cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รัฐเมืองยอง
ประวัติ
ต่อมาเมื่อพระยากาวิละฟื้นฟูบ้านเมือง ได้ทำการกวาดต้อนผู้คนจากเมืองยองไปไว้เมืองลำพูนที่ตั้งขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2348 ทำให้เมืองยองแทบเป็นเมืองร้าง สร้างความไม่พอใจแก่เจ้ามหาขนานเมืองเชียงตุง และเจ้าพุทธวงศาเจ้าเมืองยอง ทั้งสองจึงเอาใจออกหากไปเข้าฝ่ายพม่า เพราะมองว่าพม่าไม่มีนโยบายกวาดต้อนผู้คน และคิดว่าอย่างไรเสียพม่าก็ต้องขึ้นมาปราบเมืองยองอยู่แล้ว เจ้าพุทธวงศารวบรวมผู้คนได้ 150 ครัวเรือนเศษมาตั้งเมืองยองขึ้นใหม่ แล้วขอร่วมสวามิภักดิ์เข้ากับพม่ามาตั้งแต่นั้น ที่สุดเมืองยองถูกผนวกเข้ากับรัฐเชียงตุงใน พ.ศ. 2358
ชาติพันธุ์
จากการครองราชย์ของเจ้าสุนันทะ ทรงนำชาวไทลื้อจากเชียงรุ่งกลุ่มเล็ก ๆ เข้ามาด้วย เมืองยองจึงรับวัฒนธรรมไทลื้อ ชาวลัวะซึ่งเป็นชนพื้นเมืองก็รับวัฒนธรรมไทลื้อไปด้วย เช่น การแต่งกาย ส่วนชาวลื้อเมืองยองเองก็ต้องผสมกลมกลืนไปกับชาวลัวะซึ่งเป็นชนพื้นเมือง
ศาสนา
รัฐเมืองยองรับศาสนาพุทธจากเมืองเชียงรุ่ง ดังปรากฏความใน ตำนานเมืองยอง ความว่า "...สัพพัญญูพระพุทธเจ้าโคตมะแห่งเราเกิดมาโปรดโลกและจรเดินบิณฑบาตข้าวลุกแต่เมืองวิเทหราชลงมารอดเมืองมหิยังคะ..." และ ตำนานพระธาตุหลวงจอมยอง ก็ระบุว่าเมืองยองเพิ่งรับศาสนาพุทธหลังเจ้าสุนันทะสร้างเมืองยอง หลังจากนั้นเป็นต้นมาเจ้าผู้ครองเองก็มีศรัทธาในศาสนาพุทธ ออกผนวชกันหมดจนสิ้นวงศ์ ต่อมามีคณะสงฆ์จากอาณาจักรล้านนาเดินทางเข้าไปเผยแผ่ศาสนา ดังจะพบว่ามีการสถาปนาวัดนิกายสวนดอก (หรือ นิกายรามัญ) และนิกายป่าแดง (หรือ นิกายสีหล) สู่เมืองยองตั้งแต่รัชสมัยพระเจ้าติโลกราชเป็นต้นมา ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการเผยแผ่ศาสนาในรัชสมัยพระเจ้าบุเรงนองเสียอีก
งานพุทธศิลป์แบบล้านนาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ยังคงหลงเหลืออยู่ในเมืองยอง เช่น พระธาตุหลวงจอมยอง และพระเจ้าทิพย์ (องค์ยืน) พระพุทธรูปในวัดพระแก้วเมืองยอง
คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
คณะสัตวแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น (Faculty of Veterinary Medicine, Khon Kaen University) เป็นส่วนราชการไทยระดับคณะวิชา สังกัดมหาวิทยาลัยขอนแก่น กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เป็นคณะวิชาที่จัดตั้งขึ้นเป็นอันดับที่ 13 ของมหาวิทยาลัยขอนแก่น และเป็นโรงเรียนสอนสัตวแพทย์ระดับปริญญา แห่งที่ 3 ของประเทศไทย และเป็นแห่งแรกที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูมิภาค ปัจจุบันคณะมีจำนวนนักศึกษาทั้งในระดับปริญญาตรีและบัณฑิตศึกษา ประมาณ 542 คน (นักศึกษาระดับปริญญาตรี ประมาณ 487 คน นักศึกษาระดับปริญญาโท ประมาณ 29 คน นักศึกษาระดับปริญญาเอก ประมาณ 26 คน) บุคลากร 210 คน(สายผู้สอน 70 คน สายสนับสนุน 140 คน)
ประวัติ
เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 13 มิถุนายน 2511 ที่ประชุมสภามหาวิทยาลัยขอนแก่นครั้งที่ 1/2511 มีมติรับหลักการในการจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์และคณะสัตวแพทยศาสตร์ และในปี 2523 ได้มีคำสั่งมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่ 153/2523 ลงวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2523 แต่งตั้งคณะกรรมการการศึกษาความเป็นไปได้ในการจัดตั้งคณะสัตวแพทยศาสตร์ ผลการศึกษาเห็นว่าควรจัดตั้งคณะสัตวแพทยศาสตร์ขึ้นในมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ในปี 2526 ได้มีคำสั่งมหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่ 2027/2526 ลงวันที่ 18 พฤศจิกายน 2526 และคำสั่งมหาวิทยาลัยขอนแก่นที่ 2125/2526 ลงวันที่ 6 ธันวาคม 2526 แต่งตั้งคณะกรรมการและอนุกรรมการจัดตั้งคณะสัตวแพทยศาสตร์ขึ้น และมีพระราชกฤษฎีการจัดตั้งคณะสัตวแพทยศาสตร์ ประกาศในราชกิจจานุเบกษาเล่ม 103 ตอนที่ 81 ลงวันที่ 13 พฤษภาคม 2529 คณะสัตวแพทยศาสตร์เริ่มเปิดรับนักศึกษารุ่นที่ 1 ในปีการศึกษา 2530 จำนวน 40 คน ปัจจุบันมีศิษย์เก่าระดับปริญญาตรีสำเร็จการศึกษาออกไปแล้ว จำนวน 28 รุ่น ประมาณ 1,700 คน (มีศิษย์เก่าระดับปริญญาโทและปริญญาเอกที่สำเร็จการศึกษาแล้วประมาณ 130 คน) และตั้งแต่ปีการศึกษา 2563 เป็นต้นไปคณะจะรับนักศึกษาระดับปริญญาตรี รุ่นละ 72 คน
สัญลักษณ์
เป็นรูป เทพยดากระหนาบองค์พระธาตุพนมอัญเชิญมิ่งมงคลประทานแก่สถาบันสถิต เหนือขอนไม้ซึ่งสลักเป็นชื่อมหาวิทยาลัยขอนแก่น พื้นหลังตราสัญลักษณ์ เป็นสีฟ้าหม่น แบ่งเป็น 3 ช่อง มีความหมายถึง คุณธรรมของนักศึกษา 3 ประการ ได้แก่
สีฟ้าหม่น (Wedgwood blue)
หน่วยงาน
ปัจจุบัน คณะสัตวแพทยศาสตร์ แบ่งส่วนงานภายในออกเป็น 2 ส่วนงานย่อย คือ 1.กองบริหารงานคณะ 2. โรงพยาบาลสัตว์
1.กองบริหารงานคณะ แบ่งออกเป็น 4 งาน คือ
หลักสูตร
หมายเหตุ สำหรับผู้ที่ไม่สามารถศึกษาต่อจนได้รับปริญญาสัตวแพทยศาสตรบัณฑิต อาจขอรับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตได้ โดยเป็นไปตามเงื่อนไขของคณะและมหาวิทยาลัย
เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
ประวัติ
มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์เริ่มสร้างเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 616 ณ ที่ตั้งปัจจุบันที่เดิมเรียกว่าธอร์น อาย (เกาะธอร์น) ซึ่งเป็นเกาะกลางแม่น้ำ ตามตำนานกล่าวว่าคนหาปลาในแม่น้ำเทมส์ชื่ออัลดริชเห็นนักบุญซีโมนเปโตรมาปรากฏตัวใกล้กับที่ตั้งมหาวิหารในปัจจุบัน ซึ่งอาจจะเป็นเหตุผลที่มหาวิหารได้รับปลาแซลมอนจากคนหาปลาในแม่น้ำเทมส์ต่อมา แต่ตามหลักฐานที่น่าเชื่อถือกว่ากล่าวว่าในคริสต์ทศวรรษ 960 หรือต้นคริสต์ทศวรรษ 970 นักบุญดันสตันร่วมกับพระเจ้าเอ็ดการ์ผู้รักสงบได้ก่อตั้งอารามคณะเบเนดิกตินขึ้นที่นี่ ต่อมาพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีก็สร้างมหาวิหารให้เป็นโบสถ์หินระหว่างปี ค.ศ. 1045 ถึงปี ค.ศ. 1050 เพื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังของพระองค์ มหาวิหารได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1065 เพียงอาทิตย์เดียวก่อนที่จะเสด็จสวรรคตและใช้เป็นที่ฝังพระศพของพระองค์เอง ในปี ค.ศ. 1245 พระเจ้าเฮนรีที่ 3 ทรงสร้างมหาวิหารใหม่แทนมหาวิหารเดิมและทรงเลือกให้เป็นที่บรรจุพระศพของพระองค์เอง
ภาพของมหาวิหารเดิมที่ในลักษณะที่เป็นสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ก็เหลืออยู่เพียงภาพที่ปรากฏอยู่ข้างๆ พระราชวังเวสต์มินสเตอร์บนผ้าปักบายู มหาวิหารมีรายได้เพิ่มขึ้นจนขยายตัวจากนักพรตราวสิบกว่ารูปขึ้นไปเป็นราวแปดสิบรูป
แต่การที่มีที่ตั้งที่อยู่ไม่ไกลจากพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ก็มิได้ทำให้นักพรตมีความสัมพันธ์กับพระมหากษัตริย์มากไปกว่าปกติ ในทางสังคมนักพรตของมหาวิหารก็ยังปฏิบัติตัวอย่างสมถะเช่นเดียวกับนักพรตอื่นๆ ในคณะเดียวกันที่อยู่ที่อื่น อธิการมหาวิหารก็ยังคงมีฐานะเป็นผู้เป็นเจ้าของที่ดินของชุมชนราวสองสามพันคนรอบ ๆ มหาวิหาร ในฐานะผู้บริโภคและนายจ้างทางราชสำนักก็ช่วยส่งเสริมความเจริญทางเศรษฐกิจของเวสต์มินสเตอร์ นอกจากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างราชสำนักกับเวสต์มินสเตอร์ก็เป็นความสัมพันธ์อันดี แต่ทางเวสต์มินสเตอร์ก็มิได้รับสิทธิพิเศษในการค้าขายใด ๆ ในยุคกลาง มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์สร้างร้านค้าและที่อยู่อาศัยทางด้านตะวันตกแต่ก็เริ่มรุกเข้ามาในบริเวณของนักพรต
มหาวิหารกลายเป็นสถานที่ในการทำพระราชพิธีบรมราชาภิเศกของพระมหากษัตริย์นอร์มันแต่ไม่มีองค์ใดที่ถูกฝังที่นั่นมาจนมาถึงพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้ทรงอุทิศพระองค์แก่ลัทธินิยมพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี พระองค์ทรงสร้างมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ใหม่ในแบบสถาปัตยกรรมกอธิคเพื่อเป็นอนุสรณ์ให้แก่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี ผู้ได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1161 และเป็นที่สำหรับฝังพระบรมศพของพระองค์เอง งานการก่อสร้างยังคงทำกันต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1245 ถึงปี ค.ศ. 1517 และส่วนใหญ่ทำโดยสถาปนิกเฮนรี เยเวล (Henry Yevele) ในสมัยพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ต่อมาในปี ในปี ค.ศ. 1503 พระเจ้าเฮนรีที่ 7 ก็ทรงต่อเติมห้องสวดมนต์แบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ (Perpendicular Period) ทางด้านหลังสุดของมหาวิหารที่อุทิศให้แก่พระนางมารีย์พรหมจารี (ที่รู้จักกันว่า “ห้องสวดมนต์พระแม่มารีของพระเจ้าเฮนรีที่ 7”) หินที่ใช้สร้างมหาวิหารมาจากค็อง (Caen) ในฝรั่งเศส และในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์
ในปี ค.ศ. 1535 จากการสำรวจทรัพย์สินและรายได้ของโบสถ์ในอังกฤษก่อนการยุบอารามทางการพบว่ารายได้ประจำปีของมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์เป็นจำนวนประมาณ 2400-2800 ปอนด์ ซี่งเป็นจำนวนที่มากเป็นที่สองรองจากมหาวิหารกลาสตันบรี (Glastonbury Abbey) หลังจากนั้นพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ก็ทรงยึดการปกครองจากนักพรตมาทรงปกครองด้วยพระองค์เองในปี ค.ศ. 1539 และทรงยกฐานะมหาวิหารขึ้นเป็นอาสนวิหารในปี ค.ศ. 1540 และพระราชทานพระราชเอกสารสิทธิ (letters patent) ก่อตั้งให้มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์เป็นมุขมณฑลเวสต์มินสเตอร์ การก่อตั้งมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ให้เป็นอาสนวิหารทำให้มหาวิหารรอดจากการถูกทำลายอย่างยับเยินเช่นมหาวิหารอื่น ๆ เกือบทุกมหาวิหารในราชอาณาจักรอังกฤษในยุคเดียวกัน แต่เวสต์มินสเตอร์ก็เป็นอาสนวิหารอยู่ได้เพียงสิบปีจนถึงปี ค.ศ. 1550 วลี “โขมยจากปีเตอร์ไปจ่ายให้พอล” (robbing Peter to pay Paul) อาจจะมีรากมาจากยุคนี้คือเมื่อรายได้ที่ควรจะเป็นของมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ (ซึ่งเป็นมหาวิหารที่อุทิศให้แก่นักบุญปีเตอร์) ถูกโอนไปให้กับคลังของมหาวิหารเซนต์พอล
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1ผู้นับถือนิกายโรมันคาทอลิกได้พระราชทานมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์คืนให้กับนักพรตเบเนดิกติน แต่ก็ถูกยึดคืนโดยสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 ในปี ค.ศ. 1559 ยี่สิบปีต่อมาในปี ค.ศ. 1579 พระองค์ก็พระราชทานฐานะมหาวิหารให้เป็น “พระอารามหลวง” ซึ่งหมายถึงการเป็นโบสถ์ที่ขึ้นตรงต่อองค์รัฏฐาธิปัตย์แทนที่จะขึ้นอยู่กับมุขนายกเขตมิสซัง และพระราชทานชื่อใหม่ว่า “คริสตจักรเซนต์ปีเตอร์” (Collegiate Church of St Peter) ซึ่งเท่ากับเป็นการสิ้นสุดจากการเป็นมหาวิหารหรืออารามมาเป็นโบสถ์ที่ปกครองโดยดีน (dean) อธิการองค์สุดท้ายของมหาวิหารได้รับการแต่งตั้งให้เป็นดีนองค์แรก
ในคริสต์ทศวรรษ 1640 ระหว่างสงครามกลางเมืองอังกฤษมหาวิหารได้รับความเสียหายจากกลุ่มเพียวริตันที่พยายามบุกเข้ามาทำลายรูปเคารพต่างๆ แต่ก็ได้รับการปกป้องเพราะความที่อยู่ใกล้กับรัฐบาลเครือจักรภพ เมื่อเจ้าผู้พิทักษ์โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ถึงแก่อสัญกรรมก็ได้รับการทำพิธีฝังศพกันอย่างอย่างใหญ่โตที่มหาวิหารในปี ค.ศ. 1658 แต่ร่างของครอมเวลล์ก็มาถูกขุดขึ้นมาเพียงอีกสามปีต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1661 เพื่อนำมาแขวนคอที่ตะแลงแกงไม่ไกลจากมหาวิหารนัก
หอสองหอด้านหน้ามหาวิหารสร้างระหว่างปี ค.ศ. 1722 ถึงปี ค.ศ. 1745 โดยนิโคลัส ฮอคสมัวร์ (Nicholas Hawksmoor) จากหินพอร์ตแลนด์ และเป็นตัวอย่างของสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกอธิค การขยายต่อมาทำในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ภายใต้การควบคุมของเซอร์จอร์จ กิลเบิร์ต สกอตต์ (George Gilbert Scott) ปฏิมณฑลสำหรับด้านหน้าออกแบบโดยเซอร์เอ็ดวิน ลูเต็นส (Edwin Lutyens) ในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ไม่ได้สร้าง
จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ก็เป็นสถานศึกษาลำดับที่สามของอังกฤษรองจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด และมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และเป็นสถานที่ที่หนึ่งในสามตอนแรกของคัมภีร์ไบเบิลฉบับพระเจ้าเจมส์ (King James Bible) ของพันธสัญญาเดิมและครึ่งหลังของพันธสัญญาใหม่ได้รับการแปล ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 มหาวิหารก็เป็นที่รวบรวมคัมภีร์ไบเบิลภาษาอังกฤษฉบับใหม่ (New English Bible) มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อยระหว่างการทิ้งระเบิดในลอนดอนเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1940
พระราชพิธีบรมราชาภิเษก
ตั้งแต่พระราชพิธีบรมราชาภิเษกของทั้งพระเจ้าฮาโรลด์ กอดวินสัน และสมเด็จพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 แล้วมหาวิหารก็ใช้เป็นสถานที่สำหรับการทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์ของอังกฤษและของสหราชอาณาจักรทุกพระองค์ ยกเว้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 5 และพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8 ผู้ทรงไม่มีโอกาสเข้าทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษก เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ขึ้นครองราชย์พระองค์ทรงไม่สามารถทำพิธีราชาภิเษกในลอนดอนได้ เพราะพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสทรงยึดลอนดอนอยู่ในขณะนั้น พระองค์จึงทรงย้ายไปทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกที่มหาวิหารกลอสเตอร์ในกลอสเตอร์เชอร์ แต่พระสันตปาปาทรงเห็นว่าเป็นการไม่ถูกต้อง พระเจ้าเฮนรีที่ 3 จึงทรงทำพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเป็นครั้งที่สองในมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1220 เลดี้เจน เกรย์ผู้ครองราชย์เพียงเก้าวันก็มิได้มีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก ตามธรรมเนียมแล้วอาร์ชบิชอปแห่งแคนเทอร์เบอรีจะเป็นเคลอริกผู้ทำพิธีพระราชพิธีบรมราชาภิเษก บัลลังก์ที่ใช้ประทับระหว่างพิธีคือพระราชบัลลังก์นักบุญเอ็ดเวิร์ด (St Edward's Chair) ที่เก็บไว้ภายในอาสนวิหารและใช้มาตั้งแต่ ค.ศ. 1308 ระหว่าง ค.ศ. 1301 ถึง ค.ศ. 1996 ภายใต้บัลลังก์มีหินแห่งสโคน (Stone of Scone) ซึ่งเดิมเป็นหินที่พระมหากษัตริย์แห่งสกอตแลนด์ทรงใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษก แต่ปัจจุบันหินแห่งสโคนถูกนำกลับไปเก็บที่ปราสาทเอดินบะระในสกอตแลนด์จนกว่าจะถึงพระราชพิธีบรมราชาภิเษกครั้งต่อไป
การบรรจุศพและอนุสรณ์
พระบรมศพหรือพระศพของพระมหากษัตริย์หรือพระราชวงศ์จะบรรจุไว้ภายในห้องสวดมนต์ต่าง ๆ ภายในมหาวิหาร ส่วนศพของนักบวชและผู้อื่นที่เกี่ยวข้องกับมหาวิหารเวสต์มินสเตอร์ก็จะบรรจุภายในระเบียงฉันนบถและบริเวณอื่นในมหาวิหาร เช่นกวีคนสำคัญของอังกฤษเจฟฟรีย์ ชอเซอร์ผู้เคยพำนักอยู่ที่มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์และเป็นข้าราชสำนักขณะที่มีชีวิตอยู่ กวีคนอื่นก็ถูกบรรจุไว้ในบริเวณเดียวกันที่เรียกกันว่า “มุมกวี” ที่ได้แก่วิลเลียม เบลค โรเบิร์ต เบิร์นส และวิลเลียม เชกสเปียร์เป็นต้น ต่อมาการบรรจุศพกันในมหาวิหารกลายมาเป็นสิ่งที่เชิดหน้าชูตา จึงทำให้เผยแพร่ไปยังการบรรจุศพบุคคลสำคัญจากอาชีพต่าง ๆ เช่นนักการเมือง นักวิทยาศาสตร์ หรือนักการทหารเป็นต้น
แจ็ก พาแลนซ์
แจ็ก พาแลนซ์ (Jack Palance, ชื่อเกิด วลาดีมีร์ พอลานิก (Володимир Палагню́к); 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทชายบึกบึนและตัวร้าย เขาถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สามครั้ง ในสาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง ซัดเดนเฟียร์ (1952), เชน เพชฌฆาตกระสุนเดือด (1953) และ หนีเมืองไปเป็นคาวบอย (1991) ซึ่งทำให้เขาชนะรางวัลออสการ์เป็นครั้งแรก
พาแลนซ์เกิดในลัตตีเมอร์ รัฐเพนซิลเวเนีย เป็นบุตรชายของผู้อพยพชาวยูเครน เขาเคยรับราชการที่กองทัพอากาศทหารบกสหรัฐในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง พาแลนซ์ศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเป็นเวลาสั้น ๆ ก่อนได้ประกอบอาชีพในโรงละคร เขาปรากฏตัวครั้งแรกในภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์เรื่อง แพนิกอินเดอะสตรีต (1950) ตามมาด้วยซัดเดนเฟียร์ และ เชน เพชฌฆาตกระสุนเดือด พาแลนซ์ยังแสดงเป็นเคานต์แดรกคูลาในภาพยนตร์โทรทัศน์ ค.ศ. 1974 ใน แบรมสโตกเกอร์แดรกคูลา และเจ้าแห่งอาชญากรรม อีฟว์ แปเร ใน 2 โหดไม่รู้ดับ (1989) นอกจากนั้นยังรับหน้าที่เป็นพิธีกรของซีรีส์โทรทัศน์ทางช่องเอบีซี ใน ริปลีย์ เชื่อหรือไม่ (1982–1986)
พาแลนซ์เสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 2006 ด้วยโรคชรา ณ บ้านพักของฮอลลี ลูกสาวของเขาในมอนเตซีโต รัฐแคลิฟอร์เนีย
อานามิซุ
อานามิซุ (穴水町 (Anamizu-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโฮซุ (เดิมอยู่ในอำเภอฟูเงชิ) จังหวัดอิชิกาวะ ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 183.21 sqkm เมืองนี้มีจำนวนประชากรประมาณ 7,782 คน 3,653 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 42 คนต่อตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์
อานามิซุกินพื้นที่บริเวณแนวชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรโนโตะ ติดกับทะเลญี่ปุ่นทางทิศตะวันออกและทิศใต้ พื้นที่ส่วนหนึ่งของเมืองอยู่ภายในเขตกึ่งอุทยานแห่งชาติโนโตะฮันโต
อานามิซุมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นกึ่งเขตร้อน (Köppen Cfa) โดยมีลักษณะเฉพาะคือฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอานามิซุอยู่ที่ 13.5 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปีอยู่ที่ 2,352 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.8 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.9 °C
ประชากร
ตามข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของอานามิซุได้ลดลงในช่วง 50 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์
พื้นที่บริเวณอานามิซุในสมัยโบราณเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโนโตะ ในช่วงยุคเซ็งโงกุ (ค.ศ. 1467–1568) พื้นที่แห่งนี้เป็นที่โต้แย้งกันระหว่างตระกูลฮาตาเกยามะ ตระกูลอูเอซูงิ และตระกูลมาเอดะ ต่อมาในยุคเอโดะ พื้นที่นี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาคางะ ภายใต้การปกครองของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ
อานามิซุและพื้นที่โดยรอบได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในคาบสมุทรโนโตะ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2007
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของอานามิซุขึ้นอยู่กับเกษตรกรรมและการประมงเชิงพาณิชย์
การศึกษา
อานามิซุมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 2 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และโรงเรียนที่สังกัดคณะกรรมการการศึกษาจังหวัดอิชิกาวะ ได้แก่ โรงเรียนมัธยมปลาย 1 แห่ง
กองพันทหารที่ 3 หน่วยนาวิกโยธินที่ 1
กองพันทหารที่ 3 หน่วยนาวิกโยธินที่ 1 (3rd Battalion, 1st Marines; อักษรย่อ: 3/1) เป็นกองพันทหารราบในเหล่านาวิกโยธินสหรัฐซึ่งตั้งอยู่ที่แคมป์ฮอร์โนในฐานเหล่านาวิกโยธินค่ายเพนเดิลตัน รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งได้รับการตั้งฉายาว่า "เสียงฟ้าร้องที่สาม" กองพันนี้ประกอบด้วยนาวิกโยธินและกะลาสีประมาณ 1,220 นาย และตกอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกรมนาวิกโยธินที่ 1 และกองพลนาวิกโยธินที่ 1
จุดเริ่มต้น
กองพันทหารที่ 3 หน่วยนาวิกโยธินที่ 1 ได้เคลื่อนพลเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1941 ที่อ่าวกวนตานาโม ประเทศคิวบา และโอนสิทธิให้แก่กองพลนาวิกโยธินที่ 1 ในเดือนเมษายนของปีนั้น พวกเขาย้ายไปอยู่ที่ค่ายฝึกหัดทหารนาวิกโยธิน แพร์ริสไอแลนด์ รัฐเซาท์แคโรไลนา ซึ่งต่อมาหน่วยได้หยุดการทำงานในเดือนตุลาคมของปีดังกล่าว
วัดโบสถ์ (อำเภอสามโคก)
วัดโบสถ์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2370 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2496 ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2557 ได้รับการยกสถานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ
จุดเด่นของวัด คือ รูปปั้นสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ปางเทศนาธรรม ซึ่งมีขนาดใหญ่ มีความสูงถึง 28 เมตร สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2549 ผู้จัดสร้างถวาย คือ นายวัชรพงศ์ ระดมสิทธิพัฒน์ บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีวิหารคดล้อมสร้างในรูปแบบสมัยใหม่ ในวาระเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช 80 พรรษา เมื่อ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2550 บริเวณลานธรรมหลวงพ่อโตมีทางเดินไปยังศาลาจัตุรมุขยอดมงกุฎ นอกจากนั้นยังมีหลวงพ่อโสธรองค์ใหญ่และพระสีวลี ริมแม่น้ำมีวังมัจฉาที่ประชาชนมักมาให้อาหารปลากัน
อีดีอีสโมตรี
อีดีอีสโมตรี (Иди и смотри, Idi i smotri; Ідзі і глядзі, Idzi i hlyadzi) หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า คัมแอนด์ซี (Come and see) เป็นภาพยนตร์แนวสงครามและชีวิตของสหภาพโซเวียต ออกฉายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1985 กำกับการแสดงโดย Elem Klimov นำแสดงโดย Aleksei Kravchenko และ Olga Mironova โดยภาพยนตร์นี้มีเนื้อหาเกียวกับการปกครองเบียโลรัสเซียโดยนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
บทภาพยนตร์ซึ่งถูกเขียนโดย Klimov และ Ales Adamovich ต้องใช้ระยะเวลายาวนานถึงแปดปีถึงได้รับการรับรองบท ในที่สุด บทภาพยนตร์ดังกล่าวก็ได้ถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสครบรอบ 40 ปี ที่สหภาพโซเวียตได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สอง ภาพยนตร์ดังกล่าวได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในสหภาพโซเวียตมีผู้เข้าชมมากถึง 28,900,000 คน นอกจากนี้อีดีอีสโมตรียังได้รับการคัดเลือกในฐานะภาพยนตร์ของสหภาพโซเวียตให้เข้าชิงรางวัลสาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม (Best Foreign Language Film) ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 58 (58th Academy Awards) แต่ไม่ผ่านการคัดเลือกจากสถาบันศิลปะและวิชาการทางภาพยนตร์  (Academy of Motion Picture Arts and Sciences; AMPAS) เพื่อเป็น 1 ใน 5 เรื่องสุดท้ายที่เข้าชิงรางวัลดังกล่าว
ที่มาของชื่อเรื่อง
ชื่อเรื่องของบทภาพยนตร์นี้นั้นมีที่มามาจากบทที่ 6 ของ หนังสือวิวรณ์ (Book of Revelation หรือ The Apocalypse of John) ซึ่งในตอนที่ 1, 3, 5, และ 7 ได้มีการระบุถึงคำว่า Come and See (Ἐρχου καὶ ἴδε, Erchou kai ide) ซึ่งเป็นคำเชื้อเชิญให้เฝ้าดูการทำลายล้างโลกของ 4 จตุรอาชาแห่งวันโลกาวินาศ (Four Horsemen of the Apocalypse)  นอกจากนี้ข้อความในวิวรณ์ 6 ตอนที่ 7-8 ยังถูกนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งของบทภาพยนตร์ดังกล่าวด้วยเช่นกัน
''""เมื่อพระองค์ทรงแกะตราดวงที่สี่นั้นแล้ว ข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงสัตว์ตัวที่สี่ร้องว่า "มาเถอะ" แล้วข้าพเจ้าก็แลเห็น และดูเถิด ม้าสีกะเลียวตัวหนึ่งเข้ามา ผู้ที่นั่งบนหลังม้านั้นมีชื่อว่ามัจจุราช และแดนคนตายก็ติดตามมาด้วย พระองค์ทรงให้ทั้งสองนี้มีอำนาจล้างผลาญแผ่นดินโลกได้หนึ่งในสี่ส่วน ด้วยคมดาบ ด้วยความอดอยาก ด้วยโรคระบาด และด้วยสัตว์ร้ายแห่งแผ่นดิน""
- วิวรณ์ 6: 7-8 ''
จอห์น เฟล็ตเชอร์
จอห์น เฟล็ตเชอร์ (John Fletcher; ธันวาคม ค.ศ. 1579 - สิงหาคม ค.ศ. 1625) เป็นนักเขียนบทละครและกวีชาวอังกฤษ โดยเป็นนักเขียนรุ่นน้องของวิลเลียม เชกสเปียร์ อยู่ในคณะละครเดียวกันคือ King's Men เป็นนักเขียนบทละครที่มีชื่อเสียงมากที่สุดผู้หนึ่งในยุคของเขา อาจเทียบเคียงกับเชกสเปียร์ได้เลยทีเดียว ชื่อเสียงของเขายังต่อเนื่องมาจนถึงยุคฟื้นฟูราชวงศ์อังกฤษอีกด้วย เฟล็ตเชอร์เสียชีวิตจากโรคระบาดในปี ค.ศ. 1625
15791625
รายชื่อเพลงที่บันทึกเสียงโดยไมเคิล แจ็กสัน
นี่คือ รายชื่อเพลงที่บันทึกเสียงโดย ไมเคิล แจ็กสัน
อักษรโลมา
อักษรโลมา ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2473 โดย วิโด โซโบ แห่งโบเนเกตา ไลบีเรีย ใช้ในหมู่ชาวโลมาในช่วงพ.ศ. 2474 – 2492 ต่อมาถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน
ลักษณะ
มีสัญลักษณ์ 125 ตัว บางตัวมีหลายรูปแบบ
โสฬส (แก้ความกำกวม)
โสฬส อาจหมายถึง
พระเจ้ารามมะไตย
พระเจ้ารามมะไตย (စောဇိတ်, ; 19 พฤษภาคม 1303 – เมษายน 1330) หรือ พระเจ้าสอเซน ตามพงศาวดารมอญ กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรหงสาวดี ระหว่าง ค.ศ. 1323 ถึง 1330 โดยพระองค์ปกครองต่อจาก พระเจ้าแสนเมือง ผู้เป็นพระเชษฐา ภายหลังจากที่พระเจ้าแสนเมืองสวรรคตแบบกระทันหัน เจ้าชีพพระราชอนุชาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาโดย 7 ปีในรัชสมัยเป็นช่วงที่บ้านเมืองอ่อนแอพระเจ้ารามมะไตยเป็นกษัตริย์ที่ไร้ความสามารถเกิดกบฏขึ้นมากมายรวมถึงเสียหัวเมืองเขตตะนาวศรี ให้กับอาณาจักรสุโขทัย
วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์
วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ หรือวัดเมือง เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำบางปะกงฝั่งตะวันตก เลขที่ 156 ถนนมรุพงษ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
ประวัติ
วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์สร้างในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 โดยโปรดให้ เจ้าพระยายมราช เจ้าพระยามหาโยธา หาที่จะสร้างเมืองฉะเชิงเทราใหม่ และโปรดให้พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าไกรสร กรมหลวงรักษ์รณเรศ (หม่อมไกรสร) ซึ่งเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 33 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก รัชกาลที่ 1 เป็นแม่กองทำการสร้างกำแพงเมืองฉะเชิงเทรา แล้วเสร็จเมื่อปี 2380 อีกทั้งพระองค์โปรดเกล้าฯให้สร้างวัดแห่งหนึ่ง ดังในพระราชนิพนธ์ ในพระบาทสมเด็จฯ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงระบุว่า
"...แล้วโปรดให้กรมหลวงรักษรณเรศออกไปสร้างป้อมกำแพงที่เมืองฉเชิงเทราอีกตำบล 1 โปรดให้สร้างวัดไว้ในกลางเมือง ซึ่งพระราชทานนามในบัดนี้ว่า วัดปิตุลาธิราชรังสฤษดิ..."
เดิมทีวัดเมืองนี้อาจเคยมีแผนให้สร้างกลางเมืองแต่ด้วยเหตุใดไม่ทราบได้ จึงมีการสร้างบริเวณด้านเหนือของเมืองแทน จากข้อมูลคำให้การจีนบู๊ว่าด้วยเรื่องอั้งยี่เมืองฉะเชิงเทรากำเริบ จ.ศ. 1210 เมื่อคราวเกิดกบฏจีนตั้วเฮียขึ้นในปี พ.ศ. 2391 แสดงว่ามีวัดบริเวณเหนือเมืองแล้ว โดยพบข้อความที่ระบุว่า "จีนกิแต้จิ๋วเถ้าแก่สวนอ้อย คุมคน 1,200 เศษ ลงเรืออ้อย 6 ลำไปที่เมืองมาจอดเรือข้าวที่วัดเหนือเมือง แล้วจีนเอี้ยงคุมพวก 300 เศษ เข้าด้านเหนือ จีนจอเป็นคนตีกลองสัญญา จีนตูคุมพวก 300 เศษ เข้าด้านใต้ ข้าพเจ้าจีนเส็งคุมพวก 200 เศษ เข้าด้านตะวันออกจีนสามขีเป็นคนตีกลองสัญญา จีนซุนเตียคุมพวก 200 เศษ เข้าด้านตะวันตก เข้าล้อมเมืองพร้อมกันตีกลองสัญญายิงปืนทั้ง 4 ด้าน" จากนั้นภายหลังเหตุการณ์การกบฏแล้วกว่า 36 ปี ราวปี พ.ศ. 2427 พระยาวิเศษฤๅไชย(ช้าง) ได้ทำการบูรณะใหม่โดยปรากฏหลักฐานในบันทึกของ เซอร์ เออร์เนสต์ เมสัน ซาโตว (Sir Ernest Mason Satow) อัครราชทูตอังกฤษ ประจำกรุงสยาม เมื่อคราวตรวจพื้นที่ เมืองต่างๆในแม่น้ำบางปะกง ว่า
"...เจ้าเมืองปล่อยเรื่องหยุมหยิมในการบริหารปกครองอยู่ในอำนาจของน้องชาย ผู้ซึ่งเป็นปลัดและอายุได้ 75 ปีแล้ว ท่านสนใจแต่เพียงการเตรียมตนสำหรับโลกหน้าโดยการสร้างวัดแห่งหนึ่ง..."
ซึ่งสอดคล้องกับการให้ข้อมูลความทรงจำของชาวบ้านในพื้นบ้านจอมศรี อำเภอพนมสารคาม ซึ่งเป็นเครื่อญาติกับคุณนายมีภรรยาเจ้าเมืองว่ามีการมาสร้าง (บูรณะ) วัดเมืองในสมัยรัชกาลที่ 5 จริง
เนื่องด้วยเป็นวัดสำคัญของเมืองจึงใช้ในพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา และปรากฏหลักฐานว่าได้รับผ้าพระกฐินพระราชทานในสมัยรัชกาลที่ 4 จากนั้นได้รับพระราชทานนามวัดใหม่ จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า “วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฏ์” อันเป็นการเฉลิมพระเกียรติให้พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ในวาระฉลองพระชนมายุครบรอบ 100 พรรษา ในปี พ.ศ. 2430 (แต่เอกสารราชการได้ปรากฏชื่อวัดปิตุลาธิราชรังสฤษฏ์ มาก่อนหน้านั้นแล้วอย่างน้อยตั้งแต่ปี พ.ศ.2427 จากคดีนายฮ้อยแสงสุริยาที่กล่าวโทษพระยาวิเศษฤๅไชย(ช้าง)) อีกทั้งวัดนี้ได้ใช้เป็นที่พระราชทานเพลิงศพบุคคลสำคัญของเมืองฉะเชิงเทราหลายท่านโดยเฉพาะเจ้าเมืองหรือผู้ว่าราชการ ซึ่งหนึ่งในนั้นได้แก่ พระยาวิเศษฤๅไชย(ช้าง)เจ้าเมืองฉะเชิงเทราในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2430เป็นต้น ด้วยความสัมพันธ์กับงานราชการมากจนครั้งหนึ่งได้รับการเปรียบเปรยว่า"วัดโสธรเป็นวัดของทหาร วัดเมืองของราชการ" วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ มีชื่ออยู่ในทะเบียนวัดของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ และมีสภาพเป็นวัดตามมาตรา 31 แห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 แก้ไขเพิ่มเติมแห่งพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535 ว่า ตั้งเมื่อ พ.ศ. 2385 และได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2395 ซึ่งมีเจ้าคณะปกครองฝ่ายสงฆ์ได้ปกครองดูแลตลอดมาจนถึงปัจจุบัน
ต่อมาวัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ ได้รับพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ให้ยกเป็นพระอารามหลวง ชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน 2551 เนื่องใน โอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 วันที่ 5 ธันวาคม 2550 นับแต่ วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ เป็นพระอารามหลวง
ทำเนียบเจ้าอาวาส
วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์ เดิมเป็นวัดราษฎร์ ตั้งแต่สร้างวัดมาตามหลักฐาน ที่ปรากฏ มีพระภิกษุผู้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสที่พอสืบค้นได้ ดังนี้
ด้านการศาสนศึกษา
การศึกษา แผนกธรรม นักธรรม (ตรี-โท-เอก), ธรรมศึกษา (ตรี-โท-เอก)
การศึกษาแผนกบาลี เปรียญธรรม  1-2 ถึง 9
การศึกษาแผนกสามัญ  ในระดับมัธยมศึกษา (ม.1-ม.6)
จังหวัดมุช
จังหวัดมุช (Muş ili) เป็นจังหวัดทางภาคตะวันออกของตุรกี
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศบังกลาเทศ
รายชื่อสถานเอกอัครราชทูตและสถานกงสุลใหญ่ของประเทศบังกลาเทศในประเทศต่าง ๆ (ไม่รวมสถานกงสุลใหญ่กิตติมศักดิ์)
กุญแจ (แก้ความกำกวม)
กุญแจ อาจหมายถึง
รายชื่อธงในประเทศญี่ปุ่น
ธงประจำจังหวัด
จังหวัดของญี่ปุ่นทั้ง 47 จังหวัด จะมีธงประจำจังหวัดของตัวเอง ลักษณะโดยรวมของแต่ละธงจะคล้ายกับธงชาติ โดยจะเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีเดี่ยว (monocolor) กลางมีตราสัญลักษณ์ ซึ่งเรียกในภาษาญี่ปุ่นว่า "มง" เป็นภาพตราที่ดัดแปลงจากสถานที่หรือสิ่งอื่นๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละจังหวัด หรือชื่อจังหวัดซึ่งเขียนด้วยอักษรคาตากานะ
Ode on a Distant Prospect of Eton College
"Ode on a Distant Prospect of Eton College" เป็น บทกวีสำหรับร้อง (ode) ในยุคคริสตศัตวรรษที่ 18 ประพันธ์โดยทอมัส เกรย์ ประกอบไปด้วย 10 บท บทละ 10 บรรทัด ในโครงสร้าง ABABCCDEED โดยมีบรรทัด B และบรรทัด D บรรทัดสุดท้ายอยู่ในรูปแบบ iambic trimeter และบรรทัดอื่นๆอยู่ในรูปแบบ iambic tetrameter ในบทกวีนี้ ผู้ประพันธ์ได้เป็นต้นกำเนิดของวรรคสำคัญทีว่า "Ignorance is bliss" ซึ่งอยู่ในบทสุดท้ายของผลงานชิ้นนี้
"Since sorrow never comes too late, And happiness too swiftly flies. Thought would destroy their paradise. No more; where ignorance is bliss, 'Tis folly to be wise."
- ทอมัส เกรย์
"ด้วยความโศกเศร้าไม่เคยมาช้าเกินไป และความสุขมักจากเราเร็วเกินไป ความคิดย่อมทำลายสวรรค์ของพวกเขา ไม่มีอีกแล้ว; รู้ปล่อยวางเหมือนได้โสฬส รู้ลึกซึ้งไปไร้แก่นสาร"
วัดหนองบัว
วัดหนองบัว อาจหมายถึง
Fibulia
Fibulia เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Dendoricellidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในภาคใต้ ซีกโลกใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ชาติชาย ชุณหะวัณ
พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ (5 เมษายน พ.ศ. 2463 — 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2541) เป็นนักการทูต นักการเมือง และนายทหารชาวไทย นายกรัฐมนตรีไทยคนที่ 17 อดีตรองนายกรัฐมนตรี และอดีตรัฐมนตรีหลายกระทรวง ได้แก่กระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงอุตสาหกรรม และกระทรวงกลาโหม
เขาเป็นผู้ก่อตั้งพรรคการเมือง 2 พรรค และได้ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรค คือ พรรคชาติไทยและพรรคชาติพัฒนา
ประวัติ
ชาติชาย ชุณหะวัณ เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2463 ณ ตำบลพลับพลาไชย อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดพระนคร เดิมมีชื่อว่า "สมบุญ ชุณหะวัณ" เป็นบุตรของจอมพล ผิน ชุณหะวัณ กับคุณหญิงวิบุลย์ลักสม์ ชุณหะวัณ ในครอบครัวที่มีเชื้อสายจีน มีบรรพบุรุษอพยพมาจากเมืองเท่งไฮ้ (เฉิงไห่)    ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ชาติชาย" ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 ขณะมีอายุได้ 12 ปี
พล.อ. ชาติชาย สมรสกับ ท่านผู้หญิงบุญเรือน ชุณหะวัณ (สกุลเดิม โสพจน์) พระญาติของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี มีบุตรชายคือ ไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ อดีตสมาชิกวุฒิสภา และบุตรสาวคือ วาณี ชุณหะวัณ (อดีตภริยานายระวี หงษ์ประภาส มีบุตรสาวชื่อ ปวีณา หงส์ประภาส) พล.อ. ชาติชาย เข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ ราชบุรี โรงเรียนเทพศิรินทร์และโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า โรงเรียนนายทหารม้า และโรงเรียนยานเกราะกองทัพบก (อาร์เมอร์สคูล) รัฐเคนทักกี สหรัฐอเมริกา
'''พล.อ. ชาติชาย มีพี่สาว 3 คน และน้องสาว 1 คน'''
พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้ถึงแก่อสัญกรรม เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ณ โรงพยาบาลคอมเวลล์ สหราชอาณาจักร รวมอายุได้ 78 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
การศึกษา
มัธยมศึกษา โรงเรียนเบญจมราชูทิศ ราชบุรี, โรงเรียนเทพศิรินทร์และโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร
การรับราชการ
พล.อ. ชาติชาย รับราชการครั้งแรก เมื่อปี พ.ศ. 2483 ในตำแหน่งผู้บังคับหมวด กองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ ผู้บังคับกองร้อย กองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ ประจำกรมเสนาธิการทหารบก ในช่วงที่ต้องไปประจำการที่ สหรัฐไทยเดิมพอดี ต่อมาในปี พ.ศ. 2492 ได้ย้ายไปดำรงตำแหน่งรองผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารบก ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สหรัฐอเมริกา และกลับมาเป็นผู้บังคับกองพันทหารม้าที่ 1 รักษาพระองค์ รองผู้บังคับการโรงเรียนยานเกราะ และผู้บังคับการกรมทหารม้าที่ 2 และผู้บังคับการโรงเรียนยานเกราะ
ในปี พ.ศ. 2501 ได้ถูกเหตุการณ์ทางการเมืองผันแปรชีวิตไปเป็นอุปทูตอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม เอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม ประจำประเทศอาร์เจนตินา และเอกอัครราชทูตวิสามัญผู้มีอำนาจเต็ม ประจำประเทศออสเตรีย ตุรกี สำนักวาติกัน และเอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรประจำรสหประชาชาติ ณ นครเจนีวา ตามลำดับ
ปี พ.ศ. 2515 พล.อ. ชาติชาย เดินทางกลับประเทศไทย เข้ารับตำแหน่ง อธิบดีกรมการเมือง กระทรวงการต่างประเทศ ต่อมาดำรงตำแหน่ง เอกอัครราชทูตประจำกระทรวงสำนักงานปลัดกระทรวง ซึ่งนับเป็นตำแหน่งสุดท้าย ในชีวิตข้าราชการประจำ เนื่องจากในปลายปี พ.ศ. 2515 นี้เอง พล.อ. ชาติชาย ที่ขณะนั้นยังมียศเป็น พล.จ. ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้รับแต่งตั้งให้เป็น รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ใน คณะรัฐมนตรีคณะที่ 32 ของไทย ที่มี จอมพล ถนอม กิตติขจร เป็นนายกรัฐมนตรี และหลังจากนั้น พล.อ. ชาติชาย ก็ได้เข้าสู่วงการเมืองอย่างเต็มตัว
ปี พ.ศ. 2531 ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้รับพระราชทานยศทหาร เป็นพลเอก พลเรือเอก พลอากาศเอก และ เป็นนายทหารพิเศษประจำกรมทหารราบที่ 1 มหาดเล็กรักษาพระองค์
บทบาททางการเมืองยุคแรก
พล.อ. ชาติชาย มีส่วนร่วมในการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2490 โดยเป็นหนึ่งในกำลังทหารที่บุกไปที่ทำเนียบท่าช้าง เพื่อทำการควบคุมตัว ปรีดี พนมยงค์ นายกรัฐมนตรี โดยขณะนั้นมีอายุ 27 ปี และการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2494 ตามบิดา คือ จอมพล ผิน ชุณหะวัณ ผู้เป็นหัวหน้าในการรัฐประหารทั้งสองครั้งนี้ โดยขณะมียศเพียงแค่ร้อยเอกเท่านั้น  หลังจากนั้นเริ่มบทบาททางการเมืองอย่างแท้จริงในรัฐบาล จอมพล ถนอม กิตติขจร ด้วยตำแหน่ง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 พลเอกชาติชาย ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครราชสีมา และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องกันมาอีกรวม 5 สมัย พลเอกชาติชาย และได้เข้าร่วมในคณะรัฐมนตรีอีกหลายสมัย ในตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม และรองนายกรัฐมนตรี
ในปี พ.ศ. 2517 พลเอกชาติชาย ได้ร่วมกับ พล.ต. ประมาณ อดิเรกสาร ผู้มีศักดิ์เป็นพี่เขย และ พล.ต. ศิริ สิริโยธิน ก่อตั้ง พรรคชาติไทย ขึ้น โดยมี พล.ต. ประมาณ อดิเรกสาร เป็นหัวหน้าพรรค และต่อมาในปี พ.ศ. 2529 พล.อ. ชาติชาย ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 2 สามารถนำพรรคชาติไทย ชนะการเลือกตั้งได้คะแนนเสียงเป็นอันดับหนึ่งในปี พ.ศ. 2531 ในชั้นต้นมีการทาบทาม พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์ ให้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี ต่อเป็นสมัยที่ 4 แต่พล.อ. เปรม ปฏิเสธและประกาศวางมือทางการเมือง พล.อ. ชาติชาย จึงได้รับการสนับสนุน ให้ดำรงตำแหน่งเป็น นายกรัฐมนตรี คนที่ 17 ของประเทศไทย
การดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ทางด้านเศรษฐกิจ ได้อนุมัติโครงการเพื่อให้เอกชนเข้ามาลงทุนพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในหลายโครงการ เช่น โครงการโทรศัพท์พื้นฐาน 3 ล้านเลขหมาย โครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคใต้ โครงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน ในเขตกรุงเทพมหานคร และโครงการทางด่วนยกระดับ ตัวเลขความเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในช่วงนั้น ร้อนแรงถึงกว่า 10 เปอร์เซนต์ต่อปี กระทั่งมีการคาดหมายโดยทั่วไปว่าประเทศไทยจะเป็น "เสือตัวที่ 5" ของเอเชีย ต่อจาก "4 เสือเศรษฐกิจของเอเชีย" คือ เกาหลีใต้ ฮ่องกง สิงคโปร์ และไต้หวัน
พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ มีชื่อที่เรียกเป็นที่รู้จักทั่วไปว่า "น้าชาติ" มีคำพูดติดปากเมื่อให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนว่า "No Problem" หมายถึง "ไม่มีปัญหา" จนเป็นที่จดจำได้ทั่วไป ซึ่งศิลปินเพลง แอ๊ด คาราบาว ได้นำไปประพันธ์เป็นเพลงล้อเลียนการเมืองชื่อ "โนพลอมแพลม"
การบริหารงานของรัฐบาล พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัน เริ่มประสบปัญหาในช่วงท้ายของวาระการดำรงตำแหน่ง เมื่อถูกโจมตีว่ามีการทุจริต หาผลประโยชน์ในโครงการลงทุนของรัฐ จนมีคำกล่าวโจมตีการทำงานของคณะรัฐมนตรี รัฐบาลพลเอกชาติชายว่าเป็น "บุฟเฟ่ต์คาบิเนต" ขณะที่การทำงานของสภาผู้แทนราษฎร ที่มีสัดส่วน ส.ส. ฝ่ายรัฐบาล เป็นจำนวนมากก็ถูกโจมตีว่ามีสภาพเป็น "เผด็จการรัฐสภา"
พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ บริหารประเทศจนถึงวันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 ก็ถูกยึดอำนาจการปกครองโดย คณะรักษาความสงบเรียบร้อยแห่งชาติ (รสช.) ภายใต้การนำของ พล.อ. สุนทร คงสมพงษ์ พล.อ. สุจินดา คราประยูร พล.อ.อ. เกษตร โรจนนิล และ พล.อ. อิสระพงศ์ หนุนภักดี ที่ต่อมานำไปสู่เหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ ในปี พ.ศ. 2535
บทบาททางการเมืองหลังเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ
ภายหลังถูกรัฐประหารโดยคณะ รสช. พล.อ. ชาติชาย ได้เดินทางไปพำนักอยู่ในอังกฤษระยะหนึ่ง ก่อนจะเดินทางกลับประเทศไทย และก่อตั้ง พรรคชาติพัฒนา ขึ้นเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 โดยดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคคนแรก ต่อมาได้นำพรรคลงสมัครรับเลือกตั้ง ในการเลือกตั้งทั่วไป เมื่อวันที่ 13 กันยายน พ.ศ. 2535 โดย พลเอกชาติชายชนะเลือกตั้งเป็น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา ถือเป็นการเริ่มต้นบทบาททางการเมืองใหม่อีกครั้ง
ปลายปี พ.ศ. 2540 เมื่อ พล.อ. ชวลิต ยงใจยุทธ ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ในตอนแรกพรรคร่วมรัฐบาลเดิมในขณะนั้นมีมติร่วมกันที่จะสนับสนุน พลเอกชาติชาย ขึ้นดำรงตำแหน่งเป็น นายกรัฐมนตรี อีกครั้ง แต่ในที่สุด พรรคกิจสังคม ที่มีมนตรี พงษ์พานิช เป็นหัวหน้าพรรค ได้เปลี่ยนไปสนับสนุน นายชวน หลีกภัย หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์แทน ตามมาด้วย พรรคประชากรไทย ที่มี สมัคร สุนทรเวช เป็นหัวหน้าพรรค เกิดกรณี ส.ส. "กลุ่มงูเห่า" ที่แสดงตัวสนับสนุน นายชวน หลีกภัยเช่นเดียวกัน ทำให้ในที่สุดผู้ดำรงตำแหน่ง นายกรัฐมนตรี คนใหม่กลายเป็น นายชวน หลีกภัย ที่ได้เป็น นายกรัฐมนตรี สมัยที่ 2 แทนที่จะเป็น พล.อ. ชาติชาย ชุณหะวัณ
รางวัลและเกียรติยศ
พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้รับพระราชทานยศนายกองใหญ่แห่งกองอาสารักษาดินแดนเป็น นายกองใหญ่ ชาติชาย ชุณหะวัณ เมื่อ พ.ศ. 2532
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
พลเอก ชาติชาย ชุณหะวัณ ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุด ดังนี้
คาราคอล
คาราคอล (Каракол/Karakol/قاراقول) หรือเดิมชื่อ เปอร์เจวัลสค์ (Пржевальск) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 4 ของประเทศคีร์กีซสถาน ตรงปลายสุดด้านตะวันออกของทะเลสาบอือซึก-เกิล อยู่ห่างจากชายแดนประเทศจีน 150 กิโลเมตร และอยู่ห่างจากบิชเคก เมืองหลวงของประเทศ 380 กิโลเมตร คาราคอลเป็นเมืองหลักของจังหวัดอือซึก-เกิล เมืองนี้มีพื้นที่ 44 km2 และมีประชากร 84,351 คนใน ค.ศ. 2021 (ทั้งสองข้อมูลรวมพื้นที่นิคม Pristan'-Przheval'sk)
ประชากร
คาราคอลเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสี่ของประเทศ เป็นรองเพียงบิชเคก, ออช และจาลาลาบัต เมืองนี้มีประชากรใน ค.ศ. 2021 ที่ 84,351 คน ในจำนวนนี้มี 2,829 คนอาศัยอยู่ใน Pristan'-Przheval'sk ชนกลุ่มน้อยที่มีจำนวนมากที่สุดในคาราคอลคือชาวรัสเซีย (17.0%, สำมะโน 2009) และชาวอุยกูร์ (3.9%)
เส้นเมริเดียนที่ 9 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 9 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 9 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 171 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 9 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
ประวัติศาสตร์สเปน (ค.ศ. 1700–1808)
ราชอาณาจักรสเปน ได้เข้าสู่สมัยใหม่หลังจากสิ้นรัชสมัยของพระเจ้าการ์โลสที่ 2 พระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค ซึ่งสวรรคตโดยปราศจากรัชทายาทใน ค.ศ. 1700 นำไปสู่เหตุการณ์สำคัญคือสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน ซึ่งเป็นการต่อสู้กันระหว่างราชวงศ์บูร์บง เจ้าชายฟีลิปแห่งอองฌู กับผู้อ้างสิทธิจากฝั่งราชวงศ์ฮาพส์บวร์คจากออสเตรีย โดยสุดท้ายฝั่งราชวงศ์บูร์บงได้รับชัยชนะโดยเบ็ดเสร็จ พระเจ้าเฟลิเปที่ 5 เริ่มครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1715 ซึ่งสเปนได้เริ่มต้นเข้าสู่ยุคของการปฏิรูป การเกิดใหม่ ไปจนถึงการตกต่ำอย่างต่อเนื่อง แนวความคิดเกี่ยวกับยุคเรืองปัญญาได้แผ่ขยายเข้าสู่สเปนและอเมริกาของสเปนในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ต่อมาใน ค.ศ. 1807 การเข้ายึดครองคาบสมุทรไอบีเรียโดยนโปเลียนทำให้ข้อตกลงทางการเมืองระหว่างจักรวรรดิสเปนกับจักรวรรดิโปรตุเกสนั้นกลับตาลปัตร นักประวัติศาสตร์มักเรียกยุคสมัยช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ของสเปนว่า สเปนของราชวงศ์บูร์บง (Spanish Bourbon) ถึงแม้ว่าราชวงศ์บูร์บงของสเปนยังคงปกครองสเปนโดยต่อเนื่องตั้งแต่ ค.ศ. 1814 จนถึง 1868 (ตั้งแต่รัชสมัยของพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 7) และตั้งแต่ ค.ศ. 1874 จนถึง ค.ศ. 1931 และตั้งแต่ ค.ศ. 1975 จนถึงปัจจุบัน
อิตส์เดอะฟอลลิงอินเลิฟ
อิตส์เดอะฟอลลิงอินเลิฟ (It's the Falling in Love) เป็นเพลงที่บันทึกเสียงโดยนักร้องชาวอเมริกัน ไมเคิล แจ็กสัน พร้อมกับแพตตี ออสติน เป็นเพลงที่ 9 ในสตูดิโอส์อัลบั้มที่ 5 ออฟเดอะวอลล์ ในปี ค.ศ. 1979 แต่งโดย Carole Bayer Sager และเดวิด ฟอสเตอร์ พร้อมกับโปรดิวเซอร์ ควินซี โจนส์
Nepenthes × bauensis
N. × bauensis มีลักษณะกึ่งกลางระหว่างพ่อกับแม่ ขึ้นเป็นกอเถาคล้าย N. gracilis แต่มีใบและลำต้นที่ใหญ่กว่า ส่วนที่คล้าย N. northiana แสดงออกให้เห็นที่ลักษณะของหม้อ โดยเฉพาะเพอริสโตมที่กว้างกว่า N. gracilis และมีขีดสีแดง หม้อสูงถึง 15 ซม. มีสีเขียวซีดจนถึงแดงอมม่วง
N. × bauensis เป็นพืชพื้นราบ เติบโตสูงจากระดับน้ำทะเล 100 ม. พบบนพื้นดินและริมหนองน้ำที่ล้อมรอบด้วยผาหินปูนที่มี N. northiana อาศัยอยู่
ลูกผสมนี้พบได้ยาก N. × bauensis เป็นหนึ่งในสามลูกผสมตามธรรมชาติของ N. northiana, ชนิดอื่นๆคือ N. × cincta ที่ผสมกับ N. mirabilis
ออวิด
ปูบลิอุส ออวิดิอุส นาโซ (Pvblivs Ovidivs Naso) หรือที่รู้จักในชื่อภาษาอังกฤษว่า ออวิด (Ovid) เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ในปีที่ 43 ก่อนคริสต์ศักราช เสียชีวิตในปี ค.ศ. 17 เป็นกวีชาวโรมันผู้มีชื่อเสียงทัดเทียมกับเวอร์จิลและฮอรัซ นับเป็นหนึ่งในสามกวีเอกผู้เป็นเสาหลักในวรรณกรรมละติน เขาเขียนผลงานในเรื่องต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับความรัก หญิงผู้ถูกทอดทิ้ง และชำนาญในการดัดแปลงนิยายปรัมปรา ผลงานของเขาส่งอิทธิพลต่องานศิลปะและวรรณกรรมในยุโรปต่อเนื่องมาเป็นเวลาหลายศตวรรษ
เมเคเล
เมเคเล หรือ มาคาเล (อัมฮารา: መቐለ; Mek'ele) เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศเอธิโอเปีย ทางตะวันออกเฉียงเหนือของทะเลสาบทานา เป็นเมืองหลวงของเขตทิเกรย์ ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 13.48333°N, 39.46667°W อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 2,084 เมตร
สมพร ยกตรี
อาจารย์สมพร ยกตรี (6 สิงหาคม พ.ศ. 2479 - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2551) เป็นผู้ก่อตั้งภาควิชาเทคโนโลยีภูมิทัศน์และอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม หรือคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และการออกแบบสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยแม่โจ้ในปัจจุบัน ร่วมกับรองศาสตราจารย์ศิริชัย หงษ์วิทยากร และอาจารย์โสภณ มงคลวัจน์ ท่านเกิดเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2479 ท่านเป็นผู้ริเริ่มโครงการ 80 พรรษา 8 พรรณไม้หมายเมือง และไม้หมายทาง ตลอดชีวิตการทำงานทุ่มเทให้กับการสอนในวิชาชีพภูมิทัศน์ รวมทั้งด้านการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จนเป็นที่ยอมรับ และได้รับการขนานนามว่าเป็น "เก๊าไม้ ล้านนา"
ประวัติ
นายสมพร ยกตรี มีตำแหน่งสุดท้ายเป็นอาจารย์ระดับ 7 บิดาชื่อนายคำแสน ยกตรี มาราดาชื่อนางเต่า  ยกตรี เป็นบุตรคนที่ 2 ในจำนวนพี่น้อง 6คน
การศึกษา
ประวัติการศึกษา
ประวัติการทำงาน
ประวัติการทำงานของท่าน
ถึงแก่กรรม
ถึงแก่กรรมในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2551
รัฐภูมิ อยู่พร้อม
รัฐภูมิ อยู่พร้อม อดีตทหารเรือชาวไทย ผู้พายเรือคายัคคนเดียวเป็นระยะทาง 1500 ไมล์ ตลอดชายฝั่งทะเลอันดามัน และอ่าวไทย เมื่อ พ.ศ. 2545-2547
รัฐภูมิ เป็นชาวจังหวัดตราด เป็นบุตรของนายมิ่ง และนางเชื้อน อยู่พร้อม บิดาเป็นทหารเรือ และรัฐภูมิก็เคยรับราชการทหารเรือ สังกัดกรมนาวิกโยธิน แต่ลาออกจากราชการเมื่อบิดาเสียชีวิต เพื่อไปทำธุรกิจส่วนตัว รัฐภูมิมีแรงบันดาลใจในการพายเรือทางไกล จากการที่มักจะพาแม่ไปท่องเที่ยวในที่ต่างๆ ทั่วไทย เขานัดจะพาแม่ไปเที่ยวภาคใต้ของไทยเป็นครั้งแรก  แต่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากแม่ถูกฆาตกรรมพร้อมกับหลานสาว เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2542 หลังจากน้องสาวของรัฐภูมิไปติดหนี้สินจากผู้มีอิทธิพลในจังหวัดจันทบุรี
หลังจากเวลาผ่านไป 3 ปี รัฐภูมิตัดสินใจพายเรือคายัคไปทั่วชายฝั่งทะเลไทย เริ่มต้นจากบริเวณคอคอดกระ จังหวัดระนอง ตั้งแต่วันที่ 28 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเสียชีวิตของแม่และหลานสาว เลียบชายฝั่งตะวันตกของภาคใต้ถึงจังหวัดสตูล แล้วข้ามไปจังหวัดนราธิวาส พายเรือเลียบชายฝั่งตะวันออกของภาคใต้ถึงกรุงเทพมหานคร พายเลียบชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก กลับถึงบ้านที่ เกาะช้าง จังหวัดตราด เมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2547 เป็นอันสิ้นสุดการเดินทาง
ตลอดการเดินทางรัฐภูมิอาศัยที่พักของชาวบ้านริมฝั่งทะเล และศึกษาวิถีชีวิตคนท้องถิ่นไปตลอดเส้นทาง รัฐภูมิเปิดเว็บไซต์ชื่อ www.1500miles.com เพื่อบันทึกภาพถ่าย การเดินทาง และเป็นศูนย์กลางการติดต่อกับผู้อื่น นอกจากนี้ยังมีทีมงานถ่ายทำภาพยนตร์ของบริษัท พาโนรามา มาถ่ายทำเบื้องหลังการเดินทางเป็นระยะ เพื่อนำไปตัดต่อเป็นสารคดีเรียลลิตี้โชว์ ฉายทางโทรทัศน์ชื่อ "500 วัน 1500 ไมล์" ออกอากาศเมื่อเดือนกันยายน 2548
หลังเหตุการณ์คลื่นสึนามิเนื่องจากแผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547 เข้าทำลายชายฝั่งทะเลอันดามันที่รัฐภูมิรอนแรมใช้ชีวิตอยู่ เขาเดินทางเข้าไปช่วยเหลือฟื้นฟูชาวบ้านผู้ประสบภัยพิบัติ ต่อมาได้ร่วมกับอาสาสมัครก่อตั้งชมรมชื่อ ชมรม 1500 ไมล์ และปัจจุบันกลายเป็น มูลนิธิ 1500 ไมล์ มีวัตถุประสงค์เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนและฟื้นฟูชีวิตความเป็นอยู่ของผู้ประสบภัย และรณรงค์การอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติทางน้ำ
วัดพระบาทน้ำพุ
วัดพระบาทน้ำพุ หรือวัดพระพุทธบาทประทานพร เป็นวัดไทยตั้งอยู่เชิงเขาน้ำพุ หมู่ที่ 3 ตำบลเขาสามยอด อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี มีพระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) เป็นเจ้าอาวาส วัดแห่งนี้รู้จักกันดีว่ามีรอยพระพุทธบาท เป็นสถานรักษาพักฟื้นผู้ติดเชื้อและผู้ป่วยโรคเอดส์ และเป็นที่ตั้งของมูลนิธิธรรมรักษ์
ข้อมูลวัด
วัดพระบาทน้ำพุมีสิ่งสำคัญในวัดได้แก่ รอยพระพุทธบาทถูกครอบอยู่ภายใต้มณฑปโดยอยู่ห่างจากอาคารสำนักงานมูลนิธิธรรมรักษ์ประมาณ 150 เมตร โครงการธรรมรักษ์นิเวศน์ที่ฟักฟื้นและรักษาสำหรับผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้ายที่อาจจะกล่าวได้ว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก ในอุโบสถมีพระประธานขนาดพระเพลากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร พร้อมด้วยพระอัครสาวก นอกจากนี้ในถ้ำบนเขาที่อยู่ในวัด ภายในมีหลวงพ่อดำ ปางมารวิชัยสมัยอยุธยาและพระโพธิสัตว์ 9 องค์ส่วนบนยอดภูเขาพระอุทัยอโนโม สร้างหลวงพ่อขาวขึ้นเมื่อพ.ศ. 2523
บทบาทในฐานะสถานพยาบาลผู้ป่วยโรคเอดส์
วัดแห่งนี้เริ่มต้นรับรักษาและฟักฟื้นผู้ติดเชื้อและผู้ป่วยโรคเอดส์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2535 และดำเนินการต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน ผู้ริเริ่มโครงการคือเจ้าอาวาส พระราชวิสุทธิประชานาถ (อลงกต ติกฺขปญฺโญ) การดำเนินการเกี่ยวกับโรคเอดส์มีสองส่วน ส่วนแรกคือรับดูแลรักษาผู้ติดเชื้อ และผู้ป่วยโรคเอดส์ทั่วไปจากทั่วประเทศ ส่วนที่สองคือการรับอุปการะเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบโรคเอดส์จากบิดามารดา ทั้งสองส่วนอยู่ในการดูแลของวัดประมาณ 2,000 คน แบ่งเป็นเด็กประมาณ 1,300 คน ในแต่ละเดือนวัดจะมีค่าใช้จ่ายประมาณ 4 ล้านบาท เป็นค่าใช้จ่ายในส่วนของค่าอาหาร ยารักษาโรค ค่าบริหารจัดการภายในวัด และค่าเผาศพ ปัจจุบันได้รับเงินสนับสนุนจากรัฐบาลไทยเดือนละ 100,000 บาท ส่วนที่เหลือเป็นการรับบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา ส่วนยาต้านไวรัสเอดส์และอาสาสมัครได้รับการสนับสนุนจากต่างประเทศ
วิกฤตทางการเงินที่เกิดขึ้น
ปัญหาทางการเงินของวัด เนื่องจากเงินทุนโดยเฉพาะที่ใช้เป็นค่ารักษาพยาบาลนั้นไม่เพียงพอ ได้เกิดขึ้นสองครั้งด้วยกัน โดยครั้งแรกเกิดขึ้นในช่วงวิกฤตทางการเงินในประเทศไทย พ.ศ. 2540 แต่หลังจากได้รับการบริจาคเพิ่มมากขึ้น ทางวัดขึ้นสามารถผ่านวิกฤตนี้ไปได้ อีกครั้งใน พ.ศ. 2549 เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจที่ถดถอย และวิกฤตราคาน้ำมันเป็นเหตุให้ยอดเงินบริจาคลดลง อีกทั้งค่าใช้จ่ายสูงขึ้นเนื่องจากราคาที่น้ำมันที่ปรับตัวสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้วัดมีเงินไม่พอเพียงกับค่าใช้จ่าย แต่ด้วยการประชาสัมพันธ์ข่าวทั้งในประเทศ และต่างประเทศ ทำให้ทางวัดได้รับการบริจาคจนสามารถพ้นวิกฤตทางการเงินไปได้อีกครั้งหนึ่ง
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก กลุ่ม จี
กลุ่ม จี ของ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบคัดเลือก จะเป็นหนึ่งใน 12 กลุ่มที่จะตัดสินหาทีมที่เข้าไปเล่นในทัวร์นาเมนต์ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบสุดท้าย. กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยสี่ทีม: สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก, สาธารณรัฐคองโก, ซิมบับเว, และ ไลบีเรีย.
แต่ละทีมลงเล่นแบบพบกันหมดในรูปแบบเหย้าและเยือนระหว่างเดือนมิถุนายน 2560 และเดือน พฤศจิกายน 2561.
ทอมัส เกรย์
ทอมัส เกรย์ (Thomas Gray) กวีชาวอังกฤษ เกิดเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม ค.ศ. 1716 ในครอบครัวชนชั้นกลาง เขามีพี่น้องทั้งหมด 12 คน แต่เป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ ในปี 1727 โทมัสได้เข้าเป็นนักเรียนที่โรงเรียนอีตัน ซึ่งเป็นที่ที่เขามีเพื่อนมากมายที่เป็นหนอนหนังสือเช่นเดียวกับเขา และหนึ่งในนั้นคือ ริชาร์ด เวสต์ (เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1742 ความตายของเขาทำให้ทอมัส เกรย์ รู้สึกเศร้าสลดอย่างยิ่ง และโทมัสได้สะท้อนความรู้สึกนี้ไว้ในบทกวีของเขาหลายบท) และฮอเรส วัลโพล บุตรชายของนายกรัฐมนตรีซึ่งต่อมาเป็นนักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่
งานกวีของเกรย์ ส่วนใหญ่ที่เขาประพันธ์ขึ้นในปีที่หลังจากเขากลับจากเคมบริดจ์นั้น ได้พิสูจน์ว่าการเคร่งครัดในวิธีการประพันธ์แบบโบราณไม่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกส่วนลึกได้ (เกรย์เป็นนักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงมากในอังกฤษ งานของเขาแสดงอารมณ์ความรู้สึกได้กว้างขวางไม่มีข้อจำกัด)
บทกวีที่มีชื่อเสียงที่มากสุดของเกรย์ คือ “Elegy Written in a Country Churchyard” (ปี ค.ศ. 1751) เกรย์ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในการแสดงออกถึงความยิ่งใหญ่ในความเป็นกวีเอกของตน  ความคิดเห็นของเขาต่อความเศร้าสะเทือนใจในวิถีชีวิตและวิธีการประพันธ์มีความสมบูรณ์แบบเป็นที่สุดสำหรับความเป็นจริงของมนุษย์
17161771
เจมส์ เอลส์เวิร์ธ
เจมส์ เอลส์เวิร์ธ (James Ellsworth) มีชื่อจริงว่า จิมมี "เจมส์" เอลส์เวิร์ธ มอร์ริส (Jimmy "James" Ellsworth Morris) เกิดวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1984 ที่บัลติมอร์ แมรีแลนด์ เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันเขาได้เซ็นสัญญาปล้ำกับWWE ในบทของจ๊อบเบอร์ (นักมวยปล้ำไร้ชื่อเสียงที่ออกมาให้นักมวยปล้ำที่มีชื่อเสียงเล่นงาน) ก่อนหน้านั้นเคยใช้ชื่อ "พรีตตี" จิมมี ดรีม ("Pretty" Jimmy Dream) ขณะปล้ำในค่ายอิสระ
ในเดือนตุลาคม 2016 เขาเริ่มมีบทบาทเมื่อได้ปล้ำกับแชมป์ WWE เอเจ สไตส์ ถึง 3 ครั้งซึ่งทั้งสามครั้งเขาได้รับชัยชนะโดยได้รับความช่วยเหลือจากดีน แอมโบรส  ต่อมาได้เปลี่ยนบทเป็นอธรรมเป็นผู้จัดการให้กับคาร์เมลลา ก่อนจะถูกปล่อยตัวออกจาก WWE วันที่ 15 พฤศจิกายน 2017 และกลับมาในมันนีอินเดอะแบงก์ (2018)  ก่อนจะถูกไล่ออกอีกครั้งโดยผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ เพจ
ฮอกวอตส์ เลกาซี
ฮอกวอตส์ เลกาซีถือเป็นวิดีโอเกมแรกของค่ายอะวาแลนซ์ ซอฟแวร์นับตั้งแต่ทางวอเนอร์บราเธอส์ได้เข้าซื้อกิจการในปี 2017 การพัฒนาเกมเริ่มมีขึ้นตั้งแต่ช่วงปี 2018 โดยผู้เขียนอย่างเจ. เค. โรว์ลิง ไม่ได้มีส่วนร่วมโดยตรงต่อการพัฒนาเกมแต่อย่างใด ในปี 2020 ได้มีการประกาศว่าตัวเกมจะวางจำหน่ายล่าช้าเป็นปี 2022 ก่อนที่จะมีความล่าช้าเพิ่มเติมและวางจำหน่ายจริงในช่วงต้นปี 2023 แทน
ก่อนการวางจำหน่ายเกมฮอกวอตส์ เลกาซีได้กลายเป็นประเด็นถกเถียงเนื่องจากมุมมองของโรว์ลิงที่มีต่อบุคคลข้ามเพศและการที่เธอถูกกล่าวหาว่าเหยียดเชื้อชาติจนนำไปสู่การเรียกร้องให้คว่ำบาตรเกมนี้ อย่างไรก็ตาม ตัวเกมได้รับคำวิจารณ์เชิงบวกจากนักวิจารณ์ ซึ่งได้ชื่นชมรูปแบบการต่อสู้ การออกแบบโลกในเกมและตัวละคร และถูกวิจารณ์ในเรื่องของภารกิจเสริมในเกมและปัญหาทางเทคนิค
เนื้อเรื่อง
เนื้อเรื่องของเกมฮอกวอตส์ เลกาซีจะดำเนินอยู่ในช่วงปีทศวรรษ 1890 ผ่านตัวละครนักเรียนฮอกวอตส์คนหนึ่งที่เพิ่งได้เข้าเรียนในชั้นปีที่ 5 ซึ่งเป็นการเข้าเรียนที่ช้ากว่านักเรียนทั่วไป ตัวละครจึงได้รับตำราคู่มือปฏิบัติจากกระทรวงเวทมนตร์ โดยตัวละครจะได้เรียนรู้เวทมนตร์ต่าง ๆ ผ่านตำราเรียนนี้ไปพร้อมกับการได้รับทราบข้อมูลเพิ่มเติมจากการสำรวจโลกเวทมนตร์ ตัวละครที่ผู้เล่นจะได้ควบคุมนั้นมีความสามารถในการควบคุมเวทมนตร์โบราณลึกลับซึ่งอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยไขปริศนาเวทมนตร์อันลึกลับจากอดีตที่กำลังสั่นคลอนโลกเวทมนตร์อยู่ ตัวละครจะต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเหตุใดเวทมนตร์ที่ถูกลืมนั้นถึงกลับมามีพลังขึ้นอีกครั้งอย่างฉับพลันและใครคือผู้อยู่เบื้องหลังความพยายามในการใช้งานเวทมนตร์นี้
ตัวละครเอกจะได้รับการช่วยเหลือจากศาสตราจารย์เอเลซาร์ ฟิก ผู้ที่จะคอยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้กับตัวเอก โดยจะได้พบกับตัวละครใหม่อีกมากมายทั้งจากฮอกวอตส์และจากโรงเรียนเวทมนตร์แห่งอื่น ผู้เล่นยังจะได้พบเจอกับการผจญภัยและมิตรภาพกับเพื่อนนักเรียนที่จะร่วมเดินทางผจญภัยด้วยกัน โดยจะต้องต่อสู้กับตัวละครฝั่งตรงข้ามอย่าง แรนร็อก ผู้นำกลุ่มกบฏก็อบลิน และวิกเตอร์ รุกวูด ผู้นำกลุ่มพ่อมดศาสตร์มืด
วัดหนองบัว (จังหวัดสมุทรสาคร)
วัดหนองบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 9 บ้านหนองบัวเก่า ตำบลหนองบัว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 20 ไร่
ประวัติ
วัดหนองบัวเดิมเป็นสำนักสงฆ์ ตั้งขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2465 โดย จีนกวยและอำแดงโก๋ แซ่ตัน ผู้ถวายที่ดิน สถานที่ตั้งเดิมอยู่ที่บ้านหนองบัวเก่า ซึ่งห่างไกลละแวกบ้านมาก ต่อมาปี พ.ศ. 2475 พ่อเล็ก เปาทุย ได้มีศรัทธาซื้อที่ดินถวายเพื่อสร้างวัด ห่างจากวัดเดิมประมาณ 2 กิโลเมตรเศษ ร่วมกับชาวบ้านดำเนินการย้ายเสนาสนะต่าง ๆ มาปลูกสร้างในที่ใหม่ที่สะดวกและใกล้หมู่บ้าน
ชาวบ้านได้นิมนต์นายเล็ก เปาทุย ซึ่งบวชเป็นพระภิกษุที่อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี มาเป็นเจ้าอาวาสวัดหนองบัว ได้พัฒนาวัดจนมีอาคารเสนาสนะ เช่น อุโบสถ ศาลาการเปรียญ กุฏิสงฆ์ หอสวดมนต์ โรงเรียนปริยัติธรรม ต่อมาปี พ.ศ. 2498 ท่านได้ลาออกจากตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่ออายุ 90 ปีเศษ พระครูฉลวย นิยโต ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสสืบต่อมา ได้บูรณปฏิสังขรณ์ พัฒนาปรับปรุงวัด จัดสร้างสาธารณูปโภค จัดตั้งมูลนิธิวัดหนองบัว และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าคณะตำบลหนองบัว ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2493 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 40 เมตร ยาว 80 เมตร
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 10 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2492 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระประธานเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย พร้อมพระโมคคัลลานะและพระสารีบุตร ศาลาการเปรียญกว้าง 20 เมตร ยาว 30 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2482 เป็นอาคารไม้ทรงไทย ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดหน้าตักกว้าง 15 นิ้ว หอสวดมนต์กว้าง 9 เมตร ยาว 15 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2495 เป็นอาคารไม้สองชั้น ทรงไทยประยุกต์ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง เป็นอาคารไม้ วิหารกว้าง 9 เมตร ยาว 12 เมตร ภายในศาลาการเปรียญประดิษฐาน หลวงพ่อแดง ศาลาอเนกประสงค์กว้าง 10 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ทรงไทย ศาลาบำเพ็ญกุศลจำนวน 1 หลัง สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก
ดาวบริวารของดาวเนปจูน
ดาวเนปจูนมีดาวบริวารเป็นที่รู้จักกันทั้งหมดสิบสี่ดวงโดยดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุดคือดาวบริวารไทรทัน, ค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ เมื่อ 10 ตุลาคม ค.ศ. 1846 เพียง 17 วันหลังจากการค้นพบดาวเนปจูน กว่าศตวรรษผ่านไปจึงมีการค้นพบดาวบริวารดวงที่สองมีชื่อเรียกว่านีเรียด ดาวบริวารของดาวเนปจูนเป็นชื่อของเทพแห่งน้ำในตำนานเทพเจ้ากรีก
การค้นพบ
ไทรทันถูกค้นพบโดยวิลเลียม ลาสเซลล์ เมื่อ ปี 1846 หลังจากที่ค้นพบดาวเนปจูนไปเพียง 17 วันเท่านั้น ต่อมา นีรีด ก็ถูกค้นพบโดยเจอราร์ด ไคเปอร์ใน ปี 1949 ดาวบริวารดวงที่สามซึ่งภายหลังให้ชื่อว่า ลาริสซา ได้ถูกค้นพบโดย แฮโรลด์ เจ. ไรต์เซมา, วิลเลียม บี. ฮับบาร์ด, แลร์รี่ เอ. เลบอฟสกี้ และ เดวิด เจ. โทเลน เมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1981 เหล่านักดาราศาสตร์ได้ค้นพบดาวบริวารจากการสังเกตดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ดาวเนปจูน ซึ่งคล้ายวงแหวนที่อยู่รอบดาวยูเรนัสที่จะค้นพบใน 4 ปีถัดมา วงแหวนในปัจจุบันทำให้ดาวฤกษ์ที่เคลื่อนเข้าใกล้ดาวเนปจูนมีแสงสว่างลดน้อยลงไปก่อนที่จะเคลื่อนเข้าใกล้ดาวเคราะห์ ความสว่างของดาวฤกษ์เหล่านั้นลดน้อยลงไปเป็นเวลาหลายวินาทีซึ่งหมายความว่าวัตถุที่ทำให้แสงสว่างของดาวฤกษ์ลดน้อยลงเป็นดาวบริวารมากกว่าที่จะเป็นวงแหวนของดาวเนปจูน