cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ระบบสายส่งกระแสตรงความดันสูง
ระบบสายเคเบิล
สำหรับเคเบิลใต้ท้องทะเลหรือใต้ดิน ไฟฟ้าแรงสูงมีสภาวะค่าความเก็บประจุไฟฟ้าสูงเมื่อเทียบกับสายเคเบิลที่แขวนอากาศ, เนื่องจากตัวนำไฟฟ้าที่มีกระแสไหลภายในสายเคเบิลถูกล้อมรอบโดยชั้นบางๆของฉนวนไดอิเล็กทริก, และเปลือกโลหะ ทำให้มีสภาวะเหมือนกับเป็นตัวเก็บประจุบนแกนร่วมยาวๆ ค่าการเก็บประจุ (capacitance) จะเพิ่มตามความยาวของสายเคเบิล ทำให้เหมือนกับมี capacitor คร่อมโหลด เมื่อใช้เคเบิลส่งพลังงานกระแสสลับ กระแสส่วนหนึ่งจะชาร์จประจุเข้าไปในคาร์พาซิเตอร์เสมือนนั้น ทำให้เกิดการสูญเสียพลังงานในรูปของความร้อนในตัวนำในเคเบิล ทำให้อุณหภูมิสูงขึ้น การสูญเสียพลังงานยังเพิ่มขึ้นอันเป็นผลมาจาก dielectric loss ในฉนวนของเคเบิลอีกด้วย
แต่ถ้าใช้กระแสตรง สภาวะตัวเก็บประจุในสายเคเบิลจะถูกชาร์จก็ต่อเมื่อสายเคเบิลถูก energized ในครั้งแรกหรือเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงระดับแรงดันไฟฟ้าเท่านั้น; ไม่มีกระแสเพิ่มเติมอีก. สำหรับเคเบิลใต้น้ำยาวๆและใช้ไฟ AC ความสามารถในการนำกระแสทั้งหมดของตัวนำจะถูกใช้ไปในการจ่ายกระแสเพื่อชาร์จตัวเก็บประจุในสายเคเบิล ส่วนนี้เป็นตัวจำกัดความยาวและความสามารถในการนำพลังงาน AC ของตัวเคเบิล แต่ DC เคเบิลจะถูกจำกัดด้วยอุณหภูมิและกฏของโอห์ม ถึงแม้ว่าจะมีกระแสรั่วไหลในฉนวนไดอิเล็กทริก แต่ก็น้อยมากเมื่อเทียบกับอัตราทนกระแสของเคเบิล
ข้อเสีย
ข้อเสียของ HVDC อยู่ที่การแปลง AC/DC, การ switch, การควบคุม, ความพร้อมใช้งานและการบำรุงรักษา
HVDC มีความน่าเชื่อถือน้อยกว่า และมีความพร้อมใช้งานต่ำก​​ว่าระบบกระแสสลับ (AC) ส่วนใหญ่เนื่องจากเป็นเพราะอุปกรณ์การแปลงที่มีอยู่จำกัด ในระบบ pole เดียวมีความพร้อมประมาณ 98.5% ประมาณหนึ่งในสามของการหยุดทำงานที่ไม่ได้มีหมายกำหนดการณ์ล่วงหน้า เกิดขึ้นเนื่องจากความผิดพลาด ความผิดพลาดที่พอรับได้ของระบบ bipole ให้ประสิทธิภาพที่สูงเพียง 50% ของความสามารถที่เชื่อมโยง แต่ความพร้อมของการผลิตเต็มกำลังอยู่ที่ประมาณ 97% ถึง 98%.
ตัวแปลง AC/DC มีราคาแพงและมีข้อจำกัดที่ขนาดพิกัดของโหลดที่รับได้ ซึ่งที่ระยะทางการส่งสั้นๆ ความสูญเสียในสถานีแปลงอาจจะมีขนาดมากกว่าในสายส่ง AC ถึงแม้ต้นทุนจากราคาของตัวแปลงอาจจะถูกชดเชยด้วยการลดลงของค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างสายและการสูญเสียในสายที่ต่ำกว่าของ HVDC แต่อาจจะไม่คุ้มพอก็ได้
ระบบ HVDC ต้องใช้ชิ้นส่วนอะไหล่จำนวนมาก มักจะเฉพาะเจาะจงสำหรับระบบใดระบบหนึ่ง เนื่องจากระบบ HVDC ยังมีความเป็นมาตรฐานน้อยกว่าของระบบ AC และเทคโนโลยีก็เปลี่ยนเร็วมาก ต้องกักตุนอะไหล่ไว้มากหน่อย มิฉะนั้นอาจล้าสมัย หาซื้อใหม่ไม่ได้
ในทางตรงกันข้ามกับระบบ AC ที่มีการควบคุมระบบหลายสถานีว่ามีความซับซ้อนอย่างดี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตัวเปลี่ยนให้เป็นกระแสตรง) เมื่อทำระบบ DC เทียบเท่ากับการขยายโครงการที่มีอยู่ให้ไปใช้กับระบบหลายสถานี พบว่าการควบคุมการไหลของกระแสไฟฟ้าในระบบ DC หลายสถานีต้องมีการสื่อสารที่ดีระหว่างสถานีทั้งหมด. กระแสไฟฟ้าจะต้องได้รับการควบคุมอย่างอย่างดี โดยระบบการควบคุมการแปลงแทนที่จะควบคุมค่าความต้านทานและคุณสมบัติมุมเฟสของสายส่ง ระบบหลายเทอร์มินอลเป็นของหายาก ณ ปี 2012 มีเพียงสองระบบเท่านั้นที่ให้บริการ ได้แก่ ไฮโดรควิเบค - การส่งในนิวอิงแลนด์ระหว่างเรดิสัน, แซนดี้พอนด์ และ Nicolet และการต่อกันระหว่างซาร์ดิเนียกับแผ่นดินใหญ่อิตาลีซึ่งได้รับการแก้ไขในปี 1989 เพื่อให้สามารถส่งพลังงานไปยังเกาะคอร์ซิกาได้ด้วย เบรกเกอร์วงจร HVDC สร้างยากเพราะกลไกบางอย่างต้องถูกใส่เข้าไปในเบรกเกอร์ เพื่อที่จะบังคับให้กระแสเป็นศูนย์ มิฉะนั้น การ arc ระหว่างหน้าสัมผ้สของเบรกเกอร์ และการสึกหรอของหน้าสัมผัส ทำให้การสวิทชิ่งไม่น่าเชื่อถือ ในเดือนพฤศจิกายน 2012, ABB ประกาศการพัฒนาของเบรกเกอร์ HVDC ตัวแรกของโลก
เบรกเกอร์ของ ABB มีชิ้นส่วนที่ใช้ในการสวิทช์ 4 ชิ้น เป็นกลไก 2 ชิ้น (ความเร็วสูงหนึ่งชิ้นและความเร็วต่ำหนึ่งชิ้น) และเป็นเซมิคอนดักเตอร์ 2 ชิ้น (แรงดันสูงหนึ่งชิ้นและแรงดันต่ำหนึ่งชิ้น) โดยปกติไฟฟ้าจะไหลจากสวิตช์กลไกความเร็วต่ำไปที่สวิตช์กลไกความเร็วสูง, และสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันต่ำ สวิทช์สองตัวสุดท้ายจะขนานกับสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันสูง
ในขั้นต้น หน้าสัมผัสของสวิทช์ทั้งหมดจะถูกปิดวงจร (connect หรือ ON) เนื่องจากสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันสูงมีค่าความต้านทานสูงกว่าสวิตช์กลไกความเร็วสูงกับสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันต่ำกว่ามากๆ กระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันสูงจึงอยู่ในระดับต่ำ ในการ disconnect ขั้นแรกเซมิคอนดักเตอร์สวิทช์แรงดันต่ำเปิดวงจร(Disconnect หรือ off) ทำให้กระแสเปลี่ยนทางไปไหลผ่านสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันสูง เนื่องจากสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันสูงมีความต้านทานสูงมาก มันจึงเริ่มร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นสวิตช์กลไกความเร็วสูงก็จะเปิดวงจร ซึ่งแตกต่างจากสวิทช์เซมิคอนดักเตอร์แรงดันต่ำซึ่งมีเพียงความสามารถในการทนทานต่อแรงดันไฟฟ้าทีตกคร่อมจากสวิทช์สารกึ่งตัวนำไฟฟ้าแรงสูงที่ปิดวงจร นี้เป็นความสามารถในการทนทานต่อแรงดันไฟฟ้าเต็มรูปแบบ เนื่องจากไม่มีกระแสไหลผ่านสวิตช์เมื่อมันเปิด มันจึงไม่ได้รับความเสียหายจากการ arc จากนั้นสวิทช์สารกึ่งตัวนำแรงสูงจะเปิดวงจรซึ่งเป็นการตัดไฟของจริง ถึงอย่างไรก็ตามมันยังไม่เป็นการตัดไฟ 100% สวิทช์กลไกความเร็วต่ำจะ disconnect กระแสที่ค้างอยู่เป็นตัวสุดท้าย
ค่าใช้จ่ายของระบบ HVDC
ค่าใช้จ่ายที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับรายละเอียดของโครงการเช่นการประเมินความสามารถของพลังงาน ความยาวของระยะทาง ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานเมื่อเทียบกับเส้นทางใต้น้ำ ต้นทุนค่าที่ดินและ ค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงโครงข่าย AC ในแต่ละสถานี การประเมินอย่างละเอียดของค่าใช้จ่ายของ DC เมื่อเทียบกับของ AC อาจจำเป็นต้องใช้ในกรณีที่ไม่มีความได้เปรียบทางเทคนิคที่ชัดเจนของ DC
อย่างไรก็ตาม ผู้ปฏิบัติงานบางส่วนได้ให้ข้อมูลบางอย่างที่พอใช้ตัดสินใจได้ดีดังนี้:
สำหรับการเชื่อมโยง 8 GW 40 กม. วางใต้ช่องแคบอังกฤษ ต่อไปนี้เป็นค่าใช้จ่ายโดยประมาณสำหรับอุปกรณ์หลัก 2,000 MW 500 kV bipolar เชื่อมโยง HVDC ธรรมดา (ไม่รวมทางทิ้ง, งานเสริมความแข็งแรงบนฝั่ง, งานขออนุญาต, งานวิศวกรรม, การประกันภัย ฯลฯ ) ดังนั้นสำหรับความจุ 8 GW ระหว่างอังกฤษและฝรั่งเศสในสี่ช่วง, จากงบฯทั้งหมด £ 750m จะเหลือสำหรับงานติดตั้งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  เพิ่มอีก£ 200-300M สำหรับงานอื่น ๆ ที่ขึ้นอยู่กับการทำงานบนบกเพิ่มเติมที่จำเป็น.
