cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจ้าจอมแว่น ในรัชกาลที่ 1
ราชตระกูลจากราชวงศ์เวียงจันทน์
แต่มีเนื้อความขัดแย้งกับพงสาวดารเมืองท่ง (พื้นเมืองท่ง) กล่าวคือ เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าแก้วมงคลจะเป็นพี่น้องกับเพี้ยเมืองแพนหากเป็น ปู่-หลาน จะมีความน่าเชื่อถือมากกว่าเนื่องจากเจ้าแก้วมงคล ประสูติ ณ. ปี พ.ศ. 2184 ส่วนเพี้ยเมืองแพนเป็นเจ้าเมืองในปี พ.ศ. 2340 ซึ่งห่างกัน 156 ปี บ้างว่าพระนครศรีบริรักษ์ (ศักดิ์) บิดาเป็นบุตรพระรัตนวงศามหาขัติยราช (ภู) เจ้าเมืองสุวรรณภูมิ พระรัตนวงศาฯ เป็นอนุชาพระยาขัติยวงศ์พิสุทธิบดี (สีลัง ต้นสกุล ธนสีลังกูร) เจ้าเมืองร้อยเอ็ด ทั้ง 2 เป็นบุตรพระขัติยวงศา (ทนต์ หรือ สุทนต์) เจ้าเมืองร้อยเอ็ดองค์แรก และมีศักดิ์เป็นพระราชนัดดาเจ้าแก้วมงคล ทัศนะนี้เจ้านางคำแว่นจึงเป็นพระราชปนัดดาเจ้าแก้วมงคล มีหลักฐานที่เชื่อว่าเป็นบันทึกเก่าแก่ซึ่งน่าจะมีอายุและความน่าเชื่อถือกว่า ทั้ง 2 กรณี(ทัศนะ) ข้างต้น
จากเอกสารพื้นเมืองท่ง-เอกสารฝ่ายทายาทเมืองสุวรรณภูมิ (ทัศนะที่3) มีกล่าวว่า เจ้ามืดดำโดน มีโอรส 3 องค์ คือ เจ้าเชียง เจ้าสูน เจ้าอุ่น (ปลัดเมืองขุขันธ์ซึ่งต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าเมืองศีร์ษะเกษท่านแรก นามว่า พระยารัตนวงศา อีกทั้งยังเป็นลูกเขยของพระยาไกรภักดีศรีนครลำดวนหรือตากะจะเจ้าเมืองขุขันธ์ท่านแรกและเป็นบิดาของพระประจันตประเทศหรือเจ้าเมืองชลบถวิบูลย์ท่านแรก) ส่วนเจ้าเซียงบุตรท้าวมืด มีบุตร 3 คน คือ ท้าวเพ (เจ้าเมืองหนองหานท่านแรก), ท้าวโอ๊ะ (เจ้าเมืองสุวรรณภูมิ), ท้าวพร และธิดาไม่ทราบนามอีก 2 คน ในพื้นเมืองท่ง ระบุว่าท้าวพรซึ่งเป็นบุตรของท้าวเซียงมีบุตรชาย 2 คน คือ เพี้ยเมืองแพน (พระนครศรีบริรักษ์ เจ้าเมืองขอนแก่นท่านแรก) เพี้ยศรีปาก (พระเสนาสงคราม เจ้าเมืองพุทไธสงท่านแรก และเป็นบิดาของพระยานครภักดี เจ้าเมืองแปะหรือบุรีรัมย์ท่านแรก)
ราชตระกูลฝ่ายบิดาเจ้านางคำแว่นปกครองเมืองขอนแก่นตั้งแต่ต้นกรุงรัตนโกสินทร์จนปฏิรูปการปกครองยกเลิกระบบกินเมืองหลัง พ.ศ. 2444 ราชวงศ์และกลุ่มเครือญาติเป็นต้นตระกูลสำคัญของภาคอีสานหลายสายและแยกย้ายตั้งบ้านเมืองในหัวเมืองลาวมากถึง 23 หัวเมืองคือ เมืองท่ง (ท่งศรีภูมิ) เมืองสุวรรณภูมิราชบุรีประเทษราช (สุวรรณภูมิ) เมืองร้อยเอ็ดราชบุรีศรีสาเกต (ร้อยเอ็ด) เมืองชลบถวิบูลย์ (ชลบถ) เมืองขอนแก่น เมืองเพี้ย (บ้านเมืองเพี้ย) เมืองรัตนนคร เมืองมหาสารคาม เมืองศรีสระเกษ เมืองโกสุมพิสัย เมืองกันทรวิชัย (โคกพระ) เมืองวาปีปทุม เมืองหนองหาร (หนองหานน้อย) เมืองโพนพิสัย (โพนแพง) เมืองพุทไธสงค์ เมืองเกษตรวิสัย เมืองพนมไพรแดนมฤค (พนมไพร) เมืองธวัชบุรี เมืองพยัคฆภูมิพิสัย (บ้านเมืองเสือ) เมืองจตุรพักตรพิมาน (บ้านเมืองหงษ์) เมืองขามเฒ่า เมืองเปือยใหญ่ (บ้านค้อ) และเมืองน่าน (นันทบุรี)
พี่น้อง
เจ้านางคำแว่นมีพี่น้องร่วมบิดา 5 ท่านคือ
เชลยศึก
เดิมเจ้านางคำแว่นอาศัยอยู่กับบิดาที่นครหลวงเวียงจันทน์แต่ครั้งบิดาบรรดาศักดิ์เพียเมืองแพนกรมการเมืองธุรคมหงส์สถิต ทำราชการขึ้นราชอาณาจักรเวียงจันทน์ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3 (สมเด็จพระเจ้าสิริบุญสาร) ต่อมาบิดาเลื่อนเป็นเจ้าเมืองรัตนนคร แต่ในหลักฐานทางฝั่งเมืองหนองคายกลับมีข้อขัดแย้งกับประวัติเมืองธุรคมหงส์สถิตของเพี้ยเมืองแพน เนื่องจากเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์ถูกตั้งเมื่อสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมีพระวิชิตหงษ์พิไสย บุตรพระปทุมเทวาภิบาล เจ้าเมืองหนองคาย เป็นเจ้าเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์ท่านแรก โดยขึ้นกับเมืองหนองคาย ซึ่งในขณะนั้นเมืองเวียงจันทน์มิได้คงความเป็นเมืองอยู่แต่ประการใดเนื่องจากถูกทัพสยามทำลายและยุบอาณาจักร์ลงและหากแต่เป็นเพียงเมืองร้างขึ้นตรงกับเมืองหนองคายด้วยเฉกเช่นเดียวกันกับเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์ เพราะฉะนั้นเป็นไปไม่ได้ที่เพี้ยเมืองแพนจะมาจากเมืองธุรคมและเคยเป็นกรมการเมืองหรือเป็นหน่อเนื้อเชื้อเจ้าเมืองธุรคมหงษ์สถิตย์
ถ้าหากอิงจากการอพยพมาจากในกำแพงเมืองเวียงจันทน์ ก็มิได้เป็นเชื้อเจ้าเชื้อกษัตริย์แต่ประการใดหากแต่เป็นเพียงเชื้อสายขุนนางเวียงจันทน์ชั้นผู้น้อยที่ส่งบุตรสาว อย่างนางคำแว่น ให้ไปเป็นนางกำนัลหรือบาทจาริกาแก่กษัตริย์ลาวเวียงจันทน์ ซึ่งมักเป็นที่นิยมของเหล่าขุนนางที่มักจะพึงกระทำกันเพื่อประโยชน์ทางตำแหน่งการเมือง พ.ศ. 2321 เจ้าพระยามหากษัตริย์ศึก (ร. 1) เป็นแม่ทัพยกทำลายนครหลวงเวียงจันทน์พร้อมกวาดต้อนครัวลาว พระราชโอรส พระราชธิดา พระบรมวงศานุวงศ์ ขุนนางท้าวเพีย และทรัพย์สมบัติสิ่งของศาสตราวุธ ช้างม้าเป็นอันมากมาธนบุรี พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร (พระแก้วมรกต) พระบาง และพระพุทธรูปมีค่าจำนวนมากของลาวถูกอัญเชิญมาสยามในสงครามครั้งนี้ด้วย เจ้านางคำแว่นในฐานะเชลยศึกจึงตามเสด็จสู่แผ่นดินสยามเช่นกัน
ฝ่ายเพียเมืองแพนบิดาอพยพพลข้ามโขงตั้งบ้านเรือนกระจายหลายแห่งในภาคอีสานคือ บ้านโพธิ์ตาก (ปัจจุบันคือ บ.โพธิ์ตาม ต.บ้านกง อ.เมืองขอนแก่น) บ้านยางเดี่ยว บ้านโพธิ์ศรี (ปัจจุบันคือ บ.โพธิ์ศรี ต.บ้านโน อ.กระนวน จ.ขอนแก่น) บ้านโพธิ์ชัย (ปัจจุบันคือ บ.โพธิ์ชัย อ.มัญจาคีรี จ.ขอนแก่น) จากนั้นอพยพพลบางส่วนมาตั้งที่บ้านชีโหล่นแขวงเมืองท่ง (สุวรรณภูมิ) แล้วอพยพไพร่พลตั้งเป็นเมืองเพี้ยที่บ้านโนนกระยอม (ดอนพยอม) (ปัจจุบันคือ บ.เมืองเพี้ย ต.เมืองเพี้ย อ.บ้านไผ่ จ.ขอนแก่น) 9 ปีต่อมา พ.ศ. 2331 จึงพาไพร่พลประมาณ 330 คนขอแยกตัวจากเมืองสุวรรณภูมิไปตั้งที่ฝั่งบึงบอน
ผู้อยู่เบื้องหลังการตั้งเมืองขอนแก่น
หลัง ร. 1 ปราบดาภิเษกเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์จักรีได้สถาปนาเจ้านางคำแว่นเป็นเจ้าจอมแว่นพระสนมเอกแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาเพียเมืองแสน (คำพาว) กรมการเมืองสุวรรณภูมิญาติเพียเมืองแพน (ศักดิ์) วิวาทกับกรมการเมืองเดิมจึงแยกไปตั้งไพร่พลที่บ้านหนองกองแก้วและรับโปรดเกล้าฯ เป็นพระจันทรประเทศเจ้าเมืองชลบถ (ปัจจุบันคือ อ.ชนบท จ.ขอนแก่น) ขึ้นเมืองนครราชสีมา ฝ่ายเพียเมืองแพน (ศักดิ์) บิดาอยากเป็นเจ้าเมืองบ้างจึงปรึกษาเจ้านางคำแว่นธิดาซึ่งเห็นดีด้วย ต่อมาเจ้านางคำแว่นทูลโปรดเกล้าฯ ให้บิดาซึ่งยกพลแยกจากเมืองสุวรรณภูมิมาตั้งที่บ้านบึงบอน (ปัจจุบันคือ บ.เมืองเก่า ต.ในเมือง อ.เมืองขอนแก่น) แต่ พ.ศ. 2332 ขึ้นเป็นเจ้าเมือง พ.ศ. 2340 ร. 1 จึงโปรดเกล้าฯ ให้เพียเมืองแพนเป็นพระนครศรีบริรักษ์เจ้าเมืองขอนแก่นองค์แรก ตั้งนามเมืองตามนามบ้านขามที่ตั้งพระธาตุขามแก่น ทำราชการขึ้นเมืองนครราชสีมาด้วยประชากรเพียง 330 ครัวเท่านั้น ใบบอกเมืองขอนแก่น 28 เมษายน ร.ศ. 109 ระบุโดยละเอียดว่า
เขียนที่ว่าราชการเมืองขอนแก่นฝ่ายเมืองเดิม วันที่ 28 เมษายน รัตนโกสินทร์ศก 109 ข้าพเจ้าอุปฮาต ราชวงษ์ ราชบุตร หลวงพรหมภักดีผู้ช่วย เมืองแสน เมืองจัน ท้าวเพี้ยกรมการเมืองขอนแก่น บอกปรนนิบัติคำนับมายังท่านออกพันนายเวร ขอให้นำขึ้นกราบเรียน พณหัวเจ้าท่านลูกขุน ณ ศาลาทรงทราบ ด้วยเดิมจะตั้งเป็นเมืองขอนแก่น เจ้านางคำแว่นกราบบังคมทูลให้เมืองแพน พาสมัครพรรคพวกแยกออกจากเมืองสุวรรณภูมิ จึงโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมตั้งเมืองแพนเป็นที่เจ้าเมืองขอนแก่น หาทันมีอุปฮาต ราชวงษ์ ราชบุตรไม่ เมืองแพนเจ้าเมืองถึงแก่กรรมไป จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ท้าวคำบ้งบุตรเขยเมืองแพนเจ้าเมือง ขึ้นเป็นที่พระนครเจ้าเมือง โปรดให้ท้าวคำยวงเป็นที่ราชบุตร แต่ที่อุปฮาตราชวงษ์นั้นหาทันตั้งไม่ พระนครคำบ้งถึงแก่กรรมไปจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ตั้งราชบุตรคำยวงเป็นที่พระนครเจ้าเมือง ตั้งท้าวสุวันบุตรพระนครคำบ้งเป็นที่อุปฮาต ตั้งพระราชวงษาบุตรหลานเจ้าเมืองแผนเป็นที่ราชวงษ์ ตั้งท้าวคำพางบุตรพระนครคำยวงเป็นที่ราชบุตร ขึ้นไปครอบครองบ้านเมืองก็โดยยุติธรรม คุมส่วยผลเร่วลงมาทูลเกล้าฯ เสมอทุกปีมิได้ทศค้าง ครั้นอยู่หลายปีราชวงษ์ถึงแก่กรรมไป จึงโปรดเกล้าให้ท้าวอินบุตรพระนครคำยวงเป็นที่ราชวงษ์ ครั้นพระนครเจ้าเมือง อุปฮาต และราชบุตรถึงแก่กรรมไป จึงโปรดเกล้าฯ ให้ท้าวหนูเข้ามาเป็นเจ้าเมืองขอนแก่น โปรดเกล้าฯ ให้ราชวงษ์อินบุตรพระนครคำยวงเป็นที่อุปฮาต ท้าวมุ่งบุตรพระนครคำยวงที่เป็นพี่ชายอุปฮาตอินเป็นที่ราชวงษ์ ท้าวจันชมภูบุตรอุปฮาตสุวันคนเก่าเป็นที่ราชบุตร อยู่มาได้สามปีจึงโปรดเกล้าฯ ให้พระนครหนู หนีจากเมืองขอนแก่นไปเป็นเจ้าเมืองมุกดาหาร แล้วจึงทรงพระมหากรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งอุปฮาตอินเป็นที่พระนครศรีบริรักษ์เจ้าเมือง ราชวงษ์มุ่งเป็นที่อุปฮาต ท้าวขติยะบุตรเขยพระนครคำยวงเป็นที่ราชวงษ์ แต่ราชบุตรยังคงที่ พระนครศรีบริรักษ์พาท้าวเพียประพฤติราชการบ้านเมืองก็เป็นสัจจเป็นธรรม คุมเงินส่วยผลเร่วเมืองขอนแก่น จำนวนปีละยี่สิบแปดช่างแปดตำลึง ลงมาทูลเกล้าฯ เสมอทุกปี ฯลฯ
ขัดแย้งกับสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี
ความขัดแย้งของเจ้านางคำแว่นกับสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช บันทึกในหนังสือ โครงกระดูกในตู้ ว่า ...เมื่อเจ้านางคำแว่นมาอยู่ในทำเนียบสมเด็จเจ้าพระยาฯ แล้ว คุณหญิง (สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) ก็หึงหวงมาก มีปากเสียงกับสมเด็จเจ้าพระยาฯ ด้วยเรื่องเจ้านางคำแว่นนี้อยู่บ่อย ๆ จนคืนวันหนึ่ง คุณหญิงถือดุ้นแสมไปยืนดักคอยอยู่ในที่มืด บนนอกชานเรือน พอเจ้านางคำแว่นเดินออกมาจากเรือนหลังใหญ่ อันเป็นที่อยู่ของสมเด็จเจ้าพระยาฯ คุณหญิงก็เอาดุ้นแสมตีหัว เจ้านางคำแว่นก็ร้องขึ้นว่า คุณพี่เจ้าคะ คุณหญิงตีหัวดิฉัน สมเด็จเจ้าพระยาฯ ก็โกรธยิ่งนัก ฉวยได้ดาบออกจากเรือนจะมาฟันคุณหญิง ฝ่ายคุณหญิงก็วิ่งเข้าเรือนที่ท่านอยู่ แล้วปิดประตูลั่นดาลไว้ สมเด็จเจ้าพระยาฯ ก็เอาดาบฟันประตูอยู่โครม ๆ ...
เรื่องมีอยู่ว่า ครั้ง ร. 1 ยังไม่ปราบดาภิเษกทรงเสน่ห์หาเจ้านางคำแว่นมากด้วยหน้าตาสวยงามหมดจดและเป็นลาวพุงขาว แต่เกรงคุณหญิงนาค (สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) ที่มีปากเสียงกับพระองค์เรื่องบาทบริจาริกาและหญิงบำเรอบ่อยจึงได้แต่ให้เจ้านางดูแลงานเรือนทั่วไป รอเวลาคุณหญิงประทับในพระราชวังเป็นเพื่อนธิดาที่เป็นพระสนมเอกพระยาตากสิน คุณหญิงรู้ทันสามีจึงสั่งนางกลัดข้าใช้ซึ่งมีหน้าที่บีบนวดสามีทุกคืนว่า หากสมเด็จเจ้าพระยาฯ สั่งหาเจ้านางให้มาเคาะบอกท่านก่อนแล้วค่อยไปตามเจ้านางมา ส่วนคุณหญิงก็ไม่ค้างแรมในพระราชวังนาน 2 เดือน คืนหนึ่งสมเด็จเจ้าพระยาฯ ทนไม่ไหวจึงสั่งนางกลัดตามหาเจ้านางนางคำแว่นมาพบ นางกลัดทำตามที่คุณหญิงสั่งคือเคาะบอกก่อนจึงไปตามเจ้านางมา
ฝ่ายคุณหญิงถือดุ้นแสมยืนดักในที่มืดบนนอกชานเรือน ครั้นเจ้านางคำแว่นทาแป้งและน้ำอบเสร็จแล้วเดินมาทางเรือนหลังใหญ่ซึ่งเป็นห้องสมเด็จเจ้าพระยาฯ คุณหญิงเอาดุ้นแสมตีกลางศีรษะเจ้านางจนเลือดท่วม เจ้านางนางจึงร้องหาสมเด็จเจ้าพระยาฯ ฝ่ายคุณหญิงเห็นเลือดออกมากก็ตกใจวิ่งเข้าเรือนปิดประตูลั่นดาล สมเด็จเจ้าพระยาฯ ออกมาเห็นเจ้านางคำแว่นเจ็บก็โกรธมาก ฉวยดาบออกจากเรือนจะฟันคุณหญิง เมื่อมาถึงเรือนถีบประตูไม่ออกก็เอาดาบฟันประตูเสียงดังอึกทึกคึกโครม คุณฉิม (ร. 2 ในกาลต่อมา) บุตรคนโตได้ยินเหตุการณ์คิดว่าเจ้าคุณพ่อโมโหใหญ่โตหากปล่อยไว้เกรงแม่รับอันตราย จึงช่วยกันกับคุณจุ้ยและพี่เลี้ยงเข็นครกตำข้าวหลายใบมาต่อใต้หน้าต่างเรือนคุณหญิงพลางเรียกให้หนีลงมา และพาหลบไปอยู่ในวังหลวงโดยอาศัยอยู่ตำหนักเจ้าจอมฉิมใหญ่พระราชธิดาซึ่งเป็นพระสนมเอกพระยาตากสิน
เมื่อสมเด็จเจ้าพระยาฯ เข้ามาเห็นดังนั้นจึงให้เจ้านางคำแว่นรับตำแหน่งดูแลข้าทาสและความเรียบร้อยในเรือนทั้งหมดแทนคุณหญิง สมเด็จเจ้าพระยาฯ ปราบดาภิเษกและสถาปนาพระบรมมหาราชวัง คุณหญิงก็ไม่เคยเสด็จประทับในพระบรมมหาราชวัง แต่ประทับอยู่พระราชวังเดิมฝั่งธนบุรีกับเจ้าฟ้าชายฉิมพระราชโอรส เสด็จมาเยี่ยมพระราชธิดาในพระบรมมหาราชวังเพียงครั้งคราวตราบสวรรคต เจ้านางคำแว่นจึงรับสถาปนาเป็นพระสนมเอก โปรดฯ ให้รับใช้ใกล้ชิดเบื้องพระยุคลบาทตลอดรัชกาลจนชาววังยกย่องเป็นสมเด็จพระบรมราชินี
ความใจกล้า
เจ้านางคำแว่นกล้าหาญและมีศิลปะในการเพ็ดทูลเรื่องต่าง ๆ ที่ไม่มีผู้ใดกล้านำขึ้นกราบบังคมทูล ร. 1 หากเรื่องนั้นสมควรและถูกต้องก็กราบทูลทันทีไม่กลัวพระราชอาญา ความกล้าหาญประจักษ์เมื่อ พ.ศ. 2339 คราว ร. 1 ทรงเหน็ดเหนื่อยพระวรกายจากว่าราชการงานเมือง ขณะบรรทมเกิดพระสุบินทรงละเมอข้าราชบริพารตกใจไม่ทราบจะทำอย่างไร เจ้านางคำแว่นตัดสินใจกัดจมูกจนรู้สึกพระองค์และตื่นพระบรรทม จึงได้รับความดีความชอบเป็นที่โปรดปรานของพระองค์มากจนไม่พิโรธ ความกล้าหาญปรากฏอีกครั้งดังนี้ ...ที่น่าเห็นว่าเป็นคนดี ก็เพราะท่านจงรักต่อสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าเป็นที่สุด เป็นผู้ปฏิบัติในเวลาทรงพระชราอยู่จนสิ้นรัชกาล เมื่อทรงสร้างพระโกษทองใหญ่ไว้สำหรับพระองค์นั้น ครั้งสร้างเสร็จแล้ว ก็โปรดให้ยกเข้าไปตั้งไว้ถวายทอดพระเนตรในพระที่นั่งไพศาลฯ ทอดพระเนตรแล้วก็มิได้ตรัสให้ยกไปเก็บเข้าคลัง ให้ตั้งไว้บนพระที่นั่งหลายวัน พระสนมเอกเสือไม่สบายใจเห็นเป็นลาง ก็ทูลวิงวอนว่า เป็นอัปมงคลให้ยกไปเสีย ตรัสตอบว่า กูทำสำหรับใส่ตัวกูเองจะเป็นอัปมงคลทำไม แต่ก็โปรดให้ยกพระโกษไป พระสนมเอกเสือเป็นคนได้รับพระราชทานอภัย ทูลอะไรทูลได้จึงมีเรื่องเล่าต่อไป...
อภิบาลสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ
เจ้านางคำแว่นรับราชการใน ร. 1 อย่างใกล้ชิดแต่ไม่ได้ประสูติพระราชโอรสพระราชธิดา จึงถวายการอภิบาลพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดี หรือพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าหญิงจันทบุรี ใน ร. 1 กับเจ้าจอมมารดาเจ้าหญิงทองสุกอย่างใกล้ชิดด้วยเป็นราชวงศ์ลาวเวียงจันทน์เหมือนกันและเป็นพระญาติใกล้ชิดโดยมีพระราชปัยกา (ทวด) พระองค์เดียวกัน นอกจากนี้ยังถวายการอภิบาลสมเด็จพระเจ้าลูกเธอใน ร. 2 ที่ประสูติแต่เจ้าฟ้ากุณฑลทิพยวดีอีก 3 พระองค์คือ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าชายอาภรณ์ สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าชายกลาง (สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ามหามาลา กรมพระยาบำราบปรปักษ์) และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าชายปิ๋ว ตลอดถวายการอภิบาลพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าหลานเธอ เจ้าฟ้าหญิงบุญรอด (สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี) ด้วย
งานฝีมือในราชสำนัก
เจ้านางคำแว่นหรือเจ้าจอมแว่นมีฝีมือในการปรุงอาหารลาวอย่างการปรุงน้ำยาเข้าปุ้นหรือขนมเส้น (สยามเรียกขนมจีน) สันนิษฐานว่าเป็นน้ำยาแบบลาวและเป็นผู้ประดิษฐ์ขนมไข่เหี้ย สาเหตุจาก ร. 1 มีพระราชประสงค์เสวยไข่เหี้ยกับมังคุดแต่หาไม่ได้เนื่องจากไม่ใช่ฤดูวางไข่ เจ้านางคำแว่นจึงประดิษฐ์ขนมไข่เหี้ยตั้งเครื่องถวายแทนโดยเลียนแบบรูปร่างไข่เหี้ยจนพอพระราชหฤทัย ต่อมาสยามเปลี่ยนชื่อใหม่ว่าไข่หงส์
สร้างวัดดาวดึงษาสวรรค์
ครั้งหนึ่ง ร. 1 แสดงพระอาการว่าสบายพระราชหฤทัยจึงตรัสและทรงพระสรวลอย่างสนุกสนาน เจ้านางคำแว่นจึงเข้าไปทูลว่า (คงทูลด้วยภาษาลาว) "เสด็จพี่เจ้าขา ดีฉันจะทูลความสักเรื่องหนึ่ง แต่เสด็จพี่อย่ากริ้วหนา"  พระองค์ตรัสตอบว่า  "จะพูดอะไรก็พูดไปเถิด ไม่กริ้วดอก"  เจ้านางคำแว่นจึงทูลว่า  "ถ้ายังงั้น เสด็จพี่สบถให้ดีฉันเสียก่อน ดีฉันจึงจะทูล"  พระองค์ก็ตรัสด้วยถ้อยความอันหยาบคายว่า  "อีอัปรีย์ บ้านเมืองลาวของมึง เคยให้เจ้าชีวิตจิตสันดานสบถหรือ กูไม่สบถ พูดไปเถิด กูไม่โกรธดอก"  เจ้านางคำแว่นกระเถิบหาพระองค์แล้วกระซิบทูลว่า  "เดี๋ยวนี้ แม่รอดท้องได้ 4 เดือน"  พระองค์ทรงอึ้งครู่หนึ่งแล้วตรัสว่า  "ท้องกับใคร"  เจ้านางคำแว่นทูลว่า  "จะมีกะใครเสียอีกเล่า ก็พ่อโฉมเอกของเสด็จพี่น่ะซี"
ร. 1 ทรงกริ้วนิ่ง ๆ หลายวันจึงไม่มีผู้ใดทราบว่าจะทรงทำอย่างไรแน่และพากันเกรงพระราชอาญาแทนเจ้าฟ้าทั้งสองไปตามกัน เจ้านางคำแว่นร้อนใจกว่าผู้ใดจึงหาโอกาสทูลถามว่าทารกในพระครรภ์จะเป็นเจ้าฟ้าหรือไม่ พระองค์ตรัสว่าเป็นเจ้าฟ้า เจ้านางคำแว่นและเหล่าเจ้านายก็โล่งใจตามกัน ในที่สุดกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาทก็เข้าไปขอพระพระราชทานโทษแทนพระเจ้าหลานทั้งสองซึ่งก็คือ สมเด็จพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร (ร. 2) กับเจ้าฟ้าหญิงบุญรอดพระธิดาเจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์ ซึ่งสมัย ร. 4 ทรงโปรดเกล้าฯ เป็นสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี เจ้านางคำแว่นรักใคร่เจ้าฟ้าทั้งสองเป็นพิเศษถึงกับบนว่า หากเรื่องคลี่คลายในทางที่ดีจะสร้างวัดหนึ่งวัด ในที่สุดก็สร้างวัดขึ้นกลางสวนวัดในตำบลบางยี่ขัน ธนบุรี (เชิงสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้า) เรียกว่าวัดขรัวอิน
พระอุโบสถวัดก่ออิฐสูงพ้นดินราว 2 ศอก ใช้เสาไม้แก่นเป็นประธาน หลังคามุงกระเบื้อง ผนังใช้ไม้สักเป็นฝารอบมีบานประตูหน้าต่าง กุฎีทำด้วยเสาไม้แก่นหลังคามุงบังสัณฐานเรือนโบราณ ต่อมาสมัย ร. 2 เมื่อเจ้านางคำแว่นอนิจกรรมแล้ว ญาติสตรีท่านหนึ่งเป็นข้าราชการฝ่ายนามว่า อิน มีจิตศรัทธาปฏิสังขรณ์ใหม่ทั้งวัด โดยรื้อสถานที่เก่าทิ้งทั้งหมดแล้วสร้างใหม่ โดยสร้างเป็นอุโบสถขนาดเล็กก่ออิฐปูนใหม่ เสนาสนะก่ออิฐถือปูนแต่เครื่องบนใช้ไผ่สานเป็นแกน เสร็จแล้วกราบถวายบังคมทูล ร. 2 จึงทรงดำริว่า  "วัดขรัวอินนี้แปลก สมภารเจ้าวัดชื่อ อิน ผู้ศรัทธาปฏิสังขรณ์ก็ชื่อ อิน ไม่แต่เท่านั้น ชาวบ้านก็อุตส่าห์ให้เรียกว่า วัดขรัวอิน เสียอีก"  จึงได้พระราชทานนามใหม่ว่า วัดดาวดึงษาสวรรค์ หมายถึงสวรรค์ชั้นที่พระอินทร์สถิตย์อยู่
สร้างกุฏิและอุทิศที่ดินถวายวัดสังข์กระจาย
ต่อมา ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2) โปรดให้ปฏิสังขรณ์พระอุโบสถ	โดยเจ้าจอมแว่นได้อุทิศสวนของตนซึ่งอยู่ติดกับเขตวัดให้แก่วัดสังข์กระจาย
ในตำนานกล่าวถึงความสัมพันธ์ของวัดกับเจ้าจอมแว่นไว้ว่า ภายหลังการสร้างวัดเสร็จเจ้าจอมแว่นได้ส่งข้าหลวงสนิทคนหนึ่งเป็นหญิงมดชื่อจ่ายให้ไปเฝ้าสวนของพระองค์ ซึ่งมีเนื้อที่ติดกับที่ของนายสังข์ ด้วยเจ้าจอมแว่นเห็นเหมาะที่จะเฝ้าสวนจึงได้ส่งมา ภายหลังไม่นานนางจ่ายกับนายสังข์มีความสนิทชอบพอกันมาก จึงดำริร่วมใจกันที่จะสร้างวัดนี้ต่อไป นางจ่ายถึงกับขันอาสาไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าจอมแว่น ในที่สุดความปรารถนาของทั้งสองก็สมประสงค์ เจ้าจอมแว่นได้มอบทุนให้มาจำนวนหนึ่ง ครั้งหลังก็ได้สร้างเพิ่มเติมขึ้นอีกหลายอย่าง คือ สร้างกุฏิขึ้น 4 คณะ ทางมุมด้านใต้เป็นกุฏิตึกถือปูนทั้งหมด แต่ละคณะก็มีกุฏิ 4 หลัง หลังหนึ่งๆ มี 2 ห้อง กุฏิเจ้าอาวาสปลูกอยู่ทางทิศตะวันออกของคณะ ได้สร้างถนนผ่านระหว่างช่องกุฏิ แล้วก่อกำแพงอิฐล้อมรอบสูง 1 วา มีประตูเข้าออกทั้ง 4 ทิศ บริเวณที่หมู่กุฏินี้ตั้งอยู่ บัดนี้กลายเป็นเขตบ้านเช่าไปหมดแล้ว
ครั้นแล้วเสร็จ เมื่อจะขอพระราชทานวิสุงคามสีมาต่อพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ซึ่งเป็นตอนที่จะเชิดหน้าชูตาผู้สร้าง ก็เกิดทะเลาะเบาะแว้งเป็นปากเสียงเกี่ยงแย่งกันจะเอาชื่อ นางจ่ายก็ปรารถนาขอพระราชทานในนามของตนเพราะตนอุตส่าห์วิ่งหาเงินหาทองมาสร้าง ฝ่ายนายสังข์ก็ไม่ยอม ปรารถนาจะขอในนามของตนเช่นกัน เพราะตนก็สละหยาดเหงื่อและแรงกายทุ่มเทมาตั้งแต่แรกเริ่ม เมื่อต่างมาเกิดแตกคอกันขึ้นในเรื่องนี้ นางจ่ายจึงวิ่งเข้าหาเจ้าจอมแว่นนายของตน แล้วเล่าความเป็นมาให้ทราบ โดยฐานะที่เจ้าจอมแว่นเป็นที่พระสนมเอก พระเจ้าอยู่หัวโปรดปรานมาก จะทูลสิ่งใดก็ทูลได้ ครั้นเมื่อได้นำความกราบบังคมทูลเพื่อขอให้พระราชทานวิสุงคามสีมา พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมีพระราชดำรัสว่า วัดที่นายสังข์นางจ่ายสร้างขึ้นนั้น ไม่สวยสมเกียรติกับพระสนมเอกเช่นเจ้าจอมแว่น ทรงรับจะสร้างพระราชทานใหม่ จึงโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นไกสรวิชิตมาเป็นนายงานควบคุมสร้างพระอุโบสถขึ้น ให้หันหน้าไปทางคลองบางวัวทองอยู่เคียงกับกุฏิสงฆ์ของเดิม พร้อมกับได้สร้างกุฏิขึ้นใหม่อีกหมู่หนึ่งตรงมุมพระอุโบสถด้านใต้อีกด้วย เล่ากันว่า แรกขุดพระอุโบสถนั้น พบพระกัจจายน์องค์หนึ่งกับสังข์ตัวหนึ่ง เฉพาะสังข์ชำรุดเพราะแรงจอบเสียมที่ขุด วัดนี้มีความแปลกประการหนึ่ง ด้วยวัดนี้นายสังข์กับนางจ่ายเป็นผู้ริเริ่มสร้าง เมื่อนำเอาชื่อของคนทั้งสองมาเข้าคู่กันเป็น สังข์-จ่าย ก็ฟังใกล้เคียงกับคำว่า สังข์กระจายน์ ตามนามที่พระราชทานเป็นที่สุด
ทำบุญเลี้ยงพระ
หลักฐานในจดหมายเหตุความทรงจำของกรมหลวงนรินทรเทวีกล่าวว่า เจ้าจอมแว่นเป็นเจ้านายท่านหนึ่งในบรรดาพระบรมวงศานุวงศ์และเจ้านายที่ร่วมกันจัดอาหารคาวหวานถวายพระภิกษุสงฆ์และเลี้ยงผู้คนในคราวพระราชพิธีสำคัญต่างๆ เช่น เมื่อครั้งทำบุญใหญ่ฉลองวัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว) พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่ 1) ได้ทรงโปรดให้เลิกนำข้าวถวายพระ แต่ให้ทำขนมจีนเลี้ยงพระสงฆ์นับพันรูปโดยใช้แป้งขนมจีนจำนวนมากถึงวันละเกวียน ในงานนี้เจ้าจอมแว่นผู้มีชื่อเสียงในการปรุงน้ำยาที่สุดในสมัยนั้น ได้เป็นผู้ปรุงถวายพระในงานบุญใหญ่ครั้งนี้เอง
องค์ราชูปถากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม
เจ้าจอมแว่นรับราชการในพระองค์โดยมิได้มีพระองค์เจ้า (พระราชโอรสหรือพระราชธิดา) แม้พระองค์เดียว ทรงทำหน้าที่ดูแลบรรดาพระเจ้าลูกเธอที่ยังทรงพระเยาว์อย่างเข้มงวดจนเป็นที่เกรงกลัวและได้รับฉายาว่า คุณเสือ โดยส่วนตัวนั้นเจ้าจอมแว่นคงต้องการมีพระองค์เจ้า ดังปรากฏความในสาส์นสมเด็จ เล่ม 14 ว่า
…ที่ในวิหารพระโลกนาถมีรูปจำหลักด้วยศิลาอ่อนทำเป็นเด็กแต่งเครื่องอาภรณ์ติดฝาผนังไว้ 2 ข้างพระพุทธรูป เล่ากันมาว่าเมื่อสร้างวัดพระเชตุพนนั้น เจ้าจอมแว่นพระสนมเอกผู้เป็นราชูปถาก ซึ่งเจ้านายลูกเธอเกรงกลัวเรียกกันว่า คุณเสือ อีกนาม 1 กราบทูลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ ว่า อยากจะทำบุญอธิษฐานขอให้มีลูก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ทำรูปเด็ก 2 รูป อย่างเป็นเครื่องประดับพระวิหาร…
การทำเช่นนี้เป็นความในที่รู้กันในหมู่คนใกล้ชิด ไม่ได้เป็นที่เปิดเผย แต่มีความปรากฏในจารึกคำโคลงใต้ภาพเด็ก ข้างพระพุทธรูปในวิหารพระโลกนาถ วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ว่า
รจนาสุดารัตนแก้วกุมารี หนึ่งฤๅ เสนออธิบายบุตรี ลาภไซร้ บูชิตเชษฐชินศรีเฉลาฉลัก หินเฮย บุญส่งจงลุได้เสด็จด้วยดั่งถวิล กุมารหนึ่งพึงฉลักตั้ง ติดผนัง สถิตย่อยู่เบื้องหลัง พระไว้ คุณเสือสวาดิหวังแสวงบุตร ชายเฮย เฉลยเหตุธิเบศร์ให้ สฤษดิแสร้งแต่งผล
โดยปกติแล้ว ผู้คนมักนิยมไปกราบไหว้บูชาพระพุทธโลกนาถที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม เพราะเชื่อกันว่าศักดิ์สิทธิ์ในเรื่องให้บุตร และจะประสบผลสำเร็จหากขอในคืนวันเพ็ญซึ่งเป็นวันสำคัญทางพุทธศาสนา นอกจากสร้างรูปเด็กถวายประดับในวิหารพระโลกนาถแล้ว ในงานเทศน์มหาชาติครั้งหนึ่ง เจ้าจอมแว่นยังทำกระจาดใหญ่ใส่เด็กผมจุกแต่งเครื่องหมดจดงดงาม ติดกัณฑ์เทศน์ถวายเป็นสิทธิขาด นับเป็นความคิดแปลกแหวกแนว อาจจะสืบเนื่องมาจากความต้องการมีพระองค์เจ้าเป็นอย่างยิ่งก็เป็นได้
ถึงแก่อนิจกรรม
เจ้านางคำแว่น ถึงแก่อนิจกรรมในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2) ประชาชนได้สร้างพระธาตุบรรจุพระอัฐิของพระองค์ไว้ ณ วัดนางเขียวค้อม เมืองพานพร้าว เรียกว่า ธาตุเจ้านางเขียวค้อม อนึ่ง เมืองพานพร้าวและเมืองศรีเชียงใหม่ (ในเขตจังหวัดหนองคายปัจจุบัน) เป็นหัวเมืองลาวที่เจ้านางคำแว่นได้ขอร้องให้พระราชสวามีห้ามทำลาย เมื่อครั้งยกทัพไปเผานครเวียงจันทน์สมัยพระเจ้าตากสิน
วัดกลางอุดมเวทย์
วัดกลางอุดมเวทย์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพนมไพร อำเภอพนมไพร จังหวัดร้อยเอ็ด ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 71 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูอดุลจันทคุณ เป็นเจ้าอาวาส และดำรงตำแหน่งเจ้าคณะตำบลพนมไพร เขต 1
วัดกลางอุดมเวทย์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดโพธิ์ เพราะเห็นว่าเป็นวัดที่ต้นโพธิ์มากและได้เดินทางไปขอแบ่งชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุมาจากภูกำพร้านำมาประดิษฐานไว้ที่วัดโพธิ์ และมีการสร้างพระสถูปเจดีย์เพื่อบรรจุชิ้นส่วนของพระอุรังคธาตุและพระพุทธรูปที่ได้อัญเชิญมาจากภูกำพร้า อีกพันปีต่อมา ในสมัยพระครูกิตติมาศักดิ์ (พระครูม้าวหรือยาคูตุ้ย) ประมาณ พ.ศ. 2402–2535 พระครูกิตติมาศักดิ์ได้ทำการปฏิสังขรณ์และบูรณะวัดโพธิ์ ได้เปลี่ยนชื่อวัดโพธิ์ใหม่และประกาศ ชื่อใหม่อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 5 มีนาคม พ.ศ. 2425 ซึ่งชื่อใหม่ของวัดโพธิ์คือ "วัดกลางอุดมเวทย์" ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2450 ต่อมาในสมัยของพระครูประโชตธรรมานุยุต (หลวงพ่อชารี) เป็นเจ้าอาวาสระหว่าง พ.ศ. 2497–2514 ได้เห็นว่าองค์พระมหาธาตุได้ทรุดโทรมปรักหักพังลงมามาก จึงได้ชักชวนญาติโยมช่วยกันทำการบูรณปฏิสังขรณ์ขึ้นใหม่จนสำเร็จเป็นองค์
ปูชนียวัตถุมีสถูป 5 องค์ คือ องค์ที่ 1 เป็นสถูปขนาดใหญ่ ชาวบ้านเรียกชื่อว่า พระธาตุ ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง  องค์ที่ 2 และองค์ที่ 3 เป็นสถูปโบราณเช่นเดียวกับสถูปองค์แรก สูงประมาณ 10 เมตร ไม่ปรากฏหลักฐานการสร้าง องค์ที่ 4 เป็นสถูปของพระครู ประโชติธรรมานุยุต (เจ้าอาวาสรูปที่ 4) ซึ่งศิษยานุศิษย์สร้างขึ้นบรรจุอัฐิของพระครูประโชติธรรมานุยุต องค์ที่ 5 สถูปบรรจุอัฐิของหลวงพ่อพระครูกิตติมศักดิ์ (เจ้าอาวาสรูปที่ 1) สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 พระพุทธรูปมีพระเจ้าใหญ่ เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520
ดรูว์ แบกลิโน
แอนดรูว์ เดวิด "ดรูว์" แบกลิโน (Andrew David "Drew" Baglino) เป็นผู้บริหารอุตสาหกรรมการผลิตที่ทำงานในด้านพลังงานใหม่ ณ เดือนตุลาคม พ.ศ. 2562 แบกลิโนดำรงตำแหน่งรองผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรมระบบส่งกำลังและพลังงานของ Tesla, Inc.
ขณะที่ศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดในช่วงต้นทศวรรษ 2000 แบกลิโนได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับไฮโดรเจนเป็นเชื้อเพลิงขนส่งในนิวซีแลนด์ เมื่อจบที่สแตนฟอร์ด แบกลิโนได้รับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า และได้เป็นผู้ช่วยวิจัยที่ Resources for the Future
ลีนุส เวเบอร์
ลีนุส เวเบอร์ (Linus Weber) เกิดเมื่อวันที่ 1 เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1999 เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอลชายชาวเยอรมัน เขาเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติเยอรมัน ในการคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 2017 ในระดับสโมสร เล่นให้กับทีมออนีคอ วาร์ชาวา ในประเทศโปแลนด์.
วิกิเมเนีย 2012
วิกิเมเนีย 2012 (Wikimania 2012) เป็นการประชุมวิกิเมเนียครั้งที่แปด และได้รับการจัดขึ้น ณ วันที่ 12–15 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ที่มหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน ในวอชิงตัน ดี.ซี. โดยมีผู้เข้าร่วมประชุมกว่า 1,400 คน จาก 87 ประเทศ นอกจากนี้ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา ยังได้เข้าร่วมงานวิกิเมเนีย 2012 ในการเป็นเจ้าภาพการประชุมโดยใช้ชื่อ Tech@State:Wiki.Gov ซึ่งมุ่งเน้นไปที่ "ความรู้ความร่วมมือและการใช้งานของวิกิในภาครัฐ"
รูปแบบการประชุมที่โดดเด่นนี้ มีความจำเป็นต้องปรับปรุงอินเตอร์เฟซแบบเก่ากับแบบที่ล้าสมัย ด้วยเครื่องมือวิกิมีเดียแบบใหม่เพื่อดึงดูดและเก็บรักษาผู้แก้ไขให้มากขึ้น รวมถึงการสร้างเว็บไซต์วิกิมีเดียในลักษณะของการเชิญชวนและเป็นมิตรมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่รวมถึงเหล่าสุภาพสตรี นิตยสารดิแอตแลนติก ได้แสดงตารางในที่ประชุม ซึ่งเผยให้เห็นว่าจำนวนของผู้ดูแลระบบรายใหม่ได้ลดลงอย่างมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ในระหว่างการเปิดงาน จิมมี เวลส์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้ง ได้แสดงความคิดเห็นต่อการประท้วงร่างรัฐบัญญัติโซปาและพีปา ของเดือนมกราคม ค.ศ. 2012 โดยได้กล่าวว่า "เมื่อผมไปเยี่ยมเจ้าหน้าที่ของรัฐในขณะนี้ พวกเขากำลังกลัวนิด ๆ หน่อย ๆ" อย่างไรก็ตาม เขาได้ย้ำถึงความมุ่งมั่นของวิกิมีเดียที่จะเป็นกลางทางการเมือง ยกเว้นที่เกี่ยวกับ "สิ่งที่สำคัญที่สุดที่มีผลกระทบโดยตรงการทำงานของเรา" เวลส์เห็นด้วยกับวิทยากรแมรี การ์ดิเนอร์ ผู้ร่วมก่อตั้งเอดาอินิทิเอทีฟ ที่วิกิมีเดียต้องทำมากขึ้นในการเพิ่มจำนวนของผู้แก้ไขบทความที่เป็นสุภาพสตรี เธอกล่าวว่า "ในฐานะที่เป็นโครงการของการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นโครงการกิจกรรม แต่ชุมชนวิกิพีเดียก็มีความรับผิดชอบทั้งต่อภารกิจนี้ และเพื่อผู้คนในโลกนี้ที่เดินทางไปสู่ความหลากหลาย — เพื่อเพิ่มขนาดของร่มแห่งโลกใบนี้"
ฟรองซ์ ฟอน โฮลซ์เฮาเซน
ฟรองซ์ ฟอน โฮลซ์เฮาเซน (Franz von Holzhausen) (เกิด 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2511 ใน Simsbury, Connecticut) เป็นนักออกแบบยานยนต์ชาวอเมริกัน เขารับผิดชอบด้านการออกแบบที่ Tesla, Inc. ; จนถึงปี พ.ศ. 2551 เขาได้รับตำแหน่งออกแบบรถยนต์ที่ Mazda North American Operations เขาออกแบบ Tesla Model S, Model 3, Model X และ Model Y และรุ่นที่ยังไม่เปิดตัว Cybertruck, Semi และ Tesla Roadster รุ่นที่ 2
เฟรเดอริก นอร์ท เอิร์ลที่ 2 แห่งกิลฟอร์ด
เฟรเดอริก นอร์ท เอิร์ลที่ 2 แห่งกิลฟอร์ด (Frederick North, 2nd Earl of Guilford) หรือมักรู้จักโดยลำลองว่า ท่านลอร์ดนอร์ท (Lord North) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษจากพรรคทอรี ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีระหว่าง ค.ศ. 1770 ถึง 1782 เขาเป็นผู้นำบริเตนใหญ่เกือบตลอดช่วงสงครามปฏิวัติอเมริกา และยังได้ดำรงตำแหน่งอื่นๆอาทิ รัฐมนตรีปิตุภูมิและเสนาบดีพระคลัง
ลอร์ดนอร์ทเกิดในลอนดอนเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1732 ในช่วงวัยเด็กเขาอาศัยอยู่ที่โบสถ์วร็อกตันในมณฑลออกซฟอร์ดเชอร์ ลอร์ดนอร์ทเป็นผู้ที่มีรูปร่างและบุคลิกคล้ายคลึงกับพระเจ้าจอร์จที่ 3 อย่างมาก ทำให้เกิดเป็นทฤษฎีสมคบคิดว่าบิดาที่แท้จริงของลอร์ดนอร์ทคือเจ้าชายเฟรเดอริก เจ้าชายแห่งเวลส์ (ซึ่งจะทำให้ลอร์ดนอร์ทมีศักดิ์เป็นอนุชาของพระเจ้าจอร์จที่ 3) ทฤษฎีนี้มีความเป็นไปได้สูงมากเนื่องจากบิดาตามกฎหมายของลอร์ทนอร์ทเป็นอดีตมหาดเล็กหน้าห้องพระบรรทมของเจ้าชายเฟรเดอริก ซึ่งต้องทำหน้าที่เป็นผู้อภิบาลทารก
อ้างอิง
17321792
ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกลืม
"ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกลืม" เป็นซิงเกิลของนักร้องจิระศักดิ์ ปานพุ่ม กับค่ายสหภาพดนตรี ประพันธ์เนื้อร้องโดย อาทิตย์ สาระจูฑะ แต่งทำนองโดย ชาญวุฒิ บุญแย้ม และเรียบเรียงโดย จิระศักดิ์ ปานพุ่ม มิวสิกวิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2558
เพลงนี้ต้องการสื่อถึงในสังคมนี้ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่สามารถ­หยิบยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของการถูกลืม เพื่อให้เห็นว่ามันเจ็บปวดสักแค่ไหนสำหรับ­คนที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เช่น เด็กเร่ร่อนที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง คนชราที่ลูกหลานไม่ใส่ใจดูแล แม้กระทั่งคนยากคนจนที่หาเช้ากินค่ำ ซึ่งบางคนอาจมองว่าเป็นคนด้อยค่า และมองข้ามไป ในที่สุดก็ลืมๆ กันไป แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีใครอยากถูกลืม ทุกคนอยากเป็นที่จดจำ และคุณค่าของความเป็นคนนั้นไม่ควรถูกเหยีย­ดหยาม
เมื่อชีวิตคนคนหนึ่งต้องตกอยู่ในสถานการณ์­ที่อีกคนหนึ่งมองไม่เห็นคุณค่า ก่อนที่จะถูกทำร้ายจิตใจให้เจ็บปวดไปมากกว­่านี้เขาจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายลาจาก เพราะการถูกลืมทั้งที่ยังใช้ชีวิตอยู่ด้วย­กันนั้นมันเลวร้ายที่สุด ขณะที่การจากไปเพื่อให้จดจำกลายเป็นทางเลื­อกสุดท้าย การจากไปในครั้งนี้อาจยังคงเหลืออะไรให้จำ­บ้าง ดีกว่าอยู่ไปอย่างไร้ค่า เพราะ “ฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกลืม”
ปฏิบัติการเข็มทิศ
ปฏิบัติการเข็มทิศ (ยังเรียกอีกอย่างว่า la battaglia della Marmarica) เป็นปฏิบัติการทางทหารขนาดใหญ่ครั้งแรกของบริติชในการทัพทะเลทรายตะวันตก(ค.ศ. 1940-1943)ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพบริติช อินเดีย เครือจักรภพ และฝ่ายสัมพันธมิตรได้เข้าโจมตีต่อกองกำลังอิตาลีของกองทัพที่ 10 (จอมพล โรดอลโฟ กราซีอานี) ในอียิปต์ตะวันตกและไซเรไนกา จังหวัดทางตะวันออกของลิเบีย ตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1940 ถึง เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1941
กองกำลังทะเลทรายตะวันตก(WDF)(พลโท ริชาร์ด โอ คอนเนอร์) มีจำนวนประมาณ 36,000 นาย ได้รุกจากเมือง Mersa Matruh ในอียิปต์ ในการเข้าตีโฉบฉวยห้าวันปะทะกับตำแหน่งอิตาลีของกองทัพที่ 10 ซึ่งมีจำนวนประมาณ 150,000 นายในฐานที่มั่นป้อมปราการบริเวณรอบเมือง Sidi Barrani ในอียิปต์และในไซเรไนกา กองกำลังทะเลทรายตะวันตกได้เอาชนะอิตาลีอย่างรวดเร็วในฐานที่มั่นป้อมปราการของพวกเขาและที่เมือง Sidi Barrani และบริติชได้ใช้ประโยชน์จากความสำเร็จครั้งนี้ บีบบังคับให้ส่วนที่เหลือของกองทัพที่ 10 ออกไปจากอียิปต์และยึดท่าเรือตามชายฝั่งลิเบีย กองทัพที่ 10 ถูกตัดขาด ในขณะที่ล่าถอยกลับไปยังตริโปลิเตเนียและปราชัยที่ยุทธการที่ Beda Fomm ส่วนที่เหลือได้ถูกไล่ล่าไปยัง El Agheila ในอ่าว Sirte
บริติชได้จับกุมเชลยศึกชาวอิตาลีและลิเบียจำนวนกว่า 138,000 นาย รถถังจำนวนร้อยคัน และปืนจำนวนกว่า 1,000 กระบอก และเครื่องบินจำนวนมาก ส่วนกองกำลังทะเลทรายตะวันตกได้ประสบผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บจำนวนกว่า 1,900 นาย ประมาณ 10 เปอร์เซ็นของทหารราบ กองกำลังทะเลทรายตะวันตกไม่สามารถดำเนินพ้นไปจาก El Agheila เนื่องจากยานพาหนะชำรุดและถูกเปลี่ยนหันเหในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1941 ของหน่วยกองกำลังที่มีอุปกรณ์ครบถ้วนในปฏิบัติการลัสเตอร์สำหรับยุทธการที่กรีซ กองกำลังเสริมของอิตาลีได้รีบมาถึงลิเบียเพื่อป้องกันตริโปลีโดยได้รับความช่วยเหลือจากกองทัพน้อยแอฟริกาและลุฟท์วัฟเฟอ
ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์โปรดักส์
ดิสนีย์พาร์ก, เอ็กซ์พีเรียนซ์แอนด์โปรดักส์ (Disney Parks, Experiences and Products) ชื่อเดิม วอลต์ดิสนีย์พาร์กแอนด์รีสอร์ตส์เวิลด์ไวด์ (Walt Disney Parks and Resorts Worldwide, Inc.) หรือรู้จักในชื่อ ดิสนีย์พาร์ก (Disney Parks) เป็นสวนสนุกและสถานตากอากาศในเครือวอลต์ดิสนีย์ ปัจจุบันมีสวนสนุกและสถานตากอากาศตั้งอยู่ 6 แห่งทั่วโลก
ดิสนีย์แลนด์รีสอร์ต
เริ่มสร้างโดยวอลท์ ดิสนีย์ ในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955)ได้เปิดสวนสนุกแห่งแรกขึ้น และ ในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ได้เปิดสวนสนุกอีกแห่งขึ้น คือ Disney California Adventure สวนสนุกทั้งสองแห่งตั้งอยู่ที่ เมือง Anaheim รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ
วอลต์ดิสนีย์เวิลด์
เปิดปี พ.ศ. 2514 (ค.ศ. 1971) ที่ริมทะเลสาบบัวนา วิสตา เมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา สหรัฐ โดยมีสวนสนุกแบบดิสนีย์แลนด์ (Magic Kingdom) และโรงแรมอีกสามแห่ง ปัจจุบันได้เพิ่มจำนวนสวนสนุกเป็น 4 แห่ง (Magic Kingdom, Epcot, Disney-MGM studios และ Disney's Animal Kingdom), สวนน้ำอีก 2 แห่ง, สนามกอล์ฟ และโรงแรมอีกมาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีอาณาเขตใหญ่ที่สุดในโลก
โตเกียวดิสนีย์รีสอร์ต
เปิดปี พ.ศ. 2525 (ค.ศ. 1982) ที่จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น ในช่วงแรกมีแต่สวนสนุกโตเกียวดิสนีย์แลนด์ เมื่อ พ.ศ. 2544 (ค.ศ. 2001) ได้เปิดบริการสวนสนุกอีกแห่ง คือ โตเกียวดิสนีย์ซี
ดิสนีย์แลนด์ปารีส
เปิดปี พ.ศ. 2535 (ค.ศ. 1992) ทีปารีส ประเทศฝรั่งเศส เรียกอีกชื่อว่า ยูโรดิสนีย์  (Euro Disney) และปี พ.ศ. 2545 (ค.ศ. 2002) ได้เปิดสวนสนุกอีกแห่ง ชื่อ วอลท์ดิสนีย์สตูดิโอพาร์ก
ฮ่องกงดิสนีย์แลนด์รีสอร์ต
เปิดในวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2548 (ค.ศ. 2005) ที่ฮ่องกง
เซี่ยงไฮ้ดิสนีย์รีสอร์ต
เปิดในวันที่16 มิถุนายน พ.ศ. 2559 (ค.ศ. 2016) ทีจังหวัดผู่ตน เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน เรียกอีกชื่อว่า เอเชียดิสนีย์ (Asian Disney) ในช่วงแรกมีแต่สวนสนุกเซี่ยงไฮ้ดิสนีย์แลนด์พาร์ก
แบล็กอีสคิง
แบล็กอีสคิง (Black Is King) เป็นภาพยนตร์เพลงอเมริกันและอัลบั้มวิชวลปี ค.ศ. 2020 กำกับ เขียนบท และอำนวยการสร้างโดยนักร้องชาวอเมริกัน บียอนเซ่ เป็นวิชวลที่แสดงพร้อมกับอัลบั้มเพลงในปี ค.ศ. 2019 เดอะไลออนคิง: เดอะกิฟต์ ซึ่งดูแลกำกับโดยบียอนเซ่สำหรับประกอบภาพยนตร์ เดอะไลออนคิง (2019) เป็นการบอกเล่าเรื่องราวของเจ้าชายน้อยแอฟริกัน (โฟลาโจมี อาคินมูเรเล) ที่ถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรหลังจากการตายของบิดา เมื่อเขาเติบโตเป็นชายหนุ่ม (นียานิโซ เดเซดเซ) เขาต้องผ่านการเดินทางแห่งอัตลักษณ์ของตนเอง โดยได้รับจากคำแนะนำของบรรพบุรุษ (บียอนเซ่) ความรักในวัยเด็ก (นันดี มาดิดา) และจิตใต้สำนึกของตนเอง (สตีเฟน โอโจ) เพื่อทวงบัลลังก์ของเขากลับคืนมา การเดินทางของเจ้าชายเป็นเหมือนสัญลักษณ์แทนการเดินทางของชาวแอฟริกันพลัดถิ่น ในการค้นพบ การเรียกคืน และการเฉลิมฉลองวัฒนธรรมและมรดกของพวกเขา ซึ่งสะท้อนด้วยการรวมบทกวีคำพูดที่เน้นคำถามเกี่ยวกับตัวตนของคนผิวดำ
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการผลิตนานกว่าหนึ่งปี ในหกประเทศ กับสามทวีป บียอนเซ่เปิดรับสมัครนักแสดงและทีมงานที่หลากหลาย และเพื่อมอบโอกาสให้กับผู้มีความสามารถใหม่ ๆ ในด้านดนตรี การเต้นรำ เครื่องแต่งกาย ทรงผม และฉากได้รับการออกแบบมาเพื่อแสดงความงามและความรุ่มรวยของวัฒนธรรมแอฟริกาและการพลัดถิ่น ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายทั่วโลกทางดิสนีย์+ ในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2020 และออกอากาศในวันรุ่งขึ้นทั่วซับซาฮาราแอฟริกา ทาง M-Net และ Canal+ Afrique และในทั่วตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ ทาง OSN ในเพลง "Black Parade" เป็นเวอร์ชันขยายสำหรับเครดิตของภาพยนตร์เรื่องนี้ และรวมอยู่ใน เดอะกิฟต์ รุ่นดีลักซ์ที่วางจำหน่ายพร้อมกับภาพยนตร์เรื่องนี้
ไม้ เมืองเดิม
ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา (16 มิถุนายน พ.ศ. 2448 – 4 มีนาคม พ.ศ. 2485) นามปากกา ไม้ เมืองเดิม หรือ กฤษณะ พึ่งบุญ เป็นนักเขียนชาวไทย มีผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ แผลเก่า, บางระจัน, แสนแสบ, ขุนศึก
ประวัติ
ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา เกิดเมื่อ วันขึ้น 14 ค่ำ เดือน 7 ปีมะเส็ง (ตรงกับวันที่ 16 มิถุนายน) พ.ศ. 2448 ที่ ต.วัดมหรรณพ์ กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของหม่อมหลวงปลี พึ่งบุญ และหม่อมหลวงแสง พึ่งบุญ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2485 รวมอายุได้ 37 ปี จบการศึกษาที่ โรงเรียนวัดราชบพิธ และโรงเรียนวัดบวรนิเวศ
เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ (ชม สุนทรารชุน)
มหาเสวกโท เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ นามเดิม ชม ต้นสกุล สุนทรารชุน เป็นขุนนางชาวสยาม ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น ผู้ว่าราชการเมืองพิจิตรและเมืองนครไชยศรี องคมนตรี สมุหเทศาภิบาลมณฑลนครไชยศรี
ประวัติ
เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ มีนามเดิมว่าชม เป็นบุตรของพระสุรินทรามาตย์ (คล้าย) มารดาเป็นธิดาของพระยาศรีสหเทพ (เพ็ง) เกิดเมื่อวันอังคารที่ 29 มีนาคม ปีฉลู พ.ศ. 2396 ได้ศึกษาภาษาไทยกับอาจารย์น้อย
พ.ศ. 2407 ได้เข้ารับราชการเป็นมหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจนสิ้นรัชกาล จนถึงต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดให้ย้ายไปรับราชการในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ได้รับบรรดาศักดิเป็นจมื่นมณเฑียรพิทักษ์ ปลัดกรมตำรวจสนมทหารซ้าย ในปี พ.ศ. 2413 เมื่อกรมพระราชวังฯ ทิวงคต (พ.ศ. 2428) จึงย้ายมาสมทบกรมพระตำรวจในพระบรมมหาราชวัง ถึงปี พ.ศ. 2426 โปรดให้ติดตามพระยามหาอำมาตยาธิบดี (หรุ่น ศรีเพ็ญ) ผู้เป็นลุงทางฝ่ายมารดา ออกไปจัดราชการเมืองเขมราฐ เมืองมุกดาหาร และเมืองนครพนม และทำด่านตามแม่น้ำโขงไปจนถึงเขตแดนเขมร ต่อมาย้ายไปรับราชการในกระทรวงมหาดไทย จนวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2434 ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหลวงเสนีพิทักษ์ ถือศักดินา 800 และในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2438 ได้เลื่อนเป็นพระยาสุนทรบุรีศรีพิไชยสงคราม ผู้ว่าราชการเมืองนครไชยศรี ถือศักดินา 3,000 แล้วเลื่อนตำแหน่งเป็นสมุหเทศาภิบาลมณฑลนครไชยศรีในปี พ.ศ. 2441 ต่อมาวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2453 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งเป็นองคมนตรี และในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2454 ได้รับพระราชทานยศเป็นมหาอำมาตย์โท
วันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ตั้งเป็นเจ้าพระยา มีราชทินนามว่า เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ ปฐมนครินทร์วิบูลยศักดิ์ นิตยสวามิภักดิ์รามาธิบดี ศรีมณฑลิกาธิการวิสิษฐ ธรรมสุจริตกฤตัญญุการ พิริยแรงหาญราญทุรชน โสภณสุนทรารชุนวงษ์ บรมราชประสงค์สิทธิปฏิบัติ พุทธาทิรัตนสรณธาดา อุดมอาชวาธยาไศรย อภัยพิริยบรากรมพาหุ ดำรงศักดินา 10,000 ถึงปี พ.ศ. 2458 โปรดให้เปลี่ยนยศเป็นมหาเสวกโท
เมื่ออายุมากขึ้น เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์เริ่มมีปัญหาสุขภาพ จึงโปรดให้ออกจากตำแหน่งแล้วย้ายมารับราชการในกระทรวงวัง ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยเสนาบดีกระทรวงวัง พ.ศ. 2461 ท่านทุพพลภาพมากขึ้น จึงออกจากราชการและรับพระราชทานเบี้ยบำนาญ
ครอบครัว
เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ สมรสกับคุณหญิงเอี่ยม ท.จ. (ธิดาหลวงพิทักษ์นรากร (ชื่น ชินทักษ) กับนางแย้ม พิทักษ์นรากร) คุณหญิงป่วยเป็นโรคปัสสาวะพิการ ถึงแก่อนิจกรรมวันที่ 16 มีนาคม พ.ศ. 2469 มีบุตรธิดาด้วยกัน 5 คน ได้แก่
เจ้าพระยาศรีวิไชยชนินทร์ ป่วยด้วยโรคชรา ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2468 สิริอายุ 73 ปี ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ชั้นรองโกศ 1 ชั้น ฉัตรเบญจา 4 คัน เป็นเกียรติยศ
เจอโรม กิลเลน
เจอโรม เอ็ม กิลเลน (Jérôme M. Guillen) เป็นผู้บริหารการขนส่งที่ทำงานในการผลิตยานยนต์ เขาจบปริญญาเอกด้านวิศวกรรมศาสตร์จากมหาวิทยาลัยมิชิแกนและเคยทำงานให้กับ Freightliner Trucks, Daimler AG และ Tesla, Inc. กิลเลนเคยศึกษาที่ ENSTA Paris ในฝรั่งเศส เมื่อเดือนกันยายน พ.ศ. 2561 กิลเลนดำรงตำแหน่งประธานฝ่ายยานยนต์ของเทสลา โดยเคยเป็นผู้นำทั้งโครงการผลิต Tesla Model S และ Tesla Semi
สำโรง (พรรณไม้)
สำโรง เป็นพืชในวงศ์ชบา กระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออก อินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ถึงออสเตรเลีย
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
สำโรงเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ สูงได้ถึง 30 เมตร เปลือกต้นสีน้ำตาลปนเทา โคนต้นมีพูพอนต่ำ ๆ ใบเป็นใบประกอบแบบนิ้วมือ กางแผ่ออกจากจุดเดียวกัน เรียงเวียนตอนปลายกิ่ง ใบย่อย 5-7 ใบ รูปรีหรือรีแกมขอบขนาน กว้าง 3.5-6 เซนติเมตร ยาว 10-30 ซนติเมตร ปลายใบแหลมหรือมีติ่งแหลม โคนใบรูปลิ่ม ก้านใบประกอบยาว 13-20 เซนติเมตร ก้านใบย่อยยาว 3-5 มิลลิเมตร ดอกสีแดงหรือสีแสด มีกลิ่นเหม็น ออกเป็นช่อแยกแขนงที่ปลายกิ่งหรือซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ช่อดอกยาว 10-30 เซนติเมตร มีกลีบเลี้ยง 5 กลีบ ปลายม้วนออก ดอกออกช่วงเดือนพฤศจิกายนถึงธันวาคม ผลเป็นแบบแห้งแตกเปลือกแข็ง สีแดงปนน้ำตาล กว้าง 6-9 เซนติเมตร ยาว 8-10 เซนติเมตร เมื่อแก่แตกออกเป็น 2 ซีก ภายในมีเมล็ดสีดำรูปขอบขนาน 10-15 เมล็ด ผลออกช่วงเดือนมกราคมถึงเมษายน
ประโยชน์
เปลือกต้นและใบสำโรงมีสรรพคุณเป็นยาระบายอย่างอ่อน ขับเหงื่อ ขับปัสสาวะ เมล็ดรับประทานได้เหมือนถั่ว รสชาติคล้ายโกโก้ แต่มีฤทธิ์เป็นยาระบายอ่อน ๆ น้ำมันจากเมล็ดใช้ในทางการแพทย์และเป็นเชื้อเพลิงชีวภาพ
อพยพ
อพยพ อาจหมายถึง
ฮิโรมิจิ มิซูโนะ
ฮิโรมิจิ มิซูโนะ (Hiromichi Mizuno; 水野弘道) เป็นผู้บริหารด้านการเงิน ระหว่างเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 ‒ มีนาคม พ.ศ. 2563 มิซูโนะดำรงตำแหน่ง Chief Investment Officer ของ Japan Government Pension Investment Fund (GPIF) ซึ่งเป็นเจ้าของสินทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก เมื่อวันที่ 23 เมษายน พ.ศ. 2563 มิซูโนะเข้าร่วมกับ Tesla, Inc. ในฐานะสมาชิกคณะกรรมการภายนอก โดยทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการตรวจสอบ
มิซูโนะเกิดที่เมืองทาจิมิในจังหวัดกิฟุ ประเทศญี่ปุ่น มิซูโนะศึกษาที่มหาวิทยาลัยโอซาก้าซิตี ก่อนจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจที่ Kellogg School of Management ของ Northwestern University
ในช่วงปี พ.ศ. 2562 มิซูโนะต้องการที่จะออกจาก GPIF
ธันวาคม
ตามหลักโหราศาสตร์ เดือนธันวาคมเริ่มต้นขึ้นเมื่อดวงอาทิตย์ยกเข้าสู่ราศีธนู และสิ้นสุดเมื่อยกเข้าสู่ราศีมกร แต่ในทางดาราศาสตร์ ต้นเดือนธันวาคมดวงอาทิตย์อยู่ในกลุ่มดาวคนแบกงู และไปอยู่ในกลุ่มดาวคนยิงธนูในปลายเดือน
เดือนธันวาคมในภาษาอังกฤษ December มาจากภาษาละติน decem เนื่องจากเป็นเดือนที่ 10 ในปฏิทินโรมันดั้งเดิมที่เริ่มต้นปีในเดือนมีนาคม. ประเทศไทยเริ่มใช้ชื่อเดือนธันวาคมในปี พ.ศ. 2432 ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 5 โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาเทววงศ์วโรปการ เป็นผู้เสนอให้ใช้ราศีกำหนดชื่อเดือน
ตำบลบงเหนือ
บงเหนือ เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอำเภอและห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 30 กิโลเมตร ห่างจากจังหวัดประมาณ 82 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 535 กิโลเมตร
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลบงเหนือแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 12 หมู่บ้าน ได้แก่
ทฤษฎีการเมือง
ทฤษฎีการเมือง (Political Theory) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของการเรียนการสอนวิชารัฐศาสตร์ ทฤษฏีการเมืองเป็นสาขาวิชาที่เกิดมาพร้อมๆกับวิชารัฐศาสตร์ คือราว ทศวรรษที่ 1960 ซึ่งเป็นช่วงที่วิธีวิทยา แบบวิทยาศาสตร์เข้ามีอิทธิพลอย่างสูงในวิชารัฐศาสตร์ อย่างไรก็ตามแม้ทฤษฎีการเมืองจะเป็นวิชาของการศึกษาการเมืองในยุควิทยาศาสตร์ ทว่าก็มีทฤษฎีการเมืองจำนวนไม่น้อยที่ได้รับอิทธิพลมาจากนักปรัชญาการเมือง
ความหมาย
ทฤษฎีการเมืองเกี่ยวพันอยู่กับการมองและการเข้าใจในสิ่งต่างๆ ซึ่งการมอง และการเข้าใจนั้นๆเป็นเพียงแง่มุมที่แปรผันไปตามผู้มอง ทฤษฎีการเมืองจึงไม่ใช่ความจริงทางการเมือง แต่เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงทางการเมืองที่ถูกรับรู้ในกาละ-เทศที่ต่างกันเท่านั้น นอกจากนี้จากการที่ปรัชญาการเมืองเป็นเรื่องของการคิดและจินตนาการความเป็นไปได้ที่ดีที่สุดในทางการเมือง มากกว่าที่จะเป็นเรื่องของความรู้ที่ได้มาในเชิงประจักษ์หรือสภาวการณ์ของการเมืองที่เกิดขึ้นจริงซึ่งเป็นสิ่งที่ทฤษฎีการเมืองพยายามอธิบาย หรือนิยามของทฤษฎีการเมืองก็คือ "มุมมองในทางการเมือง" นั่นเอง
ยุคพฤติกรรมศาสตร์
หลังจากที่การศึกษาการเมืองได้เข้าสู่กระบวนการของความเป็นศาสตร์ (science) ในช่วงทศวรรษ ที่ 1900 - 1950 วิชารัฐศาสตร์ได้กลายเป็นกระบวนวิชาในมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสหรัฐอเมริกาที่เริ่มมีการเปิดการเรียนการสอนเป็นคณะ และสาขาวิชาอย่างจริงจังราว ค.ศ. 1857 ซึ่งเป็นเวลาไม่กี่ปีหลังสงครามกลางเมืองอเมริกัน (ค.ศ. 1861 - 1865) ใน ค.ศ. 1903 ได้มีการจัดตั้งสมาคมรัฐศาสตร์อเมริกา (American Political Science Association) ขึ้น จึงกล่าวได้ว่าวงวิชาการในสหรัฐอเมริกาทำให้การเรียนการสอนวิชาการเมืองในยุควิทยาศาสตร์ยุคแรกนี้เติบโตอย่างสูงผ่านการยกระดับจากการศึกษาการเมืองแบบกระบวนวิชา (discipline) ให้กลายเป็นการศึกษาการเมืองแบบสถาบัน (institutionalized discipline)
ช่วงทศวรรษที่ 1920 ชาร์ลส์ เมอร์เรียม (Charles Edward Merriam) ศาสตราจารย์ด้านรัฐศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก ได้เริ่มเอาวิธีวิทยาแบบวิทยาศาสตร์เข้ามาศึกษาปรากฏการณ์ในทางรัฐศาสตร์ โดยได้รับอิทธิพลจากวงการจิตวิทยาอเมริกัน เมอร์เรียมเรียกวิธีการนี้ว่าการศึกษา “พฤติกรรมทางการเมือง (political behavior)” ต่อมาช่วงทศวรรษ 1950 – 1960 กระแสวิชาการรัฐศาสตร์ได้เริ่มมีการผนวกเอาแนวคิดของสาขาวิชาต่างๆเข้ามาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสังคมวิทยา (sociology), เศรษฐศาสตร์ (economics), ประวัติศาสตร์ (history), มานุษยวิทยา (anthropology), จิตวิทยา (psychology) และ สถิติ (statistics) เข้ามาประยุกต์ในวิชารัฐศาสตร์ โดยมุ่งเน้นการศึกษาผ่านระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์ (scientific method) เป็นหลัก กล่าวคือ มีการ สร้างสมมติฐาน, เก็บข้อมูลอย่างเป็นระบบ, มีการพิสูจน์ และตรวจสอบสมมติฐาน ซึ่งการศึกษาจำนวนมากนั้นมีเป้าประสงค์ที่จะแก้ปัญหาในทางสังคม และปัญหาทางการเมืองที่เกิดขึ้นในอเมริกา ที่เป็นผลกระทบจากสงครามโลกครั้งที่ 2 (ค.ศ. 1939 - 1945) เนื่องด้วย ในช่วงสงครามโลกทั้งสองครั้ง ก่อให้เกิดระบอบการปกครองแบบเผด็จการเบ็ดเสร็จ(Totalitarian Regimes) ในการเมืองระดับโลก ส่งผลต่อวงวิชาการรัฐศาสตร์อเมริกันเป็นอันมาก เนื่องด้วยบรรดาวิชาต่างๆที่สอนในคณะรัฐศาสตร์ อาทิ รัฐธรรมนูญ, ปรัชญาการเมือง, กฎหมายปกครอง, และวิชาที่เน้นหนักเฉพาะความรู้ทางการเมืองในระบบสหรัฐไม่สามารถให้คำตอบได้ หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุติลง นักรัฐศาสตร์อเมริกัน จึงได้เริ่มปรับเปลี่ยนวิธีการศึกษาวิชารัฐศาสตร์ด้วยวิธวิทยาแบบวิทยาศาสตร์  ซึ่งโดยมากก็ได้รับอิทธิพลทางความคิดจากเมอร์เรียม แม้กระบวนการดังกล่าวก็ถูกกล่าวถึงว่าเป็นการนำเอาระเบียบวิธีวิจัยแบบวิทยาศาสตร์เข้ามาใช้ในทางสังคมศาสตร์แบบไม่ตั้งคำถามว่าเหมาะสมหรือไม่? อย่างไร? ทว่า อย่างไรก็ตามกระแสความคิดดังกล่าวก็ถูกยอมรับโดยนักรัฐศาสตร์ทั้งในอเมริกาและนอกอเมริกา จนมีการเรียกขานกันเป็นสกุลทางการศึกษาวิชารัฐศาสตร์ว่าสำนักพฤติกรรมศาสตร์ (behaviroralism) เนื่องด้วยเป็นการศึกษาปรากฏการณ์ทางสังคมในเรื่องการเมืองผ่านการสำรวจ (observation) และวัดค่า (measure) พฤติกรรมต่างๆของมนุษย์   อาทิ ทัศนคติ (attitude), ความพึงพอใจ (motivation) และปัจจัย (factor) เป็นต้น
ภาพสะท้อนของการศึกษาการเมืองในยุควิทยาศาสตร์เห็นได้จากที่เดวิด อีสตัน (David Easton) ศาสตราจารย์ด้านรัฐศาสตร์ชาวแคนาดา นิยามลักษณะพิเศษของพฤติกรรมศาสตร์ไว้ว่า
นักรัฐศาสตร์ที่นิยมศึกษาตามแนวคิดของอีสตันจะเรียกตนเองว่านักทฤษฎีการเมือง (political theorist) ที่โดยพื้นฐานมองว่าทฤษฎี คือเครื่องมือในการทำความเข้าในสภาพการเมืองโดยรวม ซึ่งผลิตผลของการศึกษาทำความเข้าใจดังกล่าวจะได้มาซึ่งองค์ความรู้ที่สามารถนำมาประยุกต์สร้างตัวแบบ (model) เพื่ออธิบายความจริง (fact) ที่เกิดขึ้น นิยามของสตีฟ แทนซีย์ (Stephen D. Tansey) นักรัฐศาสตร์ชาวอเมริกัน ว่าตัวแบบทางการเมือง (political model) คือ การทำให้ความเป็นจริงทางสังคมและทางการเมืองง่ายลง (a simplification of reality) ทำให้ผู้ศึกษา/เป็นเครื่องมือของผู้ศึกษา ในการหาความสัมพันธ์ต่างๆในข้อมูลที่ถูกเก็บมาศึกษา ในอีกภาษาหนึ่งตัวแบบทางการเมืองคือ “ภาพตัวแทนความจริงทางการเมืองที่ผู้ศึกษา “สร้างขึ้น หรือนำไปใช้” เพื่อหาความสัมพันธ์ของสิ่งที่ศึกษา”
ยุคหลังพฤติกรรมศาสตร์
ในช่วงที่สำนักพฤติกรรมศาสตร์ครอบงำวงวิชาการและองค์ความรู้ด้านรัฐศาสตร์อเมริกันอยู่นั้น นักรัฐศาสตร์เชื่อมั่นในวิธีหาความรู้ที่พันผูกอยู่กับวิธีวิทยาแบบวิทยาศาสตร์, การทำสถิติ และการสร้างตัวแบบทางการเมือง และเชื่อว่าองค์ความรู้ที่ได้ดังกล่าวนั้นสามารถอธิบายปรากฏการณ์ทางสังคม และทางการเมืองได้อย่างแท้จริง เพราะเป็นการศึกษาที่นักรัฐศาสตร์เชื่อว่าเป็นกลางและปลอดอคติ ทว่ากลับกลายเป็นวงการรัฐศาสตร์อเมริกันในเวลานั้นลุ่มหลงอยู่กับการใช้ตัวเลข และสถิติขั้นสูงแต่กลับไม่ได้สร้างความเข้าใจสภาพสังคมการเมืองที่เป็นจริง ทำให้ใน ค.ศ. 1969 เดวิด อีสตันได้กล่าวในฐานะขององค์ปาฐกของการประชุมว่า วงการรัฐศาสตร์อเมริกันกำลังมาถึงจุดเปลี่ยน ซึ่งจุดเปลี่ยนดังกล่าวอีสตันเรียกว่า “การปฏิวัติหลังพฤติกรรมศาสตร์ (the revolution of post-behavioralism)” และ ปี 1971 อีสตันได้นำเสนอสาระสำคัญของวิชารัฐศาสตร์ช่วงหลังทศวรรษ 1970 หรือยุคหลังพฤติกรรมศาสตร์ โดยอีสตันเรียกว่า สาระสำคัญของรัฐศาสตร์หลังพฤติกรรมศาสตร์ หรือ “บัญญัติแห่งประเด็นสัมพันธ์ (Credo of Relevance)” ที่มีทั้งหมด 7 ข้อ ได้แก่ การศึกษาทฤษฎีทางการเมืองในยุคหลังพฤติกรรมศาสตร์ จึงเริ่มหันไปเน้นไปที่การศึกษา “มโนทัศน์ (concept)” ที่เกี่ยวข้องกับการเมืองของนักปรัชญาคนต่างๆ และในขณะเดียวกันการที่มนุษย์รับรู้สรรพสิ่งต่างๆในโลกผ่านการคิด, การเขียน และการพูดในเชิงสัญลักษณ์ที่เรียกกันว่าภาษา พูดในอีกทางหนึ่งการศึกษาทฤษฎีการเมืองจึงเป็นเรื่องของการศึกษาตัวภาษา และสิ่งที่เกี่ยวข้องกับภาษาที่นักปรัชญาการเมืองใช้ในการอธิบายสรรพสิ่ง การนำภาษามาใช้ในทางการเมือง จะเกี่ยวพันอยู่กับปัจจัยทางการเมือง 3 สิ่งนั่นคือ อุดมการณ์, มโนทัศน์ และค่านิยม ซึ่ง ค่านิยมทางการเมืองเป็นสิ่งที่นักปรัชญาการเมืองประเมินคุณค่าของปัจจัยทางการเมือง ค่านิยมเป็นฐานทางศีลธรรม หรือความคิด ทางการเมืองของนักปรัชญาที่แสดงให้รู้ได้ว่านักปรัชญาการเมืองเห็นว่าสิ่งใดควร (should), สิ่งใดสมควร (ought) และสิ่งใดจำเป็น (might) ที่จะต้องเกิด ส่วนอุดมการณ์นั้นคือรูปแบบของความคิดทางการเมือง โดยอุดมการณ์คือผลของการเชื่อมโยงเอาทฤษฎีกับการกระทำเข้าไว้ด้วยกัน และที่สำคัญคืออุดมการณ์หนึ่งๆ มักจะทำให้เกิดความขัดแย้งกับอุดมการณ์อื่นๆ และมักถูกใช้เป็นอาวุธในทางการเมืองเสมอ
ปัจจุบันวิชาทฤษฎีการเมืองได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากลัทธิหลังสมัยใหม่
มโนทํศน์ทางการเมือง
มโนทัศน์ในทางการเมือง (political concepts) นั้นคือความคิดทางการเมืองที่มีความเป็นนามธรรมสูง อาทิ ความยุติธรรม (justice), สิทธิอำนาจ (authority), สิทธิ์ (right), ความเท่าเทียม (equality) และ เสรีภาพ (freedom) เป็นต้น ซึ่งโดยทั่วไปแล้วการถกเถียงในมโนทัศน์ทางการเมืองนั้นมักเกิดจากรากฐานในทางประวัติศาสตร์  ซึ่งรวมไปถึงปรัชญา, ศาสนา, อุดมการณ์, ทฤษฎี ฯลฯ ของผู้ที่ใคร่ครวญถึงมโนทัศน์ในทางการเมืองนั้นด้วย มโนทัศน์เป็นสิ่งที่สำคัญอันดับต้นๆในการศึกษาการเมือง อาจกล่าวได้ด้วยว่ารากฐานของการศึกษาการเมืองนั้นก็คือการศึกษาอำนาจต่างๆที่พยายามเข้ามาสร้างนิยามให้กับมโนทัศน์ต่างๆ ลักษณะพิเศษของมโนทัศน์ทางการเมืองมี 2 แบบคือ เป็นปทัศฐาน (normative) คือเป็นมโนทัศน์ที่นักรัฐศาสตร์ใช้สร้างความเข้าในเรื่องต่างๆ ให้แตกต่างจากเรื่องอื่น เช่นสร้างความเข้าใจว่า “รัฐประหาร” แตกต่างจาก “การปฏิวัติ” อย่างไร เป็นต้น และเป็นการพรรณนา (descriptive) คือเป็นมโนทัศน์ที่นักรัฐศาสตร์ใช้อธิบายความคิดในเรื่องนั้นๆ เช่น ในทัศนะของนักรัฐศาสตร์ที่ศึกษาเรื่องการรัฐประหารนั้น การศึกษาดังกล่าวทำให้นักรัฐศาสตร์คนนั้นเข้าใจการรัฐประหารอย่างไร
มโนทัศน์ทางการเมืองจึงไม่มีความเป็นกลางทว่าได้ถูกแฝงได้ด้วยค่านิยมและอุดมการณ์ไว้แล้ว ดังนั้นนอกจากมโนทัศน์ทางการเมืองจะใช้อธิบายโลกที่นักรัฐศาสตร์เห็น แต่มโนทัศน์ทางการเมืองยังทำให้นักรัฐศาสตร์ไม่สามารถคิดออกจากกรอบของค่านิยม และอุดมการณ์ที่มีผลต่อมโนทัศน์ทางการเมืองด้วยในเวลาเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้นักรัฐศาสตร์จึงต้องระลึกเสมอว่ามโนทัศน์ในทางการเมืองนั้นมีลักษณะสัมพัทธ์ (relatively) การที่นักรัฐศาสตร์จะศึกษาปรากฏการณ์ทางสังคม และการเมืองใดๆ ด้วยมโนทัศน์ใดๆ นักรัฐศาสตร์ก็ต้องระลึกถึงข้อจำกัด และความเป็นการเมืองของมโนทัศน์ทางการเมืองต่างๆไว้ด้วย มโนทัศน์ทางการเมืองจึงมีลักษณะที่สำคัญที่สุดคือเป็น "มโนทัศน์ที่ต้องถกเถียง" (contested concept) ไม่มีความตายตัว มีลักษณะสัมพัทธ (relative) ซึ่งการนำข้อเสนอในการถกเถียงนั้นก็ขึ้นอยู่กับพื้นฐานทางทฤษฎีของนักีฐศาสตร์แต่ละตระกูล ว่ามีมุมมองความเชื่อ, อุดมการณ์ และค่านิยมอย่างไร
ความเข้าใจที่สับสนระหว่างปรัชญาการเมือง และทฤษฎีการเมือง
ดู ความเข้าใจที่สับสนระหว่างปรัชญาการเมือง และทฤษฎีการเมือง
จอห์นนี การ์กาโน
จอห์น แอนโทนี นิโคลัส การ์กาโน (John Anthony Nicholas Gargano) เกิด 14 สิงหาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักดีในนาม จอห์นนี การ์กาโน (Johnny Gargano)
เขาเริ่มมวยปล้ำอาชีพในปี 2005 ที่ทำงานให้กับสมาคม Cleveland All–Pro Wrestling (CAPW) ในปีต่อมา เขาทำงานสำหรับบางส่วนของสมาคมวงจรอิสระในอเมริกันรวมทั้ง Chikara, Dragon Gate USA (DGUSA) , Evolve , Pro Wrestling Guerrilla (PWG), Absolute Intense Wrestling (AIW)  และสมาคมอื่นๆ เคยได้แชมป์ Chikara Campeonatos de Parejas , แชมป์ Evolve Tag Team Championship และแชมป์ Open the Freedom Gate Championship ของ DGUSA ที่เขาได้ครองแชมป์ได้ถึง 873 วันในสองสมัย  นอกจากนี้เขายังเคยเข้าร่วมสมาคมROH และTNA และเขายังเคยร่วม Tryout กับ WWE ในปี 2007 แต่ไม่ได้มีการเซ็นสัญญา
หลังจากการปรากฏตัวเป็นระยะๆ กับ WWE เขาได้มีส่วนร่วมในค่ายทดลองของบริษัทฯ ในเดือนมิถุนายนปี 2015 หลังจากนั้นเขาเริ่มปรากฏขึ้นเป็นประจำสำหรับ NXT ในที่สุดก็เซ็นสัญญาในเมษายน 2016  ได้แชมป์แท็กทีม NXT 1สมัย ร่วมกับทอมมาโซ แชมปา, แชมป์นอร์ธอเมริกัน NXT และแชมป์ NXT และเป็นคนแรกที่ได้แชมป์ Triple Crown ของ NXT (แชมป์ใหญ่, แชมป์รอง และแชมป์แท็กทีม)
นามิ ซาโนะ
นามิ ซาโนะ (17 เมษายน พ.ศ. 2530 – 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักจากผลงานซีรีส์มังงะเรื่องเทพศาสตร์ซากาโมโต้
ประวัติและการทำงาน
ซาโนะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ขณะอายุ 36 ปี การเสียชีวิตของซาโนะได้รับการประกาศต่อสาธารณชนเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม
ท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์
ท่าอากาศยานเบอร์ลินเชอเนอเฟ็ลท์ (Flughafen Berlin-Schönefeld) คือ อดีตท่าอากาศยานระดับรองตั้งอยู่ห่างจากกรุงเบอร์ลินไปทางตะวันตกเฉียงใต้ราว 18 กิโลเมตร ใกล้กับเมืองเชอเนอเฟ็ลท์ในรัฐบรันเดินบวร์ค เป็นท่าอากาศยานหนึ่งในสองแห่งของเบอร์ลิน อีกแห่งหนึ่งคือท่าอากาศยานนานาชาติเบอร์ลินเทเกิล ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า
เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 2020 การใช้ชื่อท่าอากาศยานว่า "เชอเนอเฟ็ลท์" และ IATA code เป็นอันสิ้นสุดลง Schönefeld's terminal buildings are intended to be used until the inauguration of a planned Terminal 3 by 2030 ถือเป็นการปิดตัวลงในฐานะสนามบินแห่งหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกันพื้นที่และโครงสร้างสำคัญของท่าอากาศยานได้กลายมาเป็น "อากาศผู้โดยสาร 5 (Terminal 5)" ภายในท่าอากาศยานเบอร์ลินบรันเดินบวร์ค
ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน
ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Tropical monsoon climate) ในการแบ่งเขตภูมิอากาศ ภูมิอากาศลักษณะนี้ค่อนข้างพบได้น้อยบนโลก และได้รับการจัดแบ่งแทนด้วยตัวอักษร "Am" ในระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน