cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เขตห้ามล่าสัตว์ป่าถ้ำผาท่าพล
ถ้ำเรือ
ถ้ำเรือ เป็นถ้ำในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าผาท่าพล ได้ชื่อว่าถ้ำเรือก็เพราะว่า ภายในถ้ำพบรูปรอยคล้ายเรือคว่ำอยู่บนเพดานถ้ำ ซึ่งการเกิดรูปรอยเรือคว่ำบนเพดานถ้ำนั้น เกิดจากถ้ำแห่งนี้มีน้ำท่วมซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้ผนังถ้ำที่เป็นหินปูนมีการละลายซ้ำ ส่วนไหนที่ละลายได้ง่ายก็จะขยายกว้างขึ้น จนดูคล้ายรูปเรือคว่ำในที่สุด บริเวณหน้าถ้ำเรือสามารถเห็นสังคมป่าภูเขาหินปูนได้โดยง่าย ซึ่งพืชบริเวณนี้จะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง พันธ์ไม้พื้นล่างในส่วนที่อยู่ริมน้ำมีความชื้นสูง จะเป็นพันธ์ไม้ที่ขึ้นในป่าดงดิบ เช่นหวายขม  พันธ์ไม้พื้นล่างที่มีหน้าดินตื้นมีหินมาก กลับเป็นพวกหญ้า เถาวัลย์หนาม และงิ้วป่า เป็นไม้เบิกนำ เมื่อมองสูงขึ้นไปจะเห็นพันธ์ไม้ที่สามารถขึ้นในที่แล้งได้ เช่น สลัดได ที่มีลำต้นคล้ายตะบองเพชร พืชเหล่านี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า สังคมพืชป่าภูเขาหินปูนมีความหลากหลายของชนิดพันธ์ไม้ ซึ่งขึ้นอยู่กับสภาพภูมิประเทศ ความชื้นในดิน และแสงสว่าง นอกจากนี้ถ้ำเรือยังมีซากดึกดำบรรพ์ของหอยฝาคู่ ปะการังและไครนอยด์ที่เคยมีชีวิตอยู่ในยุคคาร์บอนิเฟอรัส
เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์: ออร์แลนโด
เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์: ออร์แลนโด (NXT TakeOver: Orlando) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพหลักที่ผลิตโดยดับเบิลยูดับเบิลยูอี(WWE) ภายใต้ค่ายพัฒนาทักษะเอ็นเอ๊กซ์ที และได้รับการถ่ายทอดสดทางดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์ค โดยให้บริการแก่สมาชิก เอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์ครั้งนี้ ได้จัดขึ้นในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2017 ณ สนามAmway Center ในเมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
แมตช์
1 Kassius Ohno replaced No Way Jose, who was unable to compete after an attack by SAnitY.
ไอนส์พลัส
ไอนส์พลัส เป็นสถานีโทรทัศน์ของประเทศเยอรมนี ผลิตโดยการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะในภูมิภาคเยอรมนี เอสดับบิวอาร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 1997 ภายใต้ชื่อ ไอนส์มุชช์,  และภายหลังก็เปลี่ยนชื่อเป็น ไอนส์พลัส เมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 2005
กีฬาจักรวรรดิอังกฤษ 1934
กีฬาจักรวรรดิอังกฤษ 1934 (1934 British Empire Games) เป็นการแข่งขันกีฬาจักรวรรดิอังกฤษ ครั้งที่ 2 จัดขึ้นที่ลอนดอน, ประเทศอังกฤษ
พีระมิดพระนางเรือล่ม
พีระมิดพระนางเรือล่ม หรือ สุนันทานุสาวรีย์ เป็นสถูปของพระนางเรือล่ม อยู่ในบริเวณอุทยานแห่งชาติน้ำตกพลิ้ว จังหวัดจันทบุรี สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 (พ.ศ. 2424) เพื่อเป็นที่ระลึกแก่สมเด็จพระนางเจ้าสุนันทากุมารีรัตน์ พระบรมราชเทวี ภายในสภูปพระนางเรือล่มบรรจุพระอังคารของพระนางเจ้าฯ ด้วย เนื่องจากพระองค์ท่านเคยเสด็จประพาส น้ำตกพลิ้ว เมื่อ พ.ศ. 2417 และทรงโสมนัส ชื่นชม ความงามธรรมชาติของน้ำตกพลิ้วยิ่งนัก
การที่โปรดให้สร้างอนุสาวรีย์รูปปิรามิด ก็ด้วยทรงพระราชดำริว่า ''"ทำเป็นรูปอื่นอาจไม่คงทนถาวร เพราะตั้งอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร อันไม่มีผู้ดูแล ฉะนั้น เมื่อปิรามิดของอียิปต์ยืนยงคงทนได้ฉันใด ปิรามิดน้อยนี้ก็คงจะยืนยงคงทนอยู่เช่นกัน ณ ท่ามกลางป่าและเสียงไหลรินของธารพลิ้ว" ทรงพระราชทานนามว่า "สุนันทานุสาวรีย์" (ปรากฏในพระราชหัตถเลขาฉบับที่ 4 คราวเสด็จประพาสทะเลตะวันออก ปีมะเมีย พ.ศ. 2425)
วิลเลียม ซิมส์ เบนบริดจ์
วิลเลียม ซิมส์ เบนบริดจ์ (William Sims Bainbridge เกิด 12 ตุลาคม ค.ศ. 1940) เป็นนักสังคมวิทยาชาวอเมริกันที่ปัจจุบันอาศัยอยู่ในรัฐเวอร์จิเนีย เขาเป็นผู้ช่วยผู้กำกับหน่วยงานไซเบอร์ฮิวแมนที่มูลนิธิวิทยาศาสตร์แห่งชาติสหรัฐอเมริกา เขาเป็นผู้อาวุโสคนแรกที่แต่งตั้งโดยสถาบันเพื่อจริยศาสตร์และเทคโนโลยี เบนบริดจ์มีผลงานสำคัญจากงานวิจัยศาสนาเชิงสังคมวิทยา ปัจจุบันเขาตีพิมพ์งานวิจัยด้านสังคมวิทยาเกี่ยวกับวิดีโอเกม
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
การแข่งขันกีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 เป็นการแข่งขันมวยปล้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในกรุงมอสโก สหภาพโซเวียต กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 20 - 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2523
สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สอง
สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สอง(ค.ศ. 1798-1802) เป็นสงครามครั้งที่สองต่อการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยประเทศระบอบกษัตริย์ในทวีปยุโรป นำโดยบริเตน ออสเตรีย และรัสเซีย และรวมทั้งจักรวรรดิออตโตมัน โปรตุเกส เนเปิลส์ ราชวงศ์ต่างๆของเยอรมัน และสวีเดน เป้าหมายของพวกเขาคือทำการจำกัดวงขยายตัวของสาธารณรัฐฝรั่งเศสและเพื่อฟื้นฟูระบอบกษัตริย์ในฝรั่งเศส พวกเขาได้ล้มเหลวในการโค่นล้มระบอบการปกครองของฝ่ายปฏิวัติและฝรั่งเศสได้รับดินแดน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1793 ซึ่งได้รับการยืนยัน ในสนธิสัญญาลูว์เนวีลในปี ค.ศ. 1801 ฝรั่งเศสได้รับดินแดนทั้งหมดก่อนหน้านี้และได้รับดินแดนใหม่ในตอสคานา, อิตาลี ในขณะที่ออสเตรียได้ยินยอมยกให้ดินแดนเวเนเซียและชายฝั่งดัมเมเชียน บริเตนและฝรั่งเศสได้ลงนามสนธิสัญญาอาเมียงส์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1802 นำไปสู่ช่วงเวลาของสันติภาพในยุโรปที่กินเป็นเวลานานถึง 14 เดือน ในปี ค.ศ. 1803 บริเตนและฝรั่งเศสได้ทำสงครามกันอีกครั้งและในปี ค.ศ. 1805 บริเตนได้เข้าร่วมฝ่ายสหสัมพันธมิตรครั้งที่สามเพื่อเริ่มทำสงครามกับฝรั่งเศส
การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง
ในทางกฎหมาย การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครอง (sedition) เป็นการกระทำอย่างชัดแจ้ง เช่น การพูดหรือการจัดระเบียบซึ่งเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายมองว่ามีแนวโน้มก่อการกบฏต่อความสงบเรียบร้อยอันเป็นที่ยอมรับ การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครองมักรวมการบ่อนทำลายรัฐธรรมนูญและการยุยงให้เกิดความไม่พอใจ (หรือการขัดขืน) เจ้าหน้าที่ชอบด้วยกฎหมาย การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครองอาจรวมถึงความวุ่นวายในบ้านเมืองใด ๆ แม้มิได้มุ่งให้เกิดความรุนแรงโดยตรงและเปิดเผยต่อกฎหมาย
ตรงแบบ การปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครองถือเป็นกิจกรรมบ่อนทำลาย และการกระทำอย่างชัดแจ้งดังกล่าวอาจถูกดำเนินคดีภายใต้กฎหมายปลุกปั่นให้ขัดขืนอำนาจปกครองซึ่งต่างกันไปตามประเทศ
Leplaea
Leplaea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Meliaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเขตร้อนตะวันตกถึงยูกันดา พบใน Cabinda Province (ของ แองโกลา), แคเมอรูน, สาธารณรัฐแอฟริกากลาง, คองโก, อิเควทอเรียลกินี, กาบอง, กานา, กินี, ไอวอรี่โคสต์, ไลบีเรีย, ไนจีเรีย, เซียร์ราลีโอน, ยูกันดา และ Zaïre
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โอเวอร์เอกซ์โพสด์ (อัลบั้ม)
