cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร จังหวัดลพบุรี
ประวัติ
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้ร่วมประชุมปรึกษาราชการกับผู้ว่าราชการจังหวัดลพบุรี คณะผู้บริหารจังหวัดลพบุรีและผู้เกี่ยวข้อง ในการจัดหาพื้นที่ประมาณ 2,000 ไร่ ตามที่ทางจังหวัดลพบุรีเห็นว่าเหมาะสม ในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตลพบุรี โดยมอบหมายให้นายอำเภอโคกสำโรงเป็นผู้ดำเนินการ และเสนอพื้นที่ “ที่สาธารณประโยชน์หนองโสน” ตั้งอยู่หมู่ที่ 1 ตำบลเพนียด อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี พื้นที่ประมาณ 1,876 ไร่ เป็นพื้นที่จัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ซึ่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ได้พิจารณาแล้วเห็นสมควรจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ในพื้นที่ที่จังหวัดลพบุรี จัดหาให้นั้น
ปัญหาการดำเนินการ
โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรีได้ประสบปัญหาต่อเนื่อง ตั่งแต่มีผู้บุกรุก แอบอ้างเข้าใช้พื้นที่ ที่จะดำเนินก่อตั้งวิทยาเขต และอีกทั้งการดำเนินจัดตั้งวิทยาเขต ขาดงบประมาณในการดำเนินการ
การยุติโครงการ/ปรับเปลี่ยนภารกิจ
จากปัญหาในการดำเนินการจัดตั้งวิทยาเขต จนยังไม่สามารถดำเนินโครงการได้ ปี พ.ศ. 2551 สภามหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงได้มีมติว่า "โครงการจัดตั้งวิทยาเขตลพบุรี ไม่เป็นวิทยาเขต" ทั้งนี้ให้ยุติการดำเนินการจั้ดตั้งวิทยาเขต  โดยมีมติเมื่อ 21 เม.ย. พ.ศ. 2551  และปรับเปลี่ยนเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาอาชีพแก่เกษตรกร สังกัดสถาบันค้นคว้าและพัฒนาระบบนิเวศเกษตร
Lacticaseibacillus rhamnosus
Lacticaseibacillus rhamnosus (เดิมชื่อ Lactobacillus rhamnosus  ) เป็นแบคทีเรียที่แต่เดิมได้รับการระบุว่าเป็นสายพันธุ์ย่อยของ L. casei แต่การวิจัยทางพันธุกรรมพบว่าเป็นสปีชีส์ที่แยกกันในเคลด L. casei (ซึ่งเคลดนี้รวมถึง L. paracasei และ L. zeae ) เป็นแบคทีเรียแกรมบวกมีรูปร่างเป็นแท่งสั้นไม่สร้างสปอร์ เจริญได้ทั้งในสภาวะที่มีหรือไม่มีออกซิเจน กลุ่มโฮโมเฟอร์เมนเททีฟที่มักปรากฏเป็นสายโซ่ แบคทีเรีย L. rhamnosus บางสายพันธุ์ถูกนำมาใช้เป็นโปรไบโอติกส์ และมีประโยชน์อย่างยิ่งในการรักษาโรคติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะของผู้หญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งโรคช่องคลอดอักเสบจากเชื้อแบคทีเรีย (หรือ "BV") ในกรณีที่รักษายากมาก สายพันธุ์ Lacticaseibacillus rhamnosus และ Limosilactobacillus reuteri มักพบในระบบทางเดินปัสสาวะและอวัยวะเพศหญิงที่มีสุขภาพดี และมีประโยชน์ในการควบคุมการเสียสมดุลจากการเจริญมากเกินของแบคทีเรียในระหว่างการติดเชื้อ บางครั้งมีการใช้ L. rhamnosus ในผลิตภัณฑ์นม เช่น นมหมัก และใช้เป็นแบคทีเรียที่ไม่ใช่เชื้อตั้งต้นของการผลิตกรดแล็กติก (NSLAB) ในชีสที่บ่มนาน ในขณะที่มักถูกมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีประโยชน์ ในสถานการณ์ที่หายาก L. rhamnosus อาจไม่เป็นประโยชน์ต่อประชากรบางส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีระบบภูมิคุ้มกันบกพร่องหรือทารก โดยเชื้ออาจทำให้เกิดเยื่อบุหัวใจอักเสบได้ แม้จะมีการติดเชื้อหายากที่เกิดจาก L. rhamnosus แต่สายพันธุ์นี้ก็รวมอยู่ในรายชื่อแบคทีเรียที่มีสถานะที่ประเมินว่าปลอดภัย (QPS) ของหน่วยงานตรวจสอบความปลอดภัยด้านอาหารแห่งสหภาพยุโรป (European Food Safety Agency)
จีโนม
Lacticaseibacillus rhamnosus ถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีแหล่งที่อยู่แน่นอน โดยแยกสายพันธุ์ย่อยได้จากสภาพแวดล้อมต่าง ๆ มากมาย รวมทั้งช่องคลอดและระบบทางเดินอาหาร สายพันธุ์ย่อยของ L. rhamnosus มีความสามารถในการทำงานของยีนเฉพาะสายพันธุ์ซึ่งจำเป็นต่อการปรับให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย จีโนมที่พบในทุกสายพันธุ์ (core genome) ประกอบด้วยยีน 2,164 ยีน จากทั้งหมด 4,711 ยีน (แพนจีโนม) จีโนมที่พบในบางสายพันธุ์ (accessory genome) ถูกแทรกแซงโดยยีนที่เข้ารหัสการขนส่งคาร์โบไฮเดรตและเมแทบอลิซึม โพลีแซคคาไรด์นอกเซลล์ การสังเคราะห์ทางชีวภาพ การผลิตแบคทีริโอซิน การผลิตพิไล (pili) เทคนิคระบุบริเวณในจีโนมที่ต้องการปรับแต่งยีน (CRISPR-Cas) และองค์ประกอบทางพันธุกรรมของฟังก์ชันการขนส่งและการเคลื่อนที่มากกว่า 100 ฟังก์ชัน เช่น เฟจ พลาสมิดยีน และทรานสโพซอน
Lacticaseibacillus rhamnosus GG (ATCC 53103)
Lacticaseibacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) เป็นสายพันธุ์ย่อยของ L. rhamnosus ที่แยกได้จากลำไส้ของมนุษย์ที่มีสุขภาพดีใน ค.ศ. 1983 และได้ยื่นขอสิทธิบัตรเมื่อวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 1985 โดยเชอร์วูด กอร์บาค (Sherwood Gorbach) และแบร์รี โกลดิน (Barry Goldin) ซึ่ง 'GG' มาจากอักษรตัวแรกของนามสกุลของพวกเขา สิทธิบัตรอ้างถึงสายพันธุ์ของ L. acidophilus GG ที่มีหมายเลขทะเบียน American Type Culture Collection (ATCC) 53103 ภายหลังถูกจัดประเภทใหม่เป็นสายพันธุ์ L. rhamnosus สิทธิบัตรอ้างว่าสายพันธุ์ L. rhamnosus GG (ATCC 53103) มีความคงตัวในกรดและน้ำดี มีความเร็วในการเกิดปฏิกิริยา (avidity) อย่างมากในเซลล์เยื่อบุลำไส้ของมนุษย์ และผลิตกรดแล็กติก นับตั้งแต่มีการค้นพบสายพันธุ์นี้ ก็ได้มีการศึกษาอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับประโยชน์ต่อสุขภาพที่หลากหลาย และปัจจุบันสายพันธุ์ L. rhamnosus GG (ATCC 53103) เป็นแบคทีเรียโปรไบโอติกส์ที่มีการศึกษามากที่สุดในโลก โดยมีงานวิจัยมากกว่า 800 รายการ
ลำดับจีโนมของ Lactobacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) ได้รับการถอดรหัสใน ค.ศ. 2009
ประวัติ
ใน ค.ศ. 1983 L. rhamnosus GG ถูกแยกได้จากลำไส้ของมนุษย์ที่มีสุขภาพดีโดยเชอร์วูด กอร์บาค และแบร์รี โกลดิน
การวิจัยทางการแพทย์และการใช้งาน
จากที่ L. rhamnosus GG (ATCC 53103) สามารถอยู่รอดได้ในกรดของกระเพาะอาหารและน้ำดีในลำไส้ จึงถูกระบุว่ามีแหล่งอาศัยในระบบทางเดินอาหาร และสร้างสมดุลของจุลินทรีย์ในลำไส้ หลักฐานบ่งชี้ว่า L. rhamnosus เปรียบได้กับจุลินทรีย์โปรไบโอติกส์ในสกุลแลคโตบาซิลลัสเกือบทั้งหมดที่เป็นเพียงผู้อาศัยชั่วคราวและไม่ใช่จุลินทรีย์ท้องถิ่น (autochthonous) Lactobacillus rhamnosus GG จะจับกับเยื่อบุลำไส้ ซึ่งคุณลักษณะนี้ทำให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เอื้ออำนวยต่อการตรวจสอบการเสริมโปรไบโอติกส์เพื่อใช้ในการรักษาโรคต่าง ๆ จนถึงปัจจุบันยังไม่มีการศึกษาที่ระบุถึงอาการป่วยที่ใช้สิ่งมีชีวิตโปรไบโอติกส์เป็นการรักษาทางเลือกแรกหรือทางเลือกที่สองที่เหมาะสม
Lactobacillus rhamnosus GG สามารถกระตุ้นการผลิตไซโตไคน์บางชนิด เช่น:
อาการท้องร่วง
Lacticaseibacillus rhamnosus GG มีประโยชน์ในการป้องกันโรคอุจจาระร่วงจากไวรัสโรตาในเด็ก มีการแสดงให้เห็นถึงการป้องกันและรักษาโรคท้องร่วงประเภทต่าง ๆ ทั้งในเด็กและผู้ใหญ่ L. rhamnosus GG สามารถเป็นประโยชน์ในการป้องกันอาการท้องร่วงที่เกี่ยวข้องกับยาปฏิชีวนะและโรคท้องร่วงจากการติดเชื้อในโรงพยาบาล และสิ่งนี้ได้รับการสนับสนุนในข้อแนะนำของยุโรป   Lactobacillus rhamnosus GG อาจลดความเสี่ยงของอาการท้องร่วงของนักเดินทาง
กระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลัน
เอกสารวิชาการหลักที่เผยแพร่โดยคณะทำงานด้านโปรไบโอติกส์และพรีไบโอติกส์ของ European Society for Paediatric Gastroenterology Hepatology and Nutrition (ESPGHAN) ซึ่งมีการทบทวนอย่างเป็นระบบและทำการทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม (RCTs) (หลักฐานคุณภาพต่ำ, ต้องการคำแนะนำที่ชัดเจน) ระบุว่า L. rhamnosus GG อาจได้รับการพิจารณาใช้ในการรักษาเด็กที่เป็นโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลัน นอกเหนือจากการบำบัดด้วยการให้สารน้ำ
ความเสี่ยง
การใช้ L. rhamnosus GG สำหรับการบำบัดด้วยโปรไบโอติกนั้นเชื่อมโยงกับกรณีของภาวะพิษเหตุติดเชื้อที่หายากในกลุ่มเสี่ยงบางกลุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีระบบภูมิคุ้มกันบกพร่องและทารก การรับประทาน L. rhamnosus GG ถือว่ามีความปลอดภัย และข้อมูลแสดงการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในการบริโภคในระดับประชากร ซึ่งไม่ได้นำไปสู่การเพิ่มขึ้นของกรณีผู้ป่วยภาวะเลือดมีแบคทีเรียจากเชื้อแลคโตบาซิลลัส
Lacticaseibacillus rhamnosus GR-1
Lacticaseibacillus rhamnosus GR-1 เดิมพบในท่อปัสสาวะของสตรีที่มีสุขภาพดี และปัจจุบันเป็นสายพันธุ์ต้นแบบสำหรับโปรไบโอติกในช่องคลอด การเปรียบเทียบจีโนมระหว่าง L. rhamnosus GG และ L. rhamnosus GR-1 แสดงให้เห็นว่า GR-1 ไม่มีพิไล (pili) ที่เข้ารหัสด้วย spaCBA ซึ่งเป็นตัวยึดเกาะ (adhesin) ที่สำคัญในการยึดเกาะของ L. rhamnosus GG กับเซลล์เยื่อบุผิวในลำไส้ ในทางตรงกันข้าม L. rhamnosus GR-1 ใช้โปรตีนที่มีลักษณะคล้ายเลกตินเพื่อยึดติดกับคาร์โบไฮเดรตบนพื้นผิวของเซลล์เป้าหมาย โปรตีนที่คล้ายเลกตินจะชอบจับกับเยื่อบุผิวประเภทสแตรทิฟายด์สความัสนอนคีราตินไนซด์ (nonkeratinized stratified squamous cells) ซึ่งพบในท่อปัสสาวะและช่องคลอด โปรตีนคล้ายเลกตินบริสุทธิ์จาก L. rhamnosus GR-1 พบว่าป้องกันการติดเชื้อ E. coli UTI89 ที่ทำให้เกิดโรคในระบบทางเดินปัสสาวะได้โดยการยับยั้งการยึดเกาะกับเซลล์เยื่อบุผิวและรบกวนการสร้างไบโอฟิล์ม นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มการสร้างไบโอฟิล์มในแบคทีเรียแลคโตบาซิลลัสที่เป็นประโยชน์อื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในช่องคลอด
ราเมจแอนด์เฟอร์กูสัน
ราเมจแอนด์เฟอร์กูสัน อดีตบริษัทอู่ต่อเรือสัญชาติสกอตแลนด์ซึ่งก่อตั้งที่เมือง ลีธ ดำเนินกิจการอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1877 ถึง 1934
โดยบริษัทแห่งนี้ได้เป็นผู้ออกแบบและต่อเรือ เรือพระที่นั่งมหาจักรี ลำแรกเมื่อ ค.ศ. 1891 ก่อนจะส่งมอบต่อให้กับทางรัฐบาลสยามเมื่อ ค.ศ. 1892
ไมเคิล แจ็คสัน: วัน
ไมเคิล แจ็คสัน: วัน (Michael Jackson: One) เป็นการแสดงอ้างอิงจาก ไมเคิล แจ็กสัน โดยบริษัท Cirque du Soleil หลังจากไมเคิล แจ็กสัน: ดิอิมมอร์ทัลเวิลด์ทัวร์ ได้มีการประกาศต่อประชาชน และสื่อในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 โดยเปิดการแสดง 23 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 สถานที่ Mandalay Bay Resort and Casino, Las Vegas, Nevada
กีฬาเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936
การแข่งขันเรือพายในโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 เป็นการแข่งขันกีฬาเรือพายในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 11 ที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ระหว่างวันที่ 11-14 สิงหาคม พ.ศ. 2479 จัดขึ้นที่สนาม Langer See ซึ่งการแข่งขันกีฬาเรือพายครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 7 รายการ คือ ประเภททีมชาย 7 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 313 คน จาก 24 ประเทศ
อาร์มแชร์
ประวัติ
ประวัติ อาร์มแชร์เกิดจากากรรวมตัวของ 4 หนุ่ม จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังและศิษย์เก่า โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย โดยการรวบรวมของ ผึ้ง พี่ใหญ่ของวง ซึ่งเคยมีผลงานร่วมกับ Small Room มาก่อนในนามวง SHAKERS หลังจากสมาชิกทั้ง 4 ในนาม ARMCHAIR พร้อมแล้ว “PASTEL MOOD” อัลบั้มแรกในชีวิตของพวกเขากับ สังกัด Universal Music (Thailand) โดยการ Produce ของรุ่งโรจน์ อุปถัมโพธิวัฒน์ หนึ่งในผู้บริหารของค่าย Small Room ก็ได้ลืมตาออกมาดูโลก และอัลบั้มนี้ก็ได้รับความนิยมอย่างมากในแนวเพลงแบบ BOSSANOVA ซึ่งในขณะนั้นถือว่าเป็นแนวดนตรีแบบใหม่ที่ยังไม่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ของแฟนเพลงชาวไทย อย่างในปัจจุบันนี้ นอกจากแนวเพลงสดใสฟังสบายแล้วยังได้เสียงร้องหล่อๆ ของโย่ง และเสียงฟลุ๊คหวานๆของอ้วนทำให้เพลง Title Track ของอัลบั้มอย่าง “ อบเชย “ ขึ้นอันดับ 1 ของ Fat Chart (104.5 Fat Radio) แนวเพลงของพวกเค้า นอกจากดนตรีของ ARMCHAIR จะได้รับความนิยมแล้ว Style การแต่งตัว ทรงผม ของอ้วนและโย่ง ก็ยังเป็นที่ฮือฮาและยึดถือเป็นแบบอย่างของแฟนๆกันอย่างครึกโครม
ปีต่อมา “DESIGN” อัลบั้มที่ 2 ของพวกเขาก็ออกตามมา และสามารถล้างอาถรรพ์ชุดที่ 2 ได้ง่ายดายด้วยแนวเพลงที่เป็น POP มากขึ้น โดยในชุดนี้นอกจากโย่ง จะรับหน้าที่ร้องนำแล้ว ก็ยังมาช่วยแจม กีต้าร์ กับผึ้งอีกด้วย และ อ้วนก็เปลี่ยนจากการเป่าฟลุ๊คจากชุดที่แล้วหันมาเล่นคีย์บอร์ดแทน ทำให้อัลบั้มชุดนี้ยอดขายถล่มทลาย เวลาไปทัวร์ Concert สาวกรี๊ดกันสนั่น และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ ARMCHAIR ได้ขึ้นทำเนียบเป็นขวัญใจวัยใสอันดับต้นๆ จนมาถึงทุกวันนี้
อัลบั้มชุดที่ 3 “SPRING” ในชุดนี้ ARMCHAIR มีส่วนร่วมในการทำเพลงอย่างมาก โดยทุกๆเพลงในอัลบั้มจะเริ่มทำมาจากสมาชิกทั้ง 4 ของวง โดยที่ผึ้ง อ้วน และจ้อ ดูแลเรื่อง Melody และแนวเพลง ส่วนโย่งก็ขลุกอยู่กับการเขียนเนื้อเพลง และได้เพิ่ม ข่อย สมบัติ สวัสดิ์พานิช มือกลองสมทบเข้ามาเป็นสมาชิกวงอย่างเป็นทางการในช่วงทัวร์คอนเสิร์ตทำให้ทางวงมีสมาชิก 5 คน เพื่อความเป็นวงดนตรีที่สมบูรณ์
สมาชิกทั้ง 4 ในนาม อาร์มแชร์ ได้มีอัลบั้มแรกชื่อว่า “PASTEL MOOD” ด้วยแนวเพลงแหวกตลาดที่กระแสช่วงนั้นเน้นความเป็นร็อกของดนตรีเป็นแกน แต่อาร์มแชร์มาในแนวBossanova,Retro pop เป็นเหมือนการบำบัดอารมณ์ด้วยเสียงเพลง ที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลาย มีเสียงเครื่องเป่าอย่าง ฟลุต โดย อ้วน อธิษว์ ศรสงคราม มีเพลงอย่าง อบเชย, อยากกลับไปหา เป็นสองเพลงเอก และชื่อของอาร์มแชร์ก็เริ่มเป็นที่รู้จักตั้งแต่บัดนั้น "รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า ไม่อยากจะแค่เดา เราอาจจะคิดไปเอง" เพลงเปิดอัลบั้ม "ดีไซน์" ตัวอัลบั้มที่สอง ของ 4 หนุ่มอาร์มแชร์ ติดหู ติดใจ ใครๆ ไปหลายคน ขนาดช่วงนั้นยังมีเทปคาสเซ็ตวางขายอยู่ แต่ยังมีคนยอมควักค่าขนมตัวเองซื้อแผ่น CD ที่ช่วงนั้นยังราคาสูงอยู่มาฟัง เพื่อจะได้ยินเสียงเพราะๆ ได้เต็มความรู้สึกมากขึ้น จนทำให้อัลบั้มชุดนี้มียอดขายถล่มทลาย จนต้องมีการพิมพ์ซ้ำ(ใช้ชื่อว่า “RE-design ) อัลบั้มดีไซน์ที่เพิ่มความเป็น POP มากขึ้น ส่วนมือฟลุตอัลบั้มที่แล้ว อย่างอ้วน ก็หันมาเคาะคีย์บอร์ด เพื่อเร่งตามแนวดนตรีที่มีความเร็วขึ้น แต่ก็ยังมีเพลงช้าฟังเพราะอย่าง Minute Of Love, วันที่ฉันป่วย
ในปี 2547 หลังออกอัลบั้มชุดที่ 2 ได้ราว 1 ปี และชุดแรกราว 3 ปี อัลบั้มที่ชื่อ Spring ก็ออกตามมา เปิดด้วยเพลง 'ไปด้วยกันรึเปล่า?' อาร์มแชร์ที่ดูมันขึ้น ยังไม่ทิ้งภาพรวมที่ฟังลื่น ฟังง่าย และมีเพลงช้าจับใจอย่าง 'รักแท้' เพลงเนื้อหาโดนใจวัยรุ่นที่ฟังตอนนี้ก็ยังคงความเพราะไม่มีเสื่อม กับเพลงเศร้าสะอึกอารมณ์ที่ชื่อ 'พรุ่งนี้' " พรุ่งนี้.... ต้องทำตัวเช่นไร หากพบ... เห็นเธอไปกับใคร ที่ไม่ใช่ฉัน พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไรก็ไม่คุ้นเคย กับชีวิตที่ไม่มีเธออย่างนี้เลย จะไปทางไหนดี ต่อจากนี้" หลังจากนั้นอัลบั้มเต็มของอาร์มแชร์ก็หยุดไป เพราะ อ้วน หนึ่งในสมาชิกในวงไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ก็ป้องกันความคิดถึงของแฟนเพลงด้วย การออกชุดพิเศษและเพลงพิเศษ
Tender (พ.ศ. 2548) ซึ่งเป็นชุดสุดท้ายของอ้วน สมาชิกที่ถือโอกาสร่ำลาไปศึกษาต่อด้านศิลปะที่ประเทศเยอรมนี Single - View (พ.ศ. 2550) เป็น2ซิงเกิลพิเศษที่วงอาร์มแชร์ผลิตออกมาในจำนวนจำกัด และไม่ได้ส่งเพลงไหนเปิดในวิทยุเลย จึงถือว่าซิงเกิล View เป็นของหายากและตอนนี้ก็กลายเป็นของสะสมสำหรับแฟนอาร์มแชร์ตัวจริงไปแล้ว Colours In The Shadow (พ.ศ. 2551) เป็น Side project ที่สมาชิกที่เหลือยกเว้นโย่งได้นำเสนอบทเพลงของแต่ละคนในอีกมุมมองหนึ่ง
โดย ผลงานของพวกเขาที่ผ่านมานอกจากจะมีกลุ่มแฟนเพลงที่ชื่นชอบแล้ว ยังได้รับการชื่นชมจากสำนักต่างๆ มากมาย ทั้งในเนื้อหาเพลง ทำนอง และ คาร์แรคเตอร์ของสมาชิกในวงด้วย
และในปี 2553 วงอาร์มแชร์ก็ได้กลับมารวมตัวกันทำเพลงอีกครั้ง ภายใต้สังกัด Sony music Thailand และมีซิงเกิลพิเศษที่ทำขึ้นเพื่อใช้ในการโฆษณา คือเพลง "ความสุขที่มากกว่า" มาเป็นเพลงอินโทรให้แฟนเพลงได้อุ่นใจ และวงอาร์มแชร์ ก็ได้ปล่อยซิงเกิลแรกของอัลบั้มใหม่ของพวกเขา ที่มีชื่อว่า "คุณเก็บความลับได้ไหม?"ออกมาในเดือนธันวาคม ซึ่งก็ได้รับการตอบรับระดับดีมากจากแฟนเพลงทั่วประเทศ โดยขึ้นชาร์ทอันดับ1ของคลื่นวิทยุยอดนิยมมากมาย เช่น 94 Efm 98.5 Good Fm 89.0Chill Fm โดยล่าสุดเพลง "คุณเก็บความลับได้ไหม?"เป็นเพลงที่ถูกเปิดมากที่สุดบนหน้าปัดวิทยุของประเทศไทย โดยผลสำรวจจาก EFM Top AirPlay
และตอนนี้สมาชิกทั้งสามคนคือ โย่ง จ้อ และผึ้ง กำลังเตรียมทำอัลบั้มใหม่กันอยู่
ARMCHAIR # 1 St ALBUM : PASTEL MOOD
Thailand
ARMCHAIR 2nd ALBUM : DESIGN
อันดับ 10 อสมท. มหาสารคาม FM. 100.5 MHZ, NEW ENTRY อันดับ 3 อสมท. นครราชสีมา FM.95.75 MHZ.
แหล่งข้อมูลอื่น
http://www.facebook.com/armchairpopband
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1968 จัดแข่งขันที่เม็กซิโกซิตี้ ประเทศเม็กซิโก แข่งขัน 14 ประเภท
การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์ที่เลนินกราด
การบรรเลงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชรอบปฐมทัศน์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2485 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองในขณะที่นครเลนินกราด (ปัจจุปันคือเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก) อยู่ภายใต้การปิดล้อมโดยกองกำลังเยอรมนีนาซี
ดมีตรี ชอสตโกวิช ต้องการให้วงเลนินกราดฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตราเป็นวงที่จะมาบรรเลงซิมโฟนีในรอบปฐมทัศน์ แต่เนื่องจากการปิดล้อม กลุ่มคนดังกล่าวได้อพยพออกจากเมืองเช่นเดียวกับผู้ประพันธ์เอง การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ของโลกของซิมโฟนีบทนี้จัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคมที่คูบืยเชียฟ โดยวงดุริยางค์โรงละครบอลชอย การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ดำเนินการโดยนักดนตรีจากวงดุริยางค์วิทยุเลนินกราดที่ยังหลงเหลืออยู่ เสริมด้วยนักดนตรีที่เป็นทหาร โดยมีคาร์ล อีเลียซบูร์ก ทำหน้าที่เป็นวาทยากร นักดนตรีส่วนใหญ่กำลังทุกข์ทรมานจากความอดอยาก ซึ่งทำให้การซ้อมเป็นไปอย่างยากลำบาก นักดนตรีมักจะล้มลงระหว่างการซ้อม และมี 3 คนเสียชีวิต วงออร์เคสตราสามารถเล่นซิมโฟนีได้จนจบคอนเสิร์ตเพียงครั้งเดียว
แม้ว่าสภาพของนักดนตรีจะย่ำแย่ แต่คอนเสิร์ตก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง โดยได้รับการปรบมือนานหนึ่งชั่วโมง คอนเสิร์ตได้รับการสนับสนุนโดยกองทัพโซเวียตในปฏิบัติการพิเศษ ชื่อรหัสว่า "พายุ" โดยตั้งใจจะหยุดกองทัพเยอรมันในระหว่างการบรรเลง ซิมโฟนีถูกเผยแพร่ไปยังแนวเยอรมันโดยลำโพงเป็นรูปแบบของสงครามจิตวิทยา การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ได้รับการพิจารณาโดยนักวิจารณ์ดนตรีให้เป็นหนึ่งในการแสดงศิลปะที่สำคัญที่สุดของสงครามเนื่องจากผลกระทบด้านจิตวิทยาและทางการเมือง วาทยากรกล่าวว่า "ในขณะนั้นเราได้รับชัยชนะเหนือเครื่องจักรสงครามของนาซีที่ไร้จิตวิญญาณ" มีการจัดคอนเสิร์ตอีกครั้งโดยนักดนตรีที่รอดซีวิตใน พ.ศ. 2507 และ พ.ศ. 2535 เพื่อรำลึกถึงเหตุการณ์นี้
พื้นหลัง
ดมีตรี ชอสตโกวิช คีตกวีชาวโซเวียต ประพันธ์ซิมโฟนีหมายเลข 7 เสร็จในวันที่ 27 ธันวาคม พ.ศ. 2484 และอุทิศให้กับนครเลนินกราดซึ่งบ้านเกิดของเขา ในเวลานั้น นครเลนินกราดอยู่ในสัปดาห์ที่ 16 ของการปิดล้อม 125 สัปดาห์โดยกองทัพนาซีเยอรมนีซึ่งจะสังหารประชากรประมาณหนึ่งในสามของเมืองก่อนสงคราม
ไมโครฟิล์มโน้ตของซิมโฟนีถูกส่งไปยังกรุงเตหะรานในเดือนเมษายนเพื่อให้มีการเผยแพร่ไปยังประเทศตะวันตก ซิมโฟนีได้การบรรเลงรอบปฐมทัศน์ทางวิทยุในยุโรปตะวันตกเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ในการออกอากาศบรรเลงโดยเฮนรี วูดและวงลอนดอนฟิลฮาร์มอนิกออร์เคสตราและการแสดงคอนเสิร์ตรอบปฐมทัศน์ที่คอนเสิร์ตพรอมานาดที่รอยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ในกรุงลอนดอนในวันที่ 29 มิถุนายน รอบปฐมทัศน์ในอเมริกาเหนือออกอากาศจากนครนิวยอร์กในวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2485 โดยวงเอ็นบีซีซิมโฟนีออร์เคสตราภายใต้การบรรเลงโดยอาร์ตูโร ตอสกานีนี
การเตรียมการ
วันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2485 โบริส ซากอร์สกีและยาชา บาบูชกินจากแผนกศิลปะของเมืองเลนินกราดได้ประกาศเตรียมการแสดงซิมโฟนี ช่องว่างในการออกอากาศทางดนตรีสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็วโดยอันเดรย์ จดานอฟ นักการเมืองโซเวียตที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันเมืองเลนินกราดเพื่อให้มีการซ้อมและสร้างขวัญกำลังใจให้กับเมือง การแสดงซิมโฟนี "กลายเป็นเรื่องของพลเมือง แม้แต่ทหาร ความภาคภูมิใจ" ตามที่สมาชิกวงออร์เคสตรากล่าว "ทางการเลนินกราดต้องการให้ผู้คนกระตุ้นอารมณ์เพื่อที่พวกเขาจะได้รู้สึกห่วงใย" ถือเป็นการกระทำทางการเมืองที่สำคัญเนื่องจากอาจมีคุณค่าในฐานะการโฆษณาชวนเชื่อ
สมาชิกวงดุริยางค์วิทยุเลนินกราดจากเดิมที่มี 40 คน มีเพียง 14 หรือ 15 คนเท่านั้นที่ยังคงอาศัยอยู่ในเมือง โดยคนอื่น ๆ เสียชีวิตจากการอดอยากหรือไม่ก็ออกไปต่อสู้กับศัตรู ซิมโฟนีของชอสตโกวิชต้องการวงออร์เคสตราที่มีนักดนตรีเพิ่มขึ้น 100 คน ซึ่งหมายความว่าบุคลากรที่เหลืออยู่ไม่เพียงพออย่างไม่มีนัยสำคัญ อีเลียซบูร์กซึ่งกำลังเข้ารับการรักษาด้วยอาการ "เสื่อม" ได้ไปตามบ้านเพื่อตามหานักดนตรีที่ไม่ตอบสนองต่อการรวมวงออร์เคสตรากันอีกครั้งเนื่องจากความอดอยากหรือความอ่อนแอ "พระเจ้า พวกเขาผอมแค่ไหน" หนึ่งในผู้จัดงานจำได้ "ผู้คนเหล่านั้นมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างไรเมื่อเราเริ่มคุ้ยเขี่ยพวกเขาออกจากอพาร์ทเมนต์มืด ๆ ของพวกเขา เราแทบน้ำตาไหลเมื่อพวกเขานำเสื้อผ้าสำหรับคอนเสิร์ต ไวโอลิน เชลโลและฟลุตของพวกเขาออกมา และการซ้อมเริ่มขึ้นใต้ร่มเย็นของสตูดิโอ" เครื่องบินที่บรรทุกเสบียงจากเมืองคูบืยเชียฟได้ส่งโน้ตดนตรี 252 หน้าของซิมโฟนีไปยังเลนินกราด
การซ้อมครั้งแรกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2485 ตั้งใจจะให้มีความยาว 3 ชั่วโมง แต่ต้องหยุดลงหลังจากผ่านไป 15 นาที เนื่องจากนักดนตรีที่เข้าร่วมการบรรเลงอ่อนแอเกินไปที่จะเล่นเครื่องดนตรีได้ พวกเขามักจะล้มลงระหว่างการซ้อมโดยเฉพาะการเล่นเครื่องเป่าทองเหลือง อีเลียซบูร์กเองต้องถูกลากไปซ้อมบนเลื่อน และในที่สุดเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์ก็ย้ายไปยังอพาร์ตเมนต์ใกล้ ๆ และมอบจักรยานสำหรับขนส่ง ความพยายามในการบรรเลงครั้งแรกของเขาเป็นเหมือน "นกที่บาดเจ็บซึ่งปีกซึ่งกำลังจะหลุดร่วงได้ทุกเมื่อ" รายงานของบาบูชกินระบุว่า "ไวโอลินตัวแรกกำลังจะตาย กลองเสียชีวิตระหว่างทางไปทำงาน เฟรนช์ฮอร์นอยู่ที่ประตูแห่งความตาย..." นักดนตรีวงออร์เคสตราได้รับการปันส่วนเพิ่มเติม (บริจาคโดยพลเรือนผู้ที่ชื่นชอบดนตรี) เพื่อต่อสู้กับความอดอยาก และอิฐร้อนถูกนำมาใช้เพื่อแผ่ความร้อน อย่างไรก็ตาม มีนักดนตรีสามคนเสียชีวิตระหว่างการซ้อม มีการติดโปสเตอร์ไปทั่วเมืองเพื่อขอให้นักดนตรีทุกคนรายงานต่อคณะกรรมการวิทยุเพื่อรวมเข้าร่วมวงออร์เคสตรา นักดนตรียังถูกเรียกตัวกลับมาจากแนวหน้าหรือมอบหมายใหม่จากกองทัพโซเวียตด้วยการสนับสนุนของเลโอนิด โกโวลอฟ ผู้บัญชาการแนวรบเลนินกราดของโซเวียต
นอกจากซิมโฟนีหมายเลข 7 แล้ว วงออร์เคสตราชั่วคราวยังได้บรรเลงงานซิมโฟนีดั้งเดิมของเบทโฮเฟิน ไชคอฟสกี และริมสกี-คอร์ซาคอฟ คอนเสิร์ตของไชคอฟสกีที่ตัดท่อนมาบางส่วนจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 เมษายน นักดนตรีบางคนประท้วงการตัดสินใจบรรเลงซิมโฟนีของชอสตโกวิชโดยไม่ต้องการใช้กำลังเพียงเล็กน้อยไปกับงานที่ "ซับซ้อนและไม่สามารถเข้าถึงได้" อีเลียซบูร์กขู่ว่าจะยกเลิกการปันส่วนเพิ่มเติม และระงับความไม่เห็นด้วยใด ๆ ในระหว่างการซ้อม อีเลียซบูร์กถูกวิพากษ์วิจารณ์จากพฤติกรรมที่รุนแรง นักดนตรีที่พลาดการซ้อม มาสาย หรือไม่ได้แสดงตามความคาดหวังจะสูญเสียการปันส่วนไป นักดนตรีคนหนึ่งสูญเสียการปันส่วนเพราะเขาไปร่วมงานฝังศพของภรรยาและไปซ้อมสาย แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลจะมุ่งเสนอว่ามีการว่าจ้างทีมงานของนักคัดลอก แต่ตามแหล่งข้อมูลอื่น ๆ นักดนตรีถูกสั่งให้คัดลอกแต่ละท่อนด้วยมือจากโน้ตเพลง
การซ้อมจัดขึ้นหกวันต่อสัปดาห์ที่โรงละครพุชกิน เวลา 10.00 น. ถึง 13.00 น. ตามปกติ การซ้อมมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไซเรนเตือนการโจมตีทางอากาศ และนักดนตรีบางคนจำเป็นต้องทำหน้าที่ต่อต้านอากาศยานหรือดับเพลิง เพื่อให้พวกเขาเข้าร่วมการซ้อมได้ นักดนตรีจะได้รับบัตรประจำตัวของวงออร์เคสตราเพื่อแสดงที่จุดตรวจ สมาชิกวงดุริยางค์ทหาร (และทหารธรรมดาบางส่วน) ถูกส่งเข้าร่วมการซ้อมเพื่อเสริมการบรรเลง การซ้อมถูกย้ายไปที่หอฟิลฮาร์มอเนียในเดือนมิถุนายน และเวลาซ้อมถูกเพิ่มเป็น 5–6 ชั่วโมงในปลายเดือนกรกฎาคม เครื่องมืออยู่ในสภาพที่แย่และมีช่างซ่อมไม่กี่คน นักดนตรีที่เล่นโอโบคนหนึ่งถูกขอแมวหนึ่งตัวเพื่อแลกกับการซ่อมแซม เนื่องจากช่างซ่อมที่หิวโหยได้กินไปหลายตัว
วงออร์เคสตราบรรเลงซิมโฟนีทั้งเพลงจนจบเพียงครั้งเดียวก่อนการแสดงรอบปฐมทัศน์ในการซ้อมใหญ่ในวันที่ 6 สิงหาคม
การบรรเลง
"สหาย เหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์วัฒนธรรมของเมืองของเรากำลังจะเกิดขึ้น ในอีกไม่กี่นาที คุณจะได้ยินเสียงซิมโฟนีหมายเลข 7 ของดมีตรี ชอสตโกวิช พลเมืองดีเด่นของเราเป็นครั้งแรก เขาประพันธ์องค์ประกอบที่ยอดเยี่ยมนี้ในเมืองในช่วงวันที่ศัตรูพยายามเข้าสู่เลนินกราดอย่างบ้าคลั่ง เมื่อหมูฟาสซิสต์ทิ้งระเบิดและระดมยิงทั่วยุโรป และยุโรปเชื่อว่าวันของเลนินกราดจบลงแล้ว แต่การแสดงครั้งนี้เป็นเครื่องยืนยันถึงจิตวิญญาณ ความกล้าหาญ และความพร้อมในการต่อสู้ของพวกเรา สหายจงฟัง!"
พลโทโกโวลอฟสั่งระดมยิงปืนใหญ่ของเยอรมันก่อนคอนเสิร์ตในปฏิบัติการพิเศษ ชื่อรหัสว่า "พายุ" เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของโซเวียตพบกองแบตเตอรี่และฐานสังเกตการณ์ของเยอรมันเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตี กระสุนขนาดสูงสามพันนัดถูกระดมยิงใส่กองทัพเยอรมัน จุดประสงค์ของปฏิบัติการคือเพื่อป้องกันไม่ให้พุ่งเป้าไปที่คอนเสิร์ตฮอลล์ และเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะเงียบพอที่จะได้ยินเสียงเพลงผ่านลำโพงที่พลโทโกโวลอฟสั่งให้ติดตั้ง นอกจากนี้เขายังสนับสนุนให้ทหารโซเวียตฟังคอนเสิร์ตผ่านทางวิทยุ ในเวลาต่อมา นักดนตรีนามอันเดรย์ ครูคอฟได้กล่าวชื่นชมการกระทำของพลโทโกโวลอฟว่าเป็น "สิ่งจูงใจ" สำหรับคอนเสิร์ต โดยเสริมว่าการเลือกของเขาที่จะอนุญาตให้ทหารมีส่วนร่วมนั้นเป็น "การตัดสินใจที่ยอดเยี่ยมทีเดียว" ภายหลังโกโวลอฟเองตั้งข้อสังเกตกับอีเลียซบูร์กว่า "เราเล่นเครื่องดนตรีของเราในซิมโฟนีด้วย คุณก็รู้" โดยอ้างอิงถึงการยิงของปืนใหญ่ การสนับสนุนทางทหารในเรื่องนี้ไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจนกระทั่งหลังสงครามสิ้นสุดลง
มีผู้ชมคอนเสิร์ตจำนวนมาก ประกอบด้วยผู้นำพรรค เจ้าหน้าที่ทหาร และพลเรือน พลเมืองเลนินกราดที่ไม่สามารถเข้าไปในห้องโถงได้รวมตัวกันรอบ ๆ หน้าต่างและลำโพงที่เปิดอยู่ นักดนตรีที่อยู่บนเวที "แต่งตัวเหมือนกะหล่ำปลี" หลาย ๆ ชั้นเพื่อป้องกันอาการหนาวสั่นที่เกิดจากความอดอยาก ก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มขึ้นไม่นาน แสงไฟฟ้าเหนือเวทีก็ถูกเปิดขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การซ้อมเริ่มขึ้น ในขณะที่ห้องโถงเงียบลง อีเลียซบูร์กก็เริ่มการบรรเลง การแสดงมีคุณภาพทางศิลปะต่ำ แต่มีความโดดเด่นในด้านอารมณ์ที่ยกระดับขึ้นในกลุ่มผู้ชมและสำหรับท่อนจบ เมื่อนักดนตรีบางคน "ละล่ำละลัก" เนื่องจากความอ่อนล้า ผู้ชมยืนขึ้น "ด้วยท่าทางที่น่าทึ่งและเป็นธรรมชาติ... เต็มใจให้พวกเขาไปต่อ"
การบรรเลงได้รับการปรบมือนานหนึ่งชั่วโมง โดยอีเลียซบูร์กได้รับช่อดอกไม้ที่ปลูกในเลนินกราดจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้ชมหลายคนน้ำตาไหลเนื่องจากผลกระทบทางอารมณ์ของคอนเสิร์ต ซึ่งถูกมองว่าเป็น "ชีวประวัติทางดนตรีของเลนินกราดที่ทุกข์ทรมาน" นักดนตรีได้รับเชิญไปงานเลี้ยงร่วมกับเจ้าหน้าที่พรรคคอมมิวนิสต์เพื่อเฉลิมฉลอง
ลำโพงถ่ายทอดการบรรเลงไปทั่วเมืองเช่นเดียวกับกองทัพเยอรมันในการเคลื่อนไหวสงครามจิตวิทยา "การโจมตีทางยุทธวิธีเพื่อทำลายขวัญกำลังใจของเยอรมัน" ทหารเยอรมันคนหนึ่งจำได้ว่าฝูงบินของเขา "ฟังซิมโฟนีแห่งวีรชน" ได้อย่างไร ต่อมาอีเลียซบูร์กได้พบกับชาวเยอรมันบางคนที่ตั้งค่ายนอกเมืองเลนินกราดในระหว่างการแสดง ซึ่งบอกเขาว่าสิ่งนี้ทำให้พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาจะไม่มีวันยึดเมืองได้: "พวกเรากำลังทิ้งระเบิดใคร? เราจะไม่สามารถยึดเลนินกราดได้ เพราะผู้คนที่นี่เสียสละ"
การตอบรับและมรดก
ลอเรล เฟย์ นักวิชาการที่ทำเรื่องเกี่ยวกับชอสตโกวิชเสนอว่า "คอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ที่มีตำนานความสำคัญโดยตัวมันเองทั้งหมด" ไมเคิล ทูเมลตี นักข่าวเรียกเหตุการณ์นี้ว่าเป็น "ช่วงเวลาอันเป็นตำนานในประวัติศาสตร์การเมืองและการทหารของโซเวียต" นักวิจารณ์สหรัฐ ดูกา เสนอว่าการแสดงนี้ "เป็นที่นิยมและแน่นอน อย่างเป็นทางการ - ได้รับการยอมรับว่าเป็นการแสดงนำสู่ชัยชนะเหนือชาวเยอรมันอย่างแท้จริง" การล้อมถูกคลายในต้น พ.ศ. 2486 และสิ้นสุดใน พ.ศ. 2487 อีเลียซบูร์กเห็นด้วยกับการประเมินของดูกาโดยกล่าวว่า "ทั้งเมืองได้พบความเป็นมนุษย์ของตนแล้ว... ในขณะนั้น เราได้รับชัยชนะเหนือเครื่องจักรสงครามของนาซีที่ไร้จิตวิญญาณ" ไม่มีการรับรู้ถึงความสำคัญของคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการ: นักดนตรีคนหนึ่งตั้งข้อสังเกตว่าหลังจากนั้น "ไม่มีการตอบรับ ไม่มีอะไรเลย จนกระทั่ง พ.ศ. 2488"
ซิมโฟนีหมายเลข 7 ของชอสตโกวิชได้รับความนิยมทั่วโลกตะวันตกในช่วงสงคราม แต่ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 เป็นต้นมา ซิมโฟนีไม่ค่อยมีการบรรเลงนอกสหภาพโซเวียต มันกลายเป็นประเด็นถกเถียงในช่วงทศวรรษที่ 1980 หลังจากที่หนังสือ Testimony ของโซโลมอน วอลคอฟบอกว่าไม่ใช่คำวิจารณ์ของพวกนาซี แต่เกี่ยวกับรัฐบาลโซเวียต ความจริงของบันทึกของวอลคอฟซึ่งเขาอ้างว่ามีที่มาจากการสัมภาษณ์ชอสตโกวิชนั้นถูกโต้แย้ง ประเด็นข้อโต้แย้งอื่น ๆ เกี่ยวกับซิมโฟนีรวมถึงว่าได้รับแรงบันดาลใจจากการโจมตีที่เลนินกราด (ตามที่ทางการโซเวียตและบันทึกอย่างเป็นทางการได้กล่าวอ้าง) หรือมีการวางแผนไว้ก่อนหน้านี้และมีวัตถุประสงค์ใหม่เพื่อการโฆษณาชวนเชื่อ เช่นเดียวกับผลงานศิลปะเมื่อเทียบกับงานอื่น ๆ ของชอสตโกวิช
การบรรเลงซิมโฟนีทำให้อีเลียซบูร์กเป็น "วีรบุรุษของเมือง" หลังจากการบรรเลงไม่นาน เขาแต่งงานกับนีนา โบรนนีโควา ซึ่งเคยเล่นเปียโนมาก่อน แต่เมื่อการล้อมสิ้นสุดลงและวงฟิลฮาร์มอนิกกลับมาที่เลนินกราด ความชื่นชอบในตัวเขาก็หายลง อีเลียซบูร์กเป็นวาทยกรเดินทางที่ "ยากจนและถูกลืม" เมื่อเขาเสียชีวิตใน พ.ศ. 2521 อย่างไรก็ตาม ในวันครบรอบ 50 ปีของการบรรเลงรอบปฐมทัศน์ ศพของเขาถูกเคลื่อนย้ายไปฝังอย่างมีเกียรติที่สุสานวอลคอฟสโคเย หรือสุสานอะเลคซันดร์ เนฟสกี ซาราห์ ควิกลีย์ได้สร้างตัวละครสมมติอาชีพในช่วงสงครามของอีเลียซบูร์กในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง The Conductor
นักดนตรีที่รอดชีวิตได้เข้าร่วมคอนเสิร์ตพบกันอีกครั้งใน พ.ศ. 2507 และ พ.ศ. 2535 โดยเล่น "จากที่นั่งเดียวกันในห้องโถงเดียวกัน" ชอสตโกวิชเข้าร่วมคอนเสิร์ตพบกันอีกครั้งครั้งแรกในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2507 นักดนตรี 22 คนและอีเลียซบูร์กบรรเลงซิมโฟนีและเครื่องดนตรีถูกวางไว้บนเก้าอี้อีกตัวเพื่อเป็นตัวแทนของนักดนตรีที่เสียชีวิตตั้งแต่รอบปฐมทัศน์ การบรรเลงใน พ.ศ. 2535 บรรเลงโดยผู้รอดชีวิต 14 คนที่เหลืออยู่ คอนเสิร์ตใน พ.ศ. 2485 ยังถูกกล่าวระลึกถึงในภาพยนตร์เรื่อง The War Symphonies: Shostakovich Against Stalin ใน พ.ศ. 2540 มีพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็กที่อุทิศให้กับงานที่โรงเรียนหมายเลข 235 ในเซนต์ปีเตอส์เบิร์ก ซึ่งมีรูปปั้นของชอสตโกวิชและสิ่งของจากการแสดง
เล็งกา (หมู่บ้าน)
เล็งกา (Sajólenke) เป็นหมู่บ้านในตำบล Rimavská Sobota แคว้นบันสกาบิสตรีตซา ประเทศสโลวาเกีย
อิยาชิเก
เป็นประเภทหรือแนวของผลงานญี่ปุ่น โดยเฉพาะมังงะและอนิเมะ เป็นประเภทย่อยของประเภทเสี้ยวชีวิต แสดงภาพของตัวละครที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในสิ่งแวดล้อมที่สงบ มีวัตถุประสงค์ทำให้ผู้ชมได้รับการเยียวยาใจ คำว่า อิยาชิเก ในภาษาญี่ปุ่นแปลได้ว่า "แนวเยียวยา"
จุดกำเนิด
คำว่า อิยาชิเก กำเนิดในช่วงปลายทศวรรษ 1970 แต่แยกออกมาเป็นประเภทย่อยต่างหากในปี ค.ศ. 1995 หลังเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวใหญ่ฮันชินและเหตุการณ์การโจมตีซับเวย์โตเกียวด้วยซาริน เหตุการณ์สะเทือนขวัญทั้งสองประกอบกับภาวะเศรษฐกิจถดถอย จึงนำไปสู่ในสิ่งที่นักวิชาการชื่อ Paul Roquet เรียกว่า อิยาชิเทรนด์ (iyashi trend) หรือกระแสการเยียวยา
อายากะ อาซาอิ
อายากะ อาซาอิ (11 พฤษภาคม ค.ศ. 1992 -) เป็นนักพากย์และ นักแสดงชาวญี่ปุ่น อยู่สังกัดอินเทนชัน เกิดในจังหวัดชิซูโอกะ
วัจนปฏิบัติศาสตร์
วัจนปฏิบัติศาสตร์ (Pragmatics, จากภาษากรีก Pragma แปลว่า "สิ่งของ" หรือ "การกระทำ") เป็นทฤษฎีทางภาษาศาสตร์ที่ว่าด้วยการใช้ภาษาของมนุษย์ที่เกิดขึ้นในสถานการณ์หรือบริบทต่าง ๆ กัน (ศึกษาว่าในสถานการณ์หนึ่ง ๆ ทำไมเราจึงพูดอย่างนั้นและไม่ใช่อย่างอื่น) รวมถึงศึกษาว่าการใช้ภาษาของมนุษย์นั้นมีจุดประสงค์อะไร
นาระ (เมือง)
นาระ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดนาระ ในประเทศญี่ปุ่น เป็นอดีตนครหลวงของญี่ปุ่นในช่วง ค.ศ. 710 - 784 ดังนั้นภายในเมืองจึงมีสิ่งก่อสร้างโบราณมากมาย ทั้งวัด ศาลเจ้า และโบราณสถานต่าง ๆ ซึ่งทำให้นครนาระได้รับจดทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์นาระโบราณในฐานะมรดกโลกอีกแห่งหนึ่งในญี่ปุ่น
อุทุมพร จามรมาน
ศาสตราจารย์ อุทุมพร จามรมาน ที่ปรึกษาผู้ตรวจการแผ่นดิน อดีตผู้อำนวยการสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน) และเป็นกรรมการและเลขานุการในคณะกรรมการบริหารสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (สทศ.)
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) กลุ่มธุรกิจผู้นำการเปลี่ยนผ่านด้านพลังงาน ดำเนินงานใน 5 ธุรกิจหลักคือ 1) กลุ่มธุรกิจโรงกลั่นและการค้าน้ำมัน 2) กลุ่มธุรกิจการตลาด 3) กลุ่มธุรกิจพลังงานไฟฟ้า ผ่านการดำเนินธุรกิจผลิตไฟฟ้าจากพลังงานหมุนเวียนของ บมจ. บีซีพีจี 4) กลุ่มธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ ดำเนินการภายใต้ บมจ. บีบีจีไอ 5) กลุ่มธุรกิจทรัพยากรธรรมชาติและธุรกิจใหม่ ลงทุนในธุรกิจสำรวจและผลิตปิโตรเลียมและมีสถาบันนวัตกรรมและบ่มเพาะธุรกิจ (BiiC) เป็นผู้ลงทุน Corporate Venture Capital เน้นการลงทุนในธุรกิจใหม่ๆ ทั้งในและต่างประเทศ พร้อมทั้งช่วยสร้างระบบนิเวศน์สำหรับนวัตกรรมสีเขียว ส่งเสริมและผลักดันนวัตกรรมที่สนับสนุนการพัฒนาพลังงานสีเขียวและผลิตภัณฑ์ชีวภาพ
อุทุมพร จามรมาน
ประวัติ
ศ.อุทุมพร จามรมาน หรือ ศ.ดร.อุทุมพร จามรมาน เกิดเมื่อวันที่ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต (คณิตศาสตร์-ประถม) เกียรตินิยม จากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท การวิจัยการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และปริญญาเอก สาขาสถิติและวัดผล UCLA ประเทศสหรัฐอเมริกา
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
ประวัติ
บางจากก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2527 ในสมัยรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ มีมติให้จัดตั้งและจดทะเบียนนิติบุคคลจัดตั้งบริษัทในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 ในชื่อ บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง มีหน้าที่หลักคือดำเนินการกลั่นและผลิตน้ำมันเชื้อเพลิงในประเทศ
อุทุมพร จามรมาน
การทำงาน
ศ.อุทุมพร จามรมาน เคยดำรงตำแหน่งสำคัญหลายตำแหน่ง อาทิ ประธานฝ่ายดำเนินงานวิทยาลัยการศึกษาทางไกลทางอินเทอร์เน็ต (พ.ศ. 2546 - 2549) กรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ (2540 - 2542) หัวหน้าภาควิชาวิจัยการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2532 - 2536) ผู้อำนวยการศูนย์ทดสอบทางการศึกษา คณะครุศาสตร์ (2540 - 2542) และรองคณบดีคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2524 – 2528)
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
ประวัติ
ในวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2536 ได้จดทะเบียนเป็นบริษัทมหาชนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ใช้ชื่อว่า บริษัท บางจากปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) โดยซื้อขายหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ฯ ใน พ.ศ. 2537
อุทุมพร จามรมาน
การทำงาน
นอกจากนี้ยังมีประสบการณ์ในการทำงานในปัจจุบัน อาทิ ประธาน e-Learning สมาคมคอมพิวเตอร์ในพระบรมราชูปถัมภ์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (2546 - ปัจจุบัน)
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
ภาพรวมธุรกิจ - 5 กลุ่มธุรกิจ
บางจากได้ดำเนินกิจการหลักด้วยการประกอบด้วย ธุรกิจโรงกลั่นน้ำมันปิโตรเลียม ธุรกิจตลาด ธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ รวมถึงได้ขยายกิจการสู่ธุรกิจผลิตไฟฟ้าจากเซลล์แสงอาทิตย์ที่เป็นพลังงานสะอาดจากธรรมชาติ ธุรกิจสำรวจและผลิตน้ำมันปิโตรเลียม และธุรกิจเกี่ยวเนื่องด้านนวัตกรรม
กลุ่มธุรกิจโรงกลั่นและการค้าน้ำมัน
โรงกลั่นแบบ Complex Refinery ที่ทันสมัย กำลังการผลิตสูงสุด 120,000 บาร์เรลต่อวัน สามารถผลิตน้ำมันกลุ่มเบนซินและดีเซลซึ่งเป็นน้ำมันที่มีมูลค่าสูงได้เป็นส่วนใหญ่ ผลิตภัณฑ์น้ำมันแก๊สโซฮอล์และน้ำมันดีเซลจากโรงกลั่นน้ำมันบางจากเป็นน้ำมันที่ได้คุณภาพตามข้อกำหนดมาตรฐานยูโร 4 ของภาครัฐ มุ่งเน้นที่จะเพิ่มประสิทธิภาพด้านพลังงานในกระบวนการผลิต และเพิ่มศักยภาพในการผลิตเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดและส่งเสริมกับธุรกิจที่เป็นช่องทางการจัดจำหน่ายของบริษัทฯ
ประธานมณฑล
ประธานมณฑล (Corps de logis) คือช่วงของตัวตึกที่เป็นบริเวณหลักของสิ่งก่อสร้างที่มีขนาดใหญ่โดยเฉพาะเมื่อกล่าวถึงคฤหาสน์ หรือ วังแบบคลาสสิกหรือบาโรก ประธานมณฑลประกอบด้วยห้องหลัก, ห้องชุดที่ประทับ และ ทางเข้าสิ่งก่อสร้าง ห้องที่หรูหราที่สุด ที่เด่นที่สุดที่มักจะตั้งอยู่บนชั้นที่สองของสิ่งก่อสร้างจะเรียกว่า “piano nobile”
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
กลุ่มธุรกิจการตลาด
จัดจำหน่ายผ่านช่องไปยังภาคอุตสาหกรรม และค้าปลีกน้ำมันผ่านเครือ่ข่ายสถานีบริการที่มีอยู่มากกว่า 1,300 แห่งทั่วประเทศ เพียบพร้อมด้วยธุรกิจนอนออยล์ บริการและผลิตภัณฑ์ต่างๆเพื่อเพิ่มความสะดวกสบายให้แก่ผู้บริโภค เช่น ร้านสะดวกซื้อ ร้านกาแฟ ศูนย์ล้างรถ และผลิตภัณฑ์น้ำมันหล่อลื่น
ประธานมณฑล
ประธานมณฑลมักจะขนาบด้วยปีกรองที่ต่ำกว่า และถ้าบริเวณทั้งสามโอบรอบลาน ลานนี้ก็จะเรียกว่า “ลานเกียรติยศ” (Cour d'Honneur) ตัวอย่างของประธานมณฑลพบในสิ่งก่อสร้างของยุคคลาสสิกหลายแห่งในยุโรปที่รวมทั้งพระราชวังแวร์ซายส์, วังเบล็นไฮม์ และ วังพิตติ.
ส่วนของตัวตึกหลักของวังในยุคกลางของฝรั่งเศสของคฤหาสน์มาเนอร์ก็มักจะเรียกว่า “ประธานมณฑล”
บางจาก คอร์ปอเรชั่น
กลุ่มธุรกิจพลังงานไฟฟ้าสีเขียว
บริษัทฯ ลงทุนธุรกิจพลังงานไฟฟ้าสีเขียวผ่านการดำเนินการของบริษัท บีซีพีจี จำกัด (มหาชน) ซึ่งดำเนินการผลิตไฟฟ้าทั้งในและนอกประเทศผ่านพลังงานแสงอาทิตย์ น้ำและลม
กลุ่มธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ
บริษัทฯ ดำเนินธุรกิจผลิตภัณฑ์ชีวภาพ เช่น ธุรกิจเอทานอลและธุรกิจไบโอดีเซล ผ่านบริษัท บีบีจีไอ จำกัด(มหาชน) ซึ่งประกอบธุรกิจผลิตและจำหน่ายเชื้อเพลิงชีวภาพที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศไทย โดยมีเป้าหมายเป็นผู้นำด้านผลิตภัณฑ์ชีวภาพมูลค่าสูงและธุรกิจเกี่ยวกับเทคโนโลยีชีวภาพ
กลุ่มธุรกิจทรัพยากรธรรมชาติและพัฒนาธุรกิจใหม่
บริษัทฯ ดำเนินธุรกิจสำรวจและผลิตปิโตรเลียมผ่าน OKEA ASA และดำเนินธุรกิจเกี่ยวข้องกับลิเทียม รวมทั้งนวัตกรรมนอกประเทศไทย
สถาบันนวัตกรรมและบ่มเพาะธุรกิจ
บางจากได้จัดตั้งสถาบันนวัตกรรมและบ่มเพาะธุรกิจ หรือมีชื่อย่อว่า BiiC โดยมีวัตถุประสงค์ในการสร้าง Green Ecosystem เพื่อผลักดันนวัตกรรมต่างๆ โดยเน้นด้านพลังงานสีเขียว (Green Energy) และด้านชีวภาพ (Bio-Based) นำมาต่อยอดขยายธุรกิจทั้งในประเทศและต่างประเทศจากการวิจัยและพัฒนา จัดการเทคโนโลยีและเครือข่าย พร้อมทั้งบ่มเพาะธุรกิจ Startup สนับสนุนเศรษฐกิจยุค 4.0 โดยมุ่งสู่กลุ่มบริษัทนวัตกรรมสีเขียวชั้นนำในเอเชีย
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ (SAU) (อังกฤษ: Southeast Asia University ) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน สังกัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม แรกก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 ใช้ชื่อว่า วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ (Southeast Asia College) ก่อนจะเปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2535
ประวัติ
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ เป็นสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา พัฒนาจาก วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ ในปีพุทธศักราช 2516 และมาเป็นมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ ในปีพุทธศักราช 2535
วิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์
มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ ได้ทำการเปิดหลักสูตรการเรียนการสอนเพิ่มอีก 3 สาขาวิชาได้แก่ 1) สาขาวิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม 2) สาขาวิชาวิศวกรรมแมคคราทรอนิกส์ 3) สาขาวิชาดิจิตอลมีเดีย ของคณะศิลปศาสตร์และวิทยาวิทยาศาสตร์
ชื่อมหาวิทยาลัย
นอกจาก SAU จะเป็นตัวย่อจากชื่อของมหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์ในภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีความหมายโดยนัย สะท้อนให้เห็นเจตนารมณ์ของมหาวิทยาลัย โดยมีความหมายตามตัวอักษรดังนี้:
กล่าวคือ มหาวิทยาลัยมีเจตนาที่จะสร้างบัณฑิตให้เป็นผู้รักการค้นคว้าความรู้ และนำความรู้ที่ได้มาประยุกต์ใช้ด้วยความเข้าใจได้อย่างเหมาะสม
โรงเรียนชุมชนบ้านโนนเจริญ
โรงเรียนชุมชนบ้านโนนเจริญ เป็นโรงเรียนในบุรีรัมย์ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนชุมชนบ้านโนนเจริญ เดิมมีชื่อว่าโรงเรียนบ้านโนนเจริญ ปัจจุบันตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลโนนเจริญ อำเภอบ้านกรวด จังหวัดบุรีรัมย์ ได้ทำพิธีเปิดทำการสอนเมื่อวันที่  14  มิถุนายน พ.ศ. 2502  โดยมี นายสัญชัย เธียรวรรณ  ปลัดอำเภอโทเป็นหัวหน้ากิ่งอำเภอบ้านกรวดเป็นประธานพิธี  มีคำสั่งให้ นายประจักษ์  รัตนกาญจน์  ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ปัจจุบันมี นายองอาจ วัชเรนทร์วงศ์ ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน
คาสเซิลวาเนีย II เบลมอนต์สรีเวงก์
คาสเซิลวาเนีย II เบลมอนต์สรีเวงก์ (Castlevania II: Belmont's Revenge, ドラキュラ伝説II ベルモントの復讐) เป็นวิดีโอเกมที่ผลิตขึ้นในปี ค.ศ. 1991 เป็นเกมแนวแพลตฟอร์ม พัฒนาและจัดจำหน่ายโดยโคนามิสำหรับเกมบอย. ในเรื่องนี้จัดใน 15 ปีหลังจากเหตุการณ์ในคาสเซิลวาเนีย ดิแอดเวนเจอร์, เคานท์แดรกคูลาฟื้นคืนชีพและลักพาตัวลูกชายของคริสโตเฟอร์ เบลมอนต์ชื่อ โซเลยูในการกลับมาของงานฉลองแห่งยุคของเขา, และ เสกเขาเป็นปีศาจ. ด้วยพลังอันลึกลับของโซเลยู, แดรกคูลาเอาร่างมนุษย์คืน และ สร้างปราสาทของเขาใหม่, ทำให้คริสโตเฟอร์ปราบแดรกคูลาอีกครั้งหนึ่งเพื่อช่วยลูกชายของเขา และ ทรานซิลเวเนีย. เกมนี้คล้ายกับเกมร็อกแมน.
สมาคมฟุตบอลซูดาน
สมาคมฟุตบอลซูดาน (الإتحاد السوداني لكرة القدم, Sudan Football Association, หรือ S.F.A.) เป็นหน่วยงานที่กำกับดูแลฟุตบอลในประเทศซูดาน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่คาร์ทูม ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2491 เป็นสมาชิกของสหพันธ์ฟุตบอลระหว่างประเทศ (ฟีฟ่า) และสมาชิกของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกา (ซีเอเอฟ) มีหน้ารับผิดชอบดูแลการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศซูดานรวมถึงฟุตบอลทีมชาติซูดาน
หมูตั้ง
หมูตั้ง เป็นอาหารที่ได้รับอิทธิพลจากจีน หมูตั้งแบบจีนหรือตือเถาจั่ง (แต้จิ๋ว: de1 tao5 zang3) กินกับข้าวต้ม ไม่ปรุงรสมากสีน้ำตาลอ่อน เป็นอาหารที่เป็นผลพลอยได้จากการทำหัวหมูพะโล้ มีต้นกำเนิดที่เมืองเถ่งไฮ่ ประเทศจีน โดยนำหัวหมูพะโล้มาเลาะมันออก หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ อัดลงในพิมพ์สี่เหลี่ยมที่บุด้วยฟองเต้าหู้ ทับด้วยของหนักให้น้ำมันและน้ำพะโล้ซึมออกมา เมื่อได้ที่จะติดกันเป็นแท่งหนา นำมาหั่นเป็นชิ้น กินกับซีอิ๊วขาว
หมูตั้งแบบไทยจะปรุงรสหวานเค็ม สีออกดำทำจากหัวหมู หูหมูหั่นชิ้นบางแล้วผัดกับซีอิ๊วและผงพะโล้ ตักใส่พิมพ์ใช้ของหนักทับไว้ 1 คืน นำมากินกับน้ำจิ้มที่ทำจากพริกชี้ฟ้า กระเทียม น้ำส้มสายชู กินกับแตงกวาและสับปะรด
จังหวัดกอตัยค์
กอตัยค์ (Կոտայք) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศอาร์มีเนีย ตั้งอยู่ตอนกลางของประเทศ เมืองหลักคือเฮอรัซดัน และเมืองที่ใหญ่ที่สุดคืออาบอเวียน ตั้งชื่อตามเขตกอตัยค์ในจังหวัดอัยรารัตของอาร์มีเนียโบราณ
จังหวัดนี้เป็นที่ตั้งของสถานที่ท่องเที่ยวโบราณและสถานที่ท่องเที่ยวมากมายในอาร์มีเนียรวมถึง วิหารการ์นีจากคริสต์ศตวรรษที่ 1, ป้อมปราการ Bjni จากสมัยกลาง, อารามแกชาริสจากคริสต์ศตวรรษที่ 11 และอารามแกฆาร์ดจากคริสต์ศตวรรษที่ 13 กอตัยค์ยังเป็นที่ตั้งของซัฆกัดซอร์ สถานตากอากาศกีฬาฤดูหนาวและเมืองสปายอดนิยม และอัฆแวรัน สถานตากอากาศบนภูเขา
มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ
มินาโมโตะ โนะ ซาเนโตโมะ (源実朝 (Minamoto no Sanetomo), 17 กันยายน 1192 - 13 กุมภาพันธ์ 1219) เป็นโชกุนลำดับที่ 3 และลำดับสุดท้ายของ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ จากตระกูล มินะโมะโตะ
ปฐมวัย
ซะเนะโตะโมะ เกิดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1192 ที่ คะมะกุระ  เป็นบุตรชายคนที่ 2 ของปฐมโชกุนโยะริโตะโมะและโฮโจ มะซะโกะมีพี่ชาย 1 คนคือโชกุนโยะริอิเอะ
โชกุนซะเนะโตะโมะ
หลังจากที่โชกุนโยะริอิเอะถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1202 ซะเนะโตะโมะจึงขึ้นดำรงตำแหน่งสืบต่อมาด้วยวัยเพียง 10 ปีโดยมีโฮโจ โทะคิมะซะผู้เป็นตาทำหน้าที่เป็นชิกเก็งและมีโยชิโตกิผู้เป็นน้าทำหน้าที่สืบต่อมา
มรณกรรม
หลังจากดำรงตำแหน่งได้ 17 ปีซะเนะโตะโมะก็ถูกลอบสังหารโดยหลานชายแท้ ๆ ขณะไปไหว้พระเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1219 ขณะอายุเพียง 26 ปี
1192 1219
ช่วยที She ติดเกาะ?
ช่วยที She ติดเกาะ? เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยเค็นตาโร โอกาโมโตะ วาดภาพโดยริริ ซางาระ  เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาห์ นิตยสารการ์ตูนเซเน็งของสำนักพิมพ์โคดันชะ ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2560 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2565 รวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 10 เล่ม มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอ Ezo'la ออกอากาศระหว่างกรกฎาคมถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2562
เรื่องย่อ
เด็กสาวสี่คนที่กำลังสนุกกับชีวิตในโรงเรียนกลับประสบกับชีวิตที่พลิกผันอย่างไม่คาดฝันเมื่อพวกเธอติดอยู่บนเกาะร้าง โชคดีที่โอนิชิมะ โฮมาเระเคยมีประสบการณ์การเอาชีวิตรอดในป่ามาก่อนจึงได้สอนเด็กสาวคนอื่นถึงวิธีการใช้ชีวิตในสถานการณ์ที่ต้องติดเกาะ
มังงะ
ช่วยที She ติดเกาะ? เขียนเรื่องโดยเค็นตาโร โอกาโมโตะ วาดภาพโดยริริ ซางาระ ตีพิมพ์ในนิตยสารยังจัมป์รายสัปดาห์ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ ตั้งแต่วันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2560 ถึง 7 มีนาคม พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์โคดันชะรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่ม (ทังโกบง) ทั้งหมด 10 เล่มตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2560 ถึง 6 เมษายน พ.ศ. 2565
ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ ตีพิมพ์เป็นหนังสือมังงะรวมเล่มตั้งแต่วันที่ 26 กันยายน พ.ศ. 2561 ถึง 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2566
อนิเมะ
มีการประกาศดัดแปลงการ์ตูนช่วยที She ติดเกาะ? ในรูปแบบอนิเมะโทรทัศน์ ในนิตยสารยังแมกกาซีนรายสัปดาห์ฉบับที่ 14 เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2562 อนิเมะโทรทัศน์ผลิตโดยสตูดิโอ Ezo'la กำกับโดยโนบูโยชิ นางายามะ เขียนบทโดยโทโกะ มาจิดะ ออกแบบตัวละครโดยจุนโนซูเกะ นิชิโอะ รับผิดชอบดนตรีประกอบโดยอากิยูกิ ทาเตยามะ อนิเมะเริ่มออกอากาศตั้งแต่วันที่ 2 กรกฎาคม ถึงวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2562 ทางช่อง Tokyo MX, MBS, และ BS-NTV อนิเมะมีความยาว 15 นาทีต่อตอน M.A.O, ฮิโยริ โคโนะ, คิโยโนะ ยาซูโนะ และอาซูมิ วากิร้องเพลงเปิดชื่อเพลงว่า "โคโกะ วะ โดโกะ" (ココハドコ (Koko wa Doko)) และยาซูโนะร้องเพลงปิดชื่อเพลงว่า "อิกิรุ" (生きる (Ikiru))
หายใจเกิน
ภาวะระบายลมหายใจเกิน (hyperventilation หรือ overbreathing) หมายถึงสภาวะที่มีการหายใจเร็วหรือลึกเกินความจำเป็น ก่อให้เกิดอาการหน้ามืดหรืออาการอื่นๆ มักมีสาเหตุมาจากความกังวล อาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจเป็นการตอบสนองต่อภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก (metabolic acidosis) ซึ่งเป็นสภาวะที่ส่งผลต่อค่า pH ในเลือดต่ำลง
ผลข้างเคียงนี้มิได้เกิดขึ้นจากการขาดออกซิเจนหรืออากาศของผู้ป่วยตามที่มักเข้าใจกัน หากแต่ว่าอาการหายใจเร็วกว่าปกตินี่เองทำให้ระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือดต่ำลงกว่าระดับปกติ อันเป็นผลให้ค่า pH ในกระแสเลือดสูงขึ้น (ทำให้เลือดมีสภาวะเป็นเบสมากขึ้น) ทำให้เส้นเลือดที่หล่อเลี้ยงสมองหดตัว ขัดขวางการส่งถ่ายออกซิเจนและโมเลกุลอื่นที่จำเป็นต่อการทำงานของระบบประสาท
อาการหายใจเร็วกว่าปกติอาจทำให้เกิดอาการชาหรือรู้สึกยิบๆ ที่มือ ขาหรือริมฝีปาก อาการหน้ามืด วิงเวียนศีรษะ ปวดศีรษะ แน่นหน้าอก พูดจาติดขัด ตื่นกลัว มึนงง หรือหมดสติ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเสมอไป
สาเหตุ
ความเครียดและความวิตกกังวลมักจะก่อให้เกิดอาการหายใจเร็วกว่าปกติ ซึ่งรู้จักในนาม กลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ (hyperventilation syndrome) อาการหายใจเร็วกว่าปกตินี้อาจจะเกิดขึ้นได้ด้วยความตั้งใจจากการหายใจเข้าไปมากๆ หรืออาจจะเกิดขึ้นเนื่องจากอาการเจ็บป่วยทางปอดบางชนิด การบาดเจ็บที่ศีรษะ หรือโรคหลอดเลือดสมอง และประการสุดท้ายเมื่อร่างกายมีภาวะเลือดเป็นกรดเมตะบอลิก (metabolic acidosis) ร่างกายใช้การหายใจเกินนี้เป็นกลไกที่ชดเชยเพื่อลดระดับความเป็นกรดในสมอง ซึ่งหากเกิดในภาวะเลือดเป็นกรดจากคีโตนจากเบาหวาน (diabetic ketoacidosis) ผู้ป่วยจะหายใจลักษณะยาวและลึกซึ่งเรียกเฉพาะว่า การหายใจแบบคุสส์เมาล์ (Kussmaul breathing)
อาการหายใจเร็วกว่าปกตินี้ต่างไปจาก Hyperpnea
กลไก
ในการหายใจตามปกติ ความลึกและความถี่ในการหายใจขึ้นอยู่กับระบบประสาทโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาระดับคาร์บอนไดออกไซด์ให้อยู่ในระดับปกติและเพื่อการขนส่งออกซิเจนเข้าสู่เนื้อเยื่อของร่างกายอย่างเหมาะสม กลไกปกตินี้เกิดจากการวัดระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือด โดยปกติระดับความเข้มข้นของคาร์บอนไดออกไซด์ที่สูงจะบอกถึงระดับออกซิเจนที่ต่ำเพราะมนุษย์หายใจเอาออกซิเจนเข้าและหายใจออกเพื่อคายคาร์บอนไดออกไซด์ในเวลาเดียวกัน และร่างกายใช้ออกซิเจนเพื่อการเผาผลาญโมเลกุล เกิดเป็นคาร์บอนไดออกไซด์เป็นผลพลอยได้ออกมา
แก๊สในถุงลมของปอดนั้นเกือบจะสมดุลกับแก๊สในกระแสเลือด ในการหายใจแต่ละครั้งโดยปกติแก๊สในถุงลมปริมาณน้อยกว่าร้อยละ 10 ของปริมาตรถุงลมเท่านั้นที่จะถูกแลกเปลี่ยน การหายใจที่ลึกหรือถี่กว่าปกติ ดังปรากฏในภาวะหายใจเร็วกว่าปกตินี้ จะทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนแก๊สในถุงลมกับอากาศภายนอกมากขึ้น และทำให้เกิดการขับคาร์บอนไดออกไซด์สุทธิออกจากร่างกายมากขึ้นเนื่องจากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศปกตินั้นค่อนข้างต่ำอยู่แล้ว
ผลจากระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดต่ำทำให้เกิดภาวะที่เรียกว่า ภาวะเลือดมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อย (hypocapnia) เนื่องจากคาร์บอนไดออกไซด์ในกระแสเลือดนั้นถูกขนถ่ายในรูปของกรดคาร์บอนิก ซึ่งภาวะเลือดมีคาร์บอนไดออกไซด์น้อยดังกล่าวทำให้เลือดกลายเป็นเบส (alkaline) กล่าวคือค่า pH ในกระแสเลือดสูงขึ้น เรียกภาวะนี้ว่าภาวะเลือดเป็นด่างจากการหายใจ (respiratory alkalosis)
ภาวะที่เลือดกลายเป็นด่างทำให้หลอดเลือดหดตัว (vasoconstriction) ซึ่งตามทฤษฎีแล้วจะทำให้ใยกล้ามเนื้อมีความไวต่อแคลเซียมเพิ่มขึ้นในภาวะที่มี pH สูง
การที่ค่า pH ในกระแสเลือดสูงจากการหายใจเร็วกว่าปกติทำให้โปรตีนในน้ำเลือดมีความเป็นเบสมากขึ้นจึงจับกับแคลเซียมได้แน่นมากขึ้น แล้วปล่อยไอออนแคลเซียมอิสระออกมาลดลง จึงทำให้ระดับแคลเซียมในเลือดลดลง (hypocalcemia) ซึ่งส่งผลต่อเส้นประสาทและกล้ามเนื้อทำให้มีการหดตัวของหลอดเลือดและก่อให้เกิดอาการชาที่ผิวหนังตามมา
ถึงแม้ว่านี่จะดูเหนือสามัญสำนึกแต่การหายใจมากเกินไปส่งผลให้เกิดการลดลงของระดับออกซิเจนที่ไปเลี้ยงศีรษะ ซึ่งบางครั้งแพทย์ใช้ประโยชน์โดยการชักนำให้ผู้ป่วยที่มีการบาดเจ็บที่ศีรษะหายใจเร็วกว่าปกติเพื่อลดความดันในกะโหลกศีรษะ แต่การรักษาวิธีนี้ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่มาก
การรักษา
สิ่งแรกที่ควรทำคือการแก้ต้นเหตุของอาการหายใจเร็วกว่าปกติ ผู้ป่วยควรจะได้รับการกระตุ้นให้ควบคุมการหายใจของตัวเอง ถ้าการควบคุมการหายใจทำไม่สำเร็จ อาจจะต้องให้ออกซิเจนเพื่อป้องกัน เนื้อเยื่อขาดออกซิเจน  สำหรับการรักษาด้วยพฤติกรรมบำบัดให้อ่านเพิ่มเติมในหัวข้อการรักษาในบทความกลุ่มอาการหายใจเร็วกว่าปกติ การให้ยาอาจจะจำเป็นในบางครั้ง อาจพิจารณาให้ยาทางหลอดเลือดเพื่อลดความวิตกของผู้ป่วยหรือลดอัตราการหายใจ ยาไดแอซีแพม (Diazepam) หรือมิเดโซแลม (Midazolam) อาจจะถูกใช้ชั่วคราว
เมาส์
[[ไฟล์:Mouse-mechanism-cutaway.png|thumb|250px|ลักษณะการทำงานของเมาส์ (แบบลูกกลิ้ง)
1: เมื่อเคลื่อนเมาส์ ลูกบอลด้านล่างจะหมุน
2: จานหมุนสองแนว จับการเคลื่อนไหวของลูกบอล
3: เมื่อจานหมุนทำการหมุน รูบริเวณขอบจานหมุนหมุ
5: เซนเซอร์อ่านค่า และส่งเป็นค่าของความเร็วการเคลื่อนไหวในแนวแกน X]]
เมาส์ (mouse) คืออุปกรณ์ที่ใช้ในการควบคุมตัวชี้บนจอคอมพิวเตอร์ (pointing device) เป็นอุปกรณ์สำคัญในการใช้งานคอมพิวเตอร์ชิ้นหนึ่ง ซึ่งปัจจุบันถูกออกแบบมาให้มีรูปร่าง ลักษณะ สีสัน ต่าง ๆ กัน บางรุ่นมีไฟประดับให้สวยงาม เพื่อให้เมาะสมกับการใช้งานในแต่ละประเภทและความชื่นชอบของผู้ใช้ เช่นมีขนาดเล็ก มีส่วนโค้งและส่วนเว้าเข้ากับอุ้งมือของผู้ใช้ มีรูปร่างสีสันแปลกตาไปจากรุ่นทั่วไป หรือเป็นรูปตัวการ์ตูน และล่าสุดได้มีการพัฒนา เมาส์อากาศ (Air Mouse) ซึ่งสามารถใช้งานเมาส์โดยถือขึ้นมาเอียงไปมาในอากาศโดยไม่จำเป็นต้องใช้แผ่นรอง ก็สามารถควบคุมตัวชี้ได้เช่นกัน การทำงานของเมาส์ ภายในตัวเมาส์จะมีอุปกรณ์สำหรับตรวจจับตำแหน่งการเคลื่อนไหวของลูกกลิ้งยาง(สำหรับรุ่นเก่า)หรืออุปกรณ์ตรวจจับการเปลี่ยนแปลงของแสง (ในเมาส์ที่ใช้แอลอีดีหรือเลเซอร์เป็นแหล่งกำเนิดแสง) โดยตัวตรวจจับจะส่งสัญญาณไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อแสดงผลของตัวชี้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์
การเชื่อมต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ การใช้งานเมาส์ร่วมกับเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นจะต้องมีการต่อมันเข้ากับช่องต่อของคอมพิวเตอร์ ซึ่งในยุคแรก ๆ นั้นช่องสำหรับต่อเมาส์จะมีลักษณะเป็นหัวกลมใหญ่ภายในมีขาเป็นเข็มเรียกว่าแบบ DIN ต่อมามีการพัฒนาช่องต่อเป็นแบบหัวเข็มที่เล็กลงเรียกว่า PS/2 แต่การเชื่อมต่อทั้งสองแบบนั้นไม่สามารถเชื่อมต่ออุปกรณ์ได้หลากหลาย จึงมีการพัฒนาช่องต่อแบบ USB ขึ้นมา และในเวลาใกล้ ๆ กันก็ได้มีการพัฒนาการเชื่อมต่อเมาส์แบบไร้สายขึ้นมาโดยใช้สัญญาณวิทยุเป็นตัวเชื่อมต่อแทนสายเรียกว่า เมาส์ไร้สาย (Wireless mouse)
เมาส์ได้ชื่อมาจากรูปร่างของตัวมันเอง และสายไฟ ซึ่งมีลักษณะคล้ายหนู (Mouse) และหางหนู และขณะเดียวการเคลื่อนที่ของตัวชี้บนหน้าจอมีลักษณะการเคลื่อนที่ไม่มีทิศทางเหมือนการเคลื่อนที่ของหนู
การกำเนิดของเมาส์
เมาส์ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1963 โดย ผู้คิดค้นประดิษฐ์เม้าส์มีชื่อว่า ดร ดักลาส คาร์ล อิงเกิลบาร์ต Douglas Carl Engelbart ที่สถาบันวิจัยสแตนฟอร์ด (Stanford Research Institute) หลังจากการทดสอบการใช้งานอย่างละเอียด (เมาส์เคยมีอีกชื่อนึงว่า “บัก” (bug) แต่ภายหลังได้รับความนิยมน้อยกว่าคำว่า “เมาส์”) มันเป็นหนึ่งในการทดลองอุปกรณ์ชี้ (Pointing Device) สำหรับ Engelbart's oN-Line System (NLS) ส่วนอุปกรณ์ชี้อื่นออกแบบมาเพื่อการเคลื่อนไหวในร่างกายส่วนอื่น ๆ เช่น อุปกรณ์ที่ใช้ติดกับคางหรือจมูก แต่ท้ายที่สุดแล้วเมาส์ก็ได้รับการคัดเลือกเพราะง่ายต่อการใช้งาน เมาส์ตัวแรกนั้นมีขนาดใหญ่ และใช้เฟือง 2 ตัววางในลักษณะตั้งฉากกัน การหมุนของแต่ละเฟืองจะถูกแปลไปเป็นการเคลื่อนที่บนแกนในปริภูมิ 2 มิติ เองเกลบาทได้รับสิทธิบัตรเลขที่ US3541541 ในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ.1970 ชื่อ X-Y Position Indicator((ตัวระบุตำแหน่ง X-Y สำหรับระบบแสดงผล) ในตอนนั้น ตั้งใจจะพัฒนาจนสามารถใช้เมาส์ได้ด้วยมือเดียว
ปุ่ม
ปุ่มบนเมาส์ในปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงจากในสมัยแรกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น โดยอาจจะเปลี่ยนในเรื่องรูปร่าง จำนวน และการวางตำแหน่ง เมาส์ตัวแรกที่ประดิษฐ์โดยเองเกลบาทนั้นมีเพียงปุ่มเดียว แต่ในปัจจุบันเมาส์ที่นิยมใช้กันมี 2 ถึง 3 ปุ่ม แต่ก็มีคนผลิตเมาส์ที่มีถึง 5 ปุ่ม เมาส์ที่นิยมใช้กันจะมีปุ่มที่ 2 สำหรับเรียกเมนูลัดในซอฟต์แวร์ที่มีการออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้มารองรับ ไมโครซอฟท์วินโดวส์ระบบปฏิบัติการที่ได้รับความนิยมมากที่สุดก็ออกแบบมาสนับสนุนการใช้ปุ่มที่ 2 นี้ด้วย
ส่วนระบบที่ใช้กับเมาส์ 3 ปุ่มนั้น ปุ่มกลางมักจะใช้เพื่อเรียก แมโคร (แมโคร หรือ Macro คือเครื่องมือที่ใช้เพิ่มการปฏิบัติงานของ Application บางอย่าง ซึ่งเป็นโปรแกรมที่ซ่อนอยู่ภายใต้โปรแกรมนั้น เช่น โปรแกรม Excel ผู้ใช้อาจจะเขียนคำสั่งขึ้นเองเพื่อใช้ทำงานเฉพาะอย่าง นอกเหนือไปจากการทำงานตามปกติของโปรแกรมนั้น) ในปัจจุบันเมาส์แบบ 2 ปุ่มสามารถใช้งานฟังก์ชันปุ่มกลางของแบบ 3 ปุ่มได้โดย คลิกทั้ง 2 ปุ่มพร้อมกัน
ปุ่มเสริม
ดักลัส เองเกลบาท นั้นอยากให้มีจำนวนปุ่มมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เขาได้บอกว่าเมาส์มาตรฐานนั้นควรจะมี 3 ปุ่ม เพราะว่าเขาไม่รู้จะเพิ่มปุ่มเข้าไปตรงไหนนั่นเอง