cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ธงชาติฟิลิปปินส์
แบบธงปัจจุบัน
เมื่อถึงสมัยของการปกครองตนเองภายใช้ชื่อประเทศเครือรัฐฟิลิปปินส์ (Commonwealth of the Philippines) ซึ่งเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1935 ประธานาธิบดีมานูเอล เกซอน ได้ออกคำสั่งฝ่ายบริหารเลขที่ 23 (Executive Order No. 23) ลงวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1935 เพื่อระบุลักษณะของธงในเชิงเทคนิคโดยละเอียด ในข้อกำหนดต่างๆ ของกฎหมายชุดนี้ ได้มีการบัญญัติให้รูปสามเหลี่ยมที่ด้านต้นธงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า สัดส่วนความกว้างต่อความยาวโดยรวมเป็น 1:2 ตำแหน่งมุมและองศาที่แน่นอนของรูปดวง ลักษณะทางเรขาคณิตและสุนทรียศาสตร์ของรูปดวงอาทิตย์ และการยกเลิกรูปหน้ามนุษย์ในดวงอาทิตย์ออกอย่างเป็นทางการ ทว่าแบบสีของธงที่แน่นอนนั้นหาได้มีการกำหนดไว้อย่างชัดเจนในกฎหมายฉบับนี้ไม่  การระบุลักษณะธงเหล่านี้ยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงและมีผลบังคับใช้สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน  ต่อมาในปี ค.ศ. 1941 ได้มีการย้ายวันธงชาติอย่างเป็นทางการจากวันที่ 30 ตุลาคม มาเป็นวันที่ 12 มิถุนายน ซึ่งเป็นวันที่ฟิลิปปินส์ประกาศเอกราชครั้งแรกจากสเปนในปี ค.ศ. 1898
เจเอ็นอาร์ คลาสซี 10
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ถูกสร้างขึ้นโดย สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น (Japan Association of Railway Industry) ซึ่งในสมาคมจะประกอบไปด้วยบริษัทผู้สร้างหลายบริษัทด้วยกัน ทั้งนี้เมื่อมีคำสั่งให้ผลิตรถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ทาง สมาคมอุตสาหกรรมรถไฟแห่งประเทศญี่ปุ่น จะกระจายคำสั่งการผลิตนี้ให้กับ 2 บริษัทที่รับผิดชอบในการสร้างรถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 ดังนี้
1. บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่นครโอซากะ, จังหวัดโอซากะ, ประเทศญี่ปุ่น (ปัจจุบันถูกควบรวมกิจการโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด ไปเมื่อเดือนเมษายน ปี พ.ศ. 2515)
2. บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด โรงงานตั้งอยู่ที่ระหว่างนครโคเบะ และ เขตมินาโตะ (โตเกียว), ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น
สายการผลิต
รถจักรไอน้ำรุ่นนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2473 ทั้งหมด 23 คันถูกสร้างขึ้นใหม่ C10 1-15 (15 คัน) ผลิตโดย บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด (หมายเลขการผลิต 1356-1370) และ C10 16-23 (8 คัน) ผลิตโดย บริษัท กิช่า เซโซะ ไกรชะ จำกัด (หมายเลขการผลิต 1141-1148)
โครงสร้าง
เทคโนโลยีของหัวรถจักรไอน้ำซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์หลักของการผลิตในประเทศในเวลานั้นก็ถูกนำมาใช้กับรถจักรไอน้ำรุ่นนี้นี้เช่นกัน และเป็นไปได้ที่จะแสดงประสิทธิภาพที่ใกล้เคียงกับหัวรถจักรขนาดใหญ่ อันดับแรก ใช้ประเภท 1C2 (ล้อนำ 1 แกน + ล้อขับเคลื่อน 3 แกน + ล้อหลัง 2 แกน, 2-6-4 หรือเอเดรียติค) ที่มี 2 เพลาบนรถลำเลียงซึ่งอยู่ใต้ห้องโดยสารคนขับและบังเกอร์ถ่านหินโดยตรง นอกจากนี้ รถลำเลียงยังถูกทำให้ประหยัดเพื่อป้องกันไม่ให้ภาระเพลาขับผันผวนตามภาระของถ่านหินและน้ำ
ล้อนำหน้าคือ LT122 ซึ่งติดตั้งอุปกรณ์คืนสภาพแบบลูกกลิ้ง และล้อตามคือ LT213 ซึ่งเป็นล้อคานทรงตัวที่ติดตั้งอุปกรณ์คืนสภาพแบบประหยัดตามที่กล่าวไว้ข้างต้น
เส้นผ่านศูนย์กลางล้อโยงคือ 1,520 มม. ซึ่งเล็กกว่า 1,600 มม. ของรถจักรไอน้ำโมกุน รุ่น 8620 และ C50 ถึง 5% เมื่อรถจักรวิ่งด้วยความเร็วสูงในพื้นที่ชานเมือง 95 กม./ชม.
การออกแบบพื้นฐานมีหลายส่วนที่เหมือนกันกับรถจักรไอน้ำ C50 และรถจักรไอน้ำ C54 ในช่วงเวลาเดียวกัน และเป็นการเปลี่ยนผ่านที่นำไปสู่สิ่งที่เรียกว่ารถจักรไอน้ำสมัยใหม่ของรถไฟแห่งชาติญี่ปุ่นหลังจากรถจักรไอน้ำ C55 เนื่องจากได้รับการออกแบบก่อนที่การเชื่อมด้วยไฟฟ้าจะกลายเป็นเรื่องธรรมดา ห้องโดยสารและถังเก็บน้ำด้านข้างจึงมีโครงสร้างการประกอบแบบหมุดย้ำ และเมื่อเทียบกับรถจักรไอน้ำ C11 รุ่นถัดมาที่ใช้โครงสร้างแบบเชื่อม จึงมีลักษณะที่มั่นคงจากภายนอก มันเป็นคุณลักษณะ
นอกจากนี้ เมื่อมีการสร้างหลังคาใหม่จะมีปั้มน้ำ Omi ซึ่งจะติดอยู่ที่ไหล่ของหม้อไอน้ำถูกติดตั้งไว้ แต่อย่างไรก็ตามปั้มน้ำตัวนี้ได้เกิดปัญหาด้านทัศนวิสัยในการมองระยะทางและถูกนำออกในภายหลัง
เนื่องจากรถรุ่นนี้ได้รับการออกแบบก่อนที่กระบังควันจะถูกนำมาใช้อย่างเป็นทางการในรถจักรไอน้ำ C54 จึงไม่ใช่อุปกรณ์มาตรฐานแต่มีการบันทึกว่ารถบางคันถูกเพิ่มเข้ามาในภายหลังสามารถยืนยันได้จากภาพถ่าย
การดำเนินการ
ในขั้นต้น มีการใช้งานในโตเกียว นาโกย่า และโอซาก้า และมีส่วนร่วมในการดึงรถไฟชานเมืองบนสายหลักโทไคโด แต่ต่อมาได้นำไปใช้ในคุมาโมโตะและนารา เนื่องจากส่วนเหล่านี้มีไฟฟ้าใช้ตั้งแต่เนิ่นๆ จึงถูกย้ายไปยังสถานที่ต่างๆ และใช้สำหรับรถไฟท้องถิ่นและรถไฟบรรทุกสินค้าบนสายยามะดะ, โมกะ, คิชิน, บันทัน เป็นต้น อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความก้าวหน้าของรถจักรดีเซลในท้องถิ่นมีส่วนเกิน และถูกแทนที่ด้วยรถจักรไอน้ำ C11 ซึ่งกลายเป็นรถจักรไอน้ำรุ่นใหม่ใหม่และถูกปลดประจำการทั้งหมดตั้งแต่ปี พ.ศ. 2503 (โชวะ 35) ถึง พ.ศ. 2505 (โชวะ 37)
หลังจากปลดประจำการ รถจักรไอน้ำทั้งหมดยกเว้น C10 8 ที่อธิบายในภายหลังได้ถูกปลดประจำการ และไม่มีการเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์หรือสถานที่สาธารณะ
เหตุการณ์สำคัญ
ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2478 รถไฟสายโทไคโดหลักหยุดให้บริการเนื่องจากฝนตกหนักในพื้นที่โอซากะ ดังนั้นในวันที่ 11 สิงหาคม วันรุ่งขึ้น รถไฟด่วนพิเศษสึบาเมะจึงเปิดให้บริการเป็นครั้งแรกรอบสายหลักคันไซไปยังสถานีโกเบ ในขณะนี้ เพื่อความสะดวกในการต่อขบวนย้อนกลับที่สถานีเทนโนจิ รถประเภทนี้จะลากจูงสถานีต้นทางถึงสถานีปลายทาง
รถจักรไอน้ำเอเดรียติค C10 8
C10 8 ประจำการอยู่ที่ทางรถไฟสายโอกิกาวะ
สร้างเสร็จที่ บริษัท คาวาซากิเฮฟวี่อินดรัสทรีส์ จำกัด เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2473 (หมายเลขรถจักร 1363) ในวันที่ 2 สิงหาคมของปีเดียวกัน รถจักรมาถึงสถานีรถไฟ (ปัจจุบันคือแขวงการเดินรถโอมิยะ) และในวันที่ 4 กันยายนของปีเดียวกัน หลังจากนั้นก็ถูกใช้โดยสารรถไฟสายหลักโทโฮคุและสายทาคาซากิ พ.ศ. 2475 (โชวะ 7) หลังจากถูกย้ายไปที่ทากาซากิ (ปัจจุบันคือ Gunma Vehicle Center) ในวันที่ 1 กันยายน จึงก็ย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง หลังจากถูกเช่าให้กับโรงรถจักรรถจักรโมริโอกะเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2489 มันก็ถูกใช้สำหรับรถไฟโดยสารในสายยามาดะ หลังจากถูกย้ายไปยังโรงรถจักรไอสุวาคามัตสึ (ปัจจุบันคือสถานีขนส่งไอสุวากามัตซึ) เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2493 รถไฟขบวนนี้ใช้สำหรับผู้โดยสารและรถไฟบรรทุกสินค้าในสายไอสึ และในปี พ.ศ. 2504 (โชวะ 36) 11 ได้หยุดให้บริการตั้งแต่เดือนพฤษภาคม มันถูกทิ้งในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2505 (โชวะ 37) และถูกย้ายไปที่ราซา ในเมืองมิยาโกะ จังหวัดอิวาเตะในเดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน หลังจากส่งมอบให้กับบริษัทในวันที่ 30 ของเดือนเดียวกัน และถูกนำไปใช้สำหรับการขนส่งสินค้าในสายเฉพาะที่เชื่อมต่อโรงงานของบริษัทกับสถานีมิยาโกะ และสำหรับการแบ่งงานภายในสถานที่ของสถานีมิยาโกะ รถจักรไอน้ำถูกใช้แม้หลังจากที่ JNR กลายเป็นรถไร้ควัน แต่มันก็กลายเป็นเครื่องจักรสำรองเมื่อมีหัวรถจักรดีเซลเข้ามาในสายการผลิต และการดำเนินการก็ยุติลงอีกครั้งในเดือนเมษายน พ.ศ. 2522 (โชวะ 54) และมันถูกปลดประจำการในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2529 (โชวะ 61).
