cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไทยเชื้อสายจีน
แต้จิ๋ว
ส่วนทางภาคใต้จะกระจายในฝั่งอ่าวไทยในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชซึ่งพระองค์ยกทัพทางเรือไปปราบกบฎที่ภาคใต้ เช่น เมืองนครศรีธรรมราช (ต้นกำเนิดราชสกุล ณ นคร) พัทลุง (ต้นกำเนิดราชสกุล ณ พัทลุง) ทุกจังหวัดเช่น สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สงขลา ยะลา ปัตตานี นราธิวาส ในฝั่งอันดามันนั้นส่วนใหญ่จะเป็นจีนฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建) ซึ่งดั้งเดิมเดินทางมาจากมลายูแล้วมาขึ้นที่ชายฝั่งทะเล เช่น ภูเก็ต พังงา สตูล ตรัง ระนอง และนอกจากนั้นเป็นจีนแคะ (客人) เป็นต้น
ไหหลำ
ไหหลำ (海南 ; ภาษาจีนกลาง: Hǎinán) เป็นชาวจีนที่อพยพมาจากเกาะไหหลำของจีน ชาวไหหลำจะมีเป็นจำนวนมากที่เกาะสมุย เกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี ดังปรากฏได้เห็นจากศาลเจ้าจีนหลายแห่งบนเกาะสมุย และ เกาะพะงัน มีหลักฐานการอพยพตั้งแต่สมัยปลายกรุงศรีอยุธยา ซึ่งชาวจีนสามารถกลมกลืนกับชาวไทยได้ดี โดยส่วนมากมาจากตำบลบุ่นเชียว ชาวจีนกลุ่มนี้จะชำนาญทางด้านร้านอาหาร และโรงงาน และยังมีการอพยพไปอยู่ตามที่ราบลุ่มแม่น้ำต่างๆ เช่น ปากน้ำโพ จังหวัดนครสวรรค์ และขึ้นเหนือไปทำป่าไม้สักที่จังหวัดลำปาง
ฮกเกี้ยน
ฮกเกี้ยนหรือฝูเจี้ยน (福建; Hokkien; ภาษาจีนกลาง: Fújiàn) คาดกันว่าชาวจีนฮกเกี้ยนอพยพมาประเทศไทยเป็นชนเผ่าจีนกลุ่มแรก ๆ จีนฮกเกี้ยนเข้ามาในสมัยกรุงศรีอยุธยาก่อนจีนกลุ่มอื่นและเป็นชนเผ่าจีนอาสาช่วย สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีกอบกู้เอกราชด้วย แม้แต่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ 1 แห่งราชวงศ์จักรี ท่านถือกำเนิดในชุมชนจีนฮกเกี้ยนบริเวณวัดสุวรรณดาราราม ฝั่งตะวันออกของคลองนายก่าย กรุงศรีอยุธยา มารดาของท่านชื่อดาวเรืองหรือหยก เป็นธิดาที่เกิดในสกุลคหบดีจีนที่ร่ำรวยที่สุดในชุมชนชาวจีนฮกเกี้ยน ฮกเกี้ยนจะเชี่ยวชาญทางด้านการค้าขายทางเรือหรือรับราชการ และชาวจีนกลุ่มนี้จะมีจำนวนมากในพื้นที่ภาคใต้ เป็นประชากรส่วนใหญ่ของจังหวัดภูเก็ต มีจำนวนมากในพังงา ตรัง ระนอง สตูล ชุมพร สงขลา ปัตตานี ยะลา นราธิวาส และจังหวัดทั่ว ๆ ไป
กวางตุ้ง
กวางตุ้ง (จีนตัวเต็ม : 廣東話; จีนตัวย่อ : 广东话; พินอิน : GuangDōngHuà; จีนกวางตุ้ง : 粵語;) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจากมณฑลกวางตุ้ง ชาวจีนกวางตุ้งมักอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานครแถว ถนนสาทร บางรัก ในตรอกซุง ตรอกไก่ การประกอบอาชีพด้านอาหารถือเป็นอาชีพหลักอาชีพหนึ่งของชาวจีนกวางตุ้ง ส่วนมากเป็นเจ้าของกิจการร้านอาหารและภัตตาคาร ซึ่งได้รับความนิยมจากชาวกรุงเทพฯ เช่น อาหารประเภท ติ่มซำ โจ๊กบะหมี่กวางตุ้ง และยังเป็นผู้นำเครื่องปรุงต่างๆ เข้ามาให้คนไทยรู้จัก เช่น ซีอิ๊วขาว เต้าเจี้ยว และน้ำมันหอย ส่วนชาวจีนกวางตุ้งที่อพยพมายังภาคใต้ของไทย มักอาศัยอยู่ใน จังหวัดภูเก็ตและจังหวัดตรัง จนทำให้เกิดอาหารขึ้นชื่อของจังหวัดตรังมากมาย เช่น หมูย่างเมืองตรัง เกาหยุก และติ่มซำแบบตรังที่มีเอกลักษณ์คือกินกับซอสที่เรียกว่า กำเจือง
กวางไส
กวางไสหรือกวางสี (จีน: 廣西 ; ภาษากวางตุ้ง: gwong2-sai1) เป็นกลุ่มชาวจีนที่อพยพมาจากมณฑลกวางสี ส่วนใหญ่มาจากอำเภอหยง (容縣) และแถบอำเภอใกล้เคียง ช่วงแรกอพยพมาอยู่แถบประเทศมาเลเซียก่อนแล้วค่อย ๆ เดินเท้าอพยพเข้ามาสู่ประเทศไทย อาศัยอยู่มากในอำเภอเบตง จังหวัดยะลา และตำบลปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา พูดภาษาจีนกวางตุ้ง (ภาษาจีน:粵語) สำเนียง Gōulòu (ภาษาจีน:勾漏方言) เป็นภาษาหลัก ชาวจีนกวางไสเป็นเกษตรกร ทำสวนยางพารากันเป็นส่วนมาก ไม่สันทัดเรื่องการค้าขาย จึงไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนัก
แต่ยังมีของที่พอเป็นที่รู้จัก ก็คือ ไก่กวางไสหรือไก่เบตง เป็นไก่พันธุ์เนื้อพื้นเมืองที่นำพันธุ์มาจากประเทศจีน มีลักษณะพิเศษกว่าไก่ชนิดอื่น ๆ ,เคาหยก (扣肉) หมูสามชั้นต้มสุก ทอดส่วนที่เป็นหนังและนำไปหมักด้วยเต้าหู้ยี้ เหล้าจีน น้ำขิง กระเทียมเล็กน้อย แล้วนำมานึ่งเผือก กินคู่กับผักดอง
เปอรานากัน
สำหรับสายเลือดใหม่ของชายชาวจีนกับหญิงมลายู หากเป็นชายจะได้รับการเรียกขานว่า บาบ๋าหรือบ้าบ๋า (Baba) ส่วนผู้หญิงจะเรียกว่า ย่าหยาหรือโญญา (Nyonya) และเมื่อคนกลุ่มนี้มีจำนวนมากขึ้น ก็ได้สร้างวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ที่แตกต่างไปจากเดิมของบรรพบุรุษมาผสมผสานกันเป็นวัฒนธรรมใหม่ เมื่อพวกเขาอพยพไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณนี้ก็ได้นำวัฒนธรรมของตนกระจายไปด้วย วัฒนธรรมใหม่นี้จึงถูกเรียกรวม ๆ ว่า จีนช่องแคบ (Straits Chinese; 土生華人) โดยในประเทศไทยคนกลุ่มนี้จะอยู่ในจังหวัดภูเก็ต จังหวัดตรัง และจังหวัดพังงา ซึ่งมีบรรพบุรุษอพยพมาจากปีนังและมะละกา คนกลุ่มนี้มีวัฒนธรรมใกล้เคียงกับกลุ่มเปอรานากันในประเทศมาเลเซีย ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศสิงคโปร์
จังหวัดภูเก็ต
ภูเก็ตเป็นจังหวัดที่มีคนเชื้อสายจีนอาศัยอยู่มากที่สุดในประเทศไทยมาตั้งแต่ราวรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว​ เพราะเกาะน้อยห้าร้อยตารางกิโลเมตรแห่งนี้มีการทำเหมืองเกือบครึ่งหนึ่งของพื้นที่ ซึ่งพัฒนาการการทำเหมืองหาบในช่วงเวลาดังกล่าวต้องใช้แรงงานกุลีจีนจำนวนมาก จึงทำให้เกิดการอพยพของชาวจีนฮกเกี้ยนเข้ามายังภูเก็ต จนเกิดการผสมทางวัฒนธรรมเรียกว่า  ภูเก็ตฮกเกี้ยน หรือ บาบ๋าภูเก็ต
ประวัติ
ประวัติศาสตร์ของการที่ชาวจีนอพยพมาประเทศไทย ต้องย้อนกลับไปหลายร้อยปี
สมัยสุโขทัย
ชาวจีนเริ่มเดินเรือสำเภามาค้าขายในดินแดนสุวรรณภูมิตั้งแต่ก่อนสมัยอาณาจักรสุโขทัย แต่หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดคือ เมื่อชาวจีนมาสอนการทำเครื่องถ้วยชาม โดยเฉพาะเครื่องสังคโลก
สมัยอยุธยา
ชาวจีนได้มาตั้งบ้านเรือนอยู่มาก โดยส่วนมากจะมาจากตอนใต้ของประเทศจีน เพื่อมาตั้งรกรากและทำการค้า
สมัยธนบุรี
เมื่อครั้งเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2310 จนถึงปี พ.ศ. 2312 จักรวรรดิจีนได้ถูกรุกรานโดยพม่าที่กำลังขยายแสนยานุภาพ จักรพรรดิจีนในสมัยนั้นได้ส่งกองกำลังไปปราบปรามพม่าถึง 4 ครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ แต่ฝ่ายจีนก็ได้เบนความสนใจมาที่กองทัพพม่าในอาณาจักรอยุธยา ซึ่งกำลังถูกพม่ายึดครอง ขุนพลไทยนาม "สิน" ซึ่งมีบิดาเป็นคนจีน และมารดานาม นกเอี้ยง ซึ่งเป็นชาวสยาม ได้ใช้สถานการณ์ที่ได้เปรียบนี้ทำให้สามารถกอบกู้เอกราชให้สยามได้สำเร็จ ขุนพลท่านนั้นต่อมาได้ขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี แห่งกรุงธนบุรี หรือที่ชาวจีนขนามนามว่า แต้อ๊วง ด้วยความที่ว่าบิดาสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เป็นคนจีน
เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ได้ทรงขึ้นครองราชย์แล้ว ชาวจีนแต้จิ๋วได้เข้ามาทำการค้า และอพยพมายังกรุงธนบุรีเป็นจำนวนมาก ทำให้ประชากรชาวจีนโพ้นทะเลในไทย เพิ่มขึ้นจาก 230,000 คนใน พ.ศ. 2368 เป็น 792,000 คนใน พ.ศ. 2453 และใน พ.ศ. 2475 ประชากรไทยถึง 12.2% เป็นชาวจีนโพ้นทะเล
สมัยรัตนโกสินทร์
การอพยพของชาวจีนยุคแรก ส่วนมากเป็นผู้ชาย เมื่อเข้ามาตั้งรกรากแล้วก็จะแต่งงานกับผู้หญิงไทย และกลายเป็นค่านิยมในสมัยนั้น ลูกหลานจากการแต่งงานข้ามเชื้อชาตินี้เรียกว่า "ลูกจีน" แต่ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์นี้ กระแสการอพยพเริ่มเปลี่ยนไป ผู้หญิงจีนอพยพเข้ามาในสยามมากขึ้น จึงทำให้การแต่งงานข้ามเชื้อชาติลดลง
