cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เดิร์จออฟเซอร์เบรัส: ไฟนอลแฟนตาซี VII
วินเซนต์ วาเลนไทน์(Vincent Valentine)
อายุ:ไม่ปรากฏ ส่วนสูง:184
ไฟนอลแฟนตาซีคริสตัลโครนิเคิลส์
ไฟนอลแฟนตาซีคริสตัลโครนิเคิลส์ คือ เกมอาร์พีจีในซีรีส์ไฟนอลแฟนตาซี ซึ่งเป็นเกมภาคแรกของซีรี่ที่ถูกทำลงเครื่องเกมคิวบ์ของนินเท็นโด สร้างโดยบริษัทสแควร์เอนิกซ์ในปี ค.ศ. 2003 แต่ด้วยตัวเกมที่ทำออกมาได้ไม่สนุกเท่าซีรีส์หลัก จึงสร้างความผิดหวังให้แก่นักเล่นเกมทั่วโลกไม่น้อย แต่ในงานอีทรีที่ประเทศญี่ปุ่นปี ค.ศ. 2006 เกมไฟนอลแฟนตาซีคริสตัลโครนิเคิลส์ ก็ได้มีการวางแผนสร้างภาคต่อให้แก่เครื่องเล่นเกมวีของทางบริษัทนินเท็นโดอีกครั้ง ด้วยระบบที่แปลกใหม่ของเครื่องเล่นเกมตัวนี้ ทำให้ได้รับความสนใจไม่น้อย โดยภาคต่อนี้มีชื่อว่าไฟนอลแฟนตาซีคริสตัลโครนิเคิลส์ เดอะคลิสตัลแบเรียส
สหพันธ์คาราเต้โลก
สหพันธ์คาราเต้โลก (World Karate Federation; WKF) เป็นองค์กรกีฬาคาราเต้ระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุด โดยมีสมาชิก 198 ประเทศ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2533 เป็นองค์กรคาราเต้แห่งเดียวที่ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลและมีสมาชิกมากกว่าสิบล้านคน   สหพันธ์คาราเต้โลกจัดการแข่งขันคาราเต้ชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์และรุ่นอาวุโส ซึ่งจัดทุกปีเว้นปี ประธาน WKF คือ Antonio Espinos และสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่กรุงมาดริด ประเทศสเปน รูปแบบทั้งหมดได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจาก WKF
ชีลด์
ชี.ล.ด์. (S.H.I.E.L.D.) เป็นหน่วยงานสายลับ บังคับใช้กฎหมายพิเศษ และต่อต้านการก่อการร้าย ในหนังสือการ์ตูนอเมริกันที่มาร์เวลคอมิกส์เผยแพร่ ตัวละครหน่วยงานนี้ สแตน ลี กับแจ็ก เคอร์บี สร้างขึ้นใน สเตรนจ์เทลส์ เล่มที่ 135 (ประจำเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2508) และมักรับบทจัดการกับสิ่งเหนือธรรมชาติและเหนือมนุษย์ที่คุกคามความมั่นคงระหว่างประเทศ
คำว่า "S.H.I.E.L.D." เดิมย่อมาจาก "Supreme Headquarters, International Espionage and Law-Enforcement Division" (กองบัญชาการสูงสุด ฝ่ายจารกรรมและบังคับใช้กฎหมายระหว่างประเทศ) ต่อมาใน พ.ศ. 2534 เปลี่ยนเป็น "Strategic Hazard Intervention, Espionage and Logistics Directorate" (กองบัญชาการการแทรกแซง จารกรรม และการส่งกำลังบำรุงด้านภัยยุทธศาสตร์) ส่วนในภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีฉากอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล รวมถึงละครชุดทางโทรทัศน์ฉบับคนแสดงและฉบับแอนิเมชันหลายเรื่อง คำเต็มเป็น "Strategic Homeland Intervention, Enforcement and Logistics Division" (ฝ่ายแทรกแซง บังคับใช้ และส่งกำลังบำรุงเชิงยุทธศาสตร์สำหรับปิตุภูมิ)
องค์กรนี้ได้ปรากฏตัวอย่างมากในในสื่อดัดแปลงจากการ์ตูน รวมถึงภาพยนตร์และรายการที่มีเนื้อหาเกิดขึ้นในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล
ปาเปเอเต
ปาเปเอเต (Papeete, เสียงอ่าน ) เป็นเมืองหลวงของเฟรนช์พอลินีเชีย อาณานิคมโพ้นทะเลของสาธารณรัฐฝรั่งเศสในมหาสมุทรแปซิฟิก เทศบาลปาเปเอเตตั้งอยู่บนเกาะตาฮีตี ซึ่งเป็นเขตการปกครองย่อยของหมู่เกาะวินด์เวิร์ด โดยมีปาเปเอเตเป็นเมืองหลัก
หมู่เกาะวินด์เวิร์ดเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะโซไซเอตี บางครั้งในภาษาตาฮีตี ชื่อปาเปเอเตสะกดเป็น Papeete มีความหมายว่า "น้ำจากตะกร้า"
วัดสารอด
วัดสารอด เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณริมคลองราษฎร์บูรณะ ในแขวงราษฎร์บูรณะ เขตราษฎร์บูรณะ กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
วัดสารอดสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลาย เนื่องจากพบใบเสมาสมัยอยุธยาตอนปลาย ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง เดิมมีเนื้อที่ประมาณ 4 ไร่ ต่อมาได้ซื้อที่ดินเพิ่มเติมอีก ชื่อเดิมคือ วัดเสือรอด เนื่องจากเมื่อแรกสร้าง มีเสือตัวหนึ่งถูกยิงได้รับบาดเจ็บ แล้ววิ่งหนีมาที่บริเวณวัด รอดตายอย่างปาฏิหาริย์
ประมาณ พ.ศ. 2457 ในสมัยรัชกาลที่ 6 ต้นสกุลกาญจนกุญชรได้บูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะทั้งอาราม ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2530
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 10.62 เมตร ยาว 23.36 เมตร หลังคาลด 3 ชั้น ประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ จิตรกรรมฝาผนังเขียนเป็นภาพเหตุการณ์ในพุทธประวัติ มีพระพุทธรูปปางสมาธิ ซึ่งมีพุทธลักษณะเช่นเดียวกับพระพุทธชินราช ขนาดหน้าตักกว้างประมาณ 80 นิ้ว เป็นพระประธาน
วิหาร เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน 2 ชั้น เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้น มีนามว่า หลวงพ่อรอด เล่ากันว่า หลวงพ่อรอด เคยถูกขโมยลงเรือ แล้วเรือล่ม หลวงพ่อรอดลอยกลับมาที่วัดดังเดิม วิหารมีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องพระสุธน-มโนราห์
ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน กว้าง 15 เมตร ยาว 30 เมตร
กรมช่างอากาศ
กรมช่างอากาศ เป็นหน่วยขึ้นตรงกองทัพอากาศ ในส่วนส่งกำลังบำรุง โดยความรับผิดชอบหลักคือการทำให้เครื่องบินของกองทัพอากาศไทยพร้อมใช้งานตามเกณฑ์ของกองทัพอากาศเพื่อให้สามารถปฏิบัติภารกิจได้ตามที่ได้มอบหมายจากกองทัพไทย โดยมีการดูแลกิจการหลัก 3 ระบบคือ การซ่อม สร้าง ดัดแปลงอากาศยาน การพัสดุช่างอากาศ และการพัสดุเชื้อเพลิง โดยเป็นงานด้านการบริหารงานซ่อมบำรุง ปฏิบัติและจัดการพัฒนาความรู้ กิจการต่าง ๆ ในสายวิทยาการด้านช่างอากาศ มีเจ้ากรมช่างอากาศเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
มีการแบ่งส่วนราชการเป็น 10 กองและ 1 แผนก มีข้าราชการสังกัดกว่า 3,000 คน กระจายอยู่ทั่วตามกองบินต่าง ๆ และกรมช่างอากาศ ที่บางซื่อ กรมช่างอากาศเป็นกรมที่ใหญ่ในส่วนส่งกำลังบำรุง และได้รับงบประมาณมากที่สุด ซึ่งกว่าครึ่งเป็นงบเชื้อเพลิง
นอกจากภารกิจหลักคือการซ่อมบำรุงอากาศยาน และพัสดุภาคพื้นเพื่อสนับสนุนภารกิจการบินแล้ว กรมช่างอากาศยังมีการประชาสัมพันธ์และจัดการแข่งขันเครื่องบินเล็ก รวมทั้งปัจจุบันมีการสร้าง เครื่องบินฝีกต้นแบบ (บ.ชอ.2) และการสร้าง บ.ทอ.๖ เพื่อใช้เป็นเครื่องบินฝึก, เครื่องบินธุรการ ต่อไป
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 พลอากาศโท พงศ์สมิทธ์ สุขรวย​ ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมช่างอากาศ พลอากาศตรี กฤษฎา เสียงก้อง และ พลอากาศตรี ปราโมทย์ วันวาน ดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมช่างอากาศ
ภารกิจ
มีหน้าที่วางแผนการปฏิบัติอำนวยการ ประสานงาน ติดตาม กำกับดูแล พัฒนา และดำเนินการเกี่ยวกับกิจการ ช่างอากาศ รวมทั้งระบบ การพัสดุช่างอากาศ และการพัสดุเชื้อเพลิง กับมีหน้าที่จัดการความรู้ ควบคุม ประเมินผล และตรวจตรา กิจการในสายวิทยาการด้านช่างอากาศ มีเจ้ากรมช่างอากาศเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองบังคับการ
เป็นที่บริหารจัดการ และปกครองบังคับบัญชาของเจ้ากรมช่างอากาศ รวมทั้งอำนวยการ ประสานงาน ควบคุม กำกับการ และดำเนินการให้เป็นไปตามภารกิจของกรมช่างอากาศ แบ่งย่อยเป็น
แผนกการเงิน
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการเบิกเงิน การรับจ่ายเงิน การเก็บรักษาเงิน การบัญชีและหลักฐานประกอบบัญชีตลอดจนหลักฐานอื่น ๆ ในความรับผิดชอบ ให้เป็นไปตามระเบียบแบบแผนของทางราชการ มีหัวหน้านายทหารการเงิน เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองวิทยาการ
ภารกิจ มีหน้าที่ดำเนินการเกี่ยวกับการกำหนดแผน และควบคุม การซ่อมบำรุง การกำหนด มาตรฐาน การแผนแบบ การค้นคว้า วิจัย ตรวจทดลอง ให้คำแนะนำและจัดทำเอกสารเทคนิค เผยแพร่วิทยาการ ตลอดจนตรวจตรากิจการในสายวิทยาการช่างอากาศ มีผู้อำนวนการกองวิทยาการเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ โดยมีหน่วยขึ้นตรง 1 กอง 6 แผนก และ 1 ฝ่าย ได้แก่
ที่ตั้ง เลขที่ 1 กรมช่างอากาศ ถนนประดิพัทธ์ แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร
ข้าราชการและลูกจ้างประมาณ 200 คน
กองซ่อมอากาศยาน 1
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการซ่อมบำรุง ดัดแปลง แก้ไข และประกอบปรับอากาศยาน มีผู้อำนวยการกอง กองซ่อมอากาศยาน 1 เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองซ่อมเครื่องยนต์
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการซ่อมบำรุง ดัดแปลง แก้ไข ประกอบปรับเครื่องยนต์อากาศยาน เครื่องยนต์บริภัณฑ์ภาคพื้น และภาคอากาศ มีผู้อำนวยการกอง กองซ่อมเครื่องยนต์เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองซ่อมบริภัณฑ์
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการซ่อมบำรุง ดัดแปลง แก้ไข ประกอบปรับ บริภัณฑ์อากาศยาน และบริภัณฑ์ภาคพื้น รวมทั้งการผลิตก๊าซ และการกู้อากาศยานประสบภัย มีผู้อำนวยการกอง กองซ่อมบริภัณฑ์ เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองโรงงาน
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการซ่อม สร้าง ผลิต ประกอบ ติดตั้ง ดัดแปลงแก้ไขอากาศยาน เครื่องยนต์ และบริภัณฑ์มีผู้อำนวยการกอง กองโรงงาน เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองพัสดุช่างอากาศ
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการจัดหา จัดซื้อจัดจ้าง แลกเปลี่ยน เช่า ควบคุมและจำหน่าย เบิกจ่าย ตรวจสอบ ยืม สะสม และบริการพัสดุสายช่างอากาศ มีผู้อำนวยการกอง กองพัสดุช่างอากาศ เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
กองพัสดุเชื้อเพลิง
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการพิจารณาความต้องการ การสะสม เก็บรักษา ควบคุม แจกจ่าย ตรวจสำรวจ จำหน่าย บริการ และซ่อมบำรุงอุปกรณ์พัสดุเชื้อเพลิง มีผู้อำนวยการกอง กองพัสดุเชื้อเพลิง เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ โดยมีหน่วยขึ้นตรง 8 แผนก และ 1 ฝ่าย ได้แก่
กองบริการ
มีหน้าที่ ดำเนินการเกี่ยวกับการบริการเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติภารกิจให้กับหน่วยภายในของ กรมช่างอากาศ มีหัวหน้ากอง กองบริการ เป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
ประวัติ
กิจการการบินของประเทศไทยได้ก่อกำเนิดขึ้นในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวซึ่งมีพระบรมราโชบายทำนุบำรุงกิจการทหารอย่างจริงจัง และ ทรงตระหนัก ถึงความจำเป็นทีประเทศไทยจะต้องมีเครื่องบินไว้ป้องกันภัย ที่จะบังเกิดแก่ชาติ ด้วยเหตุนี้ กระทรวงกลาโหมจึงได้จัดตั้ง แผนกการบินกองทัพบกอยู่ใน บังคับบัญชาของจเรทหารช่าง คือ นายพลโทพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมขุน กำแพงเพชรอัครโยธิน จนกระทั่งปีพ.ศ. 2480 แผนกการบิน ได้ยกฐานะเป็น กองทัพอากาศขึ้นตรงต่อกระทรวงกลาโหม เวลาต่อมาส่วนโรงงานของกรมอากาศยานได้ยกฐานะเป็น กองโรงงานกรมช่างอากาศ เมื่อ 19 เมษายน พุทธศักราช 2465 ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น กรมช่างอากาศ
27 มี.ค. 2457 แผนกการบินยกฐานะเป็น“กองบินทหารบก”โรงงานจึงขึ้นตรงต่อกองบินทหารบก (27 มี.ค. 2457 เป็นวันที่กระทรวงกลาโหมออกคำสั่งตั้งเป็นกองบินทหารบก ซึ่งเริ่มเป็นปึกแผ่นแล้วจึงนับถือวันนี้เป็นวันสถาปนากองทัพอากาศ)
19 มี.ค. 2461 ยกฐานะจาก “กองการบินทหารบก” เป็น กรมอากาศยานทหารบก โรงงาน จึงได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงงานกรมอากาศยานทหารบก"
1 ธ.ค. 2464 เปลี่ยน ชื่อจาก กรมอากาศยานทหารบก เป็น กรมอากาศยาน เนื่องจาก กห. พิจารณาเห็นว่ากำลังทางอากาศ มิได้เป็นกำลังเฉพาะในด้านยุทธศาสตร์ทางทหารเท่านั้น แต่มีประโยชน์อย่างกว้างขวางต่อกิจการด้านอื่นๆ เช่นการพาณิชย์ และการคมนาคม เป็นต้น โรงงานจึงเปลี่ยนชื่อเป็น โรงงานของกรมอากาศยาน
19 เม.ย. 2465 ได้มีการจัดส่วนราชการของกรมอากาศยานใหม่ โดย โรงงานของกรมอากาศยาน ยกฐานะเป็น “กองโรงงานกรมอากาศยาน” ตั้งอยู่ที่ดอนเมือง ทางด้านตะวันตกของสนามบิน มีหน้าที่อำนวยการบริการการบินทั่วไปสร้างเครื่องบินตามแบบของต่างประเทศ บูรณะซ่อมแซมเครื่องบิน และเครื่องยนต์ให้พร้อมที่จะปฏิบัติการได้เสมอซึ่งวันนี้ถือเป็นวันที่ก่อตั้ง กรมช่างอากาศ เป็นต้นมา
พ.ศ. 2473 ได้ย้ายหน่วยงานจากที่ตั้งดอนเมืองมาอยู่ที่ บางซื่อ และเริ่มทำการผลิตเครื่องบินให้ข้าราชการ ในขั้นจัดเป็นสายการผลิต
12 เม.ย. 2478 เปลี่ยนชื่อจาก กองโรงงานกรมอากาศยาน เป็น “กองโรงงานกรมทหารอากาศ”
9 เม.ย. 2480 กรมทหาอากาศยกฐานะเป็น“กองทัพอากาศ”ดังนั้นกองโรงงานกรมทหารอากาศจึงได้ยกฐานะเป็น“กรมโรงงานทหารอากาศ”ขึ้นต่อตรงกองทัพอากาศ
พ.ศ. 2491 เปลี่ยนชื่อจาก กรมโรงงานทหารอากาศ เป็น กรมช่างอากาศ ขึ้นตรงต่อกองทัพอากาศ
ต.ค. 2539 กรมช่างอากาศ จัดอยู่ในสายยุทธบริการ 11 หน่วย ซึ่งอยู่ในสายการบังคับบัญชา ของกองบัญชาการสนับสนุนทหารอากาศ หรือเรียกตามคำย่อว่า บนอ. ขึ้นตรงต่อกองทัพอากาศ
1 เม.ย.2552 กองทัพอากาศ ได้ปรับโครงสร้างใหม่ กรมช่างอากาศ จัดอยู่ในสายยุทธบริการ ขึ้นตรงกับกองทัพอากาศ มีหน้าที่วางแผนการ ปฏิบัติ อำนวยการ ประสานงาน ติดตาม กำกับการพัฒนาและดำเนินการเกี่ยวกับกิจการช่างอากาศ และการพัสดุเชื้อเพลิง กับมีหน้าที่จัดการความรู้ ควบคุม ประเมินผล และตรวจตรากิจการในสายวิทยาการด้านช่างอากาศ โดยมี 10 กอง และ 1 แผนกขึ้นตรง และมีเจ้ากรมช่างอากาศเป็นผู้บังคับ บัญชารับผิดชอบ
ที่ตั้ง
กรมช่างอากาศ ตั้งอยู่ ณ เลขที่ 1 ถนนประดิพัทธิ์ แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร ใกล้กรมการทหารสื่อสาร, กรมการขนส่งทหารบก และกรมสรรพาวุธทหารบก นอกจากนี้อยู่ใกล้สำนักงานใหญ่บริษัท ปูนซีเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน), สวนจตุจักร และสถานีรถไฟบางซื่อ
ผลงานที่สำคัญในอดีต
24 พฤษภาคม 2458 สร้างเครื่องบินแบบ เบรเกต์ ชนิดปีก 2 ชั้น เป็นผลสำเร็จ โดย พันโท พระเฉลิมอากาศ ผู้บังคับการ กองบินทหารบก ได้ทำการบิน ในระดับความสูงประมาณ 100 เมตร
12 พฤษภาคม 2464 สร้างเครื่องบินนิออร์ปอร์ท และทำการบินได้สำเร็จ จำนวน 4 เครื่อง โดยได้ใช้พันธุ์ไม้ที่เกิดในประเทศไทยในการสร้าง ลำตัว ปีก หางและใบพัดของเครื่องบิน
ปี พ.ศ. 2470 ได้ทำการออกแบบและสร้างเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบ บ.ท.2 ซึ่งต่อมาได้ชื่อเป็น เครื่องบินบริพัตร เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดสัญชาติไทย 2 ที่นั่ง ปีก 2 ชั้น ใช้เครื่องยนต์จูปิเตอร์ 400-600 แรงม้า 1 เครื่อง โดยในปี พ.ศ. 2472 ได้บินเดือนทางไปเยือนประเทศอินเดีย และในปี 2473 ได้บินไป ฮานอย ประเทศเวียดนาม ปัจจุบันได้ตั้งแสดง ตัวอย่างให้ชม ที่บริเวณช่องทางเข้า สโมสรนายทหารอากาศ บางซื่อ
ปี พ.ศ. 2472 ได้ออกแบบ และสร้างเครื่องบินขับไล่ แบบ ข.5 ซึ่งมีชื่อเรียกว่า "เครื่องบินประชาธิปก" ตามพระนาม พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ได้พระราชทานชื่อไว้ นับเป็นเครื่องบินแบบที่สองที่ออกแบบและสร้างเองโดยคนไทย
