cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แบร็สต์ (ประเทศฝรั่งเศส)
ประวัติศาสตร์
ก่อนหน้าปี พ.ศ. 1783 แบร็สต์ไม่ได้เป็นที่รู้จักมากนัก จนกระทั่งเคานต์แห่งลียงยกให้ฌ็องที่ 1 ดยุกแห่งเบรอตาญ ต่อมาในปี พ.ศ. 1885 ฌ็องที่ 4 ได้ส่งมอบแบร็สต์ให้กับอังกฤษซึ่งยึดครองไว้จนกระทั่งปี พ.ศ. 1940 ความสำคัญของแบร็สต์ในช่วงยุคกลางมีมากจนทำให้เกิดคำพูดที่ว่า "ไม่มีดยุกแห่งเบรอตาญคนใด ที่ไม่ใช่ลอร์ดของแบร็สต์" ด้วยการอภิเษกสมรสระหว่างพระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 แห่งฝรั่งเศส กับพระราชินีโกลด พระธิดาในแอนน์แห่งบริตานี สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส ทำให้แบร็สต์กลายเป็นดินแดนภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส ความได้เปรียบของแบร็สต์ในฐานะเมืองท่าเรือเดินทะเลเป็นที่ยอมรับครั้งแรกโดยพระคาร์ดินัลรีเชอลีเยอ ผู้สร้างท่าเทียบเรือไม้ในปี พ.ศ. 2174 ซึ่งเวลาต่อมาได้กลายเป็นฐานที่มั่นของทัพเรือฝรั่งเศส หลังจากนั้น ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ รัฐมนตรีกระทรวงการคลังในรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ได้สร้างท่าเรือใหม่ด้วยการก่ออิฐ ต่อด้วยการสร้างป้อมปราการโดยโวบ็อง ในระหว่างปี พ.ศ. 2223 – 2231 ความสำคัญของเมืองในฐานะที่มีปราการทางทะเลที่แน่นหนา สามารถป้องกันข้าศึกได้ดำเนินมาต่อเนื่องจนถึงศตวรรษที่ 18 ในปี พ.ศ. 2237 กองเรือรบภายใต้บัญชาการของลอร์ดเบิร์กลีย์แห่งอังกฤษ ได้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงในการมาโจมตีแบร็สต์
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 ปี พ.ศ. 2460 แบร็สต์ถูกใช้เป็นท่าขึ้นฝั่งของกองทหารหลายพันนายที่เดินทางมาจากสหรัฐอเมริกา เพื่อผ่านไปยังแนวด้านหน้าของสนามรบ ต่อเนื่องมาจนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เยอรมันใช้แบร็สต์เป็นฐานขนาดใหญ่ของเรือดำน้ำ หลังจากการบุกครองนอร์ม็องดี ของฝ่ายสัมพันธมิตรในปี พ.ศ. 2487 การต่อสู้ที่แบร็สต์ถือเป็นสมรภูมิรบที่ดุเดือดที่สุดของแนวรบด้านตะวันตก เมืองเกือบทั้งหมดถูกทำลาย ภายหลังสงครามเสร็จสิ้น รัฐบาลของเยอรมันตะวันตกต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลหลายพันล้านดอยช์มาร์ค เป็นค่าปฏิกรรมสงครามให้กับแบร็สต์ เพื่อชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเมือง ปัจจุบันพื้นที่ขนาดใหญ่หลายแห่งและอาคารถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยหินแกรนิตและคอนกรีต และฐานทัพเรือของฝรั่งเศสกลายเป็นศูนย์ฝึกอบรม
ในปี พ.ศ. 2515 กองทัพเรือฝรั่งเศสทำพิธีเปิดฐานทัพเรือดำน้ำอาวุธนิวเคลียร์อย่างเป็นทางการที่เกาะลงก์ (Île Longue) ในอาณาเขตของแบร็สต์ ซึ่งยังคงเป็นฐานที่มั่นสำคัญของเรือดำน้ำขีปนาวุธนิวเคลียร์ของฝรั่งเศสมาจนถึงปัจจุบัน
มุทราศาสตร์ และ ธัชวิทยา
นิยามของตรา: ด้านซ้ายเป็น เฟลอร์เดอลี ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชอาณาจักรฝรั่งเศสในอดีตสีทองสามดวงบนพื้นสีกรมท่า ด้านขวาเป็นพื้นลายสีดำบนพื้นสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของแคว้นเบรอตาญ เมื่อรวมกันหมายถึงการร่วมกันของฝรั่งเศสและแบร็สต์ ประกาศใช้เป็นครั้งแรกภายใต้ความเห็นชอบร่วมกันของสภาเทศบาลเมืองในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2226
หลังจากท่าเรือแห่งแรกของดัชชีแห่งแบร็สต์ (Dugelezh Breizh)ได้ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาที่แคว้นแยกจากอังกฤษ ได้ใช้ธงสัญลักษณ์ไม้กางเขนสีดำ (Kroaz Du) ซึ่งต่อมามีการปรับปรุงหลายครั้ง โดยล่าสุดธงเป็นสัญลักษณ์ของสหภาพของฝรั่งเศสและแบร็สต์
ฟูกูจินซูเกะ
ฟูกูจินซูเกะ เป็นเครื่องปรุงรสในสำรับอาหารญี่ปุ่น โดยเฉพาะแกงกะหรี่ญี่ปุ่น เป็นสึเกโมโนะหรือผักดองญี่ปุ่นรูปแบบหนึ่ง เดิมฟูกูจินซูเกะประกอบด้วยผักเจ็ดชนิด ได้แก่  ผักกาดหัว มะเขือยาว ถั่วพร้า รากบัว แตงกวา ผลชิโซะ และเห็ดหอมสับละเอียด แต่ปัจจุบันนิยมใช้ผักสี่ชนิดคือ ผักกาดหัว มะเขือยาว รากบัว และแตงกวา โดยนำผักที่สับละเอียดแล้วไปหมักกับซอสถั่วเหลือง น้ำตาล และมิริง ทำให้ผักดองมีเนื้อสัมผัสกรุบกรอบ แต่ปัจจุบันใช้แคร์รอตแทนรากบัว เพราะมีรสหวานและเนื้อสัมผัสกรอบ และใส่บีตรูตเพื่อเพิ่มสีให้แดงขึ้น
ฟูกูจินซูเกะเกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อใดไม่ทราบ บางแห่งว่าเกิดในคริสต์ศตวรรษที่ 17 ที่เมืองยูซาวะ จังหวัดอากิตะ บ้างก็ว่าเกิดในยุคเมจิ โดยร้านหมักดองชื่อยามาดะยะในย่านอูเอโนะ ส่วนชื่อ "ฟูกูจินซูเกะ" มาจาก "ชิจิฟูกูจิง" (七福神) ที่หมายถึงเจ็ดเทพเจ้าโชคลาภ ตั้งชื่อโดยเบอิเต คิงกะ (梅亭金鵞) โดยให้เหตุผลว่า "ไม่ต้องมีกับข้าวอย่างอื่น ขอแค่มีผักดองนี้รับประทานร่วมกับข้าวสวยก็พอแล้ว ประหยัดค่าอาหาร สามารถเก็บหอมรอมริบได้มากขึ้น (เป็นความรู้สึกว่ามีโชคในเรื่องทรัพย์สินเงินทอง ราวกับว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภทั้งเจ็ดมาเยือน)"
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ดิ อะเมซิ่ง เรซ 7 (The Amazing Race 7) เป็นฤดูกาลที่ 7 ของรายการ ดิ อะเมซิ่ง เรซ ซึ่งเป็นเกมโชว์ประเภทเรียลลิตี้โชว์ระดับรางวัลเอ็มมี 8 สมัยซ้อนทางโทรทัศน์ รายการนี้จะมีผู้เข้าแข่งขันเป็นทีมๆ ละ 2 คนซึ่งรู้จักกันมาก่อนแล้ว ทำการแข่งขันโดยเดินทางรอบโลก โดยทีมที่ชนะจะได้รับเงินรางวัล 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยเกมส์โชว์ดังกล่าวเริ่มออกอากาศในสหรัฐอเมริกาทางสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส
ผลการแข่งขัน
ตารางแสดงชื่อ ความสัมพันธ์ของผู้แข่งขันในขณะถ่ายทำของแต่ละทีมพร้อมทั้งแสดงสถานะในการแข่งขัน ดังนี้ เรียงตามลำดับผู้เข้าเส้นชัยก่อน (ตารางนี้อาจไม่ได้แสดงข้อมูลที่ตรงกับข้อมูลที่ออกอากาศในโทรทัศน์เนื่องจากข้อมูลที่เพิ่มเข้ามาบางส่วน หรือข้อมูลที่ถูกนำออกไปบางส่วน)
แฮลลิลูยาห์ (อีพี)
"อาเลลูย่า" (Hallelujah) เป็นอีพี ของ แฮปปี้มันเดส์
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ผลการแข่งขัน
ยูเชนน่ากับจอยซ์มาถึงเป็นลำดับที่ 3 แต่ทำอุปสรรคไม่เสร็จโดยสมบูรณ์ จึงต้องกลับไปทำให้เสร็จ แต่เหตุการณ์นี้ไม่ส่งผลต่อลำดับของพวกเขาแต่อย่างใด
อาเรกิปา
อาเรกิปา (Arequipa) เป็นเมืองหลักของแคว้นอาเรกิปาทางตอนใต้ของประเทศเปรู และเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นที่สองรองจากลิมา อาเรกิปาตั้งอยู่ในเขตเทือกเขาแอนดีสที่ความสูง 2,380 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และอยู่ใกล้ภูเขาไฟมิสติ อาคารหลายแห่งในเมืองที่ถูกสร้างขึ้นด้วยหินภูเขาไฟสีขาว ทำให้เมืองนี้มีชื่อเล่นว่า "เมืองสีขาว" (La Ciudad Blanca) ศูนย์กลางประวัติศาสตร์เมืองอาเรกิปาได้รับเลือกให้เป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 2000
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ผลการแข่งขัน
แมดริดกับเกรซเชอร์ เดิมมาถึงเป็นที่ 4 แต่ข้ามคำใบสุดท้ายไปจึงต้องกลับไปหยิบให้ครบทำให้อันดับลงมาอยู่ที่ 5
ในเลกที่ 8 เป็นเลกแบบ Double Length (มีอุปสรรค 2 งานและทางแยก 2 งาน) ซึ่งการใช้ทางด่วนได้ใช้แค่การข้ามครึ่งหลังของเลกเท่านั้นและแบ่งการออกอากาศออกเป็น 2 ตอน
อาเรกิปา
ชื่อเมือง
กล่าวกันว่าที่มาของชื่ออาเรกิปามาจากภาษาเกชัว Ari, quepay ซึ่งแปลว่า "ใช่ ที่นี่แหละ" ซึ่งเป็นคำพูดของไมตา กาปัก กษัตริย์อินคาองค์ที่สี่ เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นเมืองนี้ แต่นักวิชาการสันนิษฐานจากร่องรอยของชาวพื้นเมืองจากทะเลสาบติติกากาว่าชื่ออาเรกิปาน่าจะมาจากภาษาไอมารา ari แปลว่ายอด และ quipa แปลว่าอยู่ข้างหลัง ซึ่งรวมกันหมายถึง "เมืองที่อยู่หลังภูเขาไฟมิสติ"
ประวัติ
จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่ามีผู้คนอาศัยอยู่ในหุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ที่เป็นที่ตั้งของอาเรกิปาตั้งแต่สมัย 6,000–5,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช นักโบราณคดีสันนิษฐานว่าชาวไอมาราอาศัยอยู่ในบริเวณนี้เมื่ออาณาจักรอินคาเข้ายึดครองอาเรกิปาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 เมืองอาเรกิปาได้รับการก่อตั้งขึ้นใหม่เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1540 โดยการ์ซี มานูเอล เด การ์บาฆัล ซึ่งเป็นทหารที่ฟรันซิสโก ปิซาร์โร ส่งมา
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ผลการแข่งขัน
เลก 11 และ 12 ออกอากาศติดกันเป็น 2 ชั่วโมงสุดท้าย
อาเรกิปา
ประวัติ
พระเจ้าการ์โลสที่ 1 แห่งสเปนทรงแต่งตั้งอาเรกิปาให้เป็นเมืองและพระราชทานตราประจำเมืองที่ยังคงใช้ในปัจจุบัน อิทธิพลของสเปนหลงเหลืออยู่ในสถาปัตยกรรมต่าง ๆ ในเมืองจนทุกวันนี้ อาเรกิปาค่อนข้างจะแยกตัวจากส่วนอื่น ๆ ของประเทศในสมัยที่อยู่ภายใต้การปกครองของสเปนและช่วงเริ่มต้นการเป็นสาธารณรัฐ แต่เมื่อทางรถไฟและถนนที่เชื่อมระหว่างเมืองนี้กับภูมิภาคอื่น ๆ เปิดใช้ อาเรกิปาก็กลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าระหว่างลิมากับเขตเปรูตอนใต้
