cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดมุกดาหาร
ประวัติศาสตร์
ปี พ.ศ. 2525 มุกดาหารยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้มีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของจังหวัดเป็นครั้งแรก (ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2526) โดยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ นายเฉลิมยศ แสนวิเศษ และ นายปอ ปริปุญโญ
เปลวฟ้าผ่าปฐพี
เปลวฟ้าผ่าปฐพี เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แนวโชเน็น เรื่องและภาพโดย โนบุยูกิ อันไซ ลิขสิทธิ์ในประเทศญี่ปุ่นโดยสำนักพิมพ์โชงะกุกังโตเกียวจำกัด ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นซันเดย์ ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2545 ฉบับรวมเล่มมีทั้งหมด 33 เล่ม เปลวฟ้าผ่าปฐพีฉบับการ์ตูนมังงะ ถูกตีพิมพ์ในรูปแบบภาษาอื่น ๆ อีกหลายภาษา เช่นภาษาอังกฤษในแถบทวีปอเมริกาเหนือและภาษาไทย ระหว่างที่ตีพิมพ์ได้ถูกสร้างเป็นแอนิเมชัน โดยสตูดิโอปิเอโร ออกอากาศทางสถานีฟูจิทีวี ต่อมาถูกนำเอาเค้าโครงเรื่องทั้งหมด สร้างเป็นเกมบอยแอดวานซ์ และเพลย์สเตชัน 2 สำหรับผู้เล่นที่มีอายุตั้งแต่ 12 ปีขึ้นไป
ในประเทศไทย เปลวฟ้าผ่าปฐพี ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ตีพิมพ์ฉบับภาษาไทยครั้งแรกในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2541 ต่อมาถูกนำมาทำเป็นแอนิเมชันในรูปแบบวีซีดีจำนวน 21 แผ่น รวมทั้งสิ้น 42 ตอน และในรูปแบบดีวีดีจำนวน 9 แผ่น ส่วนฉบับแอนิเมชัน เคยอากาศทางยูบีซี ช่อง AXN ในช่วงปี พ.ศ. 2541 - พ.ศ. 2542 และมีการนำมาฉายซ้ำอีกหลายครั้งด้วยกัน
ภาคศึกโลกมืด
ในอดีตของญี่ปุ่นในช่วงปี ค.ศ. 1500 - ค.ศ. 1700 นินจาเงาอัคคีมีชื่อเสียงโด่งดังและมีความรุ่งเรื่องถึงขีดสุด มีชื่อเสียงในเรื่องของความสามารถในการสร้างอาวุธพลังจิตขึ้นมาหลายอย่าง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการต่อสู้ อาวุธอสูรเป็นอาวุธที่มีความแปลกพิสดารในตัวเอง เกิดจากการใช้พลังหยินและหยาง รวมทั้งศาสตร์ทางด้านฮวงจุ้ย เรกกะและคุเร เป็นพี่น้องต่างมารดาของโอกะ หัวหน้านินจาเงาอัคคีรุ่นที่ 6 ที่เกิดในระยะเวลาไล่เลี่ยกัน เรกกะเกิดจากคาเงโฮชิ ภรรยาคนที่หนึ่ง คุเรเกิดจากเรนนะ ภรรยาคนที่สอง ตามกฎของเงาอัคคี ผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้านินจางาอัคคีมีเพียงคนเดียว คุเรถูกกล่าวหาว่าเป็นตัวกาลกิณีแห่งหมู่บ้านและถูกกำจัด
ต่อมาหมู่บ้านนินจาเงาอัคคีถูกกองทัพของโอดะ โนบุนากะโจมตี เพื่อทำลายอาวุธพลังจิต โอกะตายในสนามรบ คาเงโฮชิต้องการจะช่วยชีวิตเรกกะให้มีชีวิตรอดต่อไป ใช้วิชาต้องห้ามส่งเรกกะข้ามมิติเวลา โดยมีคุเรติดตามไปด้วยความเคียดแค้น จากการที่คาเงโฮชิใช้วิชาต้องห้าม ส่งผลให้ร่างกายกลายเป็นอมตะ ไม่แก่ไม่ตาย และทนทุกข์ทรมานมาตลอดระยะเวลา 400 ปี เรกกะข้ามมิติเวลามาพร้อมกับคุเร และเติบโตและใช้ชีวิตแบบเด็กหนุ่มธรรมดา อาศัยอยู่กับบิดาที่มีอาชีพเป็นช่างทำดอกไม้ไฟและพลุ
เรกกะเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ชื่นชอบนินจาในสมัยสงครามเป็นอย่างมาก มี คิริซาวะ ฟูโกะ เพื่อนเล่นในสมัยเด็ก ๆ และเรียนหนังสือด้วยกันเป็นเพื่อนสนิท ฟูโกะพยายามโจมตีและเอาชนะเรกกะทุกครั้งที่มีโอกาสแต่ก็ไม่สำเร็จ เรกกะพบกับซาโคชิตะ ยานางิ สาวน้อยผู้มีจิตใจดีงามและมีพลังพิเศษในการรักษาบาดแผล เรกกะประทับใจในตัวยานางิจึงขอสาบานตนเป็นนินจาคุ้มครองยานางิพร้อมกับเรียกยานางิว่าองค์หญิง ข่าวการเป็นนินจาให้ยานางิของเรกกะสร้างความไม่พอใจให้กับ คิริซาวะ ฟูโกะ และ อิชิจิมะ โดมอน จึงพยายามท้าเรกกะต่อสู้ แต่ไม่สามารถเอาชนะเรกกะได้ คาเงโฮชิ หญิงลึกลับได้ปรากฏตัวขึ้นได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือฟูโกะพร้อมกับมอบอาวุธพลังจิตเทพวายุ อาวุธพลังจิตที่สามารถบังคับสายลมและสร้างพายุได้แก่ฟูโกะ
ฟูโกะถูกเทพวายุควบคุม เรกกะและโดมอนติดตามมาช่วยเหลือฟูโกะจนได้สติกลับคืนมา พร้อมกับการปรากฏตัวของคาเงโฮชิ นินจาเงาอัคคีและจุดประสงค์ของการปรากฏตัว มิคางามิ โทคิยะ เป็นนักเรียนทุนที่มาเรียนตามคำสั่งของคาเงโฮชิเพื่อจับตาดูเรกกะ มีอาวุธอสูรเอ็นซูยในครอบครอง ทาเทซาโค อาจารย์ของเรกกะ เป็นผู้รอบรู้ในเรื่องของนินจาโดยเฉพาะนินจาเงาอัคคี ถูกคุเรจับตัวไปตามคำสั่งของโมริโครัน ผู้มีอำนาจในโลกมืด ยานางิที่อยู่ในเหตุการณ์ถูกจับตัวไปด้วย เรกกะ ฟูโกะและโดมอนขอร้องคาเงโฮชิให้บอกข้อมูลที่ซ่อนตัวของคุเรและบุกไปเพื่อช่วยยานางิและทาเทซาโค
ที่คฤหาสน์ของคุเร เรกะและเพื่อน ๆ ต่อสู้กับเรรัน เซกิโอและโคงาเนอิ คาโอรุ โดยมีมิคางามิที่ติดตามมาช่วยเหลือ เมื่อเผชิญหน้ากับคุเร ที่สามารถควบคุมเปลวเพลิงภายในตัวได้ เรกกะไม่สามารถเอาชนะคุเรได้ จึงปลดผนึกที่แขนขวาทำให้แปดมังกรเพลิงในตัวเป็นอิสระ เรกกะขอยืมพลังจากแปดมังกรเพื่อต่อสู้กับคุเรและคุเรไนซึ่งเป็นเปลวเพลิงของคุเร และช่วยยานางิและทาเทซาโคได้สำเร็จ หลังจากการต่อสู้กับคุเร คาเงโฮชิเปิดเผยความจริงที่ตนเองเป็นแม่ของเรกกะ และคุเรเป็นพี่ชายต่างมารดาซึ่งทายาทของนินจาเงาอัคคีทั้งคู่ เรกกะปลดผนึกแปดมังกรอีกครั้งและสามารถควบคุมมังกรเพลิงได้สองตัวคือไซฮะและนาดาเระ คุเรและโมริ โครัน จัดงานประลองแห่งโลกมืดขึ้น คุเรท้าให้เรกกะและเพื่อน ๆ เข้าร่วมการประลองโดยมีเงื่อนไขที่ผู้แพ้จต้องมอบอาวุธและทรัพย์สินที่มีให้แก่ผู้ชนะ ซึ่งทรัพย์สินที่คุเรต้องการคือหญิงสาวผู้มีพลังรักษา ซาโคชิตะ ยานางิ
เรกกะและเพื่อน ๆ เข้าแข่งขันงานประลองแห่งโลกมืด และได้โคงาเนอิ คาโอรุ มาร่วมทีม โดยแข่งในรอบแรกกับทีมคู และในรอบสองกับทีมอุรุฮะ (มายา) เรกกะและเพื่อน ๆ สามารถเอาชนะได้ทั้งสองรอบ และได้มังกรเพลิงโฮมุระและเซ็ตสึนะมาครอบครอง ก่อนแข่งขันรอบสามกับทีมอุรุฮะ (คีตะ) และทีมอุรุฮะ (อสูร) ซึ่งได้มังกรเพลิงมาโดกะและรุย เรกกะและเพื่อน ๆ สามารถผ่านการแข่งขันในรอบสายต่าง ๆ จนถึงรอบขุนพล พบกับทีมอุรุฮะ (คุเรไน) ที่มีคุเรเป็นหัวหน้าทีม เรกกะถูกเฒ่าปริศนาปลดผนึกมังกรและพาไปยังห้วงความคิดภายในตัวเรกกะ เพื่อแย่งชิงแปดมังกรกลับคืน ในรอบขุนพล เรกกะได้มังกรเพลิงโคคู มังกรเพลิงที่มีพลังมากที่สุดในแปดมังกรมาครอบครอง และต่อสู้กับคุเรอย่างสูสีจนเอาชนะคุเรได้สำเร็จ หลังการต่อสู้ คุเรถูกโมริ โครันและโมคุเร็น อดีตอุรุฮะ (มายา) หักหลังและยิงตกทะเล คุเรได้เนออน หนึ่งในทศเทพของคุเรช่วยชีวิตจนปลอดภัย และหวนกลับมาล้างแค้นโมริ โครันอีกครั้ง
ภาคสวรรค์มิคสัญญี
ภายหลังจากเสร็จสิ้นศึกโลกมืด เรกกะและทีมเงาอัคคี ถูกตามล่าจากอุรุฮะเบื้องหลังที่รับใช้โมริ โครัน โดยมีราเซ็นและคิรินเป็นหัวหน้า โมริ โครันค้นพบอาวุธอสูรต้องห้าม "สวรรค์มิคสัญญี" และต้องการครอบครองเพื่อความเป็นอมตะ แต่ในการครอบครองสวรรค์มิคสัญญีต้องอาศัยพลังของหญิงสาวที่มีพลังในการรักษาอย่างยานางิ เรกกะและเพื่อน ๆ ออกติดตามค้นหาสวรรค์มิคสัญญีตามคำบอกของโคคู หนึ่งในแปดมังกรเพลิงของเรกกะ โจ๊กเกอร์ หนึ่งในทศเทพของคุเรช่วยนำทางให้ เรกกะ ฟูโกะ โดมอน มิคางามิและโคงาเนอิ ต่อสู้กับอุรุฮะเบื้องหลัง เพื่อเปิดเส้นทางไปยังสถานที่ซ่อนของสวรรค์มิคสัญญี และทำลายก่อนที่โมริ โครันไปพบ
เก็นจูโร่ หนึ่งในอุรุฮะ (มายา) ของคุเร ทรยศหักหลังมาสวามิภักดิ์กับโมริ โครัน และช่วยสร้างเรนเง ซึ่งเป็นผู้ใช้เปลวเพลิงที่เกิดจากเซลล์ของคุเรและคุเรไน เรกกะพบที่ซ่อนสวรรค์มิคสัญญี อาวุธอสูรที่สร้างโดยไคมะ ซึ่งอาวุธอสูรเลือกโมริ โครัน ที่มีความโลภและความต้องการเป็นอมตะเป็นผู้ครอบครอง แทนการเลือกเรกกะ ซึ่งเป็นสายเลือดเงาอัคคี คุเรไม่ตายอย่างที่โมริคาดหวังไว้ และหวนกลับมายังสถานที่ซ่อนสวรรค์มิคสัญญี และช่วยเรกกะกำจัดโมริ โครัน แต่อาโอย หนึ่งในสี่ยมทูตของโมริ โครัน ชิงตัวตัวยานางิเพื่อเป็นเครื่องสังเวยในการรวมร่างกับสวรรค์มิคสัญญี
