cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พะสิม
ภูมิศาสตร์และเศรษฐกิจ
พะสิมตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันตกของดินดอนสามเหลี่ยมแม่น้ำอิรวดี ริมแม่น้ำพะสิมซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำอิรวดี และห่างจากย่างกุ้งไปทางทิศตะวันตก 118 mi เมืองพะสิมอยู่ไม่ไกลจากมหาสมุทรอินเดีย ดังนั้นจึงเป็นเมืองท่าที่สำคัญของประเทศ และยังเป็นปลายทางของรถไฟซึ่งเชื่อมต่อกับฮีนตาดะ และปะด้าน และย่างกุ้ง ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990 ได้มีการปรับปรุงถนนเชื่อมอิรวดี–โมนยวา
ชายฝั่งตามแนวอ่าวเบงกอลถูกล้อมรอบด้วยทิวเขายะไข่ ในพื้นที่มีทะเลสาบอีนเย ยาว 1.5 mi กว้าง 1 mi ที่มีชื่อเสียงในด้านการประมง นอกจากนี้ยังมีแนวปะการังนอกชายฝั่ง บริเวณเกาะเพชร ซึ่งเป็นที่นิยมของนักอาบแดด และเป็นแหล่งพื้นที่เพาะพันธุ์เต่า เมืองนี้เป็นแหล่งเพาะปลูกและส่งออกข้าวที่สำคัญ นอกจากนี้ยังมีโรงเลื่อยจำนวนมาก มีโรงงานทำร่มกันแดดด้วยมือ ซึ่งเป็นที่รู้จักแพร่หลายทั่วประเทศพม่า ร่มกันแดดนี้รู้จักกันในชื่อ "พะสิมหติ" ผลิตภัณฑ์ที่สำคัญอื่น ๆ อาทิ เครื่องปั้นดินเผา ตะกร้า ถังน้ำ เครื่องจักสาน
นอกจากข้าว บริเวณโดยรอบของพะสิมยังเป็นแหล่งเพาะปลูก งา, ถั่วลิสง, ปอกระเจา, ข้าวโพด, ถั่ว, ยาสูบ, พริก
ภูมิอากาศ
พะสิมมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am) อ้างอิงจากระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน มีฝนตกมากในช่วงเดือนมิถุนายน ถึงสิงหาคม ส่วนฤดูแล้งเริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเมษายน ซึ่งอากาศจะเย็นกว่าปกติ
สถานที่สำคัญ
พะสิมมีวัดพุทธที่สำคัญหลายแห่ง เช่น เจดีย์ชเวมุทอ
ภูมิแพ้กรุงเทพ
"ภูมิแพ้กรุงเทพ" เป็นซิงเกิลของ นครินทร์ กิ่งศักดิ์ โดยมีตั๊กแตน ชลดา มาร่วมร้อง ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองและผู้เรียบเรียงโดย นครินทร์ กิ่งศักดิ์ ออกจำหน่ายในวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2556
มิวสิกวิดีโอเพลง "ภูมิแพ้กรุงเทพ" ถ่ายทำที่ อำเภอมวกเหล็ก จังหวัดสระบุรี โดยมี ชัยพล จูเลี่ยน พูพาร์ต และนักแสดงจากสังกัดโพลีพลัส เฌอมาวีร์ สุวรรณภาณุโชค มาร่วมแสดงด้วย เริ่มจากพระเอกถูกวินิฉัยเป็นโรคแพ้กรุงเทพ และบอกให้ไปหาที่พักอากศบริสุทธิ์ในต่างจังหวัด แล้วได้ไปเจอสาวชาวนาคนหนึ่ง และตกหลุมรัก
การตอบรับ
เพลง "ภูมิแพ้กรุงเทพ" ได้อันดับ 1 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2556 และอันดับที่ 17 ของชาร์ต 95.5 เอฟเอ็ม เวอร์จิ้นฮิตซ์ ชาร์ตท็อป 40 ประจำวันที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ทางรถไฟสายเขากระโดง
ทางรถไฟสายบุรีรัมย์–เขากระโดง  หรือ ทางแยกเขากระโดง เป็นเส้นทางรถไฟขนส่งหินระยะสั้นในเขตอำเภอเมืองบุรีรัมย์ เริ่มจากสถานีรถไฟบุรีรัมย์ไปยังลานเก็บกองหินเขากระโดงใกล้กับช้างอารีนาและเขากระโดงสเตเดี้ยม โดยหินดังกล่าวจะใช้สำหรับโรยทางของกิจการรถไฟ ไม่มีบริการขนส่งประชาชน และมีเพียงรถไฟบรรทุกสินค้าที่มีการวิ่งบนเส้นทางครั้งหรือสองครั้งต่อปี ด้วยเหตุนี้ทางรถไฟสายดังกล่าวจึงถูกประชาชนบุกรุกบ่อยครั้ง  และพื้นที่บางส่วนการรถไฟได้เปิดให้ประชาชนเช่าใช้
พ.ศ. 492
พุทธศักราช 492 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 52
พ.ศ. 493
พุทธศักราช 493 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 51
จังหวัดตะกั่วป่า
จังหวัดตะกั่วป่า เป็นจังหวัดของไทยในอดีต ปัจจุบันอยู่ในพื้นที่อำเภอตะกั่วป่า อำเภอกะปง และอำเภอคุระบุรี
เมื่อ พ.ศ. 2352 รัชกาลที่ 2 ทรงยกเมืองตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่งและถลาง ให้อยู่ในความปกครองของนครศรีธรรมราช จนกระทั่งพม่าตกเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษ สมัยรัชกาลที่ 3 เมืองตะกั่วป่า ตะกั่วทุ่ง จึงกลับมาเป็นหัวเมืองขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2383 ถึงรัชกาลที่ 5 ได้ทรง รวบรวมกลุ่มเมืองชั้นนอกเข้าเป็นมณฑลใน พ.ศ. 2435 ซึ่งครั้งนี้ เมืองตะกั่วป่าได้ถูกรวมอยู่ในมณฑลภูเก็ต พ.ศ. 2459 สมัยรัชกาลที่ 6 โปรดเกล้าให้เปลี่ยนจากเมืองเป็นจังหวัด เมืองตะกั่วป่าจึงได้เป็น จังหวัดตะกั่วป่า เดิมแบ่งการปกครองเป็น 3 อำเภอ คือ อำเภอเมืองตะกั่วป่า (อำเภอตลาดใหญ่), อำเภอปากน้ำ (อำเภอเกาะคอเขา) และอำเภอกะปง
ใน พ.ศ. 2474 รัชกาลที่ 7 จึงทรงยุบจังหวัดตะกั่วป่า ให้ขึ้นกับจังหวัดพังงา โดยได้ตั้ง ที่ว่าการอำเภอ อยู่ ณ ศาลากลางจังหวัดตะกั่วป่าเดิมที่บ้านย่านยาว
แพร่งนรา
thumb|[[วังวรวรรณในปัจจุบัน]] แพร่งนรา เป็นย่านการค้าที่ตั้งอยู่ระหว่างวัดสุทัศน์เทพวรารามกับวัดมหรรณพาราม ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ อยู่ทางทิศเหนือของแพร่งภูธร และอยู่ทางทิศใต้ของแพร่งสรรพศาสตร์ บริเวณนี้เดิมคือวังวรวรรณซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรวรรณากร กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ต้นราชสกุลวรวรรณ ต่อมาวังนี้ถูกเวนคืนเพื่อนำพื้นที่มาสร้างเป็นถนน ตามโครงการขยายความเจริญของพระนครในสมัยนั้น คงเหลือเพียงพระตำหนักไม้เก่าหลังเล็ก ที่เดิมเป็นที่ตั้งของโรงละครปรีดาลัย ซึ่งต่อมาถูกปรับให้เป็นโรงเรียนตะละภัฏศึกษา และมีการแบ่งพื้นที่ริมถนนสร้างเป็นอาคารพาณิชย์ขายให้แก่เอกชน ชาวบ้านแถบนั้นจึงเรียกย่านนั้นว่า แพร่งนรา ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
พ.ศ. 494
พุทธศักราช 494 ใกล้เคียงกับ 50 ปีก่อนคริสตกาล
โนบูโอะ นาชิโระ
โนบูโอะ นาชิโระ (名城 信男) นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น ซึ่งเคยครองแชมป์โลกรุ่น 115 ปอนด์ของสมาคมมวยโลก (WBA) ถึง 2 สมัย และเคยทำสถิติเป็นนักมวยญี่ปุ่นที่ชกน้อยครั้งสุดแล้วได้ครองแชมป์โลก (8 ครั้ง) เทียบเท่ากับโจอิจิโร ทัตสึโยชิ ก่อนจะถูกทำลายลงโดยคาซูโตะ อิโอกะ
ประวัติ
นาชิโระเกิดที่จังหวัดนาระในครอบครัวของพ่อครัว แต่นาชิโระเลือกที่จะชกมวยสากลอาชีพ โดยขึ้นชกครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2546 ชนะน็อค ชิเงกิ อิจิโนมิยะ ยกแรก จากนั้นชกชนะอีกสามครั้ง นาชิโระก็ขึ้นชกกับฮิเดโนบุ ฮนดะ นักมวยระดับรองแชมป์โลก ซึ่งนาชิโระเป็นฝ่ายชนะคะแนนได้ ก่อนจะชิงแชมป์ญี่ปุ่นรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2548 ชนะน็อค ไซจิ ทานากะ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง ทานากะผู้แพ้ถึงกับตัดสินใจแขวนนวมไปทันที หลังจากชกป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง นาชิโระก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA โดยหวังสร้างสถิติเป็นนักมวยญี่ปุ่นที่ชกเพียง 8 ครั้งก็ได้เป็นแชมป์โลกเทียบเท่ากับสถิติที่โจชิอิโร สึโยชิได้ทำไว้ ซึ่งปรากฏว่านาชิโระทำสำเร็จโดยเป็นฝ่ายชนะน็อกมาร์ติน กัสติโย ยก 10 เมื่อวีนที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แต่นาชิโระก็ป้องกันตำแหน่งได้เพียงครั้งเดียวก็เสียแชมป์ให้อาเล็กซันเดร์ มุญโญซ ไปเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
หลังจากเสียแชมป์ นาชิโระขึ้นชกชนะเพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์ และสายรุ้ง อ.สุวรรณศิลป์ แล้วจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA อีกครั้ง หลังจากที่มูนอสไปชกล้มแชมป์แพ้คะแนน กริสเตียน มิฆาเรส แชมป์โลกรุ่นเดียวกันของสภามวยโลก (WBC) มิฆาเรสจึงกลายเป็นซูเปอร์แชมป์ของสมาคมมวยโลก นาชิโระจึงได้ขึ้นชิงแชมป์โลกที่ว่างกับโคเฮ โคโนะ ซึ่งนาชิโระเป็นฝ่ายชนะคะแนนเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2551 ได้ครองแชมป์โลกสมัยที่ 2 นาชิโระป้องกันตำแหน่งได้ 1 ครั้ง พอขึ้นชกป้องกันแชมป์ครั้งที่ 2 ปรากฏว่าเสมอกับอูโก ฟิเดล กาซาเรสอย่างค้านสายตา สมาคมมวยโลกจึงสั่งให้ชกกันใหม่อีกครั้ง คราวนี้ นาชิโระเป็นฝ่ายแพ้คะแนน เสียแชมป์โลกไปเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2553
