cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เลิฟซองส์เลิฟซีรีส์
อ้าว
เรื่องราวโรแมนติกสุดฮาของโอม (ปฐมพงศ์ เรือนใจดี) เชฟสุดเท่ ผู้มุ่งมั่นคิดเมนูอาหารแปลกๆ ใหม่ๆ แต่ยังคงฝันร้ายกับเรื่องเดิมในอดีตที่ถูกปั้น (ลาภิสรา อินทรสูต) แฟนเก่าบอกเลิกอย่างไร้เหตุผล แต่วันนี้โอมไม่ใช่หนุ่มอ้วนแต่งตัวเชยอีกต่อไป เขากลายเป็นเชฟโอมสุดเท่ที่มีสาวๆ ห้อมล้อมตลอด โอมกำลังคบกับฝน (ทิพนารี วีรวัฒโนดม) สาวสวยใสผู้มีรอยยิ้มและดวงตาใสซื่อราวกับนางฟ้า แต่ทว่าคืนหนึ่ง ปั้นกลับมาหาโอมแถมยังมาง้อขอคืนดีกับเขาแต่เรื่องไม่ง่ายอย่างที่ปั้นคิด โอมยังคงฝังใจกับอดีตอันเจ็บปวดที่ปั้นทำเขาอกหัก โอมบอกปั้นว่าตอนนี้เขาคบกับฝนและรักกันมาก ปั้นไม่ยอมและทำทุกวิธีทางเพื่อทำให้โอมยอมคืนดีด้วย ปั้นบอกโอมว่าเธอหนีออกจากบ้านกำลังลำบากเพราะพ่อของปั้นบังคับให้ปั้นแต่งงานกับลูกนักการเมืองผู้มีอิทธิพล โอมจำใจยอมให้ปั้นมาอาศัยอยู่ด้วยชั่วคราวแต่มีข้อแม้ว่าห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวและห้ามทำให้ฝนจับได้เด็ดขาด เพราะว่าฝนเวลาหึงจะหึงโหดจากสาวหวานกลายร่างเป็นขาเหวี่ยงตัวแม่ โอมมีสิทธิ์หัวแตกได้ง่ายๆ
เรื่องราววุ่นวายของโอมกับสองสาวจึงบังเกิด โอมต้องคอยหลบไม่ให้ฝนจับได้ว่าเขาให้ปั้นมาอยู่บ้าน ทุกวันปั้นก็คอยทำตัวน่ารักทั้งอ่อยทั้งกวนประสาท โอมยังมีคำถามคาใจมากมายว่าทำไมวันนั้นปั้นจึงทิ้งเขาไป แล้วทำไมถึงกลับมาขอคืนดีกับเขา ปั้นมีแผนการอะไรซ่อนไว้ในใจกันแน่ ในที่สุดโอมก็ใจอ่อนกับปั้น ฝนแฟนสาวของเขาก็จับได้ เรื่องราวลุกลามบานปลาย โอมสับสนว่าจะเลือกใครดี ระหว่างฝนรักใหม่ที่แสนดี กับ ปั้นรักแรกที่ยังไม่เคยลืม
เรื่องที่ขอ
สกาย (โอบนิธิ วิวรรธนวรางค์) กับ ซี (ชญานิษฐ์ ชาญสง่าเวช) ทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมจนกระทั่งเรียนมหาวิทยาลัย สกายกับซีเป็นเพื่อนสนิทตัวติดกันมาก จน แซนดี้ (สรัณณัฏฐ์ ประดู่คู่ยามดี) แฟนของสกาย และ ซัน แฟนของซี (จิรกิตติ์ ถาวรวงศ์) หึงและไม่เข้าใจกัน ทำให้ทั้งสองคู่ทะเลาะกันจนถึงขั้นเลิกรา ด้านสกายเป็นห่วงซี จึงพาซีมาพักผ่อนรักษาหัวใจที่ทะเล ทำให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น จากการดื่มหนักซีตัดสินใจขอสกายเป็นแฟน ด้านสกายที่แอบรักเพื่อนสนิทอย่างซีมาตั้งนานจึงตอบตกลงตามคำขอของซี
ความรักของทั้งคู่ก็ดูจะไปด้วยกันได้ดีเพราะทั้งสองคนรู้ใจกันอยู่แล้วว่าใครชอบอะไรไม่ชอบอะไรและต้องทำอะไรให้กันถึงจะรู้สึกดี แต่แล้วก็มีเรื่องที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องสั่นคลอนเมื่อทั้งซันและแซนดี้ต่างกลับมาขอคืนดีกับคนรักเก่าของตัวเอง ทั้งๆ ที่สกายกับซีเพิ่งจะคบกันได้เพียงเจ็ดวันเท่านั้นและนั่นก็ทำให้สกายหวั่นไหว สกายบอกกับซีว่าระหว่างที่คบกันในเวลาเจ็ดวัน เขารู้สึกไม่ดี ไม่เหมือนตอนที่เป็นเพื่อนกับซีเลยจึงขอลดสถานะจากคนรักกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ทำให้ซีเสียใจมาก เมื่อความสัมพันธ์ของเพื่อนมันล้ำเส้นไปแล้ว ทั้งสองคนจะกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกได้หรือไม่
สิ่งของ
แบม (ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์) สาวจบใหม่ได้ทำงานฝ่ายเสื้อผ้าในรายการ ทีนคลับ ที่รับปรึกษาปัญหาวัยรุ่น โดยมี พี่กรณ์ (ชานนท์ อักขระชาตะ) พิธีกรสุดหล่อขวัญใจชาวไทยดำเนินรายการ แบมมีพี่กรณ์เป็นแรงบันดาลใจให้เข้ามาทำงานที่นี่ เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดและฝันว่าวันหนึ่งจะได้บอกความในใจกับพี่กรณ์ ด้วยความที่เป็นคนไม่สวยโดดเด่นกับบุคลิกอันกระโดกกระเดกทำให้ถูกกลั่นแกล้งจากรุ่นพี่และเพื่อนๆ ที่ทำงานเสมอ มีแต่ ต้าร์ (อัครวุฒิ มังคลสุต) หนุ่มฝ่ายกำกับรายการ คอยฟังความเพ้อเจ้อและให้คำปรึกษาแบบขวานผ่าซากอยู่บ่อยๆ แบมมีโลกส่วนตัวอีกอย่างในห้องพักที่คอยเก็บชิ้นส่วนเสื้อผ้าของพี่กรณ์มาประกอบใส่หุ่นโชว์เสื้อและคิดเอาเองว่าเป็นพี่กรณ์ที่แสนดี อบอุ่น คอยดูแลเป็นกำลังใจเธอในยามว้าเหว่ไม่มีใครและแอบอธิษฐานขอพรว่าขอให้มีใครสักคนที่เป็นเหมือนคนที่เธอต้องการเข้ามาในชีวิตจริงๆ สักครั้ง จะยอมทิ้งทุกอย่างและดูแลไม่ให้ห่างไปตลอดชีวิต แต่ก็เหมือนคำอธิษฐานลมๆ แล้งๆ ตามประสาสาวช่างฝัน
เมื่อเพื่อนร่วมงานรู้ว่าแบมคลั่งไคล้พี่กรณ์มาก เลยรวมหัวกันแกล้งด้วยการแสร้งว่าพี่กรณ์ก็น่าจะมีใจให้เธอทำให้เธอมีความหวังขั้นสุดจนกระทั่งจัดฉากบอกรักพี่กรณ์กลางรายการสด แต่ไม่มีใครคิดว่าแบมจะเชื่อเป็นตุเป็นตะถึงขึ้นลุกขึ้นบอกรักพี่กรณ์ขึ้นมาจริงๆ ขณะที่รายการกำลังดำเนินอยู่และแขกรับเชิญกำลังร้องไห้เสียใจเรื่องลูกตาย พี่กรณ์โมโหแบมมากถึงขั้นไล่แบมเป็นหมูเป็นหมา แบมรู้สึกเสียใจและผิดหวังกับตัวเองสุดๆ ทำลายหุ่นพี่กรณ์ในห้องที่เก็บสะสมไว้เละเทะและนั่งร้องไห้เสียสติ ต้าร์มาปลอบใจก็ไม่ฟัง ขอทำใจอยู่กับตัวเองแต่พออยู่คนเดียวแล้วได้สติ แบมเห็นซากหุ่นที่พังอยู่ก็เสียใจในสิ่งที่ทำลงไปจึงเข้าไปกอดหุ่นตัวนั้นร้องไห้จนหลับไป ในใจก็คิดว่าหุ่นนี้คือสิ่งเดียวที่เธอจะยึดเหนี่ยวไว้ได้ในชีวิต น้ำตาของแบมไหลหยดลงบนหุ่นนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน แบมกลับพบว่าตื่นในอ้อมแขนของพี่กรณ์ที่มาปลอบใจ แบมคิดว่าเธอฝันไปเพราะเช็คดูในรายการสดพี่กรณ์ก็ยังออนอยู่และไม่นานก็พบว่าพี่กรณ์คนที่อยู่กับเธอในห้องคือหุ่นพี่กรณ์ที่เธอดูแลใส่ใจมาโดยตลอด นายหุ่นต้องการจะตอบแทนการให้ใจของเธอด้วยการดูแลสภาพจิตใจที่บอบช้ำ และเมื่อนิสัยดี อ่อนโยน อบอุ่นแบบที่เธอมโนถึงพี่กรณ์มาโดยตลอด แบมจึงเปิดใจและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนคู่รักที่เธอใฝ่ฝันมานาน ชีวิตของแบมดีขึ้นแต่ไม่นานก็พบว่าเธอไม่สามารถอยู่ห่างจากหุ่นได้เกิน 24 ชั่วโมงไม่เช่นนั้นหุ่นก็จะกลายสภาพไร้ชีวิตเหมือนเดิม และนั่นทำให้ชีวิตที่กำลังเริ่มเป็นปกติต้องรวนเพราะเธอต้องคอยดูแลนายหุ่นที่ต้องการอยู่กับเธอเกือบตลอดเวลา
แล้วแบมจะแก้ปัญหานี้อย่างไรเมื่อคนรอบข้างก็เริ่มรู้สึกว่าเธอตัดขาดจากโลกภายนอกมากขึ้น โดยเฉพาะ ต้าร์ ที่คอยติดตามพฤติกรรมของแบมอยู่ห่างๆ และพยายามจะเข้าไปให้ความช่วยเหลือโดยไม่รู้เลยว่าแบมต้องการหรือไม่ ความรักในมโนนั้นจะดูแลยากไหมเมื่อเราต้องใช้ชีวิตจริง แบมจะพบคำตอบดีๆ ให้กับตัวเองและรักษาชีวิตของนายหุ่น หรือจะรักษาความสัมพันธ์แบบคนจริงๆ ที่ห่วงใยจาก ต้าร์ เอาไว้ได้หรือไม่
รายชื่อตอนในฤดูกาลที่ 3 (2561)
เลิฟซองส์เลิฟซีรีส์ 3 (Love Songs Love Series 3) เป็นละครโทรทัศน์ไทยที่มีชื่อเรื่องตามชื่อเพลงของแต่ละเพลง โดยสร้างต่อจากซีรีส์ Love Songs Love Stories By นิติพงษ์ ห่อนาค บทโทรทัศน์โดย ธัญลักษณ์ จุลพงษ์ และ ธีระพัสตร์ ถนัดสอนสาร ผลิตโดย บริษัท เก้ง กวาง แก๊งค์ จำกัด ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25
เราและนาย