อาเรกิปาเป็นฐานกำลังของพวกชาตินิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่เปรูเรียกร้องเอกราชจากสเปน และภายหลังยังเป็นที่ชุมนุมในระหว่างสงครามมหาสมุทรแปซิฟิกที่รบกับชิลีอีกด้วย
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
ชื่อตอนในการแข่งขัน
ชื่อตอนในการแข่งขันมักมาจากคำพูดสำคัญ ๆ ของผู้เข้าแข่งขันในเลกนั้น ๆ
รางวัล
ในบางเลก ทางรายการจะมีรางวัลพิเศษให้กับทีมที่มาถึงจุดพักเป็นทีมแรก สำหรับรางวัลที่เป็นแพ็กเกจทัวร์ทั้งหมดสนับสนุนโดยแทรเวลโลซิตี้
อาเรกิปา
ประวัติ
เมืองอาเรกิปาเคยประสบภัยจากแผ่นดินไหวหลายครั้ง ใน ค.ศ. 2001 เกิดแผ่นดินไหวที่มีขนาดใหญ่ถึงขนาด 7.9
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
เลก 1 (สหรัฐอเมริกา → เปรู)
For the first Detour of the race, teams choose between Rope a Llama or Rope a Basket. In Rope a Llama, teams had to lead llamas to a pen not far off, once they had two llamas in their pen, the herder would give them their next clue. In Rope a Basket, teams had to put on hats and capes, tie and carry a basket of alfalfa weighing 35 lb two-thirds of a mile to the store called Tienda Victoria Valdivia, once there teams would receive their next clue.
อาเรกิปา
ประวัติ
ใน ค.ศ. 2002 เกิดการหยุดงานและการประท้วงอย่างรุนแรงเพื่อต่อต้านการแปรรูปโรงงานไฟฟ้าท้องถิ่น จนทำให้ประธานาธิบดีอาเลฆันโดร โตเลโดต้องประกาศให้เป็นสภาวะฉุกเฉิน
ดิอะเมซิ่งเรซ 7
เลก 2 (เปรู → ชิลี)
In this Roadblock, that team member had to shine five pairs of shoes on the street for a payment of one PEN per pair, when five were collected, they would return back to the Shop to receive their next clue in exchange for the five sol's. In this Detour, teams choose between Shop or Schlep. In Shop, teams went to Mercado Central (and nearby Mercado Vega Chica) and find the Donde Augusto restaurant where the chef gave them a shopping list. Teams had to buy the five ingredients on the shopping list for the chef. When they have gotten the proper amount of each item for the chef, the chef would hand them their next clue. In Schlep, teams went to Libreria Chilena, received a cart and had to deliver 180 books to Biblioteca del Congreso Nacional from a bookstore. When all 180 books have been delivered and placed on a shelf, teams would be handed their next clue.
เลก 3 (ชิลี → อาร์เจนตินา)
In this Detour, teams choose between Pedal or Paddle. In Paddle, teams had to white water raft 7 mi down the river. When completed, teams would find their next clue. In Pedal, teams had to pedal a bike 7 mi down a railroad track, once they reached the end, teams would find their next clue. In this Roadblock, one team member had to eat four pounds of a traditional Argentinian feast containing cow rib, pork sausage, blood sausage, cow intestine, cow udder, cow kidney and part of a cow's saliva gland. When they finished eating, teams would receive their next clue.
เลก 4 (อาร์เจนตินา)
In this Roadblock, that team member had to go through a traditional gaucho challenge. The team member must ride a horse consisting of barrel racing and then using a stick, spearing a ring at the end of the course in less than 40 seconds. Once successful, teams would receive their next clue. In this Detour, teams choose between Shipwreck or Island. In Shipwreck, teams had to find within a seven square mile area an abandoned ship with only a 30 year old picture as a reference to receive their next clue. In Island, teams had to use a map to travel 4 mi to San Antonio River and find an island to find their next clue.
เลก 5 (อาร์เจตินา → แอฟริกาใต้)
In this Fast Forward, teams went to the Orlando Cooling Station and then walked across a suspension bridge 30 ft above the ground, once crossed, that team would win the Fast Forward. In this Detour, teams choose between Tunnels or Tribes. In Tribes, teams went to Lesedi Cultural Village where the tribes (Basotho, Ndebele, Pedi, Xhosa and Zulu) were represented. Once there, teams had to deliver five items to their respective tribes. Only five of which was the correct item to the corresponding tribe, it was exchanged for a necklace. When they got all five necklaces, they exchanged them for their next clue. In Tunnels, teams went to Wild Caves where teams took to the underground, rappeling down into a cave 45 ft below and traveled through the dark cave where they had to search for their next clue. In this Roadblock, one team member had to search a marketplace and find the vendors for five items that were later to be delivered to a local children's orphanage to earn their next clue.
เลก 6 (แอฟริกาใต้ → บอตสวานา)
In this Roadblock, that team member had to do a traditional bushmen hunting activity (throwing a spear into a swinging bag) 20 ft. to hit a moving target, once the target has been hit, teams would receive their next clue. In this Detour, teams choose between Food or Water. In Food, teams used a device called Kika to pound corn until it was mashed, then transferred to a basket, once it reached the specified line, the woman supervising them would hand them their next clue. In Water, teams had to fill 12 ostrich eggs with water from an underground spring using a reed straw, once completed, they had to bury them to the ground before receiving their next clue.
เลก 7 (บอตสวานา)
In this Detour, teams choose between Carry It or Milk It. In Carry It, teams had to transport 3 items 75 หลา away on their heads, when teams finished, they would be handed their next clue. In Milk It, teams had to milk goats, enough to fill a 10 ounce cup to a marked line. In this Roadblock, the team member must drive across a crocodile infested river to marked paths, then they must remove the post and remove two logs in their path that has been knocked down by elephants, at the end of their path, teams would find their next clue.
เลก 8 (บอตสวานา → อินเดีย)
In the first Roadblock, that team member had to search among 600 metal boxes in order to find their next clue. In the first Detour, teams choose between Solid or Liquid. In Solid, teams traveled to a coal depot and had to chop up to 175 lb of coal, load it into the flatbed tricycles and then delivering it to K.K. Jaiswal Charcoal Merchants, once delivered, teams would receive their next clue. In Liquid, teams traveled to the Sharma Tea Corner, got a tea cart and searched a 3-story office building for five pre-designated people which were on a list the teams had and had to give them a cup of tea and got a business card in exchange. When they received all five, teams returned the carts to the tea shop, delivered the cards to the owner who would give them their next clue.
In the second part of the leg, there was a Fast Forward. For this Fast Forward, teams did a traditional Hindu ritual: To shave their heads bald, once all hair on that team's heads have been removed, they would win the Fast Forward. It was a repeating of the Fast Forward from the India leg of Season 5.
In the second Detour, teams choose between Trunk or Dunk. In Trunk, teams had to travel to Jodhpur's old city and cart a 600 ปอนด์ elephant (in Khanna Niwas) through the streets of Jodhpur, when they reached the Shri Kunj Bihari Temple, the temple priest will hand them their next clue. In Dunk, teams made their way to a dying house (in Panna Niwas) and had to dye 25 sheets of fabric in a basket until they found the one with their next clue on it. In the second Roadblock, that team member had to complete two laps in a cart driven by a camel, once completed, teams would receive their next clue.
เลก 9 (อินเดีย → ตรูกี)
In this Detour, teams choose between Columns or Kilos. In Columns, teams traveled to Birbindirek Cistern, once there, they must enter to find four columns on a grid and then using a map with coordinates, they received numbers found on the columns. Once they find all four, teams used the numbers to unlock a padlocked box which contained their next clue. In Kilos, teams traveled to the Yeni Cami, a square at the Yeni Mosque, located at the old Jewish quarter of Eminönü. Teams must find a man with a box of scales then had to select one. Teams then had to weigh enough people on the street until they reached a total of 2,500 kilos, once reached, teams must return their scale and show their weights to the man who would give them their next clue. In this Roadblock, that team member had to climb a 25 ft ladder up the side of Halil Pasa Kulesi. Once at the top, team members then climbed to the top of a tower, retrieve a key then rappelled down the side of Sarlica Pasa Kulesi. Once at the bottom, that team member then used the key to open the book which contained their next clue to the Pit Stop. Once read, the guard opened the gate to allow the other team member to enter the castle.
เลก 10 (ตรูกี → สหราชอาณาจักร)
In this Detour, teams choose between Brains or Brawn. In Brains, teams made their way to the London Underground and solved a series of three riddles. First, teams had to find the left luggage in Waterloo station for their first item. Second, they had to find the three naked men statue in Hammersmith tube station and find the second item. Third, they had to find and make their way to the Baker Street tube station named for London's most famous detective, Sherlock Holmes and find the statue outside to receive the third item. Once finished, teams took the mystery items that would eventually lead the teams to 221B Baker Street, the home of Sherlock Holmes Museum and to find the detective nearby, who would hand them their next clue in exchange for the items. In Brawn, teams had to make their way to Battersea Park where teams had to transport five 160 lb boats from a lake to the storage area 500 หลา away, when completed, teams would be handed their next clue. In this Roadblock, that team member had to drive a Double Decker bus through a marked course without hitting any cones. If they hit a cone, the bus driver would reset the bus back to the beginning of the course and had to start again. At the end of the course, the team member had to park the bus in the designated parking area to receive their next clue.
เลก 11 (สหราชอาณาจักร → จาไมก้า)
In this Roadblock, that team member did the limbo to earn their departure time from Frenchman's Cove; the lower they could do it, the earlier teams would depart the next morning, after eight attempts at the limbo, teams would receive their next clue instructing them to spend the night and then depart at the time they earned doing the limbo. In this Detour, teams choose between Raft It or Build It. In Raft It teams traveled 8 mi up the Rio Grande on Bamboo rafts with only a pole to steer, once at the end, teams would find their next clue. In Build It, teams had to build bamboo rafts using the tools provided. When the raft was deemed completed by their supervisor, teams then sailed across the river to find their next clue on top of a hill, then had to sail them back across the river.
เลก 12 (จาไมก้า → เปอร์โตริโก → สหรัฐอเมริกา)
In this Detour, teams choose between Pony Up or Tee It Up. In Pony Up, teams had to ride a horse into the ocean then hang onto its tail as it goes around buoys, when the horse has finished its course, teams would receive their next clue. In Tee It Up, teams had to dress in proper golfing attire, then went out to the driving range and had to hit a golfball into a 16 ft area 140 yd away. When one of the team members' puts a ball on the green, teams would receive their next clue. In the final Roadblock of the race, that team member had to dive off a 30 ft bridge then swim 90 หลา to a buoy, where they would find their next clue. After obtaining the clue, they went to the waiting boats that returned them to shore.
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย
ธงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย ประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่17 ธันวาคม, พ.ศ. 2495.
ธงชาติผืนแรกได้รับการประกาศใช้อย่างเป็นทางการตามรัฐธรรมนูญ เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2465 โดยสภาสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนีย ใช้มาจนถึงวันที่ 12 มีนาคม ลักษณะธงเป็นธงพื้นแดงที่มุมบนธงมีตัวอักษรซีริลลิกแบบแซนด์-เซอร์ริฟ เขียนเป็นตัวย่อว่า CCPA (SSRA) ต่อมาเมื่อสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาร์มีเนียได้เข้าร่วมกับสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตจอร์เจียและสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอาเซอร์ไบจาน มีชื่อว่าสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตทรานส์คอเคเชีย (TSFSR) หลังจากนั้นทั้งสามรัฐก็ได้ล่มสลายแยกตัวไป
ธงผืนที่ 2 พ.ศ. 2479 - พ.ศ. 2483 โดยลักษณะธงยังคงรูปแบบเดิม แต่มีการเพิ่มรูปค้อนเคียวสีทองที่มุมบนธง และเปลี่ยนตัวอักษรย่อเป็น (HKhSH) ย่อมาจาก"Hayasdani Khorhurtayin Sovedagan Hanrabedutyun"
ธงผืนที่ 4 2495 - 2533 มีลักษณะเป็นธงพื้นสีแดง ที่มุมบนคันธงมีรูปค้อนเคียวสีเหลืองกับดาวแดงขอบทอง โดยมีแถบแนวนอนสีน้ำเงินพาดผ่านผืนธง
การทำอาหาร
การทำอาหาร คือ การกระทำเพื่อเตรียมอาหารให้พร้อมสำหรับการบริโภค นับตั้งแต่มนุษย์ค้นพบไฟเป็นต้นมา การทำอาหารได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของวัฒนธรรม
ความปลอดภัยในการทำอาหาร
เพื่อสุขภาพที่ดี และความปลอดภัย ในการทำอาหาร ควรปฏิบัติ ดังนี้
ประสาทสัมผัส
มนุษย์เองก็มีประสาทสัมผัสหลายอย่าง การเห็น การได้ยิน การลิ้มรส การได้กลิ่น การถูกต้องสัมผัส เป็นประสาทสัมผัสห้าทางที่รู้จักกันมาตั้งแต่โบราณ แต่ความสามารถเพื่อตรวจจับตัวกระตุ้นประเภทอื่น ๆ นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีอยู่ รวมทั้งอุณหภูมิ อากัปกิริยา (proprioception) ความเจ็บปวด (nociception) การทรงตัว (equilibrioception) แรงสั่น (mechanoreception) ความรู้สึกเกี่ยวกับตัวกระตุ้นภายในต่าง ๆ (เช่นมีตัวรับรู้สารเคมีที่ตรวจจับความเข้มข้นของเกลือและคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือด ความรู้สึกหิวน้ำ หิวข้าว) แต่เหล่านี้ก็สามารถเรียกว่าเป็นประสาทสัมผัสต่างหาก ๆ ได้เพียงไม่กี่อย่าง เพราะประเด็นว่า อะไรเรียกว่าประสาทสัมผัส (sense) ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ทำให้นิยามความหมายของคำอย่างแม่นยำได้ยาก
สัตว์ต่าง ๆ มีตัวรับความรู้สึกต่าง ๆ กันเพื่อรู้โลกรอบ ๆ ตัว มีระดับความสามารถที่ต่าง ๆ กันไปแล้วแต่สปีชีส์ เมื่อเทียบกันแล้ว มนุษย์มีจมูกที่ไม่ดี และสัตว์เหล่าอื่นก็อาจจะไม่มีประสาทสัมผัส 5 ทางที่กล่าวแล้วอย่างใดอย่างหนึ่ง สัตว์บางอย่างอาจจะรับข้อมูลเกี่ยวกับตัวกระตุ้นและแปลผลข้อมูลเหล่านั้นต่างไปจากมนุษย์ และสัตว์บางชนิดก็สามารถสัมผัสโลกโดยวิธีที่มนุษย์ไม่สามารถ เช่นมีสัตว์บางชนิดสามารถรู้สนามไฟฟ้าและสนามแม่เหล็ก สามารถรู้แรงดันน้ำและกระแสน้ำ
นิยาม
สัตว์อื่นนอกจากมนุษย์อาจจะมีประสาทสัมผัสอื่น ๆ ที่มนุษย์ไม่มี เช่นการรับรู้สนามไฟฟ้า (electroreception) การรับรู้สนามแม่เหล็ก (magnetoreception) และการรับรู้แสงโพลาไรส์
ในศาสนาพุทธ คำว่า อายตนะที่แปลว่า เครื่องเชื่อมต่อการรับรู้ รวมจิตใจว่าเป็น "ประสาท" รับความรู้สึก เพิ่มขึ้นจากประสาทสัมผัสโดยทั่วไป 5 อย่าง ที่เพิ่มขึ้นอย่างนี้ อาจเพื่อเน้นเรื่องสภาวะจิตใจในปรัชญาและข้อปฏิบัติของชาวพุทธ คือ ใจโดยลำพังจัดว่าเป็นทวารคือทางเข้าหลักของปรากฏการณ์ธรรมชาตินานาชนิดที่ต่างกับข้อมูลทางกายภาพที่ได้รับทางประสาทสัมผัส การพิจารณาระบบรับความรู้สึกของมนุษย์อย่างนี้ แสดงความสำคัญของความรู้สึกภายใน และของการรับรู้อื่น ๆ ที่บูรณาการประสบการณ์ทางกาย
การเห็น
การเห็นเป็นสมรรถภาพของตาในการโฟกัสและจับภาพที่เกิดจากแสงในความถี่ที่เห็นได้ซึ่งตกกระทบที่เซลล์รับแสงในจอตาของตาแต่ละข้าง เป็นผลให้เซลล์ส่งกระแสประสาทไปยังระบบประสาทกลางเกี่ยวกับสีและความสว่าง มีเซลล์รับแสงสองอย่างคือเซลล์รูปแท่งและเซลล์รูปกรวย เซลล์รูปแท่งไวแสงมาก แต่ไม่แยกแยะสี เปรียบเทียบกับเซลล์รูปกรวยที่แยกแยะสี แต่ไวแสงน้อยกว่า นี่จึงเป็นที่ถกเถียงกันว่า นี่เป็นประสาทสัมผัสหนึ่งทาง สองทาง หรือสามทางกันแน่ โดยนักกายวิภาคทั่วไปพิจารณาว่าเป็นประสาทสัมผัส 2 ทาง เพราะเป็นตัวรับความรู้สึกต่าง ๆ กันที่รับรู้สีและความสว่าง บางพวกกล่าวว่า แม้แต่การเห็นเป็น 3 มิติด้วยตาสองข้าง ก็เป็นประสาทสัมผัสอีกอย่างหนึ่ง แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว การรับรู้อย่างนี้จัดเป็นส่วนของประชาน (cognition) คือการรับรู้ที่เกิดขึ้นหลังได้ข้อมูลทางประสาทสัมผัสโดยเกิดขึ้นภายในเปลือกสมองส่วนการเห็น ซึ่งเป็นเขตที่ข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุและรูปแบบต่าง ๆ จะแปลผลและระบุว่าเป็นอะไรโดยเทียบกับประสบการณ์อันเคยมีมาก่อน
อาการตาบอดอาจเกิดเพราะความเสียหายต่อลูกตาโดยเฉพาะต่อจอตา เพราะความเสียหายที่เส้นประสาทตาซึ่งเชื่อมตากับสมอง หรือเพราะโรคหลอดเลือดสมองที่ทำให้เนื้อสมองซึ่งจำเป็นในการเห็นตายเหตุขาดเลือด อนึ่ง ความบอดทั้งแบบชั่วคราวและถาวรก็สามารถเกิดขึ้นได้เพราะสารพิษหรือยา
สำหรับบุคคลที่ตาบอดเพราะเปลือกสมองส่วนการเห็นเสื่อมหรือเสียหาย แต่ตายังใช้ได้อยู่ ก็ยังอาจเห็นในบางระดับและมีปฏิกิริยาต่อตัวกระตุ้นทางตาที่ไม่เห็น เป็นภาวะที่เรียกว่าภาวะเห็นทั้งบอด (blindsight) บุคคลเช่นนี้จะไม่สำนึกว่าตนเองทำปฏิกิริยาต่อข้อมูลที่มาจากตา โดยพฤติกรรมจะเปลี่ยนไปตามตัวกระตุ้นทางตาที่ไม่อยู่ใต้อำนาจจิตใจ
ในปี 2013 นักวิจัยได้พัฒนาอุปกรณ์ใช้ฝังในประสาทซึ่งให้การรับรู้แสงอินฟราเรดแก่หนู เป็นการให้ประสาทสัมผัสใหม่ ๆ ไม่ใช่แค่ทดแทนหรือเพิ่มสมรรถภาพของประสาทสัมผัสที่มีอยู่แล้ว
การได้ยิน
การได้ยินก็คือการรับรู้เสียง เป็นการรับรู้ความสั่นสะเทือนล้วน ๆ คือ ตัวรับแรงกล (mechanoreceptor) ที่อยู่ในหูชั้นในจะแปลงความสั่นสะเทือนในสื่อ (เช่นอากาศ) ให้เป็นกระแสประสาทที่เป็นไฟฟ้า เนื่องจากเสียงเป็นความสั่นสะเทือนที่เดินทางไปในสื่อเช่นอากาศ การตรวจจับความสั่นสะเทือน (การได้ยิน) จึงเป็นประสาทสัมผัสเชิงกลเพราะมีสื่อนำความสั่นสะเทือนไปโดยแรงกลจากแก้วหูผ่านกระดูกหูเล็ก ๆ ตามลำดับไปสู่ปลายประสาทที่ปรากฏเหมือนขน (คือเซลล์ขน) ในหูชั้นใน ซึ่งสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวเชิงกลในระดับความถี่ 20-20,000 เฮิรตซ์ โดยแตกต่างกันพอสมควรระหว่างบุคคล การได้ยินเสียงความถี่สูงจะเสื่อมลงเมื่ออายุมากขึ้น หูหนวกเป็นการไม่ได้ยินหรือมีความบกพร่องในการได้ยิน เสียงสามารถตรวจจับโดยเป็นความสั่นสะเทือนผ่านร่างกายได้เช่นกันคือผ่านระบบรับความรู้สึกทางกาย เสียงความถี่ต่ำที่สามารถได้ยินอาจตรวจจับได้โดยวิธีนี้ คนหูหนวกบางพวกสามารถกำหนดทิศทางและตำแหน่งของแรงสั่นสะเทือนผ่านเท้าของตน
การลิ้มรส
การลิ้มรสก็เป็นการรับรู้ที่รู้จักกันดีอย่างหนึ่งในประสาทสัมผัส 5 อย่าง หมายถึงสมรรถภาพในการตรวจจับรสของสิ่งต่าง ๆ เช่นอาหาร เกลือแร่ และสารพิษเป็นต้น แต่พึงสังเกตว่า "ความอร่อย" ของอาหารนั้นมักจะหมายถึงความรู้สึกที่ได้จากประสาทสัมผัสหลายอย่างรวม ๆ กันรวมทั้งรสชาติ กลิ่น สัมผัส และอุณหภูมิ มนุษย์รับรสชาติจากอวัยวะรับความรู้สึกที่เรียกว่า ตุ่มรับรส (taste bud) หรือ gustatory calyculi ซึ่งมีอยู่ที่ผิวด้านบนของลิ้นเป็นต้น มีรสหลัก ๆ 5 รสคือ หวาน ขม เปรี้ยว เค็ม และอูมามิ (รสกลมกล่อม) รสอย่างอื่น ๆ เช่นรสแคลเซียม และรสกรดไขมันอิสระ (free fatty acids) ก็อาจรับรู้ได้แต่ยังไม่ได้การยอมรับโดยทั่วไป
การได้กลิ่น
การได้กลิ่นเป็นประสาทสัมผัสเชิงเคมีอย่างหนึ่ง และไม่เหมือนการลิ้มรส มีเซลล์รับกลิ่นเป็นร้อยชนิด (388 ชนิดโดยแหล่งข้อมูลหนึ่ง ) แต่ละตัวทำปฏิกิริยาต่อโมเลกุลที่มีลักษณะโดยเฉพาะ ๆ โมเลกุลมีกลิ่นมีลักษณะต่าง ๆ มากมายและกระตุ้นเซลล์รับกลิ่นเฉพาะอย่างในระดับต่าง ๆ การตอบสนองของเซลล์รับกลิ่นหลาย ๆ ตัวที่มารวมกัน นำไปสู่การรับรู้ว่าเป็นกลิ่นใดกลิ่นหนึ่ง เปลือกสมองส่วนการรู้กลิ่นเป็นตัวแปลผลของข้อมูลกลิ่นในระบบรับกลิ่น เซลล์รับกลิ่นในจมูกมนุษย์ต่างกับเซลล์ประสาทในที่อื่น ๆ เพราะมีอายุจำกัดและต้องสร้างทดแทนใหม่เสมอ ๆ ความไม่สามารถรู้กลิ่นเรียกว่า ภาวะเสียการรู้กลิ่น (anosmia) มีเซลล์ประสาทในจมูกบางส่วนที่ทำหน้าที่รับรู้ฟีโรโมนโดยเฉพาะ
สัมผัส
การถูกต้องสัมผัสเป็นความรู้สึกที่เริ่มจากเซลล์รับความรู้สึก ซึ่งทั่ว ๆ ไปมีอยู่ในผิวหนังรวมทั้งปุ่มขน (hair follicle) แต่ก็มีอยู่ที่ลิ้น คอ และเยื่อเมือกด้วย มีตัวรับแรงกลที่ตอบสนองต่อแรงกดแบบต่าง ๆ (แบบหนัก แบบผ่าน ๆ แบบคงที่ เป็นต้น) ความรู้สึกคันที่เกิดจากแมลงกัดหรือภูมิแพ้เกี่ยวข้องกับเซลล์ประสาทซึ่งทำหน้าที่โดยเฉพาะและอยู่ที่ผิวหนังและในไขสันหลัง การเสียหรือความเสื่อมความรู้สึกสัมผัสเรียกว่า อาการไม่รู้สึกสัมผัส (tactile anesthesia) ส่วนอาการความรู้สึกสัมผัสเพี้ยน (paresthesia) เป็นความรู้สึกจักจี้ เหน็บชา ร้อนคัน หรือเหมือนถูกเข็มจิ้ม เป็นผลของความเสียหายทางประสาท โดยอาจเป็นแบบถาวรหรือชั่วคราว
การทรงตัวและความเร่ง
การกำหนดรู้การทรงตัว (balance) หรือ vestibular sense หรือ equilibrioception ยังสิ่งมีชีวิตให้รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของกาย ทิศทางการเคลื่อนไหว และความเร่ง เพื่อให้รักษาดุลของท่าทางในร่างกายได้ อวัยวะที่รับรู้ความรู้สึกต่าง ๆ มีการเคลื่อนไหวของกายเป็นต้นเหล่านี้ก็คือ ปลายประสาทของระบบการทรงตัว (vestibular system) ที่อยู่ในหูชั้นในแต่ละข้าง อวัยวะเหล่านี้มีหน้าที่รับรู้ความรู้สึกสองอย่างคือ ความเร่งของโมเมนตัมเชิงมุม และความเร่งเชิงเส้น (ซึ่งเป็นอันเดียวกับความรู้สึกเกี่ยวกับแรงโน้มถ่วง) โดยเรียกรวม ๆ กันว่าการกำหนดรู้การทรงตัว (equilibrioception)
เส้นประสาท vestibular nerve สื่อข้อมูลจากเซลล์ขนใน osseous ampullae (กระเปาะกระดูกหู) 3 ส่วนที่รับรู้ความเคลื่อนไหวของน้ำในหลอดกึ่งวงกลม 3 หลอด เป็นความเคลื่อนไหวที่เกิดจากการหมุนหัว (คือความเร่งของโมเมนตัมเชิงมุม) นอกจากนั้นแล้ว เส้นประสาท vestibular nerve ก็ยังสื่อข้อมูลจากอวัยวะอื่นในหูชั้นในคือ utricle และ saccule ซึ่งมีเซลล์ขนโดยมีขนที่งอได้เพราะน้ำหนักของ otolith ซึ่งเป็นผลึกเล็ก ๆ ของแคลเซียมคาร์บอเนต และให้ความเฉื่อยเพื่อตรวจจับความเร่งเชิงเส้น (แบบตรง ๆ) และทิศทางของแรงโน้มถ่วง
ประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว
การรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) หรือประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว (kinesthetic sense) ให้ข้อมูลแก่สมองกลีบข้างเกี่ยวกับตำแหน่งเชิงเปรียบเทียบของส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย ประสาทแพทย์ตรวจสอบประสาทสัมผัสนี้โดยให้คนไข้ปิดตาแล้วแตะจมูกของตนด้วยปลายนิ้ว ถ้าการรับรู้อากัปกิริยาเป็นปกติ คนไข้จะไม่เสียความสำนึกว่ามืออยู่ที่ตำแหน่งไหนจริง ๆ แม้จะไม่ได้รับรู้ด้วยประสาทสัมผัสอื่น ๆ การรับรู้อากัปกิริยาและการรับรู้สัมผัสเกี่ยวข้องกันอย่างละเอียดสุขุม และความเสื่อมในประสาทสัมผัสเหล่านั้นมีผลให้การรับรู้และพฤติกรรมบกพร่องอย่างลึกซึ้งและน่าประหลาดใจ
ความเจ็บปวด
โนซิเซ็ปชั่น (nociception) เป็นการส่งสัญญาณแสดงความเสียหายที่เกิดกับเส้นประสาทหรือเนื้อเยื่อ มีโนซิเซ็ปเตอร์ (nociceptor) คือปลายประสาทรับรู้ 3 ประเภทคือที่ผิวหนัง ที่กายส่วนอื่น ๆ (เช่นที่ข้อต่อและกระดูก) และที่อวัยวะภายใน (visceral) ก่อนหน้านี้เชื่อว่า ความเจ็บปวดมาจากตัวรับแรงกล แต่งานวิจัยในครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 แสดงว่า ความเจ็บปวดเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติต่างหากที่เป็นไปร่วมกับความรู้สึกประเภทอื่น ๆ เช่นการสัมผัส ในครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดจัดว่าเป็นประสบการณ์ที่เป็นอัตวิสัยอย่างสิ้นเชิง (คนอื่นไม่สามารถรู้ได้) แต่งานวิจัยภายหลังกลับแสดงว่า ความเจ็บปวดปรากฏให้ตรวจดูได้ที่รอยนูนสมอง anterior cingulate gyrus ความเจ็บปวดมีหน้าที่หลักให้เราสนใจที่ภัยอันตราย และกระตุ้นให้หลีกเลี่ยงอันตรายเหล่านั้น ตัวอย่างเช่น มนุษย์หลีกเลี่ยงการถูกของแหลมทิ่มหรือวัตถุที่ร้อน หรือยืดแขนเกินระยะที่ปลอดภัย เพราะประสบการณ์เหล่านั้นอาจเป็นอันตราย ดังนั้น จึงทำให้เจ็บ ถ้าไม่รู้สึกเจ็บ เราอาจทำสิ่งที่เป็นภัยได้หลายอย่างโดยไร้สำนึก
เวลา
การรับรู้เวลา (time perception) หมายถึงกระบวนการรับรู้และประสบการณ์ของการรับรู้เวลาที่ผ่านไป แม้ความรู้สึกเกี่ยวกับเวลา (sense of time) จะไม่เป็นส่วนของระบบรับความรู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่งานวิจัยของนักจิตวิทยาและนักประสาทวิทยาศาสตร์ก็ได้แสดงว่า สมองมนุษย์มีกลไกการรับรู้เวลา ซึ่งประกอบด้วยระบบต่าง ๆ ที่กระจายไปในสมองรวมทั้งในเปลือกสมอง (cerebral cortex) ซีรีเบลลัม และ basal ganglia องค์ประกอบอย่างหนึ่งก็คือนิวเคลียส suprachiasmatic nucleus ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับจังหวะรอบวัน (circadian rhythm)
ประสาทสัมผัสภายในอื่น ๆ
การรับรู้ภายในร่างกายเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า interoception โดยหมายถึง "ประสาทสัมผัสที่ปกติได้ตัวกระตุ้นภายในร่างกาย". เป็นความรู้สึกที่เกี่ยวข้องกับตัวรับความรู้สึกมากมายหลายประเภทในอวัยวะภายใน มีอาการบางอย่าง เช่น alexithymia ที่เชื่อว่า การรับรู้เช่นนี้ผิดปกติ ตัวอย่างโดยเฉพาะ ๆ ของตัวรับความรู้สึกเช่นนี้ก็คือ
วิกิพีเดียภาษามณีปุระพิษณุปุระ
วิกิพีเดียภาษามณีปุระพิษณุปุระ เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษามณีปุระพิษณุปุระ ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษามณีปุระพิษณุปุระมีบทความมากกว่า 22,000 บทความ (ธันวาคม 2550)
ประสาทสัมผัส
ที่คล้ายกับของมนุษย์
สิ่งมีชีวิตอื่นมีตัวรับความรู้สึกสำหรับโลกรอบตัว รวมทั้งประสาทสัมผัสที่กล่าวมาแล้วในมนุษย์ แต่กลไกและสมรรถภาพของประสาทสัมผัสเหล่านั้นอาจต่างกันมาก
การได้กลิ่น
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยมากรู้กลิ่นได้ดีกว่ามนุษย์ แม้ประสาทสัมผัสจะมีกลไกคล้าย ๆ กัน ปลาฉลามใช้การได้กลิ่นและการรับรู้เวลาที่เฉียบคมเพื่อกำหนดทิศทางของกลิ่น คือ จะว่ายไปทางรูจมูกที่ตรวจจับกลิ่นได้ก่อน ส่วนแมลงมีตัวรับกลิ่น (olfactory receptor) ที่หนวด (antenna)
Vomeronasal organ
ส่วนสัตว์เลื้อยคลานเช่นงูและสัตว์วงศ์เหี้ยใช้อวัยวะนี้เพื่อดมกลิ่นโดยส่งโมเลกุลมีกลิ่นไปที่อวัยวะด้วยปลายลิ้นแฉก เป็นอวัยวะที่เรียกว่า Jacobsons organ ในสัตว์เลื้อยคลาน
การลิ้มรส
แมลงวันและผีเสื้อมีอวัยวะรู้รสที่เท้า ทำให้สามารถรู้รสของวัตถุสิ่งของที่มันไปจับ ส่วนปลาตระกูลปลาหนังมีอวัยวะรู้รสทั้งร่างกาย และสามารถรู้รสของทุกอย่างที่มันสัมผัส รวมทั้งสารเคมีต่าง ๆ ในน้ำ
การทรงตัว
สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังหลายประเภทมี statocyst ซึ่งเป็นตัวรับความรู้สึกเกี่ยวกับความเร่งและการกำหนดทิศทางการวางตัว เป็นอวัยวะที่ทำงานต่างกับหลอดกึ่งวงกลมในหูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างมาก
ความรู้สึกเกี่ยวกับแรงโน้มถ่วง
พืชบางชนิดเช่นพืชวงศ์ผักกาดมียีนจำเป็นเพื่อรู้ทิศทางของแรงโน้มถ่วง ถ้ายีนเหล่านี้ไม่ทำงานเพราะการกลายพันธุ์ พืชนั้นจะไม่สามารถเติบโตขึ้นในแนวตั้ง
ที่ไม่คล้ายกับของมนุษย์
นอกจากนั้นแล้ว สัตว์บางชนิดมีประสาทสัมผัสที่มนุษย์ไม่มี รวมทั้งประสาทสัมผัสในส่วนย่อยบทความดังต่อไปนี้
การกำหนดตำแหน่งวัตถุโดยเสียงสะท้อน
สัตว์บางชนิดรวมทั้งค้างคาวและสัตว์อันดับวาฬและโลมา สามารถกำหนดทิศทางของวัตถุอื่น ๆ โดยแปลข้อมูลที่ได้รับจากเสียงสะท้อน (เหมือนโซนาร์) เพื่อหาทางในสิ่งแวดล้อมที่มีแสงสลัว หรือเพื่อระบุและติดตามเหยื่อ ในปัจจุบันนี้ยังไม่ชัดเจนว่า นี่เป็นเพียงแค่ระบบประมวลผลหลังการได้ยินเสียงที่พัฒนาเป็นอย่างดี หรือเป็นประสาทสัมผัสอีกทางหนึ่ง การตอบคำถามนี้จะต้องสร้างภาพในสมองของสัตว์ในขณะที่สัตว์กำลังกำหนดตำแหน่งวัตถุโดยเสียงสะท้อน นี่เป็นเรื่องยาก
คนตาบอดบางพวกรายงานว่าสามารถหาเส้นทาง และในบางกรณี สามารถแม้ระบุวัตถุ โดยแปลข้อมูลเสียงสะท้อน (โดยเฉพาะเสียงเท้าของตน) เป็นความสามารถที่เรียกว่า human echolocation (การกำหนดตำแหน่งวัตถุโดยเสียงสะท้อนในมนุษย์)
การรับรู้สนามไฟฟ้า
การรับรู้สนามไฟฟ้า (electroception) เป็นสมรรถภาพในการตรวจจับสนามไฟฟ้า ปลา ปลาฉลาม และปลากระเบนหลายสปีชีส์สามารถรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของสนามไฟฟ้าในที่ใกล้ ๆ สำหรับปลากระดูกอ่อน (เช่นฉลามและกระเบน) การตรวจจับเกิดที่อวัยวะเฉพาะเรียกว่า Ampullae of Lorenzini ปลาบางชนิดรู้สึกสนามไฟฟ้าใกล้ ๆ ที่มีอยู่โดยไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม แต่บางพวกต้องสร้างสนามไฟฟ้าอย่างอ่อน ๆ ของตนเองแล้วรู้สึกรูปแบบความต่างศักย์บนผิวกายของตน และบางพวกก็ใช้ความสามารถในการสร้างและการตรวจจับสนามไฟฟ้าเพื่อสื่อสารกับกันและกัน ปลาที่สามารถรับรู้สนามไฟฟ้าจะสร้างแบบจำลองของปริภูมิรอบ ๆ ตัวในสมองจากความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ของความต่างศักย์โดยเปรียบเทียบยอดสัญญาณไฟฟ้าที่ได้รับในเวลาต่าง ๆ กันที่ส่วนต่าง ๆ ของกาย
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่สามารถตรวจจับสนามไฟฟ้าคือปลาโลมามหาสมุทร (dolphin) และสัตว์อันดับโมโนทรีมเช่นตุ่นปากเป็ด ในบรรดาสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั้งหมด ตุ่นปากเป็ด มีประสาทสัมผัสรับรู้สนามไฟฟ้าที่ไวสุด
โลมามหาสมุทรสามารถตรวจจับสนามไฟฟ้าในน้ำโดยใช้ตัวตรวจจับสนามไฟฟ้าในหนวด (vibrissa) ที่มีเป็นคู่ ๆ บนจะงอยปากซึ่งวิวัฒนาการมาจากหนวดที่ตรวจจับความเคลื่อนไหว ตัวรับสนามไฟฟ้าเหล่านี้ สามารถตรวจจับสนามไฟฟ้าแม้อ่อนจนถึงระดับ 4.6 ไมโครโวลต์/ซม. เช่นกับสนามไฟฟ้าที่เกิดขึ้นที่กล้ามเนื้อซึ่งกำลงหดตัวและเหงือกที่กำลังปั๊มน้ำของสัตว์ที่อาจเป็นเหยื่อ ประสาทสัมผัสนี้ทำให้โลมามหาสมุทรสามารถกำหนดตำแหน่งของเหยื่อได้ที่ก้นทะเล ในที่ฝุ่นตะกอนจะจำกัดการเห็นและการกำหนดตำแหน่งวัตถุโดยเสียงสะท้อน
การรับรู้สนามแม่เหล็ก
การรับรู้สนามแม่เหล็กเป็นความสามารถในการตรวจจับทิศทางอาศัยสนามแม่เหล็กโลก ความสำนึกรู้ในทิศทางอย่างนี้พบบ่อยที่สุดในนก  และก็ปรากฏในแมลงเช่นผึ้งด้วย แม้จะตกลงกันดีว่า ประสาทสัมผัสอย่างนี้มีอยู่ในนกเพราะสำคัญในการหาทิศทางของนกย้ายถิ่น แต่ก็เป็นปรากฏการณ์ที่ยังไม่เข้าใจดี งานวิจัยหนึ่งพบว่า ปศุสัตว์ก็รับรู้สนามแม่เหล็กด้วย เพราะมักจะจัดแนวกายของตนให้เป็นไปในแนวเหนือใต้ แบคทีเรียประเภท Magnetotactic สร้างแม่เหล็กเล็ก ๆ ในตนซึ่งทำให้แบคทีเรียแม้ที่ตายแล้วจัดอยู่ในแนวเหนือใต้ของสนามแม่เหล็กโลก  โดยเชื่อว่า ช่วยให้แบคทีเรียเข้าไปถึงบริเวณที่มีความเข้มข้นออกซิเจนซึ่งดีสุด คำถามว่า การรับรู้สนามแม่เหล็กอาจจะเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์อย่างไรเป็นประเด็นในงานวิจัยประเด็นหนึ่ง
ประสาทสัมผัสในพืช
พืชบางชนิดมีอวัยวะรับความรู้สึก เช่นในพืชกาบหอยแครง ที่ตอบสนองต่อความสั่นสะเทือน แสงสว่าง ของเหลว กลิ่น หรือสารเคมีบางประเภท เพื่อให้ดักจับกินสัตว์ได้ พืชบางชนิดสามารถรับรู้ตำแหน่งของพืชอื่น ๆ แล้วโจมตีและกินส่วนของพืชนั้น แต่พืชก็ไม่มีตัวรับความเจ็บปวดที่ส่งข้อมูลผ่านเซลล์ประสาท และไม่มีการรับรู้แบบถ่ายโอนสัญญาณสนามไฟฟ้าไปเป็นกระแสประสาท (คือตัวรับรู้สนามไฟฟ้า) ซึ่งยืนยันแล้วในการทดลองหลายอย่าง
ความคิดที่สืบทอดกันมา
ในยุคของนายวิลเลียม เชกสเปียร์ (กวีเอกชาวอังกฤษ ค.ศ. 1564-1616) เชื่อกันโดยทั่วไปว่ามีประสาทสัมผัส 5 ทาง ความคิดเกี่ยวประสาทสัมผัส 5 ทางที่สืบต่อกันมาเช่นนี้ ก็ยังเป็นสิ่งที่ยอมรับโดยทั่วไปในทุกวันนี้
ประสาทสัมผัส 5 อย่างนี้เรียกว่า อินทรีย์ 5 ในพระพุทธศาสนา ปรากฏในคัมภีร์อุปนิษัทของพวกพราหมณ์ (ยุคก่อนและหลังพุทธกาล) โดยแสดงรถม้าลากด้วยม้า 5 ตัว เป็นอุปมาของกาย และคนขับเป็นอุปมาของใจ
มีคัมภีร์ไวยากรณ์ภาษาของคนทมิฬชื่อว่า Tolkappiyam ที่เชื่อว่า เป็นวรรณกรรมชิ้นแรกของโลกที่แสดงประสาทสัมผัส 6 ทางโดยสืบต่อกับอวัยวะภายนอก คือ มีบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า "สัตว์ที่มีประสาทสัมผัสเดียวเป็นสัตว์ที่มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับสัมผัส สำหรับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัส 2 ทาง เป็นสัตว์ที่มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับรสเพิ่มขึ้นอีก สำหรับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัส 3 ทาง มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับกลิ่นเพิ่มขึ้นอีก สำหรับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัส 4 ทาง มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการเห็นเพิ่มขึ้นอีก สำหรับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัส 5 ทาง มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับการได้ยินเพิ่มขึ้นอีก สำหรับสัตว์ที่มีประสาทสัมผัส 6 ทาง มีประสาทสัมผัสเกี่ยวกับใจเพิ่มขึ้นอีก"
ไข่เจียว
ไข่เจียว เป็นอาหารทอดจากไข่ที่ทำได้ง่าย นิยมใช้ไข่ไก่หรือไข่เป็ด นำไข่มากะเทาะเปลือก ตีไข่ขาวและไข่แดงให้เข้าเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วเติมเครื่องปรุงรสคือ น้ำปลา ซอสหอยนางรม นม หรือ น้ำมะนาว ด้วย จากนั้นตั้งกระทะบนเตา และใส่น้ำมันหมูหรือน้ำมันพืช พอร้อน ก็นำลงทอด จนสุกจะได้แผ่นไข่สีเหลืองรับประทานได้ หากนํ้ามันมากจนไข่ที่เจียวฟู เรียกว่า ไข่ฟู หากนำไข่เจียวใส่ลงไปในน้ำซุป เรียกว่า ไข่น้ำ
ไข่เจียวหนึ่งฟองให้พลังงานประมาณ 90 กิโลแคลอรี
ไข่เจียวแบบต่าง ๆ
ก่อนนำไข่ไปทอด สามารถใส่อาหารอื่นลงไปผสมเนื้อไข่ เช่น
เส้นขนานที่ 29
เส้นขนานที่ 29 อาจหมายถึง:
ตุ่มอักเสบเรื้อรังที่หนังตา
ถุงน้ำในเปลือกตาอาจเกิดถัดจากการเกิดกุ้งยิง หรือจากการแข็งตัวของน้ำมันที่ทำให้ต่อมอุดตัน โดยทั่วไปมักเกิดการอุดตันของต่อมไมโบเมียน แต่สามารถพบเกิดกับต่อมซีสได้เช่นกัน
เส้นขนานที่ 28
เส้นขนานที่ 28 อาจหมายถึง:
นกหัวโตกินปู
นกหัวโตกินปู (Crab-plover หรือ Crab Plover) เป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ Dromadidae
ลักษณะ
นกหัวโตกินปูมีความยาวจากปลายปากถึงปลายหาง 38–41 เซนติเมตร ลำตัวค่อนข้างอวบ คอสั้น หัวโตและทุย ตาโต ปากสั้นกว่าหัว แต่มีขนาดใหญ่ ขายาว ดูไม่ได้สัดส่วนกับลำตัว ลักษณะเด่นชัดของนกชนิดนี้คือ ปากสีดำของมัน เพราะมีขนาดใหญ่ และดูยาว แม้ว่าปากจะสั้นกว่าหัว แต่ปลายปากแหลม ใช้ประโยชน์ในการทิ่มแทงปูและขบกระดองปูให้แตกหัก ปากแบนข้าง แข็งแรง และตรงอย่างกับท่อนไม้ และปากล่างหักมุม ขณะยืนหรือเดิน ปลายปีกยาวพอ ๆ กับปลายหางหรือยาวกว่าเล็กน้อย นิ้วเท้าแข็งแรง ค่อนข้างสั้นเมื่อเทียบกับขาอันยาวของมัน มีข้างละ 4 นิ้ว ยื่นไปข้างหน้า 3 นิ้ว และยื่นไปข้างหลัง 1 นิ้ว แต่นิ้วเท้าหน้าทั้ง 3 นิ้วมีแผ่นพังผืดขึงระหว่างโคนนิ้วเล็กน้อย และนิ้วเท้าหลังใหญ่ผิดกับนกชายเลนชนิดอื่น จึงทำให้เท้าของมันแข็งแรงมาก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะต้องใช้นิ้วเท้าช่วยในการขุดทรายเพื่อทำโพรงรัง
สีสัน
สีของทั้งเพศผู้และเพศเมียเหมือนกัน แต่ตัวเมียมีปากเล็กกว่าและสั้นกว่าตัวผู้เล็กน้อย ขนส่วนใหญ่ของลำตัวเป็นสีขาว แต่หลังคอตอนล่าง ไหล่ และหลังเป็นแถบขนาดใหญ่สีดำ ขนปลายปีกสีน้ำตาลไหม้จนดำหรือสีดำเช่นกัน ซึ่งแลเห็นได้ชัดเจนในขณะที่นกกำลังบิน ขนหางสีเทาจาง ๆ นกบางตัวมีลายขีดสีเทาหรือสีดำที่ท้ายทอยและหลังคอ ในขณะที่นกกำลังยืนหรือเดิน ซึ่งปลายปีกจะยาวพอๆ กับปลายหาง หรือยาวกว่าเล็กน้อย จะแลเห็นเป็นแถบสีดำอยู่ 2 แถบ พาดอยู่บนหลัง 1 แถบ และที่ขนปลายปีก 1 แถบ จนดูคล้ายนกปากงอนมาก แต่ปากใหญ่สีดำเด่นชัดมาก จึงแยกความแตกต่างจากนกปากงอนได้ง่าย
สถานภาพ
นกอพยพย้ายถิ่นนอกฤดูผสมพันธุ์ หายาก
การแพร่กระจาย
ภาคใต้ เคยพบที่บ้านอู่ตะเภา จังหวัดชุมพร แหลมปะการัง จังหวัดพังงา เกาะลิบง จังหวัดตรัง และหาดบางศิลา จังหวัดสตูล
แหล่งที่อยู่อาศัย
ส่วนใหญ่มักพบตามชายฝั่งและเกาะต่างๆ บริเวณเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนของมหาสมุทรอินเดีย ไม่พบบริเวณห่างไกลจากทะเลเกินกว่า 1 กิโลเมตร อาจเป็นเพราะแหล่งหากินของมันคือ หาดทราย หาดโคลน และหาดปะการังที่มีน้ำทะเลท่วมถึง
พฤติกรรม
การเดิน เดินค่อนข้างช้า เดินไปนิดหนึ่ง แล้วก็หยุดเพื่อมองหาเหยื่อ แล้วจึงค่อยเดินต่อ ในเวลาที่มันแลเห็นเหยื่อคือ ปู และสัตว์ขาปล้องอื่น ๆ เช่น จำพวกกุ้ง-กั้ง-ปู (Crustacean) อื่น ๆ ท่าเดินของมันจะเปลี่ยนไปทันที
การวิ่ง ตามล่าเหยื่อรวดเร็วมาก ในเวลาที่น้ำทะเลเพิ่งลง ไม่ว่าจะเป็นบริเวณหาดทราย หาดโคลน แนวปะการังชายฝั่ง หรือบริเวณที่มีน้ำตื้นใด ๆ รวมทั้งป่าชายเลนด้วย ปูต่าง ๆ จะพากันออกมาจากรูเพื่อหากิน นกหัวโตกินปูจึงพากันออกไปหากินเป็นฝูงใหญ่ ต่างตัวต่างวิ่งไล่จับปูอย่างรวดเร็วอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรือหยุดหย่อนจนปูต่าง ๆ พากันแตกตื่นรีบวิ่งหนีลงไปในรูหรือฝังตัวในทรายหรือโคลนอย่างรวดเร็ว การกิน นกแต่ละตัวในฝูง ซึ่งอยู่ห่างกันราว 2 ถึง 5 เมตร จะเดินอย่างช้า ๆ ไปในทิศทางเดียวกัน พอมองเห็นปูสักตัว มันจะวิ่งตรงไปยังปูตัวนั้นเพื่อใช้ปากคาบหรือกระทุ้งอย่างรวดเร็ว เนื่องจากโคนนิ้วหน้าทั้ง 3 มีแผ่นพังผืดขึงเล็กน้อย จึงทำให้มันวิ่งไปบนพื้นทรายหรือพื้นโคลนได้สะดวกและคล่องแคล่วมาก ในบางครั้ง มันก็ใช้ปากขุดคุ้ยปูหรือเหยื่ออื่น ๆ จากพื้นทรายหรือพื้นโคลน ไม่ว่าช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์หรือในฤดูผสมพันธุ์ นกหัวโตกินปูชอบออกหากินในเวลาโพล้เพล้และเวลากลางคืนมากที่สุด แต่ก็ออกหากินในเวลากลางวันด้วยเหมือนกัน  ในช่วงฤดูผสมพันธุ์นั้น นกชนิดนี้ออกหากินในเวลาโพล้เพล้และเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่ แต่จะหยุดหากินเมื่อถึงกลางดึกซึ่งมืดสนิท
นกชนิดนี้เลี้ยงชีวิตด้วยปู เป็นส่วนใหญ่และมันชอบกินปูที่ขุดรูอยู่ในทรายมากกว่าปูประเภทอื่น โดยใช้ปากอันใหญ่แข็งแรงและปลายแหลมไล่คาบอย่างรวดเร็ว ถ้าหากปูที่จับได้มีขนาดเล็ก มันจะกลืนกินทั้งตัวทันทีที่จับได้ แต่ถ้าปูที่จับได้มีขนาดใหญ่ มันจะใช้ปากของมันจับปูเหวี่ยงฟาดกับพื้นจนก้ามและขาหลุดออกเป็นชิ้น ๆ แล้วใช้ปลายปากกระทุ้งกระดองจนแตก แล้วมันจึงจิกกลืนกินทีละชิ้น โดยที่นกหัวโตกินปูจะเดินแล้วหยุดมองหาปูบนหาดทรายปนโคลน โดยเลือกจิกกินปูเฉพาะที่มีกระดองกว้างราว 1–7 ซม. เช่น ปู Portunus pelagicus และปูในวงศ์ Grapsidae อีกทั้งนกชนิดนี้สามารถหากินในน้ำลึกถึงขาท่อนล่างได้ด้วย นอกจากปู ซึ่งเป็นอาหารโปรดแล้ว มันยังกินสัตว์มีกระดองแข็งอื่นๆ หอยตัวเล็กๆ หนอนทะเล และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในทรายในบริเวณที่น้ำทะเลท่วมถึงด้วย ยิ่งกว่านั้น ที่หมู่เกาะอันดามัน นกชนิดนี้กินกั้ง (Mantis Shrimp) และที่ประเทศอิรัก เคยมีผู้เห็นมันกินปลาตีน (Mudskipper) อีกด้วย 250px|thumb|right|ลักษณะการหาเหยื่อของนกหัวโตกินปูบริเวณชายหาด การอยู่ นกหัวโตกินปูเป็นนกที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงและส่งเสียงร้องหนวกหู ไม่ว่าจะอยู่ในแหล่งทำรังวางไข่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ หรือในขณะพักหากินระหว่างการบินอพยพย้ายถิ่นเดินทางไกล หรือในแหล่งหากินในช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ เมื่อน้ำทะเลขึ้น ซึ่งไม่อาจหากินได้อีกต่อไป นกที่หากินอยู่ไกล ๆ จะมารวมฝูงกัน และนกที่หากินอยู่ในรัศมีไม่เกิน 20 กิโลเมตร จะมารวมกันเป็นฝูงใหญ่อยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งแน่นอน เช่น ในอ่าวคูช (Gulf of Kutch) เมื่อน้ำทะเลขึ้น นกหัวโตกินปูจะไปรวมกันอยู่บนเกาะไบดาร์ (Bhaidar) มากถึง 1,200 ตัวทีเดียว 300px|thumb|right|นกหัวโตกินปู พบที่หาดตูบ จังหวัดตรัง
ในเวลาพักผ่อน มันจะยืนด้วยขาข้างเดียว โดยพับขาอีกข้างหนึ่งขึ้นแนบกับท้อง ทำนองเดียวกับนกหัวโต ในช่วงนี้ ถ้าหากมันจะเดินไปใกล้ๆ มันจะกระโดดไปด้วยขาข้างเดียวที่มันใช้ยืนอยู่ แทนที่จะเอาขาอีกข้างหนึ่งลงแล้วเดินไปตามปกติ ถ้าหากมันพักผ่อนโดยการยืนด้วยขาข้างเดียวไปนาน ๆ แล้วชักเมื่อยขา มันจะนั่งลง โดยการงอขาทั้งสองข้าง แล้วพักอยู่บนขาท่อนล่าง แต่ในบางครั้ง ถ้าหากเหน็ดเหนื่อยมาก มันจะหมอบลง แล้ววางตัวไว้กับขาท่อนล่างเลยทีเดียว ในขณะพักผ่อนนี้ ถ้าหากมันคันหัวขึ้นมามันจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพื่อใช้เท้าเกาหัวอันโตของมัน โดยไม่ต้องยกเท้าข้ามปีกแบบนกชายเลนอื่นๆ นับว่ามันมีท่าทางแปลกไม่เหมือนนกชายเลนชนิดใด การบิน มันบินได้ค่อนข้างช้า ซึ่งช้ากว่านกชายเลนส่วนใหญ่ ยกปีกขึ้นแข็งๆ ทำนองเดียวกับนกกระแตผี (Thick-knee) และมักบินต่ำๆ เหนือผิวน้ำทะเล ส่วนขาจะเหยียดตรงไปข้างหลังและเลยปลายหางออกไปมาก เพราะขาของมันยาว ดูเผิน ๆ จึงดูคล้ายกับว่ามันมีหางยาวกว่าปกติ ส่วนหัวและคอยื่นไปข้างหน้า หรืออาจหดมาอยู่ระหว่างไหล่ก็ได้ ถ้าหากไปกันเป็นฝูง มันจะบินชิด ๆ ติด ๆ กันเป็นกลุ่ม หรือไม่ก็บินเรียงเป็นแถวรูปตัววี (V) แม้ว่าบินเร็ว แต่นักดูนกสามารถบอกได้ง่ายว่าเป็นนกหัวโตกินปู แม้ว่าจะเป็นในขณะบิน เพราะจะแลเห็นขนปลายปีกสีดำ และแถบสีดำบนหลังแยกออกเป็น 2 แฉกยาวมาถึงตะโพก ตัดกับลำตัวสีขาวของมันได้ชัดเจน ส่วนใต้ของลำตัวเป็นสีขาวล้วน ถ้าหากมันบินอพยพย้ายถิ่น มันจะบินทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเวลากลางคืน
เสียงร้อง
เสียงร้องหนวกหูมาก นอกฤดูผสมพันธุ์มักจะได้ยินมันส่งเสียงร้อง “ hahow “ หรือ “ crow-ow-ow “ ซึ่งดังไปไกลมากทีเดียว แต่บางทีก็ร้องเพราะ ๆ ดัง
“ prooit “ แต่ถ้าตกใจ มันจะส่งเสียงร้องดังมาก ดัง “ kjep” หรือ “ kiep” ติดต่อกัน 4 หรือ 5 ครั้ง
ภาพยนตร์การ์ตูน
ภาพยนตร์การ์ตูน เป็นทัศนศิลป์รูปแบบหนึ่ง มีรูปแบบเป็นภาพเคลื่อนไหวที่สร้างด้วยการฉายภาพวาด ต่อเนื่องกันด้วยความเร็วสูง ผิดกับภาพยนตร์ซึ่งสร้างโดยใช้กล้องบันทึกภาพของวัตถุเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง
เส้นขนานที่ 27
เส้นขนานที่ 27 อาจหมายถึง:
เอเรียล ออสเตรีย
เอเรียล ออสเตรีย (Ariel Austria) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 51 ครั้ง ชนะ 15 (น็อค 6) เสมอ 7 แพ้ 29
โยซูเกะ อิเดงูจิ
โยซูเกะ อิเดงูจิ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เล่นตำแหน่งกองกองตัวกลางให้กับเซลติกในสกอตแลนด์ และฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่น ก่อนหน้านี้ยังได้ลงแข่งทีมชาติญี่ปุ่นในรุ่นอายุไม่เกิน 19 ปี และอายุไม่เกิน 23 ปี
เจฟฟี่ มาดามเหมืองทอง
ณัฐชพิมพ์ ศุภนิมิตตระกูล ชื่อเล่น เจฟฟี่ หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ มาดามเหมืองทอง เป็นนักธุรกิจ, Chief Operating Officer (COO) ที่เหมืองทองประเทศกาน่า ,Chief Executive Officer (CEO) ของบริษัท THAICHIGA ,Content Creator ที่ facebook Page และ Youtube Channel
อ้างอิง
Fanpage : Jeffy Nachapim
Youtube : jeffy nachapim
Instagram : jeffynachapim
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลเดเวีย
เพลงชาติสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตมอลเดเวีย (Имнул де Стат ал РСС Молдовенешть; Imnul de Stat al RSS Moldoveneşti) เป็นเพลงชาติของประเทศมอลโดวาสมัยอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียต
เจ้าชายนีกอลาแห่งเบลเยียม
เจ้าชายนีกอลาแห่งเบลเยียม เป็นพระโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์แรกในเจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียมกับเจ้าหญิงแกลร์แห่งเบลเยียม เป็นพระราชนัดดาในสมเด็จพระราชาธิบดีอัลแบร์ที่ 2 แห่งเบลเยียม และสมเด็จพระราชินีเปาลาแห่งเบลเยียม ทรงอยู่ในลำดับที่ 13 ในลำดับการสืบราชสันตติวงศ์เบลเยียม ต่อจากเจ้าชายโลร็องแห่งเบลเยียม พระบิดาซึ่งอยู่ในลำดับที่ 11 และเจ้าหญิงหลุยส์แห่งเบลเยียม พระภคินีซึ่งอยู่ลำดับที่ 12
โอเมกา (ค่าคงตัว)
โอเมกา (Omega: Ω; ขึ้นต้นตัวใหญ่) เป็นค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์ที่นิยามขึ้นจาก ค่านี้ได้มาจาก W (1) ซึ่ง W คือฟังก์ชันดับเบิลยูของแลมเบิร์ต (Lambert W function) ซึ่งชื่อของค่าคงตัวนี้มาจากอีกชื่อหนึ่งของฟังก์ชันคือ ฟังก์ชันโอเมกา
Ω มีค่าประมาณ 0.5671432904097838729999686622 มีสมบัติว่า หรือเทียบเท่ากับ
เราสามารถคำนวณ Ω ด้วยวิธีการวนซ้ำ โดยสมมติ Ω0 ขึ้นมาค่าหนึ่ง แล้วใช้ลำดับนี้วนซ้ำ ลำดับนี้จะลู่เข้าค่า Ω เมื่อ n มีค่าเข้าใกล้อนันต์
ความเป็นอตรรกยะและอดิศัย
Ω สามารถพิสูจน์ว่าเป็นจำนวนอตรรกยะ จากข้อเท็จจริงว่า e เป็นจำนวนอดิศัย โดยการพิสูจน์โดยข้อขัดแย้ง
ถ้าหาก Ω เป็นจำนวนตรรกยะ จะต้องมีจำนวนเต็ม p และ q ที่ทำให้สามารถเขียนอยู่ในรูปเศษส่วนได้ ซึ่งทำให้
ดังนั้น e ควรจะเป็นจำนวนเชิงพีชคณิตดีกรี p แต่ในเมื่อ e เป็นจำนวนอดิศัย (ไม่เป็นจำนวนเชิงพีชคณิต) จึงสรุปได้ว่า Ω เป็นจำนวนอตรรกยะ (ไม่เป็นจำนวนตรรกยะ)
Ω ก็เป็นจำนวนอดิศัยตามผลสืบเนื่องจากทฤษฎีบทลินเดอมันน์-ไวเออร์ชตรัสส์ เพราะถ้าหาก Ω เป็นจำนวนเชิงพีชคณิต แต่ exp (Ω) เป็นจำนวนอดิศัยเช่นเดียวกับ exp−1 (Ω) ซึ่งขัดกับสมมติฐานในตอนต้นว่ามันเป็นจำนวนเชิงพีชคณิต
คอลเกต-ปาล์มโอลีฟ
บริษัท คอลเกต-ปาล์มโอลีฟ (Colgate-Palmolive Company; nyse: CL) เป็นบริษัทข้ามชาติจากสหรัฐอเมริกา เป็นผู้ผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ในบ้าน, เครื่องใช้เพื่อสุขภาพ และเครื่องใช้ส่วนตัว เช่นผลิตภัณฑ์สบู่, ผงซักฟอก, สินค้าเพื่อสุขอนามัยในช่องปาก เช่นยาสีฟันและแปรงสีฟัน สำนักงานใหญ่ของบริษัทตั้งอยู่ที่พาร์คแอวะนู แมนฮัตตัน นิวยอร์ก เกิดจากการควบรวมกิจการของบริษัท คอลเกตแอนด์คัมปานี แห่งนิวยอร์ก โดยบริษัท ปาล์มโอลีฟ-พีท จากเมืองมิลวอกี ในปี ค.ศ. 1928 ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงได้แก่ ยาสีฟันคอลเกต และสบู่และยาสระผมปาล์มโอลีฟ
บริษัท คอลเกตแอนด์คัมปานี ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1806 โดยนายวิลเลียม คอลเกต เริ่มจากการเป็นตั้งโรงงานสบู่และเทียนไข ใช้ชื่อว่า "วิลเลียม คอลเกต แอนด์คัมปานี" (William Colgate & Company) หลังจากนายคอลเกตเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1857 บุตรชายของเขาได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น "Colgate & Company" บริษัทเป็นผู้ริเริ่มจำหน่ายยาสีฟันแบบบรรจุหลอดเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1908
บริษัท ปาล์มโอลีฟ-พีท ก่อตั้งโดยนายบี.เจ. จอห์นสัน ซึ่งเป็นผู้คิดค้นสูตรการผลิตสบู่ที่มีส่วนผสมของน้ำมันปาล์มและน้ำมันมะกอกในปี ค.ศ. 1898 สบู่ปาล์มโอลีฟได้รับความนิยมจนเป็นสบู่ที่มียอดขายสูงสุดในขณะนั้น
ปัจจุบัน คอลเกต-ปาล์มโอลีฟ เป็นบริษัทคู่แข่งของพรอคเตอร์ แอนด์ แกมเบิล ผู้ผลิตสบู่และผงซักฟอกที่มียอดขายรวมเป็นอันดับหนึ่งของโลก
เส้นขนานที่ 25
เส้นขนานที่ 25 อาจหมายถึง:
เฉิน ฮุ่ยเสียน
เฉินฮุ่ยเสียน (陳慧嫻; Priscilla Chan) เป็นนักร้องหญิงชาวฮ่องกง เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2508 เริ่มอาชีพร้องเพลงครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2526 โดยขณะนั้นอายุเพียง 18 ปี และบันทึกเสียงอัลบั้มแรก "ความรู้สึกของเรื่องราว" (故事的感覺) ในปี พ.ศ. 2527
คาวานิชิ (จังหวัดเฮียวโงะ)
คาวานิชิ (川西市 (Kawanishi-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดเฮียวโงะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 53.44 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ประมาณ 150,367 คน
ภูมิศาสตร์
คาวานิชิตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของจังหวัดเฮียวโงะ อยู่ทางทิศเหนือของท่าอากาศยานโอซากะอิตามิ ห่างไปประมาณ 5 กิโลเมตร คาวานิชิตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำอินางาวะ
ประวัติศาสตร์
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล หมู่บ้านคาวานิชิได้รับการจัดตั้งเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1925 ต่อมาได้ควบรวมกับหมู่บ้านฮิงาชิตานิ (東谷村) และหมู่บ้านทาดะ (多田村) เพื่อยกฐานะขึ้นเป็นนครคาวานิชิ เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1954
เศรษฐกิจ
เมื่อ ค.ศ. 1884 มิตซูบิชิได้ก่อตั้งโรงงานผลิตน้ำแห่งแรกของญี่ปุ่นในคาวานิชิ ซึ่งต่อมากลายเป็นมิตสึยะไซเดอร์ ในปัจจุบัน คาวานิชิเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่ทำงานในโคเบะและโอซากะ โดยมีรถไฟด่วนวิ่งจากโอซากะไปยังคาวานิชิเพื่อรองรับผู้โดยสารเหล่านี้ แม้ว่าส่วนใหญ่ของคาวานิชิจะมีลักษณะเป็นชานเมือง แต่ก็มีภาคการเกษตรโดยเฉพาะทางตอนเหนือของเมือง พืชผลหลักได้แก่ พีช เกาลัด มะเดื่อ และถ่าน
การศึกษา
คาวานิชิมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลนคร ได้แก่ โรงเรียนประถม 16 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 8 แห่ง โรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดเฮียวโงะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 4 แห่ง นอกจากนี้ ทางเทศบาลได้เปิดโรงเรียนการศึกษาพิเศษสำหรับผู้พิการ 1 แห่ง และคาวานิชิยังเป็นที่ตั้งของวิทยาลัยเทคโนโลยีอาหารโทโย (Toyo College of Food Technology)