cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปรมหังสะ โยคานันทะ
ในปี ค.ศ. 1946 โยคานันทะเผยแพร่หนังสือ อัตชีวประวัติของโยคี ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งด้านยอดจำหน่ายและคำวิจารณ์ ได้รับยกย่องว่าเป็น "หนังสือที่เปลี่ยนชีวิตผู้คนหลายล้านคน"
พวงร้อย
พวงร้อย (Lady Banks' Rose) เป็นกุหลาบชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในภาคกลางและภาคตะวันตกของสาธารณรัฐประชาชนจีน ในมณฑลกานซู, มณฑลกุ้ยโจว, มณฑลเหอหนาน, มณฑลหูเป่ย์, มณฑลเจียงซู, มณฑลเสฉวน, และมณฑลยูนนาน พบบนภูเขาที่ความสูง 500–2,200 เมตร
พวงร้อยเป็นไม้เลื้อยเถาเนื้อแข็งทรงพุ่ม โตเร็ว สูงได้ถึง 6 เมตร ไม่มีหนาม หรือมีหนามขนาดเล็กยาว 5 มม. โดยเฉพาะบนหน่อหรือส่วนยอด เป็นไม้ไม่ผลัดใบ ใบยาว 4–6 ซม. มีใบย่อยสามถึงห้าใบ (อาจถึงเจ็ดใบ) ใบย่อยยาว 2–5 ซม. ขอบใบหยัก  ดอกมีขนาดเล็ก มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1.5-2.5 ซม. มีสีขาวหรือเหลืองอ่อน
มีสองพันธุ์:
กุหลาบชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามเลดี้แบ็งส์ (Lady Banks) ภรรยาของเซอร์ โจเซ็ป แบ็งส์ นักพฤษศาสตร์ชื่อดัง
สถานีทุ่งสองห้อง
สถานีทุ่งสองห้อง (Thung Song Hong Station; รหัสสถานี: RN05) เป็นสถานีรถไฟฟ้าในเส้นทางรถไฟฟ้าชานเมือง สายธานีรัถยายกระดับเหนือถนนกำแพงเพชร 6 ในพื้นที่แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2564
ที่ตั้ง
ถนนกำแพงเพชร 6 บริเวณด้านหน้าสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด ทุ่งสองห้อง ในพื้นที่แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร
ทางเข้า-ออก
ประกอบด้วยทางขึ้น-ลงปกติ ได้แก่
ชาญี่ปุ่น
ชาญี่ปุ่น มีรสและกลิ่นแตกต่างจากชาเขียวของประเทศอื่น แต่เพราะกระบวนการผลิตไม่ผ่านการหมักคล้ายชาเขียวจีนจึงถูกจัดเข้าในประเภทชาเขียวเช่นกัน วิธีการทีถูกพัฒนาผ่านประวัติศาสตร์เฉพาะตัวทำให้เกิดเป็นวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ ทั้งในการผลิตชาชนิดต่าง ๆ ที่ต่างจากชาของจีน และวัฒนธรรมการชงชาที่พัฒนาขึ้นในช่วงยุคสงคราม ทำให้ชาญี่ปุ่น ต่างจากชาจีน อินเดีย และอังกฤษ