ปกอัลบั้มได้ศิลปิน ยังแอนด์ซิก เป็นผู้ออกแบบ เป็นภาพชิ้นส่วนปะติด (collage) สีสันสวยงามที่ได้แรงบันดาลใจจากปาโบล ปีกัสโซและนักเขียนการ์ตูนสมัยใหม่ ตัวปกล้อเลียนอดัม เลวีน ขณะที่เป็นภาพสะท้อนว่าวงปรารถนาที่จะเก็บผู้ชมขนาดใหญ่อย่างที่เขาทำได้จากเพลง "มูฟส์ไลก์แจกเกอร์" ได้อย่างไร ซิงเกิลเปิดตัวคือเพลง "เพย์โฟน" ร้องร่วมกับวิซ คาลิฟา โปรดิวซ์โดยเชลล์แบ็กและเบนนี บลังโก ออกและแสดงในรายการเดอะวอยซ์ในวันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 2012 เพลงประสบความสำเร็จ ขึ้นถึงอันดับที่สองบนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และบนชาร์ต ARIA ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร แคนาเดียนฮอต 100 และชาร์ตซิงเกิลอิตาลี ซิงเกิลที่สอง "วันมอร์ไนต์" ออกจำหน่ายวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ขึ้นอันดับหนึ่งบนบิลบอร์ดฮอต 100 เป็นเวลา 9 สัปดาห์ เป็นเพลงที่ครองอันดับ 1 ได้นานที่สุดของวง
อัลบั้มได้รับคำวิจารณ์แบบคละกัน นักวิจารณ์บางคนยกย่อง และขนานนามว่าเป็นความพยายามที่แข็งแกร่งที่สุด อย่างไรก็ตาม บางคนวิจารณ์ทิศทางที่วงเลือก และกล่าวว่าเป็นความล้มเหลวที่ไม่สามารถเป็นอัลบั้มในกระแสหลักได้ ทั้งยังกล่าวว่าอัลบั้มให้ความสำคัญที่เลวีนมากกว่าสมาชิกคนอื่น ๆ อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับที่ 2 บนชาร์ตอัลบั้มแห่งสหราชอาณาจักร ขายได้ 38,000 หน่วย และบนชาร์ตบิลบอร์ด 200 ขายได้ 222,000 หน่วย จากข้อมูลของสมาพันธ์ผู้ผลิตสิ่งบันทึกเสียงระหว่างประเทศ (IFPI) อัลบั้มโอเวอร์เอกซ์โพสด์เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดอันดับที่ 11 ของปี ค.ศ. 2012 ด้วยยอดขาย 2.2 ล้านหน่วย อัลบัมจัดทัวร์คอนเสิร์ต โอเวอร์เอกซ์โพสด์ทัวร์ ตลอดปี ค.ศ. 2012-2014 เพื่อส่งเสริมอัลบั้ม
นิคมญี่ปุ่นในประเทศปาเลา
ประเทศปาเลา ซึ่งเป็นประเทศเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก มีชุมชนชาวญี่ปุ่นขนาดเล็กที่ส่วนมากแล้วเข้ามาอยู่อาศัยในปาเลาระยะยาว ชาวญี่ปุ่นจำนวนน้อยกลุ่มนี้เริ่มอยู่อาศัยในปาเลาหลังจากได้รับเอกราชใน ค.ศ. 1994 และก่อตั้งกิจการธุรกิจขึ้นในประเทศ อย่างไรก็ตามนิคมชาวญี่ปุ่นในปาเลาสามารถย้อนกลับไปได้ถึงช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ยังไม่มีการย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่ของชาวญี่ปุ่นสู่ปาเลามากนัก ทว่าเมื่อปาเลาอยู่ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่น โดยเป็นส่วนหนึ่งของแปซิฟิกใต้ในอาณัติในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1920 มีการย้ายถิ่นฐานขนาดใหญ่เกิดขึ้น ซึ่งผู้ตั้งถิ่นฐานจากญี่ปุ่นมีทั้งผู้ที่มีบทบาทด้านการบริหารจัดการในรัฐบาลอาณานิคมญี่ปุ่น และพัฒนาเศรษฐกิจของปาเลา หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1945 ประชากรชาวญี่ปุ่นแทบทั้งหมดถูกส่งกลับไปประเทศญี่ปุ่น ส่วนประชากรลูกครึ่งญี่ปุ่น-ปาเลายังได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อไป ประชากรเชื้อสายญี่ปุ่น-ปาเลาเป็นประชากรกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจากการที่มีการสมรสต่างพวกระหว่างชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลา พวกเขามักระบุตัวตนและปฏิบัติตนสอดคล้องกับบรรทัดฐานและชีวิตประจำวันของชาวปาเลา
ระยะแรก (ค.ศ. 1820–1945)
รายงานลายลักษณ์อักษรชิ้นแรกระบุว่าการติดต่อระหว่างชาวญี่ปุ่นกับปาเลาเกิดขึ้นเมื่อลมพัดเรือใบเลียบชายฝั่งของญี่ปุ่นออกนอกเส้นทาง ใน ค.ศ. 1820 และผู้รอดชีวิตทั้งแปดใช้ชีวิตอยู่ในปาเลาเป็นเวลา 5 ปี จนถึง ค.ศ. 1825 พ่อค้าชาวญี่ปุ่นเริ่มตั้งนิคมตั้งแต่ช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 และใน ค.ศ. 1890 ได้มีการก่อตั้งสถานีการค้าของญี่ปุ่นขึ้น 2 แห่ง พ่อค้าเหล่านี้จำนวนมากสมรสกับธิดาของผู้นำท้องถิ่นและเลี้ยงดูครอบครัวท้องถิ่น เมื่อญี่ปุ่นผนวกปาเลาจากเยอรมนีใน ค.ศ. 1914 ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นและทายาททำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่ติดต่อประสานงานของรัฐและล่ามสำหรับการปกครองด้วยรัฐบาลทหารของญี่ปุ่น
รัฐบาลพลเรือนได้รับการจัดตั้งขึ้นแทนที่การปกครองด้วยทหารใน ค.ศ. 1922 โดยมีศูนย์กลางการบริหารอยู่ที่คอรอร์ รัฐบาลพลเรือนได้ริเริ่มแผนงานที่จะระบุและรวบรวมที่ดินที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ระหว่าง ค.ศ. 1923 และ 1932 เพื่อการพัฒนาขึ้นใหม่ ที่ดินเหล่านี้ส่วนมากใช้สำหรับการก่อสร้างนิคมอุตสาหกรรมและการขยายพื้นที่เมืองเพื่อรองรับประชากรที่ย้ายถิ่นฐานมาจากญี่ปุ่นและโอกินาวะ รัฐบาลญี่ปุ่นสนับสนุนชาวญี่ปุ่นและชาวโอกินาวะอย่างแข็งขันเพื่อให้ไปตั้งรกรากใหม่ในภูมิภาคไมโครนีเซีย ซึ่งมีปาเลาเป็นหนึ่งในนั้น และจัดตั้งนิคมเกษตรกรรมขึ้น นิคมเกษตรกรรมแห่งแรกก่อตั้งขึ้นที่เงเรมเลงุยใน ค.ศ. 1926 แต่ผู้ตั้งถิ่นฐานประสบปัญหากับสภาพอากาศร้อนชื้นและต้องละทิ้งนิคมใน ค.ศ. 1930 ทว่าการตั้งนิคมในระยะต่อมาประสบความสำเร็จมากขึ้น
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ส่งผลให้เกิดการว่างงานครั้งใหญ่ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1920 และ 1930 ชาวญี่ปุ่นและชาวโอกินาวะจำนวนมากย้ายถิ่นฐานมายังปาเลา ผู้ย้ายถิ่นได้นำครอบครัวของพวกเขามาด้วยและพยายามแสวงหางานทำในหลากหลายวิชาชีพ ผู้ย้ายถิ่นชาวญี่ปุ่นได้ตำแหน่งในรัฐบาลอาณานิคม ขณะที่ชาวโอกินาวะและชาวเกาหลีจำนวนหนึ่ง ทำงานเป็นแรงงานในภาคการเกษตร ประมงและอุตสาหกรรมเหมืองแร่ ใน ค.ศ. 1935 ชาวญี่ปุ่นมีจำนวนคิดเป็นร้อยละ 60 ของประชากรปาเลา และรวมกลุ่มอยู่ในเขตเมือง เช่น อาเงาร์และคอรอร์ ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นบางส่วนมีหญิงปาเลาเป็นภรรยาหรืออนุภรรยา ทำให้มีประชากรเด็กลูกครึ่งญี่ปุ่น-ปาเลาพอสมควรในเวลานั้น จนถึงปีท้าย ๆ ของการปกครองของญี่ปุ่น
นับตั้งแต่ ค.ศ. 1937 เป็นต้นไป กองทัพเรือญี่ปุ่นได้ขยายสิ่งอำนวยความสะดวกทางทหาร ส่งผลให้เกิดการจ้างแรงงานจำนวนมากจากญี่ปุ่นและเกาหลีในการก่อสร้างสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ภายในระยะเวลาอันสั้น จำนวนของแรงงานบังคับมีมากกว่า 10,000 คนทั้วทั้งภูมิภาคไมโครนีเซีย และสร้างภาระอย่างหนักต่อทรัพยากรอันจำกัดของเกาะ แรงงานชาวโอกินาวะและชาวญี่ปุ่น รวมถึงผู้ตั้งถิ่นฐานถาวรถูกส่งกลับภูมิลำเนาของพวกเขา มีการเกณฑ์ชายชาวญี่ปุ่นเป็นทหาร ส่วนชาวปาเลาที่มีหน้าที่ด้านอำนวยการในกองกำลังตำรวจ ต้องเปลี่ยนงานไปอยู่ในภาคการเกษตร พลเรือนชาวญี่ปุ่นมีส่วนสำคัญในกิจกรรมโฆษณาชวนเชื่อบนเกาะ ในช่วงเวลานี้ชาวญี่ปุ่นจำนวนมากประสบปัญหาเป็นอย่างมากในการจัดการกับความอดอยากจากการที่แหล่งอาหารจากญี่ปุ่นถูกตัดขาด ซึ่งต่างจากชาวปาเลาที่มีองค์ความรู้การเอาชีวิตรอดในเขตร้อนมากกว่าชาวญี่ปุ่น
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1945–ปัจจุบัน)
หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร บุคลากรทางทหารและพลเรือนชาวญี่ปุ่นถูกส่งตัวกลับประเทศญี่ปุ่นระหว่าง ค.ศ. 1945–46 ขณะที่แรงงานและเจ้าหน้าที่เทคนิคจำนวน 350 คน ได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อเพื่อดำเนินการซ่อมแซมสาธารณูปโภคของปาเลาให้แล้วเสร็จ นอกจากนี้ทายาทของการสมรสต่างพวกระหว่างชาวญี่ปุ่นและปาเลายังได้รับอนุญาตให้อยู่ต่อไปได้ โดยมีบางส่วนที่ย้ายถิ่นฐานไปญี่ปุ่นติดตามบิดาของตน ใน ค.ศ. 1950 ชาวญี่ปุ่น-ปาเลา ได้ก่อตั้งองค์กร ซากุระ-ไค เพื่อช่วยเหลือเยาวชนชาวญี่ปุ่น-ปาเลาและชาวญี่ปุ่นที่ถูกทอดทิ้งโดยบิดามารดาของพวกเขา องค์กรนี้จะช่วยค้นหาบิดามารดาและญาติที่ต้องแยกจากกันจากผลของการบังคับให้ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นกลับประเทศ ต่อมานับตั้งแต่ทศวรรษ 1980 เป็นต้นไป องค์กรแห่งนี้ได้เปลี่ยนเป็นองค์กรทางวัฒนธรรม จากการที่ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาส่วนมากได้กลับไปรวมตัวกับครอบครัวญี่ปุ่นอีกครั้งหรือบางคนสมัครใจเลือกที่จะปล่อยให้การแยกครอบครัวเป็นไปเช่นเดิม
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างปาเลาและญี่ปุ่นอยู่ในระดับน้อยมากในช่วงหลังสงคราม แม้ว่าจะมีชาวประมงโอกินาวะล่องเรือเข้ามาจับปลาในปาเลาเป็นบางครั้งในช่วงทศวรรษ 1960 เป็นต้นไป ชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งได้มาตั้งถิ่นฐานในปาเลาช่วงคริสต์ทศวรรษ 1970 และสมรสกับหญิงปาเลา ต่อมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นเริ่มประกอบธุรกิจในปาเลา และพบว่ามีชาวญี่ปุ่นอาศัยอยู่ในปาเลาจำนวน 218 คน ใน ค.ศ. 1995 ในจำนวนนี้กว่าครึ่งแสดงความประสงค์ที่จะได้อยู่อาศัยถาวรในปาเลา และมีชาวญี่ปุ่นจำนวนหนึ่งสมรสกับหญิงชาวปาเลาหรือฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตามชาวญี่ปุ่นส่วนมากมักนำครอบครัวมาอยู่ด้วยและยังคงมีการติดต่อกับในประเทศญี่ปุ่นเป็นระยะ ผู้ตั้งถิ่นฐานตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1980 บางส่วนประกอบด้วยอดีตผู้ตั้งถิ่นฐานที่ถูกส่งตัวกลับญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ อดีตผู้ตั้งถิ่นฐานที่กลับมาสู่ปาเลามักเป็นผู้ที่มีอายุเกิน 60 ปี และมักทำงานเป็นมัคคุเทศก์หรือเจ้าของร้านอาหารในปาเลา
ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาหลายคนมีตำแหน่งสำคัญในภาครัฐและการเมือง นักชาติพันธุ์วิทยาอย่างมาร์ก พิตตีเสนอว่าการมีส่วนร่วมอย่างสูงของชาวญี่ปุ่น-ปาเลาในตำแหน่งระดับสูงน่าจะมาจากการศึกษาแบบญี่ปุ่นที่พวกเขาได้รับตั้งแต่เด็ก คูนิโอะ นากามูระ ซึ่งเป็นประธานาธิบดีคนแรกของปาเลาและเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ได้สนับสนุนให้เกิดความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างญี่ปุ่นและปาเลาขณะที่เขาดำรงตำแหน่ง ระหว่างที่เขาเดินทางเยือนญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1996 สมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะเสด็จมาต้อนรับด้วยพระองค์เอง ซึ่งชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลาต่างชื่นชมการพบปะกันในครั้งนี้ การเดินทางเยือนญี่ปุ่นของนากามูระได้ทำให้ญี่ปุ่นให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่ปาเลาในการซ่อมแซมสะพานคอรอร์-บาเบลดาอบ และยังบรรลุข้อตกลงพิเศษทางการค้ากับญี่ปุ่นอีกด้วย
ประชากร
ในช่วงแรกของการปกครองของรัฐบาลพลเรือน ประชากรชาวญี่ปุ่นมีเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น และมีจำนวนเพิ่มขึ้นกว่า 2,000 คน ในค.ศ. 1930 ประชากรชาวญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นตามอัตราเลขชี้กำลังตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นต้นไป โดยใน ค.ศ. 1938 มีประชากรชาวญี่ปุ่นในปาเลาถึง 15,000 คน ซึ่งส่วนมากอาศัยอยู่ในบริเวณคอรอร์ การเข้ามาของผู้ย้ายถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นจำนวนมากมีส่วนกระตุ้นการพัฒนาให้คอรอร์เป็นนครใน ค.ศ. 1939 ในเวลาไม่นานชาวญี่ปุ่นมีจำนวนประชากรสูงกว่าชาวปาเลาอย่างชัดเจน โดยมีประชากรชาวปาเลาเพียงร้อยละ 16 ของประชากรทั้งนครใน ค.ศ. 1937 นอกจากนี้จำนวนชาวญี่ปุ่นบนเกาะยังเกินกึ่งหนึ่งของประชากรทั้งเกาะอีกด้วย คิดเป็นร้อยละ 27 ของประชากรชาวญี่ปุ่นในไมโครนีเซียเมื่อมีการทำสำมะโนใน ค.ศ. 1938 ประชากรชาวญี่ปุ่นกลุ่มเล็กที่ใหญ่ที่สุดประกอบด้วยชาวโอกินาวะและชาวเกาหลีในจำนวนเล็กน้อย หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น ประชากรชาวญี่ปุ่นในปาเลาถูกส่งกลับ ทว่าประชากรญี่ปุ่น-ปาเลายังคงอยู่ต่อไป และกลายเป็นประชากรกลุ่มเล็กที่ใหญ่ที่สุดในปาเลา ซาซากาวะแปซิฟิกไอส์แลนด์เนชันส์ฟันด์ (Sasakawa Pacific Island Nations Fund) ได้ทำการศึกษาและประมาณว่าน่าจะมีชาวปาเลาประมาณร้อยละ 10 ที่ถือกำเนิดมาจากบิดาชาวญี่ปุ่น และมารดาชาวปาเลา ซึ่งส่วนมากแล้วมักเกินก่อน ค.ศ. 1945 มูลนิธิการศึกษาขั้นสูงด้านการพัฒนาระหว่างประเทศจากญี่ปุ่นได้ทำการศึกษาในประเด็นนี้เช่นกันใน ค.ศ. 2005 โดยผลของการศึกษาชี้ว่ามีประชากรชาวปาเลาประมาณร้อยละ 25 ที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวญี่ปุ่น
ตารางต่อไปนี้แสดงการเพิ่มขึ้นของประชากรชาวญี่ปุ่นตลอดสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น:
ภาษา
ชาวญี่ปุ่นใช้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่ใช้สนทนาในชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ภาษาญี่ปุ่นยังเป็นภาษากลางที่ใช้ในการสื่อสารระหว่างชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลาสมัยที่ปาเลายังเป็นอาณานิคมของญี่ปุ่นอีกด้วย ส่วนภาษาอังกฤษได้รับการยอมรับให้เป็นภาษาราชการร่วมกับภาษาญี่ปุ่น และชาวญี่ปุ่นหลายคนมีความสามารถในระดับหนึ่งที่จะสื่อสารภาษาอังกฤษได้ ลูกครึ่งชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจะมีความสามารถในการใช้ภาษาญี่ปุ่นสูงกว่าชาวปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เข้ารับการศึกษากระแสหลักในโรงประถม นอกจากนี้ญี่ปุ่นยังได้นำตัวอักษรคาตาคานะมาใช้ในภาษาปาเลา ซึ่งมีการใช้อย่างไม่เป็นทางการ หลังจากการยอมจำนนของญี่ปุ่น การใช้ภาษาปาเลาและอังกฤษเข้ามาแทนที่การใช้ภาษาญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาส่วนมากจะใช้ภาษาปาเลาในการสนทนาในชีวิตประจำวัน มากกว่าที่จะใช้ภาษาญี่ปุ่นหรืออังกฤษ แม้ว่าชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจะเคยสนทนาด้วยภาษาญี่ปุ่นมากกว่ากลุ่มคนที่ไม่ได้มีบรรพบุรุษเป็นชาวญี่ปุ่นก็ตาม ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเพิ่มจำนวนมากขึ้น ส่งผลให้มีการจัดสอนภาษาญี่ปุ่นอีกครั้งในฐานะวิชาเลือกของโรงเรียนในปาเลาและการจัดการเลือกตั้ง
ธรรมนูญของรัฐอาเงาร์ระบุว่าภาษาอังกฤษ ภาษาปาเลาและภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาราชการของรัฐ ส่งผลให้อาเงาร์เป็นพื้นที่นอกญี่ปุ่นที่เดียวในโลกที่กำหนดให้ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาราชการ
ศาสนา
ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 ชินโตแบบรัฐได้รับความสำคัญเป็นอย่างมาก เพื่อใช้ในการส่งเสริมชาตินิยมญี่ปุ่นและผสมผสานทางวัฒนธรรมปาเลาให้เข้ากับบรรทัดฐานแบบญี่ปุ่น โดยมีการก่อสร้างศาลเจ้าขึ้นจำนวนหนึ่งในปาเลา ศาลเจ้าที่ถือว่ามีความสำคัญคือศาลเจ้านันโย ซึ่งสร้างแล้วเสร็จที่คอรอร์ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1940 และเป็นศูนย์กลางศาลเจ้าในภูมิภาคไมโครนีเซีย นอกจากนี้การมีส่วนร่วมของพลเรือนในพิธีกรรมชินโตก็ได้รับการให้ความสำคัญเช่นกัน โดยมุ่งเน้นไปที่อุดมคติวัฒนธรรมญี่ปุ่นและการถวายสักการะแด่จักรพรรดิญี่ปุ่น สำหรับคณะผู้สอนศาสนาชินโต, พุทธศาสนาแบบเซ็นและเท็นริเกียวได้รับการสนับสนุนให้จัดตั้งคณะผู้สอนศาสนา โดยพบว่าวัดในพุทธศาสนาแห่งแรกในปาเลาสร้างขึ้นใน ค.ศ. 1926 โดยมีจุดประสงค์สำคัญเพื่อให้บริการทางจิตวิญญาณแด่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นรุ่นแรก ๆ ได้สร้างศาลเจ้าขนาดเล็กในนิคมเกษตรกรรมของพวกเขา ก่อนที่รัฐบาลพลเรือนจะส่งเสริมคณะผู้สอนศาสนาในปาเลา
ในระยะแรก คณะผู้สอนศาสนาคริสต์ยังได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นและได้รับการส่งเสริมให้ขจัดพิธีกรรมวิญญาณนิยม (Animism) ที่ชาวปาเลาถือปฏิบัติ อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 มีการคุมขังมิชชันนารีเหล่านี้ เนื่องจากญี่ปุ่นสงสัยว่ามิชชันนารีมีส่วนเกี่ยวข้องกับการจารกรรม หลังสงครามสิ้นสุดลง ศาลเจ้าหลายแห่งถูกทิ้งร้างหรือทำลาย ขณะที่ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาเลือกที่จะนับถือศาสนาคริสต์มากกว่าศาสนาพุทธหรือชินโต ในคริสต์ทศวรรษ 1980–90 ได้มีการก่อกสร้างแบบจำลองขนาดเล็กของศาลเจ้าชินโตที่เปเลลิวและอาเงาร์ขึ้นใหม่อีกครั้ง โดยศาลเจ้าที่สร้างขึ้นใหม่นี้มีวัตถุประสงค์ต่างจากสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น กล่าวคือมีไว้เพื่อระลึกถึงทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นและครอบครัวของทหารผู้เสียชีวิตเป็นผู้เข้ามาเยี่ยมชมศาลเจ้าเหล่านี้
การแบ่งแยกเชื้อชาติ
รัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นแบ่งแยกผู้ย้ายถิ่นชาวญี่ปุ่นออกจากชาวปาเลา และใช้นโยบายที่มีจุดประสงค์สำคัญในการปกป้องสวัสดิภาพของชาวปาเลา อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1930 เป็นต้นไป จุดเน้นของนโยบายเปลี่ยนแปลงไปโดยให้สิทธิ์แก่ผู้ย้ายถิ่นชาวญี่ปุ่นมากขึ้น เนื่องจากรัฐบาลพลเรือนประสบความยากลำบากในการตอบสนองความต้องการของผู้ย้ายถิ่นที่มีประชากรเพิ่มขึ้น การแบ่งแยกเชื้อชาติถูกปฏิบัติอยู่ในเกือบทุกภาคส่วนของสังคม แต่เห็นได้อย่างชัดเจนในภาคแรงงานและการศึกษา ชาวปาเลาต้องเผชิญกับความยากลำบากในการได้รับตำแหน่งในรัฐบาลอาณานิคม ซึ่งมักอยู่ในการครอบครองของผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่น ส่วนภาคส่วนการศึกษาพบว่าเด็กญี่ปุ่นจะเข้ารับการศึกษาในโรงเรียนประถมศึกษากระแสหลัก (โชกักโก) ซึ่งบทเรียนที่จัดการเรียนการสอนอิงตามหลักสูตรเหมือนกับโรงเรียนอื่นในญี่ปุ่น ขณะที่เด็กปาเลาจะเข้ารับการศึกษาใน "โรงเรียนของรัฐ" (โลกักโก) ซึ่งบทเรียนจะเน้นไปที่การสอนทักษะสำหรับแรงงานระดับล่าง นักเรียนส่วนมากจาก "โรงเรียนของรัฐ" มักออกจากระบบการศึกษาเมื่อสำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา นอกจากนี้เด็กที่เกิดจากบิดาชาวญี่ปุ่นและมารดาชาวปาเลาก็ประสบปัญหาการเข้าศึกษาต่อโรงเรียนประถมศึกษาเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็กที่เกิดนอกสมรส
ลูกครึ่ง
ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่นเป็นประชากรกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากประมาณหนึ่ง โดยกลุ่มนี้มักถือกำเนิดจากบิดาชาวญี่ปุ่นและมารดาชาวปาเลา ประชากรกลุ่มนี้ส่วนมากอาศัยอยู่ในเขตเมืองและได้รับการเลี้ยงดูตามบรรทัดฐานและค่านิยมแบบญี่ปุ่น รวมถึงใช้ภาษาญี่ปุ่นในชีวิตประจำวัน ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาจำนวนหนึ่งศึกษาต่อในประเทศญี่ปุ่น ส่งผลให้คนกลุ่มนี้มีความรู้ด้านประเพณีและภาษาปาเลาที่จำกัด อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าเด็กที่เกิดนอกสมรสมีโอกาสสัมผัสกับประเพณีจากฝ่ายมารดามากกว่า และสามารถสื่อสารทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาปาเลาได้อย่างคล่องแคล่ว แม้ว่าโดยทั่วไปแล้วเด็กญี่ปุ่น-ปาเลาได้รับการจัดว่าเป็นชาวญี่ปุ่นในสถิติทางการ และเข้าถึงอภิสิทธิ์สังคมของชาวญี่ปุ่น แต่มีรายงานว่าคนกลุ่มนี้จำนวนมากเผชิญกับการเลือกปฏิบัติเมื่ออยู่ในวงของชาวญี่ปุ่นและชาวปาเลา ในพื้นที่ชนบทที่มีชาวปาเลาอยู่เป็นจำนวนมาก คู่สมรสและอนุภรรยาของชายญี่ปุ่นมักถูกรังเกียจ และกลุ่มชาตินิยมปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มโมเด็กเงย์ ที่ไม่เห็นด้วยกับการสมรสต่างพวกระหว่างชายญี่ปุ่นและหญิงปาเลา ขณะที่รัฐบาลญี่ปุ่นสนับสนุนให้เกิดการสมรสต่างพวก และให้สิทธิประโยชน์แก่หญิงที่สมรสกับชายญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามมีเพียงพลเรือนชายเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้สมรสต่างพวก ส่วนทหารไม่สามารถสมรสลักษณะนี้ได้ แต่สามารถมีอนุภรรยาได้ นอกจากนี้รัฐบาลพลเรือนยังระงับการสมรสระหว่างชายปาเลาและหญิงญี่ปุ่น โดยมีเพียงกรณีเดียวเท่านั้นที่มีการสมรสระหว่างชายปาเลาและหญิงญี่ปุ่นเกิดขึ้นในสมัยอาณานิคมญี่ปุ่น
ทายาทชาวญี่ปุ่น-ปาเลารุ่นที่สองและสาม ซึ่งสืบเชื้อสายจากผู้ตั้งถิ่นฐานยุคเริ่มแรกมักเลือกที่จะอยู่ปาเลาต่อไป แม้ว่าผู้ที่ได้รับการเลี้ยงดูในครอบครัวที่พูดภาษาญี่ปุ่นเผชิญกับปัญหาการสนทนาภาษาปาเลา คนกลุ่มนี้ยังคงใช้นามสกุลแบบญี่ปุ่นอยู่ เพียงแต่ว่ามักระบุตัวตนว่าเป็นชาวปาเลาหลังจบสงคราม ทายาทรุ่นที่สองมักสมรสกับหญิงชาวปาเลา และกลมกลืนไปกับชาวปาเลาท้องถิ่นในที่สุด คนกลุ่มนี้จะระบุอัตลักษณ์ของตนว่าเป็นญี่ปุ่น เมื่อเข้าสังคมกับชาวญี่ปุ่นคนอื่น เช่น เมื่อเข้าร่วมการระลึกถึงทหารญี่ปุ่นที่เสียชีวิตในช่วงสงครามแปซิฟิก ชาวญี่ปุ่น-ปาเลาบางคนเลือกที่จะฝังศพตนเองในสุสานญี่ปุ่นหลังจากเสียชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่คอรอร์
เศรษฐกิจ
รัฐบาลพลเรือนญี่ปุ่นส่งเสริมให้นักธุรกิจชาวญี่ปุ่นและผู้ตั้งถิ่นฐานขยายการทำเหมืองแร่ฟอสเฟตและการผลิตเนื้อมะพร้าวแห้ง ซึ่งเป็นกิจกรรมทางพาณิชย์ที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยอาณานิคมเยอรมนี ในช่วงนี้มีการก่อสร้างสาธารณูปโภคใหม่ระหว่างเมือง เช่น ถนน ท่าเรือ การจ่ายไฟฟ้าและระบบท่อน้ำเสีย โอกาสในการหางานใหม่ทำให้มีผู้ย้ายถิ่นจากญี่ปุ่น โอกินาวะและเกาหลีมายังปาเลาเป็นจำนวนมาก กิจการของรัฐอย่างนันโยโคฮัตสึคาบูชิกิไคชา (บริษัทพัฒนาทะเลใต้) ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1936 เพื่อปรับปรุงกิจกรรมทางเศรษฐกิจของหมู่เกาะให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ด้านการบริหารจัดการที่จะพัฒนาขีดความสามารถการพึ่งพาตนเองของปาเลา ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 คนเก็บไข่มุกชาวญี่ปุ่นเข้ามายังทะเลอาราฟูราเป็นประจำ และจะหยุดพักที่ปาเลาระหว่างเดือนตุลาคมถึงเมษายน การเข้ามาของคนเก็บไข่มุกกจากญี่ปุ่นทำให้เกิดการพัฒนาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวของเกาะ และมีผู้ตั้งถิ่นฐานชาวญี่ปุ่นบางคนจากไซปันเปิดร้านกาแฟ สำนักเกอิชาและร้านสุราในคอรอร์ เพื่อรองรับคนเก็บไข่มุกระหว่างที่หยุดพักในเดือนตุลาคมถึงเมษายน
เมื่อญี่ปุ่นยอมจำนนใน ค.ศ. 1945 กิจการแลองค์กรทางเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในปาเลาปิดตัวลง นับได้ว่าเป็นการยุติอิทธิพลของญี่ปุ่นต่อเศรษฐกิจของปาเลา ในช่วงสองทศวรรษแรกหลังสงคราม รัฐบาลยึดครองอเมริกันกำหนดการจำกัดทางการค้ากับญี่ปุ่นอย่างเข้มงวด การติดต่อระหว่างปาเลาและญี่ปุ่นเกิดขึ้นอีกครั้งในคริสต์ทศวรรษ 1960 โดยเริ่มจากการที่ชาวประมงโอกินาวะได้รับสิทธิ์การทำประมง และต่อมาในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 จำนวนนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่เข้ามายังปาเลาเพิ่มจำนวนมากขึ้น การเพิ่มขึ้นของนักท่องเที่ยวนำไปสู่การบูรณะแหล่งมรดกทั่วปาเลา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อนุสรณ์สถานและสิ่งปลูกสร้างของรัฐบาลในสมัยญี่ปุ่นปกครอง รวมไปถึงบ้านทรงยาวแบบปาเลาเพื่อรองรับความสนใจของนักท่องเที่ยวญี่ปุ่น ซึ่งมีจำนวนครึ่งหนึ่งของนักท่องเที่ยวทั้งหมด แหล่งท่องเที่ยวในปาเลาหลายแห่งบริหารจัดการโดยประชาชนปาเลาที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-ปาเลา ซึ่งมีความรู้ด้านประเพณีและภาษาทั้งญี่ปุ่นและปาเลา ซึ่งช่วยในการจัดการกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นได้ง่ายยิ่งขึ้น
การศึกษา
มีโรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นในปาเลาที่เปิดสอนเสริมในช่วงสุดสัปดาห์ในคอรอร์
พิคาชู
พิคาชู (Pikachu (ピカチュウ)) เป็นสายพันธุ์ของโปเกมอน โปเกมอนเป็นสิ่งมีชีวิตในบันเทิงคดีที่ปรากฏในวิดีโอเกม รายการโทรทัศน์และภาพยนตร์แอนิเมชัน การ์ดเกม และหนังสือการ์ตูน เป็นลิขสิทธิ์ของบริษัทญี่ปุ่น เดอะโปเกมอนคอมพานี พิคาชูเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายหนูสีเหลือง มีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับไฟฟ้า ในอนิเมะและวิดีโอเกม ตัวละครพากย์เสียงโดยอิกุเอะ โอตะนิ พิคาชูยังปรากฏเป็นตัวละครหลักในภาพยนตร์แอนิเมชันฉบับคนแสดงเรื่อง โปเกมอน ยอดนักสืบพิคาชู รับบทและพากย์เสียงโดยไรอัน เรย์โนลส์
มนุษย์จับและฝึกฝนพิคาชูเพื่อต่อสู้โปเกมอนตัวอื่นเป็นการแข่งขัน เช่นเดียวกับโปเกมอนสายพันธุ์อื่น ๆ พิคาชูเป็นหนึ่งในโปเกมอนที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดตัวหนึ่ง เหตุเพราะพิคาชูเป็นตัวละครหลักในอนิเมะเรื่องโปเกมอน พิคาชูถือว่าเป็นตัวละครหลัก และการ์ตูนสัญลักษณ์ของแฟรนไชส์โปเกมอน และกลายเป็นสัญรูปในวัฒนธรรมสมัยนิยมญี่ปุ่นเมื่อช่วงหลายปีที่ผ่านมาจนถึงทุกวันนี้
แนวคิดและการออกแบบ
ซีรีส์โปเกมอนเริ่มขึ้นใน ค.ศ. 1996 พัฒนาโดยเกมฟรีก และจำหน่ายโดยนินเทนโด และนำเสนอสิ่งมีชีวิตหลากหลายสายพันธุ์ เรียกว่า "โปเกมอน" ผู้เล่น หรือ "เทรนเนอร์" สามารถจับมาเลี้ยง ฝึกฝน และใช้ต่อสู้กับโปเกมอนของคนอื่น หรือมีปฏิสัมพันธ์กับโลกของเกม พิคาชูเป็นหนึ่งในโปเกมอนที่ออกแบบหลายครั้งโดยทีมพัฒนาตัวละครของบริษัทเกมฟรีก ศิลปินชื่อ อะสึโกะ นิชิดะ เป็นบุคคลหลักที่ออกแบบพิคาชู  ซึ่งต่อมาได้ตรวจทานโดยเค็น ซุงิโมะริ  จากคำกล่าวของผู้ผลิตซีรีส์ ซาโตชิ ทะจิริ ชื่อมาจากเสียงภาษาญี่ปุ่นสองเสียงผสมกัน ระหว่าง pika เสียงของประกายไฟฟ้า และ chu เสียงร้องของหนู แม้ว่าที่มาของชื่อเป็นเช่นนั้น แต่นิชิดะออกแบบพิคาชูรุ่นที่ 1 อ้างอิงกระรอก โดยเฉพาะแก้ม จูนิชิ มาซุดะ นักพัฒนากล่าวว่า ชื่อของพิคาชูเป็นหนึ่งในโปเกมอนที่สร้างยากที่สุด เนื่องจากเขาพยายามทำให้ดึงดูดทั้งผู้ชมชาวญี่ปุ่นและชาวอเมริกัน
เมื่อยืนตรง พิคาชูจะสูง 1 ฟุต 4 นิ้ว (0.4 เมตร) พิคาชูเป็นโปเกมอน "ประเภทไฟฟ้า" ตัวแรกที่ถูกสร้างขึ้น การออกแบบตั้งใจจะให้เกี่ยวพันกับแนวคิดเรื่องไฟฟ้า พิคาชูเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายหนูไพกา มีขนสั้นสีเหลือง มีแต้มสีน้ำตาลปกคลุมแผ่นหลังและบางส่วนของหางรูปสายฟ้า มีหูแหลมแต้มด้วยสีดำ และถุงเก็บกระแสไฟฟ้าสีแดงอยู่ที่แก้มสองข้าง สามารถสร้างประกายไฟได้ ในโปเกมอน ไดมอนด์ และ เพิร์ล นำเสนอความแตกต่างตามเพศเป็นครั้งแรก พิคาชูเพศเมียจะมีรอยเว้าที่ปลายหางเป็นรูปหัวใจ พิคาชูจะจู่โจมโดยใช้ไฟฟ้าจากร่างกายพุ่งไปสู่คู่ต่อสู้ ในบริบทของแฟรนไชส์ พิคาชูสามารถเปลี่ยนร่าง หรือ "พัฒนาร่าง" (evolve) เป็นไรชู เมื่อประสบกับหินสายฟ้า (Thunderstone) ในซีรีส์ต่อมา ร่างพัฒนาก่อนหน้าเกิดขึ้นครั้งแรก ชื่อว่า "พีชู" (Pichu) ซึ่งจะพัฒนาเป็นพิคาชูหลังจากมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเทรนเนอร์
เดิมทีโปเกมอนที่ถูกเลือกให้เป็นตัวละครหลักของสินค้าในแฟรนไชส์คือพิคาชู และปิปปี (Clefairy) ซึ่งปิปปีเป็นการ์ตูนสัญลักษณ์ที่ทำให้หนังสือการ์ตูน "มีเสน่ห์" (engaging) ขึ้น แม้กระนั้น ในการผลิตซีรีส์แอนิเมชัน พิคาชูกลายเป็นการ์ตูนสัญลักษณ์ เพื่อต้องการดึงดูดเหล่าผู้ชมเพศหญิงและแม่ของพวกเขา ภายใต้ความเชื่อว่าเขาสร้างสิ่งมีชีวิตให้เป็นภาพทดแทนสัตว์เลี้ยงให้กับเด็ก ๆ สีตัวพิคาชูก็เป็นหนึ่งในปัจจัย เนื่องจากสีเหลืองเป็นแม่สี และเด็ก ๆ มองเห็นง่ายจากระยะไกล และคู่แข่งเดียวที่เป็นการ์ตูนสัญลักษณ์สีเหลืองเหมือนกันในเวลานั้นคือ วินนี่-เดอะ-พูห์ เท่านั้น แม้ว่าทะจิริจะรู้ว่าตัวละครได้รับความนิยมจากทั้งเด็กชายและเด็กหญิง แต่เขาไม่ได้เป็นเจ้าของแนวคิดที่ว่าจะให้พิคาชูเป็นการ์ตูนสัญลักษณ์ ทางบริษัทมีส่วนในการสร้างซีรีส์อนิเมะ บริษัทโอแอลเอ็มแนะนำเกมฟรีกให้ใช้ศักยภาพของพิคาชูให้เป็นประโยชน์ และกล่าวว่าเขารู้สึกว่าเด็ก ๆ ชาวญี่ปุ่นที่ชื่นชอบพิคาชู ไม่ได้สนใจมุมมองของคนที่มีต่อซีรีส์อยู่แล้ว เดิมพิคาชูจะมีร่างวิวัฒนาการร่างที่สองชื่อ โกโรชู ตั้งใจจะให้พัฒนาจากไรชู
ในวิดีโอเกม
ในวิดีโอเกม พิคาชูเป็นโปเกมอนระดับล่าง ปรากฏในเกมในธรรมชาติทุกภาคยกเว้นภาคแบล็ก และ ไวต์ ซึ่งต้องแลกเปลี่ยนเท่านั้น โปเกมอน เยลโลว์จะมีพิคาชูเป็นโปเกมอนเริ่มต้นเพียงตัวเดียว และอิงจากพิคาชูในอนิเมะ พิคาชูจะไม่ยอมเข้ามอนสเตอร์บอลหรือโปเกบอล แต่จะเดินตามตัวละครหลักบนหน้าจอแทน เทรนเนอร์สามารถพูดคุยกับมันและมันจะแสดงปฏิกิริยาต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดู โปเกมอน เยลโลว์ มีเนื้อเรื่องตามอย่างซีรีส์อนิเมะ โดยมีพิคาชูเป็นศูนย์กลางของเกม
ในโปเกมอนภาคเอเมอรัลด์ พิคาชูและสายวิวัฒนาการจะมีท่า โวลต์แทกเคิล (Volt Tackle) เป็นท่าลายเซ็น เรียนรู้จากพิชูที่ฟักจากไข่ที่เกิดจากพิคาชูหรือไรชูที่ถือไลต์บอล หรือเรียนรู้จากอีเวนต์และครูสอนท่า ณ อีเวนต์ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ถึง 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 อนุญาตให้ผู้เล่นโปเกมอนฮาร์ตโกลด์ และโซลซิลเวอร์ เข้าไปในเส้นทางผ่านเครื่องโปเกวอล์กเกอร์ ซึ่งจะมีพิคาชูที่จดจำท่าโจมตีที่ปกติจะไม่สามารถจดจำได้ นั่นคือ โต้คลื่น (Surf) และ บินโฉบ (Fly) ทั้งสองท่านี้เป็นตัวช่วยเดินทาง สามารถใช้นอกการต่อสู้ได้ พิคาชูสวมหมวกแก๊ปเจ็ดแบบ ซึ่งเป็นหมวกแก๊ปของซาโตชิ ตัวเอกจากอนิเมะตลอดซีซัน จำหน่ายกับเกมโปเกมอนภาคซันและมูน และโปเกมอนภาคอัลตราซันและอัลตรามูน เกมยังออกซีคริสตัลสองชิ้น ออกพิเศษสำหรับพิคาชู มีชื่อว่า พิคาเนียม ซี ซึ่งอัปเกรดท่าโวลต์แทกเคิลเป็นคาทาสโตรพิกา (Catastropika) และพิคาชูเนียม ซี ซึ่งอัปเกรดท่าธันเดอร์โบลต์ เป็นท่า ธันเดอร์โบลต์ 10,000,000 โวลต์ เมื่อให้พิคาชูสวมหมวกแก๊ปถือไว้
นอกจากซีรีส์หลักของเกมแล้ว พิคาชูยังปรากฏในเกม เฮย์ยูพิคาชู บนเครื่องนินเทนโด 64 ผู้เล่นสามารถสร้างปฏิสัมพันธ์กับพิคาชูผ่านไมโครโฟน ออกคำสั่งให้เล่นมินิเกมต่าง ๆ และแสดงความคิดในสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ เกมโปเกมอนแชนเนลก็เกี่ยวข้องกับการปฏิสัมพันธ์กับพิคาชูเช่นกัน แต่ไม่ใช้ไมโครโฟน พิคาชูปรากฏในทุกด่านของเกมโปเกมอนสแนป ซึ่งผู้เล่นจะต้องถ่ายภาพโปเกมอนเพื่อเก็บคะแนน พิคาชูเป็นหนึ่งใน 16 โปเกมอนเริ่มต้น และ 10 คู่หูในเกมโปเกมอนมิสเตอรีดันเจียน พิคาชูยังเป็นตัวละครหลักในเกมโปเกปาร์กวี: พิคาชูส์แอดเวนเชอร์ และปรากฏเป็นตัวละครที่เล่นได้ในเกมซูเปอร์สแมชบราเธอส์ ทั้งหมดห้าเกม โปเกมอนเป็นตัวละครของโพรโตคอลอะมีโบ (Amiibo) ด้วย พิคาชูเป็นตัวละครที่เล่นได้ในเกมโพกเคนทัวร์นาเมนต์ ร่วมกับ "พิคาชู ลิเบร" ยึดจาก "คอสเพลย์พิคาชู" จากภาคโอเมการูบี และอัลฟาแซฟไฟร์ เกม ดีเท็กทิฟพิคาชู เสนอพิคาชูในบทบาทนักสืบและช่วยไขปริศนา
โปเกมอน เล็ตส์โกพิคาชู! และเล็ตส์โกอีวุย! สร้างตามแบบภาคเยลโลว์ มีพิคาชูเป็นหนึ่งในโปเกมอนเริ่มต้น โดยอีกภาคใช้อีบุยแทน
ในอนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะและภาพยนตร์โปเกมอนนำเสนอการเดินทางของซาโตชิ หรือแอช เค็ตชัม (Ash Ketchum) ไปตามภูมิภาคต่าง ๆ ในจักรวาลโปเกมอน เขาเดินทางพร้อมกับกลุ่มเพื่อนร่วมทางที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา ได้แก่ คาสึมื ทาเคชิ เค็นจิ ฮารุกะ มาซาโตะ ฮิคาริ ไอริส เด็นโตะ ยูเรกะ เซเรนา และซิตรอน
ในตอนแรก เด็กชายจากเมืองมาซาระ อายุครบ 10 ปีและพร้อมที่จะได้รับโปเกมอนตัวแรก เนื่องจากตั้งใจจะเป็นโปเกมอนมาสเตอร์ คืนก่อนที่เขาได้รับโปเกมอนเริ่มต้น (เซนิกาเมะ ฮิโตะคาเงะ หรือฟุชิงิดาเนะ ตัวใดตัวหนึ่ง) เขาฝันว่าได้รับโปเกมอนและละเมอทำลายนาฬิกาปลุกของเขา ซาโตชิวิ่งไปที่ห้องทดลองของศาสตราจารย์ออคิโด ซึ่งพบว่าโปเกมอนเริ่มต้นถูกแจกให้คนอื่นไปแล้ว ศาสตราจารย์ออคิโดบอกซาโตชิว่ายังมีโปเกมอนเหลืออยู่ตัวหนึ่ง คือ พิคาชู เพศผู้ ทีแรก พิคาชูดื้อและไม่เชื่อฟังซาโตชิ ปล่อยกระแสไฟฟ้าใส่เขาบ่อยครั้งและไม่ยอมเข้าไปอยู่ในมอนสเตอร์บอลเหมือนกับโปเกมอนตัวอื่น ๆ แม้กระนั้น ซาโตชิเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องพิคาชูจากฝูงโอนิซุซุเมะ จากนั้นรีบพาพิคาชูไปรักษาตัวที่โปเกมอนเซ็นเตอร์ เนื่องจากซาโตชิสาธิตความเชื่อถือและความมุ่งมั่นแบบไร้เงื่อนไขต่อโปเกมอน พิคาชูจึงเริ่มใส่ใจซาโตชิ และมิตรภาพระหว่างเขาก็เกิดขึ้น แต่พิคาชูยังคงไม่ยอมเข้าไปอยู่ในมอสเตอร์บอล หลังจากนั้นไม่นานพิคาชูแสดงพลังยิ่งใหญ่ซึ่งโดดเด่นจากโปเกมอน หรือแม้แต่พิคาชูตัวอื่น ทำให้ทีมร็อกเก็ตพยายามแย่งชิงตัวพิคาชูเพื่อสนองความต้องการของหัวหน้าซาคากิให้ได้ ครั้งหนึ่ง ซาโตชิเกือบปล่อยตัวพิคาชู ในตอน Pikachu's Goodbye เพราะซาโตชิคิดว่าพิคาชูคงจะมีความสุขมากกว่าถ้าได้อยู่กับฝูงพิคาชูป่า แต่พิคาชูเลือกที่จะอยู่กับเขาแทน พิคาชูยังปรากฏในช่วงพิเศษในสองซีซันแรก เรียกว่า "พิคาชูส์จูกบอกซ์" ซึ่งมีเพลงจากอัลบั้ม 2.บี.เอ.มาสเตอร์ ด้วย
ในซีรีส์ยังมีพิคาชูป่า และพิคาชูที่มีเจ้าของตัวอื่นด้วย มักจะมีบทบาทร่วมกับซาโตชิและพิคาชูของเขาด้วย ที่โดดเด่นคือพิคาชูของฮิโรชิ ชื่อสปาร์กี พิคาชูสื่อสารกันด้วยการพูดคำจากชื่อตัวเอง เหมือนกับโปเกมอนส่วนใหญ่ ในอนิเมะ ผู้ให้เสียงพิคาชูคืออิคูเอะ โอตานิ ในโปเกมอนไลฟ์ ที่เป็นละครเพลงเวทีที่ดัดแปลงจากอนิเมะ ผู้รับบทเป็นพิคาชูคือ เจนนิเฟอร์ ริสเซอร์
ในภาพยนตร์
ตัวละคร ยอดนักสืบพิคาชู พากย์เสียงโดยไรอัน เรย์โนลส์ ในภาพยนตร์ โปเกมอน ยอดนักสืบพิคาชู ฉายเมื่อปี ค.ศ. 2019
ในสื่ออื่น
พิคาชูเป็นหนึ่งในโปเกมอนหลักในซีรีส์มังงะโปเกมอนหลายซีรีส์ ในโปเกมอนสเปเชียล ตัวละครหลัก เรดโดะ และอิเอะโระ ทั้งคู่ต่างเลี้ยงพิคาชู เกิดเป็นไข่ซึ่งโกรุโดะฟักออกมาเป็นพีชู ในซีรีส์อื่น เช่น เมจิคัลโปเกมอนเจอร์นีย์ และเก็ตโตดาเซ นำเสนอพิคาชูเช่นกัน ขณะที่ในมังงะซีรีส์อื่น เช่น อิเล็กทริกเทลออฟพิคาชู และ แอชแอนด์พิคาชู นำเสนอพิคาชูของซาโตชิตัวเดียวกับในอนิเมะ
การ์ดสะสมที่มีรูปพิคาชูปรากฏขึ้นมาในโปเกมอนเทรดดิงการ์ดเกมรุ่นแรก ออกจำหน่ายในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1996 รวมถึงการ์ดรุ่นที่มีจำกัดด้วย พิคาชูยังถูกนำไปใช้ส่งเสริมสินค้าร้านอาหารจานด่วนต่าง ๆ เช่น แมคโดนัลด์ เวนดีส์ และเบอร์เกอร์คิง ด้วย
การส่งเสริมและอนุสรณ์
ในฐานะการ์ตูนสัญลักษณ์ของแฟรนไชส์ พิคาชูปรากฏตัวในเหตุการณ์ และสินค้าต่าง ๆ หลายครั้ง ใน ค.ศ. 1998 โจอัน แวกนอน นายกเทศมนตรีของเมืองโทพีกา รัฐแคนซัส เปลี่ยนชื่อเมืองให้เป็น "โทพิคาชู" (Topikachu) หนึ่งวัน และในโฆษณาชุด "Got Milk?" ก็มีพิคาชูปรากฏอยู่ในวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 2000 ในขบวนพาเหรดเมซีส์แธงส์กิฟวิงเดย์พาเหรด นำเสนอบอลลูนลายพิคาชูตั้งแต่ ค.ศ. 2001 บอลลูนแบบดั้งเดิมลอยต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งสุดท้ายในงานครบรอบสิบปีของโปเกมอน ชื่อว่า "ปาร์ตีออฟเดอะเดเคด" (Party of the Decade) เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2006 ที่สวนไบรแอนต์ในนครนิวยอร์ก   และบอลลูนพิคาชูแบบใหม่ที่กำลังไล่ตามมอนสเตอร์บอลและมีแก้มสีโทนสว่างปรากฏตัวครั้งแรกในขบวนพาเหรด ค.ศ. 2006 ในขบวนพาเหรด ค.ศ. 2014 บอลลูนพิคาชูแบบใหม่สวมผ้าพันคอสีเขียวและกำลังถือพิคาชูสโนว์แมนตัวเล็กอยู่
ในตอนแรกของซีรีส์ที่ 11 ของซีรีส์เรื่องท็อปเกียร์ พิธีกร ริชาร์ด แฮมมอนด์เปรียบภาพของรถยนต์รุ่นทาทา นาโน กับพิคาชูตัวหนึ่ง โดยกล่าวว่า "พวกเขาประหยัดเงินในการออกแบบ เพราะเขายึดพิคาชูเป็นต้นแบบ" ในตอนชื่อ "Dual" ในซีซีนที่สามของเรื่อง ฮีโร่ส์ แดฟนี มิลล์บรุก ตั้งชื่อเล่นให้ฮิโระ นากามุระ ว่า "พิคาชู" ทำให้เขาละอายใจมาก เทรซี สเตราส์ เรียกเขาด้วยชื่อนี้อีกครั้งหลังจากเขากล่าวขอโทษก่อนที่จะต่อยหน้าเธอ ตัวละครล้อเลียนพิคาชูตัวหนึ่งชื่อ หลิงหลิง เป็นตัวละครหลักในละครดรอนทูเก็ตเดอร์ ทางช่องคอเมดีเซนทรัล บนตัวเครื่องบินรุ่นโบอิง 747-400 ของสายการบินออล นิปปอน แอร์เวย์ (JA8962) มีรูปพิคาชูอยู่ด้วย
พิคาชูปรากฏตัวหลายครั้งในซีรีส์เดอะซิมป์สันส์ ในตอน "Bart vs. Lisa vs. the Third Grade" ค.ศ. 2002 บาร์ต ซิมป์สันมีภาพหลอนขณะทำข้อสอบในห้องเรียนและมองเห็นเพื่อนในห้องเป็นตัวละครในรายการโทรทัศน์หลายตัว หนึ่งในนั้นคือพิคาชู แมกกี ซิมป์สัน กลายเป็นพิคาชูในมุขโซฟาหรือคาวช์แก็ก (couch gag) ในช่วงเปิดเรื่องของตอน 'Tis the Fifteenth Season" ค.ศ. 2003 มุขโซฟามุขดังกล่าวได้กลับมาใช้อีกครั้งในตอน "Fraudcast News" ค.ศ. 2004 ในตอน "Postcards from the Wedge" ค.ศ. 2010 ขณะบาร์ตทำการบ้าน โปเกมอนตอนหนึ่งเบี่ยงเบนความสนใจของเขา หลังจากกำลังชมฉากที่ซาโตชิกำลังคุยกับพิคาชู เขาครุ่นคิดว่าการ์ตูนเรื่องโปเกมอนสามารถฉายอยู่ได้อย่างไรเป็นเวลาหลายปี
นิตยสารไทม์จัดอันดับให้พิคาชูเป็นบุคคลดีเด่นอันดับที่สองประจำปี ค.ศ. 1999 เรียกพิคาชูว่าเป็น "ตัวละครแอนิเมชันที่เป็นที่รักที่สุดนับตั้งแต่มีเฮลโลคิตตีมา" นิตยสารชี้ว่าพิคาชูเป็น "หน้าตาสาธารณชนของปรากฏการณ์ที่แพร่หลายจากวิดีโอเกมที่ขายดีที่สุดของนินเทนโด จนกลายเป็นอาณาจักรการ์ดเกม" กล่าวว่าสาเหตุของการจัดอันดับมาจากการทำกำไรให้แฟรนไชส์ได้ในปีนั้น รองจากริกกี มาร์ติน และนำหน้านักเขียน เจ.เค. โรว์ลิง พิคาชูอยู่อันดับที่ 8 จากผลสำรวจตัวละครแอนิเมชันตัวโปรด จัดทำโดยแอนิแมกซ์ ใน ค.ศ. 2002 พิคาชูของซาโตชิอยู่อันดับที่ 15 จากรายชื่อตัวละครการ์ตูนที่ดีที่สุดตลอดกาล จัดทำโดยนิตยสารทีวีไกด์ เว็บไซต์เกมสปอต กล่าวถึงพิคาชูในบทความ "ฮีโร่จากเกมที่ดีที่สุดตลอดกาล" ใน ค.ศ. 2003 นิตยสารฟอบส์ตัดอันดับพิคาชูให้เป็นตัวละครในบันเทิงคดีที่ทำรายได้สูงสุดอันดับที่แปดด้วยรายได้ 825 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ใน ค.ศ. 2004 พิคาชูตกอันดับลงมา 2 อันดับ อยู่อันดับที่ 10 ทำรายได้อีก 825 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเป็นปีที่สองติดต่อกัน ในผลสำรวจ ค.ศ. 2008 ของออริคอน พิคาชูได้รับโหวตเป็นตัวละครจากวิดีโอเกมที่เป็นที่นิยมที่สุดอันดับที่ 4 ในญี่ปุ่น ร่วมกับโซลิดสเนก พิคาชูยังถือเป็นมิกกี้ เมาส์ในแบบฉบับของญี่ปุ่น และเป็นส่วนหนึ่งในการเคลื่อนไหว "ทุนนิยมน่ารัก" (cute capitalism) พิคาชูติดอันดับที่ 8 ในรายชื่อ "ตัวละครอนิเมะ 25 ตัวยอดเยี่ยมตลอดกาล" จัดทำโดยไอจีเอ็น นิตยสารนินเทนโดเพาเวอร์จัดว่าพิคาชูเป็นฮีโรตัวโปรดอันดับที่ 9 กล่าวว่า แม้ว่ามันจะเป็นหนึ่งในโปเกมอนรุ่นแรก ๆ แต่มันก็ยังเป็นที่นิยมในทุกวันนี้ นักเขียน เทรซี เวสต์ และแคตเธอรีน โนลล์ เรียกพิคาชูว่าเป็นโปเกมอนรูปแบบไฟฟ้าที่ดีที่สุด และเป็นโปเกมอนที่ดีที่สุดจากทั้งหมดทั้งมวล เขาเสริมว่าถ้าคนคนหนึ่งถามผู้เล่นเกมโปเกมอนว่าโปเกมอนตัวโปรดของเขาคือตัวอะไร พวกเขา "คงจะ" เลือกพิคาชู เขายังเห็นว่าพิคาชู "กล้าหาญและจงรักภักดี" ในคำกล่าวที่ไม่ใช่ด้านดี พิคาชูจัดว่าเป็นตัวละครการ์ตูนในยุค 1990 ที่น่ารำคาญที่สุดอันดับหนึ่ง จัดทำโดยเว็บท่าอาสก์เมน เช่นเดียวกัน ในผลสำรวจที่ไอจีเอ็นทำขึ้น พิคาชูเป็นโปเกมอนที่ดีที่สุดอันดับที่ 48 โดยมีพนักงานให้ความเห็นว่า "แม้ว่าจะเป็นโปเกมอนที่เป็นที่จดจำที่สุดในโลก พิคาชูกลับอยู่อันดับต่ำใน 100 อันดับอย่างน่าประหลาดใจ"
สารลิแกนด์ที่เพิ่งถูกค้นพบซึ่งเชื่อกันว่าช่วยทำให้สายตาแหลมคม ค้นพบโดยมูลนิธิสถาบันชีวเคมีโอซากา (Osaka Bioscience Institute Foundation (大阪バイオサイエンス研究所)) ได้ชื่อว่า "พิกะชูริน" (Pikachurin) ยืมชื่อมาความว่องไวของพิคาชู เนื่องจากพิคาชูมี "การเคลื่อนไหวไวเท่าแสงและเอฟเฟกต์ไฟฟ้าช็อต"
พิคาชูและโปเกมอนอื่น ๆ อีก 10 ชนิดเคยถูกเลือกให้เป็นการ์ตูนสัญลักษณ์ในฟุตบอลโลก 2014 ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2017 เดอะโปเกมอนคอมพานีหุ้นส่วนกับบริษัทสแนปในการนำพิคาชูมาใช้กับโปรแกรมประยุกต์สื่อสังคม สแนปแชต นักเขียนมังงะ ฮิโระ มะชิมะ กล่าวถึงพิคาชูว่าเป็น "ตัวละครสัญลักษณ์ยอดเยี่ยมตลอดกาล" เมื่อเขาพูดถึงการใส่ตัวละครประเภทดังกล่าวลงในซีรีส์
55 ปู อี
55 ปู อี (55 Cancri e, มีชื่อย่อว่า 55 Cnc e ในอดีตมีชื่อเป็น แยนซัน (Janssen, )) เป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ 55 ปู เอ มีมวลประมาณ 7.8 มวลโลกและเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 เท่าของโลก จึงถูกจัดเป็นซูเปอร์เอิร์ธดวงแรกที่ถูกค้นพบรอบดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลัก โดยที่ถูกค้นพบก่อน กลีเซอ 876 ดี ประมาณหนึ่งปี ใช้เวลาเพียงไม่ถึง 18 ชั่วโมงเพื่อโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ และเป็นดาวเคราะห์วงในสุดในระบบดาวเคราะห์ของมัน 55 ปู อี ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2004 ก่อนการสังเกตการณ์เพิ่มเติมและการคำนวณใหม่ในปี ค.ศ. 2010 ดาวเคราะห์ดวงนี้เคยถูกคาดการณ์ว่าใช้เวลา 2.8 วันในการโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการประกาศว่า 55 ปู อี อาจเป็นดาวเคราะห์คาร์บอน
Lemyrea
Lemyrea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ มาดากัสการ์
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เยนานช่อง
เยนานช่อง (ရေနံချောင်း; "ธารน้ำมัน") เป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของอำเภอเยนานช่องในจังหวัดมะกเว ภาคมะกเว ประเทศพม่า ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำอิรวดีทางตอนกลางของประเทศ ห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศเหนือประมาณ 584 กิโลเมตร (ประมาณ 363 ไมล์) เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 4 ของเขต
ลิลลีกฟรอมเอ็กไซล์ไทรบ์
ลิลลีกฟรอมเอ็กไซล์ไทรบ์ (ญี่ปุ่น: リル・リーグ・フロム・エグザイル・トライブ, อังกฤษ LIL LEAGUE from EXILE TRIBE หรือรู้จักในชื่อ ลิลลีก (LIL LEAGUE)) เป็นวงบอยแบนด์เต้นและร้องสัญชาติญี่ปุ่น มีสมาชิก 6 คน ก่อตั้งและบริหารโดยสังกัดแอลดีเอชเจแปน และวงได้เป็นส่วนหนึ่งของวงเอ็กไซล์ไทรบ์ ก่อตั้งขึ้นจากการออดิชั่นใน ไอคอนแซด ~ดรีมส์ฟอร์ชิลเดรน~ (iCON Z ~Dreams For Children~) พวกเขาเปิดตัวอย่างเป็นทางการด้วยซิงเกิล "ฮันเตอร์" (Hunter) เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2023
ประวัติ
เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2022 วงได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการด้วยซิงเกิล "ฮันเตอร์" (Hunter) และเปลี่ยนชื่อจาก "ลิลลีก" เป็น "ลิลลีกฟรอมเอ็กไซล์ไทรบ์"
ผลงาน
การจัดอันดับสูงสุดในการจัดอันดับรายสัปดาห์ของออริก้อน
เฮสิโอด
เฮสิโอด หรือ เฮสิอัด (Hesiod; Ἡσίοδος เฮ-สิ-โอ-ดอส) เป็นกวีชาวกรีกที่สันนิษฐานว่ามีชีวิตอยู่ร่วมสมัยกับโฮเมอร์ ในระหว่างปีที่ 750 ถึง 650 ก่อนค.ศ. เฮสิอัดเป็นกวีรายแรกในธรรมเนียมทางวรรณกรรมของตะวันตก ที่นำตัวเองเข้าไปมีบทบาทอยู่ในกวีนิพนธ์ของตัวเอง นักเขียนยุคโบราณถือว่าเฮสิอัดมีฐานะร่วมกับโฮเมอร์ในฐานะผู้ก่อตั้งขนบธรรมเนียมทางศาสนาของกรีซ ปัจจุบันเราถือว่าเฮสิอัดเป็นแหล่งข้อมูลหลักในทางวรรณคดี เกี่ยวกับเทพปกรณัมของกรีซ และข้อมูลด้านประวัติศาสตร์ เช่น เทคนิกการทำนาสมัยกรีซโบราณ ความคิดทางเศรษฐศาสตร์ยุคเริ่มแรก ความรู้ทางดาราศาสตร์โบราณ และการบอกเวลาในสมัยโบราณ
ชีวิต
เฮสิอัดประพันธ์งานที่เป็นกวีนิพนธ์เชิงสั่งสอน (didactic poems) ไว้หลายเรื่อง ซึ่งท่านแทรกรายละเอียดเกี่ยวกับชีวิตของตนไว้ ทำให้เราทราบว่าบิดาของท่านมาจากเมืองไซเม (Cyme) ในแคว้นอีโอลิส (Aeolis) ซึ่งอยู่บริเวณชายฝั่งเอเชียไมเนอร์ ใต้เกาะเลสบอสลงมา โดยบิดาของเฮสิอัดเดินทางข้ามทะเลมาตั้งรกรากที่เมืองเล็กๆ ชื่อว่า "อัสเคร" (Ἄσκρη) ใกล้กับเธสปิไอ ในแคว้นบีโอเชีย, "สถานที่ต้องสาป ทารุณในหน้าหนาว ลำบากในหน้าร้อน ไม่เคยมีดีสักอย่าง" (งานและวัน 640) เฮสิอัดได้รับมรดกจาบิดาเป็นที่ดินแปลงเล็กๆ อยู่เชิงเขาเฮลิคอน ซึ่งเป็นต้นเหตุให้ต้องเป็นคดีความกับ เปอร์เซส พี่ชายของตนหลายครั้ง โดยเฮสิอัดเล่าว่าพี่ชายของท่านโกงสิทธิในส่วนแบ่งมรดก โดยไปติดสินบนผู้ปกครอง แต่ภายหลังก็ตกยากและต้องบากหน้ามาขอพึ่งท่าน
เฮสิอัดไม่ชอบเดินทางทางทะเลเหมือนอย่างบิดา แต่มีครั้งหนึ่งท่านข้ามช่องแคบระหว่างแผ่นดินใหญ่ของกรีซ กับยูบีอา (Euboea) เพื่อร่วมประกวดร้องเพลงในพิธีฉลองงานศพ และชนะการประกวด นอกจากนี้ท่านยังเล่าถึงการได้พบกับอัปสรมิวส์บนเขาเฮลิคอน ในขณะที่กำลังคุมฝูงแกะอยู่ โดยเหล่าอัปสรมิวส์ปรากฏตัวขึ้นและมอบคธาประดับใบลอเรลให้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจในเชิงกวี (ธีออโกนี 22-35)
กีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – อีเวนติงประเภททีม
การแข่งขันกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – อีเว้นติ้ง ทีม เป็น 1 ใน 6 รายการแข่งขันขี่ม้าที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 30 กรกฎาคม - 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่สนามขี่ม้าบาจิ โคเอ็น ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาขี่ม้าในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 25 ในโอลิมปิกฤดูร้อน จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 45 คน จาก 15 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
นี่จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 25 ของรายการ ซึ่งจัดขึ้นในโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่ปี 1912
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9)
ราชวงศ์เซลจุค
ราชวงศ์เซลจุค (, Saljuqian) มีอีกชื่อว่า เซลจุคเติร์ก (Seljuk Turks) หรือ เซลจุคเตอร์โกมัน (Seljuk Turkomans) เป็นราชวงศ์ซุนนีเชื้อสายเติร์กโอคุซที่ถูกแผลงเป็นเปอร์เซีย และมีส่วนต่อจารีตเติร์ก-เปอร์เซีย (Turco-Persian tradition) ในตะวันออกกลางถึงเอเชียกลางสมัยกลาง พวกเซลจุคจัดตั้งจักรวรรดิเซลจุค (1037–1194) รัฐสุลต่านเคร์มอน (1041–1186) และรัฐสุลต่านรูม (1074–1308) ซึ่งมีจุดสูงสุดกินพื้นที่ตั้งแต่อิหร่านถึงอานาโตเลีย และเป็นเป้าหมายหลักในสงครามครูเสดครั้งที่หนึ่ง
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสมุทรปราการ พ.ศ. 2554''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 7 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2550 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดสมุทรปราการ
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางโปรง ตำบลบางด้วน ตำบลปากน้ำ ตำบลท้ายบ้าน ตำบลบางปูใหม่ และตำบลแพรกษาใหม่)
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลสำโรงเหนือ ตำบลเทพารักษ์ และตำบลแพรกษา)
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางเมืองใหม่ ตำบลบางเมือง และตำบลท้ายบ้านใหม่)
เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอบางพลี (ยกเว้นตำบลหนองปรือ)
เดอะบีเอ็มเจ
The BMJ เป็นวารสารการแพทย์รายสัปดาห์ที่มีการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกัน โดยเป็นวารสารการแพทย์ทั่วไปที่เก่าที่สุดวารสารหนึ่งในโลก โดยดั้งเดิมเรียกว่า British Medical Journal ซึ่งย่อลงเหลือ BMJ ในปี 2531 และเปลี่ยนเป็น The BMJ ในปี 2557 เป็นวารสารที่ตีพิมพ์โดย BMJ Group ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของสมาคมการแพทย์อังกฤษ (British Medical Association) หัวหน้าบรรณาธิการคนปัจจุบันคือ พญ. ฟิโอนา ก็อดลี่ ผู้ได้รับแต่งตั้งเมื่อปี 2548
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบไปด้วยอำเภอบางบ่อ อำเภอบางเสาธง อำเภอบางพลี (เฉพาะตำบลหนองปรือ) และอำเภอเมืองสมุทรปราการ (เฉพาะตำบลบางปู)
เดอะบีเอ็มเจ
อิทธิพล
ในปี 2557 ปัจจัยกระทบ (impact factor) ของวารสารอยู่ที่ 17.445 ซึ่งเป็นลำดับที่ 5 ในบรรดาวารสารการแพทย์ทั่วไป
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบไปด้วยอำเภอพระประแดง (ยกเว้นตำบลบางจาก และตำบลบางครุ)
เดอะบีเอ็มเจ
ประวัติ
วารสารตีพิมพ์เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2383 ในชื่อ Provincial Medical and Surgical Journal และได้รับความสนใจจากแพทย์ทั่วโลกเนื่องจากการตีพิมพ์งานวิจัยดั้งเดิมที่ทรงอิทธิพลและรายงานเค้สคนไข้ที่ไม่เหมือนใคร ในบทความหลักฉบับแรก บรรณาธิการได้ให้ข้อสังเกตว่า วารสาร "ได้รับโฆษณาสำหรับฉบับแรก เท่ากับวารสารการแพทย์ยอดนิยม (คือ เดอะแลนซิต) ทีได้ตีพิมพ์มาแล้ว 17 ปี" จุดมุ่งหมายหลักของวารสารก็คือ ความก้าวหน้าของอาชีพ โดยเฉพาะนอกนครลอนดอน และการเผยแพร่ความรู้ทางการแพทย์ บรรณาธิการรุ่นแรกยังสนใจในการโปรโมตความอยู่ดีมีสุขของสาธารณชน และการธำรงรักษา "ผู้ปฏิบัติทางการแพทย์ โดยเป็นชนชั้นทางสังคม เพราะเหตุของการเรียนรู้ทางสติปัญญา เหตุความมีศีลธรรม และเหตุความสำคัญของหน้าที่ที่ตนได้รับ"
จังหวัดสมุทรปราการในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
เขตเลือกตั้งที่ 7
เขตการเลือกตั้งที่ 7 ประกอบไปด้วยอำเภอพระสมุทรเจดีย์ และอำเภอพระประแดง (เฉพาะตำบลบางจาก และตำบลบางครุ)
เดอะบีเอ็มเจ
ประวัติ
The BMJ เป็นวารสารที่ตีพิมพ์งานทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุมที่จัดกลุ่มคนไข้โดยส่วนกลาง (centrally randomised controlled trial) งานแรก วารสารยังตีพิมพ์บทความทรงอิทธิพลเกี่ยวกับผลของการสูบบุหรี่ต่อสุขภาพ ต่อมะเร็งปอด และต่อเหตุความตายอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับการสูบบุหรี่ โดยเป็นระยะเวลายาวนาน คู่แข่งเดียวที่มีของวารสารก็คือ เดอะแลนซิต (วารสารอันดับ 2 ตามปัจจัยกระทบ) ซึ่งอยู่ในสหราชอาณาจักรเหมือนกัน แต่เพราะเหตุแห่งโลกาภิวัตน์ วารสารได้เผชิญการแข่งขันที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะจากวารสารการแพทย์นิวอิงแลนด์ (วารสารอันดับ 1) และ JAMA (วารสารอันดับ 3)
เนื้อหา
วารสารสนับสนุนเวชปฏิบัติอิงหลักฐาน (evidence-based medicine) พิมพ์ทั้งงานวิจัยและงานทบทวนทางคลินิก (clinical review) ความก้าวหน้าทางการแพทย์เร็ว ๆ นี้ มุมมองของบรรณาธิการ และอื่น ๆ
วารสารมีฉบับที่มีประเด็นเกี่ยวกับเรื่องโดยเฉพาะ (theme issue) ทุก ๆ ปี ซึ่งวารสารจะพิมพ์งานวิจัยและงานทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นประเด็น ธีมที่นิยมในไม่กี่ปีที่ผ่านมารวมทั้ง สุขภาพในแอฟริกา การจัดการโรคเรื้อรัง และความจากทั่วโลกเรื่องความหายนะจากโรคเอดส์
มีฉบับคริสต์มาสพิเศษทุก ๆ ปี พิมพ์ในวันศุกร์ก่อนวันคริสต์มาส เป็นฉบับที่รู้จักกันในฐานที่มีบทความงานวิจัยที่ใช้วิธีการทางวิทยาการแบบเคร่งครัดเพื่อตรวจสอบปัญหาการแพทย์ที่ไม่ใช่เป็นเรื่องจริงจัง ผลที่ได้บ่อยครั้งเป็นความขบขันที่รายงานอย่างกว้างขวางในสื่อมวลชน
ฉบับต่าง ๆ
วารสารโดยหลักเป็นวารสารออนไลน์ และเป็นเว็บไซท์วารสารเดียวที่มีเนื้อหาสมบูรณ์สำหรับบทความทุกบทความ แต่ว่า ก็มีฉบับพิมพ์ด้วยที่มีเป้าหมายเป็นกลุ่มต่าง ๆ โดยมีเนื้อหาต่าง ๆ กัน ซึ่งบางครั้งเป็นแบบย่อ และมีโฆษณาที่ต่าง ๆ กัน ฉบับพิมพ์รวมทั้ง
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีฉบับพื้นที่ที่เป็นฉบับแปล และก็ยังมี Student BMJ ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลออนไลน์สำหรับนักศึกษาแพทย์ หมอใหม่ และผู้ที่กำลังสมัครเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ โดยพิมพ์ 3 ครั้งต่อปี มีชุมชนออนไลน์ที่มีสมาชิกทั่วโลก คือ Doc2Doc
การดำเนินการ
วารสารมีระบบการทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันแบบเปิด (open peer review) ที่ผู้เขียนจะรู้ว่าใครเป็นคนทบทวนต้นฉบับของตน บทความดั้งเดิมประมาณครึ่งหนึ่งจะถูกปฏิเสธโดยการทบทวนภายใน ผู้เชี่ยวชาญภายนอกจะเป็นผู้ทบทวนต้นฉบับที่ได้รับเลือกเพื่อทบทวนโดยผู้รู้เสมอกันในส่วนเบื้องต้น ผู้จะแสดงความสำคัญและความเหมาะสมในการตีพิมพ์ของต้นฉบับ ก่อนที่คณะบรรณาธิการจะตัดสินใจว่าจะพิมพ์บทความไหน อัตราการพิมพ์ต้นฉบับน้อยกว่า 7 เปอร์เซ็นต์สำหรับงานวิจัยดั้งเดิม
ดัชนีและการอ้างอิง
วารสาร 5 วารสารที่อ้างอิง The BMJ มากที่สุดโดยปี 2551 คือ The BMJ, Cochrane Database of Systematic Reviews, The Lancet, BMC Public Health และ BMC Health Services Research ส่วนวารสาร 5 วารสารที่บทความของ The BMJ อ้างอิงมากที่สุดก็คือ The BMJ, The Lancet, The New England Journal of Medicine, Journal of the American Medical Association และ Cochrane Database of Systematic Reviews
บทความที่อ้างอิงมากที่สุด
ตาม Web of Science ซึ่งเป็นบริการดัชนี บทความต่อไปนี้ของวารสารมีการอ้างอิงมากที่สุด โดยปี 2553 คือ
บทความที่ดูมากที่สุด
โดยปี 2557 บทความที่เปิดดูมากที่สุดบทเว็บไซท์ของวารสารคือ
เว็บไซท์และนโยบายการเข้าถึง
วันที่ 14 ตุลาคม 2551 วารสารประกาศว่าจะเปลี่ยนเป็นวารสารที่เปิดให้เข้าถึงได้อย่างเสรี แต่นี่หมายถึงงานวิจัยเท่านั้น สำหรับบทความประเภทอื่น จะต้องเป็นสมาชิก
บริการอื่น ๆ
วารสารมีบริการฟรีส่งข้อความแจ้ง คือ
แอปพลิเคชันสำหรับไอแพด
ในเดือนมกราคม 2554 วารสารเริ่มให้ใช้แอปพลิเคชันสำหรับไอแพดที่แสดงเนื้อหาของวารสาร โดยรวมงานวิจัย ข้อคิดเห็น การศึกษา ข่าว บล็อก พอดแคสต์ และวิดีโอ ที่เลือกสรรจากที่จะปรากฏบนเว็บไซท์
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 8 (22 มีนาคม พ.ศ. 2543 - 21 มีนาคม พ.ศ. 2549) เป็นสมาชิกชุดแรกที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน โดยมีการเลือกตั้งเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 ประกอบด้วยสมาชิกซึ่งราษฎรเลือกตั้ง จำนวน 200 คน ตามบทเฉพาะกาล มาตรา 315 วรรคห้า (1) ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 กำหนดให้สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้เริ่มนับตั้งแต่วันที่สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาที่มาจากการแต่งตั้งตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534 สิ้นสุดลง คือ ครบวาระ 4 ปีในวันที่ 21 มีนาคม พ.ศ. 2543
Dicyema
Dicyema เป็นสกุลของ Worm ที่อยู่ในวงศ์ Dicyemidae.
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
ดังนั้น สมาชิกภาพของสมาชิกวุฒิสภาชุดนี้จึงเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา และสิ้นสุดสมาชิกภาพในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
Dicyema
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วุฒิสภาไทย ชุดที่ 8
กรุงเทพมหานคร
มีรายนามดังนี้
กิลด์ป่วนก๊วนฮา
กิลด์ป่วนก๊วนฮา เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดยไทจิ คาวาโซเอะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งกังกังรายเดือน นิตยสารมังงะแนวโชเน็งของบริษัทสแควร์เอนิกซ์ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2560 และรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 11 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2566 มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เฟิร์ส เพจ โปร ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลง สร้างโดยสตูดิโอ TNK ออกอากาศตั้งแต่เดือนตุลาคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2565