cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้ามหานันทิน
พระราชประวัติ
พระเจ้านันทิวรธัน ตามตำนานโบราณระบุว่าเป็นราชโอรสองค์ที่ 9 ของ พระเจ้ากลาโศก เป็นพระราชนัดดาของ พระเจ้าศิศุนาค ส่วนพระองค์เป็นราชโอรสองค์ที่ 10 และเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของ ราชวงศ์ศิศุนาค พระองค์ถูกสังหารโดยราชบุตรนอกวรรณะของพระองค์ นั่นคือ พระเจ้ามหาปัทมนันทะ พระราชโอรสของพระองค์กับมเหสีวรรณะ ศูทร
ตระกูลทากัตสึกาซะ
ตระกูลทากัตสึกาซะ (鷹司家 (Takutsukasa-ke)) เป็นกลุ่มญาติชนชั้นสูงของญี่ปุ่น ทากัตสึกาซะเป็นสาขาหนึ่งของตระกูลฟูจิวาระ. และเป็นหนึ่งในตระกูลผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ทั้งห้าจากเซ็ชโชและคัมปากุ
ตราตระกูลทากัตสึกาซะคือโบตั๋น
ประวัติ
ตระกูลก่อตั้งโดยฟูจิวาระ โนะ คาเนฮิระ (1228–1294) ซึ่งเป็นบุตรชายคนที่หกของโคโนเอะ อิเอซาเนะ เขาเป็นคนแรกที่ใช้ชื่อนี้ ชื่อตระกูลมาจากเขตหนึ่งของ เกียวโต ที่พวกเขาอาศัยอยู่ ในช่วงแรก ตระกูลทากาสึกาซะสูญสิ้นไปในยุคเซ็งโงกุ ตามมาด้วยการเสียชีวิตของทาดาฟูยุ หัวหน้าตระกูลคนที่ 13 ใน ค.ศ. 1546 ต่อมาใน ค.ศ. 1579 ด้วยความช่วยเหลือจากโอดะ โนบูนางะ บุตรชายคนที่สามของนิโจ ฮารูโยชิ ได้ใช้ชื่อทากัตสึกาซะ โนบูฟาซะ และฟื้นฟูตระกูล ทากาโกะ บุตรสาวของโนบูฟูซะ แต่งงานกับอิเอมิตสึ โชกุนองค์ที่สามแห่งรัฐบาลเอโดะ
ใน ค.ศ. 1884 ฮิโรมิจิ หัวหน้าตระกูลทากัตสึกาซะ กลายเป็นเจ้าชายตามระบบคาโซกุ ใน ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงคาซูโอะ พระธิดาองค์ที่สามของจักรพรรดิโชวะ ได้อภิเษกสมรสกับโทชิมิจิ ทากัตสึกาซะ แต่ไม่มีโอรสธิดาแม้แต่องค์เดียว
ตระกูลทากัตสึกาซะ-มัตสึไดระ (โยชิอิ)
ตระกูลทากัตสึกาซะ-มัตสึไดระ (鷹司松平家 (Takatsukasa-Matsudaira-ke)) เป็นสาขาตระกูลทั้งตระกูลทากัตสึกาซะกับตระกูลคิชู-โทกูงาวะ ก่อตั้งโดยมัตสึไดระ โนบูฮิระ ลูกชายคนสุดท้องของทากัตสึกาซะ โนบูฟูซะ เนื่องจากพี่/น้องสาวของเขาแต่งงานกับ โชกุน โทกูงาวะ อิเอมิตสึตั้งแต่ ค.ศ. 1623 โนบูฮิระจึงย้ายไปที่เอโดะใน ค.ศ. 1650; อิเอมัตสึทรงต้อนรับพระเทวันและยกตำแหน่งฮาตาโมโตะแก่เขา ใน ค.ศ. 1653 โนบูฮิระแต่งงานกับมัตสึฮิเมะ ธิดาองค์ที่สองของโทกูงาวะ โยริโนบุ เนื่องด้วยความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับตระกูลโทกูงาวะ ทำให้โนบูฮาระยังคงใช้สกุล มัตสึไดระ ถึงปีหน้า ในระหว่างยุคเมจิ มีการเปลี่ยนชื่อตระกูลเป็น โยชิอิ (吉井) ตามที่ดินที่มอบให้ในระบบศักดินาในยุคเอโดะ
ปลาทุงงะ
ปลาทุงงะ หรือ ปลาแป้งแช่ ในภาษาเหนือแถบดอยหัวมด (ดอยหัวหมด อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก) เป็นปลาน้ำจืดจำพวกปลาพลวงขนาดกลางชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Neolissochilus dukai จัดเป็นหนึ่งในแปดชนิดของปลาพลวงที่พบได้ในประเทศไทย
มีลำตัวยาวเรียว แบนข้าง ปากเล็กอยู่ตํ่า บริเวณหัวตอนหน้าหรือก่อนถึงตามีตุ่มเนื้อขนาดเล็กกระจายอยู่ เกล็ดใหญ่ มีจุดสีดำที่โคนครีบหางเห็นได้ชัดในปลาขนาดเล็ก พบอาศัยอยู่ตามเขตต้นนํ้าลำธารบริเวณภูเขาทั่วประเทศไทย และพบได้ในประเทศข้างเคียง
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 200 เมตร ทีมหญิง
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – ว่ายผลัดท่าฟรีสไตล์ 4 × 200 เมตร ทีมหญิง เป็น 1 ใน 37 รายการแข่งขันว่ายน้ำที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นที่สวนน้ำโอไดบะ ครั้งนี้จัดการแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกเป็นครั้งที่ 24 ในโอลิมปิกฤดูร้อน
สถิติ
ก่อนการแข่งขัน สถิติโลกและโอลิมปิกมีดังนี้
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
ฮีต
ทีมว่ายผลัด 8 อันดับแรกในรอบฮีทจะได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ
สุชาติ ชัยวิชิต
ประวัติ
ใน พ.ศ. 2532 สุชาติ ชัยวิชิต เข้าแข่งขันหมากรุกไทยรอบชิงแชมป์กับวีระพล สุนทรพงศาธร หรือที่รู้จักในชื่อ "หนูทอง" ที่ซึ่งสุชาติเป็นฝ่ายแพ้ในการแข่งขันครั้งดังกล่าว แต่แล้วเขาก็สามารถหวนกลับมาทวงแชมป์ได้ใน พ.ศ. 2533 ทั้งคู่ได้กลายเป็นนักหมากรุกคู่ปรับในยุคดังกล่าว ทั้งนี้ ฝีมือในการเล่นของสุชาติยังได้รับการยกย่องจากนักหมากรุกว่า เฉียบคม และละเอียดรอบคอบ ซึ่งจุดเด่นของเขาคือการรุกไล่ปลายกระดาน นอกจากนี้เขายังเป็นต้นแบบนักหมากรุกที่ชำนาญหมากทุกรูปแบบ โดยเฉพาะม้าโยงขวา
พ.ศ. 2547 สุชาติยังเป็นแชมป์หมากรุกไทยประเภทสุดยอดเซียน ในรายการมหกรรมหมากรุกไทย 2547 ที่ทางตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยจัดการแข่งขันขึ้นเป็นครั้งแรก โดยเป็นฝ่ายชนะบุญสืบ แซ่เฮง หรือที่รู้จักในชื่อ "เซียนแหว่ง" นอกจากนี้ เขายังติดทีมชาติเข้าร่วมการแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 25, 26, 28 และ32 โดยเขาได้เหรียญทองบอร์ด 4 ที่ประเทศกรีซ ใน พ.ศ. 2531 รวมถึงเข้าร่วมการแข่งขันซีเกมส์ 2003 ที่ประเทศเวียดนามด้วยเช่นกัน
พ.ศ. 2555 สุชาติเข้าแข่งขันรายการเปิดคลังประลองขุน ครั้งที่ 1 ที่ซึ่งทางกระทรวงการคลังและโรงงานยาสูบร่วมกันจัดขึ้น โดยเขาได้พบกับอวยชัย กองสี หรือที่รู้จักกันในชื่อ "นกกระจิบ" ผู้ซึ่งเป็นแชมป์กีฬาหมากรุกสากลในซีเกมส์ 2011 โดยทั้งคู่ต่างไม่สามารถเอาชนะกันได้โดยเสมอ 3 กระดานติดต่อกัน และต้องตัดสินด้วยเกมอมาเกดอน แต่สุชาติก็ขอถอนตัว โดยให้อวยชัยได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศต่อไป ปัจจุบัน สุชาติเป็นผู้ฝึกสอนหมากรุกสากลและหมากรุกไทยให้แก่ชมรมและสถาบันต่าง ๆ
เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี
เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี หรือพระนามเต็ม เลโอโพลด์ จอร์จ ดันแคน อัลเบิร์ต (Leopold George Duncan Albert) ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์สุดท้องในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียกับเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ทรงเป็นสมาชิกพระองค์หนึ่งในสมาชิกพระราชวงศ์อังกฤษ พระองค์เป็นดยุกแห่งออลบานี เอิร์ลแห่งคลาเรนซ์และบารอน อาร์คโลว์ พระองค์ทรงเป็นฮีโมฟิเลียโดยสืบจากพระราชมารดา
ราชอาณาจักรอัสตูเรียส
ประวัติศาสตร์
อัสตูเรียสเป็นราชอาณาจักรคริสเตียนอิสระในช่วงปี ค.ศ. 718 ถึง ค.ศ. 910 ที่ก่อตั้งขึ้นมาโดยขุนนางและเจ้าหน้าที่ชาววิซิกอธที่ถูกขับไล่ออกจากถิ่นที่อยู่เดิมโดยการรุกรานสเปนของชาวมุสลิม ชาววิซิกอธเลือกเปลาโยเป็นกษัตริย์และสร้างเมืองหลวงขึ้นมาที่กันกัสเดโอนีส ราชอาณาจักรขยายพรมแดนออกไปทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้จนถึงกาลิเซียและทางตะวันออกจนถึงกันตาเบรียก่อนยุติลงในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การย้ายเมืองหลวงเกิดขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 780 โดยย้ายไปอยู่ที่ปาเวีย และย้ายไปอยู่ที่โอบีเอโด เมืองใหม่ซึ่งเป็นพื้นที่ทางยุทธศาสตร์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 (ค.ศ. 866 – 910) พรมแดนของอัสตูเรียสขยายไปทางใต้จนถึงแม่น้ำดูเอโรซึ่งทอดยาวตั้งแต่มหาสมุทรแอตแลนติกจนถึงออสมา
เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์
เจ้าชายลีโอโพลด์ประสูติเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1853 ณ พระราชวังบักกิงแฮม ลอนดอน เป็นพระราชโอรสพระองค์สุดท้องในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี ตอนประสูตินั้นได้มีพระนามว่า "เจ้าชายลีโอโพลด์" ตั้งแต่ประสูติ เจ้าชายลีโอโพลด์มีพระนามเดียวกันกับสมเด็จพระราชาธิบดีเลออปอลที่ 1 แห่งเบลเยียม
ราชอาณาจักรอัสตูเรียส
ประวัติศาสตร์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ราชอาณาจักรมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะควบคุมจากโอบีเอโด เมืองหลวงที่ตั้งอยู่บนภูเขา ในปี ค.ศ. 910 พระเจ้าการ์เซียที่ 1 จึงได้ตั้งเลออนที่อยู่ทางตอนใต้เป็นเมืองหลวง ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากการ์เซียขนานนามตนเองว่า "กษัตริย์แห่งเลออนและอัสตูเรียส" สุดท้ายก็เหลือแค่ "กษัตริย์แห่งเลออน"
เจ้าชายลีโอโพลด์ ดยุกแห่งออลบานี
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์
ทรงเข้าพิธีบัพติศมาในพระราชวังบักกิงแฮมเมื่อวันที่ 28 มิถุนายนปีเดียวกัน โดยจอห์น เบิร์ด ซัมเมอร์ อาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรี โดยมีพระบิดามารดาทูนหัวคือพระมหากษัตริย์แห่งฮาโนเวอร์ เจ้าหญิงวิลเลียมแห่งปรัสเซีย เจ้าหญิงแมรี อเดเลดแห่งแคมบริดจ์ เจ้าชายแห่งโฮเอ็นโลเออ-ลังเงินบวร์ค
เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว
'เค-อง! ก๊วนดนตรีแป๋วแหวว' (K-On!) เป็นมังงะซึ่งแต่งเรื่องและเขียนภาพโดย คาคิฟลาย (Kakifly) ลงเป็นตอน ๆ ในนิตยสารแนวเซเน็ง มังงะไทม์คิราระ (Manga Time Kirara) และนิตยสาร มังงะไทม์คิราระกะรัต (Manga Time Kirara Carat) ของสำนักพิมพ์โฮบุนชะ (Houbunsha) ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2550 ถึงเดือนตุลาคม 2553
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวว่าด้วยเด็กสาวสี่คนซึ่งเป็นนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนซากุระงาโอกะ (桜が丘高校 (Sakuragaoka kōkō); Sakuragaoka High School) ได้แก่ ฮิราซาวะ ยุย, อากิยามะ มิโอะ, ไทนากะ ริทสึ, และโคโตบุกิ สึมุกิ ตามลำดับ ทั้งสี่เป็นสมาชิกชมรมดนตรีของโรงเรียน ชื่อว่า ชมรม "เค-อง" (K-On) ย่อมาจาก "คารุอิ-องงากุ" หรือ "เค-องงากุ" (軽音楽 (keiongaku)) หมายถึง ดนตรีเบา (light music) ซึ่งเป็นดนตรีป๊อปแขนงหนึ่งของญี่ปุ่น
ในตอนต้น ยุยเล่นดนตรีไม่เป็น แต่ภายหลัง ทั้งฝึกฝนเอง และเพื่อนร่วมชมรมช่วยฝึกฝนให้ จึงเรียนรู้ดนตรีจนสามารถเล่นกีตาร์ นับแต่นั้น ยุย พร้อมด้วยมิโอะ ซึ่งเล่นเบส, ริทสึ เล่นกลองชุด และสึมุกิ เล่นคีย์บอร์ด ก็ตั้งวงดนตรีประจำชมรมออกแสดงดนตรี และใช้ชีวิตร่วมกัน
ชมรมเค-องมียามานากะ ซาวาโกะ เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ซาวาโกะเองเป็นศิษย์เก่าโรงเรียนซากุระงาโอกะ และเคยเป็นสมาชิกชมรมเค-องเช่นกัน สมัยนั้น เธอและเพื่อนตั้งวงดนตรีชื่อ "เดธเดวิล" (Death Devil) ต่อมา เธอตั้งชื่อให้วงดนตรีของยุยว่า "เวลาน้ำชาหลังเลิกเรียน" (放課後ティータイム (Hōkago Tī Taimu); ; Hokago Tea Time) เนื่องมาจากสมาชิกชมรมเค-อง รวมทั้งเธอเอง มักจิบน้ำชาลอยชายกันเมื่อเลิกเรียน มากกว่าจะซ้อมดนตรี
เมื่อสมาชิกทั้งสี่ขึ้นสู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 แล้ว ชมรมก็ได้สมาชิกใหม่อีกหนึ่งคน เป็นนักกีตาร์รุ่นน้องชื่อ นากาโนะ อาซึสะ ครั้นทั้งสี่สำเร็จการศึกษาและเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยสตรีเจ. (J. Women's University) ด้วยกัน เหลืออาซึสะเป็นสมาชิกชมรมเพียงผู้เดียว เธอจึงสืบทอดชมรม โดยตั้งวงดนตรีใหม่ของชมรม ชื่อวง "วากาบะเกิลส์" (Wakaba Girls) มีซาวาโกะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาเช่นเคย และได้สมาชิกใหม่ คือ ฮิราซาวะ อุย น้องของยุย และเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ, ตลอดจน สึซึกิ จุน, ซาอิโต สุมิเระ และโอคุดะ นาโอะ ร่วมดำเนินชีวิตวัยเรียนด้วยกันต่อไป
มังงะ
มังงะเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร มังงะ ไทม์ คิราระ ในสำนักพิมพ์ โฮบุนชะ ในฉบับเดือนพฤษภาคม 2007 จำหน่ายเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2007 และมังงะยังได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายปักษ์ชื่อ มังงะ ไทม์ คิราระ คารัท ด้วย ในฉบับเดือนตุลาคม 2008 จำหน่ายเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2008 และฉบับรวมเล่ม เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2008 เล่มสองวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2009 เล่มสามวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2010 และเล่มสี่ซึ่งเป็นเล่มสุดท้ายวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 กันยายน 2010 มีลิขสิทธิ์จำหน่ายต่างประเทศได้แก่ ทวีปอเมริกาเหนือ ลิขสิทธิ์โดย Yen Press ประเทศไทย ลิขสิทธิ์โดย สยามอินเตอร์คอมิกส์ ประเทศอินโดนีเซีย ลิขสิทธิ์โดย Elex Media Komputindo สำหรับ Anthology ของ เค-อง! ได้แก่, มินนะ เดะ อุนตัน! เป็นการนำศิลปินหลายคนมาวาดเรื่องเค-อง!, ''K-On! Anthology Comic'' วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2009 เล่มที่สองวางจำหน่ายวันที่ 27 เมษายน 2010 โดย โฮบุนฉะ, อัลบั้มรวมภาพจากทั้งออฟฟิเชล อาร์ตและแฟนอาร์ตจากนักวาดโดจิน วางจำหน่ายวันที่ 27 มกราคม 2010
อนิเมะ
สำหรับอนิเมะเรื่องนี้ เกียวโตแอนิเมชันเป็นผู้ผลิต กำกับโดย นาโอโกะ ยามาดะ และ เขียนบทโดย เรโกะ โยชิดะ ซึ่งเริ่มฉายเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2009 ทางช่อง TBS ในญี่ปุ่น และช่องอื่นๆ เช่น BS-TBS, MBS, และ Chubu-Nippon Broadcasting โดยทางช่อง TBS นั้นจะฉายในภาพอัตราส่วน 4:3 และทางช่อง BS-TBS นั้นจะฉายในรูปแบบไวด์สกรีนในอัตราส่วน 16:9 เริ่มฉายเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2009 สำหรับการวางจำหน่าย ดีวีดี และ บลูเรย์ รวมทั้งหมด 7 แผ่น วางจำหน่ายโดย Pony Canyon ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม 2009 ถึง 20 มกราคม 2010 โดยในแผ่นสุดท้ายจะใส่ตอนพิเศษลงไปด้วย ในวันที่ 20 ธันวาคม 2009 ได้มีการประกาศลิขสิทธิ์ในประเทศไทยอย่างเป็นทางการโดยจัดทำตามต้นฉบับนั้นคือ 7 แผ่นจบพร้อมทั้งแผ่น un-ten ด้วย โดยชุด Box จะแยกขายและให้ผู้ที่สะสมซื้อแยกตามรายแผ่น
ในคอนเสิร์ต Let's Go ที่ โยโกฮามะ ประเทศญี่ปุ่น เมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2009 ได้มีการฉายขึ้นบนหน้าจอบนเวทีว่า "ซีซั่น 2 กำลังอยู่ในขั้นตอนการสร้าง" ด้วย โดยใช้ชื่อว่า K-On!! โดยเริ่มฉายวันที่ 7 เมษายน 2010 ทางช่อง TBS ในญี่ปุ่น
เพลง
เพลงเปิดของอนิเมะนี้คือเพลง "Cagayake! Girls" และเพลงปิดคือเพลง "Don't say 'lazy'" ทั้งสองเพลงนั้นขับร้องโดย อากิ โทโยซากิ, โยโกะ ฮิกาซะ, ซาโตมิ ซาโต และมินาโกะ โคโตบูกิ โดยทั้งสองซิงเกิลได้วางจำหน่ายไปเมื่อวันที่ 22 เมษายน 2009 โดย Pony Canyon ซิงเกิลเพลงประกอบ เพลง "Fuwa Fuwa Time" ซึ่งใช้ขึ้นแสดงในตอนที่ 6 วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2009 เพลงประจำตัวละคร 7 ซิงเกิล ได้แก่ ยุย (โดยโทโยซากิ) และ มิโอะ (โดยฮิกาซะ) วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2009 ซิงเกิลของ ริทสึ (โดยซาโต), สึมุกิ (โดยโคโตบูกิ) และอาซึสะ (โดยทาเกตัตสึ) วางจำหน่ายไปเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2009 และซิงเกิลของ อุย (โดยโยเนซาวะ) และ โนโดกะ (โดยฟูจิโต) จะวางจำหน่ายวันที่ 21 ตุลาคม 2009 ซาวด์แทร็คอนิเมะ โดย ฮาจิเมะ เฮียกโกคุ วางจำหน่ายในวันที่ 3 มิถุนายน 2009 และสี่เพลงที่ใช้ขึ้นแสดงในตอนที่ 8 ของอนิเมะนั้นจะวางจำหน่ายในรูปแบบมินิอัลบั้มชื่อ Hōkago Tea Time  ในวันที่ 22 กรกฎาคม 2009 Maddy Candy ซิงเกิลของวง Death Devil วางจำหน่ายในวันที่ 12 สิงหาคม 2009 และอัลบั้มพิเศษ K-ON! Sakura Kou Keionbu Official Band Yarouyo!! Band Score Duke วางจำหน่ายวันที่ 2 กันยายน 2009
วิดีโอเกม
วิดีโอเกมพัฒนาโดย Sega โดยมีชื่อว่า ''K-On! Hōkago Live!!'' สำหรับเครื่อง เพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล วางจำหน่ายในวันที่ 30 กันยายน 2010 โดยรูปแบบการเล่นเป็นการกดปุ่มตามจังหวะโน้ตในเพลง ซึ่งตัวเกมนั้นสามารถเล่นโหมดผู้เล่นหลายคนได้มากที่สุดถึง 5 คน ตัวเกมประกอบด้วยเพลงจากอนิเมะซีซันแรกและเพลงประจำตัวละครรวม 19 เพลง ผู้เล่นสามารถแต่งตัวตัวละคร ห้องชมรม และห้องนอนของยุย และยังสามารถสร้างเพลงได้ด้วย
เครื่องดนตรีในเค-อง! และ เค-อง!!
เพลงเปิดและในเรื่อง
เพลงปิด
การตอบรับ
ยอดจำหน่ายของมังงะ K-ON! เล่มแรกระหว่างวันที่ 27 เมษายน ถึง 3 พฤษภาคม 2009 รวมทั้งสิ้น 26,500 เล่ม และยังติดอันดับที่ 30 ของหนังสือขายดีประจำสัปดาห์ในญี่ปุ่นอีกด้วย และในสัปดาห์ต่อมา ยอดจำหน่ายของมังงะเล่มที่หนึ่งและสอง ระหว่างวันที่ 4 พฤษภาคม ถึง 10 พฤษภาคม 2009 รวมทั้งสิ้น 23,200 เล่ม และ 22,500 เล่ม ตามลำดับ และในเดือนพฤษภาคม 2009 ยอดจำหน่ายของมังงะรวมทั้งสองเล่ม จำหน่ายได้ทั้งหมดเล่มละ 136,000 เล่ม มังงะเล่มที่สามมียอดจำหน่ายมากกว่า 120,000 เล่มในระหว่างวันที่ 14-20 ธันวาคม 2009 และยังติดอันดับที่ 46 ของหนังสือขายดีประจำครึ่งเดือนแรกของปี 2010 (23 พฤษภาคม) โดยมียอดจำหน่ายมากกว่า 328,000 เล่ม
ส่วนซิงเกิลอนิเมะ โดยเพลงเปิด "Cagayake! Girls" และเพลงปิด "Don't say 'lazy'" เปิดตัวโดยการติดชาร์ตโอริกอนประจำสัปดาห์ได้อันดับที่ 4 และ 2 โดยยอดจำหน่ายรวมในสัปดาห์แรกได้ทั้งหมดประมาณ 62,000 แผ่น และ 67,000 แผ่น ตามลำดับ มินิอัลบั้ม Ho-Kago Tea time (After School Tea Time) เปิดตัวโดยการติดชาร์ตโอริกอนประจำสัปดาห์ได้อันดับที่ 1 ยอดจำหน่ายรวม 67,000 แผ่น และเป็นครั้งแรกที่อัลบั้มเพลงจากตัวละครในอนิเมะที่ติดชาร์ตอันดับสูงสุด สำหรับซิงเกิลอนิเมะในซีซัน 2 โดยเพลงเปิด "Go! Go! Maniac" และเพลงปิด "Listen!!" เปิดตัวโดยการติดชาร์ตโอริกอนประจำสัปดาห์ได้อันดับที่ 1 และ 2 โดยยอดจำหน่ายรวมในสัปดาห์แรกได้ทั้งหมดประมาณ 83,000 แผ่น และ 76,000 แผ่น ตามลำดับ สำหรับเพลงเปิดและปิดในซีซัน 2 คือ "Utauyo! Mircale" และ "No, Thank You!" ยอดจำหน่ายรวมในสัปดาห์แรกประมาณ 85,000 แผ่น และ 87,000 แผ่น โดยติดชาร์ตโอริกอนในอันดับ 3 และ 2 โดยอันดับหนึ่งคือเพลง "This is Love" ของวง SMAP เพลง "No, Thank You!" และ "Utauyo! Miracle" ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำจาก RIAJ เมื่อเดือนสิงหาคม 2010 เนื่องจากมียอดจำหน่ายมากกว่า 100,000 แผ่น ซิงเกิล "Gohan wa Okazu"/"U&I" เปิดตัวโดยการติดชาร์ตโอริกอนประจำสัปดาห์ได้อันดับที่ 3 โดยยอดจำหน่ายรวมในสัปดาห์แรกได้ทั้งหมดประมาณ 53,000 แผ่น
สำหรับยอดจำหน่ายของดีวีดีแผ่นแรกอนิเมะนั้น เปิดตัวได้อันดับที่ 7 ในชาร์ตโอริกอนประจำสัปดาห์ของวันที่ 29 กรกฎาคม 2009 ได้ยอดจำหน่ายรวม 8,000 ชุด ส่วน แผ่นบลูเรย์ นั้น ยอดจำหน่ายรวม 33,000 ชุด ในสัปดาห์เดียวกัน โดยติดชาร์ตอันดับสูงสุด ของชาร์ตโอริกอนบลูเรย์ และในเดือนสิงหาคม 2009 อนิเมะแผ่นแรกของ K-ON! เป็นทีวีอนิเมะที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่น โดยผู้ครองอันดับเดิมคือ มาครอสฟรอนเทียร์ ซึ่งมียอดจำหน่ายของแผ่นแรกรวม 22,000 ชุด และปัจจุบันยอดขายบูลเรย์สูงสุดประจำปี 2009 ในญี่ปุ่น คือ อีวานเกเลียน: 1.0 ยูอาร์ (น็อต) อโลน ซึ่งมียอดจำหน่ายรวม 96,000 ชุด ซึ่ง K-ON! แผ่นแรกนั้นอยู่อันดับที่ 10 (ถ้าจัดลำดับกับอนิเมะด้วยกันแล้วจะอยู่อันดับที่ 5) ด้วยยอดจำหน่ายรวม 40,000 แผ่น K-ON! ก็ได้รับรางวัลชนะเลิศในสาขา Best TV Animation Award ในงาน Tokyo International Anime Fair ประจำปี 2010 และ K-ON!! ก็ได้รับรางวัลชนะเลิศในสาขา Best Television award ในงาน Animation Kobe Awards ประจำปี 2010 ด้วย
เมื่อต้นเดือนกันยายน 2010 ทางจังหวัดเกียวโต ได้ใช้ K-On!! มาช่วยประชาสัมพันธ์ในการสำรวจสำมะโนครัวของจังหวัด
มีการประกวดต่างๆ ในอินเทอร์เน็ต ได้แก่ มิโอะได้รับการโหวตให้ได้แชมป์ International Saimoe ประจำปี 2010 และชนะด้วยคะแนนโหวตที่มากที่สุดเท่าที่เคยเปิดโหวต และชนะการประกวด The best moe tournament Female Division หรืออีกชื่อคือ Korea saimoe ประจำปี 2010 อาซึสะชนะการประกวด Japan saimoe หรือ Animesaimoe ประจำปี 2010
ลัมโบร์กีนี คูนทาช
ลัมโบร์กีนี คูนทาช (Lamborghini Countach) เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง เครื่องยนต์กลางลำหลัง ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RMR) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัทรถยนต์สัญชาติอิตาลี ลัมโบร์กีนี ระหว่างปี ค.ศ. 1974 - 1990 ผู้ออกแบบรถได้ใช้วิธีออกแบบทรงรถที่บีบอัด ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในการออกแบบรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง ในเวลาต่อ ๆ มา รถยังใช้แนวทางการออกแบบตามหลัก "แคปฟอร์เวิร์ด" (cab forward) ซึ่งทำให้มีพื้นที่ท้ายรถไว้วางเครื่องมากขึ้น
รถต้นแบบคันแรก เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1971 ที่งานเจนีวามอเตอร์โชว์ หลังจากนั้นก็ได้วางจำหน่ายรุ่นย่อยเสริมมากมาย ได้แก่ Countach LP500 prototype, Countach LP400, Countach LP400 S, Countach LP500 S, Countach LP Turbo S, Countach 5000 Quattrovalvole และ 25th Anniversary Countach โดยรุ่นย่อยของคูนทาชทั้งหมด ล้วนเป็นคูเปทั้งสิ้น ไม่มีรุ่นที่เป็นเปิดประทุนเลย รถแต่ละคันใช้ประตูแบบลัมโบร์ดอร์ (Lambo doors) ซึ่งกลายเป็นแบบประตูที่ใช้เรื่อยมาตลอดสายการผลิตรุ่นใกล้เคียงของลัมโบร์กีนีรุ่นนี้ ได้แก่ ไดอะโบล มูร์เซียลาโก และ อะเวนตาโดร์
ในปี ค.ศ. 2004 นิตยสาร สปอร์ตสคาร์อินเตอร์เนชันแนล ได้จัดอันดับคูนทาช ในลำดับที่ 3 บนหัวข้อ รถสปอร์ตแห่งทศวรรษที่ 1970 และอันดับ 10 ในหัวข้อ รถสปอร์ตแห่งทศวรรษที่ 1980 อีกด้วย
ชื่อเรียก
คำว่า คูนทาช (countach) เป็นคำวิเศษของคำว่า "ความอัศจรรย์" (astonishment) ในภาษาท้องถิ่นของอิตาลี (ภาษาปีเยมอนเต) ซึ่งมีความหมายว่า "perbacco" หรือ "accidenti" ("สวรรค์!")
ยอดผลิต
ทั้งหมด 1,983 คัน ตลอดสายการผลิต 16 ปี
Countach LPI 800-4
ชื่อของ Countach กลับมาอีกครั้งกับค่ายกระทิงดุในชื่อ Lamborghini Countach LPI 800-4 มาพร้อมกับขุมพลัง V12 พ่วงระบบ Hybrid กำลังสูงสุด 814 แรงม้า แต่ปัดเศษเหลือ 800 ถ้วนในรหัสห้อยท้ายชื่อ ทั้งยังเป็นรถยนต์ไม่กี่รุ่นของค่าย ที่มีชื่อไม่เกี่ยวข้องกับชื่อของกระทิง
Lamborghini Countach LPI 800-4 ได้แรงบันดาลใจมาจาก Countach จึงคงเอกลักษณ์ไว้หลายประการทั้งไฟหน้าโคมเหลี่ยม, ช่องลมกันชนหน้าแบบเหลี่ยม, ช่องดักอากาศฝากระโปรงหน้าทรงเหลี่ยม, ประตูแบบปีกนกเอกลักษณ์ของค่าย สำหรับรุ่นที่ใช้ขุมพลัง V12 โดยใช้เป็นครั้งแรกใน Countach ต้นตำรับ, ช่องลมข้างประตูแบบสามเหลี่ยม และ ล้อลายแป้นหมุนโทรศัพท์ทรงกลมย้อนยุค ขนาด 20 -21 นิ้ว
สีตัวถังมีทางเลือกสีเดียวกับของ Countach ในอดีตทั้ง สีขาว Impact White, สีเหลือง Giallo Countach และ สีเขียว Verde Medio ห้องโดยสารมีหน้าจอสัมผัส HDMI ติดตั้งอยู่กึ่งกลางขนาด 8.4 นิ้ว รองรับการเชื่อมต่อหลากหลายรูปแบบรวมถึง Apple CarPlay ทั้งยังมีปุ่มกดพิเศษชื่อว่า Stile (หมายถึง Design) ซึ่งเมื่อกดปุ่มนี้แล้ว จะมีคำอธิบายปรัชญาการออกแบบของ Countach มาให้ชมกัน
ขุมพลังของ Lamborghini Countach LPI 800-4 เป็นเครื่องยนต์เบนซินวางกลาง แบบ V12 ขนาด 6,498 ซีซี. กระบอกสูบ x ระยะช่วงชัก : 95 x 76.4 มิลลิเมตร อัตราส่วนกำลังอัด 11.8 : 1 กำลังสูงสุด 780 แรงม้า ที่ 8,500 รอบ/นาที แรงบิดสูงสุด 720 นิวตันเมตร ที่ 6,750 รอบ/นาที
เสริมระบบไฟฟ้า 48 โวลต์ พร้อมมอเตอร์ไฟฟ้า กำลังสูงสุด 34 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 35 นิวตันเมตร พละกำลังทั้งระบบรวมกัน 814 แรงม้า จับคู่กับเกียร์อัตโนมัติ ISR 7 จังหวะ ขับเคลื่อนสี่ล้อ ตัวเลขสมรรถนะมีดังนี้
น้ำหนักตัวถังอยู่ที่ 1,595 กิโลกรัม เนื่องจาก platform แบบ monocoque และเปลือกตัวถังทั้งหมดทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ อัตราส่วนแรงม้าต่อน้ำหนักจึงอยู่ที่ 1.95 กิโลกรัม/แรงม้า ระบบเบรกเป็นแบบ carbon ceramic ด้านหน้าใช้คาลิปเปอร์ขนาด 6 สูบ พร้อมจานขนาด 400 x 38 มิลลิเมตร ส่วนด้านหลังใช้คาลิปเปอร์ขนาด 4 สูบ พร้อมจานขนาด 380 x 38 มิลลิเมตร
Lamborghini Countach LPI 800-4 เปิดตัวเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม 2021 มีกำหนดการเริ่มส่งมอบทั่วโลกตั้งแต่ไตรมาสแรกของปี 2022 และผลิตจำนวนจำกัด 112 คัน เป็นสาเหตุให้ในขณะที่รถยนต์รุ่นนี้อยู่ในระหว่างการพัฒนา มีรหัสเรียกภายในว่า LP112
Lamborghini Countach LPI 800-4 ขับเคลื่อนสี่ล้อผ่านเกียร์ ISR 7 สปีด อัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ภายใน 2.8 วินาที อัตราเร่ง 0-200 กม./ชม. 8.6 วินาที ความเร็วสูงสุดทำได้ 355 กม./ชม. โดยผลิตจำนวนจำกัด 112 คันทั่วโลก เริ่มส่งมอบคันแรกในไตรมาสแรกของปี 2565
Lamborghini Countach LPI 800-4 ราคา 2.64 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือประมาณ 87 ล้านบาท ดังนั้นถ้านำเข้ามาขายในไทยราคาควรจะทะลุ 200 ล้านบาท โดยมีข่าวว่า เอกภัทร พรประภา (คิม-พรประภา) ได้สิทธิ์จองไปแล้ว และน่าจะได้รับรถในปี 2566
ปฏิบัติการทอนกา
ปฏิบัติการทอนกา เป็นรหัสนามที่มอบหมายให้กับปฏิบัติการโดดร่มที่ถูกดำเนินโดยกองพลทหารโดดร่มอังกฤษที่ 6 ในช่วงระหว่างวันที่ 5 มิถุนายน และ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1944 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการโอเวอร์ลอร์ดและการยกพลขึ้นบกดีเดย์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ทหารโดดร่มและเครื่องร่อนของทหารโดดร่มแห่งกองพล ภายใต้การบัญชาการของพลตรี ริชาร์ด เนลสัน เกล ได้ลงจอดบนปีกตะวันออกของพื้นที่การรุกราน ใกล้กับเมืองก็อง ได้รับมอบหมายด้วยวัตถุประสงค์หลายประการ กองพลนี้จะเข้ายึดครองสองสะพานที่มีความสำคัญทางด้านยุทธศาสตร์ที่คอลก็องและแม่น้ำ Orne ซึ่งจะถูกใช้โดยกองกำลังทางภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อการเข้ารุก เมื่อการยกพลขึ้นบกจากทางทะเลได้เกิดขึ้น การทำลายสะพานอื่นๆหลายแห่งเพื่อขัดขวางการถูกใช้งานของเยอรมันและการรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านที่สำคัญหลายแห่ง กองพลนี้ได้รับความมอบหมายหน้าที่ในการจู่โจมและเข้าทำลายกองปืนใหญ่เมอวิลลี่(Merville Gun Battery) เป็นกองปืนใหญ่ที่แหล่งข่าวกรองของฝ่ายสัมพันธมิตรเชื่อว่าเป็นที่ตั้งของปืนใหญ่จำนวนมากหลายกระบอก ซึ่งอาจจะโจมตีถล่มใส่การรุกชายหาด (รหัสนามว่า ซอร์ด) และอาจก่อให้การสูญเสียที่หนักขึ้นต่อทหารฝ่ายสัมพันธมิตรที่กำลังยกพลขึ้นบกนั้น เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว กองพลก็ได้สร้างและรักษาหัวสะพานที่อยู่บริเวณรอบๆสะพานที่ถูกยึดครองอย่างแน่นหนาจนกระทั่งพวกเขาได้เชื่อมต่อกับการรุกของกองกำลังทางภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตร
กองพลต้องประสบกับรวมตัวของสภาพอากาศที่เลวร้ายและการนำร่องของนักบินที่แย่ ซึ่งทำให้ทหารโดดร่มจำนวนมากที่จะทำการโดดร่มลงจอดไม่ลงเป้าหมายตลอดพื้นที่การปฏิบัติการของกองพลทำให้เกิดความสูญเสียไปจำนวนมากและทำให้การดำเนินปฏิบัติการนั้นยากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กองพันทหารโดดร่มที่ 9 ซึ่งได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจในการทำลายกองปืนใหญ่เมอวิลลี่ ซึ่งสามารถรวบรวมกองกำลังที่แข็งแกร่งก่อนที่จะมีการโจมตีกองปืนใหญ่ ด้วยผลลัพธ์ที่ได้เกิดความสูญเสียอย่างหนัก กองปืนใหญ่ได้ถูกโจมตีได้อย่างสำเร็จและปืนภายในได้ปิดตัวลง เป้าหมายอื่นๆของกองพลได้สำเร็จอย่างลุล่วงแม้ว่าจะประสบกับปัญหาต่างๆ กองกำลังขนาดเล็กของทหารเครื่องร่อน จากกองพันที่ 2 ทหารราบเบาอ๊อกฟอร์ดเชอร์และบักกิงแฮมเชอร์ ได้ทำการปกป้องสองสะพานเหนืองคลองก็องและแม่น้ำ Orne ในปฏิบัติการภารกิจหลัก สะพานอื่นได้ถูกทำลายโดยกองพล และหมู่บ้านจำนวนมากถูกยึดครอง หัวสะพานได้ถูกสร้างขึ้นโดยกองพล และประสบความสำเร็จในการผลักดันต่อการโจมตีตอบโต้กลับหลายครั้งของเยอรมันจนกระทั่งกองกำลังทางภาคพื้นดินของฝ่ายสัมพันธมิตรที่ได้บุกครองหาดได้มาถึงตำแหน่งนี้ ปฏิบัติการของกองพลได้จำกัดความสามารถอย่างหนักของการป้องกันเยอรมันในการติดต่อสือสารและการจัดระเบียบของพวกเขาใหม่ เพื่อให้แน่ใจว่าทหารยกพลขึ้นจะไม่สามารถถูกใจมตีได้ในช่วงไม่กี่ชั่วโมงแรกที่สำคัญหลังการยกพลขึ้นบกเมื่อพวกเขาอ่อนแอที่สุด
ผลงานวีดิทัศน์ของเคที เพร์รี
เคที เพร์รี นักร้องชาวอเมริกันได้ออกอัลบั้มวิดีโอหนึ่งอัลบั้ม และปรากฏตัวอยู่ในมิวสิกวิดีโอถึง 29 เพลง ในภาพยนตร์ 3 เรื่อง รายการโทรทัศน์ 11 รายการ และรายการโฆษณาทางโทรทัศน์ 12 รายการ หลังจากนำแสดงในมิวสิกวิดีโอจำนวนมากตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 - 2007 ก็มีมิวสิกวิดีโอต้นทุนต่ำ ได้แก่มิวสิกวิดีโอเพลง "ยัวร์โซเกย์" ออกอากาศ วิดีโอเพลง "ไอคิสด์อะเกิร์ล" ออกตามมาในหลายเดือนหลังจากนั้น และวิดีโอเพลง "ฮอตเอ็นโคลด์" ที่มีเนื้อเรื่องเกิดที่งานแต่งงาน ก็ออกอากาศหลังจากนั้นเช่นกัน หลังจากนั้นก็มีมิวสิกวิดีโอเพลง "ธิงกิงออฟยู" และ "เวกกิงอัปอินเวกัส" ออกอากาศในเวลาต่อมา
มิวสิกวิดีโอเพลง "แคลิฟอร์เนียเกิลส์" มีเนื้อเรื่องดำเนินในดินแดนสมมุติชื่อ "แคนดีฟอร์เนีย" ร่วมแสดงโดยนักร้องแร็ป สนูป ด็อกก์ ขณะที่วิดีโอเพลง "ทีนเอจดรีม" เกี่ยวข้องกับความครึ้มอกครึ้มใจของวัยรุ่นที่กำลังมีความรัก มิวสิกวิดีโอเพลง "ไฟร์เวิร์ก" ให้ความสนใจไปที่วัยรุ่นที่เอาชนะความไม่มั่นใจ และวิดีโอเพลง "อี.ที." เนื้อเรื่องเกิดขึ้นที่อวกาศและร่วมแสดงโดยคานเย เวสต์ วิดีโอเพลง "ลาสต์ฟรายเดย์ไนต์ (ที.จี.ไอ.เอฟ.)" เกี่ยวข้องกับอาการเมาค้างหลังจากงานเลี้ยงในบ้าน และร่วมแสดงโดยเคนนี จี, รีเบ็กกา แบล็ก, ดาร์เรน คริส, และเควิน แม็กเฮล มิวสิกวิดีโอเพลง "เดอะวันแด้ตก็อตอะเวย์" เน้นที่ภาพความหลังเกี่ยวกับวันที่คนรักจากไป และวิดีโอเพลง "พาร์ตออฟมี" นำเสนอเกี่ยวกับชีวิตในกองทัพเรือและการฝึกฝน วิดีโอเพลง "วายด์อะเวก" ดำเนินเรื่องในเขาวงกตที่มีสิ่งกีดขวางมากมาย
มิวสิกวิดีโอเพลง "โรร์" เกิดขึ้นในป่าแห่งหนึ่งหลังจากเครื่องบินตก ตามมาด้วยมิวสิกวิดีโอเพลง "อันคอนดิชันแนลลี" ที่ให้ความสำคัญกับความรักที่ไม่มีเงื่อนไข วิดีโอต่อมาคือ"ดาร์กฮอร์ส" เกิดขึ้นในอียิปต์โบราณ และร่วมแสดงโดยจูซี เจ ในมิวสิกวิดีโอเพลง "เบิร์ธเดย์" เพร์รีแสดงเป็นตัวละคร 5 ตัวในงานวันเกิดหลายงาน ซึ่งแขกรับเชิญไม่ทราบว่าเธอคือใคร เพร์รีปรากฏตัวในภาพยนตร์ 3 เรื่อง ได้แก่ ภาพยนตร์อัตชีวประวัติของเธอเรื่อง เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี ออกฉายในต้นเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 ภาพยนตร์ดังกล่าวเกิดขึ้นหลังจากทัวร์คอนเสิร์ตครั้งที่สองของเธอคือ แคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์ และเกิดขึ้นในช่วงหย่าร้างกับนักแสดงตลก รัสเซลล์ แบรนด์ ในสหรัฐอเมริกา ภาพยนตร์ดังกล่าวเป็นภาพยนตร์สารคดีที่มีรายได้สูงสุดเป็นอันดับที่ 8 ตลอดกาล เพร์รียังพากย์เสียงตัวละครสเมิร์ฟเฟตต์ ในภาพยนตร์เรื่อง เดอะสเมิฟส์ รวมถึงในภาคต่อเรื่อง เดอะสเมิฟส์ 2 ด้วย เธอปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์มากมาย ในฐานะกรรมการตัดสินในรายการอเมริกันไอดอล และดิเอ็กซ์แฟกเตอร์ รวมถึงแสดงในการ์ตูน เดอะซิมป์สันส์ ด้วย เธอเป็นพิธีกรรายการแซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 เธอยังรับบทเป็น ฮันนี ในซิทคอมเรื่อง ฮาวไอเม็ตยัวร์ฟาเธอร์ ตอน "โอ ฮันนี" และรับบทเป็นริกกี ฮาร์โกรฟในเรื่อง เรซิงโฮป
เจ้าหญิงเทะรุโกะ
เจ้าหญิงเทะรุโกะ (曦子内親王 (Teruko-naishinnō) ; 1767 – 5 ตุลาคม 1805) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นเป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ และเป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-ซะงะ ผู้เป็นพระเชษฐาต่างพระมารดา
บันทึก
1224 1262
เหตุผลวิบัติโดยหลักฐานไม่สมบูรณ์
ชื่อที่เรียกตามภาษาอังกฤษว่า "การเลือกเก็บเชอร์รี่"  มีมูลมาจากวิธีการเก็บลูกเชอร์รี่ คือ คนเก็บจะเลือกเก็บแต่ลูกที่สุกและงามที่สุด ส่วนคนที่เห็นแต่ลูกที่เก็บแล้ว อาจจะสรุปอย่างผิด ๆ ว่า  ลูกเชอร์รี่โดยมากงาม
การเลือกเก็บเชอร์รี่พบได้ในเหตุผลวิบัติเชิงตรรกะหลายอย่าง ยกตัวอย่างเช่นเหตุผลวิบัติโดยหลักฐานเป็นเรื่องเล่ามักจะใส่ใจแต่ข้อมูลที่บุคคลต่าง ๆ เล่าให้ฟังแต่ไม่ใส่ใจหลักฐานข้อมูลอื่น ๆ ส่วน "การใช้หลักฐานแบบเลือก" (selective use of evidence) จะปฏิเสธข้อมูลที่ไม่เข้ากับประเด็นที่อ้าง ในขณะที่ "ทวิวิภาคเทียม" (false dichotomies) จะแสดงทางเลือกเพียงแค่สองอย่างแม้จะมีทางเลือกอื่น ๆ ที่ใช้ได้ การเลือกเก็บเชอร์รี่อาจหมายถึงการเลือกข้อมูลหรือเซ็ตข้อมูล ที่จะมีผลให้งานศึกษาหรืองานสำรวจ แสดงผลที่ต้องการ ซึ่งอาจจะเป็นเพียงแค่ความบิดเบือนจนกระทั่งถึงแม้แต่การคัดค้านความเป็นจริง
ในวิทยาศาสตร์
"การคัดเลือกจากหลักฐานที่แสดงนัยที่คัดค้านแข่งขันกัน เพื่อที่จะขับเน้นผลที่สนับสนุนความคิดเห็นหนึ่ง ๆ โดยที่ไม่ใส่ใจหรือไม่พิจารณาหลักฐานที่ไม่สนับสนุน เป็นข้อปฏิบัติที่เรียกว่า "การเลือกเก็บเชอร์รี่" และเป็นตัวชี้บอกถึงความเป็นงานวิทยาศาสตร์ที่ไม่ดี  หรือเป็นงานวิทยาศาสตร์เทียม"
- ศาสตราจารย์เกียรติคุณซอมเมอร์วิลล์ ให้การกับคณะกรรมการพลังงานและการค้าของสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐอเมริกาปี ค.ศ. 2011
"งานวิทยาศาสตร์ที่เข้มงวดกวดขัน
- น.พ.ประสาทวิทยาสตีเว็น โนเว็ลลา (ผ.ศ.ที่มหาวิทยาลัยเยล) กล่าวถึงการสัมภาษณ์ในรายการแพทย์ทางเลือก
ในการแพทย์
ในงานวิจัยปี ค.ศ. 2002 นักวิจัยกลุ่มหนึ่ง "ทำงานปริทัศน์เกี่ยวกับงานทดลองทรงอิทธิผลของยาลดความซึมเศร้า 31 งาน เพื่อที่จะกำหนดกฏเกณฑ์การยกเว้น (exclusion criteria) ซึ่งเป็นหลักที่ใช้ในการตัดสินคุณสมบัติ (คนไข้) เพื่อเลือกเข้าในงานทดลอง ผลงานปริทัศน์นี้เสนอว่า คนไข้ในงานทดลองยาลดความซึมเศร้าชุดนี้  เป็นตัวแทนคนไข้เพียงส่วนน้อย  ของผู้ปกติรับการรักษาทางคลินิกเพื่อโรคซึมเศร้า (และ) การยกเว้นคนไข้ที่มีลักษณะเฉพาะบางอย่างจากงานทดลองทางคลินิกชุดนั้นแสดงว่า การยกผลที่ได้จากงานทดลองยาลดความซึมเศร้าขึ้นเป็นนัยทั่วไป  ขาดหลักฐานทางประสบการณ์ (empirical support)""
- จาก The Brown University Psychopharmacology Update
PD
ตัวย่อ PD อาจหมายถึง
โรงเรียนสตรีเลย
โรงเรียนสตรีเลย หรือ โรงเรียนสตรีเลย "วัฑฒนดรุณี" เป็นอดีตโรงเรียนสตรีประจำจังหวัดเลย ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2482 ก่อนที่จะถูกยุบรวมกับโรงเรียนสโมสรวิทยาลัยจังหวัดเลย ในปี พ.ศ. 2515 เป็นโรงเรียนเลยพิทยาคม เนื่องจากเห็นว่าไม่สามารถรับนักเรียนได้ถึง 2,000 คน
ปัจจุบัน ที่ตั้งเดิมของโรงเรียนสตรีเลย คือที่ตั้งของโรงเรียนเลยพิทยาคม ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษประจำจังหวัดเลย เนื่องมาจากที่ตั้งของโรงเรียนสตรีเลยนั้นกว้างกว่าโรงเรียนสโมสรวิทยาลัย จึงได้ย้ายโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดแห่งใหม่จาก โรงเรียนสโมสรวิทยาลัยจังหวัดเลย มาไว้ ณ ที่ตั้งเดิมของโรงเรียนสตรีเลย แล้วจึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น  โรงเรียนเลยพิทยาคม
ชื่อของโรงเรียน
โรงเรียนวัฑฒนดรุณีจังหวัดเลยมีชื่อโรงเรียนทั้งหมด 2 ชื่อคือ
ซันชาแห่งเลออน
ซันชาแห่งเลออน (Sancha) เสด็จพระราชสมภพ ค.ศ. 1018 สิ้นพระชนม์ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1067 เป็นพระราชินีแห่งเลออน
พระราชประวัติ
ซันชาเป็นพระธิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 แห่งเลออนกับพระมเหสีคนแรก เอลบีรา เมเนนเดซ พระองค์กลายเป็นพระอธิการิณีฝ่ายฆราวาสของอารามซันเปลาโย
ในปี ค.ศ. 1029 ได้มีการจัดเตรียมการแต่งงานทางการเมืองให้กับซันชากับเคานต์การ์เซีย ซันเชซแห่งกัสติยา ทว่าระหว่างเดินทางมาเลออนเพื่อแต่งงาน การ์เซียถูกกลุ่มข้าราชบริวารที่ไม่พอใจลอบสังหาร ในปี ค.ศ. 1032 ซันชาอภิเษกสมรสกับพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งกัสติยา พระภาติยะและผู้สืบทอดของการ์เซียที่มีพระชนมายุ 11 พรรษา
ในปี ค.ศ. 1037 พระเจ้าเฟร์นันโดได้สังหารพระเจ้าเบร์มุนโดที่ 3 แห่งเลออน พระเชษฐาของซันชา ที่สมรภูมิตามาโรนแล้วปราบดาภิเษกเป็นกษัตริย์แห่งเลออน ซันชากลายเป็นพระราชินี หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าเฟร์นันโดในปี ค.ศ. 1065 ราชอาณาจักรของพระองค์ถูกแบ่งให้กับพระโอรส ว่ากันว่าซันชาพยายามสร้างความปรองดองให้กับเหล่าพระโอรสแต่ไม่ได้ผล
พระองค์เป็นชาวคาทอลิกผู้อุทิศตนให้กับศาสนา พระองค์กับพระสวามีมีคำสั่งให้ทำกางเขนตรึงพระเยซูที่มีชื่อของทั้งสองพระองค์ เพื่อมอบเป็นของขวัญให้แก่มหาวิหารซันอิซิโดโด
พระโอรสธิดา
ซันชาที่พระโอรสธิดาห้าคน คือ
การสิ้นพระชนม์และพิธีฝังศพ
พระองค์สิ้นพระชนม์ในนครเลออนเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1067 ร่างของพระองค์ถูกฝังในวิหารบรรพบุรุษของมหาวิหารซันอิซิโดโร เคียงข้างพระบิดามารดา, พระเชษฐอนุชา, พระสวามี และพระโอรสธิดา คือ เอลบีรา, อูร์รากา และพระเจ้าการ์เซีย
อ้างอิง
10131067
จังหวัดลายเจิว
จังหวัดลายเจิว (Lai Châu) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม จังหวัดลายเจิวเป็นที่มีประชากรเบาบางมากที่สุดในเวียดนาม มีพรมแดนกับประเทศจีน ครั้งหนึ่งเคยเป็นรัฐกึ่งอิสระไทขาวหรือที่เรียกว่า "สิบสองจุไท" แต่ถูกยืดครองโดยฝรั่งเศสในยุคอินโดจีนฝรั่งเศสใน พ.ศ. 2423 ต่อมาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเวียดนามใน พ.ศ. 2497 ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่การปกครองตนเองภาคตะวันตกเฉียงเหนือของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนามหรือประเทศเวียดนามเหนือ ใน พ.ศ. 2498 - พ.ศ. 2518 เมื่อจังหวัดลายเจิวที่ได้รับการจัดตั้งขึ้น จังหวัดเดี่ยนเบียนได้รับการแบ่งแยกจากลายเจิวใน พ.ศ. 2547
ซีตูจอทีนแห่งตองอู
ซีตูจอทีนแห่งตองอู (တောင်ငူ စည်သူကျော်ထင်; สวรรคต ค.ศ. 1481) เป็นนายพลแห่งอาณาจักรอังวะและอุปราชแห่งตองอูระหว่าง ค.ศ. 1470–1481 พระองค์เป็นพระอัยกา (ตา) ของพระเจ้าเมงจีโย ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ตองอู และพระองค์ยังเป็นพระราชบุตรเขยขององค์รัชทายาทมังรายกะยอชวาที่มีชื่อเสียงในสงครามสี่สิบปี
อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน เดอะมูฟวี่4 : เปลวเพลิงแห่งเกาะลี้ลับ
อินุยาฉะ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน : เปลวเพลิงแห่งเกาะลี้ลับ เข้าฉายในปี พ.ศ. 2547
ผลิตอนิเมตงานภาพเคลื่อนไหวภาพยนตร์โดย สตูดิโอซันไรส์ คณะกรรมการอำนวยการผลิตภาพยนตร์ 犬夜叉 "อินุยาฉะ" โดย โชงะกุกัง, โยมิอุริทีวี, ซันไรส์, โชงะกุกังโปรดักชั่น, นิปปอนทีวี, โตโฮ, โยมิอุริเทเลวิชั่นเอ็นเตอร์ไพรส์
ตัวละคร / นักพากษ์
คาแรคเตอร์นำแสดงใน อินุยาฉะ เปลวเพลิงแห่งเกาะลี้ลับ
ประเทศลีชเทินชไตน์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
ประเทศลีชเทินชไตน์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกลีชเทินชไตน์เป็นตัวแทนประเทศลีชเทินชไตน์ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 4 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2003 ครั้งที่ 2
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2003 ครั้งที่ 2 (Star Entertainment Awards 2003) หรือรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปี 2546 คืองานจัดประกาศผลรางวัลผลงานบันเทิงยอดเยี่ยม ประจำปีพุทธศักราช 2546 จัดขึ้นที่อาคารใหม่สวนอัมพรเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม 2547 โดย สมาคมนักข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย การจัดงานในครั้งนี้ถือเป็นครั้งที่ 2 หลังจากที่งดจัดงานไป 1 ปี (ปีพุทธศักราช 2545) นอกจากนี้ปีนี้เป็นปีแรกที่ใช้เลขของปีที่พิจารณาผลงานมาเป็นชื่องาน ซึ่งก่อนหน้านั้นใช้เลขปีที่จัดงานเป็นชื่องาน
รายชื่อหนังสือต้องห้ามโดยรัฐบาล
ในหลายสังคมได้มีการห้ามหนังสือบางเล่ม รายชื่อหนังสือต้องห้ามโดยรัฐบาล ที่ปรากฏข้างล่างนี้เป็นเพียงบางส่วนของรายชื่อหนังสือทั้งหมดที่ถูกสั่งห้ามโดยรัฐบาลด้วยเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง การห้ามอาจจะเป็นการห้ามระดับชาติหรือระดับรอง และบางครั้งอาจจะมีโทษทางกฎหมายถ้าละเมิด
สตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์อวอร์ดส 2003 ครั้งที่ 2
รางวัลดาวรุ่งฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม
มีผู้ได้รับรางวัล 2 คน
รายชื่อหนังสือต้องห้ามโดยรัฐบาล
นอกจากการห้ามทางกฎหมายแล้ว ก็อาจจะเป็นการห้ามโดยสถาบันศาสนา โดยการห้ามไม่ให้ผู้นับถือศาสนาอ่านหนังสือที่ห้าม แต่โดยปราศจากโทษทางอาญา
แต่บางครั้งการห้ามก็อาจจะได้รับการยกเลิก เมื่อมีการท้าทายกันในศาล และศาลมีคำสั่งให้ยกเลิกการห้าม เพราะเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมาย
ยุทธการที่บะดัร
สงครามบะดัร (غزوة بدر) เป็นสงครามใหญ่ที่เกิดขึ้นครั้งแรกในช่วงสมัยของมุฮัมมัดระหว่างชาวมุสลิมกับชาวมักกะฮ์ ซึ่งเกิดขึ้นในวันที่ 17 หรือ 19 เดือนรอมฎอน ปี ฮิจเราะฮ์ศักราชที่ 2 (13 หรือ 15 มีนาคม ค.ศ.624) ณ เมืองบะดัร. เมื่อมุฮัมมัดทราบข่าวว่าอบูซุฟยานยกทัพมาจากเมืองมักกะฮ์ จึงสั่งให้ชาวมุสลิมร่วมไพร่พลเกือบ 300 คน เพื่อต่อสู้กับทหารนับ 1,000นาย ของอบูซุฟยานแห่งเมืองมักกะฮ์ ซึ่งผลปรากฏว่ากองทัพของมุสลิมได้รับชัยชนะ และชาวมักกะฮ์ถูกฆ่าตายเป็นจำนวนมาก บ้างก็ถูกจับเป็นเชลย. จากชัยชนะของมุสลิมทำให้ผู้มีอิทธิพลของมักกะฮ์ลดน้อยลง และสถานภาพทางการเมืองของมุสลิมในมะดีนะฮ์ก็แข็งแกร่งขึ้น. คัมภีร์อัลกุรอานได้กล่าวถึงชัยชนะในครั้งนี้ไว้ว่า “เหตุการณ์ของพระเจ้า”
หลักฐานทางสงคราม
William Montgomery Watt กล่าวว่า “คัมภีร์อัลกุรอานไม่ได้กล่าวถึงสงครามนี้ไว้อย่างชัดเจน”. แต่มุฮัมหมัด อะซัน ฏอบาฏอบาอีย์ นักอรรถาธิบายอัลกุรอานของชีอะฮ์ได้กล่าวว่า “คัมภีร์อัลกุรอานโองการที่ 121 – 128 บทอาลิอิมรอน ได้กล่าวถึงสงครามบะดัรไว้อย่างชัดเจน”. และเช่นกันในหนังสือ ดาอิรอตุ้ลมาอาริฟบุโซรก์อิสลามีย์ ได้บันทึกว่า บทอัลอันฟาลถูกประทานลงมาก็เนื่องด้วยสงครามนี้.
เป็นที่รู้กันว่าแหล่งอ้างอิงทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่และน่าเชื่อถือมากที่สุดสำหรับการศึกษาเนื้อหานี้ คือจดหมายของ อุรวะห์ บิน ซุเบร ที่ส่งถึงอับดุลมาลิก บิน มัรวาน (ผู้ปกครองคนที่สองแห่งราชวงศ์อุมาวีย์) แม้ว่าเนื้อหาบางส่วนจะคล้ายกับตำนาน แต่ก็เป็นข้อมูลที่อธิบายถึงเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์อันนี้ไว้ได้เป็นอย่างดี
จุดเริ่มต้นความขัดแย้งระหว่างมักกะฮ์และมะดีนะฮ์
หลังจากที่มวลมุสลิมได้อพพยพไปยังมะดีนะฮ์ ชาวมักกะฮ์จึงเข้ายึดทรัพย์สินที่มุสลิมทิ้งไว้. ในเวลานั้นโองการอัลกุรอานบทอัลฮัจญ์ โองการที่ 39-40 ได้ถูกประทานลงมาโดยกล่าวถึงมุสลิมว่า 39)สำหรับบรรดาผู้ (ที่ถูกโจมตีนั้น) ได้รับอนุญาตให้ต่อสู้ได้ เพราะพวกเขาถูกข่มเหง และแท้จริงอัลลอฮ์ทรงสามารถที่จะช่วยเหลือพวกเขาได้อย่างแน่นอน 40) บรรดาผู้ที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านเรือนของพวกเขา โดยปราศจากความยุติธรรม นอกจากพวกเขากล่าวว่า “อัลลอฮ์คือพระเจ้าของเราเท่านั้น” และหากว่าอัลลอฮ์ทรงขัดขวางมิให้มนุษย์ต่อสู้ซึ่งกันและกันแล้ว บรรดาหอสวด และโบสถ์ (ของพวกคริสต์) และสถานที่สวด (ของพวกยิว) และมัสญิดทั้งหลายที่พระนามของอัลลอฮ์ ถูกกล่าวรำลึกอย่างมากมาย ต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน และแน่นอนอัลลอฮ์ จะทรงช่วยเหลือผู้ที่สนับสนุนศาสนาของพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงพลัง ผู้ทรงเดชานุภาพอย่างแท้จริง ถือเป็นการอนุญาตในการทำสงคราม. และมุสลิมถือว่านี้คือคำประกาศสงครามจากพระเจ้าแก่ชาวกุเรชที่กราบไหว้เจว็ด.
ในช่วงปีแรกที่มุสลิมอาศัยอยู่ที่เมืองมะดีนะฮ์ ท่านนบีมุฮัมหมัด(ศ็อลฯ)อนุญาตให้โจมตีที่กองคาราวานของมักกะฮ์. โดยซุฮัยล์ ฮาชิมีย์ ได้ตรวจสอบเกี่ยวกับข้อพิพาทนี้ เขากล่าวว่า “เกี่ยวกับสงครามครั้งนี้ มีทัศนะที่แตกต่างกันระหว่างนักประวัติศาสตร์ยุคก่อน และนักบูรพาคดียุคหลัง ตามแบบฉบับของนักเขียน” นักประวัติศาสตร์มุสลิมส่วนใหญ่ในยุคก่อนเชื่อว่า มุฮัมหมัดได้มีนโยบายทางการเมืองใหม่เพื่อต่อต้านชาวมักกะฮ์. การทำสงครามกับชาวมักกะฮ์ก็เพื่อตอบโต้ และเพื่อให้ชดใช้กับสิ่งที่พวกเขาทำไว้กับมุสลิม และตามคำกล่าวของนักบูรพาคดีส่วนมาก กล่าวว่าการโจมตีเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อชดเชยความยากจนทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจาการอพยพของมุสลิมจากมักกะฮ์สู่มะดีนะฮ์. บางท่านกล่าวว่า “การปะทะกันนี้แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในนโยบายการพึ่งพาด้วยการต่อสู้ของท่านศาสดา ซึ่งตรงกับการกำหนดโองการแห่งสงคราม” แต่ Mohamed Hassanein Heikal กล่าวว่า “การปะทะกันนี้ไม่ใช่จุดประสงค์หลักทางทหาร แต่เป็นแค่การโจมตีเล็กๆ ที่มุ่งเป้าเพื่อให้ชาวมักกะฮ์เกิดความอ่อนแอลง และเพื่อแสดงอำนาจใหม่ของมุสลิม และพิสูจน์ถึงความจำเป็นในการสร้างสันติภาพและการประนีประนอมกับชาวมุสลิม”. ในความเห็นของฮาชิมีย์ เขาคิดว่าทั้งสองมุมมองนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานการคาดเดาเท่านั้นเอง. และการปฏิบัติการทางทหารก็เพื่อให้มีการยุติการสังหารและทำร้ายมุสลิมที่หลงเหลืออยู่ในมักกะฮ์ และปิดเส้นทางกองคาราวานของชาวมักกะฮ์ไปยังเมืองชาม(หรืออีกนัยหนึ่งคือ ภัยคุกคามทางเศรษฐกิจต่อมักกะฮ์) เรียกได้ว่าเป็นเป้าหมายหลักของมุฮัมหมัด(ศ็อลฯ)ในการปฏิบัติต่อชาวมักกะฮ์.
William Montgomery Watt กล่าวว่า “เนื่องจากผู้อพยพชาวมะดีนะฮ์อยู่ภายใต้แรงกดดันทางเศรษฐกิจ และไม่มีตำแหน่งงานว่างสำหรับพวกเขา จึงเริ่มการโจมตีกองคาราวานของชาวมักกะฮ์ การเคลื่อนไหวดังกล่าวเป็นเหตุให้เกิดสงครามระหว่างทั้งสองขึ้น”. ซึ่งตรงกันข้ามกับแนวคิดของ Chase F. Robinson เขามีแนวคิดว่า “สาเหตุหลักของความขัดแย้งนั้นเป็นความปรารถนาของมุฮัมหมัด เพื่อสร้างเงื่อนไขในการปฏิบัติศาสนพิธี ณ สถาน “กะอ์บะฮ์” และบนภูเขาต่างๆ ของเมืองมักกะฮ์อีกทั้งนำเสนอความเชื่อของตน”.
ระหว่างการปะทะกันของสงคราม ในเดือนรอญับ(หนึ่งจากเดือนต้องห้าม)ของปี ได้เกิดการสู้รบ(ย่อย)ขึ้นระหว่างชาวมุสลิมกับชาวกุเรช ณ ตำบลนัคละฮ์(ระหว่างเมืองมักกะฮ์ กับเมืองฏออีฟ) ซึ่งทำให้อัมร์ บิน ฮัฏระมีย์(ชาวมักกะฮ์)ถูกฆ่าตาย ชาวกุเรชเลยใช้โอกาสนี้เป็นหนทางในการประกาศสงครามกับมุสลิม. สงครามเลยอุบัติขึ้นในเดือนต้องห้าม ซึ่งตามความเชื่อของชาวอาหรับแล้ว สงครามในเดือนต้องห้ามถือเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจยิ่ง และเป้าหมายการสงครามในเดือนต้องห้ามของชาวมักกะฮ์ก็เพื่อสร้างความเป็นปรปักษ์ระหว่างชาวมุสลิมและประชากรทั้งหมดของคาบสมุทรอาหรับ
การต่อสู้
ในแต่ละปีชาวเมืองมักกะฮ์จะส่งกองคาราวานเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ (เพื่อค้าขาย) และผลกำไรนี้เป็นส่วนสำคัญของรายได้แก่มักกะฮ์ และพ่อค้าชาวมักกะฮ์เกือบทุกคนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับกองคาราวานนี้ และถือเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชาวมักกะฮ์ทุกคน. ในขณะที่กองคาราวานผ่านเมืองมะดีนะฮ์เพื่อมุ่งหน้าสู่เมืองชาม(ซีเรีย) มุสลิมมะดีนะฮ์ได้ให้พลทหารคุ้มกันบุกโจมตี และไม่ให้ใครหนีรอดไปได้. ในเดือนญะมาดิ้ลเอาวัลหรือญะมาดิ้ลษานี ปีที่ 2 หลังจากอพยพ. อบูซุฟยานได้นำกองคาราวานค้าขายสู่เมืองชาม เมื่อมุฮัมหมัดทราบข่าว จึงนำมุสลิมจำนวน 150 ถึง 200 คนเพื่อดักซุ่มโจมตี แต่มาทราบในภายหลังว่ากองคาราวานนั้นได้ผ่านไปแล้วก่อนหน้านี้ จึงตัดสิ้นใจจะโจมตีต้อนขากลับอีกครั้ง
เมื่อกองคาราวานได้กลับจากเมืองชามสู่มักกะฮ์ มุฮัมหมัดได้ส่งฏอลหะฮ์ บิน อุบัยดิลลาฮ์ และสะอีด บิน เซด เฝ้าดูที่เฮารอห์เพื่อแจ้งข่าวเมื่อกองคาราวานผ่านมา. เมื่อทั้งสองถึงยังเฮารอห์ มีหัวหน้าเผ่า “ญุฮัยนะฮ์” ให้การต้อนรับ และให้ทั้งสองหลบซ่อนในบ้านของตน จนกระทั่งว่ากองคาราวาน จำนวน 40 คน พร้อมกับทองคำเกือบ 5 หมื่นดีนารได้ผ่านมา และทั้งสองได้กลับมะดีนะฮ์เพื่อรายงานข่าว. แต่มุฮัมหมัดเกิดความกังวลว่าหากรอสองคนนั้นจะล่าช้าเกินไป จึงเคลื่อนทัพออกไปก่อน. ทำให้ทั้งสองไม่ได้เข้าร่วมทัพ และท่านอุษมานเองก็เช่นกันไม่ได้เข้าร่วมทัพดังกล่าว เพราะต้องเฝ้าไข้รุกอยยะฮ์(บุตรท่านนบี)ภรรยาของตน.
กองทัพของมุสลิมมีไพร่พล 300 - 317 คน (82-86คนเป็นพวกลี้ภัย ,61คนจากเผ่าเอาส์ และ170คนจากเผ่าคอซร็อจ) และม้า2-3ตัว(เป็นของซุเบร บิน อาวาม และมิกดาด บิน อัสวัด) และอูฐ 70 ตัว ซึ่งแต่ละตัวจะมีคนขี่ 2-3 คนสลับกันไป และมุฮัมหมัดกับอะลีก็ใช้อูฐตัวเดียวกัน ซึ่งกองทัพมุสลิมมีธงสีขาวเป็นสัญลักษณ์
เหตุการณ์ก่อนถึงเมืองบะดัร
กองทัพมุสลิมได้ออกจากเมืองมะดีนะฮ์ในวันที่ 12 หรือ 13 เดือนรอมฎอน และใช้เวลา 5 วันในการเดินทางถึงสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับเมืองบะดัรด้วยระยะทาง 90 ไมล์ ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองมะดีนะฮ์
William Montgomery Watt กล่าวว่า “เขา(อัมร์ บิน ฮิชาม)และพรรคพวกของเขามโนว่าพวกเขานั้นแข็งแกร่ง และมุฮัมหมัดไม่อาจต่อกรกับเขาได้”.
มุสลิมได้จับกุมชาวกุเรชได้ 2 คนใกล้ๆ เมืองบะดัร จึงเข้าใจว่ากองทัพของชาวกุเรชใกล้เข้ามาแล้ว มุฮัมหมัดจึงทำการประชุมหารือ อบูบักร์และอุมัร ได้ออกความเห็นเป็นบุคคลแรกๆ ตามด้วยมิกดาด บิน อัมร์ ซึ่งชาวมุฮาญิรีน(ผู้อพยพ)มีความต้องการให้รีบเดินทัพทำ(สงคราม). แต่เนื่องด้วยการสนธิสัญญาอุกบะฮ์ ของชาวอันศอร คือการทำหน้าที่ปกป้องชาวมุสลิมในขณะอาศัยอยู่ในเมืองมะดีนะฮ์เท่านั้น และอีกข้อหนึ่งคือพวกเขาคิดว่าพวกเขากำลังจะโจมตีกองคาราวานค้าขายหนึ่งเพียงเท่านั้นจึงเข้าร่วมทัพมากับมุฮัมหมัด. ซึ่งมุฮัมหมัดรู้ถึงทัศนะของชาวอันศอร จึงทำการปรึกษาหารืออีกรอบหนึ่ง และสะอัด บิน มุอาษ จากชาวอันศอร ได้ประกาศความพร้อมที่จะทำสงครามของชาวอันศอร. มุฮัมหมัดจึงรีบสั่งการกรีธาทัพอย่างเร่งด่วน เพื่อให้ถึงยังบ่อน้ำ ณ เมืองบะดัรก่อนหน้าศัตรู และเมื่อถึงยังบ่อน้ำจึงสั่งให้กองทัพหยุดเพื่อตั้งค่ายทหาร แต่ชาวอันศอรคนหนึ่งได้เสนอแก่มุฮัมหมัดว่า ให้หยุดทัพตรงบ่อน้ำที่ใกล้กับกองทัพของศัตรูจะดีกว่า และทำที่กักเก็บน้ำเอาไว้ และอย่าให้ศัตรูได้ใช้น้ำนั้น. มุฮัมหมัดจึงตอบรับในข้อเสนอดังกล่าว. มุฮัมหมัดได้ดื่มด่ำอยู่กับการวิวรตลอดทั้งคืน จนโองการหนึ่งได้ถูกประทานลงมา. และได้ทำอิบาดะฮ์(เคารพภักดี)พระเจ้าต่อไป จนกระทั่งโองการที่ทำให้เกิดความมั่นใจว่าสงครามครั้งนี้จะได้รับชัยชนะเป็นแน่ได้ประทานลงมา. เขากล่าวกับสหายของเขาว่า “ผู้ที่ถูกฆ่าในสงครามจะได้รับสถานภาพ ชะฮีด และมรรคผลของเขาคือสรวงสวรรค์.
ณ เมืองบะดัร
ชาวมักกะฮ์ได้ตั้งค่ายทหายอยู่หลังเชิงเขาซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้ รุ่งอรุณของวันที่ ๑๗ เดือนรอมฎอน ชาวกุเรชได้รุดหน้าถึงเทือกเขาอะกอนก้อล และได้ตั้งค่ายทหารบริเวณตีนเขาเพื่อสามารถมองเห็นฝั่งตรงข้าม ซึ่งพวกมุชรีกีน(ผู้ตังภาคี)หลายคนที่ออกศึกในเวลานั้นถูกสังหารจนหมดนอกจากฮะกีม บิน ฮิซาม. ขณะที่พวกเขาเห็นว่าชาวมุสลิมมีน้อยกว่าที่พวกเขาได้คาดคะเนไว้ อุมัยร์ บน วะฮับ จึงส่ง อัลญัมฮีย์ เพื่อสอดส่องถึงจำนวนที่แท้จริงของมุสลิม เขาได้ตรวจสอบและทราบถึงจำนวนจึงกลับมารายงานและกล่าวว่า “พวกเขาไม่ถูกสังหารเลยแม้แต่คนเดียว แต่กลับเป็นพวกของท่าน(โดนสังหาร)...” อัลญัมฮีย์เป็นที่รู้จักในเมืองมักกะฮ์ในฐานะผู้บอกกล่าวเรื่องลี้ลับ จากคำกล่าวของเขามีผลต่อสภาพจิตใจทหารเป็นอย่างมาก. ฮะกีม บิน ฮิซามจึงเข้าพบอุตบะฮ์(อุตบะฮ์ บิน ระบีอะฮ์ พ่อของภรรยาอะบูซุฟยาน) เพื่อขอให้เขาจ่ายหนี้เลือดให้กับผู้ที่เสียชีวิตในเหตุการณ์สะรียะฮ์ นัคละฮ์(นั้นคืออัมร์บินอัฎระมีย์)แก่อามีรบินอัฎระมีย์ผู้เป็นน้องชาย เพื่อแก้ไขข้ออ้างหลักข้อหนึ่งที่เป็นสาเหตุความขัดแย้งนี้ และเพื่อไม่ให้เกิดสงครามขึ้น. อุตบะฮ์ยอมรับขอเสนอ และบอกให้เขาไปขอให้อัมร์บินฮิชามยอมรับต่อข้อเสนอนี้เช่นกัน และหยุดการทำสงคราม. อุตบะฮ์ไปหากองทัพและกล่าวว่า “โอ้ทหารแห่งกุเรช การทำสงครามกับมุฮัมหมัดและพวกของเขา จะไม่มีประโยชน์ใดๆ เลยแก่พวกเจ้า. หากพวกเจ้าสังหารพวกเขา พวกเขาก็จะสังหารญาติพี่น้องของพวกเจ้า(ที่อาศัยอยู่ในกลุ่มมุสลิม)และจะมองพวกเขาด้วยความเกลียดชัง. ดังนั้นจงกลับไปและทิ้งมูฮัมหมัดไว้กับชาวอาหรับคนอื่น ๆ”. แต่ก่อนที่กองทัพจะตัดสินใจยกเลิกสงคราม อัมร์บินฮิชามได้กล่าวหาว่า อุตบะฮ์นั้นกลัวว่าตัวเขาและลูกๆ ของเขา(ซึ่งอยู่ในกลุ่มชนมุสลิม)จะถูกสังหาร. และได้ไปหาอามีรเพื่อยุยงไม่ให้ปล่อยโอกาสการแก้แค้นนี้ไป. มุฮัมหมัดส่งข้อความไปยังอัมร์บินฮิชาม โดย อุมัรบินค็อฏฏอบ ซึ่งมีใจความว่า “จงกลับไปเสียเถิด หากบุคคลอื่นนอกเหนือจากเจ้าทำสงครามกับฉันจะเป็นการดีกว่า และฉันก็ไม่ต้องการทำสงครามกับเจ้าเช่นกัน”. และอัมร์บินฮิชามกล่าวว่า “ขอสาบานต่อพระเจ้า ข้าจะไม่กลับในขณะที่พระเจ้าได้ส่งพวกเขามาให้เรา และนี้คือโอกาสที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าและเราจะไม่ทิ้งมันไปแน่ และจากนี้ต่อไปจะไม่มีผู้ใดมาขัดขวางกองคาราวานของเราได้”.
ชาวมุสลิมมีฐานที่มั่นทางสงครามที่เหนือกว่า ถึงแม้กองทัพมักกะฮ์จะมีไพร่พลและอาวุธสงครามมากกว่า แต่สภาพด้านจิตใจของชาวกุเรชนั้นอ่อนแอ จึงทำให้ฝ่ายมุสลิมมีได้เปรียบมากกว่าในการทำศึก เริ่มโดยเมื่ออัสวัด บิน อับดุลอะสัด ได้เข้าไปยังพื้นที่บ่อน้ำของมุสลิม แต่ก็ถูกสังหารโดย อัมซะฮ์ บิน อับดุลมุฏฏอลิบ. หลังจากนั้น อุตบะฮ์ จึงเรียกร้องการสู้รบแบบตัวต่อตัวขึ้น โดยฝ่ายกุเรชมีอุตบะฮ์ และชัยบะฮ์ (น้องอุตบะฮ์) และวะลีด (ลูกชายของอุตบะฮ์) และทหารฝ่ายมุสลิมมีอุบัยดะฮ์ บินฮะรีษ และฮัมซะฮ์ บิน อับดุลมุฏฏอลิบ และอะลี ซึ่งเป็นการสู้รบแบบสามต่อสาม โดยชัยบะฮ์ถูกสังหารโดยฮัมซะฮ์ วะลีดถูกสังหารโดย อะลี และ อุบัยดะฮ์ ถูกฟันโดย อุตบะฮ์ จนได้รับบาดเจ็บหนัก ฮัมซะฮ์ ได้เข้าช่วยอุบัยดะฮ์และได้สังหารอุตบะฮ์ ทั้งสองนำอุบัยดะฮ์กลับสู่ค่ายและเขาก็เสียชีวิตในภายหลัง. จากนั้นดอกธนูถูกยิงกระหน่ำใส่กองทัพมุสลิม ทำให้มุสลิมเสียชีวิตสองนาย และสงครามแห่งบะดัรก็เกิดขึ้นเป็นรูปธรรม. มุสลิมโจมตีด้วยพลกำลังที่แข็งแกร่งจนกองทัพของมักกะฮ์แตก กองทัพกุเรชแตกพ่ายโดยทันใดและส่วนใหญ่ได้หนีทัพระหว่างการสู้รบ เกือบ๗๐คนถูกสังหารและเกือบ๗๐คนถูกจับเป็นเชลย ซึ่งผู้อาวุโสชาวกุเรชหลายคน เช่นอะบูญะล์(โดยมุเอาวัษ บินอุฟรอ) และอุมัยยะฮ์บินคอลัฟ ยังยืนกรานต่อสู้จนถึงนาทีสุดท้ายแต่ก็ถูกสังหารเช่นกัน. ในส่วนของชาวมุสลิมมีเพียง 15 คน (6 ผู้ลี้ภัยและ 8 ชาวอันศอร) ถูกสังหารในระหว่างหรือหลังสงคราม.
อ้างอิงจากซัยยิดมุฮัมมัด ฮุเซน ฏอบาฏอบาอีย์ ในตัฟซีรอัลมีซาน จากหนังสืออัลอีรชาด ของเชคมุฟีดว่า ชีอะฮ์และซุนนีมีทัศนะตรงกันว่า กองทัพมักกะฮ์๓๕ คน ถูกสังหารโดยอะลี. นอกจากนี้ยังมีคนอื่นๆ อีกที่มีความเห็นขัดแย้งเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการสังหารพวกเขาโดยอะลี
หลังจากสงคราม
ชาวมุสลิมที่เข้าร่วมในสงครามได้รับการขนานนามว่า “บัดรียูน” และถูกมองเป็นผู้ที่เหมาะสมและมีเกียรติยิ่ง.
ทรัพย์สงครามและเชลย
สุฮัยล์, อับบาส (ลุงของมุฮัมหมัด) , อะกีล และนูฟิล (ลูกพี่ลูกน้องมุฮัมหมัด) คือเชลยคนสำคัญ. มุฮัมหมัดมีกิริยาที่นุ่มนวลต่อเชลยทั้งหลาย ซึ่งทั้งหมดจ่ายเงินไถ่ตัวหรือด้วยเหตุผลอื่นๆเพื่อได้รับอิสระ. มูฮัมหมัดได้ห้ามพฤติกรรมรุนแรง (ซึ่งเป็นเรื่องปกติของชาวอาหรับ) กับเชลย และโดยทั่วไปแล้วนโยบายของเขาคือการปลดปล่อยเชลยด้วยการจ่ายเงิน. แต่ก็ได้สังหารบุคคลที่เป็นอันตรายต่อเมืองมะดีนะฮ์และอิสลาม และเมตตาแก่บุคคลที่เหลือ.
หลังจากสงคราม ชาวมุสลิมเกิดความขัดแย้งในสินสงครามจนโองการหนึ่งจากอัลกุรอานได้ประทานลงมา และมุฮัมหมัดได้กล่าวว่า สินสงครามและเชลยต้องแบ่งให้กับผู้ที่สู้รบในสงครามอย่างเท่าเทียมกัน. บางส่วนจากสินสงครามถูกแบ่งให้กับคนยากจน โดยเฉพาะหญิงหม้ายและเด็กกำพร้าภายหลังสงคราม.
ในมักกะฮ์
William Montgomery Watt ได้กล่าวว่า “ความพ่ายแพ้ได้สร้างความเสียหายแก่มักกะฮ์อย่างใหญ่หลวง แต่ก็ไม่ถึงกับแร้นแค้น. การสูญเสียบรรดาผู้อาวุโสถือเป็นความเสียหายที่ยิ่งใหญ่สำหรับชาวมักกะฮ์ แต่เป็นไปได้ว่าความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการสูญเสียความน่าเชื่อถือ อำนาจและศักดิ์ศรี”.
บรรดาหัวหน้าเผ่าของมักกะฮ์จำนวน15คนโดยสังหารในสงคราม เช่น อัมร์ บิน ฮิชาม, อัตบะ บิน ระบีอะฮ์ และอุมัยยะ บิน คาลฟ์ ทำให้อะบูซุฟยานกลายเป็นหัวหน้าชาวเมกกะไปโดยปริยาย
ในมะดีนะฮ์
หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้มุฮัมหมัดมีสถานภาพตำแหน่งในมะดีนะฮ์แข็งแกร่งขึ้น โดยอ้างจากคำกล่าวของ William Montgomery Watt ว่า “ความเชื่อมั่นในตนเอง และความน่าเชื่อถือที่ชาวมุสลิมได้รับจากชัยชนะนี้ ปัจจัยหนึ่งคือซึ่งหากขาดพวกเขาแล้วอิสลามจะพบกับความยากลำบากในการมีสถานภาพอย่างปัจจุบัน”.
ในทัศนะของชาวมุสลิม ชัยชนะครั้งนี้เป็นผลมาจากความช่วยเหลือของพระเจ้า. พวกเขาเชื่อว่าพระเจ้าส่งทูตสวรรค์ของพระองค์เพื่อพวกเขา.
ชัยชนะในสงครามครั้งนี้ทำให้ชาวมะดีนะฮ์มีความพร้อมมากยิ่งขึ้นที่จะเข้าร่วมกองทัพมุสลิม. เป็นไปได้ว่าชนเผ่าต่างๆของมะดีนะฮ์และแถบทะเลแดงพร้อมที่จะรวมตัวกับมุฮัมหมัด เพราะกุเรชไม่กล้าส่งกองคาราวานไปยังซีเรียในหน้าร้อนของปีนั้น.
ความขัดแย้งต่างๆที่ตามมา
หลังจากสิ้นสงครามบะดัร ก็ได้เกิดสงครามอุฮุดขึ้น และมุสลิมได้ปราชัยให้แก่มักกะฮ์. อะบูซุฟยานได้พิจารณาสงครามนี้มากกว่าสงครามบะดัร โดยได้ให้สัญญากับมุฮัมหมัด (ศ็อลฯ) ถึงการทำสงครามในปีถัดมา ณ ตลาดบะดัรศุฟรอฮ์. มุฮัมหมัด (ศ็อลฯ) และสาวกได้มาตามที่ประกาศสงครามไว้ แต่อะบูซุฟยานได้เกิดความสับสนขณะเดินทางและได้กลับไป.
ในเชิงอรรถาธิบายของอัลกุรอาน
จากมุฮัมหมัด ฮุเซน ฏอบาฏอบาอีย์ นักอรรถาธิบายอัลกุรอานของชีอะฮ์ได้กล่าวว่า บทอันฟาลได้ถูกประทานลงมาภายหลังจากสงครามบะดัร และทั้งหมดมีความเกี่ยวเนื่องกับสงครามนี้ ดังเช่นการแบ่งสินสงคราม. ในโองการที่หกสัญญาของพระเจ้าบนการเลือกของชาวมุสลิมจากกลุ่ม(คาราวานหรือกองทัพ)ของกุเรช และอธิบายถึงความต้องการของพระเจ้าในการเผชิญหน้าต่อกองทัพเหล่านั้น. และจะให้พวกเจ้าชนะพวกเขาด้วยจำนวนที่น้อย และด้วยเหตุนี้การพิพากษาของเขาอยู่บนความถูกต้อง และความสิ้นหวังแก่พวกปฏิเสธ และขจัดพวกเขาออกไป.
จากคำกล่าวของฏอบาฏอบาอีย์ หนึ่งจากเนื้อหาต่างๆ ที่ได้กล่าวในบทอันฟาลและบทอาลิอิมรอนคือ “การช่วยเหลือของพระเจ้า” ที่มีต่อบรรดามุสลิม. การช่วยเหลือมีหลายอย่างด้วยกัน หนึ่งจากนั้นคือการส่งทูตสวรรค์จำนวน ๓๐๐๐ ท่าน. ซึ่งในตัฟซีรของ ฏอบาฏอบาอีย์ อธิบายถึงโองการนี้ว่า เป็นการเปรียบถึงกองทัพที่มีอำนาจแฝง เพื่อให้หัวใจมุสลิมมีความแข็งแกร่ง และทำให้เกิดความกลัวแก่ชาวมักกะฮ์ และไม่ให้พวกเขามีแผนในการสังหารชาวมักกะฮ์ และอีกการช่วยเหลือหนึ่งคือ การทำให้ฝนตกเพื่อชำระร่างกายมุสลิมสะอาด เพื่อการก้าวเดินในสงครามอย่างมั่นคง หรือการทำให้หัวใจของพวกเขาเข้มแข็งขึ้น. ตามทัศนะของกุรอาน การช่วยเหลือคือการทำให้มุสลิมรู้สึกถึงความปลอดภัยมากขึ้น ซึ่งก่อนสงครามมีจำนวนหนึ่งที่กังวล. และอีกประการคือการทำให้เกิดความกลัวในหัวใจชาวมักกะฮ์.
ผลสะท้อนของสงคราม
เมาลานา(ญะลาลุดดีน มุฮัมหมัด บัลคีย์)ได้เขียนว่า “ชัยฏอนบอกให้กุเรชสู้รบกับอะห์มัด” ในหนังสือเล่มสาม มัษนาวี มะนาวีย์, สงครามบะดัร และเป็นแผนการของอิบลิสในสงคราม.
ฉากหนึ่งของภาพยนตร์ มุฮัมหมัดรอซูลุลลอฮ์ ได้เสนอวิถีชีวิตของศาสนทูตอิสลาม และส่วนหนึ่งจากสงครามบะดัร.