cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
หลัน เจี๋ยอิง
การเสียชีวิต
ในที่เกิดเหตุไม่พบสิ่งผิดปกติเพราะไม่พบร่องรอยใด ๆ ที่น่าสงสัย มีการสันนิษฐานการตายเบื้องต้นว่าเธอน่าจะเป็นลมหมดสติในห้องน้ำและเสียชีวิต ดูจากสภาพศพที่บวมและมีกลิ่นเหม็น คาดว่าร่างของเธอน่าจะเสียชีวิตมาประมาณ 2 วันแล้วเพราะเมื่อวันพุธที่ผ่านมาเพื่อนบ้านของเธอคนหนึ่งยังเห็นเธอที่ร้านกาแฟอยู่เลย แต่เขาสังเกตว่าเธอเดินเชื่องช้าลง และเห็นเท้าของเธอที่ดูบวมมากผิดปกติ ซึ่งตรงกับคำให้การของ รปภ. ประจำตึกที่เธอพักอาศัยว่าเห็นเธอครั้งสุดท้ายเมื่อวันพุธที่ 31 ตุลาคมที่ผ่านมา นอกจากนี้ทางเจ้าหน้าที่ยังพบบันทึกการโทรศัพท์เข้า-ออกของเธอในวันพุธซึ่งหมายความว่าเธอน่าจะเสียชีวิตในวันถัดมาคือวันพฤหัส ซึ่งก็ตรงกับคำให้การของเพื่อนอดีตดาราสาวผู้นี้ว่า ในวันจันทร์ยังได้โทรคุยกับเธออยู่เลยแต่ในวันพฤหัสที่ผ่านมาเขาก็ไม่สามารถโทรติดต่อเธอได้อีก
ต่อมาหลังจากชันสูตรศพแล้ว แพทย์ได้ระบุถึงสาเหตุการเสียชีวิตว่า เธอเสียชีวิตเพราะเป็นลมหมดสติในขณะที่อยู่ในห้องน้ำ เท่าที่ตรวจพบเกิดจากการทำงานของทั้ง ตับ ไต และหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน เนื่องจากเธอต้องทานยารักษาโรคซึมเศร้ามานาน 20 ปี ซึ่งเป็นการใช้ยาในระยะเวลาที่นานเกินไปส่งผลให้ระบบการทำงานของอวัยวะภายในล้มเหลว
การช่วยเหลือ
หลังจากที่อดีตดาราสาวผู้อาภัพ "หลันเจี๋ยอิง" ได้เสียชีวิตลงไป ถือได้ว่าเป็นการปิดฉากชีวิตอันแสนเศร้าที่เธอต้องเผชิญมานานกว่า 20 ปี และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีหลายสื่อหลายสำนัก ออกมาเปิดเผยความจริงในเรื่องราวของเหล่าเพื่อนดาราที่ได้พยายามเข้ามาช่วยเหลือเธอในช่วงที่เธอตกต่ำ เมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้วในยุคที่ยังไม่มีการโอนเงินสดผ่านแอปพลิเคชัน ครั้งหนึ่งพระเอกตลอดกาลอย่าง หลิวเต๋อหัว ผู้ซึ่งเคยแสดงประกบกับเธอในอดีตอยู่หลายเรื่องทั้งงานละครและงานภาพยนตร์ เช่นละครเรื่อง จอมเพชฌฆาตหมัดสิงโต (The Return Of Wong Fei Hung 1984) และละครเรื่อง ลิขิตฮ่องเต้ (Heir To The Throne Is 1986) รวมทั้งภาพยนตร์ดารม่าเรื่อง นี่แหละ..หัวใจแม่ (The Unwritten Law 1985) และภาพยนตร์เรื่องดังที่เป็นการรวมตัวมาแสดงของกลุ่ม 5 พยัคฆ์ทีวีบี ในเรื่อง เพื่อเพื่อนสับมันเลย (The Tigers 1991) เมื่อเขาได้รู้ข่าวว่าเธอได้ตกระกำลำบาก เขาก็รีบติดต่อเธอเพื่อมอบเงินสดช่วยในเรื่องค่าใช้จ่าย 100,000 ดอลลาร์ฮ่องกง เพื่อให้เธอได้เอาไว้ใช้จ่ายในการดำรงชีวิตไปก่อน
แต่อย่างไรก็ตามในคืนนั้น หลันเจี๋ยอิง ได้ออกไปดื่มเหล้าที่บาร์แห่งหนึ่งและถูกโจรลักลอบขโมยเงินของเธอที่เพิ่งได้มาจาก หลิวเต๋อหัว ทำให้ต่อมาเธอคิดมากจนถึงขนาดที่จะฆ่าตัวตาย ด้วยเหตุผลนี้ หลิวเต๋อหัว จึงช่วยพาเธอไปพบจิตแพทย์เพื่อเยี่ยวยารักษา และเขายังช่วยแนะนำให้เธอไปสมัครขอรับสวัสดิการสังคมต่าง ๆ จนเธอได้มีที่พักอาศัยที่ดีขึ้นในระดับหนึ่ง
ภายหลังจากอดีตดาราผู้นี้ได้เสียชีวิตลงไป พระเอกชื่อดัง กู่เทียนเล่อ ซึ่งปัจจุบันนอกจากการเป็นนักแสดงแล้วเขายังมีตำแหน่งเป็น "ประธานสมาคมนักแสดงฮ่องกง" อีกด้วย เมื่อทราบข่าวร้ายเกี่ยวกับเธอจึงได้ออกมาบอกกับสื่อต่าง ๆ ว่าเขาจะช่วยจัดงานศพให้กับ “หลันเจี๋ยอิง” อย่างสมเกียรติ เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งของวงการบันเทิงฮ่องกง แต่ทว่าในเวลาต่อมาทางพี่น้องของ หลันเจี๋ยอิง ไม่ต้องการให้มีการจัดงานศพของเธอใหญ่โตเอิกเกริก พวกเขาแค่ต้องการให้พิธีศพของเธอ เป็นแบบเรียบง่ายและสงบ โดยได้รับการช่วยเหลือทางด้านพิธีศพจากโบสถ์คริสเตียนแห่งหนึ่งที่ (Saint Anne's Church) ซึ่งเป็นโบสถ์เซนต์เดียวกันกับที่ หลันเจี๋ยอิง ได้รับศีลล้างบาป (Baptism) เป็นคาทอลิกไปเมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2556 (2013) ซึ่งทางพี่น้องของเธอไม่ขอรับบริจาคใด ๆ แต่ถ้าใครคิดจะช่วยเหลือก็ให้บริจาคกับทางโบสถ์โดยตรง และงานศพจะเริ่มขึ้นเวลา 20.00 น ของวันศุกร์ที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ซึ่งจัดขึ้นเพื่อระลึกถึงเธอในช่วงพิธีมิสซา
พิธีศพ
งานศพของเธอจัดขึ้นที่โบสถ์คาทอลิกเซนต์แอนน์ (St. Anne's Church) ในเขตย่านสแตนลี่ย์ของฮ่องกง โดยพิธีเริ่มขึ้นเวลา 20.00 น ของวันศุกร์ที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ซึ่งจัดขึ้นเพื่อระลึกถึงเธอในช่วงพิธีมิสซาและยาวไปอีกสองวัน
พิธีศพของเธอจัดแบบเล็ก ๆ เรียบง่ายไม่ได้ใหญ่โตเพราะเป็นความต้องการของทางครอบครัวของเธอ มีผู้คนมาร่วมในงานแค่ 300 คนรวมถึงคนในวงการบันเทิงที่เคยรู้จักกับเธอ เช่น เถาต้าหวี่, เส้าจงเหิง, หลี่ลี่เจิน, จางเหว่ยเจี้ยน และเติ้ง ชุ่ยเหวิน เป็นต้น ซึ่งถือว่าเป็นงานศพของอดีตดาราที่มีชื่อเสียงแต่มีคนมาร่วมงานไม่มากนัก ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับงานศพของเหล่าอดีตดาราดังระดับตำนานของฮ่องกง ที่พิธีศพต่างถูกต่างจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ อย่าง หลินไต้, องเหม่ยหลิง, บรูซ ลี, ฟู่เซิง, เลสลี่ จาง, เหมย เยี่ยนฟาง หรือแม้กระทั่งดาราอย่าง โอวหยัง เพ่ยซัน ก็ตาม
ในวันต่อมา 16 พฤศจิกายน ได้เอาอัฐิเถ้ากระดูกของเธอไปไว้ในที่สงบตามหลักศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก โดยอัฐิของ "หลัน เจี๋ยอิง" จะถูกนำไปเก็บไว้ที่สุสานของโบสถ์เซนต์ราฟาเอล ในย่านฉางชาวาน เขตเกาลูน
บุคลิกลักษณะนิสัย
ในอดีต ย้อนกลับไปตั้งแต่ ยุค80s-90s หลันเจี๋ยอิง ได้ชื่อว่า เป็นหนึ่งในนักแสดงหญิงไม่กี่คน ที่บรรดาสื่อของฮ่องกง ไม่ชอบ เพราะเธอเป็นคนแข็งกร้าวเอาแต่ใจตัวเองอีกทั้งยังเป็นคนตรงเกินไปและออกไปทางหยิ่ง ๆ บางครั้งก็พูดจาขวานผ่าซากมาก จนทำให้ทั้งผู้กำกับ, ดารา และทีมงานหลายคนไม่ค่อยชอบเธอเท่าไร แม้กระทั่งกับนักข่าวเอง เธอก็ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์ ที่ดีนัก จนหลายครั้งเธอก็โดนสื่อ และทางช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีบี แบน
และด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทในวงการบันเทิงมากนักเพราะความที่เธอเป็นคนพูดตรง ๆ จนหลายคนในวงการไม่ค่อยชอบเธอ อีกทั้งเธอเป็นคนที่ไม่เข้าหาใครก่อนจนบางครั้งดูเหมือนหยิ่ง เมื่อชีวิตเธอตกต่ำ เลยไม่ค่อยมีใครให้ความช่วยเหลือเธอ เท่าที่ควร
ด้านความรัก
ในอดีต หลันเจี๋ยอิง เป็นดาราสาวสวยและพราวเสน่ห์เป็นอย่างมากในยุคสมัยที่ศัลยกรรมยังไม่เป็นที่นิยม จึงไม่น่าแปลกใจที่ดาราสาวสวยอย่างเธอจะมีข่าวคาวในช่วงสั้น ๆ กับดาราชายหลายคนว่ามารุมตามจีบเธอ เช่น หลี่หมิง, หลิวเต๋อหัว, โจวซิงฉือ, เหลียงเฉาเหว่ย, เอ๋อ ตงเซิน (尔冬陞) และ ซิวกวันเลา (刘少君) ซึ่งมีทั้งที่เป็นข่าวจริงและไม่จริง แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลันเจี๋ยอิง ถือได้ว่าเป็นดาราสาวที่อาภัพในเรื่องของความรักมากคนหนึ่ง
ในช่วงแรกเริ่มเข้าวงการเคยมีข่าวว่า เหลียงเฉาเหว่ย ตามจีบเธอหลังจากที่เขาได้เลิกลากับ เจิงหัวเชี่ยนไปแล้ว แต่นั้นเป็นแค่ข่าวลือเพราะต่อมาเธอได้ออกมาปฏิเสธข่าวดังกล่าวว่าไม่เป็นความจริง
ต่อมาในช่วงปีพ.ศ. 2528-2529 (1985-1986) เธอได้พบเจอชายหนุ่มแซ่เติ้ง ซึ่งเป็นคนนอกวงการบันเทิง และเธอได้คบกับเขาในฐานะคนรู้ใจ แต่อย่างไรก็ตามชายคนดังกล่าวได้ฆ่าตัวตายด้วยการเปิดแก๊สเมื่อปีพ.ศ. 2529 ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ทำให้ หลันเจี๋ยอิง เริ่มประสบปัญหาทางจิตอย่างหนัก หลังจากผ่านไปหลายปี เธอได้พูดถึงชายหนุ่มคนนี้ให้ฟังอีกครั้งว่า "เขาเป็นสุภาพบุรุษและเขายังเป็นเพื่อนที่ดี" ของเธออีกด้วย
