cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง
การจัดการศึกษา
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง จัดหลักสูตรทางการศึกษาระดับปริญญาตรี และปริญญาโท เพื่อตอบสนองความต้องการทางการศึกษาในระดับอุดมศึกษาแก่ประชาชนในจังหวัดตรังและพื้นที่ใกล้เคียง ได้แก่
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการประมง
หลักสูตร 4 ปี
หลักสูตรเทียบโอน
หลักสูตรเทียบโอน ภาคสมทบ   (เรียนวันเสาร์-อาทิตย์)
หลักสูตรปริญญาโท
คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี
วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยว
[อ้างอิง : หน่วยทะเบียนและวัดผล;หลักสูตรที่เปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ ปีการศึกษา 2554]
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง มุ่งผลิตบัณฑิตที่เต็มเปี่ยมด้วยความรู้ทางด้านทฤษฏีควบคู่ไปกับการปฏิบัติจริง  มุ่งเสริมสร้างคุณธรรม และจริยธรรม  เพื่อให้เป็นบัณฑิตที่มีศักยภาพพร้อมสู่การดำรงตนในสังคมอย่างมีสุข
การวิจัยและพัฒนา
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย  (ตั้งอยู่ในวิทยาเขตตรัง) มุ่งส่งเสริมและสนับสนุนการวิจัยและพัฒนาเพื่อตอบสนองชุมชน  สังคม  และประเทศชาติ  ตามวิสัยทัศน์  พันธกิจและเป้าประสงค์ ดังต่อไปนี้
วิสัยทัศน์(Vision) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย เป็นแหล่งพัฒนานักวิจัยและสร้างงานวิจัยที่มีศักยภาพเพื่อพัฒนาองค์ความรู้ นำไปสู่การใช้ประโยชน์ในการพัฒนาท้องถิ่นและประเทศ
พันธกิจ(Mission) พัฒนาศักยภาพนักวิจัยและสร้างงานวิจัยที่สอดคล้องกับยุทธศาสตร์การวิจัยโดยมุ่งเน้นการพัฒนาท้องถิ่นและประเทศ
เป้าประสงค์(Goal) พัฒนานักวิจัยและสร้างงานวิจัยที่ตอบสนองต่อความต้องการของท้องถิ่นและประเทศตลอดจนสร้างองค์ความรู้ใหม่
การท่องเที่ยว/ที่พัก/จัดกิจกรรม
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง  นอกจากจะเป็นสถานศึกษา ที่มุ่งตอบสนองการศึกษาทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ  สนับสนุนการวิจัยและพัฒนา  บริการถ่ายทอดวิชาการและความรู้สู่สังคมแล้ว  ยังถือเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่อุดมสมบูรณ์  เหมาะแก่การสนับสนุนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวและบริการเป็นอย่างยิ่ง
สถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจ
หาดราชมงคล ชายหาดและทิวสนที่ทอดยาวกว่า 4 กิโลเมตร ทางด้านฝั่งทะเลอันดามัน ที่เหมาะสำหรับการพักผ่อน บริเวณริมชายหาดมีร้านค้า - ร้านอาหารและห้องน้ำบริการสำหรับนักท่องเที่ยว
หาดวิวาห์ใต้สมุทร ชายหาดที่โอบล้อมด้วยหน้าผาและภูเขาสวยงาม ซึ่งทุกๆปีชายหาดแห่งนี้ มีโอกาสต้อนรับคู่รักจากทั่วทุกมุมโลกกับพิธีวิวาห์ใต้สมุทร (Underwater Wedding Ceremony) ในทุกวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ของทุกปี
ทางเดินศึกษาธรรมชาติ เป็นเส้นทางเดินเพื่อศึกษาความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรป่าชายเลนและพันธุ์สัตว์น้ำมีทั้งสิ้น 2 จุด ระยะทางประมาณ 1 กิโลเมตร
พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำราชมงคลศรีวิชัย ตรัง (โดยการดูแลของสถาบันทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม)  เป็นสถานแสดงพันธุ์สัตว์น้ำที่จัดตั้งขึ้นเพื่อให้นักเรียน นักศึกษา และประชาชนทั่วไป  ได้ศึกษาเรียนรู้ชีววิทยาพืชน้ำและสัตว์น้ำจืด น้ำกร่อย น้ำเค็มที่มากกว่า 200 ชนิด จากภายในประเทศและต่างประเทศ  โดยเปิดแสดงโชว์พิเศษจากแมวน้ำแอฟริกาใต้ในทุกวัน
สถานที่พัก
จุดตั้งค่ายค้างแรม บริการจุดตั้งค่ายค้างแรมบริเวณใกล้ชายหาด และจุดต่างๆ ที่พร้อมบริการสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น การค้างแรมเพื่อทำกิจกรรมของหน่วยงานหรือองค์กรต่างๆ  การค้างแรมของลูกเสือ เนตรนารีและยุวกาชาดจากโรงเรียนต่างๆ  การค้างแรมกลุ่มขนาดเล็ก  กลุ่มครอบครัว  เป็นต้น
บ้านพักและรีสอร์ท บริการที่พักประเภทรีสอร์ทสำหรับผู้ที่ต้องการพักผ่อน หรือบ้านพักขนาดใหญ่สำหรับรับรองผู้มาเยือน  พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย
การเดินทาง
การเดินทางจากกรุงเทพฯ – ตรัง – มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง
รถยนต์ เดินทางตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 กรุงเทพฯ-ชุมพร จากนั้นเข้าทางหลวงหมายเลข 41 ผ่าน สุราษฎร์ธานี-ทุ่งสง-ห้วยยอด- เมืองตรัง เข้าสู่ทางหลวงหมายเลข 4046 และทางหลวงหมายเลข 4162  ระยะทางประมาณ 850 กิโลเมตร
เดินทางตามทางหลวงหมายเลข 4 กรุงเทพฯ-ชุมพร จากนั้นผ่านแยกเข้าระนอง-พังงา-กระบี่- สามแยกต้นมะม่วง(อ.สิเกา จ.ตรัง) เข้าสู่ทางหลวงหมายเลข 4162  ระยะทางประมาณ 1,000 กิโลเมตร
รถไฟ รถด่วนและรถเร็วออกจากสถานีรถไฟหัวลำโพง ถึงสถานีรถไฟตรังทุกวัน ระยะทาง 870 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 13 - 15 ชั่วโมง จากนั้นเดินทางต่อด้วยรถตู้ประจำทางสายตรัง – ปากเมง (บริการทุกวัน เวลา 07.00 – 17.30 น.) ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร ใช้เวลา 30 – 40 นาที
รถโดยสารประจำทาง สถานีขนส่งสายใต้ ถนนบรมราชชนนี มีรถโดยสารประจำทางทั้งธรรมดาและปรับอากาศ กรุงเทพฯ – ตรัง บริการทุกวัน จากนั้นเดินทางต่อด้วยรถตู้ประจำทางสายตรัง – ปากเมง (บริการทุกวัน เวลา 07.00 – 17.30 น.) ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร ใช้เวลา 30 – 40 นาที
เครื่องบิน สายการบินนกแอร์ และสายการบิน[[แอร์เอเชีย] บริการเที่ยวบินตรงไปจังหวัดตรังทุกวัน  ใช้เวลา 1.30 ชั่วโมง  จากนั้นเดินทางต่อด้วยรถตู้ประจำทางสายตรัง – ปากเมง  (บริการทุกวัน เวลา 07.00 – 17.30 น.) ระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร ใช้เวลา 30 – 40 นาที
ติดต่อมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง เลขที่ 179 หมู่ 3 ตำบลไม้ฝาด อำเภอสิเกา  จังหวัดตรัง  92150
อินดีแอนา (อัลบั้ม)
อินดีแอนา (Indiana) เป็นอัลบั้มแรกของจอน แม็กลาฟลิน นักร้องและนักประพันธ์เพลงหนุ่มชาวอเมริกัน ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2550 ในสหรัฐอเมริกา อัลบั้มนี้ได้นำเพลงจากอัลบั้มอีพี อินดรัสทรี (Industry) มาขับร้องใหม่ โดยมีเพลง "บิวตีฟูลดีสแอสเตอร์" เป็นซิงเกิลแรกจากอัลบั้มนี้ ออกเผยแพร่ทางวิทยุเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2550 ในสหรัฐอเมริกา ขึ้นอันดับสูงสุดในอันดับที่ 28 ในชาร์ตบิลบอร์ดเพลงยอดนิยมของผู้ใหญ่ 40 เพลง อัลบั้มนี้ขึ้นอันดับสูงสุดในอันดับที่ 81 ในชาร์ตอัลบั้มบิลบอร์ด 200 มียอดขายกว่า 9,000 ชุดในสัปดาห์แรก
ฉบับที่จำหน่ายในเว็บไซต์อะเมซอนออกจำหน่ายรูปแบบพิเศษพร้อมซีดีเสริมอันบรรจุเพลงเพิ่มเติม 2 เพลง คือเพลง "คอนเวอร์เซชันส์" (Conversations) และ "โธรววิงอะไลน์" (Throwing A Line) และฉบับร้องสดของเพลง "อินดรัสทรี"
รายชื่อเพลง
1 ฉบับคริสเตียนของอัลบั้มนี้ได้นำเพลง "พราวด์ฟาเธอร์" บรรจุแทน
แผ่นเสริมพิเศษจากเว็บไซต์อะเมซอน
เมทีโอรา
เมทีโอรา (Meteora) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 2 ของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2546 โดยวอร์เนอร์บราเธอร์ส เรคคอร์ดส เป็นผลงานต่อจาก อัลบั้มรีแอนิเมชัน (Reanimation) ซึ่งเป็นอัลบั้มดัดแปลงมาจากเพลงในอัลบั้มไฮบริดทีโอรี โดยลิงคินพาร์กได้ออกซิงเกิลในอัลบั้มนี้เป็นเวลากว่า 1 ปี ได้แก่ "ซัมแวร์ไอบีลอง" (Somewhere I Belong), "เฟนต์" (Faint), "นัมบ์" (Numb), "ฟรอมดิอินไซด์" (From the Inside) และ "เบรกกิงเดอะแฮบิต" (Breaking the Habit) และซิงเกิลโปรโมต "ไลอิงฟรอมยู" (Lying From You)
ในปี พ.ศ. 2556 อัลบั้มเมทีโอราขายได้กว่า 20 ล้านแผ่นทั่วโลก นอกจากนี้ เมทีโอรายังติดอันดับที่ 36 ของท็อป 200 อัลบั้มแห่งทศวรรษ ของบิลบอร์ด เพลงในอัลบั้มนี้ส่วนหนึ่งได้นำไปรีมิกซ์ร่วมกับผลงานเพลงของเจย์-ซี ในอัลบั้มคอลลิชันคอร์ส (Collision Course)
รายชื่อเพลง
เพลงทั้งหมดแต่งและผลิตโดยลิงคินพาร์ก
จ่าดับ จำเปาะ
จ่าดับ จำเปาะ เป็นตัวละครสมมติ สร้างโดย ส. อาสนจินดา ซึ่งปรากฏอยู่ในภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด ภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่นนักเลง-ตลก ช่วงปี พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2512 โดยเป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทย ตัวละครนี้เป็นบทบาททหารรับจ้าง เป็นผู้นำและเป็นที่เคารพของกลุ่ม มักจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงซึ่งเป็นตัวละครได้รับความนิยมสูงสุดในสมัยนั้นจนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง"
จ่าดับ จำเปาะปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จในภาคแรกๆ แล้วมีภาพยนตร์ภาคต่อหลายๆ ภาคร่วมสิบตอน โดยมีตัวละครจ่าดับ จำเปาะเป็นตัวที่เด่นสุด กลายเป็นวีรบุรุษของคนไทยเฉพาะในภาพยนตร์ โดยมี ส.อาสนจินดา รับบทแสดงเป็นตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ในช่วงปี พ.ศ. 2501 - พ.ศ. 2512
ภาพยนตร์ชุดหนึ่งต่อเจ็ดได้รับการยกย่องให้เป็นภาพยนตร์ภาคต่อของไทยที่ได้รับการสร้างอย่างต่อเนื่องมากที่สุดในอดีต นับตั้งแต่เรื่อง หนึ่งต่อเจ็ด ที่ประสบผลสำเร็จอย่างสูงที่รู้จักกันในช่วงยุค 2500 จนถูกสร้างออกมาอย่างต่อเนื่องนับ 10 ปี รวมถึงตอนที่ชื่อว่า "7 ประจัญบาน" และในยุคต่อมามีการนำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 ผู้ที่รับบทเป็นจ่าดับคือ ทักษิณ แจ่มผล และยุคต่อมา พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง (ภาพยนตร์ชุด พ.ศ. 2545 - พ.ศ. 2548, ละคร พ.ศ. 2553)
การสร้างและแรงบันดาลใจ
ส. อาสนจินดา สร้างตัวละครจ่าดับ จำเปาะ โดยกำหนดให้เป็น ทหารรับจ้างมักจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงจนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง" อุปนิสัยใจร้อน มีความมั่นใจในตัวเองสูง รักพวกพ้องและเป็นผู้นำและเป็นที่เคารพของกลุ่ม โดยในกลุ่มพวกพ้องมีอยู่ 7 คนโดยมีชื่อที่คล้องจองกัน ได้แก่ จ่าดับ จำเปาะ, เหมาะ เชิงมวย, ตังกวย แซ่ลี้, อัคคี เมฆยันต์, ดั่น มหิตรา, กล้า ตะลุมพุก, จุก เบี้ยวสกุล ทั้ง 7 คนถือเป็นตัวละครเอกของภาพยนตร์ชุดนี้
ส.อาสนจินดา ได้รับแรงบันดาลใจการตั้งชื่อตัวละครเอกทั้ง 7 คนให้สอดคล้องกันมาจากบทประพันธ์เรื่อง อกสามศอก ของ อรวรรณ (เลียว ศรีเสวก) โดยมีชื่อพระเอกคล้องจองกัน คือ มิตร เมืองแมน, แสน สุรศักดิ์, กรด แก้วสามสี, ปลิว ปานทอง และ วิง ไกรลาศ จากการที่ส.อาสนจินดาชื่นชอบบทประพันธ์นี้จึงเกิดแรงบันดาลใจในการตั้งชื่อตัวละครนี้ขึ้น
ลักษณะตัวละครกลุ่มพวกพ้องทั้ง 6 คนของจ่าดับ จำเปาะ จากปลายปากกาและจินตนาการของ ส. อาสนจินดา มีดังนี้
ภาพยนตร์ชุด หนึ่งต่อเจ็ด
จ่าดับ จำเปาะปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ "หนึ่งต่อเจ็ด" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2501 สร้างมาจากความเคืองแค้นโรงภาพยนตร์อันเนื่องมาจากภาพยนตร์ที่ตั้งใจสร้างอย่าง พ่อจ๋า (2500) ที่ฉายโรงภาพยนตร์แกรนด์ โดนกลั่นแกล้งทั้งที่กำลังทำเงินแต่โดนออกจากโรง ขณะภาพยนตร์อีกเรื่อง สุภาพบุรุษสลึมสลือ (2500) ภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ไม่ได้บรรจงสร้างเหมือนพ่อจ๋ากลับทำเงิน ต่อมาในปี พ.ศ. 2501 เจ้าของโรงภาพยนตร์พัฒนากรให้เงินก้อนหนึ่งแก่ ส.อาสนจินดา เพื่อนำไปสร้างภาพยนตร์แอ็คชั่นมาเข้าฉายในช่วงเทศกาลตรุษจีน ส.อาสนจินดาจึงมีเวลาเพียง 27 วันในการถ่ายทำก่อนฉายในวันตรุษจีนตามเงื่อนไข ส.อาสนจินดาจึงสร้างภาพยนตร์เรื่อง หนึ่งต่อเจ็ด นำแสดงโดย สุรสิทธิ์ สัตยวงศ์, วิไลวรรณ วัฒนพานิช, วิภา วัฒนธำรงค์, ศรินทิพย์ ศิริวรรณ, อดุลย์ ดุลยรัตน์, สมชาย ตันฑกำเนิด, ทม วิศวชาติ และ ส.อาสนจินดา รับบทเป็น จ่าดับ จำเปาะ บทบาทนี้ส.อาสนจินดาจะสวมบทมือปืนคาดเชือกกล้วยกางเกงในสีแดงเอง ซึ่งเป็นตัวละครได้รับความนิยมสูงสุดในสมัยนั้น จนได้รับฉายา "เชือกกล้วยกางเกงแดง"
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่โรงภาพยนตร์พัฒนากร หลังภาพยนตร์ออกฉายปรากฏว่ากวาดรายได้เกินหลักล้าน และสามารถทำรายได้ให้แก่โรงภาพยนตร์พัฒนากรได้เกือบ 9 แสนบาท ซึ่งถือว่าสูงมากในสมัยนั้น ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จในภาคแรกๆทำให้มีการสร้างภาคต่อๆมาร่วมสิบตอน เรียกได้ว่าหลังจาก พ.ศ. 2501 เป็นต้นมา เรื่องราวการผจญภัยของจ่าดับและผองเพื่อนก็จะออกฉายแต่ละภาคเกือบจะทุกๆปี ถึงแม้จะมีการเปลี่ยนชื่อหนังไปในแต่ละภาคแต่ละตัวละครยังคงเป็นจ่าดับคนเดิมและอาจจะมีบ้างที่ในบางภาคบางตอน ผองเพื่อนบางคนอาจจะหายไปแต่ตัวละครจ่าดับนั้นยังคงอยู่
และมีการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อหลายๆภาคในช่วงปี พ.ศ. 2501 - 2512 โดยภาพยนตร์แต่ละภาคนั้นจะปลุกใจให้รักชาติและสอดคล้องกับสถานการณ์บ้านเมืองในช่วงต่างๆ ซึ่งทั้งหมดกำกับโดย ส.อาสนจินดา อาทิ และจ่าดับ จำเปาะยังไปปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่อง ครุฑเพชร (2508) ที่กำกับโดย ครูเนรมิต เป็นภาพยนตร์ที่รวมฮีโร่ระดับคลาสสิกในนวนิยายไทยหลายคนมาไว้รวมกัน ไม่ว่าจะเป็นชีพ ชูชัย จากเล็บครุฑ ของ พนมเทียน, เหยี่ยวราตรี ของ ส.เนาวราช รวมถึงจ่าดับ จำเปาะด้วย
ภาพยนตร์ทวิภาค พ.ศ. 2520
ภาพยนตร์ หนึ่งต่อเจ็ด นำกลับมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2520 เนื่องจากในยุคนั้น ขณะที่กระแสหนังแนวบู๊ประเภทประกบดาราและชื่อตัวละครต้องอ่านได้สัมผัสคล้องจองกันกำลังเป็นที่นิยม ทางค่ายสหมงคลฟิล์มก็หยิบเอาหนังเก่าเรื่องราวของนักสู้ 7 คนซึ่งเขียนโดย ส.อาสนจินดา เมื่อปี พ.ศ. 2501 กลับมาปัดฝุ่นสร้างใหม่อีกครั้ง
ส.อาสนจินดา มาสร้างและกำกับเองเป็นครั้งที่สอง บทของจ่าดับ จำเปาะ ตกเป็นของ ทักษิณ แจ่มผล แต่ ส.อาสนจินดา ยังคงรับหน้าที่กำกับเช่นเคย และที่สำคัญเนื้อหาเรื่องราวในแต่ละภาค มักหยิบนำเอาเรื่องของสถานการณ์ปัจจุบันในยุคสมัยนั้น โดยมี สหมงคลฟิล์ม เป็นผู้จัดจำหน่าย อำนวยการสร้างโดย สมศักดิ์ เตชะรัตนประเสริฐ สร้างกลางปี พ.ศ. 2519 ฉายต้อนรับตรุษจีน พ.ศ. 2520 นำแสดงหลักโดย
นำมาสร้างใหม่ในชื่อ 7 ประจัญบาน
ในปี พ.ศ. 2545 ภาพยนตร์ หนึ่งต่อเจ็ด ได้ถูกนำโครงเรื่องและชื่อตัวละครมาสร้างใหม่ในชื่อ 7 ประจัญบาน เป็นเรื่องราวที่เกิดในเหตุการณ์ในช่วงสงครามเวียดนาม โดยมี เฉลิม วงศ์พิมพ์ เป็นผู้กำกับ โดยครั้งนี้ตัวละครจ่าดับ จำเปาะ รับบทโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง ร่วมด้วย อัมรินทร์ นิติพน, เท่ง เถิดเทิง, ค่อม ชวนชื่น, ทศพล ศิริวิวัฒน์, แช่ม แช่มรัมย์, พิเศก อินทรครรชิต, พรรณวลินทร์ ศรีสวัสดิ์, กุณฑีรา สัตตบงกช, ดลยา โพธิภัทรกุล, ดี๋ ดอกมะดัน, สะอาด เปี่ยมพงษ์สานต์ และ ประกาศิต โบสุวรรณ ออกฉายวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2545 ทำรายได้ 58.30 ล้านบาท ต่อมาจึงมีการสร้างภาพยนตร์ภาคต่อ "7 ประจัญบาน 2" ในปี พ.ศ. 2548 โดยมี สามารถ พยัคฆ์อรุณ ซึ่งมารับบทแทนเท่ง เถิดเทิงในภาคแรก โดยรับบทเป็น เหมาะ เชิงมวย เป็นพี่ชายของหมัด เชิงมวย
ในปี พ.ศ. 2553 กอบสุข จารุจินดาได้นำเรื่อง 7 ประจัญบาน กลับมาสร้างใหม่อีกครั้ง โดยดัดแปลงจากบทภาพยนตร์ดั้งเดิมของ ส. อาสนจินดา ในรูปแบบละครโทรทัศน์ออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ผลิตโดยบริษัท สุขสันต์หรรษา 52 จำกัด บทโทรทัศน์โดย สิงห์พยศ กำกับการแสดงโดย วีระชัย รุ่งเรือง เป็นเรื่องราววีรกรรมการกอบกู้ชาติไทยที่เกิดขึ้นในช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยใช้นักแสดงหน้าใหม่ กับนักแสดงที่เคยแสดงในภาพยนตร์ คือ พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง และ สรพงศ์ ชาตรี และตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ก็ยังคงรับบทโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง เช่นเดิม
ภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
นี่คือรายชื่อภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ ที่ตัวละครจ่าดับ จำเปาะ ปรากฏตัว
สัตว์ป่าสงวน
thumb|250px|[[กวางผาจีน|กวางผา (Nemorhaedus griseus) 1 ใน 20 ชนิดสัตว์ป่าสงวนของไทย]]
ความหมาย
สัตว์ป่าสงวน
รวมความว่า สัตว์ป่าสงวน คือ สัตว์หายาก, ใกล้จะสูญพันธุ์ หรืออาจสูญพันธุ์ไปแล้ว จึงจำเป็นต้องมีบทบัญญัติเข้มงวดกวดขัน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายแก่สัตว์ป่าที่ยังมีชีวิตอยู่ หรือซากสัตว์ป่า ซึ่งอาจจะตกไปอยู่ยังต่างประเทศด้วยการซื้อขาย โดยมีรายชื่อตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าฉบับนั้น
การครอบคลุมถึง ซากสัตว์ และครอบคลุมถึงสัตว์ที่สูญพันธุ์แล้วนั้น เพื่อเก็บรวบรวมซากไว้ให้ผู้มีหน้าที่โดยตรงได้ศึกษาทางวิชาการ, เพื่อเป็นมรดกของชาติ และเพื่อไม่ให้ผู้หนึ่งผู้ใดสะสมเป็นส่วนตัวซึ่งเป็นเหตุให้มีความต้องการล่า หากมีโอกาสหลงเหลือแม้สักตัว
ประวัติการเปลี่ยนแปลงบัญชีรายชื่อ
เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2503 มีการตรา '''พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503''' และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันถัดมา
กีฬาวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1964 การแข่งขันแบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ทีมชาย และ ทีมหญิง
สัตว์ป่าสงวน
ประวัติการเปลี่ยนแปลงบัญชีรายชื่อ
รายชื่อ สัตว์ป่าสงวน ถูกกำหนดครั้งแรก ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2503 มีจำนวน 9 ชนิด ล้วนเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กีบ ได้แก่ แรด กระซู่ กูปรี ควายป่า ละองหรือละมั่ง สมัน เนื้อทราย เลียงผา และ กวางผา (รายชื่อนี้มีการเปลี่ยนแปลงในเวลาต่อมา)
ต่อมาเมื่อสถานการณ์ของสัตว์ป่าในประเทศไทยเปลี่ยนแปลงไป สัตว์ป่าหลายชนิดมีแนวโน้มถูกคุกคามเสี่ยงต่อการสูญพันธุ์มากยิ่งขึ้น ประกอบกับเพื่อให้เกิดความสอดคล้องกับความร่วมมือระหว่างประเทศ ในการควบคุมดูแลการค้าหรือการลักลอบค้าสัตว์ป่าในรูปแบบต่าง ๆ ตาม อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศว่าด้วยชนิดสัตว์ป่าและพืชป่า หรือ CITES ซึ่งเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2526 ประเทศไทยได้ร่วมลงนามรับรองอนุสัญญาในปี พ.ศ. 2518 และได้ให้สัตยาบัน นับเป็นสมาชิกลำดับที่ 80
เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 มีการตรา '''พระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ. 2535''' โดยปรับปรุงและยกเลิกพระราชบัญญัติฉบับเดิม และประกาศในราชกิจจานุเบกษาเมื่อวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
ตามพระราชบัญญัติฉบับนี้ ได้กำหนดให้สามารถเปลี่ยนแปลงรายชื่อชนิดสัตว์ป่าสงวนได้โดยสะดวกรวดเร็วขึ้น โดยออกเป็นพระราชกฤษฎีกาแก้ไขหรือเพิ่มเติมเท่านั้น ไม่ต้องรอแก้ไขพระราชบัญญัติอย่างเดิมที่ใช้เวลานานกว่า
ทั้งนี้ยังได้เพิ่มชนิดสัตว์ที่มีสภาพล่อแหลมต่อการสูญพันธุ์ (ในขณะนั้น) 7 ชนิด ได้แก่ สมเสร็จ(มลายู) เก้งหม้อ แมวลายหินอ่อน พะยูน นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร นกแต้วแร้วท้องดำ และ นกกระเรียนไทย
และตัดสัตว์ป่าที่ไม่อยู่ในสถานะใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากสามารถเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ได้มาก 1 ชนิด คือ เนื้อทราย
วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2558 คณะกรรมการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า มีมติเห็นชอบให้เพิ่มสัตว์ 4 ชนิด โดยเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเล 2 ชนิด ได้แก่ วาฬบรูดา วาฬโอมูระ เป็นสัตว์เลื้อยคลาน 1 ชนิด คือ เต่ามะเฟือง และปลาอีก 1 ชนิด คือ ปลาฉลามวาฬ
วันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2564 คณะกรรมการสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า มีมติเห็นชอบเพิ่มสัตว์ 1 ชนิด คือ นกชนหิน ตามข้อเสนอโดย กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช
รายชื่อ และการจำแนก
สัตว์ป่าสงวน ในปัจจุบัน มีทั้งสิ้น 19 ชนิด และจะเพิ่มเป็น 20 ชนิด ได้แก่
Ƅ
Ƅ (ตัวพิมพ์เล็ก: ƅ) เป็นอักษรละตินที่ใช้ในภาษาจ้วงจาก 1957 ถึง 1986 เพื่อแสดงเสียงวรรณยุกต์ที่หก อักษร 'b' ถูกเลือกใช้เนื่องจากมีรูปร่างใกล้เคียงกับเลข '6' ซึ่งเป็นเลขของเสียงวรรณยุกต์ ใน 1986 ได้ใช้ h แทน
เงินสดสำรองธนาคาร
เงินสดสำรองธนาคาร (bank reserves) เป็นการถือเงินฝากในบัญชีของธนาคารพาณิชย์กับธนาคารกลาง รวมกับเงินตราที่ถืออยู่ในห้องเก็บเงินของธนาคาร ธนาคารกลางบางแห่งกำหนดการดำรงสินทรัพย์สภาพคล่อง (reserve requirement) ขั้นต่ำ ซึ่งกำหนดให้ธนาคารถือเงินฝากในธนาคารเทียบเท่ากับร้อยละที่ระบุของความรับผิด เช่น เงินฝากของผู้บริโภค แม้ไม่มีข้อกำหนดเงินสดสำรองตามกฎหมาย แต่ธนาคารมักเลือกถือเงินสำรองบางอย่าง เรียก เงินสำรองพึงประสงค์ (desired reserves) เพื่อเตรียมรับเหตุการณ์ไม่คาดคิด เช่น การถอนสุทธิขนาดใหญ่ผิดปกติของผู้บริโภคหรือการแห่ถอนเงิน
อันดับปลาฉลามครีบดำ
อันดับปลาฉลามครีบดำ เป็นอันดับของปลากระดูกอ่อนในชั้นย่อยปลาฉลาม ใช้ชื่ออันดับว่า Carcharhiniformes
มีลักษณะโดยรวม คือ มีครีบหลังสองตอน ไม่มีหนามแข็งหน้าครีบหลัง มีช่องเปิดเหงือกห้าช่องอยู่ทางด้านข้างของส่วนหัว ส่วนใหญ่มีช่องรับน้ำขนาดเล็กอยู่หลังตา หรือบางชนิดไม่มี ไม่มีหนวดที่จมูก ไม่มีร่องเชื่อมระหว่างจมูกและปาก ไม่มีแผ่นหนังบริเวณมุมปาก ปากมีขนาดใหญ่ กว้าง โค้งแบบพระจันทร์เสี้ยว  ฟันมีหลายรูปแบบด้านหน้าเป็นแบบฟันเขี้ยวแหลมคมทางตอนท้ายมักเป็นฟันบด ช่องที่ 3-5 มักอยู่เหนือฐานครีบอก ไม่มีซี่กรองเหงือก ตามีหนังหุ้ม  ลำไส้เป็นแบบบันไดวน หรือ แบบม้วน สามารถแบ่งออกได้เป็น 8 วงศ์ คือ
โดยปลาฉลามที่อยู่ในอันดับ เป็นปลาฉลามส่วนใหญ่ที่รับรู้และรู้จักกันดี เช่น ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinus melanopterus), ปลาฉลามหัวค้อน (Sphyrna spp.), ปลาฉลามแม่น้ำ (Glyphis spp.) เป็นต้น
ยีราฟรอทส์ไชลด์
ยีราฟรอทส์ไชลด์ (Rothschild's giraffe; ) เป็นชนิดย่อยของยีราฟ (G. camelopardalis) ชนิดหนึ่ง
ยีราฟรอทส์ไชลด์ มีลักษณะและพฤติกรรมทั่วไปเหมือนยีราฟชนิดอื่น ๆ ต่างกันตรงที่บริเวณข้อเท้าจนถึงหัวเข่าจะมีสีขาวคล้ายสวมถุงเท้า โดยชื่อสามัญและชื่อวิทยาศาสตร์นั้นตั้งมาจากชื่อของลอร์ด วอลเตอร์ รอทส์ไชลด์ นักสัตววิทยาชาวอังกฤษที่เป็นหนึ่งในผู้บุกเบิกการสำรวจแอฟริกาเมื่อกว่า 100 ปีก่อน ปัจจุบันยีราฟรอทส์ไชลด์ถือเป็นยีราฟชนิดหนึ่งที่หายากที่สุดในโลก โดยเหลืออยู่ไม่เกิน 670 ตัวในโลกเท่านั้น ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในเคนยาและยูกันดา ในอดีตถือเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นของเคนยา แต่ใกล้สูญพันธุ์เพราะการล่าจากมนุษย์และสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัย ต่อมาได้มีสวนสัตว์เอกชนได้เพาะขยายพันธุ์จนถึงมีปริมาณมากขึ้นและนำปล่อยสู่ธรรมชาติ
ไครสต์เชิร์ช
ไครสต์เชิร์ช เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเกาะใต้ ประเทศนิวซีแลนด์ และเป็นชุมชนเมืองที่เป็นที่นิยมเป็นอันดับ 3 ของนิวซีแลนด์ ไครสต์เชิร์ชเป็นหนึ่งในสามเมืองที่อยู่ตั้งอยู่ชายฝั่งตะวันออกของเกาะใต้ ทางเหนือฝั่งน่านน้ำเพนนินซูล่า ตั้งแต่ปี 2006 บริเวณเขตนี้อยู่ใต้เขตการปกครองของเมืองไครสต์เชิร์ช จากการสำรวจสำมะโนประชากรเมืองไครสต์เชิร์ช ณ วันที่ 5 มีนาคม ปี 2013 มีจำนวนประชากรทั้งสิ้น 341,469 คน
แม่น้ำที่ไหลผ่านใจกลางเมือง(แหล่งน้ำขนาดใหญ่จากสวนสาธารณะในเมือง) ชื่อว่า เอวอน ตั้งชื่อตามพี่น้องคณบดีผู้บุกเบิกเพื่อระลึกถึงสก็อตติส เอวอน ผู้ที่ทำให้เกิดทางน้ำไหลผ่านภูเขาแอร์ไชร์ใกล้กับฟาร์มของบรรพบุรุษของเขา และทางน้ำไหลผ่านสู่เครส์(The Clyde แม่น้ำทางฝั่งตะวันออกของสก็อตแลนด์)
ชื่อ เมารี สำหรับเมืองไครสต์เชิร์ช คือ โอเทาทาหิ - Ōtautahi ("สถานที่ของเทาทาหิ - Tautahi") จุดกำเนิดของชื่อสถานที่นี้มาจากแม่น้ำเอวอน ใกล้ถนนคิลมอลล์ และ สถานีดับเพลิงไครสต์เชิร์ช  สถานที่นี้เป็นที่อยู่อาศัยของ Ngāi Tahu หัวหน้า Te Potiki Tautahi เจ้าของบ้านท่าน้ำเลฝวี่(Port Levy) ฝั่งน้ำเพนซิลซูล่า โอเทาทาหิ - Ōtautahi เป็นชื่อที่นำมาใช้ในปี 1930 ก่อนที่ Ngāi Tahu จะเรียกดินแดนไครสต์เชิร์สว่า คารายเทียน่า (Karaitiana) คำทับศัพท์ภาษาอังกฤษของชาวคริสเตียน ชื่อย่อของเมืองที่ชาวนิวซีแลนด์มักเรียก คือ เชิร์ช (Chch) สำหรับสัญลักษณ์ทางภาษาของนิวซีแลนด์* ชื่อเมืองจะแสดงสัญลักษณ์มือ เป็นรูปตัวซี (C) สองครั้ง โดยการแสดงสัญลักษณ์ครั้งที่สองนับจากทางขวาของตัวแรก และในขณะเดียวกัน ก็สื่อสารด้วยการขยับปากว่า "ไครสต์เชิร์ช"
* สัญลักษณ์ทางภาษาของนิวซีแลนด์ (New Zealand Sign Language หรือ NZSL) คือ ภาษาหลักที่ใช้ในสังคมคนพิการทางหู ของประเทศนิวซีแลนด์
ภาพรวม
หลักฐานทางโบราณคดีที่ถูกค้นพบที่ถ้ำ เรดคลิฟฟ์ ในปี 1876 บ่งชี้ได้ว่าบริเวณเมืองไครสต์เชิร์ช เป็นที่ตั้งถิ่นฐานของนักล่าชนเผ่าเมา ก่อนปี 1250 คริสตกาล ผู้บุกเบิกรุ่นแรกถูกติดตามโดยชนเผ่านไวทาฮา กลุ่มอพยพจากชายฝั่งตะวันออกของเกาะเหนือสมัยศตวรรษที่ 16 สงครามระหว่างชนเผ่า กลุ่มไวทาฮา (มาจากการรวมตัวของ 3 คน) ถูกยึดอำนาจโดยชนเผ่า Ngati Mamoe ในทางกลับกันชนเผ่า Ngāi Tahu ก็ควบคุมกลุ่ม Ngati Mamoe เช่นกัน จนกระทั่งการมาตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรป จากการสำรวจมีการซื้อที่ดินที่ Putaringamotu (Riccarton สมัยใหม่) โดยพี่น้องเวลเลอร์ นักล่าปลาวาฬจากโอทาโก และ ซิดนีย์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชาวยุโรปที่มาตั้งถิ่นฐานเช่นกัน นำโดยนายเฮอริออท และ แมคกวิลเร่ และพวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างเมืองไครสต์เชิร์ชที่ยังคงมีให้เห็นในปัจจุบันตั้งแต่ก่อนปี 1840 พี่น้องตระกูลดีนส์ ได้ครอบครองทรัพย์สินและอาศัย ที่อยู่อาศัยที่ถูกทิ้งรกร้างในปี 1843  The First Four Ships (เรือ 4 ลำแรก) ถูกเช่าโดยสมาคมแคนเทอเบอรี่ และซื้อในปี 792 โดยนักแสวงบุญแคนเทอเบอรี่ นำมาสู่อ่าวลีทเทลตัล การแล่นเรือเหล่านี้ ที่มีชื่อว่า แรนดอฟ(Randolph), ชาร์ลอต เจน(Charlotte Jane), เซอร์ จอร์ท เซมัวร์ (Sir George Seymour), และ เครสซี่(Cressy)  เรือชาร์ลอต เจน มาถึงเป็นลำแรกในวันที่ 16 ธันวาคม ปี 1850. นักแสวงบุญแคนเทอเบอรี่ จึงเกิดแรงบัลดาลใจที่จะสร้างเมืองรอบโบสถ์ และวิทยาลัย โดยใช้ต้นแบบเมืองจากโบสต์คริสต์ ในเมืองออกซฟอร์ด
กับตันโจเซฟ โทมัส หัวหน้านักสำรวจของสมาคมแคนเทอเบอรี่ ได้สำรวจบริเวณโดยรอบสถานที่แห่งนี้ ช่วงเดือนธันวาคม 1849 เขาได้รับหน้าที่ในการก่อสร้างถนนจาก พอร์ต คูเปอร์ ต่อมาก็ ลีทเทลตัล สู่ไครสต์เชิร์ช โดยผ่าน ซัมเนอร์ (ชานเมืองริมทะเลในไครสต์เชิร์ช) อย่างไรก็ตามสิ่งที่เราต้องทำมักจะยากกว่าที่คิดไว้ การก่อสร้างถนนหยุดชะงักเมื่อเจอรอยเท้าสูงชัน และรอยเท้าของสัตว์จำพวกม้าอยู่ระหว่างท่าเรือและหุบเขาเฮลท์คอต (สถานที่เข้าสู่แหล่งที่ตั้งถิ่นฐานที่อุดมสมบูรณ์) รอยเท้าเหล่านี้กลายเป็นที่รู้จักในนามของ เส้นทางบังเหียน เพราะว่าเส้นทางนั้นชั้นทำให้ม้าจำเป็นต้องมีบังเหียนไว้คอยนำทาง สินค้าที่หนักมาก หรือขนาดใหญ่ถูกขนส่งโดยกลุ่มม้า ที่บังคับด้วยบังเหียนและถูกส่งลำเลียงไปยังเรือเล็ก ระยะทาง 8 ไมล์ (13 กิโลเมตร) ผ่านเส้นทางน้ำบริเวณชายฝั่งไปขึ้นที่ปากแม่น้ำ เฟอรี่มีท เส้นทางรถไฟสาธารณะแห่งแรกในนิวซีแลนด์ คือ เฟอรี่มีท เริ่มเปิดใช้ในปี 1863 เส้นทางจากเฟอรี่มีท ถึงเมืองไครสต์เชิร์ช เนื่องจากการเดินทางที่ลำบากจากพอร์ต ฮิลล์ และอันตรายที่เกิดจากการขนส่งสินค้าทางเรือไปที่ ซัมเนอร์ บาร์ จึงมีการเปิดอุโมงค์รรถไฟ ผ่าน พอร์ต ฮิลล์ ไปยัง ลีทเทลตัล ในปี 1867
แผ่นดินไหว ปี 2010–2012
วันเสาร์ที่ 4 กันยายน ปี 2010 เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.1 ริกเตอร์ ได้ทำลายเมืองไครสต์เชิร์ช และเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ เช้ามืดเวลา 4.35 ใกล้กับดาร์ฟิลด์ ทางฝั่งตะวันตกของเมือง จุดเกิดแผ่นดินไหวลึกลงใต้พื้นดินขนาด 10 กิโลเมตร (6.2 ไมล์) ซึ่งเป็นสาเหตุให้เมืองถูกทำลายบริเวณกว้าง และมีผู้บาดเจ็บเล็กน้อย แต่ยังไม่มีผู้เสียชีวิตจากเหตุนี้โดยตรง
6 เดือนต่อมา ในอังคารที่ 22 กุมภาพันธ์ ปี 2011 เกิดแผ่นดินไหวครั้งที่ 2 วัดขนาดแรงสั่นได้ 6.3 ริกเตอร์ ช่วงเที่ยง เวลา 12:51 ซึ่งเกิดแผ่นดินไหวใกล้เมืองมากขึ้น ใกล้กับ ลีทเทลตัล แผ่นดินไหวระดับความลึก 5 กิโลเมตร (3 ไมล์) ลึกใต้ผิวพื้นดิน แม้ว่าจะวัดความขนาดของแผ่นดินไหวด้วยวิธีวัดขนาดของแผ่นดินไหวด้วยพลังาน จะน้อยกว่าแผ่นดินไหวครั้งก่อน แต่ความหนาแน่นและความรุนแรงที่สั่นอยู่ใต้พิ้นดินนั้นเมื่อวัดด้วยเครื่องวัด MM IX นับว่ารุนแรงที่สุดที่เคยบันทึกมาในบริเวณเขตเมือง และมีผู้เสียชีวิตจำนวนทั้งหมด 185 คนในของคนที่มีสัญชาติ จากในบรรดาผู้ประสบภัยกว่า 20 ประเทศ  ยอดของวิหารโบสต์ไครส์เชิร์ชหักและเสียหายเป็นวงกว้าง นั่นเป็นเหตุให้ตึกและโครงสร้างพื้นฐานของเมืองไครส์เชิร์ชที่ไม่แข็งแรงตั้งแต่แผ่นดินไหวในวันที่ 4 กันยายน 2010 รวมถึงแผ่นดินไหวย่อยๆ(aftershocks) ที่ตามมาหลังจากแผ่นดินไหวรุนแรง ซึ่งส่งผลให้เกิดปรากฏการณ์ดินสลายตัวบริเวณชานเมืองตะวันออก ทำให้ยอดรวมค่าใช้จ่ายที่ผู้ประกันภัยประเมินมูลค่าสำหรับใช้ในการสร้างเมืองใหม่ ประมาณ 20-30 พันล้านเหรียญนิวซีแลนด์
วันที่ 13 มิถุนายน 2011 ไครสต์เชิร์ช เผชิญกับแผ่นดินไหวย่อยขนาดใหญ่ถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกขนาด 5.6 ริกเตอร์ ลึกจากผิวดิน 9 กิโลเมตร(6 ไมล์) เวลา 13:00 นาฬิกา บริเวณเขตซัมเนอร์ เมืองไครสต์เชิร์ช และตามมาอีกครั้งขนาด 6.3 ริกเตอร์ ลึกจากผิวดิน 6 กิโลเมตร(4 ไมล์) เวลา 14:20 นาฬิกาในบริเวณเดิม ส่งผลให้ดินเกิดการสลายตัวและสร้างความเสียหายมากยิ่งขึ้นแต่ยังไม่พบผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้
แผ่นดินไหวครั้งถัดไปวันที่ 23 ธันวาคม 2011 จากการสำรวจทางธรณีวิทยาของสหรัฐอเมริกาวัดขนาดแผ่นดินไหวได้ 5.8 ริกเตอร์ ทางด้านฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง ระยะทาง 26 กิโลเมตร(16 ไมล์) ลึกจากผิวดิน 4.7 กิโลเมตร(2.9 ไมล์) เวลา 13:58 มีแผ่นดินไหวย่อยตามมาอีกหลายลูก และอีก 80 นาทีต่อมามีแผ่นดินไหวขนาด 6 ริกเตอร์ในบริเวณเดิม และมีแผ่นดินไหวย่อยตามมามากกว่าที่เราคาดคิดไว้ รถพยาบาลเซนต์จอห์น มีผลรายงานออกมาว่า หลักจากแผ่นดินไหวทั้งสองครั้ง มีผู้บาดเจ็บเล็กน้อยทั้งที่บ้านและตามสถานธุรกิจ และไม่ได้กังวลกับการบาดเจ็บแต่มีสัญญาณบ่งชี้ว่าอาจจะเกิดการถล่มของตึกในเวลานั้น  สนามบินไครสต์เชิร์ชถูกปิดในเวลาอันรวดเร็ว ทั้งไฟฟ้าและการประปาหยุดให้บริการที่เมืองนิวบริทัล และเขตเมืองปาร์คแลนด์เสียหายรุนแรง รวมทั้งถนนและทางเท้า
เมืองไครสต์เชิร์ชได้รับแรงสั่นสะเทือนอีกครั้งในวันที่ 2 มกราคม 2012 ครั้งแรกวัดขนาดได้ 5.1 ริกเตอร์ เวลา 01:27 นาฬิกา และในอีก 5 นาทีต่อมา ตามมาด้วยแผ่นดินไหวย่อยอีก 4.2 ริกเตอร์ และเกิดแผ่นดินไหวใหญ่ครั้งที่สองอีกครั้ง เวลา 05:45 นาฬิกา ขนาด 5.5 ริกเตอร์ เป็นเหตุให้ไฟฟ้าทางฝั่งชานเมืองตะวันออกของเขตปาร์คแลนด์ เมืองนิวบริทัล, เชอร์เลย์, ดาร์ลิ่งตัน, บลูวูด, สเปนเซรอ์วิลล์ และเมืองริชมอนด์ หยุดให้บริการ จากเหตุครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อบ้านเรือนบริเวณโดยรอบ จำนวนกว่า 10,000 หลังคาเรือน
จากการบันทึก บริเวณเขตเมืองแคนเทอร์เบอร์ลี่เผชิญกับแผ่นดินไหวจำนวน 4,423 ครั้ง ขนาด 3 ริกเตอร์ขึ้นไป ตั้งแต่วันที่ 4 กันยายน 2010 ถึง 3 กันยายน 2012.
ตึกมากกว่า 1000 ตึก ย่านธุรกิจใจกลางเมือง (CBD:The central business district) ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของกลุ่มตึกทั้งหมดบนถนน 4 สายหลักถูกทำลายลงเพราะเหตุแผ่นดินไหว ส่วนตึกเล็กหลายตึกยังคงรื้อถอน หรือรอตัดสินใจว่าจะรื้อถอนหรือไม่ต่อไปในอนาคต ภาพรวมของตึกในเมืองตั้งแต่เกิดเหตุแผ่นดินไหว ดูจาก:รายชื่อตึกสูงที่สุดในเมืองไครสต์เชิร์ช.
การฟื้นฟูหลังแผ่นดินไหว
เมืองเติบโตอย่างรวดเร็วหลังจากแผ่นดินไหว ย่านใจกลางเมืองถูกสร้างใหม่ตามแผนฟื้นฟูส่วนกลางเมืองไครสต์เชิร์ช เริ่มจากการสร้างเมือง ขยายเมืองเติบโตในส่วนของที่พักอาศัย คาดการณ์ว่าจะมีบ้านใหม่ประมาณ 50,000 หลังบริเวณมหานครไครสต์เชิร์ช ให้เสร็จสิ้นในปี 2028 ตามแผนการฟื้นฟูการใช้พื้นที่(LURP).
ความคิดริเริ่มต่างๆในการฟื้นฟูเมืองใหม่หลังจากแผ่นดินไหวเริ่มมีปริมาณมากขึ้น โดยจัดให้มีมาตรการฟื้นฟูในช่วงการเปลี่ยนแปลงโครงสร้าง เช่น โครงการ Gap Filler, Life in Vacant Spaces และ Greening the Rubble เป็นต้น
ประตูสู่ขั้วโลกใต้ แอนตาร์กติก
ไครสต์เชิร์ช มีประวัติศาสตร์ของการมีส่วนร่วมในการสำรวจแอนตาร์กติก ทั้ง โรเบิร์ต โฟลคอน สก็อต และ เอิร์นเนต แชคลีทัล โดยใช้ท่าเรือลีทเทอตัลเป็นจุดทางออกสำหรับการเดินทาง และจุดศูนย์กลางเมืองมีรูปปั้นของสก็อตที่ปั้นโดยภรรยาม้ายของเขา ชื่อว่า แคทลีท สก็อต ภายในเมือง มีพิพิธภัณฑ์แคนเทอเบอรี่ ที่ไว้จัดแสดงสิ่งประดิษฐ์ทางประวัติศาสตร์มากมายและเรื่องราวของการสำรวจขั้วโลกใต้ ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช ใช้เป็นฐานหลักสำหรับรองรับผู้คนจากนิวซีแลนด์ อิตาลี และมีโปรแกรมองค์กรสำรวจขั้วโลกแอนตาร์กติกของสหรัฐอเมริกา
ศูนย์นานาชาติแอนตาร์กติก มีทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน พิพิธภัณฑ์ และศูนย์เยี่ยมชมที่จะเน้นกิจกรรมเกี่ยวกับแอนตาร์กติกในปัจจุบัน กองทัพเรือสหัฐ และกองทัพอากาศของสหรัฐที่ปกป้องเขตแดน เสริมกำลังด้วยชาวนิวซีแลนด์และกองทัพอากาศของออกเตรเลีย ใช้ท่าอากาศยานไครสต์เชิร์ชเป็นเส้นทางหลักในการลำเลียงตามเส้นทางเพื่อไปที่ที่ สถานีฐานแมคเมอร์ดูและสก็อต ในแอนตาร์กติก ศูนย์กระจายสินค้าเสื้อผ้า(CDC) ในไครสต์เชิร์ช มีมากกว่า 140,000 ชิ้นสำหรับพื้นที่ที่มีสภาพอากาศหนาวเย็นมาก(ECW) เริ่มแรกมีจำนวนประมาณ 2000 ชิ้น องค์กรสำรวจขั้วโลกแอนตาร์กติกของสหรัฐอเมริกา ได้เข้าร่วมกับโครงการนี้ด้วยในช่วงฤดูกาลปี 2007-08
ภูมิศาสตร์
ไครสต์เชิร์ชตั้งอยู่ในเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ ใกล้กับศูนย์กลางทางชายฝั่งตะวันออกของเกาะใต้ (ตะวันออกของแผ่นดินแคนเทอเบอรี่) ไครสต์เชิร์ชตั้งอยู่ใกล้ทางตอนใต้สุดของอ่าวปิกาซุส และ สุดเขตทางทิศตะวันออกตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกและปากแม่น้ำเอวอนและแม่น้ำเฮลท์โค ทางตอนใต้และทางใต้ฝั่งตะวันออกเป็นเมืองท่าเรือที่ติดกับทางลาดภูเขาไฟของเขาพอร์ต ฮิลล์ ซึ่งถูกแยกมาจากแม่น้ำเพนนิลซูล่า ในปี 2006 แม่น้ำเพนนิลซูล่าได้ถูกรวมเข้ากับเมืองไครสต์เชิร์ช ส่งผลให้พื้นที่ของเมืองเป็นสามเหลี่ยม ในขณะที่มีประชากรเพิ่มขึ้นเพียง 8,000 คนเท่านั้น ทางตอนเหนือของเมืองติดกับแม่น้ำไวมาการีรี
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในแปดเมืองคู่ ของโลกที่มีความใกล้เคียงลักษณะเมืองแบบแอนทิพโพดัล ครึ่งหนึ่งของกลุ่มคู่เมืองแบบแอนทิพโพดัลอยู่ในนิวซีแลนด์ และสเปน/โมรอคโค เมืองโครูน่า, สเปน ซึ่งมีรูปร่างคล้ายแบบแอนทิพโพดัลของเมืองไครสต์เชิร์ช
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในสี่กลุ่มเมืองของโลกที่มีการวางแผนอย่างระมัดระวังในการสร้างเมืองตามแบบโครงสร้างให้รอบจุดศูนย์กลางเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส รอบเมืองที่เป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสจะประกอบไปด้วยสวนสาธารณะล้อมรอบจุดศูนย์กลางของเมือง เมืองแรกที่สร้างตามแบบนี้ คือ เมืองฟิลาเดเพีย สหรัฐ ต่อมาก็เป็นเมืองซาวันน่า(Savannah) และเมืองอาดีเลย์(Adelaide) และจึงเป็นเมืองไครสต์เชิร์ช ไครสต์เชิร์ช จึงถือได้ว่าเป็นเมืองมรดกที่สำคัญและมีรูปแบบเมืองที่แข็งแกร่งสำหรับการพัฒนาเมืองต่อไปในอนาคต
ไครสต์เชิร์ช เป็น หนึ่งในเมืองที่มีคุณภาพแหล่งน้ำสูงที่สุดในโลก ด้วยการจัดอันดับแหล่งน้ำโดยเทียบจากความบริสุทธิ์และความสะอาดที่สุดในโลก การกรองน้ำตามแหล่งทางธรรมชาติที่ผ่านสถานีสูบน้ำกว่า 50 สถานีบริเวณรอบเมือง (จากชั้นหินอุ้มน้ำ ผ่านออกมาจากเชิงเขาทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์)
เซ็นทรัลซิตี้
ศูนย์กลางของเมืองไครสต์เชิร์ช คือ จัตุรัสวิหาร ปัจจุบันบริเวณโดยรอบเสียหายเนื่องจากแผ่นดินไหว โดยมีโบสถ์แองลีคัลเป็นจุดสังเกต ซึ่งก็คือ ไครสต์เชิร์ช บริเวณโดยรอบจัตุรัส ประกอบไปด้วย ถนนสี่สายหลักแห่งไครสต์เชิร์ช (สายเบียเล่ย์, สายฟิตเจอรัล, สายมัวร์เฮ้าส์ และสายดีนส์) บริเวณนี้ถือว่าเป็นย่านธุรกิจใจกลางเมือง(เซ็นทรัลซิตี้)  เซ็นทรัลซิตี้ มีจำนวนที่อยู่อาศัยโดยรอบรวมถึงโซนชั้นในตะวันออก โซนชั้นในตะวันตก วงแหวนเอวอน ย่านถิ่นชนพื้นเมืองชาวเมา และวิคเตอเรีย แต่ตึกที่พักอาศัยจำนวนมากในย่านใจกลางเมืองถูกรื้อถอนหลังจากเกิดเหตุแผ่นดินไหวในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2011. จัตุรัสวิหาร ที่ตั้งอยู่บนทางข้ามของสองถนนหลัก ประกอบด้วยถนนโคลัมโบ และ ถนนวอร์เชตเตอร์.
จัตุรัสวิหาร ถือว่าได้ว่าเป็นหัวใจของเมืองไครสต์เชิร์ช เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดึงดูดผู้คนจำนวนมาก (จนกระทั่งแผ่นดินไหวเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2011) เช่น สถานที่ "พ่อมดแห่งนิวซีแลนด์" โดย เอียน แบลคเคนเบอรี่ ชาแนลล และสถานที่ "เรย์ คอมฟอร์ต" ชื่อผู้เผยแพร่ศาสนาคริสต์ จะเป็นวันที่มีตลาด ซุ้มอาหารและรถกาแฟ พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ผับและภัตตาคาร และมีศูนย์ข้อมูลการท่องเที่ยว กิจกรรมเหล่านี้ที่จัดบริเวณจัตุรัสวิหารเป็นกิจกรรมที่หวังให้การสร้างเมืองคืบหน้าเร็วขึ้น ปัจจุบันนี้ "พ่อมดแห่งนิวซีแลนด์" เปิดให้บริการแล้วจากกถนนนิว รีเจ้นท์.
เซ็นทรัลซิตี้ รวมถึงส่วนของถนนคนเดินแห่งแคชเชล และ ถนนยกระดับ ที่รู้จักกันโดยทั่วไปก่อนแผ่นดินไหวว่า "ซิตี้ มอลล์" ซึ่งได้รับการตกแต่งใหม่ในปี 2008/09 ห้างสรรพสินค้ามีลักษณะเด่นโดยเฉพาะ การออกแบบที่นั่ง ดอกไม้ และสวนกล่อง ต้นไม้จำนวนมาก พื้นปู และการขยายเส้นทางรถรางสู่ใจกลางเมือง. การขยายเส้นทางรถรางใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แต่เกิดเหตุแผ่นดินไหวเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2011 ก่อน หลังจากเกิดเหตุแผ่นดินไหว ตึกส่วนใหญ่ในห้างสรรพสินค้าแคชเชลถูกรื้อถอน พื้นที่แหล่งช๊อปปิ้งถูกเรียกใหม่ว่า ห้างสรรพสินค้า "Re:START" ถูกเปิดบนถนนแคชเชลติดกับห้างสรรพสินค้าของบอลเลนเน่ ในเดือนตุลาคม ปี 2011. ห้างสรรพสินค้า "Re:START" สร้างมาจากคอนเทนเนอร์ขนส่งสีสันสวยงาม โดยนำมาปรับให้เป็นร้านบ้านค้าปลีก อนุสรณ์สถาน "สะพานรีเมมบรานซ์" เพื่อระลึกถึงสงครามที่มีผู้คนล้มตาย ตั้งอยู่บริเวณสุดทางฝั่งตะวันตกของห้าง และกำลังจะได้รับการซ่อมแซม หลังจากเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง จึงมีความหวังที่จะซ่อมแซมให้เสร็จสมบูรณ์บางส่วนเพื่อระลึกวันครบรอบ 100 ปีสงครามโลกครั้งที่ 1 ในเดือนสิงหาคม ปี 2014  และซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์ให้ทันวันแห่งความทรงจำของชาวออสเตรเลียและนิวซีแลนด์เพื่อระลึกถึงผู้เสียสละชีวิตในสงคราม(วันแอนแซก) ในปี 2015.
โซนศูนย์วัฒนธรรม มีฉากหลังสีสันสดใสมีชีวิตชีวา มีการเปลี่ยนแปลงภาพศิลปะ วัฒนธรรม และผลงานมรดกทางวัฒนธรรมตลอดเวลา ไว้สำหรับดึงดูดนักท่องเที่ยว บริเวณโดยรอบพื้นที่ 1 ตารางกิโลเมตร ทั้งศูนย์ศิลปะ, พิพิธภัณฑ์แคนเทอเบอรี่ และศูนย์แสดงศิลปะ ทั้งหมดนี้อยูในบริเวณโซนศูนย์วัฒนธรรม กิจกรรมหลักของโซนนี้เป็นพื้นที่อิสระ มีแผนที่พกพาสำหรับบริการนักท่องเที่ยว พื้นที่บริเวณนี้เปิดให้บริการช้ากว่าที่อื่นเนื่องจากต้องมีการซ่อมแซมและฟื้นฟูพื้นที่ หลังเหตุแผ่นดินไหว
ในปี 2010 สภาเมืองไครสต์เชิร์ชได้ประกาศ "แผนปฏิบัติการเพื่อเมือง" ซึ่งมีโปรแกรมการพัฒนาเมืองไปจนถึงปี 2022 เพื่อปรับปรุงพื้นที่สาธารณะภายในใจกลางเมืองเพื่อดึงดูดผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในเมืองและนักท่องเที่ยว แผนงานหลักที่จะเริ่มทำ คือ ลดมลพิษจากรถยนต์ส่วนตัว และเพิ่มความสะดวกให้กับคนที่เดินทางเท้าและคนขี่จักรยาน แผนนี้ขึ้นอยู่กับรายงานการเตรียมการประชุมสภาโดย บริษัท ออกแบบที่มีชื่อเสียงจากเดนมาร์ก ชื่อว่า "Gehl Architects" ตั้งแต่ เหตุแผ่นดินไหวเมืองไครสต์เชิร์ช กุมภาพันธ์ ปี 2011 สถาปนิกเมืองเวลลิงตัน เอียน แอทฟิล์ด ได้เลือกที่จะปรับแผนใหม่ถึงแม้ว่าจะมีข้อเสนอแนะที่หลากหลายจำนวนมากให้ส่งเสริมการสร้างเมืองใหม่ในย่านใจกลางเมือง.
ย่านเซ็นทรัลซิตี้ ได้ถูกปิดถาวรหลังเหตุแผ่นดินไหวในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และเปิดให้บริการอีกครั้งในเดือนมิถุนายน ปี 2013 แต่ยังมีถนนบางส่วนถูกปิดเนื่องจากความเสียหายหลังจากแผ่นดินไหว การซ่อมแซมสาธารณูปโภค และอาคารที่ได้รับความเสียหาย
ชานเมืองชั้นใน
(หมุนตามเข็มนาฬิกา, เริ่มจากทิศเหนือของใจกลางเมือง)
ชานเมืองชั้นนอก
(หมุนตามเข็มนาฬิกา, เริ่มจากทิศเหนือของใจกลางเมือง)
ภูมิอากาศ
ไครสต์เชิร์ช มีอากาศอบอุ่นและมีฝนตกปานกลาง อุณหภูมิสูงสุดแต่ละวัน คือ 22.5 องศาเซลเซียส (73 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนมกราคม และ 11.3 องศาเซลเซียส (52 องศาฟาเรนไฮต์) ในเดือนกรกฎาคม. จากการจัดกลุ่มสภาพอากาศของคอปเปน ไครสต์เชิร์ชมีภูมิอากาศตามแหล่งมหาสมุทร (Cfb) ในช่วงฤดูร้อน ในเมืองจะอากาศสบายและมีลมทะเลปานกลางจากทางตะวันออกเฉียงเหนือ แต่จากอุณหภูมิบันทึกไว้ที่ 41.6 องศาเซลเซียส (107 องศาฟาเรนไฮต์) ใกล้เคียงกับเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1973. ลักษณะอากาศที่เป็นจุดเด่น ก็คือ นอร์ทเวสเตอร์ เป็นลมร้อน บางครั้งความแรงลมเทียบเท่าพายุ อาจทำให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์สินเล็กน้อยแต่เป็นพื้นที่วงกว้าง. ไครสต์เชิร์ชเคยมีปรากฏการณ์แบบเขตเกาะร้อน เหมือนเมืองอื่น ๆ เช่น โตเกียว และ นิวยอร์ก ทำให้อุณหภูมิอุ่นกว่าอุณหภูมิจริงในย่านเขตเมืองชั้นใน.
ในช่วงฤดูหนาวอากาศทั่วไปจะลดลงต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส (32 องศาฟาเรนไฮต์) ในตอนกลางคืน โดยเฉลี่ยแล้วใน 1 ปี จะมีน้ำค้างแข็งบนพื้นดินประมาณ 99 วัน ช่วงหิมะตกจะเกิดโดยเฉลี่ย 3 ครั้งต่อปี แม้ว่าบางปีไม่มีการบันทึกว่ามีหิมะตกก็ตาม ช่วงที่หนาวที่สุดที่เคยบันทึกไว้มีอุณหภูมิ −7.1 องศาเซลเซียส (19 องศาฟาเรนไฮต์) ในวันที่ 18 กรกฎาคม 1945 อุณหภูมิต่ำสุดเป็นอันดับ 3 ที่เคยบันทึกไว้ มักจะเกิดในเมืองหลักๆของนิวซีแลนด์
ช่วงกลางคืนของฤดูหนาว บริเวณรอบๆเขา ฟ้าจะโปร่งแต่มีลมหนาวจัด บ่อยครั้งมีการรวมกันของชั้นอากาศทำให้ชั้นอากาศแปรปรวนเหนือเมืองเมื่อเจอกับควันรถและควันจากโรงงานอุตสาหกรรมในเมืองทำให้เกิดหมอกควัน เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ควันทั่วเมืองลอสแอนเจลิส หรือเมืองเม็กซิโก แต่ควันที่เกิดในเมืองไครสต์เชิร์ชบ่อยครั้งมักจะเกินเกณ์ที่องค์การอนามัยโลก ระบุไว้จึงจัดว่ามีมลพิษทางอากาศ ข้อจำกัดป้องกันการเกิดมลพิษทางอากาศ สภาเมืองสั่งห้ามการปล่อยควันในเมืองตั้งแต่ปี 2006 และในปี 2008 สภาเมืองสั่งห้ามการใช้เตาเผาไม้นานกว่า 15 ปี ในขณะเดียวกันก็ระดมทุนที่ปรับระบบทำความร้อนภายในครัวเรือนให้มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น
ประชากร
พื้นที่ที่บริหารจัดการโดยสภาเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรจำนวน 366,000 คน (ประมาณการในเดือนมิถุนายน 2013) ทำให้เมืองไครสต์เชิร์ชเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับ 2 ของนิวซีแลนด์ และเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในเกาะใต้.
เขตเมืองไครสต์เชิร์ชมีประชากรทั้งหมด 375,800 คน ซึ่งมีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประชากรทั้งหมด รองจากเมืองโอ็คแลนด์ และเมืองเวลลิงตัน.
เชื้อชาติ
จากตารางการจัดกลุ่มประชากรของเมืองไครสต์เชิร์ช ได้บันทึกการสำรวจสำมะโนประชากรนิวซีแลนด์ เทียบปี 2001 กับปี 2006 พบว่าเปอร์เซนต์การเพิ่มของประชากรมากกว่า 100% บางส่วนนับจำนวนประชากรมากกว่าหนึ่งกลุ่ม จากภาพปี 2006 อ้างอิงเมืองไครสต์เชิร์ชไม่รวมเขตเมืองทั้งหมด จำนวนประชากรชาวยุโรปลดลงอย่างเห็นได้ชัดสาเหตุหลักมาจากการเพิ่มขึ้นของกลุ่มคนที่เลือกที่เป็นชนชาติ 'ชาวนิวซีแลนด์' แม้ว่าจะไม่ได้เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ระบุไว้ในแบบฟอร์มการสำรวจสำมะโนประชากรก็ตาม
ประมาณ 62% ของเกาะใต้เป็นชุมชนชาวเกาะแปซิฟิกที่อาศัยอยู่ในเมืองไครสต์เชิร์ชและรอบเขตเมืองแคนเทอเบอรี่ ประมาณเท่ากับ 11,500 คน. คนเชื้อสายซามัว มีประมาณครึ่งหนึ่งของประชากรชาวเกาะแปซิฟิก. นอกจากนี้ยังมีชุมชนเล็ก ๆ ของหมู่เกาะFijians, Niueans, Tokelauans และ Tongans พำนักอยู่ในเมือง
จากการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2006 พบว่ามีคนที่สามารถพูดได้หลายภาษาในแต่ละภูมิภาค จากข้อมูลที่ได้จากประชากรเมืองไครสต์เชิร์ช พบว่า 86% พูดได้ภาษาเดียว, 12% พูดได้สองภาษา และ 2% สามารถพูดได้มากกว่าสามภาษาหรือมากกว่านั้น.
เศรษฐกิจ
การปลูกพืช ยังคงเป็นที่นิยมในบริเวณนี้ใช้สำหรับการส่งออกเมล็ดพันธุ์พืชหลัก เช่น ข้าวสาลี ข้าวบาร์เล่ย์ ถั่วและพืชต่างๆ กระบวนการผลิตเหล่านี้ล้วนผลิตจากเมืองไครสต์เชิร์ช ในปีที่ผ่านมาเขตเกษตรกรรมเริ่มมีความหลากหลายมากขึ้น เช่น อุตสาหกรรมไวน์เริ่มเติบโตที่เขตไวพารา และเริ่มมีอุตสาหกรรมปลูกพืชสวนหรือปลูกพืชเรือนกระจก เช่น ขบวนการผลิตมะกอก เป็นต้น ในส่วนของฟาร์มเลี้ยงกวาง ซึ่งเป็นผู้นำในขบวนการผลิตแบบใหม่โดยใช้เขากวางในการผลิตยาของชาวเอเซียและใช้เป็นสารกระตุ้นความต้องการทางเพศ ไวน์ท้องถิ่นคุณภาพสูงมีส่วนดึงดูดให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวเมืองแคนเทอเบอรี่และไครสต์เชิร์ชมากยิ่งขึ้น
ปีก่อนหน้านี้ เมืองไครสต์จัดเป็นเมือง 1 ใน 2 เมืองที่เป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมหนักของนิวซีแลนด์ เช่น บริษัทแอนเดอร์สัน ผู้ผลิตงานเหล็กสำหรับสร้างสะพาน อุโมงค์และเขื่อนพลังงานไฟฟ้าในช่วงแรกๆของการสร้างโครงสร้างพื้นฐาน ปัจจุบันนี้การผลิตส่วนใหญ่จะเป็นผลิตภัณฑ์หลอดไฟ ไฟฟ้าโดยมีตลาดหลักอยู่ที่ประเทศออสเตรเลียโดยมีบริษัทผู้บุกเบิกจากตระกูลสจ๊วต ซึ่งมีพนักงานเป็นจำนวนมาก ก่อนหน้าที่โรงงานผลิตเสื้อขนาดใหญ่ได้ย้ายฐานการผลิตไปแถบเอเซีย เมืองไครสต์เชิร์ชมีโรงงานผู้ผลิตรองเท้าถึง 5 โรงงานแต่ก็ยกเลิกผลิตและใช้วิธีนำเข้าจากต่างประเทศแทน ในช่วง 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมา อุตสาหกรรมที่เน้นทางเทคโนโลยีเป็นหลักได้เติบโตมากขึ้นในไครสต์เชิร์ช "แองกัส เทส" ผู้ก่อตั้งอิเลคทรอนิกส์เทส(ผู้ผลิตมือถือและสัญญาณวิทยุ) ส่วนบริษัทอื่นที่มีการหมุนเวียนหลังจากนี้ก็มีบริษัสวิตซ์เทคของนายเดนิส แชปแมน โดยแชปแมนถือเป็นผู้ดูแลบริษัทอิเลคทรอนิกส์เทสด้วย. ในส่วนบริษัซอฟต์แวร์ กิล ซิมสัน ผู้ก่อตั้งบริษัท LINC ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Jade ต่อมาบริษัทเหล่านี้ได้ผันมาเป็นคณะไฟฟ้าของมหาวิทยาลัยทางด้านวิศวกรรมแห่งแคนเทอเบอรี่ รวมไปถึง "Pulse data" ได้พัฒนากลายเป็นส่วนหนึ่งของอุปกรณ์ที่เรานำไปใช้ได้ (อุปกรณ์ช่วยในการอ่านและคอมพิวเตอร์สำหรับคนตาบอดที่มีข้อจำกันในการมองเห็น) และการสื่อสารแบบ CES(การเข้ารหัสข้อมูล) ผู้ค้นพบ "Pulse data" ได้ย้ายจากมหาวิทยาลัยทางด้านวิศวกรรมแห่งแคนเทอเบอรี่ไปทำงานที่บริษัทวอร์มาลย์เมื่อพวกเขาได้สร้างบริษัท "Pulse data" โดยบริหารการจัดการผ่านตัวกลางที่ทำหน้าที่ดูแลแทนพวกเขา
เมื่อไม่นานมานี้ มหาวิทยาลัยแคนเทอเบอรี่ทางด้านวิศวกรรม และคณะวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์มีบทบาทสำคัญในการผลิตบุคลากรและนักวิจัยทางด้านอุตสาหกรรมเทคโนโลยี และสถาบันโพลีเทคนิคแห่งไครสต์เชิร์ช ได้มีการเตรียมแนวทางในการอบรมนักเทคนิคและวิศวกรโดยมีรูปแบบคล้ายกับมหาวิทยาลัยลินคอร์นที่มีบทบาทสำคัญในธุรกิจเกษตรในเมืองไครสต์เชิร์ช เช่นกัน ด้านการท่องเที่ยวก็ยังเป็นปัจจัยสำคัญของเศรษฐกิจท้องถิ่น การเล่นสกีแบบใกล้ชิดของสกีฟิลด์รีสอร์ต และจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวแหล่งอื่นทางตอนใต้ของเทือกเขาแอลป์ รวมทั้งโรงแรม คาสิโนและสนามบินที่จะได้ท่านจะได้พบกับบริการมาตรฐานระดับนานาชาติของเมืองไครสต์เชิร์ชซึ่งเป็นที่พักระหว่างการเดินทางของนักท่องเที่ยวจำนวนมาก เมืองนี้เป็นเมืองที่นิยมของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเพราะมีสัญลักษณ์รอบๆจัตุรัสวิหารเหมือนที่ประเทศญี่ปุ่น <!--
Government
Christchurch's local government is a democracy with various elements including:
In 1993, Christchurch was selected as the "Best Run City in the World", also known as the 'Carl Bertelsmann Prize: Local Government', by the Bertelsmann Foundation of Germany. Especially noted was the increased efficiency of communal services in competition with private enterprises. Christchurch shared the award honour with ฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา), USA.
Some of the local governments in Canterbury and the New Zealand Transport Agency have created the Greater Christchurch Urban Development Strategy to facilitate future การผังเมือง.
Secondary schools
Christchurch is the location of Burnside High School, the fourth largest school in New Zealand with 2,506 pupils. Cashmere High School at Rose Street is another large co-educational secondary school. In recent years, Papanui High School has undergone rapid growth to reach a similar size. Riccarton High School was one of the first state schools in the country to adopt a strong values base – the Riccarton Way. There are several single-sex schools; Shirley Boys' High School and Christchurch Boys' High School are the two state boys' high schools, Avonside Girls' High School and Christchurch Girls' High School are the state girls' high schools in Christchurch.
Christchurch is also well known for several very traditional schools of the English public school type, such as St Thomas of Canterbury College, St Margaret's College, Christ's College, St Bede's College, Marian College, Christchurch, St Andrew's College, Villa Maria College and Rangi Ruru Girls' School, but also has several less conventional schools such as Unlimited Paenga Tawhiti and Hagley Community College.
Transport
Christchurch is served by ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช and by buses (local and long-distance) and trains. The local bus service, known as Metro, is provided by Environment Canterbury. The car, however, remains the dominant form of transport in the city, as with the rest of New Zealand
Christchurch has an extensive bus network with bus routes serving most areas of the city and satellite towns. Nearly all bus routes travelled through the central city Bus Exchange before the earthquake but due to reduced passenger numbers since the earthquakes, especially in the central city, the bus network was reorganised to direct more localised services to 'hubs', such as major shopping centers, where they connect to the central station via core bus routes. Before the 2011 earthquakes, in addition to normal bus services, Christchurch also had a pioneering zero-fare hybrid bus service, the Shuttle, in the inner city. The service has been suspended following the earthquakes and it is unclear whether it will resume again in the future.
Historically, Christchurch has been known as New Zealand's cycling city and currently still attracts about 7% of commuters cycling. The central city has very flat terrain and the Christchurch City Council has established a network of cycle lanes and paths, such as the Railway Cycleway. Post-quake public consultation on rebuilding the city expressed a strong desire for a more sustainable transport system, particularly greater use of cycling again, and this has been reflected in the Council's strategic transport plan. The Christchurch City Council has committed NZ$68.5 million to build a network of modern cycleways over the next five years.
There is a functioning Christchurch tramway system in Christchurch, but as a tourist attraction; its loop is restricted to a circuit of the central city. The trams were originally introduced in 1905 as a form of public transport, and ceased operating in 1954, but returned to the inner city (as a tourist attraction) in 1995. However, following the February 2011 Earthquake, the system was damaged and within the cordoned off 'Red Zone' of the central city. The tramway reopened in November 2013 on a limited route, with plans to extend the tram route in 2014, first to reopen the complete pre-earthquake circuit, and then to open the extension traveling through the Re:Start Mall and High Street, which was being constructed when the 2011 Earthquake struck.
Rail services, both long-distance and commuter, used to focus on the former railway station on Moorhouse avenue. Commuter trains were progressively cancelled in the 1960s and 1970s. The last such service, between Christchurch and Rangiora, ceased in 1976. After the reduction in services a new Christchurch railway station was established at Addington Junction. The Main North Line railway travels northwards via Kaikoura to Picton and is served by the TranzCoastal passenger train, while the Main South Line heads to อินเวอร์คาร์กิลล์ via ดะนีดิน and was used by the Southerner until its cancellation in 2002. The most famous train to depart Christchurch is the TranzAlpine, which travels along the Main South Line to Rolleston and then turns onto the Midland Line, passes through the Southern Alps via the Otira Tunnel, and terminates in Greymouth on the West Coast. This trip is often regarded as one of the ten great train journeys in the world for the amazing scenery through which it passes. The TranzAlpine service is primarily a tourist service and carries no significant commuter traffic.
Vehicles, as they do throughout New Zealand and most Commonwealth Nations, are driven on the left side of the road.
Culture and entertainment
Christchurch is a distinctly English city, however it contains various European elements, with strong สถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค. As early settlers of New Zealand, Māori culture is also prevalent in the city. It features many public open spaces and parks, river beds and cafes and restaurants situated in the city centre and surrounding suburbs.
Cinema
While historically most cinemas were grouped around Cathedral Square, only two cinemas remain there. The Regent complex was rebuilt as 'Regent on Worcester' in 1996. In 2009 Metro Cinemas opened in Worcester Street with three screens.
Only one of the first generation of suburban cinemas, the Hollywood in Sumner, remains open. The largest multiplexes were the Hoyts 8 in the old railway station on Moorhouse Avenue (now demolished) and Reading Cinemas (also eight screens) in the Palms shopping centre in Shirley. Hoyts in Riccarton opened in 2005 with one of its screens for a time holding the record for the largest in New Zealand.
The Rialto Cinemas on Moorhouse avenue specialised in international films and art house productions. The Rialto also hosted the majority of the city's various film festivals and was home to the local film society. The Rialto was closed following the February 2011 earthquake.
The Christchurch Arts Centre includes two art house cinemas, Cloisters and The Academy, screening a wide selection of contemporary, classic and foreign language films.
The Canterbury Film Society is active in the city.
Parks and nature
The large number of public parks and well-developed residential gardens with many trees has given Christchurch the name of The Garden City. Hagley Park and the 30-hectare (75 acre) Christchurch Botanic Gardens, founded in 1863, are in the central city, with Hagley Park being a site for sports such as golf, คริกเกต, netball, and rugby, and for open air concerts by local bands and orchestras. To the north of the city is the Willowbank wildlife park. Travis Wetland, an ecological restoration programme to create a wetland, is to the east of the city centre in the suburb of Burwood.
Television
Christchurch has its own regional television station Canterbury Television. CTV was first formed in 1991 and still today reflects the Canterbury community through locally made programmes. It airs both local, national and international content, namely DW-TV and Aljazeera World.