cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เนตรน้อย ศ.วรสิงห์
ได้ชิงแชมป์โลก
หลุยส์ เอสตาบ้า ป้องกันตำแหน่งแชมป์ไว้ได้ถึง 10 ครั้งแล้ว มีประสบการณ์ รูปร่าง ช่วงชกได้เปรียบเนตรน้อยมากมาย แต่เมื่อได้ชกเข้าจริงแล้ว เนตรน้อยกลับทำได้ดี เกือบจะได้นับเอสตาบ้าหลายครั้ง แต่เมื่อครบ 15 ยกแล้ว กรรมการรวมคะแนนให้เอสตาบ้าชนะไปอย่างค้านสายตาอย่างที่สุด เมื่อกลับมาเนตรน้อยชกอุ่นเครื่องอีกหลายครั้ง จนโอกาสของเนตรน้อยมีอีกในครั้งที่ 2 เมื่อแชมป์เปลี่ยนเป็น เฟร็ดดี้ คัสติญโญ่ และเดินทางมาป้องกันตำแหน่งแชมป์ครั้งแรกกับเนตรน้อย ที่เวทีมวยชั่วคราว สนามกีฬากองทัพบก เมื่อปี พ.ศ. 2521 เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ จึงประสบความสำเร็จได้เป็นแชมป์โลก ด้วยการชนะคะแนนอย่างไม่เป็นเอกฉันท์กับคัสติญโญ่ไป
แชมป์โลกคนที่ 6
แต่เมื่อเนตรน้อยได้เป็นแชมป์โลกแล้ว ปรากฏความยุ่งยากเกิดขึ้นเมื่อผู้สนับสนุนรายหนึ่ง มีสัญญาว่าถ้าเนตรน้อยป้องกันแชมป์ชนะไปเรื่อย ๆ เงินรางวัลที่ได้ต้องแบ่งให้ 15 เปอร์เซนต์ทุกครั้ง สัญญาจะสิ้นสุดลงเมื่อเนตรน้อยเสียแชมป์โลกแล้ว เนตรน้อยได้ป้องกันตำแหน่งไว้ได้เดียวครั้งเดียว และเสียแชมป์ให้แก่ ซัง จุน คิม นักมวยชาวเกาหลีใต้ไปอย่างง่ายดาย แค่ยกที่ 3 ที่โซล ประเทศเกาหลีใต้ และไม่มีโอกาสจะได้แก้มืออีกเนื่องจากในสัญญาการชกไม่ได้ระบุเอาไว้ เนตรน้อยต้องใช้เวลาถึง 3 ปี ด้วยกัน จึงจะได้มีโอกาสชิงแชมป์โลกอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดนครราชสีมา กับ ฮิราริโอ ซาปาต้า แชมป์โลกชาวปานามา ผลการชกปรากฏว่าเนตรน้อยเสียเปรียบรูปร่างซาปาต้าเป็นอย่างมาก จึงเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปในยกที่ 10 เป็นแชมป์โลกสมัยที่ 2 ไม่สำเร็จ ต่อมาในปี พ.ศ. 2525 เนตรน้อย ศ.วรสิงห์เป็นฝ่ายชนะน็อก มันส์ ส.จิตรพัฒนา นักมวยสร้างที่หวังว่าจะเป็นแชมป์โลกรายใหม่เพียงแค่ยกที่ 5
นอกจากนี้แล้วเนตรน้อยยังเป็นนักมวยที่มีรูปร่างเล็ก มีส่วนสูงเพียง 149.8 เซนติเมตรเท่านั้น อีกทั้งเมื่อได้เป็นแชมป์โลกยังได้สร้างสถิติเป็นนักมวยที่ครองแชมป์โลกด้วยอายุน้อยที่สุดในเวลานั้น คือ 19 ปี 14 วัน
ร่วงโรย
หลังจากนั้นอีก 4 เดือนต่อมา เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม ปีเดียวกัน เนตรน้อยเสียชีวิตจากการขับมอเตอร์ไซด์ชนเสาไฟฟ้าที่อำเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร ซึ่งเป็นบ้านของตัวเอง  ด้วยอายุเพียง 23 ปี 7 เดือนเท่านั้นเอง โดยที่ทรัพย์สินเงินทองไม่มีเหลืออะไรเลย
อาการไม่พึงประสงค์จากยา
อาการไม่พึงประสงค์จากยา (adverse drug reaction, ADR) คือภาวะซึ่งมีผลเสียจากการใช้ยาในขนาดปกติ ในการให้ยาแบบปกติ อาจเกิดหลังการให้ยาเพียงครั้งเดียว หรือเมื่อให้เป็นเวลานาน หรือเมื่อให้พร้อมกับยาอื่น ก็ได้ ภาวะนี้แตกต่างจากผลข้างเคียงของยาตรงที่ผลข้างเคียงของยานั้นไม่จำเป็นจะต้องเป็นผลที่ไม่พึงประสงค์แต่เพียงอย่างเดียว วิชาที่ว่าด้วยการศึกษาเกี่ยวกับอาการไม่พึงประสงค์จากยาเรียกว่า pharmacovigilance
ลูเทอแรน
นิกายลูเทอแรน (Lutheranism) เป็นนิกายหนึ่งในศาสนาคริสต์ตะวันตกฝ่ายโปรเตสแตนต์ มาร์ติน ลูเทอร์ เป็นผู้ก่อตั้งนิกายนี้ขึ้นจากการปฏิรูปหลักเทววิทยาและการปฏิบัติของนิกายโรมันคาทอลิก
ฟรานซ์ ไคลน์
ฟรานซ์ ไคลน์ (Franz Jozef Kline) (May 23, 1910 – May 13, 1962) เป็นศิลปินชาวอเมริกันในกระแส แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 ไคลน์ เกิดที่วิสเกส-แบร์ รัฐเพนซิลวาเนีย เริ่มศึกษาศิลปะที่มหาวิทยาลัยบอสตันในปี ค.ศ.1949 งานที่นำชื่อเสียงมาให้เป็นงานศิลปะขนาดใหญ่แบบนามธรรมที่สร้างด้วยสีขาวและดำ และนำออกแสดงเป็นส่วนตัวที่อีแกน แกลอรี ในปี ค.ศ.1950 นอกจากเป็นจิตรกรแล้ว ไคลน์ยังเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่แบลคเมาเทน คอลเลจ ในรัฐนอร์ธ คาโรไลนา, แพรค อินสติทิวท์ และคูเปอร์ ยูเนียน ในนิวยอร์ก
ฟรานซ์ ไคลน์ แต่งงานกับ เอลิซาเบธ วินเซนต์ นักบัลเล่ต์ชาวอังกฤษ และเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่นิวยอร์กในปี 1962 ขณะที่มีอายุได้ 51 ปี
ผลงานนามธรรมของไคลน์
ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1930 จนถึงกลางทศวรรษ 1940 ไคลน์มักจะได้รับแรงบันดาลใจจากการเขียนรูปมาจากบ้านเกิดซึ่งอยู่ในเขตทำเหมืองแถบเพนซิลวาเนีย ในช่วงทศวรรษ 1950 ไคลน์เติมสีสันลงบนผลงานของเขามากขึ้น โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเข้าสังกัดกับซิดนีย์ แจนิส แกลอรี่ ในปี ค.ศ.1956 ในช่วงเวลาดังกล่าวนอกจากไคลน์แล้ว ศิลปินจากสำนักนิวยอร์กหลายคน โดยเฉพาะ วิลเลม เดอ คูนนิง และ แจ็คสัน พอลล็อก ก็หันมาเขียนภาพด้วยการใช้สีขาวดำด้วย คลีเมนต์ กรีนเบิร์ก นักวิชาการด้านศิลปะได้กล่าวถึงการใช้สีขาวดำของศิลปินเหล่านี้ไว้ว่าเป็นเสมือนพัฒนาการของเทคนิคแรเงา (เคียโรสกูโร) ที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะ
ผลงานของไคลน์มักจะเริ่มต้นมาจากภาพร่างที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน และเนื่องจากเหตุผลด้านรายได้ ไคลน์มักจะร่างภาพลงบนกระดาษสมุดโทรศัพท์หรือไม่ก็กระดาษหนังสือพิมพ์ ช่วงปี ค.ศ.1948 ไคลน์ได้รู้จักอุปกรณ์ขยายภาพที่เรียกว่า เบลล์-ออฟติคอน ในห้องทำงานของเดอ คูนนิง ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่สามารถฉายภาพวาดขาวดำของเขาให้ปรากฏบนผนังห้อง ทำให้ไคลน์สามารถพัฒนาเทคนิคการเขียนภาพอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้นมาได้ นั่นคือการนำภาพร่างที่เขียนไว้มาถ่ายทอดลงบนผืนผ้าใบขนาดใหญ่
วิธีการอัตโนมัติในการสร้างงาน
วิธีการอัตโนมัติ (Automatism) เป็นลักษณะเด่นประการหนึ่งของศิลปินในกลุ่ม แอ็บสแตรกต์ เอกซ์เพรสชั่นนิสม์ ซึ่งไคลน์ก็เป็นศิลปินอยู่ในกระแสดังกล่าว วิธีการอัตโนมัติได้ปลดปล่อยจินตนาการของศิลปิน ทำให้เขาสามารถค้นหาสภาวะความเป็นสากลจักรวาลภายในตัวเขาซึ่งซ่อนอยู่ภายในจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ นอกจากนี้ยังทำให้ศิลปินสามารถแสดงออกได้ด้วยความกล้าเสี่ยงกล้าทดลอง ด้วยวิธีการที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ทำให้เกิดรูปทรงที่มีพลังเคลื่อนไหวและไม่เคยปรากฏมาก่อน ซึ่งทำให้เกิดการค้นพบภาษาใหม่ในการแสดงออกที่เป็นต้นแบบไม่ซ้ำใคร การปลดปล่อยจิตใต้สำนึกออกมาสำหรับศิลปินในกระแสนี้ได้แก่การเขียนภาพสดๆ แบบ Improvisation และการปาดป้ายอย่างฉับพลันทันที (Spontaneous Gesture) ซึ่งสำหรับไคลน์(รวมถึงพอลล็อก)ความสดฉับพลันเป็นหัวใจของแนวคิดอนาธิปไตย แรงผลักดันอิสระจากจิตของมนุษย์เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยพลังแห่งธรรมชาติ ความกลมกลืนที่แท้จริงก็คือการแสดงออกของพลังดังกล่าว ซึ่งเป็นพลังตามธรรมชาติของมนุษย์
ลักษณะที่คล้ายศิลปะตะวันออก
ผลงานของไคลน์เป็นการแสดงออกถึงลีลาท่าทางบางประการคล้ายคลึงกับวิธีการเขียนตัวหนังสือของตะวันออก เช่น จีนและญี่ปุ่น ผิดกันตรงที่ไคลน์ใช้แปรงขนาดใหญ่วาดบนแผ่นผืนผ้าใบขนาดมหึมา เขานิยมใช้สีขาว ดำ และเทา ด้วยเหตุที่ว่าต้องการจะขจัดความวุ่นวายของสีต่างๆ ออกไป รอยที่แปรงของเขาจะดูใหญ่โตมโหฬารด้วยวิธีการเหมือนดังการเขียนตัวหนังสือจีน ฉะนั้นจึงก่อให้เกิดความรู้สึกห้าวหาญ เด็ดขาด รุนแรง และเต็มไปด้วยสมาธิ การใช้สีขาวของไคลน์นั้น มิใช่เป็นเพียงพื้นของภาพหรือไม่ได้ต้องการให้เป็นความว่างเปล่า แต่ต้องการให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพ และแสดงความขัดแย้งโดยตรงกับสีดำ ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1958 จึงเริ่มนำสีต่างๆ มาใช้เพื่อให้ได้บรรยากาศ แต่ไม่ได้ผลสำเร็จเท่ากับยุคที่ใช้สีดำ-ขาว ซึ่งมีความจริงอันเปลือยเปล่า เต็มไปด้วยลีลาและแสดงอารมณ์ของความขัดแย้งที่แสดงออกมาอย่างรุนแรง
