cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วัดนิคมประทีป
วัดนิคมประทีปสร้างเมื่อ พ.ศ. 2423 เดิมมีนามว่า วัดโคกหล่อ เพราะวัดตั้งอยู่บนที่ดินแหลม ยื่นออกไปจากที่ดินของชาวบ้านเป็นโคก มีป่าไม้หล่อมากมาย ต่อมาใน พ.ศ. 2484 ได้เปลี่ยนนามเป็น "วัดนิคมประทีป" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 22 เมตร ยาว 26 เมตร ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อ พ.ศ. 2460 ทางด้านการศึกษา เปิดสอนปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2458 และมีโรงเรียนประถมศึกษาตั้งอยู่ในบริเวณวัดซึ่งเปิดสอนมาตั้งแต่ พ.ศ. 2470 ต่อมาได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานระบุเล่มที่ 116 ตอนที่ 17 วันที่ประกาศ 17 มีนาคม พ.ศ. 2542 กำหนดเขต ประมาณ 2 งาน 50 ตารางวา
อุโบสถหลังคาทรงไทยลดหลั่นลงมา 3 ชั้น มีพระพุทธรูปไม้ลักษณะยืน สร้างเมื่อ พ.ศ. 2481 จำนวน 3 องค์ และพระพุทธรูปปูนปางสมาธิ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2464 พระประธานในอุโบสถประดิษฐานบนฐานชุกชีสูง มีขนาดหน้าตักกว่า 1 เมตร สูง 1 เมตร 40 เซนติเมตร
บัญชา อ่อนดี
บัญชา อ่อนดี นักเขียนชาวไทย โดยมีผลงานในการที่เข้ารอบสุดท้ายของรางวัลซีไรต์ในประเทศไทย ในปี 2546 ในชื่อเรื่อง "เสือตีตรวน
ประวัติ
บัญชา อ่อนดี เกิดที่จังหวัดอุตรดิตถ์ เป็นบุตรชายคนสุดท้องของจำนวนพี่น้องเก้าคน จบวิชาพลศึกษา เริ่มต้นจากงาน รปภ. ครู ก่อนเข้ากรุงเทพฯ เป็นนักหนังสือพิมพ์ จากสายข่าวกีฬา สู่วรรณกรรม จากหนังสือพิมพ์ข่าวสด ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการในเครือผู้จัดการ
นอกจาก "เสือตีตรวน" แล้ว ยังมีผลงาน "แผ่นแก้มกาลเวลา"(บทกวี) "ดาวดวงนั้น" (เรื่องยาว) และหนังสือรวมบทความปกิณกะอีกจำนวนหนึ่ง
ประเทศตองงาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศตองงา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
พระเจ้าอนันตยศ
พระเจ้าอนันตยศ เป็นปฐมกษัตริย์แห่งนครเขลางค์หรือจังหวัดลำปางในปัจจุบัน เป็นหนึ่งในสองพระราชโอรสฝาแฝดของพระนางจามเทวี (องค์พี่มีพระนามว่า พระเจ้ามหันตยศ) พระเจ้าอนันตยศทรงสร้างนครลำปางและขึ้นครองเมืองเมื่อ พ.ศ. 1231
พระประวัติ
จาก ตำนานมูลศาสนา และ ชินกาลมาลีปกรณ์ ระบุว่าพระนางจามเทวีกระทําพิธีบรมราชาภิเษก (นั่งเมือง) เมื่อ พ.ศ. 1205 และเมื่อเสด็จมาได้เพียง 7 วัน พระครรภ์ได้ครบ 10 เดือน พระนางจามเทวีทรงมีประสูติกาลพระโอรส 2 พระองค์ ในวันเพ็ญเดือน 3 เหนือ ซึ่งคำนวณแล้วตรงกับวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 1205 พระโอรสองค์พี่ปรากฏหลักฐานเพียงชื่อเดียวคือ "เจ้ามหันตยศ" ส่วนพระโอรสองค์น้องพบหลายชื่อ โดยมีชื่ออื่นอย่าง "เจ้าอินทวร" และ "เจ้าอินทเกิงกร"
มีวีรกรรมของสองพระโอรสคือ การสกัดการรุกรานของขุนหลวงวิลังคะที่มาโจมตีหริภุญไชยนคร ด้วยอำนาจและฤทธานุภาพของพญาคชสารนามว่า "ปู้ก่ำงาเขียว" เมื่อขุนหลวงวิลังคะเสียชีวิต ณ ดอยคว่ำหล้อง พระนางจามเทวีได้สู่ขอธิดาทั้งสองของขุนหลวงวิลังคะมาเป็นชายาให้กับโอรสแฝดทั้งสองเพื่อระงับรอยบาดหมางระหว่างชาวลัวะและเม็ง (มอญ) ต่อมาพระนางจามเทวีได้สละบัลลังก์ให้แก่เจ้ามหันตยศ และส่งเจ้าอนันตยศไปยังทิศตะวันออกแถบลุ่มแม่น้ำวังเพื่อสร้างเมืองเขลางค์นคร ตามที่เจ้าอนันตยศขอ ใน จามเทวีวงศ์ ระบุว่ามีฤาษีสุพรหรมและพรานเขลางค์ช่วยกันสร้างเมืองเขลางค์นคร
ไม่นานจากนั้น เจ้าอนันตยศทรงระลึกถึงพระมารดา จึงให้อำมาตย์ไปทูลเชิญพระนางจามเทวีเสด็จมาประทับเขลางค์นคร สุพรหมฤๅษีจึงเนรมิตเมืองอีกเมืองหนึ่งบนเนินอันย้อยมาตามแนวเขลางค์นคร มีปราสาทราชมณเฑียรและบ้านเรือนพร้อมสรรพ เรียกว่า อาลัมพางค์นคร ภายหลังเจ้าอนันตยศเสด็จมาประทับที่อาลัมพางค์นคร ให้พระนางจามเทวีปกครองเมืองเขลางค์นครแทน หลังจากนั้น 3 ปี พระนางจามเทวีงมีพระราชประสงค์จะเสด็จกลับหริภุญไชย เจ้าอนันตยศก็กราบทูลอ้อนวอนให้พระนางจามเทวีอยูต่อ พระนางจามเทวีพระทัยอ่อน จากนั้น 3 ปี ต่อมา เจ้าอนันตยศก็กราบทูลอ้อนวอนให้พระนางจามเทวีอยู่ต่อไปอีก แต่ครั้งนี้พระนางไม่ตามพระทัยโอรส ประจวบกับพระนางประชวร ต้องการเสด็จกลับหริภุญไชย พระโอรสจึงต้องจำยอม
มารีน เลอ แปน
มารียง อาน แปรีน "มารีน" เลอ แปน (Marion Anne Perrine "Marine" Le Pen; เกิด 5 สิงหาคม พ.ศ. 2511) เป็นนักกฎหมายและนักการเมืองชาวฝรั่งเศสที่มีสเปกตรัมการเมืองอยู่ที่ฝ่ายขวาจัด
เลอ แปน เป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติฝรั่งเศสในเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดปาดกาแล ตั้งแต่ พ.ศ. 2560
เธอลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสในพ.ศ. 2555, พ.ศ. 2560 และ พ.ศ. 2565
เฮราบาร์แบรินี
เฮราบาร์แบรินี หรือ จูโนบาร์แบรินี (Barberini Hera หรือ Barberini Juno) เป็นประติมากรรมท่าหนึ่งของเทพีเฮรา หรือ เทพีจูโนในท่ายืน สวมมงกุฎ และเครื่องแต่งกายแบบเพพลอส (Peplos) ที่แนบร่างและเลื่อนลงมาจากไหล่ซ้ายจนเกือบจะเห็นหน้าอก มือขวาถือคทา และมือซ้ายถือจานพาเทรา (Patera)
ชื่อ “เฮราบาร์แบรินี” ตั้งตามชื่อผู้เป็นเจ้าของซึ่งคือตระกูลบาร์แบรินี งานชิ้นนี้เป็นงานก็อปปีจากประติมากรรมกรีก ที่อาจจะแกะโดยอาลคาเมนีส ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ปิโอ-เคลเมนติโนของกลุ่มพิพิธภัณฑ์วาติกันที่กรุงโรมประเทศอิตาลี
เขตซ้าถิ่น
เขตซ้าถิ่น (, Sha Tin District) เป็นหนึ่งใน 18 เขตของฮ่องกง ตั้งอยู่ในเขตดินแดนใหม่ (New Territories) ทางตอนเหนือของเกาลูน ซ้าถิ่นเป็นที่ตั้งของเมืองใหม่ซ้าถิ่นและเหมืองใหม่หมาอ้นซั้น สร้างขึ้นริมแม่น้ำสิ่งหมุ่นเมือปี 1970
เขตซ้าถิ่นมีพื้นที่ 69.27 กม² มีประชากร 630,000 คนแยกเป็นชาย 295,000 คนและหญิง 335,000 คน คิดเป็น 8.9% ของประชากรทั้งหมดของฮ่องกง เขตซ้าถิ่นเป็นเขตที่มีประชากรมากที่สุดในฮ่องกง โดยผู้อยู่อาศัยเกือบทั้งหมดอาศัยอยู่ในหนึ่งในสองเมืองใหม่ โดยเมืองใหม่ทั้งสองถูกออกแบบสำหรับผู้อยู่อาศัยสูงสุด 735,000 คนในเขตเมืองที่ 35.91 กม²
กีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
การแข่งขันกีฬาไตรกีฬาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 1 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ณ สนาม Olympic Center
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
ประเทศเจ้าภาพ (ญี่ปุ่น)
การสัก
การสัก คือการเขียนสีและลวดลายต่างๆ บนร่างกาย ซึ่ง รอยสัก อาจคงอยู่ชั่วคราวหรือถาวร การสักของแต่ละวัฒนธรรมมีความหมายเฉพาะตัวต่างกันไป
ประวัติการสัก
เริ่มต้นจากที่กรีก การสักเป็นการทำสัญลักษณ์เฉพาะใบหน้าของทาส และ อาชญากร ต่อมาการสักเริ่มแพร่หลายในทวีปยุโรป ต่อมาประมาณ ค.ศ. 787 การสักบนใบหน้าถือเป็นการลบหลู่ต่อพระผู้เป็นเจ้า
ในประเทศไทย การสัก หรือ สักเลขนั้นเป็นการทำเครื่องหมายที่ข้อมือ เพื่อแสดงการขึ้นทะเบียนเป็นไพร่หลวงที่มีสังกัดกรมกอง แต่ถูกยกเลิกไปในรัชสมัยรัชกาลที่ 4 ส่วนที่หน้าผาก หรือการสักท้องแขนใช้กับผู้ต้องโทษจำคุก แต่ยกเลิกในปี พ.ศ. 2475 รวมทั้งการสักยันต์เป็นเหมือนเครื่องรางของขลังตามความเชื่อ เป็นที่นิยมในหมู่คนสองกลุ่ม คือ กลุ่มอันธพาล อาชญากร และพระภิกษุที่คิดจะปกป้องตนเองและผู้อื่นจากสิ่งชั่วร้ายโดยการสักยันต์
ถนนเปอตาลิง
ถนนเปอตาลิง (มลายู: Jalan Petaling, จีน: 茨厂街, จีนตัวเต็ม: 茨廠街, พินอิน: Cíchǎng Jiē, กวางตุ้ง ยวืตปิง: ci4 cong2 gaai1) เป็นย่านไชน่าทาวน์ในกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ภายในเป็นที่ตั้งของร้านอาหารมากมาย โดยมีอาหารขึ้นชื่อ เช่น ฮกเกี้ยนหมี่ อีกันบาการ์ อาซัมลักซา และมีการี
การสัก
ประวัติการสัก
ในญี่ปุ่น การสักเรียกว่า Irezumi ซึ่งมีความหมายว่าการเติมหมึก คาดว่าเริ่มปรากฏในประมาณศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การสักจะประทับตาคนกลุ่มต่างๆ เพื่อแบ่งแยกเช่น เพชฌฆาต สัปเหร่อ อาชญากร จนกระทั่งเริ่มมีการสักแบบ Horibari ที่มักจะสักลวดลายต่างๆทั่วร่างกาย และเริ่มแพร่หลายในปี ค.ศ. 1750 โดยนิยมมากในหมู่ Eta ซึ่งเป็นกลุ่มคมฐานะชั้นต่ำที่สุดลวดลายต่างๆมักเป็นจิตรกรรมที่มีชื่อเสียง ตลอดจนเทพเจ้า ตามความเชื่อทางศาสนา และนิทานพื้นบ้าน
วิธีการสัก
ปัจจุบันการการสักพัฒนาไปมาก เครื่องมือที่เป็นที่นิยมที่สุดเป็นเข็มที่ใช้มอเตอร์ในการทำให้ขยับแทงในผิวหนังลึกระหว่าง0.6-22 มิลลิเมตร เมื่อแทงลงไปหมึกจะแพร่กระจายไปสู่เนื้อเยื่อ ดูดซึมเก็บสะสมไว้ โอกาสที่จะเปิดปฏิกิริยาที่เป็นเชิงลบจากหมึกที่ใช้สักมีน้อยมาก โดยปกติแล้วสิ่งแปลกปลอมจะถูกขจัดจากร่างกายโดยใช้กลไกป้องกันตามธรรมชาติ แต่อนุภาคของหมึกนั้นใหญ่เกินกว่าที่จะถูกขจัดออกไปด้วยกลไกนี้ได้
พุทธวงศ์
พุทธวงศ์ (พุทฺธวํส) หมายถึง สายของพระพุทธเจ้า พระโคตมพุทธเจ้าได้ตรัสเรื่องพุทธวงศ์ไว้คราวประทับ ณ นิโครธาราม ระหว่างการเสด็จนิวัตกรุงกบิลพัสดุ์ (หลังตรัสรู้) การสืบสายพุทธวงศ์ไม่ได้มาจากการสืบสายโลหิตหรือการชิงอำนาจปราบดาภิเษกอย่างการสืบราชสมบัติ แต่มาจากสั่งสมบำเพ็ญบารมีและรับพยากรณ์จากพระพุทธเจ้าในอดีต ในการสังคายนาครั้งที่ 1 ในศาสนาพุทธ พระอรหันต์สาวกที่ร่วมสังคายนาได้จัดให้เรื่อง "พุทธวงศ์" นี้เป็นคัมภีร์หนึ่งในหมวดอปทาน ขุททกนิกาย พระสุตตันตปิฎกในพระไตรปิฎกภาษาบาลี
ศาสนาพุทธเชื่อว่าพระพุทธเจ้าในอดีตมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน แต่พระพุทธเจ้าในอดีตที่พระโคตมพุทธเจ้าทรงนับเข้าในพุทธวงศ์ของพระองค์มีอยู่ 24 พระองค์ เพราะ 24 พระองค์นี้เป็นผู้ประทานพยากรณ์ว่าพระโคตมโพธิสัตว์จะได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต เมื่อรวมพระโคตมพุทธเจ้าด้วย จึงมีพระพุทธเจ้าทั้งสิ้น 25 พระองค์ในพุทธวงศ์
ถนนเปอตาลิง
ผู้ค้าส่วนใหญ่ในย่านเป็นชาวจีนฮั่น แต่ยังคงมีประชากรชาวอินเดีย, มาเลย, และ บังกลาเทศ เช่นกัน นอกจากนี้ถนนเปอตาลิงยังเป็นที่รู้จักในฐานะย่านที่เต็มไปก้วยผู้ค้าประเวณีริมทาง
กระสวยแซงเวลา
กระสวยแซงเวลา (อังกฤษ: The Time Machine) เป็นภาพยนตร์ไซไฟสัญชาติอเมริกา สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 2002 กำกับโดย ไซมอน เวลส์, กอร์ เวอร์บินสกี นำแสดงโดย กาย เพียร์ซ, ซาแมนธา มัมบา, มาร์ก แอ็ดดี้, เซียนน่า กิลเลอร์รี่ย์, พิลลิดา ลอว์, อลัน ยัง, ออร์ลันโด โจนส์, เจเรมี ไอเอินส์
เนื้อเรื่องย่อ
นักวิทยาศาสตร์จอมประดิษฐ์ อเล็กซานเดอร์ ฮาร์ทเดอเจน มีความตั้งใจอันแรงกล้า ที่จะพิสูจน์ความเป็นไปได้ในการเดินทางข้ามเวลา และกลับกลายเป็นความมุ่งมั่น จากการสูญเสียคนรัก เอ็มมา ที่ผลักดันให้เขาต้องการกลับไปแก้ไขอดีต ในวันที่เกิดเหตุ ตลอด 4 ปีให้หลัง เขาตัดตัวเองออกจากโลกภายนอก ท่ามกลางความหวาดวิตกของเพื่อนสนิท ศาสตราจารย์ เดวิด ฟิลบี้ และ แม่บ้านผู้จงรักภักดี มิสซิสวัตชิต ฟิลบี้กับมิสซิสวัตชิต ไม่มีวันเห็นสิ่งที่ครอบงำจิตใจอเล็กซานเดอร์ หรือแม้แต่จะคิดว่า เขาจะประสบความสำเร็จ ในการสร้างเครื่องเดินทางข้ามเวลา และถึงแม้ว่าเขาจะสามารถย้อนกลับไป เพื่อจะแก้ไขเหตุการณ์นั้น มิช้าเขาก็ได้เรียนรู้ความจริงที่ร้ายกาจว่าอดีตมิอาจเปลี่ยนแปลงได้ เขาจึงคาดเดาว่า บางทีอนาคตอาจมีคำตอบที่เขาเฝ้าค้นหา อเล็กซานเดอร์จึงกลับไปใช้เครื่อง และเดินทางอีกครั้งไปยังปี 2030 ณ ที่ซึ่งเขาได้พบกับ วอกซ์ ภาพคอมพิวเตอร์ 3 มิติ ซึ่งถูกโปรแกรมให้ตอบคำถามทุกอย่างให้กับทุกเรื่อง เมื่ออเล็กซานเดอร์ได้พบกับวอกซ์ เขากลับเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่เขาจะได้กลับมายังโลกปัจจุบัน ภัยพิบัติแห่งอนาคตได้ส่งเขาไปอีก 800,000 ปีข้างหน้า ที่นั่นเขาได้พบกลุ่มแห่งหน้าผาชนเผ่าอีลอย และ มาร่า กับน้องชายของเธอ คาเลน ผู้ได้ให้ที่พำนักแก่เขา และกลายเป็นเพื่อน และครูของเขาในโลกอันแปลกใหม่ อีลอยเป็นชนเผ่าที่ดี..แต่พวกเขาต้องเผชิญกับสิ่งน่าสพรึงกลัว นั่นคือ มอร์ลอค ชนเผ่ากินเนื้อที่ดุร้าย ซึ่งจะขึ้นมาจากที่อยู่ใต้ดิน เพื่อล่าพวกอีลอย วิวัฒนาการแห่งศตวรรษ ได้แบ่งแยกให้มอร์ลอคกลายเป็นนักสะกดรอยและนักล่า ภายใต้การนำของหัวหน้าผู้ชาญฉลาด ผู้มีหน้าตาเหมือนมนุษย์ แต่เป็นที่น่าหวั่นเกรง เขาคือ อูเบอร์-มอร์ลอค อเล็กซานเดอร์พบว่า มนุษยชาติได้แบ่งออกเป็นชนเผ่าผู้ล่า..และผู้ถูกล่า!!!
อำนวย กลัสนิมิ
อำนวย กลัสนิมิ หรือ ครูเนรมิต (พ.ศ. 2458 − 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้สร้างภาพยนตร์ ผู้บุกเบิกการสร้างภาพยนตร์ไทยด้วยฟิล์ม 16 ม.ม. ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ผู้สร้างภาพยนตร์-ผู้กำกับภาพยนตร์) ประจำปี พ.ศ. 2538
ประวัติ
กำกับภาพยนตร์เรื่องแรก บ้านไร่นาเรา ที่มีเนื้อหาปลุกใจให้รักชาติ สร้างโดยกองภาพยนตร์ทหารอากาศ ตามนโยบายของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม เมื่อปี พ.ศ. 2485
ภาพยนตร์ 16 มม.เด่น ๆ ที่สร้างชื่อเสียงอย่างมาก ได้แก่ โบตั๋น (2498) สามารถทำรายได้ถึงหนึ่งล้านบาท  ,หงษ์หยก (2499) ที่มีเก่อ หลานนักแสดงจากฮ่องกง ร่วมแสดงและขับร้องเพลงประกอบ, วรรณกรรมอมตะของยาขอบ ผู้ชนะสิบทิศ (2509−2510) ซึ่งต้องลงทุนสูงใช้ผู้แสดงจำนวนนับร้อยในฉากพลทหารและช้างศึกโจมตีเมือง หรือการรบแบบประจันหน้าในพื้นที่เต็มไปด้วยโคลนกลางทุ่ง ให้บรรยากาศสมจริงของสมรภูมิสมัยโบราณ ซึ่งเป็นไปด้วยความยากลำบากทั้งนักแสดงและมุมกล้องทั้งก่อนและระหว่างการถ่ายทำ ฯลฯ
เรื่องอื่น ๆ ล้วนประสบความสำเร็จอย่างดี เช่น สาปสวาท, วิมานไฟ, พระจันทร์แดง, แม่ย่านาง, ค่าของคน, สื่อกามเทพ, ชลาลัย และ ผู้กองยอดรัก เป็นต้น
จิ้งเหลนจระเข้ตาแดง
จิ้งเหลนจระเข้ตาแดง หรือ จิ้งเหลนจระเข้ตาส้ม หรือ จิ้งเหลนจระเข้ตาเหลือง (Red-eyed crocodile skink, Red-eyed bush crocodile skink, Caque headed skink, Red หรือ Orange หรือ Yellow eye crocodile skink, Helmeted skink; ตัวย่อ: Trib) เป็นสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Tribolonotus gracilis อยู่ในวงศ์ Scincidae หรือจิ้งเหลน
มีผิวลำตัวเรียบลื่นเหมือนจิ้งเหลนทั่วไป แต่มีหนามแข็งคล้ายจระเข้ทั่วทั้งตัวจรดหาง หัวมีขนาดใหญ่ เป็นรูปทรงสามเหลี่ยม ลำตัวคล้ายทรงสี่เหลี่ยม มีสีน้ำตาลเข้มจนถึงสีดำ ดวงตามีขนาดกลมโต มีจุดเด่น คือ มีวงแหวนสีส้มหรือแดงรอบดวงตา  บางตัวอาจเป็นสีน้ำตาลทอง ที่บริเวณใบหน้าและเท้า อันเป็นที่มาของชื่อเรียกในภาษาอังกฤษ   มีความยาวเต็มที่ประมาณ 7-10 นิ้ว โดยเป็นส่วนหัวและลำตัวประมาณ 3 นิ้ว และส่วนหาง 2 นิ้วเท่านั้น
ขยายพันธุ์ด้วยการวางไข่ซึ่งแตกต่างไปจากจิ้งเหลนชนิดอื่น ๆ ที่มักออกลูกเป็นตัว เมื่อแรกเกิดที่ฟักออกจากไข่จะมีขนาดราว 2 นิ้ว โตเต็มวัยเมื่อมีอายุประมาณ 6-8 เดือน ตั้งท้องนานประมาณ 20 วัน มีอายุยืนประมาณ 10-15 ปี
มีถิ่นกระจายพันธุ์อยู่ที่นิวกินี ในป่าดิบชื้น ที่มีความชื้นพอสมควร หากินตามพื้นดินไม่ค่อยขึ้นต้นไม้ โดยกินสัตว์ขนาดเล็ก เช่น จิ้งหรีด, ทาก, ลูกกบ, หนอน, ตั๊กแตน, ไส้เดือน, หนู หรือแมลงปีกแข็ง เป็นต้น
ปัจจุบัน นิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง สำหรับผู้ที่นิยมเลี้ยงสัตว์เลี้ยงแปลก ๆ หรือสัตว์เลื้อยคลาน เป็นสัตว์ที่เลี้ยงง่าย นิสัยไม่ดุร้าย ซึ่งนิยมเลี้ยงกันในตู้กระจก โดยจัดสภาพแวดล้อมให้คล้ายกับถิ่นที่อยู่ในธรรมชาติจริง ๆ
บูรพา
บูรพา อาจหมายถึง
โจ ฮิงาชิ
โจ ฮิงาชิ (ジョー・ヒガシ; Joe Higashi) เป็นตัวละครเอกในเกมส์และการ์ตูนเรื่องตำนานกาโรเด็นเซ็ตสึ รวมทั้งเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งเป็นนักสู้ชาวญี่ปุ่นผู้ใช้วิชามวยไทยในการต่อสู้ และได้รับการจัดให้เป็นตัวละครหลักของเกมมานานกว่าหนึ่งทศวรรษ เขาเป็นนักมวยไทยชาวญี่ปุ่นผู้มีแถบผ้าคาดหัวเป็นรูปธงชาติญี่ปุ่นและไว้ผมตั้งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัว อีกทั้ง มีผ้าพันมือ สวมถุงเท้าแบบชุดของนักมวยไทย ทั้งนี้ โจมักสวมกางเกงมวยไทยสีเหลือง, แดง, ส้มเป็นประจำแทบทุกภาค นอกจากนี้ เขายังเคยสวมกางเกงมวยไทยเป็นสีน้ำเงิน และรัดด้วยประเจียดที่ต้นแขนในบางภาค
ค.ศ. 1997 นิตยสารเกมเมสท์ ได้รับการโหวตเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับที่สามสิบเก้า ซึ่งอยู่ในอันดับเดียวกันกับจิน ชอนเรย์ จากเกมตำนานกาโร และแซนกีฟจากสตรีทไฟท์เตอร์ นอกจากนี้ จากการสำรวจความนิยมจากเว็บไซต์นีโอจีโอฟรีค เขาได้รับผลการโหวตเป็นตัวละครที่ได้รับคะแนนความนิยมสูงสุดเป็นอันดับสองด้วยคะแนน 3,654 คะแนนโหวต โจยังกลายมาเป็นมาสคอตหลักของนีโอจีโอฟรีคสำหรับบทวิเคราะห์และเรื่องราวเกี่ยวกับเกมใหม่จาก SNK
จากภาพลักษณ์ที่โดดเด่น ส่งผลให้โจ ฮิงาชิ เป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมในระดับนานาประเทศ ซึ่งครั้งหนึ่งได้มีการจัดประกวดคอสเพลย์ที่เมืองเซาเปาโล ประเทศบราซิล ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2006 ผู้สมบทบาทโจ ฮิงาชิ เป็นฝ่ายชนะเลิศในการประกวด โจ ฮิกาชิ มีท่าไม้ตายคือ เฮอริเคนอัปเปอร์, สแลชคิก, ไทเกอร์คิก และมีสุดยอดท่าไม้ตายคือ สกรูอัปเปอร์ รวมทั้ง โจ ฮิกาชิ ยังกลับมามีบทบาทอีกครั้งในเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIII
สื่อผสม
ชื่อดนตรีประกอบฉากต่อสู้ของโจ มักใช้ชื่อที่เป็นภาษาไทยหรือบ่งบอกความเป็นไทยแฝงอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็น : Thai nanbu no tsutaetai atarashii shi, Wani no Mi , Thai nanbu ni tsutawatta sp no shi , The River , Kurikinton ~Gomame Guitar Ver.~ , Kurikinton (Chestnuts and Mashed Sweet Potatoes) , Muay Thai และ Sharakusee ze
คณะเภสัชศาสตร์
คณะเภสัชศาสตร์ หรือ สำนักวิชาเภสัชศาสตร์ (School of Pharmacy) เป็นสถานศึกษาพื้นฐานในการผลิตเภสัชกร โดยแบ่งเป็นการศึกษาในระดับปริญญาบัณฑิตและบัณฑิตศึกษา การศึกษาทางเภสัชศาสตร์โดยส่วนใหญ่เป็นการศึกษาในระดับอุดมศึกษา ในหลายประเทศได้จัดหลักสูตรการศึกษาโดยใช้ระยะเวลาการศึกษา 3 - 6 ปี อันประกอบด้วย เภสัชศาสตรบัณฑิต, วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเภสัชศาสตร์ หรือในระดับผู้เชี่ยวชาญทางเภสัชกรรม (Doctor of Pharmacy) ภายหลังสำเร็จการศึกษาแล้วในแต่ละประเทศจะมีการจดขึ้นทะเบียนเป็นเภสัชกรแตกต่างกันออกไป
คณะเภสัชศาสตร์ได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นครั้งแรกในประเทศฝรั่งเศส ซึ่งนับเป็นสถาบันการศึกษาทางเภสัชศาสตร์แห่งแรกที่ได้ยกระดับเข้าสู่ระดับอุดมศึกษา การศึกษาทางเภสัชศาสตร์โดยส่วนมากได้รับการแบ่งเป็น 2 ระบบ คือ วิทยาศาสตร์เภสัชศาสตร์ และ เภสัชบริบาลศาสตร์ โดยผู้สำเร็จการศึกษาทั้งสองประเภทต้องจดทะเบียนเป็นเภสัชกรเช่นกัน โดยวิทยาศาสตร์เภสัชศาสตร์ได้จำแนกออกเป็นหลายสาขา เช่น เภสัชภัณฑ์ เภสัชอุตสาหกรรม เภสัชวิทยา เภสัชเวท เภสัชเคมี เภสัชศาสตร์สังคม บริหารเภสัชกิจ และเภสัชบริบาลศาสตร์ยังแบ่งเป็น เภสัชกรรมคลินิก เป็นต้น
ปัจจุบันมีการจัดตั้งคณะและสำนักวิชาเภสัชศาสตร์ขึ้นหลายแห่งทั่วโลก ทั้งในสถานะเป็นโรงเรียน, วิทยาลัย, สำนักวิชา และคณะ แต่ละแห่งจะมีการจัดระบบการศึกษาแตกต่างกันออกไป
การเรียนการสอน
การศึกษาทางเภสัชศาสตร์มีการจัดหลักสูตรการศึกษาแตกต่างกันออกไปในแต่ละประเทศ ตั้งแต่ใช้ระยะเวลาศึกษา 3 - 6 ปี ในสถานศึกษาแต่ละแห่งก็มีการจำแนกแผนกวิชา, ภาควิชาออกตามความสะดวกต่อการจัดการเรียนการสอน แต่โดยส่วนมากก็ยังคงประกอบด้วยศาสตร์สำคัญ อันได้แก่ วิทยาศาสตร์เภสัชศาสตร์, เภสัชบริบาลศาสตร์ และเภสัชศาสตร์สังคม อย่างไรก็ดี ก็ยังคงมีการจำแนกตามสาขาวิชา ได้แก่ เภสัชภัณฑ์ เภสัชอุตสาหกรรม เภสัชวิทยา เภสัชเวท เภสัชเคมี เภสัชศาสตร์สังคม บริหารเภสัชกิจ
แต่ละประเทศได้จัดระบบการศึกษาแตกต่างกันไปตามระยะเวลาการศึกษา อันประกอบด้วย ระบบการศึกษา 3 ปี สำเร็จการศึกษาในระดับเภสัชศาสตรบัณฑิต ได้แก่ประเทศเดนมาร์ก, ระบบการศึกษา 4 ปี สำเร็จการศึกษาในระดับเภสัชศาสตร์บัณฑิตหรืออนุปริญญาเภสัชศาสตบัณฑิต ได้แก่ ประเทศแคนาดา, ออสเตรเลีย, กรีซ, ไอร์แลนด์ และนิวซีแลนด์, ระบบการศึกษา 5 ปีในสเปนและการ์ตาร์ และระบบการศึกษา 6 ปี สำเร็จการศึกษาในระดับเภสัชศาสตรบัณฑิตเป็นผู้เชี่ยวชาญทางเภสัชกรรมในชิลี โปรตุเกส ฝรั่งเศส และประเทศไทย
ในการเรียนการสอนของทุกสถาบันจะประกอบด้วยวิชาพื้นฐานทั้งทางวิทยาศาสตร์และสังคมศาสตร์ นอกจากนี้ยังต้องศึกษาในศาสตร์อื่นๆที่มีความเกี่ยวข้องกับเภสัชศาสตร์ด้วย อาทิ กายวิภาคศาสตร์ สรีรวิทยา ชีวเคมี และจุลชีววิทยา และในระหว่างการศึกษาสถาบันโดยส่วนใหญ่จะจัดให้มีการฝึกงานทางเภสัชกรรมตามสมควร ภายหลังสำเร็จการศึกษาในแต่ละแห่งอาจศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษา อาทิ เภสัชศาสตรมหาบัณฑิต และ เภสัชศาสตรดุษฎีบัณฑิต
ตะวันออก (แก้ความกำกวม)
ตะวันออก สามารถหมายถึง
คลองมหาสวัสดิ์
คลองมหาสวัสดิ์ หรือ คลองชัยพฤกษ์ เป็นคลองที่เริ่มต้นจากคลองลัดบางกรวยหรือคลองบางกอกน้อย ใกล้วัดชัยพฤกษมาลา ไหลผ่านเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างอำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี กับเขตตลิ่งชันและเขตทวีวัฒนา กรุงเทพมหานคร ผ่านอำเภอพุทธมณฑล ไปออกแม่น้ำท่าจีนที่ตำบลงิ้วราย อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม รวมความยาว 28 กิโลเมตร
ประวัติ
คลองสายนี้เริ่มขุดตั้งแต่วันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2402 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อย่นระยะทางไปนมัสการพระปฐมเจดีย์ หลังจากที่ทรงให้ขุดคลองเจดีย์บูชาจากแม่น้ำนครชัยศรีไปจนถึงองค์พระปฐมเจดีย์ พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์มหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) และพระภาษีสมบัติบริบูรณ์ เป็นแม่กองจ้างชาวจีนขุด แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2403 ถือเป็นคลองที่มีความกว้างที่สุดในสมัยนั้น คือ กว้าง 7 วาหรือ 14 เมตร ใช้เงินทั้งสิ้น 1,101 ชั่ง 10 ตำลึง เป็นเงินพระคลังมหาสมบัติ 100 ชั่ง เงินบริจาคเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ 1 ชั่ง 10 ตำลึง อีก 1,000 เป็นเงินของท้าวเทพอากร (เงิน) ที่ถูกริบเข้าพระคลังมหาสมบัติ
เมื่อขุดคลองเสร็จนั้น รัชกาลที่ 4 โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาทิพากรวงศ์จับจองที่ดินว่างเปล่าสองฝั่งคลอง ชุมชนแรก ๆ ที่เข้ามาอยู่ได้แก่ชาวบ้านที่ย้ายมาจากริมแม่น้ำนครชัยศรี บริเวณดอนหวาย ดาวคะนอง บางเตย และชาวจีนที่มาขุดคลอง เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ยังได้ให้สร้างศาลาสำหรับประชาชนพักเป็นระยะไปตามริมคลองทุก 100 เส้น เป็นศาลาเขียนตำรายารักษาโรคต่าง ๆ ติดไว้เป็นการกุศล ต่อมาเรียกกันว่า “ศาลายา” คือศาลาที่ 1–4 และ 6–7 ศาลาที่ 7 เรียกกันว่าศาลาดิน กับศาลาที่ 5 สร้างในการกุศลปลงศพคนของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เรียกกันว่า “ศาลาทำศพ” ปัจจุบันกลายเป็น “ศาลาธรรมสพน์” และเป็นชื่อแขวงกับสถานีรถไฟในเขตทวีวัฒนาของกรุงเทพมหานคร คลองมหาสวัสดิ์ยังมีประตูน้ำที่กรมชลประทานสร้างไว้ 2 ประตู คือประตูน้ำมหาสวัสดิ์ ด้านแม่น้ำท่าจีน และประตูน้ำฉิมพลี ด้านแม่น้ำเจ้าพระยา ปัจจุบันคลองสายนี้ยังคงเป็นเส้นทางสัญจรของชาวบ้านและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเชิงการเกษตร วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในท้องถิ่น
อุดร
อุดร หรือ อุตระ (อุด-ตะ-ระ) สามารถหมายถึง
ประเทศโตโกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศโตโก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 30 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 27 กรกฎาคม – 12 สิงหาคม ค.ศ. 2012
ตำบลโนนหัน
ตำบลโนนหัน เป็นตำบลใน อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
ประวัติ
ประวัติความเป็นมา เดิม ตำบลโนนหัน เป็นตำบลขึ้นตรงต่อ อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2489 ตำบลชุมแพ ได้ยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอชุมแพ ตำบลโนนหัน จึงเป็นตำบลหนึ่งของ อำเภอชุมแพ เป็นต้นมา เนื่องจาก ตำบลโนนหันเป็นตำบลขนาดใหญ่ มีความเจริญขึ้นตามลำดับ จึงได้แยกออกมาเป็นตำบลต่าง ๆ 4 ตำบล ดังนี้
ภูมิศาสตร์
ตั้งอยู่ห่างจาก อำเภอชุมแพ ประมาณ 20 กิโลเมตร ห่างจาก จังหวัดขอนแก่น 96 กิโลเมตร สภาพภูมิประเทศส่วนใหญ่เป็นที่ราบสูง
ประชากร
ประชากรในตำบลโนนหันมีจำนวน 3,638 คน และ จำนวนครัวเรือน 827 ครัวเรือน มี 10 หมู่บ้าน
อาชีพ
ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพ ทำนา ทำไร่ และ ทอผ้า
เวนาคาวา
หลอดเลือดเวนาคาวา (Vena cava,Venae cavae) หรือท่อเลือดดำ คือ หลอดเลือดดำที่มีหน้าที่รับเลือดเสียจากส่วนต่างๆของร่างกายเข้าสู่หัวใจห้องขวาเพื่อส่งต่อไปยังปอด แบ่งเป็น 2 เส้น ได้แก่ หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบน (superior vena cava) และหลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่าง (inferior vena cava)
หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบน
หลอดเลือดเวนาคาวาด้านบนทำหน้าที่รับเลือดดำหรือเลือดที่มีแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์สูงจากส่วนหัว คอ และแขนทั้งสองข้างเข้าสู่หัวใจทางห้องบนของหัวใจด้านขวา
หลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่าง
หลอดเลือดเวนาคาวาด้านล่างคือหลอดเลือดใหญ่ที่นำเลือดจากส่วนล่างของลำตัวตั้งแต่ส่วนอกลงไปเข้าสู่หัวใจทางห้องเอเตรียมขวา ๅ
ผนังหลอดเลือด
หลอดเลือดเวนาคาวาเป็นหลอดเลือดดำขนาดใหญ่ มีผนังหลอดเลือดชั้นนอกหรือทูนิกาแอดเวนทิเชียหนาที่สุด ซึ่งที่ผนังชั้นนี้จะประกอบไปด้วยเส้นใยคอลาเจน (collagen fibers),เส้นใยอิลาสติก (elastic febers) และกล้ามเนื้อเรียบที่เรียงตัวกันตามแนวยาวของผนังหลอดเลือด
จรวดเว่ยซื่อ
ระบบยิงจรวดหลายลำกล้องเว่ยซื่อ (Weishi multiple launch rocket system) เป็นระบบยิงจรวดพิสัยกลาง ไม่นำวิถี แบบหลายลำกล้องในตระกูลจรวดเว่ยซื่อ (卫士, Wèishì) ของเสฉวนแอโรสเปซอินดัสทรีคอร์ปอเรชัน (SCAIC) ที่พัฒนามาตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 ตั้งแต่รุ่น WS-1, WS-1B, WS-1E และ WS-2
ดีทีไอ-1
กองทัพบกไทย โดยสถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ (องค์การมหาชน) ได้ซื้อเทคโนโลยีการผลิตจรวดดับเบิลยูเอส-1 บี มาพัฒนาและผลิตในประเทศไทย ใช้ชื่อว่า ระบบจรวดหลายลำกล้องแบบ DTI-1
จรวดดีทีไอ-1 มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 302 ม.ม. ยาว 6,376 ม.ม. น้ำหนักจรวด 750 กิโลกรัม น้ำหนักหัวรบ 150 กิโลกรัม ประกอบด้วย 4 ลำกล้อง บรรทุกบนรถบรรทุกขนาด 4 ตัน มีพิสัยการยิง 60 ถึง 180 กิโลเมตร เครื่องต้นแบบได้เข้าประจำการที่กองพันทหารปืนใหญ่ที่ 711 กองพลทหารปืนใหญ่ จังหวัดลพบุรี เมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554
ระบบยิงจรวด ประกอบด้วย
อรรถกถา
อรรถกถา (อตฺถกถา; อ่านว่า อัดถะกะถา) คือคัมภีร์ที่รวบรวมคำอธิบายความในพระไตรปิฎกภาษาบาลี เรียกว่า คัมภีร์อรรถกถา บ้าง ปกรณ์อรรถกถา บ้าง อรรถกถา จัดเป็นแหล่งความรู้ทางพระพุทธศาสนาที่มีความสำคัญรองลงมาจากพระไตรปิฎก และใช้เป็นหลักฐานอ้างอิงอย่างแพร่หลายในวงการศึกษาพระพุทธศาสนา
คัมภีร์อรรถกถา ไม่ใช่คำสอนของพระพุทธเจ้า แต่เป็นคัมภีร์ที่อธิบายความหรือคำที่ยากในพระไตรปิฎกให้เข้าใจง่ายขึ้น โดยยกศัพท์ออกมาอธิบายเป็นศัพท์ ๆ บ้าง ยกข้อความหรือประโยคยาวๆ มาขยายความให้ชัดเจนขึ้นบ้าง แสดงทัศนะและวินิจฉัยของผู้แต่งสอดแทรกเข้าไว้บ้าง
อย่างไรก็ตาม อรรถกถานั้นอาจไม่สามารถเชื่อถือได้ทั้งหมดเนื่องจากมีเนื้อความบางส่วนในอรรถกถาที่เป็นเนื้อหาที่ถูกแต่งขึ้น ซึ่งสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ถูกระบุไว้ในพระไตรปิฏกเช่น การที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมแก่พระมารดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ หรือการที่พระพุทธเจ้าให้พระอานนท์ทำพระปริตร เป็นต้น ดังนั้นผู้ที่อ่านหรือศึกษาคัมภีย์อรรถกถาควรใช้วิจารณญาณในการศึกษาว่าส่วนไหนเชื่อถือได้ มีความสมเหตุผล และส่วนไหนไม่ควรเชื่อถือ เป็นสิ่งที่ขัดกับหลักคำสอนของพระพุทธเจ้า
ความเป็นมาของคัมภีร์อรรถกถาในทางประวัติศาสตร์
ความเป็นมาของคัมภีร์อรรถกถาในเชิงประวัติศาสตร์ แบ่งได้เป็น 2 อย่าง คือ แต่อย่างไรก็ตามในช่วงหลัง คัมภีร์อรรถกถาภาษาบาลีดั้งเดิมได้สูญหายจากประเทศอินเดียไป เหลือเพียงคัมภีร์อรรถกถาภาษาสิงหล ซึ่งพระมหินทเถระได้นำอรรถกถาในภาษาบาลีมาเผยแพร่ในเกาะลังกาตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช (พ.ศ. 236)"
ดังนั้นในปี พ.ศ. 945 พระพุทธโฆสะ พระภิกษุชาวอินเดีย จึงได้รับอาราธนามาที่เกาะลังกาเพื่อแปลคัมภีร์อรรถกถากลับคืนสู่ภาษาบาลี ซึ่งคัมภีร์อรรถกถาที่มีอยู่ในปัจจุบันจึงเป็นผลงานการแปลของท่านพระพุทธโฆสะ
ทั้งนี้ อรรถกถาภาษาสิงหลโบราณที่พระอรรถกถาจารย์รุ่นต่อมา เช่น พระพุทธโฆสะและพระธัมมปาละ ได้ทำการเรียบเรียงขึ้นเป็นภาษามคธนั้น ต้นฉบับได้สูญหายไปหมดแล้ว แต่จากข้อมูลที่หลงเหลืออยู่ สามารถจำแนกแยกอรรถกถาโบราณเหล่านี้ออกเป็น 3 หมวด คือ
อรรถกถาอภิธรรมปิฎก
นอกจากนี้ ยังมีอรรถกถาอื่นๆ อีก คือ
อรรถกถาเหล่านี้เรียกว่า โปราณอรรถกถา หรือ อรรถกถาเก่า ซึ่งพระสังคีติกาจารย์ได้ยกขึ้นสู่สังคายนาถึง 3 ครั้งและนำเผยแพร่ยังเกาะสิงหลโดยพระมหามหินทเถระชาวชมพูทวีปภายหลังสังคายนาครั้งที่ 3 แล้วได้รับการแปลเรียบเรียงเป็นภาษาสิงหลเพื่อหลีกเลี่ยงความเลอะเลือนแห่งคำวินิจฉัยที่มาจากต่างลัทธิต่างนิกาย และที่มาจากศาสนาอื่นๆ
คัมภีร์อรรถกถาพระไตรปิฎก (บางส่วน)
อรรถกถาที่พระพุทธโฆสะ พระพุทธทัตตะ พระธรรมปาละ พระอุปเสน และพระมหานามะ เป็นต้น แต่งและแปลเรียบเรียงจากมูลอรรถกถาหรือมหาอรรถกถาภาษาสิงหล เรียกว่า อภินวอรรถกถา หรืออรรถกถาใหม่ ซึ่งอรรถกถาของยุคอภินวอรรถกถาเริ่มจากคัมภีร์วิสุทธิมรรคเป็นต้นมาจัดว่าเป็นยุคที่วงการศึกษาคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาแสดงมติว่าเป็น“ยุคทองของอรรถกถา”เพราะมีอรรถกถาเกิดขึ้นมากมาย โดยเนื้อหาของอรรถกถาเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันในลักษณะอธิบายความที่สื่อต่อกันเป็นลำดับตามกระแสความ ซึ่งมีทั้งอรรถกถาพระวินัยปิฎก อรรถกถาพระสุตตันตปิฎกและอรรถกถาพระอภิธรรมปิฎก
ต่อไปนี้คัมภีร์อรรถกถาอธิบายความในพระไตรปิฎก 45 เล่ม มีทั้งหมด 23 คัมภีร์ โดยอาจมีชื่อคัมภีร์ซ้ำกันบ้าง
เอจออฟบูตี
เอจออฟบูตี (Age of Booty) เป็นวิดีโอเกมวางแผนเวลาจริงที่พัฒนาโดยเซอร์เทนแอฟฟินิตี และเผยแพร่โดยแคปคอมสำหรับเอกซ์บอกซ์ 360, เพลย์สเตชัน 3 และไมโครซอฟท์ วินโดวส์ โดยมีฉากอยู่ในยุคสวอชบักกลิง ซึ่งเกมนี้เสนอให้ผู้เล่นอยู่ในการควบคุมเรือโจรสลัดโดยมีเป้าหมายในการปล้นสะดมและยึดเมืองต่าง ๆ ของก๊กโจรสลัด ในขณะที่ต้องเอาชนะเรือศัตรูระหว่างทาง
รูปแบบการเล่น
การเล่นเกมส่วนใหญ่เวียนวนกับการเคลื่อนที่ของเรือรอบ ๆ ทะเล และทะเลประกอบด้วยรูปหกเหลี่ยมที่เรียกว่าเฮกเซส ซึ่งผู้เล่นจะควบคุมเรือโดยเลือกเฮกเซสสำหรับจุดหมายปลายทาง หากเรืออยู่ติดกับเฮกเซสที่มีเรือศัตรู, เรือค้าขาย, เมือง หรือนิคม เรือรบจะโจมตีโดยอัตโนมัติด้วยการยิงปืนใหญ่ ซึ่งความเสียหายจากปืนใหญ่ขึ้นอยู่กับจำนวนการอัปเกรด แต่ถ้ามีศัตรูมากกว่าหนึ่งอยู่ติดกัน เรือรบจะแยกการยิงออกไป ด้วยการยิงที่แตกต่างกันในแต่ละครั้ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเข้ายึดเมือง ตามจำนวนที่ระบุไว้ในการบรรยายสรุปภารกิจ: ซึ่งมุมขวาบนของหน้าจอจะแสดงจำนวนเมืองที่เราเป็นเจ้าของ, เมืองที่ศัตรูเป็นเจ้าของ และจำนวนเป้าหมาย ทังนี้ โจรสลัดแลร์ไม่สามารถพิชิตได้โดยศัตรู แต่ภารกิจจะจบลงด้วยความล้มเหลวหากศัตรูพิชิตจำนวนเมืองเป้าหมายได้ก่อนผู้เล่น
ในการยึดเมืองผู้เล่นจะต้องอยู่ติดกับเมืองนั้นและกระหน่ำยิงจนกว่าจะไม่มีพลังชีวิตเหลืออยู่ ซึ่งเมืองจะยังคงยิงบนเรือต่อไปจนกว่าพลังชีวิตจะหมดลง การอัปเกรดเมืองมีผลกับทั้งพลังชีวิตของเมืองและพลังปืนใหญ่ เมื่อพลังชีวิตหมดลง แถบ "เข้ายึดครอง" จะแสดง และเมื่อเต็มแถบ เมืองก็จะถูกพิชิต หากเรือข้าศึกเข้าใกล้เมือง การ "เข้ายึดครอง" จะหยุดชั่วคราวจนกว่าเรือลำใดลำหนึ่งจะจมหรือหนีไป ทั้งนี้ เมืองจะรักษาเรือที่อยู่ติดกันของฝ่ายเดียวกันโดยอัตโนมัติ ดังนั้นฝ่ายที่ป้องกันจะได้เปรียบ
ผู้เล่นควบคุมอวตาร 3 มิติของเรือโจรสลัดด้วยใบเรือที่มีสีขึ้นอยู่กับทีมที่พวกเขาอยู่ เรือมีคุณสมบัติสามอย่างที่สามารถอัปเกรดได้ ความเร็ว, เกราะ และปืนใหญ่—ซึ่งแต่ละอย่างสามารถอัปเกรดได้สูงสุดสามครั้ง โดยความเร็วเป็นตัวกำหนดว่าเรือของผู้เล่นแล่นเร็วเพียงใด, เกราะจะประมาณความเสียหายที่เรือสามารถรับได้ก่อนที่มันจะถูกทำลาย และปืนใหญ่จะปรับความเสียหายต่อเรือได้ คุณลักษณะปืนใหญ่จะแสดงบนเรือรบเป็นวงกลมเล็ก ๆ ใต้มาตรวัดชีวิต ซึ่งการอัปเกรดความแรงในการโจมตีจะลดความเร็วลง
ในเกม ผู้เล่นใช้ทรัพยากรที่แตกต่างกันเพื่ออัปเกรดเมืองและเรือของพวกเขา ทรัพยากรมีสามประเภท ได้แก่ ทอง, ไม้ และเหล้ารัม ซึ่งทอง 4 หน่วยและไม้ 2 หน่วยจะอัปเกรดเมือง และเหล้ารัม 4 หน่วยและไม้ 2 หน่วยเรืออัปเกรดเรือ ผู้เล่นสามารถรับทรัพยากรโดยเก็บหีบที่ลอยอยู่ในน้ำ, ทำลายเรือศัตรู, ปล้นหมู่บ้าน ใช้หนึ่งในสี่คำสาปหรือยึดเมืองและใช้พวกมันเพื่อผลิตทรัพยากร แต่ละเมือง/หมู่บ้านจะแสดงทรัพยากรที่จะสร้างด้วยไอคอนที่ลอยอยู่เหนืออวตาร เรือของผู้เล่นสามารถอัปเกรดได้ในที่หลบซ่อนโจรสลัดเท่านั้น แต่เมืองสามารถอัปเกรดได้โดยไม่คำนึงถึงตำแหน่งของเรือ
ในน่านน้ำ เรือพาณิชย์มักจะได้รับการสร้างเป็นจำนวนมาก ซึ่งจะโจมตีเรือที่อยู่ใกล้ ๆ โดยไม่คำนึงถึงธง แม้ว่าพวกมันจะไม่มีพลังการยิงที่แข็งแกร่งหรือลำเรือที่แข็ง พวกมันจะปล่อยลังสาปแช่งเมื่อจมลง ผู้เล่นสามารถมีคำสาปได้ครั้งละหนึ่งคำสาปเท่านั้น ดังนั้น หากลังได้รับการกอบกู้ มันจะให้คำสาปจาก 4 ประเภทที่แตกต่างกันหรือทรัพยากรแบบสุ่ม โดยคำสาปสี่ประเภทคือ:
เหนือ (แก้ความกำกวม)
เหนือ สามารถหมายถึง
เอจออฟบูตี
การพัฒนา
แมกซ์ โฮเบอร์แมน ซึ่งเป็นนักออกแบบได้ยอมรับว่าแรงบันดาลใจสำหรับเกมนี้มาจากมุขตลกวันเมษาหน้าโง่เรื่องพิมส์แอตซี ที่ดำเนินมาอย่างยาวนานของบริษัทบันจี โดยช่วงโอเพนเบตาได้รับการเผยแพร่เมื่อวันที่ 19 กันยายน ค.ศ. 2008 (วันพูดจาภาษาโจรสลัดนานาชาติ)
ส่วนในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2008 ชุดแผนที่เพิ่มเติมอีกสามชุดได้รับการเผยแพร่โดยไม่มีค่าใช้จ่าย
รามัปปเทวาลัย
รามัปปาเทวาลยัม (రామప్ప దేవాలయం; Ramappa Temple) หรือ รามัปปามนเทียร (เทวนาครี: रामप्पा मंदिर) รุเทรศวรมนเทียร เป็นเทวาลัยและแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกในรัฐเตลังคานาตอนใต้ของประเทศอินเดีย ตั้งอยู่ 66 km จากเมืองวรังคัล และ 209 km จากนครไฮเดอราบาด หมู่เทวาลัยตั้งอยู่ในหุบเขาในหมู่บ้านปลัมเปต (Palampet) ในมณฑลเวนกตปุระ (Venkatapur mandal) อำเภอมูลุคู จารึกในเทวาลัยสามารถตีความได้ว่าเทวาลัยสร้างขึ้นในราวปี ค.ศ. 1213 สร้างขึ้นโดยนายพลแห่งจักรวรรดิกากตียะ นามว่า เรจรละ รุทร (Recharla Rudra) ในรัชสมัยของจักรพรรดิคณปตีเทวะ
เทวาลัยนี้จัดเป็นประเภทศิวาลัย (หรือ ศิวาลยัม; Sivalayam) หมายถึงเทวาลัยที่บูชาพระศิวะ โดยที่เทวาลัยนี้มีรามลึงเคศวรเป็นองค์ประธาน มาร์โกโปโลขณะเดินทางมายังจักรวรรดิกากตียะ เคยเรียกขานเทวาลัยนี้ว่าเป็น "ดวงดาราที่เฉิดฉายสว่างไสวที่สุดในบรรดาจักรวาลของเทวาลัยทั้งปวง" (the brightest star in the galaxy of temples) ตัวอาคารของรามัปปเทวาลัยตั้งอยู่บนฐานรูปดาวสูง 6 ft ชื่อ รามปัปปะ/รามัปปา ตั้งตามชื่อช่างแกะสลักหรือก่อสร้างเทวาลัย อย่างไรก็ตาม ลักษณะการตั้งชื่อเทวาลัยตามชื่อช่างผู้ก่อสร้างนั้นไม่ค่อยปรากฏมากโดยทั่วไปในอินเดีย เป็นไปได้ว่าเทวาลัยนี้อาจเป็นเทวาลัยแห่งเดียวในอินเดียที่ตั้งชื่อตามช่างผู้ออกแบบ
เทวาลัยได้รับการขึ้นทะเบียนในรายชื่อเบื้องต้นของแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกภายใต้ชื่อ "โตรณัมและเทวาลยัมอันอลังการแห่งกากตียะ" ("The Glorious Kakatiya Temples and Gateways") ในปี 2019 หลังจากยื่นแก่คณะกรรมการยูเนสโกไปเมื่อ 10 กันยายน 2015 และในวันที่ 25 กรกฎาคม 2021 เทวาลัยได้รับการขึ้นบัญชีเป็นแหล่งมรดกโลกโดยสมบูรณ์ภายใต้ชื่อ "เทวาลัยกากตียรุเทรศวร (รามัปปา), รัฐเตลังคานา"
กระแสอนุรักษ์
กระแสอนุรักษ์ (conservation movement) หรือรู้จักกันในชื่อ การอนุรักษ์ธรรมชาติ เป็นขบวนการทางสังคม การเมือง และสิ่งแวดล้อม เพื่อปกป้อง คุ้มครอง รักษาไว้ซึ่งทรัพยากรธรรมชาติ อันรวมไปถึงสภาพทางธรณีวิทยา สภาพทางอุทกวิทยา สภาพทางบรรยากาศศาสตร์ สัตว์ พืช เห็ดรา สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ถิ่นที่อยู่ และสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมแก่การดำเนินอยู่ของสัตว์ พืช เห็ดรา สิ่งมีชีวิตอื่น ๆเหล่านั้น เพื่อให้ดำรงอยู่ได้ในอนาคต
กระแสอนุรักษ์ในยุคเริ่มแรกประกอบด้วยการประมง การจัดการสัตว์ป่า การทำป่าไม้อย่างยั่งยืน การอนุรักษ์ดินและน้ำ ต่อมาได้ขยายขอบเขตออกไป ตั้งแต่ใช้การจัดการทรัพยากรธรรมชาติที่ยั่งยืนและการรักษาพื้นที่ไร้มนุษย์อาศัย ไปจนถึงการรักษาความหลากหลายทางชีวภาพ
กระแสอนุรักษ์อาจมีความหมายเป็นส่วนหนึ่งของการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม แต่หลายคนแย้งว่า กระแสอนุรักษ์กับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม นั้นแตกต่างกันทั้งแนวคิดและวิธีปฏิบัติ โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา กระแสอนุรักษ์แตกต่างอย่างชัดเจนจากการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ที่กระแสอนุรักษ์นั้นมีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาทรัพยากรธรรมชาติสำหรับการใช้ประโยชน์จากมนุษย์อย่างยั่งยืน ส่วนในพื้นที่อื่นของโลก กระแสอนุรักษ์นั้นมีความความหมายที่กว้างกว่าโดยรวมการจัดสรรพื้นที่ธรรมชาติและการคุ้มครองสัตว์ป่า เพื่อคุณค่าอื่นๆของมันด้วยนอกเหนือจากประโยชน์สำหรับมนุษย์
ทักษิณ
ทักษิณ อาจหมายถึง
เปอร์ดานาปูตรา
สถาปัตยกรรม
รูปแบบอาคารได้รับแรงบันดาลใจมากสถาปัตยกรรมมลายู, อิสลาม, ปัลลาดีโอและคลาสสิกใหม่ ผลงานออกแบบโดยสถาปนิกจาก aQidea โดยมี Ahmad Rozi Abd Wahab เป็นหัวหน้าสถาปนิก ภายใต้คำปรึกษาของมาฮาตีร์ โมฮัมมัด
พายัพ
พายัพ อาจหมายถึง
อริยสัจ 4
อริยสัจ หรือ จตุราริยสัจ หรืออริยสัจ 4 เป็นหลักคำสอนหนึ่งของพระโคตมพุทธเจ้า แปลว่า ความจริงอันประเสริฐ ความจริงของพระอริยบุคคล หรือความจริงที่ทำให้ผู้เข้าถึงกลายเป็นอริยะ มีอยู่สี่ประการ คือ
มรรคมีองค์แปดนี้สรุปลงในไตรสิกขา ได้ดังนี้ 1. อธิสีลสิกขา ได้แก่ สัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ และสัมมาอาชีวะ 2. อธิจิตสิกขา ได้แก่ สัมมาวายามะ สัมมาสติ และสัมมาสมาธิ และ 3. อธิปัญญาสิกขา ได้แก่ สัมมาทิฏฐิ และสัมมาสังกัปปะ
กิจในอริยสัจ 4
กิจทั้งสี่นี้จะต้องปฏิบัติให้ตรงกับมรรคแต่ละข้อให้ถูกต้อง การรู้จักกิจในอริยสัจนี้เรียกว่ากิจญาณ
พระเจ้ามี่นยาซาแห่งมเยาะอู้
พระเจ้ามี่นยาซาแห่งมเยาะอู้ (မင်းရာဇာ, ค.ศ. 1480–1514) รู้จักในพระนาม อีเลียสชาห์ กษัตริย์แห่ง ยะไข่ ครองสิริราชสมบัติจาก ค.ศ. 1502 ถึง 1513 พระองค์เป็นพระราชบิดาของ พระเจ้ามี่นบีนแห่งมเยาะอู้
สนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์
สนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์ (صُلح ٱلْحُدَيْبِيَّة) เป็นเหตุการณ์สำคัญในช่วงต้นของศาสนาอิสลาม เป็นสนธิสัญญาระหว่างมุฮัมหมัดจากมะดีนะฮ์และเผ่ากุเรชจากมักกะฮ์เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ.628 (เดือนซุลกิอฺดะฮฺ ฮ.ศ.6) ซึ่งช่วยลดความตึงเครียดระหว่างสองเมือง โดยมีสัญญาสงบศึกเป็นเวลา 10 ปี และให้มุฮัมหมัดนำผู้แสวงบุญกลับไปที่มะดีนะฮ์
เนื้อหา
มีใจความว่า: “ในนามของพระองค์ โอ้อัลลอฮ์!
นี่คือสัญญาระหว่างมุฮัมหมัด อิบนุ อับดุลลอฮ์ และซูฮัยล์ อิบนุ อัมร์ พวกเขายอมรับสัญญาสงบศึกเป็นเวลา 10 ปี ในช่วงนี้ทุกๆกลุ่มจะได้รับการปกป้อง และไม่ฆ่าใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง... ในปีนี้ มุฮัมหมัดจะต้องนำกลุ่มคนของเขากลับไปจนถึงปีหน้าและอยู่ได้แค่ 3 วัน โดยห้ามนำอาวุธมาทั้งสิ้น ยกเว้นไว้เพื่อป้องกันตัว”
ความคิดเห็นของอุมัร
หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว มีหลายคนไม่เห็นด้วยเพราะปฏิเสธที่จะใช้ชื่อของอัลลอฮ์และรอซูลลุลลอฮ์ นั่นทำให้อุมัรสงสัยแล้วถามมุฮัมหมัดว่าท่านเป็นศาสดาอยู่หรือไม่       แล้วสิ่งนี้บันทึกโดยซอฮิหฺมุสลิม  หลังจากนั้นอุมัรกล่าวว่าถ้ามีผู้ชาย 100 สนับสนุนความคิดของฉัน ฉันคงจะออกจากศาสนาอิสลามไปแล้ว
ความสำคัญ
สนธิสัญญาฮุดัยบียะฮ์เป็นสิ่งสำคัญสำหรับศาสนาอิสลาม เพราะเผ่ากุเรชจากมักกะฮ์จะไม่คิดว่ามุฮัมหมัดเป็นกบฎหรือผู้ลี้ภัย ก่อตั้งศาสนาอิสลามในมะดีนะฮ์ อนุญาตให้คนมุสลิมในมักกะฮ์เผยแพร่ศาสนาตามสาธารณะได้ สัญญานี้ทำให้ลดความขัดแย้งระหว่างคนมุสลิมและพหุเทวนิยม มีหลายคนเริ่มเห็นอิสลามเป็นแนวทางใหม่ซึ่งทำให้ผู้คนเข้าศาสนาอิสลามมากขึ้น และสัญญานี้จะเป็นพรมที่ทำให้เผ่าอื่นทำสนธิสัญญากับมุสลิม สนธิสัญญานี้เป็นตัวอย่างว่า อิสลามไม่ได้เผยแพร่ด้วยดาบ ถึงแม้ว่าศาสดามุฮัมหมัดมีทหารมากพอที่จะสู้กับชาวมักกะฮ์ แต่ท่านเลือกที่จะทำสนธิสัญญาแทนการสู้รบ
หนึ่งในอายะฮ์อัลกุรอ่านได้อธิบายเรื่องสนธิสัญญาว่าว่า "แท้จริงเราได้ให้ชัยชนะแก่เจ้าซึ่งเป็นชัยชนะอย่างชัดแจ้ง" (กุรอ่าน 48:1).
อาคเนย์
อาคเนย์ หรือ อาคะเนย์ สามารถหมายถึง
เนเวอร์มายด์ เรคคอร์ด
เนเวอร์มายด์ เรคคอร์ด (Nevermind Records) เป็นค่ายเพลงสไตล์สตรีทร็อค สัญชาติไทยในเครือบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด(มหาชน) ก่อตั้งเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เพื่อตอบสนองนโยบายที่ทาง จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประสงค์ให้มีการจัดรูปแบบค่ายเพลงในเครือให้มีความหลากหลายตามสไตล์ดนตรีและกลุ่มคนฟัง โดยคณะกรรมการบริหารได้แต่งตั้ง เหมือนเพชร อำมะระ หรือ โจ โปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลงชื่อดัง เป็นผู้ควบคุมการผลิตในตำแหน่ง กรรมการผู้จัดการ
นั่งเล่นหน้าตึก Another Version
นั่งเล่นหน้าตึก Another Version เป็นโปรเจกต์ที่นำศิลปินมาขับร้องเพลงในเวอร์ชันอะคูสติก บริเวณด้านหน้าล็อบบี้ตึกแกรมมี่ ซึ่งมีผู้คนสัญจรไปมาทั้งพนักงานและคนทั่วไป โดยทุกคนสามารถมีส่วนร่วมได้โดย อาทิ สามารถเดินเข้ามาถ่ายรูปกับศิลปินขณะกำลังทำการแสดงได้ทันที
รายการ Never News
Never News เป็นรายการอัปเดตข่าวสารของศิลปินและวงการบันเทิง นำรายการโดย หนึ่ง Never News และ อาร์ต Yes'sir Days โดยมีแขกรับเชิญทั้งจาก Nevermind Records และศิลปินแกรมมี่อื่นๆอีกมากมาย
หลอดเลือดฝอย
หลอดเลือดฝอย (capillary) คือ หลอดเลือดที่ขนาดเล็กมากแตกแขนงจากหลอดเลือดใหญ่ไปตามเนื้อเยื่อต่าง ๆ ทั่วร่างกาย มีผนังบาง ประกอบด้วยเซลล์เพียงชั้นเดียวเป็นที่แลกเปลี่ยนแก๊สและสารต่าง ๆ ระหว่างเซลล์กับเลือด
ผนังหลอดเลือดฝอย
ผนังของหลอดเลือดฝอยประกอบด้วยเซลล์เยื่อบุหลอดเลือด (endothelial cell) มาเรียงตัวกันเพียงชั้นเดียว และมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 8-10 ไมโครเมตร เนื่องจากผนังของหลอดเลือดฝอยนั้นมีความบางมาก จึงเป็นทางผ่านเข้าออกของสารต่างๆเช่น น้ำ, แก๊สออกซิเจน, แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ รวมทั้งสารอาหารและของเสียต่างๆระหว่างเลือดกับเนื้อเยื่อหรือเซลล์ที่อยู่ล้อมรอบได้
ชนิดของหลอดเลือดฝอย
หลอดเลือดฝอยแบ่งได้เป็น 3 ชนิด ตามลักษณะของผนังหลอดเลือดฝอย ได้แก่
ยายา ซาโนโก
ในการแข่งขันรายการเอมิเรตส์คัพ 2014 ซึ่งเป็นการแข่งขัดนัดอุ่นเครื่องก่อนที่จะเปิดฤดูกาล 2014–15 ในนัดที่อาร์เซนอล พบกับ เบนฟิกา ที่สนามเอมิเรตส์สเตเดียม ซาโนโกยิงประตูให้กับอาร์เซนอลได้ถึง 4 ประตูด้วยกัน ทำให้อาร์เซนอลเอาชนะไปได้ 5–1
ในต้นปี ค.ศ. 2015 ซาโนโกได้ย้ายไปเล่นให้กับ คริสตัลพาเลซ ในแบบยืมตัวจนจบฤดูกาล และลงเล่นทันทีในพรีเมียร์ลีกนัดที่ 22 ของฤดูกาล ที่คริสตัลพาเลซเป็นฝ่ายเอาชนะ เบิร์นลีย์ ไปได้ 2–3 ที่สนามเทิร์ฟมัวร์ โดยซาโนโกได้รับใบเหลืองในนาทีที่ 75
ซาโนโกยิงประตูแรกให้กับคริสตัลพาเลซ ในรายการเอฟเอคัพรอบ 4 ที่คริสตัลพาเลซพบกับ เซาแทมป์ตัน ที่สนามเซนต์แมรีส์สเตเดียม ผลการแข่งขัน คริสตัลพาเลซชนะไป 2–3 โดยซาโนโกยิงได้ในนาทีที่ 21 และมีส่วนในการทำประตูแรกในนาทีที่ 11 เมื่อเป็นผู้ยิงจังหวะแรก แต่ไม่เป็นประตูเพราะติดการป้องกันของเฟรเซอร์ ฟอร์สเตอร์ ผู้รักษาประตูของเซาแทมป์ตัน และลูกฟุตบอลไปเข้าทางของมารวน ชามัก ซึ่งก็เป็นผู้เล่นเก่าของอาร์เซนอล ยิงเข้าประตูไป
จากนั้นเมื่อจบฤดูกาล ซาโนโกก็ได้ย้ายไปเล่นให้กับอายักซ์อัมสเตอร์ดัม ในเอเรอดีวีซี ประเทศเนเธอร์แลนด์ ด้วยการยืมตัวเป็นระยะเวลา 1 ฤดูกาล และยืมตัวต่อไปยังชาร์ลตันแอธเลติก ยิงได้ทั้งสิ้น 3 ประตู
หลังจบฤดูกาล 2016–17 ซาโนโกได้ย้ายไปยังตูลูซ ในลีกเอิง ด้วยสัญญา 3 ปี โดยตลอดเวลาที่เล่นให้กับอาร์เซนอลนั้น ในการแข่งขันจริง ซาโนโกยิงประตูได้แค่ประตูเดียว เป็นการยิงในรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2014–15 นัดที่พบกับโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์เท่านั้น
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ (Maison de Valois-Bourgogne, House of Valois-Burgundy, Huis van Valois-Bourgondië) หรือราชวงศ์บูร์กอญใหม่ เป็นสาขาที่แยกมาจากราชวงศ์วาลัว โดยเป็นสายต่อจากราชวงศ์บูร์กอญ โดยสืบสายเลือดมาจากพระเจ้ารอแบร์ที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ทั้งสองราชวงศ์ล้วนสืบทอดมาจากราชวงศ์กาเปเตียง
ราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ ปกครองดัชชีบูร์กอญในระหว่างปีค.ศ. 1363 จนถึงค.ศ. 1482 และต่อมาได้ปกครองดินแดนอันกว้างใหญ่รวมถึง แฟลนเดอส์ อาร์ตัว ลักเซมเบิร์ก แอโน และ เคาน์ตีบูร์กอญ (ฟร็องช์-กงเต) และอีกหลายดินแดนกว้างใหญ่ผ่านการเสกสมรส ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของรัฐบูร์กอญ
"ดยุกวาลัวแห่งบูร์กอญ" ถูกใช้กล่าวถึงราชวงศ์ที่เริ่มตั้งแต่สมัยพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศส ซึ่งได้พระราชทานบรรดาศักดิ์และดัชชีบูร์กอญให้แก่พระราชโอรสพระองค์เล็ก ฟิลิปผู้กล้า ในปีค.ศ. 1363
ในช่วงสงครามร้อยปี เหล่าดยุกได้รบกันระหว่างเครือญาติในราชวงศ์เดียวกันเพื่อรวบรวมดินแดนในฝรั่งเศสและจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ไว้ภายใต้การดูแลของราชวงศ์เดียวเพื่อปกครองเป็นอาณาจักร แต่ก็ล้มเหลวลงเนื่องจากดยุกคนสุดท้ายชาร์ลผู้อาจหาญ ผู้ริเริ่มสงครามเบอร์กันดี ได้ถูกสังหารลงในยุทธการน็องซีเมื่อปีค.ศ. 1477 ผู้ปกครองคนสุดท้ายในราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ คือ มารีแห่งบูร์กอญผู้เป็นธิดา โดยต่อมาดินแดนนอกฝรั่งเศสได้ตกเป็นของฟิลิปผู้ทรงโฉม พระโอรสพระองค์ใหญ่ และกลายมาเป็นเนเธอร์แลนด์ของฮาพส์บวร์ค ในขณะที่ดัชชีบูร์กอญได้ตกเป็นของราชอาณาจักรฝรั่งเศส มารีแห่งบูร์กอญสิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1482 นับเป็นการสิ้นสุดของราชวงศ์วาลัว-บูร์กอญ
กปาลิกะ
กปาลิกะเป็นอดีตธรรมเนียมตันตระแต่ไม่ตามปุราณะของลัทธิไศวะ ที่มีต้นกำเนิดในอินเดียยุคกลางระหว่างศตวรรษที่ 7-8    คำนี้มาจากคำสันสกฤต กปาละ ตรงกับคำว่า กบาล แปลว่า "กะโหลก" ดังนั้น กปาลิกะ แปลว่า "ผู้ถือกะโหลก"
กปาลิกะหมายถึงนักพรตลัทธิย่อยของลัทธิไศวะที่ซึ่งโดยธรรมเนียมแล้วเป็นผู้ถือตรีศูลที่มีกะโหลกปักอยู่ข้างบน (ขัฏวางคะ) และใช้กะโหลกมนุษย์เป็นบาตรขอทาน    บูชาพระไภรวะ ซึ่งเป็นปางดุร้ายของพระศิวะ ผ่านการเลียนแบบพฤติกรรมและลักษณะของพระไภรวะในฐานะการปฏิบัติบูชา     ใช้เถ้าถ่านจากที่เผาศพป้ายตามร่างกาย,     ไว้ผมยาวและพันกันยุ่ง     รวมถึงมีส่วนในพิธีกรรมที่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม เช่น มีเพศสสัมพันธ์กับสตรีในวรรณะล่าง, บูชายัญมนุษย์, ทานทั้งเนื้อสัตว์และสุรา และถวายบูชาด้วยน้ำกาม
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา (อังกฤษ: Faculty of Education, Bansomdejchaopraya Rajabhat University) ถือกำเนิดมาจาก โรงเรียนราชวิทยาลัย เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2439 ต่อมาได้พัฒนาเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 นับเป็นคณะแรก ของมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
เทศบาลนครรังสิต
เทศบาลนครรังสิต เป็นเทศบาลนครในตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี โดยเป็นเมืองปริมณฑลที่รองรับการขยายตัวของกรุงเทพมหานครในทางตอนเหนือ ในปัจจุบัน เขตเทศบาลนครรังสิตกลายเป็นจุดศูนย์กลางในการเดินทางต่อไปยังจังหวัดต่าง ๆ ในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันออก
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลนครรังสิตมีเขตการปกครองครอบคลุมพื้นที่ตำบลประชาธิปัตย์ทั้งตำบล มีเนื้อที่ 20.80 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
วุฒิการศึกษา
รวม 83 ท่าน
เทศบาลนครรังสิต
ภูมิประเทศ
สภาพทั่วไปในเขตเทศบาลเป็นที่ราบลุ่ม มีคลองรังสิตประยูรศักดิ์ผ่านกลาง แบ่งเขตพื้นที่ออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ คลองรังสิตฝั่งเหนือ และ คลองรังสิตฝั่งใต้ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำริให้ขุดคลองนี้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2433 โดยแยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองปทุมธานี ไปจนถึงเขตอำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก ความยาวโดยประมาณ 38.4 กิโลเมตร มีคลองซอย 14 คลอง อยู่ในเขตเทศบาลนครรังสิตจำนวน 3 คลองซอย ใช้สำหรับส่งน้ำเพื่อประโยชน์ทางกสิกรรมและคมนาคมขนส่ง
คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
วุฒิการศึกษา
หมายเหตุ : ข้อมูล ณ ปีการศึกษา 2555
เทศบาลนครรังสิต
ภูมิอากาศ
มีสภาพภูมิอากาศเหมือนกับจังหวัดทั่วไปในภาคกลาง แบ่งเป็น 3 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน ตั้งแต่เดือน มีนาคม ถึงเดือนพฤษภาคม ฤดูฝนตั้งแต่เดือนมิถุนายน ถึงเดือนตุลาคม และฤดูหนาวตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเดือนกุมภาพันธ์ อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปีอยู่ระหว่าง 28–29 องศาเซลเซียส
สัญลักษณ์
สัญลักษณ์ดวงตราเทศบาลนครรังสิต เป็นรูปวงกลม ประกอบด้วยวลี "เทศบาลนครรังสิต" "จังหวัดปทุมธานี" รูปรวงข้าว ก๋วยเตี๋ยวเรือ และรูปดอกบัวหลวง โดยรวงข้าวแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์จากน้ำในคลองรังสิต ก๋วยเตี๋ยวเรือแสดงถึงวิถีการดำรงชีวิตของชาวคลองรังสิต รูปดอกบัวหลวงเป็นสัญลักษณ์ที่อยู่คู่กับคลองรังสิตมาแต่โบราณ นอกจากนี้ ด้านล่างยังมีเงาของสัตว์พื้นถิ่นปทุมธานีที่เคยพบในพื้นที่ของทุ่งรังสิตในอดีตและบางชนิดสูญพันธุ์ไปแล้ว ได้แก่ สมัน ช้างป่า ควายป่า และเสือ ซึ่งลงมาจากป่าเขาใหญ่เพื่อหาอาหารกินบริเวณทุ่งหญ้าอาณาเขตบริเวณรังสิต ซึ่งต่อมาพื้นที่บริเวณนี้ถูกเรียกว่าทุ่งหลวงและทุ่งรังสิต และยังกินพื้นที่ไปถึงเขตเทศบาลเมืองท่าโขลงในอำเภอคลองหลวง และอำเภอหนองเสือในปัจจุบัน
ประชากร
เทศบาลนครรังสิตมีประชากรทั้งสิ้น จำนวน 84,268 คน แยกเป็นประชากรชายจำนวน 39,105 คน ประชากรหญิงจำนวน 45,163 คน ความหนาแน่นประชากรโดยเฉลี่ย 4,051.35 คน ต่อพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร ประชากรส่วนใหญ่มีอาชีพที่ผสมผสานระหว่างการเกษตร การอุตสาหกรรม การบริการ และการพาณิชย์ ปัจจุบันการขยายตัวในภาคอุตสาหกรรม การพาณิชย์ และการบริการอยู่ในอัตราที่สูง ทำให้มีผู้สนใจภาคการเกษตรในอัตราที่น้อยลง
ในด้านศาสนานั้น เทศบาลนครรังสิตมีวัดจำนวน 3 แห่ง ได้แก่ วัดแสงสรรค์ วัดคลองหนึ่ง และวัดจันทรสุข
สาธารณสุข
เทศบาลนครรังสิตมีศูนย์บริการสาธารณสุขจำนวน 3 แห่งและยังอยู่ในการดำเนินก่อสร้างอีก 1 แห่ง
การขนส่ง
ถนนในเขตเทศบาลนครรังสิตมีจำนวน 41 สาย รวมเป็นระยะทาง 53,670 เมตร ประชาชนโดยส่วนใหญ่ใช้ถนนเป็นเส้นทางคมนาคม ถนนสายสำคัญในเขตเทศบาลนครรังสิต ได้แก่ ถนนพหลโยธิน ถนนรังสิต-นครนายก(ทล.305) ถนนรังสิต-ปทุมธานี(ทล.346) ถนนเลียบคลองสาม (ถนนรังสิต-นครนายก 67) เส้นทางคมนาคมรองลงมาคือทางน้ำ ซึ่งเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญมากในอดีต ในปัจจุบันยังมีการคมนาคมขนส่งทางน้ำบ้างสำหรับติดต่อภายในเขตนครรังสิตและพื้นที่ใกล้เคียง เส้นทางน้ำที่สำคัญ ได้แก่ คลองรังสิตประยูรศักดิ์ คลองหนึ่ง คลองสอง และ คลองสาม ส่วนทางรถไฟสามารถขึ้นรถไฟจากสถานีรถไฟกรุงเทพแล้วลงที่สถานีรถไฟรังสิตได้  และต่อมาในวันที่ 2 สิงหาคม 2564 การรถไฟแห่งประเทศไทยมีการเปิดให้บริการรถไฟฟ้าชานเมืองสายสีแดง ช่วงบางซื่อ-รังสิต  ทำให้ประชาชนในเขตเทศบาลนครรังสิตและพื้นที่ใกล้เคียง สามารถเลือกใช้บริการระบบรถไฟฟ้าเพื่อเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานครได้โดยตรง ผ่านการใช้บริการที่สถานีรถไฟรังสิต โดยเลือกใช้บริการที่ชั้นที่ 3 ซึ่งเป็นชานชาลาของรถไฟฟ้าสายสีแดง
สเปอร์มีน
สเปอร์มีน (Spermine)เป็นโพลีเอมีนที่มีส่วนร่วมในเมตาบอลิซึมของเซลล์ยูคาริโอตทั้งหมด สร้างมาจากสเปอร์มิดีน พบได้ในเนื้อเยื่อและสิ่งมีชีวิตหลายชนิด และเป็นปัจจัยสำคัญในการเจริญเติบโตของแบคทีเรียบางชนิด สเปอร์มีนมีความเกี่ยวข้องกับกรดนิวคลีอิกคาดว่าทำให้โครงสร้างเกลียวเฮลิกมีความคงตัวโดยเฉพาะในไวรัส
มีน
มีน อาจหมายถึง
มกร (แก้ความกำกวม)
มกร สามารถหมายถึง
ขุนช้างขุนแผน
เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน เป็นนิทานมหากาพย์พื้นบ้านของไทย เค้าเรื่องขุนช้างขุนแผนนี้สันนิษฐานว่าเคยเกิดขึ้นจริงในสมัยกรุงศรีอยุธยา แล้วมีผู้จดจำเล่าสืบต่อกันมา เนื่องจากเรื่องราวของขุนช้างขุนแผนมีปรากฏในหนังสือคำให้การชาวกรุงเก่า แต่มีการดัดแปลงเพิ่มเติมจนมีลักษณะคล้ายนิทานเพื่อให้เนื้อเรื่องสนุกสนานชวนติดตามยิ่งขึ้น รายละเอียดในการดำเนินเรื่องยังสะท้อนภาพการดำเนินชีวิต ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรมของชาวสยามในครั้งอดีตได้อย่างชัดเจนยิ่ง จนนักภาษาศาสตร์ นามวิลเลี่ยม เก็ดนี่ย์ กล่าวว่า "ข้าพเจ้ามักคิดบ่อย ๆ ว่า หากความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมไทยเกิดสูญหายไปหมด ทุกอย่างอาจจะถูกสร้างขึ้นมาได้ใหม่ จากข้อเขียนที่อัศจรรย์นี้"
เรื่องขุนช้างขุนแผนนี้ สันนิษฐานว่าเป็นการแต่งขึ้นร้องแบบมุขปาฐะ (ปากต่อปาก) เพื่อความบันเทิง ในลักษณะเดียวกับมหากาพย์ของยุโรป อย่างเช่นของโฮเมอร์ โดยคงจะเริ่มแต่งตั้งแต่ราวอยุธยาตอนกลาง (ราว พ.ศ. 2143) และมีการเพิ่มเติม หรือตัดทอนเรื่อยมา จนมีรายละเอียดและความยาวอย่างที่สืบทอดกันอยู่ในสมัยอยุธยาตอนปลาย แต่ไม่ได้ถูกบันทึกลงไว้เป็นกิจลักษณะ เนื่องจากบุคคลชั้นสูงสมัยนั้นเห็นว่าเป็นกลอนชาวบ้าน ที่มีเนื้อหาบางตอนหยาบโลน และไม่มีการใช้ฉันทลักษณ์อย่างวิจิตร ดังนั้นเมื่อกรุงศรีอยุธยาถูกทำลายในปี พ.ศ. 2310 จึงไม่มีต้นฉบับเรื่องขุนช้างขุนแผนเหลืออยู่ แต่เนื่องจากเป็นเรื่องที่มีความนิยมสูงในหมู่ชาวไทย จึงมีผู้ที่จำเนื้อหาได้อยู่มาก และทำให้ถูกฟื้นฟูกลับมาได้ไม่ยาก
สำหรับเนื้อหาของขุนช้างขุนแผนในปัจจุบัน พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยได้โปรดเกล้าฯ ให้กวีในรัชสมัยของพระองค์ ตลอดจนพระองค์เองร่วมกันแต่งและทรงพระราชนิพนธ์ขี้นเป็นวรรณคดีที่มีค่าทั้งในด้านความไพเราะและในลีลาการแต่ง ตลอดจนเค้าโครงเรื่อง ได้รับการยกย่องตามพระราชบัญญัติวรรณคดีสโมสรในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวว่าเป็นยอดของหนังสือประเภทกลอนเสภา และได้รับประทับราชลัญจกรรูปพระคเณศร์ไว้เป็นเครื่องหมายของการยกย่องนั้นด้วย
หนังสือเรื่องขุนช้างขุนแผนนี้ ไม่เพียงแต่เป็นวรรณคดีสำหรับอ่านกันเล่น เพื่อได้รับรสวรรณคดีเป็นเครื่องบันเทิงใจเท่านั้น หากแต่บางตอนในวรรณคดีเรื่องนี้ยังเป็นหลักฐานที่ให้ความรู้ในเรื่องราวความเป็นอยู่ของผู้คนและบ้านเมืองในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ สมกับที่มีคำกล่าวว่า วรรณคดีเป็นกระจกเงาสะท้อนภาพความเป็นไปของบ้านเมืองในยุคนั้น ๆ ให้คนรุ่นหลัง ๆ ได้ทราบด้วย
วรรณกรรมไทยเรื่องขุนช้างขุนแผน ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรกในปี 2553 โดยศ.ดร.ผาสุก พงษ์ไพจิตร นักเศรษฐศาสตร์ชาวไทย และนายคริส เบเกอร์
เนื้อเรื่อง
ขุนช้าง พลายแก้ว (ซึ่งต่อมาได้รับบรรดาศักดิ์ว่าขุนแผน) และนางพิมพิลาไลย (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นวันทอง) เป็นเพื่อนสมัยเด็กด้วยกันอาศัยอยู่ในเมืองสุพรรณบุรี พลายแก้วรูปร่างหล่อและฉลาด แต่ยากจน เพราะพระพันวษาประหารชีวิตบิดาไปและได้ยึดทรัพย์สินทั้งหมด
ครั้นเติบโตขึ้นเขาได้บวชเป็นสามเณรเพื่อรับการศึกษาตามวัย เรียนวิชาคาถาอาคม และด้านทหาร ขุนช้างรูปร่างขี้เหร่และโง่เขลา แต่ร่ำรวยและมีเส้นสายที่เชื่อมโยงกันอย่างดีในราชสำนัก อยุธยาเพราะบิดาฝากฝักไว้ตั้งแต่เด็ก
ส่วนพิมพิลาไลยนั้น เป็นคนสวยของเมืองสุพรรณบุรี และได้พบพลายแก้วในวันสงกรานต์ พวกเขามีความสัมพันธ์กัน โดยเขาหนีสึกและออกจากวัดไปหาที่ไร่ฝ้ายทันที
ส่วนขุนช้างพยายามขอนางพิมกับแม่ของนาง โดยใช้ความมั่งคั่งและสถานะของเขา แต่สุดท้ายพลายแก้วและนางพิมก็แต่งงานกัน ขุนช้างออกอุบายไปทูลให้พระพันวษาส่งพลายแก้วไปตีเมืองเชียงใหม่ช่วยเมืองเชียงทองแล้วก็อ้างว่าพลายแก้วเสียชีวิตแล้ว เมื่อพลายแก้วได้รับชัยชนะ ขุนช้างจึงวางแผนที่จะขับไล่เขาออกจากอยุธยาด้วยข้อหาที่ประมาทเลินเล่อในงานราชการ
เมื่อภรรยาคนที่สองของขุนแผน คือลาวทอง ถูกพระพันวษาทรงพาเข้าไปในวังให้มีตำแหน่งเป็น "ปักสะดึงกรึงไหม" ขุนแผนรู้สึกเสียใจที่จะละทิ้งวันทอง เขาบุกเข้าไปในบ้านของขุนช้างอีกในตอนดึกแล้วได้ลักวันทองหนีไป ในตอนแรกเธอไม่เต็มใจที่จะทิ้งชีวิตอันสุขสบายของเธอ แต่ความหลงใหลในตัวตนขุนแผนประกอบกับความรัก และพวกเขาก็หนีไปด้วยกันและได้พักแรมในป่าอันงดงามที่เงียบสงัด
ขุนแผนยังทูลขอต่อพระพันวษาโดยขอให้ปล่อยลาวทองให้เป็นอิสระ พระองค์ทรงกริ้ว เขาถูกจำคุกอีกและถูกขังอยู่ในคุกประมาณสิบสองปี ขุนช้างได้ลักพาตัววันทองไปอยู่ด้วยกันที่สุพรรณบุรีอีกครั้ง วันทองให้กำเนิดลูกชายที่ชื่อ "พลายงาม" ลูกชายของเธอ ที่เกิดกับขุนแผน เมื่อพลายงามอายุแปดขวบ ขุนช้างพยายามจะฆ่า แต่พลายงามหนีมาได้ และมาอาศัยอยู่กับย่าทองประศรีที่กาญจนบุรี จนกระทั่งได้เรียนวิชาแบบที่ขุนแผนพ่อของตน
เมื่อพระพันวษาแห่งกรุงศรีอยุธยาและเชียงใหม่ทะเลาะกันเรื่องลูกสาวของพระเจ้าล้านช้างแห่งเวียงจันทน์ พลายงามอาสานำกองทัพไปตีเชียงใหม่และประสบความสำเร็จในการขอให้ปล่อยขุนแผนพ่อของตนเป็นอิสระ ทั้งสองพ่อลูกจับพระเจ้าเชียงใหม่และกลับมาพร้อมกับเจ้าหญิงสร้อยทองแห่งเวียงจันทน์และเชลยมากมาย ตอนนี้ขุนแผนได้รับสถานะเป็นเจ้าเมืองกาญจนบุรี มีบรรดาศักดิ์เป็น "พระสุรินทรฦาชัย" และพลายงามได้รับแต่งตั้งให้เป็น"จมื่นไวยวรนาถ"
ขุนช้างเมาแล้วอาละวาดในงานแต่งงานของพระไวยกับศรีมาลา และคดีความแบบเก่าก็กลับมาอีก พระไวยลักพาตัวแม่วันทองมาจากบ้านขุนช้าง ทำให้ขุนช้างทูลใส่ร้ายพระไวยต่อพระพันวษา จนถึงขั้นพิจารณาคดี พระพันวษาทรงเรียกร้องให้วันทองเลือกระหว่างขุนช้างกับขุนแผน เธอทำไม่ได้และไม่สามารถจะเลือกใครได้ พระพันวษาสั่งให้ประหารชีวิตเธอ พระไวยวิงวอนต่อพระพันวษาให้ทรงอภัยโทษแต่ก็ได้สำเร็จ แต่พระบัญชามาช้าไปเล็กน้อยและไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงการประหารชีวิตวันทองได้
ต้นกำเนิดและคำว่า เสภา
ขุนช้างขุนแผน เป็น นิทานพื้นบ้านของไทยโบราณ มีต้นกำเนิดมาจากความบันเทิงพื้นบ้านประมาณปี ค.ศ. 1600 ซึ่งพัฒนาโดยนักเล่านิทาน สำหรับผู้ชมผู้ฟังในท้องถิ่น และส่งต่อเรื่องราวด้วยการบอกเล่าแบบปากต่อปาก
อนึ่งในศตวรรษที่ 18 การแสดงเรื่องดังกล่าวได้กลายเป็นรูปแบบความบันเทิงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสยาม นักเล่านิทานมักเล่าเรื่องด้วยการบรรยายอย่างมีสไตล์ โดยใช้ไม้เล็ก ๆ สองท่อน เรียกว่า กรับ เคาะให้เป็นจังหวะและเน้นอารมณ์ การขับแสดงนั้นมักใช้เวลาตลอดทั้งคืน