cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ
ระยะแรกคณะสหเวชศาสตร์ไม่มีสถานที่ทำการถาวร จึงต้องอาศัยพื้นที่หน่วยงานอื่นเป็นสถานที่ทำการชั่วคราว เริ่มต้นจากขอใช้พื้นที่อาคารคุณากรของคณะแพทยศาสตร์ หลังจากนั้น จึงย้ายไปที่อาคารกิตติวัฒนาของโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ ต่อมามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ได้อนุมัติให้สร้างอาคารปิยชาติและอาคารราชสุดา เพื่อเป็นพื้นที่ใช้ร่วมกันระหว่างคณะทันตแพทยศาสตร์ คณะสหเวชศาสตร์ คณะพยาบาลศาสตร์ และคณะสาธารณสุขศาสตร์ ซึ่งคณะสหเวชศาสตร์ได้รับจัดสรรให้ใช้พื้นที่บางส่วนจากทั้งสองอาคาร
หน่วยงาน
พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะสหเวชศาสตร์ แบ่งส่วนราชการเป็น 5 หน่วยงาน ดังนี้
ต่อมาในปี พ.ศ. 2545 ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ครั้งที่ 11/2545 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2545 มีมติเห็นชอบให้คณะสหเวชศาสตร์จัดตั้ง "ศูนย์วิจัยและบริการวิชาการทางสหเวชศาสตร์" และแต่งตั้งให้ ศาสตราจารย์ ดร. วิฑูรย์ ไวยนันท์ เป็นผู้อำนวยการ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นหน่วยงานส่งเสริมและพัฒนางานวิจัย ให้บริการวิชาการแก่สังคม และพัฒนาความรู้และประสบการณ์ให้แก่อาจารย์และนักศึกษา โดยแบ่งเป็น 4 หน่วยงานย่อย ดังนี้
หลักสูตร
สำหรับการจัดการเรียนการสอนนั้น คณะสหเวชศาสตร์เริ่มรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีรุ่นแรกในปีการศึกษา 2539 จำนวน 1 สาขา ได้แก่ สาขาเทคนิคการแพทย์ หลังจากนั้น ในปีการศึกษา 2541 จึงเปิดรับสาขากายภาพบำบัด เป็นลำดับถัดมา และเปิดรับนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาสาขาชีวเวชศาสตร์ (หลักสูตรนานาชาติ) ในปีการศึกษา 2544 ซึ่งได้รับอนุมัติให้ดำเนินการจัดการเรียนการสอนเป็นภาษาอังกฤษ (โครงการปกติ) ทั้งในระดับปริญญาโทและเอก และในปีการศึกษา 2553 เปิดสอนสาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬาเป็นปีการศึกษาแรก ต่อมาได้เปิดสาขาทางด้านการกีฬาขึ้นเพิ่มเติมอีก 2 สาขา ในปีการศึกษา 2557 คือ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการการกีฬาและสาขาการฝึกสอนกีฬา (โครงการพิเศษ)
ในปี พ.ศ. 2560 หลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค (โครงการพิเศษ) ได้เริ่มจัดการเรียนการสอนเป็นปีการศึกษาแรก
โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก (ภาพยนตร์)
โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก (อังกฤษ : Sonic The Hedgehog) เป็น ภาพยนตร์ ไลฟ์แอ็คชั่น แฟนตาซี ตลก ผจญภัย สร้างจากแฟรนไชส์เกม โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก โดย เซก้า ภาพยนตร์ลำดับที่ 1 ในจักรวาลภาพยนตร์โซนิค (Sonic Cinematic Universe) จัดจำหน่ายโดย พาราเมาต์พิกเจอส์ ภาพยนตร์กำกับโดย เจฟฟ์ ฟาวเลอร์ และเขียนโดย แพทริก เคซี, จอร์ช มิลเลอร์ และ โอเรน ยูเซียล จากบทโดย แวน โรบิชอกซ์ และ อีวาน ซัสเซอร์. ภาพยนตร์เรื่องนี้นำแสดงโดย เบน ชวาร์ตซ์ ให้เสียงของ โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก และ จิม แคร์รี่ รับบท เป็นดร.โรบอทนิกส์ ร่วมด้วย เจมส์ มาร์สเดน ทิก้า ซัมพ์เตอร์, อดัม พาลลี่ และ นีล แมคโดโนห์ โดยในภาพยนตร์เล่าถึง นายอำเภอของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งต้องช่วยเหลือโซนิค สิ่งมีชีวิตสีฟ้ารูปร่างคล้ายเม่น ขณะที่ต้องหลบหนีจากรัฐบาล และด็อกเตอร์ โรบอทนิกส์ จากเหตุการณ์บางอย่างที่เขาก่อขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
หลังจากกระแสในด้านลบของโมเดลโซนิค เจฟฟ์ ฟาวเลอร์ ได้ประกาศทางทวิตเตอร์ว่าวันฉายจะถูกเลื่อนไปเป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เพื่อให้ทีมงานมีเวลาแก้ไขโซนิคมากขึ้น เนื่องจากกระแสของภาพยนตร์เป็นแง่ลบส่วนมาก ภายหลังการปล่อยตัวอย่างแรกออกมา ภาพยนตร์เข้าฉายรอบเปิดตัววันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2563 ใน พาราเมาต์เธียร์เตอร์ มีกำหนดเข้าฉายในประเทศญี่ปุ่น 26 มิถุนายน พ.ศ. 2563 ภาพยนตร์เข้าฉาย โดยได้รับเสียงวิจารณ์ชื่นชมอย่างล้นหลาม โดยชื่นชมทีมนักแสดง บุคลิกของโซนิค ความซื่อสัตย์ ในขณะที่บางส่วนวิจารณ์ถึงเนื้อเรื่องที่คาดเดาง่าย ไม่มีอะไรแปลกใหม่ และการโฆษณาแฝงที่ทำได้ไม่ดี โดยทำรายได้เปิดตัวในอเมริกา 3 วันแรก 57 ล้านเหรียญ และทำรายได้รวมทั่วโลก 319.7 ล้านเหรียญ เป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้เปิดตัวในวันหยุดราชการของอเมริกาในเดือนกุมภาพันธ์เป็นอันดับที่สี่ ครองแชมป์หนังทำเงินสูงสุดประจำสุดสัปดาห์ 2 สัปดาห์ซ้อนในประเทศอเมริกา เป็นภาพยนตร์ทำเงินสูงสุดจากทั่วโลกปี 2020 เป็นอันดับที่ 6 และเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากเกมที่เปิดตัวและทำรายได้สูงเป็นอันดับสองของอเมริกา และเป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากเกมที่ทำได้รายได้สูงสุดเป็นอันดับ 8 ของโลก เป็นรองภาพยนตร์ภาคต่อ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก 2 (ภาพยนตร์) ภาพยนตร์ทำรายได้ในประเทศไทย 8 ล้านบาท
ภาพยนตร์ภาคต่อ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก 2 (ภาพยนตร์) ได้รับการประกาศผ่านทวิตเตอร์ของเจฟฟ์ ฟาวเลอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ ในวันที่ 29 พฤษภาคม 2563 มีกำหนดฉายอย่างเป็นทางการในสหรัฐอเมริกา วันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2565 โดยจะเป็นภาพยนตร์เปิดจักรวาลภาพยนตร์โซนิค (Sonic Cinematic Universe) ในขณะที่ภาคต่อของไตรภาค โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก 3 (ภาพยนตร์) กำหนดฉายในวันที่ 20 ธันวาคม ค.ศ. 2024 ควบคู่กับซีรีส์ภาคแยกที่นำแสดงโดย นัคเคิลส์ จะออกฉาย บนพาราเมาต์+ บริการสตรีมมิ่งทางออนไลน์ของพาราเมาต์ในปี ค.ศ. 2023
เรื่องย่อ
โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก (ตัวละคร) เม่นสีฟ้า สิ่งมีชีวิตจากต่างดาวที่สามารถวิ่งได้ด้วยความเร็วเหนือเสียง พบว่าตัวเองกำลังถูกตามล่าโดยเผ่าอีคิดน่าเพื่อจะนำพลังมาใช้ นกฮูกผู้พิทักษ์ของเขา แม่เล็บยาว ได้ให้ถุงแหวนที่สามารถสร้างประตูมิติไปยังดาวอื่นได้ ก่อนจะใช้แหวนหนึ่งวงส่งเขาไปที่โลก ระหว่างที่เธอปกป้องเขาจากเผ่าอีคิดน่า สิบปีต่อมา โซนิคสนุกสนานกับชีวิตลับ ๆ อยู่ใกล้เมืองกรีนฮิลล์ รัฐมอนทาน่า แต่ไม่กล้ามีเพื่อนมาก่อน เขามีบุคคลต้นแบบ คือ นายอำเภอหนุ่มในท้องถิ่น ทอม วาเคาว์สกี้ และภรรยาสัตวแพทย์ของเขา แมดดี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทั้งคู่กำลังวางแผนจะย้ายไปใช้ชีวิตที่ซานฟรานซิสโกในอีกไม่ช้า เพราะทอมได้ถูกว่าจ้างโดยกรมตำรวจของซานฟรานซิสโก
คืนหนึ่ง โซนิคใจสลายเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่โดดเดียว หลังเล่นเบสบอลกับตัวเอง จนวิ่งวนสนามด้วยความเร็วเหนือเสียง ซึ่งผลที่ตามมาทำให้เกิดระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทำให้ไฟดับทั้งแถบภูมิภาคทางตะวันออกเฉียงเหนือ นักหุ่นยนต์และนักวิทยาศาสตร์ผู้ชาญฉลาด ด็อกเตอร์ โรบอทนิกส์ถูกรับเลือกให้ทำหน้าที่โดยกระทรวงกลาโหมสหรัฐในการออกค้นหาต้นตอที่ทำให้ไฟดับ จนเขาค้นพบและสามารถแกะรอยโซนิค ที่หลบหนีจากเหล่ากองทัพเข้าไปในโรงรถของบ้านวาเคาว์สกี้ ทอมค้นพบโซนิค และเผลอยิงปืนยาสลบใส่ ทำให้โซนิคเปิดประตูแหวนไปยังซานฟรานซิสโก และทำแหวนร่วงลงไปตอนที่หมดสติ โซนิคขอร้องให้ทอมช่วยเหลือ ทอมยอมรับอย่างไม่เต็มใจ แต่ไม่นานโรบอทนิกส์ก็เดินทางมาถึงบ้าน และทั้งสองก็รีบหลบหนีออกมา ทำให้ทอมถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ก่อการร้ายระดับชาติ ทั้งคู่เริ่มผูกพันกัน พร้อมทั้งทอมยังได้เรียนรู้ความปรารถนาของโซนิคที่ต้องการเพื่อนแท้สักคนก่อนจะจากโลกนี้ไปยังดาวเห็ดที๋โซนิคเกลียด แต่จำใจหลบหนีเพื่อความปลอดภัยแก่คนรอบ ๆ ตัว
โรบอทนิกส์ที่ได้ขนของโซนิคมาหนึ่งเส้น ค้นพบพลังที่สามารถใช้เป็นพลังงานหุ่นยนต์ และกลายเป็นหมกมุ่นอยู่กับการตามจับโซนิค ซึ่งระหว่างที่กำลังติดตาม ทอมบอกกับโซนิค ถึงการวางแผนที่จะจากกรีนฮิลล์ไป ทำให้โซนิคไม่เห็นด้วย ทั้งคู่มีปากเสียงกันได้ไม่นาน โซนิคก็เผลอปล่อยพลังออกมาจนสามารถจัดการกับหุ่นยนต์ที่ถูกส่งมาตามล่าเขาได้ แต่ก็ถูกเล่นงานจนบาดเจ็บและหมดสติไป ทอมเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโก และพาโซนิคมาให้แมดดี้ช่วยเหลือ โดยที่มีเรเชล พี่สาวของเธอตามก่อกวน ทอมจึงอธิบายเรื่องทุกอย่างให้แมดดี้เข้าใจในที่สุด ในขณะที่โซนิคได้รับรองเท้าคู่ใหม่จาก โจโจ้ หลานของแมดดี้และลูกสาวของเรเชล ทั้งสามจึงออกเดินทางไปที่ดาดฟ้าของตึกทรานส์อเมริกา พิรามิด ที่ ๆ โซนิคทำแหวนตกลงมา แต่เมื่อเก็บกู้ได้ โรบอทนิกส์ก็โจมตีผ่านยานบิน ทำให้โซนิคต้องใช้แหวนส่งทอม กับแมดดี้กลับไปที่กรีนฮิลล์
โซนิคหนีจากโรบอทนิกส์ ที่ใช้พลังจากขนของโซนิคไล่ตามอย่างสูสี ทั้งคู่ไล่ล่ากันไปทั่วโลก จนถึงกรีนฮิลล์ที่โซนิคที่ถูกทำร้ายจนหมดสภาพ แต่ทอมเข้ามาขัดขวางแผนการที่จะจับโซนิค และยอมรับโซนิคเป็นเพื่อนแท้ โซนิคจึงปล่อยพลังและดึงพลังจากขนของตัวเองด็อกเตอร์โรบอทนิกส์และเอาชนะโดยการส่งไปดาวเห็ดได้สำเร็จ หลังจากนั้น ทอมและแมดดี้ก็เข้าใจถึงความหมายของบ้านจึงอยู่ที่กรีนฮิลล์และรับเลี้ยงโซนิคเป็นเหมือนลูกบุญธรรม ในขณะที่รัฐบาลสหรัฐลบข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องรวมถึงการมีอยู่ของโรบอทนิกส์ แต่ที่ดาวเห็ด โรบอทนิกส์ยังคงหลงไหลในขนของโซนิคจนเสียสติ เตรียมการวางแผนที่จะแก้แค้นทุกคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ แปดเดือนต่อมา ไมลส์ "เทลส์" พราวเวอร์ จิ้งจอกสองหางออกจากหมู่บ้านของตัวเองบนดาวอันห่างไกล ได้ใช้เครื่องมือแกะรอยของเขา โดยมีแหวนเปิดประตูเดินทางตามมาจนถึงที่กรีนฮิลล์ ก่อนที่เขาจะบินลงไปที่เมืองเพื่อตามหาโซนิค โดยหวังว่าจะไม่สายเกินไป
ภาคต่อ
ระหว่างการสัมภาษณ์ จิม แคร์รี่ได้ยืนยันผ่านบอกว่าจะต้องมีตัวละครของดร.โรบอทนิกส์ที่ตัวเองแสดงนำในภาคต่อ ในขณะที่เจมส์ มาร์สเดน ผู้รับบทเป็น ทอม วาเคาว์สกี้ ได้ยืนยันอีกคนว่าได้เซ็นสัญญารับเล่นภาคต่อไว้เรียบร้อยแล้ว ภาคต่อถูกประกาศสร้างอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 พฤษภาคม 2563 โดยเจฟฟ์ ฟาวเลอร์ และทีมงานทั้งหมด พร้อมทีมนักแสดงชุดเดิมเตรียมจะถ่ายทำในเดือนมีนาคม 2564 โดยมีการปล่อยคลิปประกาศชื่ออย่างเป็นทางการคือ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อก 2 ซึ่งจะเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่จะเปิดจักรวาลภาพยนตร์โซนิค (Sonic Cinematic Universe) พร้อมกำหนดฉายในวันที่ 8 เมษายน 2565 โดยภาพยนตร์จะถือเป็นการเฉลิมครบรอบ 30 ปี แฟรนไชส์เกม โซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก อีกด้วย
โฮมมีเดีย
เนื่องจาก โรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 หรือ COVID-19 อย่างรุนแรงในประเทศญี่ปุ่นและอีกหลาย ๆ ประเทศทั่วโลก พาราเมาต์จึงกำหนดให้ภาพยนตร์ต้องวางจำหน่ายผ่านดิจิตอลก่อนกำหนด แม้ว่าจะยังมีกำหนดฉายอยู่ในจีนกับญี่ปุ่น กำหนดการเผยแพร่คือ 31 มีนาคม พ.ศ. 2563 ในขณะที่โฮมเอนเตอร์เทนต์เมนต์มีกำหนดวางจำหน่ายในบางประเทศ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 และประเทศไทยผ่านไอจูน 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ซึ่งรวมภาพยนตร์สั้น Around the World in 80 Seconds เที่ยวรอบโลกใน 80 วินาที ด้วย โดยพาราเมาต์ประกาศออกมาแล้วว่าทำยอดขายดิจิตอลไปได้กว่า 2 ล้านก๊อปปี้
น็อกน็อก
"น็อกน็อก" (Knock Knock) เป็นเพลงที่ขับร้องโดยเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีใต้ ทไวซ์ สำหรับอัลบั้มพิเศษทไวซ์โคสเตอร์: เลนทู (2017) เพลงดังกล่าวได้รับการปล่อยโดยเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2017 เป็นซิงเกิลนำของอัลบั้ม เขียนโดยชิม อึน-จี, ลี วู-มิน และมายุ วากิซากะ
เบื้องหลังและการวางจำหน่าย
เมื่อวันที่ 18 มกราคม 2017 มีรายงานว่าทไวซ์จะปล่อยอัลบั้มพิเศษหลังจากคอนเสิร์ตของพวกเขาในกรุงโซล ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ ทไวซ์ได้ประกาศอย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการเปิดตัวอีพีออกจำหน่ายใหม่ของทไวซ์โคสเตอร์: เลนวัน ที่ชื่อ ทไวซ์โคสเตอร์: เลนทู ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ โดยมีเพลงบันทึกใหม่ชื่อว่า "น็อกน็อก"
ทีเซอร์มิวสิกวิดีโอสองรายการสำหรับ "น็อกน็อก" ได้รับการปล่อยตัวในวันที่ 17 และ 18 กุมภาพันธ์ เวลาเที่ยงคืน ทีเซอร์แรกเริ่มต้นด้วยเสียงเคาะซึ่งได้ยินในตอนจบของมิวสิควิดีโอเพลง "ทีที" ในขณะที่ทีเซอร์ที่สองแสดงให้สมาชิกสวมชุดหลากหลายที่ฉายแววในวิดีโอสต็อปโมชั่น ทีเซอร์ภาพกลุ่มสุดท้ายเปิดตัวในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ เวลาเที่ยงคืน ทไวซ์ยังทักทายแฟนๆ ผ่านทาง Naver V Live เพื่อนับถอยหลังการคัมแบ็คเวลา 23:30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) มิวสิกวิดีโอสำหรับ "น็อกน็อก" ได้รับการปล่อยตัวอย่างเป็นทางการในวันรุ่งขึ้นพร้อมกับการออกอัลบั้ม มันยังถูกปล่อยออกมาสำหรับการดาวน์โหลดแบบดิจิทัลบนเว็บไซต์เพลงต่างๆ
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิควิดีโอสำหรับเพลง "น็อกน็อก" กำกับโดย Naive Creative Production มีการใช้เอฟเฟกต์สต็อปโมชันในบางฉากในวิดีโอ มียอดวิวเกือบ 10 ล้านครั้งบน YouTube ภายใน 24 ชั่วโมงนับตั้งแต่เปิดตัว และสร้างสถิติใหม่สำหรับมิวสิควิดีโอกลุ่ม K-pop ที่เร็วที่สุดที่มียอดดู 30 ล้านในเวลาเพียง 152 ชั่วโมง  และนั่นเป็นมิวสิควิดีโอ K-pop ที่มีผู้ชมมากที่สุดในช่วงครึ่งแรกของปี 2017 และติดอันดับมิวสิกวิดีโอยอดนิยมของ YouTube ในประเทศเกาหลีในปีนั้น   นอกจากนี้ยังอยู่ในอันดับที่ 10 ใน 2017 YouTube's Top Trend Music Video ในญี่ปุ่น
มิวสิกวิดีโอนำเสนอเกี่ยวกับสมาชิกของวงที่สนุกสนานในปาร์ตี้หลับใหลและการต่อสู้ก้อนหิมะ โปรดิวเซอร์ พัก จิน-ย็องผู้ก่อตั้ง เจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ปรากฏตัวในระยะสั้นเช่นกัน ฉากสุดท้ายเป็นตอนจบแบบเดียวกับมิวสิควิดีโอของ "ทีที"
การโปรโมต
เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2017 ทไวซ์ ได้ถ่ายทอดสดทาง Naver V Live เวลา 20:00 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) เพื่อเฉลิมฉลองการกลับมาของพวกเขากับแฟนๆ วงได้พูดคุยเกี่ยวกับอัลบั้ม เพลงไตเติ้ล "น็อกน็อก" และมิวสิกวิดีโอ รวมทั้งคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกของพวกเขาซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 17-19 กุมภาพันธ์ และเอเชียทัวร์ พวกเขายังแสดงท่าเต้นเต็มรูปแบบของ "น็อกน็อก" เป็นครั้งแรก
วันรุ่งขึ้น ทไวซ์ ได้ปรากฏตัวในตอนที่ 25 กุมภาพันธ์ของรายการ You Hee-yeol's Sketchbook ซึ่งเป็นรายการวาไรตี้รายการแรกของพวกเขาสำหรับอีพีชุด ทไวซ์โคสเตอร์: เลนทู การปรากฏตัวของกลุ่มได้รวมอยู่ในตอนพิเศษของรายการทุกเดือนด้วยแนวคิด "เพลงที่ฉันอยากจะร้อง ตอนที่ฉันที่อายุ 20 ปี"
เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ทไวซ์ได้จัดงานคัมแบ็คครั้งแรกในรายการ เอ็มเคานต์ดาวน์ ตามมาด้วยการแสดงในวันที่ 24, 25 และ 26 กุมภาพันธ์ ของ มิวสิกแบงก์, โชว์! มิวสิกคอร์ และ อินกีกาโย ตามลำดับ  ต่อด้วยในวันที่ 7 มีนาคมของรายการ เดอะโชว์ และโชว์แชมเปียน ในวันที่ 8
ทไวซ์สิ้นสุดการโปรโมตรายการเพลงในตอนที่ 12 มีนาคมของรายการอินกีกาโย
เวอร์ชันภาษาญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2017 ทไวซ์ได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าพวกเขาจะเดบิวต์ในญี่ปุ่นในวันที่ 28 มิถุนายน พวกเขาออกอัลบั้มรวมชื่อ #ทไวซ์ ซึ่งประกอบด้วยเพลงสิบเพลงรวมถึง "น็อกน็อก" เวอร์ชันภาษาเกาหลีและภาษาญี่ปุ่น เนื้อเพลงภาษาญี่ปุ่นเขียนโดยผู้แต่งเนื้อร้องคนเดียวกันกับต้นฉบับ
เจลาล บายาร์
มาฮ์มุท เจลาล บายาร์ (Mahmut Celâl Bayar) เป็นนักการเมืองตุรกีซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนที่สามของตุรกีจาก ค.ศ. 1950 ถึง ค.ศ. 1960 ก่อนหน้านี้เขาเป็นนายกรัฐมนตรีของตุรกีจาก ค.ศ. 1937 ถึง ค.ศ. 1939
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
การแข่งขันเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 เป็นการแข่งขันเทเบิลเทนนิสโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นในเอเธนส์ ประเทศกรีซ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 14-23 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีการแข่งขันทั้งสิ้น 4 เหรียญทอง
เคเซราเซรา (วอตเอเวอร์วิลบีวิลบี)
เคเซราเซรา (วอตเอเวอร์วิลบีวิลบี) (Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)) เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "เดอะแมนฮูนิวทูเมิช" (The Man Who Knew Too Much) ของอัลเฟรด ฮิตช์ค็อก ประพันธ์โดย เจย์ ลิฟวิงสตัน และ เรย์ อีแวนส์ เนื้อหาสอดคล้องกับภาพยนตร์ ที่นางเอกในเรื่องใช้ร้องส่งสัญญาณถึงลูกชายที่ถูกจับอยู่ในบริเวณสถานที่กักกัน
วลี "เคเซราเคเซรา" (que sera, sera) มาจากภาษาฝรั่งเศส ว่า "เกอเซอราเซอรา" (que sera, sera) หมายความว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
เพลงนี้ได้รับรางวัลออสการ์ สาขาเพลงนำภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ในปี พ.ศ. 2499 และมีการขับร้องใหม่และอ้างอิงหลายครั้ง เช่น พนมเทียนได้ใช้เนื้อเพลงนี้ใน เพชรพระอุมา ตอน จอมผีดิบมันตรัย ตอนที่ไชยยันต์และมาเรียเข้าไปในถ้ำ และในปี พ.ศ. 2552 เพลงนี้ก็ใช้มาขับร้องอีกครั้งในโฆษณาทางโทรทัศน์ของไทยประกันชีวิต ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2552
เกียวโต
นครเกียวโต ( ออกเสียง: เคียวโตะ) เป็นเมืองหลวงของจังหวัดเกียวโต และเป็นอดีตเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งจัดว่าเป็นศูนย์กลางของเกาะฮนชู นอกจากนี้ นครเกียวโตยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของ กลุ่มเมืองใหญ่ "เคฮันชิง" และนครเกียวโต ยังจัดว่าเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 11 ของโลก ในปี พ.ศ. 2555
จุดเริ่มต้น
แม้วาจะมีหลักฐานทางโบราณคดีว่ามีการตั้งถิ่นฐานที่เกาะญี่ปุ่นประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสตกาล แต่ก็แทบจะไม่พบหลักฐานกิจกรรมของมนุษย์ใด ๆ เลยในบริเวณนี้ จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 ที่มีการค้นพบหลักฐานของมนุษย์ที่ศาลเจ้าชิโมงาโมะ
เฮอังเกียว
ศตวรรษที่ 8 นักบวชในพุทธศาสนามีอิทธิพลอย่างมากและได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับกิจการในราชสำนักของสมเด็จพระจักรพรรดิ ทำให้จักรพรรดิตัดสินพระทัยที่จะย้ายนครหลวงไปยังภูมิภาคที่ห่างไกลจากอิทธิพลของพุทธศาสนา จักรพรรดิคัมมุทรงเลือกชัยภูมิแห่งใหม่ที่หมู่บ้านอูดะ
นครหลวงแห่งใหม่นี้ได้รับนามว่า เฮอังเกียว (平安京, "นครหลวงแห่งสันติและสงบสุข") ซึ่งนครหลวงแห่งใหม่นี้ได้แนวคิดมาจากนครหลวงฉางอานแห่งราชวงศ์ถัง เพียงแต่ปรับขนาดให้เล็กลง และต่อมาใน ค.ศ. 794 ก็ได้กลายเป็นนครที่ตั้งของราชสำนัก ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคเฮอังในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามแม้ว่าภายหลัง รัฐบาลทหารจะตั้งเมืองอื่น ๆ เป็นศูนย์กลางทางอำนาจการปกครองที่ไม่ใช่เกียวโต (รัฐบาลโชกุนมูโรมาจิ) เช่น คามากูระ (โดยรัฐบาลโชกุนคามากูระ) หรือ เอโดะ (โดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ) แต่โดยทางนิตินัยแล้ว นครหลวงของญี่ปุ่นยังคงเป็นเกียวโตอันเป็นนครที่พระจักรพรรดิประทับอยู่ จนถึง ค.ศ. 1869 (ยุคฟื้นฟูจักรวรรดิ) ที่ราชสำนักได้ย้ายไปยังกรุงโตเกียว
เกียวโตได้รับความเสียหายอย่างหนักจากสงครามโอนินในช่วง ค.ศ. 1467-1477 และไม่ได้รับการบูรณะจนล่วงเข้าสู่กลางทศวรรษที่ 16 โทโยโตมิ ฮิเดโยชิได้บูรณะเมืองขึ้นมาอีกครั้งโดยการสร้างถนนสายใหม่กลางกรุงเกียวโตจนมีถนนเชื่อมเมืองฝั่งเหนือกับฝั่งใต้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และมีผังเมืองแบบบล็อกสี่เหลี่ยมแทนที่ผังเมืองแบบโบราณ ฮิเดโยชิยังได้สร้างกำแพงดินขึ้นมาเรียกว่า โอโออิ (御土居) รอบเมือง ถนนเทรามาจิในกลางกรุงเกียวโตจึงเป็นศูนย์กลางของวัดพุทธเมื่อฮิเดโยชิเริ่มรวบรวมวัดให้เป็นปึกแผ่น ในสมัยเอโดะ เกียวโตก็เป็นหนึ่งในสามเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่น เช่นเดียวกับนครเอโดะและนครโอซากะ
ในช่วงกบฏฮามางูริ ในปี ค.ศ. 1864 บ้านเรือน 28,000 หลังได้รับความเสียหาย และการย้ายเมืองหลวงของพระจักรพรรดิในปี ค.ศ. 1869 ทำให้เศรษฐกิจของเกียวโตอ่อนแอลง จากนั้นมีการตั้งเมืองใหม่ของเกียวโตในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 มีการขุดสร้างคลองทะเลสาบบิวะในปี ค.ศ. 1890 นำน้ำมาหล่อเลี้ยงเมืองจนกระทั่งพัฒนาไปเป็นเมืองที่เจริญก้าวหน้าจนมีประชากรเกินหนึ่งล้านคนในปี 1932
ผลจากการตัดสินใจครั้งนั้น ทำให้เกียวโตเป็นหนึ่งในไม่กี่เมืองในญี่ปุ่นที่ยังมีสิ่งก่อสร้างในยุคก่อนสงครามหลงเหลืออยู่มากมาย เช่น บ้านโบราณที่รู้จักกันในชื่อ มาจิยะ แต่อย่างไรก็ตาม การพัฒนาเมืองก็กำลังทำให้วัฒนธรรมดั้งเดิมของเกียวโตค่อย ๆ ถูกสถาปัตยกรรมใหม่ ๆ กลืนหายไป
เกียวโตมีสถานะเป็นนครโดยรัฐบัญญัติของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1956 และในปี 1997 เกียวโตก็เป็นสถานที่จัดการประชุมครั้งสำคัญว่าด้วยเรื่องการปลดปล่อยแก๊สเรือนกระจก จนมีข้อบังคับออกมาเป็นพิธีสารเกียวโต
ที่มาของชื่อ
แต่เดิม เมืองนี้มีชื่อในภาษาญี่ปุ่นว่า เคียว (京) และ มิยาโกะ (都) หรือบางครั้งก็เรียกรวมว่า เคียวโนะมิยาโกะ (京の都) ต่อมาในศตวรรษที่ 11 เปลี่ยนชื่อเป็น เกียวโต (มีความหมายว่า เมืองหลวง) ตามคำของภาษาจีนของเมืองหลวงที่อ่านว่า จุงตู (京都) แต่หลังจากที่เมืองเอโดะเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว (มีความหมายว่า "เมืองหลวงตะวันออก") ในปี ค.ศ. 1868 เมืองเกียวโตก็เปลี่ยนชื่อเป็น ไซเกียว (西京 มีความหมายว่า "เมืองหลวงตะวันตก") เป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็น เกียวโต ในเวลาต่อมา
ภูมิศาสตร์
เกียวโต ตั้งอยู่กลางหุบเขาในลุ่มน้ำยามาชิโระ (หรือลุ่มน้ำเกียวโต) ทางฝั่งตะวันออกของที่ราบสูงทัมบะ ลุ่มน้ำยามาชิโระนี้ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้านคือ ฮิงาชิยามะ คิตายามะ และนิชิยามะ มีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเพียง 1,000 เมตร การที่มีภูมิประเทศอยู่ในแผ่นดินลักษณะนี้ทำให้เกียวโตมีฤดูร้อนที่อากาศร้อน และฤดูหนาวที่อากาศหนาว มีแม่น้ำสามสายไหลผ่านที่ราบลุ่มแห่งนี้คือ แม่น้ำอูจิ ทางทิศใต้ แม่น้ำคัตสึระ ทางทิศตะวันตก และแม่น้ำคาโมะ ทางทิศตะวันออก เมืองเคียวโตมีพื้นที่คิดเป็นร้อยละ 17.9 ของพื้นที่ทั้งจังหวัดเกียวโตด้วยอาณาเขต 827.9 ตารางกิโลเมตร
เกียวโตเป็นเมืองที่สร้างตามจากหลักฮวงจุ้ยของจีน โดยได้รับอิทธิพลจากเมืองฉางอาน เมืองหลวงของราชวงศ์ถังของจีนในสมัยนั้น โดยมีพระราชวังหันหน้าไปทางทิศใต้ มีอูเกียว (ฝั่งขวาของพระนคร) อยู่ทางตะวันตก และมีซาเกียว (ฝั่งซ้ายของพระนคร) อยู่ทางตะวันออก
ทุกวันนี้ พื้นที่ธุรกิจส่วนใหญ่ของเกียวโตตั้งอยู่ทางตอนใต้ของพระราชวังเก่า แต่ได้รับความนิยมน้อยกว่าฝั่งเหนือของเมือง ทำให้ยังคงความชะอุ่มของสีเขียวจากธรรมชาติอยู่ สิ่งก่อสร้างที่อยู่รอบ ๆ พระราชวังไม่ได้ตั้งตามหลักฮวงจุ้ยแบบโบราณแล้ว แต่ตัวถนนของเกียวโตยังคงความเป็นเอกลักษณ์นี้ไว้อยู่
