cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิรุฬ เตชะไพบูลย์
การศึกษา
นายวิรุฬ เตชะไพบูลย์ สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอัสสัมชัญ ศรีราชา โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย โรงเรียนเซนต์สตีเว่น ฮ่องกง จากนั้นเข้ารับการศึกษาในระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ สาขาบริหารงานทั่วไป มหาวิทยาลัย HAWTHONE รัฐนิวแฮมป์เชียร์ สหรัฐอเมริกา และเข้ารับการศึกษาอบรมหลักสูตร "ป้องกันราชอาณาจักร ภาครัฐร่วมเอกชน รุ่นที่ 2" วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร และหลักสูตร "CORPORATE FINANCE" สถาบันบัณฑิตบริหารธุรกิจศศินทร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
นอกจากนั้นยังได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ (สาขาการตลาด) จากมหาวิทยาลัยรามคำแหงด้วย
งานการเมือง
นายวิรุฬ เตชะไพบูลย์ เคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติฯ (15 มี.ค. 2534 - 21 มี.ค. 2535) และสมาชิกวุฒิสภา (22 มี.ค. 2535 - 21 มี.ค. 2539) หลังจากนั้นจึงได้เข้าร่วมงานการเมืองกับพรรคความหวังใหม่ ในตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค จนกระทั่งได้รับตำแหน่งหน้าที่ทางการเมืองหลายตำแหน่ง อาทิ ที่ปรึกษารัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (กระแส ชนะวงศ์) ที่ปรึกษารัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง (วราเทพ รัตนากร) และกรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการคลัง
ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550 วิรุฬ เตชะไพบูลย์ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มที่ 5 สังกัดพรรคพลังประชาชน และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ ในรัฐบาลของนายสมัคร สุนทรเวช ต่อมาจึงได้ย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อไทย พร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆ ของพรรคพลังประชาชน ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร แบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต่อมาถูกปรับออกจาตำแหน่งรัฐมนตรีในเดือนมกราคม พ.ศ. 2555 และได้รับแต่งตั้งเป็นผู้แทนการค้าไทย ในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกัน
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคเพื่อไทย ลำดับที่ 29 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคเพื่อไทยมีจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมากกว่าจำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพึงมีตามที่กำหนดไว้ในรัฐธรรมนูญ
เพลย์ (สายการบิน)
เพลย์ (Play) เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติไอซ์แลนด์ โดยมีสำนักงานอยู่ที่เรคยาวิก สายการบินให้บริการเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320นีโอจากท่าอากาศยานนานาชาติเคลฟลาวิค
ประวัติ
ในปี ค.ศ. 2019 Arnar Már Magnússon และ Sveinn Ingi Steinþórsson ซึ่งเป็นอดีตผู้บริหารของว้าวแอร์ ได้ประกาศจัดตั้งสายการบินใหม่ในชื่อ "แวบแอร์" (WAB Air "We are back") โดยได้มีการตั้งเป้าหมายว่าจะให้บริการเครื่องบิน 6 ลำและจุดหมายปลายทางกว่า 14 เส้นทางในยุโรปและสหรัฐ และได้คาดการณ์ว่าจะให้บริการผู้โดยสารหนึ่งล้านคนภายในปีแรก สายการบินใหม่นี้ได้ขอใบอนุญาตเดินอากาศ (AOC) จากองค์การบริการการบินไอซ์แลนด์
วัดพระธาตุสามดวง (จังหวัดเชียงราย)
ตามตำนานเล่าว่าพระธาตุองค์นี้สร้างขึ้นประมาณ พ.ศ. 1839 ต่อมาได้มีการบูรณะเมื่อ พ.ศ. 2476 โดยคณะศิษยานุศิษย์ของครูบาศึลธรรมกับครูบาไชยาเพื่อใช้เป็นที่อยู่ปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง มีซากเจดีย์ที่ก่อด้วยอิฐโบราณจำนวนสามองค์และพระพุทธรูปที่แกะสลักจากหินศิลาแลงชำรุดทุรดโทรมปรักหักพังอยู่เป็นจำนวนมาก จากเศษอิฐคาดว่าคงมีอายุไม่ต่ำกว่า 700 ปี ภายหลังได้มีการลักลอบนำเอาซากพระพุทธรูปเหล่านั้นไปหมด คงเหลือแต่ซากพระเจดีย์ (พระธาตุ) ที่พังทลาย จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ระบุว่าตั้งวัดเมื่อวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2556
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข
กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข หรือ กรมพระราชวังหลัง เป็นตำแหน่งรองลงมาจากกรมพระราชวังบวรสถานมงคลที่พระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งขึ้น เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยอยุธยา โดยสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช ทรงสร้างวังขึ้นหลังพระราชวังหลวง พระราชทานให้เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเอกาทศรถ ดังนั้น จึงเกิดคำว่า "วังหลัง" ขึ้นมา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช โปรดให้พระไตรภูวนาถทิตยวงศ์ พระราชอนุชา ประทับที่วังหลังอีกพระองค์ อย่างไรก็ตาม ทั้งสมเด็จพระเอกาทศรถและพระไตรภูวนาถทิตยวงศ์เพียงแต่ประทับอยู่ในวังหลังเท่านั้น แต่ไม่ได้มีการเพิ่มยศศักดิ์แต่ประการใด
ในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชา เมื่อพระองค์เสด็จขึ้นครองราชย์ ทรงแต่งตั้งหลวงสรศักดิ์ขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล และได้แต่งตั้งให้นายจบคชประสิทธิ์ขึ้นเป็น "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" ให้ทรงรับพระราชบัญชา ซึ่งถือเป็นกรมพระราชวังหลังพระองค์แรกในสมัยอยุธยา ต่อมา ในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 8 (หรือ สมเด็จพระเจ้าเสือ) พระองค์ทรงสถาปนาเจ้าฟ้าเพชร พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล หรือพระบัณฑูรใหญ่ และทรงสถาปนาเจ้าฟ้าพร พระราชโอรสพระองค์เล็กที่กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข แต่โปรดให้ออกพระนามกรมว่า "พระบัณฑูรน้อย" เนื่องจากพระองค์อาจจะทรงรังเกียจตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขเนื่องจากในรัชสมัยสมเด็จพระเพทราชาเมื่อทรงสถาปนานายจบคชประสิทธิขึ้นเป็นกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขได้ไม่นาน นายจบคชประสิทธิก็ถูกสำเร็จโทษ
เมื่อถึงสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงสถาปนาให้สมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้ากรมพระอนุรักษ์เทเวศร์ ซึ่งทรงมีความดีความชอบรบทัพจับศึกมาแต่ครั้งกรุงธนบุรี ขึ้นดำรงตำแหน่ง "กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข" พระองค์แรกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ภายหลังการเสด็จทิวงคตของกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขแล้ว ก็ไม่มีการสถาปนากรมพระราชวังหลังขึ้นอีกเลย แม้จะมีการสถาปนาตำแหน่งพระบัณฑูรน้อยต่อสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมขุนเสนานุรักษ์ ก็ถือว่าการเสด็จทิวงคตเป็นการสิ้นสุดของตำแหน่งกรมพระราชวังบวรสถานพิมุขนับตั้งแต่นั้นมา
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดสมุทรสาคร
จังหวัดสมุทรสาคร มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรก ในปี 2543 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภา จำนวน 1 คน และมีการเลือกตั้งครั้งล่าสุด เมื่อปี 2557 มีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดละ 1 คนทั่วประเทศ
อำเภอกลาง (เทศมณฑลแบชอแกร์ด)
อำเภอกลางของเทศมณฑลแบชอแกร์ด เป็นอำเภอในเทศมณฑลแบชอแกร์ด จังหวัดโฮร์โมซกอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 อำเภอนี้มีประชากร 9,322 คนใน 2,131 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือแซร์แดชท์ และมีตำบลเพียง 2 ตำบล คือ: ตำบลแจกดอน และตำบลแซร์แดชท์
ปาลายัน
ปาลายัน เป็นนครและเป็นเมืองหลักของจังหวัดนูเอวาเอซีฮา ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 41,041 คน นับเป็นนครแห่งหนึ่งที่มีประชากรเบาบางที่สุดของประเทศ ปาลายันก่อตั้งในปี ค.ศ. 1965 โดยคองเกรซแห่งฟิลิปปินส์ และเป็นหนึ่งในเจ็ดนครที่มีการวางแผน ได้แก่ มะนิลา, บาเกียว, เกซอนซิตี, เทรเซมาร์ติเรส, โคโรนาดัล, ซามัล และปาลายัน
คานาตะ ไอกาวะ
คานาตะ ไอกาวะ (相川 奏多, あいかわ かなた, 20 ตุลาคม 2004 -) เป็นนักพากย์ หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดเฮียวโงะ สังกัดมิวสิกเรน
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526
ด้านล่างนี้เป็นบุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2526
กำลังส่องสว่างดวงอาทิตย์
กำลังส่องสว่างดวงอาทิตย์ (solar luminosity, L☉) เป็นหน่วยวัดกำลังส่องสว่างหรือฟลักซ์การแผ่รังสี (พลังงานที่ปลดปล่อยออกมาในรูปโปรตอน) ถูกใช้โดยนักดาราศาสตร์เพื่อวัดความสว่างของดาวฤกษ์ ค่าดังกล่าวมีค่าเท่ากับค่ากำลังส่องสว่างของดวงอาทิตย์ที่ยอมรับกันในปัจจุบัน ซึ่งมีค่าเท่ากับ 3.839 × 1026 วัตต์ หรือ 3.839 × 1033 เอิร์ก/วินาที ค่าดังกล่าวจะสูงขึ้นเล็กน้อยเป็น 3.939 × 1026 วัตต์ (เท่ากับ 4.382 × 109 กิโลกรัม/วินาที) ถ้ารังสีนิวตริโนดวงอาทิตย์ถูกคิดรวมเข้าไปด้วยเช่นเดียวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ดวงอาทิตย์เป็นดาวแปรแสงอย่างอ่อน ดังนั้น ความสว่างของมันจึงมีความผันผวน ความผันแปรที่โดดเด่น คือ วัฏจักรสุริยะ (วัฏจักรจุดดับบนดวงอาทิตย์) ซึ่งทำให้เกิดความผันแปรตามเวลาราว ±0.1% ตัวแปรอื่น ๆ ตลอดช่วง 200-300 ปีที่ผ่านมามีการคาดการณ์ว่าส่งผลกระทบน้อยกว่านี้มาก
การคำนวณ
กำลังส่องสว่างดวงอาทิตย์มีความเกี่ยวข้องกับความรับอาบรังสี ซึ่งถูกตรวจวัดที่โลกหรือดาวเทียมที่โคจรรอบโลก ค่ากลางของความรับอาบรังสีที่ระดับบนสุดของชั้นบรรยากาศของโลก บางครั้งเรียกว่า ค่าคงที่สุริยะ ความรับอาบรังสีจำกัดความว่าเป็นพลังงานต่อหน่วยพื้นที่ ดังนั้น ความสว่างดวงอาทิตย์ (พลังงานทั้งหมดที่ปลดปล่อยจากดวงอาทิตย์) จึงมีค่าเท่ากับความรับอาบรังสีที่โลกได้รับ (ค่าคงที่สุริยะ) คูณกับพื้นที่ของทรงกลมซึ่งมีรัศมีเท่ากับระยะห่างโดยเฉลี่ยระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์:
เมื่อ A คือ หน่วยระยะทาง (ค่าทางหน่วยดาราศาสตร์เป็นเมตร) และ k เป็นค่าคงที่ (ซึ่งมีค่าใกล้เคียงกับ 1) ซึ่งสะท้อนให้เห็นความจริงที่ว่าระยะห่างโดยเฉลี่ยจากโลกถึงดวงอาทิตย์ไม่เท่ากับ 1 หน่วยดาราศาสตร์
วัดบางปรือ
วัดบางปรือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลห้วยแร้ง อำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด มีพระครูสิริธรรมรักขิต (บังคม รกฺขิต-ธมฺโม) เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดตราด
วัดบางปรือประกาศจัดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 เริ่มแรกตั้งเป็นสำนักสงฆ์มาไม่น้อยกว่า 50 ปี จนเมื่อประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2350 เหตุที่ใช้ชื่อวัดว่า "วัดบางปรือ" เพราะบริเวณวัดมีหญ้าชนิดหนึ่งเรียกว่าปรือขึ้นอยู่ริมน้ำซึ่งอยู่ติดกับบริเวณสร้างวัด วัดมีเจ้าอาวาสที่ชาวบ้านนับถือและบูชาอย่างมากซึ่งได้มรณภาพไปแล้ว นามว่า พระครูวิธานธรรมนิเทศก์ (หลวงปู่กลิ่น) เป็นศูนย์รวมจิตใจของพุทธศาสนาชนตลอดมา โดยเฉพาะในช่วงตั้งแต่ปี พ.ศ. 2484–2548 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2545
เส้นเมริเดียนที่ 75 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 75 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 75 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 105 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 75 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="125" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลคารา ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวอ็อบ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ปากอ่าวแตซ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | 🇰🇬 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇹🇯 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
จอร์จ คอนเซเมียส
จอร์จ โรเบิร์ต คอนเซเมียส (George Robert Conzemius) (เกิดเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2017) เป็นนักการเมืองและนักการศึกษาชาวอเมริกัน
คอนเซเมียส เกิดที่เมืองเฮสติงส์ รัฐมินนิโซตา และสำเร็จการศึกษาที่โรงเรียนเฮสติงส์ ในปี ค.ศ. 1954 คอนเซเมียสทำหน้าที่ในกองทัพบกสหรัฐ จบการศึกษาปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยมินนิโซตา ในปี ค.ศ. 1959 คอนเซเมียส สอนวิชาวิทยาศาสตร์ ที่โรงเรียนแคนนอน ที่เมืองแคนนอนฟอลส์ ก่อนที่จะลงเล่นการเมืองเป็น วุฒิสภารัฐมินนิโซตา สังกัดพรรคเดโมแครต ระหว่างปี ค.ศ. 1967 จนถึงปี ค.ศ. 1977
เจ้าหญิงเดซีเรแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงเดซีเรแห่งสวีเดน (ประสูติ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1938) พระธิดาในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน กับเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา  พระองค์เป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน พระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบันของสวีเดน
พระประวัติ
เจ้าหญิงเดซีเรประสูติเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 1938 ณ พระราชวังฮากา เขตโซลนา กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน เป็นพระราชธิดาองค์ที่สองในเจ้าชายกุสตาฟ อดอล์ฟ ดยุกแห่งเวสเตร์บอตเติน และเจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา มีพระภคินีได้แก่ เจ้าหญิงมาร์กาเรธาแห่งสวีเดน, เจ้าหญิงบิร์กิตตาแห่งสวีเดน  และมีพระขนิษฐาและพระอนุชาคือ เจ้าหญิงคริสตินาแห่งสวีเดน และสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน
เสกสมรส
เจ้าหญิงเดซีเรได้หมั้นกับบารอนนีลส์ ออกุส ออตโต คาร์ล นิคลัส ซิลเวอร์ชิลด์ (เกิด 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1934) บุตรของบารอนคาร์ล ซิลเวอร์ชิลด์ กับมาเดอลีน เบนนิช เมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 1963 และในหนึงปีต่อมาทั้งสองก็เสกสมรสกันเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 1964 เจ้าหญิงเดซีเรต้องสละฐานันดรศักดิ์ชั้น รอยัลไฮเนส ปัจจุบันทรงพระนามว่า เจ้าหญิงเดซีเร, บารอนนิสซิลเวอร์ชิลด์ เจ้าหญิงเดซีเรและสวามีมีพระโอรส-ธิดา ด้วยกัน 3 คน ได้แก่
แหล่งข้อมูลอื่น
1938
กองทัพแดง
กองทัพแดงของกรรมกรและของชาวนา (Рабоче-крестьянская Красная армия; РККА) เกิดขึ้นเป็นกลุ่มการรบคอมมิวนิสต์ปฏิวัติของสหภาพโซเวียตระหว่างสงครามกลางเมืองรัสเซีย ค.ศ. 1918-1922 ต่อมา ได้เติบโตเป็นกองทัพแห่งชาติ จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 กองทัพแดงเป็นหนึ่งในกองทัพใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
"กองทัพแดง" หมายถึงสีดั้งเดิมของขบวนการคอมมิวนิสต์ เมื่อสัญลักษณ์แห่งชาติโซเวียตแทนที่สัญลักษณ์ปฏิวัติ วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 กองทัพแดงจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพบกโซเวียต (Советская Армия, Sovetskaya Armiya)
กองทัพแดงได้รับชื่อเสียงอย่างกว้างขวางว่าเป็นกำลังตัดสินชี้ขาดในชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรในเขตสงครามยุโรป สงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างปฏิบัติการในแนวรบด้านตะวันออก กองทัพแดงได้รบปะทะและเอาชนะกองทัพเยอรมันทั้งหมดราว 80% ที่วางกำลังในสงคราม
ปฐมบท
ในช่วงการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ (เดือนมีนาคม พ.ศ. 2460 ตามปฏิทินเกรโกเรียน) เป็นการปฏิวัติในเฉพาะบริเวณนครเปโตรกราด (ปัจจุบัน: เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก) ภายใต้ภาวะความวุ่นวายนั้นเอง สมาชิกรัฐสภาหลวงดูมาถือโอกาสเข้ายึดอำนาจการบริหารประเทศและจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลขึ้น เหล่าผู้นำกองทัพต่างรู้สึกว่าความพยายามปราบปรามการจลาจลของตนนั้นไร้ผล และพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 พระเจ้าซาร์แห่งรัสเซียองค์สุดท้ายก็ทำการสละราชสมบัติ ในตอนแรกเริ่ม พวกโซเวียต (สภาแรงงาน) ซึ่งนำโดยพวกสังคมนิยมหัวรุนแรงอนุญาตให้รัฐบาลเฉพาะกาลเข้าบริหารประเทศ แต่ยืนยันให้พวกตนได้รับอภิสิทธิ์ในการแทรกแซงรัฐบาลและควบคุมกองกำลังต่าง ๆ มากมาย กล่าวได้ว่าการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์เกิดขึ้นในบริบทของความพ่ายแพ้ทางทหารอย่างหนักในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง (พ.ศ. 2457 - 2461) ซึ่งทำให้กองทัพส่วนมากอยู่ในสภาพของการก่อกบฏ
ช่วงเวลาของ พหุอำนาจ (Dual power) จึงได้ถือกำเนิดขึ้น ซึ่งเป็นช่วงที่รัฐบาลเฉพาะกาลครอบครองอำนาจรัฐ ขณะที่เครือข่ายโซเวียตแห่งชาติซึ่งนำโดยพวกสังคมนิยมก็ได้รับการสวามิภักดิ์จากเหล่าชนชั้นล่างและพวกฝ่ายซ้าย และตลอดช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายนี้มีการก่อกบฏ, ประท้วง และนัดหยุดงานมากมายหลายครั้ง ต่อมารัฐบาลเฉพาะกาลตัดสินใจที่จะยังคงทำสงครามกับเยอรมนีต่อไป ส่งผลให้พวกบอลเชวิกและนักสังคมนิยมกลุ่มต่าง ๆ เริ่มออกมารณรงค์ให้ยุติการสู้รบกับเยอรมนี บอลเชวิกได้ทำการเปลี่ยนกองกำลังจากชนชั้นแรงงานให้ไปเป็น เรดการ์ด และกองกำลังนี้เองที่บอลเชวิกควบคุมเอาใจใส่อย่างมีนัยสำคัญ และแล้วพวกบอลเชวิกก็สามารถเข้ายึดอำนาจประเทศได้ในที่สุด หลังจากนั้นมาเรดการ์ดก็ได้เปลี่ยนมาเป็นกองกำลังทหารที่จะต้องทำหน้าที่ปกป้องประเทศรัสเซียอันเป็นแผ่นดินเกิดของตนและปกป้องพรรคคอมมิวนิส์แห่งสภาพโซเวียต (บอลเชวิก) ที่ได้ถูกก่อตั้งขึ้น
สงครามกลางเมือง
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1918 เมื่อกลุ่มเชโกสโลวัก (อดีตนักโทษสงครามที่เดินทางทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียไปยังเมืองวลาดีวอสตอคและเป็นพวกลี้ภัย) เกิดปะทะกับกองทหารโซเวียตที่บริเวณภูเขายูรัล และยังมีทีท่าว่าจะยึดขบวนรถไฟ การยึดครองนี้จะทำให้กองกำลังต่อต้านการปฏิวัติ (หรือพวกขาว "Whites") สามารถจัดกองทัพต่อต้านบอลเชวิคในไซบีเรียตะวันตก กองกำลังฝ่ายขาวนี้ยังมีที่ตั้งมั่นอยู่ในเขตรัสเซียในยุโรป ซึ่งถูกเยอรมันยึดครองในเดือนมีนาคม ค.ศ.1918 ระหว่างเริ่มการยึดครองนั้น กองทหารอังกฤษได้เข้ามาตั้งมั่นที่เมืองอาร์คันเกลสค์ มูร์มันสก์ และทรานส์คอเคซัส เหมือนกับว่าจะช่วยฝ่ายรัสเซียขาว และกองกำลังฝรั่งเศสก็เข้ามาตั้งที่โอเดสซา แต่ปรากฏว่าทั้งสองชาติไม่ได้ต้องการที่จะเข้ามาปล่อยฝ่ายขาวอย่างจริงจัง เพราะทั้งสองได้ถอนตัวออกไปหมดในตอนปลาย ค.ศ.1919
พวกบอลเชวิคถูกคุกคามจากรอบด้าน โดยในยูเครนนั้น เยอรมนีได้สนับสนุนรัฐบาลแยกดินแดนชาวยูเครน ส่วนทางใต้นายทหารพระเจ้าซาร์คือ นายพลเดนีกิน (Denikin) ได้จัดตั้งกองทัพอาสาสมัครมีกำลังสำคัญคือ ทหารคอสแซคขับไล่พวกแดงออกจากคอเคซัส ในยูรัลและไซบีเรีย นายพลสมัยพระเจ้าซาร์คือนายพล อะเลคซันดร์ คอลชัค จัดตั้งกองทัพของตนขึ้นมาพร้อมกับประกาศตนเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในรัสเซียในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1918 กองกำลังของทั้งสองฝ่ายต่างมุ่งเข้าโจมตีมอสโกใน ค.ศ. 1919 แต่กองทัพคอลชัคถูกกองทัพแดงขับไล่ไปไซบีเรียใน ค.ศ. 1920 กองทัพเดนีกินถูกทำลายใน ค.ศ. 1920 และเมื่อมีกองทัพของอดีตนายพลสมัยพระเจ้าซาร์อีกคนหนึ่งคือ ยูเดนิช ยกจากเอสโตเนียสู่เปโตรกราดในฤดูร้อน ค.ศ. 1919 ก็ต้องเป็นฝ่ายแพ้ เช่นเดียวกัน การคุกคามครั้งสำคัญเกิดขึ้นอีกเมื่อโปแลนด์ยกกองทัพบุกยูเครน ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1920 กองทัพแดงขับไล่ทหารโปแลนด์ถอยร่นไปถึงแม่น้ำวิสตูลา แต่ชาวโปแลนด์ผู้รักชาติสามารถร่วมมือกันรักษากรุงวอร์ซอไว้ได้ และทั้งสองฝ่ายได้ลงนามสงบศึกในเดือนตุลาคม
สงครามฤดูหนาวในฟินแลนด์
โจเซฟ สตาลินมีความต้องการดินแดนบางส่วนของประเทศฟินแลนด์และต้องการสร้างกองทัพเรือที่นั่น จึงส่งทูตไปเจรจาโดยตั้งเงื่อนไขว่าให้เลื่อนเขตแดนให้ห่างจากเมืองเลนินกราดออกไปอีก 25 กิโลเมตรและสร้างฐานทัพเรือ แต่การเจรจาล้มเหลวเพราะฟินแลนด์ปฏิเสธไม่ยอมยกดินแดนบางส่วน และไม่ยอมให้โซเวียตสร้างฐานทัพเรือในดินแดนของตน
ทำให้สตาลินไม่พอใจจึงส่งกองทัพแดงไปรุกรานประเทศฟินแลนด์จำนวนราวหนึ่งล้านคน การโจมตีได้เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2482 (ค.ศ. 1939) เมื่อทหารในกองทัพแดงราวหนึ่งล้านคนบุกเข้าจู่โจมตามแนวรบหลายจุดบริเวณพรมแดนระหว่างสหภาพโซเวียตกับฟินแลนด์ กองทัพฟินแลนด์บัญชาการโดยจอมพลมานเนอร์ไฮม์ สามารถต่อต้านการโจมตีได้อย่างมีประสิทธิภาพแม้ว่าจะมีกำลังพลน้อยกว่ามาก อย่างไรก็ตาม ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ ทหารรัสเซียเข้าไปในฟินแลนด์ได้สำเร็จ หลังใช้ปืนใหญ่ระดมโจมตีแนวป้องกันตามคอคอดคาเรเลียซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของฟินแลนด์รวมทั้งการโจมตีทางอากาศ สงครามสิ้นสุดลงในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2483 (ค.ศ. 1940) เมื่อมีการลงนามในสัญญาสันติภาพมอสโก โดยฟินแลนด์ยอมยกดินแดนบางส่วนให้โซเวียตและยอมให้โซเวียตก่อสร้างฐานทัพเรือบนคาบสมุทรฮังโก การรุกรานฟินแลนด์ในครั้งนี้ทำให้สหภาพโซเวียตถูกขับออกจากสันนิบาตชาติ
สงครามโลกครั้งที่ 2
ในสมัยของสตาลินได้มีการพยายามพัฒนาประเทศ ให้เป็นอุตสาหกรรมหนัก ส่วนหนึ่งก็เพื่อการสร้างอาวุธที่ทันสมัยให้กองทัพแดง และยังมีการอบรมสร้างนายทหารให้มีความสามารถมากขึ้น แต่ช่วงการกวาดล้างปรปักษ์ของสตาลินนายทหารที่มีฝีมือถูกกวาดล้างไปมาก ทำให้เมื่อต้นสงครามโลกครั้งที่ 2 กองทัพแดงจึงถูกกองทัพนาซีเยอรมนีโจมตีจนย่อยยับ จึงมีการเปลี่ยนโครงสร้างการบังคับบัญชาใหม่ โดยพรรคคอมมิวนิสต์โซเวียตเข้ามามีบทบาทการบัญชาการมากขึ้น นำนายทหารที่มีความสามารถเหลืออยู่คือพลเอกซูคอฟเข้ามาบัญชาการกองทัพอีก ย้ายโรงงานผลิตอาวุธไปทางตะวันออก ทำให้กองทัพแดงมีประสิทธิภาพมากขึ้น ประกอบกับฤดูหนาวอันโหดร้ายของสหภาพโซเวียตทำให้ขวัญทหารนาซีเยอรมันตกต่ำลงไปมาก ทำให้ในยุทธภูมิสตาลินกราด กองทัพแดงแห่งโซเวียตสามารถหยุดยั้งกองทัพนาซีไม่ให้เข้ายึดเมืองสตาลินกราดได้ อันเป็นผลให้กองทัพที่ 6 ของนาซีเยอรมันต้องยอมจำนน เกมจึงพลิกให้กองทัพแดงกลายเป็นฝ่ายบุกจึงส่งผลให้กองทัพแดงมีโอกาสรุกเข้าไปในยุโรปตะวันออกและตีเบอร์ลินแตกเป็นประเทศแรกก่อนฝ่ายสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร สาธารณรัฐฝรั่งเศส อีกด้วย ทำให้สหภาพโซเวียตได้มีการขยายอำนาจครอบครองยุโรปตะวันออก ทำให้สหภาพสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมีอาณาเขตเพิ่มขึ้นเป็น 15 สาธารณรัฐ
ต่อมาในช่วงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งเป็นช่วงที่แผ่นดินญี่ปุ่นโดนกองทัพสหรัฐฯทิ้งระเบิดด้วยระเบิดปรมาณูทั้งสองลูกที่เมืองฮิโรชิมา และเมืองนางาซากิ ซึ่งในช่วงระหว่างนั้น กองทัพแดงได้บุกเข้าโจมตีกองทัพญี่ปุ่นที่อยู่ประจำการในแมนจูเรียและเกาหลีเหนือซึ่งรัสเซียได้เห็นสนธิสัญญาไม่รุกรานกันระหว่างรัสเซีย-ญี่ปุ่นได้ครบวันแล้ว นอกจากนั้นการโจมตีครั้งนี้เป็นการภายใต้ข้อตกลงลับของสตาลิน,รูสเวลท์,เชอร์ชิลล์ว่าจะบุกญี่ปุ่นภายใน 3 เดือนหลังจากนาซีเยอรมันยอมแพ้ แต่ว่าจักรพรรดิญี่ปุ่นได้ประกาศยอมแพ้สงครามทำให้สงครามโลกครั้งที่ 2 จบลงอย่างสมบูรณ์
ปลากระบอกเทา
ปลากระบอกเทา เป็นปลาน้ำกร่อยชนิดหนึ่ง จำพวกปลากระบอก (Mugilidae) มีลักษณะทั่วไป คือ เป็นปลาที่มีลำตัวยาวป้อมหัวแหลม ที่ตามีเยื่อไขมันคลุม ปากเล็ก ครีบหลังมีสองอัน ส่วนหลังเป็นสีเทาหรือน้ำตาล ด้านข้างเป็นสีเงินวาวท้องขาว ข้างลำตัวมีแถบสีดำบาง ๆ พบมีอยู่ทั่วไปในเขตร้อนและเหนือหรือใต้เขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิก, มหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย รวมทั้งในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สำหรับในไทยมีรายงานว่าพบที่จังหวัดสงขลาแต่ไม่มาก วงจรชีวิตของปลากระบอกเทาคล้ายกับปลานวลจันทร์ทะเล ซึ่งเป็นปลาคนละวงศ์กัน กล่าวคือ ผสมพันธุ์วางไข่ในทะเลแล้วลูกปลาจะเข้ามาหากินและเจริญเติบโตในบริเวณชายฝั่ง ปลาจะเจริญเติบโตในบริเวณชายฝั่งและจะโตเต็มวัยพร้อมที่จะผสมพันธุ์วางไข่ได้เมื่อมีอายุตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไป ปลาเพศเมียจะมีไข่ตั้งแต่ 1-3 ล้านฟอง แล้วแต่ขนาดของปลา ปลาจะวางไข่ในทะเลลึกนอกชายฝั่งที่มีอุณหภูมิในช่วง 21-25 องศาเซลเซียส ลักษณะไข่ปลาเป็นไข่ครึ่งจมครึ่งลอยลูกปลาที่ฟักเป็นตัวจะถูกกระแสน้ำพัดพาเข้าในบริเวณชายฝั่ง ลูกปลาช่วงวัยอ่อนจะกินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหารเมื่อลูกปลาเจริญได้ขนาดประมาณ 3 เซนติเมตร ก็จะเปลี่ยนอุปนิสัยการกินอาหารมากินพืชแทน ปลากระบอกเทาเป็นปลาที่กินพืชที่แท้จริงจัดอยู่ในขั้นอาหารที่สอง เป็นปลาที่ทนต่อสภาพแวดล้อมได้ดีสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดี สามารถปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมใหม่ ๆ ได้ง่าย และสามารถหาอาหารกินได้ในทุกระดับน้ำ
ปลากระบอกเทาจะกินโดยวิธีการดูดหรือแทะเล็มที่พื้นผิววัสดุซึ่งมีทั้งอาหารและไม่ใช่อาหาร แต่จะมีอวัยวะกรองที่คอเรียกว่า "Phary ngeal fitering device" แยกตะกอนอาหารออกจากตะกอนที่ไม่ใช่อาหารแล้วพ่นตะกอนที่ไม่ใช่อาหารออกมาและส่วนที่เป็นอาหารก็จะกลืนลงสู่กระเพาะอาหารส่วนลำไส้จะยาวมาก ขดอยู่หลังกระเพาะอาหารยาวประมาณ 5 เท่าของตัวปลา thumb|left|ลูกปลากระบอกเทา ปัจจุบัน ปลากระบอกเทา มีการทดลองเลี้ยงและส่งเสริมให้เลี้ยงเป็นปลาเศรษฐกิจ เช่นเดียวกับปลากระบอกชนิดอื่น ๆ โดยเลี้ยงกันในบ่อดิน นอกจากนี้แล้วยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย นับเป็นปลาที่เลี้ยงง่าย สามารถปรับตัวให้เข้ากับที่เลี้ยงได้เป็นอย่างดี
โดราเอมอน
โดราเอมอน (ドラえもん) เป็นหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นชุด เขียนและวาดโดยฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ซึ่งเป็นนามปากกาของ ฮิโรชิ ฟูจิโมโตะ กับ โมโต อาบิโกะ เรื่องราวของหุ่นยนต์แมวชื่อโดราเอมอน โดยฟูจิโกะ ฟูจิโอะได้กล่าวว่าโดราเอมอนเกิดวันที่ 3 กันยายน มาจากอนาคตเพื่อกลับมาช่วยเหลือโนบิตะ เด็กประถมจอมขี้เกียจด้วยของวิเศษจากอนาคต โดราเอมอนเริ่มตีพิมพ์ครั้งแรกในญี่ปุ่นเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2512 โดยสำนักพิมพ์โชงากูกัง โดยมีจำนวนตอนทั้งหมด 1,344 ตอน ต่อมาในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดราเอมอนได้รับรางวัลเทซูกะ โอซามุ ครั้งที่ 1 ในสาขาการ์ตูนดีเด่น อีกทั้งยังได้รับเลือกจากนิตยสารไทม์เอเชีย ให้เป็น 1 ในวีรบุรุษของทวีปเอเชีย จากประเทศญี่ปุ่น จากนั้นในวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2551 โดราเอมอนก็ได้รับเลือกให้เป็นทูตสันถวไมตรี เพื่อการประชาสัมพันธ์วัฒนธรรมญี่ปุ่น นอกจากนี้บริษัทบันได ผู้ผลิตและจำหน่ายสินค้าการ์ตูนที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น ยังได้ผลิตหุ่นยนต์โดราเอมอนของจริงขึ้นมาในชื่อว่า "My Doraemon" โดยออกวางจำหน่ายครั้งแรกในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552
ในประเทศไทย โดราเอมอนฉบับหนังสือการ์ตูนมีการตีพิมพ์โดยหลายสำนักพิมพ์ในช่วงก่อนที่จะมีลิขสิทธิ์การ์ตูน แต่ปัจจุบัน สำนักพิมพ์เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ เป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์ในการจัดพิมพ์แต่เพียงผู้เดียว ส่วนฉบับอนิเมะ ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2525 ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ในปัจจุบัน และวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดี-ดีวีดี โดยมีโรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชั่นเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์
โครงเรื่อง
แม้ว่าโนบิตะ ไจแอนท์ ซูเนโอะและคนอื่นจะดูเหมือนมีปัญหากันบ่อยแต่ลึกแล้วก็รักและช่วยเหลือกันดี จะเห็นได้จากตอนพิเศษต่างๆ ที่เด็กกลุ่มนี้ต้องออกไปผจญภัย (บางทีก็นอกโลก ใต้ทะเลหรือยุคไดโนเสาร์)
ประวัติและที่มาของโดราเอมอน
การ์ตูนโดราเอมอน ได้รับแรงบันดาลใจเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2512 หลังฟูจิโกะ ฟูจิโอะ ได้ลงโฆษณาการ์ตูนเรื่องใหม่ของเขาไว้ว่าจะมีตัวเอกที่ออกมาจากลิ้นชัก ในนิตยสารการ์ตูนฉบับต้อนรับปีใหม่ที่จะมาแทนการ์ตูนเจ้าชายจอมเปิ่น แต่ในความจริงแล้วทั้ง 2 ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องนี้แม้แต่น้อยเลย เมื่อใกล้ถึงเวลาส่งต้นฉบับก็ยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้กับเขาเป็นอย่างมาก
ฮิโรชิ ฟูจิโมโตะ นักวาดการ์ตูนได้เผอิญเห็นแมวจรจัดที่มักแอบเข้ามาเล่นที่บ้านของตนเอง เขามักจะเล่นกับแมวตัวนี้เป็นประจำเมื่อตอนที่เขาคิดอะไรไม่ออก จนเวลาล่วงเลยถึงดึก ก็ยังไม่มีไอเดียเกี่ยวกับการ์ตูนเรื่องใหม่จึงจะล้มเลิกไป แต่เขาเกิดคิดเลยเถิดไปว่าโลกนี้น่าจะมีไทม์แมชชีนเพื่อย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต หลังจากนั้นฮิโรชิได้เผลอหลับไปด้วยความอ่อนล้า เมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาตกใจว่าตนเองเผลอหลับไปจึงรีบวิ่งลงจากบันไดบ้านไปสะดุดกับตุ๊กตาล้มลุกญี่ปุ่นของลูกสาวที่ตกอยู่บนพื้น เหตุนี้เองทำให้ฮิโรชิเกิดไอเดียขึ้นโดยนำหน้าแมวจรจัดมาผสมกับตุ๊กตาญี่ปุ่น สร้างออกมาเป็นตัวละครหุ่นยนต์แมวจากอนาคตคอยช่วยเหลือเด็กชายที่แสนจะไม่ได้เรื่องและตั้งชื่อว่า โดราเอมอน เป็นคำผสมระหว่าง "โดราเนโกะ " กับ "เอมอน " ในภาษาญี่ปุ่น เขียนโดยใช้อักษรสองระบบได้แก่คาตากานะ "ドラ" และ ฮิรางานะ "えもん" เพราะว่าเมื่อครั้งโดราเอมอนถูกสร้างขึ้นในโรงงาน เขาลืมวิธีการเขียนอักษรคาตากานะของคำว่า "エモン" ทำให้โดราเอมอนเขียนเป็นตัวอักษรฮิรางานะแทน โดยเริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารโยะอิโกะ นิตยสารโยชิเอ็งและนิตยสารเพื่อการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 1-4 (เดือนมกราคม พ.ศ. 2513)
การ์ตูนโดราเอมอน ลงตีพิมพ์พร้อมกันใน นิตยสาร 6 ฉบับได้แก่ นิตยสารโยะอิโกะ, นิตยสารโยชิเอ็ง, นิตยสารโชงากูอิชิเน็นเซ (นิตยสารเพื่อการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 1), นิตยสารโชงะกุนิเน็นเซ (นิตยสารเพื่อการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 2), นิตยสารโชงะกุซังเน็นเซ (นิตยสารเพื่อการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 3) และนิตยสารโชงะกุโยเน็นเซ (นิตยสารเพื่อการศึกษาระดับประถมศึกษาปีที่ 4) โดยมีทั้งหมด 1,344 ตอน โดยมีการเขียนให้เหมาะกับผู้อ่านแต่ละระดับอายุ ซึ่งในเวลาต่อมาการ์ตูนเรื่องนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก
และในวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2540 โดราเอมอนได้รับ รางวัลเทซูกะ โอซามุ (ครั้งที่ 1) ให้เป็นการ์ตูนดีเด่น
รายชื่อตัวละคร
ในการ์ตูนเรื่องโดราเอมอนเป็นเรื่องราวของกลุ่มเพื่อนในวัยเด็ก 4 คนและมีหุ่นยนต์แมวจากอนาคตเป็นตัวละครหลัก ดังนี้:
โดราเอมอน.
โนบิตะ
เด็กชายไม่เอาไหน ทั้งเรื่องการเรียนและกีฬา มีนิสัยขี้เกียจและชอบนอนกลางวัน สอบก็ได้ 0 คะแนนทุกครั้งแต่ก็มีความสามารถด้านยิงปืนและพันด้าย เป็นคนมีน้ำใจและมีนิสัยดี ชอบชิซูกะมานานและมักถูกไจแอนท์กับซูเนโอะรังแกเป็นประจำแต่ก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเมื่อโดเรมอนไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว เขาจะมีอารมณ์ไม่พอใจเมื่อเดคิสุงิอยู่ใกล้กับชิซูกะเพราะคิดว่าชิซูกะแอบชอบเดคิสุงิแต่ถึงอย่างไรก็ตามในอนาคตก็ได้แต่งงานกับโนบิตะอยู่ดีแต่ถ้าเรื่องของวิเศษโนบิตะจะปิ้งไอเดียอะไรพิเรนพิเรนหรืออะไรที่มีประโยชน์นั้นก็แล้วแต่ที่โนบิตะคิดได้
ชิซูกะ
ซึเนโอะ
ไจแอนท์
เด็กอ้วนหัวโจกประจำกลุ่ม ชอบแกล้งโนบิตะเป็นประจำแต่ก็มีหลายครั้งที่แสดงความผูกพันกับโนบิตะ (อยากขอร้องให้ช่วย) ฝันอยากจะเป็นนักร้องแต่เสียงไม่เอาไหนแต่บางครั้งเสียงไม่เอาไหนของเขาก็ช่วยทำให้สถานการณ์ที่คับขันให้คลี่คลายได้เพราะคงไม่มีใครคนไหนที่สามารถทนเสียงของเขาได้และเขาเป็นคนที่รักเพื่อนพ้องมากและยังชอบแย่งหนังสือการ์ตูนกับของที่ซึเนโอะเอามาอวดเป็นประจำแถมยังทำอาหารได้ห่วยอีกตั่งหาก
โดรามี
หุ่นยนต์แมวจากอนาคต เธอเป็นน้องสาวของโดเรมอน สวยน่ารักแต่ประสิทธิภาพสูงกว่าโดเรมอนทุกด้านเช่น ความรู้ วิธีใช้ของวิเศษ อาศัยอยู่ที่โลกศตวรรษที่ 22 ของกินที่ชอบที่สุดคือขนมปังเมล่อน ไม่ค่อยปรากฏตัวให้พบเห็น เธอจะปรากฏตัวเมื่อโดเรมอนเรียกขอความช่วยเหลือหรือสถานการณ์ที่โดเรมอนไม่สามารถควบคุมได้ บางครั้งก็มาช่วยเหลือโนบิตะตอนที่โดเรมอนไม่อยู่
ไจโกะ
ฉบับการ์ตูนทีวี (อนิเมะ)
โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีเป็นภาพยนตร์การ์ตูนชุดสัญชาติญี่ปุ่น (อนิเมะ) โดยสร้างขึ้นเพื่อออกอากาศทางโทรทัศน์ ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มในปี พ.ศ. 2516 โดยนิปปอนเทเลวิชั่น และต่อมาปี พ.ศ. 2522 สถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ นำมาออกอากาศต่อ สำหรับในประเทศไทย เริ่มออกอากาศครั้งแรกในปี พ.ศ. 2525 ทาง ช่อง 9 อ.ส.ม.ท. จากนั้นก็ได้มีการนำมาออกอากาศเป็นระยะ ๆ ตลอดมาจนถึงปัจจุบัน
ฉบับภาพยนตร์ และโดราเอมอนตอนพิเศษ
โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ เป็นอนิเมะ ตอนพิเศษ ซึ่งมีการจัดทำขึ้นเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว และหนังสือการ์ตูน โดยเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2523 เป็นปีแรกที่มีการสร้างฉบับภาพยนตร์ชื่อตอนว่า "ตะลุยแดนไดโนเสาร์" และมีการสร้างตอนพิเศษเรื่อยมาทุกปี ทั้งนี้ในปี พ.ศ. 2548 เป็นปีครบรอบ 25 ปีของการฉายโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ นอกจากนั้นยังมีการสร้างภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องนี้ออกมาเป็นตอนพิเศษอีกด้วย โดยมีวีซีดีออกมาครบแล้ว 30 แผ่น 30 ตอน และมีการนำตอนเก่ามาสร้างใหม่ตั้งแต่ พ.ศ. 2549 เป็นต้นมา และยังมีตอนที่ไม่ได้มาจากหนังสือการ์ตูน เรียงตามการออกฉายในโรงภาพยนตร์ที่ประเทศญี่ปุ่น
นอกจากโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ที่มีการฉายทุกปีแล้ว ยังมีภาพยนตร์การ์ตูนตอนพิเศษดังนี้ รวมโดราเอมอน ตอนพิเศษ ของ โรส เอ็นเตอร์เทนเมนท์ คอร์ปอเรชั่น ทั้ง 8 ชุด
เพลงประกอบ
'''ฉบับปี พ.ศ. 2516'''
1. โดราเอมอน (ドラえもん) ขับร้องโดย ฮารุมิ ไนโต และ คณะ NLT
'''ฉบับปี พ.ศ. 2522'''
2. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) ขับร้องโดย ซาโตโกะ ยามาโนะ (9 ตุลาคม 2535 - 20 กันยายน 2545)
3. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) ขับร้องโดย โตเกียวพูริน (4 ตุลาคม 2545 - 11 เมษายน 2546)
4. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) ขับร้องโดย มิซาโตะ วาตานาเบะ (18 เมษายน 2546 - 23 เมษายน 2547)
5. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) ขับร้องโดย อาจิ (AJI) (30 เมษายน 2547 - 18 มีนาคม 2548)
'''ฉบับปี พ.ศ. 2548'''
1. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) แบบดนตรีบรรเลง บรรเลงโดย ทเวลฟ์ เกิลส์ แบนด์ (15 เมษายน - 21 ตุลาคม 2548)
3. ยูเมะ โอะ คานาเอเตะ โดราเอมอน (夢をかなえてドラえもん) ขับร้องโดย MAO (11 พฤษภาคม 2550 - 29 มีนาคม 2562, 12 เมษายน - 6 กันยายน 2562)
4. โดราเอมอน โนะ อูตะ (ドラえもんのうた) ขับร้องโดย โดราเอมอน (มิสึตะ วาซาบิ), โนบิตะ (เมงูมิ โอฮาระ), ชิซูกะ (ยูมิ คากาซุ), ซึเนโอะ (โทโมกาซุ เซกิ), ไจแอนท์ (ซูบารุ คิมูระ) (5 เมษายน 2562)
5. โดราเอมอน (ドラえもん) ขับร้องโดย โฮชิโนะ เก็น (5 ตุลาคม 2562 - ปัจจุบัน)
โดราเอมอนกับประเทศไทย
หลังจากนั้น หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ได้เห็นความนิยมของโดราเอมอนจึงได้มีการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องนี้ลงเป็นตอนๆ ในแต่ละวันโดยเริ่มวันแรกวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2525 ถือได้ว่าเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องแรกที่มีการตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์ เนื่องจากต้องการไม่ให้ชื่อซ้ำกับทาง 2 สำนักพิมพ์แรก หนังสือพิมพ์ไทยรัฐจึงได้ตั้งชื่อใหม่อีกเป็น "โดรามอน เจ้าแมวจอมยุ่ง" ด้วยเหตุนี้เองทำให้คนไทยเรียกชื่อ โดราเอมอน ต่างกันหลายชื่อ
สำนักพิมพ์สุดท้ายที่ตีพิมพ์โดราเอมอนฉบับหนังสือการ์ตูนในยุคนั้นคือ สยามสปอร์ตพับลิชชิง หรือ สยามอินเตอร์คอมิกส์ ในปัจจุบันและใช้ชื่อตามหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ แต่มีการแถมรูปลอกมาพร้อมในเล่ม อีกทั้งยังมีการประชาสัมพันธ์ที่ใหญ่โตที่ แดนเนรมิต ใช้ชื่องานว่า "โลกของโดรามอน" จัดให้มีกิจกรรมมากมายเช่น การประกวดร้องเพลงโดราเอมอนภาษาไทย ซึ่งร่วมมือกับค่ายเพลง อโซน่า ถึง 6 เพลง อีกทั้งยังมีนำเข้าสินค้าตัวละครโดราเอมอนจาก ประเทศฮ่องกง มาจำหน่ายในงานอีกด้วย จนในปัจจุบันการ์ตูนเรื่องนี้ได้รับการซื้อลิขสิทธิ์ฉบับหนังสือการ์ตูนอย่างถูกต้อง โดยสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ซึ่งมีการตีพิมพ์ 45 เล่ม และมีการรวมเล่มพิเศษอีกหลายฉบับเช่น โดราเอมอนชุดพิเศษ โดราเอมอนพลัส และโดราเอมอนบิ๊กบุคส์ อีกทั้งยังมีตีพิมพ์ซ้ำแล้วหลายรอบ
ในปี พ.ศ. 2525 ทาง ไชโยภาพยนตร์ ได้มีการฉาย โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ขึ้นถึง 2 ตอนด้วยกันคือตอน ไดโนเสาร์ของโนบิตะและโนบิตะนักบุกเบิกอวกาศ ซึ่งก็ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง นอกจากนี้ทาง ช่อง 9 ก็ได้มีการออกอากาศ โดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวี ทางโทรทัศน์ เริ่มเมื่อวันที่ 5 กันยายน ในปีเดียวกัน (พ.ศ. 2525) ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างดีเช่นกัน ทำให้ช่อง 9 ได้รับการยอมรับในเรื่องของการออกอากาศภาพยนตร์การ์ตูนทางโทรทัศน์ และทีมนักพากย์การตูนอีกด้วย (นิตยสาร a day, 2545: 70) สำหรับในปัจจุบัน โดราเอมอนฉบับภาพยนตร์มีการจัดฉายในโรงภาพยนตร์เป็นประจำทุกปีอีกครั้ง โดยบริษัทดับบลิวพีเอ็มฟิล์ม อินเตอร์เนชั่นแนล เริ่มในปี พ.ศ. 2544 เป็นต้นมา ส่วนโดราเอมอนฉบับการ์ตูนทีวีนั้นก็มีการฉายซ้ำเป็นระยะและฉายตอนใหม่อยู่เรื่อยๆ ทาง สถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ทีวี
นอกจากจะเป็นที่รู้จักกันดีถึงประเทศนี้แล้ว จนถึงกับมีการทำเป็นการ์ตูนแอนิเมชั่นไทย โดยฝีมือคนไทย ทางบริษัทไรท์บียอนด์ จำกัด ทำการ์ตูนไทยโดราเอมอน ชุด "นิทานของโนบิตะ" โดราเอมอนชอบโดรายากิ ส่วนโนบิตะชอบเรียน ชอบอ่านหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะ มหาสนุก และนิทานสนุกสนาน ซึ่งออกจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีและดีวีดี
ทีมนักพากย์ไทย
สำหรับประเทศไทยทีมนักพากย์เสียงภาษาไทยก็เป็นชุดเดิมตั้งแต่การออกอากาศครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 9 อ.ส.ม.ท. โดยเริ่มพากย์มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2525 จนถึงปัจจุบัน แต่ก็มีเปลี่ยนผู้พากย์บางคนบ้าง โดยมีทีมนักพากย์ตัวละครหลักดังนี้
ของวิเศษ
ของวิเศษของโดราเอมอน เป็นอุปกรณ์หลากหลายรูปแบบที่โดราเอมอน หยิบนำมาใช้ ซึ่งส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในกระเป๋า 4 มิติ ที่อยู่ที่หน้าท้องของโดราเอมอน ของวิเศษส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ในนิยายวิทยาศาสตร์ ซึ่งบางอย่างก็จะเป็นการดัดแปลงจากข้าวของเครื่องใช้ในบ้านของชาวญี่ปุ่นเอง และยังมีของวิเศษบางชิ้นก็อ้างถึงความเชื่อทางศาสนาของประเทศญี่ปุ่น ของวิเศษในเรื่องโดราเอมอนนั้นมีประมาณ 4,500 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะปรากฏออกมาให้เห็นเพียงตอนเดียว แต่ก็ยังมีของวิเศษบางชิ้นที่โดราเอมอนหยิบออกจากกระเป๋านำมาใช้บ่อยครั้ง
ศาตราจารย์ยาสึยูกิ โยโกยามะ แห่งมหาวิทยาลัยโทยามะ ได้ทำการวิจัยผลงานเรื่องโดราเอมอน และเปิดเผยว่าของวิเศษที่โดราเอมอนหยิบออกมาจากกระเป๋า 4 มิติ มีทั้งหมด 1,963 ชิ้น ในขณะที่เว็บไซต์ Doraemon Fanclub บันทึกจำนวนของวิเศษเอาไว้ทั้งหมด 1,812 ชิ้น
ความนิยมและส่วนเกี่ยวข้อง
โดราเอมอนเป็นการ์ตูนที่ได้รับความนิยมอย่างมากในประเทศญี่ปุ่น และอีกหลายประเทศทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย และแม้ว่าเรื่องนี้จะจบลงไปนานแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นที่นิยมกันอยู่ โดยมีการพิมพ์ใหม่ หรือนำออกมาฉายซ้ำออกอากาศอยู่เรื่อยๆ
เคยมีการวิเคราะห์ด้วยเหตุผลทางจิตวิทยาว่าสาเหตุที่ทำให้การ์ตูนเรื่องนี้เป็นที่นิยมมากนั้น เป็นเพราะตัวละครโนบิ โนบิตะ มีลักษณะเป็นคนอ่อนแอ ขี้แพ้ ทำอะไรก็มักไม่ค่อยสำเร็จ หากมีเรื่องที่ถนัดอยู่บ้างก็เป็นเรื่องที่สังคมไม่ให้ความสำคัญหรือการยกย่อง เช่น เล่นพันด้าย หรือ ยิงปืนแม่น และเนื่องจากลักษณะนี้เองทำให้ผู้อ่านส่วนใหญ่มีความรู้สึก "มีส่วนร่วม" และเปิดใจให้ตัวละครอย่างโนบิตะเข้ามาในจิตใจได้ เพราะในความเป็นจริงแล้ว คนส่วนใหญ่ล้วนรู้สึกว่าตนเองคือผู้แพ้ คือผู้ถูกเอารัดเอาเปรียบ ถูกรังแก ไร้ความสามารถ หน้าตาไม่ดี ไม่มีความสามารถ และย่อมอยากและหวังว่าสักวันหนึ่งจะมีผู้มาช่วยเหลือเรื่องต่างๆ ให้แก่เรา ซึ่งในเรื่องนี้ก็คือ โดราเอมอนนั่นเอง
โดราเอมอนนี้ถือเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นแม่อย่างหนึ่งก็ได้ จากเรื่องจะเห็นได้ว่า โดราเอมอนมักออกมาช่วยเหลือ ปกป้อง แก้ปัญหาให้โนบิตะ ในยามคับขันหรือเดือดร้อนเสมอๆ เป็นบทบาทของ "แม่ผู้ใจดี" ซึ่งก็คือสิ่งที่มนุษย์เราต้องการอยู่ลึกๆ และในบางตอนโดราเอมอนก็แสดงบท "แม่ใจร้าย" คือการแก้เผ็ดหรือปล่อยให้โนบิตะผจญกับความยากลำบากที่มักเป็นผู้ก่อขึ้นเองจากความรู้สึกในด้านชั่วร้าย เช่น การอิจฉาริษยาผู้อื่น การเกลียดชังผู้อื่น การโกหก เพื่อเป็นการสั่งสอนโนบิตะให้รู้จักความผิดชอบชั่วดี
นอกจากนี้ โดราเอมอนยังมีอิทธิพลทางวัฒนธรรม ดังนี้
โดจินชิ
โดราเอมอนถูกนักวาดการ์ตูนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ผู้แต่งแท้จริงเขียนซ้ำ หรือที่เรียกว่า โดจินชิ ออกมามากมาย โดจินชิที่ถูกกล่าวขวัญถึงมากที่สุดก็คือ ผลงานของนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ยาซูเอะ ทาจิมะ ซึ่งเป็นโดจินชิตอนจบของโดราเอมอน โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากตอนจบของโดราเอมอนหลายๆ แบบที่ถูกเล่าลือตามเมลลูกโซ่มานาน งานโดจินชิเล่มนี้ ได้ออกวางขายครั้งแรกในงานคอมมิกมาร์เก็ต ฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2548 (ครั้งที่ 68) และครั้งต่อมาในฤดูหนาว (ครั้งที่ 69) ปีเดียวกัน ซึ่งมีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมากจนหนังสือถึงกับขาดตลาด และถูกนำไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตอย่างกว้างขวาง
แต่เนื่องจากโดจินชิเล่มนี้ได้รับความนิยมอย่างสูงจนมียอดจำหน่ายมากถึง 15,550 เล่ม นับตั้งแต่ที่เริ่มเปิดตัว ซึ่งส่งผลกระทบต่อทางสำนักพิมพ์โชงากูกัง ผู้ถือลิขสิทธิ์โดราเอมอนฉบับรวมเล่มเป็นอย่างมาก เพราะโดจินชิเล่มนี้ไม่ใช่ผลงานอย่างเป็นทางการของฟูจิโกะ ฟูจิโอะ อีกทั้งยังสร้างความเข้าใจผิดแก่ผู้อ่านเกี่ยวกับตอนจบที่แท้จริงของโดราเอมอน ทำให้ทางสำนักพิมพ์ต้องออกมาแจ้งความดำเนินคดีกับผู้เขียนว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ และขอให้หยุดจำหน่ายโดจินชิเล่มนี้ในทันที รวมถึงการเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตด้วย ซึ่งยาซูเอะ ทาจิมะ ก็ได้ออกมากล่าวคำขอโทษและแก้ต่างว่าเธอเพียงแค่เขียนโดจินชิเล่มนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นที่ระลึกในการสร้างอนิเมะฉบับจอเงิน (ไดโนเสาร์ของโนบิตะ 2006) เท่านั้น จึงทำให้คดีความทั้งหมดยุติลง
ตอนจบของโดราเอมอน
การ์ตูนเรื่องโดราเอมอน เป็นการ์ตูนที่ไม่สมบูรณ์ (กล่าวคือไม่มีตอนจบ) เนื่องจากผู้เขียนได้เสียชีวิตไปก่อน แต่ก็มีหลายกระแสที่ออกมาบอกว่าผู้แต่งได้วางโครงเรื่องไว้ในตอนจบ ซึ่งต่างกันหลายแบบ แต่ส่วนใหญ่ที่นักอ่านชาวไทยรู้กันดีคือ โดราเอมอนและตัวละครเสริมอื่นๆ นั้นไม่มีจริง มีเพียงแค่โนบิ โนบิตะ เพียงคนเดียว ซึ่งโนบิตะในตอนจบนั้นที่จริงแล้วเป็นเด็กที่ไม่สบายใกล้เสียชีวิต อยู่ในโรงพยาบาล และเพื่อน ๆ ยืนอยู่ข้างเตียงของโนบิตะที่ใกล้ตายอยู่ในโรงพยาบาล ซึ่งตอนจบนี้มีความสะเทือนใจอย่างมาก ผิดไปจากการ์ตูนหลาย ๆ เรื่องที่ผู้เขียนเคยแต่งมา ซึ่งส่วนใหญ่จะจบลงด้วยดีมาตลอด
หนึ่งในรูปแบบของตอนจบคือ อยู่มาวันหนึ่ง โดราเอมอนก็เกิดแบตเตอรี่หมด แล้วหยุดทำงานเสียเฉย ๆ โนบิตะจึงปรึกษากับโดเรมี น้องสาวของโดราเอมอน โดเรมีบอกโนบิตะว่า ถ้าเปลี่ยนแบตเตอรี่ของโดราเอมอน ความจำทั้งหลายจะหายหมด เนื่องจากแบตเตอรี่สำรองไฟที่เก็บความจำของหุ่นยนต์รูปแมวนั้นเก็บไว้ที่หู และอย่างที่ทราบกันว่าโดราเอมอนไม่มีหู ดังนั้นถ้าเปลี่ยนแบตเตอรี่ เขาจะต้องสูญเสียความจำ ต้องนำไปซ่อมที่โลกอนาคต แต่การใช้ไทม์แมชชีน นั้นผิดกฎหมาย เพราะกฎหมายใหม่ของโลกอนาคต ถ้าส่งโดราเอมอนกลับ โดราเอมอนจะมาหาโนบิตะอีกไม่ได้ ทำให้โนบิตะตัดสินใจไม่เปลี่ยนแบตเตอรี่ แล้วโนบิตะจึงตัดสินใจตั้งใจเรียนจนเป็น นักวิทยาศาสตร์ระดับโลก โดยเอาเรื่องโดราเอมอนที่แบตหมดมาเป็นแรงผลักดันขยันทุนเทหารักษาให้โดราเอมอนกลับมา โดยเอาตัวโดราเอมอนไปซ่อนไม่ให้มีใครรู้เรื่องนอกจากตนเพียงคนเดียวเท่านั้น แล้วก็แต่งงานกับชิซูกะและสามารถซ่อมโดราเอมอนกับสร้างหูกับทำให้ร่างของโดราเอมอนเป็นตัวสีเหลืองก่อนถูกซื้อ กับเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้โดราเอมอนได้สำเร็จ โดยที่ความทรงจำไม่หายไป (โดยก่อนที่โนบิตะจะเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้โดราเอมอนได้เรียกชิซูกะมาดูโดราเอมอน) และเขาก็มีลูกชายชื่อโนบิซูเกะ และอยู่ด้วยกันอย่างมีสุข
สำหรับความเป็นไปได้ของตอนจบรูปแบบนี้ได้ปรากฏขึ้นใน "โดเรมีกับการผจญภัยของโนบิซูเกะ" ซึ่งเรื่องราวกล่าวถึงช่วงโดราเอมอนที่ได้รับการซ่อมแซมจากโนบิตะ ผ่านทางการทักทายของซิซูกะและโดรามี หลังจากที่ทั้งสองไม่ได้เจอหน้ากันมาร่วม 10 ปี โดยบทสนทนานั้นได้มีการพูดถึงโดราเอมอนที่ซ่อมแซมโดยโนบิตะและกลับไปยังยุคของเซวาชิ และในฉากที่โนบิตะที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ได้ประดิษฐ์เครื่องติดตามตัวลงในตัวมินิโดราสีแดงซึ่งเป็นผลจากการซ่อมแซมโดราเอมอน ทำให้โนบิตะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตตนเองในที่สุด
อย่างไรก็ดี โดราเอมอนตอนจบทุกแบบก็ยังไม่มีหลักฐานที่สามารถระบุได้อย่างชัดเจนเพียงพอว่าเป็นตอนจบที่แท้จริง และอันที่จริงแล้วโดราเอมอนนั้นเคยจบไปแล้วครั้งหนึ่งในตอนสุดท้ายของรวมเล่มฉบับที่ 6 ชื่อตอนว่า "ลาก่อนโดราเอมอน" แต่เนื่องด้วยเหตุผลหลายประการจากทั้งแฟน ๆ และทางสำนักพิมพ์ ในที่สุด ฟูจิโกะ ฟูจิโอะ จึงได้กลับมาเขียนโดราเอมอนต่ออีกครั้ง
แต่จากหลักฐานในตอนต่างๆ ของโดราเอมอนที่มีจุดเชื่อมโยงกันคือ เป็นเนื้อเรื่องที่โดราเอมอนอยู่กับโนบิตะในวัยประถมเท่านั้น เพราะโนบิตะในวัยมัธยม วัยแต่งงานมีลูกจนวัยชรา เคยโผล่มาในบางตอนนั้น ไม่มีโดราเอมอนอยู่ในเหตุการณ์ในวัยต่างๆของโนบิตะเลย สรุปคือโดเรเอมอนมาอยู่กับโนบิตะถึงตอนจบวัยประถมแล้วกลับอนาคตไป
เมธี ชาติมนตรี
พันตำรวจโท เมธี ชาติมนตรี หรือรู้จักในชื่อ สารวัตรจ๊าบ (14 ตุลาคม พ.ศ. 2512 – 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551) เป็นอดีตตำรวจที่จังหวัดบุรีรัมย์ และหัวหน้ารักษาความปลอดภัยพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย เสียชีวิตระหว่างการสลายการชุมนุมหน้าอาคารรัฐสภา 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551
ชีวิตส่วนตัว
เมธีเกิดเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2512 ที่ หมู่ 10 บ้านโนนเจริญ ตำบลตูมใหญ่ อำเภอคูเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ เป็นบุตร ประเทือง ชาติมนตรี ครูใหญ่โรงเรียนบ้านหนองตาด จบการศึกษาจากโรงเรียนบุรีรัมย์พิทยาคม โรงเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 30 และปริญญารัฐประศาสนศาสตร์บัณฑิต โรงเรียนนายร้อยตำรวจสามพรานรุ่นที่ 46 ต่อมาจบการศึกษาด้านบัญชี จากมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล และปริญญานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
สมรสกับนางเพ็ญพิมล ใสงาม (น้องสาวนายการุณ ใสงาม อดีต ส.ส.พรรคประชาธิปัตย์และสมาชิกวุฒิสภา) มีบุตรทั้งหมด 3 คน คือ นายไกรวิชญ์ ชาติมนตรี นางสาว ณัชริน ชาติมนตรี และ นางสาว จินนิจ ชาติมนตรี
พ.ต.ท.เมธี ลาออกจากราชการเมื่อปี พ.ศ. 2548 ตำแหน่งสุดท้ายเป็นสารวัตรปราบปรามสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์ ทั้งนี้เพื่อจะได้ร่วมเคลื่อนไหวกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยได้อย่างเต็มที่ โดยรับหน้าที่เป็นแกนนำของกลุ่มพันธมิตรฯทางจังหวัดบุรีรัมย์ และทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยระหว่างการชุมนุม
การเสียชีวิต
พ.ต.ท.เมธี เสียชีวิตในเวลาบ่าย จากเหตุระเบิดรถจี๊ปเชอโรกี บริเวณหน้าที่ทำการพรรคชาติไทย ระหว่างการสลายการชุมนุมหน้าอาคารรัฐสภา 7 ตุลาคม พ.ศ. 2551
พิธีพระราชทานเพลิงศพของ พ.ต.ท.เมธี มีขึ้นในวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ที่วัดโสมนัสราชวรวิหาร โดยมีผู้แทนพระองค์นำเพลิงพระราชทาน มีนายอานันท์ ปันยารชุน อดีตนายกรัฐมนตรีเป็นประธานในพิธี
เพื่อเป็นการระลึกถึง พ.ต.ท.เมธี และ นางสาวอังคณา ระดับปัญญาวุฒิ อีกหนึ่งผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์เดียวกัน ในเวลาต่อมา ทางกลุ่มพันธมิตรฯได้เปิดสะพานไม้ไผ่ข้ามระหว่างทำเนียบรัฐบาลกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตพณิชยการพระนคร โดยให้ชื่อว่า สะพานอังคณา-เมธี
บอนนีย์ เรตต์
บอนนีย์ ลินน์ เรตต์ (Bonnie Lynn Raitt) เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 เป็นนักร้อง-นักแต่งเพลงแนวบลูส์ ชาวอเมริกัน เกิดในเบอร์แบงก์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เรตต์มีผลงานที่มีชื่อเสียงอย่างเพลง "Nick of Time ", "Something to Talk About", "Love Sneaking Up on You", และเพลงช้าอย่าง "I Can't Make You Love Me" เธอเคยได้รับรางวัลแกรมมี่มาแล้ว 9 ครั้ง นอกจากนี้เธอยังเป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองอีกด้วย
1949
ลาสต์ เอ็กไซล์
แกนหลักของเรื่องกล่าวถึง มิตรภาพ ความหวัง ความฝัน และการต่อสู้ของเด็กหนุ่มสาว ท่ามกลางความขัดแย้งทั้งเรื่องทรัพยากรและเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ซึ่งนำไปสู่สงคราม ความคิดและการมองโลกในมุมมองของเด็กหนุ่มสาวที่แตกต่างจากผู้ใหญ่ พร้อมนำเสนอประเด็นเรื่องช่องว่างทางสังคม การแบ่งแยกชนชั้นและเชื้อชาติเผ่าพันธุ์ หลายฉากในเรื่องแสดงให้เห็นช่องว่างทางสังคมระหว่างชนชั้น ชนชั้นสูงของอนาโทเรย์และผู้นำทหารเชื่อว่าผู้ใต้บังคับบัญชาซึ่งเป็นชนชั้นล่างไม่เข้าใจเรื่องเกียรติและศักดิ์ศรีของทหาร ในขณะที่ชนชั้นล่างดูถูกชนชั้นสูงสำหรับการผูกขาดทรัพยากร เน้นย้ำให้เห็นชัดเจนในเรื่องการแบ่งระดับความสะอาดบริสุทธ์ของน้ำ น้ำบริสุทธิ์มีราคาสูงมาก ชนชั้นล่างจึงได้ดื่มแต่น้ำที่มีความบริสุทธิ์รองลงมา พวกเขาจะซื้อน้ำบริสุทธิ์มาดื่มในโอกาสพิเศษเท่านั้น แต่ชนชั้นสูงกลับนำน้ำบริสุทธิ์ไปใช้อย่างฟุ่มเฟือย นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นว่าสังคมที่ล้ำหน้าด้วยเทคโนโลยีของกิลด์กำลังเสื่อมศีลธรรมและเกียจคร้าน ขณะที่ผู้คนของอนาโทเรย์และดิซิทมีการพัฒนาตนเองและอุตสาหะ
ในเรื่องมีการกล่าวถึงศัพท์เกี่ยวกับการเดินเรือและทางทหารค่อนข้างมาก รวมทั้งวิธีการเดินเรือที่ค่อนข้างโบราณด้วย ยานรบขนาดใหญ่ในเรื่องเปรียบเสมือนเรือรบบรรทุกเครื่องบินในปัจจุบัน
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวเกิดขึ้นรอบตัวเด็กหนุ่มนักบินวัย 15 ปี “เคลาส์ วัลกา” และต้นหนของเขา “ลาวี่ เฮด” ทั้งสองมีอาชีพส่งไปรษณีย์ทางอากาศของอนาโทเรย์ แม้ว่าปกติพวกเขาจะรับงานระดับต่ำหรืองานที่ไม่เสี่ยงอันตรายนัก แต่แล้ววันหนึ่งพวกเขาจำต้องรับงานอันตรายระดับเจ็ดดาว (เทียบจากระดับสูงสุดคือระดับสิบ)ต่อจากนักบินที่กำลังจะตาย คือการนำเด็กสาว ชื่อ “อัลวิส แฮมิลตัน” ไปส่งยังยานรบปริศนา “ซิลวาน่า” แต่เมื่อพวกเขาสามารถนำเธอไปส่งถึงที่หมายแล้ว เคลาส์กลับไม่แน่ใจในความปลอดภัยของอัลวิส และตัดสินที่จะอยู่บนซิลวาน่ากับเธอ
เมื่อ “โซเฟีย ฟอสเตอร์” รองกัปตันของซิลวาน่า ซึ่งความจริงคือธิดาของจักรพรรดิแห่งอนาโทเรย์ เดินทางกลับไปยังเมืองหลวงตามคำขอร้องของนายกรัฐมนตรี หลังจากจักรพรรดิถูกปลงพระชนม์ระหว่างที่ดิซิทโจมตีเมืองหลวง โซเฟียขึ้นครองบัลลังก์ และเจรจาเป็นพันธมิตรกับดิซิท เพื่อยึดเอ็กไซล์และยุติอำนาจปกครองของกิลด์ โซเฟียเผยกับเคลาส์ว่าอัลวิสมีความเกี่ยวข้องกับกลอนปริศนาและเอ็กไซล์ แต่ขณะที่แผนการกำลังดำเนินไปนั้น กิลด์ก็บุกจู่โจมซิลวาน่า จับ อัลวิส ดีโอ อเล็กซ์ และเคลาส์ ไปยังเมืองลอยฟ้าของกิลด์
ตัวละครหลัก
เคลาส์ วัลกา (Claus Valca) เด็กหนุ่มผู้มีอาชีพแวนชิพส่งสาร มีทักษะการบินในระดับสูง
ลาวี่ เฮด (Lavie Head) เด็กสาวผู้เป็นเพื่อนสนิทและต้นหนของเคลาส์
'''อัลวิส อี. แฮมมิลตัล''' (Alvis E. Hamilton) เด็กหญิงปริศนา ผู้มีพลังในการควบคุม "เอ็กไซล์"
อเล็กซานเดอร์ โรว์ (Alexander Row) กับตันยานรบซิลวาน่า ยานรบอิสระที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุด
ดีโอ เอราเคลีย (Dio Eraclea) เด็กหนุ่มชาวกิลด์ผู้เป็นน้องชายของมาเอสโตร เดลฟีเน่ ผู้นำสูงสุดของกิลด
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผู้มาจากนาฬิกาทราย
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ภาคผู้มาจากนาฬิกาทราย เผยแพร่ในรูปแบบหนังสือการ์ตูน ตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายเดือนของญี่ปุ่น ในปี 2554 เนื้อเรื่องโดยกอนโซ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากจบภาคแรก เคลาส์ ลาวี่ อัลวิส และเพื่อนๆ เดินทางด้วยเอ็กไซล์ออกจากดาวอพยพเพรสเตอร์กลับคืนมาสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน(โลก)และต้องพบกับการจู่โจมของกิลด์บนโลกที่พยายามจับตัวอัลวิส มีทั้งหมด 2 เล่ม(10 ตอน)
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผองเพื่อน
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผองเพื่อน (Friends) เผยแพร่ในรูปแบบนวนิยาย เนื้อเรื่องโดยกอนโซ  ภาพประกอบโดย มารุโอ มิโนรุ ตีพิมพ์ในหนังสือลาสเอ็กไซล์ เอรียลล็อก ที่วางจำหน่ายเมื่อ 4 มีนาคม 2556 เล่าเรื่องราวของดีโอ หลังจากตอนจบของภาคแรกจนถึงก่อนภาคแฟมปีกสีเงิน
หลังเข้าพิธีในวันเกิดปีที่ 17 ดีโอที่อยู่ในสภาพกึ่งเสียสติ ตกจากแวนชิพระหว่างบินผ่านแกรนด์สตรีม เขารอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ยังคงสับสนอยู่ระหว่างมีสติและเสียสติ หลายเดือนต่อมาที่โลก แม้ทุกอย่างดูจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่อัลวิสกลับมีท่าทางเศร้าสร้อย เคลาส์ตัดสินใจเดินทางจากโลกกลับไปยังดาวเพรสเตอร์เพียงลำพังเพื่อตามหาดีโอ เหตุการณ์บนเพรสเตอร์ยังคงสับสนวุ่นวาย เนื่องจากประชาชนส่วนหนึ่งยังคงหวาดกลัวไม่กล้าเดินทางอพยพออกจากเพรสเตอร์ไปยังโลก เหล่ากิลด์ที่ยังเหลือรอดและต้องการแก้แค้น กลายเป็นกลุ่มก่อการร้ายที่คอยซุ่มโจมตี พวกเขาใช้เด็กสาวชาวกิลด์ที่ชื่อรอสในการควบคุมดีโอ ดีโอกลายเป็นอาวุธสังหารที่ไร้ความปราณี ท่ามกลางการรบกลางเวหา เขาฆ่าทหารไปเป็นจำนวนมาก รวมทั้ง เดวิด เมดเทน ที่เสียชีวิตระหว่างการรบต่อหน้าเคลาส์ เป็นเวลาหลายเดือนที่เคลาส์พยายามไล่ตามดีโอเพื่อเอาตัวเขากลับมาแต่ไม่สามารถตามดีโอทัน
หลังไม่ได้ข่าวจากเคลาส์หลายเดือน ลาวี่และอัลวิสจึงเดินทางกลับไปยังเพรสเตอร์เพื่อตามหาทั้งเคลาส์และดีโอ พวกเธอได้พบดีโอ แต่เขาหนีไปก่อนที่จะควบคุมตนเองไม่ได้และฆ่าพวกเธอ เจ้าหญิงโซเฟียปราศรัยต่อหน้าประชาชนเพื่อโน้มน้าวให้พวกเขาอพยพไปยังโลก เหล่ากิลด์แฝงตัวเข้ามาในฝูงชนเพื่อสังหารเจ้าหญิงโซเฟีย แต่ถูกเหล่าทหารอารักขาฆ่าตายหมด ในขณะที่สถานการณ์ดูจะผ่อนคลายแล้ว จู่ๆ ดีโอก็เดินเข้ามาอย่างใจเย็น เขาตัดหัวของนายทหารหนุ่มกระเด็นไป เหล่าทหารพากันหวาดกลัว เวทีปราศรัยกลายเป็นที่ละเลงเลือด ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งดีโอได้แม้แต่วินเซนต์ ขณะที่ลาวี่และอัลวิสตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดีโอเกือบจะฆ่าเจ้าหญิงโซเฟีย แต่รอสกลับเข้ามาขวางคมดาบของดีโอไว้ เธอกล่าวขอโทษดีโอก่อนสิ้นใจในอ้อมแขนของเขา ดีโอกำลังจะคลุ้มคลั่งเมื่อเคลาส์ปรากฏตัวขึ้นและใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้ดีโอตามไป ออกห่างจากฝูงชน
สหพันธ์เขมรกัมปูเจียกรอม
สหพันธ์เขมรกัมปูเจียกรอม (Khmers Kampuchea-Krom Federation; KKF) (1985) เป็นองค์กรที่ประกาศเป็นตัวแทนของชาวแขมร์กรอมในที่ราบลุ่มแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม เพื่อสิทธิมนุษยชน เสรีภาพทางศาสนา และการกำหนดอัตถลักษณ์ของตนเอง
ก่อตั้ง
องค์กรนี้ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2528 หลังจากที่มีการจัดงานเกี่ยวกับขแมร์กรอมครั้งแรกที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ต่อมา ใน พ.ศ. 2539 ในการจัดงานครั้งที่ 5 ที่โตรอนโต แคนาดา จึงได้เปลี่ยนมาใช้ชื่อปัจจุบันนี้
เศรษฐกิจ
องค์กรนี้ดำเนินการโดยเงินบริจาคของชาวแขมร์กรอมที่ลี้ภัยไปยังสหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ยุโรป และอื่นๆ
ธง
ธงของแขมร์กรอมมีสามสีคือน้ำเงิน เหลือง และแดง ขนาดของธงคือ 3 นิ้วต่อ 5 นิ้ว ความหมายของแต่ละสีคือ
ลาสต์ เอ็กไซล์
ลาสต์ เอ็กไซล์ - ผองเพื่อน
เคลาส์ขับแวนชิบตรงไปยังเมืองนอร์เกียที่ตอนนี้ไร้ผู้คน ดีโอไล่ตามไปติดๆ แม้จะถูกไล่บี้จนอยู่ในภาวะคับขัน แต่เคลาส์กลับยิ้มและพูดกับตนเองว่าดีโอยังยอดเยี่ยมเสมอ เคลาส์พยายามบินหลบหลีกกระสุนพลางคิดว่าตนกล้ามากที่ทำตัวเป็นศัตรูกับดีโอ ดีโอและเคลาส์ขับแวนชิพไล่ล่ากันอย่างดุเดือดจนเชื้อเพลิงของเคลาส์ใกล้หมด ดีโอสาดกระสุนใส่แวนชิพของเคลาส์ซึ่งเอาเกราะกันกระสุนออกเพื่อให้เครื่องมีน้ำหนักเบาลงและเร็วขึ้น ในเสี้ยววินาทีนั้นความทรงจำและสติของดีโอก็กลับคืนมา แต่ทุกอย่างสายเกินไป กระสุนเจาะร่างของเคลาส์ แวนชิพของเคลาส์ตกและไถลไปตามพื้น ดีโอรีบเอาเครื่องลงจอดใกล้จุดที่เครื่องของเคลาส์ตก และดึงตัวเคลาส์ออกจากเครื่องก่อนที่มันจะระเบิด เคลาส์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสปางตายกลับพยายามร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้กับดีโอที่มีอายุครบ 18 ปี แล้วเคลาส์ก็แน่นิ่งไป ดีโอร้องไห้และเรียกชื่อของเคลาส์ออกมาเป็นครั้งแรก
ทาเทียน่าปล่อยตัวดีโอออกจากห้องขัง บอกว่าเขาได้รับการอภัยโทษเป็นกรณีพิเศษ ดีโอเดินออกมาด้านนอก มองเห็นทุ่งข้าวสาลี เขาพบว่าตนเองอยู่ที่โลก ดีโอพูดว่าเขาไม่สมควรอยู่ที่นี่ แต่อลิสเทียบอกกับดีโอว่าขอให้เขาช่วยปกป้องผู้คนบนโลกใหม่ เพื่อเป็นการไถ่บาปแลกกับชีวิตมากมายที่ถูกเขาพรากไป ดีโอจึงยิ้มอย่างร้ายๆ เขาพบว่าเพื่อนๆ รอต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น อัลวิสยิ้มทั้งน้ำตา ลาวี่ยิ้ม มุลลินอวดลูกที่เพิ่งเกิดของเขากับดอนย่าให้ดีโอดู ฮอลลี่ยิ้ม ทาเทียน่าและอลิสเทียหัวเราะ และเคลาส์แม้จะนั่งบนรถเข็นแต่ยิ้มอย่างยินดีที่ได้เพื่อนของเขากลับคืนมา
ตัวละครหลัก
แฟม แฟน แฟน (Fam Fan Fan) อายุ 15 ปี สาวน้อยโจรน่านฟ้าผู้อาศัยอยู่ในท่าเทียบเรือเสียดฟ้า ”คาร์ทัฟฟาร์” เธอใช้แวนชิพที่ชื่อว่าเวสปา ออกล่าเรือบิน และต่อสู้กลางอากาศกับเพื่อนฝูงแล้วนำมาขาย เพื่อเลี้ยงชีพ เธอมีความสามารถชั้นเซียนในการขับแวนชิพ แต่ยังอ่อนประสบการณ์ จิเซลล์ คอเลตต์ (Giselle Colette) อายุ 15 ปี เพื่อนสนิทของแฟม เป็นต้นหนให้กับแฟม มีนิสัยเรียบร้อย เป็นลูกสาวคนโตของอาทาโมรา หัวหน้าโจรน่านฟ้า
มิเลีย อิล เวร์ค คูเตรโทรา ทูแรน (Milia il Werk Cutrettola Turan) อายุ 15 ปี เจ้าหญิงองค์ที่สองแห่งราชอาณาจักรทูแรน หลังจากพี่สาวถูกอะเดสจับตัวไป เธอจึงต้องเป็นผู้นำของชาวทูแรน ในการกอบกู้อาณาจักร
ลุสคิเนีย ฮาเฟส (Luscinia Hafez) นายกรัฐมนตรีแห่งสมาพันธรัฐอะเดส ผู้นำในการบุกทูแรน อดีตเคยเป็นองครักษ์ในองค์ออกัสตาฟารานาซ มีชื่อเดิมว่าลูเคีย เป็นชาวกิลด์
วาแซนต์ (Vasant) นายพลหญิงแห่งสมาพันธรัฐอะเดส ผู้บัญชาการกองเรือที่ 5 กองเรือสำหรับประจำการอารักขาองค์ออกัสตา ภายหลังได้จัดตั้งกองกำลังพันธมิตร เพื่อต่อต้านลุสคิเนีย
อาณาจักรและดินแดน
ในลาสต์ เอ็กไซล์ ทั้งสองภาค มีประเทศและดินแดนมากมาย แต่ในที่นี้ จะกล่าวถึงอาณาจักรที่มีบทบาทมาก คือ
อนาโทเรย์ ตั้งอยู่บนเพรสเตอร์ เป็นอาณาจักรที่อุดมสมบูรณ์ ทำสงครามกับดิสซิสอยู่เรื่อยมา*
ดิสซิส ตั้งอยู่บนเพรสเตอร์ ดินแดนที่มีสภาพอากาศหนาวเหน็บที่สุดจนไม่สามารถอาศัยอยู่ได้ จึงจำต้องบุกรุกอนาโทเรย์ *
ทูแรน อาณาจักรที่ตกเป็นเป้าของสมาพันธรัฐอะเดส เนื่องจากองค์หญิงแห่งทูแรนเป็นกุญแจแห่งเอ็กไซล์
อะเดส หรือสมาพันธรัฐอะเดส เป็นประเทศมหาอำนาจที่ไม่ได้ใช้เอ็กไซล์อพยพไปที่อื่น หลังจากเหตุการณ์ปลงพระชนม์องค์ออกัสตาฟารานาซ ลุสคิเนียได้ขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรีและเริ่มบุกรุกและดำเนินนโยบายทางการทูตกับดินแดนต่างๆให้ร่วมกับตนเอง เนื่องจากทูแรนมีเอ็กไซล์ จึงต้องการใช้เอ็กไซล์ของทูแรนเพื่อเป็นอาวุธ
กลาเคียส ตั้งอยู่ทางเหนือของแกรนด์เลค มีสภาพอากาศเป็นหิมะตลอดปี มีภาษาเป็นของตนเอง และมีแวนชิพที่มีเทคโนโลยีชั้นสูง กลาเคียสถือเป็นประเทศที่ลึกลับเนื่องจากไม่ดำเนินนโยบายทางการทูตกับประเทศใดๆ มีเอ็กไซล์เป็นของตนเอง และถือว่าเอ็กไซล์เป็นเทพเจ้าที่คอยปกป้องรักษากลาเคียส