แม้งานของไคลน์จะถูกนำไปเปรียบเทียบกับศิลปะตะวันออก แต่ตัวศิลปินเองกลับปฏิเสธที่จะนำผลงานไปเปรียบเทียบกับงานของญี่ปุ่น เพราะเขาไม่ได้เขียนสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวเท่านั้น หากแต่ไคลน์เขียนทั้งสีดำลงบนพื้นหลังสีขาวและเขียนสีขาวลงบนพื้นหลังสีดำ ภาพของเขาค่อยๆ เกิดขึ้นเป็นขั้นเป็นตอนไป ไคลน์ใช้เวลาเขียนรูปเป็นสัปดาห์หรือไม่ก็เป็นเดือน ดังนั้นในช่วงเวลาหนึ่งเขาจึงผลิตผลงานออกมาได้เพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น กระบวนการในการทำงานของไคลน์จึงไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับศิลปะการเขียนอักษรด้วยหมึกสีดำลงบนกระดาษซึ่งสามารถเขียนเสร็จได้ในเวลาอันรวดเร็ว ไคลน์ได้ให้สัมภาษณ์ในปี 1962 ว่า การเขียนอักษรเป็นการเขียนหนังสือ แต่เขาไม่ได้เขียนหนังสือ และเขาไม่ใช่แค่เขียนสีดำลงบนผ้าใบสีขาว แต่เขาวาดทั้งสีขาวและสีดำ ซึ่งสีขาวก็มีความสำคัญเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น
1910 1962
Plasmodium falciparum
Plasmodium falciparum เป็นโปรโตซัวเซลล์เดียว และเป็นปรสิตในมุนษย์สปีชีส์หนึ่งในสกุล Plasmodium ที่ก่อโรคมาลาเรียในมนุษย์ที่รุนแรงที่สุด ปรสิตนี้สามารถติดต่อผ่านทางยุง Anopheles เพศเมีย และก่อโรคมาลาเรียรูปที่รุนแรงที่สุด คือมาลาเรียฟาลซิปารัม (falciparum malaria) ซึ่งพบได้ 50% ของผู้ป่วยมาลาเรียทั้งหมด P. falciparum มักถูกเรียกขานว่าเป็นปรสิตที่รุนแรงที่สุดในมนุษย์ ด้วยยอดผู้เสียชีวิตจากเชื้อนี้ที่ 405,000 รายในปี 2018 นอกจากนี้ยังมีส่วนเกี่ยวกับการเกิดโรคมะเร็งเม็ดเลือด (บูร์กิทท์ส์ลิมฟอมา) และจัดอยู่ในสารก่อมะเร็งกลุ่ม 2A
สปีชีส์นี้มีวิวัฒนาการมาจากปรสิต Laverania ซึ่งพบในกอริลลาราว 10,000 ปีก่อน ออลๆอนส์ ละเวรานเป็นบุคคลแรกที่สามารถระบุเชื้อในปี 1880 และตั้งชื่อว่า Oscillaria malariae ต่อมาในปี 1896 โรนอลด์ รอสส์ ค้นพบว่าเชื้อสามารถติดต่อผ่านทางยุง ในปี 1898 จีโอฟานนี บัตติสตา กรัสซีได้พิสูจน์การติดต่อเชื้ออย่างสมบูรณ์จากยุงอะโนเฟเลสมาสู่มนุษย์ และในปี 1897 วิลเลียม เอช. เวลช์ ได้รังสรรค์ชื่อ Plasmodium falciparum ที่ซึ่ง ICZN ได้นำมาใช้อย่างเป็นทางการในปี 1954
P. falciparum มีหลายรูปตลอดวงชีวิต ระยะที่ติดต่อในมนุษย์ซึ่งค่อสปอรอซอยต์จะพบในต่อมน้ำลายของยุง สปอโรซอยต์จะโตและเพิ่มจำนวนภายในตับและกลายเป็นเมโรซอยต์ (merozoites) ซึ่งจะโจมตีเซลล์เม็ดเลือดแดง (RBCs) เพื่อสร้างทรอฟอซอยต์ (trophozoites), ไชซอนต์ (schizonts) และกามีโตไซต์ (gametocytes) ที่ซึ่งอาการของโรคมาลาเรียจะเริ่มแสดง สำหรับในยุง กามีโตไซต์จะเกิดการสืบพันธุ์อาศัยเพศกับไซโกต ซึ่งจะกลายเป็นโอโอคีเนต (ookinete) ซึ่งต่อมาจะก่อร่างเป็นโอโอไซต์ ซึ่งจะสร้างสปอรอซอยต์ (sporozoites) ไปติดเชื้อต่อไป
รูบีทิวสเดย์
รูบีทิวสเดย์ (Ruby Tuesday) เป็นเพลงของเดอะโรลลิงสโตนส์ บันทึกเสียงในปี ค.ศ. 1966 วางจำหน่ายซิงเกิลในเดือนมกราคม 1967 คู่กับเพลง "Let's Spend the Night Together" ขึ้นถึงอันดับหนึ่งชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 และอันดับสามชาร์ตซิงเกิลแห่งสหราชอาณาจักร
ริชาร์ดเขียนในหนังสืออัตชีวประวัติว่า เด็กสาวคนนั้นชื่อ ลินดา คีธ ได้รับการแนะนำจากจิมิ เฮนดริกซ์และคบหาเป็นแฟนสาวของเขาอยู่ระยะหนึ่ง เธอเสพยาเสพติดจนเตลิดไป เขาไปที่บ้านของคีธและเล่าเรื่องราวให้พ่อแม่ของเธอฟัง พ่อของคีธติดตามลูกสาวไปถึงนิวยอร์ก ใช้คำสั่งศาลบังคับให้เธอกลับบ้าน กักบริเวณ และเข้ารับการบำบัดยา เธอมองว่าการกระทำของริชาร์ดเป็นการทรยศ และไม่ยอมพูดกับเขาอยู่หลายปี
นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดให้เพลงนี้อยู่ในอันดับที่ 303 ของ 500 เพลงยอดเยี่ยมตลอดกาล จากการจัดอันดับในปี 2004
สกัด พรทวี
สกัด พรทวี หรือ สกัด เพชรยินดี มีชื่อจริงว่า วิรุฬห์ ผลพิมาย เป็นชาวอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา เกิดเมื่อ พ.ศ. 2501 สถิติการชก 14 ครั้ง ชนะ 12 (น็อค 9) แพ้ 2 (เฉพาะมวยสากลอาชีพ)
ประวัติ
ในการชกมวยสากล สกัดชกเพียง 2 ครั้งเท่านั้นก็ได้ชิงแชมป์โลกในรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท สภามวยโลก (WBC) กับ วิลเฟรโด โกเมซ แชมป์โลกชาวเปอร์โตริโก
การชิงแชมป์โลกของสกัดจัดขึ้นที่สนามกีฬากลาง จังหวัดนครราชสีมา มีประชาชนซื้อตั๋วเข้าชมจนแน่นสนาม แต่เมื่อคู่มวยก่อนเวลาคู่แรกขึ้นเวทีชกกันเท่านั้น อัฒจันทร์ด้านทิศใต้พังลงมา มีผู้บาดเจ็บหลายคน จนมวยในรายการชกผ่านไป 3 คู่ ฝ่ายผู้จัดจึงสั่งให้งดการชกมวยไทยไว้ เพื่อรอเวลา 20.29 น. ซึ่งเป็นฤกษ์ที่สกัดจะขึ้นเวที
เมื่อถึงเวลาที่สกัดขึ้นเวที ปรากฏว่าอัฒจันทร์ด้านทิศใต้พังลงมาอีก คราวนี้มีทั้งผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิต เกิดไฟช็อตจนต้องดับไฟในบริเวณสนามลง เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เมื่อแก้ไขปัญหาไฟฟ้าในสนามเสร็จ การชกจึงเริ่มขึ้นเมื่อเวลาเกือบ 21.00 น. โดยตัดพิธีการบนเวทีออกไปหมด มีกรรมการตัดสินบนเวทีคนเดียวคือ เรย์นันโด โซลิส ชาวเม็กซิกัน และมีอันโตนิโอ สเกียร์ร่า ผู้แทนสภามวยโลกเป็นสักขีพยาน
ผลการชกปรากฏว่าสกัดสู้ โกเมซไม่ได้ เป็นฝ่ายปิดป้องและออกหมัดผิดๆ ถูกๆ ในขณะที่โกเมซเลือกต่อยเอาตามใจชอบ ผลสุดท้าย สกัดเป็นฝ่ายแพ้น็อคไปในยกที่ 3 ทำให้ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ
ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554 ได้มีการแข่งขันมวยไทยระหว่าง พุฒ ล้อเหล็ก กับ สกัด เพชรยินดี ในรายการ "ศึกเชิดชูไทย+วันสหพล" ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ด้วยเงินเดิมพันขั้นต่ำหนึ่งล้านบาท แท้จริงแล้ว การแข่งขันครั้งดังกล่าวมิได้มุ่งเน้นที่เงินทอง หากแต่เพียงต้องการให้นักมวยไทยรุ่นหลัง มีการใช้ศิลปะมวยไทยได้อย่างถูกต้อง จากการแข่งขันครั้งดังกล่าว พุฒ ล้อเหล็ก เป็นฝ่ายชนะคะแนน
ปัจจุบัน สกัดได้เป็นเทรนเนอร์มวยไทยที่ฟิตเนส 7 ที่โรงแรมทาวน์อินทาวน์ กับ ทาวน์อินทาวน์ยิม และที่ไทยบ็อกซิ่งมาเตอร์ (TMB) และค่ายมวยเสกโลโซ ที่โรงแรมแอมบาสเดอร์
จีบูบูร์
จีบูบูร์ (Cibubur) เป็นหนึ่งในหมู่บ้านห้าหมู่บ้านของตำบลจีราจัซ จาการ์ตาตะวันออก จาการ์ตา เมืองหลวงของประเทศอินโดนีเซีย จีบูบูร์เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเด็กของมูลนิธิโสสะ
อะโลนอินเดอะดาร์ก
อะโลนอินเดอะดาร์ก (Alone in the Dark) เป็นเกมคอมพิวเตอร์ประเภทผจญภัยแบบกึ่งสยองขวัญ พัฒนาโดยบริษัท Infogrames (ปัจจุบันคือ Atari) เกมอะโลนอินเดอะดาร์ก ถือเป็นวิดีโอเกมประเภทแรกๆที่ออกแนวสยองขวัญและเป็นเกมแรกๆในยุคนั้นที่ใช้กราฟิกแบบ 3 มิติ
เนื้อเรื่อง
เจเรอมี ฮาร์ตวูด เจ้าของแมนชั่นนาม เดอเซโต้ ในรัฐหลุยเซียน่า ได้ผูกคอตายในห้องใต้หลังคา ผู้เล่นจะรับบทเป็นหนึ่งในสองตัวละครให้เลือกเล่นจะต้องเข้าไปหาลิ้นชักลับในเปียโนในห้องใต้หลังคาในแมนชั่นแห่งนี้ โดยจะมีเอ็ดเวิร์ด คาร์นบี นักสืบเอกชนกับ เอมิลี ฮาร์ตวูด หลานสาวของเจเรอมี่ เมื่อทั้งสองเหยียบเข้ามาที่บ้านทั้งสองก็รู้แล้วว่าบ้านที่มีเรื่องไม่ชอบมาพากล ทั้งสองจึงต้องหาทางหลบหนีออกไปให้ได้
รูปแบบการเล่น
การควบคุมหลักๆนั้นผู้เล่นจะใช้คีย์บอร์ดควบคุมตัวละคร เมื่อกดแป้น Enter จะเข้าสู่หน้าจอสิ่งของ ที่ที่ผู้เล่นสามารถกิน, ผสม, อ่าน หรือวางสิ่งของได้ และสามารถเลือกการกระทำของตัวละครเองด้วยว่าจะให้ทำอะไร (เปิดประตู ต่อสู้)
รูปแบบหลักๆของเกมจะไปในแนวทางเกมผจญภัย ระบบต่อสู้ถือเป็นรองในเกมนี้ เพราะศัตรูในเกมนี้มีปริมาณน้อยและศัตรูส่วนมากมักจะกำจัดได้โดยการใช้สิ่งของให้ถูกจังหวะ
เบลล์ 206
เฮลิคอปเตอร์ใช้งานทั่วไป แบบ 206 (ฮ.ท.206) (BELL-206 B3 JETRANGER)
พ่อ(คุณ)ตัวดี
Mister Daddy พ่อ(คุณ)ตัวดี เป็นละครในชุด เลิฟบุกส์เลิฟซีรีส์ สร้างจากนวนิยายดังของสำนักพิมพ์แจ่มใส บทโทรทัศน์โดย ธัญลักษณ์ จุลพงษ์ และ ธีระพัสตร์ ถนัดสอนสาร ผลิตโดย บริษัท เก้ง กวาง แก๊งค์ จำกัด ออกอากาศทางช่องจีเอ็มเอ็ม 25 ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี 20.20 - 21.35 น. เริ่มตอนแรก วันพุธที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2560−14 กันยายน พ.ศ. 2560 ต่อจาก Club Friday To Be Continued ตอน รักลองใจ ทางช่องgmm25
เรื่องย่อ
