cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แทรมโพลีน
ต้นแบบแทรมโพลีน
แทรมโพลีนที่มีลักษณะคล้ายกับแทรมโพลีนปัจจุบันนั้น ถูกคิดค้นและพัฒนาโดย George Nissen และ Larry Griswold ในปี คศ. 1936 โดยที่ Nissen นั้นเคยเป็นนักยิมนาสติกและนักกระโดดน้ำมาก่อน ส่วน Griswold ก็เป็นหนึ่งในทีมงานของทีมยิมนาสติกเช่นกัน ที่มหาวิทยาลัยไอโอวา สหรัฐอเมริกา พวกเขาได้แสดงการห้อยโหนศิลปินใช้สุทธิแน่นเพื่อเพิ่มค่าความบันเทิงให้ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาและทดลองโดยการยืดชิ้นส่วนของผ้าใบที่พวกเขาได้ใส่ grommets ตามแต่ละด้านเพื่อให้กรอบเหล็กมุมโดยวิธีการของน้ำพุขด มันถูกใช้ครั้งแรกในการฝึกอบรม tumblers แต่ไม่ช้าก็กลายเป็นที่นิยมในสิทธิของตนเอง Nissen อธิบายว่าชื่อมาจากภาษาสเปน Trampolinหมายถึงคณะกรรมการการดำน้ำ. จอร์จนิสเซ่นเคยได้ยินคำว่าทัวร์สาธิตในเม็กซิโกในปลายปี 1930 และตัดสินใจที่จะใช้รูปแบบ anglicized เป็นเครื่องหมายการค้าเครื่องในปี 1942, และ Griswold Nissen สร้าง Griswold-Nissen ผ้าใบและ Tumbling บริษัท และเริ่มทำในเชิงพาณิชย์ trampolines ในซีดาร์แรพิดส์ คำทั่วไปสำหรับผ้าใบเครื่องหมายการค้าเป็นแก้วเด้งและกีฬาที่เริ่มเป็นเด้งไม้ลอย. มันได้หายไปตั้งแต่เครื่องหมายการค้าและได้กลายเป็นเครื่องหมายการค้าทั่วไป .1968 การสาธิตการ Spaceball ในช่วงต้นของการพัฒนาของพวกเขา Nissen trampolines ที่คาดว่าจะถูกนำมาใช้ในจำนวนของพื้นที่สันทนาการรวมทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่งผู้เข้าร่วมบน trampoline เดียวกัน เกมดังกล่าวเป็น Spaceball-เกมของทั้งสองทีมที่สองบนผ้าใบเดียวกับการสร้างขึ้นเป็นพิเศษจบ "ผนัง" และ "ผนัง" กลางผ่านที่ลูกจะได้รับการผลักดันให้สามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายในด้านอื่น ๆ สิ้นสุดผนัง
ความปลอดภัย
ด้วยเครือข่ายความปลอดภัยความเสี่ยงของการล้มปิดแทรมโพลีนจะลดลงโดยใช้ผ้าใบอาจเป็นอันตรายและในคลับจัดและโรงยิมมักจะมีความปลอดภัยปลายดาดฟ้าขนาดใหญ่ที่มีแผ่นโฟมที่ปลายแต่ละด้านและสังเกตการณ์อยู่ข้างเตียงผ้าใบที่จะพยายามที่จะทำลายการล่มสลายของนักกีฬาที่สูญเสียการควบคุมและน้ำตกใด ๆ ส่วนใหญ่ของการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นกับเอกชนแทรมโพลีนบ้าน ใหญ่ปิดผ้าใบจะส่งผลให้ในฤดูใบไม้ร่วง 3-4 เมตร (10-13 ฟุต) จากจุดสูงสุดของการตีกลับลงไปที่พื้นหรือตกเข้าไปในน้ำพุระงับและกรอบ มีการเพิ่มขึ้นในจำนวนของ trampolines บ้านในปีที่ผ่านมาและเพิ่มขึ้นสอดคล้องกันในจำนวนของการบาดเจ็บรายงานที่นำบางองค์กรทางการแพทย์เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขาถูกห้ามเจ้าหน้าที่แนะนำให้เพียงคนเดียวที่ควรจะเป็น ได้รับอนุญาตให้ข้ามไปในเวลาที่จะหลีกเลี่ยงการชนและผู้คนที่ถูกยิงในทิศทางที่ไม่คาดคิดหรือสูงกว่าที่พวกเขาคาดหวัง ในความเป็นจริงเป็นหนึ่งในแหล่งที่พบมากที่สุดของการบาดเจ็บคือเมื่อมีผู้ใช้หลายใหญ่ในแทรมโพลีนในครั้งเดียว บ่อยกว่าไม่สถานการณ์เช่นนี้จะนำไปสู่ผู้ใช้เข้าไปใหญ่อีกคนหนึ่งและจึงกลายเป็นที่ได้รับบาดเจ็บ หลายคนกระดูกหักเป็นผลจากการเชื่อมโยงไปถึงแปลกหลังจากเคาะเป็นผู้ใช้คนอื่น อีกประการหนึ่งในแหล่งที่พบมากที่สุดของการบาดเจ็บที่ร้ายแรงเป็นความพยายามที่จะดำเนินการตีลังกาโดยไม่ต้องฝึกอบรมที่เหมาะสม ในบางกรณีคนลงจอดบนคอหรือหัวของพวกเขาซึ่งอาจทำให้เกิดอัมพาตหรือเสียชีวิตเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่มีชื่อเสียงในปี 1960 เสาลิ่วอัมพาตแชมป์ไบรอันสเติร์นจากคอลง อันตรายจะลดลงโดยการฝังผ้าใบเพื่อให้นอนอยู่ใกล้กับพื้นผิวโดยรอบเพื่อลดระยะทางที่ลดลงและช่องว่างภายในที่บริเวณโดยรอบ แผ่นในช่วงฤดู​​ใบไม้ผลิและกรอบลดความรุนแรงของการบาดเจ็บส่งผลกระทบต่อ การรักษาน้ำพุครอบคลุมยังช่วยลดความเสี่ยงของแขนตกระหว่างช่องว่างในน้ำพุและส่วนที่เหลือของร่างกายลดลงออกจากผ้าใบ ชุดที่มีอยู่สำหรับแทรมโพลีนบ้านที่ให้การรักษาสุทธิรอบผ้าใบและป้องกันผู้ใช้จากใหญ่เหนือขอบ American Academy of Pediatrics ระบุว่าไม่มีหลักฐานทางระบาดวิทยาว่าสิ่งเหล่านี้ปรับปรุงความปลอดภัยตาข่ายจะป้องกันไม่ให้จัมเปอร์ล้มปิดผ้าใบลงบนพื้นดินน้ำตกเหล่านี้จะไม่ได้เป็นแหล่งที่พบมากที่สุดของการบาดเจ็บและผู้ใช้หลายคนใหญ่ในตาข่าย ผ้าใบยังคงสามารถได้รับบาดเจ็บ นี้จะมีประโยชน์ขนาดใหญ่เพื่อการปกป้องแทรมโพลีนเดี่ยวตราบเท่าที่พวกเขาหลีกเลี่ยงการตกอยู่บนศีรษะ / คอของพวกเขา มีการฝึกอบรมในโรงยิมอาจเป็นประโยชน์ในการแจ้งเตือนคนที่จะอันตรายไปได้และให้เทคนิคในการหลีกเลี่ยงการตกไม่ดี พื้นที่เชิงพาณิชย์ครอบครัวที่มุ่งเน้นในอเมริกาเหนือเช่นห้างสรรพสินค้า carnivals, และอื่น ๆ มักจะมีการปิด trampolines พอง (CITS) เป็นสถานที่สำหรับเด็ก เหล่านี้มีเครือข่ายความปลอดภัยที่ด้านข้างเพื่อป้องกันการบาดเจ็บ
มินิแทรมโพลีน
มินิแทรมโพลีน หรือจะเรียกอีกแบบหนึ่งว่า เตียงเด้ง จ๊อกกิ้งแทรมโพลีน หรือแทรมโพลีนออกกำลังกาย มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเล็กกว่า 1 m และสูงจากพื้นประมาณ 30 ซม. นิยมเก็บไว้ในที่ร่มหรือในห้อง ส่วนใหญ่ใช้เป็นเครื่องมือในการออกกำลังกาย ดังนั้น จึงเรียกอีกแบบว่าเตียงเด้ง เพราะสามารถช่วยลดแรงกระแทกจากการบาดเจ็บเพราะแทรมโพลีนแบบนี้จะไม่เด้งสูงจึงมีความปลอดภัยสูง
BB
BB Bb หรือ bb สามารถหมายถึง
กระต่ายสีขาวตาฟ้า
ลักษณะทางพันธุกรรม
กระต่ายสีขาวตาฟ้า คือกระต่ายที่มียีนส์เวียนนาไวท์ครบสองตัว หรือเรียกว่าเป็นโฮโมไซกัส โดยมากเราจะเขียนย่อๆ ว่าเป็น v-v (วีเล็ก วีเล็ก) ซึ่งยีนส์เวียนนาไวท์เป็นยีนส์รีเซสซีฟ แต่ถ้าอยู่ครบทั้งสองตัวจะแสดงผลในลักษณะเด่นข่มทับพิกเม้นท์สีทั้งหมด และส่งผลให้กระต่ายทุกสีกลายเป็นกระต่ายสีขาว ที่มีตาเป็นสีฟ้าเหมือนกันทั้งหมด เพราะฉะนั้นเราจึงอาจจะกล่าวได้ว่ากระต่ายขาวตาฟ้าซ่อนยีนส์สีต่างๆ ไว้ได้ทั้งหมด ดังนั้นการที่จะลองหัดเลี้ยงและเรียนรู้การผสมสีของกระต่ายนั้น ไม่ควรจะเริ่มจากกระต่ายขาวตาฟ้า เพราะว่าเป็นเรื่องที่ยากสำหรับผู้เริ่มหัดเลี้ยง (แต่ถ้าเลี้ยงเล่นๆ ไม่ผสมก็ไม่เป็นไร) การที่จะรู้ว่ากระต่ายสีขาวตาฟ้าซ่อนยีนส์สีอะไรไว้บ้างนั้นก็มีได้สองวิธีหรือต้องใช้ควบคู่กันคือ หนึ่งศึกษาจากเพดดีกรี โดยดูว่าพ่อแม่เป็นสีอะไร แต่ถ้าทั้งพ่อและแม่เป็นสีขาวตาฟ้าเหมือนกัน ก็ต้องดูขึ้นไปที่รุ่นปู่ย่าตายาย ซึ่งโดยมากก็มักจะเป็นสีขาวตาฟ้าเหมือนๆกัน ซึ่งก็เป็นการยากที่จะทำนายยีนส์สีที่ซ่อนอยู่ได้อย่างแม่นยำ เพราะว่ายิ่งห่างรุ่นไปโอกาสที่จะทำนายสีถูกก็จะน้อยลงไปด้วย ส่วนวิธีที่สอง คือ ลองผสมกับกระต่ายสีอื่นที่เรารู้แล้วว่าเป็นสีพื้นแท้ เช่น เป็นสีดำแท้หรือสีช็อกโกแล็ตแท้ แล้วก็สังเกตดูสีขนของลูกกระต่ายที่เกิดมา เช่น
ข้อควรระวังในการผสมกระต่ายสีขาวตาฟ้า
สิ่งที่จะต้องเรียนรู้อย่างหนึ่งในการผสมกระต่ายกับสีขาวตาฟ้าก็คือ ถ้าเราผสมกระต่ายสีขาวตาฟ้ากับกระต่ายสีอื่น จะทำให้ยีนส์เวียนนาถูกแยกออกจากกัน ทำให้ได้ลูกกระต่ายที่มียีนส์เวียนนาไวท์เป็นเฮเทอร์โรไซกัส V-v ซึ่งทำให้กระต่ายแสดงลักษณะออกมาเป็นสีพิเศษ คือเป็นกระต่ายที่มีหน้าบากคล้ายกระต่ายดัชท์ หรือเป็นกระต่ายขาวที่มีสีเปรอะ (ซึ่งแตกต่างจากกระต่ายด่างกระต่ายแต้มที่เป็นจุด) เราเรียกกระต่ายเหล่านี้ว่าเป็น เวียนนามาร์ก (Vienna Mark) หรือ ดัชท์มาร์ก (Dutch Mark) ซึ่งโดยมากในการเขียนสีของกระต่ายเหล่านี้ลงในเพดดีกรีเราจะเขียนเป็น VM Black หรือ DM Black ถ้ากระต่ายเป็นกระต่ายลายดัชท์สีดำ เป็นต้น โดยปกติเราจะไม่ค่อยผสมกระต่ายขาวตาฟ้ากับกระต่ายสีเพราะว่าจะทำให้ได้ลูกกระต่ายเวียนนามาร์ก 100% ซึ่งไม่สามารถประกวดและจดทะเบียนได้ แต่โดยมากเรามักจะผสมเพราะความน่ารักของกระต่ายที่หน้าตาคล้ายกับกระต่ายดัทช์มากกว่า
โรมิโอ + จูเลียต
โรเมโอ + จูเลียต (Romeo + Juliet หรือ William Shakespeare's Romeo + Juliet) เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2539 กำกับและเขียนบทโดย บาซ เลอห์มานน์ ดัดแปลงจากละครโศกนาฏกรรม โรเมโอและจูเลียต ผลงานประพันธ์ในปี พ.ศ. 2138 (ค.ศ. 1595) ของวิลเลียม เชกสเปียร์ นำแสดงโดย ลีโอนาร์โด ดิ คาปริโอ ในบท โรเมโอ มอนตะคิว (ได้รับรางวัล Blockbuster Entertainment Awards สาขานักแสดงชายโรแมนซ์ขวัญใจคนดู) และแคลร์ เดนส์ ในบท จูเลียต คาปุเล็ต
ภาพยนตร์ดัดแปลงเนื้อหาจากบทละครดั้งเดิม ที่เหตุการณ์ในท้องเรื่องเกิดขึ้นที่เมืองเวโรนา ตอนเหนือของอิตาลี ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นเหตุการณ์ในยุคปัจจุบัน ที่เมืองชายทะเลแห่งหนึ่งในเม็กซิโก มีชายหาดสมมุติชื่อ หาดเวโรนา บทสนทนาในเรื่อง ใช้สำนวนภาษาดั้งเดิมของเชกสเปียร์ แต่เปลี่ยนแปลงอุปกรณ์ประกอบฉากเป็นสิ่งของในยุคปัจจุบัน เช่นฉากดวลดาบในบทละครต้นฉบับ ก็เปลี่ยนเป็นฉากดวลปืนพกในปั๊มน้ำมัน, ฉากวิ่งไล่ล่า ก็เปลี่ยนเป็นฉากแข่งรถยนต์  ความแค้นระหว่างตระกูลมอนตะคิว กับตระกูลคาปุเล็ต ก็เปลี่ยนเป็นการแข่งขันทางการค้าระหว่างบริษัทของทั้งสองตระกูล
ดนตรีประกอบภาพยนตร์ แต่งโดยเครก อาร์มสตรอง, Nellee Hooper และ Marius De Vries ประกอบกับเพลงอัลเทอร์เนทีฟร็อกและป็อปตามสมัยนิยม ของเรดิโอเฮด, เดอะ คาร์ดิแกนส์, การ์เบจ และศิลปินอื่น ๆ เช่น  Butthole Surfers, Gavin Friday, Everclear
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทั่วโลก มียอดจำหน่ายบัตรถึง 147 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากงบประมาณสร้าง 14.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และได้รับคำชื่นชมในเชิงบวกจากผู้ชมเว็บไซต์ Rotten Tomatoes แต่โรเจอร์ อีเบิร์ต จากหนังสือพิมพ์ชิคาโกซันไทม์ส ไม่ชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ และให้เพียง 2 ดาว จาก 4 ดาว
ภาพยนตร์ได้ออกฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหมีทอง สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขาการออกแบบศิลป์ยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ฉบับที่ฉายในประเทศไทย ใช้บทพากย์ที่ดัดแปลงจากพระราชนิพนธ์แปล ของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ดัดแปลงสำนวนโดยหม่อมเจ้าทิพยฉัตร ฉัตรชัย
บุษกร หงษ์มานพ
บุษกร หงษ์มานพ (สกุลเดิม: ตันติภนา; เกิด 7 ธันวาคม พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น เอ้ก เป็นนักแสดง นักพากย์ และพิธีกรชาวไทยเชื้อสายจีน อดีตพิธีกรรายการสตรอเบอร์รี่ชีสเค้ก
ประวัติ
บุษกรเกิดที่กรุงเทพมหานคร มีชื่อเล่นว่าเอ้ก ที่แปลว่าไข่ เพราะเธอเกิดจากเทคโนโลยีผสมเทียมด้วยวิธีคัดไข่ เป็นบุตรของมานะ กับจันทรา ตันติภนา เป็นลูกพี่ลูกน้องกับวาโย อัศวรุ่งเรือง นักร้องและนักแสดง สำเร็จมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย แผนการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ–คณิตศาสตร์ (ปีการศึกษา 2544–2549) และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาการตลาด เกียรตินิยมอันดับ 2 เมื่อปีการศึกษา 2553
เอ้กเป็น 1 ใน 5 ได้เป็นดรัมเมเยอร์ งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 64 <ul><li>คณวัฒน์ จันทรลาวัณย์ - นิสิต คณะแพทยศาสตร์ </li><li>ณฐพร เตมีรักษ์ - นิสิต คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์</li><li>บุษกร ตันติภนา - นิสิต คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี</li><li>กัญญา ลีนุตพงษ์ - นิสิต คณะนิเทศศาสตร์ ภาคภาษาอังกฤษ</li><li>ณัฐภัสสร สิมะเสถียร - นิสิต คณะอักษรศาสตร์</li></ul> ชีวิตครอบครัว บุษกรสมรสกับ กัปตัน ภูธเนศ หงษ์มานพ หลังคบหากันมานานกว่า 5 ปี มีบุตรด้วยกันคนหนึ่งชื่อภักดีบดินทร์ หงษ์มานพ ชื่อเล่น ดิน (22 ตุลาคม พ.ศ. 2560)
พะเยา (แก้ความกำกวม)
พะเยา อาจหมายถึง:
แนนซี โฮลต์
แนนซี่ โฮล์ท (Nancy Holt) เป็นศิลปินคนสำคัญของลัทธิธรณีศิลป์ ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินที่แตกแขนงรูปแบบงานออกมาจากลัทธิจุลนิยมและศิลปะเชิงแนวคิดที่เป็นศิลปะกระแสหลักในช่วงปี ค.ศ.1960-1969  ผลงานของเธอมักเกี่ยวกับความทรงจำและการรับรู้ถึงพื้นที่และเวลา   เช่นเดียวกับศิลปินธรณีศิลป์คนอื่นๆ โฮลท์มักจะใช้สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติเป็นทั้งสื่อกลางนำเสนอผลงานและ เป็นหัวข้อผลงาน ซึ่งมีความหลากหลายมากกว่าการทำผลงานลงบนผ้าใบ ไม่ว่าจะเป็น ภาพยนตร์, ประติมากรรม และอินสตอลเลชั่น   โฮลท์นั้นมีความสนใจเกี่ยวกับท้องฟ้า และจักวาล โดยเฉพาะครีษเหมายัน และนอกจากนั้นยังสนใจการปรับสภาพที่ดินและการนำมาใช้ใหม่
ประวัติ
แนนซี่ โฮลท์เกิดปี ค.ศ.1938 ที่วอร์เชสเตอร์ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา  เธอเติบโตในนิวเจอร์ซี่ย์ ซึ่งครอบครัวของเธอย้ายมาอยู่อาศัยเมื่อเธอยังเด็ก   บิดาของเธอเป็นวิศวกรเคมี มารดาของเธอเป็นแม่บ้าน   โฮลท์จบการศึกษาจากคณะชีววิทยามหาวิทยาลัยทัฟส์ ใกล้บอสตันในปี ค.ศ.1956   ค.ศ.1962 บิดาและมารดาของเธอเสียชีวิต   มารดาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง บิดาเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ   ปีต่อมาเธอย้ายไปอยู่ห้องใต้หลังคาในหมู่บ้านแมนฮัตตันตะวันตกกับ โรเบิร์ต สมิธสันที่เคยพบกันเมื่อยังเด็ก   พวกเขาพบกันอีกครั้งที่นิวยอร์กปี ค.ศ.1959 และได้แต่งงานกันเมื่อฤดูร้อน ค.ศ.1963   โฮล์ทและสมิธสันได้เดินทางไปทั่วโลก ช่วยกันสร้างผลงานธรณีศิลป์มากมาย จนกระทั่ง วันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1973 สมิธสันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกด้วยวัยเพียง 35 ปี ขณะที่กำลังสำรวจพื้นที่สำหรับสร้างงานธรณีศิลป์ชิ้นใหม่ที่เท็กซัส  หลังจากเหตุการณ์นี้โฮล์ทก็ได้ตัดสินใจสร้าง “อุโมงตะวันฉาย” ผลงานธรณีศิลป์ที่สร้างชื่อเสียงให้เธอไปทั่วโลก ปัจจุบันโฮล์ทอาศัยและทำงานอยู่ที่กาลิสเทโอ(Galisteo) รัฐนิวแม็กซิโก ซึ่งเป็นสถานที่เล็กๆ ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์จากเมืองหลวงซานตาเฟเพียงครึ่งชั่วโมง  โฮล์ทย้ายจากนิวยอร์กมาอยู่ที่นี่ ค.ศ.1995 เช่าบ้านและสตูดิโอใกล้เมืองหลวงซานตาเฟ เพราะที่แห่งนั้นเป็นชุมชนขนาดใหญ่ของศิลปิน และแน่นอนว่ามีบางคนที่ย้ายมาจากนิวยอร์กเหมือนเธอ เช่น แฟชั่นดีไซด์เนอร์ชื่อดัง ทอม ฟอร์ด   โฮล์ทไม่ได้แต่งงานใหม่หลังจากสมิธสันถึงแก่กรรม เธออาศัยอยู่คนเพียงลำพังกับ “คารุม่า” แมวของเธอ   แม้จะไม่มีบุตรแต่สำหรับเธอมีเพียงศิลปะก็เพียงพอแล้ว
ธรณีศิลป์
ธรณีศิลป์เป็นกลุ่มศิลปินที่นิยมสร้างผลงานท่ามกลางธรรมชาติ ใช้ระเบิดไดนาไมท์และรถบูลโดเซอร์แทนพู่กัน ใช้ภูเขาไฟและสันเขาแทนกระดาษและผืนผ้าใบ  ผลงานของศิลปินธรณีศิลป์มักมีขนาดใหญ่ เนื่องจากไม่ต้องการให้ผลงานของตนเองกลายเป็นวัตถุตั้งแสดงในพิพิธภัณฑ์ ผลงานมักถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ผุพังไปตามกาลเวลา และอีกลักษณะเฉพาะตัวของธรณีศิลป์คือ ตำแหน่งที่ตั้งเฉพาะจุด ศิลปินคิดผลงานในพื้นที่เฉพาะจุดจะลงมือสร้างสรรค์ผลงานลงบนพื้นที่นั้นโดยตรง ศิลปินจึงต้องปรับพื้นผิว โครงสร้าง ตลอดจนคุณลักษณะทางกายภาพเพื่อสลักผลงานลงบนความทรงจำแห่งพื้นที่นั้นๆ ตัวผลงานที่สร้างขึ้นจึงไม่สามารถเคลื่อนย้ายไปไหนได้อีก ผลงานส่วนมากถูกสร้างอยู่แถบชนบทนอกเมืองใหญ่ ซึ่งตรงกับจุดประสงค์ของศิลปินกลุ่มนี้ที่ต้องการให้ผู้ชมได้เดินทางออกจากเมืองเพื่อสัมผัสบรรยากาศของธรรมชาติ
อุโมงตะวันฉาย
แนนซี่ โฮล์ท ใช้เวลาตั้งแต่ ค.ศ.1973 ถึง 1976 เพื่อสร้างผลงาน อุโมงตะวันฉาย ในทะเลทรายเกรทเบซินซึ่งอยู่ลึกเข้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐยูท่าห์  โฮล์ทค้นพบสถานที่ขนาด 16 เฮกตาร์นี้ในปี ค.ศ.1974   เธอได้นำท่อคอนกรีตเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เมตร ยาวประมาณ 6 เมตร จำนวน 4 ชิ้น มาวางขวางกันเป็นรูปกากบาท เงาของผลงานอุโมงตะวันฉายทอดตามแนวขวางเหนือเส้นขอบผ้าในฤดูร้อนและฤดูหนาวในช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์อยู่ห่างจากเส้นศูนย์สูตรมากที่สุด นั่นคือช่วงระหว่างวันที่ 21 มิถุนายน ถึงวันที่ 21 ธันวาคม แสงอาทิตย์จะส่องเกือบเต็มแนวอุโมงค์คอนกรีต   นอกจากนั้นการที่โฮล์ทเจาะรูตามแนวอุโมงคอนกรีตในขนาดต่างๆ กันโดยเรียงตามลักษณะของกลุ่มดาวสี่แบบด้วยกัน คือ กลุ่มดาวมังกร กลุ่มดาวเพอร์ซิอุส กลุ่มดาวนกเขา และกลุ่มดาวแพะทะเล ทำให้ในเวลากลางวันแสงอาทิตย์จะส่องผ่านรูที่เจาะไว้เกิดเป็นเงารูปวงกลมหรือวงรีที่ด้านล่างของอุโมงค์ การสร้างผลงานนี้ขึ้นมาโฮล์ทได้รับความช่วยเหลือจากบุคคลหลากหลายสาขาทั้ง นักดาราศาสตร์ วิศวกร นักสำรวจ ช่างไม้ ผู้เชี่ยวชาญในการเจาะคอนกรีตและเหล่าช่างจากบริษัทผลิตท่อคอนกรีต ช่างกล้อง นักบิน รวมถึงพนักงานร้านอัดรูป  ทั้งหมดเพื่อที่จะ “ทำให้ความกว้างใหญ่ไพศาลของทะเลทรายกลับมาอยู่ในสายตาของมนุษย์อีกครั้ง”
แหล่งข้อมูลอื่น
1938
ลูกปรายหิมะ
ลูกปรายหิมะ (graupel (/ˈɡraʊpəl/)) หรืออาจเรียก เม็ดหิมะ เป็นหยาดน้ำฟ้าชนิดหนึ่ง เกิดจากการตกตะกอนเมื่อละอองหยดน้ำ (อนุภาคหยดน้ำขนาดเล็กมาก) ที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็งแต่ยังไม่แข็งตัว (supercool) เข้ารวมตัวและแข็งตัวบนเกล็ดหิมะที่กำลังตกลงมา โดยมีขนาด 2 – 5 มม. (0.08 – 0.20 นิ้ว ) มีลักษณะเป็นอนุภาคเกล็ดน้ำแข็งสีขาวทึบ รูปร่างกลม แต่โดยทั่วไปจะเป็นรูปทรงของเกล็ดหิมะที่ขยายขนาด ลูกปรายหิมะ แตกต่างจากลูกเห็บ ซึ่งลูกเห็บเกิดอย่างปกติทั่วไปในภาวะอากาศแปรปรวน เช่น พายุฝนฟ้าคะนอง ส่วนลูกปรายหิมะมักจะตกเป็นปกติในพายุฤดูหนาว
ประเทศอิตาลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
ประเทศอิตาลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 14 พฤษภาคม - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2443 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอิตาลีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 24 คน ใน 7 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอิตาลีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 3 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 5 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ไมค์ เบอร์นาโด
ไมค์ เบอร์นาโด (Mike Bernardo; 28 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 — 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012) เป็นทั้งนักมวยไทย, คิกบ็อกเซอร์ รวมถึงเป็นนักมวยสากลชาวแอฟริกาใต้จากเคปทาวน์ เขาเป็นที่รู้จักที่ญี่ปุ่นในชื่อ เบรุจัง ที่ซึ่งเขาได้มีส่วนร่วมในรายการเค-วัน เวิลด์จีพีตั้งแต่ ค.ศ. 1994 เขาได้รับการจดจำในฐานะผู้มีชัยเหนือมีโคร ฟีลีโปวิค, แอนดี ฮัก, ฟรันซิสโก ฟีโล, บรันโก ซีคาทิค ตลอดจนเป็นผู้ชนะแชมป์เค-วัน 3 สมัยระดับตำนานอย่าง ปีเตอร์ เอิร์ธ ได้สำเร็จ
ไมค์ เบอร์นาโด ได้รับการกล่าวว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของรายการเค-วัน ซึ่งในการแข่งขันครั้งสุดท้ายของการต่อสู้แบบคิกบ็อกซิงนั้น เขาเป็นฝ่ายเสมอกับก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ในรายการไททันเฟิร์ส ซึ่งจัดขึ้นใน ค.ศ. 2004 ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต ณ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 ในเคปทาวน์ ที่ประเทศแอฟริกาใต้
รถรางไฟฟ้า
รถรางไฟฟ้า (Electric Mutiple Unit: EMU) เป็นรถไฟที่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตนเองโดยใช้พลังงานไฟฟ้า รถรางไฟฟ้าไม่ต้องการหัวรถจักรในการขับเคลื่อน ส่วนใหญ่รถรางไฟฟ้ามักใช้ในการขนส่งผู้โดยสาร แต่ก็มีบางส่วนที่ถูกดัดแปลงเป็นรถขนส่งสิ่งของ เช่น จดหมาย หรือกระเป๋าเดินทาง
รถรางไฟฟ้าเป็นที่นิยมในการขนส่งทั้งในเมืองและชานเมืองทั่วโลก เนื่องจากรถรางไฟฟ้ามีความเร็วสูง และไม่มีการปล่อยมลภาวะ เงียบกว่ารถรางดีเซล นอกจากนี้ รถรางไฟฟ้ายังสามารถใช้ปฏิบัติงานในยามค่ำคืนได้บ่อยกว่ารถรางดีเซล เพราะรถรางไฟฟ้าไม่ส่งเสียงรบกวนผู้อยู่อาศัยตามรางรถไฟ การสร้างอุโมงค์สำหรับรถรางไฟฟ้าก็ง่ายกว่ารถรางดีเซล เพราะไม่ต้องสร้างรองรับการปล่อยมลภาวะ แต่การปรับปรุงอุโมงค์เก่าของรถรางดีเซลให้ใช้กับรถรางไฟฟ้านั้นมีค่าก่อสร้างสูง เพราะต้องวางรางเพื่อส่งไฟฟ้าให้กับรถรางไฟฟ้า และหากอุโมงค์แคบก็ยิ่งวางรางยาก
ประเภท
ตู้ของรถรางไฟฟ้าที่มาเชื่อมต่อกันเป็นรถรางไฟฟ้า 1 ขบวนจะสามารถแยกได้ตามหน้าที่ ดังนี้
โรงแรมริตซ์
โรงแรมริทซ์ ลอนดอน (Ritz Hotel London) เป็นโรงแรมหรูหราขนาด 133 ห้องพัก ตั้งอยู่บนถนน Piccadilly ใกล้กับ Green Park ในกรุงลอนดอน
จาวาดิเวลอปเมนต์คิต
จาวาดิเวลอปเมนต์คิต (Java Development Kit; JDK) เป็นชุดคำสั่งในการพัฒนาโปรแกรมด้วยภาษาจาวา ประกอบด้วย 3 รุ่นย่อยดังนี้
ชุดพัฒนาโปรแกรม JDK นั้น เป็นมาตรฐานที่ถูกกำหนดโดยบริษัทซัน ไมโครซิสเต็มส์ และมีผู้พัฒนาชุดพัฒนาโปรแกรม JDK ออกมามากมาย เช่น ซัน ไมโครซิสเต็มส์, ไอบีเอ็ม และบีอีเอ ซิสเต็มส์
ชินโต
ชินโต เป็นลัทธิตามความเชื่อเดิมของชาวญี่ปุ่น คำว่า ชินโต มาจากตัวอักษรจีน หรือคันจิ 2 ตัวรวมกัน คือ ชิน  หมายถึงเทพเจ้า (ภาษาจีน: 神, พินอิน: shén, เสิน) และ โต  หมายถึงวิถีทางหรือศาสตร์วิชา (ภาษาจีน: 道, พินอิน: dào, เต้า) หรือ เต๋า ในลัทธิเต๋านั่นเอง เมื่อรวมกันแล้ว จะหมายถึงศาสตร์แห่งเทพเจ้า หรือวิถีแห่งเทพเจ้า  ชินโตของญี่ปุ่นมีตำนานความเชื่อว่า เทพเจ้ามีมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งในป่า บนภูเขา ทะเล แม่น้ำ ลำธาร ในสายลม แม้แต่ในบ้านเรือนและเรือกสวนไร่นาในธรรมชาติที่ที่มีความบริสุทธิ์ล้วนเป็นที่สถิตของเทพเจ้าได้ทั้งสิ้น จึงมีคำที่ว่า "เทพแปดล้านองค์"  เป็นการรวมคำเพื่อแสดงว่ามีทวยเทพอยู่มากมาย
ปัจจุบันนี้ ลัทธิชินโตถูกจัดให้เป็นลัทธิบูชาเทพเจ้าหลายองค์ หรือ พหุเทวนิยม และลัทธิบูชาภูตผีวิญญาณ ที่เน้นความบริสุทธิ์ของพิธีกรรมเป็นอย่างมาก รวมถึงยกย่องเกียรติและความมีตัวตนของเทพเจ้า  ซึ่งมีทั้งเทพเจ้าที่มีมาจากการยกบุคคลให้เป็นเทพ หรือการบูชาธรรมชาติ และเทพเจ้ายังสามารถมีลูกได้ด้วย ลัทธิชินโตเป็นลัทธิที่ให้ความสำคัญกับพิธีกรรมทางศาสนาเป็นอันดับหนึ่ง เนื่องจากเป็นวิธีที่จะทำให้ศาสนิกชนเข้าถึงและเป็นหนึ่งเดียวกับเทพเจ้าได้มากที่สุด ลัทธิชินโตยุคใหม่ไม่มีสถาบันที่ที่ยกตัวเป็นผู้ควบคุมส่วนกลาง มีเพียงแต่กลุ่มคนที่พยายามรักษาวิถีปฏิบัติของลัทธิชินโตมาตั้งแต่สมัยบรรพกาลจนถึงปัจจุบัน
ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ชินโตได้ถูกยกเลิกจากการเป็นศาสนาประจำชาติ ซึ่งในปัจจุบันชินโตเริ่มลดหายไปจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยที่ยังเห็นได้ในปัจจุบันได้แก่ โอมิคุจิ (การดึงฉลากเสี่ยงโชคในศาลเจ้าชินโต) และการเฉลิมฉลอง งานปีใหม่ญี่ปุ่น  ที่มีจัดขึ้นตามศาลเจ้าชินโต
ตำนานเทพชินโต
ตำนานเทพนิยายของชินโตจะถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์โคะจิคิมันเป็นรูปเขียนของเหตุการณ์ที่นำไปสู่และรวมถึงการสร้างของหมู่เกาะญี่ปุ่น มีคำแปลหลายเรื่องที่อยู่กับรูปแบบของความซับซ้อน
เกาะญี่ปุ่นจะได้รับการพิจารณาเป็นสวรรค์ของพวกเขาถูกสร้างขึ้นโดยตรงจากพระเจ้าสำหรับประชาชนชาวญี่ปุ่นและสร้างเป็นอาณาจักรญี่ปุ่น ชินโตเป็นพื้นฐานการเชื่อมต่อระหว่างอำนาจและความงามของธรรมชาติ และชาวญี่ปุ่น มันคือการประกาศของเส้นทางไปสู่ความเข้าใจสถาบันของอำนาจศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ
คำว่า "ชินโต" นี้ มาซาฮารุ อนาซากิ (Masaharu Anasaki. 1963 : 19 - 23) ได้อธิบายว่า มาจากอักษรจีนสองตัว คือ "เชน" (Shen) ซึ่งแปลว่า "เทพทั้งหลาย" ส่วน "เต๋า" (Tao) แปลว่า "ทาง" รวมความแล้ว แปลว่า "วิถีทางแห่งเทพทั้งหลาย" เพราะชาวญี่ปุ่นบูชาเทพเจ้าเป็นจำนวนนับไม่ถ้วน เทพเหล่านี้เป็นเทพที่มีอยู่ในธรรมชาติ และการที่จะเข้าถึงองค์เทพได้นั้น จะต้องเข้าถึงธรรมชาติชินโตจึงสอนให้บุคคลเคารพในธรรมชาติเพื่อที่จะเข้าใจความเป็นชินโตให้มากขึ้น เราจะต้องศึกษาเทพนิยายและตำนานธรรมของคนญี่ปุ่นซึ่งมีมานานก่อนศตวรรษที่ 6 อันเป็นเรื่องราวที่แสดงถึงชาติกำเนิดของคนญี่ปุ่น ซึ่งเชื่อกันว่าสืบสายเลือดมาจากเทพทั้งหลายทั้งปวง เทพเหล่านี้ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า "คามิ" (Kami) แต่นักศาสนาบางท่านได้สันนิษฐานว่า คามิ คือ มานา (mana) คามิจะเป็นมานาหรือไม่ ยากที่จะระบุลงไปได้ เพราะแม้แต่นักศาสนาของญี่ปุ่นที่ชื่อ โมโตโอริ โนรินางะ (Motoori Norinaga) ยังไม่ยอมที่จะอธิบายกามิให้มากไปกว่าความหมายซึ่งเป็นที่เข้าใจกันทั่ว ๆ ไป ชินโต (「神道」, shintō, 神道?) เป็นศาสนาตามความเชื่อเดิมของชาวญี่ปุ่น และเคยเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศญี่ปุ่นในอดีต ชินโตเป็นศาสนาที่บูชา เทพเจ้า หรือที่เรียกว่า คามิ ( 神（かみ）) และจิตวิญญาณในธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น ซุซะโนะโอะ เทพเจ้าแห่งทะเลและพายุในศาสนาชินโต คำว่าชินโต มาจากภาษาญี่ปุ่นสองคำในอักษรคันจิ คำว่า "ชิน" (神) ที่แปลว่า พระเจ้า และ "โต" (道) ที่หมายถึงวิถีชีวิต ภายหลังจากสงครามโลกครั้งที่สอง ชินโตได้ถูกยกเลิกจากการเป็นศาสนาประจำชาติ ซึ่งในปัจจุบันชินโตเริ่มลดหายไปจากวัฒนธรรมญี่ปุ่น โดยที่ยังเห็นได้ในปัจจุบันได้แก่ โอะมิกุจิ (การดึงฉลากเสี่ยงโชคในศาลเจ้าชินโต) และการเฉลิมฉลอง งานปีใหม่ญี่ปุ่น ที่มีจัดขึ้นตามศาลเจ้าชินโต
ชินโตในระยะแรกไม่มีการสร้างศาลเจ้า จนกระทั่งศตวรรษที่3-4 ในศตวรรษที่4 เมื่อรัฐบาลยะมะโตะรวบรวมญี่ปุ่นจัดตั้งเป็นประเทศได้แล้ว ทำให้ชินโตถูกแบ่งเป็น 2ระดับคือ อะมะทสึ-คะมิ(Amatsu-kami) และ คคุทสึ-คะมิ(Koukutsu-kami)คำสอนอันแรกของชินโตที่ปรากฏขึ้นในกลางสมัยเฮอัน คือ ฮนจิสุยจะขุ(Honjisuijaku) ที่ได้ผนวกคำสอนของนิกายเทนได(Tendai) และ นิกายชินเง็น(Shingen)เข้าไว้ด้วยกัน รวมคำสอนของพระพุทธเจ้ากับเทพเจ้าที่มีมาตั้งแต่สมัยเฮอัน มาแยกเป็นทฤษฎีที่ให้ความสำคัญกับพระพุทธเจ้าเป็นหลักและเทพเจ้าสำคัญเป็นรอง โดยกล่าวว่าเทพเจ้าต่างๆในญี่ปุ่นล้วนเป็นปางหนึ่งของพระพุทธเจ้าที่เสด็จลงมาโปรดนั่นเองในสมัยใหม่กลุ่มนิกายเช่น อิเสะ(Ise) โยะชิดะ(yoshida) ฟุคโค(Fukko) ได้สร้างทฤษฎีที่เน้นความเป็นอิสระของชินโต เมื่อเข้าสู่สมัยเมจิได้มีการทำให้คำสอนกับพิธีกรรมของศาลเจ้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน โดยยึดถือพิธีกรรมของพระราชวงศ์เป็นหลัก นักบวชของชินโตมีหน้าที่ประกอบพิธีกรรมเท่านั้น ส่วนประชาชนทุกคนถือเป็นสาวกกลายเป็น คกคะชินโต(Kokka Shintou)หรือชินโตที่เป็นของรัฐ หลังสงครามโลก ชินโตแต่ละนิกายได้ถูกบัญญัติให้เป็นศาสนาถูกต้องตาม กฎหมาย จากข้อมูลทางสถิติของกระทรวงวัฒนธรรมของญี่ปุ่น สำรวจโดยอาสาสมัครของศาลเจ้าชินโตในปี ค.ศ.1994
ที่มา
ศาสนาชินโต เกิดขึ้นเนื่องจากเมื่อญี่ปุ่นติดต่อกับจีนได้รับพระพุทธศาสนาและศาสนาขงจื้อเข้ามาผสมกับความเชื่อดั้งเดิมของตนจึงเรียกรวมว่าชิน - เต๋า หรือ ชินโต แปลว่าทางแห่งเทพเจ้าภาษาญี่ปุ่นเรียก คามิ - โน - มิชิ บ่อเกิดของศาสนาชินโตมาจากประเพณีบูชาบรรพบุรุษ และการครองชีวิตโดยปฏิบัติตามการนำทางของเทพเจ้า เกี่ยวกับเทพนิยายลึกลับซับซ้อน ในนิทานและพงศาวดารของญี่ปุ่น
ศาสดา
ศาสนาชินโตไม่มีศาสดา แต่มีจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น ที่สืบสายเลือดมาจากเทพ เป็นประมุขของศาสนา ก่อตั้งจัดอยู่ในประเภท หลักธรรมสำคัญ เทวนิยม บูชาเทพเจ้า เชื่อถือเวทมนตร์ คาถา บูชา ธรรมชาติ บรรพบุรุษ
จุดมุ่งหมายสูงสุด
ในศาสนาเทวนิยมส่วนมากสอนว่า จุดหมายปลาย ทางของชีวิต คือ พระเจ้า แต่ชินโตแม้จะกล่าวว่า วิญญาณเป็นอมตะ คนตายเท่ากับการเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวใหม่ ชินโตก็มีการเซ่นสรวงดวงวิญญาณตามโอกาส
ศาสนาชินโตในปัจจุบัน
ฐานะปัจจุบัน ประเทศให้ทันสมัยอย่างประเทศตะวันตก ได้ ชินโต เป็นศาสนาของชาวญี่ปุ่นโดยเฉพาะนอก ประเทศญี่ปุ่นผู้นับถือส่วนใหญ่จะเป็นผู้มีเชื้อสายญี่ปุ่นที่ไปตั้งรกรากในประเทศนั้น ๆ เช่น ที่ ไปนมัสการไม่น้อยกว่าปีละ 80 ล้านคนในช่วง ฮาวาย บราซิล และ ออสเตรเลีย เป็นต้น
เนื่องจากญี่ปุ่นได้พ่ายแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพสัมพันธมิตรจึงประกาศยุบศาสนาชินโต แห่งรัฐเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2488 แต่เรียวหะ ชินโต หรือ ชินโตของราษฎรเนื่องจากไม่มีกิจกรรมเกี่ยวกับสงครามและราชการจึงยังคง ดำเนินประกอบพิธีกรรมได้ตามศรัทธา
เนื่องจากญี่ปุ่น ต้องการปรับปรุง พัฒนาประเทศให้ทันสมัยอย่างประเทศตะวันตก ได้ละทิ้งชินโต อันเป็นรากเหง้า แห่งวัฒนธรรมในอดีตของตนเสีย แต่ศาลเทพเจ้าก็ยังมีผู้คนเข้าไปนมัสการไม่น้อยกว่าปีละ 80 ล้านคนในช่วงเทศกาลปีใหม่ ปัจจุบันมีผู้นับถือศาสนาชินโตประมาณ ๓.๒ ล้านคน ปี ๑๙๕๗ มีผู้นับถือศาสนาชินโต มีผู้นับถือศาสนาชินโตในญี่ปุ่น ๗๙ ล้านคน
ศาลเจ้าชินโต
อันดับแรกของการสักการบูชาเทพเจ้าหรือคามิสามารถปฏิบัติได้ที่ศาลเจ้าสาธาณะหรือศาลเจ้าเล็กๆไว้ที่บ้านหรือที่เรียกว่า คามิดานะ ศาลเจ้าสาธารณะเป็นสิ่งปลูกสร้างไว้เพื่อทำพิธีบูชาสำหรับคามิ จำนวนที่น้อยลงของศาลเจ้านี้ยังมีสถานที่ธรรมชาติที่เรียกว่า โมริ ส่วนที่พบมากที่สุดของโมริเป็นสวนศักดิ์สิทธิ์ของต้นไม้หรือภูเขาหรือน้ำตก ศาลเจ้าทั้งหมดจะเปิดให้ประชาชนเข้ามาทำพิธีบางครั้งหรือตลอดทั้งปี
สิ่งที่ไม่บริสุทธิ์และสิ่งที่บริสุทธิ์
ชินโตสอนว่าการกระทำของคนเราทุกอย่างจะสร้างชนิดของความบริสุทธิ์และความไม่บริสุทธิ์ ที่หนึ่งควรต้องการทำความสะอาดเพื่อความสงบสุขของตัวเองหนึ่งของความคิดและความโชคดีไม่ได้เพราะไม่ถูกต้องในสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์และของตัวเอง กระทำผิดจะเรียกว่า ซึ่งแปลว่าไม่บริสุทธิ์ ตรงกันข้ามคำว่า  โดยวันที่ไม่สำคัญจะเรียกว่า"วัน"(คี)และส่วนในช่วงเทศกาลหรือวันสำคัญจะใช้คำว่า"แสงแดด"ซึ่งอาจมีความหมายว่า สิ่งมี่เป็นมงคลนั่นเอง
วิถีเพื่อรักษาเกียรติ
ตามหลักวิถีนักรบที่จารึกไว้ในคัมภีร์โคะจิคิ เมื่อตกเป็นเชลยศึกในสงครามหรือกระทำผิดจารีตวิถีนักรบ ก็ต้องมีการรักษาเกียรติเอาไว้โดยการทำเซ็ปปุกุหรือการคว้านท้องฆ่าตัวตายเพื่อรักษาเกียรติของผู้กระทำเอง
ชีวิตหลังความตาย
เป็นเรื่องปกติสำหรับครอบครัวที่จะเข้าร่วมในพิธีสำหรับเด็กที่ศาลเจ้า ยังมี งานศพแบบญี่ปุ่นที่เป็นเวลาแห่งความตาย แต่แนวคิดในด้านของชีวิตภายหลังการมรณะของชินโต อาจจะไม่ได้เปิดมุมคมชัดแบบของพุทธ ในตำนานเก่าของญี่ปุ่นก็มักจะอ้างว่าคนตายไปที่สถานที่ที่เรียกว่า โยมิ (黄泉) ดินแดนใต้พิภพเป็นแผ่นมืดมนกับแม่น้ำแยกชีวิตจากความตาย ซึ่งปกครองโดย อิซะนะมิ เทพมารดรผู้เป็นนายเหนือแห่งดินแดนยมโลก
ข้อปฏิบัติในการเข้าศาลเจ้าชินโต—โอมาริ
ผู้ใดสามารถต้องการเข้าชมศาลเจ้าชินโตที่สำคัญคือไม่จำเป็นต้องนับถือชินโตก็ได้ โดยทั่วไปมีขั้นตอนเบื้องต้นที่ไปที่ศาลเจ้า
พิธีฮาราอิ
พิธีบริสุทธิ์เป็นพิธีกรรมที่มักจะทำทุกวันที่ศาลเจ้าชินโตและเป็นพิธีของถวายอาหารและตั้งคำอธิษฐานของหลายรูปแบบชินเซน ยกตัวอย่างอาหารบูชาเช่น (อาหารประเภทผลไม้, ปลา, ผัก),ขนมทามากูชิ (Sakaki ต้นไม้), Shio (เกลือ), Gohan (ข้าว), โมชิ และเหล้าสาเก (ไวน์ข้าว) ในวันหยุดและโอกาสพิเศษอื่น ๆ ประตูด้านในศาลเจ้าอาจจะเปิดออกเพื่อให้ผู้ที่นับถือชินโตนำอาหารมาถวาย
ทอเรียม
ทอเรียม (Thorium) คือธาตุเคมีที่มีหมายเลขอะตอม 90 และสัญลักษณ์คือ Th เป็นธาตุโลหะกัมมันตภาพรังสีที่พบในธรรมชาติเมื่อบริสุทธิ์มีลักษณะสีเงินวาวอ่อนนุ่ม เมื่อสัมผัสกับอากาศจะหมองเป็นสีน้ำตาลหรือสีดำเพราะเกิดอ๊อกไซด์ คือ ทอเรียมอ๊อกไซด์ (Thorium oxide (ThO2))หรือทอเรีย(thoria)เป็นอ๊อกไซด์ที่มีจุดเดือดสูงที่สุด(3300 °C) เมื่อถูกทำให้ร้อนในอากาศโลหะทอเรียมจะติดไฟได้เองเกิดเป็นแสงจ้าสีขาว มีอัตราการแผ่รังสีมากกว่ายูเรเนียม มักใช้ในการทำปฏิกรณ์นิวเคลียร์
ภาคตัดขวาง (ฟิสิกส์)
เมื่ออนุภาคสองตัวมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน ภาคตัดขวางร่วมกันของทั้งสองอนุภาค คือ บริเวณที่ผกผันกับการเคลื่อนที่สัมพัทธ์ของทั้งสองอนุภาค นั่นคือบริเวณที่เกิดการกระเจิงต่อกันนั่นเอง ถ้าอนุภาคเป็นทรงกลมไม่ยืดหยุ่น ภาคตัดขวางจะเกิดเฉพาะตอนที่อนุภาคทั้งสองสัมผัสกันเท่านั้น ดังนั้น ภาคตัดขวางของการกระเจิงมีความสัมพันธ์กับขนาดของอนุภาค แต่ถ้าหากอนุภาคมีปฏิสัมพันธ์กันอันเนื่องมาจากแรงที่ระยะต่าง ๆ เช่น แรงโน้มถ่วง แรงแม่เหล็กไฟฟ้า เป็นต้น ภาคตัดขวางของการกระเจิงจะมีขนาดใหญ่กว่าขนาดของอนุภาค เมื่อเราระบุให้ภาคตัดขวางเป็นฟังก์ชันของตัวแปรในสถานะสุดท้ายของอนุภาค เช่น มุม พลังงาน เป็นต้น เราจะเรียกว่า differential cross section แต่เมื่อภาคตัดขวางคือบริเวณทั้งหมดที่มุมของการกระเจิงกวาดไปได้ จะเรียกว่า total cross section ภาคตัดขวางถูกระบุด้วย
σ
ในการวัดอัตราของการกระเจิงขึ้นอยู่กับตัวแปรเกี่ยวกับการทดลอง เช่น ความหนาแน่นของวัสดุที่เป็นเป้า ความเข้มของลำอนุภาค ประสิทธิภาพของตัววัดของเครื่องมือ มุมที่ติดตั้งเครื่องมือวัด เป็นต้น
เอ็ดวัด มุงก์
เอ็ดวัด มุงก์ (Edvard Munch; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1863 – 23 มกราคม ค.ศ. 1944) เป็นศิลปินชาวนอร์เวย์ที่โด่งดังมากที่สุดคนหนึ่ง เป็นทั้งจิตรกรและช่างภาพพิมพ์ไม้ ภาพพิมพ์หิน และภาพพิมพ์กัดกรด เขาเป็นหนึ่งในศิลปินลัทธิสัญลักษณ์นิยม และได้รับการกย่องให้เป็นคนสำคัญในการพัฒนาลัทธิสำแดงพลังอารมณ์ในเยอรมนีและยุโรปกลาง
ผลงานของมุงก์สะท้อนความทุกข์ยากและความขัดแย้งต่าง ๆ ในชีวิต ความทรงจำที่โหดร้ายในวัยเด็กและแผลในจิตใจทำให้เขาแสดงทัศนคติเรื่องความรัก สุรา และความเลวร้ายของชีวิตลงในผลงาน ภาพของเขามักแสดงปัญหาสังคมและความกังวลของมนุษย์
มุงก์โด่งดังในเยอรมนีทันทีที่ผลงานของเขาร่วมแสดงในนิทรรศการ Verein Berliner Künstler ในปี ค.ศ. 1892 เพราะภาพของเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์และถูกคัดค้าน อย่างไรก็ตามเขาใช้ชีวิตและทำงานในประเทศเยอรมนีเป็นเวลาหลายปีเขาจึงมีชื่อเสียงและอิทธิพลเป็นอย่างมากในวงการศิลปินชาวเยอรมัน
วัยเด็กและครอบครัว
เอ็ดวัด มุงก์ เกิดเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 1863 ในเลอเติน เทศบาลชนบทแห่งหนึ่งในนอร์เวย์ บ้านของเขาเป็นฟาร์มตั้งอยู่ในหมู่บ้านโอดาลส์บรืก เอ็ดวัดเป็นบุตรชายคนที่สองของนาง Laura Catherine Bjølstad กับ Christian Munch นายแพทย์ประจำกองทหาร เขาเป็นลูกหลานตระกูลเก่าแก่แห่งนอร์เวย์ บรรพบุรุษของเขามีชื่อเสียงโด่งดังจากความสามารถแขนงต่าง ๆ อย่างยาค็อป มุงก์ จิตรกร, Johan Storm Munch หัวหน้าบาทหลวง, Andreas Munch กวี และ Peter Andreas Munch นักประวัติศาสตร์และนักเขียนแนววิทยาศาสตร์
เอ็ดวัดมีพี่น้องทั้งหมด 5 คน คือ Johanne Sophie (ค.ศ. 1862) พี่สาวคนโต และน้องของมุงก์อีกสามคนคือ Peter Andreas (ค.ศ. 1865), Laura Catherine (ค.ศ. 1867) และ Inger Marie (ค.ศ. 1868) ทั้งโซฟีพี่สาวและเอ็ดวัดมีพรสวรรค์ทางด้านศิลปะ น้องสาวของพวกเขาคนหนึ่งเป็นจิตเภทตั้งแต่ยังเด็กและในบรรดาพี่น้องทั้งห้าคนนี้มีเพียงคนเดียวที่ได้แต่งงาน แต่ก็เสียชีวิตหลังจากงานแต่งของเธอเพียงไม่กี่เดือน
ครอบครัวของมุงก์ต้องย้ายที่อยู่ไปตามเมืองต่าง ๆ ตามหน้าที่การงานของพ่อ ใน ค.ศ. 1864 พวกเขาย้ายไปเมืองคริสเตียเนีย (ออสโลในปัจจุบัน) ที่นี้เป็นที่ที่เอ็ดวัดได้ฝึกฝนทักษะทางศิลปะของเขา แต่หลังจากที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เพียง 4 ปี แม่ของเอ็ดวัดก็เสียชีวิตด้วยโรควัณโรค ตามมาด้วยโซฟีพี่สาวใน ค.ศ. 1887ในขณะที่เธออายุได้เพียง 15 ปี
ภาระเลี้ยงดูลูก ๆ ทุกคนตกเป็นของคริสเตียนผู้เป็นพ่อและ Karen Bjolstad ป้าของเอ็ดวัด แม้ว่าคริสเตียนจะเป็นแพทย์ประจำกองทหารแต่ก็มีรายได้ไม่มากนัก ภาวะทางเศรษฐกิจในครอบครัวไม่สู้ดีนัก มีความเป็นอยู่อย่างขัดสน แต่คริสเตียนยังคงให้ลูก ๆ รับฟังคำสั่งสอนของเขา และด้วยความที่คริสเตียนเป็นลูกที่กตัญญู เขาจึงได้สอนลูก ๆ ให้มีความกตัญญูเช่นกัน เมื่อเขาจะตำหนิลูก เขาจะกล่าวถึงแม่บนสรวงสวรรค์
การศึกษาและแรงบันดาลใจ
หลังจากการจากไปของแม่ เอ็ดวัดและพี่น้องได้รับการเลี้ยงดูจากป้า ป้าของเอ็ดวัดมองเห็นพรสวรรค์ทางด้านศิลปะในตัวเขา เธอสนับสนุนให้เขาเป็นศิลปิน และเป็นคนซื้ออุปกรณ์ต่าง ๆ ในการวาดรูปให้ เอ็ดวัดเริ่มวาดภาพสิ่งที่เขาสนใจ เมื่ออายุได้ 13 ปี เขาเริ่มรู้จักกลุ่มศิลปินในสมาคมศิลปะที่พึ่งจัดตั้งใหม่ ที่นั้นเองเขาได้เห็นผลงานมากมายโดยเฉพาะภาพทิวทัศน์บก (landscape) เอ็ดวัดเริ่มจากการวาดภาพเลียนแบบและเริ่มใช้สีน้ำมัน
พ่อของเอ็ดวัดต้องการให้เขาเป็นวิศวกร ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องสมัครเข้าเรียนที่วิทยาลัยเทคนิค ใน ค.ศ. 1879 สุขภาพร่างกายของเอ็ดวัดได้กลายมาเป็นอุปสรรคในการเรียนด้วยความต้องการอยากเป็นจิตรกร เขาจึงตัดสินใจลาออกแม้ว่าพ่อของเขาจะรู้สึกไม่พอใจนักก็ตาม คริสเตียนไม่ต้องการให้ลูกของเขาเป็นจิตรกร เพราะพวกจิตรกรชนชั้นกลางสมัยนั้นเป็นจิตรกรไส้แห้ง อีกทั้งผลงานยังไม่ได้รับการตอบรับที่ดีนัก เอ็ดวัดลาออกในปีถัดมาและเริ่มศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะอย่างจริงจัง พ่อของเขาแม้จะตำหนิเขาอยู่เสมอ แต่กระนั้นก็ยังให้เงินค่ากินอยู่แก่เขาไม่ขาด จนกระทั่งคริสเตียนได้ฟังคำวิจารณ์เรื่องรูปภาพของเอ็ดวัด จากคำบอกเล่าของญาติคนหนึ่ง Edvard Diriks ที่เป็นจิตรกรแนวประเพณีนิยม คริสเตียนทำลายภาพชิ้นหนึ่งที่เป็นภาพเปลือยและยืนกรานว่าจะไม่สนับสนุนเงินที่ใช้ในการทำงานศิลปะแก่เอ็ดวัดอีกต่อไป พ่อของเขายิ่งโกรธมากขึ้นหลังจากทราบว่าเขาคบกับ Hans Jaeger หนึ่งในผู้นิยมอนาธิปไตยอย่างสุดโต่ง เขาเชื่อในลัทธิทำลายล้างและคิดว่าความตายคือการปลดปล่อยอิสระสูงสุด ความคิดเหล่านั้นส่งผลต่อทัศนะของเอ็ดวัดมาก
หลังจากปีที่เอ็ดวัดลาออกจากวิทยาลัยเทคนิค เอ็ดวัดสมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนศิลปะและการออกแบบแห่งเมืองคริสเตียเนีย (the Royal school of Art and Designe of Christiania) ใน ค.ศ. 1881 เป็นสถาบันที่ยาค็อป มุงก์ บรรพบุรุษของเขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมจัดตั้งโรงเรียนแห่งนี้ ที่นั้นเองเอ็ดวัดได้เรียนเทคนิคทางด้านศิลปะแขนงต่าง ๆ กับศิลปินชาวนอร์เวย์คนสำคัญ ๆ เขาได้เรียนวิชาประติมากรรมกับ Julius Middelthun และวาดภาพแนวธรรมชาตินิยม (naturalism) กับ Christian Krohg
ใน ค.ศ. 1882 เอ็ดวัดและเพื่อนอีกหกคนรวมเงินกันเช่าสตูดิโอเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และผู้ที่ให้คำปรึกษาพวกเขาคือ Christian Krohg อาจารย์ของพวกเขา ผู้ถนัดวาดภาพแนวธรรมชาตินิยม งานเขียนของมุงก์ช่วงต้น ๆ จึงได้แรงบัลดาลใจจากเขาและได้รับอิทธิพลจากลัทธิธรรมชาตินิยมเป็นอย่างมาก
ค.ศ. 1885 เอ็ดวัดได้รับทุนการศึกษาจาก Frits Thaulow ได้เดินทางไปปารีส ในช่วงเวลาสามสัปดาห์สั้น ๆ เขาจึงได้ไปเห็นผลงานอันน่าประทับใจและเป็นแรงบันดาลใจแกเขา หลังจากกลับมาออสโล เขาก็เริ่มต้นทำงานชุดหลักของเขา ในปีเดียวกันนั้นเอ็ดวัดวาดภาพโซฟีพี่สาวของเขา ช่วงเวลานั้นผลงานของเขาก็เริ่มเป็นที่รู้จักกว้างขวางขึ้น
ในปี ค.ศ. 1886 เขาวาดภาพชุด เดอะซิกไชลด์ ในภาพแสดงความคิดของเอ็ดวัดเรื่องความตายของน้องสาวของเขา ในปีนั้นเอง เอ็ดวัดทำงานชุดนั้นเสร็จสิ้น ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1889 เอ็ดวัดจัดนิทรรศการขนาดใหญ่เพื่อแสดงงานเดี่ยวของเขาที่เมืองคริสเตียเนีย จากงานนี้เขาได้รับรางวัลส่งผลให้เขามีโอกาสได้รับทุน
ในฝรั่งเศส
ระหว่าง ค.ศ. 1889–1892 เอ็ดวัด มุงก์ได้รับทุนของรัฐทำให้เขาสามารถใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ในฝรั่งเศส มุงก์มาถึงปารีสในช่วงเทศกาลงานนิทรรศการโลก เขาอยู่ร่วมกับศิลปินชาวนอร์เวย์อีกสองคน และจะกลับไปนอร์เวย์เฉพาะในช่วงฤดูร้อน
มุงก์ได้ศึกษางานกับเลอง บอนา จิตรกรชาวฝรั่งเศสผู้มีความชำนาญด้านการวาดภาพบุคคล แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เขากลายมาเป็นแรงผลักดันอย่างมากให้แก่งานศิลปะของมุงก์ ในเวลานั้นเป็นช่วงเฟื่องฟูของศิลปะแนวใหม่ที่ต่อต้านลัทธิสัจจะนิยม มุงก์แสดงให้เห็นถึงการต่อต้านนี้จากคำพูดที่ว่า "กล้องถ่ายภาพไม่สามารถเทียบได้กับแปรงและผ้าใบได้" มุงก์รับเอาแนวทางวิธีการและเทคนิคการสร้างผลงานรูปแบบใหม่ของเขาจากแรงบันดาลที่ได้จากศิลปินที่มีชื่อเสียงในฝรั่งเศสอย่างปอล โกแก็ง, ฟินเซนต์ ฟัน โคค, อ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก ทั้งจากลัทธิประทับใจและจากลัทธิประทับใจยุคหลัง หลังจากนั้นก็สนในงานศิลปะแนวใหม่และการออกแบบ แม้ผลงานของเขาจะบรรยายบรรยากาศและสถานที่ทั่วไป แต่อย่างไรก็ตามมุงก์ตั้งใจที่จะเน้นศิลปะที่สื่อความน่ากลัวของอารมณ์
ฤดูใบไม้ร่วงแรกหลังจากมาถึงปารีส มุงก์ได้รับแจ้งข่าวการตายของพ่อ ความเหงา ความเศร้าโศกครั้งนั้นได้รับการถ่ายทอดลงในภาพ ไนต์ (ค.ศ. 1890) ภาพคนที่โดดเดี่ยวในเงามืดภายในห้องอันมืดมิด มุงก์เดินทางกลับนอร์เวย์และกู้เงินก้อนหนึ่งได้จากนักสะสมงานศิลปะชาวนอร์เวย์ แต่ความหดหู่ ท้อแท้ โดดเดี่ยว และกดดันถาโถมมาที่เขาจนเขาเองไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
ระหว่างช่วงที่อยู่ในฝรั่งเศส ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1890 มุงก์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเป็นเวลาสองเดือน เพราะต้องพักรักษาตัวจากไข้รูมาติก ในช่วงเวลานั้นภาพวาดของเขา 5 ภาพในออสโลถูกทำลายเพราะไฟไหม้
ช่วงเวลาในฝรั่งเศส มุงก์ได้สร้างผลงานไว้มากมาย เป็นช่วงเริ่มร่างภาพ เสียงกรีดร้อง และสร้างผลงานอีกหลาย ๆ ภาพตามลัทธิประทับใจ แต่ใช้ความประทับใจภายในจิตใจไม่ใช่เพียงทางสายตา
ในเยอรมนี
ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1892 มุงก์ออกแสดงงานในที่ต่าง ๆ งานนิทรรศการครั้งหนึ่งมุงก์ได้รับเชิญไปแสดงงานร่วมกับศิลปินในสมาคมศิลปะแห่งเบอร์ลินที่จัดขึ้นที่นั่น ผู้เข้าชมและศิลปินหัวเก่าต่างวิพากษ์วิจารณ์งานของเอ็ดวัด มุงก์จนกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว ผลงานของเขาถูกต่อต้านจากกลุ่มผู้ชมและกรรมการ ในที่สุดก็ถูกเรียกร้องให้ยกเลิกการแสดงภาพครั้งนั้นหลังจากจัดแสดงมาได้เพียงหนึ่งอาทิตย์ เพราะผู้คนในยุคที่ศิลปะลัทธิประทับใจกำลังเฟื่องฟูไม่เข้าใจความจริงในมุมด้านมืดของชีวิต พวกเขาเห็นว่าภาพของมุงก์เป็นภาพที่น่ากลัว ไม่เจริญหูเจริญตา และมีความรุนแรง ซึ่งอันที่จริงมุงก์ต้องการปลดปล่อยความรู้สึกเจ็บปวดของเขาออกมาทางงานศิลปะ กลุ่มคนที่เข้าใจงานของเขาจะเห็นว่างานของมุงก์ไม่ใด้เป็นเพียงงานศิลปะแต่เป็นความรู้สึกของชายคนหนึ่ง เอ็ดวัด มุงก์จึงเรียกได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญต่อลัทธิสำแดงพลังอารมณ์เยอรมันสมัยใหม่ เขาเข้าร่วมกลุ่มเบลาเออไรเทอร์ กลุ่มศิลปินที่มักถ่ายทอดงานศิลปะด้วยอารมณ์เศร้าหมอง
จากเรื่องอื้อฉาว มุงก์กลับมีชื่อเสียงโด่งดังในเบอร์ลิน เขาจึงตัดสินใจที่จะพำนักจะอยู่ที่นี้ซักระยะหนึ่ง เขาเข้าร่วมกลุ่ม Literati การรวมตัวของกลุ่มศิลปินและปัญญาชนในสแกนดิเวเนีย ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1893 มุงก์ได้แสดงผลงาน 6 ภาพ ซึ่งต่อมาภาพทั้งหกได้ถูกขนานนามว่าภาพชุด The Frieze of Life มุงก์ได้ถ่ายทอดความรู้สึกเสียใจ ความเครียด ความเศร้า และความเจ็บปวดลงในงานเขาเช่นเดิม ภาพชุดนี้เป็นดั่งบทกวีเกี่ยวกับชีวิต ความรัก และความตาย เนื้อหาของภาพบรรยายบรรยากาศที่แสดงอารมณ์เศร้าและเจ็บปวด เช่นภาพ The Strom, Moonlight และ Starry Night เรื่องความรักอย่าง Rose and Amelie, Vampire และเรื่องความตาย Death in the Sickroom
ระหว่าง ค.ศ. 1892–1908 มุงก์เดินทางไปมาระหว่างปารีสกับเบอร์ลินอยู่เสมอ ที่เบอร์ลิน มุงก์เริ่มต้นเรียนรู้และทำงานภาพพิมพ์ จาก Auguste Clot เพื่อนช่างพิมพ์ผู้มีชื่อเสียง เอ็ดวัดเริ่มเป็นที่รู้จักในผลงานรูปแบบใหม่ของเขาทั้งภาพพิมพ์กัดกรด ภาพพิมพ์หิน และภาพพิมพ์ไม้ มุงก์ทำงานวาดภาพพิมพ์ชื่อ The Mirror และยังทำงานภาพพิมพ์ลอกแบบผลงานจิตรกรรมเดิมที่เคยวาดไว้ เช่นภาพชุด The Frieze of Life
ความสำเร็จและวิกฤตในชิวิต
ช่วงต้นของศตวรรษใหม่ มุงก์โด่งดังและมีชื่อเสียงจากผลงานของเขา ใน ค.ศ. 1902 มุงก์ผิดหวังจากความรัก เขายิงปืนใส่นิ้วมือข้างซ้ายและเสียมันไป แต่ในปีนั้นเองมุงก์ได้พบกับ Dr. Max Linde ชายที่ซื้อผลงานของเขาและเขียนหนังสือเกี่ยวกับตัวมุงก์ ในปีนั้นถือเป็นปีที่มุงก์มีงานและชีวิตวุ่นวายมากที่สุดปีหนึ่ง จากงานชุด The Frieze of Life ที่เคยถูกต่อต้านในเบอร์ลิน แต่กลับมาจัดแสดงอีกครั้งพร้อมกับความสำเร็จ และในปีนั้นมีการจัดแสดงนิทรรศการภาพของมุงก์อีกถึง 22 ครั้ง สองปีถัดมาเป็นปีที่มุงก์เลือกเดินทางสำคัญทางหนึ่ง มุงก์ได้เซ็นสัญญากับชาวเบอร์ลิน Bruno Casirer เป็นสัญญาที่ทำให้เขาสามารถขายผลงานในเยอรมนีได้ จากภาพ The Fight และ The Uninvited Guest ที่มุงก์ได้วาดใน ค.ศ. 1905 แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่ขัดแย้งของเขาและเพื่อน Ludvig Karsten พวกเขาทะเลาะกันรุนแรง
ค.ศ. 1908 จากภาวะความเครียดและผลจากพิษสุรา มุงก์กลายเป็นคนวิกลจริตจนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการทางประสาท ต้องรักษาโดยการช๊อดไฟฟ้าและกลับมาหายดี แต่บุคลิกภาพของมุงก์กลับเปลี่ยนไป หลังจากกลับมาที่นอร์เวย์ใน ค.ศ. 1909 ผลงานทางศิลปะของเขาเปลี่ยนแนวทางไปอย่างมาก มุงก์สนใจหัวข้อเรื่องธรรมชาติ ภาพวาดขาดความรู้สึกลึกซึ้ง เป็นเพียงภาพภาพหนึ่งที่ขาดชีวิตและความรู้สึก แต่ด้วยความกดดันที่น้อยลงงานของเขามีสีสันมากขึ้น
แม้กระนั้นในปีถัดมา มุงก์จัดนิทรรศการสำคัญ ซึ่งแสดงงานจิตรกรรมจำนวนนับร้อยและภาพพิมพ์อีกกว่าสองร้อยภาพ รวมถึงภาพวิวทิวทัศน์และภาพคนขนาดเท่าจริง
ณ กรุงเบอร์ลิน ค.ศ. 1917 หนังสือชื่อ Edvard Munch ได้ตีพิมพ์ส่งท้องตลาด รวบรวมเอาผลงานระหว่างการเดินทางไปที่ต่าง ๆ ของมุงก์ แม้จะกระจายไปทั่วโลก มีงานนิทรรศการหลาย ๆ ครั้งและครั้งที่รวบรวมผลงานครอบคลุมมากที่สุด ได้จัดขึ้นที่หอศิลป์แห่งชาติประจำกรุงเบอร์ลิน รวมภาพวาดสีน้ำมันกว่า 223 ภาพ
บั้นปลายชีวิต
น้องสาวของเขาเสียชีวิตจากเขาไปอีกคนใน ค.ศ. 1926 ช่วงปี ค.ศ. 1930 ผู้อุปถัมภ์มุงก์ชาวเยอรมันหลายคนจบชีวิตจากความโหดเหี้ยมของพรรคนาซี ในปีนั้นเองความโชคร้ายได้เข้ามาถึงตัวเขาเช่นกัน สิ่งเลวร้ายที่สุดทำดวงตาของเขามีปัญหา และอาการยังกำเริบเรื่อย ๆ ตลอดช่วงชีวิตที่เหลือของเขา เพียงหนึ่งปีถัดมา เขาต้องรับมือกับความเหงาที่มาหาเขาไม่หยุดหย่อน การจากไปของป้าที่เคยเลี้ยงดูเขาหลังจากแม่ของเขาตายและสนับสนุนเขาให้เป็นศิลปินตั้งแต่นั้นมา ได้ซ้ำเติมความทุกข์แก่เขามากขึ้นไปอีก
ระยะเวลาช่วงยี่สิบปีสุดท้ายของชีวิตอันโดดเดี่ยว มุงก์อาศัยอยู่อย่างง่ายในที่พักของเขาเองใน Ekely ใกล้เมืองออสโล ผลงานในช่วงนี้มักเกี่ยวกับชีวิตในชนบท ท้องทุ่ง และฟาร์ม ในการแสดงงานที่พิพิธภัณฑ์แห่งเยอรมนี ภาพของมุงก์ได้แสดงทั้งหมด 8 ภาพ แต่สองภาพในนั้นถูกวิจารณ์อย่างแรง ภาพถูกยึดและขายไป โดยเฉพาะระหว่างช่วง ค.ศ. 1930 ถึง 1940 พวกนาซีตีตราผลงานของมุงก์ว่าเป็นงานศิลปะที่เสื่อมเสียและย้ายผลงานของมุงก์ออกจากพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติเยอรมนีไปถึง 82 ชิ้น
23 มกราคม ค.ศ. 1944 เพียงไม่ถึงครึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบวันเกิดของเขา เอ็ดวัด มุงก์จากไปอย่างสงบ เขาได้ทำพินัยกรรมมอบผลงานของเขาทั้งหมดแก่เมืองออสโล มีจำนวน ภาพวาดสีน้ำมันทั้งหมด 1,008 ภาพ, ผลงานภาพพิมพ์รวม 15,391 ภาพ, ภาพร่างและภาพสีน้ำรวม 4,443 ภาพและงานประติมากรรมของเขาอีก 6 ชิ้น
ผลงาน
เสียงกรีดร้อง เป็นผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดของมุงก์และเป็นหนึ่งในภาพจิตรกรรมที่คนจดจำมากที่สุดรูปหนึ่งในกระแสศิลปะสำแดงพลังอารมณ์ มุงก์วาดภาพด้วยสีสันที่ฉูดฉาดและรูปแบบง่าย ๆ แต่สื่อได้ถึงจิตวิญญาณ แสดงอารมณ์ด้วยภาพใบหน้าที่เจ็บปวด
มุงก์ได้เขียนคำอธิบายรูปนี้ไว้ว่า "ขณะที่ผมเดินอยู่บนท้องถนนกับเพื่อนทั้งสองในตอนพระอาทิตย์อัสดง ทันใดนั้นท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงดุจเลือด ผมหยุดนิ่งและโน้มตัวไปยังขอบรั้ว รู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยที่ไม่อาจบรรยายได้ เปลวเพลิงสีเลือดทอดข้ามฟยอร์ดสีดำ เพื่อนของผมยังคงเดินต่อไป ผมยังคงอยู่เบื้องหลัง สั่นสะท้านด้วยความกลัว ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอันไม่มีที่สิ้นสุดของธรรมชาติ" เสียงกรีดร้อง (ค.ศ. 1893)
เสียงกรีดร้อง ประกอบด้วยผลงานทั้งหมด 4 ชิ้น เป็นงานจิตรกรรม (เขียนใน ค.ศ. 1893, 1895 และ 1910) และภาพพิมพ์หิน (ค.ศ. 1895) ฉบับที่วาดใน ค.ศ. 1910 ถูกลักลอบขโมยไปใน ค.ศ. 2004 และพบอีกครั้งใน ค.ศ. 2006 ภาพยังคงสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ภาพวาดฉบับ ค.ศ. 1895 ขายไปในงานประมูลภาพเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ที่ผ่านมา ด้วยราคา 119,922,500 ดอลลาร์สหรัฐ
ประเทศเม็กซิโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1900
ประเทศเม็กซิโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 1900 (พ.ศ. 2443) ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 14 พฤษภาคม - 28 ตุลาคม พ.ศ. 2443 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเม็กซิโกเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเม็กซิโกได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ชาวอาร์เจนตินา
ชาวอาร์เจนตินา (เพศชาย argentinos; เพศหญิง argentinas) คือพลเมืองของประเทศอาร์เจนตินา
กฎทองคำของแฟร์มี
ħω
ทั้งสองกรณีดังกล่าวข้างต้น จะมีอัตราการเปลี่ยนสถานะจากสถานะเริ่มต้น | i\rangle ไปสู่สถานะสุดท้าย  | f\rangle เป็นค่าคงตัว ดังสมการ
เมื่อ ρ คือ ความหนาแน่นของสถานะสุดท้าย (จำนวนสถานะต่อเนื่องต่อหนึ่งหน่วยพลังงาน) และ   คือเมททริกซ์ของการรบกวน H'  ระหว่างสถานะสุดท้ายและสถานะเริ่มต้น
สกาย นิวส์ อาระเบีย
สกาย นิวส์ อาระเบีย (อาหรับ:سكاي نيوز عربية Skāy Niyūz ʻArabīya) เป็นสถานีโทรทัศน์ข่าวภาคภาษาอาหรับที่ออกอากาศในภูมิภาคตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ สถานีนี้เป็นการร่วมทุนระหว่าง บริติช สกาย บรอดคาสติ้ง กับ Abu Dhabi Media Investment Corporation (ADMIC) ซึ่งมี มานซูร์ บิน ซาเยด อัล นาห์ยาน เป็นเจ้าของ เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 สถานีมีสำนักงานอยู่ที่ twofour54 กรุงอาบูดาบี ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
แฮร์รี แชพิน
แฮร์รี แชพิน (Harry Chapin) เป็นนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวอเมริกัน เพลงนี้ขึ้นสู่ความนิยมอันดับหนึ่งของบิลบอร์ดในเดือนธันวาคม ปี 1974 เพลง Cat's in the Cradle ยอดขายได้เป็นล้านแผ่น และได้รับเสนอชื่อเข้าแข่งขันเป็นเพลงยอดเยี่ยมชิงรางวัลแกรมมี่ กล่าวขวัญกันว่าเป็นเพลงที่ "ทำให้คนที่เป็นพ่อรู้สึกไม่สบายใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์"
แฮร์รี แชพินเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ 18 ก.ค. 1981 อายุได้เพียง 38 ปีเท่านั้น อนุสรณ์ของเขานอกจากเพลงที่ไพเราะหลายเพลงแล้วก็คือมูลนิธิที่เขาตั้งไว้เป็นการกุศลเพื่อช่วยเหลือเด็กๆที่หิวโหยทั่วโลก
ที่มาของเพลง Cat's in the Cradle
เพลงนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากบทกวีของภรรยาของ Harry Chapin เองคือ Sandy Cashmore ซึ่งเขียนบทกวีขึ้นมาเมื่อนึกถึงชีวิตของสามีคนแรกของเธอคือ James Cashmore
James Cashmore เป็นลูกของ John Cashmore เศรษฐีนักธุรกิจที่ไต่เต้ามาจากความด้อยโอกาส การศึกษาเป็นทางการน้อยมาก เมื่อร่ำรวยจึงตั้งเป้าให้ลูกชายคนเดียวนั้นเป็นโน่นเป็นนี่ เจ้ากี้เจ้าการจัดแจงทุกอย่างให้ลูก ตั้งแต่เรื่องเรียนไปจนถึงแม้ตอนทำงาน Sandy สังเกตเห็นความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ว่าแม้จะไม่ทะเลาะเบาะแว้งกันแต่ทว่าห่างเหิน ไม่มีความสนิทสนม ผู้เป็นลูกขาดความมั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง เธอมีบุตรกับ James Cashmore สี่คนแล้วก็เลิกรากันและมาแต่งงานใหม่กับ Harry Chapin มีอยู่วันหนึ่งเธอนึกถึงสามีเก่าขึ้นมาก็เลยแต่งบทกวีให้บทหนึ่ง รำพันถึงความสัมพันธ์ที่ห่างเหินของพ่อกับลูกเพราะการที่พ่อเพ่งเล็งความสำเร็จในหน้าที่การงานมากเกินไปจนไม่มีเวลาให้กับลูก แล้วก็เอาให้ Chapin ดู เขาดูแล้วก็เฉยๆจนกระทั่งปีหนึ่งผ่านไป เธอมีลูกชายกับเขาคนหนึ่ง Harry เมื่อตัวเองมีลูกชายก็เลยนึกถึงบทกวีที่เธอเขียนไว้ให้เขาได้ก็เลยฉวยกีตาร์มาขยับแต่งเพลงตามเค้าโครงของบทกวีนั้น จึงบังเกิดมาเป็นเพลง Cat's In The Cradle ที่ไพเราะและลึกซึ้งกินใจดังกล่าว
แหล่งข้อมูลอื่น
1942 1981
ปลายรัฟฟินี
ปลายรัฟฟินี หรือ เม็ดรัฟฟินี หรือ เม็ดกระเปาะ (Bulbous corpuscle, Ruffini ending, Ruffini corpuscle) เป็นปลายประสาทรับแรงกลแบนที่หุ้มด้วยแคปซูลรูปกระสวย โดยแคปซูลเป็นเนื้อเยื่อยึดต่อ (connective tissue) ประกอบด้วยใยคอลลาเจนที่เกี่ยวพันกับใยประสาท และเชื่อมกับใยประสาทแบบ slowly adapting type 2 (SA2) ซึ่งมีปลอกไมอีลินหนา ปรับตัวอย่างช้า ๆ (slowly adapting) และตรวจจับแรงตึง/การขยาย/การเหยียด ซึ่งช่วยให้รู้รูปร่างของวัสดุที่อยู่ในมือและรูปร่างของมือในบรรดาตัวรับแรงกลที่หุ้มปลายพิเศษ 4 อย่างที่ผิวหนัง อนึ่ง นอกจากที่ผิวหนัง ยังมีอยู่ในเอ็นยึดข้อต่อ ปลอกหุ้มข้อต่อ และเอ็นปริทันต์ (periodontal ligament) ด้วย โครงสร้างนี้มีชื่อตามนายแพทย์ชาวอิตาลีผู้ค้นพบ คือ แอนเจโล รัฟฟินี
โครงสร้าง
ปลายรัฟฟินีเป็นโครงสร้างยาวรูปกระสวยที่หุ้มใยคอลลาเจนไว้ด้านใน โดยจะทอดไปในแนวขนานกับทิศทางที่ทำให้รู้สึกยืด ปลายจะเชื่อมกับใยประสาทเพียงอันเดียวซึ่งวิ่งพันกับใยคอลลาเจนในแคปซูล เป็นใยประสาทประเภท slowly adapting type 2 (SA2) ซึ่งมีปลอกไมอีลินหนา (Aβ, 6-12 µm) โดยแต่ละใยอาจส่งสาขาไปยังปลายหลายอัน
ลานรับสัญญาณ
ลานรับสัญญาณของใยประสาทรับแรงกลหนึ่ง ๆ ที่ผิวหนังก็คือ พื้นที่บนผิวหนังที่มันสามารถรับรู้สิ่งเร้าที่เหมาะสม นักวิชาการคู่ที่เริ่มตรวจสอบการตอบสนองของตัวรับแรงกลในมนุษย์ (Vallbo และ Johansson) ได้ใส่อิเล็กโทรดผ่านผิวหนังใส่เส้นประสาท median/ulnar nerve ของมือมนุษย์เพื่อวัดการตอบสนองของใยประสาทใยเดี่ยว ๆ แล้วพบว่า ใยแบบต่าง ๆ แตกต่างกันทั้งโดยการตอบสนองทางสรีรภาพและโดยลักษณะของลานสัญญาณ
ในเรื่องลานรับสัญญาณ ใยประสาทชนิด II (Pacinian corpuscle และ Ruffini ending) ที่อยู่ลึกกว่า จะมีตัวรับแรงกลที่ใหญ่กว่าโดยแต่ละตัวจะมีใยประสาทส่งมาถึงเพียงแค่อันเดียว มีลานรับสัญญาณที่ใหญ่กว่า (ปลายรัฟฟินีมีขนาดลานรับสัญญาณ 60 มม2 ที่มือ ) ซึ่งสามารถรับสิ่งเร้าจากผิวที่ไกล ๆ แต่มีจุดไวเป็นพิเศษจุดเดียวอยู่ตัวรับแรงกลโดยตรง
หน้าที่
ตัวรับแรงกลรูปกระสวยนี้ไวต่อการยืดของผิวหนัง ซึ่งให้ความรู้สึกเกี่ยวกับอากัปกิริยาและมีบทบาทในการควบคุมการเคลื่อนไหวและตำแหน่งของนิ้วมือ ฉะนั้น ปลายจึงไวต่อการรับรู้วัตถุขนาดใหญ่ที่อยู่ในมือ และส่งข้อมูลเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของนิ้วและข้อต่อที่ยืดผิวหนัง
เม็ดรัฟฟินีตอบสนองต่อแรงดันที่คงยืน โดยมีการปรับตัวน้อยมาก
เม็ดรัฟฟินีอยู่ลึกในผิวหนัง ตรวจจับการแปรรูปภายในข้อต่อ โดยเฉพาะก็คือการเปลี่ยนมุมของข้อต่อซึ่งละเอียดถึง 2.75 องศา สามารถตรวจจับแรงกดที่ต่อเนื่อง และยังเป็นตัวรับอุณหภูมิที่ตอบสนองเป็นระยะเวลานาน แต่ในกรณีที่ถูกลวกลึก คนไข้จะไม่รู้สึกเจ็บปวดเพราะตัวรับแรงกลนี้จะไหม้หมดไป แม้โดยประวัติจะมองว่าเป็นตัวรับอุณหภูมิ เม็ดรัฟฟินีก็ไม่ใช่ตัวรับอุณหภูมิแต่เป็นตัวรับแรงกล
กลไกรับความรู้สึก
ปลายประสาทรับแรงกลในระบบรับความรู้สึกทางกาย จะมีลักษณะทางกายวิภาคโดยเฉพาะ ๆ ที่เหมาะกับสิ่งเร้า และโดยทั่วไปอาจเป็นแบบหุ้มปลอก/แคปซูล (เช่นปลายรัฟฟินี) อันเป็นเนื้อเยื่อนอกเซลล์ประสาท หรืออาจเป็นปลายประสาทอิสระ เมื่อเนื้อเยื่อรอบ ๆ ปลายประสาทแปรรูปเพราะสิ่งเร้าที่เหมาะสม (เช่น แรงสั่นความถี่สูง) โปรตีนที่ผิวของเซลล์ประสาทก็จะแปรรูปด้วย ทำให้ไอออน Na+ และ Ca2+ ไหลเข้าผ่านช่องไอออนของเซลล์เป็นกระแสไฟฟ้าที่เรียกว่าศักย์ตัวรับความรู้สึก (receptor potential) ซึ่งถ้าถึงขีดเริ่มเปลี่ยนก็จะทำให้เซลล์สร้างศักยะงานส่งไปยังระบบประสาทกลาง โดยเริ่มต้นส่งไปที่ไขสันหลังหรือก้านสมอง ตัวรับความรู้สึกแต่ละประเภท ๆ จากตำแหน่งโดยเฉพาะ ๆ จะมีใยประสาทเป็นของตนเองจนถึงไขสันหลังตลอดไปจนถึงสมอง ความเฉพาะเจาะจงเช่นนี้ทำให้ระบบประสาทกลางจำแนกได้ว่า เป็นความรู้สึกประเภทไรและมาจากส่วนไหนของร่างกาย
วิถีประสาท
วิถีประสาทรับความรู้สึกทางกายที่ตัวรับความรู้สึกส่งสัญญาณไปยังระบบประสาทกลางเพื่อการรับรู้เหนือจิตสำนึก โดยปกติจะมีนิวรอนส่งสัญญาณต่อ ๆ กันยาว 3 ตัว คือ first order neuron, second order neuron, และ third order neuron
ปลายประสาทรัฟฟินีในระบบรับความรู้สึกทางกายจะส่งข้อมูลไปยังศูนย์ประมวลผลต่าง ๆ ในสมองรวมทั้งทาลามัสและเปลือกสมอง ผ่านวิถีประสาทรวมทั้ง
ปลายประสาทเมอร์เกิลและใยประสาท SA2
ปลายประสาทเมอร์เกิลซึ่งเป็นตัวรับแรงกลที่ผิวหนังหลักอีกอย่างหนึ่ง ปรับตัวช้า มีขีดเริ่มเปลี่ยนต่ำ ส่งสัญญาณในอัตราที่สม่ำเสมอ และปกติจัดเป็นใยประสาท SA1 แต่งานศึกษาทางสัณฐานวิทยาของปลายประสาทซึ่งยุติที่เซลล์เมอร์เกิล ได้พบการเชื่อมต่อกันและการตอบสนองในรูปแบบต่าง ๆ ที่ทำให้เสนอว่า การตอบสนองในอัตราไม่สม่ำเสมอที่ปกติจัดว่ามาจากใยประสาท SA2 (Ruffini ending) จริง ๆ อาจมาจากใยประสาท SA1 ที่มีปลายเป็นเซลล์เมอร์เกิล
ส่วน Ruffini corpuscle ที่จัดเป็นปลายประสาทของใย SA2 และได้ระบุอย่างชัดเจนในอุ้งเท้าไร้ขนของแมวด้วยทั้งกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนและเทคนิคเคมีภูมิคุ้มกัน กลับไม่พบที่ผิวหนังเกลี้ยงตรงนิ้วของแร็กคูน ลิง และมนุษย์ในงานศึกษาปี 2543, 2545, และ 2546 งานศึกษาเหล่านี้อาจแสดงว่า โครงสร้างรูปกระสวยที่จัดว่าเป็น Ruffini corpuscle ในบางที่ จริง ๆ เป็นเส้นเลือดส่วนที่ได้รับใยประสาทอย่างหนาแน่น เพราะมีการแสดงแล้วว่า เส้นเลือดเชื่อมกับใยประสาทนำเข้าของระบบซิมพาเทติก และยังเชื่อมกับใยแบบ Aδ และแบบ C อีกด้วย จึงเป็นไปได้ว่า ใย Aδ ที่เชื่อมกัน เป็นตัวรับแรงกลที่ไม่เพียงแต่ตรวจจับแรงตึงของหลอดเลือดเนื่องจากความดันโลหิตเท่านั้น แต่ยังตรวจจับแรงตึงที่ผิวหนังซึ่งมีผลต่อหลอดเลือดอีกด้วย
อำเภอกุดชุม
กุดชุม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดยโสธร ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด ห่างจากตัวจังหวัด 37 กิโลเมตร เป็นเมืองใหญ่อันดับ 4 -ของจังหวัดยโสธร รองจากอำเภอเมืองยโสธร อำเภอเลิงนกทา และอำเภอคำเขื่อนแก้ว อีกทั้งยังมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2169 (ถนนวารีราชเดช) ตัดผ่านตัวอำเภอ ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นทางหลวงสายเอเชีย และเป็นเส้นทางเชื่อมไปยังประเทศลาว เวียดนาม และจีนตอนใต้อีกด้วย
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2501 ร.ต.ท.พวง ศรีบุญลือ นายอำเภอยโสธรในสมัยนั้นดำริเห็นว่าท้องที่ตำบลโนนเปือย ตำบลโพนงาม ตำบลกำแมด และตำบลไผ่ อยู่ห่างไกลจากอำเภอยโสธร หนทางทุรกันดาร ลำบากแก่ราษฎรในการไปมาติดต่อราชการ ณ ที่ว่าการอำเภอยโสธร ประกอบกับเจตนารมณ์อันแรงกล้าของราษฎรทั้ง 4 ตำบลดังกล่าวที่มีความต้องการให้ทางราชการยกฐานะ 4 ตำบลเป็นกิ่งอำเภอ โดยราษฎรยินดีจะสร้างอาคารสถานที่ราชการให้ โดยไม่ต้องรบกวนงบประมาณของทางราชการแต่อย่างใด เพื่อสนองเจตนาอันแน่วแน่ของประชาชนและเพื่อความเจริญของบ้านเมืองในอนาคต ร.ต.ท.พวง ศรีบุญลือ จึงประชุมกำนันทั้ง 4 ตำบล ซึ่งได้แก่ นายสงค์ วงษ์ไกร กำนันตำบลโนนเปือย นายสาย จันทพาล กำนันตำบลโพนงาม นายวรรณทอง ยาวะโนภาส กำนันตำบลกำแมด และนายหา ยาวะโนภาส กำนันตำบลไผ่ มีมติเป็นเอกฉันท์คัดเลือกชัยภูมิซึ่งได้แก่พื้นที่บางส่วนของ "ดงเย็น" เป็นที่ดอนและตั้งอยู่ใกล้ชิดกับหมู่บ้าน กุดชุม ตำบลโนนเปือย เป็นที่ตั้งกิ่งอำเภอกุดชุม