cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สตรีทบอลสะท้านฟ้า
เนื้อเรื่องย่อ
2 ปีต่อมา ร็อกกี้ต้องเดินทางกลับประเทศ จึงได้มอบปลอกแขนของตนให้โตโต้เป็นของที่ระลึก โตโต้ได้ใส่ปลอกแขนนั้นติดตัวมาตลอด เมื่อโตโต้อายุ 13 ปี โตโต้ได้จากเกาะมาเรียนในเมืองพัทยา โตโต้มุ่งมั่นที่จะเล่นบาสเกตบอลอย่างเต็มที่ แต่รุ่นพี่โรงเรียนได้ยึดสนามบาสเกตบอลไว้เล่นฟุตบอลจึงหมดโอกาสเล่นบาสเกตบอล ต่อมา โตโต้ได้พบเพื่อนใหม่จากต่างโรงเรียนชื่อ ไตเติ้ล ซึ่งชอบบาสเกตบอลเช่นกัน ไตเติ้ลเห็นฝีมือของโตโต้จึงได้ชวนตั้งทีมเข้าแข่งสตรีทบอล ภายหลังก็ได้ยักษ์ รุ่นพี่ร่างใหญ่ และมนซี่ พี่ชายที่เป็นกะเทยของไตเติ้ลมาร่วมทีมอีกด้วย โดยตั้งชื่อทีมว่า Super Dunker
การตอบรับ
ด้วยเนื้อหาที่มุ่งเน้นการเอาชนะอุปสรรคต่างๆโดยไม่ย่อท้อ ส่งผลให้การ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรางวัลชนะเลิศ International MANGA Award 2009 และทางนิตยสาร LET'S Comic ยังได้กล่าวถึงสตรีทบอลสะท้านฟ้าว่า เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับกีฬา ที่ถือว่าหาการ์ตูนแนวนี้ได้น้อยในประเทศไทย จึงทำให้การ์ตูนดังกล่าวมีความน่าสนใจ ด้วยเนื้อหาที่เน้นการส่งเสริมกำลังใจและสิ่งไม่คาดฝันจากเนื้อเรื่อง และได้ให้คะแนนด้านเนื้อหาที่ 7.5 คะแนนสำหรับความแปลกใหม่ 7 คะแนนสำหรับลายเส้นที่อาจยังไม่ชัดเจนสำหรับบางมุมของตัวละคร และคะแนนด้านปรัชญา 8 คะแนน รวมทั้งนิตยสารดังกล่าวได้ยกให้การ์ตูนชุดนี้อยู่ที่ระดับเกรด B
จักรพรรดิซูจิง
จักรพรรดิซูจิง (崇神天皇 (Sujin-tennō)) จักรพรรดิองค์ที่ 10 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นครองสิริราชสมบัติระหว่าง 23 พฤษภาคม 98 ปีก่อนคริสตกาล – 9 มกราคม 29 ปีก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 445 - พ.ศ. 514)
จักรพรรดิซูจิงนับเป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์แรกที่เรื่องราวของพระองค์ได้ถูกบันทึกไว้ในพงศาวดาร
จักรพรรดิซูจิงเสด็จขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 98 ปีก่อนคริสตกาลภายหลังจากการเสด็จสวรรคตของจักรพรรดิไคกะจนกระทั่งเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 9 มกราคม 29 ปีก่อนคริสตกาลที่พระราชวังหลวงนาระหลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 67 ปี
-148
-29
พยาธิใบไม้
พยาธิใบไม้ (Trematoda) จัดอยู่ในประเภทสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ไฟลัมแพลทีเฮลมินธิส
คริสต์ศตวรรษที่ 13
คริสต์ศตวรรษที่ 13 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1201 ถึง ค.ศ. 1300
รมิดา จีรนรภัทร
รมิดา จีรนรภัทร (เกิด 19 มิถุนายน พ.ศ. 2542) ชื่อเล่น เจน เป็นนักแสดงและนักร้องลูกครึ่งไทย-ไต้หวัน มีผลงานการแสดงละครและภาพยนตร์ ทั้งยังเป็นสมาชิกเกิร์ลกรุปชื่อ ซิสซี่
ประวัติ
รมิดาเกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2542
รมิดาสำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสารสาสน์วิเทศบางบอนด้วยวิธีสอบเทียบ แล้วเข้าศึกษาระดับปริญญาตรี หลักสูตรนานาชาติ ที่ภาควิชาการสื่อสารแบรนด์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ สำเร็จการศึกษาเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563
การงาน
รมิดาเคยเรียนเต้นกับชาวเกาหลี และเข้ารับการคัดเลือกเป็นศิลปินในประเทศเกาหลีใต้ของเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์กับวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ แต่ไม่ผ่าน
ใน พ.ศ. 2557 รมิดาเข้าประกวดมิสทีนไทยแลนด์ 2014 ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 2
ใน พ.ศ. 2559 รมิดาได้รับบทนำในภาพยนตร์จีนเรื่อง หวั่วเตอะเสฺวเคอหนานเฉิน ซึ่งออกฉายในปีถัดมา
ใน พ.ศ. 2562 จีเอ็มเอ็มทีวีจัดตั้งเกิร์ลกรุปชื่อ ซิสซี่ โดยมีรมิดาเป็นสมาชิกพร้อมกับพลอยชมพู ศุภทรัพย์, สรัลชนา อภิสมัยมงคล, และอภิชญา แซ่จัง ซึ่งล้วนเป็นนักแสดงของจีเอ็มเอ็มทีวีเอง
ตุ๊กตายาง
ตุ๊กตายาง(sex doll)เป็นของเล่นทางเพศชนิดหนึ่งที่ใช้สำหรับการร่วมเพศของฝ่ายชายโดยทำมาจากวัสดุยางและซิลิโคน ตุ๊กตายางอาจประกอบด้วยของร่างกายทั้งหมดที่มีใบหน้าหรือเพียงแค่หัวกระดูกเชิงกรานหรือร่างกายส่วนอื่น ๆ ที่มีอุปกรณ์เสริม ( ช่องคลอด , ทวารหนัก , ปาก , อวัยวะเพศ ) สำหรับการกระตุ้นทางเพศ ส่วนที่บางครั้งจะสั่นและอาจจะถอดออกหรือแทนกัน
รายชื่อวัดในจังหวัดกำแพงเพชร
รายชื่อวัดในจังหวัดกำแพงเพชร
วัดราษฎร์ธรรมยุติกนิกาย
วัดป่าสมพรปณิธาณ
วัดราษฎร์มหานิกาย
วัดจอมทองสามัคคีธรรม ตำบลหินดาต วัดนาใหม่เจริญผล ตำบลโพธิ์ทอง
องค์การบริหารส่วนตำบลทับน้ำ
องค์การบริหารส่วนตำบลทับน้ำ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลทับน้ำและตำบลบ้านม้า อำเภอบางปะหัน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลทับน้ำใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทับน้ำเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539
ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลบ้านม้า รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลทับน้ำ ทำให้เขตองค์การบริหารส่วนตำบลทับน้ำครอบคลุมพื้นที่ตำบลทับน้ำและตำบลบ้านม้าทั้งหมด
เซเดอู/เซเอ็สอู
พรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียนและพรรคสหภาพสังคมคริสเตียน (the Christian Democratic Union of Germany (CDU) and the Christian Social Union in Bavaria (CSU)) มีชื่อย่อว่า เซเดอู/เซเอ็สอู (CDU/CSU) หรือเรียกรวมกันว่า the Union เป็นกลุ่มการเมืองในประเทศเยอรมนี ก่อตั้งหลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยทั้ง 2 พรรคมีอุดมการณ์และจุดยืนเดียวกันคือ ประชาธิปไตยคริสเตียนและกลาง-ขวา ตามลำดับ โดยพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียนจะทำงานในทุกรัฐ ยกเว้นรัฐบาวาเรียซึ่งพรรคสหภาพสังคมคริสเตียนจะทำงานรัฐนี้รัฐเดียว โดยทั้ง 2 พรรคจะนั่งเป็นกลุ่มเดียวในสภาผู้แทนราษฎร มีฟรีดริช เมอซ์ เป็นหัวหน้าพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (CDU) และ มาร์คุส เซอเดอร์ เป็นหัวหน้าพรรคสหภาพสังคมคริสเตียนในรัฐบาวาเรีย (CSU)
สะพานโค้งพระจันทร์
สะพานโค้งพระจันทร์ (Moon bridge) เป็นสะพานเดินเท้าที่มีลักษณะโค้งแบบโก่ง ที่ถ้าสร้างด้วยไม้ผู้ข้ามก็อาจจะต้อง "ปีน" ขึ้นเหมือนกับการปีนบันได และเมื่อลงจากสะพานก็ต้องไต่ลง สะพานประเภทนี้มักจะสร้างกันในสวนในประเทศจีนและญี่ปุ่น และเรียกว่า "สะพานกลอง" (drum bridge) ซึ่งมาจากเมื่อมองด้านตัดแล้วก็จะมีลักษณะคล้ายกลอง
สะพานประเภทนี้เดิมออกแบบให้คนเดินเท้าเดินข้ามสะพานได้ ขณะเดียวกันเรือก็สามารถลอดใต้สะพานได้ด้วย การสร้างโค้งให้สูงทำให้ใช้เนื้อที่ในการสร้างสะพานน้อยลง การวางสะพานในสวนภูมิทัศน์ก็มักจะวางในตำแหน่งที่น้ำนิ่งที่ทำให้สามารถเห็นเงาสะท้อนในน้ำได้อย่างงดงาม โค้งครึ่งวงกลมทำให้เมื่อสะท้อนลงในน้ำแล้วก็ทำให้เห็นเป็นวงกลมทั้งวงเหมือนพระจันทร์เต็มดวง
ความสัมพันธ์เกาหลีเหนือ–ไทย
บทความนี้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี กับ ราชอาณาจักรไทย
ภูมิหลังการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูต
การทูตระหว่างไทยและเกาหลีเหนือเริ่มต้นขึ้นในปี พ.ศ. 2515 จากการแลกเปลี่ยนการติดต่อในด้านการค้าและกีฬาอย่างไม่เป็นทางการ ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2517 ทางเกาหลีเหนือได้แสดงความสนใจที่จะขอเปิดความสัมพันธ์ทางการทูตกับประเทศไทย โดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น
ในวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2518 ประเทศไทยและเกาหลีเหนือได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน และมีการแลกเปลี่ยนเอกอัครราชทูตระหว่างกันในเวลาต่อมา โดยเอกอัครราชทูตเกาหลีเหนือประจำสหภาพพม่าในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต ประจำประเทศไทย และเอกอัครราชทูต ณ กรุงปักกิ่ง ดำรงตำแหน่งเอกอัครราชทูต ณ กรุงเปียงยาง
ในวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2534 เกาหลีเหนือได้ยกระดับสำนักงานผู้แทนการค้าของเกาหลีเหนือในกรุงเทพมหานคร (ที่ตั้งขึ้นเมื่อ 25 ธ.ค. 2522) เป็นสถานเอกอัครทูต แต่ทางการไทยยังไม่ได้เปิดสถานทูต ณ กรุงเปียงยาง โดยขณะนี้สถานเอกอัครทูตไทย ณ กรุงปักกิ่ง เป็นผู้ดูแล
การแลกเปลี่ยนการเยือน
นับตั้งแต่สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกันแล้ว ทั้ง 2 ประเทศได้มีการแลกเปลี่ยนการเยือน ระหว่างทั้งสองฝ่ายอย่างสม่ำเสมอ ดังนี้
การเยือนที่สำคัญจากฝ่ายเกาหลีเหนือมาประเทศไทย ได้แก่
การเยือนที่สำคัญจากฝ่ายประเทศไทย ได้แก่
ความร่วมมือทางทหาร
ประเทศไทยและเกาหลีเหนือยังไม่มีความร่วมมือทางทหารที่เป็นทางการระหว่างกันแต่อย่างใด แต่ทั้งสองฝ่ายก็มีการติดต่อระหว่างกัน โดย จอมพลโอ จิน-อู รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมเกาหลีเหนือมาเยือนประเทศไทย เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2533 และเมื่อระหว่างวันที่ 18 - 21 สิงหาคม 2536 พล.อ. วิจิตร สุขมาก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของประเทศไทยก็ได้ไปเยือนเกาหลีเหนือ
ฝ่ายเกาหลีเหนือได้เคยทาบทามขอแต่งตั้งผู้ช่วยทูตทหารเกาหลีเหนือประจำประเทศไทย และเสนอให้ทางไทยพิจารณาแต่งตั้งให้ผู้ช่วยทูตทหารประจำกรุงปักกิ่ง มีอาณาเขตปกคลุมถึงเกาหลีเหนือด้วย ซึ่งกระทรวงกลาโหมกำลังพิจารณาข้อเสนอของเกาหลีเหนือ
ด้านวัฒนธรรม
ประเทศไทย และเกาหลีเหนือมีการแลกเปลี่ยนการติดต่อและการดำเนินกิจกรรมทางด้านวัฒนธรรมในสาขาต่าง ๆ ระหว่างกันอย่างสม่ำเสมอ เช่น โครงการแลกเปลี่ยนเยาวชน โครงการแลกเปลี่ยนสื่อมวลชน กีฬา นอกจากนี้ ยังมีการแลกเปลี่ยนการเยือนระหว่างกระทรวงการต่างประเทศ ประเทศไทย - เกาหลีเหนือ โดยเริ่มมาตั้งแต่ปี 2534 เป็นต้น
อนึ่ง เกาหลีเหนือได้เคยทาบทามขอทำความตกลงด้านวัฒนธรรมกับประเทศไทยในปี 2532 และปี 2534 แต่ประเทศไทยไม่ได้ตอบสนอง ล่าสุด เมื่อนายคิม ยอง นาม ประธานสภาบริหารสูงสุดกำหนดเยือนประเทศไทยตามคำเชิญของนายกรัฐมนตรีระหว่าง 28 กุมภาพันธ์ – 3 มีนาคม 2545 ฝ่ายเกาหลีเหนือได้เสนอร่างความตกลงฯ อีกครั้ง และประเทศไทยตอบรับ และมีการลงนามความตกลงใน 1 มีนาคม 2545
ในโอกาสครบรอบ 30 ปีของการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตในปี 2548 ประเทศไทยและเกาหลีเหนือได้เห็นชอบให้มีการแลกเปลี่ยนกิจกรรมทางวัฒนธรรม โดยเกาหลีเหนือเสนอจะให้มีการแลกเปลี่ยนการแสดงของคณะนาฏศิลป์
ด้านการศึกษา
วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 มุน ซงโม เอกอัครราชทูตเกาหลีเหนือประจำประเทศไทย หารือความร่วมมือด้านการศึกษากับพลเรือเอก ณรงค์ พิพัฒนาศัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ โดยกระทรวงศึกษาธิการยินดีหารือกับมหาวิทยาลัยของไทยที่สนใจความร่วมือกับมหาวิทยาลัยเกาหลีเหนือ ส่วนมุนก็ว่า เกาหลีเหนือต้องการมีความร่วมมือและแลกเปลี่ยนทางการศึกษากับไทยในอนาคต ต่างฝ่ายต่างว่า การศึกษาของทั้งสองประเทศคล้ายกัน
ความร่วมมือทางวิชาการ
ปัจจุบันประเทศไทยได้ให้ความร่วมมือทางวิชาการแก่เกาหลีเหนือภายใต้การดำเนินงานของกรมวิเทศสหการ โดยเมื่อปี 2539 เกาหลีเหนือได้จัดส่งคณะผู้แทนเข้าหารือกับผู้แทนกรมวิเทศสหการเพื่อแสดงความประสงค์ในการที่จะจัดส่งเจ้าหน้าที่เข้าร่วมในโครงการหลักสูตรฝึกอบรมประจำปี ซึ่งรัฐบาลไทยได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในสาขาต่าง ๆ เช่น สาขาการค้าระหว่างประเทศ การคลัง การลงทุน และการขนส่ง โดยการเข้าร่วมการฝึกอบรมดังกล่าวของเกาหลีเหนืออยู่ในรูปแบบของความร่วมมือทางวิชาการระหว่างประเทศกำลังพัฒนา (Technical Cooperation among Developing Countries- TCDC) ซึ่งรัฐบาลของประเทศผู้ขอรับการฝึกอบรมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการเดินทางระหว่างประเทศ และรัฐบาลของประเทศผู้จัดการฝึกอบรมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายภายในประเทศทั้งหมด พร้อมกันนี้ เกาหลีเหนือยังได้เสนอที่จะให้ประเทศไทยจัดส่งเจ้าหน้าที่ไปเข้ารับการฝึกอบรมในหลักสูตรฝึกอบรมที่เกาหลีเหนือจัด ซึ่งเกาหลีเหนือมีศักยภาพ เช่น สาขาเหมืองแร่ และนิวเคลียร์ เป็นต้น ซึ่งในปี 2541 คณะผู้แทนกรมวิเทศสหการได้เดินทางไปหารือความร่วมมือทางเศรษฐกิจและวิชาการกับเกาหลีเหนือที่กรุงเปียงยาง ตามคำเชิญของรัฐบาลเกาหลีเหนือ โดยฝ่ายประเทศไทยได้ตกลงที่จะให้ความร่วมมือทางวิชาการ ดังนี้ ทุนฝึกอบรม/ดูงานระยะสั้นทางด้านวิทยาศาสตร์และการเกษตรฯ การเชิญเจ้าหน้าที่เกาหลีเหนือเยือนประเทศไทย รวมทั้งการแลกเปลี่ยนผู้เชี่ยวชาญ เป็นต้น นอกจากนี้ กรมวิเทศสหการยังได้จัดสรรการให้ความร่วมมือในกรอบการฝึกอบรมประเทศที่สาม (Third Country Training Program) โดยร่วมมือกับ WHO ในการจัดการฝึกอบรม/ดูงานด้านสาธารณสุขให้แก่เกาหลีเหนือปีละประมาณ 15–18 หลักสูตร
มาเก๊าในพาราลิมปิก
มาเก๊า เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกครั้งแรกในพาราลิมปิกฤดูร้อน 1988 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา แต่ไม่เคยเข้าร่วมในกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว คณะกรรมการพาราลิมปิกมาเก๊าก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2522 ทำหน้าที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันพาราลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ MAC
นับตั้งแต่มาเก๊าส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกครั้งแรก นักกีฬามาเก๊าไม่เคยได้รับเหรียญรางวัล
มาเก๊าเป็นดินแดนที่เล็กที่สุดที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก
การตรึงกางเขน
การตรึงกางเขน (crucifixion) เป็นวิธีการประหารชีวิตซึ่งผู้ถูกสั่งให้ประหารจะถูกผูกหรือตอกตะปูบนไม้กางเขนและปล่อยทิ้งไว้ให้ตาย วิธีการประหารชีวิตแบบนี้เป็นวิธีที่ใช้ในสมัยจักรวรรดิโรมันและในประเทศเพื่อนบ้านในบริเวณเมดิเตอร์เรเนียน และวิธีที่คล้ายคลึงกันในจักรวรรดิเปอร์เชีย การประหารชีวิตโดยการตรึงกางเขนโดยจักรวรรดิโรมันมาจนถึงปี ค.ศ. 337 หลังจากที่คริสต์ศาสนาเป็นศาสนาที่ถูกต้องตามกฎหมายของจักรวรรดิโรมันเมื่อปี 313 โดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 แต่การใช้วิธีตรึงกางเขนก็ยังใช้กันอยู่บ้างในหลายที่ในสมัยใหม่