หลังจากเสียแชมป์ นาชิโระหันไปชิงแชมป์โลกรุ่นเดียวกันของสภามวยโลก แต่เป็นฝ่ายแพ้คะแนนโตมัส โรฆัส ไปเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 เมื่อโรฮาสมาเสียแชมป์ให้กับ สุริยัน ศ.รุ่งวิสัย นาชิโระได้เดินทางมาชิงแชมป์กับสุริยันที่ประเทศไทย ซึ่งนาชิโระเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 (ซึ่งขณะนั้นได้เกิดวิกฤตการณ์อุทกภัยครั้งใหญ่อยู่ด้วย) จากนั้น นาชิโระหันมาชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท WBA กับเทพฤทธิ์ สิงห์วังชา แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนอย่างสูสีเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2555 และเดินทางมาชิงแชมป์เฉพาะกาลในรุ่นและสถาบันเดียวกันกับเด่นเก้าแสน เก้าวิชิต ถึงที่ประเทศไทย แต่ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปแบบไม่เป็นเอกฉันท์เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2556
พ.ศ. 495
พุทธศักราช 495 ใกล้เคียงกับ 49 ปีก่อนคริสตกาล
คีแรน กิบส์
คีแรน เจมส์ ริคาร์โด กิบส์ (Kieran James Ricardo Gibbs) เกิดเมื่อวันที่ 26 กันยายน ค.ศ. 1989 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นให้กับอินเตอร์ไมแอมี ในตำแหน่งแบ็กซ้าย
กิบส์มีผลงานโดดเด่นในเอฟเอยูทคัพฤดูกาล 2006-07 โดยยิงประตูในรอบรองชนะเลิศในการเปิดตัวทีมแรกได้ กิบส์เล่นในตำแหน่งแบ็กซ้ายให้กับอาร์เซนอล เปิดตัวครั้งแรกในทีมชาติอังกฤษรุ่นใหญ่ ในนัดกระชับมิตรแข่งกับทีมชาติฮังการี ที่จัดขึ้นที่สนามกีฬาเวมบลีย์ เมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 2010 กิบส์เข้าศึกษาที่โรงเรียนริดเดิลส์ดาวน์ไฮสคูล ในเพอร์เลย์ เซาท์ลอนดอน
แต่จากการเป็นตัวสำรอง และผลงานในฤดูกาล 2016–17 ก็ไม่ดี จึงทำให้หลังเปิดฤดูกาล 2017–18 ได้ไม่นาน ก็ได้ย้ายไปยังเวสต์บรอมมิชอัลเบียนด้วยสัญญา 4 ปี ค่าตัว 7 ล้านปอนด์ (ประมาณ 315 ล้านบาท) รวมแล้วกิบส์ได้ลงเล่นให้กับอาร์เซนอลเป็นระยะเวลา 10 ปี ตั้งแต่อายุเพียง 14 ปี ในระดับเยาวชนของสโมสร ทั้งหมดทุกรายการ 229 นัด
อ้างอิง
1989
เลสลีย์ กอร์
ชาวไทยมักคุ้นเคยชื่นชอบเพลง "Just Let Me Cry " และยังมีผู้ฟังนิยมขอเพลงนี้ทางรายการวิทยุจนถึงปัจจุบัน กอร์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดในวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2558 ที่แมนฮัตตัน ด้วยอายุ 68 ปี
อ้างอิง
1946 2015
เฮเรินแบร์ค
เฮเรินแบร์ค (Herrenberg) เป็นเมืองชนบทในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ทางใต้ของนครชตุทการ์ทไปราว 30 กิโลเมตร เมืองนี้ตั้งอยู่บริเวณชายขอบด้านตะวันตกของป่าเชินบูค (Schönbuch) และยังตั้งอยู่บนทางหลวงเอาโทบานหมายเลข 81 ซึ่งเชื่อมกับประเทศสวิตเซอร์แลนด์
พัง เย-ดัม
พัง เย-ดัม (방예담; เกิด 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2002) เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ อดีตสมาชิกบอยแบนด์เทรเชอร์ ภายใต้สังกัดวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ในปี ค.ศ. 2012 เยดัมปรากฏตัวในรายการแข่งขันทางช่องเอสบีเอส เคป็อปสตาร์ และได้รองชนะเลิศอันดับหนึ่งหลังการแข่งขันจบลง ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 เขาเข้ามาเป็นศิลปินฝึกหัดของวายจีและออกซิงเกิลแรกชื่อ "แวโย" (왜요) ในวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2020
ช่างสิบหมู่
ช่างสิบหมู่ คือช่างต่าง ๆ ของไทย 10 หมู่ จัดเป็นวัฒนธรรมสาขาหนึ่งที่มีความสำคัญควรค่าแก่การอนุรักษ์ สืบสาน ถ่ายทอด ช่างไทยสิบหมู่เป็นวัฒนธรรมทางด้านศิลปะแขนงหนึ่งในกระบวนช่างไทยซึ่งได้จำแนกแยกแยะงานช่างไว้มากมาย ได้แก่ ช่างเขียน ช่างแกะ ช่างสลัก ช่างกลึง ช่างหล่อ ช่างปั้น ช่างหุ่น ช่างรัก-ลงรักปิดทอง ช่างบุ และช่างปูน
พัง เย-ดัม
อ้างอิง
2002
ช่างสิบหมู่
ประวัติ
"ช่างสิบหมู่" ในสมัยก่อนเป็นกรมๆหนึ่ง ซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ ทรงอธิบายประทานแก่พระยาอนุมานราชธน ในหนังสือบันทึกความรู้เรื่องต่าง ๆ ดังนี้ว่า
"ตามปกติการปกครองเมืองสมัยโบราณ จัดเป็นจตุสดมภ์ คือเป็นกระทรวงเวียง วัง คลัง นา กระทรวงใดมีกิจจะต้องทำสิ่งซึ่งต้องอาศัยฝีมือช่าง ก็ต้องหาช่างชนิดที่ต้องการใช้มารวบรวมตั้งไว้ในกระทรวงนั้นเพื่อใช้ จึงได้มีการช่างมากมายกระจัดกระจายอยู่ในที่ต่าง ๆ หลายกระทรวงด้วยกัน ตามที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตรัสไว้ ดังจะยกตัวอย่างให้เห็น เช่น กระทรวงวัง มีกรมทหารในกรมรักษาพระองค์ แต่มีกรมช่างทหารในขึ้นอยู่ในกรมทหารในนั้นอีกชั้นหนึ่ง เจ้ากรมคือหลวงประดิษฐ์นิเวศน์ เห็นได้ตามชื่อว่ามีหน้าที่ปลูกสร้างเรือนหลวงในพระราชนิเวศน์ คงมีขึ้นด้วยเหตุที่เจ้ากรมหรือปลัดกรมคนใดคนหนึ่งในกรมทหารในเป็นผู้เข้าใจการปลูกสร้างจึงตรัสใช้ ผู้รับสั่งนั้นก็ต้องเสาะหาช่างมาเป็นลูกมือ งานมากขึ้น ช่างมากขึ้นก็ต้องตั้งขึ้นเป็นกรมทหารใน แม้แต่กรมมหาดเล็กก็ยังมีกรมช่างมหาดเล็ก เป็นอีกกรมหนึ่งเหมือนกัน มีช่างเขียน ช่างปั้นและอื่น ๆ ช่างสิบหมู่จึงเป็นชื่อกรมที่รวบรวมช่างไว้มีสิบหมู่ด้วยกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าในบ้านเมืองมีช่างแค่สิบอย่างเท่านั้น ที่กล่าวมาเป็นเพียงตัวอย่างที่ยกมารวมไว้เรียกว่า "ช่างสิบหมู่" "
แท้จริงช่างไทยมีอยู่มากกว่า 10 หมู่ แต่ที่เรียกว่า "ช่างสิบหมู่" ก็เพื่อต้องการจะรวบรวมช่างที่เป็นส่วนสำคัญไว้ก่อนเพียง 10 หมู่ ต่อมาภายหลังจึงได้เพิ่มเติม หรือแยกแขนงออกไปอีกตามลักษณะของงานนั่นเอง ตามบัญชีชื่อช่างที่ขึ้นทำเนียบเป็นช่างหลวงมีดังต่อไปนี้ ช่างเลื่อย ช่างก่อ ช่างดอกไม้เพลิง ช่างไม้สำเภา ช่างปืน ช่างสนะ (จีน) ช่างสนะ (ไทย) ช่างขุนพราหมณ์เทศ ช่างรัก ช่างมุก ช่างปากไม้ ช่างเรือ ช่างทำรุ ช่างเขียน ช่างแกะ ช่างสลัก ช่างกลึง ช่างหล่อ ช่างปั้น ช่างหุ่น ช่างบุ ช่างปูน ช่างหุงกระจก ช่างประดับกระจก ช่างหยก ช่างชาดสีสุก ช่างดีบุก ช่างต่อกำปั่น และช่างทอง “ช่างสิบหมู่” ช่างสิบหมู่นี้ไม่ได้หมายความว่าเป็นจำนวนสิบ แต่สิบตัวนี้เป็นภาษาบาลีความเดิมเขียนว่า สิปปะ และหดไปเหลือ ป. ตัวเดียว แล้วลดมาเป็น บ. เป็นสิบ จะให้เข้าใจง่ายว่าช่างสิบประเภทก็เลยไม่มีใครเข้าใจภาษาดั้งเดิม ช่างสิปปะตรงกับในสันสกฤตแปลว่า “ศิลปะ” เพราะในภาษาสันสกฤตใช้ตัว ศ. ศิลปะกับสิปปะในบาลีจึงมีความหมายตรงกัน ช่างสิบหมู่คือช่างงานศิลปะ โดยในราชการของหลวงก็ต้องทำของใช้ในส่วนของราชการส่วนพระ ส่วนราชสกุล และบริการแก่ศาสนา บริการแก่ประชาชนจึงต้องมีช่างไว้มากมายหลายประเภท ช่างเหล่านี้ก็มาจากการรวบรวมคนที่มีความสามารถมีฝีมือจากพื้นถิ่นพื้นบ้านเอามาเป็นช่างหลวงรวมไว้ในหมู่ กรมช่างสิบหมู่เดิมก็ถูกรวมเป็นกรมศิลปากรแล้วก็มาเป็นกองหัตถศิลป์ใน สุดท้ายเปลี่ยนเป็นกรมศิลปากร ในปัจจุบัน ฉะนั้นแล้วช่างสิบหมู่จึงไม่ได้หมายความว่าเป็นช่าง 10 ประเภทอย่างที่บางคนเข้าใจ
นโปเลียนที่ 2
นโปเลียน ฟร็องซัว ชาร์ล โฌแซ็ฟ โบนาปาร์ต (Napoléon François Charles Joseph Bonaparte; 20 มีนาคม พ.ศ. 2354 – 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2365) ดำรงพระอิสริยยศเป็นพระราชกุมาร (Prince Imperial) กษัตริย์แห่งโรม และเจ้าชายแห่งปาร์มา ปลาเซนตีอา และกัสตัลลา นอกจากนี้ยังทรงเป็นที่รู้จักในราชสำนักออสเตรียตั้งแต่ปี พ.ศ. 2357 ว่า เจ้าชายฟรันซ์ และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2361 ว่า ดยุกแห่งไรช์สตัดท์ เป็นพระราชโอรสในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 แห่งฝรั่งเศส ที่พระราชสมภพแต่อาร์ชดัชเชสมารี หลุยส์แห่งออสเตรีย
ตามมาตรา 9 ในหมวดที่ 3 ของรัฐธรรมนูญฝรั่งเศสในขณะนั้นแล้ว ทรงมีพระอิสริยยศเป็นเจ้าชายแอ็งเปรียาล และยังทรงเป็นที่รู้จักในฐานะกษัตริย์แห่งโรมตั้งแต่ประสูติอีกด้วย เนื่องจากจักรพรรดินโปเลียนที่หนึ่งทรงประกาศให้เป็นพระอิสริยยศกิตติมศักดิ์ (courtesy title) สำหรับรัชทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง ทรงมีพระนามเล่น ๆ ว่า เล-กล็อง (L'Aiglon; อินทรีย์หนุ่ม) ซึ่งเป็นพระนามที่ได้รับหลังจากเสด็จสวรรคตแล้ว และต่อมาถูกนำไปเป็นชื่อบทละครอันโด่งดังของเอ็ดม็งด์ โรสต็อง ภายใต้ชื่อ เล-กล็อง เช่นเดียวกัน
