cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไฟหิมะ (ละครโทรทัศน์)
ไฟหิมะเป็นละครโทรทัศน์ไทย สร้างเป็นละครครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2562 ออกอากาศทางช่อง 7 เอชดีผลิตโดย บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด โดยผู้จัดอรพรรณ วัชรพล เป็นบทประพันธ์โดย โสภี พรรณราย และบทโทรทัศน์ของ หมู่มวล โดยผู้กำกับการแสดง โชติรัตน์ รักเริ่มวงษ์ นำแสดงโดย หลุยส์ เฮส อุษามณี ไวทยานนท์ จุติ จำเริญเกตุประทีป แก้วใส คริสตัล ริญญารัตน์ วัชรโรจน์สิริ ธนเวทย์ สิริวัฒน์ธนกุล ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20:05 น. เสาร์ อาทิตย์ เวลา 20:15 น. ออกอากาศในตอนแรกในวันอาทิตย์ที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2562 และออกอากาศตอนสุดท้ายเมื่อในวันเสาร์ที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
การประท้วงในจอร์เจีย พ.ศ. 2554
'''การประท้วงในจอร์เจีย พ.ศ. 2554''' เป็นเหตุการณ์ประท้วงเพื่อต่อต้านรัฐบาลในจอร์เจียของประธานาธิบดีมีเคอิล ซาคัชวีลี ผู้นำประเทศ
เหตุการณ์การประท้วงได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 มีชาวจอร์เจียมากกว่า 10,000 คน เข้าร่วมการชุมนุมประท้วงในกรุงทบิลิซี เมืองหลวงของประเทศ โดยผู้ประท้วงเรียกร้องให้ประธานาธิบดีลาออกจากตำแหน่ง ผู้ชุมนุมบางรายที่ประท้วงอยู่ในเมืองบาตูมี ทางตะวันตกของกรุงทบิลิซี บางส่วนได้พยายามเข้าไปทำลายทรัพย์สินในสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น ผู้ประท้วงในบาตูมียังได้ปะทะกับตำรวจเป็นช่วงสั้น ๆ ปัจจุบันมีผู้เสียชีวิตแล้ว 2 คน
เทศบาลเมืองยโสธร
เทศบาลเมืองยโสธร เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร เป็นเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ตั้งศาลากลางจังหวัดยโสธร มีพื้นที่ 9.7 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมพื้นที่ตำบลในเมืองทั้งตำบล มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 20,345 คน
ประวัติ
เทศบาลเมืองยโสธรตั้งอยู่ที่ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองยโสธร จังหวัดยโสธร ได้รับจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลยโสธร อำเภอยโสธร จังหวัดอุบลราชธานี เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 2487 เมื่ออำเภอยโสธร ยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัดยโสธร ตามประกาศคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 10 ลงวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2515 เทศบาลตำบลยโสธร จึงได้เปลี่ยนฐานะเป็นเทศบาลเมืองยโสธร ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2515
อาณาเขตติดต่อ ยโสธร
เทศบาลเมืองยโสธร มีพื้นที่ 9.7 ตารางกิโลเมตร มีชุมชน 23 ชุมชน มีอาณาเขตดังนี้
ประชากร
เทศบาลเมืองยโสธรมีประชากรทั้งสิ้นจำนวน 22,240 คน แยกออกเป็น ชาย 11,041 คน หญิง 11,199 คน มีหลังคาครัวเรือนจำนวน 6,135 หลังคาครัวเรือน ครัวเรือนจำนวน 6,135 ครัวเรือน ( อัตราการเพิ่มตามธรรมชาติร้อยละ 0.47 ( ปี 2545 ) และ ความหนาแน่นของประชากรเฉลี่ย 2,330 คน ต่อตารางกิโลเมตร
การศึกษา
สถานศึกษาในเขตเทศบาลเมืองยโสธรมีดังนี้
เส้นเมริเดียนที่ 169 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 169 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 169 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 11 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 169 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลชุกชี ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
อัตสึงิ
อัตสึงิ เป็นนครในจังหวัดคานางาวะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ตอนกลางของจังหวัด มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 93.83 sqkm ตารางกิโลเมตร  มีจำนวนประชากรประมาณ 223,960 คน และมีความหนาแน่นของประชากร 2,400 คนต่อตารางกิโลเมตร
แม้ว่าชื่อ "อัตสึงิ" จะสอดคล้องกับฐานทัพของกองทัพเรือสหรัฐที่ชื่อ สถานีการบินทหารเรืออัตสึงิ (Naval Air Facility Atsugi) แต่ฐานทัพนี้ไม่ได้ตั้งอยู่ที่อัตสึงิ แต่ตั้งอยู่บริเวณเขตแดนระหว่างนครอายาเซะและนครยามาโตะที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง
ภูมิอากาศ
อัตสึงิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (เคิพเพิน Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่เย็นสบาย โดยมีหิมะตกน้อยไปจนถึงไม่มีหิมะตก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในอัตสึงิอยู่ที่ 13.4 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1,906 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยจะอยู่ในเดือนสิงหาคมโดยอยู่ที่ประมาณ 24.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 2.3 °C
ประวัติศาสตร์
หลังการปฏิรูปเมจิ พื้นที่ที่เป็นอัตสึงิในขณะนั้นอยู่ภายในเขตอำเภอไอโก จังหวัดคานางาวะ เทศบาลเมืองอัตสึงิก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1889 จากการควบรวมหมู่บ้านขนาดเล็กหลายแห่ง อัตสึงิได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1955 โดยการควบรวมหมู่บ้านข้างเคียงได้แก่ มุตสึไอ โคอายุ ทามางาวะ และมินามิโมริ นครอัตสึงิได้มีการขยายอาณาเขตเพิ่มเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1958 โดยการควบรวมหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ เอจิ และไอกาวะจากอำเภอนากะ วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1956 หมู่บ้านโองิโนะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของอัตสึงิ ต่อมาในเดือนเมษายน ค.ศ. 2000 นครอัตสึงิมีประชากรเกิน 200,000 คน ทำให้ได้รับการประกาศให้เป็นนครพิเศษ ซึ่งมีอำนาจในการปกครองตนเองเพิ่มมากขึ้น
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น ประชากรของอัตสึงิเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดศตวรรษที่ผ่านมา
Toxorhynchites
Toxorhynchites หรือยุงยักษ์, ยุงช้าง เป็นสกุลของยุงที่หากินตอนกลางวัน มักมีสีสันสดใส พบได้ทั่วโลกระหว่าง 35° เหนือ และ35° ใต้ หลายสปีชีส์อาศัยอยู่ในป่า หนึ่งในนี้เป็นยุงที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ค้นพบ โดยมีความยาวได้ถึง 18 มม. และความกว้างจากปีกข้างหนึ่งไปอีกข้างถึง 24 มม. สกุลนี้เป็นหนึ่งในยุงหลายชนิดที่ไม่กินเลือดเป็นอาหาร ตัวเต็มวัยดำรงชีวิตด้วยสารที่มีคาร์โบไฮเดรตสูง เช่นน้ำหวานบนใบไม้, หรือน้ำยางและน้ำหวานจากพืชที่ต้นเสียหาย, ของเสีย, ผลไม้, และน้ำต้อย
เมื่อผสมพันธุ์ ตัวผู้และตัวเมียจะปรับการกระพือปีกให้มีความถี่เท่ากัน ตอนวางไข่ ตัวเมียจะบินอยู่เหนือน้ำและหย่อนไข่ไปที่ผิวน้ำ สีของไข่มีอาจเป็นสีเหลืองหรือขาว มีระยะฟักตั้งแต่ 40–60 ชั่วโมง ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ ยิ่งยุงตัวเมียมีอายุมาก ความแข็งแรงสมบูรณ์ของไข่จะน้อยลง
นักวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมเสนอให้นำยุงในสกุล Toxorhynchites ไปปล่อยไว้นอกพื้นที่หากินตามธรรมชาติของมันเพื่อควบคุมการระบาดของไข้เลือดออก ในอดีตเคยมีการทำเช่นนี้มาแล้ว แต่มีข้อผิดพลาดหลายประการ ตัวอย่างเช่น นักวิทยาศาสตร์ตั้งใจจะนำ T. splendens ไปปล่อยในพื้นที่อื่น แต่ว่ากลับเป็นยุง T. amboinensis ซึ่งเป็นยุงสูญพันธุ์แล้วที่ค้นพบจากอำพันสมัยไมโอซีนในเม็กซิโก
สปีชีส์
สกุล Toxorhynchites แบ่งเป็น 4 สกุลย่อย ประกอบด้วย 92 สปีชีส์:
โจงั่ง
โจงั่ง (Cao Ang; ) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ในยุคสามก๊ก บุตรชายคนโตของโจโฉกับนางเล่าซี โจงั่งได้ติดตามโจโฉไปทำศึกกับเตียวสิ้วที่เมืองอ้วนเซีย เตียวสิ้วได้สวามิภักดิ์ต่อโจโฉ โจโฉจึงไปพักแรมในอ้วนเซียแล้วไปหลงนางเจ๋าซือ อาสะใภ้ของเตียวสิ้ว เตียวสิ้วโกรธ จึงวางแผนกำจัด โดยมอมเหล้าเตียนอุย องครักษ์ของโจโฉ แล้วขโมยทวนคู่ของเตียนอุยมา แล้วจึงเข้าโจมตีค่ายของโจโฉทันที
175197
รายาบีรู
รายาบีรู (Raja Biru; راج بيرو) หรือ ราตูบีรู (Ratu Biru; راتو بيرو; พระราชสมภพ ประมาณ พ.ศ. 2109 – 2167) เป็นพระราชธิดาพระองค์รองจากทั้งหมดห้าพระองค์ของสุลต่านมันซูร์ ชาห์ รายาบีรูสืบราชสันตติวงศ์รัฐสุลต่านปาตานี ช่วง พ.ศ. 2159 - 2169 ถัดจากรายาฮีเยา พระเชษฐภคินี หลังจากนั้นรายาอูงู พระขนิษฐาของพระองค์ครองราชย์ต่อ ในภาษามลายู พระนามของพระองค์หมายถึง "สีน้ำเงิน" หรือ "ราชินีน้ำเงิน"
รัชสมัย
รายาบีรูเสวยราชสมบัติเมื่อพระชนมายุราว 50 พรรษา ใน พ.ศ. 2159 ปาตานีถูกสยามรุกรานและแผ่อิทธิพลเข้ามา พระองค์จึงมีพระราชกระแสรับสั่งให้ชายเชื้อสายจีนนามว่าลิ้มโต๊ะเคี่ยม สร้างปืนใหญ่สามกระบอก ปืนใหญ่กระบอกหนึ่งชื่อพญาตานี ถูกสยามยึดมาและปัจจุบันตั้งอยู่ในกรุงเทพมหานคร นอกจากนี้รายาบีรูยังเกลี้ยกล่อมให้รัฐสุลต่านกลันตันทางใต้ ผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของปาตานีด้วย รายาบีรูเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2167
เตเรซาแห่งอาบิลา
นักบุญเตเรซาแห่งอาบิลา (Santa Teresa de Ávila; นักบุญเทเรซา แห่งอาวีลา) หรือ นักบุญเทเรซาแห่งพระเยซู (Santa Teresa de Jesús) เป็นนักพรตหญิงโรมันคาทอลิกชาวสเปน นักการปฏิรูปคาทอลิก ผู้ก่อตั้งคณะคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ได้รับการแต่งตั้งเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักรในปี ค.ศ. 1970
ประวัติ
นักบุญเทเรซาแห่งพระเยซู มีนามเดิมว่า เตเรซา ซันเชซ เด เซปาดา อี อาอูมาดา เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1515 เป็นบุตรคนที่ 6 ในบรรดาบูตรทั้ง 9 คนของอาลอนโซ ซันเชซ อี เซปาดา และเบอาตริซ เด อาอูมาดา อี กูเอบัส เธอศรัทธาศาสนามาตั้งแต่วัยเด็ก ชอบอ่านชีวประวัตินักบุญ เมื่อเล่นกับเด็กอื่น ๆ ก็มักสมมติตนเองเป็นนักพรตหญิง
หลักจากชีวิตกลับมาเป็นปกติ ภคินีเตเรซาเกิดแรงบันดาลใจอยากจะปฏิรูปคณะคาร์เมไลท์ให้กลับไปถือวินัยดั้งเดิมอย่างเคร่งครัด ท่านได้เปิดอารามนักบุญโยเซฟเพื่อเริ่มต้นการปฏิรูปคณะคาร์เมไลท์ นักพรตหญิงทุกคนในอารามใหม่กักตนเองอยู่ในเขตพรต กิจวัตรส่วนใหญ่เน้นการอธิษฐาน การรำพึงธรรม และการไม่สวมรองเท้า แต่การปฏิรูปกลับถูกขัดขวางจากคณะคาร์เมไลท์เดิม และถูกกล่าวหาว่าเป็นอันตรายต่อความมั่นคงแห่งชาติ ภคินีเตเรซาและนักพรตหญิงฝ่ายปฏิรูปถูกเรียกตัวกลับอารามการรับสภาพมนุษย์
เมื่อการปฏิรูปของภคินีเตเรซาได้รับรองจากบิชอปแห่งอาบิลาและสันตะสำนักในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1563 ภคินีเตเรซาจึงออกจากอารามเดิม และสานต่อการปฏิรูปที่ได้วางไว้ จนสามารถก่อตั้งอารามฝ่ายปฏิรูปได้รวมทั้งสิ้น 17 แห่ง ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของคณะภคินีคาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้า ท่านยังสนับสนุนภราดายอห์นแห่งไม้กางเขนให้ปฏิรูปคณะภราดาคาร์เมไลท์ด้วยจนสามารถเปิดอารามไฟรอาร์ฝ่ายปฏิรูปได้ถึง 15 แห่งทั่วประเทศสเปน
ภคินีเตเรซาแห่งพระเยซู ถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1582 สิริอายุได้ 67 ปี
เกียรติยศหลังมรณกรรม
ภคินีเตเรซาได้รับการประกาศเป็นบุญราศีโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 5 เมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 1614 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญโดยสมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่  15 เมื่อวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 1622 กำหนดวันฉลองตรงกับวันที่ 15 ตุลาคมของทุกปี ต่อมานักบุญเตเรซายังได้รับแต่งตั้งเป็นนักปราชญ์แห่งคริสตจักร (พร้อมกับนักบุญกาเตรีนาแห่งซีเอนา) เมื่อวันที่ 27 กันยายน ค.ศ. 1970 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6
อ้างอิง
1515 1582
ทนายซ่าท้าคดีโหด
ทนายซ่าท้าคดีโหด เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮิ ตั้งแต่วันที่ 11 ตุลาคม จนถึง 13 ธันวาคม ค.ศ. 2018 นำแสดงโดย เรียวโกะ โยเนกูระ
เรื่องย่อ
ทนายความสาวที่ทำงานให้กับสำนักงานกฎหมาย Felix & Temma โชโกะ ทากาฮาชิ (เรียวโกะ โยเนกูระ) แต่อย่างไรก็ตามเธอถูกไล่ออกเนื่องจากถูกเพิกถอนสิทธิ์ในการเป็นทนายความด้วยเหตุผลบางประการ โชโกะซึ่งสูญเสียสิทธิ์ในการว่าความของเธอ ได้เชิญอาจารย์กฎหมายในมหาวิทยาลัยที่ไม่เคยได้ว่าความใครจริง ๆ ให้มาเปิดสำนักงานกฎหมายแทนเธอ แต่แล้วเธอต้องพบกับปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
ตารางการออกอากาศ
จากตารางด้านล่าง แสดงเรตติงต่ำสุด และ  แสดงเรตติงสูงสุด
ชิงกันเซ็ง 700 ซีรีส์
700 ซีรีส์ เป็นรุ่นของรถไฟความเร็วสูง ชิงกันเซ็งของญี่ปุ่น ซึ่งมีสายการผลิตระหว่างปี ค.ศ. 1997-2006 และให้บริการครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1999 เดิมทีนั้นออกแบบโดยใช้ชื่อว่า N300 ซีรีส์ ชิงกันเซ็งรุ่นนี้ได้รับการออกแบบร่วมโดย JR ตอนกลาง และ JR ตะวันตก โดยปัจจุบันให้บริการในสาย โทไกโด และ ซันโยชิงกันเซ็ง
16 ตู้ C เซต
เวอร์ชันนี้ถูกนำไฟใช้งานโดย JR ตอนกลาง โดยวิ่งในเส้นทาง โตเกียว - ฮากาตะ ขบวน โนโซมิ ซึ่งถูกนำมาใช้งานแทนการปลดระวางของ 300 ซีรีส์ ที่ทำขบวนในเส้นทางนี้ก่อนหน้านี้
16 ตู้ B เซต (700-3000 ซีรีส์)
เวอร์ชันนี้ถูกนำไปใช้งานโดย JR ตะวันตก สำหรับทำขบวน ฮิการิ จากกรุงโตเกียว ซึ่งถูกนำมาใช้งานแทนการปลดระวางของ 100 ซีรีส์ ที่ทำขบวนในเส้นทางนี้ก่อนหน้านี้
8 ตู้ E เซต (700-7000 ซีรีส์)
เวอร์ชัน 8 ตู้นี้ เป็นความต้องการของ JR ตะวันตก สำหรับใช้งานในเส้นทาง ซันโยชิงกันเซ็ง รูปแบบ ฮิการิ เรล สตาร์ ซึ่งเป็นเส้นทางจาก สถานีรถไฟชินโอซากะถึงสถานีรถไฟฮากาตะ โดยเวอร์ชันนี้เริ่มนำมาทำขบวนเมื่อ 11 มีนาคม ค.ศ. 2000 แทนที่การปลดระวางของ 0 ซีรีส์ ขบวน ฮิการิเวสต์
เส้นเมริเดียนที่ 168 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 168 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปอเมริกาเหนือ มหาสมุทรแปซิฟิก มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 168 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 12 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 168 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลชุกชี ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเบริง ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ร้อยเอ็ด
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ร้อยเอ็ด เดิมชื่อ โรงเรียนพลาญชัยพิทยาคม ซึ่งเป็น โรงเรียนมัธยมศึกษาประจำจังหวัดร้อยเอ็ด แห่งที่ 3 ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 269 หมู่ที่ 15 บ้านพลาญชัย ตำบลหนองแวง อำเภอเมืองร้อยเอ็ด จังหวัดร้อยเอ็ด เปิดสอนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และ มัธยมศึกษาตอนปลาย แบบสหศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่มัธยมศึกษา เขต 27 (ร้อยเอ็ด) ได้เข้าร่วมเป็นโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ เมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559 และได้รับการอนุมัติให้เปลี่ยนชื่อจาก โรงเรียนพลาญชัยพิทยาคม เป็น โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ร้อยเอ็ด จัดเป็นโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ในลำดับที่ 17
พื้นที่ของโรงเรียน
ที่พื้นที่ 108 ไร่ 2 งาน 22 ตารางวา