“กางเขน” (Crucifix) ที่เป็นรูปสัญลักษณ์ของพระเยซูถูกตรึงบนกางเขนเป็นสัญลักษณ์ที่สำคัญของผู้นับถือศาสนาคริสต์ แต่ในนิกายโปรเตสแตนต์บางครั้งจะนิยมใช้กางเขนที่ไม่มีพระเยซูมากกว่า
การตรึงกางเขน
การตรึงกางเขนจะไม่ใช้ในการทำพิธีกรรมที่เป็นสัญลักษณ์ แต่จะใช้ในการที่ทำให้ผู้ตาย ตายอย่างทรมาน (ทำให้เกิดคำว่า “excruciating” หมายความว่า “out of crucifying” ซึ่งหมายถึงความเจ็บปวดที่ทารุณ), สยดสยอง (เพื่อทำให้คนขยาดจากการทำในสิ่งไม่ดี), และทำในที่สาธารณะ การตรึงกางเขนก็ต่างกันไปตามแต่ละสถานที่และยุคสมัย
ภาษากรีกและละตินที่เกี่ยวกับการตรึงกางเขนก็มีหลายลักษณะตั้งแต่ ตรึงกับเสา, ตรึงกับต้นไม้, ตรึงกับไม้รูปต่าง ๆ ถ้าใช้ไม้ไขว้ผู้ที่ถูกตรึงก็จะถูกบังคับให้แบกไม้บนบ่า เดินไปยังสุถานที่ที่จะถูกตรึง ซึ่งอาจจะทำให้เนื้อบนไหล่ฉีก น้ำหนักของกางเขนก็จะหนักประมาณ 135 กิโลกรัม แทซิทัส (Tacitus) นักประวัติศาสตร์โรมันบันทึกไว้ว่า ที่โรมมีสถานที่สำหรับการตรึงกางเขนเป็นการเฉพาะ อยู่ที่นอกประตูเอสควิลิเน่ (Esquiline Gate) และมีบริเวณเฉพาะสำหรับการประหารชีวิตทาสโดยการตรึงกางเขน สันนิษฐานกันว่า ตรงที่ตรึงกางเขนจะมีเสาตรงปักไว้แล้วเป็นการถาวร และเมื่อมีผู้แบกไม้มา (หรืออาจจะตรึงแขนไว้กับไม้แล้วก็ได้) ก็ยกทั้งคนและไม้ขึ้นไปประกอบกับเสาตรงที่ปักถาวร
บางครั้งผู้ที่ถูกประหารชีวิตก็อาจจะถูกผูกกับไม้ด้วยเชือกหลังจากที่ถูกตรึง ตามที่บันทึกโดยนักประวัติศาสตร์โจซีฟัส (Josephus) ซึ่งกล่าวถึงสมัยที่กรุงเยรูซาเลมถูกล้อมเมื่อ ค.ศ. 70 ถึงการตรึงกางเขนผู้ที่ถูกจับด้วยวิธีต่าง ๆ ของทหารโรมัน และใน จอห์น วัตถุที่ใช้ในการตรึงกางเขนเช่น ตะปู เป็นสิ่งที่แสวงหากัน เพราะถือเป็นเครื่องรางช่วยป้องกันภัย
การคืนพระชนม์ของพระเยซู
การคืนพระชนม์ของพระเยซู (Resurrection of Jesus) หมายถึง เหตุการณ์สองเหตุการณ์ที่มีความสำคัญที่สุดในความเชื่อทางคริสต์ศาสนาที่เป็นพื้นฐานของปรัชญาและหลักการทางคริสต์ศาสนวิทยา ตามพันธสัญญาใหม่พระเยซูผู้เป็นหัวใจของคริสต์ศาสนาถูกตรึงกางเขน, สิ้นพระชนม์, ถูกนำไปไว้ในที่เก็บศพ, และทรงคืนพระชนม์สามวันหลังจากนั้น (ยอห์น, มาระโก , มาระโก ). พันธสัญญาใหม่ยังกล่าวถึงการคืนพระชนม์และการสำแดงพระองค์ของพระเยซูคริสต์อีกหลายครั้งต่ออัครสาวกสิบสององค์ และสาวกคนอื่น ๆ รวมทั้ง “พี่น้องอีกห้าร้อยคนพร้อมกัน” (1 โครินธ์ 15:6]) ก่อนที่จะเสด็จขึ้นสวรรค์ เหตุการณ์สำคัญสองเหตุการณ์นี้ฉลองกันระหว่างวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ และ อีสเตอร์
คริสต์ศตวรรษที่ 12
คริสต์ศตวรรษที่ 12 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1101 ถึง ค.ศ. 1200
จักรพรรดิถังยี่จง
จักรพรรดิถังอี้จง (, 28 ธันวาคม 833 – 15 สิงหาคม 873) พระนามเดิม หลี่เหวิน ต่อมาเปลี่ยนพระนามเป็น หลี่ฉุย  จักรพรรดิองค์ที่ 19 แห่ง ราชวงศ์ถัง (ครองราชย์ : 13 กันยายน 859 – 15 สิงหาคม 873) ในรัชสมัยของพระองค์นับได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความเสื่อมถอยของราชวงศ์ถังเพราะทั้งขึ้นภาษีระดับมหาโหดเอาแต่ลุ่มหลงสุรานารีหากการแสดงใดถูกพระทัยก็จะพระราชทานยศขุนนางให้และผลาญพระราชทรัพย์ที่พระราชบิดาเก็บสะสมรวมถึงเกิดโรคระบาดไปทั่วทำให้เกิดกบฏทั่วแผ่นดิน
อ้างอิง
833 873
คาเมนไรเดอร์ ZX
กำเนิดไรเดอร์คนที่ 10 มาสค์ไรเดอร์ มารวมด้วยกัน!! เป็นชื่อผลงานของซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ชุดที่ 8  ออกอากาศเมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2527
เนื้อเรื่อง
"อาณาจักรบาดัน" ได้คิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาเพื่อทำลายล้างโลกมนุษย์โดยมีผู้นำคือ ราชทูตแห่งความมืด ผู้เป็นน้องชายของ"ราชทูตนรก" ได้รวบรวมเหล่ามนุษย์ดัดแปลงที่เคยถูกไรเดอร์กำจัดไปแล้วกลับมาอีกครัง โดยมีแผนที่จะยึดครองโลกทั้งหมดและกำจัดเหล่าคาเมนไรเดอร์ทั้ง 9 "มุราซาเมะ เรียว" นักศึกษาหนุ่มคนหนึ่งได้ถูกพวกบาดันจับตัวไปพร้อมกับพี่สาวของเขา พี่สาวของเรียวถูกทรมานบนเก้าอี้ไฟฟ้าจนตาย เรียวถูกผ่าตัดแปลงเป็นไรเดอร์ ZX และสูญเสียความทรงจำ จนกระทั่งวันหนึ่ง เรียวได้ประสบอุบัติเหตุในฐานของบาดันสาขาญี่ปุ่น ทำให้ความทรงจำของเรียวกลับมา และหลบหนีไปได้ และเรียวก็ได้ไปพบด็อกเตอร์ไคโด ฮาจิเมะ และรู้ความจริงบางอย่าง นั่นคือ ร่างกายของเขาได้ถูกพวกบาดันดัดแปลงไปเสียแล้ว เขาจึงปฏิญาณกับตัวเองว่า จะล้างแค้นพวกบาดันที่ฆ่าพี่สาวและทำให้ร่างกายของเขาเปลี่ยนไป ต่อจากนั้น เขาล่วงรู้แผนการณ์แรกของบาดัน เขาจึงรีบไปขัดขวาง แต่ในระหว่างที่เข้าไปจัดการตามแผน เขาได้พบว่า มีคนอื่นนอกจากตัวเอง กำลังต่อสู้กับบาดันเช่นกัน และนั่นทำให้เขาได้พบกับ ไรเดอร์แมน และ คาเมนไรเดอร์ซูเปอร์-วัน กำลังต่อสู้กับพวกสมุนของบาดันที่กำลังขนพลังงานบางอย่าง แต่เรียวเข้าใจผิด คิดว่าพวกเขาจะขโมยพลังงานนั่นไปใช้เอง และได้สู้กันจนกระทั่ง คาเมนไรเดอร์ V3 มาหยุดการต่อสู้เอาไว้และบอกกับ ZX ว่าเป็นพวกเดียวกัน และกำลังทำลายแผนการณ์ของบาดัน ZX จึงได้ร่วมมือกับไรเดอร์ทั้ง 9 เพื่อทำลายพวกบาดันจนสำเร็จ และเขา ก็ได้รับการขนานนามว่า "คาเมนไรเดอร์หมายเลข 10"
อุปกรณ์ และพาหนะของ ZX
อาวุธดาวกระจาย ซึ่งเก็บไว้ที่สนับปลายแขน โซ่ขนาดเล็กของ ZX สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงได้ ระเบิดมือพลังทำลายล้างสูง ซึ่งเก็บไว้ที่สนับแข้ง มอเตอร์ไซค์ประจำตัวของ ZX สามารถทำความเร็วสูงสุดได้ถึง 600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
อาณาจักรบาดัน
และปรากฏตัวออกมาอีกครั้งในเฮย์เซย์ไรเดอร์ VS โชวะไรเดอร์ อภิมหาศึกมาสค์ไรเดอร์ feat.ซุปเปอร์เซ็นไต
ยุคสตาทีเรียน
ยุคสตาทีเรียน(Statherian)คือยุคสุดท้ายในมหายุคแพลีโอโพรเทอโรโซอิกอยู่ระหว่าง 1,800 ล้านปีมาแล้วถึง 1,600 ล้านปีมาแล้ว ต่อจากยุคออโรซีเรียน (ระวังสับสนกับยุคออร์โดวิเชียน) และก่อนหน้ายุคคาลิมเมียน ในยุคนี้ปรากฏเห็นเด่นชัดว่าสิ่งมีชีวิตพวกยูแคริโอตเซลล์เดียวแพร่พันธุ์มากช่วงนี้ ยูแคริโอต ส่วนใหญ่เป็นยูแบคทีเรีย มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า บนผืนดินยังว่างเปล่า
มนุษย์ชวา
มนุษย์ชวา (Java Man) เป็นชื่อตั้งตามฟอสซิลที่ขุดพบในปี 1891 โดยศัลยแพทย์ชาวดัตช์ที่ชื่อ เออแฌน ดูว์บัว เมื่อปี ค.ศ. 1891 ที่ตำบลตรีนิล บริเวณลุ่มแม่น้ำโซโล ในเกาะชวาภาคกลาง นักมานุษยวิทยาได้จัดมนุษย์ชวาที่พบนี้ว่าเป็นมนุษย์วานร (Pithecanthropus) ซึ่งจัดเป็นบรรพบุรุษของมนุษย์ มีชีวิตอยู่ในยุคน้ำแข็งตอนต้น โดยขยายตัวจากชวาเข้าสู่อินโดจีนไปจนถึงภาคเหนือของประเทศจีน โดยในจีนพบวิวัฒนาการที่ดีกว่าที่ชวาเล็กน้อย เรียกว่า มนุษย์ปักกิ่ง
แต่อย่างไรก็ตามมนุษย์ชวายังไม่ถือว่าเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง ถึงแม้ว่าจะสามารถทรงตัวอยู่บนขาทั้งสองข้างและมีลักษณะลำตัวตรงแล้ว แต่ไม่สามารถตั้งตรงได้ทีเดียว และขนาดของสมองยังเล็กกว่าของสมองลิงขนาดใหญ่เล็กน้อย มีส่วนสูงประมาณ 5 ฟุต 7 นิ้ว มีน้ำหนักตัวประมาณ 150 ปอนด์
คริสต์ศตวรรษที่ 11
คริสต์ศตวรรษที่ 11 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1001 ถึง ค.ศ. 1100
คริสต์ศตวรรษที่ 9
คริสต์ศตวรรษที่ 9 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 801 ถึง ค.ศ. 900
ปัญหาหลายวัตถุ
ปัญหาหลายวัตถุ หรือ ปัญหา n วัตถุ (n-body problem) คือการหาผลสืบเนื่องของการเคลื่อนที่ในวิชากลศาสตร์ดั้งเดิม จากค่ากำหนดได้แก่ ตำแหน่งเริ่มต้น มวล และความเร็วของวัตถุหลายชิ้น (หรือเรียกว่า วัตถุ n ชิ้น) ตัวอย่างของปัญหาหลายวัตถุได้แก่ กฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน และ กฎแรงโน้มถ่วงของนิวตัน
สมการคณิตศาสตร์ของปัญหา n วัตถุ
ปัญหา n วัตถุของกลศาสตร์ท้องฟ้าโดยทั่วไปเป็นปัญหาค่าตั้งต้นของสมการดิฟเฟอเรนเชียลปกติ เมื่อกำหนดค่าตั้งต้นตำแหน่ง และความเร็ว  ของอนุภาค n (j = 1, ..., n) โดยที่  สำหรับทุก ๆ ค่า j  and k  ที่แตกต่างกัน จะได้ผลลัพธ์อันดับที่สอง (second order) ของระบบเป็นดังนี้
โดยที่ เป็นค่าคงที่แทนมวลของจุดแทนมวล n และ  เป็นฟังก์ชันเวกเตอร์ 3 มิติของตัวแปรเวลา t ที่บ่งชี้ถึงตำแหน่งของจุดแทนมวล หากแสดงอย่างง่าย สมการนี้ก็คือ กฎการเคลื่อนที่ของนิวตันข้อที่สอง ด้านซ้ายของสมการคืออัตราเร่ง มวล-เวลา ของอนุภาคตัวที่ j ส่วนทางด้านขวาของสมการเป็นผลรวมของแรงทั้งหมดที่กระทำต่ออนุภาคนั้น ในที่นี้สมมุติว่าแรงที่กระทำต่ออนุภาคคือแรงโน้มถ่วง เมื่อพิจารณาด้วยกฎแรงโน้มถ่วงสากลของนิวตัน แรงนี้จึงแปรผันโดยตรงต่อปริมาณมวลที่เกี่ยวข้อง และแปรผกผันเป็นกำลังสองกับระยะห่างระหว่างมวล
คัตสึชิกะ โฮกูไซ
โฮกูไซ หรือ คัตสึชิกะ โฮกูไซ (葛飾北斎?, Hokusai หรือ Katsushika Hokusai) (ตุลาคม หรือ พฤศจิกายน ค.ศ. 1760 - 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 ) เป็นจิตรกรภาพอูกิโยะและภาพพิมพ์แกะไม้ชาวญี่ปุ่นของสมัยเอโดะของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมจีน
โฮกูไซเกิดที่เอโดะ (ปัจจุบันคือโตเกียว) งานที่มีชื่อเสียงของโฮกูไซที่เป็นที่รู้จักกันดีคือภาพพิมพ์แกะไม้ชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” (富嶽三十六景) ที่รวมภาพ “คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ” ซึ่งเป็นภาพสัญลักษณะอันเป็นที่รู้จักกันดีไปทั่วโลกที่เขียนในคริสต์ทศวรรษ 1820
โฮกูไซได้วาดภาพ “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” เพื่อเป็นการตอบสนองความต้องการของกิจการท่องเที่ยวภายในประเทศที่ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว และความหลงใหลส่วนตัวในการวาดภาพภูเขาฟูจิ ภาพชุดนี้และโดยเฉพาะภาพ “คลื่นยักษ์” และภาพ “ภูเขาฟูจิวันอากาศดี” เป็นภาพที่สร้างความมีชื่อเสียงให้แก่โฮกูไซทั้งภายในและภายนอกประเทศ นักประวัติศาสตร์ริชาร์ด เลนสรุปว่า “อันที่จริงแล้ว ถ้าจะให้เลือกงานชิ้นหนึ่งที่สร้างชื่อเสียงให้แก่โฮกูไซทั้งในญี่ปุ่นและต่างประเทศแล้ว ก็เห็นจะเป็นงานชิ้นใหญ่ชุดนี้...” โดยเฉพาะภาพ “คลื่นยักษ์” ที่เป็นภาพที่สร้างความประทับใจให้แก่โลกตะวันตก
ออล-โฟร์-วัน
ออล-โฟร์-วัน (All-4-One) เป็นกลุ่มนักร้องแนวป็อปและอาร์แอนด์บี สัญชาติอเมริกัน มีเพลงฮิต "I Swear" จากอัลบั้มเปิดตัวในชื่อตัวเอง ปี ค.ศ. 1994 วงประกอบด้วยสมาชิก เจมี โจนส์, ดีเลียส เคนเนดี, อัลเฟรด เนวาเรซ และโทนี บอโรเวียก สมาชิกทั้งหมดมาจากแอนทิโลปวัลเลย์ และโมฮาวี ในแคลิฟอร์เนีย วงมียอดขาย 22 ล้านชุดทั่วโลก
คัตสึชิกะ โฮกูไซ
ชีวิตเบื้องต้นและการฝึกงานทางด้านศิลปะ
โฮกูไซเกิดเมื่อวันที่ 23 ของเดือนที่เก้าของปีที่สิบของสมัยโฮเรกิ (ตุลาคม หรือ พฤศจิกายน ค.ศ. 1760) ในครอบครัวช่างฝีมือในตำบลคัตสึชิกะในเอโดะ เมื่อยังเด็กโฮกูไซมีชื่อว่าโทกิตาโร เชื่อกันว่าบิดาชื่อนากาจิมะ อิเซะ เป็นช่างทำกระจกสำหรับโชกุน แต่บิดาไม่ได้ให้โฮกูไซเป็นทายาท ซึ่งทำให้สันนิษฐานว่าแม่ของโฮกูไซอาจจะเป็นภรรยาน้อย โฮกูไซเริ่มเรียนการเขียนภาพเมื่อมีอายุได้หกขวบ อาจจะเรียนจากบิดา ที่งานการทำกระจกรวมทั้งการเขียนภาพรอบกระจกด้วย
โฮกูไซมีนามที่เป็นที่รู้จักกันอย่างน้อยก็ 30 ชื่อระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าการใช้ชื่อหลายชื่อจะเป็นเรื่องปกติที่ทำกันโดยจิตรกรญี่ปุ่นในยุคนั้น และจำนวนชื่อของโฮกูไซก็ยังถือว่ามีมากกว่าผู้อื่นมาก ชื่อที่เปลี่ยนบ่อยมักจะพ้องกับการเปลี่ยนลักษณะการเขียน ที่มีประโยชน์ในการแบ่งสมัยงานของโฮกูไซ
เมื่ออายุได้ 12 ปี บิดาก็ส่งโฮกูไซให้ไปทำงานกับร้านหนังสือและห้องสมุดให้ยืมหนังสือ ซึ่งเป็นสถาบันที่เป็นที่นิยมมีกันในเมืองใหญ่ ๆ ของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสถานที่ที่สำหรับอ่านหนังสือที่พิมพ์จากภาพพิมพ์แกะไม้ สำหรับคนชั้นกลางและชนชั้นสูง เมื่ออายุได้ 14 ปีโฮกูไซก็ไปฝึกงานกับช่างแกะไม้เป็นเวลาสี่ปีจนอายุ 18 ปีเมื่อได้รับให้เข้าทำงานกับห้องศิลป์ของคัตสึกาวะ ชุนโช ผู้เป็นศิลปินผู้เขียนภาพอูกิโยะซึ่งเป็นงานพิมพ์แกะไม้และจิตรกรรมประเภทที่โฮกูไซกลายมาเป็นปรมาจารย์ต่อมา และเป็นผู้นำของตระกูลงานทำนองที่เรียกว่าตระกูลงานศิลปะแบบคัตสึกาวะ (Katsukawa school) ภาพอูกิโยะที่เขียนโดยจิตรกรเช่นชุนโชจะเน้นการเขียนภาพสตรีในราชสำนักหรือนักแสดงคาบูกิที่มีชื่อเสียงตามเมืองต่าง ๆ ในญี่ปุ่นในขณะนั้น
หลังจากนั้นปีหนึ่งโฮกูไซก็เปลี่ยนชื่อเป็นครั้งแรกโดยอาจารย์ว่า “ชุนโร” (Shunrō) ขณะที่ใช้ชื่อนี้โฮกูไซก็ได้สร้างภาพพิมพ์ของตนเองเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นภาพชุดของนักแสดงคาบูกิในปี ค.ศ. 1779 ระหว่างช่วงสิบปีที่ทำงานกับห้องแกะไม้ของชุนโช โฮกูไซก็แต่งงานเป็นครั้งแรกแต่ก็ไม่มีรายละเอียดเกี่ยวกับภรรยาซึ่งเสียชีวิตเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1790 โฮกูไซแต่งงานครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1797 ผู้เสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น โฮกูไซมีบุตรสองคนและมีบุตรีสามคนกับภรรยาสองคน ลูกสาวคนเล็กสุดซากาเอะ (Sakae) หรือ โออิ (Ōi) ต่อมาเป็นศิลปินเหมือนพ่อ
เมื่อชุนโชเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1793 โฮกูไซก็เริ่มศึกษาลักษณะงานศิลปะประเภทต่าง ๆ ที่รวมทั้งลักษณะแบบยุโรป ที่มีโอกาสได้เห็นภาพพิมพ์ทองแดงของฝรั่งเศสและดัตช์ ต่อมาโฮกูไซถูกขับออกจากตระกูลงานศิลปะแบบคัตสึกาวะโดยชุงโก (Shunkō) ผู้เป็นผู้นำในบรรดาผู้ติดตามงานของชุนโช ที่อาจจะเป็นเพราะโฮกูไซไปศึกษากับโรงเรียนคู่แข่งสำนักคาโนะ (Kanō school) ก็เป็นได้ เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นสิ่งที่เป็นแรงผลักดันทางกำลังใจโฮกูไซกล่าวว่า “สิ่งที่ทำให้ผมพัฒนางานเขียนของผมก็คือความอับอายที่ได้รับจากน้ำมือของชุงโก”
ต่อมาโฮกูไซก็เปลี่ยนหัวข้องานเขียนจากการวาดภาพของสตรีภายในราชสำนักและนักแสดงที่มักจะเป็นหัวเรื่องของการวาดภาพอูกิโยะ ไปวาดภาพภูมิทัศน์และภาพชีวิตประจำวันของชาวญี่ปุ่นจากชนระดับต่าง ๆ การเปลี่ยนแปลงหัวข้อเป็นการสร้างแนวเขียนภาพอูกิโยะแบบใหม่และแนวการเขียนใหม่ของโฮกูไซเอง Fireworks at Ryōgoku Bridge (1790) dates from this period of Hokusai's life.
จุดสูงสุดของการเป็นจิตรกร
ช่วงต่อมาของงานเขียนเป็นช่วงที่เป็นงานเขียนแบบตระกูลทาวารายะ (Tawaraya School) เมื่อโฮกูไซได้นามใหม่ว่า “ทาวารายะ โซริ” (Tawaraya Sōri) ในช่วงนี้งานที่เขียนเป็นการเขียนด้วยแปรงแบบที่เรียกว่า “ซูริโมโนะ” และภาพประกอบสำหรับ “เกียวกะ เอฮง” (kyōka ehon) ซึ่งเป็นหนังสือประกอบภาพของกวีนิพนธ์ชวนขัน ในปี ค.ศ. 1798 โฮกูไซก็มอบชื่อตนเองให้แก่ลูกศิษย์และออกไปตั้งตัวเป็นศิลปินอิสระ โดยไม่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนการเขียนใดใดเป็นครั้งแรก และเริ่มใช้ชื่อ “โฮกูไซ โทมิซะ”
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1800 โฮกูไซก็แปลงการเขียนภาพอูกิโยะที่นอกไปจากการเขียนภาพเหมือน และเปลี่ยนชื่อใหม่ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักเป็น “คัตสึชิกะ โฮกูไซ” ส่วนแรกหมายถึงบริเวณในเอโดะที่เป็นที่เกิดและส่วนที่สองแปลว่า “ห้องเขียนภาพทางเหนือ” ในปีนั้นโฮกูไซก็พิมพ์งานชุดภูมิทัศน์สองชิ้น “ทัศนียภาพอันงดงามของทางตะวันออกของเมืองหลวง” และ “ทัศนียภาพ 8 มุมของเอโดะ” ในช่วงนี้ โฮกูไซก็เริ่มมีผู้ต้องการจะมาเป็นลูกศิษย์ ในชั่วชีวิตก็มีนักเรียนถึง 50 คนที่ได้ร่ำเรียนกับโฮกูไซ
ในช่วงสิบปีต่อมาโฮกูไซก็มีชื่อเสียงมากขึ้นทุกขณะ ทั้งจากงานเขียนที่ทำและความความสามารถในการเผยแพร่ชื่อเสียงของตนเอง ระหว่างงานเทศกาลในโตเกียวในปี ค.ศ. 1804 โฮกูไซเขียนภาพพระโพธิธรรมที่กล่าวกันว่ายาวถึง 180 ฟุต (600 เมตร) โดยใช้ไม้กวาดและถังหมึกเขียน อีกเรื่องหนึ่งกล่าวถึงโฮกูไซว่าได้รับเชิญโดยสำนักโชกุนอิเอนาริ ให้ไปเปรียบเทียบผลงานกับศิลปินของสำนักผู้เขียนงานด้วยแปรงที่มีลักษณะแบบดั้งเดิม งานเขียนของโฮกูไซที่เขียนต่อหน้าโชกุนเป็นงานเขียนเส้นโค้งสีน้ำเงินบนกระดาษ เสร็จแล้วโฮกูไซก็ไล่ไก่ที่ขาข้างหนึ่งจุ่มสีแดงให้วิ่งไปบนกระดาษที่เขียนเส้นไว้ โฮกูไซบรรยายต่อโชกุนว่าเป็นภาพภูมิทัศน์ของแม่น้ำทัตสึตะที่มีใบเมเปิลแดงลอยตามสายน้ำ ซึ่งเป็นภาพที่ทำให้โฮกูไซได้รับรางวัลในการแข่งขัน
ในปี ค.ศ. 1807 โฮกูไซก็ร่วมมือกับนักเขียนนวนิยายผู้มีชื่อเสียงทากิซาวะ บากิง (Takizawa Bakin) ในการเขียนภาพประกอบในหนังสือหลายเล่ม แต่ศิลปินสองคนนี้ก็ไม่ลงรอยกันเพราะมีความคิดเห็นทางศิลปะที่ต่างกัน ซึ่งทำให้ความร่วมมือมาหยุดชะงักลงในหนังสือเล่มที่สี่ เจ้าของสำนักพิมพ์ต้องเลือกระหว่างโฮกูไซหรือบากิงไว้ทำโครงการต่อ ซึ่งทางสำนักพิมพ์ก็เลือกโฮกูไซ ซึ่งแสดงถึงการเน้นความสำคัญของภาพประกอบสำหรับงานพิมพ์ในยุคนั้น
ในปี ค.ศ. 1811 เมื่อมีอายุได้ 51 ปีโฮกูไซก็เปลี่ยนชื่อเป็น “ไทโตะ” (Taito) ซึ่งเป็นช่วงที่เขียนงานแบบที่เรียกว่า “โฮกูไซ มังงะ” (Hokusai Manga) และ “etehon” หรือตำราศิลปะต่าง ๆ โฮกูไซเริ่มงานเขียนตำราในปี ค.ศ. 1812 ด้วย “บทเรียนเขียนภาพเบื้องต้น” ซึ่งเป็นงานเขียนเพื่อหาเงินและหาลูกศิษย์เพิ่มเติม หนังสือ “มังงะ” เล่มแรกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1814 ต่อมาก็มีอีก 12 เล่มที่ตีพิมพ์ก่อนปี ค.ศ. 1820 และอีกสามเล่มที่พิมพ์หลังจากที่เสียชีวิตไปแล้ว ที่รวบรวมภาพเขียนเป็นจำนวนพันของสัตว์, บุคคลในศาสนา และบุคคลทั่วไป ที่มักจะแซกอารมณ์ขัน และเป็นงานที่นิยมกันแพร่หลายในยุคนั้น
ในปี ค.ศ. 1820 โฮกูไซก็เปลี่ยนชื่ออีกเป็น “อีตสึ” (Iitsu) ซึ่งเป็นช่วงที่มีความมั่นคงในฐานะจิตรกรไปทั่วญี่ปุ่น (ในขณะนั้นเป็นสมัยญี่ปุ่นปิดประเทศ (Sakoku) จากโลกภาพนอก ฉะนั้นชื่อเสียงของโฮกูไซจึงมิได้เป็นที่เลื่องลือไปยังโลกตะวันตกจนกระทั่งเสียชีวิตไปแล้ว) โฮกูไซมามีชื่อเสียงถึงจุดสุดยอดในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1820 งานเขียนชุดสำคัญ “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” ที่รวมทั้งภาพ “คลื่นยักษ์นอกฝั่งคานางาวะ” ก็เป็นงานที่เขียนในช่วงที่ว่านี้ และเป็นที่นิยมจนกระทั่งโฮกูไซตัดสินใจเพิ่มภาพอีกสิบภาพเข้าไปในชุด ภาพชุดอื่น ๆ ที่เป็นที่นิยมที่พิมพ์ในช่วงนี้ก็ได้แก่ชุด “การเที่ยวชมน้ำตกในจังหวัดต่าง ๆ” และชุด “ทัศนียภาพที่แตกต่างของสะพานอันงดงามของจังหวัดต่าง ๆ” นอกจากนั้นแล้วโฮกูไซก็ยังผลิตก็ยังเขียนงานดอกไม้และนกแบบที่มีรายละเอียดอีกหลายภาพ ที่รวมทั้งภาพที่เด่นชื่อ “ดอกฝิ่น” และ “ฝูงไก่”
ชีวิตช่วงต่อมา
ช่วงการเขียนต่อมาเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1834 ซึ่งเป็นช่วงที่ใช้ชื่อ “Gakyō Rōjin Manji” (ชายแก่ผู้คลั่งเขียนภาพ) ในช่วงนี้เป็นช่วงที่เขียน “ทัศนียภาพ ร้อยมุมของภูเขาฟูจิ” ซึ่งเป็นงานเขียนชุดภูมิทัศน์ที่สำคัญอีกชุดหนึ่ง
โฮกูไซเขียนคำลงท้ายสำหรับงานชุดนี้ว่า:
"ตั้งแต่อายุได้หกขวบผมก็ชอบร่างภาพจากแบบจริง ผมเป็นจิตรกร และตั้งแต่อายุได้ห้าสิบปีเป็นต้นมาก็ได้เขียนงานที่ทำให้มีชื่อเสียงบ้าง แต่งานที่เขียนก่อนอายุได้เจ็บสิบก็ไม่มีชิ้นใดที่มีคุณค่าที่ควรจะกล่าวถึง เมื่ออายุได้เจ็ดสิบสามปีผมก็เริ่มเข้าใจโครงสร้างของนกและสัตว์, แมลงและปลา, และการเติบโตของพันธุ์ไม้ ถ้าผมพยายามต่อไปผมก็คงจะเข้าใจยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อไปถึงอายุแปดสิบหก ซึ่งพอถึงอายุเก้าสิบผมก็คงจะเข้าถึงหัวใจของธรรมชาติได้ ถ้าอายุได้ร้อยปีผมก็อาจจะมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ยิ่งขึ้นไปอีก ขณะที่เมื่ออายุไปถึงร้อยสามสิบ, ร้อยสี่สิบ หรือกว่านั้นผมก็คงจะถึงจุดที่ทุกจุดทุกฝีแปรงที่ผมเขียนก็คงมีชีวิตจิตใจขึ้นมาได้ ขอให้สวรรค์ให้ผมมีอายุยืนเพื่อให้ผมได้มีโอกาสพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่ผมพูดมานี้ไม่ใช่เรื่องเท็จ"
ในปี ค.ศ. 1839 ห้องเขียนภาพและภาพเขียนเป็นจำนวนมากของโฮกูไซถูกเพลิงไหม้ เมื่อมาถึงช่วงนี้ชื่อเสียงของโฮกูไซก็เริ่มจะลดถอยลง เมื่อมีศิลปินรุ่นเด็กกว่าเช่นฮิโรชิเงะที่มามีชื่อเสียงแทนที่ แต่โฮกูไซก็ไม่ได้หยุดเขียนภาพ เช่นยังคงเขียนภาพ “เป็ดในสระ” เมื่ออายุ 87 ปี
โฮกูไซพยายามอยู่ตลอดเวลาที่จะเขียนที่ดีกว่าเดิม เล่ากันว่าเมื่อใกล้จะเสียชีวิต โฮกูไซอุทานว่า “ถ้าสวรรค์จะให้เวลาอีกสิบปีเท่านั้น...หรือเพียงอีกห้าปี ผมก็ได้กลายเป็นจิตรกรที่แท้จริง” โฮกูไซเสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1849 และถูกฝังไว้ที่วัดเซเกียวในโตเกียว
สี่ปีหลังจากที่โฮกูไซเสียชีวิต กองเรืออเมริกันที่นำโดยแมทธิว ซี. เพอร์รีย์ก็สามารถบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประตูติดต่อกับทางตะวันตกได้ โฮกูไซเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงของญี่ปุ่นในช่วงสุดท้ายก่อนที่จะมีการติดต่อกับชาวตะวันตกที่เป็นการเปลี่ยนโฉมหน้าของญี่ปุ่นไปโดยสิ้นเชิง
งานและอิทธิพล
โฮกูไซเป็นจิตรกรอยู่เป็นเวลานานแต่งานชิ้นสำคัญ ๆ เขียนหลังจากที่อายุ 60 แล้ว งานที่มีชื่อเสียงที่สุดชุด “ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ” เขียนระหว่าง ค.ศ. 1826 ถึง ค.ศ. 1833 ที่อันที่จริงแล้วมีด้วยกันทั้งหมด 46 ภาพ (10 ภาพเป็นภาพที่มาเขียนเพิ่มภายหลัง) งานเขียนภาพอูกิโยะของโฮกูไซเปลี่ยนแปลงจากการเขียนภาพของสตรีในราชสำนักและนักแสดงที่เป็นที่นิยมกันในสมัยเอโดะ มาเป็นการเขียนที่กว้างขึ้นที่รวมภูมิทัศน์, ต้นไม้ และสัตว์เข้าไปด้วย
ทั้งการเลือก “ชื่อ” และการเขียนภาพภูเขาฟูจิมาจากความเชื่อทางศาสนา ชื่อโฮกูไซที่แปลว่า “ห้องเขียนภาพเหนือ” ซึ่งเป็นคำย่อของ “Hokushinsai” (北辰際）หรือ “ห้องเขียนภาพดาวเหนือ” โฮกูไซนับถือ Nichiren ซึ่งเป็นลัทธิหนึ่งของพุทธศาสนาที่เห็นว่าดาวเหนือ เกี่ยวข้องกับ Myōken (妙見菩薩) ภูเขาฟูจิตามธรรมเนียมแล้วมีความเชื่อมโยงกับความเป็นอมตะ ความเชื่อนี้ย้อนหลังไปถึงเรื่อง “ตำนานคนตัดไผ่” (竹取物語?) ของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ที่เล่ากันว่าเป็นที่พระจักรพรรดินำยาอายุวัฒนะไปไว้บนยอดเขา เฮนรี สมิธอธิบายว่า “ฉะนั้นตั้งแต่โบราณกาลเป็นต้นมาภูเขาฟูจิจึงถือกันว่าเป็นแหล่งของความลับของความเป็นอมตะ ซึ่งเป็นหัวใจของความผูกพันอันล้ำลึกของโฮกูไซกับภูเขา”
งานชิ้นใหญ่ที่สุดของโฮกูไซคืองานเขียน “โฮกูไซ มังงะ''” (北斎漫画) ที่มีด้วยกันทั้งหมด 15 เล่มที่ประกอบด้วยภาพราว 4,000 ภาพ ที่ได้รับการตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1814 งานมังงะของโฮกูไซมักจะเข้าใจผิดกันว่าเป็นที่มาของมังงะสมัยใหม่ แต่มังงะของโฮกูไซเป็นภาพวาดชุด (ของสัตว์, คน, สิ่งของ หรืออื่น ๆ) ซึ่งต่างจากหนังสือคอมมิคที่เป็นเรื่องราว
อิทธิพลทางด้านศิลปะและวัฒนธรรม
โฮกูไซเป็นแรงบันดาลใจให้แก่งานรวมเรื่องสั้น “24 มุมของภูเขาฟูจิโดยโฮกูไซ” ที่ได้รับรางวัลฮิวโกโดยนักเขียนนวนิยายเชิงวิทยาศาสตร์โรเจอร์ เซลาซนี ในเรื่องนี้ตัวเอกของเรื่องเดินทางรอบบริเวณภูเขาฟูจิและทุกที่ที่หยุดเป็นที่เดียวกับที่โฮกูไซเขียนภาพ
อิทธิพลของโฮกูไซมีต่อจิตกรร่วมสมัยของยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่กำลังนิยมแนวเขียนใหม่ที่เรียกว่าอาร์ตนูโวหรือที่เรียกว่า “Jugendstil” ในเยอรมนีที่ได้รับอิทธิพลจากงานเขียนของโฮกูไซและศิลปะญี่ปุ่นโดยทั่วไป และเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ ที่จะเห็นได้จากงานเขียนในหัวข้อที่คล้ายคลึงกันกับโฮกูไซในงานเขียนของโคลด โมเนท์ และ ปีแยร์-ออกุสต์ เรอนัวร์ นอกจากนั้นก็ยังจะเห็นได้ในงานเขียน “Peitschenhieb” ของแฮร์มัน โอบริสท์ซึ่งเป็นแนวการเขียนใหม่ที่มีอิทธิพลโดยตรงจากงานเขียนของโฮกูไซอย่างเห็นได้ชัด
งานเขียนบางชิ้น
งานเขียนในรายการข้างล่างเรียงตามลำดับเวลาที่เขียน งานเขียนแต่ละชิ้นได้รับการกล่าวถึงหรือใช้เป็นภาพประกอบในงานชีวประวัติชิ้นหนึ่งชิ้นใด ที่อาจจะเป็นงานที่ถือว่าเป็นงานชิ้นเด่นหรืองานที่เป็นตัวแทนของแต่สมัยการเขียนของโฮกูไซ
งานศิลปะ
For readers who want more information on specific works of art by Hokusai, these particular works are recommended.
แหล่งข้อมูลอื่น
1760 1849
ทัชแพด
ทัชแพด (Touchpad) เป็นอุปกรณ์ป้อนข้อมูลที่นิยมใช้ในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค ทัชแพดใช้ในการเลื่อนเคอร์เซอร์ โดยใช้การเคลื่อนไหวของนิ้วมือ ทัชแพดมักเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ทดแทนเมาส์ บางครั้งพบได้ในพีดีเอ โดยทั่วไปมีขนาดใหญ่ไม่เกิน 20 ตารางเซนติเมตร
ทัชแพดบางยี่ห้อมีจุดที่เป็น 'hotspot' หรือบริเวณพิเศษที่ใช้สำหรับทำงานอื่นๆ นอกเหนือไปจากการเลื่อนเคอร์เซอร์ เช่น บริเวณขอบด้านข้างของทัชแพด สามารถใช้แทนสกรอลบาร์ เป็นต้น
คริสต์ศตวรรษที่ 8
คริสต์ศตวรรษที่ 8 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 701 ถึง ค.ศ. 800
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
{{Infobox university {{scarf|{{Cells|2|#660099}}{{Cells|2|#ffcc33}}{{Cells|1|#660099}}{{Cells|1|#ffcc33}}{{Cells|8|#660099}}{{Cells|1|#ffcc33}}{{Cells|1|#660099}}{{Cells|2|#ffcc33}}{{Cells|2|#660099}}}}
{{scarf|{{cells|13|#660099}}{{cells|2|#ffcc33}}{{cells|4|#8cacdf}}}} กลุ่มรัสเซล EUA กลุ่ม N8 NWUA ACU Universities UK }}
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ (University of Manchester) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเน้นวิจัยขนาดใหญ่มาก มีชื่อเสียงด้านวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี และแพทยศาสตร์ ตั้งอยู่ที่แมนเชสเตอร์ สหราชอาณาจักร โดยเป็นการรวมกันระหว่างมหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์วิกตอเรียและมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแมนเชสเตอร์ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาจำนวนมากที่สุดในสหราชอาณาจักรรวมทุกระดับ ระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษาโดยไม่นับมหาวิทยาลัยเปิด (Open University) นอกจากนี้ยังเป็นที่นิยมอย่างมากในบรรดานักศึกษานอกสหภาพยุโรปอีกด้วย
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ และบูรพสถาบันทั้งสอง เป็นสถานที่ทำงานของนักวิทยาศาสตร์รางวัลโนเบลจำนวนหลายท่าน อาทิ เออร์เนสต์ รัทเทอร์ฟอร์ด, โจเซฟ จอห์น ทอมสัน, นีลส์ บอร์, เจมส์ แชดวิก ฯลฯ
ยุคเริ่มแรก
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์ ถือกำเนิดจากการรวมกันระหว่างมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแมนเชสเตอร์ (Victoria University of Manchester) และมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแมนเชสเตอร์ หรือยูมิสต์ (University of Manchester Institute of Science and Technology; UMIST) เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 โดยมีการทำความตกลงที่จะรวมสถาบันกันในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2546
มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ฯ มีประวัติย้อนหลังตั้งแต่ พ.ศ. 2367 ซึ่งได้มีการก่อตั้งสถาบันช่างกล (Mechanics' Institute) เพื่อให้ทำการสอนแก่นายช่างฝีมือ ต่อมาได้ยกฐานะขึ้นเป็นวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2456 เพื่อรองรับการเป็นเมืองอุตสาหกรรมแห่งแรกของโลก เมื่อวิทยาลัยเจริญมากขึ้น จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแมนเชสเตอร์ เมื่อ พ.ศ. 2498
ส่วนมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย ก่อตั้งขึ้นโดยเงินที่จอห์น โอเวนส์ (John Owens) พ่อค้าชาวอังกฤษอุทิศให้จำนวนทั้งสิ้น 96,942 ปอนด์ทองคำ (หรือ 5 ล้าน 6 แสนปอนด์ในปัจจุบัน ) โดยก่อตั้งเป็นวิทยาลัยชื่อ วิทยาลัยโอเวนส์ ตามนามสกุลเจ้าของเงินทุน มีที่ตั้งอยู่ที่บ้านของริชาร์ด คอบเดน (Richard Cobden) ต่อมาเมื่อวิทยาลัยขยายตัว จึงได้ย้ายออกไปยังถนนออกซฟอร์ด และใช้บ้านดังกล่าวเป็นที่ตั้งของศาลจังหวัดแมนเชสเตอร์แทน ครั้นกิจการของวิทยาลัยเจริญมากขึ้น จึงได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยวิกตอเรีย เมื่อ พ.ศ. 2423 ต่อมาได้มีการเติมชื่อเมืองที่ตั้งต่อท้ายเป็น มหาวิทยาลัยวิกตอเรีย ณ แมนเชสเตอร์ เมื่อ พ.ศ. 2446
ยุคปัจจุบัน
สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สอง มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติควบรวมมหาวิทยาลัยวิกตอเรียและมหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์ฯเข้าด้วยกัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2547 มีอลัน กิลเบิร์ต (Alan Gilbert) อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น เป็นอธิการบดีคนแรก ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2547 จนถึง พ.ศ. 2553 หลังจากนั้นมีแนนซี รอทเวลล์ (Nancy Rothwell) เป็นอธิการบดีสืบต่อ
คิม จ็อง-ซุก
คิม จ็อง-ซุก ( เกาหลี : 김정숙, 24 ธันวาคม 1917 - 22 กันยายน 1949) เป็นนักต่อสู้เพื่ออิสรภาพและเป็นนักการเมืองและเป็นคู่สมรสของประธานาธิบดีตลอดกาลของเกาหลีเหนือ และเป็นมารดาของคิม จ็อง-อิล
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
ยุคปัจจุบัน
เมื่อ พ.ศ. 2554 คณาจารย์สี่คนของมหาวิทยาลัยได้รับรางวัลโนเบล ได้แก่ แอนเดร เจม (Andre Geim) คอนสแตนติน โนโวเซลอฟ (Konstantin Novoselov) จอห์น ซัลสตัน (John Sulston) และโจเซฟ สติกลิตซ์ (Joseph Stiglitz)
ไทยเบฟเวอเรจ
บริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) รู้จักกันในชื่อ ไทยเบฟ (sgx: Y92) เป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและหนึ่งในบริษัทเครื่องดื่มที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่มีโรงกลั่นสุราในประเทศไทย สหราชอาณาจักร และจีน ถือครองโดยเจริญ สิริวัฒนภักดี มหาเศรษฐีธุรกิจเจ้าสัวไทยเชื้อสายจีน มีหุ้นในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์เป็น Thai Beverage plc โดยมีมูลค่าตามราคาตลาดที่13 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
เขตมหานครไทเป–จีหลง
เขตมหานครไทเป–จีหลง หรือเรียกโดยทั่วไปว่า ภูมิภาคไทเปและปริมณฑล  เป็นเขตมหานครที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไต้หวัน ประกอบด้วย 3 เขตการปกครอง ได้แก่ นครไทเป นครซินเป่ย์ และนครจีหลง ภูมิภาคนี้ครอบคลุมพื้นที่ 2457.13 km2 และมีประชากร  คนในปี 2019 เป็นเขตมหานครที่มีประชากรมากที่สุดและหนาแน่นที่สุดในไต้หวัน โดยชาวไต้หวัน 1 ใน 3 อาศัยและทำงานอยู่ที่นี่ ในบางแหล่งข้อมูล บ้างถือว่านครเถาหยวนเป็นส่วนหนึ่งของเขตมหานครในขอบเขตที่กว้างขึ้น บ้างก็ถือว่าเป็นอีกหนึ่งเขตมหานครที่อยู่ติดกัน ซึ่งมีชื่อว่า เขตมหานครเถาหยวน–จงลี่
ภูมิภาคนี้เป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ วัฒนธรรม การศึกษา และการปกครองของไต้หวัน ภูมิภาคนี้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อการค้า การเงิน สื่อ ศิลปะ แฟชั่น การวิจัย เทคโนโลยี การศึกษา และความบันเทิงในภูมิภาค ด้วยความที่เป็นศูนย์กลางทางการทูต จึงเป็นที่ตั้งของสถานกงสุลและสถานทูตทั้งหมดในไต้หวัน และด้วยอำนาจทางเศรษฐกิจ ทำให้ภูมิภาคนี้เป็นศูนย์กลางการค้าและการเงินชั้นนำของประเทศ
ไทเปเป็นส่วนหนึ่งของเขตอุตสาหกรรมไฮเทคที่สำคัญ มีรถไฟ ทางหลวง สนามบิน และรถประจำทางเชื่อมต่อไทเปกับทุกส่วนของเกาะ เขตมหานครนี้มีสนามบินให้บริการสองแห่ง ได่แก่ ท่าอากาศยานซงชาน และท่าอากาศยานนานาชาติเถาหยวน
คำจำกัดความ
รายงานระหว่างประเทศบางฉบับถือว่าไทเป–จีหลง–เถาหยวน เป็นเขตมหานครหนึ่งโดยสมบูรณ์อย่างแท้จริง
ภูมิศาสตร์
ใจกลางของเขตมหานครไทเป–จีหลงตั้งอยู่ในแอ่งไทเป นครไทเปทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางของเขตมหานครโดยมีรัฐบาลไต้หวันและย่านการค้าที่สำคัญตั้งอยู่
การแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์
เขตมหานครนี้ประกอบด้วยนครไทเป นครจีหลง และนครซินเป่ย์ (นครซินเป่ย์มีอาณาเขตล้อมรอบทั้งไทเปและจีหลง) การแบ่งเขตทางภูมิศาสตร์มีการระบุไว้ดังต่อไปนี้
เศรษฐกิจ
ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัว (PPP) ของเขตมหานครไทเป–จีหลงประจำปี 2014 อยู่ที่ 46,102 ดอลลาร์สหรัฐ
ทางราง
เขตมหานครไทเป–จีหลงให้บริการโดยเส้นทางของสำนักงานการรถไฟไต้หวัน (สายตะวันตก) และรถไฟความเร็วสูงไต้หวัน ซึ่งเชื่อมต่อพื้นที่กับทุกส่วนของเกาะ
ขนส่งมวลชน
สำหรับการขนส่งสาธารณะ มีรถไฟขนส่งมวลชนเร็วไทเปที่ให้บริการในไทเปและซินเป่ย์ ซึ่งมีผู้โดยสารมากกว่า 2 ล้านคนต่อวัน และมีเพียงรถไฟรางเบาตั้นไห่เท่านั้นที่ดำเนินการโดยรถไฟขนส่งมวลชนเร็วซินเป่ย์ นอกจากนี้ยังมี รถไฟขนส่งมวลชนเร็วท่าอากาศเถาหยวน ซึ่งเชื่อมต่อนครไทเป ซินเป่ย์ และเถาหยวน เข้ากับสนามบินนานาชาติเถาหยวน
เครกส์ลิสต์
เครกส์ลิสต์ (Craigslist) เป็นเครือข่ายชุมชนออนไลน์ โดยให้บริการในการประกาศขายของออนไลน์ หางาน สมัครงาน หาคู่ และเป็นเว็บบอร์ดพูดคุยในหลายด้าน
เขตมหานครไทเป–จีหลง
ทางอากาศ
ในพื้นที่นี้มีท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวนให้บริการสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ ในขณะที่ท่าอากาศยานไทเปซงชานให้บริการสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ อีกทั้งยังมีเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังโตเกียวและโซล รวมทั้งเที่ยวบินข้ามช่องแคบ
รถประจำทาง
ในเขตมหานครนี้มีระบบรถประจำทางให้บริการ คือ ระบบรถโดยสารร่วมไทเป
เครกส์ลิสต์
เครกส์ลิสต์ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2538 โดยเครก นิวมาร์ก ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ "เครกส์ลิสต์" โดยเปิดให้ใช้งานในแถบซานฟรานซิสโก ซึ่งภายหลังได้ขยายตัวเปิดบริการทั่วไปในอีก 9 เมืองทั่วสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2542 โดยในปัจจุบันเปิดให้บริการสำหรับ 450 เมืองใน 50 ประเทศ
ไทยเบฟเวอเรจ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2556 บริษัทนี้ได้ซื้อกิจการกลุ่มบริษัทเฟรเซอร์ แอนด์ นีฟด้วยเงิน 11.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ประวัติ
ไทยเบฟก่อตั้งขึ้นในประเทศไทยในปี พ.ศ. 2546 โดยมีจุดประสงค์เพื่อรวมกิจการที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจเบียร์และสุราชั้นนำของไทยที่เป็นของผู้ถือหุ้นและผู้ร่วมทุนรายอื่น ๆ เข้ามาเป็นกลุ่มบริษัท ต่อมาในปี พ.ศ. 2549 ไทยเบฟได้จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ (SGX) วันที่เสนอขายหลักทรัพย์ ต่อมาในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ภายหลังจากจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์ ไทยเบฟได้ขยายขอบเขตธุรกิจโดยแบ่งธุรกิจออกเป็น 4 สายธุรกิจ ได้แก่ สุรา เบียร์ เครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ และอาหาร ไทยเบฟให้ความสำคัญกับการขยายธุรกิจสู่ตลาดต่างประเทศ โดยประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถือเป็นตลาดหลักที่มีศักยภาพการเติบโตสูง ด้วยประชากรกว่า 600 ล้านคน และมีสภาพเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างต่อเนื่อง รวมถึงจำนวนนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นทุกปีช่วยสนับสนุนให้ผู้บริโภคมีกำลังซื้อเพิ่มขึ้น ความร่วมมือระหว่างไทยเบฟและเฟรเซอร์ แอนด์ นีฟ, ลิมิเต็ด (F&N) ในด้านตราสินค้า ช่องทางการจัดจำหน่าย การประสานงานด้านการขายและการตลาด รวมถึงความช่วยเหลือสนับสนุนจากตัวแทนจำหน่ายได้ช่วยต่อยอดการขยายธุรกิจสู่ประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาค
ไทยเบฟได้รับคะแนนสูงที่สุดในโลกในกลุ่มอุตสาหกรรมเครื่องดื่มของโลก จากการจัดโดย S&P Global เป็นสมาชิกในกลุ่มดัชนีความยั่งยืนดาวโจนส์ (The Dow Jones Sustainability Indices-DJSI) โดยไทยเบฟ ได้รับคะแนนสูงสุดจากการประเมินด้านการพัฒนาที่ยั่งยืน ประจำปี 2564 (Corporate Sustainability Assessment 2021) เป็นปีที่ 4 และได้รับการยอมรับให้เป็นสมาชิกของประเภท กลุ่มดัชนีโลก (World Index) เป็นปีที่ 5 และเป็นสมาชิกของกลุ่มดัชนีตลาดเกิดใหม่ (Emerging Markets Index) เป็นปีที่ 6
เครื่องดื่มที่มีแอลกฮอล์และไม่มีแอลกฮอล์ รวมถึงอาหารและเบเกอรี่
ปัจจุบัน บริษัทในกลุ่มไทยเบฟเวอเรจ (ข้อมูล ณ วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2560) มีทั้งหมด 138 บริษัท ดังนี้
โดยมีกลุ่มผลิตภัณฑ์ทั้งหมด 4 กลุ่ม ได้แก่
กรณีอื้อฉาวและการประท้วง
ในวันที่ 17 มิถุนายน 2564 มีคำสั่งปลัดกระทรวงมหาดไทยให้ผู้ว่าราชการจังหวัดทุกจังหวัดจัดหาวัคซีนโควิด-19 ให้พนักงานไทยเบฟเวอเรจและครอบครัว 7.1 หมื่นคนทั่วประเทศ
คิม จ็อง-ซุก
ประวัติ
คิม จ็อง-ซุก เกิดเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม 1917 ที่เขตฮเวรย็อง จังหวัดฮัมกย็องเหนือ ยุคเกาหลีภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น ซอ แท ซุก เขียนว่าเธอเป็น "ผู้อาวุโสของลูกสาวสองคนของชาวนาผู้น่าสงสาร" อย่างไรก็ตาม สำนักงานข่าวกลางเกาหลี (KCNA) กล่าวว่าเธอมีน้องชายที่ชื่อว่า คิม กี ซ็อง ผู้ที่เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 1921
คิม จ็อง-ซุก ตามแม่ไปที่แมนจูเรียเพื่อตามหาพ่อของเธอ แต่พวกเขาค้นพบว่าเขาตายไปแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน แม่ของเธอเสียชีวิตและเธอกลายเป็นเด็กกำพร้า แหล่งข้อมูลส่วนใหญ่ยอมรับว่า คิม จ็อง-ซุก แล้วเข้าร่วมการรบแบบกองโจรแรง คิม อิล-ซ็อง ในปี 1935 ในฐานะผู้ช่วยครัว อย่างไรก็ตาม สำนักงานข่าวกลางเกาหลี (KCNA) รายงานว่า คิม จ็อง-ซุก กับ คิม กี ซ็อง เข้าร่วมกองกำลังกองโจร หลังจากที่แม่และภรรยาของพี่ชายถูกฆ่าโดยชาวญี่ปุ่น
ในช่วงเวลานี้ คิม จ็อง-ซุก ทำงานที่แปลก ๆ ถูกจับโดยชาวญี่ปุ่นในปี 1937 ในความพยายามที่จะรักษาความปลอดภัยสายลับอาหารและวัสดุสิ้นเปลือง หลังจากที่เธอปล่อยตัวเธอกลับไปสมทบกับกองโจร ที่ที่เธอปรุงเย็บและล้าง
มันเป็นช่วงเวลาที่คิม จ็อง-ซุก รายงานบันทึกชีวิตของคิม อิล-ซ็อง แพ็กบงเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในคิม อิล-ซ็อง ชีวประวัติอย่างเป็นทางการ
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์
ยุคปัจจุบัน
ในปีต่อมา สภาวิจัยวิศวกรรมและวิทยาศาสตร์กายศาสตร์กายภาพ (Engineering and Physical Sciences Research Council; EPSRC) ได้จัดตั้งสถาบันกราฟีนแห่งชาติที่มหาวิทยาลัย ใช้เงินทุนทั้งสิ้น 45 ล้านปอนด์ โดย 38 ล้านปอนด์มาจากรัฐบาลกลาง ส่วนที่เหลือเป็นของมหาวิทยาลัย เมื่อการจัดตั้งศูนย์สำเร็จ จึงได้รับเงินอีก 23 ล้านปอนด์ จากกองทุนพัฒนาท้องถิ่นยุโรป พร้อมกันนั้น มหาวิทยาลัยโดยคณะวิศวกรรมศาสตร์และวิทยาศาสตร์กายภาพได้รับเลือกเป็นที่ตั้งศูนย์นานาชาติว่าด้วยวัสดุขั้นสูง ร่วมกับมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ วิทยาลัยอิมพีเรียลลอนดอน และมหาวิทยาลัยอิลลินอย
ส่วนงาน
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์แบ่งออกเป็น 4 คณะวิชา แต่ละคณะมีภาควิชาสังกัด ดังนี้
ที่ตั้ง
มหาวิทยาลัยแมนเชสเตอร์มีวิทยาเขตหลักสามแห่งในใจกลางเมือง (ท้องที่อำเภอแมนเชสเตอร์) ได้แก่
ทั้งสองวิทยาเขตมีมหาวิทยาลัยนครแมนเชสเตอร์ (Manchester Metropolitan University) และอาคารที่มิใช่ส่วนงานของมหาวิทยาลัยคั่นกลาง นอกจากนี้ ยังมีวิทยาเขตฟอลโลว์ฟีลด์ (Fallowfield Campus) ตั้งห่างจากวิทยาเขตทั้งสองลงไป 3 กิโลเมตร ใช้เป็นที่ตั้งหอพักนักศึกษาและอาจารย์
นอกจากที่ตั้งทั้งสามแห่งในเขตจังหวัดแมนเชสเตอร์แล้ว มหาวิทยาลัยยังมีหอดูดาวจอร์เดรลล์ แบงก์ (Jordrell Bank Observatory) ที่จังหวัดเชชเชอร์ และศูนย์การประชุมที่ตำบลมอสตัน อำเภอแมนเชสเตอร์ จังหวัดแมนเชสเตอร์
กูเกิล กรุ๊ปส์
กูเกิล กรุ๊ปส์ (Google Groups) เป็นบริการฟรีจากทางกูเกิล ให้ผู้ใช้งานสามารถสร้างเว็บบอร์ดของกลุ่มของตัวเอง พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่สนใจได้ ใช้งานที่ต้องการเข้าไปร่วมคุยในกลุ่มที่มีสร้างอยู่แล้วได้ ผู้ใช้งานสามารถพูดคุยผ่านทางเว็บไซต์ในลักษณะเว็บบอร์ด หรือคุยได้ผ่านทางระบบอีเมลโดยให้ข้อความใหม่ส่งเข้ามาที่อีเมลผู้ใช้ได้เช่นกัน และตอบคำถามโดยการส่งอีเมลเข้าไปในกลุ่ม โดยนอกจากนี้ผู้สนใจสามารถสมัครเพื่อสร้างกลุ่มของตัวเองได้ทันที
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 กูเกิลได้ซื้อเดจานิวส์ที่ใช้งานสำหรับยูสเน็ต และในวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2544 กูเกิลได้เปิดให้บริการกรุ๊ปส์ขึ้น โดยเมื่อกุมภาพันธ์ 2549 กูเกิลได้เพิ่มเติมฟังก์ชันของกูเกิล กรุ๊ปส์ โดยเพิ่มระบบการให้คะแนนในแต่ละโพสต์
เหงียน เตี๊ยน เหญิ่ต
เหงียน เตี๊ยน เหญิ่ต (Nguyễn Tiến Nhật; 5 เมษายน ค.ศ. 1990 —) เป็นนักกีฬาฟันดาบประเภทเอเป้ชาวเวียดนาม เขาถนัดมือขวา
ในปี ค.ศ. 2011 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในการแข่งขันเอเป้บุคคลในซีเกมส์ 2011
เขาได้รับหน้าที่เป็นผู้ถือธงชาติเวียดนามนำหน้าคณะนักกีฬาเวียดนามในพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 2012
เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เขาแข่งกีฬาฟันดาบในประเภทเอเป้บุคคล
ในปี ค.ศ. 2015 เขาได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันซีเกมส์ 2015ในประเภทเอเป้บุคคล โดยเอาชนะลิม เว่ย เหวิน จากสิงคโปร์ ในรอบชิงชนะเลิศด้วยคะแนน 15:8
เอเชียนคัพ 2023 กลุ่มเอฟ
กลุ่มเอฟของเอเชียนคัพ 2023 จะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 16 ถึง 25 มกราคม ค.ศ. 2024 กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยซาอุดีอาระเบีย, ไทย, คีร์กีซสถาน และโอมาน
ทีม
หมายเหตุ
ไทย พบ คีร์กีซสถาน
<section begin=F1 /><section end=F1 />
ซาอุดีอาระเบีย พบ โอมาน
<section begin=F2 /><section end=F2 />
โอมาน พบ ไทย
<section begin=F3 /><section end=F3 />
คีร์กีซสถาน พบ ซาอุดีอาระเบีย
<section begin=F4 /><section end=F4 />
ซาอุดีอาระเบีย พบ ไทย
<section begin=F5 /><section end=F5 />
คีร์กีซสถาน พบ โอมาน
<section begin=F6 /><section end=F6 />
การแผ่รังสีซิงโครตรอน
การแผ่รังสีซิงโครตรอน (synchrotron radiation) คือการแผ่รังสีของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่คล้ายคลึงกับการแผ่รังสีไซโคลตรอน แต่มีกำเนิดมาจากอนุภาคประจุที่เร่งขึ้นอย่างยิ่งยวด (เช่นเคลื่อนที่ด้วยความเร็วใกล้ความเร็วแสง) ผ่านสนามแม่เหล็ก สามารถสร้างขึ้นได้ในอุโมงค์ซิงโครตรอน ส่วนในธรรมชาติจะพบได้จากอิเล็กตรอนความเร็วสูงเคลื่อนที่ผ่านสนามแม่เหล็กในอวกาศ รังสีที่เกิดขึ้นอาจแผ่ครอบคลุมสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้าหลายย่าน ตั้งแต่ช่วงคลื่นวิทยุไปจนถึงแสงอินฟราเรด แสงที่ตามองเห็น อัลตราไวโอเลต รังสีเอ็กซ์ และรังสีแกมมา สามารถแบ่งประเภทได้ตามลักษณะการเกิดโพลาไรเซชั่นและสเปกตรัม
กลไกการแผ่รังสี
เมื่ออิเล็กตรอนพลังงานสูงสัมพัทธ์ถูกบังคับให้เดินทางเป็นเส้นโค้งผ่านสนามแม่เหล็ก จะทำให้เกิดการแผ่รังสีซิงโครตรอนขึ้น ซึ่งคล้ายคลึงกับเสาอากาศวิทยุ แต่แตกต่างกันเนื่องจากความเร็วอันสูงยิ่งยวดจะทำให้ความถี่ที่สังเกตเปลี่ยนแปลงไปตามหลักการของดอพเพลอร์ด้วยตัวแปร \gamma Lorentz contraction ที่สูงยิ่งยวดจะกระแทกคลื่นความถี่นั้นอีกด้วย \gamma อีกตัวหนึ่ง ทำให้ยิ่งทวีความถี่ของ GeV อิเล็กตรอนให้เข้าไปสู่ย่านรังสีเอ็กซ์ ผลกระทบอีกประการหนึ่งจากสัมพัทธภาพคือ รูปแบบการแผ่รังสีจะถูกบิดเบือนไปจากรูปแบบไดโพลเนื้อเดียวที่น่าจะเกิดจากทฤษฎีอื่นที่ไม่สัมพัทธ์ กลายไปเป็นลำอนุภาครังสีที่พวยพุ่งไป เหตุนี้การแผ่รังสีซิงโครตรอนจึงเป็นแหล่งกำเนิดรังสีเอ็กซ์ที่สว่างที่สุดเท่าที่เรารู้จัก
คริสต์ศตวรรษที่ 7
คริสต์ศตวรรษที่ 7 อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 601 ถึง ค.ศ. 700
ชาโดว์ออฟเดอะนินจา
ชาโดว์ออฟเดอะนินจา (Shadow of the Ninja) หรือชื่อญี่ปุ่น ยะมิโนะชิโกะโตะนิน คะเงะ (闇の仕事人, KAGE) เป็นเกมแอ็คชั่นฉายด้านข้างซึ่งเป็นรูปแบบของนินจาจากอนาคต โดยบริษัทนะสึเมะสำหรับระบบฟามิคอมโดยเปิดตัวครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1990 และในทวีปอเมริกาเหนือกับทวีปยุโรปใน ค.ศ. 1991 เวอร์ชันพัลได้รับการเปิดตัวโดยไทโทภายใต้ชื่อบลูชาโดว์
นะสึเมะได้เริ่มพัฒนาเวอร์ชันเกมบอยของชาโดว์ออฟเดอะนินจา ถัดจากการเปิดตัวในระบบฟามิคอม อย่างไรก็ตาม สิทธิการประกาศเกมก็ได้หยิบยกขึ้นมาจากบริษัทเทคโม และชื่อเกมได้รับการปรับปรุงภายหลังเป็นนินจาริวเคนเดน ซึ่งเป็นภาคแยกโดยใช้ชื่อว่านินจาริวเคนเดนGBมาเทนโรเคสเซน นอกจากนี้ยังได้มีการพัฒนาโดยแผนกนาโกยาของนะสึเมะ
เนื้อเรื่องย่อ
เหตุการณ์เกิดขึ้นใน ค.ศ. 2029 จอมเผด็จการจักรพรรดิครุฑาได้บุกเข้ายึดสหรัฐอเมริกา และได้สร้างฐานที่มั่นในตอนกลาง "เมืองที่ใหญ่ที่สุด" ของประเทศ เพื่อการหยุดยั้งครุฑาและแก้แค้นให้แก่ผู้บริสุทธิ์ที่สูญเสียชีวิตจากการขึ้นครองอำนาจของมัน สองหัวหน้านินจาจากตระกูลอิงะ ซึ่งได้แก่ท่านชายฮายาเตะและท่านหญิงคาเอเดะได้รับการส่งตัวแทรกซึมเข้าสู่ฐานตั้งมั่นที่แข็งแกร่งของครุฑา และหมายที่จะลอบสังหารจอมเผด็จการ
รูปแบบการเล่น
ชาโดว์ออฟเดอะนินจา สามารถเล่นได้ถึงสองคนพร้อมกัน โดยผู้เล่นคนหนึ่งจะเล่นเป็นฮายาเตะ (นินจาผู้ชาย) กับผู้เล่นอีกคนซึ่งเล่นเป็นคาเอเดะ (นินจาผู้หญิง) ในแต่ละโหมด ผู้เล่นสามารถเลือกตัวละครที่พวกเขาต้องการที่จะควบคุมก่อนที่เกมจะเริ่มต้น ซึ่งไม่ได้มีความแตกต่างในการเลือกใช้ตัวละครใดตัวละครหนึ่ง อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างก็ดูเหมือนว่าจะมีความแตกต่างกันในเกมโดยสมบูรณ์ (รวมถึงภาพปกในแบบมังงะของเวอร์ชันญี่ปุ่น) มากกว่าเวอร์ชันที่ปรากฏในเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา ซึ่งฮายาเตะมีผมสีทอง และคาเอเดะมีผมสีเขียวสวมกระโปรงสั้นและกวัดแกว่งดาบและคุนะอิ
ตัวละครที่ใช้เล่นสามารถวิ่ง, ก้มตัว, ปีนบันได, โจมตี และกระโดดเช่นเดียวกับที่มีในเกมแอ็คชั่นฉายด้านข้างโดยส่วนใหญ่ ตลอดจนการห้อยโหนตามคานราวและเคลื่อนตัวไปมา หากผู้เล่นมีพลังชีวิตเหลืออยู่มากกว่าครึ่ง พวกเขาสามารถโจมตีด้วยพลังพิเศษจากการกดปุ่มเพื่อสำแดงอิทธิฤทธิ์ด้วยการเรียกพายุฝนฟ้าคะนองที่สร้างความเสียหายให้แก่ศัตรูทั้งหมดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ แต่ก็จะสูญเสียพลังครึ่งหนึ่งจากพลังชีวิตสูงสุดของพวกเขา