cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แผ่นแอฟริกา
ขอบเขต
ขอบด้านตะวันตกของแผ่นแอฟริกาเป็นแนวแผ่นเปลือกโลกแยกตัวร่วมกับแผ่นอเมริกาเหนือในด้านเหนือและแผ่นอเมริกาใต้ในด้านใต้ ซึ่งก่อตัวขึ้นเป็นส่วนกลางและใต้ของเทือกเขากลางมหาสมุทรแอตแลนติก ขอบด้านตะวันออกเฉียงเหนือติดกับแผ่นอาหรับ ขอบด้านตะวันออกเฉียงใต้ติดกับแผ่นโซมาเลีย ขอบด้านเหนือติดกับแผ่นยูเรเชีย แผ่นทะเลอีเจียน และแผ่นอานาโตเลีย และขอบด้านใต้ติดกับแผ่นแอนตาร์กติกา ทั้งหมดนี้นั้นเป็นแนวแผ่นเปลือกโลกแยกตัวที่มีการแยกตัวออกของแผ่นเปลือกโลก เว้นแต่ขอบด้านเหนือและส่วนสั้น ๆ ใกล้กับอะโซร์สที่เรียกว่าการแยกตือร์ไซรา
ส่วนประกอบ
แผ่นแอฟริกาประกอบด้วยหินฐานธรณีจำนวนมาก เช่น บล็อกเสถียร (stable blocks) ของแผ่นเปลือกโลกเก่าที่ฝังตัวลึกอยู่ในเนื้อดาวของธรณีภาคอนุทวีป และศิลาภูมิประเทศ (terranes) ที่มีความเสถียรน้อยกว่าซึ่งรวมตัวกันขึ้นเป็นทวีปแอฟริกาในช่วงการรวมตัวของมหาทวีปแพนเจียเมื่อประมาณ 250 ล้านปีที่แล้ว โดยหินฐานธรณีไล่เรียงจากใต้ขึ้นเหนือ ได้แก่ หินฐานธรณีคาลาฮารี หินฐานธรณีคองโก หินฐานธรณีแทนซาเนีย และหินฐานธรณีแอฟริกาตะวันตก ในอดีตหินฐานธรณีเหล่านี้แยกออกจากกันอย่างกว้าง แต่ได้เกิดรวมตัวกันขึ้นในช่วงการก่อเทือกเขาแพนแอฟริกาและได้รวมอยู่ด้วยกันเมื่อมหาทวีปกอนด์วานาแยกตัวออก หินฐานธรณีเหล่านี้มีการเชื่อมต่อกันด้วยแนวการก่อเทือกเขา ซึ่งเป็นบริเวณของหินที่มีการผิดรูปอย่างมากจากการแปรสัณฐานแผ่นธรณีภาค โดยมีมหาหินฐานธรณีสะฮาราที่ถูกระบุว่าเป็นส่วนที่หลงเหลืออย่างไม่เป็นทางการของหินฐานธรณีที่แยกออกจากชั้นเนื้อดาวของธรณีภาคอนุทวีป แต่ในอีกทางหนึ่งอาจประกอบด้วยกลุ่มของเศษเปลือกโลกที่ไม่เกี่ยวข้องกับแต่ถูกพามารวมกันในช่วงการก่อเทือกเขาแพนแอฟริกา
การเคลื่อนตัวสมัยใหม่
แผ่นแอฟริกานั้นกำลังแยกออกในบริเวณด้านตะวันออกของทวีปแอฟริกาในตามแนวการแยกแอฟริกาตะวันออก เขตการแยกนี้ได้แยกแผ่นแอฟริกาที่อยู่ทางตะวันตกออกจากแผ่นโซมาเลียที่อยู่ทางตะวันออก สมมติฐานหนึ่งเสนอว่ามีเสาเนื้อโลก (mantle plume) อยู่ใต้บริเวณอาฟาร์ ขณะที่อีกสมมติฐานหนึ่งเสนอว่าการแยกนั้นเป็นเพียงพื้นที่ที่มีความอ่อนแอมากที่สุดของแผ่นแอฟริกาที่กำลังผิดรูป ขณะที่แผ่นเปลือกโลกทางด้านตะวันออกเคลื่อนตัวไปทางเหนืออย่างรวดเร็ว
ความเร็วของแผ่นแอฟริกาอยู่ที่ประมาณ 2.15 เซ็นติเมตรต่อปี ในภาพรวมช่วง 100 ล้านปีที่ผ่านมามีการเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้ตัวแผ่นเข้าใกล้แผ่นยูเรเชียมากขึ้นและเกิดการมุดตัวของเปลือกโลกในจุดที่เปลือกโลกภาคพื้นสมุทรบรรจบกับเปลือกโลกภาคพื้นทวีป (เช่น ตอนกลางและด้านตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน) ในด้านตะวันตกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน การเคลื่อนที่ของแผ่นแอฟริกาและแผ่นยูเรเซียจะสัมพันธ์กัน ทำให้เกิดการรวมกันไปทางด้านข้างและแรงอัด โดยกระจุกกันอยู่ในบริเวณที่เรียกว่าเขตรอยเลื่อนยิบรอลตาร์–อะโซร์ส บริเวณขอบด้านตะวันออกเฉียงเหนือ แผ่นแอฟริกาถูกล้อมรอบด้วยการแยกทะเลแดงซึ่งแผ่นอาหรับกำลังเคลื่อนตัวออกจากแผ่นแอฟริกา
จุดความร้อนนิวอิงแลนด์ในมหาสมุทรแอตแลนติกอาจเป็นตัวที่สร้างแนวเส้นสั้น ๆ บนภูเขาใต้ทะเลอายุกลางถึงปลายเทอเทียรีขึ้น แต่ในปัจจุบันนั้นคล้ายว่าไม่มีกำลังแล้ว
วัดอโศการาม (จังหวัดสมุทรปราการ)
ในระหว่างนี้ได้เริ่มคิดดำริจัดงานฉลองสมโภช 25 พุทธศตวรรษ ในปีพ.ศ. 2500 การดำริในเรื่องนี้ ท่านได้ดำริมานานปีแล้ว คือเริ่มดำริตั้งแต่ปีที่ได้เดินทาง ออกมาจากดงบ้านผาแด่นแสนกันดาร( เชียงใหม่) วัดอโศการาม ได้รับการพัฒนาสืบเนืองมาโดยลำดับ แม้หลังท่านพ่อลีได้มรณภาพไปแล้ว ( ปี พ.ศ. 2504)ได้มีการขยายพื้นที่ออกไป ทางด้านทิศตะวันออก ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของวิหารสุทธิธรรมรังสีในปัจจุบัน พร้อมกันนั้นก็ได้ทำการสร้างพระธุตังคเจดีย์ ที่ท่านพ่อได้วางแบบเอาไว้ให้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี เป็นปูชนียสถานประดิษฐานพระบรมสารีริธาตุ ไว้เป็นที่สักการะของเหล่าเทวดา และมนุษย์ทั้งหลายชือว่า " ธุตังคเจดีย์" เป็นเจดีย์หมู่ 13 องค์วัดอโศการาม เป็นสถานที่ปฏิบ้ติธรรมกัมมัฏฐานภาวนา ที่ท่านพ่อลีได้วางรากฐานไว้ เหล่าศิษยานุศิษย์ได้ปฏิบัติสืบไป
คำว่า “ อโศการาม ” เป็นคำสนธิเป็นคำ 2 คำ คือ “ อโศก ” ที่แปลว่า “ ไร้ความเศร้า ” กับคำว่า “ อาราม ” ที่มีความหมายว่า “ แหล่งรื่นรมย์ ” เมื่อนำรวมกันแล้วจะได้ความหมายที่ดีคือ แหล่งรื่นรมย์ที่ไร้ความเศร้าหมอง ซึ่งเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ประตูแห่งธรรมะที่มีชื่ออย่าง “ วัดอโศกราม ” แห่งนี้แล้ว ก็คงต้องยอมรับว่าแหล่งนี้เป็น “ แหล่งรื่นรมย์ ” และ “ ร่มรื่น ” ไปด้วยพรรณไม้นานาชนิดไม่ว่าจะเป็นป่าโกงกาง ไม้ลำพู หรือปลงทอง แต่ถึงอย่างไรก็ดี วัดอโศการามนี้ยังแสดงให้เห็นความแตกจ่างจากคำว่า “ อาราม ” จากวัดทั่วๆ ไป
เมื่อมองไปรอบๆ บริเวณวัดแล้ว ความแตกต่างอย่างหนึ่งได้ชัดเจน คือ วัดนี้ไม่มีเมรุเหมือนวัดอื่นๆ ที่จำต้องมีเพื่อจัดงานฌาปาณกิจให้กับประชาชนทั่วไป เพราะวัดแห่งนี้ไม่รับเผาศพหรือสวดพระอภิธรรมภายในวัดที่จะได้รับการเผาแบบเชิงตะกอนเท่านั้น เพื่อให้ผู้พบเห็นปลงกับสังขารอันไม่เที่ยงของมนุษย์และอีกกิจกรรมหนึ่งที่ทางวัดจะจัดขึ้นเป็นประจำในวันที่ 24 – 26 เมษายนของทุกปี ซึ่งตรงกับวันมรณภาพของหลวงพ่อลี ธมมธโร เจ้าอาวาสรูปแรกของวัดอโศการามและเป็นเรื่องแปลกตรงที่งานประจำปีนี้จะปราศจากงานรื่นเริง และมหรสพต่างๆ แต่สิ่งที่มาแทนที่ คือ การวิปัสสนาและการปฏิบัติธรรมของศิษยานุศิษย์ที่เลื่อมใส พิธีการ คือ จะมีการบวชพราหมณ์ในวันที่ 24 เมษายน ในตอนบ่ายโมง และจะมีการอบรมจนถึงกลางคืน รุ่งเช้า วันที่ 25 เมษายน จะมีการฉันท์เช้า มีการเทศน์ และทำบุญในโรงทานให้ประชาชนได้เข้ามาทานอาหารฟรีโดยที่ประชาชนในชุมชนได้เข้ามาทานฟรีโดยที่ประชาชนในชุมชนจะเป็นผู้ให้ความร่วมมือในการทำบุญ ในแต่ละปีนั้นจะมีการนิมนต์พระจากวัดต่างๆ มาให้เท่าอายุของหลวงพ่อลี
ระบบพิกัดทรงกลม
ระบบพิกัดทรงกลม (spherical coordinates) เป็นระบบพิกัดสามมิติที่กำหนดตำแหน่งของจุดโดยใช้ระยะทางจากจุดกำเนิด มุมเชิงขั้ว ที่วัดจากแกนอ้างอิง และมุมทิศ ที่วัดจากทิศอ้างอิงของภาพฉายบนระนาบที่ตั้งฉากกับแกน
ในบางที่ ใช้พิกัดมุมยก หรือละติจูด แทนมุมเชิงขั้ว
ระบบพิกัดทรงกลมใช้ได้ในหลายแขนงที่นอกเหนือจากคณิตศาสตร์ เช่น ระบบพิกัดภูมิศาสตร์และระบบพิกัดทรงกลมฟ้า
แนวคิดของพิกัดทรงกลมเป็นการขยายระบบพิกัดเชิงขั้วมาใช้ในสามมิติ(ซึ่งทำได้สองวิธี อีกวิธีคือระบบพิกัดทรงกระบอก)สามารถขยายออกไปบนปริภูมิในมิติที่สูงขึ้น ได้เป็นพิกัดไฮเพอร์สเฟียร์
นิยาม
จุด P ใด ๆ ในระบบพิกัดทรงกลมแสดงโดยสามสิ่งอันดับได้แก่
ตามปกติรัศมีจะแทนด้วย r หรือบางครั้ง ρ ส่วนพิกัดมุมทั้งสองมีการใช้สัญกรณ์ต่างกันไป โดยในวิชาคณิตศาสตร์มักใช้ φ แทนมุมทิศและ θ แทนมุมเชิงขั้ว (ซึ่งจะกลับกันกับในระบบพิกัดเชิงขั้วหรือทรงกระบอก) ส่วนในวิชาฟิสิกส์มักใช้ θ แทนมุมทิศและ φ แทนมุมเชิงขั้ว สัญกรณ์แบบฟิสิกส์นี้เป็นมาตรฐานที่แนะนำโดย ISO
ในการใช้ระบบพิกัดทรงกลมที่ r, θ, φ เป็นรัศมี มุมเชิงขั้ว และมุมทิศตามลำดับ เพื่อให้ทุกจุดมีพิกัดแบบเดียว จะต้องจำกัดขอบเขตของพิกัด โดยปกติมักให้ r ≥ 0, 0° ≤ θ ≤ 180° และ 0° ≤ φ < 360°
ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน
แกน z ของระบบพิกัดคาร์ทีเซียนถือเป็นแกนอ้างอิงของระบบพิกัดทรงกลม และแกน x ของระบบพิกัดคาร์ทีเซียน แสดงทิศอ้างอิงของระบบพิกัดทรงกลม ได้เป็นสูตรแปลงระบบพิกัดทรงกลม(สัญกรณ์แบบฟิสิกส์)ว่า
ระบบพิกัดทรงกระบอก
การแปลงระหว่างระบบพิกัดทรงกระบอก (รัศมี ρ, มุมทิศ φ, ความสูง z) กับระบบพิกัดทรงกลม (รัศมี r, มุมเชิงขั้ว θ, มุมทิศ φ) มีสูตรว่า
และ
กรกฎาคม พ.ศ. 2553
'''กรกฎาคม พ.ศ. 2553''' เป็นเดือนที่ 7 ของปี พ.ศ. 2553 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันเสาร์
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ทีมชาย และ ทีมหญิง
ยอน ชไนเดอร์ส
ผลงานด้านยูโด
ยอน ชไนเดอร์ส เริ่มฝึกยูโด ในปี ค.ศ. 1954 แล้วในปี ค.ศ. 1961 เขาชนะรางวัลเหรียญทองที่มิลานในการแข่งยูโดเยาวชนชิงแชมป์ยุโรป ส่วนในปี ค.ศ. 1962 เขาได้เป็นแชมป์ยุโรปจากการแข่งที่เอสเซิน ประเทศเยอรมนี และในปี ค.ศ. 1964 เขาได้เข้าร่วมการแข่งกีฬาโอลิมปิก ซึ่งเป็นรายการระดับตำนานที่กรุงโตเกียว ที่อันตัน เคซิง เป็นชาวยุโรปคนแรกที่ชนะรางวัลเหรียญทองในรุ่นน้ำหนักสูงสุด
ในปี ค.ศ. 1962 จนถึง 1972 เขาเข้าร่วมการแข่งรายการคัดเลือกของประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยได้เป็นแชมป์ถึง 8 รายการ, ชนะ 3 เหรียญเงิน 2 เหรียญทองแดงในการแข่งขันชิงแชมป์ยุโรป และอันดับสี่ 1 รายการ กับอันดับห้า 2 รายการในการแข่งขันชิงแชมป์โลก
ยอน ชไนเดอร์ส เป็นที่รู้จักในฐานะพี่น้องฝาแฝดของปีเตอร์ ตลอดจนมีชื่อเสียงจากความสมบูรณ์ทางเทคนิค ของกระบวนท่าไทโอะโตะชิ
ยอน ชไนเดอร์ส ได้รับประกาศนียบัตรในฐานะครูฝึกยูโดใน ค.ศ. 1967 และเริ่มก่อตั้งโรงเรียนยูโดเป็นของตนเอง
ผลงานด้านการตัดสิน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1972 ยอน ชไนเดอร์ส ได้ทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสิน โดยช่วงแรกทำหน้าที่ในระดับประเทศ จากนั้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1976 ในระดับทวีปของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1984 ในระดับนานาประเทศของสหพันธ์ยูโดนานาชาติ จากเส้นทางนี้เอง ที่ทำให้เขาเป็นหนึ่งในผู้ตัดสินของการแข่งขันชิงแชมป์โลกครั้งที่ 7 ตลอดจนการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกอยู่หลายครั้ง (อาทิ กรุงโซลใน ค.ศ. 1988 และบาร์เซโลนาใน ค.ศ. 1992) นอกจากนี้เขายังเคยเป็นสมาชิกของคณะกรรมการระดับเขตของประเทศเนเธอร์แลนด์ และเป็นประธานกรรมการผู้ชี้ขาดระดับเขตของประเทศเนเธอร์แลนด์เป็นเวลา 7 ปี
ในปี ค.ศ. 1992 ยอน ชไนเดอร์ส ได้เป็นสมาชิกกรรมการผู้ชี้ขาดของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป และนับแต่นั้นมาก็ได้มีส่วนร่วมอย่างแข็งขัน ในรายการชิงแชมป์ยุโรปและชิงแชมป์โลก
ในการประชุมสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรปครั้งที่ 56 เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 2004 ณ กรุงบูดาเปสต์ ยอน ชไนเดอร์ส ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิโดยคณะกรรมการกำกับของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป ในฐานะที่เขาให้คำแนะนำและการสัมมนาแก่ผู้ตัดสินของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป (เช่น ในประเทศสวีเดน, โปรตุเกส, ไซปรัส, เยอรมนี, ฝรั่งเศส, รัสเซีย, ฮังการี เป็นต้น) ยอน ชไนเดอร์ส ได้มีส่วนร่วมในการฝึกสอนแก่ผู้ตัดสินของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป ด้านกฎระเบียบ/กติกายูโด และการประเมินผลด้านเทคนิค
ในปี ค.ศ. 1990 ชไนเดอร์สได้มาอยู่ที่ระดับ 7 ดั้ง ส่วนในปี ค.ศ. 2003 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็น 8 ดั้ง
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2003 ทางสหพันธ์ยูโดนานาชาติ ได้ให้เกียรติแก่เขาที่โอซะกะ ด้วยการมอบเหรียญเงินสำหรับความสำเร็จด้านยูโด
ยอน ชไนเดอร์ส ยังคงสอนยูโดในคอร์ชอต, บลาเดล, เดอร์นา และเคเมิร์ท
เจ้าหน้าที่กีฬายูโด
อันตัน เย. เคซิง ซึ่งเป็นตัวแทนคณะกรรมการโอลิมปิกสากลชาวดัตช์ ได้เขียนเกี่ยวกับยอน ชไนเดอร์ส ดังนี้:
ยอน ชไนเดอร์ส เป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมสำหรับนักกีฬาจากระดับล่างขึ้นไป เมื่อเร็ว ๆ นี้คณะกรรมการกำกับสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรปได้แต่งตั้งยอน ชไนเดอร์ส เป็นผู้อำนวยการและประธานของคณะกรรมการตัดสินแห่งทวีปยุโรป ซึ่งเป็นเกียรติที่ชาวดัตช์ไม่เคยได้รับมาก่อน
ในตอนแรกเขาเป็นนักยูโดที่ยอดเยี่ยม จากนั้นได้มาเป็นผู้ฝึกสอน ซึ่งเป็นผลจากการที่เขาแสดงให้เห็นถึงการมีส่วนร่วมสำคัญ หลังจากนั้นก็เป็นผู้ตัดสินในเนเธอร์แลนด์ แล้วสู่ระดับทวีปยุโรป ต่อมาสู่ระดับโลก และตอนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ของสมาคมยูโดแห่งทวีปยุโรป นั่นคืออาชีพในอุดมคติที่เจ้าหน้าที่กีฬาต้องใช้เพื่อเป็นตัวแทนของสมาคมและนักกีฬาในระดับสูงสุด โดยได้รับความสนใจ
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1997
การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลก  (1997 World Weightlifting Championships) จัดขึ้นที่ ยิมเนเซียมภายในสนาม 700 ปีเชียงใหม่, จังหวัดเชียงใหม่. เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 6–14 ธันวาคม, พ.ศ. 2540. แบ่งได้ดังนี้ นักกีฬาชาย 189 คน (51 ชาติ) และ นักกีฬาหญิง 143 คน (29 ชาติ).
สรุปเหรียญการแข่งขัน
Ranking by Big (Total result) medals
Ranking by all medals: Big (Total result) and Small (Snatch and Clean & Jerk)
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
นักกีฬาที่ทำการแข่งขัน 332 คนจาก 58 ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน.
แซ็กคาริน
แซ็กคาริน (saccharin) หรือ ดีน้ำตาล หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ขัณฑสกร มีชื่อทางเคมีว่า 2,3-dihydro-3-oxobenzisosulfonazole มีความหวานมากกว่าน้ำตาลถึง 300 เท่า ถูกนำมาใช้กันอย่างกว้างขวางในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เพราะเป็นช่วงที่น้ำตาลขาดแคลน แซ็กคารินถูกค้นพบโดยบังเอิญ โดยคอนสแตนติน ฟาห์ลเบอร์ก  มีรสหวานจัด เคยถูกใช้เพื่อปรุงแต่งรสหวานในอาหาร ปัจจุบันใช้น้อยลงเพราะเป็นสารก่อมะเร็ง
ในปีค.ศ. 2000 องค์การอาหารและยาสหรัฐ ยกเลิกคำเตือนเรื่องการใช้งานแซ็กคาริน เนื่องจากนักวิจ้ยพบว่างานวิจัยเดิมนั้นทดลองในหนู ซึ่งมีระดับของ pH, calcium phosphate และโปรตีนในปัสสาวะสูงไม่เหมือนในมนุษย์ โปรตีนอย่างน้อยหนึ่งชนิดที่พบมากในหนูตัวผู้ เมื่อประกอบกับ calcium phosphate  และแซ็กคารินแล้วทำให้เกินผลึกขนาดเล็กซึ่งทำอันตรายต่อกระเพาะปัสสาวะ ซึ่งเซลล์กระเพาะปัสสาวะของหนูจะเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างมากเพื่อซ่อมแซมตัวเองซึ่งก่อให้เกิดเนื้องอกขึ้น ซึ่งอาการนี้ไม่เกิดขึ้นในมนุษย์ จึงไม่ได้เพิ่มความเสี่ยงในการเกิดมะเร็งกระเพาะปัสสาวะในมนุษย์ จากนั้นในปีค.ศ. 2001 องค์การอาหารและยาสหรัฐ และรัฐแคลิฟอร์เนีย ได้ประกาศว่าแซ็กคารินนั้นปลอดภัยต่อการบริโภค
การเตรียม
การผลิตดีน้ำตาลมีหลายวิธี วิธีดั้งเดิมของเรมเซนและฟาห์ลเบอร์กเริ่มด้วยโทลูอีน อีกทางหนึ่งเริ่มด้วย o-chlorotoluene. ปฏิกิริยาซัลโฟเนชันของโทลูอีนกับกรดคลอโรซัลโฟนิก จะได้ ortho และ para sulfonyl chloride ไอโซเมอร์ออร์โทถูกแยกออกมาและเปลี่ยนเป็นซัลโฟนาไมด์ โดยทำปฏิกิริยากับแอมโมเนีย ปฏิกิริยาออกซิเดชันของหมู่เมทิลให้ได้เป็นหมู่คาร์บอกซิลิก และจัดให้เป็นวงจะได้แซกคาริน:
ใน พ.ศ. 2493 มีการปรับปรุงการสังเคราะห์โดยMaumee Chemical Company แห่ง Toledo, Ohio โดยใช้ กรดแอนทรานิลิก ทำปฏิกิริยากับ กรดไนตรัส (เกิดเป็น โซเดียมไนไตรต์ และ กรดไฮโดรคลอริก), ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ คลอรีน สุดท้ายคือ แอมโมเนีย จนได้แซกคาริน:
คุณสมบัติและปฏิกิริยา
แซกคารินที่ไม่มีกรดมีค่า pKa 1.6 (ไฮโดรเจนที่เป็นกรดจับกับไนโตรเจน) แซกคารินใช้เตรียมเอมีนจาก อัลคิลฮาไลด์ ตามด้วย Gabriel synthesis.