มาร์ค (ธนัท รัตนสิริพันธ์) และ ไบร์ท (วชิรวิชญ์ ชีวอารี) สองหนุ่มหล่อเพื่อนซี้ จากโรงเรียนชายล้วนที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัย คณะสถาปัตยกรรมได้ พวกเขาเพิ่งจะพบกับสังคมใหม่ โลกใบใหม่ อาจารย์คนใหม่ ซึ่งทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจไปหมด ที่เข้าหาพวกเขาทั้งสองคนอย่างไม่มีหยุด รวมถึงสาวๆ ในมหาวิทยาลัยทั้งรุ่นเพื่อน รุ่นพี่ ซึ่งมาร์คกับไบร์ทก็เลือกไม่ถูกกันเลยทีเดียว จนกระทั่งรุ่นพี่สุดหล่ออย่าง บุ๊ค (พงษ์นิรันดร์ กันตจินดา) ต้องออกมาเตือนว่าถ้าอยากมีชีวิตมหาวิทยาลัยที่สดใสอย่างเพิ่งมีแฟน ทั้งสองหนุ่มไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร บุ๊คจึงบอกว่าเพราะตนเข้ามาตอนปีหนึ่งก็มีแฟนเลย แล้วก็ทำให้โอกาสที่เข้ามาในชีวิตทั้งหมดต้องเสียไป ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่เราคิดว่าน่ารักแล้วมันก็ยังมีคนที่น่ารักกว่านั้นอีก หรือพอเวลาติดแฟนแล้วก็ทำให้พากันลงเหวแบบเขาที่ตอนนี้ควรจะเรียนจบไปตั้งนานแล้ว แต่ยังคงเรียนปีที่ 6 อยู่ มาร์คกับไบร์ทก็ต่อว่าบุ๊คว่าไปโทษผู้หญิงแต่ก็เห็นด้วยเรื่องที่ยังไม่มีแฟนดีกว่าเพราะมันจะปิดโอกาสที่พวกเขาจะไปเจอคนที่ดีกว่าไปเรื่อยๆ ทั้งสองจึงตกลงกันว่าห้ามมีแฟน ใครมีแฟนก่อนจะแพ้ ต้องซื้อโทรศัพท์มือถือให้อีกคน ซึ่งตรงกันข้ามกับ นาเดีย (สุภาวดี พิทักษ์วรรัตน์) และ ปลา (เกวลิน อุดมอักษร) สองสาวเพื่อนสนิทจากโรงเรียนหญิงล้วนที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาเช่นกัน เมื่อพวกเธอพบกับโลกใบใหม่และบวกกับความเก็บกดจากโรงเรียน ทั้งคู่จึงประกาศว่าจะต้องมีแฟนให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง รวมไปถึงมาร์คและไบร์ทด้วยแต่สองหนุ่มไม่เล่นด้วยเพราะพวกเธอดูไม่เข้าตาเลย เป้าหมายของมาร์คและไบร์ทก็เปลี่ยนไปเมื่อได้พบกับ ชาช่า (ชาช่า โมซิมันน์) รุ่นพี่ปี 2 ที่สวย สง่าและเป็นผู้หญิงที่ใครๆ ต่างหมายปอง ด้วยความที่ทั้งคู่มีข้อตกลงต่อกันว่าจะไม่มีแฟนจึงได้แต่แอบจีบโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ นอกจากนี้บุ๊คเองก็ยังมาตามจีบด้วยอีกคน ไม่ใช่แค่ผู้ชายที่ปลื้มชาช่าแต่สาวเรียบร้อยอย่าง แมรี่ (แมรี่ แมรี่แอน) ก็อยากที่จะถูกหมายปองแบบชาช่าบ้างแต่ก็มีหนุ่มสุดจืดอย่าง บอล (อัครพล เอี่ยมสมบัติ) รุ่นพี่ปี 3 แอบสนใจเธออยู่โดยที่เธอไม่รู้ตัว
ซึ่งบอลเป็นหัวหน้าชมรมที่คอยทำประโยชน์ให้กับสถานที่ต่างๆ จึงให้บุ๊คกับชาช่าช่วยกันประชาสัมพันธ์หาคนเข้าชมรมไปร่วมกิจกรรมอาสากัน ซึ่งแน่นอนว่ามาร์คกับไบร์ทต้องรีบมาสมัครอยู่แล้ว รวมถึงแมรี่ นาเดีย และปลาก็ตามมาด้วย จึงเกิดเป็นเรื่องราวของความรัก ความผูกพัน มิตรภาพ ความบาดหมาง ผิดใจกัน น้ำตา ความฝัน และเป้าหมายของชีวิต สุดท้ายแล้วทั้งหมดจะลงเอยอย่างไร
นักแสดงนำ
(ชื่อตัวละคร มาจากชื่อเล่นจริงๆ ของแต่ละคน)
เพื่อนกันวันสุดท้าย
เมย์ (มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ) สาวที่ทำงานในบริษัทประกันชีวิต ผู้ใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตลุยๆ แบบผู้หญิงที่ทำงานเท่ๆ แต่ชีวิตไม่ได้หวือหวาเท่าใดนัก เมย์มีโอกาสได้ไปงานเลี้ยงรุ่นเพื่อนเก่าสมัยมัธยมและได้พบกับ เซฟ (นนทนันท์ อัญชุลีประดิษฐ์) เกย์หนุ่มอดีตเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ทำงานเป็นช่างภาพอิสระ เมื่อถึงตอนงานเลี้ยงใกล้จะเลิก เซฟก็ประกาศตามหาเพื่อนสองคนที่จะร่วมเดินทางไปเที่ยวญี่ปุ่น 2 คน เนื่องจากเซฟรับงานจ้างจากเมืองคิตะคิวชูเพื่อถ่ายภาพนำเสนอลงเว็บไซต์ จึงหาคนช่วยหารค่าอาหาร ค่าเดินทาง เมย์ตกลงที่จะไปด้วย เนื่องจากจะซื้อตั๋วเที่ยวญี่ปุ่นไปทำให้ นนท์ (ธนบูลย์ วัลลภศิรินันท์) แฟนหนุ่มประหลาดใจ ในวันเดินทางเซฟรอเมย์อย่างร้อนใจเพราะประตูใกล้จะปิดแล้ว เมย์มาถึงด้วยสภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเนื่องจากเพิ่งเลิกกับนนท์มา การเดินทางที่แสนชุลมุนจึงเริ่มขึ้น
การเดินทางในครั้งนี้มี ยอด (สิทธิโชค เผือกพูลผล) ผู้ช่วยตากล้องของเซฟร่วมเดินทางด้วย เมื่อไปถึงญี่ปุ่นทั้งหมดก็ได้มาพบกับ พี่เอ๊ะ รุ่นพี่ที่มีภรรยาเป็นคนญี่ปุ่นและทำกิจการอาหารไทยกับที่พักที่นั่น ในระหว่างการเดินทางเมย์และเซฟกลับมาสนิทกันมากขึ้น ยอดที่มองดูอยู่รู้สึกไม่พอใจเพราะตนแอบชอบเซฟอยู่ จึงขอแยกตัวออกจากกลุ่มไป เซฟช่วยปลอบใจและเปิดใจคุยกับเมย์จนเข้าใจกันมากขึ้น ระหว่างนั้นทั้งคู่ก็ได้พบกับโยชิ ที่เป็นรุ่นน้องของภรรยาของพี่เอ๊ะ โยชิชอบเมย์มาก ตามตื้อเมย์จนต้องแกล้งเป็นแฟนกับเซฟ ระหว่างที่กำลังวุ่น ยอดก็กลับมาอีกครั้งเพราะคิดทบทวนตัวเองแล้วแต่ก็เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าเมย์และเซฟคบกันจริงๆ เมย์จึงต้องรีบอธิบายให้ยอดฟัง และนนท์ก็ส่งข้อความมาขอคืนดี เมย์จึงตัดสินใจกลับไทย เซฟที่คิดกับเมย์เกินเพื่อนไปแล้ว ตัดสินใจที่จะอยู่ที่ญี่ปุ่นต่อ เมย์จึงกลับมาคนคนเดียว
เมย์กลับมาทำงานตามปกติและกลับมาคบกับนนท์อีกครั้ง ถึงภายนอกดูเหมือนจะมีความสุขแต่ภายในเมย์รู้สึกอึดอัดเพราะนนท์ต่างจากที่เมย์ต้องการ รวมถึงครอบครัวของเขาด้วย แม้ว่านนท์จะพยายามแค่ไหนก็ไม่ทำให้เมย์รู้สึกอึดอัดน้อยลง เมย์กลับมาญี่ปุ่นอีกครั้งเพราะงานศพของภรรยาพี่เอ๊ะ จึงได้พบกับเซฟอีกครั้ง ทั้งคู่คุยกันจนเข้าใจมากขึ้น เซฟไม่ได้คบกับยอดและยังคงเดินตามความฝันถ่ายภาพต่อไป ส่วนเมย์ก็กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมแต่ทั้งคู่สัญญาว่าวันใดที่เหนื่อยล้าจะกลับมาเจอกันที่ญี่ปุ่นตรงที่ดูพระอาทิตย์ด้วยกัน เวลาผ่านไปเมย์ก็เลิกกับนนท์และกลับมาที่ญี่ปุ่นอีกครั้ง เมย์มารอเซฟที่จุดนัดพบ จนเมื่อเซฟกลับมา ทั้งคู่พบกันและตัดสินใจที่จะอยู่เป็นเพื่อนชีวิตกันโดยที่ไม่ต้องมีสถานะมาจำกัดความรู้สึกของทั้งคู่
เสพติดความเจ็บปวด
เต็นท์ (ธนัท รัตนสิริพันธ์) เด็กหนุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่งที่ถูก ออม (กันย์ยภัค ขำสุนทร) ที่เป็นแฟนสาว บอกเลิกเขาผ่านทางโทรศัพท์ขณะที่เธอกำลังกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัด ในขณะที่เต็นท์กำลังเศร้าเสียใจ เขาก็ได้มาพบกับ หนุ่ย (วชิรวิชญ์ เรืองวิวรรธน์) เพื่อนนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันที่ไม่ได้สนิทกันมากนักกำลังถูกทำร้ายร่างกาย ทั้งสองคนต่างก็มีบาดแผลด้วยกันทั้งคู่ คนหนึ่งเห็นชัดว่าเป็นบาดแผลทางกาย ส่วนอีกคนเป็นบาดแผลทางใจ ทั้งสองพากันมานั่งดื่มและพูดคุยปัญหาชีวิตกัน หนุ่ยเล่าว่าถูกทำร้ายร่างกายเพราะโดนหาว่าไปแอบคุยลับหลังกับแฟนชาวบ้าน ก่อนหนุ่ยจะยุให้เต็นท์ตามไปง้อออมที่ต่างจังหวัด เมื่อถูกหนุ่ยกวนมากๆ เต็นท์จึงซัดหนุ่ยด้วยหมัดจนสลบ
หนุ่ยตื่นขึ้นมาบนรถด้วยอาการมึนงง ก่อนจะพบว่าเต็นท์พาเขาขึ้นรถมาง้อออมที่ต่างจังหวัดด้วย ระหว่างที่แวะเติมน้ำมันก็มีสายโทรศัพท์เบอร์ที่ไม่คุ้นเคยโทรมาหาหนุ่ย ก่อนจะพบว่าเธอคือ พิ้งค์ (ปาณิสรา ริกุลสุรกาน) แฟนสาวของคนที่มาทำร้ายร่างกายหนุ่ย พิ้งค์ขอโทษหนุ่ยและถามอีกว่าอยู่ที่ไหน หนุ่ยบอกว่ากำลังจะไปต่างจังหวัด พิ้งค์จึงขอตามไปด้วย ทั้ง 3 คนมุ่งหน้าเข้าสู่จังหวัดอุทัยธานี โดยที่ไม่รู้ว่าบ้านของออมอยู่ที่ไหน เต็นท์จึงเปิดดูข้อมูลในเฟซบุ๊กแต่ก็พบว่าถูกออมลบเพื่อนทิ้งไปแล้ว จึงขอใช้เฟซบุ๊กของหนุ่ยเพื่อที่จะได้ไปขอออมเป็นเพื่อในเฟซบุ๊ก ระหว่างที่รอออมตอบรับ หนุ่ยก็เป็นตัวตั้งตัวตีในการพาทุกคนออกไปเที่ยว เพื่อหวังว่าจะได้อยู่ใกล้ชิดกับพิ้งค์ แต่กลายเป็นว่าพิ้งค์ชอบเต็นท์มากกว่า
ตกดึกหนุ่ยมีแผนที่จะมอมเหล้าพิ้งค์ แต่ด้วยความคออ่อนทำให้หนุ่ยเผลอหลับไปก่อน ออมตอบรับการเป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก เต็นท์จึงรีบที่จะออกไปตามหาออมทันที แต่พิ้งค์ห้ามไว้เพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว รุ่งเช้าเต็นท์ปลุกหนุ่ย แต่หนุ่ยรู้สึกเพลียจึงขอนอนต่อ เต็นท์กับพิ้งค์จึงไปตามหาออมกันสองคน เมื่อเจอกับออม พวกเขาก็พบว่าออมอยู่กับแฟนใหม่และออมก็ได้บอกความจริงว่าตนคบซ้อน แต่ไม่กล้าบอกเต็นท์เพราะยังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่ เต็นท์รู้สึกว่างเปล่า และพิ้งค์ก็มารู้ความจริงอีกว่าคนที่คุยแล้วรู้สึกดีในเฟซบุ๊กไม่ใช่หนุ่ย แต่เป็นเต็นท์ที่ปลอมเป็นหนุ่ยมาคุยตอนที่เธอมีปัญหากับแฟน พิ้งค์โกรธเต็นท์มากจึงหายไปจากชีวิตเต็นท์ ที่เต็นท์ทำไปก็เพราะต้องการแก้แค้นหนุ่ยที่ออมเคยเล่าให้ฟังว่าเธอเคยทำแท้งตอนที่คบกันเล่นๆ กับหนุ่ย เต็นท์จึงใช้เฟซบุ๊กหนุ่ยปลอม บอกความรู้สึกที่มีและหวังว่าพิ้งค์จะเข้าใจ
