cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล
Landmark Mandarin Oriental, Hong Kong
ตั้งอยู่ใน The Landmark ในฮ่องกง ได้รับการจัดอันดับจากนิตยสาร Forbes ให้เป็นโรงแรมระดับห้าดาว มีห้องพักและห้องชุดที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกงจำนวน 113 ห้อง มีพื้นที่โดยเฉลี่ยห้องละ 540 ม² นอกจากนี้ ยัง Oriental Spa ซึ่ง Forbes จัดให้อยู่ในระดับห้าดาวเช่นกัน และห้องอาหาร Amber ซึ่งนิตยสาร Michelin Guide ให้คะแนนสองดาว
การเหมารวม
ผลกระทบ, ความตรงต่อความเป็นจริง, ความหมาย
ปัจจัยที่ทำให้เกิดความความลำเอียงของการเหมารวมอาจจะมาจาก:
กลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล
Grand Lapa Hotel, Macau
Grand Lapa Hotel, Macau เป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่ดำเนินกิจการโดย Mandarin Oriental Hotel Group
Mandarin Oriental, Miami
เป็นโรงแรมของ Mandarin Oriental Hotel Group ในไมอามี ตั้งอยู่บนเกาะ Brickell Key ขนาด 44 เอเคอร์ในอ่าว Biscayne มีห้องพักและห้องชุดรวม 326 ห้องที่มองเห็นทิวทัศน์มหาสมุทรแอตแลนติก อ่าว Biscayne และไมอามี มีห้องอาหาร Azul และ Café Sambal บาร์มาร์ตินี หาดส่วนบุคคล และสปาเพียงแห่งเดียวในรัฐฟลอริดาที่นิตยสาร Forbes ให้คะแนนระดับห้าดาว
การเหมารวม
ผลกระทบ, ความตรงต่อความเป็นจริง, ความหมาย
ผลของการใช้การเหมารวมอาจจะผันผวน แต่ส่วนใหญ่แล้วจะออกไปในทางลบ และจะเป็นสิ่งที่ไม่แจ่มแจ้งจนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง ในชั่วเวลาที่ผ่านไปเหยื่อของการเหมารวมบางคนก็จะมีพฤติกรรมตามที่เหมารวมไว้ เนื่องมาจากความเห็นที่ว่าการเหมารวมเป็นพฤติกรรมปกติในการเลียนแบบ ผลในทางลบก็รวมทั้งการสร้างทัศนคติที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับกลุ่มคน, การเป็นแพะรับบาป, การสรุปความเห็นอย่างผิดผิด, การป้องกันตนเองจากการทำความเข้าใจทางอารมณ์ และ การทำให้ประสิทธิภาพของการทำกิจการลดถอยลง การใช้การเหมารวมเป็นเครื่องเตือนสติผู้ถูกเดียดฉันท์ถึงทัศนคติของสังคมที่มีต่อตน
กลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล
Mandarin Oriental, Singapore
Mandarin Oriental, Singapore เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของ Mandarin Oriental Hotel Group ด้วยห้องพักและห้องชุดรวม 527 ห้อง ตั้งอยู่ที่ Marina Centre ติดกับ Marina Shopping Mall สามารถเดินไปยัง Suntec City ได้ มีห้องอาหารห้าแห่ง บาร์สองแห่ง สปา, Fitness center, Grand ballroom และห้องประชุมสิบสามแห่ง เปิดครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530 ต่อมาได้ปิดปรับปรุงและเปิดอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2548
Mandarin Oriental, Tokyo
Mandarin Oriental, Tokyo ตั้งอยู่บนชั้น 30-36 ของอาคารนิฮมบะชิมิทซึอิ ประกอบด้วยห้องพักและห้องชุด 179 ห้องที่มองเห็นอุทยานของ Tokyo Imperial Palace ทางทิศตะวันตกและอ่าวโตเกียวทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ และยังมีห้องอาหารสามแห่ง บาร์ ห้องนั่งเล่นรับรอง มุมน้ำชา และร้านเค้ก ห้องอาหาร Sense จัดเป็นห้องอาหารแนะนำโดยนิตยสาร Michelin Guide บริการอาหารกวางตุ้งแบบต้นตำรับ
การเหมารวม
กฎในศิลปะและวัฒนธรรม
การเหมารวมปรากฏโดยทั่วไปในระบบการสื่อทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ในรูปแบบของการสร้าง Stock character (Stock character) ตัวละครประเภทนี้พบในงานเขียนบทละครของเบอร์โทลท์ เบรชท์, ดาริโอ โฟ และ ฌัก เลอก็อกผู้สร้างนักแสดงการเหมารวมเพื่อเพิ่มความเป็นนาฏกรรมให้มากยิ่งขึ้น ในละครกลอนสด (Commedia dell'arte) ก็เช่นกัน การเหมารวมที่สร้างภาพพจน์ที่เป็นที่เข้าใจโดยผู้รับ/ผู้ชมได้ทันทีเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการใช้ในการโฆษณา และ ละครหรรษา (Situation comedy) การเหมารวมเหล่านี้เป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เช่นในปัจจุบันตัวละครเชิงการเหมารวมเพียงสองสามตัวเท่านั้นในงาน “The Pilgrim's Progress” (The Pilgrim's Progress) โดย จอห์น บันยันที่ยังเป็นที่รู้จักและเข้าใจโดยผู้อ่าน
กลุ่มโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล
Mandarin Oriental, Washington DC
Mandarin Oriental, Washington DC ตั้งอยู่ที่ SW quadrant มีห้องพัก 347 ห้อง และห้องชุด 53 ห้อง หลายห้องสามารถมองเห็นทิวทัศน์แม่น้ำ Potomac, Tidal Basin, Jefferson Memorial หรือ Washington Monument ในโรงแรมเคยมีห้องอาหาร Café MoZU แต่ถูกเปลี่ยนเป็น Sou’Wester แทน ซึ่งมี Chesapeake- and Southern-inspired fare
กิจการที่อยู่ระหว่างพัฒนา
โรงแรมที่ปัจจุบันอยู่ระหว่างพัฒนา ตั้งอยู่ที่แอตแลนตา ปักกิ่ง ชิคาโก คอสตาริกา Dellis Cay แกรนด์เคย์แมน มาเก๊า มัลดีฟส์ Marbella มิลาน มอสโคว์ ปารีส St. Kitts และไทเป และโรงแรมใน Marrakech มีกำหนดจะเปิดในต้น พ.ศ. 2553
การเหมารวม
กฎในศิลปะและวัฒนธรรม
ทางด้านวรรณกรรม และ ศิลปะ การเหมารวมคือตัวละครหรือสถานการณ์ที่ “ดาษดื่น” หรือทำนายได้ ตลอดมาในประวัติศาสตร์นักเล่าเรื่อง (Storyteller) มักจะเล่าเรื่องที่มีพื้นฐานมาจากตัวละครหรือสถานการณ์เชิงการเหมารวมเพื่อเป็นเครื่องสร้างความสัมพันธ์อันรวดเร็วกับผู้ฟัง บางครั้งการเหมารวมบางอย่างก็จะเป็นการเหมารวมที่ซับซ้อนและชั้นสูง (complex and sophisticated) เช่นในตัวละครไชล็อกในบทละคร “เวนิสวาณิช” โดยวิลเลียม เชกสเปียร์ แต่ก็กล่าวได้ว่าเมื่อการเหมารวมกลายเป็นการเหมารวมที่ซับซ้อนและชั้นสูงก็อาจจะทำให้ยุติความเป็นการเหมารวม โดยตรง เพราะความที่กลายมามีความเป็นเอกลักษณ์ของตนเองแทนที่จะเป็นลักษณะดาษดื่นโดยทั่วไป แม้ว่าตัวละครไชล็อกยังคงถือว่าเป็นตัวละครที่ถือว่าไม่ถูกต้องทางการเมือง (politically unstable) เพราะเป็นตัวละครที่สร้างภาพพจน์แบบการเหมารวมของชาวยิว แต่หัวเรื่องของการแสดงการเยาะเย้ยเดียดฉันท์ (prejudice) ชาวยิวในสมัยของเชกสเปียร์ และรายละเอียดอื่น ๆ เกี่ยวกับไชล็อกเป็นการยกฐานะตัวละครขึ้นจากความเป็นการเหมารวมโดยทั่วไปมาเป็นตัวละครที่มีเอกลักษณ์เป็นของตนเองที่ควรค่าแก่การแสดงในสมัยปัจจุบัน ลักษณะของตัวละครที่อาจจะถือว่าเป็นลักษณะดาษดื่นไม่จำเป็นต้องเป็นตัวละครที่เป็นการเหมารวมเสมอไป
แม้ว่ารากศัพท์ระหว่าง “การเหมารวม” และ “cliché” จะใกล้เคียงกันแต่คำสองคำนี้จะไม่ใช้สลับกันในเชิงวัฒนธรรม ตัวอย่างเช่นการใช้สำนวนจำเจดื่นจะได้รับการวิจารณ์ในบรรยายเรื่องวิทยา (narratology) ขณะที่ การจัดประเภท (genre) และการจัดกลุ่ม (categorization) จะหมายถึงเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มที่เป็นที่รู้จัก การบรรยายสถานการณ์และตัวละครในเรื่องว่ามี “ลักษณะทั่วไป” (typical) ก็เท่ากับว่าเหมาะกับประเภทใดหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่ถ้าผู้เล่าเรื่องใช้ “cliche” ในการเล่าเรื่องก็เท่ากับเป็นการใช้ลักษณะที่ผิวเผิน ไม่มีความซับซ้อน และทำให้เรื่องที่เล่าขาดความเป็นขาดความเป็นต้นฉบับ การวิจารณ์การหลบหนีที่ดูท่าทีไม่น่าจะเป็นได้ของเจมส์ บอนด์โดยเอียน เฟลมมิ่งว่าเป็น “การเหมารวม” เป็นสิ่งที่ผู้อ่านหรือผู้ฟังเข้าใจ แต่จะเป็นการเหมาะสมกว่าถ้ากล่าวการหลบหนีที่ว่าเป็นลักษณะ “ดาษดื่น” เพราะเป็นการหลบหนีที่ใช้บ่อยและเลียนแบบกันไปจนเกินไป การเล่าเรื่องมักจะขึ้นอยู่กับการใช้ “ลักษณะทั่วไป” (typical) เพื่อให้ผู้อ่าน/ผู้ชมรู้จักหรือเข้าใจได้ทันที
ซิทคอมเกี่ยวกัยวัยรุ่น “Saved By The Bell” ประกอบด้วยStock characterต่าง ๆ ในกลุ่มเด็กวัยรุ่นเช่นตัวตลก (class clown), ดาว (jock), เนิร์ด (nerd), เชียร์ลีดเดอร์, สตรีนิยม (feminist) และ สาวแฟชั่น นอกจากนั้นก็มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่านอกจากจะสร้างตัวละครเป็นเชิงการเหมารวมแล้วซิทคอมนี้ยังสร้างการเหมารวมของสถาบันไฮสกูลเองด้วย การเหมารวมไฮสกูลทางโทรทัศน์มักจะเป็น “ลักษณะทั่วไป” ของโรงเรียนอเมริกันที่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอเมริกันฟุตบอล, แฟชั่น, ความสัมพันธ์ระหว่างวัยรุ่นหญิงชาย และมักจะไม่กล่าวถึงการศึกษา นอกจากนั้นแล้วกรีนวอลด์และบานาจีในนิตยสาร “Psychological Review” ก็ยังอธิบายว่าในภาพยนตร์หรือสื่ออื่น ๆ จะมีการใช้ ลักษณะเทิดทูน (Halo effect) เช่นในการสรุปอย่างกว้าง ๆ ว่าหญิงและชายที่มีรูปร่างหน้าตาดีจะเป็นผู้ที่มีความสุข, มีความแข็งแรง และมีบุคลิกดีกว่าผู้อื่น
ชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา
ในสหรัฐความแตกต่างของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ โดยเฉพาะชนกลุ่มน้อยที่ต่างชาติพันธุ์มีรากฐานมาตั้งแต่เมื่อเริ่มการก่อตั้งเป็นอาณานิคมแล้ว เริ่มตั้งแต่เมื่อนักอาณานิคมเริ่มมีการติดต่อเป็นครั้งแรกกับชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกา การเหมารวม “คนป่าเถื่อน” (the savage) ก็เริ่มขึ้น ในสมัยแรกชาวยุโรปก็ยกย่องว่าเป็น “อนารยชนที่มีอารยธรรม” (noble savages) เพราะความสามารถในการดำรงชีวิตอยู่ในสภาวะที่ยากลำบากตามสายตาของชาวยุโรปได้ แต่ต่อมาเมื่อการตั้งถิ่นฐานขยายตัวออกไปทางตะวันตกมากขึ้น ชนพื้นเมืองก็กลายมาเป็นอุปสรรคต่อการขยายตัว ภาพพจน์จึงกลายเป็นภาพพจน์ทางลบ สื่อมีเดียก็สร้างภาพพจน์ของชนพื้นเมืองว่าเป็นผู้ป่าเถื่อน ไร้วัฒนธรรม และโหดร้าย และมักจะบุกเข้ามาโจมตีผู้ตั้งถิ่นฐานผิวขาว, คาวบอย และรถม้า และกู่โหยหวนโดยเอามือป้องปาก เวลาสนทนาก็จะพูดด้วยเสียงห้าวต่ำและใช้คำเช่น “How” หรือ “Ugh”
คนผิวขาวหลายคนมีทัศนคติว่าชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกาปราศจากการควบคุมตนเองและไม่สามารถรักษาความรับผิดชอบได้ มัลคอล์ม ดี. โฮล์มส์ และ จูดิธ เอ. อันเทลล์ตั้งทฤษฎีว่าทัศนคติต่อชนพื้นเมืองเช่นนั้นเป็นรากฐานของปรัชญาที่ใช้กันในปัจจุบันในการหาเหตุผลสนับสนุนความแตกต่างระหว่างชาวอเมริกันผิวขาวและชนพื้นเมือง
ในปัจจุบันการเหมารวมของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ต่อชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกายังคงเป็นทัศนคติที่ถืออยู่ในกลุ่มคนเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อไม่นานมานี้รัฐบาลสหรัฐออกกฎหมายใหม่เพื่อเป็นการชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปของชนพื้นเมืองอเมริกันโดยการอนุญาตให้มีการสร้างคาซิโนและการหารายได้จากคาซิโนที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของกฎหมายสหรัฐ การเหมารวมใหม่จึงเป็นผู้เป็นเจ้าของหรือญาติของผู้เป็นเจ้าของคาซิโน
การแสดงภาพพจน์ของชนพื้นเมืองสมัยใหม่จึงแทบจะไม่ปรากฏในวัฒนธรรมสมัยนิยมนอกไปจากเป็นตัวละครในภาพยนตร์เรื่อง “บ้าก็บ้าวะ” ที่เป็นการเหมารวมของผู้รักอิสระ หรือ ภาพยนตร์เรื่อง “Dances with Wolves” ที่เป็นการเหมารวมของผู้มีวัฒนธรรม, รักสงบ และผู้อยู่ร่วมกับธรรมชาติ
การเหมารวมชาวอินิวอิท
การเหมารวมชาวอินิวอิท (Inuit) หรือ เอสกิโม (Eskimo) มักจะเป็นผู้แต่งตัวด้วยเสื้อคลุมอันโนรัค (Anorak) ซึ่งเป็นเสื้อคลุมหนาทำด้วยหนังสัตว์ที่มีที่คลุมศีรษะ, สวมเครื่องตกแต่ง, อาศัยอยู่ในบ้านน้ำแข็ง (บ้านน้ำแข็ง), ล่าปลาด้วยฉมวก, เดินทางด้วยรถลากเลื่อนที่ดึงด้วย สุนัขฮัสกี, กินน้ำมันตับปลา และผู้ชายจะชื่อนานุค (Nanook) (Inuktitut syllabics: ᓇᓄᖅ ที่แปลว่าหมีขาวจากภาพยนตร์สารคดีเรื่อง “Nanook of the North” เด็กเอสกิโมก็มักจะมีแมวน้ำเป็นเพื่อนคู่ใจ และมักจะเชื่อกันว่าชาวเอสกิโมมีคำที่ใช้สำหรับคำว่าหิมะเป็นจำนวนมากมายซึ่งเป็นตำนานชาวเมือง (Urban legend)
บางครั้งก็จะแสดงเป็นภาพของผู้ที่จะเอาจมูกมาสีกันเมื่อพบปะกัน และมักจะล้อมรอบด้วยหมีขาว, วอลรัส และเพ็นกวิน ซึ่งไม่ถูกต้อง เพราะนกเพนกวินอยู่เฉพาะในซีกโลกใต้ ไม่ใช่ขั้วโลกเหนือ หรือบางครั้งก็จะแสดงภาพว่าเอสกิโมพำนักอยู่ที่ขั้วโลกใต้ซึ่งไม่ถูกต้องด้วยเหตุผลเดียวกัน และจะกล่าวกันว่าขี้อาย
การเหมารวมชนผิวดำในยุคแรก
ในคริสต์ศตวรรษก่อนหน้านี้และระหว่างครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชาวแอฟริกันอเมริกันมักจะแสดงเป็นภาพของผู้ที่งี่เง่า, ขี้โกง, เกียจคร้าน, มีกลิ่นไม่ดี, ขาดวัฒนธรรม และไม่เป็นคริสเตียน นักอาณานิคมรุ่นแรก ๆ ของอังกฤษนำทัศนคติที่ว่าชนผิวดำเป็นผู้ที่ด้อยกว่าชนผิวขาวติดตัวมาเมื่อมาตั้งถิ่นฐานในทวีปอเมริกา ทัศนคตินี้เท่ากับเป็นเหตุผลสนับสนุนว่าการเป็นทาสของชนผิวดำและการออกกฎหมายหลายฉบับที่สนับสนุนการลงโทษอันขาดมนุษยธรรมเป็นสิ่งที่เหมาะสม และเป็นเหตุผลที่ใช้ในการกดขี่ชนผิวดำในอยู่ในสถานภาพทางเศรษฐกิจสังคมที่ต่ำกว่าอยู่เป็นเวลานาน
ชนผิวดำมักจะแสดงเป็นภาพของผู้เป็นทาส หรือผู้รับใช้, ทำงานในไร่ อ้อย หรือแบกกระสอบฝ้าย, ผู้เคร่งครัดในศาสนาคริสต์และมักจะไปโบสถ์เป็นประจำ และจะร้องเพลงกอสเปล ในการแสดงโวเดอวีล (vaudeville), การแสดงหน้าดำที่นักแสดงจะทาหน้าดำ, การ์ตูน และภาพยนตร์การ์ตูนของยุคนี้ชนผิวดำจะเป็นการเหมารวมผู้ที่เศร้า, เกียจคร้าน, ขี้เท่อ ที่มีปากหนาและรองเพลงบลูส์ และเต้นรำเก่ง แต่จะตื่นเต้นถ้าเห็นการเล่นลูกเต๋า, ตีไก่ หรือ กินแตงโม
ลักษณะการเหมารวมอีกอย่างหนึ่งของชนผิวดำจะเป็นผู้มีความสุขรักสนุกอยู่ตลอดเวลา เช่นในตัวละครเช่นลุงทอม, ลุงเรมัส หรือ บุคลิกบนเวที่ของผู้มีความสนุกของหลุยส์ อาร์มสตรอง การเหมารวมที่เป็นที่นิยมกันอีกอันหนึ่งจากสมัยนี้คือชนผิวดำกลัวผี (และจะกลัวจนตัวขาว) คนรับใช้ก็มักจะเป็นคนผิวดำ หรือแม่บ้านก็มักจะเป็นสตรีวัยกลางอ้วนใหญ่สวมกระโปรงบาน เช่นเมื่อไม่นานมานี้ในภาพยนตร์เรื่อง “เอฟบีไอต่อมหลุด” (Big Momma's House) เด็กผิวดำมักจะเป็นเด็กไม่มีกิริยา การพูดก็จะเป็นสำเนียงภาษาเฉพาะกลุ่ม
ชนผิวดำในแอฟริกามักจะเป็นการเหมารวมผู้ที่ยังเป็นบรรพกาล (primitive), ไร้เดียงสาเหมือนเด็ก, ดุร้าย และอยู่กันเป็นกลุ่มเป็นเผ่า, ถือหอก, มีความเชื่อในเรื่องพ่อมดหมอผี (witchcraft) และนับถือพ่อมด นักล่าอาณานิคมผิวขาวก็จะเป็นภาพของผู้ที่ล่อลวงชนผิวดำโดยการหลอกขายของกระจุกกระจิกเป็นการแลกเปลี่ยนกับสิ่งมีค่า และ/หรือทำให้หวาดผวากับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือตัวละครใน “ตินตินในคองโก” เมื่อชนผิวขาวถูกจับได้โดยชนผิวดำก็มักจะถูกนำไปไว้ในหม้อดำใหญ่เพื่อจะเอาไปต้มกิน หรือบางครั้งก็จะเป็นภาพพจน์ที่เป็นพิกมีที่มีพฤติกรรมเหมือนเด็กเพื่อจะได้ล้อเลียนได้ว่ามีลักษณะเหมือนเด็ก
การเหมารวมอีกอย่างหนึ่งคือชายผิวดำที่ตกแต่งใบหน้าด้วยแป้นบนริมฝีปาก (lip plates) หรือกระดูกสอดบนสันจมูก ส่วนหญิงผิวดำก็จะเป็นหญิงที่เปลือยหน้าอกที่มีขนาดใหญ่ และก้นที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ หรือสตรีชาวชาวนเดเบเลตอนใต้ ที่ใส่วงแหวนซ้อนกันสูงบนคอที่ยาวเหมือนยีราฟ (เช่นเดียวกับสตรีกะยันในพม่า)
จอห์น ซี. คาลฮูนรัฐมนตรีกระทรวงต่างประเทศของสหรัฐอเมริการกล่าวสนับสนุนในประเด็นเรื่องการมีทาสในปี ค.ศ. 1844 ว่า “[การศึกษาทางวิทยาศาสตร์]เป็นสิ่งที่พิสูจน์และถึงความจำเป็นในการมีทาส แอฟริกันไม่มีสมรรถภาพในการดูแลตนเองและตกอยู่ในภาวะวิกลจริตเมื่อได้รับภาระของการมีเสรีภาพ การให้การพิทักษ์และป้องกันจากความตายทางจิตวิทยาจึงถือว่าเป็นกรุณาคุณ”
แม้ว่าหลังจากการเลิกทาสแล้วเชาว์ปัญญาของชนผิวดำก็ยังคงเป็นสิ่งที่เป็นข้อสงสัยกันอยู่ หลุยส์ เทอร์แมนเขียนใน “The Measurement of Intelligence” (การวัดเชาว์ปัญญา) 1916 ว่า:
"[เยาวชนผิวดำและชนกลุ่มน้อยต่างชาติพันธุ์อื่น ๆ] ไม่สามารถที่จะรับการศึกษาแม้จะขั้นต่ำที่สุดได้ ไม่มีปริมาณของความพยายามในการที่จะสอนเท่าใดที่สามารถจะทำให้กลายเป็นผู้มีเสียงเลือกตั้งที่มีปัญญาได้ หรือเป็นพลเมืองที่มีสมรรถภาพได้ตามมาตรฐานโดยทั่วไป…ความซึมเซื่องดูเหมือนจะมาจากเผ่าพันธุ์ หรืออย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่มาจากครอบครัว…เยาวชนในกลุ่มนี้ควรจะได้รับการแยกเป็นชั้นพิเศษ และให้การศึกษาที่เป็นรูปธรรมและใช้งานได้ เยาวชนเหล่านี้ไม่มีสมรรถภาพในการเรียนรู้ทางนามธรรมแต่สามารถทำให้เป็นคนงานที่มีประสิทธิภาพได้…ในปัจจุบันการที่จะหว่านล้อมสังคมให้ยอมรับความคิดที่ว่าพวกเขาเหล่านี้ไม่ควรที่จะได้รับการอนุญาตให้สืบพันธุ์ต่อไปนั้นเป็นไปไม่ได้ แม้ว่าจากมุมมองทางด้านสุพันธุศาสตร์ (Eugenics) จะกลายเป็นปัญหาหนักเพราะการสืบพันธุ์อันดกผิดปกติ[ของชนกลุ่มนี้]"
การเหมารวมชนผิวดำในปัจจุบัน
ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 เป็นต้นมาการเหมารวมเกี่ยวกับชนผิวดำก็เปลี่ยนไปในมีเดียบางประเภทที่ออกไปในเชิงบวก โดยการแสดงภาพพจน์ของชนผิวดำและชาวแอฟริกันอเมริกันว่าเป็นผู้มีความถนัดทางด้านการกีฬา, การร้องเพลง และ การเต้นรำ ในภาพยนตร์หลายเรื่องหรือรายการต่อเนื่องทางโทรทัศน์ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ชนผิวดำจะปรากฏเป็นผู้ที่มีอัธยาศัย/อุปนิสัยดี, มีกรุณาคุณ, ซื่อสัตย์สุจริต และมีสติปัญญา และโดยทั่วไปจะเป็นตัวรองที่เป็นเพื่อนที่ดีของตัวเอกของเรื่อง (เช่นในภาพยนตร์เรื่อง “คู่เดือดไมอามี่” (Miami Vice), “ริกก์สคนมหากาฬ” (Lethal Weapon) หรือ “มือปราบปืนโหด” (Magnum Force))
นักวิจารณ์บางท่านมีความเชื่อว่าความถูกต้องทางการเมือง (political correctness) เป็นเครื่องมือที่นำไปสู่การสร้างการเหมารวมชนผิวดำไปในทางบวกจนเกินไป ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวแอฟริกันอเมริกันสไปค์ ลีใช้คำว่า “นิโกรลอยฟ้า” (Magical negro) ที่กลายมาเป็นคำที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในการบรรยายการเหมารวมดังว่า ลีกล่าวเป็นเชิงเยาะถึงลักษณะแม่แบบ (archetype) ของการเหมารวมชนผิวดำที่แสดงชนผิวดำแบบ “super-duper magical negro” (นิโกรเลิศลอยฟ้า) เมื่อถกเถียงเรื่องการสร้างภาพยนตร์กับนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยวอชิงตันสเตท และที่ มหาวิทยาลัยเยล
จากการสำรวจมีเดียในปี ค.ศ. 1989 พบว่าชนผิวดำมากกว่าชนผิวขาวจะได้รับความบรรยายในเชิงเหยียดในเรื่องเชาว์ปัญญา นักต่อสู้การเมืองและนักเทศน์ชาวแอฟริกันอเมริกันเจสสี แจ็คสันกล่าวในปี ค.ศ. 1985 ว่าข่าวสื่อสารมวลชนมักจะแสดงชนผิวดำในรูปแบบที่มีความ “ด้อยทางสติปัญญากว่าความเป็นจริง” ผู้กำกับภาพยนตร์สไปค์ ลีให้คำอธิบายว่าภาพพจน์ดังว่านี้มีผลกระทบกระเทือนในทางลบ “ในชุมชนของผม เราเทิดทูนนักกีฬา, ผู้ชายที่หาได้ผู้หญิง และ ผู้มีสติปัญญา” แต่ภาพพจน์ที่เป็นที่นิยมกันจะเป็นการเหมารวมชนผิวดำที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง (inner-city), มีรายได้ต่ำ และ มีการศึกษาน้อยกว่าชนผิวขาว
แม้แต่ภาพพจน์ที่เรียกกันว่าภาพพจน์ทางบวกของชนผิวดำก็ยังทำให้เกิดการเหมารวมระดับเชาว์ปัญญา ในหนังสือ “Darwin's Athletes: how sport has damaged Black America and preserved the myth of race” (นักกีฬาของดาร์วิน: วิธีที่การกีฬาสร้างความเสียหายต่อชนผิวดำอเมริกัน และรักษาความลึกลับของชาติพันธุ์) จอห์น โฮเบอร์มันกล่าวว่านักกีฬาผู้มีชื่อเสียงชาวแอฟริกันอเมริกันสนับสนุนปรัชญาของการลดความสำคัญของความสำเร็จทางการศึกษาในประชาคมชนผิวดำเอง
ในปี ค.ศ. 1997 การศึกษาเรื่องการเหมารวมในวงการกีฬา นักค้นคว้าแสดงภาพนักบาสเกตบอลผิวขาว และนักบาสเกตบอลผิวดำให้ผู้ร่วมในการศึกษาได้ดู จากนั้นก็ให้ฟังการกระจายเสียงที่อัดไว้ล่วงหน้าของกีฬาบาสเกตบอล ภาพนักบาสเกตบอลผิวขาวได้รับการจัดลำดับว่าแสดงความมีเชาว์ปัญญาในการเล่นเกมสูงกว่าภาพนักบาสเกตบอลผิวดำมาก แม้ว่าผู้บรรยายการเล่นและรูปนักกีฬาจะเป็นรูปเดิมตลอดการทดลองก็ตาม นักประพันธ์หลายท่านกล่าวว่าการบรรยายการเล่นกีฬาที่เน้น 'ความสามารถโดยธรรมชาติของชนผิวดำทางด้านการเล่นกีฬา' มีผลที่เป็นนัยยะว่าชนผิวขาวมีความสามารถในด้านอื่น ๆ สูงกว่า เช่นในด้านเชาว์ปัญญา
แพทริเชีย เจ. วิลเลียมส์ นักเขียนสำหรับ “เดอะ เนชั่น” กล่าวถึงจาร์ จาร์ บิงคส์ตัวละครใน “สตาร์ วอร์ส” ว่า: “ไม่ว่าจะเป็นการจงใจหรือไม่ ความพลาดพลั้งหรือการเป็นผู้นำโชคร้ายมาให้แก่ผู้อื่นของจาร์ จาร์ บิงคส์ก็เป็นลักษณะที่นำมาจาก “การแสดงหน้าดำ” เป็นอย่างมากโดยตรง แม้ว่า[จาร์ จาร์ บิงคส์]จะสามารถแก้สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว แต่ลักษณะเชิงเซ่อซ่าของผู้เป็นผู้ใหญ่กึ่งเด็กเป็นลักษณะที่ถอดมาจากซิทคอมอามอสและแอนดี้ของคริสต์ทศวรรษ 1920 โดยตรง”<ref name="Williams">Patricia J. Williams: )
การเหมารวมชาวแอฟริกาเหนือ, ตะวันออกกลาง และ มุสลิม
การเหมารวมมุสลิมมักจะเกี่ยวกับข้องกับความโหดเหี้ยมและอำมหิต ทัศนคติดังว่าจะเห็นได้จากการแสดงว่ามุสลิมเกี่ยวข้องกับวางแผนระเบิดและการเป็นผู้ก่อการร้าย และ เป็นภาพของผู้มีฐานะยากจน หรืออาจจะเกี่ยวกับวิธีปฏิบัติต่อสตรี, เกย์ หรือ ผู้ที่ไม่ใช่มุสลิม หัวข้อที่เกี่ยวข้องกับการเหมารวมมุสลิมคืออาการกลัวชาวมุสลิม (Islamophobia) ซึ่งเป็นความกลัว, ชิงชัง และ ไม่ชอบผู้ที่เป็นมุสลิม
การเหมารวมชนผิวขาว
ตัวอย่างของการเหมารวมเกี่ยวกับชนผิวขาวในทางลบจะเห็นได้ชัดจากตัวการ์ตูนโฮเมอร์ ซิมป์สันซึ่งเป็นชายวัยกลางคนจากมิดอเมริกาท้วม, ขี้เกียจ และ ขี้เท่อ ในการ์ตูน “เดอะ ซิมป์สันส์” ซึ่งรายการเองก็เป็นวรรณกรรมล้อ ของด้านต่าง ๆ ของชีวิต, วัฒนธรรม และสังคมอเมริกัน หรือการเหมารวมของ “อเมริกันโอหัง” (Ugly American) ที่จะเป็นชาวอเมริกันที่มีเสียงดัง, ชอบเรียกร้อง, ขาดความเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น และ แต่งตัวเชย แต่ก็มักจะชดเชยด้วยการเป็นคนใจกว้าง
การเหมารวมชาวไอริช
การวิจัยทัศนคติของชาวอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยแมรี เจ. ฮิคมัน และบรอนเวน วอลเตอร์กล่าวว่า 'ไอริชคาทอลิก' คือผู้ที่เป็น “คนนอก” (other) หรือเป็นเผ่าพันธุ์ที่แยกออกไปต่างหากในมุมมองของปรัชญาชาตินิยมอังกฤษ ส่วนชาวไอริชก็เช่นกันที่ถือว่าชาวอังกฤษเป็น “คนนอก” และพยายามที่จะต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งสิทธิในการปกครองตนเอง ที่ในที่สุดก็ได้มาในคริสต์ทศวรรษ 1920
การเหมารวมที่ใช้สำหรับชาวไอริชไม่รุนแรงหรือหยาบคายเมื่อเทียบกับการเหมารวมที่ใช้สำหรับชาติพันธุ์อื่น ๆ แต่กระนั้นก็เป็นมุมมองที่ไม่ตรงต่อความจริงโดยกล่าวหาว่าชาวไอริชเป็นคนหุนหันพลันแล่น ชอบทะเลาะเบาะแว้ง และขี้เมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักเขียนการ์ตูนชาวอังกฤษคนหนึ่งเขียนภาพผู้อพยพเข้ามาชาวไอริชเป็นลิงใหญ่และมีความแตกต่างจากแองโกล-แซ็กซอน เจมส์ เรดฟิลด์นายแพทย์ชาวอเมริกันคนหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1850 กล่าวว่า “ลักษณะใบหน้า” (facial angle) เป็นสัญญาณของความเฉลียวฉลาดและบุคลิก และเปรียบเทียบพักตรวิทยา (Physiognomy) ของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ กับสัตว์ และกล่าวว่าเมื่อดูลักษณะใบหน้าของชาวไอริชแล้วก็จะคลายคลึงกับสุนัข, แยงกี้คลายคลึงกับหมี, เยอรมันกับสิงโต, ชนผิวดำเหมือนช้าง และชาวอังกฤษเหมือนวัว ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 การการเหมารวมรูปทรงยังคงใช้กันมาจนถึงราวคริสต์ทศวรรษ 1950 โดยมีตัวละครเช่น มัทท์, เจฟฟ์ และ จิกส์ และ แม็กกีที่ยังปรากฏในหนังสือพิมพ์หลายร้อยฉบับทุกวัน
การเหมารวมสำหรับชาวไอริชอื่น ๆ ก็รวมทั้งการเป็นผู้ขาดสติปัญญา และเป็นตัวตลกที่ผู้อื่นล้อเลียน ตัวอย่างก็ได้แก่ การล้อเลียนเกี่ยวกับ “ชาวอังกฤษ, ชาวไอริช และ ชาวสกอต” ที่มักจะจบลงด้วยการที่ชาวไอริชทำอะไรที่งี่เง่า
การเหมารวมชาวอิตาลี
การเหมารวมชาวอิตาลีที่นิยมกันมักจะเป็นความคิดที่ว่าชาวอิตาลีส่วนใหญ่จะเป็นคนรุนแรงโดยธรรมชาติ, ขาดความรู้, ขาดมารยาท และมักจะเกี่ยวข้องกับมาเฟีย ตัวอย่างของการใช้การเหมารวมเกี่ยวกับชาวอิตาลีปรากฏในละครโทรทัศน์ซีรีส์ “The Sopranos” ที่ถูกกล่าวหาโดยชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลีว่าเป็นการเผยแพร่การเหมารวมเกี่ยวกับชาวอิตาลี
การเหมารวมชาวโปแลนด์
การเหมารวมเกี่ยวกับชาวโปแลนด์จะออกมาในรูปของเรื่องตลกล้อเลียนเชิงเหยียดหยาม ซึ่งอาจจะมาจากตลกล้อเลียนชาวเยอรมันเชื้อสายโปแลนด์ที่หนีบรรยากาศของความเป็นอคติต่อชาวเซมิติคก่อนหน้าและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สองในยุโรปราวปลายคริสต์ทศวรรษ 1940 ตลกล้อเลียนเหล่านี้มาจากความเดียดฉันท์ที่พรรคแนเชันนัลโซเซียลลิสต์ของเยอรมันพยายามเผยแพร่เพื่อที่จะเป็นการสนับสนุนว่าการทำร้ายหรือเข่นฆ่าชาวโปแลนด์เป็นสิ่งที่เหมาะที่ควร โดยการแสดงภาพพจน์ว่าชาวโปแลนด์ “dreck” — สกปรก, โง่ และ ด้อยกว่า และอาจจะเป็นไปได้ว่าตลกถากถาง
นอกจากนั้นก็ยังเป็นไปได้ว่าการล้อเลียนถากถาง โพลัค (Polack) อเมริกันจากเยอรมนีเดิมก่อนสงครามโลกครั้งที่สองใช้กันในบริเวณที่มีปัญหาชายแดนในไซลีเซีย
การเหมารวมชาวยิว
ชาวยิวถูกเหมารวมตลอดในฐานะแพะรับบาปของปัญหาสังคมต่าง ๆ มาเป็นเวลาหลายร้อยปี ลัทธิความเป็นอคติต่อชาวเซมิติคดำเนินต่อมาเป็นเวลาหลายร้อยปีจนมาถึงจุดสุดยอดในสมัยที่นาซีปกครองเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ชายยิวยังคงมีการเหมารวมที่เป็นผู้มีความโลภ, ความจุกจิก และ ความใจแคบ ภาพที่แสดงก็มักจะเป็นภาพของคนนับเงินหรือสะสมเพชร ภาพยนตร์ในสมัยแรกมักแสดงชาวยิวเป็น “พ่อค้าเจ้าเล่ห์”.
ในการ์ตูนหรือการ์ตูนล้อเลียนชาวยิวมักจะเป็นภาพของผู้ที่มีผมหยิก, จมูกขอใหญ่, ปากหนา และสวมหมวกคิพพาห์ (Kippah) หรือหมวกปิดกระหม่อม วัตถุ, วลี หรือธรรมเนียมที่เน้นหรือเย้ยหยันความเป็นยิวก็ได้แก่เบเกิล, ผู้กำลังเล่นไวโอลิน, การทำสุหนัต, การต่อรอง และวลีเช่น “Mazel tov” (โชคดี), “Shalom” (สวัสดี) และ “Oy Vey” (อุแม่เจ้า) การเหมารวมอื่นก็ได้แก่รับบี, การบ่นและความคิดที่รู้สึกผิดเกี่ยวกับแม่ชาวยิว, เจ้าหญิงชาวอเมริกันยิว (Jewish-American Princess) ที่หมายถึงผู้ที่ถูกตามใจและเป็นผู้นิยมวัตถุ และชายยิวน่ารัก (Nice Jewish Boy) ซึ่งจะขี้อาย
การเหมารวมชาวเอเชียตะวันออกและชาวเอเชียใต้
เป็นการเหมารวมชาติพันธุ์ (ethnic stereotype) ที่พบในวัฒนธรรมตะวันตก การเหมารวมชาวเอเชียโดยเฉพาะเกี่ยวกับชาวเอเชียตะวันออกก็เช่นเดียวกับการเหมารวมเกี่ยวกับชาติพันธุ์อื่น ๆ ที่มักจะเผยแพร่โดยสื่อมวลชน, วรรณกรรม, ละครและงานสร้างสรรค์อื่น ๆ ในหลายกรณีสื่อมวลชนจะสร้างภาพพจน์ของชาวเอเชียที่มีอิทธิพลมาจากมุมมองจากการเอายุโรปเป็นศุนย์กลาง (Eurocentrism) ที่มีต่อชาวเอเชียแทนที่จะเป็นทัศนคติที่สะท้อนความเป็นจริงของวัฒนธรรม, ประเพณี และ พฤติกรรมของชาวเอเชียที่แท้จริง การเหมารวมนี้จึงมีผลสะท้อนในทางลบต่อการสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่นของชาวเอเชียผู้อพยพ, เหตุการณ์ปัจจุบัน, และ กฎหมาย ชาวเอเชียตะวันออกต้องประสบกับการการเลือกปฏิบัติ และตกเป็นเหยื่อของอาชญากรรมจากความชัง (Hate crime) ที่มีสาเหตุมาจากการเหมารวมชาติพันธุ์เพราะการเหมารวมดังว่าส่งเสริมภาวะความเป็นอคติต่อชาวต่างชาติ (Xenophobia)
การเหมารวมชาวสเปนและละติน
การเหมารวมชาวสเปนและละตินมักจะปรากฏในสื่อมวลชนประเภทต่าง ๆ แต่ชาวฮิสแปนิคและลาติโนอเมริกันผิวขาวมักจะถูกละเลยในสื่อมวลชนของสหรัฐ ถ้าจะปรากฏก็มักจะเป็นภาพพจน์ที่ไม่ถูกต้อง และเป็นลูกครึ่ง ถ้าเป็นลาติโนก็มักจะปรากฏเป็นผู้ที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมใหญ่และไม่มีลักษณะเอกลักษณ์เป็นของตนเอง ถ้ามีการอ้างอิงไปถึงประเทศที่มาก็มักจะเป็นเม็กซิโกหรือเปอร์โตริโกไม่ว่าจะมาจากที่ใดก็ตาม
การเหมารวมเพศทัศนะ
โดยทั่วไปและทัศนคติที่มีต่อเกย์, เลสเบี้ยน และ คนข้ามเพศ จะเป็นการเหมารวมทางลบที่สนับสนุนว่าการโจมตีหรือทำร้ายบุคคลในกลุ่มดังกล่าวเป็นการกระทำอันสมควรต่อเหตุผล หรือบางครั้งก็จะเป็นชนวนที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์รุนแรงต่อกลุ่มบุคคลดังกล่าว (Violence against LGBT people) เอบีซีนิวส์กล่าวว่า “ผู้รณงค์สนับสนุนเกย์มักจะวิจารณ์การสื่อข่าวเกี่ยวกับการเดินพาเหรดเพื่อแสดงความภูมิใจในการเป็นเกย์ว่าสื่อมวลชนมักจะเน้นความสนใจในกรณีที่นอกรูปนอกแบบ (extreme) คือผู้ที่ชายที่เป็นสตรีจนเกินตัว หรือ สตรีที่เป็นชายจัด แต่จะไม่รายงานเกี่ยวกับเรา ซึ่งพวกเราส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเพียงคนธรรมดาเหมือนกับผู้อื่นโดยทั่วไป”
เกย์
เกย์มักจะถูกเหมารวมว่าเป็นผู้ที่นิยมเรื่องเพศเชิงสำส่อน (promiscuous), ติดสุรา, ชอบเฮฮาและใช้ยาเสพติด และ เป็นผู้มีฐานะดี และมักจะเน้นความมีลักษณะที่กระเดียดไปในทางที่เป็นสตรี (Effeminacy)
เลสเบียน
หญิงรักร่วมเพศหรือสตรีผู้นิยมรักเพศเดียวกันแบ่งเป็นสองกลุ่ม “เลสเบี้ยนเชิงบุรุษ” หรือ “ทอม” (Butch) และ “เลสเบี้ยนเชิงสตรี” หรือ “ดี้” (Lipstick lesbians) ความสัมพันธ์มักจะเป็นรูปแบบของ “Butch and femme” หรือคนหนึ่งเป็นบุรุษ และ อีกคนหนึ่งเป็นสตรี
รักร่วมสองเพศ
รักร่วมสองเพศหรือผู้ชอบทั้งสองเพศจะเหมารวมว่าเป้นผู้ที่นิยมเรื่องเพศเชิงสำส่อน (promiscuous) และไม่ชอบที่จะมีความสัมพันธ์แบบผูกมัดกับผู้ใดโดยเฉพาะ
คนใคร่เด็ก
ผู้เป็นโรคจิตที่เรียกว่าโรคใคร่เด็กจะเป็นการเหมารวมผู้นิยมเรื่องเพศเชิงรุนแรงและจะสนใจที่จะร่วมเพศโดยเฉพาะกับเยาวชน
คนข้ามเพศ
การเรียกบุคคลว่าเป็นคนข้ามเพศ (Transgender) เป็นทั้งการขวางการเลือกเพศใดเพศหนึ่งและในขณะเดียวกันก็เป็นการประทับตาบุคคลดังกล่าวไปด้วยในตัว (self stigmatizing) ผู้ที่ไม่ได้เป็นอยู่ในกลุ่มเพศหลักสองเพศมักจะถูกเหมารวมว่าเป็นผู้ที่นิยมเรื่องเพศเชิงสำส่อน, เป็นโสเภณี และ ผู้ติดสุรา
คนแปลงเพศ
การเหมารวมคนแปลงเพศ (Transsexual) พบเป็นครั้งแรกในราวปี ค.ศ. 1850 ที่เป็นคำนามที่หมายความว่า “ภาพที่คงตัวโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง”
การเหมารวมผู้ไร้ที่อยู่อาศัย
การเหมารวมผู้ไร้ที่อยู่อาศัย (Homeless) มักจะเป็นผู้ที่มีปัญหาทางพฤติกรรม, ติดยาหรือติดสุรา, เกียจคร้าน, มีภาวะผิดปกติทางจิต และสกปรกและมีกลิ่น
เอฟโร แมนเชสเตอร์
เอฟโร แมนเชสเตอร์ (Avro Manchester) เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดกลางสองเครื่องยนต์ของสหราชอาณาจักรในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ออกแบบและผลิตโดยเอฟโร ใช้โดยกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร
ฟาโรห์เนเฟอร์คาเรที่ 1
เนเฟอร์คาเรที่ 1 (หรือ เนเฟอร์คา และ อาอาคา) เป็นพระนามคาร์ทูชของฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณ ซึ่งกล่าวกันว่าทรงปกครองในช่วงราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ โดยยังไม่ทราบระยะเวลาที่แน่นอนแห่งการครองราชย์ของพระองค์ เนื่องจากบันทึกพระนามแห่งตูรินไม่ปรากฏปีแห่งการปกครองพระองค์ และแมนิโธ ซึ่งเป็นนักบวชชาวอียิปต์โบราณได้ระบุว่าการครองราชย์ของฟาโรห์เนเฟอร์คาเรนั้นกินระยะเวลา 25 ปี ซึ่งนักไอยคุปต์วิทยาได้ประเมินคำกล่าวของแมนิโธแล้วว่าเป็นการตีความที่ผิดหรือเกินจริง
Enchelidiidae
Enchelidiidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Enoplida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พราส
พราคาเซรล ซามูเอล มิเชล (Prakazrel Samuel Michel) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ พราส (Pras) เกิดเมื่อวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1972 เป็นแร็ปเปอร์ชาวเฮติ-อเมริกัน นักแสดง โปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ และเป็นสมาชิกวงฮิปฮอปที่ชื่อ เดอะฟูจีส์ ที่ถือเป็นวงที่มีอิทธิพลที่สุดวงหนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1990 กับผลงานชุด The Score
1972
ตำบลโป่งน้ำร้อน (อำเภอคลองลาน)
โป่งน้ำร้อน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร มีพื้นที่ทั้งหมด 296 ตารางกิโลเมตร คิดเป็น 185,000 ไร่ ทั้งพื้นที่ของตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโป่งน้ำร้อน
ประวัติ
ระหว่างปี พ.ศ. 2420 - พ.ศ. 2430 เมื่อประมาณ 120 ปีเศษ ได้ปรากฏหลักฐานว่าสองฝั่งของลำคลองสวนหมาก ซึ่งไหลผ่านหมู่บ้านโป่งน้ำร้อนในปัจจุบัน ตั้งแต่เหนือหมู่บ้านโป่งน้ำร้อนขึ้นไปจนสุดเขตของป่าไม้สัก ได้มีการทำไม้สักออกไปก่อนหน้านี้แล้ว โดยมีหลักฐานตอไม้สักที่ถูกโค่นลง เหลือปรากฏให้เห็นการทำไม้สักในบริเวณนี้ นอกจาก “พะโป้” แล้วไม่ปรากฏว่าใครเข้ามาทำไม้เลย ซึ่ง “พะโป้” เป็นคนเชื้อชาติกะเหรี่ยง แต่มาได้ภรรยาเป็นคนไทย มีบุตรธิดา ซึ่งล่วงลับไปแล้วล้วนมีอายุเกิน 100 ปี ทั้งสิ้น
ขณะที่กล่าวถึงนี้โป่งน้ำร้อน ยังไม่มีผู้คนมาตั้งรกรากอยู่เลย คนรุ่นแรกเป็นคนงานตัดไม้สักให้ “พะโป้” เมื่อหมดการทำไม้แล้วเห็นเป็นพื้นที่พอจะมาตั้งครอบครัวทำมาหากินได้ ก็ทยอยกันมาจับจองทำไร่ หาของป่าออกไปจำหน่ายยังตำบลคลองสวนหมาก (คือนครชุมในปัจจุบัน) ที่มาของชื่อบ้านโป่งน้ำร้อน เกิดจากธรรมชาติ คือเหนือหมู่บ้านขึ้นไปประมาณ 1,200 ม. มีโป่งขนาดใหญ่ (โป่ง คือ ดินเค็มที่มีสัตว์นานาชนิดลงมากินดินโป่ง) ซึ่งบริเวณนี้เป็นที่ล่าสัตว์ป่าของพรานสมัยก่อน มีน้ำไหลซึมออกมานน้ำที่ไหลออกมาแรกๆ ก็ร้อนจัดสามารถต้มไข่สุกได้ ต่อมาก็ค่อย ๆ เย็นลง แต่น้ำยังอุ่นอยู่ ขณะเดินผ่าน ปัจจุบันยังได้กลิ่นกำมะถัน (สุพรรณถัน) ในฤดูหนาวจะมีหมอกควันลอยขึ้นให้เห็น ชาวชุมชนที่มาตั้งบ้านเรือนจึงเรียกว่า “บ้านโป่งน้ำร้อน”
ช่วงระยะเวลาที่กล่าวมานี้ โป่งน้ำร้อนยังไม่มีผู้คนมาตั้งรกรากทำมาหากินด้วยเหตุผล 2 ประการ คือ 1. จำนวนพลเมืองยังมีน้อย ที่ทำมาหากินบริเวณใกล้เคียงยังมีมากไม่ถึงกับแย่งกันครอบครอง 2. สองฝั่งลำครองสวนหมากลึกเข้ามาทางต้นคลอง เป็นที่เล่าลือกันว่า เป็นดงไข้มาเลเรียใครผ่านไปมา ถ้าเจ็บป่วยมักจะไม่รอด ผู้คนจึงกลัวกันมากไม่กล้าผ่าน (เป็นเหตุสำคัญที่สุด)
ผู้คนกลุ่มแรกที่เข้ามา สันนิษฐานว่าเป็นคนงานลูกจ้างตัดฟันไม้ของพะโป้ซึ่งจะมีกะเหรี่ยงติดตามมากับพะโป้แล้วยังมีคนงานมาจากเวียงจันทน์ ล้านช้าง และชาวอีสาน เมื่อหมดระยะเวลาทำไม้หรือไม่ได้เป็นคนงานแล้ว ก็คิดจับจองที่ทำกินซึ่งอุดมสมบูรณ์กว่าทางภาคอีสานของไทยมาก
บ้านโป่งน้ำร้อนอยู่ในเขตการปกครองของตำบลนาบ่อคำ อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร ระยะแรกมีคนมาอยู่ไม่มากนัก เมื่อหมดสัมปทานทำไม้ของพะโป้ในราว พ.ศ. 2470 บริษัทป่าไม้ล่ำซำ ซึ่งเป็นของคนเชื้อชาติจีน ได้สัมปทานมาทำไม้สัก ได้มาตั้งที่พักคนงานและพักเสบียงอาหาร ซึ่งเป็นที่ตั้งวัดโป่งน้ำร้อนใต้ในปัจจุบันนี้ ขณะนั้นมีคนมาตั้งบ้านเรือนอยู่ไม่เกิน 10 หลังคาเรือน บริเวณที่ตั้งพักคนงาน ยังเป็นที่ปล่อยให้ช้างหากินตามธรรมชาติ
ผู้ที่มาตั้งฐานชุดแรก สันนิษฐานว่าจะเป็นคนงานภาคอีสานและลาวเวียงจันทน์ ซึ่งเป็นคนงานของพะโป้ เมื่อหมดงานหรือหมดสัญญา เห็นว่าบริเวณนี้พอที่จะทำไร่ทำนาได้และเห็นว่าทั้งสองฝั่งของคลองสวนหมากเป็นป่าสมบูรณ์ พอจะล่าสัตว์และหาของป่าขายได้ จึงพากันมาตั้งหลักฐาน พอดีมีบริษัทล่ำซำมาบุกเบิกทำป่าไม้สักขึ้นอีก จึงพากันมาเป็นลูกจ้างคนงานของบริษัท ผู้คนก็มากขึ้น ชาวบ้านทางนครชุมก็มาทำการค้าขาย ตั้งบ้านเรือนจนเป็นชุมชนใหญ่พอสมควร การปกครองจึงตั้งเป็นหมู่ที่ 5 ของตำบลนาบ่อคำ อำเภอเมือง จังหวัดกำแพงเพชร ผู้ใหญ่คนแรกชื่อ นายสา เพ็งศรี เป็นชาวเวียงจันทน์
เมื่อชุมชนแห่งนี้มีผู้คนมากขึ้น ที่ทิ้งไม่ได้คือ ศาสนกิจ ชาวบ้านจึงช่วยกันจัดหาสถานที่ทำเป็นที่พักสงฆ์ เพื่อบำเพ็ญกุศลกันเป็นครั้งคราว เช่นวันสงกรานต์ และนิมนต์พระมาเทศน์เรื่อง พระเวสสันดรชาดก ในวันเพ็ญเดือน 12 ชาวบ้านจึงช่วยกันสร้างที่พัก มีกุฏิสงฆ์ 1 หลัง 2 ห้อง และมีศาลาตองตึง (ตองพวง) 1 หลัง บนที่ดินของนายอู๊ด นางตุ๊ บุจันทร์ ซึ่งตั้งอยู่ใกล้ที่ตั้งประปา หมู่ที่ 1 ปัจจุบัน
ด้านการศึกษา เมื่อมีผู้คนมาอยู่มากขึ้น มีชาวนครชุมไปมาค้าขายและมาตั้งบ้านเรือน ต่อมามีชาวนครชุมคนหนึ่ง ชื่อนายทำ อุทาหรณ์ ได้พาครอบครัวมาอยู่และใช้บ้านเปิดเป็นที่สอนเด็กโดยรับจ้างสอนคนละ 1 สลึงต่อเดือน อยู่ได้ระยะหนึ่งก็อพยพกลับนครชุม การรับจ้างสอนเด็กก็เป็นอันยุติลง ต่อมาได้มี นายตื้อ ใจดี ชาวอุ้มผาง มาอยู่โป่งน้ำร้อน ทำการรับจ้างสอนอีก ประมาณปี พ.ศ. 2476 นายชง มิสิกะพงษ์ ศึกษาธิการอำเภอเมืองกำแพงเพชร ได้มาตรวจ
สภาพประชากรที่โป่งน้ำร้อน ได้พบเห็นนายตื้อ ใจดี รับจ้างสอนเด็กจึงทาบทามให้เป็นครู เมื่อสำรวจจำนวนเด็กได้พอสมควรแล้ว จึงมอบหมายให้ นายตื้อ ใจดี เป็นครูคนแรก โดยใช้ศาลากลางบ้านเป็นสถานที่ศึกษา (ศาลากลางบ้านปัจจุบันอยู่บริเวณใกล้ ๆ ที่ตั้งประปาหมู่ที่ 1 ซึ่งเป็นที่ของนายอู๊ด กับนางตุ๊ และได้ยกให้วัด)
เมื่อบริษัทล่ำซำมาทำไม้สัก ได้มีเอกชนเข้าไปทำไม้กระยาเลย เช่น ไม้ตะแบก กะพง กระท้อน ทางฝั่งขวาของคลองสวนหมาก (ปัจจุบันคือบ้านเพชรนิยม – บ้านสุขสำราญ) ก็ไปรับจ้างชาวบ้านตากนำเกวียนมาชักลากไม้ พวกนี้ก็พาครอบครัวมาจับจองที่ทำกิน (กลุ่มผู้ใหญ่ตัน ม่านมูล จากบ้านฉลอมท้องฟ้า จังหวัดตาก) พร้อมกับกลุ่มพ่อหนานเทพ มูลทรัพย์ ได้พาครอบครัวมาจากจังหวัดลำปาง มาฝึกสอนลูกช้างให้บริษัทล่ำซำ คนจากจังหวัดตาก แพร่ ลำปาง ลำพูน ก็อพยพลงมาอยู่หลายครอบครัว ชาวนครชุมเคยมีอาชีพตักน้ำมันยาง ทำไต้ หาหวายโป่ง ก็พาญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงมาทำอาชีพที่ถนัด ตั้งแต่บ้านหนองปิ้งไก่ ท่าเสากระโดง ท่ากะบาก จนถึงบ้านโป่งน้ำร้อน
การศึกษาเริ่มตั้งแต่ นายตื้อ ใจดี ได้รับการแต่งตั้งเป็นครูใหญ่ ใช้ศาลากลางบ้านเป็นโรงเรียน มีครูใหญ่หมุนเวียนมาหลายคน จนศาลาที่ใช้ทำการสอนเริ่มผุพัง ชำรุดทรุดโทรม ประมาณ ปี พ.ศ. 2492 นายแก้ว มูลทรัพย์ กำนันตำบลโป่งน้ำร้อน เห็นว่าที่ของบริษัทล่ำซำว่างเปล่า จึงได้ไปขอใช้สถานที่ เมื่อได้รับอนุญาตแล้วก็ปรึกษาชาวบ้าน ช่วยกันย้ายโรงเรียนไปอยู่ที่บริเวณวัดโป่งน้ำร้อนใต้
ต่อมานายจำนง เทพหัสดิน เป็นนายอำเภอเมือง มาตรวจราชการที่โรงเรียนซึ่งย้าย มาอยู่อาคารชั่วคราวได้ 2 – 3 ปี จึงแนะนำให้นายละมูล ญาติกา ซึ่งเป็นครูใหญ่ ของบประมาณมาก่อสร้างอาคารถาวรในวัดเป็นครั้งแรก อาคารยังไม่ทันแล้วเสร็จ นายละมูล ญาติกา ก็ได้เสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2503 ต่อมานายหยู ย่อมไธสงค์ เป็นครูใหญ่เห็นว่าสถานที่คับแคบ ได้ปรึกษากับนายหน่อแก้ว แม่นยำ กำนันตำบลโป่งน้ำร้อน จึงได้หาสถานที่แห่งใหม่ ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างหมู่ที่ 1 และหมู่ที่ 2 เพื่อความสะดวกในการเดินทางมาโรงเรียนของนักเรียนทั้ง 2 หมู่บ้าน และได้เปิดทำการสอนในปี พ.ศ. 2510 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน
ทำเนียบรายนามผู้ดำรงตำแหน่งกำนันตำบลโป่งน้ำร้อน
หมู่บ้าน
ตำบลโป่งน้ำร้อนแบ่งเขตการปกครองเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
ไกรฟส์วัลท์
ไกรฟส์วัลท์ (Greifswald, ) เป็นนครทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเยอรมนี ในรัฐเมคเลินบวร์ค-ฟอร์พ็อมเมิร์น ตั้งอยู่ระหว่างนครใหญ่สองเมืองในระยะ 250 กิโลเมตรเท่า ๆ กัน คือเบอร์ลินและฮัมบวร์ค และอยู่ห่างจากชายแดนประเทศโปแลนด์ 80 กิโลเมตร นอกจากนั้นยังอยู่ใกล้กับเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเยอรมนี คือ รือเกินและเกาะอูเซอด็อม ยังอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติ 3 แห่ง (เยอรมนีมี 14 แห่ง)
แองกลิคัน
นิกายแองกลิคัน (Anglicanism) คือคำที่กล่าวถึงความเชื่อหรือการปฏิบัติของนิกายศาสนาคริสต์ที่มีประวัติเกี่ยวข้องกับ หรือ มีการปฏิบัติที่คล้ายคลึงกับคริสตจักรแห่งอังกฤษ คำว่า “แองกลิคัน” มาจากคำว่า “ecclesia anglicana”  ในภาษาละตินสมัยกลางที่ใช้กันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1246 หมายความว่า คริสตจักรอังกฤษ (the English Church) ผู้นับถือนิกายอังกลิคันส่วนใหญ่เป็นสมาชิกของวัดในกลุ่มที่เรียกว่า “กลุ่มอังกลิคัน” (Anglican Communion) แต่ก็ยังมีวัดที่เป็นอังกลิคันแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของ “กลุ่มอังกลิคัน” เช่นกลุ่มที่เรียกตนเองว่า “Continuing Anglican Churches”
ความเชื่อของแองกลิคันจะพบได้ในคำเขียนในพระวรสาร ประเพณีของโบสถ์สาวก และผู้สอนศาสนาแต่เดิม ลักษณะโครงสร้าง ความเชื่อทางเทววิทยา และลักษณะการทำพิธีเป็นลักษณะเอกลักษณ์ที่เป็นสายกลางระหว่าง โรมันคาทอลิกและโปรเตสแตนต์ หรือที่เรียกว่า “ทางสายกลาง” ของนิกายทั้งสาม
นิกายย่อยในกลุ่มอังกลิคันได้แก่:
Drilonematidae
Drilonematidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Spirurida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
คำแสง สีนนทอง
คำแสง สีนนทอง เป็นนักเขียนชาวลาว ใช้นามปากกาว่า ส. สีนนทอง เกิดเมื่อ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2491 ที่เมืองหัวเมือง แขวงหัวพัน ในครอบครัวชาวไทแดง บิดามารดามีอาชีพทำนา ต่อมาได้อพยพมาอยู่ที่เมืองคำ แขวงเชียงขวาง เขาร่วมเป็นพลเรือนปฏิวัติใน พ.ศ. 2507 ขณะอายุได้ 16 ปี ต่อมาได้เป็นครูสอนวิชาเลขคณิตและสังคมศึกษาใน พ.ศ. 2510 จน พ.ศ. 2526 จึงสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนสร้างครูเวียงจันทน์ขั้นสูง (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยแห่งชาติ) และได้เป็นศึกษาธิการเมืองคำ แขวงเชียงขวาง
เนื่องจากคำแสงเป็นผู้สนใจในการเขียนหนังสือ จึงย้ายเข้ามาเวียงจันทน์ใน พ.ศ. 2541 และลาออกจากราชการใน พ.ศ. 2544 เพื่อเป็นนักเขียนอย่างจริงจัง ปัจจุบันมีผลงานนวนิยาย 9 เรื่อง เรื่องสั้น 138 เรื่อง โดยผลงานที่โดดเด่นได้แก่ นวนิยายเรื่อง “ไฟดับไม่สิ้นแสง” ชนะเลิศรางวัลสินไซ เมื่อ พ.ศ. 2548 และได้รับรางวัลซีไรต์เมื่อ พ.ศ. 2552 นวนิยายเรื่อง “เพื่อนผู้สืบทอด” ได้รางวัลชนะเลิศในการประกวดวรรณกรรมวันประวัติศาสตร์ลาว- เวียดนาม
สถานีศรีเทพา
สถานีศรีเทพา (Si Thepha station; รหัส: YL21) เป็นสถานีรถไฟฟ้ามหานครแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสีเหลือง ยกระดับเหนือถนนเทพารักษ์ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
ที่ตั้ง
ถนนเทพารักษ์ บริเวณปากซอยหมู่บ้านธนเศรษฐแลนด์ ในพื้นที่หมู่ที่ 3 บ้านทิพวัล ตำบลเทพารักษ์ อำเภอเมืองสมุทรปราการ จังหวัดสมุทรปราการ
สีสัญลักษณ์ของสถานี
ใช้สีเหลืองตกแต่งสถานีเพื่อสื่อให้เห็นว่าเป็นสถานีของโครงการรถไฟฟ้าสายสีเหลือง
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานียกระดับ เป็นชานชาลาด้านข้าง (Station with Side Platform) ขนาดมาตรฐาน ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา มีประตูกั้นชานชาลาแบบ Half Height Platform Screen Doors ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่
อี จุน-กี
อี จุน-กี (เกิด 17 เมษายน ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดง นักร้อง นักเต้น และนายแบบชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงครั้งแรกในภาพยนตร์ที่ได้รับคำชมอย่าง กบฏรักจอมแผ่นดิน (2005) และได้รับการยอมรับมากขึ้นในละครรัก-ตลกเรื่อง รักหมดใจยัยกะล่อน (2005−06) ตั้งแต่นั้นมา เขาได้แสดงแนวอื่น ๆ ที่หลากหลาย เช่น ละครประวัติศาสตร์ (ซากึก) และโลดโผนระทึกขวัญ เขายังเป็นที่รู้จักจากละครเรื่อง ข้ามมิติ ลิขิตสวรรค์ ในบทบาท วังโซ ความนิยมของเขาโดยเฉพาะในทวีปเอเชีย ทำให้เขามีชื่อเสียงในระดับฮันรยู
จอห์น เอช. วอตสัน
'''นายแพทย์จอห์น เอช. วอตสัน (Dr. John H. Watson) หรือที่รู้จักทั่วไปในชื่อ หมอวอตสัน' เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในเรื่อง เชอร์ล็อก โฮมส์'' งานประพันธ์แนวนวนิยายสืบสวนของเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ หมอวอตสันเป็นเพื่อนสนิทของเชอร์ล็อก โฮมส์ และเป็นผู้บันทึกประวัติของโฮมส์ รวมถึงบันทึกคดีที่น่าสนใจต่าง ๆ ของโฮมส์ลงพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์
ตามท้องเรื่อง หมอวอตสันรู้จักกับโฮมส์เนื่องจากต่างต้องการหาเพื่อนร่วมเช่าห้องพักในกรุงลอนดอน และได้เช่าห้องพักอยู่ด้วยกันที่บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ ในราวช่วงปลายคริสต์ศตวรรษ 1800 หมอวอตสันได้แต่งงานกับนางสาวแมรี มอร์สตัน ซึ่งเป็นลูกความของโฮมส์ในตอน จัตวาลักษณ์ ต่อมาภายหลังภรรยาเสียชีวิต หมอวอตสันได้ย้ายกลับมาอยู่กับโฮมส์อีกครั้ง
นายแพทย์จอห์น เอช. วอตสัน ในภาพยนตร์เรื่อง เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ดับแผนพิฆาตโลก (พ.ศ. 2552) และ เชอร์ล็อก โฮล์มส์ เกมพญายมเงามรณะ (พ.ศ. 2554) รับบทโดยจู๊ด ลอว์ ส่วนในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง เชอร์ล็อก (พ.ศ. 2553 - ปัจจุบัน) รับบทโดยมาร์ติน ฟรีแมน
ประมวลกฎหมายแพ่งเกาหลี มาตรา 809
ประมวลกฎหมายแพ่งเกาหลี มาตรา 809 (เกาหลี: 민법 제 809조) ประมวลไว้ซึ่งกฎทางจารีตประเพณีที่ห้ามการสมรสระหว่างชายหญิงซึ่งมีนามสกุลหรือต้นสกุล (본관 บนควัน) เดียวกัน ในวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 ศาลรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐเกาหลีวินิจฉัยว่า บทบัญญัติดังกล่าวขัดต่อรัฐธรรมนูญ ต่อมารัฐสภาแห่งสาธารณรัฐเกาหลีได้ผ่านร่างแก้ไขบทบัญญัติดังกล่าวในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2548 และห้ามการสมรสเฉพาะญาติสนิทเท่านั้น
กฎข้อห้ามในการสมรส
ในเกาหลีนั้น บุตรจะใช้นามสกุลของบิดา และตามจารีตประเพณี ชายกับหญิงที่มีนามสกุลเหมือนกันและมี "ต้นสกุล" หรือที่เรียกว่า ทงซ็อง ดงบุน (ฮันกึล: 동성동본, ฮันจา: 同姓同本) เหมือนกัน จะไม่ได้รับอนุญาตให้สมรสกัน
กฎนี้เรียกว่า ฮนอินพอม (ฮันกึล: 혼인법, ฮันจา: 婚姻法) มีต้นกำเนิดมาจากประเทศจีน ซึ่งสามารถตรวจสอบย้อนกลับไปได้อย่างน้อยที่สุดในปลายสมัยราชวงศ์โชซ็อนแห่งเกาหลี อนึ่ง ในบริบทของลัทธิขงจื๊อนั้น กฎดังกล่าวเป็นกลไกที่จะรักษาอัตลักษณ์ของครอบครัว และรับประกันความสมบูรณ์ของครอบครัวในฐานะที่เป็นสถาบันสังคมวิทยาการเมือง
กฎแห่งการสมรสบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่ง มาตรา 809 ในปี พ.ศ. 2500 ความว่า มาตรา 809 [ห้ามสมรสกับบุคคลที่มีนามสกุลและต้นสกุลเหมือนกันกับตน] (1): การสมรสระหว่างญาติสืบสายโลหิตจะกระทำมิได้ ถ้าคู่สมรสมีทั้งนามสกุลและที่มาของนามสกุลเสมือนกัน
ยกตัวอย่างเช่นนามสกุลคิม (ฮันกึล: 김, ฮันจา: 金) สามารถแบ่งแหล่งที่มาของสกุลได้ถึง 288 สาย ซึ่งสามารถระบุความแตกต่างได้จากสถานที่มาของบรรพบุรุษ โดย 2 สายใหญ่ของนามสกุลคิม มาจากกิมแฮ ประมาณ 4 ล้านคน, คย็องจู ประมาณ 1.5 ล้านคน โดยทั้งสองสกุลคิมต่างก็สืบเชื้อสายคนละสาย ดังนั้นนามสกุลคิมจากกิมแฮ และนามสกุลคิมจากคย็องจูสามารถทำการสมรสกันได้ ก่อนที่จะมีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในปี พ.ศ. 2541 คนที่สืบเชื้อสายมาจากนามสกุลคิมจากกิมแฮ ที่มีประมาณ 4 ล้านคน ไม่สามารถทำการสมรสกันเองได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ญาติสนิทกันก็ตาม
เนื่องจากการเติบโตของประชากร, การเคลื่อนย้ายถิ่นฐานครั้งยิ่งใหญ่และการเพิ่มขึ้นของชุมชนเมืองในเกาหลีใต้ โอกาสที่จะทำความรู้จักและพบรักกันกับคนที่นามสกุลและมีที่มาของนามสกุลเดียวกับตนมีมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะ นามสกุลคิมสายกิมแฮ, นามสกุลพักสายมีรยัง และนามสกุลอีสายจ็อนจู
เพราะประมวลกฎหมายแพ่งมาตรา 809 ที่บัญญัติไว้เช่นนั้น ทำให้ชายและหญิงที่มาจากนามสกุลเดียวกันและมีที่มาของนามสกุลเดียวกันเลือกที่จะอยู่กินกันฉันสามีภริยา การห้ามทำการสมรสระหว่างคนที่มีนามสกุลเดียวกันได้ถูกยกเว้นชั่วคราว โดยมีการตรารัฐบัญญัติพิเศษสามครั้งในปี พ.ศ. 2520, 2530 และ 2538 แต่ละครั้งมีระยะเวลาหนึ่งปี ครั้งแรกสำหรับรัฐบัญญัติพิเศษปี 2520 คู่สมรสมีทั้งนามสกุลและที่มาของนามสกุลเสมือนกันจำนวน 4577 คู่ กลานยเป็นคู่สมรสโดยถูกต้องตามกฎหมาย ในปี พ.ศ. 2530 เพิ่มขึ้นเป็น 12,443 คู่ และในปี พ.ศ. 2539 มีจำนวนสูงถึง 27,807 คู่ แต่คู่สมรสที่อยู่กินฉันสามีภริยาในกรณีดังกล่าวจากการประมาณอาจมีจำนวนถึง 200,000 คู่ ดังนั้นมีจำนวนเพียงเกือบ 2 เปอร์เซ้นต์ เท่านั้นที่เป็นคู่สมรสที่ชอบด้วยกฎหมายในเกาหลีใต้ บุตรที่เกิดจากการอยู่กินฉันสามีภริยาจากคนที่มีนามสกุลเดียวกันและมีที่มาของนามสกุลเดียวกัน จะไม่มีสิทธิได้รับบริการสาธารณสุข และความไม่เท่าเทียมในการเป็นทายาทและเจ้าของกรรมสิทธิ
ศูนย์ให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายสำหรับความสัมพันธ์ในครอบครัวได้ก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดทำรายงานพิเศษ และให้คำปรึกษาเกี่ยวกับประมวลกฎหมายแพ่งมาตรา 809
มาตรา 809 ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมากจากนักกฎหมายครอบครัวเกาหลีและสมาคมนักกฎหมายเกาหลี ว่าเป็นบทบัญญัติที่ฝ่าฝืนหลักเสรีภาพในการสมรส และเป็นการเพิ่มความมั่นคงให้กับประเพณีของเกาหลีใต้ที่บิดาเป็นใหญ่
ธนนท์ จำเริญ
ธนนท์ จำเริญ (เกิด 4 มีนาคม พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น นนท์ เป็นนักร้องชาวไทย เริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นผู้ชนะรายการประกวดร้องเพลง เดอะวอยซ์ไทยแลนด์
ประวัติ
นนท์ ธนนท์ เริ่มร้องเพลงมาตั้งแต่วัยเด็ก ในระดับประถมศึกษา เป็นนักร้องประจำวงลูกทุ่งสามกองซุปเปอร์แดนซ์ โรงเรียนเทศบาลบ้านสามกอง จ.ภูเก็ต ช่วงอายุ 11 ขวบ (ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5) เคยออกรายการ ตีสิบ ช่วงดันดารา "รู้เสียง ไม่รู้หน้า" ครั้งนั้นได้ร้องเพลง "ฮักกันบ่ได้ดอก"  ในช่วงมัธยมศึกษาตอนต้น ธนนท์เริ่มหัดร้องเพลงแนวป็อป และเล่นกลองเป็นงานอดิเรก โดยรวมตัวตั้งวงดนตรี (วง Sicma, Limit, Ballad และ Rifle) กับเพื่อน ๆ ในจังหวัดภูเก็ตเพื่อแสดงและแข่งขันตามงานประกวดต่าง ๆ
พ.ศ. 2555 นนท์ได้ประกวดในรายการร้องเพลง เดอะวอยซ์ไทยแลนด์ ซีซั่นที่ 1 จนได้รับรางวัลชนะเลิศ และเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง
ระหว่างวันที่ 4–9 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ธนนท์ได้แสดงใน Jaymart Group Presents หมู่ 2 ของอุดม แต้พานิช ที่ทรู ไอคอน ฮอลล์ในไอคอนสยาม
Dorylaimidae
Dorylaimidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Dorylaimida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ทฤษฎีวัตถุนิยมวิภาษ
ทฤษฎีวัตถุนิยมวิภาษ (dialectical materialism) เป็นทฤษฎีที่ถูกคิดค้นรวบรวมขึ้นให้สมบูรณ์โดยผู้แผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์คนแรก หรือที่รู้จักกันในนามของ คาร์ล มาร์ก ตัวทฤษฎีนี้ เกิดจากการผสานหลักคิดของนักคิดและนักจิตวิทยาผู้มีชื่อเสียงหลายคนในอดีต เช่น อดัม สมิธ บิดาแห่งเศรษฐศาสตร์โลก ซิกมัน ฟรอย และคนอื่น ๆ ไม่เว้นแม้แต่ปราชญ์แห่งยุคสมัยก่อนประวัติศาสตร์อย่างอริสโตเติล หรือ โสกราตีส
การเข้าถึงทฤษฎีนี้มีเพียงการปฏิบัติเท่านั้น เป็นการลงมือปฏิบัติเพื่อศึกษาเรื่องใด ๆ ให้กระจ่างชัดก่อนลงมือกระทำ ทั้งนี้ในการศึกษาควรจะเป็นการลงพื้นที่จริงเพื่อให้ได้รับรู้สภาพที่แท้จริงเท่านั้น
ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์
ประวัติ
ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์ เกิดวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 ที่ตำบลบางพุทรา อำเภอเมือง จังหวัดสิงห์บุรี เป็นบุตรนายสมศักดิ์ และนางภรณี และเป็นพี่ชายของ โชติวุฒิ ธนาคมานุสรณ์
ชัยวุฒิ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัยและโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปริญญาโท วิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิศวกรรมอุตสาหการ มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา และปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ชัยวุฒิ เคยสมรสกับ นางสาวกานต์กนิษฐ์ แห้วสันตติ สมาชิกพรรคเพื่อไทยและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกรุงเทพมหานคร 1 สมัย มีบุตร-ธิดา 3 คน
การทำงาน
ชัยวุฒิเคยเป็นอาจารย์ประจำคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรังสิต เคยทำงานอยู่ที่ธนาคารกสิกรไทย เคยทำงานในตำแหน่งวิศวกรบริษัท กัลฟ์ เจพี จำกัด และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการบริหารฝ่ายชุมชนสัมพันธ์ กลุ่มบริษัท กัลฟ์ เอ็นเนอร์จี ดีเวลลอปเมนท์
งานการเมือง
ชัยวุฒิ ธนาคมานุสรณ์ เข้าสู่งานการเมืองโดยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดสิงห์บุรี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมาธิการการเงินการคลัง สภาผู้แทนราษฎร ต่อมาในปี พ.ศ. 2547 ได้ลาออกจากพรรคประชาธิปัตย์ ย้ายมาสังกัดพรรคชาติไทย และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 ได้ลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เขตเลือกตั้งที่ 1 จังหวัดสิงห์บุรี สังกัดพรรคชาติไทย และชนะการเลือกตั้ง
ต่อมาในปี พ.ศ. 2551 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคชาติไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551
ในปี พ.ศ. 2557 หลังจากสิ้นสุดการตัดสิทธิทางการเมือง ก็ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดสิงห์บุรี ในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557
ในปี พ.ศ. 2561 ชัยวุฒิได้ย้ายเข้ามาสังกัดพรรคพลังประชารัฐ พร้อมกับรับตำแหน่งกรรมการบริหารพรรค และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคพลังประชารัฐ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562
ในปี พ.ศ. 2564 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม เมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2564
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ
โทกูงาวะ อิเอ็ตสึงุ เป็นโชกุนคนที่ 7 แห่ง ตระกูลโทกูงาวะ เกิดเมื่อ ค.ศ. 1709 เป็นบุตรชายคนโตของโชกุนโทกูงาวะ อิเอโนบุ เกิดกับนางเก็กโกอิน (Gekkō-in, 月光院) ภรรยาน้อยของโชกุนอิเอโนบุ ในค.ศ. 1712 โชกุนอิเอโนบุถึงแก่อสัญกรรม อิเอ็ตสึงุอายุเพียงสามปีจึงต้องขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นโชกุนคนต่อมา โดยมีขุนนางคนสนิทของโชกุนอิเอโนบุ ได้แก่ อาราอิ ฮากูเซกิ (Arai Hakuseki, 新井白石) และมานาเบะ อากิฟูซะ (Manabe Akifusa, 間部詮房) เป็นผู้สำเร็จราชการแทน
โชกุนอิเอ็ตสึงุถึงแก่อสัญกรรมใน ค.ศ. 1716 หลังจากดำรงตำแหน่งโชกุนมาเพียงสี่ปี ด้วยอายุเพียงเจ็ดปี โดยไม่มีทายาท ทำให้ตระกูลโทกูงาวะสาขาหลักต้องสูญสิ้นไป
1709 1716
จังหวัดพิษณุโลก
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อของจังหวัดมาจากคำว่า พิษณุ หมายถึง "พระวิษณุ" เทพตามความเชื่อของชาวฮินดู รวมกับคำว่า โลก ทำให้มีความหมายเป็น "โลกแห่งพระวิษณุ" ในสมัยที่ยังปกครองด้วยระบบมณฑลเทศาภิบาล ชื่อของจังหวัดนั้นสะกดว่า พิศณุโลก
ส่วนชื่อ สรลวงสองแคว โดยคำ "สรลวง" (ไม่ใช่สระหลวง) มาจากคำเขมรว่า "ชฺรลวง" แปลว่า "ลำน้ำ" รวมกันจึงมีความหมายว่า "ลำน้ำสองแคว" หรือ "ลำน้ำสองกระแส" สอดคล้องกับชื่อในภาษาบาลีว่า "ไทวยนทีศรียมนา" แปลว่า "ลำน้ำอันเป็นสิริที่มีสองสาย" ส่วนจิตร ภูมิศักดิ์ เข้าใจว่า "สรลวง" คือคำว่า "สรวง" ที่แปลว่าสวรรค์
ประวัติศาสตร์
พบแหล่งโบราณคดีในยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่จังหวัดพิษณุโลก ได้แก่ภาพสลักบนหินที่ถ้ำกาและผาขีดเขาภูขัด อำเภอนครไทย และภาพสลักหินที่ผากระดานเลข อำเภอชาติตระการ ซึ่งภาพสลักหินเหล่านี้อยู่ในยุคโลหะมีอายุประมาณสี่พันปีก่อน
จดหมายเหตุลาลูแบร์กล่าวถึงพระเจ้าพนมไชยศิริอพยพผู้คนมาตั้งถิ่นฐานที่นครไทย อาจหมายถึงพระเจ้าชัยศิริแห่งอาณาจักรโยนกเชียงแสนซึ่งเผชิญกับการรุกรานของอาณาจักรสุธรรมวดีอพยพลงมาทางใต้ (ตำนานสิงหนวัติกล่าวว่าอพยพไปกำแพงเพชร ) แหล่งโบราณคดีนครไทยเป็นชุมชนที่ตั้งอยู่ก่อนสมัยอาณาจักรสุโขทัย ในสมัยขอมโบราณมีชุมชนตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองพิษณุโลกในปัจจุบันบริเวณวัดจุฬามณีคือเมืองสองแควเดิม พระปรางค์วัดจุฬามณีสร้างขึ้นในสมัยขอม ต่อมาพ่อขุนบางกลางหาวแห่งเมืองบางยางร่วมมือกับพ่อขุนผาเมืองแห่งเมืองราดขับไล่ขอมสบาดโขลญลำพงออกไปจากภูมิภาคนำไปสู่การกำเนิดอาณาจักรสุโขทัย สันนิษฐานว่าเมืองบางยางคือเมืองนครไทย
บันทึกของปีแยร์ บรีโก มิชชันนารีชาวฝรั่งเศสในกรุงศรีอยุธยามีกล่าวถึงเมืองพิษณุโลก ต่อมาฟร็องซัว-อ็องรี ตูร์แป็งได้นำมาเผยแพร่ ความว่า :- "เมืองพิษณุโลก (Porcelon) ซึ่งชาวโปรตุเกสเรียกเพี้ยนว่า ปอร์ซาลุก (Porsalouc) นั้น แต่ก่อนขึ้นแก่พวกเจ้าที่เป็นทายาทสืบต่อกันมา และในปัจจุบันเราก็ยังชำระคดีในนามเจ้านายเก่าของเมืองนี้และในวังของเขาอันว่า เมืองนี้ ซึ่งมั่นคงด้วยป้อมสิบสี่ป้อมที่สร้างโดยวิศวกรชาวฝรั่งเศสนั้นเป็นเมืองที่ร่ำรวยและค้าขาย เป็นต้นว่า งาช้าง นอแรด หนังสัตว์ป่า น้ำตาล ยาสูบ หัวหอม ขี้ผึ้งและน้ำผึ้ง ที่จังหวัดพิษณุโลก มีคนทำไต้ที่ทำด้วยน้ำมันดินกับน้ำมัน และมีคนทำยางแดง (Gomme rouge) ที่ใช้ทำครั่งประทับตรา (cire d' Eapagne) นอกจากนั้นยังมีคนทำไม้สำหรับสร้างบ้านและย้อมสีมาก พื้นดินเมืองพิษณุโลกผลิตดีบุก และอำพันสีเทาด้วย"
สมัยสุโขทัย
เมืองพิษณุโลกเดิมมีชื่อต่าง ๆ กัน ปรากฏชื่อเมือง "สองแคว" ในจารึกวัดศรีชุม "พระมหาเถรศรีศรัทธาราชจุฬามุนีเกิดในนครสรลวงสองแคว" ชื่อเมืองสองแควหมายถึงเมืองซึ่งอยู่ระหว่างแม่น้ำน่านและแม่น้ำแควน้อย ในช่วงต้นสมัยสุโขทัยเมืองสองแควอยู่ในการปกครองของพระยาคำแหงพระรามแห่งราชวงศ์ศรีนาวนำถม จนกระทั่งรัชกาลพ่อขุนรามคำแหงมหาราชเมืองสองแควเข้ามาอยู่ในการปกครองของสุโขทัยราชวงศ์พระร่วงดังที่ระบุไว้ในจารึกพ่อขุนรามคำแหง
ในพงศาวดารเหนือระบุว่า "พระเจ้าศรีธรรมปิฎก"หรือพระมหาธรรมราชาที่ 1 (ลิไท) ทรงสร้างเมืองสองแควขึ้นใหม่ที่ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำน่านบริเวณเมืองพิษณุโลกในปัจจุบัน พระมหาธรรมราชาลิไททรงสร้างวัดต่างๆขึ้นเป็นจำนวนมากได้แก่ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร (วัดใหญ่) วัดเจดีย์ยอดทอง วัดอรัญญิก และบูรณะวัดวัดราชบูรณะ ทรงให้หล่อพระพุทธชินราช พระพุทธชินศรี และพระศรีศาสดาขึ้นประดิษฐานไว้ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุหรือวัดใหญ่ พระพุทธชินราชซึ่งประดิษฐานอยู่ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุใช้เป็นตราประจำจังหวัดพิษณุโลกในปัจจุบัน นอกจากนี้พระมหาธรรมราชาลิไทยังทรงสร้างพระราชวังจันทน์ เมืองสองแควพัฒนาขึ้นกลายเป็นเมืองสำคัญของอาณาจักรสุโขทัยทางทิศตะวันออก
นอกจากนี้เมืองสองแควยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า "เมืองชัยนาท" หมายถึงเมืองฝั่งตะวันตกของแม่น้ำน่านบริเวณพระราชวังจันทน์ ขุนหลวงพะงั่วยกทัพอยุธยาขึ้นมายึดเมืองชัยนาทได้สำเร็จ จนพระมหาธรรมราชาลิไทจำต้องเจรจากับพระเจ้าอู่ทองสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 เพื่อขอเมืองชัยนาทคืน ทำให้พระมหาธรรมราชาลิไทต้องเสด็จย้ายมาประทับที่เมืองสองแควหรือเมืองชัยนาทอยู่เป็นเวลาเจ็ดปี พระมหาธรรมราชาที่ 3 (ไสลือไท) ครองราชสมบัติอยู่ที่เมืองสองแคว ทำให้เมืองสองแควกลายเป็นราชธานีของอาณาจักรสุโขทัย เมื่อพระมหาธรรมราชาที่ 3 (ไสลือไท) สวรรคตในพ.ศ. 1962 เกิดการจลาจลแย่งชิงราชสมบัติระหว่างพระยารามและพระยาบาลเมือง สมเด็จพระนครินทราธิราชแห่งอยุธยาเสด็จขึ้นมาไกล่เกลี่ย ให้พระยารามครองเมืองสุโขทัยในขณะที่พระยาบาลเมืองขึ้นเป็นพระมหาธรรมราชาที่ 4 แห่งสองแคว ทำให้เมืองสองแควแยกตัวจากสุโขทัยและเป็นประเทศราชของอยุธยา เมืองสองแควทวีความสำคัญขึ้นมามากกว่าสุโขทัย
เมื่อพระมหาธรรมราชาที่ 4 สวรรคตในพ.ศ. 1981 สมเด็จพระบรมราชาที่ 2 ทรงส่งพระโอรสคือพระราเมศวรซึ่งมีพระราชมารดาเป็นพระธิดาของพระมหาธรรมราชาที่ 3 ไปครองเมืองสองแควประทับที่พระราชวังจันทน์ เมื่อพระราเมศวรต่อมาขึ้นครองราชสมบัติเป็นสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ เมืองสองแควจึงได้รวมกับอาณาจักรอยุธยา