แซกคารินใช้เป็นสารตัวกลางในการผลิต ไพรอซิแคม เทโนซิแคม ซูโดซิแคม ไอโซซิแคม และ เมโลซิแคม
อัลลาต
อัลลาต (اللات, ) บางครั้งสะกดเป็น อัลลาตุ และ อะลิลาต เป็นเทพีของศาสนาในอาระเบียก่อนการมาของอิสลามที่ถูกบูชากันทั้งคาบสมุทร โดยรวมไปถึงมักกะฮ์ ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ถูกบูชาร่วมกับมะนาตกับอัลอุซซา คำว่า อัลลาต หรือ เอลาตถูกใช้ไว้อิงถึงเทพีองค์อื่นในตะวันออกใกล้โบราณ โดยรวมไปถึงเทพีอะเชียระฮ์
ลัทธิของเธอแพร่หลายไปไกลถึงซีเรีย พระองค์ถูกบูชาโดยชาวแนบาเทีย และมีความสัมพันธ์กับอัลอุซซา ที่ตั้งหลักของลัทธินี้อยู่ในแพลไมรากับฮัตรา ภาพลักษณ์ของพระองค์ดูคล้ายกับอะธีนาในประมวลเรื่องปรัมปรากรีกกับมิเนอร์วาในประมวลเรื่องปรัมปราโรมัน
รายงานจากข้อมูลของอิสลาม เผ่าบนูษะกีฟในอัฏฏออิฟเป็นเผ่าที่ให้ความสำคัญกับพระองค์ ในธรรมเนียมอิสลาม การสักการะสิ้นสุดลงเมื่อวิหารของพระองค์ในอัฏฏออิฟถูกทำลายภายใต้คำสั่งของศาสดามุฮัมมัด
ศัพทมูลวิทยาและพระนาม
มีความเป็นไปได้ทางศัพทมูลวิทยาของพระนามอัลลาตอยู่ 2 แบบ ผู้รวบรวมพจนานุกรมชาวอาหรับยุคกลางกล่าวว่าคำนี้ได้มาจากคำกริยาว่า ลัตตา (ผสมหรือนวดอาหารจากข้าวบาร์เลย์) มันมีความสัมพันธ์กับ "รูปปั้นแห่งความอิจฉา" ที่ถูกกล่าวไว้ในหนังสือแห่งเอเสเคียล ซึ่งถูกสรุปไว้ในกิตาบอัลอัศนามของฮิชาม อิบน์ อัลกัลบี นักศัพทมูลวิทยาอีกกลุ่มกล่าวว่าอัลลาตเป็นรูปแบบเพศหญิงของอัลลอฮ์ (ก่อนการมาของอิสลาม) เธออาจเป็นที่รู้จักจาก อัล-อิลาต ของเฮอรอโดทัสที่กล่าวถึงพระองค์ว่า อะลิลาต
อัลลาตอยู่ในตำแหน่งเดียวกันของเทพีอะเชียระฮ์หรืออะธีราต โดยคำนี้คล้ายกันกับอิลาต ซึ่งเป็นพระนามพระมเหสีของเทพเซมิติกที่มีนามว่าเอลซึ่งตรงกับเทพีของชาวเมโสโปเตเมียที่มีนามว่าเอเรชกิกัล ซึ่งรู้จักกันในชื่อ อัลลาตุม และในคาร์เทจโบราณว่า อัลลาตุ
ก่อนการมาของอิสลาม
อัลลาตถูกกล่าวเป็น อะลิลาต โดยเฮอรอโดทัส นักประวัติศาสตร์กรีกที่กล่าวในหนังสือ ฮิสโตรีส ในศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาลว่า: "ชาวอัสซีเรียโบราณเรียกแอโฟรไดทีว่า มีลิตตา ส่วนชาวอาหรับเรียกพระองค์ว่า อะลิลาต [สะกดแบบกรีก: Ἀλιλάτ] และชาวเปอร์เซียเรียกพระองค์ว่า มิถรา"
รายงานจากเฮอรอโดทัส ชาวอาหรับโบราณศรัทธาต่อสองเทพเจ้า: "พวกเขาไม่เชื่อมั่นพระเจ้าองค์ใดนอกจากไดอะไนซัสกับแอโฟรไดที;...พวกเขาเรียกไดอะไนซัสว่า โอโรทัลต์; และแอโฟรไดทีว่า อะลิลาต"
อัลลาตเป็นที่สักการะในอาระเบียตอนเหนือ แต่ในอาระเบียตอนใต้กลับไม่ได้รับความนิยม โดยมีแค่เครื่องรางสองอัน (อันหนึ่งเขียนว่า "ลาต"ส่วนอีกอันเขียนว่่า "ลาตัน") เป็นหลักฐานว่าเทพองค์นี้เคยมีผู้คนสักการะมาก่อน อย่างไรก็ตาม พระองค์ยังคงเป็นที่เคารพในชนเผ่าอาหรับที่อยู่แถวชายแดนเยเมน โดยพระองค์ถูกเรียกโดยชาวอาระเบียตะวันออกในพระนามว่า ตัยมัลลัต ซึ่งเป็นชื่อของชายจากเมืองญัรฮาอ์
ชาวเกดาไรต์ที่เป็นสหภาพชนเผ่าในอาระเบีนตอนเหนือ อาจบูชาพระองค์ ส่วนชาวแนบาเทียนกัับชาวฮัฎร์ก็บูชาพระองค์เช่นกัน พระองค์มักถูกเรียกเป็น "เทพีที่ยิ่งใหญ่" ในจารึกภาษากรีก ชาวแนบาเทียนถือว่าอัลลาตเป็นพระมารดาของเทพเจ้า และบางครั้ง ความสัมพันธ์ทางพระราชพงศาวลีถือเป็นพระมเหสีของดุชาเราะฮ์ และบางครั้งเป็นพระมารดาของดุชาเราะฮ์ จารึกอักษรนาบาทาเอียนกล่าวถึงพระองค์กับอัลอุซซาว่า "พธูแห่งดุชาเราะฮ์"
วิหารที่สร้างแก่อัลลาตในอิรอม ถูกสร้างโดยชนเผ่าอ๊าด อัลลาตถูกกล่าวเป็น "เทพีผู้สถิตในอิรอม" ในจารึกอักษรนาบาทาเอียน บางครั้งถูกกล่าวเป็น "เทพีที่สถิตในบุศรอ"
อัลลาตมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับอัลอุซซา และในบางแคว้นของราชอาณาจักรแนบาเทีย ทั้งคู่ถือเป็นเทพีองค์เดียวกัน จอห์น เอฟ. ฮีลีย์ (John F. Healey) เชื่อว่าอัลลาตกับอัลอุซซาว่าเป็นเทพีองค์เดียวกัน ซูซาน โครน (Susan Krone) แนะนำว่าทั้งอัลลาตกับอัลอุซซาที่ผสมกันอยู่ในอาระเบียตอนกลาง
ในศตวรรษที่ 2 อัลลาตในแพลไมราเริ่มถูกวาดเป็นอะธีนา และถูกกล่าวเป็น "อะธีนา-อัลลาต" วาบัลลาธุส จักรพรรดิแพลไมรีน ที่มีพระนามถูกแปลงเป็นอักษรลาตินจาก วะฮ์บัลลาต ("ของขวัญจากอัลลาต") เริ่มใช้นาม อะธีโนโดรุส ในฐานะชื่อกรีกของพระองค์
ธรรมเนียมอิสลาม
ในหลักฐานของศาสนาอิสลามได้กล่าวถึงอาระเบียก่อนการมาของอิสลาม อัลลาตถือเป็นหัวหน้าเทพีของเผ่าบนูษะกีฟ พระองค์ถูกกล่าวว่าเป็นที่เลื่อมใสในอัฏฏออิฟ โดยพระองค์ถูกกล่าวเป็น อัรร็อบบะ ("สตรี"), และถูกรายงานว่ามีวิหารที่ตกแต่งด้วยเครื่องประดับและทรัพย์สินที่เป็นทองกับพลอยโมรา โดยตัวพระองค์มีรูปร่างเป็นลูกบาศก์หินแกรนิต บริเวณรอบ ๆ วิหารจึงกลายเป็นที่ศักดิ์สิทธิ์ โดยห้ามตัดต้นไม้, ห้ามล่าสัตว์ และห้ามหลั่งเลือดในบริเวณนี้
รายงานใน กิตาบ อัลอัศนาม ของฮิชาม อิบน์ อัลกัลบี วิหารของพระองค์อยู่ภายใต้การดูแลของบนูอัตตาบ อิบน์ มาลิก แห่งบนูษะกีฟ ซึ่งถูกบูชาโดยชนเผ่าอาหรับอื่น ๆ โดยรวมไปถึงเผ่ากุเรช และตั้งชื่อลูกตามพระนามของเทพี เช่น ซัยด์ อัลลาต กับ ตัยม์ อัลลาต อัลลาตถูกกล่าวในกวีอาหรับก่อนการมาของอิสลาม เช่น อัลมุตะลัมมิส ของ อัมร์ อิบน์ ฮินด์:
"เจ้าได้เนรเทศข้าเนื่องจากความกลัวแก่ถากถางและเสียดสี ไม่! แด่อัลลาตและแบทิลส์ (อันศอบ) ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด เจ้าไม่มีวันหนีไปได้"
กวีที่เขียนโดยซัยด์ อิบน์ อัมร์ กล่าวถึงอัลลาต คู่กับอัลอุซซากับฮุบัลไว้ว่า:
"ข้าสักการะพระเจ้าองค์เดียวหรือพันองค์? ถ้ามันมีมากตามที่คุณได้กล่าวอ้าง ข้าละทิ้งอัลลาตและอัลอุซซา ทั้งสององค์ อย่างที่คนที่คิดได้ควรทำ ข้าจะไม่สักการะอัลอุซซากับพระธิดาของพระองค์ทั้งสอง… ข้าจะไมาสักการะฮุบัล, ถึงแม้ว่าพระองค์เป็นพระเจ้าของเรา ในวันที่ข้ามีความรู้สึกเล็กน้อย"
คำว่า เฆาะรอนีก ถูกแปลเป็น "สตรีที่ยกย่องที่สุด" โดยฟาริสใน กิตาบ อัลอัศนาม รุ่นแปลภาษาอังกฤษ แต่ได้เขียนหมายเหตุว่า "แปลตรงตัว: นกกระเรียนนูมีเดีย"
รายงานจากธรรมเนียมของอิสลาม วิหารของอัลลาตที่อยู่ในอัฏฏออิฟถูกทำลายภายใตคำสั่งของศาสดามุฮัมมัด ในระหว่างการเดินทางของอบูซุฟยาน อิบน์ ฮัรบ์ ซึ่งเป็นปีเดียวกันกับสงครามตะบูก (ซึ่งเกิดในเดือนตุลาคม ค.ศ. 630) รายงานจาก กิตาบ อัลอัศนาม เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากเผ่าบนูษะกีฟเข้ารับอิสลาม และวิหาร "ถูกเผาทำลาย"
อัลกุรอานกับอุบัติการณ์โองการชัยฏอน
ในอัลกุรอาน พระองค์ถูกกล่าวพร้อมกับอัลอุซซาและมะนาตในซูเราะฮ์ที่ 53:19–22, โดยมีอยู่หลานรายงาน (ทั้งหมดไปยังรายงานของมุฮัมมัด อิบน์ กะอับ ซึ่งถูกลบออกไปสองรุ่นจากชีวประวัติของอิบน์อิสฮัก) ซึ่งรายงานว่า ในขณะที่มุฮัมมัดกำลังอ่านซูเราะฮ์อันนัจม์ในอายะฮ์ที่ว่า: "แล้วพวกเจ้ามิได้เห็นอัลลาต และอัลอุซซา และตัวอื่นคือตัวที่สาม, มะนาต ดอกหรือ?"
