cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การกบฏโรฮีนจาในพม่าตะวันตก
การขยายตัวทางการทหารและการเชื่อมโยงกับฏอลิบานและอัลกออิดะฮ์ (พ.ศ. 2531–2554)
ค่ายทหารของ RSO ตั้งอยู่ที่เมืองคอกส์บาซาร์ทางใต้ของบังกลาเทศ มีการส่งอาวุธจากฏอลิบานมาให้ตามแนวชายแดนพม่า-บังกลาเทศ บางส่วนได้ส่งทหารไปฝึกในอัฟกานิสถาน การขยายตัวของ RSO ในช่วง พ.ศ. 2533 ทำให้รัฐบาลพม่าเข้ามากวาดล้างตามแนวชายแดนพม่า-บังกลาเทศ ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2534 ทหารพม่าได้ข้ามพรมแดนไปโจมตีกองทหารในบังกลาเทศซึ่งทำให้เกิดความตึงเครียดกับบังกลาเทศ และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2535 ชาวโรฮีนจามากกว่า 250,000 คนถูกผลักดันให้ออกจากยะไข่ซึ่งเหตุการณ์นี้ถูกประณามจากซาอุดีอาระเบีย ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2537 มีสมาชิก RSO 120 คนเข้าสู่หม่องด่อโดยข้ามแม่น้ำนาฟที่เป็นแนวพรมแดนระหว่างพม่ากับบังกลาเทศ ในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2537 มีระเบิดเกิดขึ้นในเมืองหม่องด่อ 12 แห่ง ต่อมา ในวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2541 สมาชิก RSO และแนวร่วมอิสลามโรฮีนจาอาระกัน (ARIF) ได้รวมเข้าด้วยกันและจัดตั้งสภาแห่งชาติโรฮีนจา (RNC) และกองทัพแห่งชาติโรฮีนจา (RNA) นอกจากนั้นได้จัดตั้งองค์กรแห่งชาติโรฮีนจาอาระกัน (ARNO) เพื่อจัดการกับกลุ่มโรฮีนจาที่มีความแตกต่างกันเข้ามาเป็นกลุ่มเดียว ซึ่งมีรายงานว่ากลุ่ม ARNO นี้มีความเกี่ยวพันกับอัลกออิดะฮ์
เพลงชาติเกย์
ธีม
ถึงแม้ว่าทุก ๆ เพลงจะมีความแตกต่างกัน แต่เกณฑ์ที่ถือว่าเป็นเพลงชาติเกย์ มักมีโครงสร้างของเป็นรูปแบบ โดยในหนังสือ Queer ได้ระบุธีมในความมีความหมายร่วมกันของเพลงดังต่อไปนี้
การกบฏโรฮีนจาในพม่าตะวันตก
การขยายตัวทางการทหารและการเชื่อมโยงกับฏอลิบานและอัลกออิดะฮ์ (พ.ศ. 2531–2554)
ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2554 มีชายชาวโรฮีนจาประมาณ 80-100 คน ในเมืองหม่องด่อตามแนวชายแดนถูกจับกุมโดยกองทัพพม่าที่ประจำตามแนวชายแดนและถูกเชื่อมโยงกับฏอลิบาน กองทหารฏอลิบานที่ชื่อว่ามูลีวี ฮารุนได้ตั้งค่ายฝึกและจัดทำระเบิดทางเหนือของหม่องด่อติดกับชายแดนบังกลาเทศในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 บุคคลต้องสงสัยที่ถูกจับกุม มี  19 คนถูกนำมาศาลก่อนในเดือนมีนาคมและเมษายนปีเดียวกัน. มี 12 คนที่มีความเกี่ยวข้องกับฏอลิบานหรือกองกำลังติดอาวุธอิสลามถูกตัดสินจำคุกเมื่อ 6 กันยายน พ.ศ. 2554
ความเห็นเกี่ยวกับเหตุรุนแรงที่เกี่ยวข้องกับโรฮีนจา
มอเช เยการ์ นักประวัติศาสตร์ชาวอิสราเอลได้กล่าวว่าขบวนการแบ่งแยกดินแดนมุญาฮิดีนในยะไข่เกิดขึ้นเพราะนโยบายของรัฐบาลที่กดดันต่อชาวมุสลิมโรฮีนจา โดยสาเหตุของปัญหาได้แก่ หลังจากที่พม่าประกาศเอกราช มุสลิมไม่ได้รับการยอมรับในราชการทหาร รัฐบาลพม่าได้รับชาวยะไข่ซึ่งต่อต้านชุมชนมุสลิมเข้ามาเป็นตำรวจและเจ้าหน้าที่แทนชาวมุสลิม มุสลิมถูกทหารและตำรวจจับตามอำเภอใจ การประกาศให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติได้ก่อให้เกิดปัญหาแก่มุสลิมโรฮีนจา ชาวกะเหรี่ยง กะชีน และชีนที่นับถือศาสนาคริสต์ ทำให้เกิดขบวนการเคลื่อนไหวของชนกลุ่มน้อยเหล่านี้ เยการ์ยังได้กล่าวว่าขบวนการแบ่งแยกดินแดนมุสลิมในยะไข่เกิดขึ้นก่อนพม่าได้รับเอกราช โดยเกิดขึ้นพร้อมกับการขอแยกดินแดนมายูในรัฐยะไข่ และต้องการเป็นรัฐเอกราชของมุสลิม ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2489 มุสลิมในยะไข่ได้เรียกร้องต่อโมฮัมหมัด อาลี จินนาห์เพื่อขอให้ผนวกดินแดนของตนเข้าไปในปากีสถานที่จะตั้งขึ้นใหม่
อย่างไรก็ตาม กบฏมุญาฮิดีนเกิดขึ้นภายใต้การปกครองของอูนุซึ่งเป็นการปกครองระบอบประชาธิปไตย และชาวมุสลิมยังได้รับการยอมรับจากรัฐบาล การต่อต้านและการกดดันต่อมุสลิมเกิดขึ้นในสมัยนายพลเน วิน นอกจากนั้น ช่วงเวลาในการประกาศให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติยังไม่สอดคล้องกันเพราะพม่าประกาศให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติเมื่อ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2504 ในขณะที่กบฏมุญาฮิดีนเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2490.
เอ ชาน นักประวัติศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยคันดะได้เสนอว่า ขบวนการมุญาฮิดีนในยะไข่เกิดจากความรุนแรงระดับหมู่บ้านระหว่างชาวโรฮีนจากับชาวยะไข่ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ใน พ.ศ. 2485 โดยในวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2485 มุสลิมโรฮีนจาจากภาคเหนือของยะไข่ได้ฆ่าชาวพุทธยะไข่ราว 20,000 คน ในเมืองบูตีดองและหม่องด่อ ในช่วงเวลาเดียวกัน มุสลิมโรฮีนจา 5,000 คนในเมืองมีน-บยาและมเยาะอู ถูกชาวยะไข่ฆ่า ความรุนแรงดังกล่าวเกิดขึ้นเพราะอังกฤษติดอาวุธให้ชาวมุสลิมทางภาคเหนือของยะไข่เพื่อสร้างเขตกันชนป้องกันการรุกรานของญี่ปุ่น โดยได้สัญญาว่าหากชาวมุสลิมสนับสนุนฝ่ายสัมพันธมิตร พวกเขาจะได้รับ "พื้นที่แห่งชาติ" อย่างไรก็ตาม กองกำลังของโรฮีนจากลับพยายามที่จะทำลายหมู่บ้านของชาวยะไข่แทนที่จะต่อต้านญี่ปุ่นเพียงอย่างเดียว ความขัดแย้งระหว่างยะไข่กับโรฮีนจาจึงเกิดขึ้น เมื่อรัฐเอกราชใหม่ของมุสลิมคือปากีสถานกำลังจะได้รับการจัดตั้ง ชาวโรฮีนจาซึ่งขณะนั้นมีกองกำลังติดอาวุธอยู่แล้วจึงต้องการ "พื้นที่แห่งชาติ" ตามที่อังกฤษเคยสัญญาไว้ โดยขอแยกดินแดนมายูออกจากพม่าตะวันตกไปรวมกับปากีสถานตะวันออก มุญาฮิดีนได้ลุกฮือขึ้นในยะไข่ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 2 และเกิดขึ้นต่อเนื่องมา
ต้มจิ๋ว
ต้มจิ๋ว หรือ ต้มจิ่ว เป็นอาหารไทยโบราณ เป็นต้มรสเผ็ดร้อน เค็มนำเปรี้ยว ใส่ใบโหระพาและหอมหัวใหญ่ นิยมต้มกับเนื้อวัวที่ติดเอ็นหรือเนื้อน่องลาย ใส่อบเชย มันฝรั่งหรือมันเทศ และมะเขือเทศ โรยหอมเจียว ลักษณะคล้ายซุปหางวัว
โรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลที่ 4 แห่งมาร์ช
โรเจอร์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 4 (Roger Mortimer, 4th Earl of March) (11 เมษายน ค.ศ. 1374 - 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1398 ) โรเจอร์ มอร์ติเมอร์เป็น “รัชทายาทโดยสันนิษฐาน” ในพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ระหว่างปี ค.ศ. 1385 ถึงปี ค.ศ. 1398
โรเจอร์ มอร์ติเมอร์เป็นบุตรของเอ็ดมันด์ มอร์ติเมอร์ เอิร์ลแห่งมาร์ชที่ 3 และฟิลลิปปา แพลนทาเจเน็ท เคานเทสแห่งอัลสเตอร์ที่ 5 บุตรีคนเดียวของไลโอเนลแห่งอันท์เวิร์พ ดยุคแห่งแคลเรนซ์ที่ 1 พระราชโอรสองค์ที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 และพระราชินีฟิลลิปปา ฉะนั้นโรเจอร์ มอร์ติเมอร์จึงควรจะเป็นรัชทายาท (หลังจากการเสียชีวิตของบิดา) ของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ถ้าการสืบราชบัลลังก์นับมาทางสตรีได้
แม่ของโรเจอร์ มอร์ติเมอร์เสียชีวิตตั้งแต่ยังสาและพ่อเสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1381 มอร์ติเมอร์จึงได้รับบรรดาศักดิ์และอสังหาริมทรัพย์ต่อจากบิดาเมื่อมีอายุเพียง 7 ปี อิทธิพลของมอร์ติเมอร์ทำให้ได้รับแต่งตั้งให้เป็น Lord lieutenancy แห่งไอร์แลนด์เมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1382 โดยมีเซอร์ทอมัส มอร์ติเมอร์ผู้เป็นลุงเป็นผู้ช่วย แต่การทดลองครั้งนี้ไม่ประสบความสำเร็จ มอร์ติเมอร์ถูกแทนด้วยฟิลลิป เดอ คอร์ติเนย์ (Philip de Courtenay) ในปีต่อมา
โรเจอร์ มอร์ติเมอร์เป็นผู้ที่อยู่ในความรับผิดชอบของสถาบันพระมหากษัตริย์โดยมีทอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลแห่งเค้นท์ที่ 2 (Thomas Holland, 2nd Earl of Kent) ลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 เป็นผู้ดูแล นอกจากนั้นเอิร์ลแห่งเค้นท์ซื้อสิทธิในการเลือกเจ้าสาวให้โรเจอร์ มอร์ติเมอร์ด้วย และในปี ค.ศ. 1387 หรือต้นปี ค.ศ. 1388 ก็จับมอร์ติเมอร์แต่งงานกับเอเลเนอร์ ฮอลแลนด์ผู้เป็นลูกสาว
ความสำคัญของมอร์ติเมอร์อยู่ที่เชื้อสายที่มาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ซึ่งยิ่งเพิ่มความสำคัญมากยิ่งขึ้นเมื่อพระเจ้าริชาร์ดทรงประกาศอย่างเป็นทางการว่ามอร์ติเมอร์เป็นรัชทายาทโดยพฤตินัยในปี ค.ศ. 1385
ดูเพิ่ม
1374 1398
สมศักดิ์ เส็นดาโอ๊ะ
นายสมศักดิ์ เส็นดาโอ๊ะ (เกิด 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2492) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสตูล 1 สมัย
ประวัติ
สมศักดิ์ เส็นดาโอ๊ะ เกิดเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2492 สำเร็จการศึกษา การศึกษาบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
งานการเมือง
สมศักดิ์ ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกในปี พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และดำรงตำแหน่งเพียงสมัยเดียว
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
สมศักดิ์ เส็นดาโอ๊ะ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ
ซากาเอะ (จังหวัดชิบะ)
ซากาเอะ (栄町 (Sakae-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 20,325 คน 9,138 ครัวเรือน ความหนาแน่น 630 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 32.46 sqkm
ภูมิศาสตร์
ซากาเอะตั้งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัดชิบะ ห่างจากนครชิบะ เมืองเอกของจังหวัด ประมาณ 30 กิโลเมตร และห่างการใจกลางโตเกียวประมาณ 45 ถึง 55 กิโลเมตร เมืองนี้อยู่ภายในที่ราบคันโต และพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือและทางตอนใต้ของเมืองเป็นที่ราบที่มีการทำนาข้าว ที่ราบสูงทางตะวันออกอยู่บนที่ราบสูงชิโมซะ ซึ่งมีป่าไม้และทุ่งนาจำนวนมาก และมีแม่น้ำโทเนะไหลผ่านทางตอนเหนือของเมือง
เทศบาลข้างเคียง
จังหวัดชิบะ จังหวัดอิบารากิ
ภูมิอากาศ
ซากาเอะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในซากาเอะคือ 14.6 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1382 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.2 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 4.1 °C
สถิติประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของซากาเอะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1980 และ1990 แต่ได้ลดลงในเวลาต่อมา
ประวัติศาสตร์
หมู่บ้านซากาเอะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 โดยการรวมกันของหมู่บ้านเล็ก ๆ 7 แห่งในอำเภอชิโมฮาบุพร้อมกับจัดตั้งระบบเทศบาลขึ้นใหม่ ในวันเดียวกันนั้น หมู่บ้านฟูกามะในอำเภออิมบะได้ก่อตั้งขึ้นจากการรวมตัวกันของหมู่บ้านเล็ก ๆ 15 แห่ง วันที่ 28 ธันวาคม 1892 หมู่บ้านซากาเอะได้รับการยกสถานะเป็นเมืองและเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองอาจิกิ วันที่ 1 เมษายน 1955 อำเภอชิโมฮาบุถูกยุบทำให้เมืองอาจิกิได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออิมบะ วันที่ 1 ธันวาคม 1955 เมืองอาจิกิและหมู่บ้านฟูกามะได้ยุบรวมกันเป็นเมืองใหม่ชื่อเมืองซากาเอะ ในการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงอาณาเขตเมื่อวันที่ 1 มกราคม 1956 เมืองซากาเอะได้ผนวกเอาส่วนหนึ่งของเมืองคาวาจิ จังหวัดอิบารากิ ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ติดกัน จนกลายมาเป็นอาณาเขตของเมืองในปัจจุบัน
การปกครอง
ซากาเอะมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 14 คน เมืองซากาเอะและนครอินไซที่อยู่ติดกันประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 2 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 13 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
การศึกษา
ซากาเอะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 4 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
รถไฟ
บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก – สายนาริตะ
ปลากะแมะ
ปลากะแมะ (Angler catfish; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลากะแมะ (Chacidae) มีรูปร่างประหลาด หัวแบนราบมากและปากกว้าง ครีบหลังและครีบอกสั้น ก้านครีบอกมีขอบหยัก ครีบท้องใหญ่ มีผิวย่นและเป็นตุ่มขนาดต่างๆ หัวมีติ่งหนังอยู่โดยรอบ ลำตัวสีน้ำตาลแดงเข้มหรือน้ำตาลไหม้ ท้องสีจาง มีประและจุดสีคล้ำกระจายทั่ว มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 20 เซนติเมตร
มีพฤติกรรมอาศัยอยู่กองใบไม้ร่วง มักอยู่นิ่งเป็นเวลานานเพื่อรอจับปลาเล็ก ๆ โดยอาหารได้แก่ ปลาและสัตว์น้ำขนาดเล็ก ในประเทศไทยพบอาศัยอยู่ที่ป่าพรุโต๊ะแดง จังหวัดนราธิวาสที่เดียวเท่านั้น สถานภาพเป็นปลาใกล้สูญพันธุ์ในธรรมชาติ เนื่องจากถิ่นที่อยู่ถูกทำลาย ในต่างประเทศพบได้ที่มาเลเซีย, อินโดนีเซีย และบรูไน ไม่บริโภคเป็นปลาเศรษฐกิจ แต่นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะผู้ที่นิยมเลี้ยงปลาแปลก แต่เป็นชนิดที่เลี้ยงให้รอดยาก เนื่องจากปลามักปรับสภาพให้อยู่กับสิ่งแวดล้อมในที่เลี้ยงไม่ได้
รายพระนามพระมหากษัตริย์จอร์เจีย
ราชวงศ์บากราติโยนนี
หลังพระเจ้าคอนสแตนตินที่ 2 สวรรคต ก็ไม่มีผู้ใดใช้พระอิสสริยยศพระมหากษัตริย์แห่งจอร์เจียอีก
ราชอาณาจักรอิเมเรติถูกผนวกโดยรัสเซียในปีค.ศ. 1810, พระเจ้าโซโลมอนที่ 2 ถูกเนรเทศ
คาร์ติลถูกผนวกเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรคาเคติระหว่าง ค.ศ. 1630-1634
ราชอาณาจักรคาร์ติลและคาเคตี (1466–1810)
การรวมคาร์ติลและคาเคตีสืบเนื่องมาจากใน ค.ศ. 1744, เมื่อ พระเจ้าเตมูรัสที่ 2 แห่งคาเคตีได้รับการยอมรับเป็นพระมหากษัตริย์คาร์ติลโดยเปอร์เซีย, และสละราชสมบัติคาเคตีให้พระราชโอรส พระเจ้าอิเลเกิลที่ 2 การรวมอาณาจักรสำเร็จใน ค.ศ. 1762, เมื่อพระเจ้าเตมูรัสที่ 2 สวรรคต นำไปสู่การรวม 2 มงกุฎเข้าไว้ด้วยกัน
ราชวงศ์บากราติโยนนี
ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าจอร์จที่ 12, ก่อนที่ มกุฎราชกุมารเดวิด จะทำการบรมราชาภิเษก จักรวรรดิรัสเซีย ได้ประกาศผนวกคาร์ติลและคาร์เคติเป็นส่วนหนึ่งของรัสเซีย และล้มล้างราชวงศ์
ผู้อ้างสิทธิ์ในพระราชบัลลังก์
เชื้อสายราชวงศ์บากราทีโอนีที่แตกออกเป็นหลายสาขายังคงอยู่ในรัสเซีย แต่เชื้อพระวงศ์บางส่วนก็ถูกเนรเทศ ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซีย กองทัพแดง ได้ยอมรับเอกราชของสาธารณรัฐสังคมนิยมจอร์จีย เพียงช่วงสั้นๆ และตกอยู่ภายใต้การปกครองของสหภาพโซเวียตในปีค.ศ. 1920 ภายหลัง จอร์เจีย ได้รับเอกราชในค.ศ. 1990 โดยทุกวันนี้เชื้อสายพระราชวงศ์มีความเป็นอยู่เยี่ยงสามัญชน ในปี 2008 ได้มีการแต่งงานระหว่างพระราชวงศ์สองสายคือสายคาร์ติลกับคาเคตีเพื่อประสานความสัมพันธ์
อ้างอิง
Christopher Buyers,"Georgia:The Bagrationi (Bagration) Dynasty"
ของขวัญ (อัลบั้มเพลง)
โดยอัลบั้มของขวัญถูกปล่อยออกมาเพื่อต่อยอดความสำเร็จจากอัลบั้ม ฝันสีทอง ที่ปล่อยออกมาเมื่อช่วงเดือน กุมภาพันธ์ ปีเดียวกันและทำยอดขายได้มากกว่า 1 ล้านตลับซึ่งอัลบั้มของขวัญยังคงประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับอัลบั้มฝันสีทอง โดยเมื่อชุดของขวัญวางแผงเพียง 15 วัน จำหน่ายไปกว่า 300,000 ตลับ
"ของขวัญ อาจจะไม่ได้หมายความว่าจะเป็นของมีค่าเพียงอย่างเดียว อาจจะเป็นสิ่งทีดี ความปราถนาดีต่อกันระหว่างพี่กับแฟนเพลง รวมทั้งท่านผู้ที่ซื้อเทปม้วนนี้และมอบต่อให้คนที่เขารัก และอีกอย่างคำว่าของขวัญเป็นคำที่เข้าใจง่ายและจะชินต่อความรู้สึกของเราตั้งแต่เด็กจนโต ทุกคนจะมีความรู้สึกที่ดีต่อคำว่าของขวัญ"
แนวความคิดของเพลงในอัลบั้ม
แนวความคิดของเพลงต่าง ๆ ในอัลบั้มชุดของขวัญมาจากบทสัมภาษณ์ของดนุพล แก้วกาญจน์ ในหนังสือคนดนตรีฉบับแจ้และพลอย
ห้องสีขาว <i><i>
...ก่อน
"...ก่อน" (Before) เป็นซิงเกิลจากอัลบั้มชุดแรกของ โมเดิร์นด็อก ติดชาร์ตคลื่นวิทยุยาวนานถึง 1 ปี
ประวัติ
...ก่อน (Before) เป็นเพลงที่ ปฐมพร ปฐมพร แต่งเก็บเอาไว้ในปี พ.ศ. 2534 โดยบางส่วนมีที่มาจากจดหมายของแฟนเพลง ที่เขียนถึงพี่สาวที่ชอบ ปฐมพรเป็นอย่างมาก แต่กลับต้องจากไปเสียก่อน โดยจดหมายมีเนื้อความอยู่ว่า ปฐมพรได้อ่านจดหมายฉบับนั้นแล้วได้แนวคิดว่า "ถึงแม้เราจะไม่ประสบความสำเร็จ ถึงเราจะเป็นยังไง แต่ก็ยังมีคนที่รักเรา ก่อนที่เราจะรู้ว่ามีคนรักเรา มันก็สายไปแล้ว เขาก็ตายไปแล้ว" จุดสามจุดที่อยู่ข้างหน้ามีที่มาจากประโยคที่ว่า เธอจากไปก่อน แต่เรื่องของจุดมักจะถูกมองข้ามไปอยู่เสมอ เนื่องจากหลายคนไม่รู้ที่มา
ในปี พ.ศ. 2536 สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ ได้นั่งคุยกับปฐมพรในห้องซ้อมแห่งหนึ่ง ปฐมพรได้เล่นเพลง ...ก่อน ให้สุกี้ฟัง และสุกี้ชื่นชอบในเพลงนี้เป็นอย่างมาก สุกี้ได้ขอเพลงนี้เอาไปทำให้กับ โมเดิร์นด็อก เนื่องจากต้องการเพิ่มเพลงช้าในอัลบั้ม
พ.ศ. 2537 เพลง ...ก่อน ถูกเผยแพร่ครั้งแรกในอัลบั้ม โมเดิร์นด็อก ซึ่งได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก จนติดอันดับ 1 ตามสถานีวิทยุต่างๆและเป็ตที่นิยมในระยะยาว นับได้ว่าเป็นเพลงแจ้งเกิดของวงก็ว่าได้
19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2537 ซิงเกิล ...ก่อน (Collector's Edition) วางจำหน่ายที่เทศกาลบันเทิงคดี 37 ศูนย์เยาวชนไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง จำนวนจำกัดเพียง 5,000 ชุด และหมดในเวลาอันรวดเร็ว จนในภายหลังเป็นของหายากและมีราคาสูงหลายเท่าตัวในตลาดมืด นอกจากเพลงของโมเดิร์นด็อกในแบบต่างๆแล้ว ยังรวมต้นฉบับของ ปฐมพร และเสียงคำพูดของเจ้าของจดหมายใน ...ก่อน (PRY Version) อีกด้วย
ปก
ออกแบบโดย ธนา โกสิยพงษ์ เป็นผลงานชิ้นแรกของเขา โดยต้องการให้เหมือนงานในยุคปี 80 ท้องฟ้าสีเหลืองให้ความรู้สึกล่องลอย มีคำว่า ...ก่อน ลอยอยู่บนอากาศ และมีตัว R ในชื่อวง Moderndog กลับด้านอยู่
เทศมณฑลออชทียอน
ออชทียอน เป็นเทศมณฑลในจังหวัดแมร์แคซี ประเทศอิหร่าน โดยมีออชทียอนเป็นเมืองหลัก จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เทศมณฑลนี้มีประชากร 19,011 คนใน 5,669 ครัวเรือน เทศมณฑลนี้มีอำเภอเพียงอำเภอเดียวคืออำเภอกลาง และมีเมืองเพียงเมืองเดียวคือออชทียอน
เรือดำน้ำแบบ 209
เรือดำน้ำแบบ 209 (Type 209 submarine; U-Boot-Klasse 209) เป็นเรือดำน้ำเครื่องยนต์ดีเซลที่ได้รับการออกแบบโดยบริษัท Howaldtswerke-Deutsche Werft (HDW) ของเยอรมนี ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เพื่อใช้สำหรับส่งออก เป็นเรือดำน้ำขนาดเล็กที่ไม่ได้เข้าประจำการในกองทัพเยอรมนี แต่ถูกส่งออกไปยัง 13 ประเทศทั่วโลก เป็นจำนวนมากกว่า 60 ลำ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 เป็นต้นมา
เรือดำน้ำแบบนี้พัฒนาขึ้นมาจากแบบแผนของเรือดำน้ำแบบ 206 ปัจจุบันประจำการในกองทัพเรืออาร์เจนตินา บราซิล ชิลี โคลอมเบีย เอกวาดอร์ กรีซ อินเดีย อินโดนีเซีย เกาหลีใต้ เปรู แอฟริกาใต้ ตุรกี และโบลิเวีย
เรนนี หยาง
เรนนี่ หยาง หรือ หยาง เฉิงหลิน (อักษรโรมัน: Rainie Yang, Yang Chenglin; เกิด 4 มิถุนายน ค.ศ. 1984) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวไต้หวัน ที่โด่งดังจากเรื่อง Hi My Sweetheart ที่คู่กับหลัวจื้อเสียง และรักใสใส หัวใจสี่ดวง (2001)
ประวัติ
เรนนี่ หยางเข้าวงการตั้งแต่อายุ 14 เริ่มต้นจากการปรากฏตัวในภาพยนตร์และโฆษณาในฮ่องกง เมื่อเธออายุ 15 เธอเข้ารับการทดสอบ และได้เข้าร่วมวงดนตรีหญิงของ BMG ที่มีสมาชิก 4 คนมีชื่อว่า "4 in Love" จากนั้นมา เธอถูกเรียกว่า "Rainie" เพื่อให้เข้ากับชื่อของสมาชิกวง ที่แต่ละคนจะมีชื่อตามฤดูกาล (ชื่อเดิมของเธอคือ Lily)
Rainie ยังคงอยู่ต่อในวงการบันเทิง เธอกลายมาเป็นศิลปินเดี่ยว และได้มีโอกาสทำงานเป็นผู้ดำเนินรายการทีวีโชว์ เธอยังคงร้องเพลงให้กับละครที่เธอแสดงเอง และในปี 2005 เป็นปีแห่งความสำเร็จของเธอ เนื่องจากเธอแสดงในละครทีวี "ถึงร้ายก็รัก" (Devil Beside You) คู่กับ ไมค์ เฮอ (Mike He) ได้ทำให้เพลงของเธอ "Ai Mei" ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยอัลบั้ม "Ai Mei" เป็นอัลบั้มเปิดตัวของเธอในฐานะศิลปินเดี่ยว
ด้านชีวิตส่วนตัวเธอหมั้นกับแฟนหนุ่มนักร้องชาวจีน หลี่ หรงฮ่าว ในวันที่ 11 กรกฎาคม 2019 และแต่งงานในวันที่ 17 กันยายน 2019 ในปีเดียวกัน
บรรณานุกรม
<references group="Note" />
หวาย (แก้ความกำกวม)
หวาย อาจหมายถึง
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร (ราชสกุลเดิม: ไชยันต์; 12 ธันวาคม พ.ศ. 2429 – 21 มิถุนายน พ.ศ. 2499) พระชายาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต
พระประวัติ
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร ประสูติเมื่อวันที่ 12 ธันวาคม  พ.ศ. 2429 เป็นพระธิดาของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมหิศรราชหฤทัย กับหม่อมกลีบ ไชยันต์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ฌูกะวิโรจน์) มีพระพี่น้องร่วมพระมารดาคือ
หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร สิ้นชีพิตักษัยเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2499 สิริชันษา 69 ปี
เสกสมรส
หม่อมเจ้าประสงค์สม เสกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต พระราชโอรสในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว กับสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ซึ่งหม่อมเจ้าประสงค์สมเป็นหนึ่งในหม่อมเจ้าหญิงที่สมเด็จพระปิตุจฉาเจ้า สุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ทรงเตรียมไว้สำหรับพระราชโอรสทรงเลือกที่จะเสกสมรส
หม่อมเจ้าประสงค์สม มีโอรสและธิดาแปดพระองค์ ซึ่งห้าพระองค์แรกล้วนมีฐานันดรศักดิ์เป็น หม่อมเจ้า ตั้งแต่ประสูติ ครั้นในปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระบรมราชโองการ โปรดเกล้าฯ ให้ยกพระบุตรของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระนครสวรรค์วรพินิตที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สมเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้า ทั้งสาย มีพระนามดังนี้
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์
ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ (Konzentrationslager Auschwitz) หรือ ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนา (Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau) เป็นค่ายกักกันและค่ายมรณะที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาค่ายกักกันของนาซีเยอรมนีที่ใช้การระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
รูด็อล์ฟ เฮิส ผู้บัญชาการของค่าย ให้การในการพิจารณาคดีเนือร์นแบร์คว่าประชากรถึงราว 3 ล้านคนเสียชีวิตที่ค่ายกักกันเอาช์วิทซ์ แต่พิพิธภัณฑ์แห่งรัฐเอาช์วิทซ์-เบียร์เคอเนาปรับตัวเลขเป็น 1.1 ล้านคน ประมาณร้อยละ 90 ของผู้ถูกสังหารเป็นชาวยิวจากเกือบทุกประเทศในยุโรป ผู้ประสบชะตากรรมเกือบทั้งหมดถูกสังหารในห้องรมแก๊สโดยใช้แก๊สซือโคลน เบ การเสียชีวิตอื่นมาจากความอดอยาก การบังคับใช้แรงงาน การขาดการดูแลทางสุขภาพ การถูกประหารชีวิตรายคน และ "การทดลองทางแพทย์"ตลอดระยะเวลามีการฆ่าทดลองชาวยิวเป็นจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1947 เพื่อเป็นการระลึกถึงผู้เสียชีวิต โปแลนด์ก็ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ ณ ที่ตั้งของค่ายกักกันของสองค่าย วันปลดปล่อยค่ายกักกันเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 1945 โดยกองทัพโซเวียต เป็นวันที่ระลึกของวันรำลึกฮอโลคอสต์ระหว่างประเทศ (International Holocaust Remembrance Day) ใน ค.ศ. 1979 ยูเนสโกยกให้เป็นแหล่งมรดกโลก
ลุยส์ อัลเบร์โต โรเมโร
ลุยส์ อัลเบร์โต โรเมโร อัลกอนเชล (Luis Alberto Romero Alconchel) เกิดเมื่อวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวสเปน ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลในพรีเมียร์ลีก ตำแหน่งกองหน้าและปีก
ซูเปอร์แบนตัมเวท
ซูเปอร์แบนตัมเวท (super bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยที่อยู่ระหว่างรุ่นแบนตัมเวทกับรุ่นเฟเธอร์เวท โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักมากกว่า 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) และไม่เกิน 122 ปอนด์ (55.338 กิโลกรัม) สถาบันแรกที่ก่อตั้งรุ่นนี้ขึ้นมา คือ สภามวยโลก (WBC) ในปี ค.ศ. 1976 โดยเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า ซูเปอร์แบนตัมเวท ทางสมาคมมวยโลก (WBA) สหพันธ์มวยนานาชาติ (IBF) และองค์กรมวยโลก (WBO) รวมทั้งในวงการมวยไทยจะเรียกชื่อรุ่นนี้ว่า จูเนียร์เฟเธอร์เวท (junior featherweight) โดยพิกัดนี้ไม่มีบรรจุไว้ในการแข่งขันมวยสากลสมัครเล่น (ในปัจจุบัน สมาคมมวยโลกเปลี่ยนการเรียกชื่อรุ่นเป็นซูเปอ​ร์แบนตัมเวทร่วมกันกับสภามวยโลก ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998)​
สำหรับนักมวยไทยที่เคยครองแชมป์โลกในรุ่นนี้ มีทั้งหมด 4 คน ได้แก่ สามารถ พยัคฆ์อรุณ, ยอดดำรงค์ ศิษย์ยอดธง, สมศักดิ์ ศิษย์ชัชวาลย์ และ พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม
และนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียง ที่เคยชกในพิกัดนี้ อาทิ วิลเฟรโด โกเมซ, ลูเป ปินตอร์, ฆวน เมซา, เจฟฟ์ เฟเนค, อซูม่าห์ เนลสัน, เอริก โมราเลส, แมนนี ปาเกียว, โทชิอากิ นิชิโอกะ เป็นต้น
คณะแทรปพิสต์
คณะแทรปพิสต์ (Trappists) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า คณะซิสเตอร์เชียนผู้ปฏิบัติตามวินัยอย่างเคร่งครัด (Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae) เป็นคณะนักบวชอารามิกสาขาหนึ่งของคณะซิสเตอร์เชียน แต่รักษาวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัดกว่า จนแยกตัวจากคณะซิสเตอร์เชียนดั้งเดิมตั้งแต่ ค.ศ. 1664 เพราะคณะดั้งเดิมผ่อนปรนการรักษาวินัย ส่วนชื่อ แทรปพิสต์ ตั้งตามชื่ออารามลาทรัป ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของคณะนี้ สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิง
มารี-กีย์มีน เบอนัว
มารี-กีย์มีน เบอนัว (Marie-Guillemine Benoist, ฟังเสียง) หรือ มารี-กีย์มีน เดอ ลาวีล-เลอรู (Marie-Guillemine de Laville-Leroux; 18 ธันวาคม ค.ศ. 1768 - 8 ตุลาคม ค.ศ. 1826) เป็นจิตรกรชาวฝรั่งเศสของสมัยฟื้นฟูคลาสสิกของคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 ผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์และภาพชีวิตประจำวัน
ประวัติ
มารี-กีย์มีน เบอนัวเกิดในกรุงปารีสเป็นบุตรีของข้าราชการ การฝึกการเขียนภาพเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1781 ภายใต้เอลีซาแบ็ต-หลุยส์ วีเฌ-เลอเบริง ต่อมาในปี ค.ศ. 1786 ก็ได้เข้าทำงานในห้องเขียนภาพของฌัก-หลุยส์ ดาวีด พร้อมกับน้องสาวมารี-เอลีซาแบ็ต ลาวีล-เลอรู
กวีชาร์ล-อาลแบร์ เดอมูตีเย ผู้มีโอกาสได้พบมารีในปี ค.ศ. 1784 มีความประทับใจในตัวของมารีจนนำไปสร้างเป็นตัวละครเอมีลีในงานชื่อ “Lettres à Émilie sur la mythologie” (ค.ศ. 1801)
ในปี ค.ศ. 1791 มารีแสดงผลงานของตนเองเป็นครั้งแรกใน “นิทรรศการศิลปะแห่งปารีส” (Salon de Paris) โดยแสดงงานที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพ “Psyché faisant ses adieux à sa famille” ภาพอีกภาพหนึ่งที่เขียนในช่วงเวลาเดียวกันคือภาพ “L'Innocence entre la vertu et le vice” ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเทพเช่นกัน ทำให้เห็นถึงทัศนคติทางด้านสตรีนิยม (feminism) และความเท่าเทียมกันระหว่างเพศของมารี—ในภาพนี้มารีใช้ตัวแบบชายเป็น “มลทิน” (vice) แทนที่จะใช้สตรีตามธรรมเนียมที่ทำกันมา ในปี ค.ศ. 1793 มารีสมรสกับทนายความปิแยร์-แว็งซ็องต์ เบอนัว
งานของมารีมีอิทธิพลมาจากงานเขียนของฌัก-หลุยส์ ดาวีด และเริ่มเขียนจิตรกรรมประวัติศาสตร์เพิ่มขึ้นตั้งแต่ปี ค.ศ. 1795 ในปี ค.ศ. 1800 มารีก็แสดงภาพ “Portrait d'une négresse” (ภาพเหมือนสตรีผิวดำ) ที่นิทรรศการ หลังจากที่ได้มีการเลิกทาสหกปีก่อนหน้านั้น ภาพนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของการปลดปล่อยสิทธิของสตรีและคนผิวดำ ต่อมาพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 ซื้อภาพสำหรับชาติในปี ค.ศ. 1818
แต่การเป็นจิตรกรของมารีได้รับผลกระทบกระเทือนจากบรรยากาศทางการเมือง เมื่อสามีผู้สนับสนุนสถาบันพระมหากษัตริย์ได้รับการเสนอชื่อโดย Conseil d'État ระหว่างหลัง ค.ศ. 1814 ในการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง แม้ว่ามารีจะอยู่ในช่วงที่เป็นที่นิยมที่สุดทางงานอาชีพและก็ต้องละทิ้งทั้งการเขียนภาพและการแสดงภาพ เพราะ devoir de réserve และจากความเข้มงวดของฝ่ายตรงข้าม
แหล่งข้อมูลอื่น
1768 1826
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์ (Marie Ellenrieder; 20 มีนาคม ค.ศ. 1791 – 5 มิถุนายน ค.ศ. 1863) เป็นจิตรกรชาวเยอรมันในคริสต์ศตวรรษที่ 19
มารี เอ็ลเลินรีเดอร์เกิดที่เมืองค็อนชตันทซ์ในประเทศเยอรมนี เป็นลูกสาวของค็อนราทและอันนา มารีอา แฮร์มัน
มารีร่ำเรียนการเขียนภาพจากจุลจิตรกรโยเซ็ฟ ไอนส์เลอ ลักษณะการเขียนภาพเหมือนของมารีคล้ายคลึงกับงานเขียนของอังเกลีคา เคาฟ์มัน มารีเป็นสตรีคนแรกที่สถาบันวิจิตรศิลป์มิวนิกรับเข้าสถาบัน
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงซื้อภาพเขียนสองภาพของมารี ได้แก่ Der 12 jährige Jesus im Tempel ("พระเยซูเมื่ออายุ 12 ปีในวัด") และภาพ Hl Felicitas und ihre sieben Söhne เมื่อทรงได้รับการแนะนำผลงานโดยพระราชสวามีเจ้าชายอัลเบิร์ต ในปัจจุบันภาพสองภาพนี้เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมศิลปะหลวงของราชวงศ์อังกฤษที่พระราชวังออสบอร์น
อ้างอิง
1791 1863
สงคราม
สงคราม (war; संग्राम) คือ สถานะความขัดแย้งด้วยอาวุธระหว่างหน่วยทางการเมืองที่ดำรงอยู่เป็นอิสระ (เช่น รัฐชาติ รัฐบาลและตัวแสดงที่มิใช่รัฐ) หรือแนวร่วมขององค์การดังกล่าว. โดยทั่วไปมีลักษณะเป็นการรุกรานที่มีการใช้ความรุนแรง การทำลายล้างและมีอัตราเสียชีวิตที่อยู่ในระดับสูง หรือในระดับอุกฉกรรจ์ โดยใช้กำลังทหารทั้งแบบที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ (irregular armies). การสงคราม (warfare) หมายถึง กิจกรรมทั่วไป หรือลักษณะที่พบเห็นได้ในสงครามประเภทนั้น ๆ. ภาวะปลอดสงคราม ปกติเรียก สันติภาพ. คำว่า สงคราม ในภาษาไทยมีที่มาจากภาษาสันสกฤตคำว่า संग्राम (sangraam) แปลว่าการรบพุ่ง หรือความขัดแย้ง (struggle).
นักวิชาการบางส่วนมองว่าการสงครามเป็นสากลและเป็นส่วนที่สืบมาแต่บรรพชนของธรรมชาติมนุษย์ แต่บางส่วนก็แย้งว่าสงครามเป็นเพียงผลลัพธ์แห่งกรณีแวดล้อมทางสังคม-วัฒนธรรมหรือระบบนิเวศเฉพาะ
ใน ค.ศ. 2003 ริชาร์ด สมอลลีย์ (Richard Smalley) ระบุว่าสงครามเป็นปัญหาใหญ่สุดอันดับหก (จากสิบ) ที่มนุษยชาติจะเผชิญในอีกห้าสิบปีข้างหน้า ปกติสงครามมีผลให้โครงสร้างพื้นฐานและระบบนิเวศเสื่อมลงอย่างสำคัญ รายจ่ายสังคม (social spending) ลดลง ทุพภิกขภัย การอพยพออกขนานใหญ่จากพื้นที่สงคราม และบ่อยครั้ง ทารุณกรรมต่อพลเรือน
ประวัติศาสตร์
ก่อนหน้าที่จะมีความเจริญก้าวหน้าของมนุษย์ สงครามประกอบไปด้วยการจู่โจมอย่างรวดเร็วขนาดเล็ก ๆ เท่านั้น พบว่าชาวนูเบียประมาณ 12,000 ปีที่แล้ว ครึ่งหนึ่งเสียชีวิตเพราะความรุนแรง จนกระทั่งเมื่อถึงยุคการปกครองแบบรัฐเมื่อ 5,000 ปีที่แล้ว กิจการทหารได้แพร่ขยายไปทั่วโลก การคิดค้นดินปืนและความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้นำไปสู่การรบสมัยใหม่ในที่สุด
ในหนังสือเรื่อง Why Nations Go to War โดย จอห์น จี. สโทสซิงเกอร์ ได้กล่าวว่า ฝ่ายคู่สงครามทั้งสองฝ่ายจะกล่าวอ้างว่าตนเป็นฝ่ายที่ต่อสู้เพื่อคุณธรรม เขายังกล่าวอีกว่าสาเหตุเพื่อจะจุดชนวนสงครามขึ้นอยู่กับการประเมินในแง่ดีที่คาดว่าจะเป็นผลที่ได้รับจากความเป็นปรปักษ์นั้น (อันได้แก่มูลค่าและความสูญเสีย)
ทฤษฎีแรงจูงใจ
ไม่มีข้อตกลงทางวิชาการว่าอะไรเป็นแรงจูงใจสำหรับสงครามที่พบมากที่สุด แรงจูงใจอาจต่างกันระหว่างของผู้สั่งสงครามกับผู้เข้าร่วมสงคราม ตัวอย่างเช่น ในสงครามพิวนิกครั้งที่สาม ผู้นำกรุงโรมอาจปรารถนาก่อสงครามกับคาร์เธจโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อกำจัดปรปักษ์ซึ่งฟื้นกำลังใหม่ ขณะทหารแต่ละนายอาจถูกจูงใจด้วยความปรารถนาทำเงิน เนื่องจากมีผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก สงครามจึงอาจมีขึ้นได้จากการรวมแรงจูงใจต่าง ๆ กันจำนวนมาก การตีความการต่อสู้ระหว่างคาอินกับอะเบล (Cain and Abel) ในปฐมกาล 4 (Parashot BeReshit XXII:7) ของคำวิจารณ์ยิวโบราณ (BeReshit Rabbah) ระบุว่า มีเหตุผลสากลสำหรับสงครามสามอย่าง คือ เศรษฐศาสตร์ อำนาจ และศาสนา
หลักข้อเชื่อของอัครทูต
หลักข้อเชื่อของอัครทูต (Symbolum Apostolorum/Symbolum Apostolicum;Apostle’s creed) หรือ “หลักข้อเชื่อของอัครธรรมทูต” บางครั้งเรียกว่า “สัญลักษณ์ของอัครทูต” ชาวคาทอลิกเรียกว่า "บทข้าพเจ้าเชื่อ" เป็นคำแถลงเกี่ยวกับความเชื่อในศาสนาคริสต์ยุคแรก ซึ่งคำแถลงลักษณะนี้เรียกว่า creed (หลักข้อเชื่อ) หรือ symbol (สัญลักษณ์) หลักข้อเชื่อนี้มีปรากฏใช้ในหลายนิกายทั้งในพิธีกรรมและตำราคำสอน และมักพบมากที่สุดในคริสตจักรตะวันตกที่เน้นพิธีกรรม คือคริสตจักรละติน ลูเทอแรน แองกลิคัน และออทอร์ดอกซ์ตะวันตก ตลอดจนเพรสไบทีเรียน เมทอดิสต์ และคริสตจักรคองกริเกชันแนล
หลักข้อเชื่อของอัครทูตเป็นข้อความเชื่อที่อิงกับแนวคิดทางเทววิทยาศาสนาคริสต์ตามที่ปรากฏในพระวรสารในสารบบ จดหมายต่าง ๆ ในพันธสัญญาใหม่ และบางส่วนจากพันธสัญญาเดิม หลักข้อเชื่อนี้น่าจะมีต้นกำเนิดมาจากหลักข้อเชื่อโรมัน เพราะในเนื้อหาไม่ได้กล่าวถึงหรือแก้ปัญหาประเด็นปัญหาทางคริสตวิทยาดังที่ปรากฏในหลักข้อเชื่อไนซีนและหลักข้อเชื่ออื่น ๆ ของคริสตชนที่เกิดขึ้นในยุคหลัง เช่น ปัญหาความเป็นพระเจ้าของพระเยซูหรือพระวิญญาณบริสุทธิ์ ชาวคริสต์ยุคแรก ๆ ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตอย่างลัทธิเอเรียสและลัทธิเอกภาพนิยมจึงยอมรับหลักข้อเชื่อนี้ด้วย
ชื่อ “หลักข้อเชื่อของอัครทูต” อาจจะเกิดขึ้นราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 ตามความเชื่อของคริสตชนที่ว่าอัครทูตทั้งสิบสองคนเป็นผู้แต่งข้อต่าง ๆ ขึ้นมาด้วยอำนาจของพระวิญญาณบริสุทธิ์หลังจากเทศกาลเพนเทคอสต์ แต่ยังไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ใดยืนยันได้ว่าความเชื่อนี้เป็นเรื่องจริง
เนื้อหา
หลักข้อเชื่อของอัครทูตมีเนื้อหาแบ่งเป็น 3 ส่วน ว่าด้วยเรื่องพระเป็นเจ้า พระเยซู และพระวิญญาณบริสุทธิ์ตามลำดับ นอกจากนี้ยังกล่าวถึงประเด็นสำคัญทั้งคริสตจักร การพิพากษาครั้งสุดท้าย และการกลับคืนชีพของบรรดาผู้ตาย
แม้หลักข้อเชื่อของอัครทูตจะเป็นที่ยอมรับในทุกคริสตจักร แต่ระหว่างศาสนาคริสต์ตะวันตกกับศาสนาคริสต์ตะวันออกจะมีเนื้อหาต่างกันเล็กน้อย ภายในคริสตจักรตะวันตกเองแม้ใจความจะเหมือนกันทุกประการ แต่สำนวนภาษาและการแปลที่ต่างกันก็สะท้อนให้เห็นความเชื่อต่างกันระหว่างคริสตจักรโรมันคาทอลิกกับคริสตจักรฝ่ายโปรเตสแตนต์ ดังนี้
ต้นฉบับภาษาละติน
Credo in Deum Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae, et in Iesum Christum, Filium Eius unicum, Dominum nostrum, qui conceptus est de Spiritu Sancto, natus ex Maria Virgine, passus sub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, et sepultus, descendit ad infernos, tertia die resurrexit a mortuis, ascendit ad caelos, sedet ad dexteram Dei Patris omnipotentis, inde venturus est iudicare vivos et mortuos. Credo in Spiritum Sanctum, sanctam Ecclesiam catholicam, sanctorum communionem, remissionem peccatorum, carnis resurrectionem, vitam aeternam. Amen.
โรมันคาทอลิก
บทข้าพเจ้าเชื่อทั้ง 2 ฉบับ มีเนื้อหาดังนี้
ฉบับเดิม
ฉบับปรับปรุง
อีสเทิร์นออร์โธด็อกซ์
ชาวออร์โธด็อกซ์ในประเทศไทย เรียกหลักข้อเชื่อของอัครทูตว่า “บทแสดงความเชื่อของคริสตชนออร์โธด็อกซ์” แปลครั้งแรกในปี ค.ศ.2002 ต่อมาในปี ค.ศ.2012 ได้ปรับปรุงใหม่โดย ศาสนจักรคริสต์ออร์โธด็อกซ์ในประเทศไทย
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
เหมืองถ่านหินอมบีลิน (Ombilin Coal Mine) คือเหมืองใกล้เมืองซาวะฮ์ลุนโต (Sawahlunto) ในจังหวัดสุมาตราตะวันตก ประเทศอินโดนีเซีย สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบๆ ของภูเขาบูกิต บาริซาน (Bukit Barisan) ใกล้กับเมืองปาดัง ทางตะวันออกเฉียงเหนือ 70 กิโลเมตร ถ่านหินถูกค้นพบในกลางศตวรรษที่ 19 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ (Willem Hendrik de Greve) และการทำเหมืองได้รับการบุกเบิกในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1876 เหมืองเป็นที่รู้จักในฐานะที่ตั้งการทำเหมืองถ่านหินที่เก่าแก่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หลักข้อเชื่อของอัครทูต
อีสเทิร์นออร์โธด็อกซ์
ฉบับปัจจุบัน
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
ประวัติ
ถ่านหินถูกค้นพบในบริเวณนี้ใน ค.ศ. 1868 โดยวิลเลม เฮนริก เดอ เกรฟ นักธรณีวิทยาชาวดัตช์ การทำเหมืองเปิดเริ่มใน ค.ศ. 1892 หลังจากการก่อสร้างทางรถไฟ ในช่วงก่อนประกาศอิสรภาพ การผลิตถ่านหินถึงจุดสูงสุดใน ค.ศ. 1930 ที่มากกว่า 620,000 ตันต่อปี นักโทษจากชวาและสุมาตราถูกส่งมาที่เหมืองด้วยขา มือ และคอที่ล่ามโซ่ไว้ พวกเขาหลายเป็นแรงงานหลักของเหมืองนี้ การผลิตถ่านหินของเหมืองนี้สามารถเติมเต็มความต้องการทางพลังงาน 90 เปอร์เซ็นต์ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (Dutch East Indies)
หลักข้อเชื่อของอัครทูต
โปรเตสแตนต์
นิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทยมีหลักข้อเชื่อของอัครทูตใช้อยู่ 2 ฉบับ คือ ฉบับของสภาคริสตจักรในประเทศไทย และฉบับคริสตจักรแองลิกันในประเทศไทย
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
ประวัติ
ใน ค.ศ. 1942-1945 เหมืองถูกควบคุมโดยญี่ปุ่น และความรุ่งเรืองของเหมืองได้เสื่อมลง ใน ค.ศ. 1945-1958 เหมืองถูกบริหารโดยคณะกรรมการการทำเหมือง และใน ค.ศ. 1958-1968 สำนักงานกิจการการทำเหมืองของรัฐ ใน ค.ศ. 1968 เหมืองกลายเป็นกองการผลิตอมบีลิน ของกิจการการทำเหมืองของรัฐ การผลิตพุ่งสุ่จุดสูงสุดใน ค.ศ. 1976 ที่ 1,201,846 ตันต่อปี
หลักข้อเชื่อของอัครทูต
โปรเตสแตนต์
สภาคริสตจักรฯ
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
ประวัติ
จนกระทั่งใน ค.ศ. 2002 เหมืองถูกดำเนินการในฐานะเหมืองเปิด หลังจากนั้นเหมืองใต้ดินเท่านั้นที่ยังคงดำเนินการอยู่ ในเร็วๆนี้ บริษัท CNTIC ได้ลงทุน 100 ล้านดอลลาร์กับเหมืองนี้ เจ้าของเหมืองแห่งนี้คือ PT Tambang Batubara Bukit Asam (PTBA) และดำเนินการโดย China National Technology Import-Export Corporation (CNTIC) ของจีน ปัจจุบันเหมืองแห่งนี้ผลิตถ่านหินได้ประมาณ 5 แสนตันต่อปี
หลักข้อเชื่อของอัครทูต
โปรเตสแตนต์
คริสตจักรแองลิกันในประเทศไทย
เหมืองถ่านหินอมบีลิน
มรดกโลก
การประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 43 ค.ศ. 2019 มรดกการทำเหมืองถ่านหินอมบีลินแห่งซาวะฮ์ลุนโตได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังนี้
วี (เครื่องเล่นเกม)
วี (Wii) เป็นเครื่องเล่นวิดีโอเกมรุ่นที่ 5 ของบริษัทนินเทนโด ภายใต้ชื่อรหัสพัฒนาว่า เรฟโวลูชัน (Revolution) ซึ่งเป็นรุ่นที่จะออกมาถัดจากเครื่อง เกมคิวบ์ โดยที่จอยแพดที่ใช้ควบคุม จะเป็นรูปทรงเหมือน รีโมตโทรทัศน์ และเกมที่ใช้เล่นก็จะใช้การควบคุม โดยการเคลื่อนไหวจอยแพดนี้ ไปในทิศทางต่าง ๆ อีกด้วย
เครื่องเล่นวีสามารถเล่นเกมของ เกมคิวบ์ได้ทันที และยังสามารถเล่นเกมของแฟมิคอม ซูเปอร์แฟมิคอม และ นินเทนโด 64 ได้ผ่านระบบเกมที่สามารถ ดาวน์โหลดผ่านอินเทอร์เน็ต
ประวัติ
เครื่องเล่นวี เริ่มถูกคิดค้นในปี พ.ศ. 2544 ซึ่งเป็นเวลาที่ เครื่องเล่นเกมคิวบ์เปิดตัว จากการสัมภาษณ์ของ นายชิเงรุ มิยาโมโตะ เกี่ยวกับแนวคิดในการมุ่งเน้น ไปที่วิธีใหม่ ๆ สำหรับการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้เล่น "เป็นที่ยอมรับกันว่า พลังประมวลผลของเครื่องเล่นเกม ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง ของเครื่องเล่นเกม เราไม่สามารถมีเครื่องทรงพลังหลาย ๆ เครื่อง แข่งขันกันเอง มันก็เหมือนกับมีแต่ ไดโนเสาร์ดุร้าย ที่ต่อสู้กันเอง จนสูญพันธุ์ไปหมด"
สองปีต่อมาโปรแกรมเมอร์เกมเอนจินและเกมดีไซเนอร์ ได้ร่วมกันพัฒนาแนวคิดนี้ ก่อน พ.ศ. 2548 ก็มีการพัฒนา ที่บังคับเป็นผลสำเร็จ แต่งานเปิดตัวในปีนั้นได้ถูกยกเลิกไป นายมิยาโมโต้กล่าวว่า "เรายังมีปัญหาที่ต้องแก้ไข เราจึงตัดสินใจไม่เปิดเผยที่บังคับ แต่เราจะแสดงแค่ตัวเครื่องเท่านั้น" ต่อมาประธานบริษัทนินเทนโด นายซาโตรุ อิวาตะ จึงได้แสดงวีโมต ในเดือนกันยายนที่โตเกียวเกมโชว์
เครื่องเล่นนินเทนโด DS ได้ถูกกล่าวว่า เป็นอีกปัจจัยหนึ่ง ของการออกแบบเครื่องเล่นวี ดีไซเนอร์ เคนอิจิโร อาชิดะ ย้ำว่า "เรามีเครื่องเล่นนินเทนโด DS ในใจเวลาเราออกแบบเครื่องเล่นวี เราคิดจะใช้จอสัมผัส แบบเดียวกัน และยังสร้างเครื่องต้นแบบออกมาด้วย" ในที่สุดความคิดนี้ก็ถูกปฏิเสธ เนื่องจากมันจะทำให้ เครื่องเกมทั้งสองเหมือนกันเกินไป นายมิยาโมโต้กล่าวไว้ด้วยว่า "ถ้าเครื่อง DS ไม่ประสบความสำเร็จ เราคงจะไม่ผลิตเครื่องเล่นวีออกมา"
ชื่อ
เครื่องเล่นวี รู้จักในชื่อโค้ดเนมว่า "รีโวลูชัน" (Revolution) จนกระทั่งถึงวันที่ 27 เมษายน 2549 ก่อนงานประชุมเกม E3 บริษัทนินเทนโดระบุว่าชื่อของเครื่องคือ "วี" ไม่ใช่ "นินเทนโดวี" เครื่องเล่นวี เป็นเครื่องเล่นเกมเครื่องแรก ของนินเทนโดที่ทำตลาด นอกประเทศญี่ปุ่น โดยไม่มีชื่อบริษัท เป็นเครื่องหมายการค้า นินเทนโดสะกด "Wii" ด้วยตัว "i" ตัวเล็กทั้งสองตัว โดยต้องการให้คล้ายกับ คนสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ กัน แสดงถึงผู้เล่นที่มารวมกัน และอาจแสดงถึง ที่บังคับของเครื่องได้อีกด้วย บริษัทได้ให้เหตุผลหลายอย่าง ในงานประกาศชื่อวี แต่ที่เป็นที่รู้จักดีที่สุดก็คือ: วีฟังดูเหมือนกับ 'we' (พวกเรา) ซึ่งเน้นว่า เป็นเครื่องเล่นเกมสำหรับทุกคน วีเป็นชื่อที่จดจำได้ง่าย สำหรับคนทั่วโลก ไม่ว่าเขาจะพูดภาษาอะไรก็ตาม ไม่มีความสับสน ไม่ต้องมีตัวย่อ แค่วี
แม้ว่านินเทนโดจะได้อธิบายถึงที่มาของชื่อไปแล้ว นักพัฒนาเกมบางคน และนักข่าวก็ยังกล่าวถึง การเปลี่ยนชื่อในแง่ลบ พวกเขาชอบชื่อ "รีโวลูชัน" มากกว่าชื่อ "วี" และกลัวว่า ชื่อวีจะแสดงถึง ความไม่เอาจริงเอาจัง ของเครื่องเล่นเกม สำนักข่าว บีบีซี รายงานหลังจาก วันประกาศชื่อเครื่องว่า มีการล้อเลียนชื่อปรากฏอยู่ ทั่วอินเทอร์เน็ต ประธานบริษัทนินเทนโดในอเมริกา เรกจี้ ฟิลส์ เอเม่ ยอมรับถึงผลตอบสนอง ในช่วงแรก ทั้งยังอธิบายการเปลี่ยนแปลงอีกว่า:
ชื่อ รีโวลูชัน ไม่ได้เป็นชื่อที่เหมาะสมที่สุด มันเป็นชื่อที่ยาว และในบางสังคม มันยังอ่านได้ยากอีกด้วย เราจึงต้องการชื่อที่สั้น ตรงประเด็น ง่ายต่อการออกเสียง และไม่ซ้ำใคร นั่นเป็นแนวคิดในการสร้างชื่อ วี ขึ้นมา
นินเทนโดปกป้องการเลือกชื่อ วี แทนที่ รีโวลูชัน และตอบโต้นักวิจารณ์ทั้งหลายว่า "มีชีวิตอยู่กับมัน หลับไปกับมัน กินกับมัน เดินหน้าไปกับมัน"
งานเปิดตัว
ในวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2549 นินเทนโดได้ประกาศข้อมูลการจำหน่ายของที่ญี่ปุ่น, อเมริกาเหนือและใต้, ออสเตรเลเชีย (โอเชียเนีย), เอเชีย และยุโรป รวมไปถึงวันที่ขาย ราคา และจำนวนเครื่อง ก่อนหน้านั้นนินเทนโดได้เปิดเผยว่ามีการวางแผนที่จะผลิต เครื่องเล่นเกม 6 ล้านเครื่อง และเกม 17 ล้านเกม ในช่วงปีงบประมาณ ซึ่งปิดยอดวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2550 และยังบอกอีกว่า คาดว่าจะสามารถผลิต เครื่องเล่นเกมได้มากกว่า 4 ล้านเครื่องก่อนสิ้นปี พ.ศ. 2549 มีการประกาศว่า เครื่องเล่นเกมส่วนใหญ่จะถูกส่งไปที่อเมริกา และเกมทั้งหมด 33 เกมจะเปิดขายก่อนสิ้นปี 2549 ตามรายงาน ประเทศอังกฤษได้ประสบปัญหา ขาดแคลนเครื่องเล่นเกม โดยร้านค้าต่าง ๆ และร้านออนไลน์ ไม่สามารถจำหน่าย ให้ลูกค้าที่สั่งจองล่วงหน้า ได้ครบจำนวนในวันเปิดตัว 8 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ในเดือนมีนาคม 2550 ร้านค้าบางร้านในอังกฤษ ยังคงประสบปัญหาขาดแคลนเครื่องเล่นเกม ในเดือน มิถุนายน 2550 ความต้องการซื้อเครื่องเล่นเกม ยังคงมากกว่าจำนวนเครื่องที่ได้รับในประเทศอเมริกา
นินเทนโดประกาศว่า จะมีการเปิดตัวเครื่องเล่นเกมใน เกาหลีใต้ ในวันที่ 26 เมษายน 2551 และจีนภายในปี 2551
ตัวเครื่อง
เครื่องเล่นวี เป็นเครื่องเล่นเกมที่มีขนาดเล็กที่สุด ของนินเทนโด ตัวเครื่องมีขนาดกว้าง 44 มม (1.73 นิ้ว), สูง 157 มม (6.18 นิ้ว) , หนา 215.4 มม (8.48 นิ้ว) ซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกับกล่องดีวีดี 3 กล่องรวมกัน ขาตั้งที่มากับเครื่อง มีขนาดกว้าง 55.4 มม (2.18 นิ้ว) , สูง 44 มม (1.73 นิ้ว) และ หนา 225.6 มม (8.88 นิ้ว) รวมทั้งหมดหนัก 1.2 กก (2.7 ปอนด์) นับเป็นเครื่องเล่นเกม ที่มีน้ำหนักเบาที่สุดของ เครื่องเล่นเกมรุ่นที่ 7 ตัวเครื่องสามารถวางได้ ทั้งในแนวนอนและแนวตั้ง รหัสของชิ้นส่วนประกอบ และ อุปกรณ์เพิ่มเติม ขึ้นต้นด้วย "RVL" มาจากโค้ดเนม "รีโวลูชัน" (Revolution)
ด้านหน้าของตัวเครื่องประกอบด้วย ช่องใส่แผ่นดิสก์เรืองแสง ซึ่งสามารถใส่แผ่นดิสก์วี ขนาด 12 ซม หรือ แผ่นดิสก์เกมคิวบ์ แสงสีฟ้าในช่องใส่แผ่นดิสก์จะเรืองแสง เป็นเวลาสั้น ๆ เมื่อเปิดเครื่อง และวูบวาบเมื่อมีข้อมูลเข้ามาจาก WiiConnect24. หลังจากเฟิร์มแวร์อัปเดต เวอร์ชัน 3.0 ช่องใส่แผ่นดิสก์จะมีแสงทุกครั้ง เมื่อใส่หรือถอดแผ่นดิสก์ เวลาไม่มีข้อมูลเข้า หรือเวลาเล่นเกม จะไม่มีแสงที่ช่องใส่แผ่นดิสก์ ยูเอสบี พอร์ท 2 อันอยู่ด้านหลังของตัวเครื่อง ช่องใส่ เอสดีการ์ด ถูกซ่อนอยู่ด้านหลังฝาปิด ด้านหน้าของตัวเครื่อง แผ่นเอสดีการ์ด สามารถใช้สำหรับอัปโหลด รูปภาพ หรือใช้เก็บสำรอง เซฟเกม และ เกมเวอร์ชัวคอนโซล เนื่องจากระบบการจัดการสิทธิทางดิจิตอล ข้อมูลของเวอร์ชัวคอนโซล จะนำไปใช้กับเครื่องอื่นไม่ได้ ใช้ได้เฉพาะเครื่องที่ ดาวน์โหลดมาเท่านั้น ในการใช้ช่องใส่เอสดีการ์ด สำหรับเซฟเกม ต้องมีการอัปเดตซอฟต์แวร์ก่อนด้วยการดาวน์โหลดแพทช์ ดังนั้นเครื่องที่ไม่ได้ต่อกับอินเทอร์เน็ต ก็จะไม่สามารถเซฟเกมไว้ใน เอสดีการ์ดได้ เอสดีการ์ดสามารถใช้สร้างเพลงภายในเกม จากไฟล์เอ็มพี3 อย่างเช่นในเกม Excite Truck และยังสร้างเพลงสำหรับสไลด์โชว์ ในโฟโต้แชนแนลได้อีกด้วย นินเทนโดได้แสดงตัวเครื่อง และวีรีโมท ในสีขาว, ดำ, เงิน, เขียวมะนาว, และแดง แต่ที่มีขายขณะนี้มีแค่สีขาว นายชิเงรุ มิยาโมโตะ ย้ำว่าสีอื่น ๆ จะมีขายเมื่อ ไม่มีปัญหาผลิตไม่ทันแล้ว
ชุดเปิดตัวเครื่องเล่นวี ประกอบด้วย ตัวเครื่อง ขาตั้งสำหรับตั้งตัวเครื่องในแนวตั้ง, วีโมต 1 อัน, วีเซนเซอร์บาร์ 1 อัน, ขาตั้งเซนเซอร์บาร์ 1 อัน, พาวเวอร์อแดปเตอร์ 1 อัน, ถ่านไฟฉาย AA 2 ก้อน, สายต่อวิดีโอชนิด composite 1 เส้น, หนังสือคู่มือการใช้งาน, และ (ยกเว้นที่ขายในญี่ปุ่น) เกมวีสปอร์ต
ผู้ประกาศข่าวของนินเทนโดกล่าวว่า บริษัทมีแผนที่จะเปิดตัวเครื่องเล่นวี ที่สามารถเล่นดีวีดีได้ในปี 2550 แม้ว่าจะใช้แค่ซอฟต์แวร์ เท่านั้นก็สามารถเล่นดีวีดีได้ มัน"ต้องมีมากกว่าแค่เฟิร์มแวร์อัพเกรด" จึงไม่สามารถทำผ่านเครือข่าย WiiConnect24 ได้
สเป็กเครื่อง
หน่วยประมวลผล: รายงานว่า† มีความเร็วที่ 729 MHz หน่วยความจำ:
พอร์ท และความสามารถอื่น ๆ :
ระบบจัดเรตติ้งเนื้อหา: ที่เก็บข้อมูล:
วิดีโอ:
เสียง:
ที่บังคับเพิ่มเติม
ที่บังคับเพิ่มเติม มักใช้เพื่อเพิ่มอรรถรสในการเล่นให้สมจริงยิ่งขึ้น เช่น ที่บังคับในเกมขับรถไฟ พวงมาลัยรถยนต์ (Wii Wheel) หรือที่ลั่นไก (Wii Zapper) ที่ใช้ต่อเข้ากับตอนล่างของวี รีโมต ใช้ในการยิงปืน
ปัญหาด้านเทคนิค
เฟิร์มแวร์อัปเดต อันแรกทาง WiiConnect24 มีผลทำให้ เครื่องบางเครื่องใช้งานไม่ได้ เจ้าของเครื่องต้องส่งเครื่อง กลับไปให้นินเทนโดซ่อม (ถ้าต้องการเก็บเซฟเกมเอาไว้) หรือว่าเปลี่ยนเครื่องใหม่
ปัญหาลิขสิทธิ์
บริษัท อินเตอร์ลิงก์ อิเล็กทรอนิกส์ (Interlink Electronics) ยื่นฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ต่อนินเทนโด โดยชี้ไปที่การทำงานของ วีรีโมต โดยกล่าวว่าทำให้บริษัท สูญเสียค่าลิขสิทธิ์ ลดยอดขาย และขาดกำไร เนื่องจากการละเมิดลิขสิทธิ์ ของนินเทนโด ห้างหุ้นส่วน อนาสเคป (Anascape Ltd) บริษัทในเท็กซัส ก็ยื่นฟ้องร้องต่อนินเทนโด เรื่องละเมิดลิขสิทธิ์ บริษัท กรีนเวลลิ่ง (Green Welling LLP) ฟ้องร้องต่อนินเทนโด เรื่องสายรัดข้อมือที่ขาดง่าย บริษัทในเท็กซัสชื่อ โลนสตาร์ อินเวนชัน (Lonestar Inventions) ก็ฟ้องร้องนินเทนโด โดยกล่าวว่าบริษัท ลอกเลียนแบบลิขสิทธิ์ของบริษัท ในการออกแบบตัวเก็บประจุ และใช้ในเครื่องเล่นวี
มีบริษัทจีนชื่อ LetVGO ผลิตเครื่องเล่นเกมที่ใช้จอยรีโมต คล้ายกับ วีโมต มีเกมในตัว 12 เกม และใช้ CPU แบบง่าย ๆ ความเร็ว 2.4 GHz โดยใช้ชื่อว่า Vii ซึ่งในขณะนี้มีขายเฉพาะในประเทศจีนเท่านั้น และยังไม่ถูก Nintendo ฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์
ต่อมามีเครื่อง Wii เลียนแบบอีกรุ่นหนึ่ง ซึ่งรุ่นนี้มีการรุกจำหน่ายในญี่ปุ่นด้วย โดยใช้ชื่อว่า Sport Vii โดยมีเกมเก็บอยู่ในตลับเกม รูปร่างคล้ายตลับ เกมบอยแอดวานซ์
วีบาลานซ์บอร์ด
วีบาลานซ์บอร์ด (Wii Balance Board) เป็นอุปกรณ์สำหรับทรงตัวซึ่งจะมีเซนเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวของเท้าผู้ เล่นรวมไปถึงตรวจจับสมดุลของน้ำหนักเท้าทั้งสองข้างด้วย เพื่อนำไปใช้ควบคุมการเล่นเกมที่ต้องอาศัยการทรงตัวต่าง ๆ อย่างเช่นเกม WiiFit เกมออกกำลังกายที่จะทำออกมาพร้อมกับกระดานทรงตัวนี้
สหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน
สหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน (Christelijk-Democratische Unie หรือย่อเป็น CDU) เป็นอดีตพรรคการเมืองฝ่ายโปรเตสแตนต์หัวก้าวหน้าในประเทศเนเธอร์แลนด์ ในช่วงระหว่างสงครามโลก
ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1926 ก่อนที่จะยุบรวมกับพรรคแรงงาน ในปี ค.ศ. 1946
ออชทียอน
ออชทียอน เป็นเมืองและเมืองหลักของเทศมณฑลออชทียอน จังหวัดแมร์แคซี ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 8,324 คน ใน 2,597 ครัวเรือน
โชโงะ โทอิโมโตะ
โชโงะ โทอิโมโตะ (25 มิถุนายน ค.ศ. 1987 — ) เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวญี่ปุ่น ผู้ทำหน้าที่ร่วมสังกัดเจที ธันเดอร์
เทือกเขากลางสมุทร
เทือกเขากลางสมุทร (mid-oceanic ridge) คือแนวเทือกเขาใต้ทะเลโดยจะมีแนวร่องหุบที่รู้จักกันในนามของร่องแยก (rift) ที่สันของแนวเทือกเขาซึ่งเกิดขึ้นจากกระบวนการธรณีแปรสัณฐาน รูปแบบของเทือกเขากลางสมุทรนี้เป็นลักษณะที่รู้จักกันว่าเป็นแนว “ศูนย์กลางของการแยกแผ่ขยายออก” ซึ่งเป็นการแผ่ขยายออกของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร การยกตัวของพื้นมหาสมุทรเป็นผลเนื่องมาจากกระแสการพาความร้อน (convection currents) ซึ่งเป็นการดันตัวขึ้นมาของหินหนืดจากชั้นฐานธรณีภาคตามแนวที่อ่อนตัวของพื้นมหาสมุทรโดยการปะทุขึ้นมาในรูปของลาวา เกิดเป็นเปลือกโลกใหม่เมื่อเย็นตัวลง เทือกเขากลางสมุทรเป็นแนวขอบเขตรอยต่อระหว่างแผ่นเปลือกโลกสองแผ่น และถือกันว่าเป็นแนวแผ่นเปลือกโลกแยกตัว
เทือกเขากลางสมุทรของโลกมีการเชื่อมต่อกันเกิดเป็นระบบแนวเทือกเขากลางสมุทรระบบหนึ่งของทุก ๆมหาสมุทรทำให้ระบบเทือกเขากลางสมุทรเป็นแนวเทือกเขาที่ยาวที่สุดของโลก แนวเทือกเขาที่ยาวต่อเนื่องกันนี้รวมกันแล้วมีความยาวทั้งสิ้นถึง 80,000 กิโลเมตร
ลักษณะสัณฐาน
ในทางธรณีวิทยาแล้วเทือกเขากลางสมุทรนั้นมีพลังด้วยการมีหินหนืดใหม่ ๆ ถูกดันตัวขึ้นมาบนพื้นมหาสมุทรและเข้าไปในชั้นเปลือกโลกบริเวณใกล้ ๆ กับแนวสันกลาง หินหนืดที่เย็นตัวลงจะตกผลึกเกิดเป็นเปลือกโลกใหม่ของหินบะซอลต์และแกรโบร
หินที่ประกอบเป็นชั้นเปลือกโลกใต้พื้นท้องทะเลจะมีอายุอ่อนที่สุดตรงบริเวณสันกลางและอายุจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามระยะทางจากแนวสันกลางออกไป หินหนืดที่มีองค์ประกอบเป็นหินบะซอลต์ได้ดันตัวขึ้นมาที่แนวสันกลางเพราะว่าหินอัคนีด้านใต้จากชั้นเนื้อโลกมีการหลอมเหลวและขยายตัว
กระบวนการเกิด
มีอยู่ 2 กระบวนการคือ การดันของเทือกเขากลางสมุทร (ridge-push) และการดึงของแผ่นเปลือกโลก (slab-pull) ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดการเคลื่อนที่แยกออกจากเทือกเขากลางสมุทรแต่ก็ยังมีสิ่งที่ไม่แน่ชัดว่ากระบวนการไหนจะโดดเด่นกว่ากัน กระบวนการดันของเทือกเขากลางสมุทรนั้นเกิดขึ้นเมื่อน้ำหนักของเทือกเขาผลักส่วนที่เป็นแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรให้เคลื่อนที่ออกไปจากแนวสันกลางปรกติจะผลักจนไปมุดลงที่แนวร่องลึกก้นทะเล ที่แนวมุดตัวนี้กระบวนการดึงของแผ่นเปลือกโลกจะเกิดขึ้น กระบวนการนี้เกิดขึ้นง่าย ๆ เพียงน้ำหนักของแผ่นเปลือกโลกที่มุดตัวลงไปนั้นได้เกิดการดึงลงไปด้านล่างด้วยน้ำหนักของมันและลากแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรด้านบนให้เคลื่อนที่ตามไปด้วย
อีกกระบวนการหนึ่งที่ได้ถูกเสนอขึ้นมาว่ามีผลต่อการเกิดแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรใหม่ที่บริเวณเทือกเขากลางสมุทรก็คือการหมุนวนของเนื้อโลก (mantle conveyor) อย่างไรก็ตามได้มีการศึกษาพบว่าส่วนด้านบนสุดของชั้นเนื้อโลกนั้นมีคุณสมบัติเป็นพลาสติกมากเกินไปที่จะทำให้เกิดการเสียดทานอย่างเพียงพอที่จะดึงแผ่นธรณีภาคชั้นนอกใต้มหาสมุทรให้เคลื่อนที่ตามไปได้ มากไปกว่านั้นการดันตัวขึ้นมาของหินหนืดที่ทำให้หินหนืดเกิดที่ใต้เทือกเขากลางสมุทรดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องเฉพาะในส่วนของ 400 กิโลเมตรทางด้านบนเท่านั้น ตัวเลขความลึกนี้ได้มาจากข้อมูลคลื่นไหวสะเทือนและจากรอยสัมผัสไม่ต่อเนื่องของคลื่นไหวสะเทือนที่ระดับความลึกประมาณ 400 กิโลเมตร การดันตัวขึ้นมาของเนื้อโลกในระดับตื้นบริเวณใต้เทือกเขากลางสมุทรดังกล่าวทำให้เชื่อได้ว่ากระบวนการดึงของแผ่นเปลือกโลกน่าจะมีอิทธิพลมากกว่า ทั้งนี้มีแผ่นเปลือกโลกที่ใหญ่ที่สุดของโลกบางแผ่นเช่นแผ่นอเมริกาเหนือที่กำลังเคลื่อนที่อยู่นั้นแต่กลับยังไม่ทราบว่าเกิดการมุดตัวที่ไหน
อัตราการเกิดวัตถุใหม่ที่เทือกเขากลางสมุทรรู้จักกันว่าเป็นอัตราการแยกแผ่ออกไปและโดยทั่วไปจะวัดกันเป็นมิลลิเมตรต่อปี อัตราการแยกแผ่ออกไปจะแบ่งย่อยเป็น 3 ระดับคือ เร็ว ปานกลาง และช้า ซึ่งโดยทั่วไปจะมีค่าเป็นมากกว่า 100 มม/ปี 100 ถึง 55 มม/ปี และ 55 ถึง 20 มม/ปี ตามลำดับ อัตราการแยกแผ่ออกไปของมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือมีค่าประมาณ 25 มม./ปี ขณะที่ในย่านมหาสมุทรแปซิฟิกจะอยู่ระหว่าง 80 – 120 มม/ปี อัตราการแยกแผ่ออกไปที่น้อยกว่า 20 มม/ปี ถือว่าเป็นอัตราที่ช้ามาก (อย่างเช่น เทือกเขาแกกเกลในมหาสมุทรอาร์กติกและทางตะวันตกเฉียงใต้ของมหาสมุทรอินเดีย) ที่ทำให้เกิดมุมมองของการก่อเกิดชั้นเปลือกโลกที่แตกต่างมากกว่าการแผ่แยกออกไปที่มีอัตราที่เร็วกว่า
การค้นพบ
เนื่องจากโดยทั่วไปแล้วเทือกเขากลางสมุทรจะจมอยู่ใต้ทะเลลึกจึงไม่เป็นที่รู้จักกันจนกระทั่งทศวรรษที่ 1950 เมื่อถูกค้นพบเนื่องมาจากการสำรวจพื้นท้องมหาสมุทรโดยเรือวิจัย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรือวิจัยเวม่าซึ่งเป็นเรือสำรวจโลกลามอนต์-โดเฮอร์ทีของมหาวิทยาลัยโคลัมเบียได้ทำการสำรวจแนวขวางมหาสมุทรแอตแลนติกได้ทำการบันทึกข้อมูลพื้นผิวมหาสมุทร คณะสำรวจนำโดยแมรี ธาร์พ และบรูซ ฮีเซนได้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลและสรุปว่ามีแนวเทือกเขาใหญ่อยู่ตรงกลางของมหาสมุทรแอตแลนติก แนวเทือกเขาดังกล่าวถูกตั้งชื่อว่าเทือกเขากลางสมุทรแอตแลนติกซึ่งยังถือว่าเป็นส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดของเทือกเขากลางสมุทร ถือเป็นเหตุผลของการใช้คำว่า “กลางสมุทร” ในหัวข้อบทความนี้เนื่องด้วยมีเพียงที่แอตแลนติกเท่านั้นที่ระบบเทือกเขาอยู่ตรงกลางของมหาสมุทร
ในครั้งแรกนั้นมันถูกคิดว่าเป็นลักษณะเฉพาะที่พบได้ในมหาสมุทรแอตแลนติกเนื่องด้วยยังไม่เคยมีการค้นพบลักษณะเป็นแนวเทือกเขายาวต่อเนื่องอยู่ใต้ทะเลในลักษณะนี้มาก่อน อย่างไรก็ตามเมื่อทำการสำรวจพื้นมหาสมุทรไปทั่วโลกพบว่าทุก ๆ มหาสมุทรก็มีลักษณะของเทือกเขากลางสมุทรในลักษณะนี้เช่นกัน
ผลกระทบ
อัลเฟรด เวเกเนอร์ได้เสนอทฤษฎีทวีปเคลื่อนในปี ค.ศ. 1912 อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักธรณีวิทยา เนื่องจากไม่มีคำอธิบายถึงกลไกลที่ว่าทวีปสามารถลู่ไถลไปบนแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรได้อย่างไร และทฤษฎีนี้ก็ถูกลืมเลือนไป
ภายหลังการค้นพบเทือกเขากลางสมุทรในทศวรรษที่ 1950 บรรดานักธรณีวิทยาก็ต้องเผชิญกับภารกิจใหม่ที่จะต้องอธิบายว่าโครงสร้างทางธรณีวิทยาอย่างเทือกเขากลางสมุทรนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ในทศวรรษที่ 1960 นักธรณีวิทยาได้มีการค้นพบและมีการนำเสนอกลไกลของการแยกแผ่ออกไปของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทร เพลตเทคโทนิกเป็นการอธิบายที่เหมาะสมในเรื่องของการแยกแผ่ออกไปของแผ่นเปลือกโลกภาคพื้นสมุทรและการยอมรับกันอย่างกว้างขวางในเรื่องเพลตเทคโทนิกของนักธรณีวิทยานี้ยังผลทำให้ถูกใช้เป็นแบบฉบับในการคิดในทางธรณีวิทยา
แบนตัมเวท
แบนตัมเวท (bantamweight) ชื่อเรียกรุ่นมวยรุ่นเล็กที่เคยเป็นรุ่นเล็กเป็นอันดับ 2 ของโลกมาก่อน โดยนักมวยที่จะชกในรุ่นนี้ต้องมีน้ำหนักตัวมากกว่า 115 ปอนด์ (52.163 กิโลกรัม) และไม่เกิน 118 ปอนด์ (53.524 กิโลกรัม) โดยทุกสถาบันจะเรียกชื่อนี้เหมือนกันหมด แชมป์โลกที่ทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้มากที่สุดของรุ่นนี้คือ ออร์แลนโด แคนิซาเลส นักมวยชาวอเมริกัน โดยทำสถิติป้องกันตำแหน่งไว้ได้ทั้งหมด 15 ครั้ง
สำหรับนักมวยไทยแล้ว รุ่นแบนตัมเวทนี้ได้ชื่อว่าเป็นรุ่นอาถรรพ์ เพราะเคยมีนักมวยไทยหลายรายที่ขึ้นชิงตำแหน่งแชมป์รุ่นนี้แล้วไม่ประสบความสำเร็จ ถึงได้เป็นแชมป์ไปก็ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ไม่นาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแชมป์ของสมาคมมวยโลก (WBA) เช่น จำเริญ ทรงกิตรัตน์ ที่เคยชิงแชมป์โลกในรุ่นนี้ถึง 3 ครั้ง แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ
เจนนา ลิวอิส
เจนนา แอน ลิวอิส (Jenna Ann Lewis) เป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ เซอร์ไวเวอร์ บอร์เนียว ถูกโหวตออกคนที่ 9 เป็นสมาชิกลูกขุนคนที่ 2 เจนนาเป็นผู้เข้าขันที่อายุน้อยที่สุดในฤดูกาลนั้น เธอเป็นที่รู้จักเนื่องจาก เธอเป็นผู้เข้าแข่งขันคนเดียวที่ไม่ได้ดูวิดีโอที่ถูกส่งจากลูกสาวฝาแฝดของเธอ และทำให้เธอร้องไห้ฟูมฟาย
แบนตัมเวท
นักมวยไทยที่เคยเป็นแชมป์โลกในรุ่นนี้มีทั้งหมด 7 ราย ได้แก่ เขาค้อ แกแล็คซี่, ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ, ศิริมงคล สิงห์มนัสศักดิ์, วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น, รัตนชัย ส.วรพิน, พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม (เป็นเพียงแชมป์เฉพาะกาล) และ ผึ้งหลวง ส.สิงห์อยู่
และในส่วนของมวยสากลสมัครเล่น มีนักมวยไทย 3 คนที่ได้รับเหรียญรางวัลโอลิมปิก คือ ผจญ มูลสัน เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1988 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้, วิชัย ราชานนท์ เหรียญทองแดงจากโอลิมปิก 1996 ที่นครแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย สหรัฐอเมริกา และ วรพจน์ เพชรขุ้ม เหรียญเงินจากโอลิมปิก 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ
สำหรับนักมวยต่างชาติที่มีชื่อเสียงที่ชกในพิกัดนี้ นอกจาก ออร์แลนโด แคนิซาเลส แล้ว ได้แก่ จิมมี่ คาร์รัทเธอร์, รอแบร์ กอแอน, ไฟติง ฮาราดะ, เอเดร์ ฌูเฟร์, หลุยส์ ซีโต้ เอสปิโนซา, อิสราเอล กอนเตรรัส, โจอิจิโร ทัตสึโยชิ, มุน ซ็อง-กิล, นานา คอนาดู, พอลลี อยาลา, โฮซูมิ ฮาเซงาวะ, เฟร์นันโด มอนติเอล, โคกิ คาเมดะ เป็นต้น
เชสซิงเดอะเกรล
เชสซิงเดอะเกรล (Chasing the Grail) เป็นอัลบั้มที่ 4 ของวงเฮฟวีเมทัล ฟอซซี ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2010 เป็นอัลบั้มแรกของพวกเขาตั้งแต่การเปิดตัวของ All That Remains