cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 24 พระเจ้าเขียวคำยอ (ພຼະເຈົ້າຂຽວຄຳຍໍ) หรือเจ้าคำยอยก (ເຈົ້າຄຳຍໍຍົກ) (พ.ศ. 1895-1945) เมื่อเจ้าคำยอยกเติบใหญ่ขึ้นมาได้ลักลอบเล่นชู้ต่อหม่อมของเจ้าคำผงพระราชบิดา เมื่อเจ้าคำผงทราบเรื่องราวจึงได้ขับไล่เจ้าคำยอยกให้ออกจากเมืองพวนไป เจ้าคำยอยกได้ไปอาศัยที่เมืองบอริคัน โดยอาศัยการช่วยเหลือจากประชาชนแขวงคำม่วน,เมืองจำพอนและเมืองเซโปน เป็นผู้พิทักษ์รักษาดูแลและอุปการะ ครั้นตกมาถึง ค.ศ.1349 เจ้าคำยอยกจึงได้กลับคืนเมืองเชียงขวางพร้อมกับกองทัพใหญ่ของพระเจ้าฟ้างุ้ม ตีเมืองพวนชนะผู้เป็นราชบิดา จึงได้ครองราชสมบัติสืบต่อจากราชบิดา เมื่อได้ครองราชย์แล้วจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าเขียวคำยอ จากนั้นพระเจ้าฟ้างุ้มได้ขอกำลังไพร่พลของเมืองพวนไปรบกับพญาสุวรรณคำผงที่เมืองเชียงดง เชียงทองและตีต่อไปยึดเอาได้เมืองเชียงใหม่,ลำพูน,ลำปางและที่อื่นๆที่มีคนลาวอาศัยอยู่ อีกหนึ่งในบั้นสุดท้ายเมื่อพระเจ้าฟ้างุ้มเห็นว่าเจ้าเขียวคำยอแห่งเมืองพวน ไม่ได้ส่งกองทัพพวนไปช่วยคราวศึกสงครามครั้งหลังๆ จึงได้ยกกองทัพกลับมาตีเมืองพวน แล้วก็ได้จับเอาธิดาของเจ้าเขียวคำยอสองคนไปกักตัวไว้ที่เมืองเชียงดง เชียงทอง
นำชัย ชีววิวรรธน์
สื่อการเรียนรู้อื่นๆ
ตำแหน่งทางวิชาการอื่นๆ ที่เคยเป็นหรือเป็นอยู่
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 25 พระเจ้าอิสระเชษฐา (ພຼະເຈົ້າອິສຣະເຊດຖາ) หรือเจ้าล้านคำกอง (ເຈົ້າລ້ານຄຳກອງ) (พ.ศ. 1945-1965) โอรสในเจ้าเขียวคำยอ ในรัชกาลนี้ได้ทรงตั้งตนอยู่ในทศพิธราชธรรม ทรงมีเดชานุภาพและมีแต่ประชาชนรักใคร่ได้ปรับปรุงกฎหมายขึ้นมาใหม่ เรียกว่า กฎหมายล้านคำกอง เพื่อปกครองบ้านเมืองให้มีความสงบเรียบร้อย ได้นำเอาพุทธศาสนาและพระพุทธรูปทองคำองค์หนึ่งมาจากเมืองหงสาวดีเพื่ออุปฐาก เพื่อให้พุทธศาสนาได้รับการนับถือ พระองค์จึงได้ส่งคนเฉลียวฉลาดไปเรียนฮีตครองในศาสนาและวิธีการก่อสร้างวัดวาอารามจากเมืองอินทปัตนคร(เขมร) และได้ชักชวนพุทธศาสนิกชนสร้างวัดสีพม, วัดเพียวัด, วัดบุนกอง, วัดจอมเพ็ด และวัดธาตุฝุ่นขึ้นไว้ที่เมืองเชียงขวาง ในรัชกาลนี้ได้ชักชวนประชาชนให้เข้ามานับถือพระพุทธศาสนา แต่ก็ยังให้ประชาชนจัดตั้งหอมเหสักข์หลักเมืองขึ้น12หอ โดยการฆ่าควายเลี้ยงตามประเพณีดั้งเดิมที่เจ้าชีวิตเก่าเคยนำพาปฏิบัติกันมา เห็นเป็นดังนี้พระสงฆ์ทั้งหลายและเหล่าเสนาอำมาตย์ราชปุโรหิต ได้พร้อมใจกันราชาภิเษกพระองค์ และถวายพระนามว่า พระเจ้าอิสระเชษฐา แล้วตั้งชื่อเมืองเชียงขวางใหม่ว่า นครเชียงขวางราชธานี ในรัชสมัยนั้นเมืองพวนมีความรุ่งเรืองมาก จนเลื่องลือโด่งดังไปถึงเมืองอื่น จนพระเจ้าสามแสนไท(อุ่นเรือน)แห่งอาณาจักรหลวงพระบางทรงทราบ จึงได้ส่งราชทูตมาขอเป็นมิตรไมตรี พร้อมได้ส่งราชธิดาสององค์ของพระเจ้าเขียวคำยอที่พระเจ้าฟ้างุ้มได้นำเอาไปกักขังไว้นั้น คืนมาให้แก่พระเจ้าอิสระเชษฐา และพร้อมเดียวกันก็ได้ขอนำเอากองทัพพวนไปช่วยตีกับเมืองพม่า
นำชัย ชีววิวรรธน์
สื่อการเรียนรู้อื่นๆ
กิจกรรมกับเอกชนที่เคยร่วม
ที่มา
ประวัติโดยรวม
https://www.facebook.com/notes/namchai-chewawiwat/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4-%E0%B8%94%E0%B8%A3%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%A2-%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%98%E0%B8%99%E0%B9%8C/700318303343333
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 27 พระมหาเทพีเจ้าคำอ่อน (ພຼະມຫາເທພີເຈົ້າຄຳອ່ອນ) หรือพระนางผมดำ (พ.ศ.ไม่แน่ชัด-2103) ราชธิดาในเจ้าคำอุ่นเมือง
นำชัย ชีววิวรรธน์
ที่มา
แคมเปญ Singha Discovers 500 Galapagos
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 28 เจ้าคำด่อน (ເຈົ້າຄຳດ່ອນ) (พ.ศ. 2103-2193) โอรสในเจ้าคำอุ่นเมือง
นำชัย ชีววิวรรธน์
ที่มา
http://www.singhadiscovers.com/?i=idex
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 29 เจ้าคำสั้น (ເຈົ້າຄຳສັ້ນ) (พ.ศ. 2193-ไม่แน่ชัด) เจ้าคำสั้นเป็นราชโอรสในเจ้าคำด่อน เจ้าคำสั้นมีโอรสองค์หนึ่งชื่อ เจ้าคำกิวง และมีธิดาองค์หนึ่งนามว่า เจ้าหญิงแก่นจัน ในขณะนั้นพระเจ้าสุริยะวงศาซึ่งปกครองนครหลวงล้านช้างเวียงจันทน์ อยากได้เจ้าหญิงแก่นจันไปเป็นมเหสี แต่เจ้าคำสั้นไม่ยอมยกให้ พระเจ้าสุริยะวงศาจึงยกทัพไปตีเมืองพวนแต่เจ้าคำสั้นไม่สามารถสู้ศึกจากล้านช้างได้ พระเจ้าสุริยะวงศาจึงได้จับตัวเจ้าหญิงแก่นจันไป และกองทัพล้านช้างเวียงจันทน์ได้กวาดต้อนเอาครอบครัวชาวพวนหลายพันคนไปไว้ที่เวียงจันทน์ ดังนั้นจึงมีชาวพวนจำนวนมากอาศัยอยู่ในเวียงจันทน์ ซึ่งเรึยกกันว่า ชาวพวนเดิม ส่วนเจ้าคำสั้นหลังพ่ายทัพ ก็ได้มุ่งหน้าสร้างบ้านแปงเฮือนให้เจริญรุ่งเรือง จนเมืองพวนสามารถเข้มแข็งได้ดั่งเดิม
นำชัย ชีววิวรรธน์
ที่มา
-
เมืองพวน
ลำดับกษัตริย์พวนแห่งราชวงศ์เชียงขวาง
องค์ที่ 30 เจ้าคำทง (ເຈົ້າຄຳຖົງ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำด่อนและเป็นอนุชาในเจ้าคำสั้น
องค์ที่ 31 เจ้าคำภีรวงศ์ หรือ เจ้าคำกิวง (ເຈົ້າຄຳກິວົງ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำสั้น
องค์ที่ 32 เจ้าคำล้อน (ເຈົ້າຄຳລ້ອນ) (พ.ศ. 2230-ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำกิวง เจ้าคำล้อนมีโอรสองค์หนึ่งนามว่า เจ้าคำพุทธา เมื่อเจ้าคำล้อนสวรรคตแล้วเจ้าคำพุทธายังทรงเยาว์วัยไม่สามารถสืบต่อราชสมบัติได้ เหล่าเสนาอำมาตย์จึงได้แต่งตั้ง เจ้าคำเคืองผู้เป็นอนุชาของเจ้าคำล้อนขึ้นเป็นมหาอุปราชว่าราชการแทนจนสวรรคต
องค์ที่ 33 เจ้าคำพุทธา(ເຈົ້າຄຳພຸທທາ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำล้อน
องค์ที่ 34 เจ้าคำศรัทธา (ເຈົ້າຄຳສັທທາ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำพุทธา เจ้าคำศรัทธาได้อภิเษกสมรสกับเจ้านางแว่นแก้วสามผิว ผู้เป็นราชธิดาในพระเจ้าอินทะโสมเจ้ามหาชีวิตนครล้านช้างหลวงพระบาง ตั้งแต่นั้นมาทั้งสองอาณาจักรจึงผูกมิตรไมตรีที่ดีต่อกันอย่างเหนียวแน่น ในรัชกาลนี้ได้ทรงทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาและสร้างบ้านแปลงเมืองให้เจริญรุ่งเรืองตลอดรัชกาล เจ้าคำศรัทธามีโอรสสององค์คือ เจ้าบุญลังไท และเจ้าบุญลอด
องค์ที่ 35 เจ้าบุญลังไท (ເຈົ້າບູນລັງໄທ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำศรัทธา เจ้าบุนลังไทมีโอรสองค์หนึ่งนามว่าเจ้าบุญคง เมื่อเจ้าบุญลังไทสวรรคตแล้ว เจ้าบุญคงยังทรงพระเยาว์ เหล่าเสนาอำมาตย์จึงแต่งตั้งเจ้าบุญลอดพระอนุชาในเจ้าบุญลังไทขึ้นปกครองแทน
องค์ที่ 36 เจ้าบุญลอด (ເຈົ້າບູນລອດ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าคำศรัทธา
องค์ที่ 37 เจ้าบุญคง (ເຈົ້າບູນຄົງ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าบุญลังไท เมื่อเจ้าบุญคงสวรรคตแล้ว มีโอรสองค์หนึ่งนามว่าเจ้าบุญจันทร์ซึ่งยังทรงพระเยาว์ พญาคำเทโวซึ่งเป็นเสนาอำมาตย์ผู้ใหญ่ในขณะนั้นได้ว่าราชการแทนจนเจ้าบุญจันทร์บรรลุนิติภาวะ
องค์ที่ 38 เจ้าบุญจันทร์ (ເຈົ້າບູນຈັນທຣ์) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าบุญคง
องค์ที่ 39 เจ้าคำอุ่นเมือง (ເຈົ້າຄຳອູ່ນເມືອງ) (ไม่แน่ชัด) โอรสในเจ้าบุญจันทร์ ในรัชกาลนี้ได้ทรงแต่งตั้งพระอนุชาคือ เจ้าคำเหม้น (ເຈົ້າຄຳເໝັ້ນ) ขึ้นเป็นมหาอุปราช(รองเจ้าชีวิต) ทั้งสองพี่น้องได้ทรงปกครองเมืองพวนให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข เจ้าคำอุ่นเมืองมีโอรสสามองค์คือ เจ้า​องค์หล่อ เจ้า​องค์สีพรม และเจ้าองค์บุญ (ເຈົ້າອົງບູນ) ส่วนเจ้าคำเหม้นนั้นมีโอรสหนึ่งองค์นามว่า เจ้าหน่อเมืองหรือเจ้าองค์โตน
องค์ที่ 40 เจ้าองค์หล่อ (ເຈົ້າອົງຫຼໍ່) หรือเจ้าองค์ทง (ເຈົ້າອົງຖົງ) (ไม่แน่ชัด ในหนังสือประวัติศาสตร์เมืองพวนของเจ้าคำหลวง กล่าวไว้ว่า จ.ศ.1113 หรือ ค.ศ.1751) โอรสในเจ้าคำอุ่นเมือง เจ้าองค์หล่อได้แต่งตั้งเจ้าองค์บุญพระอนุชาขึ้นเป็นมหาอุปราช ในรัชกาลนี้ได้เกิดศึกสงครามขึ้นระหว่างกองทัพของเมืองพวนนำโดยเจ้าองค์หล่อ และกองทัพของนครหลวงล้านช้างเวียงจันทน์ซึ่งนำโดยเจ้าไชยองค์เว้ เจ้าองค์หล่อได้ปราชัยต่อเจ้าไชยองค์เว้ จึงได้มอบราชสมบัติให้แก่เจ้าองค์บุญผู้เป็นอนุชา แล้วให้อาณาจักรพวนขึ้นต่อล้านช้างเวียงจันทน์ เจ้าองค์หล่อได้เสด็จหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่หัวพันห้าทั้งหกและได้เกลี้ยกล่อมเอาราษฎรได้เยอะพอสมควร จึงได้นำพาไพร่พลยกทัพไปเพื่อจะตีกองทัพของเจ้าแก้วที่เวียงจันทน์ แต่พอถึงเชึยงขวางเมืองพวน เจ้าองค์บุญได้ออกมาสู้รบกับเจ้าองค์หล่อ เพื่อต้านกองทัพของเจ้าองค์หล่อไม่ให้ไปตีเวียงจันทน์ แต่ทัพเจ้าองค์บุญพ่ายต่อเจ้าองค์หล่อ จึงยอมแพ้แต่โดยดีแล้วมอบคืนราชสมบัติต่อเจ้าองค์หล่อ และยอมส่งส่วยต่อเวียงจันทน์แต่โดยดี เพื่อให้ราษฎรอยู่ร่วมกันโดยสามัคคี เจ้าองค์หล่อจึงได้สั่งราษฎรชาวเมืองสูยย้ายมาอยู่ฟากน้ำงึมทั้งหมด(ใกล้กับคังหมาแล่น) ในเวลานั้นแขวงหัวพันได้ขึ้นแก่เมืองพวน ครั้นถึงปี จ.ศ.1118 หรือปี ค.ศ.1756 เพี้ยแสนคิดกบฏต่อเมืองพวน เจ้าองค์หล่อจึงได้ให้นำตัวไปประหารชีวิตสำเร็จโทษพร้อมลูกชาย เจ้าองค์หล่อมีโอรสสององค์คือ เจ้าชมภู และเจ้าเชียง ซึ่งหลังจากเจ้าองค์หล่อสวรรคต ทั้งสองพระองค์ทรงอยู่ในวัยเยาว์ เหล่าเสนาอำมาตย์จึงถวายราชสมบัติให้แด่เจ้าองค์สีพรมอนุชาในเจ้าองค์หล่อ เสวยราชย์ปกครองเมืองพวน
องค์ที่ 41 เจ้าองค์สีพรม (ເຈົ້າອົງສີພົມ) (พ.ศ. 2322-2324) โอรสในเจ้าคำอุ่นเมือง ในรัชกาลนี้กองทัพสยามที่บัญชาการโดยพระยาจักรี(ทองด้วง)เป็นแม่ทัพบก และพระยาสุรสีห์(บุญมา)เป็นแม่ทัพเรือของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ตีเวียงจันทน์แตก แล้วจึงเลยขึ้นมาตีเมืองเชียงขวางเมืองพวนแตก พร้อมทั้งเผาทำลายบ้านเมืองกวาดต้อนผู้คนและข้าวของ ทำให้เมืองพวนเสียหายย่อยยับ
องค์ที่ 42 เจ้าหน่อเมือง (ເຈົ້າໜໍ່ເມືອງ) (เจ้าบุตรราช) หรือเจ้าองค์โตน (ເຈົ້າອົງໂຕນ) (พ.ศ. 2324-2325) โอรสในเจ้าคำเหม้น เป็นนัดดาในเจ้าคำอุ่นเมือง ในรัชกาลนี้หลังจากครองราชย์ได้ไม่นาน อยู่ๆ พระองค์ทรงเกิดมีสติวิปลาสและได้หนีเข้าป่าไป เหล่าเสนาอำมาตย์จึงได้แต่งตั้งให้เจ้าชมภูขึ้นครองราชสมบัติสืบต่อไป เจ้าองค์โตนมีโอรสชื่อ เจ้ากาง (ເຈົ້າກາງ) กับ เจ้าหล้า (ເຈົ້າຫຼ້າ หรือเจ้าโพธิสาร ເຈົ້າໂພທິສາຣ) ต้นราชตระกูล "ตุนาลม" และ "อุดมปาระมี"
องค์ที่ 43 เจ้าชมภู (ເຈົ້າຊົມພູ) (พ.ศ. 2325-2344) โอรสในเจ้าองค์หล่อ ในปี จ.ศ.1144 หรือ ค.ศ.1782 คนแกวอานนามชื่อ กวานฮับ ได้ก่อกบฎต่อเจ้าฟ้าแกวชื่อ เยีย ลอง หรือเหงียนอัน และได้ไปขอกองทัพต่อเจ้าเมืองหลวงพระบางผ่านไปทางเชียงขวาง แต่ถูกสกัดกั้นตีแตกโดยกองทัพพวนที่อยู่เมืองเคิง(โดนภูหม้าย) ในปี จ.ศ.1148 หรือปี ค.ศ.1784 เจ้าชมภูได้สร้างหอคำขึ้นใหม่ทีเชียงขวาง และคิดอยากเป็นอิสระไม่ขึ้นต่อล้านช้างเวียงจันทน์ เจ้าองค์ลอง ผู้ปกครองเวียงจันทน์ก็ได้นำทัพโดย เจ้าแก้ว และเจ้านันทะเสน ได้เอาทหาร 3,000คน ขึ้นไปตีเมืองเชียงขวาง ทัพของเจ้าชมภูเมืองพวนสู้ต่อทัพของเวียงจันทน์ไม่ไหว เจ้าชมภูจึงได้หลบไปซ่อนตัวอยู่ที่เมืองฮังในแขวงหัวพัน หลังจากได้ตีเชียงขวางแตกแล้ว กองทัพเวียงจันทน์จึงได้ไปตีเมืองหลวงพระบาง ซึ่งมีเจ้าอนุรุทธปกครองในขณะนั้นแตกอีก ในขณะนั้นที่เมืองเชียงขวาง เจ้ากาง และเจ้าหล้า (เจ้าโพธิสาร) ซึ่งเป็นโอรสในเจ้าหน่อเมือง ได้เกิดแย่งชิงราชสมบัติกันเอง เจ้าหล้าได้แต่งให้นายใช้ไปหาเจ้านันทะเสนแห่งเวียงจันทน์ เจ้านันทะเสนจึงให้เจ้าแก้วยกทัพมาตีเจ้ากางที่เชียงขวางจนแตก จากนั้นเจ้าแก้วก็ได้ขึ้นไปเมืองสูย ตั้งทัพอยู่ที่ภูทงบ้านแลอยู่ได้หนึ่งเดือน จึงยกทัพขึ้นไปแขวงหัวพันเพื่อตามจับตัวเจ้าชมภู พร้อมด้วยตัวเพียเมืองกัดและเพียเมืองเส็ง เจ้าแก้วเกลี้ยกล่อมเจ้าชมภูให้ยอมสวามิภักดื์ เจ้าชมภูจึงให้ท้าวเพี้ยนำน้องสาวและช้างไปถวายเวียงจันทน์ เมื่อมาถึงเมืองหั่ง เจ้าแก้วให้จับตัวเจ้าชมภูไว้ หลังจับตัวได้จึงคุมตัวไปที่เวียงจันทน์ ครั้นไปถึงน้ำงึม ท่าข้าม ช้างสมดี เจ้าแก้วก็ได้ประหารชีวิตเพียเมืองกัดและเพียเมืองเส็งทิ้ง ส่วนเจ้าชมภูซึ่งเป็นกษัตริย์พวน เจ้าแก้วจึงต้องทำพิธีตามโบราณราชประเพณีของการประหารชีวิตกษัตริย์ หลังจากเริ่มทำพิธีก่อนจะลงมือประหารเจ้าชมภู ทันใดนั้นฟ้าได้มืดครึ้มลงทันที มีฝนตกฟ้าคะนอง เกิดฟ้าผ่าลงมาที่เพชรฆาตตายคาที่และดาบที่จะใช้ประหารได้หักเป็นท่อน เห็นเป็นดังนั้นเจ้าแก้วได้สั่งเลิกพิธีประหาร สั่งให้นำตัวเจ้าชมภูไปคุมขังที่เวียงจันทน์เป็นเวลาสามปี และตั้งเจ้าโพธิสารเป็นเจ้าเมืองพวน หลังเหตุการณ์ดังกล่าวนี้ในปี จ.ศ.1153 หรือ ค.ศ.1791 เจ้าเชียงอนุชาในเจ้าชมภู ได้แต่งหนังสือไปหาเจ้าฟ้าแกวเพื่อยกทัพไปช่วยตีเวียงจันทน์ เจ้าโพธิสารไม่ได้แจ้งเรื่องให้เวียงจันทน์ เจ้านันทะเสนพิโรธจึงให้จับเจ้าโพธิสาร เมืองเวียงจันทน์แตก สามารถช่วยเจ้าชมภูออกมาได้ เจ้าชมภูและเจ้าเชียงจึงรีบนำพาไพร่พลชาวพวนหนีไปเชียงขวาง แล้วพาครอบครัวหนีไปหลบซ่อนตัวที่เมืองแถง(แถน)ในปีเดียวกันนั้น เจ้านันทะเสนขอกองทัพกรุงเทพมาช่วย นำโดยพระยาศรีอัครราช ขณะยังเป็นจมื่นเสมอใจ ร่วมกับเจ้าอินทวงศ์ และเจ้าอนุวงศ์รบกับทัพญวนและทัพเชียงขวาง และกวาดต้อนชาวพวนลงมายังกรุงเทพฯ ส่วนเจ้าชมพูนั้นถูกจับได้พร้อมกับชายาในช่วงเจ้าอินทวงศ์ครองเมืองเวียงจันทน์ และถูกกักขังจนสิ้นพระชนม์
องค์ที่ 44 เจ้าเชียง (ເຈົ້າຊຽງ) (พ.ศ. 2344-2345) โอรสในเจ้าองค์หล่อ
องค์ที่ 45 เจ้าสุทธกะสุวรรนะกุมาร (ເຈົ້າສຸທະກະສູວັນນະກຸມາຣ) หรือ เจ้าน้อยเมืองพวน (ເຈົ້ານ້ອຍ) (พ.ศ. 2345-2374) โอรสในเจ้าเชียง ภายหลังถูกจักรพรรดิมิญ หมั่งประหารด้วยการเฉือนเนื้อทีละชิ้น เจ้าน้อยมีโอรสห้าองค์คือ เจ้าโป้ เจ้าอึ่ง เจ้าอ่าง (ເຈົ້າອ່າງ หรือเจ้าก่ำ ເຈົ້າກ່ຳ) เจ้าทับ (ເຈົ້າທັບ) และเจ้าพรมมา (ເຈົ້າພຼົມມາ) ต้นราชตระกูล "สุทธกะกุมาร", "คำแย้ม" และ "เรืองสกุล"
องค์ที่ 46 เจ้าสาน (ເຈົ້າສາຣ) (พ.ศ. 2374-2391) โอรสเจ้ากาง ถูกกองทัพสยามจับลงมากรุงเทพ
องค์ที่ 47 พระเจ้าอิสระเชษฐา (ພຼະເຈົ້າອິສຣະເຊດຖາ) หรือ เจ้าโป้ (ເຈົ້າໂປ້) (พ.ศ. 2391-2408) โอรสในเจ้าน้อย เจ้าโป้มีโอรสสององค์คือ เจ้าเกส (ເຈົ້າເກສ) เจ้าเพ็ง (ເຈົ້າເພັງ)
องค์ที่ 48 พระเจ้าอึ่ง (ພຼະເຈົ້າອື່ງ) (พ.ศ. 2408-2419) โอรสในเจ้าน้อย เจ้าอึ่งมีโอรสเจ็ดองค์ คือ เจ้าอู่แก้ว (ເຈົ້າອູ່ແກ້ວ) เจ้าสุวรรณ (ເຈົ້າສຸວັນ) เจ้าบุญคง (ເຈົ້າບູນຄົງ) เจ้าดวงดี (ເຈົ້າດວງດີ	) เจ้าขันตี เจ้าทองอินทร์ (ເຈົ້າທອງອິນທຣ์) เจ้าคำเฮือง (ເຈົ້າຄຳເຮືອງ) ต้นราชตระกูล "หน่อคำ"
องค์ที่ 49 เจ้าขันตี (ເຈົ້າຂັນຕີ) (พ.ศ. 2419-2436) โอรสในพระเจ้าอึ่ง เจ้าขันตีทรงสวรรคตที่กรุงเทพมหานคร ในคราวที่สยามได้จับกุมพระองค์ไปพร้อมกับเชื้อพระวงศ์พวนบางส่วน เจ้าขันตีมีโอรสสององค์ คือ เจ้าหน่อคำ (ເຈົ້າໜໍ່ຄຳ) เจ้าทอน (ເຈົ້າທອນ) ทายาทต่อมาใช้ราชตระกูล "หน่อคำ" และ "อินท(ร)ขันตี ทรงเป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายของอาณาจักรพวนเชียงขวางราชธานี
...หลังจากรัชกาลเจ้าขันตีแล้ว นครพวนเชียงขวางเกิดปัญหาขัดแย้งกันหลายฝ่าย จนภายหลังทางการฝรั่งเศสได้ทูลเชิญเชื้อสายกษัตริย์พวนมาปกครองนครพวนอีกครั้ง ดังนี้
องค์ที่ 50 เจ้าคำโง่น (ເຈົ້າຄຳໂງ່ນ) โอรสเจ้าอ่าง เจ้าผู้ครองเมืองคูน เมืองเอกของนครเชียงขวางราชธานี (พ.ศ. 2436-2473)
องค์ที่ 51 สาธุบาท เจ้าไชยวงศ์ สุทธกะกุมาร (ສາທຸບາທ ເຈົ້າໄຊຍ໌ວົງສ໌ ສຸທະກະກຸມາຣ) โอรสเจ้าอ่าง อดีตอุปราชเมืองคูนในรัชกาลเจ้าคำโง่น และหลังจากเจ้าคำโง่นถึงแก่พิราลัยแล้ว สาธุบาทเจ้าไชยวงศ์จึงได้เป็น เจ้าผู้ครองเมืองคูนสืบสันตติวงศ์ต่อจากพระเชษฐา ทายาทบางส่วนใช้สกุล "ไชยวงศ์"
องค์ที่ 52 เจ้าสายคำ สุทธกะกุมาร (ເຈົ້າສາຢຄຳ ສຸທະກະກຸມາຣ) เจ้าผู้ปกครองแขวงเชียงขวางในยุคที่เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส และทรงได้แต่งตั้งให้ สาธุบาทเจ้าไชยวงศ์ พระบิดา เป็นเจ้าเมืองกิตติมศักดิ์
กีฬาเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
การแข่งขันเรือแคนูในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือแคนูในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 20 ที่มิวนิก ประเทศเยอรมนีตะวันตก ระหว่างวันที่ สิงหาคม -  กันยายน พ.ศ. 2515 จัดขึ้นที่สนาม ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือแคนูครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด รายการ คือ ประเภททีมชาย  รายการ และประเภททีมหญิง  รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน  คน จาก  ประเทศ
อี กวัน-ฮุน
อี กวัน-ฮุน (이관훈; Lee Kwan-hun) เกิดวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 1980 เป็นทั้งนายแบบและนักแสดงชาวเกาหลีใต้  ซึ่งเคยเป็นทหารประจำหน่วยรบพิเศษที่มีความเชี่ยวชาญด้านวัตถุระเบิดมาเป็นระยะเวลา 5 ปี และเคยมีผลงานด้านภาพยนตร์ซีรีส์ชุด Road No.1, Tae Cho Yung และ Son Dok Queen รวมทั้งเป็นนายแบบของผลิตภัณฑ์แบรนด์เนมที่มีชื่อเสียงอย่างอาร์มานี่ และลีวายส์ ปัจจุบัน เขาได้รับเชิญให้มีส่วนร่วมในการแสดงภาพยนตร์ร่วมทุนไทย-เกาหลีใต้ เรื่อง วอนโดนเตะ!! โดยรับบทเป็น ซอคดู
เดมี-ลีห์ ทีโบว์
เดมี-ลีห์ ทีโบว์ (Demi-Leigh Tebow; เกิด 28 มิถุนายน ค.ศ. 1995) เป็นนางแบบและนางงามชาวแอฟริกาใต้ เป็นผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2017 เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2017 ที่รัฐเนวาดา สหรัฐอเมริกา โดยเธอเป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของประเทศแอฟริกาใต้ ต่อจาก มาร์กาเร็ต การ์ดิเนอร์ ที่ได้รับเลือกให้เป็นนางงามจักรวาล 1978 ก่อนหน้านี้เธอได้รับตำแหน่งมิสแอฟริกาใต้ 2017
ชีวิตในวัยเด็ก
เนล-ปีเตอร์ เกิดวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ.1995 ใน เชดจ์ฟิลด์, เวสเทิร์นเคป เธอเป็นบุตรสาวของ เบนนี ปีเตอร์ และ แอน-มารี สเตียนกัมป์ น้องสาวของเธอ ฟรันเยอ มีความพิการทางร่างกายและ เนล-ปีเตอร์ กล่าวว่าเธอเป็นแรงจูงใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ เธอจบปริญญาตรีสาขาบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยนอร์ทเวสต์ และสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษและภาษาอาฟรีกานส์ได้อย่างคล่องแคล่ว
มิสแอฟริกาใต้ 2017
เนล-ปีเตอร์เป็นตัวแทนจากจังหวัดเวสเทิร์นเคป เข้าร่วมประกวดมิสแอฟริกาใต้ 2017 ซึ่งเธอได้รับตำแหน่งชนะเลิศ ในฐานะที่เป็นมิสแอฟริกาใต้เธอมีสิทธิ์ที่จะเป็นตัวแทนของแอฟริกาใต้ทั้งการประกวดมิสเวิลด์ 2017 และนางงามจักรวาล 2017 แต่เนื่องจากวันที่ประกวดรอบสุดท้ายของทั้งสองเวทีใกล้เคียงกัน เธอจึงถูกส่งเข้าร่วมประกวดนางงามจักรวาลเท่านั้น ที่ลาสเวกัส รัฐเนวาดา สหรัฐอเมริกา
โมซูลวิลาเยต
โมซูลวิลาเยต (ولاية الموصل; ولايت موصل) เป็นเขตการปกครองระดับแรก (วิลาเยต) ของจักรวรรดิออตโตมัน สร้างขึ้นจากซันจักตอนเหนือของแบกแดดวิลาเยตใน ค.ศ. 1878.
มีรายงานในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ว่าวิลาเยตนี้มีพื้นที่ 29220 sqmi ส่วนผลสำรวจเบื้องต้นของสำมะโนออตโตมันครั้งแรกใน ค.ศ. 1885 (ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1908) ระบุจำนวนประชากรที่ 300,280 คน ส่วนความถูกต้องของจำนวนประชากรจาก "โดยประมาณ" ถึง "เป็นเพียงการคาดคะเน" นั้น ขึ่นอยู่กับภูมิภาคที่ทางการรวบรวมข้อมูล
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นครโมซูลกับพื้นที่ตอนใต้ถึงลิตเติลซาบถูกยกให้กับฝรั่งเศสตามข้อตกลงไซก์ส-พิโกใน ค.ศ. 1916 และหลังจาก Mosul Question จึงเปลี่ยนผ่านเป็นอิรักในอาณัติ
เขตการปกครอง
ซันจักของวิลาเยต:
จอห์นนี่ บิงเก้
จอห์นนี่ บิงเก้ (Johnny Binge) นักมวยสากลชาวออสเตรเลีย เกิดเมื่อ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 สถิติการชก 24 ครั้ง ชนะ 5 (น็อค 2) เสมอ2 แพ้ 17
เอลปิดิโอ กีริโน
เอลปิดิโอ ริเวรา กีริโน (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2433 - 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499) เป็นนักการเมืองฟิลิปปินส์เชื้อสายอิโลกาโน และเป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 แห่งสาธารณรัฐฟิลิปปินส์ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 17 เมษายน พ.ศ. 2491 ถึง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2496
เขาเป็นทนายความโดยอาชีพ ต่อมากีรีโนได้เข้ามาเล่นการเมืองเมื่อเขาได้รับเลือกตั้งเป็นผู้แทนของอิโลคอสซูตั้งแต่พ.ศ. 2462 ถึงพ.ศ. 2468 เขาได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ. 2468 2474 ในปีพ.ศ. 2477 เขาก็กลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของคณะกรรมการเอกราชของฟิลิปปินส์ที่ถูกส่งไปยังกรุงวอชิงตันดีซีซึ่งรักษาแนวทางของรัฐบัญญัติไทดิงส์–แม็กดัฟฟีในรัฐสภาแห่งสหรัฐอเมริกัน ในปีพ.ศ. 2478 นอกจากนี้เขายังได้รับเลือกให้ร่างรัฐธรรมนูญพ.ศ. 2478 สำหรับที่รัฐจัดตั้งขึ้นใหม่เครือจักรภพ ในรัฐบาลใหม่เขาทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยและการคลังภายใต้คณะรัฐมนตรีของประธานาธิบดีมานูเอล เกซอน
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองกีรีโนได้รับเลือกเป็นรองประธานาธิบดีในการเลือกตั้งพ.ศ. 2489 เป็นการดำรงตำแหน่งครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายในเครือจักรภพและเป็นครั้งแรกสำหรับสาธารณรัฐที่สาม หลังจากการเสียชีวิตของผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมานูเอล โรซาส ในปีพ.ศ. 2491 เขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นประธานาธิบดี เขาได้รับตำแหน่งประธานาธิบดีหลังจากพรรคเสรีนิยมชนะพรรคนาซิโอนาลิสตาของรองประธานาธิบดีและอดีตประธานาธิบดีโฮเซ ลอเรลและพรรคไลเบอราลิสตาของอดีตประธานวุฒิสภาโฮเซ อเวลิโน
รัฐบาลของกีรีโนเริ่มถูกท้าทายโดยขบวนการฮุกบาลาฮับ กีรีโนสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีอีกครั้งในการเลือกตั้งประธานาธิบดีพ.ศ. 2496 แต่พ่ายแพ้พรรคนาซิโอนาลิสตาของรามอน แมกไซไซ
ระยะหลังเขาออกไปพักที่บ้านของเขาในเกซอนซิตี ซึ่งเขาเสียชีวิตจากอาการหัวใจวายเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2499
รุ้งเฑียณ อูนากูล
รุ้งเฑียณ อูนากูล หรือ รุ้ง เกิดวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2527 เป็นนักแสดงจากช่อง 7 สี โด่งดังในบท ลำดวล จากละคร เบญจา คีตา ความรัก
ประวัติ
เป็นนักแสดงจากช่อง 7 สี และดาราวีดีโอ แต่ไม่ค่อยมีผลงานมากนัก รุ้งมีผลงานกับทางช่อง7เรื่องแรกคือ ละครเรื่อง ปิ่นไพร ต่อดด้วยละครผีขี้เหงา, ละครเบญจา คีตา ความรัก คู่กับ ไผ่ พาทิศ พิสิฐกุล ในปี 2546 และละคร เกิดแต่ตม
ก่อนจะหายหน้าหายตาไปนานถึง 1 ปีเต็มและกลับมาทิ้งทวนผลงานละครชิ้นสุดท้าย คือ ล.ฟ้ากระจ่างดาว ในปี 2548 จากนั้นก็ได้ผันตัวเองมาเป็นศิลปิน-นักร้องค่ายGMM แกรมมี่ เป็นหนึ่งในสมาชิกวงFour Seasons อัลบั้ม Four Seasons of Love ก่อนไปทำงานเป็น แอร์โฮสเตส สาย การบินไทย และล่าสุดเป็นเจ้าของคลีนิคเสริมความงาม Candelar Clinic ย่านทองหล่อ
ละครโทรทัศน์
รายชื่อผลงานละครของ "รุ้งเฑียร อูนากูล" ที่ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ตั้งแต่ พ.ศ. 2544 - พ.ศ. 2549
อำเภอปราสาท
ปราสาท เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสุรินทร์ นับเป็นอำเภอที่มีความเจริญมากเป็นอันดับสองของจังหวัดรองจากอำเภอเมืองสุรินทร์และนอกจากนี้อำเภอปราสาทนับเป็นอำเภอที่มีประชากรมากเป็นลำดับที่ 2 ของจังหวัด รองจากอำเภอเมือง ประชากรส่วนใหญ่ของอำเภอปราสาทเป็นชาวไทยเชื้อสายเขมร และมี ชาวกูย ลาว และ ไทยเชื้อสายจีนเจือปนบ้างเล็กน้อยแต่มิใช่ชนเผ่าดั้งเดิมเฉกเช่นชาวไทยเชื้อสายเขมร ซึ่งนับเป็นอีกอำเภอหนึ่งของจังหวัดที่มีชาวไทยเชื้อสายเขมรมากที่สุด
ชื่อ
สาเหตุที่ราชการตั้งชื่ออำเภอนี้ว่า "อำเภอปราสาท" นั้น เนื่องจากเป็นท้องที่ที่มีปราสาทหินโบราณอยู่มาก ซึ่งสร้างโดยฝีมือชาวขอมอยู่หลายแห่ง เช่น ปราสาทหินบ้านพลวง ตั้งอยู่ที่บ้านพลวง, ปราสาทหินบ้านปราสาท ตำบลปราสาททนง, ปราสาทหินตะคร้อ ตำบลเชื้อเพลิง เป็นต้น
ประวัติศาสตร์
อำเภอปราสาท เดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอเมืองสุรินทร์ ต่อมาในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2480 ในช่วงรัฐบาลพลเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองของประเทศไทย ทางราชการได้พิจารณาเห็นว่า อำเภอเมืองสุรินทร์มีขอบเขตการปกครองและพลเมืองมาก บางแห่งเป็นถิ่นทุรกันดารห่างไกล การปกครองดูแลไม่ทั่วถึง การคมนาคมไม่สะดวก ยากต่อการที่ประชาชนจะเข้าไปติดต่อราชการ เพื่อความสะดวกในการปกครอง อำเภอเมืองสุรินทร์จึงได้แยกท้องที่ตำบลกังแอน ตำบลบักได ตำบลตาเบา ตำบลปรือ ตำบลทุ่งมน ตำบลไพล และตำบลทมอ จากอำเภอเมืองสุรินทร์ มาตั้งเป็น อำเภอปราสาท  โดยตั้งตัวที่ว่าการอำเภอ ณ บ้านกังแอน ตำบลกังแอน อันเป็นที่ตั้งตัวอำเภอในปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอปราสาทตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอปราสาทแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 18 ตำบล 241 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอปราสาทประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 20 แห่ง ได้แก่
การขนส่ง
การเดินทางบก
อำเภอปราสาทตั้งอยู่บนทางหลวงแผ่นดิน 2 สาย จึงเป็นทางผ่านที่สำคัญ สามารถเดินทางมาโดยทางถนนได้สะดวกหรือสามารถเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง ซึ่งมีรถโดยสารประจำทางหลายสายดังนี้
-รถประจำทางสาย กรุงเทพ ปลายทางสุรินทร์
-รถประจำทางสาย กรุงเทพ ปลายทาง ศรีสะเกษ
-รถประจำทางสาย กรุงเทพ ปลายทาง กันทรลักษ์-เขาพระวิหาร
-รถประจำทางสาย กรุงเทพ ปลายทาง อุบลราชธานี
-รถประจำทางสาย นครราชสีมา ปลายทาง สุรินทร์
-รถประจำทางสาย นครราชสีมา ปลายทาง ศรีสะเกษ
-รถประจำทางสาย นครราชสีมา ปลายทาง อุบลราชธานี
-รถประจำทางสาย มุกดาหาร ปลายทาง พัทยา
โดยสามารถเดินทางมาลงที่สถานีรถไฟจังหวัดสุรินทร์ แล้วต่อรถโดยสารจากสถานีขนส่งผู้โยสารจังหวัดสุรินทร์ได้ มีทั้งรถสองแถว รถตู้ รถบัสสายสุรินทร์-ช่องจอมและรถประจำทางอื่นๆที่ผ่านทางอำเภอปราสาทให้บริการ ระยะทางจากอำเภอเมืองสุรินทร์ถึงอำเภอปราสาท มีระยะทางเพียง 28 กิโลเมตร
เศรษฐกิจ
สภาพเศรษฐกิจโดยรวมของอำเภอปราสาทอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างดี การกระจายความเจริญอยู่ในระดับปานกลาง  สภาพคล่องทางเศรษฐกิจและเงินหมุนเวียนในระบบตลาดอยู่ที่ลำดับที่2ของจังหวัดสุรินทร์  (รองจากอำเภอเมืองสุรินทร์) การเจริญเติบโตด้านอุตสาหกรรมใน พ.ศ. ธันวาคม 2561 มียอดการลงทุนสะสม อันดับ 2 ของจังหวัดสุรินทร์
( อ.เมือง 229 โรงงาน/เงินลงทุน 7,854.225 ล้านบาท/แรงงาน 4,093 คน อ.ปราสาท 53 โรงงาน/เงินลงทุน 6,007.884 ล้านบาท/แรงงาน 2,729 คน  ข้อมูลจาก สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดสุรินทร์  )
สาเหตุที่ทำให้อำเภอปราสาทมีอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจค่อนข้างดี เนื่องจากคณะรัฐมนตรีได้วางยุทธศาสตร์ให้จังหวัดสุรินทร์เป็นหนึ่งในประตูสู่อินโดจีนของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อให้ประเทศเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางบกของอาเซียน อำเภอปราสาทมีที่ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญของเส้นทางการขนส่งที่มีถนนสายสำคัญผ่านสองสายคือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24(ถนนสีคิ้ว-เดชอุดม) ซึ่งมีจุดเริ่มต้นจากอำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมาผ่านเข้าสู่เขตจังหวัดบุรีรัมย์(อำเภอหนองกี่ อำเภอนางรอง อำเภอเฉลิมพระเกียรติและอำเภอประโคนชัย) เข้าเขตจังหวัดสุรินทร์ที่อำเภอปราสาท ผ่านอำเภอสังขะ เข้าสู่จังหวัดศรีสะเกษและและไปสิ้นสุดที่อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งสามารถออกสู่ประตูอินโดจีนที่ด่านช่องเม็ก จังหวัดอุบลราชธานีได้
ปัจจุบันการเดินทางจากอำเภอปราสาท โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 24(ถนนสีคิ้ว-เดชอุดม) ไปยังกรุงเทพมหหานครเป็นถนน4ช่องจราจรจนถึงแยกต่างระดับอำเภอสีคิ้ว ถนนสายสำคัญอีกเส้นหนึ่ง คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 214(กาฬสินธุ์-ช่องจอม) มีจุดเริ่มต้นจากเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ผ่านจังหวัดร้อยเอ็ด จังหวัดมหาสารคาม เข้าสู่จังหวัดสุรินทร์ที่อำเภอท่าตูม อำเภอเมืองสุรินทร์ อำเภอปราสาท เข้าสู่อำเภอกาบเชิงและสิ้นสุดที่ประตูอินโดจีน ช่องจอม ซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับถนนหมายเลข 68 ของกัมพูชาทีทางรัฐบาลไทยให้เงินช่วยเหลือในการพัฒนาเส้นทาง จากเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้นทำให้อำเภอปราสาท อยู่ในฐานะที่เป็นดินแดนเชื่อมโยงของจังหวัดและของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่งผลให้การลงทุนในอำเภอปราสาทขยายตัวอย่างต่อเนื่อง แม้จะมีบางปีที่เกิดภาวะถดถอยบ้าง จากภาวะเศรษฐกิจโลกและความไม่มั่นคงทางการเมืองของประเทศ อย่างไรก็ดี ยุทธศาสตร์ที่ตั้งของอำเภอปราสาทยังคงเสียเปรียบอำเภอประโคนชัยและอำเภอนางรอง ของจังหวัดบุรีรัมย์ได้ เนื่องจากอำเภอดังกล่าวมีที่ตั้งที่สามารถเชื่อมต่อสู่ภาคตะวันออกได้
ในภาคเกษตรกรรม มีพืชเศรษฐกิจที่สำคัญได้แก่ ยางพารา ข้าว มันสำปะหลัง และอ้อย ส่วนในภาคอุตสาหกรรม ส่วนใหญ่จะเป็นอุตสาหกรรมประเภทแปรรูปผลผลิตทางการเกษตร เช่น โรงสีไฟ ซึ่งกระจายอยู่ทั่วไป โดยอำเภอปราสาทมีโรงงานอุตสาหกรรมที่สำคัญ เช่น โรงงานน้ำตาล, โรงไฟฟ้า และโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าขนาดใหญ่ เป็นต้น
ย่านการค้าที่สำคัญในตัวอำเภอมีดังนี้
วัดนางวัง
วัดนางวัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลอัมพวา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ปัจจุบันมีพระครูบวรธรรมธัช (ธงชัย) เป็นเจ้าอาวาส
ประวัติ
วัดนางวังตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2483 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2496 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมเรียกว่า วัดเพชรน้อยนางวัง หรือ วัดยายวัง จนกระทั่งเมื่อ พ.ศ. 2460 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ทรงให้ตัดคำว่า "เพชรน้อย" ออก ให้เรียกว่า "วัดนางวัง" สันนิษฐานกันว่า ชาววังได้มาสร้างหรือปฏิสังขรณ์ไว้ เพราะตัววัดตั้งอยู่ไม่ไกลจากพระตำหนักที่ประสูติของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พื้นที่ส่วนใหญ่ของวัดถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนพังทลายไปมาก พื้นที่จริงกับโฉนดของวัดจึงไม่ตรงกัน อุโบสถก็ถูกกระแสน้ำเซาะพังลงน้ำไปสองหลังแล้ว ปัจจุบันอุโบสถหลังที่สามสร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 และเมื่อ พ.ศ. 2511 สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เสด็จมายกช่อฟ้าอุโบสถหลังที่สามนี้ด้วย ภายในพระอุโบสถมีพระประธาน พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ ซึ่งเป็นฝีพระหัตถ์ของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์
ปูชนียวัตถุของวัด ได้แก่ พระพุทธรูปศิลาแดงปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 40 นิ้ว ชาวบ้านเรียกกันว่า หลวงพ่อแดง เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่คู่มากับวัด เป็นพระประธานในอุโบสถหลังแรก พระประธานในอุโบสถหลังปัจจุบัน หน้าตักกว้าง 42 นิ้ว สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อสร้างอุโบสถหลังที่ 2 ห่างจากอุโบสถหลังแรกประมาณ 100 ปี ผนังอุโบสถมีภาพเขียนสวยงาม เป็นรูปพระอาทิตย์กับพระจันทร์คู่กัน รูปพระอาทิตย์ชิงดวง มีนัยว่าเป็นตรารูปประจำตระกูลบุนนาค จึงสันนิษฐานว่าผู้สร้างโบสถ์หลังที่สองคงเป็นสมาชิกตระกูลบุนนาค วัดยังมีพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่อง เคยอาราธนานำไปแห่รอบตลาดอัมพวาเพื่อให้ประชาชนสักการะทุก ๆ ปี ปัจจุบันได้ยกเลิกประเพณีนี้ไปแล้ว และมีธรรมาสน์บุษบกของเก่า ปัจจุบันชำรุดทรุดโทรมมาก
การใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเอง
การใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเอง (Autofellatio) คือการปลุกเร้าตัวเองด้วยการใช้ปากหรือลิ้นสัมผัสกับอวัยวะเพศของตัวเองในฝ่ายชาย ด้วยวิธีการต่าง ๆ จึงถือได้ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง มีผู้ชายจำนวนไม่มากที่สามารถทำแบบนี้ได้
ประวัติ
เดวิด ลอร์ตัน ผู้เชี่ยวชาญทางด้านอียิปต์ กล่าวถึงว่า มีตัวอักษรโบราณหลายตัวที่พูดถึงการใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเองในกิจกรรมทางศาสนาของอียิปต์ ทั้งในอาณาจักรแห่งพระเจ้าและสาวกผู้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา เกี่ยวกับที่ลอร์ตันพูดไว้ คือ "รา" พระเจ้าแห่งดวงอาทิตย์พูดว่า เพื่อที่จะสร้างพระเจ้าแห่ง ชู และเทพธิดา เทฟนัต โดยการการอมหรือเลียลึงค์ของตัวเอง และพ่นอสุจิออกลงสู่พื้น
มีแชล ฟูโก อ้างว่า อาร์เทมิโดรัส (Artemidorus) ได้พบการกระทำที่เป็นการนำเอาอวัยวะเพศ (ของคนคนนั้น) มาใส่ปาก (ของคนคนนั้นเอง) และการที่มีความสัมพันธ์กับตัวเอง มาร์เทมิโดรัสคิดว่า นี่เป็นสิ่งที่ผิดธรรมชาติ และเป็นลางบอกเหตุแห่งความตายของเด็ก การสูญเสียนายผู้หญิง หรือความอัตคัตถึงที่สุด
การอ้างถึง
ในวงการหนังโป๊ ผู้แสดงที่มีชื่อเสียง ที่สามารถใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเองได้คนหนึ่งคือ รอน เจเรมี ซึ่งมีผลงานในช่วงยุคทศวรรษ 1970 โดยมีการใช้ปากกับอวัยวะเพศของเขาเองปรากฏในภาพยนตร์บางเรื่องของเขา
ในหนังสือกึ่งอัตชีวประวัติของเขาเรื่อง The Hand-Reared Boy (1970) ผู้เขียน ไบรอัน ดับเบิลยู. อัลดิส เขียนไว้ถึง การฝึกสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองหมู่ที่โรงเรียนประจำชาย ที่มีเด็กชายคนหนึ่งมีองคชาตขนาดใหญ่เป็นพิเศษ สามารถอมของตัวเองได้
ในเรื่องมุกตลกพื้นฐานที่มักใช้ในการแสดงตลก บิล ฮิกส์ อธิบายเพิ่มเติมว่า มักมีคำพูดบ่อย ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า: เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนออกไป "คุณเคยแล้วรึยัง" ผมก็พูดว่า ใช่ หลังเกือบหักแน่ะ ต่อมาเควิน สมิธ ซึ่งได้พัฒนาเนื้อเรื่องทำนองนี้ ในภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเรื่อง Clerks ผู้เขียนบทและผู้กำกับ แลร์รี เดวิด ในผลงานภาพยนตร์ปี 1998 เรื่อง Sour Grapes ก็นำเนื้อเรื่องทำนองนี้มาใช้ ในฉากเงียบของนักแสดงนำ กำลังใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเอง ในบางครั้ง (และเกิดปัญหากับหลัง) ตลอดทั้งเรื่อง
ในภาพยนตร์เรื่อง Saving Silverman ตัวละคร เวยน์ เลอเฟสซิเออร์ แสดงโดย สตีฟ ซาห์น พยายามฝึกการใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเอง
อัตราการปรากฏ
มีผู้ชายเพียงจำนวนไม่มากที่มีความสามารถพอ และความโค้งงอของร่างกาย และ/หรือ ความยาวขององคชาตที่สามารถทำได้โดยปลอดภัย อย่างไรก็ตามความยืดหยุ่นของร่างกายสามารถทำได้โดยการจัดการด้านตำแหน่งและความเกี่ยวข้องของแรงดึงดูดโลก และการฝึกหัดทางร่างกาย อย่างเช่น ยิมนาสติก การดัดตัว หรือ โยคะ ที่อาจทำให้เกิดความเป็นไปได้ นักชีววิทยาชาวอเมริกันที่ชื่อ เครก บาร์เทิล และ อัลเฟร็ด ชาร์ลส คินเซย์ รายงานว่า มีน้อยกว่า 1% ของผู้ชายที่สามารถใช้ปากสัมผัสกับอวัยวะเพศตัวเองได้ ก่อนหน้านี้ การใช้ปากกับอวัยวะเพศชายของตัวเองนั้น ในทางพฤติกรรมศาสตร์มองว่าเป็นปัญหาทางด้านพฤติกรรม มากกว่าที่จะเป็นความหลากหลายในการทำกิจกรรมทางเพศ
อำเภอสำโรงทาบ
สำโรงทาบ เป็นอำเภอหนึ่งทางทิศตะวันออกของจังหวัดสุรินทร์ โดยนับเป็น 1 ใน 3 อำเภอของจังหวัดที่มีทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือผ่าน ซึ่งเมื่อเดินทางจากกรุงเทพฯ แล้ว อำเภอนี้จะเป็นอำเภอสุดท้ายก่อนเข้าสู่เขตจังหวัดศรีสะเกษ
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสำโรงทาบตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสำโรงทาบแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 100 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอสำโรงทาบประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 11 แห่ง ได้แก่
การขนส่ง
อำเภอสำโรงทาบมีสถานีรถไฟสำโรงทาบเป็นสถานีประจำอำเภอ โดยขบวนรถไฟเกือบทุกขบวน (ยกเว้นขบวนรถด่วนพิเศษ) จะหยุดรับ–ส่งผู้โดยสารที่สถานีแห่งนี้
วัดสตูลสันตยาราม
วัดสตูลสันตยาราม หรือชื่อเดิมคือ "วัดป่าช้าไทย" ตั้งอยู่เลขที่ 87 ถนนเรืองฤทธิ์จรูญ ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล
ประเพณีทอดกฐิน
ทุกปีหลังจากวันออกพรรษา ผู้ว่าราชการจังหวัดสตูล ได้เป็นประธานในพิธีทอดกฐิน ณ วัดสตูลสัตยาราม (วัดป่าช้าไทย) เพื่อรวบรวมเป็นปัจจัยสำหรับค่าใช้จ่ายบำรุงพัฒนาเสนาสนะ สำหรับใช้เป็นที่พำนักของพระภิกษุสงฆ์ และใช้ประกอบศาสนกิจของพุทธบริษัท รวมทั้งได้ร่วมบำเพ็ญมหากุศลในโอกาสอันเป็นมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมีพระชนมายุครบ 80 พรรษา ซึ่งได้มีหน่วยงานราชการ ภาคเอกชน และประชาชนไปร่วมทำบุญเป็นจำนวนมาก
งานวันสาร์ทเดือนสิบ
ประเพณีทำบุญงานวันสารทเดือนสิบ ที่วัดสตูลสันตยาราม ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล โดยประชาชนจำนวนมากได้อธิษฐานอานิสงส์จากการทำบุญ มีความเชื่อว่าเป็นวันส่งดวงวิญญาณบรรพบุรุษกลับภพเดิมโดยในวันนี้ชาวพุทธจะหิ้วปิ่นโตมาทำบุญที่วัด มีการทำความสะอาดโกฐใส่กระดูกของบิดา มารดา และบรรพบุรุษ และบัวของบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว ตั้งขนมเพื่อเซ่นไหว้ บรรพบุรุษ และเป็นวันรวมญาติพี่น้องที่กลับมาทำบุญกันพร้อมกัน
วัดสตูลสันตยาราม อนุญาตให้ใช้ที่ดินสร้างโรงเรียนเทศบาล 1
ในบริเวณวัดสตูลสันตยาราม เป็นสถานที่ตั้งโรงเรียนเทศบาล 1(วัดสตูลสันตยาราม) โดย นายนิยม มัชรินทร์ เป็นผู้อำนวยการสถานศึกษา
โรงเรียนเทศบาล 1 (วัดสตูลสันตยาราม) เดิมเป็นโรงเรียนบ้านทุ่งเฉลิม สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ในเขตบ้านทุ่งเฉลิม ถนนคูหาประเวศน์ ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ในที่ดินของราชพัสดุ ปัจจุบันได้ปรับปรุงเป็นบ้านพัก]อาศัยของพนักงานครูเทศบาล มีหลวงวิเชียรสมบัติเป็นครูใหญ่คนแรก พ.ศ. 2506 คณะเทศมนตรี เทศบาลเมืองสตูล รับการโอนโรงเรียนบ้านทุ่งเฉลิมสุข มาสังกัดเทศบาลเมืองสตูล กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2512 คณะเทศมนตรี เทศบาลเมืองสตูลจึงได้ติดต่อกับวัดสตูลสันตยาราม เพื่อขอใช้สถานที่ของวัดบางส่วนเป็นสถานที่ตั้งโรงเรียน เจ้าอาวาสวัดสตูลสันตยารามได้อนุญาตให้ใช้สถานที่ได้ เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2512 และได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนมาเป็น โรงเรียนเทศบาล 1 (วัดสตูลสันตยาราม)
สถานที่ใกล้เคียง
ตั้งอยู่ในเขตวัดสตูลสันตยาราม เลขที่ 87 ถนนเรืองฤทธิ์จรูญ ตำบลพิมาน อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล รหัสไปรษณีย์ 91000 ติดกับสำนักงานเทศบาลเมืองสตูล ประมาณ 1.5 กิโลเมตร ไปทางทิศเหนือ อยู่หลังศาลากลางจังหวัดสตูล ประมาณ 400 เมตร ประชากร มี 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ รับราชการ และ รับจ้างทั่วไป  ประเพณีวัฒนธรรมเดิมของท้องถิ่น  ศาสนา  นับถือศาสนาอิสลามและประชากรที่โยกย้ายมาอยู่ใหม่จะนับถือพุทธ การศึกษา  ส่วนใหญ่ระดับประถมศึกษา มีระบบสาธารณูปโภค ค่อนข้างยากจน มีอาชีพรับจ้างรายได้น้อย มีครอบครัวที่แตกแยก ทำมาหากิน
วัตถุมงคล
วัตถุมงคล รุ่น บารมีหลวงปู่ทวดเหยียบสมุทร และองค์จตุคามรามเทพ รุ่นเทพประทาน บันดาลทรัพย์ ณ วัดสตูลสันตยาราม (วัดป่าช้าไทย) อำเภอเมือง จังหวัดสตูล ในพิธีมหาพุทธา-เทวาภิเษก นำรายได้สมทบทุนสร้างองค์พระประธานหน้าอุโบสถ ศาลาการเปรียญ และสร้างซุ้มประตูวิหารรอบอุโบสถ รวมทั้งบูรณะสิ่งสาธารณูปโภคต่างๆ โดยมีพระอุดมธรรมคณี เจ้าคณะจังหวัดปัตตานี เป็นองค์ประธานจุดเทียนชัย และได้รับ[มตตาจากพระเกจิคณาจารย์สายภาคใต้ร่วมนั่งปรกอธิษฐานจิต
พระภิกษุ
พระภิกษุที่ได้เดินทางไปต่างประเทศ ได้แก่
คณะภราดาน้อยกาปูชิน
คณะภราดาน้อยกาปูชิน (Order of Friars Minor Capuchin) หรือคณะฟรังซิสกันกาปูชิน (Capuchin Franciscans) เรียกโดยย่อว่าคณะกาปูชิน (Capuchins) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกประเภทคณะนักบวชภิกขาจาร และถือเป็นสาขาหนึ่งของคณะฟรันซิสกัน อัคราธิการคนปัจจุบันของคณะคือบาทหลวง Mauro Jöhri
กำเนิดคณะ
คณะกาปูชินเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1520 เมื่อภราดามัตเตโอ ดา บาชีโอ (Matteo da Bascio) ไฟรอาร์คณะฟรันซิสกันกลุ่มผู้ถือวินัย (Observant) ได้เดินทางกลับอิตาลี เขาอ้างว่าพระเจ้าได้ดลใจเขาให้รู้ว่าแนวทางที่คณะฟรันซิสกันปฏิบัติอยู่นั้นผิดไปจากที่นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีดำริไว้ เขาจึงหาทางที่จะนำคณะกลับไปสู่วิถีชีวิตแบบดั้งเดิมที่เน้นความสงบวิเวกและการชดใช้บาปอย่างที่ท่านผู้ก่อตั้งคณะได้ปฏิบัติไว้
แต่อธิการของคณะได้ขัดขวางแผนการนี้ ไฟรอาร์มัตเตโอกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์กลุ่มแรกจำต้องหนีหลบซ่อนตัวจากผู้มีอำนาจในคริสตจักรซึ่งตามล่าตัวพวกเขาเพื่อบังคับให้เขาละทิ้งแผนการปฏิรูป แต่ก็มีนักพรตคณะ Camaldolese ให้ที่พักช่วย เพื่อแสดงความสำนึกในบุญคุณนี้ต่อมาพวกเขาจึงเปลี่ยนมาสวมฮูดหรือหมวกคลุมศีรษะ (capuccio) ตามอย่างคณะนั้นซึ่งเป็นสัญลักษณ์การแต่งกายของพวกฤๅษีในอิตาลี รวมทั้งไว้หนวดเครายาว ต่อมาชื่อของฮูดซึ่งเป็นแฮบิตของคณะจึงกลายมาเป็นชื่อคณะว่า "คณะฟรังซิสกันกาปูชิน" ในปี ค.ศ. 1528 ไฟรอาร์ มัตเตโอ ได้รับพระอนุญาตจากสมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 ให้ดำรงชีวิตอย่างฤๅษีได้ รวมทั้งสามารถจาริกไปได้ทุกที่เพื่อเทศน์ให้คนยากไร้ การอนุญาตนี่ไม่ได้มีผลเฉพาะมัตเตโอแต่รวมถึงผู้อื่นที่ร่วมการปฏิรูปนี้ด้วย จึงมีผู้เข้าร่วมการปฏิรูปกับภราดามัตเตโอจำนวนมาก คณะฟรันซิสกันที่ถูกมัตเตโอกับเพื่อนร่วมกันปฏิรูปนี้ต่อมาได้กลายเป็นคณะนักบวชคาทอลิกอีกคณะหนึ่ง ตอนแรกใช้ชื่อว่าคณะภราดาน้อยฤๅษี (Hermit Friars Minor) และเป็นส่วนหนึ่งของคณะภราดาน้อยคอนเวนชวล แต่มีวิคาร์เป็นอธิการปกครองคณะโดยเฉพาะ โดยยังขึ้นต่ออัคราธิการของคณะฟรันซิสกันคอนเวนชวล ในช่วงนี้กลุ่มผู้ถือวินัย (คือคณะฟรันซิสกันกลุ่มดั้งเดิม) ยังคงต่อต้านขบวนการปฏิรูปอยู่อย่างต่อเนื่อง
วินัยประจำคณะ
ในปี ค.ศ. 1529 คณะกาปูชินมีบ้านพักนักบวชอยู่ 4 แห่งและมีบทบัญญัติทั่วไปเป็นครั้งแรกซึ่งต่อมาได้กลายเป็นวินัยเฉพาะของคณะ ตามบทบัญญัตินี้ไม่ให้ถือแนวคิดแบบนักพรตเดี่ยว แต่ให้ใช้ชีวิตเคร่งครัด เรียบง่าย และยากจนอย่างที่สุด ตามแนวทางการปฏิบัติของนักบุญฟรังซิส ทั้งอารามและคณะต้องไม่ถือครองทรัพย์สินใด ๆ ทั้งห้ามไม่ให้ใช้อุบายใด ๆ เพื่อเลี่ยงกฎหมายนี้ ห้ามครอบครองสิ่งใดเอาไว้ใช้สนองความต้องการทางโลก ของที่กักตุนไว้ใช้เพื่อในบ้านพักไม่ควรเก็บไว้เกิน 2 วัน ของทุกอย่างต้องได้มาด้วยการภิกขาจาร และห้ามเหล่าไฟรอาร์แตะต้องเงิน ชุมชนที่ไฟรอาร์อาศัยต้องมีขนาดเล็ก คืออยู่กัน 8 คน อย่างมากที่สุดคือ 12 คน เรื่องเครื่องเรือนเครื่องแต่งกายต้องเรียบง่ายอย่างที่ เหล่าไฟรอาร์ต้องไม่สวมรองเท้า ต้องไปไหนด้วยเท้าเปล่า แม้แต่รองเท้าแตะก็ห้ามใช้
นอกจากการทำวัตรประจำวันเป็นกลุ่มเช่นที่ทำตอนเที่ยงคืนแล้ว นักบวชในคณะยังต้องอธิษฐานส่วนตัวอีกวันละสองชั่วโมง การถืออดอาหารและการรักษาวินัยเป็นไปอย่างเข้มงวดเป็นนิจ กิจกรรมภายนอกคือการเทศน์และการช่วยเหลือทางใจแก่คนยากจน ในด้านเทววิทยา คณะกาปูชินไม่ยึดถือปรัชญาของบุญราศีดันส์ สโกทัสซึ่งเป็นสำนักฟรังซิสกันยุคหลัง แต่หันไปใช้ปรัชญาสำนักโบนาเวนตูราซึ่งเป็นฟรังซิสกันยุคแรก
ในประเทศไทย
คณะกาปูชินเข้ามาในประเทศไทยเมื่อปี ค.ศ. 1982 ปัจจุบันนี้มีสมาชิกที่เป็นบาทหลวงชาวไทย 5 องค์ ชาวอิตาเลียน 3 องค์ และชาวอินโดนีเซีย 2 องค์ มีเซมินารีใหญ่ที่สามพราน มีภราดาที่ปฏิญาณตนตลอดชีวิต 2 คน ถวายตัวครั้งแรก 2 คน โนวิซ 6 คน และมีโปสตูลันต์ 10 คน ส่วนเซมินารีเล็กอยู่ที่โบสถ์นักบุญมาการิตา บางตาล จ.ราชบุรี มีบาทหลวง 3 องค์ คือ คุณพ่อวอลเตอร์ คุณพ่อสมพงษ์ ตรีว่าอุดม คุณพ่ออันโตนีโอ วาลแซ็กกี และภราดาสิทธิชัย สร้างกุศลในพสุธา มีแอสปีรันต์ 22 คน เรียนชั้นมัธยมปีที่ 1-6 ที่โรงเรียนบอสโกพิทักษ์ จังหวัดนครปฐม
ฟาโรห์อินโยเตฟที่ 2
วาอังค์ อินเตฟที่ 2 (หรือ อินโยเตฟที่ 2 และอันเตฟที่ 2) เป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สามจากราชวงศ์ที่สิบเอ็ดแห่งอียิปต์ในช่วงระหว่างกลางที่ที่หนึ่ง พระองค์ทรงครองราชย์เป็นเวลาเกือบห้าสิบปี ตั้งแต่ 2112 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 2063 ปีก่อนคริสตกาล เมืองหลวงของพระองค์ตั้งอยู่ที่ธีบส์ ในรัชสมัยของพระองค์ดินแดนอียิปต์ถูกแบ่งออกเป็นราชวงศ์ท้องถิ่นย่อยหลายแห่ง พระองค์ถูกฝังอยู่ในหลุมฝังพระศพที่เอล-ทารีฟ
พระราชวงศ์
พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระองค์ คือ ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 1 และพระนางเนเฟรูที่ 1 ผู้ปกครองก่อนหน้าพระองค์ อาจจะเป็นพระเชษฐาพระนามว่าฟาโรห์อินเตฟที่ 1 และฟาโรห์อินเตฟที่ 3 ซึ่งเป็นพระราชโอรสได้ขึ้นมาปกครองต่อจากพระองค์
รัชสมัย
หลังจากการมรณกรรมของผู้ปกครองท้องถิ่นนามว่า อังค์ติฟิ ฟาโรห์อินเตฟก็สามารถรวบรวมเขตปกครองทางใต้ทั้งหมดลงไปถึงแก่งน้ำตกแรกของแม่น้ำไนล์ หลังจากนั้นพระองค์ได้ทำสงครามกับผู้ปกครองจากเฮราคลีโอโพลิส แมกนา เพื่อยึดปกครองอไบดอส ซึ่งเป็นเมืองที่ผ่านหลายขั้วอำนาจมาหลายครั้ง แต่ในที่สุดฟาโรห์อินโยเตฟที่ 2 ก็ได้รับชัยชนะ โดยขยายเขตการปกครองของพระองค์ไปทางเหนือจนถึงเขตปกครองที่สิบสามหรือเฮลิโอโพลิส
หลังจากทำสงครามหลายครั้ง ได้มีการสร้างความสัมพันธ์อันดีมากขึ้นและระยะเวลาที่เหลือของรัชสมัยของพระองค์ก็เข้าสู่ความสงบสุข การค้นพบรูปสลักฟาโรห์อินเตฟที่ 2 ที่ห่อด้วยเสื้อคลุมสำหรับเทศกาลเซดในวิหารศักดิ์สิทธิ์ของเฮกาอิบบนเกาะแอลเลเฟนไทน์ แสดงให้เห็นว่าอำนาจของฟาโรห์พระองค์นี้ได้แผ่ขยายไปถึงภูมิภาคแก่งน้ำตกแรกของแม่น้ำไนล์ และบางทีอาจจะครอบคลุมบางส่วนของนิวเบียล่างในปีที่ 30 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ซึ่งจะได้รับการยืนยันโดยมีคณะเดินทางที่นำโดย ดเจมิ จากเมืองเกเบลีนไปยังดินแดนวาวัต (หรือ นิวเบีย) ขึ้นในรัชสมัยของพระองค์ ดังนั้น เมื่อฟาโรห์อินเตฟที่ 2 เสด็จสวรรคต พระองค์จึงได้ทิ้งรัฐบาลที่เข้มแข็งไว้ในเมืองธีบส์ ซึ่งสามารถควบคุมพื้นที่ทั้งหมดของอียิปต์ตอนบนและคงไว้ซึ่งพรมแดนทางใต้ของอัสยุต
หลักฐานที่ระบุเวลาที่เก่าสุดของเทพอามุนในคาร์นักเกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของพระองค์ ในส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูรินในช่วงสมัยราขอาณาจักรกลางได้บันทึกไว้ว่า พระองค์ครองราชย์เป็นระยะเวลา 49 ปี
พระนาม
เห็นได้ชัดว่า ฟาโรห์อินเตฟที่ 3 ไม่เคยมีพระนามห้าพระนามของฟาโรห์ตามแบบสมัยราชอาณาจักรเก่า อย่างไรก็ตาม พระองค์ได้อ้างสิทธิ์ในความเป็นกษัตริย์ทั้งสองดินแดน nswt bity และตำแหน่ง s3-Re (พระโอรสแห่งรา) ซึ่งเน้นถึงลักษณะอันศักดิ์สิทธิ์ของความเป็นกษัตริย์ ในที่สุดจากการขึ้นครองบัลลังก์แห่งธีบส์ ฟาโรห์อินเตฟที่ 3 ได้ทรงมีพระนามอฮรัสว่า วาอังค์ ซึ่งมีความหมาย ความยืนยงแห่งชีวิต ให้กับพระนามประสูติของพระองค์
ข้าราชการในรัชสมัย
ปัจจุบันได้ทราบชื่อและการทำงานของข้าราชการบางคนที่ทำหน้าที่ภายใต้รัชสมัยของฟาโรห์อินเตฟที่ 2 :
หลุมฝังพระศพ
หลุมฝังพระศพของฟาโรห์อินเตฟที่ 2 ในเอล-ทารีฟที่ธีบส์ เป็นหลุมฝังพระศพแบบแถว (saff แปลว่า "แถว" ในภาษาอาหรับ) และยังหมายถึง แถวสองแถวของเสาและทางเข้าด้านหน้าลานสี่เหลี่ยมคางหมูใหญ่ขนาด 250 x 70 เมตร (820 ฟุต x 230 ฟุต) ที่ปลายด้านตะวันออกซึ่งเป็นวิหารสำหรับฝังพระศพ วิหารแห่งนี้อาจมีจุดประสงค์เพื่อใช้ในจุดประสงค์เดียวกับโถงวิหาร (Valley temple)
ตามประเพณีตามผู้ปกครองก่อนหน้า ฟาโรห์อินเตฟที่ 2 ได้สร้างจารึกบันทึกพระราชประวัติไว้ที่ทางเข้าหลุมฝังพระศพของพระองค์ ซึ่งบันทึกเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในรัชสมัยของพระองค์และระบุว่าพระองค์ครองเป็นเวลา 50 ปี ในจารึกที่ตั้งอยู่หน้าหลุมฝังพระศพมีการกล่าวถึงสุนัขของฟาโรห์ และพบจารึกอีกชิ้นหนึ่งที่กล่าวถึงสุนัขชื่อว่า เบฮา แต่มันถูกพบอยู่ใกล้วิหารถวายเครื่องบูชา
พ.ศ. 1296
พุทธศักราช 1296 ใกล้เคียงกับ
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1975
กีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาว 1975 (1975 Winter Universiade) หรือการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูหนาวครั้งที่ 8 เป็นการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยทั่วโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่ Livigno อิตาลี ระหว่างวันที่ 6 เมษายน ถึง 13 เมษายน พ.ศ. 2518
หม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ ฤทธรวงค์
หม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ ฤทธรวงค์ (เขมร : ស៊ូវ៉ាត់ រិទ្ធីវង្ស, โรมัน : Sisowath Ritharavong) ประสูติเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2477 เป็นพระโอรสของหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ สีสุระ (พระโอรสในพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ อิสสรวงศ์) กับหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ ดาราเมธ (พระธิดาในพระองค์เจ้าสีสุวัตถิ์ ดวงลักขณา) และพระองค์เป็นพระบิดาของหม่อมเจ้าสีสุวัตถิ์ สรฤทธิ์ พระองค์ทรงเป็นนายเรือเอกแห่งกองทัพเรือกัมพูชาจนถึง 3 มีนาคม พ.ศ. 2518 ซึ่งเป็นวันที่พระองค์ถูกเขมรแดงจับตัวไป พระองค์ถูกคุมขังในคุก S-21 ในพนมเปญ และถูกประหารชีวิต โดยสมาชิกเชื้อพระวงศ์ส่วนใหญ่จะถูกนำตัวไปประหารที่สนามกีฬาแห่งชาติหลังพนมเปญแตกในเดือนเมษายน พ.ศ. 2518 แต่ไม่มีหลักฐานว่าพระองค์ถูกประหารชีวิตเมื่อใด
พระองค์สมรสกับ ฮูเบอร์ไทน์ เบลคอนเด (ต่อมาคือ นักนางสีสุวัตถิ์ ฮูเบอร์ไทน์) และมีบุตรสองคนคือ ฉัตร นเรธ และธีระ เญียน ซึ่งปัจจุบันอยู่ในสหรัฐอเมริกา
โรเจอร์ เฟเดอเรอร์
โรเจอร์ เฟเดอเรอร์  (Roger Federer, ; เกิด: 8 สิงหาคม ค.ศ. 1981) เป็นอดีตนักเทนนิสอาชีพชายชาวสวิส เขาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมในประเภทชายเดี่ยว 20 สมัยซึ่งรวมถึงสถิติแชมป์วิมเบิลดัน 8 สมัย และเป็นหนึ่งในสองผู้เล่นที่คว้าแชมป์เอทีพี ไฟนอล สูงสุด 6 สมัย เฟเดอเรอร์ยังครองตำแหน่งมือวางอันดับ 1 ของโลกติดต่อกันยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ 237 สัปดาห์ตั้งแต่ ค.ศ. 2004–08 และเป็นผู้เล่นชายที่ครองตำแหน่งอันดับ 1 ด้วยจำนวนสัปดาห์รวมที่มากที่สุดเป็นอันดับสองจำนวน 310 สัปดาห์ และครองตำแหน่งมือวางอันดับ 1 เมื่อจบฤดูกาล 5 ครั้ง เขาคว้าแชมป์การแข่งขันในประเภทชายเดี่ยว 103 รายการ ซึ่งมากที่สุดเป็นอันดับสองรองจาก จิมมี คอนเนอส์ (109) เขายังเป็นหนึ่งในสองผู้เล่นชาย (ร่วมกับคอนเนอส์) ที่ลงแข่งขันประเภทชายเดี่ยวมากกว่า 1,500 นัด เฟเดอเรอร์ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสามนักเทนนิสชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด (Big 3)  ร่วมกับ ราฟาเอล นาดัล และ นอวาก จอกอวิช รวมทั้งเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
เฟเดอเรอร์เริ่มเล่นอาชีพในปี 1998 และก้าวขึ้นมาเป็นผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในช่วงทศวรรษ 2000 เขาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมครั้งแรกในวิมเบิลดันปี 2003 ก่อนจะขึ้นสู่ตำแหน่งมือวางอันดับ 1 ครั้งแรกในปี 2004 ซึ่งเป็นปีที่เขาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ถึงสามรายการ รวมทั้งคว้าแชมป์เอทีพี ไฟนอล และทำสถิตินี้ได้อีกสองครั้งในปี 2006 และ 2007 ในช่วงเวลานั้น เขายังทำสถิติคว้าแชมป์วิมเบิลดันและยูเอสโอเพนติดต่อกัน 5 สมัย และนับตั้งแต่ปี 2003–2009 เขาเข้าชิงชนะเลิศแกรนด์สแลมได้มากถึง 21 จาก 28 รายการ ก่อนจะคว้าแชมป์แกรนด์สแลมได้ครบทุกรายการในอาชีพ (Career Grand Slam) ภายหลังได้แชมป์เฟรนช์โอเพนปี 2009 หลังจากแพ้ ราฟาเอล นาดัล คู่แข่งคนสำคัญในรอบชิงชนะเลิศมา 3 ครั้งก่อนหน้านั้น ในปีนั้นเขายังคว้าแชมป์แกรนด์สแลมรายการที่ 15 ทำสถิติแซง พีต แซมพราส หลังจากคว้าแชมป์วิมเบิลดัน
อย่างไรก็ตาม การก้าวขึ้นมาของนาดัลและจอกอวิชทำให้ความสำเร็จของเฟเดอเรอร์ลดลงไปในทศวรรษต่อมา ตั้งแต่ปี 2011–2016 เขาคว้าแชมป์แกรนด์สแลมเพิ่มได้เพียงรายการเดียว แต่ยังคว้าเหรียญเงินประเภทชายเดี่ยวในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ซึ่งเป็นเหรียญที่สองของเขาหลังจากได้เหรียญทองประเภทคู่ในปี 2008 และพาทีมสวิตเซอร์แลนด์คว้าแชมป์เดวิส คัพ สมัยแรกในปี 2014 ก่อนจะเข้ารับการผ่าตัดหัวเข่าในปี 2016 และกลับมาประสบความสำเร็จในปี 2017–18 โดยคว้าแชมป์แกรนด์สแลมเพิ่ม 3 รายการ รวมถึงเอาชนะนาดัลในรอบชิงชนะเลิศออสเตรเลียนโอเพน 2017 ตามด้วยการแชมป์วิมเบิลดันสมัยที่ 8 มากที่สุดในบรรดาผู้เล่นชาย ต่อมาในปี 2018 เขาคว้าแชมป์ออสเตรเลียนสมัยที่ 6 ทำสถิติเป็นนักเทนนิสชายคนแรกที่คว้าแชมป์แกรนด์สแลม 20 รายการ และทำสถิติเป็นผู้เล่นมือวางอันดับ 1 ที่มีอายุมากที่สุดในวัย 36 ปีในปีนั้น
เฟเดอเรอร์ได้รับรางวัลนักกีฬาชายยอดเยี่ยมแห่งปีของลอริอุส 5 สมัย (สถิติสูงสุด), รางวัลนักเทนนิสยอดเยี่ยมของเอทีพี 5 สมัย และรางวัลผู้เล่นยอดเยี่ยมจากการโหวตของเพื่อนนักเทนนิส 13 สมัย (สถิติสูงสุด) เขาถือเป็นผู้เล่นขวัญใจแฟนเทนนิสทั่วโลก โดยได้รับรางวัลขวัญใจอันดับหนึ่งจากการโหวตผ่านเว็บไซต์ของเอทีพีทุกปีตั้งแต่ปี 2003–2022 เฟเดอเรอร์ได้รับการจัดอันดับโดยไทม์ 100 ให้เป็นหนึ่งในบุคคลผู้ทรงอิทธิพลของโลกในปี 2018 เขาเป็นชาวสวิสคนแรกที่ยังมีชีวิตอยู่ และมีรูปอยู่ในแสตมป์และเหรียญที่ระลึกของสวิตเซอร์แลนด์ และยังติดอันดับ 1 ใน 10 นักกีฬาที่ร่ำรวยที่สุดของโลกทุกปี และเป็นนักกีฬาที่ทำเงินรางวัลมากที่สุดในโลกในปี 2020 ด้วยรายได้ 100 ล้านดอลลาร์ โดยถือเป็นนักเทนนิสคนแรกที่ทำได้ เขาก่อตั้งมูลนิธิ Roger Federer Foundation ในปี 2003 เพื่อช่วยเหลือเด็กในทวีปแอฟริกา และเป็นผู้ริเริ่มการแข่งขัน เลเวอร์ คัพ ในปี 2017 และยังเคยดำรงตำแหน่งประธานสภานักเทนนิสของเอทีพีตั้งแต่ ค.ศ. 2008–2014 จากการประสบปัญหาการบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เฟเดอเรอร์ประกาศเลิกเล่นอาชีพในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022
ชีวิตส่วนตัว
เฟเดอเรอร์เกิดที่เมืองบาเซิลในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นบุตรของ โรเบิร์ต เฟเดอเรอร์ บิดาซึ่งเป็นคนเชื้อสายสวิส-เยอรมัน และ ลินเนตต์ เฟเดอเรอร์ มารดาซึ่งมีเชื้อสายแอฟริกาใต้ซึ่งทั้งคู่ต่างก็ทำงานบริษัทเภสัชกรรม โดยมารดาของเขาเคยเป็นนักกีฬาฮอกกี้ เขายังมีพี่สาวหนึ่งคนคือ "ไดอาน่า" เฟเดอเรอร์ถือสองสัญชาติได้แก่ สวิส และแอฟริกาใต้ เขาเติบโตในแถบชานเมือง Münchenstein ซึ่งห่างจากชายแดนฝรั่งเศสและเยอรมนีไป 10 นาที ในวัยเด็กเขาเป็นคนที่อารมณ์ร้อนจนถูกไล่ออกจากสนามซ้อมและเคยทะเลาะวิวาทที่โรงเรียนบ่อยครั้ง เขาเคยอยากเป็นนักฟุตบอลแต่ได้ตัดสินใจเป็นนักเทนนิสแทน โดยยังคงเป็นแฟนฟุตบอลมาจนถึงปัจจุบันและชื่นชอบ เอฟซีบาเซิล ทีมในสวิสซูเปอร์ลีก รวมทั้งสนับสนุนทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ ไอดอลในกีฬาเทนนิสของเขาได้แก่ สเตฟาน เอดเบิร์ก, บอริส เบคเกอร์ และ พีต แซมพราสและมีนักเทนนิสหญิงที่ชื่นชอบคือ เซเรนา วิลเลียมส์
ปัจจุบันเฟเดอเรอร์อาศัยอยู่ที่ Bottmingen ในสวิตเซอร์แลนด์และสมรสกับอดีตนักเทนนิสหญิง "มิโรสลาวา วาฟริเนค" โดยทั้งคู่พบกันที่การแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ ที่ซิดนีย์ ปี 2000 ทั้งคู่มีลูกแฝดสองคู่โดยเป็นแฝดหญิงในปี 2010 และแฝดชายในปี 2014 เฟเดอเรอร์มีธุรกิจเป็นของตนเองโดยได้เปิดตัวน้ำหอม ยี่ห้อ "อาร์เอฟ คอสเมติคส์ " (RF Cosmetics) ในเดือนตุลาคมปี 2003 ในเวลาว่างครอบครัวของเขาชอบไปพักผ่อนที่ มัลดีฟส์, ดูไบ และเทือกเขาแอลป์
เฟเดอเรอร์ชื่นชอบอาหารญี่ปุ่น, อาหารอิตาเลียน และ อาหารอินเดีย และยังชื่นชอบของหวานโดยเฉพาะช็อคโกแลตและไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รี โดยเขาเรียกตัวเองว่าเป็น "Chocoholic" (ผู้ที่ติดการทานช็อคโกแลต) และยังกล่าวว่าชาวสวิสทุกคนต้องรักการทานช็อคโกแลตจึงจะถือว่าเป็นชาวสวิสที่แท้จริง เขามีเครื่องรางประจำตัวซึ่งจะพกติดตัวไปด้วยในการแข่งขันทุกรายการคือตุ๊กตาเต่าสีทอง และมีงานอดิเรกคือการเล่นเปียโน เขาสามารถสื่อสารได้ 4 ภาษา ได้แก่ ภาษาอังกฤษ, ภาษาฝรั่งเศส, ภาษาเยอรมัน และ ภาษาสวิส-เยอรมัน
ระดับเยาวชน
เฟเดอเรอร์เริ่มเล่นเทนนิสเมื่ออายุ 6 ปี กระทั่งเมื่ออายุ 14 ปี เฟเดอเรอร์ถูกเลือกให้เข้ารับการฝึกฝนในสถาบันชื่อดัง “Swiss National Tennis Center“ และในที่สุด ก็ได้เข้าร่วมการแข่งขันรายการไอทีเอฟระดับจูเนียร์ ปี 1996 และเขาก็สร้างชื่อให้กับตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยมด้วยการคว้าแชมป์วิมเบิลดันจูเนียร์ ปี 1998 ก่อนที่จะเริ่มเล่นอาชีพอย่างเป็นทางการ
1998–2000: เริ่มต้นอาชีพ
เฟเดอเรอร์เริ่มเส้นทางอาชีพในเดือนกรกฎาคม 1998 และเป็นนักเทนนิสที่อายุน้อยที่สุดที่มีอันดับติดท็อป 100 ในปีนั้น ต่อมาในปี 2000 เฟเดอเรอร์ผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนได้สำเร็จ แต่ก็พลาดการคว้าเหรียญทองแดงหลังจากพ่าย อาร์โนลด์ ดิ ปาสกาล จากฝรั่งเศส ในขณะที่ในรายการใหญ่อย่างแกรนด์สแลม และมาสเตอร์ซีรีส์ (เอทีพี มาสเตอร์ 1000 ในปัจจุบัน) เฟเดอเรอร์ยังคงทำผลงานไม่น่าประทับใจ และจบฤดูกาลด้วยการเป็นอันดับ 29 ของโลก
2001–03: แจ้งเกิดในวงการ
เฟเดอเรอร์คว้าแชมป์แรกได้ที่มิลาน ในปี 2001 ตามด้วยการผ่านเข้าสู่รอบ 8 คนสุดท้ายแกรนด์สแลมวิมเบิลดัน หลังจากพลิกล็อกเอาชนะพีต แซมพราส ตำนานชาวอเมริกัน ส่งผลให้อันดับของเฟเดอเรอร์ขยับขึ้นมาอยู่ในอันดับที่ 13
ในปี 2002 เฟเดอเรอร์เข้าชิงชนะเลิศรายการมาสเตอร์ได้เป็นครั้งแรก แต่ก็ต้องพ่าย อานเดร แอกัสซี ไปตามคาด แต่เขาก็กลับมาคว้าแชมป์ที่ฮัมบวร์คได้รวมถึงชนะในรายการเดวิส คัพ ทั้งสองนัดในการพบกับ มารัต ซาฟิน และ เยฟกินี คาเฟนิคอฟ สองนักเทนนิสชาวรัสเซีย อย่างไรก็ตาม เขาต้องตกรอบในแกรนด์สแลมเฟรนช์โอเพน, วิมเบิลดัน และยูเอสโอเพน แต่ในช่วงปลายปีอันดับของเฟเดอเรอร์ได้ขยับขึ้นมาอยู่อันดับ 6 ของโลก ส่งผลให้เขาได้เข้าร่วมรายการ มาสเตอร์ คัพ (เอทีพี ไฟนอล ในปัจจุบัน) ได้เป็นปีแรก และผ่านเข้าถึงรอบรองชนะเลิศแต่แพ้ เลย์ตัน ฮิววิตต์
2004–09: ขึ้นสู่มือวางอันดับ 1 และยุคแห่งความรุ่งเรือง
ในปี 2004 เฟเดอเรอร์ขึ้นมาเป็นผู้เล่นอันดับ 1 ของโลกได้สำเร็จ และได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นหนึ่งในนักเทนนิสที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ เขาคว้าแชมป์แกรนดสแลมได้ถึง 3 รายการ (ออสเตรเลียนโอเพน, วิมเบิลดัน และ ยูเอสโอเพน) และทำสถิติไม่แพ้ให้กับนักเทนนิสในบรรดาอันดับท็อป 10 ตลอดทั้งปี แต่ก็ต้องผิดหวังในแกรนด์สแลมเฟรนช์โอเพน รวมถึงรายการโอลิมปิก อย่างไรก็ตาม เฟเดอเรอร์ป้องกันแชมป์ มาสเตอร์ คัพ ได้หลังจากเอาชนะเลย์ตัน ฮิววิตต์ ในปีนี้ เฟเดอเรอร์คว้าแชมป์ได้ถึง 11 ราย และมีสถิติชนะถึง 74 นัด แม้ว่าตลอดทั้งปีเขาจะลงเล่นโดยที่ไม่มีโค้ชประจำตัวเลยก็ตาม ส่งผลให้เขาได้รับรางวัลนักเทนนิสยอดเยี่ยมไปครอง