cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเยซูถูกเฆี่ยน (เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา)
พระเยซูถูกเฆี่ยน (Flagellation of Christ) เป็นภาพที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกาจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์แห่งชาติแห่งมาร์เคที่เมืองเออร์บิโนในประเทศอิตาลี เปียโรเขียนภาพนี้ประมาณระหว่างปี ค.ศ. 1455 ถึงปี ค.ศ. 1460 นักเขียนผู้หนึ่งบรรยายภาพนี้ว่าเป็นภาพ “enigmatic little painting” องค์ประกอบของภาพต่างจากการวางองค์ประกอบภาพโดยทั่วไปและค่อนข้างซับซ้อน รูปสัญลักษณ์และความหมายในการสื่อเป็นเรื่องที่ถกเถียงทางทฤษฎีกันอย่างกว้างขวาง   เค็นเน็ธ คล้าค (Kenneth Clark) นักประวัติศาสตร์ศิลปะนับภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นภาพหนึ่งในจำนวนภาพเขียนที่ดีที่สุดสิบภาพและเรียกว่าเป็น “ภาพเขียนเล็กที่ดีที่สุดในโลก”
เนื้อหา
หัวเรื่องของภาพเคือ “พระเยซูถูกเฆี่ยน” โดยทหารโรมันซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างช่วงเวลาที่เรียกว่าทุกขกิริยาของพระเยซู (Passion of Christ) การเฆี่ยนในภาพเกิดขึ้นบนระเบียงที่ใกลออกไปจากคนสามคนที่ยืนอยู่ตอนหน้าทางด้านขวาของรูป ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหลังภาพ ลักษณะที่เด่นของภาพคือการใช้การเขียนแบบทัศนมิติและความนิ่งที่กระจายไปทั่วภาพ
“พระเยซูถูกเฆี่ยน” มีคุณค่าตรงที่มีลักษณะการวางองค์ประกอบของภาพที่สมบูรณ์ และความสามารถของเปียโรในการสร้างความลึกระหว่างพระเยซูที่กำลังถูกเฆี่ยนกับผู้ยืนอยู่ด้านหน้าของรูปสามคนอย่างเห็นจริงโดยการใช้ทัศนมิติ ภาพเหมือนของชายมีหนวดทางซ้ายถือกันว่าเป็นภาพเหมือนที่เป็นจริงเป็นจัง (intense) ในสมัยของเปียโร
ความหมาย
หัวข้อที่มีการถกเถียงกันมากทางวิชาการของภาพนี้มักจะเกี่ยวกับความสำคัญของคนสามคนที่ยืนอยู่ที่ด้านหน้ารูป; ใครคือคนสามคนที่เห็น และ ใครคือผู้ที่นั่งอยู่ทางซ้ายซึ่งในรูปคือปอนติอุส ปิลาเตแต่จะเป็นสัญลักษณ์แทนผู้ใดในสมัยนั้น
นอกจากนั้นก็ยังมีผู้เสนอว่าคนสามคนจะเป็นใครก็ขึ้นอยู่กับการตีความหมายของภาพ ฉะนั้นคนคนเดียวอาจจะเป็นตัวแทนของคนมากกว่าหนึ่งคนก็ได้ ฉากภายในมีแสงส่องมาจากทางด้านขวาขณะที่ภายนอกจากทางซ้าย เดิมภาพนี้มีกรอบที่มีคำจารึกเป็นภาษาละติน “Convenerunt in Unum”  (“เขามาด้วยกัน”) ซึ่งมาจากเพลงสดุดี 2, ii ในพันธสัญญาเดิม
การตีความหมายโดยทั่วไป
ถ้าจะตีความหมายกันอย่างปกติแล้วชายสามคนก็คือ ออดดาโตนิโอ ดา มอนเตเฟลโตร (Oddantonio da Montefeltro) ดยุกแห่งเออร์บิโนผู้อุปถัมภ์ของเปียโร และที่ปรึกษาสองคน เซราฟินี และริชเชียเรลลิผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าดยุกเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1444 หรือที่ปรึกษาสองคนอาจจะเป็นมานเฟรโด เดอิ ปิโอ และทอมมาโซ ดิ กุยโด เดลอักเนลโลผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่าดยุกเช่นกันเพราะความที่เป็นรัฐบาลที่ไม่เป็นที่นิยม ความตายอย่างบริสุทธิ์ของออดดาโตนิโอจึงอาจจะเทียบได้กับการสิ้นพระชนม์ของพระเยซู
การตีความหมายทางความสัมพันธ์ทางตระกูล
อีกทฤษฎีหนึ่งก็ว่าอาจจะเป็นภาพที่ได้รับจ้างโดยเฟเดอริโคที่ 2 แห่งมอนเตเฟลโตร (Federico II da Montefeltro) สำหรับการฉลอง ดยุกแห่งเออร์บิโนเป็นดยุกต่อจากออดดาโตนิโอ ชายสามคนจึงน่าจะเป็นผู้ที่เป็นดยุกมาก่อนหน้านั้น ความหมายนี้เป็นความหมายที่เริ่มตีความกันในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ตามหลักฐานจากมหาวิหารเออร์บิโน ซึ่งเป็นเคยเป็นที่เก็บภาพเขียน ตามคำบรรยายที่บันทึกไว้ว่า “การเฆี่ยนของพระเยซูผู้เป็นเจ้า พร้อมกับภาพบุคคลและภาพเหมือนของดยุกกุยดูบาลโด และออดโด อันโตนิโอ”
การตีความหมายทางการเมืองของคริสต์ศาสนา
ตามความคิดเห็นเดิมผู้ที่ยืนตรงกลางเป็นสัญลักษณ์ของเทวดาที่ยืนขนาบระหว่างคริสต์ศาสนาลัทธิตะวันตกและตะวันออก ซึ่งเกิดความแตกแยกและมีผลกระทบกระเทือนต่อคริสต์ศาสนจักรทั้งหมด
ผู้ที่นั่งดูการเฆี่ยนอยู่ทางด้านซ้ายคือจักรพรรดิจอห์นที่ 8 พาลาโอโลกอสแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์ ที่เห็นได้จากฉลองพระองค์โดยเฉพาะหมวกสีแดงที่มีลักษณะแปลกที่ขอบนอกม้วนขึ้นมาซึ่งปรากฏบนเหรียญโดยPisanello อีกทฤษฎีนี้เสนอโดยคาร์โล กินซ์เบิร์กในปี ค.ศ. 2000  ว่าเป็นภาพเขียนของการเชิญชวนจากคาร์ดินาลเบสซาริโอน (Basilius Bessarion) และจิโอวานนิ บาชชิแก่เฟเดริโกในการเข้าร่วมทำสงครามครูเสด  ชายหนุ่มในภาพอาจจะเป็นบอนคอนติที่ 2 แห่งมอนเตเฟลโตรผู้มาเสียชีวิตระหว่างที่มีโรคระบาดในยุโรปในปี ค.ศ. 1458 ฉะนั้นความทรมานของพระเยซูจึงเปรียบได้กับทั้งผู้ถูกทรมานที่ไบเซ็นไทน์และความทรมานของบอนคอนติ
ซิลเวีย รอนชีและนักประวัติศาสตร์ศิลปะอีกหลายคน เชื่อว่าภาพสื่อความหมายทางการเมืองโดยคาร์ดินาลเบสซาริโอน พระเยซูที่ถูกเฆี่ยนเป็นสัญลักษณ์การทรมานของคอนแสตนติโนเปิลซึ่งขณะนั้นถุกล้อมโดยกองทัพของจักรวรรดิออตโตมัน และทั้งคริสต์ศาสนจักร ผู้ที่นั่งดูอยู่ทางซ้ายคือสุลต่านมูรัดที่ 2 แห่งจักรวรรดิออตโตมัน และทางด้านซ้ายเป็นจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8 คนสามคนทางด้านขวาจากซ้ายคือ คาร์ดินาลเบสซาริโอน, ทอมัส พาเลอิโอโลกอส (Thomas Palaiologos) (พระอนุชาของจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 8) ผู้ไม่สวมรองเท้าเพราะไม่ใช่พระจักรพรรดิ และนิโคโลที่ 3 เดสเต (Niccolò III d'Este) ผู้เป็นเจ้าภาพในการ, host of the การประชุมบาทหลวงแห่งเฟอร์รารา (Council of Florence) เมื่อนิโคโลย้ายการปกครองไปที่เฟอร์รารา.
เค็นเน็ธ คล้าค
ในปี ค.ศ. 1951 นักประวัติศาสตร์ศิลปะ เค็นเน็ธ คล้าค (Kenneth Clark) กล่าวว่าผู้มีหนวนในรูปคือนักปราชญ์กรีกและภาพเขียนเป็นสัญลักษณ์แฝงคติที่แสดงถึงความลำบากของสถาบันศาสนาหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิไบแซนไทน์ ในปี ค.ศ. 1453 และความพยายามที่เข้าร่วมสงครามครูเสดโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 2ที่ถกเถียงกันที่การประชุมสภาบาทหลวงแห่งมานตัว ชายที่ทางซ้ายสุดจึงเป็นพระจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิไบแซนไทน์
มาริลิน อารอนเบิร์ก ลาวิน
คำอธิบายอีกคำหนึ่งเป็นของมาริลิน อารอนเบิร์ก ลาวิน (Marilyn Aronberg Lavin) ใน “เปียโร เดลลา ฟรานเชสกา: พระเยซูถูกเฆี่ยน”
ฉากภายในเป็นสัญลักษณ์ของปอนติอุส ปิลาเตแสดงให้เห็นพระเจ้าแฮรอดทรงยืนหันหลังเพราะเป็นลักษณะของภาพเขียนหลายภาพที่เป็นภาพการเฆี่ยนพระเยซูที่เปียโรได้เคยเห็นมา
ลาวินกล่าวว่าชายที่ยืนทางขวาคือ ลุโดวิโคที่ 2 กอนซากา มาร์ควิสแห่งมานตัว (Ludovico II Gonzaga, Marquis of Mantua) และทางซ้ายคือเพื่อนสนิทนักดาราศาสตร์ออตตาวิโอ อูบาลดินิ เดลลา คาร์ดาผู้พำนักอยู่ในวังของดยุก ออตตาวิโอแต่งตัวตามแบบนักดาราศาสตร์โบราณไปจนถึงหนวดสองแฉก ในช่วงเวลาที่วาดภาพทั้งลุโดวิโคและออตตาวิโอต่างก็สูญเสียบุตรชายที่เป็นที่รักซึ่งในรูปเป็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ระหว่างทั้งสองคน สังเกตว่าศีรษะของชายหนุ่มมีรัศมีที่เป็นต้นลอเรลซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรุ่งโรจน์ ลาวินตั้งข้อสังเกตว่าจุดหมายของภาพเขียนก็เพื่อเปรียบเทียบความทุกข์ทรมานของพระเยซูกับความโศรกเศร้าของพ่อทั้งสองคน และออตตาวิโอเป็นผู้จ้างให้วาดภาพสำหรับชาเปลเปอร์โดโนที่เป็นชาเปลส่วนตัวภายในวังดยุกที่เออร์บิโน ซึ่งมีแท่นบูชาที่มีด้านที่มีขนาดเดียวกับภาพเขียนพอดี ถ้าภาพเขียนอยู่บนแท่นบูชาทัศนมิติของภาพจะดูเหมือนถูกต้องต่อผู้คุกเข่าหน้าแท่น
เดวิด เอ คิง
ในหนังสือที่เขียนเมื่อไม่นานมานี้ เป็นการตีความหมายใหม่โดย เดวิด เอ คิง (David King) ผู้อำนวยการของสถาบันเพื่อประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์ในแฟรงค์เฟิร์ตในประเทศเยอรมันี ซึ่งเปรียบเทียบภาพเขียนกับรอยจารึกบนเครื่องคำนวณทางดาราศาสตร์แอสโตรลาเบ (astrolabe) ที่ทำในปี ค.ศ. 1462 โดย เรจิโอมอนตานุส (Regiomontanus) ให้แก่คาร์ดินัลเบสซาริออน (Basilius Bessarion) คิงอ้างว่าการค้นหาอักษรย่อของชื่อจากคำจารึกทำให้ทราบได้ว่าแต่ละคนในภาพคือใครและบางคนอาจจะเป็นสัญลักษณ์ของคนมากกว่าหนึ่งคนและพระเจ้ากรีกโรมันอีกองค์หนึ่ง
ในภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ชายหนุ่มที่ใส่เสื้อแดงคือนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันเรจิโอมอนตานุสลูกศิษย์คนโปรดของคาร์ดินัลเบสซาริออน แต่ในขณะเดียวกันชายหนุ่มที่ว่าก็เป็นเป็นสัญลักษณ์ของคนสนิทที่ฉลาดสามคนที่เพิ่งเสียชีวิตไปของคาร์ดินัลเบสซาริออน: บวนคอนเต ดา มอนเตเฟลโตร, เบอร์นาร์ดิโน อูบาลดินิ ดัลลา คาร์ดา และ วันเจลิสตา กอนซากาด้วย จุดมุ่งหมายของภาพเขียนก็เพื่อแสดงถึงความหวังในอนาคตที่จะมาถึงและการมาถึงของนักดาราศาสตร์คนใหม่ในกลุ่มของคาร์ดินัลเบสซาริออนและเพื่อเป็นเกียรติแก่ชายหนุ่มสามคนที่เสียชีวิตไป
จอห์น โป็ป-เฮนเนสซีย์
เซอร์จอห์น โป็ป-เฮนเนสซีย์ (John Pope-Hennessy) นักประวัติศาสตร์ศิลปะถกเถียงในหนังสือ “การสอบสวนของเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา” ว่าหัวเรื่องที่แท้จริงของภาพเขียนภาพนี้ไม่ใช่การเฆี่ยนพระเยซูแต่คือภาพ “ความฝันของนักบุญเจอโรม”
"“เมื่อยังหนุ่มนักบุญเจอโรมฝันว่าถูกเฆี่ยนโดยคำสั่งของเทพเพราะไปอ่านหนังสือของคนนอกรีต และต่อมานักบุญเจอโรมก็กล่าวถึงความฝันนี้ในจดหมายถึง ยุสโตชิอุม (Eustochium) ที่ตรงกับข้อเขียนบนบานซ้ายของแผงเออร์บิโน”"
นอกจากนั้นโป็ป-เฮนเนสซีย์ก็ยังแสดงภาพที่เก่ากว่าโดยมัตติโอ ดิ จิโอวานนิ (Matteo di Giovanni) จิตรกรชาวเซียนนาซึ่งเขียนภาพที่บรรยายในจดหมายของนักบุญเจอโรม ซึ่งเป็นการสนับสนุนทฤษฎีนี้
อิทธิพล
การเขียนภาพที่แข็งและเป็นแบบแผนที่เป็นลักษณะที่เปียโรนิยมเป็นลักษณะที่เป็นที่นิยมของผู้ชอบศิลปะคิวบิสม์และศิลปะนามธรรม และเป็นที่สรรเสริญของนัประวัติศาสตร์ศิลปะ ที่บรรยายงานเขียนของเปียโรว่า “most nearly perfect achievement and the ultimate realisation of the ideals of the second Renaissance period”
กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศกัมพูชา
กลุ่มชาติพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในกัมพูชาคือชาวเขมร สำหรับชนกลุ่มน้อยที่มีมากที่สุดคือชาวเวียดนาม อีกจำนวนหนึ่งเป็นลูกหลานของพ่อค้าชาวจีน และกลุ่มชาติพันธุ์พื้นเมืองเช่นชาวม้ง พนองและไทรวมทั้งกลุ่มอื่นๆที่เรียกชาวเขมรบนหรือแขมร์เลอ. กลุ่มชาติพันธุ์ที่อาศัยในที่ลุ่มร่วมกับชาวเขมรคือชาวจาม ชาวจีน และชาวเวียดนาม
ชาวเขมร
ชาวเขมรเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่อาจมาจากชาวจามและชนชาติอื่นๆ คาดว่าเข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลังจากชาวมอญไม่นาน โดยเข้ามาแทนที่กลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมรและตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนและสร้างจักรวรรดิเขมรขึ้นในอดีต ชาวเขมรยังแบ่งได้เป็นกลุ่มย่อย 3 กลุ่มตามประเทศและภาษาที่ใช้คือชาวเขมรในกัมพูชา พูดภาษาเขมร ชาวเขมรเหนือหรือเขมรสุรินทร์อยู่ในประเทศไทยและพูดภาษาเขมรที่เป็นสำเนียงของตนเองและพูดภาษาไทยด้วย ชาวขแมร์กรอมเป็นชาวเขมรที่อยู่ทางภาคใต้ของเวียดนาม พูดภาษาเขมรที่เป็นสำเนียงของตนเองและพูดภาษาเวียดนาม บางส่วนอพยพเข้าสู่กัมพูชาเพราะถูกบังคับหรือหนีระบอบคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม
ชาวจีน (เจ็น)
มีประมาณร้อยละ 1 ของประชากรทั้งหมด ส่วนใหญ่เข้ามาตั้งรกรากเมื่อพุทธศตวรรษที่ 23-24 เพื่อมาค้าขาย แบ่งตามภาษาพูดได้เป็น 5 กลุ่มคือ จีนแต้จิ๋ว (60%) จีนกวางตุ้ง (20%) จีนฮกเกี้ยน (7%) จีนฮากกาและจีนไหหลำอย่างละ 4% การแต่งงานระหว่างชาวเขมรและชาวจีนเป็นเรื่องปกติ มีการหลอมรวมเข้ากับสังคมเขมร และยังคงเหลือวัฒนธรรมจีนบางส่วนไว้ ชาวจีนจำนวนมากถูกฆ่าตายในสมัยพล พต แม้จะไม่ใช่กลุ่มชาติพันธุ์ที่เป็นเป้าหมายโดยตรง แต่จะถูกฆ่าไปพร้อมกับชนชั้นสูงของกัมพูชา
ชาวเวียดนาม (ญวน)
ชาวเวียดนามเป็นชนกลุ่มน้อยที่มีมากที่สุดในกัมพูชา มีผู้อพยพชาวเวียดนามประมาณ 2 ล้านคน ในพื้นที่ต่างๆ ชาวเวียดนามมีความคล้ายคลึงทางวัฒนธรรมกับชาวเขมรน้อยแม้จะพูดภาษาในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกเช่นกัน ชาวเขมรรับอิทธิพลทางวัฒนธรรมมาจากอินเดีย ในขณะที่ชาวเวียดนามรับอิทธิพลมาจากจีน ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองชาติเกิดขึ้นเนื่องจากเวียดนามเคยพยายามเข้ายึดครองกัมพูชาระหว่างพุทธศตวรรษที่ 23-24 ซึ่งเป็นช่วงที่กัมพูชาอ่อนแอ ต้องพึ่งพาทั้งไทยและเวียดนาม แต่การดำเนินนโยบายของเวียดนามแข็งกร้าวกว่าเพราะต้องการจัดตั้งรัฐบาลที่ควบคุมโดยเวียดนามปกครองกัมพูชา ต้องการให้ชาวเขมรเปลี่ยนการแต่งกายและภาษาพูด ลูกหลานของชาวเวียดนามในกัมพูชาส่วนใหญ่เป็นผู้ที่บรรพบุรุษมาตั้งถิ่นฐานเมื่อพุทธศตวรรษที่ 25 ไม่ได้พูดภาษาเวียดนามเพียงภาษาเดียวแต่ได้สร้างวัฒนธรรมผสมขึ้น ส่วนใหญ่ทำอาชีพประมงและยังคงเอกลักษณ์ของตนเองไว้
ชาวไท
มีทั้งชาวไทย ชาวลาว ชาวไทใหญ่และกุลา มีเป็นชนส่วนน้อยในกัมพูชา ชาวไทยส่วนใหญ่อยู่ในพนมเปญและชาวไทยเกาะกงในจังหวัดเกาะกง ชาวลาวมักอยู่กับขนกลุ่มน้อยทางภาคเหนือ ชาวไทใหญ่และกุลาอยู่ในไพลิน ซึ่งภาษาเขมรสำเนียงที่พูดในบริเวณนี้จะได้รับอิทธิพลด้านการออกเสียงและวรรณยุกต์จากภาษาพม่าหรือภาษาไทใหญ่ ชนทั้งสองกลุ่มนี้ มีบทบาทในการค้าพลอย
ชาวจาม
ชาวจามเป็นกลุ่มชนในอดีตที่เคยตั้งอาณาจักรจามปาที่อยู่ทางภาคใต้ของเวียดนาม เคยเป็นทั้งมิตรและศัตรูของอาณาจักรเขมรระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12-20 เมื่อจามปาพ่ายแพ้แก่เวียดนามในพุทธศตวรรษที่ 20 ชาวจามส่วนหนึ่งยังอยู่ในเวียดนาม อีกส่วนหนึ่งอพยพมาอยู่กัมพูชา ชาวจามในกัมพูชามีประมาณ 1 ล้านคนและแยกอยู่ในหมู่บ้านต่างหากทางตะวันออกเฉียงใต้ของกัมพูชา ส่วนใหญ่เป็นชาวประมง ชาวจามในเวียดนามยังคงนับถือศาสนาฮินดู ไศวนิกาย ชาวจามในกัมพูชาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลามนิกายสุหนี่
ชาวเขมรบน (แขมร์ลือ)
ชาวเขมรบนหรือขแมร์เลอเป็นกลุ่มชนที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมรหรือภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน มักแยกอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนที่สูง อยู่กันเป็นเผ่า ไม่ได้รับวัฒนธรรมจากอินเดีย ทำให้มีวัฒนธรรมแตกต่างจากชาวเขมรโดยทั่วไป ในปัจจุบันพบมากที่จังหวัดมณฑลคีรี จังหวัดสตึงเตรงและจังหวัดรัตนคีรี แบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆคือ กลุ่มที่พูดภาษาในกลุ่มภาษามอญ-เขมร ได้แก่ชาวสัมเร ชาวพนอง ชาวสเตียง ชาวกุย ชาวกรุงและชาวตำปวน กับกลุ่มที่พูดภาษาในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียนได้แก่ชาวราเดและชาวจราย
กลุ่มที่มาอยู่ใหม่
มีชนกลุ่มน้อยบางส่วนในพนมเปญ ซึ่งเป็นกลุ่มที่อพยพมาใหม่และมีไม่มากนัก เป็นกลุ่มที่เข้ามาทำงานหรือสังเกตการณ์ เช่นชาวยุโรป ชาวสหรัฐ ชาวญี่ปุ่น ชาวเกาหลี ชาวไทย ชาวลาว และชาวรัสเซีย
วัดชินวรารามวรวิหาร
วัดชินวราราม เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ในหมู่ที่ 2 บ้านบางขะแยง ตำบลบางขะแยง อำเภอเมืองปทุมธานี จังหวัดปทุมธานี
วัดชินวรารามวรวิหารเดิมมีชื่อว่า วัดมะขามใต้ สร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2358 ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า ทรงปฏิสังขรณ์ใหม่ในสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระอุโบสถมีจิตรกรรมฝาผนังเรื่องทศชาติชาดกพร้อมคำบรรยายเป็นโคลงสี่สุภาพ ภายในประดิษฐานพระพุทธชินวร (หลวงพ่อทองคำ) พระพุทธรูปสมัยสุโขทัยซึ่งอัญเชิญมาจากจังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระวิหารพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า สร้างเมื่อ พ.ศ. 2460 พระตำหนักชินวรสิริวัฒน์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 ตำหนักเจ้าแม่กวนอิมริมน้ำ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2456 ศาลาการเปรียญ หอระฆัง ศาลาท่าน้ำ และมณฑปใหม่ที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเดิม พร้อมรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2472
คาเมนไรเดอร์ (สกายไรเดอร์)
คาเมนไรเดอร์ หรือ สกายไรเดอร์ เป็นภาพยนตร์ซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์ ลำดับที่ 6 ออกอากาศเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ถึงวันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2523 ออกอากาศทั้งหมด 54 ตอนและมีภาพยนตร์อีก 1 ตอน ส่วนลิขสิทธิ์จัดจำหน่ายรูปแบบวีซีดีเป็นของบริษัท ทีไอจีเอ (TIGA) ใช้ชื่อว่า จ้าวเวหา สกายไรเดอร์ ในปัจจุบันได้มีการนำลงวิดีโอสตรีมมิ่งทาง true id ซึ่งได้ลงครบทุกตอน
เนื้อเรื่อง
สึคุบะ ฮิโรชิ หนุ่มนักศึกษาที่รักการเล่นเครื่องร่อน โดยในขณะที่เขากำลังร่อนอยู่นั้น ก็ได้พบการเหตุการณ์ที่รถมอเตอร์ไซค์ลึกลับได้ไล่ตามรถคันหนึ่งอยู่ ฮิโรชิ จึงได้เข้าไปช่วยและเขาได้พบกับ ดร.ชิโดะ เคทาโร่ ที่กำลังถูกพวก องค์กรนีโอช็อกเกอร์ ตามล่า ระหว่างการไล่ติดตาม เขาก็ถูกพวกนีโอช็อกเกอร์ทำให้รถพลิกคว่ำจนอาการสาหัส แต่ ดร.ชิโดะ ที่ได้เห็นความมุ่งมั่นในการทำความดีของฮิโรชิ จึงได้เสนอตัวผ่าตัดเขาทำให้เขากลายเป็นมนุษย์ดัดแปลงในที่สุด
ตัวละคร
เขาได้ผ่าตัด ให้ ฮิโรชิ ให้เป็น คาเมนไรเดอร์ สกายไรเดอร์ เพื่อกำจัดองค์กรนีโอช็อกเกอร์
หนัง
คาเมนไรเดอร์ 8 ไรเดอร์ ปะทะ กิงกะโอ (仮面ライダー 8人ライダーVS銀河王) ออกฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อ 15 มีนาคม 1980
อาณาจักรต้าอี้หนิง
อาณาจักรต้าอี้หนิง เป็นอาณาจักรที่ปกครองยูนนานย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 930-937 โดยรวมแล้วอาณาจักรต้าอี้หนิงมีอายุ 8 ปี
วิทยาลัยเซนต์หลุยส์
วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ (Saint Louis College) (เดิมชื่อ:วิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในประเทศไทย ตั้งอยู่ที่แขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในประเทศไทยเมื่อ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2528 นับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนลำดับที่ 13 ของประเทศไทย ปัจจุบันมี เซอร์คริสตอฟ (ดร. กมลวรรณ) เภกะนันทน์ เป็นอธิการบดี
ประวัติ
มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ โดยพระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ได้ตัดสินใจพัฒนาสถานฝึกผู้ช่วยพยาบาลของโรงพยาบาลเซนต์ หลุยส์ให้เป็นสถาบันอุดมศึกษา ตามพระราชบัญญํติอุดมศึกษา พ.ศ. 2522 โดยทำโครงการจัดตั้งเป็นวิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ เสนอขอรับใบอนุญาตต่อทบวงมหาวิทยาลัย เพื่อเปิดสอนหลักสูตรพยาบาลศาสตรบัณฑิต โดยมีวัตถุประสงค์ให้เป็นสถาบันอุดมศึกษา ที่สามารถ พัฒนาการศึกษาด้านการพยาบาลอย่างมีประสิทธิภาพ และได้รับการอนุญาตให้จัดตั้งวิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2528 นับเป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนลำดับที่ 13 วิทยาลัยพยาบาลเซนต์หลุยส์ ได้ดำเนินภาระกิจ ทั้งในด้านการจัดการเรียนการสอน การ ค้นคว้าวิจัย การให้บริการวิชาการแก่สังคม และการทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรมอย่างต่อเนื่อง
ในระยะเวลาต่อมา ปื พ.ศ. 2542 เพื่อขยายโอกาสทางการศึกษาและรองรับการเปิดดำเนินการในสาขาวิชาอื่น วิทยาลัยพยาบาลเซนต์ หลุยส์จึงได้เปิดดำเนินการ คณะศิลปศาตร์ โดยระยะแรกได้ขออนุญาตเปิดสอนหลักสูตร ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาแนะแนว และสาขาวิชา จิตวิทยาองค์กร และได้รับการอนุมัติจากทบวงมหาวิยาลัยให้เปลี่ยนชื่อเป็น วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2542
ในปี 2546 วิทยาลัยเซนต์หลุยส์ได้เปิดสอนหลักสูตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการพยาบาลและหลักสูตรระยะสั้น เช่น หลักสูตรการพยาบาลผู้ป่วยโรคไต
คณะ
วิทยาลัยนานาชาติเซนต์หลุยส์ เปิดทำการเรียนการสอนใน 3 คณะ ได้แก่ หลักสูตร 1 ปี
รายชื่อขบวนการแบ่งแยกดินแดนปัตตานี
ด้านล่างนี้คือ รายชื่อขบวนการแบ่งแยกดินแดนปัตตานี
ขบวนการแนวร่วมปฏิวัติแห่งชาติมลายูปัตตานี
ก่อตั้งเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2503 โดยอุสตาซ อับดุลการิม ฮัสซัน กลุ่มนี้วางแผนก่อเหตุจับตัวผู้ว่าราชการจังหวัดในวันฮารีรายอ 18 มีนาคม พ.ศ. 2504 แต่เจ้าหน้าที่สืบทราบล่วงหน้าจึงถูกจับกุม โดยหะยีอามีน โต๊ะมีนา บุตรชายของหะยีสุหลง อับดุลกาเดร์ ถูกจับกุมด้วย และถูกจำคุกจนถึง พ.ศ. 2508 เมื่อพ้นโทษ หะยีอามีนจึงลี้ภัยไปอยู่มาเลเซียจนเสียชีวิต
บีอาร์เอ็นมีความเข้มแข็งมากใน พ.ศ. 2511 ได้จัดตั้งหน่วยทหารใช้ชื่อว่า กองกำลังติดอาวุธปลดแอกอิสลามปัตตานี เคลื่อนไหวอยู่ในแถบ อ.ศรีสาคร จังหวัดนราธิวาส ต่อมา แตกออกเป็น 3 กลุ่ม
คณะทำงานเพื่อเอกราชปัตตานี
คณะทำงานเพื่อเอกราชปัตตานี (Komiti Bertindak Kemerdekaan Patani; KBKP) เป็นกลุ่มเคลื่อนไหวที่จัดตั้งที่กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย เมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2538 โดยนักวิชาการและขบวนการแบ่งแยกดินแดนบางกลุ่ม จุดมุ่งหมายหลักคือเป็นหน่วยงานเพื่อรองรับการเจรจากับรัฐบาลไทย สมาชิกมีทั้งที่เป็นและไม่เป็นสมาชิกเบอร์ซาตู อีกองค์กรหนึ่งที่มีบทบาทคล้ายกันคือ คณะกรรมการเจรจาเพื่อประชาชนมลายูปัตตานี (Komiti Perundingan Rakyat Melayu Patani; KPRMP)
มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานี
มูจาฮีดีนอิสลามปัตตานี (Gorakan Mujahideen Islam Patani; GMIP) คาดว่าจัดตั้งขึ้นโดยกลุ่มคนในพื้นที่ที่เข้าไปร่วมรบกับมูจาฮีดีนในอัฟกานิสถาน จัดตั้งโดย เจะห์กูแม กูเตะห์ เมื่อราว พ.ศ. 2538 โดยแยกตัวมาจากขบวนการมูจาฮีดีนปัตตานี ที่แยกตัวมาจากขบวนการแนวร่วมปลดแอกแห่งชาติปัตตานี (บีเอ็นพีพี) อีกทีหนึ่ง ขบวนการมูจาฮีดีนปัตตานี ได้สลายตัวไปรวมกับเบอร์ซาตูเพราะการเคลื่อนไหวไม่ประสบความสำเร็จ ส่วนหนึ่งจึงแยกออกมาตั้งมูจาฮีดีนอิสลามปัตตานี
ตามข่าวของทางการไทย เชื่อว่าองค์กรนี้มีที่ตั้งอยู่ในรัฐตรังกานู มาเลเซีย ไม่ทราบรูปแบบที่ชัดเจน แต่มีบทบาทในการก่อการร้าย โดยเฉพาะการก่อวินาศกรรมในเมือง รายงานข่าวของ Jane Intelligence Review ระบุว่า ผู้นำขององค์กรนี้มีความสัมพันธ์กับขบวนการก่อการร้ายในมาเลเซีย คือ กุมปูลัน มีลีตัน มาเลเซีย (Kumpulan Militan Malaysia; KMM) ซึ่งเป็นอดีตนักรบมูจาฮีดีนในอัฟกานิสถานด้วยกัน
สมัชชาประชาชาติมลายูปัตตานี
สมัชชาประชาชาติมลายูปัตตานี (Majis Permesyunatan Rakyat Melayu Patani; MPRMP) เป็นองค์กรที่เกิดขึ้นจากการประชุมร่วมของเบอร์ซาตู คณะทำงานเพื่อเอกราชปัตตานี และคณะกรรมการเจรจาเพื่อประชาชนมลายูปัตตานี เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2540 สำนักงานใหญ่อยู่ที่ฮัมบวร์ค ประเทศเยอรมนี มีจุดประสงค์หลักเพื่อรวมการต่อสู้ขององค์กรต่างๆให้มีประสิทธิภาพ เพิ่มอำนาจต่อรองกับรัฐบาลไทย เน้นการต่อสูตามหลักศาสนา และพยายามยกระดับองค์กรขึ้นเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นของรัฐปัตตานี และกำหนดให้ 15 มิถุนายนเป็นวันชาติปัตตานี แต่ไม่ได้รับการยอมรับ
โครงสร้างองค์กรประกอบด้วย สภาอูลามาหรือผู้ทรงคุณวุฒิ สภาซูรอหรือสภาจัดทำนโยบาย และคณะกรรมการบริหาร การเคลื่อนไหวเน้นการเคลื่อนไหวทางการเมืองและการโฆษณาชวนเชื่อ ยังไม่มีรายงานเกี่ยวกับการปฏิบัติการด้วยอาวุธ
องค์การปลอดปล่อยสหปัตตานี
ก่อตั้งเมื่อ 22 มกราคม พ.ศ. 2511 โดยตวนกูบีรอ กอตอนีลอ หรือ อดุลย์ ณ วังคราม บัณฑิตจากอินเดีย ได้รวมเพื่อนๆ จัดตั้งองค์กรนี้ที่ซาอุดีอาระเบีย การดำเนินงานในระยะแรกเน้นการปลุกระดมมวลชนโดยมีกลุ่มเป้าหมายที่ผู้นำศาสนาและผู้นำท้องถิ่น
พูโลจัดตั้งกองกำลังติดอาวุธสำเร็จเมื่อ พ.ศ. 2519 ผู้นำกองกำลังที่สำคัญมีหลายคน เช่น หะยียูโซะ ปากีสถาน และหะยีสะมะแอ ท่าน้ำ มีการส่งเยาวชนไปฝึกวิชาทหารและการก่อวินาศกรรมที่ลิเบียและซีเรีย องค์กรเริ่มมีปัญหาจากการปราบปรามของรัฐและนโยบายใต้ร่มเย็นในช่วงหลัง จน พ.ศ. 2525 จนนำไปสู่การแตกแยกภายในองค์กร
พอลิเตตระฟลูออโรเอทิลีน
พอลิเตตระฟลูออโรเอทิลีน (Polytetrafluoroethylene; PTFE) หรือ เทฟลอน (Teflon; ชื่อทางการค้าของดูปองท์) เป็นฟลูออโรพอลิเมอร์สังเคราะห์ ซึ่งเป็นสารประกอบคาร์บอนและฟลูออรีนที่มีมวลโมเลกุลสูง มีคุณสมบัติเป็นของแข็งชนิดไฮโดรโฟบิก ทนอุณหภูมิที่สูงและต่ำได้ดี และเป็นหนึ่งในสารที่มีค่าสัมประสิทธิ์แรงเสียดทานน้อยที่สุด ในปี ค.ศ. 1938 PTFE ถูกค้นพบโดยบังเอิญ ขณะที่รอย พลันเกต (Roy Plunkett) นักเคมีของบริษัทดูปองท์กำลังทำการทดลองกับสารที่ใช้กับตู้เย็น ในปี ค.ศ. 1945 ดูปองท์จดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสารนี้ในชื่อ เทฟลอน ต่อมาในปี ค.ศ. 1954 วิศวกรชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งได้คิดค้นกระทะที่เคลือบด้วยเทฟลอนขึ้น และตั้งกิจการในชื่อ Tefal
นอกจากกระทะและอุปกรณ์ทำครัวแล้ว PTFE ยังใช้ในหลายรูปแบบ เช่น ใช้เป็นสารหล่อลื่น ใช้เป็นสีทาผนัง ไปจนถึงใช้ในอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์และการบิน
กระบวนการผลิต
การผลิต PTFE อาจเป็นเรื่องยากและมีราคาแพง เนื่องจากมีอุณหภูมิหลอมเหลวสูง 327 °C (621 °F) ซึ่งสูงกว่าอุณหภูมิการสลายตัวเริ่มต้น 200 °C (392 °F) แม้เมื่อหลอมเหลว PTFE ก็ไม่ไหลเนื่องจากมีค่าความหนืดสูงมาก ความหนืดและจุดหลอมเหลวสามารถลดลงได้โดยการเพิ่มโคมอนอเมอร์จำนวนเล็กน้อย เช่น เพอร์ฟลูออโร (โพรพิลไวนิลอีเทอร์) และเฮกซะฟลูออโรโพรพิลีน (HFP) สารเหล่านี้ทำให้สายโซ่โมเลกุลของ PTFE ที่เป็นเส้นตรงสมบูรณ์กลายเป็นแบบมีกิ่งก้าน ซึ่งทำให้ความเป็นผลึกลดลง
วีลิสต์
วีลิสต์ (Vlist) เป็นโครงสร้างข้อมูลในทางวิทยาการคอมพิวเตอร์ ออกแบบโดย ฟิล แบคเวลล์ (Phil Bagwell) ซึ่งวีลิซท์เกิดจากการดัดแปลงรายการโยง (linked list) แบบโยงทางเดียว (singly-linked) โดยการนำความสามารถของแถวลำดับ (array) มาใช้ เพื่อให้การเข้าสู่ข้อมูลที่ตำแหน่งใดๆ ในเวลา O(log n)ในขนาดที่การเพิ่มหรือลดข้อมูลที่ตำแหน่งหน้าสุด (ตำแหน่งสุดท้ายในรายการ) ใช้เวลา O(1)
หลักการ
แทนที่จะโยงต่อกันด้วยโหนดตัวเดียวแบบในรายการแบบโยง วีลิสต์ใช้การโยงของก้อนข้อมูล (memory block) ซึ่งประกอบด้วยอาเรย์ซึ่งสามารถเก็บข้อมูลได้หลายตัวมาโยงต่อกัน โดยมีฐาน (base) เป็นตัวชี้ (pointer) ไปยังก้อนข้อมูลก่อนหน้า และมีออฟเซ็ต (offset) เป็นตัวอ้างอิงตำแหน่งปัจจุบันของข้อมูลที่เทียบจากรายการ และตำแหน่งล่าสุด (last used) ซึ่งเทียบตำแหน่งของข้อมูลจากอาเรย์ปัจจุบันที่ข้อมูลตัวนั้นอยู่ นอกจากนี้ในก้อนข้อมูลยังมีตัวแปรเก็บขนาดสูงสุดของอาเรย์ปัจจุบัน และทุกๆครั้งที่ข้อมูลเต็มก้อนข้อมูลอันเก่า เมื่อเพิ่มก้อนข้อมูลใหม่ ก้อนข้อมูลใหม่จะมีขนาดเป็น r เท่าของก้อนข้อมูลเดิม และก้อนข้อมูลก่อนๆจะมีขนาดลดลงเป็น r เท่า
การเพิ่มข้อมูล
ในการเพิ่มข้อมูลเข้าที่ตำแหน่งหน้าสุดของวีลิสต์ (ตำแหน่งสุดท้ายของรายการ) จะต้องตรวจสอบว่าอาเรย์ของข้อมูลในก้อนข้อมูล (memory block) ปัจจุบันนั้นเต็มรึยัง ถ้าไม่เต็มก็เพิ่มข้อมูลลงในตำแหน่งถัดไป และเพิ่มค่าของตำแหน่งล่าสุด (last used) ในก้อนข้อมูลปัจจุบัน ถ้าอาเรย์ของข้อมูลเต็มแล้วต้องทำการสร้างก้อนข้อมูลตัวใหม่ที่มีอาเรย์เป็นขนาด r เท่าของก้อนข้อมูลตัวเดิม แทรกเข้าไปที่ตำแหน่งหน้าของก้อนข้อมูลตัวก่อน (ตำแหน่งท้ายสุดของรายการ) และให้ออฟเซ็ต (offset)ของก้อนข้อมูลตัวล่าสุดเก็บตำแหน่งสุดท้ายของรายการจากก้อนข้อมูลอันก่อน
การเพิ่มข้อมูลเข้าไปสู่ตำแหน่งอื่นที่ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าสุดของวีลิสต์ จำเป็นต้องทำการสร้างวีลิสต์ตัวใหม่ที่ชี้ไปยังตำแหน่งที่ต้องการจะเพิ่มข้อมูล เมื่อเพิ่มข้อมูลต้องเพิ่มข้อมูลที่เหลือจากวีลิสต์อันเก่าเข้าไป
การลบข้อมูล
ในการลบข้อมูลจากตำแหน่งหน้าสุดของวีลิสต์ (ตำแหน่งท้ายสุดของรายการ) ทำได้โดยลบตำแหน่งล่าสุด (last used) ที่อ้างอิงอาเรย์ของข้อมูลลงหนึ่งค่า ซึ่งการลบข้อมูลด้วยวิธีนี้จะไม่คืนหน่วยความจำที่จองไว้ แต่เมื่อมีการเพิ่มข้อมูลตัวใหม่จะเขียนทับตำแหน่งเดิม เมื่อตำแหน่งอ้างอิงของอาเรย์ข้อมูลในก้อนข้อมูลปัจจุบันมีค่าติดลบ การให้ตัวชี้ชี้ไปยังก้อนข้อมูล (memory block) ถัดไป ก้อนข้อมูลที่ถูกลบนั้นจะถูกเก็บกวาดด้วยตัวเก็บขยะ (Garbage Collection)
ในการลบข้อมูลที่ตำแหน่งใดๆที่ไม่ใช่ตำแหน่งหน้าสุดต้องมีการสร้างวีลิสต์ตัวใหม่ให้ชี้ไปยังข้อมูลตำแหน่งก่อนหน้าข้อมูลที่จะทำการลบ แล้วเพิ่มข้อมูลจากวีลิสต์ตัวเก่าโดยไม่เพิ่มข้อมูลจากตำแหน่งที่ต้องการลบ
การเข้าสู่ตำแหน่งใดๆ
การเข้าสู่ตำแหน่งที่ n ใดๆของวีลิสต์ จะเริ่มด้วยการนำ n ลบกับออฟเซ็ต (offset) ของก้อนข้อมูลปัจจุบันถ้าเป็นบวก แสดงว่าตำแหน่งนั้นอยู่ที่ตำแหน่งของอาเรย์ตำแหน่งที่ n - offset ถ้า n ลบกับออฟเซ็ตเป็นลบ แสดงว่าตำแหน่งนั้นอยู่ในอาเรย์ข้อมูลของก้อนข้อมูล (memory block) ถัดๆไป ซึ่งเราสามารถหาได้โดยลบกับออฟเซ็ตของก้อนข้อมูลถัดไปๆ เรื่อยๆ จนลบแล้วได้ค่าของ n ลบกับออฟเซ็ตแล้วเป็นบวก ตำแหน่งนั้นคือตำแหน่งของอาเรย์ที่ n - offset ของก้อนข้อมูลตัวนั้น
ประสิทธิภาพในการทำงาน
นั้นคือ O(1)
ตัวอย่างการเขียน
รหัส(code) เขียนด้วยภาษาจาวา (Java) ซึ่งได้ดัดแปลงให้การนับจำนวนข้อมูลใช้เวลา O(1) และเพิ่มเมธ็อด (method) เพิ่มเติมเข้าไป
การนำไปใช้เพื่อสร้างโครงสร้างข้อมูลแบบอื่น
วีลิสต์สามารถนำไปเพื่อสร้าง
นีดฟอร์สปีด: ไนโตร
นีดฟอร์สปีด: ไนโตร (Need for Speed: Nitro) เป็นเกมแนวแข่งรถตระกูลนีดฟอร์สปีดที่ 14 ที่พัฒนาร่วมกันระหว่าง Firebrand Games และEA Montreal และจัดจำหน่ายโดย อิเลคโทรนิค อาร์ต วางจำหน่ายในเครื่องเล่นนินเท็นโด ดีเอส และวี วางจำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในทวีปอเมริกาเหนือ ,5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในทวีปออสเตรเลียเครื่องเล่นดีเอส ,6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในทวีปยุโรป ,26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในทวีปออสเตรเลียเครื่องเล่นวี และ17 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ในประเทศญี่ปุ่น
โมโมะ อาซากูระ
โมโมะ อาซากูระ ( 麻倉<rt>あさくら</rt> もも, 25 มิถุนายน 1994 - ) เป็นนักพากย์ และ นักร้องหญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดฟุกุโอกะ สังกัดมิวสิกเรน มีชื่อเล่นว่าโมโจะ (もちょ)
อินาสึมะอีเลฟเวน 2 เคียวอิ โนะ ชินเรียคุฉะ
อินาสึมะอีเลฟเวน 2 เคียวอิโนะชินเรยาคุฉะ ไฟเออร์ / บลิซซาร์ด เป็นวิดีโอเกมชุดที่ 2 ของซีรีส์อินาสึมะอีเลฟเวน จำหน่ายเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ค.ศ. 2009 ในประเทศญี่ปุ่น ต่อมาได้ผลิตในเวอร์ชันต่างประเทศเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2012 โดยชื่อเวอร์ชันที่เปลี่ยนคือไฟเออร์ เป็น ไฟเออร์สตอร์ม
จุดสำคัญ
หลังจาก อินาสึมะอีเลฟเวน ภาคแรกประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามทำให้ทำภาคใหม่ขึ้นมาโดยภาคนี้ได้ถูกแบ่งออกเป็น 2 เวอร์ชันคือ ไฟเออร์ และ บลิซซาร์ด โดยเพิ่มฉากอะนิเมะไว้มากกว่าภาคแรกนอกจากนี้ยังสามารถท้าทีมโรงเรียนต่างๆในภาคที่แล้วได้อีกด้วยพร้อมสามารถเพิ่มตัวละครของทีมได้มากกว่า 1000 คนจากภาคที่แล้ว ภาคนี้ได้ยอดจำหน่ายไปถึง 1 ล้านตลับหลังจากจำหน่ายในระยะเวลา 2 เดือนจากการวางจำหน่ายเกมนี้
เนื้อเรื่อง
หลังจากการแข่งขันฟุตบอลฟรอนเทียร์ทีมไรมงได้รับชัยชนะไป แต่หลังจากได้รับเป็นแชมป์จากการแข่งขันฟุตบอลฟรอนเทียร์จู่ๆเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันเมื่อลูกบอลสีดำได้โจมตีโรงเรียนไรมงจนทำให้โรงเรียนเกิดความเสียหายอย่างหนักซึ่งผู้โจมตีคือนักเตะจากโรงเรียนแอเลียผู้มีพลังจากต่างดาวเอนโดและลูกทีมจึงแข่งกันแต่ว่าลูกทีมบางคนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีของโรงเรียนแอเลียทำให้ทีมไรมงต้องตามหานักเตะจากทีมต่างๆ เพื่อต่อกรกับโรงเรียนแอเลีย
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส: สงครามไซเบอร์ทรอน ไตรภาค
ทรานส์ฟอร์เมอร์ส: สงครามไซเบอร์ทรอน ไตรภาค (Transformers: War for Cybertron Trilogy) เป็นแฟรนไชส์ของเล่นและทรานส์มีเดียที่เป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์ทรานส์ฟอร์มเมอร์สโดยฮาสโบร ประกาศในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับวิดีโอเกมที่มีชื่อเดียวกัน
ละครชุดทางโทรทัศน์
หลังจากบทสรุปของซีรีส์แอนิเมชั่น Prime Wars Trilogy ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2561 และการปิด Machinima อย่างเป็นทางการในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 Allspark สตูดิโอผลิตของฮาสโบรและเน็ตฟลิกซ์ประกาศทำซีรีส์แอนิเมชั่น สงครามไซเบอร์ทรอน ไตรภาค ที่ผลิตโดย Rooster Teeth ร่วมด้วย Allspark Animation และ Polygon Pictures สำหรับกำหนดการฉายในปี พ.ศ. 2563 F. J. DeSanto จะกลับมาในฐานะผู้ควบคุมการแสดง ในขณะที่ George Krstic, Gavin Hignight และ Brandon M. Easton เข้าร่วมเป็นนักเขียน โดยเดิมทีซีซั่นแรกจะฉายในเดือนมิถุนายนปี พ.ศ. 2563 แต่มีกำหนดฉายใหม่เป็นวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ฤดูกาลที่สองฉายในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2563 ฤดูกาลที่สามและฤดูกาลสุดท้ายจะฉายในวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
อาณาจักรต้าเทียนซิ่ง
อาณาจักรต้าเทียนซิ่ง เป็นอาณาจักรที่ปกครองยูนนานย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 928-929 โดยรวมแล้วอาณาจักรต้าเทียนซิ่งมีอายุ 1 ปี
มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล
มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งแรกที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2527 โดยจัดการเรียนการสอนทั้งในระดับปริญญาตรี โท และเอก
ประวัติ
มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล เดิมคือ "วิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล" ซึ่งก่อตั้งโดยนายมุข วงษ์ชวลิตกุล เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 โดยแรกก่อตั้ง เปิดสอนเพียง2คณะ ได้แก่ คณะนิติศาสตร์และคณะบริหารธุรกิจ นอกจากนี้มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล ยังเป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกในส่วนภูมิภาคที่ดำเนินการเปิดสอนคณะนิติศาสตร์ ซึ่งเปิดการสอนตั้งแต่ปี2527 ต่อมา ในปี พ.ศ. 2536 สภาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล ได้พิจารณาขอเปลี่ยนประเภทสถาบันเพื่อยกฐานะขึ้นเป็นระดับมหาวิทยาลัย และได้รับอนุมัติจากทบวงมหาวิทยาลัยให้ยกฐานะเป็น "มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล " ตั้งแต่วันที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2537
เดิมนั้นมหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล เปิดการเรียนการสอนใน2วิทยาเขต ได้แก่วิทยาเขตบ้านเกาะและวิทยาเขตหมื่นไวย(เรียนบางวิชา) ปัจจุบันเปิดการสอนเพียงวิทยาเขตเดียวคือ ที่ตำบลบ้านเกาะ
องค์การบริหารส่วนตำบลทะเลชุบศร
องค์การบริหารส่วนตำบลทะเลชุบศร เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1–9 ของตำบลทะเลชุบศร (เฉพาะนอกเขตเทศบาลเมืองลพบุรี) ในอำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลทะเลชุบศรใน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะได้ยกฐานะขึ้นเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลทะเลชุบศรในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเขตองค์การบริหารส่วนตำบลทะเลชุบศรมีประชากร 13,899 คน
มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล
ตรามหาวิทยาลัย
ใช้เครื่องหมายซึ่งมีรูปร่างเป็นวงกลม มีส่วนโค้งภายในรอบวง 16 วงโค้งต่อเนื่องกัน ถัดเข้ามาตอนบนเป็นชื่อมหาวิทยาลัยเขียนเป็นภาษาไทยว่า " มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล " ภายในวงโค้งตอนล่างเป็นชื่อมหาวิทยาลัยเขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า " VONGCHAVALITKUL UNIVERSITY " ระหว่างชื่อภาษาไทย และ ชื่อภาษาอังกฤษทั้งสองด้าน  มีรูปดอกไม้สี่กลีบ เกษรกลม อยู่ทั้งสองด้านเนื้อที่ตรงกลางของวงกลมมีรูปอนุสารีย์ท้าวสุรนารี และ  ซุ้มประตูชุมพล กับมีเส้นวงโค้งก้อนเมฆอยู่เบื้องหลัง  และ ด้านล่างของวงกลม มีข้อความปรัชญาของมหาวิทยาลัยคือ
คณะเศรษฐศาสตร์
(ยุบคณะและโอนสาขาวิชาเศรษฐศาสตร์ ไปสังกัดคณะบริหารธุรกิจ)
มุซัยลิมะฮ์
มุซัยลิมะฮ์ (مُسَيْلِمَةُ) หรือ มัสละมะฮ์ อิบน์ ฮะบีบ (مَسْلَمَةُ بْنُ حَبِيبٍ; เสียชีวิต ค.ศ. 632) เป็นนักเทศน์ในด้านเอกเทวนิยม  จากเผ่าบะนูฮะนีฟะฮ์  เขาอ้างตนเองเป็นศาสดาในอาระเบียเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 7 โดยเป็นหัวหน้าในช่วงสงครามริดดะฮ์ มุสลิมถือว่าเขาเป็นศาสดาจอมปลอม หรือ "จอมโกหก" (اَلْكَذَّابُ)
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อจริงของมุซัยลิมะฮ์คือ มัสลามาฮ์ บิน ฮาบีบ แต่มุสลิมเรียกเขาเป็นมุซัยลิมะฮ์ ซึ่งเป็นชื่อเล่นของมัสละมะฮ์
ชีวิตช่วงต้น
ในบันทึกแรกที่มุซัยลิมะฮ์มีส่วนเกี่ยวข้องคือการป้กป้องเผ่าของตนเองโดยให้พวกเขานับถือศาสนาอิสลามในช่วงปลายฮิจเราะฮ์ศักราชที่ 9
อ้างตนเป็นศาสดาและคำสอน
คำสอนของเขาเกือบสูญหายไป แต่ยังมีการทบทวนอย่างเป็นกลางอยู่ในแดเบสทอเนแมซอเฮบ โดยมีรายงานว่า เขาให้ละหมาด 3 ครั้งต่อวัน โดยหันไปทิศใดก็ได้ เขาให้ถือศีลอดในเวลากลางคืนในเดือนเราะมะฎอน แทนที่จะเป็นตอนกลางวัน ห้ามการขลิบปลายอวัยวะเพศ มุซัยลิมะฮ์ประกาศว่าทาสคนใดที่เข้ารับศาสนาของตนจะกลายเป็นไท และยังกล่าวอีกว่าการใส่ชื่อเขาหรือชื่อศาสดาคนใดในการละหมาดเป็นเรื่องที่ผิด
มุซัยลิมะฮ์ ผู้ที่นักประวัติศาสตร์มุสลิมกล่าวหาว่ามีความสามารถในการร่ายคาถา สร้างปาฏิหาริย์ต่าง ๆ ให้แก่ผู้คนด้วยสิ่งนี้ เช่น ใส่ไข่ลงในขวด, ตัดขนนกแล้วติดที่เดิมให้มันบินใหม่ได้ และใช้ความสามารถนี้ดึงดูดผู้คนให้สนใจเขามากขึ้น
มุซัยลิมะฮ์ได้แบ่งปันโองการที่เขาอ้างว่ามาจากอัลลอฮ์ แล้วบอกผู้คนว่ามุฮัมมัดได้แบ่งอำนาจให้กับเขา หลังจากนั้น ผู้คนเริ่มเชื่อว่าเขาเป็นศาสดาเหมือนกับศาสดามุฮัมมัดและนำทางให้เผ่าของเขาดีขึ้น มุซัยลิมะฮ์จึงเริ่มทำภารกิจเหมือนกับศาสดาของอัลลอฮ์ และแบ่งปันโองการที่เขาอ้างว่าเป็นโองการในอัลกุรอ่าน โดยอายะฮ์ส่วนใหญ่ที่เขาอ้างมีเนื้อหาสรรเสริญเผ่าบนีฮานีฟะฮ์มากกว่าชาวกุเรช
วันหนึ่งเขาเขียนจดหมายถึงมุฮัมมัดในช่วงปลายฮ.ศ.10 ความว่า:"จากมุซัยลิมะฮ์ ศาสนทูตของอัลลอฮ์ ถึงมุฮัมมัด ศาสนทูตของอัลลอฮ์ ขอความสันติจงมีแด่ท่าน ข้าและเจ้ามีบางอย่างเหมือนกัน ครึ่งหนึ่งของโลกจะเป็นของเรา ส่วนอีกครึ่งหนึ่งของโลกจะเป็นของชาวกุเรช แต่ชาวกุเรชเป็นพวกที่ชอบละเมิด"
ชีวิตส่วนตัว
ในช่วงสงครามริดดะฮ์ที่เกิดขึ้นหลังศาสดามุฮัมหมัดเสียชีวิต ซะญาห์ บินต์ อัลฮาริษประกาศตนเองเป็นศาสดาหญิงหลังเรียนรู้ว่ามุซัยลิมะฮ์และฏุลัยฮะฮ์ได้ประกาศเป็นศาสดาแล้ว ผู้คน 4,000 คนรวมตัวไปที่มะดีนะฮ์กับเธอ ส่วนที่เหลือค่อยสมทบไป อย่างไรก็ตาม เธอได้ยกเลิกแผนโจมตีมะดีนะฮ์หลังรู้ว่ากองทัพของคอลิด อิบน์ อัลวะลีดเอาชนะฏุลัยฮะฮ์ อัลอะซะดี (ผู้อ้างตนเองเป็นศาสดาอีกคน) ภายหลัง เธอกับมุซัยลิมะฮ์จึงร่วมมือกำจัดภัยของคอลิด ต่อมา ทั้งคู่แต่งงานและซะญาห์ยอมรับเขาเป็นศาสดาด้วย คอลิดเอาชนะกลุ่มกบฏที่หลงเหลือของซะญาห์และค่อยไปต่อสู้กับมุซัยลิมะฮ์
เสียชีวิต
มุซัยลิมะฮ์สู้รบและเสียชีวิตในยุทธการที่ยะมามะฮ์
ไนซ์ ทู มีท ยู
ไนซ์ ทู มีท ยู (Nice 2 Meet U) เป็นกลุ่มบอยแบนด์ ศิลปินไทย แนวเพลงป็อป สังกัดค่ายร็อคสกิน ในเครือ อาร์เอส ประกอบด้วยสมาชิก4คน (เชน)​ ธนา ลิมปยารยะ, (แจ๊ค)​ จารุพงศ์ กล้วยไม้งาม, (ปั้นจั่น)​ กวิน อิ่มอโนทัย และ (เต้)​ พงศ์ธร วนะเกียรติกุล
ประวัติ
ไนซ์ ทู มีท ยู มีผลงานอัลบั้มชุดแรกคือ Nice 2 Meet U มีเพลงดังคือ ใจเกเร และ LOVE การันตี และออกผลงานอัลบั้มที่ 2 More​ มีเพลงดังอย่าง คนดื้อดึง และ อิจฉา
ในเดือนพฤษภาคม 2551 (แจ๊ค)​ จารุพงศ์ กล้วยไม้งาม ขอถอนตัวออกจาก Nice 2 Meet U เหตุเพราะมีปัญหาทางด้านการเรียน สมาชิกในวงจึงได้ร่วมกันทำผลงานอัลบั้มที่3ขึ้นมาซึ่งเป็นอัลบั้มพิเศษรวมเพลงดังของทางวง และได้เพิ่งเพลง Friendship Forever ด้วย อีกเพลงหนึ่ง เพื่อเป็นการแสดงความคิดถึงแด่แจ็คซึ่งได้ออกจากวงไปนั่นเอง อัลบั้มนี้เปิดตัวในเดือนกันยายน พ.ศ. 2551
และเมื่อประมาณเดือนมกราคม 2552 ก็ได้มีสมาชิกคนใหม่ นั่นคือ (ข้าวโอ๊ต)​ รุจิกร มั่งมี ซึ่งได้ร่วมทำผลงานเพลงอัลบั้มล่าสุด ที่มีชื่อว่า Peek-A-Boo!​ เปิดตัวด้วยเพลง มีฟอร์ม และ คนเหงาเขาทำกัน อัลบั้มนี้ออกวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการช่วงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 มีเพลงดังคือ มีฟอร์ม และ คนเหงาเขาทำกัน
ในปี2558วงไนซ์ทูมีทยูที่นำทีมโดย เชน ธนา, แจ๊ค Blackjack, ปั้นจั่น และ เต้ ได้โผล่มาเซอร์ไพรซ์กลางงาน อมาโด้รีแบรนอ ของ เชน ธนา
ปัจจุบัน ปั้นจั่น ยังอยู่ในวงการบันเทิง หันมาเป็นพิธีกรนักแสดง ข้าวโอ๊ต หันมาเป็นมาสเตอร์เชฟไทยแลนด์ เต้ กับ เชน ทำธุรกิจส่วนตัว แจ๊ค ยังอยู่ในวงการบันเทิง เป็นนักร้องนักแสดง
อันดับนกกระสา
อันดับนกกระสา (Bittern, Ibis, Heron, Spoonbill, Stork) เป็นอันดับของนกจำพวกนกน้ำอันดับหนึ่ง ใช้ชื่ออันดับว่า Ciconiiformes ประกอบด้วยนกน้ำตั้งแต่ขนาดเล็กถึงกลาง และขนาดใหญ่ มีลักษณะเด่น คือ ขายาว ปากใหญ่ ได้แก่ นกกระสา, นกยาง, นกปากห่าง มีวิวัฒนาการเพื่อการดำรงชีวิตตามพื้นหาดทรายชายเลนและท้องทุ่งชายน้ำ  พบกำเนิดในตอนปลายสมัยอีโอซีนถึงปัจจุบัน
แบ่งออกได้เป็นวงศ์ต่าง ๆ ได้ 5 วงศ์ (ดูในตาราง) ในประเทศไทยพบ 3 วงศ์ 36 ชนิด เดิมเคยมีวงศ์ในอันดับนี้มากกว่านี้ อาทิ นกปากซ่อม แต่ปัจจุบันแบ่งออกมาต่างหาก
ลามีตัน
ลามีตัน (Lamitan) เป็นเมืองศูนย์กลางประจำจังหวัดบาซีลัน ประเทศฟิลิปปินส์ ในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 74,782 คน มีอาณาเขตติดต่อกับเทศบาลตูบูรัน, ตีโป-ตีโป, อีซาเบลา และช่องแคบบาซีลัน
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 รัฐบาลประจำจังหวัดบาซีลันได้เริ่มการก่อสร้างศาลากลางจังหวัดแห่งใหม่ เนื้อที่ 4,000 เฮกตาร์ ตั้งอยู่ในบารังไกย์ซันตาคลารา
ภูมิศาสตร์
ภูมิประเทศเป็นที่ราบริมชายฝั่งทะเล และมีเนินเขาเตี้ย ๆ ในบางพื้นที่ เขตเมืองอยู่ที่ระดับความสูง 2.5 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล
สภาพภูมิอากาศเหมือนกับพื้นที่อื่น ๆ ในจังหวัดบาซีลัน โดยจะมีฝนตกตลอดทั้งปี
เผด็จการผู้ทรงคุณ
เผด็จการผู้ทรงคุณ (benevolent dictatorship) เป็นรัฐบาลที่ผู้นำอำนาจนิยมใช้อำนาจทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ภายในรัฐ แต่ถูกรับรู้ว่าเป็นการทำไปเพื่อประโยชน์ของประชาชนโดยรวม ซึ่งตรงกันข้ามกับแบบแผนที่มุ่งร้ายของเผด็จการที่ให้ความสำคัญกับผู้สนับสนุนและผลประโยชน์ของตัวเอง เผด็จการผู้ทรงคุณมักอนุญาตให้มีเสรีภาพพลเมืองบางประการหรือมีการตัดสินใจแบบประชาธิปไตย เช่น ประชามติหรือการเลือกตั้งผู้แทนที่มีอำนาจอย่างจำกัด และมักมีการเตรียมการสำหรับการเปลี่ยนผ่านสู่ประชาธิปไตยในขณะที่ผู้นั้นดำรงตำแหน่งหรือหลังจากนั้น รูปแบบนี้อาจถูกมองได้ว่าเป็นรูปแบบสาธารณรัฐของสมบูรณาญาสิทธิราชย์อันทรงภูมิธรรม
สไมล์
สไมล์ (Smile) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สิบเอ็ดของนักร้องและนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่นมาอิ คูรากิ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 โดยนอร์ธเทิร์นมิวสิก
ข้อมูลอัลบั้ม
สไมล์ เป็นสตูดิโออัลบั้มแรกของเธอในรอบ 5 ปีตั้งแต่ โอเวอร์ เดอะ เรนโบว์ เมื่อปี 2555 จำหน่ายในรูปแบบ Limited มี cd 2 แผ่น, Regular มี cd แผ่นเดียว และ FC&Musing เพลงซิงเกิลทั้งสามของอัลบั้มนี้ ถูกบรรจุในซีดีเป็นครั้งแรก ส่งผลให้อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มแรกของเธอที่ไม่มีซีดีซิงเกิลจำหน่ายเลย และเป็นอัลบั้มที่ 2 ต่อจากฟิวเจอร์ คิส ที่มี Bonus Disc แถมมาด้วย เพลงในอัลบั้มสไมล์ส่วนใหญ่ใช้นักแต่งเพลงนอกค่ายและร่วมงานกับ Cybersound อีกครั้ง คล้ายกับอัลบั้ม one life และ touch me! และเป็นครั้งแรกที่มีเพลงร็อคปรากฏในอัลบั้มของเธอ
อัลบั้มนี้เปิดตัวที่อันดับ 4 ในวันแรก และอันดับ 4 ในสัปดาห์แรกด้วยยอดขาย 21,222 แผ่น และมียอดขายรวมราว 30,000 แผ่น ทำให้เป็นอัลบั้มที่มียอดขายน้อยที่สุดของเธอ
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 8
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 8 หรือที่นิยมเรียกว่า "มอเตอร์เวย์สายใต้" เป็นโครงการทางหลวงพิเศษเชื่อมระหว่างเมือง เริ่มต้นจากจังหวัดนครปฐม ลงสู่ภาคใต้ ไปสิ้นสุดที่จังหวัดนราธิวาส เป็นส่วนหนึ่งของโครงข่ายเส้นทางในแผนแม่บทระบบทางหลวงพิเศษระหว่างเมืองที่ได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2540
จำนวนเส้นทางที่เชื่อมต่อเนื่องกัน
โดยจะเริ่มดำเนินการช่วงนครปฐม-ชะอำ ที่ปรับปรุงแนวเส้นทางจากช่วงปากท่อ-ชะอำ เป็นเส้นทางแรก
โนบูนางะ ชิมาซากิ
โนบูนางะ ชิมาซากิ ( 島﨑 信長<rt>しまざき のぶなが</rt>, 6 ธันวาคม 1988 -) เป็น นักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่ เมืองชิโองามะ จังหวัดมิยางิ สังกัดอาโอนิโปรดักชัน
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 8
ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง สายนครปฐม-ชะอำ
เป็นโครงการก่อสร้างทางหลวงพิเศษหมายเลข 8 ที่เริ่มดำเนินการเป็นโครงการแรก แนวเส้นทางเป็นเส้นทางตัดใหม่ระดับดิน เริ่มต้นจากอำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ไปสิ้นสุดที่อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี แนวเส้นทางนี้เกิดจากการปรับปรุงโดยนำแนวเส้นทางสายปากท่อ-ชะอำ มารวมกับแนวเส้นทางทางหลวงแนวใหม่สายนครชัยศรี-ราชบุรี และแนวเส้นทางในโครงการทางหลวงพิเศษสายสมุทรสาคร-แหลมผักเบี้ย-อำเภอชะอำ (โครงการแหลมผักเบี้ย) ช่วงจังหวัดนครปฐม
โนบูนางะ ชิมาซากิ
เนื่องจากนามสกุลของเขา 島﨑 นั้นใช้คันจิ 﨑 ซึ่งไม่ใช่คันจิที่ใช้ทั่วไป บ่อยครั้งจึงมักถูกเขียนแทนด้วยอักษร 崎 กลายเป็น 島崎 แทนในสื่อต่าง ๆ (ต่างกันตรงที่ด้านบน 可 เป็น 立 แทน 大)
ทางหลวงพิเศษหมายเลข 8
ทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง สายนครปฐม-ชะอำ
โครงการนี้ ถือได้ว่าเป็นเส้นทางทดแทนโครงการแหลมผักเบี้ย ที่จะมีการก่อสร้างเส้นทางพาดผ่านอ่าวไทย (มอเตอร์เวย์อ่าวไทย) ซึ่งเป็นโครงการที่มีปัญหาเรื่องผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและใช้เงินลงทุนเป็นจำนวนมาก โดยโครงการดังกล่าวจะสร้างบนผิวดินเชื่อมต่อจากทางหลวงพิเศษหมายเลข 81 สายบางใหญ่-บ้านโป่ง ที่จังหวัดนครปฐม แล้วยกระดับลงสู่ทะเล บริเวณวัดกระซ้าขาว จังหวัดสมุทรสาคร ผ่านอ่าวไทยตอนใน ไปขึ้นฝั่งที่ตำบลบางแก้ว-ตำบลแหลมผักเบี้ย อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี ผ่านบ้านดอนมะขามช้าง ตำบลนาพันสาม ตำบลหาดเจ้าสำราญ เพื่อไปยังอำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี แต่สำหรับโครงการทางหลวงพิเศษหมายเลข 8 ได้เลี่ยงจากแนวเส้นทางดังกล่าวมาเป็นทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง สาย นครปฐม-ชะอำ ระยะทางประมาณ 115 กิโลเมตร มีจุดเริ่มต้นเชื่อมต่อกับทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง สายบางใหญ่-บ้านโป่ง ที่จังหวัดนครปฐมเช่นเดียวกันกับโครงการแหลมผักเบี้ย แต่ใช้แนวเส้นทางของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 338 สายอรุณอมรินทร์–ราชบุรี ตอนนครชัยศรี-ราชบุรี ผ่านจังหวัดราชบุรี สมุทรสงคราม และไปสิ้นสุดที่อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี
พื้นที่ที่เส้นทางพาดผ่าน
การดำเนินการศึกษาโครงการ มีพื้นที่ครอบคลุม 18 อำเภอ ในพื้นที่ 5 จังหวัด ดังนี้
แนวเส้นทาง
เริ่มจากด้านทิศตะวันออกของจังหวัดนครปฐม ที่จุดเชื่อมต่อกับโครงการทางหลวงพิเศษหมายเลข 81 สายบางใหญ่-บ้านโป่ง บริเวณกิโลเมตรที่ 23+500 ด้านทิศเหนือของบ้านท้องไทร ตำบลแหลมบัว อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม จากนั้นมุ่งไปทางทิศใต้ข้ามทางรถไฟสายใต้บริเวณด้านทิศตะวันตกของชุมชนบ้านศีรษะทอง แล้วข้ามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) บริเวณด้านทิศตะวันตกของบริษัท ไทยน้ำทิพย์ จำกัด แล้วตรงต่อไปผ่านบริเวณด้านทิศตะวันออกของบ้านคลองวัว จากนั้นเบี่ยงแนวไปทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้เพื่อใช้แนวเส้นทางของโครงการทางหลวงแนวใหม่สายนครชัยศรี–ราชบุรี (ต่อเนื่องมาจากจุดสิ้นสุดถนนบรมราชชนนี) ผ่านด้านทิศใต้ของบ้านโคกพระเจดีย์ไปเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 375 (ถนนพระประโทน-บ้านแพ้ว) บริเวณด้านทิศใต้ของมหาวิทยาลัยคริสเตียน แล้วผ่านที่โล่งที่เป็นพื้นที่เกษตรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ไปเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 325 (ถนนสมุทรสงคราม-บางแพ) บริเวณกิโลเมตรที่ 18+850 ด้านทิศเหนือของวัดหลวงพ่อสด จากนั้นเบี่ยงแนวลงใต้ไปข้ามแม่น้ำแม่กลองด้านทิศตะวันออกของตำบลบางป่า ผ่านด้านทิศตะวันตกของอำเภอวัดเพลง แล้วเบี่ยงแนวลงไปทางทิศใต้อีกครั้งจนตัดผ่านทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3093 (ถนนสมุทรสงคราม-ปากท่อ) บริเวณด้านทิศตะวันออกของอำเภอปากท่อ ไปสิ้นสุดที่จุดเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 (ถนนพระรามที่ 2) รวมระยะทางประมาณ 72 กิโลเมตร
เริ่มจากจุดเชื่อมต่อกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 (ถนนพระรามที่ 2) แล้วเบี่ยงแนวเส้นทางไปเลียบเขตทางรถไฟสายใต้ด้านตะวันออกบริเวณตำบลยี่สาร อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม และตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี แล้วตัดข้ามทางรถไฟบริเวณด้านใต้ของบ้านหนองหญ้าปล้อง จากนั้นมุ่งลงใต้ไปเชื่อมต่อทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 (ถนนเพชรเกษม) ด้านทิศเหนือของชุมชนบ้านหัวสะพาน ประมาณ 8 กิโลเมตรก่อนถึงตัวเมืองเพชรบุรี หลังจากนี้แนวเส้นทางส่วนใหญ่ตัดผ่านพื้นที่เกษตรกรรมในพื้นที่อำเภอเมืองเพชรบุรี อำเภอบ้านลาด และอำเภอท่ายางไปจนสิ้นสุดแนวเส้นทางที่จุดเชื่อมต่อกับแนวทางหลวงพิเศษระหว่างเมือง สายชะอำ-ชุมพร บริเวณด้านทิศเหนือของบ้านท่าต้นโพธิ์ ตำบลท่าคอย อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี รวมระยะทางประมาณ 46 กิโลเมตร
รูปแบบ
เป็นทางหลวงระดับพื้นดิน ขนาด 4 ช่องจราจรไป-กลับ ซึ่งสามารถขยายเป็น 8 ช่องจราจรได้ในอนาคต พร้อมทางบริการชุมชนขนาด 2 ช่องจราจรขนานไปกับทางหลวงพิเศษในบางช่วง ยานพาหนะสามารถใช้ความเร็วสูงได้ตามที่ออกแบบ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ศูนย์บริการทางหลวง สถานีบริการทางหลวงและที่พักริมทาง
มีศูนย์บริการทางหลวง 1 แห่งที่ราชบุรี (กม. 51+100), สถานีบริการทางหลวงซึ่งมีขนาดเล็กกว่า 2 แห่ง ที่นครชัยศรี (กม. 16+500) และท่ายาง (กม. 112+600) และที่พักริมทาง 2 แห่ง ที่บางแพ (กม. 31+600) และเขาย้อย (กม.86+300)
มอร์นิงมูซูเมะ
มอร์นิงมูซูเมะ เป็นกลุ่มไอดอลของเฮลโล! โปรเจกต์ จากบริษัท อัพ-ฟรอนต์ ประเทศญี่ปุ่น กลุ่มได้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 14 กันยายน 1997 และเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 28 มกราคม 1998
ชื่อ "มอร์นิงมูซูเมะ" เกิดจากการรวมกันของคำว่า "มอร์นิง" (Morning) ซึ่งเป็นคำในภาษาอังกฤษแปลว่า "ยามเช้า" กับคำว่า "มูซูเมะ" (娘) ซึ่งเป็นคำในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "ลูกสาว" หรือ "เด็กผู้หญิง" เมื่อรวมทั้งสองคำนี้เข้าด้วยกัน คำว่ามอร์นิงมูซูเมะจึงมีความหมายว่า "สาวน้อยยามรุ่งอรุณ" (Morning Girls) หรือ "ลูกสาวยามรุ่งอรุณ" (Morning Daughter) ชื่อมอร์นิงมูซูเมะนี้ ยังมักจะถูกเรียกแบบย่อโดยกลุ่มผู้ฟังและสื่อมวลชนต่าง ๆ ว่า "โมมูซุ" (モームス) หรือ "โมมูซูเมะ" (モー娘) อีกด้วย
สมาชิก
มอร์นิงมูซูเมะ มีจำนวนสมาชิกรวมทั้งหมด 47 คน (1997-ปัจจุบัน) โดยแบ่งออกเป็นสมาชิกที่สำเร็จการศึกษาแล้ว 31 คนสมาชิกที่ลาออก 2 คน และรวมรุ่นทั้งหมด 17 รุ่น สมาชิกปัจจุบันในมอร์นิงมูซูเมะมีทั้งหมด 14 คน ประกอบด้วยรุ่นที่ 9, 10,11, 12, 13, 15, 16 และ 17
ซึ่งสมาชิกในกลุ่มจะหมุนเวียนทั้งเข้าและออก (สำเร็จการศึกษา) อยู่เป็นประจำ โดยจะมีการจัดแบ่งตัวสมาชิกออกเป็นรุ่นๆ ไป ซึ่งแต่ละครั้งที่รับสมาชิกใหม่เข้ามา ก็จะนับสมาชิกที่เข้ามาใหม่นั้นเป็นอีกรุ่นหนึ่งทันที
1997–1999
ในช่วงเดือนกันยายน 1997 หลังจากจบโครงการคัดเลือกนักร้องหญิงของชารัม คิว ในรายการอาซายัน มิตสึโอะ เทราดะหรือสึงกุ ซึ่งเป็นนักร้องและโปรดิวเซอร์ชาวญี่ปุ่น ได้นำยูโกะ นากาซาวะ, อายะ อิชิงูโระ, คาโอริ อีดะ, นัตสึมิ อาเบะ และอาซูกะ ฟูกูดะ มารวมเป็นกลุ่มนักร้องชั่วคราวโดยใช้หลายชื่อ และสุดท้ายสึงกุได้ตั้งชื่อกลุ่มนักร้องเล็กๆ ว่า "มอร์นิงมูซูเมะ" โดยสึงกุได้ท้าทายพวกเธอว่า หากพวกเธอสามารถขายเพลงซิงเกิล "ไอโนะทาเนะ" ซึ่งเป็นผลงานซิงเกิลตัวอย่างผลงานแรกของกลุ่ม มียอดจำหน่าย 50,000 ชุดขึ้นไปภายในเวลา 5 วัน กลุ่มของพวกเธอจะได้รับการก่อตั้งอย่างเป็นทางการต่อไป และสุดท้ายพวกเธอสามารถทำสำเร็จตามคำท้าของสึงกุได้ภายในระยะเวลา 4 วันโดยยอดจำหน่ายได้ครบ 50,000 ชุดตามคำท้าทาย จึงเป็นผลให้เกิดข้อตกลงในการก่อตั้งมอร์นิงมูซูเมะอย่างเป็นทางการในที่สุด
วันที่ 28 มกราคม 1998 มอร์นิงมูซูเมะออกผลงานซิงเกิลอย่างเป็นทางการชุดแรกที่ชื่อว่า "มอร์นิงคอฟฟี" โดยซิงเกิลชุดนี้ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่ 6 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
หลังจากนั้น ในวันที่ 12 มีนาคม สึงกุได้เปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 2 ของกลุ่มจำนวน 3 คน ได้แก่ เค ยาซูดะ, มาริ ยางูจิ และซายากะ อิจิอิ โดยโครงการคัดเลือกสมาชิกรุ่นที่ 2 "สึอิกะ ออดิชัน" โดยซิงเกิลเปิดตัวของสมาชิกรุ่นที่ 2 คือ "ซัมเมอร์ไนท์ทาวน์" ที่วางจำหน่ายในวันที่ 27 พฤษภาคม
วันที่ 8 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะเปิดตัวอัลบั้มชุดแรกที่ชื่อว่า "เฟิสต์ไทม์"
วันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมูซูเมะได้ออกผลงานเพลงซิงเกิลที่ 3 "ไดเตะ โฮลด์ออนมี!" และเพลงนี้ได้ติดอันดับ 1 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์เป็นครั้งแรก
ต่อมาในวันที่ 31 ธันวาคม มอร์นิงมูซูเมะได้รับรางวัลจากงานเจแปนเรคคอร์ด อวอร์ด ครั้งที่ 40 ในสาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม รวมไปถึงได้เข้าร่วมรายการ "เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัซเซ็ง" เป็นครั้งแรก
วันที่ 18 เมษายน 1999 อาซูกะ ฟูกูดะ สมาชิกรุ่นก่อตั้งได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะและเฮลโล! โปรเจกต์เป็นคนแรก เพื่อมุ่งเน้นกับการเรียนอย่างเต็มที่ โดยซิงเกิลสุดท้ายของฟูกูดะในฐานะสมาชิกคือ ซิงเกิลที่ 4 "เมโมรี เซชุงโนะฮิการิ" ที่วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์
วันที่ 14 กรกฎาคม ซิงเกิลที่ 6 "ฟูรูซาโตะ" วางจำหน่าย โดยในซิงเกิลนี้ นัตสึมิได้ร้องเอาไว้ในแนวเสียงหลักเกือบทั้งเพลง ส่วนสมาชิกกลุ่มที่เหลือได้ร้องในแนวเสียงประสาน
วันที่ 28 กรกฎาคม มอร์นิงมูซูเมะออกอัลบั้มชุดที่ 2 โดยใช้ชื่อว่า "เซคเคินด์มอร์นิง"
ในวันที่ 9 กันยายน มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลที่ 7 "เลิฟแมชีน" ออกมา ซึ่งเป็นซิงเกิลเปิดตัวของโกโตและเป็นซิงเกิลสุดท้ายของอายะ อิชิงูโระ ในฐานะสมาชิก ก่อนที่อิชิงูโระได้สำเร็จการศึกษาจากกลุ่มและเฮลโล! โปรเจกต์ในต้นปีถัดมา โดยผลงานชุดนี้สามารถสร้างยอดจำหน่ายได้เกิน 1 ล้านชุดได้เป็นครั้งแรกและเป็นยอดจำหน่ายที่สูงสุดในทุกซิงเกิลของมอร์นิงมูซูเมะ ยอดจำหน่ายรวมทั้งหมดของเลิฟแมชีนเท่ากับ 1,646,630 ชุด และเพลงเลิฟแมชีนได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์อีกด้วย
2000–2009
วันที่ 26 มกราคม 2000 มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวผลงานซิงเกิลที่ 8 "โคอิโนะ แดนซ์ไซต์"
วันที่ 29 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้ออกอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ชื่อ "เทิร์ด -เลิฟพาราไดซ์-"
วันที่ 16 เมษายน มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 4 จำนวน 4 คนที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ "สึอิกะ ออดิชัน ครั้งที่ 3" ได้แก่ ริกะ อิชิกาวะ, ฮิโตมิ โยชิซาวะ, โนโซมิ สึจิ และไอ คาโงะ
วันที่ 17 พฤษภาคม มอร์นิงมูซูเมะได้เปิดตัวซิงเกิลที่ 9 "แฮปปีซัมเมอร์เวดดิง" ซึ่งเป็นเพลงเปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 4 และเป็นซิงเกิลสุดท้ายของซายากะ อิจิอิ ในฐานะสมาชิก
ซิงเกิลที่ 10 "ไอวิช" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 กันยายน ซิงเกิลนี้ได้อันดับ 1 ของชาร์ต
ส่วนซิงเกิลที่ 11 "เร็นไอ เรโวลูชัน 21" วางจำหน่ายวันที่ 13 ธันวาคม เป็นซิงเกิลสุดท้ายของยูโกะ นากาซาวะ ในฐานะสมาชิก
วันที่ 31 มกราคม 2001 มอร์นิงมูซูเมะเปิดตัวผลงานอัลบั้มรวมเพลงชุดแรกที่มีชื่อว่า "เบสท์! มอร์นิงมูซูเมะ 1" ซึ่งอัลบั้มชุดนี้ได้เพิ่มเพลงใหม่ที่มีชื่อว่า "เซย์เยห์! ~มตโตะ มิราเคิลไนท์~" อีก 1 เพลง
วันที่ 15 เมษายน ยูโกะ นากาซาวะ สมาชิกรุ่นก่อตั้งและหัวหน้าคนแรก ได้สำเร็จการศึกษาจากมอร์นิงมูซูเมะ เพื่อทุ่มเทให้กับงานศิลปินเดี่ยว เป็นผลให้คาโอริ อีดะ รับตำแหน่งหัวหน้าต่อจากนากาซาวะ ส่วนเค ยาซูดะ ได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าคนแรก
วันที่ 26 สิงหาคม มอร์นิงมูซูเมะก็ได้ต้อนรับสมาชิกใหม่อีก 4 คนในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 5 ที่ผ่านการคัดเลือกในโครงการ "เลิฟออดิชัน 21" ซึ่งได้แก่ ไอ ทากาฮาชิ, อาซามิ คนโนะ, มาโกโตะ โองาวะ และริสะ นีงากิ โดยเพลงซิงเกิลเปิดตัวของสมาชิกรุ่นที่ 5 นั่นคือเพลงซิงเกิลที่ 13 "มิสเตอร์มูนไลท์ ~ไอโนะ บิกแบนด์~" ซึ่งวางจำหน่ายวันที่ 31 ตุลาคมของปีเดียวกัน
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2002 ซิงเกิลที่ 14 "โซวดะ! เวียอะไลฟ" ได้เปิดตัวออกมา เพลงนี้เป็นเพลงที่มีการรวมแนวดนตรีที่หลากหลายให้เข้ามาอยู่ในเพลงเพลงเดียว โดยเพลงนี้ก็ได้อันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
วันที่ 27 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายอัลบั้มชุดที่ 4 "โฟร์ธ อิกิมัสโชอิ!"
ซิงเกิลที่ 15 "ดูอิท! นาว" ที่วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม โดยซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลสุดท้ายของมากิ โกโตในฐานะสมาชิก และต่อมาซิงเกิลที่ 16 "โคโกะนิอิรูเซ!" วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ซึ่งซิงเกิลนี้ได้ขึ้นอันดับ 1 ของโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์
วันที่ 19 มกราคม 2003 มีการเปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 6 ของมอร์นิงมูซูเมะที่ผ่านการคัดเลือกจากโครงการ "เลิฟออดิชัน 2002" ได้แก่ เอริ คาเมอิ, ซายูมิ มิจิชิเงะ และเรนะ ทานากะ ส่วนมิกิ ฟูจิโมโตะ ศิลปินเดี่ยวในเฮลโล! โปรเจกต์ที่เคยตกรอบในโครงการ "สึอิกะออดิชัน ครั้งที่ 3" สึงกุได้ดึงตัวเธอมาร่วมงานกับมอร์นิงมูซูเมะในฐานะสมาชิกรุ่นที่ 6 ด้วย
วันที่ 26 มีนาคม มอร์นิงมูซูเมะได้ออกอัลบั้มที่ 5 โดยใช้ชื่อว่า "นัมเบอร์ไฟฟ์"
วันที่ 23 เมษายน ซิงเกิลที่ 18 "แอสฟอร์วันเดย์" ได้นำมาวางจำหน่าย โดยซิงเกิลนี้ได้อันดับ 1 ในโอริคอนชาร์ตประจำสัปดาห์ รวมถึงเป็นซิงเกิลสุดท้ายของเค ยาซูดะในฐานะสมาชิกด้วย
วันที่ 30 กรกฎาคม ซิงเกิลที่ 19 "ชาบอนดามะ" ได้วางจำหน่าย โดยซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลเปิดตัวสมาชิกรุ่นที่ 6
ต่อมา มอร์นิงมูซูเมะได้ถูกแบ่งเป็น 2 กลุ่ม เพื่อที่จะไปทำการแสดงในเมืองอื่น นั่นคือ "มอร์นิงมูซูเมะ ซากูระกูมิ" และ มอร์นิงมูซูเมะ โอโตเมะกูมิ
วันที่ 6 พฤศจิกายน มอร์นิงมูซูเมะได้วางจำหน่ายเพลงซิงเกิลที่ 20 "โกเกิร์ล ~โคอิโนะ วิคทอรี~"