cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าลูทวิชที่ 3 แห่งบาวาเรีย
พระราชประวัติ
พระเจ้าลูทวิชที่ 3 พระราชสมภพที่นครมิวนิก ราชอาณาจักรบาวาเรีย เป็นพระโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายลูอิทพ็อลท์แห่งบาวาเรีย กับอาร์ชดัชเชสเอากุสเทอแห่งออสเตรีย (ธิดาในแกรนด์ดยุกเลโอพ็อลท์ที่ 2 แห่งตอสกานา) พระองค์มีเชื้อสายพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส และพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แห่งอังกฤษ เจ้าชายลูทวิชทรงเติบโตที่พระราชฐานมิวนิกและพระราชวังวิทเทิลส์บัค ต่อมาเมื่อมีอายุ 10 ชันษา ครอบครัวของพระองค์ทรงย้ายไปพำนักที่วังลอยช์เทินแบร์ค
ในปีค.ศ. 1861 ขณะมีอายุ 16 ชันษา เจ้าชายลูชวิทเริ่มรับราชการทหารเมื่อเสด็จลุง พระเจ้ามัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งบาวาเรีย ทรงบรรจุพระองค์ในเป็นร้อยตรีประจำกองพันจู่โจมที่ 6 (6. Jägerbattalion) หนึ่งปีถัดมา ทรงเข้าศึกษาวิชากฎหมายและเศรษฐศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลูทวิช-มัคซีมีลีอานแห่งมิวนิก และเมื่อมีอายุ 18 ชันษา ทรงเข้าเป็นวุฒิสมาชิกของสภานิติบัญญัติบาวาเรียโดยอัตโนมัติในฐานะที่ทรงเป็นเจ้าชายบาวาเรีย
ราวีโอลี
การใส่ไส้ในของราวีโอลีสามารถใส่ได้หลายชนิด เช่น ไส้เนื้อ ไส้ไก่ ไส้ปลา หรือไส้เนยก็ได้ แต่ต้นตำหรับดั้งเดิมของอิตาเลียนจะใช้เนยรีกอตตาขูดผสมกับผักต่าง ๆ เช่น ผักโขม ผักกาด หรืออาจจะผสมมันบด เห็ด ฟักทอง เกาลัด อาร์ทิโชกก็ได้ แต่ขณะในประเทศอิสราเอลนิยมเลือกที่จะใช้มันเทศมากกว่า
การทำอาหาร
โดยปกติแล้วจะนิยมทำราวีโอลีให้สุกด้วยการทอดหรือลวกน้ำร้อน จากนั้นราดด้วยซอสมะเขือเทศแล้วโรยด้วยผักชีฝรั่งก่อนเสริฟ
ปัจจุบันมีผลิตภัณฑ์ราวีโอลีทอดกรอบไส้เนย ไส้เนื้อสำเร็จรูปพร้อมซอสวางขายในท้องตลาดด้วยเช่นกัน ซึ่งดัดแปลงมาจากต้นตำรับการทำอาหารของชาวเกาะซิซิลี ที่นิยมทำราวีโอลีไส้หวานทอดกรอบรับประทานในช่วงคริสต์มาส
เอบันสตาร์
เอบันสตาร์ (Ebonstar) เป็นเกมคอมพิวเตอร์ที่พัฒนาโดยบริษัทไมโครอิลลูชันส์ใน ค.ศ. 1988 สำหรับอามิกา
โครงเรื่อง
ตัวละครผู้เล่นสั่งการยานอวกาศรอบ ๆ หลุมดำที่อันตรายอย่างยิ่งและเคลื่อนที่ตลอดเวลาในการแข่ง ณ อวกาศที่จัดขึ้นในในคริสต์ศตวรรษที่ 31 ซึ่งผู้เล่นยิงอาวุธของฝูงบินไปที่ยานอวกาศของฝ่ายตรงข้ามเพื่อซัดพวกเขาลงในหลุมดำและทำลายพวกเขา อย่างไรก็ตาม หลุมดำยังคายคู่ต่อสู้ออกมามากขึ้นเช่นกัน
รูปแบบการเล่น
ผู้เล่นสามารถชิงชัยได้มากถึงสี่คนพร้อมกัน
การตอบรับ
ใน ค.ศ. 1988 นิตยสารดรากอนได้ให้คะแนนเกมนี้ที่ 5 คะแนนเต็ม 5
พ.ศ. 335
พุทธศักราช 335 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 209
นักสืบสมองกล
นักสืบสมองกล (Inspector Gadget) เป็นภาพยนตร์แอคชั่นสัญชาติอังกฤษ ที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1999 นำแสดงโดย แมททิว บรอเดริก, รูเพิร์ต เอเวอเร็ตต์, โจลี ฟิชเชอร์, มิเชล แทคเทิลเบิร์ค, ไมค์ แฮเกอร์ตี้, แอนดี้ ดิ๊ก, เชอรี โอเตรี่, แดบนีย์ โคลแมน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อคือ นักสืบสมองกล 2
เนื้อเรื่องย่อ
จอห์น บราวน์ เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซึ่งทำงานผิดพลาด จากการได้รับบาดเจ็บสาหัสในการวางแผนการระเบิดโดยมีเจตนาร้าย เขาถูกนำตัวไปที่ห้องทดลองซึ่งเบรนด้าซึ่งเป็นศัลยแพทย์ด้านศัลยศาสตร์ชั้นนำได้เข้ามาแทนที่แขนขาของเขาด้วยเครื่องมืออันล้ำสมัย ชื่อ “Inspector Gadget” จากนั้น จอห์นพร้อมด้วยเพ็นนี่ หลานสาวของเขาได้ใช้พลังใหม่เพื่อค้นหาว่าใครอยู่เบื้องหลังการระเบิดครั้งนี้
การนำกลับมาสร้างใหม่
ในเดือนพฤษภาคมปี 2015 มีการประกาศว่าภาพยนตร์เรื่องใหม่ ที่รีบูตจากภาพยนตร์เรื่องนี้กำลังดำเนินงานสร้าง
คลองอ้อมนนท์
คลองอ้อมนนท์ เคยเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำเจ้าพระยาในสมัยก่อน เมื่อถึงปี พ.ศ. 2179 พระเจ้าปราสาททองโปรดเกล้าฯ ให้ขุดคลองลัดแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งมีความคดเคี้ยวในช่วงเมืองนนทบุรี การเดินทางสัญจรต้องใช้เวลานาน เมื่อขุดคลองลัดแล้ว แม่น้ำก็เปลี่ยนทางไหลเข้าคลองขุดใหม่กลายเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายใหม่ดังปัจจุบันนี้ ส่วนแม่น้ำสายเดิมนั้นเล็กลงกลายเป็นทางน้ำอ้อม เรียกกันว่า "แม่น้ำอ้อม" เมื่อถึง พ.ศ. 2208 สมเด็จพระนารายณ์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างป้อมปราการตรงปากแม่น้ำอ้อม และโปรดฯ ให้ย้ายเมืองนนทบุรีมาอยู่ปากแม่น้ำอ้อมด้วย ก่อนจะมีการย้ายเมืองนนทบุรีมายังที่ตั้งปัจจุบันในสมัยรัตนโกสินทร์
ปัจจุบันคลองอ้อมนนท์เป็นคลองที่แยกจากแม่น้ำเจ้าพระยาที่อำเภอเมืองนนทบุรี เข้าเขตอำเภอบางใหญ่ วกลงทางใต้ ไปจรดคลองบางกรวยซึ่งเป็นลำน้ำสายเดียวกัน แต่จะเปลี่ยนมาเรียกอีกชื่อหนึ่งเมื่อไหลมาบรรจบกับคลองลัดบางกรวยบริเวณวัดชลอในเขตอำเภอบางกรวยก่อนไหลออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาสายปัจจุบันในท้องที่อำเภอบางกรวย ซึ่งจะเรียกชื่อว่าคลองบางกรวยเฉพาะส่วนที่เลยปากคลองลัดบางกรวยมาเท่านั้นนั่นเอง
คลองอ้อมนนท์นี้มีความยาวรวมทั้งสิ้น 17.5 กิโลเมตร ชื่ออื่น ๆ ที่นิยมเรียกได้แก่ คลองอ้อม แม่น้ำอ้อม คลองบางอ้อม หรือคลองอ้อมน้อย ปัจจุบันถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของคลองบางกอกน้อย ซึ่งลำน้ำสายนี้เป็นแหล่งท่องเที่ยวชมวิถีชีวิตริมน้ำ และมีสถานที่ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมหลายแห่ง คือ
หน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก
หน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิก (United States Indo-Pacific Command) คือหนึ่งในสิบเอ็ดหน่วยบัญชาการรบรวมสังกัดกระทรวงกลาโหมสหรัฐ พื้นที่รับผิดชอบคือในภูมิภาคอินโดแปซิฟิก
หน่วยนี้มีชื่อแรกก่อตั้งว่า หน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคแปซิฟิก (United States Pacific Command) แต่เปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบันเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 2018 เพื่อเป็นการให้ความสำคัญกับความเชื่อมโยงที่เพิ่มขึ้นระหว่างมหาสมุทรอินเดียและมหาสมุทรแปซิฟิก
หน่วยบัญชาการทหารสหรัฐภาคอินโดแปซิฟิกนี้เป็นกองกำลังที่มีขนาดใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในบรรดาหน่วยบัญชาการรบรวม ซึ่งมีพื้นที่รับผิดชอบครอบคลุม 260 ล้านตารางกิโลเมตร ตั้งแต่ชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐจนถึงแนวพรมแดนทางทะเลฝั่งตะวันออกของประเทศปากีสถาน เส้นเมริเดียน 66° ลองจิจูดทางตะวันออกของกรีนิช และจากอาร์กติกไปยังแอนตาร์กติกา
พ.ศ. 337
พุทธศักราช 337 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 207
พระเจ้ารามิโรที่ 2 แห่งอารากอน
พระเจ้ารามิโรที่ 2 (Ramiro II; Remiro II; ค.ศ. 1075 – 16 สิงหาคม ค.ศ. 1157) หรือ รามิโรผู้เป็นพระ (Ramiro el Monje; Remiro o Monche) เป็นพระโอรสคนที่สามของพระเจ้าซันโช รามิเรซ พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาทและได้ยกราชอาณาจักรให้แก่คณะทหาร ทำให้รามิโรที่บวชเป็นพระและได้รับเลือกเป็นบิชอปแห่งบาร์บัสโตรต้องออกจากศีลบวชมาสมรสและสืบทอดราชบัลลังก์ ต่อมาเปโตรนิยา พระธิดาของพระองค์ถูกจับหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา พระเจ้ารามิโรสละราชสมบัติให้แก่พระธิดาและพระชามาดาในปี ค.ศ. 1137 และในปี ค.ศ. 1164 ราชบัลลังก์อารากอนถูกรวมเข้ากับอาณาจักรเคานต์บาร์เซโลนาในรัชสมัยของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอน พระโอรสของทั้งคู่
ก่อนขึ้นครองราชย์
