cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน
ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนมีอุณหภูมิเฉลี่ยมากกว่า 800 องศาเซลเซียสในทุก ๆ เดือน และมีฤดูฝนและฤดูแล้งเหมือนภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา เดือนที่แห้งแล้งที่สุดในภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนนั้นมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าน้อยกว่า 60 มิลลิเมตร ภูมิอากาศแบบนี้นั้นดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิในแต่ละช่วงของปีน้อยกว่าภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา ภูมิอากาศลักษณะนี้มีฤดูที่แล้งที่สุดอยู้ในช่วงวันเหมายันหรือหลังจากนั้น
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เป็นศิลปินชายชาวไทย ดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 เป็นกวีรางวัลซีไรต์ และ เป็นอดีตสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติจากสำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม ให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2536
ประวัติ
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เกิดวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2483 ที่บ้านพนมทวน อำเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรคนโตและเป็นผู้ชายคนเดียวในจำนวนพี่น้อง 5 คน บิดาชื่อนายฮกหรือสมบัติ พงษ์ไพบูลย์ มารดาชื่อนางสมใจ บิดาเคยเป็นหลงจู๊โรงฝิ่น เนาวรัตน์เรียนจบชั้นประถมปีที่ 4 จากโรงเรียนวัดบ้านทวน และต่อชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนวิสุทธรังษี จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด จากนั้นได้ศึกษาต่อชั้นเตรียมอุดมศึกษาที่โรงเรียนทวีธาภิเศก และจบปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2508
ครอบครัวของเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ชอบการแต่งโคลงกลอน ชอบดนตรีไทย มารดาชอบอ่านวรรณคดี เขาจึงอ่านหนังสือได้ตั้งแต่อยู่ชั้นประถมปีที่ 1 เป่าขลุ่ยได้ตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 เขาเป็นคนช่างคิดช่างสังเกตมาตั้งแต่เด็กๆ ขณะที่เนาวรัตน์กำลังศึกษาชั้นมัธยมปีที่ 3 ที่โรงเรียนวิสุทธรังษีอยู่นั้น เนาวรัตน์ได้พบโคลงสี่ที่บิดาเขียนไว้เมื่อยังหนุ่ม จึงเกิดแรงบันดาลใจเขียนโคลงส่งไปลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น เขาเริ่มเขียนกลอนเมื่อชั้นมัธยมปีที่ 5-6 และเขียนจริงจังช่วงที่เรียนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ช่วงนั้นเขาไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ เพราะชอบเอลวิส เพรสลีย์ เป็นชีวิตจิตใจ ไว้ผมทรงเดียวกับเอลวิส พกหนังสือ I.S. Song Hits กว่าจะเรียนจบปริญญาตรีที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงใช้เวลาถึง 7 ปี หลังจากเรียนจบแล้วไปบวชระหว่าง พ.ศ. 2511-12 หลังจากลาสิกขาแล้วได้ไปทำงานอยู่ในกองบรรณาธิการ นิตยสาร วิทยาสาร ของ ไทยวัฒนาพานิช เมื่อพ.ศ. 2514 เนาวรัตน์สมรสกับคุณประคองกูล อิศรางกูร ณ อยุธยา มีมีบุตรธิดา 2 คน คือ ประคำกรอง และ แก้วเก้า เนาวรัตน์เคยเป็นอาจารย์สอนวิชาการประพันธ์อย่างสร้างสรรค์ที่ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
การทำงานในคณะสมัชชาปฏิรูปประเทศ
นายเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ได้เข้ามามีบทบาททางการเมือง ภายหลังการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง พ.ศ. 2553 ยุติลง โดยเข้ามาทำหน้าที่เป็นคณะสมัชชาปฏิรูปประเทศ ซึ่งประกอบด้วยคณะกรรมการ จำนวน 27 คน เพื่อรวบรวมข้อมูล รับฟังความคิดเห็น และไปสู่นโยบายในการปฏิรูปประเทศไทย
ประวัติการศึกษา
ศิลปศาสตรบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (วัฒนธรรมศึกษา) จากสหวิทยาลัยทราวดี มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี
ศิลปศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตกิตติมาศักดิ์ (ภาษาไทย) คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี
มาร์ก คิง
มาร์ก คิง (Mark King) เป็นนักสนุกเกอร์อาชีพชาวอังกฤษ เขายังไม่เคยได้แชมป์รายการเก็บคะแนนมาก่อนแต่ได้รองแชมป์ในรายการรีกัลเวลส์โอเพน (1997) ไอริชมาสเตอส์ (2004) คิงเคยเข้าถึงรอบ 16 คนสุดท้ายในเวิลด์สนุกเกอร์แชมเปียนชิป ถึง 7 สมัยในปี 1998, 1999, 2001, 2002, 2008, 2009 และ 2013
อ้างอิง
1974
อันเดรจ คาร์แพธี
อันเดรจ คาร์แพธี (Andrej Karpathy) (เกิด 23 ตุลาคม พ.ศ. 2529 ) เป็นผู้อำนวยการด้านปัญญาประดิษฐ์และ Autopilot Vision ที่เทสลา  เขาเชี่ยวชาญในการเรียนรู้เชิงลึกและการมองเห็นด้วยคอมพิวเตอร์
อันเดรจ คาร์แพธี เกิดในสโลวาเกียและย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่โตรอนโตเมื่อเขาอายุ 15 ปี เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์และฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยโตรอนโตในปี พ.ศ. 2552 และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยบริติชโคลัมเบียในปี พ.ศ. 2554 ซึ่งเขาทำงานเกี่ยวกับหุ่นจำลองทางกายภาพ เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในปี 2558 ภายใต้การดูแลของ เฟย-เฟยลี่ โดยมุ่งเน้นไปที่การประมวลผลภาษาธรรมชาติและการมองเห็นของคอมพิวเตอร์และรูปแบบการเรียนรู้เชิงลึกที่เหมาะกับงานนี้ เขาเข้าร่วมกลุ่มปัญญาประดิษฐ์ OpenAI ในฐานะนักวิทยาศาสตร์วิจัยในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 และดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการด้านปัญญาประดิษฐ์ของเทสลาในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560
คาร์แพธีได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้สร้างนวัตกรรมที่อายุต่ำกว่า 35 ปีของ MIT Technology Review ในปี พ.ศ. 2563
สนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ ค.ศ. 1833
'''สนธิสัญญาไมตรีและพาณิชย์ ค.ศ. 1833 หรือเรียกว่า สนธิสัญญาโรเบิร์ต''' เป็นสนธิสัญญาฉบับแรกที่กรุงรัตนโกสินทร์ลงนามกับสหรัฐ และเป็นฉบับแรกที่ประเทศในทวีปเอเชียลงนามกับสหรัฐ มีการลงนามเมื่อวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2376
เบื้องหลัง
ในการเจรจาทางการทูตระหว่างทั้งสองฝ่าย ได้มีการแลกเปลี่ยนบรรณาการระหว่างรัฐต่อรัฐ เนื่องจากเรือที่นำบรรณาการจากประธานาธิบดีสหรัฐไม่ทันกำหนด โรเบิร์ตส์จึงได้ถวายสินค้าจากเมืองจีนไปก่อน ส่วนของที่โรเบิร์ตส์ได้รับพระราชทานแทนประธานาธิบดีสหรัฐนั้น โรเบิร์ตส์ได้บันทึกว่า
"เมื่อวาน และวันนี้ได้รับสิ่งของพระราชทาน ผ่านเจ้าพระยาคลัง ดังนี้ งาช้าง น้ำตาล น้ำตาลปึก พริกไทย กระวาน รงทอง ไม้กฤษณา ไม้ฝาง และคราม"
ในการเตรียมการต้อนรับทูตต่างประเทศ มีบันทึกว่าเป็นหน้าที่ของกรมท่า กรมพระตำรวจ กรมพระคลังวิเศษ กรมพระคลังในซ้าย กรมรักษาพระองค์ กรมกลาโหม กรมพระนครบาล กรมนา กรมพระคลัง กรมมหาดไทย และกรมวัง
เนื้อหา
เนื้อหาของหนังสือสัญญาไมตรีและข้อตกลงด้านการค้าส่วนใหญ่เหมือนกับสนธิสัญญาเบอร์นีที่อังกฤษได้ทำไว้ก่อนหน้า แต่สหรัฐได้รับสิทธิพิเศษเหนือกว่าอังกฤษ โดยที่ "นานไปเบื้องน่าฝรั่งชาติใด ภาษาใดนอกจากชาติโปรตุเกศ จะขอเข้ามาตั้งกงสุล ณ กรุงเทพฯ ถ้ากรุงเทพฯ โปรดให้จัดตั้ง ชาติอเมริกันจะตั้งกุงสุลตามฝรั่งชาติซึ่งโปรดนั้น"
มิงิ โตะ ดาลิ
มิงิ โตะ ดาลิ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ ตีพิมพ์ในนิตยสารฮาร์ตา นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เอ็นเตอร์เบรนตั้งแต่เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2564 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 7 เล่ม ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอกีกทอยส์และคอมพ์ทาวน์ มีกำหนดออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2566
โฟลิโอสไลเคน
โฟลิโอสไลเคน (foliose lichen) เป็นไลเคนซึ่งมีลักษณะคล้ายใบไม้
โมโตจีพี ฤดูกาล 2019
โมโตจีพี เวิร์ล แชมเปี้ยนชิพ ปี ค.ศ.2019 / พ.ศ.2562 เป็นการแข่งขันฤดูกาลที่ 71 ในหมวด F.I.M. Road Racing World Championship Grand Prix
รายชื่อทีมและนักแข่ง
ทุกทีมใช้ยางยี่ห้อ Michelin
* แถบสีเขียว คือ นักแข่ง Wildcard
แคทลีน วิลสัน-ทอมป์สัน
ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 วิลสัน-ทอมป์สันศึกษาวรรณคดีที่ Ann Arbor รัฐมิชิแกนและในปี พ.ศ. 2522 ได้รับปริญญา A.B. จากมหาวิทยาลัยมิชิแกน จากนั้นเธอศึกษากฎหมายที่ Wayne State University และสำเร็จการศึกษาระดับ J.D. ในปี พ.ศ. 2525
เธอทำงานให้กับ Kellogg's ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 วิลสัน-ธอมพ์สันได้รับปริญญาโทด้านกฎหมายองค์กรและการเงินจากมหาวิทยาลัยเวย์นสเตทด้วย
ปลายปี 2552 วิลสัน-ทอมป์สันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บริหารฝ่ายทรัพยากรบุคคลระดับสูงของบริษัทยา Walgreens Boots Alliance โดยดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานอาวุโสและหัวหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล เริ่มตั้งแต่เดือนมกราคม 2553
ในช่วงปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2561 วิลสัน-ทอมป์สันได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการของ Tesla, Inc. ในเวลาเดียวกันกับ Larry Ellison ในปี 2019 วิลสัน-ทอมป์สันได้รับเงินสดและหุ้นมูลค่า 7.4 ล้านดอลลาร์สำหรับหน้าที่นี้
โรงเรียนนาวังศึกษาวิช
โรงเรียนนาวังศึกษาวิช (อังกฤษ: Nawang Suksawit School; อักษรย่อ: น.ศ. — NWS) หรือเรียกอย่างย่อว่า นาวังวิช เป็นโรงเรียนสหศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่และเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School) ในจังหวัดหนองบัวลำภู เปิดการเรียนการสอนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายประจำอำเภอนาวัง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย หนองบัวลำภู (เขต 19 เดิม) เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สหวิทยาเขตวังแสนสุวรรณ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ โรงเรียนนาวังศึกษาวิชตั้งอยู่เลขที่ 55 หมู่ที่ 13 ถนนอุดรธานี-วังสะพุง ตำบลนาเหล่า อำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู
ประวัติโรงเรียนนาวังศึกษาวิช
โรงเรียนนาวังศึกษาวิช เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำอำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู เดิมชื่อ  โรงเรียนนากลางศึกษาวิช อำเภอนากลาง จังหวัดอุดรธานี จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2521 เปิดสอนครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2521 มีนักเรียนจำนวน 120 คน ได้รับการจัดสรรอัตราครู 4 คน มี นายพีรพล  ศรีเหล่า  เป็นครูใหญ่ โรงเรียนมีพื้นที่ 63 ไร่ 2 งาน 80 ตารางวา สภาพพื้นที่โดยทั่วไปจะลาดเอียงจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออกพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นหินลูกรังปนดินเหนียว ทำให้เป็นปัญหาด้านการเพาะปลูก การปรับสภาพพื้นที่ และการกักเก็บน้ำเป็นอย่างมาก โดยระยะแรกที่อยู่ในสังกัดจังหวัดอุดรธานี โรงเรียนตั้งอยู่ที่ตำบลนาเหล่า อำเภอนากลาง จังหวัดอุดรธานี เริ่มแรกใช้เรือนอิ่มอร่อยเป็นสถานที่ในการทำการเรียนการสอน ก่อนที่จะได้อาคารเรียนหลังแรกคือ อาคารอินทนิลที่สร้างเสร็จในปี 2523 ตามด้วยอาคารราชพฤกษ์ ที่สร้างเสร็จในปี 2529 จนถึงปีการศึกษา 2535 ได้รับอนุมัติจากกระทรวงศึกษาธิการให้เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หลังจากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2536 บริเวณฝั่งตะวันตกของจังหวัดอุดรธานีที่มีอาณาเขตติดกับจังหวัดเลยได้แก่ อำเภอหนองบัวลำภู อำเภอนากลาง อำเภอสุวรรณคูหา อำเภอศรีบุญเรือง และอำเภอโนนสัง ได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นจังหวัดหนองบัวลำภู เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2536 โดยประกาศในหนังสือราชกิจจานุเบกษา ฉบับพิเศษ เล่มที่ 110 ตอนที่ 125 ลงวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2536 โรงเรียนนาวังศึกษาวิชจึงได้อยู่ในสังกัดอำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู จนกระทั่งวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2537 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศให้พื้นที่ทั้ง 5 ตำบลของอำเภอนากลาง ได้แก่ ตำบลเทพคีรี ตำบลนาเหล่า ตำบลนาแก ตำบลวังทอง และตำบลวังปลาป้อม ยกฐานะขึ้นเป็นกึ่งอำเภอนาวัง โรงเรียนจึงได้เปลี่ยนชื่อตามชื่อกิ่งอำเภอในสมัยนั้นเป็น โรงเรียนนาวังศึกษาวิช
ปีการศึกษา 2538 ทางราชการได้อนุมัติให้สร้างอาคารเรียนหลังใหม่ขึ้นคือ อาคารลีลาวดี เนื่องจากจำนวนนักเรียนที่เพิ่มขึ้นจากการเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ประกอบกับการเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำอำเภอนาวัง และเพื่อรองรับการขยายตัวของโรงเรียนที่จะเกิดขึ้นในอนาคต
ปีการศึกษา 2546 โรงเรียนได้รับเลือกจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็นโรงเรียนในโครงการ หนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝัน ประจำอำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู ซึ่งเป็นโครงการเด่นทางการปฏิรูปการศึกษาของรัฐบาลในสมัยนั้น และด้วยศักยภาพและคุณภาพด้านต่าง ๆ ของโรงเรียนนาวังศึกษาวิชส่งผลให้โรงเรียนกลายเป็นแหล่งเรียนรู้ที่สำคัญยิ่งของอำเภอนาวัง และได้รับรางวัลมากมายทั้งระดับจังหวัด ระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือและระดับประเทศ
จากความร่วมมือของบุคลากรครูและนักเรียนส่งผลให้โรงเรียนนาวังศึกษาวิชเริ่มเป็นที่รู้จักกันมากยิ่งขึ้นในจังหวัดหนองบัวลำภู นอกจากนี้โรงเรียนนาวังศึกษาวิชยังได้รับคัดเลือกเป็น โรงเรียนแกนนำการพัฒนาสู่ประชาคมอาเซียน ประจำจังหวัดหนองบัวลำภู และกำลังประเมิณเป็นศูนย์เศรษฐกิจพอเพียงประอำเภออีกด้วย อย่างไรก็ตาม การพัฒนาทางด้านการศึกษาใดๆ ของโรงเรียนนาวังศึกษาวิชที่ผ่านมา คงไม่สามารถดำเนินการได้โดยลำพัง จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องพึ่งพาและได้รับความร่วมมือสนับสนุนจากทุกภาคส่วนจึงจะทำให้สำเร็จลงได้ อาทิ สมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนนาวังศึกษาวิช ชมรมต้นกล้านาวังวิช คณะครู นักเรียน และหน่วยงานราชการภายในอำเภอนาวัง
ปีการศึกษา 2557 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19 ได้แต่งตั้งให้ ดร.สุขเกษม พาพินิจ ผู้อำนวยการโรงเรียนหนองสวรรค์วิทยาคาร อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการแทน ดร.จิรวัฒน์ จิรวัฒนพิสิษฐ์ ซึ่งเกษียณอายุราชการ
ปีการศึกษา 2561 โรงเรียนนาวังศึกษาวิชได้รับการคัดเลือกและประเมิณให้เป็น ศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา แห่งที่ 3 ของจังหวัดหนองบัวลำภู และในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกันนั้นเอง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19 ได้แต่งตั้งให้ นายพิศิษฐ์ ชินชัยพงษ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านขามพิทยาคม อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการแทน นายสุขเกษม พาพินิจ ซึ่งย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการที่โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู
ปีการศึกษา 2561 เป็นต้นไป โรงเรียนนาวังศึกษาวิช ได้ยกระดับคุณภาพการศึกษานั่นคือการเข้าสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล (World-Class Standard School) ที่มีเป้าหมายอยู่ที่นักเรียนจะต้อง เป็นเลิศด้านวิชาการ สื่อสารสองภาษา ล้ำหน้าทางความคิด ผลิตงานอย่างสร้างสรรค์ และร่วมกันรับผิดชอบต่อสังคมโลก นับเป็นโรงเรียนที่ 4 ของจังหวัดหนองบัวลำภูที่ได้เป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล
ปีการศึกษา 2562 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19 ได้แต่งตั้งให้ นายจำเนียร มัตกิต ผู้อำนวยการโรงเรียนนาแกวิทยา อำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการแทนนายพิศิษฐ์ ชินชัยพงษ์ ซึ่งเกษียณอายุราชการ
ปีการศึกษา 2563 เป็นต้นไป โรงเรียนาวังศึกษาวิช ได้เปิดการเรียนการสอนทั้งสายสามัญและสายอาชีพ หรือโครงการทวิศึกษา โดยนักเรียนที่เรียนในโครงการทวิศึกษา จะได้รับวุฒิการศึกษา 2 วุฒิคือ วุฒิ ม.6 และวุฒิ ปวช. โดยโครงการทวิศึกษาจะเรียนร่วมกับวิทยาลัยอาชีวศึกษา
ข้อมูลทั่วไป
ปีการศึกษา 2562 โรงเรียนนาวังศึกษาวิช อำเภอนาวัง จังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ กำหนดแผนการจัดชั้นเรียน  ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 8:8:8/7:7:7  รวม 45 ห้องเรียน  มีครูและบุคลากรทางการศึกษารวม 82 คน แบ่งโครงสร้างการบริหารออกเป็น 5 ฝ่ายคือ คือ ฝ่ายบริหาร(ผอ.) ฝ่ายบุคคล ฝ่ายวิชาการและงานทะเบียน ฝ่ายงานทั่วไป และฝ่ายงบประมาณ มีนักเรียน  1,500 คน ภายใต้การนำของคณะกรรมการสภานักเรียน มีอาคารเรียน 4 หลัง  อาคารประกอบ 4 หลัง อาคารชั่วคราว 1 หลัง หอประชุมอเนกประสงค์ 1 หลัง โครงการก่อสร้างอาคารเรียน 1 หลัง สถานภาพสำคัญที่หน่วยงานต้นสังกัด คือ กระทรวงศึกษาธิการและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)  กำหนดภารกิจ ให้ดำเนินการอย่างมีมาตรฐานคุณภาพตามหลักโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School : WCSS) และสอดคล้องกับการเป็นโรงเรียนศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา
สถานที่ภายในโรงเรียน
โรงเรียนนาวังศึกษาวิชมีอาคารเรียน 4 หลัง อาคารปฏิบัติการ 4 หลัง อาคารชั่วคราว 1 หลัง หอประชุม 1 หลัง และสถานที่ต่างๆ ดังนี้
หลักสูตรที่เปิดสอน
โรงเรียนนาวังศึกษาวิช เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ช่วงชั้นที่ 3-4) โดยในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4-6 มีทั้งหลักสูตรสามัญและหลักสูตรทวิศึกษา ซึ่งโรงเรียนนาวังศึกษาวิชได้จัดตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยมีองค์กรหลักของสถานศึกษาที่มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ ได้แก่ กลุ่มสาระการเรียนรู้ต่างๆ รวม 8 กลุ่ม คือ
ปัจจุบัน โรงเรียนนาวังศึกษาวิชได้จัดทำหลักสูตรสถานศึกษาโดยยึดตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 เป็นหลักสูตรแกนกลางการศึกษา และจัดแผนการเรียนการสอนอย่างครอบคลุมและตรงตามความต้องการของผู้เรียน ดังนี้
กีฬาสี ฟ้า-แดง เกม
โรงเรียนนาวังศึกษาวิช จะมีการจัดการแข่งขันกีฬาภายในหรือกีฬาสีในช่วงต้นเดือนพฤษจิกายนของทุกปี ปีละ 2 วัน โดยแบ่งคณะสีทั้งหมด 4 คณะสีคือ
โดยมีเป้าหมายคือ ให้นักเรียนเป็นผู้ที่มีสุขภาพร่างการแข็งแรงตามที่กระทรวงศึกษาธิการกำหนดให้มีการจัดกิจกรรมกีฬาภายใน ซึ่งในปีปัจจุบันได้จัดเป็นครั้งที่
ริโนะ ซาชิฮาระ
ริโนะ ซาชิฮาระ (指原 莉乃 (Sashihara Rino); เกิด 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น ซัชชี่ เป็นอดีตสมาชิกและอดีตผู้จัดการของวงไอดอลญี่ปุ่น HKT48 ทีม H และเป็นอดีตสมาชิกวง AKB48, STU48 และ Not Yet สังกัดค่ายอเว็กซ์กรุ๊ป ซึ่งก่อตั้งโดย ยะซุชิ อะกิโมะโตะ ปัจจุบันเป็นโปรดิวเซอร์ของวงไอดอลญี่ปุ่น =Love และ ≠ME
พ.ศ. 2550 - 2555 ในฐานะสมาชิก AKB48
ในเดือนตุลาคม 2550 ริโนะ ซาชิฮาระ เข้าร่วมออดิชันและได้รับเลือกให้เป็นเคงคิวเซย์ (เด็กฝึกหัด) สำหรับสมาชิกรุ่นที่ 5 ของ AKB48 และได้เลื่อนขั้นเป็นสมาชิกตัวจริงในทีม B เมื่อเดือนสิงหาคม 2551 ต่อมาในเดือนตุลาคมในปีเดียวกัน เธอได้มีส่วนร่วมในซิงเกิลครั้งแรกคือ Oogoe Diamond และได้รับตำแหน่งอันดับที่ 27 ในงานเลือกตั้งประจำปี 2552 กับฐานะ "อันเดอร์เกิร์ล" ซึ่งมีหน้าที่แสดงในหน้าบีของซิงเกิล เธอดำรงตำแหน่งนี้จนถึงปีถัดไปและจนถึงงานเลือกตั้งประจำปี 2553 ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งอันดับที่ 19 และมีโอกาสเข้าร่วมในซิงเกิลกับสมาชิกหลักที่ร้องเพลงหลักของซิงเกิล เมื่อเดือนสิงหาคม 2552 AKB48 ได้ประกาศว่าเธอจะย้ายไปทีม A ซึ่งการย้ายนี้เกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคมในปีถัดมา
เมื่อเดือนมกราคม 2554 ซะชิฮะระปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ระยะเวลาครึ่งชั่วโมงในชื่อ Sashiko no Kuseni (Kono Bangumi wa AKB to wa Mattaku Kankei Arimasen) (さしこのくせに〜この番組はAKBとは全く関係ありません〜) ออกอากาศโดยทีบีเอสทีวี ซึ่งได้อธิบายตัวตนของเธอว่า "เฮะตาเระ" (ヘタレ (hetare)) ซึ่งเป็นรายการโทรทัศน์ตั้งมาสำหรับเธอโดยเฉพาะ
ซะชิฮะระได้เป็นตัวแสดงนำในละครดรามา "Muse no Kagami" ออกอากาศโดยสถานีโทรทัศน์นิปปอน ตั้งแต่วันที่ 14 มกราคม 2555 และมีผลงานซิงเกิลเดี่ยวเป็นของตัวเองครั้งแรกในชื่อ Soredemo Suki Da yo จากค่าย Avex Trax
เมื่อเดือนเมษายน 2555 มีการประกาศว่าซะชิฮะระจะก่อตั้งงานเทศกาลสำหรับไอดอล ในชื่อ "Yubi Matsuri" จัดขึ้นที่สนามกีฬาต่อสู้ญี่ปุ่น ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มไอดอลญี่ปุ่น อาทิเช่น โมะโมะอิโระโคลเวอร์ Z, ไอดอลลิ่ง!!!, ชิริสึ เอะบิสึ ชุงากุ, Super Girls, Tokyo Girls' Style, Passpo, และ วะตะริโรกะฮะชิริไต
พ.ศ. 2555 - ปัจจุบัน เรื่องอื้อฉาวทางเพศ และ การถูกย้ายไป HKT48
ซะชิฮะระเปิดตัวครั้งแรกในฐานะสมาชิก HKT48 ที่เธียเตอร์ของวงดังกล่าวเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2555 งานเลี้ยงอำลาของเธอจากวง AKB48 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 23 ในเดือนเดียวกัน และมีสมาชิกวง AKB48 ทีม A เข้าร่วม รวมทั้งมีสมาชิกบางคนจาก HKT48 ทีม H เป็นแขกรับเชิญ
ซะชิฮะระปล่อยซิงเกิลเดี่ยวครั้งที่ 2 ในชื่อ Ikujinashi Masquerade เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2555 ซิงเกิลนี้ได้รับตำแหน่งอันดับที่ 1 บนชาร์ตออริคอนรายสัปดาห์ และเป็นซิงเกิลเดี่ยวลำดับที่ 3 ของสมาชิวง AKB48 ที่ได้รับอันดับนี้
เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2556 มีการประกาศที่คอนเสิร์ต บุโดคัง อารีนา ว่าซะชิฮะระจะดำรงตำแหน่งผู้จัดการของ HKT48 และเธียเตอร์ของ HKT48 ร่วมกับคนเก่า และยังคงเป็นสมาชิกวง HKT48 ทีม H อยู่เหมือนเดิม ซึ่งการเลื่อนขึ้นนี้มีการอภิปรายจากบางคนว่าเป็นความหวังของ ยะซุชิ อะกิโมะโตะ ที่อยากให้บทบาทกับซะชิฮะระในการจัดการและดูแลสมาชิกในวง อันเนื่องมากจากว่าเธอมีทักษะในการควบคุม เป็นบางสิ่งที่อะกิโมะโตะพูดเป็นนัยตั้งแต่ปี 2553
กลุ่มผู้บริหารหลายคนมองเห็นศักยภาพของซะชิฮะระในฐานะผู้จัดการวง และได้ให้โอกาสเธอในการดึงทักษะของเธอออกมาตลอดปี เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม 2556 ในรายการโทรทัศน์ชื่อ "AKB Eizo Cneter" (มีซะชิฮะระเป็นพิธีกรร่วม) เธอได้ประกาศว่าเธอจะผลิตซิงเกิลเดี่ยวให้กับ คะโอะริ มะสึมุระ สมาชิกวง SKE48 ในชื่อ "มะสึมุระบุ" ซึ่งแต่เดิมมีการวางแผนไว้ว่าจะปล่อยจำหน่ายออกมาก่อนในจำนวนจำกัด (1000 ชุด) และจะเพิ่มจำนวนในภายหลัง ซึ่งมีราคาอยู่ที่ 1000 เยน โดยมีซะชิฮะระเป็นผู้ออกแบบชุด, ผู้เขียนเนื้อเพลง, ผู้กำกับมิวสิควีดีโอ, และผู้เรียบเรียงเพลง ซึ่งผู้อำนวยการ ยะซุชิ อะกิโมะโตะ ได้เล่าว่าเหตุผลที่ให้ซะชิฮะระมีส่วนร่วมในการบริหารขนาดนี้เพราะเขามั่นใจว่าเธอจะดึงเสน่ห์ของ คะโอะริ มะสึมุระ ออกมาได้อย่างเต็มที่ เนื่องจากเธอก็เป็นแฟนคลับเช่นกัน
ในการเลือกตั้งประจำปี 2556 ซะชิฮะระได้รับอันดับ 1 ด้วยคะแนน 150,570 คะแนน ซึ่งเป็นคะแนนที่มากที่สุดของสมาชิกทุกคนใน 48 กรุ๊ป แซงคะแนนของ ยุโกะ โอะชิมะ ซึ่งได้ 136,503 คะแนน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้เป็นเซ็นเตอร์เพลง "โคะอิซุรุฟอร์จูนคุกกี้"
ในขณะที่ความนิยมของเธอกำลังเพิ่มขึ้น เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2557 สำนักข่าว "โคดันชะ" ได้ตีพิมพ์อัตชีวประวัติของซะชิฮะระครั้งแรกในชื่อ "Gyakuten-ryoku ~ Pinchi o Mate ~" ซึ่งมียอดจำหน่ายมากว่า 2 หมื่นชุดในสัปดาห์แรก และมียอดตีพิมพ์เพิ่มขึ้นหลังจากนั้น. ข้อมูลในหนังสือประกอบด้วยบทสัมภาษณ์ของซะชิฮะระ และชีวิตส่วนตัวของเธอตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นในการเป็น "โอตะ" และ "ฮิกกิโมะริ" จนถึงอาชีพปัจจุบันของเธอในฐานะผู้จัดการวง และมีจุดเน้นย้ำเกี่ยวกับบทเรียนที่เธอได้รับ และการ "พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส" หนังสือเล่มนี้มีการโฆษณาอย่างกว้างขวาง โดยเฉพาะกลุ่มพนักงานเงินเดือนในบริษัทต่าง ๆ
ซะชิฮะระได้รับอันดับ 1 อีกครั้งในงานเลือกตั้งประจำปี 2558 ด้วย 194,049 คะแนน ทำให้เธอได้รับตำแหน่งเซ็นเตอร์อีกครั้ง และเป็นคนแรกที่ได้รับอันดับ 1 ถึงสองครั้ง และในปี 2559 เธอก็ได้รับอันดับ 1 เช่นกันในงานเลือกตั้งประจำปี ด้วยคะแนน 243,011 คะแนน และในปี 2560 เธอได้รับอันดับ 1 ด้วยคะแนน 246,376 คะแนน เป็นคนแรกที่ได้รับอันดับ 1 ถึงสามปีซ้อน
ในวันที่ 16 ธันวาคม 2561 ซาชิฮาระได้ประกาศจบการศึกษาจากHKT48 ณ คอนเสิร์ตครบรอบ7ปี ของHKT48 โดยคอนเสิร์ตจบการศึกษาได้จัดขึ้นที่สนามกีฬาโยโกฮาม่า เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2562
ภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
ภูมิอากาศแบบร้อนชื้น (Tropical climate) เป็นลักษณะภูมิอากาศที่พบในเขตร้อน และมีเพียงบางแห่งที่อยู่นอกเขตร้อน แต่มีลักษณะภูมิอากาศแบบนี้ ในระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปนนั้น ภูมิอากาศแบบนี้เป็นภูมิอากาศซึ่งไม่แห้งแล้ง มีความชื้นสูง โดยตลอดสิบสองเดือนมีอุณหภูมิเฉลี่ยอย่างต่ำ 18 C อุณหภูมิในแต่ละเดือนขึ้นอยู่กับปริมาณหยาดน้ำฟ้า และไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงเท่าไรนัก ต่างกับพื้นที่ซึ่งอยู่นอกเขตร้อนซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างมากในแต่ละฤดู
ประเภทต่าง ๆ ของภูมิอากาศแบบร้อนชื้น
การแบ่งประเภทต่าง ๆ นั้นพิจารณาจากปริมาณหยาดน้ำฟ้า
จังหวัดลพบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลพบุรี พ.ศ. 2566''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จะจัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 โดยแบ่งเขตเลือกตั้งออกเป็น 5 เขตเลือกตั้ง เพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2562 ขึ้นมา 1 ที่นั่ง โดยในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองลพบุรี (เฉพาะตำบลท่าหิน ตำบลทะเลชุบศร ตำบลเขาสามยอด ตำบลถนนใหญ่ ตำบลท่าแค ตำบลโคกกะเทียม ตำบลบางขันหมาก ตำบลพรหมมาสตร์ ตำบลโพธิ์เก้าต้น ตำบลโคกลำพาน ตำบลป่าตาล และตำบลกกโก)
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอพัฒนานิคม อำเภอเมืองลพบุรี (เฉพาะตำบลท่าศาลา ตำบลนิคมสร้างตนเอง ตำบลโคกตูม และตำบลเขาพระงาม) และอำเภอโคกสำโรง (เฉพาะตำบลห้วยโป่งและตำบลหลุมข้าว)
เขต 3
เขตเลืกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอบ้านหมี่ อำเภอท่าวุ้ง และอำเภอเมืองลพบุรี (เฉพาะตำบลโพธิ์ตรุ ตำบลท้ายตลาด ตำบลตะลุง ตำบลดอนโพธิ์ ตำบลโก่งธนู ตำบลงิ้วราย ตำบลสี่คลอง และตำบลบ้านข่อย)
เขต 4
เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอโคกเจริญ อำเภอหนองม่วง อำเภอสระโบสถ์ และอำเภอโคกสำโรง (ยกเว้นตำบลห้วยโป่งและตำบลหลุมข้าว)
เขต 5
เขตเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอชัยบาดาล อำเภอท่าหลวง และอำเภอลำสนธิ
ภูเขาอิวาเตะ
ภูเขาอิวาเตะ อิวาเตะเป็นภูเขาไฟรูปกรวยแบบสลับชั้นซึ่งมีความสูง 2,038 เมตร ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดอิวาเตะ
ภูเขาลูกนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของพื้นที่จังหวัดอิวาเตะของเทือกเขาโออุซึ่งทอดยาวจาก จังหวัดอาโอโมริ ผ่านจังหวัดอิวาเตะไปจนถึงจังหวัดฟุกุชิมะเป็น โดยถือเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเทือกเขานี้ และยังเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดอิวาเตะ และถือเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของจังหวัดอีกด้วย
ภูเขาอิวาเตะได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 100 ภูเขาที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น
ดรีมเจอร์นีย์
ดรีมเจอร์นีย์ (Dream Journey) เป็นคอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ของ ธงไชย แมคอินไตย์ จัดแสดงครั้งที่ 11 ในปี พ.ศ. 2561 เป็นปีที่ 32 นับจากคอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ครั้งแรก โดยจัดที่ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี จำนวนรวม 5 รอบ ซึ่งบัตรการแสดงจำหน่ายหมดทุกที่นั่ง ผู้ชม 50,000 คน และมีการเปิดรอบรีสเตจอีก 2 รอบการแสดงในเดือนมีนาคม 2562 รวมแล้ว 7 รอบการแสดง
ในการแสดงคอนเสิร์ตครั้งนี้ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรเป็นการส่วนพระองค์ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน โดยก่อนหน้านั้นในรอบวันที่ 17 พฤศจิกายน ทูลกระหม่อมหญิงอุบลรัตนราชกัญญา สิริวัฒนาพรรณวดี ก็ได้เสด็จพระดำเนินทอดพระเนตรเป็นการส่วนพระองค์ด้วยเช่นกัน ดีวีดีคอนเสิร์ต วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2562
กำหนดการแสดง
หมายเหตุ == บทเพลงในคอนเสิร์ต และโชว์ ==
คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ 2019 The Return Of BBB#11 (Restage)
รอบ 23 - 24 มีนาคม 2562
กิจกรรม
จีเอ็มเอ็ม จัดทำมิวสิกวีดีโอ “บูมเมอแรง 2018” เวอร์ชันใหม่ โดยประมวลภาพของผู้ร่วมกิจกรรมหลายพันคนที่ส่งภาพในลักษณ์ครอบศีรษะด้วยแก้วเหมือนโปสเตอร์ของธงไชยในคอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ด ครั้งที่ 11
ฐานส่งจรวดของสเปซเอ็กซ์
ฐานส่งจรวดของสเปซเอ็กซ์ (SpaceX launch facilities) เป็นสถานที่สำหรับปล่อยจรวดขึ้นสู่วงโคจรของบริษัท สเปซเอ็กซ์ ในปี 2020 สเปซเอ็กซ์มีฐานส่งจรวด 4 แห่ง ได้แก่ Cape Canaveral Space Launch Complex 40 (SLC-40), Vandenberg Air Force Base Space Launch Complex 4E (SLC-4E), Kennedy Space Center Launch Complex 39A (LC-39A) และ Brownsville South Texas Launch Site Space Launch Complex 40 ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุ Amos-6 เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 และงานซ่อมแซมจะแล้วเสร็จภายในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2560 สเปซเอ็กซ์เชื่อว่าพวกเขาสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติการปล่อยตัวและลดต้นทุนการปล่อยตัว โดยแบ่งภารกิจการปล่อยตัวของพวกเขาออกเป็น 4 ฐานส่งจรวด ในการปล่อยตัวเหล่านี้: LC-39A สำหรับการปล่อยตัวของ NASA, SLC-40 สำหรับการปล่อยตัวการรักษาความปลอดภัยแห่งชาติของ USAF, SLC-4E สำหรับการปล่อยตัวขั้วโลกและ South Texas Launch Site สำหรับการปล่อยตัวในเชิงพาณิชย์
ทอมมาโซ แชมปา
ทอมมาโซ วิตนีย์ (Tommaso Whitney) เกิด 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับWWEในชื่อ ทอมมาโซ แชมปา (Tommaso Ciampa) เขาเคยปล้ำในสมาคมริงออฟออเนอร์ (ROH), เป็นอดีตแชมป์ ROH World Television Championship 1สมัย , และเข้าร่วมสมาคมอิสระหลายแห่งเช่น, Chaotic Wrestling (CW), Top Rope Promotions (TRP), และ Pro Wrestling Guerrilla (PWG) ในNXT เป็นแชมป์แท็กทีม NXT 1สมัย ร่วมกับจอห์นนี การ์กาโน และแชมป์ NXT ยังเป็นคนที่สองที่ได้ทั้งแชมป์เดี่ยวและแชมป์แท็กทีมในNXT
ยุทธการที่กังแฮ
ยุทธการที่กังแฮ (江夏之战) สงครามที่เกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 208 หรือก่อนศึกผาแดงได้ไม่นาน โดยสมรภูมิการรบครั้งนี้เกิดขึ้นที่เมืองกังแฮซึ่งเป็นเมืองชายแดนของเกงจิ๋ว เป็นการปะทะกันระหว่างกองทัพของง่อก๊กภายใต้การนำของจิวยี่ แม่ทัพใหญ่และกองทัพของเล่าเปียว ภายใต้การนำของหองจอ เจ้าเมืองกังแฮ
ร่างประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิง
ร่างประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิง เป็นร่างประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการของราชวงศ์ชิงที่รวบรวมและเขียนโดยทีมนักประวัติศาสตร์กว่า 100 คน นำโดย Zhao Erxun ซึ่งได้รับการว่าจ้างจากรัฐบาลเป่ย์หยาง ของสาธารณรัฐจีน ร่างดังกล่าวได้รับการตีพิมพ์ในปี 1928 แต่สงครามกลางเมืองจีนทำให้โครงการขาดเงินทุนและยุติลงในปี 1930 ทั้ง 2 ฝ่ายในสงครามกลางเมืองจีนคือ สาธารณรัฐประชาชนจีนและสาธารณรัฐจีนได้พยายามร่างให้เสร็จ
โครงการแมนแฮตตัน
โครงการแมนแฮตตัน (Manhattan Project หรือชื่อที่เป็นทางการ Manhattan Engineering District) เป็นความพยายามในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของสหรัฐ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหราชอาณาจักรและประเทศแคนาดา
การวิจัยนำโดยนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน เจ. รอเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ และอยู่ใต้การดูแลของนายพล Leslie R. Groves ที่ห้องปฏิบัติการในบริเวณลอสอาลาโมส รัฐนิวเม็กซิโก หลังสหรัฐค้นพบว่าพรรคนาซีเยอรมันกำลังสร้างอาวุธคล้าย ๆ กันอยู่
โครงการแมนแฮตตันได้ออกแบบและทดสอบระเบิดนิวเคลียร์ 3 ลูกใน ค.ศ. 1945 ลูกแรกอยู่ใน แผนปฏิบัติการทรินนิที (Trinity) ทดสอบเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม มีขึ้นในทะเลทรายใกล้เมืองอลามากอร์โด, รัฐนิวเม็กซิโก ลูกที่สองคือระเบิดนิวเคลียร์ ลิตเติลบอย (Little Boy) ระเบิดวันที่ 6 สิงหาคม ที่เมืองฮิโรชิมะ จักรวรรดิญี่ปุ่น และลูกสุดท้ายคือ แฟตแมน (Fat Man) ระเบิดวันที่ 9 สิงหาคม ที่เมืองนางาซากิ  จักรวรรดิญี่ปุ่น การทิ้งระเบิดสองลูกสุดท้ายที่ญี่ปุ่นนั้น นำไปสู่การสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สองในภูมิภาคเอเชีย
โครงการแมนแฮตตันก่อให้เกิดการจ้างงานกว่า 130,000 คน และใช้เงินลงทุนไปในขณะนั้น 2 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งเทียบเป็นค่าของเงินใน ค.ศ. 2004 จะมีค่าประมาณ 2 หมื่นล้านดอลลาร์
ที่มาของโครงการ
โครงการแมนแฮตตันเป็นความพยายามในการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองที่ห้องปฏิบัติการในบริเวณลอสอาลาโมส รัฐนิวเม็กซิโก โดยได้รับความช่วยเหลือจากสหราชอาณาจักรและประเทศแคนาดา การวิจัยนำโดยนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน J. Robert Oppenheimer และอยู่ใต้การดูแลของนายพล Leslie R. Groves หลังสหรัฐค้นพบว่าพรรคนาซีเยอรมันกำลังสร้างอาวุธคล้าย ๆ กันอยู่
การเลือกสถานที่
นายพลโกรฟส์เสนอกับออปเพนไฮเมอร์ว่า "การศึกษาปัญหาทั้งหมดที่เกี่ยวกับการออกแบบ และการสร้างระเบิดปรมาณูจะต้องทำในสถานที่ซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปจากเมืองหรือหมู่บ้านใด ๆ จะต้องลึกลับมากกว่าสถานที่สำหรับผลิตพลูโตเนียมและยูเรเนียม 235" โกรฟส์จึงได้เสนอสถานที่แห่งหนึ่งแก่ออปเพนไฮเมอร์ นั่นคือที่ดินทางตอนเหนือของรัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งอยู่สูงเหนือระดับน้ำทะเลถึง 7200 ฟุต ในบริเวณนั้นมีโรงเรียนเล็กสำหรับเด็กโรงเรียนหนึ่ง บริเวณนี้อยู่บนที่สูงที่เรียกว่า “เมซา" (mesa) ซึ่งมีลักษณะคล้ายภูเขาที่สูงชันแต่มียอดราบป้านเป็นบริเวณกว้าง ที่นี่มีบ้านทำด้วยไม้บ้าง ด้วยหินบ้าง มีเพียงสิบกว่าหลังที่ครูใช้อาศัยอยู่ อาคารเรียนมีเพียง 2-3 หลังเท่านั้น ไกลออกไปทางทิศตะวันตกมีเนินเขาเจเมสซึ่งดูเขียวชอุ่มล้อมรอบเมซาอีกลูกหนึ่งทางทิศตะวันออก  พื้นดินดูคล้ายกับหยุดอยู่แค่นั้นเพราะเป็นเขตปลายสุดของที่ราบเมซา ลึกลงไปเบื้องล่างเป็นทะเลทรายที่กว้างยาวเหยียดออกไปสุดลูกหูลูกตา ดูเป็นทิศทัศน์ที่ว่างเปล่าเต็มไปด้วยทราย มีหญ้าแห้งปกคลุมอยู่เป็นหย่อม ๆ มองไกลออกไปข้างหน้าจะเห็นแถบสีเขียวที่โค้งวกวนไปมาตามแนวแม่น้ำริโอ แกรนด์ นอกจากนี้ยังมีหมู่บ้านที่เก่าแก่อยู่เป็นหย่อม ๆ ในแถบสีเขียวนี้มีถนนแคบ ๆ ไต่ขึ้นไปตามขอบภูเขาเพื่อใช้เป็นเส้นทางติดต่อจากหมู่บ้านในหุบเขาริโอแกรนด์ไปยังโรงเรียนบนเมซา เมืองที่ใกล้ที่สุดคือ แซนตาเฟ (Santa Fe) อยู่ไกลออกไปประมาณ 40 ไมล์ ที่นี่ไกลจากทางรถไฟถึง 60 ไมล์ ดังนั้นโรงเรียนลอสอาลาโมส (Los Alamos) นี้อยู่เปล่าเปลี่ยวและโดดเดี่ยวเหมาะแก่การเลือกเป็นสถานที่สำหรับโครงการแมนแฮตตันที่สุด
การเริ่มโครงการ
พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 โครงการเข้าซื้อที่ดินของโรงเรียนนี้ และให้ทหารช่างหน่วยก่อสร้างเริ่มสร้างบ้านพักและห้องทดลองในบริเวณนั้นทันที ในการสร้างห้องทดลอง ผู้ก่อสร้างได้ทำตามคำแนะนำของนักวิทยาศาสตร์ ด้วยเหตุนี้จึงมีบ่อยครั้งที่ไม่มีความกระจ่างชัดเพราะนักวิทยาศาสตร์ไม่กล้าให้เหตุผลว่าอาคารนั้น ๆ สร้างเพื่อวัตถุประสงค์อะไร เพราะจะต้องปกปิดเป็นความลับ เมื่อวิศวกรสร้างตึกแล้วเสร็จนักวิทยาศาสตร์ต้องการตึกใหม่อีก และนี่คือสาเหตุให้เมืองที่ลึกลับที่สุดของเมืองเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
นักวิทยาศาสตร์จากเมืองของสหรัฐและอังกฤษได้เดินทางไปอยู่ในเมืองใหม่นี้ และหายตัวไปจากโลกภายนอกเป็นเวลา 2 ปีครึ่งที่เมืองนี้โดยไม่ปรากฏในแผนที่ สถานที่นี้จึงดูคล้ายไม่ใช่เป็นส่วนหนึ่งของรัฐนิวเม็กซิโก และประชาชนที่อาศัยอยู่ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง สำหรับบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้อง เมืองนี้จะไม่มีอยู่ในโลกเลย แต่สำหรับบุคคลที่อาศัยอยู่ในสถานที่นี้รู้จักในนามของ "ลอสอาลาโมส" สำหรับเพื่อนและครอบครัวของนักวิทยาศาสตร์เขียนดหมายติดต่อมาได้ที่ตู้ ป.ณ. ที่ 1663 เมืองซานตาเฟ
ตึกทุกหลังในลอสอาลาโมสทาด้วยสีเขียวเพื่อให้กลมกลืนกับหญ้าและต้นไม้ในบริเวณนั้น ในเวลากลางคืนไม่มีแสงไฟตามถนน ดังนั้นเครื่องบินข้าศึกจะค้นหาเมืองลึกลับนี้ยากมาก
