cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การแทรกแซงสามฝ่าย
การแทรกแซงสามฝ่าย (Triple Intervention, ญี่ปุ่น: 三国干渉) คือการแทรงแทรงทางการทูตโดยจักรวรรดิรัสเซีย, จักรวรรดิเยอรมัน และประเทศฝรั่งเศส เมื่อ 23 เมษายน ค.ศ.1895 เกี่ยวกับข้อสัญญาในสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ที่ญี่ปุ่นได้ลงนามกับราชวงศ์ชิงของจีนเพื่อยุติสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง สนธิสัญญาดังกล่าวทำให้ญี่ปุ่นได้เข้าครอบครองคาบสมุทรเหลียวตงตลอดจนเมืองท่าสำคัญอย่างพอร์ทอาเทอร์ รัสเซียซึ่งมีเขตอิทธิพลอยู่ในจีนอยู่แล้วเกิดความกังวลใจถึงการรุกคืบของญี่ปุ่น รัสเซียได้ชักชวนเยอรมันและฝรั่งเศสร่วมกดดันให้ญี่ปุ่นคืนดินแดนดังกล่าวแก่จีนแลกกับการที่ญี่ปุ่นจะได้รับค่าปฏิกรรมสงครามจากจีนมากขึ้นอีก 30 ล้านตำลึง รวมเป็น 230 ล้านตำลึง (จากเดิม 200 ล้านตำลึง) ญี่ปุ่นได้มีปฏิกิริยาตอบโต้การแทรกแซงครั้งนี้และกลายเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เกิดสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นในปี 1904
หลี่ เชี่ยน
หลี่ เชี่ยน (李倩 ) เป็นนักแสดงชาวจีน
ประชาธิปัตย์
ประชาธิปัตย์ อาจหมายถึง
จังหวัดก่าเมา
ก่าเมา (Cà Mau) เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือก่าเมา ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดใต้สุด ตอนใต้เป็นแหลมชื่อว่าแหลมก่าเมา กั้นระหว่างอ่าวไทยกับทะเลจีนใต้ อดีตนายกรัฐมนตรีเหงียน เติ๊น สุง เกิดและเติบโตที่จังหวัดนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์จากนครโฮจิมินห์โดยถนนระยะทาง 360 กิโลเมตร ผ่านทางหลวงแห่งชาติ 1 เอ หรือทางอากาศ (สนามบินก่าเมา)
พื้นที่ของจังหวัดก่าเมาในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรฟูนันซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมประเทศลาว ประเทศกัมพูชา รวมไปถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยและภาคใต้ของประเทศเวียดนามด้วย
ช่องอก
ช่องอก (thoracic cavity หรือ chest cavity) เป็นช่องว่างในร่างกายมนุษย์ (และสัตว์ชนิดอื่นๆ) ที่ถูกหุ้มด้วยผนังช่องอก (thoracic wall) (กระดูกทรวงอก รวมทั้งผิวหนัง กล้ามเนื้อ และพังผืด)
องค์ประกอบ
โครงสร้างที่อยู่ภายในช่องอก ได้แก่
ช่องอกประกอบด้วยช่องว่างที่สำคัญ 3 ช่องที่ดาดด้วยมีโซทีเลียม (mesothelium) ได้แก่ โพรงเยื่อหุ้มปอด (pleural cavities) 1 คู่และถุงหุ้มหัวใจ (pericardial cavity) ส่วนประจันอก (mediastinum) เป็นโครงสร้างที่มีอวัยวะที่อยู่ตรงกลางของอกระหว่างปอด
ขอบเขต
ช่องอกแยกออกจากช่องท้อง (abdominal cavity) โดยกะบังลม (diaphragm) ทางเข้าช่องอก (thoracic inlet) เป็นขอบเขตบนสุดของช่องอกซึ่งเกิดจากการเรียงตัวของแมนูเบรียมของกระดูกอก (manubrium) ในด้านหน้า กระดูกซี่โครงคู่ที่ 1 ในด้านข้าง และกระดูกสันหลังในด้านหลัง
ความสำคัญทางคลินิก
หากช่องอกรั่วเปิดออกสู่ภายนอกได้ เช่นได้รับบาดเจ็บจากกระสุนปืนหรือถูกแทงด้วยมีด จะเกิดภาวะโพรงเยื่อหุ้มปอดมีอากาศ (pneumothorax) หรือมีอากาศเข้าไปอยู่ภายในช่องอก ซึ่งหากมีปริมาตรอากาศมากจะทำให้ปอดทั้งสองข้างแฟบ ซึ่งเป็นภาวะที่แพทย์ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด
เดนนิส เทย์เลอร์
เดนนิส เทย์เลอร์ (Dennis Taylor) ชื่อเกิด เดนิส เทย์เลอร์ เป็นอดีตนักสนุกเกอร์อาชีพและผู้บรรยายสนุกเกอร์ของบีบีซีในปัจจุบัน เขาชนะสองรายการสะสมคะแนนเขาเป็นที่รู้จักในการได้แชมป์เวิลด์แชมเปียนชิปในปี 1985 ที่เอาชนะสตีฟ เดวิส นักสนุกเกอร์มือหนึ่งในรอบชิงชนะเลิศเป็นที่น่าจดจำที่สุด เขายังชนะในรายการกรังด์ปรีซ์ ในปี 1984 และมาสเตอส์ในปี 1987 เทย์เลอร์ยังเป็นที่รู้จักกันดีกับอารมณ์ขันและแว่นตาขนาดใหญ่เกินของเขา เขายังปรากฏในรายการสนุกเกอร์เกมส์โชว์เป็นประจำในรายการ บิกเบรก (Big Break)
อ้างอิง
1949
สตัฟโรปอล
สตัฟโรปอล (Ставрополь) เป็นนครและเมืองหลวงของสตัฟโรปอลไคร ของประเทศรัสเซีย ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศส่วนที่อยู่ในทวีปยุโรป บนแควของแม่น้ำคาลอสตอนบน มีประชากร 398,539 คน (ค.ศ. 2010) เมืองก่อตั้งเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 1777 เนื่องจากสงครามรัสเซีย-เตอร์กิช 1768–1774 เพื่อเป็นค่ายทหาร
ผลกระทบกิบส์–ดอนนัน
ผลกระทบกิบส์–ดอนนัน (หรือรู้จักกันในชื่อ ผลกระทบดอนนัน, กฎดอนนัน, สมดุลดอนนัน หรือ สมดุลกิบส์–ดอนนัน) เป็นชื่อพฤติกรรมของอนุภาคมีประจุใกล้กับเยื่อเลือกผ่านที่ไม่สามารถกระจายตัวผ่านทั้งสองฝั่งของเยื่อหุ้มเซลล์ สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงสารประจุต่างกันที่ไม่สามารถผ่านเยื่อหุ้มเซลล์และสร้างประจุไฟฟ้าไม่สม่ำเสมอ ยกตัวอย่างเช่น โปรตีนแอนไอออนขนาดใหญ่ในพลาสมาที่ไม่สามารถผ่านเยื่อหุ้มหลอดเลือดฝอย ทั้งนี้เป็นเพราะแคตไอออนถูกดึงดูดไว้ แต่ไม่ได้มีพันธะติดกับโปรตีน ทำให้แอนไอออนขนาดเล็กจะข้ามผ่านผนังหลอดเลือดฝอย แยกจากโปรตีนแอนไอออนิกได้ดีกว่าที่แคตไอออนขนาดเล็กทำได้
เมื่ออนุภาคไอออนิกขนาดเล็กวิ่งผ่านตัวกั้นในขณะที่อนุภาคทำไม่ได้ ทำให้สารละลายนี้อาจะเป็นเจล คอลลอยด์ หรือสารละลายอิเล็กโทรไลต์ ที่กั้นระหว่างเจลกับเจล หรือเจลกับของเหลว สามารถหน้าที่เป็นเยื่อเลือกผ่านได้ ศักย์ไฟฟ้าที่เกิดขึ้นระหว่างสารละลายสองสารเรียกว่าศักย์ดอนนัน
ผลกระทบนี้ตั้งชื่อตามนักฟิสิกส์ชาวอเมริกัน โจซิอัช วิลลาร์ด กิบส์ ซึ่งเสนอทฤษฎีนี้ใน ค.ศ. 1878 และนักเคมีชาวบริติช เฟรเดริก จอร์จ ดอนนัน ซึ่งทดลองเพื่อศึกษาเรื่องนี้ใน ค.ศ. 1911
อแมนด้า นิโคลัส
อแมนด้า นิโคลัส (Amanda Nicholas) ชื่อเล่น รัน เชื้อชาติลูกครึ่งไทย - อเมริกัน เป็นนักร้องร้อง และพรีเซนเตอร์ชาวไทย โดยมีผลงานเพลงภายใต้สังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ซึ่งฉีกแนวเพลงเดิมๆของค่ายแกรมมี่ โดยเซ็นสัญญาในบริษัทในเครือ Global Music Media ซึ่งเป็นบริษัทเดียวกับที่ถือลิขสิทธิ์ Backstreet Boys in Thailand ในประเทศไทย โดยออกอัลบั้มที่เป็นเพลงภาษาอังกฤษทั้งอัลบั้ม ในปีพ.ศ. 2544
ประวัติ
อแมนด้า นิโคลัส มีชื่อเล่นว่า "รัน" เกิดในรัฐเวอร์จิเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2528 เธอเป็นลุกครึ่งไทย - อเมริกัน อแมนด้าเข้าสู่วงการตั้งแต่อายุเพียง 11 ปี โดยมีผลงานถ่ายแบบให้กับนิตยสารวัยรุ่นในประเทศไทยมากมาย และโฆษณาที่ออกอากาศทางทีวี โฆษณาภาพนิ่ง เป็นต้น
เริ่มมีชื่อเสียงจากการแสดงมิวสิควีดีโอเพลงให้กับทางค่าย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ชื่อเพลงว่า "ฝันไป...หรือเปล่า" ของ คูณสามซูเปอร์แก๊งค์ เมื่อปี พ.ศ. 2540
เธอเป็นนักกีฬากระโดดสูงของโรงเรียนด้วยสถิติ 1.38 เมตร (รางวัลเหรียญเงิน), กระโดไกล, เล่นฟุตบอลตำแหน่ง midfield, ว่ายน้ำ, ดำน้ำ และเธอยังพูดได้ถึง 3 ภาษาคือ อังกฤษ, ไทย, จีน ซึ่งถือเป็นความสามารถพิเศษของเธอ ช่วงมัธยม อแมนด้าศึกษาอยู่ที่โรงเรียนนานาชาติกรุงเทพ และศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่ต่างประเทศ
มีผลงานเพลงกับทางค่าย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ โดยในอัลบั้มมีความพิเศษตรงที่เพลงทุกเพลงในอัลบั้ม เป็นเพลงภาษาอังกฤษทั้งอัลบั้ม โดยได้โปรดิวเซอร์อย่าง Simon Henderson เป็นทั้งโปรดิวเซอร์ และเขียนเพลงหลายๆเพลงในอัลบั้มชุดนี้ โดยมีเพลงเปิดตัวคือเพลง "Carry Me Away" ซึ่งทำนองเพลงยังนำไปประกอบโฆษณาในประเทศไทยอีกด้วย ต่อด้วยเพลงเปิดตัวที่สองคือเพลง "I’m Just a Girl" และเพลงบางส่วน ยังนำดนตรีเพลงไทยที่มีชื่อเสียง มาร้องในแบบฉบับเนื้อภาษาอังกฤษอีกด้วย เช่นเพลง The World Goes Round (ทำนองเพลง: ไม่อยากรัก (คนที่ไม่อยากรักเรา) ของ โบ สุนิตา) และเพลง Tell Me How Should I Know (ทำนองเพลง: รอ ของ มาช่า วัฒนพานิช)
สาวน้อยหน้าตาสดใสธรรมดาๆ คนหนึ่งที่เต็มไปด้วยความสาสมารถ และความมั่นใจภายใต้หลังคาบ้าน GMM ในความดูแลของ Exexcutive Producer มือทอง พี่ป้อม อัสนี โชติกุล ซึ่งเป็นนักร้องคนแรกของ GMM ที่จะแจ้งเกิดในวงการเพลงสากล แนวเพลงในอัลบั้ม AMANDA นี้ก็จะเป็นป๊อปใสมีกลิ่นไอป๊อบร็อคเท่ห์ๆ ที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านเส้นสายลายเสียงของ AMANDA ได้อย่างลงตัว
ปัจจุบัน เธอยุติการเป็นนักร้องแล้ว และไม่มีใครทราบความเคลื่อนไหวของเธอ
อัลบั้มพิเศษ
รายชื่อเพลง
รัฐโมเรโลส
รัฐโมเรโลส (Morelos) เป็น 1 ใน 31 รัฐของประเทศเม็กซิโก รัฐมีพื้นที่ราว 4,941 ตร.กม. (1,907.7 ตร.ไมล์) เป็นรัฐที่เล็กที่เล็กที่สุดอันดับ 2 รัฐโมเรโลสติดกับรัฐเมฮิโกทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันตกเฉียงเหนือ ติดกับเม็กซิโกซิตีทางทิศเหนือ ติดกับรัฐปวยบลาทางทิศตะวันออก ติดกับรัฐเกร์เรโรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จากการสำรวจสำมะโนประชากรใน ค.ศ. 2005 รัฐมีประชากร 1,612,899 คน
รัฐเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเมฮิโกตั้งแต่จนกระทั่ง ค.ศ. 1869 เมื่อแยกออกมาและตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่โฮเซ มาริอา โมเรโลส ภูมิอากาศของรัฐโดยมากแล้วจะอบอุ่นตลอดปี ทำให้สามารถปลูกต้นอ้อยและพืชอย่างอื่นได้ดี สถานที่ท่องเที่ยวเช่นหุบเขาเม็กซิโกที่มีมาตั้งแต่ยุคแอซเท็ก ปัจจุบันชาวเม็กซิโกจากเม็กซิโกซิตีมักใช้เวลาในวันหยุดที่รัฐนี้และเป็นเจ้าของบ้านหลังที่ 2 โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่บริเวณเมืองเกวร์นาบากา (Cuernavaca) เมืองหลวงของรัฐ
ตั๊กแตนตำข้าวกล้วยไม้สีชมพู
ตั๊กแตนตำข้าวกล้วยไม้สีชมพู หรือ ตั๊กแตนต่อยมวยกล้วยไม้สีชมพู (Walking flower mantis, Pink orchid mantis; ) เป็นแมลงจำพวกตั๊กแตนตำข้าวชนิดหนึ่ง
ได้ชื่อว่าเป็นตั๊กแตนตำข้าวที่มีสีสันและลักษณะสวยที่สุด โดยมีสีตลอดลำตัวเป็นสีชมพูหรือชมพูอ่อนเหลือบกับสีขาว บางตัวมีสีขาวล้วน และมีลักษณะพิเศษคือ สามารถเปลี่ยนสีได้ในระหว่างวัน ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม เช่น ความชื้นและความเข้มของแสง
ตั๊กแตนตำข้าวกล้วยไม้มีส่วนขาขยายออกเพื่อเลียนแบบกลีบดอกไม้ ชอบอยู่อาศัยตามธรรมชาติที่มีไม้ดอกไม้ประดับสีขาวหรือสีชมพู หรือเป็นไม้พุ่ม สามารถซ่อนตัวจากศัตรูได้อย่างแนบเนียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกล้วยไม้ มักจะนิ่ง ๆ เพื่อรอเหยื่อที่หลงทาง หรือทำตัวเป็นนักล่า เมื่อพบว่าเหยื่อเห็น ตัวผู้จะว่องไว เคลื่อนไหวรวดเร็ว และในช่วงผสมพันธุ์หากตัวเมียไม่พร้อมหรือผสมพันธุ์เสร็จแล้ว ตัวผู้อาจถูกตัวเมียจับกินเป็นอาหารได้
ตัวเมียจะมีความยาวประมาณ 6-7 เซนติเมตร ขณะที่ตัวผู้จะมีขนาดเล็กกว่าคือ 2.5 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปในป่าดิบชื้นของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งแต่เมียนมา, ไทย, มาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซีย รวมถึงเทือกเขาฆาฏตะวันตกในอินเดีย thumb|150px|left|ส่วนหัวของตั๊กแตนตำข้าวกล้วยไม้สีชมพู ตัวเมียในวัยกึ่งโตเต็มวัย
ลูกา แฟนเซลี
ลูกา แฟนเซลี (Luca Fancelli) (มีชีวิตอยู่ในช่วงปี ค.ศ. 1430 - หลังปี ค.ศ. 1494) เป็นสถาปนิกและประติมากรชาวอิตาลี เกิดในเขต เซตติกนาโน (Settignano) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของฟลอเรนซ์ ชีวิตและหน้าที่การงานของเขาค่อนขางจะลี้ลับ และไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ที่ค้นพบแน่ชัดคือ เขาได้รับการอบรมในทักษะการตัดหิน และการก่อ จาก ฟีลิปโป บรูเนลเลสกี
หลักฐานที่เกี่ยวข้องกบ ฟานเซลิ ส่วนใหญ่จะมาจากบันทึกของ จิออจิโอ วาซาริ (Giorgio Vasari) ซึ่งเป็นศิลปินและนักบันทึกประวัติศิลปินที่สำคัญ (Biographer) ซึ่งหลักฐานทั้งหมดก็ยังเป็นที่ถกเถียงของนักประวัติศาสตร์อยู่ เช่นกรณีของการอนุมาณเกี่ยวกับการก่อสร้างพาลัซโซพิตติซึ่งเป็นโครงการของมหาเศรษฐี ลูกา ปิตติ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของตระกูลเมดิจิ วาซาริ ได้ให้เครดิตกับโครงการก่อสร้างนี้กับ บรูเนลเลสกี ผู้ซึ่งเสียชีวิตไปก่อนที่โครงการนี้จะเริ่มก่อสร้าง นอกจากนี้ ปาลาโซ่ ปิตติ ก็ไม่ได้มีลักษณะการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของบรูเนลเลสกีแต่อย่างใด นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าน่าจะมาจากสถาปนิกมือรอง ซึ่งน่าจะเป็นแฟนเซลี นอกจากนี้ก็ยังมีโครงการอื่นๆ ที่ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่
ในปี 1450 แฟนเซลี ย้ายมาที่เมือง แมนตัว ได้กลายมาเป็นเสมียนและทำการควบคุมการก่อสร้าง ของโครงการโบสถ์ ซาน เซบาสติอาโน (San Sebastiano) ในปี 1460 และซานตา อันเดรอา ในปี 1472 แม้ว่าแบบแปลนของโบสถ์จะถูกออกแบบโดย อัลเบอร์ติ แต่แฟนเซลีก็มีหน้าที่รับผิดชอบอย่างมาต่อโครงการ โดยเฉพาะโบสถ์ ซานตา อันเดรอา เพราะอัลเบอร์ติเสียชีวิตลงไป ไม่นานหลังจากเริ่มโครงการก่อสร้าง
แฟนเซลียังได้มีส่วนร่วมในการออกแบบ วังหลวงของเมืองมานตัว ซึ่งเป็นของ มาร์คี เฟรดริโก ที่หนึ่ง (Marquess of Mantua Federico I) ซึ่งแฟนแซลี ได้ทำการออกแบบและก่อสร้างโครงการดังกล่าวตั่งแต่ปี 1478 ถึงปี 1487 แต่วังแห่งนี้ก็สร้างไม่เสร็จ จนถึงศตวรรษที่ 17 จึงได้เสร็จสิ้นลง
ไม่มีใครรู้ว่ารายละเอียดในช่วงสุดท้ายของ แฟนเซลลี่ เพราะบันทึกเกี่ยวกับกิจกรรมในชีวิตของเขาที่พบเป็นจุดสุดท้ายคือปี 1494
14301494
ร็อคแมน ZX แอดเวนท์
ดูเนื้อหาเพิ่มเติมได้ที่ ร็อคแมน ZX ซีรีส์
ร็อคแมน ZX แอดเวนท์ (Rockman ZX Advent) หรือ เมกาแมน ZX แอดเวนท์ (Mega Man ZX Advent) เป็นภาคต่อ ร็อคแมน ZX ของร็อคแมนซีรีส์ ออกวางตลาดครั้งแรกที่ญี่ปุ่นในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2007) และออกวางตลาดครั้งแรกที่อเมริกาในวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2550 (ค.ศ. 2008)
เนิ้อเรื่อง
4 ปี กับ 8 เดือน (หรือเกือบ 5 ปี) หลังจากที่กลุ่ม “Guardians” ได้รับชัยชนะจากผู้นำของ เซนปัล คัมปานี โลกใบนี้ก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปมาก โดยเฉพาะเมืองหลวงอย่าง "Legion (เลกิอ้อน)" ที่ได้รวบรวมเมืองเล็กๆเข้าด้วยกัน โดยมีผู้นำสูงสุดที่ได้รับขนานนามว่า "The Sage Trinity (3 นักปราชญ์)" ปกครองอาณาจักรเลกิอ้อนแห่งนี้
ณัฐรินทร์ สุวรรณเลิศ
ณัฐรินทร์ สุวรรณเลิศ (เกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดงชาวไทยเกิดที่กรุงเทพมหานครปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี
ประวัติ
ณัฐรินทร์ สุวรรณเลิศ หรือชื่อเดิม (ชุติมนต์ สุวรรณเลิศ) ชื่อเล่น ลิเบีย เกิดเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2535 เธอจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ลิเบียเป็นบุตรคนโต มีน้องชายชื่อเอเชีย ทั้งคู่เกิดที่กรุงเทพมหานคร มีบิดาและมารดานับถือศาสนาพุทธและมีเชื้อชาติไทยจีนปัจจุบันเธออาศัยและพักกับครอบครัวที่กรุงเทพมหานคร
การทำงาน
เธอเริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงไทยเขาได้มีโอกาสร่วมถ่ายโฆษณาต่าง ๆ ต่อมาเธอได้ลงนามสัญญาในฐานะนักแสดงสังกัดช่อง 7 เอชดี เธอมีผลงานละครเรื่อง หนีก็ล่า ซ่าก็รัก,มรสุมสวาท,มัสยา,รักกันมันแจ๋ว เป็นต้น เธอรับงานละครเรื่อยมาในปี 2561 ละครเรื่อง เจ้าสาวช่างยนต์ เจ้าของบทบาท ภาวิตา ประกบคู่กับเกรท สพล อัศวมั่นคง และเป็นการร่วมงานกันเป็นครั้งแรกโดยมีผู้ติดตามและรับชมทำให้ละครเรื่องนี้กระแสตอบรับเป็นอย่างและดีล่าสุดตอนจบละครเรื่องเรตติ้งสูงสุด 7.7 ทำให้ทีมงานผู้จัดและนักแสดงปลื้มกระแสตอบรับจากผู้รับชมและให้การสนับสนุนตลอดเรื่อยมา
ร็อคแมน ZX แอดเวนท์
เนิ้อเรื่อง
ภายใต้โลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ก็ยังคงมีเรื่องของเหล่า "Game Of Destiny (เกมส์แห่งชะตากรรม)" กับ "Chosen One(ผู้ถูกเลือก)" ที่กำลังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ...แล้วการปรากฏตัวของ Chosen One รุ่นใหม่ และ ตำนานครั้งใหม่นี้ จะสามารถทำให้ "เกมส์แห่งชะตากรรม" จบสิ้นลงได้หรือไม่!?
ณัฐรินทร์ สุวรรณเลิศ
การทำงาน
ในปี 2562 ณัฐรินทร์ผลงานละครเรื่อง เจ้าสาวแก้ขัด เจ้าของบทบาท สายฝน ประกบคู่กับซัน พิชยดนย์ พึ่งพันธ์ และเป็นการร่วมงานกันเป็นครั้งแรกโดยมีผู้ติดตามและรับชมทำให้ละครเรื่องนี้ขณะที่ละครเรื่องดังกล่าวกำลังออกอากาศเป็นละครที่มีกระแสเรตติ้งดีประสบความสำเร็จ
และตามด้วยผลงานแสดงละครรีเมคที่ยอดนิยมในอดีตเรื่อง สุภาพบุรุษชาวดิน ซึ่งรับบทเป็น "เจ้าน้อย" แสดงคู่กับ จุติ จำเริญเกตุประทีป ละครเรื่องนี้ถือได้ว่าประสบความสำเร็จและการตอบรับดีกลายเป็นละครตอนจบเรตติ้งสูงสุด 7.2
ร็อคแมน ZX แอดเวนท์
ไลฟ์เมทัล ที่ปรากฏในภาคนี้
ดูบทความหลักที่ โลหะมีชีวิต ไลฟ์เมทัล
ระบบ Trans On System
DNA ศัตรูทั้งหมด ที่สามารถ Trans On ได้
เหล่าหุ่น Falseroid ทั้ง 8 ของอัลเบิร์ต
เป็นเรพลิลอยด์ชนิดหนึ่งที่อัลเบิร์ตสร้างขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของเขา พวกมันจะซื่อสัตย์ต่ออัลเบิร์ตอย่างมาก มีหน้าที่คอยรับคำสั่งไปก่อกวนพวก Hunter หรือคอยเฝ้าอยู่ตามสถานที่ต่างๆ Falseroid ในภาคนี้จะต่างจากภาคแรกโดยทุกตัวนั้นเกิดจากพลังของ Model V ทั้งหมด
Deerburn the Gazeroid
Diaburn the Gazelloid หุ่น Falseroid รูปร่างกวางไฟ สามารถใช้มือทั้ง 2 ข้างยิงโจมตีเป็นธนูไฟ 3 ดอกได้ เป็นหุ่น Falseroid ที่บุกโจมตีเกรย์/แอชระหว่างการขนส่ง Live Metal คาดว่าเป็น Falseroid ที่จงรักภักดีต่ออัลเบิร์ตมากที่สุด
Chronofos the Tridenroid
Chronofos the Tridenroid หุ่น Falseroid รูปแมงดาทะเลที่อาศัยอยู่ใน Arctic Ice Floe โดนส่วนบนเป็นเกราะแข็งที่ไม่สามารถโจมตีได้ สามารถยิงแท่งน้ำแข็งและเรียกสมุนตัวเล็กออกมาได้ และมีพลัง Time Bomb ทำให้ทุกอย่างยกเว้นตัวเองเคลื่อนที่ช้าลง
Rospark the Floweroid
Rospark the Floweroid หุ่น Falseroid ดอกกุหลาบ ซ่อนตัวอยู่ใน Tower of Verdure แล้วคอยเพาะพันธุ์ต้นไม้ขึ้นในหอคอยนี้ และทำลายระบบรักษาความปลอดภัยเพื่อล่อเหยื่อให้มาติดกับดัก มีความสามารถในการเลื้อยไปตามเถาวัลย์ โจมตีเหยื่อที่หลงเข้ามาด้วยเถาวัลย์ไฟฟ้า และสร้างสนามพลังไฟฟ้าจากได้
Condorock the Vulturoid
Condorock the Vulturoid หุ่น Falseroid นกแร้งขนาดใหญ่ มีความสามารถในการควบคุมขยะ เป็นหุ่นเชิดได้ อาศัยอยู่ในโรงกำจัดขยะที่ถูกทิ้งร้าง สามารถใช้กีตาร์สร้างคลื่นเสียงเป็นอาวุธได้ มีนิสัยชอบเพลงแนว Rock อยู่พอสมควร
Kaizemine the Wasproid
Kaizemine the Wasproid หุ่น Falseroid นางพญาผึ้งที่ชื่นชอบในการทำลายล้าง เธอได้รับคำสั่งให้มายึด Control Center แห่งนี้ เพื่อทำให้แหล่งพลังงานภายในตึกเกิดความร้อนจนเกิดการระเบิด มีอาวุธหลักเป็นรังผึ้งซึ่งบรรจุอาวุธจำนวนมากเอาไว้
Bifrost the Crocoroid
Bifrost the Crocoroid หุ่น Falseroid จระเข้ร่างยักษ์ที่คอยอารักษ์ขาเฝ้าอยู่ภายในห้องวิจัยชีวะที่คอยสร้างอาวุธขนาดใหญ่และเตรียมรอคำสั่งจากราชาแห่งร็อคแมน มีความสามารถในการทำลายสิ่งของที่ขวางอยู่ทั้งหมดด้วยเขี้ยวน้ำแข็งอันแหลมคม
Tesrat the Hedgeroid
Tesrat the Hedgeroid หุ่น Pseudoroid รูปหนูผสมเม่นไฟฟ้า ได้รับคำสั่งให้เฝ้าสิ่งสำคัญที่อยู่ภายในแคปซูลที่ห้องวิจัยลับ สามารถกลิ้งโจมตีด้วยหนามที่อยู่ตามตัว และไฟฟ้าที่มีพลังมหาศาล
Argoyle & Urgoyle the Shisaroids
Argoyle & Urgoyle the Shisaroids หุ่น Falseroid รูปโคมะอินุ อากอยร์และอูกอยร์ อากอยร์ถูกตั้งโปรแกรมให้เป็นตัวที่คอยพูดสื่อสาร ส่วนอูกอยร์ถูกตั้งโปรแกรมให้พูดได้แค่คำสั้นๆ ได้รับคำสั่งจากอัลเบิร์ตให้เฝ้าคอมพิวเตอร์ลับที่ซ่อนอยุ่ในโบราณสถานน้ำตก ทั้ง 2 เป็นครึ่งร่างซึ่งกันและกัน และต่อสู้ร่วมกันเป็นคู่
ออกัส
ออกัส (August Band) เป็นวงดนตรีชาวไทย ก่อตั้งขึ้นเพื่อร่วมแสดงเป็นวงดนตรีชื่อเดียวกัน ในภาพยนตร์ไทยเรื่อง รักแห่งสยาม (2550) ซึ่งชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล ผู้กำกับการแสดงภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นผู้จัดการวง และมีสมาชิกทั้งหมด 13 คน ออกอัลบั้มเพลงมาแล้วสองชุด ในช่วงต้นและปลายปี พ.ศ. 2551
ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลีย
ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลีย (Ducatus Curlandiæ et Semigalliæ, Księstwo Kurlandii i Semigalii, Herzogtum Kurland und Semgallen, Kurzemes un Zemgales hercogiste) เป็นดัชชีในภูมิภาคบอลติก โดยก่อตั้งขึ้นในปี 1561 จนในปี 1569 ดัชชีนี้ได้กลายเป็นเครือรัฐของแกรนด์ดัชชีลิทัวเนีย และ เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย ตั้งแต่ปี 1569 ถึงปี 1726 ดัชชีได้เข้าร่วมกับ เครือจักรภพโปแลนด์–ลิทัวเนีย โดย Sejm ในปี 1726 จนในวันที่ 28 มีนาคม 1795 ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลียได้ถูกผนวกกับจักรวรรดิรัสเซียในการแบ่งโปแลนด์ครั้งที่สาม
ต่อมาดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลียได้จัดตั้งรัฐอายุสั้นขึ้นในวันที่ 8 มีนาคม ถึงวันที่ 22 กันยายน 1918 โดยใช้ชื่อเดียวกัน โดยเป็นแผนที่จะจัดตั้งสหดัชชีบอลติก (United Baltic Duchy) โดย จักรวรรดิเยอรมัน จนเยอรมนียอมจำนนในภูมิภาคบอลติกในช่วงสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พื้นที่ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลียได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศลัตเวีย หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งจบลง; ดูเพิ่มที่ ดัชชีคูร์ลันด์และเซมีกัลเลีย (ค.ศ. 1918)
การแปลการพินิจภายในผิด
การแปลการพินิจภายในผิด (introspection illusion)  เป็นความเอนเอียงทางประชาน (cognitive bias) ที่เราคิดอย่างผิด ๆ ว่า  เรามีความเข้าใจโดยประจักษ์ โดยผ่านการพินิจภายใน  (introspection)  เกี่ยวกับเหตุเกิดของสภาวะจิตใจของเรา  ในขณะที่ไม่เชื่อถือการพินิจภายในของผู้อื่น ในบางกรณี การแปลสิ่งเร้าผิดชนิดนี้  ทำให้เราอธิบายพฤติกรรมของตนเองอย่างมั่นใจแต่ผิดพลาด  หรือทำให้พยากรณ์สภาวะหรือความรู้สึกทางจิตใจของตนในอนาคตที่ไม่ถูกต้อง
มีการตรวจสอบการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้ในการทดลองทางจิตวิทยา ซึ่งเสนอการแปลการพินิจภายในผิดว่าเป็นเหตุของความเอนเอียง  เมื่อเราเปรียบเทียบตนเองกับผู้อื่น มีการตีความผลงานทดลองเหล่านี้ว่า แทนที่จะให้ข้อมูลโดยตรงเกี่ยวกับกระบวนการต่าง ๆ ที่เป็นเหตุของสภาวะจิตใจของตน การพินิจภายในเป็นกระบวนการสร้าง (construction) และอนุมาน (inference) เหตุของสภาวะจิตใจ เหมือนกับที่เราอนุมานสภาพจิตใจของคนอื่นจากพฤติกรรม
การล้อมมอลตา (สงครามโลกครั้งที่สอง)
การล้อมมอลตา ในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการทัพทางทหารในเขตสงครามทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ถึง เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 การสู้รบเพื่อควบคุมเกาะมอลตาที่มีสำคัญทางยุทธศาสตร์ ซึ่งเป็นดินแดนอาณานิคมของบริติช การสู้รบระหว่างกองทัพอากาศและกองทัพเรือของอิตาลีและเยอรมันเข้าปะทะกับกองทัพอากาศสหราชอาณาจักร (RAF) และราชนาวี
การแปลการพินิจภายในผิด
เมื่อเราถือเอาอย่างผิด ๆ ว่า  การพินิจภายในที่เชื่อถือไม่ได้  เป็นความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับตนที่ตรงกับความจริง  ผลที่ได้อาจจะเป็นการปรากฏของการแแปลสิ่งเร้าผิดว่าเหนือกว่า (illusory superiority) ผู้อื่น ยกตัวอย่างเช่น เราแต่ละคนจะคิดว่าเรามีความคิดที่เอนเอียงน้อยกว่าผู้อื่น  และมีความคิดที่เห็นตามผู้อื่นน้อยกว่าคนอื่น และแม้ว่า ผู้ร่วมการทดลองจะได้รับรายงานของการพินิจภายในของผู้อื่น  ที่ละเอียดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้  แต่ก็ยังจะตัดสินว่า  เป็นเรื่องเชื่อถือไม่ได้  ในขณะที่ถือเอาการพินิจภายในของตนว่า  เชื่อถือได้ แม้ว่า สมมติฐานเกี่ยวกับการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้  จะให้ความเข้าใจความกระจ่างชัดเกี่ยวกับผลงานวิจัยทางจิตวิทยาบางอย่าง แต่หลักฐานที่มีอยู่ไม่อาจจะบอกได้ว่า การพินิจภายในนั้นเชื่อถือได้ขนาดไหนในสถานการณ์ปกติ การแก้ปัญหาความเอนเอียงที่เกิดจากการแปลสิ่งเร้าผิดประเภทนี้ อาจเป็นไปได้ด้วยการศึกษาเรื่องความเอนเอียง  และเรื่องการเกิดขึ้นใต้จิตสำนึกของความเอนเอียง
การล้อมมอลตา (สงครามโลกครั้งที่สอง)
การเปิดฉากแนวรบใหม่ในแอฟริกาเหนือในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1940 ได้เพิ่มความสำคัญต่อมอลตามากขึ้นแล้ว กองทัพอากาศและกองทัพเรือบริติชบนเกาะได้เข้าโจมตีเรือฝ่ายอักษะที่ขนเสบียงทีสำคัญและการเสริมกำลังจากยุโรป เชอร์ชิลได้เรียกเกาะแห่งนี้ว่า"เรือบรรทุกเครื่องบินที่ไม่มีวันจม" นายพลแอร์วีน ร็อมเมิล ในฐานะผู้บัญชาการภาคสนามโดยพฤตินัยของกองทัพฝ่ายอักษะในแอฟริกาเหนือ ได้ตระหนักความสำคัญอย่างรวดเร็ว ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1941 เขาได้กล่าวเตือนว่า "หากปราศจากมอลตา ฝ่ายอักษะจะต้องพบจุดจบโดยสูญเสียการควบคุมแอฟริกาเหนือ"
การแปลการพินิจภายในผิด
องค์ประกอบ
นักวิชาการ (Emily Pronin)  ที่บัญญัติใช้คำว่า "introspection illusion" เป็นครั้งแรกอธิบายว่า  เป็นการแปลสิ่งเร้าผิดที่มีองค์ประกอบ 4 อย่างคือ
การล้อมมอลตา (สงครามโลกครั้งที่สอง)
ฝ่ายอักษะได้ตัดสินใจที่จะทำการทิ้งระเบิดหรือไม่ก็ปิดล้อมเกาะมอลตาจนกว่าฝ่ายตรงข้ามจะยอมจำนน โดยทำการโจมตีท่าเรือ เมือง นคร และเรือขนส่งของฝ่ายสัมพันธมิตรที่คอยส่งเสบียงมายังเกาะ มอลตาเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่ถูกทิ้งระเบิดอย่างหนาแน่นที่สุดในสงคราม ลุฟท์วัฟเฟอ (กองทัพอากาศเยอรมัน) และ Regia Aeronautica (กองทัพอากาศอิตาลี) ได้ทำการบินทิ้งระเบิดทั้งหมด 3,000 ครั้ง ทิ้งระเบิดจำนวน 6,700 ตัน บริเวณแกรนด์ฮาร์เบอร์เพียงลำพัง ในช่วงเวลาสองปีในความพยายามทำลายการป้องกันของกองทัพอากาศสหราชอาณาจักรและท่าเรือ ความสำเร็จที่น่าจะเป็นไปได้ที่จะทำการยกพลขึ้นบกของกองกำลังผสมของเยอรมัน-อิตาลี (ปฏิบัติการเฮอร์คิวริส) ที่ได้รับการสนับสนุนจากกองทหารโดดร่มเยอรมัน (ฟัลเชียร์มเยเกอร์) แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้น ในเหตุการณ์นี้ กองเรือขนส่งของฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถขนส่งเสบียงและเสริมกองกำลัง ในขณะที่กองทัพอากาศสหราชอาณาจักรทำการปกป้องน่านฟ้าบนเกาะ แม้ว่าราคาที่ดีในวัสดุและชีวิต ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 ฝ่ายอักษะได้พบความปราชัยที่ยุทธการที่อัลอะละมัยน์ครั้งที่สอง และกองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรทำการยกพลขึ้นบกในโมร็อกโกและอัลจีเรียของวิชีฝรั่งเศส ภายใต้ปฏิบัติการคบเพลิง ฝ่ายอักษะได้หันเหความสนใจไปที่ยุทธการที่ตูนีเซียและการโจมตีมอลตาก็ได้ลดความสำคัญอย่างรวดเร็ว การปิดล้อมได้สิ้นสุดลงอย่างมีประสิทธิภาพในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942
การแปลการพินิจภายในผิด
ความเชื่อถือไม่ได้ของการพินิจภายใน
ในผลงานวิจัยปี ค.ศ. 1977 นักจิตวิทยาริชารด์ นิสเบ็ตต์ และทิมโมที วิลสัน  คัดค้านความคิดว่า  การพินิจภายในนั้นเข้าถึงกระบวนการจิตใจได้โดยตรง  และเชื่อถือได้ ซึ่งกลายเป็นผลงานวิจัยที่มีการอ้างอิงกันมากที่สุดในงานวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับจิตใจ เป็นผลงานที่รายงานการทดลองที่ผู้ร่วมการทดลองต้องอธิบายทางปากว่า ทำไมจึงมีความชอบใจอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือว่า มีความคิดอย่างนี้ได้อย่างไร โดยอาศัยข้อมูลจากงานเหล่านี้ และงานวิจัยเกี่ยวกับการอ้างเหตุ (attribution หรือ การบ่งชี้เหตุ) อื่น ๆ นักวิจัยทั้งสองสรุปว่า รายงานเกี่ยวกับกระบวนการทางจิตใจของตนเป็นเรื่องกุขึ้น (confabulated) โดยรายงานว่า ผู้ร่วมการทดลอง "ไม่มีหรือแทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการทางประชาน  (cognitive process)  ในระดับสูงโดยการพินิจภายใน" นักวิจัยแยกแยะระหว่าง ส่วนประกอบของจิตใจ (contents) เช่นความรู้สึก  และกระบวนการของจิต (process) โดยอ้างว่า การพินิจภายในสามารถให้ข้อมูลเกี่ยวกับส่วนประกอบของจิตได้  แต่กระบวนการนั้นเข้าถึงไม่ได้
การล้อมมอลตา (สงครามโลกครั้งที่สอง)
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1942 กองทัพอากาศและกองทัพเรือได้เปิดฉากจากมอลตาเพื่อทำการรุก เมื่อถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1943 พวกเขาได้จมเรือฝ่ายอักษะ 230 ลำใน 164 ลำ อัตราการจมเรือที่สูงของฝ่ายสัมพันธมิตรในสงคราม ชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรในมอลตามีบทบาทสำคัญในความสำเร็จในแอฟริกาเหนือ
การแปลการพินิจภายในผิด
ความเชื่อถือไม่ได้ของการพินิจภายใน
แม้ว่าจะมีงานทดลองที่สืบมาจากงานของนิสเบ็ตต์และวิลสันมาบ้าง แต่ความยากลำบากในการทดสอบสมมติฐานเกี่ยวกับข้อมูลที่เข้าถึงได้โดยการพินิจภายใน มีผลให้ไม่มีการพัฒนาด้านผลงานวิจัยในประเด็นนี้ งานปริทัศน์ที่ทำ 10 ปีให้หลังคัดค้านงานวิจัยดั้งเดิมนั้นหลายอย่าง รวมทั้งตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับนิยามของคำว่า "กระบวนการ" ที่ใช้ และเสนอว่า การทดสอบที่ชัดเจนไม่คลุมเครือ  ว่าการพินิจภายในสามารถให้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับจิตใจได้  เป็นเรื่องที่ทำได้ยาก
ในปี ค.ศ. 2002 วิลสันยอมรับว่า ข้ออ้างที่ได้ทำในปี ค.ศ. 1977 นั้นกว้างเกินไป และได้เปลี่ยนมามีความเห็นว่า adaptive unconscious (กระบวนการจิตใต้สำนึก  ที่เป็นการปรับตัวของมนุษย์ให้เข้ากับสังคมและสิ่งแวดล้อม) เป็นกระบวนการที่เป็นเหตุแห่งการรับรู้ (perception) และพฤติกรรม โดยมาก และเมื่อให้เรารายงานถึงกระบวนการทางจิตใจของเราเอง เราจะไม่สามารถเข้าถึงกระบวนการที่เป็นไปใต้สำนึกของจิตใจเหล่านี้ได้ แต่แทนที่เราจะยอมรับว่า ไม่รู้  เรากับกุคำอธิบาย (confabulate) ที่พอเป็นไปได้ขึ้น และดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าตนเองไม่รู้
มีไอเดียทางปรัชญาบางอย่าง (eliminative materialism) ว่า  มนุษย์อาจมีความเข้าใจผิดบางอย่างเกี่ยวกับการทำงานของจิตใจของตน และว่า แนวคิดในเรื่องบางเรื่องเช่น  "ความเชื่อ" หรือว่า "ความเจ็บปวด" จะปรากฏความจริงทางวิทยาศาสตร์ที่แตกต่างไปจากที่คิดกันทุกวันนี้
นักจิตวิทยาเรียกการเดาอย่างผิด ๆ ที่เราใช้อธิบายกระบวนการความคิดของตนเองว่า "causal theories" (ทฤษฎีเหตุผล) คือว่า คำอธิบายของเรา  (ที่นักจิตวิทยาเรียกว่าทฤษฎีเหตุผล)  เกี่ยวกับเหตุของการกระทำที่ทำแล้ว  มักจะใช้เพียงเพื่อแก้ต่างพฤติกรรมของตน  เพื่อบรรเทาความไม่ลงรอยกันทางประชาน (cognitive dissonance) ซึ่งก็หมายความว่า เราอาจจะไม่ได้สังเกตเห็นเหตุจริง ๆ ของพฤติกรรมของตน  แม้ว่ากำลังพยายามที่จะอธิบายอยู่ ผลก็คือ คำอธิบายที่เรามีมักจะเป็นไปเพื่อความรู้สึกที่ดีขึ้นเกี่ยวกับตัวเราเท่านั้น ตัวอย่างหนึ่งก็คือ ชายคนหนึ่งอาจจะมีการเลือกปฏิบัติต่อคนรักร่วมเพศ  เพราะว่าตนจริง ๆ แล้วอายว่า  มีความรู้สึกชอบใจผู้ชายอื่น เขาอาจจะยอมรับความจริงนี้แม้ต่อตัวเองก็ไม่ได้ แต่อธิบายความเดียดฉันท์ของตนว่า  เป็นเพราะว่าการรักร่วมเพศไม่เป็นธรรมชาติ
มีงานวิจัยที่วัดขอบเขตความแม่นยำของการพินิจภายใน โดยรวบรวมรายงานจากหญิงคนหนึ่งที่สมมุติชื่อว่า  เมลานี่ เมลานี่จะพกวิทยุตามตัวตัวหนึ่ง ที่จะส่งเสียงโดยสุ่ม  เพื่อให้เธอสังเกตว่า  เธอกำลังรู้สึกและคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อทำการวิเคราะห์รายงานของเธอแล้ว นักวิจัยกลับมีความคิดต่าง ๆ กันเกี่ยวกับผลที่ได้ เกี่ยวกับการตีความที่ถูกต้องของสิ่งที่เมลานี่อ้าง และเกี่ยวกับความแม่นยำของการพินิจภายในของเธอ หลังจากการถกเถียงที่ไม่ได้จบลงในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ นักวิจัยทั้งสองมีข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องนี้แตกต่างกัน คนหนึ่งมองในแง่ดี และอีกคนหนึ่งมองในแง่ร้าย  ในประเด็นความแม่นยำของการพินิจภายใน
ความไม่รู้ตัวในเรื่องความคลาดเคลื่อน
นอกจากนั้นแล้ว นิสเบ็ตต์และวิลสันยังมีสมมติฐานที่อธิบายว่าทำไม่เราถึงไม่รู้ตัวถึงความคลาดเคลื่อนที่มีในการพินิจภายใน คือ
ความบอดต่อการเลือก
นักวิจัยกลุ่มหนึ่งที่ได้แรงจูงใจจากงานของนิสเบ็ตต์และวิลสัน ได้ตรวจสอบความรู้ความเข้าใจของผู้ร่วมการทดลอง เกี่ยวกับความชอบใจของตนโดยใช้เทคนิคใหม่ คือ มีการให้ผู้ร่วมการทดลองดูรูปบุคคลสองรูป  แล้วถามว่า  คนไหนสวยหรือหล่อกว่า หลังจากนั้น ก็จะให้ผู้ร่วมการทดลองดูรูปที่ "เลือก" อย่างละเอียดอีกทีหนึ่ง  แล้วให้อธิบายเหตุการตัดสินเลือกรูปของตน แต่ว่า ในการทดลองส่วนหนึ่ง  ผู้ทำการทดลองจริง ๆ แล้วจะให้ผู้ร่วมการทดลองดูรายละเอียดอีกทีของรูปที่ตนไม่ได้เลือก  โดยสลับรูปที่อยู่ในมือโดยใช้เทคนิคของนักมายากล ผู้ร่วมการทดลองโดยมากสังเกตไม่ได้ว่า รูปที่กำลังดูจริง ๆ แล้ว  ไม่ใช่รูปที่ตนเองเลือกไม่กี่วินาทีก่อน แต่ว่า ผู้ร่วมการทดลองเป็นจำนวนมากจะกุคำอธิบายว่า  ทำไมถึงชอบใจรูปนั้น ยกตัวอย่างเช่น ชายคนหนึ่งกล่าวว่า "ผมชอบรูปนี้เพราะว่าผมชอบคนมีผมสีทอง" ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้ว  ตนเลือกเอารูปผู้หญิงมีผมสีเข้ม  แต่ผู้ทำการทดลองยื่นรูปหญิงผมสีทองให้ (ว่าเป็นรูปที่เขาเลือก) เพราะฉะนั้น คำอธิบายของผู้ร่วมการทดลองต้องเป็นเรื่องที่กุขึ้น  เพราะว่า  เป็นคำอธิบายการกระทำที่ความจริงแล้วตนไม่ได้ทำ
งานทดลองที่ติดตามมาอีกงานหนึ่ง ให้คนที่กำลังช็อปปิ้งอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตชิมรสชาติของแยมสองอย่าง  แล้วให้อธิบายว่าทำไมจึงเลือกแยมชนิดนั้นในขณะที่ชิมแยมที่ "เลือก" อีก ซึ่งผู้ทำการทดลองสับเปลี่ยน นอกจากนั้นแล้ว ก็ยังมีอีกงานทดลองหนึ่งที่ทำโดยใช้การชิมชาอีกด้วย และก็ยังมีงานทดลองแบบเดียวกับอีกงานหนึ่ง ที่ให้ผู้ร่วมการทดลองเลือกวัตถุสองอย่างที่แสดงในสไลด์ของไมโครซอฟท์ พาวเวอร์พอยต์  แล้วให้อธิบายเหตุผลที่เลือก  ทั้ง ๆ ที่ความจริงได้มีการสับเปลี่ยนสิ่งที่ตนเลือกแล้ว
งานวิจัยอีกงานหนึ่งที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น ก็ยังแสดงหลักฐานคัดค้านความคิดว่า  ผู้ร่วมการทดลองสามารถเข้าใจโดยการพินิจภายในว่า  ลักษณะอะไรในคนอื่นเป็นตัวดึงดูดความสนใจของตน คือนักวิจัยตรวจสอบรายงานของผู้ร่วมการทดลองว่า อะไรเป็นตัวดึงดูดความสนใจของตนในเพศตรงกันข้าม ผู้ชายมักจะรายงานว่า รูปร่างความสวยงามเป็นเรื่องสำคัญ  ในขณะที่ผู้หญิงมักจะรายงานว่า  ความสามารถในการหารายได้เป็นเรื่องสำคัญที่สุด แต่ว่า ผลจากรายงานไม่สามารถใช้พยากรณ์การเลือกคู่ออกเดตได้  และไม่สามารถพยากรณ์พฤติกรรมเกี่ยวกับคู่ที่เลือกหนึ่งเดือนหลังจากนั้น
โดยสอดคล้องกับทฤษฎีความบอดต่อการเลือก นักวิจัยพบว่า เราสามารถถูกหลอกให้เชื่อได้ง่าย ๆ โดยใช้ตัวเตือนความจำที่ผิด ๆ ว่าเราได้เลือกอะไรสิ่งหนึ่งที่ความจริงแล้วไม่ได้เลือก มีผลเป็นการแสดง choice-supportive bias (ความเอนเอียงสนับสนุนการเลือก) ในความทรงจำไม่ว่าจะเชื่อว่าได้เลือกอะไร
คำวิจารณ์
ยังไม่ชัดเจนว่า การค้นพบเกี่ยวกับความบอดต่อการเลือกมีความเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงหรือไม่  เพราะว่า  เรามีเวลามากกว่าที่จะคิดถึงและใช้ข้อมูลเกี่ยวกับใบหน้าที่เห็น (แทนที่จะเป็นรูป) นักวิชาการท่านหนึ่งบ่งว่า "แม้ว่าทฤษฎี (คำอธิบาย) ที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์จะเป็นองค์ประกอบสำคัญของคำอธิบายเหตุการกระทำของเรา แต่ไม่ใช่เป็นองค์ประกอบเดียวที่มีอิทธิพล เหมือนอย่างที่นิสเบ็ตต์และวิลสันได้ตั้งสมมติฐานไว้ตั้งแต่ต้น (คือ) ผู้กระทำจะสามารถเข้าถึงข้อมูลที่คนอื่นไม่มี  รวมทั้งการเข้าถึงโดยการพินิจภายในในระดับหนึ่งเกี่ยวกับสิ่งเร้าที่เป็นเหตุในประเด็น  และเกี่ยวกับกระบวนการทางความคิด และมีข้อมูลที่ดีกว่า (คนอื่น) เกี่ยวกับความแปรปรวนร่วมเกี่ยวระหว่างสิ่งเร้า-ปฏิกิริยา ในเรื่องพฤติกรรมของตนเอง"
การเปลี่ยนทัศนคติ
งานวิจัยที่ให้ผู้ร่วมการทดลองพินิจในภายในเพื่อหาเหตุ (ในการชอบ การเลือก หรือว่า การเชื่อ ในบางสิ่งบางอย่าง) บ่อยครั้งจะเห็นความเกี่ยวเนื่องกันของทัศนคติและพฤติกรรมของผู้ร่วมการทดลองที่ลดลงหลังจากการพินิจภายในนั้น ยกตัวอย่างเช่น ในปี ค.ศ. 1984 มีการให้ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนว่า ตนมีความสนใจเกี่ยวกับเกมปริศนาที่ได้รับในระดับไหน แต่ก่อนที่จะให้คะแนน มีการให้กลุ่มหนึ่งคิดถึงและเขียนเหตุผลที่ชอบหรือไม่ชอบเกมปริศนา ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ต้องทำ หลังจากนั้น ก็จะมีการบันทึกเวลาที่ผู้ร่วมการทดลองใช้เล่นแก้ปัญหาปริศนา ปรากฏว่าสหสัมพันธ์ระหว่างคะแนนที่ให้และเวลาที่เล่นของกลุ่มทดลอง มีระดับที่ต่ำกว่ากลุ่มควบคุมมาก
งานทดลองที่ติดตามมาตรวจดูว่า ปรากฏการณ์นี้จะเกิดขึ้นในสถานการณ์จริง ๆ หรือไม่ คือ ในงานนี้  ผู้ร่วมการทดลองล้วนแต่มีแฟนที่ไปมาหาสู่กันอย่างสม่ำเสมอแล้ว มีการให้ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนว่า ตนเข้ากันได้ดีกับแฟนในระดับไหน มีการให้กลุ่มหนึ่งทำรายการเหตุผลว่าทำไมตนจึงมีความรู้สึกเช่นนั้น ๆ กับแฟน ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ต้องทำ อีกหกเดือนต่อมา มีการเช็คผู้ร่วมการทดลองว่ายังมีแฟนคนเดียวกันหรือไม่ กลุ่มที่มีการพินิจภายในมีความสอดคล้องกันระหว่างทัศนคติ-พฤติกรรม ซึ่งก็คือระดับสหสัมพันธ์ระหว่างคะแนนที่ให้และการมีแฟนคนเดียวกัน  ในระดับที่ต่ำกว่ากลุ่มควบคุม ผลงานทดลองแสดงว่า การพินิจภายในไม่ใช่เพียงแต่เป็นตัวพยากรณ์ที่ไม่ดีเท่านั้น  แต่ว่า  การพินิจภายในเองอาจจะมีอิทธิพลต่อความสัมพันธ์ฉันแฟนนั้น