พระองค์อุทิศชีวิตให้แก่ศาสนจักรตั้งแต่ยังเด็กมาก ทรงเริ่มต้นด้วยการบวชเป็นพระในอารามคณะเบเนดิกต์แซ็ง-ปงส์-เดอ-ตอเมียร์ในอาณาจักรไวเคานต์เบซีเย จากนั้นทรงขึ้นเป็นอธิการแห่งซานเปโดรเอลบิเอโฆในอูเอสกา ต่อมา เพื่อจำกัดอำนาจของรามิโร พระเจ้าอัลฟอนโซผู้ประจัญบาน พระเชษฐาของพระองค์ได้สกัดกั้นไม่ให้พระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบูร์โกสและมุขนายกแห่งปัมโปลนา สุดท้ายพระองค์ได้รับเลือกเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดา
ค.ศ. 1134 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งอารากอน พระเชษฐาของพระองค์สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท พระองค์ได้ยกราชอาณาจักรให้คณะทหาร ได้แก่ กลุ่มอัศวินเทมพลาร์, กลุ่มอัศวินฮอสปิทัลเลอร์ และกลุ่มอัศวินสุสานศักดิ์สิทธิ์แห่งเยรูซาเลม แต่ไม่มีใครประสงค์จะทำตามดำรินี้ รามิโรกลายเป็นหนึ่งในผู้มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์ร่วมกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนและกัสติยาซึ่งไม่ค่อยได้รับการสนับสนุนเนื่องจากเป็นกษัตริย์ต่างแดน ขณะที่ขุนนางอีกกลุ่มหนึ่งให้การสนับสนุนเปโดรแห่งอาตาเรส หลานชายของซันโช รามิเรซ เคานต์แห่งริบากอร์ซา บุตรชายนอกสมรสของพระเจ้ารามิโรที่ 1 แห่งอารากอน กลุ่มขุนนางได้ประชุมกันที่บอร์ฆาเพื่อแก้ไขปัญหาเรื่องการสืบทอดบัลลังก์และได้ตกลงเลือกรามิโรเป็นกษัตริย์ ขณะเดียวกันขุนนางนาวาร์ได้เลือกการ์ซิอาผู้กอบกู้เป็นกษัตริย์ของพวกตน ทำให้ราชอาณาจักรทั้งสองถูกแยกออกจากกัน โดยในตอนที่ทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของเชษฐา รามิโรซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นมุขนายกแห่งบาร์บัสโตร-โรดากำลังฉลองวันแม่พระบังเกิดอยู่ในติเอร์รันโตนา พิธีราชาภิเษกของพระองค์ได้รับการจัดขึ้นในซาราโกซาในวันที่ 29 กันยาน ค.ศ. 1134
ระหว่างครองราชย์
พระเจ้ารามิโรที่ 2 ดำรงตำแหน่งเป็นกษัตริย์แห่งอารากอน, โซบราร์เบ และริบากอร์ซา รัชสมัยของพระองค์เป็นช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ในช่วงแรกของการครองราชย์ทรงมีปัญหากับกลุ่มขุนนางที่คิดว่าพระองค์จะหัวอ่อนและชักจูงได้ง่าย แต่พระองค์กลับเด็ดขาดไม่ประนีประนอม วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 1135 ที่อาสนวิหารฆากา พระเจ้ารามิโรที่ 2 อภิเษกสมรสกับอาแญ็สแห่งอากีแตน ธิดาของกีโยมที่ 9 ดยุคแห่งอากีแตนที่ตกพุ่มม่ายและมีบุตรธิดามากมายจากการสมรสครั้งแรก โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตทายาท ทั้งคู่มีพระธิดาด้วยกัน คือ เปโตรนิยาซึ่งเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1136 กษัตริย์และพระมเหสีได้แยกทางกันในปลายปีนั้น อาแญ็สเกษียณตัวเข้าสู่อารามแม่พระแห่งฟงเตอวโร ทรงสิ้นพระชนม์ที่อารามดังกล่าวในราวปี ค.ศ. 1159
ราชอาณาจักรเลออนได้กดดันให้พระเจ้ารามิโรที่ 2 ยกพระธิดาให้สมรสกับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งเลออนหรือไม่ก็ซันโชผู้เป็นที่ปรารถนา พระโอรสของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 เพื่อรวมราชบัลลังก์เลออนและอารากอนเข้าด้วยกันแต่ไม่สำเร็จ พระเจ้ารามิโรที่ 2 ได้จับพระธิดาวัย 1 พรรษาหมั้นหมายกับราโมน บารังเกที่ 4 เคานต์แห่งบาร์เซโลนา สัญญาหมั้นหมายได้รับการลงนามที่บาร์บัสโตรในวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1137 โดยมีเงื่อนไขว่าหากเปโตรนิยาซึ่งเป็นทายาทในบัลลังก์อารากอนสิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท บัลลังก์จะตกเป็นของราโมน บารังเก และทายาทที่เกิดจากภรรยาคนใดก็ได้ ทั้งคู่สมรสกันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1150 ที่แยย์ดา เมื่อเปโตรนิยามีพระชนมายุครบ 14 พรรษาตามที่ศาสนจักรอนุญาตให้การสมรสสมบูรณ์ได้
พ.ศ. 336
พุทธศักราช 336 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 208
วันถึงแก่กรร
หลี่ซือ ขุนนางและอัครมหาเสนาบดีชาวจีน (เกิด พ.ศ. 264)
เพกาซัส เท็มมะ
เพกาซัส เท็มมะ (LC)หรือเพกาซัสเท็มมะ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่องเซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดสเป็นเซนต์ประจำกลุ่มดาวเพกาซัสและตัวเอกในภาคนี้ และเป็นตัวเอกเช่นเดียวกับภาค Next Dimension แต่มีเนื้อเรื่องที่แตกต่างกัน
การปรากฏตัวครั้งแรก
เพกาซัส เท็มมะ เป็นเด็กกำพร้าในอิตาลีโดยเติบโตมากับอาโรนและซาชาโดยที่เท็มมะมีพลังคอสโมอ่อน ๆ จึงมีแรงมากกว่าคนทั่วไปและชอบทะเลาะวิวาทเพื่อปกป้องอาโรนเพื่อนของเขา แต่วันหนึ่งเกิดฝนตกหนักและหินถล่มปิดทางน้ำและน้ำจะมาท่วมบ้าเด็กกำพร้า เท็มมะจึงอาสาไปทำลายหินเพื่อเปิดทางน้ำ แต่เท็มมะก็ไม่สามารถทำลายหินได้และยังแขนหักอีกด้วย แต่เพราะความรู้สึกที่อยากจะช่วยเพื่อนจึงปลุกพลังคอสโมและทำลายหินได้แต่ก็เกือบถูกน้ำซัด และแล้วไลบร้า โดโกก็มาพบเข้าและนำไปฝึกที่แซงค์ทัวรี่
ปฐมบทศึกเทพยุทธ์
สองปีหลังจากที่ฝึกที่แซงค์ทัวรี่ ศึกเทพยุทธ์ก็เปิดฉากขึ้นที่อิตาลีบ้านเกิด เท็มมะและยาโตะกับโกลด์เซนต์สองคนคือชิออนและโดโกจึงได้รับภารกิจไปตรวจสอบ แต่ก็พบว่าอาโรนเพื่อนของตัวเองคือฮาเดสและถูกสังหาร แต่เพราะพวงมาลัยที่ซาชาร้อยให้ จึงรอดพ้นจากความตายมาได้ หลังจากนั้น ยาโตะและยุสุริฮะก็มาช่วยและบอกว่ามีภารกิจเพื่อตามหาต้นไม้มรณะเพื่อนำผลของมันกลับไปที่จามิล แต่ที่นั่นเท็มมะได้พบกับเวอร์โก้ อัศมิฐาและต่อสู้กันเพราะอัศมิฐาว่าร้ายอาธีน่า และเอาชนะได้ แต่ว่าก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่อัศมิฐาได้สร้างขึ้นเพื่อทดสอบเท็มมะเท่านั้น หลังจากนั้นพวกเท็มมะก็กลับมาที่โลกได้ และได้รับเลือดของอัศมิฐาและทำให้ชุดคล็อธเปลี่ยนสภาพไป หลังจากนั้นเท็มมะก็กลับไปที่แซงค์ทัวรี่และพบกับอาโรนที่บุกเดี่ยวมาที่แซงค์ทัวรี่แต่ว่า อาโรนได้กลายเป็นฮาเดสไปเสียแล้ว และยังคิดจะทำลายทุกชีวิตบนโลกด้วยภาพที่ชื่อว่า Lost Canvas หลังจากนั้นอัลเดบารันก็เสียชีวิตเพราะปกป้องตน จึงคิดหนีทัพและถูกแคนเซอร์ มานิกอลด์จับขังไว้
ป่ามรณะและป่านิทรา
หลังจากที่ยาโตะและยุสุริฮะมาช่วยให้แหกคุก ทั้งสามก็บุกไปที่ปราสาทฮาเดสโดยผ่านป่ามรณะและพบกับเด็ก ๆ ที่ถูกอาโรนสังหารและสเป็กเตอร์นัส เวโรนิกาแต่เท็มมะไม่สามารถทำอะไรเวโรนิกาได้เลย หลังจากนั้น มานิกอลด์ก็ปรากฏตัวขึ้นและรับช่วงสู้ต่อ หลังจากนั้นเท็มมะก็ได้ไปที่ป่านิทรา และโดนเทพแห่งความฝันขังไว้ในมอร์เฟีย แต่เพราะซาชาช่วยไว้ จึงตื่นขึ้นมาได้และสู้กับมอร์เปอุสผู้ดูแลมอร์เฟียและเอาชนะได้ แล้วกลับไปรวมกับทัพอาธีน่า หลังจากนั้นเท็มมะกับโดโกจึงบุกไปที่ปราสาทฮาเดสเพื่อช่วยชิออนและยุสุริฮะที่กำลังจะถูกฮาเดสสังหาร และหนีมาได้จากการสละชีวิตของโดโก
กู้ซากเรือ
เท็มมะไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้และโทษตัวเอง จึงได้ให้ไปฝึกที่เกาะคาน่อนกับปีศาจแห่งเกาะคาน่อนตามที่อะควอริอัส เดเจลแนะนำและสามารถปลุกเซเว่นเซนส์ได้สำเร็จ แล้วก็กลับไปร่วมกับกลุ่มกู้เรือสู้กับอาโลนแต่สู้ไม่ไหว จึงร่วมกลุ่มกับเซนต์ขึ้นเรือไปบุกลอสท์แคนวาส
ปราสาทมารแห่งดวงดารา
พอเข้าลอสท์แคนวาสมาได้ เซนต์ทุกคนได้ยินเสียงคนรู้จักจะกลายเป็นหิน เท็มมะเกือบไป โชคดีที่ยาโตะห้ามทัน แต่ยาโตะกลายเป็นหิน มีเพียงเท็มมะ เรกูรัส ชิออน กับอาธีน่าเท่านั้นที่ได้ไปต่อ หลังจากที่เท็มมะบุกเข้าก็ได้พบกับเมฟิสโตเฟเลส โยมะผู้เป็นพ่อที่ปราสาทเมอร์คิวรี่และถูกส่งไปยังปราสาทยูเรนัสและพบกับโอล พาร์ทีต้า ผู้เป็นแม่และต่อสู้กัน แต่เท็มมะกลับไม่อยากสู้กับแม่ของตนจนกระทั่งเห็นแพนโดร่าถูกทำร้ายจึงตัดใจสู้ได้และปลุกก็อดคล็อธขึ้นมาได้และล่วงรู้เจตนาของพาร์ทีต้าในที่สุด จึงได้มุ่งหน้าไปตัดสินกับอาโรนพร้อมกับซาชาและต่อสู้กับอาโรนจนชนะแต่ฮาเดสไม่ยอมออกจากร่าง ตนถูกฮาเดสทำร้ายสาหัส แต่โดโกกับชิออกช่วยกันใช้คอสโมกับโกลด์คล็อธทั้งหมดจนฮาเดสออกจากร่างอาโรนได้ ตน อาโรน ซาช่าได้ไปปราสาทมารหลังสุดท้าย ทั้ง 3 คน สละชีวิตรวมพลังคอสโมทั้งหมด ปิดผนึกฮาเดสอีกครั้งได้สำเร็จ(แต่ทั้ง 3 ก็เสียชีวิต)
