cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 (ค.ศ. 1715 – 1774)
พระเจ้าหลุยส์ที่ 15 ยังทรงพระเยาว์จนต้องมีผู้สำเร็จราชการแทนหลายคน เริ่มที่ดยุคแห่งออร์เลียงส์ เข้าร่วมสงครามจตุรมิตร (War of the Quadraple Alliance - ประกอบด้วยฝรั่งเศส อังกฤษ ออสเตรีย และเนเธอร์แลนด์)เมื่อพระเจ้าฟิลิปที่ 5 แห่งสเปนและราชินีอลิซาเบธ ฟาร์เนสที่ทะเยอทะยาน ต้องการกอบกู้ดินแดนในอิตาลีและกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำที่เสียไปในสงครามสืบราชสมบัติสเปน ผลคือความพ่ายแพ้ของสเปน ต่อมาคาร์ดินัล เฟลอรี (Cardinal Fleury) ทำสงครามสืบราชสมบัติโปแลนด์ สตานิสลาส เลสเซนสกี ต้องการเป็นพระมหากษัตริย์โปแลนด์ แต่จักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ต่อต้าน ฝรั่งเศสเห็นโอกาสที่จะทำลายอำนาจออสเตรีย จึงทำสงคราม แต่สนธิสัญญาเวียนนาใน ค.ศ. 1735 เลสเซนสกีได้เป็นดยุคแห่งลอร์เรน ซึ่งเมื่อเลสเซนสกีเสียชีวิตใน ค.ศ. 1766 แคว้นลอร์เรนจึงตกเป้นของฝรั่งเศส ทำให้ฝรั่งเศสมีอาณาเขตถึงปัจจุบัน
ด้วยความทะเยอทะยานของพระเจ้าฟรีดริชมหาราชแห่งปรัสเซีย ที่ต้องการจะยึดบัลลังก์จากจักรพรรดินีมาเรีย เธเรซา ด้วยเหตุที่พระนางเป็นสตรี ทำให้ยุโรปเกิดสงครามสืบราชสมบัติออสเตรีย ฝรั่งเศสจึงหวังจะได้ชิงบัลลังก์ออสเตรียบ้าง แต่ปรัสเซียก็เริ่มจะมีอำนาจมากไป จึงเกิดการปฏิวัติทางการทูต ฝรั่งเศสหันไปหาออสเตรียศัตรูเก่าแก่ เพื่อต้านปรัสเซียและบริเตน ผลคือสงครามเจ็ดปี การสู้รบมีในอาณานิคมด้วย ซึ่งฝรั่งเศสผูกมิตรกับชาวพื้นเมือง เพื่อช่วยรบกับบริเทน แต่พ่ายแพ้ยับเยิน จนสนธิสัญญาปารีส ค.ศ. 1763 ฝรั่งเศสเสียอาณานิคมในอเมริกาทั้งหมดให้บริเตน
ในศตวรรษที่ 18 ในยุโรปเป็นยุคภูมิธรรม (Age of Enlightenment) เป็นสมัยปรัชญาแนวคิดแบบใหม่ที่แปลกแยกออกจากธรรมเนียมเก่า ๆ เฟื่องฟู ฝรั่งเศสก็มีนักปราชญ์ที่สำคัญสามคนแห่งยุค คือ ฌ็อง-ฌัก รูโซ, มงแต็สกีเยอ และวอลแตร์ ที่เสนอคติแนวความคิดการปกครองแบบใหม่ ใน ค.ศ. 1751 มีการพิมพ์หนังสือ Encyclopédie เป็นหนังสือรวบรวมความรู้วิทยาการทุกแขนง
พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 (ค.ศ. 1774 – 1793)
ความฟุ่มเฟือยของราชสำนักและการแพ้สงครามทำให้เศรษฐกิจของฝรั่งเศสตกต่ำลง พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 จึงทรงแต่งตั้งผู้ที่มีความสามารถเพื่อฟื้นฟูสถานภาพทางการเงินของฝรั่งเศส ได้แก่ ตูร์โกต์ ตูร์โกต์พยายามจะเก็บภาษีรูปแบบใหม่ๆ แต่ประชาชนได้ถูกเก็บภาษีหลายประการแล้ว ตูร์โกต์จึงเก็บภาษีจากสินค้าต่างๆแทน แต่บรรดาขุนนางกล่าวว่าพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงไม่มีพระราชอำนาจที่จะตั้งภาษีใหม่ จำเป็นต้องเรียกประชุมสภาฐานันดร (Estates-General) เพื่อทำการอนุมัติภาษีเพิ่มเติม เมื่อไม่ได้ดังพระหฤทัยพระเจ้าหลุยส์ทรงปลดตูร์โกต์ออกจากตำแหน่ง และทรงตั้งนายเน็กแกร์ขึ้นมาทำหน้าที่แทนในค.ศ. 1776 เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อาณานิคมของบริเทนในอเมริกาประกาศเอกราชในสงครามปฏิวัติอเมริกา เนคแกร์ให้สนับสนุนแก่ฝ่ายอเมริกาโดยส่งมาร์ควิสลา ฟาแยตไปช่วย จนฝ่ายอเมริกามาประกาศเอกราชที่ปารีสในค.ศ. 1783
ปี ค.ศ. 1783 พระเจ้าหลุยส์ทรงแต่งตั้งกาโลนน์ให้ดูแลเรื่องพระคลัง กาโลนน์ใช้วิถีการแก้ปัญหาโดยการใช้จ่ายอย่างมากมายเพื่อสร้างเครดิต กาโลนน์ขอให้สภาขุนนางค.ศ. 1787 ผ่านร่างวิธีแก้ปัญหาแบบที่ใช้เงินมากนี้ แต่บรรดาขุนนางยับยั้งร่างไว้ พระเจ้าหลุยส์จึงทรงตั้งเดอเบรียงขึ้นมาแทน เดอเบรียงใช้กำลังบังคับให้ฝ่ายขุนนางผ่านร่างแก้ปัญหาของเขา จนเกือบจะเกิดจลาจลเพราะการบังคับใช้อำนาจของเดอเบรียง ในค.ศ. 1789 เดอเบรียงจึงถูกปลดและพระเจ้าหลุยส์ทรงแต่งตั้งให้เน็กแกร์กลับมารับราชการแก้ไขปัญหาอีกครั้ง
การปฏิวัติและนโปเลียน (ค.ศ. 1789 – 1815)
ใน ค.ศ. 1789 พระเจ้าหลุยส์ทรงเรียกประชุมสภาฐานันดร ซึ่งไม่ได้ประชุมมาแล้วเป็นเวลานานประมาณสองร้อยปี เพื่อแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ สภาฐานันดร ประกอบไปด้วยสามชนชั้น ได้แก่ ชนชั้นขุนนาง ชนชั้นบรรพชิตบาทหลวง และสามัญชน ซึ่งในการผ่านร่างพระราชบัญญัติแต่ละฐานันดรออกเสียงได้เพียงหนึ่งเสียง ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมในการออกเสียง ฐานันดรที่ 3 หรือ สามัญชน ประกอบไปด้วยคนส่วนใหญ่ของประเทศฝรั่งเศส แต่กลับออกเสียงได้เพียงหนึ่งเสียง ในขณะที่ขุนนางและบาทหลวงสามารถออกเสียงได้ถึงสองเสียง ทำให้ฐานันดรที่สามไม่สามารถออกเสียงชนะฝ่ายขุนนางและบรรพชิตได้ พระเจ้าหลุยส์ตรัสว่าจะให้ฐานันดรที่สาม มีเสียงเป็นสองเท่าของสองฐานันดรแรก แต่เมื่อถึงเวลาประชุมสภาฐานันดรพระเจ้าหลุยส์ตรัสให้สภาออกเสียง "ตามพระราชโองการ" ฐานันดรที่สามจึงแยกตัวออกไปเป็น สมัชชาแห่งชาติ (National Assembly)
สมัชชาแห่งชาติ (ค.ศ. 1789 – 1791)
พระเจ้าหลุยส์มีพระราชโองการให้ปิดสถานที่ประชุมของฐานันดรที่ 3 ทำให้บรรดาสมาชิกสภาสมัชชาแห่งชาติไม่สามารถเข้าอาคารประชุมได้ จึงเข้าประชุมที่สนามเทนนิสข้างเคียงและให้คำปฏิญาณสนามเทนนิส (Tennis Court Oath) พระเจ้าหลุยส์ทรงรับรองสมัชชาแห่งชาติ สมัชชาแห่งชาติจึงเปลี่ยนสภาพเป็น สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติ (National Constituent Assembly) ในเวลาเดียวกันทัพฝรั่งเศสและทหารรับจ้างเยอรมันตามชายแดนเริ่มคืบเข้ามาประชิดกรุงปารีส และพระเจ้าหลุยส์ทรงปลดฌักส์ เน็กแกร์ ซึ่งให้การสนับสนุนแก่กลุ่มฐานันดรที่สามออกจากตำแหน่ง ทำให้ประชาชนชาวเมืองปารีสไม่พอใจ ลุกฮือบุกไปเอาดินปืนที่คุกบาสตีย์ เพื่อเอาไปป้องกันเมืองปารีส แต่เกิดการปะทะกับผู้รักษาการป้อมบาสตีย์ กลุ่มผู้ประท้วงสังหารตัดศีรษะผู้รักษาการและแห่ศีรษะไปตามถนน และสังหารนายกเทศมนตรีแห่งปารีส
เหตุการณ์นี้ทำให้พระเจ้าหลุยส์ต้องทรงรับรองธงตรีกอลอร์หรือธงไตรรงค์สามสีให้เป็นธงประจำชาติฝรั่งเศส แทนที่ธงของราชวงศ์บูร์บงเดิม เหตุการณ์ความรุนแรงทำให้เหล่าขุนนางและพระราชวงศ์ต่างพากันหลบหนีออกนอกฝรั่งเศส เรียกว่า กลุ่มเอมิเกร (émigre)
อีกนโยบายหนึ่งของสมัชชาแห่งชาติคือการทำบรรพชิตให้เป็นพลเมือง (Civil Constitution of Clergy) ทำให้สถานะของบาทหลวงและสถาบันศาสนาคริสต์เท่าเทียมและไม่แตกต่างจากประชาชนทั่วไป มีบาทหลวงจำนวนมากที่ไม่ยอมรับนโยบายของสมัชชาแห่งชาติต่างหลบหนีซ่อนตัวตามชนบท เสรีภาพทำให้เกิดแนวความคิดและสมาคมทางการเมืองขึ้นมามากมาย ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือสโมสรฌากอแบ็ง (Jacobin)
ใน ค.ศ. 1791 พระเจ้าหลุยส์ทรงพยายามจะหลบหนีออกนอกประเทศฝรั่งเศส แต่ด้วยขบวนเสด็จที่หรูหรา ทำให้ทรงถูกจับได้ที่เมืองวาเรนส์ ประชาชนเกิดความตระหนกว่าว่าพระเจ้าหลุยส์จะทรงยึดอำนาจคืน จึงชุมนุมที่ทุ่งชองป์-เดอ-มาส์ แต่ถูกทหารรัฐบาลปราบปรามอย่างรุนแรง จักรพรรดิลีโอโพลด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระเชษฐาของพระนางมารีอังตัวเนต จึงทรงขอความสนับสนุนจากประเทศต่าง ๆ ให้ฟื้นฟูพระราชอำนาจคืนให้แด่พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 การร่างรัฐธรรมนูญเสร็จสิ้นในปี ค.ศ. 1791 สภาร่างรัฐธรรมนูญสิ้นสุดลง กลายเป็น สภานิติบัญญัติ (Legislative Assembly) ฝรั่งเศสจึงกลายเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ
สภานิติบัญญัติ (ค.ศ. 1791 – 1792)