เมื่อจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 สละราชสมบัติในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2357 ทรงเสนอพระนามพระราชโอรสของพระองค์ขึ้นเป็นจักรพรรดิ อย่างไรก็ตาม ฝ่ายพันธมิตรผู้ชนะสงครามนโปเลียนไม่ยอมรับการสืบราชบัลลังก์ดังกล่าว จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 จึงถูกบังคับให้สละราชสมบัติโดยปราศจากเงื่อนไขในอีกหลายวันต่อมา ซึ่งแม้ว่าจักรพรรดินโปเลียนที่ 2 ไม่ได้ทรงปกครองฝรั่งเศสในทางปฏิบัติแต่อย่างใด แต่ก็ถือว่าทรงเป็นจักรพรรดิแห่งฝรั่งเศสในนามในปี พ.ศ. 2358 หลังจากการล่มสลายในระบอบการปกครองของพระราชบิดา ต่อมาในปี พ.ศ. 2395 เมื่อพระญาติของพระองค์ หลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ได้ราชาภิเษกเป็นจักรพรรดิและสถาปนาจักรวรรดิฝรั่งเศสที่สอง ทรงเลือกใช้พระนามาภิไธยว่าจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 เพื่อเป็นการยอมรับพระราชสถานะของจักรพรรดินโปเลียนที่ 2 และการครองราชย์ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ของพระองค์
ประสูติ
ในช่วงเวลา 20 ถึง 21 นาฬิกาของคืนวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2354 จักรพรรดินีมารี หลุยส์ ทรงรู้สึกเจ็บพระครรภ์แรก นางสนองพระโอษฐ์จึงได้แจ้งให้บรรดาบุคคลสำคัญต่าง ๆ ทราบ อาทิเช่น บรรดาเจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งพระราชวงศ์ เจ้านายชั้นสูง รัฐมนตรี เสนาบดีใหญ่แห่งสำนักพระราชวัง เสนาบดีใหญ่แห่งจักรวรรดิ ตลอดจนบรรดาข้าราชบริพารทั้งชายและหญิงในราชสำนัก ต่างพากันมารวมตัวกัน ณ พระราชวังตุยเลอรี ต่อมาในเช้าวันที่ 20 มีนาคม เวลา 9.20 นาฬิกา ได้มีพระประสูติกาลเป็นทารกเพศชายน้ำหนัก 9 lb และส่วนสูง 20 in ทรงได้รับการเจิม (พิธีบัพติศมาแบบย่อตามขนบธรรมเนียมฝรั่งเศส) โดยโฌแซ็ฟ เฟ็สช์ และมีพระนามเต็มว่า นโปเลียน ฟร็องซัว ชาร์ล โฌแซ็ฟ
ต่อมาทรงเข้าพิธีบัพติศมา ซึ่งมีต้นแบบมาจากพิธีบัพติศมาของเจ้าชายหลุยส์ โดแฟ็งแห่งฝรั่งเศส ในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2354 ณ มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส โดยคาร์ล ฟีลิปป์ เจ้าชายแห่งชวาร์เซินแบร์ก อัครราชทูตออสเตรียประจำฝรั่งเศสในขณะนั้น ได้ทรงบันทึกกล่าวไว้ว่า : [...] พระราชพิธีบัพติศมางดงามและน่าประทับใจ มีเสียงสรรเสริญดังกึกก้องเมื่อพระจักรพรรดิโอบอุ้มพระราชบุตรมาจากอ้อมพระพาหุ (แขน) ของพระราชมารดาผู้ทรงศักดิ์ และชูพระองค์ขึ้นสองครั้งเพื่อเผยให้สาธารณชนได้ชื่นชม [ดังนั้นจึงเป็นการผิดธรรมเนียมประเพณี เนื่องจากทรงกระทำ ณ พระราชพิธีราชาภิเษกของพระองค์] และเห็นได้ชัดเจนว่าพระจักรพรรดิทรงรู้สึกพึงพอใจอย่างมากในห้วงเวลาอันเคร่งขรึมนี้ สังเกตได้จากพระราชอากัปกิริยาและสีพระพักตร์
แพร่งสรรพศาสตร์
แพร่งสรรพศาสตร์ หรือ แพร่งสรรพสาตร [สัน-พะ-สาด] เป็นย่านการค้าที่อยู่ระหว่างถนนตะนาวกับถนนอัษฎางค์ อยู่ทางทิศเหนือของแพร่งนรา บริเวณนี้เดิมเป็น วังสรรพสาตรศุภกิจ เป็นวังที่ประทับของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าทองแถมถวัลยวงศ์ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต้นราชสกุลทองแถม ซึ่งก่อสร้างขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงเมื่อ พ.ศ. 2444 มีซุ้มประตูสวยงาม เนื่องจากกรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจทรงเป็นผู้บังคับบัญชากรมช่างในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาใน พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2510 วังนี้เกิดเพลิงไหม้เสียหายจนหมด คงเหลือแต่ซุ้มประตูวัง และมีการสร้างตึกแถวสมัยใหม่ขึ้นมาแทน เรียกย่านนี้ว่า แพร่งสรรพสาตร ตามพระนามของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงสรรพสาตรศุภกิจ ต่อมาจึงเพี้ยนเป็น แพร่งสรรพศาสตร์
นโปเลียนที่ 2
สิทธิสืบราชสมบัติ
จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ทรงพบปะกับพระชายา (จักรพรรดินีมารี หลุยส์) และพระราชโอรสของพระองค์เป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2357 และต่อมาในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2357 ก็ทรงสละราชสมบัติให้แก่พระราชโอรสวัย 3 ชันษา ภายหลังการทัพหกวัน และยุทธการที่ปารีส เจ้าชายพระองค์น้อยจึงได้ขึ้นเสวยราชย์ด้วยพระนาม นโปเลียนที่ 2 อย่างไรก็ตามในวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2357 จักรพรรดินโปเลียนที่ 1 สละราชสมบัติโดยครบถ้วนสมบูรณ์ รวมทั้งสละพระราชสิทธิ์ของพระองค์และรัชทายาทเหนือราชบัลลงก์ฝรั่งเศสด้วย ทั้งนี้สนธิสัญญาฟงแตนโบลปี พ.ศ. 2357 ยังมอบสิทธิ์ในการใช้พระอิสริยยศ เจ้าชายแห่งปาร์มา ปลาเซนตีอา และกัสตัลลา แก่นโปเลียนที่ 2 และพระอิสริยยศ ดัชเชสแห่งปาร์มา ปลาเซนตีอา และกัสตัลลา แก่พระราชมารดาของพระองค์
แพร่งสรรพศาสตร์
แพร่งสรรพศาสตร์ ในยุคราว พ.ศ. 2500 เคยเป็นแหล่งซ่องโสเภณีที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งของพระนคร
นโปเลียนที่ 2
ครองราชย์
ในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2357 พระนางมารี หลุยส์ เสด็จฯ ออกจากพระราชวังตุยเลอรีพร้อมกับพระราชโอรส โดยที่หมายแรกก็คือพระราชวังร็องบูเยต์ แต่ด้วยความที่ทรงกลัวกองทหารของฝ่ายศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา จึงเสด็จฯ ต่อไปยังพระราชวังบลัว ต่อมาในวันที่ 13 เมษายน พระนางและพระราชโอรสจึงเสด็จฯ กลับไปยังพระราชวังร็องบูเยต์ และทรงพบกับพระราชบิดา จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย พร้อมด้วยจักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย จากนั้นในวันที่ 23 เมษายน พระนางและพระราชโอรสจึงเสด็จฯ ออกจากร็องบูเยต์และฝรั่งเศสไปพำนักลี้ภัยอยู่ที่ออสเตรียเป็นการถาวร ภายใต้การอารักขาของกองทหารออสเตรีย โดยมิมีโอกาสได้เสด็จฯ กลับมาอีกเลยตลอดช่วงพระชนม์ชีพที่เหลือ
เชื้อพระวงศ์โบนาปาร์ตพระองค์ต่อมาที่ได้ขึ้นเสวยราชย์เป็นพระมหากษัตริย์ปกครองฝรั่งเศสก็คือเจ้าชายหลุยส์-นโปเลียน พระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งฮอลล์แลนด์ พระอนุชาในจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ซึ่งเสด็จขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2395 โดยใช้พระนามว่า จักรพรรดินโปเลียนที่ 3
พระชนม์ชีพในออสเตรีย
ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปี พ.ศ. 2357 เป็นต้นมา เจ้าชายนโปเลียนทรงใช้พระชนม์ชีพอยู่ในออสเตรียและทรงเป็นที่รู้จักในพระนาม ฟรันซ์ ซึ่งเป็นชื่อที่ทรงได้รับมาเป็นชื่อที่สอง ในปี พ.ศ. 2361 ทรงได้รับสถาปนาพระอิสริยยศเป็นดยุกแห่งไรช์สตัดท์ ซึ่งเป็นอิสริยยศที่ได้รับสืบทอดมาจากพระราชอัยกา (ตา) ฝ่ายพระราชมารดา จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 เจ้าชายฟรันซ์ทรงได้รับการศึกษาจากครูผู้สอนจากกองทัพ จึงทำให้พระองค์มีความสนพระทัยด้านการทหารในเวลาต่อมา ทรงแต่งกายด้วยชุดทหารจำลองและเล่นแปรแถวกองทหารในบริเวณพระราชวัง จนกระทั่งเจริญพระชันษาได้ 8 ชันษา จึงเป็นที่ปรากฏแน่ชัดแก่คณาอาจารย์ของพระองค์ว่าจะทรงเลือกอาชีพทางด้านการทหาร
ต่อมาในปี พ.ศ. 2363 เจ้าชายฟรันซ์ทรงสำเร็จการศึกษาในชั้นประถมศึกษาและเริ่มเข้ารับการฝึกทางทหาร ทรงเรียนรู้ภาษาเยอรมัน ภาษาอิตาลี และคณิตศาสตร์ เช่น เกี่ยวกับการฝึกทางกายภาพขั้นสูง และในปี พ.ศ. 2366 ทรงเข้ารับราชการทหารอย่างเป็นทางการด้วยวัย 12 ชันษา หลังจากที่ทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนักเรียนายร้อยทหารแห่งกองทัพออสเตรีย ซึ่งจากคำบอกเล่าของคณาจารย์ผู้ฝึกสอน พระองค์ทรงมีบุคคลิกที่เฉลียวฉลาด จริงจัง และมุ่งมั่น นอกจากนี้ยังทรงมีรูปร่างที่สูงใหญ่ ด้วยวัย 17 พรรษา ทรงสูงเกือบ 6 ft
