cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รางวัลนาฏราช ครั้งที่ 5
รายชื่อผู้ชนะ
ละครทั้ง 4 เรื่องต่อไปนี้ ได้รับการลงคะแนนเสียงให้เป็นผู้ชนะรางวัลนาฏราช ครั้งที่ 5
ประเทศชิลีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912
ประเทศชิลี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 5 ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ระหว่างวันที่ 6-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติชิลีเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 14 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศชิลีไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ภาษาไทย
ภาษาไทย หรือ ภาษาไทยกลาง เป็นภาษาในกลุ่มภาษาไท ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาขร้า-ไท และเป็นภาษาราชการ และภาษาประจำชาติของประเทศไทย มีการสันนิษฐานว่าภาษาในตระกูลนี้มีถิ่นกำเนิดจากทางตอนใต้ของประเทศจีน และนักภาษาศาสตร์บางส่วนเสนอว่า ภาษาไทยน่าจะมีความเชื่อมโยงกับตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน และตระกูลภาษาจีน-ทิเบต
ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีระดับเสียงของคำแน่นอนหรือวรรณยุกต์เช่นเดียวกับภาษาจีน และออกเสียงแยกคำต่อคำ
ภาษาไทยปรากฏครั้งแรกในพุทธศักราช 1826 โดยพ่อขุนรามคำแหง และปรากฏอย่างสากลและใช้ในงานของราชการ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พุทธศักราช 2476 ด้วยการก่อตั้งสำนักงานราชบัณฑิตยสภาขึ้น และปฏิรูปภาษาไทย พุทธศักราช 2485
ประวัติ
ภาษาไทยจัดอยู่ในกลุ่มภาษาไท (Tai languages) ภาษาหนึ่ง ซึ่งเป็นสาขาย่อยของตระกูลภาษาขร้า-ไท ภาษาไทยมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับภาษาในกลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ภาษาอื่น ๆ เช่น ภาษาลาว ภาษาผู้ไท ภาษาคำเมือง ภาษาไทใหญ่ เป็นต้น รวมถึงภาษาตระกูลไทอื่น ๆ เช่น ภาษาจ้วง ภาษาเหมาหนาน ภาษาปู้อี ภาษาไหล ที่พูดโดยชนพื้นเมืองบริเวณไหหนาน กวางสี กวางตุ้ง กุ้ยโจว ตลอดจนยูนนาน ไปจนถึงเวียดนามตอนเหนือ ซึ่งสันนิษฐานว่าจุดกำเนิดของภาษาไทยน่าจะมาจากบริเวณดังกล่าว
ราวพุทธศตวรรษที่ 13-15 ได้มีการอพยพของผู้พูดภาษากลุ่มไทลงมาจากจีนตอนใต้ มายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยนำพาภาษากลุ่มไทลงมาด้วย ภาษาที่ชนกลุ่มไทกลุ่มนี้พูดได้รับการสืบสร้างเป็นภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้ดั้งเดิม ซึ่งในเวลาต่อมาได้รับอิทธิพลจากภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก ที่พูดโดยชาวออสโตรเอเชียติก และอยู่อาศัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่เดิม รวมถึงได้รับอิทธิพลจากภาษาทางวรรณกรรม คือ ภาษาสันสกฤต และ ภาษาบาลี จนพัฒนามาเป็นภาษาไทยในปัจจุบัน
ภาษาไทยเก่า
ภาษาไทยในอดีตมีระบบเสียงที่แตกต่างไปจากภาษาไทยปัจจุบันอย่างชัดเจน ซึ่งมีประเด็นสำคัญต่อไปนี้ สามารถสรุประบบเสียงพยัญชนะภาษาไทยเก่าได้ดังนี้
ระบบเสียงข้างต้นมีความสอดคล้องกันกับอักษรในศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง นั่นคือ มีการใช้อักษร ฃ และ ฅ แยกกับ ข และ ค อย่างชัดเจน บ่งบอกว่าภาษาไทยในสมัยที่มีการสร้างจารึกดังกล่าว หน่วยเสียงพยัญชนะเหล่านี้ต้องแตกต่างกัน นอกจากนี้ยังอธิบายได้ว่า เหตุใดวรรณยุกต์ในภาษาไทยในจารึกสมัยสุโขทัยจึงมีวรรณยุกต์เพียง 2 รูป (เอกและโท) เท่านั้น เป็นเพราะว่าภาษาไทยเก่ามีวรรณยุกต์เพียงสามเสียงเท่านั้น (เสียงสามัญไม่เขียนรูปวรรณยุกต์)
อย่างไรก็ตาม หน่วยเสียง /x/ และ /ɣ/ น่าจะมีการสูญหายไปในอย่างรวดเร็วในสมัยพระยาลิไท โดยเกิดการรวมกับหน่วยเสียง /kʰ/ และ /g/ โดยสังเกตได้จากการใช้รูปพยัญชนะ ฃ สลับกับ ข และ ฅ สลับกับ ค ในศิลาจารึกสมัยพระยาลิไท บ่งบอกว่าหน่วยเสียงทั้งสองคู่ไม่มีความแตกต่างกันอีกต่อไป ปัจจุบันจึงมีการเลิกใช้ตัวอักษร ฃ และ ฅ
ระบบเสียงวรรณยุกต์สามเสียงสอดคล้องกับฉันทลักษณ์ในสมัยอยุธยาตอนต้น เช่นการบังคับเอกโทในโคลงสี่สุภาพ ในวรรณกรรมสมัยอยุธยาตอนต้นที่เขียนในโคลงสี่สุภาพ ยังไม่ปรากฏว่ามีการใช้คำเอกโทษหรือโทโทษเกิดขึ้น จึงสันนิษฐานได้ว่าระบบเสียงของภาษาไทยที่ใช้ในสมัยอยุธยาตอนต้นยังคงเป็นระบบเสียงแบบเก่าอยู่ ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนแปลงของระบบเสียงภาษาไทยต่อไปในสมัยอยุธยาตอนกลาง อนึ่ง เสียงสระ ใ /aɰ/ และ ไ /aj/ ในสมัยอยุธยาตอนต้นยังคงรักษาความแตกต่างไว้ได้เช่นกัน โดยสังเกตได้จากการที่คำที่มีรูปสระ ไ และ ใ จะไม่สัมผัสกัน
การเปลี่ยนแปลงระบบเสียงที่สำคัญ
ในสมัยอยุธยาตอนต้น (พุทธศตวรรษที่ 21) ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบเสียงภาษาไทยเก่าขึ้น นับเป็นจุดเปลี่ยนผ่านจากภาษาไทยเก่าไปเป็นภาษาไทยสมัยใหม่ โดยมีขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงดังนี้
ภาษาไทยถิ่นกลางมีการแตกตัวและการยุบรวมของเสียงวรรณยุกต์ที่มีลักษณะเฉพาะ แบ่งแยกได้จากภาษาถิ่นภาคอื่น ๆ ได้แก่ การแตกตัวของเสียงวรรณยุกต์ *A ออกเป็นสองเสียงที่ต่างกันระหว่างพยัญชนะเสียงไม่ก้องที่มีลม (/pʰ tʰ t͡ɕʰ kʰ h f s x m̥ n̥ ɲ̊ ŋ̊ ʍ l̥/) กับเสียงไม่ก้องที่ไม่มีลม (/p t t͡ɕ k ʔb ʔd ʔj ʔ/) และมีการยุบรวมของเสียงวรรณยุกต์ *B2 (เอก-ก้อง) และ *C1 (โท-ไม่ก้อง) อีกด้วย จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคำว่า ค่า กับ ข้า หรือคำว่า น่า กับ หน้า จึงออกเสียงวรรณยุกต์เป็นเสียงเดียวกันในภาษาไทยถิ่นกลาง แตกต่างจากภาษาไทยถิ่นเหนือและอีสานที่มีการแตกตัวและยุบรวมของเสียงวรรณยุกต์ที่ต่างไปจากนี้ จึงออกเสียงวรรณยุกต์ของทั้งสองคำนี้ต่างกันไปด้วย
สำหรับภาษาไทยถิ่นกลางบางสำเนียง เช่น สำเนียงกรุงเทพ และสำเนียงอยุธยา เป็นต้น มีการยุบรวมเสียงวรรณยุกต์ *A1 ของพยัญชนะเสียงไม่ก้อง ไม่มีลม (/p t t͡ɕ k ʔb ʔd ʔj ʔ/) กับเสียงวรรณยุกต์ *A2 ของพยัญชนะเสียงก้อง (/b d d͡ʑ g v z ɣ m n ɲ ŋ r w l j/) ด้วย จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคำว่า กา กับ คา จึงออกเสียงวรรณยุกต์เหมือนกัน (เสียงสามัญ) แต่ออกเสียงวรรณยุกต์ต่างจากคำว่า ขา ซึ่งเป็นเสียงจัตวา ในขณะที่ภาษาไทยถิ่นกลางบางสำเนียง เช่น สำเนียงสุพรรณ (ในผู้พูดบางราย) มีการออกเสียงวรรณยุกต์ของคำว่า กา กับ คา ที่ต่างกันอยู่ นั่นคือยังไม่มีการยุบรวมของเสียงวรรณยุกต์ *A1 และ *A2 ดังกล่าว การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวทำให้ภาษาไทยกรุงเทพปัจจุบันมีเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน 5 หน่วยเสียง และสำเนียงสุพรรณ (ในผู้พูดบางราย) มีเสียงวรรณยุกต์ 6 หน่วยเสียง
รูปแบบการแตกตัวของเสียงวรรณยุกต์ที่แตกต่างกัน ของภาษาไทยสำเนียงกรุงเทพ และสำเนียงสุพรรณบุรี สรุปได้ตามตารางต่อไปนี้ (ให้เสียงวรรณยุกต์เดียวกันมีสีเดียวกัน และวรรณยุกต์ที่ปรากฏในตารางเป็นเสียงวรรณยุกต์ในปัจจุบัน)
วรรณยุกต์ที่ 1–5 ในภาษาไทยสำเนียงกรุงเทพในตาราง คือวรรณยุกต์ สามัญ เอก โท ตรี จัตวา ตามลำดับ
แม้ว่าจะมีการการเปลี่ยนแปลงของระบบเสียงวรรณยุกต์จากภาษาไทยเก่ามาเป็นภาษาไทยสมัยใหม่ แต่อักขรวิธีของภาษาไทยยังคงรูปเขียนเช่นเดิม ทำให้รูปเขียนและเสียงอ่านมีความไม่สอดคล้องกันขึ้น ยกตัวอย่างเช่น คำว่า ข้า กับ ค้า ที่ออกเสียงวรรณยุกต์ต่างกัน ทั้ง ๆ ที่มีรูปวรรณยุกต์โทเช่นเดียวกัน เกิดจากการที่ทั้งสองคำนี้เคยมีเสียงวรรณยุกต์เดียวกัน แต่มีเสียงพยัญชนะต้นที่แตกต่างกัน คือเสียง ข /kʰ/ และ ค /g/ ในภาษาไทยเก่า ความไม่สอดคล้องกันระหว่างรูปเขียนและเสียงอ่าน ทำให้เกิดระบบไตรยางศ์ ขึ้น โดยเป็นระบบการจัดหมวดหมู่รูปพยัญชนะอักษรไทยที่จัดให้รูปวรรณยุกต์หนึ่ง ๆ มีการออกเสียงที่แตกต่างกันได้เป็น 2 เสียง ขึ้นอยู่กับรูปพยัญชนะต้นของคำนั้น ๆ ซึ่งเป็นไปตามรูปแบบการแตกตัวและยุบรวมของหน่วยเสียงพยัญชนะและสระข้างต้น