จะรักหรือจะร้าย
เรื่องราวของ เต๋อ (วชิรวิชญ์ ชีวอารี) หนุ่มหน้าตาดีท่าทางลึกลับ เปิดสอนพิเศษเพื่อหารายได้ แต่กิจการไปได้ไม่สวยจึงไปกู้เงินนอกระบบจาก ป๋าแดง (แอนนา ชวนชื่น) พ่อของ สนู๊ปปี้ (อภิชญา ทองคำ) แต่ถูกเพื่อนซี้อย่าง โจ้ (ธนกร กุลจรัสสมบัติ) ขโมยเงินชิ่งหนีหายไป เต๋อไม่มีเงินใช้หนี้ ป๋าแดงจึงยื่นข้อเสนอให้ติวหนังสือให้สนู๊ปปี้ลูกสาวที่ไม่สนใจการเรียน ให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ เพื่อแลกกับหนี้สินทั้งหมดของเต๋อ เมื่อสนู๊ปปี้รู้ว่าเต๋อต้องมาติวหนังสือให้ เธอก็ไม่สนใจ เพราะไม่ชอบความขี้เก๊กของเต๋อ สนู๊ปปี้จึงวางแผนกับ ปุ๊กกี้ (เกวลิน อุดมอักษร) และ บิงซู (ณัฐธิดา ตรีชัยยะ) แกล้งป่วนเต๋อสารพัด แต่เต๋อก็เนียนตีสนิทจนทำให้สามสาวไว้ใจและยอมอ่อนข้อให้
สนู๊ปปี้เริ่มพัฒนาตัวเอง ตั้งใจอ่านหนังสือมากขึ้น แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ป๋าแดงจึงตัดสินใจส่งสนู๊ปปี้ไปเรียนต่างประเทศ แต่เต๋อไม่อยากให้ไป จึงขอเดิมพันกับป๋าแดงว่า ถ้าสนู๊ปปี้สอบไม่ได้ เต๋อจะปิดกิจการสอนหนังสือ หลังจากนั้นเต๋อก็มุ่งมั่นตั้งใจสอนสนู๊ปปี้อย่างหนัก และสนู๊ปปี้ก็ตั้งใจอ่านหนังสือและทำตามที่เต๋อสอนทุกอย่าง เพราะไม่อยากไปเรียนที่ต่างประเทศ ความใกล้ชิดกันทำให้ทั้งคู่เริ่มรู้สึกดีต่อกัน แม้เพื่อนๆ ของสนู๊ปปี้จะหยอก แต่ทั้งเต๋อและสนู๊ปปี้ต่างก็ปากแข็งไม่ยอมรับ สุดท้ายทั้งคู่จะยอมรับและเปิดใจให้กันหรือไม่ และสนู๊ปปี้จะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือไม่ ต้องรอลุ้นกันต่อไป
สบาย สบาย
เรื่องราว นนท์ (ธนนท์ จำเริญ) เด็กหนุ่มที่โตมาพร้อมกับบทเพลงของ พี่เบิร์ด - ธงไชย แมคอินไตย์ เพราะแม่ของนนท์ชอบพี่เบิร์ดมาก จนกระทั่งแม่ของนนท์จากไป สิ่งที่ทำให้เขายังรู้สึกถึงแม่ได้ก็คือเพลงของพี่เบิร์ด นนท์เป็นคนมาดกวน นิสัยทะเล้น แต่ก็มักมีสาวๆ มาจีบเขาก่อนเสมอ นนท์มีเพื่อนสนิทสมัยเด็กคือ ปัน (พัชรา ทับทอง) สาวสวยเจ้าเสน่ห์ที่เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่น ปันเป็นคนตรงๆ ชอบสังสรรค์ ชอบทุ่มเทเพื่อความรักแต่ก็จบด้วยการโดนทิ้งตลอด ปันคิดเสมอว่าเธอโชคร้ายเรื่องความรัก ฉะนั้นที่ระบายเมื่อเธออกหักก็คือเพื่อนสนิทอย่างนนท์
ก็เคยสัญญา
เรื่องราว ความรัก ความสัมพันธ์ของเพื่อนสนิทสามคน โซ่ (ภัทร เอกแสงกุล) เคน (วชิรวิชญ์ ชีวอารี) และ แป้ง (สโรชา บุรินทร์) ทั้งหมดคนเดินทางไปดูสถานที่ที่ชายทะเลแห่งหนึ่งเพื่อถ่ายภาพยนตร์สั้นส่งประกวดด้วยกัน ซึ่งโซ่กับเคนตกลงกันว่าจะใช้เวลาช่วงนี้สารภาพรักแป้ง แต่บังเอิญระหว่างเดินทางรถของพวกเขาก็เกิดเสียหลักไปชน หมวย (คีรติ มหาพฤกษ์พงศ์) ทั้ง 3 คนตกใจมากเพราะ หมวยมีท่าทางเหมือนคนเสียสติ แต่อยู่ๆ ต่อ (สุทธิรักษ์ ทรัพย์วิจิตร) ก็เข้ามาช่วยและพาหมวยกลับบ้านไปรักษา โซ่ เคน และ แป้ง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมต่อถึงไม่พาหมวยไปโรงพยาบาล พวกเขาจึงรีบตามทั้งคู่ไปและพยายามถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับหมวย จนได้รับรู้เรื่องราวความรัก มิตรภาพ คำมั่นสัญญา เมื่อ 20 ปีก่อนระหว่าง หมวย ต่อ และ เป้ (รัฐนันท์ จรรยาจิรวงศ์)
โซ่ เคน และแป้ง สนใจเรื่องราวนี้มากจึงขอนำเรื่องของ หมวย เป้ และ ต่อ ไปทำหนังสั้นประกวด แต่ต่อไม่ยอมเพราะไม่อยากให้หมวยเสียใจหากหมวยจำเรื่องราวในอดีตได้ ซึ่งนั่นทำให้ โซ่ กับ เคน เริ่มเข้าใจความรักมากขึ้นและรับรู้ความตั้งใจของต่อ ทั้งคู่จึงกลับมาคิดทบทวนเรื่องราวความรักของพวกเขาทั้งสามคนอีกครั้ง สุดท้ายโซ่กับเคนจะยอมสารภาพรักแป้งอย่างที่ตั้งใจกันไว้แต่ต้นหรือไม่ พวกเขาจะตัดสินใจอย่างไร ระหว่างความรักที่อาจจะต้องเสียเพื่อนคนหนึ่งหรือมิตรภาพที่จะคงอยู่ตลอดไป
X Years After คำสัญญา...เพื่อนรัก
การเดินทางกลับบ้านเกิดของ ต้า (ยศวัศ สิทธิวงค์) โจ (ภาวดี คุ้มโชคไพศาล) บี (ศิตา มหารวิเดชากร) เสือ (ธนกร กุลจรัสสมบัติ) และ กอล์ฟ (กิตติศักดิ์ ปฐมบูรณา) กลุ่มเพื่อนเก่าสมัยเรียนที่แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตัวเองแล้วกลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบ 10 ปี หลังจากได้รับจดหมายจาก X เพื่อนคนเดียวในกลุ่มที่ยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านเกิดและได้หายตัวไป ซึ่งในจดหมายมีใจความว่ากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้กัน ต้า โจ บี เสือ และกอล์ฟ สงสัยว่ามันคืออะไร พวกเขาจึงตัดสินใจเดินทางกลับไปที่บ้านเกิดของ X เพื่อหาคำตอบแต่พอไปถึงบ้าน X ปรากฏว่า X ไม่ได้อยู่ที่บ้านเดิมแล้ว ภารกิจการตามหา X เริ่มต้นขึ้นซึ่งช่วงระยะเวลาที่พวกเขาตามหา X ก็ทำให้พวกเขาได้ระลึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ทั้งมิตรภาพ ความฝัน และความรัก รวมถึงปมต่างๆ ของแต่ละคนจนทำให้พวกเขาได้รู้ว่าตัวตนจริงๆ ของพวกเขานั้นเป็นอย่างไร สัญญาลึกลับของเพื่อนกลุ่มนี้คืออะไร และพวกเขาจะเจอ X หรือไม่
ความเชื่อ
กิต (บุณยกร รัตนอำนวยชัย) นักเรียนตัวอย่างของโรงเรียนที่กำลังจะได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ทุกอย่างต้องพังลง เมื่อ อาจารย์โอฬาร (นที เอกวิจิตร) มาแจ้งว่ากิตและเด็กอีก 4 คน ว่า ติด ร. วิชากิจกรรม ซึ่งจะทำให้เรียนไม่จบและไม่ได้ทุนเรียนต่อ ครูเบน (มณีรัตน์ คำอ้วน) ครูที่ปรึกษาของเด็กๆ จึงเข้ามาช่วยทำให้ครูใหญ่ยื่นข้อเสนอว่าวิธีเดียวที่จะแก้ ร. ตัวนี้ คือเด็กทุกคนต้องรวมตัวกันทำวงดนตรีไปแข่งขันแทนวงเก่าของโรงเรียนที่โดนโรงเรียนอื่นซื้อตัวไป กิตจึงรวมตัวกับ ทาม (ศุภวิชญ์ ตันติมาภรณ์) ฝรั่ง (ชินดนัย เดชะวลีกุล) เต่า (แดน พฤกษ์พยุง) กี้ (ลลิตา บุญภาณุวิจิตร) และ ฟาง (ฐิติชญา ชิวปรีชา) ทำวงดนตรีขึ้นมาชื่อว่า แสลมบอดี้ แต่การตั้งวงครั้งนี้ทุกคนนั้นไม่มีความมั่นใจว่าตัวเองจะชนะได้ พร้อมทั้งระหว่างการแข่งขันพวกเขาต้องเจอกับอุปสรรคต่างๆ มากมายทั้งครอบครัวและคู่แข่งที่น่ากลัว ทำให้พวกเขารู้สึกท้อแท้ ครูเบนจึงเป็นคนคอยช่วยให้กำลังใจเด็กๆ มาตลอด
ปาปริกา
ปาปริกา (Paprika) เป็นเครื่องเทศที่ทำจากพริกแดงแห้งและบด โดยปรกติจะทำจากพริกในชนิดพันธุ์ Capsicum annuum พริกที่ใช้ทำปาปริกามักจะรสเบากว่าและมีเนื้อบางกว่าพริกที่รับประทานกันทั่วไป
พริกพันธุ์ต่าง ๆ สามารถสืบเชื้อสายได้ถึงบรรพบุรุษในอเมริกาเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเม็กซิโกกลาง ซึ่งมีการปลูกพริกมานานหลายศตวรรษ ต่อมาพริกได้ถูกนำมาสู่โลกเก่า โดยสเปนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เครื่องปรุงรสนี้ใช้เพื่อเพิ่มสีสันและรสชาติให้กับอาหารหลายประเภทในที่ต่าง ๆ ทั่วโลก
การค้าขายปาปริกาขยายจากคาบสมุทรไอบีเรียไปยังแอฟริกาและเอเชีย  และในที่สุดก็ไปถึงยุโรปกลางผ่านคาบสมุทรบอลข่าน ซึ่งในขณะนั้นอยู่ภายใต้การปกครองของออตโตมัน ซึ่งสามารถอธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมคำว่าปาปริกามีที่มาจากภาษาฮังการี ในภาษาสเปนปาปริการู้จักกันในชื่อ pimentón ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 พริกนี้กลายเป็นส่วนผสมทั่วไปในอาหารของแคว้นเอซเตรมาดูราตะวันตก แม้จะปรากฏในยุโรปกลางตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของการยึดโดยออตโตมัน แต่ปาปริกาก็ไม่ได้รับความนิยมในฮังการีจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19
ประวัติและศัพทมูลวิทยา
พริกเป็นวัตถุดิบในการผลิตพริกปาปริกา มีต้นกำเนิดมาจากอเมริกาเหนือ ซึ่งปลูกในป่าในเม็กซิโกกลาง และได้รับการเพาะปลูกมาเป็นเวลาหลายศตวรรษโดยชาวเม็กซิโก ต่อมาได้แนะนำมาสู่โลกเก่าที่สเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนโคลัมเบีย
พริกที่ใช้ทำปาปริการูปแบบฮังการีปลูกในปี ค.ศ. 1569 โดยชาวตุรกีที่บูดอ (ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบูดาเปสต์ เมืองหลวงของฮังการี) ปาปริกาในยุโรปกลางมีรสชาติเผ็ดจนถึงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 เมื่อเกษตรกรที่เซเกดพบพริกที่มีรสหวานจึงได้ทำการทาบกิ่งเข้ากับต้นอื่น ๆ
คำว่า ปาปริกา ในภาษาไทยเป็นการทับศัพท์มาจากคำว่า paprika ในภาษาอังกฤษ พบการใช้คำว่า paprika ในภาษาอังกฤษครั้งแรกตั้งแต่ปี ค.ศ. 1896 แม้ว่าจะมีการอ้างอิงถึงปาปริกาของตุรกีก่อนหน้านี้ในปี ค.ศ. 1831 คำนี้มาจากคำว่า paprika ในภาษาฮังการี ซึ่งเป็นคำที่มาจาก piper ในภาษาละติน หรือ πιπέρι (piperi) ในภาษากรีกสมัยใหม่ ซึ่งสืบทอดมาจากคำว่า पिप्पलि (pippali) ในภาษาสันสกฤต
สวันเตอ แพบู
สวันเตอ แพบู (Svante Pääbo, ; เกิด 20 เมษายน 1955) เป็นนักพันธุศาสตร์ชาวสวีเดนและผู้ได้รับรางวัลโนเบลซึ่งเชี่ยวชาญด้านพันธุศาสตร์วิวัฒนาการ เขาเป็นหนึ่งในผู้ริเริ่มสาขาวิชาพันธุศาสตร์บรรพชีวิน และมีผลงานโดดเด่นเกี่ยวกับจีโนมของนีแอนเดอร์ทาล เขาเป็นหัวหน้าภาคคนแรกและผู้ก่อตั้งภาคพันธุศาสตร์ สถาบันมานุษยวิทยาวิวัฒนาการมัคส์ พลังค์ ในไลพ์ซิช ประเทศเยอรมนี ตั้งแต่ปี 1997  นอกจากนี้เขายังเป็นศาสตราจารย์ประจำสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโอกินาวะ ประเทศญี่ปุ่น
ในปี 2022 เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาแพทยศาสตร์หรือสรีรวิทยา "จากการค้นพบจีโนมของโฮมินินที่สูญพันธุ์ไปแล้ว และวิวัฒนาการของมนุษย์"
ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา
แพบูเกิดที่สต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน มารดาเป็นนักเคมีชาวเอสโตเนียชื่อ การิน แปโบ (Karin Pääbo) บิดาเป็นนักชีวเคมีชื่อ ซือเนอ แบร์ยสเตริม ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสรีรวิทยาหรือการแพทย์ร่วมกับเบ็งต์ อี. ซอมูเอิลซ็อน และจอห์น อาร์. เวน เมื่อปี 1982
เขาจบการศึกษาปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยอุปซอลาในปี 1986 ด้วยวิทยานิพนธ์เรื่องการค้นคว้าวิจัยเกี่ยวกับวิธีทางที่โปรตีน E19 ของอะดีโนไวรัสกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกัน
ชีวิตส่วนตัว
ในหนังสือชื่อ Neanderthal Man: In Search of Lost Genomes ซึ่งแพบูจัดพิมพ์ในปี 2014 เขาระบุว่าเขารักร่วมสองเพศอย่างเปิดเผย เขาเคยเข้าใจว่าตัวเองเป็นเกย์มาตลอด จนกระทั่งพบกับลินดา วิจิลันต์ นักบรรพชีวินวิทยาชาวอเมริกัน และ "เสน่ห์แบบแมน ๆ" ของวิจิลันต์ดึงดูดใจเขา ทั้งคู่มีผลงานตีพิมพ์ร่วมกันหลายชิ้น สมรสกันและมีลูกด้วยกันสองคน ปัจจุบันอาศัยอยู่ด้วยกันในไลพ์ซิช
สาหร่ายพวงองุ่น
สาหร่ายพวงองุ่น เป็นสาหร่ายสีเขียวในชั้น Ulvophyceae มีถิ่นกำเนิดตามชายฝั่งทะเลในแถบอินโดแปซิฟิก เป็นหนึ่งในสาหร่ายกินได้ในสกุล Caulerpa ที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เนื่องจากมีเนื้อสัมผัสที่นุ่มและชุ่มฉ่ำ นิยมรับประทานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก สาหร่ายพวงองุ่นถูกเพาะเลี้ยงในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกในฟิลิปปินส์ในปี 1950 ตามมาด้วยญี่ปุ่นในปี 1986 ทั้งสองประเทศนี้ยังคงเป็นผู้บริโภคสาหร่ายพวงองุ่นอันดับต้น ๆ การเพาะเลี้ยงได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ เช่น ญี่ปุ่น เวียดนาม ไต้หวัน และจีน
การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์
ดั้งเดิมสาหร่ายพวงองุ่นถูกเก็บเกี่ยวโดยตรงจากทะเล การเพาะปลูกสาหร่ายพวงองุ่นในเชิงพาณิชย์ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1950 ในเมืองเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ หลังจากการนำสาหร่ายพวงองุ่นไปเลี้ยงในบ่อปลาโดยไม่ได้ตั้งใจ ปัจจุบันมีบ่อเลี้ยงสาหร่ายพวงองุ่นประมาณ 400 เฮกตาร์ในเซบู โดยผลิตสาหร่ายพวงองุ่น สดได้ประมาณ 12 ถึง 15 ตันต่อปี โดยปกติแล้วจะเก็บเกี่ยวหลังจากปลูกครั้งแรก 2 เดือน และเก็บเกี่ยวหลังจากนั้นทุก 2 สัปดาห์ขึ้นอยู่กับอัตราการเติบโต
การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ในประเทศญี่ปุ่นเริ่มต้นในปี 1986 โดยปลูกในบ่อน้ำในน้ำอุ่นของโอกินาวะ การเพาะปลูกเชิงพาณิชย์ได้แพร่กระจายไปยังประเทศอื่น ๆ รวมทั้งเวียดนาม ไต้หวัน และจีน (ในฝูเจี้ยนและไหหลำ) ส่วนใหญ่ใช้สำหรับบริโภคภายในประเทศ แต่ยังมีสำหรับส่งออกไปยังประเทศญี่ปุ่นด้วย
การใช้ในการทำอาหาร
Caulerpa lentillifera เช่นเดียวกันกับ C. racemosa เป็นอาหารดั้งเดิมของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โอเชียเนีย และเอเชียตะวันออก มักจะกินทั้งอย่างนั้นหรือกินในสลัด คนที่ทานมักระบุว่าสาหร่ายพวงองุ่นมีรสชาติ "เหมือนมหาสมุทร" นอกจากนั้นยังอุดมไปด้วยไอโอดีน
ในฟิลิปปินส์ สาหร่ายพวงองุ่นมักรู้จักกันในชื่อ latô หรือ arosep มักจะรับประทานดิบโดยทำเป็นสลัด (ensaladang lato) หลังจากชะล้างสาหร่ายพวงองุ่นด้วยน้ำสะอาดผสมกับหอมแดงสับและมะเขือเทศสด ปรุงรสด้วยน้ำปลาหรือบาโกอองและน้ำส้มสายชู ความนิยมได้แพร่กระจายไปยังรัฐซาบะฮ์ของมาเลเซียด้วย (ซึ่งสะกดว่า latok) เนื่องจากการอพยพของชาวบาเจา
ในโอกินาว่าประเทศญี่ปุ่น สาหร่ายพวงองุ่นมีชื่อเรียกกันว่า อุมิบุโด (海ぶどう (umi-budō)) ซึ่งแปลว่า "องุ่นทะเล" รับประทานโดยการจุ่มพนซุ ทำเป็นซูชิ ใส่สลัด หรือทานทั้งอย่างนั้น
ประโยชน์ต่อสุขภาพ
มีรายงานเกี่ยวกับประโยชน์ต่อสุขภาพของสาหร่ายพวงองุ่นหลายประการซึ่งรวมถึงคุณสมบัติในการลดไขมันและเบาหวาน
4 กุมภาพันธ์
วันที่ 4 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ 35 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 330 วันในปีนั้น (331 วันในปีอธิกสุรทิน)
3 กุมภาพันธ์
วันที่ 3 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ 34 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 331 วันในปีนั้น (332 วันในปีอธิกสุรทิน)
2 กุมภาพันธ์
วันที่ 2 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ 33 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 332 วันในปีนั้น (333 วันในปีอธิกสุรทิน)
แมซีฮ์ แอลีเนฌอด
แอลีเนฌอดมุ่งเน้นการวิพากษ์วิจารณ์สถานะสิทธิมนุษยชนในประเทศอิหร่าน โดยเฉพาะประเด็นสิทธิสตรีในอิหร่าน ปัจจุบันเธอลี้ภัยอยู่ในนครนิวยอร์ก และเป็นผู้รับรางวัลมากมาย เช่น รางวัลสิทธิสตรีงานประชุมเจนีวาเพื่อสิทธิมนุษยชนและประชาธิปไตยปี 2015, รางวัลข่าวจากมูลนิธิเมฮ์ดี เซมแซร์, รางวัลสื่อยอดเยี่ยม ระดับดีเยี่ยม
ในปี 2019 เธอได้ฟ้องร้องรัฐบาลอิหร่านต่อศาลสหรัฐด้วยข้อกล่าวหาว่ารัฐบาลอิหร่านระรานเธอและครอบครัวของเธอ ในปี 2018 เธอออกหนังสือชื่อ The Wind in My Hair ซึ่งเล่าเรื่องการเติบโตของเธอในอิหร่าน ที่ซึ่งเธอระบุว่าเด็กผู้หญิง "ถูกเลี้ยงดูมาให้ก้มหน้างุด ๆ ให้สงบเสงี่ยมที่สุด และให้เจียมเนื้อเจียมตัว" ในปี 2021 สหรัฐระบุว่าหน่วยข่าวกรองของอิหร่านได้วางแผนลักพาตัวนักวิจารณ์รัฐบาลอิหร่านคนหนึ่งซึ่งไม่ได้ระบุชื่อ แอลีเนฌอดเชื่อว่าเธอเป็นเป้าหมายของการลักพาตัวครั้งนั้น