ประกาศในเดือนเมษายน 2010 สำหรับสายส่ง 2,000 เมกะวัตต์, 64 กิโลเมตรระหว่างสเปนและฝรั่งเศส มีค่าใช้จ่าย 700 ล้าน ยูโร. ค่าใช้จ่ายนี้รวมค่าก่อสร้างอุโมงค์ผ่านเทือกเขาพิเรนี
ขั้นตอนการแปลง
หัวใจของสถ​​านีแปลง HVDC คืออุปกรณ์ที่มีประสิทธิภาพในการแปลงไปมาระหว่างไฟ AC และไฟ DC หรือ Converter. converter ของระบบ HVDC เกือบทุกตัวสามารถแปลงจาก AC เป็น DC (Rectifier) หรือจาก DC ไป AC (Inverter) ได้ ถึงแม้ว่าในระบบ HVDC หลายระบบ ถูกปรับปรุงให้มีการไหลของกระแสไฟฟ้าในทิศทางเดียวเท่านั้น. โดยไม่คำนึงถึงว่า ตัว converter จะถูกออกแบบมาอย่างไร สถานีที่เปลี่ยนกระแสจาก AC เป็น DC จะถูกเรียกว่า rectifier ส่วนสถานีที่เปลี่ยนจาก DC ไป AC จะเรียกว่า Inverter
ระบบ HVDC รุ่นแรกๆใช้การแปลงแบบเครื่องกลไฟฟ้​​า (ระบบ Thury) แต่หลังจากนั้นทุกระบบ HVDC สร้างที่ขึ้นตั้งแต่ปี 1940 เป็นต้นมาจะใช้การแปลงแบบอิเล็กทรอนิกส์ (static) ตัวแปลงอิเล็กทรอนิกส์สำหรับ HVDC จะแบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก ได้แก่:
Line-commutated converters
ระบบ HVDC ในปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้วิธีการแปลงกระแสไฟฟ้าด้วยวิธีนี้ รูปแบบพื้นฐานของ LCC ใช้ rectifier แบบ bridge สามเฟส หรือ bridge หกพั้ลส์ ที่ประกอบด้วยสวิทช์อิเล็กทรอนิกส์หกตัว แต่ละตัวต่อเฟสใดเฟสหนึ่งเข้ากับราง DC โดยต่อรางบวกหนึ่งตัว รางลบหนึ่งตัว ชิ้นส่วนสวิทชิ่งที่สมบูรณ์มักจะถูกเรียกว่าวาล์ว อย่างไรก็ตามด้วยการเปลี่ยนเฟสใดๆทุก ๆ 60°, harmonic distortion จะถูกสร้างขึ้นที่ขั้ว DC และ AC เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ จะใช้ 12 วาล์ว ใน บริดจ์ 12 พั้ลส์ AC 3 เฟสจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ชุดหนึ่งถูกจัดให้ secondary เป็นแบบ star อีกชุดหนึ่งเป็น delta ซึ่งจะทำให้เฟสของทั้งสองชุดต่างกัน 30° เมื่อต่อวาล์วทั้ง 12 ตัวเข้าไปเหมือนแบบ 6 พัลส์ จะได้รูปคลื่น 12 พั้ลส์ และฮาโมนิคส์ที่ต่ำมาก ด้วยเหตุนี้ระบบ 12 พั้ลส์ได้กลายเป็นมาตรฐานตั้งแต่ปี 1970
วาล์ว thyristor ถูกใช้เป็นครั้งแรกในระบบ HVDC ในปี 1972 thyristor เป็นอุปกรณ์เซมิคอนดักเตอร์คล้ายกับไดโอด แต่มีขั้วควบคุมพิเศษที่ใช้ในการปิด-เปิดอุปกรณ์ในทันทีในช่วงวงรอบ AC. เพราะแรงดันไฟฟ้าในระบบ HVDC สูงถึง 800 กิโลโวลต์ในบางกรณี มากเกิน breakdown voltage ของ thyristors ที่ใช้, วาล์ว thyristor หลายๆตัวต้องถูกนำมาต่ออนุกรมกัน จะถูกสร้างขึ้นโดยใช้จำนวนมาก thyristors ในชุด ส่วนประกอบ passive เพิ่มเติมเช่นตัวเก็บประจุและตัวต้านทานจะต้องถูกนำมาต่อขนานกับ thyristor แต่ละตัว เพื่อให้แน่ใจว่าแรงดันในตัววาล์วที่ใช้ร่วมมีกันมีขนาดเท่า ๆ กันระหว่าง thyristors แต่ละตัว
Voltage-sourced converters
เพราะ thyristors สามารถเปิดเท่านั้น (ปิดไม่ได้) ระบบควบคุมทำได้เพียงสั่งให้เปิดเท่านั้น ซึ่งเป็นข้อจำกัดในบางกรณี
ระบบ HVDC ที่ใช้ voltage sourced converters ตามปกติจะใช้การเชื่อมต่อแบบหก-พั้ลส์เพราะตัวแปลงผลิต harmonic distortion น้อยกว่า LCC มาก ทำให้การเชื่อมต่อสิบสอง-พั้ลส์ไม่จำเป็น
ระบบ HVDC VSC ส่วนใหญ่ที่สร้างก่อนปี 2012 อยู่บนพื้นฐานของการแปลงสองระดับ ซึ่งสามารถถูกคิดได้ว่าเป็น 6 pulse bridge โดยที่ thyristors ได้ถูกแทนที่ด้วย IGBTs กับไดโอดที่ขนานและกลับหัวกัน และเครื่องปฏิกรณ์ทำ DC ให้เรียบได้ถูกแทนที่โดยตัวทำ DC ให้เรียบโดย capacitor ซึ่งทำงานแบบ pulse-width modulation (PWM) เพื่อแก้ปัญหา harmonic distortion ใน converter
Converter transformers
ที่ฝั่ง AC ของแต่ละ converter ใช้หม้อแปลงวางเป็นแถว ส่วนใหญ่เป็นหม้อแปลงเฟสเดียว 3 ตัวแยกไม่ติดกัน แยกอยู่ต่างหากออกจาก AC supply ทำตัวเป็นสายดิน และให้แน่ใจว่าได้ DC voltage สุดท้ายที่ถูกต้อง output ของหม้อแปลงเหล่านี้จะถูกต่อเข้าไปยัง converter
หม้อแปลง converter สำหรับระบบ LCC HVDC มีความสามารถมากเพราะกระแสฮาร์โมนิคระดับสูงไหลผ่านตัวมัน และเพราะฉนวนในขดลวด secondary ได้รับแรงดัน DC ถาวรซึ่งมีผลต่อการออกแบบของโครงสร้างฉนวน (ด้านวาล์วต้องใช้ฉนวนที่แข็งแรงกว่า) ภายในถัง. ใน LCC หม้อแปลงยังต้องให้ phase shift 30° ที่จำเป็นสำหรับการหักล้างฮาร์โมนิค
Reactive Power
ข้อเสียเปรียบหลักของระบบ HVDC ที่ใช้ตัวแปลงแบบ LCC คือโดยเนื้อแท้แล้ว converter กินพลังงานปฏิกิริยา (Reactive Power) กระแสไฟฟ้า AC ที่ไหลเข้าใน converter จะตามหลังแรงดัน, converter จะดูดซับ reactive โดยมีพฤติกรรมในลักษณะเดียวกับเป็น shunt reactor reactive power จะดูดซึมอย่างน้อย 0.5 MVAR / MW ภายใต้เงื่อนไขที่จินตนาการและสามารถที่จะสูงกว่านี้เมื่อ converter มีการทำงานที่สูงกว่ามุมยิงหรือมุมการสูญเสียปกติหรือลดแรงดัน DC
แม้ว่าที่สถานี converter ระบบ HVDC เชื่อมต่อโดยตรงกับสถานีพลังงาน บาง reactive power อาจได้รับจากตัว generator เอง ส่วนใหญ่แล้ว reactive power ที่ converter ได้รับต้องมาจาก shunt capacitor ที่ต่ออยู่กับขั้ว AC ของ converter ปกติแล้ว shunt capacitor จะต่อโดยตรงเข้ากับกริด แต่ในบางกรณีอาจจะต่อเข้ากับโวลเทตที่ต่ำกว่าผ่านทางขดลวดที่สามของหม้อแปลง converter
เนื่องจาก reactive power ที่ถูกบริโภคจะขึ้นอยู่กับ active power ที่กำลังถูกส่งออกไป ตัว shunt capacitor มักจำเป็นที่จะต้องถูกแบ่งให้เป็นจำนวนของ switchable bank (ปกติ 4 ต่อ converter) เพื่อป้องกันไม่ให้ส่วนเกินของ reactive power ถูกสร้างขึ้นที่กำลังส่งต่ำ
ส่วนใหญ่แล้ว shunt capacitor จะมาพร้อมตัวปรับแต่งและความต้านทานลอทอนเสมอ เพื่อให้ตัวมันทำงานเป็นตัวกรองฮาร์โมนิคได้ด้วย
ในอีกด้านหนึ่ง ตัวแปลงแบบ VSC สามารถทั้งผลิตหรือบริโภค reactive power ซึ่งเป็นเหตุผลที่ไม่ต้องการ shunt capacitor ต่างหาก (นอกเหนือจากต้องการสำหรับการกรองจริงๆ)
ฮาร์โมนิคส์และการกรอง
ด้วย Modular Multi-Level Converter (MMC) ที่เพิ่งถูกพัฒนาเร็ว ๆ นี้ ความเพี้ยนมีระดับเล็กน้อยอาจไม่ต้องนำมาคิด แต่ converter แบบ LCC และแบบ VSC ความเพี้ยนอาจถูกผลิตออกมาทั้งด้าน AC และ DC ของ converter
ตัวกรองสำหรับ converter แบบ LCC
โครงสร้างพื้นฐานของ converter แบบ LCC คือ six-pulse bridge วิธีกำจัดความเพี้ยนที่ราคาถูกที่สุด คือใช้ twelve-pulse bridge (ประกอบด้วย six-pulse bridge สองชุดที่มี phase shift 30°ระหว่างเฟส) การกำจัดความเพี้ยนดังกล่าวยังคงงานท้าทาย แต่สามารถจัดการได้
ในระบบ LCC สำหรับ HVDC มักจะประกอบด้วยตัวกรองฮาร์โมนิคที่ออกแบบมาเพื่อจัดการกับฮาร์โมนิคที่ 11 และ 13 ในด้าน AC, และฮาร์โมนิคที่ 12 ในด้าน DC. บางครั้งตัวกรอง high-pass อาจจะมีไว้ให้จัดการกับ ฮาร์โมนิคที่ 23, 25, 35, 37 ... ในด้าน AC และ 24, 36 ... บนฝั่ง DC บางครั้งตัวกรอง AC นอกจากนี้ยังอาจจำเป็นต้องลดฮาร์โมนิค ที่ต่ำลง เช่น ฮาร์โมนิคที่ 3 หรือ 5
งานของการออกแบบตัวกรองฮาร์โมนิค AC สำหรับสถานีแปลง HVDC มีความซับซ้อนและต้องควบคุมตรวจสอบที่เข้มข้น เพราะนอกจากจะสร้างความมั่นใจว่า converter ไม่ได้ผลิตความเพี้ยนในระดับที่ยอมรับไม่ได้บนแรงดันไฟฟ้าในระบบ AC แล้ว ยังจะต้องทำให้มั่นใจได้ว่าตัวกรองฮาร์โมนิคไม่สร้างความถี่อื่นๆขึ้นมาในส่วนอื่นของระบบ AC ด้วย ความรู้อย่างละเอียดของอิมพีแด้นซ์ของฮาร์โมนิคในระบบ AC, ที่ความถี่หลากหลาย, เป็นสิ่งจำเป็นในการออกแบบตัวกรอง AC.
ตัวกรอง DC ยังจำเป็นสำหรับระบบสายส่งระบบ HVDC ในส่วนของสายส่งแขวนอากาศ การบิดเบือนแรงดันไฟฟ้าไม่ได้เป็นปัญหาเนื่องจากผู้บริโภคไม่ได้เชื่อมต่อโดยตรงกับขั้ว DC ของระบบ ดังนั้นเกณฑ์การออกแบบหลักสำหรับตัวกรอง DC ก็คือ เพื่อให้แน่ใจว่ากระแสฮาร์โมนิคที่ไหลในสาย DC ไม่ก่อให้เกิดการรบกวนกับสายโทรศัพท์ที่อยู่ใกล้เคียง. ด้วยการเพิ่มขึ้นของการสื่อสารโทรคมนาคมมือถือระบบดิจิตอล ซึ่งมีความไวต่อการรบกวนน้อย ตัวกรอง DC จึงมีความสำคัญน้อยกว่าสำหรับระบบ HVDC
ตัวกรองสำหรับ voltage-sourced converters
voltage-sourced converters บางชนิดอาจผลิตความเพี้ยนในระดับต่ำซะจนกระทั่งตัวกรองไม่จำเป็นต้องมี แต่ converter ชนิดแปลงสองระดับ,ใช้กับ pulse-width modulation (PWM), ยังคงต้องมีการกรองแม้จะน้อยกว่าระบบ LCC
ด้วย converter ดังกล่าวสเปกตรัมของฮาร์โมนิคโดยทั่วไปจะเลื่อนไปที่ความถี่สูงกว่าของ LCC จึงทำให้อุปกรณ์ตัวกรองมีขนาดเล็กลง ความถี่ฮาร์โมนิคที่โดดเด่นเป็น sidebands ของความถี่ PWM และตัวทวีคูณของมัน ในการใช้งาน HVDC, ความถี่ PWM โดยทั่วไปจะมีประมาณ 1-2 เฮิร์ทซ์
Monopole
ถ้าไม่มีตัวนำโลหะติดตั้ง การไหลของกระแสในดินและ/หรือทะเลระหว่างสองขั้วไฟฟ้าดิน electrode ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ รุปแบบนี้คือระบบ return ทางดินด้วยสายเส้นเดียว
ขั้วไฟฟ้า electrode มักจะถูกติดตั้งอยู่หลายสิบกิโลเมตรจากสถานีและถูกเชื่อมต่อไปยังสถานีผ่านทางสายไฟฟ้า electrode แรงดันกลาง การออกแบบของอิเล็กโทรดขึ้นอยู่กับว่าพวกมันจะตั้งอยู่บนที่ดิน หรือบนฝั่ง หรือในทะเล สำหรับการทำรูปแบบ monopolar และ ground return กระแสที่ไหลในดินมีทิศทางเดียวซึ่งหมายความว่าการออกแบบของอิเล็กโทรด (แคโทด) ค่อนข้างง่ายแต่การออกแบบของขั้วอิเล็กโทรด แอโนดค่อนข้างซับซ้อนทีเดียว
สำหรับการส่งกำลังทางไกล ground return ราคาถูกกว่าการใช้ตัวนำเป็นทางกลับ แต่มันจะนำไปสู่​​ปัญหาเช่น:
Monopole และ return path เป็นโลหะ
ผลกระทบเหล่านี้ก็จะถูกกำจัดด้วยการติดตั้ง return path เป็นโลหะตัวนำระหว่างปลายทั้งสองข้างของสายส่ง monopolar เนื่องจากขั้วหนึ่งของ converter จะเชื่อมต่อกับดิน ตัวนำที่เป็น return path ไม่จำเป็นต้องหุ้มฉนวน ซึ่งจะทำให้ค่าใช้จ่ายน้อยกว่าตัวนำไฟฟ้าแรงสูง การตัดสินใจที่จะใช้ return path เป็นโลหะหรือไม่จะขึ้นอยู่กับปัจจัยทางเศรษฐกิจ ทางด้านเทคนิคและสิ่งแวดล้อม.
ระบบ monopolar ที่ทันสมัยสำหรับสายแขวนอากาศจะถูกนำมาใช้ที่​​ 1.5 GW. ถ้าใช้สายเคเบิลใต้ดินหรือใต้น้ำจะถูกใช้ที่ราว 600 MW
ระบบ monopolar ส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบสำหรับการขยายตัวเป็น bipolar ในอนาคต เสาสูงสำหรับสายส่งอาจได้รับการออกแบบให้แบกรับสายเคเบิลสองเส้น แม้ว่าจะใช้เพียงเส้นเดียวในตอนแรก ตัวนำที่สองอาจไม่ถูกใช้เลย หรือใช้เป็น electrode หรือต่อขนานกับอีกเส้นหนึ่ง(เช่นในกรณีของ Baltic เคเบิล)
Symmetrical monopole
อีกทางเลือกหนึ่งคือการใช้สายส่งไฟฟ้าแรงสูงสองเส้น, ทำงานที่ ± ครึ่งหนึ่งของแรงดันไฟตรง ด้วย converter เพียงตัวเดียวที่ปลายแต่ละด้าน ด้วยวิธีที่เรียกว่า monopole สมมาตร ตัว converter จะถูกต่อลงดินผ่านทาง impedance สูงเท่านั้น และจะไม่มีกระแสดิน การจัดขั้วสมมาตรเป็นเรื่องธรรมดาที่มี converter แบบ LCC (การเชื่อมต่อ NorNed เป็นตัวอย่างที่หาได้ยาก) แต่เป็นเรื่องธรรมดามากกับ converter แบบ VSC
Bipolar
ในการส่งแบบ bipolar ตัวนำสองเส้นถูกนำมาใช้ เส้นนึงที่ศักย์สูง อีกเส้นนึงที่ศักย์ตรงข้าม เนื่องจากตัวนำเหล่านี้จะต้องถูกหุ้มฉนวน ค่าใช้จ่ายสำหรับสายส่งจึงสูงกว่าแบบ monopole ที่มีตัวนำเป็น return path ถึงอย่างไรก็ตาม ข้อได้เปรียบของ bipolar มีมากซึ่งทำให้มันเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ
ระบบ Bipolar อาจถูกใช้งานมากถึง 4 GW ที่แรงดันไฟฟ้า± 660 กิโลโวลต์กับ converter 1 ตัวต่อ pole เช่นเดียวกับโครงการ Ningdong-Shandong ในประเทศจีน ด้วยระดับพลังงานที่ 2,000 MW ต่อ converter สิบสองพั้ลส์. converter สำหรับโครงการดังกล่าวน่าจะ (ณ 2010) มีประสิทธิภาพสูงที่สุดที่เคยสร้างมา. กำลังที่สูงขึ้นสามารถทำได้โดยการเชื่อมต่อ converter 12 พั้ลส์สองชุดหรือมากกว่าเข้าด้วยกันแบบอนุกรม เช่นที่ใช้ในโครงการ Xiangjiaba เซี่ยงไฮ้ในประเทศจีนซึ่งใช้สองชุดในแต่ละ pole ที่ 400 กิโลโวลต์ดีซี 1,600 MW
สายเคเบิลใต้น้ำรับหน้าที่ครั้งแรกเป็น monopole อาจได้รับการอัพเกรดโดยการเพิ่มสายส่งและทำงานเป็น bipole ทีหลัง
รูปแบบ bipolar สามารถถูกนำมาปฏิบัติได้เพื่อที่ว่า ขั้วไฟฟ้าของฝั่งใดหรือทั้งสองฝั่งสามารถถูกเปลี่ยนได้ เพื่อให้การทำงานกลายเป็น 2 monopole แบบขนาน ถ้าสายส่งเส้นหนึ่งเสีย ระบบการส่งยังคงทำงานได้แต่ความสามารถลดลง การสูญเสียอาจเพิ่มขึ้นถ้า ground electride และสายส่งไม่ได้ถูกออกแบบให้มีกระแสเกินในการทำงานโหมดนี้ ในการลดการสูญเสียในกรณีนี้ สถานีช่สงกลางอาจถูกติดตั้งเพื่อให้ line segment ถูกปิดหรือทำให้ขนาน แบบนี้เคยทำที่ Inga–Shaba HVDC.
Back to back
สถานีแบบ Back to back (หรือ B2B สำหรับสั้น) เป็นโรงไฟฟ้าที่มี converter ทั้งสองแบบตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกันหรืออาคารเดียวกัน ความยาวของสายส่ง DC จะถูกทำให้สั้นที่สุด สถานี B2B ถูกนำมาใช้สำหรับ
Multi-terminal system
Config ที่พบมากที่สุดของการเชื่อมโยง HVDC ประกอบด้วยสองสถานีแปลงเชื่อมต่อกันด้วยสายส่งเหนือศีรษะหรือสายเคเบิลใต้ทะเล
ระบบหลายสถานีเชื่อมโยง HVDC ที่เชื่อมต่อมากกว่าสองจุด เป็นของหายาก config ของระบบหลายสถานีอาจเป็นแบบอนุกรม แบบขนานหรือแบบผสม config แบบขนานมีแนวโน้มที่จะถูกใช้สำหรับสถานีการผลิตสูง และแบบอนุกรมสำหรับโรงการผลิตต่ำ ตัวอย่างคือ 2,000 MW ควิเบก-ระบบสายส่งนิวอิงแลนด์ในปี 1992 ซึ่งในปัจจุบันเป็นระบบหลายสถานีระบบ HVDC ที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ระบบหลายสถานีเป็นเรื่องยากที่จะนึกออก จากการใช้ระบบ LCC เพราะการพลิกผันพลังงานจะได้รับผลกระทบโดยการกลับขั้วของแรงดันไฟฟ้ากระแสตรง ซึ่งมีผลต่อตัวแปลงทั้งหมดที่เชื่อมต่อกับระบบ แต่ด้วยระบบ VSC การกลับทางของพลังงาน ทำได้โดยการสลับทิศทางของกระแส ทำให้ระบบหลายสถานีที่ต่อแบบขนานถูกควบคุมได้ง่ายมาก ด้วยเหตุนี้เองระบบหลายสถานีถูกคาดหวังว่าจะจะเป็นเรื่องธรรมดามากในอนาคตอันใกล้
Tripole
รูปแบบนี้จดสิทธิบัตรในปี 2004 จุดประสงค์สำหรับการแปลงระบบสายส่ง AC ที่มีอยู่ให้เป็น HVDC สายส่งสองเส้นในสามเส้นจะทำงานเป็น bipole เส้นที่สามจะถูกใช้เป็นขั้วคู่ขนานของ monopole ที่มีวาล์วย้อนกลับ (หรือวาล์วขนานเชื่อมต่อในขั้วตรงกันข้าม) monopole ขั้วขนานค่อยๆปล่อยกระแสจากขั้วหนึ่งไปอีกขั้วหนึ่ง สลับขั้วไฟฟ้าตลอดช่วงเวลาหลายนาที ตัวนำ bipole จะถูกโหลดไปทั้ง 1.37 หรือ 0.37 เท่าของขีดจำกัดความร้อนของมัน ในขณะที่ monopole ขนานอยู่ที่± 1 เท่าของขีดจำกัดความร้อน ค่ารวมของผลกระทบความร้อน RMS เป็นเหมือนกับว่าแต่ละตัวนำแบก 1.0 ของอัตรากระแสตลอดเวลา นี้จะช่วยให้ bipole นำกระแสได้มากขึ้น และใช้ประโยชน์จากสายส่งที่สามในการส่งพลังงานได้เต็มที่ กระแสที่สูงจะไหลไปตลอดความยาวของสายส่งแม้ว่าความต้องการใช้งานจะน้อย เพื่อละลายน้ำแข็งที่เกาะสาย
ณ ปี 2012 ยังไม่มีการแปลง tri-pole ทำงานจริง แม้ว่าสายส่งในประเทศอินเดียได้รับการดัดแปลงเป็น bipole HVDC ไปแล้ว (HVDC Sileru-Barsoor)
การใช้งานรูปแบบอื่นๆ
Cross-Skagerrak ประกอบด้วย 3 pole โดยที่ 2 pole จะสลับเป็นแบบคู่ขนานและ pole ที่สามใช้ขั้วไฟฟ้าตรงข้ามกับแรงดันไฟฟ้าที่สูงขึ้นกว่า การจัดรูปแบบที่คล้ายกันคือ HVDC ระหว่างเกาะในประเทศนิวซีแลนด์หลังจากการ upgrade ความจุในปี 1992 ซึ่งทั้งสอง converter เดิม (ใช้วาล์วปรอทอาร์ค) ถูกสลับเป็นขนานเปลี่ยนการป้อนขั้วเดียวกันและ converterตัวที่สามใหม่ (ทายริสเตอร์) ติดตั้งพร้อมขั้วไฟฟ้าตรงข้ามและแรงดันไฟฟ้าที่สูงขึ้น config แบบนี้จบลงในปี 2012 เมื่อ converter เก่าทั้งสองตัวถูกแทนที่ด้วย converter แบบทายริสเตอร์เดี่ยวตัวใหม่
Corona discharge
การปล่อย Corona คือการสร้างไอออนในของเหลว (เช่นอากาศ) โดยการปรากฏตัวของสนามไฟฟ้าที่แรง อิเล็กตรอนจะถูกฉีกออกมาจากอากาศที่เป็นกลางและไอออนบวกหรืออิเล็กตรอนจะดึงดูดเข้าในตัวนำ ในขณะที่อนุภาคมีประจุล่องลอยออกไป ผลกระทบนี้จะสามารถก่อให้เกิดการสูญเสียพลังงานมากสร้างสัญญาณรบกวนวิทยุและเสียงรบกวน และสร้างสารพิษเช่นออกไซด์ของไนโตรเจนและโอโซนและทำให้เกิดประกายไฟโดดข้าม(arcing)
สายส่งทั้ง AC และ DC สามารถสร้าง Coronas ได้ ในกรณีแรกในรูปแบบของอนุภาคสั่น ในกรณีหลังในรูปของลมคงที่ เนื่องจากประจุจะเกิดขึ้นรอบตัวนำ, ระบบ HVDC อาจจะมีการสูญเสียประมาณครึ่งหนึ่งต่อหน่วยความยาวของระบบไฟฟ้าแรงสูง AC ที่ส่งพลังงานขนาดเดียวกัน กับการส่งแบบ monopolar การเลือกของขั้วไฟฟ้าของตัวนำที่ประจุพลังแล้วนำไปสู่​​ระดับของการควบคุมการปล่อยโคโรนา โดยเฉพาะเจาะจง ขั้วไฟฟ้าของไอออนที่ปล่อยออกมาสามารถควบคุมได้ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมในการสร้างโอโซน โคโรนาขั้วลบสร้างโอโซนมากกว่าโคโรนาขั้วบวกและสร้างมันไปตลอดแนวสายไฟ, การสร้างศักยภาพในการผลกระทบต่อสุขภาพ การใช้แรงดันไฟฟ้าที่เป็นบวกจะช่วยลดผลกระทบต่อโอโซนของสายส่ง HVDC ระบบ monopolar
ภาพรวม
ความสามารถในการควบคุมการไหลของกระแสไฟฟ้าผ่านวงจรเรียงกระแส HVDC และอินเวอร์เตอร์, การนำไปประยุกต์ใช้งานในการเชื่อมต่อกับโครงข่ายที่ไม่ synchronize กัน, การนำไปใช้กับเคเบิลใต้น้ำที่การเชื่อมต่อด้วยระบบ HVDC ถูกนำมาใช้ระดับประเทศหรือภูมิภาคสำหรับการแลกเปลี่ยนพลังงาน (ในอเมริกาเหนือการเชื่อมต่อ HVDC ได้แบ่งหลายส่วนของประเทศแคนาดาและสหรัฐอเมริกาเข้าสู่หลายๆภูมิภาคไฟฟ้าข้ามพรมแดนของประเทศ แม้ว่าวัตถุประสงค์ของการเชื่อมต่อเหล่านี้จะยังคงอยู่ในการเชื่อมต่อกริด AC ที่ไม่ได้ synchronize ของแต่ละประเทศก็ตาม) windfarms ในทะเลยังต้องการสายเคเบิลใต้ทะเลและกังหันลมผลิตไฟฟ้าของพวกเขาก็ไม่ synchronized ในการเชื่อมต่อในระยะไกลมากๆระหว่างสองสถานที่เช่นการส่งพลังงานจากโรงไฟฟ้​​าพลังน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ระยะไกลไปพื้นที่อยู่อาศัยในเมือง ระบบการส่งแบบ HVDC อาจเหมาะสมในการถูกนำมาใช้; หลายแผนของหลักการเหล่านี้ได้ถูกสร้างขึ้น สำหรับการเชื่อมโยงไปยังไซบีเรีย แคนาดาและสแกนดิเนเวียเหนือ ค่าใช้จ่ายของสายส่งที่ลดลงของ HVDC ยังทำให้โครงการมันมีความเป็นไปได้
การเชื่อมโยงเครือข่าย AC
สายส่ง AC สามารถเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย AC ที่ synchronize แลัวและมีความถี่เดียวกันเท่านั้น อันเนื่องจากข้อจำกัดเกี่ยวกับความแตกต่างของเฟสที่อนุญาตระหว่างปลายทั้งสองของสายส่ง หลายพื้นที่ที่ต้องการแชร์พลังงานมีเครือข่ายที่ไม่ synchronize กริดพลังงานของสหราชอาณาจักร, ยุโรปเหนือและทวีปยุโรปไม่ปึกแผ่นเข้าสู่เครือข่ายข้อมูลให้เป็นหนึ่งเดียว ญี่ปุ่นมีเดครือข่ายทั้งความถี่ 50 Hz และ 60 Hz ทวีปอเมริกาเหนือในขณะที่ใช้ไฟที่ 60 Hz ไปทั่ว ยังแบ่งออกเป็นภูมิภาคที่ไม่ synchronize: ตะวันออก, ตะวันตก, เท็กซัส, ควิเบกและอลาสก้า บราซิลและปารากวัยซึ่งแชร์โรงไฟฟ้าพลังน้ำจากเขื่อน Itaipu ที่ยิ่งใหญ่ ใช้ไฟ 60 Hz และ 50 Hz ตามลำดับ แต่ระบบ HVDC ทำให้มันเป็นไปได้ที่จะเชื่อมต่อระหว่างเครือข่าย AC ที่ไม่ synchronize และยังเพิ่มความเป็นไปได้ในการควบคุมแรงดันไฟฟ้า AC และการไหลเวียนของ reactive power
เครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่เชื่อมต่อกับสายส่ง AC ยาวๆ อาจจะไม่แน่นอนและหลุดออกจากการ synchronize กับระบบไฟ AC ที่อยู่ไกลๆ การเชื่อมต่อระบบสายส่งด้วย HVDC อาจทำให้มันเป็นไปได้ทางเศรษฐกิจที่จะใช้เชื่อมโยงหลายแหล่งผลิตเข้าด้วยกัน เช่น ฟาร์มลมที่ตั้งอยู่นอกชายฝั่งอาจใช้ระบบ HVDC ในการเก็บรวบรวมพลังงานจากเครื่องปั่นไฟที่ไม่ synchronize จากหลายแหล่งก่อนส่งผ่านไปยังฝั่งด้วยสายเคเบิลใต้น้ำ.
อย่างไรก็ตาม โดยทั่วไปแล้ว ระบบเชื่อมต่อระหว่างกันด้วย HVDC ระหว่าง AC สองภูมิภาค ต้องใช้ converter ที่มีราคาสูง ทำให้ค่าใช้จ่ายเริ่มต้นมีค่าสูง เมื่อเทียบกับ HVAC โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในการส่งระยะทางสั้นๆ. ดังนั้น HVDC จะถูกกว่า HVAC ในการส่งระยะไกลๆ ระยะ break-even อยู่ที่ประมาณ 50 กิโลเมตรสำหรับสายเคเบิลใต้น้ำและอาจจะ 600-800 กิโลเมตรสำหรับสายเคเบิลอากาศ ค่าใช้จ่ายด้านเคเบิลทองแดงมีแต่จะสูงขึ้น แต่ค่าใช้จ่ายด้านอิเล็คโทรนิกส์มีแต่จะลดลง
superhighways ของไฟฟ้าทดแทน
การศึกษาจำนวนมากได้เน้นประโยชน์ของซุปเปอร์กริดวงกว้างๆที่อาจเกิดขึ้นจากจากระบบ HVDC เนื่องจากระบบสามารถบรรเทาผลกระทบจากความไม่แน่นอนโดยการเฉลี่ยและการทำให้เรียบของกระแสไฟฟ้าที่ออกมาจากฟาร์มลมหรือฟาร์มพลังงานแสงอาทิตย์ที่เพี้ยนเนื่องจากแหล่งผลิตของแต่ละที่ตามภูมิศาสตร์ การศึกษาของ Czisch สรุปว่ากริดครอบคลุมขอบของทวีปยุโรปสามารถนำพลังงานทดแทน 100% (70% ลม,ชีวมวล 30%) ที่ระดับใกล้เคียงกับราคาของวันนี้ มีการถกเถียงเรื่องความเป็นไปได้ทางเทคนิคของข้อเสนอ [37] และความเสี่ยงทางการเมืองที่เกี่ยวข้องในการส่งพลังงานข้ามจำนวนมากของพรมแดนระหว่างประเทศ.
การก่อสร้าง superhighways พลังงานสีเขียวดังกล่าวได้รับการสนับสนุนในแบบแปลนที่ถูกปล่อยออกมาจากสมาคมพลังงานลมอเมริกันและสมาคมอุตสาหกรรมพลังงานแสงอาทิตย์ในปี 2009. "ซุปเปอร์ไฮเวย์สีเขียว" Sunrise Powerlink ระยะทาง 117 ไมล์ 500 กิโลโวลต์ ซึ่งอย่างไรก็ตาม เป็นสายส่ง AC เสร็จสมบูรณ์โดย SDG & E ในปี 2012 เชื่อมต่อพลังงานลมจาก Imperial Valley ไป San Diego
เพอร์คิน วอร์เบ็ค
เพอร์คิน วอร์เบ็ค (Perkin Warbeck) (? - (23 พฤศจิกายน ค.ศ. 1499) เพอร์คิน วอร์เบ็คเป็นผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์อังกฤษระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 7 วอร์เบ็คอ้างตนว่าเป็นริชาร์ดแห่งชรูว์สบรี ดยุคแห่งยอร์คที่ 1 (Richard of Shrewsbury, 1st Duke of York) พระราชโอรสองค์รองในสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4 แห่งอังกฤษ วอร์เบ็คมาจากตระกูลเฟล็มมิงเกิดที่ตูร์เนราวปี ค.ศ. 1474 “เพอร์คิน วอร์เบ็ค” ของตำนานเดิมอ้างตนว่าเป็นลูกของข้าราชการฝรั่งเศส จอห์น เดอ แวร์เบ็คก์ และ แค็ทเธอริน เดอ ฟาโร
เพราะการที่ไม่ทราบชะตากรรมของริชาร์ดแห่งชรูว์สบรีผู้ที่เป็นหนึ่งในเจ้าฟ้าสองพระองค์ทีถูกนำไปจำขังในหอคอยแห่งลอนดอน (นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าริชาร์ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1483) การอ้างของวอร์เบ็คจึงมีผู้เชื่ออยู่บ้างแต่จะเชื่อจริงหรือมีความต้องการแอบแฝงที่จะโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าเฮนรีก็ไม่เป็นที่ทราบ นักประวัติศาสตร์กล่าวว่ากรณีของวอร์เบ็คทำให้พระเจ้าเฮนรีหมดเงินไปกว่า 13,000 ปอนด์ (ราว 6.4 ล้านปอนด์ในปี ค.ศ. 2007) ซึ่งเป็นการดึงพระราชทรัพย์จากท้องพระคลังที่มีปัญหาอยู่แล้ว
อ้างอิง
1499
พรรคแรงงาน
พรรคแรงงาน อาจหมายถึง
ลีมาซอล
ลีมาซอล (Λεμεσός, Lemesós;, Limasol/Leymosun; Limassol, Lemesos) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศไซปรัส มีประชากร 235,056 คน (ค.ศ. 2011) เป็นเมืองใหญ่สุดด้านภูมิศาสตร์ และเป็นเทศบาลที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะ ตั้งอยู่บนฝั่งอ่าวอะโครตีรี บนชายฝั่งทางทิศใต้ของเกาะ
ซูงาโมะ
ซูงาโมะ เป็นย่านหนึ่งในเขตโทะชิมะ กรุงโตเกียว มีถนนจิโซะอันเป็นแหล่งการค้าของผู้มีอายุ มีอีกฉายาหนึ่งว่า "ฮาราจูกุของสตรีสูงอายุ" ตั้งอยู่ระหว่างจุดตัดของเส้นทางรถไฟสายยามาโนเตะกับถนนทางหลวงหมายเลข 17
โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง
โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง ตั้งอยู่เลขที่ 154 หมู่ 8 ต.บางพลีใหญ่ อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ 10540 เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่1-6 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรปราการ เขต 2
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุงก่อตั้งปี พ.ศ. 2452(ร.ศ.128) ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 โดยริเริ่ม คือ พระครูอรรถโกวิทวุฒิคุณ (กิ่ม แจ่มแจ้ง) หรือหลวงปู่กิ่ม เจ้าอาวาสวัดบางพลีใหญ่กลาง ร่วมกับ ปลัดกรมราชบัณฑิตย์ขวา คือ พระราชาภิรมย์ และนายบุญ กาญจนพันธ์ ได้จัดตั้งโรงเรียนภาษาไทย ทำนองโรงเรียนราษฎร์อนุบาลเชลยศักดิ์ในเขตวัดบางพลีใหญ่กลางโดยอาศัยศาลาวัดเป็นที่เรียน เปิดสอนตั้งแต่ชั้นมูลถึงชั้นประถมเบื้องต้น มีพระฉัตรเป็นครูใหญ่ ต่อมาเปิดสอนถึงชั้นประโยคมัธยมศึกษาตอนต้น
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2486 ถึง พ.ศ. 2488) กรุงเทพฯ ถูกระเบิดอย่างรุนแรง โรงเรียนเทพศิรินทร์ โรงเรียนสวนกุหลาบ และโรงเรียนไตรมิตรได้อพยพหลบภัยมาเรียนที่โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง แต่เมื่อสงครามสงบนักเรียนที่มีภูมิลำเนาอยู่อำเภอบางพลีไม่ยอมอพยพกลับโรงเรียนเดิม กระทรวงศึกษาธิการจึงได้อนุมัติให้เปิดสอนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ตั้งแต่ปีการศึกษา 2498 ต่อมากระทรวงศึกษาธิการยกฐานะให้เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษเมื่อ พ.ศ. 2537
ปัจจุบัน โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง อยู่เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 6 ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา โรงเรียนบางพลีราษฎร์บำรุง ได้มีการพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง นับเป็นโรงเรียนที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงของจังหวัดสมุทรปราการ เป็นที่ยอมรับของผู้ปกครองและชุมชนบางพลีตลอดมา
คณะสี
มี6คณะสีดังนี้
น้ำมันกัญชง
น้ำมันกัญชง (cbd oil, hemp oil) หรือ น้ำมันเมล็ดกัญชง (hempseed oil) เป็นน้ำมันพืชสกัดจากเมล็ดกัญชง โดยที่สกัดเย็นและไม่ทำให้บริสุทธิ์เพิ่มจะมีสีคล้ำจนถึงสีเขียวใส ๆ มีรสชาติออกจะคล้ายถั่ว สียิ่งคล้ำเท่าไร รสชาติก็จะออกคล้าย ๆ หญ้ายิ่งเท่านั้น ไม่ควรสับสนน้ำมันนี้กับน้ำมันกัญชา (สกุล Cannabis) ซึ่งเป็นน้ำมันที่มีสารเตตร้าไฮโดรแคนนาบินอลจากดอกกัญชา ซึ่งนักวิชาการบางท่าน อ้างว่ามีคุณสมบัติทางการแพทย์
รายละเอียด
น้ำมันบริสุทธิ์จะใสและไร้สี จืด และไม่มีวิตามินและสารต้านอนุมูลอิสระที่มีตามธรรมชาติ มักใช้ในผลิตภัณฑ์ดูแลผิวพรรณ ในทางอุตสาหกรรม น้ำมันใช้ทำน้ำมันหล่อลื่น สี หมึก เชื้อเพลิง และพลาสติก และยังใช้เพื่อผลิตสบู่ แชมพู และผงซักฟอกอีกด้วย น้ำมันมีอัตราส่วนกรดไขมันจำเป็นโอเมกา-6 ต่อโอเมกา-3 ที่ 3:1 สามารถใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับการผลิตไบโอดีเซลปริมาณมาก ๆ
การผลิต
น้ำมันกัญชงผลิตมาจากกัญชง (Cannabis sativa) พันธุ์ต่าง ๆ ที่มีเตตร้าไฮโดรแคนนาบินอล (THC) น้อย ซึ่งเป็นสารออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทที่พบในพืชพวกกัญชาโดยในน้ำมันกัญชงจะพบสาร CBD ที่ไม่มีฤทธิ์กระตุ้นต่อจิตและประสาทในจำนวนมากกว่า กระบวนการผลิตปกติจะเริ่มด้วยการทำความสะอาดดอย่างดี (99.99%) ก่อนที่จะบดอัดเมล็ด เพราะส่วนอื่น ๆ ของพืชที่ติดกับเมล็ดอาจมีสาร THC
สารอาหาร
ประมาณ 49% ของเมล็ดโดยน้ำหนักเป็นน้ำมันที่รับประทานได้ 76% จากนั้นเป็นกรดไขมันจำเป็น คือ กรดไขมันโอเมกา-6 รวมทั้งกรดลิโนเลอิก (LA, 54%) และกรดลิโนเลนิกแกมมา (GLA, 3%), กรดไขมันโอเมกา-3 คือกรดลิโนเลนิกอัลฟา (ALA, 17%) นอกเหนือไปจากไขมันไม่อิ่มตัวมีพันธะคู่เดี่ยว (5-11%) และ stearidonic acid (2%) น้ำมันเมล็ดกัญชงมีไขมันอิ่มตัว 5-7% เมื่อเทียบกับน้ำมันที่ใช้ปรุงอาหารอื่น ๆ น้ำมันกัญชงมีกรดไขมันอิ่มตัวน้อย แต่ก็ให้พลังงาน 9 กิโลแคลอรี/กรัมเหมือนน้ำมันอื่น ๆ
น้ำมันกัญชงมีจุดก่อควัน (smoke point) ค่อนข้างต่ำ จึงไม่เหมาะสำหรับใช้ผัด/ทอด ดังนั้น จึงใช้โดยหลักเพื่อรับประทานหรือเป็นอาหารเสริม
ใช้เคลือบ/ขัดเงาไม้
น้ำมันกัญชงเป็นน้ำมันชักแห้ง (drying oil) คือสามารถกลายเป็นพอลิเมอร์ที่แข็ง เพราะคุณสมบัตินี้ จึงสามารถใช้โดยตนเองหรือผสมกับน้ำมัน เรซิน และตัวทำละลายอื่น ๆ เป็นตัวเคลือบหรือตัวชักเงาไม้ เป็นสารประสานสีในสีน้ำมัน เป็นสารทำให้ยืดหยุ่น (plasticizer) และทำให้แข็งในพัตตี คือสามารถใช้คล้ายกับน้ำมันลินซีดและน้ำมันตังอิ๊ว (tung oil)
การก่อสร้าง
การก่อสร้าง (construction) คือกิจกรรมหรือการกระทำที่ทำให้เกิด การประกอบหรือการติดตั้ง ให้เกิดเป็นอาคาร โครงสร้าง ระบบสาธารณูปโภค หรือส่วนประกอบของสิ่งที่กล่าวข้างต้น และมักจะหมายถึงงานทางด้านโยธาเป็นส่วนใหญ่
การก่อสร้างเป็นการปฏิบัติวิชาชีพแขนงหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยงานไม้ งานคอนกรีต งานปูนก่อฉาบ งานเหล็ก ช่างซึ่งปฏิบัติงานในงานแขนงนั้นๆ ก็จะเรียกตามประเภทของงานนั้นๆ เช่น ช่างไม้ ช่างปูน ฯลฯ คำที่เรียกโดยรวมก็คือ ช่างก่อสร้าง และผู้ที่มีอาชีพลงทุนรับจ้างทำงานก่อสร้างจะเรียกทั่วๆ ไปว่า ผู้รับเหมา ผู้รับเหมาก่อสร้างที่จดทะเบียนในรูปแบบนิติบุคคล จะมีชื่อเรียกโดยทั่วไปว่า บริษัทรับสร้างบ้าน
ประเภทของโครงการก่อสร้าง
งานอาคาร ได้แก่
งานระบบชลประทาน ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น
- เว็บไซต์รวบรวมข้อมูลผู้ให้บริการเกี่ยวกับการ ก่อสร้าง
นักกำหนดอาหาร
นักกำหนดอาหาร (Dietitian) เป็นบุคลากรสาธารณสุข ที่มีการรับรองโดยสมาคมวิชาชีพ เช่น ในสหรัฐอเมริการับรองโดย Academy of Nutrition and Dietetics หรือ ในประเทศไทยรับรองโดยสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทย
นักกำหนดอาหารเป็นผู้ที่นำความรู้ทางด้านโภชนาการมากำหนดปริมาณอาหารและสารอาหารที่เหมาะสมกับสภาวะร่างกายของผู้ป่วย และสามารถถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้ป่วยจนสามารถเลือกรับประทานอาหารให้เหมาะสมกับสภาวะร่างกาย
มักมีการเข้าใจผิดเกี่ยวกับบทบาทของนักโภชนาการ และ นักกำหนดอาหาร นักโภชนาการ คือ ผู้ที่ทำหน้าที่ให้คำแนะนำเกี่ยวกับผลกระทบอาหารและสารอาหารต่อสุขภาพ แตกต่างจากนักกำหนดอาหารที่นอกจากจะต้องมีความรู้ด้านโภชนาการแล้ว ยังต้องมีความรู้ในด้านการให้คำปรึกษาผู้ป่วยด้วย
ในประเทศไทย นักกำหนดอาหารวิชาชีพจะต้องมีความรู้ตามข้อกำหนดของสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทย ประกอบด้วย องค์ความรู้ด้านโภชนบำบัดทางการแพทย์ (Medical Nutrition Therapy) และการให้คำปรึกษา (Diet Counseling) องค์ความรู้ด้านการบริหารจัดการงานโภชนาการ (Food Service Management) องค์ความรู้ด้านโภชนาการพื้นฐาน (Basic Nutrition) องค์ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร (Food Sciences) และองค์ความรู้ด้านการวิจัย (Nutrition and Dietetics Research) โดยปัจจุบัน สถาบันอุดมศึกษาของไทยเปิดทำการเรียนการสอนในสาขาด้านการกำหนดอาหารที่ผู้สำเร็จการศึกษามีสิทธิ์สอบเพื่อขึ้นทะเบียนเป็นนักกำหนดอาหารวิชาชีพกับสมาคมนักกำหนดอาหารแห่งประเทศไทยนั้น อาทิ เช่น หลักสูตรโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะสหเวชศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สาขาวิชาโภชนบำบัดและการกำหนดอาหาร คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา สาขาวิชาโภชนาการและโภชนบำบัด หรือ สาขาวิชาโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา สาขาวิชาโภชนวิทยาและการกำหนดอาหาร คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สาขาวิชาโภชนศาสตร์ การกำหนดอาหารและอาหารควปลอดภัย หรือ สาขาวิชาโภชนาการและการกำหนดอาหาร คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นต้น
เพอร์เพิลฮาร์ต
เพอร์เพิลฮาร์ต (Purple Heart, PH) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์ทางทหารของสหรัฐที่ปูนบำเหน็จในนามของประธานาธิบดีให้แก่ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่ทั้งในและภายหลังจากวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1917 กับกองทัพสหรัฐ เมื่อนับรวมกับแบดจ์ออฟมิลิเทรีเมริต (ซึ่งมีรูปหัวใจที่ทำด้วยผ้าสีม่วง) ที่มีมาก่อน เพอร์เพิลฮาร์ตเป็นรางวัลปูนบำเหน็จแก่ทหารที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงมอบให้แก่สมาชิกกองทัพสหรัฐ รางวัลปูนบำเหน็จเพียงรางวัลเดียวก่อนหน้านี้คือฟิเดลิตีมิแดเลียนซึ่งปัจจุบันไม่มีแล้ว หอเกียรติยศเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติตั้งอยู่ที่นิววินด์เซอร์ รัฐนิวยอร์ก
ประวัติ
ณ ค.ศ. 2009 เนชั่นแนล จีโอกราฟิก ประมาณการจำนวนเพอร์เพิลฮาร์ตไว้ดังนี้:
ทุก ๆ วันที่ 7 สิงหาคมของทุกปี เป็น "วันเพอร์เพิลฮาร์ตแห่งชาติ"
อัลติโม ดราก้อน
โยชิฮิโร อาซาอิ (浅井 嘉浩; 12 ธันวาคม ค.ศ. 1966 – ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อัลติโม ดราก้อน (Último Dragón; ウルティモ ドラゴン) เป็นทั้งนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวญี่ปุ่น นอกจากนี้ยังได้มีการฝึกฝนในประเทศญี่ปุ่น อาซาอิได้เรียนรู้การต่อสู้ในรูปแบบลูชาลีเบรเมื่อครั้งที่แสดงผลงานในเม็กซิโก เขามีชื่อเสียงจากท่าโจมตี "อาซาอิมูนซอลท์"
อาซาอิได้รับการบันทึกว่าเป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่ร่วมแข่งขันพร้อมกันในรายการต่างๆมากที่สุด ณ วันที่ 11 ตุลาคม ค.ศ. 1966 เขาชนะรายการเจ-คราวน์ ในการรวมตัวกันของประเภทจูเนียร์ (รุ่นไลท์เวท) จากการสนับสนุนของนานาประเทศ ในขณะที่เขายังได้ร่วมรายการ NWA เวิลด์มิดเดิลเวทแชมเปี้ยนชิป ในช่วงนี้เองที่เขากลายเป็นแชมป์ WCW เวิลด์ครุยเซอร์เวท ส่งผลให้เขาเป็นนักมวยปล้ำที่ได้รับการประดับชื่อมากที่สุดตามประวัติศาสตร์ที่ได้บันทึกไว้ นับจากวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 1996 ตลอดจนถึง 27 มกราคม ค.ศ. 1997 เขาก็ได้ครองความเป็นจ้าวแห่งการแข่งขัน และได้ป้องกันแชมป์ในสิบรายการ ซึ่งยังคงได้รับการบันทึกอยู่บนแท่นจนถึงบัดนี้ อาซาอิสามารถพูดภาษาสเปนได้อย่างคล่องแคล่ว และพำนักอยู่ ณ ประเทศเม็กซิโกเป็นระยะเวลาหลายปี
มวยปล้ำอาชีพ
ชื่อ "อัลติโม ดราก้อน" หมายถึง "มังกรตัวสุดท้าย" ในภาษาสเปน ซึ่งได้รับการนำมาใช้สมมติชื่อของอาซาอิ โดยอ้างว่าเป็นศิษย์คนสุดท้ายของนักสู้ระดับตำนานนามว่า บรูซ ลี ซึ่งมีชื่อเล่น คือ "เดอะดราก้อน" ประเด็นการสมมติชื่อได้ถูกลืมในภายหลัง แต่การใช้ชื่อนี้ยังคงอยู่
ผลงานภาพยนตร์
อัลติโม ดราก้อน ร่วมนำแสดงในภาพยนตร์สองเรื่องเมื่อช่วง ค.ศ. 2008 กับภาพยนตร์ชุดแรกในชื่อ Bloodstained Memoirs ซึ่งมีคริส เจอริโค, ร็อบ แวน แดม, มิค โฟลีย์ และเคย์จิ มูโตะ ร่วมนำแสดง โดยฉากของอัลติโม ดราก้อน ได้รับการถ่ายทำในสหราชอาณาจักรและอิตาลี ส่วนอีกเรื่องคือ อัลติโม ดราก้อน ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนที่รู้จักภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยนอกจากการเป็นตัวเอกของอัลติโม ดราก้อน ภาพยนตร์ชุดนี้ยังเป็นเรื่องราววีรบุรุษของศิลปะการต่อสู้เรื่องหนึ่ง
จังหวัดกระบี่
กระบี่ เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย เป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของภาคใต้ มีแหล่งท่องเที่ยวหลายแห่ง เช่น หาดทรายขาว น้ำทะเลใส ปะการัง ถ้ำ และหมู่เกาะน้อยใหญ่กว่า 100 เกาะ และเป็นที่ตั้งของเรือนรับรองที่ประทับแหลมหางนาค
ประวัติ
จากหลักฐานทางโบราณคดีสันนิษฐานได้ว่า บริเวณเมืองกระบี่เคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณก่อนประวัติศาสตร์ และต่อเนื่องมาจนถึงสมัยประวัติศาสตร์ ดินแดนนี้เดิมคือ บันไทยสมอ มีสภาพเป็นชุมชนเล็ก ๆ ขึ้นอยู่กับอาณาจักรนครศรีธรรมราช เมื่อถึงสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เจ้าพระยานคร (น้อย) ได้มอบหมายให้ปลัดเมืองไปตั้งเพนียดคล้องช้างที่กระบี่ ทำให้ผู้คนอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานกันมากขึ้นจนกลายเป็นชุมชนใหญ่ ต่อมายกฐานะเป็น แขวงเมืองกาสัย หรือ ปกาสัย ขึ้นต่อเมืองนครศรีธรรมราช
ประมาณปี พ.ศ. 2415 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้ทรงพระกรุณา โปรดเกล้าฯ ให้ยกฐานะขึ้นเป็นเมืองปกาสัย และพระราชทานนามว่า เมืองกระบี่ เมื่อได้ประกาศตั้งขึ้นเป็นเมืองแล้วโปรดเกล้าฯ ให้ตั้งที่ทำการอยู่ที่ตำบลกระบี่ใหญ่ (บ้านตลาดเก่า) ในท้องที่อำเภอเมืองกระบี่ปัจจุบัน มีหลวงเทพเสนาเป็นเจ้าเมืองกระบี่คนแรก จนในปี พ.ศ. 2418 เมืองกระบี่ได้แยกออกจากการปกครองของเมืองนครศรีธรรมราช เป็นเมืองจัตวาขึ้นตรงต่อกรุงเทพ และ ในปี พ.ศ. 2443 สมัยพระยารัษฎานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซิมบี๊ ณ ระนอง) เป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลภูเก็ต ได้ย้ายที่ตั้งเมืองไปอยู่ตำบลปากน้ำ ซึ่งอยู่ใกล้ปากอ่าวเป็นร่องน้ำลึก ให้เป็นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดจนถึงปัจจุบันนี้
สภาพภูมิประเทศ
สภาพภูมิประเทศโดยทั่วไปของจังหวัดกระบี่ ทางตอนเหนือประกอบด้วยเทือกเขายาวทอดตัวไปในแนวเหนือใต้ สลับกับสภาพพื้นที่แบบลูกคลื่นลอนลาด และลอนชัน มีที่ราบชายฝั่งทะเลด้านตะวันตก บริเวณทางใต้ มีสภาพภูมิอากาศเป็นภูเขากระจัดกระจาย สลับกับพื้นที่แบบลูกคลื่น ส่วนบริเวณทางตอนใต้สุดและตะวันตกเฉียงใต้ มีสภาพพื้นที่เป็นแบบลูกคลื่นลอนลาดจนถึงค่อนข้างเรียบ และมีภูเขาสูง ๆ ต่ำ ๆ สลับกันไป บริเวณด้านตะวันตกมีลักษณะ เป็นชายฝั่งติดกับทะเลอันดามันยาวประมาณ 160 กิโลเมตร ประกอบด้วยหมู่เกาะน้อยใหญ่ประมาณ 130 เกาะ แต่เป็นเกาะที่มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 13 เกาะ เกาะที่สำคัญได้แก่ เกาะลันตา เป็นที่ตั้งของอำเภอเกาะลันตา และเกาะพีพี ซึ่งอยู่ในเขตอำเภอเมืองกระบี่ เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สวยงามติดอันดับของโลก บริเวณตัวเมืองมีแม่น้ำกระบี่ ยาวประมาณ 5 กิโลเมตร ไหลผ่านลงสู่ทะเลอันดามัน ที่ ตำบลปากน้ำ นอกจากนี้ยังมีคลองปกาสัย คลองกระบี่ใหญ่ และคลองกระบี่น้อย ซึ่งมี่ต้นกำเนิดมาจากเทือกเขาพนมเบญจา เทือกเขาที่สูงที่สุดในจังหวัดกระบี่
สภาพภูมิอากาศ
จังหวัดกระบี่ มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้มีฝนตกชุกตลอดปี และมีเพียง 2 ฤดู คือ
การปกครองส่วนภูมิภาค
การปกครองแบ่งออกเป็น 8 อำเภอ 53 ตำบล 389 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
มีการแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่น ดังนี้
รถโดยสารประจำทาง
มีรถโดยสารปรับอากาศของบริษัท ขนส่ง จำกัด และของเอกชน บริษัท ลิกไนท์ ทัวร์ สายกรุงเทพฯ-กระบี่ ออกจากสถานีขนส่งสายใต้ ถนนบรมราชชนนี ทุกวัน วันละหลายเที่ยว ใช้เวลาเดินทางประมาณ 11–12 ชั่วโมง
รถไฟ
จากสถานีรถไฟกรุงเทพ(หัวลำโพง) ลงได้ 3 สถานี คือ
เครื่องบิน
ปัจจุบันมีสายการบินภายในประเทศ คือ การบินไทย แอร์เอเชีย บางกอกแอร์เวย์ ไทยแอร์เอเชีย นกแอร์ ไทยไลอ้อนแอร์ ไทยเวียดเจ็ท ไทยสไมล์
เขตนากาโนะ
เขตนากาโนะ เป็น 1 ใน 23 เขตพิเศษของกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ในปี พ.ศ. 2548 มีจำนวนประชากรประมาณ 297,998 คน และมีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 15.59 ตารางกิโลเมตร
ศิลปิน
ศิลปิน (artist) เป็นกลุ่มบุคคลที่แสดงความคิดออกมาในรูปแบบต่าง ๆ ไม่ว่าจะใช้สัญลักษณ์ การแสดงออกทางร่างกาย การใช้เสียง การใช้อุปกรณ์ หรือการวาด
แอนน์ แลนเดอร์ตอบปัญหาชีวิต
แอนน์ แลนเดอร์ เป็นนามปากกา ในคอลัมน์ตอบปัญหา ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ (Chicago Sun-Times) ของนักเขียนคอลัมน์ชื่อ รูท  ครอวลี (Ruth Crowley)  ซึ่งเริ่มตีพิมพ์คอลัมน์นี้มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1943    ต่อมาคอลัมน์ตอบปัญหานี้ถูกโอนมาอยู่ในความรับผิดชอบของ เอสเทอร์ พอลลิน ไฟร์ดแมน ลีดเดอร์เรอร์ ในปี ค.ศ. 1955 หรือประมาณ 12 ปีต่อมา      นับเป็นเวลาประมาณ 56 ปีแล้วที่คอลัมน์ “ถามแอนน์ แลนเดอร์ (Ask Ann Landers)” ได้รับการตีพิมพ์และเป็นคอลัมน์ที่ได้รับความนิยม ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ต่าง ๆ ทั่วทั้งแถบอเมริกาเหนือ   อันเนื่องมาจากความนิยมอ่าน ความแพร่หลายและตีพิมพ์มาอย่างยาวนาน  จนอาจกล่าวได้ว่า ทั้งการถามคำถามและข้อแนะนำที่ได้จากคอลัมน์นี้ เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม และสถาบัน ๆ หนึ่งของชาวอเมริกันก็ว่าได้
รูท ครอวลี (1943 – 1955)
รู้ท ครอวลี เป็นนางพยาบาลในเมืองชิคาโก เดิมเธอเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับการดูแลเด็กเล็กในหนังสือพิมพ์เดอะซัน (The Sun) มาตั้งแต่ปี 1941 นามปากกา Ann Lander นั้น  เธอนำมาจากนามสกุลของครอบครัวเพื่อน และปิดบังไม่ให้ชื่อจริงของเธอที่ใช้เขียนคอลัมน์  (ซึ่งต่างจาก ลี๊ดเดอร์เรอร์ (Lederer)    ผู้เขียนคอลัมน์นี้ต่อจากเธอ)  ครอวลีเขียนคอลัมน์ตอบปัญหามีชื่อเสียงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1948 ถึงปี 1951  หลังจากปี 1951 แล้ว คอลัมน์ของเธอถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ชิคาโก ซัน-ไทมส์ และหนังสือพิมพ์อื่น ๆ อีก 26 ฉบับ จนเธอถึงแก่กรรมในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1955
ครอวลี่เขียนคอลัมน์ตอบปัญหานี้ยาวนานกว่า 9 ปี ในชื่อว่า แอนน์ แลนเดอร์ หลังจากครอวลี่ถึงแก่กรรมแล้ว มีนักเขียนคนอื่นมาตอบจดหมายแทนเธออยู่ในช่วงสั้น ๆ  รวมถึง คอนนี่ แชนเซลเลอร์ (Connie Chancellor)  แต่ที่มีชื่อเสียงยาวนานที่สุดคือ เอสเทอร์ ลีดเดอร์เรอร์ (Esther Pauline Friedman Lederer  1955 – 2002)
รอเบิร์ต ไคลฟ์
พลตรี รอเบิร์ต ไคลฟ์ บารอนที่ 1 แห่งไคลฟ์ (Robert Clive, 1st Baron Clive; 29 กันยายน ค.ศ. 1725 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1774) หรือเป็นที่รู้จักในนาม ไคลฟ์แห่งอินเดีย (Clive of India) เป็นหนึ่งในนักการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ เขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของบริติชอินเดีย เขาสามารถมีชัยในยุทธการที่ปลาศีในปี ค.ศ. 1757 ทำให้แคว้นเบงกอลซึ่งเป็นแคว้นที่ร่ำรวยที่สุดของอินเดียในขณะนั้นตกเป็นดินแดนในบังคับของบริษัทอินเดียตะวันออกโดยสมบูรณ์ สร้างความมั่งคั่งให้กับราชสำนักและรัฐบาลอังกฤษอย่างมาก หลังปกครองเบงกอลแล้ว เขาใช้เบงกอลเป็นฐานอำนาจของอังกฤษในการขยายอิทธิพลเพื่อยึดครองแคว้นและอาณาจักรต่างๆในอนุทวีปอินเดีย นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกรัฐสภาสังกัดพรรคทอรี
บิดาของไคลฟ์ได้แนะนำให้เขาเข้ารับราชการในตำแหน่งผู้แทนค้าต่างประจำบริษัทอินเดียตะวันออก ไคลฟ์จึงออกเดินทางไปยังอินเดียในปี ค.ศ. 1743 และไปแวะพักอยู่ที่บราซิลเป็นเวลาเก้าเดือน ทำให้เขาพอรู้ภาษาโปรตุเกส ในขณะนั้น บริษัทอินเดียตะวันออกมีเพียงนิคมขนาดเล็กๆชื่อว่าป้อมเซนต์จอร์จ (เมืองเจนไนในปัจจุบัน) ตั้งอยู่ริมชายฝั่งตะวันออกในอินเดียใต้ เขาเดินทางถึงป้อมเซนต์จอร์จในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1744 และเริ่มรับราชการที่นั่น อาทิ เป็นเสมียนร้านค้า, ผู้นับสต็อคสินค้าของบริษัทฯ ต่อมาในเดือนกันยายน ค.ศ. 1746 ป้อมเซนต์จอร์จถูกโจมตีโดยกองทหารฝรั่งเศส (เนื่องจากอังกฤษ-ฝรั่งเศสขัดแย้งกันอยู่ในสงครามสืบราชบัลลังก์ออสเตรีย) หลังถูกปิดล้อมได้หลายวันป้อมเซนต์จอร์จก็ถูกฝรั่งเศสเข้ายึดครอง
ซีโมเนอ ซีโมนส์
ซีโมเนอ โยฮันนา มารียา ซีโมนส์ (Simone Johanna Maria Simons) เป็นนักร้องชาวเนเธอร์แลนด์แนวดนตรีซิมฟอนิกเมทัล (symphonic metal) ชื่อ Epica เธอมีเสียงร้องแบบเมซโซ-โซปราโน (mezzo-soprano) ที่ทรงพลังและโดดเด่น
อื่น ๆ
1985
ลิตเติลเรดคอร์เวตต์
ลิตเติลเรดคอร์เวตต์ (Little Red Corvette) เป็นเพลงของพรินซ์ ในปี ค.ศ. 1983 จากอัลบั้ม 1999 ซึ่งเป็นที่ฮิตที่สุดในยุคนั้น และเป็นซิงเกิลแรกที่ติดอันดับท็อป 10 ชาร์ตของสหรัฐ,ติดอันดับที่ 6 ของบิลบอร์ดฮอต 100 นอกจากนี้ยังเป็นซิงเกิลแรกของเขาที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมในชาร์ตเพลงป๊อปกว่าเพลง R&B
คืนสิทธิ์ สุวรรณวัฒกี
คืนสิทธิ์ สุวรรณวัฒกี เกิดวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2512 มีพี่น้อง 4 คน ปุ๊ยเป็นลูกคนที่ 3 เป็นคนกรุงเทพฯ ปัจจุบันสมรสแล้ว ชั้นมัธยมศึกษาจบจากโรงเรียนวัดบวรนิเวศ และในระดับมหาวิทยาลัย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง คณะสถาปัตยกรรม ภาควิชานิเทศศิลป์ เอกภาพยนตร์
จุดเริ่มต้นเข้าสู่วงการ
ปุ๊ย-คืนสิทธิ์ เริ่มต้นก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการส่งผลงานเข้าประกวด ในรายการ “สี่ทุ่มสแควร์” ในการประกวดล้อเลียนโฆษณา จากการประกวดในงานนี้เอง เมื่อเขาเรียนจบในปี พ.ศ. 2535 ก็ทำให้เขาได้เข้าร่วมงานกับทางรายการโทรทัศน์สี่ทุ่มแสควร์ในทันทีในตำแหน่ง Editor (ช่างตัดต่อ) แล้วพัฒนาขึ้นเป็น คนเขียนสคริป และในปี พ.ศ. 2546 เขาก็ได้เป็นที่รู้จักในฐานะ “พีธีกร รายการตีสิบ”
จำนวนอตรรกยะ
จำนวนอตรรกยะ (irrational number) ในวิชาคณิตศาสตร์ คือจำนวนที่ไม่สามารถเขียนได้ในรูปเศษส่วนที่มีทั้งตัวเศษและส่วนเป็นจำนวนเต็มได้ หรือกล่าวได้ว่ามันไม่สามารถเขียนในรูป a/b ได้ เมื่อ a และ b เป็นจำนวนเต็ม และ b ไม่เท่ากับศูนย์ เห็นได้ชัดว่าจำนวนอตรรกยะคือจำนวนที่ไม่ว่าเขียนทศนิยมในฐานใดก็ตามจะไม่รู้จบ และไม่มีรูปแบบตายตัว แต่นักคณิตศาสตร์ก็ไม่ได้ให้นิยามจำนวนอตรรกยะเช่นนั้น จำนวนจริงเกือบทั้งหมดเป็นจำนวนอตรรกยะโดยนัยที่จะอธิบายต่อไปนี้
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดท่าเสา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 1 บ้านเก่า ตำบลท่าเสา อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร มีเนื้อที่ 12 ไร่ 3 งาน 70 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูนิเทศก์สาครธรรมหรือหลวงพ่อลำเจียกเป็นเจ้าอาวาส
จำนวนอตรรกยะ
จำนวนอตรรกยะบางจำนวนเป็นจำนวนพีชคณิต เช่น √<font style="text-decoration: overline">1 (รากที่สองของ 5) 0√<font style="text-decoration: overline">5 (รากที่สามของ 5) และสัดส่วนทอง แทนด้วยอักษรกรีก \varphi (ฟาย) หรือบางครั้ง \tau (เทา) ที่เหลือเป็นจำนวนอดิศัย เช่น π และ e
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดท่าเสาสร้างเมื่อ พ.ศ. 2474 เดิมเคยเป็นวัดร้างเก่าแก่มาก่อน ถูกทอดทิ้งมานานมาก อุโบสถหลังเก่าผุพังหมด จนในสมัยพระครูอาทรธรรมนิเทศก์ (ทองอยู่ อตฺตทีโป) อดีตเจ้าอาวาส ได้มาบูรณะใหม่ แรกเริ่มมีเพียงกุฏิมุงจากเล็ก ๆ มีลิงอาศัยบริเวณวัด สาเหตุที่ตั้งชื่อว่าวัดท่าเสาเป็นเพราะเคยเป็นสถานที่นำเสามาขึ้นสำหรับนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2481 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร ด้านการศึกษา มีโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ. 2525
จำนวนอตรรกยะ
เมื่ออัตราส่วนของความยาวของส่วนของเส้นตรงสองเส้นเป็นจำนวนอตรรกยะ เราเรียกส่วนของเส้นตรงทั้งสองเส้นนั้นว่าวัดไม่ได้ (incommensurable) หมายความว่า ทั้งสองเส้นไม่มีมาตรวัดเดียวกัน มาตรวัดของส่วนของเส้นตรง I ในที่นี้หมายถึงส่วนของเส้นตรง J ที่วัด I โดยวาง J แบบหัวต่อหางเป็นจำนวนเต็มจนยาวเท่ากับ I .
วัดท่าเสา (จังหวัดสมุทรสาคร)
อาคารเสนาสนะประกอบด้วย อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารไม้ 2 ชั้น กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2497 หอสวดมนต์ กว้าง 12 เมตร ยาว 22 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2531 กุฏิสงฆ์ จำนวน 3 หลัง ศาลาอเนกประสงค์ กว้าง 10 เมตร ยาว 29 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2529 ศาลาบำเพ็ญกุศล จำนวน 2 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก อาคารเสนาสนะอื่น ๆ คือ หอกลอง หอระฆัง หอฉัน และศาลาธรรมสังเวช
สุสานจีนบาบ๋า
สุสานจีนบาบ๋า (ตัวเต็ม: 福山亭 อ่านในภาษาฮกเกี้ยนว่า "ฮกซันเต็ง") เป็นสุสานสาธารณะของชาวจีนบาบ๋า ซึ่งเป็นกลุ่มชาวจีนฮกเกี้ยนที่มาจากประเทศสิงคโปร์ และถือเป็น 1 ใน 3 สุสานสาธารณะจีนในกลุ่มย่านแยกเดโช ถนนสีลมที่ยังหลงเหลืออยู่ ประกอบด้วยสุสานจีนบาบ๋า สุสานฮกเกี้ยน และสุสานและฌาปนสถานสมาคมจีนแคะ ตั้งอยู่ติดต่อกับถนนสีลม แขวงสีลม เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ประมาณ 5.77 ไร่ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2450
ในบรรดาสุสานสาธารณะจีนทั้งหมดในย่านแยกเดโชถนนสีลม สุสานจีนบาบ๋าเป็นสุสานที่มีขนาดใหญ่ที่สุด เป็นสุสานจีนเพียงแห่งเดียวที่ติดถนนสีลม และไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลรักษาโดยสมาคมจีน แต่อยู่ภายใต้ระบบกฎหมายทรัสต์ที่เรียกว่า ทรัสต์สุสานจีนบาบ๋า โดยทรัสต์ดังกล่าวเกิดขึ้นจากการรวมตัวของกลุ่มชาวจีนบาบ๋าในกรุงเทพมหานครเพื่อรวบรวมเงินและก่อตั้งเป็นสุสานจีนขึ้น และแต่งตั้งให้มีทรัสตี (trustee) ทำหน้าที่ดูแลรักษาพื้นที่ แม้กลุ่มชาวจีนบาบ๋าจะเป็นกลุ่มชาวจีนที่มีจำนวนน้อย แต่ก็ได้มีการรวมตัวกันจัดตั้งองค์กรในชื่อสโมสรจีนบาบ๋า (Strait Born Chinese Association, SBCA) ขึ้นในปี พ.ศ. 2458 มีจุดประสงค์หลักคือการช่วยเหลือเกื้อกูลด้านการเงินและค่าจัดการศพ ก่อนจะถูกยุบไปในช่วงเวลาต่อมา
ปัจจุบันสุสานจีนบาบ๋ามีหลุมฝังศพภายในประมาณ 200 หลุม หลุมสุดท้ายที่ฝังในสุสานระบุปี พ.ศ. 2504 ส่วนใหญ่มีสภาพที่ทรุดโทรมและถูกทิ้งร้าง เนื่องจากมีการถมพื้นที่และเทพื้นคอนกรีตโดยรอบหลุมฝังศพเพื่อเป็นที่จอดรถยนต์ ทำให้หลุมฝังศพส่วนใหญ่จมดิน เช่นเดียวกับสุสานจีนอีก 2 แห่ง ในกลุ่มสุสานแยกเดโช ถนนสีลม ที่มีการเปิดพื้นที่ให้เป็นที่จอดรถยนต์ทำให้พบว่าในช่วงวันธรรมดามีการจอดรถยนต์เต็มพื้นที่
มาจิโกะ โทโยชิมะ
มาจิโกะ โทโยชิมะ เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากเป็นคนที่มีเสียงหวานและอ่อนโยน บทส่วนใหญ่ที่โทโยชิมะได้รับจึงมักจะเป็นบทสาวเรียบร้อย  แต่จริงๆแล้วเธอก็สามารถพากย์บทอื่นๆ เช่น สาวแก่นเซี้ยว ได้ดีเช่นกัน เพื่อนสนิทในวงการของเธอคือ มาริโกะ ซูซูกิ กับ จิซุ โยเนโมโตะ ซึ่งเป็นเพื่อนที่ร่วมพากย์ เซนติเมนทัล กราฟฟิตี้ มาด้วยกัน และนอกจากนี้ก็ยังมี โฮโกะ คูวาชิมะ อีกหนึ่งคน โดยสมัยก่อนโทโยชิมะเคยออกอัลบั้มร่วมกับคูวาชิมะในนามของ GIRLS BE มาแล้ว
ประวัติ
วันเกิด : 28 ธันวาคม พ.ศ. 2514
บ้านเกิด : โทริเดะ จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น
สังกัด : อาโอนิโปรดักชัน
เขตอีโลโคส
เขตอีโลโคส (Rehiyon ng Ilocos; Ilocos Region; อีโลคาโน: Rehion/Deppaar ti Ilocos; ปังกาซีนัน: Sagor na Baybay na Luzon) หรือ เขตที่ 1 เป็นเขตหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ครอบคลุมพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะลูซอน ติดกับเขตบริหารคอร์ดิลเยราทางทิศตะวันออก, เขตลัมบักนางคากายันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกเฉียงใต้ และเขตกิตนางลูโซนทางทิศใต้ ส่วนทิศตะวันตกติดกับทะเลจีนใต้
จังหวัดของเขตนี้ได้แก่ อีโลโคสนอร์เต, อีโลโคสซูร์, ลาอูนยอน และปังกาซีนัน ศูนย์กลางของเขตอยู่ที่เมืองซันเฟร์นันโดในจังหวัดลาอูนยอน ประชากรร้อยละ 66.36 ของเขตนี้พูดอีโลคาโน รองลงมาคือภาษาปังกาซีนัน (ร้อยละ 27.05) และภาษาตากาล็อก (ร้อยละ 3.21)
เขตการปกครอง
เขตอีโลโคสประกอบไปด้วย 4 จังหวัด, 1 นครองค์ประกอบอิสระ, 8 นครองค์ประกอบ, 116 เทศบาล และ 3,265 บารังไกย์
จังหวัด
ในวงเล็บ หมายถึง เมืองหลักของจังหวัดนั้น ๆ
ภาพยนตร์สามมิติ
ภาพยนตร์สามมิติ' เป็นภาพเคลื่อนไหวที่เพิ่มความคมชัดของการรับรู้ความใกล้ไกลโดยใช้หลักการภาพลวงตา เพื่อเป็นการเพิ่มมิติที่สามเข้าไป โดยการถ่ายทำนั้นจะต้องใช้กล้องที่มีระบบภาพสามมิติ โดยใช้ระบบกล้องภาพยนตร์ธรรมดาเพื่อบันทึกภาพจากทั้งสองมุมมอง (หรืออาจใช้คอมพิวเตอร์ในการสร้างภาพซึ่งวิธีนี้มักจะทำในช่วงหลังการถ่ายทำ) และในการชมนั้นจะต้องสวมอุปกรณ์ซึ่งช่วยคัดกรองภาพในสายตาของผู้ชมให้เห็นเพียงด้านซ้ายหรือด้านขวาเท่านั้น
ภาพยนตร์ชนิดดังกล่าวไม่ได้ถูกเผยแพร่เพียงในแวดวงภาพยนตร์เท่านั้น แต่ยังถูกเผยแพร่ผ่านสื่ออื่น ๆ อีกด้วย เช่น รายการโทรทัศน์ ฯลฯ