cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิโรจน์ ณ บางช้าง
ประวัติ
วิโรจน์ ณ บางช้าง ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับตาลมะพร้าว และเข้ามามีบทบาทในฐานะนายกสมาคมพลังผู้บริโภคแห่งประเทศไทย รวมทั้งเคยได้รับการแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค กรุงเทพมหานคร ในสมัยของนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
วิโรจน์ ณ บางช้าง ได้อุปสมบทในพุทธศาสนา มีฉายาว่า "พระวิโรจน์ ภูริสีโร" จนกระทั่งมรณภาพ ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 ด้วยโรตมะเร็งไต อายุ 65 ปี
วิโอลา
วิโอลา เป็นเครื่องดนตรีในตระกูลเครื่องสายที่มีรูปร่างคล้ายไวโอลิน แต่มีขนาดที่ใหญ่กว่า นิยมเล่นในวงออร์เคสตราและวงเครื่องสายซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากโลกตะวันตก เป็นหนึ่งในเครื่องดนตรีตระกูลไวโอลิน อันประกอบไปด้วยไวโอลิน วิโอลา เชลโล และดับเบิลเบส โดยวิโอลามีระดับเสียงต่ำกว่าไวโอลิน แต่สูงว่าเชลโลและดับเบิลเบส
โครงสร้างวิโอลา
วิโอลามีโครงสร้างเช่นเดียวกับไวโอลิน ดังนี้
วิโอล่าจะตั้งสายเป็น C-G-D-A ซึ่งต่ำกว่าไวโอลินที่เป็น G-D-A-E ปัจจุบันวิโอล่าก็ยังคงมีขนาดที่หลากหลายมากที่สุดในบรรดาเครื่องดนตรีในตระกูลเดียวกัน เพื่อให้การสะท้อนเสียงสมบูรณ์แบบเช่นเดียวกับไวโอลิน วิโอล่าจำเป็นต้องลดขนาดความยาวลงอีกครั้งหนึ่ง ผลของการประนีประนอมดังกล่าว ทำให้วิโอล่ามีขนาดความยาวอยู่ที่ 38 ถึง 45 ซม. ทำให้บทบาทของวิโอล่าในฐานะที่เป็นเครื่องดนตรีแสดงเดี่ยว ช้ากว่าไวโอลินและเชลโลซึ่งเป็นเครื่องดนตรีในตระกูลเดียวกัน
Cloning vector
cloning vector เป็นดีเอ็นเอส่วนเล็ก ๆ ที่สามารถดำรงอยู่ในสิ่งมีชีวิตหนึ่งอย่างเสถียร โดยสามารถสอดใส่ส่วนดีเอ็นเออื่นเพื่อประโยชน์ในการโคลน cloning vector อาจเป็นดีเอ็นเอของไวรัส ของเซลล์จากสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่านั้น หรืออาจเป็นพลาสมิดจากแบคทีเรีย เวกเตอร์จะมีลักษณะต่าง ๆ ให้สามารถสอดใส่หรือเอาออกส่วนดีเอ็นเอได้ง่าย เช่น มี restriction site เวกเตอร์และดีเอ็นเอที่ต้องการสามารถดำเนินการด้วย restriction enzyme ซึ่งตัดดีเอ็นเอ โดยชิ้นส่วนดีเอ็นเอที่ตัดแล้วจะมีส่วนสุดทื่อ ๆ หรืออาจมีส่วนยื่นที่เรียกว่า sticky ends จึงสามารถเชื่อมดีเอ็นเอของเวกเตอร์กับดีเอ็นเอที่ต้องการด้วยส่วนสุดที่เข้ากันได้ด้วยวิธี molecular ligation อนึ่ง เมื่อได้ cloning vector ซึ่งประกอบด้วยส่วนดีเอ็นเอที่ต้องการแล้ว ยังสามารถนำไปผ่านกระบวนการ subcloning เพื่อให้ได้เวกเตอร์อีกอย่างเพื่อใช้ประโยชน์อื่น
ชีโร อิมโมบีเล
ชีโร อิมโมบีเล (Ciro Immobile; เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลี ปัจจุบันลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลลาซีโอและทีมชาติอิตาลีในตำแหน่งกองหน้า
เขาเริ่มต้นเส้นทางอาชีพกับสโมสร Sorrento ต่อมาในปี ค.ศ. 2009 เขาย้ายไปยูเวนตุส และถูกปล่อยยืมตัวให้กับสามสโมสรที่แตกต่างกัน ก่อนที่จะย้ายไปเจนัวในปี ค.ศ. 2012 ฤดูกาลถัดมาเขาย้ายไปโตรีโน และได้รับรางวัลผู้ทำประตูสูงสุดในเซเรียอา ซึ่งเขาทำได้ 22 ประตูในการลงเล่น 33 นัด ต่อมาเขาย้ายไปโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ด้วยค่าตัว 18 ล้านยูโร และย้ายไปเซบิยาในปี ค.ศ. 2015 แต่ในปี ค.ศ. 2016 เขากลับมาโตรีโนด้วยสัญญายืมตัว และย้ายไปลาซีโอในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน
อิมโมบีเลลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีตั้งแต่ปี ค.ศ. 2014 และอยู่ในชุดผู้เล่นที่แข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่ประเทศบราซิล, ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ที่ประเทศฝรั่งเศส และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ซึ่งทีมชาติของเขาชนะเลิศ
ทีมชาติ
อิตาลี
อีวา มาร์ซิล
อีวา มาร์ซิลพิกฟอร์ด (Eva Marcille Pigford) เกิดในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 1984 เธอคือ นักแสดงสาวชาวอเมริกัน, เจ้าของรายการโทรทัศน์ และ นางแฟชั่น, เธอเป็นผู้ชนะในฤดูกาลที่ 3 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล และเป็นสาวชาวแอฟริกัน อเมริกันคนที่แรกที่ได้เป็นผู้ชนะ. โดยเธอใช้ชื่อว่า อีวา พิกฟอร์ด.
ชีวิตตั้งแต่เริ่มต้น
อีวา พิกฟอร์ด เกิดใน ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย เธอเข้าเรียนโรงเรียนประถมที่ Raymond Avenue, และเข้าเรียนมัธยมที่โรงเรียน วอชิงตัน, เธอเข้าเรียนมหาลัยที่ คลากแอตแลนต้า มหาลัยในแอตแลนต้า, จอร์เจีย แต่อย่าไรก็ตามเธอก็จะไปเรียนต่อในไม่ช้า หลังจากได้เป็นผู้ชนะเลิศรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็มเดล
นางแบบ
อีวาเป็นผู้ชนะฤดูกาลที่ 3 ของรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดลหลังจากการแข่งขันกับ ยาย่า ดา คอสต้า และ  อแมนด้า สแวฟฟอร์ด. รางวัลที่เธอได้จากการชนะก็คือ เซ็นสัญญากับบริษัทเครื่องสำอาง คัฟเวอร์ เกิร์ล ขึ้นปกนิตยสาร แอลล์ และได้เซ็นสัญญากับบริษัท ฟอร์ด โมเดล "นี่คือ ทอมบอย ตัวเล็กจาก เอล.เอ ที่ไม่เคยมีความสวย. ฉันไม่ใช่หญิงสาวที่น่ารักในโรงเรียน. ฉันเป็นคนที่เตี้ยที่สุดในฤดูกาลแต่ฉันก็คือ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล. และใครที่รู้สึกในทางด้านนี้ เหมือนที่ฉันรู้สึก... ระวังไว้โลก อีวา มาแล้ว อ่า!" อีวา ได้ขึ้นบนหน้าปกของ Brides Noir, วูเม็น เฮลธ์ และ ฟิตเนส (ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2005)นิตยสาร คิง (ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005)ไอโอน่า (ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2005)และนิตยสารอีกมากมาย ในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 เธอไปพบผู้จัดการของเธอ เบ็นนี่ มาดีน่า และ ไทร่า แบงส์. หลังจากที่พบกับมาดีน่า และ คุณแบงส์แล้ว เธอจะใช้ชื่อ อีวา มาร์ซิลล์ (โดยเป็นชื่อกลางของเธอ). ในตอนนี้ อีวา ได้เซ็นสัญญากับบริษัทนางแบบ แอล.เอ โดยได้จากการแนะนำตอนที่เธอไปออกรายการ อเมริกาส์เน็กซ์ท็อปโมเดล:ตอนแฉ่แหลก ทาง CW และเธอยังได้รับเลือกให้เป็น ท็อป โมเดล อิน แอ็คชั่น ในการรายการ อเมริกาส์เน็กส์ท็อปโมเดล(ในฤดูกาลที่ 12)อีกด้วย
ด้านการแสดง
อีวาได้ไปแสดงในละครต่างๆของทางช่อง UPN และ CW มากมายเช่น เควิ้น ฮิลล์, สแมลวิลล์, เอเวอร์รี่บอร์ดี้ เฮท คริส, เดอะ เกม และใน ไทเลอร์ เพอร์รี่ เฮ้าส์ ออฟ แพย์น. เธอเป็นเจ้าของรายการออกอากาศทางช่อง BET ชื่อว่า มาย โมเดล ลุค แบทเทิล แดน ยัว โมเดล. เธอยังได้เล่นมิวสิกสีดีโออีกมากมายเช่น "เบบี้"โดย แองจี้สโตน (ร้องร่วมด้วย เบ็ตตี้ ริช),เพลงต่างๆของ ฟิฟตี้ เซ็นท์, "ไอ เก็ต มันนี่", "เจมี่ ฟ็อกก์", "ดีเจ เพลย์ อะ เลิฟ ซอง" โดย ลิล'คิม, "ไอ โนว ยู ซี มี" และ "ออน แอนด์ ออน" โดย มิสซี่ แอลเลี่ยท และเธอได้แสดงในภาพยนตร์ต่างๆ เช่น เดอะ วอล์ค, ครอสโซเวอร์ และ ไอ ติ้ง ไอ เลิฟ มาย วิฟ
สุดาทิพย์ ม่วงนวล
ประวัติ
สุดาทิพย์ ม่วงนวล เป็นเป็นบุตรคนแรกจากทั้งหมดห้าคน ของอภิรุจ สุวะดี และวันทนีย์ (สกุลเดิม: เกิดอำแพง) พื้นเพเดิมเป็นชาวจังหวัดสมุทรสงคราม บิดาเป็นชาวตำบลวัดประดู่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ส่วนมารดาเป็นชาวมอญจากตำบลอำแพง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร สุดาทิพย์ มีน้องสาวและคือ, ณรงค์ สุวะดี ศรีรัศมิ์ สุวะดี, ปณิดา สุวะดี และณัฐพล สุวะดี อดีตราชองครักษ์เวร  ส่วนพลตำรวจโท พงศ์พัฒน์ ฉายาพันธุ์ เป็นน้าของเธอ
ตกเป็นผู้ต้องหา
นางสุดาทิพย์พร้อมกับ พ.ต.อ.โกวิท ม่วงนวล ผู้เป็นสามี ถูกจับเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 ในข้อหาร่วมกันบุกรุก ก่อสร้าง แผ้วถาง หรือเผาป่าหรือทำด้วยประการใดๆ อันเป็นการทำลายป่าหรือเข้ายึดครอบครองที่ดินของรัฐเพื่อตนเองหรือผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต และร่วมกันปลุกสร้างอาคารฝายล่วงล้ำในแม่น้ำ ลำคลอง บึง อ่างเก็บน้ำ หรือทะเลสาบที่ประชาชนใช้ร่วมกันโดยไม่ได้รับอนุญาตตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ มาตรา 55,72 ตรี และพ.ร.บ.การเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2546 ม.117 ก่อนได้รับการปล่อยตัวประกันออกไป
วันที่ 10 ธันวาคม 2557 เจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำกำลังไปควบคุมตัวตามหมายจับศาลอาญาที่ 2238/2557 ลงวันที่ 10 ธันวาคม 2557 ในข้อหา ม.112 ร่วมกันหมิ่นประมาท ดูหมื่นพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาทหรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ทั้งนี้ ที่มาของการจับกุมดังกล่าวมีต้นสายปลายเหตุมาจากการที่มีผู้เสียหายไปแจ้งความพนักงานสอบสวน สน.สามเสนให้ดำเนินคดีนางสุดาทิพย์และพวกเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม 2557 เพราะพฤติกรรมผู้ต้องหาและพวกแอบอ้างเบื้องสูง ส่งผลทำให้ได้งานประมูลกิจการธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องเสวยครัวข้าราชบริพาร ขายน้ำพริกประเภทต่างๆ ผักสดและผักต้ม ส่งพระที่นั่งอัมพรสถาน และวังศุโขทัย ในนามคณะบุคคล ปณสุและคณะบุคคลน้ำทิพย์ ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 2/3 หมู่ 9 ถนนทวีวัฒนา เขตทวีวัฒนา กทม.สร้างรายได้รวมกันนับล้านบาทต่อเดือน  จากการตรวจสอบข้อมูลตามแผนผังที่เจ้าหน้าที่ตำรวจนำมาจัดแสดงทำให้ได้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับคณะบุคคล ปณสุ และคณะบุคคลน้ำทิพย์ว่า คณะบุคคลปณสุทำธุรกิจเกี่ยวกับการขายผักสดและผักต้มให้กับวังอัมพรและวังศุโขทัย มีรายได้ 3-4 แสนบาทต่อเดือน โดยมีนางสุดาทิพย์ ม่วงนวลและนางสาวปาลิดา หลักเฉลิมพร เป็นผู้ดำเนินการ ขณะที่คณะบุคคล น้ำทิพย์ ทำ ธุรกิจขายน้ำพริกประเภทต่างๆ ให้กับวังอัมพรและวังศุโขทัย มีรายได้ 6-7 แสนบาทต่อเดือน ปรากฏชื่อนางสุดาทิพย์ ม่วงนวลและนางสาวปาลิดา หลักเฉลิมพรเป็นผู้ดำเนินการเช่นกัน
นอกจากนี้ จากการตรวจสอบยังพบว่า นางสุดาทิพย์ เป็นเจ้าของธุรกิจอย่างน้อยอีก 2 แห่ง ได้แก่ บริษัทศิรินทิพย์ 2007 (อัครพงศ์ปรีชา) เลขที่ 999 อาคารคอนคอร์สเอฟ ชั้น 4 หมู่ที่ 1 ต.หนองปรือ อ.บางพลี จ. สมุทรปราการ ดำเนินกิจการร้าน "คาเฟ่ เดอ สุวรรณภูมิ" โดยมีนางสุดาทิพย์ และผู้เกี่ยวข้อง ได้แก่ นายณรงค์ สุวะดี นางปนิดา สุวะดี นางวันทนีย์ สุวะดี นายอภิรุจ สุวะดี พ.ต.อ. โกวิท ม่วงนวล และน.ส.ขวัญตา เกิดอำแพง รายได้อยู่ที่ 2-3 ล้านบาทต่อเดือน โดยได้มีการแจ้งผลประกอบการในปี 2556 มีรายได้ 27,272,433 บาท กำไรสุทธิ 565,455 บาท ปี 2555 รายได้ 26,058,858 บาท กำไรสุทธิ 360,919 บาท ส่วนอีกธุรกิจ คือรีสอร์ทชื่อ "สวนผึ้งรีสอร์ท" ด้วยการเช่าพื้นที่ใน อ.สวนผึ้ง จากกรมธนารักษ์ทั้งหมด 8 แปลง จำนวนกว่า 200 ไร่ ตามหมายเลขที่ รบ.553 พบว่าแปลงที่ 1-7 เป็นการดำเนินการเช่าพื้นที่อย่างถูกต้อง แต่แปลงที่เป็นปัญหาคือแปลงที่ 8 ที่มีเนื้อที่ราว 128 ไร่ 200 งาน เนื่องจากบางส่วนอยู่ในภูเขาเขตลุ่มน้ำชั้น 2 ซึ่งมีความลาดชันมากกว่า 35% จากการตรวจสอบของกรมการทหารช่างนั้นระบุว่า ไม่อนุญาตให้เช่าพื้นที่ดังกล่าวได้ นอกจากนี้ยังพบว่ารีสอร์ทดังกล่าวยังมีการใช้พื้นที่ซึ่งไม่สามารถให้เช่าได้ประมาณ 10 ไร่ จากการปลูกสร้างบ้าน 2 หลัง และแท็งก์น้ำ และการสร้างฝายกั้นลำห้วยสาธารณะของชุมชน ซึ่งรีสอร์ทแห่งนี้นั้น มีรายได้ประมาณ 1-2 ล้านบาทต่อเดือน
ต่อมามีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานพระราชานุญาตให้ถอดยศตำรวจ และเรียกคืนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ พันตำรวจเอก โกวิท ม่วงนวล โดยให้มีผลในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2559
อีวา มาร์ซิล
อ้างอิง
1984
สัจพจน์
สัจพจน์ (axiom) หรือ มูลบท (postulate) เป็นคำศัพท์ที่ใช้ในวิชา คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ หมายถึงข้อความที่ยอมรับว่าเป็นจริงโดยไม่ต้องพิสูจน์ ซึ่งตรงข้ามกับคำว่า "ทฤษฎีบท" ซึ่งจะถูกยอมรับว่าเป็นจริงได้ก็ต่อเมื่อมีการพิสูจน์ ดังนั้นสัจพจน์จึงถูกใช้เป็นจุดเริ่มต้นในการพิสูจน์ทางคณิตศาสตร์ และทฤษฎีบททุกอัน จะต้องอนุมาน (inference) มายังสัจพจน์ได้
ที่มาของคำ
คำว่า "สัจพจน์" มาจากคำ ἀξίωμα (axioma) ในภาษากรีกซึ่งแปลว่า "ยกให้มีค่ายิ่ง" หรือ "ต้องการอย่างยิ่ง" ซึ่งแผลงมาจากคำว่า ἄξιος (axsios) และ ἄγω (ago) ตามลำดับ โดยรากศัพท์เริ่มต้น ἄγω (ago) นั้นเป็นรากศัพท์ ในตระกูลภาษาก่อนอินโดยูโรเปียน ตรงกับคำว่า अजति (ago) ในภาษาสันสกฤต ซึ่งมีความหมายเหมือน กันคือ "การนำ" หรือ "การทำให้มีค่า" ต่อมานักปรัชญากรีกจึงใช้คำว่า axiom ในความหมายว่า ข้อความที่ยอมรับว่าเป็นจริงโดยไม่ต้องพิสูจน์
สำหรับคำว่า "สัจพจน์" เกิดจากการสมาสคำว่า "สจฺจ" ซึ่งแปลว่า "ความจริงแท้" กับ "พจฺน" ซึ่งแปลว่า "ข้อความ" "คำพูด" สัจพจน์จึงแปลว่า "ข้อความที่เป็นความจริงแท้" ส่วน "มูลบท" เกิดจากการสมาสคำว่า "มูล" ซึ่งแปลว่า "พื้นฐาน" กับ "บท" ซึ่งแปลว่า "ข้อความ" จึงแปลได้ว่า "ข้อความที่เป็นพื้นฐาน"
กรีกโบราณ
การให้เหตุผลแบบนิรนัย ซึ่งเป็นหลักการสำคัญในคณิตศาสตร์ ยุคปัจจุบันนั้น ถูกคิดค้นขึ้นมาโดย นักปรัชญากรีกโบราณอย่างเป็นระบบ กระบวนการให้เหตุผลแบบนิรนัย เน้นการแสวงหาความรู้จากการอนุมานข้อมูลตั้งต้นหรือความรู้เดิม ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีความรู้ชุดหนึ่งที่ได้รับ การยอมรับมาก่อนอยู่แล้วจึงจะสามารถอนุมานไปยังความรู้อื่นๆ ได้ นักปรัชญากรีกโบราณ จึงเรียกความรู้ชุดที่เป็นสมมติฐานพื้นฐานนี้ว่า "สัจพจน์" ซึ่งได้รับการยอมรับโดยไม่ต้องพิสูจน์ และ ทฤษฎีบท อื่นจะต้องได้รับการพิสูจน์บนพื้นฐานของ "สัจพจน์" เหล่านี้ แต่อย่างไรก็ดี การตีความความรู้ทางคณิตศาสตร์ จากโบราณจนถึงปัจจุบันนั้นเปลี่ยนไป จึงทำให้ชุด "สัจพจน์" พื้นฐานทางคณิตศาสตร์จากยุคอริสโตเติล และ ยูคลิดเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ชาวกรีกโบราณจัดให้ ตรีโกณมิติ เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์และเชื่อมโยง ทฤษฎีบททางตรีโกณมิติไปกับข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ ชาวกรีกได้จัดระบบทางวิทยาศาสตร์โดยใช้การให้เหตุผลแบบนิรนัย เป็นมาตรฐานเพื่อป้องกันข้อผิดพลาด เพื่อสร้างความรู้ใหม่และใช้สื่อสารระหว่างกัน จนในที่สุดอริสโตเติล ก็ได้ สรุปความรู้ต่างๆ ในยุคนี้เป็นระบบไว้อย่างละเอียดในหนังสือที่ชื่อว่า Posterior Analytics
แต่เดิมนั้นคำว่า "สัจพจน์" หรือ "axiom" ใช้ในความหมายว่า ประโยคที่คนส่วนใหญ่อ่านแล้วเข้าใจโดยไม่ต้องพิสูจน์ให้เห็น ยกตัวอย่างเช่น สมการที่ถูกลบด้วยค่าเท่ากันทั้งสองข้างก็ยังเป็นสมการอยู่ เป็นประโยคที่คนส่วนใหญ่เชื่อโดยไม่ต้องพิสูจน์ ในขณะที่ทฤษฎีบทอย่างทฤษฎีบทปีทากอรัส เป็นทฤษฎีบทที่ซับซ้อนจนต้องพิสูจน์จึงจะทำให้คนส่วนใหญ่เชื่อได้
หลังจากที่วิทยาศาสตร์แตกแขนงไปหลายๆ สาขาซึ่งอยู่บนพื้นฐานของสมมติฐานคนละชุด เรามักจะเรียกสมมติฐานพื้นฐานเฉพาะสาขานั้นๆ ว่า "มูลบท" ในขณะที่ "สัจพจน์" มักใช้ในความหมายของวิทยาศาสตร์โดยทั่วไป
เมื่อยูคลิด ได้รวบรวมระเบียบวิธีทางคณิตศาสตร์เอาไว้ในหนังสือ The Elements ได้รวบรวมมูลบท ซึ่งยูคลิด หมายถึงหลักการทางเรขาคณิต ที่สอดคล้องกับประสบการณ์และสามัญสำนึก กับ Common notions ซึ่งยูคลิด หมายถึงข้อเท็จจริงพื้นฐานที่ไม่ต้องพิสูจน์หรือสัจพจน์นั่นเอง
คณิตตรรกศาสตร์
ในสาขาคณิตตรรกศาสตร์มีการแยกสัจพจน์ออกเป็นสองรูปได้แก่ "สัจพจน์ที่เป็นตรรกะ" และ "สัจพจน์ที่ไม่เป็นตรรกะ" ซึ่งคล้ายคลึงกับการแยก "สัจพจน์" กับ "มูลบท" ในสมัยก่อนตามลำดับ
สัจพจน์ที่เป็นตรรกะ
ในภาษารูปนัยมีสูตรเชิงตรรกะตายตัวที่ถือว่าสมเหตุสมผลโดยสากล (Universally Valid) สูตรนี้จะสอดคล้องกับค่าความจริงทุกค่า โดยปกติแล้วการกำหนดสัจพจน์ที่เป็นตรรกะจะกำหนดให้มีจำนวนน้อยที่สุดที่เพียงพอที่จะพิสูจน์สัจนิรันดร์ในภาษาทั้งหมดได้ ยกเว้นแต่ตรรกะภาคแสดง (อังกฤษ: predicate logic) จะมีการเพิ่มสัจพจน์มากกว่าที่จำเป็น เพื่อพิสูจน์ค่าความจริงของประโยคที่ไม่เป็นสัจนิรันดร์ภายใต้เงื่อนไขที่รัดกุม
ตรรกศาสตร์เชิงประพจน์
ในตรรกศาสตร์เชิงประพจน์ โดยปกติแล้วจะมีสูตรเชิงตรรกะที่กำหนดให้เป็นสัจพจน์ดังนี้ เมื่อให้ \phi, \chi, and \psi เป็นสูตรเชิงตรรกะใดๆ ในภาษารูปนัย ภายใต้ตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์เพียงสองอันได้แก่ "\neg" นิเสธ (อังกฤษ: negation) ของประพจน์ และ "\to\," เงื่อนไข (ตรรกศาสตร์) ที่เชื่อมประพจน์จากเหตุไปสู่ผล:
เค้าร่างสัจพจน์ทั้งสามเมื่อรวมกับ modus ponens นั้นเพียงพอที่จะพิสูจน์สัจนิรันดร์ในตรรกศาสตร์เชิงประพจน์ทั้งหมดได้ แต่การหยิบแค่สองเค้าร่างนั้นไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์สัจนิรันดร์ทั้งหมด จำนวนของสัจพจน์ของตรรกเชิงประพจน์ดังกล่าวจึงน้อยที่สุดแล้วที่จะพิสูจน์สัจนิรันดร์ทั้งหมดได้ นอกจากนั้นแล้ว เรายังสามารถสร้างเค้าร่างสัจพจน์อื่นๆ ภายใต้ตัวดำเนินการทางตรรกศาสตร์ได้อย่างอิสระจากเค้าร่างสัจพจน์ดังกล่าว และเค้าร่างสัจพจน์นี้ยังใช้ในตรรกศาสตร์ภาคแสดงแต่ต้องเพิ่มสัจพจน์ที่เป็นตรรกะอื่นๆ ลงไป เช่นสัจพจน์ของตัวบ่งปริมาณ เป็นต้น
คณิตตรรกศาสตร์
สัจพจน์แห่งความเท่ากัน ให้ เป็นภาษาอันดับหนึ่ง และ x เป็นตัวแปรใดๆ บนภาษานั้น จะได้ว่า
x = x\,
นั่นหมายความว่าสำหรับตัวแปร x ใดๆ การเขียน x = x ย่อมเป็นสัจพจน์เสมอ
เค้าร่างสัจพจน์สำหรับตัวอย่างสากล ให้ \phi\, เป็นสูตรบน ซึ่งเป็นภาษาอันดับหนึ่ง ตัวแปรx และเทอม t ซึ่งสามารถ แทนค่าได้บน x ใน \phi จะได้ว่า
เป็นสูตรที่สมเหตุสมผล
โดยที่สัญลักษณ์ \phi^x_t แทนสูตร \phi เมื่อแทนสูตร t ลงไปใน x นั่นหมายความว่าเมื่อเราระบุว่า สำหรับทุกๆ x แล้วสูตร \phi^x_t เป็นจริง ดังนั้น เมื่อแทนสูตร t ลงไปใน \phi ซึ่งเป็นกรณีเฉพาะกว่าก็ย่อมเป็นจริงด้วย
เค้าร่างสัจพจน์สำหรับการมีอยู่จริงโดยทั่วไป ให้ \phi\, เป็นสูตรบน ซึ่งเป็นภาษาอันดับหนึ่ง ตัวแปรx และเทอม t ซึ่งสามารถ แทนค่าได้บน x ใน \phi จะได้ว่า
ไอน์ ดูไบ
ไอน์ ดูไบ (Ain Dubai; عين دبي) เป็นชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่และสูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่บนเกาะบลูวอเตอร์สใกล้ดูไบ มารีนาในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ภูมิหลัง
ไอน์ ดูไบ (เดิมชื่อ Dubai Eye หรือ Dubai-I' ) ตั้งอยู่ที่เกาะบลูวอเตอร์สในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เป็นชิงช้าสวรรค์ที่สูงและใหญ่ที่สุดในโลก มีความสูง 250 เมตร (820 ฟุต) ได้รับการประกาศในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 โดยฮุนไดเอนจิเนียริงแอนด์คอนสตรัคชันและสตาร์เนธเอนจิเนียริงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้รับเหมาออกแบบและก่อสร้างหลัก ร่วมกับ เคซีไอ วิศวกรผู้ออกแบบและติดตั้งวิศวกรรมโครงสร้างล้อที่สมบูรณ์ การก่อสร้างเริ่มขึ้นในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015, โดยคาดว่าจะแล้วเสร็จในช่วงต้นถึงกลางปี ค.ศ. 2019 ความล่าช้าที่เพิ่มขึ้นมาให้ต้องเลื่อนเปิดเป็นวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2020 เพื่อให้ตรงกับมหกรรมเอ็กซ์โป 2020, แต่ก็ถูกเลื่อนออกอีกไปเนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19 ชิงช้าสวรรค์เปิดได้ในอีกหนึ่งปีต่อมาในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2021
ไอน์ ดูไบมีความสูงมากกว่าไฮโรลเลอร์ 82.4 เมตร (270 ฟุต) ซึ่งเป็นชิงช้าสวรรค์ที่สูงที่สุดในโลกก่อนหน้านี้ โดยมีความสูง 167.6 เมตร (550 ฟุต) เปิดในลาสเวกัสเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014
ชิงช้าสวรรค์จุผู้โดยสารได้ 1,750 คน ใน 48 แคปซูลและทำให้ชมทัศนียภาพของดูไบ มารีนา และสถานที่สำคัญต่างๆ เช่น บุรญุลอะร็อบ, ปาล์มอัลญุมัยเราะฮ์ และ บุรจญ์เคาะลีฟะฮ์
ดูเพิ่ม
ลอนดอนอาย
ตำบลน้ำตก
ตำบลน้ำตก อาจหมายถึง
เรียวกัง
เรียวกัง (旅館 (ryokan)) คือโรงแรมขนาดเล็ก หรือโรงเตี๊ยมในประเทศญี่ปุ่นซึ่งมีต้นกำเนิดในสมัยยุคเอะโดะ (ค.ศ. 1603 - ค.ศ. 1868) โดยมักตั้งอยู่รายรอบทางหลวงสำคัญในอดีตเพื่อรองรับผู้เดินทางไปมา โดยปกติเรียวกังจะมีจุดเด่นคือ ห้องพักปูเสื่อ (ตาตามิ) อ่างอาบน้ำรวม และบริเวณสาธารณะที่ผู้เข้าพักจะต้องสวมยูกาตะ
เรียวกังจะพบยากในเขตโตเกียว รวมถึงเมืองใหญ่อื่น ๆ เนื่องจากมีราคาแพงมากเมื่อเทียบกับโรงแรมทั่ว ๆ ไป โดยชาวญี่ปุ่นหันมาใช้บริการโรงแรมกันอย่างแพร่หลายมากขึ้นในปัจจุบัน ในเมืองใหญ่บางแห่งยังพบเรียวกังในราคาที่เหมาะสม ที่มีราคาเริ่มต้นเพียง 1200 บาทต่อคืนเท่านั้น อย่างไรก็ตาม เรียวกังมักจะพบในบริเวณที่มีทัศนียภาพสวยงาม เช่น บริเวณภูเขา และชายทะเล เป็นต้น ในปัจจุบันนั้นได้มีการพัฒนาเรียวกังให้เป็นคอนเซปในการออกแบบของโรงแรมในเครือสมัยใหม่ซึ่งมีชื่อว่า "โฮชิโน รีสอร์ต" ซึ่งได้เปิดให้บริการเรียวกังในเมืองคารุอิซาวะ ในปีค.ศ. 1914
ลักษณะพิเศษ
เรียวกังดั้งเดิมนั้นจะประกอบด้วยทางเข้าขนาดใหญ่ ซึ่งประกอบด้วยที่นั่งและตั่งสำหรับลูกค้าที่มาใช้บริการเพื่อนั่งและสนทนา เรียวกังในสมัยใหม่นั้นได้มีการเพิ่มโทรทัศน์เข้าไปด้วย ห้องพักนั้นสร้างในแบบประเพณีของญี่ปุ่น โดยมีการปูพื้นด้วยเสื่อ (ตาตามิ) และประตูเป็นบานเลื่อน ถึงแม้ว่าจะมีการรักษาความปลอดภัยด้วยประตูที่มีกลอนอย่างแน่นหนา มักจะเปิดเข้ามาเป็นทางเข้าเล็ก ๆ ซึ่งกั้นระหว่างห้องนอนด้วยประตูบานเลื่อน โดยด้านนอกประตูเป็นที่วางรองเท้า และภายในปูด้วยเสื่อตาตามิอีกเช่นเคย ห้องพักในเรียวกังมักจะมีระเบียงยื่นออกไปด้านนอก โดยจะต้องผ่านประตูเลื่อนออกไปอีกเช่นเคย
เรียวกังส่วนใหญ่นั้นจะมีบริเวณอาบน้ำรวม หรือ โอฟุโร ซึ่งจะแบ่งตามเพศ โดยใช้น้ำร้อนจากแหล่งน้ำร้อนจากธรรมชาติ (อนเซ็ง) ถ้าพบในบริเวณใกล้เคียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเขตที่มีบ่อน้ำร้อนนั้นจะพบเรียวกังเป็นจำนวนมาก เรียวกังระดับสูงนั้นมักจะมีห้องอาบน้ำส่วนตัวด้วย ในปกติภายในเรียวกัง จะให้ผู้เข้าพักสวมใส่ยูกาตะภายในเขตเรียวกัง เพื่อไว้เล่นกีฬาสันทนาการต่าง ๆ รวมทั้งบางที่ยังอนุญาตให้นำออกไปสวมใส่นอกเรียวกังได้
เครื่องนอนที่ให้บริการในห้องพักนั้นจะเป็นฟูกปูบนพื้นเสื่ออีกทีหนึ่ง เมื่อแขกเข้าพักนั้น มักจะมีโต๊ะอยู่กลางห้องพร้อมอุปกรณ์ในการชงชา โดยโต๊ะตัวนี้ยังใช้สำหรับให้บริการอาหารเมื่อมีการสั่งอาหารสำหรับให้บริการในห้อง และเมื่อผู้เข้าพักออกไปนอกห้องแล้ว พนักงานจะย้ายโต๊ะกลางนี้ไปไว้ข้าง ๆ ห้อง และปูที่นอนให้
พ.ศ. 332
พุทธศักราช 332 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 212
จีจี ฮาดีด
เจเลนา นูรา ฮาดีด (Jelena Noura Hadid; เกิด 23 เมษายน ค.ศ. 1995) เป็นนางแบบชาวอเมริกัน เธอได้เซ็นสัญญากับค่ายไอเอ็มจีโมเดลส์ ในปี ค.ศ. 2013 ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2014 ฮาดีดได้ถูกจัดอันดับสูงสุด 50 นักเดินแบบบนเว็บไซต์ Models.com และในปี ค.ศ. 2016 เธอได้รับการเสนอชื่อเป็นนักเดินแบบนานาชาติแห่งปีจากสภาแฟชั่นอังกฤษ
ชีวิตในวัยเด็ก
จีจี ฮาดีด เกิดและเติบโตในลอสแอนเจลิส พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อ โมฮาเหม็ด ฮาดีด ชาวปาเลสไตน์อเมริกัน และแม่ของเธอเป็นอดีตนางแบบชื่อ โยลันดา ฮาดีด ซึ่งเป็นชาวดัตช์ เกิดที่สหรัฐอเมริกา ฮาดีดยังมีน้องสาวชื่อ เบลลา ฮาดีด และน้องชายชื่อ อันวาร์ ฮาดีด เธอยังมีพี่สาวฝาแฝดชื่อ ซารา ฟอสเตอร์ และเอริน ฟอสเตอร์ เป็นลูกสาวของสามีเก่าของแม่เธอที่หย่าร้างกันแล้วคือเดวิด ฟอสเตอร์
ในปี ค.ศ. 2013 ฮาดีดจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมมาลิบู ซึ่งเธอเคยเป็นตัวแทนกัปตันทีมวอลเลย์บอล และนักแข่งม้า
หลังจากจบการศึกษาแล้ว เธอได้เดินทางไปที่นครนิวยอร์ก เพื่อเดินตามความฝันเป็นนางแบบ ฮาดีดได้ศึกษาจิตวิทยาความผิดทางอาญาในโรงเรียนดินิว ในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงปี ค.ศ. 2013 แต่ได้ล้มเลิกการศึกษาเพื่อที่จะมุ่งเน้นไปที่อาชีพนางแบบของเธอ
2013-2014: การเพิ่มขึ้นของระดับมืออาชีพในนิวยอร์ก
หลังจากที่ย้ายไปมหานครนิวยอร์กและลงนามเซ็นสัญญากับค่ายนางแบบไอเอ็มจี โมเดลส์ ในปี ค.ศ. 2013 ทำให้เธอได้เดินแบบในงานนิวยอร์กแฟชั่นวีคในเดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 2014 เธอยังได้ขึ้นหน้าปกของนิตยสารกาโลร์ และปกหนังสือซีอาร์แฟชั่น ในปี ค.ศ. 2014
2015-2016: นางแบบแห่งปีปกนิตยสารโว้กของสหรัฐอเมริกา
ฮาดีดปรากฏตัวบนปฏิทินของพิเรลลี่ ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2015 เธอได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นนางแบบรายวันแห่งปี และเป็นทูตตราสินค้าให้กับเมย์เบลลีน ในเดือนกุมภาพันธ์ปี ค.ศ. 2015 ฮาดีดเป็นนางแบบคนแรกที่ได้ขึ้นปกหนังสือซีอาร์แฟชั่นเป็นครั้งที่สอง เมื่อถึงเดือนพฤษภาคมปี ค.ศ. 2015 ฮาดีดได้เดินแบบให้กับนักออกแบบในหลายๆคน เช่น มาร์ก เจคอบส์, ชาเนล, ไมเคิล คอร์ส, ฌอง ปอล โกลติเยร์, และแม็กซ์ มารา น้อสาวของเธอเบลลา ฮาดีด ก็ได้เป็นนางแบบเช่นเดียวกับเธอ ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 2015 เธอได้ร่วมเดินในงานวิกตอเรียส์ซีเคร็ตแฟชั่นโชว์
ฮาดีดได้ปรากฏตัวบนปกนิตยสารต่าง ๆ รวมถึงนิตยสารโว้ก (สหรัฐอเมริกา ปารีส อิตาลี อังกฤษ ญี่ปุ่น สเปน ออสเตรเลีย บราซิล เนเธอร์แลนด์ เยอรมนี อิตาลี จีน) ชอน! นูเมโร่ อัลลัวร์ ดับเบิลยู ทีนโว้ก รวมทั้งนิตยสารเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล แอล (แคนาดา) แดซด์ และฮาร์เปอส์บะซาร์ (สหรัฐอเมริกา มาเลเซีย)  ฮาดีดยังให้บทสัมภาษณ์กับบรรณาธิการให้กับวีแมน, แอล, กราเซีย, คลีโอ, โว้ก, สปอร์ตส์อิลลัสเทรททิด, เปเปอร์, แวนิตี้ แฟร์, และวี ฮาดีดยังได้แสดงในแคมเปญสำหรับเกสส์, เวอร์ซาเช, เพนช็อปป์, บัลแมง แอฟดับเบิ้ลยู 2015, ท็อปช็อป, แม็กซ์ มารา, และสจวต ไวทซ์แมน
ในปี ค.ศ. 2016 เธอได้เดินแบบบนรันเวย์ให้กับเวอร์ซาเช, ชาเนล, เอลี ซาบ, เฟนดิ, มาร์ค เจคอบส์, แอนนา ซุย, มิวมิว, บัลแมง, ไดแอน วอน เฟิร์สเทนเบิร์ก, ทอมมี ฮิลฟิเกอร์, เฟนตี้เอกซ์พูมา บายรีแอนนา, อีซาเบล มารอนท์, และเกียบาตติสตา วอลลี่   ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2016 เธอได้เป็นทูตตราสินค้าให้กับแบรนด์ระดับโลก คือ ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ เป็นแคมเปญสำหรับชุดชั้นใน เครื่องแต่งกาย และน้ำหอม เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2016 เธอเป็นเจ้าภาพในงาน 2016 iHeartRadio Much Music Video Awards ที่เมืองโทรอนโต ในเดือนตุลาคมบูตคอลเลกชั่นสำหรับสจวต ไวทซ์แมน ที่มีชื่อว่า จีจี้บูต ถูกจัดการแสดง และต่อมาได้ถูกประกาศว่าเธอคือทูตตราสินค้าของรีบอค
2017
ฮาดีดยังได้ขึ้นปกนิตยสารในฉบับเดือนมีนาคมของนิตยสารโว้ก ครอบคลุมในประเทศสหรัฐอเมริกา, อังกฤษ, จีน, และฉบับแรกของอาระเบีย   เธอยังปรากฏตัวบนปกหนังสือซีอาร์แฟชั่น (ฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อน 2017) โจลี (เมษายน 2017) และเดอะเดลี่ (ฤดูใบไม้ผลิ 2017) ฮาดีดยังให้บทสัมภาษณ์กับบรรณาธิการให้กับ โว้ก ของสหรัฐฯ (เมษายน 2017) และนิตยสารเลิฟ  (ฤดูใบไม้ผลิ/ฤดูร้อนปี 2017)
ชีวิตส่วนตัว
ฮาดีดคบหากับนักร้องชื่อ โคดี ซิมป์สัน ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนปี ค.ศ. 2015 เธอได้มีความสัมพันธ์กับนักร้องชาวอังกฤษเซย์น แมลิก อดีตสสมาชิกวงบอยแบนด์อย่างวันไดเรกชัน และในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ฮาดีดได้ประกาศว่าเธอตั้งครรภ์ในระหว่างการให้สัมภาษณ์กับจิมมี แฟลลอน
พ.ศ. 333
พุทธศักราช 333 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 211 ตรงกับลำดับส่วนของ ค.ศ. -21 และ จุลศักราช 201 และรัตนโกสินทร์ศก ที่ 122
พีรพงศ์ ปัญญานุมาภรณ์
พีรพงศ์ ปัญญานุมาภรณ์ (ชื่อเล่น: ปาย; เกิดวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2539) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับเมืองทอง ยูไนเต็ด
วงสตริงควอเต็ตช่วงปลาย (เบทโฮเฟิน)
ตัวอย่างผลงานการประพันธ์เพลงสำหรับวงเครื่องสายสี่ชิ้นของ เบทโฮเฟิน ในช่วงปลาย
ตัวอย่างผลงานที่กล่าวไปข้างต้น ถือได้ว่าเป็นผลงานหกชิ้นสุดท้าย ที่เบทโฮเฟนแต่งจบบริบูรณ์ ทว่าน่าเสียดายที่ในยุคสมัยเมื่อเบทโฮเฟนยังมีชีวิตอยู่ ผลงานเหล่านี้ของเขาไม่เป็นที่ถูกใจและยอมรับในคนหมู่มากสักเท่าไหร่นัก ผิดกับปัจจุบันที่ผลงานทั้งหกชิ้นนี้ ได้ถูกยกย่องว่าเป็นส่วนหนึ่งของบทประพันธ์ชั้นเยี่ยมตลอดกาลของโลก  และมีอิทธิพลต่อลักษณะการประพันธ์เพลงของนักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง อีกเป็นจำนวนมาก
ภาพรวม
เจ้าชาย นิโคไล กัลลิทซีน ([./https://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_Borisovich_Galitzine Nikolai Borisovich Galitzine)] แห่งรัสเซีย ได้ว่าจ้างเบทโฮเฟนให้เขียนผลงานควอเต็ตทั้งสามชุดแรก ได้แก่ ควอเต็ตหมายเลข 12, 13 และ 15 และในจดหมายว่าจ้างที่เขียนขึ้นในวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1822 มีการระบุข้อความเกี่ยวกับการเสนอเงินค่าว่าจ้างให้กับเบทโฮเฟน โดยมีเนื้อความว่า "คิดว่าราคาเท่าไหร่จึงจะเหมาะสม" สำหรับงานประพันธ์เพลงสตริงควอเต็ตทั้งสามบทนี้
หลังจากนั้นในวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1823 เบทโฮเฟนได้ตอบกลับจดหมายของเจ้าชายโดยระบุว่าเบทโฮเฟนจะคิดราคาเพลงจะ 50 ดูคัส (ค่าเงินในสมัยนั้น) ต่อการประพันธ์ 1 โอปุส  เมื่อตกลงเรื่องค่าว่าจ้างกันเสร็จเรียบร้อย เบทโฮเฟนก็เริ่มประพันธ์บทประพันธ์เหล่านี้อย่างเป็นลำดับขั้นตอน โดยเริ่มจาก หมายเลข12, 15, 13, 14 และ16 เป็นบทสุดท้าย
เบทโฮเฟนประพันธ์ควอเต็ตชิ้นสุดท้ายขณะที่เขาประสบกับปัญหาสุขภาพอย่างหนักในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 1825 เบทโฮเฟนต้องใช้ชีวิตอยู่บนเตียงผู้ป่วยตลอดเวลาและป่วยหนักเกือบทั้งเดือน เพราะความเจ็บป่วยและความพยายามที่จะฟื้นตัวเพื่อให้หายจากโรคทำให้เบทโฮเฟนเข้าใจถึงความพยายามที่จะลุกขึ้นอย่างแรงกล้า ซึ่งความรู้สึกล้ำลึกเหล่านี้ได้ไปปรากฏอยู่ในบทประพันธ์ควอเต็ต หมายเลข 15 ที่เบทโธเฟนให้ชื่อเรียกว่า "เพลงศักดิ์สิทธ์ของคำขอบคุณ ('Heiliger Dankgesang')"
ผลจากความแน่วแน่และจิตใจที่มั่นคงทำให้เบทโฮเฟนลุกขึ้นมาประพันธ์ผลงานควอเต็ตหมายเลขที่ 13, 14, และ 16 ต่อจนเสร็จสมบูรณ์ ผลงานชื้นสุดท้ายที่เบทโฮเฟนเขียนเสร็จถูกนำไปใส่ในบทประพันธ์ควอเต็ตหมายเลข 13 หรือก็คือแทนที่ท่อน Große Fuge นั่นเอง
"ABC" ควอเต็ต
บางครั้ง บทประพันธ์โอปุส หมายเลข 132, 130 และ 131 จะเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "ABC" ควอเต็ต ถามว่าทำไมถึงถูกเรียกว่าอย่างนั้น เพราะว่า "ABC" ควอเต็ตมีที่มามาจากระบบเสียงแบบโทนาลิตี้ที่มีความต่อเนื่อกัน (successive tonalities) โดยเริ่มจากผลงานประพันธ์ในบันไดเสียง A ไมเนอร์, Bb เมเจอร์ และ C ไมเนอร์ ตามลำดับ จะสังเกตได้ว่าบันได้เสียงทั้งสามนี้เชื่อมโยงกันด้วยโน้ตทั้งสี่ตัวของของเททราคอร์ดที่สอง (second tetrachord) ในบันไดเสียงฮาร์โมนิคไมเนอร์ อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ A. David Hogarth เป็นผู้เขียนอธิบายลงบนโน้ตที่ตัวเขาใช้อัดเสียงผลงานควอเต็ตทั้ง6ชิ้นของเบทโฮเฟนกับวง Quartetto Italiano "เห็นได้ชัดว่าเบทโฮเฟนให้ความสนใจในเรื่องของระยะห่างระหว่างขั้นคู่เสียงมาก ถือได้ว่าเป็นแนวคิดหลักที่เป็นเอกลักษณ์สำคัญอย่างหนึ่งของเบทโฮเฟนเลยก็ว่าได้ สังเกตได้จากขั้นคู่เสียงที่กว้างหนึ่งเสียงเต็มและไปครึ่งเสียงในโน้ตตัวที่ 2 และ 3 (จากตัวอย่าง A ในภาพข้างต้น) การจัดวางขั้นคู่เสียงที่แตกต่างกันตามลำดับทำให้เราเห็นว่า โน้ตทั้งสี่ตัวในบันไดเสียงนั้นมีบทบาทสำคัญมากในผลงานการประพันธ์ควอเต็ตช่วงปลายของเบทโฮเฟน"
"เราสามารถพบเห็นหลักการประพันธ์นี้ในผลงานชิ้นอื่นๆ อีก ตัวอย่างเช่น ท่อนเปิดของ โอปุสลำดับที่ 132 ถูกนำกลับมาใช้เป็นไอเดียในท่อนสุดท้าย (Finale) ของโอปุสลำดับที่ 131 ซึ่งประกอบไปด้วยโน้ตทั้งสี่ตัวที่อยู่ในห้องแรกสุด (ดูได้ที่ตัวอย่าง B)"
ประโยคเพลงหลักของผลงานการประพันธ์ท่อนสุดท้าย (Finale) อย่าง "Grosse Fuge" ในบันไดเสียง Bb เมเจอร์ โอปุสลำดับที่ 130 มีลักษณการวางรูปแบบไอเดียในทางเดียวกันคือ ยกโน้ตลำดับที่หกระหว่างโน้ตตัวที่ 1 และ 3 ในคีย์ขึ้นเพื่อเปลี่ยนรูปแบบแนวทำนองจากบันไดเสียงไมเนอร์ให้เป็นโน้ตในบันได้เสียงเมเจอร์แทน (ดูได้จากตัวอย่าง C)
ผลงานโอปุสลำดับที่ 131 (ผลงานที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาควอเต็ตทั้งสาม) เริ่มต้นเพลงด้วย Fugue ส่วนประโยคหลักตอนต้นเพลง (ย้ายไปอีกคีย์ หรือที่รู้จักกันว่า Transpose) คือตัวอย่าง D (อย่างไรก็ตาม ตัวอย่าง D นี้ก็ปรากฏอยู่ใน ทรีโอ ของ โอปุสลำดับที่ 132 ในท่อนที่สองเช่นกัน) ส่วนโน้ตในบันไดเสียงจากตัวอย่างในท่อน D นี้ก็ได้กลายไปเป็นรูปแบบบันได้เสียงแรกเริ่มที่ปรากฏอยู่ในท่อนสุดท้าย (Finale) ของบทประพันธ์ในโอปุสลำดับที่ 131
ผลงานการประพันธ์ที่อยู่ในสมุดร่างผลงานของเบทโฮเฟนเป็นข้อพิสูจน์ได้อย่างชัดเจนเลยว่า การเรียงและสับเปลี่ยนโน้ตต่างๆให้เป็นรูปแบบเดียวกันโดยอิงขั้นคู่เสียงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าจะมีเหตุบังเอิญอื่นๆ มาใช้ในการอธิบายหลักการนี้ได้ ตัวอย่างกรณีเรื่องลำดับบันไดเสียงแบบ ABC และความจริงที่ว่าผลงานควอเต็ตของเบทโฮเฟนมีการเล่นอย่างต่อเนื่องติดต่อกันตั้งแต่ห้าท่อนจนถึงเจ็ดท่อนได้
อย่างไรก็ตาม เหล่านี้สามารถกลายมาเป็นข้อถกเถียงได้ว่าเราจะนับท่อนเพลงควอเต็ตของเบทโฮเฟนอย่างไร ตัวอย่างจากผลงานประพันธ์ โอปุสลำดับที่ 131 ที่แม้ว่าจะมีถึงหกท่อน แต่ท่อนที่สามกลับมีความยาวเพียง 10 ห้องและอยู่ในบันได้เสียง A เมเจอร์ ที่เป็นบันได้เสียงเดิมที่เคยปรากฏขึ้นมาในบทเพลงแล้ว นักวิจารณ์บางคนที่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้างอย่าง Vincent d'Indy เสนอว่าท่อนนี้เป็นเพียงแค่ท่อนนำเสนอ (Introduction) สั้นๆ แต่ทว่าลักษณะการวางรูปแบบของระบบเสียงแบบมีตัวโทนิค (Tonality) ของทั้ง 10 ห้องนั้นไม่ได้อยู่ในบันไดเสียง A เมเจอร์ แต่หากอยู่ในบันไดเสียง B ไมเนอร์แทน และเมื่อเราสังเกตโน้ตตัวหลักในบันไดเสียง (Tonal Center) ของทั้งสี่ท่อนแรกในโอปุสลำดับที่ 131 จะเห็นเลยว่ามันคล้ายคลึงกับรูปแบบบทประพันธ์ในโอปุสลำดับที่ 132 และท่อน "Grosse Fugue" มาก (ดูได้ที่ตัวอย่าง E) ส่วนบันไดเสียงในท่อนที่เหลือก็เคลื่อนไหวในรูปแบบของวงจรเสียงสมมาตรแบบวงกลม (Cyclic Progression) กลับไปที่บันไดเสียง C ไมเนอร์
การประเมินคุณค่า
บทประพันธ์สำหรับควอเต็ตเหล่านี้ มีความทันสมัยและก้าวไกลเกินกว่าที่นักดนตรีและผู้รับชมการแสดงในยุคนั้นจะสามารถทำความเข้าใจได้ ถึงขนาดว่ามีนักดนตรีคนหนึ่งแสดงความเห็นต่อเพลงของเบทโฮเฟนออกมาว่า "พวกเรารู้ว่ามันมีอะไรบางอย่าง แต่พวกเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร" Louis Spohr นักประพันธ์เพลงชื่อดังเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "ความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่สามารถเข้าใจได้" (indecipherable, uncorrected horrors)
อย่างไรก็ตามมุมมองและความคิดเห็นต่องานประพันธ์ของเบทโฮเฟนก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ผลงานควอเต็ตทั้งหกชิ้นนี้ (รวม Große Fuge ด้วย) ประกอบผลงานอื่นๆในช่วงบั้นปลายชีวิตของเบทโฮเฟน ถูกยกย่องอย่างกว้างขวางว่า เป็นสุดยอดงานประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดตลอดกาล Theodor Adorno นักปรัชญาจาก โรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ต ยกย่องผลงานเหล่านี้ของเบทโฮเฟนมาก รวมไปถึง อิกอร์สตราวินสกี ยังได้ให้คำอธิบายงานประพันธ์ท่อน Große Fuge ว่า "นี่คือผลงานประพันธ์เพลงร่วมสมัยอย่างแท้จริง และผลงานชิ้นนี้จะยังคงร่วมสมัยตลอดไป" รูปแบบการประพันธ์รวมไปถึงแนวความคิดของเบทโฮเฟนกลายเป็นแรงบันดาลใจให้นักประพันธ์เพลงรุ่นหลัง จากรุ่นสู่รุ่น เช่น ริชชาร์ท วากเนอร์ และ เบ-ลอ บอร์โตก (เบ-ลอ บอร์โตก)
วากเนอร์พูดถึงผลงานการประพันธ์ของเบทโธเฟนใน โอปุสที่ 131 ท่อนแรก ว่าเป็นท่อนที่แสดงออกถึงความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เต็มไปด้วยความรู้สึกมากที่สุดในผลงานดนตรี" นอกจากนี้ ผลงานการประพันธ์โอปุสที่ 131 นี้ยังเป็นผลงานชิ้นสุดท้ายที่ ฟรันทซ์ ชูเบิร์ต ปรารถนาที่จะฟังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะเสียชีวิตลงภายในห้าวันหลังจากนั้น หลังจากที่ ชูเบิร์ต ได้ฟังการแสดงก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "หลังจากนี้ไป จะมีอะไรเหลือให้เราประพันธ์กันอีก"
ในบรรดาควอเต็ตยุคปลายทั้งหมดที่กล่าวมา เบทโฮเฟนชอบที่สุดกลับเป็น ควอเต็ตลำดับที่ 14 โอปุส 131 ในบันไดเสียง C ไมเนอร์ ที่ตัวเขาเองได้ตีค่าผลงานชิ้นนี้ว่าเป็นผลงานที่ครบถ้วน ถูกต้อง และสมบูรณ์แบบที่สุดในบรรดางานทั้งหมดของเขา
การบันทึกในรูปแบบอื่น
Arturo Toscanini และ Felix Weingartner เป็นคนบันทึกและเรียบเรียงบทประพันธ์ วงสตริงควอเต็ตสำหรับการบรรเลงวงเครื่องสายออเคสตร้าออกมาบางส่วน
พ.ศ. 334
พุทธศักราช 334 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 210
สวนกระท่อม
สวนกระท่อม เป็นสวนที่มีลักษณะเฉพาะ แต่ไม่มีรูปแบบการจัดสวนที่ตายตัว, เป็นสวนแบบโบราณ, มีการปลูกต้นไม้หลายชนิดไว้ด้วยกันรวมไปถึงชนิดที่สามารถทานได้, มีของประดับสวนมากมายหลายแบบ สวนกระท่อมนี้ ดั้งเดิมพบในอังกฤษ เป็นสวนที่มีเสน่ห์ตรึงใจมากกว่าให้ความรู้สึกโอ่อ่ามีระเบียบ ย้อนกลับไปหลายศตวรรษ สวนมักจะเน้นจัดแบบเรียบง่าย แต่สามารถใช้ประโยชน์ได้เต็มพื้นที่ ในช่วง 1870 มีการปรับปรุงรูปแบบของสวน อังกฤษได้จัดให้สวนดูมีแบบแผนมากขึ้น และคงไว้ซึ่งกลิ่นอายของสวนแนวอังกฤษซึ่งเป็นสวนที่จัดแบบเรียบๆไม่มีรูปแบบที่แน่นอน มีการปลูกพืชล้มลุกให้ดูเต็มพื้นที่ สวยสบายตา
สวนกระท่อมแบบโบราณสามารถใช้ประโยชน์ได้เต็มพื้นที่มากกว่าสวนกระท่อมที่พบเห็นกันในปัจจุบัน — เนื่องจากมีการปลูกผักและสมุนไพรสำคัญๆไว้หลายชนิด, มีผลไม้บ้างเล็กน้อย, อาจมีรังผึ้งหรือแม้แต่ปศุสัตว์ด้วย ส่วนดอกไม้จะใช้เพื่อตกแต่งบริเวณที่ดูโล่งๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ดอกไม้ก็กลายมาเป็นส่วนสำคัญที่จัดให้ดูเด่นกว่าส่วนอื่นๆในสวน สวนกระท่อมในสมัยก่อนมักเป็นสวนแบบมีรั้วล้อม, อาจเป็นรั้วพุ่มกุหลาบก็ได้ ดอกไม้ในสวนจะเน้นไม้ดอกประดับโบราณเช่นกัน, อย่างเช่น ดอกพริมโรส และ ไวโอเล็ต, อาจมีดอกไม้ทั่ว ๆ ไป อย่างเช่น ดาวเรือง และ สมุนไพรต่างๆ นอกจากนั้น จะปลูกกุหลาบแบบโบราณที่จะออกดอกเพียงปีละครั้งแต่กลิ่นหอมอวลไปทั้งสวนด้วย อาจปลูกดอกไม้แบบเรียบๆอย่างเดซี่ และดอกไม้สมุนไพรทั่วไป ในภายหลัง แม้แต่ในสวนใหญ่ ๆ ยังมีการแยกพื้นที่บางส่วนไว้ เพื่อจัด "สวนกระท่อม" ไว้ด้วย
ในปัจจุบัน สวนกระท่อมมีมากมายหลายแบบตามแต่ละพื้นที่ และความแตกต่างในความชอบของรูปแบบสวนอังกฤษและชนิดต้นไม้ของแต่ละบุคคล เช่น การตกแต่งด้วยหญ้าหรือใช้พืชที่ขึ้นเองตามธรรมชาติ ซึ่งไม่เคยมีในสวนกระท่อมหรือสวนตามชนบทจริงๆ กุหลาบโบราณ, ทรงสวยงาม กลิ่มหอมแรง, ยังเป็นส่วนสำคัญที่จะต้องมีประดับสวนแบบกระท่อมนี้ไว้ — ปลูกรวมกับพันธุ์สมัยใหม่ที่สามารถทนต่อโรคได้ดีกว่า ทั้งสวนแบบสมัยก่อนและในปัจจุบัน มีการประดับด้วยไม้เลื้อยอายุหลายปีที่โตแผ่งกิ่งก้านอย่างอิสระ
จุดเริ่มต้น
สวนกระท่อม, เป็นที่รู้จักในช่วงสมัยเอลิซาเบท, เป็นสวนที่ปลูกสมุนไพรและผลไม้ต่างๆ สมมติฐานหนึ่งที่พบคือ สวนนี้เป็นผลมาจาก แบล็ค เดธ ในยุค 1340, ชนชั้นใช้แรงงานเสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ทำให้เหลือที่สำหรับปลูกเพียงกระท่อมเล็กๆมีสวนนิดหน่อยเท่านั้น ในช่วงปลายของศตวรรษที่ 19, สวนหลายๆที่จัดขึ้นมาในกระท่อมเล็กๆในหมู่บ้าน เพื่อใช้เป็นอาหารและสมุนไพร รวมถึงดอกไม้ต่างๆที่ปลูกเพื่อประดับให้ความสวยงาม เฮเลน ลีช วิเคราะห์ถึงความเป็นมาของสวนกระท่อมที่มีเสน่ห์นี้, มองลึกลงไปตั้งแต่รูปแบบของสวนจนถึงความเป็นมา, รวมถึงการปลูกสวนครัว และสวนสมุนไพร เธอสรุปว่า ในศตวรรษที่ 19 ขาดแคลนคนงานจำนวนมาก รวมถึงมีการพยายามปลูกพืชที่สามารถทนต่อความหนาวเย็นของหน้าแล้งได้, ในงานเขียนของ จอห์น คลอเดียส ลูดอน พบว่า ลูดอนได้ร่วมออกแบบสวนขนาดใหญ่ที่ เกรท ทิว, อ็อกฟอร์ดไชร์, ที่ซึ่งคนงานในฟาร์มได้สร้างกระท่อมและสวนขนาดเล็กในพื้นที่ขึ้นมา—ประมาณเอเคอร์เดียวเท่านั้น—พวกเขาสามารถปลูกพืชไว้ทาน ทั้งยังเลี้ยงหมูและไก่ด้วย
สวน โยแมน คอทเทจเจอร์ มีการเลี้ยงผึ้งและทำปศุสัตว์ เลี้ยงหมูและสร้างคอกหมูไว้ด้วย ซึ่งดูเข้ากันได้เป็นอย่างดี ในยุคกลางไม่ค่อยนิยมชมดอกไม้กันเท่าไหร่นัก พวกเขาสนใจเลี้ยงสัตว์เพื่อเอาเนื้อเป็นอาหารมากกว่า, สมุนไพรก็ปลูกเพื่อใช้ประโยชน์ทำยา หรือนำไปปรุงอาหาร มากกว่าปลูกเพื่อความสวยงามเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ในยุคของเอลิซาเบ็ท เริ่มมีความมั่งคั่งมากขึ้น ทำให้มีพื้นที่เหลือไว้ปลูกดอกไม้ประดับมากขึ้น มีการปลูกไวโอเล็ตมากมายกระจายในสวน (สวยงาม กลิ่นหอม และช่วยป้องกันไม่ให้มีตัวหนอนในสวนด้วย); คาเลนดูลาส และ พริมโรส ก็เป็นที่นิยมเช่นกัน นำไปทำอาหารรสชาติดีมาก นอกจากนั้นยังมี สวีต วิลเลี่ยม และ ฮอลลี่ฮ็อคส์ ที่ปลูกเพื่อประดับให้ความสวยงามเท่านั้น
สวนและการพัฒนา
การออกแบบที่ "ดูเป็นธรรมชาติ" เป็นที่รู้จักโดยทั่ว อเล็กซานเดอร์ โป๊ป เป็นคนแรกๆที่เสนอแนวคิดเรื่องสวนง่ายๆไม่จัดตามแปลน, ในปี 1713 เขาเขียนบทความเกี่ยวกับสวน "ธรรมชาติเรียบง่ายที่ไม่ปรุงแต่ง" ในศตวรรษที่ 18 นักเขียนอย่าง โจเซฟ แอดดิซัน และ ลอร์ด ชาฟทีสบิวรี ก็เห็นด้วยกับรูปแบบสวนสไตล์นี้ พัฒนาการของสวนกระท่อมในแต่ละยุคสามารถหาอ่านได้จาก เดอะ ค็อทเทจ การ์เด้นเนอร์ - คนจัดสวนกระท่อม (1848–61), เรียบเรียงโดย จอร์จ วิลเลียม จอห์นสัน, เรื่อง "ฟลอริส ฟลาวเวอร์ - ดอกไม้ในร้านขายดอกไม้", กล่าวถึง คาร์เนชั่น และ ออริคูลัส ซึ่งนิยมปลูกกันอย่างมาก นับว่าเป็นงานอดิเรกของคนชั้นแรงงาน วิลเลียม โรบินสัน และ เกอร์ทรูด เจคกิล ร่วมแพร่แนวคิดสวนประเภทนี้ออกไปผ่านหนังสือหลายเล่ม และหลายๆบทความในแมกกาซีน เดอะ ไวลด์ การ์เด้น ของโรบินสัน ตีพิมพ์ในปี 1870, เป็นการตีพิมพ์ครั้งแรก เรื่อง "ดอกไม้ป่าในสวนอังกฤษ", ซึ่งเคยโดนตัดออกไปเมื่อคราวตีพิมพ์ครั้งก่อน ในเรื่อง สวนดอกไม้อังกฤษ, ภาพประกอบไปด้วย สวนกระท่อมต่างๆ จาก โซเมอร์เซ็ท, เค้นท์ และ เซอร์รี่, "สิ่งหนึ่งที่ได้จากสวนเล็กๆนี้คือ มันเป็นสวนที่น่ารักมาก สิ่งเล็กๆน้อยๆในสวนมีผลต่อผู้ที่พบเห็นได้" ตั้งแต่ช่วงปี 1890 เพื่อนสนิทของเขา เจคกิล ได้ปรับแปลนออกแบบสวนที่จัดในบ้านหลังใหญ่ๆแถบชนบทให้ดูมีหลักการมากขึ้น ภาพ สีสันในสวนดอกไม้ (1908) ของเธอยังมีการตีพิมพ์มาจนถึงทุกวันนี้
โรบินสันและเจคกิล เป็นส่วนหนึ่งของกระแสการเคลื่อนไหวทางศิลปหัตถกรรม, กระแสนี้แพร่ไปทั้งในศิลปะ, สถาปัตยกรรม, และหัตถกรรม ในช่วงปลายของศตวรรษที่ 19 มีการสนับสนุน วาดภาพเขียนแนวง่ายๆไม่มีลายเส้นตายตัว ซึ่งเป็นผลมาจากอิทธิพลของสวนกระท่อมอังกฤษที่ดูโรแมนติก งานแสดงศิลปหัตถกรรมในปี 1888 เริ่มมีกระแสเกี่ยวกับแนวคิดของสไตล์การจัดสวนชนบทที่ดูเป็นธรรมชาติ งานการออกแบบสวนของโรบินสันและเจคกิลมักจะเกี่ยวข้องกับบ้านสไตล์ชนบท ทั้งสองคนได้รับอิทธิพลมาจาก วิลเลี่ยม มอริส, หนึ่งในผู้นำกระแสการเคลื่อนไหวทางศิลปะหัตถกรรม—โรบินสันอ้างอิงคำวิจารณ์ของมอรริสในเรื่องของ แปลงดอกไม้ในสวน; เจคกิลเห็นพ้องกับแนวคิดของมอริสและได้วาดลายสวนดอกไม้ตามที่เธอออกแบบ เมื่อมอริสสร้างบ้านสีแดงในเค้นท์, นับเป็นการจุดประกายความคิดแนวใหม่ในทางสถาปัตยกรรมและการจัดสวน—สวนแบบ"โบราณ" กลายมาเป็นกระแสท่ามกลางชาวอังกฤษชนชั้นกลาง, และความงามของสวนกระท่อมนี้ก็เริ่มแพร่ไปในอเมริกา
สวนกระท่อมในปัจจุบัน
ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 คำว่า "สวนกระท่อม" อาจหมายรวมสวนที่มีขนาดใหญ่โตอย่าง ฮิดโคต มาเนอร์ ด้วยก็ได้, โดยสวนดังกล่าว วีต้า แซ็ควิลล์-เวสต์ ได้ให้คำนิยามไว้ว่า "สวนกระท่อมที่งดงามที่สุด" แต่ลักษณะการจัดสวนมีการควบคุมโทนสีไว้อย่างดีเยี่ยม, เช่นสวน "เรด บอร์เดอร์" ที่โด่งดัง แซ็ควิลล์-เวสต์ได้นำความคิดนี้ไปจัด "สวนกระท่อม" ในรูปแบบของเธอเอง, ซึ่งเป็นหนึ่งในสวนที่ ปราสาทซิสซิงเฮิร์ส—แนวคิดของเธอที่มีต่อสวนกระท่อมคือ "ต้นไม้ที่ปลูกรวมๆกันแบบง่ายๆ, มีพุ่มไม้น่ารักๆที่ปลูกรวมกับกุหลาบ, มีพืชสมุนไพรมากมาย, ไม้เลื้อยพาดไปมา, มีต้นไม้ต้นน้อยๆที่ขึ้นได้เองตามธรรมชาติ". ทั้งนี้ ศิลปินอย่าง เฮเลน อัลลิงแฮม(1848–1926) ก็เห็นพ้องอย่างเดียวกันกับแนวคิดดังกล่าว รวมถึง มาเกอรี่ ฟิช (1892–1969), ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของสวน อีส แลมบรูค มาเนอร์
สวนกระท่อมในฝรั่งเศสดัดแปลงมาจากช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ตัวอย่างเช่น สวนโมเน็ทที่จีเวอร์นี ที่โด่งดัง, สวนขนาดใหญ่ที่ปลูกพืชมากมายหลายชนิด, หลากหลายสีสันสดใส, และสวนน้ำสวย ภายหลัง, คำว่า 'สวนกระท่อม' รวมๆถึงสวนทุกแบบที่จัดแบบง่ายๆ, ไม่มีแปลนตายตัว อาจใช้ต้นไม้ชนิดอื่นๆมาจัดให้แตกต่างจากสวนกระท่อมแบบโบราณได้ ดังเช่น ทุ่งหญ้าแพร์รี่ (ในอเมริกันตะวันตกกลาง) และ สวนกระท่อมแชปปารอลในแคลิฟอร์เนีย
รูปแบบของสวน
สวนกระท่อมเน้นการออกแบบที่เรียบง่าย, ไม่เน้นความใหญ่โตกว้างขวาง หรือโอ่อ่าหรูหรา ไม่สนใจการจัดให้เป็นระเบียบหรือ การวางแปลนสวนแบบเรขาคณิต เน้นการจัดวางแบบธรรมดาๆมากกว่า สวนอาจจะลามขึ้นไปถึงตัวบ้านก็ได้ สนามหญ้าอาจปลูเป็นกลุ่มของดอกไม้นานาชนิด, ความกว้างของแปลงปลูกก็ไม่มีขนาดตายตัว ไม่มีการวางแปลนเฉพาะถึงธีมหรือความลงตัวของสีสันในสวน, จัดให้สีสันของต้นไม้แต่ละชนิดที่ขึ้นข้างกันดูกลืนกันเท่านั้นพอ ลักษณะโดยรวมของสวนกระท่อมนี้ อาจกล่าวได้ว่า "สวนผักที่ปกคลุมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ" วิธีการปลูก จะเน้นปลูกให้ต้นไม้แต่ละต้นวางชิดกัน ทั้งนี้เพื่อป้องกันไม่ให้มีวัชพืชและช่วยรักษาความชื้นของดินด้วย, สวนทางเดินในสวนนิยมใช้แผ่นหิน หรือปูน, มีการปลูกเถาไม้รอบๆขอบทางเดิน, ทำให้ดูแลรักษาง่าย ซึ่งถือเป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของสวนกระท่อม
ส่วนประกอบสวน
ทางเดิน, ต้นไม้ข้างทาง, และรั้วในสวน จะต้องดูเก่าแก่แบบโบราณ รั้วไม้และประตูไม้, ทางเดินที่ทำจากอิฐหรือก้อนหินแบบที่นิยมกันในท้องถิ่นนั้นๆ, รวมถึงต้นไม้ที่ให้ร่มเงา ทำให้สวนดูเป็นธรรมชาติ เรียบง่าย— ไม่เป็นทางการมากนัก— สวนสวยงามและให้ความรู้สึกว่าเป็นสวนกระท่อมที่แท้จริง กระถางต้นไม้, อุปกรณ์ประดับสวน, และเครื่องใช้ต่างๆก็ต้องเป็นแบบที่ความรู้สึกสบายดูเป็นธรรมชาติด้วย— ทุกสิ่งทุกอย่างในสวนต้องทำให้เกิดความประทับใจและหวนระลึกถึงความเป็นสวนกระท่อมแบบโบราณ
พืชพรรณต่างๆ
ต้นไม้ต่างๆในสวนกระท่อมนี้จะนิยมพืชพรรณแบบสมัยก่อน ที่ให้ความรู้สึกเก่าแก่ ดูสวยงามแต่เรียบง่าย ในปัจจุบันมีนักจัดสวนจำนวนมากใช้พืชแบบดั้งเดิม หรือ ต้นไม้'เก่าแก่' หลากหลายชนิดมาตกแต่งสวน— ถึงแม้ว่า ต้นไม้เหล่านี้อาจจะไม่ใช่ต้นไม้ที่อยู่ในสวนกระท่อมแบบโบราณจริงๆก็ตาม นอกเหนือไปจากนั้น สมัยนี้ยังมีดอกไม้อีกมากมายหลายชนิดที่สามารถนำมาตกแต่งให้ดูเข้ากันกับสวนกระท่อมได้ ยกตัวอย่างเช่น, กุหลาบสมัยใหม่ที่พัฒนาโดย เดวิด ออสติน เป็นที่นิยมอย่างมาก เพราะรูปทรงของกุหลาบมีลักษณะเดียวกันกับกุหลาบโบราณ(รูปทรงถ้วยซับซ้อนหลายชั้น) และกลิ่นที่หอมแรง—ทั้งนี้ยังสามารถบานทน, ออกดอกดกตลอดปี, และทนต่อโรค สวนกระท่อมสมัยใหม่นี้ มักจะนำต้นไม้ พืชพรรณต่างๆในท้องถิ่นมาปรับใช้ในสวน ทำให้สวนสามารถทนต่อสภาพอากาศได้ดี, เนื่องจากสวนอยู่ทน มีประโยชน์มากกว่าการนำพืชพรรณแบบสวนโบราณมาปลูกในสภาพแวดล้อมที่ไม่อำนวย— แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีการปลูกพืชพรรณในสวนกระท่อมแบบโบราณกันมากมายทั่วโลก
กุหลาบ
กุหลาบเป็นต้นไม้ที่ขาดไม่ได้ในสวนกระท่อม: กุหลาบทรงพุ่ม, กุหลาบเลื้อย, กุหลาบโบราณเน้นที่ทรงพุ่มเขียวหนาแน่น, ไม่โปร่งเหมือนพันธุ์กุหลาบตัดดอกสมัยใหม่ สวนกระท่อมในสมัยก่อนนั้นจะใช้กุหลาบสายพันธุ์โรซา กัลลิกา, ซึ่งมีลักษณะทรงพุ่มกว้าง สูงราว 3–4 ฟุต, มีสีชมพูจางๆจนถึงสีม่วงเข้ม—รูปทรงดอกมีตั้งแต่ดอกชั้นเดียวและดอกหลายชั้น เป็นกุหลาบที่มีกลิ่มหอมมาก รวมถึงกุหลาบสายพันธุ์โบราณอโปเธแครี่ (อาร์. กัลลิกา 'ออฟฟิไซนาลิส'), ดอกสีแดงม่วงที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว นอกจากนั้นยังมีกุหลาบอีกหลายสายพันธุ์ เช่น ดามัสก์ โรส, ที่ปลูกในยุโรปเพื่อใช้ในการปรุงน้ำหอม ต้นสูงได้ถึง 4-6 ฟุต หรืออาจจมากกว่านั้น, กิ่งก้านสามารถดัดได้ ทำให้สวนดูสบาย ไม่แข็งจนเกินไปนัก หรือสายพันธุ์ที่ต้นสูงหน่อยคือพวกอัลบา โรส, ที่สามารถปลูกได้งามในที่ร่ม
โปรวองซ์ โรส หรือ โรซา เซนติโฟเลีย เป็น กุหลาบดอกใหญ่เต็มทรง เรียกกันว่า"แคบเบจ โรส" เป็นสายพันธุ์ที่มีชื่อเสียงมาก โด่งดังจากภาพเขียนของดัชช์ มาสเตอร์ ช่วงศตวรรษที่ 17 กุหลาบพุ่มสายพันธุ์นี้มีกลิ่นหอมมาก กว้างและสูงราว 5 ฟุต, ทรงต้นจะห้อยออกด้านข้าง สามารถดัดให้เลื้อยได้ง่าย กุหลาบเซนติโฟเลียนี้แตกแยกออกมาอีกหลายสายพันธุ์ แต่ละสายพันธุ์ก็เป็นที่นิยมอย่างมากในการจัดสวนกระท่อม, รวมไปถึงกุลาบมอสด้วย(กุหลาบที่มี 'มอส' มาอาศัยเจริญเติบโตอยู่ตามกิ่งก้าน) ไม่เหมือนสายพันธุ์ส่วนใหญ่กุหลาบในปัจจุบัน, กุหลาบโบราณจะออกดอกเพียงปีละครั้งเท่านั้น, ดังนั้นจะไม่มีการตัดแต่งต้นหลายครั้งในแต่ละปี การที่ไม่ออกดอกดกตลอดปี ทำให้มีต้นไม้ดอกไม้อื่นๆมาอาศัยยึดเกาะเพื่อเลื้อย อย่างเช่น เถาเคล็มมาทิส กุหลาบในสวนกระท่อมนี้จะไม่ปลูกแยกเดี่ยวๆต่างหาก, แต่ส่วนใหญ่ก็จะมีการปลูกพืชชนิดอื่นๆมาแซม เช่น ดอกไม้, เถาไม้, หรือ พืชคลุมดินต่างๆ
ในศตวรรษที่ 18 มีการเปิดตัวกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ โดยเฉพาะไชน่า โรสส์ (มาจากชื่อ โรซา ไคเนนซิส) ซึ่งเป็นสายพันธุ์ที่ ออกดอกตลอดปี แต่ยังคงไว้ซึ่งรูปทรงของกุหลาบโบราณ รวมถึงพันธุ์ เบอร์เบิ้น โรส และ นอเซ็ต โรส, ซึ่งเป็นที่นิยมเอามาจัดไว้ในสวนกระท่อม, และล่าสุด, กุหลาบ"อังกฤษ" ของ เดวิด ออสติน
ไม้เลื้อย
กุหลาบโบราณหลายสายพันธุ์ มีกิ่งก้านที่ยาวมาก, ซึ่งสามารถนำมายึดกับโครงไม้ระแนงหรือกำแพงได้ เรียกว่า "พาด", มากกว่า "เลื้อย" ไม้เลื้อยในสวนกระท่อมโบราณนั้นประกอบไปด้วย ยูโรเปียน ฮันนี่ซัคเคิล (โลนิเซรา เพอริไซเมนัม) และ ทราเวิลเลอร์ จอย (เคล็มเมทิส ไวทัลบา) แต่ในสวนกระท่อมปัจจุบัน นิยมปลูกสายพันธุ์ เคล็มเมทิส ที่มีรูปร่างลักษณะเดียวกับสายพันธุ์แบบโบราณ, ใบขึ้นห่างกัน ทำให้สามารถโตแทรกต้นไม้และกุหลาบต่างๆ รวมถึงตามรั้วและทางเดินได้ นอกจากนั้นยังมีสายพันธุ์เคล็มมาทิสอีกมากมายที่นำมาจัดสวนกระท่อม เช่น เคล็มเมทิส อาร์มานดี, เคล็มเมทิส ไครโซโคมา, และ เคล็มเมทิส แฟลมมูลา. ต้นฮันนี่ซัคเคิลก็นิยมเป็นสายพันธุ์ ฮันนี่ซัคเคิลญี่ปุ่น และ โลนีเซรา ทราโกฟิลลา
พืชตามแนวพุ่มไม้
ในสวนกระท่อมโบราณนั้น มีการปลูกต้นไม้เป็นแนวรั้วเพื่อป้องกันคนร้ายและสร้างความเป็นส่วนตัวให้กับพื้นที่พักอาศัย ใบของพืชที่มีหนาม สามารถใช้ชงชาหรือทานเล่นเป็นขนมรสชาติเยี่ยม, ส่วนพวกดอกไม้ใช้ทำไวน์ สำหรับพืชที่โตไวอย่าง เอลเดอร์เบอร์รี่ นอกจากจะได้ประโยชน์ในการทำเป็นรั้วแล้ว ผลเบอร์รี่ยังนำมาทำไวน์และอาหารได้ด้วย ส่วนดอกนำมาทุบ ใช้ทำโลชั่นหรือขี้ผึ้ง ส่วนเนื้อไม้นำไปใช้ประโยชน์ได้หลายอย่าง ทั้งของเล่น, หมุด, ไม้เสียบ, และไม้ตกปลา ยังมี ฮอลลี่ ที่นิยมนำมาปลูกเป็นแนวรั้วเหมือนกัน เพราะมีประโยชน์ โตไว และสามารถขยายพันธุ์ได้เอง ส่วน พรีเว็ต ก็ปลูกง่ายและสามารถขยายพันธุ์เองได้เช่นกัน ในภายหลัง ไม้ประดับที่เน้นความสวยงามมากกว่าประโยชน์ใช้สอยก็กลายมาเป็นที่นิยมในการทำแนวรั้วสวนกระท่อม, อย่างเช่น ลอเร็ล, ไลแลค, สโนว์เบอร์รี่, จาโพนิกา,และอื่นๆ
ดอกไม้และเหล่าสมุนไพร
ดอกไม้ที่นิยมปลูกกันมากในสวนกระท่อม คือพวกดอกไม้ที่ดึงดูดใจทั้งหลาย—เช่น ไวโอเล็ต, พิงค์, และพริมโรสส์ —รวมถึงพวกที่ปลูกเพื่อใช้ประโยชน์บางอย่าง ตัวอย่างเช่น, คาเลนดูลา, เลี้ยงง่าย ดอกสีส้มสดใส, ทานได้มีประโยชน์, หรือใช้เพื่อเพิ่มสีสันในเนยและชีสได้, อาจเติมลงในซุปหรือสตูว์, ใช้ทาบาดแผลได้ ในสวนกระท่อมแบบโบราณจะปลูก พืชล้มลุก และสมุนไพร, ซึ่งโตง่าย ขยายพันธุ์ได้เอง พวกที่นิยมปลูกกัน ได้แก่ ไวโอเล็ค, แพนซี่, สต็อค, แลพ มิโนเน็ตต์
ไม้ยืนต้นในสวนกระท่อมมีมากมาย — เป็นไม้ที่อยู่คู่กับสวนกระท่อมมาช้านาน เช่น ฮอลลี่ฮ็อคส์, คาร์เนชั่น, สวีต วิลเลี่ยมส์, มาเกอร์เร็ต, มาริโกลด์, ลิลลี่, โพนี่, ทิวลิป, โครคัส, เดซี่, ฟ็อกโกลฟว์, มงส์ฮู้ด, ลาเวนเดอร์, แคมพานูลาส์, โซโลมอน ซีล, อีฟเวนนิ่ง พริมโรส, ลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเล่ย์, พริมโรส, คาวสลิป, และ กุหลาบหลากหลายสายพันธุ์
ในปัจจุบัน อาจนับว่าพืชสมุนไพรเป็นพืชประดับสวน, แต่สำหรับสวนกระท่อมในสมัยก่อน ปลูกเพื่อใช้ประโยชน์จริงๆ สมุนไพรนั้นมีประโยชน์มากมาย อาจใช้เป็นยา, เครื่องอาบน้ำ, หรือใช้ทำความสะอาด กลิ่นของสมุนไพรช่วยดับกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ได้ บางชนิดใช้นำมาย้อมสีผ้า สมุนไพรที่นิยมปลูกในสวนกระท่อมแบบโบราณ ได้แก่ เซจ, ไทม์, เซ้าเธิร์นวู้ด, วอร์มวู้ด, แคทมิ้นท์, ฟีเวอร์ฟิว, ลังเวิท, โซปเวิท, ฮีสซอป, สวืท วู้ดรัฟ, และ ลาเวนเดอร์
โรงเรียนชุมแพศึกษา
โรงเรียนชุมแพศึกษา (อักษรย่อ ช.ศ.) อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น เป็นโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอชุมแพ สังกัดกรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นหน่วยงานของรัฐบาลซึ่งจัดการศึกษาในรูปแบบของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา  ปัจจุบันได้จัดการเรียนการสอนในสายสามัญ รูปแบบสหศึกษา ตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 - 6 มีจำนักเรียนมากกว่า 3,324 คน ครูและบุคลากรทางการศึกษาอีกกว่า 232 คน ซึ่งปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา  เขต 25 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมดของโรงเรียนจำนวน 75 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา ผู้ริเริ่มก่อตั้ง ได้แก่ นายบุญธรรม ใจรักษ์พันธ์  ซึ่งดำรงตำแหน่งนายอำเภอชุมแพ และ นายตา ภวภูตานนท์ ดำรงตำแหน่งศึกษาธิการอำเภอชุมแพ เมื่อปี พ.ศ. 2511 เปิดทำการสอนในวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 รับนักเรียนจำนวน 2 ห้อง โดยมี นาย สมคิด คมคาย เป็นครูใหญ่
ปัจจุบัน จัดการศึกษาระดับมัธยมศึกษารูปแบบสหศึกษา เป็น "สถานศึกษาขนาดใหญ่พิเศษ" และมีสถานะเป็นนิติบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ จำนวนนักเรียนปัจจุบัน (ข้อมูล 1 เมษายน 2559) ประมาณ 3,324 คน ข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษาประมาณ 232 คน (ข้อมูล 17 กุมพาพันธ์ 2561)
โรงเรียนชุมแพศึกษา ได้รับรางวัลสถานศึกษารางวัลพระราชทาน ประจำปี 2549 ,2558, 2563 ตั้งอยู่ที่ถนนมลิวรรณ ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาขอนแก่นสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียนชุมแพศึกษา
มาตรฐานการศึกษาและประเมินคุณภาพการศึกษา ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านมัธยมศึกษา รอบสอง การสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) พัฒนาผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง ประจำปีการศึกษา 2550 รุ่นที่ 1 มาตรฐานการศึกษาและประเมินคุณภาพการศึกษา ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน ด้านมัธยมศึกษา รอบสอง พัฒนาผู้นำแห่งการเปลี่ยนแปลง ประจำปีการศึกษา 2550 รุ่นที่ 1 เมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2551 ทักษะทางศิลปะของนักเรียนโดยได้รับรางวัลชนะเลิศ “อีซูซุ พาน้องๆ ท่องญี่ปุ่น” ในการประกวดวาดภาพโปสเตอร์พร้อมคำขวัญ โครงการอีซูซุ เยาวชนสัมพันธ์ 2551 นักเรียน ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ปี 2552 ณ จังหวัดอุบลราชธานี (โดยจัดกิจกรรม ครบรอบ 40ปี ในวันที่ 18 พฤษภาคม 2552) จากสำนักงานคณะกรรมการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) และรับมอบงานในวันที่ 1 เมษายน 2556
หลักสูตรการเรียนการสอน
โรงเรียนชุมแพศึกษา จัดการเรียนการสอนแบบสหศึกษา ตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 โดยแบ่งแผนการเรียน ดังนี้
รายนามผู้บริหารโรงเรียน
นับแต่การสถาปนาโรงเรียนเมื่อ พ.ศ. 2512 ถึงปัจจุบันเป็นเวลามากกว่า 43 ปี มีผู้ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ และผู้อำนวยการโรงเรียนชุมแพศึกษามาแล้วทั้งสิ้น 9 คน ดังนี้
อับดุลลาฮี ยูซุฟ อะห์เมด
อับดุลลาฮี ยูซุฟ อะห์เมด (Cabdullaahi Yuusuf Axmed, عبدالله يوسف أحمد; เกิด 15 ธันวาคม พ.ศ. 2477 - 23 มีนาคม พ.ศ. 2555) เป็นนักการเมืองชาวโซมาเลีย เป็นนักในผู้ก่อตั้ง Somali Salvation Democratic Front เช่นเดียวกับพุนต์แลนด์รัฐของโซมาเลีย ซึ่งเขาทำหน้าที่เป็นประธานาธิบดีคนแรกในปี พ.ศ. 2541 นอกจากนี้เขายังช่วยก่อตั้งรัฐบาลกลางเปลี่ยนผ่านและดำรงตำแหน่งประธานาธิบดคนแรกตั้งแต่ พ.ศ. 2547 ถึง พ.ศ. 2551
มิสเตอร์ฟิลิปปินส์
มิสเตอร์ฟิลิปปินส์ (Misters of Pilipinas) เป็นประกวดความงามชายประจำปีในประเทศฟิลิปปินส์กับสโลแกน "Epitome of True Filipino Gentleman" เจ้าของและผู้ก่อตั้งคือไพรม์อีเวนท์อีเวนท์สโปรดักชันฟิลิปปินส์ฟาวน์เดชัน (Prime Events Production Philippines Foundation Incorporated; PEPPS) ผู้ชนะจะได้เป็นตัวแทนของประเทศเข้าประกวดมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล แมนฮันต์อินเตอร์เนชันแนล มิสเตอร์โมเดลอินเตอร์เนชันแนล แมนออฟเดอะเยียร์ และมิสเตอร์ทัวริซึมอินเตอร์เนชันแนล องค์กรมิสเตอร์ฟิลิปปินส์อินคอร์ปอเรเต็ด
2006 – ปัจจุบัน
ผู้ชนะมิสเตอร์อินเตอร์เนชันแนล
รองชนะมิสเตอร์ฮันต์อินเตอร์เนชันแนล
ดนตรีในประเทศลาว
ดนตรีในประเทศลาว ส่วนใหญ่เป็นดนตรีของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวลุ่ม แต่ก็มีดนตรีของชาวลาวเทิงเช่นขมุ และชนเผ่าต่างๆในลาวใต้ และชาวลาวสูง เช่นม้งด้วย เครื่องดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมดนตรีแบบลาวคือเครื่องเป่าทำจากไม้ไผ่ที่เรียกแคน
หมอลำ
ในการแสดงทั่วไปจะมีนักร้องสองคนเรียกหมอลำ มักเป็นชายและหญิง นักดนตรีเล่นแคนเรียกหมอแคน และผู้เล่นดนตรีอื่นๆ นอกจากนั้น ยังมีการแสดงลำที่หลากหลายทั่วประเทศลาว โดยที่มีชื่อเสียงมากคือลำสาละวัน ในหลวงพระบางจะมีลำแบบช้าเรียกขับลำไหว้ และที่ได้รับอิทธิพลจากไทยคือหมอลำซิ่ง
ดนตรีสมัยใหม่
ในราว พ.ศ. 2503 ลำนูและลำเพลินจากไทยได้พัฒนาขึ้นเป็นลำเรื่อง ที่มีทั้งการขับลำและการเต้นรำ
ปาล์มซอร์ส
ปาล์มซอร์ส เป็นบริษัทที่พัฒนาระบบปฏิบัติการปาล์มโอเอสที่ใช้บนเครื่องพีดีเอ ปาล์มซอร์สเคยเป็นส่วนหนึ่งของปาล์มอิงค์ ที่ปัจจุบันเป็นผู้ผลิตเครื่องพีดีเอทั้งในระบบปาล์มโอเอสและวินโดวส์โมบาย ปัจจุบันปาล์มซอร์สถูกถือครองโดยแอคเซส บริษัทผู้พัฒนาซอฟต์แวร์ของญี่ปุ่น
ปาล์มซอร์สยังเป็นผู้ถือครองระบบปฏิบัติการบีโอเอส (BeOS) ที่ได้ซื้อมาจากบีอิงค์ใน ค.ศ. 2001 (พ.ศ. 2544)
พระเจ้าลูทวิชที่ 3 แห่งบาวาเรีย
พระเจ้าลูทวิชที่ 3 (ลูทวิช ลูอิทพ็อลท์ โยเซฟ มารีอา อาโลอิส อัลฟรีท; 7 มกราคม ค.ศ. 1845 – 18 ตุลาคม ค.ศ. 1921) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรียองค์สุดท้าย ครองราชย์ระหว่างปี ค.ศ. 1913 ถึง 1918 ก่อนหน้าทรงเคยเป็นผู้สำเร็จราชการของพระเจ้าอ็อทโท ลูกพี่ลูกน้องของพระองค์ ต่อมาพระองค์ร่วมมือกับรัฐสภาบาวาเรียในการถอดถอนพระเจ้าอ็อทโทออกจากราชบัลลังก์ และขึ้นเป็นกษัตริย์เสียเอง พระเจ้าลูทวิชที่ 3 เป็นผู้นำบาวาเรียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และภายหลังจักรวรรดิเยอรมันพ่ายแพ้สงครามในปี ค.ศ. 1918 เหล่ากษัตริย์เยอรมันน้อยใหญ่จำเป็นต้องสละราชบัลลังก์ ซึ่งรวมถึงพระองค์ด้วย