การคอรัปชั่น ในรัฐบาลราชวงศ์ชิง และการเพิ่มขึ้นของประชากรในประเทศจีน ประกอบกับการเก็บภาษีที่เอาเปรียบ ทำให้ชายชาวจีนจำนวนมากมุ่งสู่สยามเพื่อหางานและส่งเงินกลับไปให้ครอบครัวในประเทศจีน ขณะนั้นชาวจีนจำนวนมากต้องจำยอมขายที่ดินเพื่อหลีกเลี่ยงการเก็บภาษีเพาะปลูกของทางการ
ในรัชสมัยปลายพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 3) ประเทศไทยต้องระวังผลกระทบจากการที่ฝรั่งเศสได้ดินแดนฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง และอังกฤษได้มลายูเป็นอาณานิคม ในขณะเดียวกัน ชาวจีนจากมณฑลยูนนานก็เริ่มไหลเข้าสู่ประเทศไทย กลุ่มชาวไทยชาตินิยมจากทุกระดับจึงได้เกิดความคิดต่อต้านชาวจีนขึ้น หลายร้อยปีก่อนหน้านี้ ชาวจีนกุมเศรษฐกิจการค้าส่วนใหญ่ไว้ และยังได้รับอำนาจผูกขาดการค้าและรวมถึงการเป็นนายอากรเก็บภาษีซึ่งเริ่มในสมัยรัชกาลที่ 3 ด้วย ในขณะนั้นอิทธิพลทางการค้าของชาติตะวันตกก็สูงขึ้น ทำให้พ่อค้าขาวจีนหันไปขายฝิ่นและเป็นนายอากรมากขึ้น นอกจากนี้ เจ้าของโรงสีและพ่อค้าข้าวคนกลางชาวจีนยังได้รับผลกระทบจากภาวะเศรษฐกิจตกต่ำในสยามในปีซึ่งกินเวลาเกือบ 10 ปี หลังปี พ.ศ. 2448 ด้วย
การให้สินบนขุนนาง กลุ่มอันธพาลอั้งยี่ และการเก็บภาษีอย่างกดขี่ ทั้งหมดนี้จุดประกายให้คนไทยเกลียดชังคนจีนมากขึ้น ในขณะเดียวกันอัตราการอพยพเข้าประเทศไทยก็มากขึ้น ในพ.ศ. 2453 เกือบร้อยละ 10 ของประชากรไทยเป็นชาวจีน ซึ่งผู้อพยพใหม่เหล่านี้มากันทั้งครอบครัวและปฏิเสธที่จะอยู่ในชุมชนและสังคมเดียวกับคนไทย ซึ่งต่างกับผู้อพยพยุคแรกที่มักแต่งงานกับคนไทย ดร.ซุน ยัตเซ็น ผู้นำการปฏิวัติประเทศจีน ได้เผยแพร่ความคิดให้ชาวจีนในประเทศไทยมีความคิดชาตินิยมจีนให้มากขึ้นเพื่อต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ ชุมชนชาวจีนจะสนับสนุนการตั้งโรงเรียนเพื่อลูกหลานจีนโดยเฉพาะโดยไม่เรียนรวมกับเด็กไทย ในปี พ.ศ. 2452 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ทรงให้ชาวต่างชาติในประเทศไทยจดทะเบียนเป็นคนต่างด้าว เหตุการณ์นี้ทำให้ชาวจีนจำนวนมากต้องเลือกว่าจะเป็นคนไทยโดยสมบูรณ์หรือจะยอมเป็นคนต่างด้าว
ชาวไทยเชื้อสายจีนจำเป็นต้องเข้ารับการตรวจเลือกเข้ารับราชการทหารซึ่งเริ่มในประมาณพ.ศ. 2475 ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม มีการประกาศอาชีพสงวนของคนไทยเท่านั้น เช่น การปลูกข้าว ยาสูบ อีกทั้งประกาศอัตราภาษีและกฎการควบคุมธุรกิจของชาวจีนใหม่ด้วย ซึ่งในช่วงนี้รัฐบาลได้มีนโยบายรัฐนิยม ทำให้ชาวไทยเชื้อสายจีนได้รับผลกระทบอย่างมากในเรื่องของการดูถูกและเหยียดเชื้อชาติ เช่น การไม่ส่งเสริมให้พูดภาษาจีน อันเป็นภาษาต่างด้าว ในที่สาธารณะ ทำให้ก่อนและหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่นาน มีการทะเลาะวิวาทแบบยกพวกเข้าตีกันหลายต่อหลายครั้งระหว่างคนไทยกับคนไทยเชื้อสายจีน หรือคนจีนที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านเยาวราช ซึ่งเรียกกันว่า "เลี๊ยะพ่ะ" ซึ่งความขัดแย้งอันนี้ได้ลุกลามบานปลายจนจะกลายเป็นปัญหาเชื้อชาติ แต่ได้ยุติลงเมื่อ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล (รัชกาลที่ 8) ได้เสด็จประพาสเยี่ยมเยียนราษฎรที่เยาวราช ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2489 ก่อนเสด็จสวรรคตไม่นาน
ในขณะที่มีการปลุกระดมชาตินิยมจีนและไทยขึ้นพร้อมกัน ในปี พ.ศ. 2513 ลูกหลานจีนที่เกิดในไทยมากกว่าร้อยละ 90 ถือสัญชาติไทยโดยสมบูรณ์ และเมื่อมีการเจริญความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาชนจีนอย่างเป็นทางการแล้วในปี พ.ศ. 2518 ชาวจีนที่ไม่ได้เกิดในประเทศไทย ก็มีสิทธิที่จะเลือกที่จะถือสัญชาติไทยได้ แต่หลังจากเหตุการณ์ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 ไม่นาน รัฐบาลที่ตั้งขึ้นใหม่ก็มีนโยบายในแบบอนุรักษนิยม ซึ่งเป็นผลมาจากความหวาดกลัวในการแพร่กระจายของลัทธิคอมมิวนิสต์ ชาวไทยเชื้อสายจีนได้รับการเหยียดหยามอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อปี พ.ศ. 2522 นายสมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ได้ออกกฎหมายให้ชาวไทยเชื้อสายจีนที่เกิดในประเทศไทย จะมีสิทธิเลือกตั้งได้ก็ต่อเมื่อได้ไปลงทะเบียนก่อนและต้องมีการศึกษาขั้นต่ำมัธยมศึกษาปีที่ 3 (ม.ศ.3) ซึ่งต่อมากฎหมายฉบับนี้ก็ได้รับการยกเลิกในที่สุด
การครอบงำเศรษฐกิจ
ประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นเศรษฐกิจแบบเกษตรที่มีรัฐวิสาหกิจแซมอยู่ ชาวจีนเป็นแรงกระตุ้นสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมของประเทศ โดยเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจไทยให้เป็นเศรษฐกิจการค้าแบบเน้นการส่งออกทั่วโลก แม้มีนโยบายเน้นการยืนยันสิทธิประโยชน์ของทางการในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามเพื่อส่งเสริมอำนาจทางเศรษฐกิจของไทยพื้นเมือง อีกหลายทศวรรษต่อมา นโยบายแบบเน้นสากลและเน้นตลาดทุนนิยมทำให้เกิดภาคการผลิตขึ้น ซึ่งทำให้ประเทศไทยเข้าสู่เศรษฐกิจแบบลูกเสือ บริษัทการผลิตและนำเข้า-ส่งอออกเกือบทั้งหมดมีชาวจีนควบคุมอยู่  และถึงแม้มีจำนวนน้อย แต่ชาวจีนควบคุมแทบทุกสายธุรกิจ ตั้งแต่การค้าปลีกขนาดเล็กจนถึงอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ ครอบงำการส่งออกข้าว ดีบุก ยางและไม้ และการค้าส่งและปลีกเกือบทั้งหมดของประเทศ ร้อยละ 70 ของร้านค้าปลีกและร้อยละ 80–90 ของโรงสีข้าวในประเทศยังถูกชาติพันธุ์จีนควบคุม   การสำรวจกลุ่มธุรกิจที่ทรงอำนาจมากที่สุดของไทยจำนวน 70 กลุ่ม พบว่า 67 กลุ่มมีไทยเชื้อสายจีนเป็นเจ้าของ
สมาคมกงสีไทยเชื้อสายจีนในกรุงเทพมหานครมีความโดดเด่นขึ้นทั่วกรุง โดยกงสีเป็นผู้ถือครองทรัพย์สินรายใหญ่ ชาวจีนควบคุมกว่าร้อยละ 80 ของบริษัทมหาชนที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย  ที่ดินที่อยู่อาศัยและการพาณิชย์ทั้งหมดในภาคกลางของประเทศมีไทยเชื้อสายจีนเป็นเจ้าของ  ตระกูลชาติพันธุ์จีนห้าสิบตระกูลควบคุมภาคธุรกิจทั้งหมดของประเทศเทียบเท่ากับมูค่าตลาดรวมร้อยละ 81–90 ของเศรษฐกิจ     บุคคลรวยที่สุดกว่าร้อยละ 80 ของบุคคลผู้ร่ำรวยที่สุดในประเทศ 40 คนเป็นไทยเชื้อสายจีน ผู้ประกอบการไทยเชื้อสายจีนมีอิทธิพลในอสังหาริมทรัพย์ เกษตรกรรม การธนาคารและการเงิน และอตุสาหกรรมค้าส่ง  ในคริสต์ทศวรรษ 1990 บริษัทใหญ่สุดในประเทศ 9 ใน 10 บริษัทมีชาวจีนเป็นผู้ควบคุม และในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 เศรษฐีพันล้านห้าคนในประเทศ ทั้งหมดเป็นไทยเชื้อสายจีน
เมื่อถึงปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 ชาติพันธุ์จีนเป็นเจ้าของธุรกิจและผู้จัดการธุรกิจอาวุโสร้อยละ 70 ของกรุงเทพมหานคร และกล่าวกันว่าหุ้นในบริษัทไทยร้อยละ 90 มีไทยเชื้อสายจีนเป็นเจ้าของ นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของทุนอุตสาหกรรมและพาณิย์ร้อยละ 90 ของประเทศ บริษัทครอบครัวพบมากในภาคธุรกิจไทย ชาติพันธุ์จีนควบคุมภาคการผลิตร้อยละ 90 และภาคบริการอย่างน้อยร้อยละ 50 ของประเทศ   Henry Yeung นักวิชาการชาวสิงคโปร์ ระบุว่าในปี 2537 ในบรรดาบริษัทมหาชนใหญ่สุดในทวีปเอเชีย 500 บริษัทที่ชาวจีนโพ้นทะเลควบคุม พบว่ามี 39 บริษัทอยู่ในประเทศไทย โดยมีมูลค่าตลาด 35,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และสินทรัพย์รวม 94,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ธนาคารเอกชนใหญ่สุดในประเทศ ได้แก่ ธนาคารกรุงเทพ ธนาคารกสิกรไทย และธนาคารกรุงศรีมีชาติพันธุ์จีนเป็นเจ้าของ     ธุรกิจชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายไผ่
