cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำพูน
อนิจกรรม
ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานน้ำหลวงอาบศพ หีบทองสาลสลัก ฉัตรเบญจาตั้งประดับเกียรติยศ ปี่กลองชนะประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และพระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์บำเพ็ญพระราชกุศลสวดพระอภิธรรมแก่ศพ เจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำภูน เป็นเวลา 7 วัน ต่อมาได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพวงมาลาวางหน้าศพ
กิจการผ้าไหม
เจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำภูน เป็นผู้บุกเบิกกิจการผ้าไหมในพื้นที่ภาคเหนือ เมื่อครั้งเจ้าพงศ์แก้ว ได้สมรสกับเจ้าพัฒนา ณ ลำภูน และย้ายมาพักอาศัยที่คุ้มหลวงลำพูน ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากแม่เจ้าส่วนบุญ จนสามารถเป็นสืบทอดการทอผ้ายกดอกที่เก่าแก่สวยงาม และเปิดโรงงานทอผ้าขึ้นในคุ้มหลวงลำพูน รวมถึงฝึกสอนชาวบ้านเพื่อนำไปประกอบอาชีพจนแพร่หลายในจังหวัดลำพูน
เจ้าพงศ์แก้ว ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นผู้ถวายการดูแลผ้าไหมในฉลองพระองค์ในสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
กิจการสาธารณะ
เจ้าพงศ์แก้ว ณ ลำภูน มีส่วนในการส่งเสริมกิจการของรัฐ อาทิ การบริจาคที่ดินบริเวณตำบลต้นธง อำเภอเมืองลำพูน เพื่อสร้างสำนักงานเกษตรจังหวัดลำพูน เมื่อปี พ.ศ. 2525 และเจ้าพงศ์แก้ว ยังได้รับหน้าที่เป็นนายกเหล่ากาชาดจังหวัดลำพูน ในระหว่างปี พ.ศ. 2516 ถึงปี พ.ศ. 2517 และวาระที่ 2 ในปี พ.ศ. 2518 ถึงปี พ.ศ. 2522
ธงขาว
ธงขาว (white flag) เป็นคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ โดยทั่วไปเป็นที่เข้าใจว่าการยกธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ หรือการพักรบ หรือทั้งสองกรณี ในการสงคราม อย่างไรก็ดี ธงขาวยังมีความหมายอย่างอื่นอีกมากในประวัติศาสตร์และธรรมเนียมของแต่ละท้องถิ่น
สัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้และการพักรบ
เป็นที่รับรู้กันในสากลประเทศว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการพักรบ การหยุดยิง และ/หรือการเจรจาในการณรงค์สงคราม การยกธงขาวยังถือเป็นสัญลักษณ์การขอยอมแพ้ เนื่องจากกองทหารฝ่ายที่เสียเปรียบจะใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ในการขอเจรจากับฝ่ายตรงข้ามอยู่เสมอ  ความหมายของธงขาวคือ บุคคลผู้ที่ต้องการเจรจาด้วยนั้นล้วนปราศจากอาวุธ ไม่ว่าจะมาด้วยจุดประสงค์ใดในการเจรจาก็ตาม การกระทำอันตรายแก่ผู้ชูหรือแสดงธงขาวจึงถือเป็นสิ่งที่ห้ามปฏิบัติเป็นเด็ดขาด  ทั้งนี้ ยังได้มีการรับรองการใช้ธงขาวไว้ในอนุสัญญาเจนีวาด้วย
การแสดงธงขาวพร่ำเพรื่อถือเป็นการขัดต่อจารีตทั่วไปในการณรงค์สงคราม และยังถือเป็นอาชญากรรมสงครามเหตุเพราะสับปลับ (perfidy) อีกด้วย ทั้งนี้ มีกรณีสับปลับเช่นว่าอยู่มากมาย เป็นต้นว่า การแสดงธงขาวเพื่อหลอกลวงฝ่ายตรงข้ามแล้วจึงโจมตี
การประกอบธงขาวโดยง่ายที่สุด กระทำได้โดยการผูกผ้าสีขาวกับยอดเสาในลักษณะธงประกอบเสาธงทั่วไปนั่นเอง
การใช้ธงขาวเป็นเครื่องหมายแห่งการยอมแพ้ ปรากฏขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน (พ.ศ. 568 ถึง พ.ศ. 763) ต่อมาใน พ.ศ. 652 กอร์เนลิอุส ตากิตุส (Cornelius Tacitus) นักประวัติศาสตร์ในสมัยจักรวรรดิโรมัน ได้เขียนบทความระบุว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์แห่งการยอมแพ้ โดยก่อนหน้านั้น ทหารโรมันจะแสดงการขอยอมแพ้ด้วยการชูโล่เหนือศีรษะ ธรรมเนียมการใช้ธงขาวเพื่อแสดงการยอมจำนนจึงแพร่หลายไปทั่วโลกนับตั้งแต่นั้นมา
ราชวงศ์อูมายยัด
ราชวงศ์อุมัยยะฮ์ (Umayyad dynasty) เป็นราชวงศ์ที่มีบทบาทในการปกครองโลกอิสลามในช่วง พ.ศ. 1204 – พ.ศ. 1293 ราชวงศ์นี้ได้ใช้ธงสีขาวเป็นเครื่องหมาย เพื่อระลึกถึงสงครามครั้งแรกของศาสดามุฮัมมัด ที่เมืองบาดร์ (Badr) และเพื่อแยกความแตกต่างจากฝ่ายราชวงศ์อับบาซียะฮ์ (Abbasids dynasty) ซึ่งใช้ธงสีดำเป็นสัญลักษณ์ ในปัจจุบันสีขาวได้นำมาใช้เป็นสีพันธมิตรอาหรับในโลกสมัยใหม่ก็ด้วยเหตุที่กล่าวมาข้างต้น
ตระกูลมินะโมะโตะ
ระหว่างสงครามเก็มเป (源平合戦; โรมะจิ: Genpei kassen, เก็มเป คัสเซ็ง; พ.ศ. 1723 ถึง พ.ศ. 1728) ของญี่ปุ่น ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลมินะโมะโตะ (源; โรมะจิ: Minamoto) ที่ต่อสู้กับตระกูลไทระ (平; โรมะจิ: Taira) ซึ่งใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ ธงขาวนี้ได้ใช้สืบมาจนกระทั่งโชกุนตระกูลโทะกุงะวะ (徳川; โรมะจิ: Tokugawa) สิ้นอำนาจการปกครองประเทศใน พ.ศ. 2411 ในปีนั้น ญี่ปุ่นก็ได้รับเอาแบบแผนการใช้ธงขาวเป็นสัญลักษณ์ของการยอมแพ้ตามอย่างสากลด้วย
ราชอาณาจักรฝรั่งเศส
ในสมัยที่ฝรั่งเศสยังปกครองด้วยระบอบกษัตริย์ (ภาษาฝรั่งเศสเรียกยุคนี้ว่า "อองเซียง เรฌีม" - "Ancien Régime") นับตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 ฝรั่งเศสได้ใช้ธงสีขาวล้วนเป็นธงประจำราชวงศ์ ในบางครั้งอาจมีการเพิ่มลวดลายดอกลิลลี่ (เฟลอร์เดอลีส์ - fleur de lys) เพื่อเป็นเครื่องหมายการแสดงพระองค์ของพระมหากษัตริย์ หรือใช้เป็นธงเรือของภาคีอัศวินแห่งพระวิญญาณบริสุทธิ์ (Ordre des Chevaliers du Saint-Esprit)
สีขาวยังใช้เป็นสัญลักษณ์ในการบัญชาการทางทหารของกองทัพราชอาณาจักรฝรั่งเศส โดยมีการผูกผืนผ้ายาวสีขาวไว้กับธงประจำกองทหารฝ่ายตน เพื่อใช้แยกแยะกองทัพฝรั่งเศสออกจากฝ่ายศัตรู และป้องกันการโจมตีฝ่ายเดียวกัน ในสงครามประกาศเอกราชสหรัฐอเมริกา กองทหารฝรั่งเศสที่เข้าร่วมรบก็ได้ใช้ธงสีขาวเป็นสัญลักษณ์ของกองทัพ  ธรรมเนียมเหล่านี้ล้มเลิกไปในปี พ.ศ. 2373 จากเหตุการณ์การปฏิวัติเดือนกรกฎาคม
กองทัพเรือแห่งราชอาณาจักรฝรั่งเศสใช้ธงสีขาวเป็นธงราชนาวี ส่วนเรือพาณิชย์และเรือเอกชนนั้นต้องใช้ธงอย่างอื่นที่สื่อความหมายถึงฝรั่งเศส และจะใช้ธงขาวซึ่งเป็นธงราชนาวีมิได้
ภายหลังการปฏิวัติฝรั่งเศส ธงไตรรงค์ น้ำเงิน-ขาว-แดง ได้รับการยอมรับให้ใช้เป็นธงชาติฝรั่งเศสโดยรัฐบาลสาธารณรัฐ ธงสีขาวจึงเปลี่ยนฐานะไปเป็นสัญลักษณ์ของฝ่ายนิยมกษัตริย์ (royalist) ในฝรั่งเศสอย่างรวดเร็ว
เมื่อมีการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บงในปี พ.ศ. 2358 ธงสีขาวก็ได้กลับมาใช้เป็นธงชาติฝรั่งเศสอีกครั้ง จนถึง พ.ศ. 2373 ในขณะนั้นก็ถือว่าธงขาวเป็นสัญลักษณ์รำลึกถึงการปลงพระชนม์พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ด้วย
ปี พ.ศ. 2416 ความพยายามฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศสล้มเหลวลง เพราะเจ้าชายอองรี เคานท์แห่งชองบอรด์ (Henri, comte de Chambord) ปฏิเสธการยอมรับธงไตรรงค์ น้ำเงิน-ขาว-แดง พระองค์ได้เรียกร้องว่าถ้าจะให้พระองค์เถลิงราชย์เป็นกษัตริย์ฝรั่งเศสก็ต้องนำธงขาวกลับมาใช้เป็นธงชาติอีกครั้ง ซึ่งเป็นเงื่อนไขที่หลายฝ่ายที่เจรจาจัดตั้งรัฐบาลของฝรั่งเศสหลังสิ้นสุดสมัยจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ยอมรับไม่ได้
อัฟกานิสถานสมัยฏอลิบาน
เมื่อกลุ่มฏอลิบานอันเป็นองค์การอิสลามนิกายสุหนี่ได้เข้ายึดอำนาจการปกครองประเทศในกรุงคาบูล ประเทศอัฟกานิสถาน เมื่อ พ.ศ. 2539 และสถาปนาอัฟกานิสถานเป็นสาธารณรัฐอิสลามอัฟกานิสถาน กลุ่มฏอลิบานได้ใช้ธงสีขาวอันเป็นธงประจำองค์กรของตนเป็นธงชาติอัฟกานิสถาน ซึ่งธงนี้ไม่มีลวดลายใด ๆ เป็นแต่ผืนผ้าสีขาวเท่านั้น กลุ่มฏอลิบานแถลงว่าเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์แห่งศรัทธาและการปกครองของตน อย่างไรก็ดี ในปีถัดมา กลุ่มฏอลิบานได้ประกาศให้เพิ่มข้อความอักษรอาหรับที่เรียกว่าชะฮาดะฮ์ (อารบิก: ;الشهادة, aš-šahāda) เข้าไปบนธงขาวนั้นด้วย  ข้อความนี้ถอดความหมายเป็นภาษาไทยได้ว่า "ข้าพเจ้านับถือว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากอัลลอหฺ และศาสดามุฮัมมัดคือ​ศาสนทูตแห่งอัลลอหฺ"
