cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
บิกีนี
บิกีนี
เรอาร์ กล่าวว่า “เช่นเดียวกับ [อะตอม] ระเบิด บิกีนีนั้นมีขนาดเล็กและมีอำนาจทำลายล้างสูง ไดอาน่า วรีแลนด์ นักเขียนแวดวงแฟชั่นได้กล่าวถึงบิกีนีว่าเป็น ระเบิดอะตอมของแฟชั่น ในงานโฆษณาเขาได้กล่าวว่าชุดว่ายน้ำไม่อาจเป็นบิกีนีที่แท้จริงได้ “หากไม่สามารถดึงรอดผ่านแหวนแต่งงานได้” เลอ ฟิกาโร นักหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศส เขียนว่า “ผู้คนถวิลหาความสุขง่าย ๆ จากทะเล และแสงแดด สำหรับผู้หญิงแล้ว การได้ใส่ชุดบิกีนีเป็นสัญญลักษณ์อย่างหนึ่งของการหลุดพ้นเป็นอิสระ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องทางเพศ หากแต่เป็นการเฉลิมฉลองในอิสรภาพและการกลับคืนสู่ความสุขในชีวิต”
ความสำเร็จของบิกีนีในช่วงแรกนี้ส่วนหนึ่งจึงมาจากการจำกัดปริมาณการใช้ผ้าภายหลังสงคราม ดีไซน์ของเรอาร์เป็นที่นิยมส่งให้ธุรกิจของเขารุ่งเรืองในประเทศฝรั่งเศส จากข้อมูล WordIQ.com เป็นเวลานานกว่า 15 ปีที่ บิกีนีจะได้รับการยอมรับในสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2494 บิกีนีถูกสั่งห้ามในเวทีการประกวดมิสเวิลด์ ในปี พ.ศ. 2500 บรีฌิต บาร์โด ใส่บิกีนีในภาพยนตร์ And God Created Woman ซึ่งสร้างตลาดสำหรับชุดว่ายน้ำในสหรัฐอเมริกา และในปี พ.ศ. 2503 เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini ทำให้เกิดการซื้อบิกีนีอย่างมากมาย และในที่สุดบิกีนีก็เป็นที่นิยม ในปี พ.ศ. 2506 ภาพยนตร์ Beach Party นำแสดงโดย แอนเน็ต ฟูนิเซลโล และ แฟรงกี้ อวาลอน นำมาซึ่งภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีบิกีนีเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมร่วมสมัย แม้ว่าดีไซน์ของแอ็ง จะเป็นชุดแบบแรกที่ปรากฏบนชายหาด แต่ชุดว่ายน้ำสองชิ้นรูปแบบของเรอาร์กลับเป็นบิกีนีแบบที่ติดตลาด เมื่อชุดเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก คำเรียกนี้จึงกลายมาเป็นคำทั่วไปหรือคำสามัญที่ใช้สำหรับชุดว่ายน้ำสองชิ้นแทนที่แต่ดั้งเดิมใช้เรียกชื่อตราสินค้า
การต่อต้านจากสังคม
แม้ชุดจะได้รับความสำเร็จช่วงเริ่มแรกในประเทศฝรั่งเศส ผู้หญิงทั่วโลกก็ยังคงยึดติดกับชุดว่ายน้ำชิ้นเดียวแบบดั้งเดิม และเมื่อยอดขายหยุดนิ่ง เรอาร์ก็กลับไปออกแบบและขายชุดทรงหลวม แบบถูกธรรมเนียม ในปี พ.ศ. 2493 นิตยสารไทม์ สัมภาษณ์ เฟรด โคลด์ นักธุรกิจชุดว่ายน้ำชาวอเมริกัน ผู้เป็นเจ้าของบริษัทชุดว่ายน้ำตลาดแมส Cole of California กล่าวว่าเขารู้สึก “รังเกียจบิกีนีที่มีชื่อเสียงของฝรั่งเศส” เรอาร์เองก็เคยกล่าวว่า “ชุดว่ายน้ำสองชิ้นนี้เปิดเผยทุกอย่างของผู้หญิงยกเว้นเพียงชื่อกลางของเธอ” ในปี พ.ศ. 2493 นิตยสารแฟชั่นโมเดิร์นเกิร์ล เขียนว่า “ไม่จำเป็นจะต้องเปลืองคำไปกับสิ่งที่เรียกว่าบิกีนี เพราะมันยากเกินจะคิดว่าผู้หญิงที่รู้จักกาลเทศะหรือมีสมบัติผู้ดีคนไหนจะใส่ชุดเช่นนี้
ในปี พ.ศ. 2494 อีริค มอเรย์ ได้จัดการประกวดบิกีนี เพื่อประกวดสาวงาม และโฆษณาชุดว่ายน้ำในงานประจำปีของเทศกาลอังกฤษ สื่อมวลชนให้การตอบรับการประกวดอย่างดีโดยเรียกงานนี้ว่า มิสเวิลด์  ซึ่งมอเรย์ได้จดทะเบียนเป็นเครื่องหมายการค้า  เมื่อ กิกิ ฮาแกนสัน ผู้ชนะการประกวดจากประเทศสวีเดนได้รับการสวมมงกุฎในชุดบิกีนี หลายชาติที่เคร่งในศาสนาได้ขู่ที่จะถอนตัวแทนประจำชาติออก เพื่อคลายความโกรธที่เกิดขึ้น มอเรย์จึงสั่งห้ามบิกีนีในการประกวดนางงาม และเปลี่ยนเป็นชุดราตรีแทน ฮาแกนสันจึงเป็นผู้ชนะการประกวดมิสเวิลด์คนเดียวที่ได้รับการสวมมงกุฎในชุดบิกีนี และหลังจากนั้นบิกีนีก็ถูกสั่งห้ามจากเวทีการประกวดสาวงามในหลายประเทศทั่วโลก  ชุดว่ายน้ำถูกประกาศให้เป็นสิ่งซึ่งผิดศีลธรรมโดยวาติกัน และถูกสั่งห้ามในประเทศแถบชายฝั่งแอตแลนติกฝรั่งเศส เช่น สเปน เบลเยี่ยม อิตาลี โปรตุเกส และ ออสเตรเลีย อีกทั้งยังถูกห้ามหรือไม่สนับสนุนในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกา  National Legion of Decency กลุ่มโรมันคาทอลิกซึ่งควบคุมดูแลเนื้อหาของสื่อในสหรัฐอเมริกาได้กดดันฮอลลีวุดจากการนำเสนอบิกีนีในภาพยนตร์ต่าง ๆ  ในช่วงปี พ.ศ. 2473 มีการเริ่มใช้ระบบการเซ็นเซอร์ที่เรียกว่า Hays production code สำหรับภาพยนตร์ของสหรัฐอเมริกาซึ่งต่อมาถูกยกเลิกในปีช่วงปี พ.ศ. 2503 ที่อนุญาตให้แสดงชุดว่ายน้ำสองชิ้นแต่มิให้เปิดเผยส่วนสะดือ ในปี พ.ศ. 2502 แอนน์ โคล ผู้ออกแบบชุดว่ายน้ำรายใหญ่ของสหรัฐอเมริกา กล่าวว่า “ไม่มีอะไรมากกว่า จี-สตริง มันเป็นความสุภาพเรียบร้อยในขั้นสุด”
การพุ่งสู่ความนิยม
เดอะการ์เดียนรายงานว่า ภาพของบาร์โดทำให้ เซนต์โทรเปส กลายเป็นเมืองหลวงแห่งบิกีนีของโลก โดยมีบาร์โดเป็นต้นแบบของสาวงามในชุดว่ายน้ำแห่งเมืองกาน ภาพถ่ายของบาร์โดช่วยส่งให้งานเทศกาลเป็นที่รู้จัก ขณะเดียวกันงานเมืองงานก็ถือเป็นจุดหักเหสำคัญของหน้าที่การงานของเธอในปี พ.ศ. 2495 บาร์โดใส่บิกีนีในภาพยนตร์ Manina, the Girl in the Bikini (พ.ศ. 2495 ฉายประเทศฝรั่งเศสในชื่อ Manina, la fille sans voiles) ซึ่งเป็นที่กล่าวขวัญด้วยชุดว่ายน้ำของเธอที่ดูจะเกินควรไป ในปี พ.ศ. 2496 ที่งานเทศกาลเมืองกาน บาร์โด มาร่วมงานพร้อมสามีและผู้จัดการ โรเจอร์ วาดิม ได้รับความสนใจจากช่างภาพด้วยการสวมบิกีนีบนชายหาดทางตอนใต้ของฝรั่งเศส นิตยสารโว้ก เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2496 ลงภาพชุดโดยบริษัทแคลิฟอร์เนีย ไมว่าจะเป็น โคลด์ ออฟ แคลิฟอร์เนีย คาลเท็กซ์ แคทาลิน่า แอนด์ โรส แมรี่ รีดส์ เพลงของไบรอัน ไฮแลนด์ "Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini" ขึ้นอันดับ 1 ของ ชาร์ตบิลบอร์ด ในช่วงฤดูร้อนปี พ.ศ. 2503 บอกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวที่เขินอายที่จะใส่บิกีนีบนชายหาดโดยคิดว่ามันโป๊เปลือยเกินไป นิตยสารเพลย์บอย ขึ้นปกชุดบิกีนีเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2505 นิตยสารสปอร์ต อิลัสเตรท ฉบับชุดว่ายน้ำ ได้เปิดตัวในสองปีต่อมาด้วยปกของ บาเบ็ทท์ มาร์ช ในชุดบิกีนีสีขาว
เออร์ซูล่า แอนเดรส สวมบทบาทฮันนีไรเดอร์ ในปี พ.ศ. 2505 ในภาพยนตร์เจมส์บอนด์ ดร.โน สวมบิกีนีสีขาวซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักว่า “ดร.โน บิกีนี” ได้รับการพูดถึงว่าเป็นบิกีนีที่มีชื่อเสียงที่สุดตลอดกาล และเป็นสัญลักษณ์ในโลกภาพยนตร์ และประวัติศาสตร์วงการแฟชั่น  แอนเดรสกล่าวว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณบิกีนีขาวชุดนั้น “บิกีนีชุดนี้ทำให้ฉันประสบความสำเร็จ จากการแสดงเป็นสาวบอนด์ ในภาพยนตร์ ดร.โน ฉันได้มีอิสระที่จะเลือกบทบาทการแสดงในอนาคต และยังได้รับอิสระทางการเงินอีกด้วย” ในปี พ.ศ. 2544 แอนเดรส ขาย ดร.โน บิกีนี ที่เธอใส่ในภาพยนตร์ในงานประมูลชุดไปด้วยราคา 35,000 ปอนด์ (61,500 ดอลลาร์สหรัฐ) ในปี พ.ศ. 2508 หญิงคนหนึ่งกล่าวกับนิตยสารไทม์ ว่า “เกือบจะถือว่าโบราณ ถ้าไม่ใส่บิกีนี” จากนั้นสองปีต่อมา นิตยสารก็เขียนว่า หญิงสาวร้อยละ 65 ให้การยอมรับบิกีนี ราเควล เวลซ์ ใส่บิกีนีหนังกวางในภาพยนตร์ in One Million Years B.C. (พ.ศ. 2509) ซึ่งส่งให้เธอดังเป็นสาวโปสเตอร์ทันที บทบาทของเธอในบิกีนีขนสัตว์ส่งให้เธอเป็นสัญลักษณ์ในแวดวงแฟชั่น และรูปภาพของเธอในชุดบิกีนีกลายเป็นภาพโปสเตอร์ที่ขายดีที่สุด[83] เวลซ์ ปรากฏกายในโฆษณาในฐานะ “ผู้สวมใส่บิกีนีชุดแรกของมวลมนุษยชาติ” และต่อมาบิกีนีขนสัตว์ก็กลายเป็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบในช่วงยุค พ.ศ. 2503 ในปี พ.ศ. 2554 นิตยสารไทม์ จัดอันดับให้บิกีนี B.C. ของเวลซ์ เป็น “หนึ่งในสิบของบิกีนียุควัฒนธรรมร่วมสมัย”
ปี พ.ศ. 2510 ในงานภาพยนตร์ An Evening in Paris เป็นที่จดจำจนถึงทุกวันนี้เพราะนักแสดงสาวบอลลีวู้ด ชาร์มิล่า ทากอร์  ได้กลายเป็นนักแสดงหญิงอินเดียคนแรกที่ใส่บิกีนีในภาพยนตร์ เธอยังได้ถ่ายแบบในชุดบิกีนีในนิตยสาร Filmfare  ซึ่งชุดได้สร้างความตกตะลึงในกลุ่มชาวอินเดียที่อนุรักษนิยม แต่ยังได้สร้างกระแสต่อไปโดยซีแนท อามัน ใน Heera Panna  (พ.ศ. 2516) และ Qurbani  (พ.ศ. 2523) ดิมเพิ่ล กาปาเดีย ใน Bobby  (พ.ศ. 2516) และ ปาร์วีน บาบิ ใน Yeh Nazdeekiyan  (พ.ศ. 2525)
การยอมรับจากมวลชน
ปี พ.ศ. 2540 เจมี่ ฟอกซ์ นางงามแมริแลนด์ กลายเป็นผู้เข้าประกวดคนแรกใน 50 ปี ที่เข้าแข่งในชุดว่ายน้ำสองชิ้นในช่วงการประกวดชุดว่ายน้ำรอบคัดเลือกของเวทีการประกวดมิสอเมริกา. ถึงแม้ว่าชุดว่ายน้ำแบบชิ้นเดียวจะกลับมานิยมในช่วงปี พ.ศ. 2531 และ พ.ศ. 2541 บริษัทของเรอาร์ปิดลงในปี พ.ศ. 2531 สี่ปีหลังจากที่เขาเสียชีวิต ในช่วงปลายศตวรรษ บิกีนีกลายเป็นชุดว่ายน้ำที่ได้รับความนิยมสูงสุดทั่วโลก โอลิวิเย่ร์ เซราท นักประวัติศาสตร์ด้านแฟชั่นชาวฝรั่งเศสกล่าวถึงเหตุนี้ว่าเป็นเพราะ “พลังของผู้หญิง ไม่ใช่พลังของแฟชั่น” เขาอธิบายว่า “การปลดปล่อยเป็นอิสระของชุดว่ายน้ำมักถูกเชื่อมโยงไปยังการปลดปล่อยสู่อิสรภาพของผู้หญิง” ถึงแม้แบบสำรวจหนึ่งจะชี้ว่าบิกีนีร้อยละ 85 ไม่เคยสัมผัสกับน้ำเลย เหล่านักแสดงสาวในภาพยนตร์แอคชั่น นางฟ้าชาลี Full Throttle และBlue Crushได้สร้างให้ชุดว่ายน้ำสองชิ้นกลายเป็น “ความเท่าเทียมในสหศวรรษกับชุดเกราะ” จีน่า เบลลาฟอนเต้ กล่าวในหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์
ที่เมืองหูหลูเต่า ในเขตมณฑลเหลียวหนิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ได้สร้างสถิติโลกจากการเดินพาเหรดบิกีนีที่ใหญ่ที่สุดในปี พ.ศ. 2555 ด้วยผู้ร่วมงาน 1,085 คน และมีการถ่ายรูปผู้หญิง 3,090 คน  เบ็ธ ดินคัฟ ชาร์ลตัน ผู้ร่วมวิจัยแห่งสถาบัน Costume Institute of the Metropolitan Museum of Art กล่าวว่า “บิกีนีแสดงถึงการก้าวกระโดดทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับความตระหนักถึงร่างกาย ข้อคำนึงทางศีลธรรม และทัศนคติทางเพศ” ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2543 บิกีนีกลายเป็นธุรกิจทีสร้างรายได้ 811 ล้านดอลลลาร์ต่อปี อ้างอิงจาก NPD Group บริษัทด้านข้อมูลผู้บริโภคและธุรกิจค้าปลีก, และได้จุดประกายให้เกิดธุรกิจใหม่ เช่น บิกีนีแวกซ์ และ การทำผิวสีแทน
รูปแบบหลากหลายของบิกีนี
คำว่า “บิกีนี” เริ่มแรกถูกนำไปใช้กับชุดว่ายน้ำที่เปิดเผยส่วนสะดือของผู้สวมใส่ แต่ปัจจุบันนี้วงการแฟชั่นใช้คำว่าบิกีนีกับชุดว่ายน้ำสองชิ้นทุกรูปแบบ แฟชั่นบิกีนียุคใหม่ได้จำแนกลักษณะของดีไซน์เรียบง่ายคือ ผ้าสามเหลี่ยมสองชิ้นในรูปแบบเสื้อชั้นในที่ปกปิดหน้าอก และผ้าชิ้นที่สามในรูปแบบกางเกงชั้นในที่อยู่ต่ำกว่าสะดือที่ปกปิดช่วงขาหนีบและบั้นท้าย การปกปิดร่างกายอาจหลากหลาย จากแบบที่เปิดเผยอย่าง พิวบิกีนี ไมโครกีนี และ สตริง บิกีนี ไปจนถึงดีไซน์ที่ปกปิดมากขึ้น เช่น แทงกีนี สเกิร์ตตินี และ แบนโดกีนี
ความหลากหลายของบิกีนีได้รวมถึงรูปแบบต่าง ๆ ที่เปิดเผยไม่มากก็น้อย เช่น สตริง บิกีนี โมโนกีนี (เปลือยท่อนบน) ซีกีนี (โปร่งใส) แทงกีนี (แขนกุด]ท่อนบน บิกีนีท่อนล่าง) แคมิบิกีนี (ชุดชั้นในท่อนบน บิกีนีท่อนล่าง) ฮิกีนี (หรือฮิปกีนี) “แกรนนี บิกีนี” (บิกีนีท่อนบน ขาสั้นท่อนล่าง) [[ธอง มินิกีนี ไมโครกีนี มินิมินี สลิงช็อต แบบผูกด้านข้าง และรูปหยดน้ำตา ในการแสดงแฟชั่นครั้งสำคัญในปี พ.ศ. 2528 มีการแสดงชุดแบบสองชิ้นกับเสื้อแขนกุด แทนแบบที่ใช้เกาะอก ชุดที่เหมือนบิกีนีด้านหน้า และแบบชิ้นเดียวด้านหลัง สายรั้งกางเกง มีระบายเป็นชั้น ๆ และแบบเปิดสะดือผ่าลึก เครื่องประดับเหล็กและหินมักถูกใช้เพื่อตกแต่งรูปลักษณ์ตามรสนิยม และเพื่อตอบสนองความต้องการ ผู้ผลิตหลายรายทำชุดบิกีนีตามสั่งให้แก่ลูกค้าโดยใช้เวลาเพียงเจ็ดนาที  บิกีนีที่แพงที่สุดในโลกถูกออกแบบในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2549 โดย ซูซาน โรเซ่น ประกอบด้วยเพชร 150 กะรัต (30 กรัม) ซึ่งมีราคา 20 ล้านปอนด์
ชุดชั้นในบิกีนี
ชุดชั้นในบางแบบทั้งสำหรับผู้ชายและผู้หญิงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มชุดชั้นในบิกีนีด้วยความเหมือนกันทั้งขนาดและรูปแบบในส่วนท่อนล่างของชุดว่ายน้ำบิกีนี สำหรับผู้หญิง ชุดชั้นในบิกีนีหมายถึงชุดชั้นในแบบรัดรูป ชิ้นเล็กหรือแบบที่เปิดเผยส่วนสัดซึ่งให้การปกปิดช่วงกลางลำตัวน้อยกว่ากางเกงชั้นในทั่วไป สำหรับผู้ชาย บอกีนีคือชุดชั้นในซึ่งมีขนาดเล็กและเปิดเผยสัดส่วนมากกว่ากางเกงในขาสั้น บิกีนีอาจเอวต่ำหรือเว้าสูง แต่ส่วนใหญ่จะต่ำกว่าเอว มักอยู่ระดับสะโพก และโดยมากไม่มีกระเป๋าหรือชายกางเกง วงขาจะอยู่ตรงต้นขา บิกีนีสายจะมีส่วนหน้าและส่วนหลังซึ่งต่อกันตรงเป้ากางเกงโดยไม่เชื่อมต่อตรงเอว และไม่มีผืนผ้าด้านข้างทั้งสอง ชุดว่ายน้ำ และชุดชั้นในมักมีรูปแบบที่ใกล้เคียงกันเนื่องจากสวมใส่แนบชิดร่างกาย ข้อแตกต่างหลักระหว่างทั้งสองอย่างคือชุดว่ายน้ำนำให้ชุดชั้นในเปิดเผยต่อสาธารณะ ชุดว่ายน้ำยังคงมีรูปแบบใกล้เคียงกับชุดชั้นใน และขณะเดียวกันทัศนคติที่มีต่อบิกีนีก็เริ่มเปลี่ยนแปลง ชุดชั้นในถูกออกแบบไปสู่ขนาดที่เล็กลง ไม่มีตะเข็บซึ่งเน้นที่ความสบายเป็นอันดับแรก
ประวัติ
ขณะที่ชุดว่ายน้ำพัฒนาไป ชุดชั้นในก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ระหว่างปี พ.ศ. 2443 ถึง พ.ศ. 2483 ความยาวของชุดว่ายน้ำก็เริ่มเปลี่ยนไปตามการออกแบบชุดชั้นใน ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2463 ผู้หญิงเริ่มละทิ้งเสื้อยกทรงรัดรูป ขณะที่บริษัทคาโดลในกรุงปารีสเริ่มพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า “สายรัดหน้าอก” ในช่วงยุคมหาวิกฤตเศรษฐกิจโลก กางเกงชั้นในและเสื้อยกทรงได้ริเริ่มทำขึ้น โดยใช้เส้นด้ายที่ยืดหยุ่นหลายแบบทำให้ชุดชั้นในพอดีตัวเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2473 รูปแบบของชุดชั้นในทั้งสำหรับผู้หญิงและผู้ชายได้รับอิทธิพลมาจากชุดว่ายน้ำทางยุโรป ถึงแม้ว่าช่วงเอวจะยังอยู่เหนือสะดือ แต่ช่วงขาก็ถูกยกเป็นโค้งจากเป้ากางเกงไปยังสะโพก กางเกงในนี้เป็นต้นแบบของกางเกงชั้นในแบบต่าง ๆ ตลอดช่วงศตวรรษ ขนาดคัพยกทรงได้ถูกใช้เป็นมาตรฐานในปี พ.ศ. 2478 ยกทรงที่เสริมโครงลวดเกิดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2481 ในช่วงต้นยุคปี พ.ศ. 2463 กางเกงสแกนต์ซึ่งเป็นกางเกงชั้นในแบบหนึ่งของผู้ชายเผยโฉมด้วยขอบขาที่สูง และมีระดับต่ำกว่าเอว ฮาเวิร์ด ฮิวจ์ ออกแบบยกทรงดันทรงที่สวมใส่โดย เจน รัสเซล ใน The Outlaw  ในปี พ.ศ. 2486 ในปี พ.ศ. 2493 เมดเดนฟอร์ม เปิดตัวยกทรงที่ดันทรงอย่างเป็นทางการครั้งแรก
ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2503 ชุดว่ายน้ำบิกีนีส่งผลต่อรูปแบบของกางเกงชั้นใน และพอดีกับการมาของกางเกงยีนส์และกางเกงเอวต่ำ ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2513 พร้อมกับการมาของกางเกงยีนส์รัดรูป กางเกงในแบบธองกลายเป็นที่นิยม สายกางเกงทำให้ขอบเส้นกางเกงในหายไปทั้งส่วนหลังและส่วนสะโพก ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2523 รูปแบบกางเกงชั้นในฝรั่งเศสทำให้ขอบเอวกลับขึ้นไปสู่ระดับเอวปกติ และยกช่วงขอบขาขึ้นสูง (กางเกงในแบบฝรั่งเศสขอบสูงระดับเอว ขอบขาสูง และด้านหลังมักเต็มตัว ) เช่นเดียวกับยกทรงและชุดชั้นในแบบอื่น ๆ ในช่วงปลายศตวรรษ ผู้ผลิตมักทำตลาดกางเกงชั้นในที่ออกแบบมาเพื่อยั่วยวนทางเพศ ในช่วงยุคนี้เป็นยุคของการโฆษณาที่ให้ความสำคัญทางเพศ และเป็นเชิงอีโรติกของร่างกายผู้ชายโดยตราสินค้า เช่น คาลวิน ไคลน์ โดยเฉพาะช่างภาพ บรูซ เวเบอร์ และ เฮิร์บ ริตต์ ชุดชั้นในของผู้ชายถูกดัดแปลงและบรรจุหีบห่อเพื่อการบริโภคเป็นจำนวนมาก ชุดว่ายน้ำและชุดกีฬาได้รับอิทธิพลจากภาพถ่ายกีฬา และฟิตเนส ต่อมาชุดว่ายน้ำได้พัฒนาจากขนสัตว์ที่มีน้ำหนักไปเป็นผ้ารัดรูปที่ทันสมัย ซึ่งในที่สุดกลายเป็นการผสมผสานระหว่างชุดกีฬา ชุดชั้นใน และชุดออกกำลัง ส่งผลให้เกิดแฟชั่นที่สลับเปลี่ยนกันได้ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2533
บิกีนีกีฬา
มีหลักฐานว่าผู้หญิงโรมันเล่น Expulsim Ludere หรือแฮนด์บอลยุคเริ่มแรก โดยส่วมใส่ชุดซึ่งถูกระบุว่าเป็น บิกีนี บิกีนีกลายมาเป็นส่วนสำคัญในการทำการตลาดของกีฬาผู้หญิงหลายประเภทซึ่งก่อให้เกิดการต่อต้านอยู่บ้าง บิกีนีเป็นเครื่องแบบกีฬาที่เป็นทางการของวอลเลย์บอลชายหาด และเป็นที่แพร่หลายในกลุ่มนักกีฬา เมืองปอร์โตเซกูโร
วอลเลย์บอลชายหาด
ในปี พ.ศ. 2537 บิกีนีกลายมาเป็นเครื่องแบบของการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดหญิงในโอลิมปิก ถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่การกีฬาบางคนจะมองว่าเป็นการใช้เพื่อหาประโยชน์ และใช้งานไม่ได้จริงในอากาศที่หนาวเย็น ผู้แข่งขัน เช่น นาตาลี คุก และ ฮอลลี แมคพีค เห็นด้วยกับถ้อยแถลงของ FIVB ที่ว่าชุดเครื่องแบบนี้เหมาะกับกีฬาที่เล่นบนทรายในช่วงอากาศร้อน แต่กระนั้นนักกีฬาโอลิมปิกชาวอังกฤษ เดนิส จอห์น ได้โต้แย้งว่าระเบียบของเครื่องแบบนี้มีเพื่อให้เกิดความเซ็กซี่ และเรียกร้องความสนใจ
ในปี พ.ศ. 2542 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ (FIVB) ได้กำหนดมาตรฐานชุดเครื่องแบบวอลเลย์บอลชายหาดให้ชุดว่ายน้ำเป็นเครื่องแบบจำเป็นสำหรับทั้งผู้ชายและผู้หญิง ซึ่งทำให้เกิดความขุ่นเคืองของนักกีฬาหลายคน ตามกฎระเบียบของ FIVB ผู้เล่นวอลเลย์บอลชายหาดหญิงสามารถเลือกเล่นโดยใส่ชุดกางเกงขาสั้นหรือชุดว่ายน้ำแบบชิ้นเดียว  แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็เลือกที่จะใส่บิกีนี ในช่วงต้นปี พ.ศ. 2555 สหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติประกาศอนุญาตให้ใส่กางเกงขาสั้น (ยาวไม่เกิน 3 ซ.ม. (1.2 นิ้ว) เหนือเข่า) และเสื้อมีแขนในการแข่งขันโอลิปิก ณ กรุงลอนดอน ริชาร์ด เบเกอร์ โฆษกของสหพันธ์ กล่าวว่า “มีหลายประเทศในกลุ่มที่มีเงื่อนไขทางศาสนา และวัฒนธรรม ชุดเครื่องแบบจึงต้องปรับให้ยืดหนุ่นได้กว่านี้” ในช่วงการแข่งขัน อากาศในลอนดอนในช่วงปี พ.ศ. 2555 หยาวเย็นมากจนบางครั้งผู้เข้าแข่งขันต้องใส่เสื้อเชิ้ต และกางเกงเลกกิ้ง ในปี พ.ศ. 2549 ในการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ที่โดฮา ประเทศการ์ตา มีประเทศในกลุ่มมุสลิมเพียงประเทศเดียวในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาด เนื่องจากข้อกังวลว่าชุดเครื่องแบบไม่เหมาะสม โดยทีมอิรักปฏิเสธที่จะสวมบิกีนี
การแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดกลายมาเป็นกีฬาทางโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดเป็นอันดับที่ห้า ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน ปี พ.ศ. 2543 ที่ชายหาดบอนดิ ประเทศออสเตรเลีย เนื่องมาจากความดึงดูดทางเพศของผู้เล่นหญิงสาวในชุดบิกีนี พอ ๆ กับความสามารถทางกีฬาของพวกเธอ คิมเบอร์ลี่ บิสเซล ทำการศึกษาถึงมุมกล้องที่ใช้ในช่วงการแข่งขันวอลเลย์บอลชายหาดในโอลิมปิก ปี พ.ศ. 2547 พบว่า ร้อยละ 20 ของมุมกล้องโฟกัสไปที่หน้าอกของผู่หญิง และ ร้อยละ 17 ที่บริเวณบั้นท้าย บิสเซล กล่าวเป็นทฤษฎีว่า รูปลักษณ์ของผู้เล่นสามารถดึงดูดความสนใจจากผู้ชมได้มากกว่าความสามารถทางกีฬาที่แท้จริง ความนิยมของวิดีโอเกม Dead or Alive: Xtreme Beach Volleyball  สำหรับ เอกซ์บอกซ์ ก็เนื่องมาจากหญิงสาวในบิผ้าชิ้นน้อย ในปี พ.ศ. 2550 มีผู้คลั่งไคล้โหวตให้แก่ผู้เข้าแข่งขันใน ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ดีวาส์ หลังจากดูพวกเธอเล่นวอลเลย์บอลชายหาดในบิกีนีชุดจิ๋ว
ในช่วงการแข่งขันโอลิมปิกปี พ.ศ. 2547 กลุ่มนักเต้นวาบหวิวจากกานาเรียส ได้ให้ความบันเทิงแก่ผู้ชม แต่ก็เรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมายจากผู้แข่งขันหญิง  ในช่วงเวลาพักครึ่งระหว่างการแข่งขันกลุ่มคนในชุดบิกีนีได้วิ่งเข้าไปที่บริเวณชายหาดและเต้นประกอบเพลง เทคโน-ป๊อป นักกีฬาชาวออสเตรเลีย นิโคล แซนเดอสัน กว่าวว่า “มันเป็นการไม่ให้เกียรติผู้เล่นหญิง ฉันเชื่อว่าผู้ชมชายคงจะชอบมัน แต่ฉันคิดว่ามันเป็นการล่วงละเมิดกันไปสักนิด”
กรีฑา
ผู้หญิงที่แข่งกรีฑามักใส่บิกีนีที่มีขนาดเดียวกับประเภทวอลเลย์บอลชายหาด เอมี่ เอคัฟ นักกระโดดสูงชาวอเมริกัน ใส่บิกีนีหนังสีดำแทนที่จะใส่ชุดวิ่งในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนปี พ.ศ. 2543 ฟลอเรนซ์ กริฟฟิธ จอยเนอร์ นักวิ่งที่สวมชุดผสมกันระหว่างบิกีนีท่อนล่างกับกางเกงรัดรูปหนึ่งข้าง ในการแข่งขัน โอลิมปิกฤดูร้อนปี พ.ศ. 2531 ซึ่งส่งให้เธอเป็นที่สนใจมากกว่าการทำลายสถิติวิ่งแข่ง 200 เมตรหญิง
การแข่งขันเซาท์แปซิฟิกเกมส์ ในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการปรับระเบียบอนุญาตให้ผู้เล่นสวมใส่กางเกงขาสั้นที่เปิดเผยน้อยกว่า และเสื้อกีฬาสั้นแทนที่จะใส่บิกีนี. ในการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันตก ปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดการแข่งขันได้สั่งห้ามการใส่บิกกีนีท่อนล่างสำหรับนักกีฬาหญิง และขอให้ใส่กางเกงขาสั้นที่ยาวหน่อย
เพาะกาย
ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2493 ถึง กลางยุคปี พ.ศ. 2513 การประกวดของผู้ชายมักถูกเสริมด้วยการประกวดความงามของผู้หญิงหรือการแสดงบิกีนี ผู้ชนะจะได้รับตำแหน่ง เช่น นางงามรูปร่างสวย นางงามร่างกายแข็งแรง และ มิสอเมริกานา และเป็นผู้มอบถ้วยรางวัลให้แก่ผู้ชนะการประกวดฝ่ายชาย ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2523 เริ่มมีการประกวดมิสโอลิมเปียในสหรัฐอเมริกา และในสหราชอาณาจักร สมาพันธ์นักเพาะการสมัครเล่นแห่งชาติ (NABBA - National Amateur Body Building Association) ได้เปลี่ยนชื่อ มิสบิกีนี อินเตอร์เนชั่นแนล ไปเป็น มิสยูนิเวิร์สหรือนางงามจักรวาล ในปี พ.ศ. 2529 การประกวดมิสยูนิเวิร์สได้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน “ร่างกาย” (เพื่อเน้นร่างกายที่มีกล้ามเนื้อ) และ “รูปร่าง” (การแสดงรูปร่างผู้หญิงสวมส้นสูงตามประเพณีนิยม) ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2553 สมาพันธ์เพาะกายและฟิตเนสสากล (IFBBF - International Federation of BodyBuilding & Fitness) ได้แนะนำการประกวดบิกีนีหญิงสำหรับผู้ที่ไม่อยากสร้างกล้ามเนื้อไปถึงระดับแข่งขันอาชีพ
มีการออกกฎของชุดแต่งกาย “กางเกงว่ายน้ำ” (บิกีนีขาสั้น) สำหรับผู้ชาย และบิกีนีสำหรับผู้หญิง นักเพาะกายหญิงในอเมริกาถูกสั่งห้ามสวมใส่ธองหรือชุดว่ายน้ำ T-back ในการแข่งขันซึ่งออกอากาศทางโทรทัศน์ ถึงแม้จะมีการอนุญาตให้สำหรับองค์กรฟิตเนสบางแห่งในกิจกรรมที่จัดแบบปิด สำหรับผู้ชาย มีการกำหนดเครื่องแต่งกายไว้ “เฉพาะชุดว่ายน้ำขาสั้น (ไม่ใช่ขาสั้น กางเกงที่ตัดออก หรือ กางเกงสปีโด้)” กฎแบบเดียวกันโดย Family, Career and Community Leaders of America – FCCLA รัฐเวอร์จิเนีย สั่งห้ามบิกีนีชิ้นเล็ก หรือ ชุดแบบธองสำหรับผู้หญิง และระบุ “กางเกงว่ายน้ำ” สำหรับผู้ชาย (“ไมใช่สปีโด้”)
กีฬาประเภทอื่น ๆ
สมาพันธ์บิกีนีบาสเกตบอล เป็นสมาคมบาสเกตบอลหญิงอเมริกัน ตั้งขึ้นโดย เซดริก มิตเชล และ เอ. เจ. แมคอาเธอร์ ในปี พ.ศ. 2555 ผู้เล่นสวมใส่สปอร์ตบรา และ กางเกงขาสั้นทรงผู้ชาย ในช่วงการแข่งขัน ผู้บรรยายมีความรู้สึกที่หลากหลายทั้งตลก น่ารังเกียจ และเป็นธุรกิจที่ชาญฉลาด สตริง บิกีนี และเสื้อผ้าชิ้นน้อยแบบอื่น ๆ เป็นสิ่งแกติในกีฬากระดานโต้คลื่น ในปี พ.ศ. 2544 วิกกี้ บอตไรท์ มือวางอันดับ 16 ในการแข่งขันสควอซหญิง และถูกตั้งฉายาว่า 'Lancashire Hot Bot' ถูกสั่งห้ามโดย สมาพันธ์นักกีฬาสควอซหญิงนานาชาติ (WISPA) จากการสวมใส่ชุดที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ คือ ธอง และ สปอร์ตบราในการแข่งขันบริติชโอเพ่นแชมเปี้ยนชิพ ในปี พ.ศ. 2547 อเล็กซานเดอร์ พัทแนม ลงแข่งวิ่งลอนดอนมาราธอน ในชุดธองและระบายรูปต้นไม้เขตร้อนเพื่อต่อต้านการโค่นต้นไม้ในคองโก
บิกีนีผู้ชาย
คำว่าบิกีนีผู้ชายมักใช้อธิบายถึงชุดว่ายน้ำเฉพาะแบบของผู้ชาย บิกีนีผู้ชายสามารถมีขาเว้าสูงหรือขอบข้างต่ำ สายด้านข้างหรือผูกข้าง และโดยมากจะไม่มีกระดุมหรือชายด้านหน้า บิกีนีจะไม่เหมือนกับกางเกงว่ายน้ำทั่วไปคือไม่มีขอบเอวที่ชัดเจน ชุดที่มีส่วนสะโพกกว้างน้อยกว่า 1.5 นิ้วพบเห็นได้น้อยสำหรับชุดกีฬา และโดยมากจะสวมใส่เพื่อสันทนาการ แฟชั่น และการอาบแดด กางเกงว่ายน้ำเป็นชุดมาตรฐานที่ใช้ในการแข่งขันกีฬาเพาะกาย นักดนตรีพังก์ร็อกชายแสดงบนเวทีโดยใส่ชุดบิกีนีของผู้หญิง ภาพยนตร์บอลลีวู้ด Hera Pheri ในปี พ.ศ. 2543 แสดงภาพชายอาบแดดในชุดบิกีนีซึ่งมักมองผิดเป็นผู้หยิงจากระยะไกล
ชุดว่ายน้ำมักแสดงในชุดเสื้อผ้าของจีออร์จีโอ อาร์มานี Dolce & Gabbana และ พอลสมิท โดยมักเป็นสีดำ และเล็กพอดีตัว กลับไปสู่รูปแบบในยุคปี พ.ศ. 2473 และ 2483 โฆษณาของ จานนี เวอร์ซาเช แสดงภาพผู้เล่นน้ำในไมอามีที่ดูสง่างามตัดกับชุดว่ายน้ำกึ่งกีฬา กางเกงขาสั้นเหนือเข่าตัวหลวมสีสดใส หรือกางเกงขาสั้น ดีไซเนอร์ชาวกรีก นิโคส อโพสโตพูลูส ออกแบบชุดที่แตกต่างออกไป (สำหรับทั้งสองเพศ แต่เน้นไปที่ผู้ชาย) เพื่อสร้างสรรค์โครงสร้างร่างกาย ตัดและเย็บติดเข้ากับโครงร่างและลักษณะของเพศ บิกีนีส่วนบนของผู้ชายก็มีปรากฏ
แมนกีนี ไม่ใช่รูปแบบหนึ่งของบิกีนี แม่มันจะมีชื่อเช่นนี้ แต่เป็นประเภทหนึ่งของชุดว่ายน้ำแบบสายที่ใส่โดยผู้ชาย ทำให้เป็นที่นิยมโดย ซาชา บารอน โคเฮน ซึ่งใส่ในภาพยนตร์ โบแรต
รูปร่างบิกีนี
ในปี พ.ศ. 2493 เฟรด โคลด์ นักธุรกิจชุดว่ายน้ำชาวอเมริกัน ผู้เป็นเจ้าของบริษัท Cole of California กล่าวกับนิตยสารไทม์ว่า บิกีนีถูกออกแบบมาเพื่อผู้หญิงตัวเล็ก เพราะสาวฝรั่งเศสมีขาที่สั้น ชุดว่ายน้ำจึงต้องทำให้สูงขึ้นด้านข้างเพื่อให้ขาพวกเขาดูยาวขึ้น เดอะนิวยอร์กไทมส์รายงานความเห็นว่าบิกีนีเหมาะสำหรับคนที่ไม่อ้วนหรือไม่ผอมเกินไป ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2503 เอมิลี่ โพส นักเขียนด้านมารยาทสังคมกล่าวว่า “บิกีนีเหมาะกับร่างกายที่สมบูรณ์แบบเท่านั้น และไม่ใช่สำหรับคนอายุน้อยมาก” ในหนังสื่อ เดอะ บิกีนี เคลลี่ คิโลเร็น เบนซิมอน และ นอร์มา คามาลี นักออกแบบชุดว่ายน้ำ กล่าวว่า “ใครก็ตามที่มีหน้าท้อง ไม่ควรใส่บิกีนี” จากนั้น นักออกแบบบิกีนีรวมถึงมาเรีย มิลล์ จึงสนับสนุนผู้หญิงทุกวัย และรูปร่างทุกแบบให้สวมใส่ ในช่วงยุคปี พ.ศ. 2513 จึงเห็นรูปร่างที่ผอมเพรียวในอุดมคติอย่าง เชอรีล ทีค ผู้มีโครงร่างเป็นที่นิยมในช่วงยุคศตวรรษที่ 21
ความนิยมของฟิตเนสในช่วงปี พ.ศ. 2523 นำไปสู่การก้าวกระโดดของการพัฒนาการของบิกีนี มิลล์ กล่าวว่า “ช่วงขาเว้าสูงมาก ขณะที่ด้านหน้าลงต่ำมาก และสายก็เล็กบางมาก” นิตยสารผู้หญิงใช้ค่ำเช่น “หน้าท้องบิกีนี” และมีโปรแกรมออกกำลังเกิดขึ้นเพื่อสร้าง “ร่างกายบิกีนี”  “บิกีนีฟิตเนส” ชิ้นเล็กผลิตขึ้นโดยไลคร่าเพื่อตอบสนองร่างกายที่แข็งแกร่ง ทำให้เห็นชัดเจนโดย แอล แมคเฟอร์สัน ซึ่งขึ้นปกสปอร์ต อิลัสเตรทฉบับชุดว่ายน้ำหกครั้ง ภาพยนตร์ เช่น Blue Crush และ รายการโทรทัศน์ เช่น เซิร์ฟเกิร์ล ได้รวมแนวคิดของนางแบบบิกีนี และนักกีฬาเข้าด้วยกัน ยิ่งเน้นย้ำอุดมคติรูปร่างที่ดี
แบบสอบถามหนึ่งของ ไดเอต เชฟ บริการส่งอาหารของสหราชอาณาจักร ที่รายงานโดย เดลิเมล และ ทูเดย์โชว์ และถูกล้อเลียนโดยนิตยสารมอร์ ว่าผู้หญิงควรหยุดใส่บิกีนีเมื่อมีอายุ 47 ปี เทศกาลสปริงเบรก เป็นสัญญาณเริ่มต้นของฤดูกาลสวมใส่บิกีนี trigger many with eating disorders because of the over-promotion of the bikini body ideal. ซึ่งกระตุ้นให้เกิดโรคการกินผิดปกติ เนื่องมากจากการโปรโมตร่างกายในอุดมคติสำหรับบิกีนี ในปี พ.ศ. 2536 ซูซี่ เมนเกส บรรณาธิการแฟชั่นของ อินเตอร์เนชั่นแนล เฮอราล ทรีบูน แนะนำว่า ผู้หญิงควรปฏิวัติตัวเองจาก “รูปร่างในอุดมคติ” และ การเปิดเผยบิกีนี เธอเขียนว่า “ที่จริงแล้ว บนชายหาดหรือบนถนน หญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดและสวยที่สุด (ซึ่งเคยเป็นหนึ่งในคนที่กล้าเปิดเผย) ตัดสินใจได้ว่าการเปิดเผยเช่นนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว” อย่างไรก็ตาม แกเบรียล รีซ นักวอลเลย์บอลชายหาดมืออาชีพ กล่าวว่า “ความมั่นใจเพียงอย่างเดียวก็สามารถทำให้บิกีนีเซ็กซี่ได้”
การทำบิกีนีแวกซ์
การทำบิกีนีแวกซ์ คือ การกำจัดขนบนร่างกายบริเวณส่วนหัวหน่าว และรอบบริเวณ (รู้จักกันในชื่อ บิกีนีไลน์) โดยมากในผู้หญิง โดยการใช้แวกซ์ สำหรับชุดว่ายน้ำบางรูปแบบ ขนบริเวณหัวหน่าวอาจเห็นได้บริเวณเป้ากางเกงชุดว่ายน้ำ บิกีนีไลน์ร่างเส้นจากบริเวณหัวหน่าวของผู้หญิงซึ่งปกติจะถูกปกปิดด้วยท่อนล่างของชุดว่ายน้ำ การทำแวกซ์ มักเข้าใจว่าเกี่ยวกับขนบริเวณอวัยวะเพศที่อยู่เกินขอบของชุดว่ายน้ำ ขนบริเวณอวัยวะเพศที่มองเห็นได้มักไม่เป็นที่ยอมรับได้ และถูกมองว่าน่าอับอาย และบ่อยครั้งที่จะถูกกำจัด ด้วยขนาดของบิกีนีที่เล็กลง โดยเฉพาะหลังช่วงปี พ.ศ. 2488 ทำให้การทำบิกีนีแวกซ์เป็นเรื่องในความนิยม
การทำผิวบิกีนีแทน
การสวมใส่บิกีนีกลางแดดทำให้ผิวที่ไม่ถูกปกปิดกลายเป็นสีแทน และทำให้เกิดเส้นผิวสีแทน ซึ่งแบ่งผิวในส่วนหน้าอกที่ซีดจาง บริเวณขาหนีบ และบั้นท้าย ออกจากผิวสีแทนในส่วนอื่น ๆ
บิกีนีทำให้ร่างกายส่วนที่ถูกเปิดเผยได้รับอันตรายได้จากแสงอาทิตย์ UVB การโดนแสงมากทำให้ผิวไหม้ และอาจเกิดเป็นมะเร็งผิวหนัง เป็นหนึ่งในอันตรายด้านต่าง ๆ สำหรับมนุษย์แล้ว อาจก็ให้เกิดผลเฉียบพลัน และผลเรื้อรังต่อ ผิวหนัง ตา และระบบภูมิคุ้มกันร่างกาย ยิ่งไปกว่านั้น แสง UVC  อาจก่อให้เกิดผลเสียต่ในเชิง การกลายพันธุ์ของเซลล์ หรือก่อสารที่ทำให้เกิดมะเร็ง  จากสาเหตุนี้องค์การแพทย์จึงแนะนำให้ผู้ที่สวมใส่บิกีนีปกป้องผิวหนังของตนโดยการใช้ครีมกันแดดซึ่งมีส่วนผสมของสารเคมีที่แสดงให้เห็นว่าป้องกันหนูจากเนื้องอกผิวหนังได้ อย่างไรก็ตาม สารเคมีในครีมกันแดดอาจก่อให้เกิดสารอันตรายหากโดนแสงขณะสัมผัสเซลล์สิ่งมีชีวิต   และปริมาณของครีมกันแดดซึ่งซึมผ่านผิวหนังอาจทำให้เกิดผลเสียได้ บริษัทเคมี BASF ได้ใช้ เทคโนโลยีนาโน เพื่อทำให้บิกีนีปกป้องแสงแดดได้ดีขึ้นโดยขณะที่ชุดเปียกจะปกป้องแสงได้น้อยลง
ท้าววสวัตตี
ตามคติศาสนาพุทธ ท้าวปรนิมมิตวสวัตตี หรือ ท้าววสวัตตี เป็นเทพบุตรผู้เป็นใหญ่ในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี เป็นมาร จึงถูกพระพุทธเจ้าตรัสเรียกว่า มารผู้มีบาป เพราะชอบมาผจญผู้ที่จะทำความดีต่าง ๆ
ประวัติ
หลังจากสมเด็จพระโคตมพุทธเจ้าพระองค์ปัจจุบัน กำลังทรงค้นพบอริยสัจ 4 และทรงกำลังจะก้าวล่วงจากอุปจารสมาธิไปถึงอัปปนาสมาธิ (ฌาน 1) มารมีความเห็นว่าพระพุทธเจ้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนา จะทำให้คนสำเร็จมรรคผลเข้าสู่พระนิพพานกันหมด ไม่เหลือวิญญาณไปขึ้นสวรรค์ จึงต้องยกทัพมากำราบ แต่ถูกน้ำจากมวยผมของพระธรณีพัดไป จนในที่สุดมารก็ยอมแพ้ อนาคตวงศ์ระบุว่าในภายหลังทรงพยากรณ์เอาไว้ว่ามารตนนี้จะได้ตรัสรู้เป็น พระธรรมสามีสัมพุทธเจ้า
จูล
จูล (joule; สัญลักษณ์ J) เป็นหน่วยเอสไอของพลังงานหรืองาน ใช้ชื่อนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่นักฟิสิกส์ที่ชื่อ เจมส์ เพรสคอตต์ จูล (James Prescott Joule; พ.ศ. 2361–2432)
คำจำกัดความ
จูล เป็นหน่วยที่ใช้บอกปริมาณงานที่ทำ หรือพลังงานที่ต้องการออกแรง จำนวน 1 นิวตัน เป็นระยะทาง 1 เมตรหรืออาจเรียกปริมาณงานที่ได้อีกอย่างหนึ่งว่า นิวตัน เมตร หรือ นิวตัน-เมตร และมีสัญลักษณ์เป็น N·m หรือ N m และสามารถเขียนได้ดังนี้ '''kg· m2·s−2''' อย่างไรก็ดี นิวตัน เมตร โดยปกติมักจะใช้วัดทอร์ก (torque) ไม่ใช่พลังงาน
1 จูล มีความหมายดังนี้ด้วย: (volt) หรือ 1 คูลอมบ์ โวลต์ (coulomb volt) มีสัญญลักษณ์เป็น C·V
การเทียบค่า
1 จูล มีค่าที่แน่นอนเท่ากับ 107 เอิร์ก
1 จูล มีค่าประมาณ:
หน่วยที่ใช้เทียบค่ากับ จูล มีดังนี้:
อาร์เธอร์ โอคลีย์ โคลท์แมน
อาร์เธอร์ โอคลีย์ โคลท์แมน (Arthur Oakley Coltman หรือ A.O. Coltman, 1894 – 1961) เป็นสถาปนิกชาวอังกฤษที่ทำงานในมาลายา เป็นเวลา 32 ปี ในฐานะผู้จัดการสำนักงานสถาปนิก บูที เอ็ดเวิร์ดส์ แอนด์ พาร์ทเนอส์ เขาเดินทางถึงมาลายาในปี 1925 และเกษียณอายุงานในปี 1957
เขาเป็นผู้ออกแบบสิ่งปลูกสร้างสถาปัตยกรรมอาร์ตเดโกชิ้นสำคัญหลายชิ้นในกัวลาลัมเปอร์ เช่นหอนาฬิกา, อาคาร OCBC, อาคารโอเรียนทอล, อาคารอังโกล-โอเรียนทอลใกล้กับจัตุรัสเมอร์เดกา, อาคารลีรับเบอร์, อาคารศูนย์วิจัยยางมาลายา, และโรงภาพยนตร์โอเดียน ทั้งหมดอยู่ในกัวลาลัมเปอร์
ผลงาน
ผลงานอาคารที่เขาออกแบบ เช่น
อาคารโอเรียนทอล
อาคารโอเรียนทอล (Oriental Building) เป็นอาคารสูงห้าชั้น ความสูง 82 ฟุต ตั้งอยู่บนถนนตูนเปอรักหรือชื่อเดิม ถนนชวา ในอดีตเคยเป็นตึกที่สูงที่สุดในกัวลาลัมเปอร์ ในอดีตเคยเป็นที่ตั้งของเรดีโอมาลายาถึงปี 1968 ตามด้วยเป็นสถานกงสุลใหญ่อินเดีย (High Commissioner of India), สำนักงานของรัฐบาล, และสำนักงานมาเลเซียของบริษัท Life Insurance Corporation of India
ในวันที่ 19 กันยายน 1936 เกิดแผ่นดินไหวในสุมาตราเหนือ ที่ซึ่งแรงสั่นสะเทือนรับรู้ได้ถึงใน FMS และก่อให้เกิดความเสียหายต่ออาคาร มีรายงานผนังของชั้นสามมีรอยแตกร้าว
อาคารลีรับเบอร์
อาคารลีรับเบอร์ (Lee Rubber Building) หรือ อาคารนันยี (Nan Yi Building; จีน: 南益大厦) ตั้งอยู่ในย่านไชน่าทาวน์ของกัวลาลัมเปอร์ มีความสูงสี่ชั้นและสร้างขึ้นในต้นทศวรรษ 1930 ให้กับบริษัทยางลี (Lee Rubber Company) บริษัทมูลค่าหลายล้านดอลล่าร์ของ ลี กง เชียน (1893–1967) นักธุรกิจชาวจีนจากโยโฮร์
อาคารตั้งอยู่บนหัวมุมถนนตุน เอช เอส ลี (Jalan Tun H. S. Lee) กับ ถนนฮัง เลอกีร์ (Jalan Hang Lekir) ในกัวลาลัมเปอร์ เมื่อสร้างเสร็จ อาคารเป็นอาคารที่สูงที่สุดในกัวลาลัมเปอร์
ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อาคารถูกใช้เป็นสำนักงานของ Kempeitai (ตำรวจลับญี่ปุ่น) หลังสิ้นสุดสงคราม อาคารถูกใช้งานเป็นสำนักงานของโอซีบีซี และปัจจุบันเป็นที่ตั้งของร้านสาขาของพ็อพพูพาร์บุ๊กสตอร์, ร้านพีเทอร์ เฮอ (Peter Hoe shop) และสถาบันกวดวิชาคัสทูรี (Kasturi Tuition Centre)
โรงภาพยนตร์โอเดียน
โรงภาพยนตร์โอเดียน (Odeon Cinema, จีน: 奥迪安戏院) ตั้งอยู่บนหัวมุมถนนตวนกู อับดุล รามัน กับถนนดังวังงี (Jalan Dang Wangi) ในกัวลาลัมเปอร์ โรงภาพยนตร์โอเดียนสร้างขึ้นในปี 1936 โดยองค์การคาเตย์ (Cathay Organization) ปัจจุบันเป็นอาคารยุคอาณานิคมไม่กี่หลังที่ยังหลงเหลือถึงปัจจุบันในกัวลาลัมเปอร์ ในปี 2011 อันเตนนาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (Antenna Entertainments) เข้าใช้งานพื้นที่และเปิดเป็นโรงภาพยนตร์ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2011 ถึง มีนาคม 2015
หอนาฬิกาที่เมดันปาซาร์เบซาร์
หอนาฬิกาที่จัตุรัสตลาดเก่า (เมดันปาซาร์เบซาร์) ใกล้สถานีมัสยิดจาเม็กของ LRT สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าจอร์จที่หก กษัตริย์แห่งอังกฤษ ป้ายที่ระบุถึงโอกาสการระลึกนี้ถูกถอดออกจากหอนาฬิกาหลังมาเลเซียได้รับเอกราช
อาคารอังโกล-โอเรียนทอล
อาคารอังโกล-โอเรียนทอล (Anglo-Oriental Building) สร้างขึ้นในปี 1937 เพื่อเป็นสำนักงานของ Anglo-Oriental (Malaya) Ltd. บริษัทลูกของ Anglo-Oriental Mining Corporation (ต่อมาคือ London Tin Corporation) บริษัทที่ดูแลจัดการกิจการขุดแร่ดีบุกส่วนใหญ่ในมาลายา อาคารตั้งอยู่ที่หัวมุมถนนตังซี (Jalan Tangsi) กับถนนปาร์ลีเมน (Jalan Parlimen) ในกัวลาลัมเปอร์ สร้างขึ้นบนจุดที่อดีตเป็นเอมไปร์แฟลต (Empire Flats) อดีตที่อยู่อาศัยของชาวยุโรปในมาลายา
ในระวห่างการรุกรานของญี่ปุ่นในปี 1941 อาคารถูกใช้งานเป็นสถานีตำรวจ ในปี 1986 ถึง 1988 สถาปนิก Chen Voon Fee ทำการบูรณะอาคารและใช้งานเป็นวิทยาลัยมะห์โกตา (Mahkota College) วิทยาลัยเอกชนที่ลงนามร่วมกับมหาวิทยาลัยบอสตัน ในปี 1995 ถึง 2005 อาคารตกเป็นของเบอร์ฮัดเอกรัน (Ekran Berhad) และใช้งานเป็นสำนักงานใหญ่ของเบอร์ฮัดจนถึง 1 มกราคม 2005 อีกชื่อหนึ่งของอาคารที่เรียกในปัจจุบัน คือ วิสมาเอกรัน (Wisma Ekran, บ้านเอกรัน) มาจากการใช้งานในช่วงนี้
สถาบันวิจัยยางมาลายา (R.R.I.M)
ในปี 1926 รัฐบาลสหพันธรัฐมาเลย์ได้มีความต้องการจะตั้งสถสบันบนบังซาร์เอสเตท (Bungsar Estate หรือสะกดแบบปัจจุบันว่า Bangsar) บนถนนดามันซารา (Damansara Road) ในกัวลาลัมเปอร์ แต่ในปี 1929 พบว่าอาคารที่ทำการของสถาบันมีความคับแคบเกินกว่าจะเป็นที่ตั้งถาวรของสถาบัน ต่อมาจึงย้ายที่ทำการมาที่เลขที่ 260 ถนนอัมปัง (Jalan Ampang) ในวันที่ 14 พฤษภาคม 1937 The new building is the property of the Institute and was erected at the cost of around $200,000. อาคารมีลักษณะคล้ายมากกับอิมพีเรียลโฮเทลในโตเกียว ผลงานออกแบบของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
อาคารโอซีบีซี
อาคารโอซีบีซี (OCBC Building) สร้างขึ้นในปี 1937 เป็นอาคารสูงสามชั้นและสร้างขึ้นเพื่อเป็นสำนักงานใหญ่ของโอซีบีซี (Oversea-Chinese Banking Corporation Limited) สาขามาเลเซีย ตั้งอยู่ที่หัวมุมถนนฮังกัสตูรี (Jalan Hang Kasturi) กับถนนเลบอฮ์ปาซาร์เบซาร์ (Leboh Pasar Besar)
คางาวะ ชิกากาซุ
คางาวะ ชิกากาซุ (香川親和 (Kagawa Chikakazu); ค.ศ. 1567 – 1587) มีอีกชื่อว่า โชโซกาเบะ ชิกากาซุ เป็นซามูไรญี่ปุ่นในยุคเซ็งโงกุและเป็นลูกชายคนที่สองของโชโซกาเบะ โมโตจิกะ ซึ่งภายหลังตระกูลคานางาวะรับเลี้ยงในปราสาทอามางิริ
หลังจากโชโซกาเบะ โนบูจิกะ ผู้สืบทอดตระกูลโชโซกาเบะ เสียชีวิตในยุทธการที่เฮ็ตสึงิงาวะ โทโยโตมิ ฮิเดโยชิเสนอแนะโชโซกาเบะ โมโตจิกะให้เลือกชิกากาซุเป็นผู้สืบทอด อย่างไรก็ตาม โมโตจิกะกลับเลือกโชโซกาเบะ โมริจิกะที่ตนโปรดปรานเป็นผู้สืบทอดแทน ชิกากาซุเสียชีวิตจากการเจ็บป่วยใน ค.ศ. 1587 ในวัย 20 ปี
แบรด เบิร์ด
ฟิลลิป แบรดลีย์ "แบรด" เบิร์ด (Phillip Bradley "Brad" Bird) เกิดวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 1957 เป็นทั้งผู้กำกับรางวัลออสการ์, ผู้ให้เสียงพากย์, ผู้สร้างแอนิเมชันและเขียนบทภาพยนตร์ชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะผู้เขียนและผู้กำกับ รวมเหล่ายอดคนพิทักษ์โลก (ค.ศ. 2004) และ ระ-ทะ-ทู-อี่ พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก (ค.ศ. 2008) ของดิสนีย์/พิกซาร์ เขายังดัดแปลงและกำกับอนิเมทที่ได้รับการสรรเสริญอย่างมากจากภาพยนตร์วอร์เนอร์บราเธอร์ส ค.ศ. 1999 เรื่อง หุ่นเหล็กเพื่อนยักษ์ต่างโลก จากคำวิจารณ์ถึงดีวีดี ระ-ทะ-ทู-อี่ พ่อครัวตัวจี๊ด หัวใจคับโลก อายวีคลี่ ได้นำเสนอการลักษณะงานของเบิร์ดว่ามันเป็นเรื่องที่ยากมากหากจะคิดถึงผู้กำกับชาวอเมริกันในกระแสหลักที่สร้างผลงานได้อย่างต่อเนื่องรวมทั้งมีกลไกในการเล่าเรื่องได้ราวจักรกลจับวาง เขายังได้กำกับ เดอะซิมป์สันส์ ในตอน "Krusty Gets Busted" และ "Like Father, Like Clown" รวมถึงได้กำกับภาพยนตร์คนแสดงครั้งแรกใน มิชชั่น:อิมพอสซิเบิ้ล ปฏิบัติการไร้เงา (ค.ศ. 2011)
ชีวิตช่วงต้น
เบิร์ดเกิดที่ คาลิสเปล รัฐมอนตานา โดยเป็นบุตรคนสุดท้องของพี่น้องสี่คน บิดาของเขาชื่อฟิลิป ทำงานในธุรกิจโพรเพน และปู่ของเขา แฟรงค์ ดับบลิว.เบิร์ด เป็นประธานและหัวหน้าฝ่ายบริหารของ มอนตานาพาวเวอร์คอมพานี ในการไปเที่ยวที่วอลท์ ดิสนีย์ สตูดิโอ ขณะที่มีอายุได้ 11 ปี เขาได้ประกาศว่าสักวันหนึ่งเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของทีมแอนิเมชัน และหลังจากนั้นไม่นาน เขาได้ผลิตแอนิเมชันความยาว 15 นาทีเป็นของตัวเอง
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 6 เรื่องของ แบรด เบิร์ด 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัลที่ได้รับ
จำนวนรางวัลที่เข้าชิงและได้รับจากภาพยนตร์ของ แบรด เบิร์ด
แหล่งข้อมูลอื่น
1957
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติเมียนมา
สถานีวิทยุและโทรทัศน์เมียนมา (မြန်မာ့အသံနှင့်ရုပ်မြင်သံကြား; ย่อมาจาก MRTV) ชื่อเดิมคือ Burma Broadcasting Service (BBS) เป็นหน่วยงานบริหารของสถานีวิทยุ Myanmar Radio National Service และสถานีโทรทัศน์ MRTV ของรัฐบาลพม่า โดยสถานีโทรทัศน์ออกอากาศจากศูนย์ที่ กะมายุ่ ย่างกุ้ง ส่วนบริการวิทยุปัจจุบันออกอากาศจากสถานีหลักในเนปยีดอ
ประวัติ
บริการวิทยุเริ่มออกอากาศในพม่าครั้งแรกในปี ค.ศ. 1936 ช่วงยุคอาณานิคมของอังกฤษ ชื่อของสถานีคือ Bama Athan (ဗမာ့အသံ; "้เสียงจากพม่า") เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 เมื่อเมียนมาร์อยู่ในอาณานิคมของอังกฤษได้จัดตั้งองค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะพม่า (BBS) โดยดำเนินการออกอากาศรายการข่าวสารทั้งในประเทศและต่างประเทศด้วยภาษาพม่า ดนตรีและความบันเทิง ตอบปัญหาความรู้และบทเรียนเพื่อการศึกษา ข่าวภาษาอังกฤษและเพลง หลังจากได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1948 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น Myanma Athan (မြန်မာ့အသံ; ยังหมายถึงเสียงของพม่า แต่เป็นคำที่เป็นทางการของ "พม่า") บริการถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวิทยุพม่าโดย รัฐบาลทหาร ซึ่งเข้ามามีอำนาจในปี ค.ศ.1988 รัฐบาลทหารพม่ายังได้เปลี่ยนชื่อบริการวิทยุหลักของ BBS เป็น สถานีวิทยุและโทรทัศน์พม่า (MRTV) ในปี ค.ศ. 1997
จนกระทั่งถึงการเปิดตัวของวิทยุย่างกุ้งเอฟเอ็ม ในปี ค.ศ. 2001 สถานี BBS / วิทยุพม่า เป็นเพียงสถานีวิทยุแห่งเดียวในประเทศ ศูนย์ออกอากาศหลักเคยตั้งอยู่ที่ 426 ถนนแปร ในกะมายุ่ ในย่างกุ้ง เป็นเวลาหลายปี ต่อมาตั้งแต่ปลายปี ค.ศ. 2007 สถานีออกอากาศหลักได้ย้ายไปที่เนปยีดอ ปัจจุบันสถานีย่างกุ้งส่วนใหญ่ถ่ายทอดรายการจากทางสถานีเนปยีดอ
รำแพรวากาฬสินธุ์
รำแพรวากาฬสินธุ์ เป็นการรำเพื่อให้เห็นถึงความงดงามของผ้าไหมแพรวา ซึ่งเป็นงานหัตถกรรมของชาวภูไทในจังหวัดกาฬสินธุ์ ท่ารำจะสื่อให้เห็นวิธีการทอผ้า ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับการฟ้อนสาวไหมของทางภาคเหนือซึ่งแสดงให้เห็นถึงกิริยาการทอผ้าไหมเช่นกัน และท่ารำนี้ยังสื่อให้เห็นความสวยงามของผ้าไหมแพรวา โดยการแต่งกายผู้แสดงจะแต่งกายด้วยการใช้ผ้าแพรวาสีต่างๆ พันอก
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติเมียนมา
ประวัติ
บริการโทรทัศน์ในพม่าเปิดตัวครั้งแรกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1979 เพื่อทดลองส่งสัญญาณการออกอากาศใช้ในย่างกุ้ง MRTV เปิดตัวครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1980 และบริการโทรทัศน์ปกติเปิดตัวอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1981 โดยใช้มาตรฐาน NTSC ในปี ค.ศ. 2005 MRTV มีสถานีถ่ายทอดสัญญาณโทรทัศน์ 195 สถานีทั่วประเทศ
รำแพรวากาฬสินธุ์
รำแพรวากาฬสินธุ์ได้ประดิษฐ์คิดค้นการแสดงโดย คณาจารย์ภาควิชานาฏศิลป์และดุริยางค์ โดยการควบคุมของ นายสิริชัย นักจำรูญ ผู้อำนวยการจากวิทยาลัยนาฏศิลป์กาฬสินธุ์ ในปี พ.ศ. 2534 เนื่องในวโรกาสที่สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ มีพระชนมายุครบ 60 พรรษา
การแต่งกาย
พันอกด้วยสไบไหมแพรวา พับขึ้นเป็นสายพาดไหล่ด้านขวา แล้วพับเป็นแขนตุ๊กตาที่ไหล่ซ้าย นุ่งผ้าซิ่นไหมมัดหมี่ ผมเกล้ามวยประดับมวยผมด้วยดอกไม้ หรือบางทีอาจเกล้าผมและใช้อุบะห้อยผม แบบปอฝ้ายสีขาวห้อยลงมาแทนดอกไม้ และสวมเครื่องประดับเงิน
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติเมียนมา
การขยายตัว
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2013 MRTV เริ่มออกอากาศภาคพื้นดินแบบดิจิทัล ด้วย DVB-T2 เช่นเดียวกับประเทศไทยและส่วนใหญ่ในอาเซียน โดยมี 18 ช่องโทรทัศน์และ 3 ช่องวิทยุในระบบ MRTV มัลติเพล็กซ์ สถานี MRTV มีแผนในการนำเสนอข่าวในรูปแบบที่ทันสมัย และจะมีห้องรายงานข่าวที่ตกแต่งอย่างดี และจะเพิ่มเวลาการออกอากาศข่าวเป็น 18 ชั่วโมง (ก่อนหน้านี้ 10 ชั่วโมง) เมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2018 MRTV ได้เพิ่ม 5 ช่องทีวีใหม่ในระบบ Multiplex Play out เช่น Mizzima TV, Democratic Voice of Burma, Fortune, Channel K และ MYTV (พม่า) อย่างไรก็ตามมีเพียง Mizzima TV และ Democratic Voice of Burma เท่านั้นที่เปิดให้บริการอย่างเต็มรูปแแบบในวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2018
แซนดรา บุลล็อก
แซนดรา แอนเน็ต บุลล็อก (Sandra Annette Bullock) เกิดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1964 อายุ 58 ปี เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีผลงานดังอย่าง Speed, While You Were Sleeping, Miss Congeniality, Crash, The Proposal ซึ่งเป็นผลงานที่ทำเงินมากที่สุดของเธอและ The Blind Side ที่ทำให้เธอคว้ารางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประจำปี2009
ประวัติ
ต่อมาเธอได้แสดงในบทเบา ๆ อย่าง While You Were Sleeping (1995) ที่ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และเสียงตอบรับจากนักวิจารณ์ จากนั้นแสดงเรื่อง A Time to Kill (1996) ของผู้กำกับ จอห์น กริชแฮม และหนังเรื่องต่อมาก็ไม่ประสบความสำเร็จมากนักอย่าง In Love and War (1996) และ Two If By Sea (1996) หรือ Speed 2: Cruise Control (1997) ที่ไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ใคร ๆ คาดหวัง
บุลล็อกเปิดบริษัทสร้างหนังชื่อว่า ฟอร์ตินฟิมส์ และแสดงนำให้ผลงานเรื่องแรกของบริษัท ในเรื่อง Hope Floats (1998) ที่ประสบความสำเร็จพอสมควร ต่อมาแสดงในภาพยนตร์เรื่อง Practical Magic (1998) ประกบกับ นิโคล คิดแมน และแสดงใน Forces of Nature (1999) ร่วมกับ เบน แอฟเฟล็ค ต่อมาในปี 2000 เธอสวมบทคอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ ในเรื่อง 28 Days และ ในเรื่อง Miss Congeniality แสดงเป็นตำรวจหญิง และต่อมาคือเรื่อง Murder By Numbers (2002) และในปีเดียวกันนี้ เรายังจะได้เห็นเธอในหนังรักเบาสมอง เรื่อง Two Weeks Notice แสดงร่วมกับ ฮิวจ์ แกรนท์
ในปี 2009 ถือเป็นปีแห่งความสำเร็จของบุลล็อกก็ว่าได้เพราะเธอมีผลงานภาพยนตร์ทำเงิน 2 เรื่องคือ The Proposal และ The Blind Side ซึ่ง The Proposal ทำเงินไปกว่า 314 ล้านเหรียญทั่วโลก ส่วน The Blind Side ทำเงินไป ล้านเหรียญ นอกจากนั้นบุลล็อกยังคว้ารางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประจำปี 2009 รางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประเภทดราม่าและรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเรื่อง The Blind Side มาครองอีกด้วย อย่างไรก็ตามบุลล็อกคว้ารางวัลราซเบอร์รี่เน่าสาขานักแสดงนำหญิงยอดแย่จากเรื่อง อลเวงนัก กรี๊ดรักนายสตีฟ ทำให้บุลล็อกเป็นนักแสดงคนแรกที่คว้าทั้งรางวัลยอดเยี่ยมและยอดแย่มาครองในปีเดียวกัน
อ้างอิง
1964
เทศบาลเมืองไร่ขิง
เทศบาลเมืองไร่ขิง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในเขตอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม มีพื้นที่ 25.4 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมตำบลไร่ขิงทั้งตำบล
ประวัติ
สภาตำบลไร่ขิงได้รับการจัดตั้งเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ภายหลังที่ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 ในราชกิจจานุเบกษา ฉบับกฤษฎีกาเล่ม 111 ตอน 53 ก ลงวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2537 ต่อมากระทรวงมหาดไทยพิจารณาแล้วเห็นว่า มีองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีสภาพเหมาะสมสมควรให้จัดตั้งเป็นเทศบาล อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 42 แห่งพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2546 และมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยจึงจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็น เทศบาลเมืองไร่ขิง เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
หมู่บ้าน
เทศบาลเมืองไร่ขิงครอบคลุมพื้นที่ทั้งตำบลไร่ขิงซึ่งแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หมู่บ้าน ได้แก่
เฉิน ชู่จวี๋
เฉิน ชู่จวี๋ เป็นแม่ค้าขายผักวัย 63 ปี ชาวไต้หวัน ที่ได้รับเลือกให้ได้รับรางวัลแมกไซไซ ปี พ.ศ. 2555 รางวัลที่เทียบเท่ากับรางวัลโนเบลสำหรับภูมิภาคเอเชีย เนื่องจากเธอมีใจบุญสุนทาน มอบเงินบริจาคเพื่อการกุศล รวมทั้งหมด 10 ล้านเหรียญไต้หวันหรือกว่า 10.2 ล้านบาท ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเธอได้เปลี่ยนแปลงชีวิตชาวไต้หวันมากมายที่เธอได้ให้ความช่วยเหลือ เธอเรียนหนังสือชั้นประถม 6 และต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานหาเลี้ยงครอบครัว โดยยึดอาชีพขายผัก และเงินที่หาได้ในแต่ละวันก็จะเก็บไว้ส่วนหนึ่งนำไปสร้างกุศลช่วยเหลือผู้อื่น เช่น ทุนการศึกษาสำหรับเด็ก สร้างห้องสมุดให้กับโรงเรียน และช่วยเหลือเด็กกำพร้า เธอบอกว่า เงินจะมีคุณค่าเมื่อถูกนำไปใช้ช่วยเหลือคนที่ต้องการ และเธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้ช่วยเหลือคนอื่น ก่อนหน้านี้เธอพึ่งได้รับรางวัลบุคคลแห่งปีของทวีปเอเชีย จากนิตยสาร รีดเดอร์ส ไดเจสท์ ปี 2553 ถูกคัดเลือกให้เป็น 1 ใน 48 ผู้ใจบุญแห่งเอเชียของนิตยสาร ฟอบส์ และติดอันดับในกลุ่มบุคคลที่ทรงอิทธิพลสูงสุด 100 คนของโลกประจำปี 2553 ของนิตยสาร Time 100 ด้วย
คลองเปรมประชากร
คลองเปรมประชากร หรือชื่อเดิมว่า คลองสวัสดิ์เปรมประชากร เป็นคลองขุดที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 โปรดเกล้าฯ ให้ขุดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2413 เชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาจากคลองผดุงกรุงเกษมบริเวณหน้าวัดโสมนัสวิหาร กรุงเทพมหานคร ไปทะลุตำบลเกาะใหญ่ แขวงกรุงเก่า จังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ปัจจุบันอยู่ในตำบลบางกระสั้น อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)  เป็นระยะทาง 1271 เส้น 3 วา (50846 เมตร) เนื่องจากทรงเห็นว่าการเดินเรือขึ้นล่องตามแม่น้ำเจ้าพระยานั้นมีเส้นทางอ้อมไปมาทำให้เสียเวลาในการเดินทางมาก
คลองเปรมประชากร เป็นคลองที่มีจุดเริ่มต้นเชื่อมต่อกับคลองผดุงกรุงเกษม ในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร โดยไหลผ่านเขตดุสิต เขตบางซื่อ เขตจตุจักร เขตหลักสี่ เขตดอนเมือง (กรุงเทพมหานคร) อำเภอเมืองปทุมธานี อำเภอสามโคก (จังหวัดปทุมธานี) และไหลสู่แม่น้ำเจ้าพระยาที่อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ที่มาก่อนการขุดคลอง
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ถือได้ว่าเป็นยุคที่มีการขุดคลองมากที่สุดยุคหนึ่ง โดยพระองค์ทรงส่งเสริมให้หน่วยราชการและเอกชนขุดคลองขึ้นเป็นจำนวนมาก ทั้งขุดคลองใหม่และขุดลอกคลองเก่า เพื่อขยายพื้นที่เพาะปลูกและเส้นทางคมนาคมระหว่างกรุงเทพฯกับจังหวัดข้างเคียง ซึ่งเป็นแหล่งผลิตข้าวที่สำคัญ และเป็นเส้นทางลำเลียงข้าวออกสู่ตลาดต่างประเทศ
ดังพระราชดำริที่กล่าวไว้ในประกาศเรื่องอนุญาตขุดคลอง ว่ามีความต้องการที่จะใช้คลองช่วยกระจายผู้คนออกไปจากย่านชุมชนเดิม "การขุดคลอง เพื่อที่จะให้เป็นที่มหาชนทั้งปวงได้ไปมาอาศัย แลเป็นทางที่จะให้สินค้าได้บรรทุกไปมาโดยสะดวก ซึ่งให้ผลแก่การเรือกสวนไร่นา ซึ่งจะได้เกิดทวีขึ้นในพระราชอาณาจักร เป็นการอุดหนุนการเพาะปลูกในบ้านเมืองให้วัฒนาเจริญยิ่งขึ้น"
หนังสือพิมพ์บางกอกรีคอร์เดอร์ ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2408 ว่า พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 จะทรงพระกรุณาให้ขุดคลอง
"ตั้งแต่วัดพระนางเชิง ตัดท้องทุ่งดอนเมือง ตรงตลอดมาโดยลำดับ มาออกตรงวัดโสมนัสวิหาร... "
หมอบลัดเลย์ ผู้เขียนข่าวให้ความเห็นว่า "ข้าพเจ้ายินดีด้วยเป็นนักหนา เพราะคลองขุดใหม่จะเป็นประโยชน์แก่บ้านเมือง ราษฎรจะได้อาศัยทำนา อันเป็นผลไม้มีเมล็ดข้าว มีภาษีงอกเงยขึ้น" นอกนั้นคือราษฎรจะได้มาชวนกันตั้งบ้านเรือน อยู่อย่างเป็นสุขสบายด้วย ที่ว่าตั้งแต่วัดพระนางเชิง หรือวัดพนัญเชิงนั้น ไม่ได้ทำ คงตัดย่อลงมา เริ่มที่ใกล้เกาะเกิด ต.บางกระสั้น ซึ่งอยู่ใต้ลงไป
ประวัติการขุดคลอง
คลองเปรมประชากร เป็นคลองที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์ (ช่วง บุนนาค) ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในขณะนั้น เป็นผู้อำนวยการขุด เจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) บุตรชาย สมุหพระกลาโหมเป็นแม่กอง และให้พระชลธารวินิจฉัย (กัปตันฉุน) เป็นผู้ปักหมายกรุย แล้วจ้างจีนขุด เพื่อเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาจากคลองผดุงกรุงเกษมบริเวณหน้าวัดโสมนัสวิหาร กรุงเทพฯ ไปทะลุ ต.เกาะใหญ่ อ.กรุงเก่า จ.พระนครศรีอยุธยา เป็นระยะทาง 50.846 กม. เนื่องจากทรงเห็นว่าการเดินเรือขึ้นล่องตามแม่น้ำเจ้าพระยามีเส้นทางอ้อมไปมาทำให้เสียเวลาในการเดินทางมาก โดยเริ่มขุดคลองตั้งแต่ พ.ศ. 2412 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2413 รวมใช้เวลาขุด 18 เดือน ถือเป็นคลองขุดสายแรกของรัชกาลที่ 5 เมื่อขุดเสร็จแล้ว โปรดให้จัดพระราชพิธีฉลองคลอง มีมหรสพต่างๆ มากมาย พระราชทานชื่อว่า "คลองเปรมประชากร" ต่อเนื่องจากคลองผดุงกรุงเกษม ซึ่งขุดขึ้นในรัชกาลที่ 4 แล้วนั้น และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ใช้คลองนี้โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมขุดคลองและภาษีคลองใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยมีพระราชประสงค์ที่จะขุดคลองนี้เพื่อให้เป็นการเฉลิมพระเกียรติและพระราชกุศลให้ราษฎรได้รับความสะดวกสบายโดยทั่วกัน
การขุดคลองเปรมประชากรโดยตัดให้ตรงขึ้น ได้ประโยชน์สองประการ คือ ช่วยร่นระยะทางการเดินทางระหว่างกรุงศรีอยุธยากับกรุงรัตนโกสินทร์ให้สั้นลง และขยายพื้นที่การเพาะปลูกเข้าไปในบริเวณที่คลองตัดผ่านซึ่งเดิมเป็นป่ารกชัฏเต็มไปด้วยโขลงช้างเถื่อนจนไม่มีใครกล้าเข้าไปอยู่อาศัย
ความยาวและเส้นทาง
คลองเปรมประชากร มีความยาว 50.846 กิโลเมตร โดยมีจุดเริ่มต้นเชื่อมกับคลองผดุงกรุงเกษม ในเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร และไหลลงแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบางกระสั้น อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
การขุดคลองในสมัยโบราณนั้น จะมีการสร้างสัญลักษณ์เพื่อบอกระยะทางเอาไว้ โดยจะบอกระยะไว้ทุกๆ 100 เส้นหรือ 4 กิโลเมตร
เอนก นาวิกมูล บอกว่า เสาหรือเครื่องบอกระยะริมคลอง ยังไม่แน่ใจว่าสมัยอยุธยา หรือสมัย ร.1-2-3 เคยทำไว้หรือไม่ มาพบหลักฐานอีกที ก็สมัย ร.4 ตัวอย่างเช่น คลองมหาสวัสดิ์ ขุดเมื่อ พ.ศ. 2403 มีการสร้างศาลาริมคลองไว้ทุก 100 เส้น หรือทุก 4 กม. สำหรับคนเดินทางได้พักผ่อน แต่ศาลาเหล่านี้ถูกรื้อทิ้งไปหมดแล้ว คงเหลือไว้แต่ชื่อศาลาบางหลัง เช่น ศาลายา และศาลาทำศพ ที่แผลงเป็นศาลาธรรมสพน์
มาถึงกรณี เสาริมคลองเปรมประชากร เอนก นาวิกมูล กล่าวว่า ริมคลองเปรมประชากร เคยมีเสาบอกระยะทุก 100 เส้น หรือ 4 กม. เพราะเคยอ่านพบข้อความที่คนรุ่นเก่าเขียนเอาไว้ เช่น ในเพลงนายตาบ บุตรสุนทรภู่ แต่งเมื่อคราวตามเสด็จ ร. 5 ไปยังกรุงเก่า เมื่อปี พ.ศ. 2414 "ตามแถวคลองร้อยเส้นเห็นหลักมี บอกวิถีทุกระยะที่จะไป"
ระหว่างขุดคลอง รัชกาลที่ 5 โปรดให้ปักหลักเป็นเครื่องหมายทุก 100 เส้น ไปจนสิ้นสุดทาง แต่กาลนานมา หลักเหล่านั้นหักหายเสียเกลี้ยง คงเหลือชื่อ เพียงหลักสี่ หลักหก ครั้นตั้งสถานีรถไฟ พวกรถไฟก็เอาชื่อ หลักสี่กับหลักหก มาตั้งเป็นสถานีรถไฟหลักสี่และสถานีหลักหกขึ้น
เอนก นาวิกมูล ค้นหลักฐานจากวรรณกรรมแล้ว ก็ออกค้นหาหลักริมคลองเปรมประชากร ยังไม่พบหลักฐานว่าหลักนั้นทำด้วยหินหรืออะไร แต่เข้าใจเอาว่าคงจะทำด้วยศิลาเหมือนหลักริมคลองดำเนินสะดวก
ไม่พบกระทั่งใคร...สักคน ที่สามารถบอกตำแหน่งหลักได้ ว่าเคยอยู่ที่ไหนกันแน่ ท้ายสุด เอนก นาวิกมูลเสนอให้ผู้สนใจ ช่วยกันหาหลักบอกระยะริมคลองเปรมประชากร ถ้าพบจะได้นำมาสงวนรักษา ใช้เป็นจุดขายในการท่องเที่ยว
วิธีหาหลัก...ก็ทำอย่างง่าย กำหนดจุดจากปากคลองเปรมประชากร ตรงข้ามวัดโสมนัสวิหาร ไปทีละ 4 กิโลเมตร ได้ระยะ 4 กิโลเมตร เมื่อใดก็ทำเครื่องหมายขุดค้นไว้เป็นระยะๆ จนกว่าจะถึงปลายคลองด้านตำบลบางกระสั้น เอนกตั้งความหวังว่า เราน่าจะหาสมบัติเก่าชุดนี้ กลับคืนมาได้?
ข้อสันนิษฐานการกำหนดตำแหน่งหลักบอกระยะของคลองเปรมประชากร (จุดเริ่มต้นเชื่อมคลองผดุงกรุงเกษม วัดระยะทีละ 4 กิโลเมตรเป็น 1 หลัก) ได้ดังนี้
วิโนนา ไรเดอร์
วิโนนา ลอรา โฮโรวิตซ์ (Winona Laura Horowitz) หรือที่รู้จักในชื่อ วิโนนา ไรเดอร์ เกิดเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม ค.ศ. 1971 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน ที่เมืองวิโนนา รัฐมินนิโซต้า ซึ่งเป็นที่มาของชื่อของเธอ วิโนนาเปลี่ยนมาใช้นามสกุล ไรเดอร์ ในภายหลัง ซึ่งได้มาจากชื่ออัลบั้มเพลงของพ่อของเธอ ที่ชื่อว่า Mitch Ryder and the Detroit Wheels
ในช่วงชีวิตวัยเด็ก วิโนนาถูกเลี้ยงดูในแบบชุมชน ต่อมาเธอได้เข้าเรียนที่ American Conservatory Theatre ในซานฟรานซิสโก ในปี 1986 เธอได้เข้าทดสอบหน้ากล้องเพื่อรับบทลูกสาวของ จอห์น วอยท์ ในเรื่อง Desert Bloom แต่ก็พลาดโอกาสไป ต่อมา เมื่อเธอเข้าสังกัดเอเยนซี่ และทำให้เธอได้รับบทในเรื่อง Lucas วิโนนาเป็นที่รู้จักในหนังเรื่อง Beetlejuice ของ ทิม เบอร์ตัน และต่อมาได้เล่นในหนังฮอลลีวูดอีกหลายเรื่อง เช่น Heathers (เรื่องโปรดของเธอ), Mermaids, Great Balls of Fire ตลอดจนหนังของเบอร์ตันอีกเรื่องหนึ่ง คือ Edward Scissorhands ด้วย
วิโนนาหันได้เล่นในหนังอินดี้ Night on Earth ของ จิม จาร์มัสช์ แล้วตามด้วย Bram Stoker’s Dracula ของ ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่า จากนั้น เธอได้รับบทมากมายหลายหลาก อย่างบทสาวเจเนอเรชั่นเอ็กซ์ ที่พยายามค้นหาตัวตนในโลกของความเป็นจริง ในเรื่อง Reality Bites และบทภรรยาของ แดเนียล เดย์-ลูอิส ใน The Age of Innocence ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ด้วย และต่อมากับ Little Women ที่เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ในฐานะผู้แสดงนำ แต่ในระยะหลัง ๆ จะไม่ได้รับเสียงยกย่องมากมายอย่างงานก่อน ๆ อย่างไรก็ตามเธอก็แสดงในหนังทำเงินอยู่บ้าง เช่นใน Alien: Resurrection, Autumn in New York และ Lost Souls
ในช่วงปีหลัง ๆ ของเธอ เรื่อง Girl, Interrupted จัดได้ว่าเป็นงานที่เธอได้รับการยกย่องสูงสุด สำหรับเรื่องส่วนตัว เธอมีข่าวสัมพันธ์รักกับดาราหนุ่มหลายคนเช่น แมตต์ เดมอน, จอห์นนี่ เดปป์ และเดวิด ดูคอฟนี่
อ้างอิง
1971
ปัญหารถราง
ปัญหารถราง เป็นการทดลองทางความคิดเชิงจริยธรรม ปัญหามีดังต่อไปนี้
รถรางคันหนึ่งกำลังวิ่งบนอยู่บนรางรถไฟ บนรางข้างหน้านั้นมีคน 5 คนกำลังถูกมัดอยู่บนรางและไม่สามารถขยับตัวได้ รถรางคันดังกล่าวกำลังวิ่งไปหาพวกเขา คุณกำลังยืนอยู่ข้างคันโยกที่ตั้งอยู่ในระยะห่างไกลจากรางรถไฟ ถ้าคุณดึงคันโยก รถรางจะสับเปลี่ยนเส้นทางไปอีกรางหนึ่ง แต่ทว่า คุณสังเกตเห็นว่าบนรางนั้นมีคนอยู่ 1 คน คุณมี 2 ทางเลือก ข้อใดเป็นการกระทำที่มีจริยธรรมมากที่สุด?
ปัญหาดังกล่าวคิดค้นโดย ฟิลิปปา ฟุต (Philippa Foot) ในปี 1967 โดยมี จุดิธ ทอมสัน, ฟรานเศส คัม, และ ปีเตอร์ อุนเจอร์ เป็นผู้ครุ่นคิดถึงคำตอบของปัญหานี้
ตั้งแต่ปี 2001 ปัญหารถรางเป็นนิยมใช้อย่างกว้างขวางในการวิจัยจิตวิทยาคุณธรรม และเป็นที่กล่าวขานในหนังสือยอดนิยมต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการผลิตรถยนต์ไร้คนขับ
ปัญหาอื่นๆ
การขบคิดปัญหารถรางนำไปสู่ปัญหาทางจริยธรรมอื่นๆ ที่มีความเกี่ยวข้องกันดังนี้
คนอ้วน
"เช่นเดิม รถรางคันหนึ่งกำลังวิ่งบนรางไปบนทางที่จะชนคน 5 คน คุณอยู่บนสะพานเหนือรางรถไฟนั้น คุณสามารถหยุดรถรางได้ด้วยการผลักของหนักๆ ลงไปบนราง ข้างๆ คุณมีคนอ้วนมากคนหนึ่งยืนอยู่ ทางเดียวที่จะหยุดรถรางนั้นได้คือคุณต้องผลักคนอ้วนคนนี้ลงไปบนราง ทำให้เขาเสียชีวิต แต่จะช่วยชีวิตคนทั้ง 5 ได้ คุณจะทำหรือไม่"
คลองพระโขนง
คลองพระโขนง เป็นคลองที่อยู่ในเขตคลองเตย เขตวัฒนา และเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร ขุดแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก บริเวณท่าเรือกรุงเทพ ไปต่อกับคลองประเวศบุรีรมย์ คลองยาว 14.5 กิโลเมตร
ประวัติ
แต่เดิมเป็นคลองธรรมชาติลักษณะคดเคี้ยว ปากคลองพระโขนงเป็นที่ตั้งของเมืองพระประแดงเดิม บริเวณนั้นแต่เดิมเป็นที่ตั้งวัดหน้าพระธาตุหรือวัดมหาธาตุ (ภายหลังผาติกรรมเพื่อสร้างท่าเรือคลองเตยเมื่อ พ.ศ. 2480) มีชุมชนขนาดใหญ่เนื่องจากมีวัดพระธาตุประจำเมือง