cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เควิน เจ. แมคอินไทร์
'''เควิน เจ. แมคอินไทร์''' (27 ธันวาคม ค.ศ. 1960 – 2 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นอัยการและข้าราชการชาวอเมริกัน  เคยเป็นสมาชิกประธานกรรมการกำกับดูแลพลังงานตั้งแต่วันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 2017 จนถึงวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2019
เควิน เจ. แมคอินไทร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2019 ด้วยโรคมะเร็งสมอง
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 แห่งอิตาลี
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 (Vittorio Emanuele II; พระนามเต็ม: Vittorio Emanuele Maria Alberto Eugenio Ferdinando Tommaso di Savoia; 14 มีนาคม 1820 – 9 มกราคม 1878) เป็นกษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย ตั้งแต่ ค.ศ. 1849 ถึง 17 มีนาคม ค.ศ. 1861 เมื่อเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอิตาลีและกลายเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกของอิตาลีที่เป็นอิสระและรวมกันเป็นหนึ่ง ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6 ซึ่งครองราชย์จนเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1878 การยืมจากชื่อภาษาละตินเก่าว่า Pater Patriaeของจักรพรรดิโรมัน ชาวอิตาลีถวายพระราชสมัญญานามว่า บิดาแห่งปิตุภูมิ (Padre della Patria)
พระราชประวัติ
พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 พระราชสมภพเมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1820 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าการ์โล อัลแบร์โตแห่งซาร์ดิเนียและมารีอา เทรีซาแห่งออสเตรีย ในที่สุดวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1861 ราชอาณาจักรซาร์ดิเนีย สามารถรวบรวมรัฐต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวและสถาปนาราชอาณาจักรอิตาลีได้สำเร็จ พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 จึงขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์อิตาลีพระองค์แรก และสวรรคตเมื่อวันที่ 9 มกราคม ค.ศ. 1878 ขณะพระชนมายุได้ 58 พรรษา
แหล่งข้อมูลอื่น
1820 1878
วัดสีหยัง
วัดสีหยัง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัดเนื้อที่ 33 ไร่ 3 งาน
หนังสือ กัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง ระบุว่า สร้างในสมัยศรีวิชัย ในสมัยอยุธยาเรียกชื่อวัดนี้ว่า วัดศรีกูยัง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 ในแผนที่กัลปนาวัดเมืองพัทลุง เรียกชื่อวัดนี้ว่า "วัดสีกุหยัง" เป็นวัดที่หลวงปู่ทวด เมื่อครั้งเป็นสามเณรได้มาศึกษาธรรมบททศชาติที่วัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 ต่อมา พ.ศ. 2528 กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนโบราณสถาน
บริเวณวัดมีคูขุดล้อมรอบไว้ทั้ง 4 ด้าน เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีความกว้างประมาณ 200 เมตร คูกว้าง 30 เมตร ไม่ปรากฏคันดินชัดเจนคูเมืองด้านทิศใต้ แนวคูเมืองบางส่วนถูกตัดออกและส่วนที่เหลือถูกถมปรับในบางส่วนบริเวณด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของมุมคูเมือง จะปรากฏสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างประมาณ 40 เมตร ยาว 60 เมตร เมื่อ พ.ศ. 2522 หน่วยศิลปากรที่ 9 สงขลา กองโบราณคดี ได้สำรวจขุดแต่งบูรณะวัดสีหยังพบว่ามีซากสถูปก่อด้วยอิฐตั้งอยู่ในเนินดินเป็นสถูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัส ส่วนบนหักหายไปมีการใช้หินปะการังซึ่งมีอยู่ในท้องถิ่นมาทำเป็นรูปบัวของสถูปแทนอิฐ และพบเศษภาชนะดินเผาเนื้อดินธรรมดาและแบบเคลือบ ประติมากรรมสำริดในบริเวณใกล้เคียงเป็นเทวรูปสำริดพระกรถือรวงข้าว (ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่วัดสีหยัง) และบริเวณรอบ ๆ สถูปยังปรากฏคันคูดินโบราณ ที่บ่งบอกถึงความเป็นชุมชนโบราณอยู่ด้วย
โบราณสถานที่สำคัญ ได้แก่ ซากฐานเจดีย์มีแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยม มีเสาติดผนังมีบันไดทางขึ้นอยู่ทางด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจดีย์มีขนาดกว้าง 7.63 เมตร ยาว 7.76 เมตร ฐานสูงประมาณ 1.86 เมตร มีบันไดทางขึ้นด้านทิศเหนือ อิฐที่ใช้ก่อ มีขนาดกว้าง 16 เซนติเมตร ยาว 32 เซนติเมตร หนา 6 เซนติเมตร อุโบสถเก่าก่ออิฐถือปูน ตั้งอยู่บนฐานปัทม์ที่สูง มีประตูทางเข้าด้านหน้าเพียงด้านเดียว เจาะช่องหน้าต่างด้านละ 2 ช่อง บริเวณเหนือหน้าต่างมีลายปูนปั้นเป็นวงโค้ง บริเวณหน้าบันเป็นรูปลายก้านขดสี่วง รูปรามสูรขว้างขวาน และเมขลาล่อแก้ว และศาลาไม้หรือวิหารโถงไม้ มีหลังคาทรงปั้นหยา มุงด้วยกระเบื้องดินเผา ยอดหลังคาประดับด้วยรูปครุฑและพญานาค
จีนไทเปในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศจีนไทเป เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจีนไทเปเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 71 คน ใน 17 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศจีนไทเปได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 3 เหรียญ
ยิงธนู
ผลการแข่งขันดังนี้ :
จักรพรรดิกลายพันธุ์ อัศจรรย์พันธุ์ต๊อง 2
จักรพรรดิกลายพันธุ์ อัศจรรย์พันธุ์ต๊อง 2 (Kronk's New Groove) ออกฉายวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2548 กำกับโดย Elliot M. Bour และ Saul Andrew Blinkoff.
ซัลวาดอร์ มาร์ติเนซ เปเรซ
ซัลวาดอร์ มาร์ติเนซ เปเรซ (26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1933 – 2 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวเม็กซิกัน
ประวัติ
ซัลวาดอร์ มาร์ติเนซ เปเรซ เกิดที่ประเทศเม็กซิโก และเริ่มบวชเรียนเมื่อปี ค.ศ. 1960 เป็นบาทหลวงนิกายโรมันคาทอลิก  ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 จนถึงปี ค.ศ. 2009
บีบี บัลลันดี
บีบี บัลลันดี (26 มิถุนายน ค.ศ. 1946 – 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018) เป็นผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอิตาลี เคยทำงานเป็นผู้จัดการศิลปินมากมาย เช่น อัล ยาโน, ลิตเติ้ล โทนี, ริตา พาโวน, ออรีตตา เบอร์ตี้, นิโคลา ดี บารี ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 เสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2018 ที่เมืองอีโมลาด้วยวัย 71 ปี ด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่
กฎมนเทียรบาล
กฎมนเทียรบาล บ้างสะกดเป็น กฎมณเฑียรบาล เป็นตัวบทกฎหมายในประวัติศาสตร์ไทยตั้งแต่สมัยอยุธยา (พุทธศตวรรษที่ 19–24) ที่บัญญัติเกี่ยวกับพระราชกรณียกิจของพระมหากษัตริย์ ราชสำนัก และรัฐบาล ในแง่หนึ่งทำหน้าที่เหมือนรัฐธรรมนูญช่วงอยุธยาตอนต้น หลังอยุธยาล่มสลาย กฎมนเทียรบาลเป็นหนึ่งในกฎหมาย 27 เรื่องที่ประมวลเข้าเป็นกฎหมายตราสามดวงใน พ.ศ. 2348 ตามรับสั่งของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
ปัจจุบัน กฎมนเทียรบาลจำนวนหนึ่งยังมีผลอยู่ โดยมีอายุย้อนไปถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว (ครองราชย์ พ.ศ. 2453–2468) กฎที่สำคัญที่สุดคือกฎมณเฑียรบาลว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ พระพุทธศักราช 2467 ซึ่งรัฐธรรมนูญไทยยอมรับให้ใช้ได้
ฟุตซอลชิงแชมป์แอฟริกา
ฟุตซอลชิงแชมป์แอฟริกา (Africa Futsal Cup of Nations) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ แอฟริกันฟุตซอลแชมป์เปียนชิพ จนถึงปี 2015) เป็นการแข่งขันฟุตซอลระดับนานาชาติในทวีปแอฟริกาถูกจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1996 โดยสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (CAF) และจัดต่อกันเรื่อย4ปีครั้ง
ในวันที่ 6 สิงหาคม 2015, คณะกรรมการบริหารของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกาได้เปลี่ยนชื่อทัวร์นาเมนต์นี้จากชื่อ แอฟริกันฟุตซอลแชมป์เปียนชิพ (African Futsal Championship) เป็น ฟุตซอลชิงแชมป์แอฟริกาหรือแอฟริกาฟุตซอลคัพออฟเนชันส์ (Africa Futsal Cup of Nations), ให้เหมือนกับ แอฟริกาคัพออฟเนชันส์.
ผลการแข่งขัน
A round-robin tournament determined the final standings.
ในปี 2011 ถูกยกเลิกเนืองจากมีการคัดเลือกทีมจากแอฟริกา 3 ทีม ไปแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2012โดยการคัดเลือกนั้นมีการจัดการแข่งแยกต่างหากซึ่งอียิปต์ ลิเบีย และโมร็อกโกได้ไปเข้าร่วมการแข่งขันฟุตซอลชิงแชมป์โลก 2012
เรือทองบ้าบิ่น
เรือทองบ้าบิ่น เป็นเรือประตูหน้า หนึ่งในสองของเรือคู่แรกในกระบวนพยุหยาตราชลมารค เรือลำเดิมไม่พบหลักฐานในการสร้าง ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ถูกลูกระเบิด ตัวเรือได้รับความเสียหาย กรมศิลปากรได้ตัดหัวเรือและท้ายเรือเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในปี พ.ศ. 2507 ได้สร้างตัวเรือขึ้นใหม่ โดยใช้หัวเรือเดิมและได้แกะสลักลวดลาย คาดหัว-ท้ายเรือ ปิดทองประดับกระจก พร้อมกับจัดทำเครื่องตกแต่งเรือใหม่
ตัวเรือกว้าง 1.83 เมตร ยาว 32 เมตร ลึก 0.64 เมตร ใช้ฝีพาย 39 นาย นายเรือ 1 นาย และนายท้าย 2 นาย ปัจจุบันเก็บรักษาที่แผนกเรือพระราชพิธี กองเรือเล็ก
ฌูเวา บือร์นาร์ดู วีไยรา
ฌูเวา บือร์นาร์ดู "นีนู" วีไยรา (João Bernardo "Nino" Vieira; 27 เมษายน ค.ศ. 1939 – 2 มีนาคม ค.ศ. 2009) เป็นประธานาธิบดีแห่งประเทศกินี-บิสเซาระหว่าง ค.ศ. 1980–1999 และระหว่าง ค.ศ. 2005–2009 หลังการยึดอำนาจในปี ค.ศ. 1980 ประธานาธิบดีวีไยราได้ปกครองประเทศนานถึง 19 ปี และได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งประธานาธิบดีระบบหลายพรรคการเมืองในปี ค.ศ. 1994 ต่อมาได้ถูกขับไล่จากตำแหน่งแหน่งประธานาธิบดีในช่วงท้ายของสงครามกลางเมืองกินี-บิสเซาระหว่างปี ค.ศ. 1998–1999 และต้องลี้ภัยทางการเมือง ในปี ค.ศ. 2005 เขาก็ได้กลับมามีบทบาททางการเมืองอีกครั้งหลังชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปีนั้น ประธานาธิบดีวีไยราถูกสังหารโดยทหารจำนวนหนึ่งในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 2009 หลังเกิดเหตุการณ์ระเบิดลอบสังหารพลเอก บาติสตา ตักเม นา วาอี (Batista Tagme Na Waie) ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของประเทศกินี-บิสเซาได้ไม่นาน ทางกองทัพกินี-บิสเซาได้ออกมาปฏิเสธความเกี่ยวข้องในการสังหารประธานาธิบดีวีไยราอย่างเป็นทางการ หลังมีนายทหารหลายนายได้กล่าวอ้างความรับผิดชอบในเหตุการณ์ดังกล่าว
วีไยรามักกล่าวถึงตนเองว่าเป็น "ของขวัญจากพระเจ้า" ซึ่งประทานแด่ประเทศกินี-บิสเซา เนื่องจากการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีอย่างเหนียวแน่นและยาวนานของตนเอง
ลีโอ วับโวโก
ลีโอ วับโวโก (Leo Rwabwogo) นักมวยสากลสมัครเล่นชาวยูกันดา เกิดเมื่อ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2492 ที่โตโรโร ยูกันดาตะวันออก เสียชีวิตเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2552 ที่รูโกโง ยูกันดาตะวันตก รวมอายุได้ 60 ปี
วาโวโกติดทีมชาติอูกันดาเข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2511 ที่ เม็กซิโก และ พ.ศ. 2515 ที่ เยอรมันตะวันตก ในรุ่นฟลายเวท โดยใน พ.ศ. 2511 รอบแรก ชนะซอ ซังยอง จากเกาหลีใต้ เมื่อ 14 ตุลาคม รอบสอง ชนะ ดาเวย์ วาสเกวซ จากสหรัฐ เมื่อ 17 ตุลาคม รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ ติโบร์ บอดอรี จากฮังการี เมื่อ 21 ตุลาคม ส่วนในรอบรองชนะเลิศ แพ้ อาร์เทอร์ โอเลช จากโปแลนด์ เมื่อ 24 ตุลาคม ได้เหรียญทองแดง
ส่วนในกีฬาโอลิมปิก พ.ศ. 2515 รอบแรกชนะจอร์จ อากูญา จากอุรุกวัย เมื่อ 27 สิงหาคม รอบสอง ชนะ เมาริซ โอซูลิแวน จาก สหราชอาณาจักร เมื่อ 30 สิงหาคม รอบสาม ชนะ ชวลิต อ่อนฉิม จากไทย เมื่อ 5 กันยายน รอบ 8 คนสุดท้าย ชนะ เนล แมกลอกิน จากไอร์แลนด์ เมื่อ 6 กันยายน รอบรองชนะเลิศ ชนะ ดักกลาส โรดริเกวซ จากคิวบา เมื่อ 8 กันยายน และในรอบชิงชนะเลิศ แพ้ เกออร์กี โกสตาดินอฟ จากบัลแกเรีย เมื่อ 10 กันยายน ได้เหรียญเงิน
เจ้าหญิงฮิโระโกะ
บันทึก
950
จัดจ์เมนท์เดย์ (2009)
จัดจ์เมนท์เดย์ (2009) (อังกฤษ:Judgment Day (2009)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) จัดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 ณ ออลสเตท อารีนา ในRosemont, Illinois ซึ่งเป็นรายการในลำดับรายจัดจ์เมนท์เดย์ครั้งที่ 11 โดยแสดงนักมวยปล้ำจากรอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 7 รายการด้วยกัน
แหล่งข้อมูลอื่น
WWE Judgment Day
การฉลองการทำประตู
การฉลองการทำประตู (Goal celebration) ในการแข่งขันกีฬา เป็นการฝึกท่าแสดงความยินดีพื่อฉลองการทำประตู โดยปกติแล้วการเฉลิมฉลองจะแสดงโดยผู้ทำประตู และอาจรวมถึงเพื่อนร่วมทีม ผู้จัดการ หรือเจ้าหน้าที่ผู้ฝึกสอน หรือผู้สนับสนุนทีม ในขณะเดียวกันอาจหมายถึงการเฉลิมฉลองการทำประตูโดยทั่วไป คำนี้ยังสามารถนำไปใช้กับการกระทำเฉพาะ เช่น ผู้เล่นถอดเสื้อหรือตีลังกา โดยทั่วไปแล้ว การเฉลิมฉลองมีความสำคัญมากกว่าในกีฬาที่มีโอกาสทำคะแนนได้น้อยกว่า เช่น ฟุตบอล และฮอกกี้น้ำแข็ง ซึ่งคะแนนมีความสำคัญมากกว่า
มีการฉลองการทำประตูมากมาย เช่นในรูปปั้น (ตีแยรี อ็องรี) โฆษณา (โรนัลโด) แสตมป์ (เปเล่) ปกนิตยสาร หรือในวิดีโอเกม คริสเตียโน โรนัลโด แกเร็ธ เบล ลิโอเนล เมสซี่ และอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น ซีรี่ส์''ฟีฟ่า'
ชาวนฺหวี่เจิน
นฺหวี่เจิน (女真) เป็นกลุ่มคนที่พูดภาษาตุงกูซิกในเอเชียตะวันออกสืบเชื้อสายมาจากชาวตงหู อาศัยอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนหรือที่เรียกว่าแมนจูเรียก่อนศตวรรษที่ 18 หฺวัง ไท่จี๋ เปลี่ยนชื่อนฺหวี่เจินเป็นแมนจูในปี ค.ศ. 1635 กลุ่มชาวนฺหวี่เจินกลุ่มต่าง ๆ ใช้ชีวิตเป็นนักล่าสัตว์ คนเลี้ยงสัตว์กึ่งเร่ร่อน หรือเกษตรกร
ราชวงศ์หมิงจำแนกพวกเขาออกเป็น 3 กลุ่มซึ่งสะท้อนความใกล้ชิดกับหมิง:
ชาวนฺหวี่เจินส่วนใหญ่เป็นที่รู้จักจากบรรพบุรุษของราชวงศ์จินและราชวงศ์ชิงที่พิชิตดินแดนจีน ราชวงศ์หลังซึ่งแต่เดิมเรียกตัวเองว่าจินยุคหลัง ก่อตั้งโดยหนูเอ่อร์ฮาชื่อ ผู้บัญชาการของเจี้ยนโจว นฺหวี่เจิน ผู้ซึ่งรวบรวมชนเผ่านฺหวี่เจินส่วนใหญ่ให้เป็นปึกแผ่น รวมประชากรทั้งหมดของพวกเขาเข้ากับกองทหารที่สืบทอดกันมาซึ่งรู้จักกันในชื่อแปดกองธงและอุปถัมภ์การสร้างอักษรสำหรับภาษาของตนซึ่งอิงจากอักษรมองโกล ในปี ค.ศ. 1635 คำว่า แมนจู ถูกกำหนดให้เป็นชื่อเดียวสำหรับชนชาตินั้น
อิสราเอล คามาคาวิโวโอเล
อิสราเอล "อิซ" คาอาโนอี คามาคาวิโวโอเล (Israel "IZ" Kaʻanoʻi Kamakawiwoʻole; ออกเสียง : [kaˌmakaˌʋiwoˈʔole]) เป็นนักดนตรีชาวพื้นเมืองฮาวาย เล่นดนตรีแนวผสมผสานระหว่างแจ๊สและเร็กเก บทเพลงที่มีชื่อเสียงเป็นเพลงเมดเลย์ประกอบด้วยเพลง Over The Rainbow (ต้นฉบับโดยจูดี การ์แลนด์) และเพลง What A Wonderful World (ต้นฉบับโดยหลุยส์ อาร์มสตรอง) เพลงของเขาได้รับความนิยม นำไปใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น เรื่อง Meet Joe Black, Finding Forrester, 50 First Dates, Fred Clause, Glee และภาพยนตร์ไอแมกซ์  IMAX: Hubble 3D   เป็นนักดนตรีร่างยักษ์ ที่เล่นดนตรีเป็นอูกูเลเลตัวเล็ก และร้องเพลงด้วยเสียงทุ้มนุ่มเป็นเอกลักษณ์
คามาคาวิโวโอเล มีความสูง 1.88 เมตร แต่มีน้ำหนักถึง 343 กิโลกรัม (757 ปอนด์) มีค่าดัชนีมวลกายถึง 97.05 kg/m² ทำให้มีปัญหาด้านสุขภาพ และเสียชีวิตจากอาการหัวใจวาย ด้วยวัยเพียง 38 ปี
หลังเสียชีวิต คามาคาวิโวโอเลได้รับการเชิดชูเกียรติจากทางการรัฐฮาวาย มีการประกาศลดธงครึ่งเสาเพื่อไว้อาลัย และตั้งหีบศพไว้ ณ ที่ทำการของรัฐ เพื่อให้ประชาชนเข้าเคารพศพ ในพิธีศพของเขาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1997 ได้มีพิธีโปรยเถ้ากระดูกลงสู่มหาสมุทรแปซิฟิกที่หาดมากัว วิดีโอบันทึกภาพงานศพของเขาปรากฏอยู่ในคลิปวิดีโอเพลง "Over the Rainbow" ฉบับเป็นทางการในยูทูบซึ่งมียอดผู้เข้าชมมากกว่า 1000 ล้านครั้ง
ภาษาแพ็กเจ
ภาษาแพ็กเจ เป็นภาษาในอาณาจักรแพ็กเจ (คริสต์ศตวรรษที่ 4–7) หนึ่งในสามราชอาณาจักรเกาหลี ซึ่งมีการรับรองน้อย และนักวิชาการมีแนวคิดแตกต่างว่ามีการใช้ภาษาหนึ่งหรือสองภาษา ถึงกระนั้น ก็มีเนื้อหาบางส่วนที่ดูเหมือนจะเป็นภาษาเกาหลีเก่ารูปแบบหนึ่ง
รายละเอียดเอกสารช่วงต้น
แพ็กเจตั้งอยู่ในเกาหลีฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ติดกับสมาพันธรัฐมาฮัน จดหมายเหตุสามก๊ก (คริสต์ศตวรรษที่ 3) ของจีนระบุว่าภาษาในมาฮันมีความแตกต่างจากโคกูรยอทางเหนือและByeonhan และ Jinhan ซัมฮัน ('สามฮั่น') อื่น ๆ ทางตะวันออก ที่มีภาษาพูดคล้ายคลึงกัน อย่างไรก็ตาม ในโฮ่วฮั่นชู (คริสต์ศตวรรษที่ 5) ระบุถึงความแตกต่างระหว่างภาษาใน Byeonhan กับ Jinhan
นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าแพ็กเจก่อตั้งขึ้นโดยผู้อพยพจากโคกูรยอที่ยึดครอง ส่วน อาณาจักรคายาและชิลลาเป็นอาณาจักรที่สืบทอดจาก Byeonhan กับ Jinhan ตามลำดับ รายงานจากเหลียงชู (635) ภาษาในแพ็กเจมีความคล้ายคลึงกับโคกูรยอ โจวชูตอนที่ 49 (636) กล่าวถึงแพ็กเจว่า: "王姓夫餘氏，號於羅瑕，民呼為鞬吉支，夏言竝王也. กษัตริย์มาจากตระกูลพูยอ ชนชั้นสูงเรียกพระองค์ว่า 於羅瑕; สามัญชนเรียกพระองค์ว่า 鞬吉支 ในภาษาจีนหมายถึง 'กษัตริย์'"
เมื่อดูข้อความนี้กับศัพท์แพ็กเจบางส่วนในนิฮงโชกิ (720) หนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น ทำให้นักวิชาการหลายคน ตั้งแต่โคโนะ โรกูโรจนถึง Kim Bang-han โต้แย้งว่าอาณาจักรแพ็กเจใช้สองภาษา โดยชนชั้นสูงพูดภาษาพูยอ และสามัญชนใช้ภาษาฮัน Linguist List ใช้รหัสสำหรับภาษานี้สองแบบ ซึ่งนำไปใส่ในทะเบียน ISO 639-3
ฟุจิวะระ โนะ ทะเนะโกะ
ฟุจิวะระ โนะ ทะเนะโกะ (藤原胤子 (Fujiwara no Taneko) ; ? – 12 สิงหาคม 1439) พระสนมในจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิอูดะ จักรพรรดิองค์ที่ 59 เป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60 และเป็นพระอัยยิกาใน จักรพรรดิซุซะกุ จักรพรรดิองค์ที่ 61 และ จักรพรรดิมุระกะมิ จักรพรรดิองค์ที่ 62
บันทึก
896
พระศาสนโศภน (แจ่ม จตฺตสลฺโล)
พระศาสนโศภน นามเดิม แจ่ม ฉายา จตฺตสลฺโล เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรองคณะธรรมยุติกนิกาย ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น เจ้าอาวาสวัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร กรรมการมหาเถรสมาคม รองประธานสังฆสภา และแม่กองธรรมสนามหลวงรูปแรก
ชาติกำเนิด
พระศาสนโศภน เกิดเมื่อวันอังคารที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2418 เวลา 07.30 น. ตรงกับวันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 6 ปีกุน เป็นบุตรนายพ่วงกับนางเอี่ยม บิดาท่านเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ภูมิลำเนาเดิมอยู่บ้านตำหนัก อำเภอเมืองเพชรบุรี สมัยเป็นเด็กท่านมักเป็นจ่าฝูงในหมู่เพื่อน ๆ จึงมีนามเดิมว่าจ่า ภายหลังชื่อแปลก เพราะมักเล่นอะไรแปลก ๆ เมื่อโตขึ้นได้เรียนหนังสือที่วัดสนามพราหมณ์
ท่านมีน้องชายคนหนึ่งชื่อจอน ซึ่งได้รับราชการจนมีบรรดาศักดิ์เป็นรองอำมาตย์เอก ขุนประสารพันธุกิจ ผู้ช่วยเกษตรมณฑลพิศณุโลก ต่อมาได้รับพระราชทานนามสกุลว่า ถาวรบุตต์
อุปสมบท
พ.ศ. 2435 ย้ายมาศึกษาที่ศึกษากับพระครูวินัยธรแสง ฐานานุกรมของพระพรหมมุนี (แฟง กิตฺติสาโร) ที่วัดมกุฏกษัตริยาราม แล้วได้บวชเป็นสามเณรในวันข้างขึ้นเดือน 7 ปีนั้น ขณะเป็นสามเณรนี้ท่านได้เปลี่ยนชื่อเป็นแจ่ม ต่อมาได้อุปสมบทเมื่อวันพุธที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2438 ตรงกับวันแรม 13 ค่ำ เดือน 7 ปีมะแม โดยมีพระพรหมมุนี (แฟง กิตฺติสาโร) ขณะยังเป็นพระธรรมปาโมกข์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระราชกวี (ถม วราสโย) และพระมหานุนายก (ดี มนาปจารี) ขณะยังเป็นพระครูปลัดมหานุนายก เป็นคู่กรรมวาจาจารย์ ได้ฉายาว่า จตฺตสลฺโล
การศึกษา
ขณะอยู่วัดมกุฏกษัตริยาราม ท่านได้ศึกษาพระปริยัติธรรมจากพระมหาทองอยู่ (ป.ธ. 7) จนอุปสมบทได้ 2 พรรษาจึงย้ายไปอยู่วัดบวรนิเวศราชวรวิหารเพื่อศึกษากับพระยาวิจิตรธรรมปริวัตร (ดำ) ขณะยังเป็นพระศาสนดิลก เข้าสอบในหลักสูตรของมหามกุฏราชวิทยาลัยจนสอบได้บาเรียนตรี (เทียบเปรียญธรรม 4 ประโยค) ในปีระกา พ.ศ. 2440 ได้บาเรียนโท (เปรียญธรรม 5 ประโยค) ปีจอ พ.ศ. 2441 และสุดท้ายสอบได้บาเรียนอก (เทียบเท่าเปรียญธรรม 7 ประโยค) ในปีกุน พ.ศ. 2442 แล้วกลับไปอยู่วัดมกุฏกษัตริยารามดังเดิม วันที่ 9 พฤศจิกายน ร.ศ. 118 ได้รับพระราชทานพัดพื้นโหมดสำหรับวุฒิบาเรียนเอก
ศาสนกิจ
นับแต่ย้ายกลับมาอยู่วัดมกุฏกษัตริยาราม ท่านได้ทำหน้าที่ครูสอนพระปริยัติธรรม ต่อมาได้เป็นกรรมการในการสอบบาลีสนามหลวง กรรมการมหามกุฏราชวิทยาลัย แม่กองธรรมสนามหลวง และกรรมการมหาเถรสมาคม เมื่อมีการประกาศใช้พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2484 ท่านได้รับเลือกเป็นสมาชิกสังฆสภา และสุดท้ายเป็นรองประธานสังฆสภา
ชิน ฮเย-ซ็อง
ชิน ฮเย-ซ็อง หรือชื่อจริงว่า จอง พิล-กโย (เกิด 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1979) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวเกาหลีใต้ เป็นสมาชิกของชินฮวา ตำแหน่งในวงเป็นนักร้องนำ
จบการศึษาจากมหาวิทยาลัย Chun An มีน้องชาย 1 คน (จอง จิน-กโย) และเขายังเป็นนักเทควันโดสายดำ
ฟูจิวาระ โนะ อนชิ (จักรพรรดิอูดะ)
ฟูจิวาระ โนะ อนชิ หรือ โยชิโกะ (藤原温子; 1415 – 20 กรกฎาคม 1450) เป็นบาทบริจาริกาในจักรพรรดิอูดะ มีพระราชธิดาพระองค์เดียวคือเจ้าหญิงคินชิ
บันทึก
872 907
สาวสวิง กลิ้งยกแก๊งค์
สาวสวิง กลิ้งยกแก็งค์ เป็นภาพยนตร์ แนวคอมมาดี้ ออกฉายในปี พ.ศ. 2547 ในประเทศญี่ปุ่น โดยมีคำโฆษณาในการฉายในไทยว่า "ความฮาน่ารักที่มากันเป็นแก๊งค์"
เรื่องย่อ
ในวันหยุดปิดภาคฤดูร้อนของโรงเรียนมัธยมศึกษาแห่งหนึ่ง เรื่องวุ่นๆ ได้เกิดขึ้นเมื่อวงดนตรีของโรงเรียนซึ่งต้องทำหน้าที่ในงานแข่งขันเบสบอลประจำปี เกิดล้มป่วยลงพร้อมกัน จากความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงม.ปลายกลุ่มหนึ่ง ทำให้เด็กสาวที่ไม่เคยสนใจในดนตรีกลุ่มนี้ต้องจับพลัดจับผลูมาฝึกซ้อมเพื่อเข้าทำหน้าที่แทนเป็นการแสดงความรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ในขณะที่สมาชิกแต่ละคนกำลังเริ่มสนใจและซาบซึ้งในเสียงดนตรีที่แม้จะแปร่งไปบ้าง เพราะยังเป็นมือสมัครเล่น แต่ก็มีชีวิตชีวาในแบบของตัวเอง โชคไม่ดีที่เมื่อทุกอย่างกำลังจะเข้าที่เข้าทางอยู่แล้ว สมาชิกมืออาชีพของวงดนตรีของโรงเรียนก็แข็งแรงพอจะกลับมาทำหน้าที่ของตนต่อได้ พวกเธอจึงถูกกันให้มาอยู่วงนอกเหมือนเดิม อย่างไรก็ตามโทโมโกะ (จุริ อุเอะโนะ) และเพื่อนๆ กลับไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจง่ายๆ ถึงขนาดขวนขวายหาเครื่องดนตรีกลางเก่ากลางใหม่ (แต่ไปทางเก่าเสียมากกว่า) ราคาถูก มาใช้ฝึกซ้อมกันเอง จนรวมตัวเป็นวงได้ในชื่อ Swing Girls (ภายหลังเปลี่ยนเป็น Swing Girls & A Boy จากการแก้ชื่อใหม่โดย ทาคุยะ) และตระเวนแสดงไปตามที่ต่างๆ
ยุคเฮอัง
ยุคเฮอัง อยู่ในช่วง ค.ศ. 794 - 1185
สาวสวิง กลิ้งยกแก๊งค์
เรื่องย่อ
แม้จะไม่เก่ง แต่พวกเขาก็พยายาม โดยมีแรงสนับสนุนจากอาจารย์โอซาว่า อาจารย์คณิตศาสตร์ผู้คลั่งไคล้ในดนตรีแจ็ส แต่ไร้พรสวรรค์ด้านดนตรีโดยสิ้นเชิง คอยให้การสนับสนุนและแนะนำ ในที่สุดเพื่อทดสอบความสามารถของตนเอง วง Swing Girls & A Boy ตัดสินใจเข้าร่วมประกวดในเทศกาลดนตรี แต่เรื่องวุ่นดูจะยังไม่สิ้นสุด เมื่อโทโมโกะ ลืมส่งเทปเดโมเพื่อสมัครเข้าร่วมการประกวด จนกลายเป็นกลุ่มที่สมัครเข้าไปช้าที่สุด ในวันสุดท้ายของการรับสมัคร
วงดนตรี
จุดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่การที่นักแสดงแต่ละคน ต้องเข้ารับการฝึกสอนการเล่นดนตรีแจ็ส เพื่อให้สามารถเล่นได้ด้วยตนเองจริงๆ ถึงกับมีการตั้งวง Swing Girls & A Boy และจัดแสดงคอนเสิร์ตตามที่ต่างๆ รวมถึงการออก CD Sound Track และ DVD Live Concert เพื่อเป็นที่ระลึกแก่แฟนๆ ของวงด้วย
ยุคเฮอัง
ในปลายศตวรรษที่ 8 มีการย้ายเมืองหลวงไปที่ เฮอังเกียว (平安京 Heian-kyou) หรือเมืองเคียวโตะในปัจจุบัน นับเป็นยุคทองของประเทศญี่ปุ่น ที่ทั้งศิลปะและวัฒนธรรมรุ่งเรืองถึงขีดสุด มีการพัฒนาปรับปรุงวัฒนธรรมต่างๆ ที่หยิบยืมมาจากประเทศจีนในสมัยราชวงศ์ถัง และลัทธิขงจื้อ จนกลายเป็นวัฒนธรรมแบบเฉพาะตัวของญี่ปุ่น เฮอัง (平安,Heian) แปลว่า ความสงบสันติ
ประวัติ
ในช่วงปลายสมัยนะระ เกิดโรคระบาดภาวะข้าวยากหมากแพง ตามความเชื่อของชาวญี่ปุ่นในสมัยคลาสสิกว่าการย้ายที่อยู่เพื่อหลีบหนีวิญญาณชั่วร้ายจะช่วยให้รอดพ้นจากภัยพิบัติต่างๆ ในค.ศ. 784 พระจักรพรรดิคัมมุ (桓武, Kammu) ทรงย้ายราชสำนักจากเฮโจวเกียวไปยังนะงะโอะกะ-เคียว (長岡京, Nagaoka-kyō) แต่ก็เกิดเหตุการณ์นองเลือดในราชสำนักอีกพระจักรพรรดิคัมมุทรงเกรงกลัววิญญาณอาฆาตของพระอนุชาของพระองค์ จึงทรงย้ายราชสำนักมายังเฮอัง-เกียว (平安京, Heian-kyō) ที่เมืองเคียวโตะในปัจจุบัน ในค.ศ. 794 การย้ายเมืองหลวงในครั้งนี้เป็นเพียงการย้ายสถานที่เท่านั้น ระบอบการปกครองที่มีต้นแบบมาจากราชวงศ์ถังตั้งแต่ปลายสมัยอะสุกะและอิทธิพลของตระกูลฟุจิวะระก็ยังติดตามมาเช่นเดิม ในสมัยเฮอังตระกูลฟุจิวะระมีอำนาจในฐานะเป็นตระกูลเดียวที่พระจักรพรรดิจะอภิเษกพระจักรพรรดินี และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนสำหรับพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์ เรียกว่า เซ็สโช (摂政, Sesshō) หรือเป็นที่ปรึกษาคนสำคัญของพระจักรพรรดิ เรียกว่า คัมปะกุ (関白, Kampaku) อำนาจในการปกครองตกอยู่แก่เซ็สโชโดยพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์นั้นเป็นเพียงหุ่นเชิด ในสมัยเฮอังสตรีสูญเสียบทบาทและอำนาจในการปกครอง เนื่องจากอิทธิพลแนวความคิดตามแบบลัทธิขงจื้อจากจีนที่เน้นความสำคัญของบุรุษ จะเห็นได้จากการที่ในสมัยเฮอังและในสมัยต่อมาไม่มีพระจักรพรรดินีที่เป็นสตรีปกครองประเทศอีกเลยเป็นเวลานาน สตรีถูกแบ่งแยกจากบุรุษและถูกกีดกัดเข้าสู่ฝ่ายใน แต่กระนั้นสตรีในราชสำนักเฮอังก็ได้กลับขึ้นมามีอำนาจในฐานะ โคไทโง (皇太后, kōtaigō) หรือพระพันปี
ในค.ศ. 833 พระจักรพรรดิจุนนะ (淳和, Junna) ทรงสละราชสมบัติให้แก่พระโอรสบุญธรรมขึ้นครองราชสมบัติเป็นพระจักรพรรดินินเมียว (仁明, Ninmyō) โดยแต่งตั้งให้พระโอรสของพระจักรพรรดิจุนนะคือองค์ชายซึเนะซะดะ (恒貞, Tsunesada) เป็นองค์ชายรัชทายาทรอคอยการสืบราชสมบัติ แต่อุไดจินฟุจิวะระ โยะชิฟุสะ (藤原 良房, Fujiwara no Yoshifusa) เข้าทำการยึดอำนาจปลดองค์ชายซึเนะซะดะจากตำแหน่งองค์ชายรัชทายาท และตั้งองค์ชายมิฉิยะสุ (道康, Michiyasu) ซึ่งเป็นพระโอรสของพระจักรพรรดินินเมียวและพระจักรพรรดินีฟุจิวะระที่เป็นน้องสาวของโยะชิฟุสะ หรือก็คือหลานของโยะชิฟุสะนั่นเอง เป็นองค์ชายรัชทายาทแทน เรียกว่า"เหตุการณ์ปีโจวะ" เป็นเหตุการณ์ที่นำฟุจิวะระโยะชิฟุสะสู่อำนาจและเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้าครอบงำราชสำนักของตระกูลฟุจิวะระ องค์ชายมิฉิยะสุขึ้นครองราชย์เป็นพระจักรพรรดิมงโตกุ (文徳, Montoku) และในค.ศ. 858 พระจักรพรรดิมงโตกุสวรรคตในราชสมบัติ พระโอรสพระจักรพรรดิเซวะ (清和, Seiwa) ขึ้นครองราชสมบัติด้วยพระชนมายุเพียงเก้าชันษา ฟุจิวะระ โยะชิฟุสะจึงขึ้นเป็นเซ็สโชคนแรกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น
พระจักรพรรดิอุดะ (宇多, Uda) ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์เดียวที่พระมารดาไม่ได้มาจากตระกูลฟุจิวะระ พระจักรพรรดิอุดะทรงสละราชสมบัติในค.ศ. 897 มอบราชสมบัติแก่พระโอรสคือพระจักรพรรดิไดโงะ (醍醐, Daigo) โดยให้ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ (藤原 時平, Fujiwara Tokihira) และสุงะวะระ มิฉิซะเนะ (菅原 道真, Sugawara Michizane) คอยช่วยเหลือพระจักรพรรดิที่ทรงพระเยาว์ แต่ฟุจิวะระ โทะกิฮิระ เมื่อได้เป็นเซ็สโชแล้วก็ได้ใส่ร้ายป้ายสีซุงะวะระ มิฉิซะเนะคู่แข่งทางการเมืองของตน จนซุงะวะระถูกเนรเทศและเสียชีวิตในค.ศ. 903 ทันใดนั้นที่เมืองเฮอังก็เกิดภัยภิบัติต่างๆ พระโอรสของพระจักรพรรดิไดโงะรวมทั้งโทะกิฮิระต่างเสียชีวิตจากโรตระบาด จนพระจักรพรรดิไดโงะทรงต้องขอขมาต่อวิญญาณของสุงะวะระ ทำลายเอกสารบันทึกเกี่ยวกับความผิดของสุงะวะระ และยกย่องให้สุงะวะระเป็นเทพแห่งนักปราชญ์ตามศาสนาชินโต
ศิลปวัฒนธรรม
วัฒนธรรมที่เป็นรูปแบบของญี่ปุ่นโดดเด่นมากในสมัยเฮอัง ในศตวรรษที่ 9 ญี่ปุ่นยังคงรับวัฒนธรรมของราชวงศ์ถังอยู่ พุทธศาสนานิกายมิเคียว (密教 Mikkyou) กับการเขียนรูปประโยคแบบจีนแพร่หลายมาก พอเข้าสู่ศตวรรษที่ 10 หลังจากที่ญี่ปุ่นไม่ได้ติดต่อโดยตรงกับภาคพื้นทวีปแล้ว ได้เกิดวัฒนธรรมชนชั้นสูงที่มีลักษณะพิเศษเฉพาะของญี่ปุ่นเอง วรรณกรรมที่เด่นในเวลานี้ อาทิ “โคะคินวะกะชู” (古今和歌集 Kokinwakashuu) เป็นหนังสือรวมกวีนิพนธ์ญี่ปุ่นเล่มแรกตามพระราชโองการของจักรพรรดิ (ในต้นศตวรรษที่ 10) “ตำนานเก็นจิ” (源氏物語 Genji Monogatari) นวนิยายเรื่องยาวที่นับว่าเก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งโลก (ประมาณต้นศตวรรษที่ 11) และ “มะคุระโนะโซชิ” (枕草子 Makura-no-sōshi) หนังสือข้างหมอน (ประมาณ ค.ศ. 1000) วรรณกรรมเหล่านี้เขียนด้วยตัวอักษร คะนะ อีกด้วย ตั้งแต่ช่วงหลังศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา พุทธศาสนานิกายโจโดะ (浄土教 Joudo-kyo) ซึ่งมุ่งหวังความสุขในชาติหน้าเป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายเช่นเดียวกับนิกายมิคเคียว ที่หวังผลประโยชน์เฉพาะในชาตินี้ และเราจะเห็นถึงความมีเอกลักษณ์แบบญี่ปุ่นปรากฏอยู่ในวรรณกรรมกับงานศิลปะ เช่น สถาปัตยกรรม การเขียนภาพ การแกะสลัก เป็นต้น
ศาสนา
ในยุคเฮอังพุทธศาสนานิกายวัชรยานจากจีนราชวงศ์ถังเผยแพร่เข้ามาสู่ประเทศญี่ปุ่น แต่เดิมพุทธศาสนาในญี่ปุ่นถูกปกครองโดยพุทธศาสนาหกสำนักแห่งเมืองนาระ (Six schools of Nara) ซึ่งเน้นการคิดวิเคราะห์และศึกษาพระธรรมมากกว่าการปฏิบัติ คณะสงฆ์เมืองนาระมีอำนาจมากทั้งในทางศาสนาและทางโลก ทำให้พระจักรพรรดิคัมมูมีพระประสงค์จะหลีกเลี่ยงอิทธิพลของคณะสงฆ์เมืองนาระ ราชสำนักญี่ปุ่นในยุคเฮอังจึงให้การสนับสนุนแก่พุทธศาสนานิกายวัชรยานใหม่ซึ่งมาจากประเทศจีนเพื่อคานอำนาจกันกับคณะสงฆ์เมืองนาระ ประกอบด้วยนิกายชิงงน และนิกายเทงได  นิกายวัชรยานซึ่งเน้นเรื่องพิธีกรรมการบูชาทำให้เกิดการผสมผสานระหว่างพุทธศาสนาและศาสนาชินโตหรือความเชื่อดั้งเดิมของชาวญี่ปุ่น เรียกว่า ชิมบูตสึ-ชูโง
นิกายเทงไดและนิกายชิงงน
ในค.ศ. 804 พระภิกษุญี่ปุ่นสองรูปได้แก่ พระภิกษุไซโช และพระภิกษุคูไก  ลงเรือไปกับคณะทูตเดินทางไปยังประเทศจีนยุคราชวงศ์ถังเพื่อศึกษาพุทธศาสนา ภิกษุไซโชเดินทางไปศึกษาที่เขาเทียนไถในขณะที่ภิกษุคูไกเดินทางไปศึกษาพุทธศาสนาวัชรยานที่เมืองฉางอัน บนเขาเทียนไถพระภิกษุไซโชศึกษาพุทธศาสนานิกายมหายานเทียนไถซึ่งให้ความสำคัญแก่การศึกษาสัทธรรมปุณฑริกสูตร (Lotus Sutra) เป็นสำคัญ ในขณะที่ภิกษุคูไกศึกษาหลักการของพุทธศาสนาวัชรยานตันตระ หรือพุทธศาสนาคุยหยาน (Esoteric Buddhism) ในแบบราชวงศ์ถังเรียกว่าถังมี่  หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า มิกเกียว  ซึ่งเน้นในเรื่องการปฏิบัติและพิธีกรรมเพื่อการบรรลุโพธิจิต หลักการปฏิบัติและพิธีกรรมของวัชรยานนั้นเป็นความลับไม่เปิดเผยแก่คนทั่วไป พระสงฆ์ผู้ซึ่งได้รับการ "อภิเษก" เข้าสู่พุทธศาสนาวัชรยานแล้วเท่านั้นจึงสามารถเข้าถึงหลักคำสอนของวัชรยานได้ ภิกษุคูไกเล่าเรียนกับภิกษุชาวจีนและได้รับการอภิเษกเข้าสู่พิธีกรรมของวัชรยาน เช่นเดียวกับพระภิกษุไซโชซึ่งนอกจากศึกษานิกายเทียนไถแล้วยังได้เรียนรู้พุทธศาสนาวัชรยานจากประเทศจีนอีกด้วย ภิกษุไซโชศึกษาพุทธศาสนาที่จีนเป็นเวลาประมาณหนึ่งปีจึงเดินทางกลับญี่ปุ่นในค.ศ. 805 และก่อตั้งนิกายเท็งไดขึ้น ในค.ศ. 806 พระจักรพรรดิคัมมูพระราชทานภูเขาฮิเอ ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครหลวงเฮอังเกียวให้เป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนานิกายเท็งไดนำไปสู่การก่อตั้งวัดเองเรียกุ  ชาวญี่ปุ่นในยุคเฮอังเชื่อว่าทิศอีสานเป็นทิศอัปมงคลการตั้งวัดใหญ่ทางทิศนั้นจะเป็นการป้องกันสิ่งชั่วร้ายและปีศาจต่างๆไม่ให้เข้ามากล้ำกรายนครเฮอังเกียวได้ นิกายเทงไดของญี่ปุ่นมีความแตกต่างจากนิกายเทียนไถของจีน นิกายเทียนไถของจีนเน้นเรื่องการศึกษาสัทธรรมปุณฑริกสูตร แต่นิกายเทงไดมีพิธีกรรมเกี่ยวกับวัชรยานร่วมด้วย ราชสำนักญี่ปุ่นในต้นยุคเฮอังให้การสนับสนุนแก่นิกายเทงได ภิกษุไซโชปฏิรูปพระธรรมวินัยของคณะสงฆ์ในญี่ปุ่นใหม่ แต่เดิมนั้นพระสงฆ์ญี่ปุ่นรับศีลปาติโมกข์ในการอุปสมบทตามรูปแบบของเมืองนาระ พระภิกษุไซโชมีความเห็นว่าศีลปาติโมกข์นั้นเป็นของหีนยานและไม่ใช่มหายานที่แท้จริง พระสงฆ์ในสำนักของไซโชนั้นจึงรับศีลของพระโพธิสัตว์ (Bodhisattva precepts) ในการอุปสมบท ซึ่งการรับศีลของพระโพธิสัตว์แทนการรับศีลปาติโมกข์นั้นจะเป็นแบบอย่างให้แก่พุทธศาสนาญี่ปุ่นนิกายอื่นในอนาคต และเป็นเหตุให้พระสงฆ์ญี่ปุ่นบางนิกายสามารถมีครอบครัวได้ พระภิกษุคูไกเดินทางกลับจากประเทศจีนในค.ศ. 806 ก่อตั้งนิกายชิงงนเป็นนิกายวัชรยานของญี่ปุ่น นิกายชิงงนต้องเผชิญกับการแข่งขันกับนิกายเทงไดซึ่งได้รับการสนับสนุนจากราชสำนักญี่ปุ่น พระภิกษุไซโชต้องการเรียนรู้หลักของพุทธศาสนาวัชรยานจึงแสวงหาความรู้จากพระภิกษุคูไก พระภิกษุคูไกทำพิธีอภิเษกให้แก่พระภิกษุไซโชแต่กระทำพิธีไม่ครบถ้วนและภิกษุคูไกปิดบังความรู้บางส่วนจากพระภิกษุไซโช ทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างภิกษุไซโชและภิกษุคูไก เมื่อพระจักรพรรดิซางะประชวรพระภิกษุคูไกมีโอกาสได้ทำพิธีทางวัชรยานเพื่อรักษาอาการประชวรของพระจักรพรรดิซางะ ทำให้พระจักรพรรดิซางะทรงโปรดพระภิกษุคูไกอย่างมากและพระราชทานภูเขาโคยะ บนเทือกเขาคีอิให้เป็นศูนย์กลางของนิกายชิงงนในค.ศ. 816 นิกายชิงงนมีหลักคำสอนมาจากพระสูตรในนิกายตันตระต่างๆจากอินเดีย เน้นเรื่องการสวด "มนตรา" และการเพิ่งจิตไปที่ "มัณฑละ" เพื่อการบรรลุโพธิจิตและบูชาพระโพธิสัตว์และเทพต่างๆโดยเฉพาะพระไวโรจนพุทธะ มีการใช้อักษรสิทธัมในการจารมันฑละ นิกายชิงงนบูชาพระพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ต่างๆ รวมทั้งบูชาวิทยาราชท้าวจตุโลกบาลและเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์เช่นพระอินทร์หรือไทชากูเท็ง
ศาสนาชูเกนโด
ศาสนาชูเกนโด เกิดขึ้นจากการผสมผสานระหว่างการปฏิบัติฝึกตนของพุทธศาสนา พิธีกรรมของวัชรยาน และความเชื่อของศาสนาชินโต ศาสนาชูเกนโดเกิดขึ้นจากเอง โนะ เกียวจะ  นักบวชในยุคนาระผู้ริเริ่มการธุดงค์เป็นฤๅษีบำเพ็ญเพียรตามป่าเขาเพื่อฝึกจิตแสวงหาทางหลุดพ้นพร้อมทั้งบูชาเทพเจ้าในศาสนาชินโตไปด้วยกัน ต่อมาในยุคเฮอังลัทธิชูเกนโดรับพิธีกรรมของพุทธศาสนาวัชรยานไปประกอบด้วย นักบวชในศาสนาชูเกนโดซึ่งอาศัยอยู่ตามป่าเขาเรียกว่า ชูเกงจะ  หรือ ยามาบูชิ  ศาสนาชูเกงโดมีต้นกำเนิดและมีศูนย์กลางอยู่ที่ภูเขาโยชินะ (Yoshino จังหวัดนาระในปัจจุบัน) ซึ่งต่อมาเผยแพร่ไปยังภูเขาแห่งอื่นๆในประเทศญี่ปุ่น
ลัทธิอมเมียว
ลัทธิอมเมียว หรือ อมเมียวโด แปลว่า "วิถีทางแห่งหยินและหยาง" หรือลัทธิหยินหยาง เป็นการนำปรัชญาของลัทธิเต๋ามาผสมรวมกับความเชื่อดั้งเดิมของญี่ปุ่นในศาสนาชินโต ลัทธิอมเมียวเกี่ยวข้องกับโชคลางและโหราศาสตร์การพยากรณ์อนาคต ในยุคเฮอังชนชั้นสูงและราชสำนักญี่ปุ่นมีความเชื่อเกี่ยวกับความโชคดีและความโชคร้าย มีการจ้างนักพรตในลัทธิอมเมียวเพื่อคอยดูแลโชคชะตาของขุนนางและปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายปราบภูตผีปีศาจต่างๆ นักพรตที่รับราชการในราชสำนักญี่ปุ่นเรียกว่าอมเมียวจิ  ซึ่งมีหน้าที่คอยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้ออกไปจากบ้านเมืองรวมทั้งแปลความหมายของลางบอกเหตุธรรมชาติพยากรณ์เหตุการณ์สำคัญต่างๆ นักพรตอมเมียวจิที่มีชื่อเสียงในยุคเฮอังได้แก่อาเบะ โนะ เซเม
สถาปัตยกรรม
รูปแบบสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นในยุคนี้คือ สถาปัตยกรรมแบบชินเด็ง (寝殿造 Shinden-zukuri) หลักๆจะประกอบด้วยเรือนหลัก ( Shinden ) และเรือนต่อขยายด้านตะวันตกและตะวันออก เชื่อมกับเรือนหลักด้วยทางเดินที่มีหลังคาคลุม เรือนหลักจะหันหน้าไปทางทิใต้ซึ่งเป็นทิศมงคลตามคติแบบจีน เรือนทางทิศเหนือนั้นจะจัดให้เป็นที่พำนักของภรรยาหลวงเสมอ ดังนั้นในสมัยนั้นเรียกภรรยาหลวงว่า คิตะโนะคะตะ (北の方 Kita-no-kata - ผู้ที่อยู่ทางทิศเหนือ ) ด้านหน้าเป็นสวนที่ประกอบด้วยสระน้ำ เกาะ เนินเขาจำลอง และสะพาน มีกำแพงดินล้อมรอบหมู่คฤหาสน์ทั้งหมด หลังคานิยมมุงด้วยเปลือกสนที่ซ้อนกันเป็นชั้นหนามากกว่ากระเบื้อง เพราะกระเบื้องแบบจีนนั้นไม่เหมาะกันอากาศของญี่ปุ่น พื้นจะเป็นพื้นไม้กระดาน ไม่มีเสื่อวาง เรือนด้านตะวันออกส่วนใหญ่จะมีทางเดินยาวเชื่อมสู่เรือนตกปลา (釣殿 Tsuri-dono) ที่สร้างเหนือลำธารหรือสระน้ำ
เรือนแบบชินเด็งแต่ละหลัง สามารถแบ่งห้องได้ตั้งแต่ 4 ห้องถึง 9 ห้อง โดยใช้ฉาก หรือ ราวผ้าม่านเป็นเครื่องกั้นหองตามขนาดความต้องการใช้งาน ห้องที่มีข้างฝาและประตูมิดชิดมี 1 ห้องเรียกว่า โมะยะ สถาปัตยกรรมแบบชินเด็งนี้จะเย็นสบายในฤดูร้อน แต่ในฤดูหนาวจะหนาวเย็นมาก
สุชาติ ตันเจริญ
สุชาติ ตันเจริญ (11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501) อดีตรองประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา 9 สมัย อดีตรองหัวหน้าพรรคชาติไทย และพรรคไทยรักไทย อีกทั้งยังเป็นอดีต ส.ส.ในกลุ่ม 16
ประวัติ
นายสุชาติ ตันเจริญ เกิดเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2501 ที่อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีด้านวิศวกรรมศาสตร์จาก San Jose State University ประเทศสหรัฐอเมริกา และระดับปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจจาก Notre Dame de Namur University ประเทศสหรัฐอเมริกา
นายสุชาติ ตันเจริญ เป็นบุตรชายของนายวิเชียร และนางสุภา ตันเจริญ อีกทั้งเป็นน้องชายของนายพิเชษฐ์ ตันเจริญ อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ และมีศักดิ์เป็นอาของนายณัชพล ตันเจริญ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดฉะเชิงเทรา เขามีบุตรชาย 2 คน คือ นายคชาภา ตันเจริญ (มดดำ) ดารานักแสดง ดีเจ และ พิธีกรชื่อดัง และนายศักดิ์ชาย ตันเจริญ (มดเล็ก) อดีตสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดฉะเชิงเทรา และได้รับเลือกตั้งในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดฉะเชิงเทรา เขต 3 สังกัดพรรคเพื่อไทย
การทำงาน
นายสุชาติ ตันเจริญ เคยลงสมัคร ส.ส. ในนามพรรคไท ในปี พ.ศ. 2539 และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส. เพียงคนเดียวของพรรค นอกจากนั้นยังเคยดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าพรรคการเมืองถึง 2 พรรค คือ พรรคชาติไทย และพรรคไทยรักไทย ซึ่งต่อมาในปี พ.ศ. 2550 ได้ถูกตัดสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เนื่องจากเป็นกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยซึ่งถูกยุบในคดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2549 จึงได้นำสมาชิกในกลุ่มบ้านริมน้ำ ย้ายมาสังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และในปี พ.ศ. 2553 ได้ย้ายไปร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับพรรคภูมิใจไทย
เรือทองขวานฟ้า
เรือทองขวานฟ้า เป็นเรือประตูหน้า หนึ่งในสองของเรือคู่แรกในกระบวนพยุหยาตราชลมารค เรือลำเดิมไม่พบหลักฐานในการสร้าง ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ได้ถูกลูกระเบิด ตัวเรือได้รับความเสียหาย กรมศิลปากรได้ตัดหัวเรือและท้ายเรือเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ ในปี พ.ศ. 2507 ได้สร้างตัวเรือขึ้นใหม่ โดยใช้หัวเรือเดิมและได้แกะสลักลวดลาย คาดหัว-ท้ายเรือ ปิดทองประดับกระจก พร้อมกับจัดทำเครื่องตกแต่งเรือใหม่
สุชาติ ตันเจริญ
การทำงาน
จากนั้นในวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 นายสุชาติได้นำสมาชิกในกลุ่มบ้านริมน้ำของตนเองกว่า 40 คนมาสมัครสมาชิกพรรคพลังประชารัฐ
เรือทองขวานฟ้า
เรือทองขวานฟ้าลำปัจจุบันกว้าง 1.75 เมตร ยาว 32.23 เมตร ลึก 0.64 เมตร ฝีพาย 39 นาย นายท้าย 2 นาย และนายเรือ 1 นาย ปัจจุบันเก็บรักษาที่แผนกเรือพระราชพิธี กองเรือเล็ก
สุชาติ ตันเจริญ
การทำงาน
นายสุชาติ ได้รับฉายาว่า "ตี๋กร่าง" จากการทำหน้าที่รองประธานสภาผู้แทนราษฎรในแบบที่ไม่ยอมใครง่าย ๆ
ภายหลังจากการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรมีมติเลือกสุชาติให้ดำรงตำแหน่งรองประธานสภาคนที่ 1 เป็นสมัยที่ 2 โดยเฉือนเอาชนะนางสาวเยาวลักษณ์ วงษ์ประภารัตน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ พรรคอนาคตใหม่ ไปเพียง 2 เสียงด้วยคะแนนเสียง 248-246 เสียง
เทียบ คงลายทอง
เทียบ คงลายทอง เป็นบุตรของนายแปลก และนางสอน เกิดเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2445 ที่อำเภอธนบุรี กรุงเทพมหานคร เริ่มเรียนดนตรีจากบิดาด้วยการหัดเป่าขลุ่ยตั้งแต่เล็ก ครั้นอายุได้ 9 ปี จึงเรียนฆ้องวงใหญ่จากทองดี ชูสัตย์ ผู้มีศักดิ์เป็นปู่ของจางวางทั่ว พาทยโกศล ต่อมาเรียนปี่ในกับจุ ภิญโญอยู่ระยะหนึ่ง เมื่ออายุประมาณ 16 ปี บิดาได้พาไปฝากตัวเป็นศิษย์พระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน)
เทียบเข้าเป็นคนปี่ในวงปี่พาทย์ของเจ้าพระยาธรรมาธิกรณาธิบดี เสนาบดีกระทรวงวังในสมัยรัชการที่ ๖ ต่อมาเมื่ออายุครบเกณฑ์ทหารก็เข้ารับราชการทหารสังกัดกรมทหารรักษาวัง เมื่อพ้นราชการทหารเมื่อ พ.ศ. 2469 ได้เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กกองพิณพาทย์หลวง กรมมหรสพ ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ครั้นเปลี่ยนแปลงการปกครองแล้ว พ.ศ. 2478 เทียบโอนมาสังกัดแผนกดุริยางค์ไทย กรมศิลปากร และรับราชการในกรมศิลปากรเรื่อยมาจนเกษียณอายุราชการ
เทียบบรรเลงดนตรีได้ทุกเครื่องมือ แต่ที่มีชื่อเสียงที่สุด คือ ปี่ ฝีมือปี่ของครูเทียบนั้นโด่งดังมาตั้งแต่การประชันวงปี่พาทย์ที่วังบางขุนพรหม เมื่อ 19 มกราคม พ.ศ 2466 เทียบเป่าปี่ในคู่กับเทวาประสิทธิ์ พาทยโกศล บุตรชายจางวางทั่ว ผลปรากฏว่า สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตประทานเงินคนละ ๑ ชั่ง เท่ากัน นอกจากนี้เทียบยังเคยไปแสดงฝีมือเพื่อเผยแพร่นาฎศิลป์และดนตรีไทยในต่างประเทศ เช่น ลาว พม่า มาเลเซีย อินโดนีเซีย เยอรมันและญี่ปุ่น
เทียบได้ร่วมบันทึกเสียงกับกรมศิลปากรเพื่อเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติของชาติหลายเพลง ผลงานที่เทียบภาคภูมิใจคือ การเป่าปี่แสดงฝีมือเฉพาะพระพักตร์พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ณ พระตำหนักไทยเรือนต้น ภายในพระราชวังจิตรลดารโหฐาน นอกจากฝีมือทางดนตรีแล้ว เทียบมีฝีมือทางช่างกลึงปี่ตัดลิ้นปี่และทำกำพวดปี่ด้วย ได้ทำปี่ขึ้นทูลเกล้า ฯ ถวาย ๑ เลา ณ พระราชวังไกลกังวล เมื่อ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2517 และได้ถวายแบบฝึกหัดเป็นโน้ตสากล และเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอีกหลายครั้ง
ชีวิตครอบครัว สมรสกับสว่าง วิเชียรปัญญา มีบุตรธิดาด้วยกันทั้งสิ้น 12 คน เทียบถึงแก่กรรมด้วยโรคไต เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2525
ชอร์บา
ชอร์บา (çorba; чорба / čorba; чорба) เป็นประเภทกว้าง ๆ ของสตูหรือซุปข้นที่พบในอาหารประจำชาติของประเทศในตะวันออกกลาง ยุโรปกลาง ยุโรปตะวันออก เอเชียกลาง และอนุทวีปอินเดีย นิยมเสิร์ฟเป็นจานเดี่ยว ๆ ในฐานะซุป หรือเสิร์ฟกับขนมปัง
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า ชอร์บา ในภาษาต่าง ๆ มีที่มาหลากหลาย โดยอาจแผลงมาจากคำในภาษาอาหรับถิ่นว่า ชูรบะฮ์ (شوربة) ซึ่งแปลว่า 'ซอสข้น'; แผลงมาจากศัพท์ในภาษาเปอร์เซียว่า โชร์บา (شوربا) ซึ่งมาจากคำว่า โชร์ (شور, 'เค็ม') ประสมกับคำว่า อาบ (آب, 'น้ำ') หรือคำว่า มา (ما, 'สตู, แกง'); หรืออาจมาจากคำที่สมมุติว่าเป็นคำร่วมเชื้อสายคำหนึ่งซึ่งพบทั้งในภาษาอาหรับและภาษาเปอร์เซีย
ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ ชอร์เบอ (ciorbă), ชอร์โป (шорпо), โชร์บา (ሾርባ), โชร์ปา (شورپا / шорпа), โชร์วา (شوروا; shoʻrva), ชูร์บัด (shurbad), ชูร์ปา (шурпа) และ โซร์ปา (сорпа / sorpa)
ประเภท
โชร์วา (شوروا) เป็นซุปอัฟกันที่ทำง่าย แต่เนื่องจากใช้เวลานานในการปรุงจึงนิยมใช้หม้ออัดแรงดันเพื่อร่นระยะเวลา ส่วนผสมหลักคือมันฝรั่ง ถั่ว และเนื้อสัตว์ นิยมเสิร์ฟกับขนมปังแผ่นแบน โดยฉีกขนมปังในวงกินข้าวลงไปผสมในซุป
ชอร์เบอ (ciorbă) ตามที่เรียกในประเทศมอลโดวาและประเทศโรมาเนียนั้นประกอบด้วยผัก เนื้อสัตว์ และสมุนไพรต่าง ๆ ส่วน บอร์ช (borș) เป็นซุปเปรี้ยวที่รับประทานกันในประเทศมอลโดวาและภูมิภาคมอลโดวาของประเทศโรมาเนีย กล่าวกันว่าซุปชนิดนี้มีประโยชน์ต่อสุขภาพ โดยช่วยกระตุ้นระบบการย่อยอาหารและต้านโรคหวัด
โจ จอห์นสตัน
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 10 เรื่องของ โจ จอห์นสตัน 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 16px 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 16px 75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ 81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
N/A ไม่ปรากฏ, หาข้อมูลไม่ได้
$ ดอลลาร์สหรัฐ
จอมโหด เกียรติอดิศักดิ์
จอมโหด เกียรติอดิศักดิ์ อดีตนักมวยไทยชื่อดัง มีชื่อจริงว่า จำลอง ทอดทิ้ง เกิดเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2513 ที่จังหวัดภูเก็ต (บางข้อมูลระบุว่า เกิดเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ที่อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ) เริ่มต้นฝึกมวยไทยมาตั้งแต่อายุ 7 ขวบ โดยฝึกซ้อมทุกวัน วันละอย่างน้อย 4 ชั่วโมง โดยฝึกกับ สมัคร รักษ์บุรี ขึ้นชกสร้างชื่อเสียงที่ภาคใต้ โดยได้แชมป์ในรุ่นจูเนียร์ไลท์เวท (59.0 กิโลกรัม) ก่อนจะได้รับการแนะนำจาก พรหมลิขิต บุญโรจน์ อดีตนักมวยเวทีช่อง 7 สี ให้มาอยู่ในสังกัดของ "ใหญ่ ยิ่งยง" โพธิ์เจตน์ พานิชผล เป็นผู้จัดการ ขึ้นชกครั้งแรกที่กรุงเทพมหานครในสังกัดของ "บิ๊กอึ่ง" สหสมภพ ศรีสมวงศ์ และ "ชุ้น เกียรติเพชร" พีรพงศ์ ธีระเดชพงศ์ ด้วยการชกครั้งแรกที่เวทีช่อง 7 สี ชนะคะแนน เพชรใหม่ จ๊อกกี้ยิม ไปอย่างสนุกตื่นเต้น
จากการที่เป็นนักมวยรุ่นใหญ่เลยหาคู่ต่อสู้ได้ยาก จึงนาน ๆ ครั้งจึงมีโปรแกรมการชกสักครั้งหนึ่ง แต่ได้กลายเป็นนักมวยที่มีชื่อเสียงในเวลาต่อมา จากการขึ้นชกทั้งเวทีราชดำเนิน และเวทีลุมพินี และได้แชมป์ในรุ่นจูเนียร์เวลเตอร์เวท (63.5 กิโลกรัม) ของเวทีลุมพินี ด้วยอายุ 19 ปี จากการเอาชนะคะแนน โพธิ์ไทย ช.ไวคุล พร้อมกับทำสถิติชนะรวด 19 ครั้งติดต่อกัน
ต่อมา ใน พ.ศ. 2537 จอมโหด เกียรติอดิศักดิ์ ก็สามารถคว้าแชมป์ในเวทีมวยราชดำเนิน ในรุ่นเวลเตอร์เวท (67.0 กิโลกรัม) แล้วสร้างชื่อด้วยการคว้าแชมป์การแข่งขันมวยไทยระดับโลก ในปี พ.ศ. 2539 ด้วยการชนะ ราม่อน แด็กเกอร์ นักมวยไทยชื่อดังชาวดัตช์ ได้ และได้แชมป์มวยไทยระดับโลกถึง 14 ครั้ง
จอมโหด ได้เดินทางไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศฟินแลนด์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2538 ตามคำเรียกร้องของเทรนเนอร์ จนได้เปิดค่ายมวยขึ้นที่นั่น ฝึกสอนมวยไทยแก่ชาวฟินแลนด์และชาวตะวันตกทั่วไป สมรสกับหญิงชาวฟินแลนด์ และได้เดินทางกลับมาในประเทศไทย เปิดค่ายมวยขึ้นที่จังหวัดภูเก็ต บ้านเกิด พร้อมกับได้กลับมาชกมวยไทยอีกครั้งเมื่ออายุมากแล้ว โดยได้เคยพบกับ บัวขาว ป.ประมุข นักมวยรุ่นน้องที่เป็นดาวรุ่งในขณะนั้นด้วย และเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ เป็นทะเลสาบในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น ชื่ออย่างเป็นทางการคือ ทะเลสาบฮาจิโร  หรือเรียกอีกอย่างว่า ทะเลสาบปรับสภาพน้ำฮาจิโรงาตะ  มีความสูงต่ำกว่า 4 เมตร จากระดับน้ำทะเล จึงเป็นจุดที่มีธรรมชาติที่ต่ำที่สุดในญี่ปุ่น
จอมโหด เกียรติอดิศักดิ์
ในปลายปี พ.ศ. 2555 จอมโหด ได้สร้างความฮือฮาให้แก่วงการมวยไทยและวงการกีฬา เมื่อกลับมาชกมวยไทยพบกับ สมรักษ์ คำสิงห์ อดีตแชมป์เหรียญทองโอลิมปิก ที่หันกลับมาชกมวยไทยอีกครั้ง ในพิกัดพิเศษ 150 ปอนด์ ด้วยการมีเงินเดิมพันสูงถึง 4 ล้านบาท ผลปรากฏว่าสมรักษ์เป็นฝ่ายแพ้คะแนนไปอย่างเฉียดฉิว ก่อนที่ในต้นปี พ.ศ. 2556 คู่นี้ได้กลับมาชกอีกครั้งในแบบล้างตา มีเงินเดิมพันสูงมากกว่าครั้งเก่า คือ 6 ล้านบาท ผลปรากฏว่า คราวนี้สมรักษ์เป็นฝ่ายเอาชนะคะแนนไปได้
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะ
ทะเลสาบฮาจิโรงาตะเป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองในญี่ปุ่นรองจากทะเลสาบบิวะ และได้มีการถมที่ดินครั้งใหญ่ใน ค.ศ. 1957 เพื่อเพิ่มผลิตพืชผลและก่อตั้งหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านโอกาตะก็ถูกตั้งขึ้นบนที่ดินที่ถูกถมเช่นกัน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1964 ทำให้ทะเลสาบเหลือพื้นที่เพียง 48.3 ตารางกิโลเมตร (19 ตร.ไมล์) ด้วยขนาดที่เล็กลงทำให้มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 18 ในญี่ปุ่น
บางคนมองว่าการถมทะเลสาบเป็นความผิดพลาดของรัฐบาลญี่ปุ่น เนื่องจากรัฐบาลญี่ปุ่นใส่ใจกับข้าวมากเกินไป และทำให้เกิดการสูญเสียต่อพื้นที่ชุ่มน้ำ
การประมงหอยชิจิมิเคยเป็นอุตสาหกรรมที่เจริญรุ่งเรือง แต่ก็ลดลงเพราะทะเลสาบกลายเป็นกร่อยน้อยลง ในฤดูหนาวผู้คนนิยมตกปลาวากาซากิ โดยการเจาะพื้นผิวที่เป็นน้ำแข็ง ทุกวันนี้การตกปลาแบสดำเป็นที่นิยมและดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในจังหวัดและนอกจังหวัด การตกปลายังคงเกิดขึ้นแม้ว่าบางคนสงสัยว่าสายพันธุ์พื้นเมืองถูกคุกคามจากปลาสายพันธุ์ต่างถิ่น
การตั้งชื่อ
ในตํานานของทะเลสาบกล่าวว่า มีชายคนหนึ่งชื่อฮาจิโรเขาสาปเป็นมังกร และเขาเลือกที่จะอาศัยอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้หลังจากเดินทางมาเป็นระยะเวลานาน ดังนั้นทะเลสาบจึงมีชื่อว่า "ฮาจิโรงาตะ" (งาตะในภาษาญี่ปุ่นหมายถึงทะเลสาบ) ต่อมาเขาได้รับความสนใจจากผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลสาบทาซาวะซึ่งเป็นทะเลสาบอีกแห่งในจังหวัดอากิตะ ทำให้เขาตัดสินใจที่จะย้ายไปอยู่กับเธอ หลังจากนั้นฮาจิโรงาตะก็ตื้นขึ้นเรื่อย ๆ
คิม ไรโฮลท์
คิม สตีเวน บาร์ดรัม ไรโฮลต์ (เกิด 19 มิถุนายน พ.ศ. 2513) เป็นศาสตราจารย์ด้านไอยคุปต์วิทยาที่มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน และเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และวรรณคดีอียิปต์ และยังเป็นผู้อำนวยการศูนย์วิจัย Canon and Identity Formation in the Earliest Literate Societies ภายใต้ University of Copenhagen Program of Excellence (ตั้งแต่ปี 2008) และผู้อำนวยการ The Papyrus Carlsberg Collection & Project (ตั้งแต่ปี 1999)
คุรุอมรทาส
คุรุอมรทาส (Guru Amar Das; ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ) เป็นคุรุศาสดาองค์ที่ 3 ของศาสนาซิกข์
เดิมทีท่านนับถือลัทธิไวษณพในศาสนาฮินดู จนกระทั่งเมื่อท่านได้ฟังบีบี อมโร (Bibi Amro) ผู้เป็นภรรยาของหลานชายท่านกำลังสวดเพลงสวดของท่านคุรุนานัก ทำให้ท่านเกิดความสนใจในศาสนาซิกข์ขึ้นเป็นอย่างมาก ท่านอมรทาสจึงได้ขอให้บีบี อมโร พาท่านไปพบกับบิดาของนางซึ่งคือคุรุอังคัต ผู้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำสูงสุดของซิกข์ในขณะนั้น ท่านได้เปลี่ยนศาสนาเป็นซิกข์ในปี ค.ศ. 1539 หลังพบกับท่านคุรุอังคัต ด้วยอายุ 60 ปี และปรณิบัติรับใช้ท่านคุรุอังคัตอย่างดี ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นคุรุศาสดาองค์ถัดไปโดยคุรุอังคัตก่อนการเสียชีวิตของคุรุอังคัตในปี ค.ศ. 1552
คุรุอมรทาสถือเป็นนักพัฒนาที่สำคัญของศาสนาซิกข์ เช่น การริเริ่มองค์กร "มานชิ" (Manji), การแต่งหนังสือรวมเพลงสวด "โปธิ" (Pothi) ซึ่งช่วยให้การแต่งคัมภีร์แรก "อดิ กรันตะ" (Adi Granth) ของคุรุรามดาส ผู้เป็นคุรุศาสดาองค์ถัดมาเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว และการสร้างประเพณีและพิธีกรรมที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวัน ได้แก่ การตั้งชื่อบุตร-ธิดา, พิธีมงคลสมรส (อนันตขาราช; Anand Karaj) และ พิธีศพ และ รวมถึงเทศกาลซิกข์ เช่น ดิวาลี (Diwali), มัคขี (Maghi) และ วิสาขี (Vaisakhi) และท่านได้ประกาศให้หริมันทิรสาหิบเป็นศาสนสถานที่เป็นศูนย์รวมของซิกข์
ท่านคุรุเสียชีวิตลงด้วยอายุ 95 ปี และแต่งตั้งภัย เชธา (Bhai Jetha) บุตรเขยของท่านเป็นคุรุศาสดาองค์ถัดไป พร้อมมอบชื่อใหม่ว่า "คุรุรามดาส" อันแปลว่า ผู้รับใช้ของพระเจ้า
กูเกิล โครม
กูเกิล โครม (Google Chrome) เป็นเว็บเบราว์เซอร์ข้ามแพลตฟอร์มที่พัฒนาโดยกูเกิล เปิดตัวครั้งแรกใน ค.ศ. 2008 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ สร้างด้วยส่วนเสริมซอฟต์แวร์เสรีจากแอปเปิล เว็บคิตกับมอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ ก่อนจะออกโปรแกรมให้กับลินุกซ์, แมคโอเอส, ไอโอเอส และแอนดรอยด์ ซึ่ง(ทั้งหมดทำหน้าที่เป็นเบราว์เซอร์หลัก เบราว์เซอร์นี้ยังเป็นองค์ประกอบหลักของโครมโอเอส ซึ่งทำหน้าที่เป็นแพลตฟอร์มสำหรับเว็บแอปพลิเคชัน
รหัสต้นฉบับของโครมส่วนใหญ่มาจากโปรเจกต์โครเมียม ซอฟต์แวร์แบบฟรีและโอเพนซอร์สของกูเกิล แต่โครมถูกจัดลิขสิทธิ์เป็นฟรีแวร์ลิขสิทธิ์ เว็บคิตเคยเป็นเร็นเดอริงเอนจินดั้งเดิม แต่กูเกิลคัดลอกและพัฒนาใหม่เพื่อสร้างบลิงก์เอนจิน โครมทุกรูปแบบใช้บลิงก์ ยกเว้นเพียงไอโอเอส
, StatCounter ประมาณการว่าโครมมีส่วนแบ่งการตลาดเบราว์เซอร์บนคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล (PC) ทั่วโลก 67% (หลังอยู่ในช่วงสูงสุดที่ 72.38% ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2018) เป็นเว็บที่มีผู้ใช้งานมากที่สุดในแท็บเลต (แซงหน้าซาฟารี) และเป็นแอปหลักในสมาร์ตโฟน และแพลตฟอร์มทั้งหมดรวมกันที่ 65% เนื่องด้วยความสำเร็จนี้ ทำให้กูเกิลขยายชื่อแบรนด์ "โครม" ออกไปยังผลิตภัณฑ์อื่น เช่น: ChromeOS, Chromecast, Chromebook, Chromebit, Chromebox และ Chromebase
ประวัติ
เอริก ชมิดต์ อดีตซีอีโอกูเกิล (ปัจจุบันดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหาร แอลฟาเบต บริษัทแม่ของกูเกิล) ได้คัดค้านการการพัฒนาเว็บเบราว์เซอร์ที่เป็นอิสระเป็นเวลาหกปี เขาระบุว่า "ตอนนี้กูเกิลยังเป็นบริษัทขนาดเล็ก และยังไม่ต้องการที่จะเข้าร่วมสงครามเบราว์เซอร์" ภายหลังที่ 2 ผู้ก่อตั้ง เซอร์เกย์ บริน และ แลร์รี เพจ ได้จ้างนักพัฒนามอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์หลายคนพัฒนาและผลิตรุ่นสาธิตของโครม ชมิดต์ ยอมรับรับว่า "มันเป็นสิ่งที่ดี แล้วมันก็ทำให้ฉันเปลี่ยนความคิดนั้น"
ข่าวลือเกี่ยวกับกูเกิลกำลังพัฒนาเว็บเบราว์เซอร์เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อช่วงเดือนกันยายนปี 2004 สำนักข่าวออนไลน์และหนังสือพิมพ์ในสหรัฐระบุว่า กูเกิลได้จ้างอดีตนักพัฒนาเว็บไซต์ของไมโครซอฟท์และที่อื่นๆ ซึ่งเป็นเวลาไม่นานนักหลังจากที่มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ ได้ออกรุ่นสมบูรณ์ 1.0 ซึ่งได้รับความนิยมและชิงส่วนแบ่งตลาดมาจาก อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ ซึ่งในขณะนั้นกำลังประสบปัญหาด้านความปลอดภัยเป็นอย่างมาก
ประกาศเปิดตัว
กูเกิลเปิดตัวโครม ในวันที่ 3 กันยายน 2008 และหนังสือการ์ตูนความยาว 38 หน้า เล่ารายละเอียดของเบราว์เซอร์ เล่าว่าได้ทีมงานพัฒนาเบราว์เซอร์ไฟร์ฟอกซ์และอดีตทีมงานมอซิลลามากกว่า 2 คนร่วมพัฒนา
เริ่มให้บริการจริง
กูเกิล โครมเปิดตัวรุ่นเบต้าครั้งแรกในวันที่ 2 กันยายน 2008 สำหรับระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์วินโดว์ (สำหรับวินโดวส์เอกซ์พีหรือใหม่กว่าเท่านั้น) โดยมีทั้งหมด 43 ภาษา และออกรุ่นสมบูรณ์ในวันที่ 11 ธันวาคมปีเดียวกัน
ในวันเดียวกันนั้น, รายการข่าว CNET ดึงความสนใจในข้อกำหนดในการใช้งานรุ่นเบต้าซึ่งดูเหมือนจะกำหนดให้ Google อนุญาตให้เนื้อหาทั้งหมดนั้นจะถูกโอนผ่านทางโครม เบราว์เซอร์ ซึ่งข้อความนี้ดูเหมือนจะนำมาจากส่วนหนึ่งของข้อกำหนดทั่วไปของกูเกิลเอง ภายหลังจากนั้นกูเกิลได้ตอบรับคำวิจารณ์นี้ในทันทีโดยระบุว่าภาษาที่ใช้นั้นถูกหยิบยืมมาจากผลิตภัณฑ์อื่น และได้ลบข้อความดังกล่าวออกจากข้อกำหนดให้บริการแล้ว
ในเดือนมกราคม ปี 2009 CNET รวยงานว่าเตรียมการที่จะเปิดตัวโครมเวอร์ชัน โอเอสเทน และลินุกซ์ ภายในครึ่งปีแรก โดยโครมเวอร์ชันตัวอย่างนักพัฒนาสำหรับ โอเอสเทน และลินุกซ์ ประกาศในวันที่ 4 มิถุนายน ผ่านทางบล็อก โดยกล่าวว่าพวกเขายังขาดคุณสมบัติจำนวนมาก และมีความตั้งใจที่จะรับฟังความคิดเห็นในการใช้ง่ายในช่วงแรก
เดือนธันวาคม ปี 2009 กูเกิลได้ออกโครมรุ่นเบต้าสำหรับ โอเอสเทน และลินุกซ์ และในวันที่ 25 พฤษภาคม ปี 2010 ก็ได้ออกกูเกิลโครมเวอร์ชัน 5.0 ซึ่งเป็นรุ่นสมบูรณ์สำหรับทั้ง 3 ระบบปฏิบัติการ
ปัจจุบันกูเกิล โครม เป็นหนึงในสิบสองเบราว์เซอร์ที่ให้ผู้ใช้ในเขตเศรษฐกิจยุโรปเลือกใช้ สำหรับระบบปฏิบัติการไมโครซอฟท์วินโดวส์
คุณสมบัติ
รุ่นทดสอบ 0.2 ซึ่งมีจุดเด่นเรื่องการปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้ เน้นการจัดการหน่วยความจำเพื่อรักษาประสิทธิภาพด้านความเร็วในการเปิดเว็บไซต์ และสิ่งที่แตกต่างจาก ไออี 8 อย่างหน้าตาโปรแกรมให้ใช้งานสะดวกมีการปรับให้แท็บย้ายไปอยู่เหนือแอดเดรสบาร์ (address bar) และการฝังระบบบริการจากกูเกิลและค่ายอื่นลงไป เหมือนกับไฟร์ฟอกซ์ (Firefox) และไออี 8 (IE 8) และยังมีการแสดงรายชื่อมัลแวร์ (malware) หรือซอฟต์แวร์ประสงค์ร้าย เพื่อเตือนผู้ใช้ และลูกเล่นอื่น ๆ
คำวิจารณ์
ตั้งแต่กูเกิล โครมออกมามีการถกเถียงถึงประสิทธิภาพและความเร็วในการทำงานอย่างกว้างขวางในหลายมุมมอง โดยนิวยอร์กไทมส์ และ Wall Street Journal กล่าวว่าเป็นเบราว์เซอร์ที่ดูสะอาดตา ดาวโหลดมาใช้ได้ง่าย มีระบบที่รักษาความปลอดภัยที่ดี มีความเร็วในการใช้งานมากกว่า อินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ แต่ยังช้ากว่า ไฟร์ฟอกซ์ และ ซาฟารี ในขณะที่ทางซีเน็ต และเว็บไซต์ FOX NEWS ได้แสดงผลลัพธ์ว่าโครมเร็วกว่า ไออี ไฟร์ฟอกซ์ และซาฟารี เช่นเดียวกับทางบล็อกของมอซิลลาผู้สร้างโปรแกรมไฟร์ฟอกซ์ ออกข่าวว่า โครมนั้นเร็วกว่าไฟร์ฟอกซ์รุ่นปัจจุบัน (3.0.1) แต่ไฟร์ฟอกซ์รุ่น 3.1 ที่จะออกมาจะเร็วกว่าโครม กูเกิล โครมยังพบปัญหาบางอย่างเช่น ตำแหน่งของลูกศรเมื่อทำการพิมพ์ อาจมีการผิดเพี้ยนไปบ้าง เมื่อทำการคัดลอกข้อความใดๆ ด้วยการทำแถบสี อาจจะประสบปัญหาไม่สามารถคัดลอกได้ทั้งประโยค เป็นต้น
เจ้าหญิงคินชิ (พระราชธิดาในจักรพรรดิอุดะ)
เจ้าหญิงคินชิ (均子内親王 (Kinshi-naishinnō) ; 1433 – 7 เมษายน 1453) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิอุดะ จักรพรรดิองค์ที่ 59 ที่ประสูติแต่ ฟุจิวะระ โนะ องชิ และเป็น เจ้าหญิงพระชายา ใน เจ้าชายอะสึโยชิ พระเชษฐาต่างพระมารดาและเป็นพระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกับ จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60
บันทึก
890 910
ปีกหลังของไขสันหลัง
ปีกหลัง ("posterior horn" หรือ "posterior cornu" หรือ "dorsal horn" หรือ "spinal dorsal horn") ของไขสันหลัง ("of spinal cord") เป็นส่วนของเนื้อเทาที่ยื่นออกไปทางด้านหลังของไขสันหลัง มีหน้าที่รับข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึกต่าง ๆ จากกาย รวมทั้งความสัมผัสเบา การรับรู้อากัปกิริยา (proprioception) และแรงสั่นสะเทือน ข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึกเหล่านี้มาจากหน่วยรับความรู้สึกที่ผิวหนัง กระดูก และข้อต่อ ของเซลล์ประสาทรับความรู้สึกที่มีตัวเซลล์อยู่ที่ปมประสาทรากหลัง (dorsal root ganglion)
กายวิภาค
ปีกเนื้อเทาด้านหลังแบ่งออกเป็นชั้น ๆ แต่ละชั้นมีชื่อเป็นต้นว่า
ส่วนชั้นอื่น ๆ อยู่ในส่วนอื่น ๆ ของเนื้อเทาในไขสันหลัง นอกปีกหลังของไขสันหลัง
รัฟเฟลี บัลดัสซารี
รัฟเฟลี บัลดัสซารี (23 กันยายน ค.ศ.1956 – 10 พฤศจิกายน ค.ศ. 2018) เป็นนักการเมืองชาวอิตาลี และเป็นสมาชิกรัฐสภายุโรปตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 จนถึงปี ค.ศ. 2014 สังกัดพรรคประชาชนยุโรป  เกิดที่เมืองเลซเช และเสียชีวิตที่โรงพยาบาลภายหลังการเจ็บป่วยกระทันหันที่บ้าน
เจ้าหญิงคินชิ (พระราชธิดาในจักรพรรดิไดโงะ)
เจ้าหญิงคินชิ (Imperial Princess Kinshi (Kinshi-naishinnō) ; 1447 – 29 พฤศจิกายน 1481) เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ญี่ปุ่นโดยพระองค์เป็นพระราชธิดาใน จักรพรรดิไดโงะ จักรพรรดิองค์ที่ 60 และเป็นภริยาของ ฟุจิวะระ โนะ โมะโระซุเกะ
บันทึก
904 938
สงครามอังกฤษ-ไทย
สงครามอังกฤษ-ไทย อาจจะหมายถึง
Asteroporpa
Asteroporpa เป็นสกุลของหนอนตัวแบนที่อยู่ในวงศ์ Gorgonocephalidae
สปีชีส์ในสกุลนี้พบในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลางและมหาสมุทรแปซิฟิก
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสวิตเซอร์แลนด์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 41 คน ใน 14 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 3 เหรียญ
วอลเลย์บอลชายหาด
ผลการแข่งขันดังนี้ :