หลังการปฏิรูปเชิงโครงสร้างหลังวิกฤตต้มยำกุ้งในปี 2540 ช่วยแก้ไขการผูกขาดของอภิชนธุรกิจชาติพันธุ์จีน แต่ถึงกระนั้น ยังมีประมาณว่าไทยเชื้อสายจีนเป็นเจ้าของสินทรัพย์การธนาคารร้อยละ 65 การค้าในประเทศร้อยละ 60 และการลงทุนท้องถิ่นในภาคพาณิชย์ร้อยละ 90 การลงทุนในท้องถิ่นในภาคการผลิตร้อยละ 90 และการลงทุนท้องถิ่นในภาคการธนาคารและบริการการเงินทั้งหมดร้อยละ 50
คริสต์ศตวรรษที่ 21
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 ไทยเชื้อสายจีนครอบงำการพาณิชย์ของไทยในทุกระดับ การมีอิทธิพลทางเศรษฐกิจของกลุ่มมีบทบาทสำคัญในการรักษาชีวิตทางเศรษฐกิจและความมั่งคั่งของประเทศ  และจัดเป็นอภิชนของไทย  นโยบายการพัฒนาของรัฐบาลไทยเป็นโอกาสทางธุรกิจสำหรับชาติพันธุ์จีน ชุมชนธุรกิจไทย-จีนเป็นกลุ่มเศรษฐกิจที่ครอบงำประเทศ โดยควบคุมภาคธุรกิจสำคัญทั่วประเทศ ภาคธุรกิจไทยสมัยใหม่ต้องอาศัยผู้ประกอบการและนักลงทุนเชื้อสายจีนที่ควบคุมธนาคารและกลุ่มบริษัทใหญ่แทบทั้งหมดของประเทศ   และการสนับสนุนภาคธุรกิจได้รับการส่งเสริมจากนักการเมืองที่มีเชื้อสายจีน  และเกิดเป็นชนชั้นทางสังคมที่ได้เปรียบทางเศรษฐกิจ
ธุรกิจไทย-จีนเป็นนักลงทุนในจีนแผ่นดินใหญ่รายใหญ่สุดในบรรดาชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลทั่วโลก ไทยเชื้อสายจีนจำนวนมากส่งบุตรหลานไปยังโรงเรียนสอนภาษาจีน เดินทางเยือน ลงทุนในประเทศจีน รวมทั้งใช้แซ่จีน เครือเจริญโภคภัณฑ์ (ซีพี) เป็นนักลงทุนต่างประเทศรายใหญ่สุดในจีน
วาสนา วงศ์สุรวัฒน์ นักประวัติศาสตร์ ระบุว่า อภิชนไทยรั้งอำนาจได้โดยการใช้ยุทธศาสตร์สองส่วน ประกอบด้วยการรักษาฐานทางเศรษฐกิจด้วยการสนับสนุนของอภิชนธุรกิจไทย-จีน และการถือข้างมหาอำนาจของโลกในขณะนั้น
เครือข่ายสถาบันการศึกษาและวิจัยในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง
เครือข่ายสถาบันการศึกษาและวิจัยในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง (Greater Mekong Sub-region Academic and Research Network หรือ GMSARN) คือเครือข่ายด้านการศึกษาและการวิจัยในลุ่มแม่น้ำโขง โดยมีจุดมุ่งหมายที่ส่งเสริมกิจกรรมทางด้านพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ การวิจัยร่วมกัน ทรัพย์สินทางปัญญา และการเผยแพร่ข้อมูลที่เกี่ยวกับประเทศในภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง โดยเน้นที่ประเด็นความเชื่อมโยงระหว่างเทคโนโลยีและการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจเป็นหลัก
สมาชิก
==ภาคีสมาชิก ==
มิสเตอร์โกลบอล 2017
มิสเตอร์โกลบอล 2017 (Mister Global 2017) เป็นการประกวดมิสเตอร์โกลบอลครั้งที่ 4 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2017 ณ เชียงใหม่ฮอลล์ จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย โดยเปดรู ฌีกา จากประเทศบราซิล เป็นผู้ครองตำแหน่งในปีนี้
ผู้เข้าประกวด
28 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
กลับมาเข้าร่วม
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2015:
ภาคภูมิ ร่มไทรทอง
ภาคภูมิ ร่มไทรทอง (เกิด 5 มกราคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น มาย เป็นนักแสดง นักร้อง และนายแบบชาวไทย เป็นที่รู้จักจากละครเรื่อง คินน์พอร์ช (2565)
ประวัติและการศึกษา
มาย ภาคภูมิ เป็นชาวจังหวัดกาฬสินธุ์ เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2535 จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ฝ่ายมัธยม) และโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ในปี 2560 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีพี่ชายแท้ ๆ 1 คน คือนายแพทย์ภูมิชาย ร่มไทรทอง ปัจจุบันเป็นบุคลากรทางการแพทย์ของโรงพยาบาลพระยุพราชกุฉินารายณ์ อำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์
อาชีพ
ภาคภูมิเริ่มเป็นที่รู้จักจากการเวที TU Sexy Boy เป็นดีเจให้กับคลื่นวิทยุ PYNK 98 FM และมีผลงานเพลงภายใต้สังกัดลัสเตอร์เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
ในปี 2561 ภาคภูมิได้รับบทปูนในละครเรื่อง ขมิ้นรักกับปูน ออกอากาศบนไลน์ทีวี ในปี 2563 เขาได้แสดงภาพยนตร์สั้นเรื่อง Ladytwenty และในปี 2565 ภาคภูมิได้รับเลือกให้รับบทบาทนำในละครเรื่อง คินน์พอร์ช ออกอากาศทางช่องวัน
พ.ศ. 2566 ภาคภูมิได้ร่วมเข้าชมแฟชั่นโชว์ดิออร์ Winter Fashion Show 2023 ที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
พร้อมพงษ์
พร้อมพงษ์ หรือ ซอยสุขุมวิท 39 เป็นชื่อย่านและซอยหนึ่งบนถนนสุขุมวิท ในพื้นที่แขวงคลองตันเหนือ เขตวัฒนา และแขวงคลองตัน เขตคลองเตยกรุงเทพมหานคร โดยย่านพร้อมพงษ์ครอบคลุมถึงช่วงต้นของซอยสุขุมวิท 24 ด้วย
ประวัติ
แต่เดิมบริเวณนี้เรียกว่า ทุ่งบางกะปิ ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางมาก ครอบคลุมตั้งแต่บริเวณถนนสุขุมวิทในปัจจุบันไปถึงย่านบางกะปิในปัจจุบันและไกลไปกว่านั้น จนเมื่อมีการเปิดใช้ถนนสุขุมวิทเมื่อ พ.ศ. 2479 จึงเริ่มเกิดชุมชนเรียงรายไปตามถนนสุขุมวิท ที่ดินบริเวณทุ่งบางกะปิมีราคาถูกกว่าที่ดินฝั่งตะวันตกของกรุงเทพที่เป็นสวนผลไม้ เริ่มแรกมีเจ้านายในพระราชวงศ์ ข้าราชการชั้นสูง และคหบดี เข้ามาจับจองพื้นที่ ชื่อของซอย "พร้อมพงษ์" ก็มาจากพระนามของพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพร้อมพงษ์อธิราช ต้นสกุล "สนิทวงศ์" ซึ่งทรงเคยทรงสร้างวังอยู่ในซอยสุขุมวิท 39
พ.ศ. 2485 มีการตั้งกรมอุตุนิยมวิทยา มีสำนักงานตั้งอยู่บริเวณอุทยานเบญจสิริในปัจจุบัน ภายหลังที่มีการตัดถนนเพชรบุรีจึงมีการสร้างสะพานข้ามคลองแสนแสบเชื่อมต่อไปยังถนนเพชรบุรี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2523 มีโรงภาพยนตร์วิลล่า (ปัจจุบันคือ วิลล่ามาร์เก็ต)
ปัจจุบันย่านพร้อมพงษ์ถือเป็นย่านมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจหนาแน่นและมีพื้นที่พาณิชยกรรมที่สำคัญ มีอุทยานเบญจสิริ และห้างสรรพสินค้า มีคอนโดเกิดขึ้นมากเพื่อตอบสนองชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศไทย ร้านอาหารญี่ปุ่น ซุปเปอร์มาร์เก็ตหลายแห่ง ภายในซอยสุขุมวิท 39 ยังปรากฏบ้านเดี่ยวซึ่งเป็นบ้านเจ้านายเก่า มีชุมชนชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในย่านนี้เป็นจำนวนมากในซอยสุขุมวิท 33/1 จึงทำให้รู้จักย่านนี้ในอีกชื่อว่า Little Japan
พิธีย่ำพระสุริย์ศรี
พิธีย่ำพระสุริย์ศรี เป็นพิธีการของทหารเรือไทยพิธีหนึ่ง คล้ายกับการสวนสนามเพื่ออำลาชีวิตราชการของผู้บังคับบัญชาระดับสูง เช่น ผู้บัญชาการทหารเรือ, ผู้บัญชาการทหารสูงสุด, ผู้บัญชาการหน่วยนาวิกโยธิน เป็นต้น กระทำในเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ มีความสวยงามจากดวงไฟที่ประดับและลำแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ก่อนที่จะลับขอบฟ้า
พิธีย่ำพระสุริย์ศรี มีขึ้นครั้งแรกที่บริเวณที่บริเวณสนามหน้ากองบัญชาการหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ค่ายกรมหลวงชุมพร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2522 ในโอกาสที่หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ฉลองพระเกียรติ เรือโทหญิง สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี และได้จัดให้มีพิธีเช่นเดียวกันนี้ต่อเนื่องอีกหลายครั้งจนถึงปัจจุบัน
จนถึงปัจจุบันนี้ (พ.ศ. 2554) พิธีย่ำพระสุริย์ศรีมีมาแล้วทั้งสิ้น 18 ครั้ง โดยครั้งสุดท้ายมีขึ้นในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2554 เนื่องในโอกาสที่ พล.ร.อ.กำธร พุ่มหิรัญ ผู้บัญชาการทหารเรือจะเกษียณอายุราชการ
วัดพิรุณศาสตร์
วัดพิรุณศาสตร์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบึงทองหลาง อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน 99 ตารางวา