ผู้ทำงานวิจัยมีทฤษฎีว่า ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นมีเหตุมาจากผู้ร่วมการทดลองเปลี่ยนทัศนคติ เมื่อต้องอธิบายเหตุผลความรู้สึกของตน โดยที่ไม่มีการเปลี่ยนพฤติกรรม ทำให้ระดับสหสัมพันธ์ระหว่างองค์สองอย่างนี้ลดลง ผู้ทำงานวิจัยมีสมมติฐานว่า การเปลี่ยนทัศนคติเป็นผลจากองค์ประกอบหลายอย่างคือ สาระสำคัญก็คือ เราพยายามที่จะสร้างเหตุผลที่ดีเมื่อต้องอธิบายเหตุผล  ซึ่งมักจะนำไปสู่การกล่อมตนเองว่า  ตนจริง ๆ มีความเชื่อ (คือมีทัศนคติ) อีกอย่างหนึ่ง (ที่ไม่เข้ากับพฤติกรรม)
ส่วนในงานทดลองที่ผู้ร่วมการทดลองเลือกสิ่งของที่จะเก็บไว้ ปรากฏว่ารายงานถึงความพอใจต่อสิ่งของนั้นจะลดระดับหลังจากการเลือกนั้น ซึ่งบอกเป็นนัยว่า ทัศนคติมีการเปลี่ยนไปเพียงชั่วคราว  แต่จะกลับไปที่ระดับเดิมเมื่อเวลาผ่านไป (คือการพินิจภายในมีผลเปลี่ยนทัศนคติหรือการแสดงความชอบใจในสิ่งนั้น  แต่มีผลเพียงชั่วคราว  ความชอบใจในสิ่งนั้นจะกลับไปที่จุดเดิม)
การพินิจความรู้สึกภายใน
ตรงกันข้ามกับการพินิจภายในที่อาศัยเหตุผล เมื่อผู้ร่วมการทดลองทำการพินิจความรู้สึกภายใน  ปรากฏกว่า  ระดับสหสัมพันธ์ของทัศนคติ-พฤติกรรมจะเพิ่มขึ้น ซึ่งบอกเป็นนัยว่า การพินิจความรู้สึกภายใน ไม่ใช่เป็นกระบวนการที่ก่อโทษมากกว่าประโยชน์ (คือไม่เป็น maladaptive)
ทฤษฎีเหตุผลที่ไม่อาศัยประสบการณ์
ในผลงานวิจัยคลาสสิกของพวกเขา นิสเบ็ตต์และวิลสันเสนอว่า เรื่องกุที่เกิดจากการพินิจภายใน มาจากทฤษฎีเหตุผลที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์ (คือเป็นคำอธิบายที่ไม่ได้อาศัยประสบการณ์) ซึ่งพวกเขาเสนอแหล่งกำเนิดที่เป็นไปได้ 4 อย่าง คือ
นิสเบ็ตต์และวิลสันให้ข้อสังเกตว่า การให้เหตุผลโดยอาศัยเหตุเหล่านี้  ไม่แน่ว่าจะนำไปสู่ความคิดผิด ๆ แต่ว่า  ความคิดผิด ๆ เกิดขึ้นเพราะว่า  ไม่ได้ประยุกต์ใช้องค์เหล่านี้อย่างถูกต้องในคำอธิบายเหตุผล
ในการอธิบายความเอนเอียงต่าง ๆ
มีนักวิชาการที่เสนอว่า ความเอนเอียงหลายอย่างเกิดขึ้นเพราะการใส่ใจมากเกินไปต่อความตั้งใจที่มี ยกตัวอย่างเช่น โดยใส่ใจในความตั้งใจดีที่มีอยู่ในขณะนี้  เราอาจจะประเมินโอกาสที่จะทำผิดศีลธรรมต่ำเกินไป
การสำนึกรู้ถึงความเอนเอียง
มีปรากฏการณ์ที่รู้จักกันชัดเจนแล้วอย่างหนึ่งคือ bias blind spot (จุดบอดเรื่องความเอนเอียง) ที่เราประเมินตนเองว่า มีโอกาสที่จะมีความเอนเอียงน้อยกว่าคนอื่นในกลุ่มเดียวกัน มีนักวิชาการที่เสนอว่า ปรากฏการณ์นี้มีได้เพราะการแปลการพินิจภายในผิด ในงานทดลองของนักวิชาการเหล่านั้น มีการให้ผู้ร่วมการทดลองทำการประเมินตนเองและผู้ร่วมการทดลองอื่น ผู้ร่วมการทดลองปรากฏว่ามีความเอนเอียงปกติทั่ว ๆ ไป ยกตัวอย่างเช่น  มีการให้คะแนนตนเองมากกว่าผู้อื่นในเรื่องคุณลักษณะต่าง ๆ (แสดงว่ามีความเอนเอียงประเภท  illusory superiority) ต่อจากนั้น ผู้ทำการทดลองก็อธิบายเรื่องความเอนเอียงทางประชาน  และถามผู้ร่วมการทดลองว่า  การประเมินของผู้ร่วมการทดลองได้รับอิทธิพลจากความเอนเอียงหรือไม่ ผู้ร่วมการทดลองให้คะแนนตนเองว่า มีโอกาสเสี่ยงต่อความเอนเอียงน้อยกว่าผู้ร่วมการทดลองอื่น (ซึ่งเป็นหลักฐานยืนยันว่ามีความเอนเอียงประเภท  bias blind spot) และเมื่อต้องอธิบายเหตุผลการประเมินของตน ผู้ร่วมการทดลองใช้วิธีการประเมินที่ต่างกันเมื่อประเมินความเอนเอียงของตนเอง  และเมื่อประเมินผู้อื่น
นักวิจัยกลุ่มนี้ตีความว่า เมื่อเราจะประเมินว่าคนอื่นมีความเอนเอียงหรือไม่  เราจะสังเกตดูพฤติกรรมที่แสดงออก ในนัยตรงกันข้ามกัน เมื่อประเมินว่าเราเองมีความเอนเอียงหรือไม่  เราจะมองภายในตัวเรา  สังเกตหาความคิดและความรู้สึกที่อาจมีแรงจูงใจเพื่อให้เกิดความเอนเอียง แต่เนื่องจากว่า ความเอนเอียงต่าง ๆ ทำงานใต้จิตสำนึก  ดังนั้น  การพินิจภายในเช่นนี้จึงไม่สำเร็จประโยชน์ แต่ว่า เรามักจะเห็นความคิดความรู้สึกเหล่านั้นว่า  เป็นตัวบ่งชี้ที่เชื่อถือได้ว่า  ตนเองไม่เสี่ยงต่อความเอนเอียงซึ่งไม่เหมือนกับคนอื่น
จากนั้นนักวิจัยก็พยายามให้ข้อมูลผู้ร่วมการทดลองเกี่ยวกับการพินิจภายในของผู้อื่น คือ นักวิจัยอัดเสียงของผู้ร่วมการทดลองที่กล่าวเรื่องที่ตนคิดเมื่อกำลังประเมินตนเองว่า  คำตอบที่ให้ในคำถามที่ผ่านมามีอิทธิพลจากความเอนเอียงหรือไม่ ผลก็คือ แม้ว่า  ผู้ร่วมการทดลองจะเชื่อว่าตนเองมีโอกาสน้อยที่จะมีความเอนเอียง แต่ว่าการรายงานการพินิจภายในของตน กลับไม่มีอิทธิพลต่อผู้อื่นเมื่อผู้อื่นประเมินความเอนเอียงของบุคคลนั้น
เมื่อถามว่า การมีความเอนเอียงมีลักษณะอย่างไร  ผู้ร่วมการทดลองมักจะกำหนดความเอนเอียงโดยความคิดและแรงจูงใจที่ตนได้พินิจพิจารณา  เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับตนเอง แต่จะกำหนดโดยพฤติกรรมที่แสดงออกเมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้อื่น ส่วนในผู้ร่วมการทดลองที่มีการห้ามไม่ให้ใช้การพินิจภายใน การประเมินความเอนเอียงของตนจะตรงกับความเป็นจริงมากขึ้น
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีงานทดลองอื่น ๆ ที่แสดงว่า  เราไม่สามารถสำนึกถึงความเอนเอียงที่เราเองมี  เช่น  ในงานทดลองของนิสเบ็ตต์และวิลสัน  ซึ่งแสดงว่าเรามีความเอนเอียงในการที่จะเลือกสินค้าขึ้นอยู่กับตำแหน่งที่วางแสดงสินค้า เช่นการทดลองที่แสดงถุงเท้าพบว่า  ผู้บริโภคมีความเอนเอียงที่จะเลือกถุงเท้าด้านขวาสุดมากกว่าถุงเท้าด้านซ้ายสุดเป็นอัตราส่วนถึง 4 ต่อ 1 แต่เมื่อมีการถามผู้บริโภคว่า  ตนมีความเอนเอียงเช่นนี้หรือไม่  ผู้บริโภคจะบอกว่าไม่มี  ซึ่งขัดกับข้อมูลที่ได้ในการทดลอง  ซึ่งอาจจะบ่งถึงการการพินิจภายในที่ไม่แสดงความคิดและแรงจูงใจที่ก่อให้เกิดความเอนเอียง
การสำนึกรู้การปรับตัวคล้อยตามสังคม
ในปี ค.ศ. 2007 มีงานวิจัยที่ศึกษาการกำหนดรู้การปรับตัวคล้อยตามสังคม (conformity) คือ ผู้ร่วมการทดลองรายงานว่า  ตนเองสามารถอดทนต่อแรงกดดันในการปรับตัวให้คล้อยตามกับสังคมมากกว่าคนในกลุ่มเดียวกัน โดยสาระก็คือ ผู้ร่วมการทดลองเห็นตนเองว่า  เป็นผู้เดียวในกลุ่มบุคคลที่ถูกชักจูงได้ง่าย การแปลการพินิจภายในผิดดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อปรากฏการณ์นี้ เมื่อประเมินว่าคนอื่นเกิดการชักจูงเพราะแรงกดดันทางสังคมหรือไม่ ผู้ร่วมการทดลองจะพิจารณาแต่พฤติกรรมของบุคคลนั้น ยกตัวอย่างเช่น จะอธิบายความคิดเห็นทางการเมืองของคนอื่นว่า  เป็นไปตามกลุ่มสังคมอย่างไร แต่ว่าเมื่อประเมินการปรับตัวคล้อยตามสังคมของตนเอง ผู้ร่วมการทดลองเห็นว่าการพินิจภายในของตนนั้นเชื่อถือได้ คือในใจของตนเอง ตนจะไม่พบเหตุจูงใจที่จะปรับตัว  และดังนั้น  ก็จะประเมินตนว่าไม่ได้รับอิทธิพลจากสังคม
การสำนึกรู้การควบคุมตนเองและเจตจำนงเสรี
ศาสตราจารย์จิตวิทยาสังคมชาวอเมริกัน ดร. แดเนียล เว็กเนอร์ ที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดอ้างว่า การแปลการพินิจภายในผิดมีผลต่อความเชื่อเกี่ยวกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ เช่น การเคลื่อนย้ายวัตถุโดยใจ (psychokinesis) เขาให้ข้อสังเกตว่า ในชีวิตประจำวันของเรา เจตนา (เช่นเพื่อที่จะเปิดไฟ) จะตามมาด้วยการกระทำ (เช่นการกดสวิตช์ไฟ) อย่างเชื่อถือได้ แต่ว่า กระบวนการที่เชื่อมต่อเหตุการณ์ทั้งสองความจริงแล้ว  ไม่สามารถเข้าถึงได้โดยจิตเหนือสำนึก ดังนั้น แม้ว่าผู้ร่วมการทดลองอาจจะรู้สึกว่าตนได้ทำการพินิจเจตจำนงภายในของตนโดยตรง แต่ว่า จริง ๆ แล้ว  ประสบการณ์ความรู้สึกว่าตนได้ทำการควบคุม  ความจริงมาจากการอนุมานความสัมพันธ์ระหว่างความคิดและการกระทำ นี้เป็นทฤษฎีที่เรียกว่า "apparent mental causation" (การมีใจเป็นเหตุให้เกิดผลโดยประจักษ์) แต่ว่า กระบวนการที่ตรวจจับว่าตนเป็นเหตุของการกระทำหนึ่ง ๆ หรือไม่  ความจริงเชื่อถือไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเมื่อเกิดความผิดพลาดแล้ว อาจทำให้เกิดการแปลสิ่งเร้าผิดว่าควบคุมได้ (illusion of control) ซึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อเหตุการณ์ภายนอกเกิดตาม หรือเกิดตรงกับ  ความคิดของเรา  ทั้ง ๆ ที่ความคิดนั้นจริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นเหตุให้เหตุการณ์ภายนอกนั้นเกิดขึ้น
เพื่อเป็นหลักฐาน ดร. เว็กเนอร์ได้ยกชุดการทดลองเกี่ยวกับความคิดเชิงไสยศาสตร์ (magical thinking) ที่ผู้ร่วมการทดลองถูกหลอกให้คิดว่า ตนมีอิทธิพลต่อเหตุการณ์ภายนอก ในงานทดลองหนึ่ง ซึ่งให้ผู้ร่วมการทดลองดูนักกีฬาบาสเกตบอลทำการชู้ตลูกโทษ ถ้ามีการให้ผู้ร่วมการทดลองสร้างมโนภาพของนักกีฬาทำการชู้ตลูกโทษ ผู้ร่วมการทดลองจะรู้สึกว่าตนมีอิทธิพลต่อการชู้ตลูกโทษได้สำเร็จเพียงอาศัยความคิดนั้น
ถ้าการแปลการพินิจภายในผิดมีผลให้เกิดความรู้สึกที่เป็นอัตวิสัยถึงเจตจำนงเสรีจริง ๆ เราก็ควรที่จะอ้างถึงเจตจำนงเสรีในตนเองมากกว่าผู้อื่น ซึ่งเป็นคำพยากรณ์ที่ได้รับการสนับสนุนจากผลงานวิจัยสามงาน คือ
แต่ว่า ให้สังเกตว่า  มีงานวิจัยที่วิจารณ์ความผิดพลาดของข้ออ้างที่ ดร. เว็กเนอร์ให้เกี่ยวกับความสำคัญของการแปลการพินิจภายในผิด ต่อความรู้สึกถึงเจตจำนงเสรี
คำวิจารณ์
มีงานวิจัยที่เสนอว่า ผู้ร่วมการทดลองสามารถประเมินเวลาในการตอบสนองของตนได้อย่างแม่นยำ  ซึ่งแสดงถึงการรู้ "กระบวนการทางจิตใจ" ของตน แม้ว่า จะเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความใส่ใจและทรัพยากรทางประชานอื่น ๆ สูง (คือไม่สามารถทำได้ถ้าถูกกวนสมาธิเมื่อต้องทำการประเมิน) นักวิจัยของงานนี้เชื่อว่า การประเมินที่แม่นยำเช่นนี้  ไม่ใช่เป็นเพียงแค่การตีความที่เกิดขึ้นภายหลังเหตุการณ์ (post-hoc interpretation) เท่านั้น  แต่อาจจะเป็นกระบวนการที่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่คนอื่นไม่มี (privileged information) นอกจากนั้นแล้ว การฝึกสติ (Mindfulness traning) สามารถเพิ่มสมรรถภาพของการพินิจภายในได้ในสถานการณ์บางอย่าง
งานของนิสเบ็ตต์และวิลสันยังได้รับการวิจารณ์จากนักวิชาการอื่น ๆ อีกหลายคนรวมทั้งนักจิตวิทยาทรงอิทธิพล ศ. ดร. เฮอร์เบิร์ต ไซมอน และ ศ. ดร. เค แอนเดอร์ส เอริคสัน
การแก้ไขความเอนเอียง
งานวิจัยที่ตรวจสอบผลของการให้ข้อมูลแก่ผู้ร่วมการทดลองเกี่ยวกับความเอนเอียงใต้สำนึก ต่อการให้คะแนนตนเองว่าเสี่ยงต่อความเอีนเอียงแค่ไหน  แสดงว่า  ผู้ที่ได้รับข้อมูลจะไม่ปรากฏ bias blind spot (จุดบอดเรื่องความเอนเอียง) เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม ซึ่งให้ความหวังว่า เมื่อทราบเรื่องความเอนเอียงใต้จิตสำนึกเช่นการแปลการพินิจภายในผิด  เราจะสามารถหลีกเลี่ยงการตัดสินใจที่ประกอบด้วยความเอนเอียงบางอย่าง  หรือว่าอย่างน้อยที่สุด  ก็จะให้รู้ว่าตนนั้นมีความเอนเอียง แต่ว่า มีงานวิจัยอื่น ๆ ที่มีผลที่ขัดแย้งกัน งานปริทัศน์งานหนึ่งเสนอว่า งานวิจัยที่เพียงแต่ให้คำเตือนว่า  เรามีความเอนเอียงใต้จิตสำนึก  จะไม่สามารถแก้ไขความเอนเอียงได้ ส่วนงานวิจัยที่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับความเอนเอียงและเน้นความเป็นไปใต้จิตสำนึกของความเอนเอียง จะสามารถแก้ความเอนเอียงได้ ดังนั้น ความรู้ว่า  ความเอนเอียงสามารถเกิดขึ้นได้ใต้จิตสำนึก  เป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ในการแก้ปัญหาเรื่องความเอนเอียง
นอกจากนั้นแล้ว วิลสันยังได้พยายามหาวิธีแก้การแปลการพินิจภายในผิด  คือ  ในหนังสือ Strangers to ourselves (การเป็นคนแปลกหน้าต่อตนเอง) เขาเสนอว่า  การสังเกตพฤติกรรมของตนมากกว่าความคิด  อาจจะเป็นหลักสำคัญในการแก้ปัญหานี้
พระสุนทรราชวงศาฯ (เจ้าฝ่ายบุต)
พระสุนทรราชวงศาฯ หรือ ท้าวฝ่ายบุต พระประเทศราชผู้ครองเมืองยศสุนทรประเทศราช องค์ที่ 3 และเป็นพระโอรสของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช พระประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 อีกทั้งยังสืบเชื้อสายมาจากพระอัยกา (ปู่) คือ พระวรราชปิตา พระอัยยิกา (ย่า) คือ พระนางบุสดีเทวี และพระปัยกา (ปู่ทวด) คือ เจ้านอง ทรงเป็นปฐมราชวงศ์แสนทิพย์นาบัว ปฐมเจ้าผู้สร้างนครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน (จังหวัดหนองบัวลำภูในปัจจุบัน) ส่วนพระมารดาเป็นหญิงชาวลาวเวียงจันทน์
ประวัติ
พระสุนทรราชวงศาฯ หรือ ท้าวฝ่ายบุต เป็นพระโอรสของพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช พระประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 สมภพที่นครเขื่อนขันธ์กาบแก้วบัวบาน ทรงอภิเสกสมรสกับเจ้านางพรหมมา มีพระโอรส 2 องค์ คือ ท้าวเหม็น และท้าวพระเมือง
พ.ศ. 2334 เกิดเหตุกบฏอ้ายเชียงแก้วที่อาณาจักรล้านช้างจำปาศักดิ์ ทางฝ่ายนครจำปาศักดิ์ไม่สามารถรับมือได้ เนื่องจากพระเจ้าองค์หลวงไชยกุมาร เจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ในเวลานั้น ถึงแก่พิราลัยกะทันหันหลังจากได้รับทราบข่าวศึก (ก่อนหน้านั้นพระเจ้าองค์หลวงฯ เองก็ประชวรเรื้อรังมานานแล้ว) ท้าวฝ่ายหน้า ได้นำท้าวคำสิงห์ และท้าวฝ่ายบุต พระโอรสทั้งสองไปร่วมมือกับพระประทุมราชวงศา (ท้าวคำผง) พระประเทศราชผู้ครองเมืองอุบล ผู้เป็นพระเชษฐา ยกทัพไปปราบกบฏอ้ายเชียงแก้วจนราบคาบ และท้าวฝ่ายหน้าได้จับตัวอ้ายเชียงแก้วประหารชีวิตที่แก่งตะนะ (อยู่ในแม่น้ำมูล ระหว่างอำเภอพิบูลมังสาหารกับอำเภอสิรินธรในปัจจุบัน) ก่อนหน้าที่กองทัพเมืองนครราชสีมาจะยกมาถึงตามรับสั่งจากกรุงเทพฯ ด้วยความดีความชอบในครั้งนี้ ทำให้เจ้าหน้าได้รับพระราชทานสุพรรณบัฎแต่งตั้งเป็น "พระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราช" พระประเทศราชผู้ครองนครจำปาศักดิ์ องค์ที่ 3 แลพระวิไชยราชสุริยวงษขัติยราชก็ยังให้ท้าวฝ่ายบุต ผู้เป็นพระโอรสลงไปรับราชการสนองที่นครจำปาศักดิ์อีกด้วย
พ.ศ. 2370 พระยาราชสุภาวดีจึงกราบบังคมทูลความดีความชอบของท้าวฝ่ายบุตในคราวปราบกบฎเจ้าอนุวงศ์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานสัญญาบัตร แต่งตั้งท้าวฝ่ายบุตเป็นพระสุนทรราชวงศา มหาขัตติยชาติ ประเทศราชทวาเวียง ดำรงรักษศักดิยศทฤาไกร ศรีพิไชยสงคราม พระประเทศราชผู้ครองเมืองยศสุนทร องค์ที่ 3 (พ.ศ. 2370-2400) พร้อมพระราชทานพระพุทธรูปสำคัญคือ พระพุทธปฏิมาบุษยรัตน์ หรือ พระแก้วหยดน้ำค้าง อันเป็นพระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองยโสธรในปัจจุบัน, พระราชทานเชลยศึกจากนครเวียงจันทน์ จำนวน 500 ครอบครัว และพระราชทานปืนใหญ่ไว้สำหรับเมืองยศสุนทร 1 กระบอก อันมีชื่อว่า "ปืนนางป้อง" ซึ่งยังคงปรากฏอยู่ที่ศาลหลักเมืองยโสธรมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อท้าวฝ่ายบุตได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งขึ้นเป็นพระประเทศราชผู้ครองเมืองแล้ว ได้ให้ไพร่พลนำหินศิลาจากบ้านแก้งหินโงม มาสร้างพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานที่มณฑปวัดป่ามะม่วง สร้างวัดขึ้นที่ท่าน้ำริมฝั่งแม่น้ำชี เรียกว่า วัดท่าแขก (หรือวัดศรีธรรมารามในปัจจุบัน) และสร้างวัดขึ้นที่กลางเมือง เรียกว่า วัดกลางศรีไตรภูมิ ไว้เป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองสืบมา
ครองเมืองนครพนม
ปี พ.ศ. 2378 เมื่อพระบรมราชา (มัง) เจ้าเมืองนครพนมได้หลบหนีไปกับเจ้าอนุวงศ์ แล้วพระยามหาอำมาตยาธิบดี (หรุ่น) จึงได้มอบให้พระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวฝ่ายบุต) พระประเทศราชผู้ครองเมืองยศสุนทร มาว่าราชการเป็นเจ้าเมืองนครพนมเป็นที่พระประเทศราชครองเมืองนครพนมอีกตำแหน่งหนึ่ง
ปี พ.ศ. 2381 พระสุนทรราชวงศาฯ พระประเทศราชผู้ครองเมืองยศสุนทร ได้พยายามเกลี้ยกล่อมให้พระบรมราช (มัง) อดีตเจ้าเมืองนครพนมพร้อมด้วยกรมการเมืองบางคน และบุตรหลานที่อพยพหลบหนีไปกับเจ้าอนุวงศ์ที่เมืองมหาชัยก่องแก้วทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงให้กลับมาอยู่ที่เมืองนครพนมตามเดิม รัชกาลที่ 3 ทรงพระราชดำริว่าพระบรมราชา (มัง) เจ้าเมืองนครพนมก็ชราภาพ และป่วยเป็นคนพิการ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระสุนทรราชวงศาฯ เป็นผู้ครองเมืองนครพนมและครองเมืองยศสุนทรทั้งสองเมือง แม้จะได้ครองทั้ง2เมืองแต่ทรงพระราชทานนามบรรดาศักดิ์เท่าเดิมคือตำแหน่งพระประเทศราชพร้อมเครื่องยศ คือ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานกระโถนทองคำหนึ่ง โต๊ะเงิน คาวหวาน กระบี่บั้งทองหนึ่ง ปืนคาบศิลาคอลาย 2 กระบอก เสื้อกำมะหยี่ติดขลิบแถบทองตัวหนึ่ง หมวกตุ้มปี่ยอดทองคำประดับพลอยหนึ่ง เสื้อเข้มขาบริ้วตัวหนึ่ง เสื้อญี่ปุ่นลายเขียนตัวหนึ่ง แพรโล่ผืนหนึ่ง ผ้าปูมผืนหนึ่ง และสัปทนสักหลาดคันหนึ่ง เป็นเครื่องยศบรรดาศักดิ์ นอกจากนั้นยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งกรมการเมืองชั้นผู้ใหญ่ในเมืองนครพนม ดังนี้ ท้าวจันโท น้องพระบรมราชา (มัง) เป็นอุปราช ท้าวอรรคราช บุตรพระบรมราชา (มัง) เป็นราชวงศ์ ท้าวอินทวงศ์ เมืองยศสุนทร เป็นราชบุตร
ในระหว่างที่พระสุนทรราชวงศาฯ ดำรงตำแหน่งพระประเทศราชผู้ครองเมืองนครพนม อยู่นานถึง 22 ปี ได้มีเหตุการณ์และตั้งเมืองขึ้นใหม่โดยยกกองทัพออกไปกวาดต้อนผู้คนทางฝั่งซ้าย แม่น้ำโขง (ดินแดนสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวปัจจุบัน) คือจากเมืองวัง เมืองพิณ เมืองนอง เมืองเซโปน เมืองคำเกิด เมืองคำม่วน เมืองคำอ้อคำเขียว เมืองแสก เมืองเชียงฮ่ม เมืองผาบัง ฯลฯ ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ คือ ผู้ไท ข่า กะโซ่ กะเลิง แสก ย้อ โย้ย ให้มาตั้งขึ้นเป็นเมืองต่าง ๆ ในท้องที่เมืองนครพนม เมืองสกลนคร เมืองมุกดาหาร และเมืองกาฬสินธุ์ เกิดขึ้นเป็นเมืองเรณูนคร เมืองอาทมาต ต่อมาถูกยุบลงเป็นตำบลอาจสามารถ อำเภอเมืองนครพนม เมืองรามราช ต่อมาถูกยุบลงเป็นตำบลรามราช อำเภอท่าอุเทน เมืองอากาศอำนวย เมืองท่าอุเทน เมืองไชยบุรี
การสงคราม และคุณูปการณ์
พ.ศ. 2369 เกิดสงครามเจ้าอนุวงศ์แห่งเวียงจันทน์กับกรุงเทพมหานคร ท้าวฝ่ายบุตพร้อมกับท้าวสุวอธรรมา (บุญมา) (ต่อมาได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นพระปทุมเทวาภิบาล เจ้าเมืองหนองคายคนแรก) และท้าวเคน บุตรชายของท้าวสุวอธรรมา (บุญมา) ได้นำกองกำลังเมืองยศสุนทรเข้าร่วมกองทัพเจ้าพระยาราชสุภาวดี เข้าตีค่ายเวียงคุกที่เมืองยโสธรแตก เจ้าราชบุตร (โย้) โอรสของเจ้าอนุวงศ์และเป็นเจ้าเมืองจำปาศักดิ์ยกทัพมาตั้งมั่นที่เมืองอุบล พระยาราชสุภาวดี (สิงห์) ยกทัพจากยโสธรเข้าโจมตีเมืองอุบล ชาวลาวเมืองอุบลลุกฮือขึ้นขับไล่เจ้าราชบุตรออกจากเมือง เจ้าราชบุตรหลบหนีกลับไปยังเมืองจำปาศักดิ์แต่ไม่สามารถเข้าเมืองได้เนื่องจากความวุ่นวายในเมือง พระยาราชสุภาวดี (สิงห์) จึงสามารถเข้ายึดเมืองจำปาศักดิ์ และจับกุมตัวเจ้าราชบุตรได้
พ.ศ. 2371 เจ้าอนุวงศ์ซึ่งได้หลบหนีไปยังเวียดนามราชวงศ์เหงียน และได้กลับมายังเมืองเวียงจันทน์พร้อมคณะทูตของพระจักรพรรดิมิญหมั่ง เจ้าอนุวงศ์เข้าลอบสังหารกองกำลังฝ่ายไทยและเข้าครองเมืองเวียงจันทน์อีกครั้ง เจ้าพระยาราชสุภาวดี (สิงห์) ซึ่งยกทัพมาตั้งมั่นที่เมืองพันพร้าว (ตำบลพานพร้าว อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย) จึงล่าถอยไปทางใต้ไปยังเมืองยโสธร เจ้าอนุวงศ์จึงส่งพระโอรสเจ้าราชวงศ์ (เหง้า) ยกทัพลาวจากเวียงจันทน์ข้ามแม่น้ำโขงลงมาทางใต้เพื่อตามทัพของเจ้าพระยาราชสุภาวดี เจ้าพระยาราชสุภาวดี (สิงห์) ได้ยกทัพขึ้นมาตั้งรับที่ค่ายบกหวาน (ตำบลบกหวาน อำเภอเมืองจังหวัดหนองคาย) เจ้าพระยาราชสุภาวดีได้ต่อสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าราชวงศ์ (เหง้า) เจ้าพระยาราชสุภาวดีตกจากม้าล้มลง เจ้าราชวงศ์ใช้หอกแทกถูกเฉียดตัวเจ้าพระยาราชสุภาวดีเป็นแผลถลอก เจ้าราชวงศ์จะให้ดาบฟันซ้ำหลวงพิพิธน้องชายของเจ้าพระยาราชสุภาวดีเข้ารับแทนทำให้หลวงพิพิธถูกฟันเสียชีวิต เจ้าพระยาราชสุภาวดีอาศัยจังหวะใช้มีดแทงที่ต้นขาของเจ้าราชวงศ์ประกอบกับฝ่ายไทยยิงปืนถูกเข่าของเจ้าราชวงศ์ล้มลงเสียโลหิตมาก ฝ่ายลาวจึงนำเจ้าราชวงศ์ขึ้นแคร่หามหนีไป เจ้าพระยาราชสุภาวดีแม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บยังคงติดตามเจ้าราชวงศ์ไปแต่ไม่สำเร็จ
พ.ศ. 2395 พระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวฝ่ายบุต) ได้ติดต่อค้าขายกับเมืองนครราชสีมาและได้รับรองให้ชาวจีนเข้ามาตั้งร้านค้าขายที่เมืองยโสธรเป็นครั้งแรก โดยใช้เกวียนในการขนส่งสินค้า กองเกวียนของพ่อค้าจีนน่าจะใช้เส้นทางนางอรพิม ทางช้างเผือกในการขนส่งสินค้าระหว่างทั้งสองเมืองนี้ ดังนั้นทางสายนี้จึงมีความสำคัญทั้งทางด้านการเมือง ด้านเศรษฐกิจและสังคมต่อหัวเมืองในแถบนี้ ต่อมาในปีเดียวกัน ซึ่งตรงกับสมัยรัชกาลที่ 4 พระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวฝ่ายบุต) ถูกครหาว่าได้มีการสมคบคิดกับชาวญวน ซึ่งมีความผิดจริง ความผิดนั้นมาจากการที่พระสุนทรราชวงศาได้มีการรับจดหมายจากญวนซึ่งเป็นศัตรูกับทางการสยามในขณะนั้น เเต่พระสุนทรราชวงศาไม่ได้นำไปทูลเกล้าถวายเเด่พระมหากษัตริย์เเห่งกรุงรัตนโกสินทร์ให้ได้ทรงรับทราบ จึงเป็นสาเหตุที่เเท้จริงที่ส่งผลให้พระสุนทรราชวงศาฯ (ท้าวฝ่ายบุต) ถูกปลดออกจากตำเเหน่งเจ้าเมืองนครพนมเเละเมืองยศสุนทร เเละส่วนกลางมีความประสงค์จะให้ส่งตัวท้าวฝ่ายบุตที่พ้นตำเเหน่งเจ้าเมืองเเล้วไปไว้ที่เมืองนครราชสีมา เเต่เนื่องด้วยท้าวฝ่ายบุต ตอนนั้น มีอายุ 78 ปี ซึ่งมีความชราภาพมากเเล้ว ส่วนกลางจึงให้ท้าวฝ่ายบุตกลับมาอาศัยอยู่กับญาติพี่น้องที่เมืองยศสุนทร ซึ่งขณะนั้นยังไม่มีการเเต่งตั้งเจ้าเมืองยศสุนทรคนใหม่ เเต่ยังคงให้พระศรีวรราช (ท้าวเหม็น) บุตรท้าวฝ่ายหน้า เเลกรมการเมืองปกครองเมืองสืบต่อมา
การก่อตั้งบ้านเมืองขึ้นในภาคอีสาน
ในระหว่างที่พระสุนทรราชวงศาฯ เป็นพระประเทศราชผู้ครองเมืองนครพนม ท่านได้ยกกำลังออกไปกวาดต้อนผู้คนทางฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ให้อพยพเข้ามาตั้งบ้านเรือนขึ้นเป็นชุมชนจนพัฒนากลายเป็นเมืองในเขตเมืองนครพนม เมืองสกลนคร เมืองมุกดาหาร และเมืองกาฬสินธุ์ ดังนี้
การศาสนา
พระสุนทรราชวงศาฯ ผู้นี้มีศรัทธาเลื่อมใสในพระบวรพุทธศาสนาเป็นอันมาก นำไพร่พลสร้างพระอารามขึ้นหลายแห่ง ดังนี้
พ.ศ. 2378 พระสุนทรราชวงศาฯ ขึ้นไปครองเมืองนครพนม ได้ขอเวนคืนที่ดินแล้ว มีรับสั่งให้เมืองแสน เมืองจันทร์ ท้าวเพียกรมการเมืองนำไพร่พลชาวเมืองนครพนมสร้างวัดขึ้น 1 แห่ง และพระเจดีย์อีก 1 องค์ ก็เป็นที่สง่างามแก่เมืองนครพนมเท่าทุกวันนี้ (ยังไม่ทราบชัดเจนว่าคือวัดใด)