cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เขตปกครองตนเองทิเบต
ประวัติ
ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 7 สภาพแบ่งแยกปั่นป่วนในภูมิภาคกลางของจีนที่ดำเนินมาเป็นเวลานาน 300 กว่าปีได้สิ้นสุดลง ขณะเดียวกัน วีรบุรุษซงแจ็นกัมโป ราชวงศ์ยาร์ลุง ของชนชาติทิเบตได้สถาปนาจักรวรรดิทิเบตอย่างเป็นทางการขึ้นมา และตั้งเมืองหลวงที่นครลาซ่า ในช่วงปกครองประเทศ พระเจ้าซงแจ็นกัมโปได้ศึกษาเทคโนโลยีทางการผลิตและผลงานทางการเมืองและวัฒนธรรมที่ทันสมัยของราชวงศ์ถัง และมีความสัมพันธ์ฉันมิตรในด้านต่าง ๆ กับราชวงศ์ถังไม่ว่าจะเป็นด้านการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม
ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 หลังจากทิเบตได้รวมเข้าเป็นดินแดนส่วนหนึ่งของจีนเป็นต้นมา แม้ว่าจีนจะมีหลายราชวงศ์ที่ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นปกครองประเทศ และเปลี่ยนอำนาจรัฐหลายครั้ง แต่ทิเบตก็อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลางมาโดยตลอดไม่ว่าราชวงศ์ใด
หลังจากราชวงศ์ชิงได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2187 (ค.ศ. 1644) ได้ให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่งในการปกครองควบคุมทิเบตอย่างใกล้ชิด ทำให้อำนาจการบริหารปกครองของรัฐบาลกลางเป็นไปอย่างมีระบบระเบียบยิ่งขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2270 (ค.ศ. 1727) ราชวงศ์ชิงได้ส่งเสนาบดีไปประจำทิเบต เพื่อเป็นตัวแทนของส่วนกลางกำกับดูแลกิจกรรมบริหารส่วนท้องถิ่นของทิเบต
ตั้งแต่ พ.ศ. 2455 ราชอาณาจักรทิเบตประกาศแยกตัวเป็นเอกราชจากจีน แต่จีนยังมีอิทธิพลต่อการเมืองภายในทิเบตและยังมีอำนาจปกครองทิเบตในคามและอัมโด จนถึง พ.ศ. 2501 จีนบุกเข้าทิเบตและก่อตั้งเขตปกครองพิเศษขึ้น
ผู้นำทางจิตวิญญาณและผู้นำสูงสุดของชาวทิเบตคือ องค์ทะไลลามะ องค์ปัจจุบัน
การแบ่งเขตการปกครอง
เขตปกครองตนเองทิเบตแบ่งออกเป็น 7 เขตการปกครองระดับจังหวัด ประกอบด้วย 6 นครระดับจังหวัด และ 1 จังหวัด
ภายในนี้ยังแบ่งออกเป็น 74 เขตการปกครองระดับอำเภอ ประกอบด้วย 66 อำเภอ และ 8 เขต
Ĉ
ตัวอักษร Ĉ (ตัวเล็ก: ĉ) เป็นรูปแบบหนึ่งของอักษรละติน C ที่มีเซอร์คัมเฟล็กซ์ (circumflex) อยู่ด้านบน โดยถูกใช้ในบริบทที่หลากหลายในสัทอักษรสากลเสียงนี้แสดงโดยสัญลักษณ์
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา(School of Science, University of Phayao) เป็นหนึ่งในหน่วยงานด้านวิชาการ ระดับคณะวิชาในสังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับอุดมศึกษาด้านวิทยาศาสตร์ โดยแรกเริ่มอยู่ในฐานะกลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา
Ĉ
Ĉ เป็นอักษรที่ใช้ในภาษาเอสเปรันโต
จ๋าเจี้ยงเมี่ยน
จ๋าเจี้ยงเมี่ยน หรือจ้าเจี้ยงเมี่ยน  เป็นอาหารประเภทก๋วยเตี๋ยวที่มีต้นกำเนิดมาจากมณฑลชานตง ประเทศจีน และแพร่หลายไปทั่วประเทศจีนและประเทศใกล้เคียงในเอเชียตะวันออกได้แก่เกาหลีและญี่ปุ่น ซึ่งตำรับจ๋าเจี้ยงเมี่ยนในแต่ละพื้นที่จะแตกต่างกันออกไป ชื่อ "จ๋าเจี้ยงเมี่ยน" แปลตรงตัวว่า "ก๋วยเตี๋ยวซอสผัด" ส่วนประกอบหลักของจ๋าเจี้ยงเมี่ยนได้แก่เส้นก๋วยเตี๋ยวชนิดหนาทำจากแป้งสาลี ซอสจ๋าเจี้ยงซึ่งทำจากถั่วเหลืองหมักและผัดรวมกับเนื้อบดหรือหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ และผัก
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
ประวัติ
ต่อมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2547 มีการปรับโครงสร้างการบริหารด้านวิชาการขึ้นใหม่ กลุ่มวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้เปลี่ยนเป็นสำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และได้แยกสาขาวิชาพืชศาสตร์ สาขาวิชาการประมง และสาขาวิชาอุตสาหกรรมเกษตร ไปจัดตั้งเป็นสำนักวิชาใหม่ภายใต้ชื่อ สำนักวิชาเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม จึงทำให้สำนักวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จัดบริหารการสอนใน 2 สาขาวิชาที่เหลือและต่อมาได้เปิดรับนิสิตเพิ่มเติมอีก 6 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาจุลชีววิทยา (แยกไปตั้งเป็น สำนักวิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ ตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ) ฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ วัสดุศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการกีฬา
จ๋าเจี้ยงเมี่ยน
ประวัติ
จ๋าเจี้ยงเมี่ยนมีต้นกำเนิดจากมณฑลชานตง ต้นกำเนิดของอาหารชนิดนี้ไม่ชัดเจนนัก มีเพียงตำนานที่เล่าสืบต่อกันมาว่าในช่วงสงครามกับพันธมิตรแปดชาติ ขณะที่พระราชวังต้องห้ามกำลังถูกกองทัพของพันธมิตรแปดชาติเข้าปิดล้อม พระนางซูสีไทเฮาและจักรพรรดิกวังซฺวี่เสด็จลี้ภัยพร้อมข้าราชบริพารไปยังซีอาน ระหว่างทาง หลี่ เหลียนอิง ขันทีผู้ทรงอิทธิพลในรัชสมัยของจักรพรรดิกวังซฺวี่ได้กลิ่นอาหารจากร้านจ๋าเจี้ยงเมี่ยน หลี่ เหลียนอิงทูลต่อพระนางซูสีไทเฮาและจักรพรรดิกวังซฺวี่เกี่ยวกับร้านอาหาร ทั้งสองพระองค์จึงรับสั่งให้หยุดขบวนและพักรับประทานอาหาร ทุกคนต่างพอใจรสชาติของจ๋าเจี้ยงเมี่ยนเป็นอย่างมากจนยอมสั่งเพิ่มอีกหนึ่งชาม ก่อนจะเดินทางต่อไป พระนางซูสีไทเฮาได้มีพระราชบัญชาให้หลี่ เหลียนอิงเชิญพ่อครัวผู้ปรุงจ๋าเจี้ยงเมี่ยนเข้าไปในวังหลังสงครามสงบ จ๋าเจี้ยงเมี่ยนจึงเข้าสู่กรุงปักกิ่งและแพร่หลายไปทั่วประเทศจีนนับแต่นั้น
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
สาขาวิชา​
คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา มี 7 สาขาวิชา​ ​ดังนี้​
จ๋าเจี้ยงเมี่ยน
จีน (นอกมณฑลชานตง) และไต้หวัน
จ๋าเจี๋ยงเมี่ยนได้รับความนิยมแพร่หลายทั่วประเทศจีน สูตรของจ๋าเจี้ยงเมี่ยนในภูมิภาคต่าง ๆ ของจีนจะแตกต่างกันออกไป ซอสจ๋าเจี้ยงแบบปักกิ่งจะเน้นรสเค็ม ในขณะที่ซอสจากบริเวณอื่น ๆ ในจีนและไต้หวันจะหวานกว่าเนื่องจากใช้น้ำตาลและแป้งเพิ่มเพื่อให้ข้น ซอสจ๋าเจี้ยงจากมณฑลเสฉวนจะดัดแปลงให้เข้ากับวัฒนธรรมของชาวเสฉวนโดยเพิ่มรสเผ็ดเข้าไปด้วย ไม่มีข้อกำหนดตายตัวว่าผักชนิดใดควรใช้ ขึ้นอยู่กับฤดูกาลนั้น ๆ ว่ามีผักชนิดใด เนื้อสัตว์ที่นิยมใช้โดยส่วนใหญ่คือเนื้อหมูติดมัน อย่างไรก็ตาม มุสลิมชาวจีนที่อาศัยอยู่ทางภาคเหนือจะนิยมใช้เนื้อวัวหรือแกะแทนตามข้อห้ามทางศาสนา เส้นก๋วยเตี๋ยวที่ใช้ทำจากแป้งสาลีเนื่องจากสภาพภูมิศาสตร์ในแถบตอนเหนือของจีนทำให้ข้าวสาลีเติบโตได้ดีกว่าข้าวเจ้า ขนาดความกว้างประมาณ 5 มิลลิเมตรและหนาประมาณ 2-3 มิลลิเมตร
เกาหลี
จ๋าเจี้ยงเมี่ยนแพร่เข้าไปสู่คาบสมุทรเกาหลีโดยชาวมณฑลชานตง บางส่วนเป็นแรงงานที่เดินทางไปทำงานในเกาหลี ในขณะที่บางส่วนอพยพด้วยหลายสาเหตุ ได้แก่ถูกจักรวรรดิเยอรมันเข้ายึดครอง สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สองซึ่งจักรวรรดิญี่ปุ่นเข้ายึดครองมณฑลชานตงแทนเยอรมัน และความขัดแย้งในสงครามกลางเมืองจีนระหว่างพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน ชาวชานตงอพยพบางส่วนประกอบกิจการร้านอาหารเพื่อดำรงชีวิต จ๋าเจี้ยงเมี่ยนที่ขายในเกาหลีนั้นถูกปรับปรุงรสชาติให้เข้ากับอาหารเกาหลีและเป็นที่รู้จักในเกาหลีว่า "จาจังมย็อน" โดยซอสที่ใช้ในจาจังมย็อนจะทำจากชุนจังซึ่งใช้ถั่วเหลืองคั่วก่อนแล้วนำไปหมักและเติมแป้งข้าวโพด ทำให้ซอสจาจังมย็อนมีสีเข้มกว่า รสหวานกว่า และข้นกว่าซอสจ๋าเจี้ยงแบบจีน
ญี่ปุ่น
จ๋าเจี้ยงเมี่ยนในญี่ปุ่นจะเรียกว่าจาจาเม็งโดยใช้มิโซะเป็นส่วนประกอบหลักในซอส บางครั้งนิยมใช้เส้นอูดงแทน จาจาเม็งเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองโมริโอกะ จังหวัดอิวาเตะ โดยถือว่าเป็นหนึ่งใน "สามสุดยอดก๋วยเตี๋ยวแห่งโมริโอกะ" ร่วมกับเรเม็ง (ก๋วยเตี๋ยวแบบเย็นกินคู่กับผลไม้เช่นแตงโมหรือสับปะรด) และวังโกะโซบะ (โซบะในชามเล็กและนิยมรับประทานในรูปแบบการแข่งขันกินจุให้ได้จำนวนมากชามที่สุด)
ดิเรก เจริญผล
นายดิเรก เจริญผล เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ
ประวัติ
ดิเรก เจริญผล เกิดเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2478 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก Clarkson College of Technology
การทำงาน
ดิเรก เจริญผล เป็นผู้ที่มีบทบาทในวงการโทรคมนาคมของไทย เคยดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย และได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ ซึ่งทำหน้าที่กำกับดูแลงานด้านการสื่อสารโทรคมนาคม
ในปี พ.ศ. 2547 เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นคณะกรรมการกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กทช.) ให้วุฒิสภาพิจารณา แต่ไม่ได้รับคัดเลือก ต่อมาได้เข้ารับตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญประจำ กทช.
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดนครปฐม
จังหวัดนครปฐม มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 2 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดนครปฐมมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 2 คน คือสราวุธ นิยมทรัพย์ และ ประสิทธิ์ ปทุมารักษ์
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดนนทบุรี
จังหวัดนนทบุรี มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 3 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดนนทบุรีมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 3 คน คือ พลเอก ยุทธนา คำดี คุณหญิง จินตนา สุขมาก และ ถวิล จันทร์ประสงค์
จิม มอร์ริสัน
เจมส์ ดักลาส "จิม" มอร์ริสัน (James Douglas "Jim" Morrison) (8 ธันวาคม ค.ศ. 1943 - 3 กรกฎาคม ค.ศ. 1971) เป็นนักร้อง นักแต่งเนื้อเพลง กวี และผู้สร้างหนังสมัครเล่น เขาเป็นที่รู้จักที่สุดในฐานะนักร้องนำและผู้แต่งเนื้อร้องให้กับวง เดอะดอร์ส และถือว่าเป็นหนึ่งในผู้นำวงที่มีเสน่ห์ดึงดูดที่สุดในประวัติศาสตร์เพลงร็อก
เขายังเป็นผู้ประพันธ์หนังสือเกี่ยวกับบทกวีอยู่หลายเล่ม และกำกับภาพยนตร์สารคดีและภาพยนตร์สั้น ถึงแม้ว่ามอร์ริสันจะเป็นนักร้องเสียงแบริโทน แต่แฟนเพลง นักวิชาการและนักข่าว ก็มักพูดถึงตัวเขาในเรื่องการแสดงบนเวที การทำร้ายและผลงานของเขาในฐานะกวี เขามีชื่อติดอยู่อันดับที่ 47 ของการจัดอันดับโดยนิตยสารโรลลิงสโตน ในหัวข้อ 100 นักร้องที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล
อ้างอิง
1943 1971
โฮเซ เฟร์เรร์
โฮเซ บิเซนเต เฟร์เรร์ เด โอเตโร อิ ซินตรอน (José Vicente Ferrer de Otero y Cintrón; 8 มกราคม ค.ศ. 1912 – 26 มกราคม ค.ศ. 1992) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ โฮเซ เฟร์เรร์ เป็นนักแสดงและผู้กำกับชาวปวยร์โตรีโก ผู้ชนะเลิศรางวัลออสการ์, รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลโทนี ได้ชื่อว่าเป็นนักแสดงเชื้อสายฮิสแปนิกคนแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์ จากภาพยนตร์เรื่อง Cyrano de Bergerac (ค.ศ. 1950)
ผลงานการแสดงของเฟร์เรร์ได้รับการยอมรับที่โรงละครอเมริกันในปี ค.ศ. 1981 ซึ่งเขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอเมริกันเธียเตอร์ฮอลล์ออฟเฟม ในปี ค.ศ. 1985 เขาเป็นนักแสดงคนแรกที่ได้รับเกียรติขึ้นรับเหรียญศิลปินดีเด่นแห่งชาติจากโรนัลด์ เรแกน และเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 2012 การไปรษณีย์แห่งประเทศสหรัฐอเมริกายังออกแสตมป์เป็นรูปของเฟร์เรร์ในฐานะผู้มีผลงานโดดเด่นอีกด้วย
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสมุทรปราการ
จังหวัดสมุทรปราการ มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 3 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดสมุทรปราการมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 3 คน คือ จรูญ ยังประภากร พากเพียร วิริยะพันธุ์ และ อนันตชัย คุณานันทกุล
มอร์ทัลคอมแบต
มอร์ทัลคอมแบต (Mortal Kombat) มักใช้ตัวย่อ "MK" คือ ซีรีส์ของเกมต่อสู้ที่สร้างโดย เอ็ด บูน และ จอห์น โทเบียส เกมเป็นที่รู้จักกันดีถึงความโหดและนองเลือด รวมทั้งการใช้ท่าไม้ตายต่าง ๆ ซึ่งต้องใช้การกดปุ่มให้เป็นไปตามลำดับ โดยในชื่อของเกมได้จงใจใช้อักษร K แทนอักษร C ในคำว่า Combat
โครงเรื่อง
ตามตำนานโบราณ ณ จุดเริ่มต้นของกาลเวลา มีแค่เพียง 2 สิ่งเท่านั้น คือ หนึ่งเดียวแห่งเอกภพ (One Being) และเหล่าเทพอาวุโส (Elder Gods) ซึ่งหนึ่งเดียวนั้นได้เพิ่มพลังของตนเอง โดยคอยสูบพลังจากเหล่าเทพอาวุโสตลอดมา ด้วยเหตุนี้เหล่าเทพอาวุโสจึงต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตนเอง พวกเขาได้สร้างอาวุธที่เรียกว่า คามิโดกุ ซึ่งแปลว่า เครื่องมือแห่งเทวา เมื่อเหล่าเทพใช้อาวุธดังกล่าว หนึ่งเดียวได้ถูกแยกออกเป็นหลายส่วน คามิโดกุได้สูญหายไปในจำนวนหกส่วนหลักของหนึ่งเดียว ต่อมาแต่ละส่วนนี้ได้กลายเป็นอาณาจักรต่าง ๆ และมีสิ่งมีชีวิตกำเนิดขึ้นมา ตำนานได้กล่าวว่า ผู้ใดที่สามารถครอบครองคามิโดกุทั้งหกได้ ผู้นั้นจะมีพลังอำนาจยิ่งใหญ่มหาศาล แต่หากใช้ไม่ถูกต้องมันก็จะทำร้ายผู้ที่ครอบครองนั้นเช่นกัน อย่างไรก็ตามหนึ่งเดียวที่ถูกแบ่งแยกก็ยังคงมีสัมปชัญญะที่จะรวมตัวเองให้เป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง โดยการแสดงออกผ่านนักสู้ผู้ที่พยายามรวมอาณาจักรต่าง ๆ เข้าด้วยกัน อย่างเช่น เชาคาห์น และ โอนากะ ด้วยเหตุนี้เหล่าเทพอาวุโสจึงได้ตั้งกฎและพิพากษาว่า พลเมืองของอาณาจักรหนึ่งจะสามารถยึดครองอาณาจักรอื่นได้ ด้วยการเอาชนะนักสู้ที่ดีที่สุดของอาณาจักรนั้นอย่างต่อเนื่องกัน 10 ครั้งของการชิงชัยมอร์ทัลคอมแบต ซึ่ง 6 อาณาจักรหลักที่ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าเทพอาวุโส ได้แก่
เกมภาคหลัก
ตอน: ควันหลง (Aftermath)  ระหว่างที่เทพหลิวกังและไรเด็นกำลังใช้นาฬิกาของโครนิกาในการเรียกคืนประวัติศาสตร์อยู่นั้น ชางจงได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับฟูจินและไนต์วูล์ฟวัยหนุ่ม ชางจงได้บอกเตือนทั้งสองว่า หลิวกังได้ทำลายโครนิกาและทำลายมงกุฎของเธอไปด้วยเช่นกัน ซึ่งถ้าไม่มีมงกุฎแห่งวิญญาณ (Crown of Souls) พวกเขาจะไม่สามารถเริ่มประวัติศาสตร์ใหม่ได้ และเพื่อให้บรรลุผลนี้ชางจงได้ขอให้ส่งตัวเขากลับไปยังเวลาก่อนที่โครนิกาจะทำลายเส้นกาลเวลา และเพื่อช่วยฟื้นชีพซินเดล อย่างไรก็ตามการกระทำของพวกเขาทำให้โครนิการู้ตัวและระมัดระวังความตั้งใจที่จริงของชางจงในครั้งนี้
แคทลีน เทอร์เนอร์
แมรี แคทลีน เทอร์เนอร์ (Mary Kathleen Turner) เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 1954 เป็นนักแสดงชาวอเมริักัน เธอมีชื่อเสียงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1980 หลังจากแสดงภาพยนตร์ฮอลลีวูดอย่าง Body Heat, Peggy Sue Got Married, Romancing the Stone, The War of the Roses, Who Framed Roger Rabbit?, และ Prizzi's Honor ในยุคหลังเธอเป็นนักแสดงรับเชิญในซีรีส์ Californication
อ้างอิง
1954
วัคซีนอหิวาตกโรค
วัคซีนป้องกันอหิวาตกโรค เป็นวัคซีนที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันอหิวาตกโรค ในช่วงหกเดือนแรกวัคซีนจะให้ผลในการป้องกันโรคประมาณ 85% และในช่วงปีแรกจะให้ผลในการป้องกันโรคประมาณ 50 หรือ 62% หลังจากเวลาสองปีความมีประสิทธิภาพจะลดลงเหลือไม่ถึง 50% แต่ทั้งนี้หากกลุ่มประชากรใดก็ตามมีสัดส่วนของผู้ที่มีภูมิคุ้มกันโรคจำนวนสูง ประชากรในกลุ่มดังกล่าวที่ไม่มีภูมิคุ้มกันโรคก็จะได้รับประโยชน์จากภูมิคุ้มกันหมู่
องค์การอนามัยโลกได้แนะนำให้ใช้มาตรการขององค์การฯ ร่วมกับมาตรการอื่น ๆ  สำหรับกลุ่มประชากรที่มีความเสี่ยงในการติดโรคสูง โดยทั่วไปแนะนำให้ใช้วัคซีนชนิดรับประทานตามขนาดที่กำหนดจำนวนสองหรือสามครั้ง ระยะเวลาป้องกันในวัยผู้ใหญ่คือสองปี และในเด็กวัย 2–5 ขวบที่หกเดือน วัคซีนแบบฉีดหนึ่งโดสมีให้บริการในพื้นที่ที่พบอหิวาตกโรคบ่อย  ใน ค.ศ. 2010 วัคซีนแบบฉีดซึ่งมีจำนวนน้อยกว่านั้นมีอยู่ในพื้นที่บางแห่งของโลกเท่านั้น
โดยทั่วไปวัคซีนชนิดรับประทานทั้งสองประเภทนั้นมีความปลอดภัย แต่อาจมีอาการปวดท้องหรือการการท้องร่วงเกิดขึ้นได้ วัคซีนนี้ปลอดภัยสำหรับผู้ที่อยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์ และผู้ที่มีภูมิคุ้มกันบกพร่อง วัคซีนเหล่านี้ได้รับได้รับอนุมัติให้ใช้ป้องกันโรคในกว่า 60 ประเทศ และมีการใช้ในประเทศที่มักเกิดโรคเป็นประจำ ซึ่งมีความคุ้มค่าของค่ารักษา
วัคซีนตัวแรกที่ใช้ในการป้องกันอหิวาตกโรคนั้นถูกผลิตขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และเป็นวัคซีนที่มีการใช้อย่างแพร่หลายตัวแรกที่ถูกผลิตขึ้นในห้องทดลอง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้มีการเปิดตัววัคซีนชนิดรับประทานเป็นครั้งแรก  วัคซีนนี้อยู่ในทะเบียนยาที่จำเป็นขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization's List of Essential Medicines) โดยเป็นยารักษาโรคที่มีความสำคัญมากที่สุดในระบบสุขภาพขั้นพื้นฐาน
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (Office of Small and Medium Enterprise Promotion, OSMEP , ชื่อย่อ : สสว.) องค์การมหาชน เดิมอยู่ในกำกับดูแลของ กระทรวงอุตสาหกรรม มีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้งเพื่อศึกษาและจัดทำรายงานสถานการณ์วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมของประเทศรวมถึงส่งเสริมการทำธุรกิจของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
ประวัติ
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมหรือ สสว. จัดตั้งขึ้นตาม พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม พ.ศ. 2543 เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 โดยมีที่ทำการแห่งแรกตั้งอยู่ที่อาคาร กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม ตามประกาศกระทรวงอุตสาหกรรม ลงวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่อาคารทีเอสทีทาวเวอร์ 21 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร จนถึงปัจจุบัน
ในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2545 ได้มีการประกาศใช้ พระราชบัญญัติธนาคารวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมแห่งประเทศไทย ซึ่งมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นแหล่งเงินทุนให้กับวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในประเทศไทย
ต่อมาในวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ได้มีประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 99/2557 แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมโดยเปลี่ยนผู้รักษาการตามมาตรา 5 ของ พ.ร.บ. ส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมจาก กระทรวงอุตสาหกรรม มาเป็น สำนักนายกรัฐมนตรี
วว
วว อาจเป็นอักษรย่อของ
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดปทุมธานี
จังหวัดปทุมธานี มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 2 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดปทุมธานีมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 2 คน คือ นิพัทธา อมรรัตนเมธา และ ปรีดี หิรัญพฤกษ์
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา (School of Liberal Arts, University of Phayao) เป็นคณะในสังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา เปิดทำการสอนในด้านศิลปศาสตร์ เดิมเป็นสำนักวิชาในสังกัดมหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นคณะในปี พ.ศ. 2553พร้อมกับการยกฐานะมหาวิทยาลัย
ประวัติ
คณะศิลปศาสตร์ เดิมเป็นกลุ่มวิชาศิลปศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา เปิดทำการเรียนการสอนในวันเสาร์และวันอาทิตย์ ณ สถานที่ทำการชั่วคราววิทยาเขตที่โรงเรียนพะเยาพิทยาคม ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้ย้ายมาทำการเรียนการเรียนการสอน ณ กลุ่มอาคารเรียนรวมเก่า PY และย้ายมายังสถานที่ปัจจุบันตั้งแต่ปี พ.ศ.2553 จัดการเรียนการสอนในวันและเวลาราชการ
ในปีการศึกษา 2546 มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยาได้ยกฐานะกลุ่มวิชาศิลปศาสตร์ขึ้นเป็นสำนักวิชาศิลปศาสตร์ และเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 มหาวิทยาลัยนเรศวร วิทยาเขตสารสนเทศพะเยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา และได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยพะเยา เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 สำนักวิชาศิลปศาสตร์ จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นคณะศิลปศาสตร์ เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ตามประกาศมหาวิทยาลัยพะเยา เรื่อง การจัดตั้งส่วนงานวิชาการ ของมหาวิทยาลัยพะเยา พ.ศ. 2553
​สาขาวิชาและศูนย์ภาษา​
คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา แบ่งส่วนราชการจัดการศึกษาออกเป็น 5 สาขาวิชา 1 ศูนย์ ประกอบด้วย​
หลุยส์ สก๊อต
หลุยส์ สก๊อต (เกิด 4 มีนาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักร้องและนักแสดงลูกครึ่งไทย-สกอตแลนด์ เข้าวงการบันเทิงจากการแสดงภาพยนตร์เรื่อง โตแล้วต้องโต๋ ในปี พ.ศ. 2535
ประวัติ
หลุยส์เป็นบุตรของ เอียน เจมส์ สก๊อต และ ศิวพร ลิขิตธรรมรักษ์ เขาเป็นบุตรคนสุดท้ายจากพี่น้อง 2 คน มีพี่ชายชื่อ สจ๊วต สก็อต เขาเรียนจบจากโรงเรียนบางกอกพัฒนา จบการศึกษาระดับปริญญาที่คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเซาธ์เทิร์น นิวแฮมเชียร์
ชีวิตส่วนตัว
หลุยส์เข้าพิธีมงคลสมรสกับ รมิดา ประภาสโนบล หลังจากทีคบหากันมา 14 ปี และได้เข้าพิธีมงคลสมรสอย่างเรียบง่ายในวันที่ 20 มีนาคม 2563
สถานีรังสิต
สถานีรังสิต (Rangsit Station; รหัสสถานี: RN10) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา และยังเป็นสถานีของรถไฟทางไกลในเส้นทางทางรถไฟสายเหนือ และทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ บนถนนช้างเอราวัณ 1 ในพื้นที่ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564
ที่ตั้ง
ถนนช้างเอราวัณ 1 ใกล้กับถนนรังสิต-ปทุมธานี ในพื้นที่ตำบลประชาธิปัตย์ เทศบาลนครรังสิต (อำเภอธัญบุรี) จังหวัดปทุมธานี
ตัวสถานีเดิมตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกในเขตตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี หลังจากสร้างสถานีรถไฟฟ้ารังสิตในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา สถานีมีพื้นที่ครอบคลุมในเขตตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี และตำบลบางพูน อำเภอเมืองปทุมธานี โดยใช้กึ่งกลางของทางรถไฟสายเหนือเป็นเส้นแบ่งเขต
ปัจจุบัน องค์การส่วนจังหวัดปทุมธานีอยู่ระหว่างการศึกษาความเป็นไปได้ในการก่อสร้างโมโนเรลจากสถานีรังสิตเชื่อมเข้าสู่ยังบริเวณพื้นที่ใกล้เคียง นำโดยบริษัท เอเอ็มอาร์ เอเซีย มาดำเนินการก่อสร้างในส่วนนี้ สำหรับเส้นทางที่ได้มีการศึกษาและวางแผนไว้ ได้แก่ สถานีรังสิต-ศูนย์การค้าฟิวเจอร์พาร์ค รังสิต วิ่งตรงตามแนวถนนรังสิต-นครนายก ไปสิ้นสุดที่แยกทางหลวงปท.3004 (แยกไฟแดงคลอง 7) ส่วนอีกเส้นทางคือ สถานีรังสิต-รถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท สถานีแยก คปอ. คาดการณ์ว่าจะเริ่มก่อสร้างได้ภายในปี 2566 โดยระยะแรกจะก่อสร้างในเส้นทางดังนี้ ฟิวเจอร์รังสิต-มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รังสิต  / สถานีคูคต-คลองสาม / สถานีรังสิต-ตลาดพูนทรัพย์-เทคนิคปทุม-มหาวิทยาลัยปทุมธานี-สะพานปทุมธานี
สถานีรังสิต เป็นสถานีปลายทางในส่วนเหนือ (Northbound Section) ของโครงการรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยา ไปจนกว่าจะมีความชัดเจนในการก่อสร้างส่วนต่อขยายสายธานีรัถยา ระยะที่ 2 และ 3 ตั้งแต่สถานีรังสิต ไปจนถึงสถานีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสถานีบ้านภาชี จากคณะรัฐมนตรีชุดใหม่
แผนผังสถานี
เนื่องจากเป็นสถานีปลายทาง ผู้โดยสารที่มาจากสถานีกลางกรุงเทพอภิวัฒน์ ถึงแล้วจะต้องลงจากขบวนทั้งหมดที่ชานชาลา 3 หรือ 4 จากนั้นขบวนรถจะกลับทิศบริเวณสุดราง เพื่อมุ่งหน้ามารับผู้โดยสารที่ชานชาลา 1 หรือ 2 ฝั่งตรงข้าม
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบชานชาลาเกาะกลางแบบแยก (island platform station) เหมือนกับสถานีดอนเมือง ขนาดมาตรฐานยาว 230 เมตร ระดับชานชาลาสูงจากพื้นดิน 18 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา ชั้นชานชาลารถไฟทางไกลที่ตั้งอยู่ระดับดินออกแบบให้มีการติดตั้งพัดลมดูดควัน สำหรับใช้ระบายควันจากรถจักรดีเซลออกสู่ปลายสถานีทั้งสองฝั่งอย่างรวดเร็ว
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่
รถโดยสารประจำทาง
{| style="text-align:centre; font-size:95%; border:1px solid black" ! colspan="4" | สถานีรังสิต ! สายที่ !! ต้นทาง !! ปลายทาง !! หมายเหตุ !! ! colspan="4" style="background-color:green;color:white; height:25px" | องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) {|-
ประเทศแคนาดา
แคนาดา (อังกฤษและCanada,, ) เป็นประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ ติดกับสหรัฐ เป็นประเทศที่มีที่ตั้งอยู่ทางเหนือมากที่สุดของโลกและมีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองของโลก ปัจจุบันแคนาดาใช้ระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข โดยถือสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3  เป็นพระมหากษัตริย์ (หมายเหตุ : พระองค์เดียวกับพระมหากษัตริย์สหราชอาณาจักร แต่โดยรัฐธรรมนูญแล้วถือว่าเป็นคนละตำแหน่ง)
ดินแดนที่เป็นประเทศแคนาดาในปัจจุบันในอดีตมีผู้อยู่อาศัยอยู่แล้วเป็นชนพื้นเมืองหลากหลายกลุ่ม เมื่อตอนต้นคริสต์ศตวรรษที่ 15 นักสำรวจเดินทางชาวอังกฤษและฝรั่งเศสได้เข้ามาสำรวจ และต่อมาจึงมีการตั้งรกรากขึ้นบนแถบชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ใน ค.ศ. 1763 ฝรั่งเศสได้ยอมสูญเสียอาณานิคมเกือบทั้งหมดในทวีปอเมริกาเหนือหลังจากสงครามเจ็ดปี ใน ค.ศ. 1867 มีการรวมตัวของอาณานิคมของอังกฤษ 3 แห่งขึ้น และประเทศแคนาดาก็ถือกำเนิดขึ้นในรูปแบบของเขตปกครองสหพันธรัฐ ประกอบด้วย 4 รัฐ และนี่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเพิ่มจำนวนขึ้นของรัฐและดินแดนต่าง ๆ และกระบวนการได้รับอำนาจปกครองตนเองจากสหราชอาณาจักร รัฐบัญญัติแห่งเวสต์มินสเตอร์ใน ค.ศ. 1931 ได้เพิ่มอำนาจปกครองตนเองและเป็นผลให้เกิดพระราชบัญญัติแคนาดาใน ค.ศ. 1982 ซึ่งมีผลให้แคนาดาตัดขาดจากการขึ้นตรงต่ออำนาจของรัฐสภาอังกฤษ
ประเทศแคนาดา ประกอบด้วยรัฐ 10 รัฐ และดินแดน 3 แห่ง และปกครองในระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ โดยมีสมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 เป็นพระประมุขสูงสุด แคนาดาเป็นประเทศที่ใช้ภาษาทางการ 2 ภาษาทั้งในระดับประเทศและในรัฐนิวบรันสวิก ภาษาทางการ 2 ภาษานั้นคือ ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส และมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม แคนาดาเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและเป็นประเทศอุตสาหกรรม มีเศรษฐกิจที่หลากหลาย ซึ่งพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ และพึ่งพาการค้าขาย โดยเฉพาะกับสหรัฐซึ่งเป็นประเทศที่แคนาดามีความสัมพันธ์อันยาวนานและสลับซับซ้อน
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง ทิศเหนือจรดมหาสมุทรอาร์กติก ทิศใต้จรดสหรัฐ ทิศตะวันออกจรดมหาสมุทรแอตแลนติก ทิศตะวันตกจรดมหาสมุทรแปซิฟิกและรัฐอะแลสกาของสหรัฐ
อาณานิคมยุโรป
ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองแคนาดาฝั่งตะวันออกใน พ.ศ. 2077 (ค.ศ. 1534) และได้เริ่มตั้งถิ่นฐานใน พ.ศ. 2147 (ค.ศ. 1604) ปัญหาความขัดแย้งระหว่างฝรั่งเศสกับอังกฤษเกิดขึ้นใน พ.ศ. 2256 (ค.ศ. 1713) อันเนื่องจากเหตุผลด้านการประมงและการค้าขนสัตว์ ซึ่งในที่สุดดินแดนแคนาดาก็ตกเป็นของอังกฤษ
ศตวรรษที่ 20
พ.ศ. 2392 (ค.ศ. 1849) แคนาดาได้รับการยอมรับในสิทธิการปกครองตนเอง และต่อมา พ.ศ. 2410 (ค.ศ. 1867) ได้มีการจัดตั้ง ประเทศแคนาดาในเครือจักรภพ (Dominion of Canada) ในลักษณะของสหพันธรัฐซึ่งประกอบด้วยอัปเปอร์แคนาดา (Upper Canada) และโลว์เออร์แคนาดา (Lower Canada) (ได้แก่ ออนแทรีโอ เกแบ็ก โนวาสโกเชีย และนิวบรันสวิกในปัจจุบัน) ซึ่งต่อมาได้ขยายออกไปทางภาคตะวันตกจนถึงรัฐบริติชโคลัมเบีย
พ.ศ. 2474 (ค.ศ. 1931) แคนาดาได้รับสถานะเป็นประเทศที่เท่าเทียมกับอังกฤษโดยมีกษัตริย์อังกฤษเป็นพระประมุข และต่อมาใน พ.ศ. 2492 (ค.ศ. 1949) รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ ก็ได้เข้าร่วมเป็นรัฐที่สิบของแคนาดา
การแบ่งเขตการปกครอง
แคนาดาเป็นสหพันธรัฐที่ประกอบด้วย 10 รัฐ (อังกฤษและprovince) และ 3 ดินแดน (territory; territoire) ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างรัฐกับดินแดนคือ รัฐของแคนาดาได้รับมอบอำนาจจากบทบัญญัติในกฎหมายรัฐธรรมนูญโดยตรง ขณะที่ดินแดนของแคนาดาจัดตั้งขึ้นโดยกฎหมายของสหพันธรัฐ ดังนั้น รัฐบาลสหพันธ์จึงมีอำนาจโดยตรงในการควบคุมดูแลดินแดน ส่วนรัฐบาลของรัฐนั้นจะมีอำนาจและสิทธิในการปกครองตนเองมากกว่า
สถานการณ์เศรษฐกิจ
สำหรับระบบภาษีนำเข้าของแคนาดาประมาณ ร้อยละ 90 เสียภาษีในอัตราร้อยละ 0 อีกทั้งยังให้สิทธิพิเศษแก่สินค้าที่นำเข้าจากประเทศด้อยพัฒนา ยกเว้นในสินค้าประเภทนม สัตว์ปีกและไข่
ทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญ ได้แก่ แก๊สธรรมชาติ ทองคำ ถ่านหิน เหล็ก นิกเกิล โพแทช ยูเรเนียม สังกะสี รวมทั้งป่าไม้
อุตสาหกรรมที่สำคัญของแคนาดา ได้แก่ อุตสาหกรรมป่าไม้ ยานยนต์ อิเล็กทรอนิกส์ การสื่อสารและคมนาคม เหมืองแร่ และพลังงาน
สินค้าส่งออกสำคัญ ได้แก่ สินแร่ เครื่องยนต์ รถยนต์ กระดาษ ไม้เนื้ออ่อน พลังงานปิโตรเลียมดิบ แก๊สธรรมชาติ ไฟฟ้า อะลูมิเนียม อุปกรณ์สื่อสาร ชิ้นส่วนอากาศยาน ระบบคอมพิวเตอร์
สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ เครื่องจักร น้ำมันดิบ เคมีภัณฑ์ เครื่องยนต์ สินค้าอุปโภคบริโภค อาหาร
ประเทศคู่ค้าที่สำคัญ ได้แก่ สหรัฐ จีน ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร เม็กซิโก และเยอรมนี
ภาคการบริการเป็นภาคกิจการที่สำคัญที่สุดของแคนาดา คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 60 ของภาคเศรษฐกิจของประเทศ ธนาคารชั้นนำของแคนาดา 6 แห่ง เป็นหนึ่งใน 100 ธนาคารชั้นนำของโลก และมีสาขาอยู่ในต่างประเทศทั่วโลกกว่า 60 ประเทศ รวมถึงธนาคารโนวาสโกเชียซึ่งมีสาขาอยู่ในไทยด้วย ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านคอมพิวเตอร์และโทรคมนาคม ทำให้แคนาดาสามารถพัฒนาความก้าวหน้าในภาคกิจการนี้เป็นอย่างมาก
เชื้อชาติ
จำนวนประชากร:37.59 ล้านคน (2562)
สังคมของแคนาดาเป็นสังคมที่มีส่วนผสมของชนชาติต่าง ๆ มากมาย โดยชนชาติที่อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากที่สุด ระหว่าง พ.ศ. 2534 - 2543 คือคนจากเอเชีย (จีน อินเดีย ปากีสถาน ลาว เขมร เวียดนาม ฟิลิปปินส์ อิหร่าน) ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 59.5 ของคนเข้าเมืองเพื่อตั้งถิ่นฐานในแคนาดา
โดยใน พ.ศ. 2505 (ค.ศ. 1962) รัฐสภาแคนาดาได้ออกกฎหมายคนเข้าเมืองตามข้อเสนอของพรรคอนุรักษนิยม ซึ่งยังคงมีผลบังคับใช้จนทุกวันนี้ สาระสำคัญของกฎหมายดังกล่าวคือการยกเลิกการเลือกปฏิบัติ (ก่อนหน้านี้ มีการออกกฎหมาย พ.ศ. 2430 (ค.ศ. 1887) เพื่อกีดกันการเข้าเมืองของคนจีน และต่อมา ค.ศ. 1910 ได้ออกกฎหมายที่ใช้หลักการแหล่งกำเนิด แบ่งเป็น preferred ซึ่งคือ กลุ่มคนยุโรป และ non-preferred ได้แก่ กลุ่มที่ไม่ใช่ยุโรป) กล่าวคือ การเปิดรับคนเข้าเมืองจากทุกที่อย่างเป็นทางการทั่วไป และการใช้วิธีการคิดคะแนนประเมินน้ำหนัก (point system) ว่าสมควรรับผู้ใดเข้าไปตั้งถิ่นฐานในแคนาดา ทั้งนี้ เป็นที่น่าสังเกตว่า แคนาดามองเรื่องการรับคนเข้าไปตั้งถิ่นฐานอย่างเป็นการถาวร เพื่อเป็นฐานการเก็บภาษีให้แก่รัฐบาลกลางและรัฐบาลของรัฐ
ค่านิยมหลักของสังคมแคนาดาที่ฝังลึกในทุกคนคือ การส่งเสริมและเคารพในสิทธิและเสรีภาพของมนุษย์ ซึ่งเป็นหลักพื้นฐานสำคัญที่สุดของการปกครองในระบอบประชาธิปไตย สังคมแคนาดาจะสนใจอย่างยิ่งต่อพัฒนาการในประเทศที่มีระบอบการปกครองที่มีการละเมิดสิทธิมนุษยชน
ศาสนา
โรมันคาทอลิก (39.0%) คริสต์ศาสนิกชนนิกายอื่น ๆ (28.3%) ไม่มีศาสนา (23.9%) อิสลาม (3.2%) ฮินดู (1.5%) ซิกข์ (1.4%) พุทธ (1.1%) ยิว (1.0%) ศาสนาอื่น ๆ (0.6%)
ภาษา
ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส เป็นภาษาทางการ ภาษาพื้นเมือง
อ่านเพิ่ม
ภาพรวม
วัฒนธรรม
เศรษฐกิจ
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับการทหาร
ภูมิศาสตร์และภูมิอากาศ
รัฐบาลและกฎหมาย
ประวัติศาสตร์
สวัสดิการสังคม
แหล่งข้อมูลอื่น
ข้อมูลทั่วไป
รัฐบาล
ท่องเที่ยว
ทีมรวมเฉพาะกิจในโอลิมปิก
ทีมรวมเฉพาะกิจในโอลิมปิก (Unified Team at the Olympics) เป็นชื่อที่ใช้เรียกทีมนักกีฬาของอดีตสหภาพโซเวียต (ยกเว้นรัฐบอลติก) ในโอลิมปิกฤดูหนาว 1992 ที่เมืองอัลแบร์วิล และโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 ที่บาร์เซโลนา รหัสประเทศของไอโอซีคือ EUN ตามชื่อภาษาฝรั่งเศส Équipe unifiée ทีมรวมเฉพาะกิจบางครั้งถูกเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า ทีมรวมเครือรัฐเอกราช หรือ CIS Team (ชื่อย่อของ เครือรัฐเอกราช ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมฟุตบอลทีมชาติ CIS ที่เข้าร่วมในยูโร 1992 ของปีเดียวกัน) โดยหลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) จอร์เจียจึงเข้าร่วมกับเครือรัฐเอกราช
ทีมเฉพาะกิจซึ่งรวมประเทศในกลุ่มเดียวกัน หรือเคยร่วมกลุ่มเดียวกันมาก่อน สำหรับเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก ทั้งนี้ในประวัติศาสตร์โอลิมปิกสมัยใหม่ เคยปรากฏทีมรวมลักษณะนี้มาแล้วสองครั้งคือ ทีมรวมเยอรมนี (2499-2507) และ ทีมรวมเครือรัฐเอกราช (2535)
ทีมรวมชุดนี้ ใช้ธงโอลิมปิกและเพลงสรรเสริญของโอลิมปิก (Olympic Hymn) ในระหว่างการแข่งขันทั้งสอง โดยเฉพาะในพิธีเปิดการแข่งขันและพิธีมอบเหรียญรางวัล เนื่องจากแต่ละประเทศในทีม ยังไม่ได้การรับรองจากไอโอซี แม้ว่าที่บาร์เซโลนา จะมีความพยายามขอใช้ธงและเพลงชาติของแต่ละประเทศก็ตาม จนกระทั่งในโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 17 ที่ลิลฮัมเมอร์ของนอร์เวย์ในปี พ.ศ. 2537 (ค.ศ. 1994) และโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 26 ที่แอตแลนตาของสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2539 (ค.ศ. 1996) นักกีฬาแต่ละชาติแยกเป็นทีมอิสระของตน เพื่อเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกทั้งสองเป็นครั้งแรก ทั้งนี้ ชาติในทีมรวมทั้งหมด 12 ประเทศลงแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน ขณะที่มีเพียง 6 ชาติที่เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาว
* ชาติในทีมรวมที่เข้าร่วมโอลิมปิกฤดูหนาว
ข้อมูลประกอบ
(หมายเหตุ - อย่างไรก็ตาม คณะกรรมการโอลิมปิกสากลไม่ได้รับรองเหรียญรางวัลอย่างเป็นทางการแบบรวมชาติ
เฟมโต
เฟมโต (Femto) เป็นคำนำหน้าหน่วยในระบบเอสไอ แสดงถึงค่าหนึ่งส่วนพันล้านล้าน (10-15 หรือ 0.000 000 000 000 001) มีสัญลักษณ์คือ f
คำว่า เฟมโต มาจากคำว่า femten ในภาษาเดนมาร์ก มีความหมายว่า 15
ยกตัวอย่างการใช้:
อัตโต
อัตโต (Atto) เป็นคำนำหน้าหน่วยในระบบเอสไอ แสดงถึงค่าหนึ่งส่วนล้านล้านล้าน]] (10-18 หรือ 0.000 000 000 000 000 001) มันมีสัญลักษณ์คือ a
คำว่า อัตโต มาจากคำว่า atten ในภาษาเดนมาร์ก มีความหมายว่า 18
ดี.เอส. (เพลง)
ดี.เอส. (D.S.) เป็นเพลงในอัลบั้มของ ไมเคิล แจ็กสัน จาก HIStory: Past, Present and Future, Book I เป็นรายการเพลงที่ 6 ในอัลบั้มแผ่นที่ 2 มันเป็นแทร็คที่หกในแผ่นที่สองซึ่งเป็นหนึ่งในสามเพลงจากแผ่นดิสก์ที่มีเพลงที่ได้รับการตีพิมพ์ในอัลบั้ม และเป็นสี่นาทีและสี่สิบเก้าวินาทีในความยาว
ในเพลง "D.S." แต่งและผลิตโดยแจ็คสัน และรวมถึงนักกีตาร์โซโลโดย สแลช เป็นเพลงร็อคที่บ่งบอกถึงรูปแบบเช่นความขมขื่นความไม่ไว้วางใจและการทุจริตในการบังคับใช้กฎหมาย
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดฉะเชิงเทรา
จังหวัดฉะเชิงเทรา มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 2 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดฉะเชิงเทรามีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 2 คน คือ รส มะลิผล และ บุญเลิศ ไพรินทร์
ซูเปอร์หม่ำ
ซูเปอร์หม่ำ เป็นรายการวาไรตี้โชว์ของ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) และ บั้งไฟ สตูดิโอ ปัจจุบันออกอากาศทุกวันอังคาร เวลา 21:30 - 22:30 น. (โดยประมาณ) ทางช่องเวิร์คพอยท์ หมายเลข 23 เริ่มออกอากาศครั้งแรก วันอาทิตย์ที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2557 เวลา 20:15 - 21:15 น. โดยมี เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา (หม่ำ จ๊กมก) เป็นพิธีกรดำเนินรายการ
รูปแบบรายการ
ซูเปอร์หม่ำ มีรูปแบบรายการที่คล้ายกับหม่ำโชว์ ซึ่งเคยออกอากาศทุกคืนวันเสาร์ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือฉากของรายการ และการแต่งกายของพิธีกร เพื่อให้เข้ากับวันและเวลาออกอากาศใหม่ โดยยังคงรูปแบบการนำเสนอหลักของรายการเดิม
ในระยะแรกของการออกอากาศ รายการ ซูเปอร์หม่ำ มีช่วงหลัก 3 ช่วง คือ ซูเปอร์ Talk, ซูเปอร์ก๊าก และ ซูเปอร์โชว์ ซึ่งก็เหมือนกับช่วงต่าง ๆ ในรายการ หม่ำโชว์ และ บิ๊กหม่ำ แต่ต่อมาก็ได้เปลี่ยนจากช่วง ซูเปอร์ก๊าก มาเป็นช่วง ซูเปอร์ Fan แทน  และในบางครั้งผู้ช่วยพิธีกรก็จะออกมาสร้างสีสันอยู่บ่อย ๆ
ซูเปอร์ Talk
เป็นช่วงที่จะเชิญ ศิลปิน นักแสดง บุคคลสำคัญในวงการต่าง ๆ หรือคนดัง มาพูดคุยเรื่องส่วนตัวหรือผลงานของตัวเอง อย่างสนุกสนานเป็นกันเอง โดยบางครั้งก็จะมีถั่วงอก ซูเปอร์หม่ำมาสร้างสีสันและความฮาระหว่างการพูดคุย ซึ่งช่วงนี้ก็มีรูปแบบคล้ายกับ ช่วงคุยแบบหม่ำ ๆ ของรายการ บิ๊กหม่ำ
ซูเปอร์ Fan
เป็นช่วงที่จะเชิญศิลปิน นักร้องต่าง ๆ มาร้องเพลง และจะนำแฟนคลับของศิลปินต่าง ๆ มาพูดคุย มาร้องเพลง และให้ศิลปิน นักร้องและแฟนคลับมาแลกเปลื่ยนของรักของห่วง หรือไม่ก็ เป็นของชิ้นพิเศษ ซึ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่มาแทนช่วงซูเปอร์ก๊าก
ซูเปอร์ก๊าก
เป็นช่วงที่จะนำตลกคณะต่าง ๆ มาแสดงตลก เพื่อความสนุกสนาน ซึ่งช่วงนี้ก็มีรูปแบบคล้ายกับ ช่วงวงค์คำเหลาคาเฟ่ ของรายการ หม่ำโชว์ และช่วงหม่ำมีศรีสุขของรายการ บิ๊กหม่ำ
ซูเปอร์ Fever
เป็นช่วงนี้จะนำบุคคลที่โด่งดังตามโซเชียลในช่วงเวลานั้น มาสัมภาษณ์
ฉากรายการ
ตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2560 ซูเปอร์หม่ำได้ปรับปรุงฉากใหม่ เพิ่มมิติของฉากให้ดูกว้าง และอลังการมากขึ้น โดยเลียนแบบบรรยากาศใจกลางเมืองในต่างประเทศ ออกแบบฉากคล้ายตึกสูงซึ่งมีจอ LED ติดไว้จำนวนมาก ระหว่างรายการจอ LED จะแสดงผู้สนับสนุนของรายการ และโปสเตอร์รายการต่าง ๆ ของช่องเวิร์คพอยท์ คล้ายการโฆษณาภาพยนตร์ ซึ่งแขกรับเชิญที่มาประเดิมฉากใหม่เป็นคนแรกก็คือ ศรราม เทพพิทักษ์ และ กบ สุวนันท์ ปุณณกันต์
อ้างอิง
WorkpointOfficial
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร
ประวัติศาสตร์
หลังจากประเทศไทยมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 จึงมีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 โดยการเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดพระนครมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ พลโทพระยาเทพหัสดิน (ผาด เทพหัสดิน ณ อยุธยา)  นายไต๋ ปาณิกบุตร และ ขุนสมาหารหิตะคดี (โป๊ โปรคุปต์)
มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (Basilica di San Francesco d'Assisi; Basilica of St. Francis of Assisi) ตั้งอยู่ที่เมืองอัสซีซี ประเทศอิตาลี เป็นโบสถ์โรมันคาทอลิกของคณะฟรันซิสกัน ซึ่งเป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีก่อตั้งขึ้นเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 13
ประวัติ
มหาวิหารนักบุญฟรังซิสฯ เริ่มสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นมหาวิหารที่มีด้วยกันสามชั้น ส่วนล่างเริ่มสร้างไม่นานหลังจากที่ฟรังซิสได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อปี ค.ศ. 1228 ซิโมเน ดิ พูเชียเรลโล (Simone di Pucciarello) เป็นผู้อุทิศที่ดินและบริเวณเนินเขาทางด้านตะวันตกของเมืองอัสซีซีให้เป็นที่สร้างโบส์ ที่ดินบริเวณนี้แต่เดิมเรียกว่า “เนินนรก” (Collo d'Inferno; Hill of Hell) แต่ปัจจุบันเรียกกันว่า “เนินสวรรค์” (Hill of Paradise)
สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1228 แม้ว่าการก่อสร้างอาจจะเริ่มต้นแล้วก็ได้ ผู้ออกแบบและคุมงานคือภราดาเอเลียแห่งกอร์โตนา ศิษย์คนสำคัญของนักบุญฟรังซิสและเคยเป็นรองอัคราธิการของคณะฟรันซิสกัน ชั้นล่างของโบสถ์สร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1230 เมื่อวันสมโภชพระจิตเจ้าซึ่งเป็นวันฉลอง 50 วันหลังจากอีสเตอร์ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1230 ก็มีการนำร่างที่ไม่เน่าเปื่อยของนักบุญฟรังซิสจากที่เก็บชั่วคราวที่โบสถ์นักบุญจอร์จซึ่งปัจจุบันเป็นมหาวิหารนักบุญกลารา (Basilica of St. Clare) มาไว้ที่ส่วนล่างของมหาวิหารที่สร้างเสร็จ
มหาวิหารชั้นบนเริ่มสร้างเมื่อ ค.ศ. 1239 และเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1253 ลักษณะการก่อสร้างเป็นแบบโรมาเนสก์ผสมสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส ซึ่งเป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอิตาลีต่อมา
จัตุรัสเดลเลลอจเจ (Piazza delle Logge) ที่เป็นลานหน้าวัดและทางเดินไปสู่โบสถ์สร้างเมื่อค.ศ. 1474 ใช้เป็นที่พักพิงของนักแสวงบุญที่พากันมาสักการะนักบุญฟรังซิส
เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1986 และ เดือนมกราคม ค.ศ. 2002 สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์น ปอลที่ 2 เสด็จมาที่มหาวิหารเพื่อจะสวดมนต์เพื่อความสันติสุข
เมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นวันครบรอบ 816 ปีของวันเกิดของนักบุญฟรังซิสก็เกิดมีแผ่นดินไหวที่อาซิซิทำให้คนตายไป 4 คน มหาวิหารได้รับความเสียหายอย่างหนักต้องปิดเป็นเวลาสองปีก่อนที่จะซ่อมเสร็จ
การตกแต่งทั่วไป
หลวงพ่อเอเลียเป็นผู้ออกแบบชั้นล่างของมหาวิหารเป็นห้องใต้ดิน (crypt) โดยให้เพดานโค้งสัน (ribbed vault) ท่านมีประสบการณ์การก่อสร้างจากสร้างที่ฝังศพขนาดใหญ่ในภูเขาเมื่อไปจำพรรษาอยู่ที่ซีเรีย
ทางเข้าชั้นล่างอยู่ทางด้านข้างภายใต้ซุ้มประตูแบบสถาปัตยกรรมกอทิกที่สร้างราวคริสต์ศตวรรษที่ 13 มีประตูไม้สองประตูโดยฝีมือช่างไม้จากอุมเบรียจากคริสต์ศตวรรษที่ 16 ทางด้านหนึ่งเป็นคูหาสวดมนต์ของพระคาร์ดินัล อัลบอร์โนซ (Egidio Albornoz) ผู้มีหน้าที่ทางกฎหมายของนครรัฐวาติกันระหว่างปี ค.ศ. 1350 ถึงปี ค.ศ. 1367 ที่อุทิศให้นักบุญแคเธอรินแห่งอะเล็กซานเดรีย งานจิตรกรรมฝาผนังภายในคูหาเป็นฉากชีวิตของนักบุญแคเธอรีน 8 ฉากวาดระหว่างปี ค.ศ. 1368 จนถึงปี ค.ศ. 1369 โดยอันเดรอัส พิกตอร์ เดอ โบโนเนีย (Andreas pictor de Bononia) หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า “อันเดรีย” ซึ่งอาจจะเป็นคนคนเดียวกับอันเดรีย เดอ บาร์โทลี (Andrea de’ Bartoli) ผู้เป็นจิตรกรประจำราชสำนักของอัลบอร์โนซ แต่ไม่ใช่อันเดรีย ดา บาโลนยา (Andrea da Bologna) ที่มักจะอ้างอิงกันผิด ๆ รูปนักบุญในคูหาวาดโดยพาเซ ดิ บาร์โทโล ด'อาซิซิ (ค.ศ. 1344 - ค.ศ. 1368)
ทางด้านซ้ายเป็นคูหาสวดมนต์นักบุญเซบาสเตียนซึ่งวาดโดยจอร์เจ็ตตี (Giorgetti) และฉากชีวิตของนักบุญโดย จี. มาร์เทลลี (G. Martelli) ทางด้านขวามีอนุสรณ์สองอนุสรณ์ๆ หนึ่งเป็นของจิโอวานนี เดอ เซอร์ชิ (Giovanni de' Cerchi) และอีกด้านหนึ่งเป็นของจอห์นแห่งบรีน (John of Brienne) พระมหากษัตริย์เยรูซาเลมและเป็นจักรพรรดิสำเร็จราชการกรุงคอนสแตนติโนเปิล
สองข้างทางเดินกลางเป็นคูหาสวดมนต์ภายในซุ้มครึ่งวงกลม ตัวทางเดินกลางตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เก่าที่สุดในมหาวิหารโดยจิตรกรที่เรียกกันว่า “ไมสโตร ดิซานฟรานเชสโก” (Maestro di San Francesco) เป็น 5 ฉากจาก “พระทรมานของพระเยซู” (Passion of Christ) ทางด้านขวา ทางด้านซ้ายเป็น 5 ฉากจาก “ชีวประวัติของนักบุญฟรังซิส” (Life of St. Francis) การจัดวางภาพสองชุดนี้ด้วยกันเช่นนี้เป็นการจงใจของคณะฟรังซิสกันเพื่อเป็นการแนะว่านักบุญฟรังซิสเปรียบเหมือนการมาครั้งที่สองของพระเยซู
ภาพที่วาดล้อมรอบด้วยกรอบสีน้ำเงินสดตกแต่งด้วยดาวทอง ภาพทางด้านล่างของกำแพงจางไปจนเกือบจะไม่เหลือรอยนอกจากทางกำแพงด้านขวาที่ยังเหลือภาพ“แม่พระและพระกุมารกับนักบุญ” โดยชิมาบูเย ภาพเขียนบนผนังใช้วิธีวาดโดยใช้สีฝุ่นผสมบนปูนแห้ง วาดเสร็จระหว่างปี ค.ศ. 1260 ถึงปี ค.ศ. 1263 ถือกันว่าเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่ดีที่สุดในแคว้นทัสกานีก่อนชิมาบูเย เมื่อมีผู้คนมาสักการะนักบุญฟรานซิสกันมากขึ้นทางโบสถ์จึงต้องสร้างคูหาสวดมนต์สำหรับครอบครัวสำคัญๆ ระหว่างปี ค.ศ. 1270 ถึงปี ค.ศ. 1350 สองข้างทางเดินกลางซึ่งทำให้ต้องทำลายจิตรกรรมฝาผนังไปมาก
คูหาสวดมนต์นักบุญมาร์แต็งแห่งตูร์
คูหาสวดมนต์อีกคูหาหนึ่งทางซ้ายอุทิศให้กับนักบุญปีเตอร์แห่งอัลคันทารา (St. Peter of Alcantara)
คูหาสวดมนต์อื่น ๆ
คูหาสวดมนต์ทางขวาอุทิศให้:
บนผนังทางเดินกลางชิมาบูวาดงานที่สำคัญที่สุด “แม่พระครองบัลลังก์และนักบุญฟรังซิส” (Our Lady enthroned and Saint Francis) ปี ค.ศ. 1280 ซึ่งว่ากันว่าเป็นภาพที่เหมือนนักบุญฟรังซิสตัวจริงมากที่สุด ลักษณะภาพเป็นแบบศิลปะกอทิกซึ่งต่างกันมากจากงานของจอตโตตรงที่มีชีวิตจิตใจมากกว่า
ทางขวาของทางเดินกลางเป็นคูหาสวดมนต์เซนต์นิโคลัสแห่งบารี (Chapel of St. Nicolas of Bari) ผู้จ้างอาจจะเป็นนโปลิโอเน ออร์ซินิ (Napoleone Orsini) ผู้เป็นผู้แทนของพระสันตะปาปา เป็นจิตรกรรมฝาผนัง 10 ภาพโดยช่างที่ไม่ทราบชื่อที่เรียกกันว่า “มาสเตอร์แห่งนิโคโล” ระหว่างปี ค.ศ. 1295 ถึงปี ค.ศ. 1305 เป็นภาพปาฏิหาริย์และการแสดงความกรุณาของนักบุญนิโคลัส ภาพชุดนี้มีอิทธิพลมาจากชุด “ตำนานของนักบุญฟรังซิส” ที่อยู่ชั้นบนของมหาวิหาร ซึ่งวาซารีสันนิษฐานผิดว่าเป็นงานของจอตโต ช่างคนเดียวกันวาดภาพ “แม่พระรับสาร” (Annunciation) ในคูหาสวดมนต์ตรงกันข้าม
ทางเดินกลางและแท่นบูชา
ด้านซ้ายของทางเดินกลางตกแต่งโดยปีเอโตร โลเรนเซตตี (Pietro Lorenzetti) จิตรกรชาวเซียนนา ระหว่างปี ค.ศ. 1315 ถึงปี ค.ศ. 1330 ซึ่งวาซารีสันนิษฐานผิดว่าเป็นงานของจอตโตและพูชิโอ ชาแพนนา จิตรกรรมฝาผนังชิ้นนี้เป็นงานชิ้นเอกของลอเร็นเซ็ตติ เป็นชุดภาพ 6 ภาพเกี่ยวกับ “พระทรมานของพระเยซู” (Passion of Christ) โดยเฉพาะภาพ “การนำร่างของพระเยซูลงจากกางเขน” (Deposition of the Cross) เป็นภาพที่แสดงอารมณ์ของผู้อยู่ในภาพเป็นอย่างมาก การสร้างจิตรกรรมฝาผนังชิ้นนี้แบ่งเป็น 330 ขั้นซึ่งต้องใช้เวลาหลายปีจึงวาดเสร็จแม้ลอเร็นเซ็ตติจะได้รับความช่วยเหลือจากผู้ช่วย นอกจากนั้นลอเร็นเซ็ตติยังตกแต่งโบสถ์น้อยนักบุญยอห์นแบปทิสต์ (Chapel of St John the Baptist) ข้างๆ ด้วยภาพ “Madonna dei Tramonti” การจัดวางระหว่างพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์และ “พระทรมานของพระเยซู” เป็นการเปรียบเทียบความมีความรู้สึกเศร้าใจไปกับความทุกข์ของผู้อื่นระหว่างพระเยซูกับนักบุญฟรังซิส
แท่นบูชาพระสันตะปาปาตรงมุขทำด้วยหินก้อนเดียวจากโคโมเมื่อ ค.ศ. 1230 รอบแท่นบูชาตกแต่งด้วยเพดานโค้งกอธิคที่รับโดยเสาหลายแบบ เสา 12 เสาที่ล้อมรอบแท่นบูชาถูกรื้อออกไปเมื่อ ค.ศ. 1870 ที่นั่งสวดมนต์สร้างด้วยไม้วอลนัตเสร็จเมื่อ ค.ศ. 1471 โดยอพอลโลนิโอ เพโตรชชิ ดา ริพาทรานโซนิ (Apollonio Petrocchi da Ripatransone) ช่วยโดยทอมัสโซ ดิ อันโตนิโอ ฟิโอเร็นทิโน (Tommaso di Antonio Fiorentino) และอันเดรีย ดา มอนเทฟาลโค (Andrea da Montefalco)
เมื่อจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นอุปมานิทัศน์ของพระเยซูถูกตรึงกางเขนโดยสเตฟานโน ฟิโอเร็นทิโน (Stefano Fiorentino) ถูกทำลายไปเมื่อปี ค. ศ. 1622 ก็ทำภาพใหม่ทับเป็นภาพ “การพิพากษาครั้งสุดท้าย” (Last Judgment) โดย เซซาเร เซอร์เม ดิ ออร์เวียตโต (Cesare Sermei di Orvieto)
ภาพเขียนบนมุขเป็นภาพ “ชัยชนะของนักบุญฟรังซิส” (Triumph of St Francis) และอุปมานิทัศน์สามภาพของ “ความเชื่อฟัง” “ความจน” “ความบริสุทธิ์” เชื่อกันว่าวาดโดย “นายช่างแห่งเวเล” หรือที่เรียกกันว่า “นายช่างแห่งเพดานมหาวิหารเซนต์ฟรานซิส” ผู้เป็นลูกศิษย์ของจอตโตเมื่อปี ค.ศ. 1330 หน้าต่างประดับกระจกสีเชื่อกันว่าทำโดยจิโอวานนี ดิ โบนิโนและเวิร์คช็อพ
ห้องใต้ดิน
กลางทางเดินกลางเป็นทางลงชั้นใต้ดินสองข้างนำไปสู่ที่ฝังศพของนักบุญฟรานซิส ที่ฝังศพพบเมื่อ ค.ศ. 1818 หลังจากนักบุญฟรานซิสเสียชีวิตหลวงพี่เอเลียเอาร่างไปซ่อนเพื่อป้องกันการแก่งแย่งร่างของนักบุญไปทั่วยุโรป สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9เป็นผู้สั่งให้สร้างห้องใต้ดินภายใต้มหาวิหาร โดยให้พาสคาเล เบลลี (Pasquale Belli) เป็นผู้ออกแบบด้วยหินอ่อนแบบศิลปะฟื้นฟูคลาสสิก แต่มาออกแบบเป็นแบบฟื้นฟูโรมาเนสก์ภายหลังโดยอูโก ทาร์ชิ  (Ugo Tarchi) ระหว่าง ปี ค.ศ. 1925 ถึงปี ค.ศ. 1932
โลงหินโบราณที่มัดด้วยเหล็กของนักบุญฟรานซิสวางเด่นอยู่บนแท่นบูชา เมื่อปี ค.ศ. 1934 ก็มีการฝังร่างของภราดาคณะฟรันซิสกันสึ่องค์ในกำแพงรอบแท่นบูชา ต่อมาก็เพิ่มผอบใส่กระดูกของจาโคปา เดอิ เซ็ทเทโซลิ (Jacopa dei Settesoli) ตรงทางเข้า
อารามนักบุญฟรานซิส
มหาวิหารนักบุญฟรานซิสแห่งอัสซีซีเป็นส่วนหนึ่งของอารามซาโครคอนเวนโต (Sacro Convento Friary) ตัวไฟรอารีตั้งอยู่ติดกับมหาวิหารโดยเป็นสถาปัตยกรรมแบบโรมาเนสก์ประกอบด้วยซุ้มโค้ง 53 โค้งและค้ำยันที่แข็งแกร่งอยู่บนเนินสูง เมื่อมองจากข้างล่างจะดูเหมือนป้อม  ตัวไฟรอารีสร้างด้วยหินสีขาวและชมพูจากภูเขาซูบาซิโอ ไฟรอารีมีไฟรอาร์อาศัยอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1230 มาจนถึงปัจจุบันนี้ การก่อสร้างใช้เวลานานทำให้ลักษณะสถาปัตยกรรมจึงเป็นแบบผสมผสานระหว่างโรมาเนสก์กับกอธิค อาคารส่วนใหญ่สร้างในสมัยสมเด็จพระสันตะปาปาซิกส์ตุสที่ 4 ระหว่างปี ค.ศ. 1474 ถึงปี ค.ศ. 1476
ในปัจจุบันสำนักสงฆ์มีห้องสมุดใหญ่ที่มีหนังสือจากยุคกลาง พิพิธภัณฑ์ที่มีงานศิลปะที่นักแสวงบุญอุทิศให้แก่วัดมาเป็นเวลาหลายร้อยปี รวมทั้งงานศิลปะ 57 ชิ้นที่เป็นศิลปะแบบฟลอเรนซ์และซีเอนาของงานชุดเพอร์คิน (Perkins collection)
หอระฆังสร้างเสร็จเมื่อปี ค.ศ. 1239 เป็นแบบโรมาเนสก์
ชั้นบนของมหาวิหาร
ทางเข้ามหาวิหารชั้นบนอยู่ด้านหลังจากภายในซุ้มภายในอาราม สถาปัตยกรรมเป็นแบบกอธิค ภายในส่วนสำคัญตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยจอตโตและชิมาบูเย หน้าต่างกระจกสีในบริเวณอารามสร้างโดยช่างชาวเยอรมนีที่มาทำงานอยู่ใกล้ๆ อาซิซิเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 13 หน้าต่างทางด้านซ้ายของทางเดินกลางเป็นฝีมือของช่างฝรั่งเศสที่สร้างเมื่อปี ค.ศ. 1270 ทางด้านขวาเชื่อกันว่าสร้างโดย “นายช่างแห่งซานฟรานเชสโก” หน้าต่างเหล่านี้เป็นตัวอย่างของหน้าต่างประดับกระจกสีที่ดีที่สุดที่หนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ในอิตาลี
โถงกลางของมหาวิหารจะกว้างและแบ่งเป็นสี่ช่วง เพดานเป็นแบบประทุนซ้อนตกแต่งด้วยลวดลายกางเขนและใบไม้ เพดานสันสี่ด้านตกแต่งด้วยดาวสีทองบนพื้นสีน้ำเงิน เพดานอีกช่วงหนึ่งตกแต่งด้วย รูปในกรอบกลม (Roundels) ซึ่งมีรูปพระเยซูครึ่งองค์ตรงกันข้ามกับนักบุญฟรานซิส และพระแม่มารีย์ตรงกันข้ามกับนักบุญยอห์นผู้ให้บัพติศมา เพดานทางเข้าเป็นรูป 4 รูปของ “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” ซึ่งมีนักบุญพระสันตะปาปาเกรกอรีตรงกันข้ามกับนักบุญเจอโรม และนักบุญแอมโบรสแห่งมิลานตรงกันข้ามกับนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป เชื่อกันว่าวาดโดยไอแซค มาสเตอร์ (Isaac Master)
ที่นั่งสวดมนต์มีด้วยกัน 102 ที่นั่งที่แกะสลักอย่างสวยงามโดยโดเมนีโก อินโดวีนี (Domenico Indovini) เมื่อปี ค.ศ. 1501 ตรงกลางเป็นยกพื้นที่เป็นที่ตั้งของคาเทรดา (Cathedra) ของพระสันตะปาปา
ทางด้านตะวันตกของทางเดินกลาง และมุข ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดย ชิมาบูเย และเวิร์คช็อพ ซึ่งเริ่มราวปี ค.ศ. 1280 เป็นรูป “พระเยซูบนกางเขน” โดยมีนักบุญฟรานซิสคุกเข่าอยู่ข้างล่างแสดงความโศกเศร้าใจในความทุกข์ของพระเยซู แต่ภาพเขียนเริ่มหลุดร่อนเพราะความชื้น และกาลเวลา และ ออกไซด์ของตะกั่ว (lead oxide) ที่ใช้ผสมสีและทา เมื่อปูนที่ไม่สดทำปฏิกิริยาทำให้ภาพกลายเป็นเน็กกาทีฟ
ก่อนหน้าที่ชิมาบูเยจะเขียนภาพทางด้านเหนือของแขนกางเขน ก็มีภาพบนผนังที่เขียนมาก่อนโดยช่างจากทางภาคเหนือของยุโรป ซึ่งอาจจะเป็นช่างจากอังกฤษที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1267 ถึงปี ค.ศ. 1270 ชิมาบูเยเขียนภาพในครึ่งวงกลมสองอัน และในวงกลมเป็นรูปของทูตสวรรค์ และอัครทูต อีกงานหนึ่ง “อิสยาห์” และ “เดวิด” เป็นของนายช่างชาวโรมัน
ด้านบนของทางเดินกลางทั้งสองด้านได้รับความเสียหายอย่างหนักระหว่างแผ่นดินไหวเมื่อปี ค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นระเบียงภาพทั้งหมด 32 ภาพจากพันธสัญญาเดิม เริ่มด้วยพระเจ้าสร้างโลก และจบด้วยโจเซฟยกโทษให้พี่ ต่อไปเป็นภาพจากพันธสัญญาใหม่เรื่มด้วย “แม่พระรับสาร” จนถึง “สตรีที่หลุมศพ” ด้านบนสุดตกแต่งด้วย “Pentecost” ไปจนถึง “พระเยซูขึ้นสวรรค์” แต่ละช่วงใช้เวลาวาดราวหกเดือน จึงใช้เวลานานมากกว่าทั้งหมดจะเสร็จ จึงมีจิตรกรหลายชุด รวมทั้งจิตรกรโรมันและจิตรกรจากทัสเคนีมาวาดต่อจากชิมาบูเย เช่น จาโคโป ทอร์ริติ (Jacopo Torriti) และเปียโตร คาวาลลินี (Pietro Cavallini)
ภาพจิตรกรรมฝาผนังสองภาพของชีวิตของอิสอัค “อิสอัคให้พรยาโคบ” (Isaac blesses Jacob) และ “เอซาวต่อหน้าอิสอัค” (Esau in front of Isaac) เชื่อกันว่าเป็นฝีมือของจอตโตที่วาดระหว่างปี ค.ศ. 1290 ถึงปี ค.ศ. 1295 (ซึ่งวาซาริสันนิษฐานว่าเป็นงานของ ชิมาบูเย) แต่กระนั้นก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ นักวิจารณ์บางคนกล่าวว่าเป็นงานของไอแซค มาสเตอร์จากรายละเอียดของภาพที่มีฉากหลังเป็นฉากโรมัน บางคนก็ว่าไอแซ็ค มาสเตอร์อาจจะเป็นคนคนเดียวกับเปียโตร คาวาลลินีหรือลูกศิษย์
ปีเอโตร คาวาลลินีเคยเขียนภาพคล้ายคลึงกันเมื่อราว ค.ศ. 1290 ชื่อ “อิสอัคให้พรยาโคบ” ที่คอนแวนต์โบสถ์ซานตาเซซิเลีย ใน ทราสเทเวเร (Santa Cecilia in Trastevere) ที่ กรุงโรม การวางท่าของไอแซ็คในภาพคล้ายการวางท่าของพระแม่มารีในงานโมเสก “ประสูติกาลของพระแม่พรหมจารี” (Birth of the Virgin) ภายในมุขของวัดซานตามาเรีย ใน ทราสเทเวเร (Santa Maria in Trastevere) ที่ กรุงโรมซึ่งเขียนโดยคาวาลลินี ไอแซค มาสเตอร์ถือกันว่าเป็นศิลปินคนแรกที่ใช้วิธีสร้างจิตรกรรมฝาผนังแบบที่เรียกว่า ภาพวาดปูนเปียก หรือ เฟรสโก้ “buon fresco”
ตำนานนักบุญฟรานซิส
งานจิตรกรรมฝาผนังที่สำคัญที่สุดของมหาวิหารคือภาพชุด 28 ภาพที่เป็นประวัตินักบุญฟรานซิส หรือที่รู้จักกันว่า “ตำนานนักบุญฟรานซิส” ซึ่งเชื่อกันว่าวาดโดยจอตโตทางตอนล่างของผนังของทางเดินกลาง แต่ละช่วงเป็นภาพสามภาพเหนือส่วนล่างที่สุดของผนัง และอีกสี่ภาพใกล้ทางเข้า จอตโตใช้ “Legenda Maior” ซึ่งเป็นประวัติของนักบุญฟรานซิสที่เขียนโดยนักบุญโบนาเวนตูรา ที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1266 เป็นแนวในการสร้างฉากสำคัญๆ ในชีวิตของนักบุญ ฉากชุดนี้อาจจะเป็นฉากเดียวกับที่คาวาลลินีใช้เขียนภายในวัดซานฟรานเชสโก อา ริปา (San Francesco a Ripa) ที่โรม ภาพที่จอตโตเขียนดูราวกับว่าจอตโตเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับนักบุญฟรานซิสด้วยตนเอง วาซาริสันนิษฐานว่าจอตโตเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1296 ถึงปี ค.ศ. 1304
ถึงแม้ว่าจะสันนิษฐานกันว่าจอตโตเป็นผู้วาดตำนานของนักบุญฟรานซิส แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าใครเป็นผู้วาดจริง นักวิจารณ์ชาวอิตาลีส่วนใหญ่เชื่อกันว่า จอตโตและเวิร์คช็อพคือผู้วาด แต่เพราะความแตกต่างของลักษณะการวาดเมื่อเปรียบเทียบกันกับไอแซค มาสเตอร์ก็มีน้อยมาก จึงเชื่อกันว่าบางภาพหรืออาจจะทุกภาพวาดโดยศิลปินอย่างน้อยสามชุด โดยใช้เรื่องที่จอตโตวางไว้ คือมาสเตอร์แห่งซานฟรานเชสโก และ มาสเตอร์แห่งโอบซีควีส์แห่งเซนต์ฟรานซิส และซิซิเลียมาสเตอร์
ช่วงแรกของเพดานตกแต่งด้วยรูป 4 รูปของ “นักปราชญ์แห่งคริสตจักร” คือนักบุญเจอโรม นักบุญออกัสติน นักบุญเกรกอรี และนักบุญแอมโบรส เชื่อกันว่าวาดโดยจอตโต หรือ ลูกศิษย์ ช่วงที่สามเป็นรูปหัวใจสี่รูปของพระเยซู พระแม่มารี นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ และนักบุญฟรานซิส เขียนโดยจาโคโป ทอร์ริติ
ด้านหน้ามหาวิหารเป็นแบบกอธิคมีประตูสองประตูและหน้าต่างกุหลาบ
อ้างอิง
Bokody, Péter. "Mural Painting as a Medium: Technique, Representation and Liturgy." In Image and Christianity: Visual Media in the Middle Ages, ed. Péter Bokody (Pannonhalma: Pannonhalma Abbey, 2014), 136–151. https://www.academia.edu/8526688/Mural_Painting_as_a_Medium_Technique_Representation_and_Liturgy