cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
รายชื่อโปเกมอน
ต่อมา เจนเนอเรชันที่สี่ รวมโปเกมอน 81 สายพันธุ์ (ภาคไดมอนด์และเพิร์ล) หรือ 100 สายพันธุ์ (ภาคแพลตินัม) จากโปเกมอน 107 สายพันธุ์ใหม่ เข้ากับโปเกมอนจากเจนเนอเรชันก่อนหน้า 70 หรือ 110 สายพันธุ์ตามลำดับ กลายเป็นสมุดภาพโปเกมอนเขตซินโน เป็นครั้งแรกที่โปเกมอนที่อยู่ในสมุดภาพโปเกมอนท้องถิ่นไม่ได้บรรจุแค่โปเกมอนสายพันธุ์ใหม่เท่านั้น
โปเกมอนภาคแบล็กและไวต์ เปิดตัวโปเกมอนสายพันธุ์ใหม่ 156 สายพันธุ์ รวมกันเป็นสมุดภาพโปเกมอนเขตอิชซู ทำให้มีจำนวนโปเกมอนสุทธิ 649 สายพันธุ์
ไม่นานภาคต่อของ โปเกมอนภาคแบล็กและไวต์ ถูกเข็นออกมาในชื่อ โปเกมอนภาคแบล็ก 2 และไวต์ 2 สมุดภาพโปเกมอนเขตอิชซูถูกปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่ เพิ่มโปเกมอน 145 สายพันธุ์จากเจนเนอเรชันเก่า และนำไปจัดเรียงในสมุดภาพโปเกมอนเขตอิชซูฉบับดั้งเดิม ทำให้มีโปเกมอนรวม 301 สาย พันธุ์ แม้ว่ายอดโปเกมอนสุทธิไม่เปลี่ยนแปลง
หลังจากโปเกมอนภาคเอกซ์และวาย ออกจำหน่าย และโครงการสร้างภาพยนตร์ที่ตามมา มีโปเกมอนสายพันธุ์ใหม่อีก 71 สายพันธุ์ เป็นเจนเนอเรชันที่มีโปเกมอนสายพันธุ์ใหม่น้อยที่สุด แต่มีคุณสมบัติร่างวิวัฒนาการเมก้า (Mega Evolution) เพิ่มเข้ามาในเกม เพื่อให้สมดุลกับตัวละครใหม่
ส่วนในภาค "โปเกมอนภาคซัน"และ"มูน" มีโปเกม่อนสายพันธุ์ใหม่อีก 81 สายพันธุ์ และมีคุณสมบัติ "อโลล่าฟอร์ม" (Alolan From) ซึ่งเป็นโปเกม่อนใน เขตคันโต ที่สามารถพบได้ในเขตอาโลล่าเท่านั้น (โปเกม่อนอโลล่าฟอร์มไม่ได้นับเป็นโปเกม่อนสายพันธุ์ใหม่แต่อย่างใด) และล่าสุดใน
โปเกมอนอัลตร้าซันและอัลตร้ามูน เป็นครั้งแรกของเกมโปเกมอนที่มีการเพิ่มโปเกมอนสายพันธุ์ใหม่ระหว่างเจนเนอเรชั่น โดยเพิ่มมาอีก 5 สายพันธุ์
โปเกมอนยังอาจแบ่งเป็น "ตระกูล" (ตัวอย่าง กลุ่มไข่/ฟอสซิล) ตามร่างวิวัฒนาการของโปเกมอน (จากการฟักจากไข่หรือคืนชีพ) ได้ด้วย
การปลูกถ่ายอวัยวะ
การปลูกถ่ายอวัยวะ (Organ transplantation) เป็นการย้ายอวัยวะจากร่างหนึ่งไปสู่อีกร่างหนึ่ง หรือ จากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งในผู้ป่วยคนเดียวกัน เพื่อแทนที่อวัยวะที่เสียหายหรือขาดไป การอุบัติขึ้นของ regenerative medicine ทำให้นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรสามารถสร้างหรือปลูกอวัยวะจากเซลล์ของคนไข้เอง (เซลล์ต้นกำเนิด หรือเซลล์ที่แยกมาจากอวัยวะที่เสื่อม) การปลูกถ่ายอวัยวะและ/หรือเนื้อเยื่อที่ถูกปลูกถ่ายลงในตัวของเจ้าของเองเรียกว่า การปลูกถ่ายด้วยออโทกราฟท์ (autotranplantation) การเปลี่ยนถ่ายที่กระทำจากคนสู่คนหรือสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันเรียกว่า การปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์ (allotranplantation) การปลูกถ่ายด้วยอวัยวะจากสัตว์ชนิดอื่นเรียกว่า การปลูกถ่ายด้วยซีโนกราฟท์ (xenotransplantation)
ในปัจจุบันอวัยวะที่สามารถปลูกถ่ายได้ ได้แก่ หัวใจ ไต ตา ตับ ปอด ตับอ่อน ลำไส้เล็ก และ ต่อมไทมัส เนื้อเยื่อที่ปลูกถ่ายได้ ได้แก่ กระดูก เอ็น กระจกตา ผิวหนัง ลิ้นหัวใจ และหลอดเลือดดำ ทั่วโลกมีการปลูกถ่ายไตมากที่สุด ตามมาด้วยตับและหัวใจ ส่วนเนื้อเยื่อ ได้แก่ กระจกตาและเนื้อเยื่อกระดูกและเอ็น อวัยวะบางอย่างเช่นสมองไม่สามารถปลูกถ่ายได้
การปลูกถ่ายอวัยวะหรือเนื้อเยื่อเป็นหนึ่งในสาขาวิชาการแพทย์สมัยใหม่ที่ซับซ้อนและท้าทาย กุญแจสำคัญคือปัญหาการปฏิเสธการปลูกถ่ายอวัยวะนั้นเนื่อจากการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันซึ่งอาจนำไปสู่การปลูกถ่ายที่ล้มเหลวและจำเป็นต้องนำอวัยวะนั้นออกจากผู้รับโดยทันที การปฏิเสธการปลูกถ่ายอวัยวะนั้นสามารถลดได้โดยการจัดกลุ่มสายเชื้อ (serotyping) เพื่อหาผู้บริจาคและผู้รับที่เหมาะสมที่สุดและโดยการใช้ยากดภูมิคุ้มกัน (immunosuppressant drug)
การปลูกถ่ายอวัยวะในประเทศไทย
การปลูกถ่ายและการบริจาคอวัยวะในประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายบังคับ แต่ได้มีการกำหนดหลักการเบื้องต้นโดยแพทยสภา และสภากาชาดไทย
การปลูกถ่ายอวัยวะในประเทศไทย มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 โดยปลูกถ่ายไต และ ปลูกถ่ายตับ และหัวใจ ได้ในปี พ.ศ. 2530 ปัจจุบัน (ข้อมูลปี พ.ศ. 2553) สามารถปลูกถ่ายอวัยวะต่างได้ ได้แก่ ไต ตับ หัวใจ หัวใจพร้อมปอด ปอด และตับอ่อน ผลการรักษาโดยการปลูกถ่ายอวัยวะใน 1 ปีแรก อวัยวะที่ได้รับการปลูกถ่ายได้แก่ ตับ หัวใจและปอด หัวใจ และไต สามารถทำงานได้ดีในระดับ 80% 75% 70-80% และ 85% ตามลำดับ
ตามสถิติปี พ.ศ. 2553 จำนวนผู้ลงทะเบียนรับอวัยวะมีมากถึง 2,717 คน ในขณะที่สามรถปลูกถ่ายได้เพียง 215 คน อวัยวะจึงยังขาดแคลนอีกมาก มีเหตุผลหลายประการที่ไม่มีอวัยวะเพื่อการปลูกถ่าย เช่น ประเด็นความเข้าใจของญาติผู้บริจาค ประเด็นการปฏิสัมพันธ์ของแพทย์กับญาติผู้บริจาค ประเด็นเทคนิคทางการแพทย์ และประเด็นทางกฎหมาย เป็นต้น จึงต้องอาศัยการประชาสัมพันธ์ให้ญาติและผู้ที่ต้องการบริจาค การออกกฎหมายรองรับ เป็นต้น
การปลูกถ่ายด้วยออโทกราฟท์ (Autograft/autotranplantation)
การปลูกถ่ายด้วยออโทกราฟท์คือการปลูกถ่ายลงในตัวของเจ้าของเอง
การปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์ (Allograft/allotransplantation
การปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์คือการเปลี่ยนถ่ายที่กระทำจากคนสู่คนหรือสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน
ไอโซกราฟท์ (Isograft)
ไอโซกราฟท์เป็นกลุ่มย่อยของการปลูกถ่ายด้วยแอลโลกราฟท์ซึ่งอวัยวะหรือเนื้อเยื่อถูกปลูกถ่ายจากผู้รับที่มียีนเดียวกัน (เช่น แฝดเหมือน) ไอโซกราฟท์แตกต่างจากการปลูกถ่ายแบบอื่นๆเพราะไม่เกิดการกระตุ้นการตอบสนองระบบภูมิคุ้มกัน
การปลูกถ่ายแยกส่วน (Split transplants)
บางครั้งอวัยวะจากผู้บริจาคที่เสียชีวิต (โดยทั่วไปคือตับ) อาจจะถูกแบ่งให้ผู้รับสองคนโดยเฉพาะผู้ใหญ่และเด็ก แต่นี่ไม่ค่อยจะเป็นที่ต้องการเพราะการปลูกถ่ายอวัยวะทั้งชิ้นจะประสบความสำเร็จมากกว่า
การปลูกถ่ายโดมิโน (Domino transplants)
การผ่าตัดนี้กระทำกับผู้ป่วยที่เป็นโรคซิสติกไฟโบรซิส (Cystic fibrosis) เพราะต้องเปลี่ยนปอดทั้งคู่และจะง่ายขึ้นไปอีกถ้าเปลี่ยนทั้งปอดและหัวใจในเวลาเดียวกัน ถ้าผู้รับอวัยวะมีหัวใจที่สุขภาพดีก็สามารถนำไปปลูกถ่ายให้กับผู้ป่วยอื่นที่ต้องการการปลูกถ่ายหัวใจได้ นอกจากนั้นยังรวมหมายถึงการปลูกถ่ายตับแบบพิเศษที่ผู้มีอาการ familial amyloidotic polyneuropathy (โรคที่ตับผลิตโปรตีนชนิดหนึ่งได้ช้า โดยโปรตีนนี้ใช้เพื่อทำลายอวัยวะอื่น) ตับของผู้ป่วยนี้จึงสามารถนำไปปลูกถ่ายในคนไข้สูงอายุที่อาจตายได้ด้วยสาเหตุอื่นๆ
ประชากรศาสตร์
แม้มีความพยายามของสมาคมการปลูกถ่ายนานาชาติ(international transplantation society)ต่างๆแล้ว แต่ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะได้ข้อมูลต่างๆเช่น จำนวน อัตรา และผลของการปลูกถ่าย เป็นต้น อย่างแม่นยำทั่วทั้งโลก วิธีที่ดีที่สุดที่เราทำได้คือการประมาณ
การปลูกถ่ายอวัยวะในประเทศ/ทวีปต่างๆ ปีค.ศ.2000 แหล่งข้อมูล:
กีฬายิงปืนในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬายิงปืนในโอลิมปิก เป็นกีฬาที่แข่งกันที่ความแม่นยำ ปิแอร์ เดอ กูแบร์แตง (Pierre De Coubertin) ผู้ฟื้นฟูโอลิมปิกสมัยใหม่นั้น เขาก็เคยเป็นแชมป์ยิงปืนสั้นของประเทศฝรั่งเศสมาหลายปีก่อนแล้ว เขาได้ร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกที่กรุงเอเธนส์ในปี 1896 ด้วย ในตอนนั้นมีการแข่งขันเพียง 3 รายการเท่านั้น จากนั้นกีฬายิงปืนก็ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกมาโดยตลอด ขาดอยู่เพียง 2 ครั้ง คือ ปี 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐอเมริกา และ ปี 1928 ที่ อัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ รายการประเภททีมซึ่งมีทั้งปืนสั้นและปืนยาวค่อยๆถูกตัดออกไปจนหมดไปอย่างสิ้นเชิงในปี 1948
การยิงปืนเป้าบินรายการสกีท (Skeet) ที่มีขึ้นในช่วงระหว่างปี 1910 ถึง 1915 ในฐานะกีฬาซ้อมมือสำหรับนักยิงปืนนั้นได้รับการบรรจุในโอลิมปิกปี 1968 ที่เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก
ในสมัยก่อนมีการแข่งขันแบบไม่จำกัดเพศด้วย เรียกว่ารายการโอเพ่น เป็นรายการที่ทั้งหญิงและชายแข่งขันกันด้วยความเสมอภาค ชิงเหรียญเดียวกัน และตลอดมาก็เป็นนักกีฬายิงปืนชายที่คว้าชัยชนะไปครอง จนถึงปี 1976 นักยิงปืนหญิงจึงสามารถเอาชนะได้เหรียญทองเป็นครั้งแรก ซึ่งเกือบทุกรายการแข่งขันในปัจจุบันนี้ทำการแข่งขันในร่มกันทั้งหมด ยกเว้นการแข่งขันยิงเป้าบินที่ยังเป็นการแข่งขันกลางแจ้งอยู่
ฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก 1983
ฟุตบอลโลกเยาวชนชิงแชมป์โลก 1983 (1983 FIFA World Youth Championship;Campeonato Mundial Juvenil de la FIFA 1983) เป็นการแข่งขันฟุตบอลโลกเยาวชนชิงแชมป์โลกชาติระดับประเทศ ครั้งที่ 4 ซึ่งมีกำหนดจะจัดขึ้นที่ประเทศเม็กซิโก ระหว่างวันที่ 2–19 มิถุนายน พ.ศ. 2526
เกลือเสริมไอโอดีน
เกลือเสริมไอโอดีน (iodised salt หรือ iodized salt) เป็นเกลือแกงที่ผสมเกลือที่มีส่วนประกอบของไอโอดีนหลายชนิดเล็กน้อย การรับประทานไอโอดีนช่วยป้องกันการขาดไอโอดีน ซึ่งมีประชากรกว่า 2 พันล้านคนทั่วโลกที่ได้รับผลกระทบจากการขาดไอโอดีนและเป็นสาเหตุซึ่งนำไปสู่ความบกพร่องทางสติปัญญา นอกจากนี้ การขาดไอโอดีนยังก่อให้เกิดปัญหาในต่อมไทรอยด์ รวมไปถึงคอพอกประจำถิ่น ในหลายประเทศ การขาดไอโอดีนเป็นปัญหาสาธารณสุขที่พบได้ทั่วไปซึ่งสามารถแก้ไขได้โดยการเสริมไอโอดีนในเกลือ
ไอโอดีนเป็นจุลธาตุที่พบได้ตามอาหารที่ได้จากธรรมชาติในหลายพื้นที่ของโลก อย่างไรก็ตาม เมื่อปริมาณไอโอดีนในดินธรรมชาติมีน้อยและไม่พบในผักเลย การเสริมไอโอดีนในเกลือจะช่วยให้ร่างกายมนุษย์ได้รับไอโอดีนปริมาณน้อยแต่เพียงพอสำหรับความต้องการ
แง่มุมทางเคมี ชีวเคมี และสารอาหาร
ส่วนประกอบอนินทรีย์สี่ตัวที่ถูกใช้เป็นแหล่งไอโอดีนในเกลือเสริมไอโอดีน ขึ้นอยู่กับผู้ผลิต ได้แก่ โพแทสเซียมไอโอเดต โพแทสเซียมไอโอไดน์ โซเดียมไอโอเดต และโซเดียมไอโอไดน์ ซึ่งสารประกอบเหล่านี้มีความจำเป็นต่อชีวสังเคราะห์ฮอร์โมนไทรอกซิน (T4) และไตรไอโอโดไทโรนีน (T3) ซึ่งจำเป็นสำหรับต่อมไทรอยด์
จังหวัดเออเรลัวร์
เออเรลัวร์ (Eure-et-Loir,, ) เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ในประเทศฝรั่งเศส จังหวัดเออเรลัวร์ตั้งชื่อตามชื่อแม่น้ำเออร์และแม่น้ำลัวร์ ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของฝรั่งเศสโดยมีชาทร์เป็นเมืองหลัก ใน ค.ศ. 2019 จังหวัดนี้มีประชากร 431,575 คน
สถานที่สำคัญและน่าสนใจในจังหวัดเออเรลัวร์ ได้แก่ อาสนวิหารแม่พระแห่งชาทร์หรือปราสาทชาโตเดิง
ประเทศลิทัวเนียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศลิทัวเนีย จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศลิทัวเนียได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 24 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 8 ชนิดกีฬา
องค์การสนธิสัญญากลาง
องค์การสนธิสัญญากลาง (Central Treaty Organization, ย่อ: CENTO) มีชื่อเดิมว่า องค์การสนธิสัญญาตะวันออกกลาง (Middle East Treaty Organization หรือ METO) หรือรู้จักกันในชื่อ สนธิสัญญาแบกแดด ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1955 โดยอิหร่าน อิรัก ปากีสถาน ตุรกี และสหราชอาณาจักร ยุบไปเมื่อ ค.ศ. 1979
แรงกดดันและการสัญญาความช่วยเหลือทางทหารและเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาเป็นส่วนสำคัญในการเจรจาอันนำไปสู่ความตกลง แม้สหรัฐอเมริกาไม่อาจเข้าร่วมแต่แรก "เพราะเหตุผลทางเทคนิคล้วน ๆ ด้านกระบวนการงบประมาณ" ใน ค.ศ. 1958 สหรัฐอเมริกาเข้าร่วมคณะกรรมาธิการทหารของพันธมิตร มักถูกมองว่าเป็นหนึ่งในพันธมิตรสงครามเย็นที่ประสบความสำเร็จน้อยที่สุด สำนักงานใหญ่ขององค์การเดิมตั้งอยู่ในกรุงแบกแดด ประเทศอิรัก ใน ค.ศ. 1955-58 ก่อนย้ายไปยังกรุงอังคารา ประเทศตุรกี ใน ค.ศ. 1958-79 ไซปรัสเองก็เป็นตำแหน่งสำคัญสำหรับ CENTO เพาะตำแหน่งที่ตั้งในตะวันออกกลางและฐานทัพอังกฤษบนเกาะ
ปฏิบัติการคอลลาร์ (การตีโฉบฉวยของคอมมานโด)
ปฏิบัติการคอลลาร์ เป็นรหัสนามสำหรับการตีโฉบฉวยของหน่วยคอมมานโดเป็นครั้งแรก ดำเนินการโดยกองทัพบริติช ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง พื้นที่ที่ได้เลือกสำหรับการตีโฉบฉวยคือจังหวัดปาดกาแลบนชายฝั่งฝรั่งเศส หน่วยคอมมานโดบริติชไม่ได้ถูกก่อตั้งมานานและยังไม่ได้รับการฝึกแต่อย่างใด ดังนั้นปฏิบัติการได้ถูกมอบให้กับกองร้อยอิสระที่ 11 ภายใต้บัญชาการของพันตรี รอนนี ท็อด
เป้าหมายของการตีโฉบฉวบครั้งนี้คือการลาดตระเวนพื้นที่ทั้งสี่แห่งและจับกุมเชลย ในช่วงคืนวันที่ 24/25 มิถุนายน ค.ศ. 1940 ทหาร 115 นายของกองร้อยอิสระที่ 11 ได้ดำเนินปฏิบัติการ แต่พวกเขาไม่สามารถรวบรวมข่าวกรองหรือทำให้อุปกรณ์เครื่องมือของเยอรมันเกิดความเสียหาย ความสำเร็จเพียงอย่างเดียวของพวกเขาคือการสังหารทหารยามเยอรมันสองนาย
คณะภราดาลาซาล
คณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชน (Institute of the Brothers of the Christian Schools) มักรู้จักกันในนาม คณะภราดาลาซาล (La Salle Brothers) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่นักบุญฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ก่อตั้งขึ้น เน้นปฏิบัติงานด้านการจัดการศึกษาแก่เยาวชนและเด็กที่ยากจน
ปัจจุบันมีภราดาลาซาลอยู่ประมาณ 5,000 คน ปฏิบัติหน้าที่อยู่ใน 80 ประเทศทั่วโลก
ประวัติ
บาทหลวงฌ็อง-บาติสต์ เดอ ลา ซาล ได้อุทิศตนทำงานด้านการศึกษาอย่างจริงจังเพื่อช่วยเหลือเด็กยากจนในประเทศฝรั่งเศสสมัยนั้นให้มีการศึกษา จึงรวมกลุ่มชายที่มีความกระตือรือร้นจะทำงานด้านการศึกษาตั้งเป็นคณะภราดาแห่งโรงเรียนคริสตชนซึ่งเป็นคณะนักบวชที่เน้นงานสอนเด็กเหล่านั้นโดยเฉพาะ สมาชิกของคณะมีเฉพาะภราดา นับเป็นคณะนักบวชฆราวาสคณะแรกที่เน้นงานสอน และยังเป็นต้นแบบให้คณะนักบวชอื่น ๆ ที่เน้นการสอนที่เกิดขึ้นภายหลังด้วย ในปี ค.ศ. 1680 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 13 ได้รับรองคณะของท่านอย่างเป็นทางการ ท่านยังริเริ่มให้ใช้ภาษาท้องถิ่นในการเรียนการสอนแทนการใช้ภาษาละตินที่ทำมาแต่เดิม เป็นผู้บุกเบิกการอบรมวิชาชีพครู ได้ก่อตั้งวิทยาลัยครูที่เมืองแร็งส์ ปารีส และแซ็ง-เดอนี และตั้งโรงเรียนขึ้นอีกหลายแห่งในฝรั่งเศส สอนในระดับชั้นประถมศึกษา มัธยมศึกษา อาชีวศึกษา
ในประเทศไทย
พระคุณเจ้าฌอง หลุยส์ เวย์ มุขนายกผู้แทนพระสันตะปาปาประจำมิสซังกรุงเทพฯ ในขณะนั้น ได้เล็งเห็นถึงความสำคัญของการจัดการศึกษาแบบคาทอลิก จึงเชิญนักบวชคณะภราดาลาซาลเข้ามาปฏิบัติงานสอนในประเทศไทย คณะได้ส่งภราดาชาวฝรั่งเศสมา 5 คน จากไซ่ง่อน ถึงกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2494 ภราดาทั้ง 5 ได้เรียนภาษาไทยกับบาทหลวงคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส จนได้รับสิทธิ์สอนในประเทศได้
สวิตช์ฟุต
สวิตช์ฟุต (Switchfoot) เป็นวงดนตรีแนวออลเทอร์นาทิฟร็อก จากแซนดีเอโก ในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา สมาชิกปัจจุบันคือ Jon Foreman (ร้องนำ, กีต้าร์) และ Tim Foreman (เบส) ร่วมด้วย Jerome Fontamillas (คีย์บอร์ด) และ Chad Butler (กลอง) และ Drew Shirley (กีตาร์) มีเพลงที่เป็นที่รู้จักคือเพลง "Meant to Live" และ "Dare You to Move"
ประวัติ
จุดเริ่มต้นของ Switchfoot เกิดจากการพบกันของ Jon และ Chad ซึ่งต่างก็เป็นนักเล่นกระดานโต้คลื่นที่เข้าร่วมการแข่งขันในระดับชาติ โดยทั้งคู่อยู่คนละทีมกัน แต่ด้วยความสนใจในด้านดนตรีที่ตรงกันจึงทำให้ทั้งคู่ร่วมกันฟอร์มวง Switchfoot ขึ้นมา ซึ่งชื่อวง “Switchfoot” ก็มาจากศัพท์เทคนิคในการเล่นกระดานโต้คลื่นอีกด้วย
สวิตช์ฟุตมีผลงานกับสังกัดอินดี้มาแล้ว 3 ชุดคือ Legend Of Chin (1997), New Way To Be Human (1999) และ Learning To Breath (2000) ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดีด้วยยอดขายกว่า 400,000 ก๊อปปี้ รวมทั้งได้รับรางวัล ASCAP San Diego Music Award ในปี 2001 และ 2002 ซึ่งเป็นความสำเร็จที่ไม่ธรรมดาเลยสำหรับวงอินดี้
นอกจากนี้บทเพลงของ Switchfoot ยังถูกนำไปใช้ประกอบรายการโทรทัศน์อย่าง Dawson’s Creek และ Felicity อีกด้วย รวมทั้งภาพยนตร์อย่าง “A Walk To Remember” ที่นำแสดงโดยแมนดี มัวร์ ซึ่งในเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้ โดย Jon ยังได้รับเชิญให้ร้องเพลง “Someday We’ll Know” คู่กับแมนดี มัวร์อีกด้วย
The Beautiful Letdown
The Beautiful Letdown ซึ่งถือเป็นอัลบั้มแรกที่ออกจำหน่ายภายใต้สังกัดเมเจอร์อย่าง Sony Music ซึ่งทำให้สวิตช์ฟุตได้รับโอกาสในการทำงานที่มากกว่าเดิม โดยในอัลบั้มนี้พวกเขาได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ John Fields (ที่เคยร่วมงานกับ Andrew WK และ Evan & Jaron มาแล้ว) รวมทั้งทีมงานชั้นเยี่ยมอย่าง Chris Lord-Aldge (Goo Goo Dolls), Tom Lord-Aldge (Rolling Stone และ Blink 182) และ Jack Joseph Puig (John Mayer, No Doubt) “Meant To Live” ซิงเกิลแรกของอัลบั้มซึ่งติดอันดับ Top 20 ในบิลบอร์ด และยังเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ ไอ้แมงมุม 2 อีกด้วย
Nothing Is Sound
อัลบั้มนี้ได้มีสมาชิกเพิ่ม 1 คนคือ Drew Shirley (กีตาร์) เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการในปี 2005 อัลบั้ม Nothing Is Sound ออกวางขายในอเมริกา วันที่ 13 กันยายน 2005 โดยมีเพลง "We Are One Tonight" ออกอากาศต้นปี 2006 อัลบั้มชุดนี้ขึ้นสูงสุดอันดับ 3 ในชาร์ตบิลบอร์ด 200
อัลบั้มชุดต่อไป ''Oh! Gravity.'' ออกจำหน่าย 26 ธันวาคม 2006
แนวซีคฟรีท
คำว่า แนวซีคฟรีท หมายถึงแนวป้องกันของเยอรมันสองแนวที่มีความแตกต่าง ครั้งหนึ่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและอีกครั้งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
แต่เดิมเป็นแนวป้อมปราการและการป้องกันรถถังที่ถูกสร้างขึ้นโดยเยอรมันในทางภาคเหนือของฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1916-17 ได้เป็นที่รู้จักกันในภาษาเยอรมันคือ Siegfriedstellung ("ตำแหน่งแนวซีคฟรีท") พวกบริติชได้เรียกอีกอย่างว่า "แนวฮินเดินบวร์ค" ชื่อที่ถูกนำมาใช้โดยส่วนที่เหลือของฝ่ายสัมพันธมิตร
ภายหลังสงครามโลกครั้งหนึ่ง ป้อมปราการเยอรมนีที่อยู่ทางด้านตะวันออกของแม่น้ำไรน์จะต้องถูกทำลายเนื่องจากสนธิสัญญาแวร์ซาย.
ในช่วงครั้งที่สอง ยังได้เป็นที่รู้จักกันในเยอรมันคือ กำแพงตะวันตก แต่ได้ถูกเรียกโดยฝ่ายสัมพันธมิตรว่า แนวซีคฟรีท ถูกสร้างขึ้นทางด้านตะวันออกที่ไกลออกไปในปี ค.ศ. 1930 อยู่ฝั่งตรงข้ามกับแนวแมกิโนต์ของฝรั่งเศส แนวนี้ได้ทอดยาวไปกว่า 630 กิโลเมตร(390 ไมล์) และมีจุดเด่นด้วยบังเกอร์กว่า 18,000 แห่ง, อุโมงค์ และแท่งหินดักรถถัง เครือข่ายของโครงสร้างการป้องกันได้ลากยาวตั้งแต่เคลเวอตรงพรมแดนติดกับเนเธอร์แลนด์, ลงมาตามพรมแดนตะวันตกของอดีตจักรวรรดิเยอรมันจนถึงเมืองไวล์อัมไรน์ตรงพรมแดนติดกับสวิตเซอร์แลนด์ ได้ถูกวางแผนในปี ค.ศ. 1936 และสร้างขึ้นในระหว่างปีค.ศ. 1938 และ 1940
ตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 1944 ถึง เดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 แนวซีคฟรีทได้ถูกตีแตกด้วยการรุกของฝ่ายสัมพันธมิตรขนาดใหญ่
เลิฟไลฟ์! (ซีรีส์)
'เลิฟไลฟ์! สคูลไอดอลโปรเจกต์ซีรีส์ (Love Live! School Idol Project Series) หรือเรียกโดยย่อว่า เลิฟไลฟ์! ซีรีส์' เป็นชื่อของแฟรนไชส์สื่อผสมที่สร้างขึ้นโดย ฮาจิเมะ ยาตาเตะ แห่งสตูดิโออนิเมะ ซันไรส์ และ ซากูราโกะ คิมิโนะ โดยเป็นโปรเจกต์ร่วมกันของคาโดกาวะคอร์ปอเรชัน, บันไดนัมโคอาร์ต และซันไรส์ (บริษัทในเครือบันไดนัมโคโฮลดิงส์) โดยมีเนื้อหาหลักที่บ่งบอกถึงการต่อสู้และการเติบโตของกลุ่มไอดอลสมมติในโรงเรียนของญี่ปุ่น เปิดตัวขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2010 กับ เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น แฟรนไชส์ประกอบไปด้วยอนิเมะทางโทรทัศน์ 4 เรื่อง ภาพยนตร์อนิเมะ 2 เรื่อง รวมถึงไลท์โนเวล มังงะ และวิดีโอเกม เลิฟไลฟ์! สคูลไอดอลเฟสติวัล ซึ่งในแต่ละเรื่องของแฟรนไชส์นี้จะขึ้นต้นด้วยชื่อ เลิฟไลฟ์! เสมอ
ภาพรวม
แต่ละชื่อในแฟรนไชส์นี้มุ่งเน้นไปที่กลุ่มนักเรียนวัยรุ่นที่กลายเป็น "ไอดอลของโรงเรียน" หรือ "สคูลไอดอล" ซึ่งเป็นกิจกรรมนอกหลักสูตร กิจกรรมหลักของพวกเธอคือการร้องเพลงและออกแบบท่าเต้นให้กับเพลงที่พวกเขาแสดงเองในคอนเสิร์ตหรืองานดนตรีอื่น ๆ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ได้แก่ การออกแบบเครื่องแต่งกายของตนเอง ตลอดจนการถ่ายทำวิดีโอโปรโมตและมิวสิกวิดีโอ กลุ่มไอดอลระดับท็อปเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่แฟน ๆ ของไอดอลโรงเรียน โดยได้รับความช่วยเหลือจากการเผยแพร่ในนิตยสารและสื่ออื่น ๆ นอกเหนือจากสินค้าของไอดอลโรงเรียนที่จำหน่ายในร้านค้าที่จัดรายการที่เกี่ยวกับโอตาคุ
การแข่งขันไอดอลของโรงเรียนระดับชาติเรียกว่า "การแข่งขันเลิฟไลฟ์" และการเข้าสู่การแข่งขันนั้นขึ้นอยู่กับความนิยมของแต่ละกลุ่ม ขนาดของกลุ่มไอดอลมีตั้งแต่ไอดอลเดี่ยวไปจนถึงกลุ่มที่มีสมาชิกตั้งแต่ 9 คนขึ้นไป เนื่องจากการแข่งขันเลิฟไลฟ์นั้นมีการแข่งขันสูง ไอดอลของโรงเรียนบางคนจึงเลือกที่จะไม่พยายามเข้าร่วมและเพียงแค่มีส่วนร่วมในการแสดงในงานอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม การเข้าร่วมในการแข่งขันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และกลุ่มใดก็ตามที่ชนะการแข่งขันจะได้รับการยกย่องว่าเป็นตำนาน
การบริหาร
''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์ เป็นโครงการร่วมกันโดยนิตยสาร เด็งเงกิจีส์แมกกาซีน'' ของคาโดกาวะคอร์ปอเรชัน (แอสกีมีเดียเวิร์กส ในอดีต) ร่วมกับบริษัทผลิตอนิเมะรายใหญ่ ซันไรส์ และบริษัทด้านเพลงและสื่อ บันไดนัมโคอาร์ต (เดิมคือบันไดวิชวล และ แลนติส ก่อนควบกิจการในปี ค.ศ. 2018)
เนื้อหาส่วนใหญ่จะถูกลงในในนิตยสาร เด็งเงกิจีส์แมกกาซีน เป็นประจำ รวมไปถึงมีการขายซีดีเพลงพร้อมดีวีดีที่มี PV ที่ผลิตโดยซันไรส์ โดยมีแผนการผลิตที่ใช้คุณลักษณะหลักของทั้งบริษัทและนิตยสารเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ผู้อ่านนิตยสาร เด็งเงกิจีส์แมกกาซีน สามารถมีส่วนร่วมในการกำหนดองค์ประกอบต่าง ๆ ของสมาชิก เช่น ชื่อวง, การตั้งยูนิต, การลงคะแนนเพื่อเลือกเซนเตอร์เพลง เป็นต้น
ทันทีที่เริ่มผลงานในแต่ละผลงาน ชีวิตประจำวันของตัวละคร และกิจกรรมไอดอล จะกระจัดกระจายไปกับเสียงพากย์ที่บันทึกไว้ในซีดี และเรื่องสั้นในรูปแบบของการสัมภาษณ์ในนิตยสาร เด็งเงกิจีส์แมกกาซีน แทนที่จะเป็นอนิเมะและมังงะ หลังจากนั้น เรื่องราวหลักที่นำไปสู่การก่อตั้งวงจะได้รับการประกาศผ่านมังงะหรืออนิเมะทางโทรทัศน์ แต่เนื้อหาอาจแตกต่างกันออกไปตามสื่อต่าง ๆ
กลุ่มสคูลไอดอล
กลุ่มสคูลไอดอลหลายแห่งได้ปรากฏตัวในซีรีส์นี้ รวมทั้งกลุ่มที่เป็นตัวละครหลักในซีรีส์หลัก หรือในบทบาทตัวละครสนับสนุนเท่านั้น อย่างไรก็ดี ก็มีบางกลุ่มปรากฏเฉพาะในเกมสคูลไอดอลเฟสติวัลเท่านั้น
ลฺหวี่
ลฺหวี่ ถอดเสียงแบบ พินอิน และแบบ เวด-ไจลส์ ว่า Lü เป็นนามสกุลจีน เขียนเป็นอักษรจีนตัวย่อว่า 吕 และเขียนเป็นอักษรจีนตัวเต็มว่า 呂 เป็นนามสกุลที่ใช้มากที่สุดเป็นอันดับที่ 47 ของประเทศจีน มีผู้ใช้นามสกุลนี้ราว 5.6 ล้านคน หรือคิดเป็น 0.47% ของประชากรชาวจีนในปี ค.ศ. 2002 เป็นนามสกุลที่ใช้กันมากเป็นพิเศษในมณฑลชานตง และมณฑลเหอหนาน
เลิฟไลฟ์! (ซีรีส์)
ผลงาน
ณ ปี ค.ศ. 2021 ''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์'' แบ่งออกเป็น 4 ภาคด้วยกัน โดยในแต่ละภาคจะมีกลุ่มสคูลไอดอลที่เป็นตัวละครหลักของเรื่องในแต่ละภาค
ลฺหวี่
นามสกุลนี้มีที่มาจากชื่อ รัฐลฺหวี่ ของจีนยุคโบราณ ลฺหวี่ ช่าง (ราวศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล รู้จักกันในชื่อเจียง จื่อหยา) ผู้ก่อตั้ง รัฐฉี เป็นคนแรกที่พบว่าใช้นามสกุลนี้ ลฺหวี่จัดเป็นนามสกุลลำดับที่ 22 ใน ตำรานามสกุล 100 ตระกูล ของ ราชวงศ์ซ่ง
เลิฟไลฟ์! (ซีรีส์)
อนิเมะทางโทรทัศน์
ผลงานอนิเมะทางโทรทัศน์ของ ''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์'' ทุกภาค ถูกสร้างภายใต้การผลิตของสตูดิโอ 8 ของซันไรส์
ใน เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น กำกับโดย ทากาฮิโกะ เคียวโกกุ เขียนบทโดย จุกกิ ฮานาดะ มีจำนวน 2 ฤดูกาล จำนวนฤดูกาลละ 13 ตอน รวม 26 ตอน ออกฉายทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ในโตเกียว และช่องทางอื่น ๆ รวมถึงผ่านระบบสตรีมมิงผ่านครันชีโรล ฤดูกาลแรกออกอากาศวันที่ 6 มกราคม - 31 มีนาคม ค.ศ. 2013 และฤดูกาลที่ 2 ออกอากาศวันที่ 6 เมษายน - 29 มิถุนายน ค.ศ. 2014 นอกจากนี้ยังมีโอวีเอเผยแพร่เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013
ใน เลิฟไลฟ์! ชมรมสคูลไอดอลนิจิกะซากิ กำกับโดย โทโมยูกิ คาวามูระ เขียนบทโดย จิน ทานากะ ฤดูกาลแรกมีจำนวน 13 ตอน ออกฉายทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์ในโตเกียว รวมถึงเผยแพร่ผ่านทางยูทูบไลฟ์, ไลน์ไลฟ์ และบันไดแชนเนล ตั้งแต่วันที่ 3 ตุลาคม - 26 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ส่วนฤดูกาลที่ 2 จะออกอากาศในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 2022
ใน เลิฟไลฟ์! ซูเปอร์สตาร์!! กำกับโดย ทากาฮิโกะ เคียวโกกุ เขียนบทโดย จุกกิ ฮานาดะ ฤดูกาลแรกออกอากาศวันที่ 11 กรกฎาคม - 17 ตุลาคม ค.ศ. 2021 จำนวน 12 ตอน ออกอากาศทางช่อง เอ็นเอชเคเอ็ดดูเคชันแนลทีวี (NHK E) และได้มีการประกาศสร้างฤดูกาลที่ 2 เพิ่มเติม
ภาพยนตร์
ภาพยนตร์อนิเมะใน ''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์'' สร้างโดยสตูดิโอ 8 ของซันไรส์ และจัดจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นโดย โชชิกุ
ภาพยนตร์อนิเมะ เลิฟไลฟ์! เดอะสคูลไอดอลมูฟวี่ เข้าฉายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ทำรายได้ประมาณ 2,860 ล้านเยน ในประเทศไทยเข้าฉายวันที่ 29 - 30 สิงหาคม ค.ศ. 2015
ส่วนภาพยนตร์อนิเมะ ''เลิฟไลฟ์! ซันไชน์!! เดอะสคูลไอดอลมูฟวี่ โอเวอร์เดอะเรนโบว์'' เข้าฉายในญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2019 ทำรายได้ประมาณ 1,300 ล้านเยน ในประเทศไทยเข้าฉายครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มกราคม ค.ศ. 2019
นิตยสาร
นิตยสารของ ''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์ เผยแพร่แยกออกจากนิตยสาร เด็งเงกิจีส์แมกกาซีน'' โดยฉบับปฐมฤกษ์วางแผงวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 ในช่วงแรกยังไม่มีชื่อนิตยสาร โดยได้เปิดโอกาสให้ร่วมกันตั้งชื่อนิตยสารดังกล่าว และได้ประกาศชื่อนิตยสารว่า "เลิฟไลฟฺ! เดย์ส" (LoveLive!Days) ตั้งแต่ฉบับที่ 3 เป็นต้นมา เนื้อหาในนิตยสารนี้นำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับแฟรนไชส์ ''เลิฟไลฟ์! ซีรีส์'' รวมถึงข้อมูลล่าสุดเกี่ยวกับกลุ่มสคูลไอดอล สื่อดัดแปลงต่าง ๆ รวมไปถึงมังงะ นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้แฟน ๆ ได้มีส่วนร่วมในการเสนอหรือลงคะแนนสำหรับแนวคิดของเพลงและเครื่องแต่งกายของวง
เลิฟไลฟ์! ในประเทศไทย
''เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น'' ถูกประกาศเป็นหนึ่งในอนิเมะลิขสิทธิ์ของบริษัท ดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) จำกัด เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 2013 และได้ออกจำหน่ายแผงดีวีดีชุดแรกในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 42 เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2014 ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2015 บันไดวิชวล (ชื่อบริษัทในขณะนั้น) ได้แต่งตั้งให้ DEX เป็นตัวแทนสิทธิ์ในการนำเข้าและจำหน่ายสินค้าลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวในประเทศไทย
นับแต่ ''เลิฟไลฟ์! ปฏิบัติการไอดอลจำเป็น'' ฤดูกาลที่ 2 เป็นต้นมา ได้มีการเผยแพร่ผ่านเว็บไซต์ เดกซ์แชนเนล (ซึ่งต่อมาได้ยุบรวมกับฟลิกเซอร์) ในวันเดียวกับที่ออกฉายในญี่ปุ่น ในรูปแบบบรรยายไทย
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร
8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร (14 Blades; อักษรจีนตัวเต็ม: 錦衣衛; อักษรจีนตัวย่อ: 锦衣卫; พินอิน: Jǐn Yī Wèi) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน นำแสดงโดย เจิ้น จื่อตัน, เจ้า เวย, อู๋จุน, สฺวี จื่อชาน, ชี อวี้อู่ และ หง จินเป่า กำกับการแสดงโดย แดเนียล ลี
เรื่องย่อ
ในยุคราชวงศ์หมิง ราชสำนักจะชุบเลี้ยงมือสังหารที่เก็บรวบรวมมาจากเด็กกำพร้าทั่วประเทศ มาสู่การเป็น "จินยี่เหว่ย" (องครักษ์เสื้อแพร) ซึ่งเหล่าจินยี่เหว่ยแต่ละคนนั้นจะได้รับมีดดาบทั้งหมด 14 เล่ม แบ่งเป็น 8 เล่มใช้สำหรับทรมานศัตรู อีก 5 เล่มใช้สำหรับสังหาร และเล่มสุดท้ายนั้นใช้สำหรับปลิดชีวิตตนเองหากทำภารกิจไม่สำเร็จ
ขณะเดียวกัน อ๋องฉิน ก็ได้ส่งบุตรสาวบุญธรรมชื่อ ทัวทัว (สฺวี จื่อชาน) ซึ่งเป็นสุดยอดฝีมือเข้าตามล่าชิงหลงด้วยเช่นกัน
จนในที่สุด ชิงหลงและเฉียวฮวาก็ได้เดินทางมาสู่ยังเมืองชายแดนทะเลทรายเพื่อสกัดกั้นแผนการก่อกบฏของอ๋องฉิง โดยมี พ่านกวาน (อู๋จุน) จอมโจรทะเลทรายเจ้าของสมญา เหยี่ยวทะเลทราย เข้าร่วมด้วย
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
14 Blades เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากภาพยนตร์เก่าเมื่อ 25 ปีที่แล้วของบริษัทชอว์บราเดอร์ที่ชื่อ Secret Service of the Imperial Court หรือ Police Pool of Blood (ยอดองค์รักษ์เสื้อแพร) โดยมี เจิ้น จื่อตัน นักแสดงกังฟูระดับซูเปอร์สตาร์ของฮ่องกงมารับบท ชิงหลง ตัวเอกของเรื่อง ร่วมด้วยนักแสดงชื่อดังอีกหลายคน รวมทั้ง หง จินเป่า ที่ร่วมแสดงด้วยในฐานะนักแสดงรับเชิญ โดยมี แดเนียล ลี ผู้กำกับชาวฮ่องกงที่มีผลงานเรื่องก่อนหน้านี้คือ Three Kingdoms: Resurrection of the Dragon ในปี ค.ศ. 2008 ที่ได้รับเสียงวิจารณ์ไปในทางที่ไม่ดีนักเป็นผู้กำกับและร่วมเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้
เสียงวิจารณ์ในเว็บไซต์สยามโซนกล่าวว่าหากเปรียบเทียบภาพยนตร์เรื่องนี้กับผลงานที่เข้าฉายในเวลาไล่เลี่ยกันของเจิ้น จื่อตัน แล้ว อย่าง Ip Man 2 พบว่า Ip Man 2 สนุกและน่าดูกว่า
และในเว็บไซต์IMDbได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ไป 6.3 ดาว จากทั้งหมด 10 ดาว
แจฮ์โรม
แจฮ์โรม เป็นเมืองและเมืองหลักของเทศมณฑลแจฮ์โรม จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2559 เมืองนี้มีประชากร 141,634 คน แจฮ์โรมเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคใต้ของจังหวัดฟอร์สและใหญ่เป็นอันดับสองของทั้งจังหวัด
ภูมิอากาศ
แจฮ์โรมมีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทรายเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน: BSh) หยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 285 mm ต่อปี อุณหภูมิเฉลี่ยของเมืองนี้อยู่ที่ประมาณ 20 C อุณหภูมิสูงสุดในช่วงฤดูร้อนสูงถึง 45 C และอุณหภูมิต่ำสุดในฤดูหนาวลดลงถึง -5 C
ประวัติศาสตร์อิสราเอล
ประวัติศาสตร์อิสราเอล เป็นเรื่องราวการตั้งประเทศของชาวยิวหรือชาวฮีบรูซึ่งเริ่มต้นจากการอพยพของอับราฮัมในพันธสัญญาเดิม การตกไปเป็นทาสในอียิปต์ การอพยพของโมเสสมาสู่ดินแดนพันธสัญญา การตั้งอาณาจักรของชาวยิว จนถูกยึดครองโดยเปอร์เซีย กรีก และโรมัน การแพร่กระจายของชาวยิวไปทั่วโลก ในที่สุดขบวนการไซออนนิสต์ได้ฟื้นฟูภาษาฮีบรูเป็นภาษาพูด และก่อตั้งประเทศอิสราเอลในดินแดนปาเลสไตน์ได้สำเร็จหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
กำเนิดชาวยิวในพันธสัญญาเดิม
อับราฮัมมีลูกด้วยกันสองคน คนแรกคือ อิสมาเอล (yismael) ที่เกิดกับหญิงทาสชื่อว่า นางฮาการ์ (hagar) คนที่สองคือ อิสอัค (ishak) หรือไอเซ๊ด (Issic) ที่เกิดกับซาราห์ (sarah) ภรรยาของท่าน ซึ่งอับราฮัมได้วิงวอนต่อพระเจ้าที่มีชื่อเรียกว่ายะโฮวา (Jehovah) ขอให้ทรงเพิ่มพูนลูกหลานของท่านให้มากมายดั่งเม็ดทรายในทะเล และดวงดาวในท้องฟ้าและในกาลถัดมา ได้ปรากฏว่า เชื้อสายของอิสมาเอลที่อพยพไปทางใต้หรือแหลมอาระเบีย ได้กลายเป็นต้นตระกูลของชาวอาหรับทั้งหมด ส่วนเชื้อสายของอิสอัคนั้น เป็นต้นตระกูลของชาวอิสราเอล โดยอิสอัคมีลูกด้วยกันสองคนคือ เอซาว (esau) และยาโคบ (jacob) หรืออิสราเอล
ยาโคบ ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็นอิสราเอลในวันที่เขาพบพระเจ้าที่ริมแม่น้ำยับบอก ซึ่งเขาได้ปล้ำสู้กับบุรุษผู้หนึ่งในคืนนั้น และขอให้บุรุษนั้นอวยพรเขาแล้วจะปล่อยเขาไป จึงกลายเป็นที่มาที่ลูกหลานอิสราเอลได้รับการอวยพรมากมาย หลังจากที่ยาโคบถูกเรียกชื่อใหม่จากบุรุษผู้นี้ว่า "อิสราเอล" ซึ่งแปลว่า "ผู้ที่ปล้ำสู้กับพระเจ้า" ยาโคบ Jacob หรือ อิสราเอล มีลูกด้วยกันสิบสองคนคือ รูเบน ซามาอูล เลวี ยูดาห์ ซับลุน อิสสาคาร์ ดาน อาเชอร์ กาด นัฟตาลี โยเซฟ และเบนจามิน โดยเรียกบุตรสิบสองคนนี้ว่า อิสราเอลไลย์ (israeliah)
ต่อมาได้เกิดภัยแล้งขึ้น ยาโคบ หรืออิสราเอล และครอบครัว ต้องทำมาหากินด้วยความยากลำบาก โดยในขณะนั้นโยเซฟได้บอกว่าตัวเอง เป็นที่รักของพระเจ้าของชาวอิสราเอล ทุกคนในครอบครัวจะรอดได้เพราะตัวเขา ทำให้พี่น้องคนอื่นเกิดความอิจฉาริษยา จึงได้วางแผนกันกำจัด โดยการโยนลงบ่อกลางทะเลทราย และนำเศษเสื้อผ้าของเขาไปบอกแก่บิดาว่า โยเซฟได้เสียชีวิตไปเสียแล้ว ก่อให้เกิดความโศกเศร้าแก่ยาโคบ หรืออิสราเอลเป็นอย่างมาก แต่โชคดีที่กองคาราวานจากปาเลสไตน์ที่จะไปยังอียิปต์มาตักน้ำ และได้ช่วยเหลือโยเซฟให้ขึ้นมาจากบ่อน้ำ แต่ด้วยหัวหน้าพ่อค้าเห็นว่าโยเซฟมีรูปโฉมงาม จึงได้นำเขาไปขายให้กับข้าหลวงชาวอียิปต์ และข้าหลวงผู้นั้นได้รับเขาไว้มาดูแลอย่างดี โดยไม่ได้ให้เขาอยู่ในฐานะทาสเหมือนคนอื่น
ครั้นโยเซฟเติบใหญ่ กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม ภรรยาของข้าหลวงได้หลงใหลในรูปโฉมของเขา และล่อลวงเขาด้วยความใคร่อยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่โยเซฟไม่มีความคิดที่เนรคุณข้าหลวงที่เลี้ยงดูตัวเอง จึงไม่ได้สนใจการหว่านเสน่ห์ของภรรยาข้าหลวงแต่อย่างใด ทำให้นางเกิดความคับแค้น และวางแผนให้เขาได้รับโทษ ฐานที่ทำให้นางขายหน้า โดยการล่อหลอกให้เขาเข้ามาในห้องของนางตามลำพัง และตะโกนร้องเรียกทหารยามว่า โยเซฟได้เข้ามาปลุกปล้ำตน เขาจึงถูกข้าหลวงทำโทษ โดยการถูกส่งไปจองจำในคุก
ต่อมาได้เกิดภัยแล้งขึ้นในอียิปต์ ประจวบกับที่ฟาโรห์ทรงสุบินประหลาดจึงประกาศหาคนที่จะมาไขความฝันของพระองค์ให้ ซึ่งในขณะนั้นโยเซฟได้เคยกล่าวอ้างให้ผู้คนในคุกฟังว่า ตนเองสามารถทำนายฝันได้ เขาจึงถูกพาตัวมาเข้าเฝ้าฟาโรห์ และทำนายถึงพระสุบินของพระองค์ พระเจ้าทรงให้โยเซฟมีความเข้าใจ ถึงสิ่งที่ฟาโรห์ทรงพระสุบิน และมีสติปัญญาในการแก้ปัญหาที่จะเกิดขึ้น (ปฐก 41:14-32) ทำให้ฟาโรห์ทรงแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้ดูแลทั่วราชอาณาจักร แต่งตั้งเป็นใหญ่มีอำนาจรองจากฟาโรห์ (ปฐก 41:40-44) และเขาได้นำพี่น้องทั้งหมดที่ต้องประสบกับภัยแล้งในคานาอันเข้ามาอยู่อาศัยในแผ่นดินอียิปต์
ครั้นพอสิ้นโยเซฟไป ฟาโรห์องค์ต่อมาได้เกิดความไม่ไว้ใจต่อชาวฮีบรู ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะเป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ จึงได้แยกฮีบรูให้ไปอยู่อีกอาณาเขตหนึ่งห่างจากพวกตน และลดฐานะให้เป็นทาส แล้วเกณฑ์แรงงานไปใช้ในการก่อสร้างพีระมิด อีกทั้งปริมาณประชากรของชาวฮีบรูได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้ฟาโรห์ต้องมีคำสั่งให้ประหารชีวิตเด็กเกิดใหม่เป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม ปรากฏว่ามีทารกเพศชายคนหนึ่งรอดตายจากคำสั่งประหารนั้นมาได้ เพราะมารดาได้นำเด็กใส่ตะกร้าลอยน้ำ เจ้าหญิงอียิปต์องค์หนึ่งทรงพบเข้า และนำเขาไปอุปการะ ประทานชื่อว่า "โมเสส" (Moses) พระนางตรัสว่า "เพราะเราได้ฉุดเขาขึ้นมาจากน้ำ" (อพย 2:10)
โมเสสเติบโตขึ้น เป็นผู้มีสติปัญญาดี และได้รับการศึกษาสูงเยี่ยงเจ้าชายองค์หนึ่ง เขามีจิตเมตตา และสงสารทาสชาวฮีบรูที่ถูกเกณฑ์แรงงานมาสร้างพีระมิดให้ฟาโรห์ และถูกผู้คุมทำทารุณกรรมต่าง ๆ จนพลั้งเผลอสังหารผู้คุมคนหนึ่ง เพื่อต้องการช่วยเหลือทาสที่กำลังถูกทารุณ กาลนั้นเขาได้ละทิ้งตำแหน่งและฐานันดรของตัวเอง มาอยู่กับพวกทาสชาวฮีบรู และพาพวกอิสราเอล หรือ ฮีบรูถึงสามแสนคนออกจากอียิปต์กลับไปสู่ประเทศปาเลสไตน์ ดินแดนแห่งนี้พวกฮิบรูถือว่าเป็นดินแดนแห่งพันธสัญญาของพระเจ้า ที่ทรงประทานให้แก่พวกเขา และระหว่างทางที่โมเสสนำชาวอิสราเอลกลับไปยังดินแดนแห่งพันธสัญญาที่ยาโคบเคยอยู่ โมเสสได้พบพระเจ้าที่ภูเขาซีนาย และรับพระบัญญัติสิบประการ The Ten commanment ที่นั้น
ดินแดนที่เรียกว่า "ปาเลสไตน์" (Palestine) ที่ชาวฮิบรูได้อพยพเข้าไปอาศัยอยู่เมื่อครั้งนั้น มีเนื้อที่ประมาณ 25,000 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทิศเหนือจรดประเทศซีเรีย ทิศใต้จรดประเทศอียิปต์ ทิศตะวันออกจรดแม่น้ำจอร์แดน ทิศตะวันตกจรดทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ณ ดินแดนแห่งนี้ โมเสส ได้วางรากฐานที่สำคัญให้แก่สังคมฮิบรู คือ
อาณาจักรของชาวฮีบรู
พวกฮีบรูมีความสามัคคีและมีกำลังเข้มเข็งขึ้น จึงได้ทำการรวบรวมดินแดนโดยรอบ อันได้แก่ ดินแดนของพวกคานัน และพวกอาราเอลไลท์ แต่ก็ถูกรุกรานจากพวกพวกฟิลิเตีย (Philistine) ซึ่งอพยพจากเกาะครีต (Crete) และเข้ามาตั้งภูมิลำเนาอยู่แถบชายทะเล ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลสไตน์ และพวกอามอไรท์กับฮิตไตท์จากทางเหนือ ทำให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องมีกษัตริย์ปกครอง พวกอิสราเอลไลท์ได้พร้อมใจกันเลือกหัวหน้ากลุ่มที่เข้มแข็งขึ้นมาผู้หนึ่งชื่อ "ซาอูล" (Saul) ขึ้นเป็นกษัตริย์องค์แรก เมื่อประมาณ 1050 ปี ก่อนคริสตกาล
ในกาลต่อมา กษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์จากการรบกับชนฟิลิสเตีย และหลังจากกษัตริย์ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว พวกอิสราเอลไลท์ได้เลือกอดีตข้าราชสำนักของพระเจ้าซาอูลผู้มีความสามารถในการสงครามไม่แพ้กันขึ้นเป็นกษัตริย์ มีพระนามว่ากษัตริย์ดาวิด (David) พระเจ้าดาวิดทรงครองราชย์ อยู่ระหว่าง 1010-970 ปี ก่อนคริสตกาล สมัยของพระองค์นับได้ว่า เป็นสมัยแห่งความรุ่งโรจน์ของพวกอิสราเอล ทรงตี 12 เผ่าของอิสราเอลรวมกันเป็นหนึ่งเดียว โดยกษัตริย์เดวิดมาจากเผ่ายูดาห์ หนึ่งในสิบสองเผ่าเชื้อสายของยาโคบ (อิสราเอล) และได้สถาปนานครเยรูซาเลม ช่วงนี้ชาวอิสราเอลเรียกตนเองตามเผ่าของตัวเอง เช่น อารอนเผ่าเลวี ดาวิดแห่งยูดาห์ ซาอูเผ่าเบนยามิน หลังจากที่ช่วงเป็นทาสในอียิปต์ได้เรียกชนชาตินี้ว่า "ฮีบรู"
ครั้นสิ้นรัชสมัยกษัตริย์ดาวิด กษัตริย์โซโลมอน โอรสกษัตริย์ดาวิด ทรงทำให้เยรูซาเลมมั่งคั่งและรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ทรงสร้างมหาวิหารงดงามและยิ่งใหญ่ขึ้นในอาณาจักร ในตอนนั้นคำว่าศูนย์กลางของโลก หมายถึงเยรูซาเร็ม อย่างไรก็ตาม ปลายรัชกาลกษัตริย์โซโลมอนทรงปล่อยให้ลัทธิศาสนาฟินิเชียนและอียิปต์ ซึ่งบูชารูปเคารพและนับถือเทพเจ้าหลายองค์เข้ามา ทำให้ประชาชนทางเหนือพากันรับนับถือเทพเจ้าของลัทธิศาสนาอื่นมากขึ้น พระเจ้าได้ลงโทษชนชาตินี้โดยฉีกอาญาจักรอิสราเอลเป็น 2 ส่วน
เมื่อกษัตริย์โซโลมอนสิ้นพระชนม์ เมื่อ ปี 930 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้อาณาจักรของโซโลมอนแตกออกป็นสองส่วนคือ อาณาจักรอิสราเอล (the kingdom of israel) โดยมีกรุงสะมาเรียเป็นเมืองหลวง และอาณาจักรยูดาห์ (the kingdom of judah) โดยมีเยรูซาเล็มเป็นศูนย์กลาง 350 ปีต่อมา อาณาจักรทั้งสองต้องล่มสลายไป โดยอาณาจักรที่ล่มสลายไปแห่งแรกคือ อาณาจักรอิสราเอล ถูกยึดครองโดยพวกอัสซีเรีย (assyrian) ในปี 721 ก่อนคริสต์ศักราช ซึ่งนำโดยกษัตริย์ซาร์กอนที่ 2 และกวาดต้อนชาวยิวไปยังอัสซีเรีย แต่กษัตริย์ซาร์กอน ไม่ได้บุกยึดอาณาจักรยูดาห์ เพราะอาณาจักรยูดาห์ได้ทำการจ่ายภาษี และส่งเครื่องบรรณาการมาแทน
การล่มสลายของอาณาจักร
ต่อมา ปี 587 ก่อนคริสต์ศักราช อาณาจักรยูดาห์ต้องล่มสลายตามไป โดยเนบูคัดเนสซาร์แห่งอาณาจักรแคลเดียมีชัยต่ออัสซีเรีย จึงตัดสินใจบุกอาณาจักยูดาห์ต่อ เขาได้ทำลายมหาวิหารยะโฮวาห์ และกวาดต้อนชาวอาณาจักรยูดาห์ไปยังบาบิโลน และให้อิสระแก่ยิวในการประกอบกิจทางศาสนา และจัดให้อยู่เป็นนิคมยิว (the jewish dispora) จึงทำให้ยิวสามารถรักษาสภาพเป็นยิวและภาษาของตัวเองได้ ต่อมาปี 538 ก่อนคริสต์ศักราช กษัตริย์ไซรัส (king cyrus) แห่งเปอร์เซียมีชัยต่ออัลคาเดียน จึงได้ปลดปล่อยชาวยิว 50,000 คน กลับเยรูซาเล็ม ทำให้ยิวมีอาณาจักรของตัวเองอีกครั้งและอิสราเอลได้รื้อฟื้นสร้างมหาวิหารใหม่อีกครั้ง แต่ก็เป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ด้วยในปี 332 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้ตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช (Alexander the Great) ที่มีชัยต่อเปอร์เซียในการเข้าบุกยึดดินแดน
จนกระทั่งปี 129 ก่อนคริสต์ศักราช ชาวยิวได้มีอิสระกลับคืนมาอีกครั้ง แต่ในปี 63 คริสต์ศักราช ชาวยิวก็กลับเข้าไปอยู่ภายใต้การปกครองของโรมันแทนกรีก ทำให้ชาวยิวลำบากมากขึ้น เพราะกรีกได้นำเอารูปปั้นเทพเจ้าต่าง ๆ สร้างความไม่พอใจแก่ชาวยิวที่นับถือพระเจ้าเพียงพระองค์เดียว ในปีค.ศ. 70 ชาวอิสราเอลถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏที่ต้องการหลุดพ้นจากการเป็นทาสโรม และถูกปราบปรามด้วยการประหารมากมาย ซึ่งชนชาติอิราเอล และ มหาวิหารถูกทำลายพร้อมกัน
ต่อมา ปี ค.ศ. 313-636 ชาวอิสราเอลตกอยู่ภายใต้การปกครองของพวกไบแซนไทน์ (byzantine) ที่นับถือคริสต์ ไบแซนไทน์ได้สร้างโบถส์คริสต์หลายแห่งแถวโบถส์ยิวและกาลิลี จนกระทั่งได้จำกัดชาวอิสราเอลให้เข้าไปในเยรูซาเล็มได้บางวันเท่านั้น ทำให้อิสราเอลคิดก่อการกบฏ โดยได้พยายามติดต่อพวกเปอร์และเป็นสายลับให้แก่เปอร์ จนกระทั่งเปอร์มีชัยเหนือไบแซนไทน์ในปี ค.ศ. 614 แต่เป็นเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้นที่อิสราเอลมีอิสระ
การแพร่กระจายของชาวยิว
หลังจากนั้นชาวอิราเอลตกอยู่ภายใต้ไบแซนไทน์อีกครั้ง จึงทำให้อิราเอลถูกเนรเทศเกือบทั้งหมดและบางส่วนถูกฆ่า ชนชาติอิสราเอลจึงได้กระจัดกระจายไป ซึ่งในตอนนั้นมีการประกาศพระกิติคุณของพระเยซูคริสต์จากชาวอิสราเอลกลับใจมาเชื่อในพระคริสต์ ซึ่งได้แยกจากอิสราเอลที่นับถือศาสนาเดิมนั้นคือยูดาย คำว่ายิวจึงได้เริ่มต้นเรียกมาจากตอนนี้ ซึ่งนักศาสนสตร์อธิบายว่าน่าจะเพี้ยนมาจากคำว่า ยูดัส Judus หนึ่งในสาวกผู้ทรยศพระเยซู ซึ่งมีภาพลักษณ์คล้าย ๆ กับชนชาติอิสราเอลนั้นคือ ไว้ใจไม่ได้ เห็นแก่เงิน นิสัยขี้โกง และฉลาดเอาตัวรอด
จากนั้นชนชาติอิสราเอลได้อพยพไปยังแอฟริกา ยุโรป เปอร์เซีย และแหลมอาระเบีย ต่อมาปี ค.ศ 632 ประเทศอิสราเอล หรือ ดินแดนปาเลสไตน์ กลับมาเป็นของชนกลุ่มน้อยที่เคยอยู่มาก่อนที่อับราฮัมจะเข้ามา นั้นคือชาวฟิลิเตียหรือชาวปาเลสไตน์ ต่อมาโซจุเตริกท์ประมุขแห่งอิสลามได้เข้าครอบครองเยรูซาเร็ม ดินแดนแห่งนี้ตกอยู่ภายใต้อาณาจักอิสลาม และพวกเขาได้ให้อิสระแก่ชาวยิวในการนับถือศาสนาในฐานะพลเมือง ชาวยิวบางส่วนได้เปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามแทน แต่ก็มีจำนวนมากที่ยังคงเป็นยิว และอยู่ร่วมกับมุสลิมได้อย่างสงบสุข จนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่สองเกิดขึ้น
โนบอดี (เพลง)
"โนบอดี" (Nobody) เป็นเพลงแดนซ์ป็อป โปรดิวซ์โดย พัก จิน-ย็อง ขับร้องโดยวงเกิร์ลกรุปเกาหลีที่ชื่อ วันเดอร์เกิลส์ ออกขายในรูปแบบดิจิตอลดาวน์โหลดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2008 ในเกาหลี ถือเป็นเพลงยอดนิยม มียอดการค้นหาระดับ 1 และติดอันดับ 1 บนเว็บไซต์ดนตรีดิจิตอลหลายแห่ง
วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช
วิทยาลัยพัฒนามหานคร (Institute of Metropolitan Development) เป็นส่วนงานหนึ่งเทียบเท่าคณะและวิทยาลัย สังกัดมหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช
ประวัติและพัฒนาการ
ในช่วงเวลานั้น ผู้บริหารกรุงเทพมหานครมีแนวคิดที่จะจัดตั้ง มหาวิทยาลัยในกำกับของกรุงเทพมหานคร ขึ้น โดยมุ่งเน้นการนำเอาประสบการณ์จากการเรียนรู้ในการปฏิบัติงานจริงที่พบเห็นในแต่ละพื้นที่มาแลกเปลี่ยนเพื่อหาแนวทางการแก้ไขที่เหมาะสม และเป็นรูปธรรม เนื่องจากในปัจจุบัน กรุงเทพมหานครยังคงขาดสถาบันที่ผลิตบุคลากรในสายสังคมศาสตร์ โดยเฉพาะในเรื่องของการบริหารจัดการเมือง (Urban management) ดังนั้น เพื่อให้เป็นจุดเริ่มต้นและเป็นต้นแบบของการเรียนรู้ในลักษณะของการนำประสบการณ์จากการดำเนินการปฏิบัติให้เป็นรูปธรรม (Learning by doing) จึงได้กำหนดให้มีสถาบันพัฒนาเมืองขึ้น เพื่อขับเคลื่อนการบริหารและการพัฒนากรุงเทพมหานคร ภายใต้กรอบของการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมและคุณภาพชีวิตของคนเมือง โดยเป็นส่วนราชการภายในสำนักผังเมือง มีผู้อำนวยการสถาบันพัฒนาเมือง เป็นผู้บริหารสถาบันฯ และกำกับดูแลการบริหารจัดการโดยคณะกรรมการสถาบันพัฒนาเมือง โดยมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า "สถาบันพัฒนาเมือง(สพม.)" หรือ "Urban Green Development Institute (URB-GREEN)" โดยมี รองศาสตราจารย์ ดร. บรรณโศภิษฐ์ เมฆวิชัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ดำรงผู้อำนวยการคนแรกของสถาบัน
ในระยะเริ่มต้นของการจัดตั้งสถาบันพัฒนาเมือง ได้มีผู้ทรงคุณวุฒิ ผู้มีชื่อเสียง นักวิชาการ หลากหลายสาขาเข้ามาร่วมเป็นที่ปรึกษาให้กับสถาบันฯ เช่น ศาสตราจารย์กิตติคุณจรัส สุวรรณเวลา ศาสตราจารย์ไพรัช ธันชยพงษ์ ศาสตราจารย์สมบูรณ์ สุขสำราญ รองศาสตราจารย์วุฒิสาร ตันไชย นายวัลลภ สุวรรณดี รองศาสตราจารย์มานพ พงศทัต โดยมี ศาสตราจารย์ ดร. เอนก เหล่าธรรมทัศน์ ดำรงตำแหน่งเป็นประธานคณะกรรมการบริหารสถาบันชุดแรก มีนักวิชาการจากหลากหลายสาขา เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการบริหารสถาบัน เช่น ศาสตราจารย์ ดร. จรัส สุวรรณมาลา รองศาสตราจารย์ ดร. นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ รองศาสตราจารย์ต่อตระกูล ยมนาค ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. การดี เลี่ยวไพโรจน์ เป็นต้น
การดำเนินงานของสถาบันพัฒนาเมือง กรุงเทพมหานคร ในช่วงนั้น ได้เน้นการส่งเสริม สนับสนุนการวิจัยและพัฒนาเมือง โดยเน้นดำเนินการหรือร่วมดำเนินการในการศึกษาค้นคว้าวิจัยพัฒนาและเผยแพร่ข้อมูลและความรู้เกี่ยวกับการพัฒนาเมืองอย่างครบวงจร และแลกเปลี่ยนองค์ความด้านการพัฒนาเมืองในระดับนานาชาติ โดยผลงานสำคัญ คือ การจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ เพื่อให้นักพัฒนาเมืองซึ่งเป็นผู้บริหารระดับสูงในหน่วยงานภาครัฐ เอกชน และรัฐวิสาหกิจ เข้าอบรมเพื่อเรียนรู้และแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับวิทยากรผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาต่าง ๆ รวมทั้งแลกเปลี่ยนแนวคิดด้านการบริหารงานพัฒนาเมืองอย่างครบวงจรภายใต้หลักสูตรการอบรมผู้บริหารระดับสูงด้านการบริหารงานพัฒนาเมือง (มหานคร รุ่นที่ 1 และมหานคร รุ่นที่ 2; ปัจจุบัน พ.ศ. 2562 เปิดอบรมในรุ่นที่ 7)
ในเวลาต่อมาได้โอนย้าย "สถาบันพัฒนาเมือง" มาเป็นส่วนหนึ่งของวิทยาลัยพัฒนามหานคร โดยได้จัดตั้งขึ้นเป็น "วิทยาลัยพัฒนามหานคร" เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม 2556 โดยมีภารกิจหลักในการจัดการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา เพื่อผลิตบัณฑิตผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาที่เกี่ยวกับการพัฒนามหานคร และเมือง ทำวิจัยและสร้างเครือข่ายภาคีการวิจัยร่วมกับหน่วยงานอื่น เพื่อเสริมสร้าง องค์ความรู้เพื่อการพัฒนาเมืองและมหานคร จัดทำคลังความรู้มหานครและเมือง รวมทั้งให้บริการฝึกอบรมเพื่อเพิ่มพูนศักยภาพทรัพยากรบุคคลของหน่วยงานอื่นโดยแรกเริ่มจากมีเป้าหมายในการเตรียมทรัพยากรสำหรับสร้างเมืองอย่างมีคุณภาพ โดยทำหน้าที่ในการจัดการเรียนการสอน การวิจัย การบริการวิชาการ การฝึกอบรม การจัดทำคลังความรู้ ตลอดจนการสร้างเครือข่าย ประสานความร่วมมือ ในการพัฒนาวิชาการ งานวิจัย ที่เกี่ยวกับการพัฒนาเมืองทั้งในประเทศและนานาชาติ และได้เปิดสอนในระดับบัณฑิตศึกษาเพื่อการพัฒนาเมือง เช่น สาขาวิชาวิศวกรรมเมืองประยุกต์เพื่อการพัฒนาเมือง การบริหารจัดการเมือง การอบรมในสาขาเฉพาะทาง และการวิจัย เพื่อพัฒนาองค์ความรู้ (KM) ในการบริหารจัดการเมืองด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อมและคุณภาพชีวิตคนเมือง
โดยในปัจจุบันได้ผลิตบัณฑิตผู้เชี่ยวชาญเฉพาะสาขาวิชาที่เกี่ยวกับการพัฒนามหานครและเมือง สร้างงานวิจัยและสร้างเครือข่ายภาคีการวิจัยร่วมกับหน่วยงานอื่นเพื่อสร้างเสริมองค์ความรู้เพื่อการพัฒนาเมืองและมหานคร จัดระบบการรวบรวมภูมิปัญญาและประสบการณ์ของปราชญ์ท้องถิ่นจัดทำเป็นคลังความรู้มหานครและเมือง ให้บริการการศึกษา การวิจัย และบริการสารสนเทศ การให้คำปรึกษา แนะนำ รวมทั้งการให้บริการฝึกอบรมเพื่อเพิ่มพูนศักยภาพทรัพยากรบุคคลของหน่วยงานอื่น การทำนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม อันจะนำไปสู่การปรับปรุงและพัฒนากิจการสังคมให้ดียิ่งขึ้น
ทำเนียบผู้อำนวยการวิทยาลัย
นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน วิทยาลัยพัฒนามหานคร มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช มีผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการมาแล้ว 3 คน ดังรายนามต่อไปนี้
เหงียน วัน เถี่ยว
พลโท เหงียน วัน เถี่ยว (Nguyễn Văn Thiệu, ; 5 เมษายน พ.ศ. 2466 – 29 กันยายน พ.ศ. 2544) เป็นประธานาธิบดีของเวียดนามใต้ตั้งแต่ พ.ศ. 2510 จนถึง พ.ศ. 2518 เขาลี้ภัยออกนอกประเทศไปก่อนที่ฝ่ายคอมมิวนิสต์จะยึดประเทศได้ เสียชีวิตเมื่อ 29 กันยายน พ.ศ. 2544 ด้วยโรคหลอดเลือดสมอง
เถี่ยวเกิดเมื่อ 5 เมษายน พ.ศ. 2466 ในครอบครัวที่นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก เข้าทำงานในกองทัพรัฐบาลฝรั่งเศส ผ่านการฝึกจากสถาบันการทหารแห่งชาติ ที่เว้ และรับราชการทหารต่อมาในสมัยของโง ดิ่ญ เสี่ยมที่เป็นประธานาธิบดี
ต่อมา เหงียน วัน เถี่ยว เป็นหนึ่งในคณะรัฐประหารที่โค่นล้มเสี่ยมในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2506 ทำให้เขาได้เป็นรองนายกรัฐมนตรีและได้เป็นประธานาธิบดีในที่สุด ในระหว่างการดำรงตำแหน่ง เหงียน วัน เถี่ยวต่อต้านการเจรจากับฝ่ายคอมมิวนิสต์หรือเวียดนามเหนือ และไม่ยอมให้ข้อตกลงระหว่างเวียดนามเหนือและสหรัฐฯที่ไม่เป็นทางการรวมเข้าในข้อตกลงสันติภาพปารีสว่าด้วยเวียดนามในเดือน มกราคม 2516 อย่างไรก็ตาม การที่เขาตัดสินใจผิดพลาดให้กองทัพเวียดนามใต้ถอยทัพหลังการโจมตีที่บวนมาถวตในเดือน มีนาคม 2518 ทำให้เวียดนามใต้พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิงและรัฐบาลของเขาต้องล้มไป
ชีวิตช่วงต้น
เถี่ยวเกิดที่ฟานซาง เป็นบุตรของเจ้าของที่ดินรายเล็ก ฐานะดี ที่กาเงินจากเกษตรกรรมและประมง เถี่ยวเป็นบุตรคนสุดท้องจากลูก ๆ ทั้งห้าคน บางรายงานระบุว่าเถี่ยวเกิดในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2467 แต่กลับใช้วันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2466 แทน เนื่องจากวันเกิดที่สองนั้นเป็นมงคลยิ่งกว่า บรรดาพี่ชายหาเงินเพื่อให้เขาได้เข้าเรียนในโรงเรียนชนชั้นนำที่ดำเนินกิจการโดยฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมเวียดนามในขณะนั้น ถึงแม้ว่าในตอนนั้นยังไม่นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก (เขาเปลี่ยนศาสนาหลังแต่งงาน) เถี่ยวเข้าเรียนที่ Pellerin ซึ่งเป็นโรงเรียนคาทอลิกของฝรั่งเศสที่เว้ และกลับบ้านเกิดหลังเรียนเสร็จ
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จักรวรรดิญี่ปุ่นบุกรุกอินโดจีนของฝรั่งเศสและควบคุมบริเวณนี้ ฝ่ายญี่ปุ่นเข้ายึดครองจังหวัดนิญถ่วนใน พ.ศ. 2485 แต่ปฏิกิริยาจากคนในท้องที่กลับเงียบสงัด และเถี่ยวทำงานในทุ่งข้าวกับพ่ออีกสามปี
ปฏิบัติการแอมบาเซเดอร์
ปฏิบัติการแอมบาเซเดอร์ เป็นปฏิบัติการที่ดำเนินการโดยคอมมานโดบริติช เมื่อวันที่ 14-15 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 ในช่วงบริบทของสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการตีโฉบฉวยครั้งที่สองโดยหน่วยคอมมานโดบริติชที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่และได้มุ่งความสนใจไปที่เกาะเกิร์นซีย์ในบริเวณช่องแคบที่อยู่ภายใต้การยึดครองของเยอรมัน
เหงียน วัน เถี่ยว
ชีวิตส่วนตัว
ใน พ.ศ. 2494 เถี่ยวแต่งงานกับ Nguyễn Thị Mai Anh ลูกสาวของผู้ประกอบการเวชสมุนไพรวิทยาที่ร่ำรวยจากสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง เธอนับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก และเถี่ยวหันมานับถือศาสนานี้ใน พ.ศ. 2501 นักวิจารณ์อ้างว่าที่เขาทำเช่นนี้เพื่อเพิ่มโอกาสในการขึ้นยศทหาร เนื่องจากโง ดิ่ญ เสี่ยมสนับสนุนคนที่นับถือโรมันคาทอลิก ทั้งคู่มีลูกชายสองคนและลูกสาวคนเดียว
เครื่องอิสริยาภรณ์เวียดนามใต้
โดยจะเรียงลำดับเกียรติที่สูงไปหาต่ำ
ปฏิบัติการแอมบาเซเดอร์
การตีโฉบฉวยของเหล่าพรรคพวกประกอบด้วยทหาร 40 นายจากหน่วยคอมมานโดที่ 3 ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาใหม่ ภายใต้บัญชาการของพันโท จอห์น เดิร์นฟอร์ด-สเลเทอร์ และทหาร 100 นายของกองร้อยอิสระที่ 11 ภายใต้การบัญชาการของพันตรี รอนนี ท็อด
เนื่องจากมีการเกิดอุบัติเหตุหลายครั้ง โชคไม่ค่อยดี และรีบเร่งที่จะวางแผนและนำไปใช้ ผลลัพธ์ของการตีโฉบฉวยไม่ก่อประโยชน์ทางทหารแต่อย่างใดสำหรับบริติช แม้ว่าประสบการณ์ที่ได้รับจากการก่อตั้งและดำเนินการของปฏิบัติการครั้งนี้เพื่อพิสูจน์ว่ามีค่าสำหรับความเร็จของการปฏิบัติการคอมมานโดที่ตามมา
ชีวิตพิศวงของวอลเตอร์ มิตตี้
ชีวิตพิศวงของวอลเตอร์ มิตตี้ (The Secret Life of Walter Mitty) เป็นภาพยนตร์อเมริกา แนวดราม่า-ตลก ผจญภัย โรแมนติก กำกับและร่วมอำนวยการสร้างและนำแสดงโดย เบน สติลเลอร์ โดยมี กอร์ เวอร์บินสกี เป็น executive procuder
ณภัทร โชคจินดาชัย
ณภัทร โชคจินดาชัย ชื่อเล่น  ท็อป, ท็อปแท็ป เกิดเมื่อวันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2537 เป็น นักแสดงสังกัด GTH ในเครือ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และพิธีกร มีผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่อง Suck Seed ห่วยขั้นเทพ รับบท ตวง มีน้องสาว 1 คน ชื่อ นัทธมน โชคจินดาชัย (นัท)
การศึกษา
ณภัทร จบการศึกษาระดับมัธยมจาก โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย ระดับปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยกรุงเทพ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ (หลักสูตรนานาชาติ)
ฮิโตมิ นาบาตาเมะ
ฮิโตมิ นาบาตาเมะ ( 生天目 仁美<rt>なばため ひとみ</rt>, 4 สิงหาคม 1976 -) เป็นนักพากย์ นักแสดง และ นักร้อง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่เมืองซาโดะ จังหวัดนีงาตะ และโตที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ สังกัดเค็นโปรดักชัน
เมาส์สปอตส์
เมาส์สปอร์ตส์ (mousesports, ตัวย่อ: mouz) เป็นองค์กรอีสปอร์ตมืออาชีพที่ตั้งอยู่ในประเทศเยอรมนี ประกอบด้วยหลากหลายทีมในหลากหลายเกม แต่เป็นที่รู้จักในเกมเคาน์เตอร์-สไตรก์: โกลบัลออฟเฟนซิฟมากที่สุด เมาส์สปอร์ตส์เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง G7 Teams ซึ่งเป็นสมาคมที่รวบรวมองค์กรอีสปอร์ตชั้นนำทั่วโลก
ปัจจุบันเมาส์สปอร์ตส์มีทีมสำหรับเกมต่อไปนี้: เคาน์เตอร์-สไตรก์: โกลบัลออฟเฟนซิฟ, สตาร์คราฟต์ 2, ฟีฟ่า, พาลาดินส์, ลีกออฟเลเจนด์, ฟอร์ตไนต์, สตรีทไฟเตอร์ V, เวนกลอรี่, อันเรียล ทัวร์นาเมนต์ 4, และร็อคเก็ต ลีก
โคมูโซ
โคมูโซ (, "นักบวชสุญตา") ก่อนกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 เรียกว่า โคโมโซ (, "นักบวชหมวกกก") เป็นคณะนักบวชภิกขาจารของสำนักฟูเกะ อันเป็นสำนักเรียนที่แยกออกมาจากสำนักรินไซของศาสนาพุทธนิกายเซน ซึ่งรับจากความเชื่อจากศาสนาจารย์ชาวจีนอีกที มีมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 เฟื่องฟูมากในยุคเอโดะตรงกับช่วง ค.ศ. 1600–1868 นักบวชกลุ่มนี้มีลักษณะโดดเด่นเป็นที่สังเกตได้ ด้วยสวมหมวกที่สานจากหญ้าจำพวกกกเรียกว่าเท็งไกหรือเท็งกูอิ (天蓋) สื่อถึงการไม่มีตัวตน และมีเครื่องเป่าลมไม้เรียกว่าชากูฮาจิ (尺八) หรือขลุ่ยไม้ไผ่ญี่ปุ่น เพลงที่เป่ามีชื่อเรียกว่า ฮงเกียวกุ (本曲) เป็นการฝึกสมาธิจากการกำหนดลมหายใจมากกว่ามุ่งให้เป็นเพลง กระทำเพื่อการรู้แจ้งด้วยตนเองหรือซูอิเซ็งอย่างหนึ่ง
ในรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ โคมูโซได้รับอนุญาตให้จาริกได้ทั่วญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งก็เพราะโคมูโซบางส่วนเป็นสายลับให้โชกุน บ้างก็เป็นสายลับที่แฝงตัวเป็นโคมูโซ กระทั่งโชกุนโทกูงาวะถูกโค่นลงใน ค.ศ. 1868 หลังจากนั้นจึงมีคำสั่งให้ยุบวัดของสำนักฟูเกะและนักบวชแบบโคมูโซลงใน ค.ศ. 1871 เพราะนักบวชยุ่งเกี่ยวกับทางโลกมากไป และมิได้ประพฤติตนตามหลักสุญตาอย่างที่ควรจะเป็น
กีฬาซอฟท์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาซอฟต์บอลในโอลิมปิก (Softball) โดยซอฟต์บอลเป็นกีฬาที่มีวิวัฒนาการมาจากเบสบอล และได้รับการบรรจุเข้าแข่งขันในโอลิมปิกอย่างเต็มตัวในปี 1996 ที่แอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นครั้งแรก ในอดีตที่ผ่านมา สหรัฐอเมริกาครองความยิ่งใหญ่ในกีฬาชนิดนี้เรื่อยมา เคยชนะถึง 106 เกมติดต่อกัน ก่อนพ่ายต่อทีมจีนในปี 1995
ประเทศลักเซมเบิร์กในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศลักเซมเบิร์ก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม - 5 กันยายน พ.ศ. 2564 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งประเทศลักเซมเบิร์กได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกแล้วทั้งหมด 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา
ภาษาโยนางูนิ
ภาษาโยนางูนิ (与那国物言/ドゥナンムヌイ Dunan Munui ) เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ที่พูดโดยผู้คนราว 400 คนบนเกาะโยนางูนิ ในหมู่เกาะรีวกีวทางตะวันตกสุดของแนวเกาะซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกของไต้หวัน มีความใกล้เคียงกับภาษายาเอยามะมากที่สุด เนื่องจากนโยบายของญี่ปุ่นเกี่ยวกับภาษาจึงไม่ได้รับการยอมรับในสถานะภาษา โดยรัฐบาลเรียกว่าภาษาถิ่นโยนางูนิ (与那国方言, Yonaguni hōgen) สำหรับการจัดประเภทโดยยูเนสโก ภาษาโยนางูนิเป็นภาษาใกล้สูญมากที่สุดในญี่ปุ่น
สระ
ตารางด้านล่างแสดง เสียงสระ ที่มีอยู่ในภาษาโยนางูนิ เสียงสระที่มีแต่หน่วยเสียงย่อยเท่านั้นแสดงในวงเล็บ
การเปรียบเสียงในภาษาร่วมเชื้อสาย
ในฐานะที่เป็นภาษาในกลุ่มรีวกีวใต้ ภาษาโยนางูนิ คล้ายกับภาษามิยาโกะ และภาษายาเอยามะ มีหน่วยเสียง แทนที่หน่วยเสียง  ในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน เช่น คำในภาษาโยนางูนิ  ('ท้อง, พุง'), เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่น  ('ลำไส้') ภาษาโยนางูนิยังมีหน่วยเสียง  โดยที่ภาษาญี่ปุ่นและภาษากลุ่มรีวกีวอื่น ๆ เป็นหน่วยเสียง  (ถอดเป็นอักษรโรมัน y) ตัวอย่างเช่น ภาษาโยนางูนิ  ('ภูเขา') เกี่ยวเนื่องกับภาษาญี่ปุ่นและภาษายาเอยามะ  ('idem' ) หน่วยเสียง  ในภาษาโยนางูนิน่าจะเป็นการพัฒนาเมื่อไม่นานมานี้จากหน่วยเสียง  ก่อนหน้า อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าแม้แต่  ในคำยืมจากแหล่งกำเนิดกลุ่มภาษาจีน ผู้พูดภาษาโยนางูนิก็ออกเสียง  เช่น dasai 'ผัก' จากภาษาจีนยุคกลาง   บันทึกในพงศาวดารเกาหลีช่วงปลายศตวรรษที่ 15 ซ็องจงแทวังซิลล็อก บันทึกชื่อท้องถิ่นของเกาะโยนางูนิในอักษรอิดูว่า 閏伊是麼 ซึ่งมีคำอ่านในภาษาเกาหลีกลางว่า zjuni sima โดยคำว่า sima ที่ปรากฏในข้อความเป็นคำในกลุ่มภาษาญี่ปุ่นแปลว่า 'เกาะ' นี่เป็นหลักฐานโดยตรงของขั้นกลางของการเปลี่ยนแปลงเสียง (fortition) หน่วยเสียง - > - > - ซึ่งนำไปสู่ชื่อสมัยใหม่  'โยนางูนิ'
ภาษาโยนางูนิ แสดงการเปล่งเสียงพยัญชนะระเบิดระหว่างสระ เช่นเดียวกับภาษาในตระกูลภาษาญี่ปุ่นหลายภาษา นอกจากนี้ยังแสดงแนวโน้มของหน่วยเสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ระหว่างสระที่จะออกเป็นเสียงนาสิก เพดานอ่อน  เช่นเดียวกับในภาษาญี่ปุ่นมาตรฐาน
โครงสร้างพยางค์
ด้านล่างนี้เป็นแม่แบบพยางค์ของภาษาโยนางูนิ:
พยัญชนะต้นอนุญาตให้มีพยัญชนะตัวเดียวโดยอาจจะมีการเพิ่มพยัญชนะกึ่งสระ แกนพยางค์สามารถมีสระได้มากถึงสองตัว พยัญชนะท้ายพยางค์ที่อนุญาตคือพยัญชนะท้ายนาสิกที่มีการกลมกลืนเสียง (moraic nasal) เท่านั้น