cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตะโดธรรมราชาที่ 1
เส้นทางการขึ้นครองราชย์
หลังการล่มสลายของอาณาจักรพุกาม พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ทรงปรารถนาจะขยายพระราชอำนาจ แห่งอาณาจักรตองอูให้แผ่ไพศาล ทรงเริ่มประกาศสงครามเพื่อรวบรวมอาณาจักร โดยทรงมีเมงเยสีหตูและตะโดธรรมราชาเป็นที่ปรึกษาในราชการทั้งการปกครองและการศึกสงคราม แต่ทั้งสองนั้นก็มิได้เชี่ยวชาญยุทธวิธีนัก จึงมักได้รับโปรดเกล้าให้สำเร็จราชการแทนพระองค์เมื่อทรงกรีฑาทัพไปทำศึก พระองค์เคยสำเร็จราชการกรุงหงสาวดีแทนพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ 2 ครั้ง ครั้งแรก เมื่อพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ไปตีเมืองเมาะตะมะ รบกับสอพินยา ในปี พ.ศ. 2083 ครั้งที่ 2 เมื่อทรงยกทัพไปตีเมืองแปร รบกับกับพระเจ้ามังฆ้อง เมื่อสำเร็จโทษพระเจ้ามังฆ้องแล้ว ก็จึงตั้งตะโดธรรมราชาให้ครองเมืองแปร
สงครามกับอาณาจักรสยาม
ในปี พ.ศ. 2091 พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ทรงกรีฑาทัพใหญ่ หมายจะพิชิตกรุงศรีอยุธยา ซึ่งในทัพก็มีพระเจ้าแปรตะโดธรรมราชาและเมงเยสีหตูนำทัพมาร่วมด้วย ในสงครามครั้งนั้น พระเจ้าแปรทรงเป็นทัพหน้า เข้าตีทัพของพระมหาธรรมราชา เจ้าเมืองพิษณุโลก แล้วล่าถอยมา ซึ่งมีทัพของพระยาพะสิม และพระอุปราชบุเรงนองซุ่มรออยู่ ทัพเมืองพิษณุโลกต้องกลศึกกระหนาบ ทัพหลวงของพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้นำทัพเข้าสมทบตีทัพพระมหาธรรมราชา ขณะนั้น สมเด็จพระมหาจักรพรรดินำทัพหลวงมาสมทบตีโต้ และได้กระทำยุทธหัตถีกับพระเจ้าแปร พระองค์ทรงเสียทีพระเจ้าแปร เบี่ยงพระคชาธารหนี สมเด็จพระสุริโยทัย เบี่ยงพระคชาธารเข้ามารับแทน และถูกพระเจ้าแปรฟันด้วยพระแสงของ้าว สิ้นพระชนม์ขาดคอช้าง พระบรมดิลกเข้าสัประยุทธ์กับพระเจ้าแปร ก็ถูกฟันขาดคอช้างเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียเหตุการณ์คราวเสียพระสุริโยทัยนี้ไม่ปรากฏพบในพงศาวดารพม่า
หลังจากที่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ถอยทัพออกจากกรุงศรีอยุธยาแล้ว ทรงขึ้นไปตีหัวเมืองเหนือ พระเจ้าแปร เข้าตีเมืองกำแพงเพชร แต่มิสามารถหักเอาเมืองได้ ฝ่ายอยุธยา นำโดยพระมหาธรรมราชา พระราเมศวร พระมหินทร์ นำทัพไปตามตีทัพหงสาวดี แต่ถูกกลศึกพระอุปราชบุเรงนองปิดล้อม โดยมีทัพพระเจ้าแปร ไพร่พล 1,500 นาย ช้าง 50 เชือก ม้า 300 ตัว เป็นปีกขวา และเมื่อจับกุมทั้งหมดเป็นเชลยศึกได้ ทำให้สถานการณ์ขณะนั้น สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ต้องส่งช้างเผือกไปไถ่พระโอรสและพระชามาดาออกมา
พระเจ้าแปรในฐานะเอกราช
หลังจากสงครามกับสยามเพียงหนึ่งปี วันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2093 พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ก็ถูกลอบปลงพระชนม์โดยสมิงสอตุด เมื่อพระเจ้าตะโดธรรมราชาทราบข่าว จึงชิงประกาศตัวขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งพุกามประเทศ แทนที่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ เถลิงพระนามว่า พระเจ้าตะโดตู ประกาศเป็นกษัตริย์เอกราชไม่ขึ้นกับหงสาวดี
เมื่อบุเรงนอง เสร็จศึกจากเมืองทะละ ก็กลับมาปราบกบฏ กู้ราชบัลลังก์ ขึ้นเถลิงราชย์เป็นกษัตริย์ หลังทรงเสด็จไปปราบพระเจ้ามังฆ้อง (สีหตู) ซึ่งเป็นพระอนุชาแล้ว ก็ทรงยกทัพไปปราบเมืองแปร ทัพของพระเจ้าบุเรงนอง ไพร่พล 9,000 นาย ม้า 300 ตัว ช้าง 25 เชือก เข้าปิดล้อมเมืองแปร แต่ทัพเมืองแปรนั้นมีปืนใหญ่และปืนคาบศิลาที่ทรงอานุภาพยากแก่การเข้าตี สุดท้ายในวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2094 ก็ทรงถอยทัพออกจากแปร แต่ในไม่ช้า พระองค์ก็ทรงนำทัพใหญ่กว่าครั้งก่อน เข้าปิดล้อมเมืองแปรอีกครั้ง พระเจ้าบุเรงนองทรงระดมไพร่พลเข้าโจมตีเมืองทั้งกลางวันกลางคืนมิได้ขาด วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2094 เวลาเที่ยงคืน การป้องกันภายในเมืองแปรระส่ำระสาย พระเจ้าบุเรงนองทรงบัญชาให้ พระเจ้ามังฆ้อง ทรงพระคชาธารเข้าชนประตูเมืองแปรจนประตูเมืองแตก ทัพหงสาวดีจึงเข้าเมืองแปรได้ พระเจ้าตะโดตู จะทรงเสด็จหนีไปยะไข่ แต่ก็ถูกกุมตัวไว้ได้ พระเจ้าบุเรงนอง จึงสั่งสำเร็จโทษพระเจ้าตะโดตู แม้จะทรงมีพระยศเสมือนพระปิตุลาก็ตามที สิริพระชนมายุ 61 พรรษา แล้วทรงราชาภิเษก นันทยอทา พระอนุชาของพระองค์ เป็นพระเจ้าแปรองค์ใหม่ คือ ตะโดธรรมราชาที่ 2
ยิปมัน (แก้ความกำกวม)
ยิปมัน อาจหมายถึง
บอร์ (จังหวัดนีแด)
บอร์ (Bor) เป็นเมืองและอำเภอในจังหวัดนีแด ภูมิภาคอานาโตเลียกลาง ประเทศตุรกี ตั้งอยู่บนพื้นที่สูง (ความสูง 1100 m) และอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครนีแด 14 km อำเภอนี้มีประชากร 59,919 คน ซึ่งจำนวนนี้อาศัยอยู่ในเมืองบอร์ 38,320 คน
รัฐออนแทรีโอ
รัฐออนแทรีโอ (Ontario) เป็นรัฐ ตอนกลางของประเทศแคนาดา มีขนาดใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบจากจำนวนประชากร และใหญ่เป็นอันดับ 2 รองจากรัฐเกแบ็ก เมื่อเทียบจากพื้นที่ ออนแทรีโอมีเขตติดต่อกับรัฐแมนิโทบาทางตะวันตก และรัฐเกแบ็กทางตะวันออก และสหรัฐอเมริกา (ทางตะวันตกและทางตะวันออก) ของรัฐมินนิโซตา, รัฐมิชิแกน, รัฐโอไฮโอ, รัฐเพนซิลเวเนีย (ฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบอิรี) และรัฐนิวยอร์กทางตอนใต้และตะวันออก พรมแดนระหว่างรัฐออนแทรีโอและสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่จะเป็นเขตแดนทางธรรมชาติ เริ่มจาก Lake of the Woods และต่อเนื่องกับเกรตเลกส์ ทั้ง 4: สุพีเรีย, ฮูรอน (รวมถึงอ่าวจอร์เจียน), อิรี และ ออนแทรีโอ จากนั้นก็แม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ ใกล้กับคอร์นวอลล์ รัฐออนแทรีโอถือเป็นรัฐเดียวที่ติดต่อกับเกรตเลกส์
เมืองหลวงของรัฐออนแทรีโอคือ เมืองโทรอนโต เป็นเมืองที่มีพลเมืองหนาแน่นที่สุดในแคนาดา และเป็นเขตเมืองใหญ่ เมืองออตตาวาซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศแคนาดา ก็ตั้งอยู่ในรัฐออนแทรีโอนี้ และจากการสำรวจจำนวนประชากรในปี 2006 พบว่ามีประชากร 12,960,282 ครัวเรือน ในรัฐออนแทรีโอ ซึ่งนับเป็น 38.5% ของพลเมืองทั้งหมด
องค์การเงินตราซาอุดีอาระเบีย
ก่อนการก่อตั้งหน่วยงานนี้ ธนาคารซาอุดีฮอลแลนด์ (Saudi Hollandi Bank) อันเป็นหน่วยงานลูกของสมาคมการค้าเนเธอร์แลนด์ที่ได้รับตราตั้งจากสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด ใน ค.ศ. 1928 ได้ทำหน้าที่เป็นธนาคารกลางโดยพฤตินัยของประเทศซาอุดีอาระเบีย รับผิดชอบการออกธนบัตรและเหรียญซาอุดีอาระเบียทั้งหมด รวมถึงการเก็บรักษาทองคำรายได้จากน้ำมันของรัฐบาลซาอุดีอาระเบีย เมื่อรัฐบาลซาอุดีอาระเบียตั้งหน่วยงานด้านเงินตราของตนเองขึ้นมาใน ค.ศ. 1952 ธนาคารซาอุดีฮอลแลนด์ก็ได้ส่งมอบหน้าที่ต่อให้องค์การฯ
อุปมานิทัศน์
อุปมานิทัศน์ (Allegory) มาจากภาษากรีก “αλλος” หรือ “allos” ที่แปลว่า “อื่น” และคำว่า “αγορευειν” หรือ “agoreuein” ที่แปลว่า “การพูดในที่สาธารณะ” ซึ่งหมายถึงศิลปะที่ใช้สัญลักษณ์แทนความหมายโดยตรงในภาษาเขียน
อุปมานิทัศน์มิได้ใช้แต่ในงานวรรณกรรม แต่อาจจะใช้ทางจักษุศิลป์ซึ่งมักจะพบในจิตรกรรมหรือประติมากรรม หรือ การแสดงสัญลักษณ์ทางศิลปะอื่นๆ
ความหมายทางภาษาศาสตร์จะกว้างกว่าที่ใช้กันโดยทั่วไป ความหมายของ “อุปมานิทัศน์” จะมีน้ำหนักกว่ามากกว่าการใช้ “อุปลักษณ์”  (metaphor) และเมื่อใช้ก็จะทำให้ผู้รับเกิดแรงบันดาลใจทางจินตนาการมากกว่า ขณะที่ “แนวเทียบ”  (analogy) จะคำนึงถึงเหตุผลและตรรกศาสตร์มากกว่า  เช่น “นิทานคติสอนใจ”  (parable) จะเป็น “แนวเทียบ” ที่มีคำสอนทางจริยธรรมเพียงหัวข้อเดียว
แบล็กอายด์พิลซึง
แบล็กอายด์พิลซึง (Black Eyed Pilseung; ) หรือรู้จักในชื่อ แบล็กอายด์วิกทรี เป็นโปรดิวเซอร์และนักแต่งเพลง ประกอบด้วยสมาชิก 2 คน คือ ลาโด (ซง จู-ย็อง) และ ชเว คยู-ซึง  พวกเขาได้แต่งเพลงฮิตหลายเพลงให้กับกลุ่มวงดนตรีทั้งเกิร์ลกรุปและบอยแบนด์ เช่น ซิสตาร์, มิสเอ, ทีนท็อป, ทไวซ์, เอพิงก์ เป็นต้น    และในปี ค.ศ. 2017 แบล็กอายด์พิลซึงร่วมมือกับบริษัทซีเจ อีแอนด์เอ็มก่อตั้งค่ายเพลงไฮอัปเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดบริษัทอย่างเป็นทางการในปีค.ศ. 2018 และปีค.ศ. 2020 ทางค่ายได้เปิดตัวเกิร์ลกรุปวงแรกของค่ายในชื่อกลุ่ม สเตย์ซี
ประวัติ
ก่อนหน้านี้ ลาโด และ ชเว คยู-ซึง ได้ร่วมมือกับนักแต่งเพลง ชินซาดง ไทเกอร์ โดยลาโดแต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ โฟร์มินิต เพลง "วอลลุม อัพ", เอพิงก์ เพลง "มาย มาย" และ "ฮัช" , ทรับเบิลเมกเกอร์ เพลง "ทรับเบิลเมกเกอร์" และ "นาว" ในขณะที่ ชเว คยู-ซึง แต่งเพลงฮิตให้กับกลุ่มดนตรี อาทิ ที-อารา เพลง "โลรี-โพรี" , คิม ฮย็อน-อา เพลง "บับเบิล ป็อป" , บีสต์ เพลง "ฟิกชัน"
ครองแผ่นดินโดยธรรม
ครองแผ่นดินโดยธรรม เป็นชื่อเพลงที่กระทรวงกลาโหม, กองทัพไทย และสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ร่วมกับ บริษัท เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ จำกัด (มหาชน) จัดทำขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554 โดยเพลงและมิวสิกวิดีโอดังกล่าว เผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2554 เวลา 19:09 นาฬิกา ทางโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และสถานีวิทยุกระจายเสียงทุกแห่ง พร้อมกันทั่วประเทศ โดยมีผู้เข้าบันทึกเสียงทั้งหมด 9,999 คน ทั้งนี้ สถานีโทรทัศน์ต่างๆ จะเผยแพร่มิวสิกวิดีโอรูปแบบใหม่ ซึ่งนำภาพวีดิทัศน์และเสียงร้องของพสกนิกรทุกหมู่เหล่า ที่ส่งผ่านเว็บไซต์เครือข่ายสังคมเฟซบุ๊กมาลงไว้ในช่วงท้าย โดยจะเปลี่ยนรูปแบบในทุกวันที่ 5 ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม จนถึงเดือนธันวาคม ตลอดปี พ.ศ. 2554 รวมทั้งหมด 6 ครั้ง
== คณะผู้จัดทำดนตรี ==
มิซุโนะ อามิ
มิซุโนะ อามิ (水野亜美 (Mizuno Ami)) หรือเซเลอร์เมอร์คิวรี่ (セーラーマーキュリー (Sērā Mākyurī)) เป็นตัวละครจากเซเลอร์มูน สร้างโดย นาโอโกะ ทาเคอุจิ
ลักษณะนิสัย
ในบรรดาอัศวินเซเลอร์ประจำดาวเคราะห์วงในทั้ง 5 คน อามิเป็นคนที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เธอได้รับการโหวตเป็นตัวละครหญิงยอดนิยมอันดับ 1 ในการประกาศผลรางวัลอนิเมะกรังปรีซ์ ครั้งที่ 15 (ลงตีพิมพ์ในนิตยสารอะนิเมจ ฉบับประจำเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1993) ซึ่งคะแนนโหวตของเธอ ทิ้งห่างตัวละครตัวอื่นและเพื่อนร่วมทีมเซเลอร์คนอื่นๆ อย่างขาดลอย
เซเลอร์เมอร์คิวรี่
อัศวินผู้รอบรู้ ตัวแทนแห่งดาวพุธ ใช้พลัง น้ำ โจมตีศัตรู สีประจำตัวคือ สีฟ้า อุปกรณ์สำคัญของเซเลอร์เมอร์คิวรี่ คือ เครื่องคำนวณเครื่องเล็กๆ ขนาดประมาณเครื่องคิดเลข และแว่น HMD ที่จะปรากฏออกมาเมื่อสัมผัสต่างหู เซเลอร์เมอร์คิวรี่เป็นเหมือนมันสมองของกลุ่มอัศวินเซเลอร์ เวลาต่อสู้เธอจึงไม่ค่อยออกหน้ามากเท่าเพื่อนอัศวินคนอื่นๆ แต่จะคอยคิดแผนต่อสู้มากกว่า
บทขานชื่อ
"อัศวินผู้รอบรู้ ผู้พิทักษ์ดาวพุธ ดวงดาวแห่งสายน้ำ เซเลอร์เมอร์คิวรี่"
ท่าแปลงร่าง
- ปรากฏในหนังสือการ์ตูน, อนิเมะคลาสสิค [มนต์แห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้], อนิเมะคริสตัล [มนต์แห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้], ละครโทรทัศน์ - ปรากฏในหนังสือการ์ตูน, อนิเมะคลาสสิค [มนต์ดวงดาวแห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้], อนิเมะคริสตัล [มนต์ดวงดาวแห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้] - ปรากฏในหนังสือการ์ตูน, อนิเมะคลาสสิค [มนต์ดวงดาวแห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้], อนิเมะคริสตัล [มนต์ดาวพระเคราะห์เมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้] - ปรากฏในหนังสือการ์ตูน, อนิเมะคลาสสิค [มนต์ดวงดาวแห่งเมอร์คิวรี่ จงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้]
ท่าไม้ตาย
- ปรากฏในอนิเมะคลาสสิค [พลังหมอกสะเก็ดดาวพุธ] - ปรากฏในอนิเมะคลาสสิค ภาค R [พลังหมอกสะเก็ดดาวพุธ เยือกแข็ง] - ปรากฏในอนิเมะคลาสสิค ภาค R - ปรากฏในหนังสือการ์ตูนภาค 2, อนิเมะภาค R [พลังวารีพิฆาตมาร], คริสตัล ซีซัน 2 [พลังมายาวารีพิฆาต], ละครโทรทัศน์ - ปรากฏในหนังสือการ์ตูนภาค 2, คริสตัล ซีซัน 2 [พลังประกายหิมะ มายาพิฆาต (โมเดิร์นไนน์), พลังมายา เกล็ดหิมาลัย (ทีไอจีเอ)] - ปรากฏในหนังสือการ์ตูนภาค 2, คริสตัล ซีซัน 2 [ห้วงเวลาเหนือมิติจงปรากฏ] - ปรากฏในหนังสือการ์ตูนภาค 3, อนิเมะภาค SuperS [ลูกแก้ววารีพิฆาตมาร], คริสตัล ซีซัน 3 [เกลียวคลื่นมายา ธาราพิฆาต] - ปรากฏในหนังสือการ์ตูนภาค 4, อนิเมะภาค SuperS [พลังพิณวารีพิฆาตมาร] - ปรากฏในภาคละครโทรทัศน์, คริสตัล ซีซัน 1 ถึง 3 [พลังแห่งดาวพุธ หมอกวารี] - ปรากฏในภาคละครโทรทัศน์ - ปรากฏในภาคละครโทรทัศน์ - ปรากฏในภาคละครโทรทัศน์
อาวุธ
Sailor Moon
สถานีวอสตอค
สถานีวอสตอค (ста́нция Восто́к) เป็นสถานีวิจัยในทวีปแอนตาร์กติกาของรัสเซีย (อดีตสหภาพโซเวียต) ที่ซึ่งสามารถตรวจวัดอุณหภูมิที่ต่ำที่สุดบนโลกเท่าที่เคยบันทึก โดยวัดได้ −89.2 C สถานีดังกล่าวทำการวิจัยเกี่ยวกับการเจาะแกนน้ำแข็งและการวัดความเข้มข้นของสนามแม่เหล็ก วอสตอคหรือวัสตอค (เป็นภาษารัสเซียหมายถึง "ตะวันออก") ตั้งชื่อตามชื่อเรือของฟาเบียน ฟอน เบลลิงส์เฮาเซิน นักสำรวจทวีปแอนตาร์กติกา
รายละเอียด
สถานีวิจัยวอสตอคตั้งอยู่จากขั้วโลกใต้ราว 1,300 กิโลเมตร บนใจกลางแผ่นน้ำแข็งแอนตาร์กติกตะวันออกภายในพื้นที่ออสเตรเลียนแอนตาร์กติกเทร์ริทอรี แต่เนื่องจากออสเตรเลียเป็นประเทศผู้ลงนามในระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก ทำให้ออสเตรเลียไม่ได้ใช้สิทธิ์ความเป็นอธิปไตยเหนือพื้นที่ดังกล่าว
สถานีวอสตอคตั้งอยู่ใกล้กับบริเวณที่เหมาะสำหรับการสังเกตการเปลี่ยนแปลงทรงกลมสนามแม่เหล็กโลก การศึกษาอื่น ๆ เกี่ยวข้องกับธรณีฟิสิกส์ การแพทย์ วิชาการแผ่รังสีและภูมิอากาศวิทยา
สถานีดังกล่าวตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเล 3488 m และเป็นหนึ่งในสถานีวิจัยที่ตั้งอยู่ห่างไกลที่สุดบนทวีปแอนตาร์กติกา สถานีดังกล่าวได้รับเสบียงจากสถานีมีร์นืย ซึ่งตั้งอยู่บนชายฝั่งของทวีป สถานีดังกล่าวมีนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรทำงานอยู่ 25 คนในฤดูร้อน แต่ในช่วงฤดูหนาว จำนวนผู้ที่ทำงานลดเหลือ 13 คน
อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว
อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว (借りぐらしのアリエッティ (Kari-gurashi no Arietti, 'The Borrower Arrietty'); The Secret World of Arrietty (สากล) หรือ Arrietty (สหราชอาณาจักร)) เป็นอนิเมะแนวจินตนิมิตอิงนิยายเรื่อง ฅนตัวจิ๋ว (The Borrowers) ของ แมรี นอร์เทิน (Mary Norton) มี ฮิโระมะซะ โยะเนะบะยะชิ (Hiromasa Yonebayashi) กำกับ, ฮะยะโอะ มิยะซะกิ (Hayao Miyazaki) ร่วมกับ เคโกะ นิวะ (Keiko Niwa) เขียนเรื่อง, และสตูดิโอจิบลิ สร้าง
เนื้อหาว่าด้วย อาร์เรียตตี (Arrietty, ในชื่ออนิเมะพากย์ไทยสะกดว่า "อาริเอตี้") เด็กสาวซึ่งเป็น "พวกหยิบยืม" (Borrower) หรือคนตัวจิ๋วสูงสิบเซนติเมตร อาศัยใต้พื้นเรือนมนุษย์พร้อมครอบครัว และได้เป็นเพื่อนกับเด็กชายมนุษย์คนหนึ่งซึ่งเป็นเจ้าบ้านและเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด อาร์เรียตตีกับครอบครัวต้องเอาตัวรอดเมื่อแม่บ้านพบเจอที่พำนักของพวกเธอ อันหมายความว่า เธอต้องลาจากบ้านที่รักนั้น
ปลายปี 2552 สตูดิโอจิบลิแถลงโครงการสร้างอะมิเนะเรื่องดังกล่าว โดยว่า โยะเนะบะยะชิ ผู้กำกับเยาว์วัยที่สุดของสตูดิโอ เป็นผู้กำกับ ส่วนมิยะซะกินั้นจะดูแลการผลิตในฐานะผู้วางแผนการผลิต จิบลิเลือกนักพากย์ได้ในเดือนเมษายน ปีถัดมา และได้เซซีล กอร์แบ็ล (Cécile Corbel) นักพิณชาวฝรั่งเศส สร้างสรรค์เพลงประกอบ
อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว ฉายในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 17 กรกฎาคม 2553 และได้รับการสรรเสริญชื่มชมเป็นอันมาก โดยเฉพาะเรื่องภาพเคลื่อนไหวและเพลงประกอบ ทั้งทำรายได้มากกว่า 126 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อันเป็นรายได้มากที่สุดในปีนั้น อนิเมะเรื่องนี้ยังได้รับรางวัลภาพยนตร์แอนิเมชันแห่งปีในการประกาศผลรางวัลอะแคเดมีญี่ปุ่น ครั้งที่ 34 ด้วย
สำหรับประเทศไทย เอ็ม พิคเจอร์ส นำอนิเมะเรื่องนี้เข้ามาฉายในสองแห่งเท่านั้น คือ กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่วันที่ 23 มิถุนายน 2554 ณ โรงภาพยนตร์ลิโด้ สยามสแควร์ และจังหวัดเชียงใหม่ ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2554 ที่โรงภาพยนตร์ในเครือเมเจอร์ ส่วนในระดับโลก วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์กำหนดฉายตั้งแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 เป็นต้นไป
เนื้อเรื่อง
ในนิยาย เรื่องเกิดขึ้นที่ประเทศอังกฤษเมื่อปลายพุทธศตวรรษที่ 24 แต่ในอะมิเมะ เรื่องดำเนินไปในปี 2553 ณ นครโคะงะเน ตะวันตกของกรุงโตเกียว ครั้งนั้น เด็กชายวัยสิบสี่ชื่อ โช เดินทางจากกรุงโตเกียวมายังบ้านที่มารดาเคยอาศัยเมื่อเด็ก เพื่อใช้ชีวิตอยู่กับซะดะโกะ ยาย (น้องสาวของยาย) ระหว่างเตรียมตัวผ่าตัดอันเนื่องมาจากโรคหัวใจที่เป็นมาแต่กำเนิด เมื่อถึงและลงจากรถ โชเห็นแมวตัวหนึ่งกำลังจู่หาบางสิ่งในพุ่มไม้ แล้วแมวก็ผละไปเมื่อกาตัวหนึ่งทำร้ายมัน โชจึงเดินเข้าไปชมดูว่าแมวคุ้ยหาสิ่งอันใดกัน และเห็นเด็กหญิงตัวจิ๋วคนหนึ่ง คือ อาร์เรียตตี อายุสิบสี่ปี อาร์เรียตตีนั้นอาศัยอยู่ใต้พื้นเรือนของซะดะโกะพร้อมพ็อด บิดา และโฮมิลี มารดา
คืนนั้น อาร์เรียตตีและพ็อด บิดา ขึ้นจากใต้เรือนเพื่อมา "ยืม" ทรัพย์สินมนุษย์ โดยพ็อดหมายใจจะสอนให้อาร์เรียตตีเรียนรู้วิธียืม จุดหมายแรกคือครัวเพื่อยืมน้ำตาลก้อน และเดินทะลุกำแพงครัวผ่านบ้านตุ๊กตาหลังหนึ่งเข้าสู่ห้องนอนของโชเพื่อยืมกระดาษทิชชู แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้กระดาษทิชชู อาร์เรียตตีสังเกตได้ว่าโชตื่นอยู่และมองมาที่เธอ จึงเตรียมหนี ด้วยอารามรีบร้อนจึงทำน้ำตาลก้อนหล่นสู่พื้นห้อง โชว่าอย่ากลัวเขาเลย ทว่า อาร์เรียตตีและบิดาละจากไปโดยทิ้งน้ำตาลก้อนนั้นไว้
รุ่งขึ้น โชเก็บน้ำตาลก้อนดังกล่าวมาส่งให้อาร์เรียตตีที่ช่องอากาศใต้พื้นเรือน แต่โฮมิลี มารดาของอาร์เรียตตี ว่า อย่าได้รับมา มิฉะนั้น มนุษย์จะรู้ว่ามีคนตัวจิ๋วอยู่ และจะเป็นอันตรายต่อคนตัวจิ๋วเอง กระนั้น อาร์เรียตตีแอบออกจากบ้าน แล้วไต่ขึ้นไปหาโชถึงห้องนอนเพื่อคืนน้ำตาลให้ และทั้งคู่ก็ได้เป็นเพื่อนกัน อาร์เรียตตีเจอะบิดาระหว่างทางกลับ พ็อดและโฮมิลีจึงตระหนักว่ามีมนุษย์รู้ถึงการดำรงอยู่ของพวกเขาแล้ว และตัดสินใจย้ายบ้านหนี
ซะดะโกะ ยายของโช เล่าให้โชฟังว่า ปู่ยาตาทวดของโช รวมถึงมารดาของโชเอง ก็เคยเห็นคนตัวจิ๋วในบ้านนี้ จึงสั่งทำบ้านตุ๊กตาที่เห็นตั้งอยู่ในห้องนอนโชนั้นเป็นพิเศษ ด้วยหมายจะให้เหล่าคนตัวจิ๋วใช้เป็นที่อยู่อาศัย บ้านตุ๊กตานี้มีห้องครัวซึ่งใช้การได้จริงด้วย แต่คนตัวจิ๋วไม่ยอมปรากฏตัวอีกเลยนับแต่นั้น บ้านตุ๊กตาจึงร้างอยู่ โชจึงรื้อพื้นเรือน ดึงครัวบ้านอาร์เรียตตีออก แล้วติดตั้งครัวจากบ้านตุ๊กตาให้แทน โดยคาดหวังว่าพวกคนตัวจิ๋วคงชอบใจและเป็นมิตรกันได้
คืนนั้น พ็อดบาดเจ็บระหว่างภารกิจยืม และพบเด็กชายตัวจิ๋วคนหนึ่งกลางทาง ชื่อ สปิลเลอร์ สปิลเลอร์หามเขากลับมาส่งบ้าน และบอกกล่าวว่า ยังมีคนตัวจิ๋วอยู่ที่อื่นอีก โดยครอบครัวของอาร์เรียตตีสามารถย้ายไปอยู่ด้วยกันได้ อาร์เรียตตีจึงไปหาโชอีกครั้งเพื่ออำลา ระหว่างนั้น โชและอาร์เรียตตีได้พูดคุยกัน ทำให้อาร์เรียตตีทราบว่า โชเป็นโรคหัวใจ และจะเข้าผ่าตัดในอีกสองสามวัน แต่การผ่าตัดมีทีท่าว่าจะไม่ประสบผลสำเร็จดังหวัง
ขณะนั้น ซะดะโกะไม่อยู่บ้าน และฮะรุ แม่บ้าน สังเกตได้ว่า พื้นเรือนถูกเปิด จึงรื้อดู และพบบ้านของอาร์เรียตตี นางจับโฮมิลีใส่โหลขังไว้ในครัว แล้วเรียกบริษัทกำจัดปลวกมาตรวจดูบ้าน และให้จับคนตัวจิ๋วเป็น ๆ มาให้นาง เพราะนางเข้าใจว่าคนเหล่านี้เป็นสาเหตุที่ข้าวของในบ้านหายบ่อย นอกจากนี้ นางยังขังโชไว้ในห้องนอนด้วยเกรงโชจะช่วยเหลือพวกเขา อาร์เรียตตีขอให้โชช่วยมารดาของเธอ โดยเธอช่วยโชออกจากห้องได้ โชให้อาร์เรียตตีประทับแล้วพากันไปยังครัว ทั้งคู่ช่วยโฮมิลีสำเร็จ เมื่อบริษัทกำจัดปลวกมาถึง ก็ประจวบกับซะดะโกะกลับบ้านพอดี ซะดะโกะสั่งให้บริษัทกลับไปเสีย ฮะรุจึงพยายามพิสูจน์ให้ซะดะโกะเห็นว่ามีขโมยตัวจิ๋วอยู่ในบ้านจริง ทว่า ไม่มีโฮมิลีอยู่ในโหลแล้ว และก็ไม่มีบ้านคนตัวจิ๋วอยู่ใต้พื้นเรือนด้วย ทั้งนี้ โชนำบ้านดังกล่าวไปซ่อนก่อนหน้าแล้ว
อาร์เรียตตีและบิดามารดารีบออกเดินทาง และหยุดพักรับประทานอาหารเย็น แมวของโชตามอาร์เรียตตีเจอ และนำพาโชมาพบเธอ โชมอบน้ำตาลก้อนให้อาร์เรียตตีเป็นของขวัญ โดยกล่าวว่า คราวนี้เธอคงจะรับของของเขา โชยังว่า การที่พวกเธอแม้ตัวเล็กแต่ก็สู้ชีวิตไม่ย่อท้อ เป็นแรงบันดาลใจให้เขาต่อสู้ในการผ่าตัดอย่างมาก อาร์เรียตตีจึงปลดไม้หนีบผ้าซึ่งเธอใช้หนีบผมมอบให้โชเป็นของขวัญ และลาจากกันทั้งน้ำตา ครั้นแล้ว บรรดาคนตัวจิ๋วก็โดยสารกาน้ำชาที่สปิลเลอร์แจวล่องไปในลำน้ำจนลับตาไป
การพัฒนา
วันเดียวกันนั้น มีการประกาศว่า ฮิโระมะซะ โยะเนะบะยะชิ จะกำกับอนิเมะดังกล่าว ก่อนหน้า โยะเนะบะยะชิร่วมสร้างภาพยนตร์ของสตูดิโอจิบลิหลายเรื่อง ได้แก่ ฮาวส์มูวิงแคเซิล (Howl's Moving Castle), โปเนียว ธิดาสมุทรผจญภัย (Ponyo), และ เซ็งโทะชิฮิโระโนะคะมิกะกุชิ (Spirited Away) ทั้งสตูดิโอจิบลิเคยสำรองเขาไว้กำกับอะมิเมะ ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร (Tales from Earthsea) ด้วย ส่วนมิยะซะกินั้นว่าจะร่วมทำอนิเมะ อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว ในฐานะผู้วางแผนการผลิต
การพากย์
วันที่ 13 เมษายน 2553 มีการประกาศรายชื่อนักพากย์ โดย มิระอิ ชิดะ นักแสดงวัยสิบแปดปี ได้รับเลือกให้พากย์เป็นอาร์เรียตตี นับเป็นการแสดงด้วยเสียงครั้งแรกของชิดะ นอกจากนี้ เรียวโนะซุเกะ คะมิกิ ซึ่งเคยพากย์อนิเมะของสตูดิโอจิบลิหลายเรื่อง อาทิ เซ็งโทะชิฮิโระโนะคะมิกะกุชิ และ ฮาวส์มูวิงแคเซิล ก็ได้รับเลือกให้พากย์อนิเมะนี้อีก โดยได้บทโช คะมิกิว่า เขายินดีเป็นอันมากที่จะได้พบปะอดีตผู้ร่วมงานอีกครั้ง
อนึ่ง โทะโมะกะซุ มิอุระ, ชิโนะบุ โอะตะเกะ, เคโกะ ทะเกะชิตะ และ คิริง คิกิ นักแสดงและนักพากย์มืออาชีพ ร่วมให้เสียงตัวละครในอนิเมะ อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว ด้วย แม้มากประสบการณ์ แต่ครั้งนี้คนทั้งสี่ทำงานกับสตูดิโอจิบลิเป็นหนแรก
ส่วนพากย์ภาษาอังกฤษนั้นมีสองฉบับ คือ ฉบับสหราชอาณาจักร ที่ อ็อปเทอเมิมรีลีซิง (Optimum Releasing) ซื้อลิขสิทธิ์ไป และฉบับสากล ที่ วอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ (Walt Disney Pictures) ได้ลิขสิทธิ์ไป โดยในฉบับสหราชอาณาจักรนั้น เซอร์ชา โรนัน นักแสดงอายุสิบเจ็ดปี ได้พากย์เป็นอาร์เรียตตี โรแนนว่า "...เพื่อนฉันบ้าคลั่ง [ผลงานของสตูดิโอจิบลิ] และพอฉันบอกว่าฉันจะได้พากย์อาร์เรียตตี เธอก็สติแตกไปเลย...ฉันเองเคยดู เซ็งโทะชิฮิโระโนะคะมิกะกุชิ และ โทโทโร่เพื่อนรัก รวมถึงเรื่องอื่น ๆ ทำนองเดียวกัน ฉันว่ารูปแบบของเขาต่างจากของพวกเราเยอะเลย สวยงามและก็บริสุทธิ์สดใสกว่า..."
ฉบับดิสนีย์นั้น แกรี ไรด์สตร็อม (Gary Rydstrom) ผู้ได้รับรางวัลอะแคเดมีเจ็ดสมัย กำกับการพากย์, แฟร็งก์ มาร์แชล (Frank Marshall) และ แคธลีน เค็นเนดี (Kathleen Kennedy) อำนวยการผลิต, กับทั้ง แครีย์ เคิร์กแพทริก (Karey Kirkpatrick) แปลบท โดยได้ บริดจิต เมนด์เลอร์ นักดนตรีวัยสิบแปดปี มาพากย์เป็นอาร์เรียตตี
เพลง
เซซีล กอร์แบ็ล นักดนตรีชาวฝรั่งเศส แต่ง บรรเลง และร้องเพลงประกอบอนิเมะเรื่องนี้ทั้งเรื่อง สตูดิโอจิบลีรู้จักกอร์แบ็ล เมื่อเธอเขียนจดหมายพร้อมส่งผลงานเพลงของเธอมาหาในฐานะผู้ชื่นชอบผลงานของสตูดิโอ ครั้นได้ฟังเพลงของกอร์แบ็ลแล้ว บรรดาผู้ผลิตภาพยนตร์ของจิบลีเห็นว่า ควรชวนเธอมาร่วมงานในอนิเมะ อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว นี้ด้วย
เพลงประกอบภาพยนตร์บางเพลงได้รับการเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตผ่านร้านไอจูนส์ (iTune), โมะระ (mora) และมิวสิโก (Musico) เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2552 โดยเฉพาะเพลง "อาร์เรียตตีส์ซ็อง" (Arrietty's Song) อันเป็นเพลงหลักของเรื่องนั้น กอร์แบ็ลร้องเป็นห้าฉบับ คือ ภาษาญี่ปุ่น, อังกฤษ, ฝรั่งเศส, เยอรมัน และอิตาลี และเผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกที่ร้านแอปเปิลในย่านชิบุยะ กรุงโตเกียว เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2552 ก่อนขายเป็นซิงเกิลเมื่อวันที่ 7 เมษายน 2553 โดยอยู่อันดับที่ 18 ตามผังโอะริกง (Oricon charts)
ส่วนอัลบัมเพลงประกอบอนิเมะแบบเต็มรูปแบบนั้น ขายตั้งแต่วันที่ 14 กรกฎาคม 2553 และอยู่อันดับที่ 31 ตามผังเดียวกัน
รายได้
เพียงฉายครั้งแรก อนิเมะเรื่องนี้ก็ทำรายได้เป็นอันดับหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นมากกว่าหนึ่งล้านคนว่า ต้องการชมดูอนิเมะดังกล่าวในปลายสัปดาห์แรกที่เริ่มฉาย เมื่อพ้นสัปดาห์นั้นแล้ว รายได้ประเดิมอยู่ที่ราว 1.35 พันล้านเยน คิดเป็นรายได้ 85.6% ขณะที่เรื่องก่อนหน้า ธิดาสมุทรผจญภัย นั้น สร้างรายได้จากการขายตั๋วทั้งหมดเป็น 82.9% บริษัทโทะโฮะ (Toho) ผู้จำหน่าย ว่า ตั้งแต่วันที่ 5 สิงหาคม 2553 สืบมา อาริเอตี้ มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว กวาดเงินมากกว่า 3.5 พันล้านเยน และมีผู้ชมแล้วมากกว่า 3.7 คน และที่สุด อนิเมะเรื่องนี้ทำรายได้รวมราว 9.25 พันล้านเยน สมาคมผู้ผลิตภาพยนตร์แห่งญี่ปุ่น (Motion Picture Producers Association of Japan) จึงประกาศว่า ทำรายได้ภายในประเทศมากที่สุดในปีนั้น
เมื่อฉายในประเทศฝรั่งเศส ชาวเมืองก็ตอบรับเป็นอันดี ในสัปดาห์แรกก็มีผู้ชมมากว่าหนึ่งแสนคน และเป็นผลให้มีรายได้มากกว่า 1.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับสัปดาห์นั้น ในช่วงเวลาสองเดือนกว่าที่เข้าโรง จำหน่ายตั๋วได้ราวเจ็ดแสนสี่พันใบ และทำรายได้ทั้งสิ้น 7,010,476 ดอลลาร์สหรัฐ ขณะเมื่อฉายในสหรัฐอเมริกา สร้างรายได้รวม 126,368,084 ดอลลาร์สหรัฐ <!--
Critical reception
Cristoph Mark of The Daily Yomiuri praised the film, saying that the film is "likely a perennial favorite among children. He particularly liked the film effects, which he described as "Drops of water loom large and drip like syrup; the ticking of a clock reverberates through the floor and the theater's speakers; tissue paper is large and stiff...", adding that these effects gives the audience "a glimpse into their own world, but from a different perspective". Mark Schilling of The Japan Times gave the film a rating of four out of five stars, and said that the film "speaks straight to the heart and imagination of [everyone]." Schilling also praised the film's animation, saying that [Studio Ghibli animators] are past masters at creating the illusion of presence and depth without [3-D effects]. However, he also said that some scenes in the film "threatens to devolve into the sappy, the preachy and the slapsticky" but noted that these scenes were "mercifully brief".
Steve Rose, the reviewer for The Guardian gave the film four out of five stars and praised the film, describing it as "a gentle and entrancing tale, deeper and richer than more instantly gratifying fare.". Rose also described the film as "the slow food of the animation world.". However, he did note that this film "doesn't match previous hits such as Spirited Away or Princess Mononoke in terms of epic scale or adult appeal", even though it bears many of their hallmarks: bright, detailed animation..." . Deborah Young of The Hollywood Reporter gave a positive review of the film. She said that the film "remains essentially a film for children". Young later went on to say that the relationship with Sho and Arrietty "touches the heartstrings with gentle yearning", and praised Yonebayashi for its direction. In the opening remarks made by David Gritten of The Telegraph, he said that the film was "ravishingly colourful and textured". He also praised the animation, saying that "animation doesn’t get better than Arrietty." Gritten gave the film a rating of 4 stars out of 5 stars.
Release
The Secret World of Arrietty was first released in Japanese cinemas on July 17, 2010, by Japanese film distributor Toho. The film was officially released at a ceremony attended by the film's cast and Yonebayashi. Corbel performed the film's theme song at the event. In addition, Yonebayashi hinted that he wanted the film to beat the record of over 12 million audiences set by previous Studio Ghibli film, Ponyo. The film was screened in 447 theaters throughout Japan during its debut weekend.
It was later dubbed into French and was released in France as Arrietty, le petit monde des chapardeurs, on January 12, 2011. In the United Kingdom, the film was released on July 29, 2011 by Optimum Releasing. It is also scheduled to be released in the United States on February 17, 2012, by Walt Disney Pictures. The North American version of The Secret World of Arrietty was directed by Gary Rydstrom, produced by Frank Marshall and Kathleen Kennedy and written by Karey Kirkpatrick.
Home media
The Secret World of Arrietty was released in both Blu-Ray and DVD formats within Japan. The DVD version of the film consists of two discs in the region 2 format. The Blu-ray version consists of a single disc in the Region A format. Both versions were released in Japan on June 17, 2011, and both contains English and Japanese subtitles.
Film manga
The Secret World of Arrietty was adapted into a Japanese manga series. This manga adaptation was first published by Tokuma Shoten Publishing Co., Ltd. within Japan, and was released in four separate volumes. It was also announced that Viz Media will be releasing the English version of this manga adaptation of the film within North America in January 2012.
นฤชาติ บุญสุวรรณ
นฤชาติ บุญสุวรรณ (เกิด 11 มกราคม พ.ศ. 2489) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 2 สมัย
ประวัติ
นฤชาติ บุญสุวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2489 เป็นบุตรของนายมุ่น กับนางเลียน บุญสุวรรณ สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี ครุศาสตรบัณฑิต จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
การทำงาน
นฤชาติ เคยเป็นนักวิชาการสำนักงานเร่งรัดพัฒนาชนบท ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ถึง 7 ปี ก่อนที่จะย้ายประจำที่ อำเภอหาดใหญ่
งานการเมือง
นฤชาติ ได้รับการชักชวนจาก นายบัญญัติ บรรทัดฐาน ให้ลงเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ใน พ.ศ. 2526 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกติดต่อกันรวม 2 ครั้ง เขาเคยเป็นกรรมการบริหารพรรคประชาชน ในปี พ.ศ. 2531
หลังจากนั้นก็ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งเรื่อยมา แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้งเลยสักครั้ง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
นฤชาติ บุญสุวรรณ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
ท็อปอวอร์ด 2001
ท็อปอวอร์ด 2001 ครั้งที่ 2 ประจำปี 2544
ลัทธิบูชาบุคคลของนิโคไล เชาเชสกู
ในสมัยสงครามเย็น นิโคไล เชาเชสกู ผู้นำเผด็จการแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย ได้สร้างลัทธิบูชาบุคคลที่แพร่กระจายไปทั่วที่สุดในบรรดาประเทศกลุ่มตะวันออก โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจากลัทธิบูชาบุคคลเกาหลีเหนือของคิม อิล-ซ็อง ลัทธินี้เริ่มต้นจากข้อวินิจฉัยเดือนกรกฎาคมในปี 1971 ซึ่งยกเลิกการทำให้เป็นเสรีนิยมซึ่งเป็นไปในทศวรรษ 1960 และนำเอาแนวคิดชาตินิยมโรมาเนียมาใช้ ย้อนประเทศกลับไปสู่ระบบสัจนิยมสังคมนิยม เผด็จการเบ็ดเสร็จแบบสตาลิน แรกเริ่ม ลัทธิบูชาบุคคลนี้มีศูนย์กลางอยู่ที่เชาเชสกูคนเดียว แต่ต่อมาภายในทศวรรษที่ 1980 ลัทธินี้ได้รวมถึงการบูชาเอเลียนา เชาเชสกู ภรรยาของเขาเช่นกัน
ภูมิหลัง
เมล็ดพันธุ์แรกของลัทธิบูชาบุคคลนี้สามารถพบได้ในการลงคะแนนเสียงโดยไม่ใช้บัตร (acclamation) ของเชาเชสกู หลังสุนทรพจน์ในปี 1968 ที่เขาประกาศประณามการบุกครองเชโกสโลวาเกียของฝ่ายกติกาสัญญาวอร์ซอ นับจากนั้นมาได้มีการระบุตัวตนประเทศโรมาเนียผูกกับตัวเชาเชสกู ((identification of Romania with Ceaușescu)) เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในสื่อและในรายงานของรัฐ ส่วนจุดเริ่มต้นแท้จริงของลัทธิบูชาบุคคลนั้นมีหลังการเดินทางเยือนจีนและเกาหลีเหนือของเชาเชสกูในปี 1971 เขาประทับใจเป็นพิเศษกับวิธีที่เหมา เจ๋อตง และคิม อิล-ซุงปกครองประเทศ และลัทธิบูชาบุคคลที่มีในทั้งสองบุคคลนี้
เชาเชสกูดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจสูงสุดในรัฐคอมมินิสต์นี้ ตั้งแต่ปี 1965 นอกจากนี้ เขายังขึ้นมาเป็นประธานสภาแห่งรัฐในปี 1967 ทำให้เขาเป็นประมุขของรัฐทั้งในทางพฤตินัยและนิตินัย ในปี 1974 เขาได้พาตัวเองขึ้นเป็นประธานาธิบดีโรมาเนีย ที่ซึ่งเขายังมอบ "คฑาประธานาธิบดี" ให้กับตัวเอง คล้ายกับคฑาของกษัตริย์ ศิลปิน ซัลบาโด ดาลี แสดงความยินดีกับเขาผ่านทางโทรเลขที่ตีพิมพ์ในสื่อที่รัฐควบคุม อย่างไรก็ตาม ดาลีได้แฝงเอาความจิกกัดไว้อยู่ในสาส์นนี้ ข้าพเจ้ายินดีเป็นยิ่งต่อการตัดสินใจครั้งประวัติศาสตร์ของท่านที่ได้แต่งตั้งคฑาประธานาธิบดี
ลักษณะ
เด็กนักเรียนเรียนบทกวีและดนตรีที่ซึ่งเชิดชู "ชาติ พรรค และท่านผู้นำ" ตั้งแต่ช่วงปีแรก ๆ ของการศึกษา เป้าหมายของลัทธินี้คือการทำให้การต่อต้านเชาเชสกูในระดับสาธารณะเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากเชาเชสกูถือว่าเป็นผู้ไม่มีทางทำผิด และอยู่เหนือคำวิจารณ์ทั้งปวง
ในเดือนพฤศจิกายน 1979 ในการประชุมใหญ่พรรคคอมมิวนิสต์ครั้งที่สิบสอง เจ้าหน้าที่อาวุโสระดับสูง Constantin Pîrvulescu กล่าวโทษสภาว่าแทบจะไม่ทำอะไรเพื่อชี้แจงปัญหาที่มีอยู่ในประเทศเลย แต่กลับใช้เวลานี้ไปกับการพูดเชิดชูเชาเชสกูซ้ำไปซ้ำมา เขาถูกขับไล่ออกจากสภา ถูกคุมขังในบ้าน และอยู่ภายใต้การตรวจตราอย่างแน่นหนานับจากนั้น
ในสื่อ
สื่อแสดงเชาเชสกูในฐานะนักทฤษฎีคอมมิวนิสต์ (communist theoretician) ผู้ชาญฉลาด และมีส่วนร่วมใหญ่หลวงต่อลัทธิมากซ์–เลนิน และเป็นผู้นำทางการเมืองที่ซึ่งมี "ความคิด" เป็นต้นธารของความสำเร็จทุกประการของชาติ งานเขียนของเขาถูกรวบรวมและตีพิมพ์เป็นปกติ รวมถึงยังถูกแปลเป็นหลายภาษา รวมถึงมีจำหน่ายหลายฉบับอยู่ในร้านหนังสือทั่วโรมาเนีย ส่วนภรรยา เอเลียนา เชาเชสกู ได้รับการแสดงภาพในฐานะ "แม่ของแผ่นดิน" และในทุกหลักฐานเห็นตรงกันว่า เธอมีความหยิ่งยโสและต้องการศักดิ์ศรีมากไปกว่าสามีของเธอเสียอีก
สื่อใช้วลีเช่น "ยุคทองของเชาเชสกู" และชุดคำอย่าง "ผู้ค้ำยันการพัฒนาและความเป็นเอกราชของรัฐ" (guarantor of the nation's progress and independence) หรือ "ผู้ออกแบบอนาคตของรัฐ ผู้ซึ่งมีวิสัยทัศน์กว้างไกล" (visionary architect of the nation's future) Dan Ionescu นักเขียนประจำ Radio Free Europe ได้รวมรายชื่อคำสรรเสริญแทนชื่อเขาเชสกูที่นักเขียนโรมาเนียเคยใช้ คำเหล่านี้มีทั้ง "ผู้ออกแบบ", "บุคคลจากสวรรค์" ("celestial body" โดย Mihai Beniuc), "ผู้สร้างจักรวาล" (demiurge), "พระเจ้าทางฆราวาส" (secular god โดย Corneliu Vadim Tudor), "ต้นเฟอร์" (fir tree), "เจ้าชายทรงเสน่ห์" (Prince Charming โดย Ion Manole), "ผู้ทรงปัญญา" (genius), "นักบุญ" (saint โดย Eugen Barbu), "ปาฏิหาริย์" (miracle), "ดาวประกายพรึก" (morning star โดย Vasile Andronache), "ผู้นำทาง" (navigator โดย Victor Nistea), "ผู้พาให้รอด" (saviour โดย Niculae Stoian), "ดวงอาทิตย์" (โดย Alexandru Andrițoiu), "ไททัน" (titan โดย Ion Potopin) และ "ผู้มีวิสัยทัศน์" (visionary โดย Viorel Cozma) ส่วนชื่อทั่วไปที่ใช้เรียกเขาคือ Conducător (ท่านผู้นำ)
นอกจากนี้ยังมีการเล่าเรื่องของเขาในฐานะชายผู้มีจุดเริ่มต้นธรรมดา แต่ได้เติบโตมาได้ด้วยความพยายามของตน เช่นเดียวกับวีรบุรุษเชิงสัญลักษณ์ในประมปราพื้นถิ่นของโรมาเนีย เช่น Horea และ Avram Iancu
นอกจากนี้ เชาเชสกูยังกังวลต่อภาพลักษณ์ของตนอย่างมาก ภาพถ่ายส่วนใหญ่ของทั้งสองเป็นภาพจากเมื่ออายุ 40 ปลาย ๆ โทรทัศน์อยู่ภายใต้คำสั่งอย่างเคร่งครัดให้แสดงภาพของทั้งสองให้ดูดีที่สุด และผู้ผลิตต้องทำให้รูปลักษณ์ของเชาเชสกูซึ่งถือว่าเตี้ย (เขาสูง 1.65 m) จะไม่ถูกสังเกตได้บนจอโทรทัศน์ เคยมีผู้ผลิตคนหนึ่งเผยแพร่ฟุตเทจที่แสดงเชาเชสกูกระพริบตาและพูดติดขัด เขาถูกสั่งห้ามจากการผลิตรายการโทรทัศน์เป็นเวลาสามเดือน
ในช่วงหนึ่ง ภาพถ่ายของเชาเชสกูที่มีอยู่ทุกหนแห่งนั้น เป็นภาพถ่ายมุมที่เห็นหูของเชาเชสกูแค่ข้างเดียว ไม่นานได้มีมุกตลกแพร่กระจายไปทั่วว่าภาพนี้แสดงเชาเชสกู "หูเดียว" (เป็นวลีภาษาโรมาเนีย แปลว่า "เป็นบ้า") ภาพถ่ายเหล่านี้ได้ถูกพิจารณาว่าไม่เหมาะสม และถูกแทนที่ด้วยภาพถ่ายใหม่ที่แสดงให้เห็นหูครบทั้งสองข้างแทน
ในวรรณกรรรม
นอกจากนี้บรรดาปัญญาชนของโรมาเนียถูกเรียกตัวไปเพื่อแสดงความเห็นในทางขื่นชมเชิดชูเชาเชสกู ภายในทศวรรษ 1980s ได้มีการตีพิมพ์หนังสือรวมบทเชิดชูเชาเชสกูรายปี ในวันเกิดของเชาเชสกู ซึ่งเป็นวันหยุดแห่งชาติ
รางวัลคิดส์ชอยส์อวอร์ดส 2010
นิโคโลเดียนคิดส์ชอยส์อวอร์ดสครั้งที่ 23 (อังกฤษ: Nickelodeon Kids' Choice Awards 2010) หรือที่รู้จักกันในชื่อ KCA จัดขึ้นวันที่ 27 มีนาคม 2010 เมื่อเวลา 20:00-21:30 นาฬิกาของลอสแอนเจลิส หรือตามเวลา 8:00-9:30 ของวันที่ 28 มีนาคมตามเวลาประเทศไทย โดยเป็นรางวัลสำหรับสื่อบันเทิงในแขนงต่างๆ ทั้งรายการโทรทัศน์, ภาพยนตร์, เพลง และหนังสือ โดยผลการติดสินนั้นได้มาจากคะแนนโหวตของคนทั่วไปทั้งโลกที่ร่วมเข้าไปลงคะแนนทางเว็บไซต์ ออกอากาศทางช่องนิโคโลเดียน มีผู้ชมทางบ้านในสหรัฐอเมริการับชม 7.6 ล้านคน
ผู้ประกาศรางวัล
=== การแสดงดนตรี ===
ตัวการ์ตูน
== ผู้เข้าชิงและผู้ชนะ == (winners shown in bold)
เควี 62
เควี 62 (KV62) เป็นชื่อสุสานในหุบผากษัตริย์ (Valley of the Kings) ประเทศอียิปต์ ที่ไว้พระศพของทุตอังค์อามุน (Tutankhamun) และมีชื่อเสียงเพราะทรัพย์สมบัติที่พบข้างใน
ในปี 1922 เฮาเวิร์ด คาร์เตอร์ (Howard Carter) พบสุสานนี้อยู่ในหุบผาซึ่งมีซากบ้านเรือนคนงานที่สร้างขึ้นในสมัยอาณาจักรใหม่ปกคลุมอยู่ นี้เป็นเหตุผลที่สุสานรอดพ้นจากการระดมขุดกรุอย่างร้ายแรงที่สุดในช่วงนั้น เมื่อพบสุสานแล้ว ปรากฏว่า ภายในมีข้าวของเรียงไว้ระเกะระกะ คาร์เตอร์ได้ถ่ายภาพพวงมาลัยพวงหนึ่งไว้ซึ่งพอแตะแล้วก็สลายเป็นผงธุลีไป การขนทรัพย์สินออกจากสุสานใช้เวลา 8 ปี เนื่องจากสภาพของสุสานเอง และความประสงค์ของคาร์เตอร์ที่จะบันทึกข้อมูลไว้ให้ละเอียดที่สุด ทรัพย์สินดังกล่าวขนไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร
หลังฝังพระศพแล้วไม่นาน ขโมยขึ้นสุสานนี้อย่างน้อย 2 ครั้ง พระทวารบานนอกสุดของห้องไว้พระศพนั้นถูกเปิดทิ้งไว้และมิได้ลั่นดาล มีการประเมินว่า ร้อยละ 60 ของอัญมณีในพระคลังของสุสานถูกลักพาออกไป
การพบ
ในปี 1907 คณะสำรวจของทีโอดอร์ เอ็ม. เดวิส (Theodore M. Davis) ได้ขุดสุสานขนาดย่อมแห่งหนึ่งซึ่งมีเครื่องสุกำศพจารึกพระนามทุตอังค์อามุน เดวิสจึงสันนิษฐานว่า สุสานดังกล่าวเป็นที่ไว้พระศพทุตอังค์อามุนอย่างสมบูรณ์ และสั่งให้ขุดค้น ก่อนจะพบสุสานของโฮเร็มเฮ็บ (Horemheb) ต่อมาในปี 1912 เขาเขียนหนังสือชื่อ เดอะทูมส์ออฟฮาร์มฮาบีแอนด์ทูอาทังค์อามานู (The Tombs of Harmhabi and Touatânkhamanou) ซึ่งพรรณนารายละเอียดเกี่ยวกับการค้นพบสุสานทั้งสองเอาไว้ ในตอนท้ายหนังสือ เขาเขียนว่า "ผมเกรงว่า สุสานกษัตริย์จะเหี้ยนเสียแล้ว" แต่ภายหลัง ข้อสันนิษฐานของเดวิสเกี่ยวกับสุสานของทุตอังค์อามุนนั้นได้รับการพิสูจน์ว่า ไม่ถูกต้อง
คาร์เตอร์ใช้เวลาขุดสำรวจอย่างพิถีพิถันอยู่หลายสัปดาห์ กระทั่งวันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1923 เขาได้เปิดห้องไว้พระศพชั้นใน และได้เห็นหีบพระศพเป็นบุคคลแรก เฮนรี วอลแลม มอร์ตัน (Henry Vollam Morton) นักข่าวคนเดียวที่ได้อยู่ในพื้นที่ จึงถ่ายทอดเหตุการณ์เหล่านี้สู่สาธารณชนต่อไป
การตรวจสอบ
บันไดขั้นแรกเข้าสู่สุสานนั้นพบเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1922 วันที่ 5 พฤศจิกายน 1922 จึงพบทางบันไดอย่างสมบูรณ์ ครั้นสื้นเดือนพฤศจิกายน 1992 จึงสามารถเข้าสู่ห้องเล็ก (antechamber) และพบห้องเสริม (annex) ตลอดจนห้องไว้พระศพ และพระคลัง ตามลำดับ สุสานได้รับการเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 29 พฤศจิกายน 1922 และมีการแถลงข่าวครั้งแรกในวันที่ 30 พฤศจิกายน 1922 ต่อมาวันที่ 27 ธันวาคม 1922 จึงมีการนำข้าวของออกจากสุสานเป็นชิ้นแรก
วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 1923 เปิดห้องไว้พระศพ ครั้นวันที่ 5 เมษายน 1923 ลอร์ดคาร์นาร์วอนตาย
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 1924 เปิดฝาหีบพระศพซึ่งทำจากแกรนิต แต่ในเดือนเมษายร 1924 คาร์เตอร์เกิดหมางใจกับกรมโบราณคดี (Antiquities Service) จึงทิ้งงานสำรวจกลับไปสหรัฐอเมริกา
ลุเดือนมกราคม 1925 คาร์เตอร์ได้รับแต่งตั้งให้สำรวจสุสานนี้อีกครั้ง วันที่ 13 ตุลาคม 1925 เขาจึงเปิดฝาหีบพระศพชั้นแรก ครั้นวันที่ 23 ตุลาคม 1925 เขาเปิดฝาหีบชั้นที่สอง และวันที่ 28 ตุลาคม 1925 เขาและคณะได้เปิดฝาหีบพระศพชั้นสุดท้าย เผยให้เห็นพระศพ วันที่ 11 พฤศจิกายน 1925 จึงเริ่มตรวจสอบพระศพกัน
ส่วนงานด้านสำรวจพระคลังนั้นเริ่มขึ้น ณ วันที่ 24 ตุลาคม 1926 จากนั้นในระหว่างวันที่ 30 ตุลาคม 1927 ถึงวันที่ 15 ธันวาคม 1927 จึงมีการขนข้าวของออกจากห้องเสริมจนหมดเพื่อตรวจสอบห้อง ครั้นวันที่ 10 พฤสจิกายน 1930 อันเป็นเวลาราว 8 ปีหลังพบสุสาน ของชิ้นสุดท้ายจึงได้รับการนำออกจากสุสาน
ภาพรวมของสุสาน
เมื่อพิเคราะห์ลักษณะการออกแบบแล้ว ปรากฏว่า สุสานนี้เดิมทีประสงค์ให้เอกชนใช้ มิใช่สำหรับเจ้าขุนมูลนาย ในระหว่างขุดค้นได้พบพยานหลักฐานสนับสนุนข้อสันนิษฐานว่า สุสานดังกล่าวได้รับการปรับปรุงให้เจ้าใช้ นี้อาจสอดคล้องกับข้อเท็จจริงที่ว่า มีแต่ผนังห้องไว้พระศพที่ได้รับการตกแต่ง ต่างจากสุสานหลวงทั่วไปที่เขียนผนังทุกแห่งเป็นเนื้อเรื่องจากคัมภีร์มรณะ (Book of the Dead)
บันได
บันไดมี 16 ขั้น ทอดลงจากพื้นขนาดย่อมที่ยกขึ้น นำไปสู่พระทวารบานที่ 1 ซึ่งใช้ปูนฉาบผนึกไว้ แต่พระทวารนี้เคยถูกขโมยทำลายลงมาแล้วอย่างน้อย 2 ครั้งในสมัยโบราณ
ฉนวน
เมื่อเข้าพระทวารบานที่ 1 มาแล้ว พบฉนวนเป็นทางยาวไปสู่พระทวารบานที่ 2 ซึ่งผนึกไว้เช่นกัน เมื่อเข้าพระทวารบานนี้ไปแล้วเป็นห้องห้องหนึ่งซึ่งคาร์เตอร์เรียก "ห้องเล็ก" เดิมทีใช้เก็บของเหลือและของใช้จากพระราชพิธีพระศพ แต่เมื่อถูกขโมยขึ้น จึงมีการย้ายข้าวของดังกล่าวไปไว้ที่สุสานหมายเลขเควี 54 เป็นเหตุให้ห้องเล็กนี้ร้างไป
การตกแต่ง
ห้องไว้พระศพเป็นห้องเดียวในสุสานที่ได้รับการตกแต่งโดยเขียนจิตรกรรมฝาผนังเป็นเหตุการณ์ที่ไอ (Ay) อุปราช เป็นประธานในพิธีเบิกปากพระศพ แทนพระโอรส ถึงแม้ว่าไอจะสูงวัยกว่าทุตอังค์อามุนมาก ในห้องยังมีรูปนัต (Nut) เทพีท้องฟ้า อยู่บนผนังทางเหนือ มีรูปชั่วโมงแรกในนรกอยู่บนผนังทางตะวันตก มีคาถาจากคัมภีร์มรณะอยู่บนผนังตะวันออก และมีรูปเทพยดาต่าง ๆ เป็นเครื่องแทนทุตอังค์อามุนอยู่บนผนังทางใต้ เทพยดาเหล่านั้นที่ปรากฏมีอานูบิส (Anubis), ไอซิส (Isis) และฮาทอร์ ส่วนที่เหลือชำรุดทั้งสิ้น บนผนังทางเหนือมีรูปทุตอังค์อามุนทรงพระดำเนินสู่นรกภูมิพร้อมพระวิญญาณของพระองค์ โดยมีโอไซริส (Osiris) คอยรับเสด็จอยู่ด้วย
สมบัติบางอย่างในห้องนี้ปรากฏว่า แตกต่างจากธรรมเนียมในการแสดงภาพลักษณ์พระเจ้าแผ่นดินอย่างแจ้งชัด เช่น พระสุบรรณบัฏซึ่งปรกติควรจารึกพระนามพระเจ้าแผ่นดินกลับปรากฏรอยขูดขีดแก้ไข ราวกับว่า นำของพระเจ้าแผ่นดินพระองค์ก่อนกลับมาใช้ใหม่ ซึ่งก็ปรากฏบ่อยครั้ง แต่ทรัพย์สินอื่น ๆ นั้นยากจะอธิบาย เช่น หีบพระศพชั้นกลางและโถพระกุญชะทำเป็นรูปใบหน้าบุคคลซึ่งอายุมากกว่าทุตอังค์อามุน ทั้งมีใบหน้าตอบกว่าพระองค์ด้วย มีการเสนอทฤษฎีว่า ข้าวของดังกล่าวเดิมทีแล้วเตรียมไว้สำหรับสเมงค์คาเร (Smenkhkare) ผู้เสวยราชย์ก่อนทุตอังค์อามุน
ข้าวของ
ในห้องมีกุฏิไม้ปิดทองตั้งล้อมหีบพระศพไว้ 4 ชั้น กุฏิชั้นแรกสุดมีขนาด 5.08 x 3.28 x 2.75 เมตร และมีความหนา 32 มิลลิเมตร จึงเกือบเต็มห้องซึ่งมีขนาด 60 x 30 เซนติเมตร ภายนอกกุฏิดังกล่าวมีพาย 11 เล่มสำหรับ "เรือสุริยะ" (solar boat) และมีพานเครื่องหอม กับตะเกียงประดับรูปเทพฮาพี (Hapi)
สำหรับหีบพระศพนั้นทำจากหินแกรนิต ฝาหีบและมุมหีบสลักจากหินหลากสี น่าเชื่อว่า หีบนี้เดิมทีสลักไว้สำหรับบุคคลอื่น แต่ได้รับการปรับปรุงให้เป็นหีบพระศพทุตอังค์อามุน ส่วนเจ้าของเดิมจะเป็นผู้ใดนั้นไม่ปรากฏอีก ที่แต่ละมุมของหีบนั้นทำเป็นรูปเทวดาต่าง ๆ คอยพิทักษ์พระศพไว้ คือ ไอซิส, เน็ปทิส (Nephthys), เซอร์เก็ต (Serket) และเนท (Neith)
ในหีบมีหีบย่อยอีกสามชั้น สองชั้นแรกทำจากไม้ปิดทอง ชั้นในสุดทำจากทองแท้หนัก 110.4 กิโลกรัม พระศพนั้นอยู่ในหีบทองคำดังกล่าว ตัวพระศพสวมหน้ากากทองคำ ทองพระกร และเครื่องสุกำอื่น ๆ หน้ากากนั้นทำจากทองฝังอัญมนีต่าง ๆ คือ เขี้ยวหนุมาน (quartz), หยกแดง (carnelian), ออบซีเดียน (obsidian), ลาพิสลาซูไล (lapis lazuli), เครื่องเคลือบ (faience) และแก้ว รวมน้ำหนัก 11 กิโลกรัม
ห้องเสริม
ห้องเสริมไว้สำหรับตุนน้ำมัน เครื่องหอม กำยาน อาหาร และสุราบาน ห้องนี้เป็นห้องสุดท้ายที่ขนข้าวของออกไป การขนย้ายดังกล่าวดำเนินขึ้นในระหว่างปลายเดือนตุลาคม 1927 ถึงฤดูใบไม้ผลิของปี 1928 แม้เป็นห้องเล็ก แต่ก็มีของมากกว่า 2,000 ชิ้น จัดกลุ่มได้ราว 280 กลุ่ม
สมิงทอ
สมิงทอ (သမိန်ထော, ; ? – 27 มีนาคม 1553) หรือสมิงเตารามะ เป็นผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์หงสาวดี และกษัตริย์องค์สุดท้ายในสายของราชวงศ์หงสาวดี พระองค์ปกครองพื้นที่เล็ก ๆ รอบ ๆ หงสาวดี ในฐานะกษัตริย์จากปี ค.ศ. 1550 ถึง ปี ค.ศ. 1552
พระองค์เป็นพระราชโอรสของพญาหรั่นที่ 2 และพระอนุชาของพระเจ้าสการะวุตพีที่ประสูติแต่พระสนม พระองค์เคยผนวชเป็นภิกษุ และเริ่มกู้ชาติเมื่อ ค.ศ. 1549 ในรัชสมัยพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้แห่งราชวงศ์ตองอู ซึ่งพิชิตและเข้ายึดครองกรุงหงสาวดีของชาวมอญได้เมื่อ 10 ปีก่อน เมื่อพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ถูกสมิงสอตุตคนสนิทของพระองค์ปลงพระชนม์ สมิงทอปรารถนาจะสืบราชสมบัติจึงถูกกองทัพพม่าตามล่า ทรงลี้ภัยไปประทับที่เมาะตะมะ ได้ขุนนางและประชาชนมาเข้าร่วมกับพระองค์มาก จึงยกทัพมาสู้กับสมิงสอตุตผู้เป็นสามัญชน สมิงสอตุตพ่ายแพ้และถูกสำเร็จโทษในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1550 สมิงทอจึงได้ปราบดาภิเษกเป็นพระเจ้าหงสาวดี ทรงพระนามว่าพระเจ้าชัคคะลีมินทร์ หรือพระเจ้าธอชุกคะลี
พระองค์ปกครองหงสาวดีเป็นเวลาประมาณหนึ่งปีครึ่ง จนพระเจ้าบุเรงนองผู้มีสิทธิครองบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ ยกทัพจากเมืองตองอูเข้าโจมตีหงสาวดีในเดือนมีนาคมปี ค.ศ. 1552 พระเจ้าบุเรงนองได้ชัยชนะ สมิงทอหลบหนีไปเป็นเวลากว่าหนึ่งปีจนพระองค์ถูกจับในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1553 ถูกส่งตัวกลับมายังหงสาวดีและถูกสำเร็จโทษในวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 1553
ปรารถนา สัชฌุกร
ปรารถนา สัชฌุกร (เกิด 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2505) ชื่อเล่น กล้วย เป็นนักแสดงและผู้จัดละครชาวไทย เป็นพี่น้องฝาแฝดกับ ปาริฉัตร ไพรหิรัญ หรือ ปาริฉัตร สัชฌุกร
ประวัติ
ปรารถนา สัชฌุกร ชื่อเล่น กล้วย หรือ ปรารถนา บรรจงสร้าง เกิดวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2505 เป็นพี่น้องฝาแฝดกับ ปาริฉัตร ไพรหิรัญ หรือปาริฉัตร สัชฌุกร (ก้อย) นักแสดงหญิงชาวไทยเช่นกัน ถือว่าเป็นคู่พี่น้องฝาแฝดคู่แรก ๆ ในวงการบันเทิงไทย บิดารับราชการทหารเรือ มารดาเป็นคุณครู และเป็นนักเขียน ใช้นามปากกาว่า ๒๔๕
จบการศึกษาชั้นประถมและมัธยมที่โรงเรียนเซนต์ฟรังซีสซาเวียร์คอนแวนต์
เริ่มต้นเข้าวงการบันเทิงจากการถ่ายแบบและถ่ายโฆษณา ผลงานโฆษณาที่มีชื่อเสียงคือ โฆษณาเป๊บซี่ จากนั้นจึงเริ่มเข้าสู่วงการแสดง มีผลงานแรกคือละครเรื่อง เขี้ยวพิษ และรับงานแสดงเรื่อยมา โดยช่วงแรกมักรับบทนางเอกหรือบทดีเป็นส่วนใหญ่ ก่อนที่ภายหลังจะผันมารับบทสมทบ
แม้จะเป็นแฝดเหมือน แต่จุดสังเกตุของปรารถนา และ ปาริฉัตร คือ ปรารถนาจะมีหน้าที่กลมกว่า ขณะที่ปาริฉัตรหน้าจะเรียวเล็กกว่า และมีดวงตาที่คมดุ
ด้านชีวิตส่วนตัวสมรสกับ รอน บรรจงสร้าง นักแสดงชาย เมื่อพฤษภาคม 2537 โดยไม่มีบุตรด้วยกัน ปัจจุบันผันตัวมาเป็นผู้จัดละครร่วมกับสามี
ซูเปร์โกปาเดเอสปัญญา 2016
นัดแรก
ประตูแรกของการแข่งขันเกิดขึ้นในนาทีที่ 54 จากที่ เดนิส ซัวเรซ เปิดบอลให้กับ อาร์ดา ทูรัน ส่งบอลด้วยหน้าอกให้กลับ ลุยส์ ซัวเรซ ทำประตูด้วยเท้าขวาในระยะ 12 หลา หลั จากนั้น มุนีร เป็นผูทำประตูที่สองในาทีที่ 81 ด้วยเท้าซ้ายผ่านมือของ เซร์คีโอ ริโก เข้าไปจากการแอสซิตส์จาก ลิโอเนล เมสซิ
นัดที่สอง
อาร์ดา ทูรัน เป็นผู้ทำประตูแรกในเกมนี้ด้วยเท้าซ้ายในนาทีที่ 10 จากลูกแอสซิตส์จาก ลิโอเนล เมสซิ ในระยะไม่ถึง 6 หลา หลังจากนั้น 30 นาที เกลาดิโอ บราโบ ได้ป้องกันลูกจุดโทษจาก บิเซนเต อิบอร์รา ได้สำเร็จ หลังจาก ซามุแอล อูมตีตี ทำแฮนด์บอล (ใช้มือช่วยเล่น) ในกรอบเขตโทษ หลังจากนั้น ทูรัน ทำประตูที่สองของเขาได้ในนาทีที่ 46 ด้วยเท้าขวาจากนอกกรอบเขตโทษ ขณะที่ เมสซิ เป็นผู้ทำประตูที่สามให้กับบาร์เซโลน โดยการโหม่งเข้าประตูจากลูกเปิดทางด้านซ้ายของ ลูว์กา ดีญ
มายซิมส์ เรซซิ่ง
มายซิมส์ เรซซิ่ง คือ วิดีโอเกม แนวขับรถ พัฒนาโดย อิเลคโทรนิค อาร์ต และผลิตภายใต้ตราซิมส์ และเป็นหนึ่งในเกมชุดเดอะซิมส์อีกด้วย เกมนี้ได้จัดจำหน่ายในวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2552 จำหน่ายในรูปแบบ นินเทนโด ดีเอส และ วี
เพิ่มความสามารถรถ
ตัวเกมนี้มีตัว เพิ่มความสามารถ (ในเกมมาริโอ คาร์ตจะเรียกว่า "ไอเทม") ซึ่งสามารถจะทำให้เกิดปรากฏการณ์ต่าง ๆ มากมายในเกม ซึ่งมีตัวเพิ่มความสามารถดังนี้:
โครงการอีเด็น
โครงการอีเด็น (Eden Project) คือกลุ่มอาคารเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในคอร์นวอล สหราชอาณาจักร โครงการนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ของแร่ไธดรัสอะลูมิเนียมซิลิเกตห่างจากตัวเมืองเซนต์บลาเซ 1.25 ไมล์ (2 กิโลกเมตร) และห่างจากเมืองเซนต์ออสเทลล์ 3 ไมล์ (5 กิโลเมตร)
อาคารเหล่านี้ประกอบไปด้วยโดมต่างๆ ที่รวบรวมพืชจากทั่วโลก โดยพยายามทำให้เหมือนกับระบบนิเวศโลก โดมเหล่านี้ประกอบขึ้นโดยอาศัยรูปร่างหกเหลี่ยมเป็นร้อยๆแผ่น และรูปห้าเหลี่ยมในบางแห่ง เชื่อมกันจนเป็นอาคารขนาดใหญ่ อาคารนี้มีลักษณะโปร่งแสง สังเคราะห์ขึ้นจากพลาสติก ในโดมแรกนั้น เลียนแบบสิ่งแวดล้อมในเขตร้อน, โดมที่ 2 เลียนแบบเขตอบอุ่น และสภาพอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน
แบบแผน
โครงการนี้ตั้งบนพื้นที่ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์บนพื้นที่หลุมแร่ไธดรัสอะลูมิเนียมซิลิเกต ความน่าสนใจของโครงการนี้คือ การผสมผสานระหว่างระบบนิเวศ 2 ระบบคือ เขตร้อน และเขตอบอุ่น ประกอบไปด้วยสวนผัก และงานประติมากรรม อาทิ ผึ้งยักษ์, หุ่นยนต์ยักษ์ หรือที่เรียกว่า " RSA WEEE Man" สร้างจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่าๆ
ระบบนิเวศ
พื้นที่ใต้หลุมอันไร้ประโยชน์ ได้มีการผสมผสานของ 2 ระบบนิเวศคือ
อาคารเหล่านี้สร้างจากวัสดุเหล็กกล้าที่มีลักษณะคล้ายท่อ ส่วนมากมีรูปร่างหกเหลี่ยม ภายนอกส่วนที่หุ้มโลหะทำมาจากเทอร์โมพลาสติกชนิด ETFE ส่วนภายนอกนั้น กระจกเป็นสิ่งต้องห้ามในการเลือกนำมาติดตั้งเพราะน้ำหนักและอันตราย ส่วนลักษณะผนังนั้นทำจากวัสดุหลายชั้นของฟิล์ม ETFE ป้องกันรังสีอัลตราไวโอเล็ต ซึ่งครอบคลุมทุกบริเวณ และขยายออกได้เพื่อป้องกันการสั่นสะเทือน นอกจากนี้ วัสดุ ETFE ต่อต้านความเครียด (ค่าความเครียดในทางฟิสิกส์, อ. "Stains" ) และยังทำให้ฝุ่นผงที่มาเกาะชะล้างออกไปได้อย่างง่ายดายเมื่อฝนตก หากต้องการทำความสะอาดสามารถใช้วิธีการไต่จากหลังคาลงมาทำความสะอาดได้ แม้ว่า ETFE สามารถมีรูรั่วได้โดยง่าย แต่สามารถซ่อมแซมได้ง่ายด้วยเทป ETFE
เทคโนโลยี ETFE จัดหาและติดตั้งโดยเวกเตอร์ โฟลเทก ผู้รับผิดชอบความคืบหน้าด้านวัสดุบุผนัง ในส่วนของเหล็ก และรูปแบบบุผนัง ออกแบบ, จัดหา และติดตั้งโดย มีโณ (สหราชอาณาจักร) พีซีแอล ผู้เข้าร่วมพัฒนาแผนด้านภูมิศาสตร์ และสถาปนิก นิโคลัส  กริมชาว และทีมงาน
คอมพิวเตอร์ควบคุมระบบสิ่งแวดล้อม (อุณหภูมิ, ความชื้นในแต่บะระบบนิเวศ) ออกแบบและติดตั้งโดยบริษัท HortiMaX จำกัด ผู้รับผิดชอบหน้าที่การดูแลรักษาควบคุมสิ่งแวดล้อมและระบบมอนิเตอร์
การก่อสร้างทั้งหมดอำนวยการสร้างโดย แมคแอลไพน์ จอนท์ เวนทูร
ส่วนริมโครงการ
ในพื้นที่ส่วรริมของโครงการมีโครงการก่อสร้างอาคารใหม่ของโครงการอีเด็น
โครงการอีเด็นกล่าวว่าพื้นที่นี้จะเป็นสัญลักษณ์ของความคงอยู่, แสดงถึงการปฏิรูประดับสากลแห่งมวลมนุษยชาติที่มีความสามารถในการเป็นสิ่งน่าอัศจรรย์ต่างๆได้ อาคารจะเป็นแบบของเกษตรกรรม และเทคโนโลยี, การเก็บเกี่ยว และพลังงานจากดวงอาทิตย์, ลม และฝน เพื่อแสดงถึงว่า "เราจะสามารถอยู่ได้อย่างไรในอนาคต"
ภายในบริเวณริมนั้นเป็นทะเลทราย, โอเอซิส และสวนน้ำ และอาคารจะทำมาจากไม้ และมีพื้นที่พอที่จะให้ศิลปินน้ำเสียงชั้นยอด, นักประพันธ์, นักดนตรี หรือแม้กระทั่งนักวิทยาศาสตร์ได้ทำงานเป็นชุมชน เป็นครอบครัว แลกเปลี่ยนความคิดที่ดีที่สุดกัน และพัฒนาชีวิตและสภาพแวดล้อมทั้งปัจจุบัน และในอนาคต
ในบริเวณนี้ ผู้ที่คาดว่าจะได้รับคัดเลือกจัดโดย กองทุนล็อตเตอรีขนาดใหญ่ เป็นหนึ่งในโครงการที่แข่งขันเพื่อรางวัล 50 ล้านปอนด์ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 และมีผู้ชนะคือโครงการ ซัซทราน คอนเน็ก 2
ด้านสิ่งแวดล้อม
โดมต่างๆในโครงการนี้ ภายในมีการรวบรวมพืชพรรณที่กำลังเจริญเติบโตนานาชนิดจัดแสดงไว้
โครงการอีเด็นมีการศึกษาสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ โดยมุ่งไปที่การพึ่งพาอาศัยกันของพืช และมนุษย์ โดยพืชสามารถใช้ในการปรุงทำยาได้ ที่นี่ต้องใช้น้ำประมาณมหาศาลที่จะสร้างความชื้นภายในโดมระบบนิเวศเขตร้อน พร้อมๆกันกับสิ่งอำนวยความสะดวกทางสุขาภิบาล น้ำเหล่านี้ได้มาจากการกลั่นน้ำฝนที่ถูกสะสมไว้ก้นหลุมของเหมืองแร่อันเป็นที่ตั้งของโครงการให้สะอาด ในความเป็นจริงแล้วโดยส่วนมากการใช้น้ำนั้นจะใช้ในการปรุงอาหาร และทำความสะอาด นอกจากนี้ กลุ่มอาคารต่างๆที่นี่ ก็ใช้ "ไฟฟ้าเขียว" นั่นคือใช้พลังงานจากโรงไฟฟ้าพลังงานลมในคอร์นวอล ซึ่งเป็นที่แรกๆที่มีในยุโรป หนึ่งในบริษัทที่มีความขัดแย้งกับโครงการอีเด็นในบางเรื่อง ปัจจุบันมีหุ้นส่วนในกลุ่มบริษัทไรโอทินโท บริษัทเหมืองแร่ชาวบริติช ไรโอทินโทเริ่มต้นในการทำเหมืองแร่ไททาเนียมออกไซด์ที่ประเทศมาดากัสการ์ ซึ่งจะต้องถางป่าริมทะเลบริเวณกว้าง ทำให้ส่งผลค่อความหลากหลายต่อความหลากหลายทางชีวภาพของพืชและสัตว์
ประวัติ
"ศูนย์ผู้มาเยือน" ส่วนแรกของโครงการอีเด็น เปิดให้สาธารณชนเข้าชมเมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 และพื้นที่ทั้งหมดเปิดให้เข้าชมเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2544
โครงการอีเด็นเป็นเจ้าภาพคอนเสิร์ต "คอนเสิร์ต8 ไลฟ์" หรือ "ความเสิร์ตความปรารถนาของแอฟริกา" ในชุดคอนเสิร์ต "8 ไลฟ์" เมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 โดยใช้พื้นที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง เจมส์ บอนด์ ตอน "ดาย อนัทเธอร์ เดย์ 007 พยัคฆ์ร้ายท้ามรณะ" นอกจากนี้ยังจัดหาพืชให้แก่สวนแอฟริกาของบริติชมิวเซียมอีกด้วย
ในปีพ.ศ. 2548 โครงการอีเด็นเริ่ม "เวลาแห่งของขวัญ" ระหว่างช่วงเดือนฤดูหนาว (เดือนพฤศจิกายน - กุมภาพันธ์) จุดเด่นคือลานน้ำแข็งที่ปกคลุมทะเลสาบ ที่มีบาร์คาร์เฟ่เล็กๆตั้งอยู่ และตลาด[[คริสต์มาสลล พร้อมการประสานเสียงจากนักประสานเสียงชาวคอร์นเวล ซึ่งโดยปกติจะแสดงในพื้นที่ระบบนิเวศ
ในปี พ.ศ. 2549 และ 2550 โครงการอีเด็นเป็นเจ้าภาพชุดการแสดงดนตรีที่เรียกว่า "อีเด็นเซสชั่น" ที่มีศิลปินร่วมงานได้แก่ เอมี ไวน์เฮาส์, เจมส์ มอร์ริซัน, มิวส์, ลิลี่ อัลเลน, สโนว์พาโทรล และเดอะเมจิกนัมเบอร์
ในวันที่6 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โครงการอีเด็นจะเชิญผู้คนทั้งคอร์นวอล เพื่อทำลายสถิติโลกด้านผับควิซ เป็นส่วนหนึ่งของการรณรงค์ที่จะนำเงิน 50 ล้านปอนด์ของกองทุนสลากกินแบ่งมาสู่คอร์นวอล
โครงการอีเด็นเคยแพร่ภาพในรายการโทรทัศน์ไซเบอร์เน็ตเมื่อ พ.ศ. 2545
บทวิจารณ์ต่อโครงการ
ในปี พ.ศ. 2550 ได้มีคำวิพากษ์วิจารณ์ต่อโครงการอีเด็นในหนังสือพิมพ์คอร์นิชที่กังวลเกี่ยวกับปริมาณกองทุนที่โครงการได้รับถึง 130 ล้านปอนด์จากแหล่งกองทุนสาธารณะมายมาย     กล่าวว่าโครงการควรช่วยเหลือตัวเองมากกว่านี้ อีกทั้งมลภาวะของคาร์บอนจากโครงการอีเด็นก่อให้เกิดข้อวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ที่มาเยือน บ้างมาโดยรถยนต์ส่วนตัว บ้างโดยสารเครื่องบินซึ่งล้วนก่อให้เกิดมลภาวะทั้งสิ้น นอกจากนี้ การจัดคอนเสิร์ตก่อให้เกิดกรีดล็อกในพื้นที่บริเวณของเซนท์ออสเทล
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2550 โครงการอีเด็นล้มเหลวการประมูลกองทุนกว่า 50 ล้านปอนด์ในกองทุนล็อตเตอรีป๊อปปูลาโวต เมื่อได้รับคะแนนโหวตเพียงแค่ 12.07%
อีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก
อีริค คริสตอฟเฟอร์เซนแห่งเดนมาร์ก (ราวค.ศ. 1307 - ราวค.ศ. 1332) (Erik Christoffersen) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์รองแห่งเดนมาร์ก หรือยุวพระมหากษัตริย์ตั้งแต่ปีค.ศ. 1321 จนกระทั่งสวรรคต โดยเป็นพระประมุขร่วมกับพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระราชบิดา ทรงเป็นสมาชิกราชวงศ์แอสตริดเซน พระองค์มักถูกเรียกว่า "อีริค พระมหากษัตริย์ที่ถูกเลือก"