cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pinzona
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เขตร้อนของอเมริกา พบในเบลีซ โบลิเวีย บราซิล (ตอนเหนือ) โคลอมเบีย คอสตาริกา สาธารณรัฐโดมินิกัน เอกวาดอร์ เฟรนช์เกียนา กายอานา ฮอนดูรัส หมู่เกาะลีวาร์ด นิการากัว ปานามา เปรู ซูรินาเม ตรินิแดด-โตเบโก เวเนซุเอลา และหมู่เกาะวินด์เวิร์ด
วงศ์เพียงพอน
ลักษณะโดยรวมของสัตว์ในวงศ์นี้ คือ มีหัวกลม ใบหูสั้นกลม ขาสั้นเตี้ย ลำตัวเพรียวยาว หางยาว มีขนที่อ่อนนุ่มและหนาทั้งตัวและหาง อุ้งเล็บตีนแหลมคม ในปากมีฟันที่แหลมคม มีฟันตัดเหมาะสมสำหรับการกินเนื้อ ซึ่งสามารถเขียนเป็นสูตรได้ว่า ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ที่หากินในเวลากลางคืน เป็นสัตว์ที่คล่องแคล่วว่องไว ปราดเปรียว และกินอาหารได้หลากหลายไม่เลือกทั้งพืชและสัตว์ หลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพียงพอน จะล่ากระต่ายกินเป็นอาหาร ทั้งที่เป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่กว่า โดยทำการล่าเป็นฝูงและมุดเข้าไปลากดึงเอาถึงในโพรงจากลำตัวที่เพรียวยาว
ลักษณะเด่นคือประการ คือ ส่วนมากยกเว้นนากทะเล จะมีต่อมกลิ่นใกล้กับรูทวาร ซึ่งผลิตสารเคมีที่เป็นของเหลวเหมือนน้ำมันสีเหลือง มีกลิ่นฉุนสำหรับใช้ประกาศอาณาเขตและใช้เป็นการประกาศทางเพศ และเมื่อปฏิสนธิแล้ว ไข่ที่ได้รับการปฏิสนธิจะยังไม่ฝังตัวเข้ากับผนังมดลูก แต่จะลอยอยู่อย่างนั้น ซึ่งอาจกินเวลานับ 10 เดือน จะฝังตัวเฉพาะเมื่อถึงฤดูกาลที่อาหารอุดมสมบูรณ์เท่านั้น ก่อนที่จะพัฒนาต่อมาเป็นตัวอ่อนและพัฒนาต่อมาจนกระทั่งคลอดออกมาในฤดูที่อาหารอุดมสมบูรณ์ อุณหภูมิอากาศพอเหมาะแก่ลูกอ่อนที่เกิดขึ้นมา ซึ่งตัวแม่จะออกลูกและเลี้ยงดูลูกไว้ในโพรงดินหรือโพรงไม้ ลูกอ่อนจะยังไม่ลืมตา และมีขนบาง ๆ ปกคลุมตัวเท่านั้น จนกระทั่งอายุได้ราว 2-3 เดือน จึงจะเริ่มหย่านม และออกมาใช้ชีวิตเองตามลำพังเมื่ออายุได้ราว 1 ปี
พบกระจายพันธุ์ไปในหลายพื้นที่รอบโลก ทั้งในป่าทึบ, ที่ราบสูง, พื้นที่ชุ่มน้ำ, ชายฝั่งทะเล ตลอดจนชุมชนเมืองของมนุษย์ จนกระทั่งหลายชนิดเป็นสัตว์รังควานสร้างความเสียหายให้แก่มนุษย์
การจำแนก
แบ่งออกได้เป็น 57 ชนิด ใน 22 สกุล thumb|การล่ากระต่ายของ[[สโทธ หรือเออร์มิน]]
สำหรับในประเทศไทยพบทั้งหมด 10 ชนิด คือ นากเล็กเล็บสั้น, นากยุโรป, นากจมูกขน, นากใหญ่ขนเรียบ, หมูหริ่ง, หมาไม้, หมาหริ่งพม่า, เพียงพอนเหลือง, เพียงพอนไซบีเรีย และเพียงพอนเส้นหลังขาว ซึ่งเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองทั้งหมด
สูญพันธุ์
มีหลายสกุลที่สูญพันธุ์ไปแล้วตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์
ความผูกพันกับมนุษย์
ในบางจำพวกอย่าง หมาไม้ หรือเพียงพอน เป็นสัตว์รังควานในพื้นที่ยุโรปและอเมริกาเหนือ ที่สร้างความเสียหายให้แก่เครื่องเรือนและเครื่องยนต์ของรถในบ้านเรือน ด้วยการที่เป็นสัตว์ที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่มนุษย์อาศัยอยู่ได้เป็นอย่างดี  แต่จากการที่เป็นสัตว์กินเนื้อ และชอบล่าสัตว์เล็ก ๆ เช่น หนู หรือกระต่าย ทำให้มีการใช้เฟอเรทสำหรับล่าหนูที่สร้างความเสียหายแก่พื้นที่ทางการเกษตรในบางพื้นที่ เช่น สหรัฐอเมริกา สำหรับในประเทศไทย ของเหลวคล้ายน้ำมันกลิ่นฉุนจากต่อมใกล้ทวารของหมูหริ่ง หรือ หมาหริ่งใช้ทำยาในการแพทย์แผนไทยได้ด้วย
ที่นิวซีแลนด์ ซึ่งเป็นดินแดนห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ เป็นที่ ๆ มีสิ่งมีชีวิตถิ่นเดียวอยู่อย่างหลากหลาย โดยที่ไม่มีสัตว์ผู้ล่าอยู่เลย แต่ทว่าเมื่อชาวตะวันตกเข้าไปบุกเบิก เออร์มิน หรือสโทธก็ได้ติดเข้าไปด้วย และกลายมาเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกรานการขยายพันธุ์ของนกที่บินไม่ได้หลายชนิดที่นั่น เช่น นกกีวี ทำให้อยู่ในสภาวะใกล้สูญพันธุ์ในปัจจุบัน
ที่เวียดนามมีการให้เพียงพอนกินเมล็ดกาแฟ แล้วให้เอนไซม์ในกระบวนการย่อยของเพียงพอนถ่ายมูลออกมา เพื่อเก็บขายในราคาที่สูงมาก เรียกว่า "กาแฟขี้เพียงพอน" เช่นเดียวกับกาแฟขี้ชะมด ที่ได้จากอีเห็น
อีกทั้งยังมีการนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง โดยการศึกษาทางดีเอ็นเอพบว่ามีการเลี้ยงเฟอเรทเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์มานานกว่า 2,500 ปีมาแล้ว และมีเฟอเรทปรากฏในหน้าประวัติศาสตร์โลกมาตั้งแต่อดีต เช่น เป็นสัตว์เลี้ยงของสมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ และปรากฏในภาพวาดของลีโอนาร์โด ดา วินชี ที่ชื่อ "สตรีกับเออร์มิน" (Lady with an Ermine) เป็นต้น
ตุ๊กตาผี
ตุ๊กตาผี เป็นละครโทรทัศน์ไทยที่นำ สุสานคนเป็น และ ห้องหุ่น มาผสมผสานกันจนกลายเป็นละครเรื่องนี้ สร้างเป็นครั้งแรก แนว ดราม่า, ลึกลับ, สยองขวัญ ผลิตโดย บริษัท กันตนา เอฟวูโลชั่น จำกัด โดยผู้จัด ดิษย์ลดา ดิษยนันทน์ ดัดแปลงจากบทละครวิทยุเรื่อง ตุ๊กตาหยก ประพันธ์โดย ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก บทโทรทัศน์โดย ภาคย์รพี กำกับการแสดงโดย บรรจง สินธนมงคลกุล นำแสดงโดย อคัมย์สิริ สุวรรณศุข, จรณ โสรัตน์ , สุชาร์ มานะยิ่ง , ชาตโยดม หิรัณยัษฐิติ , เอกพงศ์ จงเกษกรณ์
สตรอว์เวท
สตรอว์เวท (strawweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กที่สุดในโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักไม่เกิน 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) จะเรียกรุ่นนี้ว่า สตรอว์เวท ซึ่งต่อมาสภามวยโลกและสมาคมมวยโลกเปลี่ยนชื่อรุ่นเป็น มินิมัมเวท (minimumweight) ในปี ค.ศ. 1998 แต่สถาบันสหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) รวมถึงองค์กรมวยโลก (WBO) จะเรียกรุ่นนี้ว่า มินิฟลายเวท  (mini flyweight) และถ้าหากเป็นวงการมวยไทยและมวยสากลสมัครเล่น (มีเฉพาะซีเกมส์) จะเรียกรุ่นนี้ว่า พินเวท (pinweight)
กล่าวกันว่า พิกัด 105 ปอนด์นี้ ทางสถาบันมวยต่าง ๆ ตั้งขึ้นมาเพื่อเอาใจนักมวยทางแถบเอเชียโดยเฉพาะ เพราะนักมวยในภูมิภาคนี้มักมีรูปร่างเล็กกว่านักมวยจากทวีปอื่น โดยสถาบันแรกที่เริ่มให้มีพิกัดรุ่นนี้คือ สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) ในปี ค.ศ. 1987 นักมวยคนแรกที่ครองแชมป์โลกในรุ่นนี้คือ อี คย็อง-ย็อน นักมวยชาวเกาหลี
นักมวยที่ป้องกันแชมป์ได้สูงสุดในรุ่นนี้คือ ริการ์โด โลเปซ ชาวเม็กซิโกสามารถป้องกันได้ถึง 22 ครั้ง และนับว่าเป็นสถิติป้องกันแชมป์สูงสุดเป็นอันดับ 3 ของโลกด้วย
สำหรับนักมวยชาวไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ สมุทร ศิษย์นฤพนธ์, นภา เกียรติวันชัย, ฟ้าลั่น ลูกมิ่งขวัญ, รัตนพล ส.วรพิน, ชนะ ป.เปาอินทร์, สงคราม ป.เปาอินทร์ (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันดี สิงห์วังชา, อีเกิล เด่น จุลพันธ์ (นักมวยไทยสัญชาติญี่ปุ่น), โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย, ขวัญไทย ศิษย์หมอเส็ง, พรสวรรค์ ป.ประมุข, ไผ่ผารบ ก่อเกียรติยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล), วันเฮง มีนะโยธิน และน็อคเอาท์ ซีพีเฟรชมาร์ท
ในส่วนของนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงในพิกัดรุ่นนี้ นอกจากริการ์โด โลเปซ แล้ว ยังมี นีโก โทมัส, อีริค ชาเวซ, เลโอ กาเมซ, โรเซนโด อัลบาเรซ, ฮิโรกิ อิโอกะ, อลา วิลล่ามอร์, โฮเซ อันโตนิโอ อากีร์เร, มูฮัมมัด รัคมัน, โรมัน กอนซาเลซ,โคเซ ทานากะ เป็นต้น
ปางเสน่หา
ปางเสน่หา เป็นนวนิยายของน้ำดอกไม้ ถูกนำมาสร้างเป็นละครทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกในช่วงปี 2554 ออกฉายปี 2555 มีทั้งหมด 18 ตอน และ ครั้งที่ 2 ถ่ายทำในปี 2564 ออกอากาศใน วันศุกร์ที่ 20 พฤษภาคม 2565 (ตอนแรก) จนถึง 25 มิถุนายน 2565 (ตอนจบ) ออกฉาย ศุกร์ เสาร์ และ อาทิตย์ มีทั้งหมด 17 ตอน
เป็นละครรีเมคยอดนิยมออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7ครั้งแรกเมื่อในปี พ.ศ. 2555 เป็นเนื้อเรื่องเกี่ยวกับแนวตำรวจหนุ่มไฟแรงหนีร้อนมาพึ่งเพื่อนสนิทที่ไร่สุขศรีตรังและตามหาปมปริศนาวิญญาณหญิงสาวที่หายไปและเรื่องเป็นราวในการตามหาวิญญาณหญิงสาวแสนสวยสมองเสื่อมที่หายตัวไปและมาพบรักกันเป็นละครแนวโรแมนติก, คอมเมดี้, แฟนตาซี, และ ดราม่าได้นำกลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยเป็นบทประพันธ์ของน้ำดอกไม้ ได้ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยออกอากาศทางช่อง 7 เอชดีมาแล้ว 2 ครั้งด้วยกัน
ครั้งที่ 2 ละคร ปางเสน่หา ได้ถูกนำมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยช่วงปี 2564 ได้นำกลับมาสร้างเป็นละครโทรทัศน์ไทยอีกครั้งจากมุมมองใหม่และมีการปรับเปลี่ยนเพิ่มเติมเนื้อหาของเรื่อง ออกฉากเดือนพฤษภาคม ปี2565 ถึงมิถุนายน 2565 ต่อจากละครหุบพญาเสือ ต่อจาก เพลิงปริศนา รีรัน 2566
การผลิต
ผู้เขียนบทละครโทรทัศน์ไทยเรื่องนี้คือ ภาวิต ที่เคยทำงานให้กับละคร ใยกัลยา, ตุ๊กตา และหลายๆเรื่องวิธีการทำงานเริ่มต้นตั้งแต่อ่านบทประพันธ์ให้จบ แล้วจึงค่อย ๆ เรียบเรียงตามเส้นเวลาของเรื่อง เสร็จแล้วจึงทำความรู้จักกับตัวละครอย่างทะลุปรุโปร่ง และทำความเข้าใจกับบริบทสังคม ตัดรายละเอียดเหตุการณ์ที่ไม่สำคัญออกหรือแก้ไข นำมายุบรวมกับอีกเหตุการณ์ หรือบางเหตุการณ์ไม่มีความแข็งแรงพอ ก็อาจเพิ่มเติม ขณะเดียวกันก็มีการตัดบางตัวละครในนิยายออก แนวคิดการสร้างละครเรื่องนี้โดยทีมงานบริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัดและสยม สังวริบุตร, นุสรา สังวริบุตร ได้รับแรงบันดาลใจจากโดยผู้จัด สยม สังวริบุตรเคยสร้างเป็นละครรีเมคเมื่อใน ปี พ.ศ. 2555 ธนพล นิ่มทัยสุข ในบทบาท "ร.ต.อ เตชิต" แสดงคู่กับ พีชญา วัฒนามนตรี ในบทบาท "ปรายดาว" / "เสียงหวาน" ในช่วงยุคนั้นเป็นละครหลังภาคค่ำได้รับกระแสการตอบรับที่ดีภายหลังโดยผู้จัด สยม สังวริบุตรได้นำละคร ปางเสน่หา ได้นำกลับมารีเมคใหม่ในต้นฉบับในปี พ.ศ. 2565 นำแสดงโดย วศิน อัศวนฤนาท ในบทบาท "ร.ต.อ. เตชิต" นายตำรวจหนุ่มไฟแรง และ ปภาวดี ชาญสมอน ในบทบาท "ปรายดาว" / "เสียงหวาน" วิญญาณหญิงสาวความจำเสื่อมในปริศนาที่หายตัวไปและนักแสดงร่วมอีกคับคั่งออกอากาศในช่วงละครหลังข่าวภาคค่ำเป็นต้น
Piparea
Piparea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Salicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตอนใต้ของเม็กซิโกถึงอเมริกาเขตร้อนตอนใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระราชวังฟงแตนโบล
พระราชวังฟงแตนโบล (Palace of Fontainebleau, Château de Fontainebleau) เป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ราว 55 กิโลเมตรจากศูนย์กลางของกรุงปารีสในประเทศฝรั่งเศส ที่เป็นพระราชวังหลวงที่ใหญ่ที่สุดพระราชวังหนึ่งของฝรั่งเศส สิ่งก่อสร้างที่เห็นอยู่ในปัจจุบันเป็นงานที่สร้างขึ้นและต่อเติมเปลี่ยนแปลงโดยพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสหลายพระองค์ ส่วนที่ก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นส่วนที่สร้างโดยพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1
พระราชวังหลวง
ผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการสร้างพระราชวังที่เห็นกันอยู่ในปัจจุบันคือพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 โดยมีสถาปนิกชิลส์ เลอ เบรตอง (Gilles le Breton) เป็นผู้สร้างตัวตึกเกือบทุกหลังของ “ลานรูปไข่” (Cour Ovale) และรวมทั้ง “ประตูโดเร” (Porte Dorée) ที่เป็นทางเข้าด้านใต้  นอกจากนั้นพระเจ้าฟรองซัวส์ก็ยังทรงเชิญสถาปนิกเซบาสเตียโน แซร์ลิโอ จากอิตาลีมายังฝรั่งเศส และเลโอนาร์โด ดา วินชี ภายในตัวพระราชวังมีโถงระเบียงพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 (Francois I Gallery)  ที่แล่นตลอดปีกหนึ่งของวังที่ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังในกรอบปูนปั้นแบบต่าง ๆ โดยรอซโซ ฟิโอเรนติโน (Rosso Fiorentino) ที่เขียนระหว่าง ค.ศ. 1522 ถึง ค.ศ. 1540 ซึ่งโถงระเบียงแรกที่ได้รับตกแต่งอย่างวิจิตรในฝรั่งเศส โดยทั่วไปแล้วก็เรียกได้ว่าฟงแตนโบลเป็นการเริ่มยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของฝรั่งเศส
“ห้องเลี้ยงรับรอง” (Salle des Fêtes) ที่มาสร้างในรัชสมัยของพระเจ้าอองรีที่ 2 ตกแต่งโดยฟรันเชสโก ปรีมาติชโช และ นิโคโล เดลาบาเต (Niccolò dell'Abbate) ส่วน “นิมฟ์แห่งฟงแตนโบล” ที่เขียนโดยเบนเวนูโต เชลลินิ (Benvenuto Cellini) ที่เขียนให้แก่ฟงแตนโบลในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์
การก่อสร้างครั้งใหญ่เริ่มขึ้นอีกครั้งในรัชสมัยของพระเจ้าอองรีที่ 2 และพระอัครมเหสีแคทเธอรีน เดอ เมดิชิ ผู้ทรงจ้างสถาปนิกฟิลิแบร์ต เดอ ลอร์ม และ ฌอง บุลลองท์ (Jean Bullant) ต่อมาพระเจ้าอองรีที่ 4 ก็ทรงตกแต่งฟงแตนโบลของพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1 และ พระเจ้าอองรีที่ 2 โดยทรงเพิ่มลาน “Cour des Princes” และ “โถงระเบียงไดแอน เดอ ปัวติเยร์” และ “โถงระเบียงเซิร์ฟ” ที่ติดกันใช้เป็นห้องสมุด ในช่วงนี้ศิลปินของ “ตระกูลการเขียนฟงแตนโบลที่สอง” ก็เป็นผู้ดำเนินการตกแต่งแต่ก็ไม่มากเท่าใดนักและไม่เป็นงานต้นฉบับเท่ากับการตกแต่งในรัชสมัยของ “ตระกูลการเขียนฟงแตนโบลที่หนึ่ง” ในรัชสมัยของพระเจ้าฟรองซัวส์ที่ 1
พระเจ้าอองรีที่ 4 ทรงสร้างคลองขุดยาว 1,200 เมตรในอุทยานป่าโปร่งที่ในปัจจุบันใช้ตกปลาได้ และมีพระบรมราชโองการให้ปลูกสน, เอล์ม และไม้ผล อุทยานป่าโปร่งมีเนื้อที่ราว 80 เฮ็คตารโดยมีกำแพงร้อมรอบและถนนเป็นระยะ ๆ พนักงานอุทยานของพระเจ้าอองรีที่ 4 โคลด โมลเลต์ (Claude Mollet) ผู้ได้รับการฝึกหัดที่วังดาเนต์ (Château d'Anet) วางผังสวนแบบสวนพาร์แทร์ (Parterre) นอกจากนั้นก็ยังทรงสร้าง “jeu de paume” (ห้องเล่นเทนนิสโบราณ (Real tennis)) ที่ยังคงมีอยู่ให้เห็น ซึ่งเป็นห้องเล่นเทนนิสโบราณที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่เป็นของสาธารณะ
พระเจ้าฟิลิปที่ 4, พระเจ้าอ็องรีที่ 3 และ พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ต่างก็เสด็จพระราชสมภพที่ฟงแตนโบล และพระเจ้าฟิลิปเสด็จสวรรคตที่นี่ แขกของพระราชวังที่สำคัญ ๆ ก็ได้แก่สมเด็จพระราชินีนาถคริสติน่าแห่งสวีเดนผู้เสด็จมาประทับอยู่เป็นเวลาหลายปีหลังจากที่ทรงสละราชสมบัติในปี ค.ศ. 1654 ในปี ค.ศ. 1685 ฟงแตนโบลก็ใช้เป็นที่ลงนามพระราชกฤษฎีกาฟงแตนโบลที่เพิกถอนพระราชกฤษฎีกาแห่งนองซ์ (ค.ศ. 1598) ฟงแตนโบลเป็นที่ประทับของพระราชอาคันตุกะของกษัตริย์ราชวงศ์บูร์บองที่รวมทั้งพระเจ้าปีเตอร์มหาราชแห่งรัสเซีย และพระเจ้าคริสเตียนที่ 7 แห่งเดนมาร์ก
การปฏิวัติและจักรวรรดิ
ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสฟงแตนโบลถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "Fontaine-la-Montagne" (น้ำพุใกล้เนินเขา, เนินเขาที่อ้างถึงคือบริเวณแนวเนินหินที่ตั้งอยู่ในป่าฟงแตนโบล)
เมื่อมาถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 พระราชวังก็ตกอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมลงเป็นอันมาก ระหว่างการปฏิวัติฝรั่งเศสเฟอร์นิเจอร์เดิมก็ถูกขายทอดไป ในช่วงเดียวกับที่เฟอร์นิเจอร์ของพระราชวังหลวงของฝรั่งเศสทั้งหลายถูกทำลายและขายไปจากทุกพระราชวังเพื่อหาทุนในการต่อต้านไม่ให้ราชวงศ์บูร์บองเข้ามาใช้ได้อีก แต่จะอย่างไรก็ตามภายในสิบปีหลังจากนั้นจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ก็ทรงเปลี่ยนโฉมของฟงแตนโบลให้กลายเป็นสัญลักษณ์ของความมียิ่งใหญ่และความรุ่งเรืองของฝรั่งเศสแทนที่พระราชวังแวร์ซายส์ที่ถูกทิ้งว่างไว้ ในปี ค.ศ. 1804 จักรพรรดินโปเลียนก็ทรงเจ้าภาพต้อนรับสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 7 ที่ฟงแตนโบลเมื่อเสด็จมาทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษก และอีกครั้งระหว่างปี ค.ศ. 1812 ถึงปี ค.ศ. 1814 เมื่อพระสันตะปาปาทรงถูกนำตัวมาเป็นนักโทษของนโปเลียน
เมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1807 มานูเอล โกดอยมนตรีในพระเจ้าคาร์ลที่ 4 แห่งสเปน และ จักรพรรดินโปเลียนก็ลงนามในสนธิสัญญาฟงแตนโบลที่สเปนอนุญาตให้ฝรั่งเศสเดินทัพผ่านสเปนเพื่อไปรุกรานโปรตุเกส
เมื่อวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1814 ไม่นานก่อนที่จักรพรรดินโปเลียนจะทรงสละราชสมบัติ พระองค์ก็ทรงล่ำลากองทหารรักษาพระองค์เดิมที่รับราชการกับพระองค์มาตั้งแต่การรณรงค์ทางทหารครั้งแรกที่ “ลานม้าขาว” (la cour du Cheval Blanc) ที่หน้าวังฟงแตนโบล ซึ่งตั้งแต่นั้นมาก็ได้รับการเรียกว่า “ลานแห่งการอำลา” สนธิสัญญาฟงแตนโบล แห่ง ค.ศ. 1814 ปลดจักรพรรดินโปเลียนจากอำนาจ (แต่มิได้ถอดพระองค์ออกจากการเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศส) และเนรเทศพระองค์ไปยังเกาะเอลบา
ในเดือนกรกฎาคม และ สิงหาคม ค.ศ. 1946 เมืองฟงแตนโบลก็เป็นเจ้าภาพการประชุมฝรั่งเศส-เวียดนามที่มีวัตถุประสงค์ในการหาวิธีแก้ปัญหาการแสวงหาอิสรภาพของเวียดนามจากฝรั่งเศส แต่เป็นการประชุมที่ประสบความล้มเหลว
ลักษณะสถาปัตยกรรม
ฟงแตนโบลเป็นสถาปัตยกรรมชิ้นแรกที่นำฝรั่งเศสเข้าสู่ยุคแมนเนอริสม์ในด้านการตกแต่งภายใน และทางด้านการออกแบบตกแต่งสวน การตกแต่งภายในแบบแมนเนอริสม์ของฝรั่งเศสในคริสต์ศตวรรษที่ 16 เรียกกันว่าการตกแต่ง "แบบฟงแตนโบล" ที่เป็นการตกแต่งที่รวมทั้งงานประติมากรรม, งานโลหะ, จิตรกรรม, งานปูนปั้น และงานไม้ ส่วนภายนอกสิ่งก่อสร้างก็เริ่มมีการสวนแบบสวนลวดลาย (parterre) ฟงแตนโบลรวมจิตรกรรมที่เป็นอุปมานิทัศน์เข้ากับงานปูนปั้นที่เป็นกรอบรอบที่ตกแต่งคล้ายม้วนที่รวมลายอะราเบสก์ และลายวิลักษณ์ ความสวยของสตรีในอุดมคติของจิตรกรรมแบบฟงแตนโบลจะเป็นความสวยแบบแมนเนอริสม์: หัวเล็กบนคอยาว, เรือนร่างและแขนขาจะยาวกว่าปกติ หน้าอกเล็กและสูง—ที่เหมือนจะกลับไปมีลักษณะของปลายกอธิค งานศิลปะที่สร้างที่ฟงแตนโบลได้รับการบันทึกอย่างละเอียดเป็นงานพิมพ์ที่เป็นที่แพร่หลายกันในบรรดานักนิยมศิลปะ และ ศิลปินเอง งานที่สร้างเป็นงานพิมพ์จาก "ตระกูลการเขียนแบบฟงแตนโบล" ที่เป็นลักษณะของการงานศิลปะแบบใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์เผยแพร่ไปยังบริเวณทางตอนเหนือของยุโรป โดยเฉพาะที่อันท์เวิร์พ และเยอรมนี และในที่สุดก็ไปถึงอังกฤษ
ปัจจุบัน
ในปัจจุบันฟงแตนโบลเป็นที่ตั้งของสถาบันศิลปะอเมริกันฟงแตนโบล (Écoles d'Art Américaines) ซึ่งเป็นสถาบันสำหรับนักศึกษาศิลปะ, สถาปัตยกรรม และ ดนตรีจากสหรัฐอเมริกา สถาบันก่อตั้งขึ้นโดยนายพลจอห์น เจ. เพอร์ชิง (John J. Pershing) เมื่อมาตั้งกองบัญชาการอยู่ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
โรงเรียนอรุณประดิษฐ
โรงเรียนอรุณประดิษฐ เป็นโรงเรียนราษฎร์สตรีแห่งแรกของประเทศไทย สังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1865 ( พ.ศ. 2408) โดยมิชชันนารีชาวอเมริกันสกุล Mc Farland (ในช่วงก่อนหน้านี้ชื่อโรงเรียนคือโรงเรียนอรุณประดิษฐ์ ภายหลังปี พ.ศ. 2535 จึงไม่มีการันต์) ในยุคบุกเบิกโรงเรียนได้รับการสถาปนาเป็นโรงเรียนประดิษฐวิทยาสำหรับชาย และโรงเรียนอรุณกุลสตรีสำหรับหญิง
ประวัติ
คณะมิชชันนารีชาวอเมริกัน นำโดย ศาสตราจารย์เอส.จี.แมคฟาร์แลนด์ ศาสตราจารย์ดาเนียล แมคกิลวารี และครอบครัวเดินทางมาเผยแผ่ศาสนาและวางรากฐานการศึกษาแก่ชาวเมืองเพชรบุรี โดยได้รับการสนับสนุนจากพระเพชรพิไสยศรีสวัสดิ์ รักษาการเจ้าเมืองเพชรบุรี
โรงเรียนราษฎร์สตรีแห่งแรกของประเทศไทย ถือกำเนิดขึ้นในปี พ.ศ. 2408 (ค.ศ. 1865) ณ ริมฝั่งแม่น้ำเพชรบุรี ด้านตะวันตก เรียกว่า โรงเรียนสตรีฝึกหัดทำการ หรือ โรงเรียนการช่างสตรี สอนวิชาการทั่วไป และการเย็บปักถักร้อย โดยแหม่ม เอส.จี.แมคฟาร์แลนด์ และจักรเย็บผ้าได้นำมาใช้เป็นครั้งแรก เพชรบุรีจึงได้ชื่อว่า เมืองแห่งจักรเย็บผ้า (sewing machine town) แม้จะมีประดิษฐกรรมสมัยใหม่ แต่คนเมืองเพชรดูไม่ชื่นชมเท่าที่ควร ดังปรากฏในบันทึกของพระอาจวิทยาคม (ยอร์ช บี. แมคฟาร์แลนด์)
ในปี พ.ศ. 2425 (ค.ศ. 1882) พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเงินถึง 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ เพื่อสมทบทุนสร้างโรงเรียน ชื่อว่า โฮเวอร์ดเมมเมอรเรียลสกูล (Howard Memorial School) หรือโรงเรียนอรุณสตรี
ปี พ.ศ. 2459 (ค.ศ. 1916) ศาสตราจารย์ พอล เอ.เอกิน (Rev. Paul A.Eakin) ได้สร้างโรงเรียนชายขึ้น ชื่อว่า แรนกิน เมมเมอเรียลสกูล (Rankin Memerial School) หรือ โรงเรียนประดิษฐ์วิทยา 15 ปีต่อมา (ค.ศ. 1931) โรงเรียนอรุณสตรีได้ย้ายไปอยู่ใกล้คริสตจักรศรีพิมลธรรม มีชื่อว่า รูธเธอร์ ฟอร์ด ดิคคีย์ เมมเมอเรียลสกูล (Rutherford Dickey Memorial School)
ปี พ.ศ. 2490 (ค.ศ. 1947) โรงเรียนชายได้ร่วมกิจการกับโรงเรียนหญิงมีชื่อใหม่ว่า โรงเรียนอรุณประดิษฐ
รางวัลเกียรติยศ
โรงเรียนอรุณประดิษฐเป็นโรงเรียนที่มีอายุการก่อตั้งมายาวนานกว่า 151 ปี (พ.ศ. 2561) มีชื่อเสียงเป็นที่ประจักษ์ต่อสาธารณชน โรงเรียนมีวัตถุประสงค์เพื่อเผยแพร่เกียรติประวัติ และผลงานอันนำมาซึ่งความภาคภูมิใจในรางวัลแห่งเกียรติยศที่ควรจารึกไว้เป็นอนุสรณ์ให้เยาวชนรุ่นหลังได้ ตระหนักถึงคุณค่าและประทับไว้ในความทรงจำตลอดไป
โรงเรียนได้รับรางวัลพระราชทาน สถานศึกษาดีเด่น ระดับก่อนประถมศึกษา ขนาดใหญ่ เมื่อวันจันทร์ที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2546 โดยมีผู้บริหารคือ นายธงไชย ศุภวงศ์ เป็นผู้อำนวยการ และนายสุดใจ วิชัย เป็นอาจารย์ใหญ่ นับเป็นความภาคภูมิใจของโรงเรียนเป็นอย่างยิ่ง (นายสุดใจ วิชัย อาจารย์ใหญ่ ปี 2546 เข้ารับพระราชทานรางวัล)
จากการบริหารงานของโรงเรียนที่มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง โรงเรียนจึงได้รับการคัด-เลือกเข้ารับรางวัลพระราชทาน ระดับประถมศึกษา ขนาดใหญ่ เมื่อวันศุกร์ที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 ผู้บริหารคือ นายธงไชย ศุภวงศ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนเข้ารับพระราชทานรางวัล
คุณธรรมนำปัญญา พัฒนาคุณภาพ
สร้างศักดิ์ศรี มีวินัย ใฝ่การเรียน เพียรทำดี มีน้ำใจ
โรงเรียนอรุณประดิษฐ ปริหารจัดการบนรากฐานความเชื่อ ทางศริสตศาสนา มุ่งสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ที่ได้มาตรฐานสากล
กลุ่มดาวนกกระเรียน
กลุ่มดาวนกกระเรียน เป็นกลุ่มดาวในซีกฟ้าใต้ ปรากฏในแผนที่ดาว ยูรานอเมเทรีย (Uranometria)  ของโยฮันน์ บาเยอร์ เมื่อปี ค.ศ. 1603 แต่อาจเป็นที่รู้จักกันมาก่อนหน้านั้น
ขี้เหล็ก
ขี้เหล็ก จัดเป็นพืชในวงศ์ Leguminosae นอกจากนี้ยังมีชื่อเรียกในท้องถิ่นที่แตกต่างกัน เช่น ขี้เหล็กแก่น (ราชบุรี) ขี้เหล็กบ้าน (ลำปาง) ขี้เหล็กหลวง (ภาคเหนือ) ขี้เหล็กใหญ่ (ภาคกลางบางที่) ผักจี้ลี้ (ฉาน-แม่ฮ่องสอน) ยะหา (มลายู-ปัตตานี) และขี้เหล็กจิหรี่ (ภาคใต้) เป็นต้น ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ของต้นขี้เหล็กเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงปานกลาง ผลัดใบ สูงประมาณ 8-15 เมตร ลำต้นมักคดงอเป็นปุ่มเปลือกสีเทาถึงสีน้ำตาลดำ ยอดอ่อนสีแดงเรื่อ ๆ ใบประกอบเป็นแบบขนนก เรียงสลับกัน มีใบย่อย 5-12 คู่ ปลายสุดมีใบเดียว ใบย่อยรูปขอบขนานด้านบนเกลี้ยง ดอกช่อสีเหลืองอยู่ตามปลายกิ่ง ดอกจะบานจากโคนช่อไปยังปลายช่อ กลีบเลี้ยงมี 3-4 กลีบ กลีบดอกมี 5 กลีบ เกสรตัวผู้10 อัน ผลเป็นฝักแบนยาวมีสีคล้ำ เมล็ดรูปไข่ยาวแบนสีน้ำตาลอ่อนเรียงตามขวางมี 20-30 เมล็ด เนื้อไม้มีสีน้ำตาลแก่เกือบดำ ส่วนของดอกและใบขี้เหล็กใช้เป็นอาหารในหลายประเทศ เช่น ไทย พม่า อินเดีย และมาเลเซีย เป็นต้น ในตำราการแพทย์แผนไทยได้มีการบันทึกประโยชน์ของขี้เหล็กในหลายด้าน เช่น ใช้แก้อาการท้องผูก ใช้แก้อาการนอนไม่หลับ ใช้ทำความสะอาดเส้นผม ทำให้ผมชุ่มชื่นเป็นเงางาม ไม่มีรังแค ช่วยเจริญอาหาร บำรุงน้ำดี และบำรุงโลหิต เป็นต้น นอกจากนั้น ยังนิยมนำมาประกอบ อาหาร เช่น แกงขี้เหล็ก เป็นการนำใบอ่อน ดอกและยอดของต้นขี้เหล็ก ซึ่งเป็นต้นไม้ที่ขึ้นได้ดีในทุกภาคของประเทศไทย มาปรุงเป็นอาหาร นอกจากจะรับประทานในครัวเรือน ยังนิยมปรุงเลี้ยงแขกเทศกาลงานต่างๆ เช่น งานบวช งานแต่งงาน งานศพ ด้วยรสชาติของขี้เหล็กมีรสขม ก่อนปรุงจึงต้องนำมาต้มน้ำทิ้งก่อน ช่วย ลดสารที่เป็นพิษ และทำให้มีรสชาติดีขึ้นเมื่อนำมาปรุงเป็นอาหาร
ในปี พ.ศ. 2485 ศาสตราจารย์ นพ.อวย เกตุสิงห์ ได้ศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของต้นขี้เหล็ก พบว่าใบและดอกขี้เหล็กทำให้เกิดอาการง่วงซึมและมีพิษน้อยกว่าสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ที่ได้ศึกษา ต่อมาจึงมีผู้ศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของสารสกัดใบขี้เหล็กอีกครั้งโดยใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวทำละลาย พบว่าสารสกัดนี้มีฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง เพิ่มความตึงตัวของกล้ามเนื้อเรียบ และมีฤทธิ์ขับปัสสาวะ จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2513 คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยนอตทิงงัม ประเทศอังกฤษได้รายงานว่าสามารถสกัดสารชนิดใหม่จากใบขี้เหล็กได้ โดยตั้งชื่อว่าบาราคอล (barakol) ซึ่งมีฤทธิ์กล่อมประสาทและลดความกังวล แต่ภายหลังมีการพบว่ามีพิษต่อตับด้วยเช่นกัน
ไรโบนิวคลีโอโปรตีน
ไรโบนิวคลีโอโปรตีน (Ribonucleoprotein หรือ RNP) เป็นนิวคลีโอโปรตีนที่จับอยู่กับอาร์เอ็นเอ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไรโบโซม เอนไซม์เทโลเมอเรส และ ไรโบนิวคลีโอโปรตีนขนาดเล็กในนิวเคลียส (snRNPs) ที่มีบทบาทสำคัญในการตัดแต่ง mRNA หลังทรานสคริปชัน และเป็นองค์ประกอบหลักของนิวคลีโอลัส
ไรโบนิวคลีโอโปรตีนใน snRNPs มีส่วนที่จับกับ RNA ในโปรตีนที่จับกับ RNA ซึ่งส่วนนี้มีลำดับกรดอะมิโนที่มีหมู่อะโรมาติก กรดอะมิโนไลซีนช่วยให้อาร์เอ็นเอความคงตัวและเร่งปฏิกิริยาได้ดีขึ้น การจับกันระหว่างโปรตีนกับอาร์เอ็นเอยังขึ้นกับความคงตัวทางด้านไฟฟ้าระหว่างประจุบวกของไลซีนและประจุลบจากฟอสเฟตในสายอาร์เอ็นเอ
RNPs มีบทบาทสำคัญในการจำลองตัวเองของดีเอ็นเอของ influenzavirus A RNA ของไวรัสถูกทรานสคริบชัน เป็น mRNAs โดย RNA polymerase ที่จับอยู่กับ RNP
ศิลปะสเปน
ศิลปะในประเทศสเปนมีประวัติยาวนานนับแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยมนุษย์กลุ่มดังกล่าวอาศัยอยู่ที่คาบสมุทรสเปน และในเวลาต่อมา อิทธิพลจากชาวฟินิเชีย-พิวนิก ชาวกรีก ชาวโรมัน และชนเผ่าเจอร์แมนิกโดยส่วนมากเป็นชาววิซิกอท และจักรวรรดิไบแซนไทน์ ก็ได้ส่งอิทธิพลต่อศิลปะสเปนในช่วงยุคกลางและต่อเนื่องมาถึงปัจจุบัน ในสเปนยุคโบราณ หรือที่รู้จักกันในชื่อฮิสปาเนียนั้น ความร่ำรวยของวัฒนธรรมทางตะวันออก (ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวตาร์ตาร์และชาวไอบีเรีย) และวัฒนธรรมทางเหนือ (ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาวเคลต์ทางเหนือขึ้นไป) เป็นสองปัจจัยหลักที่ทำให้เกิดความลึกซึ้งทางศิลปะในคาบสมุทรไอบีเรีย ชาวฟินิเชียและชาวพิวนิก และการมาถึงของชาวกรีก ก็ได้ส่งอิทธิพลอย่างเห็นได้ชัดแก่อิเบเรียในเวลาต่อมาเช่นกัน ความร่ำรวยทางวัฒนธรรมของสเปนได้ถึงจุดสูงสุดในช่วงศตวรรษทองของสเปน (ระหว่างช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 17) โดยเน้นที่ตัวบุคคลในภาพเขียน เช่น งานของดิเอโก เบลัซเกซ, เอลเกรโก ในงานวรรณกรรม ฟรันซิสโก เด เกเบโด, ลุยส์ เด กองโกรา ฯลฯ ความร่ำรวยทางวัฒนธรรมซึ่งหลั่งไหลออกมายังภาพเขียน ประติมากรรมและสถาปัตยกรรมนี้นอกเหนือจากจะพบได้ตามจัตุรัสและถนนหนทางในเมืองต่าง ๆ ของสเปนแล้ว ยังเป็นผลที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอนจากการอยู่ร่วมกันระหว่างชาวสเปนคริสต์ (ลูกหลานชาววิซิกอท) กับชาวมุสลิม ซึ่งได้ให้ความร่ำรวยทางศิลปะแก่สเปนเป็นอย่างมากในช่วงศตวรรษที่เข้ามามีอำนาจในสเปน
หลวงรัถยาภิบาลบัญชา (กัปตัน เอส.เย.เอมส์)
หลวงรัถยาภิบาลบัญชา หรือ กัปตัน เอส.เย.เอมส์ มีชื่อเต็มว่า ซามูเอล โจเซฟ เบิร์ด เอมส์ (Captain Samuel Joseph Bird Ames; พ.ศ. 2375 - พ.ศ. 2444) ชาวอังกฤษ เกิดที่เมืองเคนต์ เคยเป็นกัปตันเรือสินค้า เดินทางเข้ามาประเทศสยามในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อ พ.ศ. 2396 พร้อมกับภรรยาและบุตรชาย 2 คน
กัปตัน เอส.เย.เอมส์ รับราชการเมื่อ พ.ศ. 2403 เมื่อมีการจัดตั้งกิจการตำรวจ เรียกว่า กองโปลิศ ทำหน้าที่แทนข้าหลวงกองจับและกองตระเวนซ้ายขวา โดยกัปตัน เอส.เย.เอมส์ เป็นผู้บังคับกองโปลิศคนแรก ตั้งแต่ พ.ศ. 2403 เป็นเวลา 32 ปี จนปลดเกษียณเมื่อ พ.ศ. 2435 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น "หลวงรัฐยาธิบาลบัญชา" ถือศักดินา 600 เมื่อ พ.ศ. 2414
หลังจากภรรยาชาวอังกฤษของกัปตัน เอส.เย.เอมส์ เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2405 ก็ได้แต่งงานใหม่กับหญิงไทยชื่อ นางหยา มีบุตรด้วยกัน 6 คน และเป็นต้นตระกูล "เอมซบุตร"
กัปตัน เอส.เย.เอมส์ เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2444 อายุรวม 69 ปี
กินหวุ่นมินจี
กินหวุ่นมินจี อูกาวง์ (ကင်းဝန်မင်းကြီး ဦးကောင်း, 3 กุมภาพันธ์ 1822 — 30 มิถุนายน 1908) อัครมหาเสนาบดีในช่วงรัชสมัย พระเจ้ามินดง — พระเจ้าธีบอ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการผลัดดันให้พม่ามีการปกครองแบบระบอบประชาธิปไตยมากขึ้น เขาและอีกหลายคนจึงถูกกล่าวหาว่ายอมแพ้ต่ออังกฤษใน สงครามอังกฤษ-พม่าครั้งที่สาม
เบื้องหลัง
กินหวุ่นมินจีเกิดเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1822 มีชื่อเมื่อแรกเกิดว่า หม่องชิน เป็นบุตรชายของอูโม ทหารชั้นผู้น้อยในกองทัพซึ่งตามธรรมเนียมแล้วเขาต้องเป็นทหารตามบิดาแต่เขาได้หนีการเกณฑ์ทหาร โดยออกบวชเป็นภิกษุมีฉายาทางธรรมว่า อโลกา ต่อมาได้ย้ายไปอยู่ที่เมือง อมรปุระ และจำพรรษาอยู่ที่อารามบากะยา
ยาโก อัสปัส
ยาโก อัสปัส ยุงกัล (Iago Aspas Juncal; เกิดเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับเซลตา สโมสรในลาลิกา
อัสปัส ลงเล่นให้กับทีมชาติสเปนมาตั้งแต่ ค.ศ. 2016 เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมที่แข่งขันในฟุตบอลโลก 2018 ที่ประเทศรัสเซีย และทำได้หนึ่งประตูในรอบแบ่งกลุ่มกับโมร็อกโก
ล้วงลับจับเท็จ
รายการ ล้วงลับจับเท็จ เป็นรายการวาไรตี้เกมโชว์ที่จะมาล้วงทุกความลับของเหล่าดาราว่าเรื่องราวเรื่องเล่าไหนของเหล่าดาราจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ โดยออกอากาศครั้งแรกทุกวันอาทิตย์ เวลา 11.00 - 12.00 น. เริ่มออกอากาศครั้งแรกวันอาทิตย์ที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ต่อจากซิทคอม มาวัดกันมั้ย ทาง ช่องวัน ซึ่งเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน - 24 ธันวาคม พ.ศ. 2560 รายการจะปรับเปลี่ยนเวลาออกอากาศเป็น 15.45 - 17.00 น. ผลิตโดย บริษัท เดอะ วัน เอ็นเตอร์ไพรส์ จำกัด ผู้ดำเนินรายการได้แก่ ปิติภัทร คูตระกูล (แบม) และ พัสกร พลบูรณ์ (ใบเฟิร์น) และเดือนมกราคม 2561 ขึ้นศักราชใหม่ทางสถานีได้ย้ายวันและเวลาการออกอากาศใหม่ไปเป็นทุกวันเสาร์ เวลา 17.00 - 18.00 น. เริ่มวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2561 จนมาถึงเทปสุดท้ายของรายการได้ออกอากาศไปเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
อำเภอฮ้อกโมน
ฮ้อกโมน (Hóc Môn) เป็นอำเภอในนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม) ในปี ค.ศ. 2017 อำเภอมีประชากร 446,056 คน และมีเนื้อที่ 109 ตารางกิโลเมตร
ล้วงลับจับเท็จ
ลักษณะรายการ
ทางรายการจะมีแขกรับเชิญสัปดาห์ละ 3 คน มาร่วมเล่นเกมกับพิธีกรทั้ง 2 คน โดยมีผู้เข้าแข่งขันจากทางบ้านคนไหนสามารถจับเท็จได้ในแต่ละรอบก็จะมีสิทธิ์ลุ้นได้รับของรางวัลสุดพิเศษจากทางรายการที่ทีมงานรายการจะเปลี่ยนไปในแต่ละสัปดาห์ให้ไปเลยทันที
อำเภอฮ้อกโมน
ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์
อำเภอฮ้อกโมนติดต่อกับอำเภอกู๋จีทางทิศเหนือ เขตถูดึ๊กและจังหวัดบิ่ญเซืองทางทิศตะวันออก เขต 12 ทางทิศใต้ และอำเภอบิ่ญจั๊ญและเขตบิ่ญเตินทางทิศตะวันตก
ล้วงลับจับเท็จ
กติการอบที่ 1
ดาราทั้ง 3 คนจะเล่าเรื่องคนละ 1 เรื่อง ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทายว่าเขาเล่าเรื่องจริงหรือเท็จ ถ้าทายถูกต้อง 2 จาก 3 เรื่อง รับของรางวัลจากทางรายการในแต่ละสัปดาห์ไปเลย
อำเภอฮ้อกโมน
เขตการปกครอง
อำเภอฮ้อกโมนแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 1 เมืองระดับตำบล (ฮ้อกโมน) และ 11 ตำบล
ล้วงลับจับเท็จ
กติการอบที่ 2 ถึงรอบที่ 3
ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทายให้ถูกว่า เรื่องราวที่แขกรับเชิญอีกสองท่านเล่าเกี่ยวข้องกับคู่กรณีรับเชิญนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ถ้าทายถูกก็รับของรางวัลจากทางรายการในแต่ละสัปดาห์ไปเลย
กติการอบที่ 4 (รอบโบนัส)
ทางรายการจะมีเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงของ 1 ใน 3 แขกรับเชิญ โดยแขกรับเชิญจะต้องเล่าเรื่องราวที่อ้างว่าตรงกับเรื่องราวของเรื่องพาดหัวนั้นๆ โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องทายว่า เรื่องราวที่พาดหัวอยู่นั้นเป็นเรื่องจริงของใคร ถ้าทายถูกก็รับรางวัลในแต่ละสัปดาห์ไปเลย
จอห์น อิสรัมย์
จอห์น อิสรัมย์  นักแข่งรถจักรยานยนต์ผาดโผน อดีตแชมเปียนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ในปีแรกที่มีการจัดการแข่งขัน เมื่อ พ.ศ. 2520 และได้ร่วมแข่งขันจักรยานยนต์วิบากทั้งในประเทศและแถบเอเชีย
ประวัติ
จอห์น อิสรัมย์ เกิดที่จังหวัดอุดรธานี เริ่มต้นเข้าสู่วงการแข่งรถผาดโผนตั้งแต่อายุ 17-18 ปี มีชื่อเสียงจากการได้ตำแหน่งแชมเปี้ยนรถจักรยานยนต์โมโตครอสคนแรกของประเทศไทย ช่วง พ.ศ. 2520ในสังกัดซูซูกิ และ ย้ายเข้าร่วมทีม ยามาฮ่า ในปี 2521
ได้แสดงภาพยนตร์ในปี พ.ศ. 2523 รับบทนำคู่กับอำภา ภูษิต ในเรื่อง แข่งรัก แข่งรถ กำกับโดยสมเดช สันติประชา หลังจากนั้นปฎิเสธบทพระเอก เช่น บทพระเอกหนังเรื่องดาวพระเสาร์จึงมี สรพง ชาตรีมาแสดงแทน ขอเล่นบทผู้ร้าย เนื่องจากแบ่งเวลาไปโชว์ผาดโผนการกุศลช่วยทุนการศึกษาเด็กยากจน ทุกพื้นที่ทั่วไทย และยัง ช่วยงานในหลวง ร.9 และองค์ราชินี สอนขี่ยุทธวิถีรบให้ทหารเสือ ขณะกำลังมีชื่อเสียงเคยถ่ายภาพยนตร์โฆษณาน้ำมันเครื่องคาสตรอล แสดงผาดโผนขี่จักรยานลุยไฟออกรายการโทรทัศน์ ตามไปดู ทางช่อง 9 และออกผลงานเพลง ชื่อชุด “บิดสุดขีด” กับค่ายนิธิทัศน์ ได้รับพระราชทานดินหลวงที่ในหลวง ร.9 ปั้นจากพระหัตถ์(มือ)พระองค์เองมากับผู้บัญชาการและเหล่าทัพ เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูล อิสรัมย์ สืบต่อไป
“ไม่รับสตั๊นแมน ไม่ใช่นักพาก” จอห์น อิสรัมย์โชว์ผาดโผนเพื่อการกุศลเสี่ยงตายเพื่อให้เด็กยากจนมีโอกาสมีทุนการศึกษา ไม่หักค่าใช้จ่ายแม้แต่บาทเดียว และ เปิดร้านนำเข้า จำหน่ายรถจักรยานยนต์วิบาก และเปิดสอนขับขี่รถจักรยานยนต์ผาดโผน พร้อมกับรับงานแสดงตัวประกอบภาพยนตร์ เช่นเรื่อง คนเลี้ยงช้าง ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล และภาพยนต์ไทยหลายร้อยเรื่อง
ผลงานหนึ่งที่เป็นที่[ฮ่องกง]]ร่วมกับเจิ้ง อี้เจี้ยน (นักแสดงนำของภาพยนตร์เรื่องฟงอวิ๋น) โดยประลองความเร็วมอเตอร์ไซค์ของตนที่เมืองพัทยาในภาพยนตร์เรื่อง เร็วทะลุนรก (烈火戰車２極速傳說; The Legend of Speed) ในปี พ.ศ. 2542 กำกับโดยแอนดริว เลา (ผู้กำกับ สองคนสองคม) ผลงานแสดงล่าสุดคือเรื่อง บางระจัน 2 ของธนิตย์ จิตนุกูล รับบทเป็นเนเมียวสีหบดี แม่ทัพพม่า และได้รับคัดเลือกให้รับบท "คะหยิ่น" หัวหน้ากะเหรี่ยงในโครงการสร้างภาพยนตร์ เพชรพระอุมา ของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล
การเสียชีวิต
จอห์น อิสรัมย์มีอาการโรคหัวใจกำเริบ หลังจากเดินทางกลับจากถ่ายทำฉากแอ็คชั่นในภาพยนตร์เรื่องบางระจัน 2 ที่จังหวัดสระบุรี เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ขณะนำส่งโรงพยาบาลแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื่องจากอาการกล้ามเนื้อหัวใจวายเฉียบพลัน ญาตินำศพไปประกอบพิธีทางศาสนา และฝังที่สุเหร่าหนองมะนาว ตำบลท่าบุญมี อำเภอเกาะจันทร์ จังหวัดชลบุรี
เชิงอรรถ
==แหล่งข้อมูลอื่น
สงวน สุวรรณศรี
พระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์ สงวน สุวรรณศรี มุขนายกองค์ที่ 2 แห่งเขตมิสซังจันทบุรี ได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกเกียรตินามแห่งเอโนอันดา (Oenoanda) เมื่อวันที่ 8 มกราคม ค.ศ. 1953 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 12 ปฏิบัติหน้าที่ผู้แทนพระสันตะปาปาปกครองเขตมิสซังจันทบุรี โดยเข้ารับการอภิเษกจากพระสมณทูตจอห์น จาร์ลัท ดูลี ณ อาสนวิหารอัสสัมชัญ บางรัก กรุงเทพฯ ในวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1953
ภายหลังได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกประจำมุขมณฑลเขตมิสซังจันทบุรีอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ.1965
บั้นปลายชีวิต ท่านได้ลาเกษียณและได้รับแต่งตั้งเป็นมุขนายกเกียรตินามแห่งเออซี (Urci) และมุขนายกกิตติคุณเขตมิสซังจันทบุรีในวันที่ 3 เมษายน ค.ศ. 1970
ชีวิตวัยเยาว์
พระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์ สงวน สุวรรณศรี เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1909 ตำบลเสาวภาผ่องศรี อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก เป็นสัตบุรุษโบสถ์พระผู้ไถ่ เสาวภา
โทษคดีกบฏและการถูกตัดสินจำคุก
ในปี ค.ศ. 1941 ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โบสถ์ที่จังหวัดปราจีนบุรีไม่มีบาทหลวง เพราะบาทหลวงแปร์รัวอธิการโบสถ์รับคำสั่งให้เข้ากรุงเทพฯ ฐานเป็นคนต่างด้าว พระคุณเจ้าเรอเน แปร์รอส จึงมอบหมายให้คุณพ่อสงวนให้ไปเตรียมสัตบุรุษแก้บาป รับศีลในโอกาสฉลองคริสต์มาส
การปกครองเขตมิสซังจันทบุรีและดำรงตำแหน่งมุขนายก
หลังเสร็จสิ้นการเข้าเงียบคณะบาทหลวงที่ศรีราชาเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1952 พระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์ สงวน สุวรรณศรี ได้รับโทรเลขจากกรุงโรม ส่งผ่านมาทางฮานอย ซึ่งเลขานุการประจำสำนักเอกอัครสมณทูต โทรเลขส่งข่าวด่วนต่อมายังท่านสมณทูตขณะเดินทางไปจังหวัดนครพนม เพื่อเยี่ยมเยียนเขตมิสซังท่าแร่-หนองแสง ความว่า
พระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์ สงวน สุวรรณศรี ปกครองเขตมิสซังจันทบุรีจนถึงปี ค.ศ. 1970 จึงขอลาจากหน้าที่ เนื่องจากสุขภาพ ต้องพักรักษาตัวตลอดมาจนถึงวาระสุดท้าย รวมเวลาที่ปฏิบัติภารกิจในฐานะมุขนายกประจำมุขมณฑลถึง 17 ปี
พิธีปลงศพ
พระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์ สงวน สุวรรณศรี มรณภาพที่โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ กรุงเทพฯ ในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1983 เวลา 20.10 น. สิริอายุ 74 ปี
พินัยกรรมของท่านตอนหนึ่งระบุว่า "งานศพของท่านอย่าได้หรูหราใหญ่โต ดอกไม้-พวงหรีด เทียน ให้ใช้แต่น้อย..." และ "...ข้าพเจ้ากราบขอโทษทุกคน ที่ข้าพเจ้าได้ทำผิด หรือคิดว่าข้าพเจ้า ทำผิด และกรุณาสวดอุทิศให้ข้าพเจ้าบ้าง" ตลอดจนความศรัทธาของท่านต่อแม่พระ ท่านสั่งไว้ว่าขอให้เอารูปแม่พระตั้งไว้ที่ศพ แทนรูปของท่านเอง
องค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป
องค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE)) เป็นองค์การระหว่างรัฐบาลด้านความมั่นคงที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีข้อบัญญัติทางด้านการควบคุมอาวุธ การประชาสัมพันธ์สิทธิมนุษยชน เสรีภาพสื่อ และการส่งเสริมการเลือกตั้ง มีลูกจ้างราว 3,460 คน โดยมากอยู่ฝ่ายดำเนินงาน แต่ยังมีกองเลขาธิการตั้งอยู่ที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย องค์การถือกำเนิดเมื่อครั้งการประชุมด้านความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป ปี ค.ศ. 1975 จัดขึ้นที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์
บาราคอล
บาราคอล เป็นสารที่สกัดได้จากสมุนไพรขี้เหล็ก โดยในปี พ.ศ. 2485 ซึ่งเป็นยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 พบว่ายารักษาโรคขาดแคลนเป็นอย่างมาก ศาสตราจารย์ นพ.อวย เกตุสิงห์ จึงได้พยายามค้นหาสมุนไพรไทยที่ใช้เป็นยาแผนโบราณอย่างแพร่หลายมาศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยา และได้พบว่าใบและดอกของต้นขี้เหล็กทำให้เกิดอาการง่วงซึมและมีพิษน้อยกว่าสมุนไพรชนิดอื่นๆ ที่ได้ศึกษา ต่อมาจึงมีการศึกษาฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาของสารสกัดใบขี้เหล็กอีกครั้งโดยใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวทำละลาย พบว่าสารสกัดนี้มีฤทธิ์กดประสาทส่วนกลาง เพิ่มความตึงตัวของกล้ามเนื้อเรียบ และมีฤทธิ์ขับปัสสาวะ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 คณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยนอตติ้งแฮม ประเทศอังกฤษได้รายงานว่าสามารถสกัดสารชนิดใหม่จากใบขี้เหล็ก โดยสารนี้เป็นอนุพันธ์ของไดอ๊อกซาฟีนาลีน (dioxaphenalene) ที่เป็นสารกลุ่มโครโมน (chromone) ชนิดหนึ่ง จึงได้ตั้งชื่อว่า “บาราคอล” ซึ่งมีชื่อทางเคมีว่า 3a,4-dihydro-3a,8-dihydroxy-2,5-dimethyl-1,4-dioxaphenalene และมีสูตรโมเลกุล คือ C13H12O
บาราคอลเป็นสารที่มีผลึกสีเหลืองแกมเขียวสามารถละลายได้ในน้ำ ในสภาวะปกติบาราคอลมักไม่ค่อยเสถียรเนื่องจากเกิดปฏิกิริยากำจัดน้ำออกจากโมเลกุล (dehydration) เกิดเป็นสารแอนไฮโดรบาราคอล (anhydrobarakol; C13H10O3) ซึ่งสารนี้เกิดปฏิกิริยากับกรดเกลือ (HCl) ได้เป็นเกลือแอนไฮโดรบาราคอลไฮโดรคลอไรด์ (anhydrobarakol hydrochloride; C13H12ClO3) นอกจากนี้บาราคอลยังสามารถเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชันที่หมู่ไฮดรอกซิลเมื่ออยู่ในสารละลายที่มีน้ำ (โมเลกุล)เป็นตัวทำละลาย
สถานีรถไฟซันตาเมซา
สถานีรถไฟซันตาเมซา เป็นสถานีรถไฟระดับดินบนเส้นทางรถไฟสายใต้ของการรถไฟแห่งชาติฟิลิปปินส์ ตั้งอยู่บนถนนไม่มีชื่อใกล้กับถนนราโมนมักไซไซ เขตซันตาเมซาในมะนิลา เป็นหนึ่งในสองสถานีที่มีถนนเข้าถึงโดยตรง (อีกแห่งหนึ่งคือสถานีรถไฟถนนปาไซ) โดยสถานีตั้งชื่อตามเขตที่ตั้ง
ซันตาเมซาเป็นสถานีลำดับที่ 4 เมื่อนับจากสถานีรถไฟตูตูบัน และเป็นสถานีรถไฟเพียงแห่งเดียวในเขตซันตาเมซา
ไลท์ฟลายเวท
ไลท์ฟลายเวท (Light flyweight) ชื่อน้ำหนักรุ่นมวยที่เล็กเป็นอันดับ 2 ของโลก โดยนักมวยผู้ที่จะชกในพิกัดนี้ ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 105 ปอนด์ (47.727 กิโลกรัม) และไม่เกิน 108 ปอนด์ (48.988 กิโลกรัม) ในสถาบันสภามวยโลก (WBC) และมวยสากลสมัครเล่น จะเรียกรุ่นนี้ว่า ไลท์ฟลายเวท ในสถาบันสมาคมมวยโลก (WBA), สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO)​ จะเรียกรุ่นนี้ว่า  จูเนียร์ฟลายเวท (Junior flyweight) โดยสถาบันแรกที่เริ่มก่อตั้งพิกัดน้ำหนักรุ่นนี้คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1975 (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นไลท์ฟลายเวท​ร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ ได้แก่ เนตรน้อย ศ.วรสิงห์, เมืองชัย กิตติเกษม, สมาน ส.จาตุรงค์, พิชิต ช.ศิริวัฒน์, วันดี สิงห์วังชา (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ คมพยัคฆ์ ป.ประมุข
จังหวัดเพชรบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2562''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2554 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ไลท์ฟลายเวท
ในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 2 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2 คน คือ พเยาว์ พูนธรัตน์ ในโอลิมปิก 1976 ที่มอนทรีออล ประเทศแคนาดา ได้รับเหรียญทองแดง และเป็นนักกีฬาคนแรกของไทยด้วยที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก และ แก้ว พงษ์ประยูร ในโอลิมปิก 2012 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้รับเหรียญเงิน
จังหวัดเพชรบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า
เปรียบเทียบคะแนนกับผลการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2554
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองเพชรบุรีและอำเภอบ้านแหลม (ยกเว้นตำบลบ้านแหลม ตำบลบางตะบูนและตำบลบางตะบูนออก)
ไลท์ฟลายเวท
อ้างอิง
Viktklass
จังหวัดเพชรบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอชะอำและอำเภอท่ายาง
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอเขาย้อย อำเภอบ้านลาด อำเภอหนองหญ้าปล้อง อำเภอแก่งกระจานและอำเภอบ้านแหลม (เฉพาะตำบลบ้านแหลม ตำบลบางตะบูน และตำบลบางตะบูนออก)
Piriqueta
Piriqueta เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Turneraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อเมริกาเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน ยุโรปถึงเอเชียกลางและตุรกี
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วิทยาการหุ่นยนต์
วิทยาการหุ่นยนต์ เป็นศาสตร์ทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เป็นการบูรณาการกันระหว่างศาสตร์วิทยาการคอมพิวเตอร์ และวิศวกรรมศาสตร์ ศึกษาเกี่ยวกับการออกแบบ การผลิต การควบคุม และการประยุกต์ใช้งานหุ่นยนต์ จุดประสงค์หลักของวิทยาการหุ่นยนต์คือการออกแบบเครื่องจักรอัจฉริยะที่สามารถช่วยเหลือมนุษย์ในการทำงานในชีวิตประจำวัน สร้างความปลอดภัยในการทำงานของมนุษย์ วิทยาการหุ่นยนต์ประยุกต์ใช้ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับ วิศวกรรมข้อมูล, วิศวกรรมคอมพิวเตอร์, วิศวกรรมเครื่องกล, วิศวกรรมไฟฟ้า, วิศวกรรมซอฟต์แวร์, และอื่น ๆ
วิทยาการหุ่นยนต์เป็นการพัฒนาเครื่องจักรที่สามารถทดแทนแรงงานมนุษย์และลอกเลียนแบบกิจกรรมที่มนุษย์ทำ หุ่นยนต์สามารถประยุกต์ใช้ได้ในหลากหลายสถานการณ์ และในการใช้งานหลากวัตถุประสงค์ ในทุกวันนี้หุ่นยนต์จำนวนมากทำงานที่เป็นอันตราย (อาทิเช่น การตรวจสอบวัตถุที่ปนเปื้อนกัมมันตรังสี, การตรวจสอบวัตถุระเบิด และการปลดชนวนวัตถุระเบิด) แปรรูปผลิตภัณฑ์ในโรงงาน รวมไถึงทำงานในสภาวะแวดล้อมที่มนุษย์ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้เพื่อการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ (อาทิเช่น อวกาศห้วงลึก, ใต้มหาสมุทร, ในอุณหภูมิสุดขั้ว หรือทำความสะอาดวัตถุปนเปื้อนสารพิษ) หุ่นยนต์มีรูปร่างที่หลากหลาย หุ่นยนต์บางชนิดออกแบบมาเพื่อจำลองหน้าตาและการเคลื่อนไหวของมนุษย์ ยกตัวอย่างเช่น การเดิน, การวิ่ง, การยกน้ำหนัก, การเรียนรู้การพูด, การจดจำใบหน้า หรือพฤติกรรมอื่น ๆ ที่มนุษย์ทำ หุ่นยนต์จำนวนหนึ่งในปัจจุบันได้รับการออกแบบ โดยได้รับแรงบันดาลใจจากธรรมชาติ เรียกว่า “วิทยาการหุ่นยนต์ชีวภาพ (Bio-inspired Robotics)”
แนวคิดการประดิษฐ์เครื่องจักรที่สามารถทำงานได้โดยอัตโนมัตินั้น สามารถย้อนไปได้ตั้งแต่สมัยคลาสสิก แต่การวิจัยด้านวิทยาการหุ่นยนต์ที่เป็นระบบเพื่อการใช้งานจริงนั้นไม่ได้มีเริ่มวิจัยที่จริงจัง จวบจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา มีการตั้งสมมติฐานจำนวนมากจากทั้งผู้เชี่ยวชาญ นักประดิษฐ์ และวิศวกร ว่าวันหนึ่งหุ่นยนต์จะมีศักยภาพพอที่จะเลียนแบบท่าทางของมนุษย์และจัดการงานต่าง ๆ ได้อย่างที่มนุษย์ทำ ทุกวันนี้ วิทยาการหุ่นยนต์เป็นสาขาวิชาที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจากปัจจัยขับเคลื่อนทางเทคโนโลยีที่มีการเติบโตที่สูงในต้นศตวรรษที่ 21 มีการวิจัยหุ่นยนต์เพื่อจุดประสงค์ที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการใช้งานในบ้าน, การใช้งานทางพาณิชย์ และการใช้งานทางการทหาร มีการสร้างหุ่นยนต์จำนวนมากเพื่อทำงานที่เป็นอันตรายสำหรับมนุษย์ อาทิเช่น การปลดชนวนระเบิด, การค้นหาผู้รอดชีวิตในซากปรักหักพังที่ไม่มั่นคง และการสำรวจซากเรือที่จมลงใต้ก้นสมุทร นอกจากนี้ ยังมีการประยุกต์ใช้เครื่องมือหุ่นยนต์ในการช่วยสอนวิชา STEM (วิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, วิศวกรรมศาสตร์ และคณิตศาสตร์) และปัจจุบันยังมีการวิจัยทางวิทยาการหุ่นยนต์เพื่อจุดประสงค์ทางการแพทย์ โดยเฉพาะเรื่องของนาโนบอท (Nanobot) ที่ใช้ในการรักษาโรคที่รักษาไม่ได้ด้วยยารักษาโรคทั่วไป ซึ่งอาจกลายเป็นเทคโนโลยีที่ปฏิวัติวงการแพทย์สมัยใหม่ในศตวรรษที่ 21
วิทยาการหุ่นยนต์ เป็นสาขาวิชาย่อยของวิศวกรรมศาสตร์ที่เกี่ยวกับแนวคิด การออกแบบ การประดิษฐ์ และการควบคุมหุ่นยนต์ สาขาวิชานี้เป็นการบูรณาการความรู้ที่เกี่ยวข้องกับ วิศวกรรมคอมพิวเตอร์, วิทยาการคอมพิวเตอร์ (โดยเฉพาะสาขาปัญญาประดิษฐ์), อิเล็กทรอนิกส์, วิศวกรรมเมคคาทรอนิกส์, นาโนเทคโนโลยี และวิศวกรรมชีวภาพ (Bioengineering)
ความหมายและที่มาของคำว่าวิทยาการหุ่นยนต์
คำว่าวิทยาการหุ่นยนต์ (Robotics) ตามที่สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช.) ได้บัญญัติความหมายไว้ มีความหมายว่า “วิทยาการว่าด้วยการออกแบบ สร้าง และประยุกต์หุ่นยนต์” เป็นคำที่ทับศัพท์จากภาษาอังกฤษคำว่า “Robotics” มีรากศัพท์มาจากคำว่า “Robot” ซึ่งถูกเผยแพร่สู่สาธารณะครั้งแรกโดยนักเขียนขาวเช็กชื่อ คาเรล ชาเปค (Karel Čapek) ในบทละครชื่อ R.U.R. (Rossum's Universal Robots) เผยแพร่ในปี ค.ศ.1920 (พ.ศ. 2463) รากศัพท์ของคำว่า “Robot” มาจากคำภาษาสลาฟว่า “Robota” อันหมายถึง คนรับใช้ บทละครเปิดฉากในโรงงานผลิตเหล่ามนุษย์เทียมที่เรียกว่า “โรบ็อท” สิ่งมีชีวิตที่มีหน้าตาและท่าทางคล้ายมนุษย์ คล้ายกับแนวคิดเรื่องแอนดรอยด์ในปัจจุบัน คาเรล ชาเปค (Karel Čapek) กล่าวว่าเขาไม่ได้เป็นผู้คิดคำดังกล่าว แต่เป็นพี่ชายของเขาชื่อ โยเซฟ ชาเปค (Josef Čapek) จากจดหมายสั้นที่เขาได้เขียนถึง Oxford English Dictionary
อ้างอิงจาก Oxford English Dictionary คำว่า Robotics ถูกใช้ครั้งแรกในหนังสือนวนิยายวิทยาศาสตร์ของไอแซค อาซิมอฟ (Isaac Asimov) ชื่อว่า “Liar!” ตีพิมพ์ในเดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ.1941 (พ.ศ. 2484) ในวารสาน Astounding Science Fiction โดยต่อมาเขาได้เป็นผู้บัญญัติกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ อันเป็นแนวคิดที่แพร่หลายในวงการนิยายวิทยาศาสตร์ในเวลาต่อมา
ประวัติศาสตร์วิทยาการหุ่นยนต์
ในปี ค.ศ.2482 นายนอร์เบิร์ต วีเนอร์ (Norbert Wiener) นักคณิตศาสตร์ชาวอเมริกัน ได้บัญญัติหลักการของไซเบอร์เนติกส์ (Cybernatics) อันเป็นพื้นฐานของสาขาวิชาวิทยาการหุ่นยนต์ในเวลาต่อมา
หุ่นยนต์ระบบอัตโนมัติเพิ่งจะมีปรากฏในช่วงหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 20 หุ่นยนต์ดิจิทัลตัวแรกที่สามารถโปรแกรมได้ด้วยระบบคอมพิวเตอร์มีชื่อว่า “Unimate” ติดตั้งในปี ค.ศ.1961 (พ.ศ. 2504) เพื่อใช้ยกแท่งเหล็กร้อนมาวางทับกันเป็นกอง จากเครื่องฉีดอะลูมิเนียม (Die Casting Machine) ในปัจจุบันมีการใช้หุ่นยนต์เพื่อการพาณิชย์และอุตสาหการอย่างแพร่หลายเพื่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพ รวดเร็วกว่า มีคุณภาพมากกว่า และราคาถูกกว่าแรงงานมนุษย์ หุ่นยนต์ถูกใช้ในการทำงานที่สกปรก, อันตราย, หรือไม่สามารถทำให้ประสบผลสำเร็จได้โดยมนุษย์ หุ่นยนต์มีการออกแบบอย่างแพร่หลายสำหรับการผลิตสินค้าในโรงงานอุตสาหกรรม, การประกอบชิ้นส่วนยานยนต์, การบรรจุภัณฑ์, การทำอุตสาหกรรมเหมืองแร่, การขนส่ง, การสำรวจอวกาศและพื้นผิวโลก, การผ่าตัด, การสงคราม, การวิจัยในห้องปฏิบัติการ, การรักษาความปลอดภัย และการแปรรูปสินค้าจำนวนมาก (Mass Production) เพื่อจำหน่ายสำหรับผู้บริโภคในเชิงพาณิชย์
ลักษณะของหุ่นยนต์ 3 ประการ
หุ่นยนต์มีหลายประเภทสำหรับใช้งานในภูมิประเทศที่หลากหลายและสำหรับการใช้งานที่แตกต่างกัน แม้ว่าหุ่นยนต์จะมีความหลายหลายในการใช้งานและรูปร่าง โครงสร้างของหุ่นยนต์ทั้งหมดจะมีความเหมือนกันอยู่ 3 ด้าน ประกอบด้วย:
แหล่งพลังงาน
ในปัจจุบัน แบตเตอร์รี่คือแหล่งพลังงานส่วนใหญ่ของหุ่นยนต์ มีตั้งแต่แบตเตอรี่แบบตะกั่ว-กรดที่มีความปลอดภัยสูงและมีอายุในการใช้งานที่ยาวนาน แต่มีน้ำหนักมาก ไปจนถึงแบตเตอร์รี่แบบเงิน-แคดเมียมที่มีขนาดเล็กกว่าแต่มีราคาแพง การออกแบบหุ่นยนต์ที่ใช้แบตเตอร์รี่ต้องมีการคำนึงถึงปัจจัยด้านความปลอดภัย, อายุการใช้งาน และน้ำหนัก เครื่องกำเนิดไฟฟ้า อาทิ เครื่องยนต์สันดาปภายใน (Internal combusion engine) ก็สามารถนำมาใช้ในหุ่นยนต์ได้เช่นกัน แต่การออกแบบกลไกการทำงานจะมีความซับซ้อนและต้องใช้เชื้อเพลิงขับเคลื่อน ต้องมีการระบายความร้อน และจะมีน้ำหนักมากกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับหุ่นยนต์ที่ใช้แบตเตอร์รี่ การโยงสายไฟเข้ากับหุ่นยนต์จะช่วยให้หุ่นยนต์ไม่ต้องมีเซลล์ไฟฟ้าหรือเครื่องสันดาบในตัวเครื่อง ทำให้มีข้อได้เปรียบในเรื่องน้ำหนักที่เบาและลดขนาดหุ่นยนต์ อย่างไรก็ตามการออกแบบนี้จะทำให้หุ่นยนต์ต้องมีสายเคเบิลโยงกับตัวเครื่องอยู่ตลอดเวลา แหล่งพลังงานอื่น ๆ ที่มีความเป็นไปได้ในอนาคต:
ตัวกระตุ้น
ตัวกระตุ้น (Actuator) คือมอเตอร์ที่รับผิดชอบสำหรับการเคลื่อนไหวหรือการควบคุมกลไกหรือระบบ ทำงานเสมือนกล้ามเนื้อของหุ่นยนต์ด้วยพลังงานไฟฟ้าจากแหล่งพลังงาน จากนั้นก็แปลงพลังงานนั้นให้เป็นการเคลื่อนไหว อาทิเช่น กระตุ้นให้หัวพิมพ์ฉีดสีออกมา หรือกระตุ้นให้ก้ามปูเบรกจับเข้ากับล้อ เป็นต้น ปัจจุบัน ตัวกระตุ้นไฟฟ้าแบบวงล้อ, แบบเกียร์ และแบบเส้นตรง (Linear actuator) นิยมใช้กันในหุ่นยนต์อุตสาหกรรม ปัจจุบันนี้เริ่มมีการนำตัวกระตุ้นแบบใหม่เข้ามาใช้งาน อาทิ แรงดันอากาศ, สารเคมี, แรงดันไฮโดรลิกส์ เป็นต้น
เซนเซอร์
เซนเซอร์ (Sensor) ทำให้หุ่นยนต์สามารถรับข้อมูลการวัดค่าจากสิ่งแวดล้อม หรือ ส่วนประกอบที่อยู่ภายในหุ่นยนต์ ซึ่งจำเป็นอย่างมากในการทำงานของหุ่นยนต์ และ ตอบสนองกับสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไปด้วยการคำนวณที่เหมาะสม การวัดค่าจากเซนเซอร์ทำไปเพื่อวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย เช่น การเตือนภัยด้านควมปลอดภัยจากสิ่งแวดล้อมและความผิดพลาดของระบบภายใน และ เพื่อรับข้อมูลเกี่ยวกับงานที่หุ่นยนต์ทำแบบเรียลไทม์
แขนกล
ในสาขาวิทยาการหุ่นยนต์ แขนกล (Manipulator) คือเครื่องมือในการเคลื่อนสิ่งของโดยที่ผู้ควบคุมไม่ต้องสัมผัสโดยตรง แขนกลหุ่นยนต์มีการใช้งานที่หลากหลายในปัจจุบัน อาทิ การเชื่อมโลหะ, การผ่าตัด และ การประกอบชิ้นส่วนยานยนต์
การตอบสนองกับสภาพแวดล้อมและการนำทาง
หุ่นยนต์ส่วนมากในปัจจุบันใช้มนุษย์ควบคุมและทำงานในพื้นที่สภาวะแวดล้อมที่จำกัด อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน เริ่มมีการใช้หุ่นยนต์ที่สามารถทำงานและเคลื่อนที่ในพื้นที่ ๆ กว้างขวางและหลากหลายแบบ หุ่นยนต์ประเภทนี้จำเป็นต้องใช้ฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์สำหรับการนำทาง สำหรับการทำงานในสภาพแวดล้อมที่หลากหลายเหล่านั้น การทำงานของหุ่นยนต์เหล่านี้อาจถูกขัดขวางได้เมื่อมีสิ่งกีดขวางที่ไม่ได้โปรแกรมไว้ หุ่นยนต์ที่มีความซับซ้อน อาทิเช่น ASIMO และ Meinü robot  มีความซับซ้อนของฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์สำหรับการนำทาง มากกว่าหุ่นยนต์ทั่วไป รวมไปถึงรถยนต์ไร้คนขับ, หุ่นยนต์รถอัตโนมัติ และ DARPA Grand Challenge มีเซนเซอร์ตรวจจับสภาวะแวดล้อมที่ดี สามารถนำทางได้โดยใช้ข้อมูลที่ได้รับ หุ่นยนต์ประเภทนี้มีระบบ GPS หรือ เรดาร์ระบุตำแหน่ง พร้อมกับอุปกรณ์เซนเซอร์เก็บข้อมูลอื่น อาทิ กล้องวิดีโอ ไลดาร์ และ ระบบนำทางเฉื่อย (inertial navigation system) สำหรับการนำทางที่ดีขึ้นระหว่างพิกัดสองจุด
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และหุ่นยนต์
การรับคำสั่งที่ซับซ้อนจากมนุษย์ หุ่นยนต์จำเป็นที่จะต้องมีระบบประสาทสัมผัสที่ชาญฉลาด เพื่อให้หุ่นยนต์ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมนอกโรงงานอุตสาหกรรม การมีหุ่นยนต์ที่มนุษย์สามารถออกคำสั่งได้มีความสำคัญอย่างยิ่ง การมีปฏิสัมพันธ์กับหุ่นยนต์ต้องมีความง่ายในการใช้งาน ต้องสามารถสั่งงานหุ่นยนต์ได้โดยคนที่ไม่มีความรู้ทางหุ่นยนต์ ในนวนิยายวิทยาศาสตร์ นักเขียนนิยายมักจะจินตนาการให้หุ่นยนต์สามารถสื่อสารกับมนุษย์ด้วยท่าทาง คำพูด และ การแสดงออกทางสีหน้า แทนการเขียนโปรแกรมด้วยโค้ด ใช้การพูดโดยใช้ภาษาธรรมชาติแบบมนุษย์ ไม่ใช่ธรรมชาติโดยพื้นฐานของหุ่นยนต์ การที่หุ่นยนต์จะตอบโต้ได้แบบมนุษย์จริง ๆ แบบในภาพยนตร์ไซไฟ เช่น ตัวละคร C-3PO ใน สตาร์ วอร์ส หรือ ผู้การเดต้า ใน Star Trek แม้อาจใช้เวลาในการพัฒนาอีกยาวนาน แต่หุ่นยนต์แบบนี้มีความเป็นไปได้ที่จะมีการใช้งานอย่างแพร่หลายโดยทั่วไปในอนาคต
คังคุพาอี กาฐิยาวาฑี
คังคุพาอี หรชีวนทาส (อักษรโรมัน: Gangubai Harjeevandas) หรือ คังคุพาอี โกเฐวาลี (Gangubai Kothewali) หรือ คังคุพาอี กาฐิยาวาฑี (Gangubai Kathiyawadi) หรือในชื่อ “คังคุไบ” เป็นนักเคลื่อนไหวทางสังคม, โสเภณี และแม่เล้าประจำซ่องในย่านกมาฐีปุราในมุมไบในช่วงทศวรรษ 1960 คังคุบาอีมีส่วนร่วมมากในการพัฒนาความเป็นอยู่ที่ดีของโสเภณีและเด็กกำพร้า เธอค่อย ๆ ไต่เต้าจากการเป็นโสเภณีสู่การเปิดซ่องของตนเอง รวมถึงได้เรียกร้องให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกฎหมายเพื่อสิทธิของโสเภณี โดยเรื่องราวของเธอเคยถูกนำเสนอในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง หญิงแกร่งแห่งมุมไบ นำแสดงโดย อาลิยา ภัฏฏ์
ชีวประวัติ
คังคุพาอีถูกคู่รักของเธอที่ชื่อว่า รัมณิก ลาล นำมาขายเป็นผู้ค้าประเวณีตั้งแต่วัยเยาว์ หลักจากที่พวกเขาหนีออกจากบ้านมายังบอมเบย์ เธอกลายมาเป็นที่รู้จักในนาม มาดามแห่งกมาฐีปุรา จากการเป็นแม่เล้าที่ทรงอิทธิพลในเมืองซึ่งมีเส้นสายในโลกมิจฉาชีพ และการขายยา ในเวลาต่อมา (สันนิษฐานได้ว่าระหว่าง ค.ศ. 1947 ถึง 1964) เธอได้พบกับ ชวาหะร์ลาล เนห์รู เพื่อพูดคุยถึงชะตากรรมของผู้ค้าบริการทางเพศ และเพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขา
คริสต์ทศวรรษ 2030
คริสต์ทศวรรษ 2030 (2030s) คือคริสต์ทศวรรษถัดไปตามปฏิทินเกรโกเรียน จะเริ่มต้นในวันที่ 1 มกราคม 2030 และจะสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม 2039
รายพระนามพระมหากษัตริย์รัชกาลปัจจุบันเรียงตามรัชกาล
นี่คือ รายพระนามของพระมหากษัตริย์ที่ยังทรงครองราชย์อยู่ในปัจจุบัน เรียงตามลำดับปีที่ขึ้นครองราชสมบัติ
รายพระนามนี้ ไม่ได้จำกัดเฉพาะประมุขของรัฐ ตัวอย่างเช่น สุลต่าน อับดุล เฮลิม มูอาดซัม ชา ไม่ได้เป็นประมุขที่มีอำนาจอธิปไตยของรัฐ, รายพระนามดังกล่าวลำดับไม่นับรวมถึงผู้ปกครองที่สถานะความเป็นพระมหากษัตริย์ยังคงพิสูจน์ไม่ได้ อย่างเช่น ดาไล ลามะ เทนซิน กัทโซ และพระมหากษัตริย์ที่ถูกขับออกจากราชสมบัติ อย่างเช่น สมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 1 แห่งออสเตรีย ซึ่งอ้างว่าเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการี นับตั้งแต่เดือนเมษายน พ.ศ. 2465 (87 ปี)
รายพระนามพระมหากษัตริย์ปัจจุบัน
หมายเหตุ
พระบรมฉายาลักษณ์/พระฉายาลักษณ์/พระรูป พระมหากษัตริย์ปัจจุบัน
หมายเหตุ
ซันซาแห่งพรอว็องส์
ซันซาแห่งพรอว็องส์ (Sanchia of Provence; ค.ศ. 1228 – 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1261) เป็นบุตรสาวคนที่สามของราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งโพรว็องส์ กับเบียทริซแห่งซาวัว ซันซาถูกบรรยายไว้ว่า "งามเกินจะหาใดเทียบ"
ชีวประวัติ
พี่น้องหญิงของซันซา มาร์การิดา, เอเลนอร์ และเบียทริซ เป็นพระมเหสีของหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส, เฮนรี่ที่ 3 แห่งอังกฤษ และชาร์ลที่ 1 แห่งซิซิลี ตามลำดับ ซันซาถูกกล่าวว่าดูนุ่มนวลว่าและน่ารักกว่าพี่สาว มาร์การิดาและเอเลนอร์
เคานเตสแห่งคอร์นวอลล์
เอเลนอร์แห่งพรอว็องส์เป็นคนจัดแจงการเสกสมรสระหว่างพระขนิษฐาของพระองค์ ซันซา กับพระอนุชาของพระสวามี ริชาร์ด เอิร์ลแห่งคอร์นวอลล์คนที่ 1 ที่ภรรยาคนแรก อิซาเบล มาร์แชล เพิ่งตายไป ในตอนนั้น ซันซาถูกหมั้นมายกับเรย์มงด์ที่ 7 แห่งตูลูส แต่บทบาทที่อ่อนแอของเขาในการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นข้ออ้างที่ดีพอสำหรับการล้มเลิกสัญญา เอเลนอร์กับน้าชายของซันซา ปิแอร์ ถูกส่งไปเจรจาเรื่องการแต่งงานใน ค.ศ. 1242 น้าชายอีกคน ฟิลิป คุ้มกันความปลอดภัยของซันซาไปที่ราชสำนักอังกฤษในแกสโคนี ที่นั่น ทั้งคู่ได้เจอกับเอเลอนอร์และเฮนรี่ และพระธิดาคนใหม่ของทั้งคู่ เบียทริซ การเสกสมรสเกิดขึ้นที่เวสต์มินสเตอร์ในวันที่ 23 พฤศจิกายน
แนวคิดเรื่องงานเฉลิมฉลองที่สุรุ่ยสุร่ายเห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่าจานสามหมื่นใบถูกจัดเตรียมไว้ใช้ในงานเลี้ยงมื้อเย็น การแต่งงานกับเจ้าชายเชื้อพระวงศ์จากฝรั่งเศสและอังกฤษของสี่สาวพี่น้องจากพรอว็องส์พัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศจนนำไปสู่สนธิสัญญาปารีส