วัดพิรุณศาสตร์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับบริจาคที่ดินจากตาหรุ่น และนางสาด ไม่ทราบนามสกุล อุทิศที่ดิน จำนวน 58 ไร่ 70 ตารางวา และดำเนินการสร้างวัดนี้ขึ้น ขนานนามว่า วัดอรุณศาสตร์ เพื่อให้สอดคล้องกับนามผู้สร้างวัด ต่อมาชาวบ้านได้เรียกเพี้ยนไปเป็น "วัดพิรุณศาสตร์" และได้กลายเป็นนามวัดในปัจจุบัน ด้านการศึกษา ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2507 นอกจากนี้ยังให้ทางราชการสร้างโรงเรียนประชาบาลในเนื้อที่ของ วัดรับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2533
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2525 กุฏิสงฆ์ 7 หลัง หอสวดมนต์ และศาลาการเปรียญ ปูชนียวัตถุที่สำคัญ คือ พระประธานในพระอุโบสถ นามว่า หลวงพอเพชร ปางมารวิชัย ประดิษฐานในวิหาร สร้างในสมัยพระครูธัญวุฒาจารย์ (หลวงปู่ธูปธมฺมปาโล) เป็นเจ้าอาวาส
ลิซา เบรนแนน-จอบส์
ประวัติ
ลิซา เบรนแนน-จอบส์ เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1978 โดยเธอเป็นบุตรสาวนอกสมรสของสตีฟ จอบส์ ผู้บริหารระดับสูงของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ ที่เกิดกับคริส-แอน เบรนแนน โดยเบรนแนน-จอบส์ได้เติบโตในแคลิฟอร์เนีย และได้รับการเลี้ยงดูจากมารดา
ในปีที่เธอเกิด บริษัทแอปเปิลมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว และภายหลังมีการผลิตคอมพิวเตอร์แอปเปิลลิซาขึ้น และคนส่วนใหญ่คิดว่ามาจากชื่อของเธอที่เป็นบุตรสาวคนแรกของจอบส์ แต่ทางบริษัทแอปเปิลกลับออกมาระบุว่า ชื่อดังกล่าวมาจากตัวย่อของ Local Integrated Software Architecture (LISA)
การศึกษาและผลงาน
ปัจจุบันเธอเป็นนักเขียนและเรียงความลงในเว็บไซต์ส่วนตัวของเธอ โดยผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ของเธอ ได้แก่ The Southwest Review, The Massachusetts Review, Harvard Crimson, The Harvard Advocate, Spiked, Vogue และ O, The Oprah Magazine
อ้างอิง
1978
เลือดมังกร
เลือดมังกร เป็นละครโทรทัศน์ของทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (ออริจินัล) และทีวีดิจิตอล ช่อง 3 เอชดี ช่อง 33 โดยดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกัน มาเฟียเลือดมังกร มีทั้งหมด 5 เรื่อง ได้แก่ เสือ สิงห์ กระทิง แรด หงส์ เป็นบทประพันธ์โดย รพัด, ลิซ, ผักบุ้ง, ลิลลี่สีขาว, shanya (เรนนี่)
กล่าวถึงตัวละครหลักทั้ง 5 คนที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียคุมอำนาจอยู่ในเยาวราช โดยเล่าเรื่องถึงตัวละครหลักทั้ง 5 ที่ต้องฝ่าฝันอุปสรรคในการเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟีย และอุปสรรคของความรัก
นวนิยายดังกล่าวได้รับดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์ ควบคุมการผลิตโดย บริษัท แอคอาร์ต เจเนเรชั่น จำกัด ของ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง, ธัญญา วชิรบรรจง กำกับการแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง และ บัณฑิต ทองดี เริ่มออกอากาศวันที่ 10 มีนาคม พ.ศ. 2558
เรื่องย่อ
เรื่องราวความรักของ ภรพ หรือ เสือ และ วันวิสา ท่ามกลางความขัดแย้งและการหักหลังในวงการค้ารังนก ระหว่าง 4 ผู้ยิ่งใหญ่อันได้แก่ ไพศาล หรือ เถ้าแก่เซี้ยะ พ่อของภรพ เถ้าแก่บันลือ พ่อของวันวิสา เสี่ยเล้ง และ เถ้าแก่เฮ้ง
ทรงกลด ลูกชายคนเดียวของเจ้าสัวตง มหาเศรษฐีเจ้าของเซียงกงย่านเยาวราช ผู้มีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สิ่งที่ขาดไปคือความรักและความอบอุ่นทางใจ ตงไล่เขากับวรดีผู้เป็นแม่ไปจากชีวิต ทรงกลดจึงไม่ลงรอยกับพ่อเท่าไรนัก เจ้าสัวตงแต่งงานอีกครั้งกับ เหมยลี่ หญิงสาวคราวลูกยิ่งทำให้เขากลายเป็นส่วนเกินของครอบครัวแต่แล้วหัวใจที่หยาบกระด้างของเขาก็กลับอ่อนละมุนลงเมื่อได้พบกับอาจู สาวน้อยที่ก้าวเข้ามาสมัครงานในตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวที่ช่วยเติมเต็มสิ่งที่เขาขาดหายมาทั้งชีวิต
“ธาม ธราธร” ลูกชายบุญธรรมของเฉินอี่เสียง เดินทางกลับมาเมืองไทยเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งกระทิง และเพื่อมาดูแลธุรกิจของ “ตั้งเช็งเอี๊ยง” และ “หลิวเจียหลิน” พ่อแม่ผู้ให้กำเนิด รวมทั้ง น้องชายฝาแฝด “ชลธี” ซึ่งทั้งหมดถูกยิงและเผาให้ตายทั้งเป็นเมื่อ 7 ปีที่แล้ว เขาจึงไม่ได้กลับมาเพื่อสานต่อธุรกิจครอบครัวอย่างเดียว แต่เพื่อจุดประสงค์หลักคือลากตัวคนผิด ซึ่งก็คือเสี่ยเล้ง มาขอขมาและสารภาพบาปต่อหน้าสุสานของครอบครัวตระกูลเช็ง
คณินไม่ต้องการเป็นมาเฟียเหมือนบิดา จึงปฏิเสธตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเหยี่ยวแดงที่มีอำนาจเหนือทุกแก๊งในปากน้ำโพ ทว่า หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บปางตายในเหตุการณ์ถล่มงานสารทจีนจากฝีมือของคนในคณะเชิดสิงโต ที่หวังแย่งชิงตำแหน่ง ทำให้เขาต้องลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองและครอบครัวให้อยู่รอดปลอดภัยให้ได้ คณินกลับมาทวงตำแหน่งหัวหน้าแก๊งคืนจากเสี่ยบุ๊งตัวร้าย และตั้งใจจะกอบกู้กิจการโรงสีให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง แม้ต้องเริ่มต้นจากศูนย์ก็ตาม
หงส์ ลูกสาวคนเล็กของเถ้าแก่สุง หัวหน้าแก๊งหงส์ดำ และเจ้าของคณะงิ้วเฟิ่งหวง คณะงิ้วเก่าแก่ของเยาวราช ซึ่งเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวจีนในแถบเยาวราชเนื่องจากเป็นคนใจคอกว้างขวาง จนได้รับตำแหน่งนายกสมคมเลือดมังกร เถ้าแก่สุงมีพี่น้องร่วมสาบานเฮียไช้ และเฮียเต็ก ทั้งสามร่วมดื่มน้ำสาบานว่าเป็นพี่น้องกันในนามของแก๊งสามวิหค คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ซินแสง้วงทำนายดวงชะตาบอกว่าเป็นนัยว่าดวงชะตาหงส์เป็นต้นเหตุทำให้คน3คนพบกับจุดจบแต่ก็จะเป็นใหญ่ประดุจหงส์ที่อยู่เหนือพญามังกร เถ้าแก่สุงตีความว่าหงส์เป็นตัวซวยเพราะเกิดมาก็เป็นสาเหตุทำให้ดวงตาภรรยาร่วมทุกข์ร่วมสุขของเขาต้องตาย
เมือง (หน่วยการปกครอง)
เมือง (ເມືອງ, mə́ŋ,, Mường), เวียง หรือ เชียง เป็นนครรัฐกึ่งอิสระหรือชุมชนขนาดใหญ่ที่มีเจ้าปกครองก่อนยุคสมัยใหม่ ที่อยู่กระจายในคาบสมุทรอินโดจีน ซึ่งเป็นภูมิภาคที่อยู่ติดกับพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียและตอนใต้ของประเทศจีน เป็นพื้นที่ซึ่งปัจจุบันนี้คือประเทศไทย ลาว ตอนเหนือของพม่า บางส่วนของกัมพูชา บางส่วนของเวียดนาม ตอนใต้ของมณฑลยูนนาน พื้นที่ตะวันตกของมณฑลกวางสี และแคว้นอัสสัม
เมือง เป็น คำไทยดั้งเดิม เมืองในยุคก่อนสมัยใหม่นั้นจะมีกำแพงป้องกันข้าศึก และมีผู้ปกครอง เรียกว่า เจ้าเมือง อย่างน้อยก็เป็นเจ้าเมืองระดับ ขุน หรือพ่อขุน ซึ่งจะปกครองหมู่บ้านที่ขึ้นตรงต่อเมืองนั้นด้วย รูปแบบที่เป็นศูนย์กลางขององค์กรทางการเมืองบริหารจัดการรัฐในลำดับการปกครองแบบศูนย์รวมอำนาจ เช่น ผู้ปกครองเมืองขนาดเล็กจะอยู่ใต้การปกครองของผู้ปกครองเมืองใกล้กันที่มีอำนาจมากกว่าซึ่งก็จะอยู่ใต้อำนาจของพระมหากษัตริย์ส่วนกลางหรือผู้นำอื่น ๆ เมืองที่มีอำนาจกว่านั้น (ที่รู้กันโดยทั่วไป คือ เชียง หรือ เวียง หรือ นคร หรือ กรุง เช่น กรุงเทพ มหานคร) บางยุคบางสมัยเจ้าเมืองลูกหลวงพยายามประกาศอิสรภาพจากเจ้าเมืองที่ตนเป็นเมืองขึ้น และน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ชื่นบานในการเป็นอิสระแบบเป็นบ้านพี่เมืองน้อง ทั้งเมืองขนาดใหญ่และเมืองขนาดเล็กมักจะยกระดับความจงรักภักดี และส่งส่วยให้แก่มากกว่าหนึ่งแก่ผู้ครองเมืองที่อยู่ใกล้เคียง แต่ยังส่งให้แก่จักรวรรดิจีนซึ่งมีอำนาจมากที่สุดในยุคนั้นเป็นประจำ ซึ่งเป็นช่วงยุคต้นของราชวงศ์หมิงของจีน
ต่อมา ฮ่องเต้ กุบไล ข่าน เอาชนะราชอาณาจักรไบ แห่งต้าหลี่ ปี ค.ศ. 1253 เมืองใหม่ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างมากมายทั่วรัฐฉาน และพื้นที่ที่อยู่ติดกัน แม้มีการโต้แย้งโดยใช้คำอธิบายทั่วไปของเหตุการณ์นี้ว่า เป็นการอพยพโยกย้าย จึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติต่อทางการจีนที่ตามมา ในการจัดเรียงลำดับชนชั้นปกครองที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า เป็นระบบเลือกผู้นำที่มาจากท้องถิ่น ผู้นำชนเผ่าหลักในมณฑลยูนนานได้รับการยอมรับโดยราชวงศ์หยวนให้เป็นเจ้าหน้าที่ (ข้าหลวง) ของฮ่องเต้ ต่อมา ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ได้เปลี่ยนจากระบบเลือกผู้นำที่มาจากท้องถิ่น มาเป็นเจ้าหน้าที่รัฐบาลจีนที่ไม่ใช่ชนพื้นเมือง ต่อมาในคริตศตวรรษที่ ๑๙ ราชวงศ์จักรีของไทยและผู้นำทางทหารของพม่าสำหรับเมืองขึ้นของพม่าก็ทำตามแบบนั้นบ้างในเมืองน้อย ๆ ของพวกเขา ในขณะที่อาณาจักรเล็ก ๆ หายไป แต่ชื่อสถานที่ยังคงอยู่
ประเทศไทย
ประเทศไทย ในภาษาไทยเรียกขานกันโดยรู้กันทั่วไปว่า เมืองไทย ก่อนที่สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาดำรงราชานุภาพจะปฏิรูปการปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นแบบเทศาภิบาล หรือเทศบาลนั้น สยามยังจัดการบริหารแบบ มณฑล อยู่ ซึ่งได้เปลี่ยนเป็น จังหวัด ในปี 1916 คำว่าเมืองยังปรากฏอยู่ที่ เขตตัวเมือง ของจังหวัด คือ อำเภอเมือง ซึ่งสถานะเทศบาลเมืองก็เทียบเท่ากับ เมือง เมืองยังกล่าวถึงเขตซึ่งเป็นที่ชุมนุมและเป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัด ในสมัยอดีตคำว่าเมืองกล่าวถึง เขตภายในกำแพงเมือง ซึ่งต่อมาทางรัฐบาลได้เปลี่ยนคำว่าเมืองเป็นจังหวัดทั้งหมด เพื่อป้องกันการสับสนการใช้คำทั้งคำว่า เมือง และ จังหวัด ในวันที่ 19 พฤษภาคม 2459 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย คำว่า "เมือง" ยังหมายถึงเขตแดนในระดับต่างกันได้ เช่น เมืองไทย (ประเทศ) เมืองเชียงใหม่ (จังหวัด) เมืองไชยา (อำเภอ)
เมืองในชื่อดั้งเดิม
คำว่า เมือง ยังคงรวมเป็นอันหนึ่งกับชื่อของสถานที่ไม่กี่แห่ง ที่เด่น ๆ คือ เขต ดอนเมือง สนามบิน ดอนเมือง และในการถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน เช่น พัทยา เป็น เมืองพัทยา ซึ่งเป็นเขตเทศบาลปกครองพิเศษ
นคร
นคร หมายถึง เมืองหลวง ของราชอาณาจักร ได้รับการปรับปรุงเป็น เทศบาลนคร มักแปลว่า เป็นเทศบาลเมือง คำว่า นคร ก็เลยเป็นชื่อของสถานที่นั้นไปด้วย
ประเทศลาว
ประเทศลาวมีคำพูดที่ที่ใช้เรียกกันว่า เมืองลาว แต่สำหรับประชาชนคนลาว คำนี้มีความหมายกว้างมากกว่าเพียงแค่เขตการปกครอง(อำเภอ) ประโยชน์คือความน่าสนใจทางประวัติศาสตร์เป็นพิเศษสำหรับชาวลาว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สังคม การเมือง และองค์กรการบริหารที่เป็นแบบดั้งเดิมของชาวลาว และการก่อร่างสร้างรัฐเริ่มต้นของชาวลาว นักว่าวิชาการเรียกว่า เป็น มัณฑะละ หรือ มณฑล มีความหมายว่า แขวง หรือ แคว้น ส่วนจังหวัดของประเทศลาวทุกวันนี้แบ่งออกตามที่แปลกันทั่วไปคือ เขตหรืออำเภอของประเทศลาว โดยเอาคำว่าเมืองขึ้นต้นและต่อด้วยชื่อของเมือง
เหมือง ฝาย ระบบชลประทาน
เหมือง ฝาย เป็นคำพูดที่เพิ่งเกิดใหม่ของภาษาไทยร่วมสมัย เป็นสำเนียงทั่วไปของภาษาไทยทั้งหมด ในมณฑลกวางสี เมืองกุยโจว ทางภาคใต้ของจีน คำที่ใช้อธิบายลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของวิศวกรรมชลประทานเพื่อการเพาะปลูกข้าวนาปัง เหมือง หมายถึงคลองชลประทาน และฝาย หมายถึง เขื่อน เรียกรวมกันคือ ระบบชลประทานแรงโน้มถ่วง ที่ผันน้ำจากลำธารหรือแม่น้ำ ภาษาไทยร่วมสมัย
คำเมือง
คำเมือง คือคำพูดร่วมสมัย ของภาษาไทยภาคเหนือสมัยก่อน ซึ่งเป็นภาษาของอาณาจักรล้านนา คนไทยภาคกลางเรียกคนภาคเหนือและภาษาของภาษาเหนือว่า ไทยยวน คนภาคเหนือเรียกภาษาของตนว่า คำเมือง คำว่าคำเมืองมีความหมายว่า ภาษาของชาวเมือง ของดินแดนภาคเหนือซึ่งมีความแตกต่างของประชาชนชาวเขาหลายเผ่าตามภูมิประเทศที่เป็นภูเขาต่าง ๆ
วงโคจรรอบดวงอาทิตย์
วงโคจรรอบดวงอาทิตย์ (heliocentric orbit) คือวงโคจรของสิ่งต่าง ๆ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ ซึ่งรวมถึง ดาวเคราะห์ทุกดวงในระบบสุริยะ ดาวหาง ดาวเคราะห์น้อย ยานสำรวจอวกาศจำนวนมาก และ ขยะอวกาศที่มนุษย์สร้างขึ้นจำนวนมาก สำหรับการโคจรของดวงจันทร์นั้นแม้จะไม่ใช่การโคจรรอบดวงอาทิตย์แต่เป็นการโคจรรอบโลก แต่เมื่อพิจารณาที่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของวงโคจรของโลกรอบดวงอาทิตย์แล้ว อิทธิพลของดวงอาทิตย์จะแรงกว่า
คำเติมหน้า helio ในชื่อภาษาอังกฤษ heliocentric นั้นมาจากคำว่า ἥλιος ในภาษากรีกโบราณ ซึ่งแปลว่าดวงอาทิตย์ และยังเป็นชื่อเทพเฮลิโอส ซึ่งเป็นบุคลาธิษฐานของดวงอาทิตย์ในตำนานเทพเจ้ากรีก
วัตถุแรกที่มนุษย์สร้างขึ้นที่สามารถออกจากวงโคจรรอบโลกแล้วเข้าสู่วงโคจรรอบดวงอาทิตย์ได้คือยานลูนา 1 ของสหภาพโซเวียต ซึ่งตั้งใจจะไปสำรวจดวงจันทร์แต่เกิดความผิดพลาด
จังหวัดจ่าวิญ
จังหวัดจ่าวิญ (Trà Vinh) เป็นจังหวัดในประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ติดทางทะเลจีนใต้
ภูมิศาสตร์
จังหวัดจ่าวิญตั้งอยู่ในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ติดกับทะเลจีนใต้
พื้นที่
จังหวัดจ่าวิญมีพื้นที่ที่เป็นแหล่งธรรมชาติ 2.215,15 กม.² (เท่ากับ 221.515,03 ไร่) โดยแบ่งย่อยการแบ่งพื้นที่ที่เหลือ ดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
จังหวัดจ่าวิญแบ่งเขตการปกครองเป็น 1 เมือง (จ่าวิญ) และ 6 อำเภอ ได้แก่
โต้ว เซี่ยน
โต้ว เซี่ยน (窦宪; เสียชีวิต ค.ศ. 92) เป็นขุนพลจีนสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มีชื่อเสียงเพราะทำลายอาณาจักรของกลุ่มซฺยงหนู
ต้นชีวิต
โต้ว เซี่ยน เป็นชาวเมืองซึ่งปัจจุบันคือเสียนหยางในฉ่านซี บิดาของเขาเสียชีวิตใน ค.ศ. 70 ทำให้เขากำพร้า แต่เมื่อพี่สาวหรือน้องสาวทั้ง 2 คนของเขาเข้าวังใน ค.ศ. 77 คนหนึ่งได้เป็นจักรพรรดินีจางเต๋อ (章德皇后) มเหสีของจักรพรรดิฮั่นจาง (漢章帝) ทั้งได้สำเร็จราชการแทนโอรส คือ จักรพรรดิฮั่นเหอ (漢和帝) โชคชะตาของโต้ว เซี่ยน ก็เป็นคุณมากขึ้น ชีวประวัติของโต้ว เซี่ยน มีอยู่ในบทที่ 53 ของหนังสือ โฮ่วฮั่นชู (後漢書)
วาสิต พยัคฆบุตร
วาสิต พยัคฆบุตร (9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 — ) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดลำปาง 7 สมัย พ.ศ. 2535, 2538, 2539, 2544, 2548, 2550, 2554 สังกัดพรรคชาติไทย พรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชน และปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ
นายวาสิต พยัคฆบุตร จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ปริญญาโททางการปกครองจากมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นนิวเม็กซิโก สหรัฐอเมริกา
อัน จุง-กึน
จุง-กึนเกิดเมื่อ ค.ศ. 1879 ที่จังหวัดฮวังแฮ ได้รับการศึกษาตามแบบจีน จากนั้นมาเรียนที่โรงเรียนช็อนจู เมื่อสำเร็จการศึกษา เขาทำธุรกิจค้าถ่านหินและประสบความสำเร็จ ญี่ปุ่นได้เข้ามาเป็นผู้อารักขาเกาหลีเมื่อ ค.ศ. 1905 และแต่งตั้งให้ อิโต ฮิโรบูมิ (伊藤博文) มาเป็นข้าหลวงใหญ่ ช่วงเวลาเดียวกันนั้น จุง-กึนได้จัดตั้งโรงเรียนโทนุยเพื่อเป็นแหล่งสอนวัฒนธรรมและความรักชาติ นโยบายของฮิโรบูมิในการเข้ามาเป็นข้าหลวงใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและบีบบังคับให้พระเจ้าโกจงสละราชสมบัติให้พระโอรสคือพระเจ้าซุนจงใน พ.ศ. 1907 ทำให้ชาวเกาหลีลุกฮือขึ้นต่อต้าน ญี่ปุ่นได้ปราบปรามอย่างรุนแรงจนชาวเกาหลีถูกสังหารไปกว่าหมื่นคน จำนวนหนึ่งต้องอพยพหนีไปยังแมนจูเรียและรัสเซีย