ความรักครั้งต่อมาในช่วงปีพ.ศ. 2529-2532 เธอได้พบรักกับดาราพิธีกรหนุ่ม-ดีเจชื่อดังของเกาะฮ่องกงในขณะนั้นอย่างนาย จงเป่าลว๋อ (鍾保羅) หรือที่รู้จักกันในนาม พอล จง นั่นเอง ในตอนนั้นทั้งสองคนกำลังได้รับความนิยมทั้งคู่เลยตัดสินใจแอบคบกันอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้บริษัททีวีบีรู้ แต่ต่อมาเขาได้ฆ่าตัวตายโดยการกระโดดตึก 26 ชั้นลงมาเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2532 (1989) ในบ้านของเขาที่เมืองชินนาวัน รายงานหลายฉบับกล่าวว่าเขามีหนี้สินจำนวนมากจากการเล่นการพนันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต แต่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอได้ให้สัมภาษณ์ว่า ข่าวซุบซิบในอดีตระหว่างความสัมพันธ์ของเธอกับ พอล นั้นคบหาดูใจกันจริงแต่ยังไม่ได้ถึงขั้นลึกซึ้งถึงขนาดที่จะเรียกว่าแฟน ได้อย่างจริงจัง เพราะเขาดันฆ่าตัวตายไปก่อน
ต่อมาในปีพ.ศ. 2539-2541 ก็มีข่าวว่าเธอได้พบรักครั้งใหม่กับลูกของนักธุรกิจใหญ่ ลี กาชิง แห่งตระกูลเจิ้งผู้ร่ำรวยมั่งคั่งระดับมหาเศรษฐีต้น ๆ ของเกาะฮ่องกง อย่างนาย เจิ้งเจียเฉิง (郑家成) ความรักของทั้งคู่ดูหวานชื่นมาก ถึงขนาดที่ฝ่ายชายยอมซื้อคอนโดหรูติดทะเล ในราคาเกือบ 6 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง ให้เธอได้อยู่อาศัยในช่วงที่ทั้งสองรักกัน ว่ากันว่าทั้งคู่มีโครงการที่จะแต่งงานกันแต่ทุกอย่างต้องสะดุด เพราะมีมือที่สามเข้ามาแทรกกลางเสียก่อน อีกทั้งก็มีข่าวว่าตัวของฝ่ายชายเองก็ไม่สามารถทนต่ออารมณ์แปรปรวนของเธอได้อีกต่อไปจนฝ่ายชายได้พบรักกับสาวคนใหม่ ซึ่งเป็นการจบสิ้นความรักในครั้งนี้ลงอย่างน่าเสียดายเป็นอย่างมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายปีมีสื่อสำนักข่าวแห่งหนึ่งพยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้งโดยมีการสัมภาษณ์เธอ แต่เธอได้ปฏิเสธที่จะพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยเธอให้เหตุผลว่าเรื่องมันผ่านไปนานแล้ว เธอไม่ต้องการจะพูดถึงมันอีก
ในปีพ.ศ. 2544-2546 (2001-2003) ความรักครั้งสุดท้ายที่ปรากฏเป็นข่าว คือเธอได้พบรักกับชายหนุ่มต่างชาติชาวแคนาดา คนหนึ่งจนทั้งสองเกือบจะได้แต่งงานด้วยกันอยู่รอมร่ออยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ฝ่ายชายก็ได้จากเธอไปโดยที่เขาไม่ได้บอกกลาสักคำ ว่ากันว่าเป็นความรักที่สร้างความเจ็บปวดในหัวใจของเธอมากที่สุด ถึงขนาดกรีดข้อมือฆ่าตัวตายแต่โชคยังดีที่มีคนช่วยไว้ทัน
ผลงาน
(ปีพ.ศ. 2527):-
(ปีพ.ศ. 2529):- (ปีพ.ศ. 2530):-
(ปีพ.ศ. 2532):-
(ปีพ.ศ. 2534):-
(ปีพ.ศ. 2535):-
(ปีพ.ศ. 2536):-
(ปีพ.ศ. 2537):- (ปีพ.ศ. 2538):-
(ปีพ.ศ. 2542):-
(ปีพ.ศ. 2545):-
(ปีพ.ศ. 2547):-
มหาวิทยาลัยเคนต์
มหาวิทยาลัยเคนต์ (University of Kent) (เดิมชื่อ มหาวิทยาลัยเคนต์ ณ แคนเทอเบอรี) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเน้นวิจัยขนาดกลาง ตั้งที่นอกเมืองแคนเทอร์เบอรี จังหวัดเคนต์ เปิดสอนด้านการจัดการ สังคมศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และกฎหมาย มหาวิทยาลัยเคนต์ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2508 จึงถือเป็นมหาวิทยาลัยใหม่ (new universities) หรือมหาวิทยาลัยกระจก (plate glass universities) ร่วมกับมหาวิทยาลัยอื่นอีกหลายแห่ง
มหาวิทยาลัยเป็นสมาชิกเครือข่ายแซนแทนเดอร์, สมาคมมหาวิทยาลัยเครือจักรภพ และยูนิเวอร์ซิตียูเค (Universities UK) และถูกจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัยใหม่ 100 อันดับแรก รวมถึงมีคะแนนความพอใจของนักศึกษาเกินกว่า 90% จากแบบสำรวจนักศึกษาแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2553 มีนักเรียนสมัครเข้าศึกษาผ่านระบบกลาง (UCAS) จำนวนเกือบ 30,000 คน และได้ตอบรับเข้าศึกษาจำนวน 5,242 คน โดยมีคะแนนเฉลี่ยขณะรับเข้า 380 คะแนน
ประวัติ
เดิมที เมืองแคนเทอร์เบอรียังไม่มีประชากรผู้ใหญ่วัยเรียนในระดับมหาวิทยาลัยมากนัก จึงยังไม่ต้องมีการสร้างมหาวิทยาลัยใหม่เพื่อรองรับนักศึกษา ผู้ใดต้องการศึกษาระดับอุดมศึกษาก็ให้ไปเมืองอื่น แต่ในเวลาต่อมาได้มีความต้องการศึกษาในระดับอุดมศึกษามากขึ้น ทำให้ในปี พ.ศ. 2490 มีการพิจารณาเรื่องจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้น ณ เมืองแคนเทอร์เบอรี แต่มิได้มีการดำเนินการตามแผนใด ๆ จนกระทั่งสิบปีให้หลัง ความต้องการที่จะมีมหาวิทยาลัยก็สูงขึ้นจากเดิม ทำให้ในปี พ.ศ. 2502 คณะกรรมการศึกษาธิการประจำจังหวัดเคนต์ได้เริ่มการก่อตั้งมหาวิทยาลัยขึ้น โดยจัดการลงมติให้ตั้งมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 ต่อด้วยการจัดหาที่ดินอันเป็นที่ตั้งใกล้ ๆ กับเมืองแคนเทอร์เบอรี พร้อมกับแจ้งทางสภาอำเภอให้รับทราบถึงการก่อสร้างและยินยอมให้ทางสภาจังหวัดเข้ามามีส่วนร่วม
หลังจากที่ได้ค้นหาที่ดินที่ตั้งที่เหมาะสมมาพอสมควรแล้ว ราวปี พ.ศ. 2505 คณะกรรมการการศึกษาจังหวัดจึงได้ตกลงเลือกที่ดินที่ไร่เบเวอร์ลีย์ (Beverley Farm) ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ใช้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัย นอกจากนี้คณะกรรมการฯ ยังได้เลือกชื่อมหาวิทยาลัยให้ใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยเคนต์ ณ แคนเทอร์เบอรี (University of Kent at Canterbury) ด้วยเหตุที่ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยส่วนหนึ่งอยู่ในเขตรับผิดชอบของสภาจังหวัดเคนต์ อีกส่วนอยู่ในเขตรับผิดชอบของสภาอำเภอแคนเทอร์เบอรี นอกจากนี้ยังช่วยลดความสับสนระหว่างชื่อของมหาวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรีซึ่งตั้งที่ประเทศนิวซีแลนด์ด้วย อักษรย่อ UKC ถูกใช้เป็นอักษรย่อประจำมหาวิทยาลัยนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อย่างไรก็ตาม รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้พิจารณาปรับปรุงเขตปกครองของอำเภอและจังหวัดต่าง ๆ เมื่อ พ.ศ. 2515 สมควรให้บริเวณที่ตั้งของมหาวิทยาลัยอยู่ในเขตอำเภอแคนเทอร์เบอรี มหาวิทยาลัยจึงได้ลดชื่อลงเหลือเพียง มหาวิทยาลัยเคนต์ ใช้อักษรย่อ UoK
หลังจากการเตรียมความพร้อมในเบื้องต้น สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองทรงตราพระราชบัญญัติจัดตั้งมหาวิทยาลัยขึ้นเมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2508 มหาวิทยาลัยเริ่มรับนักศึกษาในภาคการศึกษาต้น (เดือนตุลาคม) ปีเดียวกันนั้นเอง พร้อมกันนั้นได้มีการแต่งตั้งเจ้าหญิงมารีนา ดัชเชสแห่งเคนต์ (Princess Marina, Duchess of Kent) เป็นนายกสภาคนแรกของมหาวิทยาลัย การดำเนินการของมหาวิทยาลัยจะแบ่งนักศึกษาออกเป็นคณะอาศัย (College) ซึ่งเป็นกลุ่มที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาได้พักอาศัยด้วยกันและสามารถแลกเปลี่ยนความคิดแบบสหศาสตร์ร่วมกันได้ ถึงกระนั้นเมื่อรัฐบาลเปลี่ยนแปลงนโยบาย ก็ทำให้การรวมคณะอาศัยเป็นไปอย่างหลวม ๆ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีคณะอาศัย 5 คณะ ได้แก่ ดาร์วิน เอเลียต เคนส์ รัทเทอร์ฟอร์ด และวูล์ฟ ทั้งหมดมีอนุสาสกประจำคณะคอยให้คำปรึกษา
ครั้นถึง พ.ศ. 2510 อาคารหลายแห่ถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับการขยายตัวของมหาวิทยาลัย จนต้องสร้างคร่อมอุโมงค์รถไฟสายแยกแคนเทอร์เบอรี-วิตสเตเบิล ซึ่งยุบเลิกไปแล้ว เนื่องจากอุโมงค์มีความไม่แข็งแรง ตลอดจนมีอาคารสูงทับ ทำให้อุโมงค์ถล่มลงในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2517 อาคารคอร์นวัลลิส (Cornwallis Building) ซึ่งอยู่ติดกันยุบตัวลงในอุโมงค์ จนมหาวิทยาลัยต้องขอรับเงินจากบริษัทประกันภัยมาทำลายตึกส่วนที่เสียหายและสร้างส่วนทดแทน หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวมหาวิทยาลัยก็ยังคงสร้างสาธารณูปโภคต่าง ๆ หอพักปาร์กวูด และหอพักดาร์วิน ซึ่งเสร็จในปี พ.ศ. 2532