สัญลักษณ์แห่งการไว้ทุกข์
สำหรับในประเทศที่นับถือพุทธศาสนาและลัทธิขงจื๊อ สีขาวเป็นสัญลักษณ์แห่งความทุกข์ระทม หรือความโศกเศร้า การใช้ธงขาวจึงถือเป็นสัญลักษณ์ในการไว้ทุกข์ ทั้งนี้ ในศาสนิกชนอื่น ๆ จะใช้สีดำเป็นสัญลักษณ์เช่นว่า
สัญลักษณ์ในการแข่งรถ
ในการแข่งรถยนต์ของสมาพันธ์ยานยนต์นานาชาติ (Fédération Internationale de l'Automobile หรือ FIA) ธงขาวใช้เป็นเครื่องหมายเตือนให้รถแข่งลดความเร็วลง ส่วนการแข่งรถรายการอื่น ธงขาวจะถูกแสดงที่จุดเริ่มต้นการแข่งขัน เพื่อบอกว่า ผู้นำการแข่งรถอันดับที่ 1 ได้พารถของเขามาถึงรอบสุดท้ายแล้ว
สัญลักษณ์ในนิยาย
ในวรรณกรรมเรื่องลอร์ดออฟเดอะริงส์ของเจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ธงขาวล้วนไม่มีลวดลายใด ๆ เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเสนาบดีผู้พิทักษ์บัลลังก์กษัตริย์แห่งกอนดอร์ในมัชฌิมโลก
เขตดอนเมือง
ดอนเมือง เป็นหนึ่งในห้าสิบเขตของกรุงเทพมหานคร สภาพทั่วไปเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยหนาแน่น โดยมีแหล่งสถาบันราชการอยู่ทางด้านตะวันออกของพื้นที่ เขตดอนเมืองมีพื้นที่มากเป็นอันดับที่ 11 ของกรุงเทพมหานคร
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตดอนเมืองตั้งอยู่ทางเหนือสุดของกรุงเทพมหานคร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่ปกครองต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ประวัติและที่มาของชื่อ
ดอนเมืองเป็นพื้นที่ที่ราบสูงน้ำท่วมไม่ถึง อยู่ทางตอนเหนือของกรุงเทพมหานคร เดิมเป็นพื้นที่ป่าสะแกและทุ่งนา เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าต่าง ๆ เช่น ช้าง เป็นต้น เดิมพื้นที่บริเวณนี้มีชื่อเรียกว่า ดอนอีเหยี่ยว เนื่องจากมีนกเหยี่ยวและนกแร้งอาศัยหากินอยู่เป็นจำนวนมาก มีจำนวนประชากรอาศัยอยู่ราว 50 หลังคาเรือน โดยมากจะอาศัยอยู่ตามริมท่าอากาศยานดอนเมืองในปัจจุบัน และริมคลองเปรมประชากร การคมนาคมมีแต่เพียงทางรถไฟที่จะเข้ากรุงเทพมหานคร หรือออกไปสู่ต่างจังหวัดเท่านั้น
ต่อมาใน พ.ศ. 2469 ทางการได้พิจารณาจัดตั้งกองการบิน สังกัดกองทัพบกขึ้น ซึ่งภายหลังได้ยกฐานะเป็นกองทัพอากาศ พร้อมทั้งได้ขอพระราชทานเปลี่ยนชื่อจากดอนอีเหยี่ยวเป็น ดอนเมือง โดยอยู่ในฐานะตำบลดอนเมืองและต่อมาเป็นตำบลตลาดบางเขน อำเภอบางเขน จังหวัดพระนคร
จนกระทั่งใน พ.ศ. 2515 ได้มีประกาศคณะปฏิวัติจัดตั้งกรุงเทพมหานครขึ้นแทนที่นครหลวงกรุงเทพธนบุรีซึ่งเกิดจากการรวมกันของจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี อำเภอบางเขนได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเขตบางเขน ส่วนตำบลต่าง ๆ ในท้องที่ก็มีฐานะเป็นแขวง
ภายหลังพื้นที่เขตบางเขนมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขต กระทรวงมหาดไทยจึงได้รวมแขวงสีกัน แขวงทุ่งสองห้อง และแขวงตลาดบางเขนจัดตั้ง เขตดอนเมือง ในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2532 จากนั้นก็ได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงพื้นที่เขตดอนเมืองและจัดตั้งเขตหลักสี่เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2540 ทำให้แขวงตลาดบางเขนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน คือส่วนที่แยกไปรวมกับเขตหลักสี่กับส่วนที่ยังอยู่ในเขตดอนเมือง ต่อมากรุงเทพมหานครจึงประกาศจัดตั้งแขวงสีกันเต็มพื้นที่เขตดอนเมือง โดยรวมพื้นที่แขวงตลาดบางเขนเดิมเข้าไว้ด้วยเพื่อความชัดเจนในการปกครอง
เนื่องด้วยยังไม่มีประกาศกำหนดแนวพื้นที่แขวงให้มีความชัดเจนแน่นอน ทำให้เกิดความสับสน แก่ประชาชนและเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงาน กรุงเทพมหานครจึงเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงสีกัน และตั้งแขวงดอนเมืองและแขวงสนามบินขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2552
การแบ่งเขตการปกครอง
วันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 หม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครได้ลงนามในประกาศเปลี่ยนแปลงพื้นที่แขวงสีกัน และตั้งแขวงดอนเมือง แขวงสนามบิน เขตดอนเมือง โดยมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 21 กันยายน ปีเดียวกัน ส่งผลให้ปัจจุบัน เขตดอนเมืองแบ่งหน่วยการปกครองย่อยออกเป็น 3 แขวง ได้แก่ หมายเลขที่หายไปปัจจุบันคือแขวงในเขตหลักสี่
การคมนาคม
ในพื้นที่เขตดอนเมืองมีทางสายหลัก ได้แก่
ถนนสายรองในพื้นที่ได้แก่ ทางน้ำมีคลองถนน คลองวัดหลักสี่ คลองเปรมประชากร คลองตาอูฐ
หน่วยงานราชการ
ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง (ชื่อเดิมคือ ท่าอากาศยานกรุงเทพ) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า สนามบินดอนเมือง ตั้งอยู่บนถนนวิภาวดีรังสิต แขวงสนามบิน แขวงดอนเมือง เขตดอนเมือง 24 กิโลเมตร ทางตอนเหนือของกรุงเทพมหานคร เป็นจุดศูนย์กลางทางการบินในภาคพื้นเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สามารถเชื่อมโยงการคมนาคมทางอากาศไปยังจุดต่างๆ ของโลกได้อย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นการบินภายในภูมิภาคเอเชียด้วยกัน หรือระหว่างทวีปยุโรป ทวีปอเมริกา ทวีปออสเตรเลีย ซึ่งสามารถใช้เป็นจุดแวะลงและเชื่อมต่อในการเดินทางของผู้โดยสารตลอดจนพัสดุไปรษณียภัณฑ์ไปยังจุดอื่นๆ ได้อย่างดี เกิดขึ้นภายหลังจากการจัดตั้งกองทัพอากาศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นกองทัพอากาศหน่วยแรกของโลกเพียง 4 ปีเท่านั้น ถือได้ว่าเป็นกองทัพอากาศที่ก่อตั้งเป็นลำดับแรกๆ ของเอเชีย และมีวีรกรรมครั้งสำคัญเกิดขึ้นมากมายในช่วงกรณีพิพาทไทย–อินโดจีนฝรั่งเศส ปัจจุบันมีกองบัญชาการอยู่ที่เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร และภายในปี พ.ศ. 2554 หลังจากได้รับมอบฝูงบิน Gripen กับเครื่องบินเตือนภัยทางอากาศจากบริษัท Saab และการปรับปรุงครึ่งชีวิตให้กับฝูงบิน F-16-A/B ให้มีมาตรฐานเทียบเท่ากับรุ่น C/D กองทัพอากาศไทยจะมีอิทธิพลทางอากาศมากเป็นอันดับที่สองในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รองจากสิงคโปร์ในแง่ของขีดความสามารถและความทันสมัยของอากาศยาน เริ่มมีการจัดตั้งเป็นพิพิธภัณฑ์ครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2495 ตามที่คณะรัฐมนตรีได้มีมติเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2495 ให้กระทรวงกลาโหมจัดตั้งพิพิธภัณฑ์การทหารของทั้ง 3 กองทัพขึ้น เพื่อจัดเป็นประวัติศาสตร์และแสดงวิวัฒนาการในทางการทหารของประเทศไทยในอดีตและปัจจุบัน
วัด
มีจำนวน 7 แห่ง ได้แก่
โบสถ์คริสต์
มีจำนวน 1 แห่ง ได้แก่
หรือมันไม่มีอยู่จริง
การตอบรับ
เพลง "หรือมันไม่มีอยู่จริง" ได้ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 และอันดับสูงสุดที่ 1 ของชาร์ต อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอร์เพลย์ ประจำวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
วัดกันมาตุยาราม
วัดกันมาตุยาราม เป็นวัดราษฎร์ขนาดเล็ก สังกัดธรรมยุตินิกาย  ตั้งอยู่ริมถนนมังกร  เขตสัมพันธวงศ์  กรุงเทพมหานคร แวดล้อมด้วยชุมชนชาวไทยเชื้อสายจีน ในบริเวณใกล้เคียงกับวัดกุศลสมาครของฝ่ายอนัมนิกาย  และวัดบำเพ็ญจีนพรตของฝ่ายจีนนิกาย  วัดนี้สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2407 ตรงกับปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 โดย นางกลีบ สาครวาสี ผู้เป็นบุตรสาวของยายแฟง ผู้เป็นเจ้าของโรงโสเภณีที่ย่านสำเพ็ง และเป็นผู้อุทิศทรัพย์และที่ดินสร้างเป็นวัดคณิกาผล ที่อยู่ใกล้เคียงด้านฝั่งถนนพลับพลาไชย ได้อุทิศสวนดอกไม้สร้างเป็นวัดขึ้น ต่อมาบุตรของนางกลีบ คือ พระดรุณรักษา (กัน สาครวาสี) ได้ถวายตัวเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  เมื่อสร้างวัดเสร็จแล้ว นางกลีบ ได้น้อมเกล้าฯ ถวาย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามว่า "วัดกันมาตุยาราม" อันหมายถึง  "วัดที่มารดาของนายกันเป็นผู้สร้าง"  บริเวณวัดแห่งนี้ค่อนข้างคับแคบ  ปูชนียสถานสำคัญมีเจดีย์ทรงระฆังคว่ำแบบลังกาสร้างเลียนแบบธัมเมกขสถูปในประเทศอินเดีย โดยในประเทศไทยมีเจดีย์ลักษณะเช่นนี้เพียง 2 แห่งเท่านั้น นอกจากที่นี่แล้ว ยังมีอีกที่คือ วัดโสมนัสราชวรวิหาร และในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติ  วัดนี้เคยเป็นที่จำพรรษาของ สุชีโวภิกขุ หรือ อาจารย์สุชีพ ปุญญานุภาพ  ปราชญ์ทางพระพุทธศาสนาคนหนึ่งของประเทศไทย
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ คณะพยาบาลศาสตร์ สถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข เป็นสถาบันการศึกษาพยาบาลแห่งแรกของกระทรวงสาธารณสุข และเป็นสถาบันการศึกษาพยาบาลที่เก่าแก่เป็นอันดับ3ของประเทศ เปิดทำการเรียนการสอนหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต หลักสูตร 4 ปี และหลักสูตรประกาศนียบัตรการพยาบาลเฉพาะทางอีกหลายสาขา
ประวัติวิทยาลัย
วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ เดิมชื่อโรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย ตั้งขึ้นโดยความริเริ่มของ พันโทหลวงนิตย์ เวชชวิศิษฏ์ ในขณะดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมการแพทย์ เพื่อแก้ปัญหาการขาดแคลนพยาบาล ในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยรับนักศึกษารุ่นแรกจำนวน 24 คน เข้าศึกษาที่โรงพยาบาลกลาง เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2489 ต่อมาเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ได้ย้ายจากโรงพยาบาลกลางมาที่โรงพยาบาลหญิง(โรงพยาบาลราชวิถี)โดยมีคุณแม่มณี สหัสสานนท์ เป็นอาจารย์ ผู้ปกครอง และอาจารย์เพี้ยน พูนสุวรรณ เป็นอาจารย์สอนพยาบาลท่านแรก"ปีพุทธศักราช 2491 กรมการแพทย์ได้รับอนุมัติเงินงบประมาณจึงรับโอนโรงพยาบาลหญิงจากเทศบาลนครกรุงเทพมาอยู่บ้านเลขที่ 2/1 ถนนพญาไท เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร""ปีพุทธศักราช 2493 ได้จัดซื้อที่ดินพร้อมอาคารเรียนจาก โรงเรียนสัตวแพทย์ กรมแพทย์ทหารบก เพื่อใช้เป็นที่เรียนของนักเรียนพยาบาล พร้อมจัดสร้างหอพักสำหรับนักเรียนพยาบาลในบริเวณด้านหลังของโรงพยาบาลหญิง""ปีพุทธศักราช 2516 กระทรวงสาธารณสุขได้ปรับโครงสร้างการบริหารงาน โดยได้โอนวิทยาลัยพยาบาล มาสังกัดกองงานวิทยาลัยพยาบาล สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข และเปลี่ยนชื่อเป็น 'วิทยาลัยพยาบาลกรุงเทพ' ในขณะนั้น""ปีพุทธศักราช 2536 ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้รวมกองงานวิทยาลัยพยาบาล และกองฝึกอบรม สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข เป็น หน่วยงานใหม่ ใช้ชื่อว่า สถาบันพัฒนากำลังคน-ด้านสาธารณสุข ต่อมาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า สถาบันพระบรมราชชนก เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2539"วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พุทธศักราช 2537 สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี​ พระราชทาน ชื่อวิทยาลัยพยาบาลในสังกัด สถาบันพระบรมราชชนก ว่า วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี และต่อท้าย ชื่อจังหวัดที่เป็นที่ตั้ง และมีพระบรมราชานุญาตให้ใช้อักษรพระนามาภิไธยย่อ "สว" เป็นเครื่องหมาย ประจำวิทยาลัย วิทยาลัยพยาบาลกรุงเทพ จึงเปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
พุทธศักราช 2540 วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ ได้เป็นสถาบันสมทบ ภาควิชาพยาบาลศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล (ประกาศในพระราชกิจจานุเบกษา หน้า ๑๕ เล่ม ๑๑๔ ตอนพิเศษ ๕๔ ง. วันที่ ๓๐ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๐) ดังนั้นบัณฑิตที่จบการศึกษาจากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ จึงรับปริญญาพยาบาลศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยมหิดล จนถึงปีการศึกษา 2562
พุทธศักราช 2562 ต่อมาราชกิจจานุเบกษาเล่ม 136 ตอนที่ 43 ก หน้า 50 ได้ประกาศให้ใช้พระราชบัญญัติสถาบันพระบรมราชชนก พ.ศ. 2562 โดยให้สถาบันพระบรมราชชนกเป็นสถาบันอุดมศึกษาเฉพาะทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ มีฐานะเป็นนิติบุคคลและเป็นส่วนราชการตามกฎหมายว่าด้วยวิธีการงบประมาณ อยู่ภายใต้สังกัดกระทรวงสาธารณสุข จึงทำให้บัณฑิตจะได้รับปริญญาจาก สถาบันพระบรมราชชนก โดยตรง
ฮึกเกอ
ฮึกเกอ (เดนมาร์กและhygge) เป็นคำในภาษาเดนมาร์กและภาษานอร์เวย์ที่แสดงถึง สภาวะทางอารมณ์ที่เปี่ยมด้วยความผาสุก ความสนุกสนาน ความสบายใจ และความสบายกาย ในทางวัฒนธรรม ฮึกเกอ มีความหมายสอดคล้องกันทั้งในภาษาเดนมาร์กและนอร์เวย์ โดยพบการใช้ในเดนมาร์กมากกว่าในนอร์เวย์ ซึ่งให้ความสำคัญกับ ฮึกเกอ ว่าเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมเดนมาร์ก และเป็นปรากฏการณ์สำคัญทางวัฒนธรรมในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20
นิรุกติศาสตร์
แต่ก็มีการสันนิษฐานว่า hygge อาจมาจากคำว่า hug ซึ่งมีรากศัพท์มาจากคำว่า hugge จากคริสต์ทศวรรษ 1560 แปลว่า "โอบกอด" คำว่า hugge มีต้นกำเนิดที่ไม่เป็นที่ทราบ แต่มีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับศัพท์ภาษานอร์สเก่าคือ hygga ซึ่งแปลว่า "ปลอบประโลม" ซึ่งมีที่มาจากคำว่า hugr แปลว่า "อารมณ์" คำนี้อาจมาจากคำ hugyan ในภาษาเจอร์แมนิกดั้งเดิม ซึ่งเป็นคำร่วมเชื้อสายของ hycgan ในภาษาอังกฤษเก่าซึ่งแปลว่า "คิด, พิจารณา"
คำนี้ปรากฏเป็นครั้งแรกในงานเขียนภาษาเดนมาร์กในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และได้พัฒนามาเป็นแนวคิดทางวัฒนธรรมอย่างที่รู้จักกันในเดนมาร์กและนอร์เวย์ในปัจจุบัน แม้ว่า hygge จะมีความหมายเหมือนกันทุกประการและเป็นคำที่ใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งในนอร์เวย์และในเดนมาร์ก (รวมถึงในรูปอื่น ๆ ที่แผลงมาจากคำนี้เช่น hyggelig) แต่การเน้นว่า "hygge" เป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติทั้งสองนั้นส่วนใหญ่เป็นปรากฏการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานในเดนมาร์ก ในขณะที่ในนอร์เวย์ hygge เป็นเพียงคำทั่วไปที่มีสถานะคล้ายกับ สบาย ๆ ในภาษาไทย (cozy ในภาษาอังกฤษ)
การใช้
ทั้งในภาษาเดนมาร์กและนอร์เวย์ ฮึกเกอ หมายถึง "รูปแบบของการอยู่ร่วมกันในชีวิตประจำวัน" "ประสบการณ์ในชีวิตประจำวันที่น่าพึงพอใจและมีคุณค่าสูงในเรื่องความปลอดภัย ความเสมอภาค ความสมบูรณ์ส่วนตัว และกระแสสังคมที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ"
ฮึกเกอ มีความหมายรวมถึงสิ่งที่ดี สบาย ปลอดภัย และคุ้นเคยดี ซึ่งบ่งบอกหรือช่วยสร้างสภาวะทางจิตที่มีความสุข ซึ่งสถาบันวิจัยความสุขในโคเปนเฮเกนได้ศึกษาผลดีของ“ hygge” ต่อสังคมเดนมาร์ก
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับคอลลินส์ ให้คำจำกัดความของคำนี้ว่า "แนวคิดที่มีต้นกำเนิดในเดนมาร์กในการสร้างบรรยากาศสบาย ๆ และสนุกสนานที่ส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดี"