ทั้งนี้พระกรณียกิจด้านการทหารของพระองค์สร้างความกังวลและความชื่นชมแก่บรรดาพระมหากษัตริย์ในทวีปยุโรปรวมถึงผู้นำของฝรั่งเศส และยังเปิดโอกาสความเป็นไปได้ว่าพระองค์จะนิวัติกลับสู่ฝรั่งเศสอีกครั้ง อย่างไรก็ตามทรงไม่ได้รับพระราชานุญาตให้ข้องเกี่ยวกับการเมือง แต่ทรงถูกเสนาบดีแห่งจักรวรรดิ (ตำแหน่งเทียบเท่านายกรัฐมนตรี) เคลเมินส์ ฟอน เมทเทอร์นิช ใช้พระองค์เป็นข้อต่อรองกับฝรั่งเศสเพื่อความได้เปรียบของออสเตรียแทน เมทเทอร์นิชเกรงกลัวว่าเชื้อพระวงศ์โบนาปาร์ตจะกลับมามีบทบาททางการเมืองอีกครั้ง ถึงขนาดที่ว่าไม่อนุญาตให้เจ้าชายฟรันซ์ได้มีโอกาสเปลี่ยนที่ประทับไปยังภูมิภาคที่มีสภาพอากาศอบอุ่นกว่าอย่างอิตาลีเลย นอกจากนี้พระอัยกาของพระองค์ยังทรงปฏิเสธคำกราบบังคมทูลขอพระราชานุญาตไปปฏิบัติกรณียกิจด้านการทหารเพื่อร่วมปราบปรามกลุ่มกบฏในอิตาลีอีกด้วย
ในปี พ.ศ. 2374 เจ้าชายฟรันซ์ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองพันทหารออสเตรีย แต่ก็ไม่เคยได้รับโอกาสให้ทรงบัญชาการอย่างจริงจังสักครั้ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2375 พระองค์ประชวรด้วยอาการพระปัปผาสะ (ปอด) บวม ทำให้ต้องประทับอยู่บนแท่นพระบรรทมนานหลายเดือน จนในที่สุดเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2375 ด้วยพระพลานามัยที่ไม่สมบูรณ์แข็งแรง เจ้าชายฟรันซ์จึงสิ้นพระชนด้วยวัณโรค ณ พระราชวังเชินบรุนน์ในกรุงเวียนนา ทั้งนี้เนื่องจากพระองค์สิ้นพระชนม์โดยปราศจากรัชทายาท ส่งผลให้การอ้างสิทธิ์เหนือราชบัลลังก์ฝรั่งเศสสายโบนาปาร์ตตกเป็นของพระญาติคือ เจ้าชายหลุยส์-นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งภายหลังทรงสามารถฟื้นฟูจักรวรรดิฝรั่งเศสขึ้นมาได้สำเร็จ และครองราชสมบัติในฐานะ จักรพรรดินโปเลียนที่ 3 แห่งฝรั่งเศส
การย้ายที่ฝังพระศพ
ในวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2483 อดอล์ฟ ฮิตเลอร์สั่งให้เคลื่อนย้ายพระศพของนโปเลียนที่ 2 จากกรุงเวียนนามาฝั่งไว้ที่เลแซ็งวาลีด กรุงปารีส ส่วนพระศพของนโปเลียนที่ 1 ถูกนำกลับมายังฝรั่งเศสตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2383 ในช่วงของราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคม โดยที่พระศพของเจ้าชายถูกฝังไว้เคียงข้างกับพระราชบิดาเป็นช่วงเวลาสักระยะหนึ่ง แต่ต่อมาพระศพถูกย้ายลงไปยังโบสถ์ส่วนล่างแทน
ในขณะที่พระศพส่วนมากของเจ้าชายฟรันซ์ถูกเคลื่อนย้ายไปฝัง ณ ปารีส แต่ยังคงอวัยวะบางส่วนคือพระหทัย (หัวใจ) และพระอันตคุณ (ลำไส้เล็ก) ฝังไว้ที่เวียนนาตามธรรมเนียมของสมาชิกราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค โดยพระหทัยฝังไว้ในโกศที่ 42 ณ แฮร์ซกรุฟท์ (Herzgruft; ห้องชั้นใต้ถุนของโบสถ์ซึ่งใช้ฝังหัวใจ) ส่วนพระอันตคุณฝังไว้ในโกศที่ 76 ณ แฮร์โซกส์กรุฟท์ (Herzogsgruft; ห้องชั้นใต้ถุนของโบสถ์ซึ่งใช้ฝังพระศพของดยุก)
พระราชมรดก
นอกจากนี้ยังทรงเป็นที่จดจำจากมิตรภาพของพระองค์กับเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย เชื้อพระวงศ์วิตเตลส์บาค ผู้ปราดเปรื่อง ทะเยอทะยาน และหัวแข็ง ซึ่งเจ้าหญิงโซฟีทรงมีพระจริยวัตรที่ไม่ค่อยเหมือนกับพระสวามี อาร์ชดยุกฟรันซ์ คาร์ล นอกจากนี้ยังมีข่าวลือด้วยว่าทั้งเจ้าชายฟรันซ์และเจ้าหญิงโซฟีทรงมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวระหว่างกัน และพระโอรสองค์ที่สองของพระนาง จักรพรรดิแม็กซีมีเลียนที่ 1 แห่งเม็กซิโก (ประสูติ พ.ศ. 2375) คือผลจากความสัมพันธ์ดังกล่าว
อ้างอิง
1811 1832
อูโอะตะมะ
อูโอะตะมะ (ဆရာတော် ဦးဥတ္တမ ) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2391 ได้บวชเป็นสามเณรและบวชเป็นพระภิกษุต่อมา จนได้เป็นเจ้าอาวาสวัดในหมู่บ้านพยิลองจอว์ เมื่อมัณฑะเลย์แตก อูโอะตะมะจึงสึกออกจากพระและมาเป็นผู้นำฝ่ายต่อต้านอังกฤษ และได้ร่วมมือกับกลุ่มต่อต้านอื่นๆ กองทัพของอูโอะตะมะสามารถยึดเมืองสะคุได้ และยังเข้าตีเมืองสาลิน มยัตไลธอง และสีนบยูจุนใน พ.ศ. 2429 ซึ่งเป็นการรบที่ดุเดือดและสังหารนายทหารอังกฤษได้หลายคน หลังจากนั้น อูโอะตะมะเปลี่ยนมาใช้การรบแบบกองโจร ในที่สุด อูโอะตะมะถูกจับได้ที่เลกายง์ เพราะบุตรบุญธรรมทรยศไปแจ้งข่าวแก่อังกฤษ อูโอะตะมะถูกตัดสินให้ประหารชีวิตแต่เปิดโอกาสให้อุทธรณ์เพื่อลดโทษได้ แต่อูโอะตะมะปฏิเสธ ยินดีรับโทษประหาร เขาถูกประหารชีวิตเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2432
วงศ์หอยหนาม
วงศ์หอยหนาม(Muricidae) เป็นหอยที่มีหลายขนาดตั้งแต่เล็กถึงใหญ่กินหอยด้วยกันเป็นอาหาร โดยทั่วไปอาศัยอยู่ในทะเล และอยู่ในชั้นแกสโทรโพดามีสปีชีส์มากกว่า 1,600สปีชีส์ และยังมีฟอสซิลอีก 1,200ชนิด หอยในวงศ์นี้มีรูปร่างลักษณะเปลือกที่แปลกตาและสวยงามทำให้เป็นที่ชืนชอบในการนำมาเก็บสะสม
ลักษณะ
หอยชนิดนี้เป็นหอยฝาเดียวโดยเปลือกนอกของพวกมันนี้มีสัณฐานป้อมมีหนามเป็นยอดแหลมๆและเป็นรอยตะปุ่มตะป่ำเรียงลงมาถึงปลายเปลือกรอบเปลือกมีหลายสีโดยส่วนมากมีสีขาวและสีน้ำตาลหรือสีอื่นๆตามสภาพแวดล้อม ปลายเปลือกมีลักษณะเรียวแหลมมีหนามและรอยตะปุ่มตะป่ำเหมือนเปลือก ภายในเปลือกเป็นช่องว่างหมุนเป็นเกลียว ตรงบริเวณขอบของช่องว่างเปลือกจะมีลักษณะเป็นรอยฟัน ภายในเปลือกจะเป็นสีขาว
การดำรงชีวิต
หอยชนิดนี้เป็นหอยที่กินสิงมีชีวิติเป็นอาหาร โดยส่วนมากจะกินหอย2ฝาเช่น หอยแครงโดยพวกมันจะเจาะรูที่เปลือกของเหยือด้วยการปล่อยของเหลวเพื้อละลายแคลเซียมและค่อยๆขูดจนทะลุเข้าไปในเปลือก
ซึ่งนี้ทำให้มันถูกจัดว่าเป็นสัตว์รังควานที่ทำลายผลผลิตของหอยในเชิงพาณิชย์
ฟอสซิล
จากบันทึกของการค้นพอฟอสซิลนั้นได้มีการบันทึกว่าพวกมันเริ่มมีการปรากฏเป็นซากดึกดำบรรพ์ตั้งแต่ยุคครีเทเชียส
การจำแนกชั้น
ตามการจัดอันดับแบบอนุกรมวิธานมันถูกจัดอยู่ในชั้นแกสโทรโพดาโดยพวกมันมีหลายวงศ์ด้วยกันดัวนี้:
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
ประวัติ
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2480 จนถึง พ.ศ. 2560 รวมเวลา 80 ปี มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทาได้เริ่มก่อตั้งจาก "โรงเรียนสวนสุนันทาวิทยาลัย" ก่อนปี พ.ศ. 2491 วิทยาศาสตร์เป็นวิชาที่สอนในระดับประถมและมัธยมศึกษา ในปี พ.ศ. 2501 ได้เปิดสอนเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูสวนสุนันทา หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิทยาศาสตร์จัดเป็นหมวดวิทยาศาสตร์ที่ประกอบด้วย ภาควิชาเคมี ภาควิชาชีววิทยา ภาควิชาฟิสิกส์และวิทยาศาสตร์ทั่วไป
ต่อมาในปี พ.ศ. 2518 ได้เปลี่ยนฐานะเป็น "วิทยาลัยครูสวนสุนันทา" จัดเป็นคณะวิชาวิทยาศาสตร์ มีการจัดตั้งศูนย์ส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ให้บริการอบรมครูประจำการวิชาวิทยาศาสตร์และเปิดสอนระดับปริญญาตรีสายครุศาสตร์ คณะวิชาวิทยาศาสตร์
ในปี พ.ศ. 2527 คณะวิชาวิทยาศาสตร์จึงได้เปลี่ยนเป็น "คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี"
และปี พ.ศ. 2538 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ รัชกาลที่ 9 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อวิทยาลัยครูทั่วประเทศเป็นสถาบันราชภัฏทั่วประเทศ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้เปิดสอน 2 สาขา คือ สาขาวิชาการศึกษา ที่เน้นด้านวิทยาศาสตร์ และสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2545 นักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาได้ย้ายไปอยู่ในความรับผิดชอบของคณะครุศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจึงเปิดสอนเฉพาะสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ ได้แก่ สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ทั่วไป สาขาวิชาเคมี สาขาวิชาฟิสิกส์ สาขาวิชาชีววิทยาประยุกต์ สาขาวิชาสถิติประยุกต์ สาขาวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม และสาขาวิชาวิทยาศาสตร์สุขภาพ
จนต่อมาเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547 ทำให้คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จึงเป็นคณะในมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา เปิดสอนในสาขาวิทยาศาสตร์ระดับปริญญาตรี ปริญญาโท
ดุษฎี ชูสังกิจ
พลตำรวจตรี ดุษฎี ชูสังกิจ (1 มกราคม​ พ.ศ. 2506 – ) รองผู้บัญชาการ​ตํารวจ​ภูธร​ภาค​ 9​ อดีตผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดนราธิวาส   อดีตผู้บังคับการสืบสวนสอบสวน ศูนย์ปฏิบัติการตำรวจจังหวัดชายแดนใต้ (ผบก.สส.ศชต.)
ประวัติ
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 ดุษฎีได้มีส่วนร่วมในการจับกุมผู้ต้องหาค้ายาเสพติด ตลอดจนร่วมแถลงการจับกุมเครือข่ายค้ายาเสพติดรายสำคัญ ส่วนในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เขาได้ทำการสนธิกำลังเพื่อจับกุมผู้ต้องหาลักลอบยาเสพติดจากจังหวัดเชียงใหม่ ไปให้ลูกค้าที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 เขาได้ร่วมแถลงข่าวการจับกุมการลักลอบลำเลียงยาเสพติดลอตใหญ่ เช่นเดียวกับเดือนมิถุนายน ที่มีการยึดยาบ้า 9 แสนเม็ด และยาไอซ์ 300 กิโลกรัม
เดือนกันยายน พ.ศ. 2561 ดุษฎีได้รับการแต่งตั้งโยกย้ายจากผู้บังคับการสกัดกั้นการลำเลียงยาเสพติด ปราบปรามยาเสพติด มาเป็นผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดนราธิวาส และเดือนสิงหาคม ปีดังกล่าว เขาได้แถลงการจับกุมยาเสพติด ที่ส่งมาทางพัสดุไปรษณีย์ระหว่างประเทศ รวมมูลค่าราว 23 ล้านบาท
วันที่ 10 ธันวาคม ทางสำนักข่าวประเทศมาเลเซียได้อ้างอิงคำแถลงของดุษฎี ถึงผู้ต้องหาตามหมายจับ 129 ราย ที่หลบหนีจากจังหวัดนราธิวาสไปยังประเทศมาเลเซีย โดยมีผู้ต้องหา 17 ราย ที่มีหมายจับคดีร้ายแรง
วันที่ 25 ธันวาคม ดุษฎีได้เข้าตรวจสอบเหตุคนร้ายลอบวางระเบิดเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิต 1 นาย ได้รับบาดเจ็บ 5 นาย ที่อำเภอบาเจาะ  เดือนเดียวกันนี้ ยังเกิดเหตุรุนแรงในพื้นที่ 4 อำเภอของจังหวัดนราธิวาส ซึ่งเขาได้สั่งการผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรและสารวัตรสถานีตำรวจภูธรทั้ง 13 อำเภอ ให้เข้มงวดในการปฏบัติหน้าที่เฝ้าเวรยาม โดยเฉพาะการตรวจสอบยานพาหนะและบุคคลต้องสงสัย
เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 เขาเป็นผู้เข้าตรวจที่เกิดเหตุด้วยตนเอง หลังเกิดเหตุอุ้มสังหารตำรวจ 2 นาย ที่อำเภอเจาะไอร้อง
สิ่งสืบทอด
ดุษฎี ชูสังกิจ เป็นผู้มอบนโยบายการปฏิบัติหน้าที่แก่ข้าราชการตำรวจจังหวัดนราธิวาส โดยเฉพาะคดียาเสพติด ซึ่งเป็นบ่อเกิดของอาชญากรรม
พ.ศ. 496
พุทธศักราช 496 ใกล้เคียงกับ 48 ปีก่อนคริสตกาล
สเปียร์มินต์
สเปียร์มินต์ เป็นพืชในสกุลมินต์ กระจายพันธุ์ในทวีปอเมริกา ยุโรป แอฟริกาเหนือถึงเอเชีย ลักษณะเป็นไม้ล้มลุกอายุหลายปี สูง 30-100 เซนติเมตร มีเหง้าใต้ดิน ใบเป็นใบเดี่ยวรูปรีแกมใบหอก ขอบใบจักฟันเลื่อย ออกตรงข้าม กว้าง 1.5-3 เซนติเมตร ยาว 5–9 เซนติเมตร ดอกออกเป็นช่อสีชมพูขาว ยาว 2.5–3 มิลลิเมตร ผลกลมภายในมีเมล็ด
แกร์ฮาร์ท บาร์คฮอร์น
ประวัติ
แกร์ฮาร์ท บาร์คฮอร์น เกิดในปีค.ศ. 1919 ที่เมืองเคอนิชส์แบร์ค ในเสรีรัฐปรัสเซีย สาธารณรัฐไวมาร์ เป็นบุตรของนายวิลเฮ็ล์ม นักตรวจสอบผังเมือง กับนางเทเรเซอ มีพี่น้องร่วมบิดามารดาสามคน หลังเรียนจบชั้นประถมศึกษา เขาก็เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมวิลเฮ็ลมส์-กึมนาซีอุม (Wilhelms-Gymnasium)
หลังผ่านหลักสูตรภาคบังคับของทบวงแรงงานไรช์ (Reichsarbeitsdienst) บาร์คฮอร์นเข้าเป็นนักเรียนนายเรืออากาศของกองทัพอากาศนาซีเยอรมันในปีค.ศ. 1937 และขึ้นฝึกบินครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1938
การบุกครองโปแลนด์ของเยอรมนีเมื่อ 1 กันยายน ค.ศ. 1939 ได้จุดชนวนสงครามโลกครั้งที่สองปะทุขึ้นในทวีปยุโรป บาร์คฮอร์นถูกคัดเลือกเข้าหลักสูตรนักบินรบพิเศษ และเมื่อจบหลักสูตรเขาก็ได้รับติดยศเป็นร้อยตรี (Leutnant) และเข้าสังกัดฝูงบินที่ 3 (3. Staffel) แห่งกองบินไล่ล่า 2 "ริชท์โฮเฟิน" (Jagdgeschwader 2 "Richthofen") ต่อมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1940 ถูกโอนย้ายไปสังกัดฝูงบินที่ 6 (6. Staffel) แห่งกองบินไล่ล่า 52 (Jagdgeschwader 52)
อ้างอิง
19191983
ฮาร์เลมเมอร์เมร์
ฮาร์เลมเมอร์เมร์ (Haarlemmermeer) เป็นเทศบาลในจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ของประเทศเนเธอร์แลนด์ เป็นที่ลุ่มที่เกิดจากการผันน้ำทะเลออกมาก่อนในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชื่อของเมืองมีความหมายว่า ทะเลสาบแห่งฮาร์เลม
เมืองสำคัญของฮาร์เลมเมอร์เมร์คือโฮฟด์ดอร์ป มีประชากร 70,030 คน เป็นเมืองที่เติบโตอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ยังมีเมืองนิวเฟนเนปและเมืองบัดฮูเฟอดอร์ปที่ขยายตัวรวดเร็วเช่นกัน ท่าอากาศยานอัมสเตอร์ดัมสคิปโฮล ท่าอากาศยานหลักของประเทศตั้งอยู่ในเขตเทศบาลฮาร์เลมเมอร์เมร์เช่นกัน
หอยหวีวีนัส
หอยหวีวีนัส (Venus comb murex,ชื่อวิทยาศาสตร์:Murex pecten)เป็นหอยทากทะเลชนิดหนึ่งอยู่ในวงศ์หอยหนามหอยชนิดนี้อยู่บริเวณทะเลอินโดแปซิฟิกพวกมันกินหอยด้วยกันเองเป็นอาหาร หอยชนิดนี้มีหนามทียาวและเรียงตัวสวยจึงทำให้เป็นที่ชื่นชอบในการนำมาเก็ยสะสม
การกระจายพันธุ์
สายพันธุ์นี้มีถิ่นกำเนิดในบริเวณทะเลอินโดแปซิฟิก
ลักษณะเปลือก
เปลือกของพวกมันจะคล้ายกับเปลือกของหอยในวงศ์หอยหนามแต่จะมีลักษณะที่แตกต่างและโดดเด่นกว่าคือมันมีลักษณะของหนามที่ยาวและเรียงตัวสวย ปกติจะพบในสภาพที่สมบูรณ์ได้ยากเนื่องจากเปลือกของพวกมันแตกหักว่าย เมือพวกมันโตเต็มวันอาจมีเปลือกยาวประมาณ10-15 เซนติเมตร
ระบบการเขียนในอเมริกากลาง
ระบบการเขียนในอเมริกากลาง (Mesoamerican Writing Systems)เป็นระบบการเขียนที่พบในอเมริกากลางซึ่งเป็นดินแดนตั้งแต่เขตทะเลทรายทางเหนือของเม็กซิโกไปจนถึงป่าดิบเขตร้อนทางตะวันตกเฉียงเหนือของคอสตาริกา เป็นดินแดนที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีทั้งศาสนา ศิลปะและภาษาเป็นเอกลักษณ์ร่วมกันของชนหลายกลุ่ม ได้แก่ เอซเทค มายา โอลเมค และกลุ่มเล็กๆเช่น ซาโปเทค ทีโอทิฮัวคานอส มิกซ์เทค และทาราสคัน กลุ่มวัฒนธรรมเหล่านี้มีระบบการเขียนเป็นของตนเองก่อนการเข้ามาของชาวยุโรป
ระบบตัวเลข
โดยทั่วไปใช้ระบบขีดและจุด จุดแสดงเลข 1 ขีดแสดงเลข 5 ในบางกรณี จารึกอักษรมิกซ์เทคและเอซเทคใช้แต่จุดเท่านั้นระบบขีดและจุดนี้ใช้เขียนเลขน้อยกว่า 20 ถ้ามากกว่านี้จะใช้ระบบอื่น ตัวอย่างเช่น เอซเทค ใช้สัญลักษณ์พิเศษ เช่น ธง หมายถึง 20 ใบหน้า หมายถึง 400 ถุงเครื่องหอมหมายถึง 8000 การเขียนเลข 946 ใช้รูปใบหน้า 2 รูป (2*400 = 800) ธง 7 ผืน (7 x 20 = 140) และจุด 6 จุด (6 x 1 = 6), ผลรวมเป็น 946 (800 + 140 + 6)
ระบบของมายาจะซับซ้อนกว่านี้ สัญลักษณ์ของรูป 20 คือพระจันทร์ครึ่งดวง การเขียนเลขจำนวนมากๆจะระบุตำแหน่งของตัวเลขแบบเดียวกับระบบในปัจจุบันที่เป็นเลขยกกำลังของ 10 เลข 5209 แสดงได้เป็น 5209 = 5x103 + 2x102 + 0x101 + 9x100 โดยระบบเดียวกัน ตัวเลขมายามีตั้งแต่ 0 – 19 และแต่ละหน่วยเป็นเลขยกกำลังของ 20 เลขแต่ละตัวอยู่ในระบบขีดและจุด รวมกับสัญลักษณ์ของ 0 ที่เป็นรูปหอยสังข์
ระบบปฏิทินในอเมริกากลาง
ปฏิทินมี 2 ระบบคือ ปฏิทินแสงอาทิตย์ 365 วัน/ปี คำนวณจากการหมุนรอบดวงอาทิตย์ของโลก แบ่งเป็น 18 เดือนๆละ 20 วัน ตอนสิ้นปีมีเวลาพิเศษ 5 วันซึ่งถือเป็นเวลาแห่งอันตราย อีกระบบคือปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ 260 วัน/ปี ไม่เกี่ยวข้องกับระบบดาราศาสตร์ใดๆ แต่คำนวณมาจากระยะการตั้งครรภ์ของมนุษย์ ไม่มีระบบเดือน แต่ใช้วงรอบของวัน 2 แบบ ที่เป็นคู่ขนานและเกี่ยวข้องกันคือวงรอบเครื่องหมายของวัน มี 20 ชื่อ และวงรอบสัมประสิทธิ์ของวันมี 13 ชื่อ นอกจากนี้ชาวมายายังติดตามตำแหน่งของดาวศุกร์ ในเวลากลางคืนและคำนวณเป็นวงรอบๆละ 584 วัน
ชาวมายาและอีพิ-โอลเมคยังมีวงรอบของเวลาที่ใหญ่ที่สุด เรียกการนับระยะยาว ปฏิทินนี้มีสัมประสิทธิ์ 5 ตัว ใช้บันทึกรอบละ 5,000 ปี การนับระยะยาวของทั้งชาวมายาและอีพิ-โลเมค เริ่มเมื่อ 2,570 ปีก่อนพุทธศักราช ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นยุคเริ่มต้นของปัจจุบัน และด้วยระบบสัมประสิทธิ์ 5 ตัว การนับระยะยาวจะสิ้นสุดใน พ.ศ. 2551 ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นจุดสิ้นสุดของโลกตามความเชื่อของชาวมายา
รูปบูชา – จุดเริ่มของการเขียน
การเขียนในอเมริกากลางไม่ได้เริ่มต้นจากการนับเช่นในส่วนอื่นๆของโลก แต่มีวัตถุประสงค์ในด้านการเมือง ศาสนา และประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมเมืองที่ปรากฏครั้งแรกในอเมริกากลาง คาดว่าเป็นอารยธรรมโอลเมค มีศูนย์กลางอยู่ในเขตร้อนชื้นของเม็กซิโก ยุคแรกเริ่มและยุคก่อนคลาสสิกในอเมริกากลาง ชาวโอลเมคแสดงผู้นำของเขาด้วยรูปหัวมนุษย์ การตกแต่งของแต่ละหัวจะต่างกัน และเป็นที่มาของการใส่ชื่อในข้อความ และน่าจะเป็นกลุ่มเดียวในยุคนั้นที่สร้างสัญลักษณ์เพื่อสื่อความหมาย เริ่มจากการเขียนรูปบูชาให้มีขนาดเล็กและนำมาเรียงลำดับเพื่อสื่อความหมาย และกลายเป็นกลิฟในระบบการเขียนรุ่นหลัง
ยุคก่อนคลาสสิกสมัยหลัง ( พ.ศ. 343 -843) เริ่มมีการเขียนของชาวซาโปเทค อีพิ-โอลเมคและมายา ในช่วงยุคคลาสสิก (พ.ศ. 843 -1443) และยุคหลังคลาสสิก (พ.ศ. 1443 -2043) มีระบบการเขียนเพิ่มมากขึ้น คล้ายกับว่าได้รับแรงดลใจจากงานเขียนของชาวซาโปเทค ยุคนี้อักษรได้แพร่ไปทั่วอเมริกากลาง แต่ละกลุ่มต่างมีการเขียนเป็นของตนเอง แบ่งได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือ
กลุ่มตะวันตกเฉียงใต้
อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกากลาง ได้แก่ อักษรมายา และอีพิ-โอลเมค ซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงกัน เช่น เครื่องหมายแทนเสียง การนับระยะยาว และข้อความขนาดยาวที่เป็นหน่วยทางภาษาศาสตร์ และโครงสร้างประโยค
อักษรมายาเป็นอักษรที่มีการใช้งานนานที่สุด เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. 243 จนสิ้นสุดราชอาณาจักรมายาเมื่อ พ.ศ. 2240 ลักษณะเด่นคือ กลิฟเป็นรูปสี่เหลี่ยม เขียนในแนวคอลัมน์คู่ซิกแซก อักษรอีกชนิดคืออักษรอีพิ-โอลเมค เป็นลักษณะผสมระหว่างอักษรคำกับสัญลักษณ์แทนการออกเสียง ในการนับระยะยาวและจดบันทึกเหตุการณ์สำคัญ จุดเริ่มต้นของการนับระยะยาวก็ใกล้เคียงกัน
กลุ่มอัวซาคัน
จุดศูนย์กลางอยู่ที่รัฐอัวซาคัน เม็กซิโกตอนใต้ อักษรชนิดแรกของกลุ่มนี้คืออักษรซาโปเทค มีอายุราว พ.ศ. 43 อักษรนี้ยังเข้าใจได้น้อย อักษรที่ใกล้เคียงกันคืออักษรญูอีน อักษรทีโอทิฮัวคันต่างไปจากอักษรมายาและซาโปเทค นักวิขาการเชื่อว่าอักษรนี้ไม่ใช่ระบบการเขียนที่สมบูรณ์ อาจจะมีแค่ตัวเลขพื้นฐานกับปฏิทิน อย่างไรก็ตามหลักฐานที่แสดงว่าอักษรทีโอทิฮัวคันเป็นระบบการเขียนเริ่มพบมากขึ้น
หลัง พ.ศ. 1443 มีวัฒนธรรมที่เป็นที่รู้จักขึ้นมา 2 กลุ่มคือ เอซเทคและมิกซ์เทคซึ่งคล้ายคลึงกันมาก อักษรมิกซ์เทคมาจากอักษรซาโปเทคแล้วไปเป็นอักษรเอซเทคอีกทอดหนึ่ง ยังไม่พบข้อความขนาดยาวของอักษร 2 ชนิดนี้
หลังการเข้ามาของชาวสเปน
เมื่อชาวสเปนเข้ามา การเขียนของชาวพื้นเมืองถูกหาว่าเป็นการเขียนของปีศาจและห้ามใช้ จารึกและหนังสือจำนวนมากถูกทำลาย ชาวพื้นเมืองจึงเขียนภาษาของตนด้วยอักษรละตินแทน งานเขียนเก่าๆถูกคัดลอกโดยอาลักษณ์ที่เป็นลูกจ้งของรัฐบาลอาณานิคมหรือโบสถ์ เมื่อยุคอาณานิคมสิ้นสุดลง การจ้างงานอาลักษณ์เหล่านี้จึงเลิกล้มไปด้วย ประชาชนในรัฐเอกราชใหม่ประกาศตนเป็นเชื้อสายของสเปนในโลกใหม่ ไม่มีใครสนใจวัฒนธรรมดั้งเดิมของตนเอง จนกระทั่งหลัง พ.ศ. 2500 จึงมีการฟื้นฟูวัฒนธรรมโบราณเหล่านี้ขึ้นมาอีก
ฟองน้ำปะการัง
ฟองน้ำปะการัง (Sclerospongiae) เป็นฟองน้ำชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในไฟลัมพอริเฟอรา ชั้นสเคลียโรสปัน
อ้วนสุด
อ้วนสุด (Yuan Shu; ) ชื่อรองว่า กงลู่ (ถึงแก่กรรมในเดือนกรกฎาคมหรือสิงหาคม ค.ศ. 199 ) เป็นขุนพลทหาร นักการเมือง และขุนศึกชาวจีนที่มีชีวิตอยู่ในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขามีชื่อเสียงเลื่องลือในช่วงภายหลังการล่มสลายของรัฐบาลส่วนกลางของราชวงศ์ฮั่นใน ค.ศ. 189 เขาได้ประกาศสถาปนาตนเองเป็นจักรพรรดิแห่งจีน พระนามว่า พระเจ้าต๋องซือ ใน ค.ศ. 197 ภายใต้ราชวงศ์จงซื่อที่มีอายุสั้น สองปีก่อนที่เขาจะถึงแก่กรรม
ช่วงชีวิตแรก
อ้วนสุดเกิดในอำเภอยีเอ็ง(หรู่หยาง-汝陽縣) เมืองยีหลำ(หรู่หนาน) ซึ่งตั้งอยู่ที่อำเภอชางฉุ่ย มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน ครอบครัวตระกูลของเขาเป็นกำลังที่สำคัญในราชการแผ่นดินฮั่นมานานกว่าสี่ชั่วอายุคน ได้สร้างสมาชิกจำนวนมากในตำแหน่งระดับสูงตั้งแต่ศตวรรษที่หนึ่งก่อนคริสตกาล ซึ่งสืบเชื้อสายมาจากอ้วนอัน(หยวนอัน) ซึ่งเข้ารับราชการในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นจาง อ้วนสุดเป็นบุตรชายของอ้วนฮอง(หยวนเฝิง-袁逢) ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้ากรมโยธา และภรรยาเอกของเขา อ้วนสุดถูกอธิบายเป็นบางครั้งว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่า ของขุนศึก อ้วนเสี้ยว แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นน้อยชายต่างมารดาของอ้วนเสี้ยวต่างหาก
เมื่อเข้าสู่วัยหนุ่ม เขาได้มีชื่อเสียงในด้านเจ้าชู้และชอบออกไปล่าสัตว์กับสุนัขและนกเหยี่ยว ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นบัณฑิตที่มีความกตัญญูและมีประวัติดีงามที่เรียกว่า เสี้ยวเหลียน ต่อมาเขากลายเป็นสมุหเทศาภิบาลแห่งเมืองโห้หลำ(เหอหนาน) และต่อจากนั้นดำรงตำแหน่งแม่ทัพแห่งสำนักพระราชวังของกรมเสือไวทะยาน(虎賁中郎將)
การทัพปราบตั๋งโต๊ะ (ค.ศ. 189-191)
ภายหลังจากการตายของแม่ทัพโฮจิ๋น(22 กันยายน ค.ศ. 189) อ้วนสุดในฐานะผู้บัญชาการกองทัพน้อยจักรวรรดิแห่งกรมเสือไวทะยาน นำกำลังคนบุกเข้าไปสังหารพวกสิบขันที เมื่อตั๋งโต๊ะเข้ายึดการควบคุมของรัฐบาลส่วนกลางของราชวงศ์ฮั่น เขาต้องการที่จะแต่งตั้งอ้วนสุดให้เป็นแม่ทัพหลัง แต่ด้วยความกลัวที่มีต่อตั๋งโต๊ะ อ้วนสุดจึงหนีไปยังเมืองลำหยง(หนานหยาง) ซึ่งเขาได้เข้าควบคุมภายหลังจากที่ซุนเกี๋ยนสังหารเจ้าเมืองนามว่า จางจึซ์
อ้วนสุดได้เข้าร่วมการทัพต่อต้านตั๋งโต๊ะที่นำโดยอ้วนเสี้ยว เขาได้ร่วมมือกับซุนเกี๋ยน ซึ่งเขาได้แต่งตั้งให้เป็นผู้ตรวจราชการมณฑลแห่งอิจิ๋ว ซุนเกี๋ยนประสบความสำเร็จในการเอาชนะและสังหารแม่ทัพของตั๋งโต๊ะนามว่า ฮัวหยง(ค.ศ. 191) แต่อ้วนสุดเริ่มรู้สึกหวาดระแวงว่าซุนเกี๋ยนจะมีผลงานที่ประสบความสำเร็จมากเกินไปและไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป และแอบไม่ยอมส่งเสบียงอาหารเป็นการชั่วคราวไปให้ซุนเกี๋ยนเพื่อเป็นการขัดขวางการรุกคืบของเขา เมื่อช่วงเวลาที่ซุนเกี๋ยนได้เดินทางมาถึงเมืองลกเอี๊ยง(ลั่วหยาง) ได้ถูกเผาทำลายโดยตั๋งโต๊ะ ซึ่งกองกำลังของเขาได้หนีไปทางตะวันตกสู่เมืองฉางอัน พร้อมทั้งพาจักรพรรดิไปด้วย อย่างไรก็ตาม ทหารของเขาได้พบตราหยกแผ่นดิน ซึ่งซุนเกี๋ยนได้นำไปมอบให้กับอ้วนสุด ผู้บังคับบัญชาของเขา
ปกครองในเมืองลำหยงและตันหลิว (ค.ศ. 190-193)
การปกครองของอ้วนสุดนั้นในเมืองลำหยงนั้นคอยแต่จะกดขี่ข่มเหง ภายหลังจากการแตกแยกของแนวร่วมพันธมิตรต่อต้านตั๋งโต๊ะใน ค.ศ. 191 เขาได้แก่งแย่งชิงอำนาจกับอ้วนเสี้ยวเพื่อควบคุมภาคเหนือของจีน โดยแต่ละฝ่ายได้จัดตั้งพันธมิตรที่เป็นคู่ปรับกัน อ้วนสุดได้จับมือเป็นพันธมิตรกับกองซุนจ้าน คู่ปรับทางเหนือของอ้วนเสี้ยว และอ้วนเสี้ยวได้จับมือเป็นพันธมิตรกับเล่าเปียว คู่ปรับทางใต้ของอ้วนสุด อ้วนสุดจึงส่งซุนเกี๋ยนไปโจมตีเล่าเปียว แต่ขุนพลของเขากลับถูกฆ่าตายในยุทธการที่ซงหยง(ค.ศ. 191) ซุนเปิน หลานชายของซุนเกี๋ยนได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเขาในฐานะขุนพลทหารของอ้วนสุดและผู้ตรวจราชการมณฑลแห่งอิจิ๋ว ภายหลังจากความพ่ายแพ้ครั้งนี้และด้วยความไม่เป็นที่นิยมของเขาเนื่องจากระบอบการปกครองที่ฟุ่มเฟือยของเขาในเมืองลำหยง อ้วนสุดได้ย้ายที่พำนักของเขาไปยังเมืองตันหลิว(เฉินหลิว) และขยายอิทธิพลไปยังแคว้นเองจิ๋วใน ค.ศ. 192
ขุนศึกในอำเภอฉิวฉุน (ค.ศ. 193-197)
ในช่วงต้นปี ค.ศ. 193 อ้วนสุดได้ประสบความพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่น ยุทธการที่เฟิงชิว โดยกองทัพผสมของโจโฉและอ้วนเสี้ยว เขาได้หนีไปยังอำเภอฉิวฉุนในเมืองกิวกั๋ง(จิ่วเจียง) บนชายฝั่งทางใต้ของแม่น้ำหวง จากกองบัญชาการแห่งใหม่ของเขา เขาได้สร้างรัฐขุนศึกที่ทรงอำนาจ เขาได้ปลดผู้ตรวจราชการมณฑลแห่งเองจิ๋วนามว่า เฉินเหวิน และเข้ารับตำแหน่งด้วยตัวเอง โดยยังกล่าวอ้างว่าเป็นผู้ครองแคว้นชีจิ๋ว
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 194 ถึงต้นปี ค.ศ. 197 ซุนเซ็ก บุตรชายของซุนเกี๋ยนและน้องชายภรรยาของเขานามว่า งอเก๋ง ได้พิชิตดินแดนต่าง ๆ หลายแห่งในกังตั๋ง(เจียงตุง)ในนามของอ้วนสุด เขาไม่ค่อยที่จะประสบความสำเร็จในการขยายการปกครองในแคว้นชีจิ๋ว ซึ่งเขาต้องต่อสู้รบกับเล่าปี่และลิโป้ ซึ่งฝ่ายหลังได้จับมือกับอ้วนสุดในช่วงเวลาสั้นใน ค.ศ. 196 แต่ก็ต้องทรยศหักหลังเขาอีกครั้งและขับไล่เขาให้กลับไปยังอำเภอฉิวฉุน
จักรพรรดิแห่งราชวงศ์จงซื่อ (ค.ศ. 197-199)
อ้วนสุดได้ประกาศสถาปนาตั้งตนเป็นจักรพรรดิภายใต้ราชวงศ์จงซื่อ(仲氏) ที่มีอายุสั้นในช่วงต้นปี ค.ศ. 197 โดยอ้างถึงความเชื่อคำทำนายเป็นเหตุผลของเขา รวมถึงตัวอักษรจีนสำหรับชื่อของเขาคำว่า สุด(ชู่) และชื่อรองว่า กงลู่ และการครอบครองตราหยกแผ่นดินซึ่งซุนเกี่ยนผู้ล่วงลับได้มอบให้แก่เขา การกระทำที่บ้าบิ่นนี้ทำให้เขาได้ตกเป็นเป้าของขุนศึกคนอื่น ๆ วิถีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยและความหยิ่งจองหองของเขาทำให้เหล่าผู้ติดตามของเขาหลายคนต่างพากันตีจากเขาไป ด้วยความเสียหายอย่างร้ายแรงที่เกิดขึ้นจากการตีจากไปและการแปรพักตร์ ได้ส่งผลกระทบต่อทั้งอ้วนสุดเป็นการส่วนตัวและต่อความแข็งแกร่งของกองทัพของเขา โดยซุนเซ็กซึ่งได้พิชิตดินแดนส่วนใหญ่ของกังตั๋งภายใต้ธงของอ้วนสุด ภายหลังจากความพ่ายแพ้อย่างราบคาบโดยกองทัพผสมของโจโฉ เล่าปี่ และลิโป้ อ้วนสุดได้พยายามหลบหนีไปทางเหนือเพื่อเข้าร่วมกับอ้วนเสี้ยว อ้วนเสี้ยวได้ส่งบุตรชายคนโตนามว่า อ้วนถำ เพื่อพยายามช่วยเหลืออ้วนสุด แต่อย่างไรก็ตาม พันธมิตรระหว่างสองพี่น้องตระกูลที่เกลียดชังกันมานานจะไม่เกิดขึ้น เนื่องจากอ้วนถำมาช้าเกินไป และกองกำลังของอ้วนสุดถูกขัดขวางและบีบบังคับให้ล่าถอยกลับไปยังอำเภอฉิวฉุนโดยเล่าปี่ ภายหลังจากนั้นได้ไม่นาน เขาได้เสียชีวิตลงด้วยความอดอยาก ไม่สามารถกลืนอาหารหยาบที่ทหารของเขากินได้ คำขอครั้งสุดท้ายของเขาคือขอน้ำผสมน้ำผึ้งมาดื่มแก้กระหาย ซึ่งทหารของเขากลับไม่มีเลย
สิ่งที่เกี่ยวข้อง
155199
จักรพรรดิเล จาง ตง
จักรพรรดิเล จาง ตง (Lê Trang Tông, จื๋อโนม:黎莊宗, 2057-9 มีนาคม 2091) จักรพรรดิแห่งเวียดนามและผู้สถาปนา ราชวงศ์เลยุคฟื้นฟู
เคโกะ ฮาระ
เคโกะ ฮาระ (原桂子; Keiko Hara; 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงชาวญี่ปุ่น รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอน เธอเกิดที่คูชิงาทามาชิ (ปัจจุบันคือมินามิแอลป์) อำเภอนากาโกามะ ประเทศญี่ปุ่น และมีชื่อเล่นคือ เค (ケイ)
ประวัติ
หลังจากเกษียณตัวในปี ค.ศ. 2006 เธอก็ได้ทำหน้าที่เป็นฝ่ายสนับสนุนทีมฮิซามิตสึสปริงส์ กระทั่งออกจากทีมดังกล่าวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 จากนั้นในเดือนกันยายนของปีเดียวกันนี้ เธอได้เข้าร่วมทีมทาเกฟูจิแบมบู โดยทำหน้าที่ร่วมกับทีมดังกล่าวถึง 2 ฤดูกาล
เดือนเมษายน ค.ศ. 2008 หลังจากการแข่งขัน 255 นัดของการแข่งขันวี.ลีก เธอประสบความสำเร็จโดยได้รับรางวัลจากรายการ ระบบรางวัลพิเศษของวี.ลีก เพื่อเป็นการระลึกถึงการแข่งขันเป็นปีที่ 40 ในปี ค.ศ. 2007 นับจากการก่อตั้ง เพื่อเป็นการเชิดชูต่อนักวอลเลย์บอลผู้เข้าร่วมการแข่งขันมาอย่างยาวนาน
ในปี ค.ศ. 2009 เธอได้หวนไปเข้าร่วมทีมฮิซะมิสึสปริงส์อีกครั้ง และได้รับการแต่งตั้งเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนไปพร้อมกับการเป็นนักวอลเลย์บอลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2010 ก่อนที่จะออกจากทีมไปในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2011
เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 เธอได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ฝึกสอนพิเศษของทีมอาเงโอะเมดิกส์ในการแข่งขันวี.ชาเลนจ์ลีก
พ.ศ. 498
พุทธศักราช 498 ใกล้เคียงกับ 46 ปีก่อนคริสตกาล
พ.ศ. 499
พุทธศักราช 499 ใกล้เคียงกับ 45 ปีก่อนคริสตกาล
กันต์ชนุตม์ เก่งการค้า
กันต์ชนุตม์ เก่งการค้า (Kunchanuj Kengkarnka) มีชื่อเล่นว่า กันต์ เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากบทบาท "ทิว" ใน Kiss the Series รักต้องจูบ และ "ฮิปปี้" ใน U-Prince Series
ประวัติ
กันต์ชนุตม์ เก่งการค้า มีชื่อเล่นว่า กันต์ เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย เป็นที่รู้จักจากบทบาท "ฮิปปี้" ใน U-Prince Series จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก วิทยาลัยดนตรี มหาวิทยาลัยรังสิต โดยกันต์เคยเข้าประกวดในรายการ The Hunt ถ้าใช่...ได้เกิด เมื่อปี พ.ศ. 2553 จากนั้นในปีต่อมากันต์ได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปินกับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ค่ายจีเอ็มเอ็มทีวี โดยมีผลงานเพลงแรกคือ I have a dream ร่วมกับกลุ่มศิลปินในรายการ The Artists จากนั้นก็เริ่มมีผลงานเพลงดูโอคู่กับ กานต์-ศุภกานต์ นาคะวิสุทธิ์ และผลงานเพลงซิงเกิล รวมถึงบทบาทการแสดงในละครและซีรีส์มากมาย กันต์เป็นที่รู้จักจากบทบาท "ทิว" ใน Kiss the Series รักต้องจูบ และบทบาท "ฮิปปี้" ใน U-Prince Series รวมถึงผลงานเพลงประกอบซีรีส์
กันต์ชนุตม์ เป็นบุตรคนที่ 2 ของครอบครัว และเป็นน้องชายของนักดนตรีแจ๊ส เก่งฉกาจ เก่งการค้า
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2495''' นับเป็นการเลือกตั้งทั่วไปครั้งที่ 6 ของประเทศไทย มีขึ้นในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2495 สืบเนื่องจากการที่ จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี รัฐประหารตัวเองในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 โดยอ้างเหตุว่า รัฐธรรมนูญฯ พ.ศ. 2492 ที่ใช้อยู่ขณะนั้นไม่สะดวกแก่การบริหารประเทศชาติ และไปใช้รัฐธรรมนูญฯ พ.ศ. 2475 อันเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกแทน โดยได้แก้ไขเพิ่มเติม ในปี พ.ศ. 2495 ส่งผลให้ฝ่ายนิติบัญญัติกลับมามีสภาเดียว ประกอบด้วยสมาชิกสภา 2 ประเภท โดยคณะรัฐประหารได้แต่งตั้งบุคคลในคณะและข้าราชการทหาร พลเรือน เป็นสมาชิกสภาประเภทที่ 2 ทำหน้าที่เป็นผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในสภาผู้แทนราษฎรร่วมกับสมาชิกสภาประเภทที่ 1 ซึ่งมาจากการเลือกตั้ง
ผลการเลือกตั้งทำให้ได้สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 123 คน โดยมีผู้มีสิทธิเลือกตั้งทั้งสิ้น 7,602,591 คน มีผู้มาใช้สิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งจำนวน 2,961,291 คน คิดเป็นร้อยละ 38.36 จังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งมากที่สุดคือ จังหวัดสระบุรี คิดเป็นร้อยละ 77.78 และจังหวัดที่มีผู้มาใช้สิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งน้อยที่สุดคือ จังหวัดพระนคร คิดเป็นร้อยละ 23.03
คริสตินา ริชชี
คริสตินา ริชชี (Christina Ricci) เกิดเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980 เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน มีชื่อเสียงครั้งแรกจากบทเวดส์เดย์ แอดดัมส์ ในภาพยนตร์เรื่อง The Addams Family (1991) รวมถึงภาคต่อ Addams Family Values (1993)
ภาพยนตร์ที่เธอแสดงมีตั้งแต่ภาพยนตร์แนวอาร์ต อย่างเช่น The Ice Storm (1997) หรือหนังดราม่า Monster (2004) หนังตลกนอกกระแสอย่าง The Opposite of Sex (1998) ที่ทำให้เธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม และยังมีผลงานภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์อย่าง Sleepy Hollow (1999)
ีริชชีผันตัวจากนักแสดงเด็กไปเป็นนักแสดงขวัญใจวัยรุ่น จนถึงนักแสดงผู้ใหญ่ และเธอยังมีบริษัทผลิตงานของตัวเอง ที่ชื่อ Blaspheme Films ที่มีผลงานอย่าง Pumpkin และ Prozac Nation เธอยังแสดงภาพยนตร์เรื่อง Black Snake Moan (2007) และ Penelope (2008) และยังแสดงภาพยนตร์ดัดแปลงเรื่อง Speed Racer ในปี 2008
อ้างอิง
1980
แอนโธซัว
แอนโธซัว (Anthozoa) เป็นชั้นหนึ่งในไฟลัมไนดาเรีย เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเป็นแท่งคล้ายดอกไม้ มีโครงสร้างค้ำจุน อาศัยอยูเดี่ยวๆหรือเป็นโคโลนี อาศัยอยู่ในทะเลทั้งหมด แบ่งได้เป็นสี่กลุ่มคือ ดอกไม้ทะเล ปะการังแข็ง ปะการังอ่อน และกัลปังหา
อ็องเฌ
อ็องเฌมีพื้นที่ 42.70 sqkm และมีประชากร 154,508 คน ส่วนประชากรประมาณ 432,900 อาศัยอยู่ในเขตปริมณฑล (aire d'attraction) เฉพาะเทศบาลเมืองอ็องเฌ (ไม่นับรวมเขตปริมณฑล) เป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 3 ของภาคตะวันตกเฉียงเหนือของฝรั่งเศส รองจากน็องต์และแรน และมากเป็นอันดับที่ 18 ของประเทศ
พ.ศ. 500
พุทธศักราช 500 ใกล้เคียงกับ 44 ปีก่อนคริสตกาล
ปูดาโอ
ปูดาโอ (ပူတာအို) เป็นเมืองที่อยู่ทางตอนเหนือสุดของรัฐกะชีนในประเทศพม่า และเป็นเมืองหลักของจังหวัดและอำเภอปูดาโอ สามารถเดินทางไปได้โดยรถยนต์ (เฉพาะช่วงฤดูร้อน) และเครื่องบิน เมืองนี้เป็นแหล่งของนกเฉพาะถิ่น และกล้วยไม้ที่หายาก โดยเฉพาะ "กล้วยไม้ดำ" ซึ่งพบได้ตามภูเขาทางตะวันตกและตะวันออกของเมือง ปูดาโออยู่ใกล้กับเขาคากาโบราซี ซึ่งปกคลุมด้วยหิมะ จึงมีชื่อเสียงในด้านการท่องเที่ยว
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นตามการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน จะมีฝนตกหนักมากในช่วงฤดูมรสุม อุณหภูมิต่ำสุดในเดือนมกราคม (13.1 องศาเซลเซียส) และสูงสุดในเดือนสิงหาคม (25.9 องศาเซลเซียส) บางครั้งอาจพบหิมะตกได้
แอร์เอเชีย
แคปปิตอล เอ เบอร์ฮาด (Capital A Berhad; myx: 5099) ดำเนินการในชื่อ แอร์เอเชีย (AirAsia; ในรูปแบบ airasia) เป็นบริษัทข้ามชาติสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติมาเลเซีย มีสำนักงานใหญ่อยู่ใกล้กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศมาเลเซียเมื่อพิจารณาจากขนาดฝูงบินและจุดหมายปลายทาง แอร์เอเชียให้บริการเที่ยวบินภายในประเทศและระหว่างประเทศไปยังจุดหมายปลายทางมากกว่า 165 แห่ง ครอบคลุม 25 ประเทศ ฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ 2 (klia2) ซึ่งเป็นอาคารผู้โดยสารสายการบินต้นทุนต่ำที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ (KLIA) ในอำเภอเซอปัง รัฐเซอลาโงร์ ประเทศมาเลเซีย มีสายการบินในเครือ ได้แก่ แอร์เอเชียกัมพูชา ไทยแอร์เอเชีย อินโดนีเซียแอร์เอเชีย และแอร์เอเชียฟิลิปปินส์ ที่มีฐานการบินอยู่ที่ท่าอากาศยานพนมเปญ กรุงเทพฯ-ดอนเมือง จาการ์ตา-ซูการ์โน-ฮัตตา และมะนิลา-นินอย อากีโน ตามลำดับ อีกทั้งแอร์เอเชียเอ็กซ์ที่เป็นสายการบินเส้นทางระยะไกล แอร์เอเชียมีสำนักงานจดทะเบียนและสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์
ประวัติ
แอร์เอเชียก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2536 และเริ่มดำเนินการเมื่อ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ก่อตั้งขึ้นโดยหน่วยงานรัฐวิสาหกิจ DRB-Hicom ของรัฐบาลมาเลเซีย หลังจากดำเนินงานประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนัก และมีหนี้สินจำนวนมาก และเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2544 กลุ่มบริษัท ทูนแอร์ โดยผู้บริหารคือ นายโทนี เฟอร์นานเดส ได้เข้าซื้อหนี้ของสายการบินแอร์เอเชีย และเข้ามาบริหารงาน โดยเริ่มเปิดเส้นทางบินใหม่จาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ และตีคู่แข่งอย่าง มาเลเซียแอร์ไลน์ ด้วยค่าโดยสารเริ่มต้นที่ 1 ริงกิตมาเลเซีย หรือประมาณ 0.27 ดอลลาร์สหรัฐ
ท่าอากาศยานรอง
ในปี พ.ศ. 2546 แอร์เอเชียได้เปิดตัวท่าอากาศยานรองแห่งที่สองที่ ท่าอากาศยานนานาชาติเซไน ใน รัฐยะโฮร์ บาห์รู ซึ่งใกล้กับประเทศสิงคโปร์และเปิดตัวเที่ยวบินระหว่างประเทศเป็นครั้งแรกด้วย โดยบินตรงสู่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย และเริ่มมีการจัดตั้งสายการบินไทยแอร์เอเชีย เปิดเส้นทางบินสู่ประเทศสิงคโปร์, มาเก๊า, เซียะเหมิน ประเทศจีน, กรุงมะนิลา, ประเทศเวียดนาม ประเทศกัมพูชา และ ประเทศพม่า ในปัจจุบันแอร์เอเชียมาเลเซีย มีท่าอากาศยานรองอีกสองแห่งในมาเลเซียตะวันออก ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ตั้งอยู่ในเมืองกูชิง รัฐซาราวัก และ ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ตั้งอยู่ในเมืองโกตากีนาบาลู รัฐซาบะฮ์
จุดหมายปลายทาง
ในปัจจุบัน แอร์เอเชียมาเลเชียมีเส้นทางบินตรงสู่ 58 จุดหมายปลายทาง ครอบคลุมประเทศในกลุ่มอาเซียน เอเชียตะวันออก เอเชียใต้ และ ออสเตรเลีย ด้วยฐานการบินหลักจาก ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ อาคาร KLIA2
ฝูงบิน
ฝูงบินของแอร์เอเชีย (มาเลเซีย) ประกอบด้วยเครื่องบินดังต่อไปนี้:
อดีตฝูงบิน
แอร์เอเชียเคยให้บริการเครื่องบินดังต่อไปนี้:
การบริการบนเครื่องบิน
การให้บริการบนเครื่องบินของแอร์เอเชีย เป็นการจำหน่ายอาหารและเครื่องดื่มบนเครื่องบิน (เดิมทีบริการนี้มีชื่อเรียกว่า "Snack Attack" แต่ต่อมาได้ยกเลิกชื่อเรียกนี้ไป) และการให้สั่งจองอาหารพร้อมชำระเงินล่วงหน้าก่อนเริ่มเที่ยวบินไม่น้อยกว่า 24 ชั่วโมง
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต
พระเจ้าฮาโรลด์ แฮร์ฟุต (Harold Harefoot หรือ Harold I) (ราว ค.ศ. 1015 – 17 มีนาคม ค.ศ. 1040) เป็นพระเจ้าแผ่นดินแห่งราชอาณาจักรอังกฤษ ระหว่าง วันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1035 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1040
แอร์เอเชีย
การบริการบนเครื่องบิน
แอร์เอเชียเป็นสายการบินที่ได้รับการรับรองจาก the KL Syariah Index หรือหน่วยงานที่ควบคุมดูแลเรื่องอาหารให้สอดคล้องกับหลักศาสนาอิสลาม ในเที่ยวบินของแอร์เอเชียจะไม่จำหน่ายอาหารประเภทหมู และไม่บริการเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ ยกเว้นเที่ยวบินภายในประเทศบางประเทศ