นอกเหนือจากที่ตั้งในเมืองแคนเทอร์เบอรีแล้ว มหาวิทยาลัยยังได้ขยายวิทยาเขตต่างอำเภอจำนวนหนึ่ง เช่น วิทยาเขตทันบริดจ์ (Tonbridge) ให้บริการการสอนด้านด้านการศึกษาต่อเนื่องสำหรับผู้ใหญ่ ทำให้มหาวิทยาลัยสามารถเข้าถึงผู้คนได้มากขึ้น นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยยังได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยกรีนิช วิทยาลัยมิดเคนต์ และมหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรีไครสต์เชิร์ช (Canterbury Christ Church University) จัดตั้งวิทยาเขตที่อำเภอเมดเวย์ (Medway) รวมทั้งมหาวิทยาลัยเองก็มีวิทยาเขตที่กรุงบรัสเซลส์ ประเทศเบลเยี่ยม เปิดสอนด้านกฎหมายและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอีกด้วย
คณะวิชา
มหาวิทยาลัยแบ่งส่วนงานทางวิชาการเป็น 3 คณะวิชา แต่ละคณะมีภาควิชาสังกัด ดังนี้
เดิม ทีในแผนจัดตั้งมหาวิทยาลัย จะไม่มีการแบ่งย่อยคณะออกเป็นภาควิชา โดยให้มีการสอนรายวิชาแบบเดียวกันในปีแรกของการเรียนระดับปริญญาตรี ต่อด้วยการสอนในวิชาเฉพาะทาง เพื่อกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาศาสตร์ข้ามสาย เช่น ฟิสิกส์เชิงเคมี เคมีและวิศวกรรมควบคุม เคมีเชิงชีววิทยา และวิทยาศาสตร์กายภาพเชิงสิ่งแวดล้อม อย่างไรก็ตามแนวคิดดังกล่าวถูกคัดค้าน เพราะอาจทำให้เกิดความซับซ้อนขึ้นเกินกว่าที่นักศึกษาจะเรียนได้ อาจจะทำให้นักศึกษาบางคนเบื่อหน่ายในขณะที่บางคนเรียนได้ดี หรือแม้แต่ทำให้นักศึกษาบางคนประสบปัญหารุนแรง เช่น บางคนอาจจะไม่ได้เรียนเคมีมาจากชั้นเตรียมอุดมศึกษา (A-level) และมุ่งเรียนสายคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัย บางคนเรียนสายสังคม แต่ไม่ได้เรียนวิชาพื้นฐานมาจากชั้นเตรียมอุดมศึกษา เมื่อถูกบังคับให้เรียนวิชากว้าง ๆ อาจเกิดความท้อถอย การที่นักศึกษามีพื้นฐานต่างกันนี้เอง ทำให้คณะวิทยาศาสตร์ต้องจัดให้มีการปรับพื้นฐานและหลักสูตรที่แตกต่างออกไป ด้วยเหตุนี้นักศึกษาจำนวนมากจึงได้เริ่มเลือกวิชาพื้นฐานเฉพาะส่วนที่คล้ายกับวิชาเฉพาะเท่านั้น เพื่อลดความยุ่งยากในการเรียน
อย่างไรก็ตาม ความเป็นสหศาสตร์ของมหาวิทยาลัยได้ถูกทำลายลง เนื่องจากรัฐบาลได้กำหนดให้มีการสำรวจตรวจสอบต้นทุนการผลิตบัณฑิต เมื่อปี พ.ศ. 2535 อาจารย์ที่เคยสอนข้ามศาสตร์จำต้องเลือกอยู่ในศาสตร์ใดศาสตร์หนึ่งตามนโยบายรัฐบาล เพื่อที่รัฐบาล โดยสภาจัดสรรเงินทุนระดับอุดมศึกษา (Higher Education Funding Council for England; HEFCE) จะได้จัดสรรงบประมาณอุดหนุนสถานศึกษาได้ถูกต้อง ในกาารนี้ มหาวิทยาลัยได้ถูกแบ่งเป็นภาควิชา แต่ละภาคได้รับงบอุดหนุนตามสัดส่วนจำนวนนักศึกษาและต้นทุนจริง ส่งผลให้มีการเพิ่มรายวิชาเฉพาะด้วยจะทำให้ได้เงินอุดหนุนมากขึ้น
มหาวิทยาลัยมีคณะชอเซอร์ (Chaucer College) เป็นสถาบันสมทบ ร่วมกับมหาวิทยาลัยชูเมะอิ (Shumei University) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนในญี่ปุ่น
คณะอาศัย
นอกจากคณะวิชาแล้ว มหาวิทยาลัยยังมีคณะอาศัย (คอลเลจ) ซึ่งตั้งชื่อตามนักวิชาการผู้มีชื่อเสียง แต่ละคณะอาศัยประกอบไปด้วยภาควิชา ห้องบรรยาย ห้องคอมพิวเตอร์ ห้องสัมมนา ห้องรับประทานอาหาร และหอพัก มีอนุสาสกและคณะกรรมการนักศึกษาที่ได้รับเลือกปกครองความเป็นอยู่ ทั้งนักศึกษา (แม้ไม่พักในหอพัก) และอาจารย์จะสังกัดภายในคณะอาศัย มีนักศึกษาจำนวนหนึ่งอาศัยอยู่ภายในคณะ อีกจำนวนหนึ่งอาศัยภายนอกมหาวิทยาลัยแต่เข้ามาใช้คณะอาศัยเพื่อศึกษาค้นคว้า คณะอาศัยของมหาวิทยาลัยมีดังนี้
ชื่อทั้งหมดข้างต้นเป็นชื่อที่เลือกแล้ว อย่างไรก็ตามมีชื่อที่ไม่ได้รับเลือก เช่น คณะเอเลียต มีชื่อแคกซตัน (วิลเลียม แคกซตัน (William Caxton) ผู้นำระบบการพิมพ์เข้ามาในอังกฤษ) ที่เสนอมาด้วยแต่ตกไป คณะเคนส์มีชื่อริชเบอเรอ (Richborough) ซึ่งเป็นชื่อหมู่บ้านในอำเภอโดเวอร์ จังหวัดเคนต์ และชื่ออันเซล์ม (Anselm) อดีตมุขนายกแห่งสังฆมณฑลแคนเทอร์เบอรี ส่วนคณะดาร์วิน มีชื่ออันเซล์ม, แอตทลี (เคลเมนต์ แอตทลี (Clement Attlee) อดีตนายกรัฐมนตรี), เบคเก็ต (โทมัส เบคเกต (Thomas Becker) อดีตมุขนายก ชื่อนี้ทางคณะอาศัยเห็นชอบแต่สภาคณาจารย์ไม่เห็นด้วยจึงเป็นอันตกไป), คอนราด (Conrad), เอลการ์ (เอ็ดเวิร์ด เอลการ์ (Edward Elgar) นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ), เมตแลนด์ (Maitland), มาร์โลว์ (คริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ (Christopher Marlowe) กวีชาวอังกฤษ), รัสเซลล์ (เบอร์แทรนด์ รัสเซลล์ (Bertrand Russell) นักปรัชญาชาวอังกฤษ ชื่อนี้ทางสภาคณาจารย์เห็นชอบ แต่สภามหาวิทยาลัยไม่เห็นชอบ), ไทเลอร์ (วอต ไทเลอร์ (Wat Tyler) ผู้นำกบฏชาวนา และชื่อเนินที่ตั้งของมหาวิทยาลัย) ชื่อทั้งหมดถูกนำมาเลือกโดยวิธีลงคะแนนลับ
เนื่องจากที่พักนักศึกษาในตัวอำเภอแคนเทอร์เบอรีเองมีจำกัด ทำให้มหาวิทยาลัยต้องสร้างหอพักเพิ่มโดยไม่เพิ่มจำนวนคณะอาศัย นอกจากนี้ด้วยเหตุที่นักศึกษาแต่ละคนต้องการศึกษาแยกกันออกไปในคณะวิชาของตน ก็ทำให้บทบาทของคณะอาศัยถูกลดทอนลงไปมาก ไม่เหนียวแน่นเหมือนคณะอาศัยที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์และมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
วิทยาเขตแคนเทอร์เบอรี
มหาวิทยาลัยมีที่ตั้งหลักที่วิทยาเขตแคนเทอร์เบอรี ครอบคลุมพื้นที่ 759 ไร่ บนเนินห่างจากตัวเมือง 3 กิโลเมตร มีนักศึกษาเต็มเวลา 12,000 คน และนักศึกษาบางเวลา 6,200 คน พร้อมกับคณาจารย์-เจ้าหน้าที่สายสนับสนุนอีกราว 600 คน ภายในวิทยาเขตประกอบด้วยศูนย์ศิลปะกุลเบนเกียน (Gulbenkian arts colplex) ตั้งชื่อตามมูลนิธิคาลูสต์ กุลเบนเกียน (Calouste Gulbenkian Foundation) ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนเงินทุนในการก่อสร้าง ภายในศูนย์มีโถงพร้อมเวทีเล็กสำหรับกิจกรรมดนตรี โรงละครขนาด 340 ที่นั่ง และโรงอาหารสำหรับบริการนักศึกษา คณาจารย์ และบุคคลภายนอก นอกจากนี้ยังมีศูนย์กีฬามูลค่า 1.5 ล้านปอนด์ ซึ่งสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2546 และศูนย์นวัตกรรมแคนเทอร์เบอรี
ห้องสมุดประจำวิทยาเขต มีชื่อ หอสมุดเทมเพิลแมน (Templeman Library) ซึ่งตั้งตามชื่ออธิการบดีคนแรก (เจฟฟรีย์ เทมเพิลแมน (Geoffrey Templeman)) มีหนังสือ วารสาร สื่อวีดิทัศน์จำนวนมาก รวมไปถึงวารสารไทมส์ย้อนหลังตั้งแต่ พ.ศ 2328 และหอประวัติการ์ตูนอังกฤษ
วิทยาเขตแคนเทอร์เบอรีตั้งห่างจากสถานีแคนเทอร์เบอรีเวสต์ไม่ไกลนัก ซึ่งมีบริการรถไฟความเร็วสูงเชื่อมต่อกับสถานีเซนต์แพนคราสในกรุงลอนดอนโดยใช้เวลาเดินทาง 56 นาที โดยหยุดรับส่งผู้โดยสารที่สถานีชุมทางแอชฟอร์ดอินเตอร์เนชันแนลด้วย ทำให้สามารถเชื่อมต่อกับรถไฟยูโรสตาร์ได้สะดวก นอกจากสถานีแคนเทอร์เบอรีเวสต์แล้ว ยังมีสถานีแคนเทอร์เบอรีอีสต์ซึ่งสามารถเดินทางไปสถานีลอนดอนวิกตอเรียและลอนดอนแชริงครอสได้ ทั้งสองสถานีและมหาวิทยาลัยเชื่อมต่อด้วยรถบัสยูนิบัส ซึ่งจัดการเดินรถโดยบริษัทสเตจโค้ช
วิทยาเขตทันบริดจ์
ในปี พ.ศ. 2525 มหาวิทยาลัยจัดตั้งภาควิชาการศึกษาต่อเนื่องที่เมืองทันบริดจ์ เพื่อให้การศึกษามีความแพร่หลายมากขึ้น ตัววิทยาเขตตั้งห่างจากสถานีรถไฟทันบริดจ์ไม่ไกลนัก
วิทยาเขตเมดเวย์
ในปี พ.ศ. 2543 มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแคนเทอร์เบอรีไครสต์เชิร์ช และมหาวิทยาลัยกรีนิชร่วมมือจัดตั้งศูนย์วิทยบริการภายในเมืองเมดเวย์ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด ติดกับปากแม่น้ำเทมส์ โดยใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยเคนต์ ณ เมดเวย์ มีที่ตั้งระยะแรก ๆ ณ วิทยาลัยมิดเคนต์ และต่อมาได้ย้ายไปที่ท่าเรือชาแทม (Chatham Dockyard) โดยใช้พื้นที่ร่วมกับมหาวิทยาลัยทั้งสองที่เหลือ
ตราสัญลักษณ์
ตราอาร์มประจำมหาวิทยาลัยเคนต์ ถูกออกแบบและอนุญาตให้ใช้โดยสำนักมุรธาธร (College of Arms) เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2510 ตัวตราประกอบด้วยม้าขาวกลางสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีแดง อยู่เบื้องล่างของโล่ เป็นสัญลักษณ์แทนจังหวัดเคนต์ (มีในตราอาร์มและธงของจังหวัดเคนต์) ด้านบนเป็นนกชัฟ (chough) สามตัว ซึ่งมีในตราประจำตัวของโทมัส เบคเกต และตราประจำอำเภอแคนเทอร์เบอรี บนหมวกเกราะมีประตูเมืองด้านตะวันตก ตั้งอยู่เหนือธารน้ำ (แทนแม่น้ำสตูร์) หน้าประตูเมืองมีไม้เท้ามุขนายกไขว้กัน เป็นสัญลักษณ์แทนมุขนายก ด้านข้างตรามีสิงห์สองตัว เท้าหลังแปรเป็นหางเสือเรือ รูปดังกล่าวได้มาจากตราอาร์มของเมืองหลายเมืองในจังหวัดอีสต์ซัสเซกส์และเคนต์ เมืองเหล่านั้นเรียกร่วมกันว่า ซิงค์พอร์ต (Cinque Ports)
ตราอาร์มของมหาวิทยาลัย ใช้เฉพาะในปริญญาบัตร หนังสือหลักสูตร และสินค้าบางอย่าง ส่วนของอย่างอื่นจะใช้โลโก้แทน
เหตุจลาจลสโตนวอลล์
เหตุจลาจลสโตนวอลล์ (Stonewall riots) หรือชื่ออื่น ๆ การก่อการกำเริบสโตนวอลล์ (Stonewall uprising) หรือ กบฏสโตนวอลล์ (Stonewall rebellion) เป็นกลุ่มเหตุการณ์ประท้วงรุนแรงโดยสมาชิกของชุมชนเกย์ (บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ) เพื่อเป็นการตอบกลับการจู่โจมของตำรวจที่เริ่มต้นขึ้นในเช้าตรู่วันที่ 28 มิถุนายน 1969 ที่สโตนวอลล์อินน์ ในย่านเกรนิชวิลเลจ แมนฮัตตัน นครนิวยอร์ก เหล่าผู้คนของสโตนวอลล์, บาร์เกย์และเลสเบียนแห่งอื่นในวิลเลจ และผู้คนบนถนนในย่านได้ออกมาต่อสู้กลับเมื่อตำรวจเริ่มใช้ความรุนแรง การจลาจลนั้นได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่สำคัญที่สุดที่นำไปสู่ขบวนการปลดแอกเกย์  และเป็นการต่อสู้ในยุคใหม่เพื่อสิทธิบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศในสหรัฐ
ชาวเกย์อเมริกันในทศวรรษ 1950s และ 1960s เผชิญหน้ากับระบบกฎหมายที่ต่อต้านเกย์ กลุ่มคนรักร่วมเพศแรก ๆ ในสหรัฐเสาะหาการพิสูจน์ว่าชาวเกย์สามารถเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสังคมได้ และสนใจในการศึกษาแบบไม่รุนแรง (non-confrontational) สำหรับประเด็นการรักร่วมเพศและการรักเพศตรงข้ามให้เหมือน ๆ กัน ในช่วงปลายทศวรรษ 1960s ได้มีการเคลื่อนไหวทางสังคม/การเมืองที่เกิดขึ้นซึ่งออกไปในทางการถกเถียง เช่น ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมือง, วัฒนธรรมต้านขนบ และขบวนการต่อต้านสงครามเวียดนามของสหรัฐ อิทธิพลเหล่านี้ร่วมไปกับสภาพแวดล้อมเสรีนิยมของเกรนิชวิลเลจได้เป็นเหมือนตัวเร่งเร้าให้เกิดการจลาจลสโตนวอลล์
มีองค์กรต่าง ๆ น้อยมากที่เปิดต้อนรับชาวเกย์ในช่วงทศวรรษ 1950s และ 1960s ในจำนวนนี้มีไม่น้อยที่เป็นบาร์ ถึงแม้เจ้าของบาร์เหล่านั้นแทบจะไม่ใช่ชาวเกย์ก็ตาม ในขณะนั้น สโตนวอลล์อินน์มีเจ้าของเป็นมาเฟียชาวอเมริกัน สโตนวอลล์อินน์เป็นสถานที่ที่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้คนที่ยากจนและชายของที่สุดของชุมชนเกย์: บุตช์เลสเบียน, ชายหนุ่มออกสาว, แดรกควีน, โสเภณีชาย, บุคคลข้ามเพศ และ เยาวชนไร้บ้าน บาร์เกย์ต่าง ๆ ต้องเผชิญกับบุกของตำรวจ (Police raids) เป็นกิจวัตรในทศวรรษ 1960s แต่เจ้าหน้าที่เสียการควบคุมอย่างรวดเร็วในสถานการณ์ที่สโตนวอลล์อินน์ ความตึงเครียดระหว่างตำรวจนครนิวยอร์กกับผู้อยู่อาศัยชาวเกย์ในเกรนิชวิลเลจได้แตกออกและนำไปสู่การประท้วงอีกในเย็นวันถัดมา และอีกครั้งในหลายคืนถัดมา ในอาทิตย์ถัด ๆ มา ชาววิลเลจได้จัดกลุ่มกันอย่างรวดเร็วขึ้นเป็นกลุ่มนักกิจกรรมเพื่อมุ่งเน้นไปยังการสร้างสถานที่สำหรับชาวเกย์และเลสเบียนได้สามารถเปิดเผยเกี่ยวกับเพศวิถีของตนโดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับ
หลังเหตุจลาจล ชาวเกย์และเลสเบียนในนิวยอร์กซิตีได้เผชิญกับอุปสรรคทางเพศ เชื้อชาติ ชนชั้น และช่วงอายุ ในการรวมกลุ่มกันเป็นชุมชนที่เหนียวแน่น ภายในระยะเวลาหกเดือน องค์กรนักิจกรรมเกย์สองแห่งได้ก่อตั้งขึ้นในนิวยอร์กโดยมีมุ่งยุทธวิธีที่รุนแรง (confrontational tactics) และมีหนังสือพิมพ์สามเจ้าที่ตั้งขึ้นเพื่อสนับสนุนและเผยแพร่สิทธิของชาวเกย์และเลสเบียน หนึ่งปีหลังเหตุจลาจล ได้มีการจัดไพรด์พาเรดครั้งแรกขึ้นในวันที่ 28 มิถุนายน 1970 เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ ในนิวยอร์กซิตี, ลอสแอนเจลิส และซานฟรานซิสโก ในปี 2016 ได้มีการตั้งอนุสรณ์สถานแห่งชาติสโตนวอลล์ขึ้นที่บริเวณเกิดเหตุจลาจล
เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน 2019 อธิบดีกรมตำรวจนิวยอร์กซิตี เจมส์ พี. โอนีลล์ ได้แถลงรายงานขอโทษอย่างเป็นทางการในนามของกรมตำรวจนิวยอร์กสำหรับการกระทำของเจ้าหน้าที่ในเหตุจลาจลสโตนวอลล์เมื่อปี 1969
วิลต์เชอร์
วิลท์เชอร์  (Wiltshire) เป็นมณฑลในอังกฤษในสหราชอาณาจักรที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร ที่มีเขตแดนติดกับมณฑลดอร์เซ็ท, มณฑลซอมเมอร์เซ็ท, มณฑลแฮมป์เชอร์, มณฑลกลอสเตอร์เชอร์, มณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ และมณฑลบาร์คเชอร์ มณฑลวิลท์เชอร์แบ่งการปกครองเป็นห้าแขวง: ซอลส์บรี, เวสต์วิลท์เชอร์, เค็นเน็ท, นอร์ธวิลท์เชอร์, และ สวินดัน โดยมีศูนย์กลางการปกครองตั้งอยู่ที่เมือง โทรบริดจ์ วิลท์เชอร์มีประชาชนรวมทั้งสิ้นประมาณ 642,000 คน มีพื้นที่ 1346 กิโลเมตร 2
ลักษณะภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นเนินหินชอล์ก (Downland) สูงและหุบเขากว้าง ที่ราบซอลส์บรี (Salisbury Plain) ในมณฑลนี้มีชื่อเสียงเพราะเป็นที่ตั้งของสโตนเฮนจ์และสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ นอกจากนั้นก็ยังเป็นบริเวณที่ใช้ในการฝึกทหารของกองทัพอังกฤษ
เมืองสำคัญที่สุดของวิลท์เชอร์คือซอลส์บรีที่เป็นเมืองที่มีความสำคัญในประวัติศาสตร์อังกฤษและเป็นที่ตั้งของมหาวิหารซอลส์บรีและสถานที่น่าสนใจอื่น ๆ เช่น คฤหาสน์ลองลีต (Longleat), คฤหาสน์วิลตัน (Wilton House), คฤหาสน์สเตาเออร์เฮด (Stourhead) และแอบบีย์เลค็อก (Lacock Abbey)
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ)
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ พระนามเดิม ปุ่น สุขเจริญ ฉายา ปุณฺณสิริ เป็นสมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายกพระองค์ที่ 17 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ สถิต ณ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ทรงดำรงตำแหน่งเมื่อปี พ.ศ. 2515 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ดำรงพระยศอยู่ 1 ปีเศษ สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2516 สิริพระชันษาได้
พระกำเนิด
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ มีพระนามเดิมว่า ปุ่น สุขเจริญ ประสูติเมื่อวันอังคาร แรม 13 ค่ำ เดือน 4 ปีวอก จ.ศ. 1258 ร.ศ. 115 เวลา 24 นาฬิกาเศษ ตรงกับวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2439 ณ บ้านตำบลสองพี่น้อง อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี พระชนกชื่อเน้า สุขเจริญ พระชนนีชื่อวัน สุขเจริญ เป็นบุตรคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้อง 8 คน มีพี่เป็นหญิง 4 คน ถึงแก่กรรมแต่เยาว์วัย พี่คนที่ 5 เป็นชายชื่อเหลือ น้องชายคนที่ 7 ชื่อเป้ง สุขเจริญ และน้องชายคนที่ 8 ชื่อสิ่ว ถึงแก่กรรมไปทั้งหมดแล้ว
พระกรณียกิจ