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
แนวคิดฮึกเกอได้รับความนิยมในระดับนานาชาตืในช่วงปลายปี 2560 ส่งผลให้มีผลการค้นหาทางออนไลน์เพิ่มขึ้นและการเพิ่มขึ้นของแฮชแท็ก Hygge ทางอินสตาแกรม
ในละครเพลงบรอดเวย์เรื่อง Frozen มีเพลงที่ชื่อว่า "Hygge" ซึ่งเป็นเนื้อหาเกี่ยวกับความสะดวกสบายมีความสุขและอยู่ด้วยกัน
ในละครเรื่อง Neighbors ของ ออสเตรเลีย Jemima Davies-Smythe ได้รวมเอาฮึกเกอเข้ากับการออกแบบห้องนั่งเล่นของ Karl Kennedy ซึ่งเป็นน้องชายของเธอ
อาลัว
อาลัว เป็นขนมหวานที่ทำจากแป้ง ผิวด้านนอกจะเป็นน้ำตาลแข็ง ด้านในเป็นแป้งหนืด มักทำเป็นอันเล็ก ๆ มีหลายสี มีกลิ่นหอมหวาน
ขนมอาลัวมีต้นกำเนิดมาจากประเทศโปรตุเกส ได้รับการนำเข้ามาเผยแพร่ในประเทศไทยครั้งแรกโดยคุณท้าวทองกีบม้า ภริยาของเจ้าพระยาวิชเยนทร์ (คอนสแตนติน ฟอลคอน) ชาวกรีกซึ่งทำงานให้กับราชสำนักโปรตุเกส ภายหลังจึงมารับราชการในราชสำนักตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช
ขนมอาลัวยังแบ่งได้เป็นสองชนิด คือ อาลัวชาววังและอาลัวจิ๋ว โดยอาลัวชาววังมีขนาดใหญ่กว่า และมีส่วนผสมของกะทิมากกว่าอาลัวจิ๋ว
ยศทหารเวียดนาม
ตารางต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพประชาชนเวียดนาม ตั้งแต่สมัยเป็นประเทศเวียดนามเหนือจนถึงปัจจุบัน
คริสตี้ ฮุ่ย
คริสตี้ ฮุ่ย หรือชื่อเต็ม คริสตี้ ชุก ฮุ่ย (Christy Shuk Hui) เป็นนักสร้างการ์ตูนชาวจีน ที่มาทำงานในสหรัฐอเมริกา เป็นผู้สร้างการ์ตูนเรื่อง เส้าหลิน สุดยอดพลังแห่งเพลงมวย คริสตี้ ฮุ่ย จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยฮ่องกง (University of Hong Kong) ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
การมีคู่สมรสคนเดียว
การมีคู่สมรสคนเดียว หรือ ผัวเดียวเมียเดียว (Monogamy) เป็นภาวะของการมีคู่ทางเพศคนเดียว คำว่า “Monogamy” มาจากภาษากรีกว่า “monos” “μονός” ที่แปลว่าหนึ่งหรือคนเดียว และคำว่า “gamos” “γάμος” ที่แปลว่าการสมรสหรือการอยู่ร่วมกัน ในหลายกรณีคำว่า “การมีคู่สมรสคนเดียว” ใช้โดยเฉพาะในความหมายที่หมายถึงการแต่งงานที่สามีภรรยามีคู่สมรสคนเดียว
การมีคู่ครองคนเดียวแบ่งออกเป็น:
ชนิดของการมีคู่สมรสคนเดียวในประเภทข้างต้นอาจจะเป็นการมีคู่ครองคนเดียวตลอดชีพ หรือ อาจจะเป็นประเภทที่เรียกว่า
คำทักทาย
การทักทาย เป็นอารยธรรมที่งดงามยิ่งของมวลมนุษยชาติ เป็นสิ่งที่ทุกคนควรเรียนรู้เป็นอันดับแรก เพราะว่าเป็นสิ่งที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาช้านานของชนชาติผู้เป็นเจ้าของ แต่การทักทายไม่ใช่เพียงแค่การกล่าวคำพูด หรือคำทักทายเพียงอย่างเดียว แต่อาจมีการแสดงท่าทางต่างๆ ตามขนบทำเนียมประเพณี เช่น ในประเทศไทย เมื่อเราได้พบกับบุคคลที่รู้จักเรามักกล่าวคำว่า “สวัสดี” พร้อมกับยกมือไหว้ เป็นต้น เมื่อเรากล่าวคำว่า “สวัสดี” นั้นแล้ว ให้คู่สนทนาทักทายกลับด้วยคำว่า “สวัสดี” ตอบกลับไป
พาจู
พาจู เป็นนครในจังหวัดคย็องกี ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดคยองกี มีบริเวณท่าเรือที่ติดกับเขตแดนทางทหารระหว่างเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ พาจูถูกแต่งตั้งขึ้นให้เป็นนครในปี พ.ศ. 2540 พื้นที่ทั้งหมด 672.56 ตารางกิโลเมตร ประชากรรวม 413,735 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 5 "อึบ" (เมือง), 9 มย็อน (ตำบล), 2 ทง (แขวง)
ภูมิศาสตร์
ตามเข็มนาฬิกาทิศเหนือติดกับเมืองยังจู (양주), โคยัง (고양) และอำเภอย็อนช็อน (연천군) ทิศใต้ติดกับแม่น้ำฮันและเมืองคิมโพ (김포시) ทิศตะวันตกติดกับทะเล ทิศเหนือติดกับเขตอุตสาหกรรมเมืองแคซอง อำเภอชังพุง (장풍군) และอำเภอพันมุน (판문군) ของประเทศเกาหลีเหนือ
บูร์ริโต
บูร์ริโต (burrito) หรือ ตาโกเดอารินา (taco de harina) เป็นอาหารแบบเม็กซิโก ประกอบด้วยแป้งข้าวสาลีผสมแป้งข้าวโพดหยาบ ทำเป็นแผ่นแล้วห่อเป็นรูปแท่งกลม โดยมีไส้ใน แตกต่างจากตาโก ซึ่งจะเป็นแผ่นแป้งข้าวโพดอบแห้งแข็งห่อเพียงครึ่งเดียว เปิดให้เห็นไส้ ในเม็กซิโก ไส้ใช้เนื้อและถั่วผัดกับเครื่องเทศแบบเม็กซิโก
แอนนาเบลล์ กำเนิดตุ๊กตาผี
แอนนาเบลล์ กำเนิดตุ๊กตาผี (Annabelle: Creation) เป็นภาพยนตร์อเมริกันในปี ค.ศ. 2017 แนวสยองขวัญและเหนือธรรมชาติ เป็นพรีเควลของภาพยนตร์เรื่อง แอนนาเบลล์ ตุ๊กตาผี ในปี ค.ศ. 2014 และลำดับที่สี่ในภาพยนตร์ชุด เดอะคอนเจอริง กำกับโดย เดวิด เอฟ. แซนด์เบิร์ก และเขียนบทโดย แกรี ดาวเบอร์แมน นำแสดงโดย สเตฟานี ซิกแมน, ทาลีธา เบตแมน, แอนโทนี ลาพาเกลีย และมิแรนดา ออตโท เนื้อเรื่องเล่าถึงการกำเนิดตุ๊กตาแอนนาเบลล์
แอนนาเบลล์ กำเนิดตุ๊กตาผี ฉายรอบปฐมทัศน์ที่เทศกาลภาพยนตร์แอลเอเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2017 และเข้าฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2017 ภาพยนตร์มีรายได้ 303 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลก และได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ในเรื่องบรรยากาศและการแสดง เช่นเดียวกับการพัฒนาที่ดีขึ้นกว่าภาคก่อน
แตรของกาเบรียล
ในทางคณิตศาสตร์ แตรของกาเบรียล (Gabriel's horn) หรือ ทรัมเป็ตของโตร์ริเชลลี (Torricelli's trumpet) เป็นรูปทรงเรขาคณิตชนิดหนึ่งที่มีพื้นที่ผิวอนันต์แต่ปริมาตรจำกัด ชื่อของรูปทรงมาจากทูตสวรรค์กาเบรียลในตำนานของศาสนาคริสต์ ที่จะเป่าแตรเพื่อประกาศวันแห่งการพิพากษา มีการศึกษาถึงคุณสมบัติของรูปทรงนี้เป็นครั้งแรกในศตวรรษที่ 17 โดยเอวานเจลิสตา โตร์ริเชลลี นักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี
วัดสมณโกฏฐาราม
วัดสมณโกฏฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลไผ่ลิง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน คือ พระครูอาทรบุญวิสุทธิ์
ประวัติ
วัดสมณโกฏฐารามตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1900 และได้รับการปฏิสังขรณ์โดยเจ้าพระยาโกษาธิบดี (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษาธิบดี (ปาน) ในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โดยเรียกชื่อว่า วัดพระยาพระคลัง ในจดหมายเหตุของแกมเฟอร์ แพทย์ชาวเยอรมันที่เดินทางเข้ามากรุงศรีอยุธยาเมื่อ พ.ศ. 2233 ในรัชกาลสมเด็จพระเพทราชา ได้เขียนแผนผังประกอบไว้ปรากฏว่าเป็นวัดสมณโกฏฐารามและวัดกุฎีดาว และยังระบุว่าสมเด็จพระเพทราชาได้เสด็จไปที่วัดนี้เพื่อพระราชทานเพลิงศพเจ้าแม่วัดดุสิตซึ่งเป็นมารดาของเจ้าพระยาโกษา (เหล็ก) และเจ้าพระยาโกษา (ปาน) และยังเป็นพระแม่นมของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชเมื่อ พ.ศ. 2233 จึงพอสันนิษฐานได้ว่าวัดนี้น่าจะเป็นวัดที่เจ้าพระยาโกษาธิบดีทั้งสองท่านปฏิสังขรณ์เพื่อให้เป็นวัดประจำตระกูล วัดสมณโกฏฐารามได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 1910
เสนาสนะ
เสนาสนะอยู่ทางด้านทิศใต้ของโบราณสถาน ประกอบด้วยฐานปรางค์ขนาดใหญ่ล้อมด้วยระเบียงคดรูปสี่เหลี่ยมเป็นปรางค์ที่สร้างขึ้นในราวปลายสมัยอยุธยาตอนกลาง ซึ่งสร้างครอบทับเจดีย์ทรงระฆังกลมที่ตั้งอยู่บนลานประทักษิณที่ต่อเชื่อมกับเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และมีกำแพงแก้วล้อมรอบอีกชั้นหนึ่ง ที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนต้นไว้ ถัดออกมาทางด้านทิศตะวันออกนอกระเบียงคดมีวิหารขนาดใหญ่ ซึ่งได้รับการบูรณะเพิ่มเติมอีกครั้งในสมัยอยุธยาตอนปลาย เช่นเดียวกับอุโบสถซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกของวัดในแนวเดียวกัน พระประธานในอุโบสถคือ พระศรีสมณโกฏบพิตร หน้าตักกว้าง 149 นิ้ว สูง 190 นิ้ว เนื้อองค์พระเป็นหินทราย ปางมารวิชัย สร้างตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น