ภายในสโมสรฌากอแบ็งแบ่งเป็นสองฝ่าย ได้แก่ สมาคมเฟยยองต์ (Feuillant) สนับสนุนราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และสมาคมฌีรงแด็ง (Girondin) มีความคิดเสรีนิยมรุนแรง ภัยคุกคามทางทหารจากต่างชาติทำให้รัฐบาลฝรั่งเศสประกาศกฎอัยการศึกใน ค.ศ. 1792 สมเด็จพระจักรพรรดิฟรานซ์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระโอรสจักรพรรดิลีโอโพลด์ ประกาศสงครามกับฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1792 ฝ่ายฝรั่งเศสส่งมาร์ควิสแห่งลาฟาแยตบุกเนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย ในขณะที่ปรัสเซียส่งดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ยกทัพรุกรานปารีส ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ประกาศคำประกาศเบราน์ชไวก์ (Brunswick Manifesto) ว่าหากรัฐบาลฝรั่งเศสไม่ยุติการเปลี่ยนแปลงการปกครองทางปรัสเซียจะนำกำลังทหารเข้าแก้ไข เมื่อดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ยกทัพบุกฝรั่งเศส ทำให้ชาวฝรั่งเศสเกิดความโกรธแค้น จับนักโทษการเมืองในคุกออกมาสังหารอย่างโหดเหี้ยมหลายพันคน เรียกว่า การสังหารหมู่เดือนกันยายน (September Massacre) ในแคว้นวังเด (Vendée) ฝ่ายนิยมราชาธิปไตยก่อการลุกฮือต่อต้านการเปลี่ยนแปลงการปกครอง การปกครองของรัฐบาลฝรั่งเศสไม่มีผลอีกต่อไป นักการเมืองสายกลางถูกกำจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้นเหลือเพียงนักการเมืองเสรีนิยมรุนแรง นำไปสู่การสิ้นสุดของสภานิติบัญญัติและจัดตั้ง สภากองวังเชียง (National Convention)
สภากงว็องซียง (ค.ศ. 1792 – 1794)
ใน ค.ศ. 1793 พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกสำเร็จโทษโดยการบั่นพระศอด้วยเครื่องกิโยติน ชาติอื่นๆในยุโรปต่างหวั่งเกรงในการเปลี่ยนแปลงการปกครองของฝรั่งเศส เกรงว่าความคิดเสรีนิยมจะเผยแพร่มาสู่ประเทศของตน จึงจัดตั้งสัมพันธมิตรครั้งที่ 1 (First Coalition) เพื่อสู้รบกับรัฐบาลปฏิวัติฝรั่งเศส ฝ่ายทัพฝรั่งเศสชนะกองทัพต่างชาติในยุทธการที่วาลมี และสามารถยึดเมืองนีซ และแคว้นซาวอยได้ ใน ค.ศ. 1792 และโมนาโค ในค.ศ. 1793 กลุ่มฌีรงแด็งเสรีนิยมรุนแรง เรียกว่า กลุ่มมงตาญาร์ (Montagnard) หรือกลุ่มฌากอแบ็ง ได้แก่ รอแบ็สปีแยร์ (Robespierre) ดังตอง (Danton) ขึ้นมามีอำนาจในสภากงว็องซียง เพราะภาวะสงครามทำให้ประเทศต้องการผู้นำที่เด็ดขาด กลุ่มฌากอแบ็งยกทัพบุกสภากองวังเชียงทำการยึดอำนาจ ทำให้กลุ่มฌีรงแด็งกลุ่มอื่นๆถูกขับพ้นจากอำนาจ ในขณะที่แคว้นวังเดซึ่งสนับสนุนราชาธิปไตยสร้างความรุนแรงมากขึ้น ฝ่ายรัฐบาลปฏิวัตินำกำลังทหารเข้าปราบปรามแคว้นวังเดอย่างรุนแรง จากแคว้นวังเดกลายเป็นดินแดนรกร้างปราศจากผู้คน นอกจากนั้นรัฐบาลยังประกาศเกณฑ์ประชาชนทุกคนชายหญิงเด็กและคนชราให้มาทำงานในกองทัพ
รอแบ็สปีแยร์ประกาศความน่าสะพรึงกลัว (Terror) เพื่อสร้างภาพลักษณ์อันโหดเหี้ยมให้รัฐบาลปฏิวัติฝรั่งเศส และประกาศ Law of Suspects นักโทษการเมืองไม่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย และจัดตั้งศาลปฏิวัติ (Revolutionary Tribunal) ไว้ตัดสินนักโทษทางการเมืองด้วยการบวนการยุติธรรมซึ่งรวดเร็วและไม่โปร่งใส พระนางมารี อังตัวเนต พระราชวงศ์ กลุ่มเฟยยองต์ กลุ่มฌีรงแด็ง กลุ่มกษัตริย์นิยม และประชาชนอื่นๆ ต่างต้องสังเวยต่อเครื่องกิโยติน รอแบ็สปีแยร์ให้ชาวฝรั่งเศสเลิกนับถือคริสต์ศาสนา เลิกใช้คริสต์ศักราช หันมาใช้ศักราชปฏิวัติแทน โดยนับปี ค.ศ. 1793 เป็นปีที่ 1 และมีการตั้งศาสนาใหม่ คือ ลัทธิแห่งเหตุผล (Cult to Reason) นับถือเทพธิดาชื่อว่า "เหตุผล"
แม้ภายในประเทศจะเกิดความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรง แต่ฝรั่งเศสก็สามารถเอาชนะทัพของชาติต่าง ๆ ที่เข้ามารุกรานฝรั่งเศสได้ ถึงเวลานี่กลุ่มฌากอแบ็งแก่งแย่งอำนาจกันเอง ดังตองถูกกิโยติน ในค.ศ. 1794 เหลือรอแบ็สปีแยร์ผู้เดียวที่ทรงอำนาจสูงสุด ประกาศลัทธิแห่งความเป็นเลิศ (Cult of Supreme Being) เป็นศาสนาใหม่อีกศาสนา และประกาศกฎมหามิคสัญญี (Law of the Great Terror) มิให้นักโทษการเมืองแต่งพยานสู้คดี ผู้คนหลายพันในกรุงปารีสถูกกิโยติน แต่สุดท้ายรอแบ็สปีแยร์ก็ถูกยึดอำนาจโดยผู้นำปฏิวัติอื่น ๆ เพราะกลัวอำนาจของรอแบ็สปีแยร์ เรียกว่า ปฏิกิริยาเดือนแตร์มิดอร์ (Thermidorien Reaction)
คณะดิเร็กตัวร์ (ค.ศ. 1795 – 1799)
กลุ่มแตร์มิดอร์ขึ้นมามีอำนาจ ดำเนินนโยบายตรงข้ามกับมิคสัญญี ผ่อนคลายความสะพรึงกลัว ทัพฝรั่งเศสยึดเนเธอร์แลนด์ได้ใน ค.ศ. 1795 รัฐธรรมนูญแห่งปีที่ 3 (ค.ศ. 1795) ตั้งคณะดิเร็กตัวร์ (Directory) เป็นการปกครองใหม่ ประกอบดัวยดิเร็กเตอร์ 5 คน ซึ่งจะถูกเลือกตั้งให้ลงจากตำแหน่งไปหนึ่งคนทุกปี ทำหน้าที่บริหาร มีสภาอาวุโส (Council of Ancients) และสภาห้าร้อย (Council of Five Hundreds) เป็นฝ่ายนิติบัญญัติ บรรดาผู้นำในสภากองวังเชียงเดิมเกรงว่าฝ่ายตนจะต้องโทษทางการเมืองจึงพยายามจะเข้ามามีอำนาจในปกครองใหม่ ทำให้ประชาชนไม่พอใจ และฝ่ายสนับสนุนราชาธิปไตยก่อความวุนวายในกรุงปารีส นายทหารชื่อว่านโปเลียนทำการยิงปืนใหญ่ขู่เพียงนัดเดียว (Whiff of Grapeshot) การจลาจลก็สลายตัว เป็นผลงานชิ้นแรกของนโปเลียน
นโปเลียน โบนาปาร์ต (Napoleon Bonaparte) เป็นชาวเกาะคอร์ซิกา เข้ามาเป็นทหารในฝรั่งเศส สมรสกับโจเซฟีน เดอ โบอาร์เนส์ (Josephine de Beauharnais) แม่หม้ายมีลูกติดสองคน นโปเลียนยกทัพฝรั่งเศสเข้าบุกอิตาลีและยึดคาบสมุทรอิตาลีได้ จัดตั้งรัฐบริวารของฝรั่งเศสจำนวนมากในอิตาลีได้แก่ สาธารณรัฐซิสอัลไพน์ (Cisalpine) สาธารณรัฐเวนิส สาธารณรัฐพาร์เธโนเปีย (Parthenopian Republic) จนในค.ศ. 1797 จักรวรรดิออสเตรียบรรลุสนธิสัญญาคัมโป-ฟอร์มิโอ (Campo-Formio) กับฝรั่งเศส ยอมมอบเบลเยียมและอิตาลีให้ฝรั่งเศส
ฝ่ายคณะดิเร็กตัวร์เห็นว่านโปเลียนกำลังได้รับวามนิยมในฐานะวีรบุรุษแห่งชาติและมีอำนาจมมากขึ้น จึงส่งนโปเลียนไปยังที่ห่างไกลคือการรุกรานอียิปต์ คณะดิเร็กตัวร์ต้องการรักษาอำนาจเกิดความวุ่นวายและขัดแย้งภายใจยึดอำนาจกันเอง การบุกอียิปต์ของนโปเลียนทำให้ชาติต่าง ๆ ในยุโรปรวมตัวกันอีกครั้งเป็นสัมพันธมิตรครั้งที่สอง (Second Coalition) เพื่อต่อต้านการขยายอำนาจของฝรั่งเศส นโปเลียนสามารถฝ่าวงล้อมของบริเตนออกมาจากอียิปต์ได้ใน ค.ศ. 1799 กลับมายังฝรั่งเศส ทำการยึดอำนาจจากคณะไดเร็กตัวร์ เรียกว่า เหตุการณ์รัฐประหาร 18 ฟรุกติดอร์ (18 Fructidor)
คณะกงสุล (ค.ศ. 1799 – 1804)
รัฐธรรมนูญแห่งปีที่ 8 (ค.ศ. 1799) ตั้งคณะกงสุล (Consulate) ประกอบด้วยกงสุล 3 คน หนึ่งในนั้นคือนโปเลียนเองขึ้นปกครองฝรั่งเศส ใน ค.ศ. 1800 นโปเลียนใช้อำนาจบีบบังคับให้คณะกงสุลเห็นชอบให้ตนเองเป็นกงสุลใหญ่ (First Consul) ในเวลาเดียวกันนโปเลียนเอาชนะออสเตรียได้ที่อิตาลีอีกครั้ง นำไปสู่สนธิสัญญาลูเนวิลล์ (Luneville) ออสเตรียยกเยอรมนีส่วนทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ทั้งหมดให้แก่ฝรั่งเศส นโปเลียนสนับสนุนให้ชาวฝรั่งเศสกลับมานับถือคริสต์ศาสนาอีกครั้งใน ค.ศ. 1801 โดยบรรลุข้อตกลงกับพระสันตปาปา ทางกรุงโรมยินยอมมอบอำนาจการปกครองศาสนาในฝรั่งเศสให้นโปเลียน ใน ค.ศ. 1802 บริเตนทำสนธิสัญญาอาเมียง (Amiens) ยอมคืนอาณานิคมของเนเธอร์แลนด์ที่ยึดไปให้แกฝรั่งเศส นโปเลียนใช้อิทธิพลอีกครั้งให้ตนเองเป็นกงสุลใหญ่ตลอดชีพ (First Consul for Life)
ยุคนโปเลียน
ในปี ค.ศ. 1804 นโปเลียนปราบดาภิเษกตนเองเป็นจักรพรรดิ เริ่มจักรวรรดิฝรั่งเศสที่ 1 (First Empire) พระเจ้านโปเลียนทรงปรับปรุงกองทัพฝรั่งเศสเป็น "กองทัพใหญ่" (Grand Armée) ในปี ค.ศ. 1805 การประกาศฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิทำให้ชาติต่างๆรวมตัวกันอีกครั้งเป็นสัมพันธมิตรครั้งที่สาม (Third Coaltion) พระเจ้านโปเลียนทรงนำทัพบุกเยอรมนี ชนะทัพออสเตรียที่อุล์ม (Ulm) แต่ทางทะเลพ่ายแพ้อังกฤษที่แหลมทราฟัลการ์ (Trafalgar) ชัยชนะที่อุล์มทำให้พระเจ้านโปเลียนทรงรุกคืบเข้าไปในออสเตรีย ชนะออสเตรียและรัสเซียที่เอาสเทอร์ลิทซ์ (Austerlitz) เป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนโปเลียน กลุ่มสัมพันธมิตรครั้งที่สามจึงสลายตัวไปตามมาด้วยสนธิสัญญาเพรสบูร์ก (Pressburg) ยกเลิกจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิในเยอรมนีไป พระเจ้านโปเลียนตั้งสมาพันธรัฐแห่งไรน์ (Confederation of the Rhine) ขึ้นมาแทนที่เป็นรัฐบริวารของฝรั่งเศส
ความสำเร็จของนโปเลียนในเยอรมนีทำให้ปรัสเซียร่วมกับบริเทนและรัสเซียตั้งสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ (Fourth Coalition) แต่ครั้งนี้ฝรั่งเศสแผ่ขยายอิทธิพลไปทั่วยุโรปและได้รับการสนับสนุนจากรัฐบริวารต่างๆ นโปเลียนนำทัพบุกปรัสเซีย ได้รับชัยชนะที่เยนา-เอาเออร์ชเต็ท และชนะรัสเซียที่ฟรีดแลนด์ (Friedland) นำไปสู่สนธิสัญญาทิลซิท (Tilsit) ปรัสเซียสูญเสียดินแดนโปแลนด์ทางทิศตะวันออก กลายเป็นรัฐแกรนด์ดัชชีแห่งวอร์ซอว์ (Grand Duchy of Warsaw) ภายใต้การกำกับของฝรั่งเศส และจักรพรรดิอเล็กซานเดอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย ทรงเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสและเข้าระบบภาคพื้นทวีป (Continental system) เพื่อตัดขาดบริเตนทางการค้าจากผืนทวีปยุโรป
สองประเทศ คือ สวีเดนและโปรตุเกส เป็นกลางและไม่ยอมเข้าร่วมระบบภาคพื้นทวีป จักรพรรดินโปเลียนทรงยกทัพบุกโปรตุเกสใน ค.ศ. 1807 แต่ก็ทรงฉวยโอกาสยึดประเทศสเปนในรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 4 แห่งสเปน ราชวงศ์บูร์บง และยกราชสมบัติสเปนให้แก่พระอนุชาคือโจเซฟ โบนาปาร์ต (Joseph Bonaparte) เป็นกษัตริย์แห่งสเปน โปรตุเกสตกอยู่ในอาณัติของฝรั่งเศส แต่ชาวสเปนและชาวโปรตุเกสยังคงต่อต้านอำนาจของฝรั่งเศส นำไปสู่สงครามคาบสมุทร (Peninsula War) สเปนและโปรตุเกสต่อต้านการปกครองของนโปเลียน โดยใช้การสงครามรูปแบบกองโจร (Guerilla Warfare) ฝ่ายบริเตนส่งดยุคแห่งเวลลิงตัน (Duke of Wellington) มาช่วยเหลือสเปนและโปรตุเกส
ในปี ค.ศ. 1809 ออสเตรียริเริ่มทำสงครามกับฝรั่งเศสอีกครั้ง ในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้า พระเจ้านโปเลียนทรงชนะออสเตรียที่แอสเปิร์น-เอสลิง (Aspern-Essling) และวากราม (Wagram) จนทำสนธิสัญญาเชินบรุนน์ (Schönbrunn) ออสเตรียเสียดินแดนเพิ่มเติมให้ฝรั่งเศส และนโปเลียนอภิเษกกับอาร์ชดัชเชสมารี-หลุยส์ (Archduchess Marie-Louis)
พระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ทรงนำรัสเซียทำสงครามกับนโปเลียนอีกครั้ง ในค.ศ. 1812 นโปเลียนทรงนำทัพบุกรัสเซียกลางฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ รัสเซียหลอกลวงให้ทัพฝรั่งเศสเดินทัพเข้าไปพบกับอากาศอันรุนแรงของฤดูหนาวรัสเซียทำให้ทหารฝรั่งเศสอดอาหารและหนาวตายจำนวนมาก แม้ทัพฝรั่งเศสจะไปถึงมอสโกแต่ทั้งเมืองมอสโกถูกเผาอย่างจงใจเพื่อไม่ให้เสบียงตกถึงมือนโปเลียน การบุกรัสเซียเป็นความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนโปเลียน ชัยชนะของรัสเซียปลุกระดมชาติต่าง ๆ ให้รวมตัวกันทำสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หก (Sixth Coalition) เอาชนะนโปเลียนในยุทธการที่ไลพ์ซิจ (Leipzig) ทำให้นโปเลียนถอยกลับฝรั่งเศส
ในปี ค.ศ. 1813 จักรพรรดินโปเลียนแห่งฝรั่งเศสทรงถูกบังคับให้สละบัลลังก์ เพราะได้รับการต่อต้านจากชาวฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1814 สัมพันธมิตรเข้าบุกยึดกรุงปารีส ทำสนธิสัญญาฟงแตนโบล (Fontainebleau) เนรเทศนโปเลียนไปเกาะเอลบาในอิตาลี สิ้นสุดจักรวรรดิที่ 1
ยุคราชวงศ์ฟื้นฟู (ค.ศ. 1815 – 1830)
เกาะเล็กๆเช่นเกาะอัลบาไม่อาจขวางกั้นนโปเลียนได้ ขณะที่ชาติต่างๆในยุโรปกำลังวางแผนการประชุมใหญ่แห่งเวียนนา (Congress of Vienna) เพื่อนำยุโรปสู่หวนกลับคืนสู่สภาวะเดิมก่อนปฏิวัติฝรั่งเศส นโปเลียนสามารถเดินทางกลับมายึดอำนาจในฝรั่งเศสได้อีกครั้งในปี ค.ศ. 1815 และดำรงอยู่ได้ร้อยวัน จนชาติต่างๆ ในสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด (Seventh Coalition) เอาชนะนโปเลียนในยุทธการวอเตอร์ลู ทำให้นโปเลียนถูกเนรเทศไปเกาะเซนต์เฮเลนา (Saint Helena) ของบริเตนกลางมหาสมุทรแอตแลนติก จนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1821
ภายใต้ข้อตกลงของคองเกรสแห่งเวียนนา ราชวงศ์บูร์บงกลับมาครองฝรั่งเศสอีกครั้ง เคานต์แห่งพรอว็องส์ (Comte de Provence) พระอนุชาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กลับเข้าฝรั่งเศสมาครองราชสมบัติเป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 รัฐบาลใหม่ของฝรั่งเศสเป็นแบบสองสภา คือ สภาขุนนาง (Chamber of Peers) และสภาผู้แทน (Chamber of Deputies) ทำให้ฝ่ายนิยมราชาธิปไตยมีอำนาจขึ้น เกิดกวาดล้างขบวนการปฏิวัติและกลุ่มของนโปเลียนเดิม เรียกว่า มิคสัญญีขาว (White Terror) ทำให้ประชาชนหวาดกลัว การเลือกตั้งปี ค.ศ. 1815 กลุ่มนิยมราชาธิปไตยจึงได้รับการเลือกตั้งท่วมท้น เรียกว่า chambre introuvable แปลว่า สภาที่ทำงานด้วยไม่ได้ พระเจ้าหลุยส์ทรงยุบสภานี้เสีย เพราะทรงตระหนักว่าสภานี้มีนโยบายที่รุนแรงเกินไป และเลือกตั้งใหม่ จึงได้กลุ่มเสรีนิยมมากขึ้น
ในปี ค.ศ. 1818 บรรดาชาติที่ชนะสงครามนโปเลียนประชุมคองเกรสแห่งเอกซ์-ลา-ชาเปล (Congress of Aix-la-Chapelle) ตกลงถอนทหารจากฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1824 เคานต์แห่งอาร์ตัวส์ (Comte d'Artois) ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 10 ทรงเป็นกษัตริย์ที่ให้การสนับสนุนแก่กลุ่ม ultra-royalist ในปี ค.ศ. 1825 ทรงออกพระราชบัญญัติห้ามทำลายรูปเคารพ (Sacrilege Act) เพื่อป้องกันไม่ให้โบสถ์ต่างถูกโจมตีเหมือนสมัยปฏิวัติใน ค.ศ. 1829 มีเจ้าชายแห่งปอลีญัก (Prince de Polignac) เป็นประธานสภา (President of the Council - นายกรัฐมนตรี) ทั้งพระเจ้าชาร์ลส์และปอลีญักดำเนินนโยบายอนุรักษนิยมฟื้นฟูราชาธิปไตย
ในปี ค.ศ. 1830 ปอลีญักนำฝรั่งเศสบุกยึดแอลจีเรีย เป็นอาณานิคมแรกของฝรั่งเศสในแอฟริกา และโปลิญักออกกฤษฎีกาเดือนกรกฎาคม (July Ordinances) ยกเลิกสภาผู้แทน จำกัดสิทธิการเลือกตั้งเหลือแต่คนร่ำรวย และจำกัดเสรีภาพสื่อสิ่งพิมพ์ ทำให้เกิด การปฏิวัติเดือนกรกฎาคม (July Revolution) พระเจ้าชาร์ลส์ทรงสละราชบัลลังก์ให้พระนัดดา คือ ดยุกแห่งบอร์โดซ์ (Duc de Bordeaux) แต่คณะปฏิวัติกลับยกราชสมบัติให้แด่เจ้าชายหลุยส์-ฟิลิป แห่งราชวงศ์บูร์บงสายออร์เลอองส์ เป็นพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิป ทำให้ฝ่ายสนับสนุนราชาธิปไตยแบ่งแยกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มเลฌิติมิสต์ (Legitimist) หรือกลุ่มราชวงศ์บูร์บงสายสิทธิชอบธรรม สนับสนุนราชวงศ์บูร์บงเดิม และกลุ่มออร์เลอองนิสต์ (Orléanist) สนับสนุนราชวงศ์บูร์บงสาขาออร์เลอองส์
ราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม (ค.ศ. 1830 – 1848)
ในช่วงแรกของราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม พระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปทรงเป็นที่รักของปวงชนอย่างมาก และทรงไม่เหมือนกับพระราชวงศ์พระองค์ก่อนๆ คือทรงสมาคมแต่กับกลุ่มพ่อค้านายธนาคาร กลุ่มชนชั้นกลาง (Bourgeoisie) ทำให้ตำแหน่งประธานสภาในสมัยนี้มาจากชนชั้นกลางทั้งสิ้น กฎบัตร ค.ศ. 1830 เป็นธรรมนูญของพระองค์ ซึ่งมีความเป็นประชาธิปไตยและเสรีมากกว่าเดิมและพระราชอำนาจก็ถูกริดรอนลงไปมาก ในสมัยนี้ยังเกิดกลุ่มดอกตริแนร์ (Doctrinaire) คือ ฝ่ายที่ประนีประนอมระหว่างฝ่ายราชาธิปไตยและฝ่ายสาธารณรัฐให้สามารถอยู่ร่วมกันได้
แต่ในสมัยราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคมเกิดความขัดแย้งทางกาเรเมืองขึ้น เนื่องจากรัฐบาลอันประกอบด้วยกลุ่มดอกตริแนร์และกลุ่มออร์เลอองนิสต์ (Orléanist) พยายามจะดำเนินนโยบายที่เป็นกลาง ทำให้ทั้งฝ่ายอนุรักษ์นิยมและฝ่ายเสรีนิยมต่างไม่นิยมรัฐบาลนี้ ประธานสภาแม้จะมาจากชนชั้นกลางแต่มีความนโยบายแบบอนุรักษ์นิยม ใน ค.ศ. 1831 กาสิมี เปอรีเอร์ (Casimir Perier) สั่งปิดสมาคมการเมืองและสหภาพแรงงานต่างๆ ทำให้ฝ่ายเสรีนิยมก่อกบฏกานู (Canut revolts) ในเมืองลียง ฝ่ายอนุรักษ์นิยมประกอบด้วยฝ่ายราชวงศ์บูร์บงสายสิทธิโดยชอบธรรม หรือกลุ่มเลฌิติมิสต์ ก่อการกบฏต่อต้านรัฐบาลในค.ศ. 1832 นำโดยดัชเชสแห่งแบรี
ในกลุ่มดอกตริแนร์เองก็แบ่งเป็นสองฝ่าย ได้แก่ พรรคเคลื่อนไหว (Parti du Movement) คือ ฝ่ายเสรีที่สนับสนุนการเคลื่อนไหวเรียกร้องเสรีภาพ นำโดยอดอล์ฟ ตีแยร์ (Adolph Thiers) และพรรคต่อต้าน (Parti de la résistance) คือ ฝ่ายอนุรักษนิยมที่ต่อต้านการเคลื่อนไหวเรียกร้องเสรีภาพ นำโดย ฟรองซัว กิโซต์ (François Guizot) กาสิมี แปริแอร์ และเคานต์ โมเล (Comte Molé)
ในระยะหลังของสมัยราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม กลุ่มพรรคต่อต้านมีอำนาจมากและได้ครอบครองตำแหน่งประธานสภา พรรคต่อต้านปิดสมาคมต่างๆเพื่อยับยั้งการเคลื่อนไหวของฝ่ายซ้ายและกีดกันให้ออกจากสภา และยังออกกฎหมายช่วยเหลือชนชั้นกลางให้ได้ประโยชน์จากการจ้างแรงงาน ซึ่งแรงงานชนชั้นล่างนั้นสามารถออกมาเรียกร้องการถูกเอารับเอาเปรียบได้เกรงว่าจะถูกข้อหากบฏ ฝรั่งเศสเกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรม (Industrial Revolution) ทำให้เกิดชนชั้นแรงงานขึ้นเป็นครั้งแรกในฝรั่งเศส ชีวิตชาวฝรั่งเศสชนชั้นแรงงานน่าเวทนาอย่างมาก ประชาชนยากจนและเกิดการว่างงาน เกิดความเลื่อมล้ำทางสังคมอย่างแรงระหว่างชนชั้นกลางที่ร่ำรวยกับแรงงานที่ยากจน
ในค.ศ. 1840 นายกีโซต์เป็นประธานสภา แม้หลายฝ่ายจะพยายามเสนอให้มีการปฏิรูปการปกครองแก้ไขภาวะเสื่อมโทรมทางสังคมและเศรษฐกิจ แต่กีโซต์ไม่เห็นด้วยกับการปฏิรูปเปลี่ยนแปลงใดๆ ในสมัยราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม สิทธิ์การเลือกตั้งนั้นเป็นของผู้ร่ำรวย ที่สามารถจ่ายภาษีตามเกณฑ์ให้รัฐได้ อันเป็นการรักษาอำนาจของชนชั้นกลางตอนบน (Haute Bourgeoisie) เพราะชนชั้นกลางเท่านั้นที่มีสิทธิ์เลือกตั้งเพราะมีเงิน ชนชั้นล่างไม่มีสิทธิ์ มีความพยายามหลายครั้งที่จะแก้ไขสิทธิ์การเลือกตั้ง แต่กีโซต์ก็ตอบกลับด้วยคำพูดว่า ก็ทำตัวเองให้รวยสิ (Enrichissez-vous)
ในค.ศ. 1846 เกิดภาวะข้าวยากหมากแพงราคาอาหารสูงขึ้น เกิดการก่อจลาจลทั่วประเทศในค.ศ. 1847 ในค.ศ. 1848 มีการนัดพบกันตามเมืองใหญ่เพื่อหารือเพื่อยกเลิกการปกครองเก่า เรียกว่า Campaigne des banquets แม้กีโซต์จะลาออก และพระเจ้าหลุยส์-ฟิลิปจะทรงสละราชสมบัติให้พระราชโอรส แต่สภาวการณ์บานปลายเกิดกว่าจะแก้ไข ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848 ฝรั่งเศสประกาศตั้งสาธารณรัฐที่สอง (Second Republic)
สาธารณรัฐที่ 2 (ค.ศ. 1848 – 1852)
หลังจากการปฏิวัติได้มีการจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาล (Provisional government) ขึ้น เพื่อปกครองฝรั่งเศสจนกว่าจะได้รัฐธรรมนูญใหม่ โดยมีดูปองต์ เดอ เลอร์ (Dupont de l'Eure) เป็นประธานสภา และมีคณะกรรมการบริหาร (Executive Commission) ทำหน้าที่เป็นประมุขแห่งรัฐชั่วคราว แต่เกิดการลุกฮือขึ้นของฝ่ายสังคมนิยมซึ่งใช้ธงแดงเป็นสัญลักษณ์ คัดค้านแนวความคิดเสรีนิยมแบบประชาธิปไตยสาธารณรัฐซึ่งใช้ธงไตรรงค์เป็นสัญลักษณ์ และเห็นว่าตลอดการเปลี่ยนแปลงการปกครองของฝรั่งเศสหลายครั้งที่ผ่านมากรรมกรและชนชั้นล่างขาดบทบาททางการเมือง เกิดจลาจลของชนชั้นผู้ใช้แรงงานขึ้นในปารีส เรียกว่า การลุกฮือวันเดือนมิถุนายน (June Days Uprisings) ฝ่ายรัฐบาลเฉพาะกาลนำโดยหลุยส์-เออแฌน กาแวนญัค (Louis-Eugène Cavaignac) นำกองกำลังเข้าปราบปรามจลาจลอย่างรุนแรง
การร่างรัฐธรรมนูญฉบับค.ศ. 1848 เสร็จสิ้นในเดือนพฤศจิกายน และกำหนดให้มีการเลือกตั้งในเดือนธันวาคม ซึ่งเจ้าชายหลุยส์-นโปเลียน พระนัดดาของพระจักรพรรดินโปเลียน ได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งด้วยนโยบายสังคมนิยมทำให้หลุยส์-นโปเลียนได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายธงแดงและฝ่ายนิยมราชาธิปไตย ในขณะที่ฝ่ายสาธารณรัฐนำโดยกาแวนญัคพ่ายแพ้การเลือกตั้งไป หลุยส์-นโปเลียนจึงได้รับเลือกให้เป็นประธานาธิบดีของฝรั่งเศสในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1848 เป็นครั้งแรกที่ฝรั่งเศสมีผู้นำของรัฐเป็นประธานาธิบดีตามรัฐธรรมนูญใหม่
ในรัฐสภาสมัยของหลุยส์-นโปเลียนประกอบด้วยกลุ่มเลฌิติมิสต์ฝ่ายขวาอนุรักษ์นิยม และฝ่ายกลาง-ขวาคือกลุ่มออร์เลียงนิสต์ รัฐธรรมนูญฉบับปีค.ศ. 1848 ไม่อนุญาตให้ประธานาธิบดีดำรงตำแหน่งเกินกว่าหนึ่งสมัย ซึ่งหลุยส์-นโปเลียนได้พยายามที่จะแก้ไขกฎหมายนี้แต่ฝ่ายราชาธิปไตยในสภาไม่เห็นชอบด้วย ในเดือนพฤษภาคมค.ศ. 1850 รัฐสภาฝ่ายราชาธิปไตยได้ออกกฎหมายตัดสิทธิ์เลือกตั้งของชนชั้นล่าง หลุยส์-นโปเลียนจึงใช้โอกาสนี้เดินสายปราศรัยโจมตีรัฐบาลฝ่ายขวา และได้รับความนิยมในกลุ่มสังคมนิยม จนกระทั่งในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1851 หลุยส์-นโปเลียนได้ก่อการรัฐประหาร (Coup of 1851) เพื่อยึดอำนาจจากรัฐบาลฝ่ายขวา อีกหนึ่งปีต่อมาในวันที่ 2 ธันวาคม ค.ศ. 1852 มีการลงประชามติเห็นชอบให้ยุบสาธารณรัฐครั้งที่สองและประกาศให้ประเทศฝรั่งเศสเป็นจักรวรรดิอีกครั้ง เรียกว่า จักรวรรดิที่สอง (Second Empire)
จักรวรรดิที่ 2 (ค.ศ. 1852 – 1870)
รัฐธรรมนูญปีค.ศ. 1852 กำหนดให้จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 เป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร และยังคงมีรัฐสภาอยู่ทำหน้าที่นิติบัญญัติ เป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่อำนาจที่แท้จริงนั้นอยู๋ที่องค์พระจักรพรรดิ ในช่วงแรกของจักรวรรดิที่สองจักรพรรดินโปเลียนทรงจำกัดเสรีภาพสื่อสิ่งพิมพ์อย่างหนักและมีความเผด็จการอย่างมาก เพื่อสยบการวิจารณ์และการโจมตีของฝ่ายซ้ายสาธารณรัฐ จักรพรรดินโปเลียนที่สามทรงยึดมั่นในคติพจน์จักรวรรดินำมาซึ่งสันติภาพ (L'Empire, c'est la paix) แม้กระนั้นก็ทรงนำฝรั่งเศสเข้าสู่สงครามหลายครั้ง
ในรัชสมัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ยังเป็นจุดเริ่มต้นของลัทธิจักรวรรดินิยมของฝรั่งเศสอีกด้วย โดยได้ทำการแผ่ขยายอำนาจและอาณานิคมในภูมิภาคเอเชีย อันได้แก่
ในค.ศ. 1859 จักรพรรดินโปเลียนทรงส่งทัพฝรั่งเศสเข้าช่วยเหลือราชอาณาจักรซาร์ดีเนีย (Kingdom of Sardinia) ซึ่งนำโดยเคานต์แห่งคาวัวร์ (Count of Cavour) ในสงครามประกาศอิสรภาพอิตาลีครั้งที่สอง (Second War of Italian Independence) ในการขับไล่ราชวงศ์ฮับส์บูร์กออกไปจากคาบสมุทรอิตาลี โดยที่ฝรั่งเศสได้รับแคว้นซาวอย (Savoy) และนีซ (Nice) มาเป็นการตอบแทน
ในชณะเดียวกันนั้น แคว้นปรัสเซีย (Prussia) กำลังเรืองอำนาจอยู่ในเยอรมนีและกำลังทำสงครามเพื่อทำการรวมชาติเยอรมัน (German unification) จักรพรรดินโปเลียนทรงเห็นว่าการแผ่ขยายอำนาจของปรัสเซียจะเป็นภัยคุกคามต่อฝรั่งเศส ประกอบกับในค.ศ. 1870 ได้มีการรั่วไหลของ Ems Dispatch หรือโทรเลขที่แสดงความขัดแย้งระหว่างกษัตริย์แห่งปรัสเซียและทูตฝรั่งเศส ที่ส่งถึงออตโต ฟอน บิสมาร์ก (Otto von Bismarck) เป็นจุดชนวนนำไปสู่งสงครามฝรั่งเศส-ปรัสเซีย (Franco-Prussian War) ปรากฏว่าทัพฝ่ายปรัสเซียมีชัยชนะเหนือทัพฝรั่งเศส สามารถบุกเข้ามาในประเทศฝรั่งเศสได้ และจักรพรรดินโปเลียนก็ทรงพ่ายแพ้และถูกจับพระองค์ได้ในยุทธการซีดัง (Battle of Sedan) ในเดือนกันยายน เพียงสองวันต่อมาฝ่ายซ้ายสาธารณรัฐได้เลิกล้มการปกครองของจักรวรรดิฝรั่งเศส และจัดตั้งรัฐบาลเฉพาะกาลขึ้นปกครองฝรั่งเศสแทน ในเวลาเดียวกับที่ทัพปรัสเซียได้ยกเข้าล้อมกรุงปารีส
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 3 (ค.ศ. 1870 – 1940)
เมื่อพระจักรพรรดินโปเลียนทรงถูกจับพระองค์ไปนั้น ทางเมืองปารีสก็ได้จัดตั้งรัฐบาลป้องกันประเทศ (Le Gouvernement de la Défense Nationale) ในขณะที่ทัพของปรัสเซียได้ยกเข้าล้อมเมืองปารีส จนกระทั่งเดือนมกราคมค.ศ. 1871 ทางรัฐบาลฝรั่งเศสจึงยอมจำนนและให้ทัพเยอรมันเข้าเมือง และมีการเลือกตั้งสมัชชาแห่งชาติได้รัฐบาลที่มีฝ่ายขวานิยมราชาธิปไตยเป็นเสียงข้างมาก โดยอดอล์ฟ ตีแยร์ ผู้ซึ่งเป็นฝ่ายออร์เลียงนิสต์เป็นประธานาธิบดี ในเดือนพฤษภาคมได้ทำสนธิสัญญาแฟรงก์เฟิร์ต (Treaty of Frankfurt) กับจักรวรรดิเยอรมัน โดยที่เสียแคว้นอัลซาส (Alsace) และลอแรน (Lorraine) ทางตะวันออกของฝรั่งเศสให้แก่จักรวรรดิเยอรมันที่เพิ่งเกิดใหม่ เมื่อร่างรัฐธรรมนูญฉบับค.ศ. 1875 เสร็จสิ้นแล้ว จึงได้มีการเลือกตั้งอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1877 ผลคือนายปาทริส เดอ มักมาอง (Patrice de MacMahon) ที่เป็นเลฌิติมิสต์เป็นประธานาธิบดี มักมาองได้พยายามที่จะออกกฎหมายต่างๆให้ฝรั่งเศสกลับสู่ราชาธิปไตยอีกครั้ง แต่ต้องประสบปัญหากับการต่อต้านจากฝ่ายซ้ายสาธารณรัฐในสภา ทำให้ต้องยุบสภาในเดือนมกราคมค.ศ. 1879
ฝรั่งเศสยุคสงครามโลกครั้งที่สอง (ค.ศ. 1940 – 1946)
หลังจากถูกนาซีเยอรมันยึดกรุงปารีสได้ นาซีได้ตั้งรัฐบาลหุ่นฝรั่งเศสขึ้นที่เมืองวิชี รัฐบาลในช่วงนี้จึงเรียกว่า วิชีฝรั่งเศส อีกด้านหนึ่งนายพลชาลส์ เดอ โกล ได้ตั้งแนวร่วมปลดปล่อยฝรั่งเศส (France Libre หรือ en:Free French Forces) ที่กรุงลอนดอนเพื่อต่อต้านนาซีและรัฐบาลวิชีฝรั่งเศส ในขณะนั้น
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 4 (ค.ศ. 1946 – 1958)
รัฐบาลใหม่หลังสงครามโลกครั้งที่สองมีบทบาทในสงครามอินโดจีนครั้งแรก และพ่ายแพ้ต่อเวียดนามเหนือที่นำโดยโฮจิมินห์ โดยเฉพาะการศึกที่เดียนเบียนฟู รัฐบาลในช่วงนี้ไม่มีเสถียรภาพ และเหตุการณ์สุกงอมเมื่อปี 1958 ฝรั่งเศสแพ้สงครามที่แอลจีเรีย ปลดปล่อยอิสรภาพ (en:Algerian War) นายพลชาลส์ เดอ โกลจึงยึดอำนาจและร่างรัฐธรรมนูญใหม่เป็นสาธารณรัฐที่ 5
เพิ่มเติม en:French Fourth Republic
สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 (ค.ศ. 1958 – ปัจจุบัน)
นายพลชาร์ล เดอ โกลใช้ระบบประธานาธิบดีที่เลือกตั้งจากประชาชนโดยตรงแทนระบบรัฐสภาแบบเดิม ซึ่งคงอยู่มาถึงปัจจุบัน สาธารณรัฐที่ 5 ของฝรั่งเศสมีประธานาธิบดีมาทั้งหมด 8 คน
วัดหนองจับเต่า
วัดหนองจับเต่า เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลนาจอมเทียน อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี ตั้งอยู่บนที่ดินกว่า 17 ไร่
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ คืออุโบสถสีขาว ประดับด้วยปูนปั้นอยู่บริเวณโดยรอบ ตัดช่องบานหน้าต่างด้วยพญานาคสีแดงเรียงสลับกัน มีใบเสมาวางอยู่บนฐานบัวคว่ำบัวหงายซ้อนกัน ด้านในมีองค์พระประธานสีทอง ส่วนด้านนอกของอุโบสถมีรูปปั้นพญานาคคู่เลื้อยรอบเป็นกำแพงล้อมอุโบสถ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของวัดคือ พญาเต่าองค์ใหญ่ ตั้งอยู่ด้านข้างอุโบสถ นักท่องเที่ยวนิยมมาลอดท้องพญาเต่า เพื่อเพิ่มความสิริมงคลกันขอพรขอโชคลาภ เชื่อกันว่าหากใครได้ลอดใต้ท้องพญาเต่าเรือนแล้วจะทำให้มีอายุยืนเหมือนเต่า มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง หายจากโรคภัยไข้เจ็บ นอกจากนั้นยังมีแม่ตะเคียน พระเจ้าทันใจ และพระอุปคุต
วัดนางตรา
วัดนางตรา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าศาลา อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช
วัดนางตรา เดิมชื่อว่า วัดพระนางสุพัตรา โดยตำนานได้กล่าวไว้ว่า พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช ได้นำพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้ามาจากชมพูทวีปและได้มาสร้างเจดีย์ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชเพื่อบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ข่าวการสร้างเจดีย์ได้แพร่ถึงอาณาจักรศรีวิชัยในเกาะสุมาตรา ซึ่งมีเจ้าหญิงองค์หนึ่งทรงพระนามว่า พระสุมาตรา ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนามาก มีความปรารถนาจะร่วมสร้างพระเจดีย์จึงได้จัดเรือสำเภา 300 ลำ พร้อม ทรัพย์สมบัติข้าทาสบริวารเดินทางจากเกาะสุมาตราสู่นครศรีธรรมราช แต่เกิดอุบัติเหตุเรือล่มประกอบกับการสร้างพระเจดีย์ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว พระนางจึงได้สร้างวัดขึ้นโดยตั้งชื่อวัดว่า วัดพระนางสุพัตรา แต่ภายหลังเรียกสั้นลงเหลือ "วัดนางตรา"
ส่วนอีกตำนานกล่าวว่าวัดนางตราสร้างโดยพระนางเลือดขาว สำหรับชื่อ "วัดนางตรา" มาจากวัดอยู่ใกล้แม่น้ำท่าสูง พระนางจึงสั่งให้สร้างทำบนกั้นน้ำ หรือพนังกั้นน้ำ เพื่อป้องกันน้ำท่วม ชาวบ้านเรียกกันว่า วัดพนังตรา หรือ "วัดนางตรา" สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดนางตราตั้งวัดเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2560
โบราณสถานเก่าแก่ของวัดได้แก่อุโบสถกว้างประมาณ 5 เมตร สร้างด้วยอิฐหน้าวัว มีคูรอบอุโบสถ มีเจดีย์ประธานลักษณะคล้ายพระบรมธาตุไชยาแต่ยอดหัก อยู่ทางทิศเหนือ แหล่งโบราณสถานนี้มีอายุเก่าแก่สมัยศรีวิชัยในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12–18 มีการขุดพบพระพิมพ์ทั้งเนื้อดิน ชิน ทอง เงิน และสัมฤทธิ์ ที่เป็นพระเครื่องและพระบูชามากมาย สันนิษฐานว่าพระนางเลือดขาวทรงสร้างไว้
วัดสนธิ์ (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกะแดะ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี
วัดสนธิ์ แต่เดิมเป็นวัดร้าง ไม่ปรากฏแน่ชัดว่าใครเป็นผู้สร้าง แต่หลักฐานที่ปรากฏน่าจะไม่ต่ำจากสมัยอยุธยา เล่าสืบต่อกันมาว่า พระรุ่มเป็นรูปแรกที่มาปฏิสังขรณ์ มาจากที่ใดไม่ทราบแน่ชัด ต่อมาได้เป็นเจ้าอาวาส ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2220
หลักฐานทางโบราณคดีที่พบ บริเวณรอบอุโบสถมีใบเสมาเก่า ไม่มีลวดลาย ทำด้วยศิลาทรายแดงหักอยู่เกลื่อนกลาด สถาบันทักษิณคดีศึกษา สงขลา ได้มาขอใบเสมาและนำไปแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์ของสถาบันฯ 1 ชิ้น นอกจากนั้นยังมีชิ้นส่วนของพระพุทธรูปศิลาทรายแดงอีกมาก ใกล้อุโบสถยังมีเจดีย์โบราณก่อด้วยอิฐถือปูน 1 องค์ สภาพกำลังทรุดโทรม ภายอุโบสถมีพระพุทธรูปศิลาทรายแดงซึ่งเป็นพระประธานสภาพยังคงสมบูรณ์แต่ถูกตกแต่งด้วยสีจนดูเป็นของใหม่ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ในโบสถ์เก่าหน้าตักกว้างประมาณ 1 วาเศษ สูงประมาณ 6 ศอกเศษ ก่ออาสนะขึ้นสูงประมาณ 3 ศอกเศษ ก่อด้วยอิฐแดงแบบโบราณ ไม่สอปูนซีเมนต์ องค์พระเป็นหินสีเขียวแก่เกือบดำ เคลือบฉาบทาทั่วทั้งองค์ ลักษณะน่าจะเป็นฝีมือช่างชาวอินเดียสมัยคุปตะ
กรมศิลปากรได้เคยสำรวจและขึ้นทะเบียนโบราณสถานแห่งนี้มานานแล้ว และทางวัดได้ดูแลแต่หลักฐานสำคัญทางโบราณคดีต่าง ๆ สูญหายไปเป็นจำนวนมาก
ซาลามี
วัตถุดิบ
ซาลามีแบบดั้งเดิมมีลวดลายเหมือนหินอ่อนและทำจากเนื้อวัวหรือเนื้อหมู โดยปกติแล้วเนื้อวัวจะใช้สำหรับซาลามีฮาลาลและโคเชอร์ ซึ่งไม่ใช้เนื้อหมูด้วยเหตุผลทางศาสนา ผู้ผลิตยังสามารถใช้เนื้อสัตว์อื่น ๆ ซึ่งรวมทั้งเนื้อกวาง และเนื้อสัตว์ปีก (ส่วนใหญ่ใช้เนื้อไก่งวง) ซาลามีจากเนื้อห่านยังเป็นอาหารพื้นเมืองของภาคเหนือของอิตาลี นอกจากนี้ซาลามียังสามารถทำได้จากเนื้อม้า ในภูมิภาคพรอว็องส์ของฝรั่งเศส เนื้อลาถูกนำมาใช้เป็นไส้กรอกซาลามิ นอกจากเนื้อส่วนผสมเพิ่มเติมโดยทั่วไปได้แก่: ผู้ผลิตซาลามีมักจะหมักส่วนผสมของเนื้อดิบเป็นเวลาหนึ่งวัน จากนั้นจึงบรรจุลงในปลอกเซลลูโลสธรรมชาติที่อาจรับประทานได้หรือรับประทานไม่ได้ แล้วแขวนไว้เพื่อถนอมอาหาร บางสูตรใช้ความร้อนประมาณ 40 °C (104 °F) เพื่อเร่งการหมักและการแห้ง อุณหภูมิสูงกว่านี้ (ประมาณ 60 °C (140 °F)) จะหยุดการหมักเมื่อซาลามีถึงค่าพีเอชที่ต้องการ แต่ซาลามีจะยังไม่สุกเต็มที่ซึ่งการสุกต้องการ 75 °C (167 °F) หรือสูงกว่า ผู้ผลิตมักจะจัดการกับปลอกหุ้มด้วยราที่รับประทานได้ (Penicillium) เชื้อรานี้จะให้รสชาติ ช่วยในกระบวนการทำให้แห้ง และช่วยป้องกันการเน่าเสียระหว่างถนอมอาหาร
โอเวอร์วอตช์ 2
โอเวอร์วอตช์ 2 (Overwatch 2) เป็นวิดีโอเกมออนไลน์หลายผู้เล่นแนวยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาและจัตจำหน่ายโดยบลิซซาร์ดเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ต่วเกมเป็นภาคต่อของเกมแนวฮีโร่ชูตเตอร์ โอเวอร์วอตช์ ที่วางจำหน่ายในปี 2016 ตัวเกมมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มีสภาพแวดล้อมร่วมกันสำหรับโหมดผู้เล่นกับผู้เล่น (PvP) กับเกมแรกในขณะที่แนะนำโหมดความร่วมมือแบบต่อเนื่อง การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในโหมดผู้เล่นกับผู้เล่นคือการลดขนาดทีมจากหกเป็นห้า ซึ่งต้องใช้ตัวละครหลายตัวในการทำใหม่ โอเวอร์วอตช์ 2 เปิดให้เล่นฟรีสำหรับ นินเท็นโด สวิตช์, เพลย์สเตชัน 4, เพลย์สเตชัน 5, ไมโครซอฟท์ วินโดวส์, เอกซ์บอกซ์วัน และ เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส ในรูปแบบการเล่นระหว่างการพัฒนาในวันที่ 4 ตุลาคม 2022 โดยจะมีการเล่นข้ามแพลตฟอร์มเต็มรูปแบบ โดยในวันที่ 11 สิงหาคม 2023 บลิซซาร์ดได้ปลดป้ายการเล่นระหว่างพัฒนาออก หลังจากอัปเดต โอเวอร์วอตช์ 2: การรุกราน
เดิมโอเวอร์วอตช์ 2 มีแผนพัฒนาโหมดผู้เล่นกับศัตรู (PvE) โหมดเนื้อเรื่อง (Story Mode) และโหมดภารกิจฮีโร่ (Heroes Mission) วางจำหน่ายแยกเป็นส่วนเสริม เพื่อสร้างความแตกต่างจากโอเวอร์วอตช์ภาคแรก แต่เนื่องจากความล่าช้าในการพัฒนา บวกกับคุณภาพในการพัฒนาไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ทีมพัฒนาจึงได้ประกาศยกเลิกแผนการพัฒนาทั้งสามโหมดลงเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2023 โดยผลสำเร็จจากโหมดดังกล่าว จะถูกนำมาใช้พัฒนาเป็นภารกิจประจำฤดูกาลแทน โดยเริ่มจากฤดูกาลที่ 4 กับภารกิจสตาร์วอตช์ ซึ่งเป็นครั้งแรกของโอเวอร์วอตช์ที่ใช้โหมดผู้เล่นกับผู้เล่นกับศัตรู (PvPvE) และมีการนำระบบบางส่วนของโหมดเนื้อเรื่องมาปรับใช้ด้วย ก่อนเปิดตัวจริงในฤดูกาลที่ 6 กับภารกิจ การรุกราน (Invasion) ที่เป็นเนื้อเรื่องที่แท้จริงของโอเวอร์วอตช์ 2
ซางีรัน
ซางีรัน (Sangiran) คือแหล่งขุดค้นมนุษย์ชวาที่ได้รับลงทะเบียนเป็นมรดกโลกของประเทศอินโดนีเซีย ค้นพบครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2479 (ค.ศ. 1936)
มรดกโลก
แหล่งมนุษย์ยุคเริ่มแรกซางีรันได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 20 เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่เมืองเมริดา ประเทศเม็กซิโก ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
ธัชทร ทรัพย์อนันต์
ธัชทร ทรัพย์อนันต์ (เกิด 25 สิงหาคม พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น ป๊อป เป็นนักแสดงและนายแบบชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ประวัติและการศึกษา
ธัชทร จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชานฤมิตศิลป์ วิชาเอกนิทรรศการศิลป์
เข้าสู่วงการ
ธัชทรเริ่มเข้าสู่วงการจากการเดินแบบในงานแฟชั่นโชว์ และมีงานเดินแบบติดต่อมา กระทั่งหยุดรับงานไปเมื่อตอนเข้ามหาวิทยาลัย ก่อนจะกลับมารับงานอีกครั้ง และเคยเข้าประกวดหนุ่มคลีโอ เมื่อปี พ.ศ. 2561 โดยละครเรื่องแรกที่ธัชทรเริ่มแสดงคือเรื่อง พยากรณ์ซ่อนรัก เมื่อปี พ.ศ. 2563 จากการติดต่อทาบทามของป้าแจ๋ว-ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์ ให้เข้ามาแคสติ้งในบทพลทัต
ต่อมาในปี พ.ศ. 2564 ธัชทรได้มีโอกาสแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกคือเรื่องส้มป่อย รับบทเป็น แวน โดยแสดงร่วมกับน้ำตาล พิจักขณา วงศารัตนศิลป์ และธนพล จารุจิตรานนท์ ในปี พ.ศ. 2565 ธัชทรมีผลงานละคร 3 เรื่องคือเรื่อง คุณหมีปาฏิหาริย์ รับบทเป็น หมอฟ้าฟื้น พิศวาสฆาตเกมส์ โดยรับบทเป็น กิตติพล/กัน และละครเรื่อง คือเธอ ในบท แทนไท ปัจจุบันธัชทรมีละครที่อยู่ในระหว่างการถ่ายทำอยู่ 3 เรื่อง
จิโร ซาโต
จิโร ซาโต (เกิด 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1969 ) เป็นนักเขียนบทและนักแสดงชายชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองโทโง จังหวัดไอจิ
หลังจบการศึกษาเขาเข้าทำงานที่บริษัทรีครูท อย่างไรก็ตามเนื่องจากเขารู้สึกอัดอัดกับบรรยากาศพิธีรับเข้าทำงานของบริษัทเลยลาออกตั้งแต่วันแรก ต่อมาเขาเปิดเผยว่ารีครูทเป็นบริษัทที่ดีแต่เขาในตอนนั้นที่อาจสั่นหวิวทำให้อาจจะเข้ากับที่ทำงานใหม่ไม่ได้ หลังจากนั้นเขาเข้าโรงเรียนสอนการแสดงซึ่งสังกัดภายใต้บริษัทละครเวทีบุนงากูซะแต่สอบแรกเข้าไม่ผ่าน จากนั้นจึงเข้ากับอีกบริษัทการแสดงหนึ่งและออกมาหนึ่งปีให้หลัง
ใน ค.ศ. 2008 เขาได้นำแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องแรกไฮเกทรูว์โฟซามะ (拝啓トリュフォー様) และในปีเดียวกันกำกับ เขียน และนำแสดงในภาพยนตร์เรื่องเมโมะ (memo) โดยอ้างอิงจากประสบการณ์โรคย้ำคิดย้ำทำของเขา
วัดเกตการาม (จังหวัดสมุทรสงคราม)
วัดเกตการาม เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 3 บ้านวัดเกต ตำบลโรงหีบ อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ
วัดเกตุการามสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา แต่ต่อมาถูกทิ้งร้างไป เล่ากันสืบต่อมาว่าเศรษฐีเป็นผู้สร้างไว้ ประมาณปี พ.ศ. 2433 นายบุตร นางตะ จึงได้นิมนต์พระจากวัดบางคนทีนอกมาบูรณปฏิสังขรณ์ เดิมมีชื่อว่า วัดเกต สันนิษฐานกันว่าชื่อตามต้นเกดใหญ่ (พ.ศ. 2474 ขุดพบแก่นไม้เกดยาว 5 วา 2 นิ้ว จมดินลึก 2 ศอก 1 คืบ 3 นิ้ว) ต่อมาพระมหาสมณวงศ์ได้ต่อเติมนามวัดเป็น "วัดเกตราชยตนาราม" ในปี พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรสได้เสด็จมาประทับแรมที่วัดนี้ ทรงปรารภว่าชื่อวัดยาวและเรียกยากจึงเปลี่ยนเป็น "วัดเกตการาม" กรมศิลปากรได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม 2539 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 5 ไร่ 3 งาน 2.54 ตารางวา
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
พระอุโบสถก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้องสี ลดชั้น มีช่อฟ้าใบระกา ปูนปั้นประดับกระจก พระอุโบสถนี้เป็นพระอุโบสถหลังที่ 3 สร้างขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2473 สมัยรัชกาลที่ 7 วิหารของวัดประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายแดงที่นำมาจากวัดร้างที่ตั้งอยู่เชิงสะพานท่าข้ามบางนกแขวกซึ่งปัจจุบันเป็นวัดคริสต์ หมู่กุฏิสงฆ์ทำด้วยไม้สัก เป็นอาคารไม้ใต้ถุนสูงมีระเบียงโดยรอบ หลังคาเครื่องไม้มุงกระเบื้อง ฝาไม้ลูกปะกนทึบ เป็นอาคารที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5–6
ปูชนียวัตถุของวัด หลวงพ่อพระศรีสัพพัญญู เป็นพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในพระอุโบสถหลังปัจจุบัน แต่เดิมพระพุทธรูปองค์นี้อยู่กลางแจ้งนานเท่าไรไม่มีใครทราบได้ มีต้นไม้ปกคลุมองค์ท่านเป็นป่ารก คาดว่าเป็นพระพุทธรูปเก่าแก่ที่ได้สร้างมาพร้อมกับวัดโบราณ ต่อมาประชาชนใกล้วัดได้ช่วยกันถางต้นไม้ออก แล้วเอาปูนขาวพอกหุ้มองค์ท่านไว้ คนสมัยนั้นจึงเรียกท่านว่า หลวงพ่อเผือก นอกจากนี้ยังมีพระบรมสารีริกธาตุประดิษฐานในอุโบสถ หลวงพ่อเกสมงคลพุทธพรหมบดี และพระพุทธนรสีห์ชินินทรมหามุนีศรีสมุทร
แยฮ์ยอ ซอเดฆ แวซีรี
แยฮ์ยอ ซอเดฆ แวซีรี (11 ตุลาคม พ.ศ. 2454 – 30 มกราคม พ.ศ. 2556) เป็นนักการเมืองชาวอิหร่านและอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรม
วัดสนธิ์ (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดสนธิ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลมะม่วงสองต้น อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ที่ดินของวัดมีจำนวน 7 ไร่ 81.6 ตารางวา
วัดสนธิ์ หรือ วัดนาสนธิ์ เป็นวัดเก่าแก่ได้รับการสถาปนามาจากพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เมื่อครั้งสร้างพระมหาธาตุเจดีย์ทรงศรีวิชัยยุคแรกหรือเมื่อคราวสร้างเมืองพระเวียงเป็นเมืองหลวงที่สองของอาณาจักรตามพรลิงก์บนหาดทรายแก้ว ในระหว่างปี พ.ศ. 1089–1300 โดยจะอยู่ติดกับวัดเตาปูน ซึ่งเดิมเป็นที่ตั้งเตาเผาเปลือกหอยเพื่อทำปูนขาวผสมยางไม้และข้าวเหนียว พระเจ้าศรีธรรมาโศกราชคงเสด็จมาตรวจเตาปูนและได้สร้างวัดเตาปูนขึ้นและที่ประทับชั่วคราวเมื่อเสด็จมาตรวจดูเตาปูนเป็นวัดนาสนธิ์ พร้อมกันนี้ให้สร้างพระพิมพ์บรรจุกรุ โดยพระกรุวัดนาสนธิ์เท่าที่พบมี 3 พิมพ์ คือ พิมพ์วงเขนหรือพิมพ์พระจันทร์เต็มดวง พิมพ์ผานไถ และพิมพ์ใบพุทราหรือพิมพ์ยอดขุนพล
เดิมวัดสนธิ์เป็นวัดร้าง ภายหลังได้ขอยกวัดสนธิ์ (ร้าง) ขึ้นเป็นวัดมีพระภิกษุอยู่จำพรรษา ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2563 อาคารเสนาสนะที่สร้างแล้ว คือ กุฏิสงฆ์ 3 หลัง ศาลาการเปรียญ โรงครัว โรงเก็บของ และห้องน้ำ 1 หลัง 16 ห้อง
กีฬาฟันดาบในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬาฟันดาบในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬาฟันดาบที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 19–24 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่หอประชุมนันทพันธ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 12 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 47 เหรียญ
วัดราชมณฑป
วัดราชมณฑป เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 18 ไร่ 1 งาน 8 ตารางวา
การประมงเกินขีดจำกัด
การประมงเกินขีดจำกัด (overfishing) คือ การนำปลาชนิดใดชนิดหนึ่งออกจากแหล่งน้ำ (เช่น การตกปลา) ในอัตราที่มากกว่าความสามารถที่ปลาชนิดนั้นเติมเต็มจำนวนประชากรได้ตามธรรมชาติ ส่งผลให้ปลาชนิดนั้นมีประชากรน้อยลงในพื้นที่ การประมงเกินขีดจำกัดสามารถเกิดขึ้นได้ในแหล่งน้ำทุกขนาด เช่น บ่อน้ำ พื้นที่ชุ่มน้ำ แม่น้ำ ทะเลสาบ หรือมหาสมุทร และอาจส่งผลให้ทรัพยากรปลาหมดลง อัตราการเติบโตทางชีวภาพลดลง และระดับชีวมวลต่ำ การประมงเกินขีดจำกัดอย่างต่อเนื่องอาจทำให้ประชากรปลาไม่สามารถคงจำนวนอยู่ได้อีกต่อไป การประมงเกินขีดจำกัดบางรูปแบบ เช่น การประมงฉลามเกินขีดจำกัด ส่งผลเกิดความปั่นป่วนต่อระบบนิเวศทางทะเลทั้งหมด
วัดราชมณฑป
วัดราชมณฑป หรือ วัดตะไกร หรือที่ชาวบ้านนิยมเรียกกันว่า วัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานว่าน่าจะก่อตั้งขึ้นเมื่อครั้งกรุงธนบุรีหรือกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น เหตุที่เรียกว่าวัดตะไกรเพราะผู้บริจาคที่ดินที่ชื่อว่าตะไกร ส่วนสาเหตุที่เปลี่ยนชื่อเป็นวัดหลวงพ่อโต สันนิษฐานได้ 2 ประการ คือ เพื่อเป็นการให้เกียรติและยกย่องสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ที่ได้เคยมาทำการอุปสมบท ณ วัดแห่งนี้ อีกประการหนึ่งคือ เรียกตามองค์พระพุทธรูปที่ถูกสร้างไว้ตั้งแต่ยังเป็นวัดตะไกร
ในสมัยกรุงศรีอยุธยา พม่าได้เข้ามารุกรานเมืองพิษณุโลกและได้เข้าทำการปล้นสะดมเอาทรัพย์สินของวัดไปและยังได้ทำลายถาวรวัตถุของวัดไปจนเกือบหมดสิ้น และต่อมาเมื่อครั้งที่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 วัดตะไกร ได้ถูกฝ่ายอักษะโจมตีด้วยการทิ้งระเบิด จนทำให้วัดตะไกรมีสภาพปรักหักพัง แม้แต่พระพุทธรูปองค์ประธานของวัดก็ถูกทำลายไปด้วยและได้กลายมาเป็นวัดร้างตั้งแต่นั้นมา
การประมงเกินขีดจำกัด
การฟื้นตัวประชากรปลาหลังจากการประมงเกินขีดจำกัดขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรที่รับได้ของพื้นที่และสภาวะทางนิเวศวิทยาเหมาะสมสำหรับการฟื้นฟูหรือไม่ การเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์ในแต่ละพื้นที่ที่มากเกินไปอาจส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศ สมดุลที่เปลี่ยนไปนี้อาจทำให้สปีชีส์ในพื้นที่อื่น ๆ อาจเข้ามาแทนที่สปีชีส์เดิมที่อาศัยก่อนถูกจับไป ตัวอย่างเช่น เมื่อปลาเทราต์ถูกจับมากเกินไป ปลาคาร์ปอาจใช้ประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงสมดุลนี้และเข้ามาแทนที่ในรูปแบบที่ทำให้ปลาเทราต์ไม่สามารถผสมพันธุ์และฟื้นฟูจำนวนประชากรขึ้นใหม่ได้อีกเลย
วัดราชมณฑป
จนเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้มีพระภิกษุ ปุ้ย ฐามิโก ซึ่งเดิมจำพรรษาอยู่ที่วัดสว่างอารมณ์ อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก ได้ร่วมกับชาวบ้านร่วมกันบูรณปฏิสังขรณ์วัดตะไกรขึ้นมาใหม่ และได้มีการเปลี่ยนชื่อวัดตะไกรหรือวัดหลวงพ่อโต มาเป็น "วัดราชมณฑป" โดยมีตาอ่วม ยายสงวน สุขฉิม ตาเลื่อม ยายหนู แก้วบ้านดอน ได้ร่วมกันบริจาคที่ดิน ต่อมาตากลมได้ร่วมสร้างกุศลด้วย โดยได้ขายที่ดินให้กับทางวัดเพิ่มอีก 2 ไร่ และขอรับเงินจากทางวัด เพียง 1,000 บาท สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2480 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
วัดราชมณฑปได้สร้างศาลาประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น หลวงพ่อขาว ที่มีมาแต่เมื่อครั้งเป็นวัดตะไกร และยังมีการปั้นพระพุทธชินราชจำลอง
การประมงเกินขีดจำกัด
นับตั้งแต่การเติบโตของธุรกิจประมงทั่วโลกหลังทศวรรษ 1950 การทำประมงอย่างหนักนี้เริ่มแพร่กระจายจากพื้นที่ที่เพียงไม่กี่แห่งไปจนถึงการประมงเกือบทั้งหมด เกิดการขูดก้นทะเลซึ่งเป็นการทำลายล้างปะการัง ฟองน้ำ และชีวินก้นทะเลอื่น ๆ ที่เติบโตช้าและไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำ การทำลายล้างนี้เปลี่ยนการทำงานของระบบนิเวศ และสามารถเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของสปีชีส์และความหลากหลายทางชีวภาพได้อย่างถาวร นอกจากนี้ยังมีการจับสิ่งมีชีวิตอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจในระหว่างการตกปลา โดยปกติแล้วสิ่งมีชีวิตนั้นจะถูกปล่อยกลับสู่มหาสมุทรและตายจากการบาดเจ็บหรือการสัมผัส สิ่งมีชีวิตอื่นนี้คิดเป็นประมาณหนึ่งในสี่ของการจับสัตว์ทะเลทั้งหมด ในกรณีจับกุ้ง จะเกิดการจับสิ่งมีชีวิตอื่นมากกว่ากุ้งที่จับได้ประมาณ 5 เท่า
