cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เสือชีตาห์
ถิ่นอาศัยและการล่าเหยื่อ
ปกติเหยื่อขนาดปานกลาง เช่น  แอนทิโลป กาเซลล์ อิมพาลา วอเตอร์บัก แต่เหยื่อขนาดใหญ่  เช่น  ม้าลาย  คูได  ก็ล่าได้  นอกจากนี้ก็ล่า  พวกกระต่ายป่า สัตว์แทะ  นก  รวมทั้งแพะ  แกะด้วย  กินทั้งหนังและขนของเหยื่อ  อาหารแร่ธาตุและไวตามินส์เป็นสิ่งสำคัญของเสือชีตาห์
ถิ่นที่อยู่อาศัย
เสือชีตาห์อาศัยอยู่ตามทุ่งหญ้าในพื้นที่ประเภทกึ่งซาฮารา ป่าไม้พุ่ม ไม้แคระ ป่าละเมาะ พบบ้างในป่าไมออมโบซึ่งกระจายอยู่ทั่วไปในแอฟริกาตอนกลาง แต่ไม่พบในแนวป่าซาวันนาซูดาโน-กีเนียนซึ่งอยู่ในตะวันตก ลักษณะที่อยู่อาศัยที่เสือชีตาห์ชอบมากที่สุดอาจจะเป็นทุ่งหญ้าสลับป่าเนื่องจากการล่าในพื้นที่แบบนี้ใช้พลังงานน้อยกว่าการล่าในทุ่งหญ้าอย่างเดียว พื้นที่ที่เสือชีตาห์ไม่ชอบคือท้องทะเลทรายที่กว้างใหญ่ และป่าทึบ แม้ไม่ชอบอยู่ตามภูเขาสูง แต่ก็เคยพบในที่ได้สูงถึง 1,500 เมตรในเทือกเขาเอธิโอเปีย ตามเทือกเขาแอลจีเรีย ชาด มาลี ไนเจอร์ เคยพบที่ระดับสูงถึง 2,000 เมตร
ในอิหร่าน มักพบในพื้นที่ที่มีไม้พุ่มสลับทุ่งหญ้าและมีหิมะในฤดูหนาว ส่วนในภูเขาในทะเลทรายซาฮาราเป็นพื้นที่แห้งแล้งมาก แต่ก็ยังมีปริมาณน้ำฝนมากกว่าทะเลทรายรอบข้าง จึงยังมีแหล่งน้ำถาวรและสัตว์เหยื่อให้ล่า
การสืบสายพันธุ์
ท้องนาน 90 – 95  วัน  ตกลูกครั้งละ  1 – 8  ตัว  ลูกลืมตาได้เมื่ออายุ   8 – 11  วัน         ตามองเห็นเมื่ออายุ  20  วัน  กินอาหารแข็งได้เมื่ออายุ  3  สัปดาห์ไปแล้ว  และอย่านมเมื่อ     อายุ  10  สัปดาห์ไปแล้ว  ลูกมักจะตายมากในช่วง  8  เดือนแรก  ตัวเมียเป็นสาวผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุประมาณ 2  ปี  ศัตรูของลูกเสือชีตาห์  คือ  สิงโต  เสือดาว  ไฮยีนา  และหมาป่า
การเลี้ยงเสือชีตาห์มีผู้แนะนำให้แยกตัวผู้และตัวเมียไว้ต่างหาก ให้นำมารวมกันเฉพาะระยะผสมพันธุ์เท่านั้น  หลังจากผสมพันธุ์กันแล้วมันคงอยู่ด้วยกันอีกนานไม่แยกจากกันทันทีเหมือนสัตว์อื่นบางชนิด  เคยพบพ่อช่วยเลี้ยงลูกอ่อนด้วย  แต่ก็มีรายงานพ่อและแม่กินลูก เหมือนกัน  โดยเฉพาะแม่เสือสาวมักไม่ค่อยรับลูกและไม่ยอมให้ลูกกินนม  การพยายามแยกลูกมาเลี้ยงเอง  ยังไม่มีใครทำสำเร็จ
เสือชีตาห์ตัวผู้เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม โดยเฉพาะในหมู่พี่น้อง ขณะที่เสือตัวเมียจะอาศัยอยู่ตามลำพัง โดยจะอาศัยอยู่ร่วมกับตัวผู้ก็ตอนเฉพาะผสมพันธุ์เท่านั้น จากนั้นจะแยกไปอยู่และเลี้ยงดูลูกเองตามลำพัง
อุปนิสัย
ในแอฟริกา เสือชีตาห์มักหากินตอนกลางวัน สาเหตุเนื่องจากการล่าของเสือชีตาห์จำเป็นต้องมองเห็นสภาพพื้นที่ที่ล่าได้ชัดเจน และเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับสัตว์นักล่าชนิดอื่นที่หากินตอนกลางคืนมากกว่า เคยพบเสือชีตาห์กินซากบ้าง และบางครั้งก็เป็นการกลับมาเอาเหยื่อที่ตนเองเป็นผู้ล่าที่ถูกแย่งไปทิ้งไปแล้ว แต่กรณีเช่นนี้เกิดขึ้นน้อยครั้งมาก ในพื้นที่ปศุสัตว์ในนามีเบียซึ่งสิงโตและไฮยีนาหายไปแล้วพบว่า หากสัตว์ที่ล่ามามีขนาดใหญ่ กินคราวเดียวไม่หมด เสือชีตาห์มักอยู่ไม่ไกลจากเหยื่อนั้นแทนที่จะทิ้งไป
การล่าของเสือชีตาห์ จะย่องเข้าไปใกล้เยื่อจนอยู่ในระยะประมาณ 30 เมตร แล้วพุ่งออกไปไล่กวดเหยื่อ การไล่กวดจะกินเวลาประมาณ 20-60 วินาที เมื่อไล่จนทันก็จะใช้ขาหน้าปัดขาหลังของเหยื่อเพื่อให้คะมำล้มลง ความจริงการปัดนี้เป็นการเกี่ยวด้วยเล็บนิ้วโป้งซึ่งอยู่สูงจากอุ้งตีน เมื่อเหยื่อล้มลงแล้วจึงลงมือฆ่าโดยกัดหลอดลม ทำให้เหยื่อขาดใจตาย เสือชีตาห์มีโพรงจมูกใหญ่กว่าเสือชนิดอื่นเพื่อให้หายใจได้ง่ายขณะต้องกัดคอเหยื่อ เมื่อฆ่าเหยื่อได้แล้ว เสือชีตาห์ต้องพักเอาแรงอีกสักครู่จึงจะมีแรงกินได้ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่เสี่ยงและมักต้องเสียเหยื่อให้สัตว์ผู้ล่าชนิดอื่นเช่นสิงโตและไฮยีนา
เสือชีตาห์ที่อาศัยอยู่ตามเทือกเขาในซาฮารามีพฤติกรรมต่างออกไปทั้งเวลาหากินและวิธีล่า เสือชีตาห์ในส่วนนี้มักหากินเวลากลางคืน และเนื่องจากสภาพพื้นที่เปิดกว้างมีที่ซุ่มซ่อนและกำบังน้อย จึงต้องใช้วิธีย่องและคืบคลานอย่างเชื่องช้าและอดทน ชื่อเรียกเสือชีตาห์ในภาษาตัวเร็ก ซึ่งเป็นภาษาของชนพื้นเมืองบริเวณนี้มีความหมายว่า "ตัวที่รุกคืบอย่างเชื่องช้า" ซึ่งแตกต่างไปจากภาพลักษณ์ของเสือชีตาห์ที่คนทั่วไปคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง
อาหารหลักของเสือชีตาห์ได้แก่ สัตว์กีบขนาดเล็ก มักมีน้ำหนักไม่เกิน 40 กิโลกรัม ในแอฟริกาตะวันออก ในทุ่งหญ้าเซเรนเกตตีเสือชีตาห์มักล่ากาเซลล์ทอมสัน ในพื้นที่ป่าคืออิมพาลา ในป่าไม้พุ่มตอนเหนือของเคนยาคือกูดูเล็ก เจเรนุก และดิกดิก ในแอฟริกาตอนใต้ อาหารหลักคือสปริงบ็อก ลูกกูดูใหญ่ และหมูป่า อิมพาลา ปูกู ส่วนในแอฟริกาตอนกลางและตะวันตกเคยพบชีตาห์จับฮาร์เตอบีสต์แดง โอริบี และคอบ ในอุทยานมาโนโว-กาวน์ดา-เซนต์ฟลอริสในสาธารณรัฐแอฟริกากลาง บางครั้งเสือชีตาห์ก็จับสัตว์เล็กเช่นกระต่ายป่าหรือนกกินด้วย สำหรับเหยื่อที่ใหญ่มากเช่นอีแลนด์ เสือชีตาห์จะต้องช่วยกันล่า ซึ่งมักจะเป็นพี่น้องที่อยู่ด้วยกัน
เสือชีตาห์ในทะเลทรายซาฮารากาเซลล์เป็นอาหารหลัก บางครั้งก็ล่านกกระจอกเทศและแกะบาร์บารี ส่วนเสือชีตาห์ในอินเดียมักล่าแบล็กบักและกาเซลล์ชิงการาเป็นหลัก ในเติร์กเมนิสถาน ชีตาห์ล่ากาเซลล์กอยเตอร์เป็นหลัก ในช่วงกลางทศวรรษ 1900 เมื่อกาเซลล์ในบริเวณนี้ลดจำนวนลงไป เสือชีตาห์ก็หายไปจากพื้นที่นี้ด้วย ในอิหร่าน มีรายงานว่า เสือชีตาห์ที่อยู่นอกเขตอนุรักษ์ที่มีกาเซลล์อาศัยอยู่ล่ากระต่ายป่าเป็นอาหารหลักซึ่งมีอยู่มากมายเนื่องจากนายพรานมุสลิมมักไม่ล่ากระต่ายป่า
เสือชีตาห์ทนแล้งได้ดี เพียงอาศัยน้ำที่อยู่ในตัวเหยื่อก็มีชีวิตได้แล้ว จึงอาศัยอยู่ในที่ห่างจากแหล่งน้ำก็ได้ เช่นในทะเลทรายคาลาฮารี ที่นี่เคยมีการสำรวจพบว่าระยะทางการเดินทางเฉลี่ยระหว่างการแวะดื่มน้ำแต่ละครั้งของเสือชีตาห์คือ 82 กิโลเมตร และเคยพบว่าชีตาห์อาศัยความน้ำจากเลือดหรือน้ำปัสสาวะของเหยื่อด้วย
ปกติเสือชีตาห์ที่อยู่ตามลำพังจะมีพื้นที่หากินกว้างประมาณ 800-1,500 ตารางกิโลเมตร อาณาเขตของตัวผู้กับตัวเมีย และอาณาเขตระหว่างตัวเมียด้วยกันอาจทับซ้อนกัน เสือที่อยู่โดยลำพังอาจย้ายถิ่นหากินได้ เป็นพฤติกรรมแบบกึ่งเร่ร่อน
สัตว์สังคม
เสือชีตาห์มีทั้งที่หากินโดยลำพังและหากินเป็นฝูงเล็กๆ นับว่าเป็นสัตว์สังคมมากกว่าเสือทั่วไป มีเพียงสิงโตเท่านั้นที่มีสังคมแน่นแฟ้นกว่า หลังจากออกจากการดูแลของแม่แล้ว เสือพี่น้องอาจยังคงอยู่ด้วยกันและช่วยกันทำมาหากินเป็นเวลาถึง 6 เดือนไม่ว่าจะเป็นเพศใด ในเซเรนเกตตี พบว่าเมื่อเสือชีตาห์ตัวเมียเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ก็จะออกจากกลุ่มพี่น้องไปก่อน ส่วนเสือหนุ่มพี่น้องจะอยู่ด้วยกันนานกว่านั้น บางครั้งฝูงเสือชีตาห์หนุ่มอาจยอมรับเสือหนุ่มจากต่างครอบครัวมาร่วมฝูงด้วย ในเซเรนเกตตีคาดว่ามีฝูงแบบนี้มากถึง 15 เปอร์เซ็นต์ เสือหนุ่มที่รวมฝูงกันจะมีอาณาเขตเล็กกว่า บางครั้งอาจเล็กเพียง 12-36 ตารางกิโลเมตรเท่านั้น อย่างมากไม่เกิน 150 ตารางกิโลเมตร แต่ก็มีศักยภาพในการแสวงหาและรักษาเขตแดนได้ดีกว่าเสือที่หากินโดยลำพัง นอกจากนี้ยังพบว่ามีสุขภาพดีกว่า ล่าสัตว์ได้ขนาดใหญ่กว่า และมีโอกาสเข้าถึงตัวเมียได้มากกว่าในช่วงที่มีกาเซลล์รวมฝูงกันด้วย
ส่วนเสือชีตาห์ตัวเมียอยู่อย่างสันโดษและมีเขตแดนชัดเจน อาจซ้อนเลื่อมกับเขตแดนของตัวเมียตัวอื่นบ้าง
ในแอฟริกาตะวันออกและตอนใต้บางพื้นที่ที่สัตว์นักล่าชนิดอื่นหายไป เคยพบฝูงเสือชีตาห์ที่ใหญ่ถึง 14-19 ตัว (รวมลูก) อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทราบว่าการรวมฝูงที่ใหญ่ขนาดนี้ในสถานการณ์เช่นนี้ให้ประโยชน์อย่างไร