ในรูปแบบอื่น
เพกาซัส เท็มมะ เป็นตัวละครหลักที่ได้รับการจัดทำเป็นชุดของเล่นโดยบริษัทบันได และได้รับคำวิจารณ์ในเชิงบวกในแง่ของรายละเอียด อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวของเล่นชุดนี้อาจจะมีข้อจำกัดอยู่ในบางส่วน รวมถึงราคาที่อาจสูงเกินไปสำหรับนักสะสมทั่วไป
คิม พย็อง-แร
คิม พย็อง-แร (ฮันกึล: 김평래; 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987 —) เป็นนักฟุตบอลชาวเกาหลีใต้ เล่นตำแหน่งกองกลาง
อำเภอโซ่พิสัย
โซ่พิสัย  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตามพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
ประวัติ
คำว่า “โซ่” หมายถึง ชนเผ่าหนึ่ง ที่ได้อพยพจากทางภาคเหนือของประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ปัจจุบัน ประมาณ 250 ปี โดยชนกลุ่มดังกล่าวเรียกตนเองว่าชาวโซ่หรือไทโซ่ เดิมบ้านโซ่ ขึ้นตรงต่อเมืองโพนพิสัย จนกระทั่งสมัยรัชกาลที่ 5 บ้านโซ่ได้รับยกระดับฐานะเป็นตำบล และเป็นตั้งเป็นกิ่งอำเภอโซ่พิสัยในปี พ.ศ. 2515 จนกระทั่งเป็นอำเภอโซ่พิสัย ตามลำดับ
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอโซ่พิสัยมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอโซ่พิสัยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวน 8 แห่ง ได้แก่
บันทึกลับของแอนน์ แฟรงค์
บันทึกลับของแอนน์ แฟรงค์ (The Diary of a Young Girl) เป็นหนังสือที่สร้างขึ้นจากสมุดบันทึกประจำวันภาษาดัตช์ของอันเนอ ฟรังค์ ขณะที่เธอและครอบครัวต้องหลบซ่อนตัวอยู่เป็นเวลาเกือบสองปี เพื่อหลบหนีการล่าชาวยิวในเนเธอร์แลนด์ขณะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของนาซีเยอรมนีระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวของอันเนอ ฟรังค์ ถูกจับตัวได้ในปี ค.ศ. 1944 และส่งไปยังค่ายกักกันชาวยิว อันเนอผู้เขียนเสียชีวิตด้วยโรคไข้รากสาดใหญ่ในค่ายกักกันแบร์เกิน-เบลเซินใน ค.ศ. 1945 มีป คีสและBep Voskuijlกู้คืนสมุดบันทึกประจำวันของอันเนอขึ้นมา ต่อมาเมื่อสิ้นสุดสงคราม มีปนำสมุดบันทึกไปให้ออทโท ฟรังค์ พ่อของเธอ ซึ่งเป็นคนเดียวในครอบครัวที่รอดชีวิต ก่อนนำบันทึกนี้ออกเผยแพร่ต่อสาธารณะ
สมุดบันทึกประจำวันนี้ได้รับการตีพิมพ์ถึงมากกว่า 70 ภาษา หนังสือได้รับการตีพิมพ์ครั้งแรกโดยสำนักพิมพ์ Contact Publishing ในกรุงอัมสเตอร์ดัม ใน ค.ศ. 1947 ใช้ชื่อเรื่องในภาษาดัตช์ว่า Het Achterhuis: Dagboekbrieven van 12 Juni 1942 – 1 Augustus 1944 (ห้องลับ : บันทึกประจำวันตั้งแต่ 12 มิถุนายน 1942 - 1 สิงหาคม 1944) หนังสือเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์โดยกว้างขวางและเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็วหลังจากฉบับแปลภาษาอังกฤษออกจำหน่ายใน ค.ศ. 1952 ใช้ชื่อเรื่องว่า Anne Frank: The Diary of a Young Girl พิมพ์โดยสำนักพิมพ์ Doubleday & Company ในสหรัฐ และโดยสำนักพิมพ์ Vallentine Mitchell ในอังกฤษ หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในหนังสือยอดเยี่ยมแห่งศตวรรษที่ 20
ลิขสิทธิ์สมุดจดบันทึกภาษาดีตช์ที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1947 หมดอายุในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 2016 หลังผู้เขียนเสียชีวิต 70 ปี เนื่องด้วยกฎทั่วไปของกฎหมายลิขสิทธิ์ในสหภาพยุโรป ทำให้หนังสือฉบับภาษาดัตช์สามารถเผยแพร่ทางออนไลน์ได้
วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง
วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองหลวง อำเภอเมืองตาก จังหวัดตาก
วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรืองตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2400 ผู้สร้างคือ พระยาวิชิตรักษา (แก้ว) เจ้าเมืองตาก อุโบสถสร้างเมื่อ พ.ศ. 2410 เดิมมีสองวัดอยู่ติดกัน คือ วัดโบสถ์มณีราษฎร์กับวัดศรีบุญเรือง โดยมีกำแพงกั้น ต่อมา พ.ศ. 2456 สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ได้เสด็จตรวจการพระสงฆ์ จังหวัดตาก ได้เสด็จเยี่ยมวัดโบสถ์มณีราษฎร์วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2456 มีปรารภให้รวมวัดทั้งสองเป็นวัดเดียวกัน และให้นามใหม่ว่า "วัดโบสถ์มณีศรีบุญเรือง" เปลี่ยนชื่อเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2497 วัดได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ เมื่อ พ.ศ. 2533
จุดเด่นของวัด คือ มีวิหารเชื่อมติดกับเจดีย์ทรงมอญที่บรรจุพระธาตุไว้ส่วนบนของยอดฉัตร ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อพุทธมนต์ เป็นพระพุทธรูปเนื้อสำริดสมัยสุโขทัย สร้างขึ้นในราวพุทธศตวรรษที่ 19 ตอนต้น มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ที่เขียนขึ้นบนไม้กระดานข้างละแปดภาพ บนผนังปูนข้างพระประธานสองภาพ และด้านหลังพระประธานหนึ่งภาพ ทั้งหมดเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธประวัติ และมีรอยพระพุทธบาทหล่อด้วยทองเหลือง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2444
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี
ปิแอร์ ฟรานเชสโค มัซซุคเคลลี หรือ อิลโมรัซโซเน (Pier Francesco Mazzucchelli(ออกเสียง), หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า il Morazzone) (ค.ศ. 1573 - ค.ศ. 1626 ) เป็นจิตรกรและประติมากรชาวอิตาลีของยุคบาโรกตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 17 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการสร้างศิลปะคริสต์ศาสนา
ประวัติ
มัซซุคเคลลีผู้เกิดที่โมรัซโซเนไม่ไกลจากเวเรเซในลอมบาร์ดีในประเทศอิตาลีเป็นบุตรของช่างหิน เมื่อไม่นานหลังจากที่เกิดมัซซุคเคลลีก็ถูกย้ายไปอยู่ที่กรุงโรม ในโรมมัซซุคเคลลีได้รับอิทธิพลจากเวนทูรา ซาลิมเบนี และ จูเซปเป เซซารี และเริ่มสร้างงานศิลปะแนวแมนเนอริสม์ มัซซุคเคลลีเขียนจิตรกรรมบนผ้าใบและจิตรกรรมฝาผนังชิ้นแรก “การชื่นชมของแมไจ” และ “การเยือนเอลิซาเบธ” ที่วัดซานซิลเวสโตรคาปิเตในปี ค.ศ. 1596
นอกจากนั้นแล้วมัซซุคเคลลีก็ยังสร้างฉากแท่นบูชาสำหรับคริสต์ศาสนสถานอีกหลายแห่งและภาพเขียนบนผ้าใบสำหรับงานสะสมส่วนบุคคล มัซซุคเคลลีร่วมสร้างงานกับจูลีโอ เชซาเร โพรคาชินี และ จิโอวานนี บาติสตา เครสพีในการเขียน “ภาพชุดนักบุญคาร์โล โบร์โรเมโอ” (Quadroni di San Carlo) ให้แก่มหาวิหารมิลาน ในบรรดาลูกศิษย์และผู้ได้รับอิทธิพลของมัซซุคเคลลีก็ได้แก่ฟรานเชสโค คาอิโร, จิโอวานนี สเตฟาโน ดาเนดี และ โจเซฟโฟ ดาเนดี, อิซิโดโร บิอังคิ, จิโอวานนี เพาโล เรชชิ และ จิโอวานนี บัตติสตา เรชชิ
ระเบียงภาพ
1573 1626
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมาเลเซีย
หลักฐานที่เก่าที่สุดสำหรับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ยุคแรกในมาเลเซีย พบเมื่อ พ.ศ. 2551 โดยพบขวานหินทำด้วยมนุษย์ในแหล่งประวัติศาสตร์เล็งกง ที่มีอายุย้อนหลังไปได้ 1.83 ล้านปี โครงกระดูกมนุษย์ที่เก่าที่สุดที่พบในคาบสมุทรมลายูคือมนุษย์ผู้ชายเปรักนั้นมีอายุย้อนหลังไป 11,000 ปี และมนุษย์ผู้หญิงเปรักมีอายุย้อนหลังไปได้ 8,000 ปี พบที่เล็งกงเช่นกัน บริเวณนี้เป็นแหล่งผลิตเครื่องมือที่ทำด้วยหิน และยังพบภาพวาดที่ถ้ำตัมบุนที่เปรักด้วย ในมาเลเซียตะวันออก ถ้ำเนียะฮ์ที่ซาราวักเป็นหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในมาเลเซียย้อนหลังไป 4,000 ปี
ยุคหินตอนต้น
ถ้ำเนียะฮ์ในซาราวักเป็นแหล่งที่อยู่ของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สำคัญ มีมนุษย์อาศัยอยู่เมื่อ 40,000 ปีที่ผ่านมา นักโบราณคดียังอ้างว่ามีเครื่องมือหินอายุเก่ากว่านั้นในหุบเขามันซูลีใกล้ลาฮัดดาตูในซาบะฮ์ แต่ยังไม่ได้ระบุอายุที่แน่นอน
ยุคหินตอนกลาง
ได้มีการศึกษาเกี่ยวกับกลุ่มชนผู้มาใหม่ซึ่งเป็นชาวทะเลมลายูดั้งเดิมจากที่ห่างไกล ซึ่งอพยพจากยูนนานมายังมาเลเซีย ชาวนิกรีโต และชาวพื้นเมืองอื่น ๆ ถูกผู้มาใหม่ผลักดันให้ขึ้นไปอยู่บนภูเขา ในยุคนี้ ประชาชนเรียนรู้ที่จะแต่งตัว ทำอาหาร ล่าสัตว์ด้วยเครื่องมือหินที่ทันสมัยขึ้น ปรับปรุงเทคนิคการติดต่อสื่อสาร
ยุคหินใหม่
พบหลักฐานการตั้งถิ่นฐานในหุบเขาเล็งกงในเปรัก ซึ่งมนุษย์ใช้เครื่องมือหินและตกแต่งด้วยอัญมณี
การอพยพตามแม่น้ำโขง
แม่น้ำโขงซึ่งยาว 4,180 กิโลเมตร เริ่มต้นผ่านทิเบต เข้าสู่ยูนนานในจีน พม่า ไทย ลาว กัมพูชา และเวียดนามใต้ การอพยพของชาวมลายูดั้งเดิม เมื่อราว 10,000 ปีก่อน โดยการแล่นเรือตามแม่น้ำโขง จากยูนนาน ออกสู่ทะเลจีนใต้ แล้วตั้งหลักแหล่งตามที่ต่าง ๆ
ทฤษฎีการอพยพจากยูนนาน
ผู้ตั้งถิ่นฐานในยูนนานรุ่นแรก ๆ เป็นมนุษย์โฮโมอิเร็กตัสที่เรียกว่ามนุษย์ยวนมู ซึ่งขุดพบเมื่อราว พ.ศ. 2503 ฉินซื่อหวงหรือจิ๋นซีฮ่องเต้ได้รวมรวบจีนเป็นปึกแผ่นและรวมยูนนานเข้าเป็นมณฑลหนึ่งของจีน เมื่อ พ.ศ. 322 กลุ่มชนในยูนนานเป็นบรรพบุรุษของชนที่กินข้าวเป็นอาหารหลัก มีวัฒนธรรมการทำนา ชื่อท้องถิ่นของคนลุ่มแม่น้ำโขงที่อยู่ในยูนนานคือสิบสองปันนาซึ่งเป็นชนเผ่าไท
ทฤษฎีที่ว่าชาวมลายูดั้งเดิมอพยพมาจากยูนนานเสนอโดยอาร์เอช เกลเดิร์น และคณะ ชาวมลายูดั้งเดิมมาถึงพร้อมด้วยทักษะทางการเกษตร และชาวมลายูรุ่นที่สองซึ่งเป็นเลือดผสมได้กระจายตัวไปตามแนวชายฝั่งและเพิ่มทักษะการประมง ระหว่างการอพยพ ทั้งสองกลุ่มแต่งงานกับคนในหมู่เกาะทางใต้ เช่นจากชวา และชาวพื้นเมือง เช่น นิกรีโตและเมลานีซอยด์ หลักฐานอื่นที่สนับสนุนทฤษฎีนี้ได้แก่ เครื่องมือหินที่พบในคาบสมุทรมลายูคล้ายกับที่พบในเอเชียตอนกลาง เครื่องแต่งกายของชาวมลายูคล้ายกับชาวอัสสัม ภาษามลายูและภาษาเขมรมีความคล้ายคลึงกันเพราะชาวกัมพูชามีต้นกำเนิดจากลุ่มน้ำโขง
ทิตาธร อักษรศรี
ทิตาธร อักษรศรี (เกิด 8 พฤศจิกายน 2540) นักฟุตบอลอาชีพชาวไทยซึ่งเล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายให้กับการท่าเรือ ในไทยลีก
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมาเลเซีย
เกอดะฮ์และมะละกา
อาณาจักรเกอดะฮ์หรือกาดารัมได้รับการก่อตั้งโดยมหาราชาเดอร์บา ราชา จากเปอร์เซียเมื่อราว พ.ศ. 1173 และมีการกล่าวอ้างว่าสายเลือดของเชื้อพระวงศ์เกอดะฮ์มาจากอเล็กซานเดอร์มหาราช เซอจาระฮ์เมอลายู (วรรณกรรมมลายูเรื่องหนึ่ง) ก็กล่าวอ้างว่าเชื้อพระวงศ์เกอดะฮ์สืบเชื้อสายมาจากอเล็กซานเดอร์มหาราชเช่นกัน
ทิตาธร อักษรศรี
อาชีพ
ทิตาธรเริ่มต้นเส้นทางการเป็นนักฟุตบอลอาชีพด้วยการเป็นนักฟุตบอลเยาวชนของสโมสร โปลิศ เทโร ซึ่งขณะนั้นใช้ชื่อว่า บีอีซี เทโรศาสน เมื่อปี พ.ศ. 2556 ขณะนั้นเขามีอายุเพียง 16 ปี
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมาเลเซีย
มลายูเลือดผสม
การรวมกันของความเชื่อในศาสนาฮินดู-พุทธ ชาวอินโด-เปอร์เซียและพ่อค้าโดยเฉพาะจีนตอนใต้ คนเหล่านี้รวมกับชนพื้นเมืองและชาวมลายูดั้งเดิมกลายเป็นชาวมลายูเลือดผสมและกลายเป็นชาวมลายูในปัจจุบัน
ทิตาธร อักษรศรี
อาชีพ
หลังจากลงเล่นในทีมเยาวชนนาน 3 ปีเขาจึงได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพเมื่อปี พ.ศ. 2559 ก่อนจะก้าวขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ของสโมสรในปีถัดมาและถูกส่งไปอยู่กับทีมโดมด้วยสัญญายืมตัว
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ในมาเลเซีย
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวจามกับชาวมลายู
ความคล้ายคลึงของภาษาจามและภาษามลายูพบทั้งในชื่อสถานที่ เช่น กำปงจาม กำปงชนัง เซอจาระฮ์เมอลายูได้กล่าวว่ามีชุมชนชาวจามในมะละกาสมัยพระเจ้าปรเมศวร ภาษาจามมีความเกี่ยวข้องกับภาษากลุ่มมาเลโย-พอลินีเชียนที่พบในมาเลเซีย อินโดนีเซีย มาดากัสการ์ และฟิลิปปินส์ เมื่อชาวจามพ่ายแพ้แก่เวียดนาม จักรพรรดิจามปาหันมานับถือศาสนาอิสลาม กษัตริย์มุสลิมจามปาองค์สุดท้ายหลบหนีเข้ากัมพูชาและมาอยู่ที่ตรังกานูและกลันตัน รัฐธรรมนูญมาเลเซียให้สิทธิ์ชาวจามเท่ากับชาวมลายูในฐานะภูมิบุตร เชื่อว่าพระเจ้าปรเมศวรเป็นชาวจามที่อพยพมายังปาเลมบังก่อนจะอพยพต่อไปที่เทมาสิกและมะละกาตามลำดับ และเป็นที่น่าสนใจว่ากษัตริย์องค์สุดท้ายของจักรวรรดิเขมรยุคพระนครมีพระนามว่าปรเมศวรบาท
ทิตาธร อักษรศรี
อาชีพ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2563 ทิตาธรตัดสินใจย้ายไปร่วมทีมสิงห์เจ้าท่า การท่าเรือ
ระดับนานาชาติ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 ทิตาธรถูก อากิระ นิชิโนะ กุนซือ ทีมชาติไทยชุดใหญ่ ซึ่งควบตำแหน่งกุนซือ ทีมชาติไทยชุด ยู-23 เรียกตัวไปติดทีมชาติในศึกฟุตบอลซีเกมส์ที่ ประเทศฟิลิปปินส์ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2563 เขาลงเล่นในศึก ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2020 ให้กับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
ชีวิตส่วนตัว
พี่ชายฝาแฝดของทิตาธรคือ ปาแปง ทิตาวีร์ อักษรศรี ซึ่งเป็นนักฟุตบอลเช่นเดียวกันในตำแหน่ง แบ็กขวา ปัจจุบันย้ายไปร่วมทีมการท่าเรือพร้อมกับน้องชายฝาแฝด
เชลโล
ประวัติ
เชลโล คือชื่อย่อของ วิโอลอนเชลโล ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีในตระกูลเครื่องสายที่มีความโค้งมนเช่นเดียวกับไวโอลินและวิโอล่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เชลโลมีพัฒนาการของรูปทรงที่หลากหลายกว่าจะเป็นดังเช่นที่เห็นในปัจจุบัน และต้องใช้เวลานานกว่าจะเป็นที่ยอมรับในฐานะเครื่องดนตรีสำหรับการแสดงเดี่ยว
หลายคนเชื่อว่า เชลโล มีที่มาจากคำว่า Viol ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด เชลโลเริ่มปรากฏขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในยุคบาโรค จากเครื่องสายในตระกูลไวโอลิน ในขณะที่เครื่องดนตรีต่างๆ ที่มีรูปทรงคล้ายไวโอลินในสมัยนั้นมีแพร่หลายอยู่แล้ว เช่น ซอ Viol และ Rebec แต่ไวโอลินเป็นตระกูลเครื่องสายที่แยกออกมาจากเครื่องดนตรีเหล่านั้น
ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมาเชลโลมีการเปลี่ยนแปลงขนาดมาโดยตลอด แต่องค์ประกอบโดยทั่วไปแล้วแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย Antonio Stradivari เป็นช่างทำไวโอลินคนแรกที่กำหนดขนาดมาตรฐานของเชลโลสมัยใหม่ขึ้น เชลโลในยุคก่อนๆ นั้นมีขนาดความยาวประมาณ 80 ซม. ซึ่งไม่สะดวกต่อการเล่นเท่าใดนัก จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1707 เขาได้ปรับขนาดเชลโลให้สั้นลงเหลือเพียง 75 ซม. ซึ่งทำให้เล่นได้สะดวกขึ้น
วัดมณีไพรสณฑ์ (จังหวัดตาก)
วัดมณีไพรสณฑ์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2328 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2499 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร ทางวัดได้เปิดสอนพระปริยัติธรรมเมื่อ พ.ศ. 2473
พ.ศ. 339
พุทธศักราช 339 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 205
พ.ศ. 338
พุทธศักราช 338 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 206
ตู-ดู ตู-ดู
"ตู-ดู ตู-ดู" ( Ddu-Du Ddu-Du) เป็นเพลงของกลุ่มนักร้องหญิงจากประเทศเกาหลีใต้ แบล็กพิงก์ จากอีพีภาษาเกาหลีชุดที่หนึ่ง สแควร์อัป "ตู-ดู ตู-ดู" เป็นซิงเกิลนำของอีพี เพลงออกจำหน่ายวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2018 โดยค่ายวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ และจัดจำหน่ายโดยจีนีมิวสิก เพลงเป็นแนวฮิปฮอปผสมป็อป เขียนและผลิตโดย เท็ดดี พัก และร่วมผลิตโดย 24, เบกกา บูม และอาร์.ที
"ตู-ดู ตู-ดู" ประสบความสำเร็จ จากผลรวมของนีลเซนมิวสิกในสัปดาห์แรกที่นับจำนวนการเปิดเพลงตามคำขอในสถานีวิทยุสหรัฐอเมริกา เพลงมียอดสตรีมมิง 12.4 ล้านครั้ง และยอดดาวน์โหลด 7,000 ครั้ง เพลงสามารถเปิดตัวในอันดับที่ 55 บนชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 กลายเป็นซิงเกิลแรกของแบล็กพิงก์ที่ได้เข้าชาร์ตบิลบอร์ด และถือว่าเป็นอันดับที่สูงที่สุดจากเกิร์ลกรุปเกาหลี ทำลายสถิติเพลง "โนบอดี" ของวันเดอร์เกิลส์ ในปี ค.ศ. 2009 ซึ่งเปิดตัวในอันดับที่ 76 นอกจากนี้เพลงยังติดชาร์ตอันดับที่ 78 ในสหราชอาณาจักร และอันดับที่ 22 ในแคนาดา ในเกาหลีใต้ "ตู-ดู ตู-ดู" เป็นเพลงที่มียอดดิจิทัลแกออนชาร์ตประจำสัปดาห์สูงที่สุดในปี ค.ศ. 2018 ด้วยยอด 85,411,467 บนแกออนชาร์ต
เบื้องหลังและการส่งเสริม
เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการโปรโมตเพลง แบล็กพิงก์แสดงเพลง "ตู-ดู ตู-ดู" ในรายการ มิวสิกคอร์ ทางช่องเอ็มบีซีในวันที่ 16 มิถุนายน เป็นเวทีแรก และรายการ อินกีกาโย ทางช่องเอสบีเอส ในวันที่ 17 มิถุนายน ด้วย
การวางองค์ประกอบเพลง
ในระหว่างงานแถลงข่าวเปิดตัวอีพีชุดแรก สแควร์อัป แบล็กพิงก์เผยว่า "ตู-ดู ตู-ดู" ไม่ได้เป็นการเลียนเสียงของปืนเพียงอย่างเดียว อีกนัยหนึ่งหมายถึง การร่ายมนตร์ และบรรยายเพลงนี้ว่า "แข็งแกร่งและร้อนแรงมากกว่าเพลงก่อน ๆ ด้วยแฟชั่นฮิปฮอป" และแตกต่างจากเพลงก่อนหน้าด้วยภาพลักษณ์ที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม
"ตู-ดู ตู-ดู" เป็นเพลงแนวฮิปฮอปผสมป็อปที่มีบีทอันหนักหน่วง และมีความยาว 3 นาที 29 วินาที ในด้านเนื้อร้อง เพลงสื่อถึง "พลังของผู้หญิง" หรือสาวร้ายที่ทันสมัยและมั่นใจในตัวเอง ที่เห็นได้จากท่อนที่ร้องว่า "ฉันอยู่เหนือกว่าใคร ๆ เหมือนกับปลาที่อยู่ในน้ำ" (눈 높인 꼭대기 물 만난 물고기) และในท่อนที่ร้องว่า "ฉันจะดึงหรือผลักคุณออกไปไกล ๆ ก็ทำได้หมด เพราะฉันมันเป็นยัยตัวร้าย" (널 당기는 것도 멀리 밀치는 것도 제멋대로 하는 Bad girl) "ตู-ดู ตู-ดู" ผลิตโดย เทดดี พัก, 24, เบกกา บูม และอาร์.ที เพลงมีจังหวะที่ชัดเจน/แข็งแกร่ง และจังหวะเพอร์คัชชันแบบตะวันออกผสมกับเสียงผิวปากดังเดิมที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่ม
มิวสิกวิดีโอ
ภาพพื้นหลังสีชมพูที่ปรากฏตลอดในมิวสิกวิดีโอ, กระดานหมากรุก, ห้องเก็บเงินดอลลาร์, ห้องคลาสสิกที่มีกระจกสี, ซากปรักหักพัง, รถถังที่ประดับไปด้วยเพชร ยี่ห้อ ที-34,ใช้ เครื่องยนต์โตโยต้า 2TR-FE สมาชิกแต่ละคนของแบล็กพิงก์สวมใส่เสื้อผ้าที่มีสไตล์แตกต่างกันและตัดกับฉากหลัง แสดงให้เห็นถึง "ความงามที่ตรงกันข้าม"
หลังจากปล่อยมิวสิกวิดีโอ ทามาร์ เฮอร์แมน จาก บิลบอร์ด เขียนว่า การกลับมาของแบล็กพิงก์คือ "การปฏิวัติ" (revolution) ในมิวสิกวิดีโอจะมีฉากเดี่ยวของสมาชิกรวมอยู่ด้วย เช่น ฉากการแร็ปบนรถถังที่ระยิบระยับ, ฉากของกลุ่มปาปารัสซี, ฉากที่นั่งอยู่บนโคมระย้าขณะกำลังแกว่ง และอื่น ๆ ล้วนแต่ดึงดูดความสนใจจากผู้ชม และยกย่องความพิถีพิถันของมิวสิกวิดีโอ ไบรอัน โรลิ จากนิตยสาร ฟอบส์ เขียนว่า ฉากในมิวสิกวิดีโอที่น่าดึงดูดคือ ฉากที่สมาชิกทั้งสี่เดินวางมาดมาอย่างร้อนแรง, การแกว่งอยู่บนโคมระย้า และฉากโยนป็อปคอร์นเข้าปากขณะอยู่บนรถถังที่ประดับเพชร เขายังยกย่องว่า "ตู-ดู ตู-ดู" เป็นมิวสิกวิดีโอที่แสดงถึงความโดดเด่นของแบล็กพิงก์
จากข้อมูลของ บิลบอร์ด มิวสิกวิดีโอเพลง "ตู-ดู ตู-ดู" กลายเป็นวิดีโอออนไลน์ที่มียอดผู้ชมมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรกของกลุ่มนักร้องหญิงทั่วโลก ด้วยจำนวนผู้ชม 36.2 ล้านครั้ง และอยู่ในอันดับสองของมิวสิกวิดีโอที่มีผู้ชมมากที่สุดภายใน 24 ชั่วโมงแรกบนยูทูบ รองจากเพลง "ลุกวอตยูเมดมีดู" ของเทย์เลอร์ สวิฟต์ นอกจากนี้ยังกลายเป็นมิวสิกวิดีโอเพลงเกาหลีที่มีผู้ชมมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรก แซงเพลง "คังนัมสไตล์" ของไซ (36 ล้านครั้ง) และ "เฟกเลิฟ" ของบีทีเอส (35.9 ล้านครั้ง)
สายฟ้องเหมี่ยนนาม
สายฟ้องเหมี่ยนนาม (Giải phóng miền Nam) มีความหมายว่า "ปลดปล่อยภาคใต้" เป็นชื่อเพลงชาติของรัฐบาลปฏิวัติเฉพาะกาลแห่งสาธารณรัฐเวียดนามใต้ ซึ่งเป็นรัฐบาลที่ปกครองเวียดนามใต้ภายใต้การควบคุมของกองทัพประชาชนเวียดนาม ระหว่าง พ.ศ. 2512 - 2518
บทเพลงนี้เป็นผลงานการประพันธ์ของ ลืว หืว เฟื้อก (Lưu Hữu Phước) ผู้แต่งเพลงชาติเวียดนามใต้ "ทัญเนียนหั่ญคุก" โดยแต่งขึ้นทั้งส่วนบทร้องและทำนองเมื่อ พ.ศ. 2504 (ส่วนของบทร้องนั้นร่วมกันแต่งกับนักประพันธ์ของเวียดนามเหนืออีก 2 คน คือ มาย วัน โบะ และหวิ่ญ วัน เตี๊ยง) เพื่อใช้เป็นเพลงปลุกใจของแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้ (เวียดกง) ต่อมาเมื่อแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติเวียดนามใต้และกองทัพประชาชนเวียดนามยึดกรุงไซ่ง่อนได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2518 เพลงนี้จึงได้กลายเป็นเพลงชาติของเวียดนามใต้จนถึงปี พ.ศ. 2519 เนื่องจากเวียดนามเหนือได้ผนวกเวียดนามใต้เข้าเป็นประเทศเดียวกันโดยสมบูรณ์
ชาวอารยัน
ชาวอารยัน เป็นชนเผ่าที่มีถิ่นกำเนิดในบริเวณเทือกเขาคอเคซัส ปัจจุบันอยู่บริเวณประเทศจอเจีย และได้อพยพออกเป็นสามกลุ่มโดยกลุ่มหนึ่งก็ได้กระจายตัวไปอยู่ในแถวประเทศอินเดียลุ่มแม่น้ำสินธุกลุ่มนี้เรียกว่ากลุ่ม"อินโดอารยัน" อีกกลุ่มหนึ่งกระจายตัวไปทางเปอร์เซียแถวทะเลสาบแคสเปี้ยนกลุ่มนี้เรียกว่า"อินโดอิเรเนียน" และอีกกลุ่มหนึ่งกระจายตัวไปแถวยุโรปแถบกรีซและอิตาลีกลุ่มนี้เรียกว่า"อินโดยูโรเปี้ยน"
ชาวอารยันคาดว่าได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมหลายอย่างจากอารยธรรมเมโสโปเตเมีย ชาวอินโดอารยันเป็นผู้วางรากฐานระบบวรรณะในประเทศอินเดียเพื่อปกครองชาวดราวิเวียนที่อาศัยในลุ่มบริเวณแม่น้ำสินธุ สันนิษฐานว่าระบบวรรณะรับอิทธิพลมาจากประมวลกฎหมายฮัมมูราบี ที่แบ่งชนชั้นออกเป็นสามชนชั้น คือ ปกครอง ทั่วไป และทาส
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ ( ค.ศ. 980 - ค.ศ. 1009) จักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์โครยอ (ค.ศ. 997 - ค.ศ. 1009)
พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ มีพระนามเดิม องค์ชายวังซง แห่ง ฮวางจู เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคยองจงกับสมเด็จพระราชินีฮอนแอ หรือ พระนางชอนชูฮวางแทฮู เป็นพระราชปนัดดาของพระเจ้าแทโจแห่งโครยอและสมเด็จพระจักรรดินีซินจอง แห่ง ฮวางจู เมื่อพระเจ้าคยองจงสิ้นพระชนม์โดยการถูกลอบปลงพพระชนม์ องค์ชายวังชี ขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ สมเด็จพระราชินีมุนด็อกแห่งฮวางจู พระมเหสีของพระเจ้าซองจงแห่งโครยอ ได้รับองค์ชายวังซง พระชนมายุเพียงแค่ 2 พรรษา มาเป็นพระราชโอรสบุญธรรม และเลี้ยงดูประดุจพระมารดาแท้ๆขององค์ชาย เนื่องจากครั้งพระเจ้าซองจงขึ้นครองราชย์ได้เนรเทศสมเด็จพระราชินีฮอนแอพระราชมาดาขององค์ชายวังซงออกจากวังหลวง ทำให้สมเด็จพระราชินีมุนด็อกเกิดความสงสาร จึงได้เลี้ยงดูองค์ชายแทน ครั้งสมเด็จพระราชินีมุนด็อกสิ้นพระชนม์เนื่องจากประชวรอย่างหนัก พระเจ้าซองจงจึงให้พระสนมยอนฮึงขึ้นดำรงตำแหน่งพระเหสีมีพระนามว่า สมเด็จพระราชินีมุนฮวา พระนางมุนฮวาจึงได้เลี้ยงดูองค์ชายวังซงต่อไป
ในปี ค.ศ. 997 พระเจ้าซองจงสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระราชโอรส ทำให้สมเด็จพระราชินีฮอนแอกลับคืนราชสำนักอีกครั้ง จนในที่สุดองค์ชายวังซง ในฐานะที่เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าคยองจงแห่งโครยอนั้น ก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์ มีพระนามว่า พระเจ้ามกจงแห่งโครยอ ครั้งขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ ได้ทรงแต่งตั้งสมเด็จพระราชินีฮอนแอ แห่ง ฮวางจู เป็นพระนางชอนชูฮวางแทฮู (천추태후, 千秋太后) และได้ตั้งพระนางเป็นผู้สำเร็จราชการแทน พระนางชอนชูครั้งพระนางมุนด็อกสิ้นพระชนม์ พระนางได้นำองค์หญิงซอนพระธิดาของพระนางมุนด็อกมาเลี้ยงดูที่วังมยองบก เมื่อองค์ชายวังซงขึ้นครองราชย์ พระนางจึงให้องค์หญิงซอนอภิเษกกับพระเจ้ามกจงและพระราชทานนามว่า สมเด็จพระราชินีซอนจอง เนื่องจากในขณะนั้นราชวงศ์เหลียวของแคว้นคิตัน ได้ทำสงครามกับอาณาจักรโครยอ พระนางชอนชูได้นำทัพทำสงครามอย่างต่อเนื่องกับราชวงศ์เหลียว ครั้งแคว้นคิตันได้ยกทัพใหญ่ทหาร 300,000 นาย มาบุกโครยอเข้ายึดเมืองแคซองไว้ พระเจ้ามกจงพร้อมกับพระนางชอนชูและพระนางซอนจองจึงได้ลี้ภัยไปที่วังมยองบก พระเจ้ามกจงถูกทหารคิตันตามฆ่า แต่พระนางชอนชูปกป้องไว้ ครั้งสงครามยุติลงพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์ให้องค์ชายวังซุน โอรสของพระนางฮอนจองพระขนิษฐาของพระนางชอนชูขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฮย็อนจง แต่ขุนนางกลุ่มชิลลาที่กุมอำนาจหลังพระเจ้ามกจงสละราชบัลลังก์เกรงว่าพระนางชอนชูจะหวนมามีอำนาจในราชสำนักอีก จึงได้ลอบปลงพระชนม์พระเจ้ามกจง ทำให้พระนางชอนชูและพระนางซอนจองโกรธแค้นอย่างมาก จึงได้ลอบสังหารขุนนางกลุ่มซิลลาจนหมดสิ้นจากราชสำนัก จนพระนางชอนชูสวรรคตเมื่อ ค.ศ. 1029
พระเจ้ามกจงเสด็จสวรรคตเมื่อปี ค.ศ. 1009 รวมพระชนมายุได้ 29 พรรษา
พระราชวงศ์
พระมเหสี พระสนม
9801009
พ.ศ. 340
พุทธศักราช 340 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 204
ปาตรียา
ปาตรียา (Pátria, "ปิตุภูมิ") เป็นเพลงชาติของติมอร์-เลสเต เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อติมอร์ตะวันออกประกาศเอกราชฝ่ายเดียวจากโปรตุเกสเมื่อปี ค.ศ. 1975 ซึ่งเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนเกิดเหตุการณ์อินโดนีเซียเข้ารุกรานติมอร์ตะวันออก และได้รับการประกาศให้เป็นเพลงชาติอย่างเป็นทางการหลังจากที่ติมอร์-เลสเตได้รับเอกราชเมื่อ ค.ศ. 2002
เพลงปาตรียาประพันธ์โดยอาฟงซู ดึ อาราอูฌู (Afonso de Araujo) เนื้อร้องเป็นภาษาโปรตุเกส แต่งโดยฟรังซิชกู บอร์ฌา ดา กอชตา (Francisco Borja da Costa) ซึ่งเป็นผู้ที่ถูกสังหารในวันที่อินโดนีเซียยึดครองติมอร์ตะวันออก ต่อมาได้มีการแปลเนื้อร้องเป็นภาษาเตตุน
พ.ศ. 341
พุทธศักราช 341 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 203
ทองหลางน้ำ
ทองหลางน้ำ หรือ ทองโหลง เป็นพืชในวงศ์ย่อยถั่ว (Faboideae) ลักษณะเป็นไม้ต้นผลัดใบ สูง 10–12 เมตร เรือนยอดเป็นพุ่มกลม โคนต้นเป็นพูพอน เปลือกต้นสีน้ำตาลอมเทา ใบเป็นใบประกอบมี 3 ใบย่อย รูปไข่หรือขอบขนาน ขนาด 5–8 × 10–15 เซนติเมตร ปลายใบแหลม โคนใบสอบ ดอกออกเป็นช่อกระจะที่ปลายกิ่ง สีแดง เมื่อบานจะกว้าง 8–10 เซนติเมตร ออกดอกเดือนมกราคม–กุมภาพันธ์ ผลเป็นฝักรูปทรงกระบอก เมื่อแก่แตกออก ภายในมีเมล็ดสีน้ำตาลรูปไต ขยายพันธุ์ด้วยการเพาะเมล็ดหรือปักชำกิ่ง
ทองหลางน้ำกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออกถึงทวีปออสเตรเลีย และเขตร้อนในทวีปอเมริกา นิยมปลูกไว้ริมตลิ่งเนื่องจากทนน้ำท่วมขังได้ดี โดยปลูกบนดินร่วนหรือดินเหนียวชุ่มชื้น มีแสงแดดตลอดวัน ดอกและใบอ่อนกินเป็นผักได้ ในเมล็ดมีสารแอลคาลอยด์หลายชนิด เช่น อีริสโซดิน (erysodine), อีริสโซปีน (erysopine) และอีริสโซวีน (erysovine)
พ.ศ. 342
พุทธศักราช 342 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 202
อำเภอพรเจริญ
พรเจริญ  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดบึงกาฬซึ่งแยกออกมาจากจังหวัดหนองคายตามพระราชบัญญัติตั้งจังหวัดบึงกาฬ พ.ศ. 2554 อันมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 23 มีนาคม 2554 เป็นต้นไป
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพรเจริญมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพรเจริญแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 58 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
โรงเรียนมัธยมศึกษา
ท้องที่อำเภอพรเจริญประกอบด้วยโรงเรียนมัธยมศึกษา 3 แห่ง ได้แก่
ทะสึฮิโระ โยะเนะมิสึ
ทะสึฮิโระ โยะเนะมิสึ (米満達弘; Tatsuhiro Yonemitsu) เกิดวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 1986 ที่ฟุจิโยะชิดะ จังหวัดยะมะนะชิ และสำเร็จการศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมืองจากมหาวิทยาลัยทะคุโชะกุ เป็นนักมวยปล้ำชาวญี่ปุ่น ผู้ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน โดยเป็นฝ่ายชนะสุชิล กุมาร์ จากอินเดียในรอบชิงชนะเลิศรุ่น 66 กก. ฟรีสไตล์ชาย
นอกจากนี้ เขายังเป็นร้อยตรีประจำกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น
กระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน (ประเทศรัสเซีย)
กระทรวงกิจการอาสารักษาดินแดน ป้องกันพลเรือน กรณีฉุกเฉิน และ การจัดการผลกระทบจากภัยพิบัติธรรมชาติแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย (รัสเซีย: Министерство России по делам гражданской обороны, чрезвычайным ситуациям и ликвидации последствий стихийных бедствий) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม กระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉิน, MChS (รัสเซีย: Министерство по чрезвычайным ситуациям – МЧС России) หรือในระดับสากลคือ EMERCOM (ย่อมาจาก "Emergency Control Ministry") เป็นหน่วยงานของรัฐที่ดูแลบริการฉุกเฉินของพลเรือนในประเทศรัสเซีย
ประธานาธิบดีบอริส เยลต์ซิน ได้ก่อตั้งกระทรวงสถานการณ์ฉุกเฉินในวันที่ 10 มกราคม 1994 แม้ว่าประวัติการจัดตั้งกระทรวงจะสามารถสืบย้อนไปถึงวันที่ 27 ธันวาคม 1990 เมื่อสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซียได้จัดตั้งหน่วยกู้ภัยรัสเซีย และมอบหมายภารกิจนี้ในการตอบสนองอย่างรวดเร็วในกรณีฉุกเฉิน
ในปี ค.ศ. 2018 หน่วยงานนี้ได้ประสานงาน สำหรับการส่งเจ้าหน้าที่กู้ชีพในปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยถ้ำหลวง ที่ประเทศไทย
เลือดออกเหนือเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก
เลือดออกเหนือเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก (epidural hematoma/hemorrhage) หรือ เลือดออกนอกเยื่อหุ้มสมองชั้นนอก (extradural hematoma/hemorrhage) เป็นการบาดเจ็บของสมองชนิดหนึ่ง ทำให้เกิดเลือดออกคั่งอยู่ในชั้นระหว่างเยื่อดูราและกะโหลกศีรษะ
ประสิทธิ์ ณรงค์เดช
นายประสิทธิ์ ณรงค์เดช อดีตนักธุรกิจและนักการเมืองชาวไทย เคยดำรงตำแหน่งสูงสุดเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ประวัติ
นายประสิทธิ์ เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ที่บ้านถนนพรหมราช อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี ในครอบครัวชาวไทยเชื้อสายจีนที่มีฐานะ เป็นบุตรชายของนายเปี้ยน และนางเฮียง ณรงค์เดช จบการศึกษาขั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนวัดห้วยขะยุง อำเภอวารินชำราบ และต่อช้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนวัดศรีทอง ภายในอำเภอเมือง และได้ย้ายมาศึกษาต่อที่โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ในกรุงเทพมหานคร และจบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และจบการศึกษาขั้นปริญญาตรี จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นนายกสโมสรนิสิตุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2500 จากนั้นได้เข้ารับราชการเป็นทหารเป็นเวลาหนึ่งปี ได้รับยศร้อยตรี (ร.ต.) จากนั้นได้ไปศึกษาต่อและทำงานยังสหรัฐอเมริกา จบปริญญาโทด้านวิศวกรรมศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยเท็กซัส รัฐเท็กซัส
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ ศาสตราจารย์ เกษรี ณรงค์เดช มีบุตร 1 คน
งานการเมือง
นายประสิทธิ์ ได้เข้ามามีบทบาทในแวดวงการเมือง ตั้งแต่ยังเป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วยเป็นหนึ่งในกลุ่มนิสิตและนักศึกษาที่ก่อตั้ง สมาพันธ์นักศึกษาห้าสถาบัน ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการชุมนุมประท้วงการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ที่ได้ชื่อว่าเป็นการเลือกตั้งที่ทุจริตอย่างกว้างขวางในรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ก่อนที่จะมีการรัฐประหารโดย พล.อ.สฤษดิ์ ธนะรัชต์ ในปีเดียวกัน และเข้ามามีบทบาทอย่างเต็มตัวหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 โดยได้รับแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ และเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคพลังใหม่ โดยมี น.พ.กระแส ชนะวงศ์ เป็นหัวหน้าพรรค นายประสิทธิ์ได้ลงรับเลือกตั้งในกรุงเทพมหานครในปี พ.ศ. 2518 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ต่อมาในรัฐบาลม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช นายประสิทธิ์ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าการเคหะแห่งชาติ และประธานธนาคารอาคารสงเคราะห์ ในสมัยรัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นรัฐมนตรีช่วยการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2520
ในปี พ.ศ. 2522 นายประสิทธิ์ได้ลงเลือกตั้งในจังหวัดอุบลราชธานี และได้รับการเลือกตั้ง ทำให้ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ชมะนันท์ หลังจากปี พ.ศ. 2526 นายประสิทธิ์ได้ยุติบทบาททางการเมืองลง แต่อีกหลายปีต่อมา คือ ในปี พ.ศ. 2530 เขาเข้ามามีบทบาทในฐานะเลขาธิการพรรคกิจประชาคม ซึ่งมี บุญชู โรจนเสถียร เป็นหัวหน้าพรรค
ในการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2538 นายประสิทธิ์ได้ลงเลือกตั้งอีกครั้งที่จังหวัดอุบลราชธานี ในฐานะรองหัวหน้าพรรคนำไทย และได้รับเลือกตั้ง จนกระทั่งถึงวาระที่นายบรรหาร ศิลปอาชา นายกรัฐมนตรีได้ยุบสภาเมื่อปี พ.ศ. 2539 บทบาททางการเมืองของนายประสิทธิ์จึงได้ยุติลง โดยหันไปประกอบธุรกิจแต่เพียงอย่างเดียว
บั้นปลายชีวิต
นายประสิทธิ์ ณรงค์เดช ถึงแก่อนิจกรรมเนื่องจากภาวะหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2541 สิริอายุได้ 62 ปี
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก รุ่นอายุไม่เกิน 18 ปี (FIVB Volleyball Girls' U18 World Championship) เป็นแข่งขันวอลเลย์บอลสำหรับทีมชาติอายุต่ำกว่า 18 ปี การแข่งขันเริ่มครั้งแรกที่เมืองกูรีตีบา, ประเทศบราซิลในปี 1989
ดูเพิ่ม
วอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์โลก
หวัง เป่าเฉียง
หวัง เป่าเฉียง เป็นนักแสดงชาวจีน มีผลงานแสดงครั้งแรกเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์เรื่อง Blind Shaft ซึ่งได้รับรางวัลม้าทองคำสาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมประจำปี 2003
วัยเด็ก
หวัง เป่าเฉียงเกิดที่เขตหนานเหอ นครสิงไถ มณฑลเหอเป่ย์เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 ในครอบครัวที่ยากจน ขณะที่เขาอายุได้ 8 ขวบ ที่หมู่บ้านของเขาฉายภาพยนตร์เรื่อง เสี้ยวลิ้มยี่ ซึ่งมีเจ็ต ลีแสดงนำ ภาพยนตร์เรื่องนั้นบันดาลใจให้เขาใฝ่ฝันจะเป็นนักแสดงแอ็กชันอย่างเจ็ต ลีหรือเฉินหลง เขารบเร้าที่จะให้พ่อแม่ส่งไปฝึกที่วัดเส้าหลิน
อาชีพการแสดง
ก่อนจะเข้าสู่วงการภาพยนตร์ หวังทำงานรับจ้างทั่วไปได้รับค่าจ้างวันละ 25 หยวนและเดินทางกลับบ้านไม่ได้กว่าสองปีเนื่องจากไม่มีเงินพอซื้อตั๋วรถไฟ เขาเคยไปสมัครคัดตัวเป็นนักแสดงแต่ไม่ได้รับเลือกเนื่องจากเตี้ยเกินไป แต่ได้รับคัดเลือกเป็นนักแสดงประกอบฉากในปักกิ่งในเวลาต่อมา ใน ค.ศ. 2003 เขาได้รับเลือกให้แสดงเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์อิสระ Blind Shaft ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลม้าทองคำสาขานักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม  และต่อมาเขาได้แสดงเป็นเด็กชาวบ้านในภาพยนตร์เรื่อง จอมโจรหัวใจไม่ลวงโลก ของผู้กำกับเฝิง เสี่ยวกัง ใน ค.ศ. 2004 ซึ่งได้รับคำชื่นชมอย่างมาก
ค.ศ. 2006 หวังแสดงในละครโทรทัศน์เรื่อง Soldiers Sortie รับบทเป็นนายทหารที่ค่อนข้างเชื่องช้าแต่เป็นที่ยกย่องเพราะความมุมานะของเขา ละครเรื่องดังกล่าวโด่งดังเป็นอย่างมาก และทำให้หวังได้รับชื่อเสียงและคำชื่นชมจากบทบาทดังกล่าว อีกสามปีถัดมา เขาแสดงนำในละครแนวทหารอีกเรื่องหนึ่งได้แก่ My Brother's Name is Shun Liu ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากเช่นกัน
ค.ศ. 2011 หวังแสดงนำในภาพยนตร์ตลกเรื่อง Hello, Mr. Tree และได้รับหลายรางวัล เช่นรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติวลาดีวอสตอคครั้งที่ 9 ที่ประเทศรัสเซีย รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากงานเอเชียแปซิฟิกสกรีนอะวอดส์ครั้งที่ 5 ที่ประเทศออสเตรเลีย รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์จีนนิวยอร์ก รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากนิตยสาร Youth Film Handbook และรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียอิตาลี ในขณะที่ภาพยนตร์เรื่องแก๊งม่วนป่วนไทยแลนด์ใน ค.ศ. 2012 ที่เขาร่วมแสดงก็ได้รับความนิยมอย่างมากและทำรายได้อย่างสูง และเขาก็แสดงนำในภาพยนตร์ แก๊งม่วนป่วนเยาวราช และภาคต่ออีกสองเรื่องได้แก่แก๊งม่วนป่วนนิวยอร์กและแก๊งม่วนป่วนโตเกียว
ค.ศ. 2017 หวังแสดงและกำกับภาพยนตร์ตลกแฟนตาซีเรื่อง Buddies in India ซึ่งเป็นผลงานกำกับเรื่องแรกของเขา
ค.ศ. 2019 หวังแสดงในภาพยนตร์เรื่อง The New King of Comedy ของโจว ซิงฉือ
ชีวิตส่วนตัว
หวัง เป่าเฉียงสมรสกับหม่า หรง (马蓉) เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 และมีลูกด้วยกันสองคน หกปีถัดมาในวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 2016 หวังโพสต์ลงในซินล่างเวย์ปั๋วว่าเขาจะหย่ากับหม่า โดยกล่าวหาว่าเธอเป็นชู้กับซ่ง เจ๋อ (宋喆) ผู้จัดการส่วนตัวของเขา และยักยอกทรัพย์สินของครอบครัว หม่า หรงโพสต์โต้กลับว่าหวังไม่ดูแลครอบครัว และเธอขู่ว่าจะฟ้องหมิ่นประมาท เธอยื่นฟ้องในวันที่ 16 สิงหาคมปีเดียวกัน เหตุหย่าร้างระหว่างหวัง เป่าเฉียงและหม่า หรงกลายเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอย่างมากบนเว็บไซต์ซินล่างเวย์ปั๋ว โดยแฮชแท็ก #WangBaoQiangDivorce มีผู้เข้าชมกว่าห้าพันล้านครั้ง หวังยื่นฟ้องหย่าต่อศาลในปักกิ่ง ในขณะที่ภรรยาของซ่งก็ยื่นฟ้องหย่าเช่นกัน
รอยรักรอยร้าว
คำโปรย
Sometimes An Accident Can Be An Unhappy Woman's Best Friend
(บางครั้งอุบัติเหตุก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิงที่ไม่มีความสุข)
เรื่องย่อ
เซเลน่า เซนต์ จอร์จ (เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) นักหนังสือพิมพ์สาวแกร่งจากนิวยอร์ก ได้เดินทางกลับมายังเกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ เธอเกิดและเติบโตขึ้นมา เมื่อ โดโลเรส ไคลบอร์น (เคธี เบตส์) แม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเป็นแม่แท้ ๆ ของเธอถูกตำรวจตั้งข้อกล่าวหาว่าเป็นผู้ฆาตกรรม วีร่า โดโนแวน (จูดี้ พาร์ฟิตต์) เศรษฐีม่ายผู้โดดเดี่ยว ผู้ซึ่งเป็นนายจ้างของเธอ เซเลน่าต้องหงุดหงิดไม่น้อยเมื่อกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะเธอมีอดีตฝังใจที่ไม่ดีกับที่นี่ และเธอเองก็ยังกังขาในอดีตของแม่เธอเองเช่นกัน ก่อนที่เธอจะล่วงรู้ความจริงทั้งหมดว่า แท้ที่จริงแล้ว โดโลเรสไม่ได้เป็นฆาตกร และที่แม่ทำมาทั้งหมดนั้นก็เพื่อเธอ
โดยเรื่องราวทั้งหมดเริ่มขึ้นที่วันที่มีสุริยคราสเต็มดวงวันหนึ่ง เมื่อ 20 ปีก่อน ที่เซเลน่ายังเป็นเด็กอยู่
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
Dolores Claiborne ดัดแปลงมาจากนวนิยายชื่อเดียวกันนี้ของ สตีเฟ่น คิง ผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น "ราชานิยายสยองขวัญ" (ในฉบับแปลเป็นภาษาไทยใช้ชื่อว่า คำสารภาพ) กำกับโดย เทย์เลอร์ แฮคฟอร์ด
นำแสดงโดย เคธี เบตส์ ซึ่งนับเป็นการพลิกบทบาทการแสดงครั้งสำคัญอีกครั้งหนึ่งของเบตส์ ด้วยการรับบทดราม่าหนักหน่วง ทั้งที่เธอเป็นนักแสดงตลก ในบทของแม่บ้านวัยกลางคนฐานะปานกลางค่อนข้างยากจน ที่ต้องอดทน ทำทุกอย่างเพื่อลูกอีกทั้งยังต้องถูกกดขี่จากอดีตสามีและนายจ้าง และถูกลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวเข้าใจผิดเสียอีก ซึ่งต้องมาแสดงประกบคู่กับ เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ ซึ่งรับบท เซเลน่า เซนต์ จอร์จ ลูกสาวแท้ ๆ คนเดียวของโดโลเรส ซึ่งการแสดงของทั้งคู่เป็นไปอย่างเข้มข้น ได้รับการวิจารณ์ว่า น่าสนใจ และเต็มไปด้วยพลัง จากคอลัมนิสต์ในนิตยสาร กู้ด มอร์นิ่ง อเมริกา และ วอชิงตัน โพสต์
ซึ่งในเว็บไซต์IMDb ให้ได้คะแนน 7.2 ดาวจากทั้งหมด 10 ดาว แก่ภาพยนตร์เรื่องนี้
ในประเทศไทย ภาพยนตร์ออกเป็นวิดีโอเพื่อจำหน่ายและให้เช่า โดย บริษัท แมงป่อง จำกัด
ดับเบิลเบส
ดับเบิลเบส (Double bass) มีชื่อเรียกหลายชื่อเช่น สตริงเบส (String Bass) คอนทราเบส (Contra Bass) เบสวิโอล (Bass Viol) ดับเบิลเบสเป็นเครื่องดนตรีที่ที่นิยมเล่นใน วงออร์เคสตรา และ วงเครื่องสาย ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากโลกตะวันตก เป็นหนึ่งในเครื่องดนตรีตระกูลไวโอลิน อันประกอบไปด้วยไวโอลิน วิโอล่า เชลโล และ ดับเบิลเบส มีความสูงมาตรฐานประมาณ 74 นิ้ว ดับเบิ้ลเบสเป็นเครื่องดนตรีเพียงชิ้นเดียวที่อาจจะกล่าวได้ว่ามีความสัมพันธ์กับซอวิโอล (Viol) อย่างแท้จริง โดยสืบทอดมาจาก Violone ซอวิโอลขนาดใหญ่ (Big Viol) ซึ่งเล่นในช่วงเสียง 16 ช่วงเสียง (เสียงของมันจะต่ำกว่าโน้ตที่เขียน 1 ช่วงเสียง)
นักดับเบิลเบส ที่มีชื่อเสียง
ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ Concerto Op.3 ซึ่งเขานำออกแสดงครั้งแรกด้วยตัวเองในปี 1905
ส่วนนักดับเบิ้ลเบสคนอื่นๆ ซึ่งทำให้ดับเบิ้ลเบสเป็นที่รู้จัก ได้แก่ นักดับเบิ้ลเบสชาวอังกฤษ เช่น Eugene Cruft, Rodney Slatford และ Duncan Mctier ผู้ซึ่ง Maxwell Davies ได้อุทิศคอนแชร์โตให้กับเขา
ดับเบิลเบสกับดนตรีแจ๊ส
อยู่ในศตวรรษที่ 18 ดับเบิ้ลเบสมักจะถูกใช้ในฐานะเครื่องดนตรี 16 ช่วงเสียงในวงเครื่องลม แต่ในปัจจุบันดับเบิ้ลเบสได้รับการยอมรับในฐานะของวงออร์เคสตร้าเครื่องลมและวงดนตรีแจ๊ส วงดนตรีแจ๊สมาตรฐาน 17 ชิ้นในยุคทศวรรษที่ 1930 หรือ 1940 มักจะบรรจุดับเบิ้ลเบสเอาไว้ในวง นอกจากนั้นยังมีแซกโซโฟน เปียโน กีตาร์ เบส และกลอง ปัจจุบันดับเบิ้ลเบสมักจะบรรเลงด้วยเทคนิค Pizzicato แต่บางครั้งจะใช้เทคนิคการตบเบส ซึ่งสายเบสจะไปกระทบกับฟิงเกอร์บอร์ด และขยับจากการเล่นทำนองเพียงอย่างเดียวไปเป็นนักเดี่ยวดับเบิ้ลเบสของดนตรีแจ๊สตามแบบของมันเอง
นักดับเบิ้ลเบสแจ๊สในยุคแรกๆ เช่น John Lindsay และ ‘Pop’ Foster หรือในชื่อจริงคือ (Murphy Foster) ทั้งคู่แสดงอยู่ในวงของ Louis Armstrong ในช่วงทศวรรษที่ 1930 ส่วน Walter Page และ Charles Mingus คือนักดับเบิ้ลเบสที่โดดเด่นในทศวรรษที่ 1940 และนักดับเบิ้ลเบสรุ่นหลังๆ เช่น Ron Carter ประสบความสำเร็จในการใช้ Piccolo bass ขนาดเล็ก และยังได้เขียนตำราการเล่นดับเบิ้ลเบสในแบบแจ๊สขึ้นอีกด้วย
Gary Karr นักดับเบิ้ลเบสชาวอเมริกันซึ่งเกิดในตระกูลนักดับเบิ้ลเบส เขาประสบผลสำเร็จในการเชื่อมโลกดนตรีคลาสสิกและแจ๊สเข้าด้วยกัน ในฐานะนักดนตรีวงออร์เคสตร้าเขาปรากฏตัวร่วมกับวงดนตรีแชมเบอร์ระดับโลกหลายวง แต่ความสนใจของเขาได้ขยายไปสู่การเล่นเบสในบทเพลงร่วมสมัย และทำให้เขาได้รับมอบหมายให้ประพันธ์ผลงานเพลงอีกหลายบท
เจ็ดกฎทางจิตวิญญาณแห่งความสำเร็จ
เจ็ดกฎทางจิตวิญญาณแห่งความสำเร็จ คือ หลักการแห่งความสำเร็จเจ็ดประการที่ เขียนโดย ดีพัค โชปรา ในหนังสือ The Seven Spiritual Laws of Success – A Practical Guide to the Fulfillment of Your Dreams ที่พิมพ์ออกมาเมื่อ ค.ศ. 1994 โดยหลักการจะมีพื้นฐานมาจากศาสนาฮินดูและแนวคิดทางจิตวิญญาณที่ว่า ความสำเร็จของคนไม่ได้มีผลมาจากการทำงานหนัก การวางแผนที่ชัดเจน หรือ ความทะเยอทะยาน แต่มาจากความเข้าใจธรรมชาติในฐานะของมนุษย์ และ เข้าใจวิธีการที่จะปฏิบัติตามกฎของธรรมชาติ
หนังสือโน้มน้าวว่า หากเราเข้าใจและใช้กฎธรรมชาติในการดำเนินชีวิตของเรา ทุกๆสิ่งที่เราต้องการสามารถสร้างขึ้นได้ เพราะว่า กฎเดียวกันนั้น ธรรมชาติก็ใช้สร้างป่า สร้างดวงดาว สร้างร่างกายของมนุษย์ขึ้น ดังนั้นกฎเหล่านี้ก็สามารถใช้เติมเต็มให้กับความต้องการลึกๆของเราได้
ใช้เวลาอยู่เงียบๆ แค่อยู่. ฝึกสมาธิ ครั้งละ 30 นาที 2 ครั้งต่อวัน. สังเกตปรัชญาในชีวิตต่างๆอย่างเงียบ. ฝึกการที่จะไม่ตัดสิน (practice non-judgement).
แต่ละวัน ให้ของขวัญกับใครก็ตามที่คุณเจอ อาจจะเป็น คำชม หรือ ดอกไม้. รับของขวัญอย่างยินดี. ให้รักษาความมั่งคั่งให้หมุนเวียนโดยการให้และรับ ความห่วงใย ความชอบพอ ความซาบซึ้งเห็นคุณค่า และ ความรัก ระหว่างกัน.
ทุกๆการกระทำจะสร้างแรงหรือพลังงานที่จะย้อนกลับมาในลักษณะคล้ายๆกัน. การเลือกการกระทำที่จะนำความสุขและความสำเร็จไปให้ผู้อื่น จะเป็นการรับรองว่าจะมีกระแสของความสุขและความสำเร็จกลับมาหาคุณ.
ยอมรับผู้คน สถานะการณ์ เหตุการณ์ ต่างๆ ในแบบที่เป็น. มีความรับผิดชอบต่อสถานะของคุณ ต่อเหตุการณ์ทุกๆอย่างที่อาจจะเป็นปัญหา. ปล่อยวางความต้องการที่คุณจะเถียงอธิบายมุมมองของคุณ.
สิ่งที่ซ่อนอยู่ในทุกๆความมุ่งมั่นปรารถนา คือ กลไก สำหรับการเติมเต็ม. เขียนรายการของสิ่งที่คุณปรารถนา. เมื่อสิ่งต่างๆไม่ได้เป็นไปตามที่คุณคิด ให้เชื่อว่ามันมีเหตุผลของมัน.
ยอมให้ตัวคุณเองและคนอื่นๆมีอิสระที่จะเป็นตัวของตัวเอง. อย่าบังคับทางออก ให้ทางออกมันเกิดขึ้นมาแบบของมัน. ความไม่แน่นอนเป็นสิ่งจำเป็น และ มันเป็นเส้นทางไปสู่อิสรภาพของคุณ
ค้นหาตัวตนภายในที่สูงกว่าของคุณเอง. ค้นหาความสามารถที่พิเศษของคุณ. ถามตัวเองว่าคุณจะสามารถช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ได้ดีที่สุดอย่างไร. การใช้ความสามารถพิเศษของคุณในการช่วยเหลือผู้อื่นจะนำมาซึ่ง ความสุขใจ และ ความ สมบูรณ์
หนังสือขายได้แล้ว 1.5 ล้านเล่มในสหรัฐอเมริกา และ ราวๆ 3 ล้านเล่มจากที่อื่นๆทั่วโลก , หนังสือติด 10 อันดับหนังสือขายดีของ New York Times.
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2019–20
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2019–20 เป็นการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรปถ้วยใหญ่ที่สุด จัดขึ้นโดยยูฟ่า โดยฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่ 64 และเป็นฤดูกาลที่ 27 ตั้งแต่มีการเปลี่ยนชื่อจากยูโรเปียนแชมเปียนคลับส์คัพ เป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2020 กำหนดแข่งขันที่ อิชตาดีอูดาลุช ใน ลิสบอน, ประเทศโปรตุเกส. โดยสโมสรที่ชนะเลิศการแข่งขันนี้จะได้สิทธิ์เข้าร่วมในการแข่งขันยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2020 กับสโมสรที่ชนะเลิศในการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 อีกทั้งยังจะได้สิทธิ์ในการเข้าร่วมการแข่งขัน ฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2020 ที่ประเทศกาตาร์ และจะได้เข้าร่วมการแข่งขันในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกฤดูกาลหน้าในรอบแบ่งกลุ่มอัตโนมัติ หรือหากสโมสรที่ชนะเลิศนั้นได้สิทธิ์จากการแข่งขันลีกแล้ว สโมสรที่ชนะเลิศในเอเรอดีวีซี ฤดูกาล 2019–20 ซึ่งเป็นลำดับที่ 11 ในการจัดอันดับสโมสรที่จะได้เข้าร่วมทำการแข่งขัน จะได้รับสิทธิ์ในการแข่งขันนี้แทน