- ซูเราะฮ์ 53, 19–20
อิบลีสล่อให้ท่านไปอ่านประโยคอื่นแทนด้วย: "แท้จริงสามองค์นั้นคือ อัลเฆาะรอนีก ซึ่งการขอร้องจะต้องแสวงหา (ภาษาอาหรับ:تلك الغرانيق العلى وإن شفاعتهن لترتجى)"
เทวทูตญิบรีลตำหนิมุฮัมมัดในการอ่านประโยคนั้น และมีการประทานโองการใหม่ทับอันเก่าต่อด้วยคำว่า: "สำหรับพวกเจ้ามีเพศชาย และสำหรับพระองค์ให้เพศหญิงกระนั้นหรือ? ดูซิ นั่น เป็นการแบ่งส่วนที่ไม่ยุติธรรม!"
- ซูเราะฮ์ 53, 21–22
นักวิชาการมุสลิมส่วนใหญ่ปฏิเสธอุบัติการณ์นี้ ตามหลักคำสอนเทววิทยาของ อิศมะฮ์ (ความผิดพลาดของศาสดา เช่น โองการที่ประทานแก่มุฮัมมัดด้วยข้อผิดพลาด) และเป็น อิสนาด (สายรายงาน) ระดับอ่อน
สัญลักษณ์
ในอัฏฏออิฟ ภาพหลักของลัทธิตือลูกบาศก์หิน บางครั้งมีสีขาว อัลวะกีดีกล่าวว่า 'เศียร' ของ อัรร็อบบะฮ์ เป็นหัวของมนุษย์หรือสัตว์ ถึงแม้ว่ายูเลียส เวลล์เฮาเซน (Julius Wellhausen) ปฏิเสธความคิดเห็นนี้ก็ตาม
ภาพพระองค์ของชาวแพลไมราตอนต้นมีรูปร่างเหมือนกับอะทาร์กะติส (ขณะนั่ง) และอัสตาร์ตี (ขณะยืน) สิงโตของอัลลาตที่เคยตั้งอยู่ที่วิหารมีรูปร่างของสิงโตกับกาเซลล์ โดยสิงโตแสดงถึงพระราชสวามี และกาเซลล์แสดงถึงความอ่อนโยนและความรักของอัลลาต
อัลลาตมีความเกี่ยวข้องกับเทพีกรีก อะธีนา (และอีกนัยหนึ่ง เทพีโรมันคือมิเนอร์วา) ในแนบาเทีย, ฮัฎเราะฮ์ กับแพลไมรา พระองค์สามารถเทียบได้กับเทพีบาบิโลน อิชตาร์ โดยทั้งคู่มีส่วนเหมือนกันที่ให้ทั้งความมั่งคั่ง, สงคราม และถูกนำไปเชื่อมโยงกับแอโฟรไดทีกับอะธีนา ความเหมือนกันของทั้งสองพระองค์คือสัญลักษณ์ สิงโต ดาวประกายพรึก และดวงจันทร์เสี้ยว
ความสัมพันธ์กันในปัจจุบัน
รูปปั้นสิงโตแห่งอัลลาตที่ตั้งไว้หน้าวิหารในแพลไมราถูกทำให้เสียหายโดยรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์ (ไอซิล) ในปีค.ศ. 2015 แต่มันได้รับการซ่อมแซมแล้ว ปัจจุบันถูกจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติดามัสกัส แต่ในอนาคต มันอาจจะส่งคืนที่แพลไมราได้
ความสว่าง
เป็นที่น่าสังเกตว่า ความส่องสว่างของเป้าหมายอันเดียวกัน สามารถให้การรับรู้ถึงความสว่างที่แตกต่างกันในปริบทที่ต่างกัน
สำหรับในปริภูมิสี RGB นั้น ความสว่าง อาจคิดได้เป็น ค่าเฉลี่ยเลขคณิต (arithmetic mean) "μ" ของระบบพิกัดสีแดง เขียว และน้ำเงิน (แม้ว่าองค์ประกอบบางส่วนของทั้งสามสีนี้จะทำให้แสงนั้นดูเหมือนสว่างกว่าสีอื่น ซึ่งอาจชดเชยได้จากระบบแสดงผลบางระบบได้โดยอัตโนมัติ) ดังนี้
โดยที่ R = สีแดง, G =สีเขียว และ B = สีน้ำเงิน
ความสว่างนั้นยังถือเป็นโคออร์ดิเนตในปริภูมิสี HSB ด้วย
กันยายน พ.ศ. 2553
'''กันยายน พ.ศ. 2553''' เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2553 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี
ตุลาคม พ.ศ. 2553
'''ตุลาคม พ.ศ. 2553''' เป็นเดือนที่ 10 ของปี พ.ศ. 2553 วันแรกของเดือนเป็นวันศุกร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอาทิตย์
Raphanus
Raphanus (ภาษาละติน: "radish" ) เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่ Raphanus raphanistrum (หัวไชเท้าป่า) และ Raphanus sativus (หัวไชเท้าที่ปลูก) ตามลำดับ
อัลเบร์โต กอนตาดอร์
อัลเบร์โต กอนตาดอร์ เบลัสโก (Alberto Contador Velasco) เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1982 เป็นนักแข่งขันจักรยาน ทีมทิงก์ออฟ-ซาโซ่ ของยูซีไอโปรทัวร์ เขาเป็น 1 ใน นักแข่งขันจักรยานทั้งหมด 6 คนในประวัติศาสตร์ที่ชนะการแข่งขันทั้ง 3 ของแกรนด์ทัวร์ และเป็นชาวสเปนคนแรกที่ชนะการแข่งขันทั้ง 3 ของแกรนด์ทัวร์ เขาเป็นผู้ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟรองซ์ 2007 กับทีมดิสคัฟเวอรีแชนเนล, จีโรดีตาเลีย 2008, วูเอลตาอาเอสปันญา 2008 และ ตูร์เดอฟรองซ์ 2009 กับทีมสโมสรจักรยานอัสตานา เขายังเป็นผู้ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟรองซ์ 2010 กับทีมดังกล่าว และ จีโรดีตาเลีย 2011 กับทีมซาโซ่ แบงก์-ซันการ์ด ก่อนที่จะถูกยึดแชมป์ และห้ามเข้าร่วมการแข่งขันใด ๆ หลังจากถูกตรวจพบว่าใช้สารกระตุ้น เมื่อโทษการห้ามเข้าร่วมการแข่งขันใด ๆ สิ้นสุดลง กอนตาดอร์ได้กลับมาเป็นผู้ชนะการแข่งขันวูเอลตาอาเอสปันญา 2012 , 2014 และ จีโรดีตาเลีย 2015
สถิติรายการใหญ่
Voided results = struck through
อ้างอิง
ี
1982
ลิโกรอิน
ลิโกรอิน (ligroin) เป็นส่วนปิโตรเลียมที่ประกอบด้วยไฮโดรคาร์บอน C7 และ C8 เป็นส่วนใหญ่ มีจุดเดือดระหว่าง 90–140 °ซ บางครั้งลิโกรอินเรียกว่าแนฟทาหนัก (heavy naphtha) ใช้เป็นตัวทำละลายในห้องปฏิบัติการ บางครั้งผลิตภัณฑ์ที่ใช้ชื่อลิโกรอินมีจุดเดือด 60‒80 °ซ และเรียกว่าแนฟทาเบา (light naphtha) ลิโกรอินมีเลขทะเบียน CAS 8032-32-4 ร่วมกับผลิตภัณฑ์อื่นโดยเฉพาะที่มีจุดเดือดต่ำ เช่น ปิโตรเลียมสปิริต ปิโตรเลียมอีเทอร์ และปิโตรเลียมเบนซิน
ชื่อ ligroin (ligroine หรือ ligroïne) ปรากฏครั้งแรกในค.ศ. 1866 The name "ligroin" was coined in the United States: Early use in English: Early use in German:
บีทวิน (กลุ่มดนตรีเกาหลีใต้)
บีทวิน (อังกฤษ:Beatwin;เกาหลี:비트윈) เป็นกลุ่มศิลปินชาวเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดยElen Entertainment (เดิมชื่อ Heavenly Star Content) ในกรุงโซล เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มกราคม 2014 ด้วยซิงเกิ้ล "She's My Girl" ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิก 2 คนคือ ซอนฮยอก และ ยองโจ.
พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
'''พฤศจิกายน พ.ศ. 2553''' เป็นเดือนที่ 11 ของปี พ.ศ. 2553 วันแรกของเดือนเป็นวันจันทร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
สลอบอดัน ปรินซีป
สลอบอดัน ปรินซีป (Слободан Принцип; Slobodan Princip; 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1914–พฤษภาคม ค.ศ. 1942) ชื่อเล่น เซโย (Сељо; Seljo) เป็นนักสู้ของพลพรรคยูโกสลาเวียและเสนาธิการของแคว้นปกครองตนเองซาราเยโวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้รับบำเหน็จหลังมรณกรรมในฐานะวีรบุรุษแห่งยูโกสลาเวีย ทั้งนี้ เขาเป็นหลานชายของกัฟรีโล ปรินซีป
ชีวิต
ปรินซีปเกิดที่ฮัดจีชี ใกล้เมืองซาราเยโว จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี (ปัจจุบันคือประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) ในตระกูลชาวเซิร์บ บิดาของเขาชื่อโยแวน (โจโว) เป็นพี่ชายของกัฟรีโล ปรินซีป ผู้ลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรันซ์ แฟร์ดีนันด์แห่งออสเตรีย เขาเข้าร่วมสันนิบาตเยาวชนคอมมิวนิสต์ (SKOJ) ในช่วงชั้นปีของโรงเรียนเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยในซาราเยโว
ต่อมา กองกำลังพลพรรคและเชทนิกส์ได้ถูกจับที่โรกาติกาเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 1941 ระหว่างการล้อมโรกาติกา การโจมตีครั้งสุดท้ายของกองกำลังพลพรรคเอชคิวได้ดำเนินการภายใต้คำสั่งโดยตรงของเซโย ผู้เป็นสมาชิกพลพรรคเอชคิว รวมถึงการออกคำสั่งกองทหารโดยสลาวีซา วาจเนอร์ "ชีชา" เมื่อกองกำลังพลพรรคใช้ระเบิดขวดเพื่อโจมตีกองทหารรักษาการณ์ของเมือง เขาเป็นไข้รากสาดน้อยในระหว่างปฏิบัติการทรีโอ และเสียชีวิตที่เชปันโปเยในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1942 เขาถูกฝังที่สุสานวีรบุรุษแห่งชาติในเตรเบวิชใกล้ซาราเยโว
สิ่งสืบทอด
เขาได้รับบำเหน็จหลังมรณกรรมในฐานะวีรบุรุษแห่งยูโกสลาเวียเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 1942 สโมสรวัฒนธรรมนักเรียนสรรเสริญ (AKUD) "สลอบอดัน ปรินซีป – เซโย" ได้รับการตั้งชื่อตามเขา รวมถึงโรงเรียนหลายแห่งในบอสเนียและเบลเกรดก็ได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของเขาเช่นกัน
ธันวาคม พ.ศ. 2553
'''ธันวาคม พ.ศ. 2553''' เป็นเดือนสุดท้ายของปี พ.ศ. 2553
เล กง วิญ
เล กง วิญ (เกิด 10 ธันวาคม 1985, ใน เหงะอาน, เวียดนาม) เป็นตำนานกองหน้าชาวเวียดนาม เล่นให้กับทีมชาติเวียดนาม 83 นัด ยิง 51 ประตู ปัจจุบันเป็นกุนซือขัดตาทัพของทีมโฮจิมินห์ซิตีเอฟซี ในเวียดนาม
ซงลัมเหงะอาน
เขาเกิดในเหงะอาน เขาเริ่มต้นชีวิตการค้าแข้งกับทีมซงลัมเหงะอาน และเล่นให้กับทีมดังกล่าวมานานจงกระทั่งเป็นตำนานและดาวซัลโวตลอดกาลของที่นี่
เลซูส์
เล ได้ย้ายไปร่วมทีมเลซูส์ในโปรตุเกสด้วยสัญญายืมตัวจากฮานอยทีแอนด์ทีในปี 2009 ลงเล่นไป 2 นัด ยิงได้ 1 ประตู
ฮานอยเอฟซี
เลได้ย้ายไปร่วมทีมคู่ปรับของทีแอนด์ทีอย่างฮานอยเอฟซี ในปี 2011 เซ็นสัญญา 3 ปี และยิงไปได้ 11 ประตูจาก 23 นัด
คอนซาโดล ซัปโปโระ
เล ได้ย้ายมาเล่นให้กับ คอนซาโดล ซัปโปโระ ในประเทศญี่ปุ่น ด้วยสัญญายืมตัว และได้ลุยศึกเจทู ในฤดูกาล 2013 แต่ได้ลงเล่นไม่มากนัก โดยยิงไป 2 ประตูจาก 9 นัด
เบกาเม็กซ์บิ่ญเซือง
เลได้เล่นสโมสรสุดท้ายคือเบกาเม็กซ์บิ่ญเซือง เขาได้ทำประตูที่ถือได้ว่าเป็นสถิติเร็วที่สุดของลีกเวียดนามในเวลาเพียงแค่ 10 วินาทีเท่านั้น และในเกมนั้นเขาชนะไป 3-1 และหลังจากนั้นได้ประกาศแขวนสตั๊ดในวัย 30 ปีในปี 2016
ในนามทีมชาติ
เลกงวิญติดทีมชาติครั้งแรกในศึกไทเกอร์คัพ 2004 ในนัดที่ชนะกัมพูชาไป 9-1 และได้เป็นตัวหลักมาตลอด แต่น่าเสียดายที่กลับต้องจอดป้ายในรอบรองชนะเลิศ
เลกงวิญได้แชมป์กับทีมชาติครั้งแรกในศึกซูซูกิคัพ 2008 โดยการเอาชนะทีมชาติไทย ไปรวมสองนัด 3-2 เขายังได้บอกด้วยว่าประตูตีเสมอของเขาในนัดชิงชนะเลิศปี 2008 นัดที่สอง เป็นประตูที่ดีที่สุดในชีวิตเขาเลยทีเดียว
หลังจากศึกซูซูกิคัพ 2016 ที่พวกเขาต้องแพ้อินโดนีเซียรวมสองนัด 3-4 เขาจึงประกาศอำลาทีมชาติ โดยฝากสถิติลงเล่น 83 นัด ยิงไป 51 ประตู เป็นดาวซัลโวตลอดกาลของฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม และถูกยกย่องจากเอเอฟเอฟ ว่าเป็นกองหน้าที่ดีที่สุดตลอดกาลคนหนึ่งของประวัติศาสตร์อาเซียนด้วย
แฉลบแดง
แฉลบแดง หรือ กะถินแดง เป็นพืชในวงศ์ถั่ว (Fabaceae) วงศ์ย่อยสีเสียด (Mimosoideae) ลักษณะเป็นไม้ต้นขนาดเล็กถึงกลาง สูงได้ถึง 12–30 เมตร ลำต้นมีเปลือกเรียบสีเขียวอ่อน เมื่อมีอายุมากขึ้น เปลือกต้นมักขรุขระและมีสีเข้มขึ้น ตามโคนกิ่งมีหนามแหลม ใบเป็นใบประกอบแบบขนนก 2 ชั้น ใบประกอบแต่ละใบมีช่อใบ 5–12 คู่ แต่ละช่อใบมีใบย่อย 15–30 คู่ ใบย่อยเล็กมาก ปลายใบแหลมเป็นติ่งสั้น ๆ ฐานใบค่อนข้างเบี้ยว ดอกออกเป็นช่อใหญ่ที่ปลายกิ่งแล้วแตกแขนงเป็นช่อเล็กกลมสีขาวอมเหลือง กลีบเลี้ยงติดกันรูปแตร กลีบดอกติดกัน ปลายกลีบยื่นออกมาเหนือกลีบเลี้ยง เกสรตัวผู้ยื่นออกมาเหนือส่วนอื่น ๆ ของกลีบดอก ผลเป็นฝักโค้งเล็กน้อย ปลายฝักมนหรือมีติ่งสั้น ๆ เมื่อแก่จะแตกออก ภายในมีเมล็ดรูปไข่ แบน สีน้ำตาลคล้ำ 10–20 เมล็ด
แฉลบแดงมีถิ่นกำเนิดในอนุทวีปอินเดีย อินโดจีนไปจนถึงหมู่เกาะซุนดาน้อย เป็นพืชที่ชอบแสงแดด ทนความแห้งแล้งได้ดี เปลือกต้นมีรสฝาด ต้มเป็นยาลดไข้ แก้ไอ ใช้เป็นยาสมาน แก้ท้องร่วงท้องเสีย เนื้อไม้มีความแข็งแน่น ขัดเงาได้ดี ใช้ทำเป็นเครื่องมือเครื่องใช้หรือทำเครื่องเรือน
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ทีมชาย และ ทีมหญิง
ลาก่อนเอริ
ลาก่อนเอริ เป็นเว็บมังงะเรื่องสั้นญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยทัตสึกิ ฟูจิโมโตะ เผยแพร่ทางเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 และตีพิมพ์เป็นหนังสือในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
แนวเอ-เอ
แนวอาร์ฮันเกลสค์-อัสตราฮัน, หรือแนวเอ-เอสำหรับย่อสั้นๆ เป็นเป้าหมายทางทหารในปฏิบัติการบาร์บารอสซา มันยังเป็นที่รู้จักกันคือ แนววอลกา-อัสตราฮัน เช่นเดียวกับ(ใช้นานๆครั้งมากขึ้น) แนววอลกา-อัสตราฮัน-อาร์ฮันเกลสค์ ได้ถูกกล่าวถึงเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1940 ในคำสั่งฟือเรอร์ที่ 21 (ฟัลล์ บาร์บารอสซา) ซึ่งได้กำหนดเป้าหมายและเงื่อนไขของการรุกรานสหภาพโซเวียตของเยอรมัน ได้บรรยายถึงความสำเร็จของ"แนววอลกา-อัสตราฮันทั่วไป" ที่เป็นเป้าหมายทางทหารโดยรวม
จีรนันทน์ เศวตนันทน์
จีรนันทน์ เศวตนันทน์ นางสาวไทย พ.ศ. 2508 คนที่ 15 และได้รับตำแหน่งรอบอันดับ 2 นางงามจักรวาล 1966 สำหรับจีรนันทน์ เป็นสาวไทยคนที่ 4 ที่เป็นตัวแทนของประเทศไทย ต่อจากอมรา อัศวนนท์ รองนางสาวไทย พ.ศ. 2496 ซึ่งเป็นตัวแทนคนแรกเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาล ค.ศ. 1956 ตามด้วย สดใส วานิชวัฒนา ค.ศ. 1959 และตามด้วย อาภัสรา หงสกุล นางงามจักรวาลคนที่ 14
นางสาวไทย 2508
จีรนันทน์เป็นลูกสาวของ พล.ต.ต.จรุง เศวตนันทน์ และ นางอร่ามศรี เศวตนันทน์ ต่อมาเธอได้รับตำแหน่งนางสาวไทย ปี 2508 คนที่ 15 ซึ่งจัดประกวดที่กรุงเทพ เธอจบการศึกษาจากสหราชอาณาจักร หลังจากนั้นเธอได้รับการฝึกฝนจากสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถก่อนที่จะไปประกวดนางงามจักรวาลในปีถัดมา มีหลานสาวที่เป็นนางสาวไทย 2534 คือ จิรประภา เศวตนันทน์
บทเรียนอิเล็กทรอนิกส์
บทเรียนอิเล็กทรอนิกส์ (electronic learning) เป็นระบบการเรียนทางไกลผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งสามารถเข้าถึงได้ผ่านระบบอินเทอร์เน็ต เช่น การเรียนออนไลน์ หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ เป็นต้น
จีรนันทน์ เศวตนันทน์
นางงามจักรวาล 1966
จีรนันทน์ครองมงกุฎนางสาวไทย ปี 2508 เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2508 หลังจากนั้นได้เข้าร่วมประกวด นางงามจักรวาล 1966 ที่ไมอามี่บีช, ฟลอริดา สหรัฐอเมริกา โดยก่อนประกวด จีรนันทน์ได้เข้าเฝ้าฯ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ และได้รับพระราชทานคำแนะนำถึงวิธีการเดิน การนั่ง และการถอนสายบัวแบบไทย รวมถึงทรงผมแบบแสกกลางเกล้าทุยสูงไปข้างหลัง เพื่อให้แตกต่างจากทรงผมของอาภัสรา หงสกุลที่ใช้ในการประกวดเมื่อปีก่อนด้วย จีรนันทน์ สามารถคว้าตำแหน่งรองอันดับ 2 ไปครอง โดยมากาเรต้า อาวิดสัน สาวงามจาก สวีเดน เป็นผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 1966
ช่วงชีวิตหลังจากนางสาวไทย
ในปี 2512 จีรนันทน์ได้สมรสกับ พล.ร.อ.อำนวย บุญรอด มีบุตรชาย 1 คน คือ สุวีระ บุญรอด
คิริล เจ้าชายแห่งพาร์ลาฟ
คิริล, เจ้าชายแห่งพาร์ลาฟ, ดยุคแซกโซนี (ประสูติเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1964) ยังเป็นที่รู้จักกันคือคิริลแห่งแซ็กซ์-โคบูร์ก เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของอดีตพระเจ้าซาร์ซีเมออนที่ 2 แห่งบัลแกเรีย(ทั้งยังทรงเป็นนายกรัฐมนตรีแห่งบัลแกเรีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2001 ถึง 2005) และพระมเหสีของพระองค์ โดน่า มาร์การิตา โกเมซ-อเชโบ ยี เซจูลา
1964
แอลดี 50
แอลดี 50 (LD50) หรือ Median lethal dose เป็นศัพท์ทางพิษวิทยาใช้เรียกการออกแบบการทดลองเพื่อหาขนาดของยาหรือสารที่ทำให้สัตว์ทดลองตายเป็นจำนวน 50% ของจำนวนเริ่มต้น การทดลองนี้ออกแบบโดย J.W. Trevan เมื่อ พ.ศ. 2470 (ค.ศ. 1927)
มกราคม พ.ศ. 2554
'''มกราคม พ.ศ. 2554''' เป็นเดือนแรกของปี พ.ศ. 2554 วันแรกของเดือนเป็นวันเสาร์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
อักษรกวิ
อักษรกวิ (กะ-วิ) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า อักษรชวาเก่า เป็นอักษรพราหมี โดยหลักพบในเกาะชวาและใช้งานทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 8 ถึง 16 อักษรนี้เป็นอักษรสระประกอบ มีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรที่ใช้หยุดเสียงสระและเป็นตัวแทนของพยัญชนะบริสุทธิ์ หรือไว้แทนรูปสระอื่น ทางภาคใต้ของไทยมีหลักฐานว่าเคยใช้อักษรนี้แต่ไม่แพร่หลายมากนัก ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้อักษรไทยและอักษรขอม อักษรกวิไม่มีบ่าอักษรเช่นเดียวกับอักษรมอญโบราณ
ยูนิโคด
มีการบรรจุอักษรกวิลงในยูนิโคดมาตรฐานรุ่นที่ 15.0 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 ตามข้อเสนอของ Aditya Bayu Perdana และ Ilham Nurwansah  Anshuman Pandey ได้ส่งข้อเสนอเบื้องต้นก่อนหน้าไปยังคณะกรรมการด้านเทคนิคของยูนิโคดใน ค.ศ. 2012
บล็อกยูนิโคดของอักษรกวิอยู่ที่ U+11F00–U+11F5F และมีอักษรถึง 86 ตัวอักษร:
แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท
แนวคิดเกี่ยวกับถิ่นกำเนิดของชนชาติไท ประกอบด้วยแนวคิดทั้งหลายซึ่งอธิบายถึงถิ่นกำเนิดของชนชาติไทที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยปัจจุบัน โดยมีอยู่หลากหลายแนวคิด เช่น
แถบตอนใต้ของจีน
เป็นแนวคิดซึ่งเสนอว่าเดิมคนไทยเคยอาศัยอยู่บนเกาะไหหลำ เขตปกครองตนเองกว่างซี มณฑลกุ้ยโจว และมณฑลยูนนาน ซึ่งเป็นบริเวณที่มีคำพ้องกับภาษาไทยจำนวนมาก นักภาษาศาสตร์จึงเสนอว่าเดิมชาวไทยเคยอยู่อาศัยในแถบตะวันออกเฉียงใต้ของจีน จากนั้นอพยพไปยังยูนนาน ก่อนที่จะอพยพลงมายังคาบสมุทรอินโดจีน แต่การศึกษาในระยะต่อมา แนวคิดดังกล่าวจึงเปลี่ยนเป็นว่าชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบเขตปกครองตนเองกว่างซี หรือเวียดนามแถวเดียนเบียนฟู
ต่อมา รายงาน The Archaeological Excavation in Thailand (การขุดค้นโบราณคดีในประเทศไทย) ของ ดร.เบีย ซอเรสเสน นักโบราณคดีชาวเดนมาร์ก ได้เสนอว่า ชนชาติไทยถือกำเนิดบริเวณตอนใต้ของจีน อพยพขึ้นเหนือ แล้วอพยพกลับลงมาอีก จากหลักฐานซึ่งปรากฏว่ามีคนไทยหมู่หนึ่งเคยพูดภาษาไทยมานานถึง 3,777 ปีมาแล้ว
ดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน
สุจิตต์ วงษ์เทศ ได้เสนอในบทความ "คนไทยไม่ได้มาจากไหน" ว่า คนไทยได้อาศัยอยู่ในดินแดนประเทศไทยปัจจุบันมาเป็นเวลาช้านานแล้ว โดยเกิดจากการรวมตัวกันของแคว้นต่าง ๆ เข้าด้วยกันจนเป็นประเทศเดียวกัน เนื่องจากวัฒนธรรมพื้นฐานที่คล้ายคลึงกัน และการที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมอินเดียเหมือนกัน โดยถือว่าคนที่พูดภาษาที่คล้ายคลีงกันเป็นบรรพบุรุษทางวัฒนธรรมอันก่อให้เกิดพัฒนาการมาเป็นคนไทยในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ประชาชนเหล่านี้ไม่ค่อยมีความรู้สึกในเรื่องเชื้อชาติ แต่เน้นไปทางแว่นแคว้นมากกว่า
แถบตอนกลางของจีน
เป็นแนวคิดซึ่งเริ่มมาจาก ดร.วิลเลียม คลิฟตัน ดอดด์ ในหนังสือเรื่อง The Thai Race: Elder Brother of the Chinese (ชนชาติไทย: พี่ชายของชนชาติจีน) โดยเสนอว่าชนชาติไทเคยอยู่แถบลุ่มแม่น้ำหวงเหอ ต่อมา ชนชาติไทถูกชนชาติจีนมาปะทะจึงต้องถอยร่นไปในหลายทิศทาง ซึ่งส่วนมากได้ถอยไปยังแม่น้ำแยงซีและมณฑลยูนนานและตั้งอาณาจักรน่านเจ้า
แถบเทือกเขาอัลไต
แนวคิดดังกล่าวมาจากงานเขียนเรื่อง "หลักไทย" ของขุนวิจิตรมาตรา กล่าวว่าเดิมชนชาติไทยเคยอาศัยอยู่แถบเทือกเขาอัลไตเมื่อประมาณ 6000 ปีที่แล้ว ต่อมา ได้อพยพลงมายังแม่น้ำหวงเหอ เรียกว่า "อาณาจักรไทยมุง" หรือ "อาณาจักรไทยเมือง" และได้อพยพลงมาอีกจนถึงลุ่มแม่น้ำแยงซี แต่ต่อมาได้เสียเมืองให้กับจีน จึงต้องอพยพลงมาทางใต้ต่อไป แนวคิดดังกล่าวไม่ค่อยได้รับการยอมรับจากนักประวัติศาสตร์ โดยได้มีผู้แสดงเหตุผลโต้แย้งหลายคน อย่างเช่น
แถบหมู่เกาะ
จากการศึกษาความหนาแน่นของหมู่เลือดพิเศษซึ่งมักพบในคนไทย มีความหนาแน่นมาทางตอนใต้แล้วค่อยลดลงเมื่อขึ้นมาทางเหนือ ในปี พ.ศ. 2506 นายแพทย์สมศักดิ์ สุวรรณสมบูรณ์ จึงเสนอว่าชนชาติไทยอาจอพยพขึ้นไปทางเหนือ
ไนอัลล์ มักกินน์
สโมสร
แดร์รีซิตี
เซลติก
แอเบอร์ดีน
GAA
สปิโร แอกนิว
19181996
คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก
คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (Economic And Social Commission For Asia And The Pacific) หรือ แอสแคป (ESCAP) เป็นหนึ่งในห้าคณะกรรมการส่วนภูมิภาคของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 28 มีนาคม พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947) ณ นครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐประชาชนจีน เมื่อแรกก่อตั้ง เรียกว่า คณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียแปซิฟิก (Economic Commission For Asia And The Far East, ECAFE) ภารกิจ คือ การให้ความช่วยเหลือเศรษฐกิจหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในปี พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) ได้เปลี่ยนชื่อองค์กรเป็นคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอชียและแปซิฟิกดังในปัจจุบัน และเพื่อการพัฒนา คณะกรรมการฯ ได้ขยายการครอบคลุมไปยังประเทศในโอเชียเนีย คณะกรรมการฯ มีส่วนในการก่อตั้งธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย (Asian Development Bank, ADB) และถนนสายเอเชียหรือเครือข่ายทางหลวงแห่งเอเชีย (Asian Highway Network) ตลอดถึงคณะกรรมการพัฒนาแม่น้ำโขง (The Mekhong River Commission) เมื่อแรกตั้ง มีสำนักงานอยู่ ณ นครเซี่ยงไฮ้ สาธารณรัฐจีน ในปี พ.ศ. 2492 ได้ย้ายสำนักงานอยู่ ณ ถนนราชดำเนิน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ปัจจุบันเลขาธิการคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียแปซิฟิกคือนาง Armida Salsiah Alisjahbana ชาวอินโดนิเซีย ซึ่งขึ้นดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2561 ที่ผ่านมา
อ้างอิง
<references group="https://www.unescap.org/executive-secretary#!" />
ภาษาบูตัวนอน
ภาษาบูตัวนอน (Butuanon language) เป็นภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ใช้พูดในอากูซัน เดล นอร์เต และ อากูซัน เดลซูร มีผู้พูดเป็นภาษาแม่บางส่วนในมิซามิสตะวันออกและซูริเกา เดล นอร์เต อยู่ในภาษากลุ่มวิซายัน
โครงการแวนการ์ด
โครงการแวนการ์ด (Project Vanguard) เป็นโครงการของห้องปฏิบัติการวิจัยของกองทัพเรือสหรัฐ (United States Naval Research Laboratory (NRL)) ที่มีแผนจะปล่อยดาวเทียมดวงแรกของประเทศอเมริกาโดยใช้จรวดแวนการ์ด เนื่องจากการล้ำหน้าของสหภาพโซเวียตที่ปล่อยดาวเทียม Sputnik 1 เมื่อ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ทำให้อเมริกาต้องรื้อฟื้นโครงการ Explorer ที่ถูกยกเลิกไป ก่อนที่โครงการทั้ง 2 ของอเมริกาจะเสร็จสิ้น โซเวียตได้ล้ำหน้าไปอีกด้วยการปล่อยดาวเทียมดวงที่ 2 คือ Sputnik 2  เมื่อ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1957 และการปล่อยจรวด Vanguard TV3 เมื่อ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1957 ที่มีการถ่ายทอดทางโทรทัศน์ แต่จรวดกลับพุ่งขึ้นจากแท่นยิงได้เพียง 4 ฟุต (1.2 เมตร) หรือเพียง 2 วินาที ก็ตกลงมา และระเบิด โชคดีที่ดาวเทียมที่อยู่ส่วนบนเสียหายไม่มาก ยังคงซ่อมแซมได้ สุดท้ายเมื่อ 17 มีนาคม ค.ศ. 1958 ดาวเทียม Vanguard 1 ได้กลายเป็นดาวเทียมดวงที่ 2 ของประเทศอเมริกา ส่วนดวงแรกก็คือ Explorer 1 ที่ปล่อยเมื่อ 31 มกราคม ค.ศ. 1958
