cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ปฏิทินกำหนดการแข่งขัน
การแข่งขันเริ่มขึ้นสองวันก่อนพิธีเปิดในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ และมีกำหนดจะสิ้นสุดในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2022 ผู้จัดงานมีการแก้ไขปฏิทินกำหนดการหลายครั้ง และแต่ละครั้งจำเป็นต้องได้รับการอนุมัติจาก คณะกรรมการโอลิมปิกสากล
การประชาสัมพันธ์
ตราสัญลักษณ์การแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 มีชื่อว่า "ความฝันฤดูหนาว" (Winter Dream, ) เป็นรูปปริวรรตของอักษรจีน "冬" โดยใช้สีฟ้า-น้ำเงิน สื่อถึงฤดูหนาว และสีแดง-ส้ม-เหลือง สื่อถึงประเทศจีน โดยมีการเปิดตัวเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2560 พร้อมกับตราสัญลักษณ์พาราลิมปิกฤดูหนาว 2022
ส่วนตุ๊กตาสัญลักษณ์ หรือมาสคอตของการแข่งขัน มีกำหนดเปิดตัวในปี พ.ศ. 2563
ความกังวลและข้อถกเถียงของโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
หลายเมืองถอนตัวจากการเสนอจัดโอลิมปิก 2022 เพราะกังวลว่าจะต้องใช้ค่าใช้จ่ายสูงหรือขาดการสนับสนุนท้องถิ่นที่จะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิก 2022 จึงเหลือเมืองอัลมาเตอและกรุงปักกิ่งในการเสนอตัว การตัดสินใจที่จะเสนอตัวสำหรับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเป็นความขัดแย้งในประเทศจีน (และภายนอกประเทศ) เพราะบางส่วนของสถ​​านที่จัดกีฬากลางแจ้งที่นำเสนอประสบสภาวะขาดแคลนหิมะและบางแห่งใกล้อุทยานแห่งชาติในกรุงปักกิ่ง
การพิชิตอียิปต์ของชาวมุสลิม
ในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษที่ 630 ชาวโรมันได้สูญเสียพื้นที่บริเวณเลวานไทน์และพันธมิตรชาวกัซซานิดในบริเวณอาระเบียให้กับรัฐเคาะลีฟะฮ์ไปแล้ว การสูญเสียมณฑลอันรุ่งเรืองของอียิปต์และความพ่ายแพ้ของกองทัพจักรวรรดิไบแซนไทน์จึงส่งผลให้จักรวรรดิอ่อนแอลงอย่างมาก ซึ่งทำให้เกิดการสูญเสียดินแดนเพิ่มเติมในอีกหลายศตวรรษข้างหน้า
สถานีโทรทัศน์เอเชียอาคเนย์
สถานีโทรทัศน์เอเชียอาคเนย์ (เขมร:ស្ថានីយទូរទស្សន៍អាស៊ីអាគ្នេយ៍) หรือ SEA TV เป็นสถานีโทรทัศน์ในประเทศกัมพูชา ซึ่งมีสากลวิทยาลัยกัมพูชา เป็นเจ้าของคลื่นความถี่และผู้ดำเนินการออกอากาศ เริ่มออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2553 จากเสาส่งภายในสากลวิทยาลัยกัมพูชา กรุงพนมเปญ (ร่วมกับสถานีวิทยุกระจายเสียงเอเชียอาคเนย์ เอฟเอ็ม 106 เมกะเฮิร์ตซ์) ทางช่อง 31 ระบบยูเอชเอฟ ด้วยกำลังส่งออกอากาศ 20 กิโลวัตต์ ครอบคลุมพื้นที่ราชธานีพนมเปญและจังหวัดใกล้เคียงในรัศมี 160 กิโลเมตร และมีสถานีลูกข่ายครอบคลุม 25 จังหวัดของกัมพูชา
สถานีฯนำเสนอรายการเพื่อการศึกษา ส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม และให้บริการข้อมูลข่าวสารที่เป็นประโยชน์ต่อผู้ชม นอกจากนี้ยังมีรายการบันเทิง เช่น คอนเสิร์ต ละครโทรทัศน์ รวมถึงถ่ายทอดสดกีฬา เช่น มวยประดั่ญเสรี ฯลฯ รวมถึงเป็นสถานที่ฝึกปฎิบัติงานของนักศึกษาคณะสื่อและการสื่อสารของสากลวิทยาลัยกัมพูชาอีกด้วย
ปราสาทพระวิหาร
ปราสาทพระวิหาร (ប្រាសាទព្រះវិហារ บฺราสาทพฺระวิหาร; Temple of Preah Vihear) เป็นปราสาทหินตามแบบศาสนาฮินดูที่ตั้งอยู่บริเวณทิวเขาพนมดงรัก (ភ្នំដងរែក ภฺนํฎงแรก; "ภูเขาไม้คาน") สูงจากระดับทะเลปานกลาง 657 เมตร ที่ตั้งของศาสนสถานแห่งนี้รู้จักกันในนาม เขาพระวิหาร (ភ្នំព្រះវិហារ ภฺนํพฺระวิหาร) ปราสาทพระวิหารนั้นตั้งอยู่ในจังหวัดพระวิหารของประเทศกัมพูชาซึ่งอยู่ใกล้อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษของประเทศไทย ซึ่งเคยเป็นทางขึ้นสู่ปราสาทที่สะดวกที่สุด
ปราสาทพระวิหารมีสถาปัตยกรรมแบบเขมร สร้างตามแนวเหนือใต้ซึ่งผิดแปลกไปจากปราสาทขอมส่วนใหญ่ ไทยและกัมพูชามีประวัติพิพาทเหนือตัวปราสาทเป็นเวลานานแล้ว ใน พ.ศ. 2505 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศพิพากษาให้กัมพูชามีอธิปไตยเหนือปราสาท  (ดู คดีปราสาทพระวิหาร) และวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ ขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกในประเทศกัมพูชา
ชื่อ
ปราสาทแห่งนี้มีชื่อเรียกเก่าสุดว่า "ภวาลัย" ตามรายงานของกรมวิชาการ และมีชื่ออื่น ได้แก่ "ศรีศิขรีศวร", "วีราศรม" และ "ตปัสวีนทราศรม"
นามของปราสาทพระวิหารตามที่ปรากฏในศิลาจารึก คือ "ศีรศิขเรศวร" (ស្រីសិខៈ រិ ស្វារៈ) ประกอบด้วย "ศีร" (ศรี หรือสิริ, เป็นคำนำหน้า) กับ "ศิขเรศวร" มาจาก "ศิขร" (ภูเขา) และ "อิศวร" (ผู้เป็นใหญ่ หรือหมายถึง พระอิศวร) แปลได้ว่า ผู้เป็นใหญ่หรือพระอิศวรแห่งภูเขา
เมื่อ พ.ศ. 2442 พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าชุมพลสมโภช กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ได้เสด็จไปยังปราสาทแห่งนี้ และทรงขนานนามว่า "ปราสาทพรหมวิหาร" ซึ่งต่อมาเรียกกันทั่วไปว่า "ปราสาทพระวิหาร"
บางครั้ง ชาวกัมพูชาเรียกปราสาทว่า "พนมพระวิหาร" (ភ្នំព្រះវិហារ) ขณะที่ชาวไทยมักเรียกว่า "เขาพระวิหาร" และนับแต่ประมาณ พ.ศ. 2551 เป็นต้นมา มีการละคำว่า "เขา" ไว้ในชื่อเพื่อแสดงถึงความแตกต่างระหว่างตัวปราสาทและเนินเขาที่ตั้งปราสาท
ที่ประดิษฐาน
ปราสาทพระวิหารประดิษฐานอยู่บนผาเป้ยตาดีของเทือกเขาพนมดงรัก ซึ่งเป็นเส้นเขตแดนระหว่างไทยกับกัมพูชา ณ ละติจูดที่ 104 องศาตะวันออก 41 ลิปดา ในอดีตก่อนที่ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศจะมีคำพิพากษา (คดีปราสาทพระวิหาร พ.ศ. 2505) ผาเป้ยตาดีอยู่ในเขตหมู่บ้านภูมิซร็อล ตำบลเสาธงชัย (เดิมขึ้นกับ ตำบลบึงมะลู) อำเภอกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ ห่างจากอำเภอเมืองศรีสะเกษ 110 กิโลเมตร
และเมื่อศาลยุติธรรมระหว่างประเทศได้มีคำพิพากษาในปี พ.ศ. 2505 นั้นเองจึงเป็นผลทำให้ปัจจุบันปราสาทพระวิหารตั้งอยู่ในจังหวัดพระวิหารของประเทศกัมพูชา อยู่ห่างจากปราสาทนครวัดในเมืองพระนคร ไป 140 กิโลเมตร และห่างจากกรุงพนมเปญไป 320 กิโลมตร
ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศไม่เคยชี้ขาดว่าเขตแดนไทย-กัมพูชาดังกล่าวมีเส้นอยู่ตรงจุดใด ศาลฯ ชี้ขาดเพียงว่า กัมพูชามีอธิปไตยทางดินแดนเหนือปราสาทพระวิหาร แต่ก็มีชาวไทยบางคนเข้าใจว่า ศาลฯ ชี้ขาดแต่ตัวปราสาทเท่านั้น ไม่รวมถึงอาณาบริเวณอันเป็นที่ประดิษฐานปราสาทแต่อย่างใด
การเยี่ยมชม
ในอดีตการเยี่ยมชมปราสาทพระวิหารจะใช้ทางขึ้นจากฝั่งไทย โดยทางการไทยและทางการกัมพูชามีรายได้จากการท่องเที่ยวร่วมกัน แต่ปัจจุบันมีความตึงเครียดระหว่างแนวชายแดนประชาชนทั่วไปจึงไม่สามารถขึ้นไปชมประสาทจากทางประเทศไทยได้อีก กัมพูชาได้สร้างถนนคอนกรีตยาว 3 กิโลเมตรไต่เขาขึ้นไปยังปราสาทพระวิหารสำเร็จแล้ว และเป็นทางที่ประชาชนทั่วไปใช้ขึ้นไปชมปราสาทได้ในปัจจุบันผ่านทางประเทศกัมพูชา
สถาปัตยกรรม
ปราสาทพระวิหารมีลักษณะเป็นแบบศิลปะบันทายศรี ลักษณะบางส่วนคล้ายคลึงกับพระวิหารของปราสาทนครวัด รูปรอยแกะสลักบนปราสาทสันนิษฐานได้ว่าเป็นศาสนสถานของศาสนาฮินดูลัทธิไศวนิกาย มีพระศิวะเป็นเทพสูงสุดของศาสนา เชื่อกันว่าสร้างขึ้นเพื่อถวายพระศิวะที่ทรงประทับบนยอดเขาไกรลาส ซึ่งเป็นยอดเขาสูงสุดของเขาพระสุเมรุ ศูนย์กลางจักรวาลปราสาทพระวิหารจึงสร้างบนหน้าผาเป้ยตาดี ทำให้ปราสาทแห่งนี้เปรียบเหมือนการค่อย ๆ ก้าวไปสู่ที่ประทับของพระศิวะ ซึ่งแทนด้วย "ยอดเป้ยตาดี" หากมองจากข้างล่างผาจะเห็นตัวปราสาทเหมือนวิมานสวรรค์ลอยอยู่บนฟากฟ้า โดยมีแผ่นดินเขมรต่ำ (ขแมร์กรอม) ประหนึ่งมหาสมุทรรองรับอยู่เบื้องล่าง ตัวปราสาทประกอบด้วยสถาปัตยกรรมต่าง ๆ มากมาย ได้แก่ ปราสาทประธาน ระเบียงคด โคปุระ อาคารรูปกากบาท วิหาร บรรณาลัย และบันไดนาคพร้อมทางเดิน
ปราสาทพระวิหารมีลักษณะแผนผังที่ใช้แกนเป็นหลัก โดยจัดวางผังหันไปทางทิศเหนือ ซึ่งแตกต่างจากปราสาทอื่น ๆ ซึ่งตามปกติมักจะหันหน้าไปทางทิศตะวันออก อันเนื่องจากภูมิศาสตร์เป็นเครื่องกำหนดแล้ว ก็น่าจะเกิดจากปัจจัยอื่นบางประการที่แสดงถึงความสัมพันธ์กับดินแดนเขมรสูงในอดีต ตัวปราสาทประธานเป็นจุดศูนย์กลางล้อมรอบด้วยระเบียงคดทั้งสี่ด้าน ปราศจากบรรณาลัยขนาบเบื้องหน้า การวางผังที่กำหนดตำแหน่งอาคารมีความสมบูรณ์ลงตัวตั้งแต่แรกเริ่มของการก่อสร้าง โดยไม่มีการแก้ไขต่อเติมบริเวณลานชั้นในภายหลัง วัสดุตัวปราสาทสร้างด้วยหินทรายและหินดาน โดยเทคนิคการก่อสร้างทำโดยนำก้อนศิลาทรายซึ่งตัดเป็นแท่งสี่เหลี่ยมขนาดไล่เลี่ยกันวางซ้อนกันขึ้นไปตามรูปผังที่กำหนดไว้ โดยอาศัยน้ำหนักของแท่งศิลาทรายแต่ละก้อนกดทับกันเพียงอย่างเดียว มีส่วนยึดจะใช้เมื่อจำเป็นเท่านั้น
ลักษณะสำคัญ
ปราสาทพระวิหารมีความยาว 800 เมตรตามแนวเหนือใต้ และส่วนใหญ่เป็นทางเข้ายาว และบันไดสูงถึงยอดเขา จนถึงส่วนปราสาทประธาน ซึ่งอยู่ที่ยอดเขาทางใต้สุดของปราสาท (สูง 120 เมตรจากปลายตอนเหนือสุดของปราสาท 525 เมตรจากพื้นราบของกัมพูชา และ 657 เมตรจากระดับน้ำทะเล ) แต่โครงสร้างปราสาทแห่งนี้ก็ยังแตกต่างอย่างมากจากสถาปัตยกรรมปราสาทหินของหินโดยทั่วไปที่พบในพระนคร เพื่อจำลองเขาพระสุเมรุ อันเป็นที่ประทับของเทพเจ้าตามคติความเชื่อของฮินดู
ปราสาทพระวิหารประกอบด้วยทางเดินและอาคารเรียงกัน ลานหินต่างระดับมีทั้งหมด 4 ระดับ ทางเข้าสู่ปราสาทประธานนั้น มีโคปุระ (ซุ้มประตู ) คั่นอยู่ 5 ชั้น (นับจากชั้นในออกมา ดังนั้นโคปุระชั้นที่ 5 จึงเป็นส่วนที่ผู้เข้าชมจะพบเป็นส่วนแรก) เป็นกลุ่มอาคารรูปกากบาท ซึ่งกรมศิลปากรเรียกว่า "มนเทียร" ชั้นที่สำคัญ คือ โคปุระชั้นที่ 3 และ 4 โคปุระแต่ละชั้นก่อนถึงลานด้านหน้า จะผ่านบันไดหลายขั้น โคปุระแต่ละชั้นจึงเปลี่ยนระดับความสูงทีละช่วง นอกจากนี้โคปะรุยังบังมิให้ผู้ชมเห็นส่วนถัดไปของปราสาท จนกว่าจะผ่านทะลุแต่ละช่วงไปแล้ว
บันไดหน้า
บันไดด้านหน้าเป็นทางเดินขึ้นลงขนาดใหญ่อยู่ทางทิศเหนือของตัวปราสาท ลาดตามไหล่เขา ช่วงแรกเป็นบันไดหิน กว้าง 8 เมตร ยาว 75.50 เมตร จำนวน 162 ขั้น บางชั้นสกัดหินลงไปในพื้นหินของภูเขา สองข้างบันไดมีฐานสี่เหลี่ยมตั้งเป็นกระพัก (กระพักแปลว่า ไหล่เขาเป็นชั้นพอพักได้ ) ขนาดใหญ่เรียงรายขึ้นไป ใช้สำหรับตั้งรูปสิงห์นั่ง ช่วงที่ 2 กว้าง 4 เมตร ยาว 27 เมตร มี 54 ขั้น มีฐานกระพักกว้าง 2.5 เมตร 7 คู่ มีรูปสิงห์นั่งตั้งอยู่ บันไดหน้าแบ่งออกเป็นสองช่วง โดยที่ตัวบันไดช่วงที่สองแคบกว่าช่วงแรก มีฐานสี่เหลี่ยมและสิงห์นั่งขนาดเล็กกว่าช่วงแรก หลังจากที่ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศพิพากษาให้ปราสาทพระวิหารตกอยู่ในอธิปไตยของกัมพูชา นักศึกษาไทยได้ประท้วงคำตัดสินของศาลฯ และปิดทางขึ้นปราสาทที่อยู่ในเขตแดนไทย ทำให้ชาวกัมพูชาที่ต้องการขึ้นปราสาท จะต้องขึ้นทางช่องเขาแคบ ๆ สูงชันที่เรียกกันว่า "ช่องบันไดหัก"
ลานนาคราช
ลานนาคราชหรือสะพานนาค อยู่ทางทิศใต้สุดบันไดหินด้านหน้า ปูด้วยแผ่นหินเรียบ มีขนาดกว้าง 7 เมตร ยาว 31.80 เมตร ขอบลานสร้างเป็นฐานเตี้ย ๆ บนฐานมี นาคราช 7 เศียร จำนวน 2 ตัว แผ่พังพานหันหน้าไปทางทิศเหนือ ลำตัวอยู่บนฐานทั้งสอง ทอดไปทางทิศใต้ ส่วนหางของนาคราชชูขึ้นเล็กน้อย นาคราชทั้งสองตัวมีลักษณะคล้ายงูตามธรรมชาติ เป็นลักษณะของนาคราชในศิลปะขอม แบบปาปวน มีบันไดทางขึ้นโคปุระ ชั้นที่ 5 บันไดกว้าง 7 เมตร สูง 11.50 เมตร สองข้างบันไดมีฐานสี่เหลี่ยมตั้งรูปสิงห์
โคปุระ ชั้นที่ 1
โคปุระชั้นที่ 1 ตั้งอยู่บนไหล่เขา มุมทั้งสี่ด้านของลานก่อเป็นขั้นบันไดมิให้พัง สร้างเป็นศาลาจตุรมุข รูปทรงกากบาทไม่มีฝาผนังกั้น มีแต่บันไดและซุ้มประตูทั้ง 4 ทิศ สร้างอยู่บนฐานบัวสี่เหลี่ยมย่อมุม ฐานสูง 1.8 เมตร บันไดหน้าประตูซุ้มทั้ง 4 ทิศตั้งรูปสิงห์นั่ง เสาโคปุระสูง 3.5 เมตร เป็นศิลปะแบบเกาะแกร์ ยังมีร่องรอยสีแดงที่เคยประดับตกแต่งตัวปราสาทเอาไว้ หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาแบบ "กาบู" ปัจจุบันเหลือปั้นลมและประตูซุ้มที่ยังสมบรณ์อยู่เพียงด้านตะวันออกด้านเดียว หน้าจั่วจำหลักเป็นรูปเทพนั่งชันเขาเหนือเศียรเกียรติมุข หน้าบันเป็นรูปนาคราช 5 เศียร ข้างละ 1 ตัว หางไปประสานกันบนยอด
บันไดทางขึ้นโคปุระ ชั้นที่ 1 อยู่ทางทิศเหนือ เป็นบันไดหินมีลักษณะค่อนข้างชัน สูง 5 ขั้น ประมาณ 2 เมตร ทางทิศตะวันออกของโคปุระชั้นที่ 1 มีเส้นทางขึ้นคล้ายบันไดหน้าแต่ค่อนข้างชัน และชำรุดหลายตอน ยาว 340 เมตรถึงไหล่เขา เป็นเส้นทางขึ้น-ลง ไปสู่ที่ราบประเทศกัมพูชา เรียกว่า "ช่องบันไดหัก" หรือ "ถนนบันไดหัก" ก่อนถึงโคปุระ ชั้นที่ 2 มีสระน้ำตั้งอยู่ทางตะวันออกสระหนึ่ง ชื่อว่า "สระทรง"
สระสรง
สระสรงอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของทางดำเนินจากโคปุระ ชั้นที่ 1 ไปโคปุระ ชั้นที่ 2 ห่างออกไป 12.40 เมตร จะพบสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดกว้าง 16.80 เมตร ยาว 37.80 เมตร กรุด้วยท่อนหินเป็นชั้น ๆ มีลักษณะเป็นขั้นบันไดปากผายก้นสอบ
โคปุระ ชั้นที่ 2
โคปุระ ชั้นที่ 2 สร้างอยู่บนไหล่เขา มีเขื่อนหินกันพังตามริมไหล่เขา เป็นลานหินกว้างประมาณ 7 เมตร สองข้างจะมีเสานางเรียง ตั้งอยู่ ทั้งสองด้าน แต่ก็มีปรักหักพังไปมาก โคปุระชั้นที่ 2 สร้างเป็นศาลาจตุรมุข มีกำแพงด้านทิศใต้เพียงด้านเดียว ยาว 39 เมตรจากตะวันออกไปตะวันตก กว้าง 29.5 เมตรจากเหนือไปใต้
จากซุ้มประตูด้านใต้มีบันไดทางไปโคปุระชั้นที่ 3 ยาว 148 เมตร กว้าง 11 เมตร คู่ไปกับขอบถนน เป็นคันหินถมดินให้น้ำไหลห่างไปจากโคปุระ ชั้นที่ 3 ทางตะวันออกมีสระรับน้ำ 2 สระ
โคปุระ ชั้นที่ 3
โคปุระชั้นที่ 3 นั้นมีขนาดใหญ่สุด สมบูรณ์ที่สุด และขนาบด้วยห้องสองห้อง ตัวปราสาทประธานนั้นสามารถผ่านเข้าไปทางลานด้านหน้า บันไดกว้าง 3.6 เมตร สูง 6 เมตร สองข้างมีฐานตั้งรูปสิงห์นั่ง 5 กระพัก
จากโคปุระชั้นที่ 3 มีบันได 7 ขั้นขึ้นไปสู่ถนนที่ยาว 34 เมตร มีเสานางเรียงปักรายข้างถนน ข้างละ 9 ต้น ถัดจากเสานางเรียงไปเป็นสะพานนาค 7 เศียร
เป้ยตาดี
เป้ยตาดี มีเนื้อที่กว้าง 44 เมตร ยาว 50 เมตร "เป้ย" เป็นภาษาเขมร ซึ่งแปลว่า ชะง่อนผา หรือโพงผา ตามคำบอกเล่า ว่านานมาแล้วมีพระภิกษุชรารูปหนึ่งชื่อ "ดี" จาริกมาปลูกเพิงพำนักอยู่ที่นี่จนมรณภาพไป ชาวบ้านจึงเรียกลานหินนี้ว่า "เป้ยตาดี" ตรงยอดเป้ยตาดีสูงกว่าระดับน้ำทะเล 657 เมตร ถ้าวัดจากพื้นที่เชิงเขาพื้นราบฝั่งประเทศกัมพูชาสูงประมาณ 447 เมตร ตรงชะง่อนผาเป้ยตาดี จะมีรอยสักฝีพระหัตถ์ของ สมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ว่า "๑๑๘-สรรพสิทธิ" แต่ก่อนมีธงไตรรงค์ของไทยอยู่ที่ บริเวณผาเป้ยตาดี ในปัจจุบันคงเหลือแต่ฐาน ส่วนรอยแกะสลักพระนามของกรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์นั้นปัจจุบันถูกกระเทาะทำลายไปแล้ว
ภูมิหลังทางสังคม
ปราสาทพระวิหารคือมรดกทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ มิใช่ของประเทศหรือกลุ่มชาติพันธุ์หนึ่ง เพราะมีความเกี่ยวข้องกับชนหลายเผ่าพันธุ์ และหลายคติความเชื่อ ในอดีตนั้น เทือกเขาพนมดงรักเป็นสถานที่ติดต่อสัมพันธ์กันระหว่างที่ราบสูงโคราชกับที่ราบเขมรต่ำ การสถาปนาปราสาทพระวิหารเป็นแหล่งศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของคนท้องถิ่นและผู้นับถือศาสนาฮินดูมีขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2
ศิลาจารึกที่ปราสาทเขาพระวิหาร เรียกว่า “ศิลาจารึกศิวศักติ” หรือ “ศิลาจารึก K. ๓๘๒” สลักขึ้นด้วยภาษาสันสกฤต ตัวอักษรเทวนาครี เป็นศิลาจารึกที่บอกเล่าเรื่องราวให้ทราบว่าถิ่นที่อยู่อาศัยของ “ชาวกวย” หรือ “ชาวกูย” ซึ่งเป็นชนพื้นเมืองที่ตั้งหลักแหล่งอาศัยอยู่บนเทือกเขาพนมดงรัก ในดินแดนอิสานประเทศมาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์จนกระทั่งเข้าสู่ยุคเริ่มต้นประวัติศาสตร์สมัย “อาณาจักรฟูนัน” หรือ “อาณาจักรสุวรรณภูมิ” เรืองอำนาจขึ้นในคาบสมุทรอินโดจีน กษัตริย์ฟูนันได้สร้างปราสาทเทพบิดรไว้บนภูเขาพนมดงรัก มอบหมายให้ชาวพื้นเมืองรักษา
ตามจารึกศิวะสักติ พระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ทรงกำหนดหลายพื้นที่บริเวณเขาพระวิหารเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภวาลัยแห่งเขาพระวิหาร เป็นเขตของเจ้าพื้นเมืองของตระกูลพระนางกัมพูชาลักษมี พระมเหสีของพระองค์ ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างศาสนสถานบนเขาพระวิหาร ต่อมา พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 โปรดให้สถาปนาพระภัทเรศวรแห่งลิงคปุระไว้ ณ ยอดเขาพระวิหารด้วย อันเป็นการให้ความสำคัญแก่เขาพระวิหารในฐานะภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่สิงสถิตของบรรพบุรุษของชนชาติจามและขอม นอกจากนี้ ยังทรงทำให้ปราสาทเป็นศูนย์กลางแห่งความเชื่อ พิธีกรรมเกี่ยวกับบรรพบุรุษ และประเพณีสักการบูชาอันพ้องกับเทศกาลของเกษตรกร ความนิยมในการประกอบพิธีกรรมที่ปราสาทพระวิหารนำไปสู่การขยายตัวของชุมชนใกล้เคียง ตามจารึกกล่าวไว้ว่าพระองค์ส่ง "ทิวากรบัณฑิต" มาบวงสรวงพระศิวะทุกปี นอกจากนี้ยังมีชุมชนโดยรอบที่พระมหากษัตริย์ทรงอุทิศไว้ให้รับใช้เทวสถาน ชุมชนที่มีชื่อในจารึกอย่างเช่น กุรุเกษตร, พะนุรทะนง เป็นต้น ต่อมาปราสาทพระวิหารได้กลายเป็นแหล่งจาริกแสวงบุญสำคัญในรัชสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ตาม"เอกสารประวัติกัมพุพงศ์ และองค์กรแห่งพระราชการ พร้อมทั้งพระประวัติของพระเจ้าแผ่นดินองค์อื่น"
การก่อสร้าง
ปราสาทพระวิหารประกอบด้วยหมู่เทวาลัยและปราสาทหินจำนวนมาก เทวาลัยหรือปราสาทหินแห่งแรกสร้างขึ้นเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 ซากปรักหักพังของเทวาลัยที่เหลืออยู่ มีอายุตั้งแต่สมัยเกาะแกร์ ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 10 ครั้นเมื่อนครหลวงของอาณาจักรขอมอยู่ใกล้ คือ ที่นครวัด นอกจากนี้ยังมีองค์ประกอบบางประการในรูปแบบศิลปะของปราสาทบันทายศรี ตามหลักจารึกที่ค้บพบ 3 หลักคือ จารึกศิวะศักติ จารึกหมายเลข K380 และ K381 เชื่อว่าเริ่มก่อสร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 (พ.ศ. 1432-1443) และเป็นรูปร่างเมื่อในสมัยพระเจ้ายโศวรมัน ซึ่งสถาปนาศรีศิขเรศวร ในปี พ.ศ. 1436 แต่โครงสร้างส่วนใหญ่ของปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 (มีพระนามจารึกที่กรอบประตูโคปุระชั้นที่ 2 ว่า "สูรยวรรมเทวะ" และปีที่สร้างแล้วเสร็จในสมัยของพระองค์ตามจารึกคือ พ.ศ. 1581 ) และพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2 ในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 11 และ 12 ตามลำดับ ปราสาทพระวิหารสร้างด้วยศิลาทรายซึ่งสกัดจากบริเวณเทือกเขาพนมดงรักนี้ และวัสดุก่อสร้างอื่น ได้แก่ อิฐเผาและ "ไดทะมะป้วก" (ดินเหนียวคล้ายหิน) ปัจจุบันปราสาทหลงเหลือแต่เพียงซากปรักหักพัง แต่ทว่ายังมีอาคารปราสาทเหลืออยู่อีกหลายแห่ง
คดีความ พ.ศ. 2502
ผู้ค้นพบปราสาทพระวิหารในสมัยปัจจุบันคือ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ พระราชโอรสองค์ที่ 11 ใน พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยทรงพบเมื่อปี พ.ศ. 2442 ขณะทรงได้รับแต่งตั้งให้เป็น ข้าหลวงต่างพระองค์ เสด็จไปรับราชการที่มณฑลลาวกาว (อิสาน) ในสมัยรัชกาลที่ 5 และได้ทรงจารึกปี ร.ศ. ที่พบเป็นเลขไทย ตามด้วยพระนามไว้ที่บริเวณชะง่อนผาเป้ยตาดี เป็นข้อความว่า "๑๑๘ สรรพสิทธิ" ต่อมาเมื่อประเทศฝรั่งเศสเข้าครอบครองอินโดจีนได้ทำสนธิสัญญา พ.ศ. 2447 ในการปักปันเขตแดนกับราชอาณาจักรสยาม โดยมีความตามมาตรา 1 ของสนธิสัญญา ระบุให้ใช้สันปันน้ำเป็นเส้นแบ่งพรมแดน ซึ่งมีผลให้ปราสาทพระวิหารอยู่ในดินแดนไทย ต่อมาใน พ.ศ. 2451 ฝรั่งเศสได้จัดทำแผนที่ฝ่ายเดียว ส่งมอบให้สยาม 50 ชุด แต่ละชุดมี 11 แผ่นและมีแผ่นหนึ่งคือ "แผ่นดงรัก" ที่ครอบคลุมพื้นที่ปราสาทพระวิหาร และไม่ได้ใช้แนวสันปันน้ำเป็นเส้นแบ่งพรมแดน ทำให้ปราสาทพระวิหารในแผนที่อยู่ในดินแดนของกัมพูชา โดยที่รัฐบาลสยามในขณะนั้นไม่ได้รับรองหรือทักท้วงความถูกต้องของแผนที่ดังกล่าว
ต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ประเทศฝรั่งเศสแพ้สงครามต่อประเทศเยอรมนี ทำให้แสนยานุภาพทางทหารลดลง จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ได้ยื่นข้อเสนอเรียกร้องดินแดนที่เสียไปในสมัยรัชกาลที่ 5 คืนจากฝรั่งเศส ซึ่งฝรั่งเศสปฏิเสธและมีการเคลื่อนไหวทางทหาร ที่ทำให้เกิดสงครามพิพาทอินโดจีนระหว่างไทยกับฝรั่งเศสขึ้นในปี พ.ศ. 2484 ประเทศไทยได้รับชัยชนะในการรบตลอด 22 วัน กระทั่งประเทศญี่ปุ่นที่เป็นมหาอำนาจในขณะนั้นเสนอตัวเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย และฝรั่งเศสได้ตกลงคืนจังหวัดไชยบุรี จำปาศักดิ์ เสียมราฐ และพระตะบองให้กับไทย ตาม อนุสัญญาโตเกียว ทำให้ปราสาทพระวิหารกลับมาอยู่ในดินแดนไทยอย่างสมบูรณ์ ต่อมาเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 รัฐบาลไทยประกาศเป็นพันธมิตรกับญี่ปุ่น ประกาศสงครามกับฝ่ายสัมพันธมิตร และต่อมาญี่ปุ่นเป็นฝ่ายแพ้สงคราม ประเทศไทยต้องรักษาสถานะตัวเองไม่ให้เป็นฝ่ายแพ้สงครามตามญี่ปุ่น และต้องการเข้าเป็นสมาชิกสหประชาชาติ จึงตกลงคืนดินแดน 4 จังหวัดให้ฝรั่งเศส ทำให้ปราสาทพระวิหารกลับไปอยู่บริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา ต่อมาในปี พ.ศ. 2497 ฝรั่งเศสแพ้สงครามต่อเวียดนามที่เดียนเบียนฟู ต้องถอนทหารออกจากอินโดจีน ประเทศกัมพูชาได้รับเอกราชตามสนธิสัญญาเจนีวา และไทยได้ส่งทหารเข้าไปรักษาการบริเวณปราสาทพระวิหารอีกครั้ง
ภายหลังกัมพูชาได้รับเอกราช เจ้านโรดมสีหนุ กษัตริย์กัมพูชาสละราชสมบัติเข้าสู่การเมือง ได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี และประกาศเรียกร้องให้ไทยคืนปราสาทพระวิหาร และไทยไม่ยอมรับ เจ้านโรดมประกาศตัดความสัมพันธ์ทางการทูตกับไทย เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2501 และในปีต่อมา เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2502 เจ้านโรดมสีหนุได้ฟ้องร้องต่อ ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (International Court of Justice) หรือศาลโลก ให้ไทยคืนปราสาทพระวิหาร ฝ่ายไทยต่อสู้คดีโดยมี ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช กับคณะรวม 13 คน เป็นทนายฝ่ายไทย และฝ่ายกัมพูชามีนายดีน แอจิสัน เนติบัณฑิตแห่งศาลสูงสุด อดีตรัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐอเมริกา เป็นหัวหน้าคณะ กับพวกอีกรวม 9 คน
กระทั่งวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2505 ศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ ได้ตัดสินให้ปราสาทพระวิหารเป็นของกัมพูชา ด้วยเสียง 9 ต่อ 3 และในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 หลังจากศาลโลกตัดสินแล้ว 20 วัน รัฐบาลไทยโดย ดร.ถนัด คอมันตร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ได้มีหนังสือไปยัง นายอูถั่น เลขาธิการสหประชาชาติ เพื่อประท้วงคำพิพากษาของศาลโลก และสงวนสิทธิที่ประเทศไทยจะเรียกร้องปราสาทพระวิหารกลับคืนในอนาคต ทั้งนี้คำตัดสินของศาลโลกนั้นเป็นที่สิ้นสุด ไม่มีการอุทธรณ์ การจะนำคดีกลับขึ้นมาพิจารณาใหม่นั้นสามารถทำได้ถ้ามีหลักฐานใหม่และต้องทำภายในสิบปี
หลังจากนั้นไม่นาน กัมพูชาเกิดสงครามกลางเมืองขึ้นภายในประเทศ ปราสาทหินแห่งนี้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมเพียงช่วงสั้น ๆ ในปี พ.ศ. 2535 แต่ปีต่อมาก็ถูกเขมรแดงเข้าครอบครอง จากนั้นก็เปิดอีกครั้งจากฝั่งประเทศไทย เมื่อปลายปี พ.ศ. 2541
การขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของประเทศกัมพูชา
เมื่อ 8 มีนาคม พ.ศ. 2548 กัมพูชาได้เสนอต่อองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกอย่างเป็นทางการ ปี พ.ศ. 2549 วันที่ 30 มกราคม ศูนย์มรดกโลกของยูเนสโกที่ปารีสขอให้กัมพูชายื่นเอกสารใหม่เกี่ยวกับเขตกันชนของปราสาท และมีคำแนะนำให้ร่วมมือกับฝ่ายไทย พ.ศ. 2550 กัมพูชายื่นเอกสารขอขึ้นทะเบียนปราสาทพระวิหารอีกครั้ง ขณะที่ไทยยื่นบันทึกช่วยจำต่อเอกอัครราชทูตกัมพูชาและเสนอขึ้นทะเบียนร่วม (transboundary property) แต่คณะกรรมการมรดกโลกสากลมีมติเลื่อนการขึ้นทะเบียนออกไป โดยให้ไทย-กัมพูชาร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด และในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 องค์การยูเนสโกประกาศขึ้นทะเบียนตามคำขอของกัมพูชาให้ตัวปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลก เฉพาะเพียงตัวปราสาทเท่านั้น โดยผ่านเกณฑ์การพิจารณาข้อ (i) เพียงข้อเดียว
ในวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2551 กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้นำประเด็นนี้มาโจมตีเพื่อขับไล่นายนพดล ปัทมะ ให้ออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ  เหตุการณ์นี้พัฒนาไปสู่ความขัดแย้งระหว่างไทยและกัมพูชาในที่สุด
นับตั้งแต่วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ทั้งฝ่ายไทยและกัมพูชาได้ใช้ปืนใหญ่ยิงปะทะกัน ซึ่งต่างก็โทษอีกฝ่ายหนึ่งว่าเป็นฝ่ายเริ่มก่อน วันที่ 5 กุมภาพันธ์ กัมพูชาได้ยื่นจดหมายถึงสหประชาชาติ ความว่า "พฤติการณ์ล่าสุดของทหารไทยได้ละเมิดข้อตกลงสันติภาพปารีส พ.ศ. 2534 กฎบัตรสหประชาชาติ และคำพิพากษาของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ พ.ศ. 2505"
การตีความคำพิพากษา
เมื่อวันที่ 28 เมษายน 2554 กัมพูชาได้ยื่นคำร้องต่อศาลยุติธรรมระหว่างประเทศเพื่อขอให้ศาลตีความคำพิพากษาคดีปราสาทพระวิหาร พ.ศ. 2505 และในวันเดียวกัน ประเทศกัมพูชาได้ยื่นคำร้องต่อศาล ขอให้ศาลกำหนดวิธีการชั่วคราวเพื่อคุ้มครองสิทธิของตน วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 ศาลจึงสั่งกำหนดวิธีการชั่วคราวบางประการ
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สันนิษฐานว่าเกี่ยวเนื่อง
โบราณสถานและโบราณวัตถุที่สันนิษฐานว่าเกี่ยวเนื่องกับปราสาทพระวิหาร มีดังนี้
โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์ คอนแวนต์เป็นโรงเรียนแห่งแรกที่สอนภาษาไทยและภาษาต่างประเทศในตำบลบ้านญวน อำเภอสามเสน จังหวัดพระนคร ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2468 เดิมตั้งอยู่เลขที่ 525 ถนนราชวิถี มุขนายกเรอเน แปร์รอส ได้ยกที่ดินและอาคารสองชั้น ให้เป็นโรงเรียนชั่วคราว ตามความประสงค์ของบาทหลวงบรัวซาต์ (Broizat) อธิการโบสถ์บ้านญวน สามเสน ที่จะให้คณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร เข้ามาจัดการศึกษาให้เด็กหญิง ในชุมชนเขตวัดสามเสน และชุมชนใกล้เคียง โดยมีซิสเตอร์เดซิเร ดำรงตำแหน่งอธิการิณี และนักบวชอีก 4 คน เป็นผู้รับรองหนังสือ ในปีแรกที่เปิดสอนมีนักเรียน 59 คน ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 92 ซอยมิตรคาม ถนนสามเสน แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร บนเนื้อที่ 5 ไร่ 59 ตารางวา
สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เสด็จมาทรงเปิดตึกมิตราคมเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ทรงเปิดงานฉลองครบ 50 ปีของโรงเรียนเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 และทรงเปิดอาคารอุดมวิทย์เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2522
ปัจจุบันโรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์ เป็นโรงเรียนประเภทสามัญศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการศึกษาเอกชน เปิดสอนตั้งแต่ระดับก่อนประถมศึกษา ถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย รับเฉพาะนักเรียนหญิง ดำเนินกิจการในรูปแบบมูลนิธิ ส่งเสริมการศึกษาคณะภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตแห่งประเทศไทย โดยมีซิสเตอร์ดอมินิก กิจเจริญ เป็นผู้รับใบอนุญาต ซิสเตอร์มารีโนเอล ผิวเกลี้ยง เป็นผู้จัดการ/อาจารย์ใหญ่ มีบุคลากรครู 160 คน ปฏิบัติการสอน 139 คน สนับสนุนการสอน 21 คน ปฏิบัติการสอนและช่วยงานบริหาร 25 คน นักการภารโรง 30 คน นักเรียนทั้งหมด 3,021 คน
ทะเลคูมาโนะ
ทะเลคูมาโนะ เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก อยู่ตอนเหนือของทะเลฟิลิปปิน ตั้งอยู่นอกชายฝั่งภูมิภาคคูมาโนะในคาบสมุทรคิอิซึ่งตั้งอยู่ทางตอนกลางของญี่ปุ่น
เบี้ย (หมากรุก)
เบี้ย หรือ พอน (pawn) เป็นตัวหมากรุกที่ใช้ในหมากรุกไทยและหมากรุกสากล
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ เดิมเคยเป็นโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพมาก่อน ปัจจุบันเปิดทำการเรียนการสอนแบบสหศึกษาในระดับมัธยมศึกษา
โรงเรียนสตรีเจ้าหลวงประจำมณฑลพายัพ
โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ เป็นโรงเรียนสตรีของรัฐบาลแห่งแรกในจังหวัดเชียงใหม่ เปิดทำการสอนเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2449 (ร.ศ. 125) โดยพระราชดำริของเจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 8  พระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะก่อตั้งโรงเรียนสอนเด็กหญิงในนครเชียงใหม่ โดยทรงพระกรุณาโปรดให้ขุนอุปกรณ์ศิลปศาสตร์ ข้าหลวงธรรมการมณฑลพายัพ และนายพันตรีเจ้าไชยสงคราม กรมการเมืองเชียงใหม่ ติดต่อขอใช้คุ้มเจ้าเรือนคำ ถนนแม่ข่า เป็นที่ตั้งโรงเรียนและทรงรับอุปการะ โดยมีนางอบเชย เป็นครูใหญ่คนแรก วันเปิดทำการเรียนการสอนมีนักเรียนทั้งสิ้น 70 คน
ในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2464 หลวงวิสณฑ์ดรุณการ ธรรมการมณฑลพายัพ มีคำสั่งประกาศที่ 771 ให้แยกโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ "ยุพราชวิทยาลัย" ที่มีครูใหญ่เพียงคนเดียว คือ รองอำมาตย์โทขุนอาจวิชาสรร โดยได้เพิ่ม นางเพิ่ม วิสณฑ์ดรุณการ รักษาการแทนครูใหญ่ และได้รับการยกฐานะเป็น โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ รับนักเรียนสตรีตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และรับนักเรียนชายอายุไม่เกิน 12 ปีเต็ม
โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ "วัฒโนทัยพายัพ" นามพระราชทาน
คำประทานกราบทูลเจ้าดารารัศมี พระราชชายา ของหลวงอนุสารสุนทร กรมการพิเศษจังหวัดเชียงใหม่
“ ...ข้าพระพุทธเจ้าขอประทานกราบทูลแสดงความปิติยินดีในพระกรุณาธิคุณเป็นล้นเกล้าฯ ข้าพระพุทธเจ้าขอประทานพระกรุณาทรงเปิดผ้าคลุมนามตึกและเสด็จทรงเหยียบ “ตึกคำเที่ยงนฤมิตร” หลังนี้เพื่อความเป็นสวัสดิมงคลแก่สถานที่และบรรดานักเรียนที่จะได้อาศัยใช้ประโยชน์ในการศึกษา   สืบไป ...”
ใน พ.ศ. 2476 ทางราชการเปลี่ยนแปลงระเบียบการปกครองส่วนภูมิภาค ยกเลิกการปกครองแบบมณฑล ยุบกองธรรมการมณฑล โรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพ “วัฒโนทัยพายัพ” จึงได้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเติมคำว่า "พายัพ" เพื่อรักษาประวัติว่าเคยเป็นโรงเรียนสตรีประจำมณฑลพายัพมาก่อนและเติมคำว่า “สตรี" หัวนามโรงเรียน จึงมีชื่อทางการว่า โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพ แผนกสามัญเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมปีที่ 1 ถึงชั้นมัธยมปีที่ 8 ในเวลาต่อมา เนื่องจากบริเวณโรงเรียนคับแคบจึงได้ย้ายมาตั้ง ณ ที่ปัจจุบัน ซึ่งเดิมเป็นวัดร้างชื่อ “วัดสีเสียด”  เริ่มก่อสร้างตึกเรียนวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2481
โรงเรียนสตรีวัฒโนทัยพายัพกับพระบรมราชจักรีวงศ์
18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2498 พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ และหม่อมเอลิสะเบธ จักรพงษ์ เสด็จเยี่ยมโรงเรียน และทรงลงพระนามในสมุดเยี่ยม ต่อมาในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2501 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมโรงเรียน และทรงลงพระปรมาภิไธย ในสมุดเยี่ยมโรงเรียน ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2522 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดอาคารเรียน "อลงกรณ์ศิลป์" ต่อมาในวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในพิธีเปิดพระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า และทรงเปิดอาคารเรียน "ศรีสวรินทิรา" พร้อมทั้งอาคารสมาคมศิษย์เก่าโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
ในวันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2549 สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดพิพิธภัณฑ์การศึกษาโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ และเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2558 พระองค์ยังเสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารพยาบาล "อาคาร 150 ปี ศรีสวรินทิรานุสรณีย์" แล้วทรงปลูกต้นไม้ เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรห้องพยาบาล ทอดพระเนตรนิทรรศการส่งเสริมสุขภาพ โอกาสนี้ ทรงเสด็จฉายพระฉายาลักษณ์ ร่วมกับผู้บริหารและครูโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ
อาคารและสถานที่
อาคารเรียนโรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ มีรายนามอาคารที่คล้องจองกันตั้งแต่อาคารหลังที่ 1-7 ตามลำดับดังนี้ ศิริวิทย์-สิทธิธร-อลงกรณ์ศิลป์-ศรีสวรินทิรา-วัฒนา-ร่มฟ้าเจ้าหลวง-ดวงดารารัศมิ์
อาขยาน
อาขยาน เป็นบทท่องจำของภาษาไทย ที่ว่าด้วยเรื่องเกี่ยวกับการใช้คำให้ถูกต้อง ตัวอย่างโคลงกลอน บทอาขยานบางบทยังได้สอดแทรกข้อคิดและคติสอนใจเอาไว้ด้วย
สำนักงานแห่งความตาย
สำนักงานแห่งความตาย เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศผ่านสถานีโทรทัศน์ทีวีโตเกียว ตั้งแต่วันที่ 17 ตุลาคม จนถึงวันที่ 19 ธันวาคม 2019 นำแสดงโดย มะสึโอะกะ มะซะฮิโระ
เรื่องย่อ
ในสำนักงานที่คนตายจะต้องผ่านการตรวจสอบก่อนที่จะไปสู่โลกหน้า หญิงสาวคนหนึ่งที่มีปัญหาเรื่องเอกสารได้ล่วงรู้อดีตที่มืดดำของเสมียนธุรการผู้เฉยชาของสำนักงานแห่งความตาย
การเข้าทำงานในสำนักงานแห่งความตาย
ผู้ที่ถูกลงโทษให้ประหารจะถูกส่งมาให้ทำงานในสำนักงานแห่งความตาย ตามที่ปรากฏในแฟ้มเอกสารถึงรายละเอียดสาเหตุการตายในห้องแผนกโทษประหารซึ่งเป็นห้องที่ห้ามผู้ใช้บริการเข้าไปยังในห้องดังกล่าว ในการที่จะพ้นสภาพจากการเป็นเจ้าหน้าที่ สามารถทำได้ด้วยการสำนึกบาป
แดนชำระ
แดนชำระ คือ ดินแดนแห่งความมืดที่มิใช่สวรรค์หรือนรก และไม่อาจหลุดพ้นตราบสิ้นกัลปาวสาน หนึ่งในมาตราของระเบียบสำนักงานแห่งความตายได้กล่าวถึงกรณีที่ผู้ตายไม่สามารถจัดเอกสารได้ทันภายในเวลา 49 วันหลังความตาย ซึ่งอาจเกิดจากการไม่สามารถปล่อยวางเพื่อเดินทางต่อไปในโลกหลังความตาย หรือในกรณีที่ถูกฆาตกรรมแล้วไม่สามารถระบุได้ว่าใครเป็นผู้ลงมือฆ่าไว้ว่า นับตั้งแต่ 49 วันหลังความตาย
ในกรณีที่ไม่สามารถจัดการเอกสารให้เสร็จสมบูรณ์ได้
ผู้วายชนม์จะถูกส่งไปยังแดนชำระ
สิ่งของในโลกมนุษย์
ในกรณีที่ผู้ตายกำลังถือสิ่งของอยู่ในมือ จะสามารถพกติดตัวมายังสำนักงานแห่งความตายได้ กรณีดังกล่าวเกิดขึ้นในตอนที่ 1 ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูน และปากกาในตอนที่ 4
ทารกตายคลอด
ในกรณีที่ทารกตายระหว่างการตั้งครรภ์ของมารดา เจ้าหน้าที่ในแผนกทารกตายคลอดหรือเจ้าหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายสามารถตั้งชื่อเด็กทารกได้ และยังต้องกรอกเอกสารทั้งหมดที่ใช้เพื่อเดินทางต่อไปในโลกหลังความตาย เนื่องจากเด็กทารกไม่สามารถเขียนหรือสื่อสารได้
การสำนึกบาป
เจ้าหน้าที่ที่ทำงานในสำนักงานแห่งความตายล้วนมาจากโทษต้องประหารทั้งนั้น และต้องทำงานแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันสิ้นสุด เจ้าหน้าที่สำนักงานแห่งความตายสามารถสำนึกบาปที่ตนได้ทำไปเพื่อไปเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ ผู้ที่ต้องการสำนึกบาปจะต้องเล่ารายละเอียดทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีต แต่ถึงแม้จะทำเช่นนั้นแล้ว ผู้ที่ต้องการสำนึกบาปจะต้องสำนึกผิดอย่างใจจริง และเผชิญกับความรู้สึกโกรธแทนที่จะมองข้ามมันไป
เครือข่ายประสาทพร
เครือข่ายประสาทพร ก่อตั้งโดยอาจารย์ (หรือท่านพ่อ) เอซัน ฮาสึดะ ในเครือข่ายฯ ต่างคนจะทำหน้าที่ปกป้อง และช่วยเหลือเกื้อกูลกันแบบครอบครัว ช่วยผู้คนให้พ้นทุกข์ หมดจากความโศกเศร้าหมนหมอง สมาชิกของเครือข่ายนี้จะถูกตัดขาดจากการสื่อสารภายนอก "การยอมรับ และการรัก" เป็นหนึ่งในความเชื่อของเครือข่ายประสาทพร ผู้ที่ต้องการจะร่วมเป็นหนึ่งสมาชิกของเครือข่ายประสาทพรอย่างเป็นทางการ ต้องเข้ารับพิธีสาบานตนด้วยการฝึกปฏิบัติตลอดหนึ่งสัปดาห์ปราศจากการติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอก ด้วยการอดอาหารสามวัน และทำสมาธิให้ได้นานที่สุดโดยที่ห้ามเผลอหลับ
ภรรยาของชิมูระ ผ่านการสาบานตนเป็นหนึ่งในสมาชิกของเครือข่ายฯ โดยถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วก็ตาม แต่เธอก็ไม่กลับออกมา หนึ่งในผู้ใช้บริการที่เป็นสมาชิกของเครือข่ายฯ กล่าวไว้ว่า ยังมีอีกกลุ่มย่อยหนึ่งที่จะได้รับการปกป้องพิเศษ
เชิงอรรถ
<references group="lower-alpha" />
ไอซี 555
ไอซี (IC 555) เป็นวงจรรวม หรือวงจรเบ็ดเสร็จ ที่เรียกกันทั่วไปว่า ชิป ที่รู้จักกันดีในบรรดานักอิเล็กทรอนิกส์ ไอซีตัวนี้ได้รับการออกแบบ และประดิษฐ์โดยนักออกแบบชิปที่มีชื่อเสียง ชื่อนั่นคือนายฮันส์ อาร์ คาเมนซินด์ (Hans R. Camenzind) โดยเริ่มออกแบบเมื่อ พ.ศ. 2513 และแนะนำผลิตภัณฑ์ในปีถัดมา โดยบริษัทซิกเนติกส์ คอร์ปอเรชัน (Signetics Corporation) มีหมายเลขรุ่น SE555/NE555 และเรียกชื่อว่า "The IC Time Machine" มีการใช้อย่างกว้างขวาง ทั้งนี้เพราะสามารถใช้งานง่าย ราคาถูก มีเสถียรภาพที่ดี ในปัจจุบันนี้ บริษัทซัมซุงของเกาหลี สามารถผลิตได้ปีละกว่า 1 พันล้านตัว (ข้อมูล พ.ศ. 2546)
ไอซีไทเมอร์ 555 นับเป็นวงจรรวมที่สามารถใช้งานได้หลากหลายและเป็นที่นิยมมากที่สุดตัวหนึ่งเท่าที่เคยผลิตมา ภายในตัวประกอบด้วยทรานซิสเตอร์ 23 ตัว, ไดโอด 2 ตัว และรีซิสเตอร์อีก 16 ตัว เรียงกันบนชิปซิลิกอนแผ่นเดียว โดยติดตั้งในตัวถัง 8 ขา แบบมินิ DIP (dual-in-line package) นอกจากนี้ยังมีการผลิตไอซี 556 ซึ่งเป็น DIP แบบ 14 ขา โดยอาศัยการรวมไอซี 555 จำนวน 2 ตัวบนชิปตัวเดียว ขณะที่ 558 เป็นไอซีอีกตัวหนึ่งที่พัฒนาขึ้นจาก 555 เป็น DIP แบบ 16 ขา (quad) โดยรวมเอา 555 จำนวน 4 ตัว (โดยมีการปรับแต่งเล็กน้อย) มาไว้บนชิปตัวเดียว (DIS และ THR มีการเชื่อมต่อกันภายใน ส่วน TR นั้นมีค่าความไวที่ขอบแทนที่จะเป็นความไวทั้งระดับ) นอกจากนี้ยังมีรุ่นกำลังต่ำพิเศษ (ultra-low power) ของไอซี 555 นั่นคือ เบอร์ 7555 สำหรับไอซี 7555 นี้จะมีการเดินสายที่แตกต่างไปเล็กน้อย ทั้งยังมีการใช้กำลังไฟที่น้อยกว่า และอุปกรณ์ภายนอกน้อยกว่าด้วย
ไอซี 555 มีโหมดการทำงาน 3 โหมด ดังนี้
การใช้งาน
ขาของไอซีแต่ละขา มีหน้าที่ดังต่อไปนี้
เมื่อใช้คาปาซิเตอร์ และรีซิสเตอร์มาต่อร่วม จะสามารถปรับช่วงการตั้งเวลา (นั่นคือ ช่วงเวลาที่เอาต์พุตมีค่าต่ำ) ตามความต้องการใช้งานได้
สำหรับการเชื่อมต่อเป็นดังนี้
แผนผังการเชื่อมต่อไอซี 555
ช่วงเวลา t คำนวณได้จาก
ซึ่งเป็นเวลาที่ใช้เพื่อประจุตัวเก็บประจุให้ได้ 63% ของแรงดันที่จ่าย (ค่าจริง :  (1-1/e) V) ดูเพิ่มเติมที่ วงจรอาร์ซี (RC circuit) สำหรับคำอธิบายของปรากฏการณ์ดังกล่าว
ผู้ผลิตรายต่างๆ
มีผู้ผลิตไอซี 555 หลายรายด้วยกัน รวมทั้งรุ่นซีมอส (CMOS) โดยแต่ละบริษัทจะกำหนดเบอร์ต่างๆ กันดังนี้
กลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่
กลุ่มอาการหลงผิดว่าแขนขายังคงอยู่ (phantom limb syndrome) คืออาการที่ผู้ป่วยรู้สึกว่าอวัยวะที่ขาดหายไปหรือถูกตัดไปนั้นยังคงติดอยู่กับร่างกาย และเคลื่อนไหวสอดคล้องกับอวัยวะอื่น ๆ  ผู้รับการตัดอวัยวะ 60-80% ยังมีความรู้สึกของอวัยวะที่ถูกตัดไปอยู่ ความรู้สึกนี้ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกหลงผิดว่าอวัยวะยังคงอยู่นี้อาจเกิดกับอวัยวะอื่น ๆ ที่ไม่ใช่แขนขาก็ได้ เช่น เต้านม ฟัน ตา เป็นต้น แขนขาที่ถูกตัดไปนั้นมักถูกรู้สึกว่าสั้นลงกว่าปกติ อยู่ในท่าทางที่ผิดรูปและเจ็บปวด ส่วนใหญ่อาการเจ็บปวดนี้มักเป็นมากขึ้นเมื่อมีความเครียด ความกังวล หรืออากาศเปลี่ยนแปลง อาการเจ็บปวดมักเป็น ๆ หาย ๆ และมีความถี่และความรุนแรงลดลงเมื่อเวลาผ่านไป
นกเค้าเหยี่ยว
มีลำตัวขนาดใหญ่ ปีกกว้างและกลมมน ตากลมโตสีเหลืองทอง ระหว่างตามีแถบคาดสีเหลือง หัวและลำตัวด้านบนมีสีน้ำตาลเข้ม ลำตัวด้านล่างสีกีกาหรือสีขาว มีลายจุดสีน้ำตาลหรือน้ำตาลเหลือง
มีขนาดใหญ่เต็มที่สูงได้ถึง 30 เซนติเมตร กระจายพันธุ์ทั่วไปในภูมิภาคตะวันออกกลางจนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ตั้งแต่ หมู่เกาะอันดามันในทะเลอันดามัน จนถึงภาคใต้ของจีนและหมู่เกาะต่าง ๆ ของอินโดนีเซีย ในประเทศไทยพบได้ในภาคเหนือ, ภาคตะวันตก, ภาคใต้, บางส่วนของภาคตะวันออก และจัดเป็นนกอพยพในภาคใต้ โดยพบในป่าโปร่ง, ป่าชายเลน จนถึงป่าที่มีความสูงจากระดับน้ำทะเลถึง 1,200 เมตร มีทั้งหมด 12 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
และเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าในประเทศไทย พุทธศักราช 2535
วัดประตูเมือง
วัดประตูเมือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนยวม อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 3 ไร่ 31 ตารางวา อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 2 เส้น 17 วา จดหมู่บ้าน ทิศใต้ประมาณ 1 เส้น 15 วา จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 6 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกประมาณ 1 เส้น 3 วา จดภูเขา
วัดประตูเมืองสร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ปัจจุบันเจ้าอาวาส คือ พระครูอนุสารนันทสิทธิ์ (ทวีศักดิ์) มีอาคารเสนาสนะคือ ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2513 และเจดีย์ ศิลปะไทใหญ่
วัดมีรูปเกี่ยวกับประวัติพระพุทธเจ้าและยังมีผ้าม่านที่วาดด้วยมือ ประวัติประเพณีปอยส่างลอง หรือบวชลูกแก้ว เส้นทางของวัดประตูเมืองนั้นเป็นเส้นทางค้าขายสู่ประเทศพม่า
อำเภอโพธิ์ตาก
โพธิ์ตาก เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย และเป็นอำเภอที่มีพื้นที่และจำนวนประชากรน้อยที่สุดของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอโพธิ์ตากตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอโพธิ์ตากแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 ตำบล 27 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอโพธิ์ตากประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 3 แห่ง ได้แก่
ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย
ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย หรือ ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย (Pharos of Alexandria, Lighthouse of Alexandria, คำว่าฟาโรสในภาษากรีก (Φάρος) แปลว่าประภาคาร) เป็นประภาคารโบราณซึ่งจัดให้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ตั้งอยู่บนเกาะฟาโรส เมืองอเล็กซานเดรีย ริมฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สร้างประมาณ 270 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยพระเจ้าปโตเลมีที่ 1 โดยสถาปนิกชื่อ โซสเตรโตส
ตัวประคาภารมีความสูงเท่าใดไม่แน่ชัด แต่อยู่ในระหว่าง 200-600 ฟุต (ขนาดพอ ๆ กับ เทพีเสรีภาพ) สร้างด้วยหินอ่อนแกะสลัก มีตะเกียงขนาดใหญ่บนยอด นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าในเวลากลางวันจะปล่อยควัน ในเวลากลางคืนจะเป็นแสงไฟสว่างที่เห็นได้จากระยะไกล ซึ่งยังไม่ทราบว่าใช้วิธีใดในการจุดไฟและส่องแสง บ้างก็สันนิษฐานว่าใช้กระจกในการส่องแสง บ้างก็เชื่อว่า สามารถส่องแสงได้ถึง 4 ทาง แต่บางส่วนก็เชื่อว่า ส่องแสงได้เพียงแค่ 2 ทางเท่านั้น
ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย มีอายุอยู่ได้ยาวนานถึง 1,600 ปี จนกระทั่งในประมาณศตวรรษที่ 13-14 เกิดแผ่นดินไหวทำให้ประภาคารพังลงมา
ในปี ค.ศ. 1994 นักโบราณคดีได้ดำน้ำสำรวจบริเวณปากอ่าวอเล็กซานเดรีย พบหลักฐานของสิ่งที่เชื่อว่าเป็นซากชิ้นส่วนของประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย ซึ่งบางส่วนเป็นหินที่หนักถึง 70 ตันและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ
เอซีโอ ปัสกุตตี
เอซีโอ ปัสกุตตี (Ezio Pascutti; 1 มิถุนายน พ.ศ. 2480 – 4 มกราคม พ.ศ. 2560) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการทีมชาวอิตาลี เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโบโลญญา 1909 ในตำแหน่งกองหน้า และยังเล่นให้กับฟุตบอลทีมชาติอิตาลีในฟุตบอลโลกสองครั้ง นอกจากนี้ยังได้เป็นผู้จัดการทีมซัสซูโอโล ในช่วงปี พ.ศ. 2529 – พ.ศ. 2530
ปัสกุตตีเสียชีวิตในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2560 ในวัย 79 ปี ในบ้านพักคนชราที่โบโลญญาด้วยอาการป่วย
มือปืน 2 สาละวิน
มือปืน 2 สาละวิน (Salween, Gunman II) ภาพยนตร์ไทย พ.ศ. 2536 นำแสดงโดย ฉัตรชัย เปล่งพานิช, สรพงษ์ ชาตรี, นพพล โกมารชุน, สิรคุปต์ เมทะนี, ปวีณา ชารีฟสกุล, รณ ฤทธิชัย, โฉมฉาย ฉัตรวิไล, วิชุดา มงคลเขตต์ กำกับการแสดงโดย หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
เนื้อเรื่อง
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สหราชอาณาจักรคืนอิสรภาพแก่พม่าโดยไม่คำนึงถึงปัญหาชนกลุ่มน้อย รอยร้าวระหว่างชนพม่าและกะเหรี่ยงจึงเกิดขึ้นอย่างไม่อาจไกล่เกลี่ย ชาวกะเหรี่ยงก่อการปฏิวัติเพื่อแยกตัวเป็นอิสระ มีกองกำลังปลดปล่อยแห่งชาติกะเหรี่ยงตั้งฐานมั่นอยู่บนลุ่มน้ำสาละวินเขตรอยต่อพรมแดนไทย-พม่า บนดินแดนซึ่งไร้กฎหมายในเขตป่าสักที่สมบูรณ์ที่สุดในโลก คนโลภถูกดึงดูดให้มาแสวงหาผลประโยชน์แลกกับการสนับสนุนให้ต่อกรกับรัฐบาลทหารพม่า โดยทุกชีวิตที่มีลมหายใจอยู่ในเขตนี้ล้วนอยู่ภายใต้กฎของปืน
เบื้องหลังและความสำเร็จ
มือปืน 2 สาละวิน แม้นจะใช้ชื่อที่ดูเหมือนว่าเป็นภาคต่อจาก มือปืน ผลงานก่อนหน้านั้นในปี พ.ศ. 2526 ของ ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล แต่ทว่าเนื้อเรื่องมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด หากแต่ตัวละครมีบุคลิกและที่มาที่ไปอิงมาจากภาพยนตร์ก่อนหน้านั้นหลายเรื่อง อาทิ คนเลี้ยงช้าง โดยเฉพาะในตัวละครของ จ่าแรม เริงชัย ที่รับบทโดย สรพงษ์ ชาตรี
ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งรายได้และเสียงวิจารณ์ จนกล่าวว่าเป็นภาพยนตร์ที่ลงตัวที่สุดเรื่องหนึ่งของ ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล ผู้สร้างและผู้กำกับ ได้รับรางวัลพระสุรัสวดีหรือรางวัลตุ๊กตาทอง ประจำปี พ.ศ. 2536 5 รางวัลด้วยกัน คือ
เกร็ด
สถานที่ถ่ายทำเป็นสถานีตำรวจภูธรฟ้าสูงป่าสัก ริมแม่น้ำเมย ติดชายแดนพม่า ใช้สถานที่ถ่ายทำจริงที่สถานีตำรวจภูธรแม่เมย ตำบลท่าสองยาง อำเภอท่าสองยาง จังหวัดตาก โดยได้อนุรักษ์อาคารที่ทำการเดิมไว้ เนื่องจากมีสถาปัตยกรรมแบบดั่งเดิมที่สวยงามของสถานีตำรวจในอดีต
จ้าว หย่งซิน
จ้าว หย่งซิน (趙永馨; เกิด 31 พฤษภาคม 1963) มีชื่อเดิมในการแสดงว่า 趙詠馨 โดยเธอมีชื่อจริงว่า 趙永信 (ชื่อเดียวกันแต่แตกต่างกันตรงตัวสะกด) เป็นนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงในไต้หวัน เธอเกิดที่กรุงไทเป ประเทศไต้หวัน โดยมีถิ่นฐานจากเมืองเกาหมี่ มณฑลชานตง ปัจจุบันอาศัยอยู่ในเขตปันเฉียว เมืองนิวไทเป เธอเป็นบัณฑิตคนแรกของโรงเรียนศิลปะกั่วกวัง
ในปี ค.ศ. 1983 เธอแสดงละครเรื่องแรกคือเรื่อง 玉女神笛 ทำให้เธอได้รับรางวัลจากงานประกาศรางวัลระฆังทอง ครั้งที่ 19 ในปีถัดมา คือรางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม นอกจากนี้เธอยังแสดงในละครโทรทัศน์ที่สร้างจากนวนิยายของนักเขียนหญิง ชองเหยา อีกหลายเรื่อง เธอกลายเป็นที่นิยมในวงการบันเทิงด้วยภาพลักษณ์ของ "Jade Girl Idol"
ตั้งแต่เดือนมกราคม ค.ศ. 2014 จ้าว หย่งซิน เป็นโปรดิวเซอร์ละครของ Daai TV ทั้งหมด 3 เรื่องและร่วมแสดงในผลงานของเธอเอง ในเวลาเดียวกัน เธอได้ก่อตั้งสตูดิโอส่วนตัวของเธอชื่อ Forever Warm Studio (永遠溫馨工作室) เพื่อผลิตผลงานละครยาว
คดีเมาแล้วขับ
เมื่อเวลาประมาณ 14.00 น. วันที่ 4 มีนาคม ปี ค.ศ. 2011 เจ้าหย่งซิน ขับรถเก๋ง เมอร์เซเดสเบนซ์ สีขาว ชนกับรถเก๋งสีดำซึ่งขับโดยผู้หญิงนามสกุล สวี บนถนนจงเจิ้ง ในเขตซานเสีย ใกล้บ้านของเธอ ทั้งสองฝ่ายต่างตกใจแต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อ เจ้าหย่งซิน วัดแอลกอฮอล์สูงถึง 0.97 มก. เกิน 0.55 มก. ตามที่กฎหมายกำหนด เจ้าหย่งซิน ถูกย้ายไปที่สำนักงานอัยการเขตปานเฉียว เพื่อทำการตรวจสอบ สำนักงานอัยการเขตปานเฉียวถือว่าไม่มีฝ่ายใดได้รับบาดเจ็บ และเจ้าหย่งซินยังแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งและยอมให้ดำเนินคดีโดยถูกระงับใบขับขี่เป็นเวลาหนึ่งปี แต่ต้องเขียนจดหมายสำนึกผิดและบริจาคเงิน 80,000 หยวน (400,000 บาท) ให้กับองค์กรการกุศลที่กำหนดโดยอัยการ เจ้าหย่งซิน ได้รับแจ้งคำตัดสินและยอมรับคำตัดสินด้วยความยินดี เธอกล่าวว่า "ฉันได้ทำในสิ่งที่ไม่ดี ฉันละอายใจ และฉันจะไม่ทำมันอีก"
ชีวิตส่วนตัว
เจ้าหย่งซินเข้าพิธีสมรสกับ เว่ยซุง ซึ่งเป็นนักแสดงด้วยกันเมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2006
วัดหนองพลับ
วัดหนองพลับ อาจหมายถึง
วัดก้ำก่อ
วัดก้ำก่อ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลจองคำ อำเภอเมืองแม่ฮ่องสอน จังหวัดแม่ฮ่องสอน
ประวัติ
วัดก้ำก่อ ภาษาไต แปลว่า "ดอกบุนนาค" สร้างเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2433 โดยเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด นามว่า "ครูบาเฒ่า" หรือชาวบ้านเรียกว่า "ตุ๊เจ้าเจียงตอง" หมายถึงพระที่มาจากเมืองเชียงของ ท่านเป็นชาวไทใหญ่ที่อพยพมาจากเมืองเชียงทอง เริ่มแรกท่านได้เดินทางเข้ามาพบที่ว่างราวครึ่งสนามฟุตบอลอยู่ท่ามกลางป่าไม้ล้อมรอบ จึงได้ชักชวนชาวบ้านมาดูและตัดสินใจสร้างวัดขึ้นโดยชาวบ้านเป็นผู้หาวัสดุก่อสร้างและลงแรงกันเอง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
สถาปัตยกรรมของวัดมีลักษณะไทใหญ่ สร้างโดยฝีมือของช่างชาวไทใหญ่ มีส่างหว่าง หรือซุ้มประตูทางเข้าศาลาการเปรียญอันเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมไทใหญ่ ส่างหว่างสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2484 โดยนายส่วยจิ่ง นางยุ้น ตรีทอง อุโบสถสร้างขึ้นเมื่อ 8 มกราคม พ.ศ. 2533 ศาลาปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน ขนาดบรรจุ ผู้ปฏิบัติธรรมได้ไม่น้อยกว่าครั้งละ 100 คน สร้างเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2519 ศาลาสุวรรณสมบูรณ์ สร้างขึ้นเมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2516 กุฏิรับรองหลังใหญ่ ใช้บรรจุผู้มาเยือน และพักอาศัยได้ครั้งละไม่น้อยกว่า 50 คน กุฏิรับรองหลังเล็ก ใช้บรรจุผู้มาเยือน และพักอาศัย กุฏิพระครูปัญญาวราภรณ์ ลักษณะเป็นตึกแถว มีห้องนอนห้องน้ำห้องส้วมเป็นสัดเป็นส่วน สร้างเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2531
ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานปางมารวิชัยของวัด ขนาดหน้าตัก 60 นิ้ว พระมัณฑะเลย์ ย้ายมาจากอุโบสถหลังวิหารวัดพระนอน จเรหม่องเจ้าศรัทธาและได้นำมาประดิษฐ์ไว้ที่วัดก้ำก่อเมื่อ ขึ้น 13 ค่ำ เดือน 8 พ.ศ. 2509 โดยมีหลวงพ่อกุงหม่า (กมล) กุสโลภิกขุและพระมหารักษ์ สุภิญโญ ได้อัญเชิญนำมาประดิษฐ์ไว้ พระหินอ่อนทรงเครื่อง ศรัทธา คุณบุญชู คุณปริศนา ตรีทอง นำมาจากประเทศพม่า เพื่อถวายให้ประดิษฐ์อยู่ที่วัดก้ำก่อเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2533 ธรรมาสน์เก่าแก่ ศรัทธาพ่อเฒ่าจองติยะ นางโหย่ง ถวายเมื่อเริ่มสร้างวัด
เซาลี นีนิสเตอ
เซาลี แวย์แนเมอ นีนิสเตอ (Sauli Väinämö Niinistö, ; เกิด 24 สิงหาคม ค.ศ. 1948) เป็นนักการเมืองฟินแลนด์จากพรรคพันธมิตรแห่งชาติ ปัจจุบันเขาเป็นประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งของฟินแลนด์ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 2012 เขาสำเร็จการศึกษาด้านทนายความ และเป็นรัฐมนตรีคลังตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ถึง 2003 และเป็นผู้สมัครพรรคพันธมิตรแห่งชาติในการลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดี ค.ศ. 2006 เขาเป็นประธานสภารัฐสภาฟินแลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 2007 ถึง 2011 และเป็นประธานกิตติมศักดิ์พรรคประชาชนยุโรปตั้งแต่ ค.ศ. 2002 เขายังเป็นประธานสมาคมฟุตบอลแห่งฟินแลนด์
นอกจากนี้ นีนิสเตอยังเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตจากแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในมหาสมุทรอินเดีย ค.ศ. 2004 เขารอดชีวิตมาได้โดยปีนเสาโทรศัพท์กับบุตรชายในเขาหลัก
แหล่งข้อมูลอื่น
1948
นิราศลอนดอน
นิราศลอนดอน เป็นนิราศที่แต่งโดยหม่อมราโชทัย (หม่อมราชวงศ์กระต่าย อิศรางกูร)
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2398 สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ได้ทรงแต่งตั้งให้ เซอร์ จอห์น เบาริง เป็นราชทูตเชิญพระราชสาส์น และเครื่องราชบรรณาการเข้ามาถวายพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ชักชวนให้ประเทศไทย (สยามในสมัยนั้น) ทำหนังสือสัญญาทางพระราชไมตรี ซึ่งก็คือ สนธิสัญญาเบาริง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้พระยามนตรีสุริยวงศ์ (ชุ่ม บุนนาค) พร้อมด้วยคณะ  เชิญพระราชสาสน์และเครื่องราชบรรณาการไปถวายสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรียเมื่อปี พ.ศ. 2400  หม่อมราโชทัย (หม่อมราชวงศ์กระต่าย อิศรางกูร) ในขณะนั้นได้รับตำแหน่งเป็นล่ามไปกับคณะราชทูตชุดนี้ทำให้มีโอกาส ได้เขียนจดหมายเหตุการณ์เดินทาง  จนกระทั่งมาเป็นนิราศลอนดอน
ลักษณะการประพันธ์
แต่งโดยใช้กลอนนิราศ ในรูปแบบจดหมายเหตุการณ์เดินทางแล้วตามด้วยบทร้อยกรอง
ทะเลเอ็นชู
ทะเลเอ็นชู  เป็นทะเลในมหาสมุทรแปซิฟิก ตั้งอยู่ในคาบสมุทรอิโรซากิในจังหวัดชิซูโอกะไปจนถึงแหลมไดโอะ จังหวัดมิเอะ ทะเลแห่งนี้ยังรู้จักในชื่อ "ทะเลโทโตมิ"  หรือ "ทะเลเท็นรีว"
นิราศลอนดอน
เนื้อเรื่องย่อ
คณะราชทูตไทยอัญเชิญพระราชสาส์น พร้อมทั้งเครื่องราชบรรณาการไปถวายสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ณ พระราชวังวินเซอร์ (พระราชวังประจำฤดูหนาว) ซึ่งทำให้ได้รับผลดีคือมีการเปลี่ยนแปลงสัญญาใหม่ โดยที่ไทยได้ประโยชน์เพิ่มขึ้น จากนั้นคณะราชทูตไทยได้รับพระราชทานเลี้ยงอาหารค่ำและน้ำชาและได้พักค้างแรม ณ พระราชวังวินเซอร์ 1 คืน ต่อมาจึงได้ไปเยี่ยมชมสถานที่สำคัญๆ เช่น โรงพยาบาล โรงงานทำเหรียญกษาปณ์ ป้อมศาสตราวุธแห่งลอนดอน
มงกุฎกษัตริย์อังกฤษซึ่งมีเพชรขนาดใหญ่เท่าไข่นกพิราบประดับอยู่และพระราชวังบัคกิงแฮม (พระราชวังประจำฤดูร้อน)
คณะราชทูตไทย
คณะราชทูตไทยที่เดินทางไปเจริญราชไมตรี ณ  ประเทศอังกฤษในครั้งนี้ประกอบด้วย
หมากรุกจีน
หมากรุกจีน เป็นเกมหมากรุกชนิดหนึ่ง มีที่มาจากประเทศจีน ใช้เล่นระหว่างผู้เล่น 2 คน การตั้งหมากต้องตั้งไว้ที่จุดไล่มาจากซ้ายมือแถวล่างสุดคือ กือ (เรือ) แบ้ (ม้า) เฉีย (ช้าง) สือ (องครักษ์) ตี่ (ขุน) สือ เฉีย เบ๊ กือ
แถวที่ 2 เว้นไว้ แถวที่ 3 ตั้งเผ่า (ปืนใหญ่) 2 ตัวไว้หน้าแบ้ และแถวที่ 4 ตั้งจุก (เบี้ย) 5 ตัวไว้หน้ากือ เฉีย และตี่
เคานต์โอลัฟแห่งโรเซินบอร์ก
เคานต์โอลัฟแห่งโรเซินบอร์ก (Count Oluf of Rosenborg) ประสูติเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ. 1923 เป็นพระโอรสพระองค์สุดท้องใน เจ้าชายฮารัลด์แห่งเดนมาร์ก และ เจ้าหญิงเฮ็ลเลนา อาเดิลไฮท์แห่งเดนมาร์ก พระราชนัดดาใน สมเด็จพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 8 แห่งเดนมาร์ก และพระอนุชาใน เจ้าหญิงคาโรลีเนอ-มาทิลเดอแห่งเดนมาร์ก พระมาตุลาใน เจ้าหญิงเอลิซาเบธแห่งเดนมาร์ก
พระนาม โอลัฟนั้น ตามภาษาเดนมาร์ก สะกดว่า Oluf ซึ่งคล้ายๆกับชื่อ โอลาฟ ซึ่งสะกดว่า Olaf ในปี ค.ศ. 1948 ทรงสละพระอิสริยยศและพระฐานันดรศักดิ์ และใช้พระนามและพระยศที่ เคานต์แห่งโรเซินบอร์ก ทรงเสกสมรสครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948 กับ แอนนี เฮเลน ดอริต พุกเกรซ-มิลเลอร์ และหย่าร้างเมื่อปี ค.ศ. 1977 ไม่มีพะะบุตร ต่อมาเสกสมรสครั้งที่ 2 กับ ริส วูฟ เจนนิเซน เมื่อปี ค.ศ. 1982 และหย่าร้างในปี ค.ศ. 1983 มีพระบุตร 2 ท่านคือ
เคานต์โอลัฟแห่งโรเซินบอร์ก สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1990 สิริชันษา 67 ปี
ประเทศสิงคโปร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศสิงคโปร์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสิงคโปร์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 129 คน ใน 26 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสิงคโปร์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน และ 4 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 6 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แกนมุขสำคัญ
แกนมุขสำคัญ (principal axis) อาจหมายถึง
แกนเอก
แกนเอก (major axis) หมายถึงแกนที่มีความสำคัญมากกว่าในจำนวน 2 แกน อาจหมายถึง
วอลเลย์บอลหญิงอินเตอร์เนชันแนลวีทีวีคัพ 2014
วอลเลย์บอลหญิงอินเตอร์เนชันแนลวีทีวีคัพ 2014 (2014 VTV International Women's Volleyball Cup) เป็นการแข่งขันครั้งที่ 11 ของการแข่งขันวีทีวีอินเตอร์เนชันแนลคัพ การแข่งขันนี้จัดขึ้นในบั๊กนิญ ประเทศเวียดนาม
รอบแรก
หมายเหตุ: The qualification norm used in this tournament is different from FIVB international standard which looks at Set ratio before Point ratio. The host Vietnam uses Point ratio instead of Set Ratio.
แกนโท
แกนโท (minor axis) หมายถึงแกนที่มีความสำคัญน้อยกว่าในจำนวน 2 แกน อาจหมายถึง
เจ้าพระยาจักรี (ครุฑ)
เจ้าพระยาจักรี (ครุฑ) ขุนนางไทยในช่วง กรุงศรีอยุธยา ตอนปลายซึ่งได้ดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีที่ สมุหนายก ในรัชสมัย สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
เจ้าพระยาจักรีท่านนี้มักถูกเรียกว่า เจ้าพระยาจักรีโรงฆ้อง เพราะเรือนที่ท่านอาศัยอยู่ตั้งอยู่ใกล้กับโรงทำฆ้อง ซึ่งท่านมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ เนื่องจากท่านเป็นพระบิดาบุญธรรมของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เครือข่ายท้องถิ่น
ข่ายสายท้องถิ่น (local loop, ข่ายสายสมาชิก ก็เรียก) ในระบบของโทรศัพท์พื้นฐาน หมายถึง สายเคเบิลทองแดงตั้งแต่ 1 คู่สาย ขึ้นไปที่ใช้เชื่อมโยงจากชุมสายโทรศัพท์ไปที่บ้านผู้ใช้บริการ ที่ต้องเรียกเป็นวงหรือ loop เพราะต้องใช้สายทองแดงสองเส้นให้สัญญาณไฟฟ้าวิ่งไปและวิ่งกลับ เมื่อเทคโนโลยีการสื่อสารโทรคมนาคมมีขอบเขตกว้างกว่าการสื่อสารด้วยเสียงเท่านั้น คำว่า local loop ยังถูกนำไปใช้ในความหมายใกล้เคียงกัน นั่นคือหมายถึงการเชื่อมโยงทางกายภาพหรือเป็นวงจรที่เชื่อมต่อจากขอบของผู้ให้บริการสายเคเบิลหรือจากจุดแบ่งเขตของสถ​​านที่ของเครือข่ายผู้ให้บริการไปยังที่ตั้งของสมาชิก
อัลกูเดีย
อัลกูเดีย (Alcúdia) เป็นเทศบาลและเขตเมืองในแคว้นปกครองตนเองหมู่เกาะแบลีแอริก ประเทศสเปน เป็นเมืองศูนย์กลางการท่องเที่ยวทางตอนเหนือของเกาะมายอร์กา เขตเมืองเก่าของเมืองเป็นบ้านเรือนที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างดี ก่อสร้างมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 13 โดยเมืองเก่ามีกำแพงเมืองเก่ายุคกลางล้อมรอบ
เครือข่ายท้องถิ่น
ที่ปลายด้านลูกค้า ข่ายสายท้องถิ่นมักเชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์ป้องกันกระแสไฟฟ้ากระชากแรงดันสูงหรืออุปกรณ์ป้องกันฟ้าผ่า จากจุดนั้นอุปกรณ์ที่เรียกว่า อุปกรณ์ภายในพื้นที่ลูกค้า (Customer-premises equipment, CPE) ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของสมาชิก จะถูกนำมาติดตั้ง
โครงสร้างพื้นฐาน
ด้วยความเข้าใจเดิม ข่ายสายท้องถิ่นคือวงจรไฟฟ้าที่ขนส่งสัญญาณไฟฟ้าโดยตัวนำคู่สายเดียวจากชุมสายโทรศัพท์ท้องถิ่นไปยังในสถานที่ของลูกค้า การใช้ตัวนำลวดเส้นเดียวและใช้ return path เป็นสายดินเคยถูกนำมาใช้จนกระทั่งมีการนำรถรางไฟฟ้ามาใช้หลังปี 1900 ทำให้ระบบดังกล่าวถูกยกเลิกไป
ในอดีตส่วนแรกที่ออกจากชุมสายมักจะเป็นเคเบิลขนาดใหญ่ที่ประกอบด้วยลวดขนาดเล็กจำนวนมากแขวนเหนือศีรษะพันกับฉนวนลูกถ้วยบนไม้กางเขนแขวนบนเสา "โทรเลข" ดังนั้นบริการจึงมักจะให้กับลูกค้าที่อยู่อาศัยเป็นกลุ่มเพื่อลดจำนวนของลูปในท้องถิ่นที่จำเป็นต้องใช้   โดยปกติเคเบิลเหล่านี้ในปัจจุบันจะเป็นเคเบิลใต้ดินที่ประกอบด้วยคู่สายตีเกรียวของแต่ละ local loop จำนวนมาก จึงทำให้มีขนาดใหญ่ตั้งแต่ 1200 คู่สายขึนไปจนถึง 2700 คู่สาย ทำให้ไม่สามารถแขวนบนเสาได้อีกต่อไป เคเบิลเหล่านี้จะถูกเรียกว่า primary cable, เป็น plant แบบหนึ่ง, จะถูกฝังไว้ในท่อร้อยสายใต้ดินออกจากชุมสายท้องถิ่น ดูรายละเอียดเพิ่มเติมใน outside plant