เสียงวรรณยุกต์ในสมัยอยุธยา
หลักฐานที่บ่งบอกถึงเสียงวรรณยุกต์ในสมัยอยุธยามีน้อยมาก ระบบไตรยางศ์แบบเดียวกันกับภาษาไทยปัจจุบันนี้ถูกกล่าวถึงเป็นอย่างช้าสุดในตำราจินดามณี จากการสืบสร้างเสียงวรรณยุกต์จากตำราจินดามณี พบว่ามีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 5 เสียง และมีการแตกตัวของเสียงวรรณยุกต์คล้ายคลึงกับภาษาไทยปัจจุบัน แต่ระดับเสียงและรูปร่างเสียงวรรณยุกต์ (contour) ยังคงมีความแตกต่างจากภาษาไทยปัจจุบันอยู่พอสมควร เสียงวรรณยุกต์สมัยนี้อาจมีความคล้ายคลึงกับสำเนียงพากย์โขน (วริษา กมลนาวิน, 2546)
พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ (2559) ได้เสนอการสืบสร้างระบบเสียงวรรณยุกต์จากตำราจินดามณีดังต่อไปนี้
และได้เสนอว่าระบบวรรณยุกต์ในสมัยอยุธยามีรูปแบบการแตกตัวที่ต่างไปจากภาษาไทยปัจจุบัน คือ เสียงวรรณยุกต์ของพยางค์ที่มีอักษรต่ำ คำตาย เสียงสระสั้น กับ พยางค์ที่มีอักษรต่อ คำตาย เสียงยาว มีเสียงเดียวกัน (ตัวอย่างเช่น คำว่า คัด กับ คาด เคยมีเสียงวรรณยุกต์เดียวกัน) ซึ่งสรุปการแตกตัวได้ดังนี้
สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม
หลังจากจอมพล ป. พิบูลสงคราม หลุดจากอำนาจหลังสงครามโลกครั้งที่สองยุติ รัฐนิยมก็ถูกยกเลิกไปโดยปริยาย อักขรวิธีภาษาไทยได้กลับไปใช้แบบเดิมอีกครั้งหนึ่ง
สัทวิทยา
ภาษาไทยประกอบด้วยหน่วยเสียงสำคัญ 3 ประเภท คือ
พยัญชนะต้น
ภาษาไทยมาตรฐานแบ่งแยกรูปแบบเสียงพยัญชนะก้องและพ่นลม ในส่วนของเสียงกักและเสียงผสมเสียงแทรก เป็นสามประเภทดังนี้ หากเทียบกับภาษาอังกฤษ โดยทั่วไปมีเสียงแบบที่สองกับสามเท่านั้น เสียงแบบที่หนึ่งพบได้เฉพาะเมื่ออยู่หลัง เอส (S) ซึ่งเป็นเสียงแปรของเสียงที่สอง
เสียงพยัญชนะต้นมี 21 เสียง ตารางด้านล่างนี้บรรทัดบนคือสัทอักษรสากล บรรทัดล่างคืออักษรไทยในตำแหน่งพยัญชนะต้น
* ฃ และ ฅ เลิกใช้แล้ว ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่าภาษาไทยสมัยใหม่มีพยัญชนะเพียง 42 ตัวอักษร
** ฑ มีอยู่สองเสียง คือ [tʰ] เมื่อเป็นคำเป็น และ [d] เมื่อเป็นคำตาย
พยัญชนะสะกด
ถึงแม้ว่าพยัญชนะไทยมี 44 รูป 21 เสียงในกรณีของพยัญชนะต้น แต่ในกรณีพยัญชนะสะกดแตกต่างออกไป สำหรับเสียงสะกดมีเพียง 8 เสียง เรียกว่า มาตรา เสียงพยัญชนะก้องเมื่ออยู่ในตำแหน่งตัวสะกด ความก้องจะหายไป
ในบรรดาพยัญชนะไทย นอกจาก ฃ และ ฅ ที่เลิกใช้แล้ว ยังมีพยัญชนะอีก 6 ตัวที่ใช้เป็นตัวสะกดไม่ได้คือ ฉ ผ ฝ ห อ ฮ ดังนั้นตัวสะกดจึงเหลือเพียง 36
* เสียงพยัญชนะกัก เส้นเสียง จะปรากฏเฉพาะหลังสระเสียงสั้นเมื่อไม่มีพยัญชนะสะกด
กลุ่มพยัญชนะ
แต่ละพยางค์ในคำหนึ่ง ๆ ของภาษาไทยแยกออกจากกันอย่างชัดเจน (ไม่เหมือนภาษาอังกฤษที่พยัญชนะสะกด อาจกลายเป็นพยัญชนะต้นในพยางค์ถัดไป หรือในทางกลับกัน) ดังนั้นพยัญชนะหลายตัวของพยางค์ที่อยู่ติดกัน จะไม่รวมกันเป็นกลุ่มพยัญชนะเลย
ภาษาไทยมีกลุ่มพยัญชนะเพียงไม่กี่กลุ่ม ประมวลคำศัพท์ภาษาไทยดั้งเดิมระบุว่ามีกลุ่มพยัญชนะ (ที่ออกเสียงรวมกันโดยไม่มีสระอะ) เพียง 11 แบบเท่านั้น เรียกว่า พยัญชนะควบกล้ำ หรือ อักษรควบกล้ำ
พยัญชนะควบกล้ำมีจำนวนเพิ่มขึ้นอีกหกเสียงจากคำยืมภาษาต่างประเทศ ได้แก่
เราสามารถสังเกตได้ว่า กลุ่มพยัญชนะเหล่านี้ถูกใช้เป็นพยัญชนะต้นเท่านั้น ซึ่งมีเสียงพยัญชนะตัวที่สองเป็น ร ล หรือ ว และกลุ่มพยัญชนะจะมีเสียงไม่เกินสองเสียงในคราวเดียว การผันวรรณยุกต์ของคำขึ้นอยู่กับไตรยางศ์ของพยัญชนะตัวแรก
สระ
เสียงสระในภาษาไทยมาตรฐานแบ่งออกเป็น 3 ชนิดคือ สระเดี่ยว สระประสม และสระเกิน สะกดด้วยรูปสระพื้นฐานหนึ่งตัวหรือหลายตัวร่วมกัน (ดูที่ อักษรไทย)
สระเดี่ยว หรือ สระแท้ คือสระที่เกิดจากฐานเพียงฐานเดียว มีทั้งสิ้น 18 เสียง
สระประสม คือสระที่เกิดจากสระเดี่ยวสองเสียงมาประสมกัน เกิดการเลื่อนของลิ้นในระดับสูงลดลงสู่ระดับต่ำ ดังนั้นจึงสามารถเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า "สระเลื่อน" มี 3 เสียงดังนี้ ในบางตำราจะเพิ่มสระสระประสมเสียงสั้น คือ เ–ียะ เ–ือะ –ัวะ ด้วย แต่ในปัจจุบันสระเหล่านี้ปรากฏเฉพาะคำเลียนเสียงเท่านั้น เช่น เพียะ เปรี๊ยะ ผัวะ เป็นต้น
สระเกิน คือสระที่มีเสียงของพยัญชนะปนอยู่ มี 8 เสียงดังนี้ บางตำราก็ว่าสระเกินเป็นพยางค์ ไม่ถูกจัดว่าเป็นสระ
คำเป็น
เสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทยมาตรฐานจำแนกออกได้เป็น 5 เสียง ได้แก่
คำตาย
เสียงวรรณยุกต์ในคำตายสามารถมีได้แค่เพียง 3 เสียงวรรณยุกต์ คือ เสียงเอก เสียงโท และ เสียงตรี โดยขึ้นอยู่กับความสั้นความยาวของสระ เสียงเอกสามารถออกเสียงควบคู่กับได้สระสั้นหรือยาว เสียงตรีสามารถออกเสียงควบคู่กับสระสั้น และ เสียงโทสามารถออกเสียงควบคู่กับสระยาว เช่น แต่อย่างใดก็ดี ในคำยืมบางคำที่มีรากศัพท์มาจากภาษาอังกฤษ คำตายสามารถมีเสียงตรีควบคู่กับสระยาว และเสียงโทควบคู่กับสระสั้นได้ด้วย เช่น
การเขียนเสียงวรรณยุกต์
ทั้งนี้คำที่มีรูปวรรณยุกต์เดียวกัน ไม่จำเป็นต้องมีระดับเสียงวรรณยุกต์เดียวกัน ขึ้นอยู่กับระดับเสียงของอักษรนำด้วย เช่น ข้า (ไม้โท) ออกเสียงโทเหมือน ค่า (ไม้เอก) เป็นต้น
คำควบกล้ำ
คำควบกล้ำ หรือ อักษรควบ หมายถึง พยัญชนะสองตัวเขียนเรียงกันอยู่ต้นพยางค์ และใช้สระเดียวกัน เวลาอ่านออกเสียงกล้ำเป็นพยางค์เดียวกัน เสียงวรรณยุกต์ของพยางค์นั้นจะผันเป็นไปตามเสียงพยัญชนะตัวหน้าคำควบกล้ำ (อักษรควบ) มี 2 ชนิด คือ
คำควบแท้ ได้แก่ พยัญชนะ ร ล ว ควบกับพยัญชนะตัวหน้า ประสมสระตัวเดียวกัน เวลาอ่านออกเสียงพยัญชนะทั้งสองตัวพร้อมกัน
คำควบไม่แท้ ได้แก่ พยัญชนะ ร ควบกับพยัญชนะตัวหน้าประสมสระตัวเดียวกัน เวลาอ่านไม่ออกเสียง ร ออกเสียงเฉพาะตัวหน้า หรือมิฉะนั้น ก็ออกเสียง เป็นเสียงอื่นไป
ไวยากรณ์
ภาษาไทยเป็นภาษาคำโดด คำในภาษาไทยจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูป ไม่ว่าจะอยู่ในกาล (tense) การก (case) มาลา (mood) วาจก (voice) หรือบุรุษ (person) ใดก็ตาม คำในภาษาไทยไม่มีลิงค์ (gender) ไม่มีพจน์ (number) ไม่มีวิภัตติปัจจัย แม้เป็นคำที่รับมาจากภาษาผันคำ (ภาษาที่มีวิภัตติปัจจัย) เช่น ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต เมื่อนำคำที่รับมานั้นมาใช้ในภาษาไทย ก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงรูป
คำในภาษาไทยหลายคำไม่สามารถกำหนดหน้าที่ของคำได้อย่างตายตัว จำเป็นต้องอาศัยบริบทเข้าช่วยในการพิจารณา เมื่อต้องการจะผูกประโยค ก็นำเอาคำแต่ละคำมาเรียงติดต่อกันเข้า ภาษาไทยมีโครงสร้างแตกกิ่งไปทางขวา คำคุณศัพท์จะวางไว้หลังคำนาม ลักษณะทางวากยสัมพันธ์ โดยรวมแล้วจะเป็นแบบ 'ประธาน-กริยา-กรรม' (subject-verb-object หรือ SVO)
การยืมคำจากภาษาอื่น
ภาษาไทยเป็นภาษาหนึ่งที่มีการยืมคำมาจากภาษาอื่น ๆ ค่อนข้างสูงมาก มีทั้งแบบยืมมาจากภาษาในตระกูลภาษาขร้า-ไท ด้วยกันเอง และข้ามตระกูลภาษา โดยส่วนมากจะยืมมาจากภาษาบาลี ภาษาสันสกฤต และภาษาเขมร ซึ่งมีทั้งรักษาคำเดิม ออกเสียงใหม่ สะกดใหม่ หรือเปลี่ยนความหมายใหม่ อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างรวมกัน
บางครั้งเป็นการยืมมาซ้อนคำ เกิดเป็นคำซ้อน คือ คำย่อยในคำหลัก มีความหมายเดียวกันทั้งสอง เช่น
คำจำนวนมากในภาษาไทย ไม่ใช้คำในกลุ่มภาษาไท แต่เป็นคำที่ยืมมาจากกลุ่มภาษาสันสกฤต-ปรากฤต โดยมีตัวอย่างดังนี้
ภาษาอังกฤษ
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีวิวัฒนาการต่าง ๆ ทางเทคโนโลยีมากมาย ซึ่งทำให้มีการใช้ภาษาอังกฤษกันอย่างแพร่หลาย อย่างไรก็ตาม ก็ได้มีการบัญญัติศัพท์จากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย เช่น
วงศ์ปลาดาบลาว
ความหมายอื่น: สำหรับปลาชนิดอื่นที่เป็นปลาน้ำจืด ดูได้ที่ ปลาฝักพร้า
การจำแนก มีอยู่เพียงสกุลเดียวเท่านั้น คือ Chirocentrus มีอยู่ 2 ชนิด ได้แก่
เป็นปลาที่หากินบริเวณผิวน้ำ มีความปราดเปรียวว่องไวมาก กินลูกปลาและปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร มีความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ของการเป็นปลาเศรษฐกิจใช้สำหรับการบริโภค และตกเป็นเกมกีฬา
หอวัง
หอวัง อาจหมายถึง
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) เป็นกล้ามเนื้อที่ทอดตัวอยู่ใต้กล้ามเนื้อสุพิเนเตอร์ (supinator) และบางครั้งอาจรวมเข้าอยู่ด้วยกัน
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย
กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสมีจุดเกาะต้นที่ส่วนด้านข้างของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกอัลนา (ulna) ใต้ต่อจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อแอนโคเนียส (Anconæus) และยังมีจุดเกาะต้นที่เอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane) และจากตรงกลาง 1/3 ของพื้นผิวด้านหลังของตัวกระดูกเรเดียส
กล้ามเนื้อนี้ทอดตัวเฉียงลงและไปด้านข้าง และกลายเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ วิ่งผ่านร่องที่อยู่ด้านข้างของปลายล่างกระดูกเรเดียสร่วมกับเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) และเข้าไปเกาะปลายที่ด้านเรเดียลของฐานของกระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1
ในบางครั้งเอ็นนี้อาจแบ่งเป็น 2 แผ่นใกล้กับจุดเกาะปลาย อันหนึ่งไปยังกระดูกทราพีเซียม (trapezium) และอีกอันหนึ่งรวมไปกับจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส (Abductor pollicis brevis)
หน้าที่
หน้าที่หลักของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัสคือการกาง (Abduction) นิ้วหัวแม่มือออกจากฝ่ามือ หน้าที่ที่ต่อเนื่องกันคือช่วยในการเหยียด (extend) และกางข้อมือ
ความแปรผัน
อาจพบกล้ามเนื้อและเอ็นนี้เพิ่มขึ้นมา โดยมีจุดเกาะปลายของเอ็นที่เกินนี้ที่กระดูกฝ่ามือชิ้นที่ 1, กระดูกทราพีเซียม, หรือที่กล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส เบรวิส หรือออพโพเนนส์ พอลิซิส
เจ้าหญิงบาร์บาราแห่งปรัสเซีย
เจ้าหญิงบาร์บาราแห่งปรัสเซีย (Princess Barbara of Prussia) ประสูติเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1920 ณ สาธารณรัฐไวมาร์ เป็นพระธิดาองค์ใหญ่ใน เจ้าชายซีกิสมุนด์แห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงชาร์ลอตต์แห่งซัคเซิน-อัลเทนบูร์ก เป็นพระราชปนัดดาใน จักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี  พระองค์ทรงเสกสมรสกับ ดยุกคริสเตียน หลุยส์แห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน พระโอรสใน เฟรเดอริก ฟรานซิสที่ 6 แกรนด์ดยุกแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1954 ซึ่งเป็นเวลาเพียง 1 ปีที่ พระสวามีถูกจับเป็นเชลยศึก ก่อนจะถูกปล่อยพระองค์ออกมาในปี ค.ศ. 1953 โดยชาวรัสเซีย โดยงานเสกสมรสนั้น จัดขึ้นที่ปราสาทกล็อกบอร์ก มีแขกเข้าร่วมงานจำนวน 130 ท่าน ประกอบด้วยขุนนางเยอรมัน และแขกที่เป็นพระราชวงศ์อาทิ เจ้าชายหลุยส์ เฟอร์ดินานด์ เจ้าชายแห่งปรัสเซีย โดยหลังจากเสกสมรสแล้ว พระองค์ได้รับพระอิสริยยศที่ ดัชเชสคริสเตียนแห่งเมคเลินบวร์ค-ชเวรีน พระชายา มีพระบุตรดังนี้
เจ้าหญิงบาร์บารา สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม ค.ศ. 1994 ด้วยพระโรคชรา สิริพระชันษา 73 ปี
บ้านเฮี้ยน ผีชวนฮา
บ้านเฮี้ยน ผีชวนฮา เป็นภาพยนตร์แฟนตาซี กำกับโดย ร็อบ มินคอฟ ออกฉายเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน ค.ศ. 2003
ธาตุหมู่ 6
ธาตุหมู่ 6 (group 6 element) คืออนุกรมเคมีของธาตุเคมีในตารางธาตุที่เป็นโลหะทรานซิชัน ซึ่งประกอบด้วย
เฟตตุชชีเน
ในแบบดั้งเดิมมักรับประทานเฟตตุชชีเนกับ ซูโกดูมีโด (รากุเนื้อ) หรือ รากุดีปอลโล (รากุไก่) อาหารที่ทำจากเฟตตุชชีเนรวมถึงเฟตตุชชีเนอัลเฟรโดซึ่งพัฒนาขึ้นในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20
เฟตตุชชีเนตามธรรมเนียมนั้นจะทำแบบสด (ทั้งที่บ้านและในเชิงพาณิชย์) แต่ก็สามารถหาซื้อเฟตตุชชีเนแบบแห้งได้ตามร้านค้า
สภาวะเห็นทั้งบอด
สภาวะเห็นทั้งบอด หรือ การเห็นทั้งบอด  หรือ  เห็นทั้งบอด  หรือ  บลายน์ดไซต์  (blindsight) เป็นความสามารถในการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นทางตา ของผู้ที่มีความบอดเหตุสมอง  (cortical blindness ) ที่เนื่องมาจากรอยโรคในคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม ทั้ง ๆ ที่ผู้นั้นไม่สามารถจะเห็นตัวกระตุ้นนั้น
งานวิจัยของสภาวะเห็นทั้งบอดโดยมาก ได้ทำกับคนไข้ที่มีภาวะบอดของลานสายตาเพียงข้างเดียว  หลังจากที่คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐมของคนไข้ถูกทำลายแล้วเพราะโรคหรือเหตุอย่างอื่น คือ  นักวิจัยจะให้คนไข้ตรวจจับ  หาตำแหน่ง  และแยกแยะตัวกระตุ้นทางตาที่แสดงให้กับลานสายตาข้างที่คนไข้มองไม่เห็น  โดยบอกให้คนไข้เดา  และแม้ว่าคนไข้จะมองไม่เห็นตัวกระตุ้นนั้นจริง ๆ งานวิจัยกลับแสดงถึงความแม่นยำของการเดาในระดับหนึ่งที่น่าประหลาดใจ
ความสามารถในการเดาด้วยความแม่นยำที่สูงกว่าความบังเอิญ ถึงลักษณะบางอย่างของตัวกระตุ้นทางตา  เช่นตำแหน่ง  หรือว่าชนิดของความเคลื่อนไหว  ทั้ง ๆ ที่ไม่มีการรับรู้ในตัวกระตุ้นโดยประการทั้งปวง  เรียกว่า  สภาวะเห็นทั้งบอดแบบ 1  ส่วนสภาวะเห็นทั้งบอดแบบ 2 เป็นแบบที่คนไข้อ้างว่า  รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไปในลานสายตาข้างที่มองไม่เห็น  ตัวอย่างเช่น  การเคลื่อนไหว  แต่ว่าไม่ใช่โดยการมองเห็นสิ่งเร้าทางตา
สภาวะเห็นทั้งบอดท้าทายความเชื่อที่แพร่หลายว่า สิ่งเร้าต้องปรากฏต่อการรับรู้ จึงจะสามารถมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมได้
ปรากฏการณ์นี้แสดงว่า พฤติกรรมของเราสามารถเปลี่ยนไปเพราะข้อมูลการรับรู้  ที่ "เรา" ไม่ได้รับรู้ด้วยเลย  สภาวะนี้สามารถพิจารณาว่าเป็นสภาวะตรงกันข้ามกันกับภาวะเสียสำนึกความพิการที่รู้จักกันว่า Anton-Babinski syndrome  ที่คนไข้เสียการเห็นอย่างบริบูรณ์  แต่กลับการกุเหตุความจำเสื่อม  (confabulation) ว่าเห็น
ประวัติ
ความเข้าใจที่มีเกี่ยวกับสภาวะนี้ในยุคต้น ๆ มาจากงานทดลองที่ทำในลิง โดยเฉพาะลิงตัวหนึ่งเป็นพิเศษที่เรียกว่า เฮเล็น  ตัวที่เราอาจจะพิจารณาได้ว่า  เป็นดาราลิงในงานวิจัยเกี่ยวกับสายตา  เพราะว่า  เธอเป็นสัตว์ทดลองดั้งเดิมในงานวิจัยบอดทั้งเห็น  เฮเล็นเป็นลิงแม็กแคกที่คอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  (หรือ V1) ถูกทำลายโดยไม่มีส่วนเหลือ  ซึ่งมีผลตามความคาดหมายก็คือ  เฮเล็นมองไม่เห็น  ซึ่งตรวจได้โดยการทดสอบความบอดทั่ว ๆ ไป
อย่างไรก็ดี ภายใต้สถานการณ์บางอย่าง  เฮเล็นกลับแสดงพฤติกรรมที่เหมือนกับเห็น คือ  เมื่อประสบกับตัวกระตุ้นที่อาจจะเป็นภัยกับตาของเธอ ม่านตาของเธอก็จะขยาย และเธอก็กระพริบตา  ยิ่งไปกว่านั้น  ภายใต้การทดสอบบางอย่าง  เธอสามารถตรวจจับตัวกระตุ้นทางตาแบบต่าง ๆ  เช่นความมีอยู่ของตัวกระตุ้น   ตำแหน่งของตัวกระตุ้น  รูปร่าง  ลวดลาย  แนวทิศทาง  ความเคลื่อนไหว  และสี
ในหลายกรณี เธอสามารถเคลื่อนที่ไปในสิ่งแวดล้อมและทำปฏิกิริยาต่อวัตถุต่าง ๆ เหมือนกับมองเห็น
ปรากฏการณ์ที่คล้ายกันก็มีอยู่ในมนุษย์ด้วย คือ  จะมีคนไข้ที่ประสบความเสียหายในคอร์เทกซ์สายตาเพราะอุบัติเหตุหรือโรคหลอดเลือดสมอง  ที่แจ้งว่า  มองไม่เห็นอะไรเลย  หรือว่ามองเห็นบ้าง แต่อย่างไรก็ดี  เมื่อบอกให้เดา กลับสามารถทำการเดาที่มีความแม่นยำมากกว่าบังเอิญเกี่ยวกับความมีอยู่และรายละเอียดอื่นของตัวกระตุ้น  เหมือนกับที่พบในสัตว์ทดลอง  ยิ่งไปกว่านั้น  คนไข้สามารถคว้าจับวัตถุที่โยนไปให้เมื่อบอกให้รับ
เป็นที่น่าสนใจว่า ความมั่นใจในความสามารถนั้นของคนไข้กลับไม่พัฒนาขึ้น  คือ  แม้ว่าคนไข้จะรู้ว่าตนทำงานประเภทนั้นได้สำเร็จ  คนไข้ก็ยังจะไม่เริ่มทำการเดาเกี่ยวกับตัวกระตุ้นโดยตนเอง  แต่ยังต้องอาศัยการบอก  ยิ่งไปกว่านั้น  คนไข้แทบจะไม่เคยแสดงความอัศจรรย์ใจในความสามารถของตน  ตามที่คนอื่นคิดว่า  คนไข้ควรจะมี
คำพรรณนา
สมองประกอบด้วยกลไกหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับการเห็น มีระบบการเห็น 2  อย่างที่มีการวิวัฒนาการในสัตว์บรรพบุรุษในยุคสมัยที่แตกต่างกัน  ระบบแรกที่มีการวิวัฒนาการก่อนเป็นระบบที่ง่าย ๆ และคล้ายกับระบบการเห็นที่มีในสัตว์ต่าง ๆ เช่นปลาและกบ
ระบบที่สองเป็นระบบที่ซับซ้อนกว่า เป็นระบบการเห็นของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  ที่มีบทบาทในการรับรู้โลกภายนอกรอบ ๆ ตัว  ส่วนระบบแรกมีบทบาทหลักในการควบคุมการเคลื่อนไหวของตา  และส่งความใส่ใจไปยังสิ่งเร้าที่เคลื่อนไหวโดยฉับพลันในส่วนรอบนอกของลานสายตา
คนไข้สภาวะเห็นทั้งบอดจะมีความเสียหายต่อระบบที่สอง คือระบบสายตาที่มีในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม  ซึ่งก็คือคอร์เทกซ์สายตาในสมองและใยประสาทตา (Optic tract และ Optic nerve) ที่ส่งข้อมูลมาจากตา
ปรากฏการณ์นี้แสดงให้เห็นถึงกระบวนการบางอย่างในสมอง คือ  แม้ว่าระบบสายตาที่ซับซ้อนจะเกิดความเสียหายแล้ว  คนไข้ยังสามารถใช้ระบบสายตาที่ง่าย ๆ เพื่อนำทางการเคลื่อนไหวของมือ  ไปสู่วัตถุตัวกระตุ้น  ถึงจะไม่สามารถเห็นว่ากำลังเข้าไปคว้าจับอะไร  ดังนั้น  ข้อมูลทางตาสามารถควบคุมพฤติกรรมโดยที่ไม่ต้องก่อให้เกิดความรู้สึกคือการเห็น  สมรรถภาพในการเห็นที่ไม่มีการรับรู้ของผู้มีสภาวะนี้ บอกเป็นนัยว่า  การรับรู้ไม่ใช่เป็นคุณสมบัติหรือองค์ประกอบที่จำเป็นในทุก ๆ เขตภายในสมอง  และบอกเป็นนัยว่า  เขตบางเขตเท่านั้นในสมองมีบทบาทสำคัญในการรับรู้สิ่งเร้า
สภาวะนี้สามารถพิจารณาว่าเป็นสภาวะตรงกันข้ามกันกับภาวะเสียสำนึกความพิการที่รู้จักกันว่า Anton-Babinski syndrome ที่คนไข้เสียการเห็นอย่างบริบูรณ์  แต่กลับการกุเหตุความจำเสื่อม  (confabulation) ว่าเห็น    คนไข้สภาวะเห็นทั้งบอดอาจจะรับรู้ลักษณะของวัตถุอย่างหนึ่ง  เช่นขอบและการเคลื่อนไหวของวัตถุ  แต่ไม่สามารถรับรู้อารมณ์โดยรวม ๆ ได้  นี้บอกเป็นนัยว่า การรับรู้สิ่งเร้านั้นมีได้ทั้งในระบบย่อยที่แยกเป็นส่วน ๆ (เช่นการเห็นขอบและการเคลื่อนไหวของวัตถุ)  และในระบบที่รวบรวมประสานข้อมูลจากระบบย่อยเพื่อให้เกิดการรับรู้สิ่งเร้าโดยรวม ๆ ได้
เพราะฉะนั้น การชี้ตัวอารมณ์  (object identification)  และการรู้จำอารมณ์  (object recognition) จึงได้รับการพิจารณาว่า  เป็นกระบวนการต่างกัน  ที่เกิดขึ้นในเขตสมองต่างกัน    ทำงานโดยเป็นอิสระจากกันและกัน  ทฤษฎีเกี่ยวกับระบบย่อยของการชี้ตัวและการรู้จำอารมณ์  สามารถอธิบายปรากฏการณ์  "การรับรู้แฝง"  ที่คนไข้เห็นทั้งบอดประสบ  นอกจากนั้น งานวิจัยต่าง ๆ ยังได้แสดงอีกด้วยว่า  ตัวกระตุ้นทางตาที่เห็นได้โดยลักษณะอย่างเดียว  เช่นขอบเขตที่ชัดเจน  ความฉับพลันในการปรากฏและหายไป การเคลื่อนไหว ความถี่ปริภูมิ ที่ต่ำ เป็นตัวสนับสนุน แม้ว่าจะไม่ใช่เป็นเหตุสำคัญ  ของความชัดเจนของอารมณ์ในปรากฏการณ์เห็นทั้งบอด
ทฤษฎีการเกิด
มี 3  ทฤษฎีที่ใช้เป็นคำอธิบายสภาวะเห็นทั้งบอด  ทฤษฎีแรกกำหนดว่า  แม้ว่าจะมีความเสียหายใน  V1 แต่ก็ยังมีเส้นประสาทตาสาขาอื่นที่ส่งข้อมูลสายตาไปยัง  superior colliculus และเขตอื่น ๆ อีกหลายเขต  รวมทั้งเขตในเปลือกสมอง  เขตเหล่านี้อาจจะควบคุมปฏิกิริยาของการเห็นทั้งบอด  แต่ทฤษฎียังไม่สมบูรณ์เพราะมีปัญหาว่า  มีคนไข้เป็นจำนวนมากที่มีความเสียหายใน  V1	 แต่ไม่มีการเห็นทั้งบอด  หรือว่า  มีแต่เฉพาะบางส่วนในลานสายตา
ทฤษฎีที่สามอธิบายว่า สัญญาณที่ใช้ในการตัดสินความใกล้ไกลและความเร็วของสิ่งเร้าในปริภูมิ  มีการประมวลโดย lateral geniculate nucleus  (ตัวย่อ  LGN) ในทาลามัส ก่อนที่จะส่งข้อมูลต่อไปในเปลือกสมอง  ในสัตว์ทดลองปกติ  LGN  ใช้สัญญาณเหล่านี้เพื่อรวบรวมข้อมูลจากตาทั้ง  2  แล้วประมวลเป็นแผนภาพ  3  มิติ  โดยรวมข้อมูลเกี่ยวกับตำแหน่งและความเร็วของสิ่งเร้าแต่ละอย่างในปริภูมิ  ที่มีสัตว์ทดลองนั้นเป็นศูนย์กลาง,  โดยดึงข้อมูลเกี่ยวกับการเบนตา  (vergence )  เพื่อประโยชน์แห่งความแม่นยำ,  และโดยดึงข้อมูลตัวควบคุมโฟกัส  (focus control signal)  ของเลนส์ตา  หลังจากนั้น  ข้อมูลประมวลมี  3  มิติ  ก็จะส่งต่อไปยังเปลือกสมองต่อไป  ดังนั้น  แม้ว่าเปลือกสมองที่รับข้อมูลจะเกิดความเสียหาย  แต่ว่าข้อมูลความใกล้ไกลและความเร็วของสิ่งเร้าเป็นต้น  ก็ได้มีการประมวลเกิดขึ้นแล้ว
อาการของสภาวะเห็นทั้งบอดสามารถสังเกตได้ในเด็กตั้งแต่อายุ 2  เดือน  แม้ว่าบางครั้งยากที่จะกำหนดประเภท  (ว่าเป็นประเภท 1 หรือ 2)  ของสภาวะในคนไข้  ที่มีอายุน้อยเกินไปที่จะตอบคำถาม
คนไข้เดินผ่านทางมีสิ่งกีดขวาง
ในปี ค.ศ. 2003 คนไข้คนหนึ่งที่รู้จักกันว่า ทีเอ็น สูญเสียคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  (V1) ไป  เพราะเกิดโรคลมปัจจุบันติดต่อกันถึง  2  ครั้ง  ที่น็อคเอาท์เขต V1 ทั้งในสมองซีกซ้ายและในสมองซีกขวา  หลังจากนั้น   การทดสอบสายตาทั่ว ๆ ไปก็แสดงว่า  ทีเอ็นไม่เห็นอะไรเลย  ไม่สามารถแม้แต่จะตรวจจับวัตถุขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไปอยู่ต่อหน้าของเขา  ในที่สุด  นักวิจัยเริ่มจะสังเกตเห็นว่า  ทีเอ็นมีอาการของสภาวะเห็นทั้งบอด  และในปี ค.ศ. 2008 ก็ตัดสินใจที่จะเช็คว่าเป็นอย่างนั้นหรือไม่
พวกเขาได้นำทีเอ็นไปยังทางเดินหน้าห้อง และขอให้เขาเดินผ่านทางนั้นไปโดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าที่เขาถือไปด้วยเสมอตั้งแต่เกิดโรคลมปัจจุบัน  ทีเอ็นไม่รู้ในตอนนั้นว่า  นักวิจัยได้ตั้งสิ่งกีดขวางหลายอย่างไว้ในทางเดินเพื่อที่จะเช็คว่า  ทีเอ็นสามารถหลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านั้นโดยที่ไม่มีความรู้สึกเห็นหรือไม่  สิ่งที่เกิดขึ้นที่ทำให้นักวิจัยดีใจมากก็คือ  เขาสามารถหลีกเลี่ยงอุปสรรคเหล่านั้นไปได้อย่างง่ายดาย  และครั้งหนึ่งสามารถที่จะเกาะติดผนังไปเพื่อจะเบียดผ่านถังขยะที่อยู่ในทาง  หลังจากเดินผ่านทางเดินนั้นไปแล้ว  ทีเอ็นบอกว่า  เขาเพียงแต่เดินไปในทางที่เขาอยากจะไป  ไม่ใช่เพราะว่า  เขารู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น  (de Gelder, 2008) (ดู วีดีโอ - ทีเอ็นเดินทางเลี่ยงอุปสรรคทั้งที่มองไม่เห็น)
คนไข้ฉวยจับไม้เท้าในแนวที่ถูกต้อง
อีกกรณีหนึ่งที่บันทึกไว้ในหนังสือ "สรีรภาพในพฤติกรรม  (Physiology of Behavior)" พิมพ์ครั้งที่ 11 ของ คาร์ลสัน ได้ให้ความเข้าใจอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับสภาวะเห็นทั้งบอด  ในกรณีนี้  เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพาปู่ (หรือตา) ของเธอมาหานักประสาทจิตวิทยา  ปู่ของเด็กผู้ชื่อว่า นายเจ ได้เกิดโรคลมปัจจุบันซึ่งทำให้เขาตาบอดเกือบทั้งหมดยกเว้นจุดเล็ก ๆ ในใจกลางของลานสายตา นักประสาทจิตวิทยาผู้ชื่อว่า คุณหมอเอ็ม ได้ทำกายบริหารร่วมกับเขา
คุณปู่เจตอบว่า "แต่ว่าผมไม่เห็นอะไรเลยนะครับ  ผมตาบอด!" คุณหมอจึงตอบว่า "ผมทราบครับ  แต่ว่า  อย่างไรก็ดี  ขอให้ลองทำดู" คุณปู่จึงยักไหล่แล้วก็ชี้ไป  แล้วจึงเกิดความประหลาดใจเมื่อนิ้วไปกระทบกับปลายไม้เท้าที่คุณหมอกำลังชี้ไปทางคุณปู่อยู่  คุณปู่จึงกล่าวว่า  "บังเอิญจังเลย"