ภูมิอากาศ
นครเกียวโตมีสภาพอากาศแบบค่อนข้างร้อนอบอ้าว ในช่วงฤดูร้อนจะร้อนและชื้นและในฤดูหนาวมีอากาศค่อนข้างหนาวเย็นประกอบกับมีหิมะเป็นครั้งคราว ฤดูฝนของเกียวโตเริ่มตั้งแต่กลางเดือนมิถุนายนจนถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม
เขตการปกครอง
นครเกียวโตแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 เขต ได้แก่
ประชากร
เกียวโตเคยเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในญี่ปุ่น ก่อนจะถูกโอซากะและเอโดะ (โตเกียว) แซงไปในช่วงท้ายศตวรรษที่ 16 ช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 เกียวโตทำการค้ากับโคเบะและนาโงยะในปริมาณมาก ช่วงหลังสงคราม ในปี 1947 เกียวโตมีประชากรเป็นอันดับสามของญี่ปุ่นอีกครั้ง และประชากรค่อย ๆ ลดลงไปเรื่อย ๆ จนมาอยู่อันดับ 5 ของญี่ปุ่นในปี 1960 และหล่นมาอยู่อันดับ 7 ในปี 1990 จนกระทั่งปี 2012 ก็มีประชากรมากสุดเป็นอันดับ 8 ของญี่ปุ่น
วัฒนธรรม
แม้เกียวโตจะถูกรบกวนด้วยสงคราม ไฟไหม้ และแผ่นดินไหวบ่อยครั้งในช่วงที่เป็นเมืองหลวงตลอด 11 ศตวรรษที่ผ่านมา แต่เกียวโตก็รอดพ้นจากการโจมตีในสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั้งยังถูกถอดออกจากรายชื่อเมืองที่จะถูกทิ้งระเบิดปรมาณูจากกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายสงคราม และเปลี่ยนไปเป็นเมืองนางาซากิแทน ด้วยเหตุผลที่ว่า เฮนรี แอล. สติมสัน รัฐมนตรีสงครามของสหรัฐต้องการจะรักษาวัฒนธรรมนี้ไว้ และได้รู้จักเมืองเกียวโตนี้จากการไปเยือนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ทางการทูตและจากการไปฮันนีมูน
บริเวณอื่น ๆ ของเกียวโต ก็มีความสำคัญทางวัฒนธรรมเช่นกัน เช่น อาราชิยามะ ย่านกิอง ย่านเกอิชา พนโตโจ ตลอดจนถนนสายนักปราชญ์ และคลองอีกหลาย ๆ แห่ง
อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากองค์การยูเนสโก เมื่อปี ค.ศ. 1994 ซึ่งประกอบไปด้วยสถานที่สำคัญทางวัฒนธรรมหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็น ศาลเจ้าคาโมะ, วัดเคียวโอโกโกกุ (วัดโท), วัดคิโยมิซุ, วัดโดโงะ, วัดนินนะ, วัดไซโฮ, วัดเท็นรีว, วัดโรกูอง (วัดคิงกากุ), วัดจิโช (วัดกิงกากุ), วัดเรียวอัง, วัดฮงงัน, วัดโคซัง และปราสาทนิโจ ที่สร้างโดย โชกุนโทกูงาวะ อิเอยาซุ และมีอีกหลายแห่งที่อยู่นอกเมืองที่อยู่ในรายชื่อมรดกโลกด้วย
เกียวโตเป็นเมืองที่มีอาหารญี่ปุ่นรสชาติโอชะอยู่มากมาย การที่เกียวโตเป็นเมืองที่ห่างไกลจากทะเลและมีวัดพุทธอยู่มากมายทำให้มีนำผักมาเป็นส่วนหนึ่งของอาหาร จนผักของเกียวโตมีชื่อเสียงขึ้นมา ที่เรียกว่า เคียวยาไซ (京野菜)
เกียวโตยังมีสำเนียงภาษาพูดที่เป็นเอกลักษณ์ที่เรียกว่า เคียวโกโตบะ หรือ เกียวโตเบ็ง อันเป็นหนึ่งในรูปแบบของสำเนียงคันไซ เมื่อครั้งที่เกียวโตเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นนั้น สำเนียงเกียวโตถือเป็นภาษาราชการของญี่ปุ่นและมีอิทธิพลต่อการพัฒนาเป็นสำเนียงโตเกียว อันเป็นภาษามาตรฐานสมัยใหม่ของญี่ปุ่น ส่วนที่โดดเด่นของสำเนียงเกียวโตคือ การที่คำกริยาจะลงท้ายด้วย -ฮารุ เป็นต้น
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจที่สำคัญในเกียวโตนั้นมาจากอุตสาหกรรมด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและอิเล็กทรอนิกส์ นครเกียวโตนั้นยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทชั้นนำมากมาย อาทิ นินเทนโด, ออมรอน เป็นต้น แต่ทั้งนี้ การท่องเที่ยวยังเป็นรากฐานทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเกียวโต จากการที่เป็นเมืองมรดกโลกทางวัฒนธรรมนั้น ทำให้ในแต่ละวัน มีนักเรียน-นักศึกษาจากทั่วประเทศรวมถึงนักท่องเที่ยวจำนวนมากมาทัศนศึกษาและท่องเที่ยวในเกียวโต และจากการสำรวจและจัดอันดับระดับภูมิภาคในปี 2007 นครเกียวโตได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่สองในเมืองที่น่าสนใจที่สุดของญี่ปุ่น รองจากนครซัปโปโระ
นอกจากนี้ งานฝีมือแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นยังเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญของเกียวโต ซึ่งส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยช่างฝีมือในโรงงานขนาดเล็ก กิโมโนของเกียวโตนั้นยังมีชื่อเสียงอย่างมาก จากการที่เกียวโตเป็นเมืองที่ยังคงเป็นศูนย์กลางของการผลิตกิโมโนชั้นนำ อย่างไรก็ตามธุรกิจชนิดนี้ก็ได้รับความนิยมน้อยลงในปัจจุบัน จากการขาดแคลนทรัพยากรบุคคลด้านช่างฝีมือที่มีคุณภาพ
มหาวิทยาลัย
เกียวโตเป็นสถานที่ตั้งของสถาบันระดับอุดมศึกษา 37 แห่ง นับเป็นศูนย์กลางทางการศึกษาที่สำคัญแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น โดยมีมหาวิทยาลัยเกียวโตเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศและของโลก และยังมีสถาบันเทคโนโลยีเกียวโตเป็นอีกหนึ่งมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น มีชื่อเสียงในสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยโดชิชะและมหาวิทยาลัยริตสึเมกังก็เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียงในแถบเคฮันชิงเช่นกัน
การขนส่งทางราง
สถานีเกียวโต เป็นศูนย์กลางการคมนาคมของเมือง เป็นสถานีที่รวมเอาห้างสรรพสินค้า โรงแรม โรงภาพยนตร์ ห้างสรรพสินค้าอิเซะตัน และสำนักงานราชการหลาย ๆ แห่งเอาไว้ในตึกสูง 15 ชั้น มีรถไฟชิงกันเซ็งสายโทไกโดวิ่งผ่านและเชื่อมต่อกับรถไฟของบริษัทเจอาร์เวสต์
นอกจากนี้ ยังมีรถไฟเอกชนอย่าง รถไฟเคฮัง รถไฟฮันกีว รถไฟคินเต็ตสึ และสายอื่น ๆ ให้บริการรับส่งผู้โดยสารจากเกียวโตสู่พื้นที่อื่น ๆ ในแถบคันไซ โดยรถไฟเจอาร์เวสต์และรถไฟคินเตะสึจะเชื่อมต่อที่สถานีเกียวโต ขณะที่รถไฟฮันกีวจะเชื่อมต่อกับเกียวโตที่สถานีชิโจ คาวารามาจิ อันเป็นแหล่งซื้อขายสินค้าและย่านบันเทิงของเกียวโตมาตั้งแต่สมัยโบราณ
รถไฟใต้ดิน
สำนักงานขนส่งนครเกียวโต เป็นผู้ให้บริการรถไฟใต้ดินนครเกียวโต ซึ่งมีอยู่สองสายหลักคือ
รถไฟความเร็วสูง
รถไฟชิงกันเซ็งสายโทไกโดเชื่อมต่อเมืองเกียวโตกับนาโงยะ โยโกฮามะ และโตเกียวในทิศตะวันออก ตลอดจนโอซากะ โคเบะ โอกายามะ ฮิโรชิมะ คิตากีวชู และฟูกูโอกะทางทิศตะวันตก
ท่าอากาศยาน
ท่าอากาศยานที่ใกล้กับเกียวโตที่สุดคือ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ และ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซากะ ในจังหวัดโอซากะ โดยมีรถไฟเชื่อมต่อกับท่าอากาศยานทั้งสอง ใช้เวลาจากสถานีเกียวโตถึงท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ 73 นาที
รถประจำทาง
โครงข่ายรถประจำทางมหานครของเกียวโตและโครงข่ายเอกชนเป็นเครือข่ายที่ให้บริการค่อนข้างครอบคลุมตัวเมือง และเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวด้วยเช่นกัน ทั้งรถโดยสารทั่วไปและรถโดยสารสำหรับนักท่องเที่ยว มีการประกาศเป็นภาษาอังกฤษและแสดงข้อความถึงจุดจอดเป็นอักษรละตินอีกด้วย
รถประจำทางในเมืองส่วนใหญ่จะมีราคาเดียว และยังมีบัตรโดยสารแบบวันเดียวและแบบขึ้นได้ไม่จำกัดรอบจำหน่ายเพื่อเป็นทางเลือกสำหรับนักท่องเที่ยวที่ต้องการจะเยี่ยมชมสถานที่หลาย ๆ แห่งในเกียวโตภายในเวลาอันสั้น
จักรยาน
การปั่นจักรยานก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจสำหรับเมืองเกียวโต เพราะสภาพภูมิประเภทศและขนาดของเมืองนับว่าเหมาะเป็นอย่างยิ่งกับการเที่ยวโดยจักรยาน นอกจากนี้ อัตราการขโมยจักรยานยังมีอัตราที่ต่ำ แต่การหาพื้นที่จอดจักรยานนับว่าเป็นเรื่องที่ยากพอสมควร
การคมนาคมทางน้ำ
เกียวโตมีแม่น้ำและคลองหลายสายไหลผ่าน ทั้งแม่น้ำเซตะและอูจิ (แม่น้ำโยโดะ) แม่น้ำคาโมะ และแม่น้ำคัตสึระ นอกจากนี้ คลองทะเลสาบบิวะก็เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญเช่นกัน
มรดกโลกโดยยูเนสโก
"สมบัติของชาติ" ราว 20% และ "สมบัติสำคัญทางวัฒนธรรม" ราว 14% ของญี่ปุ่นนั้นอยู่ในเกียวโต ในปี ค.ศ. 1994 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ให้การรับรองกลุ่มมรดกโลกในนครเกียวโต ในนามของ อนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เกียวโตโบราณ (เมืองเกียวโต อูจิ และอตสึ) ซึ่งในเกียวโตมีทั้งหมด 17 สถานที่ด้วยกัน คือ
พิมล ศรีวิกรม์
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ พิมล ศรีวิกรม์ (เกิด 14 เมษายน พ.ศ. 2507) นายกสมาคมเทควันโดแห่งประเทศไทย กรรมการโรงเรียนศรีวิกรม์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร อดีตรองโฆษกพรรคไทยรักไทย และอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย
ประวัติ
พิมล ศรีวิกรม์ เกิดเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2507 เป็นลูกชายของนายเฉลิมพันธ์ และคุณหญิงศศิมา ศรีวิกรม์ ที่มีรากฐานทางธุรกิจ ทางการเมืองมั่นคงครอบครัวหนึ่ง เริ่มตั้งแต่คุณพ่อของเขาที่เป็นนักการเมือง สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และลาออกมาตั้งกลุ่ม "10 มกราฯ" ปี 2530 ช่วงปลายรัฐบาลพล.อ.เปรม ติณสูลานนท์
ส่วนคุณแม่ของผศ.พิมล ถือเป็นแม่บ้าน ที่คอยสนับสนุนทางการเมือง มีธุรกิจโรงเรียนศรีวิกรม์ สอนตั้งแต่ระดับประถม มัธยม และเปิดสอน ถึงระดับการบริหารธุรกิจ รวมทั้งธุรกิจโรงแรม ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ และบริษัทต่างๆมากมาย แต่การดำเนินบริษัทมาถึง ปี 2540 ก็ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ลดค่าเงินบาท ทำให้ธุรกิจครอบครัว ได้รับผลกระทบสาหัส
ผศ.พิมล ทายาทตระกูลศรีวิกรม์ ได้ก้าวเข้าสู่การเมือง เป็นเลขาส่วนตัว ดร.สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ครั้งแรก เมื่อพรรคไทยรักไทยลงเลือกตั้งปี 2544 และตัวผศ.พิมลเอง ลงเลือกตั้งในนามส.ส.เขต เมื่อ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 พรรคไทยรักไทย เขต 18 กรุงเทพมหานคร ได้คะแนนเสียง 3,151 คะแนน ไม่ลงคะแนนเสียง 3,234 บัตรเสีย 164
ผศ.พิมล ถือว่าเป็นนักการเมืองหนุ่มวัยแรงคนหนึ่ง หลังจากติดตาม ดร.สมคิด ทำให้ตัวเขาได้บ่มเพาะวิชาความรู้ทั้งที่เรียนมา และการถ่ายถอดงานทางการเมืองมาจากผู้เป็นพ่อ และมาจากการร่วมงานการเมืองเคียงข้าง ดร.สมคิด มานานหลายปี
หลังจากช่วงรัฐประหาร 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ผศ.พิมล ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 และได้เข้าไปช่วย ดร.สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ ก่อตั้งกลุ่มธรรมาธิปไตย และภายหลังได้เข้าร่วมกลุ่มกับนายสุวัจน์ ลิปตพัลลภ ตั้งเป็นพรรครวมใจไทยชาติพัฒนา ต่อมาในปี พ.ศ. 2555 ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิกพรรคเพื่อไทย
ภาวะเลือดแข็งตัวในหลอดเลือดแบบแพร่กระจาย
ภาวะเลือดแข็งตัวในหลอดเลือดแบบแพร่กระจาย (disseminated intravascular coagulopathy/coagulation, consumptive coagulation, DIC) หรือ ดีไอซี หรือ ภาวะลิ่มเลือดกระจายทั่วไปในหลอดเลือด เป็นภาวะซึ่งมีการกระตุ้นกลไกการแข็งตัวของเลือดอย่างผิดปกติ ซึ่งเป็นผลที่ตามมาจากโรคหรือภาวะหลาย ๆ อย่าง ดีไอซีทำให้เกิดการแข็งตัวของเลือดเป็นลิ่มเลือดขนาดเล็กจำนวนมากในหลอดเลือดทั่วร่างกาย ซึ่งในการเกิดการแข็งตัวของเลือดนี้จะมีการใช้สิ่งสำคัญในกลไกการแข็งตัวของเลือด ได้แก่โปรตีนที่ทำให้เกิดการแข็งตัวของเลือด และเกล็ดเลือด ไปจนไม่สามารถเกิดมีการแข็งตัวของเลือดในที่ที่ควรมีได้ ทำให้มีภาวะเลือดออกง่ายหรือหยุดยากทั่วร่างกาย อาจเกิดที่ผิวหนัง ในทางเดินอาหาร ในทางเดินหายใจ หรือที่แผลผ่าตัดได้ นอกจากนี้ลิ่มเลือดเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นยังทำให้เลือดไหลไปเลี้ยงอวัยวะต่าง ๆ ได้ไม่ดี ทำให้เกิดการทำงานผิดปกติของอวัยวะนั้น ๆ อวัยวะที่สำคัญเช่น ไต เป็นต้น
ดีไอซีอาจเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเฉียบพลัน หรืออาจเกิดช้า ๆ แบบเรื้อรังก็ได้ ขึ้นอยู่กับปัญหาที่เป็นสาเหตุ และสภาพร่างกายด้านอื่น ๆ ส่วนใหญ่พบในผู้ป่วยหนัก และอาจมีส่วนทำให้เกิดการล้มเหลวของการทำงานของอวัยวะหลาย ๆ ชนิดพร้อมกัน ซึ่งนำไปสู่การเสียชีวิตได้
สาเหตุ
DIC อาจเกิดในภาวะต่อไปนี้
กีฬาเทเบิลเทนนิสในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 42
"กีฬาซอฟท์เทนนิส" ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 42 สุพรรณบุรีเกมส์
วิวัฒนาการกระดูกหูสำหรับได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
วิวัฒนาการกระดูกหูสำหรับได้ยินของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (evolution of mammalian auditory ossicles) เป็นเหตุการณ์ทางวิวัฒนาการที่มีหลักฐานยืนยันดีที่สุด และสำคัญที่สุด เหตุการณ์หนึ่ง โดยมีทั้งซากดึกดำบรรพ์ช่วงเปลี่ยนสภาพ (transitional fossil) จำนวนมากและตัวอย่างที่เยี่ยมของกระบวนการ exaptation คือการเปลี่ยนจุดประสงค์ของโครงสร้างที่มีอยู่แล้วในระหว่างวิวัฒนาการ
ในสัตว์เลื้อยคลาน แก้วหูจะเชื่อมกับหูชั้นในผ่านกระดูกท่อนเดียว คือ columella ในขณะที่ขากรรไกรล่างและบนจะมีกระดูกหลายท่อนที่ไม่พบในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม คือ ในช่วงวิวัฒนาการของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกชิ้นหนึ่งของขากรรไกรล่างและบน (articular และ quadrate) หมดประโยชน์โดยเป็นข้อต่อ และเกิดนำไปใช้ใหม่ในหูชั้นกลาง ไปเป็นตัวเชื่อมกับกระดูกโกลนที่มีอยู่แล้ว รวมกันกลายเป็นโซ่กระดูกสามท่อน (โดยเรียกรวมกันว่ากระดูกหู [ossicles]) ซึ่งถ่ายทอดเสียงได้อย่างมีประสิทธิภาพกว่า และดังนั้นช่วยให้ได้ยินได้ดีกว่า ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม กระดูกหูสามท่อนนี้เรียกว่า กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน ตามลำดับ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์ปีกยังต่างจากสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ เพราะมีคอเคลียที่วิวัฒนาการเกิดขึ้น
หลักฐานว่า กระดูกค้อนและกระดูกทั่งมีกำเนิดเดียวกัน (homologous) กับกระดูก articular และ quadrate ของสัตว์เลื้อยคลานเบื้องต้นมาจากคัพภวิทยา แล้วต่อมา การค้นพบซากดึกดำบรรพ์ช่วงเปลี่ยนสภาพมากมายก็ได้ยืนยันข้อสรุปนี้ โดยให้ประวัติการเปลี่ยนสภาพอย่างละเอียด ส่วนวิวัฒนาการของกระดูกโกลนจาก hyomandibula เป็นเหตุการณ์ต่างหากที่เกิดขึ้นก่อน
ทฤษฎี Reichert-Gaupp
โดยอาศัยไอเดียของนักธรรมชาติวิทยาชาวฝรั่งเศส Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (พ.ศ. 2361) และของงานศึกษาต่าง ๆ รวมทั้งของนักกายวิภาคชาวเยอรมัน Johann Friedrich Meckel (2363), ของนักสรีรวิทยาชาวเยอรมัน Carl Gustav Carus (2361), ของนักคัพภวิทยาชาวเยอรมัน Martin Rathke (2368), และของนักวิทยาศาสตร์ชาวเอสโทเนีย (2371) นักคัพภวิทยาชาวเยอรมัน Karl Bogislaus Reichert จึงได้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างขากรรไกรของสัตว์เลื้อยคลานกับกระดูกหูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในปี 2380 (ก่อนการพิมพ์หนังสือ On the Origin of Species ของดาร์วิน) ซึ่งต่อมาพัฒนาโดยนักกายวิภาคชาวเยอรมัน Ernst Gaupp จนกลายเป็นทฤษฎีที่เรียกว่า Reichert-Gaupp Theory
ในวิถีพัฒนาการของเอ็มบริโอ กระดูกทั่งและค้อนจะเกิดจาก first pharyngeal arch เหมือนกับ mandible และ maxilla และสัมพันธ์กับประสาทไทรเจมินัลสาขาเดียวกันด้วย "การค้นพบว่า กระดูกทั่งและค้อนของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจริง ๆ มีกำเนิดเดียวกับส่วนประกอบข้อต่อขากรรไกรของ "สัตว์เลื้อยคลาน" ... จัดเป็นหลักชัยอันหนึ่งในประวัติศาสตร์ของชีววิทยาเชิงเปรียบเทียบ"
"มันเป็นชัยชนะอันหนึ่งของโซ่งานวิจัยยาวเหยียดในสัตว์เลื้อยคลาน Theromorph ที่สูญพันธุ์ไปแล้ว เริ่มโดย Owen (2388) สืบต่อโดย Seeley, Broom, และ Watson ที่ได้แสดงขั้นตอนในระหว่าง ๆ ที่ความเปลี่ยนแปลงอาจเกิดจากกระดูก quadrate ข้างในไปเป็นข้อต่อ squamosal ข้างนอก ..."
แต่ว่า การเปลี่ยนแปลงจากกระดูกขากรรไกรของ "สัตว์เลื้อยคลาน" ไปเป็นกระดูกหูชั้นกลางของ "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม" ก็ไม่มีหลักฐานซากดึกดำบรรพ์เชื่อมจนกระทั่งคริสต์ทศวรรษ 1950 ที่ได้พบรายละเอียดในซากดึกดำบรรพ์ที่ปัจจุบันมีชื่อเสียงคือ Morganucodon
ยังมีงานวิจัยทางพันธุกรรมต่อมาเกี่ยวกับพัฒนาการของกระดูกหูจาก embryonic arch อีกด้วย และงานที่เชื่อมเรื่องนี้กับประวัติวิวัฒนาการ "ยีน Bapx1 หรือ Nkx3.2 ของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีกำเนิดเดียวกันกับยีน Bagpipe ของแมลงหวี่สกุล Drosophila เป็นสมาชิกในชั้น NK2 ของยีน homeobox..." งานวิจัยแสดงว่ายีนนี้เป็นเหตุในการเปลี่ยนกระดูกขากรรไกรที่พบในสัตว์อื่น ๆ ไปเป็นกระดูกหูในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ยีนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องรวมทั้ง Dlx, Prx, และ Wnt
หูชั้นกลางมีจำกัดเฉพาะสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
หูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีกระดูกหูท่อนน้อย ๆ 3 ท่อนที่เรียกว่า กระดูกค้อน กระดูกทั่ง และกระดูกโกลน โดยกระดูกหูเป็นระบบคานงัดที่ซับซ้อน และมีหน้าที่ต่าง ๆ คือ ลดแอมพลิจูดของแรงสั่น เพิ่มแรงสั่น และดังนั้น ช่วยถ่ายทอดพลังงานเสียงอย่างมีประสิทธิภาพจากแก้วหูไปยังโครงสร้างของหูชั้นใน กระดูกหูทำงานทางแรงกลเหมือนกับหม้อแปลงไฟฟ้าทำกับกระแสไฟฟ้า เป็นการแมทชิงอิมพีแดนซ์ของแรงสั่นจากอากาศให้เป็นแรงสั่นในน้ำภายในคอเคลีย ซึ่งผลโดยรวมก็คือเพิ่มความไวและขีดจำกัดเสียงความถี่สูงของการได้ยินในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยเทียบกับสัตว์เลื้อยคลาน แต่รายละเอียดของโครงสร้างและผลเหล่านี้ก็ยังต่างกันอย่างเห็นได้ในสปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่าง ๆ แม้แต่สปีชีส์ที่ใกล้ชิดกันมากเช่นมนุษย์กับชิมแปนซี
นิยามที่จำกัด "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม"
สปีชีส์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยังมีอยู่สามารถระบุได้ด้วยต่อมน้ำนม (mammary gland) ในสัตว์ตัวเมีย แต่ว่า ลักษณะอื่นย่อมจำเป็นเพื่อกำหนดซากดึกดำบรรพ์ เพราะว่าต่อมน้ำนมและเนื้อเยื่ออื่น ๆ ไม่เหลืออยู่ในซากดึกดำบรรพ์ ดังนั้น นักบรรพชีวินวิทยาจึงต้องใช้ลักษณะเฉพาะที่มีในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ยังไม่สูญพันธุ์ทั้งหมด (รวมทั้งโมโนทรีม) แต่ไม่ปรากฏใน therapsid (สัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมซึ่งเป็นสัตว์บรรพบุรุษ) ในต้นยุคไทรแอสซิก ซึ่งก็คือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใช้กระดูกหูสองท่อนเพิ่มเพื่อการได้ยิน โดยเป็นกระดูกที่สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ (Amniota) อื่น ๆ ใช้เพื่อกิน
สัตว์มีถุงน้ำคร่ำที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมดใช้ระบบกระดูกเช่นนี้รวมทั้ง กิ้งก่า จระเข้ ไดโนเสาร์ (และสัตว์ลูกหลานคือสัตว์ปีก) และ therapsid (บรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) ดังนั้น กระดูกหูชิ้นเดียวในหูชั้นกลางของสัตว์เหล่านี้ก็คือกระดูกโกลน
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีข้อต่อขากรรไกรที่ต่างกัน ประกอบด้วยเพียงแค่ dentary (กระดูกขากรรไกรล่างซึ่งรองรับฟัน) และ squamosal (กระดูกกะโหลกศีรษะเล็กอีกชิ้นหนึ่ง) โดยกระดูก quadrate และ articular ที่เป็นส่วนของกระดูกขากรรไกรในสัตว์อื่น ได้วิวัฒนาการไปเป็นกระดูกค้อนและกระดูกทั่งในหูชั้นกลางเรียบร้อยแล้ว
ภาพรวมของหลักฐานดึกดำบรรพ์
นี่เป็นภาพต้นไม้แสดงสายพันธุ์ต่าง ๆ (ต้นไม้ชีวิต) แบบง่าย --Tetrapod-- | (แปลตรง ๆ ว่า "มี 4 ขา" สัตว์ต้น ๆ หายใจผ่านเหงือก) |    +-- สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก -- |    `Reptiliomorphs- | (สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก "คล้ายสัตว์เลื้อยคลาน") |         `--สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ-- |              +--Sauropsid (สัตว์ "หน้ากิ่งก่า") --- | (กิ้งก่า จระเข้ ไดโนเสาร์ สัตว์ปีก               | เต่า และกลุ่มสัตว์ที่สูญพันธุ์แล้ว) |              `--Synapsid-- |                   `--Pelycosaur* |                        `--Therapsid- |                             `--สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม---
สัตว์มีกระดูกสันหลังที่เป็นสัตว์บกแท้พวกแรกคือ สัตว์มีถุงน้ำคร่ำ (amniote) ไข่ของพวกมันมีเยื่อข้างในที่ช่วยเก็บน้ำให้เอ็มบริโอที่กำลังเติบโตหายใจได้ ซึ่งทำให้สัตว์สามารถวางไข่บนบกแห้งได้ ในขณะที่สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกโดยทั่วไปจะต้องวางไข่ในน้ำ สัตว์มีถุงน้ำคร่ำปรากฏว่าเกิดในช่วงปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัส จากสัตว์บรรพบุรุษ reptiliomorph (reptiliomorpha) ซึ่งเป็นกลุ่มสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกที่ลูกหลานที่ยังไม่สูญพันธุ์ล้วนเป็นสัตว์มีถุงน้ำคร่ำ ภายใน 2-3 ล้านปีต่อมา จึงเกิดสายพันธุ์สองสายที่ชัดเจน คือ synapsid ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และ sauropsid ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของกิ้งก่า งู จระเข้ ไดโนเสาร์ และสัตว์ปีก
ซากดึกดำบรรพ์เก่าแก่ที่สุดของกลุ่มสัตว์เหล่านี้มีอายุประมาณ 320-315 ล้านปีก่อน แต่โชคไม่ดีเพราะแน่ใจได้ยากว่าแต่ละกลุ่มวิวัฒนาการขึ้นมาเมื่อไร เพราะว่าซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์มีกระดูกสันหลังจากปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัสมีน้อยมาก และดังนั้น การเกิดขึ้นจริง ๆ ของสัตว์แต่ละกลุ่มอาจจะโบราณกว่าซากที่พบแล้ว
รูปแบบส่วนใหญ่ในหัวข้อต่อไปนี้ก็คือ กลุ่ม "ต่อมา" แต่ละกลุ่มจะเริ่มด้วยขากรรไกรและหูที่ "เก่าแก่" กว่าโดยได้จากบรรพบุรุษ แล้วจึงพัฒนามีขากรรไกรและหูที่ "ก้าวหน้า" กว่าต่อไป ให้สังเกตว่า ข้อต่อขากรรไกรและหูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ได้วิวัฒนาการแบบก้าวต่อก้าวร่วมกับวิวัฒนาการลักษณะเฉพาะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ กล่าวอีกอย่างก็คือ ข้อต่อขากรรไกรและหูในช่วงต่าง ๆ ไม่ได้เป็นตัวระบุอะไรยกเว้นในระยะสุดท้าย ๆ ที่นักบรรพชีวินวิทยาเริ่มแยกว่าเป็นกายวิภาคโดยเฉพาะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
หูของสัตว์สี่ขาและสัตว์มีถุงน้ำคร่ำต้น ๆ
ในสัตว์มีถุงน้ำคร่ำปัจจุบัน (รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) หูชั้นกลางรวบรวมเสียงจากอากาศผ่านแก้วหู แล้วถ่ายทอดแรงสั่นไปยังหูชั้นในผ่านโครงสร้างที่เป็นทั้งกระดูกอ่อนกระดูกแข็ง ซึ่งปกติจะรวมกระดูกโกลนด้วย แต่ว่า สัตว์สี่ขา สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก และสัตว์มีถุงน้ำคร่ำยุคต้น ๆ ที่สุด น่าจะไม่มีแก้วหู จริง ๆ แล้ว แก้วหูดูเหมือนจะวิวัฒนาการอย่างเป็นอิสระแล้ว ๆ เล่า ๆ 3-6 ครั้ง คือ ในสัตว์ต้นสาย (basal) ทั้งหมดของ clade สัตว์มีถุงน้ำคร่ำใหญ่ ๆ ทั้งสาม (คือ synapsid, eureptile, และ parareptile) กระดูกโกลนเป็นส่วนค้ำจุนค่อนข้างใหญ่ของกระดูกหุ้มสมอง (braincase) และหน้าที่นี้ทำให้ไม่สามารถใช้ในระบบการได้ยินได้ แต่ก็มีหลักฐานเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ว่า synapsid, eureptile และ parareptile ได้พัฒนาแก้วหูเชื่อมกับหูชั้นในผ่านกระดูกโกลนในช่วงยุคเพอร์เมียน
กระดูกขากรรไกรและหูของ therapsid ยุคต้น ๆ
ขากรรไกรของ synapsid ต้น ๆ รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ยังคล้ายกับของสัตว์สี่ขา (tetrapod) อื่น ๆ ในยุคเดียวกัน โดยขากรรไกรล่างมีกระดูก dentary ที่เป็นที่ยึดของฟัน และมีกระดูกเล็ก ๆ กว่าด้านหลังอีกหลายชิ้น ข้อต่อขากรรไกรประกอบด้วยกระดูก articular ในขากรรไกรล่างและ quadrate ในขากรรไกรบน
pelycosaur ต้น ๆ (ปลายยุคคาร์บอนิเฟอรัสและต้นยุคเพอร์เมียน) ไม่น่าจะมีแก้วหู และกระดูกโกลนที่ใหญ่มากทำหน้าที่ค้ำจุนกระดูกหุ้มสมอง (braincase) โดยมีส่วนล่างสุดวางอยู่บน quadrate
แต่ว่าสัตว์ลูกหลาน คือ therapsid (รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม) น่าจะมีแก้วหูซึ่งอาจอยู่ติดกับกระดูก quadrate และกระดูกโกลนก็ยังอยู่ติดกับ quadrate แต่ทำหน้าที่เป็นกระดูกหูเพื่อการได้ยินไม่ใช่เพื่อค้ำจุนกระดูกหุ้มสมอง ดังนั้น quadrate ของ therapsid จึงมีหน้าที่คู่ คือเป็นทั้งส่วนของข้อต่อขากรรไกรและส่วนของระบบการได้ยิน
ขากรรไกรแบบข้อต่อคู่
ในช่วงยุคเพอร์เมียนและต้นยุคไทรแอสซิก กระดูก dentary ของ therapsid รวมทั้งบรรพบุรุษของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่กระดูกขากรรไกรอื่น ๆ เล็กลง ในที่สุด กระดูก dentary ก็กลายมาติดกับกระดูก squamosal ที่ขากรรไกรบนโดยอยู่ข้างหน้าของ quadrate รวมกันทั้งหมดเป็นข้อต่อของขากรรไกร 2 แบบพร้อม ๆ กัน คือ ข้อต่อด้านหน้าแบบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นกระดูก dentary กับ squamosal และข้อต่อด้านหลังแบบสัตว์เลื้อยคลาน เป็น quadrate และ articular
ข้อต่อกระดูกขากรรไกรคู่เช่นนี้สามารถเห็นได้ในสัตว์ cynodont (therapsid ที่มี "ฟันสุนัข") หลัง ๆ และใน mammaliform (cynodont ที่มี "รูปร่างของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม") ต้น ๆ สัตว์สกุล Morganucodon ที่มีชีวิตในช่วงปลายยุคไทรแอสซิกจนถึงกลางยุคจูแรสซิก (ที่ฟันดึกดำบรรพ์พบโดยมากในเทศมณฑล Glamorgan ในประเทศเวลส์) เป็น mammaliform แรก ๆ ที่พบและศึกษามากที่สุด เนื่องจากพบซากดึกดำบรรพ์มากเป็นพิเศษ คือ "Morganucodon เป็นสัตว์ระหว่างกลางที่เกือบสมบูรณ์ที่สุดในด้านนี้ (คือ มีขากรรไกรมีข้อต่อคู่) ระหว่างสัตว์เลื้อยคลานคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม*ระดับสูงข้างหนึ่ง กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมธรรมดาอีกข้างหนึ่ง"
กระดูกขากรรไกรและหูคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ในขณะที่ dentary ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในยุคไทรแอสซิก ข้อต่อ quadrate-articular ที่เก่าแก่กว่าก็หมดประโยชน์ไปเรื่อย ๆ แม้ว่า กระดูกบางชิ้นจะหายไป แต่ quadrate (ซึ่งอยู่ต่อกับกระดูกโกลน), articular (ซึ่งต่อกับ quadrate), และ angular (ซึ่งต่อกับ articular) ก็กลายเป็นกระดูกอิสระที่สัมพันธ์กับกระดูกโกลน ซึ่งเกิดขึ้นอย่างน้อยสองครั้งใน mammaliformes ส่วนสัตว์กลุ่ม Multituberculates (สัตว์คล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีฟันเป็นตุ่ม ๆ) ซึ่งมีชีวิตตั้งแต่ 160 ล้านปีก่อน (กลางยุคจูแรสซิก) จนถึง 35 ล้านปีก่อน (ต้นสมัยโอลิโกซีน) มีข้อต่อขากรรไกรที่มีแต่กระดูก dentary และ squamosal โดยที่ quadrate และ articular ได้กลายเป็นส่วนของหูชั้นกลางแล้ว แต่ว่าลักษณะต่าง ๆ ของฟัน ขากรรไกร และกะโหลกศีรษะก็ยังต่างจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างสำคัญ
ในสายพันธุ์ที่ใกล้ชิดกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากที่สุด ขากรรไกรของ Hadrocodium (ประมาณ 195 ล้านปีก่อนในยุคจูแรสซิกต้น ๆ) แสดงนัยว่า สัตว์หรือว่าบรรพบุรุษใกล้ ๆ อาจเป็นสัตว์พวกแรกที่มีหูชั้นกลางเหมือนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมแทบสมบูรณ์ คือ มันไม่มีร่องที่ด้านหลังของขากรรไกรล่าง ซึ่งเป็นที่ยึดแก้วหูของ therapsid และ mammaliformes ก่อน ๆ การไม่มีร่องเช่นนี้แสดงนัยว่า หูของ Hadrocodium เป็นส่วนของกระดูกหุ้มสมอง เหมือนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และดังนั้น กระดูกเดิมที่เป็น articular และ quadrate ได้กลายเป็นส่วนของหูชั้นกลาง คือได้กลายเป็นกระดูกค้อนและกระดูกทั่งแล้ว แต่ว่ากระดูก dentary ก็ยังมีช่องเว้าที่ด้านหลังซึ่งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมไม่มี ซึ่งแสดงนัยว่า dentary อาจมีรูปร่างแบบนี้ถ้า articular และ quadrate ยังเป็นส่วนของข้อต่อกระดูกขากรรไกร
มีการเสนอในปี 2548 ว่า ช่องเว้าที่ค่อนข้างใหญ่ของกระดูกขากรรไกรของโมโนทรีมต้นยุคครีเทเชียสสกุล Teinolophos เป็นหลักฐานข้อต่อขากรรไกรของบรรพบุรุษสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (pre-mammalian) คือเพราะว่า therapsid และ mammaliform หลายชนิดก็มีช่องเว้านี้เหมือนกัน ซึ่งเป็นจุดต่อกับกระดูก articular กับ angular และดังนั้น Teinolophos จึงมีหูชั้นกลางเหมือนกับบรรพบุรุษสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และดังนั้น วิวัฒนาการของกระดูกหูของหูชั้นกลางแบบสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมของโมโนทรีม จึงเกิดขึ้นอย่างเป็นอิสระจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ
แต่การวิเคราะห์ปี 2551 สรุปว่า Teinolophos เป็นตุ่นปากเป็ดอย่างสมบูรณ์ และส่วนเว้านั้นเป็นช่องสำหรับเส้นประสาทจำนวนมากที่มาจากตัวรับกระแสไฟฟ้าและแรงสั่นที่ปาก (ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของตุ่นปากเป็ดในบรรดาโมโนทรีม) และดังนั้น รอยเว้าจึงไม่ใช่เป็นหลักฐานว่า Teinolophos มีข้อต่อขากรรไกรและหูชั้นกลางเหมือนกับบรรพบุรุษสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม แต่ก็แปลกดีว่า ผู้เขียน 2 ท่านในงานปี 2548 ก็เป็นผู้เขียนงานปี 2551 ด้วย แถมงานหลังก็คัดค้านงานแรก
ซากดึกดำบรรพ์ช่วงเปลี่ยนสภาพที่ค้นพบในปี 2550 เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคต้น ๆ สกุล Yanoconodon จาก 125 ล้านปีก่อนในมหายุคมีโซโซอิก ที่กระดูกหูทั้งสามได้แยกออกจากขากรรไกรแล้วทำหน้าที่ทางการได้ยินในหูชั้นกลาง แต่กระดูกก็ยังเชื่อมกับขากรรไกรผ่านกระดูกที่เรียกว่า Meckel's cartilage แต่โดยเป็นกระดูกแข็ง ซึ่งในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต่อ ๆ มาจะเป็นกระดูกอ่อนที่หายไปในช่วงพัฒนาการ
ผลต่อการได้ยิน
พิสัยความถี่และความไวเสียงของหูจะขึ้นอยู่กับรูปร่างและระเบียบของกระดูกหูชั้นกลาง ใน synapsid ต้น ๆ เช่น pelycosaur กระดูก quadrate และ articular เป็นข้อต่อขากรรไกร ซึ่งจำกัดการใช้กระดูกเหล่านี้เพื่อเปลี่ยนพิสัยความถี่เสียงของหู แต่เมื่อกระดูกเหล่านี้ไม่เป็นส่วนของกระดูกขากรรไกรแล้ว การเปลี่ยนแปลงกระดูกเพื่อการได้ยินก็จะไม่มีผลต่อการทำงานของขากรรไกร และนี่ทำให้สามารถเกิดวิวัฒนาการของกระดูกอย่างไม่จำกัดในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และโดยยุคจูแรสซิก หูที่เป็นลักษณะเฉพาะของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมก็เริ่มปรากฏแล้ว โดยที่กระดูก angular ได้กลายมาเป็น tympanic annula (ซึ่งเป็นกระดูกค้ำจุนแก้วหู) ในขณะที่ articular และ quadrate ได้กลายมาเป็นกระดูกค้อนและกระดูกทั่งตามลำดับ โดยเชื่อมเป็นลูกโซ่กับกระดูกโกลน กระดูกหูทั้งสามทำหน้าที่เป็นระบบจับคู่อิมพีแดนซ์ เพื่อปรับปรุงการถ่ายทอดเสียงเพื่อให้ได้ยินดีขึ้น
