cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไดแอน อาร์บัส
แม้ว่าภาพถ่ายส่วนหนึ่งของไดแอนจะสามารถขายออกไปได้ในราคานับแสนดอลลล่าร์สหรัฐในการประมูลแต่ละครั้ง แต่ผลภาพถ่ายของไดแอนยังคงก่อให้เกิดการโต้แย้งถกเถียงกันอย่างรุนแรง ถึงคุณค่าและความหมายในขอบเขตของคำว่า ‘ศิลปะ’ เช่น ในกรณีของ นายนอร์แมน เมลเลอร์ ได้กล่าวไว้เมื่อปี ค.ศ. 1971 ว่า "การยื่นกล้องถ่ายภาพให้กับไดแอนนั้นไม่ต่างอะไรกับการยื่นระเบิดมือให้กับเด็ก" อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์คนอื่นได้เล็งเห็นว่า การที่นายเมลเลอร์กล่าวเช่นนั้น สาเหตุเพราะ เขาไม่พอใจภาพถ่ายตัวเขาเองขณะที่กำลังยืนถือไม้เท้า ที่ถ่ายโดยไดแอน อาร์บัส ซึ่งไปปรากฏอยู่ใน New York Times Book Review
ในปี ค.ศ. 2006 ค่ายภาพยนตร์  The motion picture ได้ให้นักแสดงสาว นิโคล คิดแมน มารับบทเป็น ไดแอน อาร์บัส ในภาพยนตร์ที่นำเสนอเรื่องราวชีวิตของเธอในรูปแบบภาพยนตร์ในเรื่อง ‘FUR ชัตเตอร์เปลี่ยนชีวิต’
ชีวิตและครอบครัว
ไดแอน อาร์บัส เดิมชื่อ ไดแอน เนอเมอรอฟ เป็นบุตรสาวของ นายดาวิด และ นางเกอธรูท รัสเสค เนอเมอรอฟ ครอบครัวเนอเมรอฟเป็นชาวยิวที่อาศัยอยู่ในเมืองนิวยอร์ก ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้ารัสเสค บนถนนฟิฟท์อเวนิว แสดงให้เห็นว่าเดิมครอบครัวมีฐานะที่ร่ำรวย แต่เนื่องจากความมั่งคั่งของตระกูล ครั้งเมื่อถึงเหตุการณ์ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ในช่วงปี ค.ศ. 1930 ซึ่งขณะนั้นไดแอนยังมีอายุได้เพียง 7 ขวบ บิดาของไดแอนจึงต้องผันตัวมาเป็นจิตรกรและกิจการห้างสรรพสินค้ารัสเสคก็ต้องปิดตัวลง น้องสาวของเธอเป็นประติมากรและนักออกแบบ ส่วนพี่ชายคนโตของเธอโฮเวิร์ด เนอเมอรอฟเป็นกวีคนสำคัญของสหรัฐอเมริกาและยังเป็นบิดาของนักประวัติศาสตร์ศิลปะอเมริกันชื่อดัง อย่าง อเล็กซานเดอร์ เนอเมอรอฟ
ชีวิตการทำงานในฐานะช่างภาพ
ทั้งไดแอนและอลันผู้เป็นสามีทั้งสองต่างมีความสนใจในการถ่ายภาพ ในปี ค.ศ. 1941 พวกเขาได้ไปเยี่ยมชมการจัดแสดงผลงานของ Alfred Stieglitz ที่ซึ่งทำให้ไดแอนได้รู้จักกับช่างภาพ อาทิเช่น Mathew Brady, Timothy O'Sullivan, Paul Strand, Bill Brandt และ Eugène Atget.
ในช่วงต้นยุค 1940 พ่อของไดแอนได้ว่าจ้างให้เพื่อนช่างภาพของไดแอนมาถ่ายภาพเพื่อทำการโฆษณาห้างสรรพสินค้า และอลันเองก็ได้ไปเป็นช่างถ่าพให้กับกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ค.ศ. 1946 หลังจากสงครามยุติลง ตระกูลอาร์บัสได้เริ่มต้นธุรกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ โดยใช้ชื่อบริษัทว่า ‘Diane & Allan Arbus’ ซึ่งไดแอนได้ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับศิลป์ และอลันมีหน้าที่ในฐานะตากล้อง พวกเขาถ่ายภาพให้กับนิตยสารแกลมเมอร์ (Glamour), เซเว่นทีน (Seventeen), โวก (Vogue), ฮาร์เปอร์ บาร์ซาร์ (Harper's Bazaar) รวมถึงนิตยสารเล่มอื่น ๆ ด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองโดยเฉพาะตัวไดแอนเองจะไม่ชอบการทำงานในวงการแฟชั่นเอาเสียเลย อย่างไรก็ตาม ผลงานการถ่ายภาพกว่า 200 ภาพ ที่พวกเขาถ่ายให้กับนิตยสาร Glamour และมากกว่า 80 ภาพที่ถ่ายให้กับนิตยสาร Vouge ภาพถ่ายแฟชั่นของไดแอนและอลันถูกกล่าวถึงว่าเป็นผลงานที่มีคุณภาพอยู่ในระดับกลาง ๆ ในบันทึกของ Edward Steichen ที่เขียนในปี ค.ศ.1955 เกี่ยวกับนิทรรศการภาพถ่าย The Family of Man ซึ่งได้รวมเอาภาพที่ถ่ายโดยตระกูลอาร์บัส ซึ่งเป็นภาพของพ่อและลูกชายกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ภาพนั้นก็ถูกวิจารณ์ว่าเป็นผลงานภาพถ่ายที่ไม่ได้มีคุณภาพอะไรมากนัก
ในปี ค.ศ.1956 ไดแอนได้เลิกทำธรุกิจการถ่ายภาพเพื่อการพาณิชย์ ถึงแม้ว่าในช่วงแรก ๆ เธอจะเคยศึกษาการถ่ายภาพกับ  Berenice Abbott แต่ต่อมาไดแอนก็ได้ไปศึกษากับ Lisette Model แทน การเริ่มต้นเรียนรู้การถ่ายภาพในปี ค.ศ.1956 เป็นจุดเริ่มต้นของเอกลักษณ์และวิธีการถ่ายภาพในรูปแบบเฉพาะของไดแอน งานชิ้นแรกๆ ของเธอ คือ การถ่ายภาพให้กับนิตยสาร Esquire, Harper's Bazaar, และ The Sunday Times Magazine ในปี ค.ศ.1959 และช่วงราว ๆ ปี ค.ศ.1962 ไดแอนได้เปลี่ยนจากการใช้กล้อง 35 มม. กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวของ Nikon ที่จะให้ภาพเป็นจุด ๆ เล็ก ๆ ในกรอบทรงสี่เหลี่ยมมุมฉาก ไดแอนได้เปลี่ยนมาใช้กล้องสะท้อนภาพเลนส์คู่อย่าง Twin-lens reflex ของ Rolleiflex  twin-lens reflex Rolleiflex ซึ่งจะให้ภาพที่แสดงรายละเอียดได้ดีกว่ามาก
ในปี ค.ศ.1963 ไดแอนได้รับรางวัล Guggenheim Fellowship จากผลงานเกี่ยวกับสิทธิ มารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติของชาวอเมริกัน
ในปี ค.ศ.1964 ไดแอนได้หันมาใช้กล้อง Twin-lens reflex Mamiya camera ร่วมกับชุดแฟลชของ Rolleiflex ซึ่งวิธีการเช่นนี้ทำให้ตัวเธอกับภาพที่ถ่ายมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันและสะท้อนผลงานภาพถ่ายที่มีความละเอียดอ่อนต่อความรู้สึก ในระหว่างยุค 60s' เธอได้เป็นอาจารย์สอนการถ่ายภาพที่วิทยาลัยการออกแบบพาร์สัน และที่มหาวิทยาลัยนานาชาติคูเปอร์ (Cooper Union) ที่เมืองนิวยอร์ก และที่วิทยาลัยการออกแบบโรดไอแลนด์
ในปี ค.ศ.1967 เธอได้จัดแสดงนิทรรศการภาพถ่ายชุดแรกของเธอที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย Museum of Modern Art โดยให้ชื่อชุดผลงานว่า ‘New Documents’ นำเสนอโดย จอห์น ซอคคอฟกี้ John Szarkowski ในผลงานชุดนี้มีการจัดแสดงภาพถ่ายที่รวมเอาผลงานของ Garry Winogrand และ Lee Friedlander เข้าร่วมไว้ด้วย ภาพถ่ายส่วนหนึ่งของเธอนั้นเป็นงานที่ทำตามคำสั่ง เธอยังคงถ่ายภาพตามคำสั่งไปเรื่อย ๆ โดยส่วนใหญ่แล้วงานที่ไดแอนถ่ายให้กับนิตยสารนั้นมีเพิ่มมากขึ้นตามชื่อเสียงของเธอในฐานะศิลปิน
ในปี ค.ศ.1970 จอห์นได้ว่าจ้างไดแอนเพื่อทำการศึกษาวิเคราะห์นิทรรศการเกี่ยวกับการถ่ายภาพเพื่อการถ่ายทอดข้อเท็จจริง "From the Picture Press" ซึ่งได้รวมถึงภาพถ่ายหลาย ๆ ภาพของช่างภาพอย่างวีกี้ Weegee ที่ไดแอนชื่นชอบไว้ด้วย
ลักษณะผลงานภาพถ่าย
ในช่วงหลังของการทำงาน ไดแอนได้ใช้แสงสว่างในภาพที่บางเบากว่างานภาพถ่ายในช่วงตอนต้น ๆ ของเธอ เธอได้ถ่ายภาพชุดที่บอกเล่าถึงเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา แสดงให้เห็นถึงความหลากหลายทางอารมณ์ ในช่วงแรกไดแอนได้ตั้งใจให้ภาพถ่ายเหล่านี้เปรียบเสมือนกับบทกวีที่อ่อนโยนและสวยงาม แต่เมื่อเดือนมิถุนายน ของปี ค.ศ. 1970 ไดแอนกลับบอกกับคนอื่น ๆ ว่า เธอเกลียดผลงานชุดนี้
ปาทริก มอดียาโน
ฌ็อง ปาทริก มอดียาโน (Jean Patrick Modiano, ; เกิดวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1945) โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อ ปาทริก มอดียาโน เป็นนักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสและได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมประจำปี ค.ศ. 2014 เขาเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงจากการแต่งเรื่องนิยายของตนเอง ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างอัตชีวประวัติและนิยายอิงประวัติศาสตร์
ไดแอน อาร์บัส
ลักษณะผลงานภาพถ่าย
การได้รู้จักกับช่างภาพร่วมสมัยคนอื่น ๆ อาทิ เช่น  โรเบิร์ต แฟรงค์ (Robert Frank) และ ชอล เลเตอร์ (Saul Leiter) ทำให้ไดแอนได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าเพื่อนในวงการถ่ายภาพที่ Jane Livingston  ได้นิยามเอาไว้ว่าเป็น  The New York School of photographers ในยุค 40s และ 50s ในหมู่ช่างภาพและศิลปินคนอื่น ๆ ที่ไดแอนได้คบหาด้วยระหว่างการทำงาน ไดแอนสนิทสนมกับ ช่างถ่ายภาพชื่อ ริชาร์ด อเวดอน (Richard Avedon) เป็นพิเศษ โดยเขามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไดแอน และที่บ้านก็ประกอบธุรกิจห้างสรรพสินค้าบนถนนฟิพท์อเวนิวเหมือนกับเธอด้วย ผลงานของไดแอนที่มีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จัก อย่างภาพของเด็กชายที่ถือระเบิดมืออยู่ในส่วนสาธาณะ (Child with Toy Hand Grenade in Central Park) และภาพของเด็กผู้หญิงฝาแฝด (Identical Twins, Roselle, New Jersey, 1967) ยังคงเป็นภาพถ่ายที่สะท้อนบอกเล่าถึงผู้คนที่เธอให้ความสนใจ ซึ่งผู้คนเหล่านั้นสังคมกลับมองว่าเป็นคนที่อยู่ชายขอบของสังคม ไม่ว่าจะเป็น คนพิการ คนวิกลจริต คนบกพร่องทางสมอง คนที่มีรูปลักษณ์ผิดปกติ โดยตลอดในช่วงหลังของการทำงานผลงานภาพถ่ายของเธอได้สะท้อนให้สังคมได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของบุคคลเหล่านั้น และยังคงส่งผลให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ในประเด็นต่าง ๆ ต่อไป
ปาทริก มอดียาโน
ผลงานของมอดียาโนถูกแปลไปมากกว่า 30 ภาษา และได้รับการฉลองทั้งในและนอกประเทศฝรั่งเศส แต่วรรณกรรมส่วนใหญ่ไมได้แปลไปเป็นภาษาอังกฤษก่อนที่เขาจะได้รับรางวัลโนเบล
มอดียาโนเคยได้รับรางวัลรัฐออสเตรียสาขาวรรณกรรมยุโรป 2012, รางวัลพรีมงดียาลชีโนเดลลูกา 2010 ของแอ็งสตีตูว์เดอฟร็องส์สำหรับความสำเร็จในช่วงชีวิต, รางวัลพรีกงกูร์ สำหรับผลงานเรื่อง รูว์เดบูติกซ็อปสกูร์ และรางวัลกร็องพรีดูว์รอม็องเดอลากาเดมีฟร็องแซซสำหรับผลงานที่ชื่อ เลบูลวาร์เดอแซ็งตูร์
ไดแอน อาร์บัส
การเสียชีวิต
ไดแอนเคยประสบกับช่วงชีวิตอันน่าหดหู่ใจเหมือน ๆ กับที่แม่ของเธอเคยประสบ และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือการที่เธอต้องป่วยเป็นโรคตับอักเสบ ในช่วงก่อนที่เธอจะเสียชีวิตไดแอนเคยเขียนเอาไว้ว่า "อารมณ์ของฉันเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงตลอด" อดีตสามีของเธอเองก็สังเกตได้ว่าไดแอนนั้นมีอารมณ์รุนแรงอยู่เสมอ ในวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ.1971 ขณะที่เธอพักอยู่ที่ Westbeth Artists Community ในนิวยอร์ก ไดแอนได้รับประทานยากดประสาทเกินขนาดและกรีดข้อมือด้วยใบมีดโกน และหลังจากนั้นก็มีคนไปพบศพของเธอในอ่างอาบน้ำ 2 วันหลังจากที่เธอได้เสียชีวิตไปแล้ว ไดแอน อาร์บัส มีอายุได้ 48 ปี
เล็ก วงศ์สว่าง
เล็ก วงศ์สว่าง มีชื่อจริงว่า นายปรีชา วงศ์สว่าง เป็นนักจัดรายการวิทยุ และบรรณาธิการนิตยสารชาวไทย โดยจัดรายการวิทยุและหนังสือ "ไอเอสซองฮิต" (I.S. Song Hits)  และ "เดอะกีตาร์" (The Guitar) หนังสือเพลงใส่คอร์ดกีตาร์เล่มแรกของไทย รวมทั้งนิตยสารต่างๆ ในเครือ วงศ์สว่างการพิมพ์
เล็กมีฉายาว่า "สุภาพบุรุษนักจัด", "เจ้าพ่อหนังสือเพลง" และ "ราชาโปสเตอร์" เนื่องจากผลงานต่างๆ ล้วนบุกเบิกจนเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง โดยมีสโลแกนประจำตัวว่า "ถ้าเราไม่ริ แล้วใครจะเริ่ม"
เริ่มทำงานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2504 โดยเป็นหัวหน้าฝ่ายรายการเพลงประจำสถานีวิทยุเสียงสามยอด จัดรายการเพลงสากล Impressive Songs หรือ "เพลงประทับใจ" ต่อมาจึงเริ่มทำหนังสือเพลงโดยใช้ชื่อเดียวกับรายการที่จัด ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ไอเอสซองฮิต และในปี พ.ศ. 2512 จึงได้ผลิตหนังสือ เดอะกีตาร์ จนได้รับความนิยมจากผู้อ่านที่ให้ความสนใจกับเพลงไทยสากลมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ยังได้จัดทำหนังสือและนิตยสารต่างๆ หลายประเภท เช่น ศาลาคนเศร้า, ทะลึ่ง, แคทวอล์ก, แฮร์สไตล์ เป็นต้น โดยเป็นผู้อำนวยการ บริษัท วงศ์สว่างการพิมพ์ จำกัด
ตำแหน่งล่าสุด เป็นประธานบริษัท วงศ์สว่าง พับลิชชิ่ง แอนด์ พริ้นติ้ง จำกัด และยังได้กลับมาจัดรายการวิทยุ "เพลงเพลินฮิตคิดย้อนวันวาน" ทางสถานีวิทยุ อสมท เอฟเอ็ม 96.5 คลื่นความคิด โดยออกอากาศครั้งสุดท้ายวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ถึงแก่กรรรมด้วยโรคมะเร็งในเม็ดเลือดเฉียบพลัน เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2553 มีอายุได้ 68 ปี
จิม โจนส์
เจมส์ วาร์เรน โจนส์ (James Warren Jones; ค.ศ. 1931 - ค.ศ. 1978) เป็นชาวอเมริกัน เป็นผู้นำการฆ่าตัวตายหมู่ครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ มีผู้เสียชีวิตกว่า 900 คน ที่เมืองโจนส์ทาวน์ ประเทศกายอานา ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1978
ประวัติ
เจมส์ วาร์เรน โจนส์เกิดในวันที่ 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1931ในพื้นที่ชนบทของครีต รัฐอินดีแอนา สหรัฐ จาก James Thurman Jones กับ Lynetta Putnam ในวัยเด็ก โจนส์ได้ชื่อเล่นจิมมี เขามีเชื้อสายไอริชและเวลส์ เขาและแม่ของเขาอ้างว่ามีเชื้อสายเชอโรคีบางส่วน แต่ไม่มีหลักฐานสนับสนุนข้ออ้างนี้
เขาอาศัยอยู่ในชุมชนเคร่งศาสนา จิมเติบโตขึ้นเป็นผู้มีความศรัทธาในศาสนาคริสต์อย่างแรงกล้า เขาเริ่มท่องจำไบเบิ้ลตั้งแต่อายุ 8 ปี และเมื่ออายุ 12 เขาก็สามารถเทศน์สอนเด็กในละแวกบ้านราวกับเป็นนักบวชจริงๆ เมื่ออายุได้ 17 ปี จิมก็ไปเป็นนักเรียนฝึกหัดเพื่อจะเป็นบาทหลวงของนิกายเมโธดิสต์ พออายุ 21 ปี เขาก็ได้แต่งงานกับ มัลเซลีน บอลด์วินด์ ซึ่งเป็นนางพยาบาล และจิมก็ถอนตัวออกจากเมโธดิสต์ออกมาเป็นนักเผยแพร่ศาสนาอิสระ
แนวคิดและความเชื่อ
ใน ค.ศ. 1957 จิมก่อตั้งลัทธิโบสถ์มวลชน (Peoples Temple) ขึ้นมาเพื่อเผยแพร่คำสอน โดยมีกลุ่มเป้าหมายหลักเป็นคนผิวดำในเขตเกตโต้ เขาให้ความช่วยเหลือแก่คนผิวดำในรูปของอาหาร ที่พัก และหางานให้ทำ  แต่ถูกต่อต้านจากชาวผิวขาวที่มีทัศนคติเหยียดสีผิว แต่จิมก็ไม่ยอมแพ้และทำการเผยแพร่ศาสนาต่อไปเรื่อยๆ ในขณะนั้นพลเมืองผิวดำของเมืองอินดีแอนาโพลิส เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกอบกับอเมริกากำลังรณรงค์การมีส่วนร่วมในการปกครองของคนผิวดำ เนื่องจากจิมมีพรสวรรค์ในการเทศน์ ทำให้จำนวนผู้ศรัทธาในตัวเขาจึงเพิ่มขึ้นมาก และโบสถ์มวลชนก็เติบโตอย่างรวดเร็ว  ปี 1959 จิมรับเด็กเชื้อสายนิโกรและเด็กเชื้อสายเกาหลีอย่างละคนมาเป็นบุตรบุญธรรม นอกเหนือไปจากลูก 2 คนของเขากับมัลเซลีนและเรียกครอบครัวของตัวเองว่า Rainbow Family จิมได้รับอิทธิพลทางความคิดเรื่องการต่อต้านสงคราม และการรณรงค์สิทธิเสรีภาพ จากบาทหลวง มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์, แมลคัม เอ็กซ์และพรรคแบล็คแพนเธอร์ เขาตั้งสังคมอุดมคติเป็นแบบสังคมนิยมซึ่งไม่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติ และเริ่มทำการรณรงค์เพื่อต่อต้านการแบ่งแยกสีผิว ทั้งการออกเดินขบวนและ ออกรายการโทรทัศน์ จิมมีทัศนคติว่ารัฐบาลและผู้แยกตัวออกจากโบสถ์เป็นศัตรู และจัดให้มีองครักษ์อยู่ข้างตัวเขาเกือบตลอด 24 ชั่วโมง รวมทั้งส่งคนไปคอยจับตาดูบ้านของผู้แยกตัวออกจากโบสถ์ด้วย
การอพยพและก่อเหตุอื้อฉาว
ในปี 1965 จิมย้ายโบสถ์มวลชน มายังเมืองยูเกียในแคลิฟอร์เนีย และต่อมาในปี 1967 จิมย้ายโบสถ์ไปยังเมืองซานฟรานซิสโก  เขาเทศน์เรื่องความเสมอภาคในเชื้อชาติ ให้ความช่วยเหลือคนยากจน คนตกงาน คนมีคดีติดตัว ผู้ติดยาเสพติด โบสถ์เติบโตอย่างรวดเร็ว เขามีสาวกหลายพันคน  เขาเข้าไปมีส่วนร่วมในการปกครองส่วนท้องถิ่น สร้างเส้นสายในหมู่นักการเมือง ซึ่งทำให้โบสถ์มีอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อมาเขาได้รับเลือกให้เป็นผู้บริหารเมือง  จิมเริ่มมีท่าทีรุนแรงขึ้น เริ่มปฏิเสธพระเจ้า จิมมีสภาพจิตใจผิดปกติ มีอารมณ์รุนแรงและต้องพึ่งยาระงับประสาท  จิมชักชวนให้สาวกบริจาคสมบัติทั้งหมดแก่โบสถ์ และมาใช้ชีวิตในโบสถ์  จิมสร้างฮาเร็มขึ้นในหมู่สาวก  เด็ก ๆ ถูกแยกจากพ่อแม่ จิมสั่งให้สาวกเรียกเขาว่า "บิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์" และเริ่มสร้างความศรัทธาในการฆ่าตัวตายหมู่ เพื่อที่วิญญาณของทุกคนจะได้เป็นหนึ่งเดียว และได้รับความสุขอันเป็นนิรันดร์ที่ดาวดวงอื่น
ในปี 1977 โบสถ์มวลชนย้ายสาวกมากกว่าพันคนไปสร้างเมือง "โจนส์ทาวน์" ขึ้น บนพื้นที่กว่า 300 เอเคอร์ ในประเทศกายอานา ทวีปอเมริกาใต้ เป็นเมืองในระบบเผด็จการ สาวกชายหญิงถูกแยกออกไปอยู่คนละเขต เด็กถูกกันไปอยู่อีกที่หนึ่ง มีการปกครองโดยกลุ่มคนผิวขาว คนผิวดำต้องทำงานใช้แรงงานตั้งแต่เช้าจรดเย็น ก่อนจะถูกบังคับให้เข้าพิธีในตอนกลางคืน ผู้ที่คิดหลบหนีจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ในปีนี้ เกรซ สโตน อดีตคนรักของจิม ออกมาเปิดโปงเบื้องหลังของโบสถ์ต่อสื่อมวลชน ส่งผลให้อดีตสาวกจำนวนมากออกมาฟ้องศาล และเกิดกลุ่มแอนตี้โจนส์ขึ้น
การเสียชีวิต
วันที่ 14 พฤศจิกายน 1978 สส.ไรอันจากรัฐแคลิฟอร์เนีย พร้อมกับนักข่าว อดีตสาวก และครอบครัวของสาวกจำนวน 19 คนได้ไปยังประเทศกายอานา เพื่อเข้าตรวจโจนส์ทาวน์ ได้พบคนแก่และคนเจ็บถูกจับนอนเรียงกันบนเตียงเก่าๆจนแน่นไปหมด ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น แมลงวันบินว่อน มีหนอนคลานอยู่จนทั่ว เมื่อนักข่าวจะถ่ายรูปก็มียามมาห้ามไว้ วันที่ 18 พฤศจิกายน ไรอันเดินทางออกจากโจนส์ทาวน์ตามกำหนดการ และพาสาวกจำนวน 16 คนซึ่งต้องการถอนตัวกลับไปด้วย แต่เมื่อทั้งหมดกำลังจะขึ้นเครื่องบิน ได้ถูกกลุ่มสาวกติดอาวุธเข้าโจมตีสังหาร เป็นผลให้ สส.ไรอันและผู้ติดตามรวม 5 คนเสียชีวิตแต่ทว่ามีนักบินผู้หนึ่งได้พบเห็นเหตุการณ์ได้แจ้งไปยังวิทยุการบินทำให้รัฐบาลสหรัฐรับรู้และส่งกองกำลังไปยังโจนส์ทาวน์เพื่อปราบปรามลัทธินอกรีตของจิม โจนส์ เวลา 5 โมงเย็นวันเดียวกัน เพียง 40 นาทีหลังการโจมตีสนามบิน จิมรวบรวมสาวกทั้งหมดกว่า 1100 คน เข้าร่วมในพิธีกรรม "ไวท์ไนท์"  โดยนำน้ำผลไม้ผสมไซยาไนด์ให้สาวกดื่ม มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 909 คน 304ศพ เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี  ศพของจิมถูกพบบนแท่นเวที ที่ศีรษะด้านขวามีรอยกระสุน มีเพียง 167 คนที่รอดชีวิตมาได้
เครื่องฉายดาว
thumb|เครื่องฉายดาว Zeiss Universarium Mark IX
เครื่องฉายดาว (planetarium projector หรือ star projector) เป็นอุปกรณ์ที่ใช้ฉายภาพวัตถุท้องฟ้าภายในโดมท้องฟ้าจำลอง
เครื่องฉายดาวแบบสมัยใหม่ถูกสร้างเป็นครั้งแรกในช่วงปี พ.ศ. 2466 โดยบริษัท Carl Zeiss Jena ในเยอรมนี และได้รับการพัฒนาต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งจะมีตั้งแต่เครื่องฉายขนาดเล็กที่สามารถฉายภาพดาวฤกษ์ดวงสำคัญ, ดวงอาทิตย์, ดวงจันทร์, ดาวเคราะห์, และเนบิวลา จนถึงเครื่องขนาดใหญ่ที่สามารถแสดงดาวหาง, กลุ่มดาว และสไลด์ภาพได้
เครื่องฉายดาวแบบทั่วไปมักจะมีลักษณะคล้ายดัมเบลยกน้ำหนัก หรือเป็นทรงกลม โดยส่วนตรงกลางจะมีเครื่องฉายขนาดเล็ก ที่จะฉายดาวฤกษ์และดาวเคราะห์ดวงสำคัญแยกกัน ส่วนทรงกลมปลายแต่ละด้านจะทำหน้าที่ฉายดาวอื่นๆ (ด้านหนึ่งสำหรับท้องฟ้าทางเหนือ อีกด้านสำหรับทางใต้) ซึ่งโครงสร้างจะเป็นทรงกลมโลหะ มีหลอดไฟอยู่ด้านในพร้อมเลนส์หลายชิ้นที่จะรวมแสงให้ผ่านออกมาทางช่องฉายภาพเล็กๆ หลายช่องรอบๆ, ซึ่งแต่ละช่อง จะมีกระจกประกบแผ่นโลหะที่เจาะรูขนาดต่างๆ กั้นไว้เพื่อให้แสงผ่านออกมาตามความสว่างปรากฏบนท้องฟ้าจริงของดาวฤกษ์แต่ละดวง
ลำยอง
ลำยอง หรือ เครื่องลำยอง คือ ส่วนประกอบช่วงบนของปั้นลม เป็นเครื่องตกแต่งในสถาปัตยกรรมไทยที่นิยมสร้างเฉพาะในวัดและพระที่นั่งต่าง ๆ เท่านั้น
ลำยองประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก ๆ ดังภาพ ได้แก่
ลำยองหลังคาหน้าจั่ว
ลำยองประดับหลังคาและหน้าบัน มีองค์ประกอบดังนี้
ใบระกา
เป็นส่วนของปั้นลมประดับตกแต่งอยู่ระหว่างช่อฟ้าและหางหงส์ มีลักษณะลวดลายปลายเรียว มีหลายลักษณะ เช่นลายน่องสิงห์ ลายหอยจับหลัก ลายกระหนก ลายใบเทศ เป็นต้น มีคติความเชื่อว่าเป็นลักษณะของขนปีกของครุฑ
หางหงส์
เป็นส่วนปลายสุดของปั้นลม มีหลายแบบได้แก่ แบบทรงนาค แบบนาคเบือน แบบเศียรนาค แบบเหรา ฯลฯ
มหัศจรรย์รักข้ามภพ
มหัศจรรย์รักข้ามภพ (Enchanted) เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่สร้างในปี พ.ศ. 2550 อำนวยการสร้างโดยวอลต์ดิสนีย์พิคเจอร์ส และโจเซฟสันเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ออกฉายครั้งแรกในเทศกาล London Film Festival เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2550 จากนั้นได้เข้าฉายในสหรัฐอเมริกา วันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และเข้าฉายในประเทศไทย วันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2551 ตัวหนังเป็นการผสมผสานระหว่างแอนิเมชัน 2 มิติ ซึ่งวาดด้วยมือ และภาพยนตร์ที่ใช้คนจริงแสดง โดยมีเนื้อหาหลายส่วนที่ล้อเลียนเทพนิยายคลาสสิกที่ผ่านมาในอดีตของวอลต์ดิสนีย์เอง
มหัศจรรย์รักข้ามภพ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ ครั้งที่ 65 ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลง/ตลก (เอมี่ อดัมส์) และเพลงประกอบยอดเยี่ยม (That's How You Know) แต่ไม่ได้รางวัล อีกทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80 ในสาขาเพลงประกอบยอดเยี่ยมถึง 3 เพลง (Happy Working Song, So Close, That's How You Know) แต่ไม่ได้รางวัลเช่นกัน
ภาคต่อภาพยนตร์ มหัศจรรย์รักข้ามภพกับเวทมนตร์อลเวง (Disenchanted) ออกฉายทาง ดิสนีย์+ ทั่วโลก วันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ถือเป็นภาพยนตร์ภาคต่อที่ใช้เวลาห่างจากภาคแรกถึง 15 ปี
เวย์น เฮนเนสซีย์
เวย์น โรเบิร์ต เฮนเนสซีย์ (เกิดวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวเวลส์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูแก่นอตทิงแฮมฟอเรสต์ สโมสรในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติเวลส์
เฮนเนสซีย์เริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นผู้รักษาประตูที่สามารถทำสถิติรักษาคลีนชีตส์ติดต่อกันได้มากที่สุดในฟุตบอลลีกเมื่อครั้งเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลสต็อกพอร์ตเคาน์ตีในอีเอฟแอลลีกทู ด้วยสัญญายืมตัวจาก วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ โดยเขาทำสถิติไม่เสียประตูถึง 9 นัดติดต่อกัน เมื่อหมดสัญญายืมตัวเฮนเนสซีย์กลับมาเล่นให้กับวุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์ โดยได้ลงเล่นให้กับสโมสรไป 166 นัดในช่วง 8 ฤดูกาล ซึ่งรวมถึงสามปีที่เล่นในพรีเมียร์ลีก ต่อมาเขาย้ายไปคริสตัลพาเลซใน ค.ศ. 2014
เฮนเนสซีย์ได้เล่นให้กับทีมชาติมาตั้งแต่ ค.ศ. 2007 เขาเป็น 1 ใน 3 นักฟุตบอลชาวเวลส์ที่ได้ลงเล่นให้กับทีมชาติมากถึง 100 นัด โดยลงสนามให้กับทีมชาติมากที่สุดเป็นอันดับ 3 รองจาก คริส กันเทอร์ และ แกเร็ธ เบล และเป็นผู้รักษาประตูที่ลงเล่นให้ทีมชาติมากที่สุดเป็นอันดับ 1 นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติชุดฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ส่วนผลงานระดับสโมสรเขาเคยลงเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับ วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์, คริสตัลพาเลซ และ เบิร์นลีย์
ทีมชาติ
เฮนเนสซีย์เคยเล่นให้กับทีมชาติเวลส์รุ่นอายุไม่เกิน 17, 19 และ 21 ปี เขาเคยทำประตูให้กับทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี ด้วยลูกยิงฟรีคิก 40 หลาในนัดที่พบกับตุรกี
เฮนเนสซีย์ลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติเวลส์ในนัดกระชับมิตรที่เสมอกับนิวซีแลนด์ 2–2 เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม ค.ศ. 2007 และหลังจากนั้น เขาก็ได้กลายเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติ เฮนเนสซีย์ลงเล่นให้กับเวลส์ครบ 50 นัดในวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2015 ในนัดที่เอาชนะไซปรัส 1–0 ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 รอบคัดเลือก
เฮนเนสซีย์ได้ลงเล่นให้กับเวลส์ครบทุกนัดในรอบคัดเลือกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเสียประตูเพียง 4 ลูก ทำให้เวลส์ได้ผ่านเข้าไปเล่นในรายการระดับนานาชาติเป็นครั้งนับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 1958 เขามีชื่อเป็นหนึ่งใน 23 คนในชุดลุยศึกฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเขาถูกวางเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่หลัง ทำให้เขาพลาดการลงเล่นในนัดเปิดสนามที่เอาชนะสโลวาเกีย 2–1 โดยมี แดนนี วอร์ด ลงเล่นแทน
เกียรติประวัติ
วุลเวอร์แฮมป์ตันวอนเดอเรอส์
คริสตัลพาเลซ
มณเฑียรไทย
มณเฑียรไทย เป็นพืชล้มลุกขนาดเล็กในวงศ์ Scrophulariaceae ออกรากตามข้อ ใบรูปไข่ ปลายแหลมขอบใบจักตื้น ดอกเดี่ยว ออกตามซอกใบ กลีบเลี้ยงรูปถ้วย กลีบดอกล่างหยักเว้าเป็น 3 พู เป็นพืชถิ่นเดียวของไทย พบครั้งแรกโดยนายพุด ไพรสุรินทร์และมีการตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ใน พ.ศ. 2533 ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ประเทศไทย พบในภาคตะวันออกใช้เป็นไม้ประดับ
อ้างอิง
<br\>
ทีบีเอส
ทีบีเอส (TBS) อาจหมายถึง
เมรามัธยประเทศ
Mera Madhya Pradesh เป็นเพลงประจำรัฐของรัฐมัธยประเทศของอินเดีย เนื้อร้องและทำนองประพันธ์โดย มาเฮช ศรีวัสทาวา(Mahesh Shrivastava และถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการ ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2010
วูวูเซลา
วูวูเซลา (vuvuzela, เป็นภาษาซูลู แปลว่า ทำให้เกิดเสียงดัง) หรือในบางครั้งเรียก เลปาตาตา (Lepatata ในภาษาสวานา) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเป่าคล้ายทรัมเป็ต เป็นเครื่องดนตรีและวัฒนธรรมของชนพื้นเมืองแอฟริกาใต้ มีความยาวประมาณ 1 เมตร นอกจากนี้ ยังใช้ในการเชียร์กีฬา เช่น ฟุตบอลอีกด้วย ปัจจุบัน วูวูเซลานิยมทำจากพลาสติก
เสียงของวูวูเซลา เป็นไปในลักษณะดังกึกก้อง คล้ายเสียงร้องของช้าง วูวูเซลาใช้ในการเชียร์กีฬาครั้งแรก ในคริสต์ทศวรรษ 1990 โดยกลุ่มกองเชียร์ สโมสรฟุตบอลไกเซอร์ ชีฟส์ เอฟซี ในลีกแอฟริกาใต้ เริ่มนำมาใช้เป็น อุปกรณ์การเชียร์ทีมรักของตน ในสนามฟุตบอล แต่ยังเป็นที่รู้จักเฉพาะภายในแอฟริกาใต้เท่านั้น
ในฟุตบอลโลก 2010 ที่แอฟริกาใต้เป็นเจ้าภาพ กองเชียร์ก็นำวูวูเซลามาใช้ และกลายเป็นที่วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางอีกครั้ง เช่นกล่าวว่า เสียงเป่ากลบเสียงผู้พากษ์ และผู้ฝึกสอน หรือสร้างความรำคาญ บ้างก็บอกว่า เสียงดังคล้ายเสียงแมลงวัน หรือแมลงหวี่บินตอม เป็นต้น
อย่างไรก็ดี งานวิจัยของคณะแพทย์ชาวเยอรมันกลุ่มหนึ่ง สนับสนุนการห้ามใช้วูวูเซลาอย่างถาวร โดยเตือนว่า ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากเสียง ที่ดังเกินพอดีของวูวูเซลา ควรรีบมาพบแพทย์ ภายใน 24 ชั่วโมง เพื่อตรวจเช็คระบบการได้ยินเป็นการด่วน ก่อนที่อาจหูหนวกไปตลอดชีวิต
นอกจากนี้แล้ว ยังมีแพทย์ชาวอังกฤษระบุว่า วูวูเซลาเป็นพาหะแพร่เชื้อโรคต่างๆ ได้ โดยรายงานว่า มีการทดสอบเป่า โดยอาสาสมัคร 8 ราย พบว่าในวูวูเซลา ชุ่มไปด้วยละอองน้ำลาย ซึ่งเป็นพาหะต่อเชื้อโรคต่างๆ และเชื้อโรคเหล่านี้ สามารถอยู่ในอากาศได้นานนับชั่วโมง ทำให้มีความเป็นไปได้อย่างมาก ที่จะมีการติดเชื้อต่อๆ กันไป และหากใช้วูวูเซลาอันเดียวกัน เป่าต่อๆ กันไป มากเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสติดเชื้อได้ง่ายขึ้นอีก เป็นต้น
กาโตว์ เฮาส์
กาโตว์ เฮ้าส์ (Gateaux House) หรือ บริษัท กาโตว์ เฮ้าส์ จำกัด เป็นบริษัททำธุรกิจทางด้านเบเกอรี่ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2530 ซึ่งเริ่มต้นจากการนำสูตรขนมปังจากไต้หวัน มาพัฒนาให้เข้ากับรสคนไทย
กาโตว์ เฮ้าส์เปิดสาขาแรกที่สยามสแควร์ซอย 4 ต่อมาได้ขยายสาขาที่ 2 ที่มาบุญครองชั้น G เมื่อลูกค้ามากขึ้นจึงได้ย้ายการผลิตไปที่โรงงานอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี และ โรงงานแห่งใหม่ที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม
คำว่า gâteau (gâteaux ในรูปพหูพจน์) เป็นคำในภาษาฝรั่งเศสหมายถึงเค้กกลวยหอม
ขายในเดือนพฤษภาคม
ขายในเดือนพฤษภาคมแล้วออกไป (Sell in May and go away) เป็นกลวิธีในการลงทุนในหุ้นจากทฤษฎี บางครั้งเรียกว่า ดัชนีวันฮาโลวีน (Halloween indicator) ที่เป็นช่วงเวลาตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเมษายน ที่ตลาดหุ้นมีความแข็งแกร่งอย่างเด่นชัดกว่าเดือนอื่น ๆ   ด้วยกลวิธีนี้ จึงมีการขายหุ้นในเดือนพฤษภาคมและเก็บเป็นเงินสดไว้ (เช่น กองทุนตลาดเงิน) แล้วจึงค่อยมาซื้อหุ้นอีกครั้งในช่วงราววันฮาโลวีน "การขายในเดือนพฤษภาคม" จึงเป็นความเชื่อที่ว่า ควรจะหลีกเลี่ยงการถือหุ้นในช่วงฤดูร้อน
การวิเคราะห์โดยบูแมนและเจคอบเซน (ค.ศ. 2002) แสดงให้เห็นผลกระทบที่เกิดขึ้นกับ 36 ใน 37 ประเทศ และตั้งแต่ในศตวรรษที่ 17 (ค.ศ. 1694) ในสหราชอาณาจักร และเกิดขึ้นอย่างมากโดยเฉพาะในยุโรป
ปลาแค้งู
ปลาแค้งู (Crocodile catfish; ) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในวงศ์ปลาแค้ (Sisoridae) มีรูปร่างเหมือนปลาแค้ทั่วไป แต่มีสีลำตัวอ่อนกว่า และมีส่วนหัวแบนราบกว่า และมีกระอยู่ทั่วลำตัวมากกว่าเห็นได้ชัด มีขนาดประมาณ 70 เซนติเมตร โดยมีอาหารและถิ่นที่อยู่เหมือนกับปลาแค้อีก 2 ชนิด คือ ปลาแค้วัว (B. bagarius) และปลาแค้ยักษ์ (B. yarrelli) ที่อยู่ในสกุลเดียวกันแต่พบในส่วนที่เป็นหน้าดินกว่า
เป็นปลาแค้ชนิดที่พบได้น้อย นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ซึ่งเป็นปลาที่มีราคาสูง และมีชื่ออื่นอีกว่า "ปลาแค้หัวแบน"
วัดมหาธาตุวรวิหาร
วัดมหาธาตุวรวิหาร อาจหมายถึง
พระยาราชวังสัน
พระยาราชวังสัน หรือ พระยาราชบังสัน เป็นบรรดาศักดิ์ ตำแหน่งจางวางอาสาจาม มีปรากฏในพงศาวดารตั้งแต่สมัยต้นกรุงศรีอยุธยาตอนต้น อาจหมายถึง
เวสต์ไลฟ์
เวสต์ไลฟ์ (Westlife) เป็นวงบอยแบนด์จากไอร์แลนด์ รวมวงเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 ประกอบไปด้วย เชน ฟิแลน, คีแอน อีแกน, มาร์ก ฟีฮิลี, นิกกี เบิร์น และอดีตสมาชิก ไบรอัน แมคแฟดเดน ซึ่งไซมอน โคเวล เป็นผู้จัดการในขณะนั้น โดยปัจจุบัน ผู้จัดการวงคือ Louis Walsh เวสต์ไลฟ์ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากในไอร์แลนด์และอังกฤษ รวมถึงในยุโรป แอฟริกา เอเชีย ลาตินอเมริกา และ ออสเตรเลีย เมื่อไม่นานมานี้พวกเขาได้พัฒนาวงจากทีนป็อป สู่ Adult contemporary music กับยอดขาย 36 ล้านก๊อปปี้กับ 8 อัลบั้มที่ผ่านมา เป็นวงที่มีเพลงอันดับ 1 ถึง 14 เพลงในสหราชอาณาจักร เป็นที่ 3 รองจากเอลวิส เพรสลีย์และเดอะ บีทเทิลส์ เท่าเทียบเท่ากับคลิฟ ริชาร์ด
ได้รับสองรางวัลบริทอวอร์ด กับหนึ่งรางวัลเอ็มทีวี ยุโรป มิวสิก อวอร์ดส และยังเป็นวงที่มีการแสดงสดที่สนามกีฬากลางแจ้ง (arena) ที่มากที่สุด กับเจ้าของสถิติการมีคอนเสิร์ตที่สนามเวมบลีย์มากถึง 23 ครั้ง
ประวัติ
เวสต์ไลฟ์ ฟอร์มวงในเดือนกรกฎาคม ปี พ.ศ. 2541 โดยมีสมาชิกคือ Shane Steven Filan, Nicholas Bernard James Adam Byrne Jr., Markus Michael Patrick Feehily, Kian John Francis Egan และ Brian Nicholas McFadden โดยก่อตั้งวงที่เมืองดับลิน ประเทศไอร์แลนด์
ก้าวแรกแห่งความสำเร็จ (2541–2542)
ในปี 1998 Westlife ได้เปิดวงบอยแบนด์ ในสหราชอาณาจักร และในปี พ.ศ. 2542 ซิงเกิลแรกของพวกเขา "Swear It Again" วางแผงและขึ้นสู่ชาร์ตอันดับสูงสุดในไอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร และความสำเร็จของเวสต์ไลฟ์ได้ยืนยันด้วยซิงเกิลที่ 2 "If I Let You Go" ขึ้นสู่อันดับ 1 ของชาร์ตในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2542 ตามด้วย "Flying Without Wing" ในเดือนตุลาคม ฉบับนี้รวมเพลงสำหรับภาพยนตร์ของ Cutfather กับ Joe เรื่อง My Private Movie พวกเขากลายเป็นนักร้องนักโชว์อันดับ 1 ในทศวรรษใหม่ เมื่อซิงเกิลของพวกเขา "I Have a Dream"/"Seasons in the Sun" ทำลายสถิติของ Cliff Richard เพลง "The Millennium Prayer" อัลบั้มแรก ได้ใช้ชื่ออัลบั้มอย่างง่าย ๆ เวสต์ไลฟ์ วางจำหน่ายเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2542 และกลายเป็นอัลบั้มยอดนิยม ขึ้นชาร์ตสูงสุดอันดับ 2 ซึ่งอัลบั้มนี้รวมเพลงซิงเกิล 4 ซิงเกิลและตามด้วย "Fool Again" ซึ่งขึ้นชาร์ตในเดือนเมษายน พ.ศ. 2543
บอยแบนด์ยอดนิยม (2543–2546)
ไม่นานนักเวสต์ไลฟ์ก็ออกอัลบั้มใหม่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2542 Coast To Coast ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากมายในสหราชอาณาจักร และเป็นอัลบั้มที่ 4 ของประเทศที่ขายดีในรอบปี เวสต์ไลฟ์ทัวร์คอนเสิร์ตรอบสหราชอาณาจักร "ทัวร์คอนเสิร์ต Coast To Coast" อัลบั้มนี้โดดเด่นด้วยการร้องหมู่ระหว่างมารายห์ แครี ในเพลงคลาสสิกของ ฟิล คอลลินส์ "Against All Odds (Take a Look at Me Now)" และ "My Love" ทั้ง 2 ซิงเกิลขึ้นสู่อันดับ 1 ในสหราชอาณาจักร  เขาสร้างสถิติ 7 ซิงเกิลที่ขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ตสหราชอาณาจักรในธันวาคม 2000
RCT
RCT อาจเป็นคำย่อของ
เวสต์ไลฟ์
บอยแบนด์ยอดนิยม (2543–2546)
ในปี พ.ศ. 2544 พวกเขาเริ่มต้นเวิลด์ทัวร์ ชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่า "The No Stools Tour" และหลังจากนั้นอัลบั้มที่ 3 ก็วางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2544 World Of Our Own ซึ่งมีเพลงยอดนิยมอย่าง "Queen of My Heart" และ "World of Our Own" รวมทั้งเพลงต้นฉบับอย่าง "Evergreen" ซึ่งร้องใหม่โดย Gareth Gates และ Will Young ในรายการ Pop Idol
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2545 เวสต์ไลฟ์วางแผงอัลบั้มรวมเพลงยอดนิยม Unbreakable ชุดที่ 1 และออกซิงเกิล "Unbreakable" ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2542 พร้อมทั้ง "Tonight" และ "Miss You Nights"
เดือนกันยายน พ.ศ. 2546 เวสต์ไลฟ์ออกซิงเกิล Hey Whatever ซึ่งขึ้นสู่ชาร์ตอันดับ 4 ในชาร์ตสหราชอาณาจักร และในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 อัลบั้มที่ 4 ของพวกเขา Turnaround บรรจุเพลงดัง ๆ ฉบับขับร้องใหม่ Barry Manilow อย่าง "Mandy" วางจำหน่ายพฤศจิกายน พ.ศ. 2546 และ "Obvious" ก็เป็นซิงเกิลหนึ่งในอัลบั้มนี้ ขึ้นชาร์ตอันดับ 3
ในปี พ.ศ. 2546 เวสต์ไลฟ์ได้รับรางวัล Record of the Year เป็นครั้งที่ 3 ใน 5 ปีของพวกเขากับการเป็นนักร้อง
แมคแฟดเดนออกจากวง (2547)
วันที่ 9 มีนาคม พ.ศ. 2547 3 สัปดาห์ก่อนทัวร์คอนเสิร์ตของเวสต์ไลฟ์ Brian McFadden แยกจากวงด้วยเหตุผลเพื่ออุทิศเวลาให้ครอบครัวมากขึ้น กับอดีตสมาชิกวง Atomic Kitten Kerry Katona และลูกทั้ง 2 ของเขา Molly (เกิดปี 2001) และ Lilly Sue (เกิดปี พ.ศ. 2546)
เวสต์ไลฟ์ในแบบใหม่ (2548–2554)
ในปี พ.ศ. 2547 หลังการพักร้อนกว่า 4 เดือน พวกเขากลับมาอีกครั้งกับเพลง "You Raise Me Up" ที่นำเอาเพลงของวง Secret Garden มาทำใหม่ ในสไตล์ Gospel/Pop ซิงเกิลนี้เป็น 1 ใน ซิงเกิลของอัลบั้มที่ 7 Face To Face ในวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ทั้งซิงเกิลและอัลบั้มนี้ได้ขึ้นสู่อันดับ 1 ชาร์ตสหราชอาณาจักร ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่ทั้งอัลบั้มและซิงเกิลของเวสต์ไลฟ์ขึ้นสู่อันดับสูงสุดในสัปดาห์เดียวกัน รวมทั้งซิงเกิลนี้ยังได้รับรางวัลเพลงแห่งปีของสหราชอาณาจักร ซึ่งเป็นศิลปินที่ได้รางวัลเพลงแห่งปีของสหราชอาณาจักรมากที่สุดถึง 4 ปี (รางวัลนี้เริ่มเมื่อปี พ.ศ. 2541 - No Matter What ของ Boyzone) คือ ปี พ.ศ. 2542 - Flying Without Wing, ปี 2543 - My Love, ปี 2546 - Mandy และปี 2548 - You Raise Me Up นอกจากนี้ยังมีเพลง "When You Tell Me That You Love Me" ซึ่งได้บันทึกเสียงเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2549 กับเจ้าของเพลงอย่าง Diana Ross‎ (เคยมีการนำมาร้องใหม่โดย Dolly Parton และ Julio Iglesias) นอกจากนี้ก็ได้ออกซิงเกิลที่ 3 "Amazing" อีกด้วย
ปลายปี พ.ศ. 2549 เวสต์ไลฟ์กับสตูดิโออัลบั้มที่ 8 ของเขา ซึ่งร่วมกับ Sony BMG The Love Album ซึ่งเป็นอัลบั้มรวมเพลงที่นำมาขับร้องใหม่ทั้งหมดจากต้นฉบับเดิม ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มคือ บทเพลงที่นำมาขับร้องใหม่ของ Bette Midler "The Rose" ซึ่งเป็นซิงเกิลที่ 14 ของพวกเขาที่ขึ้นสู่อันดับ 1 ในสหาชอาณาจักร ทำให้พวกเขาเป็นที่ 3 รองจากเอลวิส เพรสลีย์และเดอะ บีทเทิลส์ เท่าเทียบเท่ากับคลิฟ ริชาร์ด
เวสต์ไลฟ์ยังจัดทัวร์คอนเสิร์ตครั้งใหม่ "คอนเสิร์ตทัวร์ The Love" เริ่มเมื่อกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่เมือง เพิร์ท, ออสเตรเลีย ซึ่งทัวร์ครั้งนี้ก็ได้จัดในอีกหลาย ๆ เมืองในออสเตรเลีย ก่อนจะไปที่แอฟริกาใต้, สหราชอาณาจักร, ไอร์แลนด์ และสิ้นสุดที่ดับลิน เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม
ประกาศยุบวง (2554–2555)
เมื่อเดือนตุลาคม 2011 เวสต์ไลฟ์ได้ประกาศแยกวงในปี 2012 หลังการทัวร์คอนเสิร์ต Greatest Hits ซึ่งจัดขึ้นที่สนามกีฬาโครค พาร์ค (Croke Park Stadium) ในดับลิน เมื่อวันที่ 22-23 มิถุนายน 2012 โดยมีผู้ชม 85,000 คน
กลับมารวมวง (2561)
เมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เวสต์ไลฟ์ประกาศกลับมารวมวง โดยจะมีซิงเกิลใหม่ที่เขียนโดยเอ็ด ชีแรนและการทัวร์คอนเสิร์ตในปี พ.ศ. 2562 ต่อมาในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2562 เวสต์ไลฟ์ออกซิงเกิล "เฮลโลมายเลิฟ" การทัวร์คอนเสิร์ตครั้งที่ 13 ของพวกเขา The Twenty Tour จะเริ่มที่เมืองเบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือในเดือนพฤษภาคม ปีเดียวกัน
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2564 เวสต์ไลฟ์ออกซิงเกิล "สตาร์ไลต์" ซิงเกิลนำของอัลบั้มที่ 12 ไวลด์ดรีมส์ ซึ่งออกจำหน่ายในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2564
พ.ศ. 2523
พุทธศักราช 2523 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1980 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
ชาวสวิส
ชาวสวิส (die Schweizer, les Suisses, gli Svizzeri, ils Svizzers, Swiss) คือประชาชนที่เกิดในประเทศสวิตเซอร์แลนด์
ซากะ..ฉันจะคิดถึงเธอ
STAY ซากะ..ฉันจะคิดถึงเธอ (STAY) เป็นละครชุดในโครงการพิเศษของแอปพลิเคชัน ไลน์ทีวี โดย บริษัท ไลน์ คอร์ปอเรชัน (ประเทศไทย) จำกัด ผลิตโดยจีทีเอชและนาดาวบางกอก ด้วยความร่วมมือจาก SAGA Prefectural Government และ Saga Prefecture Film Commission สร้างเรื่องและเขียนบทโดยทรงยศ สุขมากอนันต์ โดยเป็นเรื่องราวความรักของ หมี และ จุก สองคนไทยที่ต้องไปใช้ชีวิตภายในจังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นจังหวัดเล็ก ๆ แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นตลอดมา ออกอากาศให้ชมทุกวันเสาร์เวลา 20.00 น. ทางแอปพลิเคชัน ไลน์ทีวี และจะรีรันทางโทรทัศน์อีกครั้งทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 และจีทีเอชออนแอร์ ทุกวันเสาร์ เวลา 22.00 น.
การผลิต
โครงการ STAY เป็นหนึ่งในโครงการพิเศษที่ทางจีทีเอชได้รับข้อเสนอมาจาก ไลน์ คอร์ปอเรชัน (ประเทศไทย) เพื่อใช้เป็นเนื้อหาพิเศษ (Exclusive Content) ในการโฆษณาส่งเสริมแอปพลิเคชันไลน์ทีวีหลังเปิดตัวจริง ซึ่งก่อนหน้านั้นจีทีเอชได้ใช้ช่องทางไลน์ทีวี ในการส่งตอนย้อนหลังของ เพื่อนเฮี้ยน..โรงเรียนหลอน ออกอากาศไปแล้ว เมื่อได้โจทย์ข้างต้น ย้ง จึงมีความคิดที่อยากจะทำละครสั้นที่แสดงถึงวิถีชีวิตแบบบ้าน ๆ ขึ้น และประกอบกับการที่ทางการญี่ปุ่นมีความต้องการให้ทีมงานชาวไทยเข้าไปถ่ายทำละครเพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์ประเทศ แนวคิด และวิถีชีวิตของประชากรชาวญี่ปุ่น บวกกับการที่ทีมสถานที่ได้ส่งแผ่นพับประชาสัมพันธ์จังหวัดซางะเข้ามา ทำให้ทรงยศตัดสินใจเลือกใช้สถานที่นี้ในการถ่ายทำทันที
การถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 2558 โดยยกทีมงานไปถ่ายทำกว่า 30 ชีวิต และเก็บภาพอยู่นานเดือนกว่า ๆ ก่อนจะกลับมาเปิดตัวอย่างเป็นทางการภายในงานเปิดตัวแอปพลิเคชันไลน์ทีวีที่ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมานั่นเอง
เรื่องย่อ
จุก (เก้า - สุภัสสรา ธนชาต) หญิงสาวผู้ฝันอยากมีหนังสือของตัวเองสักเล­่มในชีวิต เธอจึงเอาเรื่องฝันและเรื่องเรียนของตัวเอ­งมารวมกันซะเลย โดยคิดโครงงานสำเร็จการศึกษาส่งอาจารย์ เป็นหนังสือบันทึกการเดินทางเกี่ยวกับอาหา­รการกินที่ญี่ปุ่น โดยทำร่วมกับ แอน เพื่อนสาวคนสนิท และแล้วการเดินทางไปสำเร็จความฝันของจุกก็­เริ่มขึ้น โดยมีจุดหมายปลายทางที่ไร่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดซางะ ประเทศญี่ปุ่น แต่กลายเป็นว่าจุกต้องบินเดี่ยวแบบไม่คาดค­ิด เพราะแอนเพื่อนสนิทดันมาเบี้ยวซะงั้น
ที่ไร่แห่งนั้นเอง จุกได้เจอกับ หมี (ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์) หนุ่มไทยมาดนิ่งแต่ใจดี ผู้หนีมาใช้ชีวิตและทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่นเป­็นเวลากว่าสามปี หมีเปรียบเสมือนพี่เลี้ยงคอยดูแลจุกในทุกเ­รื่อง นั่นจึงทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันอย่างรวดเร็­ว รวมถึงความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กัน ก็ได้เริ่มก่อตัวขึ้นช้า ๆ แบบไม่รู้ตัว
กีฬายิงปืนในซีเกมส์ 2013
กีฬายิงปืนในซีเกมส์ 2013 จัดแข่งขันขึ้นที่ สนามยิงปืนดากองเหนือ ในย่างกุ้ง ประเทศพม่า ระหว่างวันที่ 11–17 ธันวาคม 2556
เวียนนาซีเซสชัน
กลุ่ม ‘เวียนนาซีเซสชัน’ (Vienna Secession) เป็นกลุ่มศิลปินที่ทรงพลังกลุ่มหนึ่งของออสเตรีย เนื่องจากเต็มไปด้วยบุคลากรรุ่นใหม่มากมายที่มีพลังผลักดันในการทำงานอย่างท่วมท้น ปรัชญาและแนวการทำงานของกลุ่มนั้นก็เป็นดังคำที่จารึกไว้เหนือประตูทางเข้าอาคารซีเซสชันที่ว่า “ในยุคสมัยมันคือศิลปะ ในศิลปะมันคืออิสรภาพ” (Der Zeit ihre Kunst, der Kunst Ihre Freiheit)
ประวัติ
กลุ่มเวียนนาซีเซสชันก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1897 โดย กุสตาฟ คลิมต์, โคโลมาน โมเซอร์, โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์, โยเซฟ มาเรีย ออลบริช, แมค คลิงเกอร์ และศิลปินอีกหลายคน อย่างไรก็ตาม ออทโท วากเนอร์ ก็เป็นศิลปินอีกคนของกลุ่มที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง แม้จะไม่ใช่หนึ่งในผู้ก่อตั้งก็ตาม ก่อนจะมาเป็นกลุ่มซีเซสชัน เดิมศิลปินในกลุ่มเคยร่วมประท้วงสถาบันศิลปะเวียนนา (The Vienna Künstlerhaus) เนื่องด้วยเหตุที่สถาบันไม่อนุญาตให้นักออกแบบต่างชาติที่ไม่ใช่ชาวออสเตรียนหรือเยอรมันเข้าร่วมแสดงงาน ซึ่งปรากฏการณ์นี้มีอยู่ทั่วไป ทั้งในฝรั่งเศส อังกฤษ และเยอรมัน แสดงให้เห็นถึงการขัดแย้ง ระหว่างกลุ่มประเพณีนิยมและกลุ่มความคิดใหม่ ทำให้ศิลปินแยกตัวออกมาจากสถาบันและก่อตั้งกลุ่มเวียนนาซีเซสชันขึ้นมา
งานแสดงศิลปกรรมครั้งแรกที่จัดขึ้นโดยกลุ่มซีเซสชันนี้จัดขึ้นในเดือนมีนาคม ปี ค.ศ. 1898 มีผู้เข้าชมมากกว่า 57,000 คน และหนึ่งในผู้ที่มาเข้าชมก็คือ จักรพรรดิฟรันซ์ โยเซฟที่ 1 ซึ่งเป็นแขกในงานแสดงด้วยนั่นเอง แสดงให้เห็นถึงความสามารถและความสำเร็จในชื่อเสียงของศิลปินในกลุ่มที่สามารถดึงดูดผู้เข้าชมงานได้มากถึงเพียงนี้ การจัดงานแสดงศิลปกรรมครั้งแรกของกลุ่มซีเซสชันนี้ไม่ได้จัดขึ้น ณ สถานที่ทำการของกลุ่มอย่างที่เข้าใจกัน เนื่องจากอาคารยังอยู่ในระหว่างการดำเนินงานก่อสร้าง ทางกลุ่มจึงได้เช่าที่ทำการใหญ่ของสมาคมชาวสวนแห่งกรุงเวียนนา (Vienna Horticultural Association) เป็นสถานที่จัดงานบรรยากาศของห้องจัดงานนั้นสร้างความแปลกและความรู้สึกใหม่ๆด้วยพรรณไม้ต่าง ๆ อีกทั้งการจัดแขวนผลงานนั้นก็ยังสร้างปรากฏการณ์ใหม่ ภาพทุกภาพถูกแขวนอยู่ในระดับสายตาเท่า ๆ กันทุกภาพไม่มีการแขวนเหลื่อมหรือซ้อนกันอย่างเช่นการจัดแสดงในที่อื่น ๆ นั่นคือการนำแนวคิดใหม่ ๆ มาสู่การทำงานในรูปแบบใหม่ของกลุ่ม
การเกิดขึ้นของกลุ่มซีเซสชันนั้น ทำให้กลุ่มสมาคมศิลปินแห่งกรุงเวียนนาต้องเสื่อมความนิยมลงไปมาก จนกระทั่งกลุ่มของพวกเขาสามารถเข้ามามีบทบาทขึ้นแทนที่กลุ่มสมาคมศิลปินแห่งเวียนนาในที่สุดในปี ค.ศ. 1900 ศิลปินที่เคยอยู่กับกลุ่มของสมาคมศิลปินเวียนนาจึงต่างมุ่งหันเข้ามาเป็นสมาชิกกลุ่มซีเซสชันนี้กันอย่างมากมาย บนความสำเร็จนี้ของกลุ่มซีเซสชัน ได้ทำให้ศิลปะสมัยใหม่เกิดตื่นตัวไปทั่วทั้งวงการศิลปะของออสเตรียและยุโรปและในการจัดแสดงงานศิลปกรรมครั้งที่ 14 ที่จัดขึ้นในเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1902 นั้นถือว่าเป็นชุดที่สมบูรณ์ที่สุดในจำนวนการจัดการแสดงภาพทั้งหมดของกลุ่มซีเซสชัน ออกแบบโดย โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์ เพื่ออุทิศให้แก่ ลุดวิจ ฟาน เบโทเฟน กลายเป็นงานที่เป็นที่รู้จักและชื่นชมกันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะผลงานประติมากรรม Beethoven ของ แมค คลิงเกอร์ และ The Beethoven friezes ของ กุสตาฟ คลิมต์
ในปี ค.ศ. 1903 ดังที่ได้กล่าวแล้วว่ากลุ่มซีเซสชันนั้นประกอบด้วยศิลปินที่ทำงานในหลายแนวทางทั้งงานจิตรกรรม สถาปัตยกรรม และช่างออกแบบในสายงานต่าง ๆทางศิลปกรรมอีกมากมาย โยเซฟ ฮอฟฟ์มันน์ และ โคโลมาน โมเซอร์ สองศิลปินในกลุ่มซีเซสชันซึ่งเป็นนักออกแบบผลิตภัณฑ์ ทั้งสองร่วมกันก่อตั้งโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งในชื่อ โรงงานเวียนนา (Wiener Wekstatte) และสถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นโรงงานระบายงานจากการทำงานของศิลปินต่าง ๆ ในกลุ่มซีเซสชันอีกทางหนึ่งด้วย
รูปแบบงาน
งานของกลุ่มเวียนนาซีเซสชันไม่เหมือนกับงานของกลุ่มความเคลื่อนไหวอื่น ๆ รูปแบบงานของกลุ่มนี้มีความหลากหลายมาก อาทิ เช่น งานสถาปัตยกรรมอย่าง อาคารซีเซสชันที่เปรียบเสมือนกับสัญลักษณ์ของกลุ่ม งานประติมากรรม งานตกแต่งอาคาร หรือ แม้กระทั่งงานจิตรกรรม แนวความคิดแต่เริ่มของพวกเขาคือความต้องการที่จะฉีกแนวงานของออกจากกรอบหรือขนบแบบเดิม ๆ เพื่อที่จะได้สร้างงานรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มาก่อน แนวงานของพวกเขาเกิดจากส่วนผสมที่หลากหลายดูคล้ายกับศิลปะแบบอาร์ตนูโว (Art Nouveau) แต่งานที่มีออกมาก็แอบแฝงความเป็นงานแบบสัญลักษณ์ (Symbolist) เอาไว้ ดังจะเห็นได้จากงานของคลิมต์ เป็นต้น
สถาปัตยกรรม
อาคารที่ทำการของกลุ่มนั้น ทางกลุ่มซีเซสชันได้ลงทุนด้วยเงินจำนวนมากจากการกู้ยืมธนาคาร การออกแบบและการตกแต่งภายในนั้นเป็นไปแบบช่วยกันคนละไม้คนละมือ แต่ความคิดส่วนใหญ่ทั้งหมดมาจากแนวความคิดของ กุสตาฟ คลิมต์ ซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มนั้นเอง ลักษณะอาคารจะเป็นโครงสร้างและรูปแบบเหมือนกับสถาปัตยกรรมในยุคกรีกและอียิปต์ ซึ่งเป็นไปตามแนวอิทธิพลทางศิลปะของสมาชิกส่วนมากในกลุ่ม แต่สำหรับแนวทางของคลิมต์นั้น เขาไม่ได้ลอกแบบศิลปะแบบกรีกหรืออียิปต์มาใช้อย่างเต็มตัว แต่เขาได้นำมันมาประยุกต์กับแนวคิดใหม่ของ ‘โมเดิร์น อาร์ต’ (Modern art) หรือ ศิลปะสมัยนิยม ซึ่งในออสเตรียในขณะนั้นนอกจากจะมุ่งสร้างประเทศด้วยศิลปกรรมตามแบบอย่างปารีสแล้ว โมเดิร์น อาร์ต ยังเป็นสิ่งที่แทรกซึมเข้าไปในผังเมืองที่ถูกกำหนดขึ้นใหม่ด้วยในส่วนที่เรียกว่า ‘ริงสตราสส์’ (Ringstasse) อีกด้วย
ผลงานอาคารในแบบโมเดิร์นอาร์ตที่เป็นตัวอย่างขึ้นชื่อคือผลงานของ ออทโท วากเนอร์ ซึ่งปรากฏอยู่ในหลายแห่งของริงสตราสส์ในกรุงเวียนนา อาคารที่เห็นได้ชัดก็คืออาคารที่ทำการไปรษณีย์ (Postal Saving Bank) ในเวียนนา แนวการออกแบบนี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับ โยเซฟ มาเรีย ออลบริช หนึ่งในศิลปินกลุ่มซีเซสชัน โดยเขาได้นำมาประยุกต์กับแนวความคิดรูปแบบเก่าไปสู่รูปแบบใหม่เพื่อใช้ในการออกแบบอาคารซีเซสชันอย่างลงตัว เหนืออาคารนั้นเป็นรูปทรงกลมคล้ายโดมในศิลปะแบบไบแซนไทน์ (Byzantine) การใช้รูปทรงนี้เข้ามาเป็นรูปแบบของอาคาร ทำให้ตัวอาคารมองดูคล้ายกับวิหาร
ปัจจุบันอาคารหลังนี้ได้ตกมาเป็นสมบัติของแกลเลอรี เบลเฟเดเรอร์ (Austrain Gallery Belvedere) ซึ่งจัดแสดงผลงานศิลปะร่วมสมัยของศิลปินมากมาย ๆหมุนเวียนกันมาจัดอยู่เรื่อย ๆ แต่ก็ยังคงเปิดแสดงผลงาน The Beethoven friezes ของคลิมต์อยู่เสมอ
ปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิของชนเผ่าพื้นเมือง
ปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิของปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม (Declaration on the Rights of Indigenous Peoples) ผ่านโดยสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติระหว่างสมัยประชุมที่ 62 ที่สำนักงานใหญ่สหประชาชาติในนครนิวยอร์ก เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2550
ขณะที่ปฏิญญาสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติจะมิใช่ตราสารอันมีผลผูกพันตามกฎหมายภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ แต่สหประชาชาติแถลงว่า ปฏิญญาฯ "แสดงถึงพัฒนาการอันรวดเร็วของบรรทัดฐานกฎหมายระหว่างประเทศ และปฏิญญาฯ ยังสะท้อนพันธกรณีของสหประชาชาติที่จะขับเคลื่อนไปยังทิศทางที่แน่นอน" สหประชาชาติอธิบายว่าปฏิญญาฯ ว่าเป็น "มาตรฐานสำคัญในการปฏิบัติต่อปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม ซึ่งจะเป็นเครื่องมือสำคัญมุ่งสู่การกำจัดการละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิมกว่า 370 ล้านคนของโลกอย่างไม่ต้องสงสัย และช่วยพวกเขาในการต่อสู้กับการเลือกปฏิบัติและการถูกเบียดตกขอบ (marginalisation)"
เป้าประสงค์
ปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิของปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิมแถลงสิทธิปัจเจกและสิทธิร่วมของปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม เช่นเดียวกับสิทธิในวัฒนธรรม อัตลักษณ์ ภาษา การจ้างงาน สาธารณสุข การศึกษาและประเด็นอื่น ปฏิญญาฯ ยัง "ให้ความสำคัญแก่สิทธิปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิมในการธำรงรักษาและเสริมสร้างสถาบัน วัฒนธรรมและประเพณีของตน และเพื่อติดตามการพัฒนาให้สอดคล้องกับความต้องการและความปรารถนาของพวกเขาเอง" มัน "ห้ามการเลือกปฏิบัติต่อปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม" และยัง "สนับสนุนการมีส่วนอย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพในทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา และสิทธิของพวกเขาในการคงความแตกต่าง และติดตามวิสัยทัศน์ด้านการพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมของพวกเขาเอง"
การเจรจาและการลงมติเห็นชอบ
ปฏิญญาสหประชาชาติว่าด้วยสิทธิของปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิมใช้เวลาจัดทำนานถึง 25 ปี แนวคิดในการจัดทำเริ่มขึ้นใน พ.ศ. 2525 เมื่อคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติจัดตั้งคณะทำงานว่าด้วยปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม (WGIP) ซึ่งจัดตั้งขึ้นเป็นผลจากการศึกษาโดยผู้เสนอรายงานการประชุมพิเศษ José R. Martínez Cobo ว่าด้วยปัญหาการเลือกปฏิบัติที่ปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิมเผชิญ คณะทำงานดังกล่าว ซึ่งได้รับมอบหมายให้พัฒนามาตรฐานสิทธิมนุษยชนซึ่งจะคุ้มครองปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม เริ่มต้นทำงานใน พ.ศ. 2528 โดยร่างปฏิญญาว่าด้วยสิทธิของปวงชนท้องถิ่นดั้งเดิม ร่างปฏิญญาแล้วเสร็จใน พ.ศ. 2536 และถูกเสนอต่อคณะอนุกรรมการว่าด้วยการป้องกันการเลือกปฏิบัติและการคุ้มครองชนกลุ่มน้อย ซึ่งให้การรับรองในปีถัดมา ระหว่างนี้ องค์การแรงงานระหว่างประเทศได้เห็นชอบอนุสัญญาว่าด้วยชนพื้นเมืองและชนเผ่า พ.ศ. 2532
ต่อมา ปฏิญญาฯ ถูกส่งต่อไปยังสมัชชาใหญ่ ซึ่งได้มีการลงมติยอมรับข้อเสนอเมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2550 ระหว่างสมัยประชุมสามัญที่ 61 มี 143 ประเทศลงมติเห็นชอบ สี่ประเทศไม่เห็นชอบ และสิบเอ็ดประเทศงดออกเสียง รัฐสมาชิกสี่ประเทศที่ลงมติไม่เห็นชอบมีออสเตรเลีย แคนาดา นิวซีแลนด์ และสหรัฐอเมริกา โดยทุกประเทศข้างต้นกำเนิดขึ้นเดิมเป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักร และมีประชากรอพยพส่วนใหญ่มิใช่ปวงชนท้องถิ่น และมีประชากรท้องถิ่นส่วนน้อย นับแต่นั้น ทั้งสี่ประเทศได้เปลี่ยนไปลงนามปฏิญญาดังกล่าว ประเทศที่ไม่ออกเสียงได้แก่ อาเซอร์ไบจาน บังกลาเทศ ภูฏาน บุรุนดี โคลอมเบีย จอร์เจีย เคนยา ไนจีเรีย สหพันธรัฐรัสเซีย ซามัวและยูเครน ส่วนรัฐสมาชิกอีก 34 รัฐไม่มาลงมติ โคลอมเบียและซามัวได้เปลี่ยนไปลงนามเอกสารนับแต่นั้น
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2002
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2002 (2002 FIVB Volleyball Women's World Championship) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 24 ทีม ได้มีการจัดขึ้นที่ประเทศเยอรมนี เริ่มทำการแข่งขันตั้งแต่วันที่ 30 สิงหาคม – 15 กันยายน พ.ศ. 2545
พระสุริโยทัย
พระสุริโยทัย หรือคำให้การชาวกรุงเก่าออกพระนามว่าพระมหาเทวี เป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระมหากษัตริย์รัชกาลที่ 15 ของอาณาจักรอยุธยาสมัยราชวงศ์สุพรรณภูมิ พระสุริโยทัยตามพงศาวดารหลวงประเสริฐฯ กล่าวเพียงแค่เป็นอัครมเหสีผู้เสียสละพระชนม์ชีพเพื่อปกป้องพระราชสวามีในสงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ในปี พ.ศ. 2092 จึงได้รับยกย่องเป็นวีรสตรี
พระราชประวัติ
พระสุริโยทัยทรงเป็นพระอัครมเหสีในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ในขณะที่สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ขึ้นครองราชสมบัติกรุงศรีอยุธยาต่อจากขุนวรวงศาธิราชได้เพียง 7 เดือน เมื่อ พ.ศ. 2091 พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้และมหาอุปราชาบุเรงนองยกกองทัพพม่าเข้ามาทางด่านเจดีย์สามองค์และเข้ามาตั้งค่ายล้อมพระนคร การศึกครั้งนั้นเป็นที่เลื่องลือถึงวีรกรรมของพระสุริโยทัย เพราะขณะพระเจ้าแปรตะโดธรรมราชาที่ 1 กำลังปะทะกับสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระนางได้ไสช้างพระที่นั่งเข้าขวางด้วยเกรงว่าพระราชสวามีจะเป็นอันตราย จนถูกพระแสงของ้าวฟันพระอังสาขาดสะพายแล่ง สวรรคตอยู่บนคอช้าง เมื่อวันอาทิตย์ ขึ้น 6 ค่ำ เดือน 4 ปีจุลศักราช 910 ตรงกับวันเดือนปีทางสุริยคติคือวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2091 เมื่อสงครามยุติลง สมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้ทรงปลงพระบรมศพของพระนางและสถาปนาสถานที่ปลงพระศพเป็นวัดศพสวรรค์ (หรือวัดสวนหลวงสบสวรรค์ในปัจจุบัน)
พระวีรกรรมในหลักฐานไทย
พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ระบุว่า เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2090 สมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสด็จออกไปดูกำลังข้าศึกที่ภูเขาทอง พระสุริโยทัยพร้อมด้วยพระราชโอรสพระราชธิดารวม 4 พระองค์ตามเสด็จด้วย โดยพระองค์ทรงแต่งกายอย่างพระมหาอุปราช ทรงช้างพลายทรงสุริยกษัตริย์สูง 6 ศอก ครั้นยกกองทัพออกไปบริเวณทุ่งภูเขาทอง กองทัพอยุธยาปะทะกับกองทัพพระเจ้าแปร ซึ่งเป็นทัพหน้าของพม่า ช้างทรงของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเกิดเสียทีหันหลังหนีจากข้าศึก พระเจ้าแปรก็ทรงขับช้างไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด พระสุริโยทัยทอดพระเนตรเห็นพระราชสวามีกำลังอยู่ในอันตรายจึงรีบขับช้างเข้าขวางพระเจ้าแปร ทำให้ทรงไม่สามารถติดตามต่อไปได้ พระเจ้าแปรจึงทำยุทธหัตถีกับพระสุริโยทัย เนื่องจากพระนางอยู่ในลักษณะเสียเปรียบ ช้างพระเจ้าแปรได้เสยช้างพระสุริโยทัย จนเท้าหน้าทั้งสองลอยพ้นพื้นดิน แล้วพระเจ้าแปรจึงฟันพระสุริโยทัยด้วยพระแสงของ้าวต้องพระอังสาขาดถึงราวพระถัน ส่วนพระราชพงศาวดารกรุงเก่า ฉบับหลวงประเสริฐอักษรนิติ์ ระบุว่ามีพระราชธิดาสิ้นพระชนม์บนคอช้างด้วย
ถึงแม้ว่าจะมีการสร้างพระราชานุสาวรีย์ขึ้นเฉลิมพระเกียรติพระองค์ขึ้นหลายแห่งในประเทศไทย แต่ตัวตนและความเสียสละของพระองค์ยังเป็นหัวข้อที่ยังเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ เนื่องจากความจริงที่ว่าพระนามของพระองค์มิได้ถูกกล่าวถึงหรือบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์พม่าเลย และข้อเท็จจริงทั้งหมดเกี่ยวกับชีวิตของพระองค์ถูกคัดมาจากบางตอนของจดหมายเหตุกรุงศรีอยุธยาและการบรรยายของนักสำรวจชาวโปรตุเกส โดมิงกู เซชัส (Domingo Seixas)
พระราชโอรสและพระราชธิดา
พระสุริโยทัยมีพระราชโอรสพระราชธิดา 5 พระองค์ ซึ่งน่าจะเรียงลำดับดังนี้
พระราชานุสาวรีย์
หลังสงคราม สมเด็จพระมหาจักรพรรดิได้พระราชทานเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระสุริโยทัยที่สวนหลวง แล้วสร้างวัดอุทิศพระราชกุศลพระราชทาน คือ วัดสวนหลวงสบสวรรค์ สถูปขนาดใหญ่ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเก็บพระบรมอัฐิของสมเด็จพระสุริโยทัย ถูกเรียกว่า เจดีย์พระศรีสุริโยทัย
ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้มีโครงการก่อสร้างพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระสุริโยทัย ในบริเวณทุ่งมะขามหย่อง ตำบลบ้านใหม่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระสุริโยทัยและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในวโรกาสทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 5 รอบ ในปี พ.ศ. 2535
วัฒนธรรมสมัยนิยม
ได้มีการนำพระราชประวัติของสมเด็จพระสุริโยทัยมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ ในปี พ.ศ. 2535 ทางช่อง 3 โดยมีกาญจนา จินดาวัฒน์ รับบทเป็นสมเด็จพระสุริโยทัย และภาพยนตร์จากการกำกับของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ในปี พ.ศ. 2544 โดยมีหม่อมหลวงปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี รับบทเดียวกัน
ภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์เรื่อง "สุริโยไท" ซึ่งออกฉายในปี พ.ศ. 2544 เนื้อหากล่าวถึงตั้งแต่การสวรรคตของสมเด็จพระไชยราชาธิราช เหตุการณ์ซึ่งนำไปสู่สงครามและยุทธหัตถี และนำไปสู่การสวรรคตของสมเด็จพระสุริโยทัย ภาพยนตร์ใช้ต้นทุนสร้าง 550 ล้านบาท
ธันวาคม พ.ศ. 2556
'''ธันวาคม พ.ศ. 2556''' เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2556 วันแรกของเดือนเป็นวันอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันอังคาร
คอมมอนพีเพิล
"คอมมอนพีเพิล" (Common People) เป็นซิงเกิลที่เขียนโดย นิก แบงส์ ,จาร์วิส ค็อกเกอร์ ,แคนดิดา ดอยล์, สตีฟ แม็กคีย์ และรัสเซลล์ ซีเนียร์ และบันทึกเสียงโดย วงพัลป์ อยู่ในอัลบั้มชุด Different Class ออกจำหน่ายเมื่อปี พ.ศ. 2538 ได้ขึ้นชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักรอยู่ในอันดับที่ 2
วันทยาวุธ
วันทยาวุธ คือการกระทำตามคำสั่งในการฝึกแบบสากล ที่นิยมใช้ในการฝึกของเหล่าทหารและลูกเสือ โดยใช้เป็นสัญลักษณ์ในการทำความเคารพด้วยอาวุธประจำกาย
อันบิลีฟวะเบิลทรูธ
อันบิลีฟวะเบิลทรูธ เป็นวงดนตรีจากประเทศอังกฤษนำโดย Andy Yorke น้องชาย Thom Yorke นักร้องนำของ Radiohead โดยร่วมกับ Nigel Powell, Jason Moulster และ Jim Crosskey
ประวัติ
ก่อตั้งวงเมื่อปี ค.ศ. 1993 (พ.ศ. 2536) ที่เมือง Oxford โดยใช้ชื่อวงจากภาพยนตร์เรื่อง The Unbelievable Truth ของ Hal Hartley ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ 4 ปีให้หลังทางวงได้ออกซิงเกิลแรก Building กับค่ายเพลงท้องถิ่น Shifty Disco และได้ปล่อยอัลบั้มเต็ม Almost Here กับค่าย Virgin records ในปีถัดมา แต่หลังวงถูกปล่อยจาก Virgin Sorrythankyou อัลบัมที่สองก็ได้ถูกออกจำหน่ายกับ Shifty Disco ในปี 2000 โดยหลังจากนั้นในปีเดียวกัน พวกเขาได้ทำการยุบวงเนื่องจากการแยกตัวออกไปของ Andy
อย่างไรก็ตามปี 2001 ทางวงได้ออกอัลบัมคู่ Misc. Music ซึ่งบรรจุเพลง B-side, เพลงที่ไม่เคยเผยแพร่มาก่อน รวมทั้งบันทึกการแสดงสดจากงานอำลาวงที่ the Zodiac ในเมือง Oxford เมื่อวันที่ 16 กันยายน ปี 2000.
ปัจจุบัน Nigel Powell นอกจากจะร่วมงานกับวง Dive Dive เขาได้ตั้งวงใหม่ที่ชื่อ The Sad Song Co. โดยได้ออก 3 ซิงเกิลกับอีกหนึ่งอัลบั้มเต็มและกำลังทำผลงานชุดใหม่อยูในขณะนี้ ส่วน Jason และ Jim ก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของวง Nine Stone Cowboy ร่วมกับอดีตสมาชิกของ Ride และ Candyskin ที่มาจาก Oxford เช่นกัน
อนาคต
ถึงแม้ว่าในปี 2005 สมาชิกของวงได้ร่วมกันแสดงคอนเสิร์ตเฉพาะกิจเพื่อช่วยผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์สึนามิ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ส่งสัญญาณใดๆที่แสดงว่าทั้งหมดจะกลับมารวมวงอย่างเป็นทางการอีกครั้ง
Simple อัลบัมเดี่ยวชุดแรกของ Andy ที่ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนเก่าอย่าง Nigel และ Jason จะออกวางจำหน่ายในต้นปี 2008
สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลเวสต์แฮมยูไนเต็ด (West Ham United Football Club) เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพของอังกฤษ มีฉายาในภาษาไทยว่า "ทีมขุนค้อน" (The Hammer) ตั้งอยู่ในสแตรตเฟิร์ด, ลอนดอนตะวันออก, ประเทศอังกฤษ ปัจจุบันเล่นอยู่ในพรีเมียร์ลีก ลีกสูงสุดของอังกฤษ เดิมใช้สนามเหย้าคือ บุลินกราวนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 จนจบฤดูกาล 2015–16 ก่อนที่พวกเขาจะย้ายไปใช้สนามเหย้าแห่งใหม่ที่ สนามกีฬาโอลิมปิกในอุทยานโอลิมปิกราชินีเอลิซาเบธ
เวสต์แฮมชนะเลิศฟุตบอลถ้วยรายการเอฟเอคัพสามสมัย ในปี 1964, 1975 และ 1980 และ รองชนะเลิศอีกสองสมัย ในปี 1923 และ 2006 สโมสรได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในรายการยุโรป 2 รายการ โดยชนะการแข่งขันยูโรเปี้ยนคัพวินเนอร์สคัพในปี 1965 และได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศในปี 1976 เวสต์แฮมยังชนะเลิศรายการอินเตอร์โตโตคัพในปี 1999 พวกเขาเป็นหนึ่งในแปดสโมสรในอังกฤษที่ไม่เคยตกลงไปเล่นในระดับต่ำกว่าระดับสอง (Second tier) ในการแข่งขันด้วยระบบลีกฟุตบอลอังกฤษ โดยสามารถเล่นในลีกสูงสุดจำนวน 63 จาก 95 ฤดูกาล รวมถึงฤดูกาล 2020-21 ในปัจจุบัน และ สถิติอันดับในลีกสูงสุดของสโมสรได้แก่ฤดูกาล 1985-1986 ซึ่งทีมจบฤดูกาลด้วยอันดับ 3
ผู้เล่นเวสต์แฮมจำนวนสามคน ได้แก่ กัปตัน บ็อบบี้ มัวร์, จอฟฟ์ เฮิร์สต์ และ มาร์ติน ปีเตอร์ส เป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติอังกฤษชุดที่ชนะการแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายปี 1966 สโมสรมีการแข่งขันและความเป็นอริที่ยาวนานกับสโมสรมิลล์วอลล์และการแข่งขันระหว่างทั้งสองทีมได้รับชื่อเสียงและความอื้อฉาวจากเหตุการณ์ความรุนแรงจากการปะทะกันของแฟนบอลฮูลิแกนบ่อยครั้ง สโมสีเวสต์แฮมได้เริ่มนำโทนสีฟ้าและสีน้ำเงินมาใช้ในทีมในช่วงต้นทศวรรษ 1900 โดยมีการออกแบบแขนเสื้อสีฟ้าใช้เป็นชุดเหย้าครั้งแรกในปี 1904