ฮิโรบูมิลาออกจากตำแหน่งข้าหลวงใหญ่ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1909 หลังจากนั้น เขาได้เดินทางไปตรวจราชการที่แมนจูเรียเพื่อเจรจากับตัวแทนจากรัสเซียซึ่งชาวเกาหลีระแวงว่าจะมีการเจรจาเรื่องการผนวกเกาหลีด้วย จุง-กึนได้ปลอมตัวไปยังแมนจูเรียและยิงฮิโรบูมิเสียชีวิตเมื่อ 26 ตุลาคม ค.ศ. 1909 เขาถูกจับกุมทันทีโดยฝ่ายรักษาความปลอดภัยของรัสเซีย เขาถูกดำเนินคดีในฐานะนายทหารของกองทัพต่อต้านแห่งเกาหลี ไม่ใช่อาชญากร ถูกสั่งประหารชีวิตเมื่อ 26 มีนาคม ค.ศ. 1910
หลังจากนั้นอีก 5 เดือน ญี่ปุ่นก็ผนวกเกาหลีเป็นอาณานิคม
ระบบขับถ่ายปัสสาวะ
ระบบขับถ่ายปัสสาวะ หรือ ระบบทางเดินปัสสาวะ ประกอบด้วยไต ท่อไต กระเพาะปัสสาวะ และท่อปัสสาวะ หน้าที่ของระบบขับถ่ายปัสสาวะ คือ กำจัดของเสียออกจากร่างกาย ควบคุมความดันเลือดและปริมาตรเลือดในกาย ควบคุมระดับอิเล็กโทรไลต์และเมแทบอไลต์ และควบคุมค่าความเป็นกรดเบสของเลือด ทางเดินปัสสาวะเป็นระบบระบายน้ำของร่างกายโดยการขับปัสสาวะออกในท้ายที่สุด ที่ไตมีปริมาณเลือดไหลเข้าจำนวนมากโดยผ่านหลอดเลือดแดงไต และออกจากไตโดยผ่านหลอดเลือดดำไต ไตแต่ละข้างประกอบด้วยหน่วยการทำงานขนาดเล็ก เรียกว่า หน่วยไต เลือดจะถูกกรองและผ่านกระบวนการต่าง ๆ ทำให้ได้ของเสียในรูปของปัสสาวะและออกจากไตทางท่อไต ซึ่งเป็นท่อที่ประกอบด้วยเส้นใยกล้ามเนื้อเรียบที่ดันให้ปัสสาวะไหลสู่กระเพาะปัสสาวะ ซึ่งเป็นที่เก็บปัสสาวะและขับออกนอกร่างกายโดยการถ่ายปัสสาวะ ระบบขับถ่ายปัสสาวะของเพศหญิงและเพศชายคล้ายกันมาก ต่างกันเพียงความยาวของท่อปัสสาวะ
โดยปกติแล้วจะมีปัสสาวะที่ถูกขับออกมา 800–2,000 มิลลิลิตรต่อวันในมนุษย์สุขภาพดี ปริมาณนี้จะแตกต่างกันไปตามการได้รับของเหลวเข้าสู่ร่างกายและการทำงานของไต
จุลกายวิภาคศาสตร์
ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ ผนังด้านในของระบบขับถ่ายปัสสาวะจะถูกคลุมด้วยเนื้อเยื่อบุผิวชนิดแปรเปลี่ยน แตกต่างกับเนื้อเยื่อบุผิวที่บุอวัยวะส่วนใหญ่ในร่างกาย เนื้อเยื่อบุผิวชนิดแปรเปลี่ยนนี้มีลักษณะทั้งราบเรียบและโป่งขยายได้ โดยจะคลุมส่วนใหญ่ของระบบขับถ่ายปัสสาวะ รวมไปถึงกรวยไต ท่อไต และกระเพาะปัสสาวะ
แอนนา รีส
แอนนา แฮมบาวริส (Anna Hamblaouris; เกิด 4 ตุลาคม พ.ศ. 2530) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แอนนา รีส (Anna Reese) เป็นนักแสดงชาวไทย
ประวัติ
แอนนา รีส เป็นลูกครึ่งไทย-สหราชอาณาจักร เกิดที่ประเทศไซปรัส บิดาเป็นชาวสหราชอาณาจักร ส่วนมารดาเป็นชาวไทยชื่อ สุดารักษ์ หนูเกตุ ครั้นเมื่ออายุได้สองขวบ บิดาเสียชีวิต มารดาจึงพากลับมายังประเทศไทย แอนนาสมรสขณะอายุ 27 ปี
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2558 แอนนาตกเป็นข่าวจากการขับรถพุ่งชนเป็นเหตุให้ตำรวจนายหนึ่งเสียชีวิต  ซึ่งเธอได้รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ดังกล่าว โดยเข้าร่วมในพิธีศพ และบวชชีพราหมณ์หลังจากนั้นเพื่ออุทิศส่วนกุศล
จอตาลอก
จอตาลอก (Retinal detachment) เป็นโรคของตาที่มีจอตาลอกออกจากชั้นเนื้อเยื่อข้างใต้ การลอกในช่วงแรกอาจจำกัดอยู่เฉพาะที่ แต่หากไม่ได้รับการรักษาทันท่วงทีจอตาอาจลอกออกทั้งหมดทำให้การมองเห็นแย่ลงหรือตาบอดได้
ภาวะจอตาลอกเป็นภาวะเร่งด่วนทางจักษุวิทยา รองลงมาจากภาวะหลอดเลือดในจอประสาทตาอุดตันและสารเคมีเข้าตา ภาวะนี้ถูกพบเป็นครั้งแรกในต้นคริตศตวรรษที่ 17 โดย de Saint-Yves แต่การวินิจฉัยทางคลินิกยังไม่มีจนกว่า Helmholtz จะประดิษฐ์กล้องส่องตรวจในตาได้ในปี พ.ศ. 2394
แอร์กูล ปัวโร
แอร์กูล ปัวโร (Hercule Poirot; สัท.: บางครั้งในภาษาไทยมักจะอ่านผิดเป็น เฮอร์คูล ปัวโรต์) เป็นตัวละครนักสืบชาวเบลเยียม ปรากฏในนิยายนักสืบของอกาธา คริสตี ปัวโรต์มีดวงตาสีเขียว ร่างอ้วน มีหนวดแข็งเพราะทาด้วยน้ำมัน เขามีผู้ช่วยคนหนึ่งซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและผู้ช่วยชื่อว่า ผู้กองเฮสติงค์และเจน มาเบล หลานสาวของเจน มาร์เปิล เขาชอบใช้เซลล์สมองสีเทาในการไขคดีต่าง ๆ มากมายจนเป็นที่สำเร็จมาแล้วหลายคดี จนทำให้เขาได้รับการชื่นชมจากสารวัตรแจปส์ แห่งสกอตแลนด์ยาร์ดที่เป็นเพื่อนของเขา ปัวโรต์ปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในเรื่อง The Mysterious Affair at Styles นิยายเรื่องแรกของอกาธา คริสตี เขาเป็นตัวละครที่โด่งดังและได้รับความนิยมที่สุดตัวหนึ่งของคริสตี เห็นได้จากการปรากฏตัวในนวนิยายมากกว่า 30 เรื่อง และเรื่องสั้นมากกว่า 50 เรื่อง
ตัวอย่างผลงานของอกาธา คริสตีที่มีปัวโรต์เป็นตัวละคร
เนื่องจากผลงานของคริสตีมีการตีพิมพ์หลายครั้งทั้งในภาษาอังกฤษและภาษาไทย ทำให้บางเรื่องมีชื่อตอนที่หลากหลาย การสะกดชื่อตอนภาษาไทยยึดถือตามต้นฉบับเป็นหลัก
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ
พระธาตุมะหิงยังก๊ะ ตั้งอยู่บนเนินเขาในเขตอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง อยู่ห่างจากตัวเมืองแจ้ห่มไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 12 กิโลเมตร วัดตั้งอยู่บนเนินสูงที่สามารถมองเห็นพื้นที่โดยรอบได้ชัดเจน ศาสนาสถานสำคัญของวัดคือองค์พระธาตุที่มีตำนานมาจากลังกาทวีป และได้รับการบูรณะในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย ปัจจุบันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมขนาดเล็กบนเนินเขาเงียบสงบ องค์พระธาตุประดิษฐานอยู่บนยอดเนินเขามะหิยังก๊ะ ซึ่งเรียกตามตำนานพื้นเมืองในท้องถิ่น
ประวัติ
ตามตำนานพระธาตุและตำนานพื้นเมืองระบุว่าองค์พระธาตุสร้างในสมัยล้านนาโบราณเมื่อครั้ง อ.แจ้ห่ม ยังเป็นเวียงวิเชตนครและมีเจ้าผู้ครองนครปกครอง โดยชื่อวัดมาจากตำนานพื้นเมืองที่มีความเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูพุทธศาสนาจากลังกาในสมัยล้านนา เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากลังกา พระมหาเถระที่อัญเชิญมาได้ก่อองค์พระธาตุและเรียกชื่อตามมหิยังคณะสถูปในลังกา เป็นฝ่ายอรัญวาสี ได้รับการบูรณะองค์พระธาตุอีกครั้งในสมัยครูบาเจ้าศรีวิชัย
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ หรือที่นิยมเรียกพระนามกันว่า กรมภู หรือ กรมภูธเรศ มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าทวีถวัลยลาภ เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 24 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาตลับ ประสูติเมื่อวันเสาร์ เดือน 4 ขึ้น 10 ค่ำ ปีเถาะสัปตศก จ.ศ. 1217 ตรงกับวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2398 (นับแบบปัจจุบันตรงกับ พ.ศ. 2399)
พระองค์ทรงรับราชการในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2419 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงกรม สถาปนาขึ้นเป็น กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ต่อมาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นอธิบดีกรมพระนครบาล ต่อมาในปี พ.ศ. 2429 (จุลศักราช 1248) เนื่องจากสถานการณ์ที่มีโจรผู้ร้ายชุกชุม ราษฎรพากันตกใจหวั่นไหวไปทั่วทั้งพระนคร กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ผู้บังคับการกรมพระนครบาลในขณะนั้น ทรงไม่สามารถจัดการปราบปรามโจรผู้ร้ายได้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ ออกจากตำแหน่งผู้บังคับการกรมพระนครบาล และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นนเรศวรฤทธิ์ พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าสวัสดิโสภณ พระยาเทพประชุน และพระยาธรรมสารนิติวิชิตรภักดี ทั้ง 4 เป็นผู้มีอำนาจปรึกษาพร้อมกันบังคับการสิทธิขาด ในตำแหน่งที่เสนาบดี กรมพระนครบาล