เรกกะ ฟูโกะ โดมอน มิคางามิ โคงาเนอิ และคาเงโร่ บุกเข้ายังโซดอม สถานที่ใช้สำหรับรวมร่างกับอาวุธอสูร เรกกะและทุกคนในเงาอัคคี ต้องเล่นเกมความตายด้วยการชิงแผ่นดิสก์คำบอกปริศนาในแต่ละด่าน เพื่อหาสถานที่สุดท้ายซึ่งเป็นที่อยู่ของยานางิ เรกกะและเพื่อน ๆ ผ่านด่านแต่ละด่านพร้อมกับแผ่นดิสก์คำปริศนา และต่อสู้กับด่านสุดท้ายคือสี่ยมทูตได้แก่อาโอย ฮิรุโกะ คิริโตะและโดเด็ทสึ ทีมคูติดตามมาช่วยเหลือเรกกะและทุกคนในทีมเงาอัคคี ตามคำขอร้องของคาเงโร่ เงาอัคคีบุกตะลุยไปจนถึงด่านสุดท้ายคือที่อยู่ของยานางิและโมริ โครัน
ไคมะ โมริ โครัน รวมร่างกับสวรรค์มิคสัญญี เกิดเป็นร่างใหม่คือเทนโด จิโกกุ คุเรบุกเข้าโซดอม ต่อสู้กับเรนเงและปล่อยหลบหนีไป เรนเงหลบหนีคุเรมาหาโมริ โครัน แต่ต้องตายกลายเป็นเหยื่อของเทนโด จิโกกุ เรกกะพยายามช่วยเหลือยานางิแต่ไม่สำเร็จ อาโอยและฮิรุโกะ ยอมกลับใจมาช่วยเหลือยานางิและเรกกะ แต่โชคร้ายยานางิถูกกลืนเข้ารวมร่างกับเทนโด จิโกกุ ทำให้เรกกะตัดสินใจใช้พลังของมังกรเพลิงเรกชิน ในการเปลี่ยนวิญญาณยานางิมาเป็นเปลวฟ้าของตนเอง และกำจัดเทนโด จิโกกุ สำเร็จ แปดมังกรเพลิงถูกปลดปล่อยจากคำสาป คุเรไนและจิโซได้รับการปลดปล่อยจากคุเร พร้อมกับการล่มสลายของอาวุธอสูรที่ชั่วร้ายอย่างสวรรค์มิคสัญญี
หนังสือการ์ตูน
เปลวฟ้าผ่าปฐพี เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชเน็น ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารโชเน็น ซันเดย์ ในวันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2545 รวมจำนวนทั้งสิ้น 33 เล่ม 329 ตอน เปลวฟ้าผ่าปฐพีเป็นเรื่องราวการต่อสู้เพื่อปกป้องและพิทักษ์เจ้านายของนินจาเงาอัคคี และแปดมังกรเพลิงที่ต้องคำสาป การต่อสู้ระหว่างอาวุธอสูรสองสิ่ง ที่มีความขัดแย้งในตัวเอง ตีพิมพ์ในรูปแบบหลายภาษา เช่นหนังสือการ์ตูนภาคภาษาอังกฤษ วางจำหน่ายในแถบทวีปอเมริกาเหนือ ประเทศอังกฤษ และประเทศฝรั่งเศส เป็นต้น
เพลงประกอบแอนิเมชัน ชุดที่ 1
เพลงประกอบแอนิเมชัน เปลวฟ้าผ่าปฐพี ชุดที่ 1 วางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2540 เพลงเปิดตัวแอนิเมชันคือ "นันกะ ชิอาวาเซะ" (なんか幸せ) ขับร้องโดย The OYSTARS และเพลงปิดเพลงประกอบแอนิเมชัน "Love is Changing" ขับร้องโดย ฮิคารุ นิชิดะ
เพลงประกอบแอนิเมชัน ชุดที่ 2
เพลงประกอบแอนิเมชัน เปลวฟ้าผ่าปฐพี ชุดที่ 2 วางจำหน่ายที่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 4 พฤษภาคม 2541 เพลงปิดเพลงประกอบแอนิเมชัน "ซึตโตะ คิมิ โนะ โซบะ เดะ" (ずっと君のそばで) ขับร้องโดย ยูกิ มาสุดะ
เกม
เปลวฟ้าผ่าปฐพี ถูกนำมาทำเป็นเกมในรูปแบบต่าง ๆ จำนวน 2 เกมคือ เกมบอยแอดวานซ์ Recca no Honoo THE GAME และ เพลย์สเตชัน 2 Anime Battle Rekka no Honoo ~Flame of Recca~ FINAL BURNING โดยรูปแบบการเล่นในแนวต่อสู้และผจญภัย ผลิตและพัฒนาเกมโดยบริษัทโคนามิ สำหรับเด็กอายุ 12 ปีขึ้นไป
เกมบอยแอดวานซ์
Recca no Honoo THE GAME เป็นเกมแนวต่อสู้ ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2544 สำหรับเครื่องเกมบอยแอดวานซ์ พัฒนาโดยบริษัทโคนามิ โดยมีตัวละครในเกม ดังนี้
เกมเพลย์สเตชัน 2
Anime Battle Rekka no Honoo ~Flame of Recca~ FINAL BURNING เป็นเกมแนวต่อสู้และผจญภัย ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2547 สำหรับเครื่องเพลย์สเตชัน 2 พัฒนาโดยบริษัทโคนามิ โดยมีตัวละครในเกม ดังนี้
ธงชาติแมนจู
ธงชาติจักรวรรดิแมนจู เป็นของรัฐบาลหุ่นปกครองประเทศแมนจู ที่ญี่ปุ่นจัดตั้งขึ้น ในช่วง พ.ศ. 2477 - 2488 ใช้ธง 5 สี ซึ่งดัดแปลงสักษณะมาจากธงชาติสาธารณรัฐจีนยุคแรกสุด (พ.ศ. 2455 - 2471) ลักษณะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า พื้นสีเหลือง ที่มุมบนด้านคันธงมีแถบ 4 คือ สีแดง สีฟ้า สีขาว และสีดำ ตามลำดับ
ความหมาย
พื้นสีเหลืองซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าสีอื่นนั้นหมายความว่า ประเทศนี้เป็นประเทศของชาวแมนจู ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ชนชาติสำคัญที่สุดในประเทศจีน ตามนัยความหมายของธงชาติสาธารณรัฐจีนที่นำมาใช้เป็นต้นแบบ กล่าวคือ
ลูว์กา ซีดาน
ลูว์กา ซีเนดีน ซีดาน เฟร์นันเดซ (Luca Zinedine Zidane Fernández; เกิด 13 พฤษภาคม ค.ศ. 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศส ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับราโยบาเยกาโน ในลาลิกาสเปน ลูกาเป็นลูกชายของซีเนดีน ซีดาน อดีตนักฟุตบอลชื่อดัง
พระเจ้าโจวลี่
พระเจ้าโจวลี่ (King Li of Zhou; สิ้นพระชนม์ 828 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์ที่สิบแห่งราชวงศ์โจวของจีนโบราณ เสวยราชย์ราว 877–841 หรือ 857–842 ปีก่อนคริสตกาล
พระเจ้าโจวลี่ทรงเป็นผู้ปกครองที่ฉ้อฉลกักขฬะ ทรงขึ้นภาษีและสร้างความเดือดร้อนนานาให้แก่ราษฎรเพื่อประโยชน์สุขส่วนพระองค์ ทรงห้ามสามัญชนใช้ประโยชน์จากป่าและแม่น้ำสาธารณะ ทั้งทรงตรากฎหมายให้อำนาจพระองค์ประหารผู้ใดก็ตามที่พูดจาขัดพระทัย เป็นเหตุให้ประชาชนและขุนนางก่อกบฏในราว 842 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์เสด็จลี้ภัยไปยังสถานที่หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับหลินเฝิน (臨汾) ในปัจจุบัน ทำให้ราชบัลลังก์ว่างลง นอกจากนี้ ขุนนางคนหนึ่งยังเอาพระโอรสองค์หนึ่งของพระองค์ไปซ่อนไว้ จึงมีการตั้งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นภาวะที่เรียกว่า ก้งเหอ (共和)
เมื่อพระเจ้าโจวลี่สิ้นพระชนม์ใน 828 ปีก่อนคริสตกาลขณะลี้ภัย พระโอรสองค์หนึ่งก็ขึ้นสืบราชย์ต่อ ทรงพระนาม พระเจ้าโจวเซฺวียน (周宣王)
อ้างอิง
-828
สงครามกลางเมืองโตลุย
สงครามกลางเมืองโตลุย เป็นสงครามกลางเมืองที่เกิดขึ้นราว ค.ศ. 1256 - 1260 เป็นการแย่งชิงอำนาจระหว่างข่านผู้ปกครอง มองโกล 2 องค์ผู้สืบเชื้อสายจาก โทลุย ข่าน คือ กุบไล ข่าน และ อริกโบเก ข่าน น้องชาย ซึ่งในที่สุดก็เป็นกุบไล ข่านที่ได้ชัยชนะและขึ้นเป็นข่านปกครองมองโกลแบบเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว
ยานิเน อัญเญซ
ยานิเน อัญเญซ ชาเบซ (Jeanine Áñez Chávez; เกิดวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2510) เป็นนักการเมืองและนักกฎหมายชาวโบลิเวีย อดีตประธานาธิบดีรักษาการของโบลิเวียตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 หลังการประกาศลาออกจากตำแหน่งของเอโบ โมราเลส ก่อนหน้านี้เธอเคยเป็นสมาชิกวุฒิสภาฝ่ายค้านจากแคว้นเบนิ จุดยืนทางการเมืองของเธอได้รับการกล่าวว่าเป็นฝ่ายขวา และต่อต้านโมราเลส
วัดโคกสยาวนาราม
วัดโคกสยาวนาราม เป็นวัดไทยสังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านโคกสยา ตำบลจาบังเอิมปัต อำเภอตุมปัต รัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย ปัจจุบันมีพระครูสุทธศีลาภรณ์ ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดโคกสยาวนารามเป็นวัดเก่าแก่ที่สร้างมานานกว่า 350 ปี (ข้อมูล พ.ศ. 2556)
อาคารเสนาสนะภาพในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 ดังปรากฏจารึกที่หน้าบันซุ้มประตูประธาน เป็นอุโบสถก่ออิฐถือปูน โครงสร้างอาคารเป็นผนังและเสารองรับน้ำหนักเครื่องบน หลังคาพาไลรอบ ซุ้มประตูประธานซ้อน 2 ชั้น ทำประตู 3 ประตู ประดับกรอบประตูเป็นซุ้มทรงบันแถลง น่าจะทำโดยช่างพื้นบ้านที่พยายามแก้ไขพื้นที่ตกแต่ง จึงไม่เป็นไปตามแบบแผนการประดับตกแต่งซุ้มบันแถลงแบบศิลปะไทยประเพณี หน้าบันอุโบสถมีภาพวาดจิตรกรรมรูปครุฑพ่าห์ยุดนาค กุฏิเจ้าอาวาส หรือที่เรียกว่า แม่วัด อยู่ในสภาพทรุดโทรมและไม่ได้ใช้งานแล้ว นอกจากนั้นวัดยังมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529
อันดับปลาไหล
อันดับปลาไหล หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ในชื่อสามัญว่า ปลาไหล เป็นปลากระดูกแข็งจำพวกหนึ่ง จัดอยู่ในอันดับใหญ่ที่ใช้ชื่อว่า Anguilliformes มีรูปร่างโดยรวมยาวเหมือนงู พบได้ทั้งน้ำจืด, น้ำกร่อย หรือน้ำเค็ม สามารถแบ่งออกได้เป็นอีกหลายอันดับย่อย ในหลายวงศ์ เช่น ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae), วงศ์ปลาไหลมอเรย์ (Muraenidae), วงศ์ปลาไหลทะเล (Ophichthidae), วงศ์ปลาไหลยอดจาก (Muraenesocidae), วงศ์ปลาไหลสวน (Congridae) เป็นต้น
เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ผิวหนังโดยมากเกล็ดจะมีขนาดเล็กแทบมองไม่เห็นและฝังอยู่ใต้ผิวหนัง มีลักษณะลื่น ครีบทั้งหมดมีขนาดเล็กและสั้น มักจะซุกซ่อนตัวอยู่ในวัสดุใต้น้ำประเภทต่าง ๆ เช่น ปะการัง, ก้อนหิน, โพรงไม้ หรือ ซากเรือจม
ปลาที่อยู่ในอันดับปลาไหลนี้ พบแล้ว 8 อันดับย่อย, 19 วงศ์, 111 สกุล และประมาณ 800 ชนิด
อนึ่ง ปลาบางประเภทที่มีรูปร่างยาวคล้ายปลาไหล แต่มิได้จัดให้อยู่ในอันดับปลาไหลได้แก่ ปลาไหลนา (Monopterus albus) ที่จัดอยู่ในอันดับปลาไหลนา (Synbranchiformes), ปลาปอด ถูกจัดอยู่ในอันดับ Lepidosireniformes และ Ceratodontiformes, ปลาไหลไฟฟ้า (Electrophorus electricus) อยู่ในอันดับ Gymnotiformes, ปลาไหลผีอะบาอะบา (Gymnarchus niloticus) อยู่ในอันดับ Osteoglossiformes, ปลางู (Pangio spp.) อยู่ในอันดับ Cypriniformes หรือแม้กระทั่ง ปลาแลมป์เพรย์ และแฮคฟิช ถูกจัดอยู่ในชั้น Agnatha ซึ่งอยู่คนละชั้นเลยก็ตาม เป็นต้น
อันดับย่อยและวงศ์
อนุกรมวิธานตามข้อมูลจาก Nelson, Grande และ Wilson 2016.
วิวัฒนาการชาติพันธุ์
วิวัฒนาการชาติพันธุ์จากข้อมูลของ Johnson et al. 2012.
บุนเดิสลีกา
บุนเดิสลีกา (Bundesliga) เป็นระบบการแข่งขันฟุตบอลลีกสูงสุดของประเทศเยอรมนี เริ่มก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1962 ที่เมืองดอร์ทมุนท์ และฤดูกาลแรกเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1963 ซึ่งอยู่ภายใต้การบริหารของสมาคมฟุตบอลเยอรมัน
บุนเดิสลีกาแบ่งเป็น 2 ลีก คือ "ลีก 1" (First Bundesliga) รู้จักกันทั่วไปในชื่อ "บุนเดิสลีกา" และ "ซไวเทอบุนเดิสลีกา" (Second Bundesliga) ซึ่งแยกออกมาจากลีก 1 เมื่อ ค.ศ. 1974 ในประเทศเยอรมนีมีแต่บุนเดิสลีกา 2 ลีกเท่านั้นที่เป็นลีกฟุตบอลอาชีพ
บุนเดิสลีกาเป็นลีกฟุตบอลอาชีพในประเทศเยอรมนีที่มีผู้เข้าร่วมในสนามโดยเฉลี่ยต่อเกมสูงที่สุดในโลกในบรรดาลีกทั้งหมด บุนเดิสลีกาประกอบด้วยทีม 18 ทีม ฤดูกาลเริ่มตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงเดือนพฤษภาคม เกมส่วนใหญ่จะเล่นในวันเสาร์และอาทิตย์โดยมีเกมไม่กี่เกมที่เล่นในวันธรรมดา ทุกสโมสรใน Bundesliga มีสิทธิ์ได้เล่น เดเอ็ฟเบ-โพคาล
ทีมที่คว้าแชมป์สูงสุดคือ ไบเอิร์นมิวนิก 32 สมัย โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ 5 สมัย โบรุสซีอาเมินเชินกลัทบัค 5 สมัย
ค.ศ. 1963–1973 ยุคหลังสงคราม ก่อตั้งบุนเดิสลีกา
ตั้งแต่ปี 1920 มีการวางแผนที่จะก่อตั้งฟุตบอลลีกอาชีพในระดับชาติขึ้นมา แต่มีกระแสต่อต้านและไม่เห็นด้วย เนื่องจากในยุคนั้นความเข้มแข็งของฟุตบอลในภูมิภาคในแคว้นยังมีมากอยู่ แต่เดิมใช้ในนามชื่อ การแข่งขันชิงชนะเลิศฟุตบอลเยอรมัน ต่อมาในฤดูร้อนปี 1962 ภายหลังความล้มเหลวของทีมชาติเยอรมนีตะวันตกในฟุตบอลโลกปี 1962 ที่พ่ายให้กับยูโกสลาเวียในรอบ 8 ทีมสุดท้าย 0-1 สมาคมฟุตบอลเยอรมัน จึงได้ตัดสินใจก่อตั้งแล้วได้เปลี่ยนมาเป็นชื่อ บุนเดิสลีกา ซึ่งเป็นฟุตบอลลีกอาชีพที่แข่งทั้งประเทศ (เยอรมนีตะวันตก) เป็นลีกสูงสุดเป็นครั้งแรก และมี Oberliga (upper league) หรือ Reoaliga (ลีกภูมิภาค) ในปัจจุบัน เป็นลีกระดับสอง โดยถูกแบ่งออกเป็น 5 โซน – เหนือ, ตะวันตก, ตะวันตกเฉียงใต้, ใต้, เบอร์ลินตะวันตก ซึ่งในช่วง 2 ปีแรก บุนเดิสลีกามี 16 ทีม แต่เพิ่มเป็น 18 ทีมในปี 1965, การตกชั้น ตก 2 ทีม, การเลื่อนจากโอเบอร์ลีกา 2 ทีมแชมป์และรองแชมป์จากทั้ง 5 กลุ่ม รวม10 มาแข่งในรอบสุดท้ายแบบทัวร์นาเมนต์ เพื่อหา 2 ทีมเลื่อนชั้นไปบุนเดิสลีกา
ค.ศ. 1981–1991
ในปี 1981 ลีกระดับ 2 คือ บุนเดิสลีกา 2 ได้ถูกรวมเป็นลีกเดียว แข่งทั่วประเทศ โดยมีทีม 20 ทีม
ค.ศ. 1991–1994 การรวมชาติและรวมลีก
ระบบลีกของเยอรมนีตะวันตกได้รวมกับลีกของเยอรมนีตะวันออก ในปี 1991 จำนวนทีมในบุนเดิสลีกา เพิ่มขึ้นเป็น 20 ทีม จำนวนทีมในบุนเดสลีก 2 เพิ่มขึ้นเป็น 24 ทีม ในปี 1991 ก่อนที่จะลดจำนวนลงเหลือ 20 ทีม ในปี 1993 และ เหลือ 18 ทีมในปี 1994
ค.ศ. 1994–2000
ในปี 1994 ลีกระดับภูมิภาคได้ถูกก่อตั้งขึ้นมาอีกครั้ง ในลีกระดับ3ของระบบฟุตบอลลีกเยอรมัน โดยถูกจัดแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม (เหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือ, ตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้, ใต้) ในปีแรกหรือปี 1994 นั้น แชมป์ ของทั้ง 4 ลีก ได้สิทธิเลื่อนชั้น โดยตรง  แต่ในปีต่อ ๆ มา แชมป์จากโซนใต้ได้สิทธิ์เลื่อนชั้น1ทีม  แชมป์จากโซนตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ได้สิทธิเลื่อนชั้น 1 ทีม
อีก 2 ทีม แชมป์จากโซนเหนือและโซนตะวันออกเฉียงเหนือ ต้องเพลย์ออฟกัน เพื่อหา 1 ทีมเลื่อนชั้น ส่วนอีกทีม ให้สิทธิ รองแชมป์จากโซนใต้ กับ รองแชมป์โซนตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ เพลย์ออฟกันเพื่อหาอีก 1 ทีมเลื่อนชั้น
ค.ศ. 2000–2008
ลีกระดับ 3 ยุบเหลือ 2 ลีก เหนือและใต้ โดยแชมป์และรองแชมป์ เลื่อนสู่บุนเดิสลีกา 2
ค.ศ. 2008–ปัจจุบัน
ในปี 2006 สมาคมฟุตบอลเยอรมันได้ตัดสินใจก่อตั้ง ลีกา 3 ที่จัดแข่งรวมทั้งประเทศขึ้นเป็นครั้งแรก โดยมีกำหนดให้เริ่มใช้ในปี 2008-09 ในฤดูกาลแรก 2008-09 20 ทีมจะมาจาก 4 ทีมที่ตกชั้นจากบุนเดิสลีกา 2 ทั้งหมด 16 ทีม อันดับ 3-10 ของลีกภูมิภาค ทั้งโซนเหนือ 8 ทีม และโซนใต้อีก 8 ทีม
โครงสร้างของลีก
เมื่อจบฤดูกาล 2 ทีมอันดับสุดท้ายของตารางจะตกชั้นลงไปเล่นในซไวเทอบุนเดิสลีกา และ ทีมอันดับ 1 และ 2 (แชมป์และรองแชมป์) จากซไวเทอบุนเดิสลีกาจะเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในบุนเดิสลีกา ส่วนทีมอันดับ 16 ของบุนเดิสลีกาจะเล่นเพลย์ออฟกับทีมอันดับ 3 ของซไวเทอบุนเดิสลีกาเพื่อหาทีมลงเล่นในบุนเดิสลีกาประจำฤดูกาลถัดไป
4 ทีมที่อันดับดีสุดจะได้ผ่านเข้าไปเล่นในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยสี่ทีมอันดับแรกจะผ่านเข้าไปรอในรอบแบ่งกลุ่ม(ทีมชนะเลิศได้อยู่โถ 1) ส่วนอันดับ 5 จะมีสิทธิเข้าไปเล่นในยูฟ่ายูโรปาลีก
เอลิซาเบธ ชู
เอลิซาเบธ จัดสัน ชู นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ รางวัลบาฟตา รางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลของสมาคมนักแสดงอาชีพแห่งอเมริกา จากบทบาทการแสดงเป็นโสเภณีในภาพยนตร์ปี 1995 เรื่อง Leaving Las Vegas คู่กับนิโคลัส เคจ