ผลงานของพระองค์ นอกจากที่ได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติงานตามตำแหน่งหน้าที่ และงานพิเศษต่าง ๆ ที่ได้รับมอบอย่างครบถ้วนแล้ว ยังมีงานด้านพระศาสนาที่ทรงริเริ่มพัฒนาอีกเป็นจำนวนมาก กล่าวคือ งานด้านการก่อสร้าง และปฏิสังขรณ์ ก่อสร้างและปฏิสังขรณ์ทั้งปูชนียสถาน เช่น พระอาราม  สาธารณสถาน เช่น พิพิธภัณฑ์  โรงเรียน โรงพยาบาล  ทั้งในส่วนกลางและส่วนภูมิภาคเป็นจำนวนมาก
การบริหารคณะสงฆ์
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (ปุ่น ปุณฺณสิริ) บริหารการคณะสงฆ์ในตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ผู้รักษาการเจ้าอาวาสวัดปากน้ำ วัดโสธรวราราม และในตำแหน่งเจ้าคณะพระสังฆาธิการ ปรากฏเป็นที่ประจักษ์ตามประกาสสถาปนาสมณศักดิ์นั้นแล้ว นอกจากนี้ยังวิตกถึงวัดที่เป็นพระอารามหลวง ซึ่งชำรุดทรุดโทรมเป็นจำนวนมาก ปรารภในที่ประชุมพระสังฆาธิการของกรุงเทพมหานคร มีพระประสงค์จะให้วัดเป็นระเบียบเรียบร้อย เช่น สร้างกำแพงหรือรั้วกั้นเขตวัด เมื่อทุเลาจากการประชวรคราวแรก ได้เสด็จไปตรวจเยี่ยมวัดราชโอรสาราม และวัดชัยพฤกษมาลา ที่ได้ตั้งพระเถระไปเป็นเจ้าอาวาส ในขณะประชวรก็ยังมีพระบัญชาให้พระเถระผู้ใหญ่ออกตรวจเยี่ยมวัดแทนพระองค์
ส่วนในตำแหน่ง สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก ทรงมีเวลาน้อย ทั้งยังต้องรักษาพระองค์อีกเป็นส่วนมาก ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีพระดำริในการคณะสงฆ์หลายประการ โดยมุ่งประโยชน์สุขและความเจริญแก่ประชาชน ทั้งยังมอบความเป็นอิสระในการบริหารคณะ เช่น เมื่อจะแต่งตั้งกรรมการมหาเถรสมาคมในส่วนคณะมหานิกาย ก็ประชุมหารือกับพระเถระในฝ่ายมหานิกาย ในฝ่ายคณะธรรมยุต ก็หารือกับพระเถระในคณะธรรมยุตก่อน
อนึ่ง ดำริถึงพระภิกษุที่ได้บำเพ็ญสาธารณประโยชน์ ซึ่งได้รับการยกย่องขึ้นเป็นพระครูประทวน จึงขออนุมัติต่อมหาเถรสมาคม ให้สร้างพัดขึ้นถวายเป็นเกียรติยศ
พระเกียรติคุณพิเศษ
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (ปุ่น ปุณฺณสิริ) เจริญอยู่ในพรหมวิหารธรรม เป็นครุฐานียอภิปูชนียบุคคล เป็นที่รักที่เคารพบูชาสักการะอย่างยิ่งแห่งปวงชนทั้งบรรพชิตและคฤหัสถ์ ได้รับยกย่องพระเกียรติคุณเป็นอย่างสูง จึงมีพระนามเป็นพิเศษว่า “สมเด็จป๋า” พระเครื่องและเหรียญพระรูป ที่สร้างขึ้นในวาระต่าง ๆ หรือที่มีผู้มาขออนุญาตพิมพ์เป็นที่ระลึกในงานกุศล ปรากฏว่าเป็นที่นิยมกันมาก ดังนี้
การประชวร
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชทราบ จึงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ศาสตราจารย์ แพทย์หญิง ท่านผู้หญิงศรีจิตรา บุนนาค แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคเบาหวาน แห่งโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และนายแพทย์สิโรตม์ บุนนาค เป็นแพทย์ถวายการรักษาพยาบาลประจำพระองค์ ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2510 และได้เสด็จไปประทับ ณ ตึกจงกลนี วัฒนวงศ์ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เพื่อรับการตรวจเป็นประจำทุก ๆ ปี เมื่อ พ.ศ. 2515 ก่อนเสด็จไปต่างประเทศ ก็ได้รับการตรวจพระอาการทั่วไป
ต้นเดือนกันยายน พ.ศ. 2515 ได้เสด็จไปรับการตรวจพระอาการ เมื่อตรวจเอกซเรย์ ปรากฏว่าพระปัปผาสะ (ปอด) ข้างซ้ายผิดปกติ จึงต้องเสด็จไปประทับ ณ ตึกจงกลณี วัฒนวงศ์ เพื่อให้คณะแพทย์ตรวจพระอาการโดยละเอียด คณะแพทย์พบว่า ปอดข้างซ้ายเป็นเนื้องอก (มะเร็ง) จำต้องรักษาโดยการผ่าตัดโดยด่วน เมื่อความได้ทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท ได้พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้คณะแพทย์ถวายการรักษาในทางที่เห็นว่าดีและปลอดภัยมากที่สุด
คณะแพทย์ได้ถวายการผ่าตัดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2515 หลังจากถวายการผ่าตัดแล้ว พระอาการดีขึ้นโดยลำดับ จนเสด็จกลับวัดได้ เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศง 2515 คณะแพทย์ได้ถวายคำแนะนำให้ทรงพักรักษาพระองค์อีกสามเดือน ตลอดเวลาที่พักอยู่นั้น โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ได้จัดบุรุษพยาบาลและเจ้าหน้าที่กายภาพบำบัด มาเฝ้าปฏิบัติและถวายการรักษาเป็นประจำ จนเสด็จประชุมมหาเถรสมาคม และเสด็จไปกิจนิมนต์ได้
ครั้นเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2516 มีพระอาการผิดปกติ แพทย์ประจำพระองค์ได้มาถวายการตรวจและถวายยา วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2516 รู้สึกพระองค์ว่าความจำเสื่อมผิดปกติไปมาก หลังจากที่เสด็จไปแสดงพระธรรมเทศนา ถึงกับรับสั่งว่า ต่อไปคงจะเทศน์ไม่ได้อีกแล้ว ความจำไม่ดี แพทย์ประจำพระองค์ได้กราบทูลอาราธนาให้เสด็จไปประทับ ณ โรงพยาบาลเพื่อตรวจพระอาการกำหนดเสด็จไปวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2516 วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 หลังจากทรงทำอุโบสถสังฆกรรมแล้ว
คณะแพทย์ได้ตรวจพระอาการ ปรากฏว่า โรคมะเร็งขึ้นสมองด้านซ้าย จึงทำให้พระวรกายซีกขวาอ่อนแรง เคลื่อนไหวไม่ได้ ครั้นเมื่อถวายการรักษาทางยา และฉายรังสีโคบอลท์พระอาการดีขึ้นจนพระหัตถ์ข้างขวาเคลื่อนไหวได้และทรงอักษรได้บ้าง
วันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ประชวรพระวาโย ต้องเชิญเสด็จประทับห้องฉุกเฉิน ตั้งแต่นั้นมา พระอาการก็มีแต่ทรงกับทรุด วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 มีพระโลหิตออกจากกระเพาะอาหาร คณะแพทย์ต้องถวายการผ่าตัด เมื่อเวลา 23.00 น. หลังจากนั้น พระอาการดีขึ้นเล็กน้อย วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 พระอาการน่าวิตก วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 เวลา 20.00 น. พระอาการทรุดหนักลง ต่อแต่นั้นมาพระอาการมีแต่ทรุดลงเป็นลำดับ และสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2516 เวลา 22.25 น. โดยมีคณะแพทย์ พยาบาล และศาสตราจารย์ นายแพทย์อุดม โปษะกฤษณะ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข พร้อมด้วยพระเถรานุเถระ ศิษยานุศิษย์ เฝ้าพระอาการอยู่ตลอดเวลา
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ได้พระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์ในการรักษาพยาบาลตลอดมา และมีคณะแพทย์กราบบังคมทูลถวายรายงานการประชวรให้ทราบฝ่าละอองธุลีพระบาท ทุกระยะ ตั้งแต่ยังสมณศักดิ์ที่ สมเด็จพระวันรัต ตราบจนกระทั่งสิ้นพระชนม์
สิ้นพระชนม์
โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ได้มีแถลงการณ์แจ้งข่าวพระอาการตลอดมาทุกระยะ แถลงการณ์ในการสิ้นพระชนม์ มีดังนี้
"สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เสด็จเข้ารับการรักษา ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตั้งแต่วันที่ 12 กันยายน 2516 ด้วยพระอาการเวียนพระเศียร ความจำทรงเสื่อมลง พระวรกายทางซีกขวาอ่อนเคลื่อนไหวไม่ได้ คณะแพทย์ลงความเห็นว่า พระอาการทั่วไปทั้งหมด เนื่องมาจากการที่พระองค์ทรงประชวรเป็นเนื้องอกในปอดข้างซ้าย ซึ่งคณะแพทย์ได้ถวายการรักษาด้วยรังสีโคบอลท์ พระอาการดีขึ้นบ้าง
คณะแพทย์ได้พยายามเยียวยาถวายการรักษาพระองค์อย่างสุดความสามารถจนถึงสิ้นพระชนม์ ในตอนกลางคืน วันสิ้นพระชนม์ มีพระสงฆ์เฝ้าเยี่ยมพระอาการประมาณ 300 รูป คฤหัสถ์ประมาณ 200 คน"
การพระศพ
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดการพระศพตามโบราณราชประเพณีทุกประการ วันที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2516 เวลา 16.00 น. พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินมาถวายน้ำสรงพระศพ ณ ตึกกวี เหวียนระวี แล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เชิญพระโกศประดิษฐานเหนือชั้นแว่นฟ้าประกอบพระลองกุดั่นใหญ่ แวดล้อมด้วยเครื่องประดับพระเกียรติยศ ณ หอประชุมสงฆ์ วัดพระเชตุพน และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมทั้งกลางวัน และกลางคืน รับพระราชทานฉันเช้าวันละ 8 รูป เพลวันละ 4 รูป กำหนด 7 วัน ทั้งได้เสด็จพระราชดำเนินมาทรงบำเพ็ญพระราชกุศลทักษิณานุประทานถวาย เมื่อครบ 7 วัน 50 วัน และ 100 วัน พระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กำหนดการพระราชกุศลออกพระเมรุ และพระราชทานเพลิง วันที่ 22, 23 และ 24 เมษายน พ.ศ. 2517
ในการบำเพ็ญกุศลถวายพระศพนี้ มหาเถรสมาคม คณะสงฆ์ ทั้งในกรุงเทพมหานคร และจังหวัดต่าง ๆ ทั่วทุกภาค คณะรัฐบาล กระทรวง ทบวง กรม สมาคม พ่อค้า ประชาชน ศิษยานุศิษย์ คณะสงฆ์จีน คณะสงฆ์ญวน สมาคมคาทอลิกแห่งประเทศไทย สมาคมศรีคุรุสิงห์สภา สมาคมฮินดูสมาช สมาคมฮินดูธรรมสภา และในต่างประเทศ ก็มีพระภิกษุสงฆ์พร้อมด้วยพุทธบริษัทจากฮ่องกง สิงคโปร์ มาเลเซีย ได้โดยเสด็จพระราชกุศลมาจนถึงวันพระราชทานเพลิงพระศพ
สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ ทรงดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพระเชตุพน องค์ที่ 11 เป็นเวลา 26 ปี 8 เดือน 30 วัน ทรงดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช องค์ที่ 17 เป็นเวลา 1 ปี 4 เดือน 18 วัน สิริพระชันษา 77 ปี
พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส เมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2517
โรงพยาบาล
โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราช องค์ที่ 17 ตั้งอยู่ที่ ต.สองพี่น้อง อ.สองพี่น้อง จ.สุพรรณบุรี
พ.ศ. 1817
พุทธศักราช 1817 ใกล้เคียงกับ
โกลหาปูระ
โกลหาปูระ (อักษรโรมัน: Kolhapur, ) เป็นนครในรัฐมหาราษฏระตอนใต้ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำปัญจคงคา โกลหาปูระเป็นเมืองใหญ่สุดในมหาราษฏระใต้ และเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมที่ตั้งอยูระหว่างปูเณ กับ เบงคลูรู และเป็นศูนย์กลางการปกครองของอำเภอโกลหาปูร์ เมืองยังเป็นที่รู้จักจากอัมบาบาอีมนเทียรที่เป็นที่นับถือมากในศาสนาฮินดู ภูมิภาคนี้ยังเป็นที่รู้จักจากการผลิตรองเท้าแตะทำมือที่เรียกว่า โกหาปูรีจัปปัล ซึ่งมีสถานะตัวชี้วัดทางภูมิศาสตร์ ตั้งแต่ปี 2019 ในปรัมปราฮินดู เมืองยังเป็นที่รู้จักในชื่อ "กรวีร์" (Karvir)
ก่อนอินเดียได้รับเอกราชในปี 1947 โกลหาปูร์เป็นรัฐมหาราชาภายใต้โภสาเลฉัตรบดีแห่งจักรวรรดิมราฐา และเป็นศูนย์กลางสำคัญของอุตสาหกรรมภาพยนตร์มราฐา
อำเภอสามเงา
สามเงา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตาก เดิมเป็นเขตท้องที่ของอำเภอบ้านตากทั้งหมด ก่อนที่จะขอจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอโดยการปกครองบางส่วนออกจากอำเภอบ้านตากในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2471 และยกฐานะเป็นอำเภอในวันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2501 และยังเป็นที่ตั้งของเขื่อนภูมิพล
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสามเงาตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสามเงาแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 6 ตำบล 46 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอสามเงาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
สโมสรฟุตบอลสิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ดในฤดูกาล 2561
ฤดูกาล 2561 เป็นฤดูกาลที่ 9 ของ เชียงราย ยูไนเต็ด ใน ไทยลีก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554. และเป็นฤดูกาลที่ 2 ติดต่อกันที่ใช้ในนาม สิงห์ เชียงราย ยูไนเต็ด ตามผู้สนับสนุนสโมสร
การซื้อ-ขายนักเตะ
ตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงแรกเปิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 ถึง 5 กุมภาพันธ์ 2561
ตลาดซื่อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงที่สองจะเปิดในวันที่ 11 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม 2561
รักพลิกล๊อค
รักพลิกล๊อค เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นของ "มิซึรุ อะดะจิ" ในช่วงปี พ.ศ. 2523-2524 ในหนังสือการ์ตูนโชโจะ ซึ่งภายหลังได้ถูกนำมาทำเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์การ์ตูน
เนื้อเรื่อง
รักพลิกล๊อคเป็นเรื่องราวภายในโรงเรียนไฮสคูลเมียวโจ สาวน้อยตัวเอกของเรื่อง ชื่อ คาสึมิ คิชิโมโตะ ต้องย้ายมาพักอยู่กับญาติ ที่เปิดบ้านให้เช่า กลายเป็นว่าเธอต้องมาพักอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับชายหนุ่ม (เพื่อนร่วมโรงเรียน) ถึงสี่คน โดยเฉพาะคนนึงเธอเกลียดมากตั้งแต่แรกเจอ นายยูซาคุ ทากาสึกิ
แม้ว่าคาสึมิจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แต่แฟนของเธอก็ต้องเรียนอยู่ไกลกัน และเมื่อเวลาผ่านไป คาสึมิก็พบว่า เธอเริ่มผูกพันกับหนึ่งในชายหนุ่มผู้พักอยู่ในบ้านเดียวกันกับเธอ มากขึ้นเรื่อยๆ
กรีฑาในเอเชียนเกมส์ 1954
กรีฑาเป็นกีฬาที่จัดแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ 1954 ซึ่งจัดเป็นครั้งที่ 2 ณ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ ในระหว่างวันที่ 1-9 พฤษภาคม ค.ศ. 1954 (พ.ศ. 2497)
อีลิง
อีลิง (Ealing; ) เป็นย่านในลอนดอนตะวันตก ประเทศอังกฤษ ตั้งอยู่ราว 7.5 mi ทางตะวันตกของชาริงครอสส์ และเป็นหนึ่งในทาวน์หลักเจ็ดทาวน์ของลอนดอนโบโรออฟอีลิง (ที่เหลือคือ แอคเทิน, กรีนฟอร์ด, ฮันเวลล์, นอร์ธอลท์, เพริเวล และ เซาธอลล์) รหัสไปรษณีย์ของอีลิงคือ W5 ถึง W13 และเป็นศูนย์กลางการบริหารของโบโร และมีรายชื่อเป็นจุดนครหลักในผังเมืองลอนดอน
อีลิงตั้งอยู่ในอดีตเคาน์ทีมิดเดิลเซกซ์ และเคยเป็นหมู่บ้านชนบทภายใต้เขตศาสนจักรอีลิงจนถึงศตวรรษที่ 19 ถึง 20 ที่ซึ่งเกิดการชยายตัวออกของนครลอนดอนอย่างมาก นับตั้งแต่ 1902 เป็นต้นมา อีลิงเป็นที่รู้จักในชื่อ "Queen of the Suburbs" (ราชินีแห่งย่านชานเมืองทั้งปวง) ด้วยภูมิทัศน์ของเมืองที่เป็นเมืองสีเขียว และด้วยที่ตั้งที่อยู่กึ่งกลางระหว่างเมืองกับชนบท
กีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 1928
'''การแข่งขันกีฬามวยสากลสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน พ.ศ. 2471''' ที่อัมสเตอร์ดัม มีการแข่งขัน 8 รุ่น จัดการแข่งขันระหว่าง 7-12 สิงหาคม พ.ศ. 2471
ชาติที่เข้าร่วม
มีนักมวยสากลสมัครเล่น 144 คน จาก 29 ประเทศเข้าแข่งขันในอัมสเตอร์ดัมเกมส์:
นกสกู๊ต
นกสกู๊ต (อังกฤษ: NokScoot) เป็นสายการบินราคาประหยัดของประเทศไทย โดยที่สายการบินนกแอร์ จำกัด (มหาชน) ร่วมกับ สายการบินสกู๊ต จากประเทศสิงคโปร์ พร้อมด้วยบริษัท เพื่อนน้ำมิตร จำกัด ดำเนินธุรกิจสายการบินราคาประหยัดระหว่างประเทศ โดยเข้าซื้อหุ้นของ บริษัท พีทแอร์ จำกัด เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน 2557 และเปลี่ยนชื่อเป็น บริษัท สายการบิน นกสกู๊ต จำกัด เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2557 โดยมีนายยอดชาย สุทธิธนกูล เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารคนปัจจุบัน นกสกู๊ตให้บริการเที่ยวบินในเส้นทางบินระยะกลางและไกล ด้วยเครื่องบิน โบอิ้ง 777-200ER โดยใช้ท่าอากาศยานดอนเมืองเป็นฐานปฏิบัติการบินหลัก
ในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2563 คณะกรรมการสายการบินนกสกู๊ตได้มีมติที่จะขอยุติกิจการของสายการบิน โดยผู้ถือหุ้นของสายการบินนกสกู๊ตจะพิจารณาตามมติเดียวกันนี้ในการประชุมสามัญผู้ถือหุ้น โดยให้เหตุผลว่าขยายเส้นทางลำบาก การแข่งขันสูง และผลกระทบจากโควิด-19
ที่นั่งภายในเครื่องบิน
สายการบินนกสกู๊ตมีที่นั้ง 2 แบบคือ ชั้นประหยัด และ ชั้นธุรกิจ
ชั้นประหยัด
ชั้นประหยัดของสายการบินนกสกู๊ตมี 4 แบบ
ที่นั่งแบบมาตรฐานเพิ่มพื้นที่เหยียดขา (Super)
พื้นที่เหยียดขา ที่กว้าง 35 นิ้วพิเศษในแถวที่ 71 ถึง 74 เราจัดมาเป็นคู่ ซึ่งมีความเป็นส่วนตัว
ที่นั่งแบบมาตรฐานแถวหน้าด้วยพื้นที่เหยียดขายาวสุด (S-t-r-e-t-c-h)
มีพื้นที่วางขา 35 นิ้ว และไม่มีที่นั่งข้างหน้าที่นั่งจะหุ้มด้วยผ้าเบาะสีเหลืองอยู่แถวหน้าสุดและใกล้ประตู
เจ้า เกา
เจ้าเกา (, อสัญกรรม 207 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนนางจีน เป็นขุนนางของราชวงศ์ฉินของจีน เป็นขันที ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยใกล้ชิดของจักรพรรดิทั้งสามแห่งราชวงศ์ฉิน - จิ๋นซีฮ่องเต้ ฉินเอ้อร์ชื่อ และ จื่ออิง และถือว่ามีบทบาทสำคัญในการล่มสลายของราชวงศ์
เจ้า เกา เริ่มต้นรับราชการภายใต้ จิ๋นซีฮ่องเต้ ในตำแหน่ง จงเช่อฟูหลิง (中車府令)  หรือ ขุนนางผู้รับผิดชอบจัดการรถม้าในวัง ในช่วงเวลานี้ เขายังทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลเจ้าชาย หูไห่ โอรสองค์สุดท้องของ จิ๋นซีฮ่องเต้ และเป็นพระอาจารย์สอนพระองค์ในเรื่องกฎหมายของจักรวรรดิฉิน ใน 210 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากจิ๋นซีฮ่องเต้เสด็จสวรรคตที่ ชาชิว (沙丘) เจ้าเกาและ หลี่ซือ ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีได้แอบเปลี่ยนพระราชโองการครั้งสุดท้าย ของจริงให้เจ้าชาย ฝูซู รัชทายาทเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ ในพระราชโองการปลอมมีพระบัญชาให้เจ้าชายฝูซูปลงพระชนมชีพขณะที่เจ้าชายหูไห่ได้รับการแต่งตั้งเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ หลังจากนั้นเจ้าชายหูไห่ก็ขึ้นครองราชบัลลังก์เป็นฉินเอ้อร์ชื่อ เขาได้เลื่อนเป็น หลางจงหลิง (郎中令) ตำแหน่งอย่างเป็นทางการซึ่งมีหน้าที่อาทิการจัดการกิจกรรมประจำวันในพระราชวังหลวง เจ้า เกา ที่ได้รับความไว้วางใจอย่างสูงจากฉินเอ้อร์ชื่อ ได้ยุยงให้จักรพรรดิทำลายล้างพระเชษฐาและพระราชอนุชาของพระองค์เพื่อทำให้พระราชอำนาจมั่นคงขึ้น และใช้โอกาสนี้ขจัดฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองเช่น เมิ่งเถียน และ เมิ่งอี้ นอกจากนี้เขายังใส่ร้าย หลี่ ซือ ว่าเป็นกบฏและให้ หลี่ ซือ และครอบครัวทั้งหมดของเขาถูกประหารชีวิต หลังจากนั้นเขาก็เข้ามาแทนที่ หลี่ ซือ เป็นอัครมหาเสนาบดีและผูกขาดอำนาจรัฐ ใน 207 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อเกิดการจลาจลในดินแดนทางตะวันออกของ ด่านหานกู เจ้า เกา กลายเป็นกังวลว่าฉินเอ้อร์ชื่อ จะโทษเขา เขาจึงทำการรัฐประหารในพระราชวังหวังอี้ (望夷宮) และลอบสังหารจักรพรรดิ หลังการสวรรคตของฉินเอ้อร์ชื่อ เจ้า เกา แต่งตั้ง จื่ออิง โอรสของเจ้าชายฝูซูขึ้นสู่ราชบัลลังก์
อ้างอิง
-207
เอเลี่ยน: โคโลเนียล มารีนส์
เอเลี่ยน: โคโลเนียล มารีนส์ (Aliens: Colonial Marines) เป็นวิดีโอเกมประเภทยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่ง พัฒนาโดย Gearbox Software และจัดจำหน่ายโดย เซก้า ออกจำหน่ายในรูปแบบ ไมโครซอฟท์ วินโดวส์ ,เพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360 ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013
การกักกัน
การกักกัน (internment) คือ การจำขังหรือการกักประชาชน ซึ่งมักเป็นชนกลุ่มใหญ่ ให้อยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งเป็นการเฉพาะ โดยไม่มีการพิจารณาในศาล พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ฉบับตีพิมพ์ ค.ศ. 1989 ให้นิยามว่า: การกระทำ 'การกักกัน'; การกักขังภายในบริเวณของประเทศหรือสถานที่ การใช้คำนี้ในสมัยปัจจุบันหมายถึงการกระทำต่อบุคคล และมีการแยกความแตกต่างระหว่างการกักกัน ซึ่งมีเหตุผลเพื่อการป้องกันหรือเหตุผลทางการเมือง และการจำขัง (imprisonment) ที่เป็นโทษทางอาญา
อารยธรรมโบราณอย่างอัสซีเรียใช้วิธีการบังคับการโยกย้ายตั้งถิ่นฐาน (forced resettlement) ของประชากร ในการควบคุมดินแดน แต่ไม่กระทั่งปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 จึงมีหลักฐานการบังคับกักกันกลุ่มคนจำนวนมากในค่ายนักโทษ เช่น ในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และสหราชอาณาจักร
ค่ายเชลย
ค่ายเชลย (internment camp) เป็นศูนย์กักกันขนาดใหญ่ซึ่งสร้างขึ้นมาเพื่อกักกันศัตรูทางการเมือง ต่างด้าวชาติศัตรู บุคคลที่มีอาการจิตเภท สมาชิกของกลุ่มเชื้อชาติหรือศาสนาบางกลุ่ม ผู้อยู่อาศัยที่เป็นพลเรือนในเขตพื้นที่สงครามวิกฤต หรือกลุ่มประชากรอื่น ซึ่งโดยปกติมักมีขึ้นระหว่างสงคราม คำว่า "ค่ายเชลย" ใช้กับสถานที่ซึ่งเลือกผู้ถูกกักกันตามเกณฑ์มาตรฐานบางประการ มิใช่ถูกกักขังเป็นรายบุคคลตามกระบวนการทางกฎหมายอย่างยุติธรรมซึ่งบังคับโดยฝ่ายตุลาการ
จากผลของการทำทารุณพลเรือนที่ถูกกักกันในช่วงความขัดแย้งล่าสุดในช่วงเวลานั้น จึงได้มีการบัญญัติอนุสัญญาเจนีวาที่สี่ขึ้นใน ค.ศ. 1949 เพื่อให้การคุ้มครองพลเรือนในช่วงสงคราม "ในมือ" ของฝ่ายศัตรู และภายใต้การยึดครองใด ๆ ของอำนาจต่างชาติ มี 194 ประเทศให้สัตยาบันในอนุสัญญาดังกล่าว ค่ายเชลยศึกเป็นค่ายเชลยซึ่งมีวัตถุประสงค์เฉพาะเพื่อควบคุมสมาชิกของกองทัพฝ่ายข้าศึกตามนิยามในอนุสัญญาเจนีวาที่สาม และการปฏิบัติต่อเชลยศึกก็มีการบัญญัติไว้ในอนุสัญญานั้นเช่นกัน
ค่ายกักกัน
นักประวัติศาสตร์ชาวโปแลนด์ Władysław Konopczyński เสนอว่า ค่ายกักกันถูกจัดตั้งขึ้นในโปแลนด์เป็นครั้งแรกในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ระหว่างกบฏสหพันธ์บาร์ (Bar Confederation) เมื่อจักรวรรดิรัสเซียจัดตั้งค่ายกักกันสามแห่งสำหรับนักโทษกบฏโปแลนด์ระหว่างรอการเนรเทศไปยังไซบีเรีย
ส่วนค่ายกักกันที่เก่าแก่ที่สุดอาจจัดตั้งขึ้นในสหรัฐอเมริกา เพื่อกักกันพวกเชโรกีหรืออเมริกันพื้นเมืองอื่น ๆ ในคริสต์ทศวรรษ 1830 อย่างไรก็ตาม ค่ายเหล่านี้เดิมเรียกว่า reconcentrados ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยกองทัพสเปนในคิวบาระหว่างสงครามสิบปี (ค.ศ. 1868-1878) และโดยสหรัฐอเมริการะหว่างสงครามฟิลิปปินส์-อเมริกา (ค.ศ. 1899-1902)
เขื่อนลำตะคอง
เขื่อนลำตะคอง เป็นเขื่อนดิน (earthfill dam) สร้างขึ้นบริเวณช่องเขาเขื่อนลั่นกับช่องเขาถ่านเสียด กั้นขวางลำตะคอง ตั้งอยู่ในตำบลคลองไผ่ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา เขื่อนสูง 40.3 เมตร สันเขื่อนยาว 527 เมตร กว้าง 10 เมตร อ่างเขื่อนเก็บน้ำเหนือเขื่อนมีความยาวตลอดลำน้ำ 19 กิโลเมตร มีพื้นที่ 277,000 ไร่ สามารถเก็บกักน้ำได้ 310 ล้านลูกบาศก์เมตร
สิ่งก่อสร้างประกอบด้วย อ่างเก็บน้ำตอนบนสร้างบนยอดเขาเขื่อนลั่น พื้นที่ก่อสร้างประมาณ 0.4 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 212 ไร่ มีความจุของอ่าง 9.9 ล้านลูกบาศก์เมตร อ่างล่างเก็บน้ำเขื่อนลำตะคองเดิม มีความจุของอ่างประมาณ 290 ล้านลูกบาศก์เมตร โรงไฟฟ้าใต้ดิน ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและอุปกรณ์ จำนวน 4 ชุด รวมกำลังผลิตไฟฟ้า 1,000 เมกะวัตต์ อุโมงค์ส่งน้ำ 2 แนว เชื่อมระหว่างอ่างเก็บน้ำบนภูเขาและโรงไฟฟ้าใต้ดิน ยาวประมาณ 1,470 เมตร
โรงไฟฟ้าลำตะคองชลภาวัฒนาเป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำแบบสูบกลับ อยู่ลึกจากผิวดินประมาณ 350 เมตร มีขนาดกว้าง 23 เมตร ยาว 175 เมตร สูง 47 เมตร เพื่อเพิ่มระยะทางจากอ่างเก็บน้ำบนเขาถึงอาคารโรงไฟฟ้าให้น้ำที่ไหลลงมามีกำลังแรงขึ้น ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้า ขนาด 250 เมกะวัตต์ จำนวน 2 เครื่อง รวมกำลังผลิตติดตั้ง 500 เมกะวัตต์ ต่อมาได้ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเพิ่มเติมอีกจำนวน 2 เครื่อง รวมการผลิตทั้งสิ้น 1,000 เมกะวัตต์ ใช้น้ำจากอ่างเก็บน้ำเขื่อนลำตะคอง เป็นเชื้อเพลิงหลัก และมีกังหันลมลำตะคอง จากข้อมูล พ.ศ. 2563 ติดตั้งกังหันลมผลิตไฟฟ้าจำนวน 14 ต้น ทอดยาวไปตลอดแนวเขายายเที่ยง
การสอบขุนนาง
การสอบขุนนาง (imperial examination) เป็นระบบการสอบคัดเลือกข้าราชการพลเรือนในประเทศจีนสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ซึ่งกำหนดขึ้นเพื่อสอบบรรจุข้าราชการที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดสำหรับระบบราชการของรัฐ ในการสอบใช้ข้อสอบแบบวัตถุวิสัย (objective) เพื่อประเมินการได้รับความรู้และคุณธรรมของผู้เข้าสอบ ผู้สอบได้จะได้รับวุฒิ จิ้นชื่อ แปลว่า "บัณฑิตชั้นสูง" (advanced scholar) (ซึ่งอาจเทียบได้กับปริญญา ดุษฎีบัณฑิต หรือปริญญาเอกในระบบการศึกษาสมัยใหม่ ซึ่งถือเป็นชั้นสูงสุด) รวมถึงปริญญาชั้นอื่น ๆ แล้วจะได้รับการประเมินเพื่อบรรจุเข้าดำรงตำแหน่งต่าง ๆ โดยทั่วไปแล้วผู้ที่ได้รับวุฒิจิ้นซี่อในการสอบขุนนางนั้นจะได้รับการแต่งตั้งเป็นข้าราชการระดับสูงแห่งราชสำนัก ตำแหน่งที่ได้รับจะเรียงตามลำดับผลคะแนนที่สอบได้ ผู้ที่สอบได้คะแนนสูงกว่าจะได้รับตำแหน่งที่ดีกว่า นอกจากนั้นองค์จักรพรรดิหรือจักรพรรดินีจะทรงให้ความสนใจเป็นพิเศษกับผู้เข้าสอบที่ได้คะแนนสูงสุด
หลายดินแดนในทวีปเอเชีย เช่น ประเทศเวียดนาม ประเทศเกาหลี ประเทศญี่ปุ่น และหมู่เกาะรีวกีว รับระบบการสอบนี้มาใช้เพื่อคัดเลือกบุคคลระดับหัวกะทิ เพื่อรักษาเป้าหมายทางอุดมคติและทรัพยากร กับทั้งเพื่อส่งเสริมวรรณกรรมและการเล่าเรียน
เนื่องจากการจัดการสอบเป็นส่วนหนึ่งของระบบทะเบียนหลวง วันที่ได้รับการประสาทวุฒิจิ้นชื่อ จึงมักเป็นข้อมูลที่ชัดเจนส่วนหนึ่งที่ระบุไว้ในชีวประวัติบุคคลสำคัญสมัยราชวงศ์ถังและราชวงศ์ต่อ ๆ มา ในประวัติศาสตร์จีน
ประวัติศาสตร์
อาจกล่าวได้ว่าการสอบขุนนางมีแนวคิดเริ่มต้นขึ้นย้อนกลับไปอย่างน้อยในช่วงราชวงศ์โจว (หรือในตำนาน อาจย้อนไปได้ถึงช่วงราชวงศ์เหยา) เช่น การสอบแข่งขันแสดงความสามารถในการยิงธนูเพื่อปรับเลื่อนตำแหน่งขุนนาง เป็นต้น การสอบขุนนางเริ่มขึ้นอย่างชัดเจนและได้รับความสำเร็จเป็นอย่างมากเมื่อ ค.ศ. 605 ในสมัยราชวงศ์สุย ต่อมาในสมัยราชวงศ์ถังมีการจัดสอบขึ้นในวงแคบอย่างยิ่งโดยเฉพาะในช่วงต้นราชวงศ์ จนได้รับการขยายวงกว้างขึ้นเป็นอย่างมากในรัชกาลสมเด็จพระจักรพรรดินีบูเช็กเทียน และผลจากการขยายการสอบนี้ได้เป็นหัวข้อที่นักวิชาการนิยมใช้ถกเถียงกันมาจนปัจจุบัน ครั้นถึงราชวงศ์ซ่ง สมเด็จพระจักรพรรดิมีพระราชดำริให้เพิ่มทั้งในเรื่องขอบเขตการสอบและจำนวนโรงเรียนหลวง เพื่อให้ได้ข้าราชการพลเรือนมาคานอภิชนฝ่ายทหารซึ่งมีอิทธิพลมากในยุคนั้น เป็นเหตุให้มีบัณฑิตมากกว่าในราชวงศ์ถังราวสี่ถึงห้าเท่า ฉะนั้น การสอบขุนนางจึงมีบทบาทสำคัญในการสร้างให้เกิดราชบัณฑิตหลายคนที่จะกุมสังคมในเวลาต่อมา ลุสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง มีการปรับปรุงการสอบหลายครั้ง จนล้มเลิกไปใน ค.ศ. 1905
จึงกล่าวได้ว่าระบบการสอบคัดเลือกขุนางนี้มีอายุถึงหนึ่งพันสามร้อยปี (แม้สะดุดหยุดลงในบางช่วง เช่น ต้นราชวงศ์หยวน) และระบบการสอบคัดเลือกข้าราชการพลเรือนในปัจจุบันก็วิวัฒนาการมาจากการสอบขุนนางนี้โดยอ้อมด้วย
ประวัติการสอบขุนนางในแต่ละช่วงราชวงศ์
ย้อนภูมิหลังทางประวัติศาสตร์อันยาวนานของประเทศจีน การสอบคัดเลือกเพื่อเข้ารับราชการเป็นขุนนางมีปรากฏอยู่ในหลายช่วงราชวงศ์ แม้ว่ารูปแบบการสอบในแต่ละราชวงศ์จะแตกต่างกัน อีกทั้งยังมีการหยุดการสอบในบางยุคสมัยด้วย ในอดีตมีการคัดเลือกข้าราชการจากการทดสอบ แข่งขัน และการสัมภาษณ์มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์โจว (1046-256 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ส่วนการสอบคัดเลือกขุนนางที่ใช้ระบบข้อสอบมาตรฐานเริ่มต้นในสมัยราชวงศ์สุย ต่อมาในสมัยราชวงศ์ฮั่น  (206 ปีก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 220) ในช่วงของสมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นอู่ (Hanwudi) มีการริเริ่มและพัฒนาระบบการสอบคัดเลือกบุคลากรเพื่อเข้ารับราชการในราชสำนักในรูปแบบของการใช้พื้นฐานปรัชญาลัทธิขงจื๊อ (Confucian) ที่เป็นที่รู้จักและใช้กันต่อมาในยุคหลัง
การสอบคัดเลือกขุนนางตั้งอยู่บนหลักการ "สมัครใจในการเข้าสอบ จัดสอบแข่งขันอย่างเปิดเผย และบริสุทธิ์ยุติธรรม เพื่อให้ได้ผู้มีความรู้ความสามารถเข้ามารับใช้ประเทศชาติบ้านเมือง" จึงเป็นการเปิดโอกาสให้ประชาชนทุกระดับชั้นเข้าร่วมการสอบแข่งขัน ประชันความรู้ความสามารถ และมีสิทธิ์เข้ารับราชการได้อย่างเท่าเทียมกัน
ราชวงศ์ฮั่น
สมัยราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสต์ศักราช - ค.ศ. 220) ในช่วงก่อนที่จะมีการจัดสอบขุนนางขึ้นอย่างเป็นระบบ การแต่งตั้งข้าราชการในราชสำนักนั้นมักมาจากการแนะนำโดยชนชั้นสูง (aristocrats) และข้าราชการท้องถิ่น ซึ่งบุคคลที่ถูกแนะนำส่วนมากจะเป็นผู้ที่อยู่ในชนชั้นสูง สมเด็จพระจักรพรรดิฮั่นอู่ (อังกฤษ: emperor Wu; จีน: 漢武帝; พินอิน: Han Wu di) (141 - 87 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ได้ทรงริเริ่มการสอบคัดเลือกข้าราชการท้องถิ่นจากการสอบปรัชญาขงจื๊อ (Confucian classics) เพื่อให้ได้ผู้มีจิตกตัญญูและมีความซื่อสัตย์เข้ามาทำงาน ซึ่งก่อนหน้านั้นโดยมากมักเลือกโดยการแนะนำโดยบุคคลที่อยู่ฝ่ายเดียวกันหรือเป็นพรรคพวกเดียวกัน ทำให้การสอบคัดเลือกขุนนางแบบเดิมที่มีอิทธิพลของการแบ่งพรรคแบ่งพวก และการใช้ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลหรือเส้นสายในการสอบลดความสำคัญลงไปอย่างมาก โดยเฉพาะในการคัดเลือกข้าราชการระดับสูงในราชสำนัก คุณภาพของขุนนางจึงดีขึ้น ส่งผลดีต่อการทำงานเพื่อบ้านเมืองและความสุขของราษฎรมาก
ยุคสามก๊กจนถึงราชวงศ์สุย
ในช่วงเริ่มต้นของยุคสามก๊ก (Three Kingdoms period) (ด้วยระบบ nine-rank system ในสมัยวุยก๊ก) เจ้าหน้าที่ราชสำนักจะเป็นผู้รับผิดชอบในการประเมิณคุณภาพของบุคคลที่มีความสามารถที่มักมาจากการแนะนำของชนชั้นสูงในท้องถิ่น ระบบนี้ใช้กันต่อเนื่องมาจนถึงยุคของจักรพรรดิสุยหยางแห่งราชวงศ์สุย (อังกฤษ: Emperor Sui Yangdi; จีน: 楊廣) (ค.ศ. 569-618) ซึ่งมีการจัดระบบการสอบที่เรียกว่า จิ้นซื่อ (จีน: 进士科; พินอืน: Jìnshì kē) ขึนในปี ค.ศ. 605 เป็นครั้งแรก โดยมีมาตรฐานการสอบอย่างชัดเจนเพื่อคัดเลือกบุคคลที่มีความรู้ความสามารถและคุณสมบัติเหมาะสมเข้ารับราชการ แต่ระบบนี้ก็มีอายุอยู่ได้ไม่นานนัก ทำให้ยังไม่มีการพัฒนาให้เป็นระบบที่สมบูรณ์ และถูกยกเลิกไปในเวลาต่อมา
ราชวงศ์ถังและราชวงศ์โจว
ยุคราชวงศ์ถัง ระบบการสอบขุนนางได้รับการพัฒนาให้ครอบคลุมมากขึ้น และยังเป็นระบบและกระบวนการสอบที่ซับซ้อนมากขึ้นกว่าในยุคเริ่มแรกของการสอบช่วงราชวงศ์สุยที่ผ่านมา เช่น มีคำถามเกี่ยวกับด้านนโยบาย หรือมีการสอบสัมภาษณ์ด้วย เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนการสอบสัมภาษณ์ซึ่งควรจะช่วยคัดกรองผู้สอบให้มีคุณภาพดียิ่งขึ้น ในทางปฏิบัติกลับเป็นการเปิดช่องว่างให้มีการคัดเลือกอย่างไม่โปร่งใสโดยกับเฉพาะผู้เข้าสอบที่มาจากกลุ่มชนชั้นสูงได้ไม่ยากนัก
การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในประวัติศาสตร์การสอบขุนนางนั้นเกิดขึ้นในสมัยของสมเด็จพระจักรพรรดินีบูเช็กเทียน (อังกฤษ: Empress Wu, Wu Zetian; จีนตัวย่อ: 武则天; พินอิน: Wǔ Zétiān) พร้อม ๆ กับการขึ้นสู่อำนาจของพระองค์ โดยทรงเป็นสตรีพระองค์แรกและพระองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีนที่ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดินจีน