cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จิตรกรรมตะวันตก
จิตรกรรมตะวันตกเริ่มด้วยการเขียนภาพสำหรับสถาบันศาสนา ต่อมาผู้อุปถัมภ์ก็ขยายออกมารวมถึงเจ้านายและชนชั้นกลาง ตั้งแต่ยุคกลาง มาจนถึง ยุคเรเนสซองส์ จิตรกรสร้างงานให้กับสถาบันศาสนาและลูกค้าผู้มั่งคั่ง  พอมาถึงสมัยสมัยบาโรกจิตรกรก็รับงานจากผู้มีการศึกษาดีขึ้นและจากชนชั้นกลางผู้มีฐานะดี  ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 จิตรกรก็เป็นอิสระจากความต้องการของผู้อุปถัมภ์หรือลูกค้าในการวาดแต่เพียงภาพที่เกี่ยวกับคริสต์ศาสนา ตำนานเทพ ภาพเหมือน หรือ ภาพเขียนเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ปรัชญาที่ว่า “ศิลปะเพื่อศิลปะ” (art for art's sake) ก็เริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้นโดยการแสดงออกทางผลงานเช่นงานเขียนของฟรานซิสโก โกยา, จอห์น คอนสเตเบิล (John Constable) และ เจย์ เอ็ม ดับเบิลยู เทอร์เนอร์ (J.M.W. Turner)
สมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของการเขียนภาพเกิดขึ้นในทวีปยุโรประหว่างยุคเรเนสซองส์ซึ่งเป็นสมัยที่มีการวิวัฒนาการต่างๆ รวมทั้งการวาดเส้น การเขียนแบบทัศนียภาพ การสร้างสถาปัตยกรรมใหญ่ๆ การทอพรมแขวนผนัง การสร้างหน้าต่างประดับกระจกสี การสร้างประติมากรรม และเป็นสมัยก่อนหน้าและหลังจากการประดิษฐ์แท่นพิมพ์ หลังจากการพัฒนาในด้านต่างๆ ในยุคเรเนสซองส์ จิตรกรรมตะวันตกตั้งแต่ยุคบาโรกมาจนถึงศิลปะร่วมสมัยก็ยังคงวิวัฒนาการต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 21
เศรษฐศาสตร์มหภาค
เศรษฐศาสตร์มหภาค (จาก มห- แปลว่า "ใหญ่" + เศรษฐศาสตร์) เป็นสาขาของเศรษฐศาสตร์แขนงหนึ่งที่ศึกษาเกี่ยวกับความสามารถ โครงสร้าง พฤติกรรม และการตัดสินใจในระบบเศรษฐกิจในภาพรวม ซึ่งประกอบไปด้วยเศรษฐกิจระดับภูมิภาค ประเทศ และระดับโลก นักเศรษฐศาสตร์มหภาค ศึกษาดัชนีรวม อาทิ จีดีพี อัตราการว่างงาน รายได้ประชาชาติ ดัชนีราคา และความสัมพันธ์ระหว่างกันของแต่ละภาคในระบบเศรษฐกิจเพื่อทำความเข้าใจถึงการทำงานของเศรษฐกิจ พวกเขายังพัฒนาแบบจำลองที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยต่างๆ อาทิ รายได้ประชาชาติ ผลผลิต การบริโภค การว่างงาน เงินเฟ้อ การออม การลงทุน การค้าระหว่างประเทศ และการเงินระหว่างประเทศ
แม้ว่าเศรษฐศาสตร์มหภาคจะเป็นศาสตร์ที่กว้าง แต่มันก็ประกอบด้วยสองส่วนที่เป็นหัวใจสำคัญของศาสตร์นี้ คือการศึกษาสาเหตุและผลลัพธ์ของความผันผวนในระยะสั้นในรายได้ประชาชาติ (วัฏจักรธุรกิจ) และการศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการเจริญเติบโตในระยะยาวของเศรษฐกิจ (การเพิ่มรายได้ประชาชาติ) แบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์มหภาคและการพยากรณ์มักจะถูกใช้โดยรัฐบาลเพื่อช่วยให้เกิดการพัฒนาและการประเมินนโยบายเศรษฐกิจ
แนวคิดเศรษฐศาสตร์มหภาคเบื้องต้น
เศรษฐศาสตร์มหภาคครอบคลุมหลายๆ แนวคิดและหลายๆ ตัวแปร แต่ว่ามีอยู่สามประเด็นสำคัญสำหรับงานวิจัยทางเศรษฐศาสตร์มหภาค ทฤษฎีเศรษฐศาสตร์มหภาคมักเชื่อมโยงปรากฏการณ์ทางผลผลิต การว่างงาน และเงินเฟ้อ นอกเหนือไปจากทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ หัวข้อเหล่านี้ยังมีความสำคัญอย่างมากต่อตัวแสดงทางเศรษฐศาสตร์ทุกตัว ประกอบด้วยคนงาน ผู้บริโภค และผู้ผลิต
ผลผลิตและรายได้
ผลผลิตประชาชาติคือผลรวมของทุกอย่างที่ประเทศผลิตได้ในช่วงขณะหนึ่ง ทุกอย่างที่ถูกผลิตขึ้นและขายสร้างรายได้ในปริมาณที่เท่ากัน ผลผลิตรวมของระบบเศรษฐกิจหนึ่งๆ ถูกไว้โดยจีดีพีต่อประชากร ผลผลิตและรายได้ถูกมองว่าเท่ากันและสามารถใช้แทนกันได้ ผลผลิตเปลี่ยนได้เป็นรายได้ ผลผลิตถูกวัดขึ้นหรือสามารถมองได้จากฝั่งการผลิตและถูกวัดเป็นผลรวมของสินค้าและบริการขั้นสุดท้าย หรือผลรวมของมูลค่าเพิ่มในระบบเศรษฐกิจ
ผลผลิตทางเศรษฐกิจมหภาคมักถูกวัดโดยผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (จีดีพี) หรือสิ่งใดสิ่งหนึ่งในบัญชีประชาชาติ เศรษฐกรผู้ที่สนใจในการเพิ่มขึ้นในระยะยาวศึกษาการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี การสะสมเครื่องจักรและทุนอื่นๆ และการมีการศึกษาและทุนมนุษย์ที่ดีขึ้นเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดการเพิ่มขึ้นในผลผลิตทางเศรษฐกิจตลอดช่วงเวลา อย่างไรก็ดี ผลผลิตไม่จำเป็นจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างคนเส้นคนวาตลอดเวลา วัฏจักรธุรกิจสามารถก่อให้เกิดการลดลงในระยะสั้นที่เราเรียกว่าภาวะเศรษฐกิจถดถอย เศรษฐกรมองหานโยบายทางเศรษฐศาสตร์มหาภคที่ป้องกันเศรษฐกิจไม่ให้เข้าสู้ภาวะถดถอยและทำให้การเจริญเติบโตในระยะยาวเร็วมากขึ้น
เงินเฟ้อและเงินฝืด
การที่ระดับราคาทั่วไปของทั้งประเทศเพิ่มขึ้นเรียกว่าเงินเฟ้อ ถ้าราคาลดลง นั่นคือมี เงินฝืด เศรษฐกรวัดการเปลี่ยนแปลงในราคาโดยใช้ดัชนีราคา เงินเฟ้อสามารถเกิดขึ้นได้เมื่อเศรษฐกิจร้อนแรงเกินไปและเติบโตมากเกินไป ในทางเดียวกัน ภาวะเศรษฐกิจถดถอยนำไปสู่เงินฝืด
ธนาคารกลาง ผู้บริหารปริมาณเงินของประเทศ มักจะหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงในระดับราคาโดยใช้นโยบายการเงิน การเพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยหรือการลดลงในปริมาณเงินในเศรษฐกิจมักทำงานเงินเฟ้อลดลง เงินเฟ้อสามารถก่อให้เกิดการเพิ่มขึ้นในความไม่แน่นอนและผลเสียที่ตามมาอื่นๆ เงินฝืดทำให้ผลผลิตทางเศรษฐกิจลดลง ธนาคารกลางพยายามที่จะรักษาเสถียรภาพทางราคาเพื่อป้องกันเศรษฐกิจจากผลเสียที่ตามมาเมื่อราคาเกิดการเปลี่ยนแปลง
อุปสงค์มวลรวม-อุปทานมวลรวม
แบบจำลองเอดี-เอเอส เป็นแบบจำลองพื้นฐานในการอธิบายเศรษฐกิจมหภาค
ไอเอส-แอลเอ็ม
แบบจำลองไอเอส-แอลเอ็มแสดงถึงการประสานกันของอัตราดอกเบี้ยและผลผลิตที่ทำให้เกิดดุลยภาพในตลาดสินค้าและตลาดเงิน ตลาดสินค้าได้แสดงผ่านดุลยภาพในการลงทุนและการออม (ไอเอส) ส่วนตลาดเงินได้แสดงดุลยภาพในอุปทานเงินและความชื่นชอบในสภาพคล่อง เส้นไอเอสประกอบด้วยจุดหลายๆ จุดที่การลงทุน เมื่ออัตราดอกเบี้ยคงที่ เท่ากับการออม เมื่อผลผลิตคงที่
เส้นโค้งไอเอสมีความชันลดลงเพราะผลผลิตและอัตราดอกเบี้ยมีความสัมพันธ์แบบผกผันกันในตลาดสินค้า
แบบจำลองการเจริญเติบโต
แบบจำลองการเจริญเติบโตแบบนีโอคลาสสิคของโรเบิร์ต โซโลว์ กลายเป็นแบบจำลองมาตรฐานในการอธิบายการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในระยะยาว แบบจำลองเริ่มจากฟังก์ชันการผลิตที่รายได้ประชาชาติเป็นผลผลิตของปัจจัยนำเข้าสองอย่าง คือทุนและแรงงาน แบบจำลองโซโลว์สมมติว่าทุนและแรงงานถูกใช้ในอัตราที่คงที่โดยที่ไม่มีความผันผวนของอัตราว่างงาน และการใช้กำลังการผลิตที่มักจะพบได้ในวัฏจักรธุรกิจ
การเพิ่มขึ้นในผลผลิต หรือการเติบโตทางเศรษฐกิจ สามารถเกิดขึ้นได้เฉพาะหากเกิดการเพิ่มขึ้นของการสะสมทุน ประชากรที่มากขึ้น และการเปลี่ยนแปลงในเทคโนโลยีที่นำไปสู่ผลิตภาพที่มากขึ้น (ผลิตภาพของปัจจัยรวม) การเพิ่มขึ้นในอัตราการออมส่งผลต่อการเพิ่มขึ้นเพียงชั่วคราวเนื่องจากระบบเศรษฐกิจผลิตทุนมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่การเพิ่มผลผลิต แต่อย่างไรก็ดี นำไปสู่ที่ว่าค่าเสื่อมจะจำกัดการขยายตัวของทุน ทำให้การออมจะนำมาใช้เพื่อชดเชยทุนที่เสื่อมลงไป และเงินออมจะไม่พอที่จะจ่ายให้เกิดการขยายตัวของทุนอีก แบบจำลองโซโลว์ยังแนะนำว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจในรูปของผลผลิตต่อหน่วยขึ้นอยู่กับแค่เพียงความก้าวหน้าในเทคโนโลยีที่ทำให้ผลิตภาพเพิ่มขึ้น
ในทศวรรษ 1980 และ 1990 ทฤษฎีการเจริญเติบโตจากภายในได้พัฒนาขึ้นเพื่อท้าทายทฤษฎีการเติบโตแบบนีโอคลาสสิค ชุดแบบจำลองนี้อธิบายการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจผ่านปัจจัยอื่นอาทิ ผลตอบแทนเพิ่มขึ้นจากการขยายการผลิต และการเรียนรู้จากการทำงาน ซึ่งถูกกำหนดมาจากภายในแทนที่จะใช้การพัฒนาเทคโนโลยีจากภายนอกเมื่อดังที่ใช้ในการอธิบายการเติบโตในแบบจำลองโซโลว์
นโยบายการเงิน
ธนาคารกลางใช้นโยบายการเงินโดยการควบคุมปริมาณเงินผ่านกลไกต่างๆ
นโยบายการคลัง
นโยบายการคลังคือการใช้รายได้และรายจ่ายรัฐบาลในการเป็นเครื่องมือเพื่อสร้างผลกระทบต่อเศรษฐกิจ อาทิเช่น รายจ่าย ภาษี และหนี้
เปรียบเทียบ
เศรษฐกรมักจะชื่นชอบนโยบายการเงินมากกว่าการคลังเพราะว่ามันมีข้อดีสองประการ
พัฒนาการ
บทความหลัก ประวัติความคิดทางเศรษฐศาสตร์มหภาค
ที่มา
เศรษฐศาสตร์มหภาคเป็นลูกหลานของแขนงวิชาที่เคยแตกออกจากกันอย่างทฤษฎีวัฏจักรธุรกิจและทฤษฎีการเงินมหภาค ทฤษฎีปริมาณเงินมีอิทธิพลอย่างมากในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 มันมีหลายรูปแบบ รวมทั้งรูปแบบที่อิงจากงานของเออร์วิง ฟิชเชอร์
ในมุมมองเบื้องต้นของทฤษฎีปริมาณเงินนี้ ความเร็วของเงิน (V) และปริมาณสินค้าที่ผลิตได้ (Q) คงที่ ดังนั้นการเพิ่มขึ้นในปริมาณเงิน (M) จะส่งผลโดยตรงต่อการเพิ่มขึ้นในระดับราคา (P) ทฤษฎีปริมาณเงินเป็นหัวใจสำคัญของทฤษฎีทางเศรษฐกิจแบบคลาสสิคที่ได้รับการยอมรับในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
สำนักออสเตรีย
งานของลุดวิก วอน ไมสส์ ที่ชื่อ Theory of Money and Credit ตีพิมพ์ในปี 1912 เป็นหนึ่งในหนังสือสำคัญของสำนักออสเตรียที่ใช้แก้ปัญหาเศรษฐศาสตร์มหภาค
เคนส์และสาวก
เศรษฐศาสตร์มหภาค ในสมัยใหม่ ริเริ่มจากงานพิมพ์ของจอห์น เมนาร์ด เคนส์ที่ชื่อ General Theory of Employment, Interest and Money เมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ขึ้น เศรษฐกรคลาสสิคไม่สามารถหาเหตุผลได้ว่าทำไมสินค้าถึงขายไม่ออกและการภาวะว่างงานขึ้นในคนงาน ในทฤษฎีแบบคลาสสิค ราคาและค่าจ้างจะลดจนกว่าตลาดจะตรวจผ่าน และสินค้าและแรงงานทุกชนิดจะขายออก เคนส์นำเสนอทฤษฎีใหม่ทางเศรษฐศาสตร์ที่อธิบายว่าทำไมตลาดจะไม่ตรวจผ่าน ซึ่งถูกพัฒนา (ในศตวรรษที่ 20) สู่สำนักคิดทางเศรษฐศาสตร์มหภาคที่เรียกว่าเศรษฐศาสตร์แบบเคนส์ หรือที่เรียกว่า เคนส์นิยมหรือทฤษฎีเคนส์
ในทฤษฎีแบบเคนส์ ทฤษฎีปริมาณเงินถูกทำลายลงเพราะว่าประชาชนและธุรกิจมักจะถึงเงินสดไว้ในยามที่เศรษฐกิจกำลังยากลำบาก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เขาเรียกว่าภาวะการชื่นชอบในสภาพคล่อง เคนส์ยังอธิบายผลตัวทวีว่าจะเป็นตัวทวีการลดลงของการบริโภคหรือการลงทุนเพียงเล็กน้อยให้เกิดการถดถอยทั่วทั้งเศรษฐกิจ เคนส์ยังให้ความเห็นว่าบทบาทของความไม่แน่นอนและสัญชาตญาณสัตว์มีบทบาทในระบบเศรษฐกิจ
รุ่นต่อมาถัดจากเคนส์ได้รวมเศรษฐศาสตร์มหภาคใน ทฤษฎีทั่วไป กับเศรษฐศาสตร์จุลภาคแบบนีโอคลาสสิคเพื่อสร้างการสังเคราะห์นีโอคลาสสิค ก่อนทศวรรษ 1950 เศรษฐกรหลายคนยอมรับในการสังเคราะห์ทางเศรษฐศาสตร์มหภาคนี้ เศรษฐกรอย่าง พอล แซมมวลสัน ฟรังโก โมดิจานี่ เจมส์ โทบิน และโรเบิร์ต โซโลว์ พัฒนาแบบจำลองรูปนัยแบบเคนส์ขึ้นมาและสร้างทฤษฎีรูปนัยของการบริโภค การลงทุน และอุปสงค์ต่อเงินที่แบบหัวใจหลักของกรอบความคิดแบบเคนส์
สำนักการเงินนิยม
มิลตัน ฟรีดแมน ได้ปรับปรุงทฤษฎีปริมาณเงินให้ควบรวมบทบาทของอุปสงค์เงินเข้าไปด้วย เขาอ้างว่าบทบาทของเงืนในเศรษฐกิจเพียงพอที่จะอธิบายภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ และคำอธิบายที่เกี่ยวข้องกับอุปสงค์มวลรวมไม่จำเป็นมากนัก ฟรีดแมนยังอ้างว่านโยบายการเงินมีประสิทธิภาพมากกว่านโยบายการคลัง อย่างไรก็ดี ฟรีดแมนยังคงสงสัยถึงความสามารถของรัฐบาลในการรักษาเสถียรภาพเศรษฐกิจโดยใช้นโยบายการเงิน เขายังชื่นชอบนโยบายที่ว่าด้วยการเติบโตของปริมาณเงินอย่างคงที่เป็นการทั่วไปแทนที่การแทรกแซงเป็นระยะๆ
ฟรีดแมนยังท้าทายความสัมพันธ์ของเส้นโค้งฟิลลิปส์ระหว่างเงินเฟ้อและการว่างงาน ฟรีดแมนและเอ็ดมันด์ เฟลปส์ (ผู้ที่ไม่ใช่นักการเงินนิยม) เสนอเส้นโค้งฟิลลิปส์รูปแบบเพิ่มเติมที่นำความเป็นไปได้ที่จะเกิดการได้อย่างเสียอย่างในระยะยาวอย่างมีเสถียรภาพระหว่างเงินเฟ้อและการว่างงานออกไป เมื่อช็อคน้ำมันในทศวรรษ 1970 สร้างการว่างงานที่มากและเงินเฟ้อที่สูง ฟรีดแมนและเฟลปส์ได้รับการสรรเสริญเป็นอย่างมาก สำนักการเงินนิยมมีอิทธิพลเป็นอย่างมากในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 และเสื่อมความนิยมเมื่อธนาคารกลางพบว่ามันยากที่จะใช้เป้าหมายปริมาณเงินแทนที่จะเป็นอัตราดอกเบี้ยอย่างที่นักการเงินนิยมให้คำแนะนำไว้ สำนักการเงินนิยมได้รับความนิยมลดลงในเชิงการเมืองอีกครั้งเมื่อธนาคารกลางได้สร้างภาวะถดถอยขึ้นเพื่อลดภาวะเงินเฟ้อ
คลาสสิคใหม่
เศรษฐศาสตร์มหภาคคลาสสิคใหม่ยังคงท้าทายสำนักเคนส์ พัฒนาการหลักๆ ในแนวคิดแบบคลาสสิคใหม่มาเมื่อ โรเบิร์ต ลูคัส ริเริ่มการคาดหมายที่มีเหตุผลต่อเศรษฐศาสตร์มหภาค ก่อนหน้าลูคัส เศรษฐกรนิยมใช้การคาดหมายในอดีตที่ตัวแทนมักจะถูกสมมติว่าให้มองกลับไปยังอดีตเพื่อคาดการณ์อนาคต ภายใต้การคาดหมายที่มีเหตุผล ตัวแทนถูกมองว่ามีความซับซ้อนมากขึ้น ผู้บริโภคไม่เพียงแต่สมมติอัตราเงินเฟ้อ 2% แค่เพียงเพราะว่าเป็นการหาค่าเฉลี่ยในช่วงปีที่ผ่านมา แต่เธอมองไปยังนโยบายการเงินในปัจจุบันและสภาพการณ์ทางเศรษฐกิจแล้วถึงนำมาสร้างการพยากรณ์ เมื่อเศรษฐกรคลาสสิคใหม่นำการคาดหมายที่มีเหตุผลมาใส่ในแบบจำลอง พวกเขาแสดงว่านโยบายการเงินมีผลกระทบในวงจำกัด
ลูคัสยังได้สร้างการวิพากษ์ที่เลื่องลือเกี่ยวกับแบบจำลองเชิงประจักษ์ของสำนักเคนส์ เขาอ้างว่าแบบจำลองพยากรณ์ที่อิงจากความสัมพันธ์เชิงประจักษ์มักจะสร้างการพยากรณ์แบบเดิมแม้ว่าข้อมูลที่นำมาสร้างแบบจำลองนั้นจะเปลี่ยนแปลงไป เขาให้การสนับสนุนแบบจำลองที่ที่อิงจากทฤษฎีเศรษฐศาสตร์พื้นฐาน ซึ่งในหลักการควรจะมีความแม่นยำหากสภาพเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงไป ภายหลังข้อวิพากษ์ของลูคัส เศรษฐกรคลาสสิคใหม่นำโดย เอดเวิร์ด ซี เพรสคอตต์ และ ฟินน์ อี คิดแลนด์ สร้างแบบจำลองวัฎจักรธุรกิจจริง (อาร์บีซี) ของเศรษฐกิจมหภาค
แบบจำลองอาร์บีซีถูกสร้างโดยผนวกสมการพื้นฐานจากเศรษฐศาสตร์จุลภาคนีโอคลาสสิค ในกรณีที่จะสร้างความผันผวนในเศรษฐกิจมหภาค แบบจำลองอาร์บีซีอธิบายภาวะถดถอยและการว่างงานโดยใช้การเปลี่ยนแปลงในเทคโนโลยีแทนที่จะเป็นการเปลี่ยนแปลงในตลาดสินค้าหรือเงิน ผู้ที่จารณ์แบบจำลองอาร์บีซีอ้างว่าเงินมีบทบาทสำคัญในระบบเศรษฐกิจอย่างเห็นได้ชัด และแนวคิดเรื่องการถดถอยทางเทคโนโลยีสามารถอธิบายการถดถอยในระยะที่ผ่านมานี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ดี ช็อคในทางเทคโนโลยีเป็นเพียงสิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดในบรรดาช็อคต่อระบบจำนวนมากที่เป็นไปได้ที่สามารถนำมาสร้างแบบจำลอง ทั้งๆ ที่มีคำถามมากมายเกี่ยวกับทฤษฎีเบื้องหลังแบบจำลองอาร์บีซี แต่มันก็ได้รับการยอมรับและมีอิทธิพลมากในระเบียบวิธีทางเศรษฐศาสตร์
การตอบโต้ของเคนส์ใหม่
เศรษฐกรสำนักเคนส์ใหม่ตอบโต้สำนักคลาสสิคใหม่โดยการพัฒนาการคาดการณ์อย่างมีเหตุผลและเน้นไปที่การพัฒนาแบบจำลองที่มีรากฐานมาจากจุลภาคที่ไม่ได้รับผลจากข้อวิพากษ์ของลูคัส สแตนลีย์ ฟิชเชอร์ และ จอห์น บี เทย์เลอร์ สร้างงานในระยะแรกโดยการแสดงให้เห็นว่านโยบายการเงินยังคงมีประสิทธิภาพแม้จะใช้ในแบบจำลองที่มีการคาดการณ์อย่างมีเหตุผลเมื่อค่าจ้างแรงงานถูกสัญญากำกับไว้ไม่ให้เปลี่ยน เศรษฐกรสำนักเคนส์ใหม่คนอื่นได้แก่ โอลิวีเยร์ แบลนชาร์ด ฮูลิโอ โรเตมเบิร์ก เกร็ก แมนคิว เดวิด โรเมอร์ และไมเคิล วูดฟอร์ด ขยายงานชิ้นนี้และศึกษากรณีอื่นๆ ที่ราคาและค่าจ้างขยับไม่ได้ที่นำไปสู่การที่นโยบายการเงินและการคลังนำไปสู้ผลกระทบที่แท้จริง
เช่นเดียวกับแบบจำลองคลาสสิค แบบจำลองคลาสสิคใหม่ตั้งสมมติฐานว่าราคาสามารถปรับได้โดยสมบูรณ์และนโยบายการเงินจะส่งผลให้ราคาเปลี่ยนแปลงเท่านั้น แบบจำลองเคนส์ใหม่เสาะหาที่มาของการที่ราคาและค่าจ้างมีความหนืดอันเนื่องมาจากการแข่งขันที่ไม่สมบูรณ์ ซึ่งทำให้นโยบายการเงินส่งผลกระทบต่อปริมาณแทนที่จะเป็นราคา
ในช่วงท้ายทศวรรษที่ 1990 เศรษฐกรได้ข้อสรุปอย่างหยาบๆ โดยการนำความหนืดแข็งเกร็งตามตัวเงินของทฤษฎีเคนส์ใหม่ผนวกรวมกับการคาดหมายที่มีเหตุผลและระเบียบวิธีอาร์บีซีในการสร้างแบบจำลองดุลยภาพทั่วไปเชิงพลวัตแบบสุ่ม (ดีเอสจีอี) การผนวกรวมของคุณสมบัติเหล่านี้จากสำนักคิดที่แตกต่างกันทำให้เกิดการสังเคราะห์นีโอคลาสสิค แบบจำลองเหล่านี้ในปัจจุบันใช้ในธนาคารกลางหลายธนาคารและกลายเป็นส่วนสำคัญของเศรษฐศาสตร์มหภาคร่วมสมัย
เศรษฐศาสตร์เคนส์ใหม่ ซึ่งส่วนเนื่องพัฒนาอันเนื่องมากจากความต้องการที่จะตอบโต้แนวคิดเศรษฐศาสตร์คลาสสิคใหม่ ยังคงยืนหยัดที่จะใส่รากฐานทางเศรษฐศาสตร์จุลภาคเข้าไปยังเศรษฐศาสตร์แบบเคนส์เพื่อแสดงให้เห็นว่าตลาดไม่สมบูรณ์สามารถจัดการอุปสงค์ได้อย่างไร
ทิโมธี โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
ทิโมธี โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น (Timothy Bowes-Lyon, 16th Earl of Strathmore and Kinghorne) เกิดเมื่อวันที่ 18 มีนาคม 2461 เป็นบุตรชายคนที่ 2 ใน แพทริก โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 15 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น และ เลดีโดโรเธีย ออสบอร์น เขาเป็นพระภาติยะใน สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี พระญาติชั้นแรกใน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ภายหลังการเสียชีวิตของพี่ชายเขา จอห์น โบวส์-ลีออน มาสเตอร์แห่งกลามิส ใน สงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2484 เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นลอร์ดกลามิส ในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2492 บิดาของเขาถึงแก่กรรม เขาจึงสืบทอดตำแหน่ง เอิร์ลที่ 16 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น
เขาสมรสกับนางพยาบาลชาวไอริช แมรี เบอร์จิตต์ เบอร์นัน (พ.ศ. 2466 – 8 กันยายน พ.ศ. 2510) ที่ปราสาทกลามิสเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2501 พวกเขามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน
เมื่อเขาถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2515 เนื่องจากเขาไม่มีบุตรชาย ไมเคิล โบวส์-ลีออน เอิร์ลที่ 17 แห่งสตราธมอร์และคิงฮอร์น ลูกพี่ลูกน้องของเขา ผู้เป็นบุตรชายใน ไมเคิล โบวส์-ลีออน อาแท้ๆของเขาได้สืบตำแหน่งแทน
มิกาโกะ โคมัตสึ
มิกาโกะ โคมัตสึ (小松 未可子, こまつ みかこ, 11 พฤศจิกายน 1988 -) เป็นนักพากย์ นักแสดงและนักร้องชาวญี่ปุ่น เกิดที่คุวานะ จังหวัดมิเอะ สังกัดอยู่ฮิราตะออฟฟิศ อยู่ค่ายเพลงทอยส์แฟ็กตอรี
เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2020 ได้มีการประกาศบนเว็บไซต์ทางการว่าเธอได้แต่งงานกับนักพากย์ โทโมอากิ มาเอโนะแล้ว
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ คือประกาศที่ออกโดยคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน คณะกรรมาธิการสามัญประจำสภาประชาชนแหงชาติ รัฐ สภาแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน, คณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมที่ปรึกษาทางการเมืองของประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์จีนและ คณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อประกาศการเสียชีวิตอย่างเป็นทางการของผู้นำระดับสูงของพรรคและประเทศจีน
วฏักกุนนาถกเษตรัง
วิหารวฏักกุนนาถัง (Vadakkumnathan Temple) หรือ วฏักกุนนาถกเษตรัง (വടക്കുന്നാഥ ക്ഷേത്രം) เป็นโบสถ์พราหมณ์บูชาพระศิวะ ตั้งอยู่ในเมืองตฤศศูร รัฐเกรละ ประเทศอินเดีย ถือเป็นตัวอย่างคลาสสิกของสถาปีตยกรรมแบบเกรละ ภายในประดับด้วยจิตรกรรมฝาผนักแสดงเรื่องราวจาก มหาภารตะ  ตัววิหารและงานจิตรกรรมภายในได้รับการคุ้มครองเป็นอนุสรณ์แห่บชาติของรัฐบาลอินเดียภายใต้กฎหมาย อัมมาสร์ ตำนานพื้นพิ่นเล่าว่าวิหารหลังแรกสร้างขึ้นโดยพระปรสูราม อวตารของพระวิษณุ ถนนสายที่ตัดล้อมรอบวิหารคือเตกกินนาฑู ปัจจุบันเป็นที่จัดเทศกาลตฤศศูรปุรัง
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ
การใช้งาน
นับตั้งแต่การก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน มีการประกาศจดหมายนี้ทั้งหมด 3 ครั้ง ดังนี้ จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ จะถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกโดยสำนักข่าวซินหัว จากนั้นจะถูกออกอากาศโดยสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (CCTV) และเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์รายใหญ่ในวันรุ่งขึ้น
วฏักกุนนาถกเษตรัง
วิหารได้รับการเสนอขื่อขั้นต้นในรายชื่อเบื้องต้นของแหล่งมรดกโลกยูเนสโกในปี 2012 เชื่อว่าวิหารนี้เป็นวิหารพระศิวะแห่งแรกในวิหารพระศิวะทั้ง 108 ในเกรละโบราณที่สร้างขึ้นโดยพระปรศุราม
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ
เหมา เจ๋อตง
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเหมา เจ๋อตง ในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 ผ่านทางสถานีวิทยุกระจายเสียงกลางประชาชนจีน (中央人民广播电台) "คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน คณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน และคณะกรรมาธิการทหารกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน, คณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน, สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน และคณะกรรมาธิการการทหารกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีนขอประกาศต่อสาธารณชนทั้งหมด พรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศว่า: สหายเหมา เจ๋อตง ผู้นำของชนชั้นกรรมาชีพระหว่างประเทศ ประเทศที่ถูกกดขี่ ที่ปรึกษาที่ยิ่งใหญ่ ของประชาชนที่ถูกกดขี่ ประธานคณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน ประธานคณะกรรมาธิการทหารกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน และประธานกิตติมศักดิ์ของคณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมปรึกษาหารือทางการเมืองของประชาชนจีน การรักษาอย่างระมัดระวังในหลาย ๆ ด้าน เนื่องจากอาการทรุดโทรมและการรักษาพยาบาลไม่ได้ผล สหายเหมา เจ๋อตง ได้ถึงแก่อสัญกรรมในกรุงปักกิ่งเวลา 00:10 น. วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2519 สิริอายุ 83 ปี"
วฏักกุนนาถกเษตรัง
ตำนานว่าด้วยการสร้างวิหารมีปรากฏอยู่คร่าว ๆ ใน พรหมานันทปุราณะ และในเอกสารอื่นที่อ้างข้อมูลนี้ต่อ ในแต่ละหลักฐานอาจมีข้อมูลบางส่วนที่มีรายละเอียดแตกต่างกันไป แต่ใจความหลักตรงกันที่ว่าวิหารนี้สร้างขึ้นโดยพระปรศุราม หลังทรงต้องกำจัดกษัตริย์เป็นจำนวนยี่สิบเอ็ดวัฏจักร เพื่อชำระล้างบาปกรรมนี้ ท่านจึงให้ที่ดินทั้งหมดของกษัติรย์นี้แก่พรหมณ์ในฐานะทักษิณะ เพื่อให้ใช้เป็นที่ปฏิบัติบำเพ็ญเพียร (ตบะ)
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ
เหมา เจ๋อตง
- สถานีวิทยุกระจายเสียงกลางแห่งประชาชนจีน (中央人民广播电台)
เติ้ง เสี่ยวผิง
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเติ้ง เสี่ยวผิง ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 ผ่านทางสำนักข่าวซินหัว (新华) และ สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (中国中央电视台)
"คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน, คณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน, สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน, คณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมที่ปรึกษาทางการเมืองของประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์ ของจีนและคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางของสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่อทั้งพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน, คณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน, สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน, คณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมที่ปรึกษาทางการเมืองของประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน จีนและคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ต้องแจ้งให้ทั้งพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศทราบว่า: สหายเติ้ง เสี่ยวผิงอันเป็นที่รักของเราได้รับความทุกข์ทรมานจากโรคพาร์กินสัน และภาวะแทรกซ้อนจากการติดเชื้อในปอด และถึงแก่อสัญกรรมในกรุงปักกิ่งเมื่อเวลา 21:08 น. วันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2540 เนื่องจากระบบทางเดินหายใจและระบบไหลเวียนโลหิตล้มเหลว สิริอายุ 93 ปี"
เจียง เจ๋อหมิน
จดหมายถึงพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเจียง เจ๋อหมิน ในวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 โดยสำนักข่าวซินหัว (新华) และ สถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน (中国中央电视台)
"คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน คณะกรรมการประจำของสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน คณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมปรึกษาหารือทางการเมืองของประชาชนจีน พรรคคอมมิวนิสต์จีนและส่วนกลาง คณะกรรมาธิการการทหารแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน คณะกรรมการกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน, คณะกรรมการประจำสภาประชาชนแห่งชาติของสาธารณรัฐประชาชนจีน, สภาแห่งรัฐของสาธารณรัฐประชาชนจีน, คณะกรรมการแห่งชาติของการประชุมที่ปรึกษาทางการเมืองของประชาชนจีน, พรรคคอมมิวนิสต์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน จีนและคณะกรรมาธิการการทหารกลางแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อทั้งพรรค กองทัพ และประชาชนทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศ: สหายเจียง เจ๋อหมินอันเป็นที่รักของเราป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวและอวัยวะหลายส่วนล้มเหลว สหายเจียง เจ๋อหมินได้ถึงแก่อสัญกรรมในเซี่ยงไฮ้ เมื่อเวลา 12:13 น. ของวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 สิริอายุ 96 ปี"
วัดเกาะลาน
วัดเกาะลานสร้างขึ้นเป็นวัดตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2420 สร้างขึ้นเพราะแต่เดิมประชาชนได้เดินทางไปทำบุญที่วัดวิเศษวานิชซึ่งมีระยะห่างออกไปประมาณ 2 กิโลเมตร แต่มีความยากลำบากในการคมนาคม ประกอบกับมีประชาชนหนาแน่นมากขึ้น จึงได้พร้อมใจกันจัดสร้างวัดขึ้นมาอยู่ทางตอนใต้ของหมู่บ้าน บริเวณที่ตั้งวัดเป็นเกาะใหญ่เกาะหนึ่งที่บริเวณภูเขามีต้นลานอยู่บ้าง จึงเรียกว่า "วัดเกาะลาน" แต่ประชาชนนิยมเรียกว่า วัดใต้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2444 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 30 เมตร ยาว 50 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2449
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบอยู่ริมแม่น้ำปิง อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 5.50 เมตร ยาว 13.50 สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 วิหารกว้าง 17 เมตร ยาว 17 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2522 กุฏิสงฆ์ จำนวน 2 หลัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานในอุโบสถและวิหารจำนวน 5 องค์ เป็นพระพุทธรูปปูนปั้น
ผักหวานทะเล
ผักหวานทะเล หรือ คันทรง, ผักไห, ผักก้านถึ่ง เป็นไม้พุ่มกึ่งเลื้อยในวงศ์ Rhamnaceae ลำต้นเรียบ เมื่ออ่อนเป็นสีเขียว แก่เป็นสีน้ำตาล เปลือกล่อนออกได้และเหนียว ใบเดี่ยว ขอบใบเป็นหยัก ดอกเดี่ยว ขนาดเล็ก สีเหลืองอ่อน ออกตามง่ามใบ ผลเดี่ยว กลม มีพูตื้นๆสามพู เขียวเป็นมัน
เป็นพืชที่รับประทานได้ ใบใช้เป็นผักสดจิ้มน้ำพริก หรือนำไปลวกก่อน หรือใส่ในแกงกะทิ ใบเป็นยาแก้บวม น้ำเหลืองเสีย รากแก้เหน็บชา บวม ตานขโมย ร้อนใน
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ
พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บ (Web Gallery of Art) เป็นเว็บไซต์ที่แสดงภาพงานจิตรกรรมและประติมากรรมตะวันตกสมัยบาโรก กอธิค และ เรอเนซองส์ พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์มีภาพงานศิลปะด้วยกันทั้งหมดกว่า 15,400 ภาพบางภาพมีคำอธิบายและคำวิจัยประกอบ นอกจากภาพเขียนแล้วพิพิธภัณฑ์ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับชีวประวัติของศิลปิน และ หน้านิทรรศการที่จัดเป็นหัวข้อเช่น จิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซิสติน หรือ ฉากแท่นบูชาแบบเฟลมมิช
ผู้ใช้สามารถใช้ระบบการเรียกข้อมูลที่ต้องการได้จากฐานข้อมูล ข้อมูลอาจจะดึงได้จาก:
เมื่อพบภาพที่ต้องการแล้วผู้ใช้ก็สามารถเลือกขนาดภาพที่จะชมและดนตรีประกอบได้ พิพิธภัณฑ์ศิลปะออนไลน์ก่อตั้งโดย อีมิล เคร็น และแดเนียล มาร์กซ
ภาพงานศิลปะที่ปรากฏในพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บเป็นภาพที่ลิขสิทธิ์หมดอายุ แต่ลิขสิทธิ์ตามกฎหมายยังครอบคลุมในการ reproduce ภาพ พิพิธภัณฑ์ให้คำจำกัดความเรื่องลิขสิทธิ์ว่า “พิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บจดทะเบียนลิขสิทธิ์ในฐานะที่เป็นฐานข้อมูล  ภาพและเอกสารที่ผู้ใช้ดาวน์โหลดจากฐานข้อมูลนี้นำไปใช้ได้เฉพาะทางการศึกษาและทางส่วนบุคคล ห้ามใช้ในการแจกจ่ายไม่ว่าในรูปแบบใดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของงานตามกฎหมาย” แต่โดยทั่วไปแล้วพิพิธภัณฑ์ศิลปะเว็บมิได้ระบุข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับเจ้าของงานบนหน้าที่แสดงภาพ ในสหรัฐอเมริกากฎหมายลิขสิทธิ์มิได้ครอบคลุมการ reproduce ภาพที่เป็นสมบัติของสาธารณชนแล้วตามการตัดสินของศาลในคดีระหว่าง “ห้องสมุดศิลปะบริดจ์แมน และ บริษัทคอเรล”  กรณีเช่นเดียวกันนี้ในบางท้องถิ่นหรือในบางประเทศอาจจะเป็นเช่นสหรัฐอเมริกาแต่ไม่ทั้งหมด
ศัลย์ อิทธิสุขนันท์
ศัลย์ อิทธิสุขนันท์ เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 เป็นพิธีกรชาวไทย
ประวัติ
เอิร์ธ ศึกษาที่โรงเรียนเทพศิรินทร์รุ่น 31-34(106) เคยทำหน้าที่ลีดเดอร์อยู่พักหนึ่ง ปัจจุบันสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ที่ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมถึงสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต(MBA) คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
มีชื่อเสียงจากการเป็นวีเจของ แชนแนลวี และ เป็นพิธีกรรายการเกมจารชน จากนั้นก็ทำหน้าที่เป็นพิธีกรรายการอื่นๆ ทั้ง ศุกร์กันเถอะเรา, แฟนตาซีมีหาง, เกมแก้จน และรายการอื่นๆ
ปัจจุบัน เป็นผู้บริหารธุรกิจร้าน “Chan” หรือ “ชั้นขนมหวาน” ซึ่งร่วมหุ้นกับเพื่อน ๆ ที่ชอบทานขนมหวานไทย ๆ เหมือนกัน
จอยดิวิชัน
จอยดิวิชัน (Joy Division) เป็นวงร็อกอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1976 ที่ซัลฟอร์ด เกรตเตอร์แมนเชสเตอร์ เดิมทีใช้ชื่อวงว่า วอร์ซอว์ (Warsaw) สมาชิกดั้งเดิมประกอบด้วย เอียน เคอร์ติส (ร้องและในบางครั้งเล่นกีตาร์), เบอร์นาร์ด ซัมเนอร์ (กีตาร์และคีย์บอร์ด) ปีเตอร์ ฮูก (กีตาร์เบสและร้องประสาน) และสตีเฟน มอร์ริส (กลองและเพอร์คัชชัน)
จอยดิวิชัน ได้มีส่วนร่วมในกระแสเพลงพังก์ร็อกอย่างรวดเร็ว มีอิทธิพลในการพัฒนาเพลงและสไตล์ ที่ถือเป็นผู้นำในกระแสโพสต์-พังก์ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 จากข้อมูลของนักวิจารณ์ จอน ซาเวจ วง "ไม่ใช่พังก์แต่เป็นอิทธิพลโดยตรงจากพลังดนตรี" อีพีเปิดตัววงชุดแรกในปี ค.ศ. 1978 ชุด An Ideal for Living เตะตากับผู้มีชื่อเสียงในรายการโทรทัศน์อย่าง โทนี วิลสัน ทำให้อัลบั้มเปิดตัวชุดแรกของวงชุด Unknown Pleasures ได้ออกภายใต้ค่ายอิสระของวิลสันที่ชื่อ แฟกทอรีเรเคิดส์ อัลบั้มได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีจากสื่ออังกฤษ และเนื่องจากความสำเร็จของวง นักร้องนำ เอียน เคอร์ติส ถูกรุมเร้ากับความกดดันและอุปสรรคส่วนตัว รวมถึงปัญหาชีวิตสมรสและการป่วยด้วยโรคลมชัก เป็นอุปสรรคมากขึ้นในการแสดงคอนเสิร์ตกับเขา และมักจะลมชักขณะการแสดง
ก่อนการทัวร์แรกในอเมริกาของเขาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1980 เคอร์ติสที่เต็มไปด้วยความกดดัน ได้ฆ่าตัวตาย อัลบั้มหลังการเสียชีวิตของจอยดิวิชัน ชุดที่ 2 ชื่อ Closer (1980) มีซิงเกิ้ลอย่าง "Love Will Tear Us Apart" ได้กลายเป็นซิงเกิ้ลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในชาร์ตของวง หลังการเสียชีวิตของเคอร์ติส สมาชิกที่เหลือของวงได้ก่อตั้งวงใหม่ที่ชื่อ นิวออร์เดอร์ ประสบความสำเร็จทั้งเสียงวิจารณ์และยอดขาย
เอมิยะ คิริซึงุ
เอมิยะ คิริซึงุ ตัวละครจากเกมซาวนด์โนเวลของ ไทป์-มูน และการ์ตูนเรื่อง เฟท/สเตย์ ไนท์
เขาเป็นจอมเวทย์ผู้ที่รอดชีวิตจากสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 และเป็นพ่อบุญธรรมของ เอมิยะ ชิโร่ เด็กชายผู้ที่เขาได้ช่วยเหลือออกมาจากกองไฟ ซึ่งเป็นผลพวงมาจากสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนั้น ตลอดชีวิตของเขา เขามีชีวิตอยู่เพื่อผดุงคุณธรรม ปกป้องและช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า แม้ว่าเขาเองจะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นการยากที่จะทำได้ และเขาก็รู้อยู่แล้วว่ามันคงไม่สำเร็จ แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้สั่งสอนลูกชายบุญธรรมของเขาเพียงคนเดียวให้รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ฮีโร่ควรกระทำ เพื่อปกป้องความยุติธรรม และปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า ซึ่งตามจริงแล้วเขาก็เป็นนักเวทย์ แต่เขากลับไม่เคยสอนให้ชิโร่ใช้เวทมนตร์อย่างจริงจัง และบอกให้เขาพยายามฝึกเวทย์จำลองวัตถุของเขาให้ใช้ได้คล่องแคล่ว สุดท้ายเขาก็ได้เสียชีวิตไปใน 3 ปี ก่อนเหตุการณ์ใน เฟท/สเตย์ ไนท์ โดยไม่ทราบสาเหตุ
สำหรับ เสียงพากย์ ของคิริซึงุนั้นคือเสียงของ ริกิยะ โคยามะ ในภาษาญี่ปุ่น ส่วนภาษาอังกฤษนั้นเป็นของ เคิร์ก ทอร์นตัน
ประวัติ
เอมิยะ คิริซึงุ เข้าสู่สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 โดยการว่าจ้างของตระกูลเอนซ์เบิร์นให้เป็นตัวแทนของการต่อสู้ โดยข้ารับใช้ของเขาคือเซเบอร์ ที่เขาได้อัญเชิญมาโดยอวาลอน ที่เขาได้รับมาจากตระกูลเอนซ์เบิร์นที่คอร์นวอล ประเทศอังกฤษ โดยที่ตระกูลเอนซ์เบิร์นยังใช้สเปิร์มของคิริซึงุในการสร้างโฮมุนครุสอย่างอิลิยาสเวียล ฟอน เอนซ์เบิร์นขึ้นมาด้วย จึงทำให้เขาเป็นบิดาของอิลลิยาสเวียลอย่างไม่ต้องสงสัย แต่อย่างไรก็ตาม เขาได้ต่อสู้โดยที่ไม่สนใจใคร และไม่ยอมฟังใครนอกจากตระกูลเอนซ์เบิร์นเท่านั้น อย่างใน เฟท/ซีโร่ เขาได้ต่อสู้กับมาสเตอร์คนอื่นๆ ในรูปแบบของเขาเอง พร้อมกับอาวุธคู่กายของเขา ปืนพก Thompson Contender,ปืนกลCalico 960 และ Walther WA 2000 สไนเปอร์ ไรเฟิล ที่ดัดแปลงด้วยการติดกล้องส่องในความมืดรุ่น AN/PVS04 พร้อมกับกล้องตรวจจับความร้อน IR ในการตรวจหามาสเตอร์จากความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวมาสเตอร์แต่ละคน ซึ่งจะแตกต่างจากมนุษย์ธรรมดา เพราะนักเวทย์ย่อมมีการเดินพลังเวทย์อยู่เสมอ ซึ่งก่อให้เกิดความร้อนสูงกว่าคนทั่วไป และเขายังได้รับการช่วยเหลือจาก ไมยะ ฮิซาอุ ผู้ช่วยของเขาด้วย
ทุกสิ่งทุกอย่างที่คิริซึงุทำไปนั้น ล้วนยึดถือด้วยคำว่าคุณธรรม ดังที่เขาต้องการที่จะปกป้องทุกๆคน ให้พ้นจากอันตรายและไม่ต้องเดือดร้อน เรื่องเรียกง่ายได้ว่า "ผู้ผดุงคุณธรรม" ถึงเขาจะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องทุกสิ่งไว้ก็ตาม ในสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 เขาได้พยายามที่จะทำให้มีผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องในสงครามนี้ได้รับผลกระทบน้อยที่สุด โดยการสังหารมาสเตอร์คนอื่นๆ อย่างไร้ความปราณี แม้ว่าเขาจะต้องบิดเบือนหนทางนักเวทย์ของเขาก็ตามด้วยการหันมาพึ่งเครื่องยนต์กลไก แต่ตัวเขาก็หวังไว้ว่าสิ่งที่เขาทำนี้ จะช่วยทำให้เกิดความเสียหายต่อทุกสิ่งทุกอย่างน้อยที่สุด
ในช่วงท้ายของสงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ครั้งที่ 4 เขาได้เอาชนะ โคโตมิเนะ คิเรย์ มาสเตอร์คนสุดท้าย และได้ครอบครองจอกศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกครอบงำไปด้วยความชั่วร้าย ซึ่งจะเป็นผลร้ายต่อการขอพรต่อจอกที่ปนเปื้อนความชั่วร้ายนั้น คิริซึงุจึงได้หักหลังตระกูลเอนซ์เบิร์นด้วยการใช้มนตราอาคม บังคับให้เซเบอร์เข้าทำลายจอกศักดิ์สิทธิ์นั้น แต่ได้มีความชั่วร้ายที่ปนเปื้อนอยู่ในจอกศักดิ์สิทธิ์ มาติดที่ตัวเขา ซึ่งส่งผลทำให้เขาเสียชีวิตในอีก 4 ปีถัดมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
หลังจากที่สงครามจอกศักดิ์สิทธิ์ได้จบลง คิริซึงุก็ได้ละทิ้งความไร้ความปราณีของเขา และพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อชดเชยในสิ่งที่เขาได้ทำไปในสงครามครั้งนี้ เขาได้พบกับชิโร่นอนหมดสติอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของตึกซึ่งเป็นผลพวงจากการระเบิดในช่วงสุดท้ายของสงคราม เขาดีใจมากที่ยังมีชีวิตน้อยๆ หลงเหลืออยู่ เขาจึงได้ช่วยเหลือชิโร่ไว้ด้วยการฝังอวาลอน สื่ออัญเชิญข้ารับใช้ซึ่งมีคุณสมบัติในการรักษาอาการเจ็บปวดได้อย่างรวดเร็วไว้ในร่างกายของชิโร่ และรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เพื่อทดแทนในสิ่งที่เขาได้ทำไปในสงคราม
ประวัติศาสตร์ตองงา
ประวัติศาสตร์ตองงา เป็นประวัติศาสตร์ในหมู่เกาะตองงาที่เรียกว่าราชอาณาจักรตองงาในปัจจุบันนั้น ชาวลาพิตาซึ่งเป็นบรรพบุรุษของชาวโพลินีเซียนรวมถึงชาวตองงา ได้อพยพมาตั้งรกรากจากเอเชียใต้ มากว่า 6,000 ปี ตองงามีประเพณีวัฒนธรรมและอารยธรรมเป็นของตัวเอง ได้พัฒนาจากสังคมเล็กจนเป็นสังคมชั้นสูงและโดยมีกษัตริย์ปกครอง ในช่วงระหว่างนั้นได้มีการแลกเปลี่ยนสินค้า การทำสงคราม รวมถึงการถูกยึดครองดินแดนโดยจักรวรรดิตูอิปูโลตูจากประเทศฟีจี และจักรวรรดิมานูอาจากประเทศซามัวสลับกันไป
เอกราชและการขยายดินแดน
ประมาณพุทธศตวรรษที่ 14 ตองงาได้พ้นจากการปกครองของทั้งสองประเทศ โดยพระเจ้าอะโฮอิตูได้สถาปนาตัวเป็นกษัตริย์องค์แรกของตองงา ในรัชกาลที่ 10 ต่อมาในพุทธศตวรรษที่ 17 จักรพรรดิโมโมและพระโอรส (ซึ่งต่อมาคือจักรพรรดิตูอิตาตูอิ รัชกาลที่ 11) ได้ขยายอาณาจักรตองงาโดยยึดประเทศฟีจี และบางส่วนของประเทศซามัว และยังคงขยายอาณาเขตต่อ โดยเข้ายึดโพลินีเซียนตะวันออกทั้งหมด และบางส่วนของเมลานีเซีย ไมโครนีเซีย และโปลีนีเซียนกลาง ในประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 จักรพรรดิตากาลัวอา ได้ทรงแยกอำนาจกษัตริย์ โดยให้มีกษัตริย์ปกครองราชอาณาจักรพร้อมกัน 2 พระองค์ ราชวงศ์ที่ 2 ที่เกิดขึ้นมาคือตูอิฮาอะตากาเลาอา โดยมีกษัตริย์องค์แรกคือจักรพรรดิโมอันกาโมตูอา ซึ่งเป็นโอรสองค์ที่ 2 ของจักรพรรดิตากาลัวอา และได้ปกครองสืบต่อมา
กับตันเจมส์ คุกเยือนตองงา
ในช่วงที่กัปตันเจมส์ คุก ได้แล่นเรือมาที่เกาะ ในปี พ.ศ. 2316, 2317 และ 2320 ได้มาพบหมู่เกาะตองงาและตั้งชื่อว่า "หมู่เกาะแห่งมิตรภาพ" (Friendly Islands) กลุ่มมิชชันนารีกลุ่มแรกจากลอนดอนได้มาอยู่ที่เกาะ ในปี พ.ศ. 2340 และกลุ่มมิชชันนารีกลุ่มต่อมาในปี พ.ศ. 2365
ปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 2388 เตาฟาอาเฮา ตูโปอู ซึ่งมีเชื้อสายราชวงศ์ตูอิกาโนกูโปลู ได้รวบรวมหมู่เกาะตองงาที่แตกแยกกันให้เป็นอาณาจักรเดียวกันภายใต้ชื่ออาณาจักรโพลีนีเซีย แล้วสถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 1 พร้อมสถาปนาราชวงศ์ตูโปอูขึ้น พระองค์พระราชทานรัฐธรรมนูญเมื่อ พ.ศ. 2418 ในระยะเวลาต่อมาพระเจ้าจอร์จ ตูโปอูที่ 2 ทรงทำสนธิสัญญาให้ตองงาเป็นรัฐภายใต้ การคุ้มครองของสหราชอาณาจักรในปี พ.ศ. 2443 จนกระทั่งวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2513 ซึ่งตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระราชาธิบดีเตาฟาอาเฮา ตูโปอูที่ 4 ตองงาได้อำนาจการปกครองตนเองคืนทั้งหมด และได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในเครือจักรภพ และเมื่อกันยายน พ.ศ. 2543 ตองงาได้เข้าร่วมเป็นประเทศในสหประชาชาติ
ทัญฮว้า
ทัญฮว้า (Thanh Hóa) เป็นเมืองหลักของจังหวัดทัญฮว้า, เวียดนาม เมืองนี้ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำหมา ห่างจากกรุงฮานอยเมืองหลวงของประเทศไปทางใต้ 150 กิโลเมตร ทัญฮว้ากลายเป็นหนึ่งในเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในชายฝั่งตอนกลางเหนือหลังจากการขยายในปี 2012 ซึ่งมีประชากรทั้งหมด 400,000 คน เมืองทัญฮว้าได้รับการยกระดับเป็นนครทัญฮว้าในปี 1994 และเป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และความบันเทิงของจังหวัดทัญฮว้ามาเป็นเวลานาน
การออกแบบสิ่งแวดล้อม
การออกแบบสิ่งแวดล้อม เป็นกระบวนการที่สอดแทรกตัวแปรด้านสิ่งแวดล้อมenvironmentalเข้าไปในการวางผัง การจัดทำโปรแกรมการออกแบบ การวางแนวนโยบาย การก่อสร้าง หรือการผลิตสินค้า ตัวอย่างการออกแบบที่ชาญฉลาดมักจะคำนึงถึงองค์ประกอบด้านสิ่งแวดล้อมเสมอ อย่างไรก็ตาม ความเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมenvironmental movementที่เริ่มขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1960 ได้ทำให้แนวคิดนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น
การออกแบบสิ่งแวดล้อมอาจจำกัดความได้ดังนี้ “เราอาศัยอยู่ในโลกของการออกแบบอยู่ตลอดเวลา การสรรค์สร้างสิ่งแวดล้อมประจำวันที่เราอาศัยอยู่นี้มักเกี่ยวข้องกับระบบที่สลับซับซ้อนของความหมายทางวัฒนธรรม การสื่อสารด้วยภาพ และการใช้เครื่องมือ เทคโนโลยี และวัสดุเสมอ การออกแบบสิ่งแวดล้อมถือเป็นศาสตร์หนึ่งที่รวมเอาสิ่งแวดล้อมที่ถูก สร้างขึ้น สิ่งแวดล้อมธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมของมนุษย์เข้าไว้ด้วยกันและมุ่งเน้นในการบันดาลให้เกิดความเกี่ยวพันทางกายภาพและสังคมที่ดีงามจากพฤติกรรมมนุษย์และกระบวนการทางธรรมชาติ การออกแบบเป็นการค้นหาคำตอบขั้นมูลฐานของมนุษย์ที่ว่า เราควรจะอยู่บนโลกนี้ให้ดีได้อย่างไร อะไรควรเป็นตัวกำหนดการกระทำของเรา? ความมุ่งมั่นที่ยุ่งยากซับซ้อนนี้ต้องอาศัยความรู้ที่เป็นสหวิทยาการ”
การออกแบบสิ่งแวดล้อม ในความรู้สึกเดิม คือการพัฒนาสภาพแวดล้อมกายภาพทั้งภายในและภายนอกอาคาร เพื่อให้เกิดสุนทรียภาพหรือสนองประโยชน์ใช้สอยประจำวัน หรือสรรค์สร้างประสบการณ์เฉพาะ เน้นสิ่งแวดล้อมที่ออกแบบโดยมนุษย์ การออกแบบสิ่งแวดล้อมต้องการผู้ที่มีความชำนาญเฉพาะด้าน หมายรวมถึง สถาปนิก architects นักวิทยาศาสตร์ระบบเสียงacoustical วิศวกร engineers นักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมenvironmental scientists ภูมิสถาปนิก landscape architects นักวางผังเมืองurban planning มัณฑนากรinterior designers นักออกแบบระบบแสงlighting designers นักออกแบบนิทรรศการexhibition designers บางกรณีอาจรวมถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทางประวัติศาสตร์historic preservation ด้วย และไม่นานมานี้ก็ได้เพิ่มเกี่ยวกับ "การออกแบบเพื่อคนพิการdisability access" อีกด้านหนึ่ง
ประวัติ
ฝังรากเริ่มแรกราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักออกแบบ/นักเขียนชื่อ วิลเลียม มอร์ริสWilliam Morris ผู้ปฏิเสธการใช้วัสดุและกระบวนการผลิตจากอุตสาหกรรม เช่นวอลล์เปเปอร์ สิ่งทอ และหนังสือจากสตูดิโอของเขา เขาและคนอื่นๆ เช่น จอห์น รัสกินJohn Ruskin มีความรู้สึกว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมจะนำไปสู่หายนะต่อธรรมชาติและคนงาน
จากกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา นักคิด เช่น บัคมินสเตอร์ ฟุลเลอร์Buckminster Fuller ได้เป็นผู้กระตุ้นให้เกิดนักออกแบบสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องทั้งแนวกว้างและลึก จนกระทั่งปัจจุบัน ประสิทธิภาพพลังงานenergy efficiency เทคโนโลยีที่เหมาะสมappropriate technology พืชสวนอินทรีย์organic horticulture หรือเกษตรอินทรีย์organic agriculture การฟื้นฟูผืนดินland restoration การออกแบบชุมชนcommunity design และระบบพลังงานและการบำบัดของเสียอย่างยั่งยืนsustainableตามระบบนิเวศ กำลังเป็นที่ยอมรับในการพิจารณาหรือเป็นทางเลือกและนำมาประยุกต์ใช้ในการออกแบบ
อายาซะ อิโต
อายาซะ อิโต (伊藤 彩沙, いとう あやさ,17 สิงหาคม 1996 -) เป็นนักพากยหญิงชาวญี่ปุ่น สังกัดฮิบิกิ เกิดที่จังหวัดเกียวโต
รายชื่อธงในประเทศไอร์แลนด์
บทความนี้ว่าด้วยธงต่าง ๆ ในประเทศไอร์แลนด์โดยสังเขป สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธงชาติ สามารถศึกษาได้จากบทความธงชาติไอร์แลนด์
รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ตัวละครจากเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ ชื่อที่เขียนนามสกุลนำหน้าชื่อ ตามต้นฉบับภาษาญี่ปุ่น และสะกดตามต้นฉบับจากหนังสือการ์ตูน ชื่อตัวละครส่วนมากมีที่มาจากชื่อนินจาในประวัติศาสตร์ หรือวรรณกรรมญี่ปุ่น แต่มิได้มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลอื่นใด เป็นตัวละครในการ์ตูนเท่านั้น
อุซึมากิ นารูโตะ (ร่างเกิดใหม่ อาชูร่า 2)
อุซึมากิ นารูโตะ เริ่มปรากฏในมังงะบทที่ 1 และอนิเมะ ตอนที่ 1 เกิดในวันที่ 10 ตุลาคม เลือดกรุ๊ปB มีพ่อชื่อ นามิคาเสะ มินาโตะ แม่ชื่อ อุซึมากิ คุชินะ พ่ออุปถัมภ์ชื่อ จิไรยะ ฉายา ผู้กอบกู้โลกใบนี้ เป็นนินจาของหมู่บ้านโคโนฮะ มีชีวิตที่น่าสงสารในวัยเด็ก  เป็นผู้ที่ถูกผนึกจิ้งจอกเก้าหางใว้ในท้องโดยโฮคาเงะรุ่น ที่ 4 พ่อของตน มีนิสัยร่าเริง  รักสนุก นอกจากนี้ยังเป็นศิษย์ของหนึ่งในสามนินจาในตำนาน "จิไรยะ"  แอบชอบสาวซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมและก็ได้สัญญากับตัวเองเอาไว้ว่า ฉันจะต้องเป็นโฮคาเงะให้ได้ แล้วหลังจากจบสงครามนินจาลงก็ได้ทำตามความฝันจนได้เป็น "โฮคาเงะรุ่นที่7" และได้มีลูกกับ ฮิวงะ ฮินาตะ 2 คน คือ อุซึมากิ โบรูโตะ กับ อุซึมากิ ฮิมาวาริ
อุจิฮะ ซาสึเกะ (ร่างเกิดใหม่ อินดรา 2)
อุจิฮะ ซาสึเกะ เริ่มปรากฏในมังงะบทที่ 3 และอนิเมะตอนที่2 เกิดในวันที่ 23 กรกฎาคม เลือดกรุ๊ปAB มีพ่อชื่อ อุจิฮะ ฟุงาคุ แม่ชื่อ อุจิฮะ มิโกโตะ พี่ชายชื่อ อุจิฮะ อิทาจิ ฉายา เด็กชายผู้รอดชีวิต เป็นทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอุจิฮะ เป็นผู้มีความสามารถในการใช้เนตรวงแหวน หลังจากการที่โดนพี่ชายล้างตระกูลเพื่อให้ซาสึเกะแข็งแกร่งขึ้นปัจจุบันได้เปิดเนตรสังสาระจากการได้เซลล์ ฮาชิรามะ ที่คาบูโตะเอามาใส่ แล้วได้พลังจากเซียน6วิถีช่วยปลุก เป็นคนฆ่าโอโรจิมารุ แต่ก็เรียกโอโรจิมารุออกมาอีกครั้งจากอักขระของอังโกะ และภายหลัง อุจิฮะ ซาสึเกะ ก็ได้เข้าร่วมกลุ่มแสงอุษา และในตอนหลังนั้น เมื่อสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 เกิดขึ้น อุจิฮะ ซาสึกะ ได้ร่วมสู้กับนารูโตะและเพื่อนๆ เพื่อกำจัด อุจิฮะ มาดาระ แล้วได้ยอมรับความสามารถของนารูโตะ และออกเดินทาง แต่เขาก็มีลูกกับซากุระ 1 คน คือ อุจิฮะ ซาราดะ(ปัจจุบันมีเนตรสังสาระข้างซ้าย)
ฮารุโนะ ซากุระ
ฮารุโนะ ซากุระ เริ่มปรากฏในมังงะบทที่ 3 และอนิเมะตอนที่2 เกิดในวันที่ 28 มีนาคม เลือดกรุ๊ปO มีพ่อชื่อ ฮารุโนะ คิซาชิ แม่ชื่อ ฮารุโนะ เมบุกิ ฉายา ซึนาเดะรุ่นที่ 2 ซากุระเป็นนินจาที่ฉลาด เธอตกหลุมรัก ซาสึเกะและพยายามเรียกร้อง ความสนใจจากเขา หลังจากที่ซากุระได้เดินทางร่วมทุกร่วมสุขกันกับทีม7 เธอรู้สึกว่าอุสึมากิ นารูโตะ นั้นเป็นเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่งจนแอบชอบนิดๆ จนในเมื่อสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 ได้จบลง เธอได้ตกลงปลงใจกับ ซาสึเกะ และมีลูกสาว 1 คน คือ อุจิวะ ซาราดะ
ฮาตาเกะ คาคาชิ
ฮาตาเกะ คาคาชิ ฉายา คาคาชินินจาก๊อปปี้ อดีตเคยเข้าสังกัดกองนินจาอันบุ ผมสีขาวของคาคาชิได้รับสืบทอดมาจากพ่อของเขา (ฮาตาเกะ ซาคุโมะ) ได้รับเนตรวงแหวนซึ่งได้รับมาจาก อุจิวะ โอบิโตะ (บุคคลที่ใส่หน้ากากที่คอยอยู่เบื้องหลังกลุ่มแสงอุษา หรือ โทบิ นั่นเอง) เพื่อนร่วมทีม มอบให้ก่อนที่จะเสียชีวิต เป็นโจนินฝีมือดีที่ได้รับการกล่าวขานทั้งในหน่วยลับและหน่วยราก เป็นอาจารย์ของ  นารูโตะ ซาสึเกะและซากุระ  ชอบอ่านอจึ๊ยสววรค์รำไรมาก หลังจบสงครามนินจาครั้งที่ 4 คาคาชิเป็นโฮคาเงะรุ่นที่6
ซาอิ (เข้าร่วมทีม 7 หลังจาก ซาซึเกะ ออกจากหมู่บ้าน)
ซาอิ (ชื่อที่ถูกตั้งโดยดันโซ) มาร่วมทีมกับนารูโตะและซากุระ โดยมีดันโซเป็นคนแนะนำ ให้มาแทนที่ซาสึเกะที่หายไป ใช้หมึกและภาพวาดเป็นอาวุธ  มีวิชานินจาคือ คาถาภาพอสูรสัตว์เทียม เป็นคนในหน่วยราก ซาอิเป็นคนที่ต้องพึ่งหนังสือในการเข้ากลุ่มกับพวกนารุโตะ เพราะในตอนแรกซาอิไม่มีความรู้สึก ไร้จิตสำนึก เพราะเมื่อก่อนซาอิเป็นหน่วยราก ปัจจุบันได้แต่งงานกับอิโนะ มีลูกชื่ออิโนะจิน
ยามาโตะ (ประจำการแทนคาคาชิ เพราะต้องเฝ้าคุ้มกันและผนึกนารูโตะจากการคุ้มคลั่งของ 9 หาง)
ยามาโตะ อดีตหน่วยลับ และอดีตเด็กทดลองของ โอโรจิมารุ ฉายา เท็นโซผู้ใช้คาถาไม้ มาแทนคาคาชิในทีมคาคาชิที่บาดเจ็บจากภารกิจช่วยเหลือกาอาระจากแสงอุษา มีความสามารถใช้พลังของไม้เป็นส่วนใหญ่ ได้รับ DNA จากรุ่นที่ 1 และยังสามารถใช้วิชาผนึกพลังปีศาจจิ้งจอก 9 หาง ในตัวนารูโตะได้ดี  เป็นรุ่นน้องของคาคาชิ เป็นคนที่นารุโตะกลัวอยู่นิดๆ เพราะเวลาที่นารูโตะขัดใจยามาโตะ เขาจะทำหน้าน่ากลัวใส่นารูโตะ
อุซึมากิ โบรูโตะ
อุซึมากิ โบรูโตะ เป็นลูกชายของนารูโตะกับฮินาตะและเป็นพี่ของฮิมาวาริ เกิดวันที่ 27 มีนาคม
อุจิวะ ซาราดะ
อุจิวะ ซาราดะ เป็นลูกสาวของซาสึเกะกับซากุระ ปัจจุบันนี้สามารถใช้เนตรวงแหวนได้แล้ว เกิดวันที่ 31 มีนาคม
ซารุโทบิ โคโนฮะมารุ
ซารุโทบิ โคโนฮะมารุ เป็นหลานชายของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 และอาสึมะ ฉายา ท่านหลานน้อย มักจะชอบท้าสู้กับปู่ตัวเองเสมอ เป็น 1 ในสมาชิกนารุโตะพร้อมกับเพื่อนอีก 2 คน  นิสัยเปิ่นๆ เรียนรู้คาถามหารัญจวนจากนารูโตะและสามารถใช้กระสุนวงจักรได้อีกด้วย ปัจจุบันเป็นครูฝึกของกลุ่มโบรูโตะ
โมโมจิ ซาบุสะ
โมโมจิ ซาบุสะ หนึ่งในเจ็ดดาบนินจาแห่งหมู่บ้านคิริงาคุเระ ผู้ใช้ดาบสะบั่นหัวที่ได้รับสืบทอดจากบิวะ จูโซ เป็นนินจาถอนตัวของหมู่บ้านคิริงาคุเระ ฉายา อสูรกายที่ซ่อนอยู่ในหมอก ซึ่งขึ้นชื่อในความเก่ง ร้ายกาจ และดุร้าย ในอดีตหมู่บ้านคิริงาคุเระถูกเรียกว่าเป็นหมู่บ้านหมอกโลหิตเพราะว่าหากใคร จะเป็นเกะนินจะต้องผ่านการทดสอบมหาโหดนั่นคือการให้นักเรียนที่เคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันมาจับคู่สู้กันเองจนกว่าจะตายไปข้างหนึ่ง แต่แล้ววันหนึ่งการสอบมหาโหดนั้นก็ได้เปลี่ยนแปลงไปเมื่อมีเด็กคนหนึ่งที่ แทบไม่มีคุณสมบัติของนินจาเลยฆ่านักเรียนผู้เข้าทดสอบกว่าร้อยคนด้วยตัวคน เดียวโดยไม่มีความลังเล เด็กคนนั้นก็คือ โมโมจิ ซาบุสะ นั่นเอง ตายเพราะบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับฮาตาเกะ คาคาชิและพวกของกาโต้ ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4
ฮาคุ
ฮาคุ มีความสามารถสูงเนื่องจากมีวิชาน้ำแข็งซึ่งเป็นขีดจำกัดสายเลือด ใช้เข็มเป็นอาวุธ ฉายา ฮาคุผู้ใช้คาถาน้ำแข็ง ซาบุสะได้รับฮาคุมาเลี้ยงและให้ความใส่ใจ ฮาคุจึงสัญญาต่อตัวเอง ว่าจะเป็นเครื่องมือให้ซาบุซะจนตาย ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมภเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4
โอโรจิมารุ
โอโรจิมารุ โอโรจิมารุอดีตนินจาจากหมู่บ้านโคโนฮะ เรียนวิชาจากโฮคาเงะรุ่นที่ 3 พร้อมกับซึนาเดะและจิไรยะ โดยเมื่อสมัยที่ยังอยู่ในโคโนฮะ ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสามนินจาในตำนาน โอโรจิเป็นนินจาที่มีพรสวรรค์ พยายามที่จะเรียนรู้วิชานินจาทุกชนิดที่มี หลังจากที่พ่อแม่เขาตาย เขาก็ค้นคว้าเรื่องวิชาต้องห้ามไว้ทุกชนิด โอโรจิมารุนั้นใช้โหมดเซียนงูขาวได้ แต่ไม่สมบูรณ์ จึงมีตัวเป็นงูขาวหลายหัว ถูกอิทาจิใช้ดาบสะบั้นเมรัยสะกดในการต่อสู้กับซาสึเกะ ถูกซาสึเกะเรียกออกมาหลังจากอิทาจิจัดการคาบูโตะ
โอโรจิมารุ 3 นินจาในตำนานผู้ถอนตัวออกจากแสงอุษา ชอบคิดค้นวิชาประหลาด พ่ายแพ้ซาสึเกะในการต่อสู้และถูกสะกดไว้ในดาบสะบั้นเมรัยของอิทาจิ (ในภาคโบรูโตะโอโรจิมารุเป็นพ่อของมิซึกิ)
ยาคุชิ คาบูโตะ
ยาคุชิ คาบูโตะ เป็นเด็กคนเดียวที่รอดมาจากสงครามที่ทุ่งดอกกระดิ่ง ถูกเลี้ยงโดยโจนินหน่วยแพทย์ ต่อมาได้ไปเป็นสายลับให้ดันโซแต่ภายหลังกลับถูกดันโซหักหลังจึงไปอยู่กับโอ โรจิมารุ คาบุโตะปลอมตัวมาสอบจูนินพร้อมกับ โยโรอิ และ ซึรุงิ คำว่า คาบูโตะ แปลว่า หมวกเกราะโดย 3 คนในทีมเป็นชื่อของอาวุธและเครื่องป้องกันคาบูโตะเคยเป็นลูกสมุนของซาโซริ ที่ส่งมาสอดแนมโอโรจิมารุ โดยใช้คาถาลับที่ทำให้คาบูโตะจำเรื่องของแสงอุษาไม่ได้เพื่อให้โอโรจิมารุ ไว้วางใจ แต่โอโรจิมารุ ได้คลายคาถาให้ หลังจากที่คาบูโตะ ได้ถูกคลายคาถาก็มีความสนใจที่จะเข้าร่วมเป็นพวกกับโอโรจิมารุมากกว่า ถนัดวิชาแพทย์ แบบโจมตี ผีมือพอๆ กับคาคาชิ (คาบุโตะ - หมวกเกราะ, โยโรอิ - ชุดเกราะ และ ซึรุงิ - ดาบ) หลังจากที่โอโรจิมารุถูกซาสึเกะฆ่า คาบูโตะก็เอาดีเอนเอบางส่วนของโอโรจิมารุปลูกถ่ายไว้ในร่างกาย จนตนเองกลายเป็นครึ่งคนครึ่งงู คาบูโตะเป็นคนเดียวที่สำเร็จวิชาเซียนกับเซียนงูขาว ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 คาบูโตะมีบทบาทเป็นอย่างมากในช่วงแรกด้วยการใช้คาถาสัมพเวสีคืนชีพ แต่สุดท้ายถูกอิทาจิใช้อิซานามิสะกดคาบูโตะไว้และคลายคาถาสัมพเวสีคืนชีพ ปัจจุบันสามารถออกจากอำนาจของอิซานามิได้แล้ว และ กลับตัวกลับใจ ไปช่วยซาซึเกะ (ในภาคโบรูโตะ คาบูโตะเป็น ฟาเตอร์ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า)
คิมิมาโร่
คิมิมาโร่ หนึ่งในห้านินจาลูกน้องของโอโรจิมารุ มีความสามารถเฉพาะ ที่จัดว่าเป็นขีดจำกัดสายเลือด สามารถนำกระดูกออกมาช่วยในการต่อสู้ได้ ได้ปะทะ กับ ลี และ กาอาระ และตายด้วยโรคที่ติดตัวมาในขณะกำลังต่อสู้กับทั้ง 2 คน
คิโดมารุ
คิโดมารุ อดีตตัวตายตัวแทนของโอโรจิมารุ แต่ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง จึงไม่เป็นที่ต้องการและโดนโอโรจิมารุหลอกให้ไปพาตัวซาซึเกะมาให้ ได้ปะทะกับ ฮิวงะ เนจิ และพ่ายแพ้ไป
ซาคอน และ ยูคอน
ซาคอน และ ยูคอน 1 ใน 5 นินจาลูกน้องของโอโรจิมารุ เป็นฝาแฝดกัน มีความสามารถในการผสานเซลล์ของตัวเอง กับสิ่งมีชีวิต ซึ่งปกติจะผสานกันเองให้เป็นร่างเดียว ถูกคันคุโร่ฆ่าในตอนที่ตามตัวซาสึเกะกลับโคโนะฮะ
ทายูยะ
ทายูยะ เป็นผู้หญิงคนเดียวใน 4 นินจาแห่งหมู่บ้านโอโตะ มีนิสัยห้าว ถูกจิโรโบเตือนทุกครั้งแต่เธอก็ไม่สนใจแถมยังด่ากลับ ทายูยะใช้ขลุ่ยในการต่อสู้เพื่อสะกดจิตคู่ต่อสู้ให้หยุดนิ่งหรือทำกริยาต่างๆ และบังคับสัตว์อัญเชิญที่เธออัญเชิญมา ได้ปะทะกับ ชิกามารุและเทมาริ จนพ่ายแพ้ไป
จิโรโบ
จิโรโบ 1 ใน 5 นินจาลูกน้องของโอโรจิมารุ พ่ายแพ้ให้กับอาคิมิจิ โจจิ มีพลังกายที่แข็งแกร่ง ส่วนใหญ่จะใช้พลังพสุธาหรือดูดพลังเป็นหลัก
กลุ่มแสงอุษา
(, Akatsuki อะกัตซึกิ, ความหมาย: รุ่งอรุณ) กลุ่มนินจาถอนตัวจากหมูบ้าน ทุกคนคืออาชญากรแต่ละแคว้นที่ก่อคดีมีพลังกับเทคนิควิชาที่แตกต่างกันไปมีแผนที่คลุมเคลือ โดยปกติรับงานนักฆ่ากับทหารรับจ้างที่รบในสงครามเพื่อกอบโกยกำไร ทุกคนจะสวมแหวนคนละ 1 วง ซึ่งมีสํญลักษณ์เป็นตัวอักษรคันจิ ที่เป็นชื่อของเทพเจ้าและสัตว์ประหลาดจากตำนานของญี่ปุ่น เป้าหมายหลักคือล่าสัตว์หาง เพื่อนำมาเป็นอำนาจคุมตลาดสงครามเปลี่ยนแปลงโลกนินจา ให้มีสันติ มีสมาชิกรวม 11 คน แผนครองโลกของ แสงอุษา คือ การรวบรวมสัตว์หางทั้ง 9 ตัวเพื่อรวมกลายเป็น 10 หาง และเซียน6วิถีนั้นมีเนตรสังสาระขั้นสุดยอดเหนือกว่ามาดาระ มาดาระจึงคิดจะทำให้ตัวเองกลายเป็นพลังสถิตร่าง 10หาง แล้วตัวเองจะมีเนตรแบบเดียวกับเซียน6วิถี ใช้วิชาเนตรขั้นสุดยอดที่สามารถทำให้ทุกคนในโลกนี้ตกภายในอำนาจเนตรนั้นไปตลอดกาล
แต่เดิมคือกลุ่มนินจาต่อต้านที่หาทางยุติสงครามภายในหมู่บ้านอาเมะงาคุเระที่นำโดยยาฮิโกะ แต่เพราะมีชื่อกับยิ่งใหญ่เกินไปจนแผนยุติใกล้สำเร็จนั้น ดันโซจัดฉากร่วมมือกับฮันโซ ล่อให้นางาโตะฆ่ายาฮิโกะหวังตัดปัญหาแบบผิด แต่เป็นต้นเหตุให้เกิดนางาโตะนำสร้างแสงอุษาขึ้นใหม่นำสู่ภัยหายนะในอนาคต
เพน (นางาโตะ)
เพน หัวหน้าของกลุ่มแสงอุษา  เป็นเหมือนหุ่นเชิดของนางาโตะ มี 6 คน 6 วิถี คือ เพนทุกคนจะมีแท่งเสียบอยู่ตามร่างกาย เรียกว่าแท่งหกวิถี แท่งนี้จะออกมาจากร่างกายผู้ที่มีเนตรสังสาระ และใช้เพื่อรับจักระจากนางาโตะ
อุซึมากิ นางาโตะ เพื่อนของยาฮิโกะ นินจาแห่งอาเมะ ฉายา เทพ ใช้วิชาเกี่ยวกับธาตุทั้ง 5 สายได้ยอดเยี่ยม ได้รับเนตรสังสาระจากมาดาระ คือ 1ใน3ลูกศิษย์ของจิไรยะ(รุ่นก่อนโฮคาเงะรุ่นที่ 4)มีเพื่อนสนิทคือยาฮิโกะกับโคนัน และเชื่อว่านารูโตะจะ ขจัดสงครามไปในโลกนินจา ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4 และถูกสะกดไว้ในดาบโทอะซึกะของอิทาจิ เพน (นางาโตะ) อดีตลูกศิษย์ของจิไรยะโดยมีร่าง 6 ร่างโดยทั้ง 6 ร่างมีเนตรสังสาระด้วยเป็นคนที่จิไรยะเคยพบทั้งนั้น ท้ายที่สุดได้เจรจากับนารุโตะและสละชีวิตเพื่อคืนชีพให้นินจาโคโนะฮะที่ตาย ในการบุกหมู่บ้าน
* เนตรสังสาระของนางาโตะ แท้จริงเป็นของมาดาระ ซึ่งได้ให้ เซตซึกับโอบิโตะ ไปแอบปลุกถ่ายให้นางาโตะตั้งแต่ยังเด็กๆ และที่ทำให้นางาโตะควบคุมพลังของเนตรได้เพราะเขามีจักระที่เยอะมากพอของตระกูลอุซึมากิ*
โทบิ (อุจิวะ โอบิโตะ)
โทบิ บุคคลปริศนา ปิดบังใบหน้าที่แท้จริงใต้หน้ากาก ฉายา ชายสวมหน้ากาก หรืออีกชื่อคือ อุจิวะ โอบิโตะ อดีตเพื่อนร่วมทีมของคาคาชิและอดีตลูกศิษย์ของ นามิคาเซะ มินาโตะ (พ่อของนารุโตะ โฮคาเงะรุ่นที่ 4)
โทบิ หนึ่งในสมาชิกแสงอุษา ผู้ใช้แนตรวงแหวนอีกคนหนึ่ง ลูกน้องของเดอิดาระ มีนิสัยออกติ๊งต๊อง เป็นคนก่อตั้งแสงอุษาขึ้นมาและเป็นคนประกาศสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 สุดท้ายเฉลยคือ อุจิวะ โอบิโตะ อดีตเพื่อนร่วมทีมของคาคาชิและอดีตลูกศิษย์ของมินาโตะ (โฮคาเงะรุ่นที่ 4) และสามารถเบิกเนตรสังสาระได้สำเร็จโดยการเอาเนตรของนางาโตะมาใส่อีกข้างและเป็นอดีตพลังสถิตร่างของ 10 หาง ปัจจุบันได้จบชีวิตลงเพื่อปกป้องคาคาชินารูโตะและซาซึเกะ เมื่อตายไปได้ให้คาคาชิยืมเนตรวงแหวนครั้งสุดท้ายเพื่อจัดการ คางุยะ อุจิวะ โอบิโตะ อดีตนินจาแห่งโคโนฮะ เพื่อนร่วมทีมของฮาตาเกะ คาคาชิ และ ริน ลูกศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 4 เป็นคู่กัดของคาคาชิ และเป็นผู้ที่สละเนตรวงแหวนให้คาคาชิ เป็นของขวัญที่คาคาชิได้เลื่อนขั้นเป็นโจนิน ก่อนที่จะสิ้นใจ แต่ถูกช่วยไว้โดย อุจิวะ มาดาระ
* ตัวตนของโทบิ ในนิสัยที่ติ๊งต๊อง กวนโอ๊ย จริงๆ จะเป็นตัวตนของ เซตซึขาว ที่เหมือนกับคราบหุ้มตัวของ โอบิโตะไว้ อ้างอิง ได้จาก ตอนสงครามโลกนินจา ครั้ง ที่ 4 ช่วงที่คราบของโทบิ ไป ควบคุมร่างของ ยามาโตะ ให้มาร่วมสู้กับทางฝ่าย โอบิโตะ และอ้างอิงจากเนื้อหาในเกม Naruto Ultimate Ninja Storm 4 ซึ่งจะมีเนื้อหาเสริม ในฉากสู้กันระหว่างโอบิโตะกับเซตซึขาวโทบิหลังจากที่โอบิโตะถูกมาดาระช่วยไว้ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 ที่ไม่ได้กล่าวไว้ในมังงะและอนิเมะ ซึ่งจะอยู่ในจักรวาลเนื้อเรื่องหลักโดยเสริมเพิ่มขึ้นมาเพิ่มเติมในเกมโดยเขียนบทจาก อาจารย์ มาซาชิ อยู่แล้ว*
อุจิวะ อิทาจิ
อุจิวะ อิทาจิ เป็นพี่ชายแท้ๆของ อุจิวะ ซาซึเกะ ฉายา อิทาจิผู้ฆ่าล้างตระกูล เป็นอดีตหน่วยลับของโคโนฮะ ถูกตามล่า เนื่องจากถูกกล่าวหาว่าฆ่าล้างตระกูลของตนเอง โดยปล่อยให้ ซาซีเกะรอดเพื่อเหตุผลคือ เพื่อให้ซาสึเกะแข็งแกร่งและเก่งขึ้น ยอมแพ้ให้กับซาสึเกะในการต่อสู้ ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4 แต่เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นจึงเป็นคนเดียวที่สามารถคุมตัวเองได้ และเป็นคนที่คลายคาถาสัมพเวสีคืนชีพด้วยการใช้วิชาเนตรกับ คาบูโตะ อุจิวะ อิทาจิ เป็นนินจาถอนตัวแห่งโคโนฮะ เป็นพี่ชายของซาสึเกะ ซึ่งเป็นผู้ปิดม่านประวัติศาสตร์ของตระกูลอุจิวะ สิ้นชีวิตด้วยฝีมือซาสึเกะ แต่ก่อนตายได้มอบเนตรของตนให้กับซาสึเกะ และมาเฉลยตอนหลังว่าทุกสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมด เป็นภารกิจลับสุดยอด เพื่อคุ้มครองหมู่บ้านและตัวซาซึเกะเอง
โฮชิงากิ คิซาเมะ
โฮชิงากิ คิซาเมะ เป็น 1 ใน 7 ดาบนินจาแห่งคิริงาคุเระรุ่นปัจจุบัน ผู้ใช้ดาบหนังฉลาม ฉายา สัตว์หางที่ไม่มีหาง ซึ่งนับถืออิทาจิค่อนข้างมาก อดีตนินจาถอนตัวของคิริงาคุเระ ปลิดชีพตัวเองเพื่อรักษาความลับให้แสงอุษาและเคยปลิดชีวิตเพื่อนร่วมทีมเพราะความลับด้วยเช่นกัน ได้รับการยกย่องว่ามีความรับผิดชอบสูงมาก