cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เกล็นเดล (รัฐแคลิฟอร์เนีย)
เกล็นเดล เป็นที่ตั้งของชุมชนของคนเชื้อสายอาร์มีเนียที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในสหรัฐ และที่ใหญ่สุดนอกอาร์มีเนียแห่งหนึ่ง มีปรากฏครอบครัวชาวอาร์มีเนียตั้งรกรากอยู่ในเกล็นเดลมาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1920 แต่การอพยพเข้ามาระลอกใหญ่ของชาวอาร์มีเนียมีขึ้นในทศวรรษ 1970 ชาวอเมริกันเขื้อสายอาร์มีเนียกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเกล็นเดล และในเมืองยังเต็มไปด้วยธุรกิจ องค์การชาติพันธ์ุและวัฒนธรรมของอาร์มีเนีย ไปจนถึงโรงเรียนที่สอนเป็นภาษาอาร์มีเนีย ประชากรชาวอาร์มีเนียส่วนใหญ่ในเกล็นเดลอพยพมาที่นี่ในช่วงทศวรรษ 1990-2000
ข้อมูลจากสำมะโนปี 2000 เกล็นเดลมีประชากรเขื้อสายอาร์มีเนียอยู่ที่ 65,343 คน คิดเป็น 34.1% ของประชากรเกล็นเดล ซึ่งเดิ่มขึ้นจาก 1990 ซึ่งมีรายงานชาวเชื้อสายอาร์มีเนียอยู่ที่ 31,402 คน ในปี 2005 มีการประมาณว่าราวหนึ่งในสามของประชากรอาร์มีเนียในลอสแองเจลีส อาศัยอยู่ในเกล็นเดล รวมถึงสภานครเกล็นเดลยังมีสมาชิกส่วนใหญ่คือชาวเขื้อสายอาร์มีเนีย
วงศ์มะม่วง
วงศ์มะม่วง หรือ Anacardiaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ผลมีเมล็ดเดียวและผลิตยางที่มีความระคายเคือง มีหลายสกุลที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ เช่น มะม่วงหิมพานต์ มะม่วง มะปราง  สกุล Pistacia รวมอยู่ในวงศ์นี้แม้ว่าบางครั้งจะแยกไปอยู่วงศ์ต่างหากคือ Pistaciaceae.
ตัวอย่างสกุล
Actinocheita Anacardium (มะม่วงหิมพานต์) Androtium Antrocaryon Apterokarpos Astronium (=Myracrodruon) Baronia Bonetiella Bouea Buchanania Campnosperma Cardenasiodendron Choerospondias Comocladia Cotinus Cyrtocarpa Dracontomelon Drimycarpus Ebandoua Euleria Euroschinus Faguetia Fegimanra Gluta Haematostaphis Haplorhus Harpephyllum Heeria Holigarna Koordersiodendron Lannea Laurophyllus Lithraea Loxopterigium Loxostylis Malosma Mangifera (มะม่วง) Mauria Melanochyla Metopium Micronychia Montagueia Mosquitoxylum Nothopegia Ochoterenaea Operculicarya Ozoroa Pachycormus Parishia Pegia Pentaspadon Pistacia (พิสทาชิโอ) Pleiogynium Poupartia Protorhus Pseudoprotorhus Pseudosmodingium Pseudospondias Rhodosphaera Rhus Schinopsis Schinus Sclerocarya Semecarpus Smodingium Solenocarpus Sorindeia Spondias Swintonia Tapirira Thyrsodium Toxicodendron Trichoscypha
โทรคมนาคมในประเทศไทย
การสื่อสารโทรคมนาคมในประเทศไทย เริ่มขึ้นครั้งแรกด้วยการให้บริการโทรเลขเมื่อปี พ.ศ. 2418 โดยมีกรมโทรเลขเป็นผู้ดูแลการให้บริการ ในอดีต การพัฒนาเครือข่ายโทรศัพท์ในประเทศไทย อยู่ในการให้บริการโดยหน่วยงานของภาครัฐเท่านั้น จัดตั้งขึ้นเพื่อให้บริการโทรเลข โทรศัพท์ วิทยุ และโทรทัศน์ โดยเฉพาะหน่วยงานด้านการทหารที่ยังคงควบคุมคลื่นความถี่วิทยุและโทรทัศน์จำนวนมาก
ในช่วงปี พ.ศ. 2530 - 2540 เป็นช่วงการเปิดให้บริการโทรคมนาคมอย่างเสรีกับภาคประชาชน โดยมีหน่วยงานของรัฐ 3 หน่วยงานที่ดูแลกิจการโทรคมนาคมเป็นหลัก ได้แก่ องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย (ปัจจุบันคือทีโอที), การสื่อสารแห่งประเทศไทย (ปัจจุบันคือ กสท โทรคมนาคม) และองค์การสื่อสารมวลชนแห่งประเทศไทย (ปัจจุบันคือ อสมท) และแปรสภาพเป็นรัฐวิสาหกิจในรูปแบบบริษัทมหาชนจำกัดในปี พ.ศ. 2546-2547 โดยการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญคือ การที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 กำหนดให้คลื่นความถี่ทั้งหมดเป็น "ทรัพยากรการสื่อสารของชาติเพื่อสวัสดิการสาธารณะ" โดยกำหนดให้มีการจัดตั้งองค์กรกำกับดูแลอิสระขึ้นซึ้งมีอำนาจในการจัดสรรคลื่นความถี่, ตรวจสอบ และควมคุมการติดต่อสื่อสารในประเทศไทยได้แก่ คณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) และ คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงแห่งชาติ (กสช.) ในปี พ.ศ. 2541 และมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้ง กทช. ชุดแรกขึ้นในปี พ.ศ. 2547
การจัดตั้ง กทช. ทำให้มีการโอนหน้าที่และทรัพย์สินของกรมไปรษณีย์โทรเลข ในการกำกับดูแลของกระทรวงคมนาคม มาเป็นของคณะกรรมการ กทช. รวมถึงในส่วนของกองงานคณะกรรมการกิจการวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ กรมประชาสัมพันธ์ ในการกำกับดูแลของสำนักนายกรัฐมนตรีอีกด้วย แต่ในขณะเดียวกันในส่วนของคณะกรรมการกิจการกระจายเสียงแห่งชาติในขณะนั้นไม่ได้รับการยอมรับเนื่องจากมีการโต้แย้งรวมถึงข้อพิพาทต่างๆทั้งในการกระบวนการสรรหาและการเมืองภายในภาคสื่อเอง
ภายหลังจากเหตุการณ์รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้มีการตัดสินใจควบรวมกิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคม โดยได้ยุบหน่วยงานทั้ง กทช. และ กสท. เดิม และตราพระราชบัญญัติองค์การจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 และบังคับใช้ในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ซึ่งในพระราชบัญญัติดังกล่าว บัญญัติให้มีคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) เพื่อทำหน้าที่จัดสรรคลื่นความถี่และกำกับกิจการวิทยุการจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการด้านโทรคมนาคม โดยกำหนดให้เป็นหน่วยงานอิสระของรัฐ
ภารกิจแรกของคณะกรรมการ กสทช. คือการจัดประมูลใบอนุญาตคลื่นความถี่สำหรับกิจการโทรคมนาคมประเภทบริการ 3 จี ในปี พ.ศ. 2555 ที่ยืดเยื้อมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2550 โดยมีการออกใบอนุญาตในช่วงคลื่นความถี่ 2100 เมกะเฮิร์ตซ์ ทั้งหมด 3 ใบ ให้กับ เอไอเอส, ทรูมูฟ เอช และดีแทค
ในปี พ.ศ. 2556 คณะกรรมการกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ (กสท.) หน่วยงานย่อยของ กสทช. ได้เปิดให้มีการประมูลใบอนุญาตประกอบกิจการโทรทัศน์ดิจิทัลภาคพื้นดินแห่งชาติจำนวน 42 ใบ และเปิดให้บริการได้ในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน
แม้จะเกิดเหตุการณ์รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 แต่ด้วยพระราชบัญญัติ กสทช. ยังมีผลบังคับใช้จึงทำให้คณะกรรมการยังคงปฏิบัติหน้าที่ต่อไป จนได้มีการออกพระราชบัญญัติฉบับใหม่ในปี พ.ศ. 2560 โดยได้ยุบหน่วยงานย่อยของกสทช. ทั้งหมดให้เหลือเพียงหน่วยงาน กสทช. เพียงหน่วยงานเดียว อีกทั้งยังต้องให้กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม และคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจประเด็นตามๆ จากเดิมที่ให้อำนาจกสทช. ตัดสินใจเอง
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 รัฐบาลทหารได้ออกคำสังให้สถานีวิทยุชุมชนทั้งหมดต้องขอใบอนุญาตประกอบกิจการกระจายเสียง โดยจะมีการตรวจสอบก่อนได้รับใบอนุญาต โดยช่วงแรกได้ออกใบอนุญาตชั่วคราวให้ก่อนในช่วงเดือนกันยายนไปยังสถานีวิทยุที่ได้รับใบอนุญาตอยู่ก่อนหน้าแล้ว ซึ่งต้องลงนามในบันทึกข้อตกลงหลักเกณฑ์ต่างๆ ก่อนสามารถเผยแพร่การออกอากาศได้ ในระหว่างที่รอการตรวจสอบเพื่อออกใบอนุญาตฉบับใหม่ต่อไป
ผู้ประกอบการโทรคมนาคมเริ่มได้รับสัมปทานกับหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ สำหรับให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ซึ่งรัฐบาลได้แก้ไขให้ยกเลิกระบบสัมปทานคลื่นความถี่ด้านโทรคมนาคม และสิ้นสุดเมื่อปี พ.ศ. 2558
สำหรับบริการหรือข้อกำหนดและเงื่อนไขของสัมปทานจะแตกต่างกันไปในช่วง 1-15 ปี โดยสัญญาสัมปทานเกือบทั้งหมดเป็นสัญญาที่เขียนขึ้นตามข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายหรือ BTO โดยนักลงทุนเอกชนต้องสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกและโครงสร้างพื้นฐานของโครงข่ายที่จำเป็นทั้งหมด และโอนทรัพย์สินที่สร้างขึ้นไปยังเจ้าของสัมปทานหรือหน่วยงานของรัฐก่อนที่จำสามารถดำเนินการหรือให้บริการแก่ประชาชนได้
ปัจจุบันตลาดเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่มีผู้ประกอบการหลัก 3 รายและมีอัตราการเติบโตสูงถึง 136% โดยปัจจุบันผู้ให้บริการเครือข่ายหลักๆ จะใช้เทคโนโลยีของกลุ่ม GSM และ 3GPP ได้แก่ GSM, EDGE, UTMS และ LTE ส่วนตลาดโทรทัศน์ในประเทศปัจจุบันแบ่งเป็นโทรทัศน์ระบบแอนะล็อกเดิม 6 ช่อง และโทรทัศน์ระบบดิจิทัลจำนวน 26 ช่อง