ชาญี่ปุ่นที่ผลิตมากที่สุดนั้นคือเซ็นจะ (煎茶) จึงถือว่าเป็นตัวแทนชาญี่ปุ่นในแง่จำนวนการผลิตที่มากที่สุด ชาเกรดสูงที่รู้จักกันมากคือเกียวกูโระ (玉露) และมัจจะ (抹茶) โดยทั่วไปคนจะดื่มชาที่ผลิตได้มากและราคาไม่สูงนักอย่างบันจะ (番茶) และชาคั่วโฮจิจะ (ほうじ茶）
รสและกลิ่นของชาญี่ปุ่น
มีการจำแนกของหลายสำนัก ในที่นี้จะกล่าวถึงสองแบบพอสังเขป
กระบวนการผลิตชา
ชาทั่วไป เช่น เซ็นจะ โฮจิจะ บันจะ แปลงที่ใช้ปลูกจะได้รับแสงอาทิตย์ตลอดระยะการปลูก และจะมีการเก็บเกี่ยวใบชาเมื่อครบกำหนด ก่อนจะนำไปผ่านกระบวนการอบไอน้ำอย่างรวดเร็วและนวดพร้อมทำให้แห้ง ในขณะที่ชาโฮจิจะจะถูกนำไปคั่วต่ออีกขั้นหนึ่งทำให้สามารถได้กลิ่นใบชาที่ถูกคั่วแม้จะยังไม่ได้ชง ชาคุณภาพสูง เช่น เกียวกูโระและมัตจะ ในแปลงที่ปลูกจะมีการคลุมต้นชา ปกติจะมีลักษณะเป็นตาข่ายไฟเบอร์สีดำ ทำเป็นสเลนไว้ด้านบน แต่กรรมวิธีโบราณที่ประณีตกว่าจะใช้ฟางแทนวัสดุสังเคราะห์ ชาที่ผลิตคุณภาพต่ำจะถูกเก็บโดยเครื่องมือตัด ในขณะที่ชาคุณภาพสูงจะใช้แรงงานคนเก็บเกี่ยว
ชนิดของชาเขียวญี่ปุ่น
ชาชงจากใบชาแท้
ที่รู้จักกันทั่วไปในไทย
ผลิตภัณฑ์จากชาในรูปแบบอื่น ๆ
ชาผงสำหรับอุตสาหกรรม ปัจจุบันมีการผลิตผงชาเพื่อการใช้ทำเบเกอรีและอุตสาหกรรม ทำให้สามารถละลายได้ง่ายและมีราคาถูกมากกว่าการใช้ใบชาแท้ ทำให้สามารถผลิตเป็นจำนวนมาก นิยมใช้ในการทำเบเกอรีและชานม แม้คุณภาพจะด้อยกว่ามากทำให้ไม่สามารถชงกับน้ำดื่มได้เหมือนชาใบและชาผงสำเร็จรูป ผงชาเขียว / ผงมัตจะ / มัตจะพาวเดอร์ เกรดที่ผลิตในญี่ปุ่น จะ ต่างกับที่ผลิตในประเทศไทย โดยสังเกตได้จาก สี กลิ่น และรสชาติ อันเนื่องมาจากกระบวนการผลิตที่ต่างกัน โรงงานในญี่ปุ่นจะควบคุมอุณภูมิ ความชื้น แสง และการอ๊อกซิได้ซ์กับอากาศของผลิตภัณฑ์ได้ดีกว่า ผงโฮจิจะ ใช้ทำชานมลาตเท
ชาผงสำเร็จรูป
ชาบรรจุขวดในญี่ปุ่น
ชาขวดในญี่ปุ่น "ปราศจากน้ำตาล" โดยส่วนใหญ่ และในวัฒนธรรมญี่ปุ่นนั้นนิยมดื่มชาแบบไร้น้ำตาล
ชาญี่ปุ่นบรรจุขวดในไทย
แหล่งที่ปลูก
แหล่งปลูกชาญี่ปุ่นมีหลายจังหวัด ดังนี้ มิเอะ ไอจิ กิฟุ ชิงะ ชิซูโอกะ คานางาวะ ไซตามะ อิบารากิ นาระ นีงาตะ เกียวโต โอกายามะ ชิมาเนะ เอฮิเมะ ฟูกูโอกะ ซางะ คูมาโมโตะ มิยาซากิ คาโงชิมะ
พัฒนาการของชาในญี่ปุ่น
ในยุคเฮอันพระเอไซ ที่ไปศึกษาพุทธศาสนาที่จีน หรือสมัยราชวงศ์ถังของจีน ได้นำมาปลูกในหลายๆจังหวัด รวมถึงเมืองอุจิใกล้กับกรุงเฮอันซึ่งเป็นเมืองหลวงในสมัยนั้น(เกียวโตในปัจจุบัน) จนมีการส่งชาเข้าวังและผลิตเพื่อการค้า และนำไปสู่การพัฒนาการปลูกชา รวมถึงการแข่งประกวดชาชนิดต่างๆในญี่ปุ่นปัจจุบัน
ญี่ปุ่นมีการผลิตทั้งชาขวดและชาผงเพื่อความสะดวกทั้งในการเก็บและการใช้งาน เนื่องจากใบชาเขียวจะเปลี่ยนแปลงสภาพเมื่อสัมผัสกับอากาศกาศ แสง ความร้อน และความชื้น ยากต่อการเก็บรักษา จึงทำให้ชาเขียวที่ผลิตจากใบชาอย่างมัตจะ เกียวกูโระ หรือเซ็นจะ มีต้นทุนที่สูงมากในการนำมาใช้เพื่อการค้า จริงได้มีการผลิตชาแบบผงที่รสและคุณภาพด้อยกว่าออกมาขายเพื่อลดต้นทุน และใช้ทดแทนใบชาแท้
พิธีชงชาญีปุ่น
ซาโดหรือพิธีชงชาญี่ปุ่น การดื่มชาเริ่มจากประเทศจีน และพระญี่ปุ่นได้นำเข้ามาในญี่ปุ่นพร้อมกับศาสนาพุทธในการดื่มเพื่อคลายความง่วง และรับพิธีการชงชามาพร้อมๆกัน ในยุคเริ่มแรกยังไม่ใช้มัตจะที่ทำจากชาเขียวแต่ใช้ชาอัดแผ่นบดแล้วชง จนกระทั่งมัตจะที่ทำจากชาเขียวถูกพัฒนาขึ้นภายหลัง ชามักถูกชงเพื่อรับแขกชั้นสูงในห้องที่ตกแต่งอย่างโออ่าของบ้านขุนนาง หรือเศรษฐีชาวญี่ปุ่นในยุคมุโรมาจิ และในยุคอาซุกะโมโมยามะ (ปลายยุคสงคราม ค.ศ. 1568–1600) เมื่อซามุไรมีอำนาจมากขึ้นความฟุ้งเฟ้อที่ขึ้นสู่จุดสูงสุดทำให้มีกระแสต่อต้านกลับไปสู่ความเรียบง่าย ทำให้พระที่ชื่อเซนโนริคิว วางรูปแบบของการชงชาญี่ปุ่น โดยมุ่งเน้นให้ขุนนางระลึกถึงความสมถะและความไม่สมบูรณ์ (วาบิซาบิ) มากกว่าความฟุ้งเฟ้อที่เป็นอยู่ในขณะนั้น
ซาโด เป็นส่วนหนึ่ง ของ ซันโด (三道: ไตรมรรคา)เป็นการศึกษาในพุทธศาสนาญี่ปุ่น(อาจมีการใช้คำว่าไตรสิกขาโดยการเปลี่ยความหมายใหม่) ที่กอบด้วย ศิลปะสามสาย(芸道) ด้านบุ๋น คือ ซาโด (ชงชา) คาโด (จัดดอกไม้) โคโด (ปรุงกลิ่น) และ อีกสามศิลปะการป้องกันตัว หรือ บูชิโด（武道）ด้านบู๊ ได้แก่ เคนโด อิไอโด และยูโด
ทะเลกรีนแลนด์
ทะเลกรีนแลนด์มีอาณาเขตติดต่อกับเกาะกรีนแลนด์ทางทิศตะวันตก หมู่เกาะสฟาลบาร์ทางทิศตะวันออก ช่องแคบแฟรมและมหาสมุทรอาร์กติกทางทิศเหนือ ทะเลนอร์เวย์และไอซ์แลนด์ทางทิศใต้
ความฉลาดทางอารมณ์
ในเวลาต่อมา แดเนียล โกลแมน ซึ่งเป็นนักจิตวิทยาจากมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด ได้เริ่มขยายแนวคิดนี้อย่างจริงจัง โดยได้ทำการเขียนหนังสือเรื่อง ความฉลาดทางอารมณ์ (Emotional Intelligence) ภายหลังจากที่หนังสือของแดเนียล โกลแมน ปรากฏสู่สาธารณชน ผู้คนก็เริ่มให้ความสนใจต่อความฉลาดทางอารมณ์มากขึ้น ตลอดจนในช่วงหลัง ได้มีผลงานวิจัยหลายชิ้นที่แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของความฉลาดทางอารมณ์เพิ่มขึ้น จนได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนสำคัญที่มีผลต่อความสำเร็จและความสุขสำหรับชีวิต
อักษรชาห์มุขี
ชาห์มุขี (, ਸ਼ਾਹਮੁਖੀ) เป็นอักษรเปอร์เซีย-อาหรับดัดแปลงที่มุสลิมชาวปัญจาบ (โดยหลักอยู่ในแคว้นปัญจาบ) ใช้เขียนภาษาปัญจาบ  โดยทั่วไปเขียนด้วยแบบอักษรแนสแทอ์ลีก  ซึ่งภาษาอูรดูก็ใช้แบบอักษรนี้ด้วย อักษรเปอร์เซีย-อาหรับเป็นหนึ่งในสองอักษรที่ใช้เขียนภาษาปัญจาบ ส่วนอีกอักษรหนึ่งคืออักษรคุรมุขีที่ชาวซิกข์และฮินดูในรัฐปัญจาบใช้
อักษรชาห์มุขีเขียนจากขวาไปซ้าย ในขณะที่อักษรคุรมุขีเขียนจากซ้ายไปขวา
อักษรชาห์มุขีใช้ครั้งแรกโดยกวีที่นับถือลัทธิศูฟีในปัญจาบ และกลายเป็ระบบการเขียนตามแบบแผนของมุสลิมในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน หลังการขีดเส้นแบ่งอินเดีย ในขณะที่ชาวฮินดูและซิกข์ส่วนใหญ่ในรัฐปัญจาบ ประเทศอินเดีย ใช้อักษรคุรมุขีหรือเทวนาครีในการเขียนภาษาปัญจาบ
เครื่องหมายเสริมสัทอักษรสระ
ถึงแม้ว่าปกติจะไม่เขียนเครื่องหมายและกล่าวถึงเฉพาะโดยนัย อักษรชาห์มุขีมีเครื่องหมายเสริมสัทอักษรจากภาษาอาหรับ เหมือนกันภาษาอูรดู เพื่อแสดงสระสั้น
พยัญชนะ
ไม่มีศัพท์ภาษาปัญจาบใดที่เริ่มต้นด้วย ں, ھ, ڑ หรือ ے
กาสิโน
กาสิโน (casino) เป็นสถานบันเทิงที่มีกิจกรรมการพนันเป็นกิจกรรมหลัก โดยปกติแล้วกาสิโนมักจะสร้างร่วมกับโรงแรม, ร้านอาหาร, แหล่งชอปปิง หรือบางครั้งกาสิโนจะสร้างอยู่บนเรือนำเที่ยว ปัจจุบันมีกาสิโนมากกว่า 4,750 แห่งทั่วโลก
คำว่า casino มาจากภาษาอิตาลี อ่านว่า "กาซีโน" แปลว่าบ้านพักหลังเล็กใช้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ (casa = บ้าน) ซึ่งต่อมาได้มีการนำมาใช้ในสถานที่ที่เล่นการพนัน
กาสิโนในประเทศไทย
ปัจจุบันในไทยไม่มีกาสิโนอย่างถูกกฎหมาย ซึ่งในอดีตเคยมีบ่อนถูกกฎหมายเปิดขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 จนกระทั่งในสมัยรัชกาลที่ 5 เนื่องด้วยปัญหาประชาชนติดการพนัน ได้มีการยกเลิกบ่อนการพนัน จาก 403 ตำบล เหลือ 9 ตำบล และในสมัยรัชกาลที่ 6 ได้มีการประกาศปิดบ่อนทั่วประเทศในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2460
