cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี
ที่ตั้ง
ตึกสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นตึกสูง 3 ชั้น แบบสากลนิยม สร้างอยู่ในแนวเดียวกันกับตึกสำนักเลขาธิการ คณะรัฐมนตรี สร้างในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี เพื่อใช้เป็นสถานที่ประชุมขององค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (องค์การซีอาโต้) ซึ่งมีการประชุมในปี พ.ศ. 2500 โดยใช้เงินขององค์การซีอาโต้ ตึกหลังนี้มีชื่อว่า "ตึกพัฒนา" และหลังจากที่สำนักงานองค์การซีอาโต้ได้ย้ายออกไปแล้ว จึงได้ใช้เป็นที่ทำการของสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรีจนถึงปัจจุบัน
ทฤษฎีบทมูลฐานของพีชคณิต
ทฤษฎีบทมูลฐานของพีชคณิต (fundamental theorem of algebra) ในคณิตศาสตร์กล่าวว่า พหุนามเชิงซ้อนที่ไม่ใช่ค่าคงที่มีรากเป็นจำนวนเชิงซ้อน หรือกล่าวอย่างเป็นทางการว่า ถ้า เป็นพหุนามที่มีสัมประสิทธิ์ a_0, a_1, \ldots, a_{n-1} เป็นจำนวนเชิงซ้อนแล้ว จะมีจำนวนเชิงซ้อน z_0 ที่ทำให้ p(z_0) = 0
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นสถาบันการศึกษาเภสัชศาสตร์ลำดับที่ 9 และเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนามหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ องครักษ์ จังหวัดนครนายก ได้รับอนุมัติให้ดำเนินการจากคณะรัฐมนตรี เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
ประวัติ
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒได้บรรจุโครงการการจัดตั้งคณะเภสัชศาสตร์ไว้เป็นหนึ่งในแผนการพัฒนามหาวิทยาลัย วิทยาเขตองครักษ์ ได้ผ่านการเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีและทบวงมหาวิทยาลัย โดยลงประกาศในพระราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2539 ซึ่งถือเป็นวันก่อตั้งคณะเภสัชศาสตร์ ซึ่งสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอาคารคณะเภสัชศาสตร์ ณ วิทยาเขตองครักษ์ เมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2543
หน่วยงาน
ตาม[http://council.swu.ac.th/Portals/2099/Documents/10.%20%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A8%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%9A%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99.PDF?ver=2018-02-14-112841-160 ประกาศมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒฉบับที่ 10/2559 เรื่อง การแบ่งหน่วยงานภายในของส่วนงาน พ.ศ. 2559] นั้น ได้มีการแบ่งหน่วยงานในคณะเภสัชศาสตร์เป็น 7 หน่วยงาน ดังนี้
เชื้อเพลิงเอทานอล
เชื้อเพลิงเอทานอล คือ เอทานอล (เอทิลแอลกอฮอล์)ชนิดเดียวกันกับที่ใช้ทำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งส่วนใหญ่นำมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในรถยนต์ ในรูปแบบสารเติมแต่งในผลิตภัณฑ์น้ำมันเบนซิน    การผลิตเชื้อเพลิงเอทานอลเพื่อใช้ในการขนส่งเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่า จากปี พ.ศ. 2543 ที่ผลิตได้ 17 พันล้านลิตร เป็น 52 พันล้านลิตร ในพ.ศ. 2550 และพบว่าหุ้นของธุรกิจเชื้อเพิลงเอทานอลทั้วโลกเพิ่มขึ้นจาก 3.7%ในปี 2550 เป็น 5.4%ในปี 2551 ในปี 2555 ทั้วโลกมีการผลิตเชื้อเพลิงเอทานอลมากถึง 22.36 พันล้านแกลลอน (84.6 พันล้านลิตร)สหรัฐอเมริกาผลิตได้เป็นอันดับที่1 ผลิตได้ 13.9 พันล้านแกลลอน (52.6 พันล้านลิตร)คิดเป็น 62%ของผลผลิตทั้งโลก ตามด้วยบราซิลผลิตได้ 5.6 พันล้านแกลลอน (21.1 ล้านลิตร)เชื้อเพลิงเอทานอลมีค่า gasoline gallon equivalency (GGE) 1.5 แกลอน ซึ่งหมายถึง1.5 แกลลอนของเอทานอลผลิตพลังงานได้เท่ากับ 1 แกลอนของน้ำมันเบนซิน
ในปัจจุบันมีการใช้เชื้อเพลิงเอทานอลอย่างแพร่หลายในประเทศสหรัฐอเมริกาและประเทศบราซิล ซีงทั้งสอบประเทศนี้สามารถผลิตเอทานอลเพื้อเป็นเชื้อเพลิงรวมมากถึง 87.1% ในปี 2554 รถยนต์โดยส่วนใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกาสามารถใช้น้ำมันที่ส่วนประกอบของเอทานอล 10% ได้ ตั่งแต่ปี 2519 รัฐบาลบราซิลได้ประกาศว่า น้ำมันเบนซินที่ใช้อยู่ภายในประเทศต้องมีการผสมเอทานอล และในปี 2550 บราซิลได้ออกกฎหมายบังคับใช้น้ำมันเบนซินผสมกับเอทานอลในอัตรา 75 : 25 ตามลำดับ หรือที่เรียกว่าน้ำมันเบนซินE25 ในปี 2554 บราซิลมีรถยนต์กว่า 14 ล้านคันที่ใช้เชื้อเพลิงเอทานอล 100% (E100) และรถจักยายนต์กว่า 1.5 ล้านค้นที่สามารถใช้ได้
เอทานอลเป็นเชื้อเพลิงที่สามารถผลิตได้จากวัสดุทางการเกษตร พืชที่ในการผลิตเอทานอลส่วนใหญ่ได้แก่ อ้อย มันสำปะหลัง ข้าวโพด และมันฝรั่ง ปัจจุบันยังมีข้อถกเถียงอยู่เป็นจำนวนมากสำหรับการใช้เอทานอลเพื่อทดแทนน้ำมัน เนื่องจากความกังวลต่อความมั่นคงทางอาหารในด้านปริมาณและราคาเพราะต้องนำผลผลิตบางส่วนมาใช้ในการผลิตเอทานอลโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้าวโพด การพัฒนาการผลิตเอทานอลจาก เซลลูโลส อาจเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับอนาคต
โครงสร้างเคมี
ในระหว่างการหมักเอทนานอลจากน้ำตาลกลูโคสจากพืชจะได้ผลิตภัณฑ์เป็นเอทานอลและคาร์บอนไดออกไซด์ ในการกระบวนการหมักเอทานอลจะเกิดผลิตภัณฑ์ต่างมากมาย เช่น กรดอซิติก ไกลคอลและผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อีกมากมาย ซึ่งจำเป็นต้องมีกระบวนการกำจัดออกก่อนใช้งาน การหมักเอทานอลจะหมักอยู่ในรูปของเหลวโดยจะมีส่วนประกอบของเอทานอลประมาณ 15% เอทานอลจะถูกทำให้บริสุทธิ์โดยกระบวนการดูดซับและการกลั่นร่วมกัน เอทานอลที่บริสุทธิ์ ในระหว่างการทำปฏิกิริยาของเอทานอลกับออกซิเจนผลิตภัณฑ์ที่ได้ คือ ความร้อน ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ และน้ำ แป้งและเซลลูโลสมีโครงสร้างโมเลกุลที่ประกอบด้วยน้ำตาลกลูโคสมาประกอบกัน จึงสามารถที่จะผลิตเอทานอลจากเซลลูโลส แต่อย่างไรก็ตามการปรับสภาพเซลลูโลสเพื่อผลิตน้ำตาลกลูโคสหรือน้ำตาลชนิดอื่นเพื่อเป็นวัถุดิบในการหมักเอทานอล เอทานอลก็จากผลิตได้จากเอทิลีน โดยการย่อยสลายพันธะคู่ด้วยตัวเร่งปฏิกิริยาและอุณหภูมิสูง
แต่อย่างไรก็ตามการผลิตเอทานอลด้วยวิธีการหมักถือเป็นวิธีการผลิตที่นิยมมากที่สุดในปัจจุบัน
แหล่งที่มา
เชื้อเพลิงเอทานอลถือเป็นพลังงานทดแทนที่สำคัญ ที่ถูกผลิตขึ้นจากการเก็บเกี่ยวพลังงานแสงอาทิตย์ที่ถูกเก็บสะสมในพืช ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานหมุนเวียนที่สำคัญ พืชที่เป็นวัตถุดิบในการผลิตเชื้อเพลิงเอทานอลที่สำคัญคือ อ้อย มันสำปะหลังและข้าวโพด
ราว 5% ของเชื้อเพลิงเอทานอลที่ผลิตได้ในปี 2546 ผลิตผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม โดยใช้เอทิลีนและน้ำโดยเร่งปฏิกิริยาด้วยกรดซัลฟูริก (กรดกำมะถัน)
สวีนนีย์ ท็อดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งฟลีทสตรีท
สวีนนีย์ ท็อดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งฟลีทสตรีท (อังกฤษ : Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street) คือ ภาพยนตร์เพลงอังกฤษอเมริกันนแนวเขย่าขวัญ ปี พ.ศ. 2550 ที่ได้รับการดัดแปลงจากละครเพลงชื่อเดียวกันของสตีเฟน ซอนด์ไฮม์ และฮิวจ์ วีลเลอร์ เป็นเรื่องเล่าที่อ้างอิงตำนานประโลมโลกสมัยวิกตอเรีย โดยมีชายที่ชื่อว่าสวีนนีย์ ทอดด์ เป็นตัวเอก เขาคือช่างตัดผมชาวอังกฤษ ที่เกิดขาดสติหลังจากเสียภรรยาและบุตรสาวไปให้กับผู้พิพากษาฉ้อฉลนามว่าเทอร์พิน จนก่อการฆาตกรรมต่อเนื่องด้วยการใช้มีดโกนปาดคอลูกค้าของตัวเอง โดยร่วมมือกับนางเลิฟเวตต์ ผู้ที่คอยแปรรูปศพที่ถูกฆ่าทุกศพให้กลายเป็นพายเนื้อเพื่อใช้จำหน่ายในร้านของเธอที่กำลังประสบปัญหาด้านเงินทุน
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย ทิม เบอร์ตัน ซึ่งเขาได้รับการมอบหมายจากบริษัท ดรีมเวิร์ก เมื่อปี พ.ศ. 2549 ให้มากำกับแทนผู้กำกับภาพยนตร์ แซม เมนเดส เบอร์ตันได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างผลงานชิ้นนี้มาจากความประทับใจที่ได้ชมละครเวทีของซอนด์ไฮม์เรื่องเดียวกันนี้ ตอนที่ยังเป็นนักเรียน และเมื่อครั้งที่ได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ในเวอร์ชันต้นคริสต์ทศวรรษที่ 1980 ซึ่งในกระบวนการสร้าง ซอนด์ไฮม์ก็ได้มาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาในการถ่ายทำด้วย
ในส่วนของนักแสดงนำ ผู้ที่รับบทเป็นสวีนนีย์ ทอดด์ คือ จอห์นนี เดปป์ และนางเลิฟเลตต์รับบทโดย เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์ โดยก่อนการแสดง เดปป์ ซึ่งเป็นผู้ที่ร้องเพลงไม่เป็น ต้องไปฝึกการร้องเพลงเพื่อเตรียมตัวในการสวมบทบาทนี้ โดยหลังจากที่ภาพยนตร์ออกฉาย การร้องเพลงของเขาก็ได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์ว่าเหมาะสมกับบท แต่ก็มีบางคำวิจารณ์ที่กล่าวว่ายังถือเป็นการร้องเพลงที่ขาดความมั่นคงด้านคุณภาพอยู่
สวีนนีย์ ท็อดด์ ออกฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2550 และในสหราชอาณาจักรเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2551 (ส่วนในประเทศไทยออกฉายเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2551) โดยได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม อย่างไรก็ตาม การที่วอร์เนอร์บราเธอร์สตัดสินใจไม่โฆษณาภาพยนตร์เรื่องนี้ว่าเป็นภาพยนตร์เพลง ก็ทำให้ผู้ชมบางคนไม่พอใจและวิจารณ์ว่า การโฆษณาเช่นนี้เป็นความตั้งใจที่จะทำให้ผู้ชมเข้าใจผิดในประเภทของภาพยนตร์
ในด้านของความสำเร็จ ภาพยนตร์ไม่ประสบความสำเร็จด้านรายได้ในสหรัฐอเมริกา แต่รายได้ที่ได้รับจากระดับนานาชาติถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดี ซึ่งนอกจากรายได้หลักจากการฉายภาพยนตร์แล้ว ก็ยังสามารถสร้างรายได้จากผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อีกด้วย เช่น อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ หรือดีวีดีภาพยนตร์รูปแบบต่าง ๆ เป็นต้น ส่วนด้านรางวัลที่ได้รับก็ถือว่าประสบความสำเร็จค่อนข้าง โดยได้รับจากทั้งเวทีประกวดหลากหลายระดับ เช่น รางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, รางวัลลูกโลกทองคำ (สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก) เป็นต้น
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการจัดระดับความเหมาะสมต่อผู้ชมจากสมาคมภาพยนตร์อเมริกันให้อยู่ในระดับอาร์ เนื่องจากมีการฉาย "ภาพความรุนแรงอย่างถึงเลือดถึงเนื้อ" ในภาพยนตร์
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องเล่าถึงชีวิตของเบนจามิน บาร์กเกอร์ (จอห์นนี เดปป์) ช่างตัดผมชาวอังกฤษผู้มีทักษะความชำนาญสูง เขามีภรรยาชื่อว่าลูซี (ลอรา มิเชลล์ เคลลี) และบุตรสาวที่ชื่อโจฮันนา บาร์กเกอร์ วันหนึ่ง ทอดด์ถูกยัดเยียดข้อหาและรับโทษให้ไปใช้แรงงานในประเทศออสเตรเลีย โดยผู้พิพากษาฉ้อฉลที่ชื่อเทอร์พิน (อลัน ริคแมน) ผู้ที่ต้องการลูซีมาเป็นภรรยาของตัวเอง
15 ปีต่อมา บาร์กเกอร์กลับมาสู่กรุงลอนดอน อังกฤษ บ้านเกิดของเขาอีกครั้ง ภายใต้ชื่อปลอมว่า "สวีนนีย์ ทอดด์" โดยได้เดินทางมาพร้อมกับกะลาสีเรือผู้หนึ่งชื่อแอนโทนี โฮป (เจมี แคมป์เบลล์ โบเวอร์) เมื่อทอดด์เดินทางกลับไปที่ถนนฟลีต ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านเก่าของเขา ซึ่งอยู่ชั้นบนเหนือร้านขายพายของนางเนลลี เลิฟเวตต์ (เฮเลนา บอนแฮม คาร์เตอร์) เขาก็ได้รับคำบอกเล่าจากเลิฟเวตต์ว่า ลูซีเสียชีวิตแล้วโดยการดื่มยาพิษฆ่าตัวตายหลังจากที่ถูกเทอร์พินหลอกไปข่มขืน ส่วนโจฮันนา (เจย์น ไวส์เนอร์) ก็โตเป็นวัยรุ่น และกำลังอยู่ในความดูแลของเทอร์พิน เมื่อได้ฟังดังนั้น ทอดด์จึงโมโหและปฏิญาณตนว่าจะแก้แค้นเทอร์พินให้ได้ พร้อมกับกลับมาเปิดร้านตัดผมใหม่อีกครั้งที่ที่พักของเขาเอง
ด้านของแอนโทนี ขณะที่เขาเดินทางไปทั่วกรุงลอนดอน เขาได้พบกับโจฮันนา ซึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของผู้พิพากษาเทอร์พิน ทั้งสองตกหลุมรักซึ่งกันและกัน โดยแอนโทนีได้มาเฝ้ามองเธอจากทางเดินบนถนนอยู่เสมอ จนถูกเทอร์พินและบีเดิล แบมฟอร์ด (ทิโมที สปอลล์) ผู้ช่วยของเขา ทำร้ายร่างกายและขับไล่ออกมา จากเหตุการณ์ครั้งนั้น เขาจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะพาเธอหนีออกมาอยู่ด้วยกันให้ได้
วันหนึ่ง ขณะที่ทอดด์กำลังเดินอยู่ในตลาดสดพร้อมกับเลิฟเวตต์ เขาได้พบกับอาโดลโฟ ปีเรลลี (แซชา แบรอน โคเฮน) ช่างตัดผมที่อ้างตัวว่าเป็นชาวอิตาลี ที่กำลังเร่ขายยาบำรุงเส้นผมอยู่ ทอดด์จับได้ว่ายาบำรุงผมที่ขายนั้นเป็นของปลอมและได้ประณามปีเรลลี เมื่อได้ยินดังนั้น ปีเรลลีจึงท้าดวลแข่งขันการโกนหนวดกับเขา เพื่อดูว่าผู้ใดจะโกนได้เรียบและเร็วกว่ากัน ซึ่งผู้ชนะในการแข่งขันก็คือทอดด์
หลังจากความพ่ายแพ้ครั้งนั้น ปีเรลลี พร้อมกับโทบี (เอ็ด แซนเดอร์ส) เด็กชายผู้ช่วยของเขา ได้เดินทางมาที่ร้านตัดผมของทอดด์ และได้เปิดเผยตัวเองว่าที่จริงแล้วเขาคือแดเนียล โอ ฮิกกินส์ อดีตผู้ช่วยของทอดด์ พร้อมกับขู่ว่าจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงว่าทอดด์ก็คือเบนจามิน บาร์กเกอร์ เมื่อเป็นเช่นนั้น ทอดด์จึงลงมือสังหารปีเรลลีเพื่อรักษาความลับเกี่ยวกับตัวตนของเขาเอาไว้
ต่อมา ผู้พิพากษาเทอร์พิน ซึ่งตั้งใจจะขอโจฮันนาแต่งงาน ได้ไปพบทอดด์ตามคำแนะนำของแบมฟอร์ดเพื่อไปให้เขาโกนหนวดให้ ทอดด์เห็นเป็นโอกาสดีที่จะได้แก้แค้น เขาจึงเตรียมตัวสังหารเทอร์พินโดยพยายามทำให้เทอร์พินผ่อนคลายกับการโกนหนวดของเขาก่อนที่จะปาดคอ แต่ทันใดนั้น ความตั้งใจของเขาก็ถูกขัดขวาง เมื่อแอนโทนีได้เข้ามาหาเขาอย่างกะทันหันเพื่อบอกแผนการในการพาตัวโจฮันนาหนี โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าเทอร์พินนั่งอยู่ในร้าน เมื่อเทอร์พินเห็นแอนโทนี เขาก็ออกไปจากร้านอย่างโมโห และได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก เหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้ทอดด์โกรธจนกล่าวโทษมนุษย์ทุกคนรวมทั้งตัวเขาเองว่าไม่สมควรที่จะดำรงอยู่ เขาจึงตัดสินใจระบายความเดือดดาลนี้ด้วยการฆาตกรรมลูกค้าของตัวเอง เพื่อรอวันที่จะได้มีโอกาสสังหารเทอร์พินอีกครั้ง โดยนางเลิฟเวตต์ที่รับรู้ความรู้สึกดังกล่าว ก็ได้กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในแผนการฆาตกรรมต่อเนื่องของเขาด้วย โดยได้แนะนำวิธีกำจัดศพลูกค้าที่จะถูกเขาฆ่า ว่าควรจะนำเนื้อศพมาประกอบเป็นไส้พายเพื่อเรียกลูกค้าเข้ามาอุดหนุนในร้านของเธอที่กำลังประสบปัญหาเรื่องเงินทุน ทอดด์เห็นด้วยกับความคิดนี้ และได้จัดการปรับปรุงเก้าอี้ตัดผมของเขาใหม่ ให้มีกลไกที่สามารถทิ้งศพเหยื่อที่ถูกเขาปาดคอจากบนร้านลงไปยังห้องอบพายใต้ดินของเลิฟเวตต์ได้
หลายสัปดาห์ผ่านไป แอนโทนีออกตามหาตัวโจฮันนา ซึ่งขณะนั้นถูกเทอร์พินส่งตัวไปกักขังในสถานพักฟื้นผู้ป่วยทางจิตของฟอกก์เพื่อเป็นการลงโทษที่เธอไม่รับคำขอแต่งงานจากเขา ขณะที่เหยื่อที่ทอดด์สังหารเริ่มเพิ่มมากขึ้น พร้อมกับกิจการร้านตัดผมและร้านขายพายที่สามารถสร้างรายได้เพิ่มขึ้นด้วย ซึ่งเลิฟเวตต์ยังได้รับโทบีมาเลี้ยงดูและเป็นลูกมือในร้านของเธอ
ต่อมาแอนโทนีก็รู้ว่าโจฮันนาอยู่ที่ไหนและได้เล่าเรื่องนี้ให้ทอดด์ฟัง ทอดด์คิดแผนการให้แอนโทนีปลอมตัวเป็นช่างทำผมปลอมฝึกหัดเพื่อเข้าไปหลอกเจ้าหน้าที่ในสถานพักฟื้นว่า จะเข้ามาหาผมของคนไข้หญิงไปทำผมปลอม และฉวยโอกาสช่วยโจฮันนาออกมา
หลังจากที่โจฮันนาถูกช่วยออกมาได้ ทอดด์ก็หลอกล่อเทอร์พินให้กลับมาที่ร้านตัดผมของเขาอีกครั้ง โดยเขาได้ฝากจดหมายที่เขียนในทำนองว่า เขารู้ว่าโจฮันนาหนีไปอยู่ที่ไหน ให้โทบีนำไปให้เทอร์พินที่ศาล ขณะนั้น โทบีเริ่มระแวงในตัวทอดด์ ซึ่งเมื่อเขากลับมาจากการส่งจดหมาย เขาจึงได้นำความไม่ไว้วางใจของเขามาเล่าให้กับเลิฟเวตต์ฟังและสัญญาว่าจะปกป้องเธอจากทอดด์ โดยไม่รู้ว่าเธอคือผู้สมรู้ร่วมคิดกันกับทอดด์ เมื่อเธอรับรู้ถึงความหวาดระแวงนั้น เธอจึงหลอกโทบีให้เข้าไปช่วยบดเนื้อในห้องอบพายและขังเขาไว้ และได้นำความสงสัยของโทบีไปเล่าให้ทอดด์ฟัง ต่อมา บีเดิล แบมฟอร์ด ก็เดินทางมาที่ร้านตัดผมของทอดด์และถูกทอดด์สังหาร ศพของบีเดิลที่ถูกทิ้งลงไปในห้องอบพาย รวมถึงซากชิ้นส่วนของมนุษย์ที่ถูกทิ้งอยู่ในนั้น ทำให้โทบีรู้ความจริงเกี่ยวกับการกระทำอันโหดร้ายของทอดด์และเลิฟเวตต์ ซึ่งในขณะนั้น ทั้งคู่ได้ลงมาตามหาโทบี แต่หาไม่พบ ขณะเดียวกัน แอนโทนีได้นำโจฮันนามาที่ร้านตัดผม แต่เมื่อไม่พบใคร เขาจึงให้เธอซ่อนตัวในลังเปล่าที่อยู่ในร้าน
ต่อมา หญิงขอทานผู้มีหน้าตาอัปลักษณ์ที่เคยพบกับแอนโทนีตอนต้นเรื่อง และคอยมารบกวนเลิฟเวตต์ตลอดทั้งเรื่องนั้น บัดนี้ได้เข้ามายืนอยู่ในร้านตัดผมเช่นกัน เมื่อทอดด์เข้ามาพบเข้า เขาก็ลงมือสังหารเธอและทิ้งศพเธอไปก่อนที่เทอร์พินจะเข้ามา เมื่อเขาพบเทอร์พินอีกครั้ง ทอดด์ได้บอกเบาะแสเกี่ยวกับโจฮันนาให้ฟัง และได้เชิญชวนให้มานั่งเก้าอี้ตัดผมเพื่อที่เขาจะได้โกนหนวดให้ และแล้วความแค้นของเขาก็ถูกชำระเมื่อเขาเปิดเผยตัวเองว่าเขาคือเบนจามิน บาร์กเกอร์ ก่อนที่จะลงมือสังหารเทอร์พินและทิ้งศพลงไปในห้องอบพาย ช่วงเวลานั้น โจฮันนาที่แอบดูการกระทำของทอดด์โดยตลอด ก็ถูกทอดด์จับได้และเกือบจะถูกปาดคออีกคน ซึ่งทอดด์ไม่ทราบว่านี่คือบุตรสาวของเขาเอง เสียงกรีดร้องของเลิฟเวตต์จากห้องอบพาย เนื่องจากเธอถูกเทอร์พินดึงกระโปรงของเธอเอาไว้ก่อนที่จะสิ้นใจ ทำให้เขาเปลี่ยนใจไม่ลงมือกับโจฮันนาและรีบลงไปหาเลิฟเวตต์ทันที เมื่อเขาลงมาถึง เขาได้สังเกตเห็นว่าศพของหญิงขอทานที่เขาเพิ่งสังหารนั้นก็คือลูซี ภรรยาของเขาที่เขาเชื่อว่าเธอเสียชีวิตไปแล้วตามที่เลิฟเวตต์เล่าให้ฟัง ทอดด์เสียใจมาก และรู้ตัวว่าเลิฟเวตต์ปิดบังเรื่องที่ลูซียังมีชีวิตอยู่จากเขามาตลอด ซึ่งเลิฟเวตต์ก็ได้สารภาพว่า ที่ต้องโกหกไปเช่นนั้นเนื่องจากเธอรักเขา และต้องการจะแต่งงานด้วยกัน ทอดด์ทำทีว่ามีความสุขกับคำพูดของเธอและจับเธอเต้นรำไปรอบ ๆ ห้องอบก่อนที่จะเหวี่ยงเธอเข้าไปในเตาอบพายที่เปิดอยู่ และมองดูเธอถูกเผาจนเสียชีวิต
ทอดด์กลับไปดูศพของลูซีอีกครั้งพร้อมกับยกร่างของเธอขึ้นมากอดอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น โทบีที่ซ่อนตัวอยู่ในรางระบายน้ำในห้อง ก็ปรากฏตัวขึ้นมาและเดินมาหยิบมีดโกนของทอดด์ที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนที่จะใช้มันปาดคอของทอดด์ที่กำลังโศกเศร้ากับการกระทำของตัวเอง และโทบีก็ได้เดินจากไป ทิ้งศพของทอดด์ที่มีเลือดไหลชโลมร่างของลูซีไว้เพียงลำพัง
การพัฒนา
ในเบื้องต้น ผู้ที่ถูกวางตัวให้มากำกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือ แซม เมนเดส ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวอังกฤษเจ้าของรางวัลออสการ์จากภาพยนตร์เรื่อง อเมริกันบิวตี้ (American Beauty, พ.ศ. 2542) ซึ่งเมนเดสได้ใช้เวลาหลายปีในการสร้างและดัดแปลงเนื้อเรื่องของละครเพลงข้างต้น โดยได้เชิญซอนไฮม์มาประพันธ์บทภาพยนตร์ให้ด้วย แต่ซอนไฮม์ปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พร้อมกับแนะนำจอห์น โลแกน ให้มาทำหน้าที่นี้แทน ซึ่งเมนเดสและวัลเตอร์ พาร์กส์ โปรดิวเซอร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งเคยร่วมงานกับโลแกนมาแล้วในภาพยนตร์เรื่อง แกลดดิเอเตอร์ นักรบผู้กล้า ผ่าแผ่นดินทรราช (Gladiator, พ.ศ. 2543) ต่างก็เห็นด้วย แต่ในที่สุด เมนเดสก็มีอันต้องยุติการเป็นผู้กำกับให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้เพื่อไปกำกับภาพยนตร์อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือเรื่อง จาร์เฮด พลระห่ำ สงครามนรก (Jarhead, พ.ศ. 2548) ทำให้ทางดรีมเวิร์กต้องประกาศแต่งตั้งทิม เบอร์ตัน ให้เข้ามารับหน้าที่นี้แทนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเป็นช่วงเวลาหลังจากที่โครงการภาพยนตร์เรื่อง ริปลีย์สบีลีฟอิตออร์นอต! (Ripley's Believe It or Not) ของเบอร์ตันไม่ได้รับการอนุมัติให้สร้าง เนื่องจากงบประมาณที่ตั้งไว้สูงเกินไป
การถ่ายทำ
การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 และสิ้นสุดในวันที่ 11 พฤษภาคมของปีเดียวกัน โดยระหว่างการถ่ายทำได้มีการพักกองถ่ายเป็นระยะเวลาสั้น ๆ ในช่วงเดือนมีนาคมเพื่อเปิดโอกาสให้จอห์นนี เดปป์ กลับไปเยี่ยมบุตรสาวของเขาที่กำลังป่วยหนักอยู่ในขณะนั้น สำหรับสถานที่ที่ใช้ในการถ่ายทำ ทิม เบอร์ตัน ได้ใช้โรงถ่ายภาพยนตร์ไพน์วูดสตูดิโอส์ ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่ซึ่งเขาเคยใช้ถ่ายทำภาพยนตร์หลาย ๆ เรื่องนับตั้งแต่ แบทแมน (Batman) เมื่อปี พ.ศ. 2532
ฉากหลังของภาพยนตร์เรื่องนี้ คือกรุงลอนดอนในสมัยวิกตอเรีย ที่ออกแบบโดยดันเต แฟร์เรตตี โปรดักชันดีไซเนอร์ เขาได้เติมความดำมืดและน่าสะพรึงกลัวให้กับกรุงลอนดอนในภาพยนตร์ และดัดแปลงถนนฟลีต ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านตัดผมของสวีนนีย์ ทอดด์ รวมถึงภูมิทัศน์แวดล้อมให้ต่างไปจากสถานที่จริง โดยในตอนแรก เบอร์ตันตั้งใจจะสร้างฉากทั้งหมดนี้ในคอมพิวเตอร์แล้วค่อยนำไปซ้อนกับภาพการแสดงของนักแสดงโดยใช้เทคนิคการถ่ายทำหน้ากรีนสกรีน แต่ต่อมา เขาก็เปลี่ยนใจ และหันมาใช้ฉากที่สร้างขึ้นจริงเพื่อจะช่วยให้นักแสดงเข้าถึงบทบาทมากขึ้น
สำหรับเลือด ซึ่งปรากฏตัวอย่างเด่นชัดในหลาย ๆ ฉากของภาพยนตร์ เช่น ฉากเปิด และฉากการฆาตกรรม นั้น เบอร์ตันกล่าวว่ามันเป็นองค์ประกอบที่สำคัญมาก เขายืนยันว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องเต็มไปด้วยเลือด เพราะมันจะนำมาซึ่งพลังของเนื้อเรื่อง และเป็นสัญลักษณ์แทนการปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่รุนแรงของสวีนนีย์ผ่านการฆาตกรรมที่โหดร้าย เลือดในหนังเรื่องนี้ถูกนำเสนออย่างโดดเด่นที่สุดในฉากที่สวีนนีย์ปาดคอเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ซึ่งในการสร้างภาพเลือดที่กระฉูดมาจากคอของเหยื่อนั้น ทางผู้สร้างได้ใช้เลือดปลอมแทนการสร้างเลือดจากคอมพิวเตอร์ และมีการทดสอบอยู่หลายครั้งก่อนถ่ายทำจริง
ดนตรีประกอบและเพลง
ดนตรีประกอบ รวมไปถึงเพลงต่าง ๆ ที่ตัวละครใช้ร้องแทนบทพูด ของภาพยนตร์เรื่องนี้ ยังคงยึดโยงอยู่กับลักษณะดนตรี/เพลงที่ใช้ในการแสดงละครเพลง สวีนนีย์ ทอดด์ ของซอนไฮม์แทบทั้งหมด โดยมีบางส่วนที่ได้รับการดัดแปลง เพิ่มเติม และตัดทอนลงไปเพื่อให้เหมาะสมกับความเป็นภาพยนตร์มากขึ้น นั่นจึงทำให้ท่อนร้องบางท่อนและเพลงที่มีชื่อเสียงบางเพลงของละครเพลง สวีนนีย์ ทอดด์ ไม่ปรากฏอยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเพลง "The Ballad of Sweeney Todd" ซึ่งทำหน้าที่เป็นเพลงเล่าเรื่องทั้งในส่วนนำ ระหว่างเรื่อง และส่งท้ายในฉบับละครเพลง ก็ถูกเบอร์ตันตัดทิ้งไป โดยที่เขาได้กล่าวถึงเพลงนี้ว่า "ทำไมบรรดาคอรัสต้องออกมาร้องว่า 'มาตั้งใจฟัง/ดูตำนานของสวีนนีย์ ทอดด์' (Attend the tale of Sweeney Todd ) อีก ทั้ง ๆ ที่คุณก็กำลังจะได้ฟังและดูมันอยู่แล้ว"
ส่วนการบรรเลงดนตรีประกอบภาพยนตร์นั้น โจนาทาน ทูนิคก์ ผู้ประพันธ์ดนตรีให้กับ สวีนนีย์ ทอดด์ ฉบับละครเพลงดั้งเดิม ได้มาเป็นผู้ควบคุมในด้านนี้ โดยเขาได้นำเอาเพลงดั้งเดิมมาบรรเลงใหม่ทั้งหมดโดยวงออร์เคสตรา ที่เพิ่มจำนวนนักดนตรีจากเดิมเมื่อครั้งที่ใช้แสดงในละครเพลง 27 คนเป็น 78 คน เพื่อทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์ความรู้สึกที่ทั้งใหญ่และมากขึ้นกว่าเดิม
การเข้าฉายและรายได้
สวีนนีย์ ท็อดด์ บาร์เบอร์หฤโหดแห่งฟลีทสตรีท ออกฉายวันแรกอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยมีจำนวนโรงฉาย 1,249 โรง และได้รับรายได้ในสัปดาห์แรก 9,300,805 ดอลลาร์สหรัฐ และออกฉายทั่วโลกในช่วงเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยได้รับการตอบรับอย่างดีในสหราชอาณาจักรและประเทศญี่ปุ่น
ในช่วงแรกก่อนการฉายในสหรัฐอเมริกา บริษัท มาร์คัสเธียร์เตอร์ ซึ่งเป็นบริษัทเจ้าของโรงภาพยนตร์จำนวนมากในสหรัฐอเมริกา ได้ปฏิเสธการฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ในเครือของบริษัท เนื่องจากข้อตกลงเรื่องค่าใช้จ่ายในการฉายที่ได้ทำกับพาราเมาต์ บริษัทเจ้าของลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่ลงรอยกัน แต่ในท้ายที่สุด ความขัดแย้งก็ยุติลง และมาร์คัสเธียร์เตอร์ก็อนุมัติให้ฉาย สวีนนีย์ ทอดด์ ในโรงภาพยนตร์ของตนทันกำหนดการการออกฉายพอดี สำหรับรายได้รวมของภาพยนตร์เรื่องนี้ ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดาอยู่ที่ 52.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และในตลาดอื่นทั่วโลกอยู่ที่ 99.62 ล้านดอลลาร์สหรัฐ รวมรายได้ทั้งหมดเท่ากับ 152.52 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในประเทศไทย ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2551 ในโรงภาพยนตร์ 60 โรง ได้รับรายได้รวมในสัปดาห์แรกที่ประมาณ 4.4 ล้านบาท เป็นอันดับที่ 3 ในตารางจัดอันดับรายได้ภาพยนตร์ของไทยประจำสัปดาห์นั้น รองจากภาพยนตร์เรื่อง มหัศจรรย์รักข้ามภพ (Enchanted, อันดับที่ 1) และ โคตรคน ตัดคมมาเฟีย (American Gangster, อันดับที่ 2) โดยอันดับที่ 3 ที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับ ถือเป็นอันดับรายได้ประจำสัปดาห์ที่สูงที่สุดที่สามารถทำได้ในประเทศไทย
ลิเมอริก
ลิเมอริก (Limerick, ; Luimneach, ) เป็นเมืองในเทศมณฑลลิเมอริก ประเทศไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในภูมิภาคตะวันตกกลางและเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดมันสเตอร์ ในการสำรวจสำมะโนประชากร 2016 มีประชากร 94,192 คน ลิเมอริกเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามในประเทศและเป็นอันดับสี่ของเกาะไอร์แลนด์ เมืองนี้ตั้งอยู่บนแม่น้ำแชนนอน มีศูนย์กลางประวัติศาสตร์ของเมืองตั้งอยู่บนเกาะคิงส์ซึ่งล้อมรอบด้วยแม่น้ำแชนนอนและแม่น้ำแอบบี
เคซูเกะ โคโมโตะ
เคซูเกะ โคโมโตะ ( 河本 啓佑<rt>こうもと けいすけ</rt>, 18 พฤศจิกายน 1986 - ) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองสึยามะ จังหวัดโอกายามะ สังกัดโปรดักชันเอซ
กองแล วีระสาน
นายพล กองแล วีระสาน (เกิด: พ.ศ. 2476 หรือ 2477 — ตาย: 17 มกราคม 2557 ) เป็นนายทหารพลร่มซึ่งผ่านการฝึกมาจากประเทศสหรัฐอเมริกา ผู้ก่อการรัฐประหารในราชอาณาจักรลาวเมื่อ พ.ศ. 2503 และประกาศจัดตั้งรัฐบาลลาวฝ่ายเป็นกลาง หลังจากนั้นได้ลี้ภัยทางการเมืองอยู่ในประเทศฝรั่งเศส
ประวัติ
กองแล วีระสาน เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2476 ที่เมืองพะลาน แขวงสุวรรณเขต ราชอาณาจักรลาว (ขณะยังเป็นรัฐในอารักขาของอินโดจีนของฝรั่งเศส) ในครอบครัวชาวนาเผ่าขมุ เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนทั้งหมด 5 คน ของนายคำออนและนางจันดี
กองแลได้เรียนหนังสือครั้งแรกเมื่ออายุได้ 12 ปี ในชั้นเรียนที่ 5 ตามหลักสูตรการศึกษาระบบอาณานิคมฝรั่งเศสจนจบการศึกษาในชั้นที่ 1 เมื่ออายุ 18 ปี ในช่วงดังกล่าวนี้ กองแลมักได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องเรียนอยู่เสมอ เนื่องจากกองแลมีนิสัยใจคอค่อนข้างเป็นนักเลง แต่กล้าหาญและชอบเป็นผู้นำ
หลังจากนั้นกองแลสมัครเข้าเรียนวิชานายทหารสัญญาบัตรที่โรงเรียนนายร้อยดงเห็น แขวงสุวรรณเขต เขาใช้เวลาศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่นี่นาน 3 ปี จึงได้บรรจุเป็นนายทหารสัญญาบัตรยศร้อยตรีที่หน่วยพลร่มทหารราบอากาศที่ 2แห่งกองทัพบกลาว เมื่อ พ.ศ. 2497 เคยได้รับการฝึกอบรมทั้งในไทยและฟิลิปปินส์ ได้ยศเป็นร้อยเอกและเป็นรองผู้บัญชาการกองกำลังพลร่มที่ 2
บทบาททางการเมือง
กองแลมีบทบาทสำคัญในการเมืองลาว เมื่อเขาเป็นผู้นำในการก่อรัฐประหารในเวียงจันทน์เมื่อ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2503 ในฐานะฝ่ายลาวเป็นกลาง เพื่มล้มรัฐบาลฝ่ายขวาของเจ้าสมสนิท ทำให้เจ้าสุวันพูมาได้เป็นนายกรัฐมนตรีอีกครั้ง นอกจากนั้น รัฐประหารของเขาทำให้เกิดการเจรจาที่นำไปสู่ข้อตกลงเจนีวาว่าด้วยลาวในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2505 อย่างไรก็ตาม เพราะความไม่เจนจัดทางการเมือง ทำให้เขาไปร่วมมือกับขบวนการปะเทดลาวในช่วงสั้นๆ แต่เมื่อแตกคอกัน จึงต้องกลับมาอยู่กับฝ่ายราชอาณาจักรลาวอีกครั้ง และกลายเป็นเป้าในการลอบสังหารจนต้องลี้ภัยไปฝรั่งเศส ใน พ.ศ. 2510 หลังจากขบวนการปะเทดลาวเป็นฝ่ายชนะ และได้จัดตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวใน พ.ศ. 2518 กองแลพยายามจัดตั้งองค์กรเพื่อต่อต้านคอมมิวนิสต์ในลาว ต่อมา ใน พ.ศ. 2531 – 2532 เข้าย้ายไปสหรัฐในฐานะคนไร้รัฐและยังต่อต้านสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวอยู่ ต่อมา ได้ลี้ภัยไปยังฝรั่งเศสจนกระทั่งเสียชีวิตในเดือนมกราคม พ.ศ. 2557
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร
ชาวยิวแห่งซันนีกันโดร หรือ ชาวยิวซันนีกันโดร เป็นชุมชนผู้เปลี่ยนศาสนาขนาดน้อยในเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก ประเทศอิตาลี  พวกเขานับถือศาสนายูดาห์ หากแต่สืบเชื้อสายพื้นเมืองและไม่มีเชื้อสายยิวเลย จอห์น เอ. เดวิส ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์อิตาลี มหาวิทยาลัยคอนเนตทิคัต กล่าวว่า "ชาวยิวแห่งซันนีกันโดรเป็นชนในยุโรปยุคปัจจุบันกลุ่มเดียวที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนายูดาห์"
ประวัติ
ปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 ชาวเมืองซันนีกันโดรการ์กานีโก (San Nicandro Garganico) เริ่มทิ้งศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกและไปเข้ารีตศาสนายูดาห์ตามโดนาโต มันดูซีโอ (Donato Manduzio, ค.ศ. 1885-1948) อดีตทหารผ่านศึกช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง โดยได้แรงบันดาลใจจากคัมภีร์ไบเบิล โดนาโตเป็นบุตรของจูเซปเป มันดูซีโอ (Giuseppe Manduzio) กับกอนเกตตา ฟรัสการีอา (Concetta Frascaria) เกษตรกรคริสตังผู้ยากจนในเมืองซันนีกันโดร เพราะความยากไร้นี้เองทำให้โดนาโตไม่ได้เข้าโรงเรียน แต่เขาเริ่มต้นอ่านและเขียนในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเมื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลทหารเมืองปีซา หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาอ่านหนังสือเรื่องศาสนา และวรรณคดีอิตาลีด้วยตนเองจนแตกฉาน และกลายเป็นหมอพื้นบ้าน  นอกจากนี้เขาเคยพบปะกับชาวโปรเตสแตนต์ (ทั้งกลุ่มเพนเทคอสต์และแอดเวนทิตส์) ใกล้บ้านเกิดของเขา
กระทั่ง ค.ศ. 1930 เขาอ่านพระคัมภีร์และอ้างว่าตนเกิดนิมิต หลังจากนั้นก็ละจากศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเผยแผ่ข้อความของเขาแก่ชาวบ้านในซันนีกันโดร ชี้ชวนให้พวกเขาปฏิบัติตนตามกฎของโมเสส และปฏิบัติตนอย่างธรรมเนียมยิว   หลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนบ้านจำนวนหลายสิบคนเปลี่ยนศาสนาตามเขา รวมกันเป็นกลุ่มชาวยิวสะบาโตขนาดเล็ก ๆ ต่อมาโดนาโตติดต่อไปยังหัวหน้ารับบีแห่งชุมชนยิวในโรม ให้มาเปลี่ยนศาสนิกชนใหม่นี้เข้านิกายออร์ทอดอกซ์  ครั้น ค.ศ. 1949 ชาวยิวในซันนีกันโดรส่วนใหญ่อพยพไปประเทศอิสราเอล โดยมากตั้งรกรากในเมืองบีร์ยา (בִּירִיָּה)  และซาเฟด (צְפַת) ปัจจุบันชาวยิวซันนีกันโดรที่หลงเหลืออยู่เข้านมัสการพระเจ้าที่ศาลาธรรมสโกลาโนวา (Sinagoga Scolanova) เมืองตรานี (Trani) แคว้นปุลยา
เดวิด เค. วัยอาจ
'''เดวิด เค. วัยอาจ''' (David K. Wyatt; 21 กันยายน ค.ศ. 1937 – 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) เป็นนักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน และนักประพันธ์ผู้ศึกษาประเทศไทย เขาสอน ณ มหาวิทยาลัยคอร์เนลตั้งแต่ ค.ศ. 1969 ถึง 2002 และยังเป็นประธานของภาควิชาประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยคอร์เนล และประธานสมาคมเอเชียศึกษาใน ค.ศ. 1993 หนังสือของเขา Thailand: A Short History กลายเป็นตำรามาตรฐานว่าด้วยประวัติศาสตร์ไทยในภาษาอังกฤษ
ชีวประวัติ
เดวิด เค. วัยอาจเกิดในฟิชเบิร์ก รัฐแมสซาชูเซตส์เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1937 เติบโตในรัฐไอโอวา เขาศึกษาวิชาปรัชญาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และได้รับ ศ.บ. ใน ค.ศ. 1959 เขาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบอสตันและมหาวิทยาลัยคอร์เนลตามลำดับ ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษา ศศ.ม. ใน ค.ศ. 1960 และ ปร.ด. ใน ค.ศ. 1966 ในวิชาประวัติศาสตร์ทั้งคู่ วาทนิพนธ์ของเขา ซึ่งอภิปรายการปฏิรูปการเมืองในประเทศไทย จัดพิมพ์ใน ค.ศ. 1969 ในชื่อ Thailand: The Politics of Reform เขาเรียนพูดภาษาไทยอย่างคล่องแคล่ว เขาสมรสกับเอลีน วิลสัน และมีบุตรสามคน และหลานห้าคน
การงาน
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2005 เขาขายห้องสมุดที่มีหนังสือเกือบ 15,000 เล่น ส่วนใหญ่เขียนด้วยภาษาไทย ให้แก่ Southeast Asia Collection ที่มหาวิทยาลัยโอไฮโอ
เสียชีิวิต
วัยอาจได้รับวินิจฉัยเป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งใน ค.ศ. 1995 แต่ยังเดินทางอย่างกว้างขวางจนกระทั่งเสียชีวิต เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 สิริอายุ 69 ปีจากภาวะแทรกซ้อนของภาวะมีอากาศในเนื้อเยื่อและโรคหัวใจเลือดคั่งในฮอสปิแคร์เรซิเดนซ์ในรัฐนิวยอร์ก
อ้างอิง
19372006
แอร์วอส์
แอร์วอส์ (Airwars) เป็นบริษัทที่ไม่แสวงผลกำไร ซึ่งตั้งอยู่ในกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ ที่สะกดรอยและบันทึกสงครามทางอากาศระหว่างประเทศกับรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์รัฐอิสลามและกลุ่มอื่น ๆ ในประเทศอิรัก, ซีเรีย และลิเบีย รวมทั้งประเมินและติดตามข้ออ้างที่น่าเชื่อถือของการบาดเจ็บล้มตายของพลเรือนจากพันธมิตรและการโจมตีทางอากาศของรัสเซีย
แอร์วอส์ได้รับการก่อตั้งโดยคริส วูดส์ ผู้เป็นนักข่าวสืบสวน ในฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2014 ได้มีการจดทะเบียนในอังกฤษและเวลส์ในฐานะบริษัทเอกชนจำกัดโดยการรับประกันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2016
ระเบียบวิธี
แอร์วอส์ใช้แหล่งข้อมูลจำนวนมากรวมถึงองค์การนอกภาครัฐ, กลุ่มตรวจสอบเช่นภารกิจความช่วยเหลือของสหประชาชาติในอิรัก (UNAMI), สำนักข่าวระหว่างประเทศและท้องถิ่น, เว็บไซต์โซเชียลมีเดียรวมถึงกลุ่มชาวท้องถิ่น, นักวิจัยในประเทศ, หน้าเฟซบุ๊ก, ภาพเหตุการณ์บนยูทูบ, ทวีตที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมเฉพาะ และจากแหล่งที่มาทางทหาร รวมทั้งรัฐบาลอื่น ๆ
การจัดหาเงินทุน
แหล่งเงินทุน ได้แก่ ทรัสต์การกุศลโจเซฟ ราวน์ทรี, มูลนิธิโอเพนโซไซตี ตลอดจนมูลนิธิประชาธิปไตยและสื่อ
อนุสาวรีย์ผู้เสียสละ
อนุสาวรีย์ผู้เสียสละ พ.ต.ท.2324 อยู่ห่างจากตัวอำเภอเชียงคำไปประมาณ 2 กิโลเมตรเป็นอนุสรณ์สถานที่สร้างขึ้นเพื่อเทิดทูลวีรกรรมของพลเรือน ตำรวจ  ทหาร ที่ได้พลีชีพในการสู้รบเพื่อรักษาอธิปไตยในพื้นที่ชายแดนจังหวัดพะเยา และเชียงราย ตั้งอยู่ที่ค่ายขุนจอมธรรม (ที่ตั้ง ร.17 พัน 4) อ.เชียงคำ จ.พะเยา จัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ ประชาชน พลเรือน ตำรวจ ทหาร (พตท.) ที่เสียชีวิตในการปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ (ผกค. ระหว่างปี พ.ศ. 2510–2525) จารึกนามผู้เสียชีวิต จำนวน 399 นาย
อนุสรณ์ผู้เสียสละ พตท. 2324 มีลักษณะเป็นเสาห้าเหลี่ยมสีเขียว ด้านหน้าเป็นลานครึ่งวงกลม ด้านหลังเป็นพื้นที่อาคารนิทรรศการ เป็นอาคารชั้นเดียว จัดแสดงภาพถ่ายชุดแต่งกายทหาร อาวุธปืน ระเบิด และเครื่องเวชภัณฑ์ของผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ (ผกค.) พร้อมทั้งแสดงรายชื่อประชาชน พลเรือน ตำรวจ ทหาร จำนวน 399 คน ที่เสียชีวิตจากการต่อสู้กับคอมมิวนิสต์ในปี พ.ศ. 2510–2525 ในเขตพื้นที่จังหวัดพะเยาและจังหวัดเชียงราย
โดยบริเวณภายในอาคารนิทรรศการมีการจำลองสถานที่สนามรบ แสดงให้เห็นการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ให้เห็นลักษณะภูมิประเทศในเขตต่างๆ เช่น อำเภอปงและอำเภอเชียงม่วน มีฐานที่มั่นสำคัญคือ ดอยผาจิและดอยผาช้างน้อย ฐานที่มั่นบนดอยภูลังกาและดอยน้ำสา เป็นต้น
สถานที่แห่งนี้เป็นที่ศึกษาประวัติศาสตร์การสู้รบกับคอมมิวนิสต์เพื่อรำลึกถึงวีรกรรมของประชาชนพลเรือน ตำรวจ ทหาร ที่ตั้งอยู่ห่างจาก อ.เชียงคำ บนทางหลวงหมายเลข 1021 ไปทางอำเภอจุน อนุสรณ์สถาน ตั้งอยู่ทางซ้ายมือหน้าค่ายขุนจอมธรรม เปิดวันจันทร์-เสาร์ เวลา 9.00 น. – 16.00 น.
ในช่วงฤดูหนาว ประมาณปลายเดือนมกราคมจะมีการจัดงานพิธีรำลึกถึงวีรกรรมของวีรชนที่เสียสละชีวิตจากการต่อสู้ระหว่าง ประชาชน พลเรือน ตำรวจ ทหาร กับกลุ่มคอมมิวนิสต์ในประเทศไทยเพื่อรักษาอธิปไตย เป็นประจำทุกปี
สมเด็จพระราชินีไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาลแห่งจอร์แดน
สมเด็จพระราชินีไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาล (เดิม: ไซน์ อัล-ชาราฟ; พระราชสมภพ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2459 – สวรรคต 26 เมษายน พ.ศ. 2537) เป็นพระบรมราชินีในสมเด็จพระเจ้าเฏาะลาลแห่งจอร์แดน เป็นพระราชชนนีในสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์แห่งจอร์แดน
พื้นฐานครอบครัว
สมเด็จพระราชินีไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาลแห่งจอร์แดน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2459 ณ อะเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ ในตระกูลเฮจาซี่เชื้อสายอียิปต์ เป็นธิดาในชารีฟจามัล อาลี บิน นัสเซอร์กับนางวิจดาน ชาห์กิร ปาชาห์ พระชนกของพระองค์เป็นผู้ว่าการฮาวรันและเป็นหลานชายของชารีฟฮุซัยน์ บิน อาลีแห่งนครเมกกะ พระชนนีของพระองค์เป็นธิดาของนายชาห์กิร ปาชาห์ ผู้เป็นเหลนชายของชาวไซปรัสตุรกี - ออตโตมัน นามว่า คามิล ปาชาห์ ผู้ว่าการไซปรัส
อภิเษกสมรส
ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายเฏาะลาล บิน อับดุลลอฮ์ พระญาติชั้นที่หนึ่งของพระองค์ เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 ทรงมีพระราชโอรส – ธิดาดังนี้
สมเด็จพระราชาธิบดีฮุสเซนแห่งจอร์แดน (พระราชสมภพ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 – สวรรคต 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542)
เจ้าชายมูฮัมหมัด (ประสูติ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2483)
เจ้าหญิงบัสมาห์ (ประสูติ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2494)
พระราชกรณียกิจ
พระองค์ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจหลายด้าน โดยทรงมีบทบาทสำคัญในด้านการเมืองของจอร์แดน ทรงสนับสนุนให้เกิดการทำงานเพื่อการกุศลเพื่อเด็กและสตรี พระองค์ทรงเข้ามามีบทบาทในการเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญแห่งจอร์แดน เมื่อปี พ.ศ. 2495 โดยทรงลงข้อความให้สิทธิเด็กและสตรีเพิ่มมากขึ้น
พระอิสริยยศ
• ไซน์ อัล-ชาราฟ (2 สิงหาคม พ.ศ. 2459 – 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477)
• เฮอร์รอยัลไฮเนส เจ้าหญิงไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาลแห่งจอร์แดน (27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2477 – 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2494)
• เฮอร์มาเจสตี้ สมเด็จพระราชินีแห่งจอร์แดน (20 กรกฎาคม พ.ศ. 2494 – 11 สิงหาคม พ.ศ. 2495)
• เฮอร์มาเจสตี้ สมเด็จพระราชินีไซน์ อัล-ชาราฟ เฏาะลาลแห่งจอร์แดน (11 สิงหาคม พ.ศ. 2495 – 26 เมษายน พ.ศ. 2537)
กีฬาสกีนอร์ดิกผสมในโอลิมปิกฤดูหนาว
กีฬาสกีนอร์ดิกผสม ได้รับการบรรจุเป็นกีฬาที่แข่งขันในโอลิมปิกฤดูหนาว ในปี 1924 (พ.ศ. 2467) ณ เมืองชามอนี เป็นครั้งแรก ในปัจจุบันกีฬาสกีนอร์ดิกผสมเป็นกีฬาชนิดเดียวที่แข่งขันเฉพาะประเภทชาย แต่ในปี 2022 (พ.ศ. 2565) สหพันธ์สกีนานาชาติได้ตัดสินใจบรรจุรายการประเภทหญิงขึ้น ณ กรุงปักกิ่ง
การแข่งขันสกีนอร์ดิกผสมครั้งแรก จะแข่งด้วยสกีข้ามทุ่ง 18 กิโลเมตร ต่อด้วยสกีกระโดดไกล ซึ่งยังไม่มีผู้ชนะเนื่องจากยังไม่มีใครที่ทำคะแนนได้สูงสุดทั้งสองชนิดพร้อมกัน ต่อมาในปี 1952 (พ.ศ. 2495) ณ กรุงออสโล จึงได้สลับสกีกระโดดไกลมาเริ่มก่อนแล้วจึงตามด้วยการแข่งสกีข้ามทุ่ง 18 กิโลเมตร และต่อมาถูกลดเหลือ 15 กิโลเมตร ในปี 1956 (พ.ศ. 2499) ณ เมืองกอร์ตีนาดัมเปซโซ และในปัจจุบันได้ลดเหลือ 10 กิโลเมตร ซึ่งเริ่มต้นในปี 2010 (พ.ศ. 2553) ณ นครแวนคูเวอร์
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
ล่าสุด : โอลิมปิกฤดูหนาว 2018
เมโลดิกเดทเมทัล
เมโลดิกเดธเมทัล (Melodic death metal) (หรือ กอเธนเบิร์คเมทัล, เมโลเดธ, สแกนดิเนเวียนเมทัล, และ โพสต์เดธ) คือสาขาย่อยของเดธเมทัล เมโลดิกเดธเมทัลผสมผสานสไตล์ที่นุ่มนวลและเมโลดี้ที่มีจังหวะครึกครื้นของบริทิชเมทัล กับเสียงที่รุนแรงตามแบบฉบับเดทเมทัลและแทรชเมทัล หลังจากนั้นเมโลดิกเดทเมทัลก็มีวิวัฒนาการจากการได้รับอิทธิพลต่างๆ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดได้แก่ มีการใช้คีย์บอร์ดเป็นเครื่องดนตรีที่เพิ่มขึ้นมานั้นเอง
ภูมิหลัง
เมโลดิกเดทเมทัล มีท่อนริฟกีตาร์แบบเมโลดิก ท่อนโซโล และเสียงอะคูสติกกีต้าร์ มากกว่าเดทเมทัล นอกจากนี้ยังมีเนื้อหาที่สามารถเข้าถึงได้ และเสียงร้องปรกติสลับกับเสียงร้องคำรามแบบเดท โดยทั่วไปแล้วโครงสร้างของเพลงมีความแปลกใหม่มากกว่า โดยมีการใช้แนวเพลงที่หลากหลายตลอดทั้งเพลง วง Death และ Morbid Angel ที่ถูกมองว่าเป็นบิดาอุปถัมป์ของเดทเมทัลบ่อย ๆ นั้น คือผู้มีอิทธิพลหลักของแนวนี้ เช่นเดียวกับแหล่งกำเนิดอย่างเช่น Dark Tranquillity, At the Gates, In Flames และ Carcass กับงานอัลบัมที่ชื่อว่า Heartwork ในบางครั้งวง Sentenced ก็ถูกยกย่องว่า เป็นผู้ที่สร้างอัลบัมเมโลเดทขึ้นมาเป็นอัลบัมแรกในชื่อ North from Here บางคนยกให้ In Flames เป็นวงที่ทำให้แนวนี้เป็นที่นิยม บางคนถึงกับยกย่องให้เป็นผู้ประดิษฐ์คิดค้นแนวนี้ขึ้นมาเลยทีเดียว
ภูมิภาคที่นิยม
วงเมโลดิกเดทเมทัลส่วนใหญ่มาจากภูมิภาคแถวสแกนดิเนเวียและยุโรปตอนเหนือ โดยเฉพาะจากประเทศสวีเดน และประเทศฟินแลนด์ ตัวอย่างของวงจากฟินแลนด์ที่มีชื่อคือ Norther และ Kalmah และวงอย่าง Children of Bodom ที่สไตล์ของพวกเขายังเป็นที่ถกเถียงของแฟนๆอยู่ แต่ในบ่อยครั้งพวกเขาก็ไม่ถูกจัดว่าเป็นเมโลดิกเดทเมทัล
แนวเมโลดิกเดทเมทัลได้รับความนิยมมากขึ้นอย่างล้นหลามจนมีผู้ติดตามในทวีปอเมริกาตอนเหนือ โดยเฉพาะในกลุ่มแฟนๆในอเมริกาตอนเหนือที่ชื่นชอบวงสแกนดิเนเวียผู้ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกแนวเพลงเมโลดิกเดทเมทัลจวบจนถึงวันนี้ แนวเพลงนี้ยังมีผู้ติดตามในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งผลิตดนตรีวงดนตรีเมโลดิกเดทเมทัลของตัวเองเช่น Blood Stain Child อีกด้วย
งูเก็งกอง
เนื้อเรื่อง
งูเก็งกอง สร้างมาจากนิทานพื้นบ้านของเขมร เป็นเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ โสรยา ที่เกิดมาผิดปกติที่ผมบนศีรษะเป็นงูเลื้อยไปมาดูน่ากลัวเหมือนกอร์กอนหรือเมดูซ่า ในเทพปกรณัมกรีก เมื่อเติบโตขึ้นมาเธอได้พบกับชีปะขาว ซึ่งได้มอบแหวนวิเศษให้แก่เธอ เมื่อเธอสวมใส่แหวนนี้แล้วเส้นผมงูทั้งหมดจะกลายเป็นผมธรรมดาเหมือนคนทั่วไป แต่พรวิเศษนี้จะหายไปเมื่อเธอได้สูญเสียพรหมจรรย์ และเมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นงูตลอดไป
วันหนึ่ง โสรยาได้ช่วยชีวิตเวหา ชายหนุ่มคนหนึ่งที่พลัดตกน้ำตก ทั้งคู่ผูกใจรักกัน แต่โสรยาก็ถูกตามรังควาญจากราณี หญิงคู่หมั้นของเวหา ท้ายที่สุดเธอก็เป็นต้นเหตุให้ชีปะขาวต้องตาย
ความสำเร็จ
งูเก็งกองได้ออกฉายด้วยความสำเร็จอย่างมากอันเป็นยุคที่ภาพยนตร์กัมพูชากำลังรุ่งเรือง โดยเฉพาะในประเทศไทยได้ถูกนำเข้ามาฉายจากนายหน้าภาพยนตร์ภูธร จนมีการสร้างต่อในภาค 2 ที่มีอรัญญา นามวงศ์ นักแสดงชาวไทยร่วมแสดงด้วย โดยนักแสดงและผู้สร้างชุดเดิม และในปี พ.ศ. 2544 ก็ได้มีการสร้างใหม่ นำแสดงโดย วินัย ไกรบุตร และปิค จัน บรมัย และถูกสร้างอีกครั้งในปี พ.ศ. 2560 เป็นละครโทรทัศน์ของกัมพูชา จากการได้รับแรงบันดาลใจจากละครโทรทัศน์ของไทยเรื่องนาคี ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในกัมพูชาขณะนั้น
อายากะ อิมามูระ
อายากะ อิมามูระ ( 今村 彩夏<rt>いまむら あやか</rt>, 5 สิงหาคม 1993 – ) เป็น นักพากย์หญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโอซากะ เข้าวงการตั้งแต่ ปี 2014 และออกจากวงการไปในปี 2018 เคยสังกัด WITH LINE
เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2018 ได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการว่าเธอจะหยุดกิจกรรมการแสดงลง โดยอ้างว่า "เนื่องจากปัญหาสุขภาพ (ตั้งแต่ปีที่แล้ว) จึงเป็นการยากที่จะทุ่มเทให้กับทำงานได้"
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 - รุ่น 56 กิโลกรัม ชาย
กีฬายกน้ำหนักรุ่น '''56 กก. ชาย''' เป็นรุ่นที่น้ำหนักตัวน้อยที่สุดของกีฬายกน้ำหนักประเภทชายในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 โดยจะต้องทำน้ำหนักตัวไม่เกิน 56 กิโลกรัม แข่งขันไปเมื่อวันที่ 10 สิงหาคมพ.ศ. 2551 โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่มตามหมายเลขของผู้แข่งขัน กลุ่ม B ทำการแข่งขันเวลา 10.00 น. และกลุ่ม A ทำการแข่งขันเวลา 19.00 น. และเป็นยกน้ำหนักรุ่นที่ 3 ที่ทำการแข่งขัน
เวลาการแข่งขัน
ตามเวลามาตรฐานจีน (UTC+8)
แบร์นาแด็ต ซูบีรู
นักบุญแบร์นาแด็ต ซูบีรู (Bernadette Soubirous; ) เป็นนักบวชคาทอลิกหญิงชาวฝรั่งเศส เป็นที่รู้จักจากการได้เห็นแม่พระประจักษ์ที่ลูร์ด หลังจากมรณกรรมท่านได้รับการประกาศเป็นนักบุญ
ประวัติ
นักบุญแบร์นาแด็ต มีนามเดิมว่า มารี แบร์นาร์ด ซูบีรู เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1844 เป็นบุตรสาวของนายฟร็องซัว กับนางหลุยส์ ซูบีรู ตั้งแต่เด็กมารี แบร์นาร์ดป่วยด้วยโรคหอบหืดอย่างรุนแรงมาตั้งแต่เด็ก
ในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1858 ขณะที่มารี แบร์นาร์ด กับน้องสาว และเพื่อนหาเก็บฟืนมาหุงข้าว ทั้งสามก็ได้เห็นสตรีคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นที่ถ้ำเล็ก ๆ ในบนฝั่งแม่น้ำกาฟ เดอ โป แบร์นาแด็ตยังได้พบเห็นสตรีนั้นอย่างต่อเนื่องมาอีกตลอดระยะเวลา 5 เดือน รวมทั้งสิ้น 18 ครั้ง สตรีนิรนามสอนแบร์นาแด็ตให้สวดสายประคำ และให้เธอไปบอกบาทหลวงอธิการโบสถ์ให้สร้างโบสถ์น้อยขึ้นบริเวณนั้น สตรีนิรนามบอกความลับเธอหลายข้อซึ่งแบร์นาแด็ตได้เก็บไว้จนชั่วชีวิต เธอได้บอกเล่าเหตุการณ์นี้ให้คนรอบข้างฟัง แต่ไม่มีใครเชื่อ แบร์นาแด็ตพยายามถามชื่อเธอมาตลอด จนกระทั่งการประจักษ์ครั้งที่ 16 เมื่อวันที่ 25 มีนาคม สตรีนั้นจึงบอกแบร์นาแด็ตว่า “ฉันคือการปฏิสนธินิรมล”
ส่วนแบร์นาแด็ตได้ตัดสินใจเป็นนักบวชคณะภคินีเมตตาธรรมแห่งเนอแวร์ ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1866 ระหว่างที่ยังอยู่ในขั้นโนวิซ ซิสเตอร์แบร์นาแด็ตได้ช่วยงานหลายอย่าง จนกระทั่งล้มด้วยด้วยวัณโรค และถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1879
ไชยวัฒนา ติณรัตน์
งานการเมือง
อดีตเป็นสมาชิกสภาจังหวัดมหาสารคาม 2 สมัย ปี พ.ศ. 2544 ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมหาสารคาม สังกัดพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกเป็นครั้งแรก โดยเอาชนะนายสุชาติ ศรีสังข์ อดีต ส.ส.จากพรรคชาติพัฒนา แต่ต่อมาคณะกรรมการการเลือกตั้งตัดสินให้ใบเหลือง และนายสุชาติพลิกกลับมาชนะในการเลือกตั้งซ่อม
ในการเลือกตั้งปี พ.ศ. 2548 นายไชยวัฒน์ย้ายไปลงในระบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 76 ไม่ได้รับเลือกในคราวแรก แต่ในเวลาต่อมาได้รับเลื่อนแทนนายพงษ์ศักดิ์ รักตพงศ์ไพศาล
พ.ศ. 2550 หลังการรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 นายไชยวัฒน์กลับลงมาสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตอีกครั้ง และได้คะแนนมาเป็นอันดับที่ 3 ของเขต (มี ส.ส. ได้ 3 คน) พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 4 สังกัดพรรคเพื่อไทย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ไชยวัฒนา ติณรัตน์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 6 สมัย คือ
แฮมสเตอร์
แฮมสเตอร์ (hamster) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กจำพวกหนึ่ง ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) จัดอยู่ในวงศ์ย่อย Cricetinae ในวงศ์ Cricetidae มีหลากหลายสกุล หลายชนิด
ลักษณะทั่วไป
ลักษณะโดยทั่วไปของแฮมสเตอร์ ขนาดตัวจะมีขนาดเล็ก อ้วนป้อม และมีหางสั้นกว่าลำตัว และมีขนาดเล็ก อย่างเห็นได้ชัด สีขนมีหลายสี เช่น ดำ, เทา, ขาว, น้ำตาล, เหลืองเข้ม, เหลือง  ซึ่งจะขึ้นอยู่กับชนิดที่แตกต่างกันออกไป ส่วนสีขนด้านใต้ท้องจะเป็นสีขาว มีตาดวงกลมโตสีดำหรือแดง และจมูกที่ไวต่อการได้กลิ่นหอม
การค้นพบและที่มา
แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่กระจายพันธุ์ในทะเลทรายของภูมิภาคตะวันออกกลาง เอเชียกลาง จนถึงเอเชียตะวันออก ค้นพบครั้งแรกในศตวรรษที่ 19 กลางทะเลทรายซีเรียน และนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1930 ที่สหรัฐ
คำว่า "แฮมสเตอร์" (hamster) นั้นที่มาจากภาษาเยอรมัน แปลว่า "กระพุ้งแก้ม" เนื่องจากแฮมสเตอร์นั้นมีกระพุ้งแก้มที่ใช้สำหรับเก็บอาหารได้มาก เทียบเท่ากับมนุษย์หนึ่งคนที่เก็บอาหารที่มีน้ำหนักถึง 70 ปอนด์ ไว้ในกระพุ้งแก้ม
สัตว์เลี้ยงและวัฒนธรรมร่วมสมัย
ปัจจุบัน แฮมสเตอร์และแฮมสเตอร์แคระเป็นที่นิยมอย่างมากในการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงไปทั่วโลก แฮมสเตอร์สามารถกินอาหารได้หลากหลาย โดยเฉพาะเมล็ดพืช เช่น เมล็ดดอกทานตะวัน เป็นต้น แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่ชอบออกกำลังกายมาก ในแต่ละวัน ผู้เลี้ยงอาจจะหาลูกบอลกลมหรือกงล้อให้วิ่ง ซึ่งในแต่ละคืน แฮมสเตอร์สามารถวิ่งได้ไกลถึง 30 ไมล์ แฮมสเตอร์เป็นสัตว์ที่แพร่พันธุ์ได้เร็วมาก ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์เมื่ออายุได้เพียง 2 เดือนครึ่ง-3 เดือนเท่านั้น แต่ไม่สามารถที่จะผสมพันธุ์ขณะที่ลูกยังไม่อย่านมจะทำให้แม่แฮมสเตอร์นั้นเหนื่อยและไม่ส่งผลดีต่อร่างกายควรจะเว้นไว้สัก 2-3 เดือนเพื่อให้แม่แฮมสเตอร์ได้พักผ่อน
ในวัฒนธรรมร่วมสมัย แฮมสเตอร์ถูกสร้างเป็นอนิเมะสัญชาติญี่ปุ่นเรื่อง Hamtaro (แฮมทาโร่ แก๊งจิ๋วผจญภัย) ซึ่งเคยถูกนำมาออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 7 ในเวลา 06.00 น. ของวันเสาร์
ไอริ ซูซูกิ
ไอริ ซูซูกิ (鈴木愛理 (Suzuki Airi), เกิดวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2537) เป็นนักร้องหญิงและนางแบบชาวญี่ปุ่น เธอเคยเป็นไอดอลในสังกัด เฮลโล! โปรเจกต์ (Hello! Project) โดยเป็นสมาชิกของไอดอลวง ℃-ute ไอริ ซุซุกิ เกิดเมื่อ  12 เมษายน พ.ศ. 2537 ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น กรุ๊ปเลือด  B มีชื่อเล่นว่า "ไอ-จัง" "ไอริริน" "Osuzu" เริ่มต้นงานในวงการบันเทิงโดยผ่านการออดิชั่น Hello! Project Kids ในปี 2545 ตอนอายุ 8 ปี
ในปี พ.ศ. 2560 วง℃-ute ได้ยุติบทบาทไป ซูซูกิได้เริ่มทำงานในฐานะนักร้องเดี่ยวในปี พ.ศ. 2561 จนถึงปัจจุบัน
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
ประวัติ
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการถูกพัฒนาขึ้นมาโดย อิงโก เรเชนเบิร์ค Ingo Rechenberg และ ฮานส์-พอลล์ ชเวอเฟล Hans-Paul Schwefel ในช่วง 1970s ในตอนแรกนั้นกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการถูกพัฒนามาเพื่อ
แก้ปัญหาการออกแบบทางวิศวกรรม ในเรื่อง การหาค่าเหมาะสมของรูปร่างทางอากาศพลศาสตร์ (aerodynamic shape optimization)
ลักษณะและการหาคำตอบของกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการมีลักษณะสำคัญดังนี้
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการนำหลักการของการวิวัฒนาการทางชีวภาพมาใช้ กล่าวคือ กระบวนกาคัดเลือกตามธรรมชาติ และกฎการอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุด (survival of the fittest) โดยในการทำซ้ำแต่ละครั้งจะมีการคัดเลือกเพื่อตัดคำตอบที่อ่อนแอกว่าออกไป และคำตอบที่เหลือที่มี ค่าความแข็งแรง (fitness value) สูงกว่าจะถูกนำไปทำให้แตกแล้วรวมตัวกับคำตอบอื่นๆ (recombine)
หรืออาจจะมีการเปลี่ยนแปลงค่าของคำตอบต่างๆเล็กน้อย (mutate) ทั้งการรวมตัวกับคำตอบอื่นและการเปลี่ยนแปลงค่าของคำตอบจะถูกทำไปเรื่อยๆ เพื่อสร้างคำตอบที่เหมาะสมระดับสากล (global optimization)ในกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ ตัวแปรต่างๆจะถูกแทนในรูปแบบที่ มีความยาวคงที่ และ เป็นค่าจริง ในเส้นสมมติ (fixed-length real-valued vector) แต่ละตำแหน่งในเส้นสมมติจะสอดคล้องกับลักษณะของแต่ละตัวแปร
วิธีหลักในการผลิตลูกหลานของตัวแปรในกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการคือ การกลายพันธุ์ของเกาส์ (Gaussian Mutation) เป็นการบวกค่าสุ่มจากการกระจายของเกาส์ (Gaussian Distribution) เข้าไปในแต่ละสมาชิกของเส้นสมมติรุ่นพ่อแม่เพื่อให้ได้เส้นสมมติรุ่นลูกดังภาพ และอีกวิธีที่ถูกใช้คือ การแตกแล้วรวมตัวกันใหม่ของสารพันธุกรรมขั้นกลาง(Intermediate Recombination) ซึ่งคือการนำเส้นสมมติพ่อ เส้นสมมติแม่มาหาค่าเฉลี่ยกัน โดยทำตัวต่อตัว เพื่อสร้างเส้นสมมติรุ่นลูกดังภาพ
Gaussian Mutation
Intermediate Recombination
ในการเลือกของกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการนั้นมีข้อจำกัดน้อยกว่าขั้นตอนวิธีเชิงพันธุกรรม (Genetic -Algorithm) และการโปรแกรมเชิงพันธุกรรม (Genetic Programming) เพราะ ลักษณะของการแทนตัวแปรเป็นเส้นสมมตินั้นสามารถสามารถหาค่าเฉลี่ยเพื่อหาเส้นสมมติรุ่นลูกได้ง่าย โดยปกติ พ่อแม่ N ตัวจะลูกเลือกอย่างสุ่มแบบเท่าเทียมกัน ไม่ขึ้นอยู่กับค่าของพ่อแม่แต่ละตัว และลูกหลานมากกว่า N ตัวจะถูกผลิตจากการแตกแล้วรวมตัวกันใหม่ของสารพันธุกรรมพ่อแม่ แล้วจะมีการเลือกผู้รอดชีวิต N ตัวโดยมีวิธีในการเลือกที่ถูกกำหนดไว้ โดยผู้รอดชีวิตสามารถถูกเลือกได้จากลูกหลานที่ดีที่สุดN ตัว หรือ จะเลือกจากทั้งพ่อแม่และลูกหลานที่ดีที่สุด N ตัวก็ได้
รหัสเทียมของกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
Input: μ,λ,ProblemSize                                 //จำนวนพ่อแม่,จำนวนลูก,ขนาดปัญหา Output: S[best]                                        //คำตอบที่ดีที่สุดของปัญหา Population <= InitialPopulation(μ,ProblemSize) S[best] <= GetBest(Population,1) While(NotStopCondition) children <= empty set for(i=0 to λ)                                      //วนแก้ปัญหาตามจำนวนลูก Parent[i] <= GetParent(Population,i) S[i] <= empty set S[iProblem] <= Mutate(P[iProblem],P[iStrategy]) //เกิดการกลายพันธุ์ของปัญหา S[iStrategy] <= Mutate(P[iStrategy])           //เกิดการกลายพันธุ์ของกลยุทธ์ Children <= S[i]                               //ได้ลูกจากการกลายพันธุ์ของรุ่นพ่อแม่ EvaluatePopulation(Children) S[best] <= GetBest(Children+S[best],1) Population <= SelectBest(Population,Children,μ) return S[best]                                         //ส่งค่าคำตอบที่ดีที่สุดออกไป
สัญกรณ์ของกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
สัญกรณ์ (1+1)-ES, (1+λ)-ES, (1,λ)-ES, (µ/p,λ)- บอกถึงลักษณะของกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการด้วยระดับของการเลียนแบบการวิวัฒนาการทางชีวภาพที่เพิ่มมากขึ้น µ บอกถึงจำนวนทั้งหมดของพ่อแม่
pบอกถึง จำนวนของพ่อแม่ที่จะถูกรวมตัวใหม่ และ λบอกถึงจำนวนลูกหลาน กระบวนการเลือกสรร จะเกิดกับลูกหลาน (เครื่องหมาย,) หรือเกิดกับทั้งรุ่นพ่อแม่และรุ่นลูกหลาน (เครื่องหมาย+)
ตัวอย่างปัญหาที่แก้ได้โดยกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
ปัญหาการเดินทางของพนักงานขาย (The Travelling Salesman Problem) พนักงานขายต้องการเดินทางไปยังเมือง N เมืองโดยให้มีระยะทางสั้นที่สุด และทุกๆเมืองต้องถูกเดินทางผ่านเพียงครั้งเดียว และในตอนจบของการเดินทางพนักงานขายต้องกลับมายังเมืองแรกที่เราออกเดินทาง โดยในตัวอย่างนี้จะเป็นปัญหาการเดินทางของพนักงานขายที่สมมาตร กล่าวคือ ระยะทางระหว่างเมือง 2 เมืองนั้นไม่ขึ้นอยู่กับทิศทาง
การแก้ปัญหาการเดินทางของพนักงานขายด้วยกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ มันจำเป็นที่เราจะต้องมั่นใจว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลอย่างรุนแรง (strong causality)นั้นเป็นจริง กล่าวคือ การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในเส้นทางการเดินทางนั้นส่งผลกระทบเล็กน้อยต่อระยะทางในการเดินทาง กระบวนการกลายพันธุ์ 4 แบบถูกใช้ดังนี้
2. การแทรกเมืองลงไปในจุดอื่นของเส้นทางการเดินทาง (Insertion aka Or-Opt)
3. การแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันของเมือง 2 เมือง (Reciprocal exchange aka 2-Exchange)
4. การเลื่อนกลุ่มของเส้นทางการเดินทาง (Displacement aka Shifting)
ดังภาพตัวอย่าง
จักรพรรดิฮั่นเกาจู่
ฮั่นเกาจู่ ตามภาษาจีนมาตรฐาน หรือ ฮั่นโกโจ ตามภาษาจีนฮกเกี้ยน (, "อัครบรรพชนฮั่น"; 256 ปีก่อนคริสตกาล – 1 มิถุนายน 195 ปีก่อนคริสตกาล) พระนามเดิม หลิว ปัง เป็นจักรพรรดิพระองค์แรกแห่งราชวงศ์ฮั่นของจักรวรรดิจีน และเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ดังกล่าว เสวยราชย์ช่วง 202–195 ปีก่อนคริสตกาล นับเป็นหนึ่งในปฐมกษัตริย์จีนไม่กี่พระองค์ที่มาจากครอบครัวรากหญ้า
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
ตัวอย่างปัญหาที่แก้ได้โดยกลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
สมการผลลัพธ์ของปัญหาการเดินทางของพนักงานขาย
di,(i+1) ระยะทางระหว่างเมืองที่ i และเมืองที่ i+1 ของการเดินทาง และ dn,1 คือ ระยะทางระหว่างเมืองแรกกับเมืองสุดท้ายของการเดินทาง
จักรพรรดิฮั่นเกาจู่
เมื่อสิ้นราชวงศ์ฉินแล้ว เซี่ยง อฺวี่ (項羽) ผู้นำกบฏ แบ่งดินแดนฉินออกเป็นสิบแปดส่วน ให้หลิว ปัง เป็น "ราชาฮั่น" (漢王) ไปครองภูมิภาคปาฉู่ (巴蜀) อันห่างไกลและกันดาร หลิว ปัง จึงนำทัพต่อต้านเซี่ยง อฺวี่ และสามารถยึดภูมิภาคฉินทั้งสาม (三秦) ไว้ได้ นำไปสู่สงครามกลางเมืองที่เรียกว่า "สงครามฉู่–ฮั่น" (楚漢戰爭)
กลยุทธ์เชิงวิวัฒนาการ
ดูเพิ่ม
Evolutionary Strategy book
จักรพรรดิฮั่นเกาจู่
ครั้น 202 ปีก่อนคริสตกาล หลังเกิดยุทธการไกเซี่ย (垓下之戰) หลิว ปัง มีชัยในการชิงอำนาจ จึงสามารถรวบดินแดนจีนส่วนใหญ่ไว้ในกำมือ เขาก่อตั้งราชวงศ์ฮั่น มีตนเป็นจักรพรรดิพระองค์แรก ใช้พระนาม "ฮั่นเกาจู่" รัชสมัยฮั่นเกาจู่มีการลดหย่อนภาษี ส่งเสริมลัทธิขงจื๊อ และปราบปรามกบฏเจ้าประเทศราชต่าง ๆ ฮั่นเกาจู่ยังริเริ่มนโยบายที่เรียก "วิวาห์สันติ" (和親) เพื่อสร้างความปรองดองกับกลุ่มซฺยงหนู (匈奴) หลังพ่ายแพ้ในยุทธการไป๋เติง (白登之戰) เมื่อ 200 ปีก่อนคริสตกาล ครั้น 195 ปีก่อนคริสตกาล ฮั่นเกาจู่สวรรคต พระโอรส คือ หลิว อิ๋ง (劉盈) สืบตำแหน่งต่อ ใช้พระนามว่า "ฮั่นฮุ่ย" (汉惠)
ต้นชีวิต
ตำนานกษัตริย์เล่าว่า หลิว ปัง สืบเชื้อสายมาจากจักรพรรดิเหยา (堯帝) กษัตริย์ในตำนานซึ่งสืบเชื้อสายมาจากจักรพรรดิเหลือง (黃帝) อีกทอด ทั้งนี้ ชนชั้นปกครองจีนมักอ้างว่า ตนสืบเชื้อสายมาจากจักรพรรดิเหลือง เพื่อสามารถอ้างได้ว่า มีอาณัติสวรรค์ให้มาปกครองแผ่นดิน
หลิว ปัง เกิดในครอบครัวไพร่ (peasant) ณ หมู่บ้านเฝินหยู (枌榆社), ตำบลจงหยาง (中阳里), เมืองเฟิง (丰邑), อำเภอเพ่ย์ ของรัฐฉู่ ในปลายยุครณรัฐ
บิดามารดาของหลิว ปัง ไม่ปรากฏนามในเอกสารทางประวัติศาสตร์ บิดามักได้รับการเรียกขานว่า "หลิวไท่กง" (刘太公; "เจ้าหลวงหลิว") ส่วนมารดาของเขามักเรียกขานกันว่า "หลิวอ่าว" (刘媪; "ยายหลิว") ตำนานเล่าว่า วันหนึ่ง เกิดพายุฝน หลิวอ่าวเข้าไปหลบใต้สะพาน หลิวไท่กงออกบ้านไปตามภริยา เห็นมังกรลอยอยู่เหนือนาง จากนั้น นางก็ตั้งครรภ์และคลอดออกมาเป็นหลิว ปัง