cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คุจิกิ ลูเคีย
ลักษณะ/อุปนิสัย
ลูเคีย เป็นยมทูตหญิงที่นิสัยค่อนข้างแข็งกร้าว หน้าตาสวยน่ารัก ตัวเล็ก ไว้ผมสั้นสีดำ ชอบทำตาขวางและมักจะแสดงอารมณ์รุนแรงเวลาไม่ค่อยพอใจอะไร โผงผาง ปากไว แต่แท้จริงเป็นคนดีมาก ขี้กังวล มีความรับผิดชอบ เป็นห่วงเป็นใยคนอื่นตลอดเวลา อ่อนโยนและก็ชอบกระต่ายจั๊ปปี้มาก เธอชอบวาดรูปกระต่าย และเชื่อมั่นในฝีมือวาดภาพของตัวเองมาก และมักจะถูกอิจิโกะวิจารณ์เรื่องรูปที่เธอวาด แต่ความสามารถด้านศิลปะของเธอกลับพอๆ กับเด็กประถม
ภาคแรก
ลูเคียถูกส่งมาที่โลกในคำสั่งลาดตระเวณเป็นเวลา 1 เดือน เธอได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับฮอลโลว์เพื่อช่วยอิจิโกะ และถ่ายทอดพลังยมทูตให้ ทำให้เธอต้องอาศัยกายหยาบของอุราฮาร่า คิสึเกะเพื่อฟื้นฟูพลังและอาศัยอยู่กับอิจิโกะจนกว่าจะฟื้นพลังยมทูตมาได้ แต่นั่นถือว่าเป็นการผิดกฎอย่างร้ายแรง ทำให้เมื่อพ้นช่วง 1 เดือนที่เธออยู่ในโลกมนุษย์แล้วทางโซลโซไซตี้จึงเริ่มสงสัย ในช่วงหลังของภาคแรก ลูเคียจึงถูกพากลับไปโดยคุจิกิ เบียคุยะหัวหน้าหน่วยที่ 6 ซึ่งเป็นพี่ชายบุญธรรม และอาบาราอิ เร็นจิรองหัวหน้าหน่วยที่ 6 ซึ่งเป็นเพื่อนสนิท ซึ่งอิจิโกะได้เข้าขัดขวางแต่ก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ ลูเคียจึงถูกพากลับไปโซลไซตี้เพื่อรับ โทษประหารชีวิตทำให้คุโรซากิกับเพื่อนต้องบุกเข้าโซลไซตี้เพื่อช่วยเหลือลูเคีย
ภาคโซลโซไซตี้
ลูเคียต้องรับโทษประหารจากการกระทำของตน โดยใช้"โซเคียคุ" (เครื่องมือสองชิ้นที่ใช้ในการประหาร ประกอบด้วยง้าวที่มีพลังเทียบเท่ากับดาบฟันวิญญาณ 1,000,000 เล่มและแท่นประหารที่ทนต่อดาบฟันวิญญาณได้ในปริมาณที่เท่ากัน) ซึ่งเธอต้องอยู่ในหอสำนึกตนจนกว่าจะถึงวันประหาร ซึ่งในขณะนั้นเธอได้นึกโทษตัวเองอยู่ตลอดถึงการกระทำที่ทำให้หลายๆคนต้องมารับเคราะห์ ในช่วงนั้นทั้งอิจิโกะและคนอื่นๆต่างก็พยายามที่จะเข้ามาช่วยเธอ รวมทั้งความเห็นของบรรดาหัวหน้าหน่วยต่างๆที่เริ่มแตกแยกกันในเรื่องของการประหารลูเคีย โดยที่พวกอิจิโกะได้รับความสนับสนุนจากตระกูลชิบะและตระกูลชิโฮอินทำให้การช่วยเหลือลูเคียค่อยๆสะดวกขึ้น และเมื่อถึงวันประหารที่ "เนินโซเคียคุ" อิจิโกะได้เข้ามาช่วยเธอไว้ได้ รวมทั้งการช่วยเหลือจากอุคิทาเกะ จูชิโร่หัวหน้าหน่วย 13 ซึ่งเป็นหัวหน้าของเธอเอง และเคียวราคุ ชุนซุยหัวหน้าหน่วย 8 รวมทั้งเร็นจิ ทำให้เธอรอดจากการประหารมาได้ในที่สุด
หากแต่ความจริงแล้วการประหารครั้งนี้มีเบื้องหลังที่น่าตกใจมาก โดยทุกอย่างเป็นฝีมือของอดีตหัวหน้าหน่วย 5 "ไอเซ็น โซสึเกะ" โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะใช้โซเคียคุ ในการดึงเอาอุปกรณ์ลับที่อดีตหัวหน้าหน่วย 12 อุราฮาร่า คิสึเกะ ได้ซ่อนไว้ในร่างของลูเคีย นั่นคือ "โฮเงียคุ" เพื่อแผนการของตนเอง โดยลูเคียได้ถูก "โทเซ็น คานาเมะ" หัวหน้าหน่วย 9 ที่เข้าพวกกับไอเซ็นพาตัวกลับไปที่เนินโซเคียคุ และโดนไอเซ็นดึงเอาโฮเงียวคุออกมาในที่สุดและก็เกือบจะต้องสิ้นชีวิตด้วยน้ำมือของ "อิจิมารุ งิน" แต่เธอก็ได้รับการช่วยเหลือจากเบียคุยะที่เข้ามาขวางทางดาบของอิชิมารุ จากนั้นเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากเบียคุยะ ก็ตัดสินใจอยู่ดูแลพี่ชายบุญธรรมและพักฟื้นพลังวิญญาณของเธอที่โซลโซไซตี้
หลังจากจบศึกที่โซลโซไซตี้ ลูเคียได้รับการอภัยโทษ เพราะคำสั่งที่ให้ประหารเธอในตอนแรกเป็นคำสั่งปลอมที่ไอเซ็นทำขึ้น (โดย 46 วังกลาง ที่ทำหน้าที่ออกคำสั่งถูกไอเซ็นฆ่าไปหมดแล้วก่อนหน้านี้หลายวัน) พร้อมกับได้กลับเป็นยมทูตอีกครั้ง เธอได้รวบรวมความกล้าเข้าไปขอโทษกับพี่น้องตระกูลชิบะได้สำเร็จ
ภาคเบาท์
ลูเคียได้กลับมาที่โลกเพื่อศึกต่อต้านเหล่าเบาท์ ที่กำลังวางแผนบุกโซลโซไซตี้ ซึ่งเธอได้โดนเบาท์ที่ชื่อ "มาบาชิ" ทำร้ายและควบคุมร่างกายเธอไว้ แต่ก็รอดมาได้เพราะโอริฮิเมะกับคุโรโดะ และรองหัวหน้าฮิซางิช่วยไว้ จนเมื่อกลับไปที่โซลโซไซตี้ เธอก็ได้สู้กับเบาท์ที่ชื่อโยชิ จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแต่เบียคุยะมาช่วยไว้ทัน  แล้วได้พักฟื้นในบ้านตระกูลคุจิกิ
ภาคอารันคาร์
ลูเคียได้รับคำสั่งจากโซลโซไซตี้ให้เข้าร่วมต่อสู้กับอิจิโกะอีกครั้งในศึกครั้งใหม่กับอาร์รันคาร์พร้อมกับยมทูตอีก 5 คนที่ถูกส่งมาพร้อมๆกัน โดยเธอได้แกล้งทำเป็นคนบ้านแตกกับพ่อของอิจิโกะเพื่อขอการอนุญาตให้สามารถเข้าอาศัยในบ้านของอิจิโกะได้ และตอนที่กริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊คกับอารันคาร์อีก 5 ตนได้ปรากฏตัวในโลกมนุษย์ เธอก็ได้กำจัดอารันคาร์ "ดีรอย" ลงด้วยมือของตน แต่ก็ถูกทำร้ายจากกริมจอว์ จนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ได้รับการรักษาจากโอริฮิเมะ และต่อมาเธอก็ได้เข้าต่อกรกับกริมจอว์ ที่กำลังทำร้ายคุโรซากิ อิจิโกะอยู่ จนเกือบจะถูกจัดการ แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากฮิราโกะที่เป็น "ไวเซิร์ด" จนรอดมาได้ และได้รับคำสั่งจากยามาโมโตะ เก็นริวไซ ชิเงคุนิให้กลับไปยังโซลโซไซเอตี้พร้อมกับยมทูตคนอื่นๆ
ภาคฮูเอโก้มุนโด้
ลูเคียได้ปรากฏตัวอีกครั้งพร้อมกับเร็นจิในโลกของเหล่าฮอลโลว์ ทั้งสองได้รับความช่วยเหลือจากเบียคุยะจนสามารถเดินทางมาที่นี่ได้(เพราะเบียคุยะบอกว่าเมื่อพากลับมาก็ไม่ได้รับคำสั่งว่าให้จัดการยังไงต่อ จึงมอบผ้าคลุมให้ และยอมปล่อยให้มาฮูเอโก้มุนโด้แบบอาศัยช่องว่างของคำสั่ง) และเข้าร่วมกับอิจิโกะในการต่อสู้ด้วย โดยในระหว่างที่พวกเธอบุกเข้ามาใน "ลาส นอร์เช่" ปราสาทของไอเซ็นและเหล่าอารันคาร์ เธอได้เผชิญหน้ากับอารันคาร์ระดับเอสปาด้าลำดับที่ 9 นาม "อาโรนีโร่ อัลลูเอรี่" ซึ่งได้เปิดเผยหน้าภายใต้หน้ากากของตน ก็คือ"ชิบะ ไคเอ็น" และหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากไคเอ็นเรียบร้อยแล้ว ไคเอ็นก็ได้โจมตีเธอโดยอ้างเรื่องการแก้แค้นจากที่ตนถูกลูเคียฆ่าซึ่งลูเคียเองก็ยอมรับ แต่ไคเอ็นกลับบอกว่าให้ชดใช้ด้วยการฆ่าพวกพ้องคนอื่นๆ นั่นทำให้ลูเคียบันดาลโทสะและเข้าต่อสู้กับไคเอ็นทันที แต่ด้วยฝีมือที่ต่างชั้นกันมาก ทำให้ลูเคียอยู่ในสภาวะตกที่นั่งลำบาก และในเวลานี้ก็กำลังเผชิญหน้ากับไคเอ็นที่ทำการปลดปล่อยดาบเรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อการต่อสู้เริ่มไปได้พักใหญ่ ลูเคียได้ใช้วิธีล็อกร่างของไคเอ็นไว้ และทำลายผนังเพื่อให้ร่างของเขาสัมผัสแสง จนในที่สุดร่างที่แท้จริงของไคเอ็น หรืออาร์โรนีโร่ก็ปรากฏขึ้น และได้รู้ว่าเป็นฮอลโลว์ที่มีความสามารถในการกลืนกินฮอลโลว์ตนอื่นเพื่อเพิ่มพลังให้กับตนและหนึ่งในนั้นก็คือฮอลโลว์ที่รวมร่างกับไคเอ็นนั่นเอง โดยลูเคียได้เผชิญหน้ากับอาโรนีโร่ที่ปลดปล่อยดาบของตนเอง ซึ่งเธอได้เสียท่าถูกเออร์โรนีโร่เสียบด้วยเนจิบานะจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ด้วยแรงฮึดที่เกิดจากการนึกถึงอดีตของตนกับไคเอ็น ลูเคียได้ใช้กระบวนท่าที่สามของดาบฟันวิญญาณ "ดาบสีขาว" เล่นงานอาโรนีโร่ได้สำเร็จ และได้หมดสติไปจนเกือบจะถูกสังหารโดยโซมารีเอสปาด้าลำดับที่ 7 แต่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากเบียคุยะก่อนจะได้รับการรักษาจากอิซาเนะจนฟื้นคืนสติ
ภาคไอเซ็นบุกโลกมนุษย์
ในขณะที่ทาง 13 หน่วยพิทักษ์ส่วนหนึ่งที่อยู่ฝั่งโลกมนุษย์ได้ต่อสู้กับเอสปาด้าที่ไอเซ็นนำมา ได้สู้กันอย่างดุเดือด ทั้งคู่ของซุยฟง ฮิตสึกายะ ชุนซุย และอุคิทาเกะ ที่พอสู้ไหวก็ได้ทำการรบต่อ อีกฝั่งหนึ่งที่ไปฮูเอโกมุนโดเพื่อที่จะช่วยเหลือ อิโนะอุเอะ โอริฮิเมะอีกเหมือนกัน คุจิกิ ลูเคีย  อาบาไร เร็นจิ   ซาโดะ ยาสึโทระ  อิชิดะ อุริว ก็ได้ทำการสู้กับหน่วยรบพิเศษของฝั่งอารันคาร์ เพื่อที่จะให้ คุโรซากิ อิจิโกะ ได้บุกไปช่วย อิโนะอุเอะได้ ทางฝั่งลูเคียได้พบกับหัวหน้าหน่วยรบที่มีพลังที่เพิ่มลูกน้องได้ไม่จำกัด ก็ได้ต่อสู้กัน แต่ดูเหมือนจะเริ่มอ่อนล้าลงไปทุกที ในที่สุดลูเคียจึงได้ใช้ท่าไม้ตายของตน จนสามารถกำจัดหัวหน้าหน่วยรบพิเศษได้สำเร็จ แต่ว่า เอสปาด้าอันดับ 0 ยามี่ ริยัลโก ที่คาดว่าจะถูก อิชิดะ อุริว เล่นงานไปแล้วกับโผล่ตัวมา พร้อมกับพลังที่น่าสะพรึงกลัวที่ถูกเก็บไว้ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว
ภาคตัวแทนยมทูตที่หายไป
ลูเคียได้ปรากฏตัวพร้อมกับเหล่ายมทูตระดับหัวหน้าหน่วย โดยการมาครั้งนี้มาเพื่อนำดาบที่สร้างจากพลังของเหล่าหัวหน้าหน่วยทั้ง13มามอบแก่อิจิโกะเพื่อดึงพลังยมทูตของอิจิโกะให้กลับคืนมา แต่แท้จริงมาเพื่อสังเกตการณ์และเป็นพยานในการตัดสินใจของอิจิโกะด้วย เนื่องจากเป็นกฎเก่าแก่ของโซลโซไซตี้ที่ว่า ถ้ามีตัวแทนยมทูตอีกคนปรากฏตัวแล้ว งินโจ คูโกะ จะต้องชวนเป็นพวกแน่นอน จึงจะต้องใช้เป็นเหยื่อล่องินโจให้ออกมาและทำการสังหารทั้งคู่ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้นกลับมอบพลังคืนให้อิจิโกะและฟังคำตอบของอิจิโกะแทนการสังหาร
ซึ่งงินโจได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความจริงของตราตัวแทนให้ฟัง ว่าตราตัวแทนนั้นจะถูกมอบให้ตัวแทนยมทูตไม่ว่าตัวแทนคนนั้นจะทำประโยชน์แก่โซลโซไซตี้หรือไม่ ตราตัวแทนนั้นมีหน้าที่ในการควบคุม ปลดปล่อยพลังและสอดส่องพฤติการณ์ของตัวแทนยมทูตคนนั้น ซึ่งเป็นเหมือนหมากให้โซลโซไซตี้ใช้โดยที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย และคนที่เสนอกฎนี้ก็คือหัวหน้าหน่วยที่รักสงบที่สุด อุคิทาเกะ จูชิโร่นั่นเอง
แต่เมื่ออิจิโกะรับรู้ความจริงแล้ว กลับตัดสินใจที่จะเชื่อมั่นในสิบสามหน่วยพิทักษ์และหันคมดาบเข้าใส่กินโจ เพราะอิจิโกะรู้ว่าตราตัวแทนนั้นไม่มีประโยชน์ในการแสดงตัวว่าเป็นตัวแทนยมทูตกับยมทูตคนอื่นมาตั้งแต่ต้นแล้ว และคิดสงสัยตั้งแต่ตอนนั้น แต่ก็มั่นใจว่าอุคิทาเกะเลือกตัวเองทั้งยังเลือกวิธีที่ทำให้อิจิโกะเกิดความเคลือบแคลงในตราตัวแทนนี้อยู่แล้ว ทั้งที่มีวิธีมากมายที่จะหลอกใช้อิจิโกะได้โดยที่เจ้าตัวไม่มีวันรู้ จึงทำให้อิจิโกะได้เป็นตัวแทนยมทูตต่อไป
ภาค สงครามล้างเลือด 1000 ปี
คุจิกิ ลูเคียได้เข้าสู้ในฐานะรองหัวหน้าหน่วย แต่ถูกลอบทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจึงถูกนำไปรักษาตัวในมิติวังราชันย์ ขณะนั้นอยู่ในระหว่างการพักฟื้น หลังจากนั้นจึงได้รับการฝึกจากหน่วยศูนย์พร้อมกับเร็นจิและ คุจิกิ เบียคุยะ จนสามารถใช้บังไคเข้าสู้กับควินซี่ได้
โรงพยาบาลก่วงหัว
โรงพยาบาลก่วงหัว (廣華醫院; Kwong Wah Hospital) เป็นโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ในเกาลูนใต้ของฮ่องกง โรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ถนนวอเตอร์ลู ในเขตวอเตอร์ลู
ประวัติ
โรงพยาบาลแห่งนี้เริ่มดำเนินการใน ค.ศ. 1911 ในรูปแบบโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนที่ดำเนินการโดยองค์กรการกุศลระดับชุมชน ภายหลังจากโรงพยาบาลได้รับการจัดกลุ่มร่วมกับโรงพยาบาลตงหัว และโรงพยาบาลตงหัวตะวันออก ในรูปแบบของตงหัวกรุ๊ปออฟฮอสพิทอล ซึ่งโรงพยาบาลก่วงหัวค่อยๆเป็นโรงพยาบาลเต็มรูปแบบทั้งในด้านแพทย์แผนจีนและแผนตะวันตก
ในช่วงแรก ทางโรงพยาบาลได้เสนอให้บริการทางการแพทย์โดยไม่คิดค่ารักษาแก่ผู้ที่ไม่สามารถชำระเงินได้โดยการระดมทุนจากผู้ประกอบการค้าในชุมชนแทน ซึ่งธรรมเนียมดังกล่าวยังคงสืบทอดมาจนถึง ณ วันนี้
โรงพยาบาลมีบทบาทสำคัญในบทบาทการยับยั้งการแพร่ระบาดโรคซาร์ส ซึ่งมาจากมณฑลกวางตุ้งไปสู่ฮ่องกงในช่วงต้น ค.ศ. 2003 เมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ หลิว เจียนหลุน แพทย์ชาวจีนอายุ 64 ปี ผู้ซึ่งได้เข้ารับการรักษาโรคซาร์สในมณฑลกวางตุ้งได้เดินทางมายังฮ่องกงเพื่อร่วมงานแต่งงาน เขาเข้าพักในโรงแรมเมโทรโพล (ชั้น 9 ห้อง 911) แม้ว่าอาการเขาจะดีขึ้นตั้งแต่วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ซึ่งเขารู้สึกดีพอที่จะเดินทาง, ไปร้านค้า และชมสถานที่ท่องเที่ยวกับน้องเขยของเขาก็ตาม แต่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ เขาได้ขอการดูแลอย่างเร่งด่วนที่โรงพยาบาลก่วงหัว และได้เข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยหนัก ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในวันที่ 4 มีนาคม ราว 80 เปอร์เซ็นต์ที่มีอาการได้ตรวจสอบย้อนมายังแพทย์ท่านนี้ และในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ น้องเขยวัย 53 ปีของนายแพทย์จากมณฑลกวางตุ้ง ได้เดินทางมายังโรงพยาบาลก่วงหัว โดยเขาไม่ได้รับการรักษาในวันนั้น แต่อาการป่วยของเขาได้แย่ลงและเขาได้รับการรักษาในวันที่ 1 มีนาคม ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 มีนาคม
บุคคลสำคัญ
หม่า อิงจิ่ว ประธานาธิบดีคนปัจจุบันแห่งสาธารณรัฐจีน เกิดที่โรงพยาบาลแห่งนี้ในปี ค.ศ. 1950 โดยข้อมูลนี้ได้แสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของโรงพยาบาล
สแลง
สแลง (slang) คือ ถ้อยคำหรือสำนวนที่ใช้เข้าใจกันเฉพาะกลุ่มหรือชั่วระยะเวลาหนึ่ง ไม่ใช่ภาษาที่ยอมรับกันว่าถูกต้อง
ซาราห์ เจสสิกา พาร์กเกอร์
ซาราห์ เจสสิกา พาร์กเกอร์  (Sarah Jessica Parker) เกิดวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1965 เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักจากการรับบท แครี แบรดชอว์ ในละครชุดเรื่อง เซ็กซ์แอนเดอะซิตี้ ทางช่องเอชบีโอ
พาร์กเกอร์ เกิดที่เนลสันวิลล์ รัฐโอไฮโอ ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นบุตรสาวของสตีเวน นักลงทุนและนักข่าว และบาร์บารา พาร์กเกอร์  ครูและพยาบาลประจำ ทั้งงคู่แยกทางกันตั้งแต่พาร์กเกอร์ ยังเป็นเด็ก โดยพาร์กเกอร์ อาศัยอยู่กับมารดาซึ่งสมรสใหม่กับ พอล ฟรอสต์ พาร์กเกอร์ มีพี่น้องทั้งหมด 7 คน
พาร์กเกอร์ มีผลงานครั้งแรกในละครเวทีเรื่อง The Innocents ก่อนจะเริ่มมีชื่อเสียงการการรับบทในซิทคอม เรื่อง Square Pegs ทางช่อง ซีบีเอส ในปี ค.ศ. 1982 หลังจากนั้น พาร์กเกอร์ ได้รับเล่นในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น Footloose, Girls Just Want to Have Fun (ร่วมกับ เฮเลน ฮันท์), Honeymoon in Vegas (ร่วมกับ นิโคลัส เคจ) เป็นต้น
ในปี ค.ศ. 1998 พาร์กเกอร์ มีผลงานชิ้นสำคัญ คือ เซ็กซ์แอนด์เดอะซิตี้ ละครชุดทางโทรทัศน์ เซ็กซ์แอนด์เดอะซิตี้ ประสบความสำเร็จอย่างสูง และพาร์กเกอร์ ในฐานะนักแสดงนำได้รับคำชมมากมายรวมไปถึงได้รับรางวัลต่างๆได้แก่ รางวัลลูกโลกทองคำ 4 ครั้ง รางวัลของสมาคมนักแสดงอาชีพแห่งอเมริกา 2 ครั้งและรางวัลเอ็มมี 2 ครั้ง เป็นต้น นอกจากนี้ เธอยังรับหน้าที่เป็นเอ็กซ์คูทีพโปรดิวเซอร์ไห้กับรายการอีกด้วย และจากความสำเร็จในบทดังกล่าวทำไห้พาร์กเกอร์  กลายเป็น ไอคอนด้านสไตล์ ของผู้หญิงรุ่นใหม่
พาร์กเกอร์ ยังมีผลงานภาพยนตร์ออกมาอีกหลายเรื่อง เช่น The Family Stone ซึ่งทำไห้เธอได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงหญิงยอดเยี่ยม ประเภทภาพยนตร์เพลงหรือตลก, Failure to Launch เป็นต้น นอกจากนี้ เธอยังมีไลน์น้ำหอมและเสื้อผ้าเป็นของตัวเองด้วย
ด้านชีวิตส่วนตัว พาร์กเกอร์ สมรสกับแมททิว บรอดเดอริค นักแสดงชาวอเมริกัน ในปี ค.ศ. 1997 ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 1 คน ชื่อ เจมส์ วิลกี บรอดเดอริค ปัจจุบัน พาร์กเกอร์ และครอบครัวอาศัยอยู่ที่แมนฮัตตัน รัฐนิวยอร์ก
จาง เมิ่งเออร์
จาง เมิ่งเออร์ (张梦儿; Meng'er Zhang; เกิด พ.ศ. 2529-2530) เป็นนักแสดงชาวจีนจากหนานจิง มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เธอมีชื่อเสียงจากการรับบท ซู เซียะหลิงในภาพยนตร์เรื่องชาง-ชี กับตำนานลับเท็นริงส์ของจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU)
แหล่งข้อมูลอื่น
1986
ลิสตีตูโตสตาตาเลเดลลาซันติสซีมาอันนุนซีอาตา
ลิสตีตูโตสตาตาเลเดลลาซันติสซีมาอันนุนซีอาตา (L'Istituto Statale della Ss. Annunziata; The Ss. Annunziata Boarding School) เป็นโรงเรียนประจำสตรีแห่งแรกในฟลอเรนซ์ โดยได้รับการก่อตั้งขึ้นเพื่อลูกสาวของมาร์ควิสจีโน กัปโปนี สถาบันดังกล่าวก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1823 เพื่อให้การศึกษาแก่สตรีชนชั้นสูงและชนชั้นขุนนาง ภายใต้การอุปถัมภ์ของมารีอา อันนา แห่งแซกโซนี และเลโอปอลโดที่ 2 แกรนด์ดยุกแห่งทัสกานี เดิมอาคารตั้งอยู่ในวีอาเดลลาสกาลา ฟลอเรนซ์ กระทั่งใน ค.ศ. 1865 ได้ย้ายไปอยู่ ณ วิลลาเดลปอจโจอิมเปรีอาเล ที่มองเห็นฟลอเรนซ์ ซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน โรงเรียนดังกล่าวมีองค์การภราดาในปราโต กอลเลโจชีกอญญีนี โดยมีบุคคลสำคัญทางวัฒนธรรมอย่างกูร์ซีโอ มาลาปาร์เต และดันนุนซีโอ เข้าร่วม
โรงเรียนนี้แบ่งเป็นโรงเรียนประถม, มัธยมต้น และมัธยมปลาย ซึ่งโรงเรียนประถมศึกษาเป็นโรงเรียนภาษาอิตาลี-เยอรมัน โดยสอนเด็กเป็นภาษาอิตาลี, เยอรมัน และอังกฤษ ส่วนโรงเรียนมัธยมต้นสอนเด็ก ๆ เป็นภาษาอิตาลีและอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยมีการสอนภาษาละตินเบื้องต้นและการสอนภาษากรีกโบราณเป็นวิชาเลือก
ขณะที่โรงเรียนมัธยมปลายซึ่งมีห้าปี ได้แบ่งออกเป็นโรงเรียนวิทยาศาสตร์, ภาษาศาสตร์ และคลาสสิกยุโรป โดยนักเรียนเริ่มที่อายุ 14 ปี ซึ่งภาษาศาสตร์มุ่งเน้นไปที่ภาษาเยอรมัน, ภาษาอิตาลี และภาษาอังกฤษ ตลอดจนวิชาหลัก ในขณะที่วิทยาศาสตร์ส่งเสริมวิทยาศาสตร์, ชีววิทยา, ฟิสิกส์, เคมี, ธรณีวิทยา, ปรัชญา, ประวัติศาสตร์ ส่วนคลาสสิกยุโรปเน้นไปที่กฎหมาย, เศรษฐศาสตร์, ภาษาอิตาลี, ภาษาเยอรมัน, ภาษากรีกโบราณ และภาษาละติน การอยู่ประจำยังคงเป็นแบบเอกชน แต่เป็นไปตามหลักสูตรของรัฐที่มีความต้องการมากขึ้น
เนื่องจากห้องพักมีจำนวนจำกัดภายในหอพักของเมดีชี จึงสงวนไว้สำหรับเด็กผู้หญิงประมาณ 80 คนเท่านั้น เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่มาจากทั่วประเทศอิตาลี แต่มีนักเรียนต่างชาติเพียงไม่กี่คน เด็กผู้หญิงจากโรงเรียนนี้มีชื่อเรียกว่า "ปอจโจลีเน"
ยูโฟเนียม
ยูโฟเนียม (euphonium ) คือ เครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่าทองเหลือง ลักษณะเสียงของยูโฟเนียมจะนุ่มนวล ทุ้มลึก และมีความหนักแน่นมาก สามารถเล่นในระดับเสียงต่ำได้ดี โดยมากจะใช้ในวงโยธวาทิต วงดนตรีลูกทุ่ง บางครั้งนำไปใช้ในวงออร์เคสตร้า และแตรวงแทนทูบา คำว่า ”ยูโฟเนียม” มาจากภาษากรีกหมายถึง ”เสียงดี” ลักษณะทั่วไปของยูโฟเนียมเหมือนกับเครื่องเป่าทองเหลืองทั่วไป จะมีลูกสูบ 3 – 4 ลูกสูบมีกำพวดเป็นรูปถ้วย ท่อลมกลวงบานปลายเป็นลำโพงเสียง มีเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งชื่อ “บาริโทน” มีเสียงใกล้เคียงกับยูโฟเนียม แต่ท่อลมมีขนาดเล็กกว่า เสียงของบาริโทนจะมีความห้าวมากกว่ายูโฟเนียม พบว่าบ่อยครั้งที่มีการเรียกชื่อสลับกันระหว่างยูโฟเนียมและบาริโทน
เรืองโรจน์ มหาศรานนท์
พลเอก เรืองโรจน์ มหาศรานนท์ อดีตรองหัวหน้าพรรคพลังประชาชน อดีตนายทหารราชองครักษ์พิเศษ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2489 มีชื่อเล่นว่า "ต๋อย" บุตร ร.ต.ท.ระดม มหาศรานนท์ อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา พี่ชายชื่อ นายเรืองเดช มหาศรานนท์ เอกอัครราชทูต สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงลิมา พลเอกเรืองโรจน์ มหาศรานนท์ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ต่อมาได้สอบคัดเลือกเข้าเป็นนักเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 5 เมื่อปี พ.ศ. 2505 หลังจากนั้นได้เข้ารับการศึกษาต่อในโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า และจบออกรับราชการเป็นร้อยตรี ในเหล่าทหารราบแห่งกองทัพบกเมื่อปี พ.ศ. 2511
ในตอนต้นของชีวิตราชการได้ปฏิบัติราชการในกรมผสมที่ 5 ซึ่งรับผิดชอบพื้นที่ ภาคใต้ และต่อมาได้ย้ายมาดำรงตำแหน่งต่าง ๆ ในสังกัด กรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์ กรุงเทพมหานคร
หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบก เมื่อปี พ.ศ. 2522 ได้ไปปฏิบัติราชการเพื่อปราบปรามผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ โดยดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงของกองพลทหารราบที่ 3 ต่อจากนั้น ได้มีโอกาสปฏิบัติหน้าที่เป็น ฝ่ายเสนาธิการประจำตัวของพลเอกสุนทร คงสมพงษ์ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด และประธานคณะกรรมการรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ
ได้รับพระราชทานยศ "พลตรี" ในตำแหน่ง เสนาธิการกองอำนวยการรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ เมื่อ พ.ศ. 2534 ต่อมาได้ยศ พลโท ในตำแหน่ง หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการประจำ เสนาธิการทหาร พลเอก มงคล อัมพรพิสิฏฐ์ ทำให้ได้สะสมประสบการณ์ในการแก้ไขปัญหาระดับสูงของกองทัพไทยเพิ่มขึ้น
พลเอกเรืองโรจน์ได้รับความไว้วางใจในเวลาต่อมา ให้ดำรงตำแหน่ง ปลัดบัญชีทหาร ในช่วงที่ประเทศไทยประสบวิกฤตทางเศรษฐกิจ และมีส่วนสำคัญในการบริหารจัดการด้านงบประมาณของกองทัพไทย จนผ่านอุปสรรคมาได้ เป็นเวลาถึง 3 ปี ก่อนที่จะได้รับยศเป็น พลเอก ในตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยบัญชาการทหารพัฒนา เมื่อปี พ.ศ. 2543 หน่วยนี้ก่อตั้งมากว่า 43 ปี ตั้งแต่ยุคสงครามเย็น และเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของกองทัพไทยที่มีบทบาทในการพัฒนาชนบทเพื่อส่งเสริมความกินดีอยู่ดีของประชาชนและขจัดเงื่อนไขต่าง ๆ ที่อาจนำไปสู่การแตกแยกทางความคิดของประชาชนซึ่งถือว่าเป็นส่วนสำคัญในการดำรงความมั่นคงของชาติ
พลเอกเรืองโรจน์ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ประธานคณะที่ปรึกษากองบัญชาการทหารสูงสุด ทำหน้าที่ให้คำแนะนำและคำปรึกษาโดยตรงแก่ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด และได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง ผู้บัญชาการทหารสูงสุด ตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2548 เป็นต้นมา
ในเหตุการณ์การรัฐประหารในคืนวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 พลเอกเรืองโรจน์ถูกแต่งตั้งโดยประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินของ พันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร ให้เป็นผู้อำนวยการควบคุมสถานการณ์ แต่ทว่าคำสั่งนี้ไม่อาจปฏิบัติได้ เนื่องจากกองกำลังของคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ได้ควบคุมสถานการณ์ที่กองบัญชาการทหารสูงสุดไว้ได้แล้ว ต่อมา พลเอกเรืองโรจน์ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งประธานที่ปรึกษาของคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขและรองกรรมการคณะกรรมการคณะกรรมการกำกับดูแลการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ โดยตำแหน่งหลังแต่งตั้งเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2554 แต่งตั้งโดย พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน หัวหน้าคณะปฏิรูปการครองประชาธิปไตยอันมีพระมหากษํตริย์เป็นประมุข และดำรงตำแหน่งนี้จนเกษียณอายุราชการ ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2549
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2550 หลังจากที่ประชุมสมาชิกเดิมของพรรคไทยรักไทย มีมติให้ ส.ส.เก่าของพรรค สมัครเป็นสมาชิกพรรคพลังประชาชน เพื่อดำเนินการทางการเมืองต่อไป พลเอกเรืองโรจน์ได้สมัครเป็นสมาชิกพรรคด้วย และได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าพรรคพลังประชาชน เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 และต่อมาได้ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี
พลเอกเรืองโรจน์สมรสกับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ รัตนาภรณ์ อาจารย์คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี มีบุตรชาย 1คน ชื่อ นายเดชอุดม มหาศรานนท์ และบุตรสาว 1 คน
การตีโฉบฉวยหมู่เกาะมาร์แชลล์–กิลเบิร์ต
การตีโฉบฉวยหมู่เกาะมาร์แชลล์-กิลเบิร์ต เป็นการโจมตีทางอากาศและระดมยิงปืนใหญ่เรือทางยุทธศาสตร์ซึ่งผู้โจมตีโดยเรือบรรทุกเครื่องบินของกองทัพเรือสหรัฐและกองเรือรบอื่นๆเข้าปะทะกับทหารรักษาการณ์ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น(IJN)ในหมู่เกาะมาร์แชลล์-กิลเบิร์ต เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1942 ทหารรักษาการณ์ญี่ปุ่นภายใต้คำสั่งโดยรวมคือรองพลเรือเอก ชิเกโยชิ อิโนเอะ ผู้บัญชาการแห่งกองเรือที่สี่ เครื่องบินรบญี่ปุ่นในหมู่เกาะเป็นของฝูงบินกองทัพอากาศที่ 24 ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นภายใต้การบังคับบัญชาโดยพลเรือตรี อิจิ โกโตะ กองเรือรบสหรัฐภายใต้คำสั่งโดยรวมคือ รองพลเรือเอก วิลเลียม ฮอลซี่ จูเนียร์
บิสซิโนซิส
บิสซิโนซิส (Byssinosis) หรือ โรคทางหายใจจากฝุ่นฝ้าย เป็นโรคเหตุอาชีพที่เกิดจากการเผชิญฝุ่นฝ้ายในสิ่งแวดล้อมการทำงานที่อากาศไม่ถ่ายเท บิสซิโนซิสมักพบในคนงานในอุตสาหกรรมผลิตด้ายและเส้นใย ในปัจจุบันบางส่วนสันนิษฐานว่าโรคเกิดจากฝุ่นฝ้ายโดยตรง ในขณะที่บางส่วนสันนิษฐานว่าเกิดจากการทำงานของเอ็นโดท็อกซินจากผนังเซลล์ของแบคทีเรียแกรมลบที่เติบโตอยู่ในฝ้าย ถึงแม้ว่าข้อสันนิษฐานว่าด้วยเอ็นโดท็อกซินจากแบคทีเรียจะมีความเป็นไปได้มากกว่า แต่การที่ไม่พบผู้ป่วยด้วยอาการใกล้เคียงกันในอุตสาหกรรมอื่นที่คนงานเผชิญเอ็นโดท็อกซินเช่นกันนั้นยังคงทำให้ข้อสันนิษฐานนี้ขาดมูลอยู่
ความงาม
ความงาม คือสถานภาพของสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ก่อให้เกิดความเพลิดเพลิน และความชื่นชมผ่านการเข้าใจและรับรู้ถึงความสมดุล สัดส่วน และ แรงดึงดูด ของสิ่งๆนั้น ซึ่งอาจจะเป็นบุคคล สัตว์ สิ่งของ เหตุการณ์ สถานที่ ดนตรี ศิลปะ หรือ ความคิด สิ่งตรงกันข้ามกับความงามคือความน่าเกลียดน่าชัง ซึ่งมีผลกระทบอย่างตรงกันข้ามต่อผู้ที่รับรู้
ความงามและสุนทรียศาสตร์
การจะเข้าใจถึงธรรมชาติและความหมายของความงามนั้น จำเป็นที่จะต้องเข้าใจถึงหลักปรัชญาของสุนทรียศาสตร์ ในสุนทรียศาสตร์นั้นมีนักปรัชญาหลายกลุ่ม รวมถึงกลุ่มที่เชื่อว่าความงามนั้นเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับผู้รับรู้ (subjective) และอีกกลุ่มที่เชื่อว่าความงามนั้นมีค่าที่เที่ยงแท้ (absolute, objective)
นอกจากนั้นยังมีนักปรัชญา เช่น โรเบิร์ต ชูมันน์ (Robert Schumann) ที่เป็นทั้งคีตกวีและนักวิจารณ์ ที่มีความเห็นว่าความงามนั้นจัดได้เป็นสองประเภท คือความงามโดยธรรมชาติ และความงามที่เกิดโดยมนุษย์. ความงามที่เกิดโดยธรรมชาติคือการสัมผัสและรับรู้ถึงสิ่งงามที่ปรากฏในธรรมชาติ แต่ความงามที่เกิดโดยมนุษย์คือสิ่งที่มนุษย์สร้างสรรค์และเข้าไปเกี่ยวข้องในธรรมชาติ ชูมันน์ยังบอกอีกว่าในศิลปะ มีความงามทั้งสองชนิดปรากฏอยู่ เพียงแต่ความงามโดยธรรมชาติคือความสุนทรีย์ทางอารมณ์ และความงามที่เกิดโดยมนุษย์คือความเข้าใจในผลงานศิลปะชิ้นนั้น
ทฤษฎีเรื่องความงาม
ทฤษฎีเรื่องความงามนั้นสามารถพบได้ตั้งแต่ยุคสมัยนักปราชญ์กรีกก่อนโสกราตีส เช่น พีทาโกรัส ซึ่งพีทาโกรัสก็ได้สันนิษฐานถึงความสัมพันธ์ระหว่างคณิตศาสตร์และความงาม พีทาโกรัสสังเกตว่าสิ่งที่มีสัดส่วนตามสัดส่วนทองคำ (อัตราส่วนทองคำ golden ratio) การวิจัยในปัจจุบันก็พบว่ามนุษย์ที่มีหน้าตาที่สมดุลและเป็นสัดส่วนตามสัดส่วนทองคำมักจะถูกมองว่างามกว่าคนอื่นๆ นี่เป็นหนึ่งในทฤษฏีหนึ่งที่อยู่บนพื้นฐานว่าความงามนั้นมีค่าที่เที่ยงแท้และไม่เกี่ยวข้องกับผู้รับรู้
ทฤษฏีที่ว่าความงามนั้นขึ้นอยู่กับผู้รับรู้กล่าวว่า ความงามเป็นเพียงสิ่งที่จิตใจมนุษย์ให้ค่าหรือตัดสิน ฉะนั้นความงามจึงเป็นสิ่งที่จิตสร้างขึ้น และอาจเปลี่ยนแปลงตามสภาวะของคนๆใดคนหนึ่งในเวลาใดเวลาหนึ่ง
ชาวอินเดียโบราณขนานนามความงามว่าเป็นสิ่งที่ใหม่อยู่เสมอ เป็นสิ่งที่นำพาจิตใจออกจากโลกที่เต็มไปด้วยความเก่าแก่และความเบื่อหน่าย
ความงามทางคณิตศาสตร์
นิยามของความงามยังครอบคลุมถึงคณิตศาสตร์ นักศณิตศาสตร์หรือผู้ที่หลงใหลในตัวเลขสามารถที่จะมีความเพลินและพึงพอใจกับการ "เล่น" หรือ "คำนวณ" คณิตศาสตร์. แม้แต่สูตรคณิตศาสตร์ ยังมีผู้ที่ชื่นชมว่างาม อย่างเช่น หรือที่เรียกกันว่า เอกลักษณ์ของออยเลอร์ ยังมีอีกหลายคนที่เห็นความงามเมื่อมองดูวิธีคิดหาคำตอบในคณิตศาสตร์ ดั่งที่เอ็ดน่า เซนท์วินเซนท์ มิลเลย์กล่าวไว้ถึงเรขาคณิตของยุคลิดว่า "มีเพียงยุคลิดที่มองเห็นความงดงามแท้"
ความสัมพันธ์อีกอย่างหนึ่งระหว่างคณิตศาสตร์และความงามคือดนตรี พีทาโกรัสเองมีทฤษฏีเกี่ยวกับวิธีที่ตัวโน้ตสัมพันธ์กันและความยาวของสายที่ให้กำเนิดเสียงนั้น
สัดส่วนทองคำ หรือ Golden Ratio (ซึ่งแทนด้วยตัวอักษรกรีก ฟี Φ) มีค่าประมาณ 1.618:1 และเป็นสัดส่วนที่ผู้คนมักให้ความเห็นว่างาม นั่นคือ สถาปัตยกรรมที่มีสัดส่วนนี้ หรือสิ่งของในธรรมชาติเช่นเปลือกหอยนอติลุส (nautilus) มักดูงามกว่าสิ่งที่ขาดสัดส่วนนี้ไป
ความงามในสังคมมนุษย์
การศึกษาวิจัยของมหาวิทยาลัยลอนดอน กิลด์ฮอลล์, มหาวิทยาลัยลอนดอน เมโทรโพลิแทน และสถาบันจอห์นสัน ในปี พ.ศ. 2554 แสดงให้เห็นว่าคนที่หน้าตาดีมักมีรายได้มากกว่าคนที่หน้าตาดีน้อยกว่าถึง 11-15% รวมถึงมักได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นมากกว่าอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2554 Daniel S. Hamermesh และ Jason Abrevaya จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส ออสติน ได้เผยแพร่บทความวิจัยชื่อ “Beauty is the Promise of Happiness” โดยแสดงให้เห็นว่าคนที่หน้าตาดีมักมีรายได้มากกว่าคนที่หน้าตาดีน้อยกว่า 5% มีระดับความสุขมากกว่าราว 10% มีโอกาสได้รับความใส่ใจจากคนรอบข้างมากกว่า รวมถึงมีโอกาสได้มีคนรักหรือได้แต่งงานสูงกว่าด้วย อย่างไรก็ตามก็มีโอกาสสูงเช่นกันที่จะถูกเหยียดหรือถูกตั้งแง่อคติ กล่าวคือเมื่อมีจุดเด่นด้านรูปลักษณ์ภายนอกแล้วก็อาจถูกมองว่าด้อยในด้านอื่นได้
ตัวละครเอกในงานการแสดงต่าง ๆ มักใช้ผู้แสดงที่มีรูปร่างหน้าตาดี และวงการบันเทิงต่าง ๆ ก็มักเลือกใช้ผู้ที่มีรูปร่างหน้าตาดีเป็นสำคัญ
การศัลยกรรมเพื่อความงามของใบหน้าหรือส่วนต่าง ๆ ของร่างกายก็ได้รับความนิยมในประเทศต่าง ๆ ทั่วโลก ธุรกิจความงามและศัลยกรรมความงามมีมูลค่าตลาดรวมสูงมาก เฉพาะในประเทศไทยมีมูลค่าตลาดรวมไม่น้อยกว่า 20,000 ล้านบาทในปี พ.ศ. 2555 และมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา
ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา (Science Center for Education) หรือที่นิยมเรียกตามชื่อเดิมของสถานที่ว่า ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ (Bangkok Planetarium) ตั้งอยู่เลขที่ 928 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
ตราสัญลักษณ์
ที่มาและแนวคิดในการออกแบบ
แรงบันดาลใจหลักมาจากรูปทรงของกาแล็กซี่ทางช้างเผือก (Milky Way Form) ซึ่งมีความเป็นสากล/ง่ายในการจดจำ/สวยงามแปลกตา และสื่อความหมาย เปรียบเหมือนสัญลักษณ์แทนความเป็นวิทยาศาสตร์ได้อย่างลงตัวที่สุด รูปทรงจำลองของกาแล็กซี่ทางช้างเผือก (ในแนวขวาง) นี้ยังถือได้ว่าเป็นตัวแทนของการค้นคว้า และศึกษาในศาสตร์แห่งความรู้ ความเข้าใจ ในความก้าวหน้าทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในทุกๆ แขนงไม่เพียงแค่เฉพาะคำจำกัดความของทางดาราศาสตร์เท่านั้น ตราสัญลักษณ์ดังกล่าวสื่อได้ถึงความเป็นศูนย์กลางระดับชาติ สำหรับการศึกษา ค้นคว้า และสะท้อนถึงภารกิจด้านวิทยาศาสตร์ที่ทันสมัย พร้อมการพัฒนาองค์กรความรู้ใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา และอย่างต่อเนื่องให้กับทั้งเยาวชนและคนทั่วไป ทั้งในและต่างประเทศ ด้วยความสวยงาม จดจำง่าย ทันสมัย และเป็นสากล ทั้งยังเหมาะกับการนำไปใช้ในสื่ออื่นที่เกี่ยวข้องในทุกรูปแบบขององค์กรฯ เองได้อีกด้วย
โทนสีที่ใช้
เน้นภาพลักษณ์ที่เป็นสากล/ความเป็นวิทยาศาสตร์ด้วยสีเทา ส่วนสีแดง/(ขาว-พื้นหลัง)/น้ำเงินเทนความเป็นองค์กรระดับชาติ โดยใช้สีดำเพิ่มความชัดเจนและหนักแน่นให้กับชื่อไทยและอังกฤษ
ความสำคัญของตราสัญลักษณ์ใหม่
1. คงความเป็นเอกลักษณ์ขององค์กร
สื่อความเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา หรือ Science Center for Education ได้อย่างชัดเจนและตรงประเด็นที่สุด ด้วยรูปลักษณ์ประยุกต์ของ รูปทรงกาแล็คซี่ทางช้างเผือก ที่คุ้นตาเป็นอย่างดีของคนทั้งโลก ทุกเพศ เชื้อชาติ ศาสนา วัย ฯลฯ และแสดงถึงความเป็นองค์กรของไทย ด้วยโทนสี แดง-น้ำเงินและยังไม่ลืมรากเหง้าแห่งตราสัญลักษณ์เดิม ที่ได้นำมาบรรจุไว้ในตราฯใหม่ได้อย่างกลมกลืนและลงตัวเป็นการตอกย้ำถึงความสำคัญและที่มาของความเป็นศูนย์วิทยาศาสตร์ฯ ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน
2. สะท้อนภารกิจหลักด้านวิทยาศาสตร์
รูปทรงกาแล็คซี่ประยุกต์ ดังกล่าว สะท้อนได้ชัดเจนที่สุดถึงภาระกิจทางด้านวิทยาศาสตร์ในฐานะเป็นสื่อ/สัญลักษณ์กลาง ในการเข้าใจถึงการตระหนัก ค้นคว้าพัฒนาองค์ความรู้ทั้งมวล ไม่ว่าจะเป็นความรู้ขั้นพื้นฐาน ไปจนกระทั่งถึง ระบบดาราศาสตร์ขั้นสูงและวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมของมนุษยชาติ
รูปทรงกาแล็คซี่ประยุกต์ มีความทันสมัย น่าสนใจ และดึงดูดสายตาให้มีจุดสนใจร่วมเดียวกัน ซึ่งถือเป็นลักษณะเฉพาะตัว จดจำ และเข้าใจได้ง่าย สำหรับกลุ่มเป้าหมายทุกกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นเยาวชน ประชาชน ทั่วไป รวมถึงชาวต่างประเทศไปในทิศทางเดียวกันิทั้งยังมีความสวยงามในด้านสีสันและองค์ประกอบ
4. มีอรรถประโยชน์ในการใช้งานสูง
นอกเหนือด้วยรูปทรงที่โดดเด่น ซึ่งสามารถปรับใช้ให้เข้ากับสภาพการณ์ได้ทุกรูปแบบแล้ว ยังเอื้อต่อการใช้งานในหลายๆ โอกาส โดยไม่ทำให้เสียความหมายของความเป็นองค์กรฯ อีกด้วย อาทิ
4.1 ความเหมาะสมในการปรับสีสันต่อโอกาสวาระ
4.2 ความยืดหยุ่นในการใช้งาน สามารถถอด/แยกส่วน ในการใช้งานได้อย่างเหมาะสม
5. เอื้อต่อการพัฒนาใช้สอยในอนาคต
ตราสัญลักษณ์ดังกล่าว สามารถตอบรับอนาคต/ทิศทางข้างหน้า ของศูนย์วิทยาศาสตร์ฯ ได้เป็นอย่างดีเยี่ยม ทั้งในแง่ของ ความทันสมัย ความเป็นเอกลัษณ์เฉพาะตัว (โดยอนาคต จะสามารถจำได้แม้เพียงเห็นโลโกอย่างเดียว) ใช้ในกิจกรรมต่างๆ /การใช้สอยให้เกิดประโยชน์ด้านการค้า ( SCE: Souvenir Shop Zone ) อาทิ ปรับใช้ในเสื้อยืดเพื่อจำหน่าย/เข็มกลัด/อุปกรณ์การเรียน/พวงกุญแจ/อุปกรณ์ต่างๆ ในด้านวิทยาศาสตร์ของศูนย์ฯ เป็นต้น
เครื่องฉายดาว ZEISS Mark IV (มาร์ค โฟร์)
ในปี พ.ศ. 2505 คณะรัฐมนตรี ซึ่งมี ม.ล.ปิ่น มาลากุล เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น ได้อนุมัติให้กระทรวงศึกษาธิการดำเนินการสร้างท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ และหอดูดาว ซึ่งเป็นอุปกรณ์สำคัญมีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการศึกษาวิชาภูมิศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และดาราศาสตร์ ตลอดจนเป็นแหล่งที่เยาวชนสามารถไปชุมนุมหาความรู้ได้ง่าย เยาวชนจะได้เรียนจากของจำลองเหมือนของจริงทำให้เข้าใจได้ลึกซึ้งและรวดเร็วกว่าการสอนด้วยปากเปล่าทั้งก่อให้เกิดความรู้ ความคิด ความมีเหตุผลและความเพลิดเพลิน ด้วยกระทรวงศึกษาธิการได้มอบให้กองอุปกรณ์การศึกษา กรมวิชาการเป็นเจ้าของในการก่อสร้างและดำเนินการต่อไป
คณะรัฐบาลได้อนุมัติให้ดำเนินการ ก่อสร้างเมื่อ วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2504 โดยมีห้างบีกริม แอนโก กรุงเทพ จำกัด และตัวแทน บริษัท คาร์ลไซซ์ ในสหพันธรัฐเยอรมันเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้างพร้อมติดตั้งอุปกรณ์ต่างๆ จนเรียบร้อย พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิดอาคารท้องฟ้าจำลองกรุงเทพเมื่อวันอังคารที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2507
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๙ และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนิน ทรงประกอบพิธีเปิด อาคารท้องฟ้าจำลองกรุงเทพและทอดพระเนตรการแสดงทางท้องฟ้า วันที่ 18 สิงหาคม 2507 ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ เปิดแสดงให้บริการแก่ประชาชน ตั้งแต่วันที่ 19 สิงหาคม 2507 เป็นต้นมา
ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการด้านเทคนิคว่า เครื่องฉายดาวระบบกลไกมอเตอร์และเลนส์ (Opto mechanical)
1. บริษัทผู้ผลิต Carl Zeiss Co., Ltd. ประเทศเยอรมนี
ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ ใช้ไซซ์ส รุ่นที่ 4 ซึ่งประกอบด้วยระบบเครื่องกล ระบบไฟฟ้า และระบบแสงที่ประณีตซับซ้อน สามารถแสดงภาพดวงดาวบนท้องฟ้าของประเทศใดก็ตาม ตามวันและเวลาที่ต้องการ โดยมีความสามารถฉายดาวฤกษ์ได้ 9,000 ดวง, ฉายดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์ 5 ดวง เคลื่อนผ่านกลุ่มดาวต่างๆ, ฉายภาพกลุ่มดาว ทางช้างเผือก กระจุกดาว ดาวหาง ดาวตก เมฆ แสงรุ่งอรุณ แสงสนธยา, แสดงการเกิดสุริยุปราคา จันทรุปราคา เส้นศูนย์สูตร เส้นสุริยวิถี เส้นเมอริเดียน ระบบสุริยะ และโลกหมุนรอบตัวเอง
เครื่องฉายดาวระบบดิจิตอล
เพื่อปรับปรุงอุปกรณ์การฉายดาวให้มีความทันสมัย สอดรับกับเทคโนโลยีที่พัฒนาไปอย่างมากในปัจจุบัน โดยเฉพาะเทคโนโลยีที่เกี่ยวกับการศึกษา องค์ความรู้ทางด้านดาราศาสตร์ ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ จึงมอบหมายให้ บริษัท สยาม ทีซี เทคโนโลยี จำกัด ที่มีความเชี่ยวชาญในงานวิศวกรรมที่ครอบคลุมตั้งแต่ ที่เป็นผู้นำในงานบริการด้านการจัดหาสินค้า และเทคโนโลยีต่าง ๆ งานประกอบและติดตั้งหรือการบำรุงรักษาอุปกรณ์ รวมทั้งในงานวิศวกรรมวางระบบ โซลูชั่นต่าง ๆ ในเครือดิทโต้ กรุ๊ป และมีพันธมิตรทางธุรกิจอย่าง บริษัท Evans and Sutherland (E&S) ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นบริษัทฯ ที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของโลกด้านเทคโนโลยีเครื่องฉายดารระบบดิจิตอล เป็นผู้นำเครื่องฉายดาว จำนวน 1 ชุด เข้ามาใช้งานตามโครงการจัดซื้อ โดยเครื่องฉายดาวระบบดิจิตอล ที่นำมาใช้เพิ่มเติมนี้ สามารถแบ่งออกเป็น 2 ส่วนดังนี้
2.1 ส่วนของการฉาย
ใช้เครื่องฉายภาพ ยี่ห้อ คริสตี้ (Christie) ได้รับการยอมรับจากหลายประเทศว่าเป็นเครื่อง Projector ที่ดีที่สุดอันดับต้นๆ ในปัจจุบัน คริสตี้ บ๊อกเซอร์ ได้รับการออกแบบเพื่อให้มีน้ำหนักเบาขึ้น พร้อมทั้งยังพัฒนาให้ มีความสว่างที่สูงยอดเยี่ยม คริสตี้ ซึ่งมีความละเอียด 4K ความสว่างต่อเครื่องสูงถึง 30,000 Lumens และได้รับการออกแบบให้เป็น Projector สำหรับการใช้งานในโรงละคร ท้องฟ้าจำลองขนาดใหญ่ รวมถึงยังสามารถรองรับการใช้งานแบบ Heavy Duty ได้เป็นอย่างดี และด้วยเลนส์ Fish eye ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ เพื่อให้ฉายภาพได้กว้างกว่า Projector ทั่วไป และด้วยการติดตั้งทาง E&S ทำการติดตั้ง Projector โดยให้เลนส์ไม่ให้โดนส่วนบนของเครื่องฉายดาวระบบกลไกมอเตอร์และเลนส์ ทำให้ลำแสงของเครื่องฉายดาวที่ฉายขึ้นไปบนจอโดมเลยจุดกึ่งกลางของจอโดม และส่วนล่างลำแสงที่ฉายออกไปจะไปสิ้นสุดที่ขอบโดมฉายดาว ซึ่งทำให้ทั้ง 2 Projector นั้นมีพื้นที่ซ้อนทับกันด้านบนกลางจอโดม (Blending Region) ซึ่งจะมีการใช้ Software Digistar
Software โดยการพัฒนามาถึงรุ่นที่ 5 ที่ชื่อว่า Digistar5 เป็น Software ควบคุมการทำงานการฉายภาพบนจอโดม เพื่อให้ภาพจากสอง Projector เป็นภาพเดียวกัน คือการฉายภาพแบบเต็มโดม ซึ่งเทคโนโลยีของ Digistar5 มีระบบ Auto Blending และ Auto Alignment ที่ทำให้ Projector ฉายภาพเป็นภาพเดียวกันได้เสมือนการฉายด้วย Projector เครื่องเดียว
ทั้งนี้นอกจากการให้ความสำคัญด้านเทคโนโลยี ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นให้ดำเนินการปรับปรุงศูนย์วิทยาศาสตร์ เพื่อการศึกษา ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพรวมถึงการดำเนินการปรับปรุง ตกแต่งบรรยากาศภายในห้องฉายดาว ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ ให้มีความทันสมัย สอดคล้องกับการใช้งานเพิ่มมากขึ้น ภายใต้แนวความคิด ในการใช้ Theme แสงแห่ง Aurora เพื่อสร้างความสดใส แปลกตา ให้กับห้องฉายดาวที่มีอายุกว่า 52 ปี แต่ยังความคงความทันสมัยให้แก่ผู้ศึกษาได้เพลิดเพลินและสนุกสนาน กับการศึกษาดวงดาวให้มีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้นแล้ว ดิทโด้ ยังให้ความสำคัญและน่าสนใจมาก อีกทั้งยังเป็นการเปิดโอกาสให้เด็ก เยาวชน รวมถึงผู้ที่สนใจด้านดาราศาสตร์ จังหวัดที่ห่างไกล ได้มีโอกาสเรียนรู้และเข้าถึงท้องฟ้าจำลองได้อย่างง่ายดาย ไม่ใช่แค่เรื่องที่ไกลเกินเอื้อมถึง
เวลาทำการงานสำนักงาน
เปิดบริการ : วันจันทร์ – วันศุกร์  เวลา 8.30 – 16.00 น.
ปิดบริการ : วันเสาร์ – วันอาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์
เวลาทำการท้องฟ้าจำลองและนิทรรศการ
เปิดบริการ : วันอังคาร – วันอาทิตย์  เวลา 9.00 – 16.00 น.
ปิดบริการ : วันจันทร์และวันหยุดนักขัตฤกษ์
ขับจากสวนอีเด็น (มาซาชิโอ)
ขับจากสวนอีเด็น (Cacciata dei progenitori dall'Eden, Expulsion from the Garden of Eden) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยมาซาชิโอจิตรกรคนสำคัญชาวอิตาลีของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ที่เขียนบนผนังของชาเปลบรันคาชชิภายในวัดซานตามาเรียเดลคาร์มิเนที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลีในปี ค.ศ. 1423
ภาพ “ขับจากสวนอีเด็น” เป็นฉากหนึ่งในจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพชุดที่เขียนโดยมาซาชิโอ, มาโซลิโน ดา พานิคาเล และจิตรกรอื่น ๆ ภาพ “ขับจากสวนอีเด็น” เป็นภาพของอาดัมกับอีฟขณะที่ถูกขับจากสวรรค์ที่กล่าวถึงในพระธรรมปฐมกาล
การปิดบังและการปฏิสังขรณ์
หลังจากเขียนมาได้ร่วมสามร้อยปี โคสิโมที่ 3 เดอ เมดิชิ แกรนด์ดยุคแห่งทัสเคนีก็มีคำสั่งให้เขียนใบฟิกปิดอวัยวะเพศตามมารยาทของสังคม (decorum) ในยุคนั้น แต่ในคริสต์ทศวรรษ 1980 เมื่อภาพเขียนได้รับการปฏิสังขรณ์ก็ได้เขียนใบฟิกออกจากภาพ
อิทธิพลต่อไมเคิล แอนเจโล
ภาพเขียนของมาซาชิโอเป็นแรงบันดาลใจให้แก่ไมเคิล แอนเจโลผู้กลายมาเป็นจิตรกรคนสำคัญของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี โดยทางโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาผู้เป็นอาจารย์ผู้ที่ได้รับแรงบันดาลใจเกือบทั้งหมดจากมาซาชิโอ เกอร์ลันเดาเลียนแบบการออกแบบหลายอย่างจากมาซาชิโอ อิทธิพลนี้เห็นได้ชัดในงาน “ปฐมบาปและขับจากสวรรค์” บนเพดานชาเปลซิสติน
ความแตกต่างจากพระธรรมปฐมกาล
สิ่งสำคัญที่แตกต่างจากพระธรรมปฐมกาลในภาพเขียนนี้คือ:
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1
ในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 (Première République) บางครั้งจะถูกเรียกในวิชาศึกษาประวัติศาสตร์ว่า ฝรั่งเศสภายใต้การปฏิวัติ (Revolutionary France) และชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธาณรัฐฝรั่งเศส (République française) ถูกสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1792 ในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ดำเนินไปจนถึงการประกาศสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 ภายใต้การนำของนโปเลียน โบนาปาร์ต แม้ว่ารูปแบบของรัฐบาลจะเปลี่ยนไปหลายครั้งก็ตาม
ช่วงเวลานี้มีความโดดเด่นคือการล่มสลายระบอบกษัตริย์ การก่อตั้งที่ประชุมใหญ่แห่งชาติและสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว ปฏิกิริยาเดือนแตร์มิดอร์และการสถาปนาคณะดีแร็กตัวร์ และจบลงที่นโปเลียนก่อรัฐประหาร สถาปนาคณะกงสุล
จุดจบของราชาธิปไตยในฝรั่งเศส
ภายใต้สมัชชานิติบัญญัติซึ่งอยู่ในอำนาจก่อนการประกาศสถาปนาสาธาณรัฐฝรั่งเศสที่ 1 ฝรั่งเศสต้องพัวพันในสงครามกับปรัสเซียและออสเตรีย ในเดือนกรกฏาคม ค.ศ. 1792 จอมพลดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ผู้บัญชาการกองทัพออสเตรีย-ปรัสเซีย ได้ออกคำประกาศของดยุกแห่งเบราน์ชไวค์ ซึ่งได้ข่มขู่ว่า จะถล่มกรุงปารีสให้ราบ หากมีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส
ภัยคุกคามจากต่างชาตินี้ทำให้ความปั่นป่วนทางการเมืองของฝรั่งเศสรุนแรงยิ่งขึ้นท่ามกลางการปฏิวัติฝรั่งเศส และความโกรธที่มากขึ้นและความรู้สึกเร่งด่วนในท่ามกลางฝ่ายต่าง ๆ ในเหตุการณ์จลาจล วันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1792 ประชาชนบุกโจมตีพระราชวังตุยเลอรี สังหารทหารองค์รักษ์สวิสของพระมหากษัตริย์จำนวนหกร้อยนาย และยืนยันที่จะทำการถอดถอนพระมหากษัตริย์
ความหวาดกลัวครั้งใหม่ในการต่อต้านการปฏิวัติก่อให้เกิดความรุนแรงมากขึ้น และในสัปดาห์แรกของเดือนกันยายน ค.ศ. 1792 ม็อบชาวปารีสบุกเข้าไปในเรือนจำของเมือง พวกเขาสังหารนักโทษมากกว่าครึ่ง รวมทั้งขุนนาง นักบวช และนักโทษทางการเมือง แต่ยังรวมไปถึงอาชญากรทั่วไป เช่น โสเภณี หัวโขมย เหยื่อจำนวนมากถูกสังหารในห้องขัง: ถูกข่มขืน ถูกแทง และ/หรือถูกฟันจนถึงแก่ความตาย สิ่งเหล่านี้กลายเป็นที่รู้จักกันคือ การสังหารหมู่เดือนกันยายน
ที่ประชุมใหญ่แห่งชาติ (ค.ศ. 1792-1795)
ด้วยผลลัพธ์ของอุปสรรคที่เกิดขึ้นมาจากความรุนแรงในที่สาธารณะและความไม่มั่นคงทางการเมืองของระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ พรรคทั้งหกที่เป็นสมาชิกของสมัชชานิติบัญญัติของฝรั่งเศสได้ถูกกำหนดให้ควบคุมดูแลการเลือกตั้ง ซึ่งก่อให้เกิดสภากงว็องซียง(Convention) ที่ถูกก่อตั้งขึ้นโดยมีวัตถุประสงค์สองประการในการยกเลิกสถาบันพระมหากษัตริย์และร่างรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่
กฏหมายฉบับแรกของสภากงว็องซียงคือการก่อตั้งสาธารณรัฐที่หนึ่งและถอดถอนกษัตริย์จากอำนาจทางการเมืองทั้งหมดอย่างเป็นทางการ พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 โดยพระองค์ทรงอยู่ในสถานะสามัญชนคนธรรมดาที่มีนามสกุลว่า กาแป ต่อมาได้ถูกนำตัวขึ้นศาลอาญาในข้อหากบฏต่อแผ่นดินซึ่งเริ่มต้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1792 เมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1793 พระองค์ทรงถูกตัดสินว่ามีความผิด และในวันที่ 21 มกราคม พระองค์ทรงถูกประหารชีวิต
ตลอดช่วงฤดูหนาว ค.ศ. 1792 และฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793 กรุงปารีสประสบปัญหาการก่อจลาจลทางอาหารและความอดอยากขนาดใหญ่ การประชุมใหญ่ครั้งใหม่ไม่ได้แก้ปัญหาเพียงแม้แต่เล็กน้อยจนถึงปลายฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1793 ครอบงำแทนที่ด้วยเรื่องของสงคราม ในท้ายที่สุด 6 เมษายน ค.ศ. 1793 สภากงว็องซียงได้ก่อตั้งคณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมและได้รับมอบหมายภารกิจที่ยิ่งใหญ่: "เพื่อจัดการกับกลุ่มเคลื่อนไหวที่หัวรุนแรงของฝ่าย Enragés การขาดแคลนอาหารและการก่อจลาจล และการลุกฮือในวองเดและในบริตทานี ความปราชัยล่าสุดของกองทัพ และการหนีทัพของนายพลผู้บัญชาการทหาร"
สิ่งที่น่าสังเกตมากที่สุดคือ คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้กำหนดนโยบายที่น่าสะพรึงกลัว และเครื่องกิโยตินได้เริ่มทำการประหัดประหารศัตรูของสาธารณรัฐซึ่งเป็นที่รับรู้ในอัตราที่สูงมากขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของช่วงเวลาที่เป็นที่รู้จักกันจนถึงปัจจุบันคือ สมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
แม้ว่าความไม่พอใจที่เกิดขึ้นกับสภากงว็องซียงในฐานะคณะการปกครอง แต่ในเดือนมิถุนายน สภากงว็องซียงได้ร่างรัฐธรรมนูญฉบับ ปี ค.ศ. 1793 ซึ่งได้รับสัตยาบันจากการลงคะแนนเสียงของประชาชนในช่วงต้นเดือนสิงหาคม อย่างไรก็ตาม คณะกรรมาธิการความปลอดภัยส่วนรวมได้ถูกมองว่าเป็นรัฐบาล"ภาวะฉุกเฉิน" และสิทธิ์การรับรองโดยคำประกาศสิทธิมนุษยชนและพลเมือง ค.ศ. 1789 และรัฐธรรนูญฉบับใหม่ถูกระงับภายใต้การควบคุม
รัฐธรรนูญของสาธารณรัฐไม่ได้จัดให้มีประมุขแห่งรัฐหรือหัวหน้ารัฐบาลอย่างเป็นทางการ อาจมีการอภิปรายว่า ประมุขแห่งรัฐน่าจะเป็นประธานแห่งสมัชชาแห่งชาติภายใต้กฏหมายระหว่างประเทศ อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ได้เปลี่ยนไปทุกสัปดาห์ และดังนั้นจึงไม่มีการจัดรูปแบบใด ๆ
คณะดีแร็กตัวร์ (ค.ศ. 1795-1799)
ภายหลังจากรอแบ็สปีแยร์ถูกจับกุมและประหารชีวิต เมื่อวันที่ 28 กรกฏาคม ค.ศ. 1794 สโมสรฌากอแบ็งถูกสั่งปิดและกลุ่มฌีรงแด็งที่รอดชีวิตได้ถูกเรียกกลับคืนสถานะ อีกหนึ่งปีต่อมา สภากงว็องซียงแห่งชาติได้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับปีที่สาม(Constitution of the Year III) พวกเขาสร้างเสรีภาพในสักการะบูชาขึ้นมาใหม่ เริ่มปล่อยนักโทษจำนวนมาก และที่สำคัญที่สุดคือ การริเริ่มการเลือกตั้งสำหรับสภานิติบัญญัติขึ้นมาใหม่
เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1795 คณะดีแร็กตัวร์ได้ถูกก่อตั้งขึ้น ภายใต้ระบบนี้ ฝรั่งเศลถูกนำโดยรัฐสภาแบบสองสภา ประกอบไปด้วยสภาสูงที่ถูกเรียกว่า สภาอาวุโส (มีสมาชิก 250 คน) และสภาล่างที่ถูกเรียกว่า สภาห้าร้อย (มีสมาชิก 500 คน) และคณะผู้บริหารร่วมกันของสมาชิกทั้งห้าคนจึงถูกเรียกว่า คณะดีแร็กตัวร์ (ซึ่งช่วงเวลาในประวัติศาตร์ได้ชื่อนี้มา) เนื่องจากความไม่มั่นคงภายใน สาเหตุเกิดขึ้นมาจากภาวะเงินเฟ้อที่สูงของเอกสารทางการเงินที่เรียกว่า อัสซิญาต์ และความหายนะทางทหารของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1798 และ ค.ศ. 1799 คณะดีแร็กตัวร์ได้ดำเนินมาเป็นเวลาเพียงแค่สี่ปีเท่านั้น จนกระทั่งถูกโค่นล้มอำนาจใน ค.ศ. 1799
คณะกงสุล (ค.ศ. 1799-1804)
ยุคสมัยคณะกงสุลได้เริ่มต้นขึ้นด้วยรัฐประหาร 18 บรูว์แมร์ เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1799 สมาชิกของคณะดีแร็กตัวร์เองเป็นผู้วางแผนก่อรัฐประหาร เป็นการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงอำนาจที่ล้มเหลวของคณะดีแร็กตัวร์ นโปเลียน โบนาปาร์ตเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่อรัฐประหาร และกลายเป็นหัวหน้ารัฐบาลในฐานะกงสุลเอก
18 พฤษภาคม ค.ศ. 1804 นโปเลียนถูกประกาศให้เป็นจักรพรรดิโดยวุฒิสมาชิกสายอนุรักษนิยม (Sénat conservateur) ต่อมาเขาก็ปราบดาภิเษกเป็นจักรพรรดิ ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของสาธารณรัฐที่ 1 และนำไปสู่ยุคสมัยของจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่ง
ท้องฟ้าจำลอง
ท้องฟ้าจำลอง (planetarium) คือห้องแสดงมหรสพที่สร้างขึ้นสำหรับนำเสนอภาพท้องฟ้ายามค่ำคืน เพื่อความบันเทิง เพื่อการศึกษาทางดาราศาสตร์ หรือเพื่อการฝึกอบรมในการดูดาว โครงสร้างส่วนใหญ่ของท้องฟ้าจำลองโดยมากจะเป็นห้องรูปโดมขนาดใหญ่ซึ่งติดตั้งเครื่องฉายดาวเพื่อแสดงดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ และวัตถุท้องฟ้าต่าง ๆ ให้ปรากฏบนหลังคาโดม สามารถแสดง "การเคลื่อนที่ของดวงดาวบนท้องฟ้าหรือในจักรวาล" อันซับซ้อนได้อย่างสมจริง ภาพของท้องฟ้าสามารถสร้างขึ้นได้จากเทคโนโลยีต่าง ๆ กัน
นกปลีกล้วยหูเหลืองใหญ่
นกปลีกล้วยหูเหลืองใหญ่ (spectacled spiderhunter) เป็นนกในวงศ์นกกินปลี พบในป่าดิบชื้น ป่าต่ำในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, สิงคโปร์, ไทย, และ เวียดนาม นกปลีกล้วยหูเหลืองใหญ่เป็นชนิดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในสกุล Arachnothera
วีระพล ตั้งสุวรรณ
วีระพล ตั้งสุวรรณ (7 ตุลาคม พ.ศ. 2494 - ) เป็นประธานศาลฎีกา คนที่ 43 และนายกเนติบัณฑิตยสภา เริ่มดำรงตำแหน่งนี้เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 และเป็นประธานกรรมการบริหารศาลยุติธรรม แทนที่ดิเรก อิงคนินันท์ ที่เกษียณไป
== ประวัติและการศึกษา == วีระพลเกิดเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2494 สำเร็จการศึกษาจากคณะนิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทยจากสำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา ก่อนที่จะไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
การทำงาน
วีระพลเลื่อนขึ้นมาทำงานในศาลฎีกาครั้งแรกในปี พ.ศ. 2550 ในตำแหน่งผู้พิพากษา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเป็นผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกาในปี พ.ศ. 2552 ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2556 วีระพลจะได้รับการแต่งตั้งเป็นรองประธานศาลฎีกา จากนั้นในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2558 คณะกรรมการตุลาการศาลยุติธรรมมีมติเอกฉันท์เลือกวีระพลเป็นประธานศาลฎีกาคนใหม่ มีผลในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 หลังพ้นตำแหน่งประธานศาลฏีกา ได้เข้ารับตำแหน่งผู้พิพากษาอาวุโสในศาลฏีกาและลาออกจากราชการเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561
เอิร์ธ, วินด์แอนด์ไฟร์
เอิร์ธ, วินด์แอนด์ไฟร์ (Earth, Wind & Fire) เป็นวงอาร์แอนด์บีอเมริกัน ก่อตั้งวงในชิคาโก รัฐอิลลินอย ในปี ค.ศ. 1970 นำโดยผู้ก่อตั้งวงเมอริซ ไวต์ เป็นวงที่ได้รับ 10 รางวัลแกรมมี่และ 4 รางวัลอเมริกันมิวสิกอวอร์ดส พวกเขายังมีชื่ออยู่ทั้งในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟมและโวคอลกรุปฮอลออฟเฟม  มียอดขายอัลบั้มมากกว่า 90 ล้านชุดทั่วโลก และยังติดอันดับศิลปินดนตรีที่มียอดขายมากที่สุด อันดับ 17 ของรายชื่อวงอเมริกาที่มียอดขายดีที่สุดตลอดกาล ในปี ค.ศ. 1998 วีเอชวันให้พวกเขาติดอันดับ 60 ในหัวข้อ 100 ศิลปินที่ยอดเยี่ยมที่สุดในร็อกแอนด์โรล
แนวเพลงของวงมีองค์ประกอบของเพลงแอฟริกัน ละตินอเมริกา ฟังก์ โซล ป็อปและร็อก แจ๊ซและแนวเพลงอื่น และดนตรีที่มีชีวิตชีวาในส่วนเครื่องเป่าและความแตกต่างของเสียงร้องฟอลเซตโตของฟิลลิป ไบลีย์และเสียงร้องเทเนอร์ของเมอริซ ไวต์ และยังมีการใช้เครื่องดนตรีคาลิมบา ในทุกอัลบั้มของวง
ประเทศญี่ปุ่นในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศญี่ปุ่น เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติญี่ปุ่นเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 96 คน ใน 23 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศญี่ปุ่นได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 15 เหรียญทอง 12 เหรียญเงิน และ 12 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 39 เหรียญ
มาร์ชา พี. จอห์นสัน
'''มาร์ชา พี. จอห์นสัน (Marsha P. Johnson; 24 สิงหาคม 1945 – 6 กรกฎาคม 1992) หรือรู้จักด้วยชื่อเมื่อเกิด มัลคอล์ม ไมเคิลส์ จูเนียร์'''(Malcolm Michaels Jr.) เป็นนักเคลื่อนไหวขับเคลื่อนการปลดปล่อยเกย์ และแดรกควีนชาวอเมริกัน เธอเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เป็นปากเป็นเสียงให้กับสิทธิเกย์ และเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีบทบาทมากในเหตุการณ์จลาจลสโตนวอลล์เมื่อปี 1969 ถึงแม้จะมีความเข้าใจว่าจอห์นสันเป็นคนเริ่มก่อจลาจลในครั้งนั้น แต่เธอยืนยันมาตลอดว่าเธอไม่ได้อยู่ที่สโตนวอลล์ตอนจลาจลเริ่มต้นขึ้น
จอห์นสันเป็นสมาชิกรุ่นก่อตั้งของแนวหน้าปลดแอกเกย์ และร่วมก่อตั้งกลุ่มขับเคลื่อน สตรีททรานส์เสาไทท์แอ็กชั่นเรฟโวลูชันนารีส์ (S.T.A.R.) ร่วมกับเพื่อนสนิท ซิลเวีย รีเวียรา จอห์นสันยังเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงเกย์และศิลปะของนิวยอร์กซิตี ทั้งเป็นนางแบบให้กับศิลปิน แอนดี วอร์ฮอล และแสดงแดรกร่วมกับกลุ่มฮอทพีชชิส จอห์นสันยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "นายกเทศบาลถนนคริสตอเฟอร์" เนื่องจากสามารถพบเธอซึ่งอ้าแขนต้อนรับอยู่ประจำ ๆ ได้ในย่านเกรนิชวิลเลจ ในปี 1987 ถึง 1992 จอห์นสันเคยเป็นนักขับเคลื่อนเรื่องโรคเอดส์ให้กับแอ็กตัป
ในปี 1992 มีผู้พบศพของจอห์นสันในแม่น้ำฮัดสัน กรมตำรวจนิวยอร์กซิตีสรุปว่าเธอฆ่าตัวตาย ในภายหลังนำไปสู่ข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับสาเหตุการเสียชีวิตของเธอ
เหตุการณ์สโตนวอลล์
จอห์นสันเป็นหนึ่งในแดรกควีนคนแรก ๆ ที่ไปสโตนวอลล์อินน์หลังเริ่มยอมให้สตรีและแดรกควีนเข้าไปได้ หลังจากก่อนหน้าเป็นบาร์ชายล้วนเท่านั้น ในช่วงเช้าตรู่ของวันที่ 28 มิถุนายน 1969 เกิดเหตุจลาจลสโตนวอลล์ขึ้น โดยมีสองคืนแรกที่การจลาจลเป็นไปอย่างหนักหน่วงที่สุด การปะทะกับตำรวจยังเกิดแรงกระเพื่อมให้มีการเดินขบวนประท้วงในขุมชนเกรนิชวิลเลจต่อเนื่องเป็นสัปดาห์หลังเกิดเหตุ
จอห์นสัน, ซาซู่ โนวา (Zazu Nova) และ แจ็กกี ฮอร์โมนา (Jackie Hormona) ถูกเรียกขานกันในบรรดาผู้อยู่ในเหตุการณ์สโตนวอลล์ที่เดวิด คาร์เทอร์ (David Carter) สัมภาษณ์ในหนังสือ Stonewall: The Riots That Sparked the Gay Revolution ว่าเป็น "บุคคลสามคนที่ทราบว่าเคยเป็นแนวรบหน้า" ในการผลักกลับตำรวจขณะเกิดเหตุการณ์ ส่วนจอห์นสันเองปฏิเสธข้อกล่าวหาว่าเธอเป็นคนเริ่มเหตุการณ์ ในปี 1987 จอห์นสันได้เล่าถึงเหตุการณ์สโตนวอลล์ว่าตอนนั้น "[เวลา] 2:00 [เช้าวันนั้น] [...] ก็เกิดจลาจลขึ้นไปแล้ว" และยังระบุว่าอาคารของสโตนวอลล์ "ถูกเพลิงไหม้" หลังตำรวจเป็นผู้ก่อเพลิงเอง รายงานส่วนใหญ่ระบุว่าเหตุจลาจลเริ่มต้นขึ้นเมื่อเวลา 1:20 ในเข้าวันนั้น หลัง สอตร์เม เดอลาร์เวอรี น่อสู้กลับตำรวจที่พยายามจะมาจับกุมเธอในคืนนั้น
ตั้งแต่ก่อนที่หนังสือของคาร์เทอร์จะออกจำหน่าย มักมีการอ้างว่าจอห์นสัน "เขวี้ยงอิฐ" ใส่ตำรวจ คำกล่าวอ้างนี้ไม่เคยได้รับการตรวจสอบ และจอห์นสันเองก็ยืนยันว่าตอนเริ่มเกิดการปะทะกัน เธอไม่ได้อยู่ด้วย มีแต่ได้ยินว่ามีเหตุการณ์เกิดขึ้นและไปบอกซิลเวีย รีเวียรา (Sylvia Rivera) ซึ่งกำลังหลับบนม้านั่งในสวนสาธารณะหนึ่งในแถวอัปทาวน์ นอกจากนี้ มีผู้อยู่ในเหตุการณ์ที่สโตนวอลล์หลายคนยืนยันกับคาร์ทเอร์ในหนังสือว่าในจลาจลคืนที่สอง จอห์นสันปีนขึ้นไปบนเสาไฟส่องสว่างแล้วเทถุงที่ข้างในมีอิฐหนึ่งก้อนใส่รถตำรวจคันหนึ่ง โดนกระจกหน้ากันลมแตก
การเสียชีวิต
ไม่นานหลังพาเหรดเกย์ไพรด์ปี 1992 มีผู้พบศพของจอห์นสันลอยอยู่ในแม่น้ำฮัดสัน เจ้าหน้าที่ตำรวจสรุปผลในตอนแรกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย แต่คนในชุมชนและเพื่อนของเธอเชื่อว่าเธอไม่ได้ฆ่าตัวตาย และตั้งข้อสังเกคว่าศีรษะของจอห์นสันมีรอยแผลขนาดใหญ่ การเสียชีวิตที่น่ากังขาของเธอเกิดขึ้นท่ามกลางสภาพที่ความรุนแรงต่อต้านเกย์กำลังถึงจุดสูงสุดในนิวยอร์กซิตี รวมถึงความรุนแรงที่เกิดจากตำรวจเองด้วย
ในเดือนธันวาคม 2002 การสอบสวนโดยตำรวจจบลงด้วยการแก้สาเหตุการเสียชีวิตของจอห์นสันจาก "ฆ่าตัวตาย" เป็น "ยังไม่ทราบ"
อดีตนักการเมืองนิวยอร์ก ทอม ดอน เป็นผู้ผลักดันให้มีการสอบสวนกรณีการเสียชีวิตของจอห์นสันใหม่ โดยระบุเหตุผลว่า "ปกติแล้ว เวลาบุคคลหนึ่งฆ่าตัวตายก็มักจะทิ้งโน๊ตไว้ แต่เธอไม่ได้ทิ้งโน๊ตไว้เลย" ในเดือนพฤศจิกายน 2012 นักเคลื่อนไหว มารายห์ ลอเพซ ประสบความสำเร็จในการเรียกร้องให้กรมตำรวจนิวยอร์กพิจารณาการเสียชีวิตของจอห์นสันใหม่ว่าอาจเป็นการถูกฆาตกรรม
ATC รหัส A
ยากลุ่ม ATC รหัส A ทางเดินอาหารและเมแทบอลิซึม (Alimentary tract and metabolism)  ของระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System)
นกเขียวก้านตองเล็ก
นกเขียวก้านตองเล็ก (Lesser Green Leafbird) เป็นนกในวงศ์นกเขียวก้านตอง พบในประเทศบรูไน, อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์, และ ไทย ปัจจุบันกำลังถูกคุกคามจากการสูญเสียถิ่นที่อยู่
นกเขียวก้านตองท้องสีส้ม
นกเขียวก้านตองท้องสีส้ม (Orange-Bellied Leafbird) เป็นนกที่มีถิ่าอาศัยในแถบตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย และภาคใต้ของประเทศจีนจรดคาบสมุทรมลายู มันมีท้องสีส้มสดใส หลังสีเขียว หางและปีกสีฟ้า แต้มสีดำและฟ้าที่คอและอก มีปากโค้งยาว กินแมลงและน้ำต้อยเป็นอาหาร เป็นนกประจำถิ่น
อัลเบอริช
ในวีรตำนานเยอรมัน อัลเบอริช (Alberich) คือคนแคระซึ่งปรากฎในมหากาพย์ นีเบอลุงเงินลีท (Nibelungenlied) และเป็นตัวละครเด่นในมหากาพย์ธิเดร็ค (Thidreksaga) ภายใต้ชื่อว่า อัลฟริกร์ (Alfrikr) ต่อมาชื่อของเขาถูกใช้ในงานอุปรากรเรื่อง แหวนของนีเบอลุง โดยริชชาร์ท วากเนอร์
ในมหากาพย์ นีเบอลุงเงินลีท อัลเบอริชมีบทบาทสำคัญมากในฐานะผู้พิทักษ์ขุมสมบัติแห่งนีเบอลุงและมีพละกำลังเทียบเท่ามนุษย์สิบสองคน แต่ก็ถูกปราบโดยวีรบุรุษชื่อว่าซีคฟรีท ที่ใช้ผ้าคลุมล่องหน หลังจากนั้นอัลเบอริชก็ตามติดและเป็นผู้รับใช้ของซีคฟรีด