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ทรงประชวรด้วยพระโรคอัมพาตมาช้านาน จนเมื่อวันพุธที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2440 เวลาค่ำเกือบ 1 ทุ่ม สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้เสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระอาการประชวรของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ และได้ทรงถามไถ่ถึงพระอาการประชวรด้วยความห่วงใย ก่อนจะเสด็จพระราชดำเนินกลับในเวลาเกือบ 2 ทุ่ม แต่หลังจากที่สมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวงเสด็จพระราชดำเนินกลับไปได้ไม่นานนัก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ก็สิ้นพระชนม์เมื่อเวลา 5 ทุ่มเศษ ในคืนวันเดียวกันนั้นเอง พระชันษาได้ 41 ปี ทรงเป็นต้นราชสกุล ทวีวงศ์
ในย่านถนนเจริญกรุง จะมีตลาดเก่าแก่ตลาดหนึ่งที่มีชื่อว่า ตลาดกรมภูธเรศ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันติดปากว่า "ตลาดกรมภู"
พระโอรสและพระธิดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นภูธเรศธำรงศักดิ์ ทรงเป็นต้นราชสกุลทวีวงศ์ มีหม่อม 8 ท่าน ได้แก่ โดยมีพระโอรสธิดารวมทั้งหมด 14 พระองค์ เป็นชาย 6 พระองค์ และหญิง 8 พระองค์
พระนัดดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงอดิศรอุดมเดช มีพระนัดดารวม 32 คน ดังนี้
อัศจรรย์แห่งความทรงจำ สิ่งเหล่านี้คือความเป็นเราตลอดไป
อัศจรรย์แห่งความทรงจำ สิ่งเหล่านี้คือความเป็นเราตลอดไป (Magic Memories) เป็นคอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ของ ธงไชย แมคอินไตย์ จัดแสดงครั้งที่ 9 ในปี พ.ศ. 2551 จัดที่ อิมแพ็ค เมืองทองธานี จำนวน 12 รอบ ซึ่งมากที่สุด เป็นครั้งแรกที่คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดแสดงที่ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานีมีผู้ชมถึง 120,000 คน อีกทั้งสนุกดอตคอม ได้จัดให้เป็นหนึ่งในคอนเสิร์ตที่เจ๋งที่สุดแห่งปี โดยรูปแบบของคอนเสิร์ตทั้งร้อง เต้น เล่น ทุกรูปแบบ พร้อมแขกรับเชิญมากมาย นอกจากการแสดงคอนเสิร์ตแล้ว ยังมีการโชว์ในรูปแบบของโรแมนติค ดราม่า และแฟนตาซี กับความอลังการของโชว์ที่มาพร้อมกับเรือลำใหญ่บนเวที พร้อมแขกรับเชิญเรียกเสียงหัวเราะจากนักแสดงตลก นอกจากนั้นมีการโชว์เทคนิคการแสดงในรูปแบบเลเซอร์รูปคนแล้วกลายเป็นนกบินผ่านคนดูคอนเสิร์ต ระบบแสงสีเรืองแสงของ ผีเสื้อ ดอกไม้ และ ปิดท้ายด้วย มีน้ำพุหลายหลากสีพุ่งขึ้นลง บนขอบเวที พร้อมแขกรับเชิญเรียกเสียงหัวเราะจากนักแสดงตลก คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ 2008 Magic memories ได้ออกอากาศทาง ช่องวัน 31 ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 พร้อมแขกรับเชิญเรียกเสียงหัวเราะจากนักแสดงตลก
คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ 2008
รอบ 15 - 17, 21 - 24 , 30 สิงหาคม 2551
คอนเสิร์ตแบบเบิร์ดเบิร์ดโชว์ 2008 Encore Plus 2009 New Year Bonus
รอบ 11 - 14 ธันวาคม 2551
แอสคอน คอนสตรัคชั่น
บริษัท แอสคอน คอนสตรัคชั่น จำกัด (มหาชน) (ASCON CONSTRUCTION PUBLIC COMPANY LIMITED ชื่อย่อ:ASCON) เป็นบริษัทล้มละลายโดยน้าบีมูฮัมหมัดอารีซ้อเป็นคนที่ดำเนินธุรกิจรับเหมาก่อสร้างโดยเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างโดยตรง (Main Contractor) เพื่อรองรับการเติบโตของภาคการก่อสร้างในหลายภาคธุรกิจ ทั้งโรงงานอุตสาหกรรมหรือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ลักษณะงานก่อสร้างของบริษัทสามารถแบ่งออกได้คือ โครงการอาคารสูง โครงการที่พักอาศัย โรงงานอุตสาหกรรม และงานสาธารณูปโภคภาครัฐ
แหล่งข้อมูลอื่น
แบบรายงาน56-1 ประจำปี :2553
คลองสำเหร่
คลองสำเหร่มีวัดที่ตั้งอยู่บริเวณริมคลองคือ วัดจันทารามวรวิหาร วัดอินทารามวรวิหาร วัดโพธินิมิตรสถิตมหาสีมาราม วัดกระจับพินิจ และวัดราชวรินทร์
ประวัติและชุมชนบริเวณคลอง
คลองสำเหร่ขุดขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ ปรากฏในแผนที่ พ.ศ. 2444 (สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เพื่อเป็นคลองที่เชื่อมจากคุ้งน้ำเจ้าพระยาด้านเหนือ ผ่านแถบบางยี่เรือ ตลาดพลู ไปทางตะวันออกมาออกแม่น้ำเจ้าพระยาตรงสำเหร่ ทั้งนี้เพื่ออำนวยความสะดวกในการอุปโภค บริโภค ใช้เป็นทางสัญจรลัดผ่านเขตชุนชนและเพื่อการเกษตร โดยเมื่อ พ.ศ. 2510 ได้รับรองเป็นคลองอนุรักษ์ตามมติคณะรัฐมนตรี
บริเวณคลองสำเหร่มีวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาคือวัดราชวรินทร์ หรือ วัดสำเหร่ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2260 บริเวณนั้นในอดีตมีต้นสำเหร่จำนวนมาก มีพื้นที่เป็นทุ่งหญ้ากว้างห่างไกล บริเวณสำเหร่ปรากฎใน นิราศถลาง ประพันธ์โดยหมื่นพรหมสมพัตสร (มี) ราว พ.ศ. 2358–2359 โดยสะกดว่า "สามเหร่" ความว่า
แสดงให้เห็นว่าละแวกนี้เป็นที่ประหารนักโทษซึ่งคงอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาและอยู่ลึกเข้าไปในสวน ใครพายเรือผ่านก็อาจจะเห็นศพเสียบประจานจนหวาดกลัว คนไทยไม่กล้าอยู่อาศัยกันในละแวกนี้จนเป็นพื้นที่ป่ารกชัฏ ต่อมาคณะอเมริกันเพรสไบทีเรียนได้สถานที่ทำการของคริสตจักรอย่างถาวรที่สำเหร่ เมื่อ พ.ศ. 2403 ตรงกับปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชุมชนชาวคริสต์เกิดขึ้นบริเวณนั้น มีการย้ายโรงเรียนบางกอกคริสเตียนไฮสคูลจากกุฎีจีนมารวมกับโรงเรียนของมิชชันที่สำเหร่และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนสำเหร่บอยส์คริสเตียนไฮสคูล แต่เมื่อ พ.ศ. 2446 ได้ย้ายโรงเรียนมาตั้งโรงเรียนใหม่แถวถนนประมวญ และเปลี่ยนชื่อมาเป็นโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
ตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์
ตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์ หรือ ทาเกโตริ โมโนงาตาริ เป็น โมโนงาตาริ (ตำนาน) ประกอบด้วยองค์ประกอบของคติชาวบ้านญี่ปุ่นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 9 หรือ 10 ในยุคเฮอัง ไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน ตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์ เป็นหนึ่งในผลงานในรูปแบบโมโนงาตาริที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่บันทึกได้
เรื่องเล่าเรื่องของคางุยะฮิเมะ เจ้าหญิงจากพระจันทร์ที่ถูกค้นพบในปล้องไม้ไผ่เรืองแสง หลังจากที่เติบโตเป็นผู้หญิงขึ้น ความงามของเธอดึงดูดชายหนุ่ม 5 คน มาขออภิเษกสมรส เจ้าหญิงคางุยะปฏิเสธทั้ง 5 อย่างอ้อม ๆ ด้วยการให้ทำภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เสร็จ ภายหลังจักรพรรดิญี่ปุ่นหลงใหลในตัวเธอ ในตอนท้ายของตำนาน เจ้าหญิงคางุยะเปิดเผยว่าเธอมาจากสวรรค์และต้องกลับไปยังพระจันทร์ เรื่องเล่านี้ยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ตำนานเจ้าหญิงคางุยะ หรือ คางุยะฮิเมะ โนะ โมโนงาตาริ ตามชื่อของตัวละครเอก
พื้นหลัง
ตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์ นับได้ว่าเป็นผลงานโมโนงาตาริที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังเหลือรอดอยู่ แม้วันประพันธ์ของตำนานนี้ไม่สามารถรู้ชัดได้ บทกวีในยามาโตะโมโนงาตาริ ผลงานที่พรรณาชีวิตในราชสำนักช่วงคริสต์ศควรรษที่ 10 อ้างถึงงานสังสรรค์ชมพระจันทร์ที่จัดขึ้นในพระราชวังใน ค.ศ. 909 การกล่าวถึงควันที่ล่องลอยขึ้นสู่ฟ้าจากภูเขาฟูจิในคำนานเจ้าหญิงคางูยะ เสนอว่าภูเขาไฟยังคุกรุ่นอยู่ ณ เวลาที่ประพันธ์ตำนานเรื่องนี้ โคกินวากาชูระบุว่า ภูเขาเลิกปล่อยควันไฟใน ค.ศ. 905 หลักฐานอื่น ๆ อธิบายว่ามีการประพันธ์ตำนานนี้ขึ้นระหว่าง ค.ศ. 871 ถึง ค.ศ. 881
ไม่ปรากฏชื่อผู้ประพันธ์ตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์ นักวิชาการเสนอผู้ประพันธ์หลายคน ได้แก่ มินาโมโตะ โนะ ชิตาโง (ค.ศ. 911–983) เจ้าอาวาสเฮ็นโจ สมาชิกตระกูลอิมเบะ นักการเมืองที่ขัดแย้งกับจักรพรรดิเท็มมู และนักกวีคันชิ คิ โนะ ฮาเซโอะ (ค.ศ. 842–912) นอกจากนี้ยังมีการโต้เถียงว่าตำนานนี้ประพันธ์โดยคนเพียงคนเดียวหรือหลายคนเป็นคณะ อีกทั้งยังโต้เถียงอีกว่าตำนานเขียนด้วยคัมบุง อักษรคานะญี่ปุ่น หรือแม้แต่กระทั่งอักษรจีน
แนวเรื่องของตำนานเจ้าหญิงไม้ไผ่จากดวงจันทร์ เป็นบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์แบบดั้งเดิม (proto-science fiction) ในโครงเรื่องบางส่วนมีองค์ประกอบของบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์อยู่ อาทิ การที่เจ้าหญิงคางูยะมาจากพระจันทร์ การที่สิ่งมีชีวิตนอกโลกได้รับการเลี้ยงดูโดยมนุษย์บนโลก และการที่เธอถูกพากลับไปยังพระจันทร์โดยครอบครัวสิ่งที่มีชีวิตนอกโลกจริง ภาพวาดต้นฉบับยังพรรณาให้เห็นถึงวัตถุทรงกลมบินได้คล้ายจานบิน ตำนานยังมีความคล้ายคลึงกับเรื่องเล่าซูเปอร์ฮีโรในปัจจุบัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ซูเปอร์แมน
เนื้อเรื่อง
วันหนึ่งขณะที่เดินอยู่กลางป่า ชายแก่ผู้มีอาชีพตัดไผ่ชื่อ ทาเกโตริ โนะ โอกินะ (竹取翁) มองเห็นปล้องไผ่ที่ส่องแสงเรืองรองเข้า ด้วยความสงสัยก็ไปตัดปล้องไผ่ดู พบว่าภายในมีเด็กทารกผู้หญิงขนาดเท่าหัวแม่นอนอยู่ ทาเกโตริ โนะ โอกินะ ผู้มีความดีใจที่ได้พบเด็กน้อยน่ารักก็นำทารกกลับไปบ้านไปให้ภรรยาเลี้ยงอย่างลูก และตั้งชื่อให้ว่า คางุยะฮิเมะ (かぐや姫, "เจ้าหญิงแห่งราตรีอันเรืองรอง")
ตั้งแต่นั้นมา ทาเกโตริ โนะ โอกินะ ก็พบว่าเมื่อใดที่ตนตัดปล้องไผ่ ก็จะพบก้อนทองก้อนเล็ก ๆ อยู่ภายในปล้องไผ่ที่ตัด ไม่นานนักทาเกโตริ โนะ โอกินะ ก็มีฐานะร่ำรวยขึ้นมา คางุยะฮิเมะเองก็เติบโตขึ้นมาเป็นสตรีที่มีขนาดปกติและมีความสวยงามเป็นอันมาก ในระยะแรกทาเกโตริ โนะ โอกินะ พยายามกันไม่ให้ลูกสาวได้พบกับคนแปลกหน้า แต่ไม่นานนักความสวยงามของคางุยะก็เป็นที่เลื่องลือจนเป็นที่ทราบกันโดยทั่วไป จนกระทั่งมีเจ้าชายห้าพระองค์เสด็จมาขอตัวเจ้าหญิงคางุยะต่อทาเกโตริ โนะ โอกินะ และทรงพยายามหว่านล้อมให้ทาเกโตริ โนะ โอกินะ ไปบอกให้เจ้าหญิงคางุยะเลือกเจ้าชายองค์ใดองค์หนึ่งจนกระทั่งสำเร็จ เมื่อทราบว่ามีผู้มาหมายปองเจ้าหญิงคางุยะจึงวางแผนกันตนเอง โดยตั้งข้อทดสอบต่าง ๆ ที่ยากเกินกว่าที่จะทำให้สำเร็จได้ให้เจ้าชายแต่ละองค์ไปทำ เจ้าหญิงคางุยะประกาศว่าจะยอมแต่งงานกับเจ้าชายองค์ใดที่สามารถนำสิ่งที่ตนขอมากลับมาได้
คืนนั้นทาเกโตริ โนะ โอกินะ ทูลเจ้าชายแต่ละพระองค์ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เจ้าหญิงคางุยะขอให้แต่ละองค์ต้องทรงนำกลับมา เจ้าชายองค์แรกต้องไปทรงนำบาตรหินของพระโคตมพุทธเจ้ามาจากอินเดียกลับมาให้ องค์ที่สองต้องทรงนำกิ่งไม้ประดับอัญมณีจากเกาะเกาะโฮไรในประเทศจีน องค์ที่สามต้องทรงไปนำเสื้อคลุมของหนูไฟจากเมืองจีนกลับมาให้ องค์ที่สี่ต้องทรงไปถอดอัญมณีจากคอมังกรมาให้ และองค์ที่ห้าต้องทรงไปหาหอยมีค่าของนกนางแอ่นกลับมา
เมื่อเจ้าชายองค์แรกทรงทราบว่าสิ่งที่ต้องทรงนำกลับมาเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยาก พระองค์ก็ทรงนำบาตรอันมีค่ามาให้ แต่เมื่อเห็นว่าบาตรมิได้ส่องแสงเรืองรองตามที่บาตรศักดิ์สิทธิ์ควรจะเป็น เจ้าหญิงคางุยะก็ทราบพระองค์ทรงหลอกลวง เจ้าชายอีกสองพระองค์ก็ทรงพยายามหลอกลวงเช่นกันแต่ก็ไม่สำเร็จ เจ้าชายองค์ที่สี่ทรงเลิกพยายามเมื่อทรงประสบกับลมมรสุม ส่วนเจ้าชายองค์สุดท้ายสิ้นพระชนม์ขณะที่ทรงพยายามที่จะแสวงหาสิ่งที่เจ้าหญิงคางุยะต้องการมาให้
หลังจากนั้นจักรพรรดิมิกาโดะ จักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ก็เสด็จมาทอดพระเนตรสตรีผู้มีข่าวร่ำลือกันกันนักหนาว่ามีความสวยงาม เมื่อทรงได้เห็นพระองค์ก็ทรงตกหลุมรักเจ้าหญิงคางุยะและทรงขออภิเษกสมรสด้วย แม้ว่าจะไม่ต้องทรงผ่านการทดสอบเช่นเดียวกับเจ้าชายห้าองค์ก่อนหน้านั้น แต่เจ้าหญิงคางุยะก็ยังคงปฏิเสธ โดยทูลว่านางนั้นเป็นสตรีผู้มาจากแดนไกลที่ทำให้ไม่สามารถที่จะเข้าไปในพระราชฐานของพระองค์ได้ แต่เจ้าหญิงคางุยะก็ยังคงดำเนินการติดต่อกับมิกาโดะตลอดมา และก็ยังคงปฏิเสธคำขอของพระองค์ทุกครั้ง
ระหว่างฤดูร้อนปีนั้น เมื่อใดเห็นพระจันทร์เต็มดวงตาของเจ้าหญิงคางุยะก็จะคลอไปด้วยน้ำตา ทั้งทาเกโตริ โนะ โอกินะ และภรรยาก็พยายามถามถึงสาเหตุแต่เจ้าหญิงคางุยะก็ไม่สามารถจะบอกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ พฤติกรรมของเจ้าหญิงคางุยะยิ่งแปลกขึ้นจนกระทั่งจนในที่สุดก็ยอมเปิดเผยว่าเธอนั้นไม่ได้มาจากโลกนี้ และถึงเวลาแล้วจะต้องเดินทางกลับไปยังบ้านเมืองที่อยู่บนจันทรประเทศ
เมื่อวันที่จะต้องกลับใกล้เข้ามา จักรพรรดิมิกาโดะทรงส่งทหารมาล้อมบ้านเพื่อป้องกันไม่ให้ชาวจันทรประเทศมาเอาตัวเจ้าหญิงคางุยะไปได้ แต่เมื่อทูตจาก "สรวงสวรรค์" มาถึงประตูบ้านของทาเกโตริ โนะ โอกินะ ทหารที่มารักษายามต่างก็ตาบอดกันไปตาม ๆ กันเพราะความแรงของแสงที่เรืองออกมา เจ้าหญิงคางุยะประกาศว่าแม้ว่าตนเองจะมีความรักเพื่อนหลายคนบนมนุษย์โลกแต่ก็จำต้องเดินทางกลับไปยังจันทรประเทศซึ่งเป็นบ้านเมืองที่แท้จริงของตนเอง จากนั้นเจ้าหญิงคางุยะก็เขียนจดหมายร่ำลาขออภัยต่อทาเกโตริ โนะ โอกินะ ภรรยา และต่อจักรพรรดิมิกาโดะ และมอบเสื้อคลุมให้บิดามารดาเลี้ยงไว้เป็นที่ระลึก จากนั้นก็นำยาอายุวัฒนะ (elixir of life) แนบไปกับจดหมายให้แก่ทหารยามไปถวายพระจักรพรรดิ เมื่อยื่นจดหมายให้แล้วและเอาเสื้อคลุมขนนกพาดไหล่เสร็จเจ้าหญิงคางุยะก็ลืมความคิดถึงและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับมนุษยโลกจนหมดสิ้น ขบวนชาวทูตสวรรค์นำเจ้าหญิงคางุยะกลับไปยังจันทรประเทศ ทิ้งทาเกโตริ โนะ โอกินะและภรรยาไว้กับความโศกเศร้าจนในที่สุด
ฝ่ายทหารยามเมื่อได้รับสาส์นและยาอายุวัฒนะแล้ว ก็นำกลับไปถวายและทูลรายงานถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อพระจักรพรรดิ เมื่อพระองค์ก็ทรงอ่านจดหมายแล้วก็ทรงเต็มตื้นไปด้วยความโทมนัส และตรัสถามข้าราชบริพารว่า "ภูเขาลูกใดที่สูงที่สุดที่ใกล้สรวงสวรรค์ที่สุด?" ซึ่งข้าราชบริพารก็ทูลว่าเป็นมหาภูเขาแห่งแคว้นซูรูงะ พระองค์ก็มีพระบรมราชโองการให้นำจดหมายของเจ้าหญิงคางุยะไปยังยอดเขาและเผา ด้วยความหวังว่าความคิดคำนึงถึงนางของพระองค์จะล่องลอยตามสายควันขึ้นไปถึงเจ้าหญิงคางุยะได้ นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีพระบรมราชโองการให้เผาผอบยาอายุวัฒนะที่ถ้าผู้ใดได้กินผู้นั้นก็จะเป็นอมตะตามไปด้วย เพราะไม่มีพระราชประสงค์ที่จะดำรงชีวิตไปตลอดกาลโดยปราศจากเจ้าหญิงคางุยะ
ตำนานกล่าวต่อไปว่าคำว่า หรือ “ฟูจิ” จึงกลายมาเป็นชื่อของภูเขา และคำในอักษรคันจิสำหรับภูเขาคือ 富士山 ซึ่งแปลตรงตัวว่า "ภูเขาที่เต็มไปด้วยนักรบ" ที่มาจากเมื่อกองทัพของพระจักรพรรดิเดินขึ้นไปบนภูเขาเพื่อที่จะไปปฏิบัติตามพระบรมราชโองการ และกล่าวกันว่าควันจากการเผาจดหมายและยาอายุวัฒนะยังคงลอยระล่องขึ้นไปบนสรวงสวรรค์มาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ (ในอดีตภูเขาฟูจิเป็นภูเขาที่คุกรุ่นมากกว่าในปัจจุบัน)
ความสัมพันธ์ทางวรรณกรรม
เนื้อหาของตำนานมาจากเรื่องราวที่เล่าขานกันมาก่อนหน้าที่จะเขียนเป็นเรื่องราวขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ชื่อตัวเอกของเรื่อง ทาเกโตริ โนะ โอกินะ ปรากฏในกวีนิพนธ์ชุด มันโยชู (万葉集) ที่รวบรวมขึ้นราว ค.ศ. 759 (โคลงที่ 3791) ในสมัยนาระ ในโคลงนี้ ทาเกโตริ โนะ โอกินะ พบกลุ่มสตรีที่ขับกลอนให้ฟัง ซึ่งทำให้สันนิษฐานได้ว่าเรื่องราวเกี่ยวกับคนตัดไผ่และสตรีลึกลับเป็นเรื่องราวที่เล่าขานกันมาก่อนหน้านั้น
การนำเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ก็มาเกิดขึ้นอีกในราวคริสต์ศตวรรษที่ 12 ใน คนจากุโมโนงาตาริชู (เล่มที่ 31, บทที่ 33) แต่ความเกี่ยวข้องกับตำนานยังคงเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่