cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การค้าประเวณี
ลักษณะทางการหาเลี้ยงชีพ
ส่วนที่ว่า "ค้าประเวณี" นั้นหมายความว่า หญิงใช้อวัยวะของตนเสมือนสินค้า รับจ้างปลดเปลื้องความใคร่ให้แก่ลูกค้าด้วยการร่วมประเวณีด้วย ถ้าเป็นแต่นวดให้ผู้ชาย เช่น หญิงตามสถานอาบอบนวด โดยมิได้กระทำชำเรา แม้จะได้กระทำการบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรื่องทางเพศอยู่บ้าง ก็มิได้ชื่อว่าเป็นหญิงโสเภณี
วิธีการค้าประเวณี
โสเภณีในปัจจุบันมีรูปแบบการติดต่องานดังนี้
สำหรับการแสดงภาพยนตร์ลามกนั้น ถึงแม้ว่าผู้แสดงจะมีรายได้จากกิจกรรมทางเพศ และเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจในบางวัฒนธรรม เช่นเดียวกับการค้าประเวณี แต่หากไม่ได้มีการขายบริการทางเพศให้กับบุคคลทั่วไป หรือไม่ได้ขายสิทธิในการร่วมแสดงหนังให้กับบุคคลอื่นใด ก็อาจไม่ถูกถือว่าเป็นการค้าประเวณี อย่างไรก็ตาม ในหนังโป๊บางเรื่องอาจมีการใช้บุคคลที่เป็นโสเภณี หรือบุคคลซึ่งเคยเป็นโสเภณี มาเป็นผู้แสดง
กฎหมาย
ในหลายประเทศ การขายและการซื้อบริการทางเพศถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย แต่กิจการอย่างอื่นที่เกี่ยวข้องถือว่าถูกกฎหมาย รวมทั้งการเรียกเก็บเงินจากผู้ให้บริการ การทำงานในสถานบริการทางเพศ ในประเทศมุสลิมบางประเทศ มีการลงโทษประหารชีวิตสำหรับผู้ให้บริการทางเพศ
ในประเทศเนเธอร์แลนด์ การค้าประเวณี หรือการเป็นเจ้าของสถานขายบริการถือเป็นอาชีพที่ต้องเสียภาษี โดยมีกฎหมายให้ผู้ขายบริการต้องมีอายุอย่างน้อย 18 ปี กฎหมายในเรื่องของโสเภณีในเยอรมนี นิวซีแลนด์ และ สวิตเซอร์แลนด์ มีลักษณะใกล้เคียงกับเนเธอร์แลนด์ ในสหรัฐอเมริกา มี 48 รัฐที่การขายบริการทางเพศถือเป็นเรื่องผิดกฎหมายโดยถือเป็นคดีแพ่ง ยกเว้นรัฐเนวาดา (ที่ตั้งของเมืองลาสเวกัส) และรัฐโรดไอแลนด์ ที่การขายบริการไม่ผิดกฎหมาย แต่การขายตามริมถนน หรือการเปิดสถานบริการถือว่าผิดกฎหมาย
ในประเทศไทย การค้าประเวณีเป็นเรื่องผิดกฎหมาย แต่อย่างไรก็ตามเป็นเรื่องที่ยอมให้ในสังคมไทยบางส่วน เช่นเดียวกับหลายประเทศในทวีปเอเชีย การเปิดสถานบริการอาบอบนวดในประเทศไทย ถูกจัดให้อยู่ในส่วนของสถานบริการทั่วไป ซึ่งไม่ผิดกฎหมาย โดยการขายบริการทางเพศของผู้ให้บริการถือเป็นการตกลงกันเองระหว่างผู้ขายและผู้ซื้อ ถือเป็นความเข้าใจกันว่าไม่เกี่ยวข้องกับทางสถานบริการ โดยประมาณว่ามีผู้ขายบริการทางเพศในประเทศไทยมีประมาณ 130,000 คนในประเทศไทยรวมทั้งเพศชายและเพศหญิง
กฎหมายการซื้อและการขายบริการทางเพศมีการแตกต่างกันในหลายประเทศ เช่น ในประเทศสวีเดน การขายบริการทางเพศไม่ผิดกฎหมาย ในขณะที่การซื้อบริการทางเพศถือเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมายสวีเดน (Brottsbalken "Criminal Code" 1962:700, 6 kap, 11 §) ในประเทศเนเธอร์แลนด์ ผู้ซื้อบริการและผู้จัดการจะถือว่าผิดกฎหมาย ถ้าผู้ขายบริการอายุระหว่าง 16-18 ปี และถ้าผู้ขายอายุต่ำกว่า 16 ปีการขายบริการจะผิดกฎหมาย
การท่องเที่ยว
การท่องเที่ยวเพื่อการหาซื้อบริการทางเพศ หรือที่นิยมเรียกว่า "เซ็กส์ทัวร์" (sex tourism) เป็นที่นิยมในหลายประเทศที่มีการห้ามการซื้อบริการทางเพศ หรือการมีเพศสัมพันธ์กับเด็ก ประเทศที่เป็นจุดท่องเที่ยวส่วนมากเป็นประเทศที่กำลังพัฒนา ได้แก่ ประเทศไทย ประเทศเวียดนาม ประเทศเม็กซิโก ประเทศจีน ประเทศลาว ประเทศคิวบา และ ประเทศบราซิล โดยประเทศต่าง ๆ ได้ตระหนักถึงปัญหาทางสังคมที่เกิดขึ้น และพยายามที่จะลดปัญหา และลดการบริการที่เกี่ยวข้องกับท่องเที่ยวทางเพศ
ปัจจุบัน ประเทศตะวันตกได้พยายามออกกฎหมายสำหรับบุคคลในประเทศที่ไปซื้อบริการทางเพศจากประเทศอื่น โดยพยายามตั้งกฎหมายและบทลงโทษ แต่อย่างไรก็ตามกฎหมายเหล่านี้มักไม่สามารถลงโทษได้
อึง ฮวด
อึง ฮวด (អ៊ឹង ហួត; 1 มกราคม พ.ศ. 2480) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชาและเป็นนายกรัฐมนตรีของราชอาณาจักรกัมพูชาระหว่าง พ.ศ. 2540 – 2541
อึง ฮวดย้ายไปออสเตรเลียในช่วงต้นปี พ.ศ. 2513 ในขณะที่สงครามกลางเมืองของกัมพูชากำลังเริ่ม เขาตั้งรกรากอยู่ในเมลเบิร์น และประกาศตัวเองเป็นผู้นำของคณะกรรมการชาวกัมพูชาที่อาศัยอยู่ในต่างประเทศ เขาเดินทางกลับไปที่ประเทศกัมพูชาในช่วงปี พ.ศ. 2533 ในขณะที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ล่มสลาย และเขาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในพรรคฟุนซินเปก เขาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการศึกษา และในปี พ.ศ. 2537 เขาก็ลาออกจากตำแหน่ง เพื่อที่จะเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศ
ในเดือนกรกฎาคมปี พ.ศ. 2540 หัวหน้าพรรคฟุนซินเปก เจ้านโรดม รณฤทธิ์ ถูกปลดจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ฮุน เซน หัวหน้าพรรคประชาชนกัมพูชาคู่แข่งทางการเมืองของพรรคฟุนซินเปก จึงได้เชิญอึง ฮวด ให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทนนโรดม รณฤทธิ์ ในตอนแรก แต่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุปฏิเสธที่จะยอมรับ อย่างไรก็ตามในที่สุดอึง ฮวดก็ได้เป็นนายกรัฐมนตรีในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2540 หลังจากได้รับการเลือกตั้งโดยรัฐสภา สมาชิกพรรคฟุนซินเปกหลายคนกล่าวว่า อึง ฮวด เป็นหุ่นเชิดจึงบีบบังคับให้อึงฮวดลาออกจากตำแหน่ง และออกจากพรรคฟุนซินเปกไปในที่สุด
ปลากัดอมไข่สงขลา
ปลากัดอมไข่สงขลา หรือ ปลากัดสงขลา หรือ ปลากัดฟีร็อกซ์ ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
จัดเป็นปลากัดประเภทปลากัดอมไข่ชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย โดยพบครั้งแรกจากการสำรวจที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา พบในแหล่งน้ำที่มีกระแสน้ำไหลบนภูเขาอาศัยบริเวณรากไม้หรือใบไม้ใกล้ฝั่ง ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 6.3 เซนติเมตร (2.5 นิ้ว)ปลาตัวผู้จะไม่ก่อหวอดแต่จะอมไข่ไว้ในปากจนฟักเป็นตัว ทั้งนี้เชื่อว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ คือ ลำธารที่น้ำไหลเชี่ยวแรงบนภูเขา พบกระจายอยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำบนภูเขาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทย พบได้เฉพาะภาคใต้เท่านั้น และพบได้เรื่อยไปในแหลมมลายูจนถึงรัฐปีนังในมาเลเซีย
เป็นปลาที่หาได้ยากและใกล้จะสูญพันธุ์ โดยถูกลุกลํ้าพื้นที่ จนทำให้(ปลากัดอมไข่)หาดูได้ยากนัก
โดยที่คำว่า ferox เป็นภาษาละติน หมายถึง "โหดเหี้ยม" หรือ "ป่าเถื่อน"
การค้าประเวณี
การค้าประเวณีในประเทศไทย
ถือกำเนิดขึ้นมาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16-17 โดยไม่ได้ถูกนำเข้ามาจากชาติตะวันตกตามเรื่องเล่ากัน การค้าประเวณีในไทยเริ่มเป็นที่แพร่หลายกับชาวตะวันตก ในช่วงที่มีการติดต่อความสัมพันธ์ระหว่างประเทศกับชาวตะวันตก มีหลักฐานเป็นศัพท์ในสมัย สมเด็จพระนารายณ์มหาราช เรียกว่า รับจ้างทำชำเราแก่บุรุษ ต่อมาในสมัยรัตนโกสินทร์ ใน ประมวลกฎหมายตรา 3 ดวง – บทพระไอยการลักษณะผัวเมีย มีการบัญญัติผู้ค้าประเวณีว่า หญิงนครโสเภณี และสมัยสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีสถานประกอบการเรียกว่า โรงหญิงนครโสเภณี โดยทั่วไปมีโคมสีเขียวตั้งข้างหน้า จึงเรียกกันว่า สำนักโคมเขียว ทั้งนี้ก่อนปี พ.ศ. 2499 การค้าประเวณีไม่ถือว่า ผิดกฎหมาย แต่เริ่ม พระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 กำหนดว่าการค้าประเวณีเป็นความผิดอย่างชัดเจน แต่ในสังคมยุคใหม่เริ่มแพร่หลายมากขึ้นในช่วงสงครามเวียดนาม โดยในช่วงนั้นการค้าประเวณีจะเป็นการลักลอบค้าประเวณี และปัจจุบันธุรกิจค้าประเวณีในประเทศไทยเป็นธุรกิจแอบแฝง
ผลสืบเนื่องต่อสังคม
หญิงนครโสเภณีมีความสำคัญต่อสังคมอยู่ไม่น้อย โดยให้ทั้งประโยชน์และโทษ
ประโยชน์
หญิงนครโสเภณีได้ชื่อว่าเป็นผู้ผดุงศีลธรรมและมนุษยธรรมของสังคม กล่าวคือ หญิงพวกนี้เป็นผู้ระบายความต้องการทางเพศของผู้ชายทั้งหลาย เป็นการป้องกันหรืออย่างน้อยก็ลดจำนวนคดีเกี่ยวกับเพศ เช่น ฉุดคร่าอนาจาร ข่มขืน กระทำชำเรา กับทั้งเป็นการช่วยผดุงความบริสุทธิ์ให้แก่ครอบครัวประชาชนมิให้มีการลักลอบซ่องเสพด้วยการทำชู้ จึงมีผู้เปรียบหญิงนครโสเภณีว่าเป็นป้อมปราการสำหรับป้องกันเกียรติศักดิ์ของครอบครัวอื่น ๆ มิให้มัวหมอง และสดุดีพวกเธอว่าเป็นผู้เสียสละอุทิศร่างกายและชื่อเสียงเพื่อสาธารณประโยชน์ ออกัสตินแห่งฮิปโป นักบุญผู้หนึ่งแห่งคริสต์ศาสนา กล่าวว่า ถ้าถอนหญิงนครโสเภณีไปจากสังคมเมื่อใดก็เท่ากับหว่านพืชแห่งตัณหาให้เต็มไปหมดทั้งโลก สรุปว่า หญิงนครโสเภณีเปรียบเสมือนท่อระบายน้ำโสโครกหรือผู้เก็บกวาดสิ่งปฏิกูล ทำให้สังคมสะอาดน่าอยู่เสมอ
นอกจากนั้น หญิงนครโสเภณียังเป็นเครื่องกลั่นกรองการแต่งงานของคู่สมรสได้อีกด้วย กลั่นกรองในแง่ที่ว่า ผู้ชายมีทางระบายความต้องการทางเพศของตนกับหญิงนครโสเภณี เป็นการช่วยให้เขาชะลอการแต่งงานไปได้ในเมื่อฐานะของเขายังไม่พร้อมที่จะสมรส การสมรสจึงเป็นไปด้วยความรอบคอบ ความพร้อม และความเหมาะสม ทำให้ชีวิตครอบครัวราบรื่นมั่นคง ไม่ใช่สมรสเพราะการรุนของตัณหา ซึ่งอาจทำให้ชีวิตสมรสสลายในภายหลังได้ง่าย อนึ่ง ยังช่วยผ่อนคลายความต้องการของชายที่สมรสแล้ว แต่คู่สมรสมีรสนิยมทางเพศไม่ตรงกัน เป็นการรักษาชีวิตสมรสของสามีภริยาคู่นั้นให้ดำรงราบรื่นอยู่ได้
โทษ
หญิงนครโสเภณีเป็นสิ่งที่ให้โทษอย่างมาก ประการแรก คือ ทำให้มีสถานค้าประเวณีคอยรับซื้อเด็กหญิงมาบังคับเป็นโสเภณี ซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังและดาษดื่นอยู่เวลานี้ ทำให้มีคดีฉุดคร่าล่อลวงหญิงมาขายตามสถานดังกล่าว และทำให้มีบุคคลประเภทแมงดาเป็นกาฝากของสังคม รวมตลอดทั้งนักเลงคอยก่อความไม่สงบทำผิดกฎหมายอยู่เสมอ
ประการต่อมา คือ ทางด้านตัวหญิงนครโสเภณีเองก็มักจะจุ้นจ้าน เตร็ดเตร่หาลูกค้า เป็นตัวอย่างที่ไม่ได้แก่กุลสตรีทั้งหลาย หญิงพวกนี้แม้จะเลิกอาชีพโสเภณีมามีครอบครัวก็ไม่สามารถจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนที่ดีได้ และยังเป็นแม่พิมพ์ที่เลวของลูกต่อไปด้วย
ประการสำคัญ คือ การแพร่เชื้อกามโรคซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ที่ทุกสังคมปราบกันไม่รู้จักจบสิ้น ตราบเท่าที่ยังมีหญิงนครโสเภณีอยู่ในสังคม ผลตามมาก็คือนอกจากจะทำให้ประชากรเป็นกามโรคซึ่งจะต้องใช้จ่ายเงินในการเยียวยารักษามากมายแล้ว ยังทำให้เด็กที่เกิดจากพ่อแม่ที่เป็นกามโรคเป็นเด็กไม่แข็งแรง บางรายแขนด้วน ตาบอด ตาเหล่ หรือปากแหว่ง ซึ่งก็เป็นผลมาจากเชื้อกามโรคเป็นส่วนใหญ่ หาใช่เคราะห์กรรมบันดาลไม่ เมื่อเป็นเช่นนี้ ประชากรของประเทศก็ขาดด้อยคุณภาพ
ปัญหาที่ตามมาอีกประการหนึ่ง คือ การทำแท้งและลูกกำพร้า ด้วยเหตุที่ว่าหญิงพวกนี้คิดแต่จะหาเงิน ไม่มีความปรารถนาจะได้บุตร เมื่อเกิดมีครรภ์ขึ้นมาก็หาทางทำแท้ง ซึ่งเป็นอันตรายต่อตัวหญิงนั้นเอง กับทั้งยังเป็นการผิดกฎหมายและศีลธรรมด้วย รายที่ไม่ทำแท้งหรือทำแท้งไม่สำเร็จ เด็กก็เกิดมา ทำให้มีคดีฆาตกรรมเด็กและคดีทอดทิ้งเด็ก เป็นภาระแก่สังคมที่ต้องรับเด็กเหล่านี้มาเลี้ยงเป็นเด็กกำพร้าเป็นจำนวนหลายร้อยหลายพัน และเด็กเหล่านี้จะเติบใหญ่ขึ้นมาด้วยร่างกายและมันสมองที่มีคุณภาพนั้นยากที่จะหวังได้
ราชบัณฑิตยสถานแห่งประเทศไทยจึง "...สรุปว่า หญิงโสเภณีมีส่วนดีน้อย แต่ส่วนเสียมาก"
เพราะเหตุดังกล่าว สังคมทุกประเทศจึงมีความรังเกียจสถาบันโสเภณี และมีความปรารถนาจะขจัดสถาบันอันเสื่อมโทรมนี้ไปให้พ้นจากสังคมของตน เช่น ประเทศฝรั่งเศสเคยออกกฎหมายปิดโรงโสเภณี ประเทศอังกฤษก็เคยออกกฎหมายเอาโทษหนักแก่ผู้ที่ประพฤติตนเป็นโสเภณี แต่ก็ไม่สามารถกำจัดโสเภณีออกไปจากสังคมของตนได้ เข้าทำนอง "ยิ่งห้ามยิ่งยุ" เพราะไม่ปรากฏว่าจำนวนหญิงโสเภณีลดลงเลย แต่กลับพบว่ามีหญิงโสเภณีเถื่อนเกลื่อนกล่นเต็มเมืองไปหมด เป็นผลทำให้ควบคุมยากมากขึ้นไปอีก
เมื่อไม่อาจกำจัดหญิงนครโสเภณีโดยวิธีเด็ดขาดดังกล่าวแล้ว หลายประเทศจึงหันมาให้วิธีประนีประนอมหรือปราบปรามด้วยอุบาย เช่น เอาผิดแก่ผู้มีการกระทำอันเป็นโสเภณี ชายแมงดา หรือผู้ชักจูงหญิงมาเป็นโสเภณี ในขณะเดียวกันก็ให้การศึกษาเรื่องเพศสัมพันธ์แก่ประชาชน หาทางลดความรู้สึกทางเพศให้แก่ประชาชนด้วยการส่งเสริมให้เล่นกีฬา ออกกำลังกาย เป็นต้น
โสเภณีในสังคมสัตว์
มีปรากฏในงานวิจัยว่าในสังคมสัตว์ก็มีการแลกเปลี่ยนโดยสัตว์เพศเมียอาจเสนอการตอบแทนเป็นพิเศษกับสัตว์เพศผู้ที่ให้บริการบางอย่างกับเพศเมียก่อนหน้าการผสมพันธุ์
สื่อที่นิยม
ในละคร กรงกรรม ได้สร้างเนื้อเรื่องละครเกี่ยวข้องกับโสเภณี
ในเกมชุด Grand Theft Auto ตั้งแต่ภาคแซนแอนเดรียส์เป็นต้นมา มีระบบที่ผู้เล่นสามารถซื้อบริการโสเภณีในเกมได้
เทียนจิน
เทียนจินปกครองแบบนครที่อยู่ภายใต้การบริหารโดยตรงของรัฐบาลกลางสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเทศบาลนครเป็นเขตการปกครองที่มีระดับเทียบเท่ากับมณฑล อาณาเขตของเทียนจินถูกล้อมรอบโดยมณฑลเหอเป่ย์ทั้งทางทิศเหนือ ทิศตะวันตก และทิศใต้ ติดต่อกับปักกิ่งทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และติดต่อกับทะเลปั๋วไห่ทางทิศตะวันออก ในแง่ของจำนวนประชากรเฉพาะในเขตเมือง เทียนจินเป็นนครที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของประเทศจีน รองจากเซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง และกว่างโจว ส่วนในแง่จำนวนประชากรตามเขตเทศบาลนคร จะอยู่ในอันดับที่ 5 ของประเทศ เทียนจินเป็นส่วนหนึ่งของขอบเศรษฐกิจปั๋วไห่ (Bohai Economic Rim)
เมืองเทียนจินและกำแพงเมืองสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1404 ต่อมาหลังจากที่เปิดให้มีการค้าต่างประเทศในปี ค.ศ. 1860 เทียนจินได้กลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญและเป็นประตูสู่ปักกิ่ง ในเวลานั้น มีการก่อสร้างอาคารและคฤหาสน์ที่มีสถาปัตยกรรมแบบยุโรปจำนวนมาก ซึ่งหลายแห่งก็ได้รับการบำรุงรักษามาจนถึงปัจจุบัน หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน เทียนจินประสบกับภาวะเศรษฐกิจตกต่ำอันเนื่องมาจากนโยบายของรัฐบาลกลาง อีกทั้งมาจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในถังชาน ซึ่งเป็นเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือของเทียนจิน แต่ก็ได้รับการฟื้นฟูในทศวรรษ 1990 ปัจจุบัน เทียนจินเป็นนครที่มีศูนย์กลางสองแห่ง ได้แก่ ศูนย์กลางแห่งที่หนึ่งอยู่ในเขตเมือง (รวมถึงเมืองเก่าด้วย) ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไห่ ซึ่งเป็นแม่น้ำที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำหวงและแม่น้ำแยงซีผ่านทางคลองใหญ่ และศูนย์กลางแห่งที่สองคือ เขตปินไห่ เป็นพื้นที่เมืองใหม่ที่ตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลปั๋วไห่ ซึ่งอยู่ทางตะวันออกของเมืองเก่า ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 ย่านการเงินยฺหวีเจียพู่ของเทียนจินกลายเป็นที่รู้จักในนาม แมนฮัตตันของจีน
ภูมิศาสตร์
พื้นที่เมืองของเทียนจินตั้งอยู่ตามแม่น้ำไห่เหอ (Hai He River) ท่าเรือที่อยู่ห่างไกลตั้งอยู่บนอ่าวป๋อไห่ (Bohai Gulf) บนมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลนครเมียนจินมีพรมแดนติดต่อกับเหอเป่ย ไปทางเหนือ ใต้ และ ตะวันตก ติดต่อกับเทศบาลนครปักกิ่งในส่วนเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และติดต่อกับอ่าวป๋อไห่ไปทางตะวันออก
เศรษฐกิจ
เทียนจิน นอกจากจัดเป็นเมืองท่าที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศจีนท่าเรือเทียนจินมีสินค้าเข้าออกราว 160 ล้านตัน โดยสินค้าที่ผ่านท่าเรือแห่งนี้กว่า 80% เป็นถ่านหิน แร่ธาตุ และผลิตภัณฑ์น้ำมัน จึงนับเป็นศูนย์ท่าเรือใหญ่ริมทะเลป๋อไห่ทางภาคเหนือของประเทศ ยังเป็นเมืองอุตสาหกรรมที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางทางการค้า การขนส่งการสื่อสารที่สำคัญของจีนตอนเหนือ มีชายฝั่งทะเลยาว 133 กม.ทางฝั่งตะวันออก อุดมด้วยทรัพยากรทางทะเล และยังเป็นเขตเมืองท่าและฐานอุตสาหกรรมทางทะเลที่สำคัญของประเทศ โดยเฉพาะอุตสาหกรรมปิโตรเคมีในมหาสมุทร
วัฒนธรรม
สภาพภายในเมืองยังมีสถาปัตยกรรมแบบตะวันตกปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไป ซึ่งตกค้างมาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 19 ในยุคล่าอาณานิคม
แฟลนเดอส์
ฟลานเดอร์ (Vlaanderen, ) ในความหมายปัจจุบันหมายถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของเบลเยียม ซึ่งใช้ภาษาดัตช์ (หรือฟลามส์) ในทางประวัติศาสตร์ ฟลานเดอร์เป็นพื้นที่ ครอบคลุมบางส่วนของประเทศเบลเยียม ฝรั่งเศส และเนเธอร์แลนด์ ในทางการปกครอง ฟลานเดอร์ประกอบด้วยชุมชนฟลามส์และเขตฟลามส์
ความหมายในเบลเยียม
คำว่า ฟลานเดอร์ มีหลายความหมาย
อินฟันตามาร์การีตา ดัชเชสแห่งโซเรีย
อินฟันตามาร์การีตา ดัชเชสแห่งโซเรีย (Her Royal Highness Infanta Margarita, Duchess of Soria) พระธิดาพระองค์ที่ 3 ในอินฟันเตฆวน เคานต์แห่งบาร์เซโลนา กับเจ้าหญิงมารีอาเดลัสเมร์เตสแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง เป็นพระขนิษฐาในสมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 แห่งสเปน และ อินฟันตาปีลาร์ ดัชเชสแห่งบาดาโคซ เป็นพระปิตุฉาในสมเด็จพระราชาธิบดีเฟลีเปที่ 6 แห่งสเปน อินฟันตากริสตีนาแห่งสเปน อินฟันตาเอเลนา ดัชเชสแห่งลูโก พระองค์มีพระอิสริยยศเมื่อแรกประสูติว่า อินฟันตาแห่งสเปน ภายหลังทรงเสกสมรสกับ คาลอส ซูริตา ดยุกแห่งโซเรีย พระองค์จึงดำรงพระอิสริยยศเป็น ดัชเชสแห่งโซเรีย ดังพระสวามี มีพระบุตร 2 คน
โตนี นาดาล
อันโตเนียว "โตนี" นาดาล โอมาร์ (Antonio "Toni" Nadal Homar) เกิดวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1961 ที่มานากอร์ มาจอร์กา เป็นผู้ฝึกสอนเทนนิสชาวสเปน รวมถึงเป็นทั้งลุงและผู้ฝึกสอนเทนนิสให้แก่ราฟาเอล นาดาล
รูปแบบการฝึกสอน
โตนีได้ทำการฝึกราฟาเอลในสนามกับลูกเทนนิสที่คุณภาพไม่ค่อยดี เพียงเพื่อสอนราฟาเอลว่าชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ไม่ได้เกี่ยวกับมาตรฐานของสนาม, ตาข่าย, แสง หรือลูกเบสบอล หากแต่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจตคติ, วินัย และทัศนคติ โตนีสอนให้รู้จักถึงการถ่อมตัว, มีอารมณ์ที่มั่นคง, ไม่เพ้อฝัน และมีความเพียรพยายาม โดยเขาได้ปลูกฝังค่านิยมและคุณลักษณะเหล่านี้ให้แก่ราฟาเอล ปรัชญาของเขาคือการฝึกฝนอย่างหนักและรู้จักปรับปรุงอยู่เสมอ<ref name="zimbio" / โตนีพยายามที่จะพัฒนาความประพฤติของราฟาเอลเพราะเขารู้ว่ามันช่วยสร้างผลกระทบต่อผลลัพธ์และแรงจูงใจได้อย่างลึกซึ้ง
ดอน คิง
ดอน คิง (Don King) มีชื่อเต็มว่า โดนัลด์ ดอน คิง (Donald Don King) เกิดเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1931 ที่เมืองคลีฟแลนด์ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา เมื่อตอนอายุ 14 เคยติดคุกข้อหาฆ่าคนตายมาแล้ว ดอน คิง เริ่มอาชีพในวงการมวยด้วยการเป็นผู้จัดการให้กับ เออร์นี่ เชฟเวอร์ นักมวยรุ่นเฮฟวี่เวท และเริ่มมีชื่อเสียงจากการเป็นโปรโมเตอร์ผู้จัดศึก "The Rumble in the Jungle" ในปี ค.ศ. 1974 ที่กรุงกินชาซา ประเทศซาอีร์ ซึ่งเป็นการป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกในรุ่นเฮฟวี่เวทระหว่าง จอร์จ โฟร์แมน กับ มูฮัมหมัด อาลี ซึ่งมวยคู่นี้ได้สร้างปรากฏการณ์หลายอย่างให้เกิดขึ้นในโลกด้วย ไม่เพียงแต่เป็นการแข่งขันกีฬาธรรมดา แต่ยังมีนัยแฝงทางการเมืองรวมอยู่ด้วย เนื่องจากขณะนั้นกระแสทางการเมืองทั่วโลกกำลังต่อต้านชนชาติผิวสี แต่การที่ดอน คิง กล้าเข้าไปจัดมวยชิงแชมป์โลกถึงใจกลางทวีปแอฟริกา นับเป็นการท้าทายอย่างยิ่ง และมวยคู่นี้จบลงที่อาลีเป็นฝ่ายชนะน็อกไปในยกที่ 8 ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกสมัยที่ 2 ทั้ง ๆ ที่เกมการชกก่อนหน้านั้นเป็นไปอย่างชนิดที่อาลีเป็นรองสุดกู่ ท่ามกลางเสียงครหาว่าผู้จัดเจตนาขึงเชือกกั้นเวทีให้หย่อน เพื่อที่จะให้อาลีพยายามโยกหลบหมัดของโฟร์แมนได้สะดวก อีกทั้งฝ่ายโฟร์แมนเองก็ได้บอกภายหลังการชกว่า ตนถูกเอาเปรียบแทบทุกอย่าง
ในทศวรรษที่ 80 และ 90 เรียกได้ว่าเป็นยุคทองของ ดอน คิง เมื่อยอดนักมวยของโลกหลายต่อหลายคนทยอยเข้ามาอยู่ในสังกัด ไม่ว่าจะเป็น ซาลวาดอร์ ซานเชส, ไมค์ ไทสัน, โรแบร์โต้ ดูรัน, อเล็กซิส อาร์กูเอลโล่, ฮูลิโอ ซีซาร์ ชาเวซ, ริคาร์โด้ โลเปซ เป็นต้น พร้อมกันนั้น ดอน คิง ยังได้เปิด "ดอน คิง โปรโมชั่น" (Don King Promotion) บริษัทของตัวเองอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1970
ดอน คิง นับได้ว่าเป็นผู้สร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการมวยสหรัฐและวงการมวยโลกอย่างแท้จริง โดยเป็นผู้จุดกระแสสร้างสีสันให้กับการประกบคู่มวย โดยสร้างสีสันให้แก่การชก เช่น การโชว์แสงสีระหว่างหรือก่อนการชก การเปิดตัวนักมวย รวมทั้งยังนำเสนอแม้แต่ตัวเองด้วยผ่านการไว้ทรงผมที่ฟูฟองตั้งตรงตลอดเวลา อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และมักขึ้นไปแสดงตัวบนเวทีให้ผู้ชมให้เห็นกันเสมอ ๆ อีกทั้งยังเป็นผู้เริ่มการจัดศึกมวยโลกขึ้นที่ลาสเวกัส รัฐเนวาดา อีกด้วย เพื่อดึงดูดความน่าสนใจและดึงดูดนักเล่นพนันทั้งหลาย เนื่องจากก่อนหน้านั้นศูนย์กลางของวงการมวยโลกและมวยสหรัฐจะอยู่ที่สนามเมดิสัน สแควร์ การ์เด้น ในมหานครนิวยอร์ก ดอน คิง ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของวงการมวยโลก เป็นผู้ที่เชื่อว่ามีอิทธิพลเหนือสถาบันมวยใด ๆ โดยมีกลุ่มมาเฟียที่ลาสเวกัสให้การสนับสนุนอยู่  ถูกครหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการให้คะแนนที่ค้านสายตาผู้ชมหลายครั้ง ถูกฟ้องร้องดำเนินคดีทางศาลหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็รอดตัวมาได้ทุกครั้ง ปัจจุบันได้โอนถ่ายงานส่วนหนึ่งไปให้แก่ลูกชายคือ คาร์ล คิง เป็นผู้ดูแล
ในภาพยนตร์
และในปีเดียวกัน ดอน คิง ยังได้ปรากฏตัวสั้น ๆ ในภาพยนตร์เรื่อง The Devil's Advocate ที่แสดงนำโดย เคียนู รีฟส์ และอัล ปาชิโน ในฉากที่ปาชิโนพารีฟส์ไปชมการแข่งขันชกมวยของรอย โจนส์ จูเนียร์ ที่ ดอน คิง เป็นผู้จัด โดยแสดงเป็นตัวของตัวเอง
ราชอาณาจักรอารากอน
ราชอาณาจักรอารากอน (Reino de Aragón; Reino d'Aragón; Regne d'Aragó; Regnum Aragonum) เป็นราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ในบริเวณตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสเปนระหว่างปี ค.ศ. 1035 ถึงปี ค.ศ. 1707 โดยมีพระเจ้ารามิโรที่ 1 แห่งอารากอนแห่งราชวงศ์อารากอนเป็นกษัตริย์องค์แรก อาณาจักรอารากอนเป็นอาณาจักรแบบราชาธิปไตย อาณาบริเวณเป็นบริเวณเดียวกับแคว้นอารากอนในประเทศสเปนปัจจุบัน ราชอาณาจักรอารากอนเดิมเป็นส่วนหนึ่งของ “ราชบัลลังก์อารากอน” (Crown of Aragon) ซึ่งรวมทั้งราชอาณาจักรบาเลนเซียและราชรัฐกาตาลุญญา ซึ่งมีประมุขร่วมกัน
ราชอาณาจักรเดิมเป็นแคว้นฟิวดัลของชาวแฟรงก์รอบเมืองฆากาซึ่งรวมตัวกับราชอาณาจักรปัมโปลนาที่ต่อมาเป็นราชอาณาจักรนาวาร์ในปี ค.ศ. 925 แคว้นอารากอนแยกตัวจากราชอาณาจักรนาวาร์ในปี ค.ศ. 1035 และเลื่อนฐานะขึ้นเป็นอาณาจักรเต็มตัวโดยพระเจ้ารามิโรที่ 1 อาณาจักรอารากอนขยายตัวไปทางใต้ทางอูเอสกา ในปี ค.ศ. 1096 และต่อมาซาราโกซา ในปี ค.ศ. 1118 จนกระทั่งปี ค.ศ. 1285 พรมแดนทางใต้ที่สุดของอารากอนเป็นดินแดนจากมัวร์
พระเจ้าแผ่นดินแห่งอารากอนเป็นพระเจ้าแผ่นดินองค์แรกที่ทรงปกครองบริเวณอารากอนโดยตรงและทรงดำรงตำแหน่งพระเจ้าแผ่นดินแห่งบาเลนเซีย พระเจ้าแผ่นดินแห่งมาจอร์กา (ชั่วระยะหนึ่ง) เคานต์แห่งบาร์เซโลนา ลอร์ดแห่งมงเปอลีเย และดุ๊กแห่งเอเธนส์ (ชั่วระยะหนึ่ง) แต่ละตำแหน่งที่ได้มาหรือเสียไปก็เป็นการเพื่มหรือลดดินแดนภายใต้การปกครองในคริสต์ศตวรรษที่ 14 อำนาจของพระมหากษัตริย์แห่งอารากอนก็จำกัดลงเพียงบริเวณอารากอนเองตามข้อตกลง “สหภาพอารากอน” (Union of Aragon)
ราชบัลลังก์อารากอนถูกยุบเลิกโดยปริยายหลังจากการรวมกับราชบัลลังก์กัสติยา แต่หลังจากการรวมตัวอารากอนก็ยังรักษาอำนาจบางอย่างอยู่บ้างจนกระทั่งมาสิ้นสุดลงทั้งหมดตามพระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตา (Nueva Planta decrees) ที่ออกในปี ค.ศ. 1707
การถือกำเนิด
อารากอนเดิมทีเป็นเคานตีตามระบอบศักกดินาของราชวงศ์การอแล็งเฌียงซึ่งตั้งอยู่แถวเมืองฆากา ต่อมาในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 9 ได้กลายเป็นรัฐบริวารของราชอาณาจักรปัมโปลนา (ต่อมาคือราชอาณาจักรนาวาร์) ตระกูลของเคานต์แห่งอารากอนสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 922 เมื่อไร้ซึ่งทายาทเพศชาย
หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งนาวาร์ในปี ค.ศ. 1035 ราชอาณาจักรนาวาร์ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน คือ (1) ปัมโปลนาและดินแดนที่อยู่ห่างไกลออกไปตามแนวชายฝั่งและพื้นที่ทางตะวันตกของแคว้นบาสก์ (2) กัสติยา และ (3) โซบราเบ, ริบาร์โกร์ซา และอารากอน กอนโซลา พระโอรสของพระเจ้าซันโช ได้สืบทอดต่อโซบราเบและริบาร์โกร์ซา ขณะที่รามิโร บุตรชายนอกสมรสได้บริหารปกครองอารากอนภายใต้การปกครองของกอนซาโลอีกทีหนึ่ง แต่หลังจากนั้นไม่นานกอนซาโลถูกสังหาร ดินแดนทั้งหมดที่เป็นของพระองค์จึงตกเป็นของรามิโร พระอนุชานอกสมรสที่กลายเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนในทางพฤตินัยคนแรก แม้พระองค์จะไม่เคยได้ครองตำแหน่งนี้ อารากอนถูกจำกัดพื้นที่ด้วยเทือกเขาพีรินีและมีพรมแดนติดกับราชอาณาจักรนาวาร์ที่ทรงอำนาจที่สุดและไตฟาซาราโกซาที่มีความสำคัญ แต่จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นและความต้องการดินแดนมาเป็นที่อยู่อาศัยผลักดันให้ต้องขยายอาณาเขต แม้ว่าในช่วงแรกจะมีการทหารที่อ่อนแอ
หลังปราบพระเชษฐา พระเจ้าการ์ซิอา ซันเชซที่ 3 แห่งนาวาร์ ได้ รามิโรสร้างเอกราชให้อารากอนได้สำเร็จ พระโอรสของพระองค์ พระเจ้าซันโช รามิเรซ ที่ได้สืบทอดต่อราชอาณาจักรนาวาร์ด้วยเป็นคนแรกที่เรียกตนเองว่า "กษัตริย์ของชาวอารากอนและชาวปัมโปลนา"
การขยายอาณาเขต
จุดมุ่งหมายของพระเจ้ารามิโรที่ 1 ในการพิชิตพื้นที่ราบกลับคืนมาได้รับการสานต่อจากผู้สืบทอดตำแหน่งของพระองค์ทันที
พระเจ้าซันโช การ์เซสที่ 4 แห่งนาวาร์ถูกพระอนุชาของตนเองสังหารในปี ค.ศ. 1076 ชาวนาวาร์ไม่ต้องการได้คนที่ฆ่าพี่น้องมาบริหารปกครองจึงเลือกพระเจ้าซันโช รามิเรซแห่งอารากอนเป็นกษัตริย์ อันเป็นการรวมราชบัลลังก์ปัมโปลนาเข้ากับอารากอน ราชอาณาจักรนาวาร์ถูกแบ่งให้ราชอาณาจักรเลออน-กัสติยา และราชอาณาจักรอาณาจักรอารากอนซึ่งได้รับอาณาเขตสำคัญ หนึ่งในนั้นคือเมืองหลวงของนาวาร์ และขยายขนาดใหญ่ขึ้นสามเท่า แม้จะต้องแลกกับการยอมรับการครองอำนาจเหนือกว่าในทางทฤษฎีของเลออน-กัสติยา เพื่อฉลองการขยายอาณาเขต พระเจ้าซันโชได้ก่อตั้งเมืองฆากาขึ้น ขณะควบคุมพื้นที่สูงที่มีพรมแดนติดกันแม่น้ำเอโบรทางตอนเหนือ พระองค์ได้ทำการรุกรานหลายครั้ง โดยมีเป้าหมายหลักอยู่ที่ไตฟาซาราโกซา และได้พยายามขยายอาณาเขตไปทางพื้นที่ราบ โดยมีเป้าหมายหลักคือพื้นที่ราบที่อยู่ติดกับหุบเขาอารากอน, โซบราเบ และริบาโกร์ซา เพื่อชดเชยการขาดแคลนกำลังพลที่จำเป็นต้องใช้ในการขยายอาณาเขต พระองค์ได้พยายามนำเอากำลังพลมาจากทางใต้ของฝรั่งเศส การขยายดินแดนประสบความสำเร็จ โดยเฉพาะการพิชิตจุดยุทธศาสตร์อย่างเกราส์ในปี ค.ศ. 1083 และอาเยร์เบในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน ในปี ค.ศ. 1089 การปิดล้อมมอนซอนของอารากอนถูกขัดขวางโดยชุมชนทีตั้งอยู่ระหว่างแยย์ดากับอูเอสกา ในปี ค.ศ. 1091 อารากอนได้สร้างปราสาทเอลกัสเตยาร์ขึ้นมาบนพื้นที่ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างซาราโกซากับตูเดลา พระเจ้าซันโชทำการปิดล้อมเมืองอูเอสกาซึ่งเป็นเมืองสำคัญที่มีขนาดใหญ่กว่าฆากาและปัมโปลนา แต่ทรงสิ้นพระชนม์เสียก่อน ผู้ที่ขึ้นสืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ทันทีคือพระเจ้าเปโดร พระโอรส ที่กลับมาปิดล้อมเมืองต่อทันที
พระเจ้าเปโดรที่ 1 แห่งอารากอนพิชิตอูเอสกาได้เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1096 หลังปราบพระเจ้าอัลมุสตาอินที่ 2 แห่งไตฟาซาราโกซาได้ในสมรภูมิอัลกอรัซซึ่งต่อสู้กันเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายนของปีเดียวกันนั้น ในปี ค.ศ. 1101 ทรงยึดบาร์บัสโตรและซารีญเญนา และยึดตามารีเตเดลีเตราได้ในปี ค.ศ. 1104
ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้ประจันบาญ การยึดซาราโกซาได้ในปี ค.ศ. 1118 นำไปสู่การล่มสลายของราชอาณาจักรมัวร์ทั้งหมด พระเจ้าอัลฟอนโซประสบความล้มเหลวในชีวิตแต่งงานกับพระราชินีอูร์รากาแห่งเลออน ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน ตามพระประสงค์ของพระองค์ ทรงยกราชอาณาจักรของตนให้กับกลุ่มทหารสามกลุ่ม แต่ไม่มีใครคิดจะทำตามพระประสงค์นั้น ขุนนางอารากอนได้รวมตัวกันที่ฆากาและยอมรับรามิโร พระอนุชาของพระองค์เป็นกษัตริย์ ฝั่งนาวาร์ได้เลือกการ์ซิอา รามิเรซเป็นกษัตริย์ และแยกตัวออกมาเป็นราชอาณาจักรนาวาร์ ในตอนนั้นรามิโรดำรงตำแหน่งเป็นบิชอปแห่งโรดา-บาร์บัสโตร แต่ต้องมาครองบัลลังก์
ราชบัลลังก์อารากอน
ในปี ค.ศ. 1137 พระเจ้ารามิโรที่ 2 ผู้เป็นพระได้ตกลงหมั้นหมายเปโตรนิยาแห่งอารากอน พระธิดาเพียงคนเดียวของพระองค์ กับราโมน บารังเกที่ 4 แห่งบาร์เซโลนา พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน พระโอรสของทั้งคู่เป็นกษัตริย์คนแรกที่สืบทอดตำแหน่งเป็นทั้งกษัตริย์แห่งอารากอนและเคานต์แห่งบาร์เซโลนา และปกครองอาณาเขตที่ไม่ได้มีเพียงแคว้นอารากอนในปัจจุบัน แต่ยังรวมถึงกาตาลุญญา และมาจอร์กา, บาเลนเซีย, ซิซิลี, เนเปิลส์ และซาร์ดิเนียในเวลาต่อมา กษัตริย์แห่งอารากอนเป็นกษัตริย์โดยตรงของแคว้นอารากอน และยังครองตำแหน่งเป็นเคานต์แห่งโพรว็องส์, เคานต์แห่งบาร์เซโลนา, ลอร์ดแห่งมงเปอลีเย และดยุคแห่งเอเธนส์และเนโอปาเตรีย ซึ่งตำแหน่งเหล่านี้จะเปลี่ยนไปเมื่อทรงสูญเสียและพิชิตดินแดนได้ ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 พระราชอำนาจถูกจำกัดโดยสหภาพอารากอน
การรวมกันของราชบัลก์อารากอนและราชบัลลังก์กัสติยา และสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ราชบัลลังก์อารากอนกลายเป็นส่วนหนึ่งของการปกครองระบอบกษัตริย์ของสเปนหลังการรวมราชวงศ์กับกัสติยา ซึ่งถูกมองว่าเป็นการรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในทางพฤตินัยของราชอาณาจักรทั้งสองภายใต้พระมหากษัตริย์ส่วนกลาง ในปี ค.ศ. 1412 หลังการหมดสิ้นทายาทในปี ค.ศ. 1410 ของราชบาร์เซโลนาซึ่งปกครองราชบัลลังก์มาจนถึงช่วงเวลาดังกล่าว ผู้สรรหาของอารากอนได้เลือกเจ้าชายกัสติยา เฟร์นันโดแห่งอันเตกีรา เป็นผู้ครองบัลลังก์อารากอนที่ว่างอยู่ ท่ามกลางการต่อต้านอย่างรุนแรงจากชาวกาตาลัน พระเจ้าฆวนที่ 2 แห่งอารากอน หนึ่งในผู้สืบทอดตำแหน่งของพระเจ้าเฟร์นันโด จัดการกับการต่อต้านของชาวกาตาลันด้วยการจับเฟร์นันโด ทายาทแห่งกาตาลุญญา แต่งงานกับอีซาเบล รัชทายาทของพระเจ้าเอนริเกที่ 4 แห่งกัสติยา ในปี ค.ศ. 1479 เมื่อพระเจ้าฆวนที่ 2 สิ้นพระชนม์ ราชบัลลังก์อารากอนและราชบัลลังก์กัสตียาถูกรวมเข้าด้วยกันและกลายเป็นหัวใจหลักของประเทศสเปนในปัจจุบัน ทว่าต่อมาดินแดนของอารากอนตกเป็นของสภาและหน่วยงานอิสระด้านการบริหารปกครอง จนกระทั่งพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 แห่งสเปนประกาศใช้พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตาในช่วงปี ค.ศ. 1707 ถึง ค.ศ. 1715 หลังเกิดสงครามการสืบราชบัลลังก์สเปนซึ่งสุดท้ายก็ได้ข้อยุติ พระราชกฤษฎีกายุติราชอาณาจักรอารากอน, ราชอาณาจักรบาเลนเซีย, ราชอาณาจักรมาจอร์กา และราชรัฐกาตาลุญญา และรวมดินแดนดังกล่าวเข้ากับกัสติยาเพื่อสร้างราชอาณาจักรสเปนขึ้นมาอย่างเป็นทางการ พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตาฉบับใหม่ในปี ค.ศ. 1711 คืนสิทธิบางส่วนให้อารากอน เช่น สิทธิพลเมืองของชาวอารากอน แต่ยังคงการยุติอิสรภาพทางการเมืองของราชอาณาจักรไว้
ราชอาณาจักรอารากอนเดิมเหลือรอดอยู่ในฐานะหน่วยปกครองย่อยจนถึงปี ค.ศ. 1833 เมื่อดินแดนถูกแบ่งออกเป็นสามจังหวัด หลังการเสียชีวิตของฟรานซิสโก ฟรังโกในปี ค.ศ. 1982 อารากอนกลายเป็นหนึ่งในแคว้นปกครองตนเองของประเทศสเปน
ราชวงศ์ฆิเมเนซ
ราชอาณาจักรอารากอนเริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1035 ที่สถาปนาตนเป็นราชอาณาจักรอิสระ โดยมีปฐมกษัตริย์คือพระเจ้ารามิโรที่ 1 แห่งอารากอน พระโอรสนอกสมรสของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งปัมโปลนา พระมเหสีคนแรกของพระเจ้ารามิโรคือเอร์เมซินดาแห่งบิกอร์เร พระราชินีแห่งอารากอนคนแรก ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันห้าคน เอร์เมซินดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1049 กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับหญิงชื่อแอนเญ็ส ซึ่งอาจเป็นบุตรสาวของดยุคแห่งอากีแตน แต่ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระเจ้ารามิโรสิ้นพระชนม์ที่สมรภูมิเกราส์ในปี ค.ศ. 1063 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าซันโชที่ 5 ผู้เป็นพระโอรสคนโต พระเจ้าซันโชอภิเษกสมรสกับอิซาเบลแห่งอูร์เกลในปี ค.ศ. 1062 ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคนก่อนจะหย่าขาดจากกันในปี ค.ศ. 1070 ปีต่อมากษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับเฟลิเซียแห่งรูซี ทั้งคู๋มีพระโอรสธิดาด้วยกันสามคน พระเจ้าซันโชสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1094 ที่สมรภูมิอูเอสกา ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าเปโดรที่ 1 แห่งอารากอนผู้เป็นพระโอรสคนโต ในปี ค.ศ. 1086 พระองค์อภิเษกสมรสกับแอนเญ็สแห่งอากีแตน ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคนซึ่งต่างก็สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา แอนเญ็สสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1097 พระเจ้าเปโดรอภิเษกสมรสใหม่กับหญิงชื่อแบร์ธา แต่ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระเจ้าเปโดรสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1104 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้เป็นพระอนุชาต่างมารดา
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 สร้างชื่อเสียงให้กับตนเองในสนามรบและอภิเษกสมรสกับพระราชินีอูร์รากาแห่งเลออนและกัสติยาในปี ค.ศ. 1109 แต่การแต่งงานถูกประกาศให้เป็นโมฆะในปี ค.ศ. 1112 เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1134 ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อคือพระเจ้ารามิโรที่ 2 พระอนุชาคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ พระเจ้ารามิโรได้สาบานตนเข้าสู่อาราม แต่พระองค์ระงับคำสาบานชั่วคราวเพื่อมาแต่งงานกับแอนเญ็สแห่งอากีแตนและเป็นบิดาของรัชทายาท พระองค์จึงเป็นที่รู้จักในชื่อผู้เป็นพระ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันเพียงคนเดียวคือเปโตรนียาที่เสด็จพระราชสมภพในปี ค.ศ. 1136 ทรงจัดแจงให้พระธิดาแต่งงานกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนาซึ่งแก่กว่าเปโตรนียา 23 ปี และสละราชบัลลังก์ให้พระธิดา เปโตรนียากลายเป็นพระราชินีผู้ปกครองคนแรกของอารากอนตอนอายุเพียง 1 พรรษา การแต่งงานได้รับการอนุมัติเมื่อพระราชินีเปโตรนียาพระชนมายุ 14 พรรษาและถูกทำให้สมบูรณ์ในปีต่อมา การแต่งงานให้กำเนิดพระโอรสธิดาห้าคน พระราชินีเปโตรนียาเป็นม่ายในปี ค.ศ. 1162 และพระองค์สละราชบัลลังก์ให้พระโอรสวัย 7 พรรษาในสองปีต่อมา พระโอรสของพระองค์กลายเป็นพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 และเป็นกษัตริย์แห่งอารากอนคนแรกที่มาจากราชวงศ์บาร์เซโลนา
ราชวงศ์บาร์เซโลนา
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 อภิเษกสมรสกับซันชาแห่งกัสติยาในปี ค.ศ. 1174 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันแปดคน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีชีวิตรอดถึงวัยผู้ใหญ่ เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1196 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าเปโดรที่ 2 ผู้เป็นพระโอรสคนโต พระองค์เป็นกษัตริย์อารากอนคนแรกที่ได้รับการสวมมงกุฎจากสมเด็จพระสันตะปาปา ในปี ค.ศ. 1204 พระองค์กลายเป็นสามีคนที่สามของมารีแห่งมงต์เปลิเยร์ ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคนก่อนที่พระองค์จะทอดทิ้งมารี เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1213 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าไฆเมที่ 1 พระโอรสที่ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อผู้พิชิตจากการขยายราชอาณาจักรออกไปอย่างมากมายในรัชสมัยของพระองค์
พระเจ้าไฆเมอภิเษกสมรสกับเลโอนอร์แห่งกัสติยา ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคนก่อนที่การแต่งงานจะถูกประกาศให้เป็นโมฆะ พระโอรสของทั้งคู่ต่อมาแต่งงานกับกงสต็องซ์แห่งเบียร์งแต่สิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดาโดยไร้ซึ่งทายาท ในปี ค.ศ. 1235 กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับวิโอลันต์แห่งฮังการี ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสิบคน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ หลังวิโอลันต์สิ้นพระชนม์ (ไม่ทราบวัน) กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับอนุภรรยาของพระองค์ เตเรซา กิล เด บิดาอูเร พระองค์ทิ้งเตเรซาเมื่อเตเรซาเริ่มเป็นโรคเรื้อน พระเจ้าไฆเมสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1276 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าเปโดรที่ 3 พระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่คนโต พระองค์ได้แต่งงานกับคอนสแตนซ์แห่งซิซิลี ทายาทแห่งซิซิลี ในปี ค.ศ. 1262 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันหกคน เมื่อทรงสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1285 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 ผู้เป็นพระโอรสคนโต พระโอรสคนที่สองของพระองค์กลายเป็นกษัตริย์แห่งซิซิลี
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 3 ถูกจับหมั้นหมายกับเอเลนอร์แห่งอังกฤษ แต่พระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1291 ก่อนการแต่งงานจะเกิดขึ้น ไฆเม พระอนุชาของพระองค์กลายเป็นกษัตริย์ทั้งในอารากอนและซิซิลี พระองค์ยอมยกซิซิลีให้พระอนุชาในปี ค.ศ. 1295 พระองค์ยังเป็นกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนียและคอร์ซิกาหลังอ้างสิทธิ์ในอาณาเขตในปี ค.ศ. 1297
พระเจ้าไฆเมที่ 2 อภิเษกสมรสสี่ครั้งแต่การแต่งงานครั้งแรกกับอิซาเบลแห่งกัสติยาถูกประกาศให้เป็นโมฆะ พระมเหสีคนที่สอง บล็องช์แห่งอ็องฌู คือพระราชินีแห่งซาร์ดิเนียคนแรก ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันเจ็ดคน พระองค์อาจสิ้นพระชนม์จากความยากลำบากในการคลอดบุตรคนที่สิบเอ็ด พระเจ้าไฆเมอภิเษกสมรสใหม่ในปี ค.ศ. 1314 กับมารีแห่งลูซินญ็อง ทายาทแห่งไซปรัส มารีสิ้นพระชนม์ในอีกห้าปีต่อมาโดยไม่มีพระโอรสธิดา กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่ในปี ค.ศ. 1322 กับเอลิเซนดาแห่งมอนต์กาดา แต่ทั้งคู่ก็ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกันเช่นกัน เมื่อกษัตริย์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1317 ผู้สืบทอดต่ออาณาเขตทั้งหมดของพระองค์คือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 4 ผู้เป็นพระโอรส
พระเจ้าอัลฟอนโซได้แต่งงานกับเทเรซา ด็องท็องซาในปี ค.ศ. 1314 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันเจ็ดคน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีชีวิตรอดจนถึงวัยผู้ใหญ่ เทเรซาเสียชีวิตในการคลอดบุตรก่อนอัลฟอนโซจะสืบทอดต่อตำแหน่งกษัตริย์เพียงไม่กี่วัน ในปี ค.ศ. 1329 พระองค์อภิเษกสมรสใหม่กับเลโอนอร์แห่งกัสติยา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคน พระเจ้าอัลฟอนโซสิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 36 พรรษา และผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าเปโดรที่ 4 พระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่คนโต
ในปี ค.ศ. 1338 พระเจ้าเปโดรอภิเษกสมรสกับมารีแห่งนาวาร์ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคน มารีสิ้นพระชนม์ในการคลอดบุตรและพระเจ้าเปโดรอภิเษกสมรสใหม่ในปี ค.ศ. 1347 กับเลโอนอร์แห่งโปรตุเกส แต่เลโอนอร์สิ้นพระชนม์ในอีกหนึ่งปีต่อมาด้วยโรคระบาด ในปี ค.ศ. 1349 พระองค์อภิเษกสมรสใหม่กับเอเลนอร์แห่งซิซิลีและมีพระโอรสธิดาด้วยกันสามคน เมื่อเอเลนอร์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1375 พระองค์อภิเษกสมรสใหม่ครั้งที่สี่กับซีบีลาแห่งฟอร์เตียในปี ค.ศ. 1377 ทั้งคู่มีพระธิดาที่มีชีวิตรอดหนึ่งคน เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1387 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าฆวนที่ 1 พระโอรสจากการแต่งงานครั้งที่สอง
พระเจ้าฆวนได้แต่งงานกับมาร์ธแห่งอาร์มันญัคเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1373 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันห้าคน แต่มีเพียงพระธิดาคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ มาร์ธสิ้นพระชนม์ในการคลอดบุตรในปี ค.ศ. 1378 วันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1380 กษัตริย์อภิเษกสมรสใหม่กับยูล็องด์แห่งบาร์ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันหกคน แต่มีเพียงพระธิดาคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ เมื่อพระเจ้าฆวนสิ้นพระชนม์โดยไร้ซึ่งพระโอรส บัลลังก์ก็ตกเป็นของพระเจ้ามาร์ติงที่ 1 ผู้เป็นพระอนุชา พระธิดาทั้งสองของพระองค์พยายามอ้างสิทธิ์ในบัลลังก์แต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งคู่
พระเจ้ามาร์ติงได้แต่งงานกับมาริอา เด ลูนาเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 1373 ทั้งคู่มีพระโอรสที่รอดชีวิตหนึ่งคน ในปี ค.ศ. 1409 พระองค์อภิเษกสมรสใหม่กับมาร์การิตา เด เปรเดส แต่ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระโอรสที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงคนเดียวของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1409 เมื่อพระเจ้ามาร์ติงสิ้นพระชนม์ การปกครองของราชวงศ์บาร์เซโลนาก็สิ้นสุดลง ในปี ค.ศ. 1412 พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 พระภาติไนยของพระองค์ได้รับเลือกเป็นกษัตริย์
ราชวงศ์ตรัสตามารา
พระเจ้าเฟร์นันโดได้แต่งงานกับเลโอนอร์แห่งอัลบูร์เกร์เกในปี ค.ศ. 1393 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันเจ็ดคน พระเจ้าเฟร์นันโดครองราชย์ได้เพียงสี่ปี เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1416 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 ผู้เป็นพระโอรส
พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 5 ได้แต่งงานกับมาริอาแห่งกัสติยาในปี ค.ศ. 1415 แต่ทั้งคู่ไม่มีพระโอรสธิดาด้วยกัน พระองค์มีบุตรนอกสมรสสามคนกับภรรยาลับ ในปี ค.ศ. 1421 พระราชินีโจแอนนาที่ 2 แห่งเนเปิลส์ผู้ไร้ซึ่งทายาทรับพระองค์เป็นพระโอรสบุญธรรมและประกาศชื่อพระองค์เป็นทายาทในราชอาณาจักรเนเปิลส์ พระองค์ยังได้ประกาศชื่อทายาทอีกคน แต่สุดท้ายพระเจ้าอัลฟอนโซก็ได้สืบทอดต่อเป็นกษัตริย์แห่งเนเปิลส์ในปี ค.ศ. 1442 พระองค์หาทางจนสมเด็จพระสันตะปาปายินยอมให้พระองค์ยกราชอาณาจักรเนเปิลส์ให้บุตรชายนอกสมรสที่ต่อมาคือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 แห่งเนเปิลส์ อาณาจักรอื่นๆ รวมถึงอารากอนตกเป็นของพระโอรสคนเล็ก พระเจ้าฆวนที่ 2 ในปี ค.ศ. 1458
พระเจ้าฆวนได้แต่งงานกับอนาคตพระราชินีบล็องช์ที่ 1 แห่งนาวาร์เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1419 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสาม บล็องช์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1441 ส่วนพระเจ้าฆวนอภิเษกสมรสใหม่กับฆัวนา เอนรีเกในปี ค.ศ. 1458 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันสองคน พระองค์เก็บอำนาจควบคุมราชอาณาจักรนาวาร์ไว้ในมือตลอดพระชนม์ชีพ สร้างความปั่นป่วนให้กับชาร์ลส์ พระโอรสคนโตและทายาทของพระราชินีบล็องช์ สุดท้ายเมื่อชาร์ลส์สิ้นพระชนม์ นาวาร์ก็ตกเป็นของพระธิดาคนโตของทั้งคู่ ตามด้วยพระธิดาคนเล็ก ผู้สืบทอดต่ออาณาเขตที่เป็นของพระเจ้าฆวนคือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 พระโอรสคนโตจากการแต่งงานครั้งที่สอง
พระเจ้าเฟร์นันโดได้แต่งงานกับอนาคตพระราชินีอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคนที่สิ้นพระชนม์ในช่วงวัยรุ่นกับพระธิดาสี่คน หลังการสิ้นพระชนม์ของพระโอรส ไม่มีความชัดเจนว่าใครจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระเจ้าเฟร์นันโด เนื่องจากการสืบทอดตำแหน่งของผู้หญิงไม่ค่อยได้รับการยอมรับเท่าในกัสติยา พระธิดาคนโตของทั้งคู่สิ้นพระชนม์ในการคลอดบุตรชายที่มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง แต่บุตรชายคนดังกล่าวก็ตายตั้งแต่อายุยังน้อย ฆัวนา พระธิดาคนที่สองของทั้งคู่แต่งงานกับอาร์ชดยุคฟิลิปแห่งออสเตรียและมีบุตรด้วยกันหกคน พระองค์สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระมารดาเมื่อพระราชินีอิซาเบลสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1504 พระเจ้าเฟร์นันโดตัดสินใจแยกราชอาณาจักรทั้งสองออกจากกันและอภิเษกสมรสใหม่กับแจร์เมนแห่งฟัวซ์ ด้วยความหวังว่าจะมีพระโอรส ทั้งคู่มีพระโอรสด้วยกันหนึ่งคนแต่สิ้นพระชนม์ไม่นานหลังคลอด เมื่อพระเจ้าเฟร์นันโดสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1516 ฟิลิปที่เสียชีวิตไปนานแล้วได้ประกาศชื่อฆัวนาเป็นผู้สืบทอดโดยมีคาร์ล พระโอรสเป็นผู้ปกครองร่วม ต่อมาฆัวนาถูกจองจำเนื่องจากสันนิษฐานว่าเสียสติ
ราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
พระเจ้าเฟลิเปอภิเษกสมรสกับมาร์กาเร็ตแห่งออสเตรียซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องลำดับที่หนึ่งที่อยู่ห่างกันหนึ่งขั้นในปี ค.ศ. 1499 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันแปดคน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ มาร์กาเร็ตสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังการคลอดพระโอรสธิดาคนที่แปด ซึ่งเป็นพระโอรสที่สิ้นพระชนม์ก่อนวันครบรอบวันเกิดปีแรก เมื่อพระเจ้าเฟลิเปสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1621 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าเฟลิเปที่ 4 ผู้เป็นพระโอรสคนโต
พระเจ้าเฟลิเปอภิเษกสมรสกับอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1615 ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันแปดคน ซึ่งมีหกคนที่สิ้นพระชนม์ในวัยเด็ก พระโอรสคนเดียวของทั้งคู่สิ้นพระชนม์ตอนพระชนมายุ 16 พรรษา อลิซาเบธสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1644 ส่วนพระเจ้าเฟลิเปอภิเษกสมรสใหม่กับมาเรีย อันนาแห่งออสเตรียซึ่งเป็นพระธิดาของพระขนิษฐา ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาห้าคน ซึ่งมีเพียงสองคนที่มีชีวิตอยู่จนถึงวัยผู้ใหญ่ เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1665 ผู้สืบทอดต่อตำแหน่งคือพระเจ้าการ์โลสที่ 2 ผู้เป็นพระโอรส
พระเจ้าการ์โลสมีความบกพร่องทางจิตและทางร่างกายด้วยมีการแต่งงานในสายเลือดเดียวกันหลายครั้ง แม้จะอภิเษกสมรสสองครั้ง กับมารี หลุยส์ เดออร์ลีย็องส์กับมาเรีย อันนาแห่งนอยบวร์ก แต่พระองค์ไม่มีพระโอรสธิดา นำไปสู่วิกฤตการสืบทอดบัลลังก์ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าเฟลิเปที่ 5 ซึ่งเป็นพระนัดดาคนเล็กของมาริอา เตเรซาแห่งสเปน พระโอรสธิดาคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ของพระเจ้าเฟลิเปที่ 4 กับอลิซาเบธแห่งฝรั่งเศส
โจ ฮยอนแจ
โจ ฮย็อนแจ เป็นนักแสดงละครโทรทัศน์สัญชาติเกาหลีใต้ ที่มีชื่อเสียงจากละครซ๊รี่ส์เกาหลีหลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่อง ซอดองโย สายใยรักสองแผ่นดิน
ประวัติ
โจ ฮย็อนแจ มีชื่อเล่นว่า แจ เกิดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2523 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ ปัจจุบันอายุ 37 ปี จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมียงจี (Myungji University) และมหาวิทยาลัยดันกุก (Dangook University) หลังจบการศึกษา เขาได้เข้าสู่วงการบันเทิงเป็นครั้งแรกในละครทีวีที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในครอบครัวเรื่อง ฟาเธอร์ แอนด์ ซัน เมื่อปี พ.ศ. 2544 จากนั้นได้รับการจับตามองในฐานะ ดาวรุ่ง ดวงใหม่ในวงการบันเทิงเกาหลีใต้
ปี พ.ศ. 2545 รัศมีดาราโจ ฮย็อนแจเริ่มเข้าตาผู้กำกับฯ หลายๆคน ภายหลังรับบทแจ้าชายรัชทายาทในละครชุด ลูกผู้ชายหัวใจพยัคฆ์ (Dae-Mang) ถัดมาปี พ.ศ. 2546 เขาแจ้งเกิดเต็มตัวจากละครดราม่า รักปิดผนึก (Love Letter) ผลงานการแสดงทั้ง 2 เรื่องนี้ ทำให้ผู้กำกับฯ ลี เกิดความรู้สึกชื่นชมความสามารถของ โจ ฮย็อนแจ จนกระทั่งหลายปีต่อมาจึงตัดสินใจชักชวนให้มาลองสวมบทพระเอกในละคร ซอดองโย สายใยรักสองแผ่นดิน
ปี พ.ศ. 2547 โจ ฮย็อนแจ ก้าวขึ้นมาแสดงร่วมกับ คิม แต-ฮี นางเอกขวัญใจชาวเกาหลีในละครแนวสายลับ จิ้งจอกเก้าหาง (Gu-Mi-Ho) และลงทุนเล่นฉากบู๊ด้วยตัวเองจนกระดูกซี่โครงหัก ในปี พ.ศ. 2548 เว็บไซต์ละครชุดที่ฉายในวันเสาร์-อาทิตย์ Only You ของสถานีเอสบีเอสเกือบล่ม เพราะมีแฟนละครของโจ ฮย็อนแจเปิดเข้าไปดูรูปจากฉากหนึ่งที่เขาเล่นในละครเรื่องนี้ ซึ่งต้องถอดเสื้อเผยกล้าม
นอกจากนั้น โจ ฮย็อนแจ ยังเป็นดาราเกาหลีใต้ไม่กี่คนที่ไปประสบความสำเร็จในประเทศญี่ปุ่น โดยขณะนี้ บริษัท ไอเอ็มเอกซ์ ซึ่งเป็นต้นสังกัดที่ทำให้พระเอกซุปเปอร์สตาร์เกาหลีใต้ เบยองจุน ไปโด่งดังในญี่ปุ่น ได้เข้ามารับหน้าที่เป็นตัวแทนรับงานและวางแผนการตลาดในญี่ปุ่นให้กับโจฮุน แจโดยตรง
ในส่วนงานภาพยนตร์ แม้โจ ฮย็อนแจจะรับงานเพียงเรื่องเดียว คือ กลกามหลังราชวงศ์ (Untold Scandal) เมื่อปี พ.ศ. 2546 แต่ก็ทำให้ชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้ชื่นชอบดูภาพยนตร์เอเชีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในญี่ปุ่น
ชีวิตส่วนตัว
โจ ฮย็อนแจ มีน้ำหนัก 65 กิโลกรัม ส่วนสูง 180 เซนติเมตร กรุ๊ปเลือด เอ ชอบรับประทานอาหารเกาหลี แต่ไม่ชอบอาหารมัน ชอบสุนัข แต่ไม่ชอบแมว ชอบวันที่ฝนตก ส่วนดนตรีที่ชอบเป็นแนวอาร์แอนด์บี-บัลลาด (R&B และ Ballard) เขาชอบกีฬา ว่ายน้ำ, สควอช, เทนนิส, ปีนเขา, กอล์ฟ, เทนนิส เครื่องประดับที่ชอบใส่เป็นประจำ คือ หมวก และนาฬิกา สีที่ชอบ สีเบจ ผู้หญิงในอุดมคติชอบผู้หญิงร่าเริง หน้าตายิ้มแย้ม แจ่มใส มีเสียงหัวเราะอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นคนยิ้มสวย เพราะรอยยิ้มจะทำให้ดูเป็นคนมีความสุข กระฉับกระเฉงตลอดเวลา
ร็อค 'เอ็น' โรว์ เซอร์คัส
'ร็อค 'เอ็น' โรว์ เซอร์คัส' (Rock 'n' Roll Circus) เป็นสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สิบเอ็ดของศิลปินชาวญี่ปุ่นอายูมิ ฮามาซากิ วางจำหน่ายโดยเอเว็กซ์ แทร็กซ์เมื่อวันที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2553
มาสค์ไรเดอร์โอส
มาสค์ไรเดอร์โอส เป็นละครโทคุซัทสึชุดมาสค์ไรเดอร์ลำดับที่ 21 ออกอากาศเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2010 - วันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 2011 ทุกวันอาทิตย์เวลา 8:00 น. - 8:30 น. ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ มีจำนวนตอนทั้งหมด 48 ตอน
คูสคูชิเย่
พอดาเตะมาเป็นเบิร์ธจึงร่วมมือกัน ราบรื่น พอคอร์ลเผ่าไดโนเสาร์ 5 เหรียญมาสิงตน เกิดคลั่งเผลอใช้คอมโบคุมไม่ได้ แต่ต่อมาคุมได้ พอดาเตะถอนตัวไปรักษาตัว จึงร่วมมือกับโกโต กับตนเก่งจนทำลายคอร์ลเมดัลได้ จึงกำจัดอังค์(ลอสต์)พังคอร์ลอังค์ไป 3 เหรียญ ช่วยอังค์ได้ ตนคิดเป็นโอสต่อ จึงแยกทางกับอังค์ พออังค์ไปร่วมมือกับกรีด ตนกับโกโตร่วมมือกันจัดแยกกรีดกำจัดทีละตัว เหลือแต่อูวา ตนสู้ตัดสินกับอังค์โดยตนให้อภัยอังค์ มากินำคอร์ลไดโนเสาร์ 2 เหรียญใส่ตน(รวม 7 เหรียญ)คลั่ง สู้ตัดสินกับอังค์จนเสมอ แยกกันไป พอเริ่มรู้ตัวว่าเริ่มเสีความเป็นมนุษย์กลายเป็นกรีด แล้วไปหาประธานโคงามิ กับคิดจะเป็นภาชนะคนใหม่ต่อจากโอส แม้ถูกห้ามก็ไม่สน นำเซลเมดัลทั้งหมดของบริษัทโคงามิใส่ตัวมีพลังมาก กับได้รับชุดทาโทบะคอมโบที่เป็นเหรียญชุดที่ 10 ของกรีด กำจัดอูวาง่ายๆ เพราะพลังมากไปจนคอร์ลทาโทบะรับไม่ไหวพัง อังค์กลับมาช่วย พอตกเย็นใช้เวลากับทุกคนด้วยกัน วันต่อมาพวกตนสู้ตัดสินกับมากิ พวกดาเตะอาสาสู้กับพวกยามี่ขยะ ตนกับอังค์สู้มากิไม่ไหว ตนจึงใช้พลังของเซลเมดัลปิดฉาก แต่มากิก็ถูกพาชนะเมดัลรักษามากิ ตนคิดใช้พลัของคอร์ลไดโนเสาร์ในตัว 7 เหรียญเปลี่ยนร่างเป็นกรีดโดยสมบูรณ์ แต่อังค์ห้ามทันกับสละคอร์ล 3 เหรียญให้ตนใช้ทาจาดอร์คอมโบสู้จนชนะ คอร์ลของอังค์ที่ร้าวก็แตกได้คุยกับอังค์เป็นครั้งสุดท้าย ตนที่เสียคอร์ลไดโนเสาร์เป็นพลังในการกำจัดมากิสำเร็จก็กลับคืนเป็นมนุย์ดังเดิม
สาเหตุที่มองโลกในแง่ดีและชอบช่วยเหลือคนไปทั่ว คือ ในอดีตลูกชายของนักการเมืองที่เดินทางไปทั่วโลก กับคิดนำเงินไปช่วยเหลือประเทศที่ยากจน แต่ผลคือนำไปให้ผู้นำประเทศพัฒนาอาวุธ จนพวกคนยากไร้รู้จักถูกลูกหลง ตนพยายามช่วยก็ไม่ได้ แม้ว่าตนถูกพ่อแม่พากลับญี่ปุ่นได้ ตนที่รู้สึกผิดจึงถอนตัวจากวงมรดกเป็นคนเร่ร่อน จึงปิดฐานะอดีตกับหางานไปแต่โดยปลดไปทั่ว โดยตนอ้างว่าถูกพ่อแม่ไล่ออกจากตระกูล
ในตอนจบเก็บทากะเมดัลที่แตกออกเป็น 2 ส่วนของอังค์ไว้กับตัว ออกเดินทางเป็นขอทานไปทั่วโลกอีกที ทำวิจัยคอร์ลเมดัลเพื่อหาทางคืนชีพอังค์
พอสิงร่างใคร จะล่วงรู้ถึงเจ้าของร่าง กับชอบกินไอติมแท่ง
ในอดีตเคยมีร่างกายอยู่ครบถ้วน แต่เมื่อ 800 ปีก่อน ไปช่วยโอสปราบ 4 กรีด แต่ถูกโอสหักหลังชิงคอร์ลไป พอโอสคลั่งใช้คอร์ลมากไป ตนคิดห้ามกับชิงคอร์ลขอตนคืน จึงยื่นแขนขวา เข้าไปโซนรัศมีของพลัง ความจำจึงติดมาในแขนขวากับถูกผนกไปด้วย ส่วนร่างหลักที่สาหัสก็โหยหาร่างจนกลายเป็นมัมมี่ กับถูกคนยุคนั้นนำย้ายไปซ่อนคนละที่
โคงามิฟาวเดชั่น
ยื่นเสนอว่าคอยช่วยมอบอุปกรณ์ เพื่อเอย์จิกับอังค์ปราบยามี่กับกรีด โดยจ่ายเซลเมดัล 70% ตอนแรกอังค์ไม่ยอมจึงลดเหลือ 60% พอเห็นว่ายามี่กับกรีดเก่งขึ้น จึงให้มากิสร้างเบิร์ธ โดยเลือกคนเป็นคือดาเตะ กับยกเลิกเรื่องอังค์จ่ายเซลเมดัล แต่ให้ดาะเตะเป็นคนมาเก็บแทนอีกที โดยตอนไปทำธุระที่ต่างประเทศสืบเรื่องอังค์คืนชีพแค่แขนขวาผิด 4 กรัด พบศพอังค์ที่เป็นมัมมี่จึงดึงคอร์ลออกมากับส่งไปให้เอย์จิ กับก่อเรื่องพาศพอังค์มาญี่ปุ่น ศพก็รู้สึกถึงแขนขวาจึงหนีไป จนเรื่องวุ่นกว่าเดิม
พอเอย์จิถูกคอร์ลสีม่วงสิง แนะนำถึงยอมรับแนวทางความโลภ เพื่อเก่งขึ้น พอโกโตเป็นเบิร์ธต่อดาเตะที่ไม่ไหว จึงบวกลบจ่ายค่าจ้างให้ได้แค่ครึ่งนึง แต่พอเอย์จิถลำลึกคิดนำเซลเมดัลทั้งหมดมาใส่ร่างเพื่อเป็นกรีดสู้ตัดสินมากิกับกรีดที่เหลือ ตนก็คอยห้ามเพราะเกินไป จึงได้แต่ยอม กับมอบคอร์ลชุดที่ 10 ให้เอย์จิเป็นโอส
พอดาเตะมาชวนคุยกับให้ลองใช้เบิร์ธบัสเตอร์ยิง 1 ที รับแรงไม่ไหวจนปลิว จึงรู้ว่าถึงเป็นได้คือตัวถ่วง จึงฝึกเป็นเบิร์ธกับช่วยดาเตะสู้ กับนับถือดาเตะมากขึ้น
พอเมซูลกับกาเมลคืนชีพไปอยู่กับพวกคาซาริ กับดาเตะเริ่มไม่ไหว ตนจึงต้องเบิร์ธ (คนที่ 2) แทนดาเตะที่ไปพักฟื้นรักษาตัว กับเปลี่ยนชุดเป็นทหารป่า กับช่วยเอย์จิสู้ต่อจนราบรื่น ในตอนจบกลับไปเป็นตำรวจเหมือนเดิม
พอคาซาริช่วยงาน จึงเริ่มลุ่มหลงในพลังของเมดัล จึงเริ่มคิดทำให้โลกถึงจุดจบ พอดาเตะมาเป็นเบิร์ธ กับนอนอยู่ในห้องทดลอง มากวนตนกับยุ่งกับตุ๊กตาของตน จึงให้คาซาริแยกไปติดต่อไกลๆเพื่อไม่ให้ใครจับได้ เช่น คุยบนรถ หรือเดินผ่าน ไม่ก็คุยผ่านคอมกับมือถือตลอด
พอตนรอไม่ไหวกับสั่งให้คาซาริรีบเป็นภาชนะที่คลุ้มคลั่ง แต่คาซาริไม่เอาจึงสร้างยามิจากตน พอเห็นจิโยโกะหน้าเหมือนพี่สาว กับคาซาริกับอังค์(ลอสต์)มาเอนสติ ตนจึงเข้าใจสาเหตุของตนที่คิดทำลายล้างโลกก่อนที่ใครกลายเป็นคนชั่ว จึงทำลายห้องทดลองของตน กับลาออกจากองค์กรโคงามิ เผยตัวต่อเอย์จิ ว่าตน่วยคาซาริกับอังค์(ร่างหลัก) ทั้ง 3 ก็จากไป
ทั้ง 3 ไปซ่อนตัวในคฤหาสถ์ของตน เป็นฐานใหม่ กับขโมยคอร์ลเมดัลสีม่วง 10 เหรียญที่ถูกผนึกมามาวิจัย แต่ไม่คืบหน้า พอคาซาริไปหยิบเล่นจู่ๆ คอร์ลสีม่วงทั้ง 5 ลอยไปสิงเอย์จิ ส่วนอีก 5 เหรียญที่คาซาริเก็บไว้มายัดใส่ตน ทำให้ตนเริ่มเป็นกรีดทีละน้อย พออูวาทำตัวแปลกๆ เริ่มชิงคอร์ลของเมซูลกับกาเมลหวังคืนชีพทั้ง 2 สำเร็จ คาซาริเสนอให้ชวนทั้ง 2 ที่คืนชีพเป็นพวก เพื่อกำจัดโอส ซึ่งตนก็เห็นด้วย โดยตนคือผู้นำ กับถูกเมซูลแกล้งอ่อยใส่ ซึ่งตนก็ไม่สน กับไม่คิดเข้าใกล้เอย์จิ เพราะคอร์ลสีม่วง ถ้าอยู่ใกล้กันครบ 10 เหรียญจะไร้กิเลสไร้พลัง
ตอนคิดแผนจ้างให้ดาเตะทรยศมาช่วยตนปราบโอส ราคา 100 ล้านเยนตามหวังของดาเตะ แต่ตนจ่ายให้ครึ่งแรกก่อน อีกครึ่งหลังงานเสร็จ พอตนหลงกลกับรู้ว่าดาเตะแอบรับงานจากโคงามิอยู่ก่อนแล้ว ตนจึงระเบิดระบบเบิร์ธ แต่โกโตปลดชนวนไปก่อนแล้ว เพราะตนโง่เขียนวิธีระเบิดกับปลดไว้ในคู่มือ กับดาเตะก็โง่พอที่จะไม่อ่าน แต่โกโตหัดอ่านจึงแก้ทัน
พออังค์(ลอสท์)เริ่มมีความคิดมากขึ้นกับสร้างแผนล่อชิงอังค์(แขนขวา)กลับมารวมตัวได้แต่ว่าร่างขัดขืน ตนแนะให้ไปช่วยคอร์ลสีแดงสุดท้ายกับสร้างยามี่เป็นผู้ช่วย
พออังค์แขนขวาสิงร่างชินโกคืนชีพแทน กับคืนชีพอูวา ทั้ง 2 มาขอเป็นพวก ตนก็ยอม พอเห็นว่าคาซาริใกล้ตายจึงชิงคอร์ลทั้งหมด เพราะคาซาริเอาแต่สนุกมากไป กับสนใจที่อังค์เริ่มเป็นมนุษย์มากขึ้นจากร่างที่สิง จึงมอบคอร์ลทั้งหมดให้อังค์ พอพวกโอสบุกฐาน พวกตนหนี กับ 3 กรีดเกิดแตกคอ อังค์จึงยกคอร์ลให้ 3 กรีด มีครบ ตัวละ 9 เหรียญ ยกเว้นอูวา(เพราะ 1 เหรียญอยู่กับโอส) พอพวกกรีดออกป่วนเมือง ตนจึงดูลาดเลาไปก่อน
พอเมซูลตาย ก็เสนอให้กาเมลเป็นภาชนะ แต่กาเมลไม่เอา ตนจึงทำร้ายจนคอร์ลของกาเมลร้าวไป 2 เหรียญ กับถูก 2 เบิร์ธกำจัด กับไปเก็บคอร์ลที่เหลือของทั้ง 2 ที่ตายมา สนใจอูวา แต่ว่าต้องไปดูเอย์จิกับอังค์ที่สู้กันก่อน กับยกคอร์ลสีม่วงให้เอย์จิ 2 เหรียญจนเอย์จิคลั่ง เพราะขอไม่ยอมจึงยกให้เพื่อให้เอย์จิเกิดกลัวจะยอมยกคอร์ลให้ตนอีกที พอเอย์จิได้สติ ตนคิดชิงคืน แต่อังค์ทำร้ายเพื่อพาเอย์จิหนี ตนเกิดบ้าที่ตุ๊กตาของตนไฟไหม้ปาทิ้งทะเลเอง จึงบ้ากว่าเดิมกับออกตามหาทั้งวัน เพราะตุ๊กตาสำคัญ
พออังค์เริ่มลังเล ตนเห็นว่าอังค์หมดประโยชน์จึงทำคอร์ลของอังค์ร้าวกับชิงคอร์ลไปเกือบหมด จนอังค์เหลือ 3 เหรียญ
ในตอนจบไปคุยประธานโคงามิ พออูวาถูกกำจัด ตนโยนคอร์ลเผ่าอื่นยัดใส่จนอูวาคืนชีพแต่พลังมากไปจึงหนีไป ตนจึงไล่ตามไปยัดต่อจนหมด คือของคาซาริ 8 เมซูล 6 กาเมล 7 อังค์ 3 ของตน 1 อูวาที่มี 9 เหรียญอยู่แล้วรับพลังของคอร์ลไปอีก 25 จนกลายเป็นภาชนะเมดัลที่เปลี่ยนทุกสิ่งเป็นเซลเมดัล จนโลกกำลังถูกทำลาย 1 วันก่อนศึกตัดสินตนมอบตุ๊กตาของตนให้จิโยโกะก่อนบอกลา วันตัดสินสู้โอสกับอังค์จนตนบาดเจ็บ แต่ภาชนะช่วยรักษาตน เอย์จิก็คิดจะเปลี่ยนร่างเป็นกรีดอย่างสมบูรณ์ แต่อังค์ห้ามกับยกคอร์ล 3 เหรียญสุดท้ายให้เอย์จิเป็นโอสทาจาดอร์สู้กับตนต่อ ตนสู้ไม่ไหวจึงไปที่แท่นภาชนะเมดัลเพื่อรับพลังฟื้นตัว แต่โอสตามไปสู้ต่อ ตนแพ้กับแกนกลางข้างในภาชนะเมดัลระเบิดเป็นหหลุมดำ ตนถูกดูดไปจนตายไปด้วยกับได้ตายสมใจอยาก
กรีด
แต่เติมกรีดถูกสร้างมาทุกตัว 10 เหรียญ คือตัวตนสมบูรณ์แบบเกินไป ไม่มีชีวิตเป้นแค่เหรียญถึงมีชีวิตก็ไร้ความนึกคิด แต่พอถูกดึงออกไป 1 เหรียญ เริ่มกระหายสิ่งนึงมาทดแทนคือความโลภ จนมีพลังมาก แตพอถูกโจมตีสาหัส คอร์เมดัลจะหลุดออกจากร่าง ถ้ามากกว่า 3 เหรียญ หรือเหลืออยู่ในตัวน้อยกว่า 3 เหรียญ เกราะจะหายไป แม้ว่ามีคอร์ลในตัวน้อยเท่าไหร่ แต่ถ้าสะสมเซลเมดัลในตัวได้มากมายระดับนึงมีพลังพอกับคอร์ลเมดัล 1 เหรียญแต่ถ้าได้คอร์ลกลับมาครบ 9 เหรียญจะมีพลังมากสุด หรือถ้ากรีดมีคอร์ลไม่ครบก็จะสิงร่างมนุษย์ใช้ทดแทนกันได้
พออังค์ได้ร่างคืนแม้คอร์ลถูกกทำลายไป 3 เหรียญ รู้สึกถึงตน จึงคืนชีพให้ทั้ง 2 ไปหาพวกกรีดเพื่อร่วมกลุ่มกันโดนอังค์เป็นใหญ่ แต่คาซาริไม่ยอม ทั้งคู่สู้กับคาซาริ ตนชิงคอร์ลกับฟื้นตัวได้ แต่เมซูลมาห้ามทั้ง 3 ทัน กับรวมมือกัน ทั้ง 5 ร่วมมือกันไปสู้กับพวกโอส หลังคาซาริหักหลังจนถูกโอสกำจัดไป พวกตนพักฟื้น ไม่นานพวกโอสบุกมาถล่มฐาน ตนร่วมมือกับกาเมลและเมซูลหมายจะชิงคอร์ลพวกตนคืนจากอังค์ แต่ว่าอังค์ไม่สนใจจึงคืนให้หมด แต่ตนเหลือ 1 เหรียญอยู่ที่โอส จึงรอดูกาเมลกับเมซูลไปก่อน หวังหาทางชิงคอร์ลคืนทีหลัง
พอโอสคลั่งกลายเป็นกรีดตนจึงชิงคอร์ลสุดท้ายมาได้ สู้ชนะ 2 เบิร์ธง่ายๆ ในตอนท้ายถูกโอสทาโทบะคอมโบกำจัด แต่มากิกรีดใช้คอร์เมดัลเผ่าอื่นปาใส่ทำตนคืนชีพ แต่มากิ ยัดคอร์ลเผ่าอื่นใส่ตนทั้งหมด คืออังค์ 3 เหรียญ คาซาริ 8 เหรียญ เมซูล 6 เหรียญ กาเมล 7 เหรียญ จากของมากิอีก 1 เหรียญ ตนเกิดกลัวจึงหนีไป คุมไม่ได้จนเกิดคลั่งเป็นภาชนะเมดัล เปลี่ยนทุกอย่างให้เป็นเซลเมดัล และผลิตยามี่ขยะออกมา แต่คอร์ลเมดัลทั้งหมดของทุกเผ่าได้ถูกดูดเข้าไปในหลุมดำพร้อมกับมากิ
พอรู้เรื่องคอร์ลของอังค์ จึงวางแผนให้กรีดมาร่วมมือกับหักหลัง ชิงคอร์ลของเมซูล กับล่อกาเซลมาเป็นหนูทดลองภาชนะเมดัล กับค่าจ้างคือคอร์ลของอังค์ พอเมซูลคลั่งจนถูกโอสกำจัด ตน อูวา อังค์แย่งคอร์ลของเมซูลกับกาเมล ตนได้มากสุดจากไป กับขอคอร์ลที่มากิเก็บไปด้วย กับนำคอร์ลของเมซูลกับกาเมลมาใส่ร่างให้เก่งขึ้น แต่ไม่คิดจะยัดใส่ร่างหมด เพราะกลัวจะคลั่ง จนกว่าจะได้คอร์ลตนครบ 9 เหรียญก่อน สร้างยามี่พันธุ์ผสมของสัตว์กินเนื้อ สัตว์กินพืช สัตว์น้ำ จากกาฝากเป็นกลายเป็นดูดซับความรู้สึกของมนุษย์มาแทน เน้นล่อโอสกับเบิร์ธแยกกัน เพื่อสู้หวังกำจัด หมายกำจัดโอสแต่พลาดตลอด
พอได้รับข้อมูลจากมากิเรื่องยามี่นก มั่นใจว่าไม่ใช่อูวาแน่นอน จงสืบดู พบตัวอังค์ร่างไร้แขนขวากับความจำ จึงชวนเป็นพวก ให้มาร่วมมือ กับสร้างยามี่จากตัวมากิที่บ่นอยากทำลายโลก ให้มากิเข้าใจ ทั้ง 3 ร่วมมือกัน ไปซ่อนในคฤหาสของมากิ กับพอมากิเอาคอร์เมดัลเผ่าไดโนเสาร์ กับสงสัยที่มี 10 เหรียญ พอ 5 เหรียญลอยไปสิงโอส ตนนำ 5 เหรียญที่เหลือไปฝังใส่มากิให้เป็นกรีด
พอเห็นว่าอูวามาหวังขโมยคอร์ของเมซูลกับกาเมลจากตนกับโอส จึงจงใจแพ้อูวาให้คืนชีพทั้งคู่ กับพาอังค์(ลอสต์)ไปขู่ให้กาเมลกับเมซูลยอมร่วมมือ กำจัดอูวา ส่วนคอร์ลก็แบ่งกันไป ตนได้เยอะสุด
พออูวากับอังค์(ได้ร่างคืน)คืนชีพกลับมา ทั้ง 2 หมายกำจัดตน แต่ตนกลัวเสียเปรียบจึงตามน้ำ พอได้คอร์ลครบ ทรยศทุกคน แต่ถูกโอสทำร้ายจนคอร์ล 1 เหรียญร้ายจึงหนีไปหามากิกับบอกว่าตนไม่อยากตายโดยจะยอมเป็นภาชนะไม่สิ้นสุด แต่ถูกมากิกรีดชิงคอร์เมดัลทั้งหมดไปจนเหลือ 1 เหรียญ ตนหนีไปก็สาหัสจนสุดท้าย คอร์ลก็หักกับตายในี่สุด