1 กุมภาพันธ์
วันที่ 1 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ 32 ของปี ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 333 วันในปีนั้น (334 วันในปีอธิกสุรทิน)
ชเวียตลานา ชีคาโนว์สกายา
ชเวียตลานา เฆียโอร์ฆีเยวนา ชีคาโนว์สกายา; ; เกิด 11 กันยายน 1982) เป็นนักการศึกษาและผู้นำขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยชาวเบลารุส เธอลงสมัครการเลือกตั้งประธานาธิบดีเบลารุสในปี 2020 ในฐานะฝ่ายค้านคนสำคัญ หลังจากที่แชร์เฆียย์ ชีคาโนว์สกี สามีของเธอ ถูกเจ้าหน้าที่รัฐของเบลารุสจับกุม หลังจากที่อาเลียกซันดร์ ลูกาแชนกา ประธานาธิบดีคนแรกและคนเดียวของเบลารุส ชนะอีกครั้งในการเลือกตั้งครั้งนี้ เธอได้หลบหนีไปลี้ภัยอยู่ในโปแลนด์ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2020
เธอได้รับการเสนอชื่อรับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพสองครั้งจากบทบาทในการท้าทายอำนาจของลูกาแชนกา และการเรียกร้องการเลือกตั้งที่ใสสะอาดและเป็นเสรี
ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส
ฝรั่งเศสเป็นดินแดนที่เคยอยู่ใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมันมาก่อน โดยรู้จักกันในชื่อของชนเผ่า หรือแคว้นกอล ซึ่งเป็นกลุ่มชนเผ่าขนาดใหญ่ที่พูดภาษาเคลท์ ในช่วงท้ายก่อนที่จักรวรรดิโรมันจะล่มสลายลง ดินแดนกอลถูกรุกรานจากทั้งการโจมตีของกลุ่มอนารยชนและการอพยพของกลุ่มคนเร่ร่อน โดยเฉพาะชาวแฟรงก์เชื้อสายเจอร์มานิค พระมหากษัตริย์แฟรงก์นามว่า โคลวิสที่ 1 ได้ทรงรวบรวมดินแดนส่วนมากของกอลภายใต้การปกครองของพระองค์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5 นับเป็นจุดเริ่มต้นของอิทธิพลชาวแฟรงก์ในภูมิภาคนี้ที่ดำเนินต่อไปอีกหลายร้อยปี อำนาจของแฟรงก์ดำเนินมาถึงจุดสูงสุดในช่วงของพระเจ้าชาร์เลอมาญ ราชอาณาจักรฝรั่งเศสยุคกลางก็ได้ถือกำเนิดขึ้นจากการเป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งทางทิศตะวันตกของจักรวรรดิการอแล็งเฌียงของชาร์เลอมาญ ซึ่งรู้จักกันในนาม ฟรังเกียตะวันตก และเพิ่มพูนอิทธิพลของตนขึ้นเรื่อยมาภายใต้การปกครองของตระกูลกาแปซึ่งก่อตั้งโดยอูก กาแปในปี ค.ศ. 987
วิกฤตการณ์การสืบราชบัลลังก์เกิดขึ้นเมื่อพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์กาเปเซียงสวรรคตลงโดยไร้ซึ่งรัชทายาทในปี ค.ศ. 1337 นำไปสู่เหตุการณ์ความขัดแย้งหลายครั้งที่รู้จักกันในนาม สงครามร้อยปี ระหว่างราชวงศ์วาลัวกับราชวงศ์แพลนแทเจเนต ความขัดแย้งสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของราชวงศ์วาลัวในปี ค.ศ. 1453 อันเป็นการรวบรัดอำนาจของ อ็องเซียงเรฌีม ในฐานะระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์แบบรวมศูนย์อำนาจอย่างยิ่งยวด ตลอดช่วงคริสต์ศตวรรษถัดมา ฝรั่งเศสก็เข้าสู่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาและการปฏิรูปศาสนาฝ่ายโปรเตสแตนต์ เช่นเดียวกับการเยียวยาความขัดแย้งทางศาสนาและสงครามกับขุมอำนาจอื่นๆ จักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสที่กำลังเติบโตก็ถูกสถาปนาขึ้นในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 16 นี้เอง
ในช่วงท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระบอบกษัตริย์และเจ้าขุนมูลนายถูกล้มล้างในการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งเปลี่ยนโฉมหน้าประวัติศาสตร์ฝรั่งเศสและประวัติศาสตร์โลกไปตลอดกาล ประเทศฝรั่งเศสถูกปกครองโดยระบอบสาธารณรัฐเป็นระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยระบอบจักรวรรดิเมื่อนโปเลียน โบนาปาร์ต ประกาศตนเป็นจักรพรรดิ ตามมาด้วยความพ่ายแพ้ของนโปเลียนในสงครามนโปเลียน ฝรั่งเศสจึงเปลี่ยนผ่านเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองหลายครั้ง เช่น การฟื้นฟูระบอบกษัตริย์, การสถาปนาระบอบสาธารณรัฐครั้งที่สองช่วงสั้นๆ ตามมาด้วยจักรวรรดิที่สอง จนไปสิ้นสุดลงที่สาธารณรัฐฝรั่งเศสที่สามซึ่งสถาปนาขึ้นในปี ค.ศ. 1870
ฝรั่งเศสหนึ่งในไตรภาคีระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ร่วมต่อสู้เคียงข้างสหราชอาณาจักรและรัสเซีย และในฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ซึ่งต่อสู้กับฝ่ายมหาอำนาจกลาง
ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในฝ่ายสัมพันธมิตรในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ถูกยึดครองโดยนาซีเยอรมนีในปี ค.ศ. 1940 สาธารณรัฐที่สามจึงล่มสลายลง พื้นที่ส่วนมากของประเทศถูกควบคุมโดยตรงจากฝ่ายอักษะ ในขณะที่ทางตอนใต้ถูกควบคุมโดยกองกำลังผสมรัฐบาลวิชี ตามมาด้วยการปลดปล่อยฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1944 สาธารณรัฐที่สี่จึงถูกสถาปนาขึ้น
สาธารณรัฐที่สี่ถูกสืบทอดโดยสาธารณรัฐที่ห้าในปี ค.ศ. 1958 ซึ่งเป็นรัฐบาลยุคปัจจุบัน ต่อมามีการทำสงครามเรียกร้องเอกราช ทำให้อาณานิคมจักรวรรดิฝรั่งเศสส่วนมากกลายเป็นรัฐเอกราช ในขณะที่บางอาณานิคมยังอยู่ภายใต้ดูแลโดยสำนักงานโพ้นทะเลของรัฐบาลฝรั่งเศสและบางแห่งกลายมาเป็นอาณานิคมโพ้นทะเล ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา ฝรั่งเศสเป็นสมาชิกผู้นำในสหประชาชาติ, สหภาพยุโรป และองค์การสนธิสัญญาป้องกันแอตแลนติกเหนือ รวมถึงยังเป็นประเทศผู้นำทางด้านเศรษฐกิจ, วัฒนธรรม, การทหาร และการเมืองในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 21
ยุคก่อนประวัติศาสตร์
เครื่องมือหินบ่งบอกว่ามนุษย์ยุคแรกอาศัยอยู่ในฝรั่งเศสอย่างน้อยก็เมื่อ 1.57 ล้านปีก่อน มนุษย์นีแอนเดอร์ทาลแพร่กระจายไปทั่วยุโรปตั้งแต่ราว 4 แสนปีก่อนคริสตกาล แต่มาสูญพันธ์ไปราว 30,000 ปีก่อน ส่วนมนุษย์ยุคปัจจุบันปรากฏตัวครั้งแรกในบริเวณนี้เมื่อ 43,000 ปีก่อน การจดบันทึกถึง ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ปรากฏครั้งแรกในยุคเหล็ก ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งปัจจุบันของประเทศฝรั่งเศสเคยเป็นภูมิภาคที่ชาวโรมันรู้จักกันในนาม กอล นักเขียนชาวโรมันบันทึกไว้ว่ามีชนเผ่าทางเชื้อชาติ-ภาษาอยู่สามเผ่าหลักในดินแดนนี้ คือ กอล, อากิตานี และเบลไก ชาวกอลมีจำนวนประชากรและการรวมกลุ่มกันมากที่สุด เป็นชาวเคลต์ที่พูดภาษากอลลิช
ในช่วงศตวรรษที่หนึ่งก่อนคริสตกาล ชาวกรีก, ชาวโรมัน และชาวคาร์เธจ ก่อตั้งอาณานิคมบนตลอดแนวชายฝั่งและบนเกาะต่างๆ ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สาธารณรัฐโรมันผนวกเอาตอนใต้ของกอลเป็นมณฑลหนึ่งของตนนามว่า แกลเลียนาร์โบเนนซิส ในศตวรรษที่สองก่อนคริสตกาล และกองกำลังโรมันภายใต้การนำของจูเลียส ซีซาร์ ได้ยึดเอาส่วนที่เหลือของกอลมาได้ในสงครามกัลลิกช่วง 58 - 51 ปีก่อนคริสตกาล ต่อมาในภายหลังวัฒนธรรมกาลโล-โรมันจึงถือกำเนิดขึ้นและชาวกอลก็ถูกผนวกเข้ากับจักรวรรดิโรมันมากยิ่งขึ้น
แคว้นกอล
ชาวเคลท์ (Celts) อาศัยอยู่ในฝรั่งเศสและดินแดนรอบข้างมานานตั้งแต่ก่อนประวัติศาสตร์ ซึ่งชาวโรมันเรียกชาวเคลท์ว่า กอล และเรียกดินแดนของพวกเขาว่าแคว้นกอล เมืองต่างๆในฝรั่งเศสปัจจุบันก็มีรากฐานมาจากชาวโกล เช่น เมืองลูเทเทีย (ปารีส) เบอร์ดิกาลา (บอร์โดซ์) โทโลซา (ตูลูส) ส่วนนักเดินเรือชาวกรีกก็ตั้งอาณานิคมที่มาซซาเลีย (มาร์เซย) และนิคาเอีย (นีซ) 390 ปีก่อนค.ศ. เบรนนุสผู้นำเผ่าโกลนำทัพบุกทำลายกรุงโรม ทำให้ชาวโรมันมีความแค้นฝังใจกับชาวโกล