15 มิถุนายน 2472 สร้างเครื่องบินนิออร์ปอร์ท โดยใช้เครื่องยนต์ เลอโรน 80 แรงม้า 1 เครื่อง
ปี 2490 พัฒนาการสร้าง บ.ทอ.2 ดัดแปลงชุดหางจากบ. สื่อสารแบบที่ 5 ซึ่งเดิมเป็น V TYPE ให้เป็นแบบใช้ แพนหางดิ่ง และแพนหางระดับ,แผนแบบ บ.ทอ.3 และผลิตหุ่น จำลอง ขนาด 1:6 ไปทดลองที่ประเทศญี่ปุ่น, บ.ทอ.4 ใช้แบบจากบ.ฝึกแบบที่ 9 โดยเปลี่ยนเครื่องยนต์ และแผ่นโครงสร้างบริเวณปีก และลำตัว จำนวน 12 เครื่อง เข้าประจำการ กองทัพอากาศเป็น บ.ฝึก แบบ 17
ในปี 2517 แผนแบบ ด้านโครงสร้าง และอากาศพลศาสตร์ บ.ทอ.5 โดยสร้างหุ่นจำลอง ขนาด 1:6 ไปทำการทดลองที่ประเทศออสเตรเลีย
ในปี 2526 สร้างเครื่องบิน FANTRINER โดยร่วมกับ บริษัท RHEIN FLUGZEUGBAU GMBH จากประเทศเยอรมันและได้บรรจุเข้าประจำการกองทัพอากาศ เป็น บ. ฝึกแบบ 18/ก (FT 400 และ FT 600) จำนวน 20 เครื่อง
ในปี 2542 ได้ออกแบบสร้างและติดตั้งอุปกรณ์ดับไฟป่า บน บ.ล.2ก เพื่อรองรับอุตสาหกรรมการบิน ตามนโยบายของรัฐบาลที่จะให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการบินในภูมิภาค
ในปี 2549 กรมช่างอากาศ ได้จัดทำโครงสร้าง บ.ทอ.6 ขึ้น โดยได้ทำโครงสร้าง บ.ชอ.2 ขี้นก่อน จำนวน 1 เครื่อง โดยเป็นการ reverse engineering จากเครื่องบินแบบ Marchetti และ บ.ชอ.2 ได้ทำการบินเมื่อ เดือนกันยายนปี 2550 ปัจจุบันได้ทำการเตรียมพร้อมสำหรับเที่ยวบินแรกของเครื่องบิน กองทัพอากาศแบบที่ 6 ปัจจุบัน บรรจุราชการในกองทัพอากาศ จำนวน 3 เครื่อง
ในปี 2553 กองทัพอากาศ โดยกรมช่างอากาศ ได้สนับสนุนงบประมาณงานวิจัยให้กับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (มจพ.) มหาวิทยาลัยขอนแก่น และศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ (เอ็มเทค) ในโครงการ การสังเคราะห์น้ำมันเชื้อเพลิงอากาศยานสำหรับอากาศยานของกองทัพอากาศ โดยโครงการจะมุ่งเน้นการศึกษาและผลิตเชื้อเพลิงไบโอเจ็ท ในระดับแล็บสเกลเพื่อทดสอบคุณสมบัติของน้ำมันเชื้อเพลิงที่ได้ มุ่งเน้นกระบวนการในการผลิตทั้งหมดสองกระบวนการ คือ น้ำมันเชื้อเพลิงสังเคราะห์โดยกระบวนการ ฟิชเชอร์-ทรอปซ์(Fischer-Tropsch Synthetic Fuel)และ การสังเคราะห์ด้วยกระบวนการแตกตัวด้วยไฮโดรเจนของพลังงานเชื้อเพลิงหมุนเวียนกลุ่มน้ำมันจากพืช (Hydro-treated Renewable Jet fue, HRJ from Plant Oil)
ซีคลีนเนอร์
ซีคลีนเนอร์ (CCleaner, ; ชื่อเดิมคือ แครปคลีนเนอร์ (Crap Cleaner)) เป็นโปรแกรมอรรถประโยชน์ที่ใช้ทำความสะอาดไฟล์ที่ไม่ต้องการและวินโดวส์รีจิสทรีที่ไม่ถูกต้องจากคอมพิวเตอร์ โดยเผยแพร่ครั้งแรกใน ค.ศ. 2004 สำหรับไมโครซอฟต์วินโดวส์เท่านั้น แต่ใน ค.ศ. 2012 ได้มีการเผยแพร่รุ่นสำหรับแมคโอเอสขึ้น
ซีคลีนเนอร์ได้รับการตรวจสอบโดยChip.de, เทคเรดาร์, พีซีแมกกาซีน และเทครีพับลิก
องค์ประกอบ
ซีคลีนเนอร์สามารถลบไฟล์ที่เราไม่ต้องการที่ตกค้างในบางโปรแกรม เช่น ไมโครซอฟต์ เอดจ์, อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์, มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์, กูเกิล โครม, โอเปร่า, ซาฟารี, วินโดวส์มีเดียเพลเยอร์, อีมูล, กูเกิลทูลบาร์, เน็ตสเคป, ไมโครซอฟต์ ออฟฟิศ, เนโร, อะโดบี แอโครแบต, แมคอาฟี, อะโดบี แฟลช เพลย์เยอร์, ซันจาวา, วินราร, วินเอซ, วินซิป และกิมป์ พร้อมกับประวัติการเข้าชมเว็บไซต์, คุกกี้, ถังรีไซเคิล, ขยะความจำ, ชิ้นส่วนของไฟล์, ล็อกของไฟล์, แคชของระบบ, ข้อมูลแอพลิเคชัน, การเติมคำอัตโนมัติในประวัติ และอื่น ๆ
หลัว เจี๋ย
หลัว เจี๋ย เป็นนักธุรกิจชาวไต้หวันผู้ก่อตั้งบริษัทเจิ้งซินรับเบอร์ ผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่อันดับ 9 ของโลก โดยขณะที่เสียชีวิตนั้น เป็นบุคคลที่ร่ำรวยอันดับที่ 6 ของไต้หวัน
ประวัติ
หลัว เจี๋ย เกิดเมื่อ ค.ศ. 1925 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2019
ซีคลีนเนอร์
องค์ประกอบ
ซีคลีนเนอร์สามารถถอนการติดตั้งโปรแกรม หรือจัดการโปรแกรมที่ทำงานตอนเปิดเครื่อง ตั้งแตรุ่นที่ 2.19 ซีคลีนเนอร์สามารถลบซิสเต็มริสตอร์ของวินโดวส์ได้
ประวัติ
ซีคลีนเนอร์ได้รับการเผยแพร่ครั้งแรกทางไมโครซอฟต์ วินโดวส์ใน ค.ศ. 2004 จนกระทั่งวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ทางพีรีฟอร์มประกาศต่อสาธารณะว่าได้มีการลองโปรแกรมรุ่นบีตาของซีคลีนเนอร์สำหรับแมคโอเอส และเผยแพร่รุ่นแมคในวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2012
หลัว เจี๋ย
อาชีพ
หลัวก่อตั้งบริษัทเจิ้งซินรับเบอร์เมื่อ ค.ศ. 1967 และให้ หลัว ไฉเหริน บุตรชายเข้ารับตำแหน่งประธานต่อเมื่อ ค.ศ. 2015 โดยในปีนั้น นิตยสารฟอบส์เปิดเผยว่าหลัว เจี๋ยมีทรัพย์สินมากถึง 4.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ชีวิตส่วนตัว
หลัวมีบุตรทั้งหมด 4 คน และเคยอาศัยอยู่ที่ต้าชุน ทางตะวันตกของไต้หวัน
ซีคลีนเนอร์
คำตอบรับ
ทางบรรณาธิการของซีเน็ตได้ให้ดาวไป 5/5 ดวง โดยกล่าวว่าเป็น 'อุปกรณ์ที่ต้องมี' และได้รับรางวัล Editor's Choice Award ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2009 ใน ค.ศ. 2016 ทางพีรีฟอร์มกล่าวว่ามีการดาวน์โหลดซีคลีนเนอร์ไป 2 พันล้านแอปทั่วโลก ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 มันกลายเป็นซอฟท์แวร์ยอดนิยมบนไฟล์ฮิปโปเป็นเวลาปีกว่า และได้ดาว 5 ดวงจากเรตติงของบรรณาธิการของซอฟต์พีเดีย ทางซอฟต์แมนีย์ (Softmany) ได้เลือกแอปนี้เป็นแอปดีเด่น และให้ไป 5 ดาวจากการเพิ่มพื้นที่ว่างบนฮาร์ดดิสก์จากข้อมูลที่ไม่จำเป็น. ซีคลีนเนอร์ได้รับการตรวจสอบโดย Chip.de, เทคเรดาร์, พีซีแมกกาซีน และ เทครีพับลิก
เขตปกครองตนเองชูคอตคา
เขตปกครองตนเองชูคอตคา (Chukotka Autonomous Okrug; Чуко́тский автоно́мный о́круг; Чукоткакэн автономныкэн округ, Chukotkaken avtonomnyken okrug, ) หรือ Chukotka (Чуко́тка) เป็นหน่วยองค์ประกอบทิศตะวันออก (เขตปกครองตนเอง) ในสหพันธรัฐรัสเซีย มีที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ในภูมิภาคตะวันออกไกลของประเทศ และเป็นส่วนหนึ่งของเขตการปกครองของเขตสหพันธ์ตะวันออกไกล ชูคอตคาเป็นหน่วยองค์ประกอบที่มีประชากรน้อยที่สุดเป็นอันดับ 2 จำนวน 50,526 คน (สำมะโนประชากร ค.ศ. 2010) และมีประชากรหนาแน่นน้อยที่สุด
โรเบิร์ต วูดโรว์ วิลสัน
โรเบิร์ต วูดโรว์ วิลสัน (Robert Woodrow Wilson; เกิด 10 มกราคม ค.ศ. 1936) เป็นนักดาราศาสตร์ชาวอเมริกัน ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ร่วมกับ อาร์โน อัลลัน เพนเซียส จากผลงานการค้นพบรังสีไมโครเวฟพื้นหลังของจักรวาล เมื่อปี ค.ศ. 1964
แหล่งข้อมูลอื่น
1936
ลำบิดทะเล
ลำบิดทะเล ( var. ferrea) เป็นไม้ยืนต้นในวงศ์ Ebenaceae ชื่ออื่น ๆ คือ ลำบิด ไคร้มด ดำดง เปลือกต้นสีเทาเรียบ ใบเดี่ยว ผิวเรียบเป็นมัน ดอกแยกเพศแยกต้น ดอกตัวเมียเป็นดอกเดี่ยว สีขาว ดอกตัวผู้เป็นดอกช่อ ขนาดเล็กกว่าดอกตัวเมีย ผลเป็นผลเดี่ยว เมื่ออ่อนสีเขียว แก่แล้วเป็นสีเหลืองอมแดง ผิวเรียบ ภายในมีเมล็ดแข็ง
สถานีโทรทัศน์ซินเจียง
สถานีโทรทัศน์ซินเจียง (新疆电视台; شىنجاڭ تېلېۋىزىيە ئىستانسى; شينجياڭ تەلەۆيزيا; ตัวย่อ : XJTV) เป็นสถานีเครือข่ายสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นในเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสถานีโทรทัศน์ที่สำคัญในเขตปกครองตนเองซินเจียงและตั้งอยู่ในเมืองหลวง อุรุมชี ก่อตั้งและเริ่มออกอากาศครั้งแรกในวันที่ 1 ตุลาคม 1970 ปัจจุบัน สถานัโทรทัศน์ซินเจียงออกอากาศในภาษาจีนกลาง ภาษาอุยกูร์ ภาษาคาซัค ภาษาคีร์กีซ และ มองโกล ในเดือนพฤษภาคม 2019 โทรทัศน์ซินเจียงได้ลงนามในข้อตกลงความร่วมมือด้านเชิงกลยุทธ์และข้อตกลงความช่วยเหลือด้านเทคนิคกับ หัวเว่ย
ช่องรายการทีวี
บริการโทรทัศน์และวิทยุของซินเจียง มีต้นกำเนิดมาจากสถานีโทรทัศน์ซินเจียง شىنجاڭ تېلېۋىزىيە ئىستانسى; شينجياڭ تەلەۆيزيا) ออกอากาศครั้งแรกวันที่ 1 ตุลาคม 1970 ใช้ภาษาคาซัค
1 กรกฎาคม 1986 รายการจาก สถานีโทรทัศน์ซินเจียง ออกอากาศ ภาษาอุยกูร์ จีน และ คาซัคสถาน อย่างเป็นทางการ กลายเป็นสถานีโทรทัศน์แรกของจีน ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์ระดับมณฑลในสาธาธารณรัฐประชาชนจีนทั้งหมด สถานีโทรทัศน์ระดับชาติออกอากาศดาวเทียม และส่วนใหญ่ของภาษาท้องถิ่น ซึ่งเป็นสถานีโทรทัศน์แห่งที่สอง
ในเดือนมิถุนายน 2019 สถานีวิทยุและโทรทัศน์ซินเจียงออกอากาศระบบ HD ในภาษาจีน อุยกูร์ และคาซัค เริ่มออกอากาศทางสถานีวิทยุซินเจียงและเครือข่ายเคเบิลทีวี เมื่อวันที่ 29 สิงหาคมของปีเดียวกัน เริ่มออกอากาศในระบบ HD ของช่องทีวี เครือข่ายวิทยุ ของโทรทัศน์ซินเจียง อย่างเป็นทางการ
จอม รุ่งสว่าง
พลอากาศเอก จอม รุ่งสว่าง (ชื่อเล่น: จอม, บิ๊กจอม ; เกิด 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2501) องคมนตรี อดีตผู้บัญชาการทหารอากาศ ,ตุลาการศาลทหารสูงสุด อดีตผู้บัญชาการศูนย์บัญชาการแก้ไขปัญหาการบินพลเรือน กรรมการในคณะกรรมการต่อต้านการทุจริตแห่งชาติ ตามคำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 6/2559 สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการเพื่อเตรียมการเพื่อสร้างความสามัคคีปรองดอง รัฐบาล พล.อ. ประยุทธ์ จันทร์โอชา ราชองครักษ์เวร กรรมการในคณะกรรมการเตรียมการด้านการรักษาความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์แห่งชาติ กรรมการในคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ กรรมการในคณะกรรมการจัดกิจกรรมเฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปี การประกาศใช้ธงไตรรงค์เป็นธงชาติไทย ตามคำสั่งสำนักนายกรัฐมนตรีที่ 210/2559 ประธานที่ปรึกษากิตติมศักดิ์สโมสรฟุตบอล อินทรีทัพฟ้า แอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล เอฟซี และสมาชิกคณะรักษาความสงบแห่งชาติ กรรมการบริหาร มูลนิธิราชประชานุเคราะห์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ กรรมการในคณะกรรมการมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช
อดีตกรรมการ บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน)
ประวัติ
พล.อ.อ. จอม หรือที่สื่อมวลชนสายทหารเรียกว่า บิ๊กจอม เกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2501 เป็นบุตรของพล.อ.ท. สุรยุทธ กับนางรัมภา รัศมี รุ่งสว่าง ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับพล.อ.ต. หญิง กรนันท์ รุ่งสว่าง มีบุตร-ธิดา 3 คน
พล.อ.อ. จอม จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 16 (รุ่นเดียวกับ พล.อ. เฉลิมชัย สิทธิสาท, พล.อ. กัมปนาท รุดดิษฐ์ ผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารบก พล.อ. ธวัช สุกปลั่ง ผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองทัพบก และ พล.ท. ภัทรพล รักษนคร อดีตผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองทัพบก) จากนั้นจึงเดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันป้องกันประเทศแห่งชาติญี่ปุ่น จนกระทั่งศึกษาจบจึงเดินทางกลับประเทศไทย
รับราชการ
พล.อ.อ.จอม ได้รับผิดชอบในการกำกับดูแลการปรับปรุงยุทธศาสตร์กองทัพอากาศ ให้สอดคล้องกับยุทธศาสตร์ 20 ปีของรัฐบาล จนเป็นยุทธศาสตร์กองทัพอากาศ ฉบับ 20 ปี พ.ศ.2560-2579 โดยยุทธศาสตร์ฉบับดังกล่าวมีนโยบายด้านต่างๆ เพื่อเป้าหมายสู่วิสัยทัศน์ กองทัพอากาศชั้นนำในภูมิภาค ด้วยความสำเร็จด้านยุทธศาสตร์และการปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งเสนาธิการทหารอากาศ
พล.อ.อ. จอม ได้รับโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศ คนที่ 24 เมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2559 ตลอดระยะเวลาในการดำรงตำแหน่ง ผบ.ทอ. กองทัพอากาศได้มุ่งมั่นที่จะพัฒนาขีดความสามารถของกำลังทางอากาศ ความเข้มแข็งของมิติทางไซเบอร์ ตลอดจนวางรากฐานการดำเนินงานในมิติด้านอวกาศ ด้วยแนวทางการ
โดยมีแนวคิดในการพัฒนาการปฏิบัติงานของกองทัพอากาศว่า "ทหารฉลาดอาวุธฉลาดกลยุทธ์ที่ฉลาดชนะ" ในช่วงเวลาดังกล่าว กองทัพอากาศมีการจัดหาอากาศยานที่มีความทันสมัยเพื่อตอบสนองต่อภารกิจด้านต่าง ๆ ทดแทนอากาศยานที่อายุการใช้งานมาก รวมทั้งการพัฒนาอากาศยานไร้คนขับ และดาวเทียมทางการทหาร ซึ่งเป็นรากฐานในการพัฒนากองทัพอากาศสู่อนาคต พล.อ.อ. จอม เกษียณอายุราชการเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 และได้ส่งมอบการบังคับบัญชาต่อให้ พล.อ.อ. ชัยพฤกษ์ ดิษยะศริน ผบ.ทอ. ท่านต่อไป
สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 พล.อ.อ.จอมขณะมียศเป็น พล.อ.ท.ได้รับโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ
อ้างอิง
1958
หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์)
พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) (24 สิงหาคม พ.ศ. 2439 - 14 มิถุนายน พ.ศ. 2497) นักเขียน นักประพันธ์ บรรณาธิการหนังสือ สารานุกูล เป็นผู้แต่งเพลงชาติไทย เป็นนายกสมาคมศิษย์เก่าสวนกุหลาบวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์ คนที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2483
พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) รับราชการเป็นอาจารย์ประจำโรงเรียนนายร้อยทหารบก และเป็นบรรณาธิการหนังสือ เสนาศึกษา" และ "แผ่วิทยาศาสตร์ ก่อนจะลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2468 เพื่อก่อตั้งนิตยสาร สารานุกูล วางจำหน่ายฉบับแรกเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2468 เป็นผู้ประพันธ์นิยายเรื่อง หน้าผี แพรดำ ราสปูติน ทูตแห่งกาลี
ประวัติ
พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) เกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2439 ที่บ้านตำบลสะพานถ่าน จังหวัดพระนคร (ปัจจุบันคือ กรุงเทพมหานคร) เป็นบุตรคนเดียวของ นายนูน และนางบุญเกิด ปาจิณพยัคฆ์ เจ้าของและครูใหญ่โรงเรียนราษฎร์ "บำรุงวิชา" สมรสกับ นางทิพย์วิมล สารานุประพันธ์ (ทิพย์วิมล ปาจิณพยัคฆ์) ใน พ.ศ. 2456 มีบุตรและธิดารวม 6 คน
การศึกษา
พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) เริ่มศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนบำรุงวิทยาของผู้เป็นบิดา แล้วเข้าโรงเรียนมัธยมวัดสุทัศน์เทพวราราม สอบไล่ได้ที่ 1 ในวิชาภาษาไทยและภาษาอังกฤษในการสอบประโยคมัธยมบริบูรณ์รวมหมดทุกโรงเรียนในประเทศไทย และได้รับรางวัลเมื่อ พ.ศ. 2451 อายุ 13 ปีเศษ เข้าโรงเรียนฝึกหัดครูบ้านสมเด็จเจ้าพระยา จังหวัดธนบุรี (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา) สอบวิชาครูได้ แล้วไปเรียนต่อที่โรงเรียนสวนกุหลาบอังกฤษ สำนักวัดเทพศิรินทร์อีก 2 ปี สอบประโยคมัธยมพิเศษ (คิงสกอลลาชิป -(King Scholarship) ได้ที่ 1 ใน พ.ศ. 2453 แต่สละสิทธิการไปศึกษาต่างประเทศ ออกไปเป็นครู ป.ป. ที่โรงเรียนสวนกุหลาบ ใน พ.ศ. 2454 เมื่ออายุได้ 15 ปี 14 วัน และสอบวิชาครู ป.ม. ได้ต่อมาใน พ.ศ. 2456
เมื่อ พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงตราพระราชบัญญัตินามสกุลขึ้น นายนวล ปาจิณพยัคฆ์ จึงได้รับพระราชทานนามสกุล "ปาจิณพยัคฆ์" และในปีเดียวกันนี้เองท่านได้สมรสกับ นางสาวทิพย์วิมล ภายหลังมีบุตรธิดา รวม 6 คน
หน้าที่ราชการ
วันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2459 กระทรวงกลาโหมได้ขอโอนตัวนายนวล ปาจิณพยัคฆ์ ไปสอนที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก ความสามารถของนายนวล ปาจิณพยัคฆ์ เป็นที่เลื่องลือมาก ถึงกับสมเด็จพระอนุชาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ เสนาธิการทหารบก ได้เคยรับสั่งกับหม่อมเจ้าพูนศรีเกษม เกษมศรี ว่า "ฉันได้ช้างเผือกมาจากโรงเรียนสวนกุหลาบมาเป็นครูโรงเรียนนายร้อย ชื่อ นายนวล ปาจิณพยัคฆ์"
นอกจากเป็นครูที่โรงเรียนนายร้อยทหารบกแล้ว นายนวล ปาจิณพยัคฆ์ ยังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยบรรณาธิการของหนังสือเสนาศึกษา และแผ่วิทยาศาสตร์ จนกระทั่งพันโท พระสารสาสน์พลขันธ์ (ลอง สุนทานนท์) กราบบังคมทูลลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2464 นายนวล ปาจิณพยัคฆ์ ซึ่งขณะนั้น เป็น ร้อยเอก นวล ปาจิณพยัคฆ์ ได้ทำหน้าที่บรรณาธิการแทน และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น หลวงสารานุประพันธ์
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) ได้รับพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมโฆษณาการ (ปัจจุบันคือ กรมประชาสัมพันธ์) สืบต่อจาก พลเอก สุรจิตร จารุเศรณี
อุปสมบท
พ.ศ. 2462 พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) ขณะเป็น นายร้อยเอก นวล ปาจิณพยัคฆ์ ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม โดยมี พระธรรมวโรดม เป็นพระอุปัชฌาย์ และมี พระนิกรมนุนี และพระศรีวิสุทธิวงศ์ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า "กนฺตวณฺโณ" แปลว่า ผู้ที่มีเกียรติ มีผิวพรรณที่เป็นศิริมงคล ในขณะอุปสมบทอยู่นั้น ได้แต่งเรียงความแก้กระทู้ธรรม ซึ่งท่านได้แสดงความรู้ความสามารถในการแต่งเรียงความแก้กระทู้ธรรมได้อย่างงดงาม ซึ่งวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามได้รวบรวมผลงานของท่านจัดพิมพ์เป็นหนังสือไว้ด้วย
เพลงชาติไทยหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง
หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาช่วงหนึ่งจนต้องลาออกจากราชการ มาประกอบอาชีพนักเขียน และกิจการสำนักพิพ์อยู่ช่วงหนึ่ง พันเอก นวล ปาจิณพยัคฆ์ (ยศในขณะนั้น) ก็ได้กลับเข้ารับราชการอีกครั้งหนึ่ง เมื่อ พ.ศ. 2474 ในตำแหน่งเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม ฝ่ายทหารบก
ภายหลังเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 คณะราษฎร ได้ดำริให้มีเพลงชาติไทย โดยการใช้ทำนองเพลง มหาชัย ส่วนคำร้องนั้นประพันธ์โดย เจ้าพระยาธรรมศักดิ์มนตรี (สนั่น เทพหัสดิน ณ อยุธยา)
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน พันตรี หลวงนิเทศกลกิจ ร.น. (กลาง โรจนเสนา) ได้ขอให้พระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร) ช่วยแต่งทำนองเพลงชาติให้ จากนั้นขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) ได้ประพันธ์คำร้อง ดังนี้
แต่กระนั้น เพลงชาติไทยเพลงนี้ก็ไม่ได้รับการรับรอง จนกระทั่ง พ.ศ. 2477 รัฐบาลได้ตั้งคณะกรรมการดำเนินการเรื่องเพลงชาติ โดยในที่สุดได้เลือกทำนองเพลงชาติแบบสากลของ พระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร) จากนั้นมา การประกวดคัดเลือกเนื้อร้องโดยคณะกรรมการตัดสินให้ใช้เนื้อร้องของ ขุนวิจิตรมาตรา (สง่า กาญจนาคพันธุ์) ที่แต่งไว้เดิม และเนื้อร้องที่ประพันธ์โดย นายฉันท์ ขำวิไล โดยที่ พระเจ้าวรวงศ์เธอกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ประธานคณะกรรมการ ได้ขอแก้ไขถ้อยคำบางแห่งของขุนวิจิตรมาตรา เป็นดังนี้
ส่วนเนื้อร้องของนายฉันท์ ขำวิไล มีดังนี้
เพลงชาติไทยเพลงนี้ ประกาศใช้เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2477 โดยให้ร้องทั้งหมด 4 เที่ยว แต่คนมักจะร้อง แต่ส่วนบทร้องของขุนวิจิตรมาตราเพียงสองเที่ยวเท่านั้น เพราะถึงแม้ร้องเพียงสองเที่ยว ก็ยังยืดยาวเกินไปอยู่ดี
จนกระทั่ง พ.ศ. 2482 รัฐบาลเปลี่ยนชื่อ ประเทศจาก ประเทศสยาม เป็น ประเทศไทย จึงต้องมีการแก้ไขเพลงชาติขึ้นอีกครั้ง โดยการจัดประกวดชิงเงินรางวัล 1,000 บาท ขณะนั้นหลวงสารานุประพันธ์ ซึ่งดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมเสมียนตรา กระทรวงกลาโหม ได้พบกับ พลเอก มังกร พรหมโยธี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม และรองผู้บัญชาการทหารบก ขณะเดินไปรับประทานอาหารกลางวันที่โรงอาหาร พลเอก มังกร พรหมโยธี ได้ขอให้ หลวงสารานุประพันธ์ แต่งเพลงชาติเข้าประกวดเพื่อชื่อเสียงของกองทัพบก ท่านก็ได้ตอบตกลงแต่ไม่ขอรับเงินรางวัลหากได้รับรางวัลการประกวดครั้งนี้
นายภากร ปาจิณพยัคฆ์ บุตรชาย ได้กล่าวถึงการทำงานและการประพันธ์เพลงของหลวงสารานุประพันธ์ ไว้ว่า
เพลงชาติไทย โดย หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์)
จนเมื่อ วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2482 รัฐบาลจึงได้ประกาศ "รัฐนิยมฉบับที่ 6" ให้ใช้ทำนองเพลงชาติของพระเจนดุริยางค์ (ปิติ วาทยะกร) ตามแบบที่มีอยู่ในกรมศิลปกร ส่วนเนื้อร้องเพลงชาติให้ใช้บทเพลงของ พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) ซึ่งประพันธ์ขึ้นในนามของกองทัพบก ดังที่เราได้ยินได้ฟังกันอยู่ในทุกวันนี้
พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) มีความปลาบปลื้มแและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ถึงกับได้สั่งเสียกับบุตรธิดา ไว้ว่า
เนื้อร้องเพลงชาติไทยของ พันเอก หลวงสารานุประพันธ์ (นวล ปาจิณพยัคฆ์) ที่ใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน มีดังนี้
ไทยแลนด์มอเตอร์ไซค์เคิลกรังด์ปรีซ์
ไทยแลนด์กรังด์ปรีซ์มอเตอร์ไซค์เคิล เป็นการแข่งขันโมโตจีพี โดยเริ่มต้นในฤดูกาล 2018 การแข่งขันนี้กำหนดจัดขึ้นที่สนาม บุรีรัมย์อินเตอร์เนชันแนลเซอร์กิต แต่การแข่งขันกลับยกเลิกในปี 2020 OR Thailand Grand Prix และ โมโตจีพี ไทยแลนด์ กรังด์ปรีซ์ 2021 เนื่องจากการระบาดของ COVID-19
กระทรวงการคลังสหรัฐ
กระทรวงการคลังสหรัฐ เป็นหน่วยงานดูแลเกี่ยงกับการคลัง,การผลิตธนบัตร เป็นต้นของรัฐบาลสหรัฐอเมริกา ได้รับการจัดตั้งขึ้นโดยพระราชบัญญัติของรัฐสภาในปี 1789 ในการจัดการภาครัฐรายได้
ภารกิจ
ภารกิจของกระทรวงการคลังคือ "รักษาเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งและสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจและการจ้างงานโดยการส่งเสริมเงื่อนไขที่ช่วยให้การเติบโตทางเศรษฐกิจและความมั่นคงในประเทศและต่างประเทศเสริมสร้างความมั่นคงของชาติโดยการต่อสู้กับภัยคุกคามและการปกป้องความสมบูรณ์ของระบบการเงิน และบริหารการเงินและทรัพยากรของรัฐบาลสหรัฐฯได้อย่างมีประสิทธิภาพ"
โครงสร้างหน่วยงาน
โครงสร้างหน่วยงานของกระทรวงการคลังสหรัฐจัดเป็นสองส่วนหลักคือ สำนักงานภาควิชา และสำนักงานปฏิบัติการ
หลอดเลือดแดงตับร่วม
ในทางกายวิภาคศาสตร์ หลอดเลือดแดงคอมมอนเฮปาติก (common hepatic artery) เป็นหลอดเลือดสั้นๆ ที่ให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปยังตับ, กระเพาะอาหารส่วนไพลอรัส (pylorus), ลำไส้เล็กส่วนต้น (duodenum) และตับอ่อน
หลอดเลือดนี้เป็นแขนงมาจากหลอดเลือดแดงใหญ่ซิลิแอค (celiac artery) ให้แขนงต่างๆ ดังนี้
หลอดเลือดแดงถุงน้ำดี
หลอดเลือดแดงถุงน้ำดี (cystic artery) ให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไปเลี้ยงถุงน้ำดี และ ท่อถุงน้ำดี (cystic duct)
ความสำคัญทางคลินิก
หลอดเลือดนี้ใช้ระบุเพื่อผูกไว้ระหว่างการผ่าตัดถุงน้ำดี (cholecystectomies).
สาธารณรัฐบูเรียเตีย
บูเรียเตีย (Буря́тия) หรือชื่อทางการว่า สาธารณรัฐบูเรียเตีย (Респу́блика Буря́тия; Буряад Улас) เป็นหนึ่งในเขตการปกครองรูปแบบสาธารณรัฐของประเทศรัสเซีย มีเมืองหลวงคืออูลาน-อูเด มีเนื้อที่ 351,300 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 972,021 คน
สาธารณรัฐปกครองตนเองสังคมนิยมโซเวียตบูร์ยัตประกาศเอกราชจากสหภาพโซเวียตในปี ค.ศ. 1990 และเปลี่ยนเป็นชื่อสาธารณรัฐบูเรียเตีย ในปี ค.ศ. 1992 สาธารณรัฐบูเรียเตียนำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่มาใช้ในปี ค.ศ. 1994
ในปี ค.ศ. 1995 บูเรียเตียได้ลงนามข้อตกลงทวิภาคีกับรัสเซีย
ภูมิศาสตร์
สาธารณรัฐตั้งอยู่ทางภาคใต้ตอนกลางของไซบีเรียตามแนวชายฝั่งตะวันออกของทะเลสาบไบคาล
แม่น้ำ
แม่น้ำที่สำคัญ ได้แก่:
โครงการอวกาศโซเวียต
โครงการอวกาศโซเวียต ประกอบด้วยการพัฒนา จรวด และ การสำรวจอวกาศเป็นโครงการที่จัดทำโดยอดีต สหภาพโซเวียตจากช่วงทศวรรษที่ 1930 จนถึงการ สลายตัว ในปี ค.ศ. 1991 ในช่วงเวลาหกสิบปี ค.ศ.ของโครงการมีความสำเร็จในหลายอย่างอาทิ เป็นผู้บุกเบิกขีปนาวุธข้ามทวีป อาร์-7 ,ดาวเทียมดวงแรกของโลก สปุตนิก 1 ,ไลก้า สิ่งมีชีวิตตัวแรกที่เดินทางไปอวกาศในสปุตนิก 2, มนุษย์คนแรกในอวกาศ ยูริ กาการิน ใน วอสตอค 1, ผู้หญิงคนแรกในอวกาศ วาเลนตีนา เตเรชโควา ใน วอสตอค 6, มนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศ อเล็กซี ลีโอนอฟ ใน วอสฮอด 2, การลงจอดบนดวงจันทร์ครั้งแรก ลูนา 2, การถ่ายภาพด้านมืดของดวงจันทร์ ลูนา 3 เป็นต้น
เซอร์ไก โคโรเลฟเป็นหัวหน้าสถาปนิกของกลุ่มการออกแบบจรวดแต่ก็มีการแข่งขันในการออกแบบหลายกลุ่มนำโดย โคโรเลฟ, Mikhail Yangel, Valentin Glushko และ Vladimir Chelomei ต่างจากคู่แข่งคือสหรัฐอเมริกาที่มีองค์การในการออกแบบจรวดเดียวคือนาซา
เพราะสถานะโครงการอวกาศของโซเวียตเป็นการโฆษณาชวนเชื่อ คือจะประกาศแต่ความประสบความสำเร็จในบางครั้ง ส่วนความล้มเหลวบางครั้งก็เก็บเป็นความลับ (อาทิ การตายของไลก้า, อุบัติเหตุโซยุส 1, จรวดเอ็น 1 เป็นต้น) ในท้ายที่สุดเป็นผลมาจากนโยบายกลัสนอสต์ในช่วงปี ค.ศ. 1980 ของมีฮาอิล กอร์บาชอฟ ข้อเท็จจริงมากมายเกี่ยวกับโครงการอวกาศไม่เป็นลับอีกต่อไป ทั้งการตายของวลาดีมีร์ โคมารอฟ (ใน อุบัติเหตุโซยุส 1) และ ยูริ กาการิน (ในภารกิจในการบินทดสอบเครื่องเจ็ท) ในระหว่างปี ค.ศ. 1966 และ ปี ค.ศ. 1968 ความล้มเหลวของการพัฒนาโครงการจรวดเอ็น 1 ตั้งใจที่จะใช้ไปดวงจันทร์ซึ่งระเบิดไม่นานหลังจากปล่อย
การพัฒนาก่อนสงคราม
ทฤษฎีของ การสำรวจอวกาศ มีพื้นฐานใน จักรวรรดิรัสเซีย ก่อน สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ด้วยงานเขียนของ คอนสแตนติน ซีออลคอฟสกี (1857-1935) ที่เผยแพร่เอกสารเป็น ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และ 20 และในปี ค.ศ. 1929 มีการแนะนำแนวคิดของ จรวดหลายตอน ด้านการปฏิบัติเกี่ยวกับการทดลองเริ่มขึ้นโดยสมาชิกของกลุ่มการศึกษาปฏิกิริยาขับเคลื่อนจรวด GIRD (ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1931) ในปี ค.ศ. 1920 และ 1930 ผู้บุกเบิกเช่น เซอร์ไก โคโรเลฟ – ผู้ที่ฝันในการเดินทางไป ดาวอังคารและมีฟรีดริช แซนเดอวิศวกรชาวเยอรมัน-รัสเซียร่วมทำงานอยู่ด้วย เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 1933, GIRD เปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงเหลวโซเวียตแรก GIRD-09 และในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1933 เปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงไฮบริด GIRD-X ต่อมาในปี ค.ศ. 1940–41 การวิจัยด้านการขับเคลื่อนปฏิกิริยา ทำเกิดการพัฒนาและการผลิตของเครื่องยิงจรวดคัตยูช่า และจรวดหลายตอน
ในเยอรมนี
ในช่วงทศวรรษที่ 1930 เทคโนโลยีจรวดโซเวียตสามารถเทียบกับเยอรมนีได้แต่ได้เกิดดนโยบายการล้าง: "ศัตรูของประชาชน" วิศวกรชั้นนำหลายคนถูกประหารและเซอร์ไก โคโรเลฟ และคนอื่น ๆ ถูกขังอยู่ในกูลัก แม้ว่าจรวดคัตยูช่าเป็นที่มีประสิทธิภาพมากใน แนวรบด้านตะวันออก ระหว่าง สงครามโลกครั้งที่สอง ในการบุกเมืองฟอร์พ็อมเมิร์น (Peenemünde) วิศวกรรัสเซียประหลาดใจที่ได้พบกับจรวดวี-2และเทคโนโลยีในเมือง Mittelwerk หลังจากวันชัยในทวีปยุโรป ทหารอเมริกันได้แอบนำนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันชั้นนำมากที่สุดและจรวดวี-2 100 ลำกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาในปฏิบัติการคลิปหนีบกระดาษแต่โซเวียตได้ประโยชน์อย่างมากจากบันทึกนักวิทยาศาสตร์ เยอรมันและแบบร่างจรวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ได้รับจรวดจำนวนมากและฐานการผลิตจรวดวี-2
ภายใต้การดูแลของ ดมีตรี อุสตีนอฟ โคโรเลฟ และคนอื่น ๆ การตรวจสอบแบบร่างจรวด โดยได้ความช่วยเหลือจากวิทยาศาสตร์ด้านจรวดชาวเยอรมัน Helmut Gröttrup และคนอื่น ๆ ที่ถูกจับจนถึงช่วงต้นทศวรรษ 1950 ในที่สุดก็สามารถถอดแบบจรวดวี-2 มาสร้างเป็นจรวดอาร์-1 ได้สำเร็จแต่มันก็ไม่สามารถติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์ได้ โคโรเลฟ ได้ออกแบบมาทุ่มเทให้กับของเหลวเชื้อเพลิงจรวดแข็งที่เขาเคยทดสอบด้วยในช่วงปลายทศวรรษที่ 1930 ในที่สุดก็สามารถสร้างจรวดอาร์-7 ที่มีกำลังพอติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์ และสามารถยิงข้ามทวีปได้ ซึ่งทดสอบประสบความสำเร็จในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1957
สปุตนิกและวอสตอค
โครงการอวกาศของโซเวียตถูกผูกติดอยู่กับ "แผนห้าปี" และต้องพึ่งพาการสนับสนุนจากกองทัพโซเวียต แต่โคโรเลฟก็ยังมีความฝันในการสำรวจอวกาศ ถึงแม้เจ้าที่ทหารโซเวียตคิดว่าเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เหมือนชาวอเมริกัน โดยเฉพาะตอนที่สหภาพโซเวียตสามารถจุดระเบิด RDS-1 ระเบิดปรมาณูแรกของโซเวียต ซึ่งทางกองทัพคิดจะใช้จรวดอาร์-7 ในการทัพมากกว่า อย่างไรก็ตามจรวดโซเวียตลูกแรกก็เปิดตัวให้ทั้งโลกรู้ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1955
จรวดอาร์-7 มีกำลังพอรับหัวรบขนาด 5ตันได้ ไม่เพียงที่มีประสิทธิภาพสำหรับขีปนาวุธนิวเคลียร์ แต่ยังสามารถใส่ยานพาหนะในการเดินทางอวกาศได้ด้วย ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1955 สหรัฐฯ มีแผนการที่จะเปิดตัวดาวเทียมดวงแรก ในอีกสองปีข้างหน้า ยิ่งทำให้ โคโรเลฟ มีแรงจูงใจให้ผู้นำโซเวียต นิกิตา ครุสชอฟ สนับสนุนแผนการของเขา เพื่อที่ทำลายความตั้งใจของชาวอเมริกัน ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1956 แผนการสร้างโลกโคจรดาวเทียม (สปุตนิก) ได้รับการอนุมัติ
ในวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1957 สปุตนิก 1 ดาวเทียมทรงกลม ทำด้วยอะลูมิเนียมหนัก 84 กิโลกรัม ถูกส่งขึ้นวงโคจรด้วยจรวดอาร์-7 จากฐานยิงในทะเลทรายคีซิลคุม ไบโคนูร์คอสโมโดรม คาซัคสถาน ทั่วทุกมุมโลกตะลึงกับการปล่อย
หลังสปุตนิก 2 ถูกปล่อยพร้อมความล้มเหลวในระบบยังชีพ วิศวกรได้ปรับปรุงแก้ไขในสปุตนิก 4 ในที่สุดพร้อมส่งสุนัขขึ้นไปในอวกาศอีกครั้งในสปุตนิก 5 เมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 1959 พร้อมกับหมาพันธุ์ผสม 2 ตัว ชื่อ เบลก้า (Belka) และ สเตรลก้า (Strelka) กับ หนูและต้นไม้จำนวนหนึ่ง ยานกลับสู่บรรยากโลกอย่างปลอดภัยในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1959
หลังประสบความสำเร็จวิศวกรมีความมั่นใจมากในความพร้อมส่งมนุษย์ไปยังอวกาศ ทางกองทัพก็ได้อาสาสมัครที่ผ่านการสอบคือยูริ กาการินที่มีประสบการณ์ในกองทัพอากาศโซเวียตมาเป็นนักบิน ยานวอสตอค 1 (Vostok 1) ถูกปล่อยจากฐานยิงเมื่อเวลา 9.07 น. วันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1961 และโคจรรอบโลก 1 รอบ ใช้เวลา 1 ชั่วโมง 29 นาที ที่ระดับความสูงมากที่สุด 187 ไมล์ (301 กิโลเมตร) ก่อนลงจอดอย่างปลอดภัยเมื่อเวลา 10.55 นาฬิกา ตามเวลาในรัสเซีย
หลังจากวอสตอค 1 มีการปล่อยอีก 5 ลำ ตลอดโครงการวอสตอค (1961–1963) โดย วอสตอค 6 เป็นลำสุดท้ายในวันที่ 16 มิถุนายน ค.ศ. 1963 มีวาเลนตีนา เตเรชโควาซึ่งเป็นนักบินอวกาศหญิงคนแรกของโลก จากแผนการโฆษณาชวนเชื่อของโซเวียตในการให้ความสำคัญแก่สตรี
การแข่งขันภายใน
ทางฝั่งสหรัฐฯ แม้จะมีความสำเร็จของ สปุตนิก ระหว่างปี ค.ศ. 1957–1961 และ วอสตอค ระหว่างปี ค.ศ. 1961–1964 ของโซเวียตก็ไม่สามรถทำลายความตั้งใจของสหรัฐฯได้ และยังทำให้เกิดความสามัคคีในภายทำให้เกิดองค์การนาซาขึ้นมา ทำให้สามารถไล่ตามทันเทคโนโลยีอวกาศโซเวียตได้ ผิดกับโซเวียตที่เริ่มมีการแข่งขันในการออกแบบหลายกลุ่มนำโดย เซอร์ไก โคโรเลฟ, Mikhail Yangel, Valentin Glushko และ Vladimir Chelomei
โคโรเลฟ วางแผนที่จะก้าวไปข้างหน้ากับโครงการโซยุซ และจรวด N1 ซึ่งจะเป็นพื้นฐานในการสร้างสถานีอวกาศถาวรและการสำรวจดวงจันทร์ อย่างไรก็ตาม ดมีตรี อุสตีนอฟ กำกับให้เขาเห็นความสำคัญกับภารกิจใกล้โลกมากกว่าในโครงการวอสฮอด (แก้ไขจากโครงการวอสตอค) เช่นเดียวกับในภารกิจส่งดาวเทียมไปยังดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้เคียง คือดาวศุกร์ และ ดาวอังคารมากกว่าจะส่งคนไปที่เหล่านั้น
Yangel เคยได้รับการช่วยเหลือจาก โคโรเลฟ แต่ด้วยการสนับสนุนของทหาร เขาจึงมีสำนักของตัวเองในปี ค.ศ. 1954 ในการทำงานหลักในโครงการอวกาศของทหาร เรื่องนี้มีทีมงานออกแบบเครื่องยนต์จรวดใช้ เชื้อเพลิงไฮเพอร์โบลิก ตั้งแต่เหตุจรวดระเบิดที่ Nedelin ในปี ค.ศ. 1960 Yangel ได้รับคำสั่งการพัฒนา ICBM คล้ายกับจรวด N1 ของโคโรเลฟ สำหรับการใช้งานทั้งทหารและเที่ยวบินขนส่งสินค้าขึ้นสู่อวกาศ ซึ่งจะเป็นพื้นฐานในการสร้างสถานีอวกาศในอนาคต
Chelomei ได้รับประโยชน์จากสนับสนุนจากครุสชอฟและในปี ค.ศ. 1960 ได้รับงานในการพัฒนาจรวดที่จะส่งยานอวกาศโคจรรอบดวงจันทร์ และประจำสถานีอวกาศทหาร ด้วยประสบการณ์น้อย ทำให้โครงการพัฒนาของเขาล่าช้า
ความคืบหน้าของโครงการอพอลโลทำให้หัวหน้านักออกแบบแต่ละคนตกใจ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1964 กว่าสามปีหลังจากที่สหรัฐประกาศจะไปดวงจันทร์ก่อนปี ค.ศ. 1970 ในที่สุดสหภาพโซเวียตก็ตัดสินใจที่จะแข่งขันไปดวงจันทร์ โดยกำหนดเป้าหมายไปถึงดวงจันทร์ในปี ค.ศ. 1967 ซึ่งครบรอบ 50 ปี ของการปฏิวัติเดือนตุลาคมหรืออาจเลื่อนไปถึงปี ค.ศ. 1968 ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 มีการพัฒนาช่วงแรกของโครงการอวกาศของโซเวียตกว่า 30 โครงการสำหรับจรวดนำส่งและยานอวกาศ โดยหลังการสิ้นอำนาจของครุสชอฟในปี ค.ศ. 1964 โคโรเลฟ ได้รับมอบการควบคุมโครงการอวกาศอย่างสมบูรณ์
หลังยุคโคโรเลฟ
โคโรเลฟ เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1966 มะเร็งลำไส้ใหญ่ และจากภาวะแทรกซ้อนจากโรคหัวใจและเลือดออกอย่างรุนแรง Kerim Kerimov ที่เคยเป็นสถาปนิกในการออกแบบของ วอสตอค 1 ได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการอวกาศโซเวียต และดำรงตำแหน่งต่อเนื่องนาน 25 ปี (ค.ศ. 1966-1991) เขาดูแลทุกขั้นตอนของการพัฒนา ทั้งการดำเนินงานขององค์ประกอบของยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุม และสถานีอวกาศที่ไม่มีมนุษย์ควบคุม หนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ Kerimov คือการเปิดตัวของสถานีอวกาศเมียร์ ในปี ค.ศ. 1986
ส่วนสำนักงาน OKB-1 ของโคโรเลฟ Vasily Mishin ได้เข้ามาสานต่อ Mishin โดยไม่มีอำนาจทางการเมืองเหมือนโคโรเลฟ และยังคงต้องเผชิญกับการแข่งขันจากหัวหน้านักออกแบบอื่น ๆ ภายใต้ความกดดัน Mishin ได้รับการอนุมัติการเปิดตัวของเที่ยวบินโซยุส 1 ในปี ค.ศ. 1967 ภารกิจการเปิดตัวกับปัญหาในออกแบบที่เป็นที่ทราบโดยทั่ว จบลงด้วยการไม่ทำงานของร่มทำให้แคปซูลกระแทกกับพื้น ฆ่าวลาดีมีร์ โคมารอฟ เหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรกที่มีการเสียชีวิตจากโครงการอวกาศโซเวียต
หลังจากเหตุการ Mishin อยู่ภายใต้แรงกดดันและมีปัญหาเรื่องติดสุรา โซเวียตพบกับพ่ายแพ้ในการส่งคนโครงรอบดวงจันทร์โดยอพอลโล 8 ในปี ค.ศ. 1968 แต่ Mishin ก็มีปัญหาหนักสุดในพัฒนาจรวด N1 เขาหวังว่ามีเวลาพอที่จะทำให้ เอ็น-1 สามารถทำงานได้และส่งไปมนุษย์บนดวงจันทร์เป็นชาติแรก มีความสำเร็จกับเที่ยวบินร่วมกันของโซยุส 4 และ 5 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 ที่ผ่านการทดสอบนัดพบ, เชื่อมต่อและการถ่ายโอนลูกเรือที่จะใช้สำหรับการลงจอด และ แอลเค-แลนเดอร์ (ยานที่ใช้ลงจอดบนดวงจันทร์ของโซเวียต) ได้รับการทดสอบในวงโคจรของโลกประสบความสำเร็จ แต่หลังจากนั้นจบลงด้วยความล้มเหลวของจรวด N1 ผู้สนับสนุนยกเลิกการสนับสนุนพร้อมความล้มเหลวในการไปดวงจันทร์ หลังจากความล้มเหลว ดมีตรี อุสตีนอฟได้อนุมัติสถานีอวกาศทหารซัสยุสซึ่งเป็นการตอบโต้โครงการสถานีอวกาศสกายแล็บของสหรัฐฯ Mishin ยังคงมีอำนาจควบคุมโครงการสถานีอวกาศซัสยุส ในปี ค.ศ. 1971 เกิดเหตุร้ายแรงเมื่อสถานีอวกาศซัสยุส 1 ไม่สามารถเปิดทางเข้าได้และโซยุส 11 เกิดรอยแยกบนแคปซูลฆ่าลูกเรือทั้งหมดเมื่อกลับมายังโลก Mishin ถูกลบชื่อออกจากหลายโครงการที่เขาควบคุม Chelomei ได้ฟื้นโครงการสถานีอวกาศซัสยุส หลังจากโครงการทดสอบอะพอลโล–โซยุซผู้นำโซเวียตตัดสินใจแนวทางการจัดการใหม่และในปี ค.ศ. 1974 จรวด N1 ถูกยกเลิกและ Mishin ถูกไล่ออก มีการสร้างสำนักงาน NPO Energia แทน OKB-1 โดยมี Glushko เป็นหัวหน้านักออกแบบ
แม้จะล้มเหลวในการไปดวงจันทร์ สหภาพโซเวียตก็ประสบความสำเร็จในการนำส่งหุ่นสำรวจอัตโนมัติ ลูโนฮอด 1–2 และยานสำรวจลูนา 15–24 ได้นำตัวอย่างหินดวงจันทร์กลับมา นอกจากนี้มีความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโครงการสำรวจดาวอังคารอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่การสำรวจดาวศุกร์ และดาวหางฮัลเลย์ใน เวเนรา และ เวกา ประสบความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม
สปุตนิก (1956–1959)
เป็นโครงการอวกาศแรกของโซเวียต แบ่งเป็นการพัฒนาดาวเทียมสปุตนิก 1 และสปุตนิก 3 และการทดลองหาผลกระทบของการบินอวกาศที่มีต่อสิ่งมีชีวิตและการพัฒนาระบบยังชีพในยานอวกาศ สปุตนิก 2 สปุตนิก 4 สปุตนิก 5
ลูนา (1959–1976)
แม้จะมีโครงการมากกว่านั้นแต่ส่วนใหญ่ล้มเหลวตั้งแต่อยู่ในวงโคจรโลก ประเมินค่าใช้จ่ายของโครงการลูนาเป็นประมาณ 4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
วอสตอค (1961–1963)
เป็นโครงการส่งมนุษย์ไปยังอวกาศขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลกและพวกเขากลับได้อย่างปลอดภัย การแข่งขันโครงการเมอร์คิวรีของประเทศสหรัฐอเมริกา ประสบความสำเร็จในส่งมนุษย์อวกาศคนแรกที่ ยูริ กาการินใน วอสตอค 1 เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1961 แคปซูลวอสตอคได้รับการพัฒนาจากโครงการดาวเทียมจารกรรมเซนิต ใช้จรวดอาร์-7 ขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) ในการส่ง ในการออกแบบที่เป็นข้อมูลลับจนกระทั่งเที่ยวบินครั้งแรกของโครงการวอสตอคของกาการินเปิดเผยต่อสาธารณชน
โปรแกรมดำเนินการมี 6 ลำระหว่างปี ค.ศ. 1961 และปี ค.ศ. 1963 เที่ยวบินที่นานที่สุดกินเวลาเกือบห้าวันและมีการปล่อยยานคู่กันระหว่างวอสตอค 3 กับวอสตอค 4 ซึ่งมากกว่าโครงการเมอร์คิวรีที่มีเที่ยวบินที่นานที่สุด 34 ชั่วโมง
เวเนรา (1961–1981)
เป็นโครงการสำรวจดาวศุกร์ของโซเวียต ระหว่างปี ค.ศ. 1961–1984 มีทั้งหมด 10 ลำที่ประสบความสำเร็จลงจอดบนดาวศุกร์และส่งข้อมูลจากพื้นผิวของดาว โดยในช่วงแรกเป็นการสำรวจภายนอกโดย เวเนรา 1–2 จากการสำรวจชั้นบรรยากาศ และการพยายามลงจอดใน เวเนรา 3–8 และลงจอดสำเร็จในเวเนรา 9 ซึ่งสามารถทนได้ถึง 23 นาทีก่อนที่จะถูกทำลาย ในระยะหลังเวเนรา 15 ได้มีการใช้ระบบเรดาร์ในการทำแผนที่บนดาวศุกร์
วอสฮอด (1964–1965)
หลังประสบความสำเร็จ วอสตอค ได้มีการพัฒนาใหม่ในโครงการวอสฮอด ในปี ค.ศ. 1964–1965 ซึ่งปรับเปลี่ยนแคปซูล วอสตอค ให้ใหญ่ขึ้นสามารถจุนักบินได้สองถึงสามคน จรวดขนาดใหญ่ขึ้นและระบบยังชีพทีดีขึ้นจนไม่ต้องสวมชุดอวกาศในยาน วอสตอค 1 เป็นการทดลองให้นักบินสามคนไม่ชุดอวกาศผลประสบความสำเร็จด้วยดี วอสตอค 2 ได้มีการพัฒนาประตูยานให้เปิดปิดจากภายในยานได้เพื่อใช้สำหรับภารกิจนอกยานโดย อเล็กซี ลีโอนอฟ เป็นมนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศ
โซยุซ (1963–ปัจจุบัน)
หลังความล้มเหลวของโครงการ เอ็น 1-แอล 3 โซยุซได้ถูกนำไปใช้ในการเทียบท่าขนส่งคนและสิ่งของยังชีพต่าง ๆ ในแก่สถานีอวกาศทั้งสถานีอวกาศซัสยุส สถานีอวกาศเมียร์ และสถานีอวกาศนานาชาติในปัจจุบัน ซึ่งได้มีการพัฒนามาถึงปัจจุบันทั้งหมด 4 รุ่น
ซอนด์ (1964–1970)
เป็นโครงการยานอวกาศไร้คนขับจากการดำเนินการในช่วงปี ค.ศ. 1964–1970 แบ่งเป็นโครงการ 3 เอ็มวี เป็นโครงการสำรวจดาวศุกร์ (ซอนด์ 1) ดาวอังคาร (ซอนด์ 2) และดวงจันทร์ (ซอนด์ 3) และโครงการทดสอบโซยุซ 7 เค-แอล 1/แอล 1 เอ็ส เป็นโครงการทดสอบยานโซยุซ (ไร้ตัวเชื่อมต่อ) ในการเดินทางไปดวงจันทร์ โดยในการทดสอบ ซอนด์ 5 ได้ส่ง เต่ารัสเซียโคจรรอบดวงจันทร์และกลับมาอย่างปลอดภัย
เอ็น 1-แอล 3 (ทศวรรษ 1960–1970)
เป็นโครงการส่งมนุษย์บนดวงจันทร์ โดยใช้ยานอวกาศ โซยุซ แอลเค-แลนเดอร์ และจรวด เอ็น 1 ในการไปดวงจันทร์ โดยมีความสำเร็จกับเที่ยวบินร่วมกันของโซยุส 4 และ 5 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1969 ที่ผ่านการทดสอบนัดพบ, เชื่อมต่อและการถ่ายโอนลูกเรือที่จะใช้สำหรับการลงจอดและ แอลเค-แลนเดอร์ (ยานที่ใช้ลงจอดบนดวงจันทร์ของโซเวียต) ได้รับการทดสอบในวงโคจรของโลกประสบความสำเร็จแต่หลังจากนั้นจบลงด้วยความล้มเหลวของจรวดเอ็น1 ที่เกิดระเบิดไม่นานหลังทะยานขึ้น
ซัสยุส (1971-1986)
เป็นโครงการอวกาศสถานีอวกาศโซเวียต ซึ่งประกอบไปด้วย 4 สถานีการวิจัยทางวิทยาศาสตร์และ 2 สถานีทางการทหาร ในช่วงระยะเวลา 15 ปี ค.ศ. 1971–1986 และอีก 2 สถานีล้มเหลวในการส่ง อวกาศของซัสยุส ออกแบบมาเพื่อดำเนินการวิจัยในปัญหาในระยะยาวของการอยู่อาศัยในอวกาศและความหลากหลายของดาราศาสตร์, ชีววิทยา และการทดลองต่าง ๆ ปูทางสำหรับโมดูลสถานีอวกาศในปัจจุบัน
บูรัน (1974–1993)
การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียต
พัฒนาโดยหัวหน้านักออกแบบ เกลบ โลซีโน-โลซินสกี แห่งบริษัทจรวดอีเนอร์เจีย บูรันตั้งใจให้ใช้ได้ทั้งในโหมดอัตโนมัติและมีคนบังคับ การปล่อยบูรันขึ้นสู่วงโคจรครั้งแรกและครั้งเดียวนั้นเกิดขึ้นเมื่อเวลา 3:00 UTC ของวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 โครงการถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1993
อินเตอร์คอสมอส (1978–1988)
เป็นโครงการอวกาศร่วมกันระหว่างสหภาพโซเวียตและกลุ่มสนธิสัญญาวอร์ซอและประเทศอื่นเช่น อัฟกานิสถาน, คิวบา, มองโกเลีย และเวียดนาม และกลุ่มประเทศขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เช่น อินเดีย และซีเรีย และประเทศโลกเสรีอย่าง ฝรั่งเศส เป็นต้น
เวกา (1984–1985)
เป็นความร่วมมือระหว่าง สหภาพโซเวียต, ออสเตรีย, บัลแกเรีย, ฮังการี, สาธารณรัฐประชาธิปไตยเยอรมัน, โปแลนด์, สโลวาเกีย, ฝรั่งเศส, และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี ในเดือนธันวาคมปี ค.ศ. 1984 มีภารกิจสองส่วนคือการสำรวจดาวศุกร์ด้วยบอลลูนตรวจอากาศ กับการสำรวจหางฮัลเลย์ โครงการมีทั้งหมด 2 ลำ ยานอวกาศทั้งสองปล่อยในวันที่ 15 และ 21 เดือนธันวาคม ค.ศ. 1984 ตามลำดับ
โฟบอส (1988)
เป็นโครงการสำรวจดาวอังคารและดวงจันทร์โฟบอสและดีมอส โฟบอส 1 ถูกปล่อยในวันที่ 7 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 และโฟบอส 2 ในวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1988 โฟบอส 1 ประสบความล้มเหลวในการนำเส้นทางไปดาวอังคาร โฟบอส 2 เข้าวงโคจรดาวอังคาร ได้เข้าสำรวจดาวอังคาร และดวงจันทร์โฟบอสและดีมอส แต่การติดต่อได้หายไปก่อนขั้นการสำรวจตอนสุดท้าย
เมียร์ (1986–2001)
เป็นโครงการอวกาศสถานีอวกาศโซเวียต และนับเป็นสถานีวิจัยถาวรระยะยาวแห่งแรกในอวกาศของมนุษยชาติ สถานีประกอบด้วยมอดูลต่าง ๆ หลายมอดูล แต่ละส่วนถูกทะยอยนำขึ้นสู่อวกาศ เริ่มจากส่วนแรกในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1986 จนถึงมอดูลสุดท้ายในปี ค.ศ. 1996 สถานีอวกาศเมียร์หมดอายุการใช้งานและถูกเผาทำลายในบรรยากาศโลกเมื่อวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 2001
การบุกเบิก
สองวันหลังจากที่ สหรัฐอเมริกา ประกาศความตั้งใจที่จะสร้างดาวเทียม, 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1956 สหภาพโซเวียตประกาศความตั้งใจที่จะทำเช่นเดียวกัน โดยสปุตนิก 1 เปิดตัววันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1957 ทำให้สหรัฐอเมริกาเสียหน้าและคนตื่นตะลึงทั่วทุกมุมโลก
โครงการอวกาศของโซเวียตที่เป็นผู้บุกเบิกสิ่งต่าง ๆ ในการสำรวจอวกาศ:
ความล้มเหลวและอุบัติเหตุ
ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1960 เกิดภัยพิบัติ Nedelin ความหายนะมาจากจรวดเชื้อเพลิงถูกทดสอบใน Launchpad เกิดระเบิด ฆ่าบุคลากรหลายทางเทคนิค, วิศวกรการบินและอวกาศ และช่างเทคนิคเป็นจำนวนมาก ส่วนนักบินอวกาศคนแรกที่เสียชีวิตอย่างเป็นทางการในระหว่างการฝึกที่เกิดขึ้นวันที่ 23 มีนาคม ค.ศ. 1961 เกิดไฟไหม้ในห้องปรับความดันที่มีออกซิเจนสูงทำให้ไฟแรงขึ้นทำให้ Valentin Bondarenko เสียชีวิตในกองเพลิง ในวอสฮอด 2 อเล็กซี ลีโอนอฟ มนุษย์คนแรกที่เดินในอวกาศเกือบเสียชีวิตจากรอยรั่วบนชุดทำให้ชุดของเขามีแรงดันสูง แต่เขาก็สามารถปรับแรงดันได้ทำให้เขารอดชีวิตมา
ในปี ค.ศ. 1967 โซยุส 1 การไม่ทำงานของร่มสำหรับลงจอดทำให้แคปซูลกระแทกกับพื้นฆ่า วลาดีมีร์ โคมารอฟ นี้เป็นครั้งแรกที่เสียชีวิตมีการตายจากโครงการอวกาศโซเวียต หลังจากนั้นยูริ กาการินก็เสียชีวิตพร้อมกับนักบินผู้ช่วยในการทดสอบเครื่องเจ็ท มิก-15 ตก ตามมาด้วยความล้มเหลวของการพัฒนาโครงการจรวด เอ็น 1 ตั้งใจที่จะใช้ไปดวงจันทร์ซึ่งระเบิดไม่นานหลังจากปล่อย ส่วน สหรัฐอเมริกาเอาชนะในการแข่งขันลงจอดบนดวงจันทร์ใน อะพอลโล 11 บน 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 อีก 4 ปีต่อมา โซยุส 11 เกิดรอยแยกบนแคปซูลทำให้ไม่มีอากาศในการหายใจลูกเรือทั้งหมด Vladislav Volkov, Georgi Dobrovolski และ Viktor Patsayev เสียชีวิตเมื่อกลับมายังโลก