มหาธาตุเจดีย์ที่เหลือเพียงซากฐาน และมีบันทึกในคำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวงว่า เป็นมหาเจดีย์ที่เป็นหลักเป็นศรีแห่งพระนคร 1 ใน 5 อีกด้วย คำว่ามหาธาตุเจดีย์ หมายถึง พระบรมธาตุที่บรรจุประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้า ตามบันทึกมี 5 องค์ ได้แก่ วัดมหาธาตุ วัดพระราม วัดราชบูรณะ วัดสมณโกฏฐาราม และวัดพุทไธศวรรย์ ภายในวัดยังมีอนุสาวรีย์สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ศาลโกษาเหล็ก และศาลโกษาปาน
กังต็อก
กังต็อก (Gangtok; गान्तोक; སྒང་ཐོག་) เป็นนครเทศบาล เมืองหลวง และเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐสิกขิม ประเทศอินเดีย และยังเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของเขตสิกขิมตะวันออก กังต็อกตั้งอยู่ทางตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย ที่ระดับความสูง 1,650 เมตร (5,410 ฟุต) กังต็อกมีประชากร 100,000 คนจากหลากหลายชาติพันธุ์ เช่น ชาวเนปาล ชาวเลปชา ชาวภูฏาน ฯลฯ โดยตั้งถิ่นฐานที่จุดสูงกว่ายอดเขาของหิมาลัยและใช้ชีวิตในสภาพภูมิอากาศที่มีอุณหภูมิไม่หนาวจัดตลอดปี กังต็อกยังเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของรัฐสิกขิม
กังต็อกมีชื่อเสียงทางด้านการเป็นสถานที่แสวงบุญของชาวพุทธหลังจากที่ได้ก่อสร้างวัดเอนเชย์ ในปี ค.ศ. 1840 และ ในปี ค.ศ. 1894 ผู้ปกครองชาวสิกขิม โชกยัล ทูต็อบ นัมกยัล (Thutob Namgyal) ได้ย้ายเมืองหลวงมายังกังต็อก และช่วงต้นศตวรรษที่ 20 กังต็อกกลายเป็นจุดหยุดพักเส้นทางการค้าที่สำคัญระหว่างลาซาในทิเบตกับเมืองอื่น ๆ อย่างโกลกาตา (ขณะนั้นคือ กัลกัตตา) ในบริติชอินเดีย ต่อมาหลังจากอินเดียได้รับอิสรภาพจากอังกฤษในปี ค.ศ. 1947 สิกขิมเลือกที่จะเป็นประเทศอิสระที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยมีกังต็อกเป็นเมืองหลวง ในปี ค.ศ. 1975 หลังจากรวมกับสหภาพอินเดีย กังต็อกเป็นเมืองหลวงของรัฐที่ 22 ของอินเดีย
ความหมายที่ถูกต้องของชื่อ "กังต็อก" นั้นยังไม่ชัดเจน แม้ว่าความหมายที่เป็นที่นิยมที่สุดนั้นจะหมายถึง "ยอดเนินเขา" (hill cut) ปัจจุบันกังต็อกโดดเด่นในฐานะเมืองชุมชนที่มีผู้รู้หนังสือร้อยละ 94 ของจำนวนประชากรทั้งหมด
โรนัลด์ เรแกน
โรนัลด์ วิลสัน เรแกน (Ronald Wilson Reagan; 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1911 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 2004) เป็นนักการเมืองชาวอเมริกัน ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐคนที่ 40 ตั้งแต่ ค.ศ. 1981–1989 และกลายเป็นกระบอกเสียงที่มีอิทธิพลอย่างสูงต่อแนวคิดอนุรักษนิยมสมัยใหม่ ก่อนดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เขาเคยเป็นนักแสดงฮอลลีวูดและผู้นำสหภาพแรงงานก่อนที่จะดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนีย คนที่ 33 ตั้งแต่ ค.ศ. 1967–1975
เรแกนถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวที่มีรายได้น้อยในเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของรัฐอิลลินอย เขาสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยยูเรกาใน ค.ศ. 1932 และทำงานเป็นผู้บรรยายกีฬาทางวิทยุ หลังจากย้ายไปรัฐแคลิฟอร์เนีย เขาทำงานเป็นนักแสดงและดำรงตำแหน่งประธานของสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่พยายามขจัดอิทธิพลของลัทธิคอมมิวนิสต์ ใน ค.ศ. 1950 เขาย้ายมาทำงานในวงการโทรทัศน์และเป็นนักพูดผู้แรงบันดาลใจที่เจเนอรัลอิเล็กทริก ใน ค.ศ. 1964 คำพูดของเขา "A Time for Choosing" ได้รับความสนใจในระดับชาติในฐานะโฆษกของนักอนุรักษนิยมคนใหม่และดำรงตำแหน่งผู้ว่าการรัฐแคลิฟอร์เนียใน ค.ศ. 1966
ใน ค.ศ. 1980 เรแกนเป็นตัวแทนริพับลิกันชิงตำแหน่งประธานาธิบดีและเป็นฝ่ายเอาชนะจิมมี คาร์เตอร์ ประธานาธิบดีคนก่อน ด้วยวัย 69 ปี ระหว่างเข้าพิธีสาบานตนเพื่อเข้ารับตำแหน่ง เรแกนกลายเป็นประธานาธิบดีที่มีอายุมากที่สุดในประวัติศาสตร์จนกระทั่งใน ค.ศ. 2017 โดนัลด์ ทรัมป์เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีด้วยวัย 70 ​​ปี เรแกนได้รับชัยชนะเป็นสมัยที่สองใน ค.ศ. 1984 ด้วยคะแนนเสียง 489 ต่อ 49 กลายเป็นหนึ่งในชัยชนะที่มีคะแนนไม่สมดุลมากที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐ
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์พณิชยการพระนคร
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ศูนย์พณิชยการพระนคร เป็นศูนย์การศึกษาในสังกัดของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร ในอดีตเป็นสถาบันการศึกษาที่เก่าแก่และมีชื่อเสียง 2 วิทยาเขต ได้แก่  วิทยาเขตพณิชยการพระนคร  เดิมเป็นโรงเรียนพาณิชยการแห่งแรกของประเทศไทย และโรงเรียนอาชีวศึกษาแห่งแรกของประเทศไทย   วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์  เดิมเป็นโรงเรียนช่างตัดเสื้อพระนคร(โรงเรียนช่างตัดเสื้อวัดสุทัศน์) ต่อมาได้มีการแบ่งส่วนราชการใหม่ จึงเป็นการยกเลิกวิทยาเขตนับแต่นั้นเป็นต้นมา และได้รวมทั้งสองวิทยาเขตเดิมเป็น ศูนย์พณิชยการพระนคร ซึ่งในปัจจุบันเป็นที่ตั้งของ  คณะบริหารธุรกิจ คณะศิลปศาสตร์ และคณะอุตสาหกรรมสิ่งทอและออกแบบแฟชั่น
ประวัติ
'''1. วิทยาเขตพณิชยการพระนคร
“โรงเรียนอาชีวะแห่งแรกของประเทศไทย และเป็นต้นแบบโรงเรียนพาณิชยการของประเทศไทย”
ถือกำเนิดจาก “โรงเรียนประถมศึกษาพิเศษภาษาอังกฤษวัดสัมพันธวงศ์” เมื่อปี พ.ศ. 2443 เพื่อตอบสนองแผนการศึกษา พ.ศ. 2441 ซี่งเป็นแผนการศึกษาฉบับแรกของกระทรวงธรรมการ ที่ให้จัดการเรียนการศึกษาพิเศษ หรือ “อาชีวะศึกษา” แรกเริ่มเน้นการเรียนภาษาอังกฤษ ต่อมามีการพัฒนาหลักสูตรโดยเพิ่มวิชาเสมียนพนักงาน วิชาค้าขายและการบัญชี และต่อมาได้มีการเปลี่ยนสถานที่ตามกาลเวลา ได้แก่
พ.ศ. 2445-2553 ได้ย้ายสถานที่ไปที่วัดมหาพฤฒาราม และใช้ชื่อว่า “โรงเรียนพณิชยการวัดมหาพฤฒาราม” และได้ขยายการศึกษาเพิ่มเติมที่วัดราชบูรณะคือ “โรงเรียนพณิชยการวัดราชบูรณะ”
พ.ศ. 2459 ได้มีการรวมโรงเรียนพณิชยการวัดมหาพฤฒาราม และ โรงเรียนพณิชยการวัดราชบูรณะ เป็น “โรงเรียนพณิชยการวัดแก้วฟ้าล่าง” และจัดการเรียนการสอนที่ วัดแก้วฟ้าล่าง
พ.ศ. 2483 -2491 ได้รวมโรงเรียนพณิชยการวัดแก้วฟ้าล่าง และ โรงเรียนพณิชยการวัดสามพระยา เป็น “โรงเรียนพณิชยการพระนคร” และได้ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนวัดบพิตรพิมุข ที่วังบูรพาภิรมณ์
“โรงเรียนพณิชยการพระนคร สู่ วังนางเลิ้ง สถานศึกษาอันภาคภูมิใจ”
พ.ศ. 2492 โรงเรียนพณิชยการพระนคร ได้ย้ายมาเปิดการสอนที่ วังนางเลิ้ง (วังกรมหลวงชุมพรเขตรอุดมศักดิ์) จวบจนถึงปัจจุบัน
นับตั้งแต่นั้นมา “พณิชยการพระนคร” ได้เปลี่ยนแปลงและพัฒนาจาก โรงเรียนพณิชยการพระนคร เป็น “วิทยาลัยพณิชยการพระนคร” ต่อมาได้ยุบรวมเข้ากับวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2519 ได้รับการยกฐานะเป็นสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนครในเวลาต่อมา
ถือกำเนิด '''“โรงเรียนช่างตัดเสื้อวัดสุทัศน์”
ปี 2476 ได้ถือกำเนิดโรงเรียนวิชาชีพช่างตัดเสื้อเกิดขึ้นคือ “โรงเรียนช่างตัดเสื้อวัดสุทัศน์” เนื่องจากสมัยนั้นวิชาชีพช่างเสื้อมีแต่ชาวต่างชาติเสียเป็นส่วนใหญ่ กระทรวงธรรมการ เห็นควรเปิดโรงเรียนวิชาชีพช่างตัดเสื้อเกิดขึ้น โดยเปิดสอน วิชาช่างเย็บในระดับประถมศึกษา และวิชาช่างตัดในระดับมัธยมศึกษา และยังเปิดการศึกษาผู้ใหญ่ เพื่อให้บุคคลภายนอกที่มีความสนใจวิชาชีพดังกล่าว
'''“โรงเรียนช่างตัดพระนคร”
พ.ศ. 2504 เนื่องจากโรงเรียนได้รับควานิยมเข้าเรียนมากขึ้น และสถานที่แออัด จึงย้ายโรงเรียนมาตั้งอยู่ที่ ถนนนครสวรรค์ เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2504 และได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนช่างตัดพระนคร และต่อมาได้ยกสถานะเป็น วิทยาลัยชุมพรเขตอุมศักดิ์ ในปี พ.ศ. 2514 โดยเปิดสอนในระดับ ปวช. และ ปวส. และต่อมาได้เปลี่ยนเป็น วิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์  และได้เปลี่ยนเป็น สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตชุมพรเขตรอุดมศักดิ์ และได้มีการเปิดสอนหลักสูตรปริญญาตรี เพื่อเพิ่มโอกาสสำหรับผู้จบ ปวส. และพัฒนาวงการวิชาชีพการออกแบบแฟชั่นและสิ่งทอ จนถึงปัจจุบัน
คณะที่เปิดสอน
ปริญญาตรี
ปริญญาโท
พระอนุสาวรีย์พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
พระอนุสาวรีย์พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ถือเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวพณิชยการพระนครตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน และยังถือเป็นประวัติศาสตร์อันน่าภาคภูมิใจของชาวพณิชยการพระนครและเป็นสิริมงคลยิ่งที่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระมหากรุณา เสด็จฯ เป็นประธานในพิธีเปิดพระอนุสาวรีย์พลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์
วันอาภากร
วันอาภากร ตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม ของทุกปี ชาวพณิชยการพระนครถือว่าวันนี้เป็นวันสำคัญอย่างยิ่ง เพราะนอกจากจะเป็นวันคล้ายวันประสูติของพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ (พระนามเดิม คือ "พระองค์เจ้าอาภากรเกียร์ติวงศ์") ซึ่งตรงกับวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2423 พณิชยการพระนคร เข้าตั้งหลักปักฐานอยู่ที่บริเวณวังของเสด็จพ่อ ตั้งแต่ พ.ศ. 2491 เป็นต้นมา หลังจากนั้นประมาณ 55 ปีต่อมา พ.ศ. 2513-2514 ร้อยเอกสุวิทย์ ทัดพิทักษ์กุล ศิษย์เก่าพณิชยการพระนคร รุ่น 2491 ในฐานะนายกสมาคมนักเรียนเก่าพณิชยการพระนคร และศาสตราจารย์ธรรมนูญ อัคคพาณิช (ผู้อำนวยการโรงเรียนพณิชยการพระนคร ในขณะนั้น) ได้ปรึกษาหารือกันว่า ที่ตั้งของพณิชยการพระนคร เคยเป็นที่ประทับของเสด็จพ่อมาก่อน และพระองค์ท่านก็ถือเป็นปูชนียบุคคล ที่ชาวไทยต่างยกย่องนับถือ และเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวพณิชยการพระนครอีกด้วย จึงเห็นสมควรว่า ควรจัดสร้างพระอนุสาวรีย์ของพระองค์ขึ้นประดิษฐานหน้าวิทยาเขตฯ ไว้เป็นอนุสรณ์ และยังเป็นวันที่คณาจารย์ นักศึกษา เจ้าหน้าที่ รวมไปถึงศิษย์เก่าร่วมใจกันประกอบพิธีทางศาสนา พิธีบวงสรวง เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวทิตาต่อพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ผู้ให้สถานที่พักพิงและอาศัยวังนางเลิ้งก่อตั้งเป็น “พณิชยการพระนคร”
เรือนหมอพร
เรือนหมอพร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงเรื่องราวที่เกี่ยวเนื่องกับพลเรือเอกพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ ภายในจัดแสดงเครื่องใช้ประจำพระองค์และเครื่องมือแพทย์ และยังเป็นศูนย์วัฒนธรรมของวิทยาเขตพณิชยการพระนคร โดยที่ดินบริเวณนี้ในอดีตเคยเป็นวังที่ประทับของ กรมหลวงชุมพรฯ เหตุที่ให้ชื่อเรือนหลังนี้ว่า “เรือนหมอพร” เพราะทางวิทยาเขตฯ เคยใช้เรือนหลังนี้เป็นเรือน พยาบาลมาก่อน ส่วนชื่อ “หมอพร” เป็นพระนาม กรมหลวงชุมพรฯ ในบทบาทที่เป็นหมอรักษาคนไข้
สมเด็จพระวันรัต (จ่าย ปุณฺณทตฺโต)
สมเด็จพระวันรัต นามเดิม จ่าย ฉายา ปุณฺณทตฺโต เป็นสมเด็จพระราชาคณะ เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร และอดีตเจ้าคณะใหญ่หนใต้
วัยเยาว์
สมเด็จพระวันรัต มีนามเดิมว่า จ่าย เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2400 ขึ้น 1 ค่ำ เดือน 10 ปีมะเส็ง เป็นบุตรนายยัง กับนางทรัพย์ ภูมิลำเนาอยู่บ้านรั้วใหญ่ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เมื่ออายุได้ 11 ปี ได้ย้ายมาอยู่วัดสามพระยา เพื่อศึกษาภาษาไทยและภาษาบาลีกับพระมหาฑิต อุทโย ผู้เป็นญาติ
ศาสนกิจ
หลังจบการศึกษาท่านยังคงอยู่วัดมหาธาตุฯ ต่อมา จนถึงปีชวด พ.ศ. 2443 โปรดให้อาราธนาไปครองวัดเบญจมบพิตร ต่อมาวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2470 โปรดตั้งเป็นเจ้าคณะมณฑลพายัพ วันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2456 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการคณะมณฑลราชบุรี และวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2458 จึงโปรดให้บัญชาคณะสงฆ์ฝ่ายเหนือแทนสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง เขมาภิรโต)
มรณภาพ
สมเด็จพระวันรัต (จ่าย ปุณฺณทตฺโต) เริ่มอาพาธด้วยโรคชรามาตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2470 อาการทรงกับทรุดเรื่อยมา จนกระทั่งถึงแก่มรณภาพในวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2471 เวลา 07:55 น. สิริอายุได้ 71 ปี 52 วัน พรรษา 51 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ โกศไม้สิบสองบรรจุศพ ตั้งบำเพ็ญกุศลศพที่ศาลาบัณณรศภาค ภายในวัดเบญจมบพิตร และโปรดให้พระสวดอภิธรรม 15 วัน
วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2473 เจ้าพนักงานจัดเตรียมสถานที่ วันต่อมา เวลา 16.00 น. เปลื้องโกศ เชิญลองในออกจากศาลา ขึ้นเสลี่ยง เวียนรอบเมรุแล้วยกขึ้นตั้งเหนือจิตกาธาน ถึงเวลา 17.30 น. พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงทอดผ้าบังสุกุลและพระราชทานเพลิงศพแล้วเสด็จกลับ วันรุ่งขึ้นเจ้าภาพเก็บอัฐิตามประเพณี
เนลสัน แมนเดลา
เนลสัน โรลีลาลา แมนเดลา (คอซา: Nelson Rolihlahla Mandela, ) เกิดวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2461 ที่ดินแดนปกครองตนเองทรานสไก ประเทศแอฟริกาใต้ ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ในช่วงปี พ.ศ. 2537-2542 และเป็นประธานาธิบดีคนแรกที่ได้รับเลือกตั้งตามกระบวนการทางประชาธิปไตยอย่างถูกต้อง ก่อนหน้าการดำรงตำแหน่งนี้นี้ เขาได้เป็นที่รู้จักกันทั้งในและนอกประเทศในฐานะที่เคยเป็นนักเคลื่อนไหวตัวยงเพื่อต่อต้านการถือผิวในประเทศแอฟริกาใต้ จากที่แรกเริ่มเป็นผู้เคลื่อนไหวในทางสันติ ได้กลายมาเป็นผู้นำกลุ่มกองกำลังติดอาวุธของพรรคสมัชชาแห่งชาติแอฟริกา และได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมต่อต้านใต้ดินโดยใช้อาวุธ เช่น การก่อวินาศกรรม ในช่วงเวลาดังกล่าว ผู้นำต่างชาติที่นิยมการถือผิวในประเทศแอฟริกาใต้ เช่น มาร์กาเรต แทตเชอร์ และโรนัลด์ เรแกน ได้ประณามกิจกรรมเหล่านี้ว่าเป็นการก่อการร้าย
เขาถูกจำคุกเป็นเวลาทั้งสิ้น 27 ปี ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นการถูกคุมขังในห้องขังเล็ก ๆ บนเกาะโรบเบิน การถูกคุมขังนี้ได้กลายมาเป็นกรณีตัวอย่างของความอยุติธรรมของนโยบายการถือผิวที่ถูกกล่าวถึงไปทั่ว เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2533 นโยบายประสานไมตรีที่เนลสันได้นำมาใช้ทำให้แอฟริกาใต้ก้าวเข้าสู่ยุคใหม่แห่งประชาธิปไตย เป็นที่ยกย่องอย่างสูงภายในประเทศแอฟริกาใต้ในฐานะรัฐบุรุษอาวุโส ชาวแอฟริกันขนานนามสมาชิกชายอาวุโสของตระกูลแมนเดลาอย่างให้เกียรติว่า มาดิบา แต่มักเจาะจงหมายถึงเนลสัน แมนเดลาเท่านั้น เนลสัน แมนเดลา เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556 ที่บ้านของเขาในโจฮันเนสเบิร์ก หลังจากเจ็บป่วยมาเป็นเวลานาน
เขาได้รับรางวัลต่าง ๆ มากกว่า 250 รางวัลตลอดช่วงเวลา 4 ทศวรรษ รางวัลที่สำคัญที่สุดคือ รางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ประจำปี พ.ศ. 2536
ช่วงแรกของชีวิต
เนลสัน แมนเดลา เป็นผู้สืบทายาทสายหนึ่งของราชวงศ์เทมบู ซึ่งเป็นราชวงศ์ที่ปกครองแคว้นทรานสไกในจังหวัดอีสเทิร์นเคปของประเทศแอฟริกาใต้ เขาเกิดที่อึมเวโซ (Mvezo) ซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่ในเมืองอุมตาตา เมืองหลวงของทรานสไก ปู่ทวดของเขาคือ งูเบงคูคา (Ngubengcuka, เสียชีวิตปี พ.ศ. 2375) เป็นผู้ครองแคว้นในตำแหน่ง อิงโคซี เองคูลู (Inkosi Enkhulu)  หรือ "กษัตริย์" ของชาวเทมบู โอรสองค์หนึ่งของกษัตริย์มีชื่อว่า แมนเดลา เป็นปู่ของเนลสัน และเป็นที่มาของนามสกุลของเขา อยางไรก็ดี เนื่องจากเขาเป็นบุตรแห่ง อิงโคซี เพียงคนเดียวที่เกิดจากภรรยาจากตระกูล อิกซิบา (หรือบ้างเรียกว่า "ราชวงศ์ฝั่งซ้าย") ดังนั้นผู้สืบตระกูลในสายนี้จึงไม่มีสิทธิ์สืบทอดราชบัลลังก์ของเทมบู
บิดาของแมนเดลาคือ กัดลา เฮนรี อึมพาคันยิสวา (Gadla Henry Mphakanyiswa) มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอึมเวโซ แต่ในช่วงที่ประเทศตกเป็นอาณานิคม เขาถูกยึดตำแหน่งไปและขับไล่ให้ไปอยู่ที่ควูนู อย่างไรก็ดี มพาคันยิสวายังคงเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของ อิงโคซี อยู่ มีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือจองกินตาบา ดาลินเยโบ (Jongintaba Dalindyebo) ให้ขึ้นสู่ราชบัลลังก์ของเทมบู ดาลินเยโบผู้นี้ต่อมาได้ให้การช่วยเหลือตอบแทนโดยรับตัวแมนเดลาเอาไว้ในอุปถัมภ์หลังจากที่มพาคันยิสวาเสียชีวิต บิดาของแมนเดลามีภริยา 4 คน และมีบุตรทั้งสิ้น 13 คน เป็นชาย 4 คน หญิง 9 คน แมนเดลาเป็นบุตรที่เกิดจาก โนซีคีนี แฟนนี ภริยาคนที่สาม (ตามลำดับอันซับซ้อนของทางราชวงศ์) แฟนนีเป็นบุตรสาวของนเคดามาแห่งตระกูลมเพมวู ธอห์ซา ซึ่งเป็นราชวงศ์ฝั่งขวา เป็นที่ซึ่งแมนเดลาเจริญเติบโตขึ้น ชื่อจริงของแมนเดลาคือ โรลีลาลา มีความหมายว่า "ดึงกิ่งก้านของต้นไม้" หรือเรียกอย่างเป็นกันเองว่า "เจ้าตัวยุ่ง"
โรลีลาลา แมนเดลา เป็นสมาชิกราชวงศ์คนแรกที่ได้ไปโรงเรียน ครูของเขาคือนางสาวอึมดินกานี (Mdingane) เป็นผู้ตั้งชื่อภาษาอังกฤษให้เขาว่า "เนลสัน"
เมื่อแมนเดลาอายุได้ 12 ปี พ่อของเขาเสียชีวิตด้วยวัณโรค และทางราชสำนักของจองกินตาบาได้รับเขาไว้ในอุปถัมภ์ แมนเดลาได้เข้าโรงเรียนศาสนาของนิกายเวซเลียนซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับพระราชวัง ตามประเพณีของชาวเทมบู เขาต้องผ่านพิธีศักดิ์สิทธิ์เมื่ออายุ 16 ปี จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อที่ Clarkebury Boarding Institute และสำเร็จอนุปริญญาในเวลาเพียง 2 ปีขณะที่หลักสูตรปกติต้องใช้เวลา 3 ปี แมนเดลาเข้ารับตำแหน่งที่ปรึกษาส่วนพระองค์แทนตำแหน่งของบิดา ปี พ.ศ. 2480 แมนเดลาย้ายไปเมืองเฮลด์ทาวน์ และเข้าเรียนในวิทยาลัยเวซเลียนที่ฟอร์ตโบฟอร์ต อันเป็นที่ซึ่งราชวงศ์เทมบูส่วนมากพำนักอยู่ เมื่ออายุได้ 19 ปี เขาเริ่มสนใจการชกมวยและการวิ่งแข่งที่โรงเรียน
หลังจากจบการศึกษา แมนเดลาเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีด้านศิลปศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยฟอร์ตแฮร์ ที่ซึ่งเขาได้พบกับโอลิเวอร์ แทมโบ แทมโบกับแมนเดลาได้เป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทกันไปตลอดชีวิต แมนเดลายังได้เป็นเพื่อนสนิทกับญาติคนหนึ่งชื่อ ไคเซอร์ (Kaiser "K.D.") มาตันซิมา ซึ่งเป็นทายาทของราชวงศ์เทมบูฝั่งขวา และอยู่ในฐานะผู้สืบทอดแคว้นทรานสไก ด้วยตำแหน่งนี้ทำให้เขาเข้าไปเกี่ยวพันกับนโยบาย Bantustan การที่เขาให้การสนับสนุนนโยบายนี้ทำให้เขากับแมนเดลามีความคิดเห็นทางการเมืองขัดแย้งกัน เมื่อแมนเดลาเรียนจบชั้นปีที่หนึ่ง เขาได้เข้าร่วมในสภาผู้แทนนักศึกษา (Students' Representative Council หรือ SRC) เดินขบวนต่อต้านนโยบายของมหาวิทยาลัย จนถูกไล่ออกและไม่ให้กลับมาอีก นอกจากจะยอมรับนโยบายของทางมหาวิทยาลัย แมนเดลาจึงหันไปศึกษาปริญญาตรีด้านกฎหมายหลักสูตรทางไกลกับมหาวิทยาลัยลอนดอน
หลังจากออกจากฟอร์ตแฮร์ไม่นาน กษัตริย์จองกินตาบาก็ประกาศจัดการแต่งงานให้กับแมนเดลาและจัสติส (ราชโอรสและรัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์) เด็กหนุ่มทั้งสองไม่พอใจกับเรื่องนี้มาก จึงหนีออกไปยังเมืองโจฮันเนสเบิร์ก เมื่อไปถึงที่นั่น แมนเดลาได้เริ่มทำงานเป็นยามเฝ้าเหมือง แต่ต่อมาไม่นานก็ถูกเลิกจ้าง เพราะนายจ้างทราบมาว่าเขาเป็นสมาชิกราชวงศ์ที่หนีมา หลังจากนั้นแมนเดลาได้เข้าทำงานเป็นเสมียนตรวจเอกสารในสำนักงานทนายความแห่งหนึ่งในโจฮันเนสเบิร์กที่มีชื่อว่า Witkin, Sidelsky and Edelman โดยอาศัยเส้นสายของเพื่อนและพี่เลี้ยง คือ วอลเตอร์ ซิซูลู ขณะกำลังทำงานที่นี่ แมนเดลาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยแห่งแอฟริกาใต้โดยการเรียนทางไกล จากนั้นเขาศึกษาต่อทางกฎหมายที่มหาวิทยาลัยวิตวอเตอร์สรันด์ ซึ่งเป็นที่ที่เขาได้พบกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์มากมายที่ต่อมาได้ร่วมขบวนการต่อต้านการเหยียดผิว เช่น โจ สโลโว, แฮร์รี่ ชวาร์ซ และ รูธ เฟิสต์ ระหว่างเวลานี้แมนเดลาอาศัยอยู่ที่เมืองอเล็กซานดรา ทางตอนเหนือของโจฮันเนสเบิร์ก
กิจกรรมทางการเมือง
หลังจากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2491 ชัยชนะได้ตกเป็นของพรรคชาตินิยม (National Party) ซึ่งสนับสนุนนโยบายการแบ่งแยกสีผิวอย่างรุนแรง แมนเดลาเริ่มต้นเข้าร่วมมีบทบาททางการเมือง เขาเป็นผู้นำคนสำคัญในโครงการรณรงค์ต่อต้านของสมัชชาแห่งชาติแอฟริกัน (เอเอ็นซี) ในปี พ.ศ. 2495 และเข้าร่วมสมัชชาประชาชนในปี พ.ศ. 2498 ซึ่งมีหลักการพื้นฐานในการต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว ระหว่างเวลานี้ แมนเดลากับเพื่อนนักกฎหมายคือ โอลิเวอร์ แทมโบ ได้เปิดสำนักกฎหมาย Mandela and Tambo ขึ้น โดยให้คำปรึกษาทางกฎหมายแก่ชนผิวดำผู้ด้อยโอกาสโดยไม่คิดราคาหรือด้วยราคาต่ำ
ผู้มีอิทธิพลต่อแนวคิดของแมนเดลาอย่างมากคือ มหาตมา คานธี ในเวลาต่อมาได้กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของการต่อต้านการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้ แมนเดลาเคยไปเข้าร่วมการประชุมที่นิวเดลี ระหว่างวันที่ 29-30 มกราคม พ.ศ. 2550 ในโอกาสครบรอบ 100 ปีการก่อตั้ง สัตยคราหะ ของคานธี ในแอฟริกาใต้
แมนเดลาเริ่มต้นจากการรณรงค์ต่อต้านรัฐบาลโดยวิธีไม่ใช้ความรุนแรง แต่เขากับเพื่อนร่วมขบวนการกว่า 150 คนถูกจับกุมเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2499 ในข้อหากบฏ การไต่สวนคดีกบฏคราวนี้กินเวลายาวนานมากตั้งแต่ พ.ศ. 2499-2504 และสิ้นสุดลงโดยที่จำเลยทั้งหมดไม่มีความผิด ในระหว่างช่วงปี พ.ศ. 2495-2502 ได้เกิดการก่อตั้งขบวนการคนผิวดำกลุ่มใหม่ขึ้นเรียกว่า "กลุ่มนิยมแอฟริกัน" (Africanist) ขึ้นมาขัดขวางขบวนการเอเอ็นซีเดิม โดยเรียกร้องให้ทำการตอบโต้รัฐบาลของพรรคชาตินิยมอย่างรุนแรงขึ้น ผู้นำเอเอ็นซีในยุคนั้นภายใต้การนำของ อัลเบิร์ต ลูธูลี โอลิเวอร์ แทมโบ และวอลเตอร์ ซิซูลู รู้สึกว่ากลุ่มนิยมแอฟริกันนั้นรุกหน้าเร็วเกินไป ทั้งยังบังอาจท้าทายอำนาจของพวกเขาด้วย ทางกลุ่มผู้นำของเอเอ็นซีได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรหลายฝ่าย ได้แก่ กลุ่มชนผิวขาวกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มคนผิวสี (ลูกผสม) และพรรคการเมืองในอินเดีย ซึ่งเป็นการพยายามสร้างภาพพจน์ให้เหนือกว่ากลุ่มนิยมแอฟริกัน ในปี พ.ศ. 2498 กลุ่มเอเอ็นซีถูกฉีกหน้าในที่ประชุม Freedom Charter Kliptown Conference โดยได้รับเพียงเสียงโหวตเดียวจากที่ประชุมกลุ่มพันธมิตร ด้วยในจำนวนเลขาธิการกลุ่มพันธมิตรทั้งห้ากลุ่มนั้นมีถึง 4 คนที่มีสัมพันธ์อย่างลับ ๆ กับพรรคเกิดใหม่ คือ พรรคคอมมิวนิสต์แอฟริกาใต้ (South African Communist Party; SACP) ซึ่งเป็นมิตรแข็งแรงอยู่กับทางฝ่ายมอสโก
เมื่อถึงปี พ.ศ. 2502 ขบวนการเอเอ็นซีสูญเสียการสนับสนุนทางยุทโธปกรณ์ ขณะที่กลุ่มนิยมแอฟริกันภายใต้การสนับสนุนทางการเงินจากกานา และการสนับสนุนทางการเมืองอย่างเด่นชัดจากชนเผ่าบาโซโธซึ่งมีฐานใหญ่อยู่ที่ทรานส์วาล ได้แยกตัวออกไปเป็นกลุ่มแพนแอฟริกันนิสต์คองเกรส (Pan Africanist Congress; PAC) ภายใต้การนำของ รอเบิร์ต โซบูเคว และ โพตลาโค เลบัลโล
กิจกรรมต่อต้านการเหยียดผิว
ในปี พ.ศ. 2504 แมนเดลาได้ร่วมริเริ่มและเป็นผู้นำกองกำลังติดอาวุธของเอเอ็นซี เรียกชื่อว่า Umkhonto we Sizwe (หมายถึง หอกแห่งชาติ บ้างเรียกย่อว่า MK) เขาจัดการให้มีการลอบวางระเบิดสถานที่สำคัญทางราชการและทางทหารหลายแห่ง และใช้แผนการรบแบบกองโจรถ้าการลอบวางระเบิดล้มเหลว เพื่อให้ยุติการแบ่งแยกสีผิว แมนเดลายังจัดการระดมทุนให้กองกำลัง MK และทำการฝึกฝนทางทหารให้กลุ่มควบคู่กันไป
แมนเดลาพูดถึงการยกระดับการต่อต้านไปสู่การใช้กำลังอาวุธนี้เป็นมาตรการสุดท้าย เนื่องจากรัฐบาลได้เพิ่มความรุนแรงในการปราบปรามมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งทำให้เขาคิดว่าการประท้วงคัดค้านการเหยียดผิวแบบสันติไม่สามารถและไม่มีวันประสบความสำเร็จได้
ช่วงต่อมาราวปี พ.ศ. 2523-2532 หน่วย MK ทำสงครามกองโจรกับนโยบายแบ่งแยกสีผิวอย่างรุนแรงจนมีพลเรือนเสียชีวิตไปเป็นจำนวนมาก แมนเดลายอมรับกับเอเอ็นซีในภายหลังว่า ในการทำสงครามต่อต้านการแบ่งแยกสีผิวกลับกลายเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน เขาวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนในการที่คนในพรรคบางคนพยายามเอาเนื้อความที่ยืนยันความจริงข้อนี้ออกไปเสียจากรายงานของกรรมาธิการสืบสวนข้อเท็จจริงและไกล่เกลี่ยข้อพิพาท (Truth and Reconciliation Commission)
ตราบถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2551 แมนเดลาและสมาชิกพรรคเอเอ็นซีเป็นบุคคลต้องห้ามในการเดินทางเข้าสหรัฐอเมริกา - เว้นแต่เพียงสำนักงานใหญ่ของสหประชาชาติที่แมนฮัตตัน - เนื่องมาจากการเป็นผู้ก่อการร้ายในการต่อต้านการแบ่งแยกสีผิวในแอฟริกาใต้
การไต่สวนริโวเนีย
วันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2505 แมนเดลาถูกจับหลังจากหลบหนีอยู่นาน 17 เดือน และถูกจำคุกที่เรือนจำโจฮันเนสเบิร์กฟอร์ต เนื่องจากหน่วยข่าวกรองกลางของสหรัฐอเมริกาให้ข้อมูลแก่ตำรวจความมั่นคงถึงถิ่นที่อยู่และการปลอมแปลงตัวของเขา สามวันต่อมาจึงมีการประกาศข้อกล่าวหาแก่เขาต่อหน้าศาลว่าเป็นผู้นำขบวนการประท้วงของคนงานในปี พ.ศ. 2504 และทำให้ประเทศตกอยู่ในความวุ่นวาย วันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2505 แมนเดลาถูกตัดสินจำคุก 5 ปี สองปีต่อมาในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2507 คณะลูกขุนจึงได้ข้อสรุปโดยประเมินจากความสัมพันธ์ของเขากับขบวนการเอเอ็นซี
ขณะที่แมนเดลาติดคุก ทางตำรวจก็สามารถจับกุมผู้นำคนสำคัญ ๆ ของเอเอ็นซีได้อีกที่ฟาร์มลิลลี่ส์ลิฟ ริโวเนีย ทางตอนเหนือของโจฮันเนสเบิร์ก เมื่อ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2506 แมนเดลาถูกกล่าวหาอีกครั้งในการไต่สวนริโวเนียโดยหัวหน้าอัยการ ดร. เพอร์ซี ยูทาร์ ด้วยความผิดอุกฉกรรจ์ฐานการก่อการร้าย (ซึ่งแมนเดลายอมสารภาพ) และอาชญากรรมอื่น ๆ อันเปรียบได้กับการเป็นกบฏ ซึ่งฝ่ายรัฐบาลสามารถพิสูจน์ได้อย่างง่ายดาย ข้อกล่าวหาที่สองนี้ยังรวมถึงการที่ฝ่ายจำเลยพยายามชักนำการรุกรานจากภายนอกมาสู่แอฟริกาใต้ ซึ่งแมนเดลาปฏิเสธ
แมนเดลาได้ขึ้นให้การในคอกจำเลยเมื่อตอนเปิดการไต่สวนในวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2507 ที่ศาลสูงสุดพริทอเรีย เขาได้ตีแผ่เหตุผลที่กลุ่มเอเอ็นซีจำเป็นต้องดำเนินการด้วยความรุนแรง คำให้การของเขาเผยว่ากลุ่มเอเอ็นซีได้พยายามใช้สันติวิธีเพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิวมาเป็นเวลานานหลายปี จนกระทั่งถึงเหตุการณ์สังหารหมู่ที่ชาร์เพวิลล์ จากเหตุการณ์นี้ร่วมกับการลงคะแนนเพื่อจัดตั้งสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ การประกาศภาวะฉุกเฉินในประเทศ และการสั่งแบนกลุ่มเอเอ็นซี ทำให้พวกเขาเหลือทางเลือกแต่เพียงการต่อต้านด้วยการลอบวางระเบิด เพราะการเลือกทำวิธีอื่นใดนอกไปจากนี้จะเป็นเสมือนการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข แมนเดลายังคงอธิบายต่อไปอีกว่า พวกเขาได้ก่อตั้งกองกำลังติดอาวุธ Umkhonto we Sizwe ขึ้นในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2504 ซึ่งมีจุดมุ่งหมายจะชี้ให้เห็นความล้มเหลวของนโยบายของพรรคชาตินิยม หลังจากที่เศรษฐกิจในประเทศต้องถูกขู่เข็ญด้วยความไม่เต็มใจของนักลงทุนต่างชาติในการต้องเสี่ยงลงทุนในประเทศ เขาปิดการให้การด้วยถ้อยคำต่อไปนี้:
จำเลยในการไต่สวนคราวนี้รวมไปถึงแบรม ฟิสเชอร์, เวอร์นอน เบอร์รังกี, แฮร์รี ชวาร์ซ, โจเอล จอฟฟี, อาร์เทอร์ ชาสคัลสัน และจอร์จ บิโซส ฮาโรลด์ แฮนสัน ได้เข้ามาเป็นทนายแก้ต่างให้ในภายหลังเพื่อขอลดหย่อนโทษ ทุกคนถูกตัดสินว่ามีความผิด ยกเว้นเพียง รัสตี้ เบิร์นสไตน์ พวกเขารอดจากโทษประหารชีวิตไปได้ แต่ก็ถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิตตั้งแต่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2507 ข้อกล่าวหาในคดีนี้ยังรวมไปถึงการวางแผนโดยใช้อาวุธ และอีกสี่คดีเกี่ยวกับการลอบวางระเบิด ซึ่งแมนเดลาให้การยอมรับ และการสมคบคิดกับต่างชาติเพื่อรุกรานแอฟริกาใต้ ซึ่งแมนเดลาให้การปฏิเสธ
การถูกคุมขัง
เนลสัน แมนเดลา ถูกจำคุกที่เกาะโรบเบินเป็นเวลา 18 ปีจากจำนวนการติดคุกทั้งสิ้น 27 ปี ขณะอยู่ในคุก ชื่อเสียงของเขาก็เพิ่มพูนมากขึ้นและกลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในฐานะผู้นำชนผิวดำคนสำคัญที่สุดในแอฟริกาใต้ ระหว่างที่อยู่ในเรือนจำนั้น เขาต้องทำงานบนเกาะโดยการขุดเหมืองหินปูน กฎภายในคุกนี้มีง่าย ๆ นักโทษจะแบ่งเป็นกลุ่ม ๆ ตามเชื้อชาติ โดยที่นักโทษผิวดำจะได้รับปันส่วนอาหารในสัดส่วนน้อยที่สุด แต่นักโทษการเมืองจะถูกแยกออกจากนักโทษอาชญากรรมทั่วไปและถือเป็นชั้นต่ำที่สุดยิ่งกว่านักโทษทั้งหมด ซึ่งเรียกว่า "นักโทษกลุ่ม D" แมนเดลาได้อธิบายว่า ทุก ๆ 6 เดือน เขาจะได้รับอนุญาตให้มีคนมาเยี่ยมได้หนึ่งคน และจดหมายหนึ่งฉบับเท่านั้น และเมื่อได้รับจดหมาย การส่งนั้นก็มักจะล่าช้าไปเป็นเวลานานมาก และยังถูกเซ็นเซอร์เสียจนแทบอ่านไม่ได้
เดือนมีนาคม พ.ศ. 2525 แมนเดลาถูกย้ายจากเกาะโรบเบินไปยังเรือนจำโพลส์มัวร์ พร้อมกับกลุ่มผู้นำอาวุโสของเอเอ็นซี คือ วอลเตอร์ ซิซูลู แอนดรูว์ มลังเกนี อาห์เหม็ด คาธราดา และเรย์มอนด์ มฮลาบา ซึ่งเชื่อว่าได้ทำไปเพื่อลดอิทธิพลจากเหล่าผู้นำอาวุโสเหล่านี้ที่มีต่อนักโทษผิวดำอายุน้อยรุ่นใหม่ที่ถูกขังอยู่ที่เกาะโรบเบิน และจัดตั้งกลุ่มขึ้นเรียกว่า "มหาวิทยาลัยแมนเดลา" อย่างไรก็ดี โคบี โคตซี รัฐมนตรีจากพรรคชาตินิยมกล่าวว่าการเคลื่อนย้ายคราวนี้ได้ทำให้เกิดการพบปะอย่างลับ ๆ ขึ้นระหว่างพวกเขากับรัฐบาลแอฟริกาใต้
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2528 ประธานาธิบดี พี.ดับเบิลยู. โบทา ได้เสนอเงื่อนไขในการปล่อยตัวแมนเดลาให้เป็นอิสระ โดยให้ยกเลิกการต่อสู้โดยใช้อาวุธ โคตซีกับรัฐมนตรีคนอื่น ๆ ล้วนคัดค้านโบทาเรื่องนี้ โดยกล่าวว่าแมนเดลาไม่มีวันจะยินยอมให้ขบวนการของเขาปลดอาวุธเพื่อแลกกับอิสรภาพส่วนตัว แมนเดลาปฏิเสธข้อเสนอนี้อย่างไม่ไยดี และยังออกแถลงการณ์ผ่านบุตรสาวของเขา ซินด์ซี โดยกล่าวว่า "ฉันจะได้อิสรภาพแบบใดกันขณะที่องค์กรแห่งผองชนยังถูกย่ำยี? มีแต่เสรีชนเท่านั้นที่จะเจรจาได้ นักโทษไม่อาจทำสัญญาใด ๆ ได้"