ผลงานการแสดงการแสดงในช่วงแรก เธอมักได้รับบทตัวประกอบหญิงสาวสวย แต่ไม่มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์ จนกระทั่งได้รับบทโสเภณี ในภาพยนตร์ต้นทุนต่ำเรื่อง Leaving Las Vegas คู่กับนิโคลัส เคจ เธอได้รับคำชื่นชมในผลงานแสดง ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงหลายรางวัล ทำให้ได้รับบทบาทเด่นในภาพยนตร์อีกหลายเรื่อง เช่น The Trigger Effect (1996), The Saint (1997) คู่กับวาล คิลเมอร์, Palmetto (1998) คู่กับวูดดี ฮาเรลสัน, รับบทเด่นเป็นหญิงสาวที่เป็นออทิสติกใน Molly (1999), Hollow Man (2000) คู่กับเควิน เบคอน และ Hide and Seek (2005) คู่กับโรเบิร์ต เดอ นีโรและดาโกตา แฟนนิง
ด้านชีวิตส่วนตัว เอลิซาเบธ ชู สมรสกับเดวิด กัสเซนไฮม์ ผู้กำกับภาพยนตร์ Deadwood  ซีรีส์ฉายทางเอชบีโอ และภาพยนตร์สารคดี An Inconvenient Truth (2006) ในปี 2007 เธอกับสามี และแอนดรูว์ ชู น้องชายที่เป็นอดีตนักแสดงนำในซีรีส์ Melrose Place (1992–1998) ร่วมกันสร้างภาพยนตร์เรื่อง Gracie เกี่ยวกับเด็กหญิงชั้นมัธยมในนิวเจอร์ซีย์ที่ต้องการเล่นฟุตบอล และต้องการเข้าร่วมทีมฟุตบอลชาย แต่ถูกกีดกันจากทางโรงเรียน โดยดัดแปลงจากประสบการณ์จริงของเธอขณะเรียนชั้นมัธยม
รายชื่อเมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิก
จำนวนกีฬาโอลิมปิกแบ่งตามประเทศ
[[ไฟล์:Host Nations of Summer Olympics.svg|thumb|300px|Nations that have hosted or will host the Summer Olympics
{{legend|#450000|5 times}} {{legend|#800000|4 times (no entry)}} {{legend|#d40000|3 times}} {{legend|#ff2a2a|2 times}} {{legend|#ff8080|1 time}} {{legend|#e0e0e0|Never held games}}]] [[File:Host Nations of Winter Olympics.svg|thumb|300px|Nations that have hosted or will host the Winter Olympics
{{legend|#000080|4 times}} {{legend|#0000d4|3 times}} {{legend|#2a2aff|2 times}} {{legend|#8080ff|1 time}} {{legend|#e0e0e0|Never held games}}]]
ปลาโมง
ปลาโมง (Snail eater pangasius) เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Pangasius conchophilus อยู่ในวงศ์ปลาสวาย (Pagasiidae) มีลักษณะคล้ายปลาเผาะ (P. bocourti) อันเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกัน มีตาเล็ก ปากอยู่ด้านล่าง หนวดยาวถึงบริเวณช่องเหงือก แถบฟันบนเพดานเชื่อมติดกันเป็นรูปเหลี่ยม รูปร่างเพรียว หางคอด ก้านครีบแข็งที่หลังค่อนข้างยาวและใหญ่ หัวและลำตัวสีเทาหรือสีเขียวมะกอกเหลือบเหลืองหรือเขียว บางตัวสีเทาจาง ข้างลำตัวสีจางและไม่มีแถบคล้ำ ท้องสีจาง ครีบสีจาง ลูกปลามีสีเทาอมน้ำตาลหรือเหลือง มีขนาดประมาณ 60-80 เซนติเมตร
พบปลาที่ถูกค้นพบในปี พ.ศ. 2534 โดยระบุว่าเป็นปลาชนิดใหม่ที่มีขนาดเล็ก กินกุ้ง, ปู และแมลงเป็นส่วนใหญ่ ปลาขนาดใหญ่กินหอย, ปู และเมล็ดพืช โดยหอยจะถูกกินทั้งตัวแล้วถ่ายออกมาเฉพาะเปลือก อาศัยในแม่น้ำสายใหญ่ พบมากในแม่น้ำโขง, แม่น้ำเจ้าพระยา และแม่น้ำบางปะกง มีการบริโภคโดยการปรุงสด และหมักสับปะรด เนื้อมีรสชาติดี ในต่างประเทศ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย มีการเลี้ยงปลาชนิดนี้เป็นปลาเศรษฐกิจด้วย
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาโมงออดอ้อ", "ปลาเผาะ" "ปลาลึง" (เรียกซ้ำกับปลาเผาะชนิด P. bocourti), "ปลาสายยู" หรือที่ทางกรมประมงตั้งให้ คือ "ปลาสายยูเผือก" เป็นต้น
เภสัชกรรมสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์
เภสัชกรรมสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ เป็นสมาคมผู้แทนของเภสัชกรชาวไทย จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2472 โดยเภสัชกร 64 คน ซึ่งในขณะนั้นวิชาชีพเภสัชกรรมยังมิได้รับการยอมรับหรือรู้จักกันอย่างแพร่หลาย โดยได้ใช้บ้านพักของพระมนตรีพจนกิจ (หม่อมราชวงศ์ชาย ชุมแสง) เป็นสถานที่ดำเนินการ โดยใช้ชื่อว่า "เภสัชกรรมสมาคมแห่งกรุงสยาม" ในระยะเริ่มแรก
เภสัชกรรมสมาคมฯ มีบทบาทในการพัฒนางานสาธารณสุขและการศึกษาทางเภสัชศาสตร์ของประเทศ อาทิ การส่งเสริมการปรับปรุงพระราชบัญญัติยาและการยกระดับการศึกษาเภสัชศาสตร์ ปรับปรุงหลักสูตรการสอนให้ถึงระดับปริญญา นอกจากนี้เภสัชกรรมสมาคมฯ ยังถือเป็นองค์กรหลักองค์กรหนึ่งของเภสัชกรรมไทยในการติดต่อกับองค์กรอื่นๆทั้งในและนอกประเทศอีกด้วย
ประวัติ
ในปี พ.ศ. 2482 เภสัชกรรมสมาคมฯ ได้เสนอ ฯพณฯ นายกรัฐมนตรีให้มีการปรับปรุงการศึกษาทางเภสัชศาสตร์ กล่าวคือ ยกระดับการศึกษาเภสัชศาสตร์ขึ้นให้ถึงระดับปริญญาและแยกออกเป็นแผนกอิสระเภสัชกรรมศาสตร์ ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ปัจจุบันคือ คณะเภสัชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) และยังมีมบทบาทการคุ้มครองผู้บริโภคโดยมีส่วนร่วมในการปรับปรุงพระราชบัญญัติยา และพระราชบัญญัติวิชาชีพเภสัชกรรม ในวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2491 ได้เปลี่ยนชื่อสมาคมเป็น "เภสัชกรรมสมาคมแห่งประเทศไทย" และได้รับพระมหากรุณาธิคุณให้อยู่ในพระบรมราชูปถัมภ์
ปีแยร์ บอนาร์
ปีแยร์ บอนาร์ (Pierre Bonnard) (3 ตุลาคม ค.ศ. 1867 - 23 มกราคม ค.ศ. 1947) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรม และสร้างศิลปะการพิมพ์ (printmaking) ผู้เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มเลเนบีส์ (Les Nabis) คนหนึ่ง
ประวัติ
บอนาร์เกิดที่ฟงเตอแน-โอ-โรซในจังหวัดโอดแซน เป็นบุตรของข้าราชการผู้มีตำแหน่งสูงในกระทรวงการสงครามของฝรั่งเศส บอนาร์ศึกษาทางด้านกฎหมายตามการหว่านล้อมของบิดา และจบการศึกษาทำงานเป็นทนายความอยู่ระยะหนึ่ง แต่ขณะเดียวกันก็เข้าศึกษาศิลปะ และเปลี่ยนใจหันไปมีอาชีพเป็นศิลปินแทนที่
ในปี ค.ศ. 1891 บอนาร์มีโอกาสพบกับอ็องรี เดอ ตูลูซ-โลแทร็ก และเริ่มแสดงผลงานในนิทรรศการประจำปีของสมาคมศิลปินอิสระแห่งฝรั่งเศส (Société des Artistes Indépendants) การแสดงงานศิลปะครั้งแรกของตนเองทำที่ห้องแสดงภาพดูร็อง-รุแอลของนักค้าขายศิลปะปอล ดูร็อง-รุแอลในปี ค.ศ. 1896
เมื่ออายุในวัยยี่สิบบอนาร์ก็เข้าเป็นสมาชิกของกลุ่มเลเนบีส์ซึ่งเป็นกลุ่มศิลปินหนุ่มที่มีวัตถุประสงค์ในการสร้างงานที่มีคุณค่าทั้งทางสัญลักษณ์และจิตวิญญาณ สมาชิกในกลุ่มนี้คนอื่น ๆ ได้แก่เอดัวร์ วุยยาร์ และมอริส เดอนี บอนาร์ย้ายออกจากปารีสไปอยู่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1910
บอนาร์ไม่ได้วาดจากแบบจริงแต่จะร่างสิ่งที่ต้องการเขียน หรือจากภาพถ่าย โดยจดรายละเอียดเรื่องสี แล้วกลับไปเขียนจากบันทึกภายในห้องเขียนภาพ
ในปี ค.ศ. 1938 ก็ได้มีการแสดงนิทรรศการศิลปะครั้งสำคัญของบอนาร์เองและของเอดัวร์ วุยยาร์ที่สถาบันศิลปะแห่งชิคาโกในสหรัฐอเมริกา บอนาร์เขียนภาพสุดท้าย “ต้นอัลมอนด์ออกดอก” เสร็จเพียงหนึ่งอาทิตย์ก่อนที่จะเสียชีวิตในกระท่อมที่เลอกาแนที่เฟรนช์ริเวียราในปี ค.ศ. 1947 ปีต่อมาพิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ในนครนิวยอร์กก็จัดนิทรรศการแสดงงานเขียนของบอนาร์ที่เดิมตั้งใจจะเป็นการแสดงงานเขียนเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบแปดสิบปี
แหล่งข้อมูลอื่น
1867 1947
อนุโมทนากถา
อนุโมทนากถา เป็นบทสวดมนต์ของพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา ที่สวดเพื่อมุ่งประสงค์ให้ผู้ถวายทานแก่พระสงฆ์เกิดความยินดีในทาน หรือเพื่อแสดงธรรมแก่ผู้ถวาย ในสมัยพุทธกาล พระสูตรสำคัญ ๆ เกิดจากคำอนุโมทนากถาของพระพุทธเจ้าที่ทรงแสดงแก่ผู้ถวายทานตามสถานที่ต่าง ๆ ที่พระองค์เสด็จไปรับบิณฑบาต ปัจจุบันพระสงฆ์มีบทสวดสำหรับอนุโมทนาโดยเฉพาะ ส่วนใหญ่จะตัดตอนมาจากพระสูตรในพระไตรปิฎก ซึ่งมีบทที่พระสงฆ์ใช้สวดเป็นประจำไม่กี่พระสูตร แต่บทที่พระสงฆ์สวดนำเป็นปกติทุกครั้งก่อนที่จะสวดเนื้อหาในพระสูตรคือบทอนุโมทนารัมภกถา และบทสามัญญานุโมทนากถา (แปลว่าบทสวดเริ่มต้นและบทสวดปกติ) หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า ยถา-สัพพี ซึ่งเป็นบทสวดที่ไม่ใช่พระพุทธพจน์ โดยบทยถาเป็นการให้พรอุทิศส่วนกุศลให้กับผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว บทสัพพีมีเนื้อหากล่าวถึงการอำนวยมงคลและอวยพรให้ผู้ถวายทานปราศจากอันตรายทั้งหลาย
อนุโมทนากถา นอกจากจะหมายถึงบทสวดภาษาบาลีของพระสงฆ์แล้ว ยังอาจหมายถึงคำกล่าวของพระสงฆ์ที่แสดงในงานต่าง ๆ เพื่อขอบคุณเจ้าภาพอีกด้วย
บทสวดนำ (อนุโมทนารัมภาสามัญญานุโมทนกถา)
บทที่เริ่มต้นว่า “ยถา” มีชื่อเรียกว่า บทอนุโมทนารัมภคาถา หมายถึง คาถาที่เริ่มก่อนการอนุโมทนา กล่าวคือ ก่อน ที่พระสงฆ์จะอนุโมทนาในบุญกุศลที่อุบาสกอุบาสิกาได้ทำแล้ว พระสงฆ์จะกล่าวบทอนุโมทนารัมภคาถานี้ เพื่อให้อุบาสกอุบาสิกาได้เตรียมตัวตั้งใจรับพรสืบไป บทนี้เป็นภาษาบาลี ดังนี้
แปลเป็นไทยได้ว่า “ห้วงน้ำที่เต็มย่อมยังสมุทรสาครให้บริบูรณ์ได้ฉันใด ทานที่ท่านอุทิศให้แล้วแต่โลกนี้ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่ผู้ที่ละโลกนี้ไปแล้ว ฉันนั้น ขออิทธิผลที่ท่านปรารถนาแล้ว ตั้งใจแล้ว จงสำเร็จโดยฉับพลัน ขอความดำริทั้งปวงจงบริบูรณ์ เหมือนดังพระจันทร์วันเพ็ญ (และ) เหมือนแก้วมณีอันสว่างไสว”
ส่วนบทที่เริ่มต้นว่า “สัพพี” มีชื่อเรียกว่า บทสามัญญานุโมทนาคาถา หมายถึง คาถาที่พระสงฆ์ใช้สวดทุกครั้งที่อนุโมทนาในบุญกุศลที่อุบาสกอุบาสิกาได้ทำแล้ว บทนี้เป็นภาษาบาลี ดังนี้
ซึ่งบทสวดนี้มักเรียกกันตามความหมายของคำอวยพรและผู้ที่จะรับพรนั้นว่า "ยถาให้ผี-สัพพีให้คน"
บทสวดอนุโมทนากถาที่มีที่มาจากในพระสูตร
บทสวดในพระสูตรที่พระสงฆ์นิยมนำมาสวดต่อจากบทสามัญญานุโมทนากถา
บทสวดนี้พระสงฆ์นิยมสวดในงานทำบุญที่กำหนดตามกาล เช่น กฐิน, สลากภัต เป็นต้น
บทสวดนี้พระสงฆ์นิยมสวดในงานศพ และงานทำบุญอุทิศให้ผู้ตาย
บทสวดนี้พระสงฆ์นิยมสวดหลังฉันอาหารบิณฑบาตทั่วไป
บทนี้พระสงฆ์นิยมสวดหลังฉันอาหารบิณฑบาตทั่วไป โดยไม่ต้องขึ้นอนุโมทนารัมภาสามัญญานุโมทนกถา
บทสวดนี้พระสงฆ์นิยมสวดหลังในงานถวายอาคารเป็นสาธารณะทานหรือถวายแก่สงฆ์
ปัญหาเรื่องสถานที่สวดของภิกษุ
ปัญหาเกิดมาจากหลังจากตักบาตรเสร็จพระภิกษุมักสวดอนุโมทนารมภคาถาและสามัญญานุโมทนาคาถาหรือยถา-สัพพี ให้พรที่ข้างถนน ซึ่งมีผู้ที่แสดงความเห็นเกี่ยวกับความเหมาะสมในเรื่องดังกล่าว อยู่สองฝ่ายด้วยกันคือ
ฝ่ายหนึ่งมองว่า การออก บิณฑบาตร เป็นการออกกำลังกายด้วยความมีสติ เท่ากับเดินจงกรมของพระ และโปรดเวไนยสัตว์ ตลอดจนภูตผี สัมภเวสีเร่ร่อน เทพ เทวา ไปด้วยการแผ่เมตตาไปตลอดทางทั้งขาไป-ขากลับ พระจะ สวดยะถาสัพพี-ให้พรแก่คนตักบาตรทำบุญและผีทั้งหลาย เมื่อฉันอาหารเสร็จแล้วที่วัด ภูตผี วิญญาณเร่ร่อน เปรต ก็มารอขอส่วนบุญกันตอนนั้นเอง จึงไม่ควรสวดข้างถนน
อีกฝ่ายมองว่า เป็นสิ่งที่น่าอนุโมทนายินดีด้วย การบิณฑบาตรตอนเช้าไม่ใช่เพียงแค่คนที่นำอาหารมาใส่บาตรที่จะได้รับอานิสงส์ผลบุญ แต่ถือเป็นการโปรดสัตว์ด้วย
ในต่างจังหวัด เช่นแถวภาคอิสาณหรือภาคเหนือ เช้าตรู่พระท่านเข้าแถวออกบิณฑบาต ผู้คนจะนั่งคุกเข่า ค่อยๆบรรจงหยิบอาหารหรือข้าว ใส่ลงในบาตร เป็นภาพที่สวยงามมาก พอพระท่านรับเสร็จ ท่านก็จะให้พร แต่สิ่งที่สำคัญเราจะลืมไม่ได้ คือ อย่าอยู่สูงกว่าพระ เช่นสวมรองเท้าใส่บาตร หรือบางทีก็ถอด แต่ทว่า ยืนบนรองเท้า แบบนี้จึงจะเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม เป็นการไม่เคารพพระ บางแห่งพระท่านจะเมตตามากกว่านั้นอีก คือ เมื่อรับบาตรเสร็จ ท่านจะนั่งในที่เหมาะสม เช่นศาลาพักริมถนน ญาติโยมก็จะนั่งประนมมือฟังเทศน์อบรมธรรมะจากท่าน ก่อนที่ท่านจะกลับวัด
วัลเทอร์ อุลบริชท์
วัลเทอร์ แอนสท์ เพาล์ อุลบริชท์ (Walter Ernst Paul Ulbricht) เป็นนักการเมืองคอมมิวนิสต์ชาวเยอรมัน อุลบริชท์มีบทบาทนำในการสร้างพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีในยุคสาธารณรัฐไวมาร์และเวลาต่อมา (ลี้ภัยไปอยู่ประเทศฝรั่งเศสและสหภาพโซเวียตในช่วงการปกครองของนาซี) ในช่วงต้นของการพัฒนาและจัดตั้งประเทศเยอรมนีตะวันออก ในฐานะเลขาธิการของพรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี จากปี ค.ศ. 1950 ถึงปี 1971 เขาเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในเยอรมนีตะวันออก ต่อมาเมื่อประธานาธิบดี วิลเฮ็ล์ม พีค ถึงแก่อสัญกรรมในปี 1960 เขาเป็นประมุขแห่งรัฐเยอรมนีตะวันออกจนกระทั่งเขาตายในปี 1973
อุลบริชท์ เริ่มชีวิตทางการเมืองของเขาในช่วงจักรวรรดิเยอรมันเมื่อเขาเข้าร่วมเป็นครั้งแรกในพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี (SPD) ในปี ค.ศ. 1912 การต่อต้านสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง, การเข้าร่วมพรรคสังคมประชาธิปไตยแห่งเยอรมนี (USPD) ในปี ค.ศ. 1917 และการทอดทิ้งกองทัพบกจักรวรรดิเยอรมัน ในปี ค.ศ. 1918 เขาได้เข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเยอรมนีในปี ค.ศ. 1920 และกลายเป็นผู้นำพรรคทำหน้าที่รับใช้ในคณะกรรมการกลางจากปี ค.ศ. 1923 เป็นต้นไป หลังจากการยึดครองของนาซีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1933 อุลบริชท์อาศัยอยู่ในกรุงปารีสและปรากตั้งแต่ ค.ศ. 1933 ถึงปี ค.ศ. 1938 และในสหภาพโซเวียตตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 ถึงปี ค.ศ. 1945.
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง อุลบริชท์ได้จัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์เยอรมนีขึ้นใหม่ในเขตยึดครองของสหภาพโซเวียตตามแนวของสตาลิน เขามีบทบาทสำคัญในการรวมพรรคคอมมิวนิสต์และพรรคประชาธิปไตยสังคมเป็นพรรคเอกภาพสังคมนิยมแห่งเยอรมนี ในปี ค.ศ. 1946 เขากลายเป็นเลขาธิการคนแรกของพรรคเอกภาพสังคมนิยมและเป็นผู้นำที่มีประสิทธิภาพของเยอรมนีตะวันออกที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1950 กองกำลังทหารได้ระงับการจลาจลอย่างรุนแรงในเยอรมนีตะวันออกเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1953 ขณะที่ อุลบริชท์ ซ่อนตัวอยู่ในสำนักงานใหญ่ของกองทัพโซเวียตในเขตเบอร์ลิน - คาร์ลชอร์สต์ เยอรมนีตะวันออกเข้าร่วมกติกาสัญญาวอร์ซอซึ่งควบคุมโดยสหภาพโซเวียตเมื่อก่อตั้งในปี ค.ศ. 1955 อุลบริชท์ เป็นประธานในการปราบปรามสิทธิพลเมืองและสิทธิทางการเมืองทั้งหมดในรัฐเยอรมันตะวันออกซึ่งทำหน้าที่เป็นเผด็จการคอมมิวนิสต์พรรคเดียวจากการก่อตั้งในปี ค.ศ. 1949 เป็นต้นมา.
นโยบายการโอนมาเป็นของรัฐของอุตสาหกรรมเยอรมนีตะวันออกภายใต้การปกครองของอุลบริชท์ประสบความล้มเหลวในการยกระดับมาตรฐานการครองชีพให้อยู่ในระดับที่เทียบเท่ากับของเยอรมนีตะวันตก ผลที่ได้คือการย้ายถิ่นฐานครั้งใหญ่โดยมีคนหลายแสนคนหนีออกนอกประเทศไปทางตะวันตกทุกปีในคริสต์ทศวรรษ ค.ศ. 1950 เมื่อผู้นำโซเวียต นีกีตา ครุชชอฟ อนุญาตให้สร้างกำแพงปิดกั้นการไหลออกในเบอร์ลิน อุลบริชท์มีกำแพงเบอร์ลินสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1961 ซึ่งก่อให้เกิดวิกฤตทางการทูตและประสบความสำเร็จในการลดการอพยพ ความล้มเหลวของระบบเศรษฐกิจใหม่และระบบเศรษฐกิจสังคมนิยมของอุลบริชท์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1963 ถึงปี ค.ศ. 1970 นำไปสู่การเกษียณด้วย "เหตุผลสุขภาพ" และแทนที่ด้วยเลขาธิการคนที่ 1 ในปี ค.ศ. 1971 โดย เอริช ฮ็อนเน็คเคอร์ ด้วยการอนุมัติของโซเวียต อุลบริชท์ป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองและเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1973.
