cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อะแพโทซอรัส
อะแพโทซอรัส อยู่ในสกุลของวงศ์ Diplodocidae ในขณะที่วงศ์ย่อย Apatosaurinae ถูกตั้งชื่อใน ค.ศ. 1929 กลุ่มของมันไม่ได้มีชื่อตามกฎจนถึง ค.ศ. 2015 โดยมีแค่ บรอนโตซอรัส ที่อยู่ในวงศ์ย่อย ในขณะที่จำพวกอื่นถือเป็นชื่อพ้องหรือเปลี่ยนเป็นdiplodocines บรอนโตซอรัส เคยเป็นชื่อพ้องย่อยของ อะแพโทซอรัส มาเป็นเวลานาน; ประเภทสปีชีส์ถูกเปลี่ยนเป็น A.excelsus ใน ค.ศ. 1903. การศึกษาใน ค.ศ. 2015 สรุปว่า บรอนโตซอรัส เป็นสกุลของซอโรพอดห่าง ๆ จาก อะแพโทซอรัส แต่ใช่ว่านักบรรพชีวินวิทยายอมรับ ในตอนที่ไดโนเสาร์พันธุ์นี้มีชีวิตในอเมริกาเหนือช่วงยุคจูแรสสิกตอนปลาย อะแพโทซอรัส อาจมีชีวิตร่มกับ อัลโลซอรัส, คามาราซอรัส, ดิพโลดูคัส และ สเตโกซอรัส
รายละเอียด
ลักษณะตามแบบตระกูลซอโรพอด คือ คอยาว หางยาวมาก ๆ ประมาณ 23-26 เมตร หัวเล็ก ดูเผิน ๆ เหมือนกับนกไม่มีหัว ขา 4 ข้างใหญ่เหมือนเสา สามารถรับน้ำหนักตัวมันได้ แม้จะอยู่บนบก หรือ ยืน 2 ขาขึ้นเพื่อหาใบไม้อ่อนยอดสูงกิน ที่เท้าหน้าของอะแพโทซอรัสมีเล็บแหลมตรงนิ้วโป้ง ซึ่งปัจจุบันนักโบราณชีววิทยาสันนิษฐานว่า น่าจะเป็นอาวุธใช้ป้องกันตัวต่อสู้กับพวกอัลโลซอรัส ด้วยการยืน 2 ขา แล้วใช้เล็บแหลมนี้ทิ่มจิกนักล่า
อาหนง
อาหนง (ราว ค.ศ. 1005–1055) เป็นแม่มด ผู้นำ และนักรบชาวจฺวั้ง (壯) เป็นภริยาของหนง เฉฺวียนฝู (儂全福) ผู้นำชาวจฺวั้งและหนง (儂) ชนกลุ่มน้อยทางชายแดนจีน–เวียดนาม ทั้งเป็นมารดาของขุนศึกหนง จื้อเกา (儂智高; ค.ศ. 1025–1055) นาง พร้อมด้วยสามีและบุตร นำทัพชาวจฺวั้งและหนงออกรบกับชาวจีนและเวียดนามจนเป็นที่เลื่องลือ
อาหนงเกิดราว ค.ศ. 1005 เป็นธิดาของหัวหน้าเผ่าเผ่าหนึ่งซึ่งชาวจีนฮั่นให้ศักดินาเป็นขุนนางชั้นโจว (州) ส่วน Nong Dang-dao พี่ชายหรือน้องชายของนาง ได้ปกครองดินแดนจฺวั้งทั้งมวล อาหนงสมรสกับหนง เฉฺวียนฝู ในราว ค.ศ. 1020 นางและสามีมีบุตรด้วยกันหลายคน หนึ่งในนั้น คือ หนง จื้อเกา
ตำนานในแถบกวังหนาน (廣南) ว่า สุนัขประจำตระกูลบอกนางว่า นางจะให้กำเนิดบุตรได้ต่อเมื่อเห็นกวาง แต่นางเห็นกระบือแล้วก็ให้กำเนิดหนง จื้อเกา ถือเป็นการคลอดผิดฤกษ์ เป็นเหตุให้หนง จื้อเกา พ่ายแพ้ต่อราชวงศ์ซ่ง (宋朝) เมื่อรบกัน
เอกสาร ซ่งฉื่อ (宋史) ของจีน ระบุว่า นางเป็นแม่มด กระทำคุณไสยต่าง ๆ รวมถึงการบูชายัญมนุษย์ แต่นักประวัติศาสตร์เชื่อว่า ข้อมูลนี้อาจผ่านการแต่งเติมด้วยอคติของลัทธิขงจื๊อ
อย่างไรก็ดี อาหนงเสนอให้หนง เฉฺวียนฝู สามี ยึดอำนาจการปกครองเผ่าเฉิน (岑) ด้วยการสังหารพี่ชายหรือน้องชายของเขาเองซึ่งเป็นหัวหน้าเผ่า หนง เฉฺวียนฝู ก่อตั้งรัฐฉางเชิง (長生國) โดยมีตนเองเป็นปฐมกษัตริย์ ตั้งอาหนงเป็นราชินี เรียก "หมิงเต๋อหฺวังโฮ่ว" (明德皇后) แล้วตัดความสัมพันธ์กับเวียดนาม ต่อมาใน ค.ศ. 1039 จักรพรรดิลี้ ท้าย ตง (Lý Thái Tông) แห่งเวียดนาม นำทัพมาปราบปราม จับหนง เฉฺวียนฝู และครอบครัวได้ จึงให้ประหารสิ้น เว้นแต่อาหนง และหนง จื้อเกา ผู้บุตร ที่หลบหนีไปได้
อาหนง และหนง จื้อเกา สานสัมพันธ์กับพ่อค้าชาวจีนซึ่งมักเดินทางมาซื้อทองที่กว่างโจว (广州) พ่อค้าคนหนึ่งนาม Huang Wei ชี้แนะแนวทางเอาชนะกองทัพราชวงศ์ซ่งที่ Yong ให้แก่อาหนง และหนง จื้อเกา พวกเขาทำตามและประสบความสำเร็จ จึงมุ่งหน้าไปตีเมืองอื่น ๆ เช่น เหิงเซี่ยน (橫縣) และอู๋โจว (梧州) จนสามารถนำกำลังมาล้อมกว่างตง (广东) ได้ใน ค.ศ. 1052 แต่ไม่สามารถตีเมืองได้
ราชวงศ์ซ่งตั้งค่าหัวอาหนง และหนง จื้อเกา สูงกว่าที่ตั้งไว้สำหรับกบฏในกว่างตง แล้วเรียกประชุมพลไปปราบปรามคนทั้งสองเป็นผลสำเร็จ อาหนง กับหนง จื้อเกา หนีไปยฺหวินหนาน (云南) และพยายามจะเรียกระดมพลที่นั่น แต่ถูกจับกุมเสียก่อน อาหนงถูกประหารชีวิตใน ค.ศ. 1055
อะแพโทซอรัส
รายละเอียด
หัวของมันก็เล็กจิ๋ว เมื่อเทียบกับความใหญ่โตของลำตัว สมองของอะแพโทซอรัสจึงจิ๋วตามหัวไปด้วย แต่รูจมูกของมันจะอยู่กลางกระหม่อม สันนิษฐานว่าเพื่อประโยชน์ในการใช้ชีวิตในแหล่งน้ำ ทำให้อะแพโทซอรัสสามารถดำน้ำได้นาน เพราะขณะดำน้ำ มันจะชูคอโผล่แต่กระหม่อมขึ้นมาเหนือน้ำ ส่วนตัวก็อยู่ใต้น้ำ ที่มันต้องดำน้ำก็เพราะที่อยู่ของเจ้าอะแพโทซอรัสเป็นถิ่นที่อยู่ของไดโนเสาร์กินเนื้อพันธุ์ดุร้ายมากมายนั่นเอง และใต้น้ำก็มีต้นไม้อ่อน ๆ นิ่ม ๆ ไม่เหมือนต้นไม้บนบกที่มีใบแข็ง มันจึงต้องดำน้ำหรืออยู่ใกล้แหล่งน้ำเสมอ อย่างไรก็ดี ทฤษฎีการดำน้ำของอะแพโทซอรัสหรือซอโรพอดอื่น ๆ เริ่มเป็นที่ถกประเด็นในยุคหลังว่าเป็นได้จริงแค่ไหน โดยนักชีววิทยามีความเห็นว่า หากซอโรพอดต้องหลบศัตรูโดยดำน้ำลงไปลึกเกือบ 10 เมตรจริง ลำคอและปอดของมันจะทนทานแรงกดดันของน้ำลึกได้ขนาดนั้นหรือไม่
ภาพพจน์ในอดีตของอะแพโทซอรัสถูกมองว่าเป็นยักษ์ไร้พิษสง มักจะพบภาพของมันถูกวาดให้โดนไดโนเสาร์นักล่าตะครุบขย้ำเป็นอาหาร (ในจำนวนนี้ มีมากที่เป็นภาพไทรันโนซอรัสกำลังล่าอะแพโทซอรัส ผิดจากความเป็นจริงที่ว่า เหยื่อกับนักล่าทั้ง 2 ตัวนี้มีชีวิตอยู่คนละยุคห่างกันหลายสิบล้านปี ไม่สามารถมาเผชิญหน้ากัน) เนื่องจากลักษณะของมันไม่มีอาวุธป้องกันตัวที่เด่น เช่น เขาขนาดใหญ่แบบไทรเซอราทอปส์ หรือหนาม-ตุ้มที่หางแบบไดโนเสาร์หุ้มเกราะ แต่การค้นคว้าสมัยหลัง ๆ เชื่อว่า มันไม่ใช่เหยื่อตัวยักษ์ที่หวานหมูนักล่าขนาดนั้น ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่านักล่าหลายเท่านั้นก็เป็นอุปสรรคแก่นักล่าระดับหนึ่งแล้ว เช่นเดียวกับช้างในปัจจุบัน
ซินเดอเรลล่า (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2558)
ซินเดอเรลล่า (Cinderella) เป็นภาพยนตร์แนวจินตนิมิตโรแมนติกของสหรัฐ กำกับโดย เคนเนธ บรานาห์ เขียนบทโดย คริส ไวท์ซ ภาพยนตร์ผลิดโดย วอลท์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ส ภาพยนตร์ได้เค้าโครงจากนิทานพื้นบ้าน และ ได้แรงบันดาลใจมาจากภาพยนตร์แอนิเมชั่นชื่อเดียวกันในปี 1950 ภาพยนตร์นำแสดงโดย ลิลี เจมส์, เคต แบลนเชตต์, ริชาร์ด แมดเดน, สเตล สกาส์กอร์ด, ฮอลลิเดย์ เกรนเจอร์, ดีเร็ค จาโคบี, เบน แชปลิน, โซฟี แมคเชรา, เฮย์ลีย์ แอทเวลล์, เฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์
เรื่องย่อ
เรื่องราวของ เอลล่า (ลิลี เจมส์) ลูกสาวพ่อค้าเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ซึ่งหลังจากการตายของแม่เธอ พ่อของเธอก็ได้แต่งงานใหม่กับหญิงม่ายลูกติดนามว่า เลดี้ ทรีเมน (เคต แบลนเชตต์) สตรีหม้าย ภรรยาของเซอร์ฟรานซิส ทรีเมน อดีตหัวหน้าสมาคมการค้าที่เสียชีวิต ด้วยหวังว่าจะมาเป็นแม่ใหม่ เพื่อดูแลลูกสาวคนเดียวของตน แต่หลังจากการตายจากไปของพ่อเอลล่าอีกคน ทำให้ธาตุแท้ของแม่เลี้ยงปรากฏออกมา…
เลดี้ ทรีเมน และลูกสาวของเธอ อนาสตาเชีย (ฮอลลิเดย์ เกรนเจอร์) กับ ดริเซลลา (โซฟี แมคชีรา) เข้ามามีอำนาจในการปกครองทรัพย์ของครอบครัวเอลล่าทั้งหมด เอลล่าจำต้องตกอยู่ภายใต้ความอนุเคราะห์ของครอบครัวใหม่ขี้อิจฉาและร้ายกาจนี้ จนสุดท้ายก็ไม่พ้นการเป็นสาวรับใช้ซึ่งรับหน้าที่ดูแลงานบ้านทั้งหมด จนได้ฉายาใหม่จากความเกลียดชังว่า "ซินเดอเรลล่า" หรือ "นางขี้เถ้าเอลล่า" ซึ่งมีที่มาจากเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเถ้าถ่านฟืน
จนกระทั่งวันหนึ่ง หลังจากการต้องเผชิญกับความโหดร้ายที่ถาโถมเข้ามาสู่ชีวิตเธอ เอลล่าก็ได้พบกับชายแปลกหน้ารูปงามในป่า ซึ่งเธอเข้าใจเพียงว่าเป็นเจ้าหน้าที่จากในวัง โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว ชายหนุ่มดังกล่าวคือ เจ้าชายชาร์มมิง (ริชาร์ด แมดเดน) บุตรชายของพระราชา ผู้ที่สามารถทำให้เธอได้สมผัสถึงความอ่อนโยนและมีเมตตาอีกครั้ง
โชคชะตาชีวิตของเอลล่ากำลังจะเปลี่ยนไป เมื่อพระราชวังได้ประกาศเชิญหญิงสาวทั่วเมืองมาร่วมงานเต้นรำ ซึ่งเป้าหมายที่แท้จริงก็เพื่อหาคู่ให้กับเจ้าชาย ทำให้เอลล่ากลับมีความหวังในการที่จะได้เจอกับชายหนุ่มแปลกหน้า ซึ่งเธอไม่รู้ว่าคือเจ้าชาย อีกครั้ง
แต่แล้ว แม่เลี้ยงใจร้ายของเธอก็ได้ทำลายฝันที่สวยงามลง เมื่อนางสั่งห้ามและฉีกทำลายชุดของเอลล่าจนไม่สามารถไปงานเต้นรำได้ แต่ด้วยความช่วยเหลือจากนางฟ้าแม่ทูนหัวของเอลล่า ซึ่งปลอมตัวมาเป็นเพียงหญิงขอทานข้างถนน ก็ได้แปลงกายให้เธอกลับมาโดดเด่นในงานเต้นรำนี้ได้ในท้ายที่สุด ด้วยฟักทองและหนูเพียง 2-3 ตัว แต่เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ซินเดอเรลล่าก็รีบหนีไปโดยลืมรองเท้าแก้วเอาไว้ เจ้าชายเก็บรองเท้าไว้ได้จึงประกาศว่าจะทรงแต่งงานกับหญิงสาวที่สวมรองเท้าแก้วนี้ได้เท่านั้น
เสนาบดีได้นำรองเท้าแก้วไปตามบ้านต่าง ๆ เพื่อให้หญิงสาวทั่วอาณาจักรได้ลอง จนมาถึงบ้านแม่เลี้ยง เมื่อลูกสาวทั้งสองลองครบแล้ว นางก็โกหกว่าไม่มีหญิงสาวในบ้านอีก พร้อมทำลายรองเท้าแก้วจนแตกละเอียด ทุกคนต่างหมดหวังว่าจะไม่สามารถหาหญิงปริศนาของเจ้าชายพบ แต่สุดท้าย ซินเดอเรลล่าก็หยิบรองเท้าแก้วอีกข้างที่เก็บไว้ขึ้นมาและสวมให้กับเหล่าเสนาได้ดู ทำให้ซินเดอเรลล่าได้แต่งงานกับเจ้าชาย และมีความสุขตราบนานเท่านาน
สะใภ้สายลับ
สะใภ้สายลับ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนว แอ็กชั่น-โรแมนติก-ดราม่า-คอมเมดี นำแสดงโดย เอกพงศ์ จงเกษกรณ์, ตฤณญา มอร์สัน และนักแสดงชั้นนำอีกมากมาย เริ่มออกอากาศตอนแรกวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2558–30 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 18.30 - 19.45 น. ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 (ออริจินัล) และทีวีดิจิตอล ช่อง 3 เอชดี ช่อง 33 ผลิตโดย บริษัท ควิซ แอนด์ เควส จำกัด บทประพันธ์โดย มัลลิกา บทโทรทัศน์โดย ดำเนินสะดวก กำกับการแสดงโดย ชูศักดิ์ สุธีรธรรม
กาลอัจนา
นางอหัลยา (अहल्या; IAST: Ahalyā) ในรามายณะ หรือ นางกาลอัจนา ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นตัวละครของรามายณะ รามเกียรติ์และเรียมเกร์ในศาสนาฮินดู นางคือภรรยาของพระฤๅษีโคดมและเป็นหนึ่งในสาวงามในคติฮินดู โดยทั่วไปเรื่องราวของนางมีชื่อเสียงจากการการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์
ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
นางเป็นภรรยาของฤๅษีโคดมซึ่งทำตบะสมาธิอยู่และได้ยินถึงการสนทนาของนกกระจาบป่าคู่หนึ่งสนทนาถึงบาปของการไม่มีบุตรจึงทำพิธีโหมกูณฑ์เนรมิตสตรีนางหนึ่งขึ้นมาและให้นามว่า  นางกาลอัจนา  และมีบุตรีหนึ่งคน คือ นางสวาหะ ต่อมาได้มีเหตุให้ต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์คือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา
วัดบางขุนเทียนใน
วัดบางขุนเทียนใน เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจอมทอง เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2300 เดิมชื่อว่า วัดขนุน น่าจะได้รับการปฏิสังขรณ์ในสมัยรัชกาลที่ 3 และรัชกาลที่ 4
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดหนึ่งชั้น แต่ละชั้นมีผืนหลังคา 3 ตับ มีเสาพาไลรองรับชายคา เสาพาไลเป็นเสาสี่เหลี่ยมเรียบ ดูค่อนข้างแบบบาง ไม่ประดับบัวหัวเสา เป็นเสาแบบที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 3 กรอบหน้าบันประกอบด้วยช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันปั้นปูนประดับด้วยกระเบื้องสี เป็นลวดลายพรรณพฤกษา พระประธานในโบสถ์ ปางปาลิไลยก์
หน้าอุโบสถมีกำแพงแก้ว มีเจดีย์ทรงเครื่อง 2 องค์ มีเจดีย์ประจำมุมทั้งสี่และซุ้มประตูกำแพงเป็นทรงนาฬิกาฝรั่ง ลักษณะคล้ายกับที่วัดโพธิ์ ประดับลวดลายปูนปั้นลายไม้แบบตะวันตกที่เพี้ยนออกไปทางจีน หอระฆังก่ออิฐถือปูน มีลวดลายปูนปั้นประดับ ส่วนยอดเป็นชั้นรูปดอกบัวตูมลดหลั่นกัน หน้าซุ้มประตูกำแพงแก้วทางด้านข้างของพระอุโบสถมีเจดีย์ทรงเครื่อง
จิตรกรรมฝาผนัง
สันนิษฐานว่าเขียนในสมัยรัชกาลที่ 4 ตอนต้น โดยฝีมือช่างชั้นครู เป็นช่วงสุดท้ายของจิตรกรรมแบบดั้งเดิม ก่อนที่จะได้รับอิทธิพลการเขียนภาพแบบตะวันตก
ภาพจิตรกรรมฝาผนังหน้าพระประธานแสดงเรื่องพุทธประวัติ ตอนมารผจญ มารหลายตนมีใบหน้าเหมือนชนชาติต่าง ๆ ทั้งฝรั่งตะวันตก จีน อาหรับ ผนังเบื้องหลังพระประธาน เขียนภาพพุทธประวัติ ตอนแสดงธรรมโปรดพุทธมารดา และตอนเสด็จลงจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ผนังด้านซ้ายพระประธาน เขียนภาพตอนพิธีอภิเษกสมรส พระเจ้าสุทโธทนะกับพระนางสิริมหามายา ด้านบนเป็นตอนพระนางสิริมหามายาประสูติพระโอรสและต่อเนื่องภาพเป็นพระราชพิธีอภิเษกสมรส เจ้าชายสิทธัตถะกับพระนางยโสธราพิมพา
ถัดมาเป็นภาพตอนออกมหาภิเนษกรมณ์ (ออกบวช) ตอนหลังออกบวช พระสิทธัตถะบำเพ็ญเพียรเพื่อความหลุดพ้น ผนังด้านขวาพระประธาน เป็นเรื่องตอนพระพุทธเจ้าเสวยวิมุติสุขภายหลังการตรัสรู้ในสถานที่ 7 แห่ง แห่งละสัปดาห์ แต่ช่างเขียนได้ย่นย่อเรื่อง ผนังระหว่างช่องหน้าต่างแสดงเรื่องชาดกต่าง ๆ
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2023–24
ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลแรกที่มีกำหนดการระหว่างปีตั้งแต่เดือนกันยายน (ฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูใบไม้ผลิ) แทนที่จะเป็นตารางระหว่างปี (ฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูใบไม้ร่วง) ตั้งแต่ ฤดูกาล 2002–03. ครั้งนี้มีจำนวนผู้เล่นเบื้องต้นเพิ่มขึ้นโดยสามารถลงทะเบียนผู้เล่นได้ 35 คน; ทีมต่างๆ จะสามารถส่งผู้เล่นต่างชาติลงสนามได้ 6 คนในเกม. โดยหนึ่งในนั้นจะต้องมาจากชาติอื่นในเอเชีย.
ผู้ชนะของทัวร์นาเมนต์จะได้ผ่านเข้าอัตโนมัติสำหรับเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2024–25 ผ่านเข้าสู่รอบคัดเลือกรอบเพลย์ออฟ ถ้าพวกเขาไม่ได้ผ่านการรับรองจากผลงานภายในประเทศ
การจัดสรรทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน
47 ชาติสมาชิกเอเอฟซี คือจัดอันดับขึ้นอยู่กับผลงานประสิทธิภาพสโมสรของพวกเขาเหนือกว่าสี่ปีที่ผ่านมาในการแข่งขันเอเอฟซี (การจัดอันดับโลกของฟีฟ่า ของทีมชาติของพวกเขาจะไม่ได้ถูกพิจารณาอีกต่อไป) สล็อตที่ได้รับการจัดสรรตามเกณฑ์ต่อไปนี้ตามคู่มือรายการ:
การจัดอันดับของแต่ละสมาคม
สำหรับเอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2023–24 แต่ละสมาคมได้รับการจัดสรรสล็อตตามพวกเขา จัดอันดับสมาคม ซึ่งเผยแพร่เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2563, ซึ่งจะพิจารณาผลงานของพวกเขาใน เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก และ เอเอฟซีคัพ ในช่วงระหว่างปี 2018 และ 2021 และลีกในประเทศของพวกเขา.
ทีม
ในตารางด้านล่างนี้ จำนวนของการลงสนามและการลงสนามครั้งล่าสุดนับเฉพาะตั้งแต่ฤดูกาล 2002–03 (รวมไปถึงรอบคัดเลือก) เมื่อการแข่งขันได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็น เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก
ตารางการแข่งขัน
ด้านล่างนี้คือตารางของการแข่งขัน.
มิสเวิลด์ 2017
มิสเวิลด์ 2017 (Miss World 2017) เป็นการจัดการประกวดมิสเวิลด์ครั้งที่ 67 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ที่ซานย่า ซิตี อารีน่า ซานย่า ประเทศจีน ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 118 คนจากทั่วโลกเข้าร่วมการแข่งขันสำหรับมงกุฎ เอสเตฟานี เดล บาเย มิสเวิลด์ 2016 จากปวยร์โตรีโก ได้มอบตำแหน่งแก่ มานูชี ชิลลา จากประเทศอินเดีย เป็นผู้ครองตำแหน่งคนใหม่ โดยนับเป็นครั้งที่หกที่ผู้ได้รับตำแหน่งมิสเวิล์ดเป็นตัวแทนจากประเทศอินเดีย
ตำแหน่งสำคัญ
§ พีเพิลชอยส์
นางงามกีฬา (Sports)
มิสสาธารณรัฐโดมินิกันได้รับรางวัล Sports challenge และกลายเป็นหนึ่งในสี่เข้ารอบสุดท้ายของ มิสเวิลด์ 2017
นางงาม-นางแบบ (Top Model)
มิสนางสาวไนจีเรียได้รับรางวัลการประกวดนางแบบยอดนิยมและกลายเป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายของ มิสเวิลด์ 2017
ความสามารถพิเศษ (Talent)
มิสมอลตาชนะการประกวดความสามารถพิเศษและกลายเป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายของ มิสเวิลด์ 2017
ผู้เข้าประกวด
118 ผู้เข้าร่วมการแข่งขันใน มิสเวิลด์ 2017:
จักรพรรดิซูอิเซ
จักรพรรดิซูอิเซ พระนาม คามุ นูนางาวามิมิ โนะ มิโกโตะ เป็นจักรพรรดิในตำนานองค์ที่สองของญี่ปุ่น ตามธรรมเนียมลำดับสันตติวงศ์ จักรพรรดิองค์นี้ไม่ค่อยมีใครรู้จักเนื่องจากขาดการตรวจสอบและศึกษาเพิ่มเติม จักรพรรดิซูอิเซเป็นที่รู้จักในฐานะจักรพรรดิในตำนาน เกิดข้อโต้แย้งในหมู่นักประวัติศาสตร์ถึงการมีอยู่จริงของพระองค์
เรื่องเล่าในตำนาน
เรื่องราวในตำนานจาก โคจิกิ ระบุว่าจักรพรรดิซูอิเซกลายเป็นจักรพรรดิหลังจากได้รับตำแหน่ง โคไตชิ (รัชทายาท) จากพระเชษฐาต่างพระราชมารดาของพระองค์เนื่องจากความกล้าหาญของพระองค์ในการค้นพบแผนปลงพระชนม์ รัชสมัยของจักรพรรดิซูอิเซเริ่มต้นใน 581 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์มีจักรพรรดินี 1 พระองค์และโอรสเพียงองค์เดียวที่คาดว่าจะกลายเป็น จักรพรรดิองค์ต่อไป เมื่อพระองค์สวรรคตใน 549 ปีก่อนคริสตกาล
อ่านเพิ่ม
-632
-549
สิงห์ชัย ทนินซ้อน
สิงห์ชัย ทนินซ้อน (16 มกราคม พ.ศ. 2500) เป็นอัยการสูงสุด คนที่ 16 กรรมการเนติบัณฑิตยสภา และกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิ มหาวิทยาลัยบูรพา
ประวัติ
สิงห์ชัย เกิดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2500 ที่อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายสมศักดิ์ และนางวรรณี ทนินซ้อน สำเร็จการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 2 จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเนติบัณฑิตไทย ผ่านการอบรมหลักสูตรที่สำคัญ เช่น หลักสูตรนิติธรรมเพื่อประชาธิปไตย รุ่นที่ 8 วิทยาลัยศาลรัฐธรรมนูญ นักบริหารกระบวนการยุติธรรมชั้นสูง รุ่นที่ 22 จากวิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม หลักสูตรนักบริหารยุทธศาสตร์การป้องกันและปราบปรามการทุจริตระดับสูง รุ่นที่ 4 สำนักงาน ป.ป.ช.
การทำงาน
สิงห์ชัย เริ่มรับราชการที่สำนักงานอัยการสูงสุด เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2522 เคยดำรงตำแหน่งรองอธิบดีอัยการสำนักงานชี้ขาดอัยการสูงสุด รองอธิบดีอัยการสำนักงานคดีอาญา รองอธิบดีอัยการสำนักงานคดีเศรษฐกิจและทรัพยากร อธิบดีอัยการสำนักงานคดีอัยการสูงสุด อธิบดีอัยการสำนักงานคดีอาญา รองอัยการสูงสุด และเป็นอัยการสูงสุดในที่สุด
นอกจากนี้ยังดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการและกรรมการเนติบัณฑิตยสภา และกรรมการในสภามหาวิทยาลัยบูรพา อีกด้วย
ชีวิตส่วนตัว
สิงห์ชัย สมรสกับปรียานุช ทนินซ้อน มีบุตร 1 คน คือ ปัทมพร ทนินซ้อน
พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 แห่งกรีซ
พระเจ้ากอนสตันดีโนสที่ 1 (Κωνσταντίνος Αʹ, Konstantínos I; 2 สิงหาคม ค.ศ. 1868 – 11 มกราคม ค.ศ. 1923) เป็นพระมหากษัตริย์กรีซตั้งแต่วันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 ถึง 11 มิถุนายน ค.ศ. 1917 และตั้งแต่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 1920 ถึง 27 กันยายน ค.ศ. 1922 พระองค์ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพกรีซ ในช่วงสงครามกรีซ-ตุรกีครั้งที่ 1 ค.ศ. 1897 และนำกองทัพกรีซประสบความสำเร็จในสงครามบอลข่าน ค.ศ. 1912-1913 ในรัชสมัยของพระองค์ราชอาณาจักรกรีซแผ่ขยายไปไกลถึงเทสซาโลนีกี และใหญ่ขึ้นทังในแง่พื้นที่และจำนวนประชากร พระองค์ครองราชบัลลังก์แห่งกรีซเมื่อวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 1913 หลังจากการลอบปลงพระชนม์เยออร์ยีโอสที่ 1 พระราชบิดาของพระองค์
พระองค์ไม่เห็นด้วยกับอีเลฟเทริออส เวนิเซลอส ว่ากรีซควรเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง นำไปสู่การแตกแยกภายในประเทศ พระองค์บังคับให้ เวนิเซลอสลาออกครั้งที่สอง แต่ในปี ค.ศ. 1917 พระองค์เสด็จลี้ภัยออกจากกรีซหลังจากภัยคุกคามจากกองกำลังอันทรงพลังที่จะทิ้งระเบิดใส่เอเธนส์ พระราชโอรสพระองค์ที่สอง เจ้าชายอาเลกซันโดรส ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ หลังจากการสวรรคตของอาเลกซันโดรส เวนิเซลอสพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรและประชามติ กอนสตันดีโนสที่ 1 ได้รับการเชิญเสด็จกลับ พระองค์สละราชบัลลังก์เป็นครั้งที่สองและครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ. 1922 เมื่อกรีซพ่ายแพ้ในสงครามกรีก-ตุรกีครั้งที่ 2 ค.ศ. 1919-1922 และพระราชโอรสองค์โตสืบราชสมบัติเป็นเยออร์ยีโอสที่ 2 กอนสตันดีโนสสวรรคตในเมืองปาแลร์โม ราชอาณาจักรอิตาลี
อภิเษกสมรส
พระองค์ขณะมีพระยศเป็นมกุฏราชกุมารกอนสตันดีโนส ทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงโซฟีแห่งปรัสเซีย พระราชนัดดาในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และพระราชภคินีในไคเซอร์วิลเฮ็ล์มที่ 2 เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1889 ณ กรุงเอเธนส์ และมีพระโอรสธิดา 6 พระองค์ ดังนี้
ในปี ค.ศ. 1916 ขณะที่สมเด็จพระราชาธิบดีและสมเด็จพระราชินีประทับอยู่ที่พระตำหนักในเมืองตาตอย ก็ได้เกิดเพลิงไหม้อันน่าฉงนขึ้น ซึ่งเผาทำลายพระตำหนักหลักและผืนป่าไปจำนวนมาก พระราชินีทรงฉวยเจ้าหญิงแคทเธอรีน พระธิดาองค์เล็กไว้ในอ้อมพระกรและทรงวิ่งไปในระยะหนึ่งไมล์ครึ่ง เพลิงไหม้โหมกระหน่ำอยู่ราว 48 ชั่วโมงและสงสัยกันว่าน่าจะเป็นฝีมือของพวกลอบวางเพลิง
อ้างอิง
18681923
ธงชาติจาเมกา
ธงชาติจาเมกา เป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ภายในแบ่งเป็น 4 ส่วนด้วยกากบาททแยงสีทอง ช่องสามเหลี่ยมช่องบนและช่องล่างเป็นสีเขียว ส่วนช่องซ้ายและช่องขาวเป็นพื้นสีดำ แบบธงที่ใช้อยู่นี้เป็น แบบที่ชนะเลิศการประกวดธงชาติจาเมกา และเริ่มใช้อย่างเป็นทางการหลังประกาศเอกราชจากสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2505
แต่ละสีในธงมีความหมายต่างๆ กล่าวคือ พื้นสีดำในธงหมายถึงกำลังและความคิดสร้างสรรค์ของชาวจาเมกา สีเหลืองทองเป็นตัวแทนของแสงอาทิตย์และความมั่งคั่งด้วยทรัพยากรธรรมชาติ สีเขียวคือความหวังต่ออนาคตกาลและความมั่งคั่งด้วยเกษตรกรรม
ธงเรือ
ธงเรือแห่งชาติของจาเมกา ได้รับอิทธิผลมาจากธงเรือของสหราชอาณาจักร ที่ใช้เป็นธงประจำอาณานิคม โดยมีตราแผ่นดินวางที่ปลายธง สำหรับธงเรือราชการของรัฐบาล กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงแสดงสัญชาติสีน้ำเงิน ส่วนธงนาวีกองเรือรักษาฝั่งของจาเมกานั้น ใช้ตามอย่างธงราชนาวี กล่าวคือ เพิ่มรูปธงชาติจาเมกาลงบนมุมบนด้านคันธงของธงเซนต์จอร์จ (ธงพื้นขาวมีรูปกากบาทแดง)
อัญชนา
นางอัญชนา  (สันสกฤต: अञ्जना) ในรามายณะ หรือ  นางสวาหะ  ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์เป็นตัวละครของรามายณะ รามเกียรติ์และเรียมเกร์ในศาสนาฮินดู นางคือภรรยาของพญาวานรเกสรินในรามายณะและเป็นมารดรของหนุมาน
ในรามายณะ
ในรามายณะตามตำนานเล่าว่า นางอัญชนาเป็นนางอัปสรมีนามว่า ปัญจิกัสตละ (Punjikastala) ซึ่งถือกำเนิดบนโลกในฐานะเจ้าหญิงแห่งวานรอันเนื่องมาจากด้วยเหตุที่ต้องคำสาป และนางได้อภิเษกเสกรสกับพญาวานรเกสริน ซึ่งเป็นบุตรของพระพฤหัสบดี
ในรามเกียรติ์และเรียมเกร์
นางเป็นธิดาของฤๅษีโคดมและนางกาลอัจนา ต่อมาได้มีเหตุให้มารดาของนางต้องมีการลักลอบมีสัมพันธ์กับพระอินทร์และพระอาทิตย์และมีบุตรคือ พาลีและสุครีพ โดยที่นางสวาหะก็รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย และต่อมาฤๅษีโคดมดูแลเอ็นดูโอรสทั้งสองมาก ทำให้นางสวาหะ ธิดาคนโตไม่พอใจ จึงเปิดโปงเรื่องราวความจริง ทำให้ฤๅษีโคดมไม่พอใจในการประพฤติตนของนางกาลอัจนา โดยสาปให้นางนั้นเป็นหินให้พระรามในอนาคตใช้ถมเป็นถนนต่อไป และนางสวาหะก็โดนคำสาปจากมารดาเช่นกันไปยืนตีนเดียวเหนี่ยวกินลมอยู่ในป่าเชิงขอบเขาจักรวาลก่อนที่นางให้กำเนิดหนุมานในเวลาต่อมา
เจ้าพระยาราชศุภมิตร (อ๊อด ศุภมิตร)
พระตำรวจเอก เจ้าพระยาราชศุภมิตร นามเดิม อ๊อด เป็นขุนนางชาวสยาม ผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น องคมนตรี ราชองครักษ์พิเศษ สมุหพระตำรวจ ต้นสกุลศุภมิตร
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2411 ได้เข้ารับราชการในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตำแหน่งมหาดเล็กวิเศษ เวรฤทธิ์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2427 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหลวงศิลปสารสราวุธ ถือศักดินา 800 ถึงปี พ.ศ. 2428 เลื่อนเป็นจมื่นวิชิตไชยศักดาวุธ ถือศักดินา 1000 ต่อมาในปี พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานยศ "พันตรี" ถือศักดินา 1500 และในวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 ได้เลื่อนเป็นพระราชวัลภานุสิษฐ์ มีตำแหน่งราชการในกรมยุทธนาธิการ ถือศักดินา 1,000 โดยก่อนหน้านั้นในวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2435 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเป็นราชองครักษ์ประจำการในตำแหน่ง ผู้บังคับการกองทหารมหาดเล็ก
วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2437 ได้รับแต่งตั้งเป็นองคมนตรีพร้อมทั้งเลื่อนยศและบรรดาศักดิ์เป็นนายพันโท พระยาราชวัลภานุสิษฐ์ มีตำแหน่งราชการในกรมยุทธนาธิการ ถือศักดินา 1,500 ปฏิบัติหน้าที่ราชองครักษ์ประจำรักษาพระองค์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร อยู่ตลอดเวลาที่ทรงศึกษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2443 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ส่งสัญญาบัตรไปพระราชทาน พระยาราชวัลภานุสิษฐ์ เป็น นายพันเอก ต่อมาทรงสำเร็จการศึกษาแล้วเสด็จกลับมาประทับ ณ พระนคร ท่านได้รับพระราชทานเลื่อนยศเป็นลำดับจนถึงนายพลตรี เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2446 และพ้นจากหน้าที่ราชองครักษ์ประจำการเพราะครบกำหนดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2446
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงโปรดเกล้าฯ ให้ถือน้ำตั้งเป็นองคมนตรีในวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2453 และราชองครักษ์ประจำการตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2453 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นสมุหพระตำรวจตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2456 แทนพระยาอนุชิตชาญไชย (สาย สิงหเสนี) ที่ลาออกด้วยปัญหาสุขภาพ วันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2461 ได้เลื่อนยศเป็นพระตำรวจเอก และในวันพฤหัสบดีที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 ทรงสถาปนาเป็นเจ้าพระยา มีสมญาจารึกในหิรัญบัฏว่า เจ้าพระยาราชศุภมิตร์ วัลลภานุศิษฏ์สุรเสนี เทพวัชรีศรีมหาสวามิภักดิ์พิเศษ วิเทศจิรวาสีอัคระวราภิบาล สุจริตไพศาลสุนทรพจน์ อดุลยยศราชองครักษ์ อัคระรัตนไตรยสรณธาดา เมตตาชวาธยาศัย อภัยพิริยบรากรมพาหุ ถือศักดินา 10,000
ถึงต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เจ้าพระยาราชศุภมิตรได้ขอลาออกจากราชการ แต่ทรงตั้งท่านเป็นผู้กำกับการกรมพระตำรวจหลวงและพระราชทานเบี้ยบำนาญเป็นกรณีพิเศษ
เจ้าพระยาราชศุภมิตร ป่วยด้วยโรคชรา ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2472 ปีมะเส็ง สิริอายุ 74 ปี ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ชั้นรอง 2 ชั้น ฉัตรเบญจา 4 คัน ประกอบศพเป็นเกียรติยศ ได้รับพระราชทานเพลิงศพในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2473 ณ เมรุวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
ครอบครัว
เจ้าพระยาราชศุภมิตร สมรสกับท่านผู้หญิงแปลก ในปี พ.ศ. 2438 มีบุตรได้แก่ นางวิมลา บุรานนท์ ซึ่งสมรสกับนายประจวบ บุรานนท์ มีบุตรสามคน คือ เจ้าพระยาราชศุภมิตร มีภรรยาอีกหนึ่งคนคือหม่อมกอง และมีบุตรชายคือมหาเสวกตรี พระยาสมบัติบริหาร (เอื้อ ศุภมิตร) ซึ่งส่งไปศึกษาเรื่องป่าไม้ที่ประเทศอินเดีย และรับราชการในกรมป่าไม้ ต่อมาได้เป็นพระยาพระคลังข้างที่ สมรสกับคุณหญิงฟองแก้ว บุตรีหลวงโยธการพิจิตร (หม่องปันโหย่ว) เจ้าของสัมปทานป่าไม้ของเชียงใหม่และกาดต้นลำไย เรือนโบราณในโรงแรมเพชรงาม จ.เชียงใหม่ ร้านอาหารเฮือนโบราณ มีบุตรคือ
เจ้าพระยาราชศุภมิตร มีบุตรที่เกิดกับนางทรัพย์ 1 คน คือคุณหญิงอิง อนุชิตชาญชัย ภริยาพระตำรวจโท พระยาอนุชิตชาญชัย (พงษ์ สวัสดิ์-ชูโต)
จังหวัดแพร่ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในจังหวัดแพร่ กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 2 เขตเลือกตั้ง โดยแต่ละเขตจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขตละ 1 คน
เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า
เปรียบเทียบคะแนนกับผลการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2554
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วย อำเภอเมืองแพร่ อำเภอหนองม่วงไข่, อำเภอร้องกวางและอำเภอสอง
ทั้งนี้ ภายหลังที่ศาลรัฐธรรมนูญมีคำสั่งให้ยุบพรรคอนาคตใหม่ ผู้ได้รับเลือกตั้ง นายเอกการ ซื่อทรงธรรม ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคภูมิใจไทยเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วย อำเภอลอง อำเภอสูงเม่น อำเภอเด่นชัยและอำเภอวังชิ้น
เดอะมาสเตอร์ (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2557)
เดอะมาสเตอร์ (อังกฤษ: The Master) คือ ภาพยนตร์สารคดี ออกฉายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2557 กำกับโดย นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ เล่าเรื่องราวของร้าน "แว่นวิดีโอ" ร้านจำหน่ายวิดีโอภาพยนตร์นอกกระแสหลักจากต่างประเทศแบบละเมิดลิขสิทธิ์ ที่มีส่วนทำให้วงการภาพยนตร์อิสระในประเทศไทยเจริญเติบโตในเวลาต่อมา โดยดำเนินเรื่องผ่านการสัมภาษณ์บุคคลทั้งในและนอกวงการภาพยนตร์ไทยที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับร้านดังกล่าว
การเข้าฉาย
ภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉายครั้งแรกในประเทศไทย เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 โดยฉายเฉพาะที่โรงภาพยนตร์เฮาส์
วัฒนธรรมหลงชาน
วัฒนธรรมหลงชาน (龙山文化,Longshan culture) หรือเรียกว่า วัฒนธรรมดินเผาสีดำ เป็นวัฒนธรรมในช่วงปลายยุคหินใหม่ที่พบในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำหวงตอนกลางและตอนปลายแม่น้ำ ในทางตอนเหนือของประเทศจีน ในช่วงประมาณ 3,000-1,900 ปีก่อนคริสตกาล การค้นพบทางโบราณคดีครั้งแรกของวัฒนธรรมนี้เกิดขึ้นที่แหล่งโบราณคดีเฉิงจื่อหยา (Chengziya, 城子崖) ในปีพ. ศ. 2471 เรื่มการขุดค้นในปี พ.ศ. 2473 และ พ.ศ. 2474 วัฒนธรรมนี้ตั้งชื่อตามหมู่บ้านหลงชานที่อยู่ใกล้เคียง (แปลว่า  ภูเขามังกร  ) ในเขตจางชิว ของนครระดับจังหวัดจี่หนาน มณฑลชานตง วัฒนธรรมนี้เป็นที่รู้จักดีจากเครื่องปั้นดินเผาสีดำขัดเงา (หรือเรียก เครื่องปั้นดินเผาเปลือกไข่ - จากความบางของภาชนะ) ช่วงเฟื่องฟูมีการขยายตัวของประชากรสูงสุดในช่วงประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสตกาล และสิ่งก่อสร้างหลายแห่งสร้างด้วยผนังดินอัด และเสื่อมลงในช่วงประมาณ 2,000 ปีก่อนคริสตกาลจนกระทั่งพื้นที่ตอนกลางพัฒนาไปสู่ วัฒนธรรมเอ้อหลี่โถว (Erlitou culture, 二里头文化) ในยุคสำริด
ประวัติ
ลักษณะเด่นของวัฒนธรรมหลงชาน คือ ทักษะระดับสูงใน การทำเครื่องปั้นดินเผา รวมถึงรู้จักการใช้แป้นหมุนในการขึ้นรูป การผลิตเครื่องปั้นดินเผาที่มีผนังบาง และการขัดเงาสีดำ เครื่องปั้นดินเผาสีดำรูปแบบนี้แพร่หลายในจีนตอนเหนือและยังพบในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแยงซี และไกลถึงชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
กระทั่งคริสต์ทศวรรษที่ 1950 เครื่องปั้นดินเผาสีดำนี้จึงได้ถูกระบุให้เป็นตัวชี้วัดหลักในการวินิจฉัยว่าแหล่งโบราณคดีใดถูกจัดให้เป็นแหล่งวัฒนธรรมหลงชาน  ในการตีพิมพ์ครั้งแรกของรายงานสำรวจThe Archaeology of Ancient China ของ กวงจื้อ ชาง ปีพ.ศ. 2506 ซึ่งเป็นฉบับที่มีอิทธิพลต่อแนวคิดในขณะนั้นได้อธิบายถึงแหล่งโบราณคดีเครื่องปั้นดินเผาสีดำทั้งหมดว่าเป็น ขอบฟ้าแห่งหลงชาน (Longshanoid Horizon) โดยเสนอว่าการค้นพบในแหล่งโบราณคดีที่มีรูปแบบวัฒนธรรมที่ค่อนข้างเหมือนกันเหล่านั้นเกิดจากการขยายตัวของวัฒนธรรมจากศูนย์กลางคือบริเวณที่ราบภาคกลางของจีน (จงหยวน) ออกไป แต่จากการค้นพบล่าสุดพบว่ามีความหลากหลายของรูปแบบวัฒนธรรมในระดับภูมิภาคมากกว่าที่เคยคิดไว้ วัฒนธรรมท้องถิ่นจำนวนมากที่เคยรวมอยู่ในขอบฟ้าแห่งหลงชาน ถูกอธิบายใหม่ให้เป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน และคำว่า "วัฒนธรรมหลงชาน" จำกัดไว้เฉพาะพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนปลายแม่น้ำเท่านั้น  ตัวอย่างเช่น วัฒนธรรมร่วมสมัยเดียวกันในพื้นที่ตอนล่างของลุ่มแม่น้ำแยงซีถูกระบุเป็นวัฒนธรรมเหลียงจู   ในขณะเดียวกันนักวิจัยโบราณคดีก็รับรู้ถึงความหลากหลายภายในพื้นที่ลุ่มแม่น้ำแม่น้ำเหลืองโดยการแยกแยะความแตกต่างของภูมิภาคในมณฑลเหอหนาน มณฑลชานซี และ มณฑลฉ่านซี ออกจากมณฑลชานตง (หรือ ที่รวมอยู้ในการจำกัดความของวัฒนธรรมหลงชานแบบเดิม)   โดยในรายงานฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สี่ของกวงจื้อ ชาง  (พ.ศ. 2529) ได้เปลี่ยนจากแนวคิดแบบเดิมที่มีศูนย์กลางวัฒนธรรมจากที่ราบตอนกลางไปสู่แนวคิดที่ว่าวัฒนธรรมในแต่ละภูมิภาคพัฒนาโดดเด่นขึ้นจากการได้รับการกระตุ้นจากปฏิสัมพันธ์กันระหว่างภูมิภาค ซึ่งเป็นสภาวการณ์ที่เรียกว่า "จักรวาลปฏิสัมพันธ์แบบจีน" นอกจากนี้ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 Yan Wenming ได้เสนอคำว่า "ยุคหลงชาน" เพื่อหมายรวมวัฒนธรรมช่วงปลายยุคหินใหม่ (3 พันปีก่อนคริสต์ศักราช) ทั้งหมดทั่วบริเวณที่ราบภาคกลางเข้าในยุคเดียวกัน
เกษตรกรรม
เนื้อสัตว์ที่บริโภคส่วนใหญ่คือ หมู และพบว่ามีการเลี้ยงแกะและแพะในบริเวณ ที่ราบสูงดินเหลือง ในช่วง 4,000 - 3,000 ก่อนคริสต์ศักราช พบทางตะวันตกของมณฑลเหอหนานเมื่อ 2800 ปีก่อนคริสตกาล จากนั้นแพร่กระจายไปทั่วบริเวณลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลางและตอนล่าง สุนัขก็ถูกใช้บริโภคเช่นกันโดยเฉพาะในบริเวณมณฑลชานตง วัวมีความสำคัญในการบริโภคน้อยกว่ามากในช่วงนั้น
และมีการผลิตผ้าไหมขนาดเล็กจากการเลี้ยงไหม ซึ่งอยู่ในยุคต้นการปลูกหม่อนเลี้ยงไหม
พิธีทางศาสนา
พบซากของสัตว์จำพวกวัว หมู แกะ และกวาง ถูกเผาเพื่อการทำนายในมณฑลฉ่านซีและเหอหนานทางตอนใต้  พบหลักฐานการบูชายัญมนุษย์ในมณฑลฉ่านซีและที่ราบตอนกลางซึ่งเป็นเรื่องปกติในช่วงปลายสมัยหลงชาน
ช่วงต้น
การขุดสำรวจในคริสต์ทศวรรษที่ 1950 ในอำเภอฉ่าน ทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน ระบุว่าระยะ เหมียวตี่โกวช่วงหลัง (Miaodigou II) (3000 ถึง 2600 BC) เป็นการเปลี่ยนผ่านจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้า สู่วัฒนธรรมหลงชานในมณฑลเหอหนาน นักโบราณคดีส่วนน้อยเสนอว่าระยะช่วงปลายของวัฒนธรรม Dawenkou ในมณฑลชานตงควรกำหนดให้เป็นวัฒนธรรมหย่างเฉาแทน แต่ส่วนใหญ่อธิบายว่าเป็นช่วงแรกของวัฒนธรรมหลงชาน นักวิชาการบางคนยืนยันว่าวัฒนธรรม Dawenkou ตอนปลายควรได้รับการพิจารณาว่าเป็นช่วงเริ่มต้นของวัฒนธรรมหลงชาน
ในพื้นที่ระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลังพบในมณฑลเหอหนานตอนกลางและตะวันตกมณฑลชานซีตอนใต้และหุบเขาแม่น้ำเว่ยในฉ่านซี  เครื่องมือและเครื่องปั้นดินเผาที่พบในพื้นที่เหล่านี้ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญจากวัฒนธรรมหย่างเฉาก่อนหน้านี้ การกสิกรรมทวีความเข้มข้นขึ้น(ของการใช้แรงงานและผลิตผล) และการบริโภคเนื้อสัตว์ (หมู สุนัข แกะ และ วัว) เพิ่มขึ้นอย่างมาก  ความคล้ายคลึงกันในรูปแบบเครื่องปั้นดินเผาของ วัฒนธรรมหย่างเฉาระยะเหมียวตี่โกวช่วงหลัง กับ วัฒนธรรม Dawenkou ช่วงปลาย ในมณฑลเหอหนานทางตะวันออก และ วัฒนธรรม Qujialing ตอนปลาย ในทางใต้ของมณฑลเหอหนาน บ่งบอกถึงการติดต่อทางการค้าระหว่างภูมิภาค  นอกจากนี้ยังมีการขยายจากแหล่งโบราณคดี Dawenkou ตอนกลางและตอนปลาย (3500-2600 ปีก่อนคริสตกาล) ไปยังมณฑลเหอหนานตอนกลางและตอนเหนือของมณฑลอานฮุยซึ่งตรงกับยุคของขยายทางทะเลสูงสุด
กาโร่ อัศวินหมาป่าทองคำ
กาโร่ อัศวินหมาป่าทองคำ เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึเริ่องราวของอัศวินทองคำผู้ล่าปีศาจเฮอเรอร์ ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ TV Tokyo ตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม ค.ศ. 2005 ถึงวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2006 จำนวนตอนทั้ง 25 ตอน และมีตอนพิเศษอีก2 ตอน คือ กาโร่ สัตว์ร้ายในราตรีสีขาว โดยออกอากาศในวันที่ 15 และ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2006 และ GARO gaiden smile  รวมถึงเรื่องราว side story ของ บาราโก้ คือ คิบะ ไกเด็น  (呀〈KIBA〉 ～暗黒騎士鎧伝～KIBA: Ankoku Kishi Gaiden?, lit. "Kiba: Dark Knight Side Story") และ กาโร่ red requiem  (牙狼〈GARO〉 ～RED REQUIEM～)  และภาคต่ออย่าง กาโร่ เทพยุทธ์ล่มนรก(牙狼〈GARO〉～MAKAISENKI/魔戒閃騎～ Garō ~Makai Senki~) จำนวนตอนทั้ง 24 ตอน และ ตอนพิเศษเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับโคกะ 1 ตอน และเดอะมูฟวี่ต่อจากภาคสองคือ กาโร่ มังกรปีศาจแห่งความเศร้า (ปิดตำนานอัศวินโคกะ)(牙狼〈GARO〉～蒼哭ノ魔竜～ Garō ~Sōkoku no Maryū~?) และตอนพิเศษอีก  1 เรื่อง คือ กาโร่ ไกเด็น โทเก็น ฟรู(牙狼外伝～桃幻の笛～ Garo Gaiden Tōgen no Fue) และ spin -off อีก2เรื่อง คือ เซโร่ แบล็ค บลัด]](ZERO: Black Blood เซโร่ บทเลือดทมิฬ  ) เซโร่ ดราก้อน บลัด(ZERO: Dragon blood เซโร่ บทเลือดมังกร )  จะเป็นเนื้อเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ เรย์ ซูซุมูระ หรือ อัศวินเขี้ยวเงิน เซโร่    และภาคใหม่ของจักรวาลกาโร่อีกโลกคือ กาโร่ บุรุษผู้เจิดจรัสในความมืด และภาคต่อคือ กาโร่ วายุสีทอง (GARO: The Makai Flight, Gold Storm Flight) และภาพยนตร์ซึ่งจะเป็นเนื้อเรื่องก่อนเข้าเรื่องราวในซีรีส์  และเดอะมูฟวี่1เรื่องคือ กาโร่ คมเขี้ยวเทวะ   (    GARO: Kami no Kiba )  และสปินออฟ1เรื่องคือ คมเขี้ยวเทวะ จินกะ    (Kami no Kiba   : jinga   )  เป็นเนื้อเรื่องหลังเหตุการ์ณในภาคคมเขี้ยวเทวะจบลงและกาโร่ นิทานมาไค  (     Garo: Makai Retsuden) เรื่องราวจะเล่าถึงอัศวินมาไคและนักบวชมาไคจะเล่าเรื่องจุดกำเนิดและหลังเหตุการณ์จากซีรีส์ต่างๆ โดยตัวละครเดินเรื่องคือ กอนซะ พ่อบ้านประจำตระกูล ซาเอจิมะ  รวมถึงตอนพิเศษชื่อว่า กาโร่ อะชูร่า (GARO ASHURA)และภาครุ่นลูกคือ กาโร่  บุปผามาไค    จะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับไรกะลูกชายของโคกะ และ คาโอรุ และตอนพิเศษอีก1เรื่องคือ     Biku: Yamigirinochi เรื่องจะเกี่ยวกับ บิคุ และเดอะมูฟวี่   ของไรกะ โดยมีชื่อว่า กาโร่ moon rainbow traveler (GARO : Moon Rainbow Traveler''')  กาโร่ได้ถูกนำมาฉายอีกครั้งในรูปแบบ HD Remaster โดยจะเห็นภาพชัดขึ้นจากตอนฉายเมื่อปี 2005-2006 ในปี 2020 ฉลองครบรอบ 15 ปีโดยการนำซีรีส์กาโร่เรื่องใหม่ฉาย กาโร่:VERSUS ROAD โดยจะเป็นเรื่องราวจักรวาลใหม่ของกาโร่และวันหนึ่งมีอุปกรณ์แว่น VR ลึกลับส่งมาถึงชายหนุ่มหลายคนที่ใช้ชีวิตตามปกติและเมื่อใส่เข้าไปพวกเขาพบว่าตนอยูในเกมส์โดยมีฐานะเป็น อัศวิน และผู้ชนะที่รอดเป็นคนสุดท้ายจะได้รับรางวัลที่ใหญ่สุดคือ ยืนยันสิทธิ์การเป็น กาโร่ และ ได้รับรางวัลคือโชคลาภในโลกแห่งความจริง ผู้เล่นเริ่มต่อสู้กันเองถ้าแพ้ในโลกเกมก็จะตายในโลกแห่งความจริง
วัฒนธรรมหลงชาน
ช่วงปลาย
ช่วงปลาย (2600 ถึง 2000 ปีก่อนคริสตกาล) ของวัฒนธรรมหลงชานในบริเวณแม่น้ำฮวงโหตอนกลางมีลักษณะร่วมกับวัฒนธรรมชานตงหลงชานแบบเดิม มีการระบุรูปแบบภูมิภาคหลายสายของแม่น้ำหวงตอนกลางว่าเป็น วัฒนธรรมหลงชาน รวมถึง Wangwan III ในมณฑลเหอหนานตะวันตก Hougang II ทางตอนเหนือของมณฑลเหอหนานและตอนใต้ของ Hebei Taosi ในลุ่มน้ำ Fen ทางตอนใต้ของ Shanxi และอีกหลายกลุ่มที่อยู่ทางตอนกลางของ Jing แม่น้ำและแม่น้ำ Wei เรียกรวมกันว่า Kexingzhuang II หรือ Shaanxi Longshan
กาโร่ อัศวินหมาป่าทองคำ
กาโร่ถูกนำไปสร้างเป็นอนิเมะทั้งหมด 4 เรื่อง คือ กาโร่ The Crimson Moon  กาโร่ The Carved Seal of Flames ทั้งหมดมี 2 ซีซั่น ภาคต่อคือ กาโร่ divine flame เป็นเรื่องราวในภาพยนตร์ และเรื่องต่อมาคือ  กาโร่  Vanishing Line
วัฒนธรรมหลงชาน
ช่วงปลาย
เมื่อประชากรยุคหินใหม่ในจีนถึงจุดสูงสุด ลำดับชั้นของการตั้งถิ่นฐานก็พัฒนาขึ้น โดยเฉพาะในภูมิประเทศส่วนที่มีขอบเขตทางกายภาพ เช่น แอ่งที่ลุ่มของ แม่น้ำเฟิน ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี แม่น้ำเหลืองทางตะวันตกของมณฑลเหอหนาน (ถูกห้อมล้อมด้วย เทือกเขาจงเตียว และ ภูเขาเสี่ยว ) และที่ราบริมชายฝั่ง Rizhao ทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลชานตง ซึ่งสามารถพัฒนาศูนย์กลางชุมชนให้มีขนาดใหญ่มากได้ บางเแห่งมีขนาดมากกว่า 200 เฮกตาร์ (1300 ไร่) แต่ในพื้นที่ที่เปิดกว้างมากขึ้น เช่น ส่วนที่เหลือของมณฑลชานตง ที่ราบตอนกลาง (จงหยวน - ในมณฑลเหอหนาน) และที่ลุ่มแม่น้ำเว่ย ในมณฑลฉ่านซี ศูนย์กลางชุมชนมีจำนวนมากขึ้น แต่มีขนาดเล็กลง (โดยทั่วไปคือ 20 ถึง 60 เฮกตาร์ - 130 ถึง 400 ไร่) และมีระยะห่างระหว่างกันพอสมควร   กำแพง ดินแตก ของ 20 เมืองในมณฑลชานตง 9 แห่ง ในที่ราบตอนกลางและ อีกแห่ง ( เถาซี ) ทางตอนใต้ของมณฑลชานซี บ่งบอกถึงความขัดแย้งระหว่างศูนย์กลางชุมชนในพื้นที่เหล่านี้
แกลเลอรี
หมายเหตุ – ในการสะกดตามระบบเวด-ไจลส์ วัฒนธรรมหลงชาน (Longshan culture) สะกดว่า วัฒนธรรมลุงชาน (Lungshan culture) ซึ่งยังปรากฏในเอกสารสมัยเก่าบางชิ้น
กาโร่ อัศวินหมาป่าทองคำ
เนื้อเรื่อง
เมื่อมนุษย์ก่อกรรมทำเข็ญ สั่งสมกิเลสตัณหาความทะเยอทะยานอยาก ความละโมบโลภมากเอาไว้ ก่อให้เกิด Horror(เฮอร์เรอร์) ปีศาจร้าย ที่ถือกำเนิดจากกิเลสของมนุษย์ ออกมาไล่ล่าฆ่าฟันผู้คน เหล่าผู้กล้า ผู้ฝึกฝนกายและจิตวิญญาณ ในนาม "อัศวินมาไค" จึงออกมาจับดาบ ออกปราบปรามกำจัดเหล่าเฮอเรอร์ นำสันติสุขมาสู่มวลมนุษยชาติ
มิซึกิ คาโอรุ หญิงสาวที่มีความฝันอยากจะเป็นจิตรกรเช่นเดียวกับพ่อของเธอที่เสียไป ในขณะที่เธอเปิดงานแสดงรูปภาพครั้งแรกในชีวิตของเธอโดยที่มีความหวังว่าจะเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ทุกอย่างก็ต้องพินาศไป เพราะโอว์เนอร์ผู้ที่ควบคุมงานและเจ้าของสถานที่ ที่ถูกเฮอร์เรอร์สิงกำลังจะกินเธอเป็นอาหารแต่ระหว่างนั้นเอง ซาเอจิมะ โคกะ ปรากฏกายขึ้น สั่งให้เธอรีบหนีไปก่อนที่จะเกิดลำแสงสีทองสว่างจ้าทั่วพื้นที่นั้น ภาพที่ปรากฏต่อหน้าเธอคือบุรุษสวมเกราะสีทองที่เหมือนกับที่เธอเคยเห็นในสมุดภาพของพ่อเธอในวัยเด็ก แต่ทว่า ประตูทุกบานถูกป้องกันด้วยเขตอาคม ทำให้ไม่สามารถเปิดประตูได้ เธอจึงได้แต่หลบไปมาตามเสาเท่านั้น ระหว่างที่อัศวินสวมเกราะสีทองกำลังต่อสู้กับปิศาจร้ายนั้นเอง เลือดของเฮอร์เรอร์ก็กระเด็นไปโดนร่างกายของเธอ ทำให้คาโอรุต้องถูกอัศวินสีทองสังหารตามกฎที่ปฏิบัติสืบต่อกันมา แต่โคกะยังลังเลอยู่ จึงคิดจะเก็บเธอไว้เพื่อเป็นเหยื่อล่อเฮฮอร์เรอร์ให้ตามล่า เพราะผู้ที่ต้องโลหิตของเฮอร์เรอร์นั้นคืออาหารเลิศรสของเหล่าเฮอร์เรอร์ และโคกะก็จะกำจัดเฮอร์เรอร์ที่ปรากฏตัวนั่นเอง
คาโอรุสงสัยในความลึกลับของ ซาเอจิมะ โคกะ (กาโร่) บุรุษผู้สวมเกราะสีทอง จึงคอยติดตามโคกะไปในทุกๆ ที่ ส่วนโคกะกลับคิดเพียงว่าคาโอรุเป็นเพียงเหยื่อล่อเพื่อให้งานปราบเฮอร์เรอร์สัมฤทธิ์ผล คาโอรุพยายามทื่จะให้กำลังใจแก่โคกะผู้ซึ่งมีนิสัยเลือดเย็น และมีปมในอดีต อันเนื่องจากพ่อของเขาถูกเฮอร์เรอร์ฆ่าตาย จนทำให้โคกะเปลี่ยนนิสัยไปโดยที่โคกะไม่รู้สึกตัว โคกะ เริ่มหลงรักคาโอรุโดยไม่รู้ตัวและเปลี่ยนจุดประสงค์จากใช้เป็นเหยื่อล่อเฮอร์เรอร์เป็นการปกป้องคนที่รักมากที่สุด และได้สั่งให้ กอนสะ ไปหาผลบาราคัส เพื่อนำมาชำระล้างเลือดของเฮอร์เรอร์ไม่ให้คาโอรุเสียชีวิตตามครบกำหนด 100 วัน หลังจากการที่ต้องเสี่ยงชีวิตช่วย คาโอรุ ครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้โคกะ ได้พิสูจน์ใจของตนเองที่มีต่อคาโอรุว่าเขาเหมาะสมกับคนที่เขารักได้หรือไม่
ตัวละคร
พระเอกของเรื่อง กาโร่คือภาษามาไค แปลว่าความหวัง ในอดีตเด็กน้อยโคกะได้ตาม ไทกะผู้เป็นบิดาไปตามที่ต่างๆ เพื่อฝึกปรือวิชาไม่มีโอกาสได้เที่ยวเล่นเหมือนเด็กวัยเดียวกัน และด้วยความที่ยังเป็นเด็กโคกะจึงได้แต่ทำตามไปวันๆ เท่านั้น จนกระทั่งได้เห็นผู้ที่เป็นพ่อถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตาสิ่งที่ทิ้งไว้ดูต่างหน้าก็คือดาบที่เป็นอาวุธคู่กายของไทกะที่หล่นปักดินอยู่นั่นเอง ด้วยดาบที่เป็นโซลเมทัลจึงหนักขนาดที่ว่า กอนสะ เอารถแบคโฮมายกก็ยังไม่ขึ้น เด็กน้อยจึงได้แน่วแน่ที่จะมุ่งเดินทางในวิถีอัศวินมาไคเพื่อยกดาบนั้นขึ้น และแก้แค้นนั่นเอง โคกะจึงเป็นชายหนุ่มผู้เป็นอัศวินมาไคสีทอง สืบยศกาโร่ ต่อจากผู้เป็นพ่อ เพื่อล้างแค้นที่ทำให้พ่อของเขาที่สิ้นชีพลงด้วยฝีมือของฮอร์เรอร์ ด้วยวัยเด็กไม่ได้มีช่วงเวลาเหมือนคนอื่นจึงเป็นคนเก็บกด แสดงความรู้สึกไม่เป็น เวลาว่างก็คือการฝึกซ้อม และฝึกซ้อมเท่านั้น ระหว่างที่อยู่ใกล้กับกับคาโอรุ ที่เหมือนแสงสว่างเพียงสิ่งเดียวที่สาดส่องเข้ามาในหัวใจอันมืดมิดของเขา ที่แม้ว่าภายนอกมักแสดงอารมณ์เย็นชาใส่คาโอรุเป็นประจำ แต่ใจที่เย็นชาของเขากำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
จริงๆ แล้วนั้น โคกะก็ยิ้มได้และเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากคนหนึ่ง แต่เหตุที่ไม่ค่อยยิ้ม อาจเป็นเพราะความเคยชินที่มีสีหน้าเคร่งเครียดและภาระหน้าที่ที่แบกอยู่ แต่เมื่ออยู่ใกล้กับคาโอรุ โคกะจะมีท่าทีอ่อนโยนมากขึ้น อีกครั้งคือในภาคพิเศษ โคกะมักจะยิ้มเมื่ออยู่ใกล้ๆ กับว่าที่นักบวชมาไค ริน ซึ่งเป็นเด็กหญิงใสซื่อที่มีชื่อเหมือนกับแม่ของเขา เธอเป็นคนสอนให้เขาเรียนรู้ถึงความอบอุ่นภายในจิตใจของมนุษย์ โคกะจึงแสดงอารมณ์ที่แท้จริงได้เก่งมากขึ้น
ชายหนุ่มผู้เป็นอัศวินสีขาวมีวิชาอาคมสามารถใช้เวทมนตร์ได้คล่องแคล่วต่อสู้ด้วยหอกขนาดใหญ่ ด้วยพ่อแม่ถูกเฮอร์เรอร์สังหารไปตั้งแต่เด็ก จึงต้องการที่จะแข็งแกร่งเพื่อแก้แค้นให้บิดามารดา มีหน้าที่คอยปกป้องดินแดนคันไต นอกจากนี้ยังเป็นอาจารย์คอยฝึกปรือเหล่าวิชายุทธให้กับนักรบรุ่นใหม่ๆด้วย แต่เพราะด้วยความมุ่งมั่นเกินไปจึงทำให้ลืมเลือนรอยยิ้มที่จะมีให้กับน้องสาว หัวใจชินชาไร้ความรู้สึกเช่นเดียวกับนักรบบางคนก่อนหน้านี้ กระทั่งได้เจอกับโคกะ และได้โคกะช่วยเตือนสติ เขาจึงกลับมาเป็นพี่ชายที่ยิ้มแย้มกับน้องสาวตามเดิม ในภาคเดอะมูฟวี่ ปิดตำนานอัศวินโคกะ ซึบาสะ ได้เป็นอาจาร์ยและฝึกสอนเด็กๆนักรบรุ่นใหม่ ในภาคนิทานมาไค ซึบาสะออกมาโลกภายนอกครั้งแรกโดยโลกพัฒนาไปไกลจนซึบาสะแยกไม่ออกว่าใครเป็นเฮอร์เร่อร์และซึบาสะบังเอิญเจอจาบิที่พับแห่งหนึ่งและหลังจากที่สึบาสะปราบเฮอร์เร่อร์เสร็จซึบาสะได้กลับคันไตและบอกลาจาบิ
นางเอกของเรื่อง ผู้มีชะตาอับโชคมักจะไปโผล่ผิดที่ผิดเวลาอยู่เสมอๆ เธอเป็นผู้ที่ถูกเลือกให้เป็นร่างที่สิงสถิตย์ของบรรพบุรุษของเผ่าพันธุ์เฮอร์เรอร์ และเป็นผู้ถูกเหล่าฮอร์เรอร์ตามทำลายล้างเนื่องจากถูกโลหิตของเฮอร์เรอร์เข้า โดยปกติ คาโอรุ ชื่นชอบการวาดภาพเป็นชีวิตจิตใจมีความฝันที่จะเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและแต่งงานกับผู้ชายที่ร่ำรวย แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อต้องโลหิตเฮอร์เรอร์ ที่ปรากฏตัวพร้อมโคกะ จึงได้โทษว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขาที่ทำให้ชีวิตเธอพัง แต่เธอกลับค่อยๆรู้สึกดีกับโคกะมากขึ้น และอยากจะช่วยเหลือเขาให้โคกะกลับมาร่าเริงเหมือนคนทั่วไปได้อีกครั้ง ภายหลังได้แต่งงานกับโคกะและมีลูกด้วยกัน 1 คนคือ ไรกะ แต่มีสายรุ้งปริศนาซึ่งเป็นมิติบางอย่างดูดกลืนจนหายตัวไปและเป็นต้นเหตุที่ทำให้โคกะตามหาคาโอรุ ในภาค saejima steel fang คาโอรุได้พบเจอกับโคกะอีกครั้งและอยู่กับโคกะในมิติตลอดมา
พ่อบ้านของตระกูล ซาเอจิมะ คอยดูแลโคกะภายหลังจากที่ไทกะเสียชีวิตลงมีความสามารถหลายอย่างสามารถอ่านภาษามาไคได้ คอยไขปริศนาช่วยโคกะมีความรอบรู้ในทุกๆเรื่อง นอกจากนี้ยังเป็นแบบให้คาโอรุวาดภาพอีกด้วย หลังจากโคกะหายตัวไปกอนสะก็คอยดูแลไรกะมาตลอด
นักบวชจอมเวทย์ผู้เป็นสหายของ ไทกะ ผู้เป็นพ่อของโคกะมีความรอบรู้ เป็นนักประดิษฐ์อุปกรณ์เวทย์ และอาวุธต่างๆอย่างแหวน ซารุบ้า หรือจี้ห้อยคอ ซิลว่า และชื่นชอบการจิบสุรา กับการเดินหมากพลังเวทย์ที่เรียกกันว่า บาเชส ได้ถูกสังหารในตอนท้ายๆของเรื่อง แต่ได้ปรากฏกายอีกครั้งเพื่อขอให้โคกะเดินทางไปดินแดนคันไตเพื่อช่วย จาบินั่นเอง
เด็กกำพร้าที่อามอนรับมาอุปการะ และถ่ายทอดวิชาแขนงต่างๆให้ เป็นเพื่อนของโคกะตั้งแต่วัยเด็กในยามที่ ไทกะ และอามอน นัดพบสังสรรค์กัน ปรากฏตัวเพื่อชิงดาบขนาดเล็กที่เป็นที่กักขังวิญญาณร้ายส่งกลับไปที่โลกมาร ตัดหน้าสุนัขเฝ้ายามที่คิดการใหญ่ ถูกสังหารโดย โคดามะ แต่ในภาคพิเศษก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยการช่วยเหลือของโคกะที่ชิงตัวเธอกลับมาจากพฤกษามาไค จาบิเป็นนักบวชมาไคสาวสวย เก่งกาจในทุกแขนงมนตร์ และยังเป็นอาจารย์สอน ริน ซึ่งเป็นว่าที่นักบวชมาไคในหมู่บ้านคันไตที่มีชื่อเดียวกับแม่ของโคกะอีกด้วย
พ่อของโคกะ เป็นอัศวินมาไคสีทองที่สอนวิชาการต่อสู้ให้โคกะเพื่อเตรียมพร้อมตั้งแต่ในวัยเด็ก เสียชีวิตในขณะที่ออกไปห้ามบาราโก้ผู้ที่เป็นทั้ง สหายและลูกศิษย์ไม่ให้ถลำลึกเข้าสู้ด้านมืดของพลัง แต่โคกะได้แอบติดตามออกไปเพื่อดูการต่อสู้กับเฮอร์เรอร์ ขณะนั้นเองเฮอร์เรอ์ได้ตรงเข้าทำร้ายโคกะ ไทกะจึงเอาตัวเข้าขวางและได้สิ้นใจในตอนนั้นเอง ไทกะปรากฏตัวอีกครั้งในรูปแบบวิญญาณ
แม่ของ โคกะ ปารกฎตัวในความทรงจำของโคกะ และคอยตามช่วยเหลือยามที่โคกะเดินทางไปช่วย จาบิ จากในพฤษามาไค ในดินแดนคันไตเพื่อหยุดยั้ง เรคิวเรส ที่จะปลุกเผ่ามารให้ขึ้นมาครองโลก
พ่อบุญธรรมของ กิงกะ เป็นอัศวินสีเงินรุ่นก่อน ไม่มีบุตรที่เกิดจากเชื้อไขของตัวเอง จึงได้รับ กิงกะ และชิซึกะมาอุปการะ เป็นผู้มีความสามารถในการปรุงยาที่ใช้ในการแปลงโฉมเป็นใครก็ได้ ตอนหลังล้มป่วยและถูก บาราโก้ สังหารพร้อมกับ ชิซึกะเพื่อชิงยาแปลงโฉมนั่นเอง
บุตรบุญธรรมอีกคนของ เฮียวงะ ที่เป็นที่รักของ กิงกะ ในอดีด กิงกะมักจะฝันร้ายเสมอ ชิซึกะจึงได้ทำที่ดักฝันร้ายที่ถักมาจากมวลดอกไม้เรียกว่า ดรีมแครสเชอร์ เพื่อให้กิงกะแขวนใว้ที่หัวนอน ในตอนหลังที่เธอได้ถูกสังหารพร้อม เฮียวงะ ดรีมแครสเชอร์ จึงเป็นเครื่องหมายสำหรับเตือนใจที่ใช้ในการแก้แค้นที่ติดอยู่ที่กลางหลังเสื้อคลุมของ เซโร่ ผู้ทิ้งอดีตและชื่อนั้นไปแล้ว
เด็กสาวที่มีชื่อเดียวกับ มารดาของ โคกะ ออกเดินทางไปหาโคกะจากดินแดน คันไต ตามคำขอร้องของนักบวชอามอน ที่ปรากฏกายในความมืด เธอเป็นน้องสาวเพียงคนเดียวของ ยามางาทานะ ซึบาสะ จอมเย็นชา เป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือจาบิ ในการเปิดประตูนำทางให้โคกะเดินเส้นทางสู่ พฤกษามาไค และยังเป็นผู้ช่วยเหลือโคกะในการสยบจอมมารเรคิวเรสอีกด้วย โดยปัจจุบันรินนั้นได้โตขึ้นแล้ว
แม่เฒ่าผู้ที่เป็นผู้อาวุโสในดินแดนคันไต ที่เป็นอาจารย์ของ ยามาคาทานะ ริน ที่เธอได้เป็นคนตั้งชื่อให้รินเอง ตามลูกศิษย์คนสำคัญที่ถูก ไทกะ พรากไป ซาเอจิมะ ริน เธอเฝ้าดูโคกะตั้งแต่ยังเล็ก และยังเอ็นดูเขาที่เติบโตขึ้นมาเป็นอัศวินมาไคอีกด้วย
ฮิวงะ
อัศวินมาไคคู่หูของอาคาสึกิ ลูกศิษย์ของสึบาสะ ต่อมาฮิวงะถูกวาตารุเล่นงานแต่ฮิวงะได้เผยว่า วาตารุถูกความมืดของตัวเองควบคุมอยู่
อาคาสึกิ
อัศวินมาไคคู่หูของฮิวงะ ลูกศิษย์ของสึบาสะอีกคน
ชิจิม่า วาตารุ/ บารอน
อัศวินมาไคผู้ได้รับฉายา "อัศวินฟ้าคำราม บารอน" โดยวาตารุถูกพลังด้านมืดของซิกม่าควบตุมอยู่เลยทำให้วาตารุถูกครอบงำและภายหลังได้ถูกความมืดของตนเองครอบงำ แต่ถูกช่วยไว้โดย โคกะ และ ซึบาสะ จนตนนั้นหายเป็นปกติโดยวาตารุเคยเป็นครูฝึกให้กับโคกะและเด็กคนอื่นๆอีกมากมายโดยหลังศึกสุดท้ายวาตารุคงล่าเฮอเร่อร์ต่อและใช้ชีวิตอย่งสงบสุข
เลโอ ฟุโด/ ลอร์ด
นักบวชมาไคเป็นผู้ที่ทำงานในปราสาท เซนเน็ท โดยต่อมาได้เผยว่าเลโอนั้นเป็นอัศวินมาไคซึ่งมีฉายาว่า "อัศวินประกายแสง ลอร์ด" โดยตนนั้นเป็นแฝดน้องซิกม่า โดยหลังจากศึกสุดท้ายจบลงเลโอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและคงออกล่าเฮอเร่อร์ต่อไป โดยในอดีตเลโอสูญเสียคนรักชื่อว่า มิโอ ไปด้วยนํ้ามือของซิกม่า
เร็กกะ
นักบวชมาไคสาวลูกสาวของ เคนจิ ซึ่งเป็นอัศวินมาไคที่เคยสอนโคกะต้องการแก้ให้พ่อของตนที่ถูก คารูม่า ฆ่าตายโดยในตอนท้ายของภาคหนังโรงเร็กกะมอบปลามังกรให้ โดยต่อมาเร็กกะเป็นคู่หูของจาบิ
ไรกะ ซาเอจิมะ/กาโร่
ลูกชายเพียงคนเดียวของ โคกะ และ คาโอรุ ผู้สืบทอดยศกาโร่ต่อจากโคกะ
ตัวละคร (ริวกะเวิร์ส)
กาโร่ / โดไก ริวกะ
อัศวินมาไคผู้สวมยศหมาป่าทองคำที่อยู่ในจักรวาลคู่ขนาน เขาคือผู้สวมเกราะยศกาโร่ที่สูญเสียพลังแสงสีทองไป เมื่อริวกะสวมเกราะกาโร่สีทอง-ดำ เขาจะรู้สึกทรมานทุกครั้งหลังปลดเกราะออก ต่อมาริวกะสามารถปลดผนึกพลังของชุดเกราะได้ และกำจัดมาโดเฮอร์เรอร์จนครบ ทำให้เกราะกลับมาเป็นสีทองอีกครั้ง
ไก/คุสุงามิ อากุริ
อัศวินมาไคผู้มียศว่า " อัศวินธนูแห่งท้องฟ้า ไก" อาวุธประจำตัวคือ คันธนูมาไค ซึ่งสามารถปลดออกมาใช้เป็นดาบได้ หน้ากากหมาป่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวคือ ส่วนหูขวาจะยาวกว่าซ้าย เป็นอัศวินคนเดียวที่ใช้ธนูเป็นอาวุธ มีความสามารถในการยิงที่แม่นราวกับจับวาง
เซน/ทาเครุ จาคุสุเระ
อัศวินมาไคผู้มียศว่า " อัศวินดาบอัคคี เซน " โดยต่อมาได้สูญเสียแขนข้างซ้ายของตนเองไปเนื่องจากถูกต้นมาโดเฮอเร่อร์แทงเข้าที่มือจากการปกป้องริวกิทำให้ต้องตัดมือทิ้งภายหลังได้รับแขนเหล็กโซลเมทัลและมันยังสามารถเป็นโล่ต่อมาหลังจบศึกเซด่อมตนก็ยังสวมแขนเหล็กเอาไว้ตลอด
นักบวชบุไร
นักบวชมาไคผู้เรียกตัว ริวกะ อากุริ ทาเครุ และริอัน มารวมกลุ่มกันเพื่อช่วยกันปราบเซดอม
ริอัน
นักบวชมาไคสาวที่บุไรรับเลี้ยงหลังจากแม่ของตนเสียชีวิตภายหลังได้เป็นคู่หูกับ ริวกะ หรือ กาโร่ โดยมีอาวุธประจำตัวคือ ปืนมาไค โดยริอันเคยเจอกับเร็กกะที่มาจากโลกหลักทำให้รู้ว่าโลกมีอีกมิติ
d ริงโกะ
โรเซ่/มิคาเงะ จิงกะ
อามิลี่
ฟูซ่า
เกราะอัศวินมาไค
อัศวินหมาป่าทองคำ กาโร่ (Golden knight Garo)
สุดยอดชุดเกราะอันเป็นลำดับยศสูงสุดของอัศวินมาไค ซึ่งคนตระกูลซาเอจิมะเป็นผู้ครองยศยศกาโร่สืบต่อกันมา ชุดเกราะสีทองอร่าม มีสัญลักษณ์ประจำตระกูลคือรูปสามเหลี่ยมสีแดง เวลาในการต่อสู้คือ 99.9 ต่อวินาที หากสวมเกราะนานกว่านั้น ผู้ใช้อาจถูกความโกรธครอบงำ โดยสีตาของผู้ครองยศนั้นจะต่างกันคือ
โกกิ = สีเงิน
ไทกะ= สีแดง
โคกะ=สีเขียว
ไรกะ=สีนํ้าเงิน
อัศวินเขี้ยวเงิน เซโร่ (silver fanged knight zero)
อุปกรณ์มาไค
อีกชื่อหนึ่งคือ มาโดกุ ส่วนใหญ่จะถูกสร้างขึ้นมาจากฝีมือของ นักบวชอามอน จึงไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์ธรรมดา แต่ทุกชิ้นจะมีคาถา เวทมนตร์ และอักขระ กำกับทุกชิ้น แหวนมาไค แต่เดิมเป็นแหวนประจำตัวของ ไทกะอัศวินทองคำรุ่นก่อน เมื่อไทกะเสียชีวิตจึงตกทอดมาถึงทายาท มีความสามารถในการแบ่งตัว มีความรอบรู้ เป็นทั้งคู่หู และพี่เลี้ยงของโคกะตั้งแต่ในสมัยเด็ก โดย ซารูบ้า เป็นภาษามาไคมีความหมายว่า สหาย จีคอรูปใบหน้าของสตรีในหน้ากากหมาป่าชื้อ ซิลว่า ที่ มาจากภาษามาไคแปลว่าครอบครัวในครั้งที่เรย์ได้ต่อสู้กับการ์ม เรย์พลาดท่าถูกการ์มโจมตีเข้าใส่จุดสำคัญแต่เขาก็รอดเพราะว่าซิลว่าได้รับการโจมตีเอาไว้เองจนส่วนของใบหน้าเสียหายไป จากนั้นเรย์จึงนำซิลว่าย้ายจากคอมาที่หลังฝ่ามือแทนเพื่อที่ซิลว่าจะไม่ต้องมาปกป้องเขาเป็นครั้งที่ 2 กำไลข้อมือคู่หูของสึบาสะ มีควาามสามารถในการค้นหาเฮอเรอร์เช่นเดียวกับซารุบะและซิลวา ในการต่อสู้โกรุบะพลาดท่าถูกเฮอเรอร์เข้าสิงก่อนที่มันจะฉวยโอกาสปรากฏตัวออกมาลักพาตัวริน พร้อมด้วยหอกฟอสฟอรัสก่อนที่โกรุบะจะเปิดเผยแผนการร้ายในการรวบรวมพลังมืดของเรกุเลสให้พวกโคกะ
อัลวา
เฮอเรอร์
ลูกศิษย์ของไทกะ ได้เดินหลงทางผิดโดยเป็นผู้ที่กินเฮอร์เรอร์ 1,000 ตนเพื่อต้องการเป็นใหญ่ และยังเป็นผู้สังหารไทกะและคนรักของกิงกะ แม้จะโดนเมเชียสังหารแต่สามารถคืนชีพได้ในฐานะคิบะ เกราะทมิฬ โดยปกติมีอาชีพเป็นจิตแพทย์โดยใช้ชื่อว่า ริวซากิ คารุเนะ เป็นแพทย์ประจำตัวของคาโอรุ สุดยอดเฮอร์เรอร์ ที่ต้องอาศัยเฮอร์เรอร์ 1,000ตน ในการคืนชีพ โดยสิงร่างคาโอรุในการคืนชีพ
นูแวลฟร็องส์
นูแวลฟร็องส์ (Nouvelle-France) เป็นพื้นที่ที่ฝรั่งเศสสถาปนาอาณานิคมขึ้นในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเริ่มต้นจากการสำรวจบริเวณอ่าวเซนต์ลอว์เรนซ์โดย ฌัก การ์ตีเย ใน ค.ศ. 1534 และสิ้นสุดลงด้วยการยกดินแดนนูแวลฟร็องส์ให้กับบริเตนใหญ่และสเปน ภายใต้สนธิสัญญาปารีสใน ค.ศ. 1763
ดินแดนอันกว้างใหญ่ของนูแวลฟร็องส์ ณ จุดที่มีอาณาเขตมากที่สุด ใน ค.ศ. 1712 ประกอบด้วยอาณานิคม 5 เขต โดยในแต่ละเขตก็จะมีการปกครองเป็นของตนเอง ซึ่งประกอบด้วย แคนาดา ซึ่งเป็นอาณานิคมที่มีการพัฒนามากที่สุด โดยแบ่งออกเป็นเขตต่าง ๆ ดังนี้ เกแบ็ก ทรัวรีวีแยร์ และมอนทรีออล, อ่าวฮัดสัน, อะคาเดียซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ, แปลแซ็นส์ (Plaisance) ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะนิวฟันด์แลนด์ และลุยเซียนา นูแวลฟร็องส์ครอบคลุมพื้นที่จากนิวฟันด์แลนด์จรดไปถึงทุ่งหญ้าแคนาดา (Canadian Prairies) และจากอ่าวฮัดสันจรดไปถึงอ่าวเม็กซิโก รวมไปถึงมหาทะเลสาบแห่งอเมริกาเหนือ
ดินแดนถูกแบ่งออกเป็นหลายเขตอาณานิคมซึ่งต่างมีการปกครองเป็นของตนเอง ได้แก่: แคนาดา อคาเดีย นิวฟันด์แลนด์ และ หลุยส์เซียนา ฝรั่งเศสปกครองดินแดนนี้ไปจนกระทั่งเมื่อฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในสงครามเจ็ดปี ก็ต้องเสียดินแดนบริเวณนี้ไปแก่อังกฤษและสเปนจากผลของสนธิสัญญาปารีส เหลือไว้แต่แซ็งปีแยร์และมีเกอลง โดยอังกฤษได้ดินแดนส่วนแคนาดา, อคาเดีย และส่วนหนึ่งของหลุยส์เซียนา ในขณะที่สเปนได้อีลโดร์เลอ็อง (Île d'Orléans) พร้อมกับดินแดนไปทางตะวันตก
วิทยาลัยการจัดการระบบสุขภาพ มหาวิทยาลัยนเรศวร
วิทยาลัยการจัดการระบบสุขภาพ มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นวิทยาลัยฯ ที่จัดตั้งขึ้น โดยมีเป้าหมายพัฒนาภาวะผู้นำ และทักษะในการจัดการและอภิบาลระบบสุขภาพ แก่ผู้บริหาร ผู้ประกอบวิชาชีพสุขภาพ นักวิจัย และนักวิชาการ เพื่อสนับสนุนให้ระบบสุขภาพของประเทศ มีความเข้มแข็ง ส่งผลให้ประชาชนเข้าถึงบริการสุขภาพ ที่มีคุณภาพ อย่างทั่วถึง และเป็นธรรม ซึ่งเป็นกลไกหนึ่งในการบรรลุเป้าหมายการพัฒนาอย่างยั่งยืน(Sustainable Development Goals: SDGs) ที่ทุกประเทศภายใต้การนำของสหประชาชาติได้ตกลงร่วมกันว่าจะดำเนินการให้บรรลุเป้าหมายดังกล่าวภายใน ค.ศ. 2030