รายงานโดย FAO ในปี 2020 ระบุว่า "ในปี 2017 ร้อยละ 34 ของปริมาณปลาในพื้นที่ทำการประมงทะเลของโลกจัดอยู่ในประเภทประมงเกินขีดจำกัด" ทางเลือกในการลดผลกระทบ ได้แก่ กฎระเบียบของรัฐบาล การยกเลิกเงินอุดหนุน การลดผลกระทบจากการประมง การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และความตระหนักของผู้บริโภค
ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2
เนเฟริเตสที่ 2 หรือ เนฟอาอารุดที่ 2 เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณพระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ที่ยี่สิบเก้าที่อ่อนแอและปกครองในระยะเวลาอันสั้น (ราว 399/8 – 380 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งเป็นราชวงศ์ชนพื้นเมืองสุดท้ายของอียิปต์
รัชสมัยอันสั้น
ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ผู้ที่ได้รับคำกล่าวว่า ผู้ปกครองที่ "ไร้ประสิทธิภาพ" พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์เมื่อ 380 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากการเสด็จสวรรคตของฟาโรห์ฮาคอร์ ผู้เป็นพระราชบิดา (ระหว่าง 393–380 ปีก่อนคริสตกาล) และพระองค์ทรงถูกปลดออกพระราชบัลลังก์และน่าจะถูกสำเร็จโทษโดยการก่อกบฏของเจ้าชายนัคต์เนเบฟแห่งเมืองเซเบนนิโทส หรือฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ในเวลาต่อมา ผู้ที่เป็นนายทหารชาวอียิปต์ หลังจากปกครองพระราชอาณาจักรอียิปต์เพียงแค่ระยะเวลา 4 เดือน นับตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงเดือนกันยายนในช่วง 380 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์ฮาคอร์ทรงต้องเผชิญกับการก่อจลาจลบ่อยครั้งในช่วงปลายรัชสมัยของพระองค์ ซึ่งน่าจะเป็นการก่อกบฏโดยฟาโรห์เนคทาเนโบ ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์ภายหลังโค่นล้มพระราชบัลลังก์ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 จนพระองค์เสด็จสวรรคตในช่วง 360 ปีก่อนคริสตกาล และเป็นตัวแทนของราชวงศ์ที่สามจากบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ที่จะเข้ายึดครองพระราชวงศ์ในเวลาเพียงสองทศวรรษ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเป็นระยะสุดท้ายของพระราชอาณาจักรอียิปต์ ความเป็นเอกราชภายใต้ผู้ปกครองพื้นเมือง เริ่มต้นด้วยการต่อต้านการปกครองชาวเปอร์เซียของฟาโรห์อมิร์เตอุสในช่วง 404 ปีก่อนคริสตกาล ข้อมูลอ้างอิงเกี่ยวกับการสิ้นสุดของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 พบจากแผ่นจารึกหินปูนขนาดใหญ่ โดยฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 1 โปรดให้สร้างขึ้นที่เมืองเฮอร์โมโพลิส:
ธีโอปอมปุส นักประวัติศาสตร์ชาวกรีก (ราว 380–315 ปีก่อนคริสตกาล) ได้เชื่อมโยงจุดจบของรัชสมัยฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 กับสงครามที่นำโดยกษัตริย์เอวากอรัสที่ 1 แห่งซาลามิสในไซปรัสต่อต้านเปอร์เซีย[3] ในความพยายามอย่างยิ่งยวดในการเสริมความแข็งแกร่งให้กับตำแหน่งของพระองค์เอง ฟาโรห์เนเฟริเตสที่ 2 ทรงได้ประกาศพระองค์เองว่าพระองค์เป็น เวเฮม เมซุต (Wehem Mesut) แปลว่า "Repetitor Of Births" (หรือ ผู้สถาปนายุคสมัยใหม่) "เช่นเดียวกับฟาโรห์พระองค์อื่นๆ เพียงไม่กี่พระองค์ในอดีตที่มีอำนาจต่างกันมาก" เช่น ฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 1 และฟาโรห์เซติที่ 1
พระนามประสูติของพระองค์ หมายถึง "มหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง" ซึ่งไม่ปรากฏบนอนุสาวรีย์ใด ๆ เลย แต่ปรากฏเพียงในงานเขียนแอจิปเทียกาของมาเนโนที่เขียนขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลในตอนประชุมพงศาวดารเดมอติก
กลุ่มความซับซ้อน พี และ เอ็นพี
กลุ่มความซับซ้อน พี และ เอ็นพี ทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีการคำนวณที่ศึกษาเกี่ยวกับทรัพยากรที่ต้องการ สำหรับการแก้ปัญหาหนึ่งๆ ทรัพยากรที่สนใจโดยทั่วไปคือเวลา (ต้องใช้การทำงานกี่ขั้นตอนก่อนจะแก้ปัญหาได้) และเนื้อที่ (ต้องใช้เนื้อที่เท่าใดในการแก้ปัญหา)
ในทฤษฎีดังกล่าว กลุ่ม พี (P) คือประกอบไปด้วยปัญหาการตัดสินใจที่สามารถหาคำตอบได้โดยเครื่องจักรเชิงลำดับแบบกำหนด (deterministic sequential machine) ในเวลาที่เป็นพหุนามของขนาดของข้อมูลป้อนเข้า กลุ่มปัญหา เอ็นพี (NP) ประกอบไปด้วยปัญหาการตัดสินใจที่ในกรณีที่คำตอบคือ 'ใช่' สามารถตรวจสอบได้ถ้าให้ข้อมูลที่เหมาะสม หรือพูดในอีกทางหนึ่งที่เหมือนกันว่า เป็นกลุ่มของปัญหาที่สามารถหาคำตอบได้ในเวลาพหุนามบนเครื่องจักรเชิงไม่กำหนด อาจกล่าวได้ว่าปัญหาเปิดที่สำคัญที่สุดในวิทยาการคอมพิวเตอร์เชิงทฤษฎีนั้น เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของกลุ่มปัญหาทั้งสองนี้: ในปี 2545 มีการสำรวจความเชื่อของนักวิจัย 100 คน 61 คนเชื่อว่าพีไม่เท่ากับเอ็นพี 9 คนเชื่อว่าเท่ากัน 22 คนตอบว่าไม่แน่ใจ ส่วนที่เหลือเชื่อว่าจะไม่สามารถหาบทพิสูจน์ได้
กลุ่มของปัญหาที่อยู่ในเอ็นพีที่มีความสำคัญและได้รับความสนใจมากที่สุดก็คือกลุ่มของ เอ็นพีบริบูรณ์ ซึ่งเป็นกลุ่มของปัญหาที่ไม่น่าจะอยู่ใน พี มากที่สุด ความสัมพันธ์ของ พี เอ็นพี และ เอ็นพีบริบูรณ์ ที่นักวิจัยเชื่อกันเป็นไปตามรูป ซึ่งจะเห็นได้ว่า ทั้งพีและเอ็นพีบริบูรณ์อยู่ภายใน เอ็นพี แต่ว่าเอ็นพีบริบูรณ์กับพีไม่มีส่วนที่ซ้อนทับกันเลย อีกทั้งยังมีเซ็ตบางเซ็ตที่อยู่ในเอ็นพีแต่อยู่นอกพีและเอ็นพีบริบูรณ์
ปัญหาพีและเอ็นพีสามารถถามได้อีกแบบคือ "ถ้าเรามีปัญหาที่สามารถตรวจคำตอบ (ใช่/ ไม่ใช่) ได้อย่างรวดเร็ว เราจะสามารถหาคำตอบได้อย่างรวดเร็วหรือไม่?" ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราอยากตรวจสอบว่าจำนวนๆหนึ่งเป็นจำนวนประกอบหรือไม่ หากเรามีจำนวน 53308290611 อยู่ แล้วต้องการตรวจสอบ วิธีที่ทำได้วิธีหนึ่งก็คือทดลองจำนวนทุกจำนวนว่าหารจำนวนนี้ลงตัวหรือไม่ แต่วิธีนี้ใช้เวลาการทำงานเป็น exponential เมื่อเทียบกับขนาดของอินพุต (ขนาดของอินพุตในที่นี้ไม่ใช่ค่าของจำนวน แต่เป็นจำนวนของบิตที่ใช้ในการแทนค่าจำนวนนั้น ยกตัวอย่างเช่น จำนวน 128 มีขนาดของอินพุตเท่ากับ 8 เพราะว่า )
ณัฐชา รัตน์ชยางคานนท์
ณัฐชา รัตน์ชยางคานนท์ หรือชื่อเดิม "ณัฐชา ชยางคานนท์" (เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2540) เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทยในสังกัดช่อง 7 เอชดีเกิดที่จังหวัดเชียงใหม่เธอเริ่มเข้าสู่ในวงการบันเทิงเข้าร่วมในการประกวดในเวทีไทยซุปเปอร์โมเดล 2020 พร้อมกับ คริส อาคริส เมื่อในปี พ.ศ. 2563 โดยเธอได้รับตำแหน่ง ไทยซุปเปอร์โมเดล 2020 ตำแหน่งพิเศษ Digital's Choice ภายหลังเธอได้ลงนามสัญญาเป็นนักแสดงในสังกัดช่อง 7 เอชดีได้รับโอกาสแสดงละครเรื่องแรกเรื่อง เขยบ้านไร่ สะใภ้ไฮโซ, และ เสาร์ 5 เป็นต้น หลังจากนั้นเธอเป็นนางเอกละครก่อนข่าวเรื่องแรกละครรีเมคยอดนิยมเรื่อง หงส์ฟ้า แสดงคู่กับ ชาคริต บุญสิงห์
ประวัติ
ณัฐชา เกิดเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2540 กานต์ เป็นบุตรคนเล็กมีพี่อยู่ 4 คน พี่สาว 2 คน และ พี่ชาย (ฝาแฝด) นักแสดงและนางแบบชาวไทยในสังกัดช่อง 7 เอชดีเกิดที่กรุงเทพมหานครสำเร็จจากการศึกษา คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ สาขาวิชาการระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่