นต์ของหุ้นกลุ่มบริษัทโดยรับกิจการต่อจากบิดาและขยายกิจการจนเติบโต ชาลส์เคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับ 11 ของโลกโดยนิตยสารฟอบส์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิประมาณ 50.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เศก ศักดิ์สิทธิ์
เศก ศักดิ์สิทธิ์ มีชื่อจริงว่า ศักดิ์สิทธิ์ เชื้อกลาง เป็นนักร้อง นักดนตรี และนักแต่งเพลง แนวเพลงเพื่อชีวิต และลูกทุ่ง
เป็นชาวอำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย เริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่ พ.ศ. 2517 โดยเป็นสมาชิกวง "คุรุชน" ของวิทยาลัยครูสวนสุนันทา ร่วมในการประท้วงของนักศึกษา ก่อนหน้าเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519  ต่อมาได้ร่วมงานกับระพินทร์ พุฒิชาติ ในนามวงกะท้อน และ ซูซู  โดยเป็นผู้แต่งเพลงที่มีชื่อเสียง คือเพลง "สาวรำวง" "บ่อสร้างกางจ้อง" ปัจจุบันเป็นนักแต่งเพลงให้กับ พี่เบิร์ด ธงไชย
Nessun dorma
เนสซูน ดอร์มา (Nessun dorma; แปลว่า None shall sleep) เป็นท่อนอาเรียจากองก์ที่ 3 องก์สุดท้ายของอุปรากรภาษาอิตาลีเรื่อง ตูรันโด ของจาโกโม ปุชชีนี เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของปุชชีนีที่ดัดแปลงจากนิทานเปอร์เซียเรื่อง พันหนึ่งทิวา แต่เสียชีวิตก่อนจะแต่งเสร็จ
เนื้อร้องบรรยายถึง เจ้าชายซึ่งตอบปริศนา 3 ข้อของเจ้าหญิงตูรันโดได้แล้ว กำลังให้เจ้าหญิงผู้เย็นชาตอบปริศนากลับ โดยทายชื่อของเจ้าชายให้ถูกก่อนฟ้าสาง โดยให้โอกาสเจ้าหญิงเลือกเอา ว่าจะประหาร หรือแต่งงานกับเจ้าชาย
โคซี พาวเวลล์
โคลิน ฟลูคส์ (Colin Flooks) เกิดวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1947 เสียชีวิตวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1998 มีอีกชื่อว่า โคซี โพเวลล์(Cozy Powell) เป็นมือกลองแนวร็อคชาวอังกฤษ เขามีชื่อเสียงจากการเป็นสมาชิกหลายๆวงเช่น แบล็กแซ็บบาธ
อ้างอิง
19471998
ฆาตกรตัวอักษร
ฆาตกรตัวอักษร (Alphabet murders หรือ Double initial murders) เป็นคดีฆาตกรรมที่ยังมิได้รับการคลี่คลาย เกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2514 - พ.ศ. 2516 ในรอเชสเตอร์, รัฐนิวยอร์ก โดยเด็กสาว 3 คนถูกข่มขืนและฆ่ารัดคอ ชื่อของคดีถูกตั้งมาจากข้อเท็จจริงที่ว่าชื่อและนามสกุลของเหยื่อแต่ละคนขึ้นต้นด้วยตัวอักษรที่พ้องกัน นอกจากนั้นชื่อของเมืองที่พบศพเหยื่อแต่ละคนยังมีตัวอักษรขึ้นต้นพ้องกันกับชื่อเหยื่ออีกด้วย
ผู้ต้องสงสัย
ฆาตกรของคดีไม่เคยถูกนำตัวมาดำเนินคดีในขณะที่อีกหลายร้อยคนตกเป็นผู้ต้องสงสัย คดีเคยมี "บุคคลในความสนใจ" ของทางตำรวจเป็นชายคนหนึ่ง อย่างไรก็ดีเขาได้ทำการฆ่าตัวตายหลังจากเหยื่อรายสุดท้ายถูกฆาตกรรม 6 สัปดาห์และผลทดสอบดีเอ็นเอในปี พ.ศ. 2550 ก็ระบุว่าเขาไม่ใช่ฆาตกร นอกจากนี้ในคดีของคาร์เมน โคลอน ลุงของเธอก็ยังตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกด้วยจนกระทั่งเขาฆ่าตัวตายในปี พ.ศ. 2534
ผู้ต้องสงสัยอีกรายคือเคนเนธ เบียนชิ ผู้ซึ่งเป็นพ่อค้าไอติมแผงลอยในรเชสเตอร์ในช่วงที่เกิดคดี ซึ่งจุดที่เขาค้าขายใกล้กับจุดพบศพในสองคดีแรก ซึ่งโดยพื้นเพแล้วเขาเป็นชาวโรเชสเตอร์โดยกำเนิดก่อนจะย้ายไปยังลอสแอนเจลิสพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องของเขา แอนเจโล บัวโน ซึ่งต่อมาทั้งสองถูกจับกุมตัวเนื่องจากได้ร่วมกันก่อคดีฆาตกรรมบีบคอบริเวณลาดเขา (Hillside Strangler) ระหว่างปี พ.ศ. 2520 - พ.ศ. 2521 เคนเนธไม่เคยได้รับการตัดสินโทษในคดีฆาตกรตัวอักษร เขาพยายามที่จะเรียกร้องให้ทางตำรวจโรเชสเตอร์ตัดชื่อเขาออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยในคดีมาโดยตลอด อย่างไรก็ตามมีพยานหลักฐานถึงการพบเห็นรถยนต์ของเขาบริเวณจุดพบศพเหยื่อสองในสามรายของคดีนี้ เคนเนธยังคงให้การปฏิเสธถึงความเกี่ยวข้องกับคดีนี้มาโดยตลอด ชื่อของเขายังคงอยู่ในรายชื่อผู้ต้องสงสัย
ความคืบหน้าล่าสุด
11 เมษายน พ.ศ. 2554 โจเซฟ นาโซ อายุ 77 ปี ซึ่งพื้นเพเดิมเป็นชาวนิวยอร์กอาศัยอยู่ในเขตเมืองรอเชสเตอร์ระหว่างช่วงเวลาของเหตุฆาตกรรม ถูกจับกุมตัวในรีโน, รัฐเนวาดา เนื่องจากก่อคดีฆาตกรรมเหยื่อสี่รายในแคลิฟอร์เนียซึ่งเกิดขึ้นในช่วง พ.ศ. 2520 ซึ่งเหยื่อสี่คนมีชื่อดังต่อไปนี้ รอกซีน รอกแกช, พาเมลา พาร์สัน, เทรซี โทโฟยา และคาร์เมน โคลอน (เหยือคนละคนกับในคดี เพียงแต่มีชื่อและนามสกุลเหมือนกัน) ซึ่งจะสังเกตได้ว่าลักษณะการเลือกเหยื่อมีความเหมือนกับในคดีฆาตกรรมตัวอักษร โดยเหยื่อทั้งสี่รายถูกระบุโดยทางการว่าเป็นโสเภณี ขณะนี้เขาถูกจับตามองเป็น "บุคคลในความสนใจ" ของทางการในคดีฆาตกรตัวอักษรที่นิวยอร์ก ในสมุดบันทึกส่วนตัวของเขามีข้อความระบุถึงการข่มขืนหญิงสาวในป่าบัฟฟาโล ซึ่งสันนิษฐานถึงป่าทางตอนเหนือของรัฐนิวยอร์ก นอกจากนี้โจเซฟยังเป็นช่างภาพมืออาชีพผู้ท่องเที่ยวระหว่างแคลิฟอร์เนียและนิวยอร์กอยู่โดยตลอดในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
ตำบลแม่ปะ (อำเภอแม่สอด)
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ดูแลรับผิดชอบในพื้นที่ตำบลแม่ปะทั้งตำบล คือ องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ปะ มีนายกองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ปะ เป็นผู้บริหารสูงสุด และมีปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลแม่ปะ เป็นหัวหน้าที่ทำการ
ประวัติ
ประวัติความเป็นมาของตำบลแม่ปะ มีผู้เล่าว่า เมื่อประมาณ 85 ปีล่วงมาแล้ว ได้มีช้างของผู้ใดไม่ปรากฏได้หายไปบริเวณพื้นที่ของตำบลพะวอในปัจจุบัน เจ้าของได้ติดตามหาช้างเชือกที่หายนั้น ไปหลายแห่งแต่ก็ไม่พบ และได้ออกติดตามเรื่อยมา ต่อมาได้พบช้างเชือกนั้นที่ "บ้านสันป่าซาง" ชาวบ้านจึงเรียกว่า "บ้านแม่ปะบ้านสันป่าซาง" คำว่า "พบ" ชาวบ้านเรียกว่า "ปะ" (คำว่า "สัน" หมายถึง หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ที่ดอน คำว่า "ซาง" หมายถึง ไม้ไผ่ซาง) ต่อมาทางราชการได้ตั้งหมู่บ้านเป็นทางการ คำว่า "สันป่าซาง" หายไป และเกิดหมู่บ้านอีกหลายหมู่บ้านบริเวณรอบ ๆ จึงตั้งเป็น "ตำบลแม่ปะ" มาจนถึงทุกวันนี้
ปี พ.ศ. 2493 มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลแม่สอด จังหวัดตาก พ.ศ. 2493 เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี (หน้า 669-674 ตอนที่ 35 เล่ม 67 ราชกิจจานุเบกษา 27 มิถุนายน 2493) โดยที่เป็นการสมควรเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลแม่สอด จังหวัดตาก เสียใหม่ตามความจำเป็นแห่งการบริหารงานของเทศบาล จึงมีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง ตั้งตำบลแม่ปะและตำบลท่าสายลวดในท้องที่อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2493 ลงนามโดย รามราชภักดี ปลัดกระทรวง ลงนามแทนรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (หน้า 6299-6302 ตอนที่ 67 เล่ม 67 ราชกิจจานุเบกษา 12 ธันวาคม 2493) เนื่องจากได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลตำบลแม่สอด จังหวัดตาก พ.ศ. 2493 เพื่อลดเขตเทศบาลตำบลแม่สอดให้เล็กลงตามความจำเป็นแห่งการบริหารงานของเทศบาล จึงเป็นเหตุให้กระทบกระเทือนถึงเขตการปกครองส่วนภูมิภาค เพราะส่วนที่เคยอยู่ในเขตเทศบาลมาแต่เดิม ได้เปลี่ยนสภาพมาเป็นอยู่นอกเขตเทศบาล ฉะนั้น เพื่อให้การดำเนินการปกครองได้เป็นไปตามนัยแห่งพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พุทธศักราช 2457 ข้าหลวงประจำจังหวัดตาก อาศัยความในพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พุทธศักราช 2457 มาตรา 6, 29 และพระราชบัญญัติว่าด้วยระเบียบราชการบริหารแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2476 มาตรา 20 จึงได้ดำเนินการปรับปรุงเขตการปกครองในท้องที่อำเภอแม่สอดเสียใหม่ โดยรวมเขตหมู่บ้านต่าง ๆ ที่ได้ถูกเปลี่ยนสภาพมาอยู่นอกเขตเทศบาลนี้ จัดตั้งเป็นตำบลขึ้นใหม่ อีก 2 ตำบล ขนานนามตำบลว่า "ตำบลแม่ปะ" และ "ตำบลท่าสายลวด" ให้ขึ้นอยู่ในความปกครองของอำเภอแม่สอด ซึ่งแต่ละตำบลมีเขตดังนี้ คือ
1. ตำบลแม่ปะ แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน คือ
2. ตำบลท่าสายลวด
แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 หมู่บ้าน คือ
และโอนบ้านหัวฝาย ซึ่งถูกตัดออกจากเขตเทศบาลตำบลแม่สอด ไปขึ้นกับหมู่ที่ 4 ตำบลแม่ตาว
ปี พ.ศ. 2516 มีประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การจัดตั้งสภาตำบลตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ลงนามโดย ถ. สุนทรศารทูล รัฐมนตรีช่วยว่าการ ฯ รักษาราชการแทน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (ฉบับพิเศษ หน้า 17 เล่ม 90 ตอนที่ 108 ราชกิจจานุเบกษา 24 สิงหาคม 2516) จึงได้จัดตั้งตำบลแม่ปะเป็นสภาตำบลแม่ปะ ตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 326 ลงวันที่ 13 ธันวาคม 2515 เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2516
พื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลแม่ปะ มีพื้นที่ 198.325 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนหมู่บ้านในเขตองค์การบริหารส่วนตำบล 11 หมู่บ้าน
ภูมิศาสตร์
ตำบลแม่ปะตั้งอยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอแม่สอดประมาณ 3 กิโลเมตร มีพื้นที่ทั้งหมด 198.325 ตารางกิโลเมตร (123,953 ไร่) มีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบประมาณ ร้อยละ 75 ของพื้นที่ทั้งตำบล นอกนั้นเป็นพื้นที่สูง มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียง ดังนี้
หมู่บ้าน
ตำบลแม่ปะแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ดังนี้
ศาลเจ้าฮิกาวะ
ศาลเจ้าฮิกาวะ อาจหมายถึง
เทศบาลตำบลนาดี
เทศบาลตำบลนาดี อาจหมายถึง
ศาลเจ้าฮิกาวะ (อากาซากะ)
ศาลเจ้าฮิกาวะ (氷川神社 (Hikawa-jinja)) เป็นศาลเจ้าชินโตในย่านธุรกิจอากาซากะในโตเกียว ตั้งอยู่บนเนินและล้อมรอบด้วยอาคารสูง สามารถเข้าถึงได้ด้วยการเดินจากสถานีอากาซากะ-มิตสึเกะของโตเกียวเมโทร เป็นหนึ่งในศาลเจ้าฮิกาวะทั้ง 59 แห่งในญี่ปุ่นและเป็นสาขาที่ได้รับความนิยมมากที่สุด
รายชื่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย
รายชื่อภาพยนตร์ ที่ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย
รางวัลภาพยนร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย มีการมอบรางวัลครั้งแรกในปี พ.ศ. 2500 ในงานประกาศรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 1 ภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลได้แก่ เศรษฐีอนาถา หลังจากนั้น ได้มีการมอบรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในเวทีนี้เรื่อยมา จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2521 มีการจัดงานประกาศรางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 1 เพิ่มขึ้นอีก 1 เวที ซึ่งในงานดังกล่าวมีรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเช่นกัน มีภาพยนตร์ 2 เรื่องที่ได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่มจากทั้ง 2 เวที คือ ลูกอีสาน ในปี พ.ศ. 2525 และเพื่อน-แพง ในปี พ.ศ. 2526 รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำมีการประกาศรางวัลทั้งสิ้น 7 ครั้ง จัดครั้งสุดท้ายในปี พ.ศ. 2530
ต่อมา มีการประกาศรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเพิ่มขึ้นอีก 2 เวที คือ รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง ในปี พ.ศ. 2533 และรางวัลสุพรรณหงส์ ในปี พ.ศ. 2534 งานประกาศรางวัลทั้ง 3 เวที มีการมอบรางวัลมาจนถึงปัจจุบัน โดยมีการเว้นการจัดงานประกาศรางวัลในบางปี นับตั้งแต่มีการประกาศรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมทั้ง 3 เวทีดังกล่าว จนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2562) มีภาพยนตร์ 3 เรื่องที่ได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากทั้ง 3 เวที คือ นางนาก ในปี พ.ศ. 2542 โหมโรง ในปี พ.ศ. 2547 และฉลาดเกมส์โกง ในปี พ.ศ. 2560
รายชื่อภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย แสดงรายชื่อภาพยนตร์ไทย ส่วนเนื้อหาบรรทัดถัดมาที่อยู่ในวงเล็บเป็นชื่อผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องนั้น
พ.ศ. 2500 - 2509
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2510 - 2519
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2520 - 2529
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2530 - 2539
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2540 - 2549
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2550 - 2559
{| class="wikitable"
พ.ศ. 2560 - 2569
{| class="wikitable"
ภาษามันดาอิก
ภาษามันดาอิก เป็นภาษาที่ใช้ในศาสนามันดาอี ใกล้เคียงกับภาษาอราเมอิก และได้รับอิทธิพลจากภาษากลุ่มอิหร่านอื่น ๆ ทั้งในด้านไวยากรณ์และรากศัพท์ ภาษามันดาอิกคลาสสิก จัดอยู่ในภาษากลุ่มเซมิติกตะวันออก สาขาตะวันออกเฉียงเหนือ ใกล้เคียงกับภาษาอราเมอิกที่ใช้พูดในบาบิโลเนียและภาษาในเมโสโปเตเมียอื่น ๆ มีความใกล้เคียงกับภาษาซีเรียค ที่เป็นภาษาของชาวคริสต์ในตะวันออกกลาง
ภาษามันดาอิกใหม่
ภาษามันดาอิกใหม่พัฒนามาจากภาษามันดาอิก ที่จัดอยู่ในกลุ่มเดียวกับภาษาอราเมอิก ภาษาอราเมอิกเคยใช้เป็นภาษากลางในยุคอัสซีเรียและอะคีเมนิด และเป็นภาษาสำหรับการติดต่อระหว่างชาติ หลังจากนั้น ภาษาอราเมอิกพัฒนาออกไปเป็นสองกลุ่มใหญ่คือ กลุ่มตะวันตกได้แก่ภาษาทัลมูดิกในปาเลสไตน์ ภาษาปาเลสไตน์ของชาวคริสต์ และภาษาซามาริทัน กับกลุ่มตะวันออก ได้แก่ ภาษาบาบิโลเนียยุคสุดท้าย ภาษาซีเรียคและภาษามันดาอิก
ภาษาที่ยังเหลืออยู่ของภาษาอราเมอิกกลุ่มตะวันออกได้แก่ ภาษาอราเมอิกใหม่กลาง (ภาษาตูโรโยและภาษามลาโซ) ภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันออกเฉียงเหนือ (เป็นกลุ่มใหญ่สุด ซึ่งรวมทั้งภาษาอราเมอิกใหม่ในหมู่ชาวยิวและภาษาอราเมอิกใหม่อัสซีเรียและภาษาอราเมอิกใหม่คัลเดีย) และภาษามันดาอิกใหม่ ส่วนภาษาที่เหลือรอดของกลุ่มตะวันตกมีภาษาเดียวคือภาษาอราเมอิกใหม่ตะวันตกที่ใช้พูดในบางหมู่บ้านในดามัสกัส ในบรรดาภาษาที่เหลือรอดเหล่านี้ ภาษามันดาอิกใหม่จัดว่าเป็นภาษาที่สืบทอดมาจากภาษาอราเมอิกโดยตรง ในทางไวยากรณ์ ภาษามันดาอิกใหม่มีลักษณะอนุรักษนิยมเมื่อเทียบกับภาษาอราเมอิใหม่กลุ่มตะวันออกอื่น ๆ โดยยังคงใช้การเชื่อมต่อปัจจัยแบบภาษาเซมิติกยุคเก่า
ภาษามันดาอิกใหม่เหลืออยู่สามสำเนียง ใช้พูดในเมืองซุซตาร์ ชาห์ วาลติ และเดซฟูล ในฆูเซสถานตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศอิหร่าน ชุมชนชาวมันดาอีในเมืองเหล่านี้อพยพออกในช่วงพ.ศ. 2523 และเข้าไปตั้งถิ่นฐานในเมืองอะห์วาซและโคร์รัมชาห์ ซึ่งเป็นผลมาจากสงครามอิรัก-อิหร่าน
เอื้อน ณ สงขลา
นายเอื้อน ณ สงขลา (16 เมษายน พ.ศ. 2446 - 26 มีนาคม พ.ศ. 2501) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
ประวัติ
เอื้อน เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับ เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2501 สิริอายุรวม 54 ปี
การทำงาน
เอื้อน รับราชการในสังกัดราชบัณฑิตสภา เมื่อ พ.ศ. 2470 ถึง พ.ศ. 2477 จากนั้นจึงย้ายมาสังกัดในกรมเกษตรและการประมง ใน พ.ศ. 2478 ถึง พ.ศ. 2480 ก่อนที่จะลาออกจากราชการเพื่อไปลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในปีเดียวกัน
รายชื่อประเทศเรียงตามอัตราการเป็นเจ้าของบ้าน
ด้านล่างนี้เป็น รายชื่อประเทศเรียงตามอัตราการเป็นเจ้าของบ้าน
เอื้อน ณ สงขลา
งานการเมือง
เอื้อน ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2480 ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
เอื้อน ณ สงขลา ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
เดวิด โคค
เดวิด แฮมิลตัน โคค (David Hamilton Koch ออกเสียงว่า /koʊk/) เป็นนักธุรกิจ นักการเมือง และวิศวกรเคมีชาวอเมริกัน เกิดเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 เป็นอดีตเจ้าของร่วมและประธานของบริษัทโคคอินดัสตรี ยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมปิโตรเลียม เคมี พลังงาน พลาสติก แร่ธาตุ ปุ๋ยเคมี และกระดาษ บริหารงานร่วมกับชาลส์ โคค ผู้เป็นพี่ชาย โดยรับกิจการต่อจากบิดาและขยายกิจการจนเติบโต ชาร์ลส์เคยได้รับการจัดอันดับให้เป็นบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดอันดับ 11 ของโลกโดยนิตยสารฟอบส์เมื่อเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 ด้วยมูลค่าทรัพย์สินสุทธิประมาณ 50.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ก่อนจะเสียชีวิตในวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2019
กล่อง
กล่อง หมายถึงบรรจุภัณฑ์ชนิดหนึ่ง ปกติจะมีรูปทรงเป็นทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก แต่ก็อาจพบในรูปทรงอื่นได้ กล่องทั่วไปทำจากกระดาษ ไม้ หรือพลาสติก เป็นต้น สามารถเปิดได้โดยการยก ดึง หรือเลื่อนฝาด้านบน และปิดผนึกได้ด้วยเทปกาว แม่กุญแจ หรือตะปู กล่องเป็นบรรจุภัณฑ์ที่ถ่ายทอดรูปแบบมาจากหีบโดยตรง กล่องบางชนิดได้รับการตกแต่งจนสามารถใช้เป็นเครื่องเรือนภายในบ้านได้
แอซิเตต
แอซิเตด (acetate) เป็นไอออนลบ ตรงแบบพบในสารละลายน้ำ (aqueous solution) มักเขียนด้วยสูตรเคมี C2H3O2− โมเลกุลที่เป็นกลางทางไฟฟ้าอันเกิดจากการรวมแอซิเตดไอออนกับไอออนบวกโดยทั่วไปเรียก "แอซิเตดส์" (acetates) สารอย่างง่ายที่สุดในกลุ่มนี้ คือ ไฮโดรเจนแอซิเตด หรือกรดแอซิติก กับเกลือ เอสเทอร์ที่สอดคล้อง และไอออนบวกหลายอะตอม CH3CO2− หรือ CH3COO−
กรดแอซิติกที่ผลิตในอุตสาหกรรม 5 พันล้านกิโลกรัมส่วนใหญ่ใช้ในการผลิตแอซิเตด ซึ่งมักอยู่ในรูปพอลิเมอร์ แอซิเตดเป็นหน่วยชีวสังเคราะห์ที่พบมากที่สุดในธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น กรดไขมันเกิดจากการเชื่อมสองอะตอมคาร์บอนจากแอซิเตดเข้ากับกรดไขมันที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
โทมิ
โทมิ (東御市 (Tōmi-shi)) เป็นนครในจังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2004 จากการควบรวมหมู่บ้านคิตามิมากิกับเมืองโทบุเป็นนครโทมิ มีจำนวนประชากร 29,582 คน
บาฮาซา
บาฮาซา (bahasa) เป็นคำในภาษามลายูและภาษาอินโดนีเซีย แปลว่า ภาษา เป็นคำที่มีที่มาจากภาษาสันสกฤต भाषा  หมายถึง ภาษาพูด คำว่าบาฮาซาที่ใช้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้จะใช้กำกับชื่อภาษาที่ได้รับอิทธิพลจากภาษาบาลีและสันสกฤต โดยใช้คำว่าบาฮาซาหรือภาษา คำว่า บาฮาซา อาจหมายถึง เป็นต้น
ซอนย่า คูลลิ่ง
ซอนย่า คูลลิ่ง (Sonia Couling; 18 มิถุนายน พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น พิม เป็นนางแบบ, นักแสดง, วีเจ และพิธีกรหญิงชาวไทยเชื้อสายอังกฤษ มีผลงานทั้งในไทย ระดับเอเชียและนานาชาติ นอกจากนี้ยังเป็นนักกีฬาโปโลม้าหญิงอันดับโลก
ประวัติ
ซอนย่าเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ บิดาชื่อปีเตอร์ คูลลิ่ง กับมารดาชาวไทยชื่อกัญญนันทน์ สืบสันติวงศ์ (ชื่อเดิม มาลินี) มีน้องสาวคนหนึ่งชื่อแพทรินา คูลลิ่ง เกิดในประเทศไทยต่อมาย้ายไปอยู่ประเทศสิงคโปร์และมาเลเซีย ตามลำดับ แล้วไปเรียนต่อไฮสคูลที่ St Michael’s all-girls boarding school ที่เซอเรย์ และระดับอุดมศึกษา ภาษาเยอรมัน และอิตาเลียน ณ มหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ จบการศึกษาระดับปริญญา สาขาธุรกิจนานาชาติ จากโรงเรียนธุรกิจนานาชาติยุโรป (European Business School London (EBS London)) ในปี พ.ศ. 2541
ในสมัยเด็กเป็นนักเต้นที่มีความสามารถ ทั้งการเต้นแจ๊ส แท็ปแดนซ์ โมเดิร์น ที่ได้รับรางวัลจากประเทศอังกฤษ รวมถึงการเต้นบอลรูม สวิง ซัลซา สามารถพูดได้ 5 ภาษา ได้แก่ ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาเยอรมัน และภาษาอิตาเลียน
การเข้าสู่วงการ
เข้าวงการครั้งแรกด้วยการถ่ายโฆษณาเซเว่นอัพ เมื่อมีอายุ 13 ปี ตามด้วยการถ่ายแบบครั้งแรกกับนิตยสารดิฉัน งานโฆษณาอีกหลายชิ้น เข้าสู่วงการแฟชั่น รวมถึงปรากฏตัวเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอในเพลง "ไม่รักกันจริง" วงเฟม และเพลง "ละลาย" ของสุรศักดิ์ วงษ์ไทย จนมีชื่อเสียง
ยุค 1990
ในระหว่างศึกษาระดับไฮสคูลและมหาวิทยาลัยที่ประเทศอังกฤษ ได้ร่วมงานกับ Storm Agency ถ่ายโฆษณาให้กับ L'Oreal สหราชอาณาจักร และถ่ายแบบแฟชั่นหลายชิ้น เมื่อกลับมาประเทศไทยก็มีผลงานทั้ง ละครโทรทัศน์, รายการโทรทัศน์, ภาพยนตร์ ด้านการเป็นนางแบบ เป็นหนึ่งในซูเปอร์โมเดลที่มีชื่อเสียงและประสบความสำเร็จ มีผลงานการเดินแบบ ถ่ายแบบกับนิตยสารชั้นนำมากมาย  และเป็นนางแบบไทยคนแรกที่ขึ้นปกนิตยสารคลีโอ ซอนย่าได้แสดงละครโทรทัศน์เรื่องแรกคือ สนทนาประสาจน (2537) ตามด้วยละครอีกหลายเรื่อง อาทิ เยี่ยมวิมาน (2539) ซึ่งได้เข้าชิงรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงดีเด่นเป็นครั้งแรก, ตะวันยอแสง (2540) รวมถึงภาพยนตร์ คนป่วนสายฟ้า (2540) ร่วมกับ ชาคริต แย้มนาม และ เจษฎาภรณ์ ผลดี
ต่อมาผลงานและความนิยมของซอนย่าได้ไปสู่ระดับเอเชีย เมื่อได้ทำงานเป็นวีเจ ให้กับเอ็มทีวีเอเชีย ที่สิงคโปร์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2541 นับเป็นคนไทยคนแรกที่เป็นวีเจให้เอ็มทีวีเอเชีย ด้วยความนิยมทั้งในไทยและเอเชีย ทำให้ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับผลิตภัณฑ์ทั้งไทยและเอเชีย อาทิ L'Oreal Asia, Clairol Shampoo Worldwide, Olay Asia, Rado watches, Singapore Telecom, Sunsilk, Eucerin และ Physical Gym ฮ่องกง ร่วมกับ กัวฟู่เฉิง พร้อมกับการถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารชั้นนำของประเทศอื่นๆ ในเอเชีย
ในปี พ.ศ. 2542 นิตยสาร FHM ได้จัดให้เป็นผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุดในประเทศไทย ในช่วงเป็นวีเจเอ็มทีวีเอเชีย นิตยสาร FHM ของประเทศอังกฤษ ได้จัดให้ซอนย่าอยู่ในอันดับ 1 ใน 10 ผู้หญิงเซ็กซี่ที่สุดในโลก อันดับ 2 ในเอเชียซึ่งรองเพียง ซู ฉี และเป็นอันดับ 1 ในไทย
ยุค 2000
ในปี พ.ศ. 2544-2545 ได้เซ็นสัญญาให้บริษัท เฟิร์สต์เอเชีย เอนเตอร์เทนเมนต์ ฮ่องกง เป็นผู้รับงานทั่วโลก
ด้านการแสดงในปี พ.ศ. 2545 จากบท พิตะวัน สัจจามาตย์ ในละครโทรทัศน์เรื่อง มายา (2544) จากบทประพันธ์ของ ว. วินิจฉัยกุล ทำให้ซอนย่าได้รับรางวัลโทรทัศน์ทองคำ สาขานักแสดงนำหญิงดีเด่น ตามด้วยละครเรื่อง พยัคฆ์ร้าย 6 แผ่นดิน (2546) ที่แสดงบทแอคชั่นเต็มตัว นอกจากการแสดงในปี พ.ศ. 2545 ซอนย่าได้ร่วมพากย์มวยไทยเป็นภาษาอังกฤษคู่กับเมทินี กิ่งโพยม ในรายการศึกจ้าวมวยไทย ที่สนามมวยสยามอ้อมน้อย นอกจากนี้ ในปีต่อมาได้รับเลือกจากระทรวงอุตสาหกรรมให้ประชาสัมพันธ์โครงการกรุงเทพเมืองแฟชั่น
ในปี พ.ศ. 2547 เธอได้ร่วมกับบริษัทฮานาโกะทำธุรกิจน้ำหอม โดยออกผลิตภัณฑ์น้ำหอมที่ชื่อว่า “Sonia Hanako Tokyo” โดยซอนย่าเป็นผู้ออกแบบกลิ่นและขวดบรรจุของน้ำหอม
ในปี พ.ศ. 2548 ซอนย่าได้ร่วมทุนกับบริษัทบีอีซีตั้ง “บริษัท ฮอรัส จำกัด” รับดูแลโปรดักชั่น ผลิตรายการโทรทัศน์ จัดกิจกรรมบันเทิง โดยเน้นด้านแฟชั่น จัดหานางแบบ การเดินแบบ ทั้งในและต่างประเทศ และมีตำแหน่งเป็น Exclusive Producer ของบริษัทฯ หนึ่งในผลงานคือรายการไทยแลนด์เน็กซ์ท็อปโมเดล (2548) ที่ซอนย่าได้เป็นพิธีกรและกรรมการตัดสินในรายการนี้ด้วย
ในปี พ.ศ. 2552 ซอนย่าได้กลับมามีผลงานการแสดงกับละครโทรทัศน์เรื่อง สุสานภูเตศวร  และ สูตรเสน่หา และตามด้วยไฟอมตะ ในปี พ.ศ. 2553
ยุค 2010
นอกจากนี้ยังมีงานพิธีกรกับช่อง HBO Asia รวมถึงงานในไทยและเวทีระดับโลก เช่น การประชุมเอเปค เวทีประกวดนางงามอย่าง มิสเอิร์ธ และ มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล ซอนย่ายังได้มีผลงานกับโปรดักชั่นฮอลลีวูดและยุโรป มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ต่างประเทศ ได้แก่ Blood and High Heels (2555) ภาพยนตร์ฮังการีที่รับเลือกให้ฉายในเทศกาลภาพยนตร์คานส์,  ภาพยนตร์อเมริกันภาคต่อ The Mark (2555) และ The Mark: Redemption (2556) ภาพยนตร์ A Stranger in Paradise (2556) ที่เป็น Exclusive Producer ร่วมด้วย รวมถึงร่วมแสดงซีรีส์อเมริกันชื่อดัง Strike Back สองพยัคฆ์สายลับข้ามโลก ซีซัน 5 Legacy (2558)  ในปี พ.ศ. 2561 ซอนย่ารับหน้าที่เป็นเมนเทอร์ในรายการค้นหานางแบบและนักแสดง เดอะเฟซไทยแลนด์ ซีซัน 4 และ เดอะเฟซเมนไทยแลนด์ ซีซัน 2  ตามด้วยการรับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ในรายการค้นหาศิลปินบอยแบนด์และเกิร์ลแบนด์ เดอะเน็กซ์บอย/เกิร์ลแบนด์ไทยแลนด์  รวมถึงผลงานการแสดงในไทยและต่างประเทศ ได้แก่ ละครโทรทัศน์ไทยเรื่อง มาตุภูมิแห่งหัวใจ (2561) เป็นต้น
กีฬาโปโลม้า
ในด้านกีฬา ซอนย่าเป็นนักกีฬาโปโลม้า World Polo Tour จัดอันดับเป็นนักโปโลม้าหญิง อันดับ 46 ของโลก (2563) และต่อมาได้อันดับที่ 13
ชีวิตส่วนตัว
ซอนย่าสมรสกับโปล-โดมินิก วัชรสินธุ์ ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศสและจีนไหหลำ เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2550 บนเกาะคอร์สิกา เมืองอาฌักซีโอ ประเทศฝรั่งเศส และฉลองงานมงคลสมรสอีกครั้งเมื่อวันที่ 18 กันยายนปีเดียวกัน ที่ประเทศไทย ช่วงปี พ.ศ. 2550 เธอตั้งครรภ์บุตรคนหนึ่งแต่ทว่าแท้งขณะอายุครรภ์ยังไม่ถึงสามเดือน ซึ่งต่อมามีบุตรชายคนหนึ่งชื่อภฌา-โดมินิก วัชรสินธุ์ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2558) ซึ่งมาจากการอุ้มบุญ