cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จังหวัดสุราษฎร์ธานี
ประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธ โดยประกอบอาชีพทางด้านการเกษตรเป็นหลัก โดยใช้พื้นที่ในการทำการเกษตรประมาณร้อยละ 45 ของพื้นที่ทั้งหมด นอกจากนี้ ยังประกอบอาชีพทางด้านปศุสัตว์ ประมง อุตสาหกรรม รวมทั้งมีการทำเหมืองแร่ด้วย
ประวัติศาสตร์
จังหวัดสุราษฎร์ธานีเป็นที่ตั้งของเมืองเก่า เป็นศูนย์กลางของเมืองศรีวิชัย มีหลักฐานแสดงถึงการตั้งรกรากและเส้นทางสายไหมในอดีต พื้นที่อำเภอไชยาเจริญขึ้นจนเป็นอาณาจักรศรีวิชัยในช่วงหลังพุทธศตวรรษที่ 13 โดยมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์เป็นเครื่องยืนยันความรุ่งเรืองในอดีต ภายหลังยังเชื่อว่า เมื่ออาณาจักรตามพรลิงก์หรือเมืองนครศรีธรรมราชมีความรุ่งเรืองมากขึ้นนั้น เมืองไชยาก็เป็นหนึ่งในเมืองสิบสองนักษัตรของเมืองนครศรีธรรมราชด้วย ชื่อว่า "เมืองบันไทยสมอ"
นอกจากนี้ในยุคใกล้เคียงกันนั้นยังพบความเจริญของเมืองที่เกิดขึ้นในบริเวณลุ่มแม่น้ำตาปี ได้แก่ เมืองเวียงสระ เมืองคีรีรัฐนิคม และเมืองท่าทอง โดยเชื่อว่าพระเจ้าศรีธรรมาโศกราช นั้นอพยพย้ายเมืองมาจากเมืองเวียงสระ เนื่องจากเป็นเมืองที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล รวมทั้งเกิดโรคภัยระบาด และเมื่อเมืองนครศรีธรรมราชเจริญรุ่งเรืองนั้น ได้ยกเมืองไชยา และเมืองท่าทอง เป็นเมืองสิบสองนักษัตรของตนด้วย
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้โปรดเกล้าฯ ให้เมืองเมืองกาญจนดิษฐ์ เมืองคีรีรัฐนิคม และเมืองไชยารวมตัวเป็นจังหวัดไชยา ขึ้นตรงต่อมณฑลชุมพร เมื่อเมืองขยายใหญ่ขึ้น จึงมีการปรับเปลี่ยนการปกครองและขยายเมืองออกไป มีการแยกเมืองกาญจนดิษฐ์เป็นอำเภอกาญจนดิษฐ์และอำเภอบ้านดอน กระทั่งสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว มีการย้ายอำเภอเมืองมาที่อำเภอบ้านดอนและโอนชื่อมาเป็นชื่ออำเภอไชยา และให้ชื่อเมืองเก่าว่า "อำเภอพุมเรียง" ทว่าประชาชนยังติดเรียกชื่อเมืองเก่าว่า "อำเภอไชยา" ทั้งพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวไม่โปรดปรานชื่อบ้านดอน จึงพระราชทานนามอำเภอบ้านดอนว่า "สุราษฎร์ธานี" และยังคงชื่ออำเภอพุมเรียงว่าอำเภอไชยาเช่นเดิม รวมถึงเปลี่ยนชื่อจังหวัดเป็นจังหวัดสุราษฎร์ธานี และพระราชทานนามแม่น้ำตาปี ให้ในคราวเดียวกันนั้นเอง ซึ่งเป็นการตั้งชื่อตามแบบเมืองและแม่น้ำในประเทศอินเดียที่มีแม่น้ำตาปตีไหลลงสู่ทะเลออกผ่านปากอ่าวที่เมืองสุรัต
ภูมิประเทศและภูมิอากาศ
จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีพื้นที่กว้างใหญ่ และมีสภาพภูมิประเทศที่หลากหลาย ได้แก่ ภูมิประเทศแบบที่ราบชายฝั่งทะเล ที่ราบสูง รวมทั้งภูมิประเทศแบบภูเขาซึ่งกินพื้นที่ของจังหวัดถึงร้อยละ 40 ของพื้นที่ทั้งหมด โดยมีทิวเขาภูเก็ตทอดตัวในแนวเหนือ-ใต้ของจังหวัด และมีลุ่มน้ำที่สำคัญ คือ ลุ่มน้ำตาปี ไชยา ท่าทอง เป็นต้น ด้านตะวันออกเป็นฝั่งทะเลอ่าวไทย และมีเกาะน้อยใหญ่ที่มีประชากรอาศัย ส่วนด้านตะวันตกมีลักษณะเป็นภูเขาสูง มีแม่น้ำสายสำคัญ คือ แม่น้ำตาปี แม่น้ำคีรีรัฐหรือแม่นํ้าพุมดวง เนื่องจากทำเลที่ตั้งรวมถึงภูมิประเทศ จังหวัดสุราษฎร์ธานีจึงได้รับอิทธิพลจากมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ที่พัดมาจากมหาสมุทรอินเดีย รวมทั้งมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือที่พัดผ่านอ่าวไทย ดังนั้น จึงทำให้จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีช่วงฤดูฝนยาวนานมาก โดยกินระยะเวลาตั้งแต่เดือนพฤษภาคมจนถึงเดือนมกราคม โดยจังหวัดสุราษฏร์ธานีมีอุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย 21.16 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย 34.51 องศาเซลเซียส และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 129.59 มิลลิเมตร
การปกครองส่วนภูมิภาค
จังหวัดสุราษฎร์ธานีแบ่งการปกครองส่วนภูมิภาคออกเป็น 19 อำเภอ 131 ตำบล 1,074 หมู่บ้าน มีรายชื่ออำเภอดังนี้
การปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดสุราษฎร์ธานีแบ่งการปกครองส่วนท้องถิ่นออกเป็น 1 องค์การบริหารส่วนจังหวัด 2 เทศบาลนคร 3 เทศบาลเมือง 35 เทศบาลตำบล และ 97 องค์การบริหารส่วนตำบล โดยมีรายชื่อเทศบาลดังนี้
เกษตรกรรม
ประชากรในจังหวัดสุราษฎร์ธานีมีรายได้ต่อหัวเฉลี่ย 162,329 บาท ต่อปี โดยส่วนมากจะประกอบอาชีพทางการเกษตร เช่น ทำนา ทำสวน ทำไร่ โดยใช้ที่ดินเพื่อทำการเพาะปลูกประมาณ 45% ของพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งพืชเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน มะพร้าว เงาะ ทุเรียน และกาแฟ นอกจากนั้น ยังมีการเลี้ยงปศุสัตว์และการทำประมง โดยปศุสัตว์ที่นิยมเลี้ยงกันมาก เช่น โค กระบือ สุกร ไก่ แพะ โดยปศุสัตว์ที่มีมูลค่าผลผลิตมากที่สุด คือ โค สุกร ไก่ กระบือ และเป็ดตามลำดับ จังหวัดสุราษฎร์ธานี รายงานแสดงจำนวนครัวเรือนที่ประกอบอาชีพทางการเกษตร แยกตามอาชีพทางการเกษตร
อุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมส่วนใหญ่ของจังหวัดสุราษฎร์ธานีจะเป็นอุตสาหกรรมที่ต่อเนื่องจากผลผลิตทางเกษตรกรรม เช่น อุตสาหกรรมปลาป่น อาหารทะเลแช่แข็ง อาหารทะเลกระป๋อง น้ำมันปาล์มดิบ อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับยางพารา ซึ่งในจังหวัดมีจำนวนโรงงานอุตสาหกรรมประมาณ 730 โรงงาน ซึ่งส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเขตอำเภอเมืองสุราษฎร์ธานีมากที่สุด นอกจากนี้ ยังมีการให้สัมปทานเหมืองแร่ โดยแร่ที่สำคัญในจังหวัด ได้แก่ ยิปซัม โดโลไมต์ แอนไฮโครต์ หินปูน ดินขาว และบอลเคลย์ สำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัดสุราษฎร์ธานีไม่ได้รวมอยู่ในบริเวณศาลากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี แต่จะตั้งอยู่บริเวณถนนตลาดใหม่ ระหว่างซอย 7 และซอย 9 ในตำบลตลาดถัดไปจากที่ว่าการอำเภอเมืองฯ เพียงเล็กน้อย
ธนาคาร
ในจังหวัดสุราษฎร์ธานีมีธนาคารทั้งหมด 18 ธนาคาร และมีจำนวนสาขาของธนาคารทั้งหมด 192 สาขา ได้แก่
จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ พ.ศ. 2550''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 7
กลุ่มจังหวัดที่ 7 ประกอบไปด้วยจังหวัดกาญจนบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดนครปฐม จังหวัดราชบุรี จังหวัดเพชรบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ จังหวัดชุมพร จังหวัดระนอง จังหวัดชัยนาท จังหวัดสิงห์บุรี จังหวัดอ่างทอง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จังหวัดสระบุรี จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดสมุทรสงคราม ทั้งหมด 15 จังหวัด
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 7
ผู้สมัครที่ได้รับการเลือกตั้งในกลุ่มจังหวัดที่ 7
แต่ละกลุ่มจังหวัดมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มละ 10 คน สำหรับกลุ่มจังหวัดที่ 7 แบ่งออกเป็นตามสัดส่วนคะแนนดังนี้
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ทั้งจังหวัด
รัฐประหาร 18 ฟรุกตีดอร์
ภูมิหลัง
ในการเลือกตั้งเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1795 ผู้สมัครรับเลือกตั้งที่นิยมราชวงศ์ได้ตำแหน่งถึง 87 ตำแหน่ง ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเสียงข้างมากในองค์กรนิติบัญญัติ ซึ่งประกอบด้วยสภาห้าร้อย (Conseil des Cinq-Cents) กับสภาผู้อาวุโส (Conseil des Anciens) จากฝ่ายนิยมสาธารณรัฐไปเป็นฝ่ายนิยมราชวงศ์ หลังจากนั้นไม่นาน เสียงข้างมากกลุ่มใหม่นี้ก็ยกเลิกกฎหมายหลายฉบับที่เป็นปฏิปักษ์ต่อนักบวชผู้ไม่กระทำสัตย์ปฏิญาณตามธรรมนูญทางแพ่งสำหรับคณะสงฆ์ (Constitution civile du clergé) และที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกลุ่มเอมีเกร (emigré) ทั้งยังเรียกร้องให้ปลดรัฐมนตรี 4 คนในรัฐบาลฌากอแบ็ง
ภายใต้สภาวะที่ฝ่ายนิยมราชวงศ์มีเสียงข้างมากเช่นนี้ ฟร็องซัว-มารี มาร์กีแห่งบาร์เตเลมี (François-Marie, marquis de Barthélemy) ซึ่งเป็นที่รับรู้กันว่า นิยมกษัตริย์ ก็ได้รับเลือกจากองค์กรนิติบัญญัติให้เข้าเป็นสมาชิกคณะดีแร็กตัวร์แทนที่เอเตียน-ฟร็องซัว เลอตูร์เนอร์ (Étienne-François Letourneur) ที่พ้นจากตำแหน่ง นอกจากนี้ ฟร็องซัว บาร์เบ-มาร์บัว (François Barbé-Marbois) ก็ได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้อาวุโส และฌ็อง-ชาร์ล ปีเชอกรูว์ (Jean-Charles Pichegru) ซึ่งมีความเห็นกันอย่างกว้างขวางว่า เป็นผู้เห็นใจในระบอบกษัตริย์และการรื้อฟื้นระบอบกษัตริย์ ก็ได้รับเลือกเป็นประธานสภาห้าร้อย
เหตุการณ์ภายหลัง
หลังจากนั้น 2 ปี มีรัฐประหาร 30 แพรรียาล ปี 7 (coup d'État du 30 prairial an VII) ตรงกับวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1799 และประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ปี 7 (Constitution de l'an VIII) ในวันที่ 24 ธันวาคม ปีเดียวกัน เป็นอันยุติยุคสมัยแห่งการปฏิวัติฝรั่งเศส และเป็นผลให้นายพล นาปอเลอง บอนาปาร์ต ได้เข้าสู่อำนาจ
สโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า ในฤดูกาล 2565–2566
การแข่งขันฟุตบอลของสโมสรฟุตบอลนครราชสีมา มาสด้า ประจำปี พ.ศ. 2565–พ.ศ. 2566
เลกแรก
เข้า
ออก
เลกสอง
เข้า
ออก
ผู้เล่นต่างชาติ
↔: ผู้เล่นที่มีสองสัญชาติ →: ผู้เล่นที่ออกจากสโมสรหลังจากลงทะเบียนในเลกแรกหรือเลกที่สอง
สถิติการลงสนามและการทำประตูของผู้เล่น
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| ผู้รักษาประตู
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองหลัง
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองกลาง
! colspan=12 style="background:#FF6600; color: Black; text-align:center;"| กองหน้า
แอ็กเซล เฟรดริก ครูนสเตท
บารอน แอ็กเซล เฟรดริก ครูนสเตท (Axel Fredrik Cronstedt; 23 ธันวาคม ค.ศ. 1722 – 19 สิงหาคม ค.ศ. 1765) เป็นนักเคมีและนักวิทยาแร่ชาวสวีเดน ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งวิชาวิทยาแร่สมัยใหม่ ครูนสเตทเกิดที่เมืองไทริงจ์ เรียนด้านคณิตศาสตร์ที่เมืองอุปซอลา ก่อนจะหันมาสนใจด้านวิทยาแร่และเป็นผู้สังเกตการณ์ในคณะกรรมการเหมืองแร่สวีเดน ต่อมาเขาได้เรียนกับเกออร์ก แบรนต์ ผู้ค้นพบธาตุโคบอลต์ และทำงานเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเหมืองแร่ ในปี ค.ศ. 1751 ครูนสเตทค้นพบธาตุนิกเกิล โดยเรียกว่า kupfernickel ซึ่งมาจากลักษณะที่เหมือนทองแดง (kupfer) และภูตซึ่งสิงสถิตอยู่ในเหมือง (nickel) สามปีต่อมาเขาเรียกธาตุนี้ว่า "นิกเกิล"
ในปี ค.ศ. 1756 ครูนสเตทค้นพบแร่ซีโอไลต์ จากการเผาแร่สติลไบต์
ครูนสเตทเสียชีวิตที่เมืองซาเทอร์ในปี ค.ศ. 1765
ตำบลเกาะนางคำ
เกาะนางคำ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลเกาะนางคำ ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเกาะนางคำ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเกาะนางคำใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 5 ของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลเกาะนางคำมีประชากร 5,703 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลเกาะนางคำเป็นลักษณะภูมิประเทศเป็นเกาะและเป็นที่ราบลุ่มพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นป่าพรุในฤดูน้ำท่วมขังน้ำทะเลจะทะลักเข้ามาในพื้นที่ทำการเกษตร บางหมู่บ้านไม่สามารถสัญจรไปมาได้ มีพื้นที่ในการทำนาทำสวนทำการเกษตรมีน้อยเพราะสภาพพื้นที่ไม่เหมาะและไม่มีแหล่งน้ำที่เพียงพอเพื่อทำการเกษตรสภาพพื้นที่ทิศเหนือ เป็นพื้นที่ราบสูง ราษฎรประกอบอาชีพทำสวนยางพารา ทิศใต้เป็นพื้นที่ลาดต่ำและเป็นป่าพรุ สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดห้าแห่ง และมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสองแห่ง และเป็นที่ตั้งของสถานีตำรวจภูธรเกาะนางคำ มีอาณาเขตสอบสวนในพื้นที่ตำบลเกาะนางคำ และตำบลเกาะหมาก
ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ
ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ เป็นรูปแบบความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างบุคคลสองคนที่แยกทางกันเพียงเพื่อที่จะกลับไปคืนดีอยู่เป็นนิจ ดังนั้นจึงเกิดเป็นวัฏจักรขึ้น
เคล มังก์ นักวิจัยและผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำภาควิชาการพัฒนามนุษย์และศาสตร์ครอบครัว มหาวิทยาลัยมิสซูรี อ้างถึงสาเหตุหลายประการที่ก่อให้เกิดความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ ซึ่งรวมถึงการที่ฝ่ายหนึ่งต้องย้ายที่อยู่ ทำให้ความสัมพันธ์ไปต่อไม่ได้อยู่ช่วงหนึ่ง หรือการที่ทั้งสองฝ่ายต่างทบทวนความสัมพันธ์ของพวกเขา หลายคู่กลับมาสานความสัมพันธ์ต่อด้วยความหวังลึก ๆ ว่าช่วงเวลาแห่งความสุขและความพึงพอใจที่พวกเขาเคยมีจะเติมเต็มความสัมพันธ์ให้สมบูรณ์สักวันหนึ่ง
การอยู่ในความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ อาจส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตของบุคคลหนึ่ง ๆ โดยอาจนำไปสู่ภาวะซึมเศร้า ความผิดปกติของการรับประทาน หรือความวิตกกังวล นอกจากนี้มังก์ยังตั้งข้อสังเกตว่าความสัมพันธ์ประเภทนี้มีอัตราการละเมิดที่สูงขึ้น การสื่อสารที่แย่ลง และระดับการผูกมัดที่ต่ำลง แต่ความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ ก็ไม่ถือว่าเป็นพิษไปเสียทุกกรณี เนื่องจากการแยกทางและการคืนดีอาจเป็นประโยชน์ต่อคู่รักผ่านการสื่อสารที่ดีขึ้นและการพูดคุยถึงปัญหาในความสัมพันธ์อย่างจริงจัง
ผลการศึกษาที่ตีพิมพ์ในวารสารวิชาการ เพิร์สนัลริเลชันชิปส์ ใน พ.ศ. 2552 พบว่าเกือบสองในสามของผู้เข้าร่วมการวิจัยเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับความสัมพันธ์แบบรัก ๆ เลิก ๆ มาแล้ว
ตำบลเมฮ์แรวอน
เมฮ์แรวอน เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลเนคอ จังหวัดมอแซนแดรอน ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 18 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 10,884 คนใน 2,681 ครัวเรือน
เมืองกะปังปาสู
เมืองกะปังปาสู หรือ ราชอาณาจักรกูบังปาซูดารุลกียัม (کراجاءن کوبڠ ڤاسو دار القيام, Kerajaan Kubang Pasu Darul Qiyam) เป็นอดีตอาณาจักรมลายูที่ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมลายูตอนเหนือ อาณาจักรนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1839 เพื่อเป็นเกียรติแก่ตุนกู อานุม สมาชิกขุนนางไทรบุรี (เกอดะฮ์) หลังรื้อฟื้นความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทรบุรีกับสยามในช่วง เปอรังมูซุฮ์บีซิก ("สงครามศัตรูกระซิบ") ใน ค.ศ. 1821 ตัวอาณาจักรมีกษัตริย์ปกครองสองพระองค์ ก่อนที่จะกลับไปรวมกับไทรบุรีใน ค.ศ. 1864
เทศบาลตำบลดอนทราย
เทศบาลตำบลดอนทราย สามารถหมายถึง
ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดน
ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดน (Aden International Airport) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเมืองเอเดน ประเทศเยเมน รหัสท่าอากาศยาน ปัจจุบันเปิดให้บริการในฐานะท่าอากาศยานของรัฐบาลและเพื่อใช้ประโยชน์ทางการทหารโดยกองทัพอากาศเยเมน ท่าอากาศยานนานาชาติเอเดนเป็นฮับการบินของสายการบินสัญชาติเยเมน เยเมเนีย
กีฬาเซปักตะกร้อในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬาเซปักตะกร้อในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬาเซปักตะกร้อที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 7–17 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่อาคารไพรบึง มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 10 รายการ ประกอบด้วย เซปักตะกร้อ 6 รายการ, ตะกร้อลอดห่วง 2 รายการ และตะกร้อชายหาด 2 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 40 เหรียญ
ฮัจญี (แก้ความกำกวม)
ฮัจญี เป็นคำนำหน้าสำหรับมุสลิมที่ไปทำพิธีฮัจญ์ที่มักกะฮ์อย่างเสร็จสมบูรณ์
ฮัจญี หรือ ฮายี  อาจหมายถึง:
รายชื่อผู้ชนะชาร์ตโชว์แชมเปียน (ค.ศ. 2022)
ชาร์ตโชว์แชมเปียน เป็นรายการชาร์ตเพลงทางโทรทัศน์ของเอ็มบีซีเอ็มในเกาหลีใต้ รายการจะมอบรางวัลให้กับซิงเกิลที่มีประสิทธิภาพดีที่สุดในประเทศระหว่างการถ่ายทอดสดทุกสัปดาห์
รายการโชว์แชมเปียนเริ่มเปิดเผยคะแนนเหมือนรายการเพลงอื่น ๆ ตั้งแต่วันที่ 14 กรกฎาคม 2021
ในปี 2022 มี 29 ซิงเกิลที่ได้อันดับที่หนึ่งในชาร์ต และ 23 ศิลปินได้รับถ้วยรางวัลอันดับหนึ่ง "Beatbox" โดยเอ็นซีทีดรีม มีคะแนนสูงสุดที่ 9,810 คะแนน ในการออกอากาศเมื่อวันที่ 8 มิถุนายน "Shut Down" โดยแบล็กพิงก์ เป็นเพลงเดียวที่ได้รับ Triple Crown
ปราสาทเอดินบะระ
ปราสาทเอดินบะระ (Edinburgh Castle) เป็นปราสาทสำคัญทางประวัติศาสตร์ของเมืองเอดินบะระ ในสกอตแลนด์ ตั้งอยู่บนยอดเนินเขาคาสเซิลร็อค ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยยุคเหล็ก แต่ที่มาในช่วงแรกนั้นยังไม่ปรากฎหลักฐานที่ชัดเจน ในอดีตนั้นได้เคยมีปราสาทที่เป็นพระราชฐานในบริเวณเดียวกันนี้ตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเดวิดในสมัยศตวรรษที่ 12 และเป็นพระราชฐานเรื่อยมาจนถึงปีค.ศ. 1633
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา บทบาทของปราสาทในฐานะพระราชฐานนั้นได้เริ่มลดความสำคัญลง และในศตวรรษที่ 17 ได้กลายมาเป็นป้อมปราการทางทหารแทน โดยตัวปราสาทนั้นมีความสำคัญในฐานะมรดกสำคัญแห่งชาติสกอตแลนด์ และได้รับการยอมรับมากขึ้นตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 19 เรื่อยมาโดยมีโครงการบูรณะสำคัญหลายครั้งในรอบกว่า 150 ปีที่ผ่านมา
อัรริยาฎ (หนังสือพิมพ์)
อัรริยาฎ (الرياض) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันที่สนับสนุนรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย ซึ่งตั้งอยู่ที่ริยาด ในอดีต เคยมีหนังสือพิมพ์ ริยาฎเดลี ที่ตีพิมพ์ด้วยกัน แต่เลิกการตีพิมพ์ไปในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2004 อัรริยาฎ เป็นหนึ่งในหนังสือพิมพ์ที่แพร่หลายที่สุดในนัจญ์
ประตูเยเมน
ประตูเยเมน (Yemen Gate หรือ Gate of Yemen) หรือ บาบุลยะมัน (باب اليمن) เป็นประตูหลักในกำแพงเมืองเก่าของซานาทางใต้สุดของเมืองในกำแพง โครงสร้างปัจจุบันนั้นสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 โดยซาม บุตรของโนอา (Sam the son of Noah) ในปัจจุบัน ประตูเยเมนเป็นประตูที่มีการประดับประดาวิจิตรที่สุดในบรรดาประตูเมืองของเมืองเก่าซานา
มัสยิดใหญ่ซานาตั้งอยู่ภายใน ห่างไป 300 ยาร์ดจากประตูเยเมน ประตูเยเมนเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก ยูเนสโก ในนามเมืองเก่าซานา
ตำบลดอนทราย (อำเภอปากพะยูน)
ดอนทราย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนทราย ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนทราย จัดตั้งเป็นสภาตำบลหลังจากที่แยกตัวออกจากตำบลดอนประดู่ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนทรายใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2552 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 4 ของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนทรายมีประชากร 2,344 คน
ตำบลดอนประดู่
ดอนประดู่ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลดอนประดู่ ในอำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลดอนประดู่ ก่อนที่จะยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลดอนประดู่ใน พ.ศ. 2539 แล้วจึงยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2555 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งล่าสุดของอำเภอปากพะยูน ปัจจุบันเทศบาลตำบลดอนประดู่มีประชากร 6,396 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลดอนประดู่เป็นพื้นที่ราบและที่ราบลุ่ม ชาวบ้านส่วนใหญ่ในตำบลประมาณ 80% จะยึดอาชีพทำนาเป็นอาชีพหลัก สำหรับพื้นที่บางส่วนของตำบลจะเป็นเนินสูงพื้นที่บริเวณนี้ชาวบ้านจะปลูกยางพารา สำหรับบริการขั้นพื้นฐานในเขตพื้นที่เทศบาลมีรถประจำทางวิ่งผ่านสายหาดใหญ่ - ปากพะยูน โดยวิ่งผ่านหมู่ที่ 3,4,6,7,11 นอกเหนือจากนั้นยังมีรถไฟวิ่งผ่าน หมู่ที่ 9,10 โดยมีจุดหยุดรับ - ส่งผู้โดยสาร ตรงที่หยุดรถไฟวัดควนเผยอ สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดห้าแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสามแห่ง
ซูพรีม (ตราสินค้า)
ซูพรีม (Supreme) เป็นแบรนด์ไลฟ์สไตล์สเก็ตบอร์ดสัญชาติอเมริกัน ก่อตั้งในเมืองนิวยอร์กซิตีเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1994 โดยแบรนด์มีเป้าหมายหลักที่วัฒนธรรมสเก็ตบอร์ดและฮิปฮอป รวมถึงวัฒนธรรมวัยรุ่นโดยรวม ปัจจุบัน ซูพรีมเป็นบริษัทของวีเอฟคอร์ปอเรชั่น
แบรนด์ซูพรีมก่อตั้งขึ้นโดย เจมส์ เจบเบียในปี 1994 และมีร้านแห่งแรกตั้งอยู่ในอาคารสำนักงานเก่าบนถนนลาฟาแยตต์ในย่านดาวน์ทาวน์แมนฮัตตัน ตราสินค้ารูปกล่องสี่เหลี่ยมสีแดงพร้อมตัวอักษร "Supreme" สีขาวด้วยฟอนต์ฟูชูรา เฮฟวี ออบลิก อันเป็นเอกลักษณ์นั้นได้รับแรงบันดาลใจมาจากงานศิลปะโฆษณาชวนเชื่อของบาร์เบรา ครูเกอร์
พรรคอำนาจใหม่
พรรคอำนาจใหม่ (New Power Party: NPP) ชื่อท้องถิ่นว่า ฉือไต้ลี่เลี่ยง ("ยุคแห่งอำนาจ") เป็นพรรคการเมืองในไต้หวัน จัดตั้งขึ้นในต้น ค.ศ. 2015 โดยก่อกำเนิดมาจากขบวนการนักศึกษาทานตะวันใน ค.ศ. 2014 พรรคนี้สนับสนุนสิทธิมนุษยชน เสรีภาพพลเมือง และเสรีภาพทางการเมือง รวมถึงเอกราชไต้หวัน และลัทธิชาตินิยมไต้หวัน พรรคนี้เป็นส่วนหนึ่งปรากฏการณ์ทางการเมืองที่เรียกว่า อำนาจที่สาม (三勢力) อันเป็นเหตุการณ์ที่พรรคการเมืองใหม่ ๆ นอกกลุ่มฟ่านลฺวี่เหลียนเหมิง (泛綠聯盟; Pan-Green Coalition) และกลุ่มฟ่านหลานเหลียนเหมิง (泛藍聯盟; Pan-Blue Coalition) เสนอตัวเป็นทางเลือกในการเมืองไต้หวัน แต่กระนั้น นโยบายของพรรคนี้ค่อนข้างอิงและสอดคล้องกับกลุ่มฟ่านลฺวี่เหลียนเหมิง จึงปรากฏว่า พรรคนี้ กับพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า ซึ่งอยู่ในกลุ่มดังกล่าว ร่วมมือกันต่อต้านก๊กมินตั๋งในการเลือกตั้งเมื่อ ค.ศ. 2016 ถึงขนาดที่พรรคนี้ไม่ส่งผู้สมัครในฐานที่มั่นเดิมของก๊กมินตั๋งเพื่อเลี่ยงแข่งขันกับพรรคประชาธิปไตยก้าวหน้า
ผู้ริเริ่มพรรคนี้ คือ หลิน ฉางจั่ว (林昶佐; Freddy Lim) นักร้องนำวงฉ่านหลิง (閃靈; Chthonic) และคนอื่น ๆ จากขบวนการนักศึกษาทานตะวัน โดยเลือกหวง กั๋วชาง (黃國昌) เป็นหัวหน้าพรรคคนแรก ในการเลือกตั้งเมื่อ ค.ศ. 2016 พรรคนี้ได้ที่นั่ง 5 ที่ในสภานิติบัญญัติไต้หวัน 3 ที่เป็นแบบแบ่งเขต อีก 2 ที่เป็นแบบบัญชีรายชื่อ นับเป็นชัยชนะเหนือพรรคประชาชนมาก่อน (People First Party) อันเป็นพรรคอันดับสามมายาวนาน อย่างไรก็ดี สมาชิก 2 คนที่ได้รับเลือกตั้งครั้งนั้นลาออกจากพรรคไปใน ค.ศ. 2019 และในการเลือกตั้งเมื่อ ค.ศ. 2020 พรรคนี้ได้ที่นั่งเพียง 3 ที่
ศาสนาพุทธกับศาสนาเชน
ศาสนาพุทธและศาสนาเชน เป็นศาสนาอินเดียเก่าแก่ที่มีวิวัฒนาการขึ้นในมคธ (รัฐพิหารในปัจจุบัน) และมีผู้นับถือปฏิบัติรวมถึงได้รับการศึกษาในสมัยปัจจุบัน การศึกษาเชิงเปรียบเทียบระหว่างพระมหาวีระ และ พระโคตมพุทธเจ้า ถือว่าศาสดาทั้งสองพระองค์ทรงมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเวลาร่วมสมัยกัน ศาสนาพุทธ และ ศาสนาเชน มีลักษณะ, อภิธานศัพท์ และหลักการทางจริยธรรมหลายประการที่คล้ายคลึงกัน แต่ทั้งสองเลือกเน้นความสำคัญในประเด็นที่ต่างกัน ทั้งสองศาสนามีธรรมเนียมเกี่ยวข้องกับนักบวชที่เป็นรูปแบบสมณะ ซึ่งเชื่อว่าบุคคลหนึ่ง ๆ สามารถหลุดพ้นจากวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด (สังสาระ) ได้ด้วยการปฏิบัติตนตามแนวทางจริยธรรมและจิตวิญญาณ ทั้งสองศาสนามีหลักกลางสำคัญของศาสนาที่ต่างกัน เช่น มุมมองต่อพรตนิยม ที่ซึ่งพุทธยึดถือทางสายกลาง ส่วนเชนยึดถือ อเนกานตวาท และระหว่าง ชีวา กับ อัตตา-อนัตตา
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ภาพรวม
จังหวัดพระนครศรีอยุธยามีโรงเรียนทั้งหมด 430 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จังหวัดพระนครศรีอยุธยามีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 364 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา (สพม.พระนครศรีอยุธยา) จำนวน 29 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาทั้ง 2 เขตจำนวน 335 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา
จังหวัดพระนครศรีอยุธยาอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 18 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 5 สหวิทยาเขตได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1
สพป.พระนครศรีอยุธยา เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 9 อำเภอทางตะวันตกของจังหวัด ได้แก่อำเภอพระนครศรีอยุธยา อำเภอท่าเรือ อำเภอนครหลวง อำเภอบางปะหัน อำเภอบ้านแพรก อำเภอภาชี อำเภอมหาราช อำเภอวังน้อย และอำเภออุทัย มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 177 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอพระนครศรีอยุธยา 27 โรงเรียน อำเภอวังน้อย 27 โรงเรียน อำเภอบางปะหัน 26 โรงเรียน อำเภออุทัย 26 โรงเรียน อำเภอท่าเรือ 21 โรงเรียน อำเภอภาชี 17 โรงเรียน อำเภอนครหลวง 16 โรงเรียน อำเภอมหาราช 11 โรงเรียน และอำเภอบ้านแพรก 6 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2
สพป.พระนครศรีอยุธยา เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 7 อำเภอทางตะวันออกของจังหวัด ได้แก่อำเภอบางซ้าย อำเภอบางไทร อำเภอบางบาล อำเภอบางปะอิน อำเภอผักไห่ อำเภอลาดบัวหลวง และอำเภอเสนา มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 158 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอบางปะอิน 27 โรงเรียน อำเภอเสนา 26 โรงเรียน อำเภอลาดบัวหลวง 25 โรงเรียน อำเภอบางไทร 24 โรงเรียน อำเภอบางบาล 22 โรงเรียน อำเภอผักไห่ 18 โรงเรียน และอำเภอบางซ้าย 16 โรงเรียน
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 35 โรงเรียน
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยในกำกับสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา
จังหวัดพระนครศรีอยุธยามีโรงเรียนสาธิตในสังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยาจำนวน 3 โรงเรียนได้แก่
อำเภอพระนครศรีอยุธยา
อำเภอพระนครศรีอยุธยามี 55 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 27 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 12 โรงเรียน สังกัดเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา 8 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 4 โรงเรียน สังกัดมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา 3 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 1 โรงเรียน
อำเภอท่าเรือ
อำเภอท่าเรือมี 30 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 21 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลท่าเรือ 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลท่าหลวง 1 โรงเรียน
อำเภอนครหลวง
อำเภอนครหลวงมี 19 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 16 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลนครหลวง 1 โรงเรียน
อำเภอบางซ้าย
อำเภอบางซ้ายมี 17 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 16 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอบางไทร
อำเภอบางไทรมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 24 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา 1 โรงเรียน
อำเภอบางบาล
อำเภอบางบาลมี 23 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 22 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอบางปะหัน
อำเภอบางปะหันมี 27 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 26 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอบางปะอิน
อำเภอบางปะอินมี 41 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 27 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลคลองจิก 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลบ้านสร้าง 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลปราสาททอง 1 โรงเรียน
อำเภอบ้านแพรก
อำเภอบ้านแพรกมี 8 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 6 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลบ้านแพรก 1 โรงเรียน
อำเภอผักไห่
อำเภอผักไห่มี 24 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 18 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลเมืองผักไห่ 1 โรงเรียน
อำเภอภาชี
อำเภอภาชีมี 19 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 17 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน
อำเภอมหาราช
อำเภอมหาราชมี 12 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 11 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอลาดบัวหลวง
อำเภอลาดบัวหลวงมี 26 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 จำนวน 25 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอวังน้อย
อำเภอวังน้อยมี 31 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 27 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน
อำเภออุทัย
อำเภออุทัยมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 1 จำนวน 26 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 3 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลรางจรเข้ 1 โรงเรียน
วงแหวนทองคำ (ไอซ์แลนด์)
วงแหวนทองคำ (Gullni hringurinn; Golden Circle) เป็นเส้นทางท่องเที่ยวทางตอนใต้ของประเทศไอซ์แลนด์ ครอบคลุมระยะทางประมาณ 300 กิโลเมตร (190 ไมล์) โดยวนจากเรคยาวิกไปยังพื้นที่สูงทางตอนใต้ของไอซ์แลนด์และย้อนกลับ โดยเป็นพื้นที่ที่มีทัวร์และกิจกรรมเกี่ยวกับการเดินทางส่วนใหญ่ในไอซ์แลนด์
จุดแวะพักหลักสามแห่งบนเส้นทาง ได้แก่ อุทยานแห่งชาติซิงเวลลีร์, น้ำตกกูลฟอส และพื้นที่ความร้อนใต้พิภพในเฮาคาดาลูร์ ซึ่งมีน้ำพุร้อนเกซีร์และสตรอกเกอร์ แม้ว่าเกซีร์ส่วนใหญ่จะอยู่เฉย ๆ มาหลายปีแล้ว แต่สตรอกเกอร์ก็ยังคงปะทุทุก ๆ 5–10 นาที ส่วนจุดแวะอื่น ๆ ได้แก่ ปล่องภูเขาไฟเคริ, เมืองเฮเวอเรเจอรี, วิหารสกัลฮอลต์ ตลอดจนโรงไฟฟ้าพลังงานความร้อนใต้พิภพเนสยาเวลีร์ และเฮลิสเฮอาวิจุน
ชื่อวงแหวนทองคำเป็นคำทางการตลาดสำหรับเส้นทาง ซึ่งมาจากชื่อกูลฟอส ที่แปลว่า "น้ำตกทองคำ" ในภาษาไอซ์แลนด์
เดอะคาซากรานเด้ส์
เดอะคาซากรานเด้ส์ หรือ บ้านใหญ่ (The Casagrandes) เป็นการ์ตูนทางช่องนิคคาโลเดียน และเป็นภาคแยกของเดอะลาวด์เฮาส์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2562
เนื้อเรื่องย่อ
เรื่องราวสุดวุ่นของสาวน้อย รอนนี แอนน์ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองที่ซึ่งเธอ พี่ชาย และแม่ได้พบกับครอบครัวใหญ่ของเธออีกครั้ง
ถนนแก้วเงินทอง
ชื่อของถนนมาจากการที่ตัดผ่านหน้าวัดสำคัญ 3 แห่ง คือ วัดแก้ว, วัดรัชฎาธิษฐานราชวรวิหาร (วัดเงิน) และวัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหาร (วัดทอง) ตามลำดับ โดยมีชื่อเดิมว่า "ถนนฉิมพลี–วัดรัชฎาธิษฐาน"
ถนนแก้วเงินทองไม่มีรถโดยสารประจำทางผ่านโดยตรง แต่ก็สามารถเข้าถึงได้ทางฝั่งถนนฉิมพลี โดยรถโดยสารปรับอากาศขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) สาย 79 อีกทั้งยังสามารถเข้าถึงได้ง่ายกว่าโดยรถสองแถวในท้องถิ่นและรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง
นอกจากวัดแก้ว วัดรัชฎาธิษฐานราชวรวิหาร และวัดกาญจนสิงหาสน์วรวิหารแล้ว ถนนแก้วเงินทองยังผ่านหน้าวัดแห่งอื่น ๆ อีก ได้แก่ วัดเรไร ที่อยู่ลึกเข้าไปในซอยแก้วเงินทอง 36, วัดอังกุลา ซึ่งเป็นวัดร้างที่เหลือเพียงพระพุทธรูปสำคัญและโบราณวัตถุบางส่วน
มาซามูเนะ
มาซามูเนะ (正宗) หรือที่เรียกว่า โกโร นิวโด มาซามูเนะ (五郎入道正宗, นักบวช โกโร มาซามูเนะ, ประมาณ ค.ศ. 1264–ค.ศ. 1343) ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นช่างตีดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น เขาสร้างดาบและมีดสั้น ซึ่งเป็นที่รู้จักในภาษาญี่ปุ่นว่าทาจิและทันโตตามลำดับในสำนักโซชู อย่างไรก็ตาม ทาจิที่หลอมโลหะของเขาหลายเล่มถูกทำให้เป็นคาตานะโดยการตัดโคนมีดที่ฝังเข้าไปในด้าม (นากาโกะ) ในเวลาต่อมา ด้วยเหตุนี้ ผลงานที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวของเขาคือคาตานะและทันโต ทั้งนี้ ไม่มีวันที่แน่นอนสำหรับช่วงชีวิตของมาซามูเนะ ซึ่งเป็นที่ตกลงกันโดยทั่วไปว่าเขาได้ทำดาบส่วนใหญ่ระหว่างปี ค.ศ. 1288 ถึง ค.ศ. 1328 และบางเรื่องราวระบุชื่อสกุลของเขาว่าโอกาซากี แต่ผู้เชี่ยวชาญบางคนเชื่อว่านี่เป็นเรื่องที่เสกสรรขึ้นมาเพื่อยกระดับฐานะของตระกูลโทกูงาวะ
เชื่อกันว่ามาซามูเนะทำงานในจังหวัดซางามิในช่วงสุดท้ายของยุคคามากูระ (ค.ศ. 1288–1328) และคิดว่าเขาได้รับการฝึกโดยช่างตีดาบจากจังหวัดบิเซ็งและยามาชิโระ เช่น ซาบูโระ คูนิมูเนะ, อาวาทางูจิ คูนิตสึนะ และชินโตโงะ คูนิมิตสึ เขาเป็นพ่อของฮิโกชิโระ ซาดามูเนะ ซึ่งเป็นปรมาจารย์โซชูที่มีชื่อเสียงเช่นกัน
รางวัลสำหรับช่างตีดาบที่เรียกว่ารางวัลมาซามูเนะ เป็นรางวัลที่มอบให้ในการแข่งการทำดาบญี่ปุ่น แม้ว่าจะไม่ได้มีการมอบรางวัลทุกปี แต่ก็มีการนำเสนอให้แก่ช่างตีดาบที่สร้างผลงานยอดเยี่ยม
ศิขรจี
ศิขรจี ตั้งอยู่ในอำเภอคีรีทีหะ รัฐฌารขัณฑ์ ประเทศอินเดีย ตั้งอยู่บนเขาปารศนาถ เขาที่สูงที่สุดในรัฐฌารขัณฑ์ ศิขรจีเป็นไชนะตีรถะ (แหล่งแสวงบุญ) ที่สำคัญของศาสนาไชนะ เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ที่ตีรถังกรยี่สิบองค์จากทั้งหมดยี่สิบสี่องค์ รวมถึงสาธุองค์อื่น ๆ ได้เข้าถึงโมกษะ ดังที่ระบุไว้ใน นิรวาณกันฑ์ และคัมภีร์เล่มอื่น ๆ เส้นทางเดินทั้งหมดในศิขรจีมีความยาวรวม 44 กิโลเมตร สำหรับเส้นทางสั้นที่สุดอาจใช้เวลาเดินเท้ารวมกว่า 12 ชั่วโมง
กลุ่มดาวสิ่ว
กลุ่มดาวสิ่ว เป็นกลุ่มดาวขนาดเล็กในซีกฟ้าใต้ ตั้งชื่อโดยนิโกลา-ลุย เดอ ลากาย ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18
พระอชิตนาถ
พระอชิตนาถ เป็น ตีรถังกร องค์ที่สองของห้วงเวลาปัจจุบัน อวสรรปิณี (ครึ่งวัฏจักร) ในศาสนาเขน พระอชิตนาถเป็นบุตรจองพระเจ้าชิตศัตรูและพระนางวิชัยเทวีแห่งอโยธยา ในราชวงศ์อิศวกุในวัน มาฆ-ศุกล-ทษมี (วันที่สิบของคืนพระจันทร์ครึ่งดวงของเดือน มาฆะ) พระอชิตนาถสูง 450 ธนุศ (1350 เมตร) และมีชีวิตอยู่ในช่วง 508.032 x 1018 ปีก่อน และมีอายุ 72 x 105 ปูราวะ
การท่องเที่ยว
การท่องเที่ยว หมายถึงการเดินทางเพื่อพักผ่อนหย่อนใจหรือเพื่อความสนุกสนานตื่นเต้นหรือเพื่อหาความรู้ โดยองค์การการท่องเที่ยวโลกแห่งสหประชาชาติ (World Tourism OrganizationUnited Nations World Tourism Organization: UNWTO) กำหนดไว้ว่า การท่องเที่ยวหมายถึงการเดินทาง โดยระยะทางมากกว่า 40 กิโลเมตรจากบ้าน เพื่อจุดประสงค์ในการพักผ่อนหย่อนใจ สำหรับการท่องเที่ยวในประเทศไทยได้มีพัฒนาการมาตั้งแต่ พ.ศ. 2467 สมัยพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ครั้งทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการรถไฟ ซึ่งในครั้งนั้นการท่องเที่ยวในประเทศไทย ยังเป็นการท่องเที่ยวเพื่อชมธรรมชาติและสถานที่ราชการ หรือสถานที่สำคัญที่ชาวต่างชาติที่เข้ามาในประเทศไทยสร้างขึ้น แต่เมื่อประมาณ 10 ปี ที่ผ่านมาทางองค์การการท่องเที่ยวโลก (www.unwto.org) ได้มีการกำหนดรูปแบบการท่องเที่ยวเป็น 3 รูปแบบหลัก ได้แก่
1) รูปแบบการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติ (Natural based tourism)
2) รูปแบบการท่องเที่ยวในแหล่งวัฒนธรรม (Cultural based tourism)
3) รูปแบบการท่องเที่ยวในความสนใจพิเศษ (Special interest tourism)
ประเภท
1. รูปแบบการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติ (์Natural based tourism) ประกอบด้วย
1.1 การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (Ecotourism) หมายถึงการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่นและแหล่งวัฒนธรรมที่เกี่ยวเนื่องกับระบบนิเวศ โดยมีกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของผู้ที่เกี่ยวของภายใต้การจัดการสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมของท้องถิ่นเพื่อมุ่งเน้นให้เกิดจิตสำนึกต่อการรักษาระบบนิเวศอย่างยั่งยืน
1.2 การท่องเที่ยวเชิงนิเวศทางทะเล (Marine ecotourism) หมายถึงการท่องเที่ยว อย่างมีความรับผิดชอบในแหล่งธรรมชาติทางทะเลที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น และแหล่งท่องเที่ยวที่เกี่ยวเนื่องกับระบบนิเวศทางทะเล โดยมีกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของผู้ที่เกี่ยวของภายใต ้ การจัดการสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมของท้องถิ่น เพื่อมุ่งให้เกิดจิตสำนึกต่อการรักษาระบบนิเวศอยางยั้งยืน
1.3 การท่องเที่ยวเชิงธรณีวิทยา (Geo-tourism) หมายถึงการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติที่เป็น   หินผา ลานหินทราย อุโมงค์โพรง ถ้ำน้ำลอด ถ้ำหินงอกหินย้อย เพื่อดูความงามของภูมิทัศน์ที่มีความแปลกของการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่โลก  ศึกษาธรรมชาติของหิน ดิน แร่ต่างๆ และฟอสซิล ได้ความรู้ได้มีประสบการณ์ใหม่ บนพื้นฐานการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบ มีจิตสำนึกต่อการรักษาสภาพแวดล้อม โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยว
1.4 การท่องเที่ยวเชิงเกษตร (Agro tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยวไปยังพื้นที่เกษตรกรรมสวนเกษตร วนเกษตร สวนสมุนไพร ฟาร์มปศุสัตว์และเลี้ยงสัตว์เพื่อชื่นชมความสวยงาม ความสำเร็จและเพลิดเพลินในสวนเกษตร ได้ความรู้มีประสบการณ์ใหม่บนพื้นฐานความรับผิดชอบ มีจิตสำนึกต่อการรักษาสภาพแวดล้อมของสถานที่แห่งนั้น
1.5 การท่องเที่ยวเชิงดาราศาสตร์ (Astrological tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อการไปชมปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่เกิดขึ้นในแต่ละวาระ เช่น สุริยุปราคา ฝนดาวตก จันทรุปราคา และการดูดาวจักราศีที่ปรากฏในท้องฟ้าแต่ละเดือน เพื่อการเรียนรู้ระบบสุริยะจักรวาล มีความรู้ความประทับใจ ความทรงจำและประสบการณ์เพิ่มขึ้น บนพื้นฐานการท่องเที่ยวอย่างมีความรับผิดชอบมีจิตสำนึกต่อการรักษาสภาพแวดล้อมและวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการร่วมกันอย่างยั่งยืน
2.  รูปแบบการท่องเที่ยวในแหล่งวัฒนธรรม (Cultural based tourism) ประกอบด้วย
2.1 การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ (Historical tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยวไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางโบราณคดี และประวัติศาสตร์ เพื่อชื่นชมและเพลิดเพลินในสถานที่ท่องเที่ยวได้ความรู้มีความเข้าใจต่อประวัติศาสตร์และโบราณคดี ในท้องถิ่นพื้นฐานของความรับผิดชอบและมีจิตสำนึกต่อการรักษามรดกทางวัฒนธรรมและคุณค่า ของสภาพแวดลอมโดยที่ประชาชนในท้องถิ่น มีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยว
2.2 การท่องเที่ยวชมวัฒนธรรมและประเพณี (Cultural and traditional tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยว เพื่อชมงานประเพณีต่างๆ ที่ชาวบ้านในท้องถิ่นนั้นๆ จัดขึ้น ได้รับความเพลิดเพลินตื่นตาตื่นใจในสุนทรียะศิลป์เพื่อศึกษาความเชื่อ การยอมรับนับถือ การเคารพพิธีกรรมต่างๆ และมีความเข้าใจต่อสภาพสังคมและวัฒนธรรม มีประสบการณ์ใหม่ๆ เพิ่มขึ้นบนพื้นฐานของความรับผิดชอบและมีจิตสำนึกต่อการรักษาสภาพแวดล้อมและมรดกทางวัฒนธรรม โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการท่องเที่ยว
2.3 การท่องเที่ยวชมวิถีชีวิตในชนบท (Rural tourism / village tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยวในหมู่บ้าน ชนบทที่มีลักษณะวิถีชีวิต และผลงานสร้างสรรค์ที่มีเอกลักษณ์พิเศษมีความโดดเด่นเพื่อความเพลิดเพลินได้ความรู้ดูผลงานสร้างสรรค์และภูมิปัญญาพื้นบ้าน มีความเข้าใจในวัฒนธรรมท้องถิ่น บนพื้นฐานของความรับผิดชอบและมีจิตสำนึกต่อการรักษามรดกทางวัฒนธรรมและคุณค่าของสภาพแวดล้อม โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยว
3.  รูปแบบการท่องเที่ยวในความสนใจพิเศษ (Special interest tourism) ประกอบด้วย
3.1 การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ (Health tourism) หมายถึงการท่องเที่ยวในแหล่งธรรมชาติและแหล่งวัฒนธรรมเพื่อการพักผ่อนและเรียนรู้วิธีการรักษาสุขภาพกายใจได้รับความเพลิดเพลิน และสุนทรียภาพ มีความรู้ต่อการรักษาคุณค่า และคุณภาพชีวิตที่ดี มีจิตสำนึกต่อการรักษาสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมท้องถิ่นโดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน อนึ่ง การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพนี้บางแห่งอาจจัดรูปแบบเป็นการท่องเที่ยวเพื่อสุขภาพและความงาม (health beauty and spa)
3.2 การท่องเที่ยวเชิงทัศนศึกษาและศาสนา (Edu-meditation tourism)  หมายถึง การเดินทางเพื่อทัศนศึกษาแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากปรัชญาทางศาสนา หาความรู้ สัจธรรมแห่งชีวิตมีการฝึกทำสมาธิเพื่อให้มีประสบการณ์และความรู้ใหม่เพิ่มขึ้น มีคุณค่าและคุณภาพชีวิตที่ดีเพิ่มขึ้นมีจิตสำนึกต่อการรักษาสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน นอกจากนั้น นักท่องเที่ยวบางกลุ่มมุ่งการเรียนรู้วัฒนธรรมและภูมิปัญญาไทย เช่น  การทำอาหารไทย การนวดแผนไทย รำไทย มวยไทย การช่างและงานศิลปหัตถกรรมไทย รวมถึงการบังคับช้างและเป็นควาญช้าง เป็นต้น
3.3 การท่องเที่ยวเพื่อศึกษากลุ่มชาติพันธุ์หรือวัฒนธรรมกลุ่มน้อย (Ethnic tourism) หมายถึง การเดินทางท่องเที่ยวเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตความเป็นอยู่วัฒนธรรมของชาวบ้าน วัฒนธรรมของชนกลุ่มน้อยหรือชนเผ่าต่าง ๆ เช่น หมู่บ้านชาวไทยโซ่ง หมู่บ้านผู้ไทย หมู่บ้านชาวกูย หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยง หมู่บ้านชาวจีนฮ่อ เป็นต้น เพื่อมีประสบการณ์และความรู้ใหม่เพิ่มขึ้นมีคุณค่าและคุณภาพชีวิตที่ดีเพิ่มขึ้นมีจิตสำนึกต่อการรักษาสิ่งแวดลอมและวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน
3.4 การท่องเที่ยวเชิงกีฬา (Sports tourism) หมายถึงการเดินทางท่องเที่ยวเพื่อเล่นกีฬาตามความถนัดความสนใจ ในประเภทกีฬา เช่น กอล์ฟ ดำน้ำ ตกปลา สนุกเกอร์ กระดานโตคลื่น สกีนํ้า เป็นต้น ให้ได้รับความเพลิดเพลินความสนุกสนานตื่นเต้น ได้รับประสบการณ์และความรู้ใหม่เพิ่มขึ้น มีคุณค่าและคุณภาพชีวิตที่ดีเพิ่มขึ้น มีจิตสำนึกต่อการรักษาสิ่งแวดลอมและวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยประชาชนในท้องถิ่นมีส่วนร่วมต่อการจัดการการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน
3.5 การท่องเที่ยวแบบผจญภัย (Adventure travel) หมายถึง การเดินทางท่องเที่ยวไปยังแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่มีลักษณะพิเศษ ที่นักท่องเที่ยวเขาไปเที่ยวแล้วได้รับความสนุกสนานตื่นเต้น หวาดเสียว ผจญภัย มีความทรงจำ ความปลอดภัย และได้ประสบการณ์ใหม่
3.6 การท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์และฟาร์มสเตย์ (Home stay & farm stay) หมายถึง นักท่องเที่ยวกลุ่มที่ต้องการใช้ชีวิตใกล้ชิดกับครอบครัวในท้องถิ่นที่ไปเยือนเพื่อการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นและวัฒนธรรมท้องถิ่น ได้รับประสบการณ์ในชีวิตเพิ่มขึ้น โดยมีจิตสำนึกต่อการรักษาสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมท้องถิ่น เป็นการจัดการท่องเที่ยวอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนในท้องถิ่นที่ยั่งยืน
3.7 การท่องเที่ยวพำนักระยะยาว (Long stay)  หมายถึง  กลุ่มผู้ใช้ชีวิตในบั้นปลายหลังเกษียณอายุจากการทำงานที่ต้องการมาใช้ชีวิตต่างแดนเป็นหลัก เพื่อเพิ่มปัจจัยที่ห้าของชีวิตคือ การท่องเที่ยว โดยเดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศเฉลี่ย 3 – 4  ครั้งต่อปี คราวละนาน ๆ อย่างน้อย  1 เดือน
3.8 การท่องเที่ยวแบบให้รางวัล (Incentive travel)  หมายถึงการจัดนำเที่ยวให้แก่กลุ่มลูกค้าของบริษัทที่ประสบความสำเร็จ (มีความเป็นเลิศ) ในการขายสินค้านั้นๆ ตามเป้าหมายหรือเกินเป้าหมาย เช่น กลุ่มผู้แทนบริษัทจำหน่ายรถยนต์ ผู้แทนบริษัทจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้า ผู้แทนบริษัทจำหน่ายเครื่องสำอาง จากภูมิภาคหรือจังหวัดต่างๆ ที่สามารถขายสินค้าประเภทนั้นได้มากตามที่บริษัทผู้แทนจำหน่ายในประเทศตั้งเป้าหมายไว้เป็นการให้รางวัลและจัดนำเที่ยว โดยออกค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ค่าพักแรมและค่าอาหารระหว่างการเดินทางให้กับผู้ร่วมเดินทาง เป็นการจัดรายการพักแรมตั้งแต่  2 – 7  วัน เป็นรายการนำเที่ยวชมสถานท่องที่ต่างๆ อาจเป็นรายการนำเที่ยวแบบผสมผสาน หรือรายการนำเที่ยวในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง
3.9 การท่องเที่ยวเพื่อการประชุม (MICE หมายถึง M=meeting/I= incentive/ C=conference / E=exhibition)  เป็นการจัดนำเที่ยวให้แก่กลุ่มลูกค้าของผู้ที่จัดประชุม มีรายการจัดนำเที่ยวก่อนการประชุม (pre-tour)  และการจัดรายการนำเที่ยวหลังการประชุม (post-tour)  โดยการจัดรายการท่องเที่ยวในรูปแบบต่าง ๆ ไปทั่วประเทศ เพื่อบริการให้กับผู้เข้าร่วมประชุมโดยตรง หรือสำหรับผู้ที่ร่วมเดินทางกับผู้ประชุม  (สามีหรือภรรยา) อาจเป็นรายการท่องเที่ยววันเดียว หรือรายการเที่ยวพักค้างแรม 2 – 4 วัน โดยคิดราคาแบบเหมารวมค่าอาหารและบริการท่องเที่ยว
3.10 การท่องเที่ยวแบบผสมผสานเป็นอีกรูปแบบหนึ่งที่ผู้จัดการการท่อง เที่ยวคัดสรรรูปแบบการท่องเที่ยวที่กล่าวมาแล้วข้างต้น นำมาจัดรายการนำเที่ยว เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้รับความแตกต่างระหว่างการเดินทางท่องเที่ยวในระยะยาวนานตั้งแต่ 2 – 7 วันหรือมากกว่านั้นเช่น การท่องเที่ยวเชิงนิเวศและเกษตร (eco–agro tourism) การท่องเที่ยวเชิงเกษตรและประวัติศาสตร์ (agro-historical tourism)  การท่องเที่ยวเชิงนิเวศและผจญภัย (eco-adventure travel) การท่องเที่ยวเชิงธรณีวิทยาและประวัติศาสตร์ (geo- historical tourism) การท่องเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรม  (agro-cultural tourism) เป็นต้น
นอกจากนี้ในปัจจุบัน การท่องเที่ยวได้พิจารณาจากความต้องการหรือพฤติกรรมนักท่องเที่ยวเพิ่มเติมทำให้มีรูปแบบการท่องเที่ยวที่มีแนวคิดใหม่ ขึ้นมาเช่น Green tourism ที่คนมาท่องเที่ยวจะต้องการอนุรักษ์ธรรมชาติหรือช่วยลดภาวะโลกร้อน เช่น  การท่องเที่ยวในเกาะสมุย หรือ War tourism  ที่นักท่องเที่ยวต้องการสัมผัสกับอดีตในสมัยสงคราม เช่น  การท่องเที่ยวสะพานข้ามแม่นํ้าแคว จังหวัดกาญจนบุรีหรือ Volunteer tourism  ที่นักท่องเที่ยวเป็นอาสาสมัครมาช่วยทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ ในสถานที่และเดินทางท่องเที่ยวต่อ เช่น การที่มีอาสาสมัครมาช่วยงานสึนามิในประเทศไทย เป็นต้น
โดยสรุป การท่องเที่ยวในประเทศไทย มีหลากหลายขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวเอง และขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างทางสังคมและวัฒนธรรม ผลของการท่องเที่ยวจะเกิดมิติในแง่บวกหรือลบ ขึ้นอยู่กับนักท่องเที่ยวว่ามีพฤติกรรมอย่างไร (วารัชต์ มัธยมบุรุษ,  ม.ป.ป.) <!--
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2382
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2382 (ค.ศ. 1839) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 58 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 16 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1200 (1 มกราคม - 15 มีนาคม) และ 1201 (16 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2384
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2384 (ค.ศ. 1841) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 60 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 18 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1202 (1 มกราคม - 22 มีนาคม) และ 1203 (23 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2380
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2380 (ค.ศ. 1837) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 56 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 14 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1198 (1 มกราคม - 5 เมษายน) และ 1199 (6 เมษายน - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2381
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2381 (ค.ศ. 1838) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 57 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 15 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1199 (1 มกราคม - 25 มีนาคม) และ 1200 (26 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2378
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2378 (ค.ศ. 1835) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 54 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 12 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว และนับเป็นปี จ.ศ. 1196 (1 มกราคม - 28 มีนาคม) และ 1197 (29 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
เดอะวอดวิลเลียนส์
เดอะวอดวิลเลียนส์ (The Vaudevillains) เป็นทีมนักมวยปล้ำWWE ประกอบด้วยไอเดน อิงลิชและไซมอน ก็อตช์ อดีตแชมป์แท็กทีม NXT เคล็ดลับของพวกเขาคือคู่ของนักเลงสลับฉาก-ยุค
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพะเยา
ภาพรวม
จังหวัดพะเยามีโรงเรียนทั้งหมด 273 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จังหวัดพะเยามีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 235 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา พะเยากลาง
พะเยา (สพม.พะเยา) จำนวน 18 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาทั้ง 2 เขตจำนวน 216 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดพะเยาแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา
จังหวัดพะเยาอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพะเยา และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 18 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 2 สหวิทยาเขตได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1
สพป.พะเยา เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 4 อำเภอทางตอนตะวันตกของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองพะเยา อำเภอดอกคำใต้ อำเภอแม่ใจ และอำเภอภูกามยาว มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 83 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอเมืองพะเยา 28 โรงเรียน อำเภอดอกคำใต้ 24 โรงเรียน อำเภอแม่ใจ 19 โรงเรียน และอำเภอภูกามยาว 12 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 2
สพป.พะเยา เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 5 อำเภอทางตอนตะวันออกของจังหวัด ได้แก่อำเภอจุน อำเภอเชียงคำ อำเภอเชียงม่วน อำเภอปง และอำเภอภูซาง มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 133 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอปง 40 โรงเรียน อำเภอเชียงคำ 38 โรงเรียน อำเภอจุน 23 โรงเรียน อำเภอภูซาง 19 โรงเรียน และอำเภอเชียงม่วน 13 โรงเรียน
สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ
จังหวัดพะเยามีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2 โรงเรียนได้แก่
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดพะเยามีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 17 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่เทศบาลเมืองพะเยา (6 โรงเรียน) เทศบาลเมืองดอกคำใต้ (1 โรงเรียน) และเทศบาลตำบล 10 แห่ง
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพะเยาซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 20 โรงเรียน
โรงเรียนสาธิต
จังหวัดพะเยามีโรงเรียนสาธิต 1 โรงเรียนได้แก่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา สังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา ตั้งอยู่ที่ตำบลแม่กา อำเภอเมืองพะเยา เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษา
อำเภอเมืองพะเยา
อำเภอเมืองพะเยามี 47 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 1 จำนวน 28 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 8 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดมหาวิทยาลัยพะเยา 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลแม่ปืม 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลเมืองพะเยา 6 โรงเรียน
อำเภอจุน
อำเภอจุนมี 29 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 2 จำนวน 23 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลจุน 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลเวียงลอ 1 โรงเรียน และสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
อำเภอเชียงคำ
อำเภอเชียงคำมี 47 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 2 จำนวน 38 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 6 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลเวียง 1 โรงเรียน
อำเภอเชียงม่วน
อำเภอเชียงม่วนมี 14 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 2 จำนวน 13 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 1 โรงเรียน
อำเภอดอกคำใต้
อำเภอดอกคำใต้มี 31 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 1 จำนวน 24 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลบ้านถ้ำ 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลเมืองดอกคำใต้ 1 โรงเรียน
อำเภอปง
อำเภอปงมี 46 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 2 จำนวน 40 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 3 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลงิม 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลปง 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลแม่ยม 1 โรงเรียน
อำเภอภูกามยาว
อำเภอภูกามยาวมี 14 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 1 จำนวน 12 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 2 โรงเรียน
อำเภอภูซาง
อำเภอภูซางมี 22 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 2 จำนวน 19 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลสบบง 1 โรงเรียน
อำเภอแม่ใจ
อำเภอแม่ใจมี 23 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยาเขต 1 จำนวน 19 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 36 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลบ้านเหล่า 1 โรงเรียน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2360
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2360 (ค.ศ. 1817) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 36 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 9 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และนับเป็นปี จ.ศ. 1178 (1 มกราคม - 17 มีนาคม) และ 1179 (18 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2359
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2359 (ค.ศ. 1816) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 35 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 8 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย และนับเป็นปี จ.ศ. 1177 (1 มกราคม - 28 มีนาคม) และ 1178 (29 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
คอยน์มาสเตอร์
คอยน์มาสเตอร์ (Coin Master) เป็นวิดีโอเกมบนมือถือผู้เล่นเดี่ยวที่เล่นได้ฟรี สร้างโดยสตูดิโอ Moon Active สัญชาติอิสราเอล ตัวเกมมียอดดาวน์โหลดมากกว่า 100 ล้านครั้ง คอยน์มาสเตอร์ เป็นเกมมือถือที่ทำรายได้สูงสุดในสหราชอาณาจักร (ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562) และเยอรมนี (ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2562) รูปแบบในการเล่นของเกมนี้ก็คือการชนะเพื่อเอาเหรียญไปอัพเกรดไอเทมต่าง ๆ และสร้างหมู่บ้านของตัวเอง
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน
รัตนโกสินทร์วิวแมนชัน (Rattanakosin View Mansion) เป็นคอนโดมีเนียมแฝดสูง 128 เมตร จำนวน 34 ชั้น ยูนิต 121 ห้อง ตั้งอยู่ 64 เชิงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า แขวงบางยี่ขัน เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร อาคารได้เปิดอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2535