การเรียนการสอน
เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวนนักเรียน 866 คน
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ม.1-3
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น มีทั้งสิ้น 14 ห้องเรียน
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ม.4-6
ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย มีทั้งสิ้น 12 ห้องเรียน
คณะสีประจำโรงเรียน
คณะสีประจำของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ร้อยเอ็ด แต่เดิมไม่ได้มีการตั้งชื่อคณะสี เพียงแต่มีการแบ่งนักเรียนออกเป็นสีต่าง ๆ สำหรับใช้ในการแข่งขันกีฬาภายในสถานศึกษาของโรงเรียนเท่านั้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2559 จึงได้มีการตั้งชื่อคณะสีขึ้น จำนวน 4 คณะสี ได้แก่
ความร่วมมือกับโรงเรียนในเครือเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ
โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ ร้อยเอ็ด ได้จัดส่งบุคลากรครูและนักเรียน เข้าร่วมและสนับสนุน กิจกรรมต่าง ๆ ของโรงเรียนและกลุ่มโรงเรียนในเครือ "เตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ" ดังนี้
อ้างอิง
รายชื่อโรงเรียนในโครงการโรงเรียนมาตรฐานสากล (World - Class Standard School) ทั้งหมด
แพร์ซโพลิส (ภาพยนตร์)
Persepolis เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2550 สร้างจากการ์ตูนในชื่อเดียวกันของมาร์จาเน ซาตราปี (Marjane Satrapi) นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านซึ่งนำเรื่องราวของตัวเธอตั้งแต่เด็กจนโตมาวาดเป็นลายเส้นของเธอ ชื่อเรื่องมาจากชื่อเมืองแพร์ซโพลิส เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศอิหร่าน
มาร์จาเน ซาตราปี เกิดในครอบครัวชาวอิหร่านที่มีฐานะดี ซึ่งสืบเชื้อสายมาจาก พระเจ้าชาห์ นัสเซอร์ อัล ดิน (Nasser-al-Din Shah) พระเจ้าชาห์แห่งเปอร์เซีย ระหว่าง ค.ศ. 1848-1896 เมื่ออายุได้ 14 ปี เกิดการปฏิวัติอิหร่าน และเกิดสงครามอิรัก-อิหร่าน ครอบครัวของเธอตัดสินใจส่งเธอไปเรียนต่อที่เวียนนา ประเทศออสเตรีย ขณะที่ครอบครัวของเธอยังคงปักหลักอยู่ที่อิหร่านต่อไป เธอเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย และเดินทางกลับประเทศ แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในประเทศ จนไม่รู้สึกมีความสุข เมื่อเธออายุ 24 ปี เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านไปใช้ชีวิตที่ฝรั่งเศส
มาร์จาเน ซาตราปี นำเรื่องราวในชีวิตของเธอมาเขียนเป็นการ์ตูน 2 เล่ม คือ
และนำมาสร้างเป็นแอนิเมชันขาวดำ สะท้อนสังคมอิหร่านอย่างตรงไปตรงมา ออกฉายในฝรั่งเศสเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ท่ามกลางการประท้วงโดยทางการอิหร่าน และได้รับการยกย่องจากนิตยสารไทม์ ให้เป็นการ์ตูนที่ดีที่สุดแห่งปี
Persepolis เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ ปี 2007 ได้รางวัล Prize of the Jury และเข้ารอบสุดท้ายในสายการประกวดหลัก Palme d'Or
วัดเกาะ (จังหวัดสุพรรณบุรี)
วัดเกาะ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลวังหว้า อำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี
วัดเกาะตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2358 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2496 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 8 เมตร ยาว 30 เมตร วัดมีเกจิอาจารย์ คือ หลวงพ่อปุย ปุญญสิริ ได้รับสมญานามว่า ปากพระร่วง วัตถุมงคลของหลวงพ่อปุย ท่านสร้างไว้หลายประเภท ได้แก่ ภาพถ่าย ตะกรุด แหวน เหรียญรูปเหมือน พระผงรูปเหมือน รูปหล่อ ล็อกเก็ต ซึ่งวัตถุมงคลทุกรุ่นทุกชนิดล้วนแต่ได้รับความนิยมทั้งสิ้น
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2533 ศาลาการเปรียญ เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2523 หอสวดมนต์ เป็นอาคารไม้ ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้ และตึก 1 หลัง มณฑป หอระฆัง ปูชนียวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระประธานประจำอุโบสถ 1 องค์ พร้อมพระโมคคัลลาน์ พระสาลีบุตร พระพทธรูปหิน 5 องค์ และรอยพระพุทธบาทจำลอง 1 องค์
เจดีย์
เจดีย์ หมายถึงสิ่งก่อสร้างหรือสิ่งของที่สร้างขึ้น เพื่อเป็นที่ระลึกถึงและเคารพบูชา
แยม ซัมโบร์
แยม ซัมโบร์ (យ៉ែម សំបូរ แยม สํบูร) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชาและเป็นนายกรัฐมนตรีในช่วง พ.ศ. 2492 – 2493 เกิดเมื่อ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 เสียชีวิตเมื่อ พ.ศ. 2532 ซัมโบร์เคยเป็นผู้ดูแลเกี่ยวกับตำรวจและเป็นสมาชิกพรรคประชาธิปไตย ซึ่งได้ลาออกพร้อมกับส.ส.คนอื่น 11 คนเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2491 หลังจากนั้น ได้ไปเข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาลผสมกับพรรคเสรีภาพที่ได้รับการสนับสนุนจากฝรั่งเศส
หลังจากเกิดเรื่องอื้อฉาวทางการเมือง ซัมโบร์และผู้สนับสนุนได้ลาออกจากรัฐบาลในเดือนมกราคม พ.ศ. 2492 แต่สีหนุก็แต่งตั้งให้เขาเป็นนายกรัฐมนตรีอีกในสมัยนี้ เขาถูกต่อต้านจากสมาชิกพรรคประชาธิปไตยในสภา ทำให้มีการยุบสภาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2492 แต่การเลืองตั้งถูกเลื่อนออกไป และซัมโบร์ได้รักษาการ เขาได้รับการสนับสนุนจากสีหนุให้ยอมรับฝรั่งเศสเพื่อก้าวเดินไปสู่เอกราช เขาลาออกในต้นปี พ.ศ. 2493
เจดีย์
สถูป หมายถึงสิ่งก่อสร้างเหนือหลุมฝังศพ หรือสร้างขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิธาตุของผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว เพื่อให้ลูกหลานและผู้เคารพนับถือได้สักการบูชา ถือกันว่ามีบุคคลที่ควรบรรจุอัฐิธาตุไว้ในสถูปเพื่อเป็นที่สักการะของมหาชนอยู่เพียง 4 พวก เรียกว่า ถูปารหบุคคล ได้แก่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า พระอรหันตสาวก และพระเจ้าจักรพรรดิ์
สำหรับประเทศไทย คำว่า สถูป และ เจดีย์ เรามักรวมเรียกว่า “สถูปเจดีย์” หรือ “เจดีย์” มีความหมายเฉพาะ ถึงสิ่งก่อสร้างในพุทธศาสนาที่สร้างขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิ หรือเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป หรือเพื่อเป็นที่ระลึก ทั้งนี้อาจเป็นเพราะในสมัยหลังลงมาคงมีการสร้างสถานที่เพื่อบรรจุอัฐิธาตุ และเพื่อเคารพบูชาระลึกถึงพร้อมกันไปด้วย
ความหมายของเจดีย์
ตำราในพระพุทธศาสนากำหนดว่า พระเจดีย์ หรือ เจดีย์ มี 4 ประเภท
การที่เจดีย์มีความหมายครอบคลุมอย่างกว้างขวางดังที่กล่าวข้างต้น จึงพ้องกับความหมายของคำว่า สถูป ที่บ่งบอกถึงสิ่งก่อสร้างเหนือหลุมฝังศพ หรือสร้างเพื่อบรรจุอัฐิธาตุ ด้วยเหตุนี้ สถูปจึงใช้แทนเจดีย์เป็นเช่นนี้ในประเทศอินเดียสมัยโบราณมาแล้ว
ในสมัยสุโขทัย คำว่าสถูปและเจดีย์ใช้ควบคู่กัน ดังปรากฏในจารึกบางหลัก เช่น พระยามหาธรรมราชา ก่อ พระธาตุ หรือกล่าวถึง พระศรีรัตนมหาธาตุ ซึ่งล้วนมีความหมายเดียวกับเจดีย์ แม้ในปัจจุบันนักวิชาการก็ยังเรียกพระสถูปเจดีย์เป็นคำคู่
พระราชพงศาวดาร ฉบับหลวงประเสริฐฯ เขียนขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2223 กล่าวถึงสมัยต้นกรุงศรีอยุธยาในรัชกาลสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 โปรดเกล้าฯ ให้สถาปนา พระศรีรัตนมหาธาตุ ซึ่งย่อมหมายถึงพระเจดีย์ทรงปรางค์ องค์ที่เป็นประธานของวัดมหาธาตุ ซึ่งปัจจุบันยอดทลายลงแล้ว
ทางภาคเหนือ มีเอกสารเขียนขึ้นในพุทธศตวรรษที่ 18 ได้ใช้คำว่า พระธาตุทรงปราสาท และมีการใช้คำว่า พระธาตุ เช่น พระธาตุดอยสุเทพ พระธาตุลำปางหลวง พระธาตุหริภุญชัย
ทางภาคอีสาน มีคำว่า พระธาตุ เช่น พระธาตุพนม พระธาตุเชิงชุม พระธาตุศรีสองรักษ์
ทางภาคใต้ มีคำเรียกว่า พระบรมธาตุ เช่น พระบรมธาตุไชยา พระบรมธาตุนครศรีธรรมราช
การสร้างเจดีย์นอกจากจะมีความหมายดังกล่าวข้างต้นแล้ว ยังมีประเพณีบรรจุสิ่งของมีค่า รวมทั้งพระพิมพ์จำนวนมาก ไว้ในกรุขององค์เจดีย์ ซึ่งมีนัยว่าเป็นการสืบทอดพระศาสนา
เจดีย์ประธาน
เจดีย์ที่สร้างเป็นหลักของวัด มีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาเจดีย์องค์อื่นภายในวัด และสร้างอยู่ในตำแหน่งที่เด่นสมเป็นประธานแก่เจดีย์อื่น ด้วยเหตุนี้เองทำให้เรียกว่า เจดีย์ประธาน ไม่ได้หมายถึงรูปแบบของเจดีย์ ดังตัวอย่าง เจดีย์ทรงปรางค์ หรือ พระปรางค์ เป็นเจดีย์ประธานของวัดพระราม วัดไชยวัฒนาราม หรือวัดพุทไธสวรรย์ เจดีย์ทรงระฆัง 3 องค์ เป็นเจดีย์ประธานของวัดพระศรีสรรเพชญ์ เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ เป็นเจดีย์ประธานของวัดมหาธาตุ เจดีย์ทรงปราสาทยอด เป็นเจดีย์ประธานของวัดป่าสัก จังหวัดเชียงราย เป็นต้น
เจดีย์ประจำมุม เจดีย์ประจำทิศ
ระบุตำแหน่งของเจดีย์ว่าอยู่ประจำมุมทั้งสี่ หรือประจำกลางด้านทั้งสี่ของเจดีย์ประธาน
ชื่อเรียกระบุตำแหน่งที่ตั้งดังกล่าว ไม่ได้หมายถึงรูปแบบของเจดีย์ คำว่าเจดีย์ประจำทิศยังมีอีกชื่อเรียกว่า เจดีย์ประจำด้าน (หากเจดีย์ประธานนั้นเป็นทรงสี่เหลี่ยม) ทั้งเจดีย์ประจำด้านและเจดีย์ประจำมุม ยังมีที่เรียกรวมว่า เจดีย์บริวาร อีกด้วย
เจดีย์ราย
เจดีย์ราย คือ เจดีย์ที่มีขนาดเล็กสร้างเรียงรายรอบๆบริเวณเจดีย์ประธาน โดยอยู่ถัดออกมาจากเจดีย์ประธาน เจดีย์ประจำมุม และเจดีย์ประจำทิศ คำว่า เจดีย์ราย เป็นศัพท์เรียกระบุตำแหน่ง ไม่ได้หมายถึงรูปแบบ
เจดีย์ทรงปราสาท
ปราสาท หมายถึง รูปแบบของเรือนที่มีหลายชั้นซ้อนกัน (ชั้นซ้อน) หรือ ที่มีหลังคาลาดหลายชั้นซ้อนลดหลั่นกัน (หลังคาซ้อน)
เจดีย์ทรงปราสาทแบบหริภุญชัย
ชื่อเรียกที่รู้จักกันดีคือ เจดีย์กู่กุด หรือ เจดีย์กู่กุฎ อยู่ในวัดจามเทวี หรือ วัดกู่กุด จังหวัดลำพูน ที่เรียกกู่กุด เพราะมีส่วนยอดหลุดหรือหัก มีลักษณะแปลกแตกต่างไปจากเจดีย์ทรงปราสาทในศิลปะล้านนาและศิลปะขอม คือ นับจากส่วนฐานทรงสี่เหลี่ยมมาเป็นเรือนธาตุทรงสี่เหลี่ยมเช่นกัน ตั้งซ้อนกันลดขนาดเป็นลำดับขึ้นไป 5 ขั้น แต่ละชั้นมีเจดีย์ประดับทิศทั้งสี่ และด้านทั้งสี่ของแต่ละชั้น มีพระพุทธรูปประดิษฐานอยู่ในซุ้มจระนำ และยอดแหลมที่หักหายคงเป็นกรวยเหลี่ยม
เจดีย์ทรงปราสาทยอดแบบล้านนา
เจดีย์ทรงปราสาทยอดแบบล้านนา แบ่งออกได้หลายรูปแบบ ทั้งที่มียอดเดียวและห้ายอด จึงอาจเรียกว่า เจดีย์ห้ายอด หรือ ปราสาทห้ายอด เจดีย์แบบนี้ล้วนเป็นเรือนยอดหรือกุฎาคาร เรียกรวมว่า เจดีย์ทรงปราสาทยอด เช่น เจดีย์วัดป่าสัก อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย เจดีย์ทรงมณฑป หรือ กู่ทรงมณฑป ในวัดมหาโพธษราม ศิลปะล้านนา ก็จัดเป็นเจดีย์ทรงปราสาทยอดด้วยเช่นกัน
เจดีย์ทรงปราสาทแบบสุโขทัย
เจดีย์ทรงปราสาทแบบสุโขทัย มีลักษณบางประการคล้ายกับพระปรางค์ของกรุงศรีอยุธยา เพราะต่างได้รับแรงบันดาลใจมาจากปราสาทขอม แต่ลักษณะเฉพาะของท้องถิ่นทำให้เจดีย์ทรงปราสาทแบบสุโขทัยมีระเบียบที่ต่างไปจากเจดีย์ทรงปรางค์ของอยุธยา ด้วยเหตุนี้จึงไม่น่าเรียกเจดีย์ทรงปราสาทแบบสุโขทัยว่าเป็นพระปรางค์ เพราะจะเกิดการสับสนกับเจดีย์ทรงปรางค์ในศิลปะอยุธยา
ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดคือ ยอดส่วนบนของเจดีย์แบบสุโขทัยซ้อนกันน้อยชั้นกว่าเจดีย์แบบอยุธยา อีกทั้งยังไม่ปรากฏการสร้างเจดีย์ทรงนี้แบบขนาดใหญ่ หรือเป็นองค์ประธานของวัดเหมือนในอยุธยา นอกจากที่ วัดศรีสวาย ซึ่งยังมีปัญหาในการกำหนดอายุ การสร้าง และการเปลี่ยนแปลงรูปแบบในคราวบูรณะ ซึ่งเชื่อกันว่า มีไม่น้อยกว่า 2-3 ครั้ง ในสมัยสุโขทัยเอง
เจดีย์ทรงปราสาทแบบอื่นที่สร้างในศิลปะสุโขทัย ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเจดีย์ทรงปราสาทยอดแบบล้านนาโดยตรง หรือจากศิลปะพุกามก็มีอยู่ด้วย เจดีย์เหล่านี้ไม่มีชื่อเรียกเพื่อระบุลักษณะให้แตกต่างจากเจดีย์ปราสาทยอดแบบล้านนา คงเพราะลักษณะโดยส่วนรวมยังสะท้อนให้เห็นถึงรูปแบบจากแหล่งบันดาลใจที่ค่อนข้างชัดเจน ตัวอย่างเจดีย์แบบนี้มีอยู่หลายองค์ เช่น วัดเจดีย์เจ็ดแถว ศรีสัชนาลัย
เจดีย์ทรงปรางค์
เจดีย์ที่มีทรงคล้ายดอกข้าวโพด ประกอบด้วยส่วนฐานรองรับส่วนกลางคือเรือนธาตุ และส่วนบนเป็นชั้นซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไปดังกล่าวนี้ คลี่คลายมาจากรูปแบบของปราสาทขอม แต่เจดีย์ทรงปรางค์โปร่งเพรียวกว่าปราสาทแบบขอม นิยมเรียกเจดีย์ทรงปรางค์อย่างสั้นๆว่า พระปรางค์ ทั้งยังใช้เรียกต้นแบบคือปราสาทขอมด้วย
การที่นิยมเรียกเจดีย์ทรงปรางค์อย่างสั้นๆว่า พระปรางค์ ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดว่าพระปรางค์ไม่ใช่เจดีย์ ซ้ำเรียกปราสาทแบบขอมว่าปรางค์เข้าด้วย ทำให้ชวนสับสนยิ่งขึ้น คำว่าปราสาทใช้เฉพาะศาสนสถานศิลปะขอม เช่น ปราสาทบายน ในประเทศกัมพูชา ปราสาทหินพิมาย จังหวัดนครราชสีมา แต่ปราสาทสามยอดที่ลพบุรี กลับนิยมเรียกว่า พระปรางค์สามยอด ทั้งที่เป็นรูปแบบปราสาทขอม นับว่าเรียกตามปากที่คุ้นเคยกัน
ปรางค์กับปราสาทในวัฒนธรรมขอมโบราณไม่ใช่สิ่งก่อสร้างที่มีแบบเดียวกัน เพราะข้อความในจารึกทำขึ้นใน พ.ศ. 1664 กล่าวถึงการคุมศาสนสถานด้วยผ้าเพื่อประกอบพิธีอุทิศถวายว่า "...คลุมพระปราสาทปรางค์ และพระถนน..." จารึกขอมอีกหลักหนึ่งทำขึ้นใน พ.ศ. 1682 กล่าวถึงการประดิษฐานรูปศังกรนารายณ์ไว้ในพระปรางค์ หากนึกภาพปราสาท พระปรางค์ และพระถนนให้เกี่ยวเนื่องกัน จะได้ว่าปราสาทคือส่วนที่มียอดชั้น ปรางค์คือส่วนที่ต่อเนื่องมามีหลังคาคลุม ประดิษฐานรูปเคารพ ต่อมาจึงเป็นทางเดินหรือถนน หากเป็นดังกล่าว ก็อาจเทียบกับปราสาทขอมบางองค์ได้ เช่น ปราสาทพนมรุ้ง จังหวัดบุรีรัมย์
ข้อสันนิษฐานของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ว่า ปรางค์ อาจจะมาจากคำว่า ชาลา ก็น่าจะเป็นชาลาที่มีหลังคาคลุมเพื่อประดิษฐานรูปเคารพ และยังทรงสันนิษฐานต่อไปว่า ปรางค์กับปราสาท "เป็นของติดต่อปะปนกันอยู่ เลยทำให้เข้าใจกันผิดๆ คำว่า ปรางค์ แม้บัดนี้ก็ยังเข้าใจเป็นสองอย่าง ว่าที่อยู่ก็ได้ ว่ายอดรูปดอกข้าวโพดก็ได้..." ชาวเขมรก็เรียกปรางค์กับปราสาทปะปนกันด้วย แต่โดยทั่วไปมักใช้คำว่าปราสาท ชาวตะวันตกที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะขอม ใช้คำว่าปราสาทกับศิลปะขอม และแยกใช้คำว่าปรางค์กับศิลปะไทย
เกี่ยวกับปรางค์และปราสาทจากข้อสันนิษฐานข้างต้นยังเป็นความคลุมเครือ สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงเรียกปราสาทแบบขอมที่วัดพระพายหลวง จังหวัดสุโขทัย ไว้อย่างน้อยครั้งหนึ่งว่า ปราสาทหินวัดพระพายหลวง เพื่อทรงเน้นเนื้อความเกี่ยวกับอำนาจของขอมก่อนสถานากรุงสุโขทัย แต่มักทรงใช้คำว่าปรางค์เรียกทั้งปรางค์แบบไทย
สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงทีลายพระหัตถ์ถวายสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมกรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ความตอนหนึ่งว่า "ของโบราณทางพุทธศาสนาซึ่งสร้างไว้ทางเมืองเหนือ หม่อมฉันสังเกตอย่าง 1 ว่าถ้าสร้างในสมัยเมื่อขอมยังเป็นใหญ่ สร้างตามลัทธิมหายาน ยกตัวอย่างดังพระศรีรัตนมหาธาตุที่เมืองเชลียงก็เป็นปรางค์อย่างเดียวกับพระมหาธาตุเมืองลพพบุรี วัดพระพายหลวงที่เมืองสุโขทัยก็เป็นปรางค์สามยอดแบบเดียวกับปรางค์สามยอดที่เมืองลพบุรี"
สำหรับปรางค์วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ เชลียง และปรางค์ประธานวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรีนั้น มีรูปแบบเป็นอย่างปรางค์ไทยแล้ว ส่วนปรางค์ที่วัดพระพายหลวง สุโขทัย มีที่เรียกว่าปราสาทดังกล่าวมาข้างต้น เพราะมีรูปแบบเป็นปราสาทแบบขอมในศิลปะลพบุรีเช่นกัน แต่เรียกตามความเคยชินว่าปรางค์สามยอดดังได้กล่าวมาแล้วเช่นกัน
สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงมีความเห็นมาก่อนแล้วว่าปรางค์เป็นปราสาทเหมือนกัน แต่คำว่า ปรางค์แบบไทย นั้นบ่งถึงรูปแบบที่มีอยู่ในศิลปะไทย ปราสาทแบบขอม เมื่อจะเรียกว่าปรางค์ก็ควรเรียกให้เต็มเช่นกันว่า ปรางค์แบบขอม หากจะเรียกปรางค์แบบไทยว่า ปรางค์ และปรางค์แบบขอมว่า ปราสาท ก็ไม่ผิด แต่คำว่าปราสาทที่ชาวเขมรปัจจุบันหรือนักวิชาการตะวันตกเรียกกันนั้น มักไม่นิยมใช้เรียกกันในหมู่นักวิชาการไทย คงเพราะคำว่าปราสาทที่ไทยเราใช้กัน หมายถึงที่ประทับของพระมหากษัตริย์ เช่น พระที่นั่งสรรเพชญ์ปราสาทของกรุงศรีอยุธยา พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทของกรุงเทพมหานคร ซึ่งต่างจากปราสาทที่เป็นศาสนสถาน
ในศิลปะไทยยังมีสิ่งก่อสร้างที่เกี่ยวข้องกับรูปแบบของปรางค์ คือ ปรางค์ยอดกลีบมะเฟือง เช่นที่เป็นเจดีย์รายในวัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ลพบุรี ปรางค์ยอดกลีบมะเฟือง หรือ "ปรางค์อย่างที่ทำยอดเป็นเฟือง...ได้คิดเมื่อได้เห็นเหมือนกันว่าเป็นอะไร ก็ตกลงในใจว่าเป็นหลังคาลูกฟูกโดยตั้งใจจะทำเป็นเรือนชั้นเดียวยอดแหลมนั่นเอง จะว่าเป็นแบบไทยก็ควรเพราะในเมืองเขมรไม่เห็นมีเลย"
คำว่าปรางค์ ประกอบเป็นชื่อ พุทธปรางค์ปราสาท ในวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เริ่มสร้างและตั้งชื่อในสมัยรัชกาลที่ 4 เพื่อประดิษฐานพระแก้วมรกต ครั้นรัชกาลที่ 6 เปลี่ยนมาเรียก ปราสาทพระเทพบิดร เพราะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมรูปของอดีตพระมหากษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี ยอดของปราสาทองค์นี้เป็นทรงปรางค์ หมายความว่าที่เรียกพุทธปรางค์ปราสาทเรียกตามรูปแบบของยอด ส่วนที่เรียกว่า ปราสาทพระเทพบิดร เรียกเพราะเป็นที่ซึ่งประดิษฐานพระบรมรูป
เจดีย์ทรงระฆัง
เจดีย์ที่มี องค์ระฆัง เป็นลักษณะเด่น โดยมีแท่นฐานรองรับอยู่ส่วนล่าง เหนือองค์ระฆังเป็นส่วนยอด มี บัลลังก์ รูปสี่เหลี่ยมต่อขึ้นไปเป็นทรงกรวยเป็น ปล้องไฉน และปลี
คำว่า ทรงระฆัง มีที่เรียกว่า ทรงลอม หรือ ทรงลอมฟาง เรียกว่า รูปบาตร ก็มี แต่ไม่เป็นที่คุ้นเคยกันเหมือนทรงระฆัง เพราะรูปคลี่คล้ายมาใกล้กับระฆัง
คำขยายดังกล่าวล้วนบ่งบอกถึงลักษณะสำคัญของเจดีย์ ที่มาของคำแสดงลักษณะของเจดีย์ดังกล่าว มีต้นเค้าคือพูนดินเหนือหลุมฝังศพ พัฒนามาโดยก่อให้ถาวร เช่น พระมหาสถูปสาญจี ประเทศอินเดีย ครั้นพระพุทธศาสนาแพร่หลายออกมา รูปแบบของเจดีย์นั้นก็ติดมาเป็นแบบอย่างให้แก่ประเทศที่รับนับถือพระพุทธศาสนาด้วย เจดีย์ทรงระฆังมีคำแทนโดยใช้ เจดีย์ทรงลังกา หรือ เจดีย์แบบลังกา เพราะมีทรงระฆังที่เด่นชัดเหมือนกัน และสอดคล้องกับที่ทราบกันว่าพระพุทธศาสนาในประเทศไทย นับตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นต้นมาว่าแพร่หลายมาจากลังกา แต่หากเรียกเจดีย์ทรงระฆังก็จะไม่เป็นการเจาะจงว่าเกี่ยวข้องกับอิทธิพลศิลปะจากลังกา เพราะมีตัวอย่างอยู่มากมายที่แสดงให้เห็นว่า เจดีย์ทรงระฆังแบบสุโขทัย ล้านนา และกรุงศรีอยุธยา เป็นรูปแบบของท้องถิ่น โดยมีส่วนเกี่ยวข้องกับอิทธิพลศิลปะจากแหล่งอื่น นอกเหนือจากศิลปะลังกา เช่น ศิลปะพุกาม
เจดีย์ทรงระฆังที่ทำกลีบเล็กๆเป็นแนวตั้งไว้โดยรอบองค์ระฆังก็มี ที่เรียกว่า ยอดเจดีย์ทรงกลีบมะเฟือง ส่วนเจดีย์ทรงระฆังที่เป็นเจดีย์สี่เหลี่ยมย่อมุม ยกมุม หรือ เพิ่มมุม ก็ตาม นิยมเรียกรวมๆว่า เจดีย์ย่อมุม
เจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์
ชื่อของเจดีย์ทรงนี้เรียกกันหลายอย่าง ที่เรียกตามลักษณะของยอดโดยตรงซึ่งคล้ายกับดอกบัวตูม ดังบางองค์ทำกลีบบัวประดับทรงดอกบัวตูมนี้ด้วย รูปทรงของเจดีย์เพระยอดสอบขึ้นจากส่วนล่าง เรื่อยขึ้นไปตามจังหวะของชุดฐานที่ซ้อนลดหลั่นกันเพื่อรับเรือนธาตุทรงแท่ง และยอดทรงดอกบัวตูม
รูปแบบของเจดีย์เกิดขึ้นในสมัยศิลปะสุโขทัย นิยมสร้างกันเพียงในช่วงเวลาสมัยศิลปะสุโขทัยเท่านั้น ความที่เจดีย์แห่งนี้มีลักษณะเฉพาะของศิลปะสุโขทัย ไม่เหมือนเจดีย์แห่งอื่นใด และได้รับความนิยมในช่วงที่กรุงสุโขทัยเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจ ทำให้คิดว่าเป็นเพราะลักษณะเฉพาะที่เด่นชัดของเจดีย์ เป็นสัญลักษณ์ของแคว้นสุโขทัย เป็นเหตุให้ไม่ได้รับความนิยมอีกต่อไปภายหลังที่สุโขทัยหมดอำนาจและถูกรวมไว้ภายใต้อาณาจักรกรุงศรีอยุธยา ซึ่งอาจนับเป็นเหตุผลทางการเมืองอย่างหนึ่งก็เป็นได้
ลักษณะเฉพาะของเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ เกิดจากการที่นำเอาองค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมชนิดต่างๆ มาปรับปรุงเข้าด้วยกันให้เป็นเจดีย์ทรงใหม่ ส่วนล่างประกอบด้วยฐาน 2 ชนิด คือ ฐานเขียงซ้อนลดหลั่นเป็นชุด สอบขึ้นรับฐานบัวลูกแก้วอกไก่ซึ่งปรับทรงให้สูงขึ้น ต่อจากนั้นไปเป็นส่วนกลางหรือเรือนธาตุ ประกอบด้วยฐานทำซ้อน 2 ฐาน โดยปรับปรุงลักษณะมาจากปราสาทขอมมาก่อน แต่บีบทรงให้ยืดเพรียว มีการประดับกลีบขนุนตามุมด้านบนของเรือนธาตุตามแบบแผนของทรงปราสาทขอมอีกด้วย ส่วนยอดซึ่งเป็นทรงดอกบัวตูมอาจคลี่คลายมาจากทรงระฆัง โดยบีบส่วนล่างของทรงระฆังให้สอบเพื่อตั้งบนเรือนธาตุ ทรงดอกบัวตูมต่อยอดแหลมเรียวให้เป็นรูปกรวย ส่วนล่างของกรวยควั่นเป็นปล้อง ต่อขึ้นไปคือกรวยเรียบอีกอันเป็นส่วนยอดสุดของเจดีย์ เทียบได้กับส่วนยอดของเจดีย์ทรงระฆัง คือ ปล้องไฉน และ ปลี
เจดีย์ทรงเครื่อง
เจดีย์ทรงเครื่อง คือ เจดีย์ทรงระฆังกลม หรือ ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมก็ตาม ที่มีลักษณะเฉพาะที่เจดีย์ย่อมุมแบบอื่นไม่มี รวมทั้งการตกแต่งด้วยลายปูนปั้นไว้ตามองค์ประกอบต่างๆ คงเกิดขึ้นในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 22 มีการประดับลวดลายปูนปั้นที่ฐานซึ่งเป็นชุดฐานสิงห์มี บัวกลุ่ม รองรับองค์ระฆัง ตัวองค์ระฆังเองก็มักมีลวดลายประดับอยู่ด้วย เหนือขึ้นไปเป็นบัลลังก์ไม่มีลักษณะพิเศษแต่อย่างใด ต่อขึ้นไปคือ บัวกลุ่มเถา และปลี ลักษณะดังกล่าวบ่งถึงความแตกต่างจากเจดีย์ทรงระฆังกลม และเจดีย์ทรงระฆังเหลี่ยมย่อมุมโดยทั่วไป ที่ไม่มีบัวกลุ่มรับองค์ระฆัง และไม่มีบัวกลุ่มเถาแทนปล้องไฉน
เจดีย์ทรงเครื่องยังมักมีลวดลายประดัยที่เรียกว่า บัวคอเสื้อ ประดับอยู่ที่ส่วนบนขององค์ระฆัง การประดับเช่นนี้ อาจเริ่มมีช่วงปลายพุทธศตวรรษที่ 22 โดยประดับที่ส่วนบนขององค์ระฆังรูปกลีบมะเฟือง สืบต่อมามีการสร้างในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย โดยต่อเนื่องมาในสมัยรัตนโกสินทร์ด้วย
เจดีย์ย่อมุม
เจดีย์ทรงระฆังสี่เหลี่ยมย่อมุม การที่เรียกเจดีย์ย่อมุม แสดงถึงลักษณะสำคัญที่แตกต่างเจดีย์ทรงระฆังกลม จำนวนมุมที่ย่อก็มักระบุอยู่ด้วย เช้น เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เจดีย์ย่อมุมไม้ยี่สิบ
ชื่อเรียก เจดีย์ย่อมุม ซึ่งสะท้อนลักษณะที่เปลี่ยนไปของทรงระฆัง จากกลมก็กลายมาเป็นเหลี่ยม ยังทั้งขนาดขององค์ระฆังเหลี่ยมก็เล็กลง ทำให้ได้รูปทรงเจดีย์ที่โปร่งเพรียวยิ่งกว่า การที่คำว่าเจดีย์ย่อมุม มีคำว่า ไม้ ต่อท้ายอยู่ด้วย เกิดจากการที่ยืมคำของงานไม้มาใช้ แต่เจดีย์ล้วนเป็งงานก่อ จึงทำให้เข้าใจกันสับสน สมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ทรงใช้คำที่เป็นงานช่างไม้แทนงานก่อ เช่น ทรงใช้คำว่า ฟัน เป็นกริยาของงานก่อ ดังตัวอย่างที่ทรงกล่าวถึง งานก่ออิฐของพระปรางค์ วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ เชลียง ตรงส่วนของบัวเชิง และบัวรัดเกล้า ซึ่งทรงเรียกว่า บัวต้นเสา และบัวปลายเสาว่า "...ปลายเสานั้นเหนได้ว่าที่ฟันหลายชั้นเพราะเปนของใหญ่..." หรือแม้ภาพปราสาทหรือเรือนแก้วที่ครงคัดลอกมาจากงานจิตรกรรมที่ผนังคูหาปรางค์วัดมหาธาตุ จังหวัดราชบุรี พระองค์ก็ทรงใช้คำว่า ฟันไม้ ดังนี้ "...ซุ้มเรือนแก้ว...ได้ขีนเส้นฟันไม้ทรงนอกมาดูนี่แล้ว..."
เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสองระยะแรกยังมีมุมขนาดใหญ่ นิยมในรัชกาลของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง ต่อมาเมื่อนานเข้าจึงคลี่คลายจนมุมมีขนาดเล็กลง และทำจำนวนมุมเพิ่มขึ้นเป็น ไม้สิบหก ไม้ยี่สิบ อาจมาถึง ไม่สามสิบหก เจดีย์บางองค์ก่อมีการประดับประดา เรียกว่า เจดีย์ทรงเครื่อง และยังมีชื่อเรียกเปรียบเทียบเจดีย์ทรงนี้ที่เพรียวชะลูดว่า ทรงจอมแห
คำอธิบาย ย่อมุม โดยพิจารณาแผนผังของเจดีย์ คือการแตกมุมใหญ่แต่ละมุมให้เป็นมุมย่อยๆ มุมที่แตกออกนี้มีขนาดเท่ากัน เช่น หากแตกมุมย่อยเป็นจำนวนสามมุม รวมมุมใหญ่สี่มุม แตกเป็นมุมย่อยทั้งหมดสิบสองมุม มีขนาดของมุมเท่าๆกัน เรียกว่า เจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง เป็นตัน แต่คำว่า ย่อมุม นั้นความจริงเป็นการ ยกมุม ดังลายพระหัตถ์ของสมเด็จฯ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ว่า "ไม้สิบสอง ซึ่งเราเรียกกันว่าบากเป็นไม้สิบสองนั้นเข้าใจผิด ที่จริงเดิมไม่ใช่บากเป็นเสาสิบสองต้น...ธรรมดาเรือนจะต้องเป็นสี่เหลี่ยมทั้งนั้น...เมื่อยกมุขออกมาสี่ด้สน ก็เป็นเสาเพิ่มขึ้นอีกแปดต้น รวมทั้งเสาเรือนเดิมสี่ เป็นสิบสองต้น..." อย่างไรก็ดีที่บางครั้งพระองค์กลับทรงใช้คำว่า ย่อมุม แทน ยกมุม ด้วยคงมีพระประสงค์จะอนุโลมตารมปากช่างที่เรียกกันมาจนติดปากแล้ว แผนผังยกมุมหรือเพิ่มมุม เกิดจากเจดีย์ที่มีเรือนธาตุเป็นห้องสี่เหลี่ยม โดยเพิ่มพื้นที่ที่ย่านกลางของด้านทั้งสี่ ทำให้เกิดเป็นมุมเพิ่มขึ้นเป็นมุมขนาดเล็กขนาบมุมเดิมซึ่งเป็นมุมประธาน มุมขนาดเล็กที่ขนาบข้างมุมประธานมีจำนวนข้างละเท่าๆกัน และมีระเบียบชัดเจนแน่นอน คือ ต้องเป็นกลุ่มมุมที่มีจำนวนคี่ ซึ่งต่างขากแผนผังที่เรียกว่า ย่อมุม ที่อาจมีกลุ่มมุมเป็นจำนวนคี่หรือคู่ก็ได้ และมุมทุกมุมนั้นมีขนาดเท่ากัน แผนผังรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสยกมุมเดิมเป็นแบบแผยตายตัวสำหรับปราสาทแบบขอม สืบต่อมาเป็นกฎเกณฑ์สำหรับแผนผังของปรางค์ที่สร้างขึ้นในระยะแรกของกรุงศรีอยุธยา รวมทั้งเจดีย์องค์อื่นๆในพุทธศตวรรษที่ 22 เช่น เจดีย์ศรีสุริโยทัย
เจดีย์ทรงโอคว่ำ
เจดีย์ทรงโอคว่ำ หรือเจดีย์แบบสาญจี เป็นเจดีย์รูปแบบแรก ๆ ของพุทธศาสนา มีองค์ประกอบพื้นฐานครบถ้วน คือ
เจดีย์ทรงลังกาแบบสุโขทัย
เมื่อพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทแบบลังกาวงศ์ ได้เข้ามาประดิษฐานในกรุงสุโขทัย จึงได้มีการสร้างเจดีย์ตามวัฒนธรรมพระพุทธศาสนา แต่ได้มีการประดับตกแต่ง ตามแบบของสุโขทัย โดยยังมีองค์ประกอบสำคัญครบถ้วน และมีองค์ประกอบอื่น ๆ เพิ่มเข้ามา
เจดีย์ทรงลังกาแบบอยุธยา
ในสมัยอยุธยา พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น เจดีย์เองก็มีการพัฒนาการขึ้น และมีองค์ประกอบอื่น ๆ เพิ่มเข้ามา รวมถึงเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบบางอย่างให้เข้ากับวัฒนธรรม โดยรวมมีความหมายเดิม
จอมเจดีย์
ในสมัยที่สยามกำลังเปลี่ยนแปลงประเทศเพื่อจะก้าวเข้าไปสู่ความเป็นอารยะในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ ทรงเปลี่ยนแปลง ปฏิรูปหรือปฏิวัติระเบียบแบบแผนทางประเพณีต่าง ๆ ที่สืบทอดมายาวนานไปในรูปร่างและทิศทางใหม่ที่สอดคล้องกับอุดมคติใหม่จากโลกตะวันตก การเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ดังกล่าวนี้ได้ส่งผลกระทบไปยังองค์ประกอบทุกส่วนในสังคมสยามไม่ว่าจะเป็นทางด้านการเมืองการปกครอง วัฒนธรรมและการดำรงชีวิต รวมถึงงานสถาปัตยกรรม โดยเฉพาะวัดเบญจมบพิตรได้รับการอธิบายแต่เพียงว่าได้มีการผสมผสานวัสดุและเทคนิคบางอย่างจากตะวันตกเข้ามาเป็นส่วนประกอบเช่น มีการใช้หินอ่อนจากอิตาลีมาเป็นวัสดุบุผิวนอกอาคารหรือการเขียนสีบนกระจกหน้าต่างพระอุโบสถ อันส่งผลทำให้การรับรู้คล้ายกับบานกระจกสีของโบสถ์แบบฝรั่ง แต่สิ่งที่แผงอยู่ในพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตรยังแสดงถึงความเชื่อ ค่านิยม และอุดมคติของสังคม ณ ช่วงเวลานั้นไว้ด้วย
การเปลี่ยนแปลงทางความคิดในลักษณะนี้ยังปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนจากภาพจิตรกรรมที่ถูกเขียนขึ้นภายใต้แบบแผนอย่างใหม่ภายในพระอุโบสถวัดเบญจมบพิตร ถือเป็นภาพสะท้อนอุดมคติเรื่องพื้นที่และเขตแดนสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือภาพเขียนภายในช่องคูหาผนังทั้ง 8 เป็นภาพเขียนที่เกิดจากความคิดของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ถือว่าเป็นชนชั้นนำและความคิดก้าวหน้าสมัยแรกในยุคสมัยนั้น
นโรดม นรินทเดช
ใน พ.ศ. 2489 พระองค์มจะ นโรดม นรินทเดช ได้ก่อตั้งพรรคเสรีภาพหรือชื่อเดิมคือพรรครัฐธรรมนูญซึ่งถือเป็นพรรคการเมืองพรรคแรกของกัมพูชา พรรคนี้นิยมฝรั่งเศส และสนับสนุนการปกครองตัวเองโดยยังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฝรั่งเศส พระองค์ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มชนชั้นสูง กลุ่มต่อต้านคอมมิวนิสต์ และชนกลุ่มน้อยชาวจาม นโยบายของพรรคตรงข้ามกับพรรคประชาธิปไตยของนักองค์มจะ สีสุวัตถิ์ ยุทธวงศ์ และเอียว โกเอียส ซึ่งเป็นพรรคที่ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มหัวรุนแรงและเรียกร้องเอกราช ทำให้พรรคเสรีภาพได้รับการสนับสนุนจากฝรั่งเศสที่ต้องการคงอำนาจของตนไว้ในกัมพูชา พรรคประชาธิปไตยประสบความสำเร็จในการเลือกตั้งครั้งแรกและได้รับความนิยมไปทั่วประเทศ จนกระทั่งเอียว โกเอียส ถูกลอบสังหารใน พ.ศ. 2493 และมีผู้ตั้งข้อสงสัยมายังพรรคเสรีภาพของพระองค์มจะ นโรดม นรินทเดช ทำให้พระองค์ต้องลี้ภัยไปปารีส เพราะมีหลักฐานว่าพระองค์มีความเกี่ยวข้องกับผู้ร้าย. พรรคเสรีภาพมีอำนาจในสภาระยะหนึ่งเพราะความปั่นป่วนภายในพรรคประชาธิปไตย
เจดีย์
จอมเจดีย์
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงเป็นผู้บัญญัติคำว่า จอมเจดีย์ ขึ้นมา โดยตรัสแก่สมเด็จพระวันรัต (กิตตโสภโณเถระ) เจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม เมื่อ พ.ศ. 2485 ว่า "การที่ประเทศไทยเป็นดินแดนแห่งพระบวรพุทธศาสนา ทำให้มีพุทธสถานกระจายอยู่ทั่วประเทศ มีอายุและแบบศิลปกรรมแตกต่างกันตามคตินิยมและยุคสมัย ในบรรดาปูชนียสถานนับร้อยนับพันมีเพียง 8 แห่งเท่านั้นที่ควรค่าแก่การยกย่องให้เป็น จอมเจดีย์ แห่งสยาม"
จอมเจดีย์ ที่สำคัญของสยามทั้งหมด 8 องค์ โดยกำหนดให้เขียนขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2485 โดยว่าจ้างให้กรมศิลปากรออกแบบและเขียน แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2489 ภาพสถูปเจดีย์ทั้ง 8 องค์ ที่กำหนดให้เขียนขึ้นมีดังนี้
นโรดม นรินทเดช
พระองค์มจะ นโรดม นรินทเดช กลับสู่กัมพูชาใน พ.ศ. 2494 พระองค์ออกจากพรรคเสรีภาพมาเข้าร่วมกับพรรคสังคมของพระนโรดม สีหนุ ที่ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2498 หลังจากนั้น ได้เป็นตัวแทนถาวรของกัมพูชาในยูเนสโก และได้เป็นเอกอัครราชทูตระจำยูโกสลาเวีย (พ.ศ. 2504 – 2506) และพม่า (พ.ศ. 2507 – 2510) หลังจากเขมรแดงยึดกรุงพนมเปญได้ พระองค์เป็นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ที่ถูกเขมรแดงสังหาร
เจดีย์
จอมเจดีย์
สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ มิได้ทรงมีอรรถาธิบายถึงเหตุผลแห่งการนำคำว่า จอม มาใช้ หากแต่เราทราบกันดีว่าเป็นพระนามของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 พระราชบิดาของพระองค์ ราวกับว่าสมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ได้คัดเลือกปูชนียสถานที่ทรงคิดว่าสำคัญที่สุดของไทย แล้วเฉลิมนามว่า จอมเจดีย์ เพื่อถวายเป็นพระเกียรติแด่พระบรมราชชนก
เกณฑ์การคัดเลือกจอมเจดีย์มีเงื่อนไขใดบ้าง สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงฯ ได้ทรงอธิบายถึงความสำคัญของจอมเจดีย์แต่ละองค์ ประกอบเหตุผลไว้โดยย่อดังนี้
ภาพเขียนสถูปเจดีย์ทั้ง 8 เป็นหลักฐานที่สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงคติความเชื่อ คือ การเปลี่ยนแปลงลักษณะของจิตรกรรมจากที่เคยเขียนภาพในลักษณะเป็นอุดมคติที่ไม่มีอยู่จริง กลายมาเป็นเขียนภาพของเหตุการณ์ สถานที่ที่มีอยู่จริง มีสัดส่วนที่เหมือนจริง และการใช้สี รูปภาพสถูปเจดีย์ทั้งหมดนั้นต่างล้วนเป็นสถูปเจดีย์ที่มีอยู่จริงในพื้นที่ตามเมืองต่าง ๆ  มิใช่สถูปเจดีย์ในอุดมคติหรือความเชื่อในตำนานอีกต่อไปเช่นที่มักเขียนตามฝาผนังพระอุโบสถทั่วไปในอดีต เช่น กรุงลงกา ในวรรณคดีเรื่องรามเกียรติ์ พระเจดีย์จุฬามณี บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เป็นต้น สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพก็คงทรงมีแนวคิดและความเชื่อดังกล่าวอย่างเต็มที่เช่นกัน จึงมีพระราชประสงค์ที่จะให้เขียนภาพสถูปเจดีย์ที่มีอยู่จริงในประเทศสยามมากกว่าที่จะเป็นรูปสถูปเจดีย์ที่สำคัญเพียงในจินตนาการแบบอดีต
อีกทั้งความเปลี่ยนแปลงในคติการครองพื้นที่ คือเมื่อเป็นเจ้าของสถานที่สำคัญในเมืองต่าง ๆ ก็หมายถึงการเป็นเจ้าของเมืองนั้นด้วย เจดีย์ที่ถูกวาดขึ้นยังถือว่าเป็นจอมเจดีย์ที่สำคัญในประเทศสยาม ซึ่งประเด็นนี้เกี่ยวข้องกับมุมความคิดในเรื่องพื้นที่ถือครองและขอบเขตพระราชอาณาจักรตามอุดมคติแบบใหม่ที่ยึดขอบเขตดินแดนตามที่เป็นจริง มิใช่ขอบเขตที่พระมหากษัตริย์มีอำนาจเพียงแต่ในนาม ภาพเขียนสถูปเจดีย์ทั้ง 8 เป็นภาพสะท้อนการถือครองพื้นที่ในอุดมคติใหม่ของสยามที่แสดงขอบเขตของอาณาจักอย่างชัดจริง ภาพสถูปเจดีย์ทั้งหมดจึงเป็นการแสดงอุดมคติเรื่องพื้นที่และอาณาเขตที่เป็นจริงตามความคิดแบบตะวันตก เป็นการสะท้อนให้เห็นถึงพระราชอำนาจและพระราชอาณาเขตของประเทศสยาม โดยใช้สัญลักษณ์สถาปัตยกรรมทางศาสนาที่สำคัญของท้องถิ่นนั้นๆ เป็นตัวชี้ ถึงแม้ว่าจะมิได้เป็นตัวการกำหนดชี้ชัดลงไปในรายละเอียดที่ถูกต้องแบบแผนที่ก็ตาม
กองทัพภาคที่ 4
กองทัพภาคที่ 4 (ทภ.4) ของกองทัพบกไทย ได้รับการก่อตั้งเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2518 รับผิดชอบพื้นที่ภาคใต้ทั้งหมด ตั้งกองบัญชาการที่ค่ายวชิราวุธ ตำบลปากพูน อำเภอเมืองนครศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช และมีกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 4 ส่วนหน้า (กอ.รมน.ภาค 4 สน.) อยู่ที่ค่ายสิรินธร ตำบลเขาตูม อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี เพื่อดูแลความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทยโดยเฉพาะ
รายนามแม่ทัพภาค​
หมายเหตุ ยศทหารเป็นยศขณะดำรงตำแหน่ง
เดทลี่ บีเทิล สแตนด์
เดทลี่ บีเทิล สแตนด์ หรือ สการับ สแตนด์ เป็นตัวละครในเซนต์เซย่าภาคเจ้านรกฮาเดส เป็น 1 ใน 108 สเป็คเตอร์ มีบทบาทเพียงสั้นนิดเดียว
บทบาท
เมื่อเจมินี่ คาน่อน จัดการไลคาออน ฟลีกีอัส เรียบร้อยแล้ว ก็วิ่งไปที่นรกขุมที่ 5 นรกศิลาเพลิงทันที โดยไม่รอชิริวและเฮียวกะที่สลบอยู่ เมื่อทั้งคู่ฟื้นขึ้นและวิ่งตามไป ก็พบคาน่อนยืนอยู่หน้าสแตนด์ ซึ่งเป็นสเป็คเตอร์รูปร่างใหญ่โต ทั้งคู่ตะโกนบอกให้คาน่อนระวัง แต่คาน่อนบอกว่า ไอ้นี่เสร็จข้าไปแล้ว ว่าแล้วสแตนด์ก็ล้มลงทันที
เซอร์พลีส
สแตนด์ สวมเซอร์พลีสรูปเดทลี่ บีเทิล หรือ สการับ ซึ่งเป็นแมลงปีกแข็ง หรือด้วงนั่นเอง
อ้างอิง
Stand de Besouro Mortal
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง หรือ แว่วเสียงเรไร (Higurashi When They Cry) เป็นเกมนิยายภาพโดจินชิ แต่งและสร้างโดย 07th Expansion หรือ ริวคิชิ 07 (Ryukishi 07) ในปัจจุบันถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนโดยสตูดิโอดีน ออกฉายในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2549
ลักษณะของเกม
เป็นเกมฆาตกรรมลึกลับที่อธิบายว่าเป็น"นิยายภาพโดจินชิ"ซึ่งจะมีลักษณะคล้ายกับวิชวลโนเวล ในเกมเพลย์จะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้เล่นค่อนข้างน้อยเนื่องจากเกมส่วนใหญ่ประกอบด้วยการสนทนาข้อความแต่เดิมต้นฉบับจะไม่มีการแสดงเสียงสำหรับตัวละคร ในขณะที่พื้นฐานของนิยายภาพจะเป็นลักษณะที่มองเห็นได้ตามชื่อที่แนะนำพื้นฐานของนิยายภาพโดจินชิจะให้ความสำคัญกับการสร้างบรรยากาศผ่านดนตรีเสียงเอฟเฟ็กต์และเรื่องราวเอง
เกมดังกล่าวใช้การส่งสัญญาณที่ผู้เล่นสามารถรับเคล็ดลับได้หลายอย่าง เคล็ดลับเหล่านี้อนุญาตให้ผู้เล่นอ่านข้อมูลเสริมต่าง ๆ ที่อาจมีหรือไม่มีประโยชน์ในการไขปริศนา ตัวอย่างเช่นหนึ่งในเคล็ดลับอาจเป็นเรื่องง่ายเหมือนกับ "นี่คือหมู่บ้านเล็ก ๆ เด็ก ๆ ที่ไปโรงเรียนนี้จะรวมกันเป็นหนึ่งห้องเรียนโดยไม่คำนึงถึงระดับหรือปีที่พวกเขาเข้ามา" คำแนะนำเช่นความสามารถในการอ่านเนื้อหาของบทความในหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับการฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านฮินามิซาวะ ซึ่งจะค่อยๆเปิดเผยเรื่องราวปริศนาสุดแสนสยองขวัญไปเรื่อยๆ
การออกจำหน่าย
ยามเมื่อเหล่าจักจั่นกรีดร้อง ได้สร้างเป็นเกมโดยบริษัท 07th Expansion ซึ่งจะมีเนื้อเรื่องเป็นบท มีทั้งหมด 8 บท 4 บทเป็นภาคปริศนา และอีก 4 บทเป็นภาคเฉลย โดยบทแรกมีชื่อว่า บทปีศาจลักซ่อน ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2545 บทที่สองชื่อ บทเทศกาลมรณะ ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2545 บทที่สามชื่อ บทคำสาปสังหาร ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2546 บทที่สี่ชื่อ บทฆ่าเวลา ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2547 ซึ่ง 4 บทที่กล่าวไปข้างต้นคือ ภาคปริศนา และอีก 4 บท ต่อไปนี้จะอยู่ภายใต้ชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Kai ซึ่งเป็นภาคเฉลย บทที่ห้าชื่อ บทสืบคดี ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2547 บทที่หกชื่อ บทชดใช้บาป ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2548 บทที่เจ็ดชื่อ บทสังหารหมู่ ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2548 และบทที่แปดชื่อ บทสันนิบาตเทศกาล ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ 2549 หลังจากนั้นได้มี ดรามาซีดีในชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Rei ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ต่อมาได้มีบทใหม่ซึ่งเป็นบทล่าสุด ในชื่อ Kamikashimashi-hen ซึ่งอยู่ในเกม ชื่อ Higurashi no Naku Koro ni Hō ได้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2557 ซึ่งในแต่ละบทยังคงใช้ตัวละครเดียวกันและสถานที่เดียวกันแต่กันแต่เนื่อเรื่องจะแตกต่างกัน ในแต่ละบทจะให้คำตอบคำแนะนำและเบาะแสที่มีค่าเกี่ยวกับความลึกลับของบทก่อนหน้านี้ในขณะเดียวกันก็ทำให้เกิดความลึกลับมากยิ่งขึ้น หลังจากได้สร้างเกมจนจบบทแล้วในเวลาต่อมาก็ได้มีการปรับแต่งกราฟิกเพื่อให้เป็นไปตามยุคตามสมัย ซึ่งในปัจจุบันนี้ได้วางจำหน่ายบน สตีมซึ่งมีชื่อว่า Higurashi When They Cry Hou ได้จำหน่ายเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 จนถึง 15 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ซึ่งเป็นเกมที่ใช้บทเดิมแต่เอามาพัฒนากราฟิกให้สวยกว่าเดิมและสมจริงกว่าเดิมยิ่งขึ้น นอกจาก เกมและดรามาซีดียังถูกนำไปสร้างเป็น อนิเมะ มังงะ นิยาย และ ไลฟ์แอคชั่น อีกด้วย
เนื้อเรื่อง
ปีโชวะที่ 58 (พ.ศ. 2526) ณ หมู่บ้านแถบชนบท ชื่อว่าฮินามิซาวะ (มีต้นแบบมาจาก หมู่บ้านชิราคาว่า จังหวัดกิฟุ) ซึ่งมีประชากรประมาณ 2,000 คนในหมุ่บ้าน เนื้อเรื่องจะเล่าถึง มาเอบาระ เคอิจิ เด็กหนุ่มที่พึ่งย้ายเข้ามาจากเมืองมาอยู่ในหมู่บ้านฮินามิซาวะ เขาได้พบเพื่อนใหม่ๆมากมาย และเขาก็ได้เข้าร่วมกิจกรรมชมรมหลังเลิกเรียนอีกด้วย ซึ่งมีสมาชิกดังนี้คือ ริวงู  เรนะ, โซโนะซากิ มิอง, โฮโจ ซาโตโกะ และ ฟุรุเดะ  ริกะ ซึ่งเคอิจิจะเป็นคนล่าสุดที่เข้าร่วมกิจรรมชมรมหลังเลิกเรียน โดยส่วนใหญ่จะประกอบไปด้วยเกมไพ่และเกมกระดานต่างๆ (ซึ่งผู้แพ้จะถูกเกมลงทัณฑ์ โดยส่วนใหญ่คือเขา) หมู่บ้านฮินามิซาวะดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบและเป็นสวรรค์สำหรับเคอิจิ แต่อย่างไรก็ตามความเงียบสงบนี้ค่อยๆจางหายไปทันทีหลังจาก เทศกาลวาตานางาชิ ซึ่งเป็นเทศกาลที่เป็นการเฉลิมฉลองขอบคุณและระลึกถึงท่านโอยาชิโระเทพเจ้าผู้คุ้มครองหมู่บ้าน เคอิจิได้ทราบเข้าว่าทุกปีในช่วงสี่ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ปีโชวะที่ 54 (พ.ศ. 2522 ) จะมีคนหนึ่งถูกฆาตกรรมอย่างทารุนและอีกคนจะหายสาบสูญในทุกปีของเทศกาลวาตานางาชิ ซึ่งในปีโชวะที่ 58 ก็ได้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่ห้า ซึ่งส่วนใหญ่ทุกปีเพื่อนๆของเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ทั้งนั้นอีกด้วย ทำให้เขาได้ถูกจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดของหมู่บ้านโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้
ตัวละครหลัก
พากย์เสียงโดย โซอิจิโร โฮชิ
ตัวเอกของเรื่องเป็นลูกชายของศิลปินที่มีชื่อเสียง ครอบครัวของเขาเพิ่งย้ายมาที่ฮินามิซาวะหลังจากเหตุการณ์คดีที่เคอิจิใช้ปืนโมเดลยิงใส่เด็กจนได้รับบาจเจ็บที่ตา เขามีความสามารถและการเรียนระดับอัจฉริยะ ทำให้เสน่ห์และพรสวรรค์ที่โดดเด่นของเขาถูกได้รับฉายาว่า "พ่อมดแห่งวาจา" หรือ Magician of Words ทำให้เขาสามารถหาเพื่อนใหม่ได้ไม่ยากและกลายเป็นที่นิยมในหมู่บ้านได้อย่างง่ายดาย ในช่วงแรก ๆ ของเรื่องใน บทปีศาจลักซ่อน เขาได้รับผลกระทบจากความหวาดระแวง แต่ความแข็งแกร่งภายในและมีความสามารถในการฝืนชะตากรรมทำให้ หลังจากเหตุการณ์บทแรกนั้น ในช่วงบทต่อมาเขาพอที่จะสามารถจำเหตุการณ์จากโลกชะตากรรมก่อนๆได้
ริวงู เรนะ（竜宮　レナ, Ryuugu rena）
พากย์เสียงโดย มาอิ นากาฮาระ
เพื่อนสนิทของเคอิจิ เธอใจดีมากและดูแลเพื่อน ๆ ของเธอ แต่ก็ไร้เดียงสา อย่างไรก็ตามเธอก็เป็นพวกคลั่งของน่ารักเมื่อเจอของน่ารักทีไรมักจะพูดว่า "จะเอากลับบ้าน!!!" (お持ち帰り 〜 Omochikaerī) เมื่อเธอรู้สึกตื่นเต้นหรือสับสน เธอจะพูดวลีซ้ำ ๆ ในตอนท้ายของประโยค เช่น (かな? かな?, "ฉันสงสัย, ฉันสงสัย?") ชื่อเดิมของเธอคือ ริวงู เรย์นะ (Ryuugu Reina) ซึ่งชื่อเดิมของเธอเปรียบเสมือนกับด้านมืดของเธอ เดิมทีเธอเป็นชาวฮินามิซาวะ แต่ได้ย้ายไปที่เมืองอิบารากิเมื่อตอนขึ้นประถมพอดี แต่เมื่อหนึ่งปีก่อน ปีโชวะที่ 57 เธอได้ออกจากอิบารากิ เพราะเธอเสียใจที่แม่หย่าจากพ่อของเธอเพราะพยายามแต่งงานกับ อะกิฮิโด ซึ่งเป็นลุงของเธอ ทำให้เธอเกิดอาการคลุ้มคลั่งจนทำลายข้าวของๆแม่และถูกพักการเรียนราวๆสัปดาห์เพราะได้ทำร้ายนักเรียนชายสามคนด้วยไม้เบสบอลจนได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากเหตุการณ์นั้นเธอได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติในหมู่บ้านฮินามิซาวะ โดยเปลี่ยนชื่อตัวเอง ว่า ริวงู เรนะ (แบบไม่เป็นทางการ) และทิ้งชื่อเดิมของตัวเองไว้เบื้องหลัง
โซโนะซากิ มิอง（園崎　魅音, Sonozaki Mion）
พากย์เสียงโดย ซัตสึกิ ยูกิโนะ
เพื่อนสนิทของเคอิจิอีกคนหนึ่ง ทักษะทางสังคมของเธออยู่ในระดับเดียวกับเคอิจิ ซึ่งเธอเคารพนับถือเคอิจิอย่างสูงในฐานะเพื่อนและคู่ต่อสู้ (แต่อย่างไรก็ตามในภายหลังจะแสดงให้เห็นว่าเธอตกหลุมรักเขา) เธอมักจะทำตัวเหมือนผู้ชายและเรียกแทนตัวเองว่า"ลุง" แต่เธอก็มีด้านซ่อนเร้นอยู่ เธอคือผู้สืบทอดของหัวหน้าครอบครัวตระกูลโซโนซากิซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลที่มีอิทธิพลอย่างมาก เธอมีน้องสาวฝาแฝดชื่อ โซโนะซากิ ชิอง แต่จริงๆแล้ว ในบทสืบคดี ได้เฉลยว่า ชิองคือพี่สาวแต่เพราะน้องสาว (มิองชอบร้องไห้งอแงจนพี่สาวต้องใจอ่อนยอมเปลี่ยนตัวให้บ้าง แต่ครั้งที่มีประชุมหมู่บ้านชิองขอเปลี่ยนตัวเป็นมิองและได้ถูกสลักลายปิศาจที่หลัง จากนั้นมิองจึงต้องใช้ชีวิตเป็นชิองไปตลอด
โซโนะซากิ ชิอง (園崎 詩音, Sonozaki Shion)
น้องสาวฝาแฝดของมิอง อาศัยอยู่ที่เมืองโอคิโนมิยะเป็นสาวหวานที่นิสัยต่างจากพี่สาวโดยสิ้นเชิง แต่จริงๆแล้วนิสัยแสบใช่เล่น มักจะชอบแกล้งเคอิจิกับมิองบ่อยๆ แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนที่น่ากลัวพอตัวเลยเพราะถ้าเพื่อคนที่รักละก็เธอยอมทำตามได้ทุกอย่าง ในบทสืบคดีหลังจากที่ โฮโจ ซาโตชิ หายสาบสูญชิองก็เสียใจเป็นอย่างมากจนถึงขั้นเข้าใจผิดว่าตระกูลโซโนซากิคือเบื้องหลังที่ก่อเหตุฆาตกรรมปริศนาทำให้เธอก็ได้ก่อคดีฆาตกรรมสุดวิปริตและจบชีวิตลงโดยการตกตึกตายในที่สุด ต่อมาในบทสังหารหมู่ เธอได้ฝันถึงบาปที่เธอทำลงไปเมื่อตอน บทสืบคดีทำให้เธอเกิดความกลัวและตัดสินใจย้ายมาที่ฮินามิซาวะเพื่อมาดูแล ซาโตโกะ เป็นเหมือนพี่สาวตามคำขอร้องของซาโตชิคนที่เธอรักขอร้องไว้
โฮโจ ซาโตโกะ（北条　沙都子, Hōjō Satoko）
พากย์เสียงโดย คานาอิ มิกะ
โฮโจ ซาโตชิ (北条 悟史, Hōjō Satoshi)
พี่ชายของซาโตโกะ โดนซาโตะโกะเรียกว่า"นี้นี่ (พี่จ๋า)" จนในบางครั้งซาโตโกะเคยชินจนเผลอเรียกเคอิจิว่า นี้นี่บ่อยๆ เป็นคนที่เซอะซะ งุ่มง่าม เหมือนจะพึ่งพาอะไรไม่ได้แต่ก็เป็นคนรักน้องสาวและอ่อนโยนมาก เคยช่วยชิองจากพวกอันธพาลไว้ แต่สุดท้ายก็โดนคำสาปของท่านโอยาชิโระจนหายสาบสูญไปเพราะฆ่าป้าของตนเองไป ในบทสันนิบาตเทศกาลจะมีการเฉลยว่าเขาหายไปไหน
ฟุรุเดะ ริกะ（古手　梨花, Furude Rika）
พากย์เสียงโดย ยูการิ ทามูระ