กาจัง
กาจัง (Kajang ) เป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองกัวลาลัมเปอร์ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ 20 กิโลเมตร ในตำบล (มูเก็ม) กาจัง ในเขตฮูลูลังกัต (Hulu Langat )
วัลเทอร์ อุลบริชท์
แหล่งข้อมูลอื่น
18931973
กาจัง
ภูมิศาสตร์และการพัฒนา
กาจังอยู่ห่างจากย่านธุรกิจใจกลางเมืองของกัวลาลัมเปอร์ประมาณครึ่งชั่วโมงโดยทางรถยนต์ โดยส่วนใหญ่จะผ่านถนนเชรัส (Jalan Cheras) และทางด่วนแกรนด์ซากา (Grand Saga) ทั้งสองเส้นทางเป็นส่วนหนึ่งของระบบทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1
เมืองกาจังตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำลังกัต ล้อมรอบด้วยเมืองเชรัส, เซอเมอญิฮ์, บางี, ปูตราจายา และเซอร์ดัง (ตามเข็มนาฬิกา)
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีการพัฒนาเมืองขนาดเล็กจำนวนหนึ่งในกาจัง เช่น ทามันปริมาซาอุจานา และทามันกาจังปริดานา มีการพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าสูงเช่น Twin Palms, Country Heights, Jade Hills และ Prima Paramount
เมืองกาจัง รวมถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขตฮูลูลังกัต อยู่ภายใต้การบริหารโดยสภาเทศบาลกาจัง
ประวัติศาสตร์
การตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในกาจังเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1709 ต่อมาในปี ค.ศ. 1807 เมืองกาจังก่อตั้งขึ้นหลังเหตุการณ์สงครามกลัง (Klang War) เนื่องจากตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่ จึงเป็นที่ตั้งของเมืองหลักของเขตฮูลูลังกัต
ระหว่างการรุกรานของญี่ปุ่น กาจังถูกทิ้งระเบิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1942 หนึ่งวันหลังจากกรุงกัวลาลัมเปอร์ถูกยึดครอง ระเบิดซึ่งมุ่งเป้าไปที่สถานีรถไฟ พลาดเป้าและทำลายโบสถ์ซึ่งอยู่ใกล้เคียงแทน
กาจังได้รับสถานะเทศบาลเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1997 ก่อนหน้านี้เมืองอยู่ภายใต้เขตอำนาจของสภาเขตฮูลูลังกัต (Majlis Daerah Hulu Langat, MDHL)
ประชากร
มีประชากร 342,657 คน แบ่งเป็นชาวมลายูร้อยละ 60.4, ชาวจีนร้อยละ 19.3, ชาวอินเดียร้อยละ 9.7 อื่น ๆ อีกร้อยละ 10.6
เมตตา รุ่งรัตน์
เมตตา รุ่งรัตน์ มีชื่อจริง ดาราวดี ดวงดารา นักแสดงหญิงอาวุโส เป็นดารานักแสดงที่มีใบหน้าสวยหวานและคมเข้ม เจ้าของรางวัลตุ๊กตาทอง สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากเรื่อง วัยรุ่นวัยคะนอง ประจำปี พ.ศ. 2505และได้รับฉายา ไข่มุกดำแห่งเอเชีย
ประวัติ
ช่วงแรกๆ ประชันบทกับ อรสา อิศรางกูร ณ อยุธยา และ ชนะ ศรีอุบล ใน จอมใจเวียงฟ้า (2505) เมื่อได้รับรางวัลตุ๊กตาทองดารานำหญิงจาก วัยรุ่นวัยคะนอง ในปีนั้น ได้แสดงนำคู่กับ สมบัติ เมทะนี เรื่อง น้ำตาลไม่หวาน (2507) ,สามมงกุฏ (2508) ก่อนเริ่มเปลี่ยนมารับบทหลากหลายมากขึ้น
บนจอเงิน ส่วนใหญ่มักได้รับบทเด็กสาวเปรี้ยวจอมแก่น เพื่อนหรือผู้ช่วยนางเอก นางอิจฉา ตั้งแต่ยุคทองของภาพยนตร์ไทย 16 มม.จนถึงยุคแรกของภาพยนตร์ไทย 35 มม.สโคป สี/เสียงในฟิล์ม มีผลงานการแสดงที่โดดเด่นเป็นพิเศษ เช่น
ร่วมแสดงในภาพยนตร์ทำเงินอีกหลายเรื่อง ได้แก่ เกาะสวาทหาดสวรรค์, เมืองแม่หม้าย, ลมเหนือ, เรือมนุษย์, จอมโจรมเหศวร, แก้วขนเหล็ก, สุภาพบุรุษเสือใบ, เขยตีนโต, แว่วเสียงซึง, จอมเมฆินทร์, แคนลำโขง ฯลฯ
พ.ศ. 2509 ใช้ชื่อ Chitra Ratana แสดงภาพยนตร์ต่างประเทศสองเรื่อง ได้แก่ จอมมหากาฬทับทิมดำ (The Secret Of The Black Ruby) ร่วมสร้างโดยอิตาลี-เยอรมัน-ฝรั่งเศส-ไทย (ภาพยนตร์ไทยไตรมิตร) ถ่ายทำในเมืองไทย (ฉายที่เฉลิมเขตร์  พ.ศ. 2509) กับหนังอิตาลี-เยอรมัน เรื่อง Das Geheimnis der drei Dschunken ถ่ายทำที่ฮ่องกง และชื่อ  Metta Rungrat ในหนังของวอร์เนอร์ บราเธอร์ส เรื่อง ฮ๊อตโปเตโต้ (Hot Potato) ถ่ายทำที่เชียงใหม่ พ.ศ. 2519
นอกจากนี้ยังเคยกำกับภาพยนตร์ สาวใช้เจ้าเอ๊ย (2522) และละครโทรทัศน์ รวมทั้งมีผลงานแสดงอย่างต่อเนื่อง
ปัจจุบันได้ตัดสินใจงดรับงานในวงการด้วยวัยและสุขภาพ ที่ป่วยด้วยโรคประจำตัวตามวัย
สหพันธ์ฟุตบอลซาอุดีอาระเบีย
สหพันธ์ฟุตบอลซาอุดีอาระเบีย (الاتحاد العربي السعودي لكرة القدم) เป็นสมาคมฟุตบอลในประเทศซาอุดีอาระเบีย ดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีก ซาอุดีโปรเฟสชันนัลลีก รวมถึงฟุตบอลทีมชาติซาอุดีอาระเบีย มีสำนักงานตั้งอยู่ที่กรุงรียาด ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1956 โดยเข้าร่วมกับสหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ เมื่อปี ค.ศ. 1956 และเข้าร่วมกับสมาพันธ์ฟุตบอลเอเชีย เมื่อปี ค.ศ. 1972
วงศ์ปลาไหลมอเรย์
ปลาไหลมอเรย์ หรือ ปลาหลดหิน (Moray eel, Moray) เป็นวงศ์ของปลากระดูกแข็งวงศ์หนึ่ง ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Muraenidae อยู่ในอันดับปลาไหล (Anguilliformes)
ปลาไหลมอเรย์เป็นปลาที่กินเนื้อเป็นอาหาร ออกหากินในเวลากลางคืน โดยการล่าเหยื่อด้วยการใช้ประสาทสัมผัสทางกลิ่น ที่เป็นแท่งเล็ก ๆ ยื่นอยู่ตรงปลายปาก 2 แท่ง คล้ายจมูก ซึ่งอวัยวะส่วนนี้มีความไวต่อกลิ่นมาก โดยเฉพาะกลิ่นคาวแบบต่าง ๆ เช่น กลิ่นเลือดหรือกลิ่นของสัตว์ที่บาดเจ็บมีบาดแผล อาหารได้แก่ ปลาทั่วไป รวมถึงสัตว์ที่มีกระดองแข็งเช่น กุ้ง, กั้ง, ปู รวมถึงหมึกด้วย
โดยปกติแล้วปลาไหลมอเรย์จะอาศัยอยู่ตามโพรงหินหรือซอกปะการังในแนวปะการัง โดยยื่นแต่เฉพาะส่วนหัวโผล่ออกมาราว 1/4 ของความยาวลำตัว พร้อมกับอ้าปากส่ายหัว เพื่อป้องกันถิ่นที่อยู่อาศัยและหาเหยื่อ ที่จะออกมาว่ายน้ำนั้นจะเป็นช่วงเวลากลางคืนที่หาอาหาร
ปลาไหลมอเรย์มีกรามที่แข็งแรงและฟันที่แหลมคม แม้จะมีหน้าตาน่ากลัว แต่ไม่ใช่เป็นปลาที่ดุร้าย กลับกันกลับเป็นปลาที่รักสงบ แต่จะจู่โจมใส่ผู้ที่บุกรุก โดยหลายครั้งที่นักประดาน้ำไปเผลอรบกวนโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็อาจถูกกัดเป็นแผลเหวอะหวะถึงขั้นนิ้วขาดได้ เพราะฟันที่แหลมคมและการกัดที่ไม่ปล่อย และอีกช่วงที่ปลาไหลมอเรย์จะดุร้าย คือ ในฤดูผสมพันธุ์
ปลาไหลมอเรย์ มีทั้งหมดราว 70 ชนิด พบในทะเลเขตร้อนและอบอุ่นทั่วโลก ส่วนใหญ่มีสีสันและลวดลายสวยงามแตกต่างกันออกไปตามแตค่ละชนิดหรือสกุล แบ่งออกเป็น 2 วงศ์ย่อย ในบางชนิดที่มีขนาดเล็ก จะไม่ความยาวไม่เกิน 2 ฟุตและอาศัยอยู่ในแหล่งน้ำกร่อยหรือน้ำจืดได้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม ขณะที่ชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุด คือ ปลาไหลมอเรย์ยักษ์ (Gymnothorax javanicus) ยาวได้ถึง 3 เมตร น้ำหนัก 36 กิโลกรัม
เทคมีโฮม (อัลบั้มวันไดเรกชัน)
เทคมีโฮม (Take Me Home) เป็นสตูดิโออัลบั้ม ที่ 2 ของวันไดเรกชัน วงบอยแบนด์ชาวอังกฤษ-ไอริช วางจำหน่ายเมื่อ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยโซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ซึ่งเป็นอัลบั้มต่อยอดความสำเร็จจาก อัปออลไนต์ ในปีก่อนหน้า โดยเทคมีโฮม ถูกเขียนโดยใช้นักแต่งเพลงเฉลี่ย 5 คน ต่อเพลง และบันทึกเสียงครั้งใหญ่ที่ประเทศสวีเดน ระหว่างปี พ.ศ. 2555 โดย ซาวาน โคเตชา, เรมี ยาคุบ และคาร์ล ฟาล์ก ซึ่งเป็นผู้แต่งเพลง "วอตเมกส์ยูบิวตีฟูล" และ "วันธิงส์" ได้ใช้เวลา 6 เดือนในสต็อกโฮล์ม เพื่อสร้างทำนอง และเนื้อร้องของอัลบั้มนี้
แบนชี (ตัวละคร)
ฌอน แคสซิดี (Sean Cassidy) เป็นตัวละครหนึ่งจากเอ็กซ์เมนชื่อจริงของเขาคือ ฌอน แคสซิดี คำว่าแบนชีอาจจะแปลว่าปีศาจที่มีเสียงร้องอันโหยหวน อาจจะเปรียบเทียบได้กับเขาเหมือนกัน
ประวัติ
เขาสมัครเข้าเป็น Interpol เขาสมรสกับภรรยาของเขา ซึ่งเขาเอาชนะใจเธอจากการแข่งขันกับลูกพี่ลูกน้องของเขา ทอม แคสซิดี ฌอนได้เลื่อนเป็นนักสืบ ระหว่างที่ถูกมอบหมายให้ไปทำภารกิจ ภรรยาและลูกในครรภ์เขาเดินทางกลับไปยังไอร์แลนด์ และประสบเหตุการลอบวางระเบิด ภรรยาของเขาเสียชีวิต แต่ทอมได้ช่วยชีวิตลูกสาวของเขาออกมาได้ และเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ โดยที่ฌอนไม่ทราบถึงการที่ภรรยาของเขาตั้งครรภ์ ชอว์นกลับมาจากภารกิจและทราบเรื่องการเสียชีวิตของภรรยา เค้าเสียใจมากและไม่สามารถทนเห็นสิ่งแวดล้อมที่คอยเตือนเขาถึงภรรยาที่เสียไป
เขาจึงลาออกจาก Interpol และเดินทางมายังนิวยอร์ก แต่ในที่สุดเขาก็ตกสู่ด้านมืด เขาเริ่มก่ออาชญากรรม แต่โดยชาร์ลส์ เซเวียร์ช่วยให้เขาได้สติ และดึงเขาเข้ามาร่วมทีมเอ็กซ์เมน
มิกโลช โฮร์ตี
วิเตซ มิกโลช โฮร์ตี แห่งน็อจบาญอ (nagybányai Horthy Miklós, ; อังกฤษ: Nicholas Horthy; Nikolaus Horthy Ritter von Nagybánya) เป็นพลเรือเอกและรัฐบุรุษชาวฮังการี ที่ได้กลายเป็นผู้สำเร็จราชการแห่งราชอาณาจักรฮังการี เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแห่งอาณาจักรฮังการีในสมัยระหว่างสงคราม และเกือบตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1920 ถึง 15 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เขาได้ถูกขนามนามว่า "ฮิสเซอรีนไฮเนส ผู้สำเร็จราชการแห่งอาณาจักรฮังการี"(ฮังการี: Ő Főméltósága a Magyar Királyság Kormányzója)
โฮร์ตีได้เริ่มอาชีพของเขาในฐานะที่เป็นเรือตรีในกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการีในปี ค.ศ. 1896 และได้รับยศตำแหน่งเป็นพลเรือตรีในปี ค.ศ. 1918 เขาได้แสดงถึงการปฏิบัติหน้าที่ในยุทธการที่ Strait of Otranto และกลายเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพเรือออสเตรีย-ฮังการีในช่วงท้ายปีของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เขาได้รับการเลื่อนยศตำแหน่งเป็นพลเรือโทและผู้บัญชาการกองเรือ เมื่อพลเรือเอกก่อนหน้านี้ได้ถูกขับออกจากตำแหน่งโดยจักรพรรดิคาร์ลที่ได้ให้การสนับสนุนการก่อกบฏ ในปี ค.ศ. 1919 ตามมาด้วยส่วนหนึ่งของการปฏิวัติและการเข้าแทรกแซงจากภายนอกในฮังการี ตั้งแต่โรมาเนีย เชโกสโลวาเกีย และยูโกสลาเวีย โฮร์ตีได้เดินทางกลับบูดาเปสต์พร้อมกับกองทัพแห่งชาติและต่อมาก็ได้รับเชิญให้เป็นผู้สำเร็จราชการจากรัฐสภา โฮร์ตีได้นำรัฐบาลชาติอนุรักษนิยม ตลอดช่วงสมัยระหว่างสงคราม และได้ประกาศให้พรรคคอมมิวนิสต์ฮังการีและพรรคแอร์โรว์ครอสส์ เป็นพรรคการเมืองผิดกฎหมาย และดำเนินนโยบายต่างประเทศที่มุ่งเน้นการเรียกร้องดินแดนที่เสียไปในสนธิสัญญาไทรอานอน คืน เขาเป็นผู้ทำให้ความพยายามคืนสู่บัลลังก์ของ สมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 4 ทั้งสองครั้งในปี ค.ศ. 1921 ต้องล้มเหลว รัฐบาลฮังการีตกอยู่ใต้ภัยคุกคามจากฝ่ายสัมพันธมิตรที่อาจจะประกาศสงคราม หากมีการฟื้นฟูราชวงศ์ฮาพส์บวร์คขึ้นมาสมเด็จพระเจ้าคาร์ลที่ 4 จึงทรงถูกพาออกไปจากฮังการีโดยเรือรบของสหราชอาณาจักรในสถานะผู้ลี้ภัย
ในปลายปี ค.ศ. 1930 นโยบายต่างประเทศของโฮร์ตีนั้นได้ทำให้เขาต้องกลายเป็นพันธมิตรอย่างไม่เต็มใจกับเยอรมนีในการต่อกรกับสหภาพโซเวียต ด้วยการสนับสนุนอย่างเดียดฉันท์ของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ โฮร์ตีนั้นสามารถกู้คืนดินแดนบางส่วนที่ถูกเอาไปจากพวกเขาโดยฝ่ายสัมพันธมิตร ภายใต้การนำของโฮร์ตี, ฮังการีได้ให้การสนับสนุนผู้ลี้ภัยชาวโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1939 และได้มีส่วนร่วมในบทบาทการสนับสนุน (เป็นฝ่ายตรงข้ามกับแนวหน้า) ในช่วงที่เยอรมันเข้ารุกรานสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1941 และเยอรมันเข้ารุกรานยูโกสลาเวียในปีเดียวกัน ได้ครอบครองและผนวกรวมเข้ากับดินแดนของชาวฮังการีในอดีตซึ่งได้ถูกมอบให้กับราชณาจักรเซิร์บ โครแอต และสโลวีเนีย (ยูโกสลาเวีย ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929) โดยฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม, ด้วยความไม่เต็มใจของโฮร์ตีที่จะมีส่วนร่วมในความพยายามทำสงครามของเยอรมันและฮอโลคอสต์ในฮังการี รวมทั้งได้ปฏิเสธที่จะส่งมอบชาวยิวเชื้อสายฮังการีมากกว่า 600,000 คนจาก 825,000 คนให้แก่เจ้าหน้าที่เยอรมัน ควบคู่ไปกับความพยายามหลายครั้งในการจัดการข้อตกลงอย่างลับๆกับฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง หลังจากได้เห็นชัดเจนว่า ฝ่ายอักษะจะพ่ายแพ้สงคราม จนท้ายที่สุดก็ทำให้เยอรมันต้องส่งกองทัพเข้าไปรุกรานและเข้าควบคุมประเทศในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1944 ในปฏิบัติการมาร์กาเรต ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 โฮร์ตีได้แถลงการณ์ว่าฮังการีนั้นได้ประกาศสงบศึกกับฝ่ายสัมพันธมิตรและถอนตัวออกจากฝ่ายอักษะแล้ว เขาได้ถูกบังคับให้ลาออก, ถูกจับกุมโดยเยอรมันและถูกพาตัวไปยังบาวาเรีย ในช่วงท้ายสงคราม, เขาได้อยู่ภายใต้การดูแลของทหารอเมริกัน
หลังจากได้ปรากฏตัวในฐานะพยานในการพิจารณาคดีอาชญากรรมสงครามที่เนือร์นแบร์คในปี ค.ศ. 1948 โฮร์ตีได้ตั้งรกรากและใช้ชีวิตในปีที่เหลืออยู่ของเขาในการลี้ภัยที่โปรตุเกส บันทึกของเขา Ein Leben für Ungarn (ชีวิตสำหรับฮังการี) ได้ถูกตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1953 เขาได้ถูกมองว่าเป็นบุคคลที่มีความขัดแย้งทางประวัติศาสตร์ในฮังการีร่วมสมัย
แหล่งข้อมูลอื่น
18681957
กีฬากระโดดน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1992
การแข่งขันกีฬากระโดดน้ำในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1992 จัดการแข่งขันที่บาร์เซโลนา ประเทศสเปน มีการชิงชัย 4 เหรียญทอง
ไฆเม โฟลเรส กัสตัญเญดา
ไฆเม โฟลเรส กัสตัญเญดา (Jaime Flores Castañeda; เกิดเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1967) เป็นนักการเมืองชาวเม็กซิโก สังกัดพรรคปฏิวัติ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 จนถึงปี ค.ศ. 2012 และเป็นผู้แทนราษฎรจากรัฐชีวาวา
รถเข็น
รถเข็น ในความหมายอย่างกว้างคือยานพาหนะที่เคลื่อนที่โดยการออกแรงผลักหรือเข็น เป็นเครื่องอำนวยความสะดวกพื้นฐานในการขนย้ายสิ่งของ ในสมัยโบราณมนุษย์เริ่มทำล้อเลื่อนจากโครงไม้เป็นสำคัญ เช่น เกวียน รถม้า รถศึก เป็นต้น ปัจจุบันวัสดุที่นำมาใช้ทำรถเข็นมีหลากหลายชนิดด้วยกัน เช่น รถเข็นเหล็ก รถเข็นสเตนเลส รถเข็นพลาสติก รถเข็นอะลูมิเนียม เป็นต้น
คนเลี้ยงผึ้ง
คนเลี้ยงผึ้ง คือ ผู้ที่จะคอยดูแลผึ้งงาน โดยคาดหวังถึงผลผลิตต่างๆ ที่เกิดจากบรรดาผึ้ง เช่น น้ำผึ้ง ขี้ผึ้ง เกสรดอกไม้ น้ำที่ผึ้งใช้เลี้ยงตัวอ่อน รวมถึงการผสมพันธุ์เกสรที่เกิดจากผึ้งกับพวกพืชผักและผลไม้ โดยพวกเขาจะเพิ่มจำนวนนางพญาผึ้งและบรรดาผึ้งงานเพื่อขายให้เกษตรกรคนอื่น ๆ ต่อไป หรืออาจทำเพื่อการตอบสมมุติฐานทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งผู้เลี้ยงผึ้ง นั้นอาจจะทำเป็นงานอดิเรกเพื่อหารายได้พิเศษ หรืออาจทำเป็นอาชีพหลัก ซึ่งขึ้นอยู่กับจำนวนผึ้งที่เลี้ยงอยู่
ความหมาย
คนเลี้ยงผึ้งนั้นอาจเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า เกษตรกรผู้ผลิตน้ำผึ้ง (“apiarists”) ซึ่งมาจากภาษาละติน โดยคำว่า “apis” นั้นมีความหมายว่า “ผึ้ง” โดยคำว่าคนเลี้ยงผึ้งนั้น มักจะกล่าวถึงผู้ที่เลี้ยงผึ้งงาน ไว้ในรังผึ้ง กล่อง หรือภาชนะอื่นๆ
คนเลี้ยงผึ้งนั้นจะไม่ฝึกให้ผึ้งนั้นเชื่องแต่พวกเขาจะควบคุมเพียงรังผึ้งหรือกล่องที่ใช้เลี้ยงและอุปกรณ์อื่นๆที่เกี่ยวข้องเท่านั้น และพวกผึ้งนั้นสามารถหาอาหารหรืออพยพไปที่อื่นได้อย่างอิสระตามที่พวกมันต้องการ พวกผึ้งทั้งหลายจะกลับสู่รังของคนเลี้ยงผึ้งก็ต่อเมื่อมันสะอาด ทืบแสง และเป็นที่กำบังหลบภัยได้
ประเภทของผู้เลี้ยงผึ้ง
ผู้เลี้ยงผึ้งส่วนใหญ่ จะนำผลิตภัณฑ์ที่ได้จากฟาร์ม ออกจำหน่าย น้ำผึ้งถือเป็นผลผลิตที่มีค่ามากที่สุดที่พวกเขานำมาจำหน่าย ผู้เลี้ยงผึ้งจะดูแลฝูงผึ้งของพวกเขาให้สมบูรณ์ที่สุด โดยอาศัยน้ำหวาน จากเกสรดอกไม้จำนวนมาก พวกเขาผลิตและจำหน่ายของเหลวที่ถูกสกัด และในบางครั้งอาจรวมถึงรวงผึ้งด้วย ผู้เลี้ยงผึ้งอาจขายผลผลิตของพวกเขาแบบปลีก ด้วยตัวเองหรือ อาจขายส่งให้พ่อค้าคนกลาง และตัวแทนต่างๆ ขี้ผึ้ง เกสรดอกไม้ น้ำที่ผึ้งใช้เลี้ยงตัวอ่อน และการผสมพันธุ์พืชนั้น ถือเป็นการสร้างรายได้เสริม อีกทางหนึ่ง เช่นผู้เลี้ยงผึ้งชาวไต้หวันนั้นส่งออกน้ำที่ผึ้ง ใช้เลี้ยงตัวอ่อนจำนวน หลายตัน ที่เป็นอาหารชั้นเลิศของนางพญาของเหล่าผึ้งที่ให้น้ำผึ้ง ผู้เลี้ยงผึ้งในปัจจุบันไม่นิยมเลี้ยงผึ้งงานเพื่อผลิต ขี้ผึ้งสักเท่าไหร่ ขี้ผึ้งนั้นจะถูกเก็บพร้อมน้ำผึ้งและนำไปแยกเพื่อจำหน่าย
ผู้เลี้ยงผึ้งบางคน ให้บริการการผสมพันธุ์เกสร แก่ชาวสวนคนอื่นๆ ผู้เลี้ยงผึ้งประเภทนี้อาจไม่ได้ผลิตน้ำผึ้งเพื่อการจำหน่าย การผสมพันธุ์เกสรนั้น ผู้เลี้ยงผึ้งเคลื่อนย้ายรังผึ้งในตอนกลางคืน ไปยังที่ที่มีจำนวนพืชผัก ผลไม้ มากพอในการผสมเกสรดอกไม้ เพื่อให้ได้ผลผลิตเป็นจำนวนมาก การที่จะทำแบบนี้ได้นั้นจะต้องใช้ฝูงผึ้งที่มีความสมบูรณ์และนำพวกมันไปปล่อยในหมู่พืชผลต่างๆ เช่น อัลมอนด์ แอปเปิ้ล เชอร์รี่ บลูเบอร์รี่ และ แตงชนิดต่างๆ เป็นต้น ซึ่งรายได้เหล่านี้มักจะมาเป็นเงินสด
ผู้เพาะพันธุ์นางพญา คือ ผู้เลี้ยงผึ้งเฉพาะทาง เป็นผู้ที่เพาะเลี้ยง นางพญาผึ้ง เพื่อจำหน่ายแก่ผู้เลี้ยงผึ้งคนอื่นๆ ผู้เพาะพันธุ์จะคัดเลือกผึ้งที่สมบูรณ์และ ดูแลเอาใจใส่ เลี้ยงดู ผึ้งของพวกเขาเป็นอย่างดี ในที่ที่เป็นธรรมชาติ ตอนช่วงต้นของฤดูใบไม้ผลิ ผู้เลี้ยงผึ้งประเภทนี้จะจำหน่ายผึ้งชนิดพิเศษให้กับผู้เลี้ยงผึ้งแต่ละประเภท ไม่ว่าจะเป็นผู้ผลิตน้ำผึ้ง ผู้ที่รับผสมพันธุ์เกสรหรือ ผู้เลี้ยงผึ้งเป็นงานอดิเรก ผู้ที่ต้องการเริ่ม หรือขยับขยาย ฟาร์มของพวกเขา ผู้เพาะพันธุ์นางพญาจะใช้ชุด "เจนเตอร์"(ชุดที่ใช้ในการขยายพันธุ์นางพญา) ในการเพาะ พันธุ์นางพญาผึ้งที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพ เป็นจำนวนมาก แบรนดอน วูด คือหนึ่งในผู้เพาะพันธุ์ นางพญาที่โด่งดัง โดยเขาเพาะพันธุ์ผึ้ง ให้แก่ฟาร์มต่างๆในช่วงปลายศตวรรษที่ 20
ซาตา อาแวกือจิ
นายซาตา อาแวกือจิ (เกิด 2 สิงหาคม พ.ศ. 2511) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดปัตตานี 1 สมัย
ประวัติ
นายซาตา อาแวกือจิ เกิดเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2511 สำเร็จการศึกษา ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการทั่วไป จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
งานการเมือง
ซาตา เข้าสู่วงการการเมืองด้วยการเป็นสมาชิกสภาจังหวัดปัตตานี 2 สมัย ก่อนที่จะได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2548 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และดำรงตำแหน่งเพียงสมัยเดียว
เขาลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดปัตตานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 สังกัดพรรครวมพลังประชาชาติไทย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาย้ายกลับมาสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ในปี 2564
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ซาตา อาแวกือจิ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 1 สมัย คือ
มาอิ คูรากิ
มาอิ คูรากิ หรือชื่อจริง มาอิ อาโอโนะ (เกิด 28 ตุลาคม พ.ศ. 2525) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงแนวป็อป อาร์แอนด์บีร่วมสมัย และโปรดิวเซอร์ ชาวญี่ปุ่น จากเมืองฟูนาบาชิ จังหวัดชิบะ มาอิเปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2542 ด้วยซิงเกิล "เลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์" (Love, Day After Tomorrow) ในปีต่อมาเธอออกอัลบั้ม ดิลิเชิสเวย์ (Delicious Way) ที่เปิดตัวเป็นอันดับหนึ่งบนชาร์ตโอริคอนและทำยอดขายได้มากถึง 2,210,000 ชุดในสัปดาห์แรกที่ออกวางจำหน่าย และอัลบั้มต่อ มาของเธอก็ทำผลงานได้ดีเช่นเดียวกัน ทำให้เธอเป็นหนึ่งในนักร้องหญิงคนหนึ่งที่มีอัลบั้ม 4 อัลบั้มแรกติดชาร์ตโอริคอนเป็นอันดับหนึ่ง อีกทั้งเธอยังเป็นนักร้องหญิงที่มียอดขายของซิงเกิลสัปดาห์แรกติด 10 อันดับแรกตั้งแต่เดบิว มากที่สุด
หลังจากความนิยมของเธอลดลงอยู่ช่วงหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2552 ความนิยมของเธอจึงเริ่มกลับมาอีกครั้ง โดยอัลบั้ม ทัชมี! (Touch Me!) ได้ขึ้นถึงอันดับหนึ่งในชาร์ตโอริคอน ทำให้อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มอันดับหนึ่งครั้งแรกในรอบ 5 ปีตั้งแต่ พ.ศ. 2547 นอกจากนี้ เธอยังทำสถิติเป็นนักร้องหญิงคนเดียวที่มีซิงเกิลอยู่ใน 10 อันดับแรกของชาร์ตตั้งแต่ออกซิงเกิลแรก โดยในปัจจุบันนี้มาอิมีสตูดิโออัลบั้ม 10 อัลบั้ม อัลบั้มเพลงฮิต 2 อัลบั้ม และซิงเกิลอีก 42 ซิงเกิล (รวมดีวีดีซิงเกิล สตรองฮาร์ตและเวคมีอัป) ซึ่งในจำนวนนี้เป็นอัลบั้มอันดับหนึ่ง 6 อัลบั้ม และซิงเกิลอันดับหนึ่ง 2 ซิงเกิล สำหรับผลงานล่าสุดของเธอคือซิงเกิล "มูเตกินะฮาร์ท/สแตนด์บายยู" (Muteki na heart/STAND BY YOU)
ชีวิตช่วงต้นและอาชีพนักร้อง
แรงบันดาลใจของคูรากิในสมัยเด็กที่จะเป็นนักร้องนั้น เกิดขึ้นมาจากการร้องเพลงของ วิทนีย์ ฮูสตัน และการเต้นของไมเคิล แจ็กสัน ด้วยเหตุนี้เมื่อเธออยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เธอจึงส่งเดโมเทปไปยังค่ายเพลง กิซะสตูดิโอ ซึ่งทางค่ายเพลงได้ตอบรับและเซ็นสัญญากับเธอ เธอได้รับการส่งตัวไปยังสตูดิโอไซเบอร์ซาวน์เพื่อเปิดตัวในสหรัฐอเมริกา ภายใต้สังกัดกิซ่า ยูเอสเอ โดยเธอได้ออกซิงเกิลแรก เบบี้ไอไลค์ (Baby I Like) ในชื่อ มาอิ-เค (Mai-K) อย่างไรก็ดีเพลงนี้ทำอันดับบนชาร์ดบิลบอร์ด ได้ไม่ดีนัก แต่เนื่องจากสตาฟที่ทำงานกับเธอรู้สึกทึ่งในความสามารถในการร้องเพลงของเธอ สตาฟเหล่านั้นจึงชวนเธอให้กลับมาทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นภายใต้ค่ายแม่ "กิซ่า สตูดิโอ" แทน และชื่อเรียกว่ามาอิ-เค ก็กลายเป็นชื่อเล่นของเธอนับแต่นั้นมา
2543-2544: เปิดตัวในญี่ปุ่น
คูรากิออกซิงเกิลแรกของเธอ เลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ (Love, Day After Tomorrow) เมื่อวันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2542 ซิงเกิลนี้ติดอันดับชาร์ตโอริคอนในอันดับที่ 18 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2543 หลังจากซิงเกิลเลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ ไต่อันดับขึ้นมาอย่างช้า ๆ จนหยุดที่อันดับ 2 ซึ่งเป็นอันดับสูงสุดของซิงเกิลนั้น ยอดขายของซิงเกิลนี้ พุ่งทะลุหลักล้าน เธอได้ออกซิงเกิลที่ 2 สเตย์บายมายไซต์ (Stay by My Side) และซิงเกิลที่ 3 ซีเคร็ตออฟมายฮาร์ท (Secret of My Heart) ซึ่งสองซิงเกิลนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ความสำเร็จของเธอร่วมกับซิงเกิลเลิฟเดย์แอฟเทอร์ทูมอร์โรว์ โดยซิงเกิล "สเตย์บายมายไซต์" ที่วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2543 และเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในชาร์ตโอริคอน ส่วนซิงเกิลซีเคร็ตออฟมายฮาร์ทที่ออกตามมาเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2543 เปิดตัวในอันดับ 2 นอกจากนี้ซิงเกิลซีเคร็ตออฟมายฮาร์ตได้รับการรับรองยอดขายเกิน 1 ล้านก๊อปปี้โดยสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของญี่ปุ่น และยังได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำแห่งญี่ปุ่นในสาขา "เพลงแห่งปี" อีกด้วย