หลังจากชีวิตมัธยมจบ ชีวิตของพริบพรี (สรัณณัฏฐ์ ประดู่คู่ยามดี) ลูกคุณหนูสาวสวยผู้ไม่เคยเผชิญโลกที่มีผู้ชายเลยจะต้องเปลี่ยนไป จากนักเรียนโรงเรียนหญิงล้วน เธอจะต้องก้าวเข้าสู่ชีวิตรั้วมหาวิทยาลัย พริบพรีสัญญากับเพื่อนสาวทั้งสี่ในกลุ่มของเธอว่าจะไปเรียนต่อมหาลัยที่เดียวกัน เมื่อแยมส้ม (ลิตา จันทร์วราภา) สาวจอมติดแฟนประจำกลุ่ม เป็นตัวตั้งตัวตีจะไปเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับแฟนหนุ่มของเธอ ทั้งแซนดี้ (ภาลฎา ฐิตะวชิระ) เฟย์ (สรัลชนา อภิสมัยมงคล) หมูแดง (มรกต หลิว) รวมถึงพริบพรี จึงลงเอยด้วยการเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เช่นกัน ไม่ใช่แค่ชีวิตที่โรงเรียนของพริบพรีจะเปลี่ยนไป แต่ชีวิตนอกเหนือจากการเรียนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน จากที่เคยนอนโรงเรียนประจำอยู่กับเพื่อนสาวในโรงเรียนหญิงล้วน พริบพรีต้องกลับมาอยู่ที่บ้านและเจอหน้าพ่อจอมระเบียบทุกวัน เมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อพริบพรีจึงต้องทำตัวเป็นเด็กดี เหมือนผ้าพับไว้ โดยที่พ่อไม่รู้เลยว่าเมื่อเธออยู่กับเพื่อนสาวก็มีความป่วนไม่น้อยเลยทีเดียว เมื่อพ่อของพริบพรีเริ่มรู้สึกว่าลูกสาวคนเดียวต้องออกสู่โลกกว้างที่แตกต่างและน่ากลัวกว่าสังคมเดิมที่เคยเจอ พ่อจึงไหว้วานภุชิสส์ (วรกร ศิริสรณ์) ลูกชายเพื่อนสนิทที่อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ให้คอยเป็นหูเป็นตาให้ ซึ่งภุชิสส์ก็ต้องยอมทำตามที่พ่อไหว้วานมาอย่างเสียมิได้ ทั้งที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องที่เสียเวลาและไร้สาระอย่างมาก พริบพรีมักจะทำตัวไม่ค่อยถูกเมื่อต้องพบเจอผู้ชายแต่ก็พยายามทำตัวเจนโลกเมื่ออยู่กับเพื่อนสาว เพราะไม่อยากจะเสียฟอร์ม แต่ไม่ใช่กับภุชิสส์ การพบกันครั้งแรกระหว่างพริบพรีและภุชิสช์ไม่ค่อยเป็นที่น่าประทับใจเท่าไร เมื่อภุชิสช์ดันไปขัดจังหวะพริบพรีกำลังคุยกับพี่ธอร์น (กฤตธวัฒน์ เอกชัย) รุ่นพี่คณะสุดหล่อแสนใจดีที่สาวๆ ทั้งหลายหมายปอง พริบพรีจึงตั้งแง่กับภุชิสส์มาตลอด แม้ว่าเพื่อนสาวแต่ละคนจะกรอกหูว่าภุชิสส์ดีอย่างนั้น หล่ออย่างนี้ ก็ไม่ได้ทำให้เธออยากจะอยู่ใกล้เขามากขึ้นเลย แต่สุดท้ายเธอก็หนีเขาไม่พ้น เมื่อลุงคนขับรถประจำตัวของเธอเกิดต้องลางานเป็นเดือนเพราะไปผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบ จึงทำให้ภุชิสส์ต้องกลายเป็นสารถีของพริบพรีไป พริบพรีและกลุ่มเพื่อนพยายามหาทางหนีอยู่หลายครั้งหลายคราวไม่ว่าจะหนีไปเที่ยว ตามจีบหนุ่ม แต่สุดท้ายพริบพรีก็แพ้ให้กับความเข้มงวดราวกับมีพ่อคนที่สองมาคุม เพราะในบางครั้งเธอก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใยของเขาอยู่เหมือนกัน ด้านภุชิสส์ก็ดูไม่ได้อยากจะมานั่งคอยดูแม่คุณหนูพริบพรีสักเท่าไหร่นัก ที่ต้องมาคอยตามไล่จับเวลาหนีไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หรือต้องคอยตามไปขวางบรรดาหนุ่มๆ ที่เข้ามาเกาะที่มีมาไม่เว้นแต่ละวัน และยังต้องคอยโทรปลุก ไปรับไปส่ง ไปดูหนัง เป็นเพื่อน รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นความห่วงใยไปซะแล้ว สุดท้ายใครจะลงเอยกับใคร เพื่อนรักจะแตกหักกันหรือไม่ แล้วหนุ่มภุชิสส์ที่ทำตัวเป็นคุณพ่อคนที่สองจะกลายเป็นคุณพ่อเบอร์หนึ่งในใจของพริบพรีหรือไม่
รายชื่อนักแสดงและการสร้าง
(เรียงลำดับตามไตเติ้ลเปิดเรื่อง)
เรตติ้ง
การตอบรับของซีรีส์เรื่องนี้ทั้งหมด 4 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2560 –14 กันยายน พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 134
แซรอสชุดที่ 134 ของสุริยุปราคา เกิดขึ้นที่โหนดลงของดวงจันทร์ แต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นห่างกัน 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 71 ครั้ง ประกอบด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 10 ครั้ง สุริยุปราคาเต็มดวง 8 ครั้ง สุริยุปราคาผสม 16 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 30 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1791 – พ.ศ. 3053 กินเวลาทั้งสิ้น 1262.11 ปี
อุปราคาเงามืด
อุปราคาเงามืด (วงแหวน เต็มดวง และผสม) สามารถจำแนกได้เป็น 1) แบบศูนย์กลาง (สองเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกทั้งหมด บนภาคพื้นจึงมีทั้งเขตด้านเหนือและใต้), 2) แบบศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก แต่เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกเพียงส่วนหนึ่ง บนภาคพื้นจึงมีเพียงเขตเดียว) หรือ 3) แบบไม่ศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาไม่ทอดตัวลงบนโลก แต่มีขอบด้านหนึ่งของเงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลก จึงทำให้มีเพียงเขตเดียวและไร้แนวคราส) โดยการแจกแจงทางสถิติของการจำแนกเหล่านี้ในแซรอสดวงอาทิตย์ที่ 11 ดังปรากฏในตาราง
พรศักดิ์ ส่องแสง
พรศักดิ์ ส่องแสง หรือ นาย บุญเสาร์ ประจันตะเสน (2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503 - 15 ตุลาคม พ.ศ. 2564) นักร้องเพลงลูกทุ่งและหมอลำที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งของประเทศไทย เจ้าของฉายา "ไอ้หนุ่มแขนซ้ายลายมังกร" มีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นนักร้องเพลงหมอลำคนแรก ๆ ที่ออกตระเวนแสดงคอนเสิร์ตในต่างประเทศ เกิดที่ตำบลโนนสมบูรณ์ อำเภอบ้านแฮด (ในอดีตขึ้นกับอำเภอบ้านไผ่) จังหวัดขอนแก่น ย้ายภูมิลำเนามาที่ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี ได้สมรสและไปอยู่บ้านภรรยา ที่ อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จนเสียชีวิต
ประวัติ
นายพรศักดิ์ ส่องแสง มีชื่อจริงว่า นาย บุญเสาร์ ประจันตะเสน (นามสกุล ประจันตะเสน ถือว่าเป็นนามสกุลพระราชทานของลูกหลานเจ้าเมืองชนบท ซึ่งสืบมาเเต่ต้นราชวงศ์เจ้าจารย์เเก้ว) นักร้องเพลงลูกทุ่งและหมอลำที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่งของประเทศไทย เจ้าของฉายา "ไอ้หนุ่มแขนซ้ายลายมังกร" เเละยังได้รับอีกฉายาว่า "ราชาหมอลำ" พรศักดิ์ ส่องแสง เกิดที่บ้านหนองขาม ตำบลโนนสมบูรณ์ อำเภอบ้านไผ่ ปัจจุบันคือ(ตำบลโนนสมบูรณ์ อำเภอบ้านแฮด จังหวัดขอนแก่น)  เป็นบุตรคนที่ 2 ของนายเฮา และนางแว่น ประจันตะเสน มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 6 คน พรศักดิ์ ส่องแสงมีภูมิลำเนาที่บ้านหนองหญ้ารังกา ตำบลปะโค อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี ในวัยเด็กจบการศึกษาชั้น ป. 4 แล้วช่วยพ่อแม่ทำนาที่ บ้านหนองหญ้ารังกา ตำบลปะโค อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี แล้วเข้ารับราชการทหาร จากนั้นตั้งวงดนตรีชื่อ "แชมป์อีสาน" บันทึกเทปชุดแรกเมื่อ พ.ศ. 2524 ชื่อชุด "เสือสำนึกบาป"
ชื่อ พรศักดิ์ ส่องแสง ตั้งให้โดยครูเพลง รักษ์ วัฒนยา หรือ ครูคำหอม พ่อฮ้างน้อย ผู้สนับสนุนให้ตั้งวงดนตรี พรศักดิ์ ส่องแสง มีผลงานเพลงออกมาอย่างต่อเนื่องประมาณ 40 ชุด มีชื่อเสียงโด่งดังสูงสุดประมาณปี พ.ศ. 2529-2530 จากเพลง "เต้ยสาวจันทร์กั้งโกบ" ออกตระเวนแสดงทั่วประเทศ และออกไปแสดงถึงในต่างประเทศ เคยมีการจัดคอนเสิร์ตประชันกันระหว่าง พรศักดิ์ ส่องแสง กับ เบิร์ด ธงไชย แมคอินไตย์ ด้วยดนตรีสองแนวต่างสไตล์มาแล้ว โดยใช้คอนเสิร์ตชื่อว่า "คอนเสิร์ตสองคนสองคม" แสดงเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2530 ที่ สนามกีฬาเวโลโดรม หัวหมาก
การเสียชีวิต
ในวันศุกร์ที่ 15 ตุลาคม 2564 พรศักดิ์ได้เข้าห้องน้ำในบ้านพักส่วนตัว จู่ ๆ ก็ได้เกิดอาการวูบขณะที่อยู่ในห้องน้ำจนครอบครัวพานำส่งโรงพยาบาลหนองบัวลำภู และได้เสียชีวิตลงอย่างสงบในเวลา 20:40 นาที ด้วยอาการภาวะหัวใจวายโดยเฉียบพลัน ณ ห้องผู้ป่วย โรงพยาบาลหนองบัวลำภู​ สิริอายุ 60 ปี โดยการเสียชีวิตของเขานั้นมีคนในวงการรวมถึงแฟนเพลงร่วมแสดงความอาลัยเป็นจำนวนมาก เช่น ปู พงษ์สิทธิ์, ไผ่ พงศธร, ไมค์ ภิรมย์พร, ครูสลา คุณวุฒิ, ยิ่งยง ยอดบัวงาม, ก้อง ห้วยไร่, มอส ปฏิภาณ, เต๋า สมชาย, เบอนัวต์ & แดนเซอร์, หงา คาราวาน, หนุ่ม กะลา, ฝน ธนสุนทร, หม่ำ จ๊กมก, เสนาสิง, เบิร์ด ธงไชย, นิติพงษ์ ห่อนาค, ต้อย หมวกแดง, ดอกอ้อ ทุ่งทอง, หญิงลี ศรีจุมพล, นกน้อย อุไรพร, เฉลิมพล มาลาคำ
ชีวิตครอบครัว
นายบุญเสาร์ สมรสกับนางจุฬาวัลย์ ประจันตะเสน อาศัยอยู่ที่ บ้านขามใหม่ ม.14 ตำบลบ้านขาม อำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู มีลูก 3 คน ผู้หญิง 2 และลูกชาย 1 คน
กีฬายกน้ำหนักในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
การแข่งขันกีฬายกน้ำหนักในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 จัดการแข่งขันที่มอสโก ประเทศสหภาพโซเวียต มีการชิงชัย 10 เหรียญทอง
บุญชู โรจนเสถียร
นายบุญชู โรจนเสถียร (20 มกราคม พ.ศ. 2464 — 19 มีนาคม พ.ศ. 2550) อดีตรองนายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง หลายสมัย เคยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารกรุงเทพ ได้รับการยกย่องให้เป็น "ซาร์เศรษฐกิจ"
ประวัติ
นายบุญชู โรจนเสถียรเกิดเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2464 ที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี เป็นบุตรของนายสันต์กับนางละมัย โรจนเสถียร ซึ่งเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนไหหลำ จบการศึกษาประกาศนียบัตรชั้นสูง วิชาบัญชี เทียบเท่าปริญญาโทจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เคยทำงานที่ธนาคารแห่งประเทศไทย ก่อนจะมาอยู่ธนาคารกรุงเทพจนมีตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการใหญ่
ด้านครอบครัวสมรสกับนางเรณู โรจนเสถียร
การเมือง
เข้าสู่วงการการเมืองโดยร่วมก่อตั้ง พรรคกิจสังคม ร่วมกับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ใน พ.ศ. 2517 และดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนแรก ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พ.ศ. 2518 และมีชื่อเสียงจากนโยบาย "เงินผัน" เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ในปี พ.ศ. 2518 และในปี พ.ศ. 2523 ได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ และลาออกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2524
หลังจากนั้นนายบุญชู จึงได้ร่วมกับ ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ ก่อตั้ง พรรคกิจประชาคม และเป็นฝ่ายค้านในรัฐบาล พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ หลังจากนั้นได้นำพรรคกิจประชาคม ยุบรวมกับพรรคฝ่ายค้านอื่นๆ ตั้งเป็นพรรคเอกภาพ และเข้าร่วมในรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ ภายหลังนายบุญชูได้เข้าเป็นสมาชิก ลงสมัครรับเลือกตั้งในนาม พรรคพลังธรรม และ พรรคประชาธิปัตย์ ตามลำดับ
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ Last Evolution คิซึนะ
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ LAST EVOLUTION คิซึนะ (อังกฤษ: Digimon Adventure Last Evolution Kizuna) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันของประเทศญี่ปุ่น ผลิตโดยโทเอแอนิเมชัน และ ยูเมะตะคอมพานี เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เป็นผลงานฉลองครบรอบ 20 ปี ดิจิมอนแอดเวนเจอร์
บุญชู โรจนเสถียร
การเมือง
บ้านพักของนายบุญชู มีต้นอากาเว่ ต้นใหญ่ และงดงามมาก ในช่วงนั้นนายบุญชูจึงมีฉายาว่า "ชู อากาเว่"
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ Last Evolution คิซึนะ
ในส่วนประเทศไทย ผู้นำเข้าการฉายภาพยนตร์คือการ์ตูนคลับมีเดีย และ เอ็ม พิคเจอร์ส เดิมมีกำหนดการณ์เข้าฉายภาพยนตร์ในวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2563 แต่ด้วยสถานการณ์การระบาดทั่วของไวรัสโคโรนาในประเทศไทย พ.ศ. 2563 ทำให้ภาพยนตร์ถูกเลื่อนฉายเป็นวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2563
บุญชู โรจนเสถียร
การเมือง
บุญชู เคยดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลนายชวน หลีกภัย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
บุญชู ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 8 สมัย ได้แก่
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ Last Evolution คิซึนะ
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 20th เมโมเรียลสตอรี่
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 20th เมโมเรียลสตอรี่ เป็นแอนิเมชันสั้นที่มีความยาว 5 นาที โดยเนื้อหาหลักเป็นเนื้อหาที่มีความเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ทั้งช่วงก่อนเนื้อเรื่องและเหตุการณ์อีกมุมหนึ่งที่ไม่ได้ถูกเผยในภาพยนตร์ มีจำนวนตอนทั้งหมด 5 ตอน โดยตอนที่ 1 ถึงโซระ ได้ออกฉายลงในทางยูทูปชื่อแชนแนล Toei Animation มีทั้งเสียงต้นฉบับและคำบรรยายภาษาอังกฤษ ในส่วนตอนอื่นๆ มีกำหนดลงในแผ่นบลูเรย์ ภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020
บุญชู โรจนเสถียร
การวางมือทางการเมือง
หลังจาก รัฐบาลชวน 2 นายบุญชูได้ประกาศวางมือทางการเมือง หลังจากเป็น ส.ส. ถึง 8 สมัย หลังเลิกเล่นการเมือง บุญชูได้หันไปทำกิจการสปา เป็นแห่งแรกของประเทศไทย ในชื่อ ชีวาศรม รีสอร์ต แอนด์ เฮลท์สปา ซึ่งมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติ
แลนทานัม
แลนทานัม (อังกฤษ:Lanthanum) คือธาตุเคมีที่มีหมายเลขอะตอม 57 และสัญลักษณ์คือ La แลนทานัมเป็นธาตุโลหะมีลักษณะเป็นสีเงินขาวอ่อนนุ่มยืดเป็นเส้นตีเป็นแผ่นได้และตัดได้ด้วยมีด  แลนทานัมเป็นธาตุโลหะหนักที่ไวต่อปฏิกิริยาเคมีมากตัวหนึ่ง มันสามารถทำปฏิกิริยาได้โดยตรงกับธาตุ มันจะถูกออกซิไดส์์อย่างรวดเร็วในอากาศ และสามารถละลายในน้ำร้อนได้เร็วกว่าน้ำเย็นมาก
หลักหิน ซีพียิม
หลักหิน ซีพียิม มีชื่อจริงว่า วิชิต ลาภมี เกิดเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2515  ที่ อำเภอขนอม จังหวัดนครศรีธรรมราช มีสถิติการชกทั้งหมด 30 ครั้ง ชนะ 28 (น็อค 18) เสมอ 2
ประวัติ
หลักหิน เดิมเคยเป็นนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงมาก่อน ในชื่อ "หลักหิน วสันตสิทธิ์" เป็นมวยหมัดหนัก ก่อนจะหันมาชกมวยสากลอาชีพด้วยการเป็นนักมวยสร้างของ "แชแม้" นิวัฒน์ เหล่าสุวรรณวัฒน์ โดยหมายจะให้เป็นแชมป์โลกคนแรกที่เป็นชาวใต้ หลักหินขึ้นชกมวยสากลอาชีพครั้งแรกเมื่อ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ชนะน็อค โจเอล จูนิโอ ยก 2 จากนั้นชกชนะรวด จนได้ครองแชมป์ภาคฯรุ่นแบนตั้มเวท ใน พ.ศ. 2538 ชนะคะแนน วิสุทธิ์ ชูวัฒนะ จากนั้นจึงได้ชิงแชมป์โลกครั้งหนึ่งที่จังหวัดนครศรีธรรมราช บ้านเกิดของหลักหินเองกับ ดาวรุ่ง ชูวัฒนะ นักมวยชาวไทยด้วยกันเอง ของสมาคมมวยโลก (WBA) ในรุ่นแบนตั้มเวท ในปี พ.ศ. 2538 การชกของทั้งคู่เป็นไปอย่างสูสี และเมื่อครบ 12 ยก ปรากฏว่าผลออกมาเสมอกันไป
เมื่อชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ หลักหินขึ้นชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตั้มเวทเมื่อ พ.ศ. 2539 ชนะน็อค มาร์ติน โซโล ยก 2 ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งได้ 5 ครั้ง แต่ช่วงหลังฟอร์มการชกแย่ลง จนสละแชมป์ PABA ไปใน พ.ศ. 2540 จากนั้นขึ้นชกอีกจนถึง พ.ศ. 2541 ก็หยุดไป ระหว่างนี้มีข่าวว่า หลักหินได้ถูกตำรวจจับในข้อหาค้ายาบ้าถึง 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2542 และพ.ศ. 2545 หลักหินกลับมาชกมวยสากลอีก 4 ครั้งในช่วง พ.ศ. 2548 - 2549 หลังจากชกชนะคะแนน อับบาส อมามี เมื่อ 27 มกราคม พ.ศ. 2549 แล้ว หลักหินก็แขวนนวมไปโดยไม่เคยชกแพ้ใคร
อ้างอิง
หลักหิน ซีพียิม
คาร์ลอส การ์เซีย
คาร์ลอส พอเลสติโค การ์เซีย หรือรู้จักกันในนาม คาร์ลอส พี การ์เซีย (4 พฤศจิกายน พ.ศ. 2439 - 14 มิถุนายน พ.ศ. 2514) เป็นครู กวี ทนายความ ข้าราชการ นักเศรษฐศาสตร์ นักการเมืองและเป็นผู้นำทางทหาร ผู้ซึ่งได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 8 ของฟิลิปปินส์ต้งแต่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2500 ถึง 30 ธันวาคม พ.ศ. 2504 นอกจากนี้ยังเคยดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ สมาชิกวุฒิสภาของฟิลิปปินส์ ผู้ว่าการรัฐโบฮอล และสมาชิกของของสภาผู้แทนราษฎรฟิลิปปินส์จากโบฮอล
วัดป่าดาราภิรมย์
วัดป่าดาราภิรมย์ ตั้งอยู่ที่ 514 ตำบลริมใต้ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ ได้รับพระบรมราชานุญาตยกฐานะให้เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ นับได้ว่าเป็นพระอารามหลวงแห่งที่ 7 ในจังหวัดเชียงใหม่ อยู่ด้านหลังที่ว่าการอำเภอแม่ริมและค่ายดารารัศมี นามของวัดนี้ถูกตั้งขึ้นตามพระนามของเจ้าดารารัศมี พระราชชายา
ประวัติ
วัดป่าดาราภิรมย์ ได้ประกาศตั้งเป็นวัดวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2481 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2522 ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523
ปัจจุบัน พระเทพวชิราธิบดี (ฤทธิรงค์ ญาณวโร) เจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน แม่ฮ่องสอน (ธ.) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
เพชรไทย ชูวัฒนะ
