cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ช็อน จี-ยุน
ช็อน จี-ยุน (เกิด 15 ตุลาคม พ.ศ. 2533) หรือชื่อในการแสดงว่า จียุน/Jenyer เป็น นักร้อง นักเต้น นักแสดงชาวเกาหลีใต้ รู้จักในสถานะสมาชิกโฟร์มินิต หลังจากหมดสัญญาจาก Cube Entertainment เธอได้ต่อสัญญาศิลปินเดี่ยวกับ ค่าย JS E&M Entertainment ในปี 2016 แต่ปัจจุบันได้ถอดสัญญาและกำลังพิจารณาหาต้นสังกัดใหม่และเป็นนักร้องอิสระ
ประวัติ
จียุน เกิดวันที่ 15 ตุลาคม 2533 ที่โซล เกาหลีใต้ เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม Byeongjeom High Schoolในโซล ปัจจุบันเธอกำลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยคย็องฮี เอก ดนตรีโพสต์โมเดิร์น
ผลงานเดี่ยวหลังหมดสัญญา 4minute
วันที่ 2 พ.ย. 2016 จียุนได้เดบิวเป็นศิลปินเดี่ยวอย่างเป็นทางการ เพลงโปรโหมดชื่อว่า I DO(내가 해) โดยเป็นผู้โปรดิวซ์และแต่งเพลงทั้งหมด ภายใต้สังกัด JS E&M Entertainment และได้ทำการปล่อยเพลง Cliché โดยโปรดิวซ์และร้องร่วมกับ Samuel Seo ต่อมาในปี 2017 ได้ออกซิงเกิ้ลเดี่ยวด้วยเพลง "Hello" ร่วมกับ Kisum และปี 2018 ได้ทำการปล่อยเพลง "Because" ออกมาเป็น Live Clip
1.2016 : I DO 내가 해 / Cliché
2.2017 : Hello
3.2018 : Because
ผลงานการแต่งเพลง
1.For muzik 4minute  Year : 2009
2.Hate (Rap part) 4minute Year : 2016
3.No Love (Rap part) 4minute Year : 2016
4.Blind (Rap part) 4minute Year : 2017
5.This ain’t Me (Unpretty Rapstar) : 2015
6.I Do 내가 해 jenyer Year : 2016
7.Hello Jenyer Year : 2017
เพลงประกอบภาพยนตร์ / ละคร
1988
สงครามพิวนิก
สงครามพิวนิก เป็นสงครามสามครั้งระหว่างโรมกับคาร์เธจ เกิดขึ้นระหว่างปี 264 ก่อนคริสตกาลถึงปี 146 ก่อนคริสตกาล คำว่า "พิวนิก" มาจากพิวนิคัส (Punicus) อันเป็นคำที่ใช้เรียกชาวคาร์เธจ ผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวฟินีเชีย มูลเหตุหลักของสงครามมาจากการแย่งชิงความเป็นใหญ่เหนือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันตก ซึ่งในขณะนั้นโรมแผ่อิทธิพลไปทั่วคาบสมุทรอิตาลี ในขณะที่คาร์เธจมีกองเรือที่เข้มแข็งที่สุด
สงครามครั้งแรกเริ่มขึ้นในปี 264 ก่อนคริสตกาล เมื่อโรมเข้าแทรกแซงความขัดแย้งบนเกาะซิซิลีของคาร์เธจ ชัยชนะของฝ่ายโรมันในยุทธการที่อากรีเจนตัมทำให้โรมันยึดเกาะซิซิลีไว้ได้เกือบทั้งหมด ต่อมาฝ่ายโรมันซึ่งไม่เคยมีประสบการณ์การรบทางเรือใช้วิธีการรบบนบกที่พวกตนชำนาญเอาชนะคาร์เธจได้ในยุทธนาวีไมไล ฝ่ายคาร์เธจโต้กลับด้วยทหารรับจ้างชาวสปาร์ตาจนสามารถจับตัวมาร์กุส อาตีลีอุส เรกูลุส แม่ทัพฝ่ายโรมันได้ ฝ่ายโรมันจึงล่าถอยไปที่ซิซิลี หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายผลัดกันแพ้ชนะจนในปี 241 ก่อนคริสตกาล ทัพเรือโรมันชนะฝ่ายคาร์เธจที่หมู่เกาะอีกาเดียนทางตะวันตกเฉียงเหนือของซิซิลี ฝ่ายคาร์เธจซึ่งไม่มีกำลังสนับสนุนยอมจำนนและลงนามในสนธิสัญญาลูทาชิอุส ต้องเสียซิซิลีและค่าปฏิกรรมสงครามให้ฝ่ายโรมัน
ปี 240 ก่อนคริสตกาล เกิดสงครามทหารรับจ้าง (Mercenary War) ขึ้นในคาร์เธจ ทำให้คาร์เธจเสียคอร์ซิกาและซาร์ดิเนียให้โรม การเสียเมืองท่าสำคัญทำให้แฮมิลการ์ บาร์กา แม่ทัพชาวคาร์เธจยกทัพไปคาบสมุทรไอบีเรียเพื่อสร้างเมืองใหม่ ก่อนจะล้อมเมืองซากุนตัมของโรม ศึกครั้งนี้ทำให้เกิดสงครามพิวนิกครั้งที่สอง แฮนนิบัล บุตรของแฮมิลการ์ฉวยโอกาสตอนที่โรมกำลังทำสงครามกับชาวอิลีเรียเดินทัพจากไอบีเรีย ข้ามเทือกเขาแอลป์มายังตอนเหนือของอิตาลีและรบชนะในยุทธการที่กันไน ทำให้ทัพคาร์เธจมีโอกาสเข้าใกล้กรุงโรม แต่กำลังที่เหลือน้อยทำให้แฮนนิบัลไม่สามารถบุกเข้ากรุงโรมได้โดยตรง ด้านฝ่ายโรมันนำโดยสกีปีโอ อาฟรีกานุสตีโต้ฝ่ายคาร์เธจจนแฮนนิบัลต้องถอนทัพกลับไปยังไอบีเรียและแอฟริกาเหนือ ในปี 202 ก่อนคริสตกาล โรมเอาชนะคาร์เธจในยุทธการที่ซามา ทำให้คาร์เธจยอมแพ้ในปีต่อมา คาร์เธจถูกสั่งให้จ่ายค่าปฏิกรรมสงครามและห้ามทำสงครามโดยปราศจากการยินยอมจากโรม
ชัยชนะของโรมในสงครามพิวนิก รวมถึงการพิชิตมาซิดอนในสงครามมาซิโดเนียและการปราบพระเจ้าแอนทิโอคัสมหาราชในสงครามโรมัน–ซิลูซิด ทำให้โรมกลายเป็นมหาอำนาจเหนือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5
จาณักยะ
จาณักยะ (ประมาณ 370–283 ก่อนคริสตกาล) เป็นครูนักปรัชญาของอินเดียและเป็นพระอาจารย์ที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของกษัตริย์อินเดีย แต่เดิมจาณักยะเป็นศาสตราจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์ที่ตักศิลา ต่อมาเขาได้ช่วยพระเจ้าจันทรคุปต์ก่อตั้งจักรวรรดิเมารยะ จาณักยะจึงได้เป็นที่ปรึกษาส่วนพระองค์ของพระเจ้าจันทรคุปต์ ต่อมาได้เป็นที่ปรึกษาของพระเจ้าพินทุสาร โอรสของพระเจ้าจันทรคุปต์ในเวลาต่อมา และเป็นผู้สนับสนุนพระเจ้าอโศกมหาราชในการขึ้นครองราชย์
กลองแขก
กลองแขก เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องตีที่มีรูปร่างยาวเป็นรูปทรงกระบอก ขึ้นหนังสองข้างด้วยหนังลูกวัวหรือหนังแพะ. หน้าใหญ่ กว้างประมาณ 20 cm เรียกว่า หน้ารุ่ยหรือ "หน้ามัด" ส่วนหน้าเล็กกว้างประมาณ 15 cm เรียกว่า หน้าต่านหรือ"หน้าตาด" ตัวกลองหรือหุ่นกลองสามารถทำขึ้นได้จากไม้หลายชนิดแต่โดยมากจะนิยมใช้ไม้เนื้อแข็งมาทำเป็นหุ่นกลอง เช่นไม้ชิงชัน ไม้มะริด ไม้พยุง กระพี้เขาควาย ขนุน สะเดา มะค่า มะพร้าว ตาล ก้ามปู เป็นต้น ขอบกลองทำมาจากหวายผ่าซีกโยงเรียงเป็นขอบกลองแล้วม้วนด้วยหนังจะได้ขอบกลองพร้อมกับหน้ากลอง และถูกขึงให้ตึงด้วยหนังเส้นเล็ก เรียกว่าหนังเรียดเพื่อใช้ในการเร่งเสียงให้หน้ากลองแต่ละหน้าได้เสียงที่เหมาะสมตามความพอใจ กลองแขกสำรับหนึ่งมี 2 ลูก ลูกเสียงสูงเรียก ตัวผู้ ลูกเสียงต่ำเรียก ตัวเมีย ตีด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างให้สอดสลับกันทั้งสองลูก
วิธีการบรรเลง
การบรรเลงนั้นจะใช้มือตีไปทั้งสองหน้าตามแต่จังหวะหรือหน้าทับที่กำนดไว้ ในหน้าเล็กหรือหน้าตาด จะใช้นิ้วชี้หรือนิ้วนางในการตี เพื่อให้เกิดเสียงที่เล็กแหลม ในหน้ามัดหรือหน้าใหญ่ จะใช้ฝ่ามือตีลงไปเพื่อให้เกิดเสียงที่หนักและแน่น ซึ่งมีวิธีการบรรเลงที่ละเอียดอ่อนลงไปอีกตามแต่กลวิธีที่ครูอาจารย์แต่ละท่านจะชี้แนะแนวทางการปฏิบัติ
ประเทศฝรั่งเศสในโอลิมปิกซ้อน 1906
ประเทศฝรั่งเศส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกซ้อน 1906 (พ.ศ. 2449) ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 22 เมษายน - 2 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติฝรั่งเศสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 56 คน ใน 11 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฝรั่งเศสได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 15 เหรียญทอง 9 เหรียญเงิน และ 16 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 40 เหรียญ
ยิมนาสติก
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ตำบลหลวงเหนือ
ตำบลหลวงเหนือ เป็นตำบลในอำเภองาว จังหวัดลำปาง มีเทศบาลตำบลหลวงเหนือเป็นหน่วยปกครองส่วนท้องถิ่น ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหลวงเหนือ และเป็นเทศบาลแห่งแรกของอำเภองาว
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2
พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 2 (កៅណ្ឌិន្យទី២,, 僑陳如, ) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน
พระราชประวัติ
พระเจ้าเกาฑิณยะที่ 2 เป็นพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรฟูนาน ในราชวงศ์วรมันสายราชสกุลเกาฑิณยะ ทรงครองราชย์ราว ค.ศ. 434 พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของพระมหากษัตริย์ไม่ทราบพระนาม (Candana, Zhāntán) ทรงอภิเษกกับพระนางกุลฑี มีพระราชโอรสที่ประสูติจากพระนางคือ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันที่ 3 และพระองค์ทรงนับถือศาสนาพราหมณ์-ฮินดู
เขาไอเกอร์
ไอเกอร์ (Eiger) เป็นภูเขาในเทือกเขาแอลป์ในรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของยุงเฟราย็อค มีความสูง 3,967 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเขาไอเกอร์เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเลาเทอร์บรุนเนิน ส่วนทิศใต้เป็นที่ตั้งของธารน้ำแข็งขนาดใหญ่ชื่อธารน้ำแข็งอาเล็ทช์
กัมพูชา (แก้ความกำกวม)
กัมพูชา อาจหมายถึง
กลองทัด
กลองทัด เป็นกลองสองหน้าขนาดใหญ่ ขึ้นหน้าทั้งสองข้างด้วยหนังวัวหรือหนังควาย ตรึงด้วยหมุด หุ่นกลองทำจากไม้เนื้อแข็ง กลึงคว้านข้างในจนเป็นโพรง ป่องตรงกลางนิดหน่อยหมุดที่ตรึงหนังเรียกว่าแส้ ทำด้วยไม้หรืองาหรือกระดูกสัตว์ ตรงกลางหุ่นกลองมีห่วงสำหรับแขวน เรียกว่า หูกระวิน หรือ หูระวิง กลองทัดมีขนาดหน้ากว้างเท่ากันทั้งสองข้าง วัดเส้นผ่าศูนย์กลางได้ประมาณ 46 ซม. ตัวกลองยาวประมาณ 41 ซม. กลองทัดมี 2 ลูก ลูกที่มีเสียงสูง ดัง ตุม เรียกว่า ตัวผู้ และ ลูกที่มีเสียงต่ำตีดัง ต้อม เรียกว่า ตัวเมีย ใช้ไม้ตี 1 คู่ มีขนาดยาวประมาณ 54 ซม.
กลองทัดใช้บรรเลงในวงปี่พาทย์ โดยเล่นคู่กับตะโพน
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม (วปส.) มหาวิทยาลัยมหิดล เป็นสถาบันชั้นนำที่มีชื่อเสียงในระดับชาติและนานาชาติ ด้านการวิจัยและการศึกษา มุ่งเน้นการวิจัยในรูปแบบสหสาขาวิชาที่บูรณาการทั้งด้านประชากรศาสตร์ สังคมศาสตร์ วิทยาศาสตร์สุขภาพ และสาขาวิชาที่เกี่ยวเนื่องกับประชากร เปิดสอนหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาทางด้านประชากรศาสตร์และสังคมศาสตร์ ที่รวมถึง การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางประชากร การฉายภาพประชากร อนามัยเจริญพันธุ์ ผู้สูงอายุ และการย้ายถิ่น
ประวัติ
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม ได้ก่อกำเนิดขึ้นในคณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ภายใต้ชื่อ “ศูนย์วิจัยประชากรและสังคม” ต่อมา สภามหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อคราวประชุม ครั้งที่ 20/2514 วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2514 ได้เห็นชอบให้จัดตั้ง “สถาบันวิจัยประชากรและสังคม” มีสถานภาพเทียบเท่าคณะในมหาวิทยาลัยมหิดล โดยได้รับอนุมัติจากคณะรัฐมนตรี ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษาประกาศจัดตั้งส่วนราชการในมหาวิทยาลัยมหิดลเพิ่มเติม เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 โดยในช่วงเริ่มก่อตั้ง มีศาสตราจารย์นายแพทย์จรัส ยามะรัต ดำรงตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการ จนถึงวันที่ 1 พฤษภาคม 2517 ต่อมา ดร.บุญเลิศ เลียวประไพ ได้รับตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการ จนกระทั่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการคนแรกของสถาบันฯ เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2518
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2017
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2017 เป็นการแข่งขันฟุตบอลนัดชิงชนะเลิศของยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2016–17 โดยเป็นฤดูกาลที่ 62 สำหรับการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรปที่จัดโดยยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 25 นับตั้งแต่การเปลี่ยนชื่อการแข่งขันจากยูโรเปียบแชมเปียนคลับคัพ มาเป็นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก โดยการแข่งขันครั้งนี้จะจัดขึ้นที่มิลเลนเนียมสเตเดียม ในคาร์ดิฟฟ์ ประเทศเวลส์ ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2560
โดยเรอัลมาดริด เป็นทีมชนะเลิศจะได้สิทธิ์พบกับทีมที่ชนะเลิศของการแข่งขันยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2016–17 แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ในการลงเล่นยูฟ่าซูเปอร์คัพ 2017 อีกทั้งยังได้สิทธิ์ในการลงเล่นฟุตบอลชิงแชมป์สโมสรโลก 2017 ในรอบรองชนะเลิศ ในนามตัวแทนของยูฟ่า
สนามแข่งขัน
สนามมิลเลนเนียมสเตเดียม ได้รับการประกาศให้เป้นสังเวียนนัดชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2558, หลังจากการตัดสินใจของการประชุมคณะกรรมการบริฟารยูฟ่าใน ปราก, สาธารณรัฐเช็ก. สนามได้ลงนามในข้อตกลงการตั้งชื่อกับ ชมรมสมาคมอาคารรัฐสภา ใน ค.ศ. 2016 โดยที่เห็นเปลี่ยนชื่อจาก "สนามกีฬาอาณาเขต"; อย่างไรก็ตาม, เนื่องจากกฎระเบียบของยูฟ่าเกี่ยวกับการใช้ชื่อของผู้สนับสนุนที่ไม่เกี่ยวข้องกับการแข่งขัน, พวกเขาเดินหน้าต่อในชื่อ "มิลเลนเนียม สเตเดียม" ในวรรณกรรมอย่างเป็นทางการ,
ภูมิหลัง
นัดนี้เป็นการย้อนรอยของเกม นัดชิงชนะเลิศ ปี 1998, เกิดขึ้นซ้ำรอยในการประกบคู่ชิงชนะเลิศเป็นครั้งที่แปด. เรอัลมาดริด ชนะในนัดชิงชนะเลิศ 1998 ด้วยผลการแข่งขัน 1–0. นัดชิงชนะเลิศปี 2017 เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สองทีมได้พบกันมาแล้วในปี 1998 นั้นทีมที่เข้าชิงชนะเลิศทั้งคู่มีถ้วยรางวัลทั้งลีกภายในประเทศหรือแชมเปียนส์ ลีกเมื่อฤดูกาลที่ผ่านมา.
ยูเวนตุส ผ่านเข้าชิงชนะเลิศครั้งที่เก้าของพวกเขา จากรวมผลสองนัดชนะ 4–1 ในนัดที่พบกับ มอนาโก เพื่อรักษาสถิติไม่พ่ายแพ้ในการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรป. ครั้งที่ผ่านมายูเวนตุสชนะนัดชิงชนะเลิศในปี 1985 และ 1996, และแพ้ถึงหกครั้งในปี 1973, 1983, 1997, 1998, 2003 และ 2015. นี่เป็นการชิงชนะเลิศครั้งที่ 14 ของพวกเขาในการแข่งขันยูฟ่าทุกฤดูกาล, มีสถิติลงเล่นนัดชิงชนะเลิศหนึ่งครั้ง คัพวินเนอร์สคัพ (ชัยชนะเกิดขึ้นในปี 1984) และนัดชิงชนะเลิศ ยูฟ่าคัพ สี่ครั้ง (ชัยชนะเกิดขึ้นในปี 1977, 1990 และ 1993, และพ่ายแพ้ใน 1995). ถ้าพวกเขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้, ยูเวนตุสก็จะมีสถิติผูกเท่ากับ ไบฟีกา ในการพ่ายแพ้เกมที่ห้าติดต่อกัน.
แชมป์เก่า เรอัลมาดริด ผ่านเข้าชิงชนะเลิศครั้งที่ 15 ของพวกเขาหลังจากรวมผลสองนัด ชนะ 4–2 ในนัดที่พบกับ ทีมอริร่วมเมือง อัตเลติโกเดมาดริด, ทำให้พวกเขาตกรอบจากการแข่งขันเป็นฤดูกาลที่สี่ติดต่อกัน. นัดชิงชนะเลิศหนนี้เป็นครั้งที่สามของพวกเขานับตั้งแต่ ค.ศ. 2014, และมอบโอกาสของเรอัลที่จะชนะ บันทึกเป็นแชมป์สมัยที่ 12. ครั้งก่อนหน้านี้พวกเขาชนะนัดชิงชนะเลิศได้ในปี 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966, 1998, 2000, 2002, 2014 และ 2016, และแพ้ในปี 1962, 1964 และ 1981. นี่เป็นนัดชิงชนะเลิศครั้งที่ 19 ของพวกเขาในการแข่งขันยูฟ่าทุกฤดูกาล, โดยมีสถิติลงเล่นในนัดชิงชนะเลิศ คัพวินเนอร์สคัพ สองครั้ง (พ่ายแพ้ในปี 1971 และ 1983) และนัดชิงชนะเลิศ ยูฟ่าคัพ สองครั้ง (ชัยชนะเกิดขึ้นในปี 1985 และ 1986). เรอัลมาดริด มองหาที่จะเป็นทีมแรกในยุคแชมเปียนส์ลีก (นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1993) ที่จะชนะเลิศสองครั้งติดต่อกัน. โดยมีเพียงแชมป์ที่ผ่านมาสี่สมัยเท่านั้น ที่สามารถทะลุเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ (มิลาน ใน 1995, อายักซ์ ใน 1996, ยูเวนตุสใน 1997, และ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ใน 2009), แต่ในทุกโอกาสทีมแชมป์เก่าพ่ายแพ้.
ทั้งสองทีมเคยพบกันมาแล้วสิบแปดครั้งในการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรป, ทั้งหมดในยูโรเปียนคัพ/ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก, กับสถิติชนะทีมละแปดครั้งและเสมอสองครั้ง. การพบกันครั้งแรกของทั้งสองทีมเกิดขึ้นใน ยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1961–62 รอบ 8 ทีมสุดท้าย เป็นทาง เรอัลมาดริด ชนะ ยูเวนตุส ไปได้ 3–1 ในการเพลย์ออฟหลังจากทั้งสองทีมได้รับชัยชนะในเกมเยือนด้วยสกอร์ 1–0. การพบกันครั้งล่าสุดระหว่างสองสโมสรนั้นเกิดขึ้นใน ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2014–15 รอบรองชนะเลิศ, เมื่อรวมผลสองนัดยูเวนตุสชนะ 3–2 ทำให้ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในปี ค.ศ. 2015.
ยูเวนตุสเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศโดยเป็นการไล่ล่าสร้างประวัติศาสตร์ครั้งแรกของพวกเขาที่จะเป็นแชมป์สามสมัยของฟุตบอลลีกภายในประเทศ, ฟุตบอลถ้วยภายในประเทศ, และรายการแชมเปียนส์ลีก, โดยจะกลายเป็นทีมที่เก้าที่จะทำได้. พวกเขาชนะเลิศ โกปปาอีตาเลีย ฤดูกาล 2016–17 หลังจากเป็นฝ่ายเอาชนะ ลาซีโอ ใน นัดชิงชนะเลิศ เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม, และคว้าแชมป์ เซเรียอา ฤดูกาล 2016–17 ไปเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม. เรอัลมาดริดก็กำลังไล่ล่าดับเบิลแชมป์ของลีกในประเทศและรายการแชมเปียนส์ลีก, มีชนะเลิศ ลาลิกา ฤดูกาล 2016–17 ไปเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม, ในวันสุดท้ายของฤดูกาล.
เส้นทางสู่นัดชิงชนะเลิศ
หมายเหตุ: (H: เหย้า; A: เยือน).
ทูต
ทูตสำหรับนัดชิงชนะเลิศเป็นอดีตนักเตะทีมชาติเวลส์ เอียน รัช, ผู้ที่เคยชนะเลิศยูโรเปียนคัพกับ ลิเวอร์พูล ใน ค.ศ. 1981 และ ค.ศ. 1984, และยังเคยลงเล่นให้ยูเวนตุสตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 ถึง 1988.
สัญลักษณ์
ยูฟ่าได้เปิดเผยถึงลักษณะเฉพาะของนัดชิงชนะเลิศเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2559 ใน ราชรัฐโมนาโก ระหว่างการจับสลากรอบแบ่งกลุ่ม.
การจำหน่ายตั๋ว
ด้วยตัวสนามแข่งขันมีความจุรองรับได้ 66,000 คนสำหรับเกมนัดชิงชนะเลิศ, จากจำนวนตั๋วเข้าชมทั้งหมด 41,500 ใบ ได้ถูกจำหน่ายไปให้กับแฟนบอลและประชาชนทั่วไป, กับทีมที่เข้าชิงชนะเลิศทั้งสองทีมนั้นแต่ละฝั่งจะได้รับตั๋วไปจำหน่าย 18,000 ใบ และตั๋วเข้าชมการแข่งขันอีก 5,500 ใบ พร้อมจำหน่ายให้กับแฟนๆ ทั่วโลกผ่านทางเว็บไซต์ UEFA.com ตั้งแต่วันที่ 17 ถึง 28 มีนาคม 2560 ในสี่หมวดราคา: €390, €275, €140, และ €60. ส่วนตั๋วที่เหลือจะจัดสรรให้กับคณะกรรมการจัดงานท้องถิ่น, ยูฟ่า และชาติสมาชิก, ห้างหุ้นส่วนร้านค้า และสถานีการถ่ายทอดต่างๆ, และเพื่อรองรับโปรแกรมในการต้อนรับ.
พิธีเปิดการแข่งขัน
แบล็กอายด์พีส์ จะแสดงในพิธีเปิดการแข่งขัน.
เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อง
ยูฟ่าวีเมนส์แชมเปียนส์ลีก นัดชิงชนะเลิศ 2017 จะจัดขึ้นสองวันก่อนหน้านี้, ในวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2560, ที่ คาร์ดิฟฟ์ซิตีสเตเดียม ในเมืองคาร์ดิฟฟ์.
งานประจำปี ยูฟ่าแชมเปียนส์ เฟสติวัล จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1–4 มิถุนายน ที่ อ่าวคาร์ดิฟฟ์.
ผู้ตัดสิน
ผู้ตัดสินจากเยอรมัน เฟลิกซ์ บรึช ได้รับการประกาศให้เป็นผู้ตัดสินนัดชิงชนะเลิศโดยยูฟ่าเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2560.
บีร์กีร์การา
บีร์กีร์การา (Birkirkara) หรือชื่อย่อ บีการา (B'Kara) เป็นเมืองแห่งหนึ่งในภาคกลางของประเทศมอลตา นับเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่สองของเกาะมอลตา ด้วยจำนวนประชากร 23,034 คนเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018 ตัวเมืองประกอบด้วยเขตนักบุญทั้งหมดสี่เขต ได้แก่ นักบุญเฮเลน, นักบุญโยเซฟผู้ทรงงาน, อาวร์เลดีออฟเมาท์คาร์เมล และนักบุญแมรี คำขวัญประจำเมืองคือ In hoc signo vinces ตราสัญลักษณ์เป็นรูปกากบาทสีแดงซึ่งมีมงกุฎประดับข้างบน
ยัสเซอร์ อาราฟัต
ยัสเซอร์ อาราฟัต (ياسر عرفات ยาซิร อะเราะฟาต; 24 สิงหาคม พ.ศ. 2472 — 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547) เป็นที่รู้จักในชื่อในการรบว่า อะบู อัมมาร์ (ابو عمّار) ชื่อจริงคือ โมฮัมหมัด อับดุล ราห์มาน อัลดุล ราอูฟ อาราฟัต อัล กุดวา (محمد عبد الرؤوف القدوة الحسيني) เป็นผู้นำชาวปาเลสไตน์ เป็นประธานองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ (PLO) ประธานองค์การบริหารแห่งชาติปาเลสไตน์ (PNA) และผู้นำฟะตะห์ (Fatah) พรรคการเมืองและอดีตกลุ่มกำลังกึ่งทหารที่เขาก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2502 อาราฟัตใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตในการต่อสู้อิสราเอลเพื่อการกำหนดการปกครองด้วยตนเองของปาเลสไตน์ แต่จากเดิมที่คัดค้านการมีอยู่ของอิสราเอล เขาเปลี่ยนท่าทีของตนใน พ.ศ. 2531 เมื่อเขายอมรับข้อมติคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่ 242 อาราฟัตและขบวนการของเขาปฏิบัติการจากหลายประเทศอาหรับ ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2503 และต้นปี พ.ศ. 2513 ฟะตะห์เผชิญหน้ากับจอร์แดนในสงครามกลางเมืองสั้น ๆ หลังถูกบังคับให้ออกจากจอร์แดนและเข้าไปในเลบานอน อาราฟัตและฟะตะห์เป็นเป้าสำคัญของอิสราเอลในการบุกครองเลบานอนใน พ.ศ. 2521 และ 2529 ทั้งสองครั้ง
อาราฟัตยังเป็นบุคคลที่เป็นที่ถกเถียงกันมาก ซึ่งมรดกของเขายังเป็นที่พิพาทกันอย่างกว้างขวาง เขา "ได้รับความเคารพนับถือจากชาวอาหรับจำนวนมาก" และชาวปาเลสไตน์ส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะมีอุดมการณ์ทางการเมืองหรืออยู่กลุ่มแยกใดก็ตาม โดยมองเขาว่าเป็น นักสู้เพื่อเสรีภาพ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความปรารถนาชาติของพวกเขา อย่างไรก็ดี เขายังถูกบริภาษเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากชาวอิสราเอลจำนวนมาก ซึ่งมองว่าเขาเป็นผู้ก่อการร้ายที่รับผิดชอบต่อเหตุการณ์ระเบิดและการเสียชีวิตนับหลายร้อย นักวิจารณ์ยังกล่าวหาว่าอาราฟัตฉ้อราษฎร์บังหลวงขนานใหญ่ สั่งสมความมั่งคั่งส่วนบุคคลอย่างลับ ๆ ซึ่งประเมินกันว่ามีมูลค่าถึง 1,300 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ ใน พ.ศ. 2545 แม้สภาพเศรษฐกิจของปาเลสไตน์จะตกต่ำลง
ในช่วงหลัง อาราฟัตเข้าร่วมเจรจาหลายครั้งกับรัฐบาลอิสราเอลเพื่อยุติความขัดแย้งนานหลายทศวรรษระหว่างอิสราเอลกับองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ ซึ่งรวมถึงการประชุมมาดริดใน พ.ศ. 2534 ข้อตกลงกรุงออสโล พ.ศ. 2536 และการประชุมสุดยอดแคมป์เดวิด พ.ศ. 2543 คู่แข่งทางการเมืองของเขา รวมทั้งกลุ่มอิสลามและองค์การปลดปล่อยปาเลสไตน์ฝ่ายซ้าย มักประณามเขาว่าทุจริต หรือยอมให้กับรัฐบาลอิสราเอลมากเกินไป ใน พ.ศ. 2537 อาราฟัตได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ ร่วมกับยิตส์ฮัก ราบินและ ชิมอน เปเรส สำหรับการเจรจาที่กรุงออสโล ในช่วงนี้ ฮะมาสและกลุ่มพร้อมรบอื่น ๆ เถลิงอำนาจ และสั่นคลอนรากฐานของอำนาจที่ฟะตะห์ภายใต้การนำของอาราฟัตได้สถาปนาขึ้นในดินแดนปาเลสไตน์
ปลาย พ.ศ. 2547 หลังถูกกักกันในบริเวณบ้านของเขาเป็นเวลากว่าสองปีโดยกองทัพอิสราเอล อาราฟัตก็ล้มป่วย โคม่าและเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547 อายุได้ 75 ปี สำหรับสาเหตุของอาการป่วยของเขานั้นยังมีการโต้เถียงกัน
ประวัติ
อาราฟัตเกิดเมื่อ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ในครอบครัวชาวปาเลสไตน์เชื้อสายอียิปต์ ที่อาศัยอยู่ในฉนวนกาซา ได้ไปใช้ชีวิตวัยเด็ก และวัยรุ่นที่กรุงไคโร กับพี่น้องชายหญิงอีกหกคน ทำให้สามารถเชื่อมความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับครอบครัวที่อาศัยในอียิปต์ไว้ได้ เขาเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมฟารุก ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง
บิดาของอาราฟัตเป็นพ่อค้า และมีบุตรชายบุตรสาวรวมทั้งสิ้นเจ็ดคน สถานที่เกิด รวมทั้งวันเกิดของอาราฟัตยังเป็นประเด็นที่ถกเถียงกัน คาดว่าเขาเกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ แต่ก็มีบางฝ่าย ที่บอกว่าอาราฟัตเกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2472 ที่นครเยรูซาเลม การค้นพบสูติบัติและเอกสารอื่น ๆ เกี่ยวกับอาราฟัต ของมหาวิทยาลัยแห่งกรุงไคโร ทำให้ข้อถกเถียงเกี่ยวกับสถานที่เกิดและวันเกิดของอาราฟัตเป็นอันยุติลง (อลัน ฮาร์ท ผู้เขียนชีวประวัติของอาราฟัตก็ยอมรับแล้วว่าอาราฟัตเกิดที่กรุงไคโร)
ชื่อที่บิดามารดาของอาราฟัตตั้งให้เมื่อแรกเกิด คือ มุฮัมมัด อับดุรเราะอูฟ อะเราะฟาต อัลกุดวะฮ์ อัลฮุซัยนี นายสะอีด เค. อะบูรีช ผู้เขียนชีวประวัติของอาราฟัตชาวปาเลสไตน์ได้อธิบาย (ในหนังสือ อาราฟัต: จากผู้พิทักษ์สู่เผด็จการ, สำนักพิมพ์บลูมสเบอรรี, พ.ศ. 2541, หน้า 7) ไว้ว่า "มุฮัมมัด อับดุลรอห์มาน เป็นชื่อต้นของเขา อับดุรเราะอูฟ เป็นชื่อของบิดา อะรอฟาตเป็นชื่อของปู่ อัลกุดวะหฺเป็นนามสกุล และอัลฮุซัยนีย์เป็นชื่อของชนเผ่าที่ครอบครัวของเขาเป็นสมาชิกอยู่" บางคนบอกว่าเขาสืบเชื้อสายชนเผ่าฮุซัยนีย์สายเยรูซาเลมจากมารดา (โดยใช้ชื่อว่าอาบุซซาอูด) แต่ชื่อดังกล่าวก็จะขัดแย้งกับชื่อที่สืบเชื้อสายจากทางสายบิดา
อาราฟัตใช้ชีวิตส่วนใหญ่ช่วงวัยเยาว์ในกรุงไคโร ยกเว้นช่วงเวลาสี่ปีหลังการเสียชีวิตของมารดา ระหว่างอายุห้าถึงเก้าขวบ ที่เขาไปอาศัยอยู่กับอาในเยรูซาเลม ในปีพ.ศ. 2492 เขาได้เข้าศึกษาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยกษัตริย์ฟาฮัดที่ 1 ในกรุงไคโร ที่สำเร็จการศึกษาทางสาขาวิศวกรรมโยธา เมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา เขาได้ร่วมเป็นสมาชิกกลุ่มพี่น้องมุสลิม และ สมาคมนักศึกษาปาเลสไตน์ จนได้ดำรงตำแหน่งประธานสโมสรในปี พ.ศ. 2495 และ พ.ศ. 2499 ในปี พ.ศ. 2499 เขาได้เป็นทหารในกองทัพอียิปต์ในช่วงวิกฤตการณ์คลองสุเอซ อาราฟัตแต่งงานเมื่ออายุค่อนข้างมากแล้วกับซูฮา อาราฟัตเลขานุการของเขา ผู้มีวัยอ่อนกว่าถึง 34 ปี และได้ให้กำเนิดบุตรสาวชื่อ ซาห์วา เมื่อปี พ.ศ. 2538 ภริยาของเขาอาศัยอยู่ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งแต่ช่วงที่สองของนโยบายอินติฟาเฎาะหฺ (การรณรงค์เพื่อต่อต้านการยึดครองของทหารอิสราเอล) ในปีพ.ศ. 2543 อาราฟัตถูกกองกำลังอิสราเอลกักอยู่ในเมืองรอมัลลอฮ์ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2544 เขาป่วยหนักในปีพ.ศ. 2547 และเสียชีวิตเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ที่เมืองกลามาร์ ประเทศฝรั่งเศส
ผู้นำองค์การปลดปล่อยแห่งชาติปาเลสไตน์
<!-- L’Organisation de Libération de la Palestine (OLP) fut créée en 1964 par le dirigeant égyptien de l’époque, Abd-el Nasser. Le but de Nasser était de remplacer l'« entité sioniste » par un protectorat égyptien permettant au Caire d’asseoir son hégémonie au Proche Orient.
En 1967, la guerre des Six Jours, en changeant la donne géopolitique au Proche-Orient, constitua le véritable point de départ de Yasser Arafat. L'Égypte, la Syrie et la Jordanie furent défaites par Israël qui en profita pour conquérir Jérusalem-est, la Cisjordanie, la bande de Gaza, territoires palestiniens qui étaient passés en 1948 sous double occupation jordanienne et égyptienne, mais aussi le Golan syrien et le Sinaï égyptien.
En 1968, le Fatah fut la cible d'une attaque majeure de l'armée israélienne sur le village jordanien de Karameh, durant laquelle 150 combattants palestiniens et 29 soldats israéliens furent tués, principalement par les forces armées jordaniennes. Malgré la défaite sur le terrain, la bataille fut considérée comme bénéfique par le Fatah car les Israéliens se sont finalement retirés.
Cette nouvelle situation permit au Fatah de s'émanciper totalement de la tutelle des Moukhabarat, et de s'emparer en cette année 1968 du contrôle de l'OLP (Organisation de libération de la Palestine), organisme représentatif créé par la Ligue arabe quatre ans auparavant.
Le 3 février 1969, lors du Congrès national palestinien, il fut nommé président du comité exécutif de l'Organisation de libération de la Palestine, en remplacement de Ahmed Shukairy, d'abord appointé par la Ligue arabe. Par ce biais il prit le contrôle de la plupart des camps de réfugiés palestiniens comme ceux de Jordanie et du Liban, alors que les pays arabes laissaient faire.
