cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อัตติลา
พระองค์ได้รุกรานต่อไปยังประเทศอิตาลี ได้ทำลายเมืองทางเหนือจนพินาศ แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะกรุงโรมได้ พระองค์ได้ทรงดำริที่จะรุกรานโรมันอีกครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ เนื่องจากได้เสด็จสวรรคตลงในปี ค.ศ. 453 ภายหลังการสวรรคตของอัตติลา ได้ส่งผลให้ อาร์ดาริก ซึ่งเดิมเป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของอัตติลา ได้ทำการแย่งชิงอำนาจกับพระโอรสของอัตติลาขึ้น ใน ยุทธการที่เนเดา (Battle of Nedao) ส่งผลให้อิทธิพลของจักรวรรดิฮันได้ค่อยๆยุติลงในดินแดนยุโรปตะวันออก ชาวยุโรปตะวันตกมองพระองค์ ว่าป่าเถื่อน ทารุณและไร้ความปราณี แต่ในฮังการี, ตุรกี และประเทศในกลุ่มเตอร์กิกต่าง ๆ ในเอเชีย พระองค์ทรงได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษ นักประวัติศาสตร์และนักบันทึกเหตุการณ์บางท่านบรรยายพระองค์ว่าเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่และผู้ทรงคุณธรรม นอกจากนั้นแล้วอัตติลาก็ยังทรงเป็นผู้มีบทบาทสำคัญที่เกี่ยวข้องกับตำนานของชาวนอร์สเรื่อง Atlakviða, Volsunga saga และ Atlamál
อัตติลาได้รับการบรรยายโดยนักประวัติศาสตร์จอร์ดาเนสว่าทรงมี "พระวรการที่เตี้ย, พระอุระกว้างและพระเศียรใหญ่; พระเนตรเล็ก, พระมัสสุบางและประปรายด้วยสีเทา; พระนาสิกแบน และ พระฉวีคล้ำ แสดงถึงที่มาของพระองค์..." นอกจากนี้พระองค์ยังเป็นที่รู้จักในเรื่องของ "ดาบแห่งอัตติลา" ที่ได้รับการแต่งขึ้นโดยนักประวัติศาสตร์โรมันนาม พริสคัส (Priscus) อีกด้วย
เบื้องหลัง
ชาวฮันเป็นชนร่อนเร่สันนิษฐานว่าจะมาจากบริเวณที่ไกลออกไปทางแม่น้ำวอลกา ที่อพยพเข้ามาในยุโรปราวปี ค.ศ. 370 และมาก่อตั้งจักรวรรดิขนาดใหญ่ขึ้นในยุโรป ยุทธวิธีสำคัญในการต่อสู้ที่มีชื่อเสียงของฮันคือความสามารถในการยิงธนูจากหลังม้าที่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็วได้อย่างแม่นยำ ชนฮันอาจจะสืบเชื้อสายมาจากชาวซฺยงหนูที่มีถิ่นฐานอยู่ทางตอนเหนือของประเทศจีนก่อนหน้านั้น และการอพยพเข้ามาในยุโรปอาจจะเป็นการขยายตัวครั้งแรกของกลุ่มชนเตอร์กิกเข้ามาใน ยูเรเชีย    ที่มาและภาษาของชนฮันเป็นหัวข้อที่เป็นที่ถกเถียงกันมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ทฤษฎีปัจจุบันกล่าวว่าอย่างน้อยก็ผู้นำของชนฮันพูดภาษากลุ่มเตอร์กิก
กษัตริย์คู่
การเสียชีวิตของขุนศึกรูจิลา (หรือ รูอา หรือ รูกา) ในปี ค.ศ. 434 ทำให้หลานสองคน อัตติลา และ เบลดา (หรือ Buda) บุตรชายของน้องชาย มุนด์ซุค (Bendegúz, Boncuk) มีอำนาจปกครองกลุ่มชนฮันทั้งหมด ในเวลาที่อัตติลาและเบลดาขึ้นครองราชย์ ชนฮันกำลังทำการเจรจาต่อรองกับราชทูตของจักรพรรดิธีโอโดเซียสที่ 2แห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ขอตัวคนทรยศ (อาจจะเป็นขุนนางที่ไม่เห็นด้วยกับการปกครองของอัตติลาและเบลดา) ที่หลบหนีไปพึ่งพระบรมโพธิสมภารในบริเวณที่เป็นจักรวรรดิไบแซนไทน์ ปีต่อมาอัตติลาและเบลดาก็ไปพบกับคณะราชทูตที่มาร์กุส (ปัจจุบันโพซาเรอวัค) โดยทุกคนต่างก็ยังคงนั่งอยู่บนหลังม้าตามประเพณีของฮัน การต่อรองประสบความสำเร็จโดยการลงนามในสนธิสัญญา: ฝ่ายไบแซนไทน์ไม่แต่จะตกลงคืนตัวผู้ลี้ภัยแต่ยังเพิ่มบรรณาการเป็นสองเท่าจากเดิมเป็นทอง 350 โรมันปอนด์ (ราว 115 กิโลกรัม), เปิดตลาดไบแซนไทน์แก่พ่อค้าฮัน, และจ่ายค่าไถ่เป็นจำนวน 8 เหรียญโซลิดุสสำหรับทหารแต่ละคนที่ถูกจับโดยชนฮัน ฝ่ายฮันเมื่อพอใจในข้อตกลงในสนธิสัญญาก็รื้อค่ายออกจากไบแซนไทน์กลับไปยังบ้านเมืองที่ไปตั้งอยู่ในทุ่งราบใหญ่ฮังการี เพื่ออาจจะไปรวมรวมตัวและเสริมสร้างความมั่นคงแก่จักรวรรดิ จักรพรรดิธีโอโดเซียสจึงทรงฉวยโอกาสในช่วงเดียวกันในการเสริมสร้างกำแพงเมืองคอนสแตนติโนเปิลให้แข็งแรงขึ้น, สร้างกำแพงทะเลป้องกันตัวเมืองคอนสแตนติโนเปิลขึ้นเป็นครั้งแรก และเสริมสร้างระบบการป้องกันตามชายแดนริมฝั่งแม่น้ำดานูบเพิ่มขึ้น
ชนฮันออกไปจากจักรวรรดิโรมันตะวันออกอยู่สองสามปี ขณะที่นำกองทัพไปรุกรานจักรวรรดิแซสซานิด ความพ่ายแพ้ในอาร์มีเนียต่อจักรวรรดิซาสซานิยะห์ทำให้ฮันต้องล้มเลิกแผนการรุกรานและหันกลับมาให้ความสนใจต่อยุโรปใหม่ ในปี ค.ศ. 440 กองทัพฮันจำนวนมหาศาลก็มาปรากฏตัวที่พรมแดนของจักรวรรดิโรมัน โจมตีพ่อค้าที่ตลาดบนฝั่งเหนือของแม่น้ำดานูบที่ได้รับการก่อตั้งขึ้นตามสนธิสัญญา จากนั้นก็ข้ามแม่น้ำดานูบทำลายเมืองต่าง ๆ ของอิลลิเรียและป้อมตามริมฝั่งแม่น้ำ ตามบันทึกของนักประวัติศาสตร์พริสคัสที่รวมทั้งวิมินาเซียมซึ่งเป็นเมืองเอกของบริเวณโมเซียในอิลลิเรีย การรุกรานเริ่มต้นขึ้นที่มาร์กุสเพราะเมื่อฝ่ายไบแซนไทน์กำลังเจรจาเกี่ยวกับการส่งตัวบิชอปที่ดูหมิ่น บิชอปก็หนีไปหาชนฮันและไปบอกความลับเกี่ยวกับเมืองให้กับชาวฮัน
ขณะที่ฮันประสบกับความสำเร็จในการโจมตีระบบการป้องกันทางทหารตามริมฝั่งแม่น้ำดานูบ แวนดัลภายใต้การนำของเจนเซอริคยึดจังหวัดทางตะวันตกของจักรวรรดิโรมันในแอฟริกาและเมืองหลวงคาร์เธจ ในปี ค.ศ. 440 และชาห์ยัซเดอเกิร์ดที่ 2 แห่งเปอร์เซียแซสซานิดก็เข้ารุกรานอาร์มีเนียในปี ค.ศ. 441 เมื่อฮันทำลายระบบการป้องกันในคาบสมุทรบอลข่านได้แล้วก็เท่ากับเป็นการเปิดทางทางด้านอิลลิเรียเข้าไปทางคาบสมุทรบอลข่านไปโจมตีแวนดัลในแอฟริกา (ซึ่งเป็นมณฑลที่มั่งคั่งที่สุดทางตะวันตกของจักรวรรดิโรมันและเป็นแหล่งอาหารอันสำคัญของโรม) ฮันเริ่มทำการโจมตีในปี ค.ศ. 441 หลังจากปล้นทำลายมาร์กัสและวิมินาเซียมก็เข้ายึดซินจิดูนัม (ปัจจุบันเบลเกรด) และ เซอร์เมียมก่อนที่จะหยุดยั้งการโจมตีชั่วคราว ระหว่างนั้นจักรพรรดิธีโอโดเซียสก็เรียกกองทัพมาจากซิซิลีและมีพระบรมราชโองการให้ตีเหรียญกษาปณ์เพิ่มขึ้นเพื่อใช้สำหรับค่าใช้จ่ายในการดำเนินสงครามกับชนฮัน เมื่อเตรียมตัวแล้วพระองค์ก็มีพระราชดำริว่าคงจะเป็นการปลอดภัยพอที่จะปฏิเสธข้อเรียกร้องของกษัตริย์ฮัน