เพชรไทย ชูวัฒนะ หรือชื่อจริง นฤพล สุกใส เกิดวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2511 ที่จังหวัดชัยนาท สถิติการชก 9 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 7) แพ้ 1
ประวัติ
เพชรไทยหัดชกมวยไทยกับพี่ชายก่อนจะเดินสายชกมวยไทยตามงานวัด และชกมวยสากลสมัครเล่นในกีฬาแห่งชาติ ต่อมา จึงได้รับการสนับสนุนให้ขึ้นชกมวยอาชีพในสังกัดของชูเจริญ รวีอร่ามวงศ์ โดยขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ. 2532 ชนะคะแนนสมเดช แก่นนรสิงห์ จากนั้น ชกชนะน็อครวดอีก 6 ครั้งจนได้เป็นรองแชมป์มวยสากลทั้งเวทีลุมพินีและราชดำเนิน
เมื่อครั้งที่เมืองชัย กิตติเกษมป้องกันแชมป์โลกกับลี เจืองแจ เมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2533 เพชรไทยได้เป็นคู่ซ้อมให้กับลี ซึ่งเพชรไทยชกจนลีเลือดกำเดาไหลต้องหยุดซ้อม ทางด้านชูเจริญ ผู้จัดการจึงสนับสนุนเพชรไทยเต็มที่ ติดต่อกับอลัน คิม ซึ่งในขณะนั้นเป็นผู้จัดการของคิม บองจุนแชมป์โลกรุ่นมินิมัมเวทของสมาคมมวยโลก เพื่อเปิดโอกาสให้เพชรไทยได้ขึ้นชิงแชมป์โลก
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2533 เพชรไทยได้เป็นรองแชมป์โลกอันดับ 10 รุ่นมินิมัมเวทของสมาคมมวยโลกทั้งที่เคยชกกับนักมวยสากลชาวไทยทั้งสิ้น จากนั้น เพชรไทยได้เดินทางไปชิงแชมป์โลกกับคิม บองจุนเมื่อ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ที่โซล ปรากฏว่าเพชรไทยเป็นฝ่ายแพ้น็อคไปในยกที่ 3 จากนั้น เพชรไทยขึ้นชกอีกแค่ครั้งเดียวเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2533 ชนะน็อค ศุภชัยน้อย ทวีรัตน์ ยกแรก จากนั้นก็แขวนนวมไป
หงส์แตร
หงส์แตร เป็นนกอพยพที่มีความทนทานที่สุดที่ดำรงอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ และยังจัดเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ของนกน้ำที่ใหญ่ที่สุดในโลก เป็นสัตว์คู่กับทวีปอเมริกาเหนือและยังเป็นญาติสนิทของหงส์กู่ในภาคพื้นทวีปยูเรเชีย มีบางหน่วยงานได้พิจารณาให้หงส์กู่และหงส์แตรเป็นสัตว์ที่อยู่ในสปีชีส์เดียวกัน
ลักษณะ
หงส์แตรเป็นนกน้ำที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของโลก โดยที่ตัวโตเต็มวัยจะมีลำตัวยาว 138-165 เซนติเมตร (วัดปลายจะงอยปากถึงทวารหนัก) แต่เพศผู้สามารถมีขนาดตัวได้ใหญ่สุดถึง 180 เซนติเมตรหรือมากกว่านั้น น้ำหนักตัวโตเต็มวัยอยู่ที่ 7-13.6 กิโลกรัม โดยที่น้ำหนักตัวเฉลี่ยของเพศผู้อยู่ที่ 11.9 กิโลกรัม ส่วนเพศเมียอยู่ที่ 9.3 กิโลกรัม มีช่วงกว้างปีกระหว่าง 185-250 เซนติเมตร โดยปีกมีความกว้างขนาด 60-68 เซนติเมตร   หงส์แตรเพศผู้ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยบันทึกได้ มีขนาดตัวอยู่ที่ 183 เซนติเมตร ช่วงกว้างปีก 3.1 เมตร น้ำหนักตัว 17.2 กิโลกรัม
หงส์แตรโตเต็มวัยจะมีขนเป็นสีขาวทั้งหมด เช่นเดียวกับหงส์กู่ แต่ในวัยเยาว์จะมีขนสีเทาและเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว ซึ่งสายพันธุ์นี้จะยืนขาตรงและลำคอตรงอยู่เสมอ หงส์แตรมีจะงอยปากรูปทรงลิ่มสำดำขนาดใหญ่ ขนาดราว 10.5-12 เซนติเมตร ซึ่งยาวเป็นสองเท่าของจะงอยปากของห่านแคนาดา (Branta canadensis) มีขาสีเทาอมชมพู มีเท้าขนาด 10.5-12 เซนติเมตร
อาหาร
หงส์แตรจะหาอาหารในขณะว่ายน้ำ ซึ่งในบางครั้งพวกมันสามารถดำน้ำไปหาอาหารที่อยู่ถึงพื้นน้ำ อาหารหลักจะเป็นพืชน้ำโดยพวกมันจะกินทั้งใบและลำต้น นอกจากนี้ หงส์แตรยังมีความสามารถในการมุดพื้นน้ำที่เต็มไปด้วยโคลน เพื่อที่จะกินรากและหัวของพืช และในฤดูหนาว พวกมันยังกินหญ้าและธัญพืชในไร่ ซึ่งพวกมันสามารถออกหาอาหารทั้งกลางคืนและกลางวัน โดยที่น้ำหนักตัวจะขึ้นสูงสุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการผสมพันธุ์  หงส์แตรแรกเกิดจะถูกป้อนอาหารด้วยแมลง, ปลาเล็ก, ไข่ปลา, สัตว์น้ำขนาดเล็ก รวมไปถึงพืชส่วนที่อ่อน
ชาวทะเล
ชาวทะเล หมายถึงกลุ่มคนเชื่อว่าเป็นสมาพันธรัฐชาวเรือที่โจมตีอียิปต์โบราณและภูมิภาคอื่น ๆ ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกช่วงก่อนและระหว่างการล่มสลายปลายยุคสัมฤทธิ์ (1200–900 ปีก่อนคริสตกาล) แนวคิดเกี่ยวกับชาวทะเลเกิดขึ้นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 และกลายเป็นหนึ่งในหัวข้อสำคัญในประวัติศาสตร์อียิปต์ ดังที่วิลเฮ็ล์ม มัคส์ มึลเลอร์ นักบูรพคดีศึกษาชาวเยอรมัน–อเมริกันกล่าวในค.ศ. 1888 ว่าชาวทะเลเป็น "คำถามสำคัญที่สุดในทางชาติพันธุ์วรรณนาและประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่มของชนชาติคลาสสิก" ไม่มีการบันทึกถึงที่มาของชาวทะเลและมีการเสนอแหล่งกำเนิดไว้หลายแห่ง เช่น อานาโตเลียตะวันตก ทะเลอีเจียน หมู่เกาะทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและยุโรปใต้ แม้ว่าหลักฐานทางโบราณคดีไม่ได้กล่าวถึงการอพยพ แต่คาดว่าชาวทะเลแล่นเรือไปรอบ ๆ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกและรุกรานอานาโตเลีย ซีเรีย ฟินิเชีย คานาอัน ไซปรัสและอียิปต์จนสิ้นยุคสัมฤทธิ์
แอมานุแอล เดอ รูเช นักอียิปต์วิทยาชาวฝรั่งเศสใช้คำว่า peuples de la mer (กลุ่มคนแห่งทะเล) เป็นครั้งแรกในค.ศ. 1855 เพื่อบรรยายถึงรูปนูนบนเสาที่สองของวิหารเมดิเน็ตฮาบูที่บันทึกปีที่ 8 ในรัชกาลฟาโรห์แรเมซีสที่ 3: [Original French]: "On a depuis longtemps rapproché ces Kefa, avec vraisemblance, des Caphtorim de la Bible, au quels Gesenius, avec la plupart des interprètes, assigne pour résidence les îles de Crete ou de Chypre. Les habitants de l'île de Chypre durent nécessairement prendre parti dans cette guerre; peut-être les Kefas étaient-ils alors les alliés de l'Egypte. En tout cas, notre inscription ne détaille pas les noms de ces peuples, venus des îles de la Méditerranée. Champollion a fait remarquer que les T'akkari [qu'il nomme Fekkaros; voyez l'appendice à la suite de cette notice] et les Schartana, étaient reconnaissables, dans les vaisseaux ennemis, à leurs coiffures singulières. De plus, dans les écussons des peuples vaincus, les Schartana et les Touirasch portent la désignation de peuples de la mer. Il est donc probable qu'ils appartiennent à ces nations venues des îles ou des côtes de l'Archipel. Les Rabou sont encore reconnaissables parmi les prisonniers. [Translation]: "For a long time Kefa has been identified, with verisimilitude, with Caphthorim of the Bible, to whom Gesenius, along with most interpreters, assigns as a residence the islands of Crete or Cyprus. The people of Cyprus had certainly to take sides in this war; perhaps they were then the allies of Egypt. In any case, our entry does not detail the names of these people, from the islands of the Mediterranean. Champollion noted that T'akkari [which he names Fekkaros; see appendix at the following entry] and Schartana, were recognizable, in enemy ships, with unique hairstyles. In addition, in the crests of the conquered peoples, the Schartana and the Touirasch bear the designation of the peoples of the sea. It is therefore likely that they belong to these nations from islands or coasts of the archipelago. The Rabou are still recognizable among the prisoners." ต่อมาปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 กัสตง มัสแปโร ผู้สืบทอดตำแหน่งเดอ รูเชที่กอแลเดอฟร็องส์ทำให้คำนี้เป็นที่นิยมและเชื่อมโยงเข้ากับทฤษฎีการอพยพ อย่างไรก็ตามนักวิชาการจำนวนหนึ่งตั้งคำถามถึงแนวคิดอพยพของมัสแปโรตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา
นักวิชาการสมัยใหม่ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถระบุตัวตนชาวทะเลและสมมติฐานเกี่ยวกับที่มาของชนกลุ่มนี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา มีการเสนออย่างหลากหลายว่าชาวทะเลเป็นชนเผ่าอีเจียน ผู้รุกรานจากยุโรปกลาง ทหารแตกทัพที่ผันตัวเป็นโจรสลัดหรือผู้ลี้ภัย โดยโยงเข้ากับภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวและภูมิอากาศเปลี่ยนแปลง
ฮาทิควา
ฮาทิควา (הַתִּקְוָה, HaTiqvah,"ความหวัง") เป็นเพลงชาติของประเทศอิสราเอล
เนื้อเพลงกล่าวถึงความหวังของชาวยิวทั่วโลกที่จะได้กลับมาสู่บ้านเกิดของพ่อของชาวยิว (อัฝราฮัม ยิทซ-คฮัก และยาโขฝ) ตามที่เขียนไว้ในคัมภีร์ทานัคของศาสนายูดาห์ โดยชาวยิวถูกเนรเทศจากดินแดนแห่งพันธสัญญาเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 70 โดยกองทัพของโรมัน แม้ในทุกวันนี้บทสวดมนต์ประจำวันของชาวยิวก็ยังสวดมนต์ถึงการกลับมาสู่ดินแดนนี้ โดยการสวดจะหันหน้าไปทางทิศตะวันออกซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองเยรูซาเลม
ปีเตอร์ เวียร์
เขาเป็นผู้นำในขบวนการภาพยนตร์ออสเตรเลียนิวเวฟ (1970–1990) กับภาพยนตร์ต่างๆ เช่นภาพยนตร์ดราม่าลึกลับซ่อนเงื่อนเรื่อง ปิกนิก แอท แฮงกิ้ง ร็อก (1975) ภาพยนตร์ระทึกขวัญเหนือธรรมชาติ เดอะ ลาสต์ เวฟ (1977) และภาพยนตร์ดราม่าประวัติศาสตร์ กัลลิโพลี: ศึกแกลลิโปลี (1981) จุดเริ่มต้นของอาชีพแรกของเวียร์คือการผลิตบริษัทข้ามชาติมูลค่า 6 ล้านดอลลาร์ ปีทมิฬแผ่นดินเพลิง (1983)
หลังจากความสำเร็จของ ปีทมิฬแผ่นดินเพลิง, เวียร์ได้กำกับภาพยนตร์ที่หลากหลายของอเมริกาและต่างประเทศที่ครอบคลุมประเภทส่วนใหญ่—ภาพยนตร์ยอดนิยมหลายเรื่องที่ทำรายได้ทะลุบ็อกซ์ออฟฟิศรวมถึงภาพยนตร์ที่ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์เช่นภาพยนตร์ระทึกขวัญ วิทเนส: ผมเห็นเขาฆ่า (1985) ภาพยนตร์ดราม่า ครูครับ เราจะสู้เพื่อฝัน (1989) ภาพยนตร์โรแมนติกคอมเมดี้ กรีน การ์ด (1990) ภาพยนตร์นิยายวิทยาศาสตร์สังคมคอมเมดี้-ดราม่า ชีวิตมหัศจรรย์ ทรูแมน โชว์ (1998) และมหากาพย์ภาพยนตร์ประวัติศาสตร์ดราม่า ผู้บัญชาการล่าสุดขอบโลก (2003) สำหรับผลงานของเขาในภาพยนตร์ห้าเรื่องนี้ เวียร์ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์ถึงหกครั้งในฐานะ ผู้กำกับ, นักเขียนบท หรือ ผู้อำนวยการสร้าง
ผลตอบรับ
ผลตอบรับ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้ จากการกำกับภาพยนตร์ทั้งหมด 13 เรื่องของ ปีเตอร์ เวียร์ 0–59% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ 60–74% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  75–100% คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
สีแดง 0–19 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบเลย 20–39 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ไม่ชอบ สีส้ม 40–60 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ให้ปานกลาง สีเขียว 61–80 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบ  81–100 คำวิจารณ์ที่นักวิจารณ์ชอบมาก
$ ดอลลาร์สหรัฐ
นูนู ซังตุช
นูนู มีแกล โกมึช ดุช ซังตุช (Nuno Miguel Gomes dos Santos; เกิดวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1995) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกสซึ่งปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรสปอร์ติงลิสบอนในตำแหน่งปีก
ชอนกุนจาง
เป็นศิษย์คนที่สามของ ปรมาจารย์ ฟู่ฉ่ายหลิน และเป็นศิษย์น้องของ ชอนกุนบีและชอนกุนซัง นางฝึกวิชาเก้าพิสดารถึงขั้นที่แปด ทางด้านฝีมือนับว่านางเก่งที่สุดในบรรดาศิษย์ทั้งสามคน นางออกเดินทางสู่แดนจงหยวน หลังจากชอนกุนซังได้รับการรักษาเฒ่าจำศีลและเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
บ่างฟิลิปปิน
บ่างฟิลิปปิน (Philippine Flying Lemur; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง
บ่างฟิลิปปินจัดเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งในสองชนิดเท่านั้นที่อยู่ในอันดับบ่าง (Dermoptera) ที่ยังคงดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงปัจจุบัน (อีกชนิดหนึ่งนั้นคือ บ่าง (Galeopterus variegatus)) และเป็นเพียงชนิดเดียวเท่านั้นในสกุล Cynocephalus
บ่างฟิลิปปินมีรูปร่างลักษณะคล้ายกับบ่างที่พบในภูมิภาคอินโดจีนและแหลมมลายู แต่มีขนาดที่เล็กกว่าและมีน้ำหนักตัวที่เบากว่า โดยมีความยาวประมาณ 14-17 นิ้ว น้ำหนักประมาณ 1-1.7 กิโลกรัม มีหัวโต หูเล็ก ตาโต พังผืดมีขนาดใหญ่และมีกรงเล็บเท้าเป็นพังผืด สามารถปีนต้นไม้เพื่อร่อนได้อย่างรวดเร็ว และสามารถร่อนได้ไกลกว่า 100 เมตร
บ่างฟิลิปปินมีฟันทั้งหมด 34 ซี่ ใช้สำหรับกินอาหารจำพวก ยอดไม้, ใบไม้อ่อน หรือดอกไม้ มีพฤติกรรมคล้ายกับบ่าง คือ ออกหากินในเวลากลางคืน พักผ่อนในเวลากลางวันตามโพรงไม้หรือพุ่มไม้หนา ใช้เวลาตั้งท้องนาน 2 เดือน ลูกอ่อนจะยังเกาะที่หน้าท้องและดูดนมของแม่
บ่างฟิลิปปิน จะพบได้เฉพาะบนเกาะมินดาเนาและเกาะโบฮอล ในหมู่เกาะฟิลิปปินเท่านั้น ถูกล่าโดยมนุษย์เพื่อนำเนื้อไปทำอาหาร และกำจัดลงเพราะเป็นศัตรูของพืชสวน เช่น มะพร้าว หรือผลไม้ต่าง ๆ เป็นต้น
แหล่งข้อมูลอื่น
Tando
กลุ่มคนเสื้อน้ำเงิน
กลุ่มคนเสื้อน้ำเงิน เป็นกลุ่มคนที่สวมเสื้อสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ เป็นกลุ่มที่เคลื่อนไหวทางการเมืองในช่วงต้นปี พ.ศ. 2552 มีลักษณะการเคลื่อนไหวเป็นการต่อต้านกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) หรือ กลุ่มคนเสื้อแดง
กลุ่มคนเสื้อน้ำเงิน ปรากฏบทบาทครั้งแรกที่จังหวัดบุรีรัมย์ โดยทำการสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของกลุ่ม นปช. และมีข้อความที่หน้าอกเสื้อว่า "ปกป้องสถาบัน" ส่วนด้านหลัง "สงบ สันติ สามัคคี" ที่ผ่านการฝึก อบรมในโครงการอาสาสมัครพิทักษ์สถาบัน "รุ่นผู้นำทางความคิด" ได้ ออกมารวมพลังประกาศเจตนารมณ์ปกป้องสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ จากนั้น เดินทางมาที่ศาลากลางจังหวัดบุรีรัมย์ เพื่อร่วมดูแลรักษาความปลอดภัยสถานที่ราชการ และคัดค้านการกระทำของกลุ่มคนเสื้อแดง ซึ่งมีพฤติกรรมส่อไปในทางลบหลู่สถาบันพระมหากษัตริย์ และองคมนตรี โดยจัดกำลังเฝ้าระวังประตูทุกจุดรอบศาลากลาง เพื่อตรวจตราคนเข้าออก บุคคลแปลกหน้า หรือผู้ต้องสงสัย ที่จะเข้าไปก่อเหตุรุนแรง หรือก่อความไม่สงบภายในศาลากลางจังหวัด
จากนั้นกลุ่มคนเสื้อน้ำเงินได้ปะทะกับกลุ่ม นปช. หลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะครั้งที่หนักที่สุดคือ เมื่อเช้าวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2552 ในเหตุการณ์ก่อความไม่สงบของกลุ่ม นปช. เมื่อนายอริสมันต์ พงศ์เรืองรองได้นำพากลุ่มแนวร่วม นปช. บุกขึ้นไปเพื่อล้มการประชุมสุดยอดอาเชียนที่โรงแรมรอยัล คลิฟ บีช รีสอร์ท พัทยา ทั้งสองกลุ่มนี้ได้ปะทะกันด้วยอาวุธต่าง ๆ มากมาย ทั้ง ระเบิดและปืน
จากเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ทำให้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และนายจตุพร พรหมพันธุ์ ได้ออกมากล่าวหาว่า กลุ่มคนเสื้อน้ำเงินนี้เป็นการจัดตั้งขึ้นมาโดย นายเนวิน ชิดชอบ และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ แต่ทั้งสองได้ปฏิเสธ
ศาสนาพุทธในประเทศอินโดนีเซีย
ประชากรของประเทศอินโดนีเซียในปัจจุบันส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม แต่อดีตเคยมีพระพุทธศาสนาแบบมหายานเข้ามาประดิษฐานอยู่ พระพุทธศาสนาได้รุ่งเรืองมาก ประมาณพุทธศตวรรษที่ 12 มีโบราณสถานที่สำคัญ 2 แห่งอยู่ในอินโดนีเซียคือ บรมพุทโธ (โบโรบุดูร์) ตั้งอยู่ที่ราบเกฑุ (kedu) ในภาคกลางของชวา ห่างจากเมืองยอกจาการ์ตา (Jogjagata) ในปัจจุบันทางเหนือประมาณ 40 กิโลเมตร และพระวิหารเมนดุต (Mendut) ซึ่งอยู่ห่างจาก โบโรบุดูร์ไปทางทิศตะวันออก 3 กิโลเมตร ต่อมาเมื่ออิสลามได้ขยายอำนาจครอบงำอินโดนีเซียในปี พ.ศ. 2012 ชาวอินโดนีเซียส่วนใหญ่จึงเปลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลามนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาขณะที่พระพุทธศาสนาตกอยู่ในภาวะเสื่อมโทรมตลอดระยะเวลาอันยาวนาน และเป็นสาเหตุทีทำให้พระพุทธศาสนาแทบจะหายไปจากอินโดนีเซียในอดีต
ยุคเริ่มต้น
พระพุทธศาสนาเข้ามาสู่ประเทศอินโดนีเซียในพุทธศตวรรษที่ 3 คราวที่พระเจ้าอโศกมหาราช ส่งพระโสณะ และพระอุตตระเดินทางมาเผยแผ่พุทธธรรม{[ที่สุวรรณภูมิ]} ต่อมาในพุทธศตวรรษที่ 12 ได้เกิดรัฐมหาอำนาจทางทะเลชื่อว่า อาณาจักรศรีวิชัย (Srivijaya) ซึ่งมีอิทธิพลตั้งแต่อินโดนีเซีย จนถึงคาบสมุทรมลายู รวมไปถึงทางใต้ของประเทศไทย อาณาจักรศรีวิชัยนี้ ศาสนิกชนส่วนใหญ่จะเป็นนิกายมหายาน และแพร่หลายมาก และได้พบหลักฐานทางโบราณคดีมากมาย ได้แก่ พระพิมพ์ดินดิบ และพระโพธิสัตว์ เป็นต้น.
ราชวงศ์ไศเลนทร์
บนเกาะชวาทางภาคกลาง ได้เกิดราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ นามว่า ราชวงศ์ไศเลนทร์ ซึ่งในเวลาต่อมา ราชวงศ์ไศเลนทร์ก็มีอำนาจปกครองอาณาจักรศรีวิชัยในพุทธศตวรรษที่ 15 และได้มีการติดต่อราชวงศ์ปาละ แห่งเบงกอล และได้มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกัน โดยอาณาจักรศรีวิชัยได้ส่งพระภิกษุไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยรัตทาทุย
ซึ่งกษัตริย์แห่งเบงกอลก็ให้การต้อนรับอย่างดี และทางเบงกอลก็ได้ส่งพระภิกษุ และช่างฝีมือดี มาเผยแผ่พุทธศาสนา และสอนศิลปะสมัยปาละ แก่ชาวนครศรีวิชัยด้วย
ยุคมัชฌปาหิต
พระพุทธศาสนาเสื่อมมาก ในสมัยพุทธศตวรรษที่ 19 เมื่ออาณาจักรศรีวิชัยเสื่อมลง และทำให้อาณาจักรมัชปาหิตเข้ามามีอำนาจแทน ซึ่งอาณาจักรนี้เป็นฮินดู แต่ต่อมากษัตริย์มัชปาหิตพระองค์หนึ่ง นามว่า "ระเด่นปาทา" ทรงเกิดความเลื่อมใสในศาสนาอิสลาม ทรงยกย่องให้ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ และห้ามเผยแผ่พุทธศาสนา บังคับประชาชนให้นับถืออิสลาม
ยุครัฐสุลต่าน และยุคอาณานิคม
ชาวพุทธในอินโดนีเซียช่วงนี้ ไม่ได้มีบทบาทเด่นๆใดๆเลย และกลายเป็นชนกลุ่มน้อย ภายใต้ชาวมุสลิม ซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ และเป็นเช่นนี้เรื่อยๆจนถึงยุคฮอลันดาปกครอง และได้รับเอกราช ชาวอินโดนีเซียพุทธนั้นส่วนใหญ่อยู่ทางตะวันตกของเกาะชวา เกาะบาหลี เกาะบังกา-เกาะเบลิตุง และบางส่วนของเกาะสุมาตรา
ปัจจุบัน
ชาวอินโดนีเซียที่นับถือพุทธศาสนานิกายมหายานอยู่นั้นจะมีอยู่บนเกาะชวาได้แก่ ชาวชวา (นับถือพุทธศาสนาร้อยละ 1) และชาวซุนดา และจะมีชาวบาหลีบนเกาะบาหลี ซึ่งบางคนก็นับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดูแบบพื้นเมืองควบคู่กันไป และมีชาวซาซะก์บางคนที่นับถือศาสนาพุทธ และลัทธิวตูตลู ซึ่งเป็นศาสนาอิสลาม ที่รวมกับความเชื่อแบบฮินดู-พุทธ อยู่บ้างบนเกาะลอมบอก รวมไปถึงชาวจีนโพ้นทะเลที่อาศัยบนเกาะชวา ทุกๆปี ศาสนิกชนเหล่านี้จะมาประกอบพิธีในวันวิสาขบูชาที่บุโรพุทโธ ที่เมืองมุนตีลาน ที่อินโดนีเซียนี้ได้จัดตั้งสมาคมเพื่อสอนพระพุทธศาสนาแก่เยาวชน มีการบรรยายธรรม ปฏิบัติสมาธิ ออกวารสาร เช่น วารสารวิปัสสนา และวารสารธรรมจารณี ซึ่งการปกครองดูแลศาสนิกชนในอินโดนีเซียจะขึ้นกับพุทธสมาคมในอินโดนีเซีย มีสำนักงานใหญ่ในกรุงจาการ์ตา มีสาขาย่อย 6 แห่ง
ปัจจุบันประเทศอินโดนีเซีนได้เริ่มมีการฟื้นฟูพระพุทธศาสนา โดยการริเริ่มจากพระสงฆ์ชาวศรีลังกา และชาวพื้นเมือง ที่ได้รับการอุปสมบทจากประเทศพม่า และที่ประเทศไทย ในวัดบวรนิเวศวิหาร และวัดเบญจมบพิตร ปัจจุบันศาสนาพุทธนั้นมีศาสนิกอยู่ประมาณ 1,500,000 คน หรือประมาณร้อยละ 1 ของประชากรชาวอินโดนีเซียทั้งหมด ซึ่งสังคมอินโดนีเซียส่วนใหญ่เป็นมุสลิมและไม่ได้ต่อต้านศาสนาอื่น
ศาสนสถาน
ประเทศอินโดนีเซียปัจจุบันมีวัดพระพุทธศาสนาอยู่ประมาณ 150 วัด ในจำนวนนี้ 100 วัด เป็นวัดฝ่ายมหายาน อีก 50 วัดเป็นวัดฝ่ายหีนยาน (เถรวาท) ซึ่งเป็นวัดไทย 4 แห่ง ได้แก่ วัดพุทธเมตตา วัดวิปัสสนาคราหะ วัดเมนดุตพุทธศาสนวงศ์ และวัดธรรมทีปาราม วัดเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในความดูแลของฝ่ายฆราวาส เพราะพระภิกษุมีจำนวนน้อย การปกครองดูแลพุทธศาสนิกชนขึ้นอยู่กับพุทธสมาคม ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองจาการ์ตา นครหลวงของอินโดนีเซีย และมีสมาชิก 6 แห่ง ตั้งอยู่ตามเมืองต่างๆ รวมมีสมาชิกทั้งสิ้นประมาณ 150,000 คน
มีคัมภีร์ทางพุทธศาสนาแบบชวาที่สำคัญ 2 เล่ม ได้แก่ คัมภีร์สังหยังกามาหานิกัน (Sang hyang Kamahaanikan) และคัมภีร์กามาหายานันมันตรานายา (Kamahayanan Mantranaya)
การฟื้นฟูพระพุทธศาสนา
การฟื้นฟูพระพุทธศาสนาได้เริ่มขึ้นใหม่อีกครั้งเมื่อประมาณ 10 กว่าปีมานี้ เป็นการริเริ่มโดยพระสงฆ์ชาวลังกาและพระสงฆ์ชาวพื้นเมืองที่ได้รับการอุปสมบทไปจาก วัดบวรนิเวศวิหารและวัดเบญจมบพิตรในประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2512 คณะสงฆ์ไทยได้ส่งพระธรรมทูตจากประเทศไทยไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศอินโดนีเซียทั้งชวาภาคกลาง ภาคตะวันออก และตะวันตก ขณะนี้ยังมิได้สร้างวัดไทยขึ้นแต่ก็ได้เตรียมการที่จะสร้างวัดไทยขึ้นในสถานที่ไม่ห่างไกลจากมหาสถูปโบโรบุดูร์ไว้แล้ว ปัจจุบันพระธรรมทูตจากประเทศไทยมีสำนักงานเผยแผ่เป็นศูนย์กลางอยู่ที่สำนักงานพุทธเมตตา ตั้งอยู่เลขที่ 59 ถนนเตอรูซานเล็มบังดี กรุงจาการ์ตา
จักรพรรดิเกลาดิอุส
ติแบริอุส เกลาดิอุส ไกซาร์ เอากุสตุส แกร์มานิกุส (TIBERIVS CLAVDIVS CAESAR AVGVSTVS GERMANICVS; 1 สิงหาคม 10 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 13 ตุลาคม ค.ศ. 54) เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 4 แห่งจักรวรรดิโรมัน ปกครองตั้งแต่วันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 41 สืบต่อจากจักรพรรดิกาลิกุลา จนกระทั่งสวรรคตเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 54 นักประวัติศาสตร์ในยุคโบราณต่างกล่าวว่า อากริปปีนาผู้เยาว์ พระมเหสีของพระองค์เป็นผู้ปลงพระชนม์ด้วยการให้หมอหลวงนำขนนกหรือเห็ดเคลือบยาพิษเข้าปาก แต่นักประวัติศาสตร์ในปัจจุบันบางคนยังไม่ปักใจเชื่อ
จักรพรรดิเกลาดิอุสครองราชย์ได้ 13 ปี สิริพระชนมายุได้ 64 พรรษา ตลอด 13 ปีในรัชกาลทรงปกครองบ้านเมืองด้วยความยุติธรรมทำให้บ้านเมืองสงบสุข
ระบบเลขฮินดู–อาหรับ
ระบบเลขฮินดู–อาหรับ (Hindu–Arabic numeral system) หรือ ระบบเลขอินเดีย–อาหรับ (Indo-Arabic numeral system) เป็นระบบเลขฐานสิบแบบสัญกรณ์ตำแหน่งที่ใช้แพร่หลายที่สุดในโลก บางครั้งระบบเลขฮินดู–อาหรับเรียกว่า ระบบเลขฮินดู (Hindu numeral system) หรือระบบเลขอาหรับ (Arabic numeral system)
ระบบเลขนี้คิดค้นโดยนักคณิตศาสตร์ชาวอินเดียระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 1–4 ต่อมานักคณิตศาสตร์ชาวอาหรับนำไปใช้ในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ระบบเลขฮินดู–อาหรับรู้จักแพร่หลายจากผลงานของมุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลเคาะวาริซมี นักคณิตศาสตร์ชาวเปอร์เซีย (ว่าด้วยการคำนวณด้วยเลขฮินดู ประมาณ ค.ศ. 825) และอัลคินดี นักคณิตศาสตร์ชาวอาหรับ (ว่าด้วยการใช้เลขฮินดู ประมาณ ค.ศ. 830) ก่อนจะเข้าสู่ยุโรปสมัยกลางช่วงสมัยกลางยุครุ่งโรจน์
ระบบเลขฮินดู–อาหรับใช้รูปอักขระ 10 ตัว (เดิมมี 9 ตัว) ตัวเลขเหล่านี้พัฒนามาจากตัวเลขพราหมีซึ่งแยกย่อยเป็นตัวเลขหลายแบบในช่วงสมัยกลาง โดยสามารถแบ่งได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ ได้แก่ ตัวเลขอาหรับตะวันตกใช้ในยุโรปและอัลมัฆริบ, ตัวเลขอาหรับตะวันออกใช้ในตะวันออกกลาง และตัวเลขอินเดียที่ใช้คู่กับชุดตัวอักษรต่าง ๆ ในอนุทวีปอินเดีย
ต้นกำเนิด
ระบบเลขฮินดู–อาหรับหรือระบบเลขอินเดีย–อาหรับคิดค้นโดยนักคณิตศาสตร์ในอินเดีย นักคณิตศาสตร์ชาวเปอร์เซียและอาหรับเรียกระบบเลขนี้ว่า "เลขฮินดู" ต่อมาในยุโรปเรียกว่า "เลขอาหรับ" เนื่องจากระบบเลขนี้เข้าสู่ยุโรปผ่านทางพ่อค้าชาวอาหรับ
สัญกรณ์ตำแหน่ง
ระบบเลขฮินดู–อาหรับถูกออกแบบเพื่อแสดงค่าประจำของตัวเลขแต่ละตัวและค่าหลักในตำแหน่งที่ตัวเลขนั้นปรากฏ ต่อมามีการใช้สัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบ (เดิมทำเป็นสัญลักษณ์เหนือตัวเลข แต่ปัจจุบันใช้เครื่องหมายมหัพภาค (.) หรือจุลภาค ) นอกจากนี้ยังมีสัญลักษณ์สำหรับทศนิยมซ้ำ ซึ่งสมัยใหม่นิยมขีดแนวนอนเหนือกลุ่มตัวเลขที่ซ้ำกัน ดังนั้นในระบบเลขนี้จึงใช้สัญลักษณ์เพียง 13 ตัว (ตัวเลข 10 ตัว, สัญลักษณ์แบ่งเลขฐานสิบ, ขีดแนวนอนและเครื่องหมายลบสำหรับจำนวนลบ)
แม้ว่าระบบเลขฮินดู–อาหรับจะใช้ร่วมกับอักษรไร้สระ ซึ่งทั่วไปเขียนจากขวาไปซ้าย แต่ตัวเลขที่มีค่ามากที่สุดจะอยู่ที่ด้านซ้าย ดังนั้นจึงเป็นการอ่านจากซ้ายไปขวา แต่กระนั้นไม่จำเป็นต้องอ่านตัวเลขจากค่ามากไปค่าน้อยเสมอไป การเขียนลักษณะนี้พบได้ในเอกสารที่ใช้ระบบการเขียนจากซ้าย–ขวาผสมกับขวา–ซ้าย
สัญลักษณ์
ระบบเลขฮินดู–อาหรับมีชุดสัญลักษณ์เพื่อใช้แสดงเป็นตัวเลขหลายแบบ สัญลักษณ์นี้ส่วนใหญ่พัฒนามาจากตัวเลขพราหมีที่ใช้ในอนุทวีปอินเดียช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ก่อนจะแยกย่อยเป็นสัญลักษณ์ที่หลากหลายในสมัยกลาง ชุดสัญลักษณ์นี้สามารถแบ่งได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ ได้แก่
ประวัติศาสตร์
ระบบเลขฮินดู–อาหรับมีที่มาจากตัวเลขพราหมีซึ่งใช้มาก่อนสากลศักราช ตัวเลขพราหมีแทนที่ตัวเลขขโรษฐีที่ใช้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล ตัวเลขพราหมีและตัวเลขขโรษฐีใช้ควบคู่กันในจักรวรรดิเมารยะ และปรากฏในพระราชกฤษฎีกาอโศกช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล พบสัญลักษณ์ในจารึกศาสนาพุทธสมัย 300 ปีก่อนคริสตกาลที่ต่อมากลายเป็นเลข 1, 4 และ 6 นอกจากนี้มีบันทึกการใช้สัญลักษณ์ที่ต่อมาเป็นเลข 2, 4, 6, 7 และ 9 ในหนึ่งศตวรรษต่อมา อย่างไรก็ตามตัวเลขพราหมีไม่ใช่ระบบเลขฐานสิบที่แสดงค่าประจำตัวเลขและค่าหลักในตำแหน่งตัวเลข รวมถึงไม่มีเลข 0 ดังนั้นแนวคิดค่าประจำหลักและการใช้เลข 0 จึงเป็นการพัฒนาขึ้นในภายหลัง
พัฒนาการ
ข้อเขียนบัคชาลี (ราว ค.ศ. 224–383) เป็นตัวอย่างแรก ๆ ที่กล่าวถึงค่าประจำหลักและการใช้เลขศูนย์ แนวคิดเกี่ยวกับเลขศูนย์ได้รับการเพิ่มเติมในตำรา Brahmasphuta Siddhanta ของพรหมคุปตะสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 7
ระบบเลขฮินดู–อาหรับเข้าสู่โลกอิสลามผ่านผลงานของนักคณิตศาสตร์ตะวันออกกลางหลายคน เช่น On the Calculation with Hindu Numerals (ว่าด้วยการคำนวณด้วยเลขฮินดู) ของมุฮัมมัด อิบน์ มูซา อัลเคาะวาริซมี (ค.ศ. 825), On the Use of the Hindu Numerals (ว่าด้วยการใช้เลขฮินดู) ของอัลคินดี (ค.ศ. 830), The Arithmetics of India (เลขคณิตแห่งอินเดีย) ของอะบูล-ฮะซัน อัลอูคลีดีซี (ประมาณ ค.ศ. 952) และ Principles of Hindu Reckoning (หลักการคำนวณฮินดู) ของคุชยาร์ กิลานี (คริสต์ศตวรรษที่ 10–11)
เข้าสู่ยุโรป
พบการใช้เลขฮินดู–อาหรับในยุโรปครั้งแรกใน โคเดกซ์วิกิลานุส (Codex Vigilanus) เอกสารตัวเขียนสีวิจิตรที่รวบรวมบันทึกเหตุการณ์ในฮิสเปเนียตั้งแต่สมัยโบราณถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 10 แกรแบร์แห่งออริลแลกได้ค้นพบและศึกษาองค์ความรู้ของชาวอาหรับที่แอบบีย์ในคาตาลันก่อนจะพัฒนาลูกคิดที่ใช้เลขฮินดู–อาหรับ 1–9 หลังเขาได้รับเลือกเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 999
เลโอนาร์โด ฟีโบนัชชี นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลีเป็นบุคคลที่ส่งเสริมการใช้ระบบเลขฮินดู–อาหรับให้แพร่หลายในยุโรป ในหนังสือ Liber Abaci (ตำราการคำนวณ) ของเขากล่าวถึงเลขฮินดู–อาหรับว่า Modus Indorum (วิธีของชาวอินเดีย) และบรรยายถึงการนำไปใช้ ประสิทธิภาพและประโยชน์ทางคณิตศาสตร์และการค้า อย่างไรก็ตาม การแนะนำเลขฮินดู–อาหรับของฟีโบนัชชียังจำกัดอยู่ในวงผู้มีการศึกษา จนกระทั่งอดัม รีส นักคณิตศาสตร์เยอรมันเผยแพร่ Calculating on the Lines and with a Quill (การคำนวณเส้นด้วยปากกาขนนก) ในปี ค.ศ. 1522 โดยมุ่งเป้าที่ลูกมือฝึกหัดของนักธุรกิจและช่างฝีมือ
เลขอาหรับ (ชื่อที่ชาวยุโรปในสมัยนั้นใช้เรียก) ใช้ในทางคณิตศาสตร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 และแทนที่ตัวเลขโรมันในการใช้ทั่วไปในคริสต์ศตวรรษที่ 15
การใช้ในเอเชียตะวันออก
ใน ค.ศ. 690 พระนางบูเช็กเทียนประกาศใช้อักษรจีนพระนางบูเช็กเทียน หนึ่งในนั้นมีตัวอักษร "〇" ซึ่งต่อมาใช้เป็นเลขศูนย์ในตัวเลขจีน
โคตมะ สิทธา นักคณิตศาสตร์จากอินเดียแนะนำเลขฮินดูที่มีเลขศูนย์ในจีนในปี ค.ศ. 718 แต่ไม่ประสบความสำเร็จเนื่องจากนักคณิตศาสตร์จีนมีไม้คำนวณ (counting rods) ที่สามารถคำนวณเลขฐานสิบที่มีค่าประจำหลักได้
มีการใช้สัญลักษณ์ 〇 แทนเลขศูนย์ในตัวเลขซูโจวซึ่งเป็นตัวเลขที่ใช้ในจีนก่อนตัวเลขฮินดู–อาหรับ นักประวัติศาสตร์บางส่วนสันนิษฐานว่าเป็นการรับมาจากการแนะนำของโคตมะ สิทธาในปี ค.ศ. 718 แต่บางส่วนเชื่อว่ามาจากสัญลักษณ์ □
การแพร่หลายของตัวเลขอาหรับตะวันตก
ตัวเลขอาหรับตะวันตกใช้ทั่วไปในยุโรปตั้งแต่ยุคบารอก ก่อนจะแพร่หลายไปทั่วโลกพร้อม ๆ กับการแผ่ขยายของการใช้อักษรละติน ตัวเลขอาหรับตะวันตกยังได้รับความนิยมและเข้าแทนที่ตัวเลขอาหรับแบบอื่นที่เคยใช้ในหลายพื้นที่ หรือเป็นหนึ่งในตัวเลขที่ใช้ควบคู่ไปกับตัวเลขที่ใช้ในประเทศ (ดูที่ตัวเลขจีนและตัวเลขญี่ปุ่น)
แรชต์
แรชต์ เป็นนครและเมืองหลักของจังหวัดกีลอน ประเทศอิหร่าน จากการสำรวจประชากรในปี พ.ศ. 2559 มีประชากร 956,971 คน เมืองนี้มีฉายาว่า "นครแห่งฝน" (شهر باران, แชฮ์เรบอรอน)