บริษัทมิยาโกะเข้าซื้อกิจการรถไฟในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2530 และมีการบูรณะซ่อมแซมเพื่อใช้เป็นรถไฟท่องเที่ยว และเสร็จสิ้นในวันที่ 17 เมษายนของปีเดียวกัน และในวันที่ 19 กรกฎาคมของปีเดียวกัน การดำเนินการอนุรักษ์ได้เริ่มขึ้นในชื่อ 'SL Shiokaze-go' บนเส้นทางรินโกะ เดิมที่เชื่อมต่อบริเวณใกล้เคียงสถานีมิยาโกะ และท่าเรือเดซากิ ของท่าเรือมิยาโกะ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเส้นจะเลียบชายฝั่ง แต่จริงๆ แล้วเส้นนี้เลียบสันเขื่อน ดังนั้นท่านจึงแทบไม่เห็นทะเล และการดำเนินการก็ยุติลงในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2533 (เฮเซ 2)
บริษัทมิยาโกะกำลังมองหาผู้เดินรถรายใหม่เนื่องจากค่าบำรุงรักษาสูง และได้ตกลงกับโอกิกาวะเรลเวย์ ซึ่งในขณะนั้นกำลังจัดหารถจักรไอน้ำถังที่เหมาะสมเพื่อรองรับจำนวนผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้น ย้ายไปที่การรถไฟในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2537 และเคลื่อนออกในวันที่ 21 ของเดือนเดียวกัน และถูกไปประจำการที่ ทางรถไฟสายโอกิกาวะ ในวันที่ 24 ของเดือนเดียวกัน หลังจากนั้นไม่นาน รถไฟได้รับการบูรณะแบบไดนามิกในสถานีรถไฟคานายะ และในวันที่ 21 มิถุนายน ได้มีการทดสอบวิ่งในสถานีเดียวกัน และเผยแพร่ต่อสื่อมวลชนในวันที่ 27 ของเดือนเดียวกัน นอกจากนี้ยังเปิดให้สาธารณชนเข้าชมที่ Fire Exhibit ซึ่งจัดขึ้นในบริเวณสถานีเซ็นสุ ในวันที่ 9 กรกฎาคมในวันรุ่งขึ้น เป้าหมายคือการซ่อมบำรุงให้เสร็จสิ้นภายในฤดูใบไม้ร่วงของปีเดียวกัน และเพื่อให้สามารถใช้งานสายหลักได้ แต่ไม่สามารถได้รับการอนุมัติจากกระทรวงคมนาคมในทันที เนื่องจากเหตุการณ์ไฟดับ
ในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2540 (เฮเซ 9) งานบูรณะแบบไดนามิกเต็มรูปแบบได้ดำเนินการเพื่อเริ่มดำเนินการเชิงพาณิชย์และเริ่มดำเนินการทดลองสายหลักในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน และจึงเริ่มเดินรถ ภายนอกดูเหมือนรถจักรไอน้ำถังที่คล้ายกับรุ่น C11 และ C12 แต่ใช้หมุดย้ำจำนวนมาก ให้ความรู้สึกคลาสสิก ในปี พ.ศ. 2564 (ปีที่ 3 ของ เรวะ) สามารถลากจูงรถโดยสาได้สูงสุด 4 คัน (ก่อนหน้านี้สูงสุด 5 คัน) ด้วยเครื่องยนต์เครื่องเดียว
ศักดา โมกขมรรคกุล
นายศักดา โมกขมรรคกุล (8 ธันวาคม พ.ศ. 2480 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550) อดีตองคมนตรี และอดีตประธานศาลฎีกา สมรสกับแพทย์หญิง คุณหญิงสำรวย โมกขมรรคกุล
หน้าที่การงาน
นายศักดา โมกขมรรคกุล ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งองคมนตรี เมื่อวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2542 ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ที่โรงพยาบาลเจ้าพระยา รวมอายุ 69 ปี
อูลัม (สลัด)
อูลัม (ulam) เป็นสลัดท้องถิ่นที่ทำมาจากใบผักสดหรือผลไม้ที่สามารถกินแบบดิบหรือหลังไปต้มน้ำ เช่น บัวบก โดยมักกินพร้อมกับซอสต่าง ๆ เช่นวงศ์ปลาแมว, เจินจาลุกหรือซัมบัล อาหารจานนี้เป็นจานผักยอดนิยมในหมู่บ้านท้องถิ่น
ผู้คนสามารถกินอูลัมด้วยวัตถุดิบแบบง่าย ๆ เช่น แตงกวา, กะหล่ำปลี และมะเขือยาว ส่วนอูลัมดั้งเดิมจะใช้วัตถุดิบมากกว่าเดิม เช่นในแบบนาซีอูลัม (ข้าวอูลัม)
พารานอยด์ (เพลงแบล็กแซ็บบาธ)
พารานอยด์ (Paranoid) เป็นเพลงของวงแบล็ก ซับบาธ วงดนตรีเฮฟวีเมทัลจากอังกฤษ อยู่ในอัลบั้มพารานอยด์ (1970) เพลงนี้ได้อันดับ 4 ในชาร์ตของ UK Singles Chart และอันดับที่ 61 ในชาร์ต Billboard Hot 100 และเพลงนี้ขึ้นอันดับ 1 ในชาร์ต German Singles Chart
โรคแอดดิสัน
โรคแอดดิสัน (Addison's disease) เป็นความผิดปกติของระบบต่อมไร้ท่อ เนื่องจากต่อมหมวกไตผลิตฮอร์โมนสเตอรอยด์ไม่เพียงพอ อาการทั่วไปที่พบได้แก่ ปวดท้อง, อ่อนแรง, น้ำหนักลด รวมถึงสีผิวคล้ำขึ้น อาจเกิดภาวะแทรกซ้อนคือภาวะวิกฤติต่อมหมวกไต ร่วมกับอาเจียน, ปวดหลังส่วนล่าง, ช็อกและโคม่า
โรคแอดดิสันเป็นหนึ่งในโรคต่อมหมวกไตทำงานไม่เพียงพอ สามารถแบ่งเป็น 2 ประเภทได้แก่ แบบปฐมภูมิ คือต่อมหมวกไตผลิตฮอร์โมนคอร์ติซอลและอัลโดสเตอโรนไม่เพียงพอ และแบบทุติยภูมิ คือต่อมใต้สมองผลิตฮอร์โมนอะดรีโนคอร์ติโคโทรปิกไม่เพียงพอ ส่งผลต่อการผลิตคอร์ติซอลในต่อมหมวกไต ความผิดปกตินี้ส่วนใหญ่เกิดจากโรคภูมิต้านตนเองในประเทศพัฒนาแล้ว และวัณโรคในประเทศกำลังพัฒนา การตรวจโรคทำได้ด้วยการการตรวจเลือด, การตรวจปัสสาวะและการฉายภาพทางการแพทย์ การรักษาโรคแอดดิสันมักเป็นการให้ฮอร์โมนทดแทน คือให้ไฮโดรคอร์ติโซนและฟลูโดคอร์ติโซนทางปาก หากอาการแย่ลง จะมีการแนะนำให้ฉีดคอร์ติโคสเตอรอยด์ ร่วมกับการให้น้ำตาลเดกซ์โตรสทางหลอดเลือดดำ หากไม่ได้รับการรักษา อาจเกิดภาวะวิกฤติต่อมหมวกไตและทำให้เสียชีวิตได้
โรคแอดดิสันมีความชุกประมาณ 0.9 ถึง 1.4 ต่อประชากร 10,000 คนในประเทศพัฒนาแล้ว มักพบในเพศหญิงวัยกลางคน นอกจากจะพบในมนุษย์แล้ว โรคนี้ยังสามารถพบในสุนัข โดย 70% พบในสุนัขเพศเมีย  โรคแอดดิสันตั้งชื่อตามทอมัส แอดดิสัน แพทย์ชาวอังกฤษที่บรรยายถึงโรคนี้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1855
สาธารณรัฐเขมร
สาธารณรัฐเขมร (សាធារណរដ្ឋខ្មែរ; République Khmère) เป็นรัฐบาลของประเทศกัมพูชาที่ปกครองด้วยระบอบสาธารณรัฐ ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2513 โดยมีนายพล ลอนนอล จนถึง นายพลลองโบเรต ที่เป็นประธานาธิบดียุคสาธารณรัฐเขมร และสลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2518 หลังจากที่เขมรแดงยึดกรุงพนมเปญได้ และประกาศจัดตั้งกัมพูชาประชาธิปไตย
ภูมิหลัง
ได้มีการประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐเขมรอย่างเป็นทางการเมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2513 โดยกลุ่มฝ่ายขวาที่นิยมสหรัฐอเมริกา นำโดยลน นล และนักองค์ราชวงศ์สีสุวัตถิ์ สิริมตะ ซึ่งได้อำนาจมาจากการรัฐประหาร 18 มีนาคม พ.ศ. 2513 ล้มล้างรัฐบาลราชอาณาจักรกัมพูชาของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ
สาเหตุหลักของรัฐประหารคือการที่สมเด็จพระนโรดม สีหนุ หันไปสนับสนุนกิจกรรมของเวียดนามเหนือตามแนวชายแดนกัมพูชา ยอมให้มีการขนส่งอาวุธหนักของฝ่ายคอมมิวนิสต์ผ่านพื้นที่กัมพูชาตะวันออก และเศรษฐกิจของกัมพูชาได้รับผลกระทบจากนโยบายของสีหนุที่ประกาศเป็นกลางและต่อต้านสหรัฐอเมริกา
เมื่อสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พ้นจากอำนาจ การปกครองของกัมพูชาจึงเปลี่ยนจากราชอาณาจักรมาเป็นสาธารณรัฐ แม้ว่าราชบัลลังก์จะว่างมาหลายปีนับตั้งแต่พระบาทสมเด็จพระนโรดม สุรามฤตเสด็จสวรรคต ลักษณะของระบอบใหม่เป็นชาตินิยมฝ่ายขวา เป็นการสิ้นสุดความร่วมมือกับเวียดนามเหนือและเวียดกงในยุคสมเด็จพระนโรดม สีหนุและเป็นพันธมิตรกับเวียดนามใต้ในสงครามอินโดจีนที่กำลังดำเนินอยู่ สาธารณรัฐเขมรได้ประกาศเป็นฝ่ายตรงข้ามกับแนวร่วมสหภาพแห่งชาติเขมร ซึ่งเป็นพันธมิตรในแนวชายแดนระหว่างฝ่ายของสมเด็จพระนโรดม สีหนุ กับพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา ฝ่ายทหารขององค์กรดังกล่าวคือกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนกัมพูชาซึ่งได้รับการสนับสนุนจากกองทัพประชาชนเวียดนามและแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้หรือเวียดกง ซึ่งเข้ามาใช้พื้นที่ของกัมพูชาเพื่อเข้ายึดครองเวียดนามใต้
แม้ว่ารัฐบาลของสาธารณรัฐเขมรจะเป็นรัฐบาลทหารและได้รับการสนับสนุนทางทหารและการเงินจากสหรัฐอเมริกา แต่กองทัพของรัฐบาลนี้กลับอ่อนแอ ไม่ได้รับการฝึกฝนที่พอเพียง ทำให้พ่ายแพ้ต่อกองทัพปลดปล่อยแห่งชาติประชาชนกัมพูชา กองทัพประชาชนเวียดนาม และเวียดกง สาธารณรัฐเขมรจึงล่มสลายเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 เมื่อฝ่ายคอมมิวนิสต์ยึดครองพนมเปญได้
รัฐประหาร
สมเด็จพระนโรดม สีหนุกล่าวอ้างว่าการรัฐประหารเมื่อ พ.ศ. 2513 เป็นผลจากความร่วมมือของเซิน หง็อก ถั่ญ นักชาตินิยมฝ่ายขวาที่ลี้ภัยออกนอกประเทศ นักองค์ราชวงศ์ สีสุวัตถิ์ สิริมตะ นายกรัฐมนตรีซึ่งเคยเป็นคู่แข่งของสมเด็จพระนโรดม สีหนุในการขึ้นสู่ราชบัลลังก์กัมพูชา และซีไอเอ เพื่อจัดตั้งรัฐบาลที่เป็นมิตรกับสหรัฐ จริง ๆ แล้วมีหลักฐานน้อยที่แสดงว่าสหรัฐเกี่ยวข้องกับรัฐประหาร เว้นแต่จะมีส่วนหนึ่งของกองกำลังพิเศษของสหรัฐเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องในการสนับสนุนและฝึกฝนให้กับทหารของลน นล
เมื่อสมเด็จพระนโรดม สีหนุเดินทางออกจากประเทศไปเยือนฝรั่งเศส ได้เกิดการลุกฮือขึ้นต่อต้านเวียดนามในพนมเปญ มีการโจมตีสถานทูตของเวียดนามเหนือและเวียดกง คาดว่าการลุกฮือครั้งนี้ มีฝ่ายของลน นล อยู่เบื้องหลัง ในวันที่ 12 มีนาคม นายกรัฐมนตรีประกาศปิดท่าเรือเมืองพระสีหนุเพื่อระงับการขนส่งอาวุธไปให้เวียดกงและเวียดนามเหนือ และออกคำสั่งให้เวียดกงถอนทหารออกไปจากกัมพูชาภายใน 72 ชั่วโมงหรือภายใน 15 มีนาคม มิฉะนั้นจะใช้กำลังทหาร. แม้ว่าจะเป็นการขัดต่อนโยบายของสีหนุที่ให้ความร่วมมือกับเวียดนามเหนือ แต่ลน นล ได้แสดงตนเป็นผู้กุมชะตากรรมของประเทศ เขาต้องการให้กดดันเวียดนามเหนือมากกว่านี้
การลงมติของสภาแห่งชาติในวันที่ 18 มีนาคม ถูกควบคุมโดยอิน ตัม ลน นลได้ประกาศตัวเป็นผู้นำของประเทศในภาวะฉุกเฉิน ในวันที่ 28 – 29 มีนาคม มีกลุ่มผู้นิยมสีหนุจำนวนมากในหลายจังหวัดออกมาประท้วง ลน นลสั่งให้มีการปราบปรามทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยคน มีเจ้าหน้าที่ทหารหลายคนเสียชีวิตรวมทั้ง ลน นิล น้องชายของลน นล
ท่าทีของต่างชาติยังไม่แน่นอนกับการสนับสนุนรัฐบาลใหม่ เวียดนามเหนือพยายามเจรจากับลน นล เพื่อรื้อฟื้นข้อตกลงทางการค้าที่ถูกยกเลิกไป แต่ในที่สุดการเจรจาก็สิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม ประเทศไทยเป็นประเทศแรกที่ให้การรับรองสาธารณรัฐเขมร โดยได้ส่ง ชนะ สมุทวณิช เป็นเอกอัครราชทูตคนแรกประจำสาธารณรัฐเขมร
การประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐเขมรและกองทัพแห่งชาติเขมร
ผลกระทบสำคัญที่เกิดขึ้นหลังรัฐประหารคือช่วงเวลาระหว่างเมษายน – มิถุนายน พ.ศ. 2513 กองทัพเวียดนามใต้ซึ่งมีสหรัฐอเมริกาหนุนหลังบุกเข้าสู่กัมพูชาตะวันออกเพื่อโจมตีกองทหารของเวียดนามเหนือและเวียดกง ทำให้กองกำลังคอมมิวนิสต์ต้องถอยลึกเข้ามาทางตะวันตกในแผ่นดินกัมพูชามากขึ้น หรือมิฉะนั้นก็เคลื่อนกำลังไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของกัมพูชาซึ่งเป็นพื้นที่ของฝ่ายที่ต่อต้านลน นล ลน นลกล่าวว่าเหตุการณ์เป็นการก่อการร้ายในกัมพูชา ทำให้กัมพูชาตกอยู่ในสภาวะอันตราย ในขณะที่สหรัฐอเมริกากล่าวว่าจะไม่มีการใช้ทหารปฏิบัติการภาคพื้นดินในกัมพูชา แต่จะช่วยเหลือกองทัพกัมพูชาแทน
ในวันที่ 9 ตุลาคม ศาลทหารได้ตัดสินประหารชีวิตสมเด็จพระนโรดม สีหนุ สมเด็จพระมหากษัตริยานีกุสุมะ พระมารดาของสีหนุ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของราชวงศ์ในสมัยของสีหนุถูกกักบริเวณ และพระราชินีโมนิก พระมเหสีของสีหนุถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ฝ่ายปฏิวัติได้ประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐเขมร ในขณะที่สีหนุได้ประกาศจัดตั้งรัฐบาลราชอาณาจักรสหภาพแห่งชาติกัมพูชาที่ปักกิ่งที่มีฝ่ายคอมมิวนิสต์หนุนหลัง
กองทัพจริง ๆ ของฝ่ายราชวงศ์ในช่วงเวลาที่เกิดรัฐประหารมีเพียง 35,000 คน และขยายตัวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนกองทัพฝ่ายสาธารณรัฐมีทหารประมาณ 150,000 คน ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2513 ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มต่อต้านเวียดนาม สหรัฐให้การสนับสนุนในการฝึกหัดทหาร และส่งทหารของเขมรเสรีและกองทัพแขมร์กรอมที่ฝึกในเวียดนามใต้เข้ามาอีก หลายพันคน ทำให้ทหารฝ่ายสาธารณรัฐเพิ่มเป็น 200,000 คน
แม้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากสหรัฐ แต่กองทัพของสาธารณรัฐเขมรมีปัญหาด้านคอรัปชั่น โดยเฉพาะเงินเดือนของกองทหารที่ไม่มีอยู่จริง และความไร้ประสิทธิภาพของกองทัพ แม้ว่านายทหารของฝ่ายสาธารณรัฐอย่างนักองค์มจะ นโรดม จันทรังสี ซึ่งควบคุมกองพลที่ 13 จะประสบความสำเร็จในบริเวณทางหลวงหมายเลข 4 และที่ราบคีรีรมย์ แต่แม้ทัพนายกองคนสำคัญคนอื่น ๆ มักไร้ประสบการณ์หรือความสามารถ ปฏิบัติการที่สำคัญในการต่อต้านเวียดนามคือปฏิบัติการเจนละ 1 และ 2 สิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้
เหตุการณ์ทางการเมืองของสาธารณรัฐเขมร
นอกจากจะเข้าร่วมในสงครามอินโดจีนโดยอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับกลุ่มที่นิยมสมเด็จพระนโรดม สีหนุ พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชา และเวียดนามเหนือแล้ว สาธารณรัฐเขมรยังมีความขัดแย้งกันภายในรัฐบาล ความโดดเด่นทางการเมืองขอสมเด็จงพระนโรดม สีหนุในช่วง พ.ศ. 2493 – 2513 แสดงถึงความเป็นนักการเมืองที่จัดเจนของพระองค์ ในช่วงเริ่มต้น ฝ่ายสาธารณรัฐมีการแบ่งกลุ่มกันภายในเพื่อต่อสู้กับระบอบสีหนุคือฝ่ายของลน นล กับฝ่ายของนักองค์ราชวงศ์สีสุวัตถิ์ สิริมตะ นักองค์ราชวงศ์สีสุวัตถิ์ สิริมตะเป็นนายกรัฐมนตรีในปีแรกเนื่องจากลน นล มีปัญหาทางด้านสุขภาพ บทบาทของเจ้าสิริมตะมีความโดดเด่นเนื่องจากรูปแบบการบริหารงานและการเป็นเชื้อพระวงศ์ ความนิยมเพิ่มขึ้นในกลุ่มคนหนุ่มสาว และคนในเขตเมือง แม้ว่ายังคงมีการฉ้อราษฎร์บังหลวงที่ทำให้รัฐบาลอ่อนแอ เมื่อลน นลเดินทางกลับมาจากการรักษาตัวที่ฮาวายในเดือนเมษายน พ.ศ. 2514 ได้เกิดความขัดแย้งอย่างรุนแรงในรัฐบาล โดยเฉพาะกับลน นน น้องชายของลน นลที่มีบทบาทมากในกองทัพ ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2514 ลน นลเข้าครอบงำสภาแห่งชาติในการเขียนรัฐธรรมนูญใหม่
พ.ศ. 2515: การกำจัดนักองค์ราชวงศ์ สีสุวัตถิ์ สิริมตะ
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2515 ลน นลและน้องชายได้กำจัดนักองค์ราชวงศ์ สีสุวัตถิ์ สิริมตะ ให้พ้นจากอำนาจ ลน นนจัดให้นักศึกษาสายอาชีพออกมาเรียกร้องให้เจ้าะสิริมตะลาออก  ในที่สุดเจ้าสิริมตะจึงถูกกักบริเวณ ลน นลก้าวขึ้นเป็นประมุขของประเทศ เจง เฮงเข้ามามีบทบาทในรัฐบาลและเซิง งอกทัญ ซึ่งเป็นผู้นำของเขมรเสรีและกองทัพจากขแมร์กรอมเป็นนายกรัฐมนตรี  มีกองทัพของสหรัฐฯ ให้การสนับสนุน
ปลายปีนั้น ลน นลประกาศลงสมัครเป็นประธานาธิบดี อิน ตัม และแก้ว อัน ไม่เพียงแต่จะประกาศลงสมัครรับเลือกตั้ง แต่ยังไม่ยอมถอนตัวอีกด้วย การเลือกตั้งสิ้นสุดลงโดยลน นล เป็นฝ่ายชนะ โดยมีการแทรกแซงของรัฐบาล ซึ่งหากดำเนินไปโดยยุติธรรมแล้ว อิน ตัมน่าจะเป็นผู้ชนะ.
สถานการณ์ทางการเมืองยังคงวุ่นวายตลอดปี พ.ศ. 2515 พรรคการเมืองฝ่ายตรงข้ามทั้งสองพรรคคือกรมประชาธิปไตยของอิน ตัม และพรรคสาธารณรัฐของเจ้าสิริมตะปฏิเสธการเข้าร่วมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเดือนกันยายน ทำให้พรรคสาธารณรัฐสังคมนิยมของลน นน ชนะอย่างถล่มทลาย เกิดการก่อการร้ายในเมืองหลวงซึ่งคาดว่าเกิดจากการควบคุมของเซิง งอกทัญ ทำให้ทัญที่เพิ่งจะประกาศปิดหนังสือพิมพ์ของเจ้าสิริมตะต้องลาออกและลี้ภัยไปเวียดนามใต้ ฮาง ทุน ฮัก นักการเมืองฝ่ายซ้ายขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี ในขณะที่รัฐบาลสาธารณรัฐเขมรอ่อนแอจากความขัดแย้งภายใน กองทัพของเวียดนามเหนือที่รบชนะในปฏิบัติการเจนละได้เข้ามาครอบงำในพื้นที่ตามแนวชายแดนกัมพูชา ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาเข้มแข็งขึ้นในเขตชนบท
พ.ศ. 2516: การเจรจาสงบศึก
ข้อตกลงสันติภาพปารีสเมื่อต้นปี พ.ศ. 2516 ทำให้สงครามกลางเมืองชะงักไประยะหนึ่ง ลน นล ประกาศสงบศึกฝ่ายเดียว แม้ว่ากองทัพของฝ่ายสาธารณรัฐอ่อนแอเต็มที จริง ๆ แล้วมีการติดต่อกันเพียงเล็กน้อยระหว่างฝ่ายสาธารณรัฐกับฝ่ายเขมรแดงหัวก้าวหน้าคือ ฮู ยวน เวียดนามเหนือกดดันให้พรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชายอมรับข้อตกลงสันติภาพ ในขณะที่ยังมีการสู้รบกันบ้างประปราย ผู้นำของเขมรแดงไม่ยอมรับการประนีประนอม
การสู้รบเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 เมื่อกองกำลังฝ่ายคอมมิวนิสต์โจมตีฝ่ายสาธารณรัฐที่จังหวัดกำปงธม ในเดือนเมษายน กองทัพฝ่ายสาธารณรัฐพ่ายแพ้และเสียฐานที่มั่นในต่างจังหวัด สหรัฐฯ ตัดความช่วยเหลือรัฐบาลของลน นล และพยายามดึงนักงองค์ราชวงศ์ สีสุวัตถิ์ สิริมตะให้เข้ามามีบทบาท และลดบทบาทของลน นน ลง ในวันที่ 24 เมษายน ลน นล ประกาศจัดตั้งรัฐบาลแห่งชาติซึ่งประกอบด้วยลน นล, เจ้าสิริมตะ, เจง เฮง และอิน ตัม ความโกรธแค้นสหรัฐอเมริกาที่มาทิ้งระเบิดในกัมพูชาทำให้เขมรแดงได้รับความนิยมมากขึ้น
สิ้นสุดอำนาจ
ในช่วงฤดูแล้ง พ.ศ. 2518 กองกำลังเขมรแดงได้ยกเข้ามาล้อมพนมเปญไว้ มีผู้อพยพเข้าในเมืองหลวงมากขึ้น ลน นลได้สั่งให้ส่งเฮลิคอปเตอร์ไปคุ้มกันประชาชนเหล่านั้น การได้รับการสนับสนุนจากจีนทำให้ฝ่ายเขมรแดงมีความเข้มแข็งมากกว่า การพยายามเจรจาสันติภาพล้มเหลวเพราะสีหนุปฏิเสธที่จะเจรจากับลน นลโดยตรง แผนสันติภาพที่ฝรั่งเศสเสนอต่อจีนให้สีหนุกลับไปเป็นประมุขของสาธารณรัฐเขมรล้มเหลวเช่นกัน
ในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2518 ลน นล ได้ประกาศลาออกและลี้ภัยออกนอกประเทศ กองทัพฝ่ายสาธารณรัฐสลายตัวไป เจ้าสิริมตะ, ลอง โบเรต, ลน นน และนักการเมืองอื่น ๆ ยังคงอยู่ในเมืองหลวงเพื่อจะพยายามเจรจาสงบศึกกับฝ่ายเขมรแดง จนกระทั่งเมื่อพนมเปญแตกในวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 ฝ่ายเขมรแดงได้ประหารชีวิตนักการเมืองในระบอบเก่าทั้งหมด สาธารณรัฐเขมรจึงล่มสลายลง บริเวณสุดท้ายที่อยู่ภายใต้อำนาจของฝ่ายสาธารณรัฐเขมรคือบริเวณปราสาทเขาพระวิหารบนเทือกเขาพนมดงรัก ซึ่งกองทัพฝ่ายสาธารณรัฐสามารถยึดครองไว้ได้ในปลายเดือนเมษายน พ.ศ. 2518. และฝ่ายเขมรแดงแย่งชิงมาได้เมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2518
รัฐบาลเมจิ
รัฐบาลเมจิ (明治政府) เป็นรัฐบาลที่ก่อตั้งขึ้นโดยนักการเมืองของ แคว้นศักดินาซัตสึมะ และ แคว้นศักดินาโชชู ในยุค 1860 รัฐบาลเมจิเป็นรัฐบาลยุคต้นของ จักรวรรดิญี่ปุ่น
ทีฟาล
ทีฟาล (Tefal) เป็นผู้ผลิตเครื่องครัวและเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดเล็กของฝรั่งเศส โดยมี Groupe SEB (กลุ่มผู้ผลิตเครื่องครัว) เป็นเจ้าของตั้งแต่ปี 1968 บริษัทนี้เป็นที่รู้จักในด้านการผลิตเครื่องครัว และอุปกรณ์ทอดแบบไม่ติดกระทะที่มีความต้องการไขมันหรือน้ำมันต่ำ
ในสหรัฐอเมริกา ทีฟาลจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าในชื่อ T-Fal ซึ่งสอดคล้องกับคำคัดค้านของดูปองต์ ที่ว่าชื่อ "ทีฟาล" นั้นใกล้เคียงกับเครื่องหมายการค้า "เทฟลอน" ของดูปองต์มากเกินไป แบรนด์ T-Fal ยังใช้ในแคนาดา และญี่ปุ่นด้วย
พระยาวิเชียรปราการ (บุญมา)
พระยาวิเชียรปราการ หรือ พระยาจ่าบ้าน (พ.ศ. 2260 – 2325) หรือพระนามเดิมว่า บุญมา เป็นพระยาประเทศราชนครเชียงใหม่สมัยกรุงธนบุรี ครองราชย์ระหว่าง พ.ศ. 2317 - พ.ศ. 2319
ประวัติ
เมื่อพระเจ้าอังวะยึดนครเชียงใหม่ได้แล้ว โป่มะยุง่วนแม่ทัพพม่าได้ตั้งพระยาจ่าบ้าน (บุญมา) เป็นพระยาสุรสงคราม และมอบหมายให้ไปตีทัพสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีที่ยกขึ้นมาตั้งอยู่ที่นครลำพูน แต่พระยาจ่าบ้านและพระยากาวิละกลับเข้าสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้ากรุงสยาม เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2317 ที่สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรียึดเมืองเชียงใหม่ได้แล้ว จึงได้ตั้งพระยาจ่าบ้านขึ้นเป็นพระยาวิเชียรปราการ ให้เจ้าเมืองเชียงใหม่มีอำนาจปกครองตนเอง ในฐานะเมืองประเทศราชอยู่ภายใต้ราชอาณาจักรสยาม ซึ่งประกอบพิธี ณ วัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร
เมืองเชียงใหม่ ในรัชสมัยของพระยาวิเชียรปราการ ประสบปัญหาด้านกำลังพลอย่างมาก เนื่องจากบ้านเมืองมีศึกสงครามต่อเนื่องเป็นเวลายาวนาน มีกำลังคนในเมืองเชียงใหม่เพียง 1,900 คน ไม่อาจจะปกป้องรักษาเมืองได้ เมื่อเมืองเชียงใหม่ถูกพม่าล้อมเมืองเป็นเวลา 8 เดือน จนราษฎรประสบภัยอดอยาก จนมีทัพสยามมาช่วยตีจนพม่าแตกพ่ายกลับไป
ในราว พ.ศ. 2322 พระยาวิเชียรปราการทรงถูกพระเจ้ากรุงธนบุรีลงโทษให้จำคุกที่กรุงธนบุรีในข้อหาฆ่าอุปราชก้อนแก้ว ซึ่งในที่สุดพระยาวิเชิยรปราการก็ทรงถึงแก่พิราลัยที่กรุงธนบุรี เมืองเชียงใหม่ถูกปล่อยร้างไปประมาณอีก 20 ปี คือ ระหว่าง พ.ศ. 2319- พ.ศ. 2339 พระเจ้ากาวิละจึงได้ฟื้นฟูเมืองเชียงใหม่อีกครั้ง
เงิน แซ่ตัน
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน เป็นพระภัสดา (สามี) ในสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ (พระพี่นางในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) และเป็นพระชนกในสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี
ประวัติ
เจ้าขรัวเงิน เป็นบุตรชายคนคนที่ 4 ของเศรษฐีชาวจีนฮกเกี้ยนกับน้องสาวของท่านผู้หญิงน้อย ภรรยาของเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) บิดาของท่านสืบเชื้อสายมาจากขุนนางในกรุงปักกิ่ง มีพี่น้อง 4 คน คือ
เดิมครอบครัวได้ตั้งนิวาสฐานอยู่ตำบลถนนตาล เป็นพานิชใหญ่ ชาวกรุงเก่าเรียกว่า เศรษฐีถนนตาล ในกรุงศรีอยุธยา เจ้าขรัวเงินและเจ้าขรัวทองได้สร้างวัดคนละวัดคือวัดเงินและวัดทองขึ้นตามนามของบุคคลทั้งสอง ณ สองฝั่งคลองบางพรม วัดเงินต่อมาคือวัดรัชฎาธิษฐาน วัดทองต่อมาคือวัดกาญจนสิงหาสน์ วัดทั้งสองได้รับการบูรณะในสมัยรัชกาลที่ 1 โดยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
เจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ถึงแก่พิราลัยในสมัยกรุงธนบุรี
ครอบครัว
ต่อมาเจ้าขรัวเงิน แซ่ตัน ได้สมรสกับแก้ว ซึ่งต่อมาคือสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์มีพระราชโอรส-พระราชธิดาด้วยกันคือ
ฟุตซอลทีมชาติเอสโตเนีย
ฟุตซอลแห่งชาติเอสโตเนีย (Estonia national futsal team) เป็นฟุตซอลทีมชาติของประเทศเอสโตเนียซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นมาในปี 2007 และไปเป็นตัวแทนในการแข่งขันฟุตซอลนานาชาติเช่น ฟุตซอลชิงแชมป์โลก และ ฟุตซอลชิงแชมป์ยุโรป และอยู่ภายใต้การดูแลของสมาคมฟุตบอลเอสโตเนีย
ผู้เล่นปัจจุบัน
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
การดูหมิ่นธง
การดูหมิ่นธง (Flag desecration) เป็นการดูหมิ่น, ทำลายธง หรือการกระทำที่เป็นการทำลาย, ทำความเสียหาย หรือฉีกธงในที่สาธารณะ. ในบางประเทศมีกฎหมายห้ามทำลายธง (เช่นเผาในที่สาธารณะ) หรือห้ามการใช้งานโดยเฉพาะ (เช่นโฆษณา); บางกฎอาจให้ความแตกต่างระหว่างการดูหมิ่นธงชาติของตนเองและธงของชาติอื่น
เบี้องหลัง
การกระทำที่สื่อถึงการดูหมิ่นธง ได้แก่ การเผา, ถ่ายปัสสาวะ หรืออุจจาระบนธง, ทำให้เสียโฉมด้วยสโลแกน, เหยียบบนธง, ทำลายมันด้วยหินหรือปืน, ตัด หรือฉีกธง พูดโจมตีมัน, ลากธงบนพื้น หรือแม้แต่กินธง
การดูหมิ่นธงมักมีหลายสาเหตุ. อาจเป็นเพราะมีผู้ประท้วงต่อนโยบายต่างประเทศของตนเอง, ชาตินิยม หรือโจมตีผู้คนจากประเทศนั้นด้วยธง
ในบางประเทศ การเผาหรือทำให้ธงเสียโฉมเป็นเรื่องผิดกฎหมาย ส่วนประเทศที่เรื่องนี้ไม่ผิดกฎหมาย ก็ยังคงอยู่ในข้อหาความประพฤติไม่เป็นระเบียบ (disorderly conduct), ลอบวางเพลิง, ทำเพื่อผลประโยชน์ของใครคนหนึ่ง, โจรกรรม และการก่อกวน
การใช้ธงกลับหัวหรือกลับด้านอาจจะถือเป็นการดูหมิ่น การให้ธงอยู่ที่ครึ่งเสาถือเป็นการดูหมิ่นในประเทศซาอุดีอาระเบีย ในบางประเทศ การชูธงกลับหัวเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงปัญหาหรือเหตุฉุกเฉิน หรือแสดงถึงสถานะสงคราม. ที่มากกว่านั้น ในบางธง (เช่น ธงชาติออสเตรีย, ธงชาติไทย) เมื่อชูธงกลับหัว และ/หรือกลับด้านมัน จะยังคงดูเหมือนเดิม เพราะทั้งแนวตั้งและแนวนอนนั้นสมมาตรกัน
เดียรถีย์
เดียรถีย์ (tīrthika; ติตฺถิย) แปลว่า ผู้มีลัทธิดังท่าน้ำอันเป็นที่ข้าม ใช้หมายถึง นักบวชนอกศาสนาพุทธในประเทศอินเดียสมัยพุทธกาล มีหลายพวก เช่น ปริพาชก นิครนถ์ ดาบส อเจลก (ชีเปลือย)
ปัจจุบันคำนี้ถูกนำมาใช้เรียกผู้ทำนอกเรื่องหรือนอกรีตนอกรอย ประพฤตินอกธรรมนอกพระวินัยว่า พวกเดียรถีย์ ซึ่งถือเป็นคำดูถูกหรือคำด่า
รัฐชาโก
ชาโก (Chaco) เป็นรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอาร์เจนตินา มีพื้นที่ 99,633 ตารางกิโลเมตร (38,469 ตร.ไมล์) มีประชากร 1,055,259 คน ใน ค.ศ. 2010 เป็นรัฐที่มีพื้นที่อันดับ 12 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 9 ในบรรดารัฐต่าง ๆ ของอาร์เจนตินา รัฐชาโกติดกับรัฐซัลตาและรัฐซานเตียโกเดลเอสเตโรทางทิศตะวันตก ติดกับรัฐฟอร์โมซาทางทิศเหนือ ติดกับรัฐกอร์ริเอนเตสทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐซานตาเฟทางทิศใต้ นอกจากนั้นยังติดกับจังหวัดเญเอมบูกูของประเทศปารากวัย เมืองหลวงของรัฐคือเมืองเรซิสเตนเซีย
การสังหารหมู่ที่นังกาปัรบัต พ.ศ. 2556
การสังหารหมู่ที่นังกาปัรบัตในคืนวันที่ 22 มิถุนายน 2013 เป็นการก่อการร้ายในแคว้นกิลกิต-บัลติสถาน ประเทศปากีสถาน กองกำลังติดอาวุธจำนวน 16 คน แต่งกายด้วยเครื่องแบบของลูกเสือกิลกิต-บัลติสถาน เข้าโจมตีเบสแคมป์ของนักไต่เขา และสังหารเหยื่อ 11 คน ซึ่งประกอบด้วยนักไต่เขา 10 คน และผู้นำเที่ยวชาวท้องถิ่นหนึ่งคน กลุ่มนักไต่เขาที่ถูกสังหารมาจากหลายประเทศ ได้แก่ ยูเครน, จีน, สโลวาเกีย, ลิธัวเนีย และ เนปาล นักไต่เขาในเบสแคมป์ที่รอดชีวิตจากการสังหารหมู่ได้แก่พลเมืองชาวจีนซึ่งหลบหนีออกมาจากจุดเกิดเหตุขณะเกิดการโจมตี และพลเมืองของลัตเวียที่บังเอิญอยู่นอกเบสแคมป์ตอนเกิดเหตุพอดี จุดเกิดเหตุเป็นเบสแคมป์แห่งหนึ่งสำหรับไต่เขาไปยังยอดเขานังกาปัรบัต ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดอันดับเก้าของโลก เชานี้เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมของนักไต่เขาและเดินทางไกล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมซึ่งสภาพอากาศเป็นใจต่อการเดินทาง
ในเดือนพฤศจิกายน 2013 ผู้ก่อเหตุส่วนใหญ่ถูกจับกุมและตัดสินมีความผิดภายใต้กฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายของปากีสถาน อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่ถูกปล่อยตัวในไม่เกินปี 2014 และตัวตนของผู้ก่อเหตุไม่เคยได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ คณะกรรมการการต่างประเทศของวุฒิสภาปากีสถานเชื่อว่าแรงจูงใจในการก่อเหตุแรกเริ่มไม่ใช่การสังหารนักท่องเที่ยวเหล่านี้ แต่จะเป็นการลักพาตัวไปเพื่อเรียกค่าไถ่มากกว่า
เหตุการณ์นี้ถือเป็นการโจมตีนักไต่เขาครั้งแรกในภูมิภาคกิลกิต-บัลติสถานของปากีสถาน ที่ซึ่งก่อนหน้านี้ถือว่าเป็นพื้นที่ปลอดกองกำลังติดอาวุธ ยกเว้นแต่เพียงการโจมตีชาวมุสลิมชีอะฮ์ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อย เป็นครั้งคราเท่านั้น
ข้อมูลในภายหลังทราบว่าแผนการของกลุ่มก่อการร้ายคือการลักพาตัว เฉิน หงลู่ (Chen Honglu) พลเมืองสองสัญชาติที่ถือสัญชาติอเมริกันและจีน และนำตัวเขาไปแลกเปลี่ยนเอาตัวผู้บังคับบัญชาของตอลิบานคนหนึ่งในอัฟกานิสถาน อย่างไรก็ตาม ขณะก่อเหตุโจมตี เฉินพุ่งตัวออกมาจากเต็นต์และล้มผู้ก่อเหตุคนหนึ่งโดยใช้เทคนิกศิลปะการต่อสู้ ผู้ก่อเหตุที่ถูกเฉินโจมตีตกใจและยิงเฉิน ทำให้เป้าหมายหลักของการโจมตีในครั้งนี้เสียไป ทำให้ผู้นำการก่อการร้ายครั้งนี้โกรธมาก นักไต่เขาที่เหลือในเบสแคมป์จึงถูกจับตัวมักเข้ากับเสา และถูกยิงทิ้งจนหมด หลังจากนั้น ผู้ก่อเหตุจึงเดินเท้าราวห้าชั่วโมงไปยังหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่ง ถอดเครื่องแบบไปฝัง กินข้าวเช้า เดินเท้าต่อไปอีกหมู่บ้าน และแยกย้าย
พิสซิส อโฟรดิตี้
พิสเซส อโฟรดิเท ตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย่า เป็นโกลด์เซนต์ประจำราศีมีน ผู้ดูแลปราสาทปลาคู่ 1 ใน 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่ เป็นเซนต์ที่มีความงดงามที่สุดในบรรดาเซนต์ทั้ง 88 คน
ผู้ดูแลปราสาทปลาคู่
อโฟรดิเทปรากฏตัวครั้งแรกที่ปราสาทปลาคู่ โดยเหลือเพียงเซย่าและชุน เท่านั้นที่สามารถผ่านมาถึงปราสาทนี้ โดยชุนต้องการเป็นคู่ต่อสู้กับอโฟรดิเทเพราะว่าอโฟรดิตี้เป็นคนฆ่าไดดารอสแห่งเซเฟอุส ที่เกาะอันโดรเมด้า ซึ่งเป็นอาจารย์ของชุนนั่นเอง ถึงแม้ว่าเซย่าจะสามารถผ่านปราสาทปลาคู่ออกไปได้ แต่อโฟรดิเทก็ได้ใช้กุหลาบปิศาจซึ่งสามารถทำลายประสาทสัมผัสทั้ง 5 โปรยไว้ตามเส้นทางจากปราสาทปลาคู่จนถึงห้องเคียวโก ชุนเริ่มโจมตีอโฟรดิเทด้วยเนบิวล่าเชนแต่ถูกโต้กลับมาด้วยรอยัลเดม่อนโรสของอโฟรดิเท แต่ชุนก็สามารถป้องกันและสะท้อนรอยัลเดม่อนโรสกลับโดยใช้ท่าโรลลิ่งดีเฟนซ์ หลังจากนั้น ชุนโจมตีอโฟรดิเทด้วยโซ่เนบิวล่าอีกครั้ง ซึ่งอโฟรดิเทก็สามารถหลบได้โดยหายตัวไปในวังวนของดอกกุหลาบ ชุนจึงใช้ท่าธันเดอร์เวฟจนสามารถหาอโฟรดิเทเจอ อย่างไรก็ตาม อโฟรดิเทสามารถหยุดท่าธันเดอร์เวฟได้โดยใช้กุหลาบดำเพียงดอกเดียว หลังจากนั้น อโฟรดิเทจึงใช้กุหลาบดำโจมตีด้วยท่าปิรันย่าโรสซึ่งทำให้โซ่และชุดคล็อธของชุนแตกสลายไป
สงครามสุริยะเทพอาเบล
หลังจากศึก 12 ปราสาท อโฟรดิเทมีบทบาทอีกครั้งในฉบับภาพยนตร์ ภาคสงครามสุริยะเทพอาเบล โดยเหล่าโกลด์เซนต์ที่ตายในศึก 12 ปราสาท ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งด้วยพลังจากสุริยะเทพ อาเบล ซึ่งการฟื้นคืนชีพของเหล่าโกลด์เซนต์ในครั้งนี้ได้รับคำสั่งจากอาเบลเพื่อให้ทำหน้าที่ปกป้องอาธีน่าแทนพวกเซย่า อย่างไรก็ตาม จุดประสงค์ที่แท้จริงของอโฟรดิเทนั้น ต้องการล้างอายที่ต้องมาพ่ายแพ้ต่อชุนในการต่อสู้ในศึก 12 ปราสาท โดยครั้งนี้อโฟรดิเทได้โจมตีชุนด้วยบรัดดี้โรส โดยชุนไม่สามารถตอบโต้ได้ แต่ฟินิกส์ อิคคิ ก้เข้ามาช่วยเหลือชุนไว้ได้ และสังหารอโฟรดิเทลงได้ด้วยท่าโฮโยกุเท็นโซ
สงครามศักดิ์สิทธิ์-เทพเจ้าฮาเดส
หลังจากได้เสียชีวิตลง ณ ศึก 12 ปราสาท อโฟรดิเทได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง โดยสวมชุดเซอร์พรีสเครื่องหมายของสเป็คเตอร์และได้รับคำสั่งจากฮาเดสเพื่อมาเด็ดศีรษะของอาธีน่า อโฟรดิเทได้ทำการต่อสู้กับอาริเอส มู ณ ปราสาทแกะขาว เพื่อพยายามผ่านปราสาททั้ง 12 ปราสาทแห่งแซงค์ทัวรี่ โดยอโฟรดิเทได้ใช้ท่าปิรันย่าโรสโจมตีใส่มู แต่ก็ถูกป้องกันได้โดยคริสตัลวอลล์ของมู ในขณะที่ อโฟรดิเทโจมตีมูด้วยบลัดดี้โรสนั้น มูได้โจมตีด้วยท่าสตาร์ไลท์เอ็กซ์ทิงชั่นซึ่งทำอโฟรดิเทถูกกำจัดลงอีกครั้ง
หลังจากนั้น อโฟรดิเทและเดธมาสค์ ปรากฏตัวอีกครั้ง ณ ปราสาทฮาเดส เพื่อต้องการขอพบฮาเดส อย่างไรก็ตาม ไวเวิร์น ราดาแมนทีส ได้ปฏิเสธที่จะให้ทั้ง 2 เข้าพบฮาเดสและได้ลงโทษทั้ง 2 คนที่ไม่สามารถเด็ดศีรษะของอาธีน่าได้ โดยการส่งอโฟรดิเทและเดธมาสค์กลับไปยังขุมนรกอีกครั้ง
ในภายหลัง อาริเอส ชิออน จึงได้บอกความจริงแก่พวกเซย่าว่า สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้ ซากะ ชูร่า คามิว เดธมาสก์ และอโฟรดิเทนั้นยอมรับใช้ฮาเดสเพราะต้องการบุกขึ้นไปยังวิหารแห่งอาธีน่าเพื่อปลุกอาธีน่าคล็อธขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
อโฟรดิเทปรากฏตัวอีกครั้ง ณ ยมโลก โดยได้ร่วมมือกับโกลด์เซนต์ทั้ง 11 คน ในการทำลายกำแพงวิปโยคเพื่อเปิดทางให้พวกเซย่า เดินทางไปยังเอรีเชี่ยนเพื่อช่วยเหลืออาธีน่า
แหล่งข้อมูลอื่น
pt:Anexo:Lista de Cavaleiros de Atena
อทิตยา ศิริภิญญานนท์
รองศาสตราจารย์ อทิตยา ศิริภิญญานนท์ เกิดวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2516 ที่ กรุงเทพมหานคร เจ้าของรางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ สาขาเคมี ประจำปี พ.ศ. 2550 ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นผู้เชี่ยวชาญการวิจัยทางเคมีวิเคราะห์และอนินทรีย์ประยุกต์  อทิตยา ศิริภิญญานนท์ เป็นบุตรสาวคนเดียวของนายชวลิต และนางปิยรัตน์ ศิริภิญญานนท์ เนื่องจากบิดาถึงแก่กรรมตั้งแต่ยังเล็ก จึงได้รับการเลี้ยงดูเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดจากมารดา รวมทั้งจาก พิศมัย และ พิศศรี ศิริภิญญานนท์ ผู้เป็นคุณป้า
ประวัติ
อทิตยา สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษา และมัธยมศึกษาชั้นปีที่ 5 จากโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ จากนั้นสอบเทียบเข้าศึกษาต่อที่ ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2537 และระดับปริญญาโท สาขาวิชาเคมีวิเคราะห์และอนินทรีย์ประยุกต์ ในปี พ.ศ. 2539 โดยได้รับทุนการศึกษาจากสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ ผ่านโครงการเสริมสร้างขีดความสามารถของสถาบันฯ ทำวิทยานิพนธ์ในหัวข้อ Direct electrothermal atomic absorption spectrometric determination of cadmium in solid samples by slurry introduction โดยมี ศ.ดร. ยุวดี เชี่ยววัฒนา เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา
เทวทหะ
เทวทหะ (देवदह; ) หรือชื่อเต็มว่า เทศบาลเทวทหะ (देवदह नगरपालिका) เป็นเขตเทศบาลแห่งหนึ่งขึ้นกับอำเภอรูปันเทหี จังหวัดหมายเลข 5 ทางตอนใต้ของประเทศเนปาล ตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองลุมพินี 57 กิโลเมตร
อทิตยา ศิริภิญญานนท์
ประวัติ
ต่อมาได้ลาราชการไปศึกษาต่อระดับปริญญาเอก ที่มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ รัฐแมสซาชูเซตส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี พ.ศ. 2540 ด้วยทุนการศึกษาจากทบวงมหาวิทยาลัย (สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา ในปัจจุบัน) ทำวิทยานิพนธ์ในหัวข้อ Flow field-flow fractionation - inductively coupled plasma mass spectrometry โดยมี Professor Ramon M. Barnes เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา และสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2545
เทวทหะ
เทวทหะเป็นเมืองโบราณมีมาตั้งแต่สมัยพุทธกาลในฐานะที่เป็นเมืองหลวงของแคว้นโกลิยะ ซึ่งเป็นที่ประสูติของพระนางสิริมหามายา พุทธมารดา, พระนางมหาปชาบดีโคตมี พระมาตุจฉาของพระพุทธเจ้าและภิกษุณีองค์แรกในพุทธศาสนา และพระนางยโสธรา อดีตพระชายาของพระพุทธเจ้า และเชื่อกันว่าเจ้าชายสิทธัตถะเคยประทับที่เมืองแห่งนี้เมื่อทรงพระเยาว์ร่วมกับพระนางมหาปชาบดีโคตมี ปัจจุบันยังคงหลงเหลือซากโบราณสถานเป็นหลักฐาน
อทิตยา ศิริภิญญานนท์
งานวิจัย
ผศ.ดร.อทิตยา ทำงานวิจัยเกี่ยวกับการพัฒนาวิธีการวิเคราะห์แยกขนาดอนุภาคในระดับนาโนเมตรและไมโครเมตร โดยอาศัยเทคนิคการแยกแบบไหลภายใต้สนาม (Field-Flow Fractionation) การประยุกต์ใช้เทคนิคการแยกแบบไหลภายใต้สนามร่วมกับเทคนิคทางสเปกโทรสโคปี (Inductively Coupled Plasma Spectroscopy) และการพัฒนาเทคนิคการวิเคราะห์ที่มีประสิทธิภาพ ในการวิเคราะห์ปริมาณและรูปฟอร์มของธาตุ เพื่ใช้ในการประเมินความเป็นพิษหรือการนำไปใช้ได้ของธาตุในตัวอย่างที่มีความสำคัญทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อม มีผลงานตีพิมพ์หลังปริญญาเอก จำนวน 9 เรื่อง โดยเป็นผู้นิพนธ์หลัก (Corresponding Author) จำนวน 6 เรื่อง
เทวทหะ
ประวัติ
ในอดีตเมืองเทวทหะเป็นเมืองหลวงของแคว้นโกลิยะ ซึ่งเป็นรัฐเครือญาติกับแคว้นสักกะ โดยอ้างว่าเจ้าผู้ครองของทั้งสองแคว้นสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าโอกกากราช (Okkākarāj)  ทั้งสองตระกูลนี้จะมีการเสกสมรสกันเอง และจะไม่สมรสกับผู้ที่มาจากตระกูลอื่น   ซึ่งอาจเป็นไปได้ว่าตระกูลทั้งสองนี้อาจมิได้สืบเชื้อสายชาวอารยัน ซึ่งพระเจ้าสุทโธทนะแห่งสักกะได้อภิเษกสมรสกับพระนางสิริมหามายาแห่งแคว้นโกลิยะตามพระราชประเพณี   หลังจากนั้น 20 ปีจึงประสูติการเจ้าชายสิทธัตถะซึ่งต่อมาได้ตรัสรู้เป็นพระโคตมพุทธเจ้า
ปัจจุบันเทวทหะตั้งอยู่ห่างจากกบิลพัสดุ์ไปทางทิศตะวันออก 22 กิโลเมตร ห่างจากกับแม่น้ำโรหิณีไปทางทิศตะวันออกประมาณ 100 เมตร ปรากฏคันคูเมืองกำแพงเมืองโบราณก่อด้วยหิน ภายในซากเมืองเก่าปรากฏเนินดินโบราณที่ยังไม่ได้ขุดค้นจำนวนมาก เช่น รามคามเจดีย์ สถานที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุที่กรุงเทวทหะได้รับจากโฑณพราหมณ์ นักโบราณคดีค้นพบโบราณวัตถุจำนวนมากในบริเวณโบราณสถานเมืองเก่าเทวทหะนี้ ปัจจุบันมีเทวาลัยฮินดูหลังหนึ่งที่ชาวบ้านสร้างไว้ ภายในประดิษฐานมูรติสิริมหามายา ประติมากรรมภาพแกะสลักหินทราย ที่ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นรูปของพระนางสิริมหามายาด้วย
สภาพของเมืองเก่าเทวทหะในปัจจุบันยังไม่เคยมีนักโบราณคดีสำรวจขุดค้นอย่างจริงจัง คงปล่อยให้เป็นเนินดินฝังซากโบราณสถานจำนวนมากไว้ ทำให้นักจาริกแสวงบุญส่วนใหญ่ไม่ค่อยนิยมมาเมืองเทวทหะนี้
ภาวะเพศกำกวม
ภาวะเพศกำกวม (intersexuality) เป็นภาวะของสิ่งที่มีชีวิตในสปีชีส์ gonochoristic ที่โครโมโซมเพศ, อวัยวะเพศ และ/หรือ ลักษณะเฉพาะทางเพศเมื่อเติบโตขึ้น ไม่ได้ถูกกำหนดให้เป็นหญิงหรือชายอย่างชัดเจน สิ่งมีชีวิตที่มีเพศกำกวมอาจมีลักษณะทางชีวภาพของทั้งเพศหญิงและเพศชาย
คนที่อยู่ในภาวะเพศกำกวม อาจเผชิญกับปัญหาการเป็นตราบาปและการแบ่งแยกตั้งแต่เกิดหรือเมื่อค้นพบว่ามีลักษณะภาวะเพศกำกวม มีการบันทึกไว้ในในบางประเทศเช่น แอฟริกาและเอเชียว่าอาจมีการฆ่าทารก การละทิ้งและถูกมองว่าเป็นตราบาปของครอบครัว  ทั่วโลก ทารกและเด็กที่มีภาวะเพศกำกวม เช่นผู้ที่มีอวัยวะเพศภายนอกคลุมเครือ มันถูกเปลี่ยนแปลงทางการผ่าตัดหรือฮอร์โมนเพื่อสร้างลักษณะทางเพศที่เป็นที่ยอมรับทางสังคมมากขึ้น อย่างไรก็ตามนี่ถือเป็นข้อโต้แย้งโดยไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่ามีผลลัพธ์ที่ดี การรักษาดังกล่าวอาจเกี่ยวข้องกับการทำหมัน ผู้ใหญ่รวมทั้งนักกีฬาหญิงแนวหน้าต่างได้รับการรักษาแบบนี้ด้วยเช่นกัน  ประเด็นเหล่านี้ได้รับการพิจารณาว่าเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนในต่างประเทศ  และสถาบันสิทธิมนุษยชนแห่งชาติและสถาบันจริยธรรม
ในเดือนเมษายนปี 2015 มอลตาเป็นประเทศแรกที่ทำให้การแทรกแซงทางการแพทย์ที่ไม่ยินยอมเพื่อปรับเปลี่ยนกายวิภาคของเพศรวมทั้งคนที่มีภาวะเพศกำกวมผิดกฏหมาย
เสรีรัฐคองโก
เสรีรัฐคองโก (Congo Free State; État indépendant du Congo) เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ในแอฟริกากลาง ซึ่งอยู่ในการครอบครองส่วนพระองค์ของพระเจ้าเลออปอลที่ 2 แห่งเบลเยียม มีกำเนิดจากการหนุนหลังทางวิทยาศาสตร์และมนุษยธรรมที่น่าดึงดูดแก่องค์การพัฒนาเอกชน สมาคมแอฟริกานานาชาติ (Association internationale africaine, AIA) ของพระเจ้าเลออปอลที่ 2 พระองค์ทรงกระชับการควบคุมลุ่มน้ำคองโกส่วนมากผ่าน AIA และองค์การสืบเนื่องทั้งหลาย องค์การสุดท้าย คือ สมาคมคองโกนานาชาติ (Association internationale du Congo, AIC) เป็นเครื่องมือส่วนพระองค์ของพระเจ้าเลออปอลที่ 2 เนื่องจากทรงเป็นผู้ถือหุ้นแต่พระองค์เดียวและประธาน พระองค์จึงได้ใช้องค์การเพื่อรวบรวมและขายงา ยางและแร่เพิ่มขึ้นในลุ่มน้ำคองโกตอนบน แม้องค์การดังกล่าวจะถูกจัดตั้งขึ้นบนความเข้าใจว่าวัตถุประสงค์คือ เพื่อยกระดับประชาชนท้องถิ่นและพัฒนาพื้นที่ พระองค์ให้นามเสรีรัฐคองโกแก่ AIC ใน ค.ศ. 1885 รัฐนี้รวมถึงดินแดนทั้งหมดที่ปัจจุบันคือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และดำรงอยู่ตั้งแต่ ค.ศ. 1885 ถึง 1908 เสรีรัฐคองโกค่อย ๆ มีชื่อเสียเพิ่มขึ้นจากการทำทารุณโหดร้ายต่อประชาชนท้องถิ่นและการปล้นสะดมทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งนำไปสู่การยกเลิกและการผนวกโดยรัฐบาลเบลเยียมใน ค.ศ. 1908
ภายใต้การปกครองของพระเจ้าเลออปอลที่ 2 เสรีรัฐคองโกได้กลายมาเป็นหนึ่งในเรื่องอื้อฉาวระหว่างประเทศครั้งใหญ่ที่สุดในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 รายงานของกงสุลอังกฤษ โรเจอร์ เคสเมนต์ นำไปสู่การจับกุมและลงโทษเจ้าหน้าที่ผิวขาวผู้รับผิดชอบต่อการสังหารระหว่างการสำรวจเก็บยางใน ค.ศ. 1903
การสูญเสียชีวิตและความรุนแรงเป็นแรงบันดาลใจแก่งานประพันธ์หลายเล่ม และเร่งเร้าการคัดค้านรุนแรง แม้กระทั่งนายทุนแห่งคณะผู้แทนอาณานิคมอย่างวินสตัน เชอร์ชิลล์ มุมมองหนึ่งว่า ระบบการบังคับใช้แรงงานทั้งโดยตรงและโดยอ้อมทำลายชีวิตประชากรไปถึงร้อยละ 20
จนถึง ค.ศ. 1908 แรงกดดันสาธารณะและกุศโลบายทางการทูตนำมาซึ่งการสิ้นสุดของการปกครองของพระเจ้าเลออปอลที่ 2 และการผนวกคองโกเป็นอาณานิคมของเบลเยียม ชื่อว่า เบลเจียนคองโก
อักไสชิน
อักไสชิน (Aksaichin; ; अक्साई चिन, อักสาอี จิน; ภาษาอูรดู: اکسائی چن; ) เป็นที่ราบสูงกว้างใหญ่ในลาดัก รัฐชัมมูและกัษมีระ ตั้งอยู่ระหว่างเทือกเขาคุนหลุนของจีนกับเทือกเขาคาราโครัมทางเหนือของอินเดีย พื้นที่เป็นหินสีขาวขนาดใหญ่ ลาดชัน ขรุขระ แห้งแล้ง มีประชากรอยู่น้อยมาก
เมื่อจีนยึดครองทิเบตมาอยู่ในการดูแลได้ใน พ.ศ. 2493 ได้ส่งทหารเข้าไปในอักไสชินและระหว่าง พ.ศ. 2499–2500 จีนได้ตัดถนนผ่านอักไสชินเพื่อเชื่อมโยงทิเบตกับส่วนอื่น ๆ ของจีน ทำให้เกิดปัญหาพรมแดนกับอินเดียตั้งแต่ครั้งนั้น โดยจีนถือว่าอักไสชินเป็นส่วนหนึ่งของซินเจียง ส่วนอินเดียถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของลาดัก แต่ปากีสถานได้โต้แย้งสิทธิ์ของอินเดีย มีการปะทะระหว่างอินเดียและจีนจนรุนแรงขึ้นใน พ.ศ. 2505 เกิดสงครามจีน-อินเดีย ทำให้จีนยึดดินแดนได้มากขึ้น ปัจจุบันอักไสชินยังเป็นดินแดนพิพาทระหว่างจีนและอินเดีย
UTC+04:51
UTC+04:51 เป็นเขตเวลาที่เวลาท้องถิ่น ใช้ในเวลาบอมเบย์ จนกระทั่ง ในปี 1955 จึงได้เพิ่มเวลาลงไป 39 นาที
นกนางนวลแกลบเล็ก
มีขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 22-24 เซนติเมตร พบกระจายพันธุ์ทั่วไปตามชายฝั่งของเขตร้อน ตั้งแต่ทวีปยุโรป, เอเชีย, แอฟริกาใต้ และออสเตรเลีย แบ่งออกได้เป็น 4 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
ฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงเดือนพฤษภาคม-กันยายน โดยทำรังตามพื้นดิน, พื้นทราย หรือแอ่งหิน ไม่มีวัสดุรองรัง บางครั้งอาจพบเปลือกหอยอยู่รอบ ๆ สันนิษฐานว่าทำไปเพื่ออำพรางรัง ไข่มีสีเหลืองซีดหรือสีเนื้อ มีลายจุดหรือลายขีดสีเทา คล้ายไข่นกกระทา แต่ละรังมีไข่ 2-3 ฟอง มากที่สุดได้ถึง 4 ฟอง ระยะฟัก 13-14 วัน โดยนกทั้งคู่จะช่วยกันกก และในช่วงจับคู่ นกตัวผู้มีพฤติกรรมคาบเหยื่อมาฝากนกตัวเมีย เพื่อดึงดูดใจให้เลือกเป็นคู่ด้วย
ในประเทศไทยจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
UTC+03:30
UTC+03:30 เป็นเขตเวลาที่เวลาท้องถิ่นเร็วกว่าเวลาสากลเชิงพิกัด 3 ชั่วโมง 30 นาที ใช้ในประเทศประเทศอิหร่าน
มักก็อลลี
แต่เดิมมักก็อลลีค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่ชาวไร่ชาวนา จึงมีชื่อเรียกว่า "นงจู" (농주) ซึ่งแปลว่า เหล้าของชาวนา อย่างไรก็ตาม เมื่อไม่นานมานี้มักก็อลลีได้กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นตามเมืองใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นใหม่ ๆ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์อีกชนิดที่คล้ายกับมักก็อลลี (แต่ใสกว่า) คือทงดงจู (동동주) ชาวเกาหลีมักดื่มเครื่องดื่มสองชนิดนี้กับแพนเค้กเกาหลีอย่างพาจ็อนหรือพินแดต็อกเป็นต้น
ไดแอน เลน
ไดแอน เลน (Diane Lane) นักแสดงหญิงชาวอเมริกัน ที่มีผลงานแสดงมาเป็นเวลา 30 ปี มีผลงานแสดงครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 14 ปี โดยรับบทนำในเรื่อง A Little Romance คู่กับลอว์เรนซ์ โอลิเวียร์ ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงจนได้ตีพิมพ์ขึ้นหน้าปกนิตยสารไทม์ ในฐานะนักแสดงเด็กชั้นนำ
ไดแอน เลนเกิดและเติบโตในนิวยอร์ก บิดาชื่อ เบอร์ตัน ยูยีน เลน เป็นผู้ฝึกสอนการแสดง มารดาชื่อ คอลลีน แฟริงตัน เคยเป็นนางแบบหน้ากลางของนิตยสารเพลย์บอย บิดามารดาหย่าขาดกันตั้งแต่เธอยังเด็ก และฟ้องร้องแย่งสิทธิการเลี้ยงดูเธอจนกระทั่งเธอบรรลุนิติภาวะ
ไดแอน เลน เริ่มชีวิตการแสดงตั้งแต่อายุ 6 ปี ได้รับอิทธิพลในการแสดงมาจากยาย เธอเริ่มจากการแสดงละครเวที และเริ่มมีชื่อเสียงอย่างกว้างขวางจากการแสดงภาพยนตร์คู่กับลอว์เรนซ์ โอลิเวียร์ ใน A Little Romance และได้ขึ้นปกนิตยสารไทม์เมื่ออายุเพียง 14 ปี จากนั้นได้แสดงภาพยนตร์ The Outsiders คู่กับนักแสดงเด็กหลายคน ที่กลายเป็นนักแสดงดังในอนาคต คือ แมทท์ ดิลลอน ทอม ครูซ ร็อบ โลว์ และแพทริก สเวย์ซี  และภาพยนตร์ Rumble Fish คู่กับ มิคกี รูร์ค นิโคลัส เคจ และแมทท์ ดิลลอน
ภาพยนตร์สองเรื่องถัดมา ได้รับการคาดหมายว่าจะทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงชั้นนำ คือภาพยนตร์เพลง Streets of Fire ของวอลเทอร์ ฮิลล์ และ The Cotton Club ของฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลา แต่ปรากฏว่าภาพยนตร์กลับไม่ประสบความสำเร็จ ทำให้เธอหันหลังให้กับวงการแสดง และกลับไปอาศัยกับมารดา
ภาพยนตร์ที่ทำให้เธอกลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้ง คือเรื่อง Unfaithful ในปี ค.ศ. 2002 กำกับโดยเอเดรียน ไลน์ และ Under the Tuscan Sun ในปี 2003 สร้างจากหนังสือขายดีของ Frances Mayes
แหล่งข้อมูลอื่น
1965
ราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
พระราชสันตติวงศ์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (Descendants of Queen Victoria) เป็นเรื่องราวของการสืบสายพระโลหิตของพระราชโอรสและธิดาทั้งหมด 9 พระองค์ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร (อเล็กซานดรินา วิกตอเรีย; 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2362 - 22 มกราคม พ.ศ. 2444 เสวยราชสมบัติ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2380) โดยมีพระราชนัดดา 42 พระองค์ และพระราชปนัดดา (เหลน) 88 พระองค์ แต่ละพระองค์จึงเป็นทั้งพี่น้องกันหรือพระญาติชั้นที่หนึ่งซึ่งกันและกัน (first cousin) และด้วยการอภิเษกสมรสเข้าไปยังราชสำนักต่างๆ ในทวีปยุโรป พระองค์จึงทรงมีผลกระทบต่อโชคชะตาของราชวงศ์ยุโรปอย่างมาก ทรงมีความเกี่ยวข้องทางสายพระโลหิตและการอภิเษกสมรสกับราชวงศ์สเปน เยอรมนี กรีซ รัสเซีย โรมาเนีย ยูโกสลาเวีย นอร์เวย์ สวีเดน และเดนมาร์ก จึงทำให้ทรงได้รับพระราชสมัญญาว่า สมเด็จย่าแห่งยุโรป (Grandmother of Europe)
การปลีกพระองค์อยู่โดดเดี่ยวจากสาธารณชนทำให้ความนิยมในระบอบกษัตริย์เสื่อมถอยลงอย่างมาก ในที่สุดเมื่อทรงได้รับความช่วยเหลือและสนับสนุนจากสองบุรุษคนสำคัญคือ เบนจามิน ดิสราเอลี นายกรัฐมนตรีในเวลานั้น และจอห์น บราวน์ มหาดเล็กชาวสก็อต ทำให้ทรงสามารถผ่านพ้นความทุกข์ระทมและมองเห็นความสำคัญในภาระหน้าที่ของการเป็นกษัตริย์ปกครองประเทศนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2413 เป็นต้นมา ทำให้ระบอบกษัตริย์กลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2419 เมื่อจักรวรรดิอังกฤษได้เข้าปกครองอินเดีย รัฐบาลอังกฤษได้สถาปนาให้พระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีนาถแห่งอินเดีย (Empress of India) พระองค์ทรงเฉลิมฉลองการครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี หรือ Golden Jubilee (กาญจนาภิเษก) ในปี พ.ศ. 2430 โดยทรงเชิญประมุขและเจ้านายจากราชวงศ์ต่างประเทศมาร่วมงานเลี้ยงที่กรุงลอนดอน และการครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี หรือ Diamond Jubilee (พัชราภิเษก) ในอีกสิบปีต่อมา ซึ่งเป็นการจัดงานเลี้ยงฉลองทั่วทั้งจักรวรรดิอังกฤษ หลังจากช่วงเวลาที่น่ายินดีปรีดาในรัชกาลผ่านไปเพียงไม่กี่ปี พระพลานามัยของพระองค์ได้เสื่อมถอยลงเป็นลำดับจนเสด็จสวรรคตในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2444 ณ พระตำหนักออสบอร์น เกาะไวท์ สิริพระชนมพรรษา 81 พรรษา
บทนำ
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียมีพระราชนัดดาทั้งสิ้น 42 พระองค์ (เป็นชายจำนวน 20 พระองค์ และเป็นหญิงจำนวน 22 พระองค์) จากพระราชโอรสและธิดาแปดพระองค์ โดยจำนวนสองพระองค์ (พระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา และในเจ้าหญิงเฮเลนา) สิ้นพระชนม์ในขณะอยู่ในพระครรภ์ ส่วนอีกสองพระองค์ (เจ้าชายจอห์นแห่งเวลส์ และ เจ้าชายฮาราลด์แห่งชเลสวิช-ฮ็อลชไตน์-ซอนเดอร์บูร์ก-ออกัสเต็นบูร์ก) สิ้นพระชนม์ตั้งแต่เมื่อแรกประสูติ ทั้งนี้พระราชนัดดาพระองค์แรกคือ สมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี (พระราชสมภพเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2402) พระโอรสพระองค์แรกในเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระราชินีนาถวิกตอเรีย ส่วนพระราชนัดดาพระองค์สุดท้ายคือ เจ้าชายมอริสแห่งบัทเทนแบร์ก (ประสูติเมื่อวันที่ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2434) พระโอรสพระองค์เล็กในเจ้าหญิงเบียทริซ พระราชธิดาพระองค์เล็กและสิ้นพระชนม์ชีพเป็นพระองค์สุดท้ายในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย พระราชนัดดาที่สิ้นพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้ายคือ เจ้าหญิงอลิซ เคานเตสแห่งแอธโลน (พระอิสริยยศเดิมคือ เจ้าหญิงอลิซแห่งอัลบานี ประสูติเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2426 พระธิดาในเจ้าชายเลโอโพลด์ ดยุกแห่งอัลบานี) ซึ่งสิ้นพระชนม์ด้วยโรคชรา (97 พรรษา) ในวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2524 เป็นเวลาเกือบแปดสิบปีหลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระอัยยิกา
ในบรรดาพระราชนัดดาทั้งหมดของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต มีพระราชนัดดาจำนวนสองคู่ที่อภิเษกสมรสกันเองคือ การอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2431 ระหว่างเจ้าชายไฮน์ริชแห่งปรัสเซีย พระโอรสในเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารีและพระจักรพรรดินีแห่งเยอรมนี กับ เจ้าหญิงไอรีนแห่งเฮสส์และไรน์ พระธิดาในเจ้าหญิงอลิซ และอีกครั้งเป็นการอภิเษกสมรสในปี ในปี พ.ศ. 2437 ระหว่างเจ้าชายแอร์นส์ ลุดวิก แกรนด์ดยุกแห่งเฮสส์และไรน์ พระโอรสในเจ้าหญิงอลิซ กับ เจ้าหญิงวิกตอเรีย เมลิตาแห่งเอดินบะระ พระธิดาในเจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งเอดินบะระ (และดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา) พระอนุชาในเจ้าหญิงอลิซ แต่สิ้นสุดด้วยหย่าร้างกันในปี พ.ศ. 2444
เจ้าชายอัลเบิร์ต (สิ้นพระชนม์ในปี พ.ศ. 2404) ทรงพระชนม์ชีพจนได้เห็นพระธิดาพระองค์เดียว (เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี) จากบรรดาพระธิดาทั้งหมดอภิเษกสมรสในปี พ.ศ. 2401 และพระนัดดาสองพระองค์ประสูติ (เจ้าชายวิลเฮล์ม ในปี พ.ศ. 2402 และเจ้าหญิงชาร์ล็อต พระขนิษฐาในปี พ.ศ. 2403) ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียมีพระชนม์ชีพยืนยาวจนได้เห็นการประสูติไม่เพียงแค่พระราชนัดดาทั้งหมด แต่ยังรวมถึงพระราชปนัดดาส่วนใหญ่จากทั้งหมด 88 พระองค์ด้วย (จำนวนสามใน 56 พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อแรกประสูติ และหนึ่งในพระราชปนัดดาจำนวน 29 พระองค์เป็นลูกนอกสมรส)
เจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ไม่เพียงเป็นพระชนนีในพระราชนัดดาพระองค์แรกของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียคือ สมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี เท่านั้น แต่ยังเป็นพระอัยยิกา (ยาย) ในพระราชปนัดดาพระองค์แรกด้วยคือ เจ้าหญิงฟีโอดอราแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน (19 พฤษภาคม พ.ศ. 2422 - 26 สิงหาคม พ.ศ. 2488) พระธิดาองค์เดียวในเจ้าหญิงชาร์ล็อตแห่งปรัสเซีย (พระราชนัดดา (หญิง) พระองค์แรกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย) และในพระราชปนัดดาหญิงพระองค์สุดท้ายที่สิ้นพระชนม์คือ เลดี้ แคทเธอรีน แบรนด์แรม (พระอิสริยยศเดิมคือ เจ้าหญิงแคทเธอรีนแห่งกรีซและเดนมาร์ก; 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2456 - 2 ตุลาคม พ.ศ. 2550) พระธิดาพระองค์สุดท้ายในเจ้าหญิงโซฟีแห่งปรัสเซีย (ต่อมาคือ สมเด็จพระราชินีแห่งกรีซ) พระขนิษฐาในเจ้าหญิงชาร์ล็อต หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ในปี พ.ศ. 2550 ขณะมีพระชันษา 94 ปี พระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียซึ่งยังทรงพระชนม์เป็นพระองค์สุดท้ายคือ เคานต์ คาร์ล โยฮัน เบอร์นาด็อตแห่งวิสบอร์ก (พระอิสริยยศเดิมคือ เจ้าชายคาร์ล โยฮันแห่งสวีเดน ดยุกแห่งดาลาร์นา; 31 ตุลาคม พ.ศ. 2459 - 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2555) ซึ่งเป็นพระโอรสพระองค์สุดท้ายในเจ้าหญิงมาร์กาเร็ตแห่งคอนน็อต พระธิดาในเจ้าชายอาร์เธอร์ ดยุกแห่งคอนน็อต พระราชโอรสพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทั้งนี้เมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ขณะมีพระชันษา 95 ปี สายพระโลหิตรุ่นพระราชปนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ซึ่งเริ่มต้นในปี พ.ศ. 2422 (ปีประสูติของเจ้าหญิงฟีโอดอราแห่งซัคเซิน-ไมนิงเงิน) จึงได้สิ้นสุดลงตามไปด้วย
ก่อนการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียในปี พ.ศ. 2444 มีพระราชโอรสและธิดาจำนวนสามพระองค์ได้สิ้นพระชนม์ไปแล้ว (เจ้าหญิงอลิซ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2421, เจ้าชายเลโอโพลด์ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2427 และเจ้าชายอัลเฟรด ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2443) และตามมาด้วยการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงวิกตอเรีย พระราชกุมารี ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2444 นอกจากการสิ้นพระชนม์ขณะยังทรงพระเยาว์ของพระราชนัดดาจำนวนสี่พระองค์ สมเด็จพะราชินีนาถวิกตอเรียดำรงพระชนม์ยืนยาวกว่าพระราชนัดดาหลายพระองค์ ได้แก่
บรรพบุรุษของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ตมีพระอัยกาพระองค์เดียวกันคือ เจ้าชายฟรานซิส ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์ก-ซาลเฟลด์ ซึ่งเป็นพระบิดาในเจ้าชายแอร์นส์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา (พระบิดาในเจ้าชายอัลเบิร์ต) และเจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งซัคเซิน-โคบูร์ก-ซาลเฟลด์ (พระมารดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และพระขนิษฐาในเจ้าชายแอร์นส์ที่ 1 ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา)