cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วันซาเมนฮอฟ
ประวัติการฉลองภาษาเอสเปรันโตในวันเกิดซาเมนฮอฟสืบต้นกำเนิดถึงวันที่ 17 ธันวาคม ค.ศ. 1878 ตอนจัดงานฉลองวันเกิดครบรอบ 19 ปี เขาเสนอ Lingwe uniwersala ภาษาช่วยสื่อสารนานาชาติภาษาแรกของเขาเอง ให้แก่บรรดาเพื่อน จากนั้นใน ค.ศ. 1887 เมื่อเขาตีพิมพ์ Unua Libro ซึ่งทำให้ภาษานี้ได้พัฒนาไปเป็นภาษาเอสเปรันโต จึงมีการจัดให้วันที่ 15 ธันวาคมเป็นวันภาษาเอสเปรันโต แต่ปัจจุบันฉลองในวันที่ 26 กรกฎาคม ซึ่งเป็นวันที่มีการตีพิมพ์ Unua Libro ขึ้น
สรรเสริญพระบารมี
สรรเสริญพระบารมี เป็นบทเพลงซึ่งบรรเลงเพื่อสรรเสริญพระบารมีแห่งพระมหากษัตริย์ไทย เคยใช้เป็นเพลงชาติของประเทศไทย ระหว่างปี พ.ศ. 2431–2475 นับเป็นเพลงชาติไทยฉบับที่ 3 ทำนองทางไทยโดยพระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางกูร) เมื่อ พ.ศ. 2416 ทำนองดนตรีตะวันตกโดย ปิออตร์ ชูรอฟสกี (Pyotr Schurovsky) นักแต่งเพลงชาวรัสเซีย ประพันธ์เมื่อ พ.ศ. 2431 คำร้องเป็นพระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ซึ่งนิพนธ์ขึ้นเพื่อใช้ในพระราชพิธีลงสรงของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร
สรรเสริญพระนารายณ์
เพลงสรรเสริญพระบารมี มีเค้าโครงว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยา ได้มีเพลงที่มีลักษณะคล้ายเพลงสรรเสริญพระบารมีอยู่ก่อนแล้ว ใช้บรรเลงในเวลาพระมหากษัตริย์เสด็จลงท้องพระโรงและเสด็จขึ้น มีชื่อเรียกว่า "สายสมร" ต่อมาพระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร) ใช้เพลงสายสมรมาเป็นเพลงดำเนินทำนองหลัก และเรียกชื่อเพลงนี้ใหม่ว่า "ศรีอยุธยา", "สรรเสริญพระนารายณ์" แต่ในบ้างแหล่งระบุชื่อเพลงว่า "เสด็จออกขุนนาง"
บุหลันลอยเลื่อน
ตอนนั้น คณะครูดนตรีไทยจึงได้เสนอเพลงบุหลันลอยเลื่อน (หรือเพลงทรงพระสุบิน) ซึ่งเป็นพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ใช้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมี จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้นายเฮวุดเซน (Heutsen) ครูดนตรีในกรมทหารมหาดเล็กชาวฮอลันดา เรียบเรียงทำนองขึ้นใหม่ให้เป็นทางดนตรีตะวันตก และได้ใช้เป็นเพลงสรรเสริญพระบารมีตั้งแต่ปี พ.ศ. 2414 (ดร. สุกรี เจริญสุข ได้สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นเพลงเดียวกันกับเพลงสรรเสริญเสือป่า ซึ่งใช้เป็นเพลงเกียรติยศของกองเสือป่าในสมัยรัชกาลที่ 6
สรรเสริญพระบารมี (เนื้อร้องสำนวนแรก)
ต่อมาจึงได้มีการเปลี่ยนมาใช้เพลงสรรเสริญพระบารมีฉบับของพระประดิษฐไพเราะ (มี ดุริยางกูร) (หรือครูมีแขก) ครูดนตรีคนสำคัญ ที่ได้ประดิษฐ์ทำนองขึ้นทูลเกล้าฯ ถวายเมื่อราว พ.ศ. 2416 ภายหลังจากพระราชพิธีบรมราชภิเษกครั้งที่ 2 ได้ไม่นาน ซึ่งได้เค้าทำนองมาจากเพลงสรรเสริญนารายณ์ของเก่า และได้เรียบเรียบเสียงประสานสำหรับดนตรีตะวันตกโดยปิออตร์ ชูรอฟสกี นักประพันธ์ชาวรัสเซีย เมื่อ พ.ศ. 2431
ชูรอฟสกีประพันธ์เป็นโน๊ตสากลซึ่งไม่มีครูดนตรีชาวสยามผู้ใดอ่านออก สันนิฐานว่าสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงเชิญเฮวุดเซนมาบรรเลงเพลงนี้บนเปียโนให้ฟัง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ได้ฟังจึงทรงทรงนิพนธ์เนื้อร้องใส่เข้าไป และออกบรรเลงครั้งแรกที่ศาลายุทธนาธิการในปีเดียวกัน ต่อมาทรงนิพนธ์เนื้อร้องของเพลงนี้อีกหลายเนื้อร้องเพื่อขับร้องในกลุ่มต่าง ๆ กัน เช่น ทหาร นักเรียนชาย นักเรียนหญิง เป็นต้น แต่มีเนื้อร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีอีกสำนวนหนึ่งที่เป็นพระนิพนธ์ในพลเรือเอก พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์ สำนวนนี้เป็นสำนวนสำหรับทหารเรือขับร้องโดยเฉพาะ
เนื้อร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีฉบับปัจจุบันนั้น แต่เดิมเป็นเนื้อร้องที่พระองค์ได้นิพนธ์ขึ้นเพื่อใช้ในพระราชพิธีลงสรงของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิรุณหิศ สยามมกุฎราชกุมาร ต่อมาเมื่อถึงรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงนำเพลงสรรเสริญพระบารมีมาพระราชนิพนธ์คำร้องขึ้นใหม่ โดยทรงรักษาคำร้องเดิมเอาไว้เกือบทุกอย่าง ยกเว้นแต่ทรงเปลี่ยนคำร้องในท่อนสุดท้ายว่า ฉะนี้ ให้เป็น ชโย และประกาศใช้ ในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2456 และใช้เรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน
ภายหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เพลงสรรเสริญพระบารมีไม่ได้ใช้ในฐานะเพลงชาติอีกต่อไป แต่ยังคงใช้ในฐานะของเพลงถวายความเคารพแด่องค์พระมหากษัตริย์ มีอยู่ช่วงหนึ่งมีการตัดทอนเพลงนี้ให้สั้นลง แต่ได้ยกเลิกการใช้แล้ว
เนื้อร้องสำนวนปัจจุบัน
บทร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีที่ใช้ในปัจจุบัน เป็นบทพระนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชนิพนธ์แก้ไขเมื่อ พ.ศ. 2456
บทร้องสำนวนโรงเรียนชายล้วน
ข้าวรพุทธเจ้า เหล่าดรุณกุมารา โอนศิรวันทา วรบทบงสุ์ ซร้องศัพท์ถวายชัย ในนฤปทรง พระยศยิ่งยง เย็นศิระเพราะพระบริบาล ผลพระคุณะรักษา ชนนิกายะศุขสานต์ ขอบันดาล ธ ประสงค์ใด จงสิทธิ์ดัง หวังวรหฤทัย ดุจถวายชัย ฉะนี้
บทร้องสำนวนโรงเรียนหญิงล้วน
ข้าวรพุทธเจ้า เหล่าดรุณกุมารี โอนศิรชุลี	วรบทบงสุ์ ซร้องศัพท์ถวายชัย ในนฤปทรง พระยศยิ่งยง เย็นศิระเพราะพระบริบาล ผลพระคุณะรักษา ชนนิกายะศุขสานต์ ขอบันดาล ธ ประสงค์ใด จงสิทธิ์ดัง หวังวรหฤทัย ดุจถวายชัย ฉะนี้
สำนวนสำหรับทหารเรือ
ข้าวรพุทธเจ้า เหล่ายุทธพลนาวา ขอถวายวันทา วรบทบงสุ์ ยกพลถวายชัย ให้สยามจง อิสระยิ่งยง เย็นศิระเพราะพระบริบาล ใจทหารทั้งบ่าวนาย ยอมขอตายถวายท่าน ขอบันดาล ธ ประสงค์ใด จงสฤษดิ์ดัง หวังวรหฤทัย ดุจถวายชัย ฉะนี้
วาระและโอกาสในการใช้
นอกจากนี้ ในการมหรสพต่าง ๆ ในประเทศไทย เช่น การแข่งขันกีฬา การฉายภาพยนตร์หรือการแสดงดนตรี ก็นิยมมีการบรรเลงเพลงสรรเสริญพระบารมีก่อนทำการแสดงเสมอ สำหรับการกระจายเสียงของสถานีวิทยุและการแพร่ภาพของสถานีโทรทัศน์ เพลงสรรเสริญพระบารมีก็ได้ถูกในเป็นเพลงสำหรับแจ้งการยุติการกระจายเสียงประจำวันของสถานีวิทยุกระจายเสียงในประเทศไทย และใช้เป็นเพลงยุติการแพร่ภาพออกอากาศประจำวัน หรือในกรณีที่มีการออกอากาศตลอดทั้งวัน จะใช้เมื่อเปลี่ยนเวลาเข้าสู่วันใหม่ ของสถานีวิทยุโทรทัศน์ในประเทศไทย
การบันทึกเสียง
เพลงสรรเสริญพระบารมีมีการบันทึกเสียงครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2443 ซึ่งเป็นการบรรเลงโดยวงดนตรีคณะละครนายบุศมหินทร์ที่ประเทศเยอรมนี บันทึกลงบนกระบอกเสียงชนิดไขผึ้งของบริษัทเอดิสัน และมีการบันทึกเสียงโดยมีการขับร้องประกอบครั้งแรกโดยเป็นเสียงร้องของแม่ปุ่น (ไม่ทราบนามสกุล) และแม่แป้น (แป้น วัชโรบล) ในแผ่นเสียงปาเต๊ะร่องกลับทางของบริษัทปาเต๊ะ ประเทศฝรั่งเศส  ส่งแตรวงกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์) เมื่อ พ.ศ. 2450
Hyssia cavernosa
Hyssia cavernosa เป็นผีเสื้อกลางคืนชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Noctuidae
มีถิ่นกำเนิดในยูเรเซีย
Pilgerina
Pilgerina เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Santalaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Pilgerina madagascariensis (Z.S.Rogers, Nickrent & Malécot)
ถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศมาดากัสการ์
ตำบลตะเคียน (อำเภอด่านขุนทด)
ตำบลตะเคียน เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอด่านขุนทด จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในบริหารโดย องค์การบริหารส่วนตำบลตำบลตะเคียน ตั้งอยู่ห่างจากอำเภอด่านขุนทด ประมาณ 6 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากจังหวัดนครราชสีมาระยะทางประมาณ 66 กิโลเมตร
ทะสึยะ อิซะกะ
เทะทสึยะ อิซะกะ เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1985 ที่ อิชิคะวะ เป็นนักแสดงชาวญี่ปุ่น
ตำบลตะเคียน (อำเภอด่านขุนทด)
หมู่บ้าน
ปัจจุบัน ตำบลตะเคียน แบ่งออกเป็น 17 หมู่บ้าน ได้แก่
ทะสึยะ อิซะกะ
ดูเพิ่ม
1985
ปลาแค้ยักษ์
ปลาแค้ยักษ์ (Goonch; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งอยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae)
รูปร่างลักษณะ