ดาราเดลี่ เดอะ เกรท อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5
ดาราเดลี่ เดอะ เกรท อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5 (อังกฤษ: Daradaily The Great Awards 2015) เป็นงานประกาศผลรางวัลบันเทิงที่จัดโดยหนังสือพิมพ์ดาราเดลี่ จัดขึ้นเมื่อวันที่ 3 มีนาคม 2559 ณ โรงละครอักษรา คิง เพาเวอร์ เพื่อเฉลิมฉลองกับการก้าวเข้าสู่ปีที่ 11 ของหนังสือพิมพ์ดาราเดลี่ ดังนั้นจึงได้มีการมอบรางวัลให้กับบุคคลากรในวงการบันเทิง ไม่ว่าจะเป็นผู้ผลิต ผู้สร้างสรรค์ผลงาน ศิลปิน ดารา นักร้อง ที่มีผลงานยอมเยี่ยม โดดเด่น เปรียบเสมือนเพชรเม็ดงามแห่งวงการประจำปี พ.ศ. 2558 โดยจะคัดเลือกผู้สมควรได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง แล้วให้ผู้อ่านเป็นผู้ตัดสินว่าใครสมควรได้รับรางวัลโดยการโหวตผ่านทางหนังสือพิมพ์ดาราเดลี่ และเว็บไซต์ดาราเดลี่ บุคคลากรท่านใดได้รับคะแนนเสียงมากที่สุดก็จะได้รางวัลไปครอง นอกจากนี้ ปีนี้เป็นปีแรกที่ได้เปลี่ยนถ้วยรางวัลเป็นรูปแบบใหม่ ซึ่งถ้วยรางวัลรูปแบบใหม่นี้มีชื่อว่า นาฏยลีลาแห่งความรัก สร้างสรรค์ผลงานโดย นนทิวรรธน์ จันทนะผะลิน ศิลปินแห่งชาติสาขาทัศนศิลป์ (วิจิตรศิลป์) สาขาย่อยประติมากรรม โดยมีแนวคิดการสรา้งสรรค์มาจากความรักความผูกพันของมนุษย์ และทั้งสองสิ่งนี้เป็นจุดเริ่มต้นให้วงการบันเทิงขับเคลื่อนไปได้
ผลรางวัล
มีรางวัลทั้งหมด 23 รางวัล ดังต่อไปนี้ (ผู้ชนะจะพิมพ์ด้วยตัวหนา)
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ทีมชาย และ ทีมหญิง ถูกจัดขึ้นที่สนามกีฬาไมเนอร์ของสนามกีฬากลางเลนิน และในสนามกีฬาอเนกประสงค์ดรูซ์บา (เฟรนด์ชิพ) ของสนามกีฬากลางเลนิน
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ!
เด็บบี้ เดอะ คอร์ซิฟาผู้นี้ไม่เคยแพ้ใครค่ะ! เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยมาซาฮิโระ ฮิราตากะ เดิมเป็นมังงะเรื่องสั้นตีพิมพ์ในนิตยสารจัมป์กิกาของสำนักพิมพ์ชูเอชะในเดือนเมษายน พ.ศ. 2563 ก่อนจะเผยแพร่ในฐานะซีรีส์ในเว็บไซต์โชเน็งจัมป์+ตั้งแต่เดือนธันวาคมในปีเดียวกัน และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 6 เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์
ประเทศมาเลเซียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศมาเลเซีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศมาเลเซียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 10 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 4 ชนิดกีฬา
มัศกอด
มัศกอด, มัสสะกอด หรือ มัดสะกอด เป็นขนมหวานชนิดหนึ่งของไทย ซึ่งได้รับอิทธิพลจากอิหร่าน ทั้งยังเป็นอาหารเก่าแก่ที่มีมายาวนานตั้งแต่สมัยอาณาจักรอยุธยา และปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ปัจจุบันถือเป็นหนึ่งในขนมหวานที่หารับประทานได้ยากในประเทศไทย
อย่างไรก็ตามมัศกอดในไทยแบ่งวิธีทำออกเป็นสามรูปแบบ รูปแบบแรกปรากฏในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ ระบุชื่อว่า มัสสะกอด มีลักษณะเดียวกับขนมไข่ ซึ่งเป็นขนมอบที่ใกล้เคียงกับคัปเค้ก แบบที่สองเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) ปรากฏอยู่ในหนังสือเล่มเดียวกัน มีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด แต่มัศกอดซึ่งยังตกทอดอยู่ในสำรับอาหารของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กลับมีลักษณะเดียวกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน
ประวัติ
มีการสันนิษฐานว่า มัศกอดนี้เป็นขนมหวานที่มีมาแต่ยุคอาณาจักรอยุธยา โดยได้รับอิทธิพลจากชาวเปอร์เซียที่เข้ามาค้าขายในยุคสมัยนั้น โดยชื่อ "มัศกอด" มาจากชื่อเมืองมัสกัต เมืองท่าบริเวณอ่าวโอมาน และปัจจุบันเมืองท่าแห่งนี้ได้กลายเป็นเมืองหลวงของประเทศโอมาน  บ้างก็อ้างว่าถูกทำขึ้นโดยท้าวทองกีบม้า (มารี กีมาร์) ซึ่งเป็นหญิงสยามเชื้อสายโปรตุเกส-ญี่ปุ่นก็ว่า มัศกอดมีเรื่อยมาและแพร่หลายไปยังราชสำนักในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยแห่งยุครัตนโกสินทร์ เข้าใจว่าขนมนี้คงเข้าไปโดยผ่านนางบาทบริจาริกาหรือนางในมุสลิมที่รับราชการเป็นเครื่องต้นหวาน ได้แก่ เจ้าจอมหงษ์ และเจ้าจอมจีบ (หรือจิตร) ซึ่งทั้งสองท่านเป็นธิดาของพระยาจุฬาราชมนตรี นอกจากนี้ยังมีเจ้านายชั้นสูงที่มีพระอัจฉริยภาพด้านการประกอบอาหาร คือ สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี ก็ทรงทำมัศกอดได้ด้วยพระองค์เอง ดังปรากฏใน กาพย์เห่เรือชมเครื่องคาวหวาน พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ความว่า
ส่วนผสม
ในหนังสือ แม่ครัวหัวป่าก์ (2451) ของท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ บันทึกสูตรมัศกอดไว้สองสูตร โดยสูตรแรกเรียกว่า มัสสะกอด มีลักษณะเป็นขนมไข่ ประกอบด้วย ไข่เป็ดหรือไข่ไก่ แป้งสาลี น้ำมันมะพร้าวสำหรับทาถ้วยขนม น้ำตาล โดยนำไข่ น้ำตาล และแป้งมาผสมกันวิธีการทำดังเช่นทำขนมไข่หรือขนมฝรั่งกุฎีจีน คือใช้การอบแบบสุมไฟทั้งด้านบนและด้านล่าง หากแต่ตกแต่งด้วยไข่ขาวกวนน้ำตาลตีจนตั้งยอดแข็ง แล้วนำไปอบอีกครั้ง และโรยด้วยมะพร้าวทึนทึกขูดฝอย ขณะที่สูตรที่สองจะเรียกว่า สะกัดมัสสะกอด (อย่างสมเด็จพระพันพรรษา) จะมีลักษณะคล้ายเมอแร็งก์โรยมะพร้าวทึนทึกขูด ประกอบด้วย น้ำตาลทราย ไข่ และน้ำมันมะพร้าวสำหรับทาพิมพ์ โดยมีวิธีทำใกล้เคียงกันกับมัศกอดอย่างแรก แต่ต่างตรงที่ไม่ใช้ไข่แดงเป็นส่วนผสมหลัก และจะไม่ใช้แป้งสาลี  โดยท่านผู้หญิงเปลี่ยนระบุถึงความแตกต่างของขนมทั้งสองอย่างนี้ไว้ว่า "...ขนมนี้พิมพ์เปนเฟืองกลมก็เรียกว่า ขนมมัดสะกอด ถ้าพิมพ์ ๔ เหลี่ยมเรียกขนมสะกัด แต่แป้ง ฤๅ ไข่วิธีทำอย่างเดียวกัน จึงได้รวมลงชื่อเรียกว่า ขนมสะกัดมัดสะกอด ตามแต่ผู้ทำจะเลือกทำเอาเอง ฉันบอกไว้ทั้งสองอย่างตามที่รู้"
ขณะที่มัศกอดของแขกเจ้าเซ็นริมคลองบางหลวง กรุงเทพมหานคร จะมีลักษณะที่ต่างออกไปคือจะมีลักษณะคล้ายกับฮะหรั่ว ซึ่งเป็นขนมกวน โดยจะกวนโดยใช้น้ำมันเนยแทนกะทิ จากนั้นใส่เมล็ดอัลมอนด์บุบ (แขกเจ้าเซ็นเรียก มะด่ำ หรือ บอดำ) ลงในขนม ด้วยเหตุนี้จึงเรียกนามขนมนี้ว่า ฮะหรั่วเนย หรือ ฮะหรั่วมัศกอด โดยจะรับประทานคู่กันกับแป้งข้าวเจ้าที่ต้องผ่านการนวด ต้ม และย่างจนแป้งสุกเสมอกัน เรียกว่า "ลุดตี่" (ซึ่งเป็นแป้งคนละชนิดกับอาหารคาวที่เรียกว่าลุดตี่เช่นกัน) โดยนำแป้งลุดตี่นี้ห่อเข้ากับฮะหรั่วมัศกอด ก็จะได้รสกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนเกินไป
พระราชพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าชายแฮร์รีกับเมแกน มาร์เกิล
พระราชพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าชายแฮร์รีกับเมแกน มาร์เกิล มีขึ้นเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 ณ โบสถ์น้อยเซนต์จอร์จภายในพระราชวังวินด์เซอร์ สหราชอาณาจักร โดยเป็นพระราชพิธีเสกสมรสระหว่างเจ้าชายแฮร์รี สมาชิกราชวงศ์สหราชอาณาจักร กับเมแกน มาร์เกิล หญิงสาวชาวอเมริกันที่เคยทำอาชีพนักแสดง, บล็อกเกอร์, ทูตการกุศล และทนาย ในเช้าวันแต่งงาน สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 พระอัยยิกาในเจ้าชายแฮร์รี พระราชทานตำแหน่งดยุกแห่งซัสเซกซ์, เอิร์ลแห่งดัมบาร์ตัน และบารอนคิลคีลให้กับพระองค์
ในวันแต่งงาน มาร์เกิลกลายเป็นดัชเชสแห่งซัสเซกซ์ เคาน์ติสแห่งดัมบาร์ตัน และบารอนเนสคิลคีล จัสติน เวลบีย์ อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี เป็นผู้ทำพิธีเสกสมรสด้วยพิธีรับศีลแบบแองกลิคัน อ่านบทสวดมนตร์แบบคริสตจักรแห่งอังกฤษ พิธีนี้เป็นที่รู้จักจากการรวมวัฒนธรรมแอฟริกัน-อเมริกันในงาน
ยกน้ำหนักชิงแชมป์โลก 1911
สนามที่ 1
การแข่งขันสนามที่ 1 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 15) จัดขึ้นที่ ชตุทท์การ์ท, ราชอาณาจักรเวือร์ทเทิมแบร์ค ในวันที่ 29 - 30 เมษายน พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 36 คน จาก 3 ชาติ.
สนามที่ 2
การแข่งขันสนามที่ 2 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 16) จัดขึ้นที่ เบอร์ลิน, ราชอาณาจักรปรัสเซีย ในวันที่ 13 - 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 27 คน จาก 2 ชาติ.
สนามที่ 3
การแข่งขันสนามที่ 3 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 17) จัดขึ้นที่ เดรสเดน, ราชอาณาจักรแซกโซนี ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ.2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 21 คน จาก 3 ชาติ.
สนามที่ 4
การแข่งขันสนามที่ 4 (การแข่งขันยกน้ำหนักชิงชนะเลิศแห่งโลกครั้งที่ 18) จัดขึ้นที่ เวียนนา, จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี ตั้งแต่วันที่ 29 มิถุนายน ถึง 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2454. มีนักกีฬาชายเข้าร่วมแข่งขัน 32 คน จาก 3 ชาติ.
โกปปาอีตาเลีย ฤดูกาล 2016–17
การแข่งขันฟุตบอล โกปปาอีตาเลีย ฤดูกาล 2016–17, หรือที่รู้จักใน ติมคัพ ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน, เป็นฤดูกาลที่ 70 ของฟุตบอลถ้วยแห่งชาติในฟุตบอลอิตาลี
ระบบการแข่งขันและการประกบคู่
ทีมที่เข้าสู่การแข่งขันในแต่ละขั้นต่าง ๆ ซึ่งมีดังนี้ :
รอบแรก
เวลาทั้งหมดเป็นCEST (UTC+2).
รอบสี่
การแข่งขันรอบสี่จะลงเล่นระหว่างวันที่ 29 พฤศจิกายน และ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016). เวลาทั้งหมดเป็น CET (UTC+1).
รอบ 16 ทีมสุดท้าย
รอบ 16 ทีมสุดท้ายจะลงเล่นระหว่างวันที่ 11 และ 18 มกราคม ค.ศ. 2017. เวลาทั้งหมดเป็น CET (UTC+1).
รอบรองชนะเลิศ
รอบรองชนะเลิศ เลกแรกจะลงเล่นในวันที่ 1 มีนาคม และเลกที่สองในวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2017.
รอบชิงชนะเลิศ
นัดชิงชนะเลิศจะลงเล่นในวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2017 ที่ สตาดีโอโอลิมปีโก ใน โรม.
แคม (อวัยวะเพศ)
แคม หรือ ลาเบียม (Labium) คือส่วนหนึ่งของช่องสังวาส เป็นโครงสร้างคล้ายริมฝีปาก สี ขนาด และลักษณะที่ปรากฏของแคมมีได้หลากหลายในผู้หญิงแต่ละคน บางคนแคมเล็กเกือบไม่มี และในอีกคนอาจอวบและโหนกออกมา เป็นความแตกต่างเฉพาะบุคคล ขณะที่บางอย่างอาจโยงถึงพันธุกรรม เช่น แคมเล็กของชาว (khoisan) ผ้ากันเปื้อน (khoikhoi) อาจย้อยลงมาถึง 4 นิ้ว ออกมานอกแคมใหญ่ เมื่อยืนระหว่างถูกกระตุ้นทางเพศ แคมจะมีเลือดมาคั่งเต็มจนล้นออกมาให้เห็น และมีสีคล้ำหรือแดงขึ้น
ลาเบียมเป็นพหูพจน์ labia มาจาภาษาละติน หมายถึง "ริมฝีปาก" ใช้อธิบายถึงโครงสร้างคล้ายริมฝีปาก แต่ในภาษาอังกฤษมักใช้เรียกส่วนของช่องสังวาส
ในแง่วัฒนธรรม
วัฒนธรรมเกือบทั้งหมด ในบรรดาส่วนที่มองเห็นได้เกือบทั้งหมดของเพศหญิง แคมมักถูกพิจารณาว่าเป็นของสงวน การเปิดเผยส่วนนี้จะถูกควบคุมโดยจารีตแห่งวัฒนธรรมสังคมอย่างเคร่งครัด
ผู้หญิงบางคน โดยเฉพาะในวงการภาพยนตร์แนวยั่วกามารมณ์ อาจไปทำลาเบียพลาสตีเพื่อดัดแปลงรูปลักษณ์ปรากฏของแคม ลาเบียพลาสตี (Labiaplasty) คือ กระบวนการศัลยกรรมเพื่อการสร้างหรือเปลี่ยนรูปแคม ในประเทศไทยมักเรียกภาษาปากว่า "รีแพร์" เนื่องจากเหตุผลของการไปทำรีแพร์ของผู้หญิงนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะอวัยวะเพศหญิงถูกใช้ร่วมเพศมามาก หรือไม่ก็เกิดจากการคลอดลูก หรือทั้งสองอย่างรวมกัน ซึ่งอาจมีผลทำให้ช่องสังวาสและช่องคลอดไม่กระชับเหมือนแต่ก่อน และมีลักษณะเปลี่ยนไป เช่น ช่องสังวาสกว้างขึ้น หรือยาวขึ้น เป็นต้น
เดอะโชว์ (รายการโทรทัศน์เกาหลีใต้)
ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2019 เดอะโชว์ได้ถ่ายทอดสดไปยังกว่า 20 ประเทศผ่านเอ็มทีวีเอเชีย, เอ็มทีวีฟรานซ์ และทีบีเอสในญี่ปุ่น
ระบบชาร์ต
เดอะโชว์ ได้นำระบบชาร์ตมาใช้ในตอนต้นของฤดูกาลที่ 4 ซึ่งเริ่มเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 2014 และได้ใช้ชื่อว่า เดอะโชว์ชอยซ์ ผู้ได้รับการเสนอชื่อ 3 ชื่อ ได้รับการคัดเลือกจากนักร้องนำทุกสัปดาห์และผู้ชนะของ เดอะโชว์ชอยซ์ จะถูกกำหนดตามเกณฑ์ต่อไปนี้:
2014-2017
2021-ปัจจุบัน
2022 – ปัจจุบัน
2022
2023
รายชื่อคะแนนสูงสุด 10 อันดับแรก
คะแนนสูงสุด 10 อันดับแรก (28 ตุลาคม 2014 – ปัจจุบัน)
อัลบาโร เนเกรโด
อัลบาโร เนเกรโด ซันเชซ (Álvaro Negredo Sánchez; เกิด 20 สิงหาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นให้กับกาดิซ ในลาลิกา ในตำแหน่งกองหน้า
เขาเริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับราโยบาเยกาโน ก่อนที่จะมาร่วมทีมเรอัลมาดริดกัสติยา แต่เขาไม่สามารถขึ้นมาเล่นทีมชุดใหญ่ได้จึงย้ายไปร่วมทีมอูเด อัลเมริอา ก่อนที่จะมาอยู่กับทีมเซบิยา และลงเล่นให้กับทีมมากถึง นัด ในปี ค.ศ. 2013 เขาได้ย้ายร่วมทีมแมนเชสเตอร์ซิตี ในพรีเมียร์ลีก ก่อนถูกยืมตัวไปบาเลนเซีย ในฤดูกาลถัดมา และจึงย้ายเข้าร่วมทีมถาวรในปี ค.ศ. 2015
ด้านทีมชาติ เขาติดทีมสเปนตั้งแต่ ค.ศ. 2009 เนเกรโดได้ช่วยทีมชาติเป็นแชมป์ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
ปยีนอู้ลวีน
ปยีนอู้ลวีน (ပြင်ဦးလွင်‌; ) มีชื่อเดิมและชื่อที่เรียกในภาษาปากว่า เม-มโหย่ (မေမြို့) เป็นเมืองที่มีทัศนียภาพภูเขาในภาคมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 1,070 เมตร (3,510 ฟุต) ในที่สูงชาน ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 67 km ในปี พ.ศ. 2557 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 255,000 คน
พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ
พระเจ้าวอนจงแห่งโครยอ 5 เมษายน ค.ศ. 1219 - 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1274) จักรพรรดิองค์ที่ 24 และองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 1259 - ค.ศ. 1274)
พระเจ้าวอนจงประสูติเมื่อค.ศ. 1219 พระนามว่า วังจอน (왕전, 王倎) เป็นพระโอรสของพระเจ้าโคจงและพระมเหสีอินฮเยตระกูลยู ในค.ศ. 1259 พระเจ้าโคจงพระราชบิดาได้ยอมจำนนและให้โครยอเป็นเมืองขึ้นของมองโกล องค์ชายรัชทายาทวังจอนถึงถูกส่งไปยังเมืองคาราโครุม (Karakorum) เพื่อเป็นองค์ประกัน แต่ทว่าพระเจ้าโคจงพระราชบิดาได้สวรรคตในปีเดียวกันนั้น องค์ชายวังจอนจึงกลับมาเกาหลีเพื่อขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าวอนจง