การเปลี่ยนสภาพของกระดูกหูเหล่านี้มีหลักฐานดีที่สุด ในเรื่องทางวิวัฒนาการทั้งหมด และซากดึกดำบรรพ์ที่ค้นพบใหม่ ๆ และมาจากยุคเปลี่ยนสภาพ ก็ได้ปรับปรุงความเข้าใจในเรื่องนี้ให้ดีขึ้น แต่ก็แสดงด้วยว่า นี่ไม่ใช่กระบวนการเปลี่ยนสภาพแบบเป็นเส้นตรงจากขากรรไกร (ข้อต่อแบบ quadrate-articular) และหูชั้นกลาง (กระดูกโกลนเป็นกระดูกหูเดียว) ของ therapsid ต้น ๆ มาสู่กายวิภาคหูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมปัจจุบัน
การคัดเลือกโดยธรรมชาติ
มีการเสนอว่า การคัดเลือกโดยธรรมชาติอาจเป็นปัจจัยผลักดันโครงสร้างหูชั้นกลางของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม คือ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยุคต้น ๆ หลายอย่างค่อนข้างเล็ก และฟันแสดงว่า พวกมันเป็นสัตว์กินแมลง ถ้าพวกมันเป็นสัตว์เลือดอุ่นเหมือนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมปัจจุบัน ก็อาจเป็นสัตว์หากินกลางคืนด้วย ซึ่งเข้ากับจินตภาพยอดนิยมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมว่าเป็นสัตว์เล็ก ๆ หากินแมลงเวลากลางคืน และมีชีวิตรอดในระบบนิเวศเฉพาะ ๆ ที่ไดโนเสาร์ใหญ่ผู้ครองโลกในยุคเดียวกันเข้าไม่ถึง การได้ยินเสียงที่ดีกว่า โดยเฉพาะที่ความถี่สูง ก็จะเป็นประโยชน์ต่อสัตว์หากินกลางคืน โดยเฉพาะเพื่อตรวจจับหาแมลง สถานการณ์เยี่ยงนี้ เข้ากับความได้เปรียบโดยการคัดเลือกอันเป็นปัจจัยเสริมให้เกิดการเปลี่ยนสภาพ
ประวัติและภาพรวม
"ถ้าอนุมานนอกช่วงการเกิดสัณฐานช่วงพัฒนาการ (developmental morphogenesis) จากงานศึกษาทางพันธุกรรม ให้เข้ากับหลักฐานซากดึกดำบรรพ์ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต้น ๆ วิวัฒนาการของหูชั้นกลางในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต้น ๆ ก็จะเป็นกรณีศึกษาแบบบูรณาการที่แสดงว่า พัฒนาการสามารถมีผลเชิงกลต่อการเปลี่ยนรูปของคอมเพล็กซ์โครงสร้างสำคัญในกระบวนการวิวัฒนาการได้อย่างไร"
- Zhe-Xi Luo (2011). Developmental Patterns in Mesozoic Evolution of Mammal Ears
แม้ว่ากระดูกโกลนจะมีอยู่ในสัตว์สี่ขาหลายอย่าง แต่การเพิ่มทั้งกระดูกค้อนและกระดูกทั่ง (หรือ quadrate และ articular) ในหูชั้นกลางอันเป็นลักษณะเฉพาะของกลุ่มสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แยกกลุ่มออกจากสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ ทั้งหมด ในอดีตเวลาหนึ่ง ต้นไม้ชีวิตจึงได้ปรากฏเหมือนกับไม่สืบตอน
แต่โดยต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ก็เกิดสมมติฐานว่า กระดูกเหล่านี้ไม่ใช่อะไรใหม่โดยสิ้นเชิง แต่เป็นกระดูก 2 ชิ้นในขากรรไกรของสัตว์ที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ สมมติฐานนี้มีเหตุผล และไม่ใช่เพราะการมีกระดูกหูสามชิ้นเท่านั้น แต่เพราะลักษณะทางกายวิภาคอื่น ๆ เช่น เส้นทางของเส้นประสาทในศีรษะ
เมื่อสาขาชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการเริ่มขยายตัว จึงได้ปฏิบัติต่อความสัมพันธ์เช่นนี้เหมือนว่า สัตว์เหล่านี้ (สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และสัตว์มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ) สืบเชื้อสายร่วมกัน เพื่อที่คำอธิบายทางวิวัฒนาการจะสมเหตุผล กระดูกจึงต้องเปลี่ยนหน้าที่จากเป็นส่วนของกลไกการกินอาหารคือข้อต่อขากรรไกร ไปเป็นส่วนของการได้ยินเท่านั้น ซึ่งหมายความว่า จะต้องมีซากดึกดำบรรพ์ที่แสดงสภาพในระหว่าง คือแสดงการสืบต่อของสองหน้าที่นี้
การค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของ Morganucodon และอื่น ๆ จึงทำให้มีตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมในเรื่องนี้ เพราะว่า ซากที่พบมีข้อต่อขากรรไกรทั้งสองอย่าง คือ แบบ "สัตว์เลื้อยคลานเก่า" และแบบ "สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมใหม่" เป็นหลักฐานยืนยันรูปแบบการอนุมานจากสาขากายวิภาคเปรียบเทียบไปยังสาขาชีววิทยาเชิงวิวัฒนาการ (ดูคำพูดของ Zhe-Xi Luo ด้านบน)
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมต้น ๆ โดยทั่วไปเป็นสัตว์เล็ก ๆ และน่าจะเป็นสัตว์หากินแมลงเวลากลางคืน ทฤษฎีนี้ใช้อธิบายกลไกทางวิวัฒนาการที่ขับเคลื่อนความเปลี่ยนแปลงได้ เพราะด้วยกระดูกหูเล็ก ๆ ในหูชั้นกลาง สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจึงสามารถขยายพิสัยความถี่เสียงที่ได้ยิน ซึ่งช่วยตรวจจับหาแมลงในที่มืด ทฤษฎีการคัดเลือกโดยธรรมชาติก็จะสามารถอธิบายชัยชนะของคุณลักษณะเยี่ยงนี้
เฟรัส ตาโบรัต
พีรัท ทาบอรัท หรือ เฟรัส ทาบอรัท (Feras Taborat) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 8 ครั้ง แพ้ 8
ประวัติ
ทาบอรัทเป็นนักมวยสากลชาวอินโดนีเซียที่มาชกอุ่นเครื่องกับนักมวยสากลชาวไทยบ่อยครั้งในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2536 – 2539 เคยชกกับสุรชัย แสงมรกต ตะคร้อเล็ก เดชรัตน์ และ สิน ส. เพลินจิต มาแล้วจนกระทั่งชิงแชมป์ PABA แพ้น็อค พิชิต ช. ศิริวัฒน์ จึงไม่ได้มาชกในประเทศไทยอีก
เกียรติประวัติ
ชิงแชมป์ PABA รุ่นไลท์ฟลายเวทเมื่อ 7 เม.ย. 2539 แพ้น็อค พิชิต ช.ศิริวัฒน์ ยก 2 ที่ อุตรดิตถ์
สุดท้ายและตลอดไป
สุดท้ายและตลอดไป เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นใน ค.ศ. 2022 กำกับโดย มิจิฮิโตะ ฟูจิอิ โดยได้รับเค้าโครงจากมังงะในชื่อภาษาญี่ปุ่นเดียวกัน ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2022 นำแสดงโดย นานะ โคมัตสึ และ เค็นตาโร ซากางูจิ ภาพยนตร์ได้รับการฉายในประเทศไทยและประเทศไต้หวันในวันที่ 2 มิถุนายน และ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2022 ตามลำดับ
ฟูจิอิ เคยเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ใน ค.ศ. 2019 เดอะเจอร์นัลลิสต์ ซึ่งได้รับรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม สาขาภาพยนตร์แห่งปี
เรื่องย่อ
มัตสึริได้รับการวินิจฉัยโรคร้ายซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่มักเสียชีวิตภายใน 10 ปี ระหว่างนี้เธอพบกับคาซูโตะที่งานรวมรุ่นโรงเรียน ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องอนาคตต่อจากนี้ของพวกเขา มัตสึริและคาซุตัดสินใจคบหากัน ขณะที่อาการป่วยรักษาไม่หายของมัตสึริเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น
การผลิต
ฟูจิอิ ที่เคยเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ใน ค.ศ. 2019 เดอะเจอร์นัลลิสต์ ซึ่งได้รับรางวัลเจแปนอะแคเดมีฟิล์ม สาขาภาพยนตร์แห่งปี กล่าวหลังจากอ่านมังงะต้นฉบับครั้งแรกว่าเขาประทับใจในงานเขียนของโคซากะเป็นอย่างมาก และตั้งใจแน่วแน่ในการผลิตภาคคนแสดงของมังงะ
การถ่ายทำเกิดขึ้นตลอดทั้งปีตามสี่ฤดูกาลในภาพยนตร์ ไดซูเกะ เซกิงูจิ ผู้อำนวยการผลิตเปิดเผยว่าดอกใบไม้ผลิ, หิมะ และทะเลในฤดูร้อนนั้นเป็นการถ่ายทำจริงโดยไม่ใช้เทคนิคพิเศษทางภาพ (visual effects) เพื่อให้ความรู้สึกของนักแสดงสื่อถึงผู้ชมได้อย่างแท้จริง ณ ช่วงเวลานั้น ๆ แม้เป็นเช่นนั้น เงินทุนในการผลิตภาพยนตร์ยังคงไว้ที่เท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ฟูจิอิกล่าวเสริม
ชิน ฮิซุบ
ชิน ฮิซุบ (Hi-Sup Shin) นักมวยสากลชาวเกาหลีใต้ เกิดเมื่อ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2507 ที่ โซล สถิติการชก 41 ครั้ง ชนะ 37 (น็อค 22) เสมอ 1 แพ้ 3