ระบบโทรศัพท์พื้นฐาน
ปัจจุบันมีผู้ให้บริการโทรศัพท์พื้นฐานเพียงรายเดียวได้แก่บริษัท ทีโอที จำกัด (มหาชน) โดยสถิติในไตรมาสที่ 4 ของปี พ.ศ. 2557 มีผู้ใช้บริการจำนวน 5,687,038 เลขหมายลดลงจากปี พ.ศ. 2551
ผู้ให้บริการโทรศัพท์พื้นฐานครั้งแรกในปี พ.ศ. 2424 โดยกระทรวงกลาโหม ต่อมาได้มีการโอนกิจการให้แก่กรมไปรษณีย์โทรเลข องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2497
การให้บริการของโทรศัพท์พื้นฐานในอดีตนั้นค่อนข้างมีข้อจำกัดสูง อัตราการเติบโตของธุรกิจโทรศัพท์พื้นฐานในปี พ.ศ. 2534 อยู่ที่ 3.3 เลขหมายต่อประชากร 100 คน ก่อนที่จะมีการเปิดให้บริษัทเอกชนรับสัมปทานเพื่อสร้างและใช้โทรศัพท์พื้นฐาน 2 รายได้แก่บริษัท เทเลคอมเอเชีย คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) (ปัจจุบัน บริษัท ทรู คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)) สำหรับให้บริการในพื้นที่กรุงเทพและปริมณฑล และบริษัท ไทย เทเลโฟน แอนด์ เทเลคอมมิวนิเคชั่น จำกัด (มหาชน) สำหรับให้บริการในต่างจังหวัด
โทรศัพท์เคลื่อนที่
ในไตรมาสที่ 4 ของปี พ.ศ. 2557 มีผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ในประเทศไทยที่ 97.6 ล้านเลขหมาย คิดเป็นอัตราการเติบโตถึง 146% แบ่งเป็นผู้ใช้บริการแบบเติมเงิน 84.8 ล้านเลขหมาย โดย 99% ของผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ทั้งหมดล้วนอยู่ภายใต้ผู้ให้บริการหลัก 3 ราย (รวมถึงผู้ให้บริการในเครือด้วย) ได้แก่ เอไอเอส มีสัดส่วนผู้ใช้บริการอยู่ที่ 46.52% รองลงมาได้แก่ ดีแทค 28.50% และทรูมูฟ เอช 24.26% ส่วนผู้ให้บริการรายอื่นรวมถึงรัฐวิสาหกิจ ได้แก่ ทีโอที 0.57% และ กสท. โทรคมนาคม 0.15% รวมถึงผู้ประกอบการกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโครงข่ายเสมือน (MVNO)
ในช่วงปี พ.ศ. 2520 - 2540 บริษัทเอกชนจะได้รับสัมปทานสำหรับให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่โดย ทีโอที และ กสท. ก่อนที่จะเปลี่ยนผ่านการอนุญาตให้บริการจากระบบสัมปทานเป็นขอใบอนุญาตในปี พ.ศ. 2545 - 2546 ตามพระราชบัญญัติองค์การจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมฉบับที่ 1 และจัดตั้งองค์กรอิสระขึ้นเพื่อกำกับดูแลคลื่นความถี่ของชาติ การจัดการที่สำเร็จครั้งแรกได้แก่การจัดประมูลใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติโดยคณะกรรมการ กสทช. ในปี พ.ศ. 2555 โดยจัดสรรคลื่นความถี่ช่วง 2100 ความกว้าง 15 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 3 ใบอนุญาต โดยทั้งสามผู้ให้บริการรายใหญ่ได้ไปรายละ 1 ใบอนุญาต
ในปี พ.ศ. 2558 ที่ กสทช. ได้มีการจัดประมูลใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจำนวน 2 ย่านความถี่ได้แก่คลื่น 1800 เมกะเฮิรตซ์ ความกว้าง 15 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 2 ใบอนุญาต และ คลื่น 900 เมกะเฮิรตซ์ ความกว้าง 2x10 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 2 ใบอนุญาต โดยในเดือนพฤศจิกายน การประมูลคลื่น 1800 เมกะเฮิรตซ์ใช้เวลากว่า 33 ชั่วโมงในการประมูล โดยผู้ชนะคือ เอไอเอส และทรูมูฟ เอช และคลื่น 900 เมกะเฮิร์ตซ์ใช้เวลากว่า 4 วัน 4 คืน โดยผู้ชนะได้แก่ ทรูมูฟเอช และ แจส โมบาย (กลุ่มบริษัทจัสมิน อินเตอร์เนชั่นแนล) แต่กลุ่มจัสมิน ไม่สามารถนำเงินมาชำระค่าใบอนุญาตใช้คลื่นความถี่ได้ จึงถูกยึดเงินประกัน และปรับเป็นเงินกว่า 199 ล้านบาท โดยหลังจากทำการเปิดประมูลใหม่มีเพียง เอไอเอส ที่เข้ารับซองประมูล
ในปี พ.ศ. 2561 ได้มีการจัดประมูลใบอนุญาตประกอบกิจการโทรคมนาคมจำนวน 2 ย่านความถี่ได้แก่คลื่น 1800 เมกะเฮิรตซ์ ความกว้าง 2x5 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 9 ใบอนุญาต และ คลื่น 900 เมกะเฮิรตซ์ ความกว้าง 2x5 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 1 ใบอนุญาต โดยผลการเข้าประมูล เอไอเอส และ ดีแทค ที่ได้ใบอนุญาตคลื่น 1800 เมกะเฮิรตซ์ ไปเพียงรายละ 1 ใบอนุญาต และได้เปิดการประมูล คลื่นความถี่ 900 เมกะเฮิรตซ์ อีกครั้งในเดือนตุลาคม โดยดีแทคได้ตอบรับ และเข้าประมูลเพียงรายเดียว
ในปี พ.ศ. 2562 ผู้ให้บริการหลักทั้ง 3 รายได้แก่ เอไอเอส, ทรูมูฟเอช และ ดีแทค ได้เข้ายื่นประมูลใบอนุญาตคลื่นความถี่ 700 เมกะเฮิร์ตซ์ ความกว้าง 2x10 Mhz ด้วยเงื่อนไขเรื่องการขอยืดการชำระค่าใบอนุญาตคลื่นความถี่ 900 เมกะเฮิร์ตซ์ ออกไปเป็นระยะเวลา 10 ปี
ในปี พ.ศ. 2563 กสทช. ได้ประกาศจัดประมูลใบอนุญาตคลื่นความถี่ 700 เมกะเฮิร์ตซ์ ความกว้าง 2x5 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 3 ใบอนุญาต, คลื่นความถี่ 1800 เมกะเฮิร์ตซ์ ความกว้าง 2x5 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 7 ใบอนุญาต, คลื่นความถี่ 2600 เมกะเฮิร์ตซ์ ความกว้าง 10 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 19 ใบอนุญาต และใบอนุญาตคลื่นความถี่ 26 จิกะเฮิร์ตซ์ ความกว้าง 100 เมกะเฮิร์ตซ์ จำนวน 27 ใบอนุญาต เพื่อรอบรับการขยายตัวทางโทรคมนาคมและ เตรียมความพร้อมให้กับเทคโนโลยี 5 จี โดยมีผู้ให้บริการเครือข่ายโทรคมนาคมทั้ง 5 รายเข้าร่วมการประมูลในครั้งนี้ และได้จัดให้มีการประมูลขึ้นในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 โดยผลการประมูลใบอนุญาตคลื่นความถี่มีดังต่อไปนี้ โดยเมื่อรวมเงินค่าประมูลใบอนุญาตทั้งหมดนั้น รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 100,193 ล้านบาท
ผู้ให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่ในปัจจุบัน
นอกจากผู้ให้บริการหลักทั้ง 5 รายแล้ว ยังมีผู้ให้บริการบนโครงข่ายเสมือน (MVNO) รวมถึงแบรนด์ย่อย (Sub Brand) ของผู้ให้บริการที่มีโครงข่ายแล้วดังนี้
ระบบหลัก
หมายเลขโทรศัพท์พื้นฐานจะมีเลขจำนวน 9 หลัก ส่วนหมายเลขโทรศัพท์มือถือจะมีเลขจำนวน 10 หลัก โดยที่ทั้ง 2 ระบบขึ้นต้นด้วย "0"
วิทยุกระจายเสียง
ประเทศไทยมีวิทยุถูกใช้เป็นจำนวน 13.96 ล้านตัวในปี พ.ศ. 2540 จนปี พ.ศ. 2558 มีการคาดการณ์ว่ามีผู้ใช้งานวิทยุเป็นจำนวน 25 ล้านตัว
โทรทัศน์
ระบบโทรทัศน์ระดับชาติของประเทศไทยแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่
ระบบแอนะล็อก
ปัจจุบันยุติออกอากาศทั้งหมดแล้ว โดยช่องสุดท้ายคือช่อง 3 ยุติเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2563
ระบบดิจิทัล
การเปลี่ยนผ่านจากระบบแอนะล็อกไปยังระบบดิจิทัล เริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2557 โดย กสทช. การประมูลจัดขึ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556  และเริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2557
เคเบิลใต้น้ำ
ประเทศไทยมีสายเคเบิลใต้น้ำจำนวน 5 เส้น สำหรับเชื่อมโยงอินเทอร์เน็ตเข้า-ออกประเทศ มีจุดเชื่อมต่ออยู่ที่จังหวัดสตูล, เพชรบุรี และชลบุรี
ดาวเทียม
ไทยคมเป็นชื่อของดาวเทียมสื่อสารที่ดำเนินการออกจากประเทศไทย และยังเป็นชื่อของ บริษัท ไทยคม จำกัด (มหาชน) ซึ่งเป็น บริษัท ที่เป็นเจ้าของและดำเนินการดาวเทียมไทยคมและธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคมอื่น ๆ ในประเทศไทยและทั่วเอเชียแปซิฟิค
ชื่ออย่างเป็นทางการของโครงการดาวเทียมไทยคม ได้รับพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อเป็นสัญลักษณ์ความเชื่อมโยงระหว่างไทยกับเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่
บริษัท ชินวัตรคอมพิวเตอร์ แอนด์คอมมิวนิเคชั่น จำกัด (ปัจจุบัน บริษัท บริษัท อินทัช โฮลดิ้งส์ จำกัด (มหาชน)) ได้ลงนามสัญญากับบริษัท ฮิวจ์สเปซคอมมิวนิเคชั่นส์ จำกัด ในปี พ.ศ. 2534 มูลค่า 100 ล้านเหรียญสหรัฐ เพื่อดำเนินการปล่อยโครงการดาวเทียมสื่อสารดวงแรกของประเทศไทย ดาวเทียมไทยคมดวงแรกเปิดตัวเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2536 มีตัวรับสัญญาณระบบ ซี-แบนด์ 12 ช่องครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ประเทศญี่ปุ่นถึงประเทศสิงคโปร์
สภาพแวดล้อมด้านกฎหมายโทรคมนาคมในประเทศไทย
คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.)
พระราชบัญญัติองค์การจัดสรรคลื่นความถี่และกำกับการประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2553 ได้มีการจัดตั้งคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553 ในฐานะหน่วงงานกำกับดูแลกิจการโทรคมนาคมและการกระจายเสียงแห่งเดียวในประเทศไทย
พระราชบัญญัติการประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ. 2544 ได้บัญญัติหลักเกณฑ์เกี่ยวกับอุสาหกรรมโทรคมนาคมของประเทศไทยโดยกำหนดให้ผู้ประกอบการโทรคมนาคม ต้องได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) แบ่งเป็นประเภทตามใบอนุญาตการสื่อสารโทรคมนาคมออกเป็นสามประเภทได้แก่ พระราชบัญญัติได้รับการเปลี่ยนในปี พ.ศ. 2549 ภายใต้รัฐบาลทักษิณ ชินวัตร เพื่อให้นักลงทุนต่างชาติสามารถถือหุ้นจำนวนมากในอุตสาหกรรมโทรคมนาคมไทยได้
เดิมทีในปี พ.ศ. 2544 ชาวต่างชาติไม่ได้รับอนุญาตให้ยื่นขอใบอนุญาตประเภทสองหรือสามประเภทภายใต้พระราชบัญญัติการประกอบกิจการต่างประเทศ (FBA)
ผู้ที่ยื่นขอใบอนุญาตประเภทที่สองและสามจะต้องเป็นบริษัทที่มีกรรมการบริษัทผู้มีสัญชาติไทยถือหุ้นอย่างน้อย 3 ใน 4 ของคณะกรรมการบริษัท และไม่รวมกันไม่น้อยกว่า 75% อำนาจในการลงนามต่างๆหรือผู้ยื่นคำของต้องเป็นผู้ที่มีสัญชาติไทยเท่านั้น
แต่จากการเปลี่ยนพระราชบัญญัติ ในปี พ.ศ. 2549 ได้ยกเลิกข้อกำหนดเพิ่มเติมทั้งหมดของผู้ขอใบอนุญาตประเภทสองและประเภทสามโดยระบุว่าชาวต่างชาติสามารถถือครองได้ถึง 49% ในผู้ให้บริการด้านโทรคมนาคมประเภทที่สองหรือประเภทที่สาม ไม่มีข้อจำกัด เกี่ยวกับสัดส่วนหรือจำนวนผู้ถือหุ้นที่เป็นชาวต่างชาติ และผู้มีอำนาจลงนามสามารถเป็นชาวต่างชาติได้
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556 กสทช. ได้ออกใบอนุญาตด้านโทรคมนาคมจำนวน 186 ใบอนุญาตประกอบไปด้วย ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2559 กสทช. ได้รับการขออนุญาตประกอบการกิจการโทรศัพท์เคลื่อนที่บนโครงข่ายเสมือน (MVNO) จำนวน 43 ราย แต่เปิดให้บริการเพียง 9 รายเท่านั้น
ตำบลแตล
ตำบลแตล [แตน] เป็นตำบลหนึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์
ประวัติ
บ้านแตลเป็นหมู่บ้านหนึ่งที่มีประชาชนอาศัยอยู่หนาแน่นและมีอายุการตั้งหมู่บ้านมานานพร้อมกับชาวสุรินทร์ทั่วไปที่เป็นชาวกูย (ชาวส่วย) พื้นเพดั้งเดิม ตามประวัติของจังหวัดสุรินทร์กล่าวว่า ชาวตำบลแตลอพยพมาจากแขวงอัตตะปือ แขวงจำปาศักดิ์ และแขวงสาละวันซึ่งตั้งอยู่ตอนใต้ของประเทศลาว เข้ามาอยู่ในพื้นที่ที่เป็นจังหวัดสุรินทร์ในปัจจุบันตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ราว พ.ศ. 2199–2231 และอพยพตามกันมาเรื่อย ๆ ผ่านพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานีทางอำเภอโขงเจียม อำเภอวารินชำราบ อำเภอเดชอุดม อำเภอนาจะหลวย อำเภอน้ำยืน ผ่านพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย อำเภอเมือง อำเภอกันทรารมย์ อำเภอปรางค์กู่ อำเภอไพรบึง อำเภอขุขันธ์ อำเภอขุนหาญ อำเภอกันทรลักษ์ และผ่านจังหวัดสุรินทร์ กระจายอยู่ทุกอำเภอในจังหวัดสุรินทร์ ชาวบ้านแตลก็คงมาพร้อม ๆ กับชาวสุรินทร์ทั่วไป แต่มาตั้งถิ่นฐานที่บ้านแตลจริง ๆ ก็ในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลายต่อเนื่องสมัยต้นกรุงธนบุรี ประมาณ พ.ศ. 2303–2310 การอพยพไม่ได้ลงมาในคราวเดียวกัน คงอพยพตามกันมาเป็นระลอก จากเริ่มแรก 3 หลังคาเรือน จนกลายเป็นชุมชนใหญ่และอยู่ในเขตการปกครองของอำเภอท่าตูม ต่อมาปี พ.ศ. 2485 ได้อยู่ในเขตการปกครองของอำเภอศีขรภูมิ
วัดสูง
วัดสูง ชาวบ้านเรียกว่า วัดป่า ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2470 บริเวณที่ตั้งวัดเป็นที่ราบสูงกว่าบริเวณรอบ ๆ จึงเรียกวัดว่า "วัดสูง" ตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัด ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2484 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถกว้าง 840 เมตร ยาว 22.70 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ศาลาการเปรียญกว้าง 13 เมตรยาว 24.50 เมตร สร้างด้วยคอนกรีตและไม้เมื่อ พ.ศ. 2525 หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 15 เมตรสร้างพ.ศ.2511 กุฏิสงฆ์ จำนวน 6 หลัง เป็นอาคารไม้ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปปางมารวิชัย (มีจารึกด้านหลังพระพุทธรูป) ทำด้วยหินทราย จัดเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย เรียกว่า หลวงพ่อศรีพุทธมงคล (หลวงพ่อดำ) ประดิษฐานอยู่ในวิหาร
นอกจากนั้นวัดยังมี เสาร้องไห้ ตั้งอยู่ในศาลเจ้าแม่นางตะเคียนทอง เป็นเสาไม้ตะเคียนขนาดใหญ่ มีตำนานเล่ากันว่า เมื่อครั้งสร้างกรุงเทพมหานครเป็นราชธานี ได้มีการเกณฑ์เสาจากหัวเมืองต่าง ๆ เพื่อคัดเลือกเสาที่มีลักษณะงดงาม เพื่อจัดเป็นเสาเอก ทางเมืองสระบุรีได้จัดส่งเสาต้นนี้แต่ไปช้าเกินไป กล่าวกันว่า เสาต้นนี้จึงเกิดความเสียใจลอยกลับทวนน้ำขึ้นมาจมลง ณ ตำบลแห่งนี้ พอตกเวลากลางคืนชาวบ้านมักได้ยินเสียงร้องไห้ จึงเป็นที่มาของ "'เสาร้องไห้" รวมถึงชื่อตำบลและอำเภอเสาไห้ ในปัจจุบัน
มัคส์ เพ็ชชไตน์
มัคส์ เพ็ชชไตน์ (Max Pechstein; 31 ธันวาคม ค.ศ. 1881 – 29 มิถุนายน ค.ศ. 1955) เป็นศิลปินในลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน และเป็นหนึ่งในสมาชิกกลุ่มดีบรึคเคอ
อ่าวประจวบ
อ่าวประจวบ เป็นอ่าวทางตะวันตกของอ่าวไทย ตั้งอยู่ในเทศบาลเมืองประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ อ่าวประจวบเป็นหนึ่งในสามของอ่าวทั้งหมดในอำเภอเมืองจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นเมืองสามอ่าว ดังนี้ อ่าวมะนาว อ่าวประจวบ และอ่าวน้อย ทิศเหนือของอ่าวประจวบติดกับเขาตาม่องล่ายซึ่งเชื่อมกับอ่าวน้อย ส่วนที่ใต้ติดกับเขาล้อมหมวกและอ่าวมะนาวซึ่งเป็นที่ตั้งกองบิน 53
มัคส์ เพ็ชชไตน์
ชีวิตและผลงาน
เพ็ชชไตน์ศึกษาที่วิทยาลัยประยุกตศิลป์ในเดรสเดินระหว่าง ค.ศ. 1900–1902 และได้เข้าร่วมกับกลุ่มดีบรึคเคอใน ค.ศ. 1906 จนกระทั่ง ค.ศ. 1908 เขาได้ย้ายไปอยู่ที่เบอร์ลินและได้เป็นสมาชิกของกลุ่มน็อยเออเซทเซ็สซีโอน (Neue Sezession) ถัดมาใน ค.ศ. 1911 เขาได้ก่อตั้ง MUIM Stitute (Modern Painting Lessons) ร่วมกับแอ็นสท์ ลูทวิช เคียร์ชเนอร์ เขาได้ออกจากการเป็นสมาชิกของกลุ่มดีบรึคเคอ เนื่องจากได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับนิทรรศการของน็อยเออเซทเซ็สซีโอน เพ็ชชไตน์เข้ารับราชการทหารระหว่าง ค.ศ. 1915–1916 หลังจากรับราชการทหารเสร็จสิ้น ก็ได้เป็นสมาชิกสถาบันศิลปะปรัสเซียใน ค.ศ. 1922 สิบปีให้หลัง เขาถูกเหล่านาซีห้ามไม่ให้เขียนภาพอีกต่อไป อีกทั้งผลงานของเขากว่า 326 ชิ้นได้ถูกยึดไป และสตูดิโอของเขาก็ได้ถูกทำลายโดยการโจมตีทางอากาศด้วยเช่นกัน
อ่าวประจวบ
บริเวณกลางอ่าวประจวบมีภูเขาตั้งตระหง่านเป็นสัญลักษณ์ของอ่าวประจวบอยู่นั่นก็คือเขาช่องกระจกที่ทุกคนรู้จักกันดีเพราะมีฝูงลิงและวัดอยู่บนเขา
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 6
คณะรัฐมนตรีคณะที่ 6 (22 กันยายน 2477 - 9 สิงหาคม 2480)
อ่าวประจวบ
ในอ่าวประจวบก็แบ่งเป็น 2 ฝั่งโดยแบ่งครึ่งด้วยเขาช่องกระจก ซึ่งท่างเหนือจะเริ่มจากปากคลองบางนางรมอยู่บริเวณเชิงเขาช่องกระจก มีหาดทรายขาวยาวต่อเนื่องไปทางเหนืออีก 4 กม. จนถึงบ้านม่องล่ายเชิงเขาตาม่องล่าย ชายหาดใกล้ปากคลองมีทั้งที่กินและที่พักตั้งอยู่หลายแห่ง ถัดจากย่านที่พักปากคลองบางนางรมเป็นที่ตั้งของหน่วยงานราชการเป็นระยะ บริเวณชายหาดบรรยากาศเงียบสงบ ร่มรื่น เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการพักผ่อน
มัคส์ เพ็ชชไตน์
ลักษณะของผลงาน
ผลงานของเพ็ชชไตน์เป็นผลงานที่ใช้สีอย่างมีชีวิตชีวา แสดงออกถึงอารมณ์แท้จริงของผู้วาดโดยไม่คำนึงถึงสัดส่วนหรือความเป็นจริงของสิ่งที่วาดมากนัก เพ็ชชไตน์เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของคริสต์ศตวรรษที่ 20 เขาวาดทั้งสีน้ำและสีน้ำมัน และทำงานภาพพิมพ์เหมือนกับคนอื่น ๆ ในกลุ่ม ทั้งการแกะสลักจากไม้และกะเทาะหิน
แหล่งข้อมูลอื่น
18811955
อ่าวประจวบ
ภูมิศาสตร์
อ่าวประจวบตั้งอยู่ทางเหนือของอ่าวมะนาว โดยเปิดกล้างถึงทางตะวันออกและมีหินโผล่ที่เป็นหินปูนก่อให้เกิดคาบสมุทรทางเหนือตั้งแต่เขาตาม่องล่ายถึงเขาล้อมหมวกทางใต้ บริเวณอ่าวมีเกาะ 4 แห่ง โดยทางใต้สุดปากอ่าวมีเกาะหลัก, เกาะลา และเกาะร่ม กับเกาะแรตที่มีขนาดใหญ่กว่าตั้งอยู่ห่างจากชายฝั่ง
คณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 6
นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา (พจน์ พหลโยธิน) เป็นนายกรัฐมนตรี ประกาศพระบรมราชโองการ ลงวันที่ 22 กันยายน 2477 กรมพระนริศรานุวัตติวงศ์ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นผู้ลงนาม และนายพลเรือตรี พระยาศรยุทธเสนี (กระแส ประวาหะนาวิน) ประธานสภาผู้แทนราษฎรเป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ และในวันที่ 22 กันยายน 2477 มีการแต่งตั้งคณะรัฐมนตรี
การแถลงนโยบายของรัฐบาล
คำแถลงนโยบายของคณะรัฐมนตรี คณะที่ 6 คณะรัฐมนตรีแถลงนโยบายต่อสภาผู้แทนราษฎรเมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2477 และได้รับความไว้วางใจในวันเดียวกันเป็นเอกฉันท์
การสิ้นสุดของคณะรัฐมนตรี
คณะรัฐมนตรีชุดนี้สิ้นสุดลง เพราะเหตุที่นาย เลียง ไชยกาล ผู้แทนราษฎรจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งกระทู้ถามเกี่ยวกับการขายที่ดินของพระคลังข้างที่ให้แก่บุคคลบางคน และต่อจากนั้นนาย ไต๋ ปาณิกบุตร ผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร ก็ได้เสนอญัตติเปิดอภิปรายทั่วไปในนโยบายว่าด้วยการจัดระเบียบทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ได้อภิปรายกันจนหมดเวลา และได้เลื่อนไปอภิปรายในวันต่อไป แต่นายกรัฐมนตรีได้กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 เพื่อให้โอกาสแก่ทุกฝ่ายได้สอบสวนตามความชอบธรรมและคณะรัฐมนตรีทั้งคณะก็ขอลาออกด้วย
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2017
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2017 เป็นการแข่งขันฟุตซอล ที่จัดขึ้น ในระหว่างวันที่ 10 ถึง 12 กันยายน พ.ศ. 2560 ณ บางกอกอารีนา ประเทศไทย เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนลุยสู้ศึก เอเชียนอินดอร์-มาเชียลอาร์ตสเกมส์ 2017 ที่ ประเทศเติร์กเมนิสถาน
ครั้งนี้จะประกอบไปด้วยเจ้าภาพ ไทย และสามทีมรับเชิญ. สามทีมนั้นที่ได้รับเชิญ คือ แชมป์ ฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2016, อาร์เจนตินา, แชมป์ ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2016, คาซัคสถาน และ โมซัมบิก.
ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน
ไทยแลนด์ไฟฟ์ 2017 เป็น 4 ทีมด้านล่างซึ่งประกอบไปด้วย
สนามแข่งขัน
แต่ละแมตช์ลงเล่นที่ บางกอกอารีนา ใน กรุงเทพมหานคร.
วัดบ้านเกาะสิเหร่
จุดเด่นของวัดคือ วิหารประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์ (พระนอน) บนยอดเขาเกาะสิเหร่ และประดิษฐานพระธาตุอินทร์แขวน (จำลอง) ซึ่งประดิษฐานอยู่ตรงอุโบสถ เป็นหินสีทองขนาดใหญ่ความสูง 5.5 เมตร ก่อสร้างขึ้นโดยช่างชาวมอญ และแรงศรัทธาที่ร่วมกันบริจาคของชาวบ้าน มีพิธีอัญเชิญพญานาคราชมาคุ้มครองปกปักรักษาไป เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2559 พระธาตุอินทร์แขวนยังถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพสักการะของชาวพม่า เป็นพระธาตุประจำปีเกิดของผู้ที่เกิดปีจอ วัดยังมีพระพุทธรูปทรงเครื่องพม่า
ดีดีเย เดช็อง
อาชีพค้าแข้ง
เดช็องเริ่มต้นค้าแข้งของเขากับทีมอาวีรงบายอแน (Aviron Bayonnais) ทีมระดับสมัครเล่นในบ้านเกิดขณะที่เขากำลังเรียนอยู่ด้วย ด้วยความสามารถของเขาก็ไปเข้าตาแมวมองของน็องต์ และได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะอาชีพครั้งแรกกับน็องต์ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1983 (พ.ศ. 2526) แต่กว่าจะได้ลงเล่นก็นัดแรกก็ต้องรอถึงวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1985
ในปี 1989 เขาย้ายไปเล่นกับทีมร่วมลีก คือ ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ แต่ปีต่อมาก็ย้ายทีมอีกครั้งไปร่วมทีมบอร์โด
แหล่งข้อมูลอื่น
1968
ประเทศมาเลเซียในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศมาเลเซีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) จะจัดขึ้นที่ เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ถึง 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ส.ค.ส.
ส.ค.ส. ย่อมาจาก ส่งความสุข เป็นบัตรอวยพรที่ส่งให้กันเนื่องในโอกาสวันขึ้นปีใหม่ สมัยก่อนชาวไทยนิยมส่งถึงกันเป็นจำนวนมาก ทำให้ในช่วงปีใหม่ไปรษณีย์จะมีภาระส่ง ส.ค.ส. จำนวนมาก แต่ปัจจุบันเริ่มมีการส่ง ส.ค.ส. อิเล็กทรอนิกส์บ้าง
ประวัติของ ส.ค.ส. เริ่มต้นขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ชาวเยอรมัน พบแม่พิมพ์แผ่นไม้ ทำเป็นภาพรูปบ้าน รูปพระเยซูในวัยเยาว์ พร้อมคำอวยพรว่า "Ein gut selig jar" หมายถึง "ปีที่ดีและมีสุข" ต่อมาชาวอังกฤษพัฒนารูปแบบ บัตรอวยพร ให้สวยงาม เพิ่มสีสันมากขึ้น
ส.ค.ส.แผ่นแรกของไทยเริ่มใน พ.ศ. 2409 หรือ ค.ศ. 1866 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดให้ทำขึ้นเพื่อพระราชทานคณะทูตานุทูต ข้าราชบริพาร และมิตรสหายชาวต่างประเทศ เนื่องในวาระวันขึ้นปีใหม่สากล เมื่อวันจันทร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2409 ตามที่ปรากฏอยู่ในหนังสือพิมพ์ เดอะ บางกอก รีคอร์ดเดอร์ ของหมอบรัดเลย์ ฉบับวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2409
อิฏานคร
อิฏานคร (ईटानगर) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของรัฐอรุณาจัลประเทศ ในประเทศอินเดีย มีประชากรราวหกหมื่นคน
ส.ค.ส.
ในระยะแรก ลักษณะ ส.ค.ส. ขนาดเล็กเท่านามบัตรปรากฏเฉพาะชื่อ ผู้ส่ง ตำแหน่ง และปีพ.ศ. เท่านั้น ตัวอักษร มีทั้งตัวพิมพ์ เขียนด้วยลายมือ ยุคต่อมามีขนาดใหญ่ขึ้นเท่าโปสต์การ์ด หรืออาจใหญ่กว่า เป็นภาพวาดสีน้ำ มีสีสัน ลวดลายงดงาม ส่วนใหญ่เป็นภาพดอกไม้ ผลไม้ และสัตว์ ส่วนคำอวยพร มีทั้งเป็นร้อยแก้ว ร้อยกรอง ใช้คำที่แปลกออกไปจากปัจจุบันบ้าง เช่นคำว่า "ศุข" แทนคำว่า "สุข" คำว่า "รฤก" แทนคำว่า "ระลึก" และใช้คำว่า "ถ.ค.ส." เพื่อ "ถวายความสุข" แด่พระมหากษัตริย์ เป็นต้น นอกจากส.ค.ส. อวยพรวันปีใหม่ไทย ยังปรากฏบัตรอวยพรเนื่องในวันตรุษฝรั่ง วันที่ 25 ธันวาคม หรือ วันคริสต์มาส และวันขึ้นปีใหม่สากล 1 มกราคม
420 (วัฒนธรรมกัญชา)
420, 4:20, หรือ 4/20 เป็นคำรหัสในวัฒนธรรมกัญชาที่หมายถึงการบริโภคกัญชา โดยเฉพาะการสูบในเวลา 4:20 p.m. (16.20 น.) และการเสพเพื่อฉลองในวันที่ 20 เมษายน (ในสหรัฐจะเขียนว่า 4/20)
ส.ค.ส.
นับแต่ปี พ.ศ. 2530 พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชจะทรงมอบ ส.ค.ส. พระราชทานให้แก่ปวงชนชาวไทย เมื่อสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร เสด็จขึ้นทรงราชย์ ก็พระราชทาน ส.ค.ส. เช่นเดียวกับในรัชสมัยของรัชกาลที่ 9 เพียงแต่ ส.ค.ส. จะแปลงเป็นบัตรอวยพร
420 (วัฒนธรรมกัญชา)
ต้นกำเนิด
เมื่อ ค.ศ. 1971 กลุ่มนักเรียนไฮสกูลจำนวน 5 คน ประกอบด้วยสตีฟ แคปเปอร์, เดฟ เรดดิซ, เจฟฟี่ โนเอล, ลาลี่ ชวาทซ์, และมาร์ก กราวิช ในเมืองซานราฟาเอล รัฐแคลิฟอร์เนีย ที่เรียกตนเองว่า วอล์โดส์ (Waldos) เพราะกำแพงนอกโรงเรียนเป็นจุดสังสรรค์ที่พวกเขาเลือก กลุ่มวอล์โดส์เริ่มใช้คำนี้เชื่อมโยงกับแผนใน ค.ศ. 1971 เพื่อหาต้นกัญชาที่ถูกทิ้งไว้ที่พวกเขาทราบมา โดยใช้แผนที่สมบัติของคนปลูกกัญชา กลุ่มวอล์โดส์กำหนดรูปปั้นหลุยส์ ปาสเตอร์ ในโรงเรียนไฮสกูลซานราฟาเอลเป็นสถานที่นัดพบ และ 4:20 p.m. เป็นเวลานัดพบ และมักใช้คำพูด "สี่ยี่สิบหลุยส์" เมื่อกล่าวถึงแผนนี้ หลังจากการล้มเหลวหลายครั้งของแผนการ พวกเขาจึงย่อเหลือแค่ว่า "สี่ยี่สิบ" และในที่สุดกลายมาเป็นคำรหัสที่วัยรุ่นใช้กันเพื่อสื่อถึงการเสพกัญชาโดยรวม
วันสากลเพื่อการประท้วงเรื่องกัญชาและการรวมตัว
วันที่ 20 เมษายนกลายเป็นวันหยุดวัฒนธรรมต่อต้านสากล ที่ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองและเสพกัญชา การร่วมตัวกันเหล่านี้หลายที่มีสภาพการเมือง เช่น การสนับสนุนการเปิดเสรีและการทำให้กัญชาถูกกฎหมาย วิเวียน แมคพีค ผู้ก่อตั้งเฮมป์เฟส (Hempfest) ในซีแอตเทิ้ลกล่าวว่า 4/20 นั้นเป็นการเฉลิมฉลองครึ่งเป็นการเรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครึ่ง พอลล์ เบิร์ชกล่าวว่า วันที่ 20 เมษายนนั้นเป็นขบวนการทั่วโลกและไม่มีใครหยุดได้
ในวันที่ 20 เมษายน ผู้เสพกัญชาหลายคนประท้วงแบบดื้อแพ่งโดยการรวมตัวกันในที่สาธารณะเพื่อจุดไฟเสพกัญชาพร้อมกัน ณ 4:20 p.m.
ในขณะที่กัญชาเริ่มถูกกฎหมายทั่วโลก สตีฟ ดีเอนเจโล ผู้ก่อตั้งศูนย์สุขภาพฮาร์เบอร์ไซด์ในรัฐแคลิฟอร์เนียและนักเคลื่อนไหวด้านกัญชากล่าวว่า แม้ว่างานของเราจะสำเร็จแล้ว แต่ 420 ได้เปลี่ยนจากประโยคที่แสดงมโนธรรมกลายเป็นการฉลองการยอมรับ, การฉลองชัย, ความสัมพันธ์ที่น่ามหัศจรรย์ของเรากับพืชนี้ และเขาว่า เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การฉลองเสมอ
ในทวีปอเมริกาเหนือ
มีการจัดการฉลองในทวีปอเมริกาเหนือหลายที่ ดังนี้
ที่อื่น
มีการจัดงานที่ไฮด์พาร์กในกรุงลอนดอน และในดะนีดิน นิวซีแลนด์ที่มหาวิทยาลัยโอทาโก
ความปลอดภัยการจราจร
การศึกษาโดยใช้ข้อมูลทั่วประเทศสหรัฐ 25 ปี พบว่าอุบัติเหตุยานพานหะชนจนมีผู้เสียชีวิตระหว่างเวลาบ่าย 4:20 p.m. และเที่ยงคืนในวันที่ 20 เมษายนเพ่มขึ้นร้อยละ 12 เมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกันในวันอื่น ในกลุ่มของคนขับอายุต่ำกว่า 21 ปีนั้นความเสี่ยงเพิ่มขึ้นร้อยละ 38 ในวันที่ 20 เมษายน
การขโมยป้าย
ป้ายที่มีเลข 420 ถูกขโมยบ่อยครั้ง ในรัฐโคโลราโด กระทรวงคมนาคมต้องเปลี่ยนป้ายบอกระยะทาง (Mile Marker) 420 บนถนน I-70 ทางตะวันออกของเดนเวอร์ด้วยป้าย 419.99 ในความพยายามที่จะหยุดการขโมย แม้ว่าควรจะมีป้ายทางะวันออกของแลฟคเลอร์ รัฐโคโลราโด ปัจจุบันถ้าเดินทางไปทางทิศตะวันออกจากทางออก 419 จะเห็นเพียงป้าย 419 และอีก 2 ไมล์หลังจากนั้นจะเห็นป้าย 421 (ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2017) กระทรวงคมนาคมไอดาโฮเปลี่ยนป้ายบอกไมล์ 420 บนไฮย์เวย์ 95 ทางใต้ของ Coeur d'Alene เป็นป้าย 419.9 ในกูดฮิวเคาน์ตี รัฐมินนิโซตา ทางการได้เปลี่ยนป้ายชื่อถนนจาก "420 St" เป็น"42x St"
การออกกฎหมาย
ในปี 2003 มีการเสนอร่างกฎหมายวุฒิสภาแคลิฟอร์เนีย 420 เพื่อควบคุมการใช้กัญชาทางการแพทย์ โดยเจตนาแสดงถึงสถานะของคำว่า 420 ในวัฒนธรรมกัญชา ร่างกฎหมายทำให้กัญชาถูกกฎหมายในกวมในปี 2010 ที่ไม่ผ่านก็ถูกเรียกว่า ร่างกฎหมาย 420 เช่นกัน
รหัสประเทศของสาธารณรัฐเช็ก
รหัสประเทศของสาธารณรัฐเช็กคือ 420 และอัตราการใช้กัญชาที่นั่นนั้นเป็นอันดับต้น ๆ ในโลก นักท่องเที่ยวต่างชาตินั้นคิดว่ากัญชาถูกกฎหมายในยุโรปกลาง  แต่ว่าผู้เสพกัญชาในที่สาธารณะจะโดนปรับ และการถือครองกัญชามากกว่า 10 กรัมถือว่าเป็นอาชญากรรม ในปี 2016 สนูป ด็อกก์ได้แสดงความรู้เกี่ยวกับกัญชาในเกมโชว์ $100,000 Pyramid  เขาตอบอย่างรวดเร็วว่ารหัสประเทศของสาธารณรัฐเช็กคือ 420
เวลวิชเซีย
ปีศาจทะเลทราย เป็นพืชเมล็ดเปลือยที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายนามิบ ในประเทศนามิเบียและแองโกลา เป็นสมาชิกเพียงชนิดเดียวของสกุล Welwitschia วงศ์ Welwitschiaceae และอันดับ Welwitschiales มีลักษณะสำคัญคือ เป็นพืชทนแล้ง มีลำต้นสั้น รากแก้วหยั่งลึกลงใต้ผิวดิน ไม่มีการเจริญเติบโตทางยอด มีใบรูปแถบจำนวน 2 ใบ ที่สามารถเจริญได้อย่างต่อเนื่องจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนฐานที่สองข้างของลำต้น และสามารถมีอายุได้มากกว่า 1,000 ปี เป็นพืชที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพืชเมล็ดเปลือยอีก 2 สกุล คือ สกุลมะเมื่อย (Gnetum) และสกุลมาฮวง (Ephreda)
การค้นพบและการตั้งชื่อ
มีบันทึกไว้ว่า “เมื่อนักสำรวจพบพืชชนิดนี้ครั้งแรก เขาทำได้เพียงคุกเข่าล้มลงบนพื้นทรายอันร้อนระอุ สายตาจับจ้องไปที่มันด้วยความตกตะลึง ใจหนึ่งเกรงว่าแค่ปลายนิ้วสัมผัส อาจทำให้เขารู้ตัวว่ามันเป็นเพียงภาพที่เขาจินตนาการขึ้นมาเองเท่านั้น”
นักสำรวจที่กล่าวถึงนี้มีชื่อว่า Friedrich Welwitsch แพทย์ชาวออสเตรีย แต่ด้วยความหลงใหลในพรรณไม้ เขาจึงผันตัวมาทำงานในฐานะหัวหน้าสวนพฤกษศาสตร์ในประเทศโปรตุเกส ภายหลังถูกมอบหมายให้ออกสำรวจทรัพยากรในดินแดนอาณานิคมของโปรตุเกสในทวีปแอฟริกาในยุคนั้น และเมื่อวันที่ 3 กันยายน ปี 1859 ณ ทะเลทราย Moçâmedes พื้นที่ทางเหนือสุดของทะเลทรายนามิบ ในประเทศแองโกลา ในที่นั้นเอง เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับพืชสุดประหลาดจนทำให้เขาต้องตกอยู่ในอาการที่ได้กล่าวไปข้างต้น ความตื่นเต้นของเขาสามารถรับรู้ได้จากข้อความในสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ (!) และถูกเขียนอย่างเร่งรีบแตกต่างจากบันทึกอื่นๆ ในบันทึกนั้นเขาตั้งชื่อสกุลพืชนี้ว่า Tumboa มาจากชื่อพื้นเมืองว่า Tumbo จากนั้นเขาได้เขียนจดหมายแจ้งการค้นพบนี้ถึง Sir William Hooker ผู้อำนวยการสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว สหราชอาณาจักร ข้อความในจดหมายที่เกี่ยวข้องกับพืชนี้ประกอบด้วยสภาพภูมิประเทศและลักษณะของพืชโดยละเอียดที่ถูกอธิบายด้วยภาษาละตินตามธรรมเนียมของนักพฤกษศาสตร์ จดหมายดังกล่าวถูกนำขึ้นแจ้งแก่ที่ประชุมของสมาคม Linnean Society และถูกตีพิมพ์ในรายงานประชุมในครั้งนั้น จากนั้นจึงมีการเผยแพร่ชื่อพืชนี้ที่เสนอโดย Friedrich Welwitsch ว่า Tumboa strobilifera
ความพิเศษของ Welwitschia mirabilis ถูกถ่ายทอดโดย Joseph Hooker ผ่านข้อความที่ว่า “ฉันไม่ลังเลที่จะบอกว่ามันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในทางพฤกษศาสตร์ที่ถูกเปิดเผยในช่วงศตวรรษนี้ จากการศึกษาอย่างพิถีพิถันทั้งในส่วนระบบท่อลำเลียง โครงสร้างสืบพันธุ์ และหลักฐานเชิงหน้าที่และพัฒนาการ แสดงให้เห็นถึงความผิดปกติในทุก ๆ ส่วน ซึ่งบางลักษณะก็ขัดแย้งกับหลักการพื้นฐานทางพฤกษศาสตร์ที่เป็นที่ยอมรับทั่วไปในปัจจุบัน” นอกจากนั้นแล้ว Charles Darwin นักชีววิทยาชื่อดังผู้สร้างแนวคิดทางวิวัฒนาการด้วยการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ยังเคยกล่าวถึงพืชชนิดนี้ในจดหมายตอบโต้กับ Joseph Hooker ว่า “มันช่างเป็นสิ่งที่ประหลาดจริง ๆ เป็นเหมือนฟอสซิลที่มีชีวิตในสภาพสมบูรณ์ ที่ถูกคงสภาพมาแต่อดีตกาล”
ลักษณะสำคัญ
ปีศาจทะเลทราย เป็นพืชทนแล้ง มีวิสัยไม้พุ่ม สามารถสูงได้ถึง 2 เมตร มีอายุได้มากกว่า 1,000 ปี ลำต้นสั้น มีเนื้อไม้ รากแก้วยาวหยั่งลึกลงใต้ผิวดิน มีใบที่ปรากฏ 2 ใบ เจริญเติบโตได้อย่างต่อเนื่องจากเนื้อเยื่อเจริญส่วนฐานที่อยู่สองข้างของลำต้น ใบรูปแถบ เหนียวเหมือนหนัง เส้นใบขนาน สามารถยาวได้ถึง 4 เมตร มักฉีกลุ่ยออกเป็นหลายแถบเมื่อมีอายุมาก มีปากใบอยู่ทั้งสองด้านของใบ และมีการสังเคราะห์ด้วยแสงแบบ CAM (crassulacean acid metabolism) เป็นพืชแยกเพศต่างต้น ต้นเพศผู้สร้างโคนเพศผู้ (หรือ male strobili) ต้นเพศเมียสร้างโคนเพศเมีย (หรือ female strobili) เนื่องจากเป็นพืชเมล็ดเปลือยจึงไม่มีโครงสร้างที่เรียกว่าดอกและผล โคนซึ่งประกอบด้วยใบประดับเรียงซ้อนกันหลายชั้น เจริญเป็นช่อขึ้นมาจากเนื้อเยื่อเจริญที่อยู่ใกล้กับใบ เมื่อพัฒนาเต็มที่อับเรณูจะแตกออกในโคนเพศผู้และมีการสร้างหยดของเหลวที่ปลายท่อ micropyle ในโคนเพศเมีย รวมถึงมีการสร้างน้ำหวานในโคนทั้งสองเพศเพื่อล่อแมลงจำพวกแมลงวันมาเพื่อเป็นพาหะถ่ายเรณู ในอดีตเคยเข้าใจว่าแมลงที่ชื่อว่า Welwitschia bug (Probergrothius angolensis) เป็นพาหะถ่ายเรณูของปีศาจทะเลทราย แต่แท้จริงแล้วมันมีพฤติกรรมเพียงแค่ดูดน้ำเลี้ยงจากต้นพืชเท่านั้น เมล็ดมีปีกแบนบางอาศัยลมพัดพาไปยังที่ต่างๆ
การกระจายพันธุ์และถิ่นที่อยู่
ปีศาจทะเลทรายกระจายพันธุ์ในทะเลทรายนามิบห่างจากชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกเข้าไปในแผ่นดินประมาณ 80 กิโลเมตรแต่ไม่เกิน 200 กิโลเมตร จากเส้นละติจูดที่ 24 ในประเทศนามิเบีย ขึ้นไปถึงเส้นละติจูดที่ 15 ในทางตอนใต้ของประเทศแองโกลา ซึ่งเป็นระยะทางเกือบ 1,000 กิโลเมตร สันนิษฐานว่าพวกมันได้อาศัยอยู่ในบริเวณนี้มาเป็นเวลากว่า 105 ล้านปีแล้ว มักพบในสภาพภูมิประเทศ 2 ลักษณะ คือหุบเขาที่แห้งแล้งและทะเลทรายใกล้ชายฝั่ง ซึ่งพื้นที่เหล่านี้มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีต่ำกว่า 50 มิลลิเมตร คาดว่าพวกมันได้รับความชื้นจากหมอกและแหล่งน้ำใต้ดินเป็นหลัก
การจำแนกในระดับที่ต่ำกว่าชนิด
ในปี 2001 Beat Leuenberger เสนอให้มีการจำแนก Welwitschia mirabilis ออกเป็น 2 ชนิดย่อย ตามลักษณะของโคนเพศผู้ ได้แก่ W. mirabilis ssp. mirabilis ซึ่งเป็นชนิดย่อยที่มีโคนเรียบ สีน้ำตาลม่วง ไม่มีนวลเคลือบ พบในประเทศแองโกลา และ W. mirabilis ssp. namibiana เป็นชนิดย่อยที่มีโคนขรุขระ สีเขียวหม่นถึงสีส้ม มีนวลเคลือบ พบในประเทศนามิเบีย อย่างไรก็ตามสำหรับข้อเสนอนี้มีงานวิจัยในภายหลังทั้งที่ให้การสนับสนุนและไม่สนับสนุน จึงทำให้สถานะของทั้งสองชนิดย่อยยังไม่เป็นที่แน่นอน
สถานภาพทางการอนุรักษ์
ในปัจจุบัน ปีศาจทะเลทราย Welwitschia mirabilis ยังไม่ได้รับการประเมินสถานภาพตาม IUCN อย่างไรก็ถามมันถูกจัดไว้ในบัญชีแนบท้ายที่สองของอนุสัญญาไซเตส (CITES) หมายความว่าเป็นชนิดที่ยังไม่ใกล้สูญพันธุ์และจะอนุญาตให้มีการค้าในเชิงพาณิชย์ได้ในกรณีที่มีการควบคุมไม่ให้ผลกระทบจากการค้าเป็นเหตุให้ชนิดนั้นตกอยู่ในภาวะใกล้สูญพันธุ์ ในขณะเดียวกันมันยังถูกคุ้มครองด้วยกฎหมายเกี่ยวกับการอนุรักษ์ธรรมชาติของประเทศนามิเบีย
สเตท ทาวเวอร์
ตึกสเตท ทาวเวอร์ เป็นตึกระฟ้า สูง 247.2 เมตร (811 ฟุต) จำนวน 68 ชั้น ตั้งอยู่ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2544 เป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยรวมพื้นที่อาคารทั้งหมด 300,000 ตร.ม. ปัจจุบัน ตึกสเตท ทาวเวอร์ เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับที่ 8 ในประเทศไทย และเป็นอันดับที่ 146 ของโลก
ผศ. รังสรรค์ ต่อสุวรรณ สถาปนิกชาวไทยเป็นผู้คิดสร้างอาคารดังกล่าวในปี พ.ศ. 2534 ออกแบบโดยรังสรรค์อาร์คิเทคเชอร์ ลักษณะของอาคารที่สำคัญ คือ บริเวณส่วนบนสุดที่เป็นโดมสีทองสูง 30 เมตรและระเบียงโค้งครึ่งวงกลมแบบนีโอคลาสสิค เดิมชื่อ "สีลม พรีเชียส ทาวเวอร์" ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็น "รอยัล เจริญกรุง ทาวเวอร์" ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "สเตท ทาวเวอร์" ในที่สุด
ปัจจุบัน สเตท ทาวเวอร์เป็นของแชลเลนจ์ กรุ๊ป
ประเทศบาห์เรนในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบาห์เรน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบาห์เรนเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบาห์เรนไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปืน ร.ศ. 121
'''ปืนเล็กยาว ร.ศ. 121 หรือ ปืนเล็กยาว แบบ 45 (ปลย. 45)''' เป็นปืนเล็กยาวแบบลูกเลื่อนบริหารกลไกด้วยมือ ใช้กระสุนขนาด 8x50 มม. แบบหัวป้าน (8x50 mm. R Siamese Mauser Type 45) เข้าประจำการเมื่อปี พ.ศ. 2445-2446 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เนื่องจากเดิมกองทัพสยามเคยสั่งซื้อปืนเล็กยาว Steyr-Mannlicher M1888 หรือ ปืนเล็กยาว แบบ 33 (ปลย. 33) จากประเทศออสเตรียมาใช้งานเมื่อปี พ.ศ. 2433 ซึ่งปืนรุ่นดังกล่าวใช้ระบบลูกเลื่อนดึงตรงแบบสองจังหวะและใช้กระสุนขนาด 8x50 mm. R Mannlicher ซึ่งปืนดังกล่าวไม่เป็นที่พึงพอใจในประสิทธิภาพมากนัก จึงได้มีการตั้งคณะกรรมการออกแบบโดยยึดรูปแบบปืนเล็กยาว Swedish Mauser M1894 ขนาด 6.5×55 มม. ของประเทศสวีเดนเป็นหลัก และด้วยการที่ปืนเล็กยาวรุ่นนี้ใช้ระบบลูกเลื่อนแบบเมาเซอร์ (Mauser) จึงมีชื่อเรียกภาษาอังกฤษด้วยว่า "Siamese Mauser M1902/M1903"
ประวัติ
"บ้านเมืองเราทุกวันนี้เหมือนตั้งอยู่ในหมู่หัวไม้ ถ้าเราไม่เตรียมพลองไว้สู้กับพวกหัวไม้บ้าง พวกหัวไม้ก็ย่อมจะมีใจกำเริบมารังแกอยู่ร่ำไป ถึงโดยจะสู้ให้ชนะจริงไม่ได้ ก็ให้เป็นแต่พอให้พวกหัวไม้รู้ว่าพลองของเรามีอยู่ ถ้าจะเข้ามารังแกก็คงจะเจ็บบ้าง" พระราชดำรัส รัชกาลที่ 5เมื่อ ร.ศ.121 จากการจัดหาอาวุธปืนที่ทันสมัยให้เหมาะสมกับการพัฒนาการทหารของสยามในขณะนั้น โดยทรงมีพระราชประสงค์ไว้ คือ มิได้เอาอาวุธไปรุกรานใคร แต่เอาไว้ใช้ป้องกันชาติ
มีห์ฮาอิล เกิลวาร์ต
มีห์ฮาอิล เกิลวาร์ต (Mihhail Kõlvart; เกิด 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977) เป็นนักการเมืองชาวเอสโตเนีย ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของกรุงทาลลินน์ เมืองหลวงของประเทศเอสโตเนีย ตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2019 หลังจากอดีตนายกเทศมนตรี ตาวี อาส ลาออกจากตำแหน่ง
ประวัติ
เกิลวาร์ตเกิดใน เคอเซิลออร์ดา, สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัค โดยมีพ่อเป็นชาวเอสโตเนียชื่อ Ülo Kõlvart และแม่ซึ่งมีเชื้อสายจีนและเกาหลีชื่อ Liidia Kõlvart (née Shek) ทั้งสองพบกันในขณะที่ทั้งคู่เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยมอสโก พ่อของเขาเป็นผู้ก่อตั้งสมาคมเทควันโดแห่งชาติเอสโตเนียในปี 1992 และเป็นประธานคนแรกตั้งแต่ปี 1992 ถึง 1996 ส่วนแม่ของเขาเป็นครู เมื่อลูกของเขา Jaana Kalinistova อายุได้สามขวบ เขาได้ย้ายไปอยู่กับพ่อแม่ที่เอสโตเนีย
สโมสรอัลญะซีเราะฮ์
เกียรติประวัติ
อ้างอิง:
มีห์ฮาอิล เกิลวาร์ต
ประวัติ
เขาจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมทาลลินน์หมายเลข 15 ในปี ค.ศ. 1995 ในเวลาต่อมาเขาได้ศึกษานิติศาสตร์และกฎหมายธุรกิจที่วิทยาลัยสังคมศาสตร์ประยุกต์นานาชาติ LEX ในกรุงทาลลินน์
อาชีพทางการกีฬา
เกิลวาร์ตสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองในฐานะนักกีฬาชั้นนำระดับประเทศและระดับนานาชาติในสาขามวยสากลคิกบ็อกซิ่งและเทควันโด ซึ่งเขาได้สายดำในดันที่ 5 ตั้งแต่ปี 1993 หลังจากนั้นก็เข้าทำงานเป็นโค้ชเทควันโดในทาลลินน์ ในปี 1996 เขาได้รับเลือกเป็นประธานสมาคมเทควันโดแห่งชาติเอสโตเนียต่อจากพ่อของเขา ในปี 2016 เขาได้เป็นสมาชิกของคณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการโอลิมปิกเอสโตเนีย ในปี 2017 ได้รับเลือกเป็นประธานสหพันธ์เทควันโดเอสโตเนีย และในปี 2022 ได้รับ 7 ดัน กิตติมศักดิ์จาก Kukkiwon
อาชีพทางการเมือง
ตั้งแต่ปี 1999 ถึง 2002 เกิลวาร์ตเป็นสมาชิกสภาเขตของเขต Lasnamäe ในเมืองทาลลินน์ โดยในปี 2008 เขาได้เข้าร่วมพรรค Estonian Center ในปี 2009 เขาได้รับเลือกเข้าสู่สภาเมืองทาลลินน์ เขามีความมุ่งมั่นเป็นพิเศษต่อเยาวชนกีฬาและสิทธิของชนกลุ่มน้อยในทาลลินน์ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาได้รับความนิยมจากชนกลุ่มน้อยในทาลลินน์ที่พูดภาษารัสเซียเป็นอย่างมาก เขาได้รับเลือกเข้าสู่ รีกิโกกุ ในปี 2011 ซึ่งเขาเป็นสมาชิกจนถึงปี 2019 ในเดือนเมษายน 2011 เขาลาออกจากตำแหน่งรองนายกเทศมนตรีทาลลินน์เพื่อทำหน้าที่ใน รีกิโกกุ ต่อมาเขาดำรงตำแหน่งเป็นประธานสภาเมืองทาลลินน์ ตั้งแต่ปี 2017 ถึง 2019 เขาลาออกในเดือนเมษายน 2019 เนื่องจากได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรีทาลลินน์ในวันที่ 11 เมษายน หลังจากการลาออกของอดีตนายกเทศมนตรี ตาวี อาส เพื่อดำรงตำแหน่งในคณะรัฐมนตรีของ Jüri Ratas เมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2019 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ จาก พัก ว็อน-ซุน นายกเทศมนตรีโซล และตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ. 2022 ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นแพทย์กิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยชินฮัน
เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ
เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ หมายถึง ภูมิภาคย่อยทางตะวันออกเฉียงเหนือของทวีปเอเชีย มักประกอบด้วยจีน ญี่ปุ่น และเกาหลี อย่างไรก็ตาม อาจหมายรวมไปถึง "ไซบีเรียบริเวณฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเยนีเซย์เป็นต้นไป และมองโกเลีย"
มงกุฎอิมพีเรียลสเตต
ตัวมงกุฎนั้นมีฐานประกอบด้วยกางเขนแพตตี (cross pattée) จำนวนสี่กางเขน สลับกับเฟลอ-เดอ-ลีส์ (fleur-de-lis) หรือดอกลิลลี่จำนวนสี่ดอก ส่วนเหนือจากฐานขึ้นไปเป็นโค้งจำนวนสี่โค้งตัดกันที่มียอดเป็นด้านบนจุดตัดเป็นกางเขนอีกหนึ่ง ภายในตรงกลางมงกุฎเป็นหมวกกำมะหยี่ที่มีขอบเป็นขนเออร์มิน มงกุฎฝังด้วยอัญมณีหลายชนิดที่รวมทั้ง: เพชร 2,868 เม็ด, ไข่มุก 273 เม็ด, แซฟไฟร์ 17 เม็ด, มรกต 11 เม็ด, และทับทิม 5 เม็ด
คัคณางค์ มิ่งมิตรพัฒนะกุล
แพทย์หญิง คัคณางค์ มิ่งมิตรพัฒนะกุล เป็นสูตินรีแพทย์ และ นักเขียนนวนิยาย เจ้าของนามปากกา เก้าแต้ม ผลงานการที่สร้างชื่อเสียงคือนวนิยายชุด THE SIXTH SENSE สื่อรักสัมผัสหัวใจ และ คุณชายพุฒิภัทร จากนวนิยายชุดสุภาพบุรุษจุฑาเทพ
มงกุฎอิมพีเรียลสเตต
การใช้งาน
มงกุฎนี้ทรงใช้สวมในตอนเสร็จสิ้นพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเมื่อพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่เสด็จออกจากแอบบีเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งตามปกติแล้วอิมพีเรียลสเตตจะไม่ใช่มงกุฎที่ทรงสวมในระหว่างพระราชพิธี ยกเว้นในระหว่างพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 เพราะทรงเห็นว่ามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดหนักเกินไป (กว่าสองกิโลกรัม)
คัคณางค์ มิ่งมิตรพัฒนะกุล
ประวัติ
แพทย์หญิง คัคณางค์ มิ่งมิตรพัฒนะกุล จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล วุฒิบัตรผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวชวิทยา ปัจจุบันทำงานเป็นสูตินรีแพทย์ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เขียนนิยายเป็นงานอดิเรก
มงกุฎอิมพีเรียลสเตต
การใช้งาน
พระราชินีนาถเอลิซาเบ็ธที่ 2 ทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตตเป็นประจำทุกปีในการรัฐพิธีการเปิดประชุมรัฐสภาแห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งตามธรรมเนียมแล้วมงกุฎและเครื่องเพชรพลอยจะถูกนำมายังพระราชวังเวสต์มินสเตอร์โดยรถม้าต่างหากก่อนที่พระราชินีจะเสด็จพระราชดำเนินมาถึง และนำไปไว้ที่ห้องฉลองพระองค์ที่พระองค์ทรงฉลองพระองค์คลุมและทรงสวมมงกุฎ
มงกุฎองค์ปัจจุบัน
ในปกตินั้นพระมหากษัตริย์มักจะซ้อมสวมมงกุฎก่อนที่จะถึงเวลาเปิดรัฐพิธีเปิดประชุมสภา (ข้าราชสำนักรายงานว่าได้เห็นพระราชินีเอลิซาเบธทรงมงกุฎขณะที่เสวยพระกระยาหารเช้าและทรงอ่านหนังสือพิมพ์ในวันเปิดรัฐสภา)
มงกุฎอิมพีเรียลสเตตปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอคอยแห่งลอนดอน
อาเลกเซย์ ฟอน ยัฟเลนสกี
หลังจากที่พ่อของเขาได้เสียชีวิต เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนเตรียมทหารในนครมอสโกและได้ติดยศร้อยโทใน ค.ศ. 1884 เวลานั้นเขาพยายามที่จะเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะแห่งหนึ่ง แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเข้าเรียนโรงเรียนศิลปะที่กรุงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก และที่นั่นเขาได้เรียนกับอิลยา เรปิน (Ilya Repin) และเขาได้พบกับมาริยันเนอ ฟอน เวเรฟคิน (Marianne von Werefkin) ซึ่งเธอก็เป็นศิษย์ของเรปินเหมือนกัน ซึ่งต่อมาทั้งคู่ก็เป็นสหายกันจนถึง ค.ศ. 1920
ต่อมาใน ค.ศ. 1896 เขาออกจากกองทัพและได้ย้ายไปยังเมืองมิวนิก ประเทศเยอรมนี และที่นั่นเขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะของอันทอน อัชเบ ที่ซึ่งเขาได้พบกับวาซีลี คันดินสกี และช่วงหลังจากนั้นเขาก็ยังกลับไปอยู่ที่รัสเซีย และเดินทางไปยังประเทศอิตาลีและฝรั่งเศส เมื่อเขาได้ไปที่ฝรั่งเศสเขาก็ได้พบกับอ็องรี มาติส เมื่อถึง ค.ศ. 1906 เขาได้เป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาคมศิลปินใหม่แห่งมิวนิก (Neue Künstlervereinigung München) แต่เขาก็ได้ออกจากสมาคมนี้ใน ค.ศ. 1912 เพื่อไปเข้าร่วมในกลุ่มดีเบลาเออเฟียร์ (Die Blaue Vier)
ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาได้อยู่ในเมืองอัสโกนา (Ascona) ประเทศสวิตเซอร์แลนด์จนถึง ค.ศ. 1921 และในปีนี้นั่นเองที่เขาได้แยกกับมาริยันเนอ ฟอน เวเรฟคิน และได้ย้ายไปยังเมืองวีสบาเดินเขาได้เข้าร่วมกับกลุ่มสมาคมเดอร์เบลาเออไรเทอร์ (Der Blaue Reiter) ใน ค.ศ. 1929 โดยมีสมาชิกคือไลโอเนล ไฟนิงเกอร์ (Lyonel Feininger), เพาล์ เคล (Paul Klee) และวาซีลี คันดินสกี เขามีผลงานที่มีชื่อเสียงหลายชิ้น และมีผลงานของเขา 3 ชิ้นที่ได้จัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะที่เสื่อมทราม (Degenerate Art) แต่ใน ค.ศ. 1933 เป็นต้นมา คณะสังคมนิยมแห่งชาติก็สั่งห้ามไม่ให้งานของเขาจัดแสดงในงานนิทรรศการ
ยัฟเลนสกีป่วยเป็นโรคไขข้ออักเสบตั้งแต่ ค.ศ. 1929 และอาการของเขาได้ร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเขาป่วยเป็นอัมพาตและเสียชีวิตลงในเมืองวีสบาเดินเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1941
ข้อมูลเพิ่มเติม
18641941
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 141
แซรอสชุดที่ 141 ของสุริยุปราคา เว้นช่วงของแต่ละเหตุการณ์ทุก ๆ 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 70 ครั้ง ซึ่งชุดแซรอสที่ 141 ประกอบไปด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 41 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 22 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1613 – ค.ศ. 2857 กินเวลาทั้งสิ้น 1244.08 ปี
ประตูชัยเวลลิงตัน
thumb|300px|ประตูชัยเวลลิงตัน
ประตูชัยเวลลิงตัน หรือซุ้มเวลลิงตัน (Wellington Arch) หรือเรียกชื่ออื่นว่าประตูชัยรัฐธรรมนูญ (Constitution Arch) หรือประตูชัยสวนกรีนพาร์ก (Green Park Arch) เป็นประตูชัยตั้งที่ด้านตะวันออกเฉียงใต้ของสวนไฮด์พาร์ก กลางกรุงลอนดอน สร้างระหว่าง พ.ศ. 2369 - 2374 ในบริเวณใกล้กับที่ตั้งปัจจุบัน ต่อมาได้มีการชะลออาคารมาตั้งไว้ ณ ที่ตั้งปัจจุบันเมื่อ พ.ศ.2425-2426 ด้านบนแต่เดิมมีอนุสาวรีย์ของดยุกแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 ขี่ม้า ต่อมาถูกเปลี่ยนเป็นรูปหล่อควอดรีกา หรือเทพีทรงรถม้าสี่ตัว อนุสาวรีย์เดิมที่เป็นทหารขี่ม้าถูกย้ายไปที่ตั้งใหม่ ตัวประตูชัยประกอบด้วยซุ้มโค้งพร้อมประตูโลหะเปิดปิดได้่ ต่างจากประตูชัยวงเวียนดาวที่กรุงปารีส ซึ่งไม่มีประตูโลหะ ด้านในกลวงเช่นเดียวกัน
ประตูชัยเวลลิงตันตั้งใกล้กับคฤหาสน์แอปสลีย์ ซึ่งเป็นบ้านของดยุกแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 ปัจจุบันสถานที่ทั้งสองดูแลโดยสำนักงานศิลปากรแห่งชาติอังกฤษ เปิดให้ผู้คนทั่วไปเข้าชม
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2368 สมเด็จพระราชาธิบดีจอร์จที่สี่แห่งสหราชอาณาจักร มีพระราชบัญชาให้จัดสร้างประตูชัยเวลลิงตันและประตูชัยมาร์เบิลอาร์ชเพื่อฉลองชัยชนะของสหราชอาณาจักรเหนือฝรั่งเศสในสงครามนโปเลียน โดยให้ประตูชัยเวลลิงตันเป็นประตูเมืองลอนดอนชั้นในด้านตะวันตก ผู้ที่มาจากเนินรัฐธรรมนูญหรือคอนสติติวชันฮิลล์ (Constitution Hill) จะต้องผ่านประตูนี้ นอกจากนี้ยังถือว่าบ้านเลขที่ 1 กรุงลอนดอน หรือคฤหาสน์แอปสลีย์ตั้งอยู่บริเวณเดียวกัน เมื่อได้เวลาอันเหมาะแล้ว สถาปนิกชื่อเดซิมัส เบอร์ตัน (Decimus Burton) ออกแบบลักษณะประตูแบบคอรินเทียน โดยเดิมทีจะให้ผนวกกับประตูสวนไฮด์พาร์ด มีช่องเดียว สร้่างไม่ประณีตนักและตัดส่วนประกอบออกไปมาก ด้วยว่าพระมหากษัตริย์ทรงใช้จ่ายในการบำรุงพระราชวังบักกิงแฮมมาก ในชั้นต้นเคยมีการวางแผนให้ตัวประตูชัยประดับด้วยรูปปั้นเหล่าทหาร สิงโต ด้านในกลวง ด้านบนสุดเป็นรูปหล่อเทพีทรงรถม้าสี่ตัว
เนื่องจากประตูชัยของเดิมไม่มีสิ่งใดวางไว้เป็นเครื่องยอด ในปี พ.ศ.2389 ประตูชัยเวลลิงตันได้กลายเป็นฐานวางรูปหล่อด้วยทองแดงของอาร์เทอร์ เวลสลีย์ ผู้ดำรงตำแหน่งดยุคแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 นายกรัฐมนตรี และแม่ทัพ มีขนาดสูง 28 ft และหนักถึง 40 ตันยาว (40.62 เมตริกตัน) นับเป็นรูปหล่อขี่ม้าขนาดใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา ทว่าก็ไม่สวยงามและมีคำวิจารณ์มาก ต่อมาในปี พ.ศ. 2425 - 2426 ถนนบริเวณดังกล่าวถูกขยาย ทำให้ต้องชะลอประตูชัยมายังที่ตั้งใหม่จากที่เคยเป็นทางเข้าสวนไฮด์ปาร์ก ที่ตั้งใหม่นี้เองที่เป็นถนนราชวิถีมุ่งไปยังพระราชวังบักกิงแฮม รูปหล่อของดยุกแห่งเวลลิงตันคนที่ 1 ถูกย้ายไปยังตำบลออลเดอร์ชอต อำเภอรัชมัวร์ จังหวัดแฮมป์เชอร์ รูปหล่อขนาดย่อลง สร้างโดยโจเซฟ เอดการ์ เบิห์ม (Joseph Edgar Boehm) ถูกนำมาจัดวางใกล้กับประตูชัยแทน อาเดรียน โจนส์ (Adrian Jones) ออกแบบรูปหล่อควอดริกา หรือเทพีไนกีทรงรถม้าสี่ตัวตามที่สถาปนิกคนเดิมได้ตั้งปนิธานไว้ ครั้นเรียบร้อยแล้วจึงนำมาติดตั้งแทนรูปหล่อที่ถอดออกไป
ด้านในของประตูชัยมีลักษณะกลวง เคยใช้เป็นสถานีตำรวจจนถึง พ.ศ. 2535 ต่อมาถูกโอนให้เป็นสมบัติของสำนักงานศิลปากรแห่งชาติเมื่อ พ.ศ. 2542 ด้านในเป็นนิทรรศการและดาดฟ้าสำหรับสังเกตการณ์ ซีกหนึ่งของประตูชัยทำเป็นท่อระบายอากาศของถนนที่ขุดใต้ดินบริเวณนั้น
ไฮเปอเรียนกันดั้ม
ไฮเปอเรียนกันดั้ม (ญี่ปุ่น:ハイペリオンガンダム ; อังกฤษ:Hyperion Gundam) เป็นโมบิลสูทซึ่งเป็นมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น มังงะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ด เอ็กซ์แอสเทรย์ ไฮเปอเรียนกันดั้มได้รับการออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
บทบาทในเรื่อง
โมบิลสูทรุ่นต้นแบบของสหพันธ์ยูเรเซียนโดยใช้ข้อมูลจาก NMS-X07PO เกลฟินิโตของบริษัทแอคทายออน ไฮเปอเรียนกันดั้มมีทั้งหมดสามยูนิตคือ CAT1-X1/3, CAT1-X2/3 และ CAT1-X3/3 ซึ่งทั้งหมดมีข้อแตกต่างกันแค่สีเท่านั้น ไฮเปอเรียนกันดั้มมีอาวุธหลักเป็นปืนกลบีม"ซาสตาวา สติกแมต"และมีดบีม"รอมเทคนิกา" ในขณะที่อาวุธของโมบิลสูทรุ่นอื่นๆในขณะนั้นจะใช้พลังงานจากแบตเตอรีของโมบิลสูทเอง อาวุธทั้งสองอย่างของไฮเปอเรียนมีแบตเตอรี่เป็นแหล่งพลังงานในตัว โดยในกรณีของปืนกลบีมนั้น แบตเตอรี่จะสามารถถอดมาเปลี่ยนได้และมีดบีมก็สามารถใช้เป็นอาวุธขว้างได้ อาวุธอื่นๆของไฮเปอเรียนก็คือบีมแคนน่อนแฝด"ฟอร์ฟานทรี"ซึ่งอยู่ที่แบ็คแพ็ค
ไฮเปอเรียนกันดั้มไม่มีเกราะ PSเหมือนกันดั้มส่วนใหญ่ แต่มีโล่แสงอามิวเร ลูมิเอลซึ่งติดอยู่ที่แขนทั้งสองข้างและแบ็คแพ็ค ซึ่งโล่แสงนี้จะมีคุณสมบัติเหมือนร่มแห่งอัลเทมิสซึ่งสามารถป้องกันการโจมตีได้ทุกรูปแบบ โดยส่วนแขนจะใช้สร้างบีมชิลด์ทรงสามเหลี่ยมและส่วนแบ็คแพ็คจะกางออกมาสร้างบีมบาเรียร์คลุมไว้โดยรอบตัวไฮเปอเรียนกันดั้ม ซึ่งไฮเปอเรียนยังสามารถยิงโจมตีศัตรูจากภายในบาเรียนี้ได้  อามิวเร ลูมิเอลยังสามารถใช้เป็นอาวุธได้ จุดอ่อนของโล่แสงนี้ก็คือใช้พลังงานมาก การกางอามิวเร ลูมิเอลรอบตัวจะใช้งานได้ประมาณ5นาทีเท่านั้น
ไฮเปอเรียนกันดั้มเครื่องที่หนึ่งนั้นเป็นของคานาร์ด พาร์ส ซึ่งเป็นซูเปอร์โคออดิเนเตอร์เช่นเดียวกับคิระ ยามาโตะ แต่เป็นผลงานที่ล้มเหลว คานาร์ดใช้ไฮเปอเรียนในการตามล่าคิระเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เครื่องที่สองของบลอสซัม อาเรนท์ถูกคานาร์ดทำลายหลังจากที่แยกตัวจากสหพันธ์ยูเรเซียน ซึ่งคานาร์ดนั้นภายหลังได้อัพเกรดไฮเปอเรียนกันดั้มหมายเลข1ด้วยนิวตรอนแจมเมอร์แคนเซลเลอร์และเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ ทั้งยังดัดแปลงให้อาวุธใช้พลังงานจากเตาปฏิกรณ์ได้โดยตรง ทำให้สามารถใช้อาวุธและบาเรียร์ได้แบบไม่จำกัดเวลา แต่ในที่สุดก็ถูกทำลายในการต่อสู้กับ YMF-X000A เดรดน็อตกันดั้ม
ไฮเปอเรียนกันดั้มเครื่องที่สามปรากฏตัวในนิยายประกอบภาพถ่าย แอสเทรย์ บี และถูกทำลายในการต่อสู้กับบลูเฟรมเซคันด์Lของไก มุราคุโมะ โดยไกใช้ดาบแทคติคอลอาร์มซึ่งหุ้มบีมโค้ตติ้งไว้เจาะทะลุอามิวเร ลูมิเอลแล้วใช้ปืนแก็ตลิ่งยิงจากภายใน ซึ่งต่อมาจั๊งค์กิลด์ได้ซ่อมเครื่องนี้แล้วมอบให้อิวาน ซันฮวาซซึ่งใช้ไฮเปอเรียนเครื่องที่สามต่อสู้เพื่อปลดปล่อยสหพันธ์ยูเรเซียนจากกลุ่มพันธมิตรโลก