อัตติลาโต้ตอบด้วยการรณรงค์ทางทหาร ในปี ค.ศ. 443. ในการโจมตีตามริมฝั่งแม่น้ำดานูบ ชนฮันก็ทำลายศูนย์กลางทางด้านการทหารที่ราเทียราและล้อมเมืองไนส์ซัส (นิสปัจจุบัน) ได้โดยใช้ไม้กระทุ้งกำแพง (Battering ram) และหอโจมตีเมือง เคลื่อนที่ (Siege tower) —ซึ่งเป็นอาวุธทางยุทธการใหม่ของชนฮัน—จากนั้นก็ไล่โจมตีเรื่อยไปทางแม่น้ำนิซาวา ยึดเมืองแซร์ดิคา (โซเฟียปัจจุบัน), ฟิลิปโพโพลิส (พลอฟดิฟ) และ อาร์คาดิโอโพลิส กองทัพฮันปะทะและทำลายกองทัพโรมันนอกเมืองคอนสแตนติโนเปิลแต่ถูกหยุดยั้งด้วยกำแพงซ้อนของกรุงคอนสแตนติโนเปิล กองทัพกองที่สองของโรมันพ่ายแพ้ไกล้กับคาลลิสโพลิส (กาลิโปลี) จักรพรรดิธีโอโดเซียสไม่ทรงมีทางเลือกนอกจากจะทรงยอมแพ้โดยการส่งอนาโทเลียสไปเจรจาสงบศึก ซึ่งเป็นข้อตกลงที่ทารุณยิ่งขึ้นกว่าฉบับเดิม ธีโอโดเซียสทรงตกลงส่งทองจำนวนกว่า 6,000 โรมันปอนด์ (ราว 2000 กิโลกรัม) เป็นค่าเสียหายที่ทรงละเมิดข้อตกลงระหว่างการรุกราน, ส่วนบรรณาการประจำปีขึ้นเป็นสามเท่าเป็นทอง 2,100 โรมันปอนด์ (ราว 700 กิโลกรัม) และค่าไถ่ขึ้นเป็นจำนวน 12 เหรียญโซลิดุสสำหรับทหารแต่ละคนที่ถูกจับโดยชนฮัน
เมื่อได้ตามข้อเรียกร้องแล้ว กษัตริย์ฮันก็ถอยทัพกลับไปในจักรวรรดิของตนเอง จากบันทึกของนักประวัติศาสตร์จอร์ดาเนส (หลังจากพริสคัส) ในช่วงที่สงบสุขหลังจากที่ฝ่ายฮันถอยจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ (อาจจะราว ค.ศ. 445) เบลดามาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างการล่าสัตว์ อัตติลาจึงกลายเป็นผู้นำคนเดียวเท่านั้นของชนฮัน
การปกครองโดยพระองค์เอง
ในปี ค.ศ. 447 อัตติลานำกองทัพลงทางใต้เข้าไปในจักรวรรดิโรมันตะวันออกผ่านทางโมเซีย ไปปะทะกับกองทัพโรมันภายใต้การนำของขุนพลกอธอาร์เนจิสคลุสในยุทธการที่อูทัส ฝ่ายโรมันได้รับความพ่ายแพ้ต่ออัตติลา กองทัพฮันที่ไม่มีผู้ใดต่อต้านก็ทำการโจมตีทำลายเมืองต่าง ๆ ในคาบสมุทรบอลข่านไปจนถึงเธอร์โมไพเล คอนสแตนติโนเปิลรอดมาได้โดยความช่วยเหลือของเฟลเวียสคอนสแตนตินัสผู้เป็นผู้จัดการสร้างกำแพงเมืองใหม่หลังจากที่ได้รับความเสียหายจากแผ่นดินไหว และในบางจุดก็สร้างเสริมแนวป้องกันใหม่หน้าแนวเดิมที่มีอยู่ หลักฐานของการรุกรานครั้งนี้ที่บันทึกโดยคัลลินิคัสยังคงมีเหลืออยู่ให้อ่านว่า:
"อนารยชนฮันที่อยู่ในเธรซขยายตัวมีอำนาจมากขึ้นจนสามารถยึดเมืองต่าง ๆ กว่าร้อยเมือง และเกือบจะเสียเมืองคอนสแตนติโนเปิลจนประชากรต้องหนีออกจากเมือง … ในเมืองก็มีการเข่นฆ่าทำร้ายกันอย่างแพร่จนไม่อาจจะนับจำนวนได้ ที่น่าสลดใจคือเมื่อ[ฮัน]บุกเข้าไปในโบสถ์หรืออารามและเข่นฆ่านักบวชและสตรีไปเป็นจำนวนมากมาย"
ทางตะวันตก
ในปี ค.ศ. 450 อัตติลาก็ประกาศความตั้งใจที่โจมตีราชอาณาจักรตูลูสวิซิกอธผู้มีอำนาจ โดยหันไปทำสัญญาพันธมิตรทางทหารกับจักรพรรดิวาเล็นติเนียนที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันตะวันตก เดิมอัตติลามีความสัมพันธ์อันดีกับจักรวรรดิโรมันตะวันตกและประมุข “โดยพฤตินัย” ของจักรวรรดิ--เฟลเวียส เอเทียส ผู้ที่หนีไปลี้ภัยอยู่กับชาวฮันอยู่ระยะหนึ่งในปี ค.ศ. 433 และได้รับการช่วยเหลือทางการทหารจากอัตติลาในการต่อสู้กับกอธและบากอแด (Bagaudae) จนได้ตำแหน่งเกียรติยศ “Magister militum”(ผู้บัญชาการนายทหาร) ในตะวันตก นอกจากนั้นแล้วบรรณาการและการติดต่อทางการทูตโดยเจนเซอริคผู้ที่เป็นปฏิปักษ์ต่อก็อาจจะมีอิทธิพลในการตัดสินใจของอัตติลาด้วย
แต่ในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 450 จัสตา กราตา โฮโนเรีย พระขนิษฐาของจักรพรรดิวาเล็นติเนียนผู้พยายามหนีจากการที่จะต้องสมรสกับสมาชิกวุฒิสภาโรมันก็ส่งสาส์นถึงอัตติลาพร้อมกับแหวนหมั้นเพื่อของร้องให้ช่วย โฮโนเรียอาจจะมิได้ตั้งใจที่เสนอการแต่งงาน แต่อัตติลาตีความหมายของการสื่อสารดังว่าและยอมตกลง โดยขอดินแดนครึ่งหนึ่งของจักรวรรดิโรมันตะวันตกเป็นสินสอดทองหมั้น เมื่อจักรพรรดิวาเล็นติเนียนทราบแผน แทนที่จะทรงสั่งให้ฆ่าโฮโนเรีย พระองค์ก็ทรงสั่งเนรเทศตามคำร้องของของพระราชมารดากาลลา พลาซิเดีย และแล้วก็ทรงส่งพระราชสาส์นไปถึงอัตติลาปฏิเสธความถูกต้องของการขอแต่งงานของโฮโนเรียอย่างแข็งขัน แต่อัตติลาผู้ทรงตั้งใจมานานแล้วที่จะรุกรานโรมก็ทรงส่งราชทูตไปยังราเวนนาเพื่อไปประกาศความบริสุทธิ์ของโฮโนเรีย และยืนยันว่าการขอแต่งงานของโฮโนเรียเป็นสิ่งที่ถูกต้อง และพระองค์จะทรงเดินทางมารับโฮโนเรียผู้ที่ทรงถือว่าเป็นของพระองค์อย่างถูกต้อง ในปี ค.ศ. 451 อัตติลาจึงใช้ข้ออ้างนี้เดินทางเข้ามารุกรานโรมในฐานะ “สามีผู้ถูกทรยศ” แต่โรมรอดตัวมาได้วยความช่วยเหลือของวิซิกอธ อัตติลาจึงไม่ได้ช่วยโฮโนเรีย และในที่สุดโฮโนเรียก็ถูกส่งตัวกลับโรม แต่จักรพรรดิวาเล็นติเนียนทรงพยายามเลี่ยงข้อครหาโดยมิได้ทรงสั่งให้ประหารชีวิต แต่ก็ไม่ทรงต้องการที่จะเนรเทศโฮโนเรียอีก ในที่สุดโฮโนเรียก็ต้องสมรสกับสมาชิกวุฒิสภาเฟลเวียส บัสซัส เฮอร์คิวลานัสผู้ที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตั้งแต่แรก
เมื่อวันที่ 7 เมษายนอัตติลายึดเมืองเมท์ซได้ เมืองอื่น ๆ ที่ถูกโจมตีทราบได้จากวรรณกรรมนักบุญที่ประพันธ์ขึ้นเพื่อสรรเสริญพระสังฆราชองค์ต่าง ๆ : นักบุญนิคาเซียสแห่งแรงส์ถูกสังหารหน้าแท่นบูชาในโบสถ์ที่แรงส์; นักบุญเซอร์วาเทียสกล่าวกันว่าช่วยเมืองทองเกอเรนให้รอนมาได้ด้วยการสวดมนต์ เช่นเดียวกับนักบุญเจอเนอวีฟที่ช่วยให้ปารีสรอดมาได้ ส่วนนักบุญลูปัสแห่งทรัวส์ก็ช่วยให้เมืองทรัวส์รอดมาได้โดยการพบปะกับอัตติลาโดยตรง
เฟลเวียส เอเทียสหันไปเป็นปฏิปักษ์ต่ออัตติลาโดยรวบรวมกำลังจากกลุ่มชาวแฟรงก์, ชาวเบอร์กันดี และชาวเคลต์ การเคลื่อนไหวของจักรพรรดิอาวิตัส และการคืบเข้าไปทางตะวันตกของอัตติลาทำให้พระมหากษัตริย์วิซิกอธพระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 หันไปเป็นพันธมิตรกับโรมัน กองทัพร่วมเดินทางไปถึงออร์เลอองส์ก่อนหน้างกองทัพของอัตติลา ซึ่งทำให้มีโอกาสหยุดยั้งความคืบหน้าของอัตติลาได้ เฟลเวียส เอเทียสไล่ตามกองทัพของชาวฮันจนไปพบกันที่คาทาลอนัม (ปัจจุบันชาลง-อ็อง-ช็องปาญ) กองทัพของทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันในยุทธการชาลงส์ ที่ฝ่ายวิซิกอธ-โรมันได้รับชัยชนะแต่เป็นชัยชนะแบบที่เรียกว่า “ชัยชนะเพียร์ริค” (Pyrrhic victory) หรือชัยชนะที่ผู้มีชัยได้รับความเสียหายอย่างหนัก พระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 สิ้นพระชนม์ในสนามรบและเฟลเวียส เอเทียสเองก็ไม่สามารถฉวยประโยชน์จากการได้รับชัยชนะ นักประวัติศาสตร์เอ็ดเวิร์ด กิบบอน และเอ็ดเวิร์ด ครีซีย์มีความเห็นว่าเอเทียสอาจจะพะวงถึงผลสะท้อนที่ได้รับจากชัยชนะอันท่วมท้นของวิซิกอธ พอกับความกลัวที่จะพ่ายแพ้ เฟลเวียส เอเทียสอาจจะพอใจกับผลของสงครามตรงที่ พระเจ้าธีโอดอริคที่ 1 สิ้นพระชนม์, อัตติลาต้องถอยทัพอย่างระส่ำระสาย และโรมันดูเหมือนเป็นผู้ได้รับชัยชนะ
การรุกรานอิตาลีและการสิ้นพระชนม์
อัตติลากลับมาอ้างสิทธิในการแต่งงานกับจัสตา กราตา โฮโนเรียอีกครั้งในปี ค.ศ. 452 ในขณะเดียวกันก็เที่ยวรุกรานและทำลายเมืองต่าง ๆ ระมาตามทาง ที่เป็นผลให้ผู้คนอพยพหนีไปอยู่บนเกาะเล็ก ๆ หลายเกาะในลากูนเวนิส เมืองที่กองทัพของอัตติลาทำลายและเผารวมทั้งอควิเลเอียที่ถูกทำลายจนสิ้นซาก ตำนานกล่าวว่าอัตติลาถึงกับสร้างป้อมบนเนินเหนือเมืองอควิเลเอียเพื่อนั่งดูเพลิงเผาเมืองที่ต่อมากลายเป็นเมืองอูดิเนซึ่งยังคงมีซากปราสาทที่กล่าวกันว่าสร้างโดยอัตติลาอยู่ เฟลเวียส เอเทียสผู้ไม่มีหนทางที่ปะทะกองทัพของอัตติลาโดยตรงได้พยายามก่อกวนเพื่อให้ความคืบหน้าช้าลง ในที่สุดอัตติลาก็หยุดทัพที่แม่น้ำโป เมื่อมาถึงช่วงนี้กองทัพของอัตติลาก็อาจจะประสบกับโรคภัยไข้เจ็บซึ่งทำให้ต้องหยุดการรุกราน
ฝ่ายจักรพรรดิวาเล็นติเนียนที่ 3 ก็ทูลขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 1 พร้อมด้วยกงสุลอาวิเอนัสและพรีเฟ็คท์ทริเจเทียสไปพบกับอัตติลาที่มินชิโอไม่ไกลจากมานตัว พระสันตะปาปาลีโอทรงได้รับสัญญาจากอัตติลาว่าจะถอยทัพจากอิตาลีและทำการเจรจาสันติภาพกับจักรพรรดิวาเล็นติเนียน นักบุญพรอสเพอร์แห่งอาควิเทนบันทึกการพบปะครั้งนี้ที่น่าเชื่อถือได้ไว้อย่างสั้น ๆ แต่คำบรรยายโดยผู้ไม่ทราบนามต่อมา เป็น “ตำนานที่ราฟาเอลนำไปวาด และอัลการ์ดีนำไปสลัก” (ดังที่เอ็ดเวิร์ด กิบบอนกล่าว) บันทึกว่าพระสันตะปาปาด้วยความช่วยเหลือโดยนักบุญปีเตอร์ และ นักบุญพอลแห่งทาซัสหว่านล้อมให้[อัตติลา]ถอยทัพออกจากเมือง และสัญญากับอัตติลาว่าถ้าถอยไปอย่างสงบสุขแล้ว ทายาทก็จะได้รับมงกุฎศักดิ์สิทธิ์แห่งฮังการี พริสคัสบันทึกว่าการสิ้นพระชนม์ของอาลาริคไม่นานหลังจากเข้าตีเมืองและปล้นสดมทำลายกรุงโรมในปี ค.ศ. 410 อาจเป็นลางที่ทำให้อัตติลาต้องหยุดคิดอยู่บ้างก็เป็นได้
หลังจากถอยทัพออกจากอิตาลีกลับไปยังพระราชวังทางอีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำดานูบ อัตติลาก็วางแผนที่จะเข้าโจมตีคอนสแตนติโนเปิลอีกครั้งเพื่อไปทวงบรรณาการที่จักรพรรดิมาร์เชียนทรงสั่งให้ยุติ (จักรพรรดิมาร์เชียนผู้ครองราชย์ต่อจากจักรพรรดิธีโอโดเซียสมีพระบรมราชโองการให้ยุติการส่งบรรณาการเมื่อปลายปี ค.ศ. 450 ขณะที่อัตติลาไปทำการรณรงค์ทางทหารอยู่ทางตะวันตก นอกจากนั้นการรุกรานในคาบสมุทรบอลข่านหลายครั้งของอัตติลาก็ทำให้ไม่เหลืออะไรให้ปล้นสดมอีกเท่าใดนัก) แต่อัตติลามาเสด็จสวรรคตเมื่อต้นปี ค.ศ. 453 เสียก่อน โดยทั่วไปแล้วจากพริสคัสกล่าวว่าในการเลี้ยงเพื่อเฉลิมฉลองการแต่งงานครั้งล่าสุดกับสตรีสาวสวยอิลดิโค (ถ้าเป็นชื่อที่ไม่ได้แผลงมาก็อาจจะเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากกอธ) อัตติลามีอาการตกเลือดกำเดาอย่างหนัก และสำลักจนสิ้นพระชนม์ อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าพระองค์ประชวรด้วยเลือดออกภายในหลังจากที่เสวยน้ำจัณฑ์ไปเป็นอันมาก ด้วยอาการที่เรียกว่า หลอดเลือดขอดในหลอดอาหาร (esophageal varices) เมื่อหลอดเลือดขยายตัวในบริเวณตอนล่างของหลอดอาหารแตกที่ทำให้เสียชีวิตจากการเสียเลือด
อีกทฤษฎีหนึ่งที่บันทึกราว 80 ปีหลังจากการเสด็จสวรรคตโดยนักบันทึกประวัติศาสตร์โรมันเคานท์มาร์เซลลินัสกล่าวว่า “อัตติลากษัตริย์ของชนฮันและผู้ทำลายเมืองต่าง ๆ ในยุโรป ทรงถูกแทงโดยมีดของพระมเหสี” “ตำนานโวลซุงกา” (Volsunga saga) และ “กวีนิพนธ์เอดดา” (Poetic Edda) ก็อ้างว่าพระเจ้าอัตลิ (อัตติลา) เสด็จสวรรคตด้วยน้ำมือของพระมเหสีโกดรุนเช่นกัน แต่นักวิชาการส่วนใหญ่ไม่ถือว่าสองเรื่องหลังนี้เป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือมากไปกว่าคำบอกเล่า และเลือกที่จะเชื่อที่บันทึกของพริสคัส แต่เมื่อไม่นานมานี้บันทึกของพริสคัสก็ได้รับการวิจัยโดยไมเคิล เอ. แบ็บค็อค จากรายละเอียดทางนิรุกติศาสตร์ แบ็บค็อคสรุปว่าบันทึกของพริสคัสว่าอัตติลาเสด็จสวรรคตโดยโรคธรรมชาติเป็นการ “อำพราง” และกล่าวว่าจักรพรรดิมาร์เชียนผู้ครองจักรวรรดิโรมันตะวันออกระหว่าง ค.ศ. 450 ถึง ค.ศ. 457 ที่เป็นแรงดันทางการเมืองที่เกี่ยวข้องกับการเสด็จสวรรคตของอัตติลา
หลังจากนั้นก็มีการฉลอง “สตราวา” (strava หรือ การไว้อาลัย) ตรงที่ฝังพระบรมศพโดยมีการเลี้ยงใหญ่ ตามตำนานแล้วกล่าวกันว่าอัตติลาได้รับการฝังในโลงซ้อนสามชั้นที่ทำด้วยทอง, เงิน และ เหล็ก พร้อมด้วยสิ่งต่าง ๆ ที่ทรงได้มาจากการรุกราน ข้าราชบริพารทำการเบี่ยงส่วนหนึ่งของแม่น้ำ และฝังพระศพลงในก้นแม้น้ำ หลังจากนั้นก็ถูกสังหารเพื่อไม่ให้ผู้ใดทราบสถานที่ที่ฝังพระศพ
พระราชโอรสของอัตติลาเอลแล็ค (Ellac) ผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นทายาท, เดนจิซิค และ แอร์นัคห์ต่อสู้กันในเรื่องการแบ่งแยกดินแดนระหว่างกันโดยเฉพาะการแบ่งรัฐประเทศราชต่าง ๆ ฉะนั้นจักรวรรดิจึงถูกแบ่งแยก ต่อสู้ระหว่างกัน และในที่สุดก็แตกสลายในปีต่อมาในยุทธการเนดาโอโดยออสโตรกอธ และเกปิดภายใต้การนำของอาร์ดาริค บันทึกของจอร์ดาเนสกล่าวว่าอาร์ดาริคผู้เป็นประมุขของอาณาจักรบริวารอันสำคัญของอัตติลาทรยศต่อพี่น้องเพราะมีความรู้สึกว่าชาติของตนถูกปฏิบัติเยี่ยงทาส
ลูกและญาติพี่น้องของอัตติลาหลายคนมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักทั้งในนามและในกิจการที่กระทำ แต่ไม่นานเชื้อสายของอัตติลาก็หายไปโดยไม่อาจจะสืบย้อนหลังได้ แต่กระนั้นนักพงศาวลีวิทยา (Genealogist) ก็ยังพยายามที่จะปะติดปะต่อญาติวงศ์ของประมุขหลายคนในยุคกลาง แหล่งหนึ่งที่พอจะน่าเชื่อถืออ้างว่าข่านแห่งบัลแกเรียสืบเชื้อสายมาจากอัตติลา นอกจากนั้นก็มีการพยายามลำดับญาติวงศ์ของชาร์เลอมาญไปยังอัตติลาแต่ก็ไม่มีหลักฐานยืนยันเป็นที่แน่นอน
รูปร่างหน้าตา
ลักษณะรูปร่างหน้าตาของอัตติลาไม่มีหลักฐานจากผู้ที่ได้พบอัตติลาด้วยตนเองหลงเหลืออยู่ให้ทราบ แต่มีหลักฐานมือสองจากโดยนักประวัติศาสตร์จอร์ดาเนสผู้อ้างว่าพริสคัสบรรยายรูปลักษณะของอัตติลาว่า:
"พระวรการที่เตี้ย, พระอุระกว้างและพระเศียรใหญ่; พระเนตรเล็ก, พระมัสสุบางและประปรายด้วยสีเทา; พระนาสิกแบน และ พระฉวีคล้ำ แสดงถึงที่มาของพระองค์...""
อัตติลาได้รับการบรรยายในประวัติศาสตร์ตะวันตกว่าเป็น “Flagellum dei” (พระเจ้าแห่งความหายนะ) และพระนามกลายเป็นคำพ้องกับกับความทารุณโหดร้ายของอนารยชน ความเชื่อบางส่วนอาจจะมีรากฐานมาจากความสับสนระหว่างพระองค์กับขุนศึกจากทุ่งหญ้าสเตปป์ต่าง ๆ เช่นเจงกีส ข่าน และ ตีมูร์ ทั้งหมดนี้ถือว่าเป็นผู้มีสติปัญญา, กระหายเลือด, ทารุณ และชอบรุกรานและปล้นทำลาย แต่อันที่จริงแล้วพระราชบุคคลิกของพระองค์นั้นซับซ้อนกว่าที่ว่า ชนฮันในสมัยอัตติลาในช่วงนั้นมีความสัมพันธ์กับวัฒนธรรมโรมันอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งก่อนหน้านั้นแล้ว ส่วนใหญ่ทางโฟเดอราติ (Foederati) ซึ่งเป็นชนเจอร์มานิคตามพรมแดน เมื่อมาถึงสมัยจักรพรรดิธีโอโดเซียสในปี ค.ศ. 448 พริสคัสผู้เป็นราชทูตก็สามารถบ่งได้ว่าชนฮันพูดภาษาหลักอยู่สองภาษา--ภาษากอทิก และ ภาษาฮัน นอกจากนั้นพริสคัสก็ยังกล่าวถึงนักโทษจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่ปรับตัวไปเป็นชนฮันและไม่แสดงความต้องการที่จะกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอนอีก และคำบรรยายของความถ่อมพระองค์และการทรงไม่มีพิธีรีตองก็ดูจะกำกวมในเชิงชื่นชม
ที่มาของพระนามอัตติลาไม่เป็นที่ทราบอย่างแน่นอน ทางด้านศัพทมูลวิทยามีการเสนอว่าหมายถึง “ผู้ปกครองเอกภพ” (universal ruler) ถ้ามาจากภาษาฮันซึ่งเป็นภาษาที่มีรากมาจากดานูบ-บัลแกเรีย หรืออาจจะมาจากภาษากลุ่มเตอร์กิก “Atyl/Atal/Atil/Itil” ที่แปลว่าน้ำ หรือ แม่น้ำ (และเป็นชื่อโบราณของแม่น้ำวอลกา) โดยเพิ่มสร้อยคำวิเศษณ์ “-ly” (เปรียบเทียบกับตำแหน่งสำคัญของเตอร์กิกในยุคกลางว่า “atalyk” - “อาวุโสเช่นบิดา”)  นักบันทึกประวัติศาสตร์ชาวโปแลนด์เรียกอัตติลาว่า “Aquila” ที่มาจากภาษาลาตินว่า “aqua” ที่แปลว่า “น้ำ” อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าเป็นชื่อที่มีความเกี่ยวข้องกับคำภาษาฮังการีว่ “ítélet” ที่แปลว่า “การตัดสิน” หรือกอธอาจจะนำคำว่า “atta” ที่แปลว่า “พ่อ” ของภาษาเตอร์กิกโบราณมาใช้ และมาเพิ่มสร้อย “-ila” ต่อท้าย การสะกดชื่อ “Attila” ก็มีด้วยกันหลายอย่างที่รวมทั้ง “Atli” หรือ “Atle” ในภาษานอร์ส, “Ætla” “Attle” หรือ “Atlee” ในภาษาอังกฤษ, “Attila/Atilla/Etele” ในภาษาฮังการี, “Etzel” ในภาษาเยอรมัน, หรือ “Attila”, “Atila” หรือ “Atilla” ในภาษาตุรกีปัจจุบัน
แหล่งข้อมูลอื่น
406 453
แคร์นเทร์เรียร์
แคร์นเทร์เรียร์ (Cairn Terrier) เป็นสุนัขสายพันธุ์เทร์เรียร์ มีต้นกำเนิดในประเทศสกอตแลนด์ เป็นสุนัขประเภทวอล์กกิงด็อก นิยมใช้เป็นสุนัขล่าสัตว์ มีนิสัย ร่าเริง ว่องไว ปราดเปรียว ฉลาด
ลักษณะนิสัย
แคร์นเทร์เรียร์เป็นสุนัขที่มีความร่าเริง ตื่นตัว ชอบออกกำลังกาย ควรพาออกไปเล่นในพื้นที่บริเวณกว้าง ๆ เป็นสุนัขเฝ้าบ้านได้ดี เพราะมักจะเห่าเมื่อเจอคนแปลกหน้า
วัฒนธรรมสมัยนิยมและสายพันธุ์ใกล้เคียง
แคร์นเทร์เรียร์เป็นสุนัขที่ถูกอ้างอิงในวรรณกรรมสำหรับเด็กเรื่อง Wizard of Oz ด้วยเป็นสุนัขที่พาโดโรธีให้กลับบ้านได้อย่างปลอดภัยหลังการผจญภัย และสายพันธุ์ที่ใกล้เคียงกันคือ เวสต์ไฮต์แลนด์ไวต์เทร์เรียร์หรือเวสตี ซึ่งก็คือแคร์นเทร์เรียร์ที่มีสีขาวล้วนนั่นเอง
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์
มหาอำมาตย์โท พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ มีพระนามเดิมว่า พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส หรือนามปากกาว่า น.ม.ส. (10 มกราคม พ.ศ. 2420 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2488) เป็นปราชญ์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เป็นพระบิดาแห่งการสหกรณ์ไทย เป็นองค์ต้นราชสกุล รัชนี
พระประวัติ
พระราชวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ มีพระนามเดิมว่า พระบวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส เป็นพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ (พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัว) กับจอมมารดาเลี่ยมเล็ก (ธิดานายสุดจินดา (พลอย ชูโต) ประสูติเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2420 ในพระบวรราชวัง มีพระเชษฐภคินีหนึ่งพระองค์คือพระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภัททาวดีศรีราชธิดา
เมื่อเยาว์วัยทรงเรียนหนังสือกับพระมารดาที่ตำหนัก เมื่อพระชันษา 5 ปี ก็ทรงอ่านหนังสือได้คล่อง ทรงเข้าศึกษาที่โรงเรียนพระตำหนักสวนกุหลาบ เมื่อพ.ศ. 2429 และต่อมาศึกษาภาษาอังกฤษจนถึงพ.ศ. 2436 จึงเข้ารับราชการในตำแหน่งนายเวร กระทรวงธรรมการ ขณะพระชันษา 16 ปี และได้เลื่อนเป็นผู้ช่วยในกรมศึกษาธิการใน ทรงรับหน้าที่พิเศษเป็นข้าหลวงสอบไล่วิชาหนังสือไทย ทรงเป็นกรรมการพิเศษร่างพระราชบัญญัติพิจารณาความแพ่ง และทรงได้เลื่อนเป็นผู้ช่วยที่ปรึกษากระทรวงพระคลังมหาสมบัติ
วันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2432 ผนวชเป็นสามเณร โดยมีพระพรหมมุนี (เหมือน สุมิตฺโต) เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระเมธาธรรมรส (อ่อน อหึสโก) เป็นพระศีลาจารย์
เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวขึ้นครองราชย์ ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นองคมนตรี
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ทรงพระริเริ่มตั้งลอนเทนนิสสมาคมแห่งประเทศไทยขึ้นเมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2470 และได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการองคมนตรี โดยทรงได้รับเลือกเป็นสภานายก เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2474
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2488 ด้วยพระโรคหลอดเลือดในสมองตัน สิริพระชันษา มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2491 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระกรณียกิจ
พ.ศ. 2442 ทรงเข้ารับราชการในกระทรวงพระคลังมหาสมบัติ ทรงรับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยอธิบดีกรมตรวจและกรมสารบาญชี
พ.ศ. 2444 ทรงย้ายเป็นปลัดกรมธนบัตร และเจริญก้าวหน้าเป็นผู้แทนเจ้ากรมธนบัตร เจ้ากรมธนบัตร เจ้ากรมกองที่ปรึกษาอธิบดีกรมประสาปน์สิทธิการ อธิบดีกรมตรวจและกรมสารบาญชี อธิบดีกรมพาณิชย์และสถิติพยากรณ์ ทรงจัดตั้งและวางรากฐานกิจการสหกรณ์ จนในที่สุดได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์
วันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ารัชนีแจ่มจรัส เป็นองคมนตรี และในวันอังคารที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯสถาปนาเป็น พระราชวรวงษ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ทรงศักดินา 11000 เครื่องยศพระราชทานประกอบด้วย พระมาลาเส้าเสทิน เครื่องทองคำลงยา มีพระยี่ก่า หีบหมากทองคำลงยา กากระบอกมีถาดรองทองคำ และพระแสงดาบญี่ปุ่นฝักถม ต่อมาในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทรงดำรงตำแหน่งองคมนตรีต่อไป โดยทรงดำรงตำแหน่งถึงวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
พ.ศ. 2468 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ ดำรงตำแหน่งอุปนายกกรรมการหอพระสมุดสำหรับพระนคร ซึ่งต่อมาได้รวมเข้ากับกรมศิลปากร ต่อมาได้เปลี่ยนจากหอสมุดสำหรับพระนครเป็น "ราชบัณฑิตยสภา"
การสหกรณ์ไทย
ทรงดำริให้จัดสร้างสหกรณ์วัดจันทร์ สหกรณ์แห่งแรกของไทย
พระนิพนธ์
ในด้านงานพระนิพนธ์ ทรงเป็นกวีเอก ในการนิพนธ์ร้อยกรองและร้อยแก้วมากมายหลายเรื่อง ทรงใช้พระนามแฝงว่า "น.ม.ส." ย่อมาจากตัวอักษรท้ายพระนามเดิม รัชนี แจ่ม จรัส ทรงมีผลงานตีพิมพ์ (บางส่วน) ได้แก่
ครอบครัว
พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นพิทยาลงกรณ์ได้ทำพิธีอาวาหะมงคลกับหม่อมพัฒน์ (สกุลเดิม บุนนาค) บุตรีของเจ้าพระยาภาสกรวงศ์ (พร บุนนาค) และท่านผู้หญิงเปลี่ยน ภาสกรวงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2444 มีพระโอรส-ธิดาหกองค์ ครั้นเมื่อหม่อมพัฒน์ถึงแก่กรรมแล้ว พระองค์จึงเสกสมรสใหม่กับหม่อมเจ้าพรพิมลพรรณ รัชนี (พระนามเดิม หม่อมเจ้าพิมลพรรณ วรวรรณ) พระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เมื่อ พ.ศ. 2462 มีพระโอรส-ธิดาด้วยกันสององค์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เหรียญ และเข็มต่างๆ ดังนี้
สกุลมะแฟน
สกุลมะแฟนหรือProtium เป็นสกุลของพืชที่มีสมาชิกมากกว่า 140 สปีชีส์ อยู่ในวงศ์ Burseraceae เป็นพืชท้องถิ่นในบริเวณมาดากัสการ์ นิวกินี และเอเชียใต้ตั้งแต่ปากีสถานจนถึงเวียดนาม บางครั้งรวมสกุลนี้เข้ากับสกุล Bursera และมีความใกล้เคียงกับสกุล Crepidospermum และ Tetragastris.
เฟียต บีอาร์.20
เฟียต บีอาร์.20 Cicogna(Fiat BR.20)อิตาลี: Stork"นกกระสา"เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลาง(Medium bomber)สองเครื่องยนต์ของอิตาลีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พัฒนาและผลิตโดยริษัทเฟียต และถือได้ว่าเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดรุ่นแรกของอิตาลีที่ทำจากโลหะทั้งหมด ซึ่งในเวลานั้นบีอาร์.20 ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางที่ทันสมัยที่สุดในโลก
BR.20 มีต้นกำเนิดมาจากความต้องการของRegia Aeronautica (กองทัพอากาศอิตาลี) ในช่วงปี 1934 สำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดกลางรุ่นใหม่ที่มีความเร็วที่สูง ระยะบินไกลและอัตราการบรรทุกที่เยอะขึ้น ความน่าเชื่อถือและลักษณะการบินที่ดีขึ้น ในบรรดาบริษัทที่ได้รับเลือกในการผลิตคือ Fiat ซึ่งเสร็จสิ้นการออกแบบในปี 1935 ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 1936 ต้นแบบลำแรก (หมายเลขเครื่อง M.M.274) ได้ทำการบินครั้งแรก การทดสอบการบินดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างกันยายน 1936 ก่อนจะส่งมอบให้แก่ Regia Aeronautica (กองทัพอากาศอิตาลี)
มิลันดา ล็อตโต้
ข้อมูลส่วนตัว
ชื่อ : มิลันดา ล็อตโต้
สัญชาติ : เยอรมัน
สีผม : น้ำตาล
สีตา : น้ำตาล
อายุ : ประมาณ 25 ปี
น้ำหนัก : 45 กก.
วันเกิด : 1 มกราคม
ศาสตรากำราบอาคุม่า (อินโนเซ็นส์) : โลหะสลักไทม์เร็คคอร์ด
ประวัติ
เธอเป็นสาวที่ประสบแต่ความล้มเหลวในชีวิต จนเมื่อเธอได้พบอินโนเซนส์โดยบังเอิญ(แต่ไม่รู้) เธอได้พลั้งปากพูดไปว่า ไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึง จึงเป็นที่มาของเมืองหวนกลับ ต่อมาเธอได้เจอกับพวกอเลนและได้ต่อสู้กับพวกโนอาห์และอาคุม่า จนได้ทราบว่าตนเองเป็นผู้เชื่อมต่อที่แท้จริง และตกลงปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเอ็กโซซิสท์ต่อไป
ปัจจุบันเธออยู่ที่ศาสนจักร มีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นจนร่างกายที่ซูบผอมกลับมาสมบูรณ์เป็นปกติ และในขณะนี้เธอเป็นเอ็กโซซิสท์หญิงที่หน้าตาดีไม่น้อยทีเดียว และมีความสนิทสนมกับอเลน รินารี่และมาริเป็นพิเศษ แต่ก้มักจะถูกคันดะว่าเอาบ่อยๆเพราะเธอเป็นคนเงอะๆงะๆและประหม่าบ่อยครั้ง
ความสามารถของศาสตรากำราบอาคุม่า
ความสามารถของโลหะสลักไทม์เร็คคอร์ด คือ สามารถควบคุมเวลา ในอาณาเขตของโลหะสลักได้ ถึงแม้จะบาดเจ็บสาหัสเพียงใด พอมาอยู่ในอาณาเขตของโลหะสลัก ผู้ที่บาดเจ็บนั้นสามารถหายเป็นปกติในทันที แต่เมื่อคลายพลังของอินโนเซ็นส์ลง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในอาณาเขตหยุดเวลาของโลหะสลักก็จะกลับสู่สภาพเดิม เพราะโลหะสลักไทม์เร็คคอร์ดของมิลันด้านั้นทำได้เพียงย้อนเวลากลับมาได้เท่านั้น ไม่สามารถลบช่วงเวลาที่เกิดขึ้นไปแล้วได้ นั่นคือ ถ้าเอ็กโซซิสท์ที่บาดเจ็บเข้าไปอยู่ในเขตสำแดงฤทธิ์ของโลหะสลัก พลังจะดูดช่วงเวลาที่บาดเจ็บออกไปจากร่าง ทำให้กลับสู่สภาพไร้บาดแผลได้ และกลับไปสู้ได้อีกครั้งแม้จะอยู่นอกอาณาเขตก็ตาม(แต่ไม่สามารถออกห่างได้มากนัก เพราะพลังจะอ่อนลง) แต่ถ้ามิลันด้าหยุดการสำแดงฤทธิ์ ช่วงเวลาที่บาดเจ็บต่างๆจะถูกย้อนกลับไปยังบุคคลนั้นๆทำให้กลับไปสู่สภาพก่อนที่จะเข้ามาในอาณาเขต นั่นคือบาดแผลจะย้อนกลับมาสร้างความเสียหายให้ร่างกายได้อย่างเดิม
ไทม์เร็คคอร์ดของมิลันด้านั้นไม่สามารถใช้โจมตีทางกายภาพได้ แต่มีความสามารถที่จำเป็นยิ่งสำหรับศาสนจักร และเรียกได้ว่าเป็นสิ่งซัพพอร์ตการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ทว่าที่สำคัญคือ ไทม์เร็คคอร์ดนั้นจะทำให้มิลันด้าสูญเสียพลังกายอย่างมหาศาลต่อการใช้หนึ่งครั้ง เพราะการต่อสู้นั้นกำหนดระยะเวลาที่แน่นอนไม่ได้ ดังนั้นจึงมีบางทีที่ต้องใช้อินโนเซนส์อย่างยาวนาน อาจทำให้มิลันด้าหมดสติได้ แต่โลหะสลักจะยังทำงานอยู่เพราะผู้ใช้ไม่ได้สั่งหยุด นั่นหมายความว่าแม้จะไม่มีสติสัมปชัญญะแล้ว อินโนเซนส์ก็ยังดูดพลังงานร่างกายของผู้เชื่อมต่อไปเรื่อยๆ ทำให้เธอแบกรับภาระหนักที่สุดในบรรดาเอ็กโซซิสท์ทั้งหมดแม้จะไม่ได้ออกไปต่อสู้ก็ตาม
โบสถ์ระฆังสามใบแห่งฟีรา
ระฆังสามใบแห่งฟีรา (Three Bells of Fira, ) หรือชื่อทางการ โบสถ์การหลับใหลของแม่พระ (Catholic Church of the Dormition ตามธรรมเนียมกรีก) หรือ โบสถ์แม่พระยกขึ้นสวรรค์ทั้งกายและวิญญาณ (Assumption of the Blessed Virgin Mary ตามธรรมเนียมโรมัน) เป็นโบสถ์กรีกคาทอลิกในเมืองฟีราของเกาะซันโดรีนี โบสถ์เป็นที่รู้จักจากหอที่มีระฆังสามใบ, โดมสีฟ้า และทิวทัศน์ซึ่งหันหน้าเข้าสู่ทะเลอันสวยงาม บนยอดหน้าผาทางตะวันตกของซันโดรีนี โบสถ์นี้เป็นที่รู้จักทั่วในหมู่นักท่องเที่ยวและบางทีได้รับขนานนามว่าเป็นมุมที่ถูกถ่ายภาพมากที่สุดของซันโดรีนี
คราบหินปูน
คราบหินปูน (calculus หรือ tartar) เป็นคราบที่ปรากฏบนฟัน ก่อตัวขึ้นจากน้ำลายและเศษอาหารที่ตกค้างอยู่ตามตัวฟันรวมถึงแร่ธาตุอื่น โดยเมื่อคราบจุลินทรีย์(ซึ่งจะเปลี่ยนน้ำตาลจากอาหารให้กลายเป็นกรด และสารพิษ) เกาะเป็นเวลานาน จะเปลี่ยนกลายมาเป็นคราบหินปูน และทำให้เกิดการสะสมของแบคทีเรียได้ง่าย และก่อให้เกิดปัญหากับสุขภาพเหงือกและทำให้สุขภาพฟันอ่อนแอลง
คราบหินปูนเมื่อก่อตัวขึ้นในช่องปากแล้ว ไม่สามารถที่จะนำออกได้เองนอกจากจะให้หมอฟันขูดออกให้เท่านั้น คราบหินปูนเป็นตัวที่ก่อให้เกิดสุขภาพเหงือกอ่อนแอ เลือดออกเวลาแปรงฟัน และอาจนำไปสู่โรคเหงือกอักเสบได้ นอกจากนี้ยังทำให้เกิดเป็นโพรงใต้เหงือกเป็นที่สะสมของจุลินทรีย์
ในปัจจุบันจึงมักเรียกว่าหินน้ำลาย บนหินน้ำลายนี้จะถูกปกคลุมด้วยคราบจุลินทรีย์อีกชั้นหนึ่ง ทำให้เกิดการสะสมของหินน้ำลายได้ บางครั้งเราจะพบบางคนมีหินน้ำลายอยู่มากจนปิดตัวฟันทั้งหมด เราสามารถพบหินน้ำลายมากบริเวณด้านหลังของฟันหน้าล่าง และบริเวณที่ทำความสะอาดได้ไม่ทั่วถึง หินน้ำลายนี้มีโทษต่อฟันของเรา เพราะเป็นสาเหตุทำให้กระดูกเบ้าฟันมีการละลายตัว เหงือกบวมเป็นหนอง ฟันโยกครอน และหลวม บางครั้งอาจหลุดออกจากกระดูกเบ้าฟันในที่สุด ซึ่งเป็นอาการของโรคปริทันตอักเสบ
การป้องกันคราบหินปูนหรือหินน้ำลายที่ดีที่สุด คื่อการแปรงฟันอย่างน้อยวันละสองครั้งและใช้ไหมขัดฟันภายหลังการแปรงฟัน และพบหมอฟันทุกๆ 6 เดือน เพื่อขุดหินน้ำลาย หรือหินปูนออก
เนปจูน (แก้ความกำกวม)
เนปจูน (Neptune) อาจจะหมายถึง
รัฐหลังสหภาพโซเวียต
2. คีร์กีซสถาน
4. เติร์กเมนิสถาน
5. ทาจิกิสถาน
6. เบลารุส
7. มอลโดวา
9. รัสเซีย
10. ลัตเวีย
11. ลิทัวเนีย
12. อาเซอร์ไบจาน
13. อาร์มีเนีย
14. อุซเบกิสถาน
15. เอสโตเนีย]] รัฐหลังสหภาพโซเวียต (post-Soviet states) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อดีตสหภาพโซเวียต (former Soviet Union, FSU), อดีตสาธารณรัฐโซเวียต (former Soviet Republics) และในรัสเซียในชื่อ ต่างประเทศใกล้เคียง (бли́жнее зарубе́жье) คือรัฐเอกราช 15 รัฐที่เคยเป็นสาธารณรัฐองค์ประกอบของสหภาพโซเวียต โดยเกิดขึ้นและเกิดขึ้นอีกครั้งจากสหภาพโซเวียตหลังการล่มสลายของสหภาพใน ค.ศ. 1991
รัสเซียเป็นรัฐผู้สืบสิทธิ์หลักของสหภาพโซเวียตที่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติโดยพฤตินัยหลังสงครามเย็น ในขณะที่ยูเครนประกาศตนเองตามกฎหมายว่าเป็นรัฐผู้สืบสิทธิ์ของทั้งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครนและสหภาพโซเวียต ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้ข้อพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์สินที่เคยเป็นของสหภาพโซเวียต
รัฐบอลติกทั้งสามเป็นสาธารณรัฐกลุ่มแรกที่ประกาศเอกราชในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1990 โดยอ้างความต่อเนื่องจากรัฐเดิมที่ดำรงอยู่ก่อนการผนวกของสหภาพโซเวียตใน ค.ศ. 1940 สาธารณรัฐที่เหลือ 12 แห่งทั้งหมดทยอยแยกตัวออกจากสหภาพโซเวียต โดย 12 ใน 15 รัฐ (ไม่รวมรัฐบอลติก) ร่วมก่อตั้งเครือรัฐเอกราช (ซีไอเอส) และส่วนใหญ่เข้าร่วมองค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (ซีเอสทีโอ) ในขณะที่รัฐบอลติกเป็นสมาชิกของสหภาพยุโรปและเนโท เจ้าหน้าที่สหภาพยุโรปได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสหภาพยุโรปกับรัฐหลังสหภาพโซเวียต
นอกจากนี้ ยังมีดินแดนพิพาทที่ได้รับการรับรองในระดับแตกต่างกันที่ตั้งอยู่ในดินแดนอดีตสหภาพโซเวียต ได้แก่ ทรานส์นีสเตรียในภาคตะวันออกของมอลโดวา, อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชียในภาคเหนือของจอร์เจีย และสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอาเซอร์ไบจาน ตั้งแต่ ค.ศ. 2014 สาธารณรัฐประชาชนดอแนตสก์และสาธารณรัฐประชาชนลูฮันสก์ในภาคตะวันออกไกลของยูเครนได้อ้างตนเองเป็นเอกราช ดินแดนที่ไม่ได้รับการรับรองจากนานาชาติส่วนใหญ่เหล่านี้ได้รับความช่วยเหลือทางทหารและการเงินจากรัสเซีย ยกเว้นสาธารณรัฐนากอร์โน-คาราบัคซึ่งรวมอยู่กับอาร์มีเนียในทางพฤตินัยแต่ยังคงความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับรัสเซีย ก่อนการผนวกไครเมียเข้ากับรัสเซียในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ซึ่งประเทศส่วนใหญ่ไม่ให้การรับรองนั้น ไครเมียเคยประกาศตนเองเป็นเอกราชเป็นระยะเวลาสั้น ๆ
ในภาษาทางการเมืองของรัสเซียและรัฐหลังสหภาพโซเวียตบางรัฐ ศัพท์ ต่างประเทศใกล้เคียง สื่อถึงสาธารณรัฐเอกราช (นอกเหนือจากรัสเซีย) ที่กำเนิดขึ้นหลังการล่มสลายของสหภาพโซเวียต การใช้ศัพท์ดังกล่าวที่เพิ่มขึ้นในภาษาอังกฤษถูกนำไปเชื่อมโยงกับการยืนยันจากต่างชาติ (โลกที่พูดภาษาอังกฤษ) ถึงสิทธิ์ของรัสเซียที่จะรักษาอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญในภูมิภาคนี้ วลาดีมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีรัสเซีย ประกาศให้ภูมิภาคนี้เป็นส่วนประกอบหนึ่งของ "เขตอิทธิพล" ของรัสเซีย และมีความสำคัญทางยุทธศาสตร์ต่อผลประโยชน์ของรัสเซีย มีผู้เปรียบเทียบแนวคิดนี้กับลัทธิมอนโร
ระดับการพัฒนา
รัฐหลังสหภาพโซเวียตเรียงตามคะแนนดัชนีการพัฒนามนุษย์ใน ค.ศ. 2020
การพัฒนามนุษย์ระดับสูงมาก:
การพัฒนามนุษย์ระดับสูง:
การพัฒนามนุษย์ระดับปานกลาง:
วงศ์สกุล กิตติพรหมวงศ์
วงศ์สกุล กิตติพรหมวงศ์ (เกิด 3 พฤศจิกายน 2498) เป็นอดีตอัยการสูงสุดเป็นประธานกรรมการสหกรณ์ออมทรัพย์​ข้าราชการสำนักงานอัยการสูงสุด​ จำกัด​ กรรมการ​โรงงานไพ่ กรมสรรพสามิต กรรมการมูลนิธิอัยการ กรรมการกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ และ​ เป็นกรรมการในคณะกรรมการบริหารสถานการณ์ฉุกเฉิน ตามมาตรา​ 6​ พระราชกำหนดในสถานการณ์​ฉุกเฉิน​ พ.ศ.​ 2548​ ตามการประกาศสถานการณ์​ฉุกเฉิน​ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ตั้งแต่ 1 ตุลาคม 2562 จนถึงปัจจุบัน​ที่มีการประกาศสถานการณ์​ฉุกเฉินทั่วราชอาณาจักร​ไทย
เป็นผู้ก่อตั้ง​ ศูนย์บริหารสถานการณ์​การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อโควิด-19​ สำนักงานอัยการสูงสุด​โดยประธานศูนย์คนแรกได้แก่​ นาย​ สาวิตร​ บุญประสิทธิ์​
ต่อมาวันที่​ 21​ เมษายน​ พ.ศ.​ ​2563 เป็นกรรมการในคณะกรรมการเฉพาะกิจด้านกฎหมายในศูนย์บริหารสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19)
เป็นอดีตอธิบดีอัยการ สำนักงานคดีพิเศษ อดีตอธิบดี สำนักงานคดีปราบปรามทุจริต อดีตรองอธิบดีอัยการ สำนักงานสอบสวน อดีตรองอธิบดีอัยการ สำนักงานคดีพิเศษ
จบการศึกษา นิติศาสตร์บัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง เนติบัณฑิต จาก เนติบัณฑิตยสภา รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต จาก สถาบันพัฒนบัณฑิตบริหารศาสตร์
นับเป็นอัยการสูงสุดคนแรกที่จบ นิติศาสตร์บัณฑิต จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขานิติศาสตร์ จาก มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ประวัติ
เกิดวันที่ 3 พฤศจิกายน 2498 บิดาชื่อนาย บุญชู กิตติพรหมวงศ์ มารดา ชื่อ นิภา กิตติพรหมวงศ์ ด้านครอบครัว แต่งงานกับ นางวาสนา กิตติพรหมวงศ์
นกหัวขวานเขียวตะโพกแดง
นกหัวขวานเขียวตะโพกแดง (Black-headed woodpecker; ) เป็นนกชนิดหนึ่ง ในวงศ์นกหัวขวาน (Picidae)
มีลักษณะเด่น คือ มีส่วนหัวสีดำ คอและอกสีเหลือง ใต้ท้องสีนวลและมีลายซิกแซกสีเขียวไพล ขนตะโพกสีแดงมักจะฟูฟ่องยามตกใจ หากรู้สึกคุกคามอาจกางปีกที่มีลายขาวสลับดำให้ดูน่าเกรงขามเพื่อขู่ศัตรู บางตัวมีแถบคิ้วสีขาว แต่เฉพาะตัวผู้เท่านั้นที่จะมีสีแดงที่กลางกระหม่อม ขณะที่ตัวเมียมีกระหม่อมสีดำ
มีอุปนิสัยชอบเลียกินมดและปลวกบนพื้นดิน แต่บางครั้งก็มากินเศษอาหารที่มนุษย์เหลือทิ้งไว้เช่นเดียวกับนกกะรางด้วย และชอบส่งเสียงร้องเอะอะเสียงดัง มักได้ยินเสียงก่อนเห็นตัว โดยส่งเสียงรัวติดต่อกันว่า "แอะแอะ แอะแอ้ว" คล้ายลูกสุนัข
จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
จูปิเตอร์
จูปิเตอร์ อาจหมายถึง
อเลสเตอร์ โครรี่
อเลสเตอร์ โครรี่ ตัวละครในการ์ตูนเรื่อง ดี.เกรย์แมน เคยอาศัยอยู่ที่ปราสาทกับปู่จนปู่ตายไป วันหนึ่งได้มีการติดต่อกับ ครอส มาเรียน และหลังจากนั้นโครรี่ก็ออกล่าอาคุม่า โดยไม่รู้ตัว โครรี่มีแผลในใจคือการฆ่าหญิงที่ตนรักคือเอริอาเด ซึ่งแต่ก่อนเธอเป็นคนรักของโครรี่ ต่อมาพวกอเลนมายังปราสาทของโครรี่และทำให้โครรี่ได้รู้ความจริงว่า เอริอาเดเป็นอาคุม่า โครรี่เลยจำใจฆ่าเอริอาเดตามสัญชาตญาณของอินโนเซ็นส์
ความสามารถของศาสตรากำราบอาคุม่า
อินโนเซ็นส์ของโครรี่เป็นชนิดสิงสถิต อยู่ตามกระแสเลือดสามารถทำลายอาคม่าได้โดยใช้ฟันกัดบนตัวอาคม่าเพื่อดื่มเลือดของอาคม่าหรือนำเลือดใส่เข้าไปร่างของอาคุม่าก็ได้ และเลือดของอาคุม่าที่โครรี่กินไปสามารถเพิ่มพลังให้กับตัวโครรี่ได้
ลี้
ลี้ อาจหมายถึง
อ่าวโตเกียว
บริเวณรอบอ่าวโตเกียวเป็นเขตที่มีจำนวนประชากรมากที่สุดและเป็นเขตอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น
ลักษณะทางภูมิศาสตร์
อ่าวโตเกียวล้อมรอบด้วยคาบสมุทรโบโซ (จังหวัดชิบะ) ทางทิศตะวันออก และคาบสมุทรมิอูระ (จังหวัดคานางาวะ) ทางทิศตะวันตก อ่าวโตเกียวแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ด้านเหนือและด้านใต้ ซึ่งแบ่งโดยการลากเส้นจากปลายแหลมคันนง ในคาบสมุทรมิอูระไปอีกฝั่งถึงปลายแหลมฟุตสึ   ในคาบสมุทรโบโซ บริเวณนี้มีพื้นที่ประมาณ 992 ตารางกิโลเมตร แต่หากรวมพื้นที่อ่าวด้านใต้ตั้งแต่เส้นแบ่งลงมาถึงช่องแคบอูรางะ อ่าวโตเกียวจะมีพื้นที่ทั้งสิ้น 1320 ตารางกิโลเมตร
เรื่องที่ขอ
"เรื่องที่ขอ" เป็นซิงเกิลของ ลุลา ในปี พ.ศ. 2559 ประพันธ์เนื้อร้อง-แต่งทำนองโดย จักรธร ขจรไชยกูล (โตน โซฟา) / อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม และเรียบเรียงโดย บวรภัส จินต์ประเสริฐ ออกจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2559
อาสนวิหารนักบุญยอห์นบัปติสต์ (ซันโดรีนี)
อาสนวิหารนักบุญยอห์นบัปติสต์ (St. John the Baptist Cathedral, Καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή) เป็นโบสถ์คริสต์โรมันคาทอลิกในฟีรา ซันโดรีนี ประเทศกรีซ และเป็นอาสนวิหารประจำมุขมณฑลซันโดรีนี (Dioecesis Sanctoriensis หรือ Επισκοπή Θήρας) ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1204
เรื่องที่ขอ
มิวสิกวิดีโอเล่าถึงความสัมพันธ์ของคู่รักที่รักกันมาก แต่อาจเพราะรักไม่เป็น ผู้หญิงที่มีความคาดหวังในความรักจากฝ่ายชายมากมายจนไม่เป็นตัวเอง และมาถึงจุดที่ไม่อาจร้องขออะไรได้
การตอบรับ
เพลง "'รักคำโตโต" ติดอันดับสูงสุดที่ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
อินดิเพนเดนต์สปิริตอะวอร์ด สาขาผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
สปิริตอะวอร์ด สาขา Best Director – ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม – เป็นหนึ่งในรางวัลที่มอบแก่ผู้กำกับภาพยนตร์อิสระเป็นประจำปี โดยฟิล์มอินดิเพนเดนท์สปิริตอะวอร์ด
รายชื่อผู้กำกับภาพยนตร์และภาพยนตร์ต่อไปนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ภาพยนตร์ชื่อแรก ตัวอักษรตัวหนา เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ผู้ชนะ ได้รับรางวัล
ราสโคล
ราสโคล (Raskol) (раскол,, แปลว่า "แยกออก, แยกตัว" or "ศาสนเภท") เป็นเหตุการณ์ความแตกแยกระหว่างคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ซึ่งเป็นคริสตจักรทางการกับกลุ่มความเชื่อเก่า ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจากการปฏิรูปศาสนาของอัครบิดรนิคอนแห่งมอสโก ในปีค.ศ. 1653 ซึ่งพยายามสร้างความเท่าเทียมกันระหว่างศาสนจักรกรีกและศาสนจักรรัสเซีย
ราสโคล และผลจากการปฏิรูป
กลุ่มผู้มีอิทธิพลทางวงการศาสนาได้รวมตัวกันและถูกเรียกว่า กลุ่มผู้มุ่งมั่นแห่งศรัทธา (Zealots of Piety; ภาษารัสเซีย: Кружок ревнителей благочестия ; ครูซอก เรฟนีเทเล บลาโกเชสติยา) ได้ประกาศยืนหยัดว่าจะทำให้ศาสนจักรรัสเซียบริสุทธิ์ พวกเขาพยายามปฏิรูปสังคมมอสโก และจะนำสังคมไปใกล้ชิดกับคุณค่าของความเป็นคริสเตียนและปรับปรุงการปฏิบัติกิจของศาสนจักร เป็นผลให้พวกเขาดำเนินการกำจัดตำราทางศาสนาที่เขียนในแนวทางอื่น และจะดำเนินการให้ตำราทางศาสนามีการเขียนอย่างถูกต้อง บุคคลผู้ทรงอิทธิพลในวงการนี้ได้แก่ หัวหน้าพระ อัฟวาคุม เปทรอฟ, อีวาน เนโรนอฟ, สตีเฟน วอนิฟาติเยฟ, ฟโยดอร์ รทิชเชฟ และนิคอน ซึ่งขณะนั้นเป็น อาร์ชบิชอปประจำอัครมุขมณฑลนอฟโกรอด ต่อมาเขาจะได้เป็นอัครบิดร
ด้วยการสนับสนุนจากพระเจ้าซาร์อเล็กซีที่ 1 แห่งรัสเซีย อัครบิดรนิคอนได้เริมกระบวนการชำระตำราทางศาสนาของรัสเซียให้สอดคล้องกับประเพณีของศาสนจักรกรีกสมัยใหม่และมีการเปลี่ยนแปลงพิธีกรรมบางอย่าง (เครื่องหมายนิ้วมือสองนิ้วในการทำเครื่องหมายกางเขนถูกเปลี่ยนเป็นหนึ่งในสามนิ้ว และออกเสียง "อัลเลลูยา" สามครั้งแทนที่จะเป็นสองครั้งแบบเดิม เป็นต้น) แนวคิดใหม่นี้นำมาซึ่งกระแสต่อต้านจากทั้งทางฝั่งนักบวชและประชาชน ซึ่งได้โต้แย้งอัครบิดรถึงความชอบธรรมและความถูกต้องในการปฏิรูปพิธีกรรมเหล่านี้เอาเอง โดยคนเหล่านี้ได้โต้แย้งจากการอ้างถึงหลักธรรมศาสนศาสตร์และกฎของศาสนาคริสต์นิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ แต่อัครบิดรทรงเพิกเฉยต่อการประท้วง และการปฏิรูปได้รับความเห็นชอบจากซินอด ในปีค.ศ. 1654-1655 และในปีค.ศ. 1653 ถึง 1656 ลานพิมพ์มอสโกภายใต้การควบคุมของเอพิฟานิอุส สลาวิเน็ตสกี นักศาสนวิทยา ได้ทำการตีพิมพ์ตำราทางศาสนาฉบับใหม่ที่ผ่านการชำระและแปลภาษาแล้ว
ฟุตบอลโลก รุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี 2023
ฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2023 (2023 FIFA U-20 World Cup) เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี ครั้งที่ 23 ซึ่งเป็นการแข่งขันฟุตบอลเยาวชนชายนานาชาติทุก ๆ สองปี ที่เข้าร่วมแข่งขันโดยทีมชาติที่อายุต่ำกว่า 20 ปีของสมาคมสมาชิกฟีฟ่า นับตั้งแต่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2520 ในชื่อ ฟีฟ่าเวิลด์ยูธแชมเปียนชิพ เดิมอินโดนีเซียถูกกำหนดให้เป็นเจ้าภาพ ซึ่งจะเป็นครั้งแรกที่อินโดนีเซียเป็นเจ้าภาพการแข่งขันของฟีฟ่า อย่างไรก็ตาม อินโดนีเซียถูกปลดออกจากการเป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 2023 เนื่องจากการประท้วงต่อต้านการมีส่วนร่วมของอิสราเอล ซึ่งเจ้าภาพใหม่ยังไม่ได้รับการยืนยัน
ยูเครนจะเป็นผู้ป้องกันแชมป์ โดยชนะเลิศในปี 2019
สนาม
ลาปลาตา, เมนโดซา, ซานฆวน และ ซานเตียโกเดลเอสเตโร คือสี่เมืองหลักที่จะเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน.
รอบแบ่งกลุ่ม
สองทีมที่ดีที่สุดของแต่ละกลุ่มและสี่ทีมอันดับที่สามที่ดีที่สุดจะได้ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย.
ตารางคะแนนทีมอันดับที่สาม
สี่ทีมอันดับสามที่ดีที่สุดจากหกกลุ่มจะได้ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออกพร้อมด้วยชนะเลิศหกกลุ่มและหกรองชนะเลิศ.
ในรอบต่อไป, สี่ทีมอันดับสามจะถูกจับคู่กับผู้ชนะของกลุ่ม เอ, บี, ซี, และ ดี ตามระเบียบการแข่งขัน.
ลี้ (หน่วยวัด)
ลี้ ( หลี่) เป็นหน่วยวัดของจีนมีความยาวเท่ากับ 500 เมตร ตัวอักษรจีนของคำว่า ลี้ (里) ประกอบขึ้นตัวอักษรสองคำคือ คำว่า เถียน (田, tián) ที่แปลว่าทุ่งนา กับคำว่า ถู่ (土, tǔ) ที่แปลว่าดิน ซึ่งกล่าวถึงว่าหนึ่งลี้เป็นระยะทางระหว่างหมู่บ้านในสมัยก่อน
เอฟรีแวร์แอทดิเอนด์ออฟไทม์
เอฟรีแวร์แอทดิเอนด์ออฟไทม์ (Everywhere at the End of Time) เป็นชุดของดนตรีจำนวนหกอัลบัมที่ปล่อยในปี 2016 ถึง 2019 โดยเดอะแคร์เทเกอร์ นามแฝงของศิลปิน เจมส์ เลย์แลนด์ เคอร์บี (James Leyland Kirby) โดยมีเป้าหมายเพื่อค้นหาและแสดงภาวะความจำเสื่อม, สมองเสื่อม และโรคอัลไซเมอร์
เสียงทั้งหมดในหกอัลบัมผลิตจากแซมเปิลส์ของเพลงเรเคิดส์ และ ไซลินเดอส์หลายรูปแบบ โดยเฉพาะจากเพลงแนวบอลรูม อายุตั้งแต่ทศวรรษ 1900s ถึง 1960s แต่ละอัลบัมในหกอัลบัม (ซึ่งเรียกว่าเป็นหก “ระยะ”) เป็นคัวแทนถึงแต่ละระยะในหกระยะที่บุคคลหนึ่งจะต้องพบเจอขณะทุกข์ทรมานจากอาการสมองเสื่อม อัลบัมแรก (ระยะ 1) ปล่อยในเดือนกันยายน 2016 พร้อมการเพิ่มเข้าไปใหม่อีกทุก ๆ หกเดือนก่อนมาถึง “การตาย” ของโปรเจ็กต์เดอะแคร์เทเกอร์ในวันที่ 14 มีนาคม 2016 เมื่อระยะ 6 และอัลบัมประกอบในชื่อ Everywhere, an Empty Bliss ได้ถูกปล่อย
ในเดือนกันยายน 2020 อัลบัมนี้ได้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเตอร์เน็ตบนเว็บไซต์เช่นติกต่อก และ ทวิตเตอร์ รวมถึงเป็นที่พูดถึงทั้งในเดอะไควเอทัส และ เดอะนิวยอร์กไทมส์
รายชื่อเพลง
ชื่อและความยาวเพลงดังต่อไปนี้ดัดแปลงมาจากข้อมูลบนแบนด์แคมป์
นางสาวไทย 2565
นางสาวไทย 2565 เป็นการจัดประกวดนางสาวไทยครั้งที่ 53 ซึ่งดำเนินจัดประกวดโดย บริษัททีพีเอ็น โกลบอล ซึ่งนางสาวไทย 2565 จะทำกิจกรรมการเก็บตัวผู้เข้าประกวดที่จังหวัดอำนาจเจริญ ระหว่างวันที่ 22 มกราคม จนถึง 26 มกราคม 2565 โดยจัดประกวดรอบตัดสินในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2565 ณ เซ็นทรัลเวิลด์ ไลฟ์ กรุงเทพมหานคร
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวด 24 คนสุดท้ายที่ได้รับการยืนยัน
ภาษาคีตัน
ภาษาคีตัน ( ในอักษรใหญ่ หรือ ในอักษรเล็ก, Khitai;, Qìdānyǔ) เป็นภาษาที่เคยใช้พูดในหมู่ชาวคีตัน มีอักษรเป็นของตนเองคืออักษรคีตันซึ่งมีสองแบบคืออักษรเล็กกับอักษรใหญ่ อักษรใหญ่ได้อิทธิพลจากอักษรจีน ส่วนอักษรเล็กประดิษฐ์โดยเดียลา เมื่อ พ.ศ. 1468 โดยได้แรงดลใจจากอักษรอุยกูร์ ภาษาคีตันเป็นภาษากลุ่มมองโกลและเป็นภาษารูปคำติดต่อ อักษรของชาวคีตันเป็นต้นแบบของอักษรจูร์เชนของชาวจูร์เชนที่เป็นบรรพบุรุษของชาวแมนจู
การจัดอันดับ
ภาษาคีตันดูเหมือนมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มภาษามองโกล; Juha Janhunen กล่าวว่า "ความคิดที่ได้รับการสนับสนุนว่าภาษาคีตันเป็นภาษาที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากภาษากลุ่มมองโกเลียที่รู้จักกันในอดีต ถ้ามุมมองนี้พิสูจน์ว่าถูกต้อง ดังนั้น ภาษาคีตันจึงควรจัดเป็นภาษาพารา-มองโกลิก"
Alexander Vovin (2017) โต้แย้งว่าภาษาคีตันมีคำยืมภาษาตระกูลเกาหลีบางคำ เนื่องจากทั้งราชวงศ์โครยอของเกาหลีและราชวงศ์เหลียวของคีตันอ้างว่าเป็นผู้สืบทอดจากอาณาจักรโคกูรยอ จึงมีความเป็นไปได้ว่าศัพท์ภาษาเกาหลีในภาษาคีตันยืมมาจากภาษาโคกูรยอ
รัฐของประเทศเม็กซิโก
รัฐ (estado) เป็นหน่วยการบริหารระดับแรกของประเทศเม็กซิโกซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "สหรัฐเม็กซิโก" โดยประเทศเม็กซิโกประกอบด้วย 31 รัฐและเม็กซิโกซิตีซึ่งมีสถานะพิเศษ
รัฐต่าง ๆ ในประเทศเม็กซิโกจะแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเทศบาล ในขณะที่เม็กซิโกซิตีจะแบ่งออกเป็นเขตซึ่งคล้ายกับเขตของเทศบาลในรัฐอื่นแต่จะมีอำนาจในการบริหารแตกต่างกันออกไป
รายชื่อรัฐ
หมายเหตุ:
เฮนเรียตตาแห่งอังกฤษ
เฮนเรียตตา แอนน์แห่งอังกฤษ ( – 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1670) เป็นพระราชธิดาพระองค์เล็กในพระเจ้าชาลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ กับสมเด็จอ็องเรียต มารีแห่งฝรั่งเศส
พระนางเสด็จลี้ภัยจากอังกฤษขณะมีพระชนม์ได้ 3 ปีไปยังราชสำนักฝรั่งเศสของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ลูกพี่ลูกน้องของพระนางทางฝ่ายพระมารดา พระนางรู้จักในนาม "มินแน็ต" หลังจากที่พระนางได้อภิเษกสมรสกับเจ้าชายฟีลิป ดยุกแห่งออร์เลอ็อง พระราชอนุชาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เฮนเรียตตาถูกส่งเป็นผู้แทนไปเจรจาลับในสนธิสัญญาโดเวอร์
อ้างอิง
1644 1670
รัฐยะโฮร์
ยะโฮร์ หรือ โจโฮร์ (Johor, جوهر) เป็นรัฐหนึ่งของประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 1°20" เหนือ กับ 2°35" เหนือ เมืองหลวงของรัฐตั้งอยู่ที่เมืองโจโฮร์บะฮ์รู ซึ่งเมื่อก่อนนี้ชื่อเมืองตันจุงปูเตอรี (Tanjung Puteri) เมืองหลวงเก่าคือเมืองโจโฮร์ลามา (Johor Lama) คำเฉลิมเมืองที่เป็นภาษาอาหรับคือ ดารุลตักซิม ซึ่งแปลว่า "ที่สถิตแห่งเกียรติยศ"
รัฐนี้เป็นส่วนหนึ่งในโครงการสามเหลี่ยมเศรษฐกิจซีโจรี (SIJORI Growth Triangle) เพื่อเชื่อมโยงระบบสายส่งไฟฟ้าระหว่างมาเลเซีย สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย
ประวัติศาสตร์
ถึงแม้ว่าภายหลังอาณาจักรยะโฮร์พยายามทำสงครามกับพวกโปรตุเกสเพื่อยึดเมืองมะละกากลับคืน โดยตลอดระยะเวลา 130 ปี แต่ก็ยังไม่สามารถยึดกลับคืนมาได้ ดังนั้น ยะโฮร์จึงเปรียบได้กับหอกข้างแคร่ที่คอยขัดขวางการควบคุมช่องแคบมะละกาของโปรตุเกสอย่างเบ็ดเสร็จ
ในปี ค.ศ. 1641 (พ.ศ. 2184) ยะโฮร์ได้ร่วมมือกับพวกดัตช์ เข้าทำสงครามกับรัฐมะละกาของโปรตุเกส และสามารถเข้ายึดเมืองได้สำเร็จ และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1660 (พ.ศ. 2203) เป็นต้นมา ยะโฮร์ได้กลายมาเป็นศูนย์กลางการค้าขายที่สำคัญของภูมิภาค ถึงแม้ว่าในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 (กลางพุทธศตวรรษที่ 22 ถึงพุทธศตวรรษที่ 23) ยะโฮร์ได้เริ่มเสื่อมอำนาจและมีรัฐแยกตัวออกไปบ้างก็ตาม
ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ราวพุทธศตวรรษที่ 24) ชาวเผ่าบูกิส (Bugis) จากเกาะซูลาเวซี และชาวเผ่ามีนังกาเบา (Minangkabau) จากเกาะสุมาตรา ได้เข้าควบคุมอำนาจในจักรวรรดิยะโฮร์-เรียว แต่อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นคริสตศตรรษที่ 19 (กลางพุทธศตวรรษที่ 24) ชาวมลายูกับชาวบูกิส แข่งขันกันมีอำนาจในบริเวณนี้ ต่อมาในปี ค.ศ. 1819 (พ.ศ. 2362) จักรวรรดิยะโฮร์-เรียว ได้แยกออกเป็น 2 อาณาจักร คือ อาณาจักรยะโฮร์ ซึ่งปกครองโดยชาวเตอเมิงกง (Temenggong) และรัฐสุลต่านเรียว-ลิงกี (Sultanate of Riau-Linggi) ซึ่งปกครองโดยชาวบูกิส และจุดนี้เองที่ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์รัฐยะโฮร์ปัจจุบัน
ในปี ค.ศ. 1855 (พ.ศ. 2397) ภายใต้สนธิสัญญาที่ทำกันระหว่างอังกฤษซึ่งขณะนั้นปกครองสิงคโปร์อยู่ กับสุลต่านอาลีแห่งยะโฮร์ ทำให้พระองค์ทรงต้องยอมยกอำนาจการปกครองรัฐให้แก่ ดาโตะก์ เตอเมิงกง ดาอิง อิบราฮิม (Dato' Temenggong Daing Ibrahim) ยกเว้นพื้นที่เกอซัง (Kesang area) หรือมัวร์ (Muar) ซึ่งในที่สุดก็ได้ตกเป็นของเตอเมิงกง อิบราฮิม ในปี ค.ศ. 1877 (พ.ศ. 2420) เตอเมิงกง อิบราฮิม ได้สถาปนาเมืองบันดาร์ตันจุงปูเตอรี (Bandar Tanjung Puteri) ซึ่งอยู่ทางตอนใต้ ขึ้นเป็นเมืองสำคัญเมืองหนึ่งของรัฐ และปัจจุบันนี้ได้กลายมาเป็นเมืองหลวงของรัฐยะโฮร์ ผู้สืบราชบัลลังก์องค์ต่อมาคือราชบุตรของพระองค์ชื่อ ดาโตะก์ เตอเมิงกง อาบู บาการ์ (Dato' Temenggong Abu Bakar) หรือศรีมหาราชายะโฮร์ (Seri Maharaja Johor) และต่อมาในปี ค.ศ. 1866 (พ.ศ. 2409) พระองค์ก็ได้รับสถาปนาเป็นสุลต่านแห่งรัฐยะโฮร์
สุลต่านอาบู บาการ์ แห่งรัฐยะโฮร์ (ค.ศ. 1864–1895 หรือ พ.ศ. 2407–2438) ทรงเป็นผู้พระราชทานรัฐธรรมนูญให้แก่รัฐยะโฮร์ และทรงปฏิรูประบบการบริหารราชการให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น นอกจากนี้ยังทรงสร้างพระราชวังประจำองค์สุลต่าน ซึ่งมีชื่อว่า อิซตานาเบอซาร์ (Istana Besar) เนื่องจากพระองค์ทรงทำให้รัฐมีความก้าวหน้าเป็นอย่างมาก พระองค์จึงทรงพระนามอีกพระนามหนึ่งว่า "พระบิดาแห่งรัฐยะโฮร์ใหม่" และมีการสร้างอนุสาวรีย์ของพระองค์ขึ้นที่ริมฝั่งทะเล ตรงข้ามกับศาลยุติธรรม เพื่อเป็นการระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณที่ทรงมีต่อรัฐ
ความต้องการพริกไทยดำ กับสีเสียดที่เพิ่มมากขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ราวพุทธศตวรรษที่ 24) ทำให้มีการเปิดพื้นที่ทำเกษตรกรรมเพิ่มมากขึ้น และเป็นเหตุให้มีแรงงานจีนอพยพเข้ามาทำงานเป็นจำนวนมาก ซึ่งถือได้ว่าเป็นรากฐานเศรษฐกิจของรัฐยะโฮร์เลยทีเดียว และในปี ค.ศ. 1914 (พ.ศ. 2457) ภายใต้ระบบผู้สำเร็จราชการของอังกฤษ ทำให้สุลต่านอิบราฮิม ผู้ครองราชบัลลังก์ต่อจากสุลต่านอาบู บาการ์ ทรงต้องจำใจยอมรับนาย ดี. จึ. แคมป์เบลล์ (D. G. Campbell) เข้าเป็นที่ปรึกษาราชการ นับเป็นชาวอังกฤษคนแรกที่ได้เป็นที่ปรึกษาราชการของรัฐยะโฮร์ จึงทำให้ยะโฮร์กลายเป็นดินแดนแห่งสุดท้ายในแหลมมลายู (หรือมาเลเซียแผ่นดินใหญ่ในปัจจุบัน) ที่ถูกปกครองภายใต้อาณัติของอังกฤษ
โจโฮร์บะฮ์รูเป็นเมืองสุดท้ายบนแหลมมลายูที่ถูกชาวญี่ปุ่นเข้ายึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 จากนั้นในปี ค.ศ. 1948 (พ.ศ. 2491) รัฐยะโฮร์ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของ "สหพันธรัฐมาลายา" ซึ่งต่อมาได้รับเอกราชจากอังกฤษในปี ค.ศ. 1957 (พ.ศ. 2500)
อ่าวซานฟรานซิสโก
อ่าวซานฟรานซิสโก (San Francisco Bay) เป็นชะวากทะเล/อ่าวขนาดใหญ่ในรัฐแคลิฟอร์เนียของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่บริเวณเมืองซานฟรานซิสโก, ซานโฮเซ และโอ๊กแลนด์
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2303
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2303 (ค.ศ. 1760) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 411 แห่งกรุงศรีอยุธยา เป็นปีที่ 73 แห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง และเป็นปีที่ 3 ในรัชสมัยของสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อมรินทร์ นับเป็นปี จ.ศ. 1121 (1 มกราคม - 16 มีนาคม) และ 1122 (17 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ภาษาโบลีเนา
ภาษาโบลีเนา (ฟิลิปีโนและBolinao) เป็นภาษาที่ใช้พูดในเทศบาลอันดาและโบลีเนา จังหวัดปังกาซีนัน ประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้พูดราว 50,000 คน มากเป็นอันดับสองในกลุ่มภาษาซัมบัล มีพยัญชนะ 16 เสียง สระ 5 เสียง โครงสร้างพยางค์เป็นแบบง่าย ๆ
พระอานนท์
พระอานนท์ เป็นพระอรหันต์สาวกของพระโคตมพุทธเจ้า ทรงยกย่องท่านว่าเป็นเอตทัคคะผู้เลิศกว่าพระภิกษุสาวกทั้งหลาย 5 ประการ คือ เป็นพหูสูต มีสติ มีคติ มีธิติ และเป็นพุทธอุปัฏฐาก
ประสูติ
พระอานนท์ เป็นเจ้าชายชาวสักกะ เป็นพระโอรสของเจ้าสุกโกทนะ พระอนุชาในพระเจ้าสุทโธทนะแห่งแคว้นสักกะ ท่านประสูติที่พระตำหนักของพระบิดา คัมภีร์มธุรัตถวิลาสินีระบุว่าท่านประสูติวันเดียวกับเจ้าชายสิทธัตถะ
ออกผนวช
เมื่อพระพุทธเจ้าประทับที่อนุปิยนิคมของพวกมัลลกษัตริย์ เจ้าอานนท์ได้ตามเสด็จพระเจ้าภัททิยะ เจ้าอนุรุทธะ เจ้าภคุ เจ้ากิมพิละ และเจ้าเทวทัต กับอุบาลีซึ่งเป็นช่างกัลบก ออกบวชพร้อมกัน เมื่อได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าแล้ว เจ้าชายทั้ง 6 พระองค์ กราบทูลขอให้บวชอุบาลีก่อน เจ้าชายบวชภายหลัง จะได้ลุกต้อนรับ ทำอัญชลีกรรม สามีจิกรรมแก่เขา เพื่อเป็นการลดความถือตัวว่าเป็นเจ้าศากยะ พระพุทธเจ้าทรงจัดการตามพระประสงค์ของเจ้าศากยะ โดยให้พระเวลัฏฐสีสะเป็นอุปัชฌาย์ของพระอานนท์ หลังบวชแล้ว พระอานนท์ก็ได้บรรลุโสดาบันในพรรษาแรกนั้น