หลังจากนั้น คุณหมอจึงหมุนไม้เท้าให้ด้ามถือหันไปทางคุณปู่  แล้วก็ขอให้คุณปู่ฉวยเอาไม้เท้านั้น  คุณปู่เอื้อมมือที่แบออกแล้วก็ฉวยเอาไม้เท้านั้น  หลังจากนั้น  คุณหมอก็กล่าวว่า  "ดีครับ  ตอนนี้โปรดปล่อยแขนลงตามปกติ"  แล้วคุณหมอก็หมุนไม้เท้าไป 90 องศา จนกระทั่งด้ามถืออยู่ในแนวตั้ง  แล้วจึงให้คุณปู่เอื้อมมือเพื่อฉวยเอาไม้เท้าอีกครั้งหนึ่ง  คุณปู่ก็ได้ทำอย่างนี้  โดยหมุนข้อมือเพื่อจะให้มืออยู่ในแนวเดียวกันกับด้ามถือ  กรณีศึกษานี้แสดงว่า  แม้ว่าคุณปู่เจจะไม่มีการรับรู้ถึงความสามารถในการเห็นที่เขามี  แต่เขาสามารถหันข้อมือเพื่อที่จะฉวยเอาไม้เท้าได้อย่างเหมาะสม  เหมือนกับคนที่ไม่มีปัญหาอะไรในการเห็น
งานวิจัย
งานวิจัยที่ทำในคริสต์ทศวรรษ 1970 พบว่า ถ้าคนไข้สภาวะเห็นทั้งบอดถูกบังคับให้เดาว่า มีตัวกระตุ้นอยู่ในเขตสายตาที่มองไม่เห็นหรือไม่  บางคนจะสามารถทำได้ดีกว่าบังเอิญ  ความสามารถในการตรวจจับตัวกระตุ้นที่คนไข้ไม่มีการรับรู้  อาจจะขยายไปถึงการแยกแยะประเภทของตัวกระตุ้น  เป็นต้นว่า  เป็นตัวอักษร X หรือ O ที่อยู่ในเขตสายตาที่มองไม่เห็น
หลักฐานทางสรีรไฟฟ้าจากปลายคริสต์ทศวรรษ 1970  (เดอ โมนาสเตริโอ, ค.ศ 1978;  มาร์รอคโคและลี, ค.ศ 1977; ชิวล์เลอร์และมัลเพลี, ค.ศ. 1977)  แสดงว่า  ไม่มีข้อมูลเรตินาที่ไปจากเซลล์รูปกรวยในจอตาประเภท S  (ซึ่งรับรู้แสงในความถี่สีน้ำเงิน) ไปยัง superior colliculus โดยตรง  และบอกเป็นนัยว่า  การรับรู้สีน่าจะเสียหายในคนไข้สภาวะเห็นทั้งบอด  แต่ว่า  หลักฐานเร็ว ๆ นี้กลับแสดงว่ามีวิถีประสาทจากเซลล์รูปกรวยในจอตาประเภท S ไปยัง superior colliculus ซึ่งเป็นผลตรงข้ามกับงานวิจัยที่เกิดขึ้นก่อนของเดอ โมนาสเตริโอ  และสนับสนุนความคิดว่า  กลไกประมวลข้อมูลเกี่ยวกับสีไม่มีความเสื่อมเสียไปในคนไข้สภาวะเห็นทั้งบอด
มาร์โค ทาเมียตโต และบีทริซ เดอ เกลเดอร์ ทำการทดลองที่เชื่อมการตรวจจับความรู้สึกของคนอื่นและสภาพเห็นทั้งบอด คือ ในงานวิจัยนั้น  มีการแสดงภาพของบุคคลที่แสดงอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ในลานสายตาข้างที่บอดของคนไข้ แต่คนไข้กลับสามารถเดาอารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้นอย่างถูกต้องโดยมาก และเมื่อมีการตรวจวัดความเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อใบหน้าที่ใช้ในการยิ้มหรือการขมวดคิ้วของคนไข้   ก็พบว่า  กล้ามเนื้อเหล่านั้นจะตอบสนองโดยเลียนแบบอารมณ์ความรู้สึกของบุคคลในภาพที่คนไข้มองไม่เห็น  ดังนั้น  ผลนี้จึงแสดงว่า  คนไข้สามารถระบุความรู้สึกของผู้อื่น  โดยไม่ต้องใช้ความรู้สึกในการเห็น
งานวิจัยหนึ่งในปี ค.ศ. 2011 พบว่า คนไข้หญิงอายุน้อยที่มีรอยโรคในเขตสายตา V1  ของสมองเพียงข้างเดียว  สามารถจะปรับขยายมืออย่างเหมาะสมได้  เมื่อเธอเอื้อมมือออกไปเพื่อจะหยิบจับวัตถุมีขนาดต่าง ๆ กันที่แสดงให้คนไข้ในเขตที่มองไม่เห็น  แม้ว่า  เธอจะไม่สามารถบอกขนาดของวัตถุเหล่านั้นได้
และคล้าย ๆ กัน คนไข้อีกคนหนึ่งที่มีรอยโรคใน V1 ของสมองเพียงข้างเดียว  สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางที่อยู่ในเขตที่มองไม่เห็น  เมื่อเขาเอื้อมมือไปทางวัตถุที่อยู่ในเขตที่มองเห็น  และถึงแม้ว่า  เขาสามารถที่จะหลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางเหล่านั้นได้  แต่เขาไม่เคยรายงานเลยว่า  เขาเห็นสิ่งกีดขวางเหล่านั้น
บทบาทของเขตในสมอง
เพราะเหตุที่การประมวลผลในสมองเป็นไปตามลำดับขั้น ความสูญเสียส่วนของคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  ย่อมนำไปสู่การมองไม่เห็นในส่วนของลานสายตาที่สัมพันธ์กับคอร์เทกซ์ที่เสียหาย เขตที่มองไม่เห็นนี้ ซึ่งเรียกว่าดวงมืดในลานเห็น  (scotoma)  อยู่ในลานสายตาด้านตรงข้ามกับซีกสมองที่เสียหาย  และมีความแตกต่างกันของขนาด  เป็นตั้งแต่เขตเล็ก ๆ จนไปถึงลานสายตาทั้งครึ่งซีก (คือในลานสายตาที่เป็นส่วนเฉพาะของซีกสมองที่เสียหาย)   แม้ว่า  การประมวลผลทางสายตาจะเกิดขึ้นในสมองเป็นไปตามลำดับขั้น แต่ก็ยังประกอบด้วยการส่งสัญญาณข้ามลำดับ  และการส่งสัญญาณป้อนกลับไปในเขตที่ต่ำกว่า
ทางสัญญาณจากเรตินาไปยังเขตสายตา V1 ไม่ใช่วิถีประสาทตาทางเดียวที่ส่งเข้าไปในคอร์เทกซ์ แม้ว่าจะเป็นวิถีที่ใหญ่มากที่สุด  เชื่อกันอย่างแพร่หลายว่า  สมรรถภาพที่หลงเหลืออยู่ในคนไข้สภาวะเห็นทั้งบอด  เกิดจากวิถีประสาทที่ไม่มีความเสียหาย  ที่เข้าไปสู่คอร์เทกซ์สายตานอกคอร์เทกซ์ลาย  (extrastriate cortex) ตั้งแต่  V2  เป็นต้น โดยไม่ผ่าน V1  แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ  การทำงานในเขตคอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลายเหล่านี้  ไม่ปรากฏว่าเพียงพอที่จะสนับสนุนให้เกิดการรับรู้คือการเห็นโดยปราศจาก  V1
กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ การศึกษาทางสรีรภาพเร็ว ๆ นี้บอกเป็นนัยว่า  การประมวลผลทางสายตา  เกิดขึ้นในวิถีประสาทหลายทางที่เป็นอิสระจากกันและกัน  และมีการประมวลผลที่เป็นไปพร้อม ๆ กันอย่างขนาน  คือ  ระบบหนึ่งประมวลข้อมูลเกี่ยวกับรูปร่าง  ระบบหนึ่งเกี่ยวกับสี  ระบบหนึ่งเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว  ตำแหน่ง  และระเบียบในปริภูมิ  ข้อมูลสายตาเกิดขึ้นเริ่มที่เรตินา  และเดินทางผ่านเขตของสมองคือ lateral geniculate nucleus  ที่อยู่ในทาลามัส แล้วมีการส่งต่อไปเพื่อประมวลผลในคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม  (V1 หรือที่เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  คอร์เทกซ์ลาย  เพราะปรากฏให้เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่ามีรอยริ้ว)
ถึงแม้ว่า คนไข้ที่มีความเสียหายใน  V1  จะไม่มีการเห็น  จะไม่สามารถจินตนาการมโนภาพได้  และจะไม่เห็นอะไร ๆ เมื่อฝัน  อย่างไรก็ดี  คนไข้บางพวกเหล่านี้กลับยังมีสภาวะเห็นทั้งบอด (Kalat, 2009)
ยิ่งไปกว่านั้น superior colliculus และ คอร์เทกซ์กลีบหน้าผากส่วนหน้า ก็ปรากฏว่ามีบทบาทสำคัญในการรับรู้ตัวกระตุ้นทางตา
ซาวีเอ เบิทเทิล
ซาวีเอ เบิทเทิล (Xavier Bettel) เป็นนักการเมืองและนักกฎหมายชาวลักเซมเบิร์ก ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีลักเซมเบิร์กคนที่ 22 ตั้งแต่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2013 ต่อจากฌ็อง-โคลท ยุงเคอร์ โดยก่อนหน้านี้เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีนครลักเซมเบิร์กและเคยเป็นสมาชิกสภาล่างและสภาเทศบาลนครลักเซมเบิร์ก รวมทั้งเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปไตยด้วย
อภัสนันท์ วรภิรมย์รักษ์
อภัสนันท์ วรภิรมย์รักษ์ (ชื่อเล่น : อลิซ) มีชื่อแต่แรกเกิดว่า เปมิกา วรผลึก (ชื่อเล่นเดิม: ปอม) เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2530 ที่ กรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาโฆษณา มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการจากการประกวด มิสทีนไทยแลนด์ ปี 2003 ซึ่งได้รับตำแหน่งรองชนะเลิศ มีผลงานการแสดงภาพยนตร์ และ ละครโทรทัศน์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 - พ.ศ. 2556 อดีตเป็นผู้ประกาศข่าว ทางช่องโมโน 29
ผลงานเพลง
' อัลบั้ม Misteen Thailand Gang
' อัลบั้ม เพลงประกอบละคร เงาะแท้แซ่ฮีโร่
นำพล หนองกี่พาหุยุทธ
นำพล หนองกี่พาหุยุทธ (ชื่อจริง: นำพล ศรีจันทึก; ชื่อเล่น: แขก; เกิด: 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2512 ที่ตำบลจันทึก อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์; เสียชีวิต: 19 กันยายน พ.ศ. 2559 ที่โรงพยาบาลนางรอง) เป็นนักมวยไทยชื่อดังในยุคเดียวกับ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, เจริญทอง เกียรติบ้านช่อง, เชอรี่ ส.วานิช, เพชรดำ ลูกบ่อไร่, เหนือธรณี ทองราชา, แสงเทียนน้อย ส.รุ่งโรจน์ และเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของ นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ อดีตยอดนักมวยไทยอีกราย
อภัสนันท์ วรภิรมย์รักษ์
ผลงานเพลง
' อัลบั้ม เพลงประกอบภาพยนตร์ Roommate
นำพล หนองกี่พาหุยุทธ
นำพลฝึกมวยไทยมาตั้งแต่เด็ก ๆ อายุเพียง 9-10 ขวบ จากการเห็นแววของ อาจารย์ปราโมทย์ หอยมุกข์ เจ้าของค่ายหนองกี่พาหุยุทธ จากการเห็นนำพลวิ่งในโรงเรียนในฐานะนักกีฬาของโรงเรียน นำพลเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาจากการชกมวยรอบที่จังหวัดสุรินทร์ และนครราชสีมา ก่อนที่จะเข้ามาชกที่กรุงเทพมหานคร ที่เวทีลุมพินี โดยไฟต์แรก พบกับ เชียงรายน้อย ก.ณรงค์ศักดิ์ และเป็นฝ่ายชนะไป
นำพลเป็นนักมวยที่มีอาวุธเด็ดคือ กอดคอตีเข่า และชกเมื่อไหร่ มักจะได้แผลแตกทุกครั้ง โดยได้มีการเย็บมากที่สุดคือ 72 เข็ม จึงได้รับฉายาจากแฟนมวยว่า "ขุนเข่าหน้าเปื่อย" และมีสถิติการเย็บเฉพาะชกที่เวทีลุมพินีจนกระทั่งแขนนวม 268 เข็ม นำพลเป็นนักมวยชกสนุก ชกได้สวยงาม ซ้ำยังมีหน้าตาดี จึงเป็นนักมวยแม่เหล็กดึงดูดแฟนมวยจนอาจเรียกได้ว่า เป็นนักมวยยอดนิยมอันดับหนึ่งในสมัยนั้นก็ว่าได้ โดยเคยปะทะกับมวยไทยร่วมสมัยดังมีรายชื่อข้างต้นมาแล้วมากมาย รวมทั้งเคยปะทะกับนักมวยไทยชาวต่างประเทศมาแล้วหลายคนทั้งในและนอกประเทศ เช่น ราม่อน แด็กเกอร์ เป็นต้น และดีกรีเป็นแชมป์ในรุ่นไลท์ฟลายเวท, ฟลายเวท และเฟเธอร์เวท ของเวทีลุมพินี และได้รับค่าตัวสูงสุด 260,000-240,000 บาท และแบ่งค่าตัวกับทางต้นสังกัดอย่างละครึ่ง
ในต้นปี พ.ศ. 2534 นำพลเกิดอุบัติเหตุเมื่อรถยนต์ที่ตัวเองขับเองเกิดพลิกคว่ำ ต้องนำส่งโรงพยาบาลและเย็บตัวไปหลายเข็ม จากเหตุนี้จึงต้องแขวนนวมไปโดยปริยาย
หลังแขวนนวม นำพลมีกิจการเป็นของตัวเอง คือ ร้านหมูกระทะชื่อ "นำพล หมูย่างเกาหลี" ที่ตัวอำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา โดยเป็นนักมวยคนแรกที่เปิดกิจการในลักษณะนี้ก่อนที่นักมวยอีกหลายคนจะเปิดตามมา ต่อมากิจการร้านหมูกระทะได้ปิดตัวลง และนำพลได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างพอเพียง เงียบสงบที่จังหวัดบุรีรัมย์บ้านเกิด จากที่ดินและบ้านที่เก็บเงินซื้อไว้ตั้งแต่สมัยชกมวย และใช้เวลาว่างสอนมวยไทยให้แก่นักมวยรุ่นน้องที่ค่ายหนองกี่พาหุยุทธ
ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2558 มีข่าวปรากฏว่านำพลป่วยเป็นวัณโรคปอด จนสภาพร่างกายซูบผอมไปมาก โดยเป็นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ต่อมาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2559 ก็ปรากฏข่าวเช่นนี้อีก คราวนี้เป็นหนักถึงขนาดที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยต้องนำส่งโรงพยาบาลนางรอง อาการป่วยของนำพลทรุดลงจนกระทั่งเสียชีวิตในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2559 เวลาประมาณ 05:00 น. สิริอายุได้ 47 ปี
เห็ดหอม
เห็ดหอม เป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกเห็ดรา ซึ่งเราสามารถรับประทานได้ นิยมนำมาใช้ประกอบอาหารโดยเฉพาะอาหารจีนและอาหารญี่ปุ่น สามารถนำไปตากแห้งเพื่อให้เก็บไว้ได้นาน
อนุกรมวิธานและชื่อ
มีการระบุชื่อวิทยาศาสตร์ของเห็ดราชนิดนี้ครั้งแรกในชื่อ Agaricus edodes โดยไมลส์ โจเซฟ เบิร์กลีย์ใน ค.ศ. 1877 ซึ่งเดวิด เพกเลอร์จัดอยู่ในสกุล Lentinula ใน ค.ศ. 1976 เห็ดรานี้ได้รับชื่อพ้องในประวัติอนุกรมวิธาน ดังนี้:
ชื่อเห็ดในภาษาญี่ปุ่น (椎茸 (shiitake)) มาจากคำว่า ชิอิ (椎 (shii), Castanopsis) จากต้น Castanopsis cuspidata ที่มีท่อนไม่ซุงตายที่ปลูกโดยทั่วไป กับ ทาเกะ (茸 (take), เห็ด) ส่วนชื่อพฤกษศาสตร์ edodes เป็นศัพท์ภาษาละตินที่แปลว่า "กินได้"
พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช
พระเจ้าศรีธรรมาโศกราช เป็นปฐมกษัตริย์เป็นต้นราชวงศ์ปทุมวงศ์ แห่งอาณาจักรตามพรลิงก์ เป็นผู้สร้างเมืองนครศรีธรรมราช จากชุมชนเดิมซึ่งมีชื่อเรียกว่า ตามพรลิงก์ บนหาดทรายแก้ว (บริเวณตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราชในปัจจุบัน) เมื่อปลายพุทธศตวรรษที่ 17 จนกลายเป็นนครรัฐหรือเป็นอาณาจักรใหญ่ในคาบสมุทรไทย ก่อนที่จะเข้ารวมอยู่ในราชอาณาจักรไทย สมัยกรุงศรีอยุธยาในต้นพุทธศตวรรษที่ 20 พระนามกษัตริย์ พระองค์นี้ ปรากฏอยู่ในหลักฐานประวัติศาสตร์ท้องถิ่นหลายชิ้น เช่น ตำนานเมืองนครศรีธรรมราช และจารึกดงแม่นางเมือง (จารึกหลักที่ 35)
มัสยิดฟัยศ็อล
มัสยิดฟัยศ็อล, มัสยิดไฟซอล หรือ มัสยิดฟัยซัล (Faisal Mosque; faisal masjid) เป็นมัสยิดในอิสลามาบาด ประเทศปากีสถาน ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขา Margalla Hills มัสยิดนี้ประกอบด้วยการออกแบบร่วมสมัย มีชั้นนอกของอาคาร 8 ด้านซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากกระโจมเบดูอิน (Bedouin tent) มัสยิดฟัยศ็อลเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของทั้งประเทศปากีสถานและของเมืองอิสลามาบาด และได้รับการเรียกขานว่าเป็นมัสยิดที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่มีอิทธิพลต่อสถาปัตยกรรมอิสลาม
การก่อสร้างมัสยิดเริ่มต้นขึเนในปี 1976 หลังการจัดสรรงบประมาณ $120 ล้าน ที่พระราชทานโดย สมเด็จพระราชาธิบดีฟัยชัลแห่งซาอุดิ ที่ซึ่งมัสยิดตั้งชื่อจากพระนามของพระองค์ งานออกแบบที่แปลกใหม่นี้เป็นผลงานของสถาปนิกชาวตุรกี Vedat Dalokay ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากการประกวดในระดับนานาชาติ ด้วยลักษณะที่ขาดโดมแบบที่พบในมัสยิดทั่วไป มัสยิดฟัยศ็อลล้อมรอบด้วยหออะษานสูง 260ฟุต สี่หอ ภายในมัสยิดสามารถจุคนได้ 10,000 คน
ทางด่วนลูซอนเหนือ
ทางด่วนลูซอนเหนือ (North Luzon Expressway; NLE หรือ NLEx) เดิมรู้จักในชื่อ ถนนเลี่ยงเหนือ (North Diversion Road) และ ทางด่วนเหนือมะนิลา (Manila North Expressway หรือ MNEX) เป็นทางด่วนที่จำกัดการเข้าถึงและเก็บค่าผ่านทางขนาด 4 ถึง 8 ช่องจราจร เชื่อมต่อจากเมโทรมะนิลาไปยังจังหวัดในภูมิภาคลูซอนกลาง หรือเขตกิตนางลูโซนในประเทศฟิลิปปินส์ เป็นส่วนหนึ่งของทางด่วนหมายเลข 1 (E1) ของโครงข่ายทางด่วนในประเทศฟิลิปปินส์ และถนนรัศมีหมายเลข 8 (R-8) ของโครงข่ายถนนสายหลักของเมโทรมะนิลา โดยการก่อสร้างทางด่วนลูซอนเหนืออยู่ในยุค 1960 รวมระยะทางในส่วนที่เป็นทางด่วน 84 กิโลเมตร
ทางด่วนสายนี้เริ่มต้นที่เกซอนซิตี ในเมโทรมะนิลา ผ่านจังหวัดบูลาคันและจังหวัดปัมปังกาในลูซอนกลาง และสิ้นสุดที่มาบาลากัต ซึ่งเชื่อมต่อกับทางหลวงที่มีเส้นทางต่อไปยังลูซอนเหนือ ทางด่วนลูซอนเหนือนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงสายแพน-ฟิลิปปินส์ (ทางหลวงเอเชียสาย 26)
รัฐเกราบึนเดิน
รัฐเกราบึนเดิน (Graubünden; Grigioni ; Grischun) เป็นรัฐที่ใหญ่ที่สุด ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ อยู่ติดกับรัฐตีชีโน รัฐอูรี รัฐกลารุส รัฐซังคท์กัลเลิน มีเมืองหลวงชื่อคูร์ เดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นรีเชียแห่งจักรวรรดิโรมันโบราณ พวกแฟรงก์เข้ายึดครองในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 6 ต่อมากลายเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเยอรมนี เข้าร่วมอยู่ในสมาพันธรัฐสวิสใน ค.ศ. 1803
เจ้าชายคาร์ล ฟรันทซ์แห่งปรัสเซีย
เจ้าชายคาร์ล ฟรันทซ์แห่งปรัสเซีย (Prince Karl Franz of Prussia) ประสูติเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2459 ณ พ็อทส์ดัม ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายโจอาคิมแห่งปรัสเซีย และ เจ้าหญิงมารี-เอากุสเทอแห่งอันฮัลท์ เป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี เมื่อครั้นยังทรงพระเยาว์เกิดการล่มสลายของ ราชวงศ์โฮเอินท์ซ็อลเลิร์น จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี ซึ่งเป็นสมเด็จพระบรมอัยยกาธิราช (ปู่) ของพระองค์ ต้องสละราชบัลลังก์ ในปี 2461 และเจ้าชายโจอาคิมพระบิดาของพระองค์ฆ่าตัวตายในปี 2463 ในช่วงเวลาที่จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 สละราชสมบัติ พระองค์ทรงอยู่ในลำดับที่ 12 ในการสืบราชบัลลังก์ หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระบิดา พระองค์ทรงถูกอบรมเลี้ยงดูจ่ก เจ้าชายไอเทิล ฟรีดริช แห่งปรัสเซีย พระปิตุลา (ลุงฝ่ายพ่อ) ซึ่งทรงมีสิทธิ์เด็ดขาด ซึ่งเป็นไปตามพระบรมราชโองการของ จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ในปี 2465 พระมารดาของพระองค์ได้มีคดีความเกี่ยวกับพระราชทรัพย์ของพระสวามีต่อองค์จักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 โดยทนายประจำราชสำนักให้การว่า องค์จักรพรรดิไม่มีอำนาจมากมายในเรื่องนี้ พระมารดาจึงต้องจำใจยอมสละพระราชทรัพย์ของพระบิดาไปในที่สุด
ในปี 2469 พระมารดาของทรงเสกสมรสกับโยฮันเนส-ไมเคิล บารอนฟอน ลอร์น ก่อนจะหย่าร้างในปี 2478 ในสงครามโลกครั้งที่สอง พระองค์ทำหน้าที่เป็นผู้บังคับในแผนกรถหุ้มเกราะโดยประจำการอยู่ที่แนวรบของโปแลนด์
เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2483 พระองค์ทรงเสกสมรสกับ เจ้าหญิงเฮ็นรีเอ็ทเทอแห่งเชอไนช์-คาโรลัท พระธิดาพระองค์สุดท้องใน เออร์มิน ร็อยส์แห่งเกรซ ผู้ซึ่งเป็นพระวรราชชายาของจักรพรรดิวิลเฮ็ล์มที่ 2 ที่ทรงอภิเษกสมรสกันตั้งแต่ปี พ.ศ. 2465 และหย่าร้างกันเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2489 โดยพระชายา รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงแห่งปรัสเซีย พระชายา มีพระโอรส 3 พระองค์ คือ
เจ้าชายคาร์ล ฟรานซ์ทรงเสกสมรสครั้งที่ 2 อย่างถูกต้อง เมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2489 กับหลุยส์ ดอร่า ฮาร์ทมันน์ (5 กันยายน พ.ศ. 2452 ฮัมบูร์ก เยอรมนี – 23 เมษายน พ.ศ. 2504 ฮัมบูร์ก ประเทศเยอรมนี) ทั้งคู่ไม่มีพระบุตรและหย่าร้างกันในปี 2502
เจ้าชายคาร์ล ฟรานซ์ ทรงเสกสมรสครั้งที่ 3 เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ในกรุงลิมา ประเทศเปรู กับ ดอนนา มาเรีย เฮรารา อี วัลเดวันโน (10 มิถุนายน พ.ศ. 2465 ลิมา เปรู – 6 มีนาคม พ.ศ. 2530 ลิมา เปรู) มีพระบุตรคือ
ประเสริฐ จันทรรวงทอง
ประเสริฐ จันทรรวงทอง (เกิด 1 เมษายน พ.ศ. 2503) เป็นนักการเมืองชาวไทย สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ เลขาธิการพรรคเพื่อไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครราชสีมา เขต 3 สังกัดพรรคเพื่อไทย และอดีตสมาชิกสภาจังหวัดนครราชสีมา 2 สมัย
ประวัติ
นายประเสริฐ จันทรรวงทอง เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2503 ที่อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา จบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ พระนคร จบปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จบปริญญาโท มหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ จากสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
การทำงาน
นายประเสริฐเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาจังหวัดนครราชสีมา 2 สมัย ต่อมาได้เป็น ส.ส.พรรคไทยรักไทยในปี พ.ศ. 2544 และ พ.ศ. 2548 ก่อนที่พรรคจะถูกยุบ และย้ายไปสังกัดพรรคพลังประชาชน นายประเสริฐลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งและได้รับเลือก ก่อนที่พรรคพลังประชาชนจะถูกตัดสินยุบพรรค ทำให้นายประเสริฐต้องย้ายไปสังกัดพรรคเพื่อไทยในเวลาต่อมา โดยนายประเสริฐเป็นหนึ่งในผู้ที่ร่วมการอภิปรายไม่ไว้วางใจ นายกรณ์ จาติกวณิช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะด้วย
ในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการป้องกันปราบปรามการฟอกเงินและยาเสพติด สภาผู้แทนราษฎร ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลนางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร (ครม.ยิ่งลักษณ์ 3) จนกระทั่งพ้นจากตำแหน่งรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2556
ในปี 2563 นายประเสริฐ ได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการพรรคเพื่อไทย
ตัลยาเตลเล
ตัลยาเตลเล (tagliatelle; มีรากศัพท์มาจากกริยา tagliare แปลว่า "ตัด") เป็นพาสตาแบบดั้งเดิมประเภทหนึ่งจากแคว้นเอมีเลีย-โรมัญญาและแคว้นมาร์เคของประเทศอิตาลี มีลักษณะเป็นเส้นแบนยาวคล้ายเฟตตุชชีเน และมักมีความกว้างประมาณ 6 ถึง 10 มิลลิเมตร เราสามารถเสิร์ฟตัลยาเตลเลกับซอสหลากหลายชนิด แต่ซอสตามแบบฉบับคือซอสเนื้อหรือซอสโบโลญญา
นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ
นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ มีชื่อจริงคือ คำเพียว สีจันทึก (กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 – 7 เมษายน พ.ศ. 2564) เป็นอดีตนักมวยไทย เป็นน้องชายของนำพล หนองกี่พาหุยุทธ ที่เป็นอดีตนักมวยไทยเช่นกัน
ประวัติ
นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ เกิดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 ที่อำเภอหนองกี่ จังหวัดบุรีรัมย์ แรกเริ่มไม่ได้เป็นนักมวยไทยที่เก่งกาจหรือชกเป็นคู่เอกแต่อย่างใด เพราะถือเป็นนักมวยที่ชกตามนำพล ผู้เป็นพี่ชาย และเคยทำสถิติแพ้น็อกเร็วที่สุดด้วยโดยแพ้น็อกยกแรก ในเวลาเพียง 33 วินาทีให้กับ วังจั่นน้อย ส.พลังชัย มาแล้ว ซึ่งทำให้วังจั่นน้อยได้รับฉายาว่า "ไอ้หมัด 33 วิ"
แต่เมื่อในปี พ.ศ. 2534 ที่นำพลพี่ชายแขวนนวมไปจากอุบัติเหตุทางรถ นำขบวนซึ่งขณะเกิดเหตุได้นอนดูวิดีโออยู่ที่บ้าน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บด้วย จากนั้นมานำขบวนได้พัฒนาฝีมือขึ้นมา กลายเป็นยอดมวยที่ชกได้สวย กลายเป็นมวยเอกภายในระยะเวลาไม่นาน นำขบวนมีท่าไม้ตายทีเด็ดคือ "ไถนา" คือการจับขาของคู่ชกแล้วไถดันไปข้างหลังให้เสียหลัก จึงได้รับฉายาจากแฟนมวยว่า "จอมไถนา"
นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธ เป็นนักมวยหน้าตาดี ชกได้สวยเหมือนนำพล พี่ชาย เคยไปชกที่ประเทศญี่ปุ่นโดยพบกับ "ไอ้แรดดง" เหนือธรณี ทองราชา โดยเหนือธรณีออกอาวุธได้หนักหน่วงกว่า จะแจ้งกว่า แต่นำขบวนสามารถใช้ลีลาแม่ไม้มวยไทยได้สวยงามกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ท่ามณโฑนั่งแท่น ซึ่งเป็นแม่ไม้ที่ไม่ค่อยมีนักไทยคนไหนใช้กัน เนื่องจากใช้ยาก กรรมการจึงตัดสินให้นำขบวนชนะคะแนนไป และสร้างประวัติศาสตร์โดยเป็นแชมป์รุ่นจูเนียร์ไลท์เวท (130 ปอนด์) ของเวทีลุมพีนียาวนานถึง 6 ปี โดยไม่มีใครสามารถชิงแชมป์ได้ จนต้องสละตำแหน่งไป และเคยเป็นแชมป์ของสภามวยไทยโลกด้วย โดยมีค่าตัวการชกสูงสุดถึง 260,000 บาท
จากการที่นำขบวนชอบใช้ลูกไถนานี้ จึงได้มีการประชุมกติกาและตกลงกันใหม่ว่า ห้ามนักมวยไทยใช้ลูกไถนานี้อีก เนื่องจากเป็นการเอาเปรียบคู่ต่อสู้ ซึ่งยังใช้เป็นกติกามาจนปัจจุบัน
นำขบวน หนองกี่พาหุยุทธเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอดเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2564 ขณะอายุได้ 48 ปี
อ้างอิง
Namkabuan Nongkee Pahuyuth
รายชื่ออัลบั้มเพลงของยอดรัก สลักใจ
รายชื่ออัลบั้มเพลงที่ยอดรัก สลักใจขับร้อง โดยรวมทั้งอัลบั้มเพลงเดี่ยว อัลบั้มเพลงคู่ อัลบั้มรวมเพลง และอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์
วัดหงษ์ประดิษฐาราม
วัดหงษ์ประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 895 หมู่ที่ 3 ตำบลคอหงส์ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
รายชื่ออัลบั้มเพลงของยอดรัก สลักใจ
ค
ท)
วัดหงษ์ประดิษฐาราม
วัดหงษ์ประดิษฐาราม แต่เดิมตั้งอยู่บริเวณค่ายเสนาณรงค์ แต่เมื่อค่ายเสนาณรงค์ย้ายมาจากบริเวณสวนตูล สงขลา ทำให้ได้ย้ายที่ตั้งวัดมายังที่ตั้งปัจจุบัน และชาวบ้านได้ถวายที่ดินบางส่วนในการสร้างวัด ต่อมาเจ้าอาวาสสมัยนั้นได้ซื้อที่ดินขยายเพิ่ม ชาวบ้านเรียกว่า วัดคอหงษ์ ตามที่ตั้งหมู่บ้าน โดยได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อวันที่ 4 กรกฏาคม พ.ศ. 2479 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2492
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ภายในวัดมีศาลหลักเมืองหาดใหญ่ หรือ ศาลเจ้าซาเจียงกุน ผู้นับถือจะกราบไหว้ขอความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน นอกจากนี้ยังมีองค์เทพซาเจียงกุนที่มีผู้คนมาขอพรด้านสุขภาพที่แข็งแรง มีโชคมีลาภ มีความมั่นคงในชีวิต อยู่เย็นเป็นสุข ให้ขายดิบขายดี ฯลฯ วัดยังมีรูปปั้นเจ้าอาวาสรูปแรกคือ พระโศภนพิทยาคุณ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ พ.ศ. 2489 ถึง พ.ศ. 2506
โอซา แวง
โอซา ฮุ่ยหมิ่น หวัง (王惠敏; ) เป็นที่รู้จักในชื่อ โอซา แวง (เกิด 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524) เป็นนางแบบสิงคโปร์ เธอเป็นลูกครึ่งสิงคโปร์-สวีเดน ที่ได้ตำแหน่งสาวเซ็กซี่ (FHM Sexiest Asian 2006) จากนิตยสารเอฟเอชเอ็มสองปีซ้อน
ประวัติ
โอซาเป็นบุตรคนเดียวของครอบครัว บิดาชื่อจอห์น แวง เป็นชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีน ส่วนมารดาชื่ออิงเยร์ (Inger) เป็นชาวสวีเดน ครอบครัวอยู่ในประเทศสิงคโปร์ โดยบิดาเป็นนักธุรกิจและมารดาเป็นแม่บ้าน
ชีวิตส่วนตัว เธอเคยคบหากับบุคคลในวงการบันเทิงไทย เช่น ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล และปรีติ บารมีอนันต์ ปัจจุบันถูกแฟนหนุ่มนักธุรกิจนอกวงการ ชื่อ จอน ลอร์ ทำเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2563 ล่าสุด เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2563 ทั้งคู่จูงมือกันมาจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขตลาดกระบัง หลังจากคบหาดูใจกันมา 6 เดือน ปัจจุบันทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คนชื่อ Kaya Harper Lor (คาย่า ฮาร์เปอร์ ลอร์) ชื่อเล่น น้อง Kaya (คาย่า) เกิดเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
จำนวนสมบูรณ์
หก (6) เป็นจำนวนสมบูรณ์ตัวแรก เพราะว่า 6 มีตัวหารแท้คือ 1, 2, 3 และ 1 + 2 + 3 = 6 จำนวนสมบูรณ์ตัวถัดไปคือ 28 = 1 + 2 + 4 + 7 + 14 จำนวนสมบูรณ์ตัวถัดไปอีกคือ 496 และ 8128
โอซา แวง
ประวัติ
นอกจากงานในวงการบันเทิงแล้ว เธอยังเป็นครูอาสาสอนภาษาอังกฤษแก่สามเณรในโรงเรียนพระปริยัติธรรมทุกวันพฤหัสบดี
จำนวนสมบูรณ์
จำนวนสมบูรณ์สี่ตัวแรกนั้นถูกค้นพบโดยชาวกรีกโบราณ
จำนวนสมบูรณ์คู่
ยุคลิดได้ค้นพบว่า จำนวนสมบูรณ์สี่ตัวแรกนั้นสามารถหาโดยใช้สูตร 2n−1(2n − 1) ได้
สังเกตว่าในแต่ละตัวอย่างที่ยกมา 2n − 1 จะเป็นจำนวนเฉพาะเท่านั้น ยุคลิดได้พิสูจน์ว่า ถ้า 2n − 1 เป็นจำนวนเฉพาะแล้ว สูตร 2n−1(2n − 1) จะให้ผลลัพธ์เป็นจำนวนสมบูรณ์คู่เสมอ
นักคณิตศาสตร์สมัยก่อน ได้ตั้งสมมติฐานเกี่ยวกับจำนวนสมบูรณ์จากจำนวนสมบูรณ์ที่เขารู้เพียง 4 ตัว ซึ่งสมมติฐานที่เขาได้ตั้งส่วนใหญ่จะผิด เช่น สมมติฐานที่ว่า เพราะว่า n = 2, 3, 5, 7 เป็นจำนวนเฉพาะ 4 ตัวแรก ที่นำไปแทนในสูตรแล้วได้ผลลัพธ์เป็นจำนวนสมบูรณ์ ดังนั้น n = 11 ซึ่งเป็นจำนวนเฉพาะตัวที่ 5 จะทำให้ได้ผลลัพธ์เป็นจำนวนสมบูรณ์เช่นกัน อย่างไรก็ตาม 211 − 1 = 2047 = 23 · 89 ซึ่งไม่เป็นจำนวนเฉพาะ ดังนั้น สมมติฐานนี้จึงผิด สมมติฐานที่ผิดอีกสองข้อ ได้แก่
จำนวนสมบูรณ์ตัวที่ห้า มี 8 หลัก ดังนั้นสมมติฐานข้อแรกจึงผิด. สำหรับสมมติฐานข้อสองนั้น แม้ว่าจำนวนสมบูรณ์ตัวที่ห้า จะลงท้ายด้วยเลข 6 แต่จำนวนสมบูรณ์ตัวที่หก (8 589 869 056) ไม่ได้ลงท้ายด้วยเลข 8 สมมติฐานข้อสองจึงผิด. เราสามารถพิสูจน์ได้ว่าจำนวนสมบูรณ์จะมีเลขหลักสุดท้ายเป็น 6 หรือ 8 เสมอ (แต่ไม่จำเป็นต้องสลับกัน)
คุณสมบัติของจำนวนสมบูรณ์อันหนึ่งที่น่าสนใจก็คือ ส่วนกลับของตัวประกอบของจำนวนสมบูรณ์ จะรวมกันได้ 2 เสมอ เช่น
จำนวนสมบูรณ์คี่
ยังไม่มีใครรู้ว่าจำนวนสมบูรณ์คี่นั้นมีอยู่จริงหรือไม่ เมื่อไม่นานมานี้ Carl Pomerance และ Joshua Zelinsky ได้แสดงฮิวริสติกว่าไม่มีจำนวนสมบูรณ์คี่อยู่จริง
สมมติว่ามีจำนวนสมบูรณ์คี่ N อยู่จริงแล้ว มันจะต้องมีคุณสมบัติต่อไปนี้
ภาษาลักเซมเบิร์ก
ภาษาลักเซมเบิร์ก (Lëtzebuergesch) เป็นภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาเจอร์แมนิกตะวันตกซึ่งใช้พูดกันเป็นหลักในประเทศลักเซมเบิร์ก โดยมีผู้พูดทั่วโลกประมาณ 390,000 คน
อี พัง-จา
อี พัง-จา หรือ มาซาโกะ ริ  พระนามเดิม เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2444 — 30 เมษายน พ.ศ. 2532) เป็นพระชายาในมกุฎราชกุมารอึยมินแห่งเกาหลี เดิมทั้งสองพระองค์มีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์เป็นจักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งเกาหลี หากแต่เกิดการล้มล้างการปกครองสนธิสัญญาผนวกดินแดนญี่ปุ่น-เกาหลี ในปี พ.ศ. 2453 ที่คาบสมุทรเกาหลีตกเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิญี่ปุ่น
อี พัง-จาเป็นเชื้อพระวงศ์ญี่ปุ่นทั้งเป็นพระประยูรญาติสนิทของจักรพรรดินีโคจุง และเจ้าหญิงเซ็ตสึโกะ พระชายาในเจ้าชายยาซูฮิโตะ สืบมาแต่ฝ่ายพระบิดาและพระมารดาตามลำดับ จากการที่ทรงประกอบพระกรณียกิจด้วยการอุปถัมภ์องค์กรเพื่อคนพิการทุพพลภาพและการก่อตั้งโรงเรียนขึ้นในเกาหลีใต้ ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงเป็นหนึ่งในสตรีญี่ปุ่นที่ชาวเกาหลีให้ความเคารพอย่างกว้างขวาง
พระชนม์ชีพตอนต้น
อี พัง-จา หรือ มาซาโกะ ริ มีพระนามเดิมว่า เจ้าหญิงมาซาโกะแห่งนาชิโมโตะ ประสูติเมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2444 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ในเจ้าชายโมริมาซะ นาชิโมโตะโนะมิยะ เป็นจอมพลแห่งกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น กับเจ้าหญิงอิตสึโกะ พระชายาฯ (สกุลเดิม นาเบชิมะ) ธิดาของมาร์ควิสนาโอฮิโระ นาเบชิมะ อดีตเอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำประเทศอิตาลี อี พัง-จามีพระขนิษฐาร่วมอุทรหนึ่งพระองค์คือ เจ้าหญิงโนริโกะแห่งนาชิโมโตะ (พ.ศ. 2450–2535) และมีพระอนุชาที่พระมารดาทรงรับเลี้ยงไว้ ชื่อเจ้าชายโนริฮิโกะแห่งนาชิโมโตะ (พระนามเดิม เจ้าชายทากะแห่งคูนิ และต่อมาได้ยศและเปลี่ยนนามเป็น เคานต์โนริฮิโกะ ทาซูตะ) หลังสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง ครอบครัวของพระองค์ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ทั้งหมด
พื้นฐานครอบครัวของพระองค์ พระบิดาเป็นพระโอรสในเจ้าชายอาซาฮิโกะ คูนิโนะมิยะ เจ้าหญิงมาซาโกะจึงเป็นพระญาติและมิตรสหายกับเจ้าหญิงนางาโกะแห่งคูนิ (ต่อมาได้เป็นจักรพรรดินีในจักรพรรดิโชวะ) ส่วนบรรพชนฝ่ายพระมารดาคือสกุลนาเบชิมะ สืบสกุลจากนาโอฮิโตะ นาเบชิมะ ไดเมียวคนสุดท้ายแห่งแคว้นซางะ เจ้าหญิงพังจามีพระญาติชั้นหนึ่งในสายนี้ที่มีความสนิทสนมเป็นสหายร่วมกัน ชื่อ เซ็ตสึโกะ มัตสึไดระ ที่ต่อมาได้เป็นพระชายาในเจ้าชายยาซูฮิโตะ ชิจิบุโนะมิยะ และโยชิโกะ มัตสึไดระ ที่ต่อมาเป็นพระชายาในเจ้าชายก็อนแห่งเกาหลี