cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เรือหลวงช้าง (LST-712)
ประจำการกองทัพเรือไทย
เรือยูเอสเอส ลินคอล์นเคาน์ตี้ ถูกขายให้กับรัฐบาลไทยภายใต้ข้อตกลงในโครงการช่วยเหลือทางการทหาร (Military Assistance Program) เพื่อประจำการในกองทัพเรือไทยในชื่อ เรือหลวงช้าง (LST-2) เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2505 ณ เมืองลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย โดยมีผู้แทนรัฐบาลไทย คือนายวิสูตร อรรถยุกติ เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน เป็นผู้รับมอบเรือ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนหมายเลขตัวเรือเป็น 712
เรือหลวงช้างเป็นอีกหนึ่งกำลังสำคัญของกองทัพเรือไทย ในการปฏิบัติการในภารกิจต่าง ๆ ที่สำคัญ เช่น ปฏิบัติการในสงครามเวียดนาม ปฏิบัติการในยุทธการบูโดในพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทย สนับสนุนการปฏิบัติการของหน่วยเฉพาะกิจนาวิกโยธิน เป็นฐานปฏิบัติการลอยน้ำ และเป็นเรือฝึกของนักเรียนนายเรือในหลักสูตรสำคัญมากมาย จึงเปรียบได้ว่าเรือหลวงช้าง เป็นเรือครูอีกลำหนึ่งของกองทัพเรือไทย
ปลดประจำการจากกองทัพเรือไทย
เรือหลวงช้างปลดประจำการเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2548 หลังจากปฏิบัติงานมากว่า 61 ปีในกองทัพเรือทั้งของสหรัฐและของไทย เนื่องจากสภาพทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ยากที่จะซ่อมแซมให้ใช้งานได้อย่างสมบูรณ์และคุ้มค่า และได้ดำเนินการนำเรือวางลงสู่ใต้ทองทะเลบริเวณเกาะช้าง จังหวัดตราด ภายใต้โครงการ "เรือหลวงช้างรักษ์ทะเลตราดเพื่อเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา มหาราชินี ในวันที่ 12 สิงหาคม 2555" ของจังหวัดตราด ร่วมกับกองทัพเรือ องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) สมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดตราด และสมาคมการประมงจังหวัดตราด เพื่อใช้เป็นแหล่งอนุบาลพันธุ์ปลาและสัตว์น้ำบริเวณเกาะช้าง โดยวางเรือหลวงช้างบริเวณกลางทะเลด้านหลังเกาะคุ้ม หรือแนวหินราบ-หินลูกบากศ์ ห่างจากเกาะช้างประมาณ 8 ไมล์ทะเล ตัวเสากระโดงเรืออยู่ลึกจากผิวน้ำ 5 เมตร และตัวเรือวางอยู่ก้นทะเลที่ระยะประมาณ 35 เมตร กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวในการดำน้ำลึก (Scuba diving) ที่สำคัญอีกแห่งของเกาะช้าง
เกียรติยศ
เรือ LST-898 ได้รับเหรียญแบทเทิลสตาร์ (Battle star) จำนวน 1 เหรียญ จากการปฏิบัติการในสงครามโลกครั้งที่สอง และ 6 เหรียญ จากการปฏิบัติการในสงครามเกาหลี
เพอร์เพิลเรน (อัลบั้ม)
"เพอร์เพิลเรน" ถูกจัดอันดับตามปกติในหมู่อัลบั้มที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ดนตรี และได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางว่าเป็นผลงานชิ้นโบแดงของพรินซ์ นิตยสารไทม์ จัดอันดับที่ 15 เป็นอัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลในปี ค.ศ. 1993 และถูกจัดอันดับที่ 18 อัลบั้มร็อคเอนโรลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของ VH1 นิตยสารโรลลิงสโตนจัดอันดับที่ 2 ที่มียอดขายสูงสุดในยุค 1980 และอันดับที่ 76 ของ 500 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล 2 ซิงเกิลแรกจากอัลบั้มเพอร์เพิลเรน "When Doves Cry" และ"Let's Go Crazy" ติดท็อปชาร์ตในสหรัฐอเมริกา และกลายเป็นเพลงฮิตไปทั่วโลก ในเพลงเพอร์เพิลเรน ได้ติดอันดับที่ 2 จากบิลบอร์ดฮอต 100 อัลบั้มนี้ได้รับบันทึกแผ่นเสียงทองคำขาวจาก สมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) กว่า 13 แผ่น
ในปี ค.ศ. 2007 นักตัดต่อของนิตยสารVanity Fair ได้ติดป้ายกำกับว่าเป็นสุดยอดอัลบั้มซาวแทร็คตลอดกาล และนิตยสาร Tempo ไดยกย่องเป็นอัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลในยุค 1980 อันดับที่ 1000 ในนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ฉบับวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 2008 ระบุไว้ เพอร์เพิลเรน เป็นอันดับ 1 ในท็อป 100 สุดยอดอัลบั้มตลอด 25 ปี
ในปี ค.ศ. 2013 นิตยสารยังได้ระบุไว้ว่าเป็นอัลบั้มอันดับที่ 2 จาก 100 อัลบั้มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา ในปี ค.ศ. 2012 นิตยสาร Slant ได้ระบุอันดับที่ 2 ไว้ว่าเป็นสุดยอดอัลบั้มแห่งยุค 1980 รองจากอัลบั้มของไมเคิล แจ็กสัน ทริลเลอร์ ในปีเดียวกันอัลบั้มถูกเพิ่มลงในNational Recording Registry ของหอสมุดรัฐสภา ในรายชื่อของการบันทึกเสียงไว้เป็นประวัติศาสตร์วัฒนธรรม หรือมีความสำคัญทางความสุนทรีย์
เบื้องหลัง
อัลบั้ม เพอร์เพิลเรน ถูกวางจำหน่ายโดยค่าย วอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ ในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 1984 และเป็นอัลบั้มที่ 6 ของพรินซ์ โดยพรินซ์ได้ประพันธ์คำร้องเองทั้งหมดในอัลบั้ม โดยบางส่วนของเพลงได้มีการนำเอาเพื่อนสมาชิกวงเข้ามีบันทึกเสียงสดในเพลง "I Would Die 4 U", "Baby I'm a Star" และ"Purple Rain" ในวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 1983 ในไนท์คลับFirst Avenue เมืองมินนีแอโพลิส กับพากย์เสียงทับ และแก้ไขเพิ่มเข้าไปในภายหลัง นี่เป็นครั้งแรกของพรินซ์ที่ร่วมบันทึกเสียง
ดนตรี
อัลบั้ม เพอร์เพิลเรน เป็นอัลบั้มแรกของพรินซืที่บันทึกเสียงร่วมกับวงเดอะเดอะรีโวลูชั่น อัลบั้มชุดที่เกิดเป็นดนตรีหนาแน่นมากกว่าอัลบั้มก่อนหน้าที่ร้องเดี่ยวของพรินซ์ ที่เน้นการแสดงวงดนตรีเต็มรูปแบบ และหลายชั้นของกีต้าร์ ,คีย์บอร์ด ,เสียงเอฟเฟ็คอิเล็กทรอนิกส์น้ำแข็งจากเครื่องสังเคราะห์เสียง ,ดรัมแมชชีน ,และเครื่องมือบรรเลงอื่น ๆ อัลบั้มนี้ยังคงอยู่ในกลุ่มMinneapolis sound และR&B ที่ประกอบของงานก่อนหน้านี้ของพรินซ์ที่ในขณะที่ยังแสดงให้เห็นถึงร็อคเด่นชัดมากขึ้นความรู้สึกอยู่ในร่องและเน้นการฉายแววของกีตาร์
การตอบรับ
พรินซ์ ชนะรางวัลรางวัลแกรมมี ในปี ค.ศ. 1985 จากอัลบั้มเพอร์เพิลเรน สาขารางวัลเพลงร็อคโดยคู่หรือกลุ่มพร้อมด้วยร้องนำยอดเยี่ยมแห่งปี และBest Album of Original Score Written for a Motion Picture or TV Special และอัลบั้มที่ได้รับเสนอชื่อเข้าชิงสาขาอัลบั้มแห่งปี
อัลบั้มเพอร์เพิลเรน ทำยอดขายได้ 13 ล้านชุดในสหรัฐอเมริกา ตามมาด้วยยอดขาย 15 ล้านชุดหลังจากสัปดาห์เปิดตัวของอัลบั้ม ตามด้วยได้รับรางวัลเพชรจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา ตามที่นิตยสาร บิลบอร์ด ระบุไว้ อัลบั้มนี้ยังติดชาร์ตอันดับ 1 ติดต่อกัน 24 สัปดาห์ในชาร์ตบิลบอร์ดอัลบั้ม (4 สิงหาคม ค.ศ. 1984 - 18 มกราคม ค.ศ. 1985) กลายเป็น 1 ในท็อปอัลบั้มซาวน์แทร็คที่เคยมีมา
กีฬามวยปล้ำในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศที่เข้าร่วมแข่งขัน
ดังต่อไปนี้:
เล้าโลม
เล้าโลม เป็นกลุ่มนักร้อง นักดนตรี แนวเพลง ป็อบร็อก/โมเดิร์นร็อก ประกอบด้วยสมาชิก 5 คน เป็นกลุ่มดนตรีสังกัดค่าย RS เจ้าของเพลงฮิต "หยุดได้ไหม" และ เพลง "เพื่อนกับแฟนแทนกันไม่ได้"
ประวัติ
เล้าโลม คือ  กลุ่มนักดนตรีเพื่อนซี้ 5 คน พวกเขาเป็นนักเรียนชั้น ม.ปลายจาก โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ที่รวมตัวกันเพื่อร้องประกวด รวมถึงตระเวนเล่นตามโรงเรียนต่างๆอย่างสม่ำเสมอ  ซึ่งก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี   เล้าโลม ประกอบด้วย   กั๊ก – ร้องนำ, จ๋าย – มือกลอง , หมู – เบส , กัน กับ ต้น  - กีต้าร์    พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เรียนอยู่ ม.ต้น แต่เริ่มฟอร์มวงกันตอน ม.3 และถึงแม้ว่าจะเรียนกันคนละห้อง แต่ก็มักจะอาศัยเวลาว่างในช่วงพักกลางวันและช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เล่น (ซ้อม) ดนตรีด้วยกันเป็นประจำ  มาตลอดระยะเวลากว่า 3 ปี  ซึ่งความรู้ความสามารถทางด้านดนตรีส่วนใหญ่ของพวกเขา มาจากการไปตระเวนเล่นตามงานโรงเรียนต่างๆ , การออร์ดิชั่นตามร้านอาหาร , การร้องเพลงเปิดหมวกในที่ต่างๆ เช่น ถนนข้าวสาร สวนจตุจักร โดยงานดนตรีของพวกเขาคือ แนวโมเดิร์นร็อก
พวกเขาออกอัลบั้มชุดแรก ที่ชื่อเดียวกับวงว่า เล้าโลม เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2549 มีเพลงดังอย่าง “ใส่ไม่ยั้ง”  “เพื่อนกับแฟนแทนกันไม่ได้” และ “หยุดได้ไหม”  และได้ออกผลงานชุดที่ 2ในปีพ.ศ. 2550 คือ ข้ามรุ่น  เปิดตัวด้วยเพลง "ข้ามรุ่น" เพลงเดียวกับชื่ออัลบั้ม ตามด้วยเพลงจิ๊กโก๋เจียมตัวอย่าง "มาทีหลัง"ต้นปี2551 ได้ออกอัลบั้มชุดที่3 try มีเพลงดังอย่าง "ความพยายามอยู่ที่ไหน" และเพลงมันๆ "การเริ่มใหม่" และปี 2551 ได้เปิดตัวอัลบั้มชุดที่ 4 '18+' เพลงเปิดตัว 'โจทย์รัก' ดังกระหึ่มทุกคลื่นในระยะเวลาอันรวดเร็ว ตามด้วยเพลง "ไม่เจ็บ อย่าร้อง" ในปี พ.ศ. 2552 ได้มีอัลบั้มที่ 5 'Size M' เปิดตัวด้วยเพลง "รักแท้แพ้ไม่รัก" ดังทั่วทุกคลื่นวิทยุ และแฟนเพลงของเล้าโลมจะพบกับปรากฏการณ์ครั้งใหม่ ในปี2553 ด้วยการFeat ครั้งแรก ของหวายและเล้าโลม ในเพลง  สองคน หนึ่งใจ ซึ่ง MV ได้ออกมาแล้วช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022 จะจัดขึ้นที่ศูนย์นอร์ดิคกูหยางชูและศูนย์ไบธลอน ในจางเจี๋ยกู กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน การแข่งขันสกีกระโดดไกลทั้งหมด 10 รายการ จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 5 ถึง 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565
รอบคัดเลือก
จะมีโควตาสูงสุด 100 ที่นั่งสำหรับนักกีฬาเพื่อแข่งขัน (ชาย 55 คนและหญิง 35 คน)
ไส้กรอกโบโลญญา
ไส้กรอกโบโลญญา (Bologna sausage) หรือบ้างแผลงเป็น โบโลน่า เป็นไส้กรอกชนิดหนึ่งที่ดัดแปลงมาจากมอร์ตาเดลลา ซึ่งเป็นไส้กรอกขนาดใหญ่ที่ทำจากเนื้อหมูบดละเอียด มีไขมันหมูชิ้นเล็ก ๆ ผสมอยู่ และมีต้นกำเนิดจากเมืองโบโลญญาในประเทศอิตาลี นอกจากเนื้อหมูแล้ว ไส้กรอกโบโลญญายังอาจทำจากเนื้อไก่ เนื้อไก่งวง เนื้อวัว เนื้อกวาง เนื้อสัตว์ผสม หรือโปรตีนถั่วเหลือง เครื่องปรุงรสโดยทั่วไปสำหรับไส้กรอกโบโลญญาได้แก่ พริก พริกไทย จันทน์เทศ ออลสไปซ์ เมล็ดขึ้นฉ่าย ผักชี และผลเมอร์เทิลซึ่งจะให้รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์เช่นเดียวกับในมอร์ตาเดลลา ข้อบังคับของรัฐบาลสหรัฐกำหนดว่า ไส้กรอกโบโลญญาอเมริกันต้องทำจากเนื้อที่บดจนเนียนละเอียด และปราศจากชิ้นไขมันที่มองเห็นได้
เบราน์ชไวค์
เบราน์ชไวค์ (Braunschweig; อังกฤษ, ฝรั่งเศส: Brunswick) เป็นเมืองหนึ่งในรัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี มีฐานะเป็นเมืองอิสระ (kreisfreie Stadt) ตามการบริหารเขตปกครองของเยอรมนี ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐ ปัจจุบันมีประชากรราว 247,000 คน ถือเป็นเมืองใหญ่อันดับที่ 2 ของรัฐนีเดอร์ซัคเซินรองจากฮันโนเฟอร์ เมื่อรวมเขตปริมณฑลของเมืองเข้าด้วยจะมีประชากรราว 1 ล้านคน เบราน์ชไวค์เป็นเมืองศูนย์กลางด้านการวิจัยและพัฒนาด้านวิทยาศาสตร์ที่สำคัญของประเทศและสหภาพยุโรป
เบราน์ชไวค์เป็นส่วนหนึ่งของ เขตปริมณฑลฮันโนเฟอร์-เบราน์ชไวค์-เกิททิงเงน-ว็อลฟส์บูร์ก ซึ่งมีประชากรทั้งหมดราว 3.9 ล้านคน เมืองใหญ่แห่งอื่นที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงได้แก่ ว็อลฟส์บูร์ก (ประชากร 123,000) ห่างออกไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 30 กิโลเมตร ฮันโนเฟอร์ (ประชากร 518,000) ทางตะวันตกเฉียงเหนือราว 70 กิโลเมตร และมัคเดอบวร์ค (ประชากร 230,000) ห่างออกไปทางตะวันออกเฉียงใต้ราว 100 กิโลเมตร
ประวัติศาสตร์
ประวัติศาสตร์ของเบราน์ชไวค์ย้อนกลับไปตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรียได้พัฒนาเมืองให้เป็นศูนย์กลางการค้าขายที่มีอิทธิพลและเข้มแข็งอย่างรวดเร็ว ทำให้ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 เบราน์ชไวค์มีฐานะเป็นเมืองสมาชิกในสันนิบาตฮันเซียติก ซึ่งเป็นกลุ่มพันธมิตรทางทหารของเมืองการค้าและสมาคมพ่อค้าที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อรักษาเอกสิทธิ์ในการค้าขายตามชายฝั่งทะเลของยุโรปเหนือ
ภูมิศาสตร์
เมืองเบราน์ชไวค์ตั้งอยู่ตอนกลางค่อนไปทางเหนือของประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนที่ราบเยอรมันเหนือ (Norddeutsches Tiefland) มีแม่น้ำโอเกอร์ (Oker) ยาว 128 กิโลเมตร ไหลจากทิศใต้ขึ้นสู่ทิศเหนือผ่านเขตเมืองเก่า แม่น้ำสายนี้มีลักษณะพิเศษคือเมื่อเริ่มไหลเข้าเขตเมืองเก่าทางทิศใต้จะมีฝายกั้นน้ำแยกแม่น้ำออกเป็นสองส่วน และบรรจบกันอีกครั้งทางตอนเหนือ ทำให้เขตเมืองเก่าของเบราน์ชไวค์มีสภาพคล้ายเกาะกลางน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งในยุคกลางทำหน้าที่เป็นป้อมปราการธรรมชาติของเมือง แม่น้ำโอเกอร์บรรจบกับคลองมิทเทิลลันด์คานาล (Mittellandkanal) ทางทิศเหนือของเมือง แหล่งน้ำแห่งอื่นได้แก่ คลองวาเบ (Wabe, ยาว 26.5 กิโลเมตร) และคลองมิทเทิลรีเดอ (Mittelriede, ยาว 6 กิโลเมตร) ซึ่งคลองทั้งสองสายนี้ตั้งอยู่ห่างกันเพียง 100 เมตร ไหลขนานกันจากทิศใต้ขึ้นเหนือ ผ่านตัวเมืองด้านทิศตะวันออก คลองทั้งสองสายไหลบรรจบกับคลองชุนเทอร์ (Schunter) ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง
เมืองเบราน์ชไวค์มีพื้นที่ทั้งสิ้น 192.13 ตารางกิโลเมตร อาณาเขตของพื้นที่เมืองยาว 98 กิโลเมตร ส่วนที่กว้างที่สุดระหว่างทิศเหนือ-ใต้ยาว 19.1 กิโลเมตร ระหว่างทิศตะวันออก-ตะวันตกยาว 15.7 กิโลเมตร พื้นที่ใจกลางเมืองมีความสูงจากระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 70 เมตร จุดที่สูงที่สุดของเมืองคือเนินเขาไกเทิลเดอร์แบร์ก (Geitelder Berg) ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง มีความสูง 111 เมตรจากระดับน้ำทะเล ส่วนจุดที่ต่ำที่สุดเป็นแนวโค้งของแม่น้ำโอเกอร์ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง มีความสูง 62 เมตรจากระดับน้ำทะเล
เบราน์ชไวค์มีภูมิอากาศก้ำกึ่งระหว่างอากาศแบบชายทะเลทางทิศตะวันตกและอากาศแบบแผ่นดินใหญ่ทางทิศตะวันออก อุณหภูมิปานกลางเฉลี่ยทั้งปีเท่ากับ 8.8 °C ปริมาณหยาดน้ำฟ้าอยู่ระหว่าง 600 ถึง 650 มิลลิเมตรต่อปี อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมิถุนายนซึ่งเป็นฤดูร้อนอยู่ที่ 17.5 °C ส่วนในเดือนมกราคมซึ่งเป็นฤดูหนาวมีอุณหภูมิเฉลี่ย 0.2 °C
การแบ่งเขตปกครอง
เมืองเบราน์ชไวค์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 19 เขต (Stadtbezirk) แต่ละเขตมีสภาเขต (Stadtbezirksrat) และผู้อำนวยการเขต (Bezirksbürgermeister) เป็นของตนเอง เขตทั้ง 19 แห่งมีดังนี้
การคมนาคม
การคมนาคมเข้าสู่เมืองเบราน์ชไวค์ประกอบด้วย ทางรถยนต์ ซึ่งมีทางพิเศษหลักของประเทศสองสายวิ่งผ่าน ได้แก่ ออโตบาห์นหมายเลข 2 (เชื่อมเบอร์ลิน–ฮันโนเฟอร์–ดอร์ทมุนท์) และหมายเลข 38 (ซัลส์กิทเทอร์–ว็อลฟส์บูร์ก) ทางรถไฟของเมืองสายหลักเชื่อมระหว่างแฟรงก์เฟิร์ตกับเบอร์ลิน และมีรถไฟความเร็วสูงอินเตอร์ซิตี-เอ็กซ์เพรส (ICE) ให้บริการ สถานีรถไฟประจำเมืองคือ สถานีรถไฟกลางเบราน์ชไวค์ (Braunschweig Hauptbahnhof) ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองชั้นในไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 3 กิโลเมตร สนามบินเบราน์ชไวค์ตั้งอยู่ทางตอนเหนือออกไปนอกเมือง สร้างตั้งแต่ทศวรรษที่ 1930
การคมนาคมภายในเมือง นอกจากทางรถยนต์แล้วยังมีโครงข่ายทางจักรยานกระจายอยู่ทั่วเมือง ระบบขนส่งมวลชนประกอบด้วยรถรางและรถโดยสารประจำทาง ดำเนินการโดยบริษัท Braunschweiger Verkehrs-GmbH ส่วนระบบขนส่งมวลชนในเขตปริมณฑลและพื้นที่ใกล้เคียงดำเนินการโดยบริษัท Verbundtarif Region Braunschweig (VRB) ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของ Braunschweiger Verkehrs-GmbH ด้วยเช่นกัน ปัจจุบันรถรางของเมืองมี 5 สาย ความยาวทั้งสิ้น 51 กิโลเมตร หล่อเลี้ยงด้วยระบบไฟฟ้า เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1897 ซึ่งต่อมามีการปรับปรุงยกระดับความทันสมัยและก่อสร้างเส้นทางเพิ่มเติม เช่น การก่อสร้างเส้นทางเพิ่มเติมในปี 2007 ความยาว 3.2 กิโลเมตร ส่วนรถโดยสารประจำทางมีให้บริการทั้งสิ้น 38 สาย ความยาวรวมทั้งสิ้น 489 กิโลเมตร เส้นทางรถรางที่ให้บริการในปัจจุบันทั้ง 5 สายได้แก่
บุคคลสำคัญจากเมือง
บุคคลสำคัญที่เกิดในเมืองเบราน์ชไวค์คนหนึ่งที่มีชื่อเสียงมากคือ คาร์ล ฟรีดริช เกาส์ (1777–1855) นักคณิตศาสตร์ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็น "เจ้าชายแห่งคณิตศาสตร์" และนักคณิตศาสตร์อีกท่านที่เกิดในยุคหลังคือ ริชาร์ด เดเดคินด์ (1831–1916) นักเขียนคนสำคัญได้แก่ แอร์นสท์ เอากุสท์ คลิงเงอมันน์ และริการ์ดา ฮูค (1864–1947) นักแสดง กุสตาฟ คนุท นักการทูตและนักการเมือง กึนเทอร์ เกาส์ (1929–2004) และวิลเฮล์ม บรัคเคอ (1842–1880) ผู้ร่วมก่อตั้งพรรคการเมือง Sozialdemokratische Arbeiterpartei (SDAP) ซึ่งเป็นพรรคดังเดิมของพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี (SPD) ในปัจจุบัน สถาปนิก คาร์ล เทโอดอร์ อ็อทเมอร์ นักล่องบอลลูน วิลเฮลมีเนอ ไรช์อาร์ด (1788–1848) นักประพันธ์เพลงและนักดนตรี ลูอีส สพอร์ (1784–1859) นักประพันธ์เพลง นอร์แบร์ท ชุลท์เซอ (1911–2002) สำหรับบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคปัจจุบัน เช่น นักบาสเกตบอลเอ็นบีเอ เดนนิส ชเรอเดอร์ กรรมการตัดสินฟุตบอล ฟลอเรียน เมเยอร์
สำหรับบุคคลสำคัญที่ไม่ได้เกิดในเบราน์ชไวค์ แต่เคยใช้ชีวิตในเมืองหรือมีส่วนเกี่ยวข้องทางใดทางหนึ่ง ได้แก่ ไฮน์ริชที่ 12 ดยุกแห่งบาวาเรีย (มีชีวิตในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12) ทิลล์ ออยเลนชปีเกล บุคคลในตำนานผู้สร้างความขบขันพอใจให้กับผู้คนทั่วไป นักการปฏิรูปศาสนา โยฮันเนส บูเกินฮาเกิน (1485–1558) นักภาษาศาสตร์และกวี ฮอฟมัน ฟอน ฟัลเลอร์สเลเบิน (1798–1874) ผู้ประพันธ์เพลงชาติเยอรมนี ดัสลีดแดร์ดอยท์เชิน
เมืองพี่น้อง
เบราน์ชไวค์มีเมืองพี่น้อง ดังนี้
เพลคทรูเมเลคทรัม
เพลคทรูเมเลคทรัม (Plectrumelectrum) เป็นสตูดิโออัลบั้มที่ 36 ของนักร้องชาวอเมริกัน พรินซ์ ร่วมกับ3rdeyegirl ออกจำหน่ายในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 2014 สังกัดค่ายเอ็นพีจี เรคคอร์ดส ภายใต้การดูแลของวอร์เนอร์บราเธอร์สเรเคิดส์ เพลคทรูเมเลคทรัม ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ทั่วหลายคน
พรินซ์ ยังได้ออกอัลบั้ม Art Official Age พร้อมในวันเดียวกัน
การตอบรับ
อัลบั้มนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกโดยทั่วไปจากนักวิจารณ์เพลง ซึ่งกำหนดให้คะแนนจากปกติ 100 ความคิดเห็นจากนักวิจารณ์หลัก อัลบั้มนี้ได้รับคะแนนเฉลี่ย 61, อิงจาก 18 ความคิดเห็น ในนิตยสาร Q กล่าวว่า เสียงร้องของพรินซ์การทำงานร่วมกับวงดนตรีผสมแบบลีนทำให้รู้สึกสดชื่นมาก
สงครามชีวิตอิคคิ
สงครามชีวิตอิคคิ ( 不毛地帯 (Fumō Chitai) ) เป็นนวนิยายญี่ปุ่นของ Toyoko Yamasaki นวนิยายนี้เคยนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี 1976 และละครโทรทัศน์ในปี 1979 และปี 2009
ภาพยนตร์ในปี 1976
เป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นกำกับโดย Satsuo Yamamoto.
Awards
1st Hochi Film Award
เศรษฐมิติ
เศรษฐมิติ (econometrics) เป็นการประยุกต์วิธีทางสถิติเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ทางเศรษฐศาสตร์ด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ วิธีทางเศรษฐมิติถูกใช้เพื่อการทดสอบทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ การพยากรณ์ทางเศรษฐกิจ ไปจนถึงการประเมินผลนโยบายต่างๆ เครื่องมือพื้นฐานของเศรษฐมิติที่ใช้กันทั่วไปมีพื้นฐานมาจากการวิเคราะห์การถดถอย โดยเฉพาะแบบจำลองการถดถอยเชิงเส้น ทฤษฎีเศรษฐมิติใช้ทฤษฎีสถิติศาสตร์และคณิตสถิติศาสตร์เพื่อประเมินและพัฒนาระเบียบวิธีทางเศรษฐมิติ นักเศรษฐมิติทดลองที่จะหาตัวประมาณค่าใหม่ๆ ที่มีคุณสมบัติทางสถิติที่เหมาะสม ซึ่งประกอบไปด้วย ความไม่เบี่ยงเบน ประสิทธิภาพ และความต้องกัน เศรษฐมิติประยุกต์ ใช้เศรษฐมิติเชิงทฤษฎีและข้อมูลในโลกความเป็นจริงในการประเมินทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ สร้างแบบจำลองทางเศรษฐมิติ วิเคราะห์ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ และการพยากรณ์
แบบจำลองพื้นฐาน: การถดถอยเชิงเส้น
เครื่องมือพื้นฐานของเศรษฐมิติคือแบบจำลองถดถอยเชิงเส้นหลายตัวแปร ในเศรษฐมิติสมัยใหม่ เครื่องมือทางสถิติอื่น ๆ มักถูกใช้อยู่บ่อยครั้ง แต่การถดถอยเชิงเส้นก็ยังถูกใช้เป็นจุดเริ่มของการวิเคราะห์อยู่เป็นประจำ การถดถอยเชิงเส้นเป็นวิธีประมาณค่าพารามิเตอร์ในแบบจำลอง การประมาณการถดถอยเชิงเส้นของตัวแปรสองตัวแปรสามารถแสดงได้ด้วยภาพเป็นเส้นที่ลากผ่านข้อมูล ตัวอย่าง กฎของโอคุน (Okun's law) ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างการเติบโตของ GDP และอัตราการว่างงาน ความสัมพันธ์นี้ถูกแทนที่ได้ด้วยการถดถอยเชิงเส้นซึ่งการเปลี่ยนแปลงของอัตราการว่างงาน เป็นฟังก์ชันของจุดตัดแกนตั้ง (\beta_0) ค่าของอัตราการเติบโตของ GDP (Growth) คูณด้วยค่าสหสัมพันธ์ความชัน \beta_1 และค่าความคลาดเคลื่อน \varepsilon ดังนี้
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2525
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 201 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ และเป็นปีที่ 37 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
เศรษฐมิติ
แบบจำลองพื้นฐาน: การถดถอยเชิงเส้น
= \beta_0 + + \varepsilon
ค่าพารามิเตอร์  \beta_0 and \beta_1 สามารถถูกประมาณการขึ้นได้ด้วยวิธีถดถอยเชิงเส้น สมมติว่า \beta_1 ถูกประมาณค่าเท่ากับ −1.77 และ \beta_0 ถูกประมาณค่าเท่ากับ 0.83 หมายความว่าถ้าอัตราการเติบโตของ GDP เพิ่มขึ้นร้อยละ 1 อัตราการว่างงานคาดว่าจะลดลงร้อยละ 1.77  แบบจำลองนี้สามารถถูกทดสอบนัยสำคัญทางสถิติว่าการลดลงของอัตราการว่างงานมีความเกี่ยวพันธ์กับการเพิ่มของอัตราการเติบโตของ GDP หรือไม่ ได้ด้วยการทดสอบสมมติฐาน <span style="background-color: rgb(254, 252, 224);">ถ้าค่าประมาณของ  \beta_1 ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจาก 0 แล้ว จะถือว่าไม่มีหลักฐานที่รับรองว่าการเปลี่ยนแปลงของอัตราการเติบโตของ GDP และอัตราการว่างงานมีความสัมพันธ์กัน
ทฤษฎีทางเศรษฐมิติ
ทฤษฎีทางเศรษฐมิติจะใช้ทฤษฎีสถิติมาการประเมินและพัฒนาวิธีการทางเศรษฐมิติ นักเศรษฐมิติจะพยายามหาตัวประมาณการ (estimator) ที่มีคุณสมบัติทางสถิติที่ต้องการประกอบด้วยความไม่เอนเอียง (unbiasedness) ประสิทธิภาพ (efficiency) และความคงเส้นคงวา (consistency) ตัวประมาณการจะไม่เอนเอียงก็ต่อเมื่อค่าคาดหวังของพารามิเตอร์มีค่าเท่าค่าจริงของพารามิเตอร์ ตัวประมาณการจะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อตัวประมาณการมีค่าความคลาดเคลื่อนมาตรฐานน้อยกว่าตัวประมาณการที่ไม่เอนเอียงอื่นๆ ที่มีขนาดตัวอย่างเท่ากัน และตัวประมาณการจะมีความคงเส้นคงวาก็ต่อเมื่อตัวมาณการมีค่าเข้าหาค่าจริงของพารามิเตอร์มากขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้นกับ วิธีกำลังสองน้อยที่สุด หรือ Ordinary least squares (OLS) เป็นวิธีประมาณการที่มักจะถูกใช้อยู่บ่อยครั้งเนื่องจากให้ความเป็นตัวประมาณการที่ไม่เอนเอียงเชิงเส้นที่ดีที่สุด best linear unbiased estimator หรือ BLUE ภายใต้สมมติฐาน Gauss-Markov assumptions เมื่อสมมติฐานเหล่านี้ถูกละเมิดหรือมีความต้องการคุณสมบัติเชิงสถิติอื่นๆ เทคนิคการประมาณค่าอื่น เช่น  การประมาณด้วยวิธีความน่าจะเป็นสูงสุด วิธีการเชิงโมเมนต์ทั่วไป หรือวิธีการกำลังสองน้อยที่สุดแบบทั้วไป จะถูกนำมาใช้ ตัวประมาณค่าที่ใช้ความเชื่อก่อนหน้าได้รับการสนับสนุนจากผู้ที่ชอบในสถิติแบบเบย์ มากกว่าการใช้วิธีแบบดั้งเดิม หรือวิธีการเชิงความถี่
วิธีทางเศรษฐมิติ
เศรษฐมิติประยุกต์ จะใช้ทฤษฎีทางสถิติและข้อมูลจริงในการประเมินทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์ พัฒนาแบบจำลองทางเศรษฐศาสตร์ วิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของเศรษฐกิจ และใช้ในการพยากรณ์
เศรษฐมิติอาจะใช้แบบจำลองทางสถิติในการตอบปัญหาทางเศรษฐศาสตร์ แต่โดยส่วนใหญ่มักจะใช้ข้อมูลที่ได้จากการสังเกตมากกว่าข้อมูลจากการทดลอง การออกแบบการศึกษาในสาขาเศรษฐมิติจะเหมือนกับการออกแบบการศึกษาในสาขาที่ต้องใช้ข้อมูลที่ได้จากการสังเกตอื่นๆ ได้แก่ ดาราศาสตร์ วิทยาการระบาด สังคมวิทยา และรัฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์มักจะวิเคราะห์ระบบสมการหรือระบบอสมการ ได้แก่ อุปสงค์และอุปทานที่มีสมมติฐานว่าอยู่ในจุดสมดุล (equilibrium) ดังนั้นในสาขาเศรษฐมิติจึงได้พัฒนาวิธีสำหรับการระบุ (identification) และการประมาณค่าแบบจำลองที่เป็นสมการพร้อมกัน (simultaneous-equation models) วิธีการเหล่านี้อาจจะช่วยนักวิจัยประมาณค่าแบบจำลองและค้นหาผลลัพธ์เชิงประจักษ์โดยปราศจากการเข้าไปเกี่ยวข้องกับระบบ
วิธีทางสถิติอย่างหนึ่งที่ใช้โดยนักเศรษฐมิติคือ วิธีถดถอย วิธีถดถอยมีความสำคัญในเศรษฐมิติเพราะนักเศรษฐศาสตร์โดยทั่วไปไม่ค่อยได้ใช้การทดลองที่ความคุมได้ นักเศรษฐมิติมักจะใช้การทดลองโดยธรรมชาติ (natural experiments) อย่างไรก็ตามข้อมูลโดยธรรมชาติที่สังเกตได้มักจะเผชิญปัญหาความเอนเอียงของตัวแปรที่ละทิ้ง (omitted-variable bias) และปัญหาอื่นๆได้แก่ความเป็นเหตุเป็นผลของกันและกัน
ตัวอย่าง
ตัวอย่างอย่างง่ายของการสร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐมิติในเศรษฐศาสตร์แรงงาน คือ
ตัวอย่างนี้สมมติว่ารายได้ของแต่ละคนในรูปลอการิทึมธรรมชาติเป็นฟังก์ชันเชิงเส้นของจำนวนปีที่ใช้ในการศึกษาที่แต่ละคนได้รับ พารามิเตอร์ \beta_1วัดการเพิ่มขึ้นของค่าจ้างในรูปของลอการิทึมธรรมชาติเมื่อจำนวนปีในการศึกษาเพิ่มขึ้นหนึ่งปี และค่า \varepsilon เป็นตัวแปรสุ่มแสดงถึงปัจจัยอื่นๆ ที่อาจจะมีผลกระทบโดยตรงต่อค่าจ้าง เป้าหมายทางเศรษฐมิติคือการประมาณค่าพารามิเตอร์ \beta_0และ \beta_1ภายใต้สมมติฐานบางอย่างที่เกี่ยวกับตัวแปรสุ่ม \varepsilonตัวอย่างเช่น ถ้า \varepsilonไม่มีความสัมพันธ์กับจำนวนปีที่การศึกษา สมการนี้จะสามารถประมาณการได้โดยใช้วิธีการกำลังสองน้อยที่สุด
ถ้านักวิจัยสามารถสุ่มประชากรให้มีระดับการศึกษาที่แตกต่างกันได้ ข้อมูลที่มีจะสามารถประมาณผลของการเปลี่ยนแปลงของจำนวนปีที่ใช้ในการเรียนต่อค่าจ้างได้ แต่ในความเป็นจริง การทดลองเช่นนี้ไม่สามารถทำได้ ดังนั้น นักเศรษฐมิติจึงใช้จำนวนปีในการศึกษาและค่าจ้างที่แต่ละคนได้รับ ซึ่งแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างในหลายๆ มิติ หากมีข้อมูลเช่นนี้ ค่าสัมประสิทธิ์ที่ประมาณค่าได้ของจำนวนปีในการเรียนในสมการข้างต้นจะสะท้อนทั้งผลของการศึกษาต่อรายได้ และผลของตัวแปรอื่นๆ ต่อรายได้ ถ้าตัวแปรอื่นๆ เหล่านั้นมีความสัมพันธ์กับการศึกษา ตัวอย่างเช่น คนที่เกิดในบางพื้นที่อาจจะได้รับรายได้ที่สูงและมีการศึกษาที่สูง หากนักเศรษฐมิติไม่ควบคุมผลของสถานที่เกิดในสมการข้างต้น ผลของสถานที่เกิดต่อค่าจ้างอาจส่งกระทบให้เกิดความผิดเพี้ยนต่อผลของการศึกษาต่อค่าจ้าง
ทางที่ดีและเป็นที่นิยมที่สุดคือการควบคุมสถานที่เกิดโดยเพิ่มผลของสถานที่เกิดเข้าไปในสมการข้างต้นด้วย การละเลยสถานที่เกิด และสมมติฐานที่ว่า \varepsilon ไม่มีความสัมพันธ์ต่อการศึกษาส่งผลให้เกิดแบบจำลองที่ผิดพลาด อีกวิธีหนึ่งที่นิยมคือการเพิ่มตัวแปรที่มีความสัมพันธ์ร่วมที่ไม่ใช่ตัวแปรเครื่องมือเข้าไปในสมการเพื่อทำให้สามารถหาค่า \beta_1ได้ ภาพรวมของการใช้วิธีทางเศรษฐมิติที่ใช้ศึกษาปัญหานี้พบได้ใน Card (1999)
วารสาร
วารสารหลักที่ตีพิมพ์งานเกี่ยวกับเศรษฐมิติ ได้แก่ Econometrica, the Journal of Econometrics, the Review of Economics and Statistics, Econometric Theory, the Journal of Applied Econometrics, Econometric Reviews, the Econometrics Journal , Applied Econometrics and International Development, the Journal of Business & Economic Statistics
วัดเฉลียงทอง (จังหวัดขอนแก่น)
วัดเฉลียงทอง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลโนนคอม อำเภอภูผาม่าน จังหวัดขอนแก่น ปัจจุบันมีพระครูนวกรรมกิจจาทร เป็นเจ้าอาวาส
วัดเฉลียงทองเป็นวัดที่มีต้นเฉลียงทองใหญ่ซึ่งเป็นต้นไม้ที่เป็นประวัติความเป็นมาของอำเภอภูผาม่าน มีประวัติว่า นายกองส่วยสีผึ้ง  (นายพุ่ม) หรือหลวงพิพิธภูมิเรศ ซึ่งได้รับแต่งตั้งจากทางการให้มาดูแลราชการส่วยผึ้ง ณ ต้นเฉลียงทอง เมื่อ พ.ศ. 2380 นายพุ่มเป็นผู้ดูแลผึ้งหลวงที่ต้นเฉลียงทองนี้ เมื่อสิ้นชีพในสมัยรัชกาลที่ 5 ก็ได้รับพระราชทานเพลิงที่ต้นเฉลียงทองนี้
วัดเฉลียงทองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2422 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2443 วัดเฉลียงทองเป็นที่ตั้งของวิหารหลวงปู่ลี พระเถระที่เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวอีสาน
คิโน
คัง ฮย็อง-กู (강형구; เกิด 27 มกราคม พ.ศ. 2541) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ Kino (키노) เป็นนักร้อง นักเขียนเพลง แร็ปเปอร์ นักแต่งเพลง และนักเต้นชาวเกาหลีใต้ เขามีชื่อเสียงในฐานะสมาชิกของบอยแบนด์เพนตากอนซึ่งเปิดตัวในปี พ.ศ. 2559 ภายใต้คิวบ์เอนเตอร์เทนเมนต์ เขาปล่อยเพลงเดี่ยวบน SoundCloud ในชื่อ Knnovation
แหล่งข้อมูลอื่น
1998
พระปิยทัสสีพุทธเจ้า
หลังจากศาสนาของพระสุชาตพุทธเจ้าได้อันตรธานไปแล้ว เป็นเวลาเนิ่นนาน จนกระทั่งในกัปหน่ึงเมื่อ 1,800 กัปนับจากกัปนี้ จึงเกิดกับใหม่เรียกว่า วรกัป ซึ่งเป็นกัปที่มีพระพุทธเจ้ามาตรัสรู้ ๓ พระองค์ พระองค์แรกคือ พระปิยทัสสีพุทธเจ้า
พระประวัติ
พระปิยทัสสีพุทธเจ้า ประสูติเป็นพระปิยทัสสีราชกุมาร ในราชวงศ์กษัตริย์แห่งนครสุธัญญวดี พระราชบิดาทรงพระนามว่า พระเจ้าสุทัตตะ พระราชมารดาทรงพระนามว่า พระนางจันทาเทวี
พระปิยทัสสีราชกุมาร ทรงพระเกษมสำราญอยู่ในปราสาท ๓ หลัง คือ สุนิมมละ วิมละ และคิริพรหา มีพระอัครมเหสีทรงพระนามว่า พระนางวิมลามหาเทวี และทรงมีนางสนมนารีแวดล้อม ๓๓,๐๐๐ นาง
วันหนึ่งทรงเห็นเทวทูตทั้ง ๔ คือ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย และสมณะ จึงทรงมีพระหทัยน้อมไปทางบรรพชา
เมื่อพระนางวิมลามหาเทวีทรงประสูติพระโอรส พระนามว่า กัญจนเวฬะ พระปิยทัสสีราชกุมารจึงทรงเสด็จออกบรรพชาด้วยราชรถเทียมม้า มีผู้ออกบรรพชาตาม ๑ โกฏิ
พระปิยทัสสีราชกุมารทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ ณ หมู่บ้านวรุณพราหมณ์ เป็นเวลา ๖ เดือน จนถึงวันเพ็ญเดือนวิสาขะ จีงได้รับการถวายข้าวมธุปายาสจาก ธิดาของวสภพราหมณ์ แห่งหมู่บ้านบ้านวรุณพราหมณ์ และรับหญ้าคา ๘ กำ ที่สุชาตะอาชีวกถวาย ทรงปูลาดได้กว้าง ๕๓ ศอก ใต้ต้นกกุธะ(ต้นกุ่ม)เป็นโพธิบัลลังก์ และได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในคืนนั้น
พระปิยทัสสีพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนาแก่ภิกษุ ๑ โกฏิ ทำให้พระภิกษุเหล่านั้นบรรลุธรรม
ธรรมาภิสมัยในยุคพุทธกาลของพระปิยทัสสีพุทธเจ้า เกิดขึ้น ๓ วาระ คือ
ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่พระภิกษุ ๑ โกฏิ และสัตว์ ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่สัตว์ ๙๐,๐๐๐ โกฏิ ธรรมาภิสมัยบังเกิดแก่สัตว์ ๘๐,๐๐๐ โกฏิ
อัครอุบาสิกา
พระพุทธเจ้าปิยทัสสี มีพระวรกายสูง ๘๐ ศอก พระรัศมีแผ่ไปหมื่นโลกธาตุไม่มีประมาณ เมื่อพระชนมายุได้ ๑๐๐,๐๐๐ ปี จึงเสด็จปรินิพพาน ณ ณ อัสสัตถาราม พระสถูปของพระองค์สูง ๓ โยชน์ ประดิษฐาน ณ อัสสัตถาราม
ความเกี่ยวข้องกับพระศรีศากยมุนีโคตมพุทธเจ้า
ในสมัยพุทธกาลของพระปิยทัสสีพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์โคตมได้บังเกิดเป็นมาณพพราหมณ์ ชื่อว่ากัสสปะ ผู้คงแก่เรียนและจบไตรเภท ได้ฟังธรรมจากพระปิยทัสสีพุทธเจ้าและเกิดความเลื่อมใสในพระธรรมนั้น จึงได้สละทรัพย์ของตนสร้างวัดสังฆารามด้วยทรัพย์ ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ และรักษาศีล ๕ เป็นวัตรเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา พระปิยทัสสีพุทธเจ้าจึงทรงมีพุทธพยากรณ์ถึงกัสสปมาณพว่า
"ล่วงไป ๑,๘๐๐ กัปนับแต่กัปนี้ มาณพผู้นี้จักเป็นพระพุทธเจ้าในโลก พระนามว่าโคตมะ "
กัสสปมาณพได้ฟังดังนั้น ก็เกิดความปีติยินดี ตั้งใจประกอบบารมีทั้ง ๑๐ ให้มากยิ่งขึ้น
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ
กิ่งจังหวัดมิยาเกะ (三宅支庁 (Miyake-shichō)) เป็นกิ่งจังหวัดที่อยู่ภายใต้การปกครองของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สังกัดสำนักกิจการทั่วไปขององค์การบริหารมหานครโตเกียว
กิ่งจังหวัดมิยาเกะประกอบด้วยหมู่บ้านดังต่อไปนี้บนหมู่เกาะอิซุ
กิ่งจังหวัดมิยาเกะมีเนื้อที่ 76.08 ตารางกิโลเมตร ประชากรจำนวน 3184 คน
จากการที่ภูเขาไฟหลักบนหมู่เกาะได้เกิดการปะทุ มิยาเกะจิมะจึงได้ทำการอพยพประชาชนอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2000 และหลังจากระยะเวลาสี่ปีของการปะทุของภูเขาไฟ จึงได้มีการอนุญาตให้ประชาชนเดินทางกลับมาอยู่อาศัยตามเดิมในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2005
แหล่งข้อมูลอื่น
34.11821°N, 139.51728°W
แฟนคลับ
แฟนคลับ (fan club) คือกลุ่มคนที่คลั่งไคล้หรืออุทิศตนให้กับบุคคล กลุ่ม แนวความคิด หรือในบางครั้งกับสิ่งไม่มีชีวิต (เช่น อาคารที่มีชื่อเสียง) แฟนคลับส่วนใหญ่จะทุ่มเทเวลาและสิ่งของเพื่อสนับสนุน ในบางครั้งจะมีการตั้งแฟนคลับอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินการร่วมกับกลุ่มหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ชื่นชอบโดยตรง แฟนคลับส่วนใหญ่จะเป็นนักแสดง ดารา นักร้อง วงดนตรี นักกีฬา ทีมฟุตบอล เป็นต้น
คณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติ
คณะมนตรีภาวะทรัสตีแห่งสหประชาชาติ (United Nations Trusteeship Council) เป็นเสาหลักในระบบสหประชาชาติ ประกอบด้วยประเทศสมาชิกที่ปกครองดินแดนในภาวะทรัสตี ประเทศที่เป็นสมาชิกถาวรคณะมนตรีความมั่นคง และประเทศอื่น ๆ เท่าที่จำเป็น เพื่อให้ได้สัดส่วนของประเทศที่ปกครอง และมิได้ปกครองภาวะทรัสตีจำนวนเท่า ๆ กัน มีหน้าที่พิจารณารายงานของประเทศที่ทำหน้าที่ปกครองดินแดน และจัดทำข้อเสนอแนะ เพื่อเร่งรัดการให้ดินแดนในภาวะทรัสตีเจริญก้าวหน้ารวดเร็ว สามารถปกครองตนเองหรือเป็นเอกราชได้
ผ้าห่อศพแห่งตูริน
ผ้าห่อศพตูริน (Sindone di Torino, Shroud of Turin) หรือ ผ้าห่อพระศพอันศักดิ์สิทธิ์ (Holy Shroud, Sacra Sindone  หรือ Santa Sindone) เป็นผ้าลินินผืนที่ปรากฏภาพเนกกาทีฟแสดงรูปมนุษย์ บ้างบรรยายว่าภาพที่เห็นนี้เป็นภาพของพระเยซูแห่งนาซาเรธ และเชื่อว่าผ้าผืนนี้คือผ้าห่อพระศพที่ห่อพระวรกายของพระเยซูหลังทรงถูกตรึงกางเขน
ปรากฏการกล่าวถึงผ้าผืนนี้ครั้งแรกในปี 1354 และถูกประกาศว่าเป็นของปลอมในปี 1389 โดยบิชอปแห่งโตรเยส ในปัจจุบัน คริสต์จักรคาทอลิกไม่ทั้งยืนยันหรือปฏิเสธว่าผ้าผืนนี้เป็นผ้าห่อพระศพของพระเยซูจริง และในปี 2013 พระสันตะปาปาฟรังซิสได้กล่าวถึงผ้าผืนนี้ว่าเป็น "รูปเคารพของบุรุษที่เฆี่ยนตีและตรึงกางเขน" ผ้าห่อศพนี้เก็บรักษาอยู่ที่โบสถ์น้อยหลวงของอาสนวิหารตูริน ประเทศอิตาลี มาตั้งแต่ปี 1578
ในปี 1988 การวิเคราะห์คาร์บอนทางรังสีพบว่าผ้าห่อศพนี้มีอายุจากยุคกลาง ในปี 1260 ถึง 1390 ข้อสันนิษฐานทุกข้อที่พยายามโต้เถียงการตรวจวิเคราะห์คาร์บอนนี้ถูกปฏิเสธทางวิทยาศาสตร์แล้วทั้งหมด รวมถึงข้อสันนิษฐานว่าผ้าที่นำไปตรวจเป็นส่วนผ้าที่ซ่อมแซมในยุคกลาง ข้อสันนิษฐานการปนเปื้อน และข้อสันนิษฐานคาร์บอนมอนอกไซด์
ภาพบนผ้าห่อศพจะสามารถเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นในรูปภาพเนกกาทีฟขาวดำมากกว่าที่จะเห็นได้จากสีซีเปียโดยธรรมชาติของผ้า มีข้อเสนอมากมายว่าภาพบนผ้าเกิดขึ้นจากอะไร แต่วิธีแท้จริงที่ใช้ยังไม่ได้นับการระบุหรือยืนยันโดยชัดเจน ผ้าห่อศพนี้ยังคงถูกค้นคว้าในเชิงลึกอยู่ตลอด และยังคงเป็นประเด็นถกเถียงระหว่างนักวิทยาศาสตร์กับนักวิชาการไบเบิล
ลักษณะ
ผ้าห่อศพนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดประมาณ 4.4 x ทอออกมาในรูปผ้าทวิลแบบก้างปลาสัดส่วนสามต่อหนึ่ง ทำมาจากเส้นใยป่าน ลักษณะเด่นของผ้าคือภาพสีน้ำตาลจาง ๆ ที่ปรากฏเป็นรูปด้านหล้าและด้านหลังของชายเปลือย มือประสานกันอยู่ที่ตรงขาหนีบ ภาพสีเหลืองฟางจาง ๆ บนส่วนมงกุฏของผ้า (crown of the cloth fibres) ดูจะเป็นภาพบุรุษมีหนวดเครา ผมประบ่าแสกกลาง มีกล้ามเนื้อชัดเจน และมีส่วนสูงประมาณ 1.70 - 1.88 เมตร คราบสีแดงน้ำตาลยังพบได้ตามจุดต่าง ๆ ของผ้า ตรงกับจุดที่เป็นรอบแผลบนร่างของพระเยซูขณะถูกตรึงกางเขน ตามที่สาธกไว้ในไบเบิล
ในปี 1898 ช่างภาพชาวอิตาลี เซกอนโด ปิยา ได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพผ้าผืนนี้เป็นครั้งแรกในวันที่ 28 พฤษภาคม 1898 ในปี 1931 ช่างภาพอีกคน Giuseppe Enrie ได้ถ่ายภาพที่มีผลออกมาคล้ายกับของปิยา ในปี 1978 ได้มีการถ่ายภาพอัลตราไวโอเลต
ผ้าผืนนี้เสียหายจากไฟในปี 1532 ขณะอยู่ในโบสถ์น้อยหลังหนึ่งใน Chambery ประเทศฝรั่งเศส จึงปรากฏหลุมรอยไหม้ด้านล่างของทั้งสองฝั่งของผ้า อันเกิดจากเงินที่หลอมจากไฟไหม้โดยผ้าขณะพับไว้
ตำบลหัวทุ่ง
ตำบลหัวทุ่ง อาจหมายถึง
รักหมดใจยัยกะล่อน
รักหมดใจ ยัยกะล่อน หรือที่รู้จักกันในชื่อ My Girl (마이걸) เป็นละครโทรทัศน์ยอดนิยมของประเทศเกาหลีใต้ สร้างจากละครโทรทัศน์เรื่อง My Girl ในฟิลิปปินส์ เคยติด 10 อันดับยอดนิยมเป็นเวลานานอีกด้วย
เรื่องย่อ
จูยูริน เด็กสาวยากจนที่มีความสามารถพิเศษในการเอาตัวรอดเป็นเลิศ เพราะต้องหนีเจ้าหนี้ของพ่อที่ไล่ตามทวงเงินจนจับพลัดจับผลูได้รู้จักกับ โซลกองชาน เศรษฐีหนุ่มเจ้าของโรงแรมผู้ชาญฉลาดที่เกาะเชจู ในตอนนั้นยูรินไม่มีที่ไปและต้องการหนีเจ้าหนี้ของพ่อ จึงแอบเข้าไปอาศัยอยู่ในบ้านพักร้อนของกองชาน เมื่อถูกกองชานจับได้ก็พยายามใช้วิชาแต่งเรื่องเพื่อเอาตัวรอด แต่ไม่สามารถหลอกกองชานได้
ระหว่างนั้นยูรินก็ได้บังเอิญรู้จักกับ โชจองวู เศรษฐีเพลย์บอยที่บังเอิญเป็นเพื่อนสนิทของกองชาน จองวูประทับใจในความตรงไปตรงมาและความร่าเริงของจูยูรินตั้งแต่แรกพบ ในขณะเดียวกันคุณปู่ที่กำลังป่วยหนักของโซลกองชานต้องการพบกับหลานสาวที่หายไปในเหตุการณ์แผ่นดินไหวในญี่ปุ่นก่อนตาย กองชานจึงต้องพยายามสืบหาน้องสาวที่หายไปแต่ก็ยังหาไม่เจอ สุดท้ายจึงวางแผนให้ยูรินปลอมตัวมาเป็นญาติผู้น้องในระหว่างที่ยังหาหลานสาวตัวจริงไม่พบ
แซยูนยังไม่สามารถลืมโซลกองชานได้จึงกลับมาตามง้อกองชาน และกลับไปคบกันในที่สุด การตามหาหลานสาวตัวจริงยังคงดำเนินต่อไประหว่างนั้น หลักฐานชิ้นเดียวที่จะตามหาหลานสาวตัวจริงได้ก็คือรูปถ่ายของเธอกับครอบครัว และพ่อลูกชาวเกาหลีที่อาศัยอยู่ด้วยในญี่ปุ่นเมื่อ 10 กว่าปีก่อน ซึ่งก็คือพ่อของยูรินและตัวเธอนั่นเอง หลังจากที่ยูรินได้เข้าไปอยู่ในบ้านของกองชานก็เข้ากับครอบครัวของโซลกองชานได้เป็นอย่างดี
และเป็นน้องสาวที่ดีของกองชาน ความน่ารักและเสน่ห์ของยูรินก็ทำให้กองชานก็เริ่มรักยูรินขึ้นมาเหมือนกัน แต่เขาก็ยังปฏิเสธตัวเองอยู่เพราะฐานะพี่น้อง และเพราะกำลังคบกับแซยูนอยู่ จองวูที่ประทับใจยูรินตั้งแต่แรกพบก็ยังคงมาหายูรินเสมอ แล้วเขาก็รู้เรื่องที่กองชานจ้างยูรินมาเป็นหลานสาวตัวปลอมเข้าโดยบังเอิญ แต่เขาก็ไม่บอกกับกองชานเพราะต้องการถือไพ่เหนือกองชานในการจีบยูริน ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็ทราบดีว่ายูรินรักกองชาน
เมื่อความรักประดังเข้ามาจนมิอาจหักห้ามใจตัวเองได้กองชานจึงยุติความสัมพันธ์กับแซยูน และยอมรับว่าตัวเองก็รักยูรินเช่นกัน แต่แล้วเมื่อพบหลักฐานว่าน้องสาวที่ตามหาอยู่ได้ตายไปแล้วในเหตุการณ์แผ่นดินไหวครั้งนั้น นั่นก็หมายความว่ายูรินอาจจะต้องรับบทญาติผู้น้องของเขาตลอดไป แต่ต่อมาเมื่อทั้งสองเปิดใจต่อกันจึงตกลงกันว่าให้ยูรินไปรอกองชานที่ที่เกาะเชจู และกองชานจะเป็นผู้สารภาพเรื่องทั้งหมดกับทุกคน
รอเวลาที่ทุกคนให้อภัยทั้งคู่แล้วกองชานก็จะตามไปหายูริน แต่แผนการสารภาพผิดของทั้งสองก็ไม่สามารถลุล่วงไปได้ เพราะพ่อของยูรินผู้ชายคนเดียวในภาพที่รู้ว่าหลานสาวตัวจริงยังมีชีวิตอยู่ รู้ข่าวที่เศรษฐีเจ้าของโรงแรมชื่อดังกำลังตามหาญาติผู้น้องที่หายไป จึงตั้งใจที่จะพาหลานสาวกลับมาพบกับคุณปู่และรับรางวัล แต่ดันบอกเรื่องนี้ให้กับแซยูนด้วยเข้าใจว่าเป็นคนรักของกองชาน
เวลาผ่านไป 2 ปี กองชานก็ยังพยายามตามหายูรินไปพร้อมๆกับหลานสาวตัวจริงของคุณปู่ จองวูก็เช่นเดียวกัน โดย 2 ปีที่ผ่านมานี้ ยูรินได้เดินทางไปหลายประเทศ ทั้งฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น จีน จนสุดท้าย ยูรินได้มาทำงานเป็นไกด์ของบริษัททัวร์แห่งหนึ่งในโซล บังเอิญกองชานได้นามบัตรของยูรินจากบรรดานักท่องเที่ยวที่เคยมาท่องเที่ยวกับยูริน กองซานจึงได้ตามหายูรินจนพบ แต่ตอนนั้น ยูรินต้องการรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับคุณปู่ เมื่อกองชานขอให้ยูรินกลับมาหาเขาเหมือนเดิม ยูรินจึงไม่ยอมตกลงทั้งๆที่ใจคิดถึงกองชานตลอดมา
ยูรินพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะออกจากชีวิตของกองชานให้ได้ จนในที่สุด คุณปู่ได้เข้าใจถึงความรักของทั้งสอง จึงตัดสินใจอนุญาตให้ทั้งสองรักกันได้โดยจะไม่ขัดขวางอะไรอีกต่อไป ทำให้ทั้งคู่ได้กลับมารักกันอีกครั้ง
อามิ คิกูจิ
อามิ คิกูจิ (菊地 亜美 (Kikuchi Ami); เกิด 5 กันยายน ค.ศ. 1990) เป็นไอดอล ทาเร็นโตะ และผู้จัดรายการวิทยุชาวญี่ปุ่น ประจำอยู่ที่เลโปรเอนเตอร์เทนเมนต์ (LesPros Entertainment) และเป็นสมาชิกรุ่นที่สอง (หมายเลข 16) ของวงไอดอลไอดอลลิ่ง ชื่อเล่นของเธอคือ "อามิมิ" (Amimi)
หลังจบการศึกษาจากไอดอลลิ่ง เธอได้ออกรายการวาไรตีมากมายในฐานะดาราจอแก้ว
พิพากอธรรม
พิพากอธรรม (To Kill a Mockingbird) เป็นภาพยนตร์อเมริกัน ปี ค.ศ. 1962 กำกับการแสดงโดย โรเบิร์ต มัลลิแกน เขียนบทภาพยนตร์โดย ฮอร์ตัน ฟูเต เนื้อเรื่องสร้างจากนวนิยายที่ได้รับรางวัลพูลิตเซอร์เรื่อง ผู้บริสุทธิ์ (ค.ศ. 1960) โดย ฮาร์เปอร์ ลี นำแสดงโดย เกรกอรี เพก ในบท "อัตติกัส ฟินช์" ร่วมด้วยนักแสดงเด็กอย่าง แมรี แบดแฮม, ฟิลลิป อัลฟอร์ด และ จอห์น เมกนา ในบทบาทนักแสดงสมทบ โดยตัวละคร อัตติกัส ฟินช์ ได้รับการพูดถึงว่าเป็นบทบาทการแสดงที่ดีที่สุดของ เกรกอรี เพก นอกจากนี้ แมรี แบดแฮม ซึ่งเป็นนักแสดงเด็กหญิงวัยเพียง 10 ขวบ ก็ได้รับคำชื่นชมอย่างสูงกับบท "จีน หลุยส์ ฟินช์" หรือ "สเกาต์" อีกทั้งยังถือเป็นการปรากฏตัวในภาพยนตร์เป็นครั้งแรกของ โรเบิร์ต ดูวัล ที่ก่อนหน้านี้เขามีผลงานการแสดงแค่ในละครโทรทัศน์
ในปี ค.ศ. 2012 ทางยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ ได้นำฟิล์มของภาพยนตร์เรื่องนี้ไปทำการบูรณะซ่อมแซมใหม่ให้มีความคมชัดของภาพอยู่ในระดับสูง (1920×1080 พิกเซล) รวมทั้งมีการรีมิกซ์เสียงใหม่ในรูปแบบเสียงดีทีเอส เอชดี มาสเตอร์ 5.1 โดยจัดจำหน่ายทั่วโลกในรูปแบบบลูเรย์ และปี ค.ศ. 2020 สถาบันภาพยนตร์บริติช ได้นำภาพยนต์เรื่องนี้บรรจุไว้ในรายชื่อภาพยนตร์ 50 เรื่อง ที่ควรดูเมื่ออายุครบ 15 ปี
เนื้อหา
ภาพยนตร์ดำเนินเนื้อเรื่องในช่วงต้นยุคคริสต์ทศวรรษ 1930 ผ่านการบรรยายเนื้อเรื่องจากตัวละคร "จีน หลุยส์ ฟินช์" หรือ "สเกาต์" ในวัยที่โตเป็นผู้ใหญ่ โดย สเกาต์ เล่าเรื่องราวในวัยเด็กของเธอและพี่ชายที่ชื่อ "เจเรมี ฟินช์" หรือ "เจ็ม" พี่น้องทั้งสองอาศัยอยู่อย่างมีความสุขที่เมืองเมย์คอมบ์ รัฐแอละแบมา โดยได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อของเธอ "อัตติกัส ฟินช์" ทนายความซึ่งเป็นพ่อหม้ายเนื่องจากภรรยาเสียชีวิต และแม่บ้านผิวสีชาวแอฟริกัน-อเมริกันที่ชื่อ "แคลเปอร์เนีย"
ในช่วงฤดูร้อนปีหนึ่ง เจ็ม, สเกาต์ และเพื่อนของพวกเขาที่ชื่อ "ชาร์ลส์ เบเกอร์ แฮร์ริส" หรือ "ดิลล์" มักจะออกไปเล่นด้วยกันจนกระทั่งพวกเขาได้เกิดความสนใจปนหวาดกลัวในตัวของเพื่อนบ้านลึกลับที่ชื่อ "อาเธอร์ แรดลีย์" หรือ "บู" ที่ไม่ยอมออกจากบ้านของตัวเอง โดยชาวบ้านในเมืองเมย์คอมบ์มักจะหลีกเลี่ยงการพูดถึงบู และไม่มีใครเห็นเขาออกนอกบ้านมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว เด็กทั้ง 3 ต่างพากันจินตนาการถึงบูจากการที่ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับลักษณะท่าทางของเขาและเหตุผลที่ทำให้บูต้องหลบซ่อนตัว วันหนึ่งสเกาต์และเจ็มพบว่ามีใครบางคนวางของขวัญชิ้นเล็กๆ ไว้ให้พวกเขาในโพรงต้นไม้หน้าบ้านแรดลีย์ ความจริงแล้วบูผู้ลึกลับแอบแสดงท่าทีเป็นมิตรและมอบสิ่งของแก่เด็กๆ หลายครั้ง แต่เขาไม่กล้าปรากฏตัวให้ใครเห็น
อัตติกัส ฟินช์ ซึ่งเป็นพ่อของเจ็มและสเกาต์ เป็นทนายความท้องถิ่น ผู้มีความเชื่อว่าทุกคนควรได้รับการปฏิบัติอย่างยุติธรรม ลูกความของเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ที่มีฐานะยากจน ในบางครั้งอัตติกัส ฟินช์ จึงเลือกรับค่าว่าความเป็นผลิตผลทางการเกษตร ฟืน หรือสิ่งของอื่นๆ แทนเงิน กระทั่งเขาได้รับการแต่งตั้งเป็นทนายความให้กับ "ทอม โรบินสัน" ชายผิวดำซึ่งถูกกล่าวหาว่าข่มขืนหญิงสาวผิวขาวชื่อ "เมย์เอลลา ยูเอลล์" อัตติกัสตกลงว่าความให้ทอมอย่างสุดความสามารถ แม้ว่าชาวเมืองเมย์คอมบ์หลายคนจะไม่ยอมรับ เด็กที่โรงเรียนกล่าวล้อเลียนเจ็มและสเกาต์ว่าเป็น "พวกรักไอ้มืด" เพราะการกระทำของอัตติกัส สเกาต์เกือบจะสู้กับเด็กคนอื่น ๆ เพื่อปกป้องชื่อเสียงของพ่อแม้ว่าเขาจะสั่งห้ามเธอไว้ อัตติกัสเองก็ต้องเผชิญกับกลุ่มคนที่พยายามจะฆ่าทอม แต่สถานการณ์อันตรายก็ผ่านพ้นไป เมื่อเจ็ม, สเกาต์ และดิลล์ สร้างความอับอายแก่กลุ่มคน จนเขาต้องแยกย้ายกันไป โดยทำให้พวกเขามองสถานการณ์ในมุมมองของอัตติกัสและทอม
อัตติกัสไม่ต้องการให้พวกเด็กๆ เห็นกระบวนการพิจารณาตัดสินคดีของทอม โรบินสัน ในศาล พวกเจ็ม, สเกาต์ และ ดิลล์ จึงต้องพากันแอบดูจากที่นั่งของคนดำ ในการพิจารณาคดี เมย์เอลลา กล่าวหาว่าทอม โรบินสัน ได้ทำร้ายร่างกายเธอก่อนจะลงมือข่มขืน โดยเธอแสดงให้เห็นบาดแผลที่ปรากฎบนร่างกาย ฝ่ายอัตติกัสซึ่งเป็นทนายจำเลยได้นำสืบว่าฝ่ายโจทก์ เมย์เอลลาและบ็อบ ยูเอลล์ พ่อขี้เมาของเธอ กำลังให้การเท็จ เมื่อบาดแผลส่วนใหญ่บนร่างกายของเมย์เอลลาจะต้องเกิดจากผู้กระทำที่ต้องถนัดมือซ้าย แต่ทอม โรบินสัน ไม่สามารถใช้มือซ้ายได้เทียบเท่าคนปกติเพราะเคยประสบอุบัติเหตุขณะทำการเกษตร อัตติกัส ยังนำสืบไปอีกว่า เมย์เอลลา ไม่เคยไปพบแพทย์หลังจากเกิดเรื่องและบุคคลที่เธออยู่ด้วยในวันเกิดเหตุและถนัดมือซ้ายในระดับใช้งานได้อย่างปกติก็คือ บ็อบ ยูเอลล์ พ่อของเธอเอง และเขายังแสดงให้เห็นว่าเมย์เอลลาผู้ไม่มีเพื่อนเป็นฝ่ายพยายามสร้างสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับ ทอม โรบินสัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่อาจยอมรับได้ในสังคมอเมริกันสมัยนั้นที่หญิงผิวขาวจะมีความสัมพันธุ์ชู้สาวกับชายผิวสี และพ่อของเธอจับได้ จึงมีความเป็นไปได้ว่า คนที่ทำร้ายร่างกายของเมย์เอลลา ก็คือพ่อของเธอที่ทราบเรื่องนั่นเอง
แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนักสามารถยืนยันความบริสุทธิ์ของจำเลย รวมถึงมีเหตุอันควรสงสัยในพยานหลักฐานที่สนับสนุนข้อกล่าวหาของฝ่ายโจทก์ แต่ท้ายที่สุดคณะลูกขุนกลับตัดสินให้ ทอม โรบินสัน มีความผิด แม้ฝ่ายอัตติกัส จะเป็นฝ่ายแพ้คดีในชั้นศาล แต่ผลจากการที่เขาขึ้นว่าความอย่างสุดความสามารถเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมให้กับลูกความของเขาโดยไม่แบ่งแยกว่าเป็นคนผิวสี ทำให้กลุ่มคนผิวสีที่มาฟังการพิจารณาคดีนี้พร้อมใจกันลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงเพื่อแสดงความเคารพในตัวเขาขณะเขาเดินออกจากศาลเมื่อการพิจารณาคดีจบลง อย่างไรก็ตามผลจากคำพิพากษาในคดีดังกล่าวก็ทำให้ความเชื่อมั่นในระบบความยุติธรรมของเจ็มถูกสั่นคลอนอย่างมาก เช่นเดียวกับตัวของอัตติกัส โดยในขณะที่เขากำลังจะอุทธรณ์คำพิพากษาให้กับลูกความของเขา กลับต้องมาทราบข่าวร้ายว่า ทอม โรบินสัน ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจวิสามัญฆาตกรรมขณะพยายามวิ่งหลบหนีการจับกุม
กระจุกดาวทรงกลม
กระจุกดาวทรงกลม (globular cluster) เป็นแหล่งรวมของดวงดาวที่มีรูปร่างเป็นทรงกลม โคจรไปรอบ ๆ แกนกลางดาราจักร ดาวฤกษ์ในกระจุกดาวทรงกลมมีแรงโน้มถ่วงดึงดูดต่อกันค่อนข้างมาก ทำให้พวกมันรวมตัวเป็นกลุ่มทรงกลม มีความหนาแน่นของดาวค่อนข้างสูงโดยเฉพาะในจุดศูนย์กลาง บางครั้งเรียกชื่อโดยย่อเพียงว่า "globular"
ดาราจักรทุกแห่งในกลุ่มท้องถิ่นที่มีมวลมากพอจะมีกลุ่มกระจุกดาวทรงกลมที่เกี่ยวเนื่องกัน และเท่าที่มีการสำรวจแล้ว ดาราจักรขนาดใหญ่แต่ละแห่งจะมีระบบของกระจุกดาวทรงกลมอยู่ด้วยเสมอ ดาราจักรแคระคนยิงธนูกับดาราจักรแคระสุนัขใหญ่ดูจะอยู่ในขั้นตอนการสูญเสียกระจุกดาวทรงกลมของมัน (เช่นเดียวกับพาโลมาร์ 12) ให้แก่ดาราจักรทางช้างเผือก เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่ามีกระจุกดาวทรงกลมในดาราจักรแห่งนี้มากมายที่ถูกดึงออกไปจากดาราจักรในอดีต
แม้จะดูเหมือนว่า กระจุกดาวทรงกลมเป็นแหล่งที่มีดาวฤกษ์อันถือกำเนิดในยุคแรกเริ่มของดาราจักร แต่จุดกำเนิดและบทบาทของมันในวิวัฒนาการของดาราจักรยังไม่เป็นที่ประจักษ์แน่ชัด เราทราบดีว่ากระจุกดาวทรงกลมมีความแตกต่างอย่างชัดเจนจากดาราจักรแคระชนิดรี และมีการก่อตัวเป็นโครงสร้างดาวฤกษ์ส่วนหนึ่งอยู่ในดาราจักรแม่ของมันเองแทนที่จะแยกตัวเป็นดาราจักรไปต่างหาก อย่างไรก็ดี จากการประเมินของนักดาราศาสตร์เมื่อไม่นานมานี้พบว่ายังไม่สามารถแยกแยะกระจุกดาวทรงกลมกับดาราจักรแคระทรงไข่ออกจากกันเป็นคนละประเภทได้โดยเด็ดขาด
ประวัติการสังเกตการณ์
กระจุกดาวทรงกลมแห่งแรกที่ค้นพบได้แก่ กระจุกดาว M22 ค้นพบโดย อับราฮัม ไอห์ล นักดาราศาสตร์สมัครเล่นชาวเยอรมัน เมื่อปี ค.ศ. 1665 แต่ด้วยความสามารถในการรับแสงของกล้องโทรทรรศน์ยุคแรก ๆ ยังไม่ดีนัก จึงไม่สามารถแยกแยะดาวฤกษ์แต่ละดวงในกระจุกดาวทรงกลมได้จนกระทั่ง ชาลส์ เมสสิเยร์ เฝ้าสังเกตกระจุกดาว M4 กระจุกดาวทรงกลม 8 แห่งแรกที่มีการค้นพบแสดงอยู่ในตารางทางด้านขวา ในเวลาต่อมา สมภารลาซายล์ ได้เพิ่มรายชื่อกระจุกดาว NGC 104, NGC 4833, M55, M69, และ NGC 6397 เข้าไปในรายชื่อวัตถุท้องฟ้าของเขาในฉบับปี 1751-52 ตัวอักษร M ที่นำหน้าตัวเลขหมายถึงเป็นรายชื่อดาวของชาลส์ เมสสิเยร์ ส่วน NGC ย่อมาจาก New General Catalogue ของ จอห์น เดรเยอร์
วิลเลียม เฮอร์เชล ได้เริ่มโครงการสำรวจท้องฟ้าโดยใช้กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่เมื่อปี ค.ศ. 1782 เขาสามารถจำแนกดาวฤกษ์แต่ละดวงในกระจุกดาวทรงกลมซึ่งเป็นที่รู้จักแล้ว 33 แห่ง นอกจากนั้นเขายังค้นพบกระจุกดาวเพิ่มอีก 37 แห่ง ในรายชื่อวัตถุท้องฟ้าในห้วงอวกาศลึกของเฮอร์เชลฉบับปี ค.ศ. 1789 ซึ่งเป็นฉบับที่สอง เขาได้ใช้คำว่า กระจุกดาวทรงกลม (globular cluster) เป็นครั้งแรกเพื่อเรียกชื่อกลุ่มดาวฤกษ์เหล่านั้นตามลักษณะปรากฏของมัน
มีการค้นพบกระจุกดาวทรงกลมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็น 83 แห่งในปี ค.ศ. 1915, 93 แห่งในปี ค.ศ. 1930 และถึง 97 แห่งในปี ค.ศ. 1947 ปัจจุบันพบกระจุกดาวทรงกลมในทางช้างเผือกแล้วจำนวน 151 แห่ง จากจำนวนที่ประมาณการไว้ว่าน่าจะมีอยู่ราว 180 ± 20 แห่ง เชื่อว่ากระจุกดาวที่ยังค้นไม่พบนี้อาจจะซ่อนอยู่หลังม่านแก๊สและฝุ่นในดาราจักร
ฮาร์โลว์ แชปลีย์ ได้เริ่มขบวนการศึกษากระจุกดาวทรงกลมตั้งแต่ ปี ค.ศ. 1914 โดยได้ตีพิมพ์บทความทางวิทยาศาสตร์จำนวนมากกว่า 40 ฉบับ เขาศึกษาดาวแปรแสงชนิดเซเฟอิดที่มีอยู่ในกระจุกดาวเหล่านั้นและใช้ความสัมพันธ์ของคาบการเปลี่ยนแปลงแสงดาวในการประเมินระยะห่างของดาว
สำหรับในดาราจักรทางช้างเผือกของเรา มักพบกระจุกดาวทรงกลมส่วนใหญ่ที่บริเวณใจกลางของดาราจักร โดยที่ส่วนมากจะอยู่ด้านข้างของวงกลมท้องฟ้าของแกนกลาง ฮาร์โลว์ แชปลีย์ ได้ใช้การกระจายตัวที่ไม่สม่ำเสมออย่างมากนี้เพื่อช่วยในการประมาณขนาดโดยรวมของดาราจักรในปี ค.ศ. 1918 โดยใช้สมมุติฐานว่ากระจุกดาวทรงกลมกระจายตัวเป็นรูปทรงกลมอย่างหยาบ ๆ อยู่รอบแกนกลางดาราจักร เขาใช้ตำแหน่งของกระจุกดาวเพื่อประเมินตำแหน่งของดวงอาทิตย์เทียบกับแกนดาราจักร ถึงแม้ว่าการประเมินระยะห่างของเขามีความผิดพลาดไปอย่างมาก แต่ก็ได้สะท้อนให้ทราบถึงขนาดของดาราจักรที่ใหญ่กว่าที่เคยคิดกันมามาก ข้อผิดพลาดของเขามีสาเหตุจากฝุ่นในดาราจักรที่ลดทอนปริมาณแสงซึ่งกระจุกดาวทรงกลมส่งมายังโลก และทำให้มันดูเหมือนอยู่ไกลกว่าที่เป็นจริง อย่างไรก็ดีการประเมินของแชปลีย์ครั้งนี้ได้ระดับความสว่างระดับเดียวกันกับค่าที่ยอมรับกันอยู่ในปัจจุบัน
การตรวจวัดของแชปลีย์ยังบ่งชี้ว่า ดวงอาทิตย์อยู่ห่างจากใจกลางดาราจักรมาก ตรงข้ามกับความเชื่อก่อนหน้านั้นทั้งเรื่องตำแหน่งปรากฏและการกระจายตัวของดาวฤกษ์ปกติ ในความเป็นจริงแล้ว ดาวฤกษ์ปกติทั่วไปตั้งอยู่ภายในแผ่นจานดาราจักรและส่วนใหญ่ถูกบังด้วยแก๊สและฝุ่น ขณะที่กระจุกดาวทรงกลมตั้งอยู่ภายนอกแผ่นจานและสามารถมองเห็นได้จากระยะทางไกล ๆ
ในเวลาต่อมา เฮนเรียตตา สโวพ และ เฮเลน แบทเทิลส์ ซอว์เยอร์ (ต่อมาเปลี่ยนเป็น ฮอกก์) ได้เข้ามาช่วยงานศึกษาวิจัยของแชปลีย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1927-29 ฮาร์โลว์ แชปลีย์กับเฮเลน ซอว์เยอร์ ได้ช่วยกันจัดประเภทกระจุกดาวตามองศาความหนาแน่นของกระจุกดาวนั้นเทียบกับแกนกลาง กระจุกดาวที่หนาแน่นที่สุดเรียกว่าเป็นกระจุกดาวประเภท I ไปจนถึงกระจุกดาวที่กระจายตัวกันมากที่สุดเป็นประเภท XII ในเวลาต่อมาระบบการจัดประเภทกระจุกดาวแบบนี้ได้ชื่อเรียกว่า ระบบความหนาแน่นของแชปลีย์-ซอว์เยอร์ (Shapley–Sawyer Concentration Class) บางครั้งก็ใช้เลขอารบิก 1-12 แทนที่ประเภทแบบเลขโรมันดั้งเดิม
องค์ประกอบ
กระจุกดาวทรงกลมประกอบด้วยดาวฤกษ์อายุมากหลายแสนดวงซึ่งมีค่าความเป็นโลหะต่ำ ชนิดของดาวฤกษ์ที่พบในกระจุกดาวทรงกลมจะคล้ายคลึงกับที่พบในดุมของดาราจักรชนิดก้นหอย แต่อัดตัวกันอยู่ในปริมาตรเพียงไม่กี่ลูกบาศก์พาร์เซกเท่านั้น ไม่มีแก๊สและฝุ่นในกระจุกดาว คาดกันว่าแก๊สและฝุ่นทั้งหมดได้กลายสภาพไปเป็นดาวจนหมดเป็นเวลานานมาแล้ว
กระจุกดาวทรงกลมมีความหนาแน่นของดาวฤกษ์สูงมาก (เฉลี่ยประมาณ 0.4 ดวงต่อลูกบาศก์พาร์เซก ขึ้นไปจนถึง 100 หรือ 1000 ดวงต่อลูกบาศก์พาร์เซกในบริเวณในกลางกระจุกดาว) มันไม่ใช่สถานที่อันเหมาะสมที่จะเกิดระบบดาวเคราะห์ได้เลย วงโคจรของระบบดาวเคราะห์จะมีภาวะไม่เสถียรอย่างมากภายในแกนกลางอันหนาแน่นของกระจุกดาว เนื่องมาจากการรบกวนจากดาวฤกษ์อื่นที่ผ่านไปมา ดาวเคราะห์ที่มีระยะวงโคจร 1 หน่วยดาราศาสตร์จากดาวฤกษ์ภายในแกนกลาง เช่น 47 นกทูแคน จะมีชีวิตรอดอยู่ราว 108 ปี อย่างไรก็ดี มีการค้นพบระบบดาวเคราะห์อย่างน้อย 1 แห่ง โคจรอยู่รอบดาวพัลซาร์ (PSR B1620−26) ซึ่งอยู่ในกระจุกดาวทรงกลม M4
กระจุกดาวทรงกลมแต่ละแห่งมีอายุที่ค่อนข้างแน่นอน เพียงมีที่ยกเว้นเด่น ๆ บ้างไม่กี่แห่ง ทั้งนี้เพราะดาวฤกษ์ส่วนใหญ่ในกระจุกดาวจะมีอายุในระดับวิวัฒนาการประมาณเดียวกัน จากสมมุติฐานที่ว่ามันถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกัน ยังไม่พบกระจุกดาวทรงกลมแห่งใดที่มีปรากฏการณ์กำเนิดดาวฤกษ์อยู่เลย ซึ่งก็สอดคล้องกับข้อสังเกตที่ว่ากระจุกดาวทรงกลมถือเป็นหนึ่งในวัตถุท้องฟ้าที่มีอายุมากที่สุดในดาราจักร เป็นกลุ่มของดาวฤกษ์กลุ่มแรก ๆ ที่ถือกำเนิดขึ้น ย่านกำเนิดดาวฤกษ์ที่ใหญ่มากแห่งหนึ่งรู้จักในชื่อ มหากระจุกดาว (Super star cluster: SSC) ดังเช่นกระจุกดาว Westerlund 1 ในทางช้างเผือก ถือเป็นกระจุกดาวทรงกลมชุดแรก ๆ
กระจุกดาวทรงกลมบางแห่ง เช่น โอเมกาคนครึ่งม้า ในทางช้างเผือก หรือ G1 ในดาราจักร M31 มีมวลมากอย่างยิ่งยวด (หลายล้านเท่าของมวลดวงอาทิตย์) และมีสมาชิกดาวฤกษ์อยู่เป็นจำนวนมาก กระจุกดาวทั้งสองแห่งถือเป็นหลักฐานสำคัญของกระจุกดาวทรงกลมมวลยิ่งยวดซึ่งอยู่ที่ใจกลางดาราจักรแคระที่ถูกดาราจักรที่ใหญ่กว่ากลืนรวมเข้าไป มีกระจุกดาวทรงกลมหลายแห่ง (เช่น M15) มีมวลสูงมากในใจกลาง ซึ่งเป็นไปได้ว่าอาจมีหลุมดำอยู่ แม้จะมีแบบจำลองที่ระบุว่า แกนกลางมวลมากนั้นอาจเป็นหลุมดำขนาดเล็ก หรือดาวนิวตรอนขนาดกลาง หรือดาวแคระขาวมวลมากก็ได้
ส่วนประกอบความเป็นโลหะ
โดยทั่วไปแล้ว กระจุกดาวทรงกลมจะประกอบด้วยดาวฤกษ์ชนิดดารากร 2 ซึ่งมีคุณสมบัติความเป็นโลหะต่ำกว่าเมื่อเทียบกับดาวฤกษ์ชนิดดารากร 1 อย่างเช่นดวงอาทิตย์ (สำหรับนักดาราศาสตร์แล้ว โลหะ หมายรวมถึงธาตุหนักทุกชนิดที่หนักกว่าฮีเลียม เช่น ลิเธียมและคาร์บอน)
นักดาราศาสตร์ชาวดัตช์ ชื่อ เพียเตอร์ ออสเตอร์ฮอฟฟ์ สังเกตพบว่าน่าจะมีสมาชิกกระจุกดาวทรงกลมอยู่ 2 ประเภท ต่อมาเรียกชื่อการจัดกลุ่มเช่นนี้ว่า กลุ่มของออสเตอร์ฮอฟฟ์ (Oosterhoff groups) โดยกลุ่มที่สองจะมีดาวแปรแสงคาบยาวชนิดอาร์อาร์ไลเรเป็นสมาชิกอยู่ค่อนข้างน้อย กระจุกดาวทั้งสองกลุ่มมีเส้นองค์ประกอบความเป็นโลหะค่อนข้างต่ำ แต่ดาวฤกษ์ในกลุ่มออสเตอร์ฮอฟฟ์ II (OoII) จะมีความเป็นโลหะต่ำกว่าแบบออสเตอร์ฮอฟฟ์ I (OoI) ดังนั้นกระจุกดาวกลุ่มออสเตอร์ฮอฟฟ์ I จึงมักเรียกว่าเป็นแบบ "มีโลหะมาก" (metal-rich) ส่วนกลุ่มออสเตอร์ฮอฟฟ์ II จะถูกเรียกว่าแบบ "มีโลหะน้อย" (metal-poor)
มีการเฝ้าสังเกตสมาชิกกระจุกดาวทั้ง 2 กลุ่มนี้ในดาราจักรหลายแห่ง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในดาราจักรชนิดรีมวลมาก) ทั้ง 2 กลุ่มมีอายุพอ ๆ กัน (ซึ่งเก่าแก่พอ ๆ กันกับอายุของเอกภพ) มีความแตกต่างกันเพียงปริมาณส่วนประกอบทางโลหะเท่านั้น มีการตั้งแบบจำลองหลายแบบเพื่อพยายามอธิบายถึงลักษณะประชากรย่อยเหล่านี้ ซึ่งรวมไปถึงการเกิดรวมตัวกันของดาราจักรที่มีแก๊สมาก การรวมตัวกันของดาราจักรแคระ และรูปแบบการก่อตัวของดาวฤกษ์หลายแบบในดาราจักรเดี่ยว ในทางช้างเผือกของเรา กระจุกดาวแบบที่มีโลหะน้อยมีความเกี่ยวข้องกับดาราจักรฮาโล ส่วนกระจุกดาวแบบมีโลหะมากจะเกี่ยวข้องกับดุมดาราจักร
สำหรับในทางช้างเผือก มีการค้นพบกระจุกดาวที่มีความเป็นโลหะต่ำอยู่เป็นจำนวนมากในบริเวณระนาบทางด้านนอกของกลดดาราจักร ข้อมูลนี้ช่วยสนับสนุนแนวคิดที่ว่า กระจุกดาวประเภท II ในดาราจักรเกิดจากการดึงดูดดาวฤกษ์มาจากดาราจักรข้างเคียง มิได้เป็นสมาชิกดั้งเดิมของระบบกระจุกดาวในทางช้างเผือกดังที่เคยเข้าใจกันมาแต่ก่อน นอกจากนี้ยังสามารถอธิบายความแตกต่างระหว่างกระจุกดาวทั้งสองประเภทได้ด้วยระยะเวลาที่ต่างกันซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ดาราจักรแต่ละแห่งได้ให้กำเนิดระบบกระจุกดาวของมันขึ้นมา
องค์ประกอบแปลกประหลาด
กระจุกดาวทรงกลมมีความหนาแน่นของดาวฤกษ์สูงมาก ดังนั้นจึงมีปฏิกิริยาระหว่างกันค่อนข้างสูงและบ่อยครั้งที่ดาวฤกษ์เกือบจะเกิดการปะทะกัน ผลจากการประจันหน้าอย่างใกล้ชิดนี้ จึงมีประเภทของดาวฤกษ์ประหลาดบางชนิดเกิดขึ้นเป็นปกติธรรมดาในกระจุกดาวทรงกลม เช่น ดาวแปลกพวกสีน้ำเงิน, millisecond pulsars และระบบดาวคู่รังสีเอ็กซ์มวลต่ำ ดาวแปลกพวกสีน้ำเงินเกิดขึ้นจากการรวมกันของดาวฤกษ์สองดวง ซึ่งอาจเป็นผลจากการประจันหน้ากับระบบดาวคู่ ดาวฤกษ์ที่ได้มานี้มีอุณหภูมิสูงกว่าดาวฤกษ์อื่นในกระจุกดาวที่มีขนาดความส่องสว่างเดียวกัน และมีความแตกต่างไปจากดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลักที่เกิดขึ้นในตอนเริ่มก่อตัวของกระจุกดาว
นักดาราศาสตร์พากันค้นหาหลุมดำภายในกระจุกดาวทรงกลมมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 ซึ่งจำเป็นต้องได้ภาพที่มีความละเอียดค่อนข้างสูงมาก จึงมีเพียงผลที่ได้จากกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิลเท่านั้นที่ช่วยยืนยันการค้นพบได้เป็นครั้งแรก ผลจากการสังเกตการณ์ด้วยกล้องฮับเบิลชี้ว่า อาจจะมีหลุมดำมวลปานกลางขนาดราว 4,000 เท่าของมวลดวงอาทิตย์อยู่ในกระจุกดาวทรงกลม M15 และหลุมดำขนาดราว 20,000 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ในกระจุกดาว Mayall II ในดาราจักรแอนดรอเมดา ทั้งรังสีเอ็กซ์และคลื่นวิทยุที่ตรวจจับได้จากกระจุกดาว Mayall II ก็ล้วนสอดคล้องกันว่า น่าจะมีหลุมดำมวลปานกลางอยู่จริง
นี่เป็นเรื่องน่าสนใจอย่างยิ่ง เพราะเป็นหลุมดำแห่งแรกที่พบว่ามีขนาดมวลปานกลาง อยู่ระหว่างหลุมดำจากดาวฤกษ์โดยทั่วไปกับหลุมดำมวลยวดยิ่งที่ค้นพบในใจกลางดาราจักร มวลของหลุมดำมวลปานกลางเหล่านี้เป็นสัดส่วนกันกับมวลของกระจุกดาว ตามรูปแบบที่เคยค้นพบมาก่อนหน้านี้ระหว่างมวลของหลุมดำมวลยวดยิ่งกับดาราจักรที่อยู่รอบ ๆ มัน