ชีววิทยา
เสือชีตาห์ผสมพันธุ์ได้ทุกฤดู ต่างจากเสือส่วนใหญ่ที่มีฤดูผสมพันธุ์ แต่ในเซเรนเกตตีมักพบลูกเสือเกิดใหม่มากที่สุดในฤดูฝน ออกลูกครอกหนึ่งราว 1-8 ตัว เฉลี่ย 3 ตัว ตั้งท้องนานประมาณ 90-98 วัน เสือแรกเกิดหนัก 270 กรัม ตาเปิดได้เมื่ออายุ 4-11 วัน ลูกเสือจะอาศัยอยู่ในพงหญ้าหรือพุ่มไม้จนกระทั่งอายุได้ 5-6 สัปดาห์ เสือชีตาห์วัยเด็กจะมีแผงคอยาวเด่นชัดยาวไปจนถึงสันหลัง บางทีอาจช่วยในการพรางตัวให้กลมกลืนกับพงหญ้าได้ดี เมื่ออายุได้ 3 เดือนก็หย่านม ลูกเสืออยู่กับแม่และศึกษาการดำรงชีวิตเป็นเวลาประมาณ 18 เดือน (13-20) ก็จะพร้อมสำหรับใช้ชีวิตเองได้แล้ว
แต่อย่างไรก็ตาม ลูกเสือชีตาห์ส่วนน้อยเท่านั้นที่มีโอกาสรอดและเติบโตเป็นเสือผู้ใหญ่ได้ เสือชีตาห์มักต้องเสียลูกให้แก่สัตว์ล่าเหยื่อหลายชนิด เช่น ไฮยีนา สิงโต เสือดาว นกอินทรี ลิงบาบูน รวมถึงพ่อของเด็กเองด้วย ในเซเรนเกตตี นับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960 เป็นต้นมา จำนวนสิงโตในทุ่งหญ้าเพิ่มมากขึ้นถึง 10 เท่า สถานการณ์เช่นนี้ทำให้อัตราตายของลูกเสือชีตาห์สูงมาก พบว่าราว 73 เปอร์เซ็นต์ของลูกเสือชีตาห์ตายเพราะถูกสัตว์อื่นฆ่าโดยเฉพาะจากสิงโต มีเพียง 5 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่จะรอดไปจนกระทั่งถึงวัยที่เป็นอิสระจากแม่ได้ การที่เสือชีตาห์ออกลูกทีละหลายตัวก็อาจเป็นกลยุทธหนึ่งในการดำรงเผ่าพันธุ์ และสถานที่ใดที่สัตว์ผู้ล่าชนิดอื่นเหลือจำนวนน้อยก็จะมีจำนวนเสือชีตาห์เพิ่มมากขึ้น เช่น ในฟาร์มเปิดในนามีเบีย ท้องทุ่งและท้องไร่ในเคนยา และในโซมาเลีย
เสือรุ่นที่เพิ่งเป็นอิสระจากแม่จะยังอยู่ด้วยกันทั้งตัวผู้ตัวเมีย เสือตัวเมียจะแยกจากกลุ่มพี่น้องออกไปก่อนเมื่ออายุได้ 17-27 เดือน ตัวเมียผสมพันธุ์ครั้งแรกเมื่ออายุได้ 24-36 เดือน ตัวผู้เริ่มผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุ 30-36 เดือน
ระยะเวลาที่แม่เสื้อตั้งท้องแต่ละครั้งห่างกัน 15-19 เดือน หากลูกเสือตายหมด แม่เสือก็พร้อมจะผสมพันธุ์ได้อีกครั้งในเวลาไม่นาน แม่เสือสาวรุ่นอาจใช้เวลานานกว่าแม่เสือสาวใหญ่ในการกลับคืนสู่สภาพพร้อมผสมพันธุ์ จากการสำรวจพบว่าเสือสาวรุ่นใช้เวลา 86.3 วัน ส่วนเสือสาวใหญ่ใช้เวลา 17.8 วัน
ตัวเมียผสมพันธุ์ครั้งสุดท้ายเมื่ออายุ 10 ปี ตัวผู้ 14 ปี เสือชีตาห์มีอายุขัยราว 12-14 ปี
ปัญหาด้านพันธุกรรม
ในอดีต มีเสือในสกุลเดียวกับเสือชีตาห์หลายชนิด แต่เมื่อราว 10,000-12,000 ปีก่อน ซึ่งเป็นช่วงการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ปลายยุคไพลโตซีน มีเพียงเสือชีตาห์เพียงชนิดเดียวที่เหลือรอดพ้นยุคนั้นมาได้เพียงน้อยนิด เสือที่เหลือจึงมีการผสมพันธุ์กันในหมู่เครือญาติ ความหลากหลายทางพันธุกรรมจึงต่ำ จากการวิเคราะห์พันธุกรรมของเสือชีตาห์ทั้งในธรรมชาติและแหล่งเพาะเลี้ยงพบว่ามีรหัสพันธุกรรมใกล้เคียงกันมาก หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เสือชีตาห์ทุกตัวในทุกวันนี้เกือบเหมือนกัน มีความผันแปรทางพันธุกรรมเพียง 2 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ในขณะที่เสือชนิดอื่นมีความผันแปรราว 10 เปอร์เซ็นต์ หากตัดหนังจากเสือชีตาห์ตัวหนึ่งมาปะบนเสือชีตาห์อีกตัวหนึ่ง หนังแผ่นนั้นก็จะเจริญเติบโตได้ตามปกติ แต่ถ้าไปทำแบบเดียวกันกับเสือชนิดอื่น หนังนั้นจะแห้งและตายไปในที่สุด ความหลากหลายทางพันธุกรรมที่ต่ำทำให้เสือชีตาห์ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมได้ยาก ภูมิคุ้มกันโรคต่ำ จึงมีโอกาสเป็นโรคตายและสูญพันธุ์ได้ง่าย
การเพาะพันธุ์ในกรงเลี้ยงทำได้ยากมาก ตัวเมียในกรงมักตั้งท้องได้ไม่ง่ายนัก และแม้จะตั้งท้องได้อัตราตายของลูกเสือก็สูง (28-36%) แม้อัตรานี้จะใกล้เคียงกันในเสือและสัตว์ผู้ล่าชนิดอื่นในกรงเลี้ยง นอกจากนี้เสือชีตาห์ทั้งในกรงเลี้ยงและในป่าก็มีระดับของอสุจิที่ไม่ปกติสูงถึง 71-76% และการผสมพันธุ์นอกมดลูกก็ประสบความสำเร็จน้อยกว่าสัตว์จำพวกเสือชนิดอื่น
อย่างไรก็ตาม อุปสรรคนานาประการในการเอาชีวิตรอดของเสือชีตาห์ดังที่กล่าวมานี้ก็เป็นข้อมูลที่พบในแหล่งเพาะเลี้ยงเท่านั้น ยังไม่มีหลักฐานชี้ชัดว่าเสือชีตาห์ในธรรมชาติจะพบชะตากรรมเดียวกัน และเป็นไปได้ว่าสิ่งที่กล่าวมาเป็นการมองในแง่ร้ายเกินไป ประการแรก สวนสัตว์บางแห่งก็ประสบความสำเร็จอย่างมากในการเพาะพันธุ์เสือชีตาห์ นี่อาจหมายความว่าอัตราความสำเร็จที่ต่ำในสถานเพาะพันธุ์บางแห่งอาจเป็นเพราะการจัดการที่ไม่มีประสิทธิภาพของแต่ละแห่งเอง ประการต่อไป ในด้านภูมิต้านทานโรคที่ต่ำ ก็ยังไม่เคยมีรายงานว่ามีการแพร่ระบาดของโรคร้ายในเสือชีตาห์ในธรรมชาติแต่อย่างใดแม้จะพบว่าเสือชีตาห์ในอุทยานบางแห่งมีปัญหาโรคเรื้อนสัตว์ค่อนข้างมากก็ตาม ประการสุดท้าย เสือตัวผู้ในแหล่งเพาะเลี้ยงแต่ละตัวมีอัตราให้กำเนิดลูกต่างกันมากแม้จะมีระดับคุณภาพของอสุจิใกล้เคียงกัน
ภัยที่คุกคาม
เสือชีตาห์ในทุกพื้นที่ต่างประสบปัญหาในการดำรงชีวิต ภัยที่คุกคามหลักได้แก่การล่าและการบุกรุกที่อยู่อาศัย แม้แต่ในแอฟริกาที่มีประชากรเสือชีตาห์มากที่สุด พื้นที่อาศัยก็ยังลดลงอย่างรวดเร็ว
พื้นที่ป่าที่ลดลงทำให้เสือชีตาห์มีโอกาสเผชิญหน้ากับสิงโตซึ่งเป็นศัตรูตัวร้ายมากขึ้น ชีตาห์มักต้องเสียลูกให้สิงโตเสมอ ๆ
การทำฟาร์มเปิดของชาวบ้านก็เป็นภัยคุกคามที่สำคัญ เพราะปศุสัตว์เข้าไปแย่งพื้นที่หากินของสัตว์ที่เป็นเหยื่อในธรรมชาติของชีตาห์ เช่น ในป่าอนุรักษ์กอชเยลักของอิหร่านซึ่งเคยมีเสือชีตาห์อยู่มาก เมื่อการทำฟาร์มเปิดทำให้แอนติโลปซึ่งเป็นอาหารหลักของเสือชีตาห์ลดจำนวนลงไป เสือชีตาห์ก็หายไปด้วย
ประชากรเสือชีตาห์กลุ่มเล็ก ๆ ในประเทศอิยิปต์ที่เพิ่งพบในประเทศอิยิปต์ในปี 2536 ก็ประสบชะตากรรมไม่ต่างกัน เพราะต้องถูกตามล่าล้างผลาญอย่างหนักทั้งจากพรานเร่ร่อนและพรานบรรดาศักดิ์ มีรายงานหลายครั้งที่มีทั้งการฆ่าทิ้งยกครัวทั้งแม่ลูก กาเซลล์ซึ่งเป็นอาหารหลักของเสือชีตาห์กลุ่มนี้ก็ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน
จำนวนที่เหลือน้อยของชีตาห์ทำให้เกิดปัญหาขึ้นอีกนั่นคือเริ่มมีการผสมพันธุ์ในหมู่สายเลือดใกล้ชิด เป็นเหตุให้พันธุกรรมของชีตาห์อ่อนแอ ภูมิต้านทานโรคลดลง และปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปได้ยากขึ้น
เสือชีตาห์มีปัญหาความขัดแย้งกับมนุษย์บ้างเหมือนกัน เพราะบางครั้งก็ไปจับสัตว์ในฟาร์มของชาวบ้าน ในบริเวณอาอีร์และมาซีของไนเจอร์มีรายงานว่าเสือชีตาห์ไปล่าลูกอูฐและแพะของชาวบ้าน ในนามีเบียก็มีงานวิจัยที่พบว่าเสือชีตาห์เป็นภัยต่อสัตว์ในฟาร์มมากกว่าสัตว์นักล่าชนิดอื่น คาดว่าปีหนึ่ง ๆ เกษตรกรต้องเสียสัตว์เล็กอย่างแกะและแพะมากถึงราว 10-15 เปอร์เซ็นต์ และสัตว์ใหญ่ราว 3-5 เปอร์เซ็นต์ อย่างไรก็ตามพบว่าเสือชีตาห์ชอบล่าสัตว์ตามธรรมชาติมากกว่า เสือชีตาห์จะจับสัตว์ในฟาร์มในพื้นที่ที่สัตว์เหยื่อในธรรมชาติขาดแคลน และแน่นอนว่าเมื่อใดมีความขัดแย้งกับคน ฝ่ายที่ต้องพ่ายแพ้ก็คือเสือชีตาห์นั่นเอง
สถานภาพ
ในอดีต เสือชีตาห์เคยมีเขตกระจายพันธุ์กว้างครอบคลุมพื้นที่ป่าเปิดเกือบทั้งหมดของแอฟริกา รวมถึงทุ่งหญ้าในตอนกลางของอินเดีย ปากีสถาน รัสเซียตอนใต้ อิหร่าน และตะวันออกกลาง แต่ในปัจจุบันส่วนใหญ่พบในตะวันออกและตอนใต้ของแอฟริกาเท่านั้น ส่วนในเอเชียเหลือเพียงทางตอนเหนือของอิหร่านเท่านั้นและเหลืออยู่น้อยมาก และจำนวนประชากรก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันเหลือเพียงท้องทุ่งในแอฟริกาตะวันออกและตอนกลางเท่านั้นที่เป็นฐานที่มั่นสุดท้ายของเสือชีตาห์
ช่วงกลางถึงปลายศตวรรษที่ 20 เสือชีตาห์ได้สูญพันธุ์ไปจากหลายพื้นที่ ได้แก่ อัฟกานิสถาน อิรัก อิสราเอล จอร์แดน ลิเบีย คูเวต โมร็อกโก โอมาน ปากีสถาน ซาอุดีอาระเบีย ซีเรีย ตูนิเซีย เติร์กเมนิสถาน อุสเบกิสถาน ซาฮาราตะวันตก และเยเมน
เสือชีตาห์พันธ์เอเชีย (A. j. venaticus) เหลือจำนวนน้อยมาก สถานภาพอยู่ในขั้นวิกฤต ในทศวรรษที่ 1970 ยังมีอยู่เกิน 200 ตัว แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาจำนวนลดลงอย่างรวดเร็ว การสำรวจในปี 2535 พบว่าเหลืออยู่จำนวนไม่ถึง 50 ตัวเท่านั้น พบได้เฉพาะพื้นที่ห่างไกลในประเทศอิหร่านและอัฟกานิสถาน รายงานล่าสุดที่พบอยู่ในจังหวัดคอระซันทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มาร์คะซีทางตอนกลางประเทศ และ ฟาร์ส ทางตะวันตกเฉียงใต้
เสือชีตาห์ เสือที่มีชื่อเสียงที่สุดชนิดหนึ่งในจำนวนเสือทั้งหมดในโลก อาจจะต้องเป็นชนิดแรกที่ต้องสูญพันธุ์ไปในอนาคตอันใกล้หากไม่มีแผนการอนุรักษ์ที่ดี การเก็บข้อมูลจากการวิจัยค้นคว้าและการเพาะพันธุ์ที่กำลังดำเนินการอยู่โดยในขณะนี้เป็นหนทางหนึ่งที่จะช่วยให้เสือชีตาห์รักษาเผ่าพันธุ์และมองเห็นทางรอดในอนาคตได้ ปัจจุบันเสือชีตาห์ได้รับการคุ้มครองโดยกฎหมายเกือบทุกประเทศที่อยู่ในเขตกระจายพันธุ์
การนำเสือชีตาห์กลับคืนสู่อินเดีย
ในปี 2001 รัฐบาลอิหร่านร่วมมือกับ CCF, IUCN, Panthera Corporation, UNDP และสมาคมอนุรักษ์สัตว์ป่าในโครงการอนุรักษ์เสือชีตาห์เอเชีย (CACP) เพื่อปกป้องที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติของเสือชีตาห์เอเชียและเหยื่อของมัน ในปี 2004 ศูนย์อิหร่านเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (CENESTA) ได้จัดการประชุมเชิงปฏิบัติการระหว่างประเทศเพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการอนุรักษ์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในท้องถิ่น อิหร่านประกาศให้วันที่ 31 สิงหาคมเป็นวันเสือชีตาห์แห่งชาติในปี 2006 การประชุมวางแผนกลยุทธ์เสือชีตาห์อิหร่านในปี 2010 ได้จัดทำแผนอนุรักษ์เสือชีตาห์เอเชียเป็นเวลา 5 ปี CACP ระยะที่ 2 ถูกนำกลับมาใช้ไหม่ในปี 2009 และร่างระยะที่สามในปี 2018
ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 นักวิทยาศาสตร์จากศูนย์ชีววิทยาระดับเซลล์และโมเลกุล (ในไฮเดอราบัด) ได้เสนอแผนการที่จะโคลนนิ่งเสือชีตาห์เอเชียจากอิหร่านเพื่อนำกลับคืนสู่อินเดีย แต่อิหร่านปฏิเสธข้อเสนอดังกล่าว ในเดือนกันยายน 2009 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสิ่งแวดล้อมและป่าไม้ได้มอบหมายให้Wildlife Trust of Indiaและสถาบันสัตว์ป่าแห่งอินเดียตรวจสอบศักยภาพของการนำเข้าเสือชีตาห์แอฟริกาไปยังอินเดีย เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าคูโนและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า Nauradehiได้รับการเสนอแนะให้เป็นสถานที่คืนสู่ธรรมชาติสำหรับเสือชีตาห์เนื่องจากความหนาแน่นของเหยื่อสูง อย่างไรก็ตาม แผนการนำกลับคืนสู่ถิ่นเดิมถูกระงับในเดือนพฤษภาคม 2012 โดยศาลสูงสุดอินเดียเนื่องจากข้อพิพาททางการเมืองและความกังวลเกี่ยวกับการนำสายพันธุ์ที่ไม่ใช่สัตว์พื้นเมืองเข้ามาในประเทศ ฝ่ายตรงข้ามระบุว่าแผนนี้ "ไม่ใช่กรณีของการเคลื่อนที่โดยเจตนาของสิ่งมีชีวิตเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่ดั้งเดิมของมัน" เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2020 ศาลอนุญาตให้รัฐบาลกลางนำเสือชีตาห์มาในถิ่นที่อยู่ที่เหมาะสมในอินเดียโดยทำการทดลองเพื่อดูว่าพวกมันจะปรับตัวเข้ากับมันได้หรือไม่ ในเดือนกรกฎาคม 2022 มีการประกาศว่าเสือชีตาห์แปดตัวจะถูกย้ายจากนามิเบียไปยังอินเดียในเดือนสิงหาคม ในปี 2020 อินเดียได้ลงนามในบันทึกความเข้าใจกับนามิเบียในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการเสือชีตาห์ นามิเบียบริจาคเสือชีตาห์แปดตัว ซึ่งจะถูกนำไปยังอุทยานแห่งชาติคูโน เสือชีตาห์ทั้งแปดตัวถูกปล่อยสู่คูโนเมื่อวันที่ 17 กันยายน 2022 โดยนายกรัฐมนตรีนเรนทรา โมดี
เคเลบอร์น
เคเลบอร์น (Celeborn) เป็นตัวละครในจินตนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งประพันธ์โดย เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน เขาเป็นผู้ปกครองอาณาจักรเอลฟ์แห่งลอธลอริเอน ร่วมกับชายาคือเลดี้กาลาเดรียล เป็นบิดาของเคเลเบรียนผู้เป็นภรรยาของเอลรอนด์ เขาจึงเป็นตาของอาร์เวน
ตามร่างปกรณัมของโทลคีน มีการระบุถึงความเป็นมาของเคเลบอร์นอย่างคร่าว ๆ ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 แนวทางใหญ่ ๆ ได้แก่
ดูเพิ่ม
Figuren in Tolkiens Welt Lista Sindarów i Moriquendich
ภาพลวงตาแซนเดอร์
ภาพลวงตาแซนเดอร์ (Sander illusion) เป็นภาพลวงตาชนิดหนึ่ง คิดค้นโดย ฟรีดริช แซนเดอร์ นักจิตวิทยาชาวเยอรมัน ในปี พ.ศ. 2469 เป็นภาพสี่เหลี่ยมด้านขนานสองรูป ที่เส้นทแยงมุมดูเหมือนว่ายาวไม่เท่ากัน แต่ความจริงแล้วทั้งสองเส้นมีความยาวเท่ากัน
วัตถุอาร์โรคอท
ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2014 โดย มาร์ค บิว นักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน และทีมงานผู้สร้างยานนิวฮอไรซันส์จากการใช้กล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสังเกตวัตถุในแถบไคเปอร์ของภารกิจยานนิวฮอไรซันส์ วัตถุอาร์โรคอทนี้มีคาบดาราคติ (ความเร็วในการโคจรรอบดวงอาทิตย์) 298 ปี จากการสำรวจของยานนิวฮอไรซันส์พบว่าวัตถุอาร์โรคอทนี้แบนกว่าที่คิดไว้ ซึ่งเดิมทีนักดาราศาสตร์คาดว่ามีลักษณะกลมคล้ายตุ๊กตาหิมะ ด้วยลักษณะที่มีโค้งเว้าตรงกลางและพื้นผิวที่เรียบนี้ทำให้นักวิทยาศาสตร์เข้าใจการเกิดดาวเคราะห์มากขึ้น โดยจากการสำรวจครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าดาวเคราะห์ไม่ได้เกิดจากการชนกันของอุกกาบาต แต่เกิดจากการค่อย ๆ เกาะกันของเศษฝุ่นขนาดเล็ก ซึ่งหักล้างความแนวคิดเดิมที่ว่าดาวเคราะห์เกิดจากการชนกันของอุกกาบาต
พรรคอนุรักษนิยม
พรรคอนุรักษนิยม อาจหมายถึง:
ประเทศเซเนกัลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศเซเนกัล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ภาพลวงตาแจสตรอล
ภาพลวงตาแจสตรอล (Jastrow illusion) เป็นภาพลวงตาชนิดหนึ่ง คิดค้นโดย โจเซฟ แจสตรอล นักจิตวิทยาชาวอเมริกัน ในปี พ.ศ. 2432 เป็นภาพชิ้นส่วนสองชิ้นที่มีขนาดเท่ากัน แต่ชิ้นล่างจะดูมีขนาดใหญ่กว่าชิ้นบน
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (พ.ศ. 2556)
ไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (ชื่อสากล: 1330, ชื่อของ JTWC : 31W, ชื่อของ PAGASA โยลันดา; Yolanda) ในประเทศฟิลิปปินส์รู้จักกันในชื่อ ไต้ฝุ่นโยลันดา เป็นพายุไต้ฝุ่นที่ทำให้มียอดผู้เสียชีวิตมากที่สุดเป็นอันดับสองจากบันทึกของพายุไต้ฝุ่นที่พัดเข้าโจมตีฟิลิปปินส์ มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 3,976 คน เป็นพายุลูกที่ 30 ของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556 ที่ได้รับการตั้งชื่อ
ประวัติ
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน เริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำขนาดหลายร้อยกิโลเมตรทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะโปนเปของสหพันธรัฐไมโครนีเชียเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน และมีทิศทางการเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก สภาพแวดล้อมทำให้หย่อมความกดอากาศต่ำพัฒนาเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันรุ่งขึ้น หลังจากนั้นก็ได้พัฒนาเป็นพายุโซนร้อนและได้รับการตั้งชื่อว่า ไห่เยี่ยน ในเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 4 พฤศจิกายนตามเวลาสากล และได้พัฒนาเป็นพายุที่ที่มีความรุนแรงในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อเวลา 18:00 น. ของวันที่ 5 พฤศจิกายนตามเวลาสากล โดยในวันที่ 6 พฤศจิกายน ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ปรับระดับเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 5 เทียบเท่าซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุได้ผ่านเกาะกายาเงลของปาเลาไม่นานหลังจากที่ได้พัฒนาขึ้นเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่น หลังจากนั้นพายุยังคงพัฒนายิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเวลา 12.00 น. ของวันที่ 7 พฤศจิกายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้บันทึกความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 10 นาที ที่ 235 กม./ชม. ในเวลา 18.00 น. ตามเวลาสากล JTWC ได้ประมาณระดับความเร็วลมสูงสุดตามค่าเฉลี่ย 1 นาที ที่ 315 กม./ชม. ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงที่สุดเท่าที่ได้สังเกตการณ์มา หลายชั่วโมงต่อมา ตาของพายุได้เคลื่อนเข้าสู่ฟิลิปปินส์ ที่เมืองกีวาน จังหวัดซีลางังซามาร์ โดยไม่ได้มีการลดระดับความรุนแรงใด ๆ ทำให้พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้พัดขึ้นฝั่ง สุงสุดที่เคยบันทึกได้คือ 305 กม./ชม.ทำไว้โดยเฮอริเคนคามิลล์ ในปี พ.ศ. 2512 หลังจากนั้นพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้อ่อนกำลังลงทีละน้อย และได้ขึ้นฝั่งเพิ่มเติมอีก 5 ครั้งตามเกาะต่าง ๆ ในประเทศฟิลิปปินส์ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวลงสู่ทะเลจีนใต้ และมีทิศทางการเคลื่อนที่เบี่ยงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ในที่สุดก็ขึ้นฝั่งทางตอนเหนือของประเทศเวียดนามในระดับพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน และอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันในวันต่อมา
ความเสียหาย
พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนได้สร้างความเสียหายเป็นอย่างมากทางตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนเกาะซามาร์และเลย์เต ทางการได้คาดการไว้ว่ามีผู้เสียชีวิตในเมืองตักโลบันอย่างเดียวประมาณอย่างน้อย 10,000 คน ตามที่สหประชาชาติรายงานว่าราว 11 ล้านคนได้รับผลกระทบและอีกจำนวนมากไร้ที่อยู่อาศัย
การถอนชื่อ
เนื่องจากความเสียหายที่กว้างขวางและจำนวนผู้เสียชีวิตสูง PAGASA จึงประกาศถอนชื่อ โยลันดา PAGASA เลือกชื่อ Yasmin เพื่อแทนที่ โยลันดาสำหรับฤดูกาล 2560 ในระหว่างการประชุมประจำปี 2557 คณะกรรมการ ESCAP/WMO Typhoon ได้ประกาศว่าชื่อ ไห่เยี่ยน จะถูกปลดออกจากรายชื่อในวันที่ 1 มกราคม 2015 และถูกแทนที่ด้วยชื่อ ไป๋ลู่ชื่อนี้ถูกใช้ครั้งแรกในฤดูกาล 2562
ทีนวูล์ฟ
ทีนวูล์ฟ (Teen Wolf) เป็นละครชุดอเมริกันทางช่องเอ็มทีวี พัฒนาขึ้นโดย เจฟฟ์ เดวิส โดยมีโครงเรื่องบางส่วนจากภาพยนตร์ทีนวูล์ฟ ในปี ค.ศ. 1985 แสดงโดย ไทเลอร์ โพซี่ เป็นวัยรุ่นชื่อสกอตต์ แมคคอล ที่ถูกกัดโดยมนุษย์หมาป่า และต้องรับมือกับผลกระทบต่อชีวิตของเขา และดีแลน โอไบรอัน รับบทเป็น สไตลส์ สติลินสกี เพื่อนสนิทสุดของสกอตต์ ละครชุดนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ทั่วไปและเป็นที่ชื่นชอบของแฟนๆบนสื่อสังคม
ทีนวูล์ฟ ฉายรอบปฐมทัศน์ฤดูกาลแรกวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2011 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2016 บรรดานักแสดงประกาศที่งานแซนดีเอโกคอมมิคคอนว่าฤดูกาลที่หกจะเป็นฤดูกาลสุดท้าย ตอนจบของซีรีย์ชุดนี้ออกอากาศในวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 2017
อารยธรรมซิคละดีส
ประวัติ
ความสำคัญของอารยธรรมซิคละดีสของปลายยุคหินใหม่ และต้นยุคสำริด อยู่ที่รูปสลักสตรีแบบแบนราบที่แกะจากหินอ่อนสีขาวบนเกาะหลายร้อยปีก่อนยุคสำริดตอนกลางจะรุ่งเรือง ("อารยธรรมมิโนอัน") ทางตอนใต้ในครีต รูปสลักหินอ่อนเหล่านี้ถูกโจรกรรมจากสุสานเพื่อสนองความต้องการสิ่งของโบราณอารยธรรมซิคละดีสของตลาดมาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ประมาณกันว่าเพียง 40% ของรูปสลัก 1,400 ชิ้นเท่านั้นที่พบที่ทราบที่มาดั้งเดิม เพราะผู้ลักสิ่งมีค่าเหล่านี้ได้ทำการทำลายหลักฐานไปเสียสิ้น
รายนามประธานาธิบดีโซมาเลีย
รายนามประธานาธิบดีแห่งโซมาเลีย ซึ่งรวมไปถึงบุคคลที่ได้รับการยอมรับจากนานาชาติว่าได้ดำรงตำแหน่งด้วย
ช่องเขาขาด
พิพิธภัณฑ์สถานแห่งความทรงจำ
พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำช่องเขาขาด ตั้งอยู่บริเวณกองส่งเสริมการเกษตรและสหกรณ์ หน่วยบัญชาการทหารพัฒนา อ.ไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี ได้รับการออกแบบและสร้างสรรค์อย่างสวยงามโดยความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยกับรัฐบาลออสเตรเลีย เพื่อเป็นที่รวบรวมข้อมูล ภาพถ่าย สิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ในระหว่างการสร้างทางรถไฟสายมรณะ ที่น่าสนใจเป็นพิเศษคือ มินิเธียร์เตอร์ที่มีการฉายภาพยนตร์เงียบ ขาวดำ ซึ่งถ่ายทำจากเหตุการณ์จริงในระหว่างการสร้างทางรถไฟสายมรณะ
ทางเดินตามทางรถไฟช่องเขาขาด-สถานีหินตก
จากด้านหลังของพิพิธภัณฑ์มีบันไดเดินลงไปตามเส้นทางรถไฟสายมรณะ ซึ่งมีการปรับแต่งพื้นที่เพื่อให้สามารถเดินชมได้สะดวกขึ้นตั้งแต่บริเวณช่องเขาขาดไปจนถึงสถานีหินตก เป็นทางรถไฟเดิมซึ่งบางช่วงยังเหลือร่องรอยของทางรถไฟ ไม้หมอน และเหล็กสกัดให้เห็น ส่วนบริเวณสะพานหินตกซึ่งสร้างหุบเหวลึกชันไม่เหลือร่องรอยให้เห็นแล้ว ในการก่อสร้างตัวสะพานพังลงมา 3 ครั้ง กว่าจะสร้างสำเร็จ มีป้ายอธิบายเป็นระยะ ๆ การเดินไปกลับตลอดระยะใช้เวลาไม่เกิน 4 ชม. 30 นาที แต่สามารถเลือกเดินระยะสั้น จากพิพิธภัณฑ์ช่องเขาขาด ใช้เวลาราว 1 ชม. 30 นาที ทางเดินโรยกรวดก้อนใหญ่แบบทางรถไฟทั่วไป สองข้างทางเป็นป่าไผ่และไม้ใหญ่ บรรยากาศร่มรื่น ควรใส่รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าพื้นแข็ง และเตรียมน้ำดื่มไปเองเพราะตลอดทางไม่มีร้านค้าระหว่างทาง
ประวัติ
การขุดเจาะช่องเขาขาดเริ่มในเดือนเมษายนปี พ.ศ. 2486 ปรากฏว่างานล่าช้ากว่ากำหนดจึงมีช่วงที่เร่งงานซึ่งแรงงานแต่ละกะต้องทำงานถึง 18 ชั่วโมง โดยงานส่วนใหญ่ล้วนใช้แรงคนทั้งสิ้น เช่นการสกัดภูเขาด้วยมือ ซึ่งเป็นการทำงานที่ทารุณยิ่ง เนื่องจากต้องปีนลงไปสกัดในช่องเขาซึ่งบางช่วงสูงถึง 11 เมตร จนแทบไม่มีอากาศหายใจทั้งยังต้องทำงานท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวในช่วงเดือนมีนาคม ในภาวะขาดแคลนน้ำและอาหาร เมื่อเจ็บป่วยแพทย์และอุปกรณ์ทางการแพทย์ก็ไม่เพียงพอต่อการรักษา เชลยศึกและกรรมกรที่ช่องเขาขาดต้องทำงานตอนกลางคืนด้วยแสงไฟจากคบเพลิงและกองเพลิงทำให้สะท้อนเห็นเงาของเชลยศึกและผู้คุมวูบวาบบนผนัง ทำให้ที่นี่ได้รับการขนานนามว่า "ช่องไฟนรก" หรือ Hellfire Pass ในภาษาอังกฤษ
พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น รามางกูร)
พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) พื้นเมืองพระนมระบุนามเดิมท้าวสุวันนะคำแก่นหรือท้าวแก่นคำหรือยาพ่อคำแก่น เมื่อดำรงตำแหน่งออกนามเจ้าพีพักแก่นคำ อดีตนายกองข้าอุปัฏฐากพระธาตุพนมหรือนายกองบ้านธาตุพนมลำดับ 6 พ.ศ. 2422-2427 ในราชวงศ์เวียงจันทน์ปกครองธาตุพนมลำดับ 9 เดิมบรรดาศักดิ์ท้าวพระลคร (ท้าวพลคร) รับพระราชทานบรรดาศักดิ์พระพิทักษ์เจดีย์คนที่ 2 ต่อพระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) บิดา
ประวัติ
เป็นบุตรลำดับแรกของพระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) กับนางพิทักษ์เจดีย์ (รัตนะจันทน์) เป็นหลานปู่ท้าวอุปละ (มุง) เหลนทวดพระอุปละ (คำมั่น) กับนางรัตนะหน่อแก้ว สืบเชื้อขุนโอกาสสายนางแก้วอาไพธิดาเจ้าพระรามราชฯ (ราม) ก่อน พ.ศ. 2417 ท้าวอุปละ (มุง) บิดาขอตั้งบุตรเป็นท้าวพระลครแล้วเลื่อนเป็นเพี้ยพระละคอรมหาโคตร หัวหน้าพวกคัพพชุมขับเสพมโหรีถวายพระธาตุพนม มีท้าวพลเสพขวาพลเสพซ้ายช่วยราชการ ตำแหน่งนี้พบในพื้นเมืองพระนมระบุครั้งเจ้าพระรามราชฯ (ราม) ปกครองธาตุพนมให้ชาวเวียงจันทน์ดำรงตำแหน่ง 4 คนคือท้าวพระละคร ท้าวพระไซยา ท้าวพระเสพขวา ท้าวพระเสพซ้าย ครั้งเจ้าอนุวงศ์ปฏิสังขรณ์พระธาตุพนมเคยโปรดเกล้าฯ พระยาคำป้อง (ต้นสกุลคำป้อง) เป็นหัวหน้าพวกเสพถวายพระธาตุพนม พร้อมเครื่องมโหรี อาทิ นางนาด กลอง ฆ้องวง (ฆ้องวงปัจจุบันแสดงที่ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมรัตนโมลีศรีโคตรบูรวัดพระธาตุพนม) เป็นต้น ต่อมา พ.ศ. 2422 (23) พระพิทักษ์เจดีย์ (ถง) ถึงแก่กรรม จึงโปรดเกล้าฯ ท้าวพระลคร (แก่น) กรมการบ้านธาตุพนมเป็นพระพิทักษ์เจดีย์นายกองผู้ควบคุมท้าวเพี้ยตัวเลกข้าพระมหาธาตุพนมแทน โปรดฯ มีตราพระราชสีห์น้อยถึงเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร นครพนม สกลนคร ใจความสาส์นตราพระพิทักษ์เจดีย์ (เทบปะจิด) ฟ้องถึงกรุงเทพฯ ระบุ ...แล้วพระพิทักษ์เจดีย์ป่วยถึงแก่กรรมที่กรุงเทพฯ ยังหาได้กลับขึ้นมาไม่ แล้วจึงโปรดเกล้าฯ ตั้งท้าวพระลคร (แก่น) ให้เป็นที่พระพิทักษ์เจดีย์นายกองแทนพระพิทักษ์เจดีย์คนเก่า แล้วโปรดมีตราพระราชสีห์น้อยมาถึงเจ้าเมืองกรรมการเมืองมุกดาหารฉบับหนึ่ง, เมืองลครพนมฉบับหนึ่ง, เมืองสกลนครฉบับหนึ่ง รวม 3 ฉบับ ใจความในตราว่าให้เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนคร ชำระตัวเลกข้าพระทาษพนมส่งให้พระพิทักษ์เจดีย์นายกองตามเดิมอย่าให้ขัดขวางเอาตัวเลกข้าพระทาษพนมไว้ แล้วห้ามเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครไม่ให้เก็บเงิน, ข้าวถังกับตัวเลกข้าพระทาษพนมไปเป็นอาณาประโยชน์ของเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, กะเกณฑ์ใช้ราชการเหมือนแต่ก่อน ให้ท้าวเพี้ยตัวเลกซ่อมแซมปฏิสังขรณ์พระทาษพนมสืบไป แจ้งอยู่ในตราพระราชสีห์น้อย 3 ฉบับนั้นแล้ว แล้วเจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครส่งให้พวกฯ ข้าฯ ไม่ เจ้าเมืองกรมการเมืองมุกดาหาร, เมืองลครพนม, เมืองสกลนครยังขืนเก็บเอาเงิน, ข้าวถังกับตัวเลกข้าพระทาษพนมไปเป็นอาณาประโยชน์ ของเจ้าเมืองกรมการทั้งสิ้นและใช้ราชการกะเกณฑ์ทุกปีมิได้ขาด... เนื้อความแสดงปัญหาการแย่งชิงข้าเลกพระธาตุพนมที่ยืดเยื้อและปัญหาผลประโยชน์มูลนายธาตุพนมกับหัวเมืองใกล้เคียงซึ่งแม้สมัยนายกองลำดับต่อไปก็ยังไม่จบสิ้น
พี่น้องบุตรธิดา
มีพี่น้อง 6 ท่านคือพระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น), พระพิทักษ์เจดีย์ (สี) หรือท้าวเทพพระสี, ท้าวเทพพระนม, นางเทพสวัสดิ์, นางเทพทุมมา, นางคำอ้วน มีภริยาปรากฏนาม 1 ท่านคือนางพิทักษ์เจดีย์ (พิมมะทา) มีบุตรธิดา 8 ท่านคือท้าวฮุง, ท้าวลี, ท้าวดี, ท้าวโม, ท้าวคำโสม, นางมาลีราช, นางพรหมประกาย, นางหม่าน
การพระศาสนา
พื้นเมืองพระนมระบุผลงานไว้จำนวนมาก เช่น ถวายพวกเสพเพิ่มแด่พระธาตุพนม บูรณะลานพระธาตุ เกณฑ์ไพร่พลข้าโอกาสขุดลอกบึงธาตุหน้าวัด เทครัวข้าโอกาสบางส่วนที่อพยพไปอยู่ฝั่งซ้ายน้ำโขงมาอยู่บ้านดอนจัน ปัจจุบันคือบ้านดอนกลาง ตำบลธาตุพนม เป็นต้น
ถึงแก่อนิจกรรม
ป่วยถึงแก่กรรม ณ กรุงเทพฯ ใน พ.ศ. 2427 ก่อนปฏิรูปการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาล 17 ปี หลังเป็นพระพิทักษ์เจดีย์ 6 ปี ด้วยเหตุเดินทางฟ้องร้องเจ้าเมืองทั้ง 3 เรื่องแย่งชิงข้าเลกพระธาตุพนมและการเก็บเงินส่วยข้าวถังข้าเลก สาส์นตราพระพิทักษ์เจดีย์ (เทบปะจิด) ว่า ...ครั้นถึงปีวอก จศก (พ.ศ. 2427) พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ลงไปกรุงเทพฯ ทำคำร้องทุกข์ขึ้นกราบทูลในสมเด็จกรมพระบำราบปรปักษ์ยังหาทันได้ขึ้นมาไม่ พระพิทักษ์เจดีย์ (แก่น) ป่วยถึงแก่กรรมอยู่กรุงเทพฯ... พื้นเมืองพนมระบุถึงแก่กรรม พ.ศ. 2428 (จ.ศ. 1247) ด้วยอาการไข้เจ็บนาน 5 เดือน พระราชทานเพลิงที่กรุงเทพฯ ท้าวโพธิสารกรมการเชิญอัฐิบรรจุธาตุทิศเหนือพระธาตุพนม
ประเทศซาอุดีอาระเบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศซาอุดีอาระเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม พ.ศ. 2555
การบริหารการส่งออก
การบริหารการส่งออก (export management) คือการบริหารงานในรูปแบบที่บริษัทรับจัดการเกี่ยวกับการส่งออก (Export Management Company : EMC) ทำหน้าที่เสมือนเป็นแผนกส่งออกให้แก่บริษัทผู้ผลิตโดยบริษัทผู้ผลิตไม่จำเป็นต้องตั้งฝ่ายหรือแผนกส่งออกของตนเอง แต่มอบหมายให้บริษัทดังกล่าวทำหน้าที่หรือธุรกรรมเกี่ยวกับการส่งออกแทนทั้งหมด โดยกระทำในนามบริษัทผู้ผลิต บริษัทผู้ผลิตเป็นผู้กำหนดนโยบาย ราคาสินค้าที่จะขาย เงื่อนไขการขาย นโยบายเกี่ยวกับการส่งเสริมการตลาด งบประมาณ และอื่น ๆ แต่ส่วนใหญ่ก็จะทำตามข้อแนะนำของบริษัทรับจัดการส่งออกดังกล่าวโดยบริษัทได้รับค่านายหน้าเป็นการตอบแทน
กรนาฏกขาทิคราโมทโยคสัมยุกตสังฆะ
กรนาฏกขาทิคราโมทโยคสัมยุกตสังฆะ (ಕರ್ನಾಟಕ ಖಾದಿ ಗ್ರಾಮೋದ್ಯೋಗ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಘ; กรฺนาฏก ขาทิ คฺราโมทฺโยค สํยุกฺต สํฆ, อักษรโรมัน: Karnataka Khadi Gramodyoga Samyukta Sangha, KKGSS) เป็นองค์การอุตสาหกรรมตั้งอยูในหมู่บ้านคารัค ใกล้กับธารวาท รัฐกรณาฏกะ ประเทศอินเดีย องค์การนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่แหล่งในอินเดียที่ได้รับการอนุญาตให้ผลิตและจำหน่ายธงชาติอินเดีย
ประวัติศาสตร์
KKGSS ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1957 โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างสหภาพสำหรับตอบสนองต่อการเติบโตของอุตสาหกรรมระดับหมูบ้าน โดยเฉพาะอุตสาหกรรมขาทิ รวมถึงมีเป้าหมายเพื่อมอบโอกาสการจ้างงานให้แก่เยาวชนในพื้นที่ทุรกันดารและห่างไกลในกรณาฏกะ หน่วยงานรวม 58 แห่งจากทั่วทั้งรัฐกรณาฏกะถูกรวมกันภายใต้การคุ้มครองของสหภาพนี้ สำนักงานใหญ่ขององค์การตั้งอยู่ที่หุพลิ การผลิตขาทิขององค์การเริ่มต้นขึ้นในปี 1982 องค์การมีวิทยาลัยฝึกอาชีพสำหรับฝึกการทอผ้าและสอนวิชาเคมีสำหรับการผลิตผ้าเพื่อใช้ในการพัฒนาอุตสาหกรรมผ้าขาทิขององค์การต่อไป หน่วยงานรัฐทุกหน่วยงานของรัฐบาลอินเดียจะซื้อธงที่ได้รับการรับรองผลิตจากหน่วยงานที่ผลิตธงชาติอินเดียที่รับรองสถาบันมาตรฐานอินเดียซึ่งหน่วยงานนี้ก็เป็นหนึ่งในที่ที่รัฐบาลจัดซื้อ
การผลิต
ผลิตภัณฑ์หลักของ KKGSS คือธงชาติอินเดีย นอกจากนี้ยังมีผลิตผ้า พรม ถึง หมวก ผ้าปูที่นอน ที่ทำมาจากขาทิ, สบู่, กระดาษทำมือ และน้ำผึ้งแปรรูป KKGSS ยังเป็นผู้ผลิตเครื่องมือสำหรับใช้ในงานช่างไม้ งานย้อมสีผ้า และงานตีเหล็ก และยังมีโรงพยาบาลธรรมชาติบำบัดตั้งอยู่ในพื้นที่ของ KKGSS สำหรับบริการผู้ป่วยด้วย
ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2004 องค์การได้รับการรับรองเครื่องหมาย ISI และองค์กรนี้ได้รับการรับรองจากรัฐบาลอินเดียให้เป็นผู้ผลิตและจัดจำหน่ายธงชาติอินเดีย ในปัจจุบัน ธงชาติอินเดียขององค์การผลิตภายใต้ข้อกำหนดขององค์การมาตรฐานอินเดีย (BIS) ซึ่งกำหนดว่าธงชาติอินเดีย "พึงผลิตจากผ้าที่ทอด้วยมือจากผ้าฝ้ายขาทิ (khadi) สำหรับทำธง (bunting)”
ธงชาติอินเดีย
ธงชาติอินเดียเป็นผลิตภัณฑ์จากหน่วยขาทิ (khadi unit) ของ KKGSS โดยคณะกรรมการอุตสาหกรรมหมู่บ้านและขาทิได้รับรองให้ KKGSS เป็นผู้ผลิตและผู้จำหน่ายธงชาติอินเดียเพียงรายเดียวในทั้งประเทศอินเดีย ในหน่วยประกอบด้วยนักปั่นฝ้ายผู้เชี่ยวชาญกว่า 100 คน และนักทอผ้ากว่า 100 คน ที่ว่าจ้างไว้สำหรับผลิตธงชาติอินเดีย ผ้าที่ใช้ในการทำธงชาติอินเดียได้มาจากหน่วยของ KKGSS ในบาคัลโกฏซึ่งแบ่งเป็นสามล็อต ซึ่งจะแยกย้อมสีเป็นสามสีของธงอินเดีย ได้แก่ ขาว เขียว และส้มฝรั่น หลังย้อมสีเสร็จ ผ้าจะถูกตัดเป็นรูปและขนาดที่กำหนด จากนั้นอโศกจักรสีน้ำเงิน ซึ่งมี 24 ซี่เท่า ๆ กัน จะถูกพิมพ์ลงบนผ้าผืนสีขาว ท้ายที่สุด ผ้าทั้งสามชิ้นจะถูกเย็บเข้าด้วยกันกลายเป็นธงชาติอินเดีย ในการผลิตธงชาติอินเดีย มีการใช้จักรเย็บผ้าจากญี่ปุ่น 60 เครื่องเพื่อช่วยให้การเย็บผ้าเป็นไปอย่างถูกต้อง ธงชาติอินเดียทุกผืนที่ผลิตและจะจัดส่งเพื่อจำหน่ายจะต้องได้รับการตรวจสอบโดยองค์การ BIS และหากพบปัญหาเพียงจุดเดียวในธงผืนเดียว ธงทั้งล็อตอาจถูกตีกลับได้ ธงที่ผลิตที่ KKGSS มีเก้าขนาด โดยขนาดเล็กสุดคือ 6 × 4 นิ้ว (150 X 100 mm) ไปจนถึงขนาดใหญ่สุดคือ 21 X 14 ฟุต (6300 X 4200 mm)
ธุรกิจ
รายได้ต่อปีของ KKGSS อยู่ที่ ₹15 ล้าน ($375,000) โดยลูกค้าคนสำคัญเป็นนักการเมืองและบุคคลในสายการเมือง ผ้าขาทิยังเป็นสัญลักษณ์ของสวเทศี (การพึ่งพาตนเอง) ซึ่งเป็นหนึ่งในส่วนสำคัญของขบวนการเอกราชอินเดีย รวมถึงยังเป็นผ้าที่มหาตมะ คานธีและผู้นำอินเดียอีกหลายคนสวมใส่ ข้อมูลจากปี 2007 องค์การ KKGSS มีรายได้จากการจำหน่ายธงชาติอินเดียเพียงอย่างเดียวอยู่ที่ ₹6 ล้าน ($150,000)
ภาพลวงตาปอนโซ
ภาพลวงตาปอนโซ (Ponzo illusion) เป็นภาพลวงตาเชิงเรขาคณิต ที่ค้นพบโดยนักจิตวิทยาชาวอิตาลีชื่อว่า มาริโอ ปอนโซ (ค.ศ. 1882-1960) ในปี ค.ศ. 1911 (พ.ศ. 2456) เขาเสนอว่า ใจมนุษย์ตัดสินขนาดของวัตถุโดยอาศัยพื้นหลัง เขาจึงสนับสนุนความคิดนี้โดยวาดเส้นตรงยาวเท่ากันสองเส้น ผ่านเส้นสองเส้นที่เบนเข้าหากัน  โดยมีลักษณะคล้ายกับทางรถไฟ ซึ่งทำให้เส้นด้านบนจะดูยาวกว่าเส้นด้านล่างเพราะว่า เราแปลผลเส้นที่เบนเข้าหากันตามหลักทัศนมิติว่า เป็นเส้นขนานที่ถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ ตามระยะทาง ดังนั้นเราจึงแปลผลเหมือนกับว่า เส้นบนนั้นอยู่ไกลกว่า  และจึงเห็นมันว่ายาวกว่า โดยในมุมมอง 3 มิติแล้ว วัตถุที่ไกลกว่าต้องมีความยาวมากกว่าวัตถุที่ใกล้กว่า  เพื่อที่จะมีความยาวเท่ากันปรากฏบนเรตินา
วิธีการอธิบายอีกวิธีหนึ่งเรียกว่า  สมมุติฐานกรอบภาพ  (framing-effects hypothesis) ซึ่งกล่าวว่า ช่องระหว่างเส้นแนวนอนกับเส้นเอียง (แนวตั้ง) ที่เป็นกรอบอาจจะเป็นตัวกำหนด หรือมีส่วนในการกำหนดระดับความบิดเบือนจากความเป็นจริง ของความยาวของเส้นแนวนอนสองเส้น
โดยตัวอย่างหนึ่งของภาพลวงตาปอนโซ คือ ภาพลวงตาโดยพระจันทร์ คือการเห็นพระจันทร์พระอาทิตย์เป็นต้นที่ใกล้ ๆ เส้นขอบฟ้าใหญ่กว่าที่เห็นกลางท้องฟ้า โดยที่วัตถุปรากฏ "ไกลออกไป"  (เพราะอยู่ที่ขอบฟ้า)  จะต้องใหญ่กว่าวัตถุที่อยู่ข้างบน
ภาพลวงตาเช่นนี้ก็เกิดขึ้นด้วยสำหรับผู้ที่ใช้อุปกรณ์ที่ส่งข้อมูลการเห็นโดยสัมผัสหรือโดยเสียง ซึ่งบุคคลนั้นต้องเคยมีการเห็นทางตาจริง ๆ มาก่อนเท่านั้น เพราะว่า  คนที่พิการทางสายตาโดยสมบูรณ์มาแต่กำเนิดจะไม่ประสบกับปรากฏการณ์นี้
มีการใช้ภาพลวงตาปอนโซเพื่อแสดงการแยกออกจากกันระหว่างวิถีประสาทการเห็นเพื่อการรับรู้ และวิถีประสาทการเห็นเพื่อการเคลื่อนไหว (ดูสมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง) กล่าวคือ การปรับเปลี่ยนขนาดของมือเพื่อที่จะยื่นออกไปจับวัตถุที่อยู่ในภาพลวงตาปอนโซไม่ปรากฏว่าเกิดการลวง กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ เมื่อยื่นมือไปจับวัตถุ  การอ้านิ้วชี้และนิ้วโป้งออก จะเป็นไปตามขนาดของวัตถุจริง ๆ ไม่ใช่ขนาดวัตถุที่ปรากฏในการรับรู้ โดยระบบสายตาเพื่อการเคลื่อนไหวไม่ถูกลวง  ในขณะที่ระบบสายตาเพื่อการรับรู้ถูกลวง
ความแตกต่างในความเป็นอยู่ในชีวิตทำให้เกิดความไวต่อภาพลวงตาปอนโซในระดับต่าง ๆ กัน คือ คนชนบทและผู้ที่ไม่ใช่ชาวตะวันตกปรากฏว่า  เกิดการลวงในระดับที่ต่ำกว่า งานวิจัยในปี ค.ศ. 2011 เสนอว่า อิทธิพลของภาพลวงตาปอนโซ  และของภาพลวงตาเอ็บบิงก์เฮาส์ อาจจะมีสหสัมพันธ์เชิงผกผันกับขนาดของคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ โดยยิ่งขนาดของคอร์เทกซ์ใหญ่เท่าไร บุคคลนั้นก็ถูกลวงน้อยลงเท่านั้น
พระยาชุมพร (พวย)
พระยาชุมพร (พวย) หรือ พระชุมพร (พวย) อดีตเจ้าเมืองชุมพรคนสุดท้ายแห่งราชอาณาจักรกรุงศรีอยุธยา
เมืองหน้าด่านชุมพร ตั้งแต่กรุงศรีอยุธยา จนถึง กรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ถือว่าเป็นสนามรบรับข้าศึกหลายด้าน เจ้าเมืองเมืองหน้าด่าน เป็นผู้รั้งเมืองนั้น ต้องมีความชำนาญ การรบ การเดินเรือ และการเจรจาการค้าการศึก จึงมี กองทัพบก กองทัพเรือ ประจำเมืองชุมพรในยุคนี้
ประวัติ
พระยาชุมพร (พวย) มีบุตร 2 คน เป็นเจ้าเมืองสมัยกรุงธนบุรีในระยะสั้นๆ ในช่วงบ้านเมืองไม่สงบ
ภาพลวงตาวุนต์
ภาพลวงตาวุนต์ (Wundt illusion) เป็นภาพลวงตาชนิดหนึ่ง คิดค้นโดย วิลเฮล์ม วุนต์ นักจิตวิทยาชาวเยอรมัน เป็นภาพเส้นตรงในแนวตั้งสองเส้นที่ขนานกัน แต่ฉากหลังทำให้ดูเหมือนเส้นตรงทั้งสองเส้นบีบเข้าหากัน
นิกร จำนง
นิกร จำนง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ ผู้อำนวยการพรรคชาติไทยพัฒนา อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของ ทักษิณ ชินวัตร และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา สังกัดพรรคชาติไทย
ประวัติ
นิกร จำนง เกิดเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ที่อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา เป็นบุตรของนายชูชาติ กับนางแฉล้ม จำนง สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และระดับปริญญาโท สาขาการบริหารภาครัฐ จากมหาวิทยาลัยแห่งรัฐทาร์ลตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา
การทำงาน
นิกร จำนง เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา ใน พ.ศ. 2531 และ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 ต่อมาได้หันมาลงสมัครในแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทย ได้รับการแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการวิสามัญศึกษาปัญหาจังหวัดชายแดนภาคใต้ ในปี พ.ศ. 2533 และได้รับตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลของ ทักษิณ ชินวัตร ในปี พ.ศ. 2545 ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2548 ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ผู้อำนวยการพรรค
ต่อมาเมื่อพรรคชาติไทย ถูกตัดสินยุบพรรค ในปี พ.ศ. 2551 นายนิกร จำนง ในฐานะคณะกรรมการบริหารพรรคจึงถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี กระทั่งในปลายปี พ.ศ. 2556 เขาได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคชาติไทยพัฒนา
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2557 เขาได้สมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา ลำดับที่ 4 แต่การเลือกตั้งครั้งนั้นถูกศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยให้เป็นโมฆะ ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา ลำดับที่ 3 และได้รับเลือกตั้งในครั้งนั้น
นิกร จำง ได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการในคณะกรรมการพัฒนาพรรคการเมืองเพื่อการปฏิรูปประเทศตามรัฐธรรมนูญ ตามคำสั่งคณะกรรมการการเลือกตั้งที่ 14/2560 และประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญขับเคลื่อนการปฏิรูประบบความปลอดภัยทางถนน
รถไฟฟ้าปารีส สาย 3 (2)
รถไฟฟ้าปารีส สาย 3 (2) (ligne 3 bis du métro de Paris) เชื่อมต่อระหว่างสถานีก็องแบตาและสถานีปอร์ตเดลีลา ระยะทางรวม 1.3 km 4 สถานี และเป็นสายที่สั้นและมีผู้โดยสารมาใช้บริการน้อยที่สุด เพียง 1.5 ล้านคนต่อปี ปัจจุบันใช้ล้อขับเคลื่อน เอ็มเอฟ 67
อีพีเจเนติกส์
การควบคุมการแสดงออกในลักษณะนี้อาจสามารถคงอยู่ได้หลังการแบ่งเซลล์ และอาจคงอยู่ข้ามไปสู่สิ่งมีชีวิตรุ่นลูกและรุ่นต่อๆ ไปได้ แต่จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงและไม่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของลำดับดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตนั้นๆ โดยมีปัจจัยที่นอกเหนือจากพันธุกรรมที่ทำให้ยีนแต่ละยีนแสดงออก ("ประพฤติตัว") เปลี่ยนแปลงไปจากที่ควรเป็น
โบสถ์ยิวใหม่เก่า
โบสถ์สร้างเสร็จในปี 1270 ด้วยสถาปัตยกรรมกอธิก และเป็นหนึ่งในอาคารกอธิกแรก ๆ ในปราก โบสถ์ยิวที่เก่าแก่กว่าที่นี่คือโบสถ์ยิวเก่า (Old Synagogue) ถูกทำลายลงในปี 1867 แลวะแทนที่ด้วยโบสถ์ยิวสเปน
ศัพทมูล
แรกเริ่มโบสถ์มีชื่อว่า โบสถ์ยิวใหม่ หรือ โบสถ์ยิวใหญ่ แต่ภายหลังเมื่อมีโบสถ์ยิวใหม่ ๆ สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 ผู้คนจึงเริ่มเรียกที่นี่ว่าโบสถ์ยิวใหม่เก่า บางคำอธิบายระบุว่าชื่อนี้มาจากคำฮีบรู עַל תְּנַאי (al tnay) อันแปลว่า "ตามสภาพ" (on condition) ซึ่งออกเสียงเหมือนกับคำในภาษายิดดิช "alt-nay" ซึ่งแปลว่า เก่า-ใหม่ (old-new)
พระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส (Luís I de Portugal) (31 ตุลาคม ค.ศ. 1838 - 19 ตุลาคม ค.ศ. 1889) หรือพระนามเต็ม ลูอิช ฟิลิปเป มารีอา เฟอร์นันโด เปดรู เดอ อัลคานตารา อันโตนิโอ มิเกล ราฟาเอล กอนซากา ซาเวียร์ ฟรานซิสโก เดอ อัสซิส ฌุเอา ออกุสโต จูลิโอ วัลฟานโด เดอ ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา เออ บรากันซา เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลการ์วึ ตั้งแต่ ค.ศ. 1861 จนถึง ค.ศ. 1889 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับพระเจ้าฟือร์นังดูที่ 2 แห่งโปรตุเกส ตอนแรกพระองค์ทรงมีพระอิสสริยศเป็นดยุกแห่งโปร์ตูและวีเซว
พระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส ทรงโปรดด้านคีตกวี แต่หลังจากที่พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระเชษฐาของพระองค์สวรรคต โดยไร้รัชทายาท พระองค์จึงถูกผลักดันให้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกส รัชกาลของพระองค์ค่อนข้างเป็นที่เบื่อหน่ายของประชาชน และมีแต่รัฐบาลที่ไร้ประสิทธิภาพ รัชสมัยของพระองค์ ความเจริญของประเทศโปรตุเกสค่อยๆ ลดลง แต่ประเทศโปรตุเกสก็ยงเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี การศึกษา และความมั่นคงทางการเมืองมากกว่าประเทศอื่นๆ ในยุโรป และมีความเจริญทางเศรษฐกิจและการล่าอาณานิคม มาปูโต เบย์ได้รับการยืนยันว่าเป็นความครอบครองของโปรตุเกสในปี 1875  โปรตุเกสปฏิเสธการติดต่อทางบกระหว่างแองโกลาโปรตุเกสและโมซัมบิกโปรตุเกสที่จุดสูงสุดของการแย่งชิงแอฟริกา
พระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส ทรงเป็นนักวิทยาศาตร์ที่มีความหลงใหลในด้านสมุทรศาสตร์ พระองค์ทรงลงทุนเป็นจำนวนมากในการระดมทุนเพื่อสร้างเรือวิจัยในการเก็บรวบรวมตัวอย่างในมหาสมุทรของโลก พระองค์ทรงงรับผิดชอบในการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแห่งแรกของโลก ชื่อว่า Aquario Vasco da Gama ใน ลิสบอน ซึ่งยังคงเปิดให้ประชาชนเข้าชมสิ่งมีชีวิตทางทะเลรวมทั้งปลาหมึกยาว 10 เมตร ความรักในวิทยาศาสตร์ของพระองค์ถูกส่งผ่านไปยังบุพระโอรสสองพระองค์ของพระองค์
อภิเษกสมรสและรัชทายาท
พระเจ้าลูอิชที่ 1 แห่งโปรตุเกส อภิเษกสมรสเจ้าหญิงมาเรีย เพียแห่งอิตาลี พระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าวิคเตอร์ เอ็มมานูเอลที่ 2 แห่งอิตาลีกับสมเด็จพระราชินีมาเรีย อเดเลดแห่งออสเตรีย ทั้งสองพระองค์มีพระโอรส 2 พระองค์ ที่รอดชีวิตจากวัยเด็กและมีพระโอรสอีกหนึ่งพระองค์ที่สิ้นพระชนม์ตอนประสูติในปี 1866 พระโอรส 2 พระองค์ได้แก่
ไรช์เยอรมัน
ไรช์เยอรมันแบ่งออกเป็นสามยุคได้แก่:
คำว่าไรช์เป็นคำนามที่มีความหมายว่าประเทศ อาณาจักร และจักรวรรดิในตัวเองอยู่แล้ว กรณีที่มักพบการใช้งานคำว่า "อาณาจักรไรช์" หรือ "จักรวรรดิไรช์" จึงเป็นการใช้งานอย่างผิด ๆ คำว่าไรช์เยอรมันปรากฏอยู่ในสารบบราชการไทยครั้งแรกใน ค.ศ. 1937 เมื่อไทยและเยอรมนีได้ลงนามใน สนธิสัญญาทางไมตรี พาณิชย์ และการเดินเรือ ระหว่างราชอาณาจักรสยามกับไรชเยอรมัน
โรงพยาบาลศิริราช
โรงพยาบาลศิริราชเคยเป็นที่ประทับรักษาพระประชวรของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตลอดจนพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์และบุคคลสำคัญ
ประวัติ
ในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดอหิวาตกโรคระบาดชุกชุมเมื่อ พ.ศ. 2424 ในครั้งนั้นทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งโรงพยาบาลขึ้นชั่วคราวในที่ชุมชนรวม 48 ตำบล ครั้นโรคร้ายเสื่อมถอยลง โรงพยาบาลจึงได้ปิดทำการ หากแต่ในพระราชหฤทัยทรงตระหนักว่า โรงพยาบาลนั้นยังประโยชน์บำบัดทุกข์ บำรุงสุข ให้พสกนิกรและผู้อยู่ใต้ร่มพระบรมโพธิสมภาร แต่การโรงพยาบาลนั้นเป็นการใหญ่ จำเป็นอยู่ที่ต้องมีคณะกรรมการเพื่อจัดการโรงพยาบาลให้สำเร็จ
วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2429 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งคณะกรรมการพิจารณาการจัดสร้างโรงพยาบาล ได้แก่ พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นสิริธัชสังกาศ, พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นดำรงราชานุภาพ, พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าศรีเสาวภางค์, พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าวัฒนานุวงศ์, พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสายสนิทวงศ์, พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าปฤษฏางค์, พระยาโชฏึกราชเศรษฐี (เถียร โชติกเสถียร), หลวงสิทธินายเวร (บุศย์ เพ็ญกุล) และดอกเตอร์ ปีเตอร์ เคาแวน ทำหน้าที่จัดการและดำเนินการก่อสร้างโรงพยาบาลเพื่อพระราชทานให้เป็นสถานที่รักษาแก่ประชาชนอย่างเท่าเทียมกัน โดยสถานที่ตั้งของโรงพยาบาลนั้น อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา บริเวณ พระราชวังบวรสถานพิมุข หรือ วังหลัง ซึ่งเป็นวังเดิมของ กรมพระราชวังบวรสถานพิมุข เนื่องจากบริเวณดังกล่าวเป็นสถานที่รกร้าง แต่มีความร่มเย็นเหมาะสมสำหรับเป็นสถานที่รักษาพยาบาลผู้ป่วย
พระเมรุ 5 ยอด สมเด็จเจ้าฟ้าพาหุรัดมณีมัย และสมเด็จเจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ วัสดุก่อสร้างที่เหลือจากงานพระเมรุนำมาสร้าง "โรงพยาบาลศิริราช" ในระหว่างที่เตรียมการก่อสร้างโรงพยาบาลนั้น สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ พระราชโอรสอันประสูติจาก สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ได้ประชวรโรคบิดสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2430 ยังความอาลัยเศร้าโศกแห่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ ยิ่งนักถึงกับมีพระราชปณิธานอย่างแรงกล้าที่จะให้มีโรงพยาบาลขึ้น ครั้นเสร็จงานพระเมรุแล้ว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รื้อโรงเรือนและเครื่องใช้ต่าง ๆ ในงานพระเมรุนำไปสร้างโรงพยาบาล ณ บริเวณวังหลังดังกล่าว นอกจากนี้ยังพระราชทานทรัพย์ส่วนของสมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าศิริราชกกุธภัณฑ์ แก่โรงพยาบาลอีกด้วย
ในระยะแรกคณะกรรมการจัดสร้างโรงพยาบาล ได้จัดสร้างเรือนพักผู้ป่วยขึ้น 6 หลัง และเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2431 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาเสด็จพระราชดำเนินทรงประกอบพิธีเปิด และพระราชทานนามว่า "โรงศิริราชพยาบาล" หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกว่า "โรงพยาบาลวังหลัง" โดยทำการบำบัดรักษาผู้ป่วยไข้ทั้งแผนปัจจุบันและแผนโบราณของไทย
โรงพยาบาลศิริราชเคยเป็นที่ประทับรักษาพระประชวรของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ตลอดจนพระบรมวงศานุวงศ์หลายพระองค์และบุคคลสำคัญ เช่น สมเด็จพระนางเจ้าอินทรศักดิศจี พระวรราชชายา, พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี, สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี, สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ และสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และหม่อมหลวงบัว กิติยากร เป็นต้น
อาคารสำคัญ
ศาลาศิริราช 100 ปี เป็นสถานที่ส่วนหนึ่งของโรงพยาบาลศิริราช จัดสร้างขึ้นเนื่องในการสมโภชครบ 100 ปี ของโรงพยาบาลศิริราช เมื่อปี พ.ศ. 2531 โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดศาลาศิริราช 100 ปี พร้อมกับตึกอานันทมหิดล เมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2531 โดยภายในลานศาลาศิริราช 100 ปี ประกอบด้วย พระราชานุสาวรีย์สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก และห้องโถงศิริราช 100 ปี (ซึ่งอยู่ภายในตึก 72 ปี)
ฮิโรชิ โอกาวะ
ฮิโรชิ โอกาวะ หรือ อากิระ โคยามะ นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2475 ที่ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 102 ครั้ง ชนะ 74 (น็อค 27) เสมอ 4 แพ้ 23
นาดาร์
ประวัติ
กัสปาร์ด ฟีลิซ ทัวนาคอน เกิดเมื่อวันที่ (6 เมษายน ค.ศ.1820 ที่เมืองLyon ปารีส ประเทศฝรั่งเศส และเสียชีวิตในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ.1910)
ปี 1838 บ้านของเขาได้ล้มละลาย เขาจึงเริ่มเขียนภาพการ์ตูนประกอบคำบรรยายเป็นเรื่องและลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เขาใช้นามแฝงว่า "Nadar"
ในปี 1842 นาดาร์ตั้งถิ่นฐานในกรุงปารีสและเริ่มที่จะขายภาพล้อเลียนแก่นิตยสารตลก
ในปี 1853 นาดาร์ได้เปิดร้านถ่ายภาพขึ้นในกรุงปารีส โดยร่วมงานกับน้องชายของเขา ตอนแรกนาด้าร์ได้ถ่ายภาพด้วยกระบวนการดาแกโรไทป์ แต่เมื่อมีกระบวนการกระจกเปียกเข้ามา เขาจึงได้เปลี่ยนมาให้กระบวนการใหม่ทันที และก็เป็นที่นิยมของบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้นมาก ร้านถ่ายภาพของเขาจึงได้กลายเป็นเขตของท้องถิ่นและเป็นสถานที่ประชุมซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มคนในปารีส
ในปี 1856 นาด้าร์ได้ถ่ายภาพบนบอลลูนครั้งแรก เขาได้สร้างบอลลูนที่ใหญ่ที่สุดในโลก และตั้งชื่อว่า “The Giant” โดยนำกล้องถ่ายภาพขึ้นไป การถ่ายภาพจากบอลลูนเป็นการถ่ายภาพแนวใหม่ที่เรียกร้องความสนใจได้มาก
ในปี 1855 เขามีความคิดที่จะใช้ภาพถ่ายบนอากาศ เพื่อใช้ทำแผนที่และการสำรวจ อย่างไรก็ตาม มันยังไม่สำเร็จ จนกระทั่งปี 1858 เขาสามารถถ่ายภาพจากบนอากาศได้สำเร็จ เป็นภาพแรกของโลกจากบอลลูน
กระบวนการถ่ายภาพบนบอลลูน
นาด้าร์ ถ่ายด้วยกระบวนการกระบวนการกระจกเปียก ซึ่งต้องทำเพลทให้เสร็จภายใน 20 นาที และถ่ายก่อนแพลทแห้ง นาด้าร์จึงมีมืดในตะกร้าใต้ลูกบอลลูน นาด้าร์ได้เขียนเล่าไว้ว่า "ภายใต้ลูกบอลลูน เราทำกระโจมผ้าใบเล็ก ๆ ไว้หลังหนึ่ง ข้างในมืดสนิทปราศจากแสงใด ๆ มารบกวน นอกจากแสงสีเหลืองเข้มจากกระจกเล็ก ๆ ที่ทำไว้ให้เลื่อนได้เมื่อต้องการ ข้างในค่อนข้างร้อน แต่กระจกเคลือบน้ำยาและเคมีภัณฑ์อื่น ๆ เย็นดี เพราะว่าแช่อยู่ในน้ำแข็ง" หลังจากถ่ายผู้ช่วยที่พื้นดินดึงเชือกกลับมา เพื่อล้างเพลท
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7 (2)
รถไฟฟ้าปารีส สาย 7 (2) (ligne 7 bis du métro de Paris) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าที่สั้นที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในระบบรถไฟฟ้าปารีส กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยให้บริการในเขตที่ 19 และ 20 ทางตอนเหนือของกรุง
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์
พีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ (People's Park Complex; ) เป็นอาคารที่อยู่อาศัยและเชิงพาณิชย์ในสิงคโปร์ ตั้งอยู่บนถนนพาร์ก ออกมาจากถนนยู ทอง เซน ในย่านเอาตราม ติดกับเอ็มอาร์ทีสถานีไชน่าทาวน์
ในปี 1967 หลังการแตกหักกับสถาปนิกมลายา วิลเลียม ลิม ตั้ง "ดีไซน์ พาร์ทเนอร์ชิพ" (Design Partnership) ที่ซึ่งต่อมาเป็นดีพีอาร์คิเท็กส์ ร่วมกับ Tay Kheng Soon และ Koh Seow Chuan ในปีแรกของการก่อตั้ง บริษัทประสบความสำเร็จในการยื่นโครงการออกแบบพีเพิลส์พาร์กคอมเพล็กซ์ สถาปัตยกรรมของโครงการเป็นแฟลตที่ใกล้เคียงกับอุดมคติของเลอกอร์บูซีเยร์ดังที่ปรากฏใน Unité d'Habitation ที่มาร์แซลส์ ทั้งในแง่ของแนวคิดและรูปแบบ
โซซีเยดาจีอิสโปร์ชีวาปัลเมย์รัส
โซซีเยดาจีอิสโปร์ชีวาปัลเมย์รัส (Sociedade Esportiva Palmeiras) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ปัลเมย์รัส เป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพในประเทศบราซิล ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1914 มีที่ตั้งอยู่ในนครเซาเปาลู
โจ เกซี
โจเซฟ รูบี (Joseph Ruby; เกิด 8 สิงหาคม ค.ศ. 1987) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ปัจจุบันเขาเซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ Joe Gacy เขาเป็นผู้นำของกลุ่ม Schism
Gacy เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีจากผลงานของเขาใน Combat Zone Wrestling (CZW) ซึ่งเขาเป็นแชมป์ CZW World Heavyweight 3 สมัย และแชมป์ CZW Wired 3 สมัย เขายังปรากฏตัวให้กับ Evolve ซึ่งเขาเป็นแชมป์แท็กทีม Evolve เพียงครั้งเดียว
เคียร์ดัน
เคียร์ดัน (Círdan) เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในงานเขียนทั้ง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์, ซิลมาริลลิออน, Unfinished Tales และ ประวัติศาสตร์มิดเดิลเอิร์ธ ในฐานะของนายนาวากรผู้มีฝีมือในการสร้างเรือเป็นอันดับหนึ่งในโลก เขาเป็นหนึ่งในชนเผ่าเอลฟ์ ที่มีอายุมากที่สุดในมิดเดิลเอิร์ธ และเคยเป็นผู้ครองแหวนนาร์ยา หนึ่งในสามของแหวนแห่งเอลฟ์
ประวัติ
เคียร์ดันเป็นเอลฟ์ชาวเทเลริ ที่เชื่อกันว่าเป็นเอลฟ์ที่ตื่นขึ้นพร้อมกับเหล่าเอลฟ์ทั้งหลาย ริมทะเลสาบคุยวิเอเนน ตั้งแต่สมัยยุคแห่งพฤกษาของโลกอาร์ดา นามที่แท้จริงของเขานั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ทว่าจากการสืบค้นของเพงโกล็อธ ครูตำนานแห่งกอนโดลิน สันนิษฐานว่าชื่อของเขานั้นคือ โนเว (Nowë) เคียร์ดันได้เข้าร่วมในการเดินทางครั้งใหญ่ของเหล่าเอลฟ์มุ่งสู่วาลินอร์ ทว่าเช่นเดียวกับชาวเทเลริอื่นๆ อีกหลายคน เคียร์ดันตกค้างอยู่บนแผ่นดินเบเลริอันด์เนื่องจากมัวแต่ติดตามหา เอลเว ธิงโกล กษัตริย์ของตน จึงไม่ได้ออกเดินทางข้ามมหาสมุทรใหญ่ไปสู่แผ่นดินอามัน
เคียร์ดันกับเอลฟ์ชาวเทเลริจำนวนหนึ่งตั้งถิ่นฐานลงที่ริมฝั่งมหาสาคร บริเวณนั้นเรียกชื่อต่อมาว่า แคว้นฟาลัส ตัวเขาและผองชนเหล่านั้นเรียกตัวเองว่า ชาวฟาลาธริม มีการปกครองตัวเองแยกต่างหากแม้ว่าจะยังนับถือธิงโกลเป็นกษัตริย์ของตนอยู่ เคียร์ดันได้เป็นผู้นำของชาวฟาลาธริมเหล่านี้
จนกระทั่งถึงช่วงปลายของยุคที่หนึ่ง หลังจากทัพโนลดอร์แตกพ่ายยับเยินในสงครามเนียร์นายธ์อาร์นอยดิอัด มอร์กอธยกทัพใหญ่พร้อมช่างโลหะและช่างอาวุธลงมา พร้อมจะปักหลักต่อสู้ระยะยาวกับพวกเขา เอลฟ์ฟาลัสกับเอลฟ์ที่แตกหนีมาจากการสงครามพากันล่าถอยลงเรือไปยังเกาะบาลาร์ ในจำนวนนี้มีเอเรย์นิออน โอรสของกษัตริย์ฟิงกอน ที่ถูกส่งตัวมาอยู่กับเคียร์ดันตั้งแต่เด็กๆ ถูกพาหนีไปเกาะบาลาร์ด้วย