รั้วลวดหนามที่ล้อมบริเวณลอสอาลาโมสมีไว้เพื่อกั้นคนภายนอกไม่ให้เข้า และกั้นคนภายในไม่ให้ออก แต่เด็กส่วนมากทราบว่ามีรูโหว่ที่รั้วที่ใดบ้าง และบางครั้งก็บอกบิดามารดาให้เข้าออกทางนั้น นอกรั้วชั้นแรกมีรั้วชั้นที่สอง เท่าที่ทราบไม่มีรูโหว่เลย เมืองนี้มีประตูใหญ่ 2 ประตู ประตูทางตะวันตกมุ่งไปสู่เนินเขาเจเมส (Jemes) และประตูทางตะวันออกหันสู่ถนนที่เริ่มจากยอดที่ราบสูงคดเคี้ยวไปมาลงไปสู่ทะเลทรายและหุบเขาริโอแกรนด์ (Rio Grande) ประตูทั้งสองมียามเฝ้าอย่างแข็งแรง แม้แต่เด็กก็ไม่สามารถเข้าหรือออกจากลอสอาลาโมสได้โดยปราศจากการแสดงบัตรผ่านที่อนุญาตให้เข้าและออกบริเวณต่อยามเฝ้าประตูก่อน จึงนับเป็นการเล่นสำคัญอันหนึ่งของเด็กที่จะซ่อนตัวอยู่ต่ำ ๆ ในรถที่ผ่านประตูและพยายามเข้ามาอีกโดยไม่ต้องแสดงบัตรผ่าน
การคุ้มกันอย่างเข้มงวด
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้ซึ่งรับผิดชอบต่อการป้องกันความลับของลอสอาลาโมส จะเปิดไปรษณียภัณฑ์ทุกอย่างอ่านเพื่อให้แน่ใจว่าคนในลอสอาลาโมสจะไม่เขียนถึงสิ่งที่ลึกลับนี้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นักฟิสิกส์ผู้หนึ่งซึ่งชอบเล่นตลกได้เขียนจดหมายโดยใช้รหัสพิเศษของเขาเกี่ยวกับการส่งข่าวความลับและก็ได้ส่งคำอธิบายรหัสแก่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วย มีเรื่องเล่าว่าบางครั้งนักฟิสิกส์คนนี้เขียนเป็นภาษาจีน ด้วยเหตุนี้ต่อมาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ประกาศว่าคนในลอสอาลาโมสจะต้องเขียนจดหมายด้วยภาษาที่รู้จักกันดี เช่น อังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส และอิตาลีเท่านั้น
เวลาทำงานที่นี่เริ่ม 8 โมงเช้า เมื่อทุกคนมาพร้อมกันที่ประตูทางเข้าแล้วแสดงบัตรผ่านต่อยามประตู ทุกคนจะติดบัตรผ่านที่เสื้อของเขา นักวิทยาศาสตร์ใช้บัตรสีขาว ส่วนคนงานอื่น ๆ ใช้บัตรสีน้ำเงิน บัตรผ่านสีน้ำเงินแสดงว่าผู้ที่ติดจะไม่ได้รับการบอกเล่าถึงสิ่งที่ลึกลับเลย
ในปลายฤดูร้อนปี ค.ศ. 1944 นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำของสหรัฐและจากประเทศต่าง ๆ ได้มาอาศัยรวมกันในเมืองที่มีการเฝ้ายามกันอย่างแน่นหนา ภายใต้การปกครองที่เป็นระเบียบแบบแผน ภายหลังเมื่อสงครามสงบลงแล้ว มีรายงานเกี่ยวกับความเจริญก้าวหน้าของงานวิทยาศาสตร์ว่าด้วยอะตอมระหว่างสงครามเขียนไว้ตอนหนึ่งว่า "ตอนปลายปี ค.ศ. 1944 เมืองลอสอาลาโมสเต็มไปด้วยดาราทางวิทยาศาสตร์"
ในกลุ่มดาราทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้มีหลายคนที่ยังพูดภาษาอังกฤษไม่ชัด ทุกคนดูเหมือนจะอยู่ในสภาพที่ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา นักวิทยาศาสตร์กลุ่มนี้มีบุคคลที่ได้กล่าวถึงมาแล้ว เช่น เอนรีโก แฟร์มี, เอมิลิโอ เซอเกร, เฮอร์เบิร์ท แอนเดอร์สัน และรอเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ เป็นต้น
เจ.รอเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์ หรือที่เพื่อน ๆ เรียกเขาว่าออพพี (Oppie) เป็นผู้อำนวยการการวิจัยที่ลอสอาลาโมส และเป็นผู้นำของการทำงานด้วย เขาจะเดินวนไปมาระหว่างนักวิทยาศาสตร์ และโดยวิธีการอันเงียบ ๆ นี้ เขามักชอบพูดในเชิงถามซึ่งดูคล้าย ๆ กับไม่ได้ตั้งปัญหาถาม พยายามเรียนรู้เกี่ยวกับงานทั้งหมด จากการทำความสนิทสนมกับทุกคนและจากความสนใจในความเป็นอยู่ทุกสิ่งทุกอย่างนี่เองที่ทำให้ทุกคนมีความปรารถนาที่จะทำดีที่สุด ความสำเร็จส่วนมากก็เพราะวิธีการของออปเพนไฮเมอร์นี้เอง
ทั้งแฟร์มีและออพพีมาถึงลอสอาลาโมสโดยมีผู้คุ้มกันส่วนตัวอย่างดี หลังจากที่นายพลโกรฟส์ได้รับคำสั่งให้เป็นหัวหน้าโครงการแมนแฮนตัน ดิสทริกส์เพียงไม่นาน เขาได้ส่งผู้คุ้มกันไปประจำตัวนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงประมาณ 6 คน ซึ่งเป็นวิธีหนึ่งในหลายวิธีที่เขาจะป้องกันนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำทางด้านพลังงานอะตอม ผู้คุ้มกันจะติดตามนักวิทยาศาสตร์ไปทุกหนทุกแห่งเมื่ออยู่นอกลอสอาลาโมส โดยเฉพาะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษที่จะไม่ให้นักวิทยาศาสตร์เดินทางคนเดียวหรือเดินคนเดียวในเวลากลางคืน ในลอสอาลาโมส เมืองที่มีการคุ้มกันอย่างแข็งแรง แฟร์มีและออพพีสามารถเดินไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องมีผู้คุ้มกัน แต่เมื่อเขาเดินทางไปที่อื่นผู้คุ้มกันจะติดตามไปทุกหนทุกแห่ง
บุคคลในโครงการแมนแฮตตัน
ในขณะนั้นเมื่อมีใครเอ่ยถึงออปเพนไฮเมอร์ ทุกคนจะนึกถึงชายวัย 38 ปี ผู้เป็นหัวหน้าทีมวิทยาศาสตร์ในโครงการแมนแฮตตัน ที่ได้รวบรวมนักฟิสิกส์ นักเคมี และวิศวกรระดับสุดยอดนับ 6,000 คน มาสร้างระเบิดปรมาณู เพื่อยุติสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยให้มาทำงานร่วมกันที่ลอสอาลาโมสในรัฐนิวเม็กซิโก อย่างลับสุดยอด คือ ไม่ให้ฝ่ายเยอรมนีรู้อย่างเด็ดขาด ว่าฝ่ายสัมพันธมิตรกำลังสร้างระเบิดมหาประลัย และให้กองทัพนักวิทยาศาสตร์ทำงานร่วมกับกองทัพทหารอย่างใกล้ชิด อย่างหนัก และอย่างรวดเร็ว และทุกคนก็ประจักษ์ว่าเขาคือ บุคคลเดียวเท่านั้นที่สามารถประคับประคองและประสานความแตกต่างระหว่างความคิดเห็น อย่างเสรีของบรรดานักการเมืองและนักวิชาการกับความลับของทหารได้ เช่น เวลา ฮันส์ เบเทอ ขัดแย้งกับเออร์เนสต์ ลอว์เรนซ์ และEdward Teller (บิดาของระเบิดไฮโดรเจน) เขาต้องเก่งพอที่จะตัดสินได้ว่า เทคนิคใดเหมาะสม และเป็นไปได้ หรือเวลาประธานาธิบดีแฮร์รี เอส. ทรูแมนขัดแย้งกับ J. Edgar Hoover แห่งเอฟบีไอ และนายพล Leslie Groves ผู้เป็นหัวหน้าโครงการแมนแฮตตัน เขาต้องถูกมะรุมมะตุ้มด้วยกระสุนวาจาจากบุคคลเหล่านี้ตลอดเวลาทำงาน และเขาก็ตระหนักว่า ถึงจะเป็นนักวิชาการที่เก่ง แต่อำนาจทางการเมืองก็เหนือกว่า ฉะนั้นเมื่อใดที่ทั้งสองข้างปะทะกัน นักวิชาการก็ต้องถอย
การทดลองระเบิดปรมาณูครั้งแรก
ในที่สุด เมื่อถึงวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 เวลา 05.30 น. ระเบิดปรมาณูลูกแรกของโลกก็ระเบิดที่กลางทะเลทรายในรัฐนิวเม็กซิโกห่างจากลอสอาลาโมสไปทางใต้เกือบ 200 ไมล์ เพื่อทดสอบว่าระเบิดปรมาณูจะระเบิดจริงตามทฤษฎีของนักวิทยาศาสตร์หรือไม่ และทันทีที่เห็นควันรูปดอกเห็ดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น พบว่าระเบิดมีพลังมากกว่าที่นักวิทยาศาสตร์หวังไว้มาก นอกจากนั้นมีแสงสว่างจ้าเกิดขึ้นด้วย สว่างจนเด็กหญิงตาบอดที่อยู่ห่างหลายไมล์เห็นแสงระเบิดได้ในลอสอาลาโมส ผู้ที่ยังไม่หลับรู้ว่ามีแสงสว่างอันแปลกประหลาดนี้เกิดขึ้น
หลังการทดลองนายทหารชั้นนายพลผู้หนึ่งได้เขียนรายงานถึงกระทรวงกลาโหม (War Department) อธิบายถึงการระเบิดโดยเริ่มว่า "เริ่มแรกของการระเบิดเมืองทั้งหมดสว่างจ้าด้วยแสงสว่างกว่าดวงอาทิตย์ตอนเที่ยงหลายเท่า แสงนี้มีสีทอง ม่วง และน้ำเงิน สอดส่องและแทรกไปทั่วทุกหุบเขาและซอกเขาต่าง ๆ จนดูสว่างไสวงดงามอย่างที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ ต่อจากนั้นประมาณ 30 วินาทีแรงอัดอากาศก็เกิดขึ้นอย่างรุนแรงและทันทีทันใด ติดตามด้วยเสียงหนักแน่นติดต่อกัน ขณะเดียวกันนั้นกลุ่มเมฆใหญ่มหึมาก็ลอยขึ้นสู่เบื้องบน การระเบิดทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ตรงจุดระเบิด เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณครึ่งไมล์ ทรายตามผิวหลุมหลอมละลาย และเมื่อทรายแข็งตัวอีกหลุมนั้นก็ถูกฉาบด้วยแผ่นแก้ว"
ออปเพนไฮเมอร์ผู้ชอบอ่านกวีนิพนธ์ภาษาสันสกฤตก็ได้เอ่ยคำอุทานจากวรรณคดีภควัทคีตาว่า “ I have become Death the shatterer off worlds.” จากนั้นไม่นาน James Frank (รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ค.ศ. 1925) และ Leo Szilard (ผู้ให้กำนิดความคิดเรื่อง fission) ได้เสนอให้เขาจัดงานแสดงการระเบิดของระเบิดปรมาณูให้โลกดูเพื่อขู่ให้ญี่ปุ่นยอมแพ้สงคราม แต่เขาตัดสินใจให้ทิ้งระเบิดปรมาณูลงที่เมืองในญี่ปุ่นแทน หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เขายังทำงานกับสำนักงานพลังงานปรมาณูแห่งชาติ (Atomic Energy Commission : AEC) ในฐานะที่ปรึกษา และในปี ค.ศ. 1948 เขาได้รับการยกย่องขึ้นหน้าปกนิตยสาร Time อีกด้วย
การทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ
หลังการทดลองระเบิดปรมาณูครั้งแรกไม่นาน ได้มีการใช้ระเบิดปรมาณูอย่างจริงจังในสงคราม ต้นเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 สงครามกับเยอรมันได้สิ้นสุดลง ประธานาธิบดีแฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ถึงแก่กรรมในเดือนเมษายน และประธานาธิบดีแฮร์รี่ เอส. ทรูแมนดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีแทน โดยทรูแมนต้องการชัยชนะอย่างรวดเร็ว จึงตัดสินใจทิ้งระเบิดปรมาณูลูกแรกลงที่เมืองฮิโรชิมะ ประเทศญี่ปุ่น และในอีก 2-3 วันต่อมา ระเบิดปรมาณูลูกที่สองถูกทิ้งลงที่เมืองนางาซากิ ภายหลังการระเบิดของระเบิดปรมาณูลูกที่สอง ญี่ปุ่นได้ประกาศยอมแพ้สงครามอย่างเป็นทางการ สงครามโลกครั้งที่ 2 จึงสิ้นสุดลง สหรัฐและฝ่ายสัมพันธมิตรจึงเป็นฝ่ายชนะ
ข่าวญี่ปุ่นประกาศยอมแพ้มาถึงลอสอาลาโมสในเวลาค่ำวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1945 แม้จะดึกมากแล้ว แต่การฉลองชัยก็กระจายออกไปทั้งไซต์-วาย คิสเตียคาวสกีผู้เชี่ยวชาญวัตถุระเบิด กดปุ่มจุดระเบิดยิงปืนใหญ่ที่เรียงรายอยู่รอบลอสอาลาโมสที่เขาโยงสายชนวนมารวมกันไว้จุดเดียว พวกนักวิทยาศาสตร์ตะโกนเชียร์ให้กับพลุไฟของคิสเตียคาวสกีและดื่มให้กับสันติภาพ
เมื่อการฉลองผ่านไป เหล่านักวิทยาศาสตร์เริ่มหันกลับมาให้ความสนใจกับจำนวนผู้เสียชีวิตที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ สงสัยว่าพวกเขาทำถูกหรือไม่ที่สร้างลูกระเบิดอะตอมขึ้นมา ความเร่งด่วนของโครงการแมนแฮตตันหมดลงแล้ว นักวิทยาศาสตร์ค่อย ๆ ทยอยจากไปทีละคนสองคน เดือนตุลาคมปีนั้นเองเขาก็ออกไปอยู่ที่วอชิงตัน ส่วนแฟร์มีและเทลเลอร์กลับไปที่ชิคาโก ในที่สุดแม้แต่กองทัพก็ถอนตัวออกไป โกรฟส์ยกเลิกมณฑลทหารช่างแมนแฮตตันเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1947 กฎหมายฉบับใหม่แปลงโครงการนี้เป็นของพลเรือนในชื่อว่า คณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณู (Atomic Energy Commission หรือ AEC)
บทสรุปของโครงการแมนแฮตตันจบลงที่คำแถลงบางตอนของแฮร์รี เอส. ทรูแมน ในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ว่า “......เมื่อ 16 ชั่วโมงก่อน เครื่องบินของอเมริกันลำหนึ่งได้ทิ้งลูกระเบิดที่เมืองฮิโรชิมะซึ่งเป็นฐานทัพสำคัญแห่งหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น ลูกระเบิดนี้มีพลังมากกว่า ทีเอ็นที 20,000 ตัน รุนแรงกว่าลูกระเบิดที่รุนแรงที่สุดที่ชื่อว่าแกรนด์สแลมของอังกฤษถึง 2,000 เท่า....มันคือลูกระเบิดอะตอม.....เราได้ใช้จ่ายไปเป็นเงิน 2 พันล้านดอลลาร์ในการเดินพันทางวิทยาศาสตร์ครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์และเราชนะพนัน”
เวอร์มีลแห่งเวทสีทอง ~นักอาคมหวิดซิ่วกับอสูรรับใช้สุดแกร่งบุกตะลุยโลกเวทมนตร์~
เวอร์มีลแห่งเวทสีทอง ~นักอาคมหวิดซิ่วกับอสูรรับใช้สุดแกร่งบุกตะลุยโลกเวทมนตร์~ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยโคตะ อามานะ และวาดภาพโดยโยโกะ อูเมซุ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งกังกังรายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 6 ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2565 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Staple Entertainment ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงกันยายน พ.ศ. 2565
อดุล หละโสะ
อดุลเป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติชุดแชมป์ซีเกมส์ครั้งที่ 24 ปี 2550 ที่จังหวัดนครราชสีมา นอกจากนี้อดุลยังเป็นนักเตะไทยคนแรกที่ได้ไปค้าแข้งที่ประเทศญี่ปุ่น โดยเล่นในลีกอาชีพระดับเจลีก ดิวิชัน 3 กับทีมไกนาเร ทตโตริ
พรรคไทยรักไทย
พรรคไทยรักไทย เป็นพรรคการเมืองไทยที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2541 ในช่วงเวลาสั้น ๆ พรรคไทยรักไทยชนะการเลือกตั้งทั่วไปสามครั้ง 8 เดือนหลังการรัฐประหารทำให้ทักษิณต้องลี้ภัย พรรคถูกยุบเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 โดยคณะตุลาการรัฐธรรมนูญเนื่องจากละเมิดกฎหมายเลือกตั้ง โดยกรรมการบริหารพรรคจำนวน 111 คนถูกห้ามยุ่งเกี่ยวกับการเมืองเป็นเวลา 5 ปี
อดุล หละโสะ
ประวัติ
อดุล หละโสะ เป็นชาวมุสลิมมีพี่น้องทั้งหมด 3 คน โดยอดุลเป็นพี่ชายคนโต จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบ้านป่าแก่ อำเภอกงหรา และชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนศึกษาธรรมอิสลาม จากนั้นได้เรียนต่อในชั้น ม.4-ม.5 ที่โรงเรียนพัทลุงซึ่งเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด ก่อนจะเข้ามาเรียนต่อในชั้น ม.6 ที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี จังหวัดชลบุรีพร้อมกับเล่นฟุตบอลโรงเรียนไปด้วย หลังจากเรียนจบ ม.6 ได้มาร่วมทีมสโมสรฟุตบอลชลบุรีภายใต้การคุมทีมของวิทยา เลาหกุลปัจจุบันอดุล หละโสะเรียนปริญญาตรีอยู่ที่ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี และมีส่วนสำคัญในการพาทีมชลบุรีคว้าแชมป์ไทยแลนด์พรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรกของสโมสรในฤดูกาล 2550
ด้วยฟอร์มการเล่นที่โดดเด่นของอดุลทำให้ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติชุดอายุไม่เกิน 23 ปีลงแข่งขันซีเกมส์จนได้รางวัลชนะเลิศ ก่อนย้ายจากสโมสรฟุตบอลชลบุรีไปร่วมทีมไกนาเร ทตโตริ ทีมในดิวิชัน 3 ของญี่ปุ่น ด้วยค่าตัวถึง 3 ล้านบาท โดยผลงานของอดุลที่ญี่ปุ่น คือการจบอันดับ 5 ในลีก แม้จะอยู่ครึ่งบนของตารางแต่ก็ไม่ได้เลื่อนชั้นไปเล่นดิวิชัน 2 ประกอบกับอดุลถูกใบเหลืองอยู่บ่อยครั้งทำให้ช่วงหลัง ๆ หลุดเป็นตัวสำรอง จึงออกมาเปิดเผยว่าอยากย้ายกลับมาเล่นให้ชลบุรี เอฟซีต้นสังกัดเดิม
พรรคไทยรักไทย
ประวัติและผลการเลือกตั้ง
พรรคไทยรักไทยจดทะเบียนเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 โดยทักษิณ ชินวัตร นักธุรกิจโทรคมนาคม และสมาชิกผู้ก่อตั้งอีก 22 คน ได้แก่ สมคิด จาตุศรีพิทักษ์, ทนง พิทยะ, สุดารัตน์ เกยุราพันธุ์, ร้อยตำรวจเอกปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์, พลเอกธรรมรักษ์ อิศรางกูร ณ อยุธยา และ นายแพทย์พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช
อดุล หละโสะ
ประวัติ
ฤดูกาล 2552 อดุล หละโสะย้ายกลับมาเล่นให้ชลบุรี เอฟซีต้นสังกัดเดิม หลังจากลงเล่นในลีกให้ต็อตโตริไป 19 นัด ในฤดูกาล 2008 โดยสวมเสื้อหมายเลข 19
ในปี 2557 อดุล หละโสะ ได้รับการแต่งตั้งจากเกียรติศักดิ์ เสนาเมือง หัวหน้าผู้ฝึกสอน ให้เป็นกัปตันทีมชาติไทย ในการแข่งขันรายการซูซูกิคัพ ในปลายปีเดียวกัน แต่ทว่าในการแข่งขันจริง กัปตันทีมตัวจริงกลับเป็นกวินทร์ ธรรมสัจจานันท์ ผู้รักษาประตู เนื่องจากอดุลได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า จึงเป็นเพียงตัวสำรอง แต่ในพิธีการรับถ้วยหลังนัดชิงชนะเลิศจบลง ทั้งคู่ก็รับพร้อมกันในฐานะกัปตันทีม
พรรคไทยรักไทย
ประวัติและผลการเลือกตั้ง
พรรคไทยรักไทยมีนโยบายประชานิยม ดึงดูดเกษตรกรที่เป็นหนี้ซึ่งเป็นผลมาจากวิกฤตการณ์การเงินในเอเชีย พ.ศ. 2540 โดยสัญญาว่าเศรษฐกิจจะฟื้นตัวอย่างแข็งแกร่ง พรรคยังเข้าถึงหมู่บ้านในชนบทและธุรกิจที่กำลังดิ้นรน นโยบายของพรรคไทยรักไทย ได้แก่ โครงการ 30 บาทรักษาทุกโรค ขยายเวลาการพักชำระหนี้สำหรับเกษตรกร กองทุนหมู่บ้าน และโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ อย่างไรก็ตาม เขาละเลยพื้นที่ชนบทบางแห่งและจังหวัดทางภาคใต้ เนื่องจากทักษิณระบุว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำอะไรให้กับพื้นที่ที่ไม่ได้ลงคะแนนเสียงให้เขา
อดุล หละโสะ
ประวัติ
ในปลายปี 2558 ก่อนจบฤดูกาลเพียงนัดเดียว อดุลได้เปิดตัวย้ายไปยังบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด อย่างเป็นทางการ โดยสวมเสื้อหมายเลข 4
ในด้านชีวิตส่วนตัว อดุล หละโสะ สมรสกับ ศุภสิริ สรวงษ์ หลังจบการแข่งขันซูซูกิคัพไม่นาน
พรรคไทยรักไทย
พรรคไทยรักไทย หลังรัฐประหาร
ในการเลือกตั้งทั่วไป เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 พรรคไทยรักไทย ได้คะแนนในระบบบัญชีรายชื่อถึง 18,993,073 เสียง และถูกกล่าวหาว่าจ้างพรรคการเมืองขนาดเล็กลงเลือกตั้ง โดยอ้างว่าพรรคต้องการหลีกเลี่ยงกฎร้อยละ 20 คณะกรรมการการเลือกตั้งจึงตั้งอนุกรรมการมาสอบ ซึ่งผลปรากฏว่ามีมูลทำให้พรรคไทยรักไทยอาจถูกยุบพรรคได้ และกำลังอยู่ในระหว่างการส่งศาลรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรค
หลังการ รัฐประหาร 2549 ไม่นาน พันตํารวจโท ทักษิณ ชินวัตร หัวหน้าพรรคไทยรักไทย ซึ่งพำนักอยู่ที่ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้ตัดสินใจลาออกจากหัวหน้าพรรค โดยส่งจดหมายซึ่งเขียนด้วยลายมือ โดยได้ชี้แจงสาเหตุถึงการลาออก และขอบคุณสมาชิกพรรคและผู้ให้การสนับสนุน
โค ซ็อง-ฮี
โค ซ็อง-ฮี (เกิด 21 มิถุนายน ค.ศ. 1990) เป็นนักแสดงชาวเกาหลีใต้ เกิดและเติบโตในสหรัฐ พ่อของเธอเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ และถือสองสัญชาติคือ อเมริกันและเกาหลี โคเริ่มอาชีพการแสดงใน ค.ศ. 2013 กับภาพยนตร์เรื่อง ปมรักเสน่ห์มรณะ ก่อนจะเป็นที่รู้จักในละครทางช่องเอ็มบีซีเรื่อง เกิดมาเป็นดาว โดยรับบทเป็นคู่ปรับของอี ย็อน-ฮีที่ชื่อ คิม แจ-ฮี และรับบทนำครั้งแรกในละครแนวแฟนตาซี-ย้อนยุคเรื่อง อัศวินรัตติกาล คู่กับช็อง อิล-อูใน ค.ศ. 2014
สเปซเอ็กซ์คีสเทรล
สเปซเอ็กซ์คีสเทรล (SpaceX Kestrel) เป็นเครื่องยนต์จรวดป้อนแรงดัน LOX/RP-1 เครื่องยนต์คีสเทรลได้รับการพัฒนาในปี พ.ศ. 2543 โดยสเปซเอ็กซ์ สำหรับการใช้งานกับสเตจขั้นสูงที่ใช้ในจรวด Falcon 1 คีสเทรลไม่มีการผลิตอีกต่อไป เที่ยวบินสุดท้ายเป็นของ Falcon 1 คือในปี พ.ศ. 2552
คีสเทรลถูกสร้างขึ้นโดยใช้สถาปัตยกรรม pintle แบบเดียวกับเครื่องยนต์ SpaceX Merlin แต่ไม่มีเทอร์โบปั๊มและป้อนด้วยแรงดันถังเท่านั้น
สาธารณสมบัติ
สาธารณสมบัติ หรือ สมบัติสาธารณะ (public domain) หมายถึง องค์ความรู้หรือนวัตกรรม (เช่น งานเขียน ศิลปะ ดนตรี สิ่งประดิษฐ์) ที่ไม่มีใครสามารถถือตัวเป็นเจ้าของได้
การไม่มีข้อกำหนดในการใช้งาน
การรวบรวมหรือทำรายชื่อของผลงานลิขสิทธิ์ในบางครั้งถือว่าเป็นงานลิขสิทธิ์ถ้ามีการเรียบเรียงและจัดหมวดหมู่ข้อมูล ในขณะเดียวกันการรวบรวมข้อมูลเรียงตามตัวอักษร เช่น สมุดโทรศัพท์ถือว่าไม่อยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์ ผลงานของรัฐบาลถือว่าเป็นสาธารณสมบัติและไม่อยู่ภายใต้กฎหมายลิขสิทธิ์
เสริมไทยคอมเพล็กซ์
ศูนย์การค้าเสริมไทยคอมเพล็กซ์ (Sermthai Complex) เป็นศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดมหาสารคาม และเป็นศูนย์การค้าท้องถิ่นขนาดกลางในกลุ่มเสริมไทย บริหารงานโดย บริษัท เสริมไทยคอมเพล็กซ์ จำกัด ตั้งอยู่บนถนนนครสวรรค์ ในพื้นที่ตำบลตลาด อำเภอเมืองมหาสารคาม จังหวัดมหาสารคาม ใกล้กับมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
การก่อตั้ง
เมื่อปี พ.ศ. 2500 ร้านเสริมไทยได้ก่อตั้งขึ้นโดยมีนายจิระศักดิ์ คณาสวัสดิ์ เป็นเจ้าของกิจการดูแล โดยเริ่มแรกได้ขายพวกเสื้อผ้า เครื่องสำอาง ยา ต่อมาได้ขยายมาขายพวกเครื่องเขียน เครื่องแบบนักเรียน อุปกรณ์การศึกษา และเป็นตัวแทนองค์การค้าของครุสภาประจำจังหวัด
หลังจากนั้นในปี 2526 ได้ขยายกิจการจนกลายมาเป็นห้างสรรพสินค้า 6 ชั้นที่เริ่มในนาม "ห้างเสริมไทยพลาซ่า" ถือเป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกในจังหวัด
ต่อมาในปี 2546 บริษัท เสริมไทย (2003) จำกัด นำโดยนพ.กิตติศักดิ์ และ พญ.โศรยา คณาสวัสดิ์ พร้อมทั้งคณะได้รับช่วงต่อให้ดูแลกิจการจากกิจการครอบครัวจึงได้ปรับปรุงโครงสร้างและรูปแบบให้เป็นมาตรฐานและสวยงามมากขึ้นและเปลี่ยนได้ชื่อเป็น "เสริมไทยพลาซ่า" บนเนื้อที่ 2 ไร่ครึ่ง ต่อมาในปี 2555 ก็ได้ขยายกิจการมาสร้างอีกห้างหนึ่งในชื่อ "เสริมไทยคอมเพล็กซ์"
ปัจจุบันศูนย์การค้าเสริมไทยคอมเพล็กซ์มีพื้นที่ใช้สอยรวมกว่า 60,000 ตารางเมตร และได้มีโครงการขยายพื้นที่ภายใต้แนวคิด “Sermthai Complex Shopping in the garden”
โซมาโทพอส
โซมาโทพอส (somatopause) คือการลดลงตามอายุอย่างต่อเนื่องของระดับฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโต (GH) และปัจจัยการเจริญเติบโตคล้ายอินซูลิน 1 (IGF-1) ซึ่งเป็นฮอร์โมนของแกนไฮโปทาลามัส-พิทูอิทารี-โซมาโททรอพิน (hypothalamic-pituitary-somatotropic axis, HPS axis) การหลั่งของฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโตเมื่ออายุ 70 ปี อาจเป็นเพียงร้อยละ 60 ของผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาว โซมาโทพอส ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบร่างกาย เช่น มวลส่วนที่ไม่ใช่ไขมันลดลง ฮอร์โมนเอสโตรเจน และโปรเจสเตอโรนอาจต่อต้านโซมาโทพอสโดยการเพิ่มระดับของฮอร์โมนควบคุมการเจริญเติบโต และปัจจัยการเจริญเติบโตคล้ายอินซูลิน 1
เสริมไทยคอมเพล็กซ์
การจัดสรรพื้นที่
เสริมไทยคอมเพล็กซ์ ประกอบด้วยพื้นที่สำคัญดังนี้
ขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์
ขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์ หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น นินปูเซ็นไต เฮอร์ริเคนเจอร์ เป็นละครโทรทัศน์โทคุซัทสึ จากละครชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 26 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ถึงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ออกอากาศทุกเช้าวันอาทิตย์เวลา 7:30 น. - 8.00 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน
ภาพรวม
ขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์ เป็นละครชุดของซูเปอร์เซ็นไตลำดับที่ 16 โดยใช้นินจาเป็นตัวต้นแบบอีกครั้ง และมีสมาชิกถึง 3 คนซึ่งแตกต่างจากผลงานก่อนหน้านี้
เรื่องย่อ
นินจาอวกาศจากันจะ ได้ เดินทางมายังโลก เพื่อตามหา หัวใจนินจา อาวุธที่จะทำให้ พวกมันมีพลังมหาศาล แต่ระหว่างการเดินทางมานั้นได้เจอการต่อต้านจากโรงเรียนนินจา ฮายาเตะริว แต่เหล่านักเรียนทั้งหลายของโรงเรียนฮายาเตะริว ก็ไม่สามารถต้านทานนินจาอวกาศได้ ยกเว้นลูกศิษย์รุ่นที่ 507 เพียง 3 คนเท่านั้นที่หนีไปได้ และทั้ง 3 ก็ได้รับเฮอริเคนไจโร เพื่อแปลงร่างเป็นนินจาเฮอร์ริเคนเจอร์ออกต่อสู้กับเหล่านินจาอวกาศจากันจะ
ขบวนการพายุ เฮอร์ริเคนเจอร์
กลุ่มขบวนการที่มาจากสำนักนินจาฮายาเตะรุ่นที่ 507
นินจาสายฟ้าแลบ โกไรเจอร์
นินจาสายฟ้าแลบ โกไรเจอร์ (電光石火ゴウライジャー) ปรากฏตัวตั้งแต่ตอนที่ 7 เป็นกลุ่มนินจาที่มาจากสำนักอิคาซึจิ เป็นคู่หูถึงสองคน ตัวจริงของพวกเค้าทั้งคู่คือ พี่น้องคาซึมิ ทั้งสองเติบโตในบ้านครอบครัวคาซึมิ ในช่วงแรกยังอยู่กับจากันจะเนื่องจากต้องการแก้แค้นแทนพ่อที่เสียชีวิตและถูกสั่งเสียก่อนตาย แต่ตอนที่ 20 ได้กลับมาอยู่ฝ่ายเดียวกับเฮอร์ริเคนเจอร์และกลายเป็นเพื่อนร่วมทีม
รีโวลเวอร์แมมมอธ
ชิโนบิแมชชีน ขนาดยักษ์ที่เกิดจากการสร้างของโอโบโระ ซ่อนตัวภายใต้ตึกขนาดยักษ์และใช้ยิงคาราคุริบอลได้