cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คาเมนไรเดอร์ V3
เนื้อเรื่อง
หลักจากที่ดับเบิ้ลไรเดอร์ทำลายองค์กรเกลช็อกเกอร์ลงไปแล้ว คาซามิ ชิโร่ ตัวเอกของเรื่องเป็นนักขี่จักรยายนต์ชมรมเดียวกับฮอนโก ทาเคชิ (คาเมนไรเดอร์หมายเลข 1) และ อิจิมอนจิ ฮายาโตะ (คาเมนไรเดอร์หมายเลข 2) วันหนึ่งครอบครัวของเขา ทั้งพ่อ, แม่และน้องสาวถูกองค์กรวายร้ายเดสตรอนฆ่าจนหมด ด้วยความโกรธแค้นที่อยู่ในใจเขาได้ขอให้ทาเคชิและฮายาโตะช่วยดัดแปลงเขาเป็นมนุษย์ดัดแปลง แต่ทั้งสองปฏิเสธ จากนั้นไรเดอร์ทั้งสองได้บุกเข้าไปที่ฐานทัพของเดสตรอนแต่กลับเป็นกับดักและเกือบถูกฆ่าแต่คาซามิ ชิโร่ก็เข้ามาช่วยและสละชีวิตเพื่อช่วยไรเดอร์ทั้งสอง ไรเดอร์ทั้งสองเห็นความกล้าของชิโร่จึงดัดแปลงให้ชิโร่กลายเป็น คาเมนไรเดอร์ V3 และโผล่มาช่วยไรเดอร์ทั้งสองสู้กับ คาเมะบาซูก้า มนุษย์ดัดแปลงของเดสตรอน ซึ่งคาเมะบาซูก้ามีพลังทำลายล้างที่สูงมากจนไรเดอร์ทั้งสองต้องยอมสละชีวิตทำลายคาเมะบาซูก้าลงและพูดฝากฝังญี่ปุ่นไว้ให้กับV3 จึงเป็นหน้าที่ของคาเมนไรเดอร์ V3 ที่จะต้องปกป้องญี่ปุ่นต่อไป (แต่ไรเดอร์ทั้งสองก็กลับมาอีกครั้งในตอนที่ 33)
เดสตรอน
เป็นองค์กรวายร้ายที่มีความเป็นไปได้ว่า มีส่วนเกี่ยวข้องกับหัวหน้าสูงสุดของเกลช็อกเกอร์ แผนการของเดสตรอนคล้ายคลึงกับช็อกเกอร์ และ เกลช็อกเกอร์โดยที่จับคนมากมายไปผ่าตัดเป็นมนุษย์แปลงมีสาขาทั่วโลก หมายยึดครองโลกมีสมุนที่ร้ายกาจโดยหัวหน้าใหญ่เดสตรอนจะส่งคำสั่งบัญชาการทางเสียง แต่มีจุดต่างตรงที่ เดสตรอน มีลักษณะการโจมตีที่ร้ายกาจและมีอาวุธที่รุนแรงกว่า ช็อกเกอร์ และ เกลช็อกเกอร์ หลายเท่า
ร้านนายอินทร์
รางวัลนายอินทร์อะวอร์ด กำหนดรับผลงานต่างๆเข้าประกวดล่วงหน้า 1 ปี มีกำหนดปิดรับผลงานภายในพฤศจิกายนของปีก่อนหน้า และประกาศผลรางวัลในเดือนมิถุนายน หรือกรกฎาคมของปีที่ประกาศรางวัล อย่างไรก็ตาม ในแต่ละปีอาจไม่มีผลงานใดที่ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมของการประกวดประเภทนั้นเลย
ประเภทของรางวัล
รางวัลนายอินทร์อะวอร์ด แบ่งประเภทของผลงานที่เข้าประกวดเป็น 6 ประเภท ดังนี้
แจน ฮัลโหลวีน
รัชดา อนังรัสวดี นักร้อง และนักแสดงหญิงชาวไทย และเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องหญิงสังกัดคีตา เรคคอร์ดส ในนาม แจน ฮัลโหล-วีน (Jan Hallo-Ween)
ประวัติ
แจน ฮัลโหล-วีน (มักเขียนเป็น: แจน ฮัลโลวีน) หรือชื่อจริง รัชดา อนังรัสวดี เป็นนักร้องชาวไทย แจนเปิดตัวครั้งแรกเมื่อปีพ.ศ. 2538 ในมาดสาว J-ROCK เขียนขอบตาดำเท่ห์ๆ ผมซอยสั้นดูทะมัดทะแมง ผิวสีน้ำผึ้ง รูปร่างบอบบาง เด่นที่ดาว 5 แฉกใต้ตาข้างขวา ซึ่งเป็นเอกลักษณ์อันโดดเด่นของเธอ มาพร้อมกับความมั่นใจตามประสาสาวยุคใหม่ แจนถือเป็นศิลปินหญิงคนแรกและคนเดียวของค่ายคีตา ที่ทำเพลงแนวอัลเทอร์เนทีฟซึ่งเป็นทางเลือกใหม่ของดนตรี ฮิตมากๆในช่วงระยะเวลาหนึ่ง นอกจากเพลงที่มีแนวอัลเทอร์เนทีฟแล้ว ยังมีความเป็น J-Rock, Pop Rock , พังค์
แจนออกอัลบั้มชุดแรกและชุดเดียวของเธอในชื่อ "Jan Hallo-Ween (สตรีแก่นนครปี 2538)" ชื่ออัลบั้มอาจจะสะดุดหูเป็นอย่างมาก ซึ่งคอนเซ็ปต์ของอัลบั้มคือการยกตัวอย่างสตรีแก่นนครยุคก่อน และสตรีแก่นนครยุคปี 2538 นั่นคือ "แจน ฮัลโหล-วีน" ที่มีความทันสมัย แก่น ซน เปรี้ยวเข็ดฟัน ต่างจากสตรีแก่นนครยุคก่อนที่มีความเรียบร้อย สุภาพ โดยสโลแกนของ "สตรีแก่นนครปี 2538" กล่าวคือ "อย่าหลงเชื่อสรรพคุณของเขาโดยการบอกเล่า จนกว่าคุณจะได้ศึกษาเขาด้วยตัวคุณเอง"
โดยอัลบั้มชุดนี้เปิดตัวด้วยเพลงเร็ว จังหวะร็อคหนักแน่น เด่นที่เสียงตะโกนวีนๆของเธอ ซึ่งเล่าถึงการตัดพ้อผู้ชาย และพฤติกรรมของผู้ชายที่มีความไม่เอาไหน อย่างเพลง "รักแมวสิเธอ" ต่อด้วยการเปิดตัวเพลงที่สอง ซึ่งเป็นเพลงช้าเศร้าๆหม่นๆเล่าถึงการจากลา ซึ่งต่างจากเพลงแรกอย่างสิ้นเชิง คือเพลง "เยื่อใยสุดท้าย" ส่วนใหญ่อัลบั้มชุดนี้จะเน้นเพลงเร็วเป็นหลัก แต่เพลงช้ากลับเป็นเพลงที่ถูกพูดถึงมากที่สุด
ภายหลังค่ายคีตา เรคคอร์ดส ปิดตัวลง ก็ไม่ได้มีผลงานอีกเลย ปัจจุบัน "แจน ฮัลโลวีน" ไม่มีผลงานในวงการบันเทิงแล้ว
กีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924
การแข่งขันกีฬาว่ายน้ำในโอลิมปิกฤดูร้อน 1924 เป็นการแข่งขันว่ายน้ำโอลิมปิกที่จัดขึ้นในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 13 - 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2467
ฟุงก์ (สื่อแบบส่งต่อเนื่อง)
ฟุงก์ (Funk) เป็นบริการวีดิทัศน์ตามคำขอของประเทศเยอรมันที่ดำเนินการแพร่ภาพกระจายเสียงสาธารณะโดยอาแอร์เด (ARD) กับทเซทเดเอฟ (ZDF) หัวหน้าของเว็บท่าคือสมาชิกอาแอร์เดของซืดเวสทรุนฟุงก์ (Südwestrundfunk; SWR) ทางฟุงก์ได้แนะนำตนเองเป็นเครือข่ายเนื้อหาที่มีจุดมุ่งหมายต่อบุคคลที่มีอายุระหว่าง 14 ถึง 29 ปี
โพรทิสต์
โพรทิสต์ (protist มาจากคำในภาษากรีกว่า protiston แปลว่า สิ่งแรกสุด) หมายถึงจุลชีพยูแคริโอตหลากหลายกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ในอดีตกลุ่มโพรทิสต์มีสถานะเป็นอาณาจักร โพรทิสตา (Protista) ซึ่งรวมสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่ไม่สามารถจัดประเภทลงอาณาจักรอื่นได้เลย ซึ่งต่อมาก็ถูกคัดค้านในอนุกรมวิธานสมัยใหม่ มันอาจพิจารณาได้ว่าเป็นการรวมกลุ่มอย่างหลวม ๆ ของสิ่งมีชีวิต 30-40 ไฟลัมที่ผสมผสานกันต่าง ๆ นานาในเรื่องภาวะโภชนาการ กลไกของการเคลื่อนไหวเอง ผนังที่ห่อหุ้มเซลล์ และวงจรชีวิต
คำศัพท์ โพรทิสตา ถูกใช้เป็นครั้งแรกโดย แอร์นสท์ เฮคเคิล (Ernst Haeckel) เมื่อ ค.ศ. 1866 โพรทิสต์ดั้งเดิมจัดประเภทเป็นกลุ่ม ๆ ตามความคล้ายของอาณาจักร "ที่สูงกว่า" เป็นต้นว่า สิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่คล้ายสัตว์เรียกว่าโพรโทซัว (protozoa) ที่คล้ายพืชเรียกว่าโพรโทไฟตา (protophyta; คือสาหร่ายเซลล์เดียวเป็นส่วนมาก) และที่คล้ายเห็ดราเรียกว่าราเมือกและราน้ำ ต่อมาการจัดประเภทดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยการจำแนกทางชีววิทยาโดยใช้พื้นฐานของวิวัฒนาการชาติพันธุ์ (ความสัมพันธ์ในวิวัฒนาการระหว่างสิ่งมีชีวิต) อย่างไรก็ตาม ศัพท์คำนี้ก็ยังคงใช้เรียกอย่างไม่เป็นทางการเพื่ออธิบายสัณฐานวิทยาและนิเวศวิทยาของโพรทิสต์ต่าง ๆ
ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซีย (Bahasa Indonesia) เป็นภาษาราชการและภาษาประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย โดยเป็นหนึ่งในวิธภาษามาตรฐานของภาษามลายู ซึ่งเป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนที่ใช้เป็นภาษากลางในกลุ่มเกาะพหุภาษาอย่างอินโดนีเซียมานานหลายศตวรรษ อินโดนีเซียเป็นประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของโลก โดยมีประชากรมากกว่า 270 ล้านคน ส่วนใหญ่พูดภาษาอินโดนีเซีย ทำให้ภาษานี้เป็นหนึ่งในภาษาที่มีผู้พูดกันแพร่หลายที่สุดในโลก
นอกจากภาษาประจำชาติแล้ว ชาวอินโดนีเซียส่วนใหญ่ยังสามารถพูดภาษาหนึ่งในบรรดาภาษาพื้นเมืองกว่า 700 ภาษาได้อย่างคล่องแคล่ว ตัวอย่างเช่นภาษาชวาและภาษาซุนดาซึ่งใช้กันทั่วไปที่บ้านและในชุมชนท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม ในการศึกษาทางการส่วนใหญ่และในสื่อมวลชน การปกครอง การบริหารแผ่นดิน ตุลาการ และการสื่อสารรูปแบบอื่น ๆ เกือบทั้งหมดจะใช้ภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียเคยเป็นภาษาราชการของประเทศติมอร์-เลสเตในช่วงที่อินโดนีเซียปกครองระหว่าง พ.ศ. 2519–2542 ปัจจุบันภาษานี้มีสถานะเป็นภาษาทำงานร่วมกับภาษาอังกฤษตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน
ศัพท์ ภาษาอินโดนีเซีย มีความเกี่ยวข้องกับภาษาย่อยมาตรฐานประจำชาติ (bahasa baku) เป็นหลัก อย่างไรก็ตาม ในความหมายที่กว้างกว่านั้น ศัพท์นี้ยังหมายรวมถึงวิธภาษาท้องถิ่นต่าง ๆ ที่ใช้พูดกันทั่วกลุ่มเกาะอินโดนีเซียอีกด้วย ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานส่วนใหญ่มีที่ใช้จำกัดอยู่ในสถานการณ์ทางการ โดยปรากฏในความสัมพันธ์แบบทวิภาษณ์ร่วมกับวิธภาษามลายูท้องถิ่นที่ใช้สื่อสารกันในชีวิตประจำวัน
ชื่อเรียกภาษาอินโดนีเซียในภาษาของตัวเอง (bahasa Indonesia) ยังมีที่ใช้ในภาษาอังกฤษและภาษาอื่นเป็นครั้งคราว บางครั้ง bahasa Indonesia ถูกเรียกย่อเป็น Bahasa (ซึ่งหมายถึงวิชาภาษาอินโดนีเซียที่สอนกันในโรงเรียน) โดยเข้าใจผิดว่านั่นคือชื่อของภาษา อย่างไรก็ตาม คำว่า bahasa นั้นหมายถึง "ภาษา" เพียงอย่างเดียว เช่น ภาษาไทย เรียกเป็นภาษาอินโดนีเซียว่า bahasa Thai เป็นต้น ดังนั้น หากใช้คำว่า Bahasa โดด ๆ แล้ว ชาวอินโดนีเซียโดยทั่วไปอาจไม่เข้าใจว่าผู้พูดกำลังหมายถึงภาษาประจำชาติของพวกเขา
ประวัติ
ภาษาอินโดนีเซียเป็นทำเนียบภาษามาตรฐานของภาษามลายูรีเยา ซึ่งแม้จะมีชื่อเรียกเช่นนั้นแต่ก็ไม่ใช่ภาษามลายูที่เป็นสำเนียงท้องถิ่นของหมู่เกาะรีเยา แต่หมายถึงภาษามลายูคลาสสิกที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านมะละกา จากเดิมที่มีผู้ใช้กันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะสุมาตรา ภาษามลายูได้กลายเป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะที่เป็นประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบันมาหลายร้อยปี จารึกเกอดูกันบูกิตเป็นหลักฐานที่เก่าที่สุดที่ใช้ภาษามลายูโบราณซึ่งเป็นภาษาราชการในสมัยจักรวรรดิศรีวิชัย ตั้งแต่ราวพุทธศตวรรษที่ 12 เป็นต้นมา ภาษามลายูโบราณได้มีการใช้ในหมู่เกาะอินโดนีเซีย เห็นได้จากจารึกสมัยศรีวิชัย และจารึกอื่น ๆ ตามบริเวณชายฝั่ง เช่นที่เกาะชวา การติดต่อค้าขายโดยชาวพื้นเมืองในเวลานั้นเป็นสื่อกลางในการแพร่กระจายของภาษามลายูโบราณในฐานะภาษาทางการค้า และกลายเป็นภาษากลางที่มีผู้ใช้อย่างแพร่หลายในบริเวณหมู่เกาะ
ภาษาอินโดนีเซียได้พัฒนามาสู่สถานะของภาษาราชการเมื่ออินโดนีเซียประกาศเอกราชใน พ.ศ. 2488 โดยเริ่มต้นจากการปฏิญาณซุมปะฮ์เปอมูดาเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 ภาษาอินโดนีเซียในรูปแบบมาตรฐานจัดเป็นภาษาเดียวกับภาษามาเลเซีย (ภาษามลายูมาตรฐานในมาเลเซียและบรูไน) แต่มีความแตกต่างจากภาษามาเลเซียหลายประการเช่นการออกเสียงและคำศัพท์ ความแตกต่างนี้มาจากอิทธิพลของภาษาชวาและภาษาดัตช์ในภาษาอินโดนีเซีย ภาษาอินโดนีเซียยังได้รับอิทธิพลจากภาษามลายูปาซาร์ (ภาษามลายูตลาด) ที่เป็นภาษากลางในบริเวณหมู่เกาะในสมัยอาณานิคม มีการอ้างว่าภาษามลายูในมาเลเซียใกล้เคียงกับภาษามลายูคลาสสิกมากกว่า แต่ภาษามาเลเซียสมัยใหม่ก็ได้รับอิทธิพลทางด้านรากศัพท์และประโยคจากภาษาอังกฤษด้วย ประเด็นที่ว่าภาษาอินโดนีเซียมีต้นกำเนิดที่แท้จริงจากภาษามลายูระดับสูง (ภาษามลายูราชสำนัก) หรือจากภาษามลายูระดับล่าง (ภาษามลายูตลาด) กันแน่ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ภาษามลายูระดับสูงเคยเป็นภาษาที่ใช้ในราชสำนักของรัฐสุลต่านยะโฮร์และในเขตบริหารของเนเธอร์แลนด์ในรัฐยะโฮร์ ส่วนภาษามลายูระดับล่างเป็นภาษาที่ใช้กันในสถานที่ซื้อขายและตามท่าเรือในกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มกล่าวว่าภาษามลายูระดับล่างนี้เป็นพื้นฐานของภาษาอินโดนีเซีย
ภาษาอินโดนีเซียมีผู้พูดเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่หนึ่งเพียงส่วนน้อยของประชากรทั้งหมดของอินโดนีเซีย (ส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมือง เช่น จาการ์ตา เมดัน บาลิกปาปัน) แต่มีคนถึง 200 ล้านคนที่ใช้ภาษานี้เป็นภาษาประจำชาติโดยมีระดับความชำนาญแตกต่างกันไป ในชาติที่มีภาษาพื้นเมืองมากกว่า 300 ภาษา และยังมีกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายเช่นนี้ ภาษาประจำชาติมีบทบาทสำคัญมากในการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างผู้คนจากเกาะต่าง ๆ ทั่วประเทศ การใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาประจำชาติพบมากในสื่อ หน่วยงานราชการ โรงเรียน มหาวิทยาลัย ที่ทำงาน และในสถานการณ์ที่เป็นทางการ ภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานและเป็นทางการมักใช้ในการเขียนหนังสือและหนังสือพิมพ์ รวมทั้งการประกาศข่าวทางโทรทัศน์และวิทยุ อย่างไรก็ตาม มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่เพียงจำนวนน้อยที่ใช้ภาษาระดับทางการในการสนทนาในชีวิตประจำวัน
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์
ใน พ.ศ. 2553 มีผู้พูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาแม่ 42.8 ล้านคน และผู้พูดเป็นภาษาที่สอง 154.9 ล้านคน รวมแล้วมีผู้พูดภาษานี้ในประเทศอินโดนีเซียถึง 197.7 ล้านคน
วิทยุเสียงอเมริกาและบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษใช้ภาษาอินโดนีเซียเป็นมาตรฐานในการออกอากาศเป็นภาษามลายู ในประเทศออสเตรเลีย ภาษาอินโดนีเซียเป็นหนึ่งในสามภาษาเอเชียเป้าหมาย (ร่วมกับภาษาญี่ปุ่นและภาษาจีนมาตรฐาน) ที่มีการสอนในแผนวิชาภาษาอื่นนอกเหนือจากภาษาอังกฤษในบางโรงเรียน โรงเรียนและมหาวิทยาลัยในออสเตรเลียสอนภาษาอินโดนีเซียมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1950
สถานะการเป็นภาษาราชการ
ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาราชการในประเทศอินโดนีเซียและได้รับการส่งเสริมให้ใช้กันทั่วกลุ่มเกาะอินโดนีเซีย หมวด 15 ว่าด้วยสัญลักษณ์ประจำชาติ ในรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซีย และหมวด 3 ว่าด้วยภาษาประจำชาติ ในกฎหมายแห่งสาธารณรัฐอินโดนีเซียเลขที่ 24/ 2009 ระบุถึงสถานะภาษาอินโดนีเซียไว้อย่างชัดเจน
"ภาษาประจำชาติคือภาษาอินโดนีเซีย"
ภาษานี้เป็นภาษาที่แสดงความเป็นหนึ่งเดียวของกลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกันในอินโดนีเซียและเป็นสื่อกลางในการสื่อสาร ทั้งในด้านการศึกษา เอกสารทางราชการเขียนด้วยภาษาอินโดนีเซีย และเป็นภาษาในสื่อในอินโดนีเซีย เช่น วารสาร วิทยุ โทรทัศน์
ภาษานี้ได้ประกาศให้เป็นภาษาเดียวของชาติในปฏิญาณซุมปะฮ์เปอมูดาเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2471 โดยกำหนดให้ภาษามีพื้นฐานจากภาษามลายูสำเนียงรีเยา แม้ว่านักภาษาศาสตร์จะกล่าวว่านี่ไม่ใช่สำเนียงท้องถิ่นของรีเยาแต่เป็นสำเนียงมะละกาที่ใช้ในราชสำนักของยะโฮร์-รีเยา ตั้งแต่การประกาศใน พ.ศ. 2471 และการกำหนดในรัฐธรรมนูญเมื่อ พ.ศ. 2488 ภาษานี้ได้ใช้ในอินโดนีเซียตลอดมา ภาษานี้ได้รับอิทธิพลจากภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์อื่น ๆ ในอินโดนีเซีย เช่น ภาษาชวา และภาษาดัตช์ในสมัยอาณานิคม ดังนั้น ภาษาอินโดนีเซียจึงมีคำยืมที่กว้างกว่าเมื่อเทียบกับภาษามลายู ในอีกมุมมองหนึ่ง ภาษาอินโดนีเซียจึงมีสถานะเหมือนเป็นภาษาประดิษฐ์ที่เป็นภาษาราชการใน พ.ศ. 2471 เนื่องจากเกิดขึ้นด้วยเหตุผลทางวิชาการมากกว่าเกิดขึ้นเองทางธรรมชาติ
การพัฒนาแยกกันระหว่างภาษามาเลเซียในมาเลเซียกับภาษาอินโดนีเซียทำให้มีมาตรฐานที่แตกต่างกัน ซึ่งมีเหตุผลมาจากความละเอียดอ่อนทางการเมืองและประวัติการวางมาตรฐานภาษามากกว่าจะเป็นเหตุผลทางวัฒนธรรม ในมาเลเซียจะถือว่าภาษาทั้งสองเป็นสำเนียงที่ต่างกันของภาษาเดียวกัน แต่ในอินโดนีเซียมองว่าเป็นภาษาต่างหากจากกัน (แต่ก็มีความเกี่ยวข้องกัน) ทัศนคติเช่นนี้มีผลให้ชาวอินโดนีเซียไม่ค่อยต้องการให้ภาษาของตนไปกลมกลืนกับภาษาของมาเลเซียและบรูไน ในขณะที่ชาวมาเลเซียต้องการแสดงให้เห็นว่าตนเองมีส่วนเกี่ยวข้องในวิวัฒนาการของภาษาร่วมกับชาวอินโดนีเซีย กระนั้นในปี พ.ศ. 2515 ก็ได้มีการปรับปรุงระบบการเขียนภาษาอินโดนีเซีย โดยเปลี่ยนการสะกดที่อิงแบบภาษาดัตช์มาเป็นแบบที่อิงภาษาอังกฤษอย่างภาษามาเลเซีย
สระ
โดยทั่วไปกล่าวกันว่าภาษาอินโดนีเซียมีหน่วยเสียงสระ 6 หน่วยเสียง หน่วยเสียงสระทั้งหกปรากฏอยู่ในตารางข้างล่าง อย่างไรก็ตาม นักภาษาศาสตร์คนอื่น ๆ วิเคราะห์ว่าระบบเสียงภาษาอินโดนีเซียยังมีหน่วยเสียงสระอื่นอีก โดยเฉพาะหน่วยเสียงสระกึ่งเปิด // และ //
อักขรวิธีภาษาอินโดนีเซียมาตรฐานใช้อักษรละติน และมีรูปสระแตกต่างกัน 5 รูป ได้แก่ a, i, u, e และ o ในตำราสำหรับผู้เรียนภาษา สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหน้า /e/ บางครั้งเขียนโดยใส่เครื่องหมายเสริมสัทอักษรกำกับเป็น é เพื่อแยกให้ต่างจากสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลาง ê
ภาษาอินโดนีเซียแยกเสียงสระ é กับ è  ออกจากกันมาตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ในขณะที่ภาษามลายูมาตรฐานยังคงใช้รูปสระเดียว (คือ é) แทนเสียงทั้งสอง ซูโปโม ปูโจซูดาร์โม นักภาษาศาสตร์ อ้างเหตุผลว่าการจำแนกสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหน้าทั้งสองออกจากกันนั้นเป็นอิทธิพลจากภาษาชวาซึ่งจำแนกความแตกต่างระหว่าง i, é และ è  อีกตัวอย่างหนึ่งของอิทธิพลภาษาชวาในภาษาอินโดนีเซียคือการแยกสระระดับกลาง–ลิ้นส่วนหลังออกเป็นสองหน่วยเสียงย่อย คือ  และ  การแยกเสียงสระเหล่านี้ (รวมทั้งคำยืม) ส่งผลให้มีกรณีตัวอย่างของคำคู่ (doublet) เพิ่มขึ้นในภาษาอินโดนีเซีย เช่น ⟨satai⟩ ('สะเต๊ะ'; ภาษาทางการ) กับ ⟨saté⟩ ('สะเต๊ะ'; ภาษาปาก) คำชวาที่รับมาใช้ในภาษาอินโดนีเซียได้เพิ่มความถี่การปรากฏของสระ é และ o เป็นอย่างมาก ในภาษามลายูแบบดั้งเดิม สระระดับสูง (i, u) ไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้หากสระในพยางค์ข้างหน้าเป็นสระระดับกลาง (e, o) และในทางกลับกัน สระระดับกลางก็ไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้หากสระในพยางค์รองสุดท้ายเป็นสระระดับสูง
ในภาษามลายูแบบดั้งเดิม สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลางไม่สามารถปรากฏในพยางค์สุดท้ายได้ ไม่ว่าจะเป็นพยางค์เปิดหรือพยางค์ปิดก็ตาม สระระดับกลาง–ลิ้นส่วนกลางเริ่มปรากฏในพยางค์ปิดด้วยอิทธิพลจากภาษาชวาและภาษามลายูจาการ์ตา แต่คำยืมจากภาษาดัตช์ทำให้ปรากฏการณ์ดังกล่าวเป็นที่ยอมรับมากขึ้น (เช่น tantê 'ป้า') ซูตัน ตักบีร์ อาลีชะฮ์บานา นักเขียนและนักไวยากรณ์ คัดค้านการเปลี่ยนแปลงทางเสียงเช่นนี้ (เนื่องจากขัดกับระบบเสียงภาษามลายูแบบดั้งเดิม) และยืนกรานให้ใช้รูปสระ a เขียนแทนเสียงสระดังกล่าวในพยางค์สุดท้าย เช่น koda (แทนที่จะเป็น kod[ə]; 'รหัส') และ nasionalisma (แทนที่จะเป็น nasionalism[ə]; 'ชาตินิยม') แต่ก็ไม่เป็นผล อย่างไรก็ดี ธรรมเนียมการสะกดเช่นนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในอักขรวิธีภาษาบาหลี
สระประสม
ภาษาอินโดนีเซียมีหน่วยเสียงสระประสมสองเสียง 4 หน่วยเสียง ซึ่งปรากฏเฉพาะในพยางค์เปิด ได้แก่
นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มวิเคราะห์ว่าสระประสมเหล่านี้ที่จริงคือสระเดี่ยวที่ตามด้วยเสียงพยัญชนะเปิด ดังนั้น ai, au และ oi จึงแทนเสียง, และ  ตามลำดับ บนพื้นฐานนี้ จึงไม่มีหน่วยเสียงสระประสมในภาษาอินโดนีเซีย
สระประสมสองเสียงมีความแตกต่างจากสระเรียงสองเสียงซึ่งอยู่คนละพยางค์กัน เช่น
พยัญชนะ
เสียงพยัญชนะในภาษาอินโดนีเซียเป็นไปตามตารางข้างบน เสียงพยัญชนะที่ปรากฏเฉพาะในคำยืม (โดยเฉพาะจากภาษาอาหรับและภาษาอังกฤษ) แสดงไว้ในวงเล็บ
หมายเหตุ:
เสียงพยัญชนะแต่ละเสียงเขียนแทนด้วยอักษรตัวเดียวกันกับสัทอักษรในตารางข้างบน ยกเว้นเสียงพยัญชนะต่อไปนี้
ปัจจัย
ภาษาอินโดนีเซียมีระบบปัจจัยที่ซับซ้อน วิธีสร้างคำทำได้หลายแบบได้แก่ = เรียน = สอน (สกรรมกริยา) = เล่นพนัน = เสียพนัน
คำแต่ละคำอาจมีความหมายทางไวยากรณ์ต่างไปขึ้นกับปัจจัยที่ใช้ เช่นme + makan (memakan) หมายถึงกิน (ในความหมายของการย่อยสลาย) ในขณะที่ di + makan (dimakan) หมายถึงถูกกิน ter + makan (termakan) หมายถึงถูกกินโดยทันที ปัจจัยที่ต่างกัน 2 คำอาจใช้เปล่ยนความหมายของคำ เช่น duduk หมายถึงนั่งลง mendudukkan หมายถึงให้บางคนนั่งลงหรือวางของบางอย่างลง menduduki หมายถึง นั่งบนบางอย่าง didudukkan หมายถึง ถูกทำให้นั่งลง diduduki หมายถึง ถูกทำให้นั่งบน
ปัจจัยในภาษาอินโดนีเซียมีที่ยืมมาจากภาษาอื่น เช่น ภาษาสันสกฤต ภาษาอาหรับ ภาษาอังกฤษ เช่น maha-, juru-, pasca-, eka-, anti-, pro-
เพศทางไวยากรณ์
คำบางคำมีการแบ่งเพศบ้าง เช่น putri หมายถึงลูกสาว และ putra หมายถึงลูกชาย คำเหล่านี้มักเป็นคำยืมจากภาษาอื่น เช่นตัวอย่างข้างต้นเป็ยคำยืมจากภาษาสันสกฤตผ่านทางภาษาชวาโบราณ ในจาการ์ตาและบางพื้นที่ abang อาจใช้หมายถึงพี่ชาย kakak (พี่ที่สืบสายโลหิตเดียวกัน) หมายถึงพี่สาว
คำประสม
ภาษาอินโดนีเซียมีการสร้างคำใหม่ด้วยการเชื่อมรากศัพท์ตั้งแต่สองคำขึ้นไปเข้าด้วยกัน ตัวอย่างเช่น rumah หมายถึงบ้าน makan หมายถึงกิน รวมกันเป็น rumah makan หมายถึงภัตตาคาร ส่วนอีกตัวอย่างคือ sepak แปลว่า แตะ bola แปลว่า บอล รวมกันเป็น sepak bola จะหมายถึง การแตะบอล หรือฟุตบอล นั่นเอง แต่ภาษามาเลยเซีย จะเปลี่ยนจาก sepak bola กลายเป็น bola sepak ส่วนความหมายก็ยังเปลี่ยนแปล เหมือนเดิม
ลักษณนาม
ภาษาอินโดนีเซียมีการใช้ลักษณนามเช่นเดียวกับภาษาอื่น ๆ ในเอเชีย เช่น ภาษาเบงกอล ภาษาไทย ตัวอย่างคำลักษณนาม เช่น ekor ใช้กับสัตว์ buah ใช้กับนามไม่มีชีวิต lembar ใช้กับกระดาษ biji ใช้กับสิ่งที่เป็นก้อนกลม ในการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการละคำลักษณนามได้
คำปฏิเสธ
ภาษาอินโดนีเซียมีรูปคำปฏิเสธสามคำคือ tidak bukan และ belum คำปฏิเสธอีกคำหนึ่งในภาษาอินโดนีเซียคือ jangan ซึ่งตรงกับคำปฏิเสธ do not ในภาษาอังกฤษ jangan ใช้ปฏิเสธคำสั่งหรือแสดงการต่อต้านการกระทำ เช่น Jangan tingalkan saya = อย่าทิ้งฉัน
พหูพจน์
การแสดงพหูพจน์ใช้การซ้ำคำ เช่น บุคคลใช้ว่า orang ประชาชนใช้ว่า orang-orang แต่ประชาชน 1,000 คนใช้ว่า seribu orang แต่คำโดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องแสดงความเป็นพหูพจน์ แต่บางครั้งการซ้ำคำไม่ได้แสดงความเป็นพหูพจน์เสมอไป เช่น hati หมายถึง หัวใจหรือตับขึ้นกับบริบท ในขณะที่ hati-hati หมายถึง ระมัดระวัง นอกจากนั้นบางคำเช่น biri-biri (แกะ) และ kupu-kupu (ผีเสื้อ) อาจเป็นทั้งรูปพหูพจน์และเอกพจน์ขึ้นกับบริบทหรือตัวเลขในประโยค
สรรพนาม
สรรพนามแทนบุรุษที่ 1 พหูพจน์ มีสองคำ คือ kami (ไม่รวมผู้ฟัง) และ Kita (รวมผู้ฟัง) สรรพนามบุรุษที่ 1 เอกพจน์ มีสองคำคือ saya และ aku มีความหมายเหมือนกันแต่ saya เป็นทางการมากกว่า aku ใช้กับคนสนิทในครอบครัว หรือกับเพื่อน สรรพนามบุรุษที่ 2 มีสามคำคือ kamu anda และ kalian anda เป็นคำที่สุภาพที่สุด kalian เป็นรูปพหูพจน์ และไม่เป็นทางการมากนัก นอกจากนี้ ภาษาอินโดนีเซียยังมีคำสรรพนามอื่นๆอีก ซึ่งขึ้นกับโครงสร้างทางสังคมและอิทธิพลของภาษาถิ่น คำบางคำถือว่าสุภาพมากและใช้ในบทกวีเท่านั้น เช่น saudara/sauderi
สรรพนามชี้เฉพาะ
มีสองคำคือ ini (นี่) ใช้กับสิ่งที่อยู่ใกล้ผู้พูดกับ itu (โน่น) ใช้กับสิ่งที่อยู่ไกลผู้พูด ทั้งสองคำนี้ไม่มีรูปพหูพจน์
กริยา
ไม่มีการผันตามจำนวนหรือบุคคล ไม่มีเครื่องหมายแสดงกาล แต่แสดงกาลด้วยการเติมคำในประโยค เช่น เมื่อวานนี้หรือคำบ่งกาลอื่นๆ เช่น sudah (พร้อมแล้ว) อย่างไรก็ตาม ภาษาอินโดนีเซียมีระบบปัจจัยของกริยาที่ซับซ้อน เพื่อแบ่งแยกรูปกระทำ-ถูกกระทำ การใช้ปัจจัยเหล่านี้อาจถูกละในการสนทนาอย่างไม่เป็นทางการ
การเน้น
ในการพูด การเน้นที่ส่วนของประโยคต่างกันทำให้มีการเรียงลำดับคำต่างกันไปได้ รูปแบบเหล่านี้พบน้อยในการเขียน ตัวอย่าง เช่น
ระบบการเขียน
ภาษาอินโดนีเซียเขียนด้วยอักษรละติน แต่เดิมมีพื้นฐานมาจากอักขรวิธีภาษาดัตช์และในปัจจุบันยังคงมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง การใช้อักษรแทนเสียงมีลักษณะคล้ายกับในภาษาอิตาลี แต่อักษร c ออกเสียงเป็น เสมอ, อักษร g ออกเสียงเป็น  เสมอ และอักษร j ออกเสียงเป็น  เสมอ นอกจากนี้ ทวิอักษร ny แทนเสียงนาสิก เพดานแข็ง, ทวิอักษร ng แทนเสียงนาสิก เพดานอ่อน  (ปรากฏในตำแหน่งต้นคำด้วย), ทวิอักษร sy แทนเสียงเสียดแทรก หลังปุ่มเหงือก ไม่ก้อง  และทวิอักษร kh แทนเสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง  ทั้งเสียง  และเสียง  เขียนแทนด้วยอักษร e
การเปลี่ยนแปลงรูปสะกดนับตั้งแต่อินโดนีเซียเป็นเอกราช ได้แก่
ระบบตัวสะกดฟัน โอปเฮยเซิน (ตั้งชื่อตามชาร์เลอ อาดรียาน ฟัน โอปเฮยเซิน ที่ปรึกษาการจัดทำระบบตัวสะกด) ซึ่งเผยแพร่ใน พ.ศ. 2444 เป็นมาตรฐานการสะกดคำอินโดนีเซียด้วยอักษรโรมันมาตรฐานแรก โดยได้รับอิทธิพลจากระบบตัวสะกดภาษาดัตช์สมัยใหม่ จากนั้นใน พ.ศ. 2490 จึงเปลี่ยนไปใช้ระบบตัวสะกดสาธารณรัฐหรือระบบตัวสะกดซูวันดี (ตั้งชื่อตามซูวันดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในเวลานั้น) ระบบตัวสะกดนี้เปลี่ยนจาก oe ไปใช้ u ส่วนการเปลี่ยนแปลงที่เหลือทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของระบบตัวสะกดภาษาอินโดนีเซียฉบับสมบูรณ์ ซึ่งเป็นการปฏิรูปตัวสะกดที่มีคำสั่งให้ใช้อย่างเป็นทางการใน พ.ศ. 2515 รูปสะกดแบบเก่า (ที่มาจากอักขรวิธีภาษาดัตช์) ยังคงปรากฏในวิสามานยนาม เช่น ซูฮาร์โต (ชื่ออดีตประธานาธิบดีอินโดนีเซีย) บางครั้งสะกดว่า Soeharto และ ยกยาการ์ตา (ชื่อนครในจังหวัดชวากลาง) บางครั้งสะกดว่า Jogjakarta เป็นต้น ระบบตัวสะกดภาษาอินโดนีเซียยังได้รับการปรับปรุงเพิ่มเติมเรื่อยมา โดยสำนักงานพัฒนาและส่งเสริมภาษาประกาศฉบับปรับปรุงครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2565
อักษรและการออกเสียง
ชุดตัวอักษรอินโดนีเซียตรงกับชุดตัวอักษรละตินพื้นฐานไอเอสโอทุกประการ ดังนี้
ชุดตัวอักษรอินโดนีเซียเรียงลำดับอักษรตามชุดตัวอักษรดัตช์ และเป็นอักขรวิธีเชิงหน่วยเสียง กล่าวคือ ออกเสียงอย่างไรก็เขียนอย่างนั้น (โดยมีข้อยกเว้นบางประการ) อักษร Q, V และ X มีที่ใช้ค่อนข้างน้อย ส่วนใหญ่ใช้เขียนคำยืม
นอกจากนี้ ยังมีทวิอักษรที่ไม่ถือเป็นตัวอักษรต่างหากในภาษานี้ด้วย ได้แก่
คำศัพท์
ภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษามลายูสมัยใหม่ มีคำยืมจากภาษาต่าง ๆ มากมาย เช่น ภาษาสันสกฤต ภาษาอาหรับ (รวมภาษาเปอร์เซียและภาษาฮีบรู) ภาษาดัตช์ ภาษาโปรตุเกส ภาษาจีน และภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม คำส่วนใหญ่มาจากรากศัพท์ของภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน
คำที่ยืมจากภาษาสันสกฤตได้รับอิทธิพลจากศาสนาพุทธและศาสนาฮินดู มีทั้งที่ยืมจากภาษาสันสกฤตโดยตรงและยืมผ่านภาษาชวา คำจากภาษาสันสกฤตส่วนใหญ่เข้ามาเป็นพื้นฐานของศัพท์ภาษาอินโดนีเซียจนไม่รู้สึกว่เป็นศัพท์ภาษาต่างประเทศ ส่วนคำยืมจากภาษาอาหรับนั้น ได้รับอิทธิพลจากศาสนาอิสลาม การแปลคัมภีร์ไบเบิลยุคแรก ๆ จะใช้คำจากภาษาอาหรับแทนที่คำเฉพาะที่เป็นภาษาฮีบรู แต่ปัจจุบันเริ่มหันไปใช้คำจากภาษากรีกหรือคำจากภาษาฮีบรูมากขึ้น ตัวอย่างเช่น คำว่าพระเยซู เดิมใช้ว่า Isa แบบอาหรับ ปัจจุบันใช้ว่า Yesus
คำยืมจากภาษาโปรตุเกสเป็นคำทั่วไป ซึ่งเกี่ยวข้องกับการที่ชาวโปรตุเกสเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เข้ามาถึงหมู่เกาะเครื่องเทศ คำยืมจากภาษาจีน มักเป็นศัพท์เกี่ยวกับการค้าหรือสิ่งของที่มาจากจีน คำยืมจากภาษาดัตช์เป็นผลจากการที่เคยเป็นอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์มาก่อน คำยืมกลุ่มนี้มักมีลำดับพยัญชนะที่ยากต่อการออกเสียง ซึ่งแก้ปัญหาโดยการแทรกเสียงสระเข้าไป เช่น schroef (สครุฟ) จากภาษาดัตช์ เป็น sekrup (เซอกรุป) ในภาษาอินโดนีเซีย
ตัวอย่าง
ข้อความข้างล่างนี้เป็นตัวอย่างจากปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชนในภาษาอินโดนีเซียและมลายูมาเลเซีย คู่กับต้นฉบับภาษาอังกฤษ และแปลภาษาไทย
กีฬามวยไทยสมัครเล่นในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41
"มวยไทยสมัครเล่น"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
บัดร์ (ประเทศซาอุดีอาระเบีย)
บัดร์ (بَـدْر, ชื่อเต็ม: บัดร์ฮุนัยน์ بدر حنین) เป็นเมืองในแคว้นมะดีนะฮ์, อัลฮิญาซ, ประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยอยู่ห่างจากมะดีนะฮ์ เมืองศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาอิสลามไป 130 km เป็นที่ตั้งของเหตุการณ์ยุทธการที่บะดัร ที่มีการต่อสู้ระหว่างพหุเทวนิยมกุเรช กับชาวมุสลิมที่นำโดยมุฮัมมัด ในค.ศ. 624
สภาพอากาศ
เมืองนี้มีช่วงฤดูร้อนที่ยาวนานและอากาศไม่หนาวจัด โดยในช่วงฤดูหนาว ตอนกลางคืนมีอุณหภูมิเฉลี่ย 15–10 °C (59–50 °F) ในช่วงกลางฤดูร้อน เป็นเรื่องไม่ปกติที่อุณหภูมิจะสูงกว่า 45 °C และมีฝนตกเล็กน้อยในเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม
ยุทธการที่บะดัร
รายงานจากหลักฐานของอิสลาม อบูญะฮัล ผู้นำกุเรชกล่าวว่า:
อัคนัส อิบน์ ชะรีก อัษษะกีฟี กับบนูซุฮ์เราะฮ์เข้าร่วมกับฝ่ายมักกะฮ์ในการรบ แต่เนื่องจากเขาเชื่อว่าคาราวานปลอดภัยแล้ว เขาจึงไม่เข้าร่วมกับพวกกุเรชในตอนที่ฉลองที่บัดร์ เขากลับไปพร้อมกับบนูซุฮ์เราะฮ์ ดังนั้นเผ่าที่ไปสู้รบจึงเหลือแค่สองเผ่า
สดับลมขับขาน
สดับลมขับขาน เป็นนิยายลำดับแรกใน ไตรภาคแห่งมุสิก (鼠三部作) ซึ่งตามมาด้วย พินบอล, 1973 (Pinball, 1973) และ แกะรอยแกะดาว ได้รับรางวัล Gunzou Literature Prize
ตำบลบ้านแอ่น
บ้านแอ่น เป็นตำบลในอำเภอดอยเต่า จังหวัดเชียงใหม่ จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2561 ตำบลบ้านแอ่นมีจำนวนประชากรตามทะเบียนราษฎร์ทั้งสิ้น 2,559 คน 997 ครัวเรือน
ภูมิศาสตร์
มีเขื่อนและอ่างเก็บน้ำอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
เขตการปกครอง
ตำบลบ้านแอ่นประกอบด้วย 4 หมู่บ้าน ได้แก่
เขตการปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ทั้งหมดบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านแอ่น
บลูริบบันด์
บลูริบบันด์ (Blue Riband) เป็นชื่อรางวัลที่มอบให้กับเรือที่เป็นเจ้าของสถิติเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยเวลาน้อยที่สุด โดยยึดถือจากความเร็วเฉลี่ยตลอดการเดินทาง
บลูริบบันด์มีที่มาจากการแข่งขันของบริษัทเดินเรือทะเลข้ามมหาสมุทรแอนแลนติก ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1860 เพื่อใช้ประกาศต่อสาธารณชน และแสดงภาพพจน์ของบริษัท โดยแบ่งออกเป็นสองรางวัล มอบให้เรือที่ครองสถิติการเดินทางขาไปทางทิศตะวันออก (eastbound) จากทวีปอเมริกาไปทวีปยุโรป และขาไปทางทิศตะวันตก (westbound) จากทวีปยุโรปไปทวีปอเมริกา
ต่อมาในปี ค.ศ. 1935 เซอร์แฮโรลด์ เฮลส์ นักการเมืองและเจ้าของบริษัทเดินเรือทะเลชาวอังกฤษ ได้ริเริ่มมอบถ้วยรางวัล ชื่อว่า "เฮลส์ โทรฟี" (Hales Trophy) สร้างด้วยเงิน มีความสูง 1.2 เมตร น้ำหนักประมาณ 46 กิโลกรัม สลักชื่อเรือที่ครองสถิติ มอบให้กับเรือที่ได้รางวัลบลูริบบันด์นี้
ปัจจุบัน ถ้วยรางวัลของเฮลส์อยู่ในการครอบครองของเรือ เอสเอส ยูไนเต็ดสเตตส์ สัญชาติอเมริกัน ที่ทำลายสถิติของเรือ อาร์เอ็มเอส ควีนแมรี สัญชาติอังกฤษ ในปี ค.ศ. 1952 ทั้งขาตะวันออกด้วยสถิติ 3 วัน 20 ชั่วโมง 42 นาที (เฉลี่ย 35.59 นอต) และขาตะวันตกด้วยสถิติ 3 วัน 12 ชั่วโมง 12 นาที (เฉลี่ย 34.51 นอต) และยังเป็นเจ้าของสถิติขาตะวันตกอยู่จนถึงทุกวันนี้  ถ้วยรางวัลเก็บรักษาอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ของท่าเรือคิงสพอยน์ นิวยอร์ก
สันนิษฐานว่าคำว่า Blue Riband นี้มีรากศัพท์มาจากคำว่า "Cordon Bleu" ซึ่งเป็นแถบแพรที่ใช้กับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ Order of the Holy Spirit ของฝรั่งเศส
== ไปทางทิศตะวันตก (westbound) ==
== ไปทางทิศตะวันออก (eastbound) ==
สุนีย์ สินธุเดชะ
รองศาสตราจารย์ สุนีย์ สินธุเดชะ นายกสภามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต อดีตอาจารย์ประจำสาขาวิชาการสอนภาษาไทย ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่พวกเรารู้จักกันโดยทั่วไปว่า "อาจารย์แม่" หรือที่นักเรียนในโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฝ่ายประถม และอนุบาลเรียกว่า "คุณยาย" และเป็นอดีตรองหัวหน้าพรรคถิ่นไทย
ประวัติ
รศ.สุนีย์ สินธุเดชะ (เครือนิล) เกิดเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2479 ที่ตำบลขะเนจื้อ อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก เริ่มเข้าศึกษาระดับชั้นประถมศึกษา - มัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนสตรีผดุงปัญญา จังหวัดตาก สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีอักษรศาสตรบัณฑิตและครุศาสตรบัณฑิต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (นักเรียนทุนกระทรวงศึกษาธิการ) ศึกษาดูงานที่มหาวิทยาลัยShatee University ประเทศสิงคโปร์ศึกษาดูงานการเรียนการสอนวิชาการโรงแรม ณ มหาวิทยาลัยฮาวาย ศึกษาดูงานการศึกษาภาษาต่างประเทศและกิจกรรมด้านการเรียนวิชาการโรงแรม ณ มหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตสาขานิเทศศาสตร์จากมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตปรัชญา สาขาพัฒนศึกษา จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น
หลังจบการศึกษาจึงเข้ารับราชการเป็นอาจารย์สอน โรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาจึงย้ายมาเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาการสอนภาษาไทย ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รวมทั้งเป็นอาจารย์พิเศษ โรงเรียนผู้บังคับหมวดทหารอากาศ สถาบันจิตวิทยาและความมั่นคง มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาลัยแพทยศาสตร์กรุงเทพมหานครและวชิรพยาบาล (มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชในปัจจุบัน) วิทยาลัยพยาบาลตำรวจ และอีกหลายสถาบัน
อาจารย์แม่สมรสกับ พลอากาศตรี ประเทศ สินธุเดชะ มีบุตรสาวคนเดียว คือ ดร.นิธินาถ สินธุเดชะ เตลาน หลังเกษียณอายุราชการแล้ว รศ.สุนีย์ สินธุเดชะ ได้เข้ามารับตำแหน่งอธิการบดีมหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต ระหว่างปี พ.ศ. 2547 – 2554 และนายกสภามหาวิทยาลัยรัตนบัณฑิต ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2555
งานการเมือง
อาจารย์สุนีย์ เคยร่วมงานการเมืองกับ ดร.พิจิตต รัตตกุล โดยเข้ารับตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคถิ่นไทย ในปี พ.ศ. 2543 ต่อมาในปี พ.ศ. 2544 ได้ลาออกจากพรรคถิ่นไทย จึงได้ลดบทบาททางการเมืองลงไป
งานการพูด
อาจารย์แม่นั้นมีชื่อเสียงมาจากการโต้วาทีที่จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัยในช่วง 14 ตุลาและ 6 ตุลากับการโต้วาทีกับนักศึกษา โดยมีการโต้ที่เด็ดขาด เฉียบแหลม สามารถตอบโต้ได้ทุกคำค้านของฝ่ายค้าน หยิบประเด็นใดมาก็สามารถโต้ได้หมด โดยอาจารย์แม่เคยเป็นนักพูดประจำรายการทีวีวาที เป็นแขกรับเชิญยุคแรกกับรายการจันทร์กะพริบ รายการสี่ทุ่มสแควร์ และมักถูกเชิญให้ไปเป็นกรรมการตัดสินการพูดโต้วาทีหลายครั้ง เมื่ออาจารย์แม่มีอายุมากขึ้นก็เริ่มรับงานน้อยลงวางมือทั้งงานพูดและงานบริหาร
สมาคมสหประชาชาติแห่งประเทศไทย
สมาคมสหประชาชาติแห่งประเทศไทย เขียนเป็นภาษาอังกฤษว่า “The United Nations Association of Thailand” ใช้อักษรย่อว่า “ส.ส.ป.ท.” เขียนย่อเป็นภาษาอังกฤษว่า “UNAT” โดยมี ดร.มนัสพาสน์ ชูโต เป็นนายกสมาคมสหประชาชาติแห่งประเทศไทย ประจำปี 2559-2560
ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก
การแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นจะลงเล่นตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 ถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 เพื่อหาทีมฟุตบอลทีมชาติที่จะเข้าแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบสุดท้าย 20 ทีม และ 4 ทีมจากการแข่งขันรายการยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19 ทำให้ประเทศต่างๆ จะได้เส้นทางที่สองที่จะได้สิทธิ์ไปเล่นสำหรับทัวร์นาเมนต์รอบสุดท้ายเป็นครั้งแรกตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1976 โดยในครั้งนี้ไม่มีทีมใดที่จะได้สิทธิ์แข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปรอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติในฐานะประเทศเจ้าภาพ เนื่องจากมีการจัดการแข่งขันในรอบสุดท้ายถึง 13 ประเทศ
รวมทั้งสิ้น 55 ทีมชาติที่จะเข้าร่วมในกระบวนการการคัดเลือก และคอซอวอจะได้เข้าร่วมเป็นครั้งแรก
ตารางการแข่งขัน
ด้านล่างนี้เป็นตารางของแคมเปญฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 รอบคัดเลือก
การจับสลาก
การจับสลากรอบคัดเลือกรอบแบ่งกลุ่มได้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 2018 เวลา 12:00 น. ตามเวลายุโรปกลาง (11:00 น. ตามเวลาท้องถิ่น) ที่คอนเวนชันเซ็นเตอร์ดับลิน ในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ทั้งหมด 55 ทีมชาติจากยูฟ่ามีสิทธิ์ที่จะได้เข้าร่วมในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ทัวร์นาเมนต์รอบคัดเลือก ชาติสมาชิก 55 ชาติจะถูกแบ่งออกเป็นสิบกลุ่ม ห้ากลุ่มแรกมีอยู่ห้าทีม และอีกห้ากลุ่มมีอยู่หกทีม
ทีมวาง
แต่ละทีมจะเป็นทีมวางขึ้นอยู่กับการจัดอันดับโดยรวมยูฟ่าเนชันส์ลีก เดือนพฤศจิกายน 2018 ทีมที่อยู่ใน ตัวเอียง คือชาติเจ้าภาพในรอบสุดท้าย
สรุปผลการแข่งขัน
{{legend|#BBF3BB|ชนะเลิศและรองชนะเลิศของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้ารอบโดยตรงสำหรับ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020}} {{legend|#BBF3FF|แต่ละทีมได้ผ่านเข้าสู่ เพลย์ออฟ, เลือก ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพของพวกเขาใน ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2018–19}} {{legend||ทีมอื่นๆ ตกรอบก่อนรอบคัดเลิอก รอบแบ่งกลุ่ม}}
ผู้ทำประตู
การแข่งขันทั้งหมดมี 801 ประตูที่ทำได้ใน 250 นัด สำหรับค่าเฉลี่ย ประตูต่อนัด (ณ วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019)
รัฐฆูฆุย
ฆูฆุย (Jujuy) เป็นรัฐในประเทศอาร์เจนตินา ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือสุดของประเทศ ติดชายแดนของประเทศชิลีและโบลิเวีย ติดกับรัฐซัลตาทางทิศตะวันออกและใต้
โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์
โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์ เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลดงบัง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 สหวิทยาเขต 4 พุทธมณฑลเทพปทุม กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ มี หลวงพ่อพระครูพิสัยนวการ เป็นองค์อุปถัมภ์โรงเรียน ปัจจุบันเปิดสอนในช่วงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย ตั้งอยู่ที่ ตำบลดงบัง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์ ตั้งอยู่เยื้องถนนสายวาปีปทุม - พยัคฆภูมิพิสัย ณ ตำบลดงบัง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม
เดิมเป็นสาขาของโรงเรียนนาดูนประชาสรรพ์โดยได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเป็นสาขาเมื่อ พ.ศ. 2533 โดยใช้ศูนย์พัฒนาตำบลดงบังเป็นสถานที่เรียนชั่วคราว มีนายสุรศักดิ์ ศิริ อาจารย์โรงเรียนนาดูนประชาสรรพ์เป็นผู้ประสานงานสาขา เปิดรับสมัครนักเรียน ม. 1 เข้าเรียนรุ่นแรกในปีการศึกษา 2534
เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2535 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์ ซึ่งหลวงพ่อพระครูพิสัยนวการ (หลวงปู่ดือ อินทธมฺโม) เจ้าคณะอำเภอนาดูน วัดดงบังโพธาราม ได้กรุณาให้ใช้ชื่อของท่านเป็นชื่อโรงเรียนและรับเป็นองค์อุปถัมภ์โรงเรียน สภาตำบลดงบังได้อนุมัติที่ดินดอนป่ายางสาธารณประโยชน์เนื้อที่ 41 ไร่ 1 งาน 38 ตารางวาเป็นสถานที่ก่อสร้างโรงเรียน
ปีการศึกษา 2538 โรงเรียนได้เปิดทำการเรียนการสอนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย มีนายสุรศักดิ์ ศิริดำรง เป็นผู้บริหารคนแรก ตำแหน่งครูใหญ่ อาจารย์ใหญ่ ผู้อำนวยการตามลำดับ
ต้นไม้ประจำโรงเรียน
ต้นไม้ประจำโรงเรียน คือ ต้นหว้า
อาคาร สถานที่
โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์ตั้งอยู่ ณ ดินดอนป่ายางสาธารณประโยชน์เนื้อที่ 41 ไร่ 1 งาน 38 ตารางวา ภายในประกอบด้วยอาคารเรียนถาวร 4 หลัง หอประชุม และสนามฟุตบอล
หลักสูตร
โรงเรียนดงบังพิสัยนวการนุสรณ์เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ช่วงชั้นที่ 3-4) ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน แผนการศึกษาแห่งชาติ ปัจจุบัน องค์กรหลักของสถานศึกษาที่มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ ได้แก่ กลุ่มสาระการเรียนรู้ต่างๆ รวม 8 กลุ่ม คือ
เทริด
เทริด ([เซิด]; tiara) เป็นมงกุฎรูปแบบหนึ่ง โบราณเป็นรูปกรวยสูงปลายแคบ ทำจากผ้าหรือหนังสัตว์ อลงกตด้วยอัญมณีต่าง ๆ เป็นราชภัณฑ์สำหรับกษัตริย์หรือจักรพรรดิ โดยเฉพาะในยุคเมโสโปเตเมีย ต่อมาเปลี่ยนไปเป็นทรงเตี้ย ทำจากโลหะต่าง ๆ ประดับอัญมณี ในประเทศไทยเองก็มีหลักฐานการสวมเทริดมานาน เช่น ปูนปั้นรูปบุคคลหรือพระพุทธรูปสวมเทริดขนนก สมัยพุทธศตวรรษที่ 18 พบที่โบราณสถานเนินทางพระ จังหวัดสุพรรณบุรี
เทริดมโนราห์
ในภาคใต้ของประเทศไทย มีการใช้เทริดสำหรับการแสดงมโนราห์ เรียกว่า เทริดมโนราห์ หรือ เทริดโนรา เป็นเครื่องสวมศีรษะ มีรูปลักษณ์คล้ายกับชฎาแต่มีสัณฐานสั้นกว่า ทำจากโลหะหรือไม้ ประดับตกแต่งด้วยการปั้นรักติดเป็นลวดลาย ลงรักปิดทอง และประดับด้วยกระจกสีหรือวัสดุอื่นที่เหมาะสม เดิมเทริดเป็นเครื่องสวมศีรษะสำหรับนักแสดงชายเท่านั้น แต่ในปัจจุบันมีการออกแบบเทริดหน้านางสำหรับผู้หญิงด้วย
ทั้งนี้ เทริดมโนราห์ มีองค์ประกอบคือ ยอดเทริด เพดานเทริด โครงรอบศีรษะ และใบหู โดยประกอบจากไม้มงคลหลายชนิด กล่าวคือ ยอดเทริดทำจากไม้ยอ เพื่อให้ผู้คนสรรเสริญเยินยอ เพดานเทริดทำจากไม้ทองหลาง เพื่อให้เงินทองไหลมาเทมา โครงรอบศีรษะทำจากไผ่สีสุก เพื่อให้ชีวิตและการงานมีแต่ความสุขความเจริญ และใบหูทำจากไม้รัก เพื่อให้คนรัก หลงใหล และเมตตาเอ็นดู เป็นต้น
นอกจากนี้ในการแสดงมโนราห์แขก หรือโนราควน ซึ่งเป็นการแสดงลูกผสมระหว่างมโนราห์ของชาวไทยพุทธ กับมะโย่งของชาวไทยเชื้อสายมลายู ก็จะสวมเทริดเช่นเดียวกับมโนราห์ หากแต่นิยมห้อยอุบะด้วย ถือเป็นอัตลักษณ์สำคัญ
ประเทศคีร์กีซสถาน
คีร์กีซสถาน (Kyrgyzstan; Кыргызстан, ; Киргизия) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐคีร์กีซ (Kyrgyz Republic; Кыргыз Республикасы; Кыргызская Республика) เป็นประเทศในเอเชียกลาง มีพรมแดนติดกับประเทศจีน คาซัคสถาน ทาจิกิสถาน และอุซเบกิสถาน เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล เมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดมีชื่อว่าบิชเคก (Бишкек – เดิมเรียกว่า ฟรุนเซ Фрунзе) คีร์กีซสถานเดิมเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต
ภูมิศาสตร์
ที่ตั้ง คีร์กีซสถานมีที่ตั้งตามพิกัดภูมิศาสตร์อยู่ระหว่างละติจูด 37–43 องศาเหนือ และระหว่างลองจิจูด 71–80 องศาตะวันออก มีขนาดพื้นที่ 198,500 ตารางกิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
คีร์กีซสถานมีภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาเทียนชานที่แยกตัวออกมาจากปามีร์นอต ปรากฏทะเลสาบอิสซิค-คุลอยู่ระหว่างสันเขาสูงบริเวณตอนกลางของประเทศ เทือกเขาเทียนชานในเขตคีร์กีซสถานเป็นต้นน้ำของแม่น้ำซีร์ดาเรียที่ไหลลงทะเลอารัลในตอนกลางของภูมิภาค
การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศคีร์กีซสถานแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 7 จังหวัด (oblast) และ 2 นคร* (shaar) ได้แก่
หมายเหตุ: ชื่อศูนย์กลางการปกครองอยู่ในวงเล็บ
แต่ละจังหวัดแบ่งเป็นอำเภอ (raion) ปกครองโดยเจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐบาลกลาง ชุมชนในชนบทเรียกว่า อายึลโอกโมตู (aiyl okmotu) และประกอบด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ 20 หมู่บ้านเป็นอย่างมาก ปกครองตนเอง มีนายกเทศมนตรีและสภาที่ได้รับการเลือกตั้ง
ศาสนา
ประชากรส่วนใหญ่ของประเทศนับถือศาสนาอิสลามนิกายซุนนีย์ ร้อยละ 80 รองลงมาคือศาสนาคริสต์นิกายออร์ทอดอกซ์รัสเซีย ร้อยละ 17 และศาสนาอื่น ๆ อีกร้อยละ 3 ขณะที่ศูนย์วิจัยพิว (Pew Research Center) ได้ประมาณการตัวเลขชาวคีร์กีซที่เป็นมุสลิมในปี พ.ศ. 2552 ว่ามีมากถึงร้อยละ 86.3 ของประชากร
แม้ว่าคีร์กีซสถานจะเคยตกอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตที่มิเคยสนับสนุนให้นับถือศาสนา แต่ในปัจจุบันคีร์กีซสถานมีอิทธิพลของอิสลามต่อการเมืองสูงขึ้น เป็นต้นว่า มีสวัสดิการลดภาษีให้แก่ผู้ที่เดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ในนครมักกะห์ ประชากรส่วนใหญ่ในประเทศนับถือนิกายซุนนีย์และใช้การศึกษาในแนวทางมัซฮับฮานาฟี
ศาสนาอิสลามในคีร์กีซสถาน เป็นมากกว่าปูมหลังทางวัฒนธรรม และเกินกว่าหลักวัตรปฏิบัติ มีศาสนิกชนจำนวนไม่น้อยพยายามฟื้นฟูศาสนาให้คงอยู่ดังเดิม ตูร์ซันเบ บากีร์อูลู ผู้ตรวจการแผ่นดินและนักสิทธิมนุษยชนชาวคีร์กีซ ได้ให้ข้อสังเกตว่า "ในยุคแห่งความเป็นอิสระนี้ ไม่น่าแปลกใจอะไรที่จะหวนกลับไปหารากเหง้าและจิตวิญญาณ ไม่เพียงแต่ในคีร์กีซสถานเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงอดีตสาธารณรัฐต่าง ๆ ของโซเวียต มันจะเป็นสิ่งที่ผิดศีลธรรม เพื่อพัฒนาสังคมที่ใช้การตลาดโดยไม่คำนึงถึงมิติทางจริยธรรม"
เบร์เมต์ อะคาเยวา บุตรสาวของอดีตประธาธิบดีอัสการ์ อะกาเยฟ ได้ให้สัมภาษณ์ในปี พ.ศ. 2550 ว่าศาสนาอิสลามจะแผ่ขยายไปทั่วประเทศ เธอเน้นย้ำว่ามัสยิดถูกสร้างขึ้นจำนวนมากในประเทศเพื่ออุทิศให้แก่พระศาสนา เธอได้ให้ข้อสังเกตว่า "มันไม่ได้เป็นสิ่งที่ไม่ดีในตัวของมัน มันทำให้สังคมเรามีคุณธรรมมากยิ่งขึ้น สะอาดมากยิ่งขึ้น" ทั้งยังแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของอิสลามดั้งเดิมกับอิสลามในปัจจุบัน
ส่วนศาสนาอื่น ๆ อย่างศาสนาคริสต์ โดยเฉพาะนิกายรัสเซียออร์ทอดอกซ์ และยูเครนออร์ทอดอกซ์ ในกลุ่มที่มีเชื้อสายรัสเซียและยูเครน ส่วนนิกายลูเธอแรน กับนิกายอานาบัปติสต์ อยู่ในกลุ่มเชื้อสายเยอรมัน และนอกจากนี้ยังมีกลุ่มที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกประมาณ 600 คน
ส่วนการนับถือภูตผียังพอมีให้เห็นบ้าง เช่นประเพณีติดธงมนต์บนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่มีกลิ่นอายของพุทธศาสนาซึ่งเคยมีอิทธิพลเหนือดินแดนแถบนี้มาช้านาน แม้ว่าประเพณีบางอย่างเป็นวัตรปฏิบัติของพวกซูฟีก็ตาม ทั้งนี้ในประเทศคีร์กีซสถานเคยมีกลุ่มชาวยิวเมืองบูฆอรออยู่ด้วย แต่ปัจจุบันชนกลุ่มดังกล่าวได้ย้ายออกไปยังสหรัฐอเมริกา และอิสราเอลแล้ว
เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 รัฐสภาได้มีมติเห็นชอบเป็นเอกฉันท์ในการออกกฎหมายเพิ่มเติม เกี่ยวกับชุมนุมเกี่ยวกับศาสนาตั้งแต่ 10-200 คน ว่าด้วย "การกระทำอันรุนแรงที่มุ่งเป้าไปยังศาสนิก" และห้ามทำกิจกรรมทางศาสนาในโรงเรียนหรือองค์กรที่มิได้รับการจดทะเบียน ซึ่งถูกลงนามโดยประธานาธิบดีกูร์มานเบก บากีฟ เมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2552
ภาษา
คีร์กีซสถานเป็นหนึ่งในสองสาธารณรัฐโซเวียตในอดีตที่อยู่ในเอเชียกลาง (ร่วมกับประเทศคาซัคสถาน) ที่มีภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการ ภาษาคีร์กีซถูกนำมาใช้เป็นภาษาราชการในปีพ.ศ. 2534 หลังจากกระแสเรียกร้องกดดันจากชนกลุ่มน้อยชาวรัสเซียในประเทศ คีร์กีซสถานได้ประกาศใช้ภาษารัสเซียเป็นภาษาราชการเช่นกันในปี พ.ศ. 2540 ทำให้มีภาษาราชการสองภาษา
ภาษาคีร์กีซอยู่ใน กลุ่มภาษาเตอร์กิกสาขากลุ่มภาษาเคียบชัก ที่มีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาคาซัค, ภาษาการากัลปัก และภาษาตาตาร์ โนไก ใช้อักษรอาหรับในการเขียนจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 12 อักษรละตินได้ถูกเสนอและนำมาใช้แทนในปี พ.ศ. 2471 และต่อมาเปลี่ยนมาใช้อักษรซีริลลิกตามคำสั่งของ สตาลิน ในปี พ.ศ. 2484
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2552 ประชากรกว่า 4.1 ล้านคน พูดภาษาคีร์กีซเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่สองและ 2.5 ล้านคนพูดภาษารัสเซียเป็นภาษาแม่หรือภาษาที่สอง, ภาษาอุซเบกเป็นภาษาที่มีการกระจายตัวของผู้พูดเป็นภาษาแม่อย่างกว้างขวางที่สุด มากเป็นอันดับสองรองลงมาคือภาษารัสเซีย, ภาษารัสเซียเป็นภาษาที่มีการกระจายตัวของผู้พูดเป็นภาษาที่สองอย่างกว้างขวางที่สุด ตามด้วยภาษาคีร์กีซและภาษาอุซเบก
ธุรกิจและกิจกรรมทางการเมืองหลายอย่างดำเนินการในภาษารัสเซีย จนกระทั่งเมื่อเร็ว ๆ นี้ ภาษาคีร์กีซยังคงเป็นภาษาที่ใช้พูดที่บ้านและไม่ค่อยได้ใช้ในระหว่างการประชุมหรือกิจกรรมอื่น ๆ อย่างไรก็ตามการประชุมรัฐสภา ในระยะหลังนี้ส่วนใหญ่จะดำเนินการในภาษาคีร์กีซพร้อมทั้งมีล่ามทำการแปลสำหรับผู้ที่ไม่ได้พูดคีร์กีซ
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (จิรประวัติ) นครสวรรค์
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (จิรประวัติ) นครสวรรค์ (Suankularb Wittayalai (Jiraprawat) Nakornsawan School; อักษรย่อ: ส.ก.จ., S.K.J.) เป็นโรงเรียนในจังหวัดนครสวรรค์ หนึ่งในสถาบันสวนกุหลาบวิทยาลัย ทั้ง 11 สวน โดยบริหารจัดการภายใต้ธรรมนูญการศึกษาแห่งสถาบันสวนกุหลาบ ทั้งยังมีกรีฑาสวนกุหลาบสัมพันธ์ และงานชุมนุมลูกเสือ - เนตรนารี สวนกุหลาบสัมพันธ์ ซึ่งจัดขึ้นร่วมกับโรงเรียนในเครือสวนกุหลาบวิทยาลัย เป็นประจำทุกปี โดยแต่ละโรงเรียนจะผลัดกันเป็นเจ้าภาพ
ประวัติ
เดิมเป็นโรงเรียนสังกัดกองทัพบก โดยมีมณฑลทหารบกที่ 4 ดูแลและบริหาร  ทั้งนี้  เนื่องจากต้องการให้การช่วยเหลือด้านการศึกษาแก่บุตรหลานทหารในค่ายจิรประวัติ  โดยทำการสอนที่บ้านพักนายทหารระดับเสนาธิการ ต่อมาได้ขยายกิจการโดยจัดทำเป็นโรงเรียนเปิดทำการสอน  ณ  บริเวณที่ตั้งวิหารหลวงพ่อขาวในปัจจุบัน  (ใกล้บ้านพักผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่  31  ในปัจจุบัน)  โดยใช้ชื่อว่าโรงเรียนทหารสงเคราะห์  เปิดการเรียนการสอนในระดับประถมศึกษา  แต่การเรียนการสอนไม่ต่อเนื่อง  เนื่องจากอยู่ในภาวะสงครามโลก  ครั้งที่ 2
เมื่อสิ้นสุดสงครามโลก ได้ย้ายกิจการโรงเรียนมาตั้งที่แห่งใหม่เพราะมีนักเรียนเพิ่มมากขึ้น ตามความต้องการของชุมชน โดยใช้ที่ตั้ง ณ แผนกการฝึกกำลังสำรองในปัจจุบัน (ศูนย์การฝึกนักศึกษาวิชาทหาร มณฑลทหารบกที่ 31) ใช้ชื่อโรงเรียนว่า โรงเรียนกองทัพบกอุปถัมภ์ ให้อยู่ในความดูแล มณฑลทหารบกที่ 4 โดยให้สวัสดิการมณฑลทหารบกที่ 4 เป็นผู้บริหารและเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น โรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม ตามชื่อค่ายจิรประวัติ เป็นเกียรติแก่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช ซึ่งพระองค์ทรงเป็นต้นราชสกุล "จิรประวัติ" เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาจนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เป็นแบบสหศึกษา นักเรียนชายและหญิงใส่เสื้อสีขาว กระโปรงและกางเกงเป็นสีเขียวทหาร ปักอักษรย่อ จ.ป. ปี พ.ศ. 2517 พลตรีเยี่ยม อินทรกำแหง ผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 4 (ยศและตำแหน่งขณะนั้น) มีความประสงค์จะให้โรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม เป็นโรงเรียนที่มีการบริหารจัดการด้านการศึกษาอย่างสมบูรณ์ เพราะมีนักเรียนเพิ่มมากขึ้นจากเดิมมาก จึงได้โอนกิจการโรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม จากกองทัพบกไปสังกัดกระทรวงศึกษาธิการ โดยมี นายสายยนต์ เอี่ยมประสงค์ เป็นอาจารย์ใหญ่ ซึ่งยังคงใช้ชื่อโรงเรียนว่า  โรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม เช่นเดิม แต่เปลี่ยนสีกางเกงและกระโปรงเป็นสีดำ นักเรียนปักอักษรย่อ จ.ว. เปิดทำการสอนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษา จนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 และให้ลดชั้นประถมศึกษาไปทุกปี จนเหลือเฉพาะระดับชั้นมัธยมศึกษา โดยทำการมอบโรงเรียนอย่างเป็นทางการเมื่อ วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 นายสำเนาว์ สินาคม เป็นผู้ประสานงาน นายประจวบ คำบุญรัตน์ เป็นตัวแทนของกระทรวงศึกษาธิการ เป็นผู้รับมอบ ต่อมากองทัพบกได้มอบที่ดินให้กับโรงเรียน จำนวน 100 ไร่ โดยใช้เป็นสถานที่ตั้งปัจจุบัน (เดิมคือสนามม้า) ให้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม ซึ่งเปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
เพื่อเป็นการสืบสานพระราชปณิธานของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงมีพระราชประสงค์ให้การศึกษาแก่ประชาชนทุกหมู่เหล่าอย่างทั่วถึง โรงเรียนจิรประวัติวิทยาคม ในสมัยของ ดร.กอบกิจ ส่งศิริ  จึงขอเข้าเป็น 1 ในเครือ โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ลำดับที่ 9 โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (จิรประวัติ) นครสวรรค์ ทั้งนี้ได้มองเห็นความเชื่อมต่ออันเป็นรากเหง้าทางการศึกษาอย่างแท้จริง เพราะแม้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงนครไชยศรีสุรเดช ซึ่งเป็นพระราชโอรสของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับ เจ้าจอมมารดาทับทิม ก็ทรงเคยศึกษาอยู่ ณ โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ตามปรากฏหลักฐานเลขประจำพระองค์ 001 และทรงเป็น 1 ใน 18 ศิษย์เก่าดีเด่นสวนกุหลาบวิทยาลัย พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช พระราชทานบรมราชานุญาตประกาศชื่อ โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (จิรประวัติ) นครสวรรค์ เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2550 นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณและเกียรติประวัติอย่างยิ่งต่อพสกนิกรชาวนครสวรรค์ อย่างหาที่สุดมิได้
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน
“ลูกชาวสวนกุหลาบ” เป็นผู้นำ รักเพื่อน นับถือพี่ เคารพครู กตัญญูพ่อแม่ ดูแลน้อง สนองคุณแผ่นดิน เป็นอัตลักษณ์ของโรงเรียน “ลูกชาวสวนกุหลาบ” หมายถึง นักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยที่ได้รับการปลูกฝังให้เป็นเป็นเลิศด้านคุณธรรม เป็นผู้นำที่มีคุณภาพ มีความสามารถทางวิชาการ มีวินัย ใส่ใจในระบอบประชาธิปไตย ยึดมั่นในสถาบันแห่งชาติ ไม่ละเลยในประโยชน์ส่วนรวม เอื้ออาทรต่อกันด้วยความรักความสามัคคี ประจักษ์ในพระคุณครู ร่วมเชิดชูเกียรติภูมิแห่งสวนกุหลาบ “เป็นผู้นำ รักเพื่อน นับถือพี่ เคารพครู กตัญญูพ่อแม่ ดูแลน้อง” เป็นคำโปรย ช่วยให้จดจำได้ง่าย ต้องใส่ความเป็นสวนกุหลาบด้วยความภาคภูมิใจในเรื่องราวต่างๆ ของ “สวนกุหลาบฯ” เมื่อสิ่งต่างๆ สะสมอยู่ในตัวจึงจะเป็น “ลูกชาวสวนกุหลาบ” ที่สมบูรณ์
เพลงประจำโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ประพันธ์ขึ้นตามพระราชดำริในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว คำร้องโดย หม่อมราชวงศ์เลื่อน สิงหรา ผู้เรียบเรียงคือ สุวัฒน์ เทียมหงษ์ ทำนองจากเพลงแขกต่อยหม้อ อัตราจังหวะสองชั้น เป็นเพลงไทยเดิมที่ใช้ประกอบการแสดง ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีจังหวะการเอื้อนทำนองโดยเฉพาะ โดยเพลงนี้ได้ขับร้องครั้งแรกในงานรื่นเริงประจำปีพ.ศ. 2471 รู้จักกันในชื่อ บรรดาเรา และมีเพลงอื่นๆ อีกดังต่อไปนี้
สถาบันสวนกุหลาบ
ปัจจุบันโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยมีสถานศึกษาในเครือที่ใช้ชื่อ “สวนกุหลาบวิทยาลัย” ในภูมิภาคต่างๆ ของประเทศไทยทั้งหมด 11 แห่ง มีการสร้างพันธกิจสำคัญร่วมกันขับเคลื่อนคุณภาพการศึกษาโดยการบริหารจัดการขององค์กรเครือข่ายสวนกุหลาบ สร้างบรรทัดฐานการเรียนการสอนทั้ง 11 แห่งให้ไปในทิศทางเดียวกัน ได้แก่
เซเรียอา ฤดูกาล 2022–23
เซเรียอา ฤดูกาล 2022–23 (หรือที่รู้จักในชื่อ เซเรียอา ติม ด้วยเหตุผลด้านผู้สนับสนุน) เป็นฤดูกาลที่ 121 ของลีกสูงสุดฟุตบอลอิตาลี, และเป็นฤดูกาลที่ 13 นับตั้งแต่ถอนตัวออกจากลีกเซเรียเบ นับตั้งแต่มีการจัดตั้งคณะกรรมการลีกของตัวเอง, เดอะ เลกา เซเรีย อา. เอซีมิลาน คือแชมป์เก่า
ในวันพฤหัสบดีที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 นาโปลีคว้าแชมป์เซเรียอา สมัยที่ 3 และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 โดยเหลือการแข่งขันอีก 5 นัด หลังจากเสมอกับอูดิเนเซ 1-1
ภาพรวมฤดูกาล
เริ่มต้นตั้งแต่ฤดูกาล 2022–23, ควรเป็นที่หนึ่งและที่สอง, หรือทีมอันดับที่ 17 และอันดับที่ 18 ณ จบฤดูกาลลงเอยเสมอด้วยคะแนน, เงื่อนไขแมตช์เพลย์ออฟจะจัดขึ้นที่สนามกลางเพื่อตัดสินชื่อทีมและทีมสุดท้ายที่ตกชั้นตามลำดับ. เงื่อนไขจะไม่มี เวลาพิเศษ, และจะแทนที่โดยตรงไปสู่ ดวลลูกโทษ หากทั้งสองทีมเสมอกันหลังจากจบ 90 นาที. นี่เป็นเพลย์ออฟครั้งแรกที่ถูกนำมาใช้ตั้งแต่ แคมเปญฤดูกาล 2004–05.
นอกจากนี้, เลกา เซเรีย อา จะวางแผนที่จะจัดทัวร์นาเมนต์ที่มีทีมจากเซเรียอาใน สหรัฐอเมริกา ระหว่าง ฟุตบอลโลก 2022.
ทีม
คัลยารี ตกชั้นหลังหกปีในลีกระดับสูงสุด, เจนัว ตกชั้นสู่ระดับที่สองหลัง 15 ปี, และ เวเนเซีย ตกชั้นหลังจากหนึ่งปีเท่านั้นในลีกระดับสูงสุด. พวกเขาถูกแทนที่โดย เลชเช, แชมป์เซเรีย เบ, เครโมเนเซ, รองแชมป์เซเรีย เบ, และ มอนซา, ผู้ชนะเซเรียเบ เพลย์ออฟ. เลชเชกลับคืนสู่ลีกสูงสุดภายหลัง 2 ปีที่ขาดหาย, ในขณะที่ เครโมเนเซ กลับมาหลังจากหายไป 26 ปี และ มอนซาได้รับการเลื่อนชั้นสู่เซเรียอาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของสโมสร.
แฮท-ทริคส์
(H) – ทีมเหย้า (A) – ทีมเยือน
ปราสาทเคมบริดจ์
ปราสาทเคมบริดจ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อ Castle Mound ตั้งอยู่ที่ เคมบริดจ์ เคมบริดจ์เชอร ประเทศอังกฤษ ก่อสร้างขึ้นครั้งแรกหลังจาก การรุกรานของชาวนอร์มัน เพื่อควบคุมเส้นทางเดินทางสำคัญที่มุ่งสู่ทางเหนือของอังกฤษ และมีส่วนสำคัญในความขัดแย้งของระบอบ อนาธิปไตย ในสงครามบารอนใน ครั้งแรก และ ครั้งที่สอง หลังจากการขยายราชอาณาจักรของ พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 1 ปราสาทก็ไม่ได้ถูกใช้งานและทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วในปลายยุคกลาง สิ่งก่อสร้างจากหินถูกนำไปใช้ประโยชน์ในการสร้างอาคารของสถาบันการศึกษาโดยรอบ ปราสาทเคมบริดจ์ได้รับการบูรณะในระหว่างสงครามกลางเมืองของอังกฤษ แต่ก็ได้ทรุดโทรมลงอีกครั้ง ทั้งยังถูกใช้เป็นที่คุมขัง ในช่วงแรก ที่คุมขังในปราสาทได้ถูกรื้อถอนในปี 1842 และได้สร้างที่คุมขังใหม่ในกำแพงชั้นนอกของปราสาท ต่อมาที่คุมขังดังกล่าวได้ถูกรื้อถอนไปในปี 1932 และแทนที่ด้วยศาลากลางมณฑลสมัยใหม่ และคงเหลือ เนินดิน และกำแพงดินบางส่วน สถานที่ดังกล่าวเปิดให้สาธารณชนเข้าชมทุกวันและยังได้ชมทัศนียภาพของอาคารทางประวัติศาสตร์ของเมือง
ศตวรรษที่ 11
ปราสาทเคมบริดจ์เป็นหนึ่งในสามปราสาทที่สร้างข้ามผ่านทิศตะวันออกของอังกฤษในปลาย 1068 โดย กษัตริย์วิลเลี่ยม หลังจากการนำทัพขึ้นเหนือเพื่อยึดครอง ยอร์ค  เคมบริดจ์ หรือที่ทราบกันภายหลังว่า Grantabridge เป็นเส้นทางเดินรบเก่าในสมัยโรมันจากลอนดอนถึงยอร์ค ซึ่งเป็นทั้งจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญและเป็นจุดเสี่ยงในการก่อกบฏ  การก่อสร้างในเริ่มแรกวบคุมการก่อสร้างโดยผู้ว่าการPicot ผู้ซึ่งต่อมาได้สร้าง ศาสนสถาน ใกล้กับปราสาท ปราสาทถูกสร้างบนรูปแบบ เนินดินล้อมรอบด้วยกำแพงชั้นนอก และยังคงเมืองเดิมไว้ ซึ่งทำให้ต้องรื้อบ้านเรือนรวม 27 หลังในการสร้างปราสาท
ศตวรรษที่ 12 -13
ปราสาทหลังนี้ได้ถูกก่อสร้างโดยกษัตริย์นอร์มันและคงอยู่จนถึงช่วงสงครามกลางเมือง โดยประเทศได้ถูกปกครองโดย ระบอบอนาธิปไตย ในปี ค.ศ. 1139 . ปราสาทหลังนี้เป็นฉนวนอันสำคัญที่เป็นข้อพิพาทระหว่างจักรพรรดินีมาทิลดา กับ กษัตริย์สตีเฟน ในขณะนั้น ภายหลังในปี 1143  จีออฟฟรีย์ เอด แมนเดอวิลล์ ผู้สนับสนุนจักรพรรดินีได้บุกโจมตีเมืองเคมบริดจ์ และปราสาทหลังนี้ได้ถูกยึดครองชั่วคราวในครั้งนั้นด้วย. กษัตริย์สตีเฟนบุกโจมตีกลับ และบังคับให้ จีออฟฟรีย์ถอยร่นไปใน Fens และยึดครองปราสาทเคมบริดจ์กลับคืน  ยังคงไม่มีเกราะปราการเพื่อป้องกันตัวปราสาทไว้  แต่อย่างไรก็ตามกษัตริย์สตีเฟนได้สร้างป้อมปราการขึ้นที่เบอร์เวล เพื่อให้เป็นการป้องกันเพิ่มเติม  จีออฟฟรีย์ได้เสียชีวิตในขณะที่พยายามโจมตีปราสาทเบอร์เวลในปีต่อมาส่งผลให้ปราสาทเคมบริดจ์ได้คงอยู่รอดปลอดภัยตั้งแต่นั้นมา