cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร
พระประวัติ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้แต่งตั้งพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าธานีนิวัต เป็นประธานองคมนตรี เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2492 หลังจากพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2493 จึงทรงแต่งตั้งเป็นองคมนตรี และวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2493 ทรงตั้งเป็นประธานองคมนตรี แทนพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระชัยนาทนเรนทร ที่ทรงย้ายไปเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต่อมาวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2493 สถาปนาเป็น พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร ทรงศักดินา 11,000 เมื่อพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระชัยนาทนเรนทร สิ้นพระชนม์ รัฐสภาจึงแต่งตั้งให้พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากรเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แทนตั้งแต่วันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2494 สุดท้ายทรงตั้งเป็นประธานองคมนตรีอีกครั้งในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2495
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อีก 2 ครั้ง คือตั้งแต่วันที่ 27 พฤษภาคม ถึงวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2506 ในระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศญี่ปุ่นและประเทศไต้หวัน และตั้งแต่วันที่ 9 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ในระหว่างที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศฟิลิปปินส์
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร เสกสมรสกับหม่อมประยูร โสณกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม สุขุม) ธิดาของเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) กับโต (สกุลเดิม ณ ป้อมเพชร) มีพระโอรสธิดา 4 คน ดังนี้
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร ประธานองคมนตรี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2517 สิริพระชันษา 88 ปี ในการนี้พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงสรงพระศพ กับทั้งทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศทองน้อยทรงพระศพ และประดิษฐานพระโกศพระศพไว้ ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร มีพระราชพิธีบำเพ็ญพระราชกุศล พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพระราชทานเพลิงพระศพ เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ณ พระเมรุหลวง วัดเทพศิรินทราวาส และในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2517 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ พลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธุ์ยุคล เสด็จไปทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระองค์ในการเก็บพระอัฐิ เลี้ยงเพลสามหาบ และทรงทอดผ้าไตร พระสงฆ์อีก 10 รูป สดับปกรณ์
พระอิสริยยศ
(7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2428 - 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2465)
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต)
ศาสตราจารย์,ดร. พระพรหมบัณฑิต นามเดิม ประยูร นามสกุล มีฤกษ์ ฉายา ธมฺมจิตฺโต เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองชั้นหิรัญบัฏ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดประยุรวงศาวาสวรวิหาร, กรรมการมหาเถรสมาคม, อุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ประธานกรรมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งชาติ, อาจารย์ประจำหลักสูตรปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
พระวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยลาภพฤฒิยากร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
>
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต)
ประวัติ
พระพรหมบัณฑิต เดิมชื่อ ประยูร มีฤกษ์ เกิดเมื่อวันที่ 17 เดือนกันยายน พ.ศ. 2498 ณ ตำบลโพธิ์พระยา อำเภอเมืองสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 11 ปี ต่อมาในปี พ.ศ. 2519 ท่านสำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดในด้านบาลีศึกษาของประเทศไทย คือสอบได้เปรียญธรรม 9 ประโยค ขณะเป็นสามเณรและได้รับการอุปสมบทที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ในพระบรมราชูปถัมภ์ของ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในฐานะนาคหลวง
โดยมีสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) วัดสามพระยา เป็นพระอุปัชฌาย์ สมเด็จพระมหาธีราจารย์ (นิยม ฐานิสฺสโร) วัดชนะสงคราม ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมปิฎก เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และสมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปุญฺโญ) วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมธีรราชมหามุนี เป็นพระอนุสาวนาจารย์
สองปีต่อมา ท่านได้รับปริญญาตรีพุทธศาสตรบัณฑิต สาขาปรัชญา เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย หลังจากนั้น ท่านได้เข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยเดลี ประเทศอินเดีย ได้รับประกาศนียบัตรภาษาฝรั่งเศส ปริญญาโทและปริญญาเอก สาขาปรัชญา วิทยานิพนธ์ในระดับปริญญาเอกของท่านซึ่งเขียนเป็นภาษาอังกฤษและได้รับการตีพิมพ์ในชื่อเรื่องว่า “อนัตตาในปรัชญาอัตถิภาวนิยมของซาตร์และในพุทธศาสนาดั้งเดิม” มีการพิมพ์ซ้ำหลายครั้ง
หลังจากที่จบปริญญาเอก ท่านได้เป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยระยะหนึ่ง ในปี 2529 ท่านได้รับอนุมัติจากมหาเถรสมาคมให้ไปเป็นพระธรรมทูต ประจำวัดธัมมาราม ชิคาโก สหรัฐอเมริกา และกลับมารับตำแหน่งผู้อำนวยการกองวิชาการ และเป็นคณบดีบัณฑิตวิทยาลัยท่านแรก และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยจากสมเด็จพระสังฆราช เมื่อปี พ.ศ. 2540 และในปีถัดมาก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าคณะภาค 2 รับผิดชอบเขตปกครองคณะสงฆ์จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสระบุรี จังหวัดอ่างทอง
นอกจากงานปกครองคณะสงฆ์แล้ว ท่านยังเป็นพระภิกษุผู้ทรงคุณวุฒิด้านวิชาการของประเทศไทยรูปหนึ่ง ได้นิพนธ์หนังสือเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาและปรัชญากว่า 60 เล่ม งานพิมพ์ต่าง ๆ ของท่านทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ รวมทั้งหนังสืออื่น ๆ เช่น ประวัติศาสตร์ปรัชญากรีก พุทธวิธีสร้างสันติภาพ จริยธรรมชาวพุทธ โลกทัศน์ของชาวพุทธ และ วันวิสาขบูชา วันสำคัญสากลของโลก
ท่านได้รับเชิญให้กล่าวบรรยายธรรมทั้งทางวิทยุและโทรทัศน์ และได้รับเชิญให้บรรยายธรรมเป็นประจำทุกปีทั่วประเทศและทั่วโลกตั้งแต่ 20 ปีที่แล้วมา ซึ่งรวมทั้งการบรรยายธรรมเป็นชุดต่อเนื่องในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2537 เป็นผู้แทนของประเทศไทยเสนอบทความทางวิชาการ ในที่ประชุมใหญ่ขององค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก ที่กรุงเทพมหานคร และในที่ประชุมสัมมนาผู้นำทางศาสนาที่จัดเนื่องในการประชุมใหญ่ขององค์การสหประชาชาติ ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์
ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2543 ท่านได้รับเชิญไปบรรยายเรื่อง “พุทธทัศนะสลายความขัดแย้ง” ในการประชุมสุดยอดผู้นำทางศาสนาและจิตวิญญาณเพื่อสันติภาพโลก ณ สหประชาชาติ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา สามเดือนต่อมาท่านได้บรรยายพิเศษเรื่อง “การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเพื่อสันติภาพของโลก” ในการประชุมสุดยอดผู้นำชาวพุทธเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งโลกครั้งที่สอง ณ พุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ประเทศไทย ในรอบ 10 ปีที่ผ่านมาท่านได้รับอาราธนาไปบรรยายธรรม และแสดงปาฐกถาเป็นภาษาอังกฤษจำนวนหลายครั้งในที่ประชุมนานาชาติในหลายประเทศทั่วโลก ซึ่งรวมทั้งสำนักงานใหญ่องค์การสหประชาชาติ
ด้วยการเป็นที่ยอมรับในงานบทความด้านวิชาการและการสละอุทิศตน เพื่อสังคมในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของท่าน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของประเทศไทยจึงพระราชทานตำแหน่งศาสตราจารย์สาขาปรัชญาแก่ท่าน ที่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2546
ท่านได้เป็นประธานคณะกรรมการจัดงานในการประชุมสุดยอดผู้นำชาวพุทธเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาแห่งโลก ครั้งที่สอง จัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 9 – 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
นอกจากนี้ ท่านยังเป็นประธานคณะกรรมการจัดประชุมสภาผู้นำศาสนาแห่งโลก ณ พุทธมณฑล และศูนย์การประชุมสหประชาชาติ ระหว่างวันที่ 12 -14 มิถุนายน พ.ศ. 2545
หลังจากการจัดประชุมวิสาขบูชา วันสำคัญสากลของโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2548 ประมุขสงฆ์และผู้นำชาวพุทธทั่วโลกได้ลงนามในแถลงการณ์ร่วมรับรองให้พุทธมณฑลเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาของโลก
ท่านเป็นประธานคณะกรรมการการจัดงานการประชุมนานาชาติ ครั้งที่สี่ วันวิสาขบูชาวันสำคัญสากลของโลก ที่จัดขึ้นระหว่างวันที่ 26 -29 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ภายหลังการประชุมท่านได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมมหาวิทยาลัยพระพุทธศาสนานานาชาติ
วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย แต่งตั้งให้พระพรหมบัณฑิต ผู้เคยดำรงตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เป็นอุปนายกสภามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
สมณศักดิ์ไทย
พระพรหมบัณฑิตได้รับพระราชทานตั้งสมณศักดิ์ตามลำดับ ดังนี้
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นหนังสือ
(30) จรรยาบรรณของข้าราชการ (31) การควบคุมสัญชาตญาณ (36) อนุทินธรรมะ : ธรรมะสำหรับ 365 วัน (51) วัดประยุรวงศาวาสกับราชนิกุลบุนนาค (54) พระพุทธศาสนา : การวิจัย
วัดขุมทอง (กรุงเทพมหานคร)
วัดขุมทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงขุมทอง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัด 11 ไร่ 2 งาน 20 ตารางวา อาณาเขตทิศเหนือยาว 4 เส้น 3 วา ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศใต้ยาว 4 เส้น 3 วา ติดต่อกับคูน้ำ ทางรถไฟสายอรัญประเทศ ทิศตะวันออกยาว 3 เส้น ติดต่อกับที่ดินเอกชน ทิศตะวันตกยาว 3 เส้น ติดต่อกับคลองตาสอนและโรงเรียนวัดขุมทอง มีที่ธรณีสงฆ์ 1 แปลง เนื้อที่ 1 ไร่ ปัจจุบันพระครูโสภณสุวรรณนิธิ (พุทธิพงษ์) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดขุมทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2459 โดยที่นายทองและนางเจียม คงชุ่ม บริจาคที่ดิน 7 ไร่ เพื่อสร้างวัด ขนานนามว่า "วัดขุมทอง" ต่อมาวัดเกิดไฟไหม้ ชาวบ้านจึงเรียกอีกนามว่า วัดไฟไหม้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2467 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 ด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2500 นอกจากนั้นยังมีโรงเรียนวัดขุมทอง สอนระดับประถมศึกษาของกรุงเทพมหานครอีกด้วย
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ลุ่มสภาพสิ่งแวดล้อมเป็นทุ่งนา ด้านหน้าวัดอยู่ทางทิศใต้ อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร ภายในประดิษฐานพระประธาน นามว่า หลวงพ่อขาว กุฏิสงฆ์จำนวน 6 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย/ด
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย สำหรับอักษรย่อที่ขึ้นต้นด้วย ด
พันช์ (นักร้อง)
แพ จิน-ย็อง (เกิด 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1993) หรือชื่อในการแสดงว่า พันช์ เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ เธอเป็นที่รู้จักจากการร้องเพลงประกอบละครหลายเรื่อง เช่นเพลง "สลีปเลสส์ไนต์" ประกอบละครเรื่อง ถ้ารักกัน มันก็โอเค (2014) เพลง "เอเวอรีไทม์" ประกอบละครเรื่อง ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ (2016) และเพลง "สเตย์วิธมี" ประกอบละครเรื่อง ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ (2016)
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ
วอลเลย์บอลชายเวิลด์คัพ (FIVB Volleyball Men's World Cup) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลระหว่างประเทศโดยมีทีมชาติชายชุดใหญ่ร่วมเข้าแข่งในกลุ่มสมาชิกสหพันธ์วอลเลย์บอลระหว่างประเทศ (Fédération Internationale de Volleyball; FIVB) ซึ่งเป็นองค์กรกีฬาระหว่างประเทศ ในช่วงเริ่มต้นของการแข่งขันการแข่งขันได้จัดขึ้นหลังจากโอลิมปิกฤดูร้อน ยกเว้นในปี ค.ศ. 1973 เนื่องจากไม่มีการจัดการแข่งขันขึ้น แต่ตั้งแต่ปีใน ค.ศ. 1991 เวิลด์คัพได้มีการจัดแข่งขันขึ้นก่อนกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนโดย 2 ทีมที่ดีที่สุดจะได้รับสิทธิ์เข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ทีมชนะเลิศการแข่งขันครั้งล่าสุดคือทีมชาติสหรัฐ ซึ่งชนะเลิศเป็นสมัยที่ 2 ในการแข่งขันปี ค.ศ. 2015
ในการแข่งขันเวิลด์คัพ 14 ครั้ง มีชาติที่ชนะในการแข่งขัน 6 ชาติ ทีมชาติรัสเซียชนะ 6 ครั้ง (4 ครั้ง ในฐานะสหภาพโซเวียต) และทีมชาติอื่นที่ชนะการแข่งขันคือทีมชาติบราซิล และทีมชาติสหรัฐ ชนะ 2 ครั้ง; และทีมชาติคิวบา ทีมชาติอิตาลี และทีมชาติเยอรมนี (ในฐานะ ทีมชาติเยอรมนีตะวันออก) ชนะ 1 ครั้ง
การแข่งขันนี้ไม่ควรจะสับสนกับวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก
เขตเฟ็ฟฟีโคน
เฟ็ฟฟีโคน (Pfäffikon) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตของรัฐซือริช สวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักคือเฟ็ฟฟีโคน
การฆ่าทารกหญิงในประเทศจีน
จีนมีประวัติศาสตร์ของการฆ่าทารกหญิงเป็นระยะเวลากว่า 2,000 ปี เมื่อมิชชันนารีคริสต์ศาสนาเดินทางถึงจีนในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 พวกเขาเห็นทารกเพิ่งเกิดถูกโยนลงแม่น้ำหรือกองขยะ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 มัตเตโอ ริชชีบันทึกถึงว่ามีการปฏิบัติดังกล่าวเกิดขึ้นในหลายมณฑลของจีน ซึ่งเหตุผลหลักมาจากความยากจน การปฏิบัติเช่นนี้ยังดำเนินต่อมาจนถึงช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และลดลงเป็นอย่างมากในยุคคอมมิวนิสต์ แต่กลับมาเป็นประเด็นอีกครั้งจากการใช้นโยบายลูกคนเดียวในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 สำมะโนใน ค.ศ. 1990 แสดงให้เห็นถึงอัตราส่วนโดยรวมของชายต่อหญิงอยู่ที่ 1.066 ขณะที่อัตราส่วนปกติของทุกช่วงอายุควรต่ำกว่า 1.02
คริสต์ศตวรรษที่ 19
ใน ค.ศ. 1878 มิชชันนารีเยซูอิตชาวฝรั่งเศส Gabriel Palatre ตรวจทานเอกสารจาก 13 มณฑล และ Annales de la Sainte-Enfance ยังพบถึงหลักฐานการฆ่าทารกในชานซีและเสฉวน ตามข้อมูลที่เรียบเรียงโดย Palatre พบว่าการปฏิบัติเช่นนี้เห็นได้อย่างกว้างขวางในมณฑลทางตะวันออกเฉียงใต้และภูมิภาคแม่น้ำแยงซีล่าง (Lower Yangzi River region)
คริสต์ศตวรรษที่ 20
ใน ค.ศ. 1930 Rou Shi สมาชิกขบวนการ 4 พฤษภาคมได้เขียนเรื่องสั้นเรื่อง A Slave-Mother ซึ่งเขาได้แสดงภาพความยากจนสุดขีดในชุมชนชนบทอันเป็นสาเหตุให้เกิดการฆ่าทารกหญิง
เอกสารที่ตีพิมพ์โดยรัฐบาลจีนใน ค.ศ. 1980 ได้ระบุถึงการปฏิบัติฆ่าทารกหญิงว่าเป็น "ความชั่วร้ายยุคศักดินา" ภาครัฐมีการพิจารณาอย่างเป็นทางการว่าการปฏิบัติดังกล่าวมาจากยุคศักดินา ไม่ใช่ผลของนโยบายลูกคนเดียวของรัฐ Jing-Bao Nie กล่าวว่า "มันเป็นการประหลาดที่จะเชื่อว่าไม่มีความเชื่อมโยงระหว่างนโยบายการวางแผนครอบครัวของรัฐกับการฆ่าทารกหญิง
ในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1980 ในจดหมายเปิดผนึก โปลิตบูโรของพรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ร้องขอให้สมาชิกพรรคและสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์เป็นตัวอย่างนำในการมีลูกคนเดียว ตั้งแต่ช่วงต้นของการใช้นโยบายลูกคนเดียว ได้มีความกังวลว่าอาจนำไปสู่ความไม่สมดุลของอัตราส่วนเพศ ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1980 เจ้าหน้าที่ระดับสูงมีความกังวลเพิ่มขึ้นจากรายงานการทอดทิ้งและฆ่าทารกหญิงโดยพ่อแม่ที่ต้องการมีลูกชาย ใน ค.ศ. 1984 รัฐบาลได้พยายามที่จะจัดการปัญหาด้วยการปรับนโยบายลูกคนเดียว โดยคู่สมรสที่มีลูกคนแรกเป็นลูกสาว สามารถมีลูกคนที่สองได้
สถานการณ์ปัจจุบัน
คู่รักชาวจีนหลายคู่ปราถนาที่จะได้ลูกชายเพื่อสนับสนุนและเป็นความมั่นคงให้กับพ่อแม่ที่ชรา ในทางตรงกันข้าม เป็นที่คาดการณ์ว่าลูกสาวจะออกจากครอบครัวหลังจากการสมรสและดูแลครอบครัวฝ่ายสามี ในครอบครัวชนบทที่ใน ค.ศ. 2014 นับเป็นจำนวนถึงครึ่งหนึ่งของประชากรจีน ผู้ชายจะมีคุณค่าเพิ่มเติมในฐานะแรงงานในภาคการเกษตร
ในการสำรวจระหว่างช่วงสำมะโนใน ค.ศ. 2005 แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความแตกต่างระหว่างอัตราส่วนเพศของแต่ละมณฑล ซึ่งมีค่าพิสัยระหว่าง 1.04 ในทิเบต และ 1.43 ในเจียงซี ในการทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับการขาดเด็กผู้หญิงของจีนของ Banister (2004) ได้ชี้แนะให้เห็นถึงการกลับมาอย่างแพร่หลายของการฆ่าทารกหญิงหลังจากการนำนโยบายลูกคนเดียวมาใช้ ในทางกลับกันก็มีนักวิจัยจำนวนมากที่โต้แย้งว่าการฆ่าทารกหญิงเป็นสิ่งหายากในประเทศจีนทุกวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการที่รัฐบาลให้การกระทำดังกล่าวผิดกฎหมาย Zeng และคณะ (1993) ได้มีตัวอย่างของสาเหตุที่อัตราส่วนเพศไม่สมดุล เช่น อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของภาวะไม่สมดุลของจำนวนเพศมาจากข้อมูลที่ขาดหายไปของการเกิดของเด็กหญิง เป็นต้น
Geneva Centre for the Democratic Control of Armed Forces (DCAF) ได้กล่าวถึงการลดลงทางประชากรของทารกหญิงที่เกิดจากปัญหาที่เกี่ยวกับเพศอยู่ในพิสัยเดียวกันกับการเสียชีวิตจำนวน 191 ล้านคน จากข้อขัดแย้งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใน ค.ศ. 2012 ได้มีการเผยแพร่สารคดีเรื่อง It's a Girl: The Three Deadliest Words in the World ซึ่งเน้นไปที่การฆ่าทารกหญิงในประเทศอินเดียและประเทศจีน
เซนจอน
เซนจอน เป็นอดีตเมืองในอำเภอกลาง เทศมณฑลแอรอก จังหวัดแมร์แคซี ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 10,592 คนใน 2,897 ครัวเรือน ในปัจจุบันเมืองนี้ถูกรวมเป็นส่วนหนึ่งของแอรอกและกลายเป็นเขตที่ 5 ของเทศบาลแอรอก
องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก (The World Fellowship of Buddhists) เป็นองค์การทางศาสนาพุทธระหว่างประเทศ อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ ซึ่งเคยดำรงตำแหน่งเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของสำนักงานใหญ่องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลกเป็นเวลาหลายสิบปีก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต เป็นผู้แปลชื่อองค์การนี้เป็นภาษาไทย
อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพเข้าไปเกี่ยวข้องกับองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก ตั้งแต่ท่านยังเป็นพระภิกษุอยู่วัดกันมาตุยาราม เมื่อท่านบุกเบิกให้มีการรื้อฟื้นมหาวิทยาลัยสงฆ์มหามกุฏราชวิทยาลัย จนมหาวิทยาลัยสงฆ์ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว ท่านได้รับเชิญไปประชุมที่ประเทศศรีลังกา โดยมีพระมหาแสง โฆสธมฺโม (ปัจจุบันคือศาสตราจารย์แสง จันทร์งาม) ร่วมเดินทางไปด้วย การไปประชุมครั้งนั้น เป็นการประชุมของชาวพุทธใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา เพราะเป็นการเชิญทั้งแกนนำชาวพุทธฝ่ายมหายาน เถรวาท และวัชรยานไปพร้อมกัน เพื่อทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาร่วมกัน ผู้นำชาวศรีลังกาที่เชิญชวนให้ชาวพุทธสามัคคีกันเผยแผ่มากกว่าจะต่างคนต่างทำงานกันก็คือ ศ. ดร. คุณปาละ ปิยเสนะ มาลาลาเสเกรา (G. P. Malalasekera) ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก เพื่อให้ตัวแทนพระพุทธศาสนาจากนิกายและประเทศต่างๆ ได้มีโอกาสมาประชุมปรึกษาหารือการพระศาสนาร่วมกัน
ปัจจุบัน องค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก มีสำนักงานใหญ่ที่ประเทศไทย ถนนสุขุมวิท ด้านหลังอุทยานเบญจศิริ
ยศทหารแคนาดา
ประทวน
NCM rank insignia for the rank of Petty Officer 1st class/Warrant Officer and above are worn on the lower sleeve, while those for the rank of Petty Officer 2nd class/Sergeant and below are worn on the upper sleeve.
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก โซนเอเชีย
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือกโซนเอเชีย จะมีสมาชิก 4 ประเทศผ่านเข้ารอบสุดท้ายที่จัดขึ้นในประเทศโปแลนด์
การแบ่งกลุ่ม
สมาชิก 29 ประเทศจะเข้าร่วมการคัดเลือก (เยเมนถอนทีมออกจากการแข่งขัน) ทีมจะกระจายไปตามภูมิภาคของสมาชิกเอวีซี ทีมอันดับ 1–5 จากอันดับโลกเอฟไอวีบีไม่ต้องแข่งขันในรอบภูมิภาค และจะผ่านการคัดเลือกสำหรับรอบสุดท้าย นิวซีแลนด์จะผ่านการคัดเลือกโดยอัตโนมัติในรอบสุดท้ายในฐานะสมาชิกโซนโอเชียเนีย
จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ
จิสการ์ด เรเวนต์ลอฟ (Giskard Reventlov) เป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกใน นครอรุณรุ่ง ในชุด นักสืบหุ่นยนต์ของ ไอแซค อาซิมอฟ ห.จิสการ์ด เดิมทีเป็นเพียงหุ่นยนต์ธรรมดา เป็นหุ่นยนต์รับใช้ใกล้ชิด ดร.ฮาน ฟานโตล์ฟ แต่ต่อมาได้ถูก ดร.วาสิเลีย ปรับแต่ง สมองโปสิตอน ซึ่งในตอนนั้นเองได้เกิดความผิดปกติขึ้นทำให้ ห.จิสการ์ด กลายเป็นหุ่นยน์ที่มีพลังจิต สามารถหยั่งรู้ถึงความความรู้สึก ความคิดของ บุคคลอื่นได้
ใน เรื่องนครอรุณรุ่ง ห.จิสการ์ด ราเวนตอล์ฟ ได้เปิดเผยความลับต่อ อีไลจาห์ แบลี่ย์ ว่าตนเองมีพลังจิต และเป็นผู้ที่อยู่เบื้องความพยายามผลักดันในมนุษย์โลก ออกไปตั้งถิ่นฐานใหม่ในอวกาศอีกด้วยในภายหลัง ห.จิสการ์ด และ ห.ดานีล โอลิวาว์ ก็ได้ร่วมมือกันในแผนการลับของ จิสการ์ด อีกด้วย หลังจากแผนการผลักดันมนุษย์โลกออกไปตั้งถิ่นฐานได้เริ่มส่งผลขึ้น(ในเรื่อง นครหุ่นยนต์) เกิดปัญหาและอุปสรรคมากมาย ซึ่ง กฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ก็กลายเป็น อุปสรรคในการดำเนินงานแผนการของ ห.จิสการ์ด เมื่อเป็นเช่นนี้ ห.จิสการ์ด ราเวนตอล์ฟ จึงสถาปนา กฎข้อ 0 ร่วมกับ ห.ดานีล โอลิวาล์ว ขึ้น ซึงมีใจความว่า
ซึ่งกฎนี้ก็มีผลอย่างมากใน นิยายชุด อื่นๆของ อาซิมอฟ
ในภายหลัง ก่อนที่ ห.จิสการ์ด จะหยุดการทำงานลง ได้ถ่ายทอด พลังจิต แบบตน ให้ ห.ดานีล โอลิวาว์ แล้วยังได้ฝากฝังอนาคตของมนุษย์ชาติ ไว้ให้ดานีลดูแลอีกด้วย
List of Robot series characters
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ (National Stadium Station, รหัส W1) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสีลม ยกระดับเหนือถนนพระรามที่ 1 กรุงเทพมหานคร บริเวณหน้าสนามกีฬาแห่งชาติ
ที่ตั้ง
ถนนพระรามที่ 1 ด้านหน้าอาคารกีฬานิมิบุตรซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสนามกีฬาแห่งชาติ ระหว่างทางแยกปทุมวัน (จุดบรรจบกับถนนพญาไท) กับทางแยกเจริญผล (จุดบรรจบกับถนนบรรทัดทอง) ในพื้นที่แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
สถานีสนามกีฬาแห่งชาติ เป็นสถานีปลายทางด้านตะวันตกของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และเป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสที่อยู่ใกล้พื้นที่เมืองเก่าของกรุงเทพมหานครมากที่สุด ผู้โดยสารจึงสามารถเดินทางด้วยรถแท็กซี่หรือรถประจำทางต่อไปยังย่านคลองถม, วรจักร, ตลาดโบ๊เบ๊, ภูเขาทอง และถนนราชดำเนิน ได้ในเวลาอันสั้น ยกเว้นช่วงเวลาเร่งด่วนโดยเฉพาะช่วงบ่ายถึงเย็นที่มีสภาพการจราจรติดขัด นอกจากนี้ยังสามารถเดินไปยัง สะพานเฉลิมหล้า 56 (สะพานหัวช้าง) เพื่อใช้บริการเรือโดยสารคลองแสนแสบไปยังสะพานผ่านฟ้าหรือประตูน้ำได้อีกด้วย
ปัจจุบัน สถานีสนามกีฬาแห่งชาติยังคงเป็นสถานีปลายทางในเส้นทางบีทีเอสสายสีลม จนกว่าจะมีการก่อสร้างสถานียศเสขึ้น โดยการก่อสร้างสถานีดังกล่าวตามแผนแม่บทฯ พ.ศ. 2552 คือคงไว้เป็นสถานีสำหรับเชื่อมต่อรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดงเข้มที่สถานียศเสเท่านั้น
แผนผังสถานี
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีบางหว้าถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 4 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดรางด้านหน้าสนามศุภชลาศัย เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 3 ฝั่งตรงข้าม
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (Side Platform Station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสารและชานชาลา
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ, สะพานเชื่อมต่ออาคาร และทางเดินใต้รางรถไฟฟ้า (skywalk) ได้แก่
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 หน้าศึกษาภัณฑ์พาณิชย์
รถโดยสารประจำทาง
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกเจริญผล รถขสมก. สาย 11 15 47 73 93 204 508 รถเอกชน 48 113
ถนนพระรามที่ 1 มุ่งหน้าทางแยกปทุมวัน รถขสมก. สาย 15 47 73 204 508 รถเอกชน 48
นักร้อง
นักร้อง คือบุคคลที่ขายเสียงและขายบริการเสียง และร้องเพลงเป็นอาชีพ นักร้องมีหลากหลายแบบ ตามแนวเพลง นักร้องที่ดีจะมีเสียงที่ไพเราะเป็นจุดดึงดูดให้ผู้ฟังเพลงได้เพลิดเพลินไปกับเสียงเพลง ซึ่งประเภทของเพลง ทำให้แยกประเภทของนักร้องได้ เช่น อคูสติก ป๊อป ร็อค แจ๊ส เบส เป็นต้น และยังมีดนตรีท้องถิ่นเช่น ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน เป็นต้น
Laulu Cantautor
แฌโด
แฌโด (Jet d'Eau, ความหมาย: พวยน้ำ) เป็นน้ำพุขนาดใหญ่ในนครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ถือเป็นจุดหมายตาที่มีชื่อเสียงที่สุดของนครเจนีวา แฌโดตั้งอยู่ในทะเลสาบเจนีวาบริเวณปากแม่น้ำโรน น้ำพุแห่งนี้ใช้ปั๊มขนาด 500 กิโลวัตต์สองตัวที่กำลังไฟฟ้า 2,400 โวลต์ ทำการปั๊มน้ำขึ้นสู่อากาศที่ความสูง 140 เมตรเป็นปริมาณกว่า 500 ลิตรต่อวินาที นั่นหมายความว่าตลอดเวลาที่น้ำพุแห่งนี้ทำงาน จะมีน้ำปริมาณกว่า 7,000 ลิตรลอยอยู่ในอากาศ
น้ำพุแฌโดได้รับการติดตั้งในปี ค.ศ. 1886 ค่อนไปทางใต้เล็กน้อยจากตำแหน่งปัจจุบัน ซึ่งเมื่อแรกติดตั้งน้ำพุมีความสูงเพียง 30 เมตร ต่อมาในปี ค.ศ. 1891 น้ำพุถูกย้ายมาติดตั้งในตำแหน่งปัจจุบันเพื่อเฉลิมฉลองในงานเทศกาล 600 ปีการก่อตั้งสมาพันธรัฐสวิส และมีการเพิ่มความแรงของน้ำพุเป็นที่ความสูง 90 เมตร ในปี ค.ศ. 1951 มีการเพิ่มความแรงของน้ำพุอีกเป็นความสูงปัจจุบัน ซึ่งต้องสร้างสถานีสูบน้ำแยกต่างหาก
ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์
ซุปเปอร์แมนกับแบทแมน vs เอเลี่ยนกับพรีเดเตอร์ (ภาษาอังกฤษ : Superman and Batman versus Aliens and Predator) เป็นหนังสือการ์ตูน จากความร่วมมือของสองสำนักพิมพ์ดัง ได้แก่ ดีซีคอมิกส์ ร่วมกับ ดาร์คฮอร์สคอมิกส์ ที่นำตัวละครดัง อย่าง ซุปเปอร์แมน, แบทแมน, เอเลี่ยน และ พรีเดเตอร์ มาสู้กัน โดยแบ่งออกเป็น 2 ภาค (จัดจำหน่ายวันที่ 8 มกราคม และ วันวาเลนไทน์ ค.ศ. 2007 ที่สหรัฐอเมริกา)
รูด็อล์ฟ เฮิส
รูด็อล์ฟ เฮิส (Rudolf Höss) เป็นเจ้าหน้าที่ชุทซ์ชตัฟเฟิลแห่งนาซีเยอรมนี มียศเป็นเอ็สเอ็ส-ชตูร์มบันน์ฟือเรอร์ และปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้บัญชาการค่ายกักกันที่ยาวนานที่สุดของค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ในสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้ทดสอบและปฏิบัติวิธีการต่าง ๆ เพื่อเร่งลงมือแผนการของฮิตเลอร์ที่จะกำจัดชาวยิวในยุโรปภายใต้การยึดครองของเยอรมันอย่างเป็นระบบหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือ มาตราการสุดท้าย (Final Solution) ด้วยความคิดริเริ่มของหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา เอ็สเอ็ส-ฮอฟท์ชตูร์มฟือเรอร์ (ร้อยเอก) Karl Fritzsch เฮิสได้แนะนำให้ใช้สารกำจัดศัตรูพืช ไซคลอน บี ที่มีสารไฮโดรเจนไซยาไนด์นำไปสู่กระบวนการฆ่า เพราะฉะนั้นจึงอนุญาตให้เหล่าทหารหน่วยเอสเอสในค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ทำการสังหารผู้คนประมาณ 2,000 คนต่อชั่วโมง เขาได้สร้างการติดตั้งขนาดใหญ่สำหรับการทำลายล้างอย่างต่อเนื่องของมนุษยชาติที่เคยรู้จัก
เฮิสได้เข้าร่วมพรรคนาซีในปี ค.ศ. 1922 และหน่วยเอสเอสในปี ค.ศ. 1934.ตั้งแต่วันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 1940 ถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1943 และอีกครั้งตั้งแต่วันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 ถึง 18 มกราคม ค.ศ. 1945 เขาได้เป็นผู้รับผิดชอบของค่ายเอาช์วิทซ์ที่มีประชากรจำนวนมากกว่าหนึ่งล้านคนถูกสังหารก่อนที่เยอรมนีพ่ายแพ้สงคราม เขาได้ถูกตัดสินโทษประหารชีวิตด้วยการแขวนคอในปี ค.ศ. 1947 หลังการพิจารณาคดีที่วอร์ซอ ในระหว่างที่เขาถูกคุมขังอยู่ในโปแลนด์ ได้ขอร้องต่อเจ้าหน้าที่โปแลนด์ให้เขาได้เขียนหนังสือซึ่งได้รับการเผยแพร่เป็นภาษาอังกฤษภายใต้ชื่อของ ผู้บังคับบัญชาค่ายเอาช์วิทซ์:อัตชีวประวัติของรูด็อล์ฟ เฮิส มันได้ประกอบด้วยสองส่วน ส่วนหนึ่งที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตของเขาเองและคนอื่น ๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าหน้าที่หน่วยเอสเอสคนอื่น ๆ ที่เขาคุ้นเคย โดยส่วนใหญ่ตั้งแต่ไฮน์ริช ฮิมเลอร์และธีโอดอร์ ไอค์เคอและคนอื่น ๆ อีกหลายคน
อ้างอิง
19011947
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย/ต-ถ
รายชื่ออักษรย่อของโรงเรียนในประเทศไทย สำหรับอักษรย่อที่ขึ้นต้นด้วย ต และ ถ
พิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศสวีเดน
พิพิธภัณฑ์กองทัพอากาศสวีเดน (Flygvapenmuseum; Swedish Air Force Museum) ตั้งอยู่ที่เขตมัลเม่น ด้านนอกของเมืองลินเชอพิงก์ ประเทศสวีเดน โดยเขตมัลเม่น เป็นที่บารอนคาร์ล เซเดอสตอร์ม เรียกชื่อว่า "ฟลายเออร์บารอน" ซึ่งก่อตั้งโรงเรียนการบินของเขาในปี ค.ศ. 1912 พร้อมด้วยพิพิธภัณฑ์กองทัพบกสวีเดน (Armémuseum) ในกรุงสต็อกโฮล์ม และ Marinmuseum ที่คาร์ลสโกรมา ซึ่งเป็นของหน่วยงานรัฐ Statens försvarshistoriska museer ("พิพิธภัณฑ์สวีเดนแห่งกองกำลังกลาโหม")
เครื่องบินทุกลำบนแท่นแสดงของประวัติศาสตร์การบินทหารสวีเดนอยู่ในการแสดง วัตถุประสงค์การจัดแสดงนิทรรศการที่น่าสนใจจากวันที่บุกเบิกของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ประกอบด้วย ผู้ฝึกสอน อัลบาทรอส 120 ตลอดจนเครื่องบินรบ เนเยพอร์ท และ เบรเกรท ซ้าบที่สร้างขึ้น เครื่องบินทิ้งระเบิดเครื่องยนต์คู่ ยังเกอร์ส ยู 86 และเครื่องบินที่ผลิตโดยอังกฤษ, อเมริกา, อิตาลี และสวีเดน ที่แสดงความหลากหลายของอากาศยาน ซึ่งทางกองทัพอากาศสวีเดนได้ใช้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องบินที่จัดทั้งหมดล้วนมีความสำคัญ จากช่วงหลังสงคราม เครื่องบินต่างได้รับการจัดแสดง จากซ้าบ ยี 29 "Flying Barrel" เครื่องบินรบที่ทนทานแห่งยุค 1950 ถึง ยาส 39 ซึ่งเป็นเครื่องบินรบหลายบทบาทร่วมสมัยยุคที่ 4 ไม่นานมานี้ ได้มีนิทรรศการใหม่เพิ่มเติม ตามรอบซากเครื่องบิน Tp 79 (กองทัพอากาศสวีเดนขนานนามว่า C-47) เครื่องบิน ELINT ที่ถูกยิงโดย MiG-15 ของโซเวียตใน ค.ศ. 1952 พิพิธภัณฑ์ยังจัดจำลองยาส 39 นอกจากนี้ ค.ศ. 2010 พิพิธภัณฑ์มีการสร้างและขยายตัวเป็นอย่างมาก
วิศวรูป
วิศวรูป (विश्वरूप, IAST: ) เป็นรูปเชิงประติมานวิทยาและรูปอวตารเป็นมนุษย์ของเทพเจ้าในศาสนาฮินดู โดยเฉพาะพระวิษณุในฮินดูร่วมสมัย รูปปางอวตารเป็นวิศวรูปที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดพบใน ภควัตคีตา ซึ่งพระกฤษณะทรงอวตารมาในมหาภารตะระหว่างสงครามที่กุรุเกษตร ถือกันว่าวิศวรูปเป็นปางสูงสุดของพระวิษณุ ที่ซึ่งมีจักรวาลทั้งหมดอยู่ภายในพระองค์
รายชื่อทางแยกในเขตหนองจอก
รายชื่อทางแยกในเขตหนองจอก เฉพาะทางแยกสัญญาณไฟจราจร รวมทั้งทางแยกบางแห่งที่ไม่มีสัญญาณไฟจราจรและไม่ใช่ทางแยกต่างระดับ แต่มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการ
วิศวรูป
ยุคแรก
แหล่งข้อมูเชิงวรรณกรรมหลายแหล่งระบุถึงวิศวรูปว่ามีศีรษะและแขน "หลาย" หรือ "พัน/ร้อย" หรือ "อนันต์" แต่ก็ไม่ได้ระบุจำนวนอวัยวะเฉพาะที่ปรากฏ ประติมากรรมยุคคุปตะและหลังคุปตะจึงต้องพยายามสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถแสดงความอนันต์ของอวัยวะดังกล่าว การบรรยายลักษณะของวิศวรูปโดยอรชุนในภควัตคีตาทำให้มีความเป็นไปได้ในการสร้างสรรค์ประติมากรรมอยู่สองแบบ: วิศวรูปในฐานะเทพเจ้าหลายศีรษะและหลายแขน หรือเทพเจ้าที่ภายในร่างกายมีองค์ประกอบทั้งปวงของจักรวาลอยู่ภายใน วิศวรูปแบบฮินดูนิยมสร้างด้วยแบบแรก ส่วนพระพุทธเจ้าแห่งจักรวาล (พระไวโรจนพุทธะ) แสดงในรูปแบบหลัง เทวรูปองค์หนึ่งที่พบในปาเรล นครมุมไบ อายุราว ค.ศ. 600 แสดงเทพเจ้าเจ็ดองค์ที่เขื่อมต่อกันและกัน ซึ่งเป็นวิศวรูปของพระศิวะ อันถือเป็นปางที่พบได้ยาก
ยุคใหม่
ในงานศิลปะสมัยนิยม นิยมแสดงภาพของวิศวรูปในรูปเทพเจ้ามีหลายศีรษะ แต่ละศีรษะอาจแทนเทพเจ้าแต่ละองค์หรือแต่ละปาง แสดงจนถึงปางดุร้ายของเทพเจ้าเป็นต้น ในมือถืออาวุธหลากชนิด และหลายครั้งมักพบอรชุนปรากฏอยู่ในฉากเคารพแก่องค์วิศวรูปด้วย ที่ชโยติสระ ซึ่งเชื่อกันว่าพระกฤษณะแสดงภควัตคีตาแก่อรชุน มีประดิษฐานเทวรูปพระกฤษณะขนาด 40 ฟุตในรูปวิศวรูป สร้างขึ้นจาก อัษฏธาตุ
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเซนต์วินเซนต์และเกรนาดีนส์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
พระนางโซ่มี่นวิมะละเดวี
พระนางโซ่มี่นวิมะละเดวี (စိုးမင်း ဝိမလ ဒေဝီ) เป็นพระมเหสีของพญารามที่ 1 แห่งอาณาจักรหงสาวดี พระนางโซ่มี่นเป็นราชนิกุลอังวะ พระนางอภิเษกกับพญารามในการอภิเษกระหว่างรัฐเมื่อ ค.ศ. 1431 พระอิสริยยศของพระนางที่หงสาวดีคือ สิริปวารามหาธัมมราชาเทวี พระนางเป็นพระราชมารดาของมะมุดตาว กษัตริย์แห่งหงสาวดี
สุโขทัยระทม
สุโขทัยระทม เป็นชื่อเพลง ที่แต่งโดยครูจิ๋ว พิจิตร ที่แต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2511 โดยอาศัยโครงเหตุการณ์  ไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่สุโขทัย  ที่ใหม้ทั้งตลาดและอาคารบ้านเรือนใกล้เคียง มีข้อมูลจากประวัติวัดราชธานี ซึ่งเป็นวัดที่มีประวัติความเป็นมานับแต่ครั้งกรุงสุโขทัย และตั้งอยู่ติดกับตลาดอันเป็นพื้นที่เหตุการณ์ไฟไหม้ด้วยมีว่า "เหตุการณ์ไฟไหม้ตลาดครั้งใหญ่ที่ปรากฏเมื่อ วันที่ 11 มีนาคม  พ.ศ. 2511 และวัดราชธานีก็ถูกไฟไหม้ในครั้งนั้น อุโบสถที่เก็บพระพุทธรูปสำคัญก็ถูกไฟไหม้ด้วย ซึ่งในปัจจุบันยังคงเหลือซากนั้นปรากฏอยู่"  โดยครูจิ๋ว พิจิตร (ดิเรก เกศรีระคุปต์, พ.ศ. 2466-2553) เป็นผู้แต่ง  จากข้อมูลของ ทรายทอง ณ โคราช มีว่า "วันที่ไฟไหม้ตลาดสุโขทัย น่าจะราว ๆ ปีใหม่ 2511 เธออยู่บนรถวงดนตรีไวพจน์ จะไปแสดงที่เพชรบูรณ์พอถึงสุโขทัยรถติดมากและนาน ครูจิ๋ว พิจิตร เลยนั่งแต่งเพลงสุโขทัยระทม บนรถขณะมองเห็นไฟไหม้ และแต่งสงสารสุโขทัย มอบให้ทรายทองร้องแก้" เหตุการณ์ไฟใหม้ จึงเป็น "โครงเรื่อง"แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงนี้  โดยเพลงนี้มีการมอบให้นักร้อง เพชร โพธาราม ขับร้องอัดแผ่นเสียงในปี พ.ศ.นั้น และเพลงนี้ก็ถูกนำมาขับร้องในอีกหลายครั้ง อาทิ สายัณห์ นิรันดร เสรี รุ่งสว่าง เป็นต้น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ ถลาง
พิพิธภัณฑแห่งชาติ ถลาง เป็นอาคารรูปทรงแบบภาคใต้ประยุกษ์ มีการจัดแสดง โบราณวัตถุ ประวัติศาสตร์ ฯลฯ ตั้งอยู่ที่ตำบลศรีสุนทร อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต เปิดให้เข้าชมทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ในระหว่างเวลา 09.00-16.00 น.
อัษฏธาตุ
อัษฏธาตุ (อักษรโรมัน: Ashtadhatu, ) เป็นโลหะอัลลอยที่นิยมใช้หล่อเทวรูปโลหะในเทวาลัยของศาสนาฮินดูและไชนะ ของอินเดีย  องค์ประกอบของอัษฏธาตุมีระบุไว้ใน ศิลปศาสตร์ ซึ่งเป็นคัมภีร์โบราณที่บรรยายมาตรฐาน หลักการ และข้อกำหนดในการออกแบบงานศิลปะ งานหัตถกรรม และงานออกแบบอื่น อัษฏธาตุถือว่าเป็นสิ่งบริสุทธิ์สูงสุดหรือสัตตวในศาสนาฮินดูที่จะไม่สลายไป
องค์ประกอบโดยธรรมเนียมของอัษฏธาตุประกอบด้วยทองคำ, เงิน, ทองแดง, ตะกั่ว, ซิงก์, ดีบุก, เหล็ก และ ปรอท  ในปริมาณเท่ากัน
เทวรูปหลายองค์เชื่อว่าหล่อมาจากอัษฏธาตุ แม้จะไม่ทราบว่าหล่อมาจากอะไร เทวรูปอัษฏธาตุบริสุทธิ์หาได้ยากและหลายครั้งถูกจารกรรมไป
พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี รามางกูร)
พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี) อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนม หรือผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระธาตุพนม หรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับ 7 (พ.ศ. 2429-31) ในราชวงศ์เวียงจันทน์ ปกครองธาตุพนมลำดับ 10 เดิมบรรดาศักดิ์พระศรีชองฟ้าหรือพระศรีสองฟ้ากรมการธาตุพนม เชื้อสายราชวงศ์เวียงจันทน์และจำปาสัก รับบรรดาศักดิ์พระพิทักษ์เจดีย์คนที่ 3 ของธาตุพนมต่อจากพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) พี่ชาย
ประวัติ
พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี) นามเดิมท้าวเทพพระศรีหรือท้าวพระสี เอกสารพื้นเมืองพนมบ้างออกนามเจ้าพระพิพักสี เป็นบุตรลำดับ 2 ของพระพิทักษ์เจดีย์ (ถง รามางกูร) หัวหน้าข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมลำดับ 5 และผู้ปกครองธาตุพนมลำดับที่ 8 พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี) เป็นน้องชายพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) หัวหน้าข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมลำดับ 6 และผู้ปกครองธาตุพนมลำดับ 9 มารดาชื่อนางพิทักษ์เจดีย์ (รัตนะจันทน์) พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี) เป็นหลานปู่ท้าวอุปละ (มุง รามางกูร) หัวหน้าข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมลำดับ 4 เป็นเหลนทวดท้าวอุปละ (คำหมั้น) กับนางรัตนะหน่อแก้วชาวธาตุพนม ท้าวอุปละ (คำหมั้น) เป็นบุตรพระมหาสุระนันทากับนางแก้วอาไพธิดาเจ้าพระรามราชรามางกูรขุนโอกาส (ราม รามางกูร) ขุนโอกาส (เจ้าเมือง) ธาตุพนมองค์แรกจากราชวงศ์เวียงจันทน์ ส่วนพระมหาสุระนันทาเป็นบุตรเจ้าสุทธฮาชหรือสุทธราชน้องชายนางยอดแก้วศรีบุญมาชายาเจ้าพระรามราชฯ เจ้าสุทธฮาชและนางยอดแก้วศรีบุญมาเป็นบุตรเจ้าสีสุมังกับนางคำส่วงตา เจ้าสีสุมังเป็นโอรสเจ้าพระยาหลวงกางสมคราม (คำวิสุทธิ์) โอรสกษัตริย์จำปาสักกับสนมไม่ปรากฏพระนาม
พี่น้องบุตรธิดา
พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี) มีพี่น้อง 6 คนคือพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น), พระพิทักษ์เจดีย์ (ศรี), ท้าวเทพพระนม, นางเทพสวัสดิ์, นางเทพทุมมา, นางคำอ้วน มีภริยาปรากฏนาม 1 ท่านคือนางพิทักษ์เจดีย์ (นวนหรือนวลจันทร์) มีบุตรธิดา 9 ท่านคือเพี้ยซานนท์ (สุวันนะสอน), กวานปากก่ำ (ท้าวสุวันลี), ท้าวสุวันดี, นางสุวันนี, นางมัทที, นางเกดสนา, นางกาละเกด, นางหอมจันเทศ, นางสีมุนทา
วัดเจริญวราราม
วัดเจริญวราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 11 บ้านคลองนางหงษ์ ตำบลคลองด่าน อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 35 ไร่ ที่ธรณีสงฆ์มีจำนวน 4 แปลง เนื้อที่ 10 ไร่ 62 ตารางวา
วัดเจริญวรารามสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2384 โดยมีเจ้านายในราชินิกุลนามว่า เจ้าจอมมารดาชุ่ม (หม่อมน้อย) โปรดให้สร้างขึ้น ชาวบ้านนิยมเรียกว่า วัดน้อย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 และได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2509 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 60 เมตร ในด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมมาตั้งแต่ พ.ศ. 2500
บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม แวดล้อมด้วยลำคลอง มีอาคารและเสนาสนะดังนี้ อุโบสถกว้าง 6 เมตร ยาว 12 เมตร บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2509 เจดีย์จำนวน 1 องค์ เป็นแบบอยุธยา กุฏิสงฆ์จำนวน 15 หลัง ส่วนมากเป็น 2 ชั้น เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ และศาลาการเปรียญซึ่งสร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดได้แก่ พระประธานในอุโบสถและหลวงพ่อโสธรจำลอง กว้าง 24 นิ้ว และหลวงพ่อปานจำลอง หน้าตักกว้าง 32 นิ้ว
เขตอุสเทอร์
อุสเทอร์ (Uster) เป็นหนึ่งในสิบสองเขตของรัฐซือริช สวิตเซอร์แลนด์ มีเมืองหลักคืออุสเทอร์
เทศบาล
เขตอุสเทอร์ประกอบด้วย 10 เทศบาล:
รายชื่อโรงเรียนประจำจังหวัดในประเทศไทย
รายชื่อโรงเรียนประจำจังหวัดในประเทศไทย เป็นบทความที่รวบรวมรายชื่อโรงเรียนประจำจังหวัดโดยจำแนกตามจังหวัด
แอ็นสท์ ฮันฟ์ชเต็งเงิล
แอ็นสท์ ฟรันทซ์ เซ็จวิค ฮันฟ์ชเต็งเงิล (Ernst Franz Sedgwick Hanfstaengl; 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1887 – 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1975) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันเชื้อสายอเมริกันและคนสนิทของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังของความสำเร็จในการเติบโตอย่างรวดเร็วของพรรคนาซีและสามารถยึดครองเยอรมนีได้อย่างเบ็ดเสร็จ ต่อมาเขาเกิดความรู้สึกอึดอัดกับพฤติกรรมของฮิตเลอร์จึงได้หลบหนีไปยังประเทศอังกฤษ ต่อมาเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองได้เกิดขึ้น เขาถูกอังกฤษจับกุมในฐานะศัตรูของชาติและถูกคุมขังเอาไว้ แต่ฮันฟ์ชเต็งเงิลได้เขียนจดหมายไปถึงประธานาธิบดี แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ แห่งสหรัฐอเมริกาทำให้เขาได้รับการปล่อยตัวและทำงานเป็นที่ปรึกษาด้านสงครามให้แก่ประธานาธิบดีโรสเวลต์และฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงยามสงครามและเคยร่วมงานกับนักประพันธ์ Djuna Barnes
พิ้งค์ (วงดนตรี)
พิ้งค์ (Pink) เป็นวงดนตรีหญิงล้วนวงแรก ภายใต้สังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น เปิดตัวครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2545 กับอัลบั้ม "Pink" โดยมีสมาชิกรวม 5 คน ประกอบด้วยโมสต์ ธิราพรรณ์ วชิรเดชกุล (ร้อง, เบส), บีน วรชาต์ เล็กวิจิตรธาดา (ร้อง, กลอง), อ๊อบ ณีรนุชย์ เอี่ยมอารยา (กีตาร์), แยม สุดารัตน์ จิรายุทธเจริญสุข (กีตาร์) และ เอ กชพร รัตนจันทร์ (คีย์บอร์ด) โดยอัลบั้มชุดแรก เปิดตัวด้วยเพลงเร็วสไตล์ ป๊อป-พังค์ "โลกสีชมพู" ร้องโดยทุกคนในวง ซึ่งโดดเด่นที่นักดนตรีสามารถเล่นและร้องทุกคน และเพลงช้าสไตล์ ป้อป-ร็อค "เธอเป็นคนอย่างนี้ (ตั้งแต่เมื่อไหร่)" ร้องโดยโมสต์ ซึ่งมีสไตล์การนำเสนอที่มีเอกลักษณ์โดยเป็นที่รู้จักอย่างรวดเร็วในปี พ.ศ. 2545 และได้นักแสดงมิวสิกวิดีโอในกระแส ได้แก่เชียร์ ทิฆัมพร ฤทธิ์ธาอภินันท์ และไอซ์ อภิษฎา เครือคงคา ผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จและเป็นคุณครูที่ปรึกษา คือศิลปินร้อคในตำนาน คุณ นรินทร ณ บางช้าง
ต่อมาได้มีอัลบั้มชุดที่สอง เป็นอัลบั้มที่โมสต์ ธิราพรรณ์ วชิรเดชกุล ออกจากวงเพื่อศึกษาต่อ จึงเปลี่ยนให้ เอ้ ศิริมาศ ชื่นวิทยา เป็นนักร้องนำ และเพิ่มมือเบส 1 คน ได้แก่ ขวัญ ขวัญชนก พันธุระ ออกอัลบั้มในชื่อ "Ladies" วางแผงเมื่อปีพ.ศ. 2546 ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ ประสบความสำเร็จอย่างสูง เพลง "ผู้หญิงลืมยาก" ฮิตติดชาร์ต และเป็นเพลงประจำตัวของวงพิ้งค์และเป็นเพลงประจำตัวของผู้หญิงที่ใครๆก็ร้องตามได้จนถึงปัจจุบัน
หลังจากนั้น วงพิ้งค์ก็ได้มีอัลบั้มต่าง ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็น อัลบั้ม "In Love" อัลบั้ม "ไพเราะ เพราะ Pink" และอัลบั้มชุดสุดท้าย "รัก เลิก โกรธ หลง" ซึ่งอัลบั้มชุดสุดท้ายนั้น เป็นอีพีอัลบั้ม มีจำนวน 5 เพลง ซึ่งต่างจากอัลบั้มที่ผ่านมาของวงพิ้งค์ และ "เอ กชพร รัตนจันทร์" มือคีบอร์ดได้ถอนตัวจากวงไป
ปัจจุบัน วงพิ้งค์ไม่ได้มีผลงานกับทางค่ายแล้ว ซึ่งสมาชิกในวงได้แยกย้ายกันไปทำงานของตนเองแตกต่างกันไป
สมาชิกวง
บีน - วรชาต์ เล็กวิจิตรธาดา (กลอง / ร้องนำ)
อ๊อบ - ณีรนุชย์ เอี่ยมอารยา (กีตาร์)
ขวัญ - ขวัญชนก พันธุระ (เบส)
อดีตสมาชิก
โมสต์ - ธิราพรรณ์ วชิรเดชกุล (เบส / ร้อง) เอ - กชพร รัตนจันทร์ (คีย์บอร์ด)
แรมง ดอแมแน็ก
แรมง ดอแมแน็ก (Raymond Domenech; เกิดเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1952) เป็นทั้งอดีตกองหลังและผู้จัดการฟุตบอล เขาบริหารทีมชาติฝรั่งเศสใน ค.ศ. 2004 ถึง 2010 นำพาทีมชาติเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ หลังทีมชาติตกรอบในฟุตบอลโลก 2010 เขาถูกไล่ออกจากการประพฤติผิดอย่างร้ายแรง
ประวัติ
ดอแมแน็กเริ่มเล่นฟุตบอลกับออแล็งปิกลียอแน (โอลิมปิกลียง) ในตำแหน่งกองหลังและมีชื่อเสียงจนก้าวไปติดทีมชาติเมื่อพาทีมคว้าแชมป์ Coupe de France ในปี 1973 และตัดสินใจย้ายทีมในอีก 4 ปีต่อมาหลังจากลงสนามให้ลียงมากกว่า 250 นัด โดยเขาย้ายไปร่วมทีมสทราซบูร์ในปี 1977 และคว้าแชมป์ลีก เอิงได้ในปี 1979 หลังจากนั้นเขาย้ายไปเล่นให้เปเอสเชในช่วงสั้น ๆ ในปี 1981 ก่อนจะได้ร่วมทีมบอร์โดในปี 1982 และคว้าแชมป์ลีกเอิงได้อีกครั้งในปี 1984 หลังจากได้แชมป์ร่วมกับบอร์โดแล้วเขาก็ย้ายทีมทันทีโดยไปร่วมทีมมูว์ลูซและแขวนสตั๊ดอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ.1988
อาชีพผู้จัดการ
ดอแมแน็กเปลี่ยนบทบาทจากผู้เล่นเป็นผู้จัดการที่มูว์ลูซ และได้แชมป์ลีกเดอกับออแล็งปิกลียอแนในปี 1989 ก่อนจะเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติฝรั่งเศสชุดอายุไม่เกิน 21 ปี โดยมีผลงานที่โดดเด่นเมื่อพาทีมเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศในศึกชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี แม้จะได้แค่รองแชมป์ แต่ก็ส่งผลให้ได้เลื่อนขึ้นมาคุมชุดใหญ่ในเวลาต่อมา
ดอแมแน็กเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมชาติต่อจากฌัก ซ็องตีนีเพื่อทำศึกฟุตบอลโลกปี 2006 และพาฝรั่งเศสได้รองแชมป์โดยแพ้แก่อิตาลีในรอบชิงชนะเลิศโดยมีเหตุการณ์ซีดานเฮดบัด อันลือลั่น
ในศึกชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปปี 2008 รอบคัดเลือก ดอแมแน็กเคยถูกโจมตีจากโชเซ มูรีนโย ผู้จัดการทีมเชลซีในขณะนั้นว่าเรียกใช้งานนักเตะเยี่ยงทาส เมื่อดอแมแน็กเรียกตัวโกลด มาเกเลเลมาติดทีมชาติทั้ง ๆ ที่ประกาศเลิกเล่นให้ทีมชาติไปแล้ว อย่างไรก็ตามผลงานในรอบสุดท้ายกลับไม่สู้ดีนัก เมื่อเขาพาทีมตกรอบแรกและอยู่อันดับสุดท้ายของกลุ่ม ทำให้มีเสียงเรียกร้องจากสื่อในฝรั่งเศสให้ปลดเขาออกจากตำแหน่ง แต่เขาก็ได้รับการสนับสนุนจากสหพันธ์ฟุตบอลฝรั่งเศสให้ทำหน้าที่ต่อไป
ผู้จัดการ
ฝรั่งเศส
ปลากระสง
ปลากระสง (Blotched snakehead, Forest snakehead) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Channa lucius อยู่ในวงศ์ปลาช่อน (Channidae) มีรูปร่างคล้ายปลาช่อน (C. striata) แต่มีส่วนหัวที่แบนกว่า จะงอยปากงอนขึ้นเล็กน้อย และมีรูปร่างที่ป้อมสั้นกว่า สีสันบริเวณลำตัวเป็นสีเขียวมะกอกมีลวดลายคล้ายลายไม้ ลูกปลาขนาดเล็กมีพฤติกรรมอยู่เป็นฝูง มีลายแถบดำพาดตามแนวนอนตลอดตัว มีสีแดง
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 40 เซนติเมตร พบได้ในแหล่งน้ำนิ่งและแหล่งน้ำขนาดใหญ่รวมถึงในบริเวณพื้นที่ป่าพรุด้วยทั่วประเทศไทยและประเทศเพื่อนบ้าน
รายงานการศึกษาพันธุกรรม ซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2560 บ่งชี้ว่า Channa lucius เป็นสปีชีส์เชิงซ้อน (species complex)
ราชวงศ์โชซ็อน
ราชวงศ์โชซ็อน (조선) เป็นราชวงศ์สุดท้ายของเกาหลีมีอายุมากกว่า 500 ปี ก่อตั้งโดย อี ซ็อง-กเยในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1392 และแทนที่ด้วยจักรวรรดิเกาหลีในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1897 อาณาจักรก่อตั้งขึ้นหลังจากการโค่นล้มราชวงศ์โครยอที่เมืองแกซองในปัจจุบัน เมืองหลวงได้ถูกย้ายไปยังฮันยังหรือกรุงโซลในปัจจุบัน
สถาปนาราชวงศ์
ราชวงศ์โครยอเดิมปกครองคาบสมุทรเกาหลีมาเป็นเวลาประมาณสี่ร้อยปีโดยมีราชธานีอยู่นครแคซ็อง อี ซ็อง-กเย เป็นขุนศึกผู้มีอำนาจและมีผลงานในรัชกาลของพระเจ้าคงมิน (공민왕, 恭愍王) ในค.ศ. 1388 พระเจ้าอูแห่งโครยอมีพระราชโองการให้แม่ทัพ อี ซ็อง-กเย ยกทัพไปต้านทานการรุกรานจากจีนราชวงศ์หมิง แต่เมื่ออี ซ็อง-กเย เดินทัพถึงเกาะวีฮวา (위화도, 威化島) บนแม่น้ำยาลู อี ซ็อง-กเย หันทัพกลับมายังเมืองแคซ็องกระทำรัฐประหารยึดอำนาจจากนั้นตั้งกษัตริย์หุ่นเชิดขึ้นครองโครยออีกสองพระองค์ จนกระทั่งในค.ศ. 1392 อี ซ็อง-กเย ก็บังคับให้พระเจ้าคงยาง (공양왕, 恭讓王) กษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งโครยอสละราชบัลลังก์ แล้วอี ซ็อง-กเย จึงปราบดาภิเษกตนเองเป็นกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่ และได้รับชื่อพระราชทานจากจักรพรรดิหงหวู่ว่า "ราชวงศ์โชซ็อน" อี ซ็อง-กเยขึ้นเป็น พระเจ้าแทโจ เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าแทโจทรงย้ายราชธานีของเกาหลีไปยังเมืองฮันยัง (한양, 漢陽) หรือฮันซ็อง (한성, 漢城 ปัจจุบันคือกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้) บนแม่น้ำฮัน การก่อสร้างพระราชวังและเมืองหลวงแห่งใหม่ ได้รับการออกแบบโดยช็อง โด-จ็อน (정도전, 鄭道傳) พระเจ้าแทโจทรงส่งเสริมลัทธิขงจื๊อใหม่ (Neo-Confucianism) ขึ้นเป็นศาสนาประจำชาติแทนที่พุทธศาสนามหายานเดิม
ความรุ่งเรืองของลัทธิขงจื๊อใหม่และการกวาดล้างนักปราชญ์
รัชสมัยของพระเจ้าเซจงมหาราชมีการส่งเสริมลัทธิขงจื๊อและวัฒนธรรมจีนให้แพร่หลาย ทรงก่อตั้งชิบฮย็อนจอน (집현전, 集賢殿) เป็นสำนักศึกษาปราชญ์ขงจื้อ พระเจ้าเซจงมีพระราชโองการให้ปรับเปลี่ยนขนบธรรมเนีนมประเพณีดั้งเดิมของเกาหลีให้สอดคล้องกับลัทธิขงจื๊อ เช่น ประเพณีการแต่งงาน ประเพณีการไว้ทุกข์ นำไปสู่การกำเนิดของชนชั้นนักปราชญ์ขงจื๊อหรือชนชั้นยังบันซึ่งมีบทบาทและอำนาจในการปกครองประเทศ พระเจ้าเซจงทรงได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์ที่ห่วงใยราษฎร ในค.ศ. 1446 พระเจ้าเซจงทรงประกาศใช้อักษรฮันกึล ซึ่งเป็นอักษรที่ง่ายต่อการเรียนรู้ ผ่านทางวรรณกรรมเรื่องฮุนมินจ็องอึม (훈민정음, 訓民正音) เพื่อให้ราษฎรทุกชนชั้นสามารถอ่านออกเขียนได้โดยไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อักษรจีน ในรัชสมัยของพระเจ้าเซจงขุนนางชื่อว่า ชัง ย็อง-ชิล (장영실, 蔣英實) เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ประดิษฐ์มาตรวัดน้ำฝน
หลังจากรัชสมัยของพระเจ้าเซจงเป็นยุคแห่งความขัดแย้ง ในค.ศ. 1455 เจ้าชายซูยัง (수양대군, 首陽大君) ทำการยึดอำนาจ ปลดเจ้าชายโนซัน (노산군, 魯山君) ออกจากราชสมบัติแล้วปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นพระเจ้าเซโจ ในการรัฐประหารปีคเยยู (계유정난, 癸酉靖難) ต่อมาในค.ศ. 1456 ขุนนางผู้ภักดีต่อเจ้าชายโนซันทั้งหกคนก่อการกบฏเพื่อถวายราชสมบัติคืนแก่เจ้าชายโนซันแต่ไม่สำเร็จ เรียกว่า ซายุกชิน หรือขุนนางผู้พลีชีพทั้งหก (사육신, 死六臣) เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดนักปราชญ์กลุ่มซาริม (사림, 士林) หรือนักปราชญ์ตามป่าเขา เกิดจากกลุ่มขุนนางผู้สูญเสียอำนาจจากการยึดอำนาจของพระเจ้าเซโจและถูกกีดกันจากการมีส่วนร่วมในการปกครองส่วนกลาง นักปราชญ์กลุ่มซาริมยึดถือในลัทธิขงจื๊อแบบบริสุทธิ์และตีความปรัชญาลัทธิขงจื๊อแบบตรงตัว ในรัชสมัยพระเจ้าเซโจมีการปฏิรูปการปกครอง มีการส่งเสริมศาสตร์อื่นนอกเหนือจากวรรณกรรมขงจื๊อ และมีการชำระกฎหมายเรียกว่า คย็องกุกแดจ็อน (경국대전, 經國大典)
ในรัชสมัยของพระเจ้าชุงจงขุนนางกลุ่มซาริมกลับเข้ารับราชการอีกครั้งโดยมีผู้นำคือโช กวัง-โจ (조광조, 趙光祖) โช กวัง-โจ ต้องการปฏิรูปการปกครองตามอย่างลัทธิขงจื๊อแท้บริสุทธิ์ทำให้เกิดความขัดแย้งกับขุนนางกลุ่มเก่า จนกระทั่งเกิดการใส่ร้ายโช กวัง-โจ ว่าเป็นกบฏและโช กวัง-โจ ถูกประหารชีวิตในค.ศ. 1519 ตามมาด้วยการกวาดล้างขุนนางกลุ่มซาริมอีกครั้งเรียกว่า เหตุการณ์สังหารหมู่ปราชญ์ปีคี-มโย (기묘사화, 己卯士禍) ในสมัยของพระเจ้าอินจงขุนนางกลุ่มยุนใหญ่ (대윤, 大尹) นำโดยยุนอิม (윤임, 尹任) ซึ่งเป็นพระอัยกาของพระเจ้าอินจงขึ้นมามีอำนาจ เมื่อพระเจ้าอินจงสวรรคตในค.ศ. 1545 พระเจ้ามย็องจงเป็นกษัตริย์องค์ต่อมาทำให้ฝ่ายยุนใหญ่สูญเสียอำนาจและฝ่ายยุนเล็ก (소윤, 小尹) นำโดยยุน ว็อน-ฮย็อง (윤원형, 尹元衡) ซึ่งเป็นพระปิตุลาของพระเจ้ามย็องจงขึ้นมามีอำนาจแทน เนื่องจากพระเจ้ามย็องจงยังพระเยาว์พระพันปีมุนจ็องพระชนนีของพระเจ้ามย็องจงเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ฝ่ายยุนเล็กกวาดล้างขุนนางฝ่ายยุนใหญ่ยุนอิมถูกประหารชีวิต พระพันปีมุนจ็องฟื้นฟูพุทธศาสนาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ถูกกดขี่มานาน เมื่อพระพันปีมุนจ็องสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1565 ทำให้อำนาจของตระกูลยุนสิ้นสุดลงนำไปสู่การประหารชีวิตยุน ว็อน-ฮย็อง
การรุกรานของญี่ปุ่นและการแบ่งฝ่าย
ในรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจขุนนางกลุ่มซาริมกลับมามีอำนาจในราชสำนักโชซ็อนอย่างถาวร ความขัดแย้งระหว่างขุนนางสองคนได้แก่ชิม อี-กย็อม (심의겸, 沈義謙) และคิม ฮโย-ว็อน (김효원, 金孝元) ในประเด็นเรื่องการแต่งตั้งขุนนางตำแหน่ง อีโจจ็องรัง ในค.ศ. 1575 ลุกลามไปสู่การแบ่งขุนนางกลุ่มซาริมเป็นสองฝ่ายได้แก่
ในค.ศ. 1589 ขุนนางฝ่ายตะวันออกชื่อว่าช็อง ยอ-ริป (정여립, 鄭汝立) ซึ่งมีความคิดว่าอำนาจการปกครองควรเป็นของราษฏร ถูกขุนนางฝ่ายตะวันตกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ทำให้ช็อง ยอ-ริป และขุนนางฝ่ายตะวันออกจำนวนมากถูกประหารชีวิตหรือเนรเทศ เหตุการณ์นี้ทำให้ฝ่ายตะวันออกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายได้แก่
ในขณะที่โชซ็อนกำลังเกิดความขัดแย้งภายในและการแบ่งฝ่าย โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ (豊臣 秀吉 (Toyotomi Hideyoshi)) รวบรวมญี่ปุ่นในยุคเซงโงกุได้เป็นปึกแผ่น ในค.ศ. 1587 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ส่งทูตมายังราชสำนักโชซ็อนที่เมืองฮันซ็องประกาศว่าจะทำการรุกรานจักรวรรดิจีนราชวงศ์หมิงโดยใช้คาบสมุทรเกาหลีเป็นทางผ่าน และร้องขอให้อาณาจักรโชซ็อนเปิดทางให้ทัพญี่ปุ่นเข้ารุกรานจีน เมื่อทางฝ่ายโชซ็อนเพิกเฉยไม่ปฏิบัติตามคำขอของฮิเดโยชิ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ จึงจัดตั้งกองทัพขนาดมหึมาเข้าทำการรุกรานโชซ็อน นำไปสู่การบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น (Japanese Invasions of Korea) กองทัพฝ่ายญี่ปุ่นมีความได้เปรียบเนื่องจากประกอบไปด้วยซามูไรซึ่งมีความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ในการรบ รวมทั้งญี่ปุ่นมีเทคโนโลยีด้านอาวุธปืนซึ่งรับมาจากชาวตะวันตก ในขณะที่กองทัพฝ่ายโชซ็อนประกอบไปด้วยชาวบ้านซึ่งถูกเกณฑ์มารบและมีเพียงหอกดาบธนูเป็นอาวุธ ในค.ศ. 1592 กองทัพแนวหน้าของญี่ปุ่นนำโดยโคนิชิ ยูกินางะ (小西 行長 (Konishi Yukinaga)) และคาโต คิโยมาซะ (加藤 清正 (Katō Kiyomasa)) ยกพลขึ้นบกที่เมืองท่าปูซานและสามารถยึดเมืองปูซานได้อย่างรวดเร็ว โชซ็อนส่งกองทัพไปรับมือกับทัพญี่ปุ่นแต่ไม่สามารถต่อกรกับอาวุธปืนของญี่ปุ่นได้ หลังจากที่ยกพลขึ้นบกได้เพียงหนึ่งเดือนกองทัพญี่ปุ่นสามารถเข้ายึดนครหลวงฮันซ็องได้สำเร็จและปล้มสะดมเผาทำลายพระราชวังคย็องบกจนพินาศวอดวาย พระเจ้าซ็อนโจพร้อมทั้งพระราชวงศ์โชซ็อนและขุนนางทั้งหลายเสด็จหลบหนีไปยังเมืองเปียงยาง โคนิชิ ยูกินางะ นำทัพญี่ปุ่นตามไปยึดเมืองเปียงยางทำให้พระเจ้าซ็อนโจต้องเสด็จลี้ภัยไปยังนครปักกิ่ง ทัพญี่ปุ่นสามารถเข้ายึดโชซ็อนได้เกือบทั้งหมดยกเว้นมณฑลช็อลลาทางตะวันตกเฉียงใต้ซึ่งอี ซุน-ชิน (이순신, 李舜臣) ตั้งมั่นเป็นฐานทัพเรือคอบุกซ็อน (거북선) หรือเรือเต่า เข้าโจมตีเส้นทางการขนส่งเสบียงของญี่ปุ่น ฝ่ายราชวงศ์หมิงส่งกองทัพนำโดยหลี่ หรูซ่ง ยกทัพมาเพื่อปลดแอกโชซ็อนจากการยึดครองของญี่ปุ่น ทัพจีนเข้ายึดเมืองเปียงยางคืนได้ในค.ศ. 1593 นำไปสู่การเจรจาสงบศึกระหว่างจีนราชวงศ์หมิงและญี่ปุ่นในค.ศ. 1594
เมื่อการเจรจาระหว่างจีนและญี่ปุ่นไม่ประสบผล โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ จึงให้กองทัพเข้ารุกรานโชซ็อนอีกครั้งในค.ศ. 1597 ซึ่งทัพของจีนและโชซ็อนสามารถต้านทานการรุกรานของญี่ปุ่นในครั้งนี้ได้ เมื่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ถึงแก่กรรมในค.ศ. 1598 ฝ่ายญี่ปุ่นจึงถอนทัพออกจากโชซ็อน ในยุทธการที่โนรยาง (Battle of Noryang Point) อี ซุน-ชิน สามารถนำทัพเรือเข้าทำลายทัพเรือญี่ปุ่นได้แต่อี ซุน-ชิน เสียชีวิตในที่รบ
หลังจากการรุกรานของญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ขุนนางฝ่ายเหนือมีอำนาจในราชสำนักโชซ็อน ในระหว่างสงครามกับญี่ปุ่นนั้นพระเจ้าซ็อนโจทรงตั้งเจ้าชายควังแฮ (광해군, 光海君) ให้เป็นเจ้าชายรัชทายาท ในค.ศ. 1606 พระมเหสีอินมกประสูติพระโอรสคือเจ้าชายย็องชัง (영창대군, 永昌大君) เจ้าชายย็องชังมีสิทธิ์ขึ้นครองบัลลังก์โชซ็อนมากกว่าเจ้าชายควังแฮ เนื่องจากเจ้าชายย็องชังประสูติแต่พระมเหสีในขณะที่เจ้าชายควังแฮประสูติแต่พระสนม ทำให้ขุนนางฝ่ายเหนือแบ่งออกเป็นสองฝ่ายได้แก่ ฝ่ายเหนือใหญ่หรือ แทบุก (대북, 大北) ให้การสนับสนุนแก่เจ้าชายควังแฮ มีผู้นำคือช็อง อิน-ฮง (정인홍, 鄭仁弘) และฝ่ายเหนือเล็กหรือ โซบุก (소북, 小北) ให้การสนับสนุนแก่เจ้าชายย็องชัง เมื่อพระเจ้าซ็อนโจสวรรคตในค.ศ. 1608 เจ้าชายควังแฮขึ้นครองราชย์ต่อมาทำให้ฝ่ายเหนือใหญ่ขึ้นมามีอำนาจ เจ้าชายควังแฮสร้างพระราชวังชังด็อกขึ้นเป็นพระราชวังแห่งใหม่แทนที่พระราชวังคย็องบกที่ถูกทำลายไป ขุนนางฝ่ายเหนือใหญ่ทำการปราบปรามขุนนางฝ่ายเหนือเล็กอย่างรุนแรง นำไปสู่การสำเร็จโทษประหารเจ้าชายย็องชังในค.ศ. 1614 ในค.ศ. 1623 กลุ่มขุนนางฝ่ายตะวันตกนำกำลังทหารเข้ายึดอำนาจ ปลดเจ้าชายควังแฮออกจากราชสมบัติ ทำให้อำนาจของฝ่ายเหนือสิ้นสุดลง และอัญเชิญพระเจ้าอินโจขึ้นครองบัลลังก์ต่อมา เรียกว่า การรัฐประหารของพระเจ้าอินโจ (인조반정 仁祖反正) ฝ่ายตะวันตกขึ้นมามีอำนาจแทนฝ่ายเหนือ
ยุคฝ่ายตะวันตกเรืองอำนาจและการรุกรานของแมนจู
ในรัชสมัยของพระเจ้าฮย็อนจงเกิดความขัดแย้งเรื่องการไว้ทุกข์ (예송논쟁, 禮訟論爭) ของพระอัยยิกาชาอี (자의대비, 慈懿大妃) ทำให้ฝ่ายตะวันตกซึ่งมีซง ชี-ย็อล (송시열, 宋時烈) เป็นผู้นำ และฝ่ายใต้ซึ่งมีผู้นำคือ ฮอ มก (허목, 許穆) ผลัดกันขึ้นมามีอำนาจ ในค.ศ. 1680 ฝ่ายใต้ถูกทำลายอำนาจทำให้ ฮอ มก เสียชีวิต ในค.ศ. 1689 ขุนนางฝ่ายใต้เสนอให้แต่งตั้งพระโอรสที่เกิดแต่พระสนมชังฮีบิน (희빈장씨, 禧嬪張氏) เป็นรัชทายาทในขณะที่ฝ่ายตะวันตกคัดค้านทำให้ฝ่ายตะวันตกถูกลงโทษซง ชี-ย็อล ผู้นำฝ่ายตะวันตกถูกประหารชีวิต ต่อมาค.ศ. 1701 พระเจ้าซุกจงทรงค้นพบว่าพระสนมชังฮีบินทำไสยศาสตร์แก่พระมเหสีอินฮย็อน (인현왕후, 仁顯王后) จนสิ้นพระชนม์ ทำให้ขุนนางฝ่ายใต้ถูกลงโทษอีกครั้ง ฝ่ายตะวันตกกลับขึ้นมามีอำนาจอย่างถาวร
ในช่วงปลายรัชสมัยของพระเจ้าซุกจงเกิดความขัดแย้งระหว่างซง ชี-ย็อลกับศิษย์ ทำให้ฝ่ายตะวันตกแบ่งเป็นสองฝ่ายได้แก่
พระโอรสของพระสนมชังฮีบินขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าคย็องจงในค.ศ. 1720 ฝ่ายโซรนขึ้นมามีอำนาจ แต่เนื่องจากพระเจ้าคย็องจงประชวร ขุนนางฝ่ายโนรนจึงให้มีการแต่งตั้งเจ้าชายย็อนอิงเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ขุนนางฝ่ายโซรนกล่าวหาฝ่ายโนรนว่าเป็นกบฏต้องการยึดราชสมบัติให้เจ้าชายย็อนอิง ขุนนางฝ่ายโนรนจึงถูกกวาดล้างลงโทษอย่างมากในค.ศ. 1721 เมื่อพระเจ้าคย็องจงสวรรคตในค.ศ. 1724 เจ้าชายย็อนอิงครองราชสมบัติต่อมาเป็นพระเจ้าย็องโจ ทำให้ขุนนางฝ่ายโซรนเสียอำนาจและฝ่ายโนรนขึ้นมามีอำนาจแทน
พระเจ้าย็องโจและพระเจ้าช็องโจ
พระเจ้าย็องโจทรงดำเนินนโยบายทังพย็อง (탕평책, 蕩平策) หรือนโยบายเพื่อความสมานฉันท์เพื่อป้องกันความขัดแย้งทางการเมืองระหว่างฝ่ายต่างๆ พระเจ้าย็องโจทรงให้ขุนนางทั้งฝ่ายโนรนและโซรนมีส่วนร่วมในการปกครองอย่างเท่าเทียม รัชสมัยของพระเจ้าย็องโจเป็นรัชสมัยที่ยาวนานและสงขสุข พระเจ้าย็องโจได้รับการยกย่องว่าเป็นกษัตริย์ผู้ห่วงใยอาณาประชาราษฎร์ อย่างไรก็ตามในปลายรัชสมัยพระเจ้าย็องโจเกิดความขัดแย้งขึ้นอีกครั้ง เมื่อพระโอรสของพระเจ้าย็องโจคือเจ้าชายรัชทายาทซาโด (사도세자, 思悼世子) มีพระสติวิปลาสนำไปสู่การสำเร็จโทษประหารชีวิตเจ้าชายซาโดในค.ศ. 1762 ทำให้ขุนนางแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอีกครั้งได้แก่