Yasser Arafat, en faisant monter l'OLP en première ligne, changea la nature même du combat des palestiniens. Il ne s'agissait plus d'un conflit entre États, dans lequel les pays arabes, en refusant de reconnaître le droit à l'existence d'un État juif, avaient le mauvais rôle ; il s'agissait dorénavant de la « lutte de libération nationale » d'un peuple « colonisé », les Palestiniens, par un État oppresseur, Israël.
En 1970, le quadruple détournement d'avions sur l'aéroport de Zarka en Jordanie montra, cependant les limites que pouvait avoir cette nouvelle stratégie. Le roi Hussein de Jordanie envoya ses bédouins rétablir l'ordre dans les camps de réfugiés. En réplique, Yasser Arafat appela au renversement de la monarchie hachémite, en s'appuyant sur le fait que 75% des habitants de la Jordanie étaient des Palestiniens, à un degré ou à un autre. Le roi Hussein ne se laissa pas faire et fit massacrer par dizaines de milliers les Palestiniens, qu'ils soient fedayins ou civils, et obligea Yasser Arafat à se réfugier au Liban. Cet épisode dramatique est connu sous le terme de Septembre noir.
Arafat devint le commandant en chef des forces révolutionnaires palestiniennes deux ans plus tard, et en 1973, le dirigeant du département politique de l'OLP. -->
ในเลบานอน
<!-- Après la faillite de cette aventure militaire, Arafat s'établit au Liban. Le gouvernement central du Liban étant fragilisé, l'OLP en profita pour opérer presque comme un État indépendant. L'OLP commença alors des attaques d'artillerie et des infiltrations militaires contre Israël. Au Liban, Yasser Arafat fit prospérer l'OLP, qui, bien structurée et organisée, se dota de rentrées financières florissantes. Son trésor de guerre pouvait être estimés à 2 milliards de dollars en 1975, au moment où la guerre civile éclata au Liban.
En septembre 1972, le groupe Septembre noir, qui est généralement reconnu comme opérant sous le commandement du Fatah, kidnappa onze athlètes israéliens lors des Jeux Olympiques de Munich. Une fusillade avec la police aboutit à la mort des onze athlètes. La condamnation internationale de l'attaque fit que Arafat se dissocia d'actes similaires à partir de ce moment.
L'année 1974 constitue, pour Yasser Arafat, une année importante d'avancées politiques de caractère pacifiste. En juin, l'OLP adopta le principe de création d'un État palestinien sur les territoires qui seront libérés, et en novembre, son président reconnaît implicitement l'existence d'Israël en appelant, à l'Assemblée générale de l'ONU, toutes les parties à rechercher une solution pacifique pour la Palestine. Il fut le premier représentant d'une organisation non gouvernementale à participer à une session plénière de l'Assemblée générale de l'Organisation des Nations unies, suite à la pression des pays arabes extracteurs de pétrole. Arafat ordonna que l'OLP cesse tout acte de violence à l'extérieur d'Israël, de la Cisjordanie et de la bande de Gaza. Les chefs d'États arabes déclarèrent alors que l'OLP était le seul représentant légitime de tous les Palestiniens, et l'OLP fut admis comme membre à part entière de la Ligue arabe en 1976.
Toutefois, la partie de la Charte de l'OLP sur laquelle elle se base, exprimant la destruction de l'Etat d'Israël par tout les moyens, y compris terroristes, ne fut pas abrogée. Plus tard, en 2004, certains rapportent que des responsables d'organisations "terroristes" "avouèrent" à des journalistes qu'aucun acte terroriste n'avait été fait sans l'accord de Yasser Arafat en personne, même empêché de mouvement par les Israéliens.
Les opérations de l'OLP au Liban n'ont pas reçu beaucoup de couvertures médiatiques. Il est pourtant certain que l'OLP a joué un rôle important durant la guerre civile au Liban, et selon les dires des Chrétiens libanais, Arafat et l'OLP seraient responsables de la mort de dizaines de milliers de personnes.
Cette situation poussa Israël à s'allier avec les Chrétiens libanais, et à conduire deux attaques majeures au Liban, la première étant Operation Litani (1978), durant laquelle une étroite bande de terre (la zone de sécurité) fut "capturée" et retenue par l'armée israélienne et l'armée du Sud Liban (sous contrôle d'Israël). La seconde opération fut Operation Peace for Galilee (1982), durant laquelle Israël occupa la plupart du sud du Liban, mais se retira dans la « zone de sécurité » en 1985. C'est durant cette seconde opération que des civils palestiniens (entre 800 et 3500 selon les sources) furent massacrés dans les camps de réfugiés de Sabra et Chatila par les milices chrétiennes sous contrôle israélien, augmentant la rancœur entre Palestiniens et le ministre de la Défense israélienne d'alors, Ariel Sharon. Cela aura un impact sur le processus de paix lorsque Ariel Sharon sera élu Premier ministre le 17 février 2001.
Pendant la période libanaise, les camps palestiniens s'étaient transformés en une sorte de principauté quasi-indépendante. De sa base de Beyrouth, l'OLP fournissait des services sociaux aux réfugiés palestiniens, mais en même temps elle armait et organisait les groupes de feddayins qui lançaient des attaques incessantes sur Israël et ses intérêts, et qui multiplièrent les attentats. Elle développa aussi des chantages à l'encontre des dirigeants des pays arabes pro-occidentaux, notamment le Koweït et l'Arabie saoudite. En 1980, le trésor de guerre de l'OLP, confié à la seule signature de Yasser Arafat était estimé à 5 milliards de dollars, soit plus que le PNB de plusieurs États de la région.
ในตูนิเซีย
<!-- En 1982, Israël finit par chasser l'OLP du Liban en attaquant les camps de réfugiés, et désorganisa en partie la machine financière. Yasser Arafat, pour survivre, fut obligé d'accepter un nouvel exil et d'installer son quartier général à Tunis. Il accepta la dispersion de ses forces combattantes et revint vers une analyse et une voie plus politique.
Selon sa stratégie, dite « stratégie par étapes », et dont les prémisses de sa pensée et de son action future datent de 1974, Israël ne pouvant être détruit en une seule bataille frontale, il devenait donc très important d'arriver à la création d'un État palestinien, seul capable de rendre la lutte pérenne, d'accéder à un véritable statut international, et de faire entendre sa voix dans le concert des nations. La création de cet État pouvait se faire dans « n'importe quelle partie libérée de la patrie », au besoin à travers une trêve temporaire avec Israël.
En 1988, lorsqu'éclata en Cisjordanie et à Gaza l'Intifada, la « révolte des pierres », Yasser Arafat reformula sa pensée, à travers la Déclaration d'indépendance de l'État de Palestine, préparée par Jerome Segal, un universitaire juif américain d'extrême gauche, et prononcée à Alger. Il est élu par le Conseil national palestinien, président de l'État qu'il proclame indépendant en novembre 1988 à Alger. Son discours de paix le mènera au prix Nobel de la paix : Arafat renonce à la lutte armée contre Israël en même temps qu'il reconnaît cet État comme légitime, sans pour autant obtenir la paix.
Arafat s'engagea dans une démarche de séduction diplomatique sans précédent, il fit tout pour séduire ses interlocuteurs. Avec les chrétiens il afficha sa dévotion envers « Notre Seigneur Jésus-Christ », qui était palestinien puisque né à Bethléem, depuis cette époque il fit de sa présence à toute les messes de Noël à Bethléem un acte politique majeur. Avec les français, il fit état d'une « correspondance avec le Général de Gaulle en 1968 » et montra qu'il portait au cou la croix de Lorraine que le Général de Gaulle lui aurait envoyée, ce que niera la famille du Général. -->
รัฐบาลปาเลสไตน์
<!-- Dès l'été 1994, Yasser Arafat s'installa à Gaza, cependant l'élection de Benyamin Netanyahou comme Premier ministre d'Israël en 1995 mettra un frein à l'application de ces accords. Arafat ne cessera de dénoncer cet état de fait. En 1996, il est élu président de la nouvelle Autorité palestinienne, née à la suite des accords d'Oslo, mais qui jouit d'une autonomie limitée en Cisjordanie et dans la bande de Gaza.
Ces critiques ne viennent pas seulement des opposants à un État palestinien. Ainsi par exemple le palestinian centre for human rights (Centre palestinien pour les droits humains) accusa l'autorité palestinienne de procéder à des arrestations politiques ; et selon les services de sécurité israéliens, 150 000 Palestiniens, à un titre ou à un autre collaborent, en leur fournissant des renseignements.
Durant les années 1994 à 2000, selon un rapport du FMI, l'économie palestinienne a augmenté à un rythme de 9,28 % par an, et les investissements de 150 %, ce qui en fait l'un des taux de développement les plus rapides au monde lors de cette période. Dans le même temps, selon le même rapport, Yasser Arafat aurait « dévié » près de 900 millions de dollars sur les comptes secrets qu'il contrôle directement, pour alimenter son trésor de guerre. De 1994 à 2001, l'Union européenne a financé dans les territoires palestiniens, des projets d'infrastructures pour plus de 3 milliards d'euros. Une grande partie des projets réalisés à l'aide des aides européennes ont été détruits en 2002 et 2003 par l'armée israélienne.
En 2000, le nouveau premier ministre israélien Ehud Barak offrit à Yasser Arafat de reconnaître l'État palestinien. En fait, la carte de « l'État » qui était proposé, ressemblaient plus à un patchwork mité sans cohérence géographique ou historique, qu'à un véritable pays. Ce plan :
Malgré tout, les négociations avaient abouti aux accords de Taba, mais Ehud Barak n'a pas voulu signer sous prétexte que son mandat arrivait à son terme. De toute façon, il restait encore de lourds contentieux à régler (statut de Jerusalem Est, démantèlement des colonies et reconnaissance de la responsabilité israélienne pour les réfugiés)
Une seconde Intifada est alors déclenchée en septembre 2000, encore plus violente que la première ; elle tourne rapidement à la guerre. D'après Imad Al Faluji, ministre palestinien de la Communication (mai 1996 – octobre 2002), la seconde Intifada a été planifiée par les treize formations dès la fin du sommet de Camp David en juillet 2000. La visite d'Ariel Sharon sur l'Esplanade des mosquées (aussi appelée Mont du Temple) a été vécue comme une provocation par les Palestiniens, et fut l'étincelle qui déclencha le début de l'Intifada, le lendemain. En février 2001, le conservateur Ariel Sharon est élu Premier ministre tandis qu'aux États-Unis, le pro-israélien George W. Bush est élu président.
Les attentats du 11 septembre 2001 lancent les États-Unis dans une guerre sans merci contre le terrorisme à partir de décembre 2001, alors qu'au même moment, Yasser Arafat conclu une trêve avec le Hamas et le Djihad islamique. Celle ci se terminera en décembre, deux mois après son début suite à l'assassinat par Israel d'un responsable du Hamas. Ce dernier va alors démarrer une nouvelle série d'attentats contre des civils. L'assassinat ciblé, de Raed Karmi, membre du Tanzim, de la région de Touklarem, par les forces israéliennes, changea la nature des attentats en Israël, à l'intérieur des frontières de 48, avec l'utilisation de jeunes femmes et même d'enfants, comme porteurs des charges meurtrières. De son côté, Ariel Sharon lança une série de représailles à grande échelle avec l'accord de George W. Bush et de Donald Rumsfeld.
ไชนาคัพ
ไชนาคัพ อินเตอร์เนชันแนล ฟุตบอล แชมเปียนชิป เป็นทัวร์นาเมนต์ฟุตบอลประจำปีซึ่งจัดขึ้นที่ประเทศจีนโดย  วันตา สปอร์ตส์ โฮลดิงส์.
Eucosma rubescana
Eucosma rubescana เป็นผีเสื้อชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ Tortricidae มีถิ่นกำเนิดในยุโรปตะวันตก
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี 2K15
ดับเบิลยูดับเบิลยูอี 2K15 (WWE 2K15) เป็นวิดีโอเกมมวยปล้ำอาชีพที่ผลิตโดย Yuke's และ Visual Concepts และจัดจำหน่ายโดย 2K Sports ในรูปแบบเพลย์สเตชัน 3 ,เพลย์สเตชัน 4 ,เอกซ์บ็อกซ์ 360 ,เอกซ์บ็อกซ์วัน และไมโครซอฟท์ วินโดวส์ โดยภาคนี้เป็นภาคต่อจากดับเบิลยูดับเบิลยูอี 2K14 และเป็นวีดิโอเกมที่ 2 ในซีรีส์ดับเบิลยูดับเบิลยูอี 2K
ในวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2558 ทางดับเบิลยูดับเบิลยูอีประกาศว่า จะวางจำหน่ายเกมในรูปแบบวินโดวส์ พีซี ซึ่งวางจำหน่ายในวันเดียวกัน และเป็นครั้งแรกในซีรีส์ดับเบิลยูดับเบิลยูอี 2K ที่วางจำหน่ายในรูปแบบวินโดวส์ พีซี นับตั้งแต่ที่วางจำหน่ายครั้งแรกในรูปแบบ PC ในปี พ.ศ. 2545 ของเกมWWE Raw
ปลาปักเป้าหางวงเดือน
ปลาปักเป้าหางวงเดือน (Ocellated pufferfish; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae) เป็นปลาปักเป้าที่มีขนาดเล็ก ลำตัวแบนข้างเล็กน้อย ครีบเล็ก ลำตัวสีคล้ำหรือเขียวขี้ม้า มีจุดประสีเหลืองหรือสีจางทั่วตัว หลังมีลายพาดสีคล้ำ ข้างลำตัวมีดวงสีดำใหญ่ ตาสีแดง ครีบหางมีขอบสีแดงหรือชมพู มีขนาดประมาณ 4-5 เซนติเมตร จัดเป็นเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Leiodon
พบอาศัยอยู่ตามลำธารและแม่น้ำในภาคตะวันตกตั้งแต่จังหวัดแม่ฮ่องสอนไปจนถึงภาคใต้ โดยหลบซ่อนอยู่ตามซอกหินหรือใบไม้ใต้น้ำ อาหารได้แก่ ลูกปลา, ลูกอ๊อด, ปู, หอย และกุ้งขนาดเล็ก เป็นปลาที่ไม่พบบ่อยมากนัก
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
มีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น "ปลาปักเป้าแคระ" หรือ "ปลาปักเป้าเขียวจุด" เป็นต้น
เว็งเงิน
เว็งเงิน (Wengen) เป็นหมู่บ้านในที่ราบสูงรัฐแบร์น ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หมู่บ้านนี้อยู่ที่ระดับความสูง 1,274 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่บริเวณเขายุงเฟรา มีประชากรราว 1,300 คน เส้นทางง่ายที่สุดในการเข้าถึงเว็งเงินคือการโดยสารรถรางไต่เขาจากหมู่บ้านเลาเทอร์บรุนเนินซึ่งใช้เวลาราว 12 นาที ที่หมู่บ้านแห่งนี้มีทางรถไฟเชื่อมไปยังช่องเขาไคลเนอไชเด็ค และมีกระเช้าลอยฟ้าเชื่อมไปยังหมู่บ้านกรินเดิลวัลท์ เป็นหนึ่งในสถานที่นิยมมาเล่นสกีในฤดูหนาว การเข้าถึงโดยรถยนต์มายังหมู่บ้านแห่งนี้มีค่อนข้างลำบาก รถยนต์ในหมู่บ้านนี้แทบจะทั้งหมดเป็นรถยนต์ขนาดเล็กเพื่อการพาณิชย์และพบเห็นได้น้อยมาก
มาร์ดิกรา
มาร์ดิกรา (Mardi Gras; ) หรือ วันอังคารอ้วน (Fat Tuesday) เป็นคำเรียกการเฉลิมฉลองคาร์นิวัล ซึ่งมีขึ้น่อนหรือหลังเอฟิแฟนี (วันสามกษัตริย์) และฉลองใหญ่สุดในวันก่อนถึงวันพุธเถ้า อันรู้จักในชื่อวันอังคารสารภาพบาป (Shrove Tuesday) Mardi Gras เป็นคำในภาษาฝรั่งเศส แปลว่า "วันอังคารอ้วน" อันหมายถึงธรมเนียมการทานอาหารที่มีไขมันสูงและอาหารจำนวนมากก่อนเข้าสู่พิธีกรรมของการเสียสละเลินท์และการอดอาหารในฤดูเลินท์
การปฏิบัติในมาร์ดิกราที่มีทั่วไปนั้นเกี่ยวข้องกับการเฉลิมฉลองชรอฟไทด์ (Shrovetide) ก่อนเข้าสู่การอดอาหารและการปฏิบัติตามแนวทางศาสนา ในบางประเทศ เช่น สหราขอาณาจักร มาร์ดิกรานั้นรู้จักในขื่อ วันอังคารชรอฟ (Shrove Tuesday) อันมาจากคำว่า shrive แปลว่า "เพื่อปฏิบัติพิธีสำคัญของการสารภาพบาป"
สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 2014
สรุปเหรียญเอเชียนเกมส์ 2014 เป็นรายการการแข่งขันกีฬาของสภาโอลิมปิกแห่งเอเชีย โดยการจัดอันดับตามจำนวนเหรียญที่ได้รับระหว่างเอเชียนเกมส์ 2014 ในอินช็อน ประเทศเกาหลีใต้ ตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน ถึง 4 ตุลาคม พ.ศ. 2557
โดกานา
โดกานา (Dogana) เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศซานมารีโน ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ มีประชากรราว 7,000 คน เมืองนี้ตั้งอยู่ริมชายแดนทางเหนือของซานมารีโนที่ติดกับอิตาลี และเป็นที่ตั้งถิ่นฐานของประชากรมากที่สุดในประเทศ
มิสและมิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ 2022
มิสและมิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ 2022 (Miss & Mister Supranational Thailand 2022) มิสซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ และ มิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ เป็นการประกวดความงามที่ถูกจัดขึ้นในประเทศไทย ซึ่งในคืนการตัดสินจะจัดขึ้นที่ โชว์ ดีซี ฮอลล์, กรุงเทพมหานคร โดยมี เบญจรัตน์ อัครวนิชศิลป์ เอบิ เจ้าของมงกุฎ มิสซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ 2021 และ นิปุณ แก้วเรือน มิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนด์ 2021 จะเป็นคนมอบมงกุฎให้กับมิสซูปราเนชันแนลไทยแลนด์และมิสเตอร์ซูปราเนชันแนลไทยแลนคนใหม่ และมีชานิค ราบี มิสซูปราเนชันแนล 2021 มาร่วมชมในการประกวดครั้งนี้ด้วย โดยผู้ที่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ จะเป็นตัวแทนประเทศไทยในการเข้าร่วมประกวด มิสซูปราเนชันแนล 2022 และ มิสเตอร์ซูปราเนชันแนล 2022 ที่จะถูกจัดขึ้นที่โปแลนด์ ในปลายปีนี้
Supra Factor
Supra Factor คือรางวัล Fast track ที่จะทำให้ผู้เข้าประกวดไม่ได้ถูกจับตามอง "เพียงแค่คนเดียวตลอดไป" ถ้าทำผลงานได้ดีก็จะมีโอกาสเข้ารอบอัตโนมัติตั้งแต่รอบออดิชั่น และจะเป็นตำแหน่งที่เปลี่ยนไปในทุก Challenge ตามความเห็นของ Supra Guru และ Supra Family จะมีเพียงตัวแทนผู้เข้าประกวดชาย 1 คน และหญิง 1 คนเท่านั้นที่ครองตำแหน่ง Supra Factor ไว้ได้ จนสามารถเข้าไปยืน 8 คนสุดท้ายในรอบไฟนอลโดยอัตโนมัติ
Fan Vote
ผู้ที่มีคะแนนสูงสุดจากการโหวตสูงสุดในฝ่ายหญิงและฝ่ายชาย จะได้ผ่านเข้ารอบทันที
ถ่ายทำรายการ POP NEWS
ทางช่อง PPTV HD 36 ในวันที่ 17 พฤษภาคม 2565 ซึ่งคัดเลือกจากผู้ที่มีคะแนน Supra Factor สูงสุด 3 ลำดับแรกของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง
พระธรรมวชิรานุวัตร (แย้ม กิตฺตินฺธโร)
ประวัติ
พระธรรมวชิรานุวัตร เดิมชื่อ แย้ม อินทร์กรุงเก่า เป็นบุตรของนายหยวก อินทร์กรุงเก่า และนางทวี ศรีบุญรอด เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2498 ที่ บ้านคลองรางไทร ตำบลบางภาษี อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม ได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2510 ขณะมีอายุได้ 12 ปี ณ วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม โดยมีพระปัญญาวิมลมุนี (ปัญญา อินฺทปญฺโญ) วัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาเมื่ออายุได้ 21 ปี จึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุที่วัดไร่ขิง เมื่อวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2519 โดยมีพระปฐมนคราภิรักษ์ (ชุณห์ กิตฺติวณฺโณ) ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดนครปฐม วัดวังตะกู อำเภอเมืองนครปฐม เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูไพศาลคณารักษ์ (ปราณี อินฺทวํโส) ปัจจุบันดำรงสมณศักดิ์ที่ พระราชวิสุทธาจารย์ ที่ปรึกษาเจ้าคณะอำเภออำเภอสามพราน วัดไร่ขิง เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูอุปจิตบุญวัฒน์ (บุญธรรม จารุวณฺโณ) วัดบางเลน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับฉายาว่า "กิตฺตินฺธโร"
อลิซาเบธ ราชินีบัลลังก์เลือด
อลิซาเบธ ราชินีบัลลังก์เลือด ชื่อภาษาไทยของภาพยนตร์เรื่อง Elizabeth นำแสดงโดยเคต แบลนเชตต์, โจเซฟ ไฟนส์, เจฟฟรีย์ รัช, คริสโตเฟอร์ แอคเคลสตัน ร่วมด้วย ริชาร์ด แอทเทนบอรอจ และเอริก ก็องโตนา (นักแสดงรับเชิญ) กำกับการแสดงโดย เชคการ์ คาปูร์
เนื้อเรื่อง
เจ้าหญิงอลิซาเบธ (เคต แบลนเชตต์) เจ้าหญิงนอกสมรส พระราชธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 แห่งอังกฤษ กับแอนน์ บุลิน พระราชินีแห่งอังกฤษ ซึ่งไม่ได้การยอมรับให้อยู่ราชสมบัติ จนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 หรือ แมรีผู้กระหายเลือด (Bloody Mary) พระเชษฐภคินีต่างพระมารดาได้สวรรคตลง พระนางจึงได้ขึ้นครองราชย์ ท่ามกลางความขัดแย้งต่าง ๆ มากมายทั้งการเมืองและการศาสนา บรรดาอำมาตย์ ขุนนางต่างแตกแยกกัน โดยเฉพาะทอมัส ฮาวเวิร์ด ที่ 4, ดยุก แห่งนอร์ฟอล์ก (คริสโตเฟอร์ แอคเคลสตัน) แสดงการต่อต้านพระนางอย่างชัดเจนที่สุด แต่พระนางก็ได้วิลเลียม เซซิลที่ 1, บารอน เบิร์กลีย์ (ริชาร์ด แอทเทนบอรอจ) คอยให้การสนับสนุน
เมื่อพระนางขึ้นครองราชย์ มีราชทูตจากนานาประเทศมากมายเดินทางเจริญสัมพันธไมตรี ด้วยหวังว่าพระนางจะอภิเษกสมรสกับเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์ของตน แต่พระนางมีชายคนรักอยู่แล้ว เป็นขุนนางชื่อรอเบิร์ต ดัดลีย์ที่ 1 เอิร์ลแห่งเลสเตอร์ (โจเซฟ ไฟนส์) แต่ด้วยหน้าที่และบรรดาศักดิ์ พระนางไม่อาจจะรักกับเขาได้อย่างเปิดเผย ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะมีการวางลอบปลงพระชนม์ด้วยวิธีการวางยา และเหล่าผู้ที่ภักดีต้องบุกจับเหล่าคนที่คิดร้ายสังหารทิ้ง
เหตุการณ์ต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้ อลิซาเบธ เจ้าหญิงผู้ไร้เดียงสาเข้มแข็งขึ้นมาในฐานะพระราชินีแห่งอังกฤษ และพระนางก็ไม่รับรักจากชายคนไหนอีกเลย ไม่ได้อภิเษกสมรสตลอดทั้งพระชนชีพ จนได้ฉายาว่า ราชินีผู้ทรงพรหมจรรย์ (The Virgin Queen) และต่อมาพระนางได้กลายเป็นสมเด็จพระราชินีที่ยิ่งใหญ่ แผ่อาณาเขตจักรวรรดิอังกฤษให้กว้างไกลออกไป
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
Elizabeth เป็นภาพยนตร์จากประเทศอังกฤษ กำกับการแสดงโดย เชคการ์ คาปูร์ ผู้กำกับชาวอินเดีย เป็นเรื่องราวพระราชประวัติของ สมเด็จพระราชินีนาถอลิซาเบธที่ 1 แห่งอังกฤษ สมเด็จพระราชินีผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวรรดิอังกฤษ นำแสดงนำ โดย แคท บลานเชทท์ นักแสดงสาวออสเตรเลีย ร่วมด้วยนักแสดงยอดฝีมือชาวอังกฤษต่าง ๆ อีกมา
เมื่อเข้าฉาย ภาพยนตร์ได้รับเสียงวิจารณ์ว่า ดำเนินเรื่องได้อย่างเข้มข้นเหมือนกับ The Godfather ของ ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปล่า แสดงให้เห็นถึงความละโมบและกิเลสตัณหาของมนุษย์ รวมทั้งยังแสดงให้เป็นถึงราชประเพณีเก่า ๆ ของอังกฤษอีกด้วย ที่หาดูได้ไม่ง่ายนักในปัจจุบัน
ภาพยนตร์มีชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ ประจำปี ค.ศ. 1998 ถึง 7 รางวัล ประกอบไปด้วย ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ดารานำหญิงยอดเยี่ยม, กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, กำกับภาพยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, แต่งหน้ายอดเยี่ยม และดนตรีประกอบยอดเยี่ยม แต่สามารถคว้าไปได้เพียงรางวัลเดียวเท่านั้น คือ แต่งหน้ายอดเยี่ยม
และมีภาคต่อมา คือ Elizabeth: The Golden Age ในปี ค.ศ. 2007 นำแสดงโดยเคต แบลนเชตต์ และเชคการ์ คาปูร์ ยังเป็นผู้กำกับเช่นเคย
การขนส่งสาธารณะในเมโทรมะนิลา
การขนส่งสาธารณะในเมโทรมะนิลา ประกอบด้วยรถไฟฟ้ารางเบา, ระบบขนส่งมวลชนเร็ว, รถไฟชานเมือง, รถโดยสารประจำทาง, รถจี๊ปนีย์ และรถแท็กซี และในปี ค.ศ. 2015 ได้มีการเริ่มต้นใช้งานอูเบอร์และแกร็บ ซึ่งให้บริการคล้ายกับแท็กซี
ระบบราง
ปัจจุบัน (ค.ศ. 2018) มีระบบขนส่งมวลชนเร็วที่ให้บริการอยู่ 2 ระบบใหญ่ ได้แก่ ไลต์เรล และเมโทร
ไลต์เรลประกอบด้วยสองเส้นทาง ได้แก่ สาย 1 (สีเขียว) และสาย 2 (สีน้ำเงิน) ในขณะที่เมโทรมีเพียงสายเดียวคือ สาย 3 (สีเหลือง) สถานีรถไฟฟ้าประกอบด้วยสถานีของไลต์เรล 31 แห่ง และสถานีของเมโทร 13 แห่ง ในอนาคตมีโครงการส่วนต่อขยายเพื่อเชื่อมต่อมะนิลากับจังหวัดใกล้เคียง ได้แก่ บูลาคัน, คาบีเต, ลากูนา และรีซัล
รถโดยสารประจำทาง
มะนิลามีบริษัทรถโดยสารหลายแห่งได้แก่ เออร์จอห์นแอนด์อัลมาร์ก, บาคลารันเมโทรลิงก์ และเอซีทรานส์ รถโดยสารส่วนใหญ่ใช้รถยี่ห้ออีซูซุและนิสสัน การเดินรถใช้ระบบจราจรซ้ายมือ
จุงโกะ ทาเกอูจิ
จุงโกะ ทาเกอูจิ ( 竹内 順子<rt>たけうち じゅんこ</rt>, 5 เมษายน  1972 -) เป็นนักพากย์และนักแสดงละครเวทีชาวญี่ปุ่น เกิดที่ จังหวัดไซตามะ สังกัดคณะละคร BQMAP และ โองิโปร THE NEXT
ลักษณะเด่น
ในวงการพากย์เสียง ส่วนใหญ่แล้วจะได้รับหน้าที่พากย์เสียงเด็กผู้ชาย เช่น อุซึมากิ นารูโตะ ใน นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ และ เอนโด มาโมรุ ใน นักเตะแข้งสายฟ้า แต่ก็มีบ้างที่รับบทเป็นเด็กผู้หญิง เช่น นัตสึกิ ริง ใน Yes! พรีเคียว 5 หรือบทสัตว์อย่าง สุตงสุตง ใน ยุเมะโนะเครยอนโอโกกุ หรือ ทามาก็อตจิที่เจอใน TV ส่วนในงานแสดงละครเวที เนื่องจากเตี้ย จึงมักจะเล่นบทบาทของผู้หญิงที่ได้รับการปกป้อง
ในปี 2011 ได้รับรางวัล Kids Family จากงานเซยูอะวอดส์ครั้งที่ 5 และในปี 2012 เขาได้รับรางวัล Synergy (จากนักเตะแข้งสายฟ้า) ในงานเซยูอะวอดส์ครั้งที่ 6
คำขวัญของเธอในการทำงานเป็นนักพากย์คือ "อย่าโกหก"
การทำลายเขื่อนกาคอว์กา
ในช่วงเช้ามืดของวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ระหว่างเวลาประมาณ 02:00 น. ถึง 02:54 น. ตามเวลาท้องถิ่น  ส่วนหนึ่งของเขื่อนกาคอว์กาในประเทศยูเครนได้พังทลายลง ก่อให้เกิดน้ำท่วมเป็นวงกว้าง เขื่อนนี้ตั้งอยู่ที่แม่น้ำนีเปอร์ (หรือแม่น้ำดนีปรอ) ในแคว้นแคร์ซอน และตกอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพรัสเซียซึ่งได้ยึดเขื่อนไว้ตั้งแต่วันแรก ๆ ของการรุกรานยูเครน เขื่อนมีความสูง 30 เมตร (98 ฟุต) และมีความยาว 3.2 กิโลเมตร (2.0 ไมล์) ส่วนของเขื่อนที่ถูกทำลายมีความยาวประมาณ 200 เมตร (660 ฟุต)
สิ่งบ่งชี้ว่ามีการระเบิดในช่วงเช้ามืดของวันที่ 6 มิถุนายน ได้แก่ (1) เสียงคล้ายระเบิดจากโรงไฟฟ้าพลังน้ำของเขื่อนตามแหล่งข้อมูลของทั้งยูเครนและรัสเซีย (2) สัญญาณไหวสะเทือนที่เครื่องตรวจวัดแผ่นดินไหวแบบโครงข่ายของประเทศนอร์เวย์บันทึกไว้ได้ และ (3) สัญญาณความร้อนอินฟราเรดของการระเบิดครั้งใหญ่ที่ดาวเทียมตรวจพบ น้ำท่วมและความเสียหายของเขื่อนได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็ว ผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมและยุทโธปกรณ์ที่ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ขอคำปรึกษา กล่าวว่าสาเหตุที่เป็นไปได้มากที่สุดคือการระเบิดจากภายใน กองกำลังรัสเซียถูกกล่าวหาว่าระเบิดเขื่อนเพื่อขัดขวางแผนการรุกโต้ตอบของยูเครน แต่ทางการรัสเซียปฏิเสธ
ระดับน้ำในอ่างเก็บน้ำเขื่อนกาคอว์กาซึ่งรัสเซียควบคุมได้เพิ่มสูงขึ้นมาหลายเดือน และอยู่ที่ระดับสูงสุดในรอบ 30 ปีในขณะที่เขื่อนแตก ชาวบ้านหลายหมื่นคนที่อยู่ท้ายน้ำต้องอพยพออกจากพื้นที่เนื่องจากน้ำทะลักเข้าท่วมหมู่บ้านหลายแห่งทั้งในพื้นที่ที่ยูเครนควบคุมและพื้นที่ที่รัสเซียยึดครอง มีรายงานว่าน้ำท่วมได้คร่าชีวิตผู้คนไป 9 คน รวมทั้งสัตว์อีกจำนวนมาก เชื่อกันว่าน้ำท่วมที่ปลายน้ำซึ่งปะปนกับของเสียจากมนุษย์และจากอุตสาหกรรมได้สร้างวิกฤตเชิงนิเวศครั้งใหญ่ที่สุดในยูเครนนับตั้งแต่ภัยพิบัติเชียร์โนบีลใน พ.ศ. 2529 การสูญเสียน้ำในอ่างเก็บน้ำอาจส่งผลกระทบต่อการจ่ายน้ำในระยะยาวให้แก่คาบสมุทรไครเมียและโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ซาปอริฌเฌียที่รัสเซียยึดครอง แต่ไม่มีความเสี่ยงฉุกเฉิน
ภูมิหลัง
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ในยูเครน เขื่อนอีกแห่งที่กั้นแม่น้ำนีเปอร์ได้ถูกระเบิดสองครั้ง ผู้ก่อเหตุครั้งแรกคือกองกำลังเอนคาเวเดของสหภาพโซเวียตที่ล่าถอยออกไปในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2484 สังหารพลเรือนโซเวียตไประหว่าง 3,000 ถึง 100,000 คน รวมทั้งทหารโซเวียตด้วย ผู้ก่อเหตุครั้งที่สองคือกองกำลังนาซีที่ล่าถอยออกไปใน พ.ศ. 2486
เขื่อนกาคอว์กาซึ่งสร้างขึ้นใน พ.ศ. 2499 ถูกกองกำลังรัสเซียเข้ายึดในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ในช่วงแรก ๆ ของการรุกรานยูเครน รัสเซียโจมตีโครงสร้างพื้นฐานของยูเครนในปีนั้น โดยสร้างความเสียหายให้กับเขื่อนอื่น ๆ หลายแห่งและทำให้ชาวยูเครนไม่สามารถเข้าถึงน้ำสะอาดได้ ตัวอย่างเช่น การโจมตีด้วยจรวดใส่เขื่อนเคียฟเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ การทำลายเขื่อนกั้นแม่น้ำออสกิลโดยกองกำลังทางบกของรัสเซียในเดือนกรกฎาคม และการโจมตีเขื่อนที่เมืองกรือวึยรีห์ด้วยขีปนาวุธในเดือนกันยายน
ตามข่าวกรองทางทหารของยูเครน กองกำลังรัสเซียได้ดำเนินการ "ติดตั้งกับระเบิดขนานใหญ่" ไว้ที่เขื่อนกาคอว์กาหลังจากเข้ายึดเขื่อนในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 ได้ไม่นาน และในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ได้ติดตั้งกับระเบิดเพิ่มเติมที่ประตูเรือสัญจรและโครงสร้างเขื่อน อีกทั้งยังนำรถบรรทุกติดระเบิดหลายคันไปจอดไว้บนสันเขื่อน ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 นีกู ปอเปสกู รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศมอลโดวา กล่าวว่ายูเครนสามารถสกัดกั้นขีปนาวุธรัสเซียที่พุ่งเป้าไปที่เขื่อนแห่งหนึ่งบนแม่น้ำนีสเตอร์ไว้ได้ ในเวลานั้น วอลอดือมือร์ แซแลนสกึย ประธานาธิบดียูเครน เตือนว่ารัสเซียเตรียมการที่จะทำลายเขื่อนกาคอว์กาและกล่าวโทษยูเครน และเรียกร้องให้มีคณะผู้สังเกตการณ์เขื่อนจากนานาชาติเพื่อป้องกันภัยพิบัติที่อาจเกิดขึ้น
ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2565 ยูเครนปลดปล่อยพื้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำนีเปอร์ระหว่างการรุกโต้ตอบที่แคว้นแคร์ซอน ยูเครนกล่าวหารัสเซียว่าวางแผนที่จะทำลายเขื่อนกาคอว์กาโดยใช้วัตถุระเบิดเพื่อตอบโต้ ระหว่างการรุกโต้ตอบของยูเครน กองกำลังยูเครนได้โจมตีถนนบนสันเขื่อนโดยใช้เครื่องยิงไฮมาร์เพื่อขัดขวางการส่งกำลังของรัสเซีย การโจมตีครั้งหนึ่งพุ่งเป้าไปที่ประตูระบายน้ำบานหนึ่งเพื่อทดสอบว่าจรวดสามารถเปิดมันออกได้หรือไม่ในฐานะ "ทางเลือกสุดท้าย" ในกรณีที่รัสเซียรุกข้ามแม่น้ำมาทางฝั่งตะวันตก
เมื่อกองกำลังรัสเซียล่าถอยออกจากพื้นที่หลายส่วนของแคว้นแคร์ซอนในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 พวกเขาได้โจมตีเขื่อนกาคอว์กา ส่งผลให้ประตูน้ำบานเลื่อนบางส่วนเสียหาย จากการจุดระเบิดที่มีการควบคุม