มีรูปร่างคล้ายปลาแค้วัว (B. bagarius) ที่อยู่ในสกุลเดียวกันมากจนสังเกตได้ยาก ที่แตกต่างกันคือ ครีบท้องของปลาแค้ยักษ์จะอยู่เยื้องด้านท้ายของครีบหลัง สีสันก็คล้ายกันมาก แต่อาจมีสีน้ำตาลเข้มหรือคล้ำกว่าในปลาตัวเต็มวัย รวมทั้งมีกระตามผิวหนังมากกว่าด้วย เมื่อปลาโตยิ่งขึ้นยิ่งมีมากขึ้น มีขนาดประมาณ 60-70 เซนติเมตร พบใหญ่สุดถึง 2 เมตร อาศัยอยู่ในสายใหญ่ตั้งแต่แม่น้ำสาละวินจนถึงแม่น้ำโขง พบน้อยในภาคใต้ แต่พบมากในแม่น้ำโขง เนื้อมีรสชาติดีและมีสีเหลืองอ่อนรวมถึงหนังและไขมัน ซึ่งต่างจากปลาแค้วัวซึ่งมีเนื้อสีขาว โดยทั้ง 2 ชนิด มักถูกปรุงเป็นอาหารด้วยวิธีเดียวกัน และนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ปลาแค้ยักษ์ ยังมีชื่อเรียกอื่นอีกว่า "ปลาแค้ควาย" หรือ "ปลาตุ๊กแก" เป็นต้น
ข้อสงสัยกรณีทำร้ายมนุษย์
ปลาแค้ยักษ์ ในประเทศอินเดียและเนปาล ถูกต้องสงสัยว่าเป็นตัวการทำร้ายมนุษย์จนถึงแก่ชีวิต เนื่องจากมีเด็กวัยรุ่นลงเล่นน้ำในแม่น้ำ 2 รายแล้วถูกสัตว์ขนาดใหญ่บางอย่างฉุดกระชากลงไป จึงมีการสันนิษฐานว่าอาจจะเป็นปลาชนิดนี้ โดยอาจจะเป็นปลาที่กินซากศพของมนุษย์ที่ถูกทิ้งน้ำแล้วติดใจก็เป็นได้ ทั้ง ๆ ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะปลาชนิดนี้เป็นปลาที่สงบนิ่งมาก และจะกินอาหารเฉพาะสัตว์น้ำด้วยกันเท่านั้น  แต่ก็มีบางรายสันนิษฐานน่าจะเป็นปลาฉลามหัวบาตร (Carcharhinus leucas) มากกว่า ซึ่งเรื่องราวนี้ได้ถูกนำมาถ่ายทอดเป็นสารคดีทางโทรทัศน์ชุด River Monsters ในช่องแอนิมอลแพลนเน็ตในชื่อตอน Killer Catfish ในปี ค.ศ. 2009
4-ไนโตรโทลูอีน
4-ไนโตรโทลูอีน หรือ พาราไนโตรโทลูอิีน เป็นสารประกอบอินทรีย์ มีสูตรเคมีคือ CH3C6H4NO2 เป็นของแข็งสีเหลืองอ่อน นิยมใช้สำหรับการย้อมสี สามารถผลิตได้โดยการทำปฏิกิริยาไนเตรชันกับโทลูอีน ภายหลังมีการค้นพบว่าสารนี้เป็นสารพิษและสารก่อมะเร็ง
รายชื่อจังหวัดภาคใต้ของประเทศไทยเรียงตามผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในจังหวัด
นี่คือรายชื่อจังหวัดภาคใต้ของประเทศไทยเรียงตามผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในจังหวัด (GPP)''' (ข้อมูลวันที่ 31 ธันวาคม ของทุกปี) ข้อมูลจาก สำนักงานสถิติแห่งชาติ หน่วยเป็น ล้านบาท รายชื่อจังหวัดของประเทศไทยเรียงตามผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในจังหวัด
Rhodalsine
Rhodalsine เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือ กานาเรียส เมดิเตอร์เรเนียน โซมาเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่
การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ หรือ เพศสัมพันธ์แบบไม่สอดใส่ (Non-penetrative sex, outercourse) เป็นกิจกรรมทางเพศที่ไม่มีการสอดใส่อวัยวะหรือสิ่งของเข้าไปในร่างกายของอีกคน สิ่งนี้มักรวมถึงการละเว้นการสอดใส่หรือร่วมเพศทางช่องคลอด ทวารหนัก หรือทางปาก ทว่าหมายถึงกิจกรรมทั้งที่ส่อและไม่ส่อไปทางเพศ เช่น การถูไถอวัยวะเพศของตนกับเพศตรงกันข้าม การให้ผู้อื่นช่วยตัวเองให้ การจูบ หรือการกอด   บางรูปแบบของเพศสัมพันธ์แบบไม่สอดใส่อาจรวมถึงการสอดใส่บางแบบเช่นการใช้นิ้วหรือใช้ปาก
คนใช้การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ด้วยเหตุผลหลายอย่าง เช่น เพื่อเล้าโลมหรือเพราะความชอบส่วนตัว คู่รักต่างเพศอาจใช้การร่วมเพศแบบนี้เพื่อรักษาสภาพพรหมจารีหรือเพื่อคุมกำเนิด คู่รักร่วมเพศอาจใช้การร่วมเพศแบบไม่สอดใส่เพื่อรักษาสภาพพรหมจารีเช่นกัน ส่วนเหล่าเกย์ชายอาจใช้วิธีนี้เป็นทางเลือกแทนการร่วมเพศทางทวารหนัก
อย่างไรก็ตามโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เช่น เริม ฮิวแมนแพปพิลโลมาไวรัส (HPV) และตัวโลนสามารถติดต่อทางการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ เมื่อมีการสัมผัสของอวัยวะเพศกับอวัยวะเพศ หรืออวัยวะเพศกับร่างกาย ทว่าโอกาสการแลกเปลี่ยนของเหลวในร่างกาย (ซึ่งเป็นตัวแพร่โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์) น้อยกว่า
ทั่วไป
แม้ว่าการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่จะถูกอธิบายว่าเป็นการเว้นการสอดใส่ทางเพศ  แต่บางครั้งการสอดใส่บางรูปแบบก็นับเป็นการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่ด้วย ยกตัวอย่างเช่น ออรัลเซ็กส์หรือการใช้ปากและลิ้นกับอวัยวะเพศ รวมไปถึงการการใช้ปากกับอวัยวะเพศชายหรือใช้ลิ้นกับช่องคลอด ออรัลเซ็กส์นับว่าเป็นการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่เพราะไม่มีการสอดใส่ทางช่องคลอดหรือทวารหนัก คำว่าสอดใส่อาจหมายถึงองคชาติและช่องคลอดเท่านั้น เพราะฉะนั้นการร่วมเพศแบบไม่สอดใส่อาจรวมไปถึงการร่วมเพศทางทวารหนัก
ถูไถอวัยวะเพศของตนกับผู้อื่น
คู่รักอาจถูไถอวัยวะเพศของตนกับผู้อื่นเพื่อเป็นส่วนหนึงของการเล้าโลมหรือเพื่อการปลดเปลื้องความใคร่โดยการไม่สอดใส่ช่องคลอด ทวารหนักหรือทำออรัลเซ็กส์เพื่อรักษาพรหมจารีของตน หรือเพื่อร่วมเพศอย่างปลอดภัย
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขาวิดีโอเคป็อปยอดเยี่ยม
เอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขาวิดีโอเคป็อปยอดเยี่ยม (MTV Video Music Award for Best K-Pop Video) เป็นรางวัลที่มอบให้แก่วิดีโอเคป็อปยอดเยี่ยม มีพิธีมอบครั้งแรกในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2019
ธรณีสงฆ์
ธรณีสงฆ์ (ทอ-ระ-นี-สง) หมายถึง ที่ดินที่เป็นของวัด มักใช้ซ้อนว่า ที่ธรณีสงฆ์ ที่ธรณีสงฆ์ไม่ใช่ที่ซึ่งเป็นวัดหรือบริเวณวัด แต่เป็นที่ดินซึ่งพุทธศาสนิกชนผู้มีใจศรัทธายกให้เป็นของวัด ถือเป็นสมบัติเป็นกรรมสิทธิ์ของวัด ซึ่งวัดจะได้รับผลประโยชน์จากที่ดินนั้น ที่ธรณีสงฆ์นั้นผู้ใดจะเข้ายึดครองหรือจะโอนกรรมสิทธิ์ให้ผู้ใดไม่ได้ นอกจากจะมีการออกพระราชบัญญัติเวนคืนเท่านั้น
ที่ธรณีสงฆ์ หรือ ที่ดินของวัด ถือเป็นสาธารณสมบัติ เป็นกรรมสิทธิ์ของวัด ซึ่งตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ.121 เดิม ห้ามโอนกรรมสิทธิ์โดยเด็ดขาด ในปัจจุบันสามารถโอนกรรมสิทธิ์ได้ โดยตรากฎหมายเป็นพระราชบัญญัติเวนคืน และเป็นไปเพื่อการสาธารณประโยชน์ เช่น ด้านการคมนาคม การชลประทาน การทำนิติกรรมใดๆ อันจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของกรรมสิทธิ์เกี่ยวกับที่ธรณีสงฆ์จะตกเป็นโมฆะทั้งหมด การครอบครองปรปักษ์ก็ไม่ทำให้ได้มาซึ่งกรรมสิทธิ์ในที่ธรณีสงฆ์
เตาเขง
เตาเขง ( c. ทศวรรษ 160 – 250) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า ตู้ ฉฺยง  ชื่อรอง ปั๋วยฺหวี  เป็นขุนนาง นักดาราศาสตร์และโหรของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
ประวัติ
เตาเขงเป็นชาวอำเภอเซงโต๋ (成都 เฉิงตู) เมืองจ๊ก (蜀郡 ฉู่จฺวิ้น) ซึ่งปัจจุบันคือนครเฉิงตู มณฑลเสฉวน เตาเขงในวัยหนุ่มศึกษาคัมภีร์อี้จิงร่วมกับเหอ จง (何宗) โดยเป็นลูกศิษย์ของเริ่น อัน (任安) เตาเขงเชี่ยวชาญด้านดาราศาสตร์และการทำนาย ระหว่างปี ค.ศ. 194 ถึงปี ค.ศ. 214 เล่าเจี้ยง เจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่มณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ได้รับเตาเขงมารับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วย (從事 ฉงชื่อ) ของตน
ในปี ค.ศ. 214 หลังจากที่ขุนศึกเล่าปี่เข้ายึดเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยง เล่าปี่แต่งตั้งเตาเขงให้เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยในสำนักที่ปรึกษา (議曹從事 อี้เฉาฉงชื่อ) หลังจากการสิ้นสุดของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ในปี ค.ศ. 220 เตาเขงอ้างการทำนายเพื่อโน้มน้าวให้เล่าปี่ประกาศตนเป็นจักรพรรดิ ซึ่งในที่สุดเล่าปี่ก็ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 221 และสร้างสถาปนารัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊ก หลังจากเล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 เตาเขงยังคงรับราชการกับเล่าเสี้ยนโอรสและผู้สืบทอดตำแหน่งจักรพรรดิถัดจากเล่าปี่ ในรัชสมัยของเล่าเสี้ยน ( (r. undefined – undefined) ค.ศ. 223–263) เตาเขงดำรงตำแหน่งหลายตำแหน่ง ได้แก่ ที่ปรึกษาผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) ขุนพลราชองครักษ์ฝ่ายซ้าย (左中郎將 จั่วจงหลางเจี้ยง) เสนาบดีปฏิคม (大鴻臚 ต้าหงหลู) และเสนาบดีพิธีการ (太常 ไท่ฉาง) เมื่อจูกัดเหลียงอัครเสนาบดีแห่งจ๊กก๊กเสียชีวิตในปี ค.ศ. 234 เล่าเสี้ยนมีรับสั่งให้เตาเขงนำพระราชโองการไว้ทุกข์ไปที่หลุมฝังศพของจูกัดเหลียงและอ่านออกเสียง
เตาเขงเป็นที่รู้จักจากการเป็นคนพูดน้อยและไม่ทำตัวเด่นตลอดการรับราชการของตน เตาเขงแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนขุนนางนอกสถานที่ทำงานและอยู่ในที่พักของตนเป็นส่วนใหญ่ในช่วงนอกเวลาราชการ เจียวอ้วนและบิฮุยซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าขุนนางราชสำนักกลางของจ๊กก๊กระหว่างปี ค.ศ. 234 ถึง ค.ศ. 253 เคารพและยกย่องเตาเขงเป็นอย่างสูง
แม้ว่าเตาเขงจะเชี่ยวชาญด้านดาราศาสตร์เป็นอย่างดี แต่เดิมนั้นไม่มีความรู้ด้านดาราศาสตร์มาก่อน จนกระทั่งได้พบกับเจียวจิ๋วที่เป็นเพื่อนขุนนางซึ่งแสวงหามุมมองเกี่ยวกับดาราศาสตร์อยู่ตลอดเวลา เตาเขงบอกเจียวจิ๋วว่า "ไม่ง่ายเลยที่จะเข้าใจดาราศาสตร์ จะต้องสังเกตท้องฟ้าและระบุลักษณะของปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ประเภทต่าง ๆ ด้วยตนเอง แทนที่จะเชื่อในสิ่งที่คนอื่นบอก การเรียนดาราศาสตร์ต้องใช้ความพยายามและเวลามากก่อนที่จะเข้าใจดาราศาสตร์อย่างแท้จริง เมื่อเข้าใจแล้วก็จะเริ่มกังวลว่าความลับในอนาคตจะรั่วไหล ข้าพเจ้าเห็นว่าเป็นการดีที่สุดที่จะไม่รู้ ดังนั้นข้าพเจ้าจึงเลิกสังเกตท้องฟ้า"
เจียวจิ๋วถามเตาเขงว่า " โจฺว ชูเคยกล่าวไว้ว่า 'บางสิ่งที่สูงบนถนน' [นิยมพูดกันว่า 'บางสิ่งที่สูงบนถนนจะมาแทนที่ (ราชวงศ์) ฮั่น'] หมายถึงรัฐวุย (魏 เว่ย์) ทำไมท่านถึงคิดว่าเป็นเช่นนั้น” เตาเขงตอบว่า "คำว่า เว่ย์ (魏) ยังมีความหมายถึงหอสังเกตการณ์สองแห่งที่แต่ละประตูของพระราชวัง หันหน้าไปทางถนนและโดดเด่นในฐานะโครงสร้างสูงมากจากระยะไกล (เพราะเว่ย์เป็นชื่อของรัฐโบราณด้วย) นักปราชญ์จึงใช้คำนี้ในสองความหมาย " เมื่อเจียวจิ๋วต้องการให้ขยายความให้ชัดเจน เตาเขงจึงอธิบายเพิ่มเติมว่า "คำว่าเฉา (曹) ไม่เคยใช้เรียกตำแหน่งขุนนางราชสำนักในยุคโบราณ การเรียกเป็นตำแหน่งเช่นนี้เริ่มขึ้นในราชวงศ์ฮั่น เสมียนเรียกว่า ฉู่เฉา (屬曹) และทหารองครักษ์เรียกว่า ชื่อเฉา (侍曹) นี่อาจเป็นความประสงค์ของสวรรค์"
เตาเขงเสียชีวิตในปี ค.ศ. 250 ขณะอายุราว 80 ปี ตลอดชีวิตของเตาเขงเขียนตัวอักษรจีนมากกว่า 100,000 ตัวในหันชือจางจฺวี้ (韓詩章句) เพื่อเป็นคำอธิบายโดยละเอียดของคัมภีร์ชือจิง อย่างไรก็ตาม เตาเขงไม่เคยรับลูกศิษย์คนใดเลย ดังนั้นจึงไม่มีใครสืบทอดภูมิปัญญาของเตาเขง
เจ้าหญิงอัตสึ (ละครโทรทัศน์)
เจ้าหญิงอัตสึ คือละครไทกะหรือละครอิงประวัติศาสตร์เรื่องยาว ของบรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งญี่ปุ่น (NHK) ที่ออกอากาศเป็นรายปี ประจำปี พ.ศ. 2551 ซึ่งต่อมาทางสถานีโทรทัศน์ทีวีไทยได้นำมาออกอากาศ เนื้อหาของละครเป็นเรื่องราวของท่านเท็นโชอิงหรือท่านหญิงอะสึ ซึ่งเป็นบุคคลผู้มีส่วนสำคัญที่ทำให้รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะสามารถยอมจำนนโดยสันติต่อรัฐบาลสมเด็จพระจักรพรรดิในสมัยการปฏิรูปเมจิได้สำเร็จ
ชื่อละครว่า เจ้าหญิงอัตสึ เป็นการแปลที่ผิดพลาดของสถานีโทรทัศน์ไทยพีบีเอส เนื่องจากคำว่า ฮิเมะ ในภาษาญี่ปุ่นไม่ได้แปลว่า เจ้าหญิง เสมอไป อะสึโกะเป็นสามัญชนแต่กำเนิด แม้ว่าจะเป็นภริยาของโชกุนก็ไม่ถือว่าเป็นเจ้า ดังนั้น การแปลที่ถูกต้องจึงควรใช้คำแปลว่า ท่านหญิงอะสึ
เบื้องหลัง
เรื่องนี้มาจากฐานนวนิยายของโทมิโกะ มิยะโอะชื่อ เท็นโชอิง อะสึฮิเมะ โดยมีตัวละครสำคัญคือเท็นโชอิง (ท่านหญิงอะสึ) ภริยาในโทะกุงะวะ อิเอะะซะดะ โชกุนคนที่ 13 แห่งเอะโดะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ 7 ของละครเกี่ยวกับการปฏิรูปไทกะ
ตัวละครเท็นโชอิงแต่ก่อนเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2546 ฟูจิเทเลวิชันเรื่องโอโอะกุซึ่งแสดงนำโดยมิโฮะ คันโน
ในเรื่องนี้แสดงโดยมิยะซะกิ อะโอะอิ ซึ่งเป็นเรื่องแรกที่เกี่ยวกับการปฏิรูปไทกะของเธอ เธอยังอ่อนวัยมากที่เล่นบทบาทนี้ ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2551 เธอได้ชนะรางวัลกาแล็กซีอวอร์ดจากที่ได้เล่นบทนี้
ตอน เด็กที่ฟ้าส่งมาเกิด
นะริอะคิระ ทายาทของเจ้าผู้ครองแคว้นซะสึมะได้กลับบ้านเกิดเป็นครั้งแรก ในเวลาใกล้ ๆ กันนั้น มีเด็กสองคนเกิดมาคือ อัตสึ อยู่ในตระกูลอิไมสุมิชิมะซุ ได้ชื่อว่าคัทสึเพื่อความสมบูรณ์พูนสุขในชีวิต อีกคนหนึ่งเกิดในตระกูลคิโมะสึกิ ชื่อนะโอะโกะโระ ต่อมาสุโชได้เร่งเก็บภาษีอย่างเข้มงวด จึงมีการร้องทุกข์ถึงความยากลำบาก ทะดะตะเกะเจ้าเมืองผ่อนผันให้ชาวบ้านจึงถูกลงโทษ โอคัทสึเห็นพ่อถูกลงโทษจึงรับไม่ได้ บุกไปถามสุโชถึงที่บ้าน.
ตอน คำสาบานที่ซะกุระจิมะ
ที่แคว้นซะสึมะ สุโช ฮิโรซาโตะ ดำเนินการพัฒนาแคว้น จึงต้องเก็บภาษีมากมาย ทำให้พวกซะมุไรหนุ่มและชาวเมืองยากจน พวกซะมุไรหนุ่มอย่างไซโก คิชิโนะสุเกะ (ยุคิโยะชิ โอซาวะ) โอคุโบะ โชสุเกะ (ไทโช ฮาราดะ) และคนอื่นๆเกลียดสุโช ในตอนนั้นโอคัทสึ (อะโอิ มิยะซะกิ) ได้รับคำเชิญให้ไปบ้านสุโช จึงชวนคิโมสึกิ นะโอะโกะโระ (เอตะ) ไปด้วยกัน โอคัทสึได้รู้ความจริงบางอย่างจากสุโช?
ตอน ซะสึมะแตกเป็นก๊ก
แคว้นซะสึมะ สนมโอยุระ กำลังพยายามให้ทาดายุกิ ลูกชายของตนกับเจ้าแคว้นนะริโอกิ ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้น แต่คนที่นิยมนะริอะคิระ ทายาทตามกฎหมายก็มีมาก ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการต่อสู้กันขึ้น โอคัทสึ สนใจการเมืองภายในแคว้นมาก
โอคัทสึพยายามจะช่วยให้ครอบครัวโอคุโบะ มีรายได้มากขึ้น แต่ถูกฟุขุ ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี โอคัทสึจึงได้แต่ฟังโอวาทเรื่องศักดิ์ศรีของสตรีซะสึมะจากโอยุกิ อีกด้านหนึ่ง อะเบะ มะซะฮิโระ ที่ปรึกษาโชกุนก็ใช้อุบายปลดเจ้าแคว้นได้สำเร็จ นะริอะคิระจึงได้ครองบัลลังก์เจ้าแคว้นแทน โชคชะตากำลังชักพาให้นะริอะคิระ กับโอคัทสึมาพบกันในการกลับแคว้นซะสึมะครั้งนี้
ตอน ความโกรธของผู้เป็นใหญ่
หลังจากการจลาจลในบ้านผ่านไป นะริอะคิระ ได้ขึ้นเป็นเจ้าแคว้นซะสึมะและเริ่มปฏิรูปบ้านเมือง เช่น ทำให้ข้าวราคาถูกลง พวกที่สนับสนุนทาดายุกิ ก็กลัวอยู่ว่านะริอะคิระจะลงโทษอย่างไร แต่นะริอะคิระก็ไม่ได้สั่งลงโทษ ขณะเดียวกัน พวกซะมุไรหนุ่มอย่างไซโก ก็ไม่พอใจ เพราะโอคุโบะ ไม่ได้รับการอภัยโทษทันที โอคัทสึ กับนะโอะโกะโระ จึงไปที่บ้านของโอชิคะ น้องสาวของโคมะสึ คิโยมิชิ ซึ่งเป็นผู้ช่วยของนะริอะคิระ เพื่อถามว่า นะริอะคิระจะทำอะไรกันแน่ คิโยมิชิตอบแต่ว่า บุชิโดคือความซื่อสัตย์ จงรักภักดีต่อนาย และบอกให้เชื่อมั่นในนะริอะคิระ
แต่โอคัทสึไม่พอใจคำตอบเช่นนี้ ต่อมานะริอะคิระได้เชิญญาติตระกูลชิมะซุ ทั้งหมดไปงานเลี้ยงที่ปราสาท เพื่อจะได้พบหน้ากันทีละคน ทะดะตะเกะ กลัวว่า โอคัทสึ จะทำให้ขายหน้าจึงให้คิขุโมโตะ ฝึกกริยามารยาทให้ พอถึงวันงาน โอคัทสึ คาดคั้นถามนะริอะคิระว่า ทำไมไม่ลงโทษพวกสนับสนุนทาดายุกิ และไม่อภัยโทษให้พวกโอคุโบะ นะริอะคิระซึ่งมีเจตนาอื่นในการจัดงานรวมญาติครั้นี้ จึงสนใจโอคัทสึขึ้นมา
ตอน ยอดบุรุษของญี่ปุ่น
นะริอะคิระ ส่งหนังสือชุด (เกร็ดประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น) มาให้โอคัทสึ ทำให้ดีใจมาก ขณะที่อ่านอย่างเพลิดเพลิน คิขุโมโตะ พยายามบอกว่าความสุขของผู้หญิง คือการได้แต่งงานเป็นภรรยาที่ดีต่างหาก ขณะเดียวกัน ทาดายุกิ บอกทะดะตะเกะ ว่าอุกง ลูกชายตนอย่างจะแต่งงานกับโอคัทสึ เพราะเป็นรักแรกพบ ทะดะตะเกะกลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้นะริอะคิระเข้าใจผิด ทาดายุกิ ลูกของทะดะตะเกะจึงรีบไปบอกนะโอะโกะโระ เป็นนัยๆ นะโอะโกะโระถามโอคัทสึว่า คิดอย่างไรกับการแต่งงาน ก็ได้รับคำตอบว่า อยากแต่งกับผู้ชายที่เลิศสุดยอดของญี่ปุ่น
ขณะนั้น จอห์น มันจิโร่ ซึ่งกลับจากอเมริกาและได้รับเชิญมาที่ซะสึมะ เล่าว่าที่อเมริกามีการแต่งงานกับคนที่รัก โดยไม่ต้องให้ครอบครัวเป็นผู้กำหนด นะโอะโกะโระจึงรวบรวมความกล้า เข้าไปบอกทะดะตะเกะว่า ขอแต่งงานกับโอคัทสึ วันรุ่งขึ้น ทะดะตะเกะได้รับคำสั่งให้ไปเฝ้านะริอะคิระที่ปราสาท ด้วยความกังวลว่านะริอะคิระจะสู่ขอโอคัทสึให้อุกง แต่กลับได้รับคำตอบที่ไม่คาดคิดจากนะริอะคิระ
ตอน วิถีแห่งสตรี
นะริอะคิระเอ่ยปากว่า อยากขอโอคัตสึมาเป็นลูกสาว ทำให้คนในบ้านอิไมสึมิดีใจมาก แต่โอยุกิรู้สึกว่าคิขุโมโตะมีอาการแปลกไป ส่วนโอคัตสึซึ่งไม่รู้ว่าทำไมจึงถูกเลือกเป็นลูกสาว ได้ขอร้องทะดะตะเกะว่า จะไปเฝ้าท่านนะริอะคิระเพื่อถามเหตุผล เช้าวันที่จะไปยังปราสาทคิขุโมโตะได้ย้ำกับโอคัตสึว่า วิถีแห่งสตรี มีแต่เดินไปข้างหน้า ไม่อาจย้อนกลับมาให้อายคน แต่ทว่า?
ตอน น้ำตาของพ่อ
โอคัตสึตกใจมากที่แม่นมคิขุโมโตะฆ่าตัวตาย และต้องเสียใจมากยิ่งขึ้นที่ทาดะตาเกะจัดการกับศพของเธอราวกับเป็นผู้ร้าย ในเวลาเดียวกันมีข่าวลือหนาหูว่าเรือรบของอเมริกากำลังประชิดเข้ามาใกล้เอะโดะเต็มที ท่ามกลางสถานการณ์ทางการเมืองที่กำลังยุ่งเหยิงขนาดหนัก นะริอะคิระวางแผนที่จะรับโอคัตสึเข้าวังให้เร็ววัน พอใกล้ถึงวันที่โอคัทสึจะต้องไปสึรุมารุโจ จู่ๆ ทะดะตะเกะก็แสร้งทำเย็นชากับโอคัตสึ
ตอน บทเรียนของเจ้าหญิง
โอคัตสึซึ่งบัดนี้ได้เข้ามาอยู่ในปราสาทสึรุมารุ ยากที่จะทำใจให้คุ้นเคยกับการอยู่ในกรอบธรรมเนียมที่เคร่งครัดของที่นี่ได้ วันเวลาผ่านไปด้วยความทุกข์ทรมาน แถมถูกพวกนางกำนัลตำหนักในไม่เว้นแม้แต่นางกำนัลอาวุโส ฮิโรงะวะมองเหมือนเธอเป็นเด็กโดดเดี่ยวที่พลัดพรากจากบ้านมา เรือรบของอเมริกาที่บัญชาการโดยนายพลเพอร์รี่เคลื่อนเข้ามาใกล้โทกะเต็มที นะริอะคิระร้องขอไปยัง ทาดาชิฮิโรชิ โคโนเอะที่เคียวโตะ ให้ส่งนางกำนัลอาวุโสที่เชี่ยวชาญศิลปะหลายด้าน อิคุชิมะมาสอนโอคัตสึ
ตอน กำเนิดท่านหญิงอะสึ
โอคัตสึ ต้องรับการฝึกฝนเข้มข้นจากพี่เลี้ยงคนใหม่ที่มาจากตระกูลโคโนเอะ แห่งเคียวโตะ อิคุชิมะ เมื่อนะริอะคิระ กลับมาถึงซะสึมะ ก็เปลี่ยนชื่อโอคัตสึ เป็น อัตสึโกะ ท่านหญิงอะสึ จึงได้กำเนิดขึ้น ทางด้านเอะโดะ อิเอะโยะชิ โชกุนคนที่ 12 เสียชีวิตกะทันหัน มีอิเอะซาชิ ลูกชายปัญญาอ่อนสืบทอดตำแหน่งโชกุนคนต่อไป นะริอะคิระ จึงบอกความลับให้อิคุชิมะรู้สาเหตุที่ต้องเร่งฝึกเจ้าหญิงอัทสึ
ตอน ลาก่อนซะกุระจิมะ
เพื่อแจ้งข่าวของท่านหญิงอะสึ พวกหัวหน้าบ้านมารวมตัวกันที่ปราสาท ท่านหญิงอะสึมีโอกาสได้พบกับทาดะตาเกะ โอยุกิ อีกครั้ง แต่อิคุชิมะ อนุญาตให้ทักทายตามมารยาทเป็นพิธีเท่านั้น หลังจากนั้นวันที่ท่านหญิงอะสึเดินทางไปเอะโดะ ระหว่างที่เรือแล่นออกจากท่า ท่านหญิงอะสึอยู่บนดาดฟ้าของเรือทอดสายตามองเกาะซะกุระจิมะจนลับตา วันนี้เป็นครั้งแรกที่ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ท่านหญิงอะสึสาบานกับอิคุชิมะว่า ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะร้องไห้เพราะคิดถึงซะสึมะ
ตอน ท่านแม่ที่เอะโดะ
องค์หญิงอัตสึ มาถึงเอะโดะและเข้าไปพักในจวนของแคว้นซะสึมะหลายวันแล้วก็ยังไม่ได้พบกับองค์หญิงฮิสะ ภรรยาของนะริอะคิระ ซึ่งนับเป็นท่านแม่ นอนจากนี้ในปราสาทเอะโดะ นะริอะกิ ยังคัดค้านการให้องค์หญิงอัตสึเป็นมิไดโดโกโระ ทางด้านซะสึมะ นะริอะคิระ เลือกไซโกให้ติดตามไปเอะโดะด้วย สุดท้ายเมื่อได้เข้าเฝ้าองค์หญิงฮิสะ ก็ได้ฟังคำพูดเย็นชาว่า อย่างองค์หญิงอัตสึนั้น ไม่มีทางที่จะเป็นมิไดโดโกโระได้
ตอน ท่านหญิงออกรบ
ไซโก ได้รับแต่งตั้งให้เป็น นิวะโฮ และให้ทำหน้าที่เลือกของใช้สำหรับท่านหญิงอัตสึ (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ที่จะใช้เมื่อแต่งงาน ระหว่างนั้น นะริอะคิระ (ฮิเดกิ ทะกะฮะชิ) ล้มป่วยหนัก บนบานกี่วัดก็ไม่หาย คนในแคว้นซะสึมะเชื่อกันว่า เป็นเพราะท่านโอยุระ (มาโยะ สุสุคาเสะ) ทำพิธีสาปแช่ง ท่านหญิงอัตสึจึงตัดสินใจไปเผชิญหน้ากับโอยุระ และยิงคำถามใส่ทันทีที่พบ
ตอน พายุในงานชมดอกไม้
การเตรียมงานแต่งงานของท่านหญิงอัตสึ (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ผ่านมาจนถึงขั้นตอนสุดท้าย ส่วนอิเอะซาดะ (มะซะโตะ ซะไก) ถูกฮงกิวอิน (จุนโกะ ทะกะฮะตะ) แนะนำ ยังเอาแต่พูดจาเฉไฉไปเรื่องอื่นเหมือนเดิม นะริอะคิระ (ฮิเดกิ ทะกะฮะชิ) ชวน นะริอะกิ (โทโอรุ เอะโมริ) ที่คัดค้านไม่เห็นด้วย ให้มาชมดอกไม้ที่ซะสึมะเพื่อเกลี้ยกล่อม ท่านหญิงอัตสึกลับโต้เถียงกับนะริอะกิเรื่องที่เขาเป็นแกนนำขับไล่คนต่างชาติ คำพูดของท่านหญิงอัตสึ ทำให้นะริอะกิโกรธมาก
ตอน การแต่งงานที่ไม่คาดคิด
การแต่งงานของท่านหญิงอัตสึ (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ถูกกำหนดขึ้นต้นปีหน้า ทำให้จวนของแคว้นซะสึมะที่เอะโดะเต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริง ไซโก (ยูคิโยะชิ โอซะวะ) ก็กำลังยุ่งอยู่กับการซื้อข้าวของเครื่องใช้สำหรับท่านหญิงอัตสึ เพราะเลือกมาแล้วก็ถูกอิคุชิมะ (เคโกะ มะสึซากะ) บอกให้ซื้อของคุณภาพดีๆ ส่วนนะโอะโกะโระ (เอตะ) ก็ได้รับเลือกให้มาทำงานที่เอะโดะ เขาตื่นตาตื่นใจกับชีวิตที่เอะโดะมาก เพราะนี่เป็นการมาเป็นครั้งแรก นะโอะโกะโระได้ทำงานเป็นผู้รักษาความปลอดภัยในสวนส่วนในนะริอะคิระ (ฮิเดะกิ ทะกะฮะชิ) ไซโกมักกระตุ้นให้นะโอะโกะโระหมั่นศึกษาวิชาความรู้ของฝรั่งไว้
ตอน คำสั่งลับจากนะริอะคิระ
นะโอะโกะโระ กลับมาที่ซะสึมะและตัดสินใจจะแต่งงานกับโอชิคะ ตามคำสั่งของนะริอะคิระ ส่วนทางเอะโดะ พิธีแต่งงานของท่านหญิงอัตสึ ได้ถูกกำหนดขึ้น คืนก่อนที่ท่านหญิงจะเข้าไปอยู่ในปราสาทเอะโดะ นะริอะคิระ ได้สังว่า ให้เกลี้ยกล่อมอิเอะซาดะ ให้เสนอชื่อ ฮิโตสึบาชิ โยะชิโนะบุ เป็นทายาทโชกุน ท่านหญิงอัตสึจึงตระหนักถึงจุดประสงค์หลังของนะริอะคิระเป็นครั้งแรก ทะกิยะมะ จากฝ่ายในได้มารับและพอองค์หญิงอัตสึเข้าไปในปราสาทเอะโดะ
ตอน เข้าไปในโอโอะกุ
ใกล้จะถึงวันแต่งงาน องค์หญิงอัตสึ ถูกส่งตัวเข้าไปในปราสาทเอะโดะ ความใหญ่โตโอฬารของโอโอะกุ เครื่องเรือนที่หรูหรา และคนรับใช้นับพันคนทำให้องค์หญิงตื่นตาตื่นใจมาก เธอได้พบกับฮงจูอิน แม่สามีในอนาคต และทะกิยะมะ หัวหน้านางกำนัลทั้งหมดเพื่อแนะนำตัว เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการซุบซิบไปทั่วโอโอะกุว่าเธอเป็น องค์หญิงเพี้ยน ถึงแม้จะยังไม่ได้พบกับโชกุนอิเอะซาดะ ว่าที่สามี แต่องค์หญิงอัทสึก็ได้ทราบว่าอิเอะซาดะมีสนมชื่อโอชิงะ
ตอน คืนแต่งงาน
วันแต่งงานกำลังใกล้เข้ามา ท่านหญิงอัตสึ เริ่มค้นหาความจริงว่าอิเอะซาดะ ที่วิ่งเล่นซ่อนหาในสวนนั้นมีบุคลิคอย่างไรกันแน่ ส่วนนะโอะโกะโระ ก็ร้อนใจอยู่ที่ซะสึมะ เพราะตกข่าวไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่เอะโดะและเคียวโตะ พอโอคุโบะ เล่าให้ฟังว่าคนทั้งหลายนินทากันว่าอิเอะซาดะปัญญาอ่อน นะโอะโกะโระยิ่งเป็นห่างว่าท่านหญิงอัตสึจะตกเป็นเครื่องมือทางการเมือง ในที่สุดวันแต่งงานก็มาถึง ตลอดพิธีอันยาวนาน อิเอะซาดะไม่สนใจเจ้าสาวเลย เมื่อส่งตัวเข้าหอ ก็ยังหลับไปอย่างรวดเร็ว ท่านหญิงอัตสึพยายามคุยด้วยเพื่อให้เจ้าบ่าวตื่น เขาก็ตอบว่า เล่าเรื่องตลกให้ฟังสิ ท่านหญิงอัตสึจึงยิ่งสงสัย อิคุชิมะ บอกว่า คนลือกันว่าอิเอะซาดะเป็นคนปัญญาอ่อน แต่นะริอะคิระ คิดว่าไม่ใช่ เมื่อท่านหญิงอัตสึ เห็นอิเอะซาดะวิงไล่จับเป็ดอยู่ในสวน จึงตัดสินใจจะหาความจริงให้ได้
ตอน สงครามของเหล่าภรรยา
ท่านหญิงอัตสึถามอิเอะซาดะว่า ทำไมต้องแสร้งทำเป็นคนสติไม่สมประกอบ แต่อิเอะซาดะทำเป็นไม่สนใจ อีกทั้งยังบอกอีกว่าไม่คิดที่จะมีลูกเป็นของตนเอง ทำให้ท่านหญิงอัตสึสะเทือนใจไม่น้อย ท่านหญิงอัตสึเอ่ยถามโอชิงะภรรยารองว่า คิดยังไงกับท่าทางของอิเอะซาดะแต่ โอชิงะบอกเพียงว่า ขอให้ได้อยู่เคียงข้างอิเอะซาดะก็พอใจแล้ว ท่านหญิงอัตสึรู้สึกอิจฉาที่โอชิงะทำใจได้
ตอน ความลับของโชกุน
ท่านหญิงอัตสึรู้สึกว่าอิเอะซาดะแกล้งทำเป็นคนปัญญาอ่อนแต่ก็ยังไม่แน่ใจนัก จึงอยากจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วอิเอะซาดะเป็นคนยังไงกันแน่ นะโอะโกะโระได้ยินข่าวลือด้านร้ายเกี่ยวกับอิเอะซาดะ จึงเป็นห่วงท่านหญิงอัตสึ ระหว่างนั้นรัฐบาลก็เริ่มกดดันให้หาโชกุนคนใหม่เพื่อมาแก้ปัญหานี้ อะเบะซึ่งเป็นผู้สนับสนุนคนสำคัญของโยะชิโนะบุได้ถึงแก่กรรมไป
ตอน การประลองกำลังภายใน
อิเอะซาดะเลิกแกล้งทำเป็นปัญญาอ่อนเมื่ออยู่กับองค์หญิงอัทสึ แต่ยังคงทำเหมือนเดิมเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น องค์หญิงอัทสึกลุ้มใจมากว่านะริอะคิระ จะไม่สมปรารถนาเพราะแน่ใจว่าอิเอะซาดะจะไม่ยอมเสนอชื่อโยะชิโนะบุ เป็นโชกุนคนต่อไป ระหว่างนั้นฮาริส กงสุลอเมริกันยื่นข้อเสนอจะเข้าพบอิเอะซาดะให้ได้
ตอน ความรักและความเกลียดของแม่
ฮงจุอินรู้ว่าอัตสึฮิเมะมีแผนที่จะสนับสนุนให้โยะชิโนะบุ ขึ้นเป็นโชกุนคนต่อไป จึงพยายามแยกอิเอะะซาดะออกจากอัตสึฮิเมะ และให้โอชิงะคอยเฝ้ารับใช้อิเอะะซาดะ อัตสึฮิเมะต้องการที่จะอธิบายเรื่องที่ฮงจุอินเข้าใจผิด กลับถูกพูดประชดให้ว่าคงไม่คิดจะให้กำเนิดทายาทสืบทอดอำนาจแล้ว ช่องว่างระหว่างฮงจุอินกับอัตสึฮิเมะนับวันยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น
ตอน ศรีภรรยาแห่งโทะกุงะวะ
เพื่อไม่ให้เป็นการทรยศต่อนะริอะคิระ ท่านหญิงอัตสึจึงตัดสินใจไม่สนับสนุนทั้งโยะชิโนะบุและโยะชิโตมิ ขณะนั้น ทะกิยะมะ ได้นำคำร้องขอให้แต่งตั้ง อี นาโอสุเกะ เป็นไทโร มาให้ท่านหญิงอัตสึล่ารายชื่อผู้สนับสนุนและลงชื่อเห็นชอบด้วย อิคุชิมะห้ามไว้อย่างแข็งกร้าวแต่ท่านหญิงอัตสึไม่ฟัง จึงเกิดความบาดหมางกันอย่างรุนแรงระหว่างท่านหญิงอัตสึกับอิคุชิมะ
ตอน คำสั่งเสีย 2 ข้อ
อี ได้รับตำแหน่งไทโรและแต่งตั้งให้โยะชิโตมิ เจ้าแคว้นคิชูเป็นทายาทโชกุน อิเอะซาดะสั่งอีกับฮตตะไว้ว่า "ให้ท่านหญิงอัตสึ เป็นผู้ปกครองโยะชิโตมิ" หลังจากนั้นอิเอะซาดะล้มป่วยหนัก แต่ปกปิดไม่ให้ท่านหญิงอัตสึและฮงจุอินรู้อาการที่แท้จริง ขณะนั้นก็มีข่าวจากทางซะสึมะว่านะริอะคิระถึงแก่กรรมแล้ว
ตอน กำเนิดเท็นโชอิง
ท่านหญิงอัตสึไม่ฟังคำทัดทาน ได้บอกให้โอชิงะกับฮงจุอินทราบว่า อิเอะซาดะเสียแล้ว โอชิงะรู้ว่าอิเอะซาดะป่วยอยู่แล้วจึงยอมรับได้ แต่ฮงจูอินนั้นหาว่าท่านหญิงอัตสึวางยาพิษอิเอะซาดะ ท่านหญิงอัตสึเข้าพิธี "ระขุโชขุ" และเปลี่ยนชื่อเป็น เท็นโชอิง แล้วจะทำตามที่อิเอะซาดะสั่งเสียไว้คือ "เป็นผู้ปกครองของโชกุนคนใหม่" ทำให้เกิดการเผชิญหน้ากับไทโร อี
ตอน แม่ของโชกุน
เท็นโชอิงมุ่งหวังจะเป็นผู้ปกครองของอิเอะโมะจิ ส่วนไทโร อี เริ่มปราบปรามพวกต่อต้านอย่างรุนแรง เรียกว่า "การกวาดล้างครั้งใหญ่อันเซ" อีไปหาเท็นโชอิงเพื่อถามว่า รู้ที่อยู่ของไซโกหรือไม่ อิคุชิมะ รู้สึกว่าตัวเองแพ้ในศึกชิงตำแหน่งโชกุน จึงไปบอกเท็นโชอิงว่าขอลาออกไปจากโอโอะกุ
ตอน จำลาจากอิคุชิมะ
อี นาโอสุเกะ ยังคงปราบปรามฝ่ายที่ต่อต้านอย่างต่อเนื่อง แถมยังจับตัวมุราโอกะ ที่เคยทำหน้าที่เป็นตัวแทนมารดาของเท็นโชอิง ตอนเข้าพิธีสมรส เท็นโชอิงได้สั่งให้อิคุชิมะทำอะไรบางอย่าง อิคุชิมะไปพบมุราโอกะเพียงลำพัง พอถึงวันสอบสวนมุราโอกะสวมกิโมโนสีขาวชุดเดียวกับที่สวมในงานสมรสของเท็นโชอิง หลังจากปฏิบัติทำหน้าที่สำเร็จลงด้วยดี อิคุชิมะเอ่ยปากกับเท็นโชอิงว่าถึงเวลาที่ตนจะหยุดพักผ่อน
ตอน ความเปลี่ยนแปลงนอกซากุราดะมง
อิเอะะโมะจิ กับเท็นโชอิง มีโอกาสได้พบกับ คัตสึ รินทาโร่ อาจารย์สอนเดินเรือของเรือรบคังรินมารุอีกครั้ง ความเป็นกันเองของเขาทำให้เท็นโชอิงประทับใจเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนั้นเท็นโชอิงยังได้พูดคุยกับ อี ตอนที่ได้พบกันเพียงลำพัง อีกล่าวว่า "หากมีใจอยากที่จะรักษาประเทศเอาไว้ ขอเพียงทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์ก็พอ" เท็นโชอิงรู้สึกประทับใจคำพูดนั้นเป็นอย่างมาก และตั้งใจว่าจากนี้ไปจะพูดคุยกับอีให้มากขึ้น แต่พอถึงวันที่ 3 เดือน 3 ก็เกิดเรื่องขึ้นที่นอกซากุราดะมง
ตอน พระขนิษฐาคะสุโนะมิยะ
การตายของอี (ไบจะขุ นาคามุระ) ทำให้บะขุฝุสั่นคลอนอย่างยิ่ง เพื่อเรียกศรัทธาในกลับคืนมา บะขุฝุจึงสู่ขอเจ้าหญิงคะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) พระขนิษฐาของจักรพรรดิโคเม (ฮิเดกิ โทกิ) ให้มาแต่งงานกับโชกุนอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) ถึงแม้เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) จะคัดค้านอย่างหนัก เพราะเจ้าหญิงคะสุโนะมิยะมีพระคู่หมั้นอยู่แล้วแต่พวกที่ปรึกษาก็ไม่เชื่อฟัง ขณะเดียวกันมีจดหมายมาจากซะสึมะเกลี้ยกล่อมให้เท็นโชอิง "กลับบ้านเกิดที่ซะสึมะ จะดีมั้ย?"
Rhizobotrya
Rhizobotrya เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
เจ้าหญิงอัตสึ (ละครโทรทัศน์)
ตอน ราชนิกูล กับ ซะมุไร
คะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) ได้เข้ามาในปราสาทเอะโดะ และได้พบกับโชกุนอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) เป็นครั้งแรก คะสุโนะมิยะเริ่มเกิดรักแรกพบ เมื่อเห็นความใจดีและสง่างามของ อิเอะโมะจิ แต่ในการพบกับเท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ครั้งแรก คะสุโนะมิยะถูกจัดให้นั่งในที่ต่ำกว่าและไม่มีเบาะรองนั่งไว้ให้ พวกคะสุโนะมิยะจึงโกรธมาก และคะสุโนะมิยะก็ส่งของฝากมาให้โดยเขียนว่า "ถึงเท็นโชอิง" โดยไม่มีคำนำหน้าชื่อว่า ท่าน ทั้ง 2 ฝ่ายจึงหมางใจกันตั้งแต่นั้นมา
Rhizobotrya
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศอิตาลี
เจ้าหญิงอัตสึ (ละครโทรทัศน์)
ตอน มีดพกที่พากันสงสัย
พิธีแต่งงานของอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) กับ คะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) ผ่านไปด้วยดี อุปสรรคที่ยังเหลืออยู่ก็คือ ขนบธรรมเนียมของปราสาทเอะโดะที่แตกต่างจากของวังหลวงอย่างสิ้นเชิง เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) กังวลใจเกี่ยวกับการเข้าหอครั้งแรกของอิเอะโมะจิ จริงตามคาดคะสุโนะมิยะปฏิเสธอิเอะโมะจิ แถมคะสุโนะมิยะยังแอบซ่อนมีดพกเอาไว้ด้วยท่าทีหวาดกลัว เท็นโชอิงตัดสินใจแก้ปัญหาเรื่องที่สงสัย แต่คะสุโนะมิยะไม่ยอมบอก ใช้กำลังค้นตัวคะสุโนะมิยะเพื่อหาสิ่งที่หลายคนพากันหวาดกลัว
Rhizobotrya
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เจ้าหญิงอัตสึ (ละครโทรทัศน์)
ตอน ซะสึมะหรือโทะกุงะวะ
คะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) กับอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) สนิทสนมกันมากขึ้น เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) จึงโล่งใจ ขณะเดียวกัน ชิมะซุ ฮิสะมิทสึ (ยูอิชิโร่ ยามากุจิ) ก็ยกกองทัพทหารเป็นพันคนไปเคียวโตะ ทำให้โอโอะกุ เกิดข่าวลือว่า "เท็นโชอิงชักใยอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า ?" แม้กระทั่งอิเอะโมะจิก็พูดแสดงความสงสัยทำให้เท็นโชอิงเสียใจมาก
ตอน มิตรภาพกับการอำลา
ฮิสะมิทสึ (ยูอิจิโร่ ยามากุจิ) นำกองทหารซะสึมะพร้อมด้วยราชทูตของจักรพรรดิมายังเอะโดะ ฮิสะมิทสึกับโอคุโบะ (ไทโซ ฮาราดะ) ใช้อุบายข่มขู่จนบะขุฝุต้องยอมทำตามคำสั่งจักรพรรดิ เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) เชิญฮิสะมิทสึมาพบ ทาเตวากิ (เอตะ) ก็มาด้วยแต่ไม่สบโอกาสคุยกัน ฮิสะมิทสึยืนยันว่า "จะทำให้ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่เข้มแข็ง จึงต้องล้มล้างรัฐบาลเก่าเสียก่อน " เท็นโชอิงจึงบอกว่า "จะปกป้องตระกูลโทะกุงะวะและประเทศญี่ปุ่น" ทั้ง 2 คนจึงมีความคิดขัดแย้งกัน
ตอน หัวอกสะใภ้ หัวใจแม่สามี
มีจดหมายจากทาเตวากิ (เอตะ) ส่งมาถึงเท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) เล่าถึงเหตุการณ์จริงของคดีนะมะมุกิ ทำให้เท็นโชอิงยืนยันว่า รัฐบาลกับซะสึมะจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้อังกฤษเป็นการขอโทษ ขณะเดียวกัน ทางเคียวโตะพวกแคว้นโชชู มีบทบาททางการเมืองโดดเด่นขึ้นมา ทำให้ชิมะซุ ฮิสะมิทสึ (ยูอิจิโร่ ยามากุจิ) ต้องนำทัพล่าถอยกลับซะสึมะ อิวาคุระ โทโมมิ (สึรุทาโร่ คาตะโอกะ) ต้องเงียบเสียงลงไป ขณะเดียวกัน ทูตจากราชสำนักก็มากดดันโชกุนอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) เรื่องที่รัฐบาลสัญญาว่าจะขับไล่ฝรั่ง เมื่อไปปรึกษากับเท็นโชอิงก็ถูกผลักดันให้ไปเคียวโตะ เพื่ออธิบายให้จักรพรรดิเข้าพระทัยว่า การขับไล่ฝรั่งและปิดประเทศอีกนั้นเป็นไปไม่ได้ แต่คะสุโนะมิยะ (มากิ โอริคิตะ) คัดค้านการที่อิเอะโมะจิจะไปเมืองหลวงด้วยตนเอง ตอนนั้น ซากะโมะโตะ เรียวมะ (ฮิโรชิ ทามากิ) ได้ไปหาคัตสึ รินทาโร่ (คินยะ คิตะโอจิ) ด้วยเจตนาจะฆ่าในตอนแรก แต่เมื่อได้ฟังวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ก็กลับใจ ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของคัตสึ ส่วนทางซะสึมะ ทาเตวากิได้เลื่อนตำแหน่งเป็นคะโร่ ทำให้คิโมสึกิ คาเนโยะชิผู้เป็นพ่อดีใจมาก ในปราสาทเอะโดะเกิดการถกเถียงกันว่า จะให้อิเอะโมะจิเดินทางไปเคียวโตะโดยทางบกหรือทางน้ำ เมื่อคะสุโนะมิยะทราบว่า เท็นโชอิงเป็นคนผลักดันให้อิเอะโมะจิไปเมืองหลวงก็มาพูดแสดงความโกรธเท็นโชอิงอย่างเปิดเผย
ตอน ซะสึมะลุกเป็นไฟ
โชกุนอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) ไปถึงเมืองหลวงแล้ว แต่ที่เคียวโตะพวกหัวรุนแรงที่นิยมขับไล่ฝรั่งจากแคว้นโชชูสมคบกับพวกราชนิกูลขัดขวางไม่ให้อิเอะโมะจิได้พูดเปิดอกกับจักรพรรดิ ทำให้รัฐบาลทหารจำต้องปฏิบัติการขับไล่ฝรั่งตามคำสั่งของราชสำนัก เพราะอิเอะโมะจิถูกกักไว้เป็นตัวประกัน และหลังจากนั้นก็ล้มป่วย เมื่อได้ข่าวเท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ก็ไปหาคะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) เพื่อขอร้องให้คะสุโนะมิยะส่งจดหมายไปทูลขอให้จักรพรรดิโคเม (ฮิเดกิ โทกิ) ปล่อยให้อิเอะโมะจิกลับมาเอะโดะ แต่คะสุโนะมิยะปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย
ตอน ลูกชายออกศึก
แคว้นโชชูซ่องสุมกำลังยกเข้าโจมตีวังหลวง เรียกว่า "คดีขบถที่ประตูฮะมะกุริ" ทาเตวากิ (เอตะ) นำกองทัพซะสึมะเข้าช่วยบะขุฝุรบได้ชัยชนะอย่างงดงาม ส่วนทางโอโอะกุ ทะกิยะมะ (อิสุมิ อินาโมริ) เสนอความคิดว่าควรจะให้โชกุนอิเอะโมะจิ (โชตะ มะสึดะ) มีภรรยาน้อย แต่เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) คัดค้านอย่างแข็งขันทันที ระหว่างนั้นคะสุโนะมิยะ (มากิ โฮริคิตะ) ก็มีอาการเหมือนกับแพ้ท้อง ทำให้โอโอะกุดีใจกันมาก แต่ทว่า ...
ตอน การผูกสัมพันธ์ระหว่าง ซัตสึมะและโชชู
เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) และคะสุโนะมิยะ (มะคิ โฮริคิตะ) ไม่ค่อยจะลงรอยกันนัก อิเอะโมะจิ (โชวตะ มะสึดะ) ได้ออกรบเพื่อจะทำสงครามกับโชชู อีกด้านหนึ่ง ทาเตวากิ (เอตะ) และเรียวมะ (ฮิโรชิ ทามะคิ) ให้ซะสึมะร่วมมือกับโชชู ด้วยมีแนวคิดที่จะปฏิรูปรัฐบาลโชกุน ซะสึมะกับโชชูได้ผูกสัมพันธ์กันอย่างรวดเร็ว เท็นโชอิงทราบเรื่องราวทั้งหมดจากคัตสึ (คินยะ คิตะโอจิ) ว่าผู้ที่เป็นศูนย์กลางของแผนการนี้ ก็คือ ทาเตวากิ ซึ่งสร้างความประหลาดใจยิ่งนัก ในเวลานั้นก็ถึงเวลาการผูกสัมพันธ์ระหว่างซะสึมะกับโชชูได้เริ่มต้นขึ้นที่เมืองเคียวโตะ
ตอน ความตายของลูกชาย
เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) กับคะสุโนะมิยะ (มาคิ โฮริคิตะ) ได้สวดมนต์ขอพรให้อิเอะโมะจิ (โชวตะ มะสึดะ) ที่ออกไปรบที่โอซาก้าปลอดภัย อิเอะโมะจิได้เรียกคัตสึ (คินยะ คิตะโอจิ) มาจากเอะโดะ และพยายามฝ่าฟันอุปสรรคนั้น แต่แล้วไม่นานก็ได้ล้มป่วยลง อิเอะโมะจิยังหนุ่มยังแน่น รู้สึกหนาวสั่นและเต็มไปด้วยความกลัว ความเจ็บปวดที่ต้องลาจากโลกนี้ไป ได้ฝากฝั่งเรื่องของ เท็นโชอิงและคะสุโนะมิยะไว้กับคัตสึก่อนที่จะสิ้นลมหายใจ
ตอน การตัดสินใจของลูกสะใภ้
เท็นโชอิง ได้ยินมาว่าคะสุโนะมิยะ (มะคิ โฮริคิตะ) ไม่ตัดผมและจะกลับเคียวโตะ จึงได้ถามความตั้งใจจริง คะสุโนะมิยะได้ตอบว่า "ไม่ว่าจะเป็นบะขุฝุ ตระกูลโทะกุงะวะ โอโอะกุ สำหรับตัวเองแล้ว จะเป็นอย่างไรก็ช่าง" อีกด้านหนึ่ง ทาเตวากิ (เอตะ) ได้ร่วมมือกับไซโก (ยูคิโยะชิ โอซาว่า) กับโอคุโบะ (ไทโซว ฮาระดะ) พยายามที่จะเปิดประชุมรัฐสภารูปแบบใหม่ ซึ่งมีไดเมียวที่มีอิทธิพลเข้าร่วมรัฐบาล แต่ทว่าถูกโยะชิโนะบุ (ทาเกะฮิโร ฮิระ) ขัดขวาง การประชุมจึงต้องจบลงด้วยความล้มเหลว
ตอน วาระสุดท้ายของเรียวมะ
ทาเตวากิ (เอตะ) ทราบแผนการไทเซโฮคัง (การคืนอำนาจการปกครองให้กับราชสำนัก) จากเรียวมะ (ฮิโรชิ มะซะคิ) และตัดสินใจจะดำเนินแผนการนี้ ในที่ประชุมของเหล่าขุนนาง ได้กล่าวถึงความหมายของไทเซโฮคัง ทางโอโอะกุได้ทราบข่าวของโยะชิโนะบุ (ทาเกะฮิโร่ ฮิระ) ที่ยอมคืนอำนาจการปกครองแล้ว ก็รู้สึกกังวลหวั่นไหว เท็นโชอิง (อาอิ มิยะซะกิ) เองก็ไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรดี เท็นโชอิงได้ทราบถึงความหมายของไทเซโฮคังและเรื่องของเรียวมะที่ยอมสละชีวิตเพื่อแผนการนี้จากคัตสึ (คินยะ คิตะโอจิ) จากนั้นจึงได้พูดการตัดสินใจหนึ่งต่อหน้าทุกคนในโอโอะกุ
ตอน จดหมายจากแม่
อย่างไรก็ตาม ทาเตวากิ (เอตะ) คิดจะหยุดไซโก ( โยคิโยะชิ โอซาว่า ) และโอคุโบะ ( ไทโซว ฮาระดะ ) ที่ดำเนินการตามแผนการที่จะล้มตระกูลโทะกุงะวะร่วมกับอิวาคุระ ( สึรุทาโร่ คาตาโอกะ ) แต่ว่าทั้งสองไม่ยอมฟัง ทาเตวากิต้องการช่วยเหลือเท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) จึงได้เดินทางไปหาโอยุกิ ( คานาโกะ ฮิงุจิ) พร้อมกับโอชิคะ ( เอริ โทโมเอะ) ทาเตวากิขอร้องให้โอยุกิเขียนจดหมายถึงเท็นโชอิง ให้กลับมาที่ซะสึมะ
ตอน การช่วยเหลือโยะชิโนะบุ
เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) และเซคังอิน ( มะคิ โฮริคิตะ ) การสวดมนต์ของสองคนไม่เป็นผล สงครามระหว่างโยะชิโนะบุ ( ทาเกฮิโร่ ฮิระ) แห่งกองกำลังของบะขุฝุและไซโก ( ยูคิโยะชิ โอซาว่า) แห่งกองกำลังของซะสึมะได้เริ่มต้นขึ้น กองกำลังหลักของซะสึมะ ได้ชักธงนิชิคิโนะมิฮะตะ ( ธงที่มีตราสัญลักษณ์ของจักรพรรดิ) ที่ทางอิวาคุระ (สึรุทาโร่ คะตาโอกะ) บะขุฝุที่กลายเป็นศัตรูของจักรพรรดิมีท่าทีว่าจะพ่ายแพ้ โยะชิโนะบุจึงได้หนีกลับไปเอะโดะ โยะชิโนะบุได้ขอร้องให้คัตสึ ( คินยะ คิตะโอจิ) "ช่วยเหลือ" แต่กลับถูกตอบกลับมาว่า "คนที่ควรจะขอร้อง ก็คือ เท็นโชอิง"
ตอน คนรับใช้ของโอโอะกุ
เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) และเซคังอิน ( มะคิ โฮริคิตะ) ได้ปรึกษากันถึงวิธีการช่วยเหลือและขอร้องให้ทางราชสำนักให้ละเว้นชีวิตของโชกุนโยะชิโนะบุ ( ทาเกฮิโร่ ฮิระ) ทาเตวากิ (เอตะ) ที่คัดค้านการโจมตีเอะโดะ ได้เดินทางไปยังที่ตั้งของกองทัพใหญ่แห่งซะสึมะ เพื่อจะพบกับไซโก (ยูคิโยะชิ โอซาว่า) แต่ว่าได้รับการปฏิเสธการเข้าพบ และได้นำกองทัพที่จะเข้าตีโยะชิโนะบุออกจากเคียวโตะทันที เท็นโชอิงที่มีแต่ความวิตกกังวล แต่ว่า ณ ตอนนั้น อิคุชิมะ (เคโกะ มะสึซากะ) ได้ปรากฏตัวขึ้นที่โอโอะกุ ปราสาทเอะโดะ
ตอน การเปิดปราสาทโดยไม่หลั่งเลือด
เท็นโชอิงได้คิดหาหนทางร่วมกับอิคุชิมะ (เคโกะ มะสึซากะ) ถึงวิธีการที่จะโน้มน้าวใจของไซโก ( ยูคิโยะชิ โอซาว่า) ให้หันไปหาทางสันติ ณ ตอนนั้น กองกำลังของจักรพรรดิที่นำโดยไซโกก็เข้าสู่เอะโดะ คัตสึเมื่อพบกับไซโกแล้ว ได้ขอร้องให้รักษาตระกูลโทะกุงะวะไว้ โดยที่สัญญาว่าจะมอบปราสาทเอะโดะให้ แต่ว่าไซโกก็ยังเดินหน้าที่จะเข้าโจมตีปราสาทเอะโดะด้วยกองกำลังของจักรพรรดิต่อไป ณ ตอนนั้นเอง คัตสึได้นำจดหมายของนะริอะคิระที่ได้รับมาจากเท็นโชอิงออกมา
ตอน การพบกันอีกครั้ง ก่อนเข้าสู่สมัยเมจิ
ที่ปราสาทเอะโดะ วันที่เปิดปราสาท โดยไม่มีการหลั่งเลือดก็มาถึง เท็นโชอิง (อาโอิ มิยะซะกิ ) รู้สึกเสียใจที่ต้องจากคนของโอโอะกุ เซคังอิน (มะคิ โฮริคิตะ) บอกว่าจะร้องขอไปยังราชสัมนักเพื่อให้ตระกูลโทะกุงะวะกลับคืนมายังปราสาทเอะโดะอีกครั้ง และแล้ววันที่พวกเท็นโชอิงต้องออกจากปราสาทเอะโดะก็มาถึง เท็นโชอิงก็หวนนึกถึงวันเก่าๆที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่โอโอะกุแห่งนี้ และได้เดินไปรอบๆโอโอะกุ เพียงลำพัง และแล้วเมื่อการจัดเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็มาเฝ้ารอฮงจุอิน (อัทสึโกะ ทะกะฮะตะ) ที่กำลังจัดดอกไม้อยู่
ตอน ถนนหนึ่งสาย
เท็นโชอิง (อะโอะอิ มิยะซะกิ) ที่ออกจากปราสาทเอะโดะ ได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายร่วมกับฮงจุอิน (อัทสึโกะ ทะกะฮะตะ) และคาระฮาชิ ( ยูมิโกะ ทะกะฮะชิ) โอยูกิ (คะนะโกะ ฮิงุจิ) กับ ทาดายูกิ ( โยะชิโยริ โอคาดะ) จากซะสึมะเดินทางมาเยี่ยมเท็นโชอิง เท็นโชอิงได้บอกขอบคุณที่ได้เลี้ยงดูอบรมสั่งสอนของแม่แก่โอยูกิที่ต้องทนลำบากเหนื่อยยากมาจนถึงทุกวันนี้ วันคืนผ่านไป ชิเงโนะ ( อะกิโกะ นากาจิมา) ทะกิยะมะ ( อิซึมิ อินะโมริ) ได้มารวมกันที่บ้านของเท็นโชอิง เพื่อมาอวยพรงานหมั่นของอิเอะซาโตะ ( เรโอะ โยะชิทะเกะ) ได้ฟังเรื่องราวการใช้ชีวิตของแต่ละคนหลังจากที่ได้ออกจากโอโอะกุไปแล้ว เท็นโชอิงยิ้มอย่างพอใจและได้ถ่ายรูปร่วมกับทุกคนไว้เป็นที่ระลึก จากนั้นเท็นโชอิงก็ถึงแก่กรรมขณะกำลังนั่งปักผ้าด้วยอาการที่สงบเหมือนคนนอนหลับ
ปลาแค้ติดหินสามแถบ
ปลาแค้ติดหินสามแถบ (Three line hill-stream catfish; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) เป็นปลาแค้ติดหินชนิดหนึ่งที่มีลำตัวเพรียวยาว ครีบหางเว้าลึก ลำตัวสีน้ำตาลหรือคล้ำอมเหลือง มีแถบสีเหลืองสดพาดลำตัวตามแนวยาวตรงกลางหลังและด้านข้างไปถึงโคนครีบ ครีบสีเหลืองและมีแต้มสีคล้ำ มีขนาดประมาณ 10 - 15 เซนติเมตร พบใหญ่สุด 30 เซนติเมตร
พบอาศัยอยู่เฉพาะลำธารและน้ำตกในระบบแม่น้ำสาละวินเท่านั้น และมีรายงานพบที่จีน, อินเดียและเนปาลด้วย มีพฤติกรรมอาศัยอยู่เป็นกลุ่ม โดยจะหันหน้าสู้กับกระแสน้ำ อาหารได้แก่ แมลงน้ำและลูกปลา ลูกกุ้งขนาดเล็ก
ปลาแค้ติดหินสามแถบ มีชื่อเรียกในภาษาเหนือว่า "ก๊องแก๊ง"
พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร
พระภัททิยกาฬิโคธาบุตร หรือ พระภัททิยะ เป็นพระภิกษุสาวกเอตทัคคะของพระพุทธเจ้า นับเนื่องในพระอสีติมหาสาวก 80 องค์สำคัญในพระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล พระภัททิยเถรศากยราชา เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยเป็นพระมหากษัตริย์แห่งแคว้นสักกะก่อนทรงสละราชสมบัติออกผนวชจนบรรลุเป็นพระอรหันต์
พระภัททิยะ ออกผนวชโดยการชักชวนของเจ้าชายอนุรุทธกุมารผู้เป็นพระสหาย พระองค์ออกผนวชพร้อมกับเจ้าราชกุมารอีก 5 พระองค์ และนายอุบาลีภูษามาลา ณ อนุปิยนิคม เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านมักอุทานเสมอว่า "สุขหนอ ๆ" พระพุทธเจ้ายกย่องท่านให้เป็นพระเอตทัคคะผู้เลิศทางผู้เกิดในสกุลสูง
พระราชประวัติ
พระภัททิยะ เป็นพระประยูรญาติของพระพุทธเจ้า โดยท่านเป็นเจ้าชายนับเนื่องในพระศากยราชวงศ์ ไม่ปรากฏว่าพระราชบิดาของพระองค์ทรงพระนามใด แต่พระราชมารดาของพระองค์ทรงพระนามว่าพระนางกาฬิโคธาราชเทวี พระองค์ได้เสวยราชสมบัติสืบต่อจากพระราชบิดาจวบจนเสด็จออกผนวช
สาเหตุที่ทรงออกผนวช
พระภัททิยะ มีพระราชศรัทธาเสด็จออกผนวชในพระพุทธศาสนาพร้อมกับเจ้าราชกุมารทั้ง 5 คือ เจ้าชายอนุรุทธะ, เจ้าชายอานันทะ, เจ้าชายภัคคุ, เจ้าชายกิมพิละ และเจ้าชายเทวทัตต์ และนายช่างกัลบกนามว่านายอุบาลีภูษามาลาอีก 1 ท่าน รวมเป็น 7 ณ อนุปิยอัมพวัน ในอนุปิยนิคม โดยการชักชวนของเจ้าชายอนุรุทธะ โดยในวันผนวชนั้น เจ้าชายทั้ง 6 ได้ตกลงกันให้นายอุบาลีผู้เป็นช่างภูษามาลาออกบวชก่อนตน เพื่อจะได้ทำความเคารพเป็นการลดทิฐิและมานะแห่งความเป็นเชื้อสายกาษัตริย์ของตนลง โดยทั้งหมดได้อุปสมบทด้วยวิธีเอหิภิกขุอุปสัมปทาโดยตรงจากพระพุทธเจ้า
เมื่อผนวชแล้ว ได้ทรงตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมจนบรรลุพระอรหันต์ จนเมื่อบรรลุแล้วพระองค์มักเปล่งอุทานว่า "สุขหนอ ๆ" อยู่เสมอ ๆ จนพระสงฆ์เข้าใจผิดว่าท่านคำนึงเสียดายราชสมบัติที่ทรงสละมา พระสงฆ์เหล่านั้นจึงไปกราบบังคมทูลความนั้นแด่พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าจึงเรียกท่านมาสอบถาม ท่านกราบบังคมทูลพระพุทธเจ้าว่าที่ท่านชอบอุทานเช่นนั้นเป็นเพราะความสุขคือความสบายและปลอดภัยอันเกิดจากการสละราชสมบัติ เพราะเมื่อยังทรงครองราชสมบัตินั้น มีแต่ความหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ต้องมีข้าราชบริพารและทหารรักษาพระองค์ล้อมรอบเพื่อถวายการอารักขา ทำให้เมื่อออกบวชแล้วจะอยู่ที่ไหนก็ไม่ต้องมานั่งมัวระแวงภัย อาศัยบิณฑบาตเลี้ยงชีพ มีใจดุจมฤคา คือคนผู้ไม่มีภาระท่องเที่ยวไป เมื่อกราบทูลเสร็จ พระพุทธองค์จึงตรัสชมเชยพระภัททิยเถรศากยะ
บั้นปลายพระชนม์ชีพ
ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาไม่ระบุว่าท่านดับขันธปรินิพพานเมื่อใดและที่ใด แต่ท่านคงดำรงขันธ์อยู่พอสมควรแก่กาลจึงปรินิพพาน
ยุทธการที่บอสเวิร์ธฟิลด์
ยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์ (Battle of Bosworth Field) เป็นยุทธการในสงครามดอกกุหลาบ ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1485 ที่เมืองบริเวณมาร์เค็ตบอสเวิร์ธในมณฑลเลสเตอร์เชอร์ในอังกฤษ เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่นำโดยริชาร์ดที่ 3 และฝ่ายราชวงศ์แลงคาสเตอร์ที่นำโดยเฮนรี ทิวดอร์ เอิร์ลแห่งริชมอนด์และจอห์นเดอเวียร์ เอิร์ลแห่งอ๊อกซฟอร์ดที่ 13 ผลของยุทธการครั้งนี้แลงคาสเตอร์ได้รับชัยชนะ ในด้านความเสียหายของทั้งสองฝ่ายไม่มีหลักฐานแน่นอนที่ระบุไว้
การสิ้นสุดของสงครามเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์แพลนทาเจเน็ทและเป็นการเริ่มการปกครองอังกฤษของราชวงศ์ใหม่ราชวงศ์ทิวดอร์โดยมีสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 เป็นปฐมกษัตริย์ ในทางประวัติศาสตร์ยุทธการบอสเวิร์ธฟิลด์ถือว่าเป็นยุทธการสุดท้ายของสงครามดอกกุหลาบสงครามดอกกุหลาบและเป็นจุดสิ้นสุดของยุคกลางในราชอาณาจักรอังกฤษ แม้ว่าจะมียุทธการที่เกิดขึ้นหลังจากยุทธการนี้โดยผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์จากฝ่ายราชวงศ์ยอร์คที่ไม่สำเร็จก็ตาม ยุทธการครั้งนี้เป็นการต่อสู้แบบสงครามยุคกลางยุทธการสุดท้ายและพระเจ้าริชาร์ดที่ 3 ทรงเป็นกษัตริย์อังกฤษองค์สุดท้ายที่เสด็จสวรรคตในสนามรบ
บรรณานุกรม
หนังสือ
สิ่งพิมพ์รายคาบ
ข้อมูลออนไลน์
วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร
วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร (Thai National Symphony Orchestra - TNSO) เป็นวงออร์เคสตรา วงแรกของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2454 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการจัดวงดุริยางค์ ประเภทออร์เคสตรา ขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศไทย สังกัดกรมมหรสพ กระทรวงวัง มีชื่อเรียกในสมัยนั้นว่า วงเครื่องสายฝรั่งหลวง โดยมีครูชาวอิตาลีเป็นครูผู้ฝึกสอนนักดนตรี ซึ่งเป็นนักดนตรีไทย สังกัดวงปี่พาทย์หลวง
ต่อมาใน พ.ศ. 2457 ครูผู้ฝึกสอน จำเป็นต้องเดินทางกลับอิตาลี ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ทางวงขาดผู้ฝึกสอน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดเกล้าฯ ให้ ขุนเจนรถรัฐ ซึ่งชำนาญด้านดนตรีสากล โอนย้ายจากกรมรถไฟหลวง เข้ามารับราชการวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ในตำแหน่งผู้ช่วยปลัดกรม มีหน้าที่ฝึกสอนและปรับปรุงวงดนตรี เมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2460
วงเครื่องสายฝรั่งหลวง จัดแสดงเป็นประจำให้ประชาชนทั่วไปรับชมอยู่ที่ร้าน กาแฟนรสิงห์ สนามเสือป่า ศาลาสหทัย และโรงมหรสพสวนมิสกวัน ได้บรรเลงในงานสำคัญต่างๆ เช่น งานฤดูหนาว, งานกาชาด และงานของสถานเอกอัครราชทูตต่างๆ  และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ ขุนเจนรถรัฐ เป็น หลวงเจนดุริยางค์ และพระเจนดุริยางค์ ในเวลาต่อมา   นับเป็นวาทยกรคนไทยคนแรก
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้มีการเปิดบรรเลงแบบ ซิมโฟนี คอนเสิร์ต สำหรับประชาชนทั่วไปขึ้นเป็นครั้งแรก จนได้รับการยกย่องให้เป็นวงดนตรีที่ดีที่สุดในเอเชียตะวันออก
ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง กรมปี่พาทย์หลวงและโขนหลวง และวงเครื่องสายฝรั่งหลวง ถูกโอนย้ายจากกระทรวงวังมาขึ้นกับกรมศิลปากร และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 จนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบัน วงดุริยางค์สากล กรมศิลปากร ยังจัดแสดงอย่างสม่ำเสมอ ผู้อำนวยวงคนปัจจุบัน คือ วานิช โปตะวนิช และสถาพร นิยมทอง
จำนวนเฉพาะแมร์แซน
จำนวนเฉพาะแมร์แซน (Mersenne prime) เป็นตัวเลขจำนวนเฉพาะที่อยู่ในรูปของ
จำนวนเฉพาะแมร์แซน ได้มาจากชื่อนักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศส มาแร็ง แมร์แซน (Marin Mersenne) มีชีวิตอยู่สมัยศตวรรษที่ 17 ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้คิดวิธีที่ง่ายที่สุดในการทดสอบเลขจำนวนเฉพาะ โดยได้ทำการศึกษาเลขจำนวนเฉพาะในรูปแบบ 2p - 1 ซึ่งพบว่า 2p - 1 ไม่เป็นจำนวนเฉพาะทุกตัว
จำนวนเฉพาะที่มากที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ 274,207,281 − 1 เป็นจำนวนเฉพาะแมร์แซน ในลำดับที่ 49
จำนวนเฉพาะที่มีขนาดใหญ่มาก (ใหญ่กว่า 10100) นำไปใช้ประโยชน์ในขั้นตอนวิธีเข้ารหัสลับแบบกุญแจสาธารณะ นอกจากนี้ยังใช้ในตารางแฮช (hash tables) และเครื่องสุ่มเลขเทียม
วงศ์ย่อยปลากะรัง
วงศ์ย่อยปลากะรัง หรือ วงศ์ย่อยปลาเก๋า (Groupers) เป็นวงศ์ย่อยของปลากระดูกแข็งทะเลในวงศ์ Serranidae หรือ ปลากะรัง หรือปลาเก๋า ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Epinephelinae
ลักษณะโดยทั่วไปมีลำตัวสั้นและแบนทางด้านข้าง เกล็ดขนาดเล็ก ปากกว้างและมักมีฟันเขี้ยวตรงปลายปาก ขนาดโดยทั่วไป 30-60 เซนติเมตร ยกเว้นบางชนิดที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 3 เมตร พื้นลำตัวอาจมีจุด บั้ง ลายเส้นตามยาวบ้าง ตามขวางบ้างแตกต่างกันไป สีส่วนใหญ่มีสีน้ำตาล และบางชนิดมีสีสันสะดุดตาเป็นสีแดง ครีบหลังเริ่มต้นด้วยครีบแข็ง ตามด้วยครีบอ่อนเป็นรูปมนมาจรดโคนหาง และรับกับครีบทวารด้านล่าง ส่วนครีบหางมักเป็นรูปพัดโค้งหรือรูปตัด
การดำรงชีวิตส่วนใหญ่ของปลากะรัง อาศัยอยู่ใกล้พื้นทะเลที่อาจเป็นดินโคน ดินทราย และมักหลบซ่อนอยู่ตามกองวัสดุใต้น้ำและซอกปะการัง อย่างไรก็ตามในสภาพธรรมชาติสามารถเปลี่ยนสีของลำตัวให้เข้มหรือจางได้ เพื่อให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ นอกจากนี้ในแต่ละระยะของการเจริญเติบโต สีและลวดลายบนตัวปลาอาจเปลี่ยนแปลงไปตามวัย เช่น ในวัยระยะรุ่นอาจมีคาดตามขวางเด่นชัด แต่เมื่อโตเต็มวัยคาดตามขวางจะค่อย ๆ เลื่อนหายไป เป็นต้น
เป็นปลาที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจ โดยนิยมนำมาบริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ
ที่มาของชื่อ "ปลากะรัง" เชื่อว่า มาจากสภาพแวดล้อมที่อาศัยตามแนวปะการังหรือกะรัง นั่นเอง ส่วนคำว่า "grouper" มาจากภาษาโปรตุเกสคำว่า garoupa จากอเมริกาใต้
การจำแนก
สามารถแบ่งเป็นสกุลและเผ่าต่าง ๆ ได้ดังนี้
Reicheella
Reicheella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ชิลีตอนเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
หญิงชาวฮุ่ยอัน
หญิงชาวฮุ่ยอัน เป็นชนกลุ่มย่อยของชาวจีนฮั่น ที่อาศัยเฉพาะเทศมณฑลฮุ่ยอัน เมืองกวางโจว มณฑลฝูเจี้ยน ประเทศจีน พวกเธอมีวัฒนธรรมเฉพาะที่ผิดแผกไปจากชาวจีนทั่วไป เช่นการแต่งกายและประเพณีการแต่งงาน ซึ่งสร้างความสนใจแก่นักมานุษยวิทยาไปพร้อม ๆ กับการวิพากษ์วิจารณ์จากรัฐบาล
การแต่งกาย
หญิงชาวฮุ่ยอันจะสวมเสื้อคล้ายแจ็กเก็ตสั้น ๆ สีน้ำเงินเขียว สวมกางเกงรัดสะโพกนุ่งต่ำกว่าสะดือขายาวสีดำ คลุมศีรษะด้วยผ้าสีสันสดใสแล้วสวมหมวกทรงกรวยคล้ายงอบครอบไปอีกทีหนึ่ง ซึ่งรัฐบาลแสดงความเห็นต่อการแต่งกายนี้ว่า "หมวกยุคศักดินา แจ็กเก็ตราคาประหยัด พุงป่องด้วยไขมันแห่งประชาธิปไตย กางเกงก็ขายาวสิ้นเปลือง" ที่รัฐบาลทำเช่นนี้ก็เพราะจะทำให้วัฒนธรรมของหญิงชาวฮุ่ยอันหายไปแล้วกลืนไปกับชาวจีนฮั่นตั้งแต่ยุคเริ่มต้นสาธารณรัฐประชาชนจีน
การแต่งงาน
ธรรมเนียมการแต่งงานของหญิงชาวฮุ่ยอัน คือคู่แต่งงานใหม่จะไม่อยู่ด้วยกัน ในคืนแรกของชีวิตสมรสพวกเขาจะแยกกันไปอาศัยอยู่บ้านเพื่อน วันที่สองเจ้าสาวจะไปแสดงความเคารพครอบครัวเจ้าบ่าวและมอบกำนัลแก่ผู้สูงอายุ วันที่สามน้องสาวของเจ้าบ่าวจะพาเจ้าสาวไปตักน้ำสองถังที่บ่อน้ำประจำชุมชน หลังปฏิบัติตามธรรมเนียมนี้ไปแล้วห้าวันเจ้าสาวก็จะกลับไปยังบ้านพ่อแม่ของตนเอง เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะไม่สามารถพบปะหรือแม้แต่พูดคุยกัน จนกว่าเจ้าสาวจะให้กำเนิดบุตร ซึ่งหญิงชาวฮุ่ยอันยุคใหม่ไม่มีใครปฏิบัติตนตามธรรมเนียมนี้แล้ว