58 ปีก่อนค.ศ. จูเลียส ซีซาร์ ได้เป็นกงสุลแห่งโกล (ผู้ครองแคว้นกอล) จึงทำทัพเข้าพิชิตแคว้นกอลทั้งหมดได้เมื่อ 52 ปีก่อน ค.ศ. ในยุทธการที่อเลเซีย ซึ่งผู้นำเผ่ากอล เวอร์ซินเกโทริก (Vercingetorix) พ่ายแพ้และยอมจำนน แคว้นกอลและชาวกอลจึงตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรมัน
ชาวโรมันแบ่งแคว้นกอลออกเป็น 5 แคว้น คือ แกลเลียซิซัลพินา, แกลเลียนาร์โบเนนซิส, แกลเลียแอควิเทเนีย, แกลเลียลุกโดเนนซิส และ แกลเลียเบลจิกา ชาวโรมันกวาดต้อนชาวเคลท์กระจัดกระจายไปทั่วจักรวรรดิโรมันเพื่อป้องกันการรวมตัวต่อต้าน จนวัฒนธรรมโรมันเข้าแทนที่วัฒนธรรมเคลท์ในแคว้นกอล ผสมผสานรวมกันเป็นวัฒนธรรมกาลโล-โรมัน (Gallo-Roman Culture) ในปี ค.ศ. 260 ขณะที่จักรวรรดิโรมันกำลังวิกฤต แคว้นกอลได้แตกแยกออกมาเป็นจักรวรรดิกัลลิก (Gallic Empire) แต่ก็ถูกจักรพรรดิออเรเลียนผนวกอีกครั้งใน ค.ศ. 274
เมื่ออำนาจของจักรวรรดิโรมันเสื่อมลง ชนเผ่าเยอรมันก็สามารถรุกรานเข้าแคว้นโกลได้ เริ่มด้วยชาวแวนดัล (Vandals) ใน ค.ศ. 406 และชาววิซิกอธ ได้รับแคว้นอากีแตนใน ค.ศ. 410 ใน ค.ศ. 451 อัตติลาเดอะฮั่นพยายามจะบุกโกลแต่ชาวโรมันร่วมมือกับชาววิสิโกธสามารถต้านทานไว้ได้
ชนแฟรงค์
เมื่อจักรวรรดิโรมันล่มสลาย สยาคเรียส (Syagrius) ปกครองแคว้น โซอิสสัน (Soissons) แต่ถูกโคลวิส (Clovis) ผู้นำเผ่าซาเลียน แฟรงก์ (Salian Franks ยังไม่ออกเสียงแบบฝรั่งเศส) ข้ามแม่น้ำไรน์มายึดอาณาจักรของซยากริอุสในปี ค.ศ. 486
เปแปงแห่งเฮอร์สตาล (Pepin of Herstal) อัครเสนาบดี (Mayor of the Palace) แคว้นออสตราเซีย ยึดแคว้นเนิสเตรีย ทำให้ตระกูลเฮอร์ตาลในตำแหน่งอัครเสนาบดีขึ้นมามีอำนาจแทนราชวงศ์เมรอแว็งเฌียง ในปี ค.ศ. 711 ทัพของจักรวรรดิกาหลิปอุมัยยะฮ์ทำลายอาณาจักรวิชิกอธ และกลายเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ ในปี ค.ศ. 732 ชาลส์ มาร์เตล (Charles Martel) ลูกชายของเปแปง ขับไล่การรุกรานของชาวมุสลิมได้ในยุทธการตูรส์ ในปี ค.ศ. 751 เปแปงผู้เตี้ยสั้น (Pepin the Short) ลูกชายของชารส์ มาร์เตล ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ชาวแฟรงก์และตั้งราชวงศ์การอแล็งเฌียง (Carolingian)
พระโอรสของเปแปงผู้เตี้ยสั้น คือ ชาร์เลอมาญรวบรวมอาณาจักรแฟรงก์ที่แตกแยกอีกครั้งได้ในปี ค.ศ. 771 แผ่ขยายอิทธิพลของชนแฟรงก์ไปสูงสุด โดยบุกยึดอิตาลีจะกลุ่มลอมบาร์ด (ค.ศ. 774) บุกยึดแคว้นบาวาเรีย (ค.ศ. 788) ต้านการรุกรานของชาวอวาร์ (ค.ศ. 796) ยึดบาร์เซโลนาจากรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์ในสเปน (ค.ศ. 801) และปราบปรามชาวแซ็กซอน (ค.ศ. 804)
เมื่อาณาจักรแตกแยกราชวงศ์คาโรแลงเจียนเสื่อมอำนาจ ทำให้ชาวไวกิงสามารถปล้นสะดมเมืองท่าต่างๆ และได้แคว้นนอร์ม็องดีไปครอง บ้านเมืองไม่มีขื่อแป ทำให้เคานต์แห่งปารีสกุมอำนาจแทนที่ราชวงศ์คาโรแลงเจียน แต่ก็เฉพาะในกรุงปารีสเท่านั้น ตามท้องที่ต่างๆ เมื่อพบว่ากษัตริย์ไม่สามารถปกป้องพวกตนจากการคุกคามของไวกิ้งได้ จึงหันไปพึ่งขุนนางท้องถิ่น เป็นเหตุให้ระบบศักดินาสวามิภักดิ์เรืองอำนาจ บรรดาเจ้าครองแคว้นพากันตั้งตนเป็นใหญ่ โดยที่เคานต์แห่งปารีส ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของราชวงศ์กาเปเซียง (Capetian) มีอำนาจอยู่แค่บริเวณปารีสเท่านั้น
สมัยกลาง
ในค.ศ. 987 ราชวงศ์คาโรแลงเจียนหมดสิ้นไปในอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก อูก กาแป (Hugh Capet) เคานต์แห่งปารีส ได้ขึ้นครองราชย์นับเป็นปฐมกษัตริย์ฝรั่งเศส ราชวงศ์กาเปเชียง แต่อาณาจักรที่พระเจ้าอุคต้องปกครองนั้นเต็มไปด้วยความแตกแยกบรรดาขุนนางต่างๆทำสงครามกับเองเพื่อแย่งชิงดินแดนหรือแม้แต่กบฏต่อพระเจ้าอุคที่ปารีส อำนาจของกษัตริย์ฝรั่งเศสนั้นจึงน้อยนิดแทบทำอะไรไม่ได้ มีอำนาจเฉพาะบริเวณปารีสเท่านั้น
ในค.ศ. 1023 โรแบร์ที่ 2 พระโอรสของอุค กาเป ได้เจรจาสงบศึกกับจักรพรรดิเฮนรีที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ (อาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) ว่าจะไม่อ้างสิทธิของกันและกันอีก พระเจ้าโรแบร์ที่ 2 ทรงได้รับสมยาว่า ผู้เคร่งศาสนา เพราะทรงสร้างสันติภาพในหมู่ขุนนาง ใช้วิธีทางทูตมากกว่าสงครามเรียกว่า The Peace and Truce of God และยังทรงให้มีการปรับปรุงวินัยของบาทหลวงเสียใหม่ตามหลักการของนิกายเบเนดิกทีน เรียกว่า การปฏิรูปกลูนีอัก (Cluniac Reforms) อองรีที่ 1 พระโอรสของโรแบร์ที่ 2 อำนาจของพระองค์ถูกลดอย่างมากเพราะขุนนางต่างๆแผ่ขยายดินแดน โดยเฉพาะดยุควิลเลียมแห่งนอร์ม็องดี บุกยึดอาณาจักรอังกฤษในค.ศ. 1066 และทางใต้ดยุคแห่งอากีแตนได้ดินแดนในฝรั่งเศสไปครึ่งประเทศ
จนในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 6 อำนาจของกษัตริย์ฝรั่งเศสจึงเริ่มจะแผ่ขยาย เพราะบรรดาขุนนางต่างใช้กำลังไปมากในสงครามครูเสด ทำให้เริ่มจะอ่อนแอ พระเจ้าหลุยส์ที่6 ทรงปราบปรามบารอนโจร (Robber Barons) ที่คอยปล้มสะดมเรือต่างๆและมีอำนาจในปารีส ทรงทุบทำลายปราสาทของบารอนเหล่านี้ และทรงดำเนินนโยบายที่แข็งกร้าวกับฝ่ายขุนนาง ขุนนางคนใดไม่เชื่อฟังจะถูกยึดที่ดินหรือส่งกำลังไปปราบปราม
ในค.ศ. 1324 พระเจ้าชาลส์ที่ 4 สิ้นพระชนม์โดยไม่มีทายาท ทำให้ราชวงศ์กาเปเชียงสายตรงต้องสิ้นสุดลง พระเจ้าเอ็ดวาร์ดที่ 3 แห่งอังกฤษเป็นพระนัดดาของพระเจ้าชาลส์ที่ 4 เป็นพระญาติชายที่ใกล้ชิดที่สุดทางสายพระโลหิต จึงเป็นผู้มีสิทธิจะครองบัลลังก์มากที่สุด แต่ขุนนางฝรั่งเศส ไม่ต้องการให้กษัตริย์อังกฤษมาปกครองฝรั่งเศส จึงอ้างกฎบัตรซาลลิคของชนแฟรงก์โบราณว่า การสืบสันติวงศ์จะต้องผ่านทางผู้ชายเท่านั้น และให้ฟิลิปเคานต์แห่งวาลัวส์ (Philip, Count of Valois) ที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าฟิลิปที่ 3 ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฟิลิปที่ 6 เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์วาลัวส์ (Valois dynasty) ซึ่งเป็นสาขาของราชวงศ์กาเปเชียง ในค.ศ. 1331 พระเจ้าเอ็ดวาร์ดที่ 3 ทรงยินยอมที่จะสละสิทธิ์ในบัลลังก์ฝรั่งเศสทั้งมวลแต่ครองแคว้นกาสโคนี ในค.ศ. 1333 พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงทำสงครามกับสกอตแลนด์ ทำให้พระเจ้าฟิลิปที่ 6 ทรงเห็นเป็นโอกาสจึงนำทัพบุกยึดแคว้นกาสโคนี แต่พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงปราบปรามสกอตแลนด์อย่างรวดเร็ว และหันมาตอบโต้พระเจ้าฟิลิปได้ทัน
สงครามร้อยปีเริ่มต้นในค.ศ. 1337 ในตอนแรกทัพเรือฝรั่งเศสสามารถโจมตีเมืองท่าอังกฤษได้หลายที่ แต่ลมก็เปลี่ยนทิศเมื่อทัพเรือฝรั่งเศสถูกทำลายล้างในการรบที่สลุยส์ (Sluys) ในค.ศ. 1341 ตระกูลดรือซ์แห่งแคว้นบรีตตานีสูญสิ้น พระเจ้าเอ็ดวาร์ดและพระเจ้าฟิลิปจึงสู้รบกันเพื่อให้คนของตนได้ครองแคว้นบรีตตานี ในค.ศ. 1346 พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงสามารถขึ้นบกได้ที่เมืองคัง ในนอร์ม็องดี เป็นที่ตกใจแก่ชาวฝรั่งเศส พระเจ้าฟิลิปแต่งทัพไปสู้ แต่พระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงหลบหนีไปประเทศภาคต่ำ (Low Countries) ทัพฝรั่งเศสตามมาทัน แต่พ่ายแพ้ยับเยินที่การรบที่เครซี (Crecy) ทำให้พระเจ้าเอ็ดวาร์ดต่อไปยึดเมืองท่าคาเลส์ของฝรั่งเศสและยึดเป็นที่มั่นบนแผ่นดินฝรั่งเศสได้ในค.ศ. 1347
ในค.ศ. 1348 ระหว่างที่ฝรั่งเศสกำลังลุกเป็นไฟด้วยสงคราม กาฬโรคก็ระบาดมาถึงฝรั่งเศส คร่าชีวิตผู้คนหลายล้าน ทำให้ประชากรฝรั่งเศสลดลงอย่างมาก ทำให้สงครามหยุดชะงัก จนโรคระบาดเริ่มคลี่คลายในค.ศ. 1358 องค์ชายเอ็ดวาร์ด (Edward, the Black Prince) พระโอรสของพระเจ้าเอ็ดวาร์ด บุกอังกฤษจากกาสโคนี ชนะฝรั่งเศสในการรบที่ปัวติแยร์ (Poitiers) จับพระเจ้าฌองแห่งฝรั่งเศสได้ ด้วยอำนาจของฝรั่งเศสที่อ่อนแอลง ทำให้ตามชนบทไม่มีขื่อแปโจรอาละวาด ทำให้ชาวบ้านก่อจลาจลกันมากมาย พระเจ้าเอ็ดวาร์ดเห็นโอกาสจึงทรงบุกอีกครั้ง แต่ถูกองค์รัชทายาทแห่งฝรั่งเศสต้านไว้ได้ จนทำสนธิสัญญาบรีติญญี ในค.ศ. 1360 อังกฤษได้อากีแตน บรีตตานีครึ่งนึง คาเลส์
แต่พระเจ้าชาลส์ที่ 5 และแบร์ทรันด์ ดู เกอสแคลง (Bertrand du Guesclin) ก็สามารถยึดดินแดนต่างๆคืนได้ในรัชสมัยของพระองค์ เพราะอังกฤษติดพันกับสงครามในสเปน และพระเจ้าเอ็ดวาร์ดทรงสิ้นพระชนม์ในค.ศ. 1377 และองค์ชายเอ็ดวาร์ดค.ศ. 1376 แต่ดูเกอสแคลงก็สิ้นชีวิตในค.ศ. 1380 จนทำสัญญาสงบศึกกัน
สงครามร้อยปีหยุดยาวเพราะฝรั่งเศสตกอยู่ในสงครามกลางเมืองระหว่างตระกูลอาร์มันญัค (Armagnac) และดยุคแห่งเบอร์กันดี และขอให้อังกฤษช่วย พระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษ ก็ทรงนำทัพบุกฝรั่งเศสในค.ศ. 1415 และชนะฝรั่งเศสขาดลอยในการรบที่อแกงคูร์ต (Agincourt) ได้ดยุคแห่งเบอร์กันดีมาเป็นพันธมิตร และยึดฝรั่งเศสตอนเหนือไว้ได้ทั้งหมดในค.ศ. 1419 พระเจ้าเฮนรีทรงเฝ้าพระเจ้าชาลส์ที่ 6 แห่งฝรั่งเศสซึ่งทรงพระสติไม่สมประกอบ ทำสัญญาให้พระโอรสพระเจ้าเฮนรีขึ้นครองฝรั่งเศสเมื่อพระเจ้าชาร์ลส์สิ้นพระชนม์ แต่ทัพสกอตแลนต์ก็มาช่วยขัดขวางเอาไว้ เมื่อพระเจ้าชาลส์สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ ก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ฝรั่งเศส แต่ตระกูลอาร์มันญัคยังคงจงรักภัคดีต่อองค์รัชทายาทฝรั่งเศส
ในค.ศ. 1428 อังกฤษล้อมเมืองออร์เลียงส์ แต่โยนแห่งอาร์ค (Joan of Arc หรือ Jeanne d'Arc - ชานดาก) เสนอตัวขับไล่ทัพอังกฤษกล่าวว่านางเห็นนิมิตว่าพระเจ้าให้เธอปลดปล่อยฝรั่งเศสจากอังกฤษ จนสามารถขับไล่ทัพอังกฤษออกไปได้ในค.ศ. 1429 และยังสามารถเปิดทางให้องค์รัชทายาทสามารถยึดเมืองแรงส์เพื่อราชาภิเษกพระเจ้าชาลส์ที่ 7 นับเป็นจุดเปลี่ยนในสงครามร้อยปี แต่โยนแห่งอาร์คถูกฝ่ายเบอร์กันดีจับได้และส่งให้อังกฤษ และถูกเผาทั้งเป็น ในค.ศ. 1435 แคว้นเบอร์กันดีหันมาเป็นฝ่ายฝรั่งเศส แม้ฝ่ายอังกฤษจะมีจอห์น ทัลบอต ที่ดุร้าย แต่พระเจ้าชาลส์ที่ 7ก็ทรงสามารถยึดฝรั่งเศสคืนได้เกือบหมดในค.ศ. 1453 (ยกเว้นคาเลส์) ในการรบที่คาสตีลโลญ (Castillogne) ซึ่งฝรั่งเศสใช้ปืนเป็นครั้งแรก เป็นอันสิ้นสุดสงครามร้อยปี
ฟื้นฟูศิลปวิทยาการและสงครามศาสนา
หลังสิ้นสุดสมัยกลางฝรั่งเศสไม่ใช่ดินแดนของขุนนางที่เอามาแปะรวมกันอีกต่อไป แต่เป็นประเทศที่เป็นปึกแผ่นภายใต้กษัตริย์ฝรั่งเศส แต่แคว้นเบอร์กันดีภายใต้ดยุคชาลส์ผู้แข็งแกร่งก็กำลังเรืองอำนาจอยู่ทางตะวันออก จนพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ทรงร่วมมือกับสมาพันธรัฐสวิส ชนะสงครามกับแคว้นเบอร์กันดี และได้แคว้นเบอร์กันดีมาครอง แต่ดินแดนที่เหลือโดยเฉพาะในพื้นที่ภาคต่ำตกเป็นของฟิลิปพระโอรสของจักรพรรดิแมกซิมิเลียนแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์
ดยุคลุโดวิโก ซฟอร์ซา แห่งมิลาน ต้องการเป็นใหญ่ในอิตาลี จึงอัญเชิญพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 8 ให้บุกยึดคาบสมุทรอิตาลี พระเจ้าชาร์ลส์เองก็ทรงต้องการอ้างสิทธิ์ของพระองค์ต่อบัลลังก์ราชอาณาจักรเนเปิลส์ จึงทรงกรีฑาทัพเข้าสู่อิตาลีใน ค.ศ. 1494 บรรดาเจ้าเมืองน้อยใหญ่ทั้งหลายไม่อาจต้านทานทัพของพระเจ้าชาร์ลส์ได้ จนทรงยึดเมืองเนเปิลส์ได้ แต่บรรดาเมืองต่างในอิตาลีและจักรพรรดิแมกซิมิเลียนไม่ต้องการให้ฝรั่งเศสขยายอำนาจจึงตีทัพพระเจ้าชาลส์หนีกลับไปฝรั่งเศส พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ทรงเคียดแค้นดยุคลุโดวิโกที่ทรยศพระเจ้าชาร์ลส์เข้าฝ่ายอิตาลี ใน ค.ศ. 1499 จึงทรงยกทัพยึดแคว้นลอมบาร์ดี (มิลาน) ปีต่อมา ค.ศ. 1500 ทรงร่วมมือกับพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 1 แห่งสเปน บุกยึดอาณาจักรเนเปิลส์ แต่เมื่อยึดได้แล้วกลับตกลงแบ่งส่วนกันไม่ได้ จนพระเจ้าหลุยส์ถูกทัพสเปนตีพ่ายแพ้ บรรดาเมืองต่างๆในอิตาลีก็รวมกันเป็นสันนิบาตต่อต้านอีก พระเจ้าหลุยส์จึงทรงถอยกลับ
พระเจ้าฟรองซัวที่ 1 ทรงยึดมิลานคืนได้จากสวิส ใน ค.ศ.1516 จักรพรรดิแมกซิมีเลียนสิ้นพระชนม์ พระเจ้าฟรองซัวหวังจะได้เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ แต่ตำแหน่งก็ตกเป็นของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งสเปน ทำให้พระเจ้าฟรองซัวทรงโกรธแค้นจักรพรรดิชาลส์ ทำให้ทรงหาข้ออ้างบุกเนเปิลส์คืนจากสเปนแต่ไม่เป็นผล และทัพสเปนก็บุกมิลาน พระเจ้าฟรองซัวนำทัพไปป้องกัน แต่พ่ายแพ้และทรงถูกจับไปเมืองมาดริดใน ค.ศ. 1525 จนเมื่อทรงสัญญาว่าจะไม่บุกอิตาลีอีก และไถ่พระองค์ด้วยเงินมหาศาล พระเจ้าฟรองซัวจึงถูกปล่อยพระองค์
พระเจ้าฟรองซัวหันไปหาสุลต่านสุไลมานแห่งจักรวรรดิออตโตมัน ร่วมมือกันบุกเมืองนีซ แต่ไปไม่ถึงมิลาน จักรพรรดิชาร์ลส์ร่วมมือกับพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษบุกฝรั่งเศสจากทางเหนือ แต่ไม่เป็นผล พระเจ้าอองรีที่ 2 พระโอรสของพระเจ้าฟรองซัว ทรงบุกจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์เพื่อแก้แค้นให้พระบิดา แต่ไม่ประสบผล จึงทำสนธิสัญญากาโต-กังเบรซี ฝรั่งเศสถอนสิทธิทั้งหมดในคาบสมุทรอิตาลี สิ้นสุดสงครามอิตาลี
สงครามอิตาลีทำให้กระแสการฟื้นฟูศิลปวิทยาการ เข้าสู่ฝรั่งเศส พระเจ้าฟรองซัวที่ 1 ก็ทรงได้ชื่อว่าเป็นกษัตริย์ฟื้นฟูศิลปวิทยาการพระองค์แรก ทรงมีความรู้ในศาสตร์หลายด้าน และทรงนิพนธ์หนังสือหลายฉบับ โดยทรงให้จิตรกรชื่อดัง ลีโอนาร์โด ดาวินชี ออกแบบพระราชวังชองโบด์ที่อลังการเพื่อโอ้อวดจักรพรรดิชาร์ลส์ สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการเกิดวรรณกรรมภาษาฝรั่งเศสเป็นครั้งแรก (ตลอดสมัยกลางมีแต่ภาษาลาติน) พระเจ้าฟรองซัวทรงประกาศให้ภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาราชการ นักเขียนหลายท่าน เช่น ฟรองซัว ราเบอเลส์ ช่วยกันสร้างสรรค์ภาษาฝรั่งเศสที่สวยงาม ฝรั่งเศสยังมีจิตรกรชื่อดังหลายคนสมัยนี้ เช่น ชอง ฟูเกต์ และสถาปนิก ปิแอร์ เลส์โกต์ และชัคส์ กาติแยร์ ยังเดินทางไปสำรวจทวีปอเมริกาอีกด้วย
กระแสการปฏิรูปศาสนาในเยอรมนีแผ่อิทธิพลมาถึงฝรั่งเศส โดยลัทธิที่แพร่หลายในฝรั่งเศสคือนิกายคัลแวง ของ ชอง คัลแวง แต่กษัตริย์ฝรั่งเศสทุกพระองค์ทรงยึดมั่นในนิกายคาทอลิก ฝ่ายโปรเตสแตนต์ในฝรั่งเศสจึงถูกกวาดล้างอยู่บ่อยครั้ง และถูกตั้งชื่อว่า กลุ่มอูเกอโนต์ (Huguenots)
แต่พระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งสเปน (ทรงได้ชื่อว่าเคร่งครัดคาทอลิกที่สุดในโลกขณะนั้น) เริ่มสะสมทัพตามชายแดน ทั้งทางสเปนและแคว้นเบอร์กันดี (เป็นของสเปน) ทำให้ฝ่ายอูเกอโนต์ไม่พอใจ จึงทำสงครามอีกครั้ง คราวนี้ประเทศต่างๆในยุโรปเข้าร่วมด้วย ฝ่ายคาทอลิกนำโดยตระกูลกีสและดยุคแห่งอังชูได้พระนางคัทเทอรีนมาเป็นพันธมิตร และยังได้พระเจ้าฟิลิปแห่งสเปนและพระสันตปาปาสนับสนุนด้วย ฝ่ายโปรเตสแตนต์นำโดยองค์ชายแห่งกงเดได้พระนางอลิซาเบ็ธที่ 1 แห่งอังกฤษและเจ้าครองแคว้นที่ถือนิกายคัลแวงในเยอรมนี
ในค.ศ. 1572 องค์หญิงมาร์เกอริตแห่งวาลัวส์ที่เป็นคาทอลิกอภิเษกกับพระเจ้าอองรีแห่งนาวาร์ตระกูลบูร์บงที่เป็นอูเกอโนต์ ดยุคแห่งกีสบุกและกระจายทัพสังหารกลุ่มอูเกอโนต์ในปารีสทั้งหมดอย่างโหดร้าย ทำให้ปารีสเกิดกลียุค เรียกว่า การสังหารหมู่วันเซนต์บาร์โธโลมิว พระเจ้าอองรีที่ 3 ขึ้นครองราชย์ในค.ศ. 1575 ทรงผ่อนปรนกลุ่มอูเกอโนต์ ทำให้ดยุคอองรีแห่งกีสไม่พอใจ ตั้งสันนิบาตคาทอลิกภายใต้การสนับสนุนของสเปน กดดันให้พระเจ้าอองรีเลิกสิทธิของกลุ่มอูเกอโนต์ ในค.ศ. 1584 พระอนุชาของพระเจ้าอองรีและรัชทายาทพระองค์เดียว สิ้นพระชนม์ ทำให้บัลลังก์ตกเป็นของพระเจ้าอองรีแห่งนาวาร์ที่เป็นอูเกอโนต์ ในค.ศ. 1584 ดยุคแห่งกีสทำสนธิสัญญากับพระเจ้าฟิลิปแห่งสเปน ว่าสเปนจะช่วยสันนิบาตคาทอลิกอย่างจริงจัง
ในค.ศ. 1588 ชาวปารีสที่คาทอลิกจัด รวมขบวนประท้วงขับไล่พระเจ้าอองรีที่ 3 ออกจากเมือง เพราะทรงผ่อนปรนกลุ่มอูเกอโนต์ ทำให้ตระกูลกีสครองเมืองปารีส พระเจ้าอองรีที่ 3 จึงหลอกล่อให้ดยุคอองรีแห่งกีสมาพบ และสังหาร ทำให้ชาวฝรั่งเศสคาทอลิกโกรธแค้นพระเจ้าอองรี พระเจ้าอองรีที่ 3 ทรงหนีไปหาพระเจ้าอองรีแห่งนาวาร์ มอบบัลลังก์ให้ ทั้งฝ่ายคาทอลิก ที่มีฐานทางเหนือและตะวันออกของประเทศ และฝ่ายโปรเตสแตนต์ ที่มีฐานทางตะวันตกและใต้ ทำสงครามของอองรีทั้งสาม (War of Three Henrys) ในค.ศ. 1589 พระเจ้าอองรีแห่งนาวาร์ทรงชนะฝ่ายคาทอลิกบุกไปถึงทางเหนือ แต่ไม่อาจยึดปารีสได้ จนพระองค์ทรงอุทานว่า Paris vaut bien une masse. (ปารีสช่างมีค่าเหลือเกิน)ทรงเข้ารีตคาทอลิกในค.ศ. 1593 ชาวปารีสจึงยอมให้เข้าเมืองแต่โดยดี ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอองรีที่ 4 เป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์บูร์บง
ในค.ศ. 1598 พระเจ้าอองรีที่ 4 ทรงออกกฤษฎีกาแห่งเมืองนังทส์ ให้เสีภาพทางศาสนาแก่กลุ่มอูเกอโนต์ทุกประการ
ราชวงศ์บูร์บง (ค.ศ. 1593 – 1793)
สมัยราชวงศ์บูร์บงเป็นสมัยที่ฝรั่งเศสรุ่งโรจน์ พระเจ้าอองรีที่ 4 ทรงส่งแซมมวล เดอ ชองแปลง (Samuel de Champlain) ไปตั้งเมืองคิวเบกและอาณานิคมแคนาดา ในปี ค.ศ. 1610 พระเจ้าหลุยส์ที่ 13 ครองราชย์แต่ยังพระเยาว์ มีคาร์ดินัล ริเชอลิเออ (Cardinal Richelieu) สำเร็จราชการแทน คาร์ดินัลริเชอลิเออทำลายล้างอำนาจของพวกอูเกอโนต์ที่ได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้าอองรีที่ 4 ในค.ศ. 1624 เกิดสงครามสามสิบปีในจักรวรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์ ฝ่ายสวีเดนเข้าช่วยฝ่ายโปรเตสแตนต์แต่ไม่เป็นผล คาร์ดินัลริเชอลิเออจึงให้ฝรั่งเศสเข้าร่วมรบฝ่ายโปรเตสแตนต์ ทั้งๆที่ฝรั่งเศสและตัวคาร์ดินัลเองเป็นคาทอลิก เพราะต้องการล้มอำนาจของสเปน ทัพฝรั่งเศสชนะสเปนที่โรครัว (ค.ศ. 1643) และเลนส์ (ค.ศ. 1648)
ในปี ค.ศ. 1643 คาร์ดินัลริเชอลิเออสิ้นชีวิต เกิดกบฏฟรองด์ ที่ต่อต้านอำนาจของกษัตริย์และที่ปรึกษา มีสเปนหนุนหลัง แต่ฝรั่งเศสก็สามารถปราบปรามได้ จนทำสนธิสัญญาพีรีนีส ในปี ค.ศ. 1659 ยึดแคว้นรูซิยอง (Roussillon) จากสเปน
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 (ค.ศ. 1643 – 1715)
ปี ค.ศ. 1660 พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ทรงอภิเษกกับองค์หญิงมาเรีย เธเรซา พระธิดาของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน ซึ่งพระเจ้าฟิลิปก็ป้องกันการอ้างสิทธิของฝรั่งเศสโดยการให้องค์หญิงมาเรียเธเรซาสละสิทธิ์ในดินแดนของสเปนทุกส่วน โดยมีสินสอด (ฝ่ายหญิงให้ฝ่ายชาย) จำนวนมหาศาลเป็นค่าตอบแทน ในค.ศ. 1661 พระเจ้าหลุยส์ทรงแต่งตั้งให้ฌ็อง-บาติสต์ กอลแบร์ เป็นเสนาบดีคลัง กอลแบร์สามารกอบกู้สถานะทางการเงินของฝรั่งเศสที่ใกล้จะล้มละลาย โดยการเก็บภาษีแบบใหม่ ทำให้เงินในพระคลังเพิ่มเป็นสามเท่า เป็นที่มาของความฟุ่มเฟือยในราชสำนักของพระเจ้าหลุยส์ที่แวร์ซาย
ปี ค.ศ. 1665 พระเจ้าฟิลิปที่ 4 สิ้นพระชนม์ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งสเปนขึ้นครองราชย์แทน แต่พระเจ้าหลุยส์ทรงอ้างว่า กฎเก่าแก่ของอาณาจักรดยุคแห่งบราบองต์ (แคว้นหนึ่งในประเทศภาคต่ำ) ว่าแคว้นนี้ต้องตกเป็นของบุตรธิดาของภรรยาคนล่าสุด ไม่ใช่คนแรกสุด ก็คือราชินีมาเรียเธเรซานั่นเอง ดังนั้นพระเจ้าหลุยส์จึงทวงแคว้นนี้คืนแก่พระราชินี เมื่อสเปนไม่ยอมจึงทำสงครามขยายดินแดนฝรั่งเศส (War of Devolution) และขณะนั้นเนเธอร์แลนด์กำลังทำสงครามกับอังกฤษ ซึ่งเป็นพันธมิตรกับฝรั่งเศสตามสัญญาชั่วคราว พระเจ้าหลุยส์ทรงยึดฟลานเดอร์ส (Flanders) และฟรอง-กองเต (Franche-Comté) จากสเปนได้ ทำให้อังกฤษหันไปเข้าข้างเนเธอร์แลนด์เพื่อต้านฝรั่งเศส จนทำสนธิสัญญาเอกซ์-ลา-ชาเปลล์ ในค.ศ. 1668 คืนฟรอง-กองเตไปก่อน
ปี ค.ศ. 1672 พระเจ้าหลุยส์ทรงหลอกล่อให้พระเจ้าชาร์ลส์แห่งสเปนเข้าเป็นพันธมิตรได้ และประกาศสงครามกับเนเธอร์แลนด์ เป็นสงครามฝรั่งเศส-ฮอลันดา มีอังกฤษเข้าช่วยฝรั่งเศส แต่ฝ่ายเนเธอร์แลนด์ก็ทำสัญญาพันธมิตรกับสเปนได้แทนฝรั่งเศส รวมทั้งจักรพรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์ ฝ่ายอังกฤษสงบศึกกับเนเธอร์แลนด์ในค.ศ. 1647 ทิ้งฝรั่งเศสให้โดดเดี่ยว แต่ทัพฝรั่งเศสก็สามารถเอาชนะทัพผสมของหลายชาติได้ บุกยึดฟรอง-กองเต ทะลุทลวงไปถึงเนเธอร์แลนด์ จนทำสนธิสัญญาไนมีเกน (Nijmegen) ยกฟรอง-กองเตให้ฝรั่งเศส ในค.ศ. 1678
ด้วยความกำกวมของสนธิสัญญาต่างๆของยุโรปในสมัยนั้น พระเจ้าหลุยส์จึงทรงอ้างว่าดินแดนต่างๆที่เคยเป็นของแคว้นที่ฝรั่งเศสยึดมานั้น ต้องตกเป็นของฝรั่งเศสด้วย ทรงตั้งหอรวบรวมดินแดน (Chamber of Reunion) เพื่อใช้วิธีทางกฎหมายเรียกดินแดนต่างๆให้กับฝรั่งเศส ที่จริงแล้วพระเจ้าหลุยส์ทรงต้องการดินแดนเหล่านั้น เพราะเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ เช่น เมืองสตราสบูร์ก และลักเซมเบิร์ก
ปี ค.ศ. 1686 จักรพรรดิโรมันอันศักดิสิทธิ์และเจ้าเมืองเยอรมันต่างๆเล็งเห็นถึงการขยายอำนาจของฝรั่งเศส จึงตั้งสันนิบาตออกซ์บูร์ก (League of Augsburg) ค.ศ. 1688 พระเจ้าหลุยส์มีรับสั่งให้ยกทัพบุกเยอรมนีเพื่อทวงแคว้นพาลาติเนตคืนให้พระเจ้าน้องเขย แต่ปีเดียวกันวิลเฮม เจ้าชายแห่งออเรนจ์ (Prince of Orange) ผู้ครองเนเธอร์แลนด์ ยึดอำนาจในอังกฤษปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ ทำให้อังกฤษเข้าร่วมสันนิบาตออกซ์บูร์ก กลายเป็นมหาพันธมิตร (Grand Alliance) เกิดสงครามมหาพันธมิตร (War of the Grand Alliance) พระเจ้าหลุยส์ทรงพยายามจะส่งพระเจ้าเจมส์ที่ 2 แห่งอังกฤษคืนบัลลังก์ แต่ก็ถูกทัพของพระเจ้าวิลเลียมทำลายทางทะเล แต่บนบกฝรั่งเศสยึดเนเธอร์แลนด์ได้หลายเมือง และทางสเปนก็ต้านไว้ได้ จนทำสนธิสัญญาไรสวิก (Ryswick) ฝรั่งเศสคืนดินแดนทั้งหมดที่ยึดมายกเว้นเมืองสตราสบูร์ก
ฝรั่งเศสส่งทัพบุกออสเตรียทางอิตาลี แต่ถูกต้านไว้ เป็นครั้งแรกที่ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ ต่อมาฝรั่งเศสก็พ่ายแพ้ทุกทาง จนต้องกลับกลายเป็นฝ่ายตั้งรับในค.ศ. 1709 แต่ในสเปน ทัพพระเจ้าฟิลิปที่ 5 และทัพฝรั่งเศสก็สามารถเอาชนะต่างชาติได้หมด และฝรั่งเศสก็กลับมาเป็นฝ่ายบุกอีกในค.ศ. 1712 ในค.ศ. 1705 จักรพรรดิโจเซฟ พระเชษฐาของอาร์คดยุคชาร์ลส์สิ้นพระชนม์ ทำให้อาร์คดยุคชาร์ลส์ต้องขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิชาร์ลส์ที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันฯ ทำให้ชาติต่างๆในยุโรป เสิกสนับสนุนจักรพรรดิชาร์ลส์ เพราะเกรงจะมีกำลังมากเกินไป ทำให้ฝ่ายอังกฤษเจรจาสงบศึกพระเจ้าหลุยส์ในค.ศ. 1713 เป็นสนธิสัญญาอูเทรกช์ท (Utrecht) และในค.ศ. 1714 กับจักรวรรดิโรมันฯในสนธิสัญญาราสตัตต์ และบาเดน ยอมรับราชวงศ์บูร์บงให้ปกครองสเปน ทำให้สเปนกลายเป็นพันธมิตรสำคัญของฝรั่งเศสต่อมา
พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1715 ก่อนวันคล้ายวันประสูติพระชนมายุ 77 พรรษาไม่กี่วัน ทรงครองราชย์ 72 ปี ยาวนานกว่ากษัตริย์ยุโรปอื่นใด พระองค์พระชนมายุยาวนานมาก จนพระโอรสและนัดดาสิ้นพระชนม์ไปก่อนหมด เหลือเพียงดยุคแห่งอังชูที่ยังพระเยาว์ ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส