cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คฑาเทพ เตชะเดชเรืองกุล
ประวัติ
นายคฑาเทพ ได้รับความสนใจทางสื่อมวลชนภายหลังจากมีการเปิดเผยบัญชีแสดงรายการทรัพย์สินและหนี้สินของเขา ที่แจ้งว่ามีทรัพย์สินทั้งหมด 1,112,531,135 บาท โดยมีหนี้สิน 801,083 บาท โดยทรัพย์สินส่วนใหญ่เป็นทรัพย์สินอื่นมูลค่ากว่า 1,100,000,000 บาท เงินฝาก 2,281,135 บาท โรงเรือนและสิ่งปลูกสร้าง 8,250,000 บาท ซึ่งมีทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูง เช่น เหล็กไหลช่อ (โคตรเหล็กไหล) มูลค่า 700 ล้านบาท เหล็กไหลก้อน (มหาเหล็กไหล) มูลค่า 300 ล้านบาท อุกกาบาต (อุกกามณีดำ) มูลค่า 10 ล้านบาท และพระเครื่องอีกจำนวนหนึ่ง
แรนดี ซาเวจ
แรนดี มาริโอ พอฟโฟ (Randy Mario Poffo) (15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1952 - 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2011) อดีตนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันของWWFในนาม แรนดี ซาเวจ (Randy Savage) ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยวัย 58 ปี และได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอีประจำปี 2015
ประวัติ
แรนดี ซาเวจ เป็นอดีตแชมป์โลก 10 สมัย ได้แก่ แชมป์ WWF 2 สมัย, แชมป์โลก WCW 4 สมัย, แชมป์โลก ICW 3 สมัย และ แชมป์โลกยูนิฟายด์ USWA รวมทั้งเคยคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลมาด้วย และยังมีผลงานอื่นอีก ไดแก่ เป็นผู้ชนะในคิงออฟเดอะริง ปี 1987 และเป็นผู้ชนะใน WCW World War 3 ปี 1995
"มาโชแมน" แรนดี ซาเวจคือนักมวยปล้ำเจเนอเรชั่นที่สองที่ก้าวสู้เส้นทางบนสังเวียนมาตั้งแต่ปี 1979 หลังจากเคยเอาดีทางกการเล่นเบสบอลแบบจริงจังมาก่อน โดยคุณพ่อของเขา ซึ่งก็คือ อันเจโล ปอฟโฟ นั้นเป็นนักมวยปล้ำลูกครึ่งอิตาเลี่ยน-อเมริกัน ที่มีชื่อเสียงในวงกว้างช่วงปี 1950 ถึง 60 นั่นเอง
ซาเวจ เซ็นสัญญาเข้ามาสู่ WWE ในปี 1985 และเปิดตัวในฐานะฟรีเอเยนต์ระดับชั้นนำของวงการ ในคืนแรกที่เขาปรากฏตัวบนเวที มีนักปั้นมือทองทั้ง "คลาสซี่" เฟร็ดดี แบลสซี, บ็อบบี ฮีแนน, จิมมี ฮาร์ต และ มิสเตอร์ฟูจิ ที่เสนอตัวทำงานให้เขา แต่ซาเวจช็อกโลกด้วยการแต่งตั้ง มิส เอลิซาเบ็ธ สาวน้อยหน้าหวาน ให้เป็นผู้จัดการส่วนตัว ซึ่งเธอผู้นี้ก็คือภรรยาในชีวิตจริงของเขาตอนนั้น
ซาเวจ เริ่มสร้างชื่อด้วยการเอาชนะ ตีโต้ ซานตาน่า คว้าแชมป์อินเตอร์ฯ มาครองในปี 1986 ระหว่างนั้นก็เปิดศึกกับนักปล้ำตัวฉกาจทั้ง จอร์จ "ดิ แอนิมอล" สตีล, ริกกี สตีมโบต รวมถึง "มิลเลียน-ดอลลาร์ แมน" เท็ด ดีบีอาซี ที่เขาใช้ท่าไม้ตายทิ้งศอกจากเชือกเส้นที่สามอันเป็นทีเด็ด จัดการกระชากเข็มขัดแชมป์โลกมาได้ในเรสเซิลเมิเนีย ครั้งที่ 4 จากนั้นก็มาทำสงครามอย่างเข้มข้นกับ เจ๊ค "เดอะ สเน๊ค" โรเบิร์ตส์ หรือ ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์ ซึ่งหลังจากแยกทางกับ WWE ในปี 1994 มาโชแมน ก็ย้ายไปสร้างสีสันต่อที่ WCW แถมยังครองแชมป์โลกอีก 4 สมัยด้วย
แต่คนที่เป็นทั้งคู่อริ และเพื่อนซี้ปึ้กตลอดอาชีพการปล้ำของเขาเลยก็เป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจาก ฮัลค์ โฮแกน ที่คอยมาอยู่ที่มุมของ มาโชแมน ตอนได้แชมป์โลกสมัยแรกใน WWE แต่ก็เป็น ฮัลค์ นี่แหละที่ชิงแชมป์โลกไปจาก แรนดี้ เนื่องจากการสื่อสารที่ผิดพลาด และความไม่เข้าใจกันจนทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไปในด้านลบ
มาโชแมน เสียชีวิตในปี 2011 ขณะกำลังขับรถ Jeep Wrangler แล้วเกิดอาการหัวใจวายกะทันหัน รถของเขาจึงพุ่งไปอัดกับต้นไม้เต็มๆ และในปี 2015 ชื่อของ แรนดี ซาเวจ ได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศของ WWE โดยมี โฮแกน เป็นผู้เชิญรางวัล ส่วนคนที่มารับรางวัลก็คือ แลนนี ปอฟโฟ น้องชายของเขานั่นเอง
การเสียชีวิต
ในช่วงเช้าของวันที่ 20 พฤษภาคม 2011 ซาเวจได้เสียชีวิตลงในอุบัติเหตุรถยนต์ในขณะขับขี่ยานพาหนะเดียวบนถนนใน เซมินอล รัฐฟลอริดา มีอายุได้ 58 ปี ตำรวจสงสัยว่าเขาอาจมีอาการโรคหัวใจวาย ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียการควบคุมรถ แต่ด้าน Lynn ภรรยาของเขา ซึ่งอยู่ในรถยนต์ด้วยกัน ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น รายงานนี้ได้รับการยืนยันในภายหลังโดยพี่ชายของแรนดี แลนนี พอฟโฟ การชันสูตรศพไม่พบ "การบาดเจ็บใหญ่ ๆ" และไม่อาจสรุปได้ในการพิสูจน์สาเหตุการเสียชีวิต มีคำสั่งทดสอบทางจุลกายวิภาคศาสตร์เนื้อเยื่อและพิษวิทยา
วัดไผ่เหลือง (อำเภอบางบัวทอง)
วัดไผ่เหลือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 บ้านบางแพรก ตำบลบางรักพัฒนา อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
ประวัติ
วัดไผ่เหลืองเป็นวัดโบราณเดิมชื่อ วัดป่าไผ่เหลือง เดิมเป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่พำนัก ตามหนังสือทำเนียบสงฆ์กระทรวงธรรมการ ร.ศ. 123 (พ.ศ. 2448) ไม่ปรากฏว่ามีชื่อ "วัดป่าไผ่เหลือง" จึงคาดว่าอาจจะเป็นวัดร้างก่อนหน้านั้น หรือยังไม่ได้สร้าง แต่มาสร้างหลังจาก พ.ศ. 2448 สิ่งก่อสร้างก่อนการบูรณะมีแต่ฐานเจดีย์เพียง 1 แห่ง พื้นที่ของวัดร้างนั้นได้มีชาวบ้านมาเช่าทำนา
ต่อมา ดำรงค์ อยู่สุข ผู้ใหญ่บ้านในตำบลบางรักใหญ่ (ต่อไปจะได้เป็นกำนันตำบลบางรักพัฒนา) ได้ชักชวนชาวบ้านช่วยกันพัฒนาวัดให้เป็นวัดใหม่ โดยเริ่มต้นจากการสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นก่อน โดยสร้างกุฏิด้วยไม้ไผ่มุงจากจำนวน 6 หลัง ราคาหลังละ 600 บาท และศาลาอีก 1 หลัง เป็นศาลาทำด้วยไม้ไผ่มุงจากเช่นกัน ต่อมามีผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเรือนไม้ จึงได้นำมาสร้างเป็นหอสวดมนต์และหอฉัน จากนั้นมีพระสงฆ์จากวัดโมลีมาอยู่จำพรรษาที่วัดจำนวน 5 รูป มีพระสง่า เกาฎีระ เป็นประธานพระสงฆ์ชุดแรก ใช้ชื่อวัดว่า "วัดไผ่เหลือง" ตั้งขึ้นเป็นวัดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2528
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถขนาด 5 ห้อง หลังคาลดซ้อน 3 ชั้น มีตับหลังคา 3 ตับ ด้านหน้าและด้านหลังชักออกมาเป็นมุข หลังคามุงกระเบื้องเกล็ดเต่า สีส้มออกแดง เครื่องลำยองเป็นปูน หน้าบันด้านหน้า ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว องค์พระพุทธรูปปั้นแบบพระพุทธรูปมอญ สังฆาฏิทับกันเป็นชั้น ปลายสังฆาฏิวางทับซ้อนเป็นริ้วสวยงาม มีเทวดา 2 องค์ อยู่ทางขวาและซ้ายของพระพุทธรูป องค์หนึ่งถือพัดโบก อีกองค์หนึ่งถือแส้จามรีคอยปรนนิบัติพระพุทธเจ้า เหนือซุ้มเรือนแก้วเป็นลายกระหนกก้านขดออกลายหัวโต หน้าบันด้านหลัง ประดิษฐานพระพุทธรูปทรงเครื่อง ท้าวมหาชมพูปางประทานพรประทับนั่งอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว ด้านขวาและด้านซ้ายมีพระพรหมและเทวดาด้านละองค์ นั่งถวายอภิวาทแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ในซุ้มเรือนแก้ว เหนือซุ้มเรือนแก้วมีลายกระหนกออกลายช่อหัวโต
ศาลาการเปรียญ หลังคาทรงไทยไม่มีลดชั้น มีเครื่องลำยองประดับด้วยช่อฟ้า ใบระกา และหางหงส์ แต่ทำรวยระกาแบบมอญ ไม่มีนาคสะดุ้ง หน้าบันด้านหน้าประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัยล้อมด้วยลายกระหนกก้านขด หน้าบันด้านหลังเป็นรูปพระสีวลีล้อมด้วยลายพรรณพฤกษา มีดอกไม้สีสดสวยงามบานสะพรั่ง
ประเทศเซอร์เบีย
เซอร์เบีย (Serbia; Србија, Srbija, ) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐเซอร์เบีย (Republic of Serbia; Република Србија, Republika Srbija,  ) เป็นประเทศสาธารณรัฐตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีปยุโรป เมืองหลวงคือกรุงเบลเกรด เซอร์เบียมีอาณาเขตติดต่อกับฮังการีทางทิศเหนือ ติดต่อกับโรมาเนียและบัลแกเรียทางทิศตะวันออก ติดต่อกับมาซิโดเนียและแอลเบเนียทางทิศใต้ (พื้นที่ชายแดนทางด้านนี้กำลังมีปัญหาเรื่องการเรียกร้องเอกราชของคอซอวอ) และติดต่อกับมอนเตเนโกร โครเอเชีย และบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาทางทิศตะวันตก
เซอร์เบียเป็นที่อยู่อาศัยอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ยุคหินใหม่ ดินแดนของเซอร์เบียในยุคปัจจุบันเผชิญกับการอพยพของชาวสลาฟในศตวรรษที่ 6 ก่อตั้งรัฐในภูมิภาคหลายแห่งในยุคกลางตอนต้น ซึ่งบางครั้งได้รับการยอมรับว่าเป็นเมืองขึ้นของจักรวรรดิไบแซนไทน์ อาณาจักรแฟรงค์กิช และฮังการี อาณาจักรเซอร์เบียได้รับการยอมรับจากสันตะสำนักและคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 1217 ถึงจุดสูงสุดในดินแดนของตนในปี ค.ศ. 1346 ในฐานะจักรวรรดิเซอร์เบีย ในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 พวกออตโตมานได้ยึดครองเซอร์เบียสมัยใหม่ทั้งหมด บางครั้งการปกครองของพวกเขาถูกขัดจังหวะโดยจักรวรรดิฮาพส์บวร์ก ซึ่งเริ่มแผ่ขยายไปยังเซอร์เบียตอนกลางตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 17 ขณะที่ยังคงตั้งหลักอยู่ในวอยวอดีนา ในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 การปฏิวัติเซอร์เบียได้สถาปนารัฐชาติขึ้นเป็นระบอบรัฐธรรมนูญแห่งแรกของภูมิภาค ซึ่งต่อมาได้ขยายอาณาเขตออกไป หลังจากความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่ 1 และการรวมอดีตดินแดนฮับส์บวร์กแห่งวอยวอดีนากับเซอร์เบียเข้าด้วยกัน ประเทศนี้ก่อตั้งยูโกสลาเวียร่วมกับประเทศสลาฟใต้อื่นๆ จนเป็นยูโกสลาเวีย ซึ่งจะดำรงอยู่ในรูปแบบทางการเมืองที่หลากหลายจนกระทั่งสงครามยูโกสลาเวียในทศวรรษที่ 1990 ระหว่างการแตกแยกของยูโกสลาเวีย เซอร์เบียได้จัดตั้งสหภาพกับมอนเตเนโกร ซึ่งสลายตัวในปี พ.ศ. 2549 การฟื้นฟูเอกราชของเซอร์เบียในฐานะรัฐอธิปไตยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ พ.ศ. 2461 ในปี พ.ศ. 2551 ผู้แทนสมัชชาแห่งคอซอวอได้ประกาศเอกราชเพียงฝ่ายเดียว โดยมีการตอบรับที่หลากหลายจากประชาคมระหว่างประเทศ ในขณะที่เซอร์เบียยังคงอ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนอธิปไตยของตนเอง
เซอร์เบียเป็นเศรษฐกิจที่มีรายได้ปานกลางบน ซึ่งอยู่ในอันดับที่ "สูงมาก" ในโดเมนดัชนีการพัฒนามนุษย์ (อันดับที่ 63) เป็นสาธารณรัฐตามรัฐธรรมนูญที่มีรัฐสภารวมกัน เป็นสมาชิกของ UN, CoE, OSCE, PfP, BSEC, CEFTA และเข้าเป็นภาคีของ WTO ตั้งแต่ปี 2014 เป็นต้นมา ประเทศกำลังเจรจาเกี่ยวกับการเข้าเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป โดยมีเป้าหมายที่จะเข้าร่วมสหภาพยุโรปภายในปี เซอร์เบียปฏิบัติตามนโยบายความเป็นกลางทางทหารอย่างเป็นทางการ ประเทศให้การดูแลสุขภาพถ้วนหน้าและการศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาฟรีแก่ประชาชน
ภูมิศาสตร์
แบ่งออกเป็นเขตที่ราบสูง ที่ราบพันโนเนีย แม่น้ำและทะเลสาบ ประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลตั้งอยู่ที่ทางแยกระหว่างยุโรปกลางและยุโรปใต้ เซอร์เบียตั้งอยู่ในคาบสมุทรบอลข่านและที่ราบพันโนเนีย เซอร์เบียอยู่ระหว่างละติจูด 41° และ 47° เหนือ และลองจิจูด 18° และ 23° ตะวันออก ประเทศนี้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 88,499 ตร.กม. (34,170 ตร.ไมล์) (รวมโคโซโว) ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 113 ของโลก หากไม่รวมโคโซโว พื้นที่ทั้งหมดคือ 77,474 ตร.กม. (29,913 ตร.ไมล์) ซึ่งจะอยู่ในลำดับที่ 117 ความยาวชายแดนรวม 2,027 กม. (1,260 ไมล์) : แอลเบเนีย 115 กม. (71 ไมล์) บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา 302 กม. (188 ไมล์) บัลแกเรีย 318 กม. (198 ไมล์) โครเอเชีย 241 กม. (150 ไมล์) ฮังการี 151 กม. (94 ไมล์), มาซิโดเนียเหนือ 221 กม. (137 ไมล์), มอนเตเนโกร 203 กม. (126 ไมล์) และโรมาเนีย 476 กม. (296 ไมล์) พรมแดนทั้งหมดของโคโซโวติดกับแอลเบเนีย (115 กม. (71 ไมล์)) มาซิโดเนียเหนือ (159 กม. (99 ไมล์)) และมอนเตเนโกร (79 กม. (49 ไมล์)) อยู่ภายใต้การควบคุมของตำรวจชายแดนโคโซโว[151] เซอร์เบียถือว่าพรมแดนยาว 352 กม. (219 ไมล์) ระหว่างคอซอวอและส่วนที่เหลือของเซอร์เบียเป็น "สายการปกครอง" อยู่ภายใต้การควบคุมร่วมกันของตำรวจชายแดนโคโซโวและกองกำลังตำรวจเซอร์เบีย และมีจุดผ่านแดน 11 จุด ที่ราบพันโนเนีย ครอบคลุมทางตอนเหนือที่สามของประเทศ (วอยวอดีนา) ในขณะที่ปลายด้านตะวันออกสุดของเซอร์เบียขยายไปสู่ที่ราบวัลลาเชีย ภูมิประเทศในภาคกลางของประเทศ โดยมีพื้นที่ของ ซูมาดิยา เป็นหัวใจ ประกอบด้วยเนินเขาที่มีแม่น้ำไหลผ่านเป็นส่วนใหญ่ ภูเขาครองที่สามทางตอนใต้ของเซอร์เบีย เทือกเขาไดนาริกแอลป์ ทอดยาวไปทางทิศตะวันตกและทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตามการไหลของแม่น้ำดรีนา เทือกเขาคาร์เพเทียนและเทือกเขาบอลข่านทอดยาวในแนวเหนือ-ใต้ในเซอร์เบียตะวันออก ภูเขาโบราณในมุมตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอยู่ในระบบภูเขาริโล-โรโดป ความสูงมีตั้งแต่ยอดเขา มิดซอร์ ของเทือกเขาบอลข่านที่ความสูง 2,169 เมตร (7,116 ฟุต) (ยอดเขาที่สูงที่สุดในเซอร์เบีย ไม่รวมโคโซโว) ถึงจุดต่ำสุดเพียง 17 เมตร (56 ฟุต) ใกล้แม่น้ำดานูบที่ปราโฮโว ทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดคือทะเลสาบเดอร์แดป (163 ตารางกิโลเมตร (63 ตารางไมล์)) และแม่น้ำที่ยาวที่สุดที่ไหลผ่านเซอร์เบียคือแม่น้ำดานูบ (587.35 กิโลเมตร (364.96 ไมล์))
ยุคก่อนประวัติศาสตร์
หลักฐานทางโบราณคดีของการตั้งถิ่นฐานยุคหินเก่าในดินแดนเซอร์เบียในปัจจุบันนั้นหายาก ชิ้นส่วนของกรามมนุษย์ถูกพบในซิเชโว (Mala Balanica) และเชื่อว่ามีอายุมากถึง 525,000–397,000 ปี
ประมาณ 6,500 ปีก่อนคริสต์ศักราช ระหว่างยุคหินใหม่ วัฒนธรรมสตาร์เชโวและวินชามีอยู่ในภูมิภาคเบลเกรดยุคใหม่ พวกเขาครอบครองส่วนใหญ่ของยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ (เช่นเดียวกับบางส่วนของยุโรปกลางและเอเชียไมเนอร์) แหล่งโบราณคดีที่สำคัญหลายแห่งในยุคนี้ รวมถึง เลเปนสกี้ เวียร์ และ Vinča-Belo Brdo ยังคงมีอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำดานูบ.
ในช่วงยุคเหล็ก ชนเผ่าท้องถิ่นของ ทริบัลลี, ดาร์ดานี และ ออทาเรียแท ถูกพบโดยชาวกรีกโบราณในระหว่างการขยายตัวทางวัฒนธรรมและการเมืองสู่ภูมิภาคตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 จนถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราชสครอดิชี เผ่าเซลติกตั้งรกรากอยู่ทั่วพื้นที่ในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช มันกลายเป็นรัฐของชนเผ่าและสร้างป้อมปราการหลายแห่งรวมถึงเมืองหลวงของพวกเขาที่ซิงกิดูนัม (ปัจจุบันคือเบลเกรด) และ ไนซอส (ปัจจุบันคือนีส)
ยุคกลาง
ไวท์เซิร์บ ชนเผ่าสลาฟยุคแรกจาก ไวท์เซอร์เบีย ในที่สุดก็ตั้งถิ่นฐานในพื้นที่ระหว่างแม่น้ำซาวาและเทือกเขาไดนาริกแอลป์ ในตอนต้นของศตวรรษที่ 9 เซอร์เบียบรรลุระดับความเป็นรัฐ คริสต์ศาสนิกชนแห่งเซอร์เบียเป็นกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป สิ้นสุดกลางศตวรรษที่ 9 ในช่วงกลางศตวรรษที่ 10 รัฐเซอร์เบียทอดยาวระหว่างทะเลเอเดรียติก เนเรตวา ซาวา โมราวา และสกาดาร์ ในช่วงศตวรรษที่ 11 และ 12 รัฐเซอร์เบียต่อสู้กับจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่อยู่ใกล้เคียงบ่อยครั้ง ระหว่างปี ค.ศ. 1166 ถึงปี ค.ศ. 1371 เซอร์เบียถูกปกครองโดยราชวงศ์เนมันจิช (ซึ่งมรดกตกทอดเป็นพิเศษ) ซึ่งรัฐได้รับการยกฐานะเป็นอาณาจักรในปี ค.ศ. 1217 และจักรวรรดิในปี 1346ภายใต้การปกครองของสเตฟาน ดูซาน คริสตจักรออร์ทอดอกซ์เซอร์เบียได้รับการจัดให้เป็นออโต้เซฟาลัส ในปี 1219, ด้วยความพยายามของชาวลุ่มน้ำซาวา นักบุญผู้อุปถัมภ์ของประเทศ และในปี ค.ศ. 1346 ได้รับการยกขึ้นเป็นสังฆราช อนุสาวรีย์แห่งยุคเนมานจิชยังคงอยู่ในอารามหลายแห่ง (หลายแห่งเป็นมรดกโลก) และป้อมปราการ
ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา รัฐเซอร์เบีย (และอิทธิพล) ได้ขยายตัวอย่างมาก ทางตอนเหนือ (ปัจจุบันคือวอยวอดีนา) ถูกปกครองโดยราชอาณาจักรฮังการี ช่วงเวลาหลังปี ค.ศ. 1371 หรือที่เรียกว่าการล่มสลายของจักรวรรดิเซอร์เบีย รัฐที่เคยมีอำนาจแตกแยกออกเป็นหลายอาณาเขต ถึงจุดสูงสุดในยุทธการที่โคโซโว (ค.ศ. 1389) เพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันที่ผงาดขึ้น. ในที่สุดพวกออตโตมานก็พิชิตเซอร์เบียเดสโปเทตในปี 1459 การคุกคามของออตโตมันและการพิชิตในที่สุดทำให้ชาวเซิร์บอพยพไปทางตะวันตกและทางเหนือจำนวนมาก.
การปกครองของออตโตมัน และ ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
ในปี ค.ศ. 1718–39 ราชวงศ์ฮาพส์บวร์กได้ยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของเซอร์เบียตอนกลางและสถาปนาราชอาณาจักรเซอร์เบียขึ้นเป็นดินแดนมกุฏราชกุมาร ผลประโยชน์เหล่านั้นสูญหายไปโดยสนธิสัญญาเบลเกรดในปี 1739 เมื่อออตโตมานยึดพื้นที่คืนได้ นอกเหนือจากอาณาเขตของวอยวอดีนาสมัยใหม่ซึ่งยังคงอยู่ภายใต้จักรวรรดิฮับส์บูร์กแล้ว พื้นที่ตอนกลางของเซอร์เบียก็ถูกราชวงศ์ฮับส์บูร์กยึดครองอีกครั้งในปี 1788-1792
ศตวรรษที่ 19
การปฏิวัติเซอร์เบียเพื่อเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมันกินเวลาสิบเอ็ดปี ตั้งแต่ปี 1804 ถึง 1815 การปฏิวัติประกอบด้วยการลุกฮือที่แยกจากกัน 2 ครั้งซึ่งได้รับเอกราชจากจักรวรรดิออตโตมัน (1830) และในที่สุดก็พัฒนาไปสู่ความเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ (1878) ระหว่างการจลาจลเซอร์เบียครั้งแรก (1804-1813) นำโดย คาราจอร์เจ ปีตอร์วิช เซอร์เบียเป็นอิสระเป็นเวลาเกือบหนึ่งทศวรรษก่อนที่กองทัพออตโตมันจะสามารถยึดครองประเทศได้อีกครั้ง หลังจากนั้นไม่นาน การจลาจลในเซอร์เบียครั้งที่สองเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2358 นำโดยมิโลส โอเบรโนวิก และจบลงด้วยการประนีประนอมระหว่างนักปฏิวัติชาวเซอร์เบียกับเจ้าหน้าที่ออตโตมัน ในทำนองเดียวกัน เซอร์เบียเป็นหนึ่งในชาติแรกๆ ในคาบสมุทรบอลข่านที่ยกเลิกระบบศักดินา อนุสัญญาอัคเคอร์มาน ในปี 1826 สนธิสัญญาเอเดรียโนเปิลในปี 1829 และในที่สุด ฮัตอี ชารีฟ ยอมรับอำนาจการปกครองของเซอร์เบีย รัฐธรรมนูญเซอร์เบียฉบับแรกได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1835 (วันครบรอบการจลาจลเซอร์เบียครั้งแรก) ทำให้ประเทศนี้เป็นหนึ่งในประเทศแรก ๆ ที่นำรัฐธรรมนูญประชาธิปไตยมาใช้ในยุโรป. ปัจจุบันวันที่ 15 กุมภาพันธ์เป็นวันเอกราชซึ่งเป็นวันหยุดราชการ
หลังจากการปะทะกันระหว่างกองทัพออตโตมันและชาวเซิร์บในกรุงเบลเกรดในปี 1862 และภายใต้แรงกดดันจากมหาอำนาจ ในปี 1867 ทหารตุรกีคนสุดท้ายได้ออกจากอาณาเขต ทำให้ประเทศเป็นอิสระโดยพฤตินัยโดยการตรารัฐธรรมนูญขึ้นใหม่ในปี 1869 นักการทูตเซอร์เบียยืนยันความเป็นอิสระของประเทศโดยพฤตินัยโดยไม่ปรึกษาปอร์เต ในปี 1876 เซอร์เบียได้ประกาศสงครามกับจักรวรรดิออตโตมัน โดยเข้าข้างการลุกฮือของชาวคริสต์อย่างต่อเนื่องในบอสเนีย-เฮอร์เซโกวีนาและบัลแกเรีย
ศตวรรษที่ 20
ในช่วงสงครามบอลข่านครั้งที่หนึ่งในปี 1912 สันนิบาตบอลข่านเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันและยึดดินแดนยุโรปได้ ซึ่งทำให้สามารถขยายอาณาเขตของอาณาจักรเซอร์เบียไปยังภูมิภาคราสกา คอซอวอ เมโตฮิจา และวาร์ดาเรียนมาซิโดเนีย ในไม่ช้าสงครามบอลข่านครั้งที่สองก็เกิดขึ้นเมื่อบัลแกเรียหันหลังให้กับอดีตพันธมิตร แต่พ่ายแพ้ ส่งผลให้สนธิสัญญาบูคาเรสต์ ในสองปี เซอร์เบียขยายอาณาเขตของตน 80% และประชากรเพิ่มขึ้น 50% นอกจากนี้ยังได้รับบาดเจ็บจำนวนมากในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่งโดยมีผู้เสียชีวิตมากกว่า 36,000 คน ออสเตรีย-ฮังการีเริ่มระแวดระวังอำนาจในภูมิภาคที่เพิ่มขึ้นบริเวณพรมแดน และศักยภาพในการเป็นสมอเรือในการรวมชาวเซิร์บและชาวสลาฟใต้อื่นๆ เข้าด้วยกัน และความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศก็ตึงเครียดขึ้น การลอบสังหารอาร์ชดยุคฟรานซ์ เฟอร์ดินานด์แห่งออสเตรียเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 1914 ในซาราเยโวโดยกัฟรีโล ปรินซีป ซึ่งเป็นสมาชิกขององค์กรเยาวชนทำให้ออสเตรีย-ฮังการีประกาศสงครามกับเซอร์เบียเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม สงครามท้องถิ่นทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเยอรมนีประกาศสงครามกับรัสเซียและรุกรานฝรั่งเศสและเบลเยียม ด้วยเหตุนี้จึงดึงบริเตนใหญ่เข้าสู่ความขัดแย้งที่กลายเป็นสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เซอร์เบียชนะการรบครั้งใหญ่ครั้งแรกของสงครามโลกครั้งที่ 1 รวมทั้งการรบแห่งเซอร์ และยุทธการโคลูบารา นับเป็นชัยชนะครั้งแรกของฝ่ายสัมพันธมิตรต่อฝ่ายมหาอำนาจกลางในสงครามโลกครั้งที่ 1
ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
จุดเริ่มต้นของแนวคิดของรัฐสลาฟใต้ร่วมกันครั้งแรกคือการลงนามในคำประกาศบนคอร์ฟูในปี 1917 ปฏิญญาคอร์ฟูเป็นข้อตกลงอย่างเป็นทางการระหว่างรัฐบาลพลัดถิ่นของราชอาณาจักรเซอร์เบียและคณะกรรมการยูโกสลาเวีย (กลุ่มต่อต้านชาวสลาฟใต้แห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก) ซึ่งให้คำมั่นว่าจะรวมราชอาณาจักรเซอร์เบียและราชอาณาจักรมอนเตเนโกรเข้ากับดินแดนปกครองตนเองของชาวสลาฟใต้ของออสเตรีย-ฮังการี ได้แก่ ราชอาณาจักรโครเอเชีย-สลาโวเนีย ราชอาณาจักรแดลเมเชีย สโลวีเนีย วอยวอดีนา (ขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรฮังการี) และบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาในรัฐยูโกสลาเวียหลังสงคราม มีการลงนามเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม 1917 ที่คอร์ฟู
เมื่อจักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีล่มสลาย ดินแดนของซีร์มีอารวมเป็นหนึ่งเดียวกับเซอร์เบียในวันที่ 24 พฤศจิกายน 1918 เพียงหนึ่งวันต่อมาในวันที่ 25 พฤศจิกายน 1918 สมัชชาประชาชนชาวเซิร์บ บุนเยฟซี และชาวสลาฟอื่นๆ ในบานัต บาชกา และบารันยาได้ประกาศการรวมภูมิภาคเหล่านี้ (บานัต บาชกา และบารันยา) กับราชอาณาจักรเซอร์เบีย
เมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 1918 สภาพอดกอรีตซา ได้ปลดสภาเปโตรวิช-นเยโกสและรวมมอนเตเนโกรเข้ากับเซอร์เบีย เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2461 ในกรุงเบลเกรด เจ้าชายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อเล็กซานเดอร์แห่งเซอร์เบียได้ประกาศราชอาณาจักรเซอร์เบีย โครแอต และสโลวีเนีย ภายใต้กษัตริย์ปีเตอร์ที่ 1 แห่งเซอร์เบีย
กษัตริย์อเล็กซานเดอร์ ขึ้นครองราชย์ต่อจากปีเตอร์ ในเดือนสิงหาคม 1921 พวกรวมศูนย์ชาวเซอร์เบียและพวกปกครองตนเองชาวโครแอตปะทะกันในรัฐสภา และรัฐบาลส่วนใหญ่เปราะบางและมีอายุสั้น นิโคลา ปาซิช นายกรัฐมนตรีหัวอนุรักษ์นิยมเป็นผู้นำหรือครอบงำรัฐบาลส่วนใหญ่จนกระทั่งเสียชีวิต กษัตริย์อเล็กซานเดอร์สถาปนาการปกครองแบบเผด็จการในปี 1929 โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างอุดมการณ์ยูโกสลาเวียและรวมประเทศยูโกสลาเวียเดียว เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นยูโกสลาเวีย และเปลี่ยนการแบ่งแยกภายในจาก 33 แคว้นเป็นบาโนวินาใหม่ 9 แห่ง ผลของการปกครองแบบเผด็จการของอเล็กซานเดอร์คือการทำให้คนที่ไม่ใช่ชาวเซิร์บที่อาศัยอยู่ในยูโกสลาเวียแปลกแยกจากแนวคิดเรื่องเอกภาพ
อเล็กซานเดอร์ถูกลอบสังหารในมาร์กเซย ระหว่างการเยือนอย่างเป็นทางการในปี 1934 โดยวลาโด เชอร์โนเซ็มสกี สมาชิกของ IMRO อเล็กซานเดอร์ได้รับการสืบทอดตำแหน่งโดยปีเตอร์ที่ 2 ลูกชายวัย 11 ขวบของเขา และสภาผู้สำเร็จราชการนำโดยเจ้าชายพอล ลูกพี่ลูกน้องของเขา ในเดือนสิงหาคม 1939 ความตกลง Cvetković–Maček ได้จัดตั้งบานัต ปกครองตนเองของโครเอเชียขึ้นเพื่อเป็นทางออกสำหรับข้อกังวลของชาวโครเอเชีย
สงครามโลกครั้งที่ 2
Iในปี 1941 แม้ว่ายูโกสลาเวียจะพยายามวางตัวเป็นกลางในสงคราม แต่ฝ่ายอักษะก็รุกรานยูโกสลาเวีย ดินแดนของเซอร์เบียสมัยใหม่ถูกแบ่งระหว่างฮังการี บัลแกเรีย รัฐเอกราชของโครเอเชีย เกรตเตอร์แอลเบเนีย และมอนเตเนโกร ในขณะที่ส่วนที่เหลือของเซอร์เบียที่ถูกยึดครองอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพนาซีเยอรมนี โดยมีรัฐบาลหุ่นเชิดของเซอร์เบียที่นำโดย มิลาน อชิโมวิช และมิลาน เนดิช ได้รับความช่วยเหลือจากดิมิทริเย โยติช องค์กรฟาสซิสต์ Yugoslav National Movement (Zbor)
ดินแดนยูโกสลาเวียเป็นฉากของสงครามกลางเมืองระหว่างเชตนิกส์ผู้นิยมกษัตริย์ซึ่งได้รับคำสั่งจาก Draža Mihailović และพรรคคอมมิวนิสต์ที่ ยอซีฟ บรอซ ตีโต บัญชาการ หน่วยสนับสนุนฝ่ายอักษะของกองอาสาสมัครเซอร์เบียและหน่วยพิทักษ์รัฐเซอร์เบียต่อสู้กับกองกำลังทั้งสองนี้ การปิดล้อมของ คราลเยโว เป็นการต่อสู้ครั้งใหญ่ของการจลาจลในเซอร์เบีย นำโดยกองกำลัง เชทนิกส์เพื่อต่อต้านพวกนาซี หลายวันหลังจากการสู้รบเริ่มขึ้น กองกำลังเยอรมันได้สังหารหมู่พลเรือนประมาณ 2,000 คนในเหตุการณ์ที่เรียกว่าการสังหารหมู่คราลเยโว เพื่อเป็นการตอบโต้การโจมตี
การสังหารหมู่ ดราจิแนก และ โลซนิก้า ของชาวบ้าน 2,950 คนในเซอร์เบียตะวันตกในปี 2484 ถือเป็นการประหารชีวิตพลเรือนครั้งใหญ่ครั้งแรกในเซอร์เบียที่ถูกยึดครองโดยชาวเยอรมัน โดยการสังหารหมู่ครากูเยวัตส์ และ Novi Sad Raid ของชาวยิวและเซอร์เบียโดยพวกฟาสซิสต์ฮังการีนั้นโด่งดังที่สุด โดยมีเหยื่อมากกว่า 3,000 รายในแต่ละกรณี หลังจากยึดครองได้หนึ่งปี ชาวยิวเซอร์เบียราว 16,000 คนถูกสังหารในพื้นที่ หรือราว 90% ของประชากรยิวก่อนสงครามระหว่างการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเซอร์เบีย ค่ายกักกันหลายแห่งถูกสร้างขึ้นทั่วพื้นที่ ค่ายกักกันบันจิกาเป็นค่ายกักกันที่ใหญ่ที่สุดและดำเนินการร่วมกันโดยกองทัพเยอรมันและระบอบการปกครองของเนดิช โดยมีเหยื่อหลักคือชาวยิวเซอร์เบีย โรมา และนักโทษการเมืองชาวเซิร์บ
ในช่วงเวลานี้ ชาวเซิร์บหลายแสนคนได้หลบหนีจากรัฐหุ่นเชิดของฝ่ายอักษะที่รู้จักกันในชื่อรัฐเอกราชโครเอเชีย และแสวงหาที่ลี้ภัยในเซอร์เบียที่ถูกยึดครองโดยเยอรมัน โดยพยายามหลบหนีการประหัตประหารขนานใหญ่และการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเซอร์เบีย ชาวยิว และชาวโรมา ซึ่งกระทำโดยระบอบการปกครองของอูสตาเช จำนวนเหยื่อชาวเซิร์บมีประมาณ 300,000 ถึง 350,000 คน
ตามคำกล่าวของตีโต ชาวเซิร์บประกอบด้วยนักสู้ต่อต้านฟาสซิสต์และพลพรรคยูโกสลาเวียส่วนใหญ่ตลอดช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง สาธารณรัฐอูซิตเซเป็นดินแดนที่ได้รับการปลดปล่อยในช่วงสั้นๆ ก่อตั้งโดยพรรคพวก และเป็นดินแดนที่ได้รับการปลดปล่อยครั้งแรกในยุโรปในสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยได้รับการจัดระเบียบเป็นรัฐย่อยทางการทหารที่มีขึ้นในฤดูใบไม้ร่วงปี 1941 ทางตะวันตกของเซอร์เบียที่ถูกยึดครอง ช่วงปลายปี 1944 ฝ่ายรุกเบลเกรดเข้าข้างพรรคพวกในสงครามกลางเมือง ต่อมาพรรคพวกได้ควบคุมยูโกสลาเวีย หลังจากการรุกเบลเกรด แนวรบซีเรียเป็นปฏิบัติการทางทหารครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของสงครามโลกครั้งที่สองในเซอร์เบีย การศึกษาโดย วลาดิมีร์ เซียร์ยาวิช ประมาณการผู้เสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับสงครามทั้งหมดในยูโกสลาเวียที่ 1,027,000 คน รวมถึง 273,000 คนในเซอร์เบีย
ยุคคอมมิวนิสต์
พวกเขาได้รับชัยชนะจากพรรคคอมมิวนิสต์ส่งผลให้มีการยกเลิกระบอบกษัตริย์และมีการลงประชามติร่างรัฐธรรมนูญตามมา รัฐพรรคเดียวก่อตั้งขึ้นในยูโกสลาเวียในไม่ช้าโดยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งยูโกสลาเวีย มีการอ้างว่ามีผู้เสียชีวิตระหว่าง 60,000 ถึง 70,000 คนในเซอร์เบียระหว่างการปฏิวัติและกวาดล้างในปี 1944–45 ฝ่ายค้านทั้งหมดถูกปราบปรามและผู้คนที่คิดว่าส่งเสริมการต่อต้านสังคมนิยมหรือส่งเสริมการแบ่งแยกดินแดนถูกจำคุกหรือประหารชีวิตในข้อหายุยงปลุกปั่น เซอร์เบียกลายเป็นสาธารณรัฐที่มีส่วนประกอบภายในสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย (SFRY) หรือที่เรียกว่าสาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งเซอร์เบีย และมีสาขาสาธารณรัฐของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหพันธรัฐ สันนิบาตคอมมิวนิสต์แห่งเซอร์เบีย
นักการเมืองที่มีอำนาจและทรงอิทธิพลที่สุดของเซอร์เบียในยูโกสลาเวียยุคตีโตคืออเล็กซานดาร์ รังโควิช ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้นำยูโกสลาเวีย "บิ๊กโฟร์" ร่วมกับตีโต้ เอ็ดวาร์ด คาร์เดลจ์ และมิโลวาน ดิลาส ต่อมารันโควิช ถูกถอดจากสำนักงานเนื่องจากความขัดแย้งเกี่ยวกับการตั้งชื่อของคอซอวอและเอกภาพของเซอร์เบีย การเลิกจ้างรันโควิชไม่เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่ชาวเซิร์บ นักปฏิรูปที่สนับสนุนการกระจายอำนาจในยูโกสลาเวียประสบความสำเร็จในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ในการกระจายอำนาจอย่างเป็นรูปธรรม สร้างเอกราชในโคโซโวและวอจโวดินา และยอมรับสัญชาติ "มุสลิม" ที่โดดเด่น อันเป็นผลมาจากการปฏิรูปเหล่านี้ มีการยกเครื่องครั้งใหญ่ของระบบการตั้งชื่อและตำรวจของคอซอวอ ซึ่งเปลี่ยนจากการถูกครอบงำโดยชาวเซิร์บไปสู่การครอบงำโดยกลุ่มชาติพันธุ์แอลเบเนียผ่านการยิงชาวเซอร์เบียในวงกว้าง มีการให้สัมปทานเพิ่มเติมกับชาวอัลเบเนียในโคโซโวเพื่อตอบสนองต่อความไม่สงบ รวมถึงการสร้างมหาวิทยาลัยพริสตีนา ให้เป็นสถาบันภาษาแอลเบเนีย การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สร้างความหวาดกลัวอย่างกว้างขวางในหมู่ชาวเซอร์เบียว่าจะถูกปฏิบัติเหมือนเป็นพลเมืองชั้นสอง
เบลเกรด เมืองหลวงของยูโกสลาเวียและเซอร์เบีย เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมสุดยอดการเคลื่อนไหวที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดครั้งแรกในเดือนกันยายน 1961 ตลอดจนการประชุมใหญ่ครั้งแรกขององค์การว่าด้วยความมั่นคงและความร่วมมือในยุโรป (OSCE) โดยมีจุดประสงค์เพื่อดำเนินการตามข้อตกลงเฮลซิงกิตั้งแต่เดือนตุลาคม 1977 ถึงมีนาคม 1978 การระบาดของโรคไข้ทรพิษในปี 1972 ในคอซอวอและส่วนอื่นๆของเซอร์เบีย เป็นการระบาดครั้งใหญ่ครั้งสุดท้ายของไข้ทรพิษในยุโรปนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง
การล่มสลาย และ วิกฤติทางการเมือง
ในปี 1989 สลอบอดัน มีลอเชวิช ขึ้นสู่อำนาจในเซอร์เบีย มีลอเชวิชสัญญาว่าจะลดอำนาจสำหรับจังหวัดปกครองตนเองคอซอวอและวอยวอดีนา ซึ่งพันธมิตรของเขาเข้ามายึดอำนาจในเวลาต่อมา ในระหว่างการปฏิวัติต่อต้านระบบราชการ สิ่งนี้จุดชนวนความตึงเครียดระหว่างผู้นำคอมมิวนิสต์ของสาธารณรัฐอื่น ๆ ของยูโกสลาเวีย และปลุกกระแสชาตินิยมทางชาติพันธุ์ทั่วยูโกสลาเวีย ซึ่งส่งผลให้ประเทศแตกแยกในที่สุด โดยสโลวีเนีย โครเอเชีย บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และมาซิโดเนียประกาศเอกราชระหว่างปี 1991 และ 1992  เซอร์เบียและมอนเตเนโกรยังคงรวมกันเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย (FRY) อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลของ Badinter Commission ประเทศนี้ไม่ได้ถูกพิจารณาว่ามีความต่อเนื่องจากยูโกสลาเวียเดิม แต่เป็นรัฐใหม่
สงครามยูโกสลาเวีย (1991-2001) ปะทุขึ้นด้วยแรงกระตุ้นจากความตึงเครียดทางชาติพันธุ์ โดยความขัดแย้งที่รุนแรงที่สุดเกิดขึ้นในโครเอเชียและบอสเนีย ซึ่งชุมชนชาวเซิร์บกลุ่มใหญ่ต่อต้านการเป็นอิสระจากยูโกสลาเวีย ยูโกสลาเวียยังคงอยู่นอกความขัดแย้ง แต่ให้การสนับสนุนด้านลอจิสติกส์ การทหาร และการเงินแก่กองกำลังเซิร์บในสงคราม เพื่อเป็นการตอบโต้ สหประชาชาติได้กำหนดมาตรการคว่ำบาตรต่อยูโกสลาเวีย ซึ่งนำไปสู่การโดดเดี่ยวทางการเมืองและการล่มสลายของเศรษฐกิจ (จีดีพีลดลงจาก 24 พันล้านดอลลาร์ในปี 2533 เป็นต่ำกว่า 10 พันล้านดอลลาร์ในปี 2536) เซอร์เบียถูกฟ้องร้องในช่วงทศวรรษ 2000 ในข้อหาฆ่าล้างเผ่าพันธุ์โดยบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาและโครเอเชียที่อยู่ใกล้เคียง แต่ในทั้งสองกรณี ข้อกล่าวหาหลักต่อเซอร์เบียถูกยกฟ้อง
ประวัติศาสตร์ยุคปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2006 มอนเตเนโกรจัดการลงประชามติเพื่อตัดสินว่าจะยุติการเป็นสหภาพกับเซอร์เบียหรือไม่ ผลปรากฏว่า 55.4% ของผู้ลงคะแนนสนับสนุนเอกราช ซึ่งสูงกว่า 55% ที่ผู้ลงประชามติกำหนด ตามมาด้วยการประกาศเอกราชของเซอร์เบียในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2549 นับเป็นการสลายตัวขั้นสุดท้ายของสหภาพแห่งรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกร และการเกิดขึ้นใหม่ของเซอร์เบียในฐานะรัฐเอกราชเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ 1918 ในโอกาสเดียวกัน สมัชชาแห่งชาติเซอร์เบียได้ประกาศให้เซอร์เบียเป็นผู้สืบทอดทางกฎหมายของสหภาพรัฐเดิม
สมัชชาแห่งคอซอวอประกาศเอกราชจากเซอร์เบียเพียงฝ่ายเดียวเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2008 เซอร์เบียประณามการประกาศดังกล่าวทันทีและยังคงปฏิเสธความเป็นมลรัฐใดๆ ต่อคอซอวอ คำประกาศดังกล่าวได้จุดประกายการตอบสนองที่หลากหลายจากประชาคมระหว่างประเทศ บางชาติยอมรับ ขณะที่ชาติอื่นๆ ประณามการเคลื่อนไหวฝ่ายเดียว การเจรจาสถานะเป็นกลางระหว่างเจ้าหน้าที่เซอร์เบียและคอซอวอ-แอลเบเนียจัดขึ้นที่กรุงบรัสเซลส์ โดยมีสหภาพยุโรปเป็นผู้ไกล่เกลี่ย
เซอร์เบียสมัครเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2009 และได้รับสถานะผู้สมัครในวันที่ 1 มีนาคม 2012 หลังจากล่าช้าในเดือนธันวาคม 2011 ตามคำแนะนำในเชิงบวกของคณะกรรมาธิการยุโรปและคณะมนตรียุโรปในเดือนมิถุนายน 2013 การเจรจาเพื่อเข้าร่วมสหภาพยุโรปจึงเริ่มขึ้นในเดือนมกราคม 2014
ตั้งแต่ อาเล็กซานดาร์ วูซิช และ พรรค Serbian Progressive เข้ามามีอำนาจในปี 2012 เซอร์เบียได้รับความเดือดร้อนจากการเสื่อมถอยของระบอบประชาธิปไตยไปสู่อำนาจนิยม  ตามด้วยการลดลงของเสรีภาพสื่อและเสรีภาพของพลเมือง  หลังจากการระบาดใหญ่ของโควิด-19 แพร่กระจายไปยังเซอร์เบียในเดือนมีนาคม 2020 มีการประกาศภาวะฉุกเฉินและประกาศเคอร์ฟิวเป็นครั้งแรกในเซอร์เบียนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ 2021 เซอร์เบียเปิดตัววัคซีนได้เร็วที่สุดเป็นอันดับสองในยุโรป   ในเดือนเมษายน 2022 ประธานาธิบดีวูซิช ได้รับเลือกอีกครั้ง
การเมือง
เซอร์เบียเป็นสาธารณรัฐที่มีรัฐสภา โดยรัฐบาลแบ่งออกเป็นฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายตุลาการ เซอร์เบียมีรัฐธรรมนูญสมัยใหม่ฉบับแรกในยุโรป รัฐธรรมนูญปี ค.ศ. 1835 (รู้จักกันในชื่อรัฐธรรมนูญสเรเตนเย) ซึ่งในเวลานั้นถือว่าเป็นหนึ่งในรัฐธรรมนูญที่มีความก้าวหน้าและเสรีนิยมมากที่สุดในยุโรป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็ได้มีรัฐธรรมนูญถึง 10 ฉบับ รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบันได้รับการรับรองในปี 2549 หลังจากการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกร ซึ่งผลที่ตามมาคือการต่ออายุความเป็นอิสระของเซอร์เบียเอง ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยเรื่องเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ
ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ (Predsednik Republike) เป็นประมุขแห่งรัฐ ได้รับการเลือกตั้งโดยการลงคะแนนเสียงของประชาชน มีวาระการดำรงตำแหน่ง 5 ปี และถูกจำกัดโดยรัฐธรรมนูญให้ดำรงตำแหน่งได้ไม่เกิน 2 วาระ นอกจากการเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแล้ว ประธานาธิบดียังมีหน้าที่ในกระบวนการแต่งตั้งนายกรัฐมนตรีโดยได้รับความยินยอมจากรัฐสภา และมีอิทธิพลต่อนโยบายต่างประเทศ อาเล็กซานดาร์ วูชิช จากพรรค Serbian Progressive เป็นประธานาธิบดีคนปัจจุบันหลังจากการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี 2560 ตำแหน่งประธานาธิบดีคือโนวี ดวอร์
รัฐบาล (Vlada) ประกอบด้วยนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี รัฐบาลมีหน้าที่รับผิดชอบในการเสนอกฎหมายและงบประมาณ ดำเนินการตามกฎหมาย และชี้นำนโยบายต่างประเทศและภายใน นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคือ อนา บรานาบิช ซึ่งได้รับการเสนอชื่อโดยพรรคก้าวหน้าเซอร์เบีย
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
เซอร์เบียได้สร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 191 ประเทศสมาชิกสหประชาชาติ, สันตะสำนัก, คณะเสนาธิปัตย์แห่งมอลตาและสหภาพยุโรป ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศดำเนินการผ่านกระทรวงการต่างประเทศ เซอร์เบียมีเครือข่ายสถานทูต 65 แห่งและสถานกงสุล 23 แห่งในต่างประเทศ มีสถานทูตต่างประเทศ 69 แห่ง สถานกงสุล 5 แห่ง และสำนักงานประสานงาน 4 แห่งในเซอร์เบีย
นโยบายต่างประเทศของเซอร์เบียมุ่งเน้นไปที่การบรรลุเป้าหมายเชิงกลยุทธ์ในการเข้าเป็นรัฐสมาชิกของสหภาพยุโรป (EU) เซอร์เบียเริ่มกระบวนการเข้าร่วมสหภาพยุโรปโดยลงนามในข้อตกลงการรักษาเสถียรภาพและสมาคมเมื่อวันที่ 29 เมษายน 2008 และสมัครเป็นสมาชิกสหภาพยุโรปอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม 2009 ได้รับสถานะเป็นผู้สมัครโดยสมบูรณ์ในวันที่ 1 มีนาคม 2012 และเริ่มการเจรจาภาคยานุวัติเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2014 คณะกรรมาธิการยุโรปพิจารณาว่าภาคยานุวัติเป็นไปได้ภายในปี 2568
เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2008 คอซอวอได้ประกาศเอกราชจากเซอร์เบียเพียงฝ่ายเดียว ในการประท้วง เซอร์เบียเรียกคืนเอกอัครราชทูตของตนจากประเทศที่ยอมรับเอกราชของคอซอวอ มติของสมัชชาแห่งชาติเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2007 ระบุว่าทั้งการประกาศเอกราชของคอซอวอและการยอมรับโดยรัฐใดๆ จะเป็นการละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศอย่างร้ายแรง
เซอร์เบียเริ่มความร่วมมือและการเจรจากับเนโทในปี 2006 เมื่อประเทศเข้าร่วมแผนความร่วมมือเพื่อสันติภาพและสภาหุ้นส่วนหุ้นส่วนยูโรแอตแลนติก ความเป็นกลางทางทหารของประเทศได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการโดยมติที่รับรองโดยรัฐสภาของเซอร์เบียในเดือนธันวาคม 2007 ซึ่งทำให้การเข้าร่วมเป็นพันธมิตรทางทหารขึ้นอยู่กับการลงประชามติที่เป็นที่นิยม ในจุดยืนที่เนโทยอมรับ  ในทางกลับกัน ความสัมพันธ์ของเซอร์เบียกับรัสเซียมักได้รับการอธิบายโดยสื่อมวลชนว่าเป็น "พันธมิตรทางศาสนา ชาติพันธุ์ และการเมืองที่มีอายุเก่าแก่หลายศตวรรษ" และรัสเซียได้รับการกล่าวขานว่าพยายามกระชับความสัมพันธ์กับเซอร์เบียนับตั้งแต่มีมาตรการคว่ำบาตรต่อรัสเซียในปี 2014 ระหว่างการรุกรานยูเครนของรัสเซียในปี 2565 เซอร์เบียลงมติประณามการรุกรานดังกล่าว โดยสนับสนุนการยอมรับร่างข้อมติสมัชชาใหญ่แห่งองค์การสหประชาชาติที่เรียกร้องให้รัสเซียถอนกำลังทหารออกจากยูเครน อย่างไรก็ตาม เซอร์เบียเป็นหนึ่งในประเทศเดียวในยุโรปที่ไม่คว่ำบาตรรัสเซียหลังการรุกราน
กองทัพ
กองทัพเซอร์เบียอยู่ภายใต้กระทรวงกลาโหมและประกอบด้วยกองทัพบกและกองทัพอากาศ แม้ว่าเซอร์เบียจะเป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล แต่เซอร์เบียก็มีกองเรือในแม่น้ำซึ่งลาดตระเวนในแม่น้ำดานูบ แม่น้ำซาวา และแม่น้ำติซอ หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทั่วไปของเซอร์เบียรายงานต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เสนาธิการได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุด ในปี 2019 งบประมาณกลาโหมของเซอร์เบียอยู่ที่ 804 ล้านดอลลาร์ ตามรูปแบบกองทัพเซอร์เบียต้องพึ่งพาทหารเกณฑ์จำนวนมากผ่านช่วงเวลาแห่งการลดขนาด การปรับโครงสร้าง และความเป็นมืออาชีพ การเกณฑ์ทหารถูกยกเลิกในปี 2011 กองทัพเซอร์เบียมีทหารประจำการ 28,000 นาย เสริมด้วย "กำลังสำรองประจำการ" ซึ่งมีสมาชิก 20,000 นาย และ "กำลังสำรองประจำการ" ประมาณ 170,000 นาย
เซอร์เบียเข้าร่วมในโครงการแผนปฏิบัติการหุ้นส่วนรายบุคคลของเนโท แต่ไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมเนโท เนื่องจากการปฏิเสธที่ได้รับความนิยมอย่างมาก มรดกส่วนใหญ่มาจากการทิ้งระเบิดของเนโทในยูโกสลาเวีย ในปี 1999 และเป็นสมาชิกผู้สังเกตการณ์ขององค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน (CSTO) ณ ปี 2013 ประเทศยังได้ลงนามในสนธิสัญญาเสถียรภาพสำหรับยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ กองทัพเซอร์เบียมีส่วนร่วมในภารกิจรักษาสันติภาพข้ามชาติหลายภารกิจ รวมทั้งการประจำการในเลบานอน ไซปรัส ไอวอรีโคสต์ และไลบีเรีย
เซอร์เบียเป็นผู้ผลิตและส่งออกยุทโธปกรณ์ทางทหารรายใหญ่ในภูมิภาค การส่งออกกลาโหมมีมูลค่ารวมประมาณ 600 ล้านดอลลาร์ในปี 2561 อุตสาหกรรมการป้องกันมีการเติบโตอย่างมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และยังคงเติบโตทุกปี
เซอร์เบียเป็นหนึ่งในประเทศที่มีพลเรือนใช้อาวุธปืนเป็นจำนวนมากที่สุดในโลก
กฎหมายและความยุติธรรมทางอาญา
เซอร์เบียเป็นประเทศในยุโรปสมัยใหม่ลำดับที่สี่ รองจากฝรั่งเศส ออสเตรีย และเนเธอร์แลนด์ ที่มีระบบกฎหมายที่ประมวลขึ้น
ประเทศนี้มีระบบการพิจารณาคดีสามชั้น ประกอบด้วยศาลฎีกาแห่งแคสเซชั่น เป็นศาลที่พึ่งสุดท้าย ศาลอุทธรณ์และศาลพื้นฐานและศาลสูงเป็นเขตอำนาจศาลทั่วไปในตอนแรก
ศาลที่มีเขตอำนาจพิเศษ ได้แก่ ศาลปกครอง ศาลพาณิชย์ (รวมถึงศาลอุทธรณ์พาณิชย์ในคดีที่สอง) และศาลลหุโทษ (รวมถึงศาลลหุโทษในคดีที่สอง) ฝ่ายตุลาการอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงยุติธรรม เซอร์เบียมีระบบกฎหมายแพ่งทั่วไป
การบังคับใช้กฎหมายเป็นความรับผิดชอบของตำรวจเซอร์เบีย ซึ่งอยู่ภายใต้สังกัดกระทรวงมหาดไทย ตำรวจเซอร์เบียมีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ 27,363 คน ด้านความมั่นคงแห่งชาติและการต่อต้านการข่าวกรองเป็นความรับผิดชอบของหน่วยข่าวกรองความมั่นคง (BIA)
ส่วนการปกครอง
เซอร์เบียคือรัฐเดี่ยว ประกอบด้วยเทศบาล/เมือง อำเภอ และสองจังหวัดปกครองตนเอง ในเซอร์เบีย ยกเว้นคอซอวอ มีเทศบาล 145 แห่ง (opštine) และ 29 เมือง (กราโดวี) ซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานของการปกครองตนเองในท้องถิ่น นอกเหนือจากเทศบาล/เมืองแล้ว ยังมี 24 เขต (okruzi, 10 เขตที่มีประชากรมากที่สุดตามรายการด้านล่าง) โดยมีเมืองเบลเกรดประกอบขึ้นเป็นเขตเพิ่มเติม ยกเว้นเมืองเบลเกรด ซึ่งมีรัฐบาลท้องถิ่นที่มาจากการเลือกตั้ง เขตต่างๆ เป็นศูนย์กลางของอำนาจรัฐระดับภูมิภาค แต่ไม่มีอำนาจเป็นของตนเอง พวกเขานำเสนอเขตการปกครองอย่างหมดจด รัฐธรรมนูญของเซอร์เบียรับรองจังหวัดปกครองตนเองสองแห่ง ได้แก่ วอยวอดีนา ทางตอนเหนือ และดินแดนพิพาทของคอซอวอและ เมทอฮียาทางตอนใต้ ในขณะที่พื้นที่ที่เหลือของเซอร์เบียกลาง ไม่เคยมีอำนาจในระดับภูมิภาคของตนเอง หลังสงครามคอซอวอ เจ้าหน้าที่รักษาสันติภาพของสหประชาชาติได้เข้าไปในคอซอวอและเมทอฮียา ตามมติ UNSC ที่ 1244 รัฐบาลเซอร์เบียไม่ยอมรับการประกาศเอกราชของคอซอวอเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2008 โดยถือว่าผิดกฎหมายและไม่ชอบด้วยกฎหมาย
เชื้อชาติ
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี พ.ศ. 2565 เซอร์เบีย (ไม่รวมคอซอวอ) มีประชากรทั้งหมด 6,647,003 คน และความหนาแน่นของประชากรโดยรวมอยู่ในระดับปานกลางเนื่องจากมีประชากร 85.8 คนต่อตารางกิโลเมตรการสำรวจสำมะโนประชากรไม่ได้ดำเนินการในโคโซโวซึ่งจัดทำการสำรวจสำมะโนประชากรของตนเองซึ่งมีจำนวนประชากรทั้งหมดอยู่ที่ 1,739,825 คน ไม่รวมคอซอวอเหนือที่มีชาวเซิร์บอาศัยอยู่ เนื่องจากชาวเซิร์บจากพื้นที่ดังกล่าว (ประมาณ 50,000 คน) คว่ำบาตรการสำรวจสำมะโนประชากร เซอร์เบียประสบปัญหาวิกฤตด้านประชากรมาตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1990 โดยมีอัตราการเสียชีวิตที่สูงกว่าอัตราการเกิดอย่างต่อเนื่อง ประมาณว่ามีผู้คน 300,000 คนออกจากเซอร์เบียในช่วงทศวรรษที่ 1990 โดย 20% มีการศึกษาสูงเซอร์เบียมีประชากรอายุมากที่สุดประเทศหนึ่งในโลก โดยมีอายุเฉลี่ย 43.3 ปีและประชากรของประเทศนี้กำลังลดจำนวนลงในอัตราที่เร็วที่สุดในโลก หนึ่งในห้าของครัวเรือนทั้งหมดประกอบด้วยบุคคลเพียงคนเดียว และมีเพียงหนึ่งในสี่ของสี่คนขึ้นไปอายุขัยเฉลี่ยในเซอร์เบียเมื่อแรกเกิดอยู่ที่ 76.1 ปี
ในช่วงทศวรรษที่ 1990 เซอร์เบียมีประชากรผู้ลี้ภัยมากที่สุดในยุโรปผู้ลี้ภัยและผู้พลัดถิ่นภายในประเทศ (IDPs) ในเซอร์เบียเกิดขึ้นระหว่าง 7% ถึง 7.5% ของประชากรในขณะนั้น ผู้ลี้ภัยประมาณครึ่งล้านคนขอลี้ภัยในประเทศหลังจากสงครามยูโกสลาเวียซึ่งส่วนใหญ่มาจากโครเอเชีย (และในระดับที่น้อยกว่าจากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา) และผู้พลัดถิ่นจากโคโซโว
ชาวเซิร์บ ที่มี 5,988,150 เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในเซอร์เบีย ซึ่งคิดเป็น 83% ของประชากรทั้งหมด (ไม่รวมคอซอวอ) เซอร์เบียเป็นหนึ่งในประเทศในยุโรปที่มีจำนวนชนกลุ่มน้อยที่ลงทะเบียนมากที่สุด ในขณะที่จังหวัดวอยวอดีนา เป็นที่รู้จักจากเอกลักษณ์หลากหลายเชื้อชาติและหลากหลายวัฒนธรรมด้วยประชากร 253,899 คน ชาวฮังกาเรียนเป็นชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดในเซอร์เบีย โดยส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ทางตอนเหนือของ และคิดเป็น 3.5% ของประชากรในประเทศ (13% อยู่ในวอยวอดีนา) ประชากรโรมานีอยู่ที่ 147,604 คนตามการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2554 แต่การประมาณอย่างไม่เป็นทางการทำให้จำนวนที่แท้จริงอยู่ระหว่าง 400,000 ถึง 500,000 คน
ประชากรส่วนใหญ่หรือ 59.4% อาศัยอยู่ในเขตเมืองและ 16.1% ในกรุงเบลเกรดเพียงแห่งเดียว เบลเกรดเป็นเมืองเดียวที่มีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน และมีอีกสี่เมืองที่มีประชากรมากกว่า 100,000 คน
ศาสนา
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายออร์ทอดอกซ์ 86% นิกายโรมันคาทอลิก 8% ไม่นับถือศาสนา / ไม่ทราบ 6% รัฐธรรมนูญแห่งเซอร์เบียกำหนดให้เป็นรัฐฆราวาสที่รับประกันเสรีภาพทางศาสนา คริสเตียนออร์โธดอกซ์จำนวน 6,079,396 คนคิดเป็น 84.5% ของประชากรทั้งประเทศ คริสตจักรเซอร์เบียออร์โธดอกซ์เป็นคริสตจักรที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ของประเทศซึ่งมีชาวเซิร์บอย่างท่วมท้น ชุมชนคริสเตียนออร์โธดอกซ์อื่น ๆ ในเซอร์เบีย ได้แก่ มอนเตเนกริน,โรมาเนีย,วลาช,มาซิโดเนีย และ บัลแกเรีย
ในปี พ.ศ. 2554 ผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิกมีจำนวน 356,957 คนในเซอร์เบีย หรือประมาณ 6% ของประชากร ส่วนใหญ่อยู่ทางตอนเหนือของวอยวอดีนาซึ่งเป็นที่อยู่ของชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ เช่น ชาวฮังกาเรียน ชาวโครแอต และชาว บุนเยฟซี รวมถึงชาวสโลวาเกียและชาวเช็กบางส่วน
นิกายโปรเตสแตนต์มีสัดส่วนประมาณ 1% ของประชากรในประเทศ ส่วนใหญ่นับถือนิกายลูเทอแรนในหมู่ชาวสโลวักในวอยวอดีนา และลัทธิคาลวินในหมู่ชาวฮังการีที่กลับเนื้อกลับตัว คริสตจักรกรีกคาทอลิกมีพลเมืองประมาณ 25,000 คน (0.37% ของประชากร) ส่วนใหญ่นับถือนิกายรูซึน (Rusyns) ในวอยวอดีนา
ชาวมุสลิมซึ่งมี 222,282 หรือ 3% ของประชากรเป็นกลุ่มศาสนาที่ใหญ่เป็นอันดับสาม อิสลามมีประวัติอันยาวนานในภูมิภาคทางตอนใต้ของเซอร์เบีย โดยเฉพาะทางตอนใต้ของราสกา บอสนีแอก เป็นชุมชนอิสลามที่ใหญ่ที่สุดในเซอร์เบีย รองลงมาคือชาวแอลเบเนีย มีการประมาณว่าประมาณหนึ่งในสามของชาวโรมาในประเทศนับถือศาสนาอิสลาม[ต้องการอ้างอิง]
ในปี 2554 มีชาวยิวเพียง 578 คนในเซอร์เบีย เทียบกับกว่า 30,000 คนก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ผู้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้ามีจำนวน 80,053 คนหรือ 1.1% ของประชากร และอีก 4,070 คนที่ประกาศตัวเองว่าเป็นผู้ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า
สาธารณสุข
ระบบการรักษาพยาบาลในเซอร์เบียได้รับการจัดระเบียบและบริหารโดยสถาบันหลักสามแห่ง ได้แก่ กระทรวงสาธารณสุข สถาบันสาธารณสุขแห่งเซอร์เบีย "ดร. มิลาน โจวาโนวิช บาตูต์" และสถาบันการแพทย์ทหาร สิทธิในการคุ้มครองการรักษาพยาบาลถูกกำหนดให้เป็นสิทธิตามรัฐธรรมนูญในประเทศเซอร์เบีย ระบบสาธารณสุขของเซอร์เบียตั้งอยู่บนหลักการของความเสมอภาคและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ซึ่งจัดในรูปแบบของการจ่ายเงินสมทบประกันสุขภาพภาคบังคับ การดูแลสุขภาพเอกชนไม่ได้รวมเข้ากับระบบสาธารณสุข แต่บริการบางอย่างอาจรวมอยู่ในการทำสัญญา.
กระทรวงสาธารณสุขกำหนดนโยบายด้านการดูแลสุขภาพและนำมาตรฐานสำหรับการทำงานของบริการด้านสุขภาพมาใช้ กระทรวงยังรับผิดชอบระบบการดูแลสุขภาพ การประกันสุขภาพ การรักษาและปรับปรุงสุขภาพของประชาชน การตรวจสุขภาพ การกำกับดูแลการทำงานของบริการด้านสุขภาพ และงานอื่น ๆ ในด้านการดูแลสุขภาพ
สถาบันสาธารณสุขแห่งเซอร์เบีย "ดร. มิลาน โจวาโนวิช บาตูต์" รับผิดชอบด้านเวชสถิติ ระบาดวิทยา และสุขอนามัย สถาบันอุดมศึกษาส่วนกลางแห่งนี้จัดการและประสานงานเครือข่ายที่หนาแน่นของศูนย์สาธารณสุขระดับเทศบาลและระดับภูมิภาค ซึ่งกระจายอยู่ทั่วประเทศ ซึ่งให้บริการด้านระบาดวิทยาและสุขอนามัยในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา สถาบันประกันสุขภาพของสาธารณรัฐให้การสนับสนุนทางการเงินแก่การดูแลสุขภาพในทุกระดับ
เศรษฐกิจ
เซอร์เบียมีเศรษฐกิจตลาดเกิดใหม่ในช่วงรายได้ระดับกลางบน จากข้อมูลของกองทุนการเงินระหว่างประเทศ GDP ของประเทศเซอร์เบียในปี 2565 ได้รับการประมาณอย่างเป็นทางการที่ 65.697 พันล้านดอลลาร์ หรือ 9,561 ดอลลาร์ต่อคน ในขณะที่จีดีพีภาวะเสมอภาคของอำนาจซื้ออยู่ที่ 153.076 พันล้านดอลลาร์ หรือ 22,278 ดอลลาร์ต่อหัว เศรษฐกิจถูกครอบงำด้วยบริการซึ่งมีสัดส่วน 67.9% ของ GDP รองลงมาคืออุตสาหกรรม 26.1% ของ GDP และเกษตรกรรม 6% ของ GDP สกุลเงินอย่างเป็นทางการของเซอร์เบียคือดีนาร์เซอร์เบีย (รหัส ISO: RSD) และธนาคารกลางคือธนาคารแห่งชาติเซอร์เบีย ตลาดหลักทรัพย์เบลเกรดเป็นตลาดหลักทรัพย์แห่งเดียวในประเทศที่มีมูลค่าตลาด 8.65 พันล้านดอลลาร์ และ BELEX15 เป็นดัชนีหลักที่เป็นตัวแทนของหุ้นที่มีสภาพคล่องมากที่สุด 15 หุ้น ประเทศอยู่ในอันดับที่ 52 ในดัชนีความก้าวหน้าทางสังคม และอันดับที่ 51 ในดัชนีสันติภาพโลก
สถาปัตยกรรม
ตั้งอยู่ที่เบลารุสตอนกลาง ราชวงศ์ราดซีวิลล์เป็นผู้สร้างและปกครองดินแดนนี้มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 โดยได้ให้กำเนิดบุคคลที่สำคัญที่สุดบางคนในประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมยุโรป ทำให้เมืองเนซวิซมีอิทธิพลอันยิ่งใหญ่ด้านวิทยาศาสตร์, ศิลปะ, งานช่างฝีมือ และสถาปัตย์กรรม แหล่งมรดกโลกนี้ประกอบไปด้วยปราสาทที่ประทับ โบสถ์สุสสานคอร์ปัส คริสตี รวมทั้งองค์ประกอบแวดล้อมตัวปราสาทเป็นอาการที่เชื่อมต่อกัน 10 หลัง เป็นองค์รวมของสถาปัตย์กรรมรอบพื้นที่โล่งรูปหกเหลี่ยม พระราชวังและโบสถ์ได้กลายเป็นต้นแบบและพัฒนาการของสถาปัตย์กรรมทั่วทั้งยุโรปกลาง และรัสเซีย
ดนตรีและนาฎศิลป์
มีการเต้นระบำพื้นบ้านที่เรียกว่า โคโล (Kolo)
นักแต่งเพลงและนักดนตรี Stevan Stojanović Mokranjac ถือเป็นผู้ก่อตั้งดนตรีเซอร์เบียสมัยใหม่ นักแต่งเพลงชาวเซอร์เบียในรุ่นแรก พีตาร์ คอนโจวิช, Stevan Hristić และมิโลเย มิโลเยวิช ได้รักษาการแสดงออกของชาติไว้และปรับปรุงแนวโรแมนติกให้ทันสมัยไปสู่แนวทางของลัทธิอิมเพรสชันนิสม์ นักแต่งเพลงชาวเซอร์เบียคลาสสิกที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ได้แก่อิซิดอร์ บาจิช, สตานิสลาฟ บินิชกี้ และโยซิฟ มารินโควิช มีโรงละครโอเปร่าสามแห่งในเซอร์เบีย:โอเปร่าของโรงละครแห่งชาติ และ Madlenianum Opera ทั้งใน เบลเกรด และ โอเปร่าของโรงละครแห่งชาติเซอร์เบีย ใน นอวีซาด วงดุริยางค์ซิมโฟนิกสี่วงดำเนินการในประเทศ:เบลเกรด ฟิลฮาร์โมนิก ออร์เคสตร้า และ ซิมโฟนิกออร์เคสตร้าของวิทยุโทรทัศน์แห่งเซอร์เบีย คณะนักร้องประสานเสียงวิทยุโทรทัศน์แห่งเซอร์เบียเป็นวงดนตรีชั้นนำในประเทศ BEMUS เป็นหนึ่งในเทศกาลดนตรีคลาสสิกที่โดดเด่นที่สุดในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ ดนตรีพื้นเมืองของเซอร์เบียประกอบด้วยปี่ ฟลุต แตร ทรัมเป็ต ลูต สดุดี กลองและฉิ่งหลายชนิด โคโลเป็นการเต้นรำพื้นบ้านแบบดั้งเดิมซึ่งมีอยู่หลากหลายทั่วภูมิภาค ความนิยมมากที่สุดคือผู้ที่มาจากภูมิภาค Užice และ Morava บทกวีมหากาพย์ของ Sung เป็นส่วนสำคัญของดนตรีเซอร์เบียและบอลข่านมานานหลายศตวรรษ ในที่ราบสูงของเซอร์เบีย บทกวีขนาดยาวเหล่านี้มักจะใช้ซอสายเดียวที่เรียกว่า Gusle และเกี่ยวข้องกับประเด็นจากประวัติศาสตร์และตำนาน มีบันทึกการเล่นตลกในราชสำนักของกษัตริย์ Stefan Nemanjić ในศตวรรษที่ 13
ศิลปินเพลงป๊อป ซิลจ์โก โยคซิโมวิช คว้าอันดับสองในการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2004 และ มาริยา เซริโฟวิช ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2007 ด้วยเพลง "Molitva" และเซอร์เบียเป็นเจ้าภาพในการประกวดฉบับปี 2008 นักร้องป๊อป ได้แก่ Zdravko Čolić, Vlado Georgiev, Aleksandra Radović, Jelena Tomašević และ Nataša Bekvalac เป็นต้น
อาหาร
อาหารเซอร์เบียส่วนใหญ่แตกต่างกันในลักษณะของคาบสมุทรบอลข่านและโดยเฉพาะอย่างยิ่งอดีตยูโกสลาเวีย นำเสนอลักษณะอาหารของดินแดนที่เคยอยู่ภายใต้อำนาจปกครองของตุรกี ตลอดจนอาหารที่มาจากส่วนอื่นๆ ของยุโรปกลาง (โดยเฉพาะออสเตรียและฮังการี) อาหารมีความสำคัญมากในชีวิตทางสังคมของชาวเซอร์เบีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงวันหยุดทางศาสนา เช่น คริสต์มาส อีสเตอร์ และวันฉลอง เช่น สลาวา
อาหารเซอร์เบียจานพิเศษอื่นๆ ได้แก่ เชวาปชีชี (ไส้กรอกย่างและปรุงรสที่ทำจากเนื้อบด), พลีเยสกาวิกา (เนื้อบดผสมเครื่องเทศย่างที่ทำจากส่วนผสมของหมู เนื้อวัว และเนื้อแกะ), กิบานิกา (ชีสพาย), บูเร็ก (ขนมอบที่ทำจากแป้งแผ่นบางๆ แป้งที่สอดไส้เนื้อสัตว์ ชีสหรือผัก), ซาร์มา (กะหล่ำปลียัดไส้), ปุนเยนาปาปริกา (พริกยัดไส้), มูซากะ (หม้อตุ๋นที่ทำจากเนื้อสับ ไข่ และมันฝรั่ง), Karađorđeva šnicla (เนื้อลูกวัวหรือชนิทเซลหมูที่ยัดไส้ด้วยครีม), đuveč (สตูว์เนื้อและผัก), pasulj (ซุปถั่ว), podvarak (เนื้อย่างกับกะหล่ำปลีดอง), ajvar (การแพร่กระจายของพริกแดงคั่ว), kajmak (ผลิตภัณฑ์นมที่คล้ายกับครีม), čvarci (เปลือกหมูแบบต่างๆ), proja (ขนมปังข้าวโพด) และ คาชามัค (โจ๊กแป้งข้าวโพด)
สื่อสารมวลชน
เสรีภาพของสื่อและเสรีภาพในการพูดได้รับการรับรองโดยรัฐธรรมนูญของเซอร์เบีย เซอร์เบียอยู่ในอันดับที่ 90 จาก 180 ประเทศในรายงานดัชนีเสรีภาพสื่อประจำปี 2562 ซึ่งรวบรวมโดยผู้สื่อข่าวไร้พรมแดน รายงานระบุว่าสื่อและนักข่าวยังคงเผชิญกับแรงกดดันจากพรรคพวกและรัฐบาลเกี่ยวกับนโยบายบรรณาธิการ นอกจากนี้ ปัจจุบันสื่อยังต้องพึ่งพาสัญญาโฆษณาและเงินอุดหนุนจากรัฐบาลมากขึ้นเพื่อความอยู่รอดทางการเงิน
จากการวิจัยของ EBU ในปี 2018 ชาวเซิร์บดูโทรทัศน์โดยเฉลี่ย 5 ชั่วโมงครึ่งต่อวัน ทำให้เป็นค่าเฉลี่ยที่สูงเป็นอันดับสองในยุโรป มีช่องโทรทัศน์ฟรีทั่วประเทศเจ็ดช่อง โดยมีสถานีวิทยุกระจายเสียงสาธารณะ และผู้แพร่ภาพกระจายเสียงเอกชนสี่ช่อง มีช่องโทรทัศน์ส่วนภูมิภาค 28 ช่อง และช่องโทรทัศน์ท้องถิ่น 74 ช่อง นอกจากช่องภาคพื้นดินแล้ว ยังมีช่องโทรทัศน์เซอร์เบียอีกหลายสิบช่องที่ให้บริการเฉพาะบนเคเบิลหรือดาวเทียมเท่านั้น ซึ่งรวมถึงข่าวระดับภูมิภาค N1 ช่องโฆษณา Nova S และช่องกีฬาระดับภูมิภาค Sport Klub และ Arena Sport เป็นต้น
เส้นทางสายไหม (สารคดี)
เส้นทางสายไหม (NHK特集 シルクロード (The Silk Road)) เป็นรายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์สารคดีที่ผลิตโดยผลิตโดย สมาคมแพร่ภาพกระจายเสียงแห่งประเทศญี่ปุ่น ( เอ็นเอชเค ) ออกอากาศครั้งแรกในช่วงปีคริสตทศวรรษที่ 1980 ซึ่งสารคดีชุดเส้นทางสายไหมเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการบรรยายการเดินทางในอดีตของเส้นทางสายไหม จากฉางอาน (ปัจจุบันชื่อ ซีอาน) จนถึงกรุงโรม ครอบคลุมทั้งเรื่องประวัติศาสตร์ โบราณคดี วัฒนธรรม ศาสนา และศิลปะแต่ละประเทศบนเส้นทางสายไหม สารคดีชุดเส้นทางสายไหม ออกอากาศครั้งแรกที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 7 เมษายน ค.ศ. 1980
เบื้องหลัง
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1972 ผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเค ซึ่งดูแลโดยนายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ทะนะกะ คะคุเอะ ได้เยือนปักกิ่ง, ประเทศจีน ระหว่างที่เยืนประเทศจีน นายกรัฐมนตรีจีน โจว เอินไหล ได้เชิญผู้รายงานข่าว ซึ่งสนับสนุนและแนะนำประเทศจีนไปยังส่วนที่เหลือของโลก เป็นการส่งสัญญาณลดถอยสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และสร้างความสัมพันธ์จีน–ญี่ปุ่น ผู้จัดการสารคดีเส้นทางสายไหมเสนอให้เป็นรายการโทรทัศน์แสดงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างจีนและส่วนที่เหลือของโลก สถานีโทรทัศน์เอ็นเอชเคสนับสนับความคิดดังกล่าว แต่กลางคริสตทศวรรษที่ 1970 กล้องในการถ่ายรายการไม่สามารถเข้าไปถ่ายในภูมิภาคเส้นทางสายไหม
การออกอากาศ
ในประเทศญี่ปุ่น ครั้งแรกทางช่อง NHK ปี 1980 ในสาธารณรัฐประชาชนจีน ทางช่อง CCTV ในประเทศไทยครั้งแรกทางช่อง 11 วันจันทร์-ศุกร์ เวลา 18.00 น. ครั้งที่สองทางช่อง ThaiPBS ปี 2551 วันพุธ-ศุกร์ เวลา 20.30 น.
ดนตรีประกอบ
สารคดีชุดนี้ได้นักประพันธ์ดนตรีชื่อดังแนว New Age 2 ท่าน คือ KITARO (คีทาโร่) และ Yo-Yo Ma แต่สารคดีทั้งหมดจะใช้ดนตรีประกอบของ KITARO ซึ่งถือได้ว่าดนตรีประกอบสารคดีชุด Silk Road เป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปินท่านนี้เลยก็ว่าได้ เมื่อจัดทำออกมาเป็น CD จำหน่ายได้แยกออกมาเป็นอัลบั้มชุดต่างๆ พร้อมรายละเอียด ดังนี้
KITARO (คีทาโร่) เป็นศิลปิน นักประพันธ์เพลงชาวญี่ปุ่น สาขาดนตรีแนว New Age ที่โด่งดังไปทั่วโลก โดยเฉพาะอัลบั้มดนตรีประกอบชุด SIlk Road ถือได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกของศิลปินท่านนี้ โดยอัลบั้มเพลงประกอบมีทั้งหมด 5 อัลบั้ม
ทีมงาน
เฉพาะทีมงานผู้สร้างสารคดี จัดฉายของช่อง NHK ประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น
Filmed by Takutaro Noguchi, Masatsugu Inoue, Kenji Kobayashi
Sound Effects by Shigeo Ohuchi
Edited by Hiroyuki Shoji
Technique by Shingo Kitazaki, Mitsuo Kanda
Narrted by Graham Webster
Directed by Hajime Suzuki
Produced by Isao Tamai
จักรวรรดิเอธิโอเปีย
จักรวรรดิเอธิโอเปีย หรือที่รู้จักกันในประวัติศาสตร์ในชื่อ อะบิสซิเนีย เป็นจักรวรรดิที่ตั้งอยู่ในเขตประเทศเอธิโอเปียและเอริเทรียในปัจจุบัน ในช่วงที่รุ่งเรืองสูงสุดนั้นอาณาเขตของจักรวรรดิได้แผ่ขยายไปถึงอียิปต์ตอนใต้ ซูดานภาคตะวันออก เยเมน และซาอุดิอาระเบียภาคตะวันตก และดำรงอยู่ในหลายหลายลักษณะนับตั้งแต่การสถาปนาเมื่อราว 980 ปี ก่อน ค.ศ. จนกระสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1974 ด้วยการรัฐประหารล้มล้างระบอบราชาธิปไตย กล่าวได้ว่ารัฐแห่งนี้เป็นรัฐที่ดำรงอยู่มาอย่างต่อเนื่องยาวนานที่สุดในโลก และเป็นชาติแอฟริกาเพียงชาติเดียวที่สามารถดำรงเอกราชและอธิปไตยของตนเองได้ในยุคแห่งการล่าอาณานิคมในแอฟริกาโดยชาติตะวันตกระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 19
ราชวงศ์โซโลมอน
เยคูโน อัมลัค ขึ้นสู่บัลลังก์ในปี 1270 เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกหลานของกษัตริย์องค์สุดท้ายของอักซุมดิล โนอัด และด้วยเหตุนี้กษัตริย์แห่งอักซุม โดยสายเลือดราชวงศ์อักซุม มีการอ้างว่า เยคูโน อัมลัค เป็นลูกหลานของกษัตริย์โซโลมอนใน พระคัมภีร์ไบเบิล รูปแบบการอ้างสิทธิ์ที่ยอมรับได้กำหนดไว้ในตำนานที่บันทึกไว้ใน Kebra Nagast ซึ่งเป็นข้อความในศตวรรษที่ 14 ด้วยเหตุนี้ราชินีแห่งเชบาซึ่งคาดว่ามาจากเมืองอักซุม ได้เสด็จเยือนกรุงเยรูซาเล็มซึ่งพระนางทรงประสูติพระโอรสกับกษัตริย์โซโลมอน เมื่อเธอกลับไปยังเอธิโอเปียบ้านเกิดของเธอ เธอได้ให้กำเนิดบุตรชื่อ เมเนลิกที่ 1 เขาและลูกหลานของเขา (ซึ่งรวมถึงราชวงศ์อักซุม) ปกครองเอธิโอเปียจนกระทั่งถูกโค่นล้มโดยผู้แย่งชิง เยคูโน อัมลัค  ในฐานะทายาทสายตรงของเมเนลิกที่ 1 จึงถูกอ้างว่าได้ "ฟื้นฟู" สายโซโลมอน
ตลอด รัชสมัยของเยคูโน อัมลัค เขาจะมีความสัมพันธ์ฉันมิตรกับชาวมุสลิม เขาไม่เพียงสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับราชวงศ์มักซูมิ ที่อยู่ใกล้เคียง เท่านั้นแต่ยังติดต่อกับราซูลิดในเยเมนและสุลต่านมัมลุค ของอียิปต์ด้วย ในจดหมายที่ส่งถึงมัมลุคสุลต่านเบย์บาร์สเขาจะระบุถึงความตั้งใจของเขาที่จะร่วมมือฉันมิตรกับชาวมุสลิมในอาระเบีย และอธิบายว่าตัวเขาเองเป็นผู้ปกป้องชาวมุสลิมทุกคนในอบิสซีเนีย เขาเป็นคริสเตียนผู้เคร่งศาสนา เขาจะสั่งให้สร้างโบสถ์ เจนเนตา มารียัมเพื่อระลึกถึงงานของเขาด้วยคำจารึกที่อ่านว่า "โดยพระคุณของพระเจ้า ข้าพเจ้าเป็นกษัตริย์เยคูโน อัมลัก หลังจากที่ข้าพเจ้าได้ขึ้นครองบัลลังก์ตามพระประสงค์ของพระเจ้า สร้างโบสถ์แห่งนี้”
ในปี 1285 เยคูโน อัมลัค สืบทอดตำแหน่งต่อจาก ยักเบอู เซยอน ลูกชายของเขา ผู้เขียนจดหมายถึงกาลวาน ขอให้เขาอนุญาตให้พระสังฆราชแห่งอเล็กซานเดรียส่ง abuna หรือเมืองหลวงสำหรับโบสถ์ออร์โธดอกซ์เอธิโอเปียแต่ยังประท้วงการปฏิบัติของสุลต่านต่อ คริสเตียนของเขาในอียิปต์โดยระบุว่าเขาเป็นผู้พิทักษ์ของชาวมุสลิมในเอธิโอเปีย ปลายรัชกาล ยักเบอูปฏิเสธที่จะแต่งตั้งลูกชายคนหนึ่งของเขาให้เป็นผู้สืบทอดและแทนที่จะมีคำสั่งให้แต่ละคนปกครองเป็นเวลาหนึ่งปี ลูกชายของเขาสืบต่อในปี 1837 แต่ข้อตกลงนี้พังทลายลงทันที ในปี ค.ศ. 1299 เวเด็ม อาราดบุตรชายคนหนึ่งของเขาเข้ายึดบัลลังก์ ดูเหมือนว่าเวเดม อาราดจะขัดแย้งกับสุลต่านแห่งอิฟัต ที่อยู่ใกล้เคียง ซึ่งพยายามขยายอาณาเขตทางตะวันออกของเชวา