cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คิงอาร์เธอร์แอนด์เดอะไนทส์ออฟจัสติซ (วิดีโอเกม)
คิงอาร์เธอร์แอนด์เดอะไนทส์ออฟจัสติซ (King Arthur & the Knights of Justice) เป็นวิดีโอเกมแอ็กชันผจญภัยที่พัฒนาโดยแมนลีย์แอนด์แอสโซซิเอตส์ และเผยแพร่โดยเอนิกซ์สำหรับระบบซูเปอร์นินเท็นโดเอนเตอร์เทนเมนต์ซิสเต็มในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1995 โดยอิงจากซีรีส์การ์ตูนที่มีชื่อเรื่องเดียวกัน ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจแบบไม่เคร่งครัดจากตำนานกษัตริย์อาเธอร์ และเกมนี้ได้รับการเผยแพร่ในทวีปอเมริกาเหนือโดยเฉพาะ
ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นผู้เล่นอเมริกันฟุตบอลที่ถูกส่งตัวไปยังอังกฤษในยุคกลาง และได้รับภารกิจในการช่วยกษัตริย์อาเธอร์ รวมถึงทำลายมอร์กานาแม่มดผู้ชั่วร้าย ตลอดจนกองทัพของเธอ เกมดังกล่าวเป็นเกมของเอนิกซ์เกมแรกที่พัฒนาโดยบริษัทอเมริกัน และได้รับแรงบันดาลใจจากซีรีส์เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา โดยได้รับคำวิจารณ์ตั้งแต่ปานกลางไปจนถึงแย่มาก
รูปแบบการเล่น
เกมดังกล่าวเป็นเกมแอ็กชันผจญภัย โดยเล่นจากมุมมองจากบนลงล่าง ผู้เล่นสวมบทบาทเป็นกษัตริย์อาเธอร์ และมาพร้อมกับอัศวินแห่งความยุติธรรมสองคนที่ทำการบังคับโดยเครื่องเล่นวิดีโอเกม ผู้เล่นต่อสู้กับศัตรูโดยกวัดไกวดาบหรือการโจมตีพิเศษ รวมถึงสามารถป้องกันการโจมตีหนักและเบาได้
อัศวินสิบสองคนมีให้ตั้งแต่เริ่มต้น (รวมถึงกษัตริย์อาเธอร์) แต่ละคนมีอาวุธ, ท่าทาง และตัวเลขของพลังชีวิต, พลังป้องกัน, ความแข็งแกร่ง และความเร็ว บอสแต่ละตัวของเกมมีจุดอ่อนเฉพาะกับอัศวินคนใดคนหนึ่ง การเปลี่ยนสมาชิกคณะทำได้โดยไปที่ห้องโต๊ะกลมในแคมิลอต ตัวละครแต่ละตัวมีมาตรวัดชีวิต และกษัตริย์อาเธอร์ก็มีมาตรวัดพลังเช่นกัน ผู้เล่นต้องรวบรวมไอเทมต่าง ๆ เพื่อทำภารกิจและวัตถุประสงค์ให้สำเร็จ ในขณะที่บางไอเทมสามารถใช้เพื่อฟื้นฟูมาตรวัดชีวิตของตัวละครได้
คุณลักษณะแผนที่โอเวอร์เวิลด์ช่วยให้ผู้เล่นสามารถเข้าถึงสถานที่ที่เคยเยือนไปแล้วได้โดยตรง เกมนี้ไม่มีคุณสมบัติการเซฟ แต่อนุญาตให้เข้าถึงจุดต่าง ๆ ของเนื้อเรื่องด้วยระบบพาสเวิร์ด
โครงเรื่อง
เหตุการณ์ของเกมตั้งอยู่ในมุมมองสมมติของบริเตนในคริสต์ศตวรรษที่ 5 มอร์กานาแม่มดผู้ชั่วร้ายได้กักขังกษัตริย์อาเธอร์และอัศวินโต๊ะกลมด้วยเวทมนตร์ในถ้ำแก้วใต้ปราสาทของเธอ ผ่านกำแพงฮาดริอานุส ส่วนที่แคมิลอต พ่อมดของกษัตริย์ที่ชื่อเมอร์ลินได้ใช้แก้วสารพัดนึกและหาทีม "นักรบ" ที่กล้าหาญในอนาคต ซึ่งนำโดยกษัตริย์อาร์เธอร์และแต่งตั้งให้เป็น "เหล่าอัศวิน" อันที่จริงแล้ว พวกเขาเป็นนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลแม้ว่าพ่อมดเมอร์ลินจะตีความชื่อของพวกเขาว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคชะตา เขาเรียกพวกเขาย้อนเวลากลับไป และเทพธิดาแห่งโต๊ะก็เปลี่ยนพวกเขาให้เป็น "อัศวินแห่งความยุติธรรม" เมอร์ลินขอให้พวกเขาทำลายตราประทับของกษัตริย์อาร์เธอร์และอัศวินโต๊ะกลมโดยรวบรวมกุญแจแห่งความจริงทั้งสิบสองดอก
เหล่าอัศวินได้รับดาบเอกซ์แคลิเบอร์จากเทพธิดาแห่งทะเลสาบ โดยพิสูจน์คุณค่าของพวกเขาด้วยการอ้างสิทธิ์ในโล่เพนดรากอนจากมังกรหนุ่มที่ชีลด์ไฮตส์ พวกเขาช่วยเหลือเอเร็ค ผู้ปกครองปราสาททินทาเจลที่ถูกปลด และกู้คืนกุญแจแห่งความจริงดอกแรกในปราสาท พวกเขาเดินทางเข้าไปในหมู่บ้านเวลตัน ซึ่งอยู่ภายใต้คาถาควบคุมจิตใจ และกู้กุญแจแห่งความจริงดอกที่สองที่กรูซัมคีป หลังจากทำลายเวทมนตร์ในเวลตันและข้ามทางของบลินเดอร์ พวกเขาได้รับกุญแจแห่งความจริงดอกที่สามที่ปราสาทแซงกวิน
การพัฒนา
คิงอาร์เธอร์แอนด์เดอะไนทส์ออฟจัสติซเป็นเกมเอนิกซ์เกมแรกที่ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทอเมริกัน: แมนลีย์แอนด์แอสโซซิเอตส์ ในอิสซาควาห์ รัฐวอชิงตัน ซึ่งมีคนที่ทำงานกับเกมประมาณยี่สิบสี่คนแม้ว่าจะไม่ใช่ทุกคนในเวลาเดียวกัน ในตอนแรกได้มีการวางแผนสำหรับตลับขนาด 16 เมกะบิต แต่ในที่สุดก็มีการเพิ่มอีกสี่เมกะบิตเพื่อขยายเกม ส่วนการพัฒนาใช้เวลาประมาณสองปี
นอกเหนือจากซีรีส์การ์ตูนต้นฉบับแล้ว ผู้พัฒนายังรวบรวมแนวคิดจากหลายแหล่งเพื่อเป็นแรงบันดาลใจ รวมถึงซีรีส์เกมแอ็กชันผจญภัยอย่างเดอะเลเจนด์ออฟเซลดา และหนังสือ เช่น เดอะบุ๊กออฟเมอร์ลิน ของที. เอช. ไวท์ รวมถึงนิทานจากกวียุคกลางอย่างมารีแห่งฝรั่งเศส พวกเขาตั้งข้อสังเกตว่าส่วนที่ยากที่สุดของการพัฒนาคือสร้างปริศนาสำหรับแต่ละภูมิภาค เนื่องจากพวกเขาต้องการให้ "สนุกและท้าทาย แต่ไม่ซ้ำซาก" ในขณะที่พวกเขาพยายามรักษาสมดุลระหว่างแอ็กชันและปริศนา พวกเขาสังเกตว่าพวกเขามุ่งเน้นไปที่แง่มุมปริศนาของเกมมากกว่า ส่วนที่เป็นที่ชื่นชอบของเกมสำหรับผู้พัฒนา ได้แก่ การต่อสู้ของมังกร, บอสแบล็กวิง และขุนศึกของมอร์กานา
การตอบรับ
เกมนี้ได้รับการวิจารณ์เชิงลบโดยทั่วไป นักวิจารณ์อิสระ โรเบิร์ต ชมิทซ์ ให้ 0.5 เต็ม 11 คะแนน โดยกล่าวถึงเกมนี้ว่า "แย่มาก" และการอธิบายว่าเกมนี้เกือบจะ "ไม่พูดดีกว่า" ชมิทซ์วิพากษ์วิจารณ์การตัดสินใจของเอนิกซ์ที่ใช้เกมจากการ์ตูนที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก นักวิจารณ์ทั้งสี่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลีนั้นแตกต่างกัน เอ็ด เซมราด และแดนยอน คาร์เพนเทอร์ กล่าวว่า "ก็โอเค" ด้วยดนตรีที่หนักแน่น, เอฟเฟกต์เสียงที่สมจริง และเควสต์มหากาพย์ที่สมดุลเมื่อเทียบกับกราฟิกที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย ในขณะที่อัล มานูเอล และซูชิ-เอกซ์ กล่าวว่ามันเป็นการโคลนของเซเก็นเด็นเซ็ทสึ 2 ที่มีอยู่ทั่วไป ทั้งคาร์เพนเทอร์ และซูชิ-เอกซ์ ตั้งข้อสังเกตว่าเกมจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการสังเกตเห็นเนื่องจากมีการเปิดตัวในเดือนเดียวกับโครโนทริกเกอร์ อัลลัน มิลลิแกน ในบทวิจารณ์สำหรับเกมมิงอินเทลลิเจินซ์เอเจนซีได้ตัดสินว่าทั้งกราฟิกและเสียงอยู่ในระดับปานกลาง, การออกแบบตัวละคร "แย่มาก", โครงเรื่องทั่วไปและปริศนาไม่ท้าทาย เขาตั้งข้อสังเกตว่าเป็นไปไม่ได้ที่ผู้เล่นจะรู้ล่วงหน้าว่าอัศวินคนไหนเหมาะกับบอสตัวไหนมากที่สุด มิลลิแกนกล่าวถึงเกมนี้ว่า "คิดได้แย่อย่างไม่น่าเชื่อ" และเปรียบว่าเป็น "การสืบทอดการดึงเควสต์" เขาวิพากษ์วิจารณ์ความจริงที่ว่าศัตรูทั้งหมดบนหน้าจอจะต้องพ่ายแพ้เพื่อที่จะก้าวผ่านทางบางส่วน รวมถึงความเป็นไปได้ที่ตัวละครและศัตรูจะถูกซ่อนจากมุมมองของผู้เล่นหลังวัตถุขนาดใหญ่ ปัญญาประดิษฐ์ของเหล่าอัศวินก็ถูกติเตียนเช่นกัน เช่นเดียวกับการขาดภาพเคลื่อนไหวเมื่อตัวละครหรือศัตรูถูกโจมตี
ผู้ต่อต้านสงครามนานาชาติ
ผู้ต่อต้านสงครามนานาชาติ (War Resisters' International ตัวย่อ WRI) เป็นองค์การนานาชาติที่ต่อต้านการทำสงครามร่วมด้วยสมาชิกและสมาคมต่าง ๆ ในมากกว่า 30 ประเทศ มีศูนย์งานหลักอยู่ที่ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร
ประวัติ
ผู้ต่อต้านสงครามนานาชาติถูกก่อตั้งใน เมืองบิลโธเวน ประเทศเนเธอแลนด์ ในปี ค.ศ. 1921 ภายใต้ชื่อ “โพโก้ (Paco)” แปลว่า ความสงบสุข ในภาษาเอสเปอรันโต (Esperanto) WRI ก่อตั้งบนประกาศจุดยืนที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงไป
“สงครามเป็นอาชญากรรมที่ขัดต่อความเป็นมนุษย์ ข้าพเจ้าจึงหมายมั่นว่าจะไม่สนับสนุนสงครามทุกชนิด และมุ่งมั่นที่จะหยุดยั้งผลกระทบที่จะเกิดขึ้นทั้งหลายจากสงคราม”
สมาชิก
ผู้ก่อตั้งหลายๆคนนั้นได้มีส่วนเกี่ยวข้องในการต่อต้านสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เลขาธิการคนแรก รูเบิร์ธ รันแฮม บราวน์ ได้ใช้ชีวิตของเขา2ปีครึ่งในเรือนจำอังกฤษในฐานะผู้คัดค้านโดยอ้างมโนธรรม ปี ค.ศ. 1988 ผู้ให้ความสนใจWRI คนหนึ่งถูกอ้างว่าเป็นคนที่ทำให้เกิดการขัดขวางการพิมพ์จดหมายรายสัปดาห์ในประเทศแอฟริกาใต้ หลังจากการแบนของแคมเปญการเกณฑ์ทหารท้องถิ่นจบลง
การจัดประชุม
ผู้ต่อต้านสงครามนานาชาติเป็นเครือข่ายของกลุ่มสมาชิก การประชุมนานาชาติจัด 4 ปีครั้ง
ผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2019
แต่ละทีมใน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2019 มีชื่อผู้เล่น 23 คน (หนึ่งจากสามจะต้องเป็นผู้รักษาประตู). ฟีฟ่าได้ประกาศรายชื่อผู้เล่นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2562.
อัล-ฮิลาล
เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2562, Nawaf Al Abed แทนที่อาการบาดเจ็บของ Salman Al-Faraj.
ผู้จัดการทีม: 🇷🇴 Răzvan Lucescu
อัล-ซัดด์
ผู้จัดการทีม: 🇪🇸 ชาบี
แอ็สเปร็องส์เดอตูว์นิส
ผู้จัดการทีม: 🇹🇳 Moïne Chaâbani
ฟลาเมนกู
ผู้จัดการทีม: Jorge Jesus
อีเยิงแกนสปอร์
ผู้จัดการทีม: Félix Tagawa
ลิเวอร์พูล
ในขณะที่มีชื่อในผู้เล่น, ลอฟเรน, เอลเลียต และ บริวสเตอร์ ไม่ได้เดินทางสู่ประเทศกาตาร์ที่จะได้ลงเล่นในทัวร์นาเมนต์.
ผู้จัดการทีม: 🇩🇪 เยือร์เกิน คล็อพ
มอนเตร์เรย์
ผู้จัดการทีม: 🇦🇷 Antonio Mohamed
ตำบลหัวทุ่ง (อำเภอพล)
หัวทุ่ง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอพล จังหวัดขอนแก่น พื้นที่ทั้งตำบลบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลหัวทุ่ง
ประวัติ
ท้องที่หัวทุ่งเดิมเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลเก่างิ้ว ซึ่งก่อตั้งมาประมาณ 136 ปีแล้ว กลุ่มแรกที่มาตั้งถิ่นฐาน คือ ขุนวิเศษณ์ เกาะยุทธ์ และพ่อลาด จันทร์คำภา เหตุที่ชื่อบ้านหัวทุ่งเป็นเพราะบริเวณตั้งบ้านเรือนอยู่เหนือบริเวณหนองน้ำบึงทุ่งพึงพืด และต่อมาเมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2532 ทางราชการได้แบ่งโอนหมู่บ้านจำนวน 8 หมู่บ้าน ออกมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า ตำบลหัวทุ่ง มีนายไพโรจน์ ภูศรี เป็นกำนันคนแรก ต่อมาได้มีการจัดตั้ง สภาตำบลหัวทุ่ง ขึ้นในพื้นที่
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะสภาตำบลหัวทุ่งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลหัวทุ่ง จนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลหัวทุ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลหัวทุ่งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน ดังนี้
วัดโพธิ์ตาก
วัดโพธิ์ตาก หรือ วัดโพธิ์ สังกัดนิกายเถรวาท คณะสงฆ์มหานิกาย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2430 โดยมี พระอาจารย์อินทร์ อินฺทสาโร เป็นเจ้าอาวาสรูปแรก  และมีพระเถระที่มีชื่อเสียงคือ พระครูญาณวิสุทธิคุณ (กอง) หรือ พระอุปัชฌาย์กอง อดีตเจ้าอาวาส  ซึ่ง วัดโพธิ์ตาก ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลเมืองพิบูลมังสาหาร อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี ห่างจากตัวอำเภอเมืองอุบลราชธานี  ประมาณ 45 กิโลเมตร
ประวัติ
วัดโพธิ์ตาก หรือ วัดโพธิ์ เดิมพื้นที่มีลักษณะเป็นป่ารกชัฏติดกับแม่น้ำมูล ซึ่งบริเวณนี้มี ต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่อายุหลายร้อยปีอยู่หนึ่งต้น
ปี พ.ศ. 2430 ได้สร้างวัดขึ้น โดยการนำของ พระอาจารย์อินทร์ อินฺทสาโร พร้อมด้วยญาติพี่น้อง ซึ่งได้อพยพมาจากบ้านขี้เหล็กหัวเรือ เมืองอุบลราชธานีศรีวะนาไลประเทษราช ย้ายมาตั้งบ้านเรือนที่ เมืองพิมูลมังษาหาร ในขณะนั้น ต่อมาได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดโพธิ์ตาก และตั้งชื่อหมู่บ้านว่า บ้านโพธิ์ตาก ซึ่งตั้งชื่อตามลักษณะของภูมิสถานบริเวณที่ตั้งวัดและหมู่บ้านที่มี ต้นโพธิ์ ขนาดใหญ่อายุหลายร้อยปีอยู่หนึ่งต้น
ปี พ.ศ. 2474 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา มีสถานะเป็นวัดตามกฎหมาย ซึ่งมีเขตวิสุงคามสีมา กว้าง 80 เมตร ยาว 120 เมตร
ปี พ.ศ. 2495 ได้ตั้งสำนักเรียนพระปริยัติธรรมขึ้น ณ วัดโพธิ์ตาก
ปี พ.ศ. 2500 ได้สร้าง ศาลาการเปรียญ ขึ้น เป็นอาคารไม้ทั้งหลัง ซึ่งมีขนาด กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร ปัจจุบันได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์โดยยกพื้นสูงขึ้น ชั้นล่างก่ออิฐถือปูนเป็นสถานที่ปฏิบัติศาสนกิจ ชั้นบนยังคงสภาพศาลาการเปรียญไม้แบบศิลปะอีสานโบราณไว้ตามเดิม
ปี พ.ศ. 2515 ได้ก่อตั้งโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญขึ้น ณ วัดโพธิ์ตาก
ปี พ.ศ. 2521 ได้สร้าง พระอุโบสถ ขึ้นใหม่ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มีขนาด กว้าง 7 เมตร ยาว 17 เมตร เพื่อใช้เป็นสถานที่สังฆกรรมสำหรับพระภิกษุสงฆ์
ในกาลต่อมาได้มีการสร้างอาคารเสนาสนะเพิ่มขึ้น อาทิ พระวิหาร ศาลาบำเพ็ญกุศล หอระฆัง กุฏิ เมรุ
ปูชนียวัตถุสำคัญ คือ พระโพธิราช ซึ่งเป็นพระพุทธรูปขนาดหน้าตัก กว้าง 12 นิ้ว ศิลปวัตถุสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น จำนวน 1 องค์
ที่ตั้งและอาณาเขต
ที่ตั้ง
อาณาเขต
ลำดับเจ้าอาวาส
มีเจ้าอาวาสดังรายนามต่อไปนี้
สหพันธ์ฟุตบอลเคนยา
สหพันธ์ฟุตบอลเคนยา (Football Kenya Federation, Football Kenya หรือ FKF) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศเคนยา มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ไนโรบี ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2489 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศเคนยารวมถึงฟุตบอลทีมชาติเคนยา ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ฟีฟ่ายกเลิกการระงับการแข่งขันกับสหพันธ์ฟุตบอลเคนยา (FKF) ตามการตัดสินใจของรัฐบาลท้องถิ่นที่ให้คืนสถานะร่างกายหลังจากยกเลิกเนื่องจากสงสัยว่ามีการทุจริต..
ถนนคีรีรัฐยา
ถนนคีรีรัถยา
สาเหตุที่ตั้งชื่อถนนว่าคีรีรัฐยา เพราะถนนสายนี้ตัดผ่านภูเขาสามลูกคือ เขาวัง(พระนครคีรี) เขาพนมขวด และเขาหลวง โดยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าให้ตัดถนนผ่านเขาทั้งสามลูกนี้  โดยเมื่อก่อนบริเวณถนนสายนี้จะเป็นทุ่งนา  เรียกว่าทุ่งเขาพนมขวด และพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯ ให้ฟื้นฟูประเพณีแรกนาของเมืองเพชรบุรี  ที่เคยมีการแรกนาที่วัดแรกมาทำพิธีแรกนาที่ทุ่งเขาพนมขวด หลังการแรกนาในกรุงเทพฯ แล้วประมาณ 7 – 15 วัน  โดยมีพระยาเพชรบุรี เป็นพระยาแรกนา  ในปัจจุบันถนนสายนี้จะมีจุดเริ่มต้นที่บริเวณเขาวัง(พระนครคีรี)  ตำบลคลองกระแชง  อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี  ผ่านโรงเรียนเบญจมเทพอุทิศจังหวัดเพชรบุรี   เขาพนมขวด  สนามกีฬาดอนคาน  วัดบุญทวี     (วัดถ้ำแกลบ)   และสิ้นสุดที่เขาหลวง ซึ่งตั้งอยู่ในตำบลธงชัย อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
ประเทศเกาหลีเหนือในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส
ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส (Reichsführer-SS) เป็นตำแหน่งและยศของผู้บัญชาการของหน่วยชุทซ์ชตัฟเฟิล (เอ็สเอ็ส) ตำแหน่งนี้ปรากฏอยู่ระหว่างค.ศ. 1925 ถึง 1945 ซึ่งระหว่างค.ศ. 1925 ถึง 1933 นี้เอง ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส นี้เป็นเพียงแค่ตำแหน่งหนึ่งเท่านั้น จนกระทั่งในค.ศ. 1934 ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส ก็กลายเป็นตำแหน่งควบคู่กับยศ โดยเป็นยศที่สูงที่สุดในเอ็สเอ็สเทียบเท่าได้กับยศจอมพลในแวร์มัคท์
ผู้ที่ดำรงตำแหน่งนี้ยาวนานที่สุดคือไฮน์ริช ฮิมเลอร์ ซึ่งเข้าดำรงตำแหน่งในค.ศ.1929 ขณะที่เขามียศอย่างเป็นทางการในเอ็สเอ็สเป็น โอเบอร์กรุพเพินฟือเรอร์ ต่อมาในปีค.ศ. 1934 ฮิมเลอร์ก็สถาปนา ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส ให้เป็นยศยศหนึ่งของเอ็สเอ็สและเขาใช้ยศใหม่นี้แทนยศเดิมของเขา ฮิมเลอร์จึงมีตำแหน่งและยศเป็น ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส ตั้งแต่นั้นมาจนถึงการล่มสลายของนาซีเยอรมนีในค.ศ. 1945
รายนามผู้ดำรงตำแหน่ง
มีผู้ดำรงตำแหน่งนี้อยู่ห้าคนตลอดเวลา 20 ปีที่มีตำแหน่งนี้อยู่ คือ: สามคนแรกและคนสุดท้ายดำรงตำแหน่ง ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส แต่มียศเป็นอย่างอื่น ในขณะที่ ไฮน์ริช ฮิมเลอร์ มีทั้งยศและตำแหน่งเป็น ไรชส์ฟือเรอร์-เอ็สเอ็ส
สโมสรฟุตบอลซิดนีย์
สโมสรฟุตบอลซิดนีย์ เป็นสโมสรฟุตบอลในประเทศออสเตรเลีย ตั้งอยู่ที่ซิดนีย์ รัฐนิวเซาท์เวลส์ ปัจจุบันกำลังแข่งขันในเอลีก สโมสรชนะเลิศเอลีกแชมเปียนชิป 4 สมัย, พรีเมียร์ชิป 3 สมัย, เอฟเอฟเอคัพ 1 สมัย และโอเชียเนียแชมเปียนส์ลีก 1 สมัย
วงมโหรี
วงมโหรีเกิดจากการประสมกันระหว่าง 1)วงบรรเลงพิณ (โบราณาจารย์เรียก การขับร้องเป็นลำนำพร้อมกับการดีดพิณน้ำเต้า ในคนๆเดียว แต่มีสองลำนำขึ้นไปประสานเสียงกันว่า "วง") และ 2) วงขับไม้ (ผู้สีซอสามสายเป็นลำนำ ร่วมกับผู้ไกวบัณเฑาะว์) เกิดขึ้นครั้งแรกไม่น้อยกว่าสมัยกรุงสุโขทัย ภายหลังจึงประสมเครื่องดนตรีเพิ่มมากขึ้นโดยลำดับ เป็นวงมโหรีเครื่องสี่. หก. และประสมเครื่องดนตรีวงปี่พาทย์ตามวิวัฒนาของวงปี่พาทย์เครื่องคู่. และเครื่องใหญ่แต่มีระเบียบวิธีที่เป็นข้อยึดถือเสมอมา คือ กำหนดให้ซอสามสาย และการขับร้องเป็นประธาน และยึดบันไดเสียงกลุ่มเสียงระดับเพียงออ ร่วมกับเน้นลักษณะการขับกล่อม เป็นสำคัญ แม้นเมื่อประสมด้วยเครื่องปี่พาทย์ตามยุคต่าง ๆ ก็ดี ดุริยางคศิลปิน มักจะสร้างสรรค์ให้เครื่องปี่พาทย์ปรับเข้าหาเครื่องสาย และใช้โทน รำมะนา ในการกำกับจังหวะ เนื่องจากเป็นวงประเภทการขับกล่อมเพื่อสุนทรีย์ ด้วยการปรับขนาดเครื่องดนตรีให้เล็กลงเพื่อให้เสียงกลมกลืนกันกับเครื่องสาย และกำหนดให้เสียงลูกยอดของระนาดเอกจะพอดีกับเสียงนิ้วก้อยสายเอกของซอด้วง  ตลอดจนเมื่อขนาดของเครื่องดนตรีปี่พาทย์เล็กลงจะใช้ไม้นวมบรรเลง
วงมโหรีเครื่องสี่
เกิดจากการการประสมกันระหว่างการบรรเลงพิณและการขับไม้ ปรากฏครั้งแรกในสมัยอยุธยา มีเครื่องดนตรี 4 ชนิดดังนี้
วงมโหรีเครื่องหก
ลักษณะคล้ายวงมโหรีเครื่องสี่ แต่ได้เพิ่มเครื่องดนตรีอีกสองอย่างคือ รำมะนา ขลุ่ยเพียงออ และใช้ ฉิ่ง แทน [[กรับพวง]
วงมโหรีเครื่องคู่
เหมือนกับวงมโหรีเครื่องเล็ก แต่ได้เพิ่มระนาดทุ้ม ฆ้องวงเล็ก ขลุ่ยหลิบ ซอด้วง ซออู้ จะเข้ และซอสามสายหลิบ ขลุ่ยเพียงออ อย่างละหนึ่ง
เครื่องดนตรีที่ใช้ในวงมโหรีเครื่องคู่
ซอสามสาย 1
ซอสามสายหลิบ 1
ซอด้วง 2
ซออู้ 2
จะเข้ 2
ขลุ่ยเพียงออ 1
ขลุ่ยหลิบ 1
ระนาดเอก(มโหรี) 1
ระนาดทุ้ม(มโหรี) 1
ฆ้องกลาง 1
ฆ้องเล็ก 1
ฉิ่ง
ฉาบ
กรับพวง
โทน-รำมะนา
โอกาสที่ใช้
ใช้บรรเลงขับกล่อมเพื่อความรื่นรมณ์ และงานมงคลเป็นหลัก เนื่องจากการเตรียมวงมโหรีนั้นยากกว่าการเตรียมวงปี่พาทย์และวงเครื่องสาย จึงจะสามารถพบได้ในงานมงคลหรืองานแสดงมหรสพที่มีขนาดใหญ่เท่านั้น ในงานทั่วๆไปจึงสามารถพบเห็นวงเครื่องสายและวงปี่พาทย์มากกว่า
วอร์ซอเกตโต
วอร์ซอเกตโต เป็นเกตโตยิวในทวีปยุโรปภายใต้การยึดครองของนาซีที่ใหญ่ที่สุดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งอยู่ในเมืองหลวงของโปแลนด์ ขึ้นระหว่างเดือนตุลาคมและวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940 ในเขตเจเนรัลกอแวร์เมนท์ (General Government) ในโปแลนด์ภายใต้การยึดครองของเยอรมนี โดยมีชาวยิวมากกว่า 400,000 คนจากบริเวณใกล้เคียงถูกจัดให้อยู่อาศัยอย่างแออัดในพื้นที่ 3.4 ตารางกิโลเมตร จากที่นี้ ผู้อยู่อาศัยในเกตโตราว 254,000 คนถูกส่งตัวไปยังค่ายมรณะแตรบลิงกา ในช่วงสองเดือนในฤดูร้อน ค.ศ. 1942 เฉพาะยอดผู้เสียชีวิตในหมู่ผู้อยู่อาศัยชาวยิวในเกตโตระหว่างโกรสซัคทิโยน วาร์เชา (Großaktion Warschau) ยากที่จะเปรียบเทียบแม้แต่กับการกำจัดเกตโตในฤดูใบไม้ผลิปีต่อมา ทั้งระหว่างและหลังการลุกฮือวอร์ซอเกตโต ซึ่งอาจหมายถึงการทำลายล้างประชากรเพิ่มอีก 50,000 คนหลังการรื้อถอนเกตโต รวมทั้งสิ้นแล้ว มีชาวยิวโปแลนด์อย่างน้อย 300,000 คนเสียชีวิต ณ ที่แห่งนี้
สภาพความเป็นอยู่
ระหว่างหนึ่งปีครึ่ง ชาวยิวโปแลนด์หลายพันคน เช่นเดียวกับชาวโรมานีบางส่วนจากนครที่เล็กกว่าและชนบทถูกนำตัวเข้ามาในเกตโต ขณะที่โรคระบาด (โดยเฉพาะอย่างยิ่งไข้รากสาดใหญ่) และความอดอยากทำให้จำนวนผู้อยู่อาศัยค่อนข้างอยู่ที่ระดับเดิม
การว่างงานเป็นปัญหาใหญ่ในเกตโต โรงงานผิดกฎหมายถูกสร้างขึ้นเพื่อผลิตสินค้าเพื่อขายอย่างผิดกฎหมายนอกเกตโต และมีการลักลอบนำสินค้าดิบเข้ามา โดยมากมักทำโดยเด็ก เด็กยิวอายุสี่ถึงห้าขวบหลายร้อยคนข้ามไปยัง "ฝั่งอารยัน" เป็นกลุ่ม บางครั้งหลายรอบต่อวัน เพื่อลักลอบนำอาหารเข้ามาในเกตโต และคืนกลับไปด้วยสินค้า การลักลอบมักเป็นหนทางยังชีพเพียงอย่างเดียวของผู้อยู่อาศัยในเกตโต มิฉะนั้นแล้วอาจเสียชีวิตด้วยความอดอยาก แต่แม้จะประสบความยากลำบากแสนสาหัสนี้ก็ตาม ชีวิตในวอร์ซอเกตโตนั้นเต็มไปด้วยกิจกรรมทางการศึกษาและวัฒนธรรม ซึ่งดำเนินการโดยองค์การใต้ดิน โรงพยาบาล ครัวซุปสาธารณะ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ศูนย์ผู้อพยพ และสถานพักผ่อนหย่อนใจมีการจัดตั้งขึ้น เช่นเดียวกับระบบโรงเรียน โรงเรียนบางแห่งผิดกฎหมายและดำเนินการภายใต้ฉากหน้าเป็นครัวซุป นอกจากนี้ยังมีห้องสมุดลับ ชั้นเรียนสำหรับเด็กและแม้แต่วงซิมโฟนีออร์เคสตรา
ผู้อยู่อาศัยในเกตโตมากกว่า 100,000 คนเสียชีวิตเนื่องจากโรคระบาดร้ายแรงหรือการอดอยาก เช่นเดียวกับการสุ่มฆ่า แม้กระทั่งก่อนพวกนาซีเริ่มการเนรเทศครั้งใหญ่ไปยังค่ายมรณะแตรบลิงกา ระหว่างวันที่ 23 กรกฎาคม และ 21 กันยายน ค.ศ. 1942 ผู้อยู่อาศัยในเกตโตกว่า 254,000 คน (หรืออย่างน้อย 300,000 คนจากอีกแหล่ข้อมูลหนึ่ง) ถูกส่งไปยังแตรบลิงกาและถูกสังหารที่นั่น จนถึงปลาย ค.ศ. 1942 ชัดเจนแล้วว่าการเนรเทศหมายถึงการตายของพวกเขา ชาวยิวที่เหลืออยู่จำนวนมากตัดสินใจที่จะลุกขึ้นสู้
การลุกฮือวอร์ซอเกตโตและการทำลายล้าง
วันที่ 18 มกราคม ค.ศ. 1943 หลังไม่มีการเนรเทศนานเกือบสี่เดือน ฉับพลันพวกเยอรมันก็เข้ามาในวอร์ซอเกตโตโดยตั้งใจว่าจะเนรเทศอีกครั้ง ภายในไม่กี่ชั่วโมง ชาวยิวราว 600 คนถูกยิง และอีก 5,000 คนถูกล้อมจับ พวกเยอรมันไม่คาดว่าจะมีการขัดขืน แต่การเตรียมการต่อสู้นั้นดำเนินมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว เหตุการณ์การต้านทานติดอาวุธชาวยิวเริ่มขึ้นวันนั้นเอง นักสู้ยิวประสบความสำเร็จอยู่บ้าง คือ การขับออกยุติลงภายในสี่วัน และองค์การต้านทานเข้าควบคุมเกตโต สร้างที่พักพิงและฐานต่อสู้ ตลอดจนลงมือกับผู้ให้ความร่วมมือชาวยิว
การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 19 เมษศายน ค.ศ. 1943 เมื่อกองทัพนาซีประกอบด้วยกำลังพลหลายพันนายเข้าสู่เกตโต หลังล่าถอยออกมาในช่วงแรก ทหารเยอรมันค่อย ๆ เผาและระเบิดอาคารในเกตโตอย่างเป็นระบบไปทีละช่วงตึก ล้อมจับหรือสังหารทุกคนที่สามารถจับเป็นเชลยได้ การต่อสู้หลักสิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 23 เมษายน และปฏิบัติการของนาซีสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการในกลางเดือนพฤษภาคม จนลงเอยในทางสัญลักษณ์ด้วยการระเบิดมหาธรรมศาลาแห่งวอร์ซอ (Great Synagogue of Warsaw) เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม ตามรายงานอย่างเป็นทางการ อย่างน้อย 56,065 คนถูกสังหาร ณ ที่เกิดเหตุหรือถูกส่งตัวไปยังค่ายกักกันและค่ายมรณะนาซีเยอรมนี ซึ่งส่วนใหญ่ไปยังแตรบลิงกา
เยื่อตา
เยื่อตา (Conjunctiva) เป็นเยื่อเมือกใสประกอบด้วยเซลล์และเยื่อฐานซึ่งคลุมส่วนของตาขาวและบุด้านในของหนังตา เยื่อตาประกอบด้วยเนื้อเยื่อบุผิว
หน้าที่
เยื่อตาทำหน้าที่หล่อลื่นตาโดยการผลิตเมือกและน้ำตา แม้ว่าปริมาณน้ำตาที่ผลิตได้จะน้อยกว่าที่ต่อมน้ำตาผลิตขึ้น นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ในระบบภูมิคุ้มกันเพื่อป้องกันไม่ให้จุลชีพผ่านเข้าสู่ดวงตา
มิญชวิทยาของเยื่อตา
เยื่อตาโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นสามส่วน
โรคและความผิดปกติ
ความผิดปกติของเยื่อตาและกระจกตาเป็นที่มาที่สำคัญของปัญหาเกี่ยวกับดวงตา พื้นผิวของดวงตานั้นสามารถได้รับปัจจัยต่างๆ ภายนอกได้หลายชนิดและมักไวต่อการบาดเจ็บ การติดเชื้อ สารระคายเคืองทางเคมี และปฏิกิริยาภูมิแพ้ โรคที่พบบ่อยของเยื่อตาคืออาการเยื่อตาอักเสบ หรือที่มักเรียกกันว่าตาแดง นอกจากนี้การระคายเยื่อตาเป็นหนึ่งในผลด้านสุขภาพหลังจากการได้รับสารระเหยอินทรีย์ (Volatile organic compounds)
คิล ลา คิล
คิล ลา คิล เป็นซีรีส์อนิเมะญี่ปุ่น ผลิตโดยสตูดิโอทริกเกอร์ เรื่องราวเกี่ยวกับนักเรียนหญิงพเนจรนามมาโทอิ เรียวโกะ กับการตามหาฆาตกรผู้ฆ่าพ่อ นำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างเธอกับคิริวอิน ซัตสึกิ ประธานสภานักเรียนผู้ถือตนเป็นที่ตั้งแห่งโรงเรียนฮอนโนจิ  และจักรวรรดิแฟชั่นของคิริวอิน ราเกียว แม่ของซัตสึกิ เรียวโกะ, ซัตสึกิ และคนอื่น ๆ ได้รับพลังพิเศษในการต่อสู้จากเสื้อผ้าซึ่งดูจะมีเจตจำนงของตนเอง
ซีรีส์อนิเมะคิล ลา คิลเป็นโครงการอนิเมะโทรทัศน์ออริจินัลโครงการแรกของสตูดิโอทริกเกอร์ กำกับโดยฮิโรยูกิ อิมาอิชิ เขียนบทโดยคาซูกิ นากาชิมะ ทั้งคู่เคยทำงานร่วมกันในซีรีส์อนิเมะ อภินิหารหุ่นทะลวงสวรรค์ ในปี พ.ศ. 2550 และจะทำงานร่วมกันอีกในซีรีส์อนิเมะ Promare ในปี พ.ศ. 2562 คิล ลา คิล ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นทางผังรายการ Animeism ของช่อง MBS ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2557 ออริจินัลวิดีโอแอนิเมชัน (โอวีโอ) วางจำหน่ายในฐานะตอนที่ 25 ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2557 มังงะดัดแปลงวาดภาพโดยเรียว อากิซูกิ ตีพิมพ์ในนิตยสารยังเอช ตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2556 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2558 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์รักพิมพ์ วิดีโอเกมดัดแปลงชื่อว่า Kill la Kill the Game: IF วางจำหน่ายในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2562 โดยมีความแตกต่างจากเส้นเรื่องหลักของอนิเมะเล็กน้อย
กระดูกต้นแขน
ในกายวิภาคศาสตร์ กระดูกต้นแขน (Humerus) เป็นกระดูกแบบยาวที่เป็นแกนของส่วนต้นแขน (Arm) หรือต้นขาหน้าในสัตว์สี่เท้า กระดูกต้นแขนจะอยู่ระหว่างกระดูกสะบัก (scapula) ที่อยู่ในบริเวณไหล่ กับกระดูกของส่วนปลายแขน (forearm) คือกระดูกเรเดียส (Radius) และกระดูกอัลนา (Ulna) พื้นผิวด้านต่างๆของกระดูกต้นแขนยังเป็นจุดเกาะของกล้ามเนื้อจากบริเวณต่างๆที่ช่วยในการเคลื่อนไหวของแขนอีกด้วย
กายวิภาคของกระดูกต้นแขน
กระดูกต้นแขนเป็นกระดูกชิ้นหนึ่งในร่างกายที่มีความยาวมาก ในทางกายวิภาคจึงแบ่งส่วนของกระดูกต้นแขนออกเป็นสามส่วน ซึ่งได้แก่ ส่วนหัวกระดูก (Head of humerus หรือ Proximal part) ส่วนกลางกระดูก (Shaft) และส่วนปลายกระดูก (Distal part)
ส่วนหัวกระดูก
ส่วนหัวของกระดูกต้นแขน (Head of humerus) เป็นปลายด้านที่ติดต่อกับกระดูกสะบักโดยข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล (Glenohumeral joint) ซึ่งปลายด้านนี้จะมีลักษณะกลมมน เพื่อรับกับเบ้าของแอ่งกลีนอยด์ (Glenoid fossa) บนมุมด้านข้างของกระดูกสะบัก ถัดลงมาจากส่วนหัวกระดูกจะมีลักษณะคอดลงเล็กน้อย ซึ่งเรียกแนวคอดนี้ว่า คอกระดูกเชิงกายวิภาคของกระดูกต้นแขน (Anatomical neck) ซึ่งเป็นขอบของข้อต่อกลีโนฮิวเมอรัล
ที่ส่วนหัวของกระดูกต้นแขนนี้ยังมีปุ่มที่ยื่นออกมาอีกสองปุ่ม ได้แก่ ปุ่มใหญ่ของกระดูกต้นแขน (Greater tubercle) และปุ่มเล็กของกระดูกต้นแขน (Lesser tubercle)
ระหว่างปุ่มทั้งสองปุ่มนี้ จะมีลักษณะเป็นร่องลึกลงไป ซึ่งเรียกร่องนี้ว่า ร่องไบซิพิทัล (Bicipital groove) ซึ่งจะมีเอ็นของปลายด้านยาวของกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (Long head of biceps brachii) วางพาดอยู่ ด้านล่างสุดของส่วนหัวของกระดูกนี้จะมีบริเวณคอดอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า คอกระดูกเชิงศัลยศาสตร์ (Surgical neck) ซึ่งเป็นส่วนที่แตกหักง่ายของกระดูกต้นแขน
ส่วนกลางกระดูก
ส่วนกลางของกระดูกต้นแขนมีลักษณะเป็นรูปทรงกระบอกในส่วนต้น และจะเริ่มแบนลงในส่วนล่าง เมื่อตัดส่วนกลางของกระดูกต้นแขนตามแนวขวาง จะพบว่ากระดูกต้นแขนส่วนนี้จะมีลักษณะคล้ายสามเหลี่ยม โดยจะมีขอบสามด้าน คือขอบด้านหน้า ขอบด้านข้างลำตัว และขอบด้านกลางลำตัว
ส่วนปลายกระดูก
ส่วนปลายของกระดูกต้นแขนจะมีลักษณะแบนออกทางด้านข้าง และที่ปลายสุดจะมีพื้นผิวสำหรับข้อต่อต่างๆในบริเวณข้อศอก (elbow joint) โดยปลายที่เป็นพื้นผิวข้อต่อนี้จะเรียกว่า คอนไดล์ (Condyle) ซึ่งจะมีสองบริเวณ คั่นด้วยแนวสันและร่องแคบๆ คอนไดล์ที่อยู่ทางด้านข้างลำตัว จะเรียกว่า แคปปิทูลัม (Capitulum of humerus) มีลักษณะกลมมน และจะรับกับส่วนหัวของกระดูกเรเดียส (head of radius) ขณะที่คอนไดล์ที่อยู่ทางด้านแนวกลางลำตัวจะมีลักษณะคล้ายรอก เรียกว่า โทรเคลียร์ (Trochlear of humerus) ซึ่งจะรับกับรอยเว้าที่ส่วนหัวของกระดูกอัลนา (head of ulna) และประกอบกันเป็นข้อต่อแบบบานพับ (hinge joint)
ที่ส่วนปลายของกระดูกยังมีแอ่งอีกสองจุด ซึ่งเป็นบริเวณที่รองรับการเคลื่อนของกระดูกปลายแขนขณะที่มีการเคลื่อนไหวของปลายแขนที่ข้อศอก ซึ่งได้แก่
วัดบัวขวัญ (จังหวัดปทุมธานี)
วัดบัวขวัญ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางสะแก ในตำบลลาดหลุมแก้ว อำเภอลาดหลุมแก้ว จังหวัดปทุมธานี
วัดบัวขวัญสร้างมื่อราว พ.ศ. 2424 โดยมีนายสง ทองหะเหนิด ชาวมอญ เป็นผู้ถวายที่ดินและดำเนินการสร้างวัด ต่อมาสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ได้ถวายที่สร้างวัดอีก เดิมมีนามว่า วัดสะแกหลักเมตร หรือ วัดเม็ด ต่อมาปี พ.ศ. 2482 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดบัวขวัญ" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2519
ภายในวัดมีสิ่งที่น่าสนใจได้แก่ มีพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ปางบำเพ็ญทุกขกิริยา สร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เรียกว่า พระผอม นอกจากนี้ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลอง ซึ่งจำลองมาจากวัดพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรี และพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ สมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นไม้สักสถาปัตยกรรมสวยงาม เรียกว่า ศาลาแดง เดิมอยู่ที่วังพญาไท (โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า) ตัวอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดกว้าง 6 เมตร ยาว 15.20 เมตร ลักษณะเป็นอาคารเครื่องไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง มีผนังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาด 6x15.20 เมตร หลังคาทรงจั่วซ้อนลด 2 ชั้น มุงด้วยแป้นเกร็ดกระเบื้องไม้ ออกปีกนกคลุมโดยรอบ ฝ้าเพดานเป็นกระดานแผ่นเรียบตีทับแนว พื้นปูด้วยไม้ เรือนประธานมีขนาด 4 ห้อง ยกพื้นสูงและแบ่งกั้น 1 ห้อง รอบ ๆ เรือนประธานทำเป็นพื้นระเบียงทั้ง 4 ด้าน พร้อมราวระเบียงกั้นกันตก มีบันไดขึ้น 2 ข้างที่ด้านสกัด อาคารส่วนใหญ่ทาสีน้ำมันสีแดง
อะพอลโล 11
อะพอลโล 11 (Apollo XI) เป็นยานอวกาศลำแรกขององค์การนาซา ที่ลงจอดบนผิวของดวงจันทร์สำเร็จ อะพอลโล 11 ถูกส่งขึ้นสู่อวกาศโดยจรวด แซเทิร์น 5 (Saturn V: อ่านว่า แซเทิร์นไฟว์) ที่ฐานยิงจรวด 39A แหลมเคเนดี รัฐฟลอริดา เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ.1969 ก่อนแยกยานลงดวงจันทร์ไปลงจอดบริเวณ "ทะเลแห่งความเงียบสงบ” (Mare Tranquilitatis) ได้สำเร็จ ในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ.1969
ลูกเรือในยานอวกาศประกอบด้วยนีล อาร์มสตรอง ผู้บังคับการ, เอดวิน อัลดริน นักบินยานลงดวงจันทร์ (Lunar Module) และไมเคิล คอลลินส์ เป็นนักบินยานบังคับการ (Command Module) อาร์มสตรองเป็นมนุษย์คนแรกที่ลงมาประทับรอยเท้าบนดวงจันทร์ ตามมาด้วยอัลดริน นักบินอวกาศทั้งสองได้ติดตั้งเครื่องวัดแผ่นดินไหว, กระจกสะท้อนเลเซอร์, เครื่องวัดลมสุริยะ, และเก็บตัวอย่างหินและดิน 21.6 กิโลกรัม นำกลับมายังโลก
นักบินอวกาศทั้งสองใช้เวลาอยู่บนดวงจันทร์รวม 21 ชั่วโมง 36 นาที ใช้เวลานับตั้งแต่ออกเดินทางจนกลับถึงโลก 195 ชั่วโมง 18 นาที 35 วินาที โดยเดินทางกลับมาลงจอดบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ.1969 ยานอวกาศอะพอลโล 11 เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะพอลโล ซึ่งเกิดจากความปรารถนาของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ที่ต้องการส่งมนุษย์ไปยังดวงจันทร์ให้สำเร็จ และกลับมายังโลกอย่างปลอดภัย Fb ภูมิใจเสนอ
เอกตอร์ โมเรโน
เอกตอร์ อัลเฟรโด โมเรโน เอร์เรรา (เกิดวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 1988) เป็นนักฟุตบอลชาวเม็กซิโก ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็กให้กับสโมสร มอนเตอร์เรย์ และทีมชาติเม็กซิโก
โมเรโนเริ่มต้นเล่นฟุตบอลเยาวชนกับสโมสรมหาวิทยาลัยแห่งชาติ ก่อนที่จะได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ใน ค.ศ. 2006 ในวัย 18 ปี ต่อมาเขาย้ายไปร่วมสโมสรดัตช์ อาแซด อัลค์มาร์ ซึ่งเขาสามารถคว้าแชมป์ลีกสมัยแรกในอาชีพของเขาได้ ต่อมาใน ค.ศ. 2011 เขาย้ายไปสโมสรสเปน อัสปัญญ็อล ก่อนที่จะย้ายกลับมาเล่นในเนเธอร์แลนด์ให้กับเปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน ใน ค.ศ. 2017 และต่อมา ก็ย้ายไปเล่นให้กับโรมาและเรอัลโซซิเอดัด
โมเรโนเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ชุดที่ชนะเลิศฟุตบอลโลกเยาวชนใน ค.ศ. 2005 นอกจากนี้ เขายังเป็นตัวแทนของทีมชาติชุดใหญ่ในการแข่งขันฟุตบอลโลก (2010, 2014 และ 2018), คอนคาแคฟโกลด์คัพ (2011 และ 2019), โกปาอาเมริกาเซนเตนาริโอ และฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ (2013 และ 2017)
วงดนตรีไทย
วงดนตรีไทยในประเทศไทยมีดังนี้
เอียวหู
เอียวหู (รุ่งเรืองในคริสต์ทศวรรษ 210 – คริสต์ทศวรรษ 230) หรือชื่อในภาษาจีนกลางคือ หยาง ฟู่ (楊阜) ชื่อรอง อี้ซาน (義山) ชาวเมืองเทียนซุย เป็นขุนนางของวุยก๊กในช่วงสามก๊กปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และเป็นลูกพี่ลูกน้องของเกียงขิม เขามีชื่อเสียงในการต่อสู้กับม้าเฉียวและในช่วงเวลาต่อมาเขาได้โต้เถียงกับพระเจ้าโจยอยหลายครั้ง
ประวัติ
เอียวหูเป็นชาวอำเภอเอ๊กก๋วน (冀縣 จี้เซี่ยน) หรือกิจิ๋ว (冀城 จี้เฉิง) เมืองเทียนซุย (天水郡 เทียนฉุ่ยจฺวิ้น) มณฑลเลียงจิ๋ว (凉州 เหลียงโจฺว) เขารับราชการและได้รับการเลื่อนตำแหน่งโดยเตียวเจ (張既 จาง จี้) ผู้ว่าการแคว้นเลียงจิ๋ว ต่อมาเว่ย์ ตฺวั้น（韦端）ผู้ว่าการแคว้นเลียงจิ๋วคนถัดมาได้ส่งเอียวหู เป็นทูตไปยังฮูโต๋เพื่อเข้าเฝ้าพระเจ้าเหี้ยนเต้ จนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอันติ้งฉางฉื่อ（安定長事）ในเวลานั้นโจโฉ ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีกำลังเผชิญหน้ากับอ้วนเสี้ยวในยุทธการที่กัวต๋อ หลังจากที่เอียวหูกลับมาที่เลียงจิ๋วผู้คนรอบตัวเขาถามความคิดเห็นของเขาเกี่ยวกับข้อพิพาทระหว่างอ้วนเสี้ยวและโจโฉ เอียวหูวิเคราะห์บุคคลทั้งสองจากมุมมองของตนและเชื่อว่าโจโฉต้องชนะ หลังจากนั้นเอียวหูลาออกจากตำแหน่งฉางฉื่อและผู้ว่าการแคว้นคือเว่ย์ ตฺวั้น ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเว่ย์ไท่ผู (为太仆) อุยของ（韦康 เว่ย์ คัง）บุตรชายของเว่ย์ ตฺวั้นสืบทอดตำแหน่งผู้ว่าการแคว้นเลียงจิ๋ว และแต่งตั้งเอียวหูเป็นผู้ช่วยผู้ว่าการ ต่อมาเอียวหูได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเซี่ยวเหลียน（孝廉）
หลังจากนั้นม้าเฉียวขุนศึกแห่งเสเหลียง (西凉 ซีเหลียง) พ่ายแพ้ต่อกองทัพของโจโฉที่อุยหลำ (渭南 เว่ย์หนาน) และหนีไปทางตะวันตกโจโฉติดตามม้าเฉียวไปยังเมืองฮั่นจง (漢中) แต่ชาวนาชื่อซูปั๋ว（苏波）ได้ก่อกบฏต่อโจโฉ ในเมืองโฮกั้น (河间 เหอเจี้ยน) และส่งกองกำลังกลับไปทางตะวันออก เอียวหูให้คำแนะนำว่า "ม้าเฉียวมีความกล้าหาญเช่นเดียวกับฮั่นสิน (韩信 หาน ซิ่น) และหยินโป้ (英布 อิง ปู้) และได้รับความไว้วางใจจากชาวเกี๋ยงและชาวหู เลียงจิ๋วและเมืองอื่น ๆ ทางตะวันตกก็เกรงกลัวเขา" แม้ว่าโจโฉ คิดว่าสิ่งที่เอียวหูพูดนั้นสมเหตุสมผล แต่ในที่สุดโจโฉก็ถอนทหารอย่างเร่งรีบโดยไม่ได้เตรียมการที่เหมาะสม
ในศักราชเจี้ยนอัน ปีที่ 18 (建安十八年, ค.ศ. 213) ม้าเฉียวเรียกทหารเข้าโจมตีหลงฉางและเมืองอื่น ๆ จนยอมจำนนต่อม้าเฉียวมีเพียงอำเภอเอ๊กก๋วนเท่านั้นที่ยืนหยัดภายใต้คำสั่งของอุยของผู้ว่าการแคว้นเลียงจิ๋วและเจ้าเมืองเทียนซุย ม้าเฉียวได้รับความช่วยเหลือจากเอียวหงง（杨昂 หยาง อั๋ง）ขุนพลของเตียวฬ่อซึ่งนำกองทัพประมาณ 10,000 คนเข้าปิดล้อมเอ๊กก๋วน เอียวหูนำคนในตระกูลกว่าพันคนมาช่วยป้องกันเมือง และส่งน้องชายของเขาคือหยาง เยฺว่（杨岳）ไปตั้งมั่นบนกำแพงเมืองซึ่งกินเวลาตั้งแต่เดือน 1 ถึงเดือน 8 แต่โจโฉก็ยังมิได้ส่งทัพมาช่วยเหลือ อุยของส่งเหยียน เหวินดำน้ำออกจากเมืองเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ถูกกองทัพของม้าเฉียวจับและสังหาร อุยของและเจ้าเมืองเทียนซุยตกใจมาก และพวกเขาหารือกันว่าจะยอมจำนนต่อม้าเฉียว เอียวหูร้องเกลี้ยกล่อมอุยของให้ต่อสู้กับม้าเฉียวแทนที่จะยอมจำนน แต่อุยของปฏิเสธที่จะฟังและเปิดประตูเมืองเพื่อยอมจำนน หลังจากที่ม้าเฉียวเข้าสู่เอ๊กก๋วนเขาก็ฆ่าอุยของและเจ้าเมืองเทียนซุย และกักขังหยาง เยฺว่
เอียวหูจึงตัดสินใจก่อกบฏต่อม้าเฉียวโดยได้รับการช่วยเหลือจากเกียงขิม（将徐 เจียง สฺวี）ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาจนในที่สุดก็สามารถเอาชนะม้าเฉียวได้สำเร็จก่อนจะสวามิภักดิ์ต่อโจโฉ
ด้วยเหตุนี้เอียวหูจึงได้รับรางวัลจากโจโฉ และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกวนเน่ย์โหฺวสำหรับการต่อสู้กับม้าเฉียวตั้งแต่นั้นมา เขาก็ได้เป็นเสนาบดีของวุยก๊กและได้ตำหนิจักรพรรดิเว่ย์หมิง (โจยอย) เนื่องจากจักรพรรดิเว่ย์หมิงมักปฏิเสธที่จะฟังคำแนะนำของเขา จึงลาออกจากราชการอยู่หลายครั้ง แต่ไม่ได้รับการอนุมัติ หลังจากนั้นไม่นานเอียวหูก็ถึงแก่กรรม และครอบครัวของเขาก็ไม่มีเงิน
สายเซอเริมบัน
สายเซอเริมบัน เป็นหนึ่งในสองเส้นทางของรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม ดำเนินการโดยเกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (เคทีเอ็ม) เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1995 ช่วยในการขนส่งระหว่างกัวลาลัมเปอร์กับย่านชานเมืองของรัฐใกล้เคียง รถไฟฟ้าทุกขบวนเป็นรถนั่งปรับอากาศ แต่ละสถานีจะมีที่จอดรถของสถานีนั้น ๆ
สายเซอเริมบันเป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งมวลชนในหุบเขากลัง เช่นเดียวกันกับสายพอร์ตกลัง
สายเดินรถแยก ราวัง–ตันจงมาลิม
สายเดินรถแยก ราวัง–ตันจงมาลิม เปิดใช้งานครั้งแรกวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2007 มีสถานีเริ่มแรก 3 สถานี ได้แก่ เซอเรนดาห์, บาตังกาลี และ ราซา ต่อมาได้เปิดใช้งานส่วนต่อขยายไปยัง กัวลากูบูบาห์รู ในวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 2008 และ ตันจงมาลิม ในวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 2009
ผู้โดยสารที่มาจากสถานีก่อนหน้าสถานีราวัง จะต้องเปลี่ยนขบวนรถที่สถานีราวัง ก่อนเข้าไปในสายนี้ รถไฟมีความถี่ทุก ๆ 30 นาที ขบวนแรกและขบวนสุดท้ายให้บริการเวลา 05:42 และ 21:24 น. ใช้เวลาในการเดินทาง 25 นาที
เห็ดโคน
เห็ดโคน (ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Termitomyces fuliginosus  Heim) เป็น เห็ดชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์  Termitophilae  เป็นเห็ดป่าเติบโตได้ดีในสภาพธรรมชาติ  ความชื้นและอุณหภูมิที่พอเหมาะ  มีรูปร่างเหมือนเห็ดทั่วไปคือมีก้านเห็ดและหมวกเห็ด  ดอกใหญ่  โคนอวบหนา  มีกลิ่นเฉพาะตัว  มักเกิดตามจอมปลวก  จึงเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า  เห็ดปลวก  มีการอพยพของปลวกที่เราเรียกว่า  แมลงเม่า  ออกจากรังปลวกเดิม  เพื่อสร้างรังใหม่  การที่ฝนตกชุกจนมีความชุ่มชื้นเหมาะสม  เมื่อปลวกในรังปลวกมีปริมาณลดลง  ตุ่มดอกเห็ดเล็กๆ  สามารถมีโอกาสที่จะเจริญเติบโตเป็นดอกเห็ดที่มีความชุ่มชื้นออกมาได้
สามารถนำมาทำอาหารได้หลากหลายชนิด ประกอบกับการที่เห็ดโคนเองมีรสชาติที่น่ารับประทาน  จึงจัดเป็นเห็ดหายากจะต้องหาตามป่าเขาห่างไกลความเจริญ  ซึ่งเห็ดโคนนั้นมีรสหวานอร่อยกว่าเห็ดอื่นๆ  ปรุงง่ายเพียงต้มกับเกลือก็ได้น้ำต้มเห็ดรสหวานตามธรรมชาติ นอกจากนำไปต้มกับน้ำเกลือแล้วเราอาจนำเห็ดโคนไปประกอบอาหารที่หลากหลายได้ นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณช่วยเจริญอาหาร  บำรุงกำลัง  แก้บิด  แก้คลื่นไส้  อาเจียน  แก้ไอ  ละลายเสมหะ และมีโปรตีนสูงอีกด้วย การทดลองทางเภสัชศาสตร์พบว่าน้ำที่สกัดจากเห็ดโคนสามารถยับยั้งเชื้อโรคบางชนิด  เช่น  เชื้อไทฟอยด์ได้    จึงเป็นที่นิยมกันมาก  ซึ่งมีวางขายเฉพาะในฤดูฝนเท่านั้น  ประมาณเดือนกันยายนถึงตุลาคมและจะมีให้รับประทานเพียงปีละ  1  ครั้ง  พบมากในแถบจังหวัดกาญจนบุรี  นครราชสีมา  ราชบุรี  กำแพงเพชร​ และเพชรบุรี  เมื่อพื้นที่ป่าค่อยๆ  หมดไป  เห็ดโคนจึงหายากและมีราคาแพง ราคาเห็ดโคนตูมอยู่ที่กิโลกรัมละ300-500บาท​ ​ส่วนเห็ดโคนที่บานแล้วอยู่ที่กิโลกรัมละ200-350บาท
กรุสมบัติ
กรุสมบัติ (Treasure trove) อาจจะมีความหมายอย่างกว้าง ๆ ว่าเป็นก้อนสมบัติที่รวมทั้งทอง, เงิน, อัญมณี, เงินตรา หรือสิ่งของมีค่าอื่น ๆ ที่ฝังเอาไว้ใต้ดิน หรือ ห้องใต้หลังคา หรือ ห้องใต้ดิน ที่ต่อมามาขุดพบ สมบัติที่อยู่ในข่ายนี้สรุปว่าเป็นสมบัติเก่าแก่ที่เจ้าของเดิมเสียชีวิตไปแล้วและไม่อาจจะหาทายาทได้ แต่กฎหมายเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า “กรุสมบัติ” และวิธีปฏิบัติต่อสิ่งที่พบแตกต่างกันไปแล้วแต่ประเทศ และ แล้วแต่ยุคสมัย
นอกจากนั้นก็ยังเป็นคำที่ใช้เป็นคำอุปมาอีกด้วย เช่นงานเขียนที่เป็นการรวบรวมเรื่องต่าง ๆ ก็อาจจะใช้ชื่อคำว่า “กรุสมบัติ” นำหน้าเช่น “กรุสมบัติแห่งวิทยาศาสตร์” นอกจากนั้นก็ยังเป็นที่นิยมกันในการตั้งชื่อวรรณกรรมสำหรับเยาวชนเมื่อต้นถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
ที่มาของคำ
กรุสมบัติแปลตรงตามตัวอักษรว่า “สมบัติที่พบ” คำนี้ในภาษาอังกฤษแผลงมาจากคำว่า “tresor trové” ของภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส ที่เทียบเท่ากับคำในภาษากฎหมายของภาษาละตินว่า “thesaurus inventus” ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ของอังกฤษคำภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศสได้รับการแปลว่า “treasure found” (สมบัติที่พบ) แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 ก็เริ่มมีการพ่วงด้วยคำภาษาฝรั่งเศสว่า “trové” ที่แผลงเป็นภาษาอังกฤษเป็น “trovey”, “trouve” หรือ “trove”
ความหมายอีกความหมายหนึ่งของคำว่า “กรุสมบัติ” เป็นการใช้อย่างเป็นอุปมาที่แปลว่า “สิ่งของที่มีค่าที่พบ” ฉะนั้นก็เท่ากับเป็นแหล่งของมีค่า หรือ ที่เก็บรักษาสิ่งของมีค่า
กฎหมายโรมัน
ในกฎหมายโรมันกรุสมบัติเรียกว่า “thesaurus” ที่แปลว่าสมบัติ และนิยามโดยนักกฎมายโรมันจูเลียส พอลลัส พรูเดนทิสซิมัสว่าเป็น “vetus quædam depositio pecuniæ, cujus non extat memoria, ut jam dominum non habeat” (ที่บรรจุโบราณของเงินที่ไม่อยู่ในความทรงจำของผู้ใด ซึ่งเท่ากับไม่มีเจ้าของในปัจจุบัน อาร์. ดับเบิลยู. ลีออกความเห็นใน “The Elements of Roman Law” (ฉบับที่ 4 ค.ศ. 1956) ให้ความเห็นว่าคำนิยามนี้เป็นคำนิยามที่ “ไม่เป็นที่น่าพอใจ” เพราะสมบัติมิได้จำกัดอยู่แต่เฉพาะเงินตราเท่านั้น หรือเป็นสิ่งที่ทิ้งโดยเจ้าของ ภายใต้กฎหมายโรมัน ถ้าผู้ใดพบสมบัติในบริเวณที่ดินของตนเอง หรือ บนที่ดินที่เป็นเทวสถาน ผู้พบสมบัติดังว่าก็มีสิทธิที่จะเป็นเจ้าของ แต่ถ้าเป็นสมบัติที่พบโดยบังเอิญ และ โดยมิได้จงใจที่จะหาในที่ดินของผู้พบ กึ่งหนึ่งของสมบัติก็จะเป็นของผู้พบ และอีกกึ่งหนึ่งจะตกไปเป็นของเจ้าของที่ดินที่อาจจะเป็นพระมหาจักรพรรดิ, เจ้าหน้าที่การคลัง, เมือง หรือเจ้าของกิจการอย่างใดอย่างหนึ่ง ตามความเห็นของนักกฎหมายดัตช์ฮูโก โกรเทียส (ค.ศ. 1583–ค.ศ. 1645) กล่าวว่าเมื่อระบบศักดินาแพร่ขยายไปทั่วยุโรป เจ้านายก็ถือกันว่าเป็นเจ้าของที่ดินทั้งหมด สิทธิในการเป็นเจ้าของกรุสมบัติจึงกลายเป็น “jus commune et quasi gentium” (สิทธิสามัญและกึ่งสากล) ในอังกฤษ, เยอรมนี, ฝรั่งเศส, สเปน และ เดนมาร์ก
กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษ
เป็นที่กล่าวกันว่าความคิดเกี่ยวกับกรุสมบัติในกฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษมีมาตั้งแต่รัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ (ราว ค.ศ. 1003/1004 – ค.ศ. 1066) ภายใต้กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษกรุสมบัติหมายถึงทองหรือเงินในรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเหรียญ, จาน หรือเครื่องช้อนส้อม หรือแท่งเงิน หรือแท่งทอง ที่ถูกซ่อนและมาพบในภายหลัง และไม่อาจที่จะพิสูจน์ได้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของ ถ้าต่อมาพบผู้เป็นเจ้าของ กรุสมบัติก็จะตกไปเป็นของเจ้าของ  หรือผู้สืบเชื้อสายมาจากเจ้าของเดิม การที่จะถือว่าเป็นกรุสมบัติ สิ่งของในกรุต้องมีจำนวนพอสมควร ที่ประกอบด้วยทองหรือเงินจำนวนกึ่งหนึ่ง
ผู้พบกรุหรือผู้รู้เบาะแสเกี่ยวกับกรุมีหน้าที่ที่จะต้องรายงานการพบสิ่งที่อาจจะเป็นกรุสมบัติต่อเจ้าหน้าที่ชันสูตรของตำบล การปิดบังการพบกรุถือว่ามีความผิดทางอาญา ที่อาจจะได้รับการถูกลงโทษโดยการปรับหรือจำคุก เจ้าหน้าที่ชันสูตรมีหน้าที่จัดการไต่สวนโดยเจ้าหน้าที่เพื่อระบุว่าผู้ใดคือผู้พบ หรือ ผู้ใดที่สงสัยว่าเป็นผู้พบ ถ้าปรากฏว่ามีการปิดบัง คณะผู้ไต่สวนก็สามารถทำการสืบสวนว่าสมบัติที่พบถูกซ่อนเร้นจากเจ้าของโดยชอบธรรมอย่างใด แต่ผลของการไต่สวนก็มักจะไม่เป็นที่สรุปได้ เพราะเจ้าหน้าที่ผู้ไต่สวนมักจะไม่มีอำนาจในการสืบถามเกี่ยวกับโฉนดของสมบัติระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์และผู้อ้างผู้อื่น ถ้าผู้ใดต้องการที่จะเสนอโฉนดต่อพระคลังผู้นั้นก็จะต้องดำเนินเรื่องเป็นกรณีทางศาลต่างหาก
เมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 รัฐมนตรีกระทรวงการคลังแห่งสหราชอาณาจักรมีหน้าที่เงินทดแทนให้แก่ผู้พบที่รายงานการพบอย่างรวดเร็วและส่งสมบัติต่อไปยังองค์การที่เหมาะสม เพื่อทำการวิเคราะห์ถึงคุณค่าทางโบราณคดีของสิ่งของดังกล่าว ที่ได้ทำการเก็บรักษาไว้สำหรับสถาบันแห่งชาติหรืออื่นๆ เช่นพิพิธภัณฑ์ สิ่งของที่มิได้ทำการเก็บรักษาเอาไว้ก็จะคืนให้แก่ผู้พบ
กฎหมายจารีตประเพณีของสกอตแลนด์
ภายใต้กฎหมายจารีตประเพณีของกฎหมายสกอตแลนด์ บทที่เกี่ยวกับกรุสมบัติของสกอตแลนด์ยังคงถือว่าเป็นกรณีพิเศษในหัวข้อของกฎหมายทั่วไปในมาตราที่เกี่ยวกับ “ทรัพย์ปลอดพันธะ” (bona vacantia) ซึ่งหมายถึงสิ่งของที่สูญหาย, หลงลืม หรือ ทิ้งขว้าง ซึ่งเป็นกฎหมายที่ระบุว่า “quod nullius esfit domini regis” คือไม่เป็นของผู้ใดที่กลายเป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ สถาบันกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์มีอภิสิทธิ์ในกรุสมบัติ เพราะถือว่ากรุสมบัติคือ “regalia minora” หรือ “สมบัติย่อยของพระมหากษัตริย์” ซึ่งหมายถึงสิทธิในเรื่องทรัพย์สมบัติที่สถาบันพระมหากษัตริย์กษัตริย์มีสิทธิที่จะทำเช่นใดก็ได้กับสมบัติดังกล่าวที่รวมทั้งการมอบให้แก่ผู้อื่นด้วย
กฎหมายสหรัฐอเมริกา
รัฐหลายรัฐในสหรัฐอเมริกาอนุมัติการใช้กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษเป็นระบบกฎหมายของรัฐ ตัวอย่างเช่นในปี ค.ศ. 1863 สภานิติบัญญัติแห่งไอดาโฮอนุมัติกฎหมายที่ทำให้ “กฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษ...เป็นกฎของการตัดสินโดยศาลทุกศาล” ของรัฐ แต่พื้นฐานของกฎหมายจารีตประเพณีของอังกฤษในข้อที่เกี่ยวกับกรุสมบัติไม่มีผลในสหรัฐอเมริกา ในกรณีนี้ศาลใช้กฎที่เกี่ยวกับการพบสิ่งของที่สูญหายหรือไม่มีเจ้าของแทนที่
ในปีต่อๆ มานโยบายทางกฎหมายก็ยิ่งเพิ่มความคลุมเคลือจากกรณีของอังกฤษและอเมริกันที่เกิดขึ้นที่ตัดสินว่าผู้เป็นเจ้าของที่ดินมีสิทธิในสมบัติมีค่าที่พบในที่ดินศาลฎีกาแห่งรัฐเมนทำการพิจารณากรณีที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1908 ใหม่ซึ่งเป็นกรณีที่เกี่ยวข้องกับลูกจ้างชายสามคนขุดพบเหรียญขณะที่ขุดดินในที่ดินที่เป็นของนายจ้าง ศาลตัดสินตามแนวของคดีที่เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1904 ในไอดาโฮ และตัดสินว่าสมบัติที่ขุดพบเป็นของผู้พบ ในช่วง 30 ปีต่อมาศาลในรัฐต่างๆ ที่รวมทั้ง จอร์เจีย, อินดีแอนา, ไอโอวา, โอไฮโอ และ วิสคอนซิน ต่างก็ใช้กฎที่ดัดแปลงเกี่ยวกับ “treasure trove” ที่ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1948 แต่ตั้งแต่นั้นมาแนวการตัดสินคดีดังกล่าวก็หมดความนิยมลง หนังสือตำราทางกฎหมายสมัยใหม่ถือว่าเป็น “การตัดสินที่เป็นการยอมรับ ถ้าไม่ควบคุม” แต่ก็มีผู้ออกความเห็นว่าเป็น “การตัดสินของกลุ่มน้อยที่มีที่มาอันเคลือบแคลง ที่ใช้กันอย่างเข้าใจผิด และไม่ถูกต้องในรัฐต่างๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1904 จนถึงปี ค.ศ. 1948”
อังกฤษ, ไอร์แลนด์เหนือ และ เวลส์
ในอดีตที่ผ่านมา เกษตรกร, นักโบราณคดี และ นักล่าสมบัติต่างก็มีโอกาสขุดพบสมบัติอันสำคัญที่มีคุณค่าอันใหญ่หลวงทางประวัติศาสตร์, วิทยาศาสตร์ และทางคุณค่าทางด้านเศรษฐกิจ แต่ความจำกัดของกฎหมายทำให้สิ่งที่ค้นพบได้รับการตัดสินว่าไม่อยู่ในข่ายที่เรียกว่า “กรุสมบัติ” ซึ่งเป็นการเสี่ยงต่อการถูกนำไปขายยังต่างประเทศ หรือ รอดมาได้ด้วยการซื้อขายในราคาสูงเพื่อรักษาไว้เป็นสมบัติของชาติ ตัวอย่างเช่นสิ่งของที่เป็นของซัททันฮูที่ไม่ถือว่าเป็นกรุสมบัติเพราเป็นสมบัติที่ฝังไว้กับผู้ตาย ซึ่งไม่ใช่เป็นการฝังสมบัติที่มีวัตถุประสงค์ในการซ่อนเพื่อที่จะมาขุดพบใหม่ต่อมา ต่อมาอีดิธ เมย์ พริททีผู้เป็นเจ้าของอุทิศสมบัตินี้ให้แก่ชาติในพินัยกรรมในปี ค.ศ. 1942
ในการแก้ปัญหาดังกล่าวพระราชบัญญัติว่าด้วยสมบัติที่ขุดพบ ค.ศ. 1996 จึงได้แจงรายละเอียดใหม่ที่มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1997 ที่ว่าสมบัติใดที่พบเมื่อหรือหลังวันดังกล่าวไม่ว่าจะเป็นการฝังด้วยวัตถุประสงค์ใด หรือแม้ว่าจะเป็นสิ่งที่สูญหาย หรือ ทิ้งเอาไว้โดยไม่มีวัตถุประสงค์ที่จะมาขุดคืน จะเป็นของสถาบันพระมหากษัตริย์ที่ขึ้นอยู่กับความสนใจ และ สิทธิขององค์กรของสถาบันพระมหากษัตริย์ก่อนหน้านั้น รัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม, การสื่อสาร และการกีฬาอาจจะมีหน้าที่ในการโยกย้าย หรือ กำจัด หรือในการจัดการสิทธิที่เกี่ยวกับการเป็นเจ้าของของสถาบันพระมหากษัตริย์
พระราชบัญญัติใช้คำว่า “สมบัติ” แทนคำว่า “กรุสมบัติ” คำหลังในปัจจุบันจำกัดใช้เฉพาะสำหรับสิ่งที่ค้นพบก่อนนหน้าที่จะมีการบังคับใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ สิ่งที่อยู่ในข่าย “สมบัติ” ในพระราชบัญญัติฉบับนี้ก็ได้แก่
สมบัติไม่รวมสิ่งของธรรมชาติที่ไม่ได้รับประดิษฐ์ หรือ โลหะที่หลอมจากแหล่งทรัพยากรธรรมชาติ หรือ หรือ สิ่งที่ได้รับการระบุว่าไม่เป็นสมบัติ โดยโดยรัฐมนตรีแห่งรัฐ สิ่งของที่ตกอยู่ในข่ายสิ่งของจากเรือแตก ก็ไม่ถือว่าเป็นสมบัติ
ผู้ตรวจสอบยังคงมีอำนาจทางกฎหมายในการสืบถามเกี่ยวสมบัติที่พบในดิสตริคท์ของตนเอง และเกี่ยวกับผู้สงสัยว่าจะเป็นผู้พบ ผู้ใดก็ตามที่พบสิ่งของไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงที่สงสัยว่าสิ่งที่พบอาจจะเป็นสมบัติต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ในดิสตริคท์ที่พบสิ่งของภายใน 14 วันเริ่มตั้งแต่วันหลังจากวันที่พบ ถ้าต่อมาก็คือวันที่ผู้พบเชื่ออย่างมีเหตุผลว่าสิ่งที่พบคือสมบัติ Not doing so is an offence. การสืบสวนจัดขึ้นโดยไม่มีคณะผู้พิจารณานอกจากว่าผู้ตรวจสอบจะระบุ ผู้ตรวจสอบต้องรายงานต่อพิพิธภัณฑ์บริติชถ้าดิสตริคท์ตั้งอยู่ในอังกฤษ, กระทรวงสิ่งแวดล้อมถ้าในไอร์แลนด์เหนือ หรือพิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งเวลส์ เจ้าหน้าที่ต้องดำเนินตามขั้นตอนอันเหมาะสมในการแจ้งผู้ใดก็ตามที่ดูเหมือนจะเป็นผู้พบสมบัติ, ผู้ใดก็ตามที่เมื่อพบสมบัติเป็นอยู่ในที่ดินที่พบสมบัติ และผู้ใดก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องรวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องกับการพบ หรือ ผู้มีผลประโยชน์ในที่ดินที่พบสมบัติในขณะนั้น แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังไม่มีอำนาจในการตัดสินทางกฎหมายว่าผู้พบ, เจ้าของที่ดิน หรือ ผู้อาศัยอยู่ในที่ดินมีลิขสิทธิในการเป็นเจ้าของสิ่งที่พบ ศาลเท่านั้นที่จะมีสิทธิในการต้ดสินดังกล่าว และอาจจะตรวจสอบรายงานของเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวกับสมบัติที่พบ
ในกรณีที่สมบัติเป็นของสถาบันพระมหากษัตริย์และต้องส่งต่อไปยังพิพิธภัณฑ์ รัฐมนตรีแห่งรัฐก็จะต้องระบุว่าทางพิพิธภัณฑ์ควรจะให้รางวัลอย่างใดหรือไม่ก่อนที่จะทำการโยกย้าย แก่ผู้พบ, ผู้เกี่ยวข้อง, ผู้ตั้งถิ่นฐานอยู่ในที่ดิน หรือผู้มีผลประโยชน์อย่างใดอย่างหนึ่งในที่ดินในช่วงเวลาที่พบสมบัติ ถ้ารัฐมนตรีแห่งรัฐเห็นควรว่าควรจะจ่ายรางวัล ก็จะต้องระบุราคาตลาดของสมบัติดังกล่าวโดยความช่วยเหลือของคณะกรรมการประเมินราคาสมบัติผู้มีหน้าที่ในด้านนี้, จำนวนเงินรางวัล (ที่ไม่เกินราคาตลาด) และ ผู้ควรได้รับรางวัล และ ถ้ามีผู้รับเกินกว่าหนึ่งคนแต่ละคนควรจะได้คนละเท่าใด
ในอังกฤษและเวลส์ผู้พบสิ่งของที่มิได้ถือว่าเป็น “สมบัติ” หรือ “กรุสมบัติ” ได้รับการสนับสนุนให้รายงานเกี่ยวกับพบโดยความสมัครใจภายใต้ “โครงการสมบัติโบราณที่เคลื่อนย้ายได้” (Portable Antiquities Scheme) ต่อเจ้าหน้าที่บริหารหรือพิพิธภัณฑ์ส่วนท้องถิ่น ตามโครงการนี้ที่เริ่มขึ้นในเดือนกันยายน ค.ศ. 1997 เจ้าหน้าที่จะตรวจสอบสิ่งที่พบและรายงานข้อมูลแก่ผู้พบ นอกจากนั้นแล้วก็จะทำการบันทึกสิ่งของที่พบ, ประโยชน์การใช้สอย, เวลาที่สร้าง, วัสดุ และ ตำแหน่งที่พบ และ เก็บข้อมูลในฐานข้อมูลที่สามารถนำมาวิเคราะห์ได้ ข้อมูลเกี่ยวกับจุดที่พบอาจจะใช้ในการวิจัยเกี่ยวกับบริเวณที่พบต่อมา สิ่งของที่มิได้ถือว่าเป็น “สมบัติ” เป็นของผู้พบหรือเจ้าของที่ดินผู้มีสิทธิในการทำอย่างใดก็ได้ต่อสิ่งของที่พบตามความประสงค์
สกอตแลนด์
พระราชบัญญัติว่าด้วยสมบัติที่ขุดพบ ค.ศ. 1996 ไม่มีผลบังคับใช้ในสกอตแลนด์ การตัดสินกรณี “กรุสมบัติ” ในสกอตแลนด์จะตัดสินตามกฎหมายคอมมอนลอว์ของสกอตแลนด์ กฎโดยทั่วไปสำหรับ “ทรัพย์ปลอดพันธะ” – ซึ่งหมายถึงสิ่งของที่สูญหาย, หลงลืม หรือ ทิ้งขว้าง เป็น “quod nullius esfit domini regis” คือสิ่งที่ไม่เป็นของผู้ใดจะกลายเป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ และกฎหมายเกี่ยวกับกรุสมบัติเป็นกรณีพิเศษของกฎข้อนี้ สกอตแลนด์ก็เช่นเดียวกับอังกฤษ สถาบันกษัตริย์แห่งสกอตแลนด์มีอภิสิทธิ์ในกรุสมบัติ เพราะถือว่ากรุสมบัติคือ “regalia minora” หรือ “สมบัติย่อยของพระมหากษัตริย์” ซึ่งหมายถึงสิทธิในเรื่องทรัพย์สมบัติที่สถาบันพระมหากษัตริย์กษัตริย์มีสิทธิที่จะทำเช่นใดก็ได้กับสมบัติดังกล่าวที่รวมทั้งการมอบให้แก่ผู้อื่นด้วย
การที่จะระบุได้ว่าเป็นกรุสมบัติได้ สิ่งของที่พบจะต้องเป็นสิ่งที่มีค่า สิ่งที่ซ่อนไว้ และ สิ่งที่ไม่มีข้อพิสูจน์หรือข้อสงสันในความเป็นเจ้าของโดยเจ้าของเดิม แต่ไม่เช่นเดียวกับกฎหมายคอมมอนลอว์ของอังกฤษ ซึ่งกรุสมบัติไม่จำกัดอยู่แต่เพียงสิ่งที่ทำด้วยเงินหรือทองเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1888 ทางการอ้างว่าได้มีการขุดพบสร้อยที่ทำด้วยแร่เจ็ต และสิ่งอื่นๆ ที่ฟอร์ฟาร์เชอร์ ซึ่งไม่ใช่สมบัติที่ทำด้วยเงินหรือทอง หลังจากที่ทำการตกลงกันได้แล้วสมบัติดังกล่าวก็ได้ทำการเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์ ในเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1958 ก็ได้มีการขุดพบกระดูกวาฬพร้อมด้วยสิ่งของอีก 28 ชิ้นที่ทำด้วยเงินเจือ (เข็มกลัด 12 ชิ้น, ชาม 7 ใบ, ชามแขวน และ งานโลหะชิ้นเล็กอื่นๆ) ใต้แผ่นหินที่มีเครื่องหมายกางเขนบนพื้นในวัดที่เกาะเซนต์นิเนียนในShetland สมบัติที่พบมีอายุมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 800 หลังจากการพบแล้วก็เกิดการฟ้องร้องกันในคดีเกี่ยวกับสิทธิในการเป็นเจ้าของสมบัติดังกล่าวระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์ข้างหนึ่ง และ มหาวิทยาลัยอเบอร์ดีนผู้ดำเนินการสำรวจทางโบราณคดีผู้เป็นผู้พบอีกข้างหนึ่ง ในกรณี สถาบันพระมหากษัตริย์ v. มหาวิทยาลัยอเบอร์ดีน (Lord Advocate v. University of Aberdeen) ในปี ค.ศ. 1963 ศาลตัดสินว่าสมบัติที่พบตกอยู่ในข่ายกรุสมบัติ นอกจากนั้นแล้วกฎที่ระบุว่าสมบัติต้องเป็นสิ่งที่ถูก "ซ่อน" มิได้มีความหมายมากไปกว่าเป็นสิ่งที่ถูกอำพราง ซึ่งหมายถึงสภาวะของการขุดพบและมิได้หมายถึงวัตถุประสงค์เดิมของผู้เป็นเจ้าของในการทำการซ่อนสิ่งของดังกล่าว ผลที่สุดหลักเกณฑ์ว่าด้วยการไม่อาจระบุเจ้าของเดิมได้อย่างแน่นอนนั้น หมายความว่าจะต้องไม่มีวิธีที่สามารถที่จะสืบหาบุคคลที่เป็นเจ้าของเดิมหรือลูกหลานที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ แม้ว่าสมบัติจะมิได้ตกอยู่ในข่ายกรุสมบัติแต่สถาบันพระมหากษัตริย์ก็อาจที่จะอ้างความเป็นเจ้าของได้ภายใต้ “ทรัพย์ปลอดพันธะ”
ที่ปรึกษาด้านกฎหมายในพระมหากษัตริย์และรัฐมนตรีการคลัง (Queen's and Lord Treasurer's Remembrancer (QLTR)) เป็นสำนักงานภายใต้การดำเนินการของผู้แทนพระมหากษัตริย์ ผู้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์มีหน้าที่เป็นตัวแทนสถาบันพระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ในการอ้างสิทธิภายใต้ “ทรัพย์ปลอดพันธะ” ผู้พบสิ่งของมีหน้าที่ที่จะต้องรายงานการพบแก่สำนักงานสถาบันพระมหากษัตริย์ หรือ องค์กรกรุสมบัติ (Treasure Trove Unit (TTU)) ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งสกอตแลนด์ที่เอดินบะระห์ กรณีการพบแต่ละกรณีก็จะได้รับการตรวจสอบโดยคณะกรรมการเพื่อการระบุการเป็นเจ้าของของสมบัติทางโบราณคดีแห่งสกอตแลนด์ (Scottish Archaeological Finds Allocation Panel) ผู้มีหน้าที่ประเมินว่าสิ่งที่พบมีความสำคัญระดับชาติหรือไม่ ถ้ามีทางคณะกรรมการก็จะยื่นข้อเสนอโดยองค์กรกรุสมบัติต่อแผนกที่ปรึกษาด้านกฎหมายในพระมหากษัตริย์ที่สำนักงานสถาบันพระมหากษัตริย์ ผู้ที่จะแจ้งไปยังผู้พบว่าสมบัติที่พบเป็นที่ยอมรับตามข้อเสนอของคณะกรรมการว่าเป็นกรุสมบัติหรือ “ทรัพย์ปลอดพันธะ” นอกจากนั้นคณะกรรมการก็จะทำการเสนอต่อที่ปรึกษาด้านกฎหมายในพระมหากษัตริย์ถึงรางวัลสำหรับสมบัติตามราคาตลาดในขณะนั้นตามความเหมาะสม และ พิพิธภัณฑ์ในสกอตแลนด์ที่ควรจะมีหน้าที่เป็นสถานที่เก็บรักษาสมบัติดังกล่าว จากนั้นองค์กรกรุสมบัติก็จะติดต่อกับพิพิธภัณฑ์ต่างๆ ที่ได้ทำการประมูลสมบัติถึงข้อเสนอของคณะกรรมการ พิพิธภัณฑ์มีเวลาทั้งหมด 14 วันในการคัดค้านหรือยอมรับข้อเสนอทั้งที่เกี่ยวกับสถานที่เก็บรักษาและรางวัลที่จะให้แก่ผู้พบ ถ้าที่ปรึกษาด้านกฎหมายในพระมหากษัตริย์ยอมรับข้อเสนอของคณะกรรมการที่ปรึกษาด้านกฎหมายในพระมหากษัตริย์ก็จะแจ้งผู้พบเกี่ยวกับจำนวนเงินรางวัลและพิพิธภัณฑ์ที่จะมีหน้าที่เป็นสถานที่เก็บรักษาสมบัติ และ จะแจ้งให้พิพิธภัณฑ์ดังกล่าวเป็นผู้จ่ายเงินรางวัลแก่ผู้พบ ขณะที่กฎของกระทรวงการคลังของปี ค.ศ. 1886 ระบุให้พิพิธภัณฑ์แห่งชาติต่างๆ มีหน้าที่เก็บรักษาสมบัติอันเหมาะสม และ มีหน้าที่จ่ายเงินรางวัลแก่ผู้พบ แม้ว่าทางสถาบันพระมหากษัตริย์ไม่มีหน้าที่ตามกฎหมายที่จะให้รางวัลสำหรับกรุสมบัติที่ทางสถาบันอ้างสิทธิ แต่ตามความเป็นจริงแล้วทางสถาบันก็มักจะทำการให้รางวัลโดยใช้ราคาตลาดเป็นแนวทาง จำนวนรางวัลอาจจะถูกหักหรือลดถ้าผู้พบทำความเสียหายให้แก่สิ่งที่พบเป็นต้นว่าโดยการจับถืออย่างไม่ถูกต้อง การทำความสะอาด หรือการขัดเงา ผู้พบมีสิทธิที่จะปฏิเสธไม่รับรางวัลก็ได้ รางวัลมิได้มอบให้เมื่อการพบเกิดขึ้นระหว่างโครงการการขุดค้นอย่างเป็นทางการ
สหรัฐอเมริกา
กฎหมายเกี่ยวกับกรุสมบัติของสหรัฐอเมริกาแตกต่างกันไปตามแต่รัฐ แต่ก็สามารถสร้างข้อสรุปโดยทั่วไปได้ว่า การที่จะถือว่าเป็นกรุสมบัติได้ สิ่งของที่พบจะต้องเป็นเงินหรือทอง ธนบัตรก็ถือว่าเป็นกรุสมบัติเพราะเป็นสิ่งที่ใช้แทนเงินหรือทองได้ จากพื้นฐานเดียวกันก็นับได้ว่าเหรียญที่ทำด้วยโลหะที่ไม่ใช่เงินหรือทองก็เป็นส่วนหนึ่งของกรุสมบัติ แต่ก็ยังต้องมีการวางรากฐานอย่างชัดเจนขึ้น สิ่งของดังกล่าวต้องได้รับการซ่อนไว้เป็นเวลานานพอที่เจ้าของที่แท้จริงไม่อาจจะที่จะมีโอกาสที่จะปรากฏตัวมาอ้างความเป็นเจ้าของได้ ข้อที่ดูเหมือนจะพ้องกันคือวัตถุสิ่งของจะต้องมีอายุอย่างน้อยก็เป็นเวลาหลายสิบปี