ในบางมุมมองกลับบอกว่า การเปิดบ่อนกาสิโนในประเทศไทยจะได้ประโยชน์มากกว่า เพราะไม่ว่าจะยังไงก็ตามก็จะมีคนเล่นการพนันอยู่ดี และเงินเหล่านี้ก็จะไปอยู่กับกลุ่มคนที่มีอำนาจหรือไม่ก็นายทุนผู้มีอิทธิพล อีกทั้งประเทศเพื่อนบ้านก็เปิดกาสิโนหมดแล้ว เงินจำนวนไม่น้อยที่ไหลออกนอกประเทศ ประชาชนในประเทศไทยไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ เป็นมุมมองเดียวกันกับที่รัฐบาลที่นำเอา หวยใต้ดิน มาสร้างเป็น หวยบนดิน ทำให้มีเม็ดเงินจำนวนมากมายมหาศาลมาพัฒนาการศึกษา เก็บรายได้เข้ารัฐแทนที่จะไปอยู่ในมือเจ้ามือผู้มีอิทธิพล
ขอบแปซิฟิก
รายชื่อประเทศในขอบแปซิฟิก
นี่คือรายชื่อที่ได้รับการพิจารณาแล้วว่าเป็นส่วนหนึ่งของขอบแปซิฟิก เนื่องจากเป็นพื้นที่ที่ทอดตัวอยู่ในแนวมหาสมุทรแปซิฟิก
การพาณิชย์
แปซิฟิกเป็นแหล่งของการเดินเรือ ขอบแปซิฟิกมีท่าเรือที่คึกคักที่สุด 29 จาก 50 ทางเรือขนส่งในโลก
ฟอร์ด เลเซอร์
ฟอร์ด เลเซอร์ (Ford Laser) เป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) ซึ่งผลิตโดยบริษัทฟอร์ดมอเตอร์ในช่วงปี พ.ศ. 2523-2546 โดยมีตลาดรองรับอยู่หลายทวีปตั้งแต่เอเชีย ,โอเชียเนีย ,อเมริกาใต้และแอฟริกา มีวิวัฒนาการตามช่วงเวลาได้ 5 Generation (รุ่น) ซึ่งรุ่นที่ 1-4 ไม่เป็นที่รู้จักของคนไทยมากนัก แต่ในรุ่นที่ 5 หลังจากฟอร์ดมอเตอร์ได้มาก่อตั้งบริษัทในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2538 ในปี พ.ศ. 2543 เลเซอร์รุ่นที่ 5 จึงได้เข้ามาขายในประเทศไทย และขายจนถึงปี พ.ศ. 2548
รุ่นที่ 1 (KA/KB; พ.ศ. 2523-2528)
ฟอร์ด เลเซอร์ รุ่นที่ 1 ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2523-2528 ในรุ่นนี้ได้ใช้รหัสว่า KA ในปี พ.ศ. 2523-2526 และ KB ในปี พ.ศ. 2526-2528 โดยมีการออกแบบร่วมกับมาสด้า 323 และยังใช้เครื่องยนต์ของมาสด้า ซึ่งมี 3 ขนาดดังนี้ 1.1 ,1.3 และ 1.5 ลิตร
มีตัวถัง 3 แบบ คือ แฮทช์แบค 3 ประตู ,แฮทช์แบค 5 ประตู และซีดาน 4 ประตู สำหรับในประเทศไทย เลเซอร์รุ่นนี้เคยมีการนำเข้ามาขาย ประมาณปี พ.ศ. 2523 - 2524 โดย บริษัท แองโกล-ไทย มอเตอร์ จำกัด (ตัวแทนนำเข้าและจำหน่ายรถฟอร์ดในยุคนั้น) แต่เลเซอร์รุ่นนี้ยังไม่เป็นที่รู้จักของประเทศไทยมากนัก
รุ่นที่ 2 (BF/KC/KE; พ.ศ. 2528-2533)
ฟอร์ด เลเซอร์ รุ่นที่ 2 ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2528-2533 โดยใช้รหัสว่า KC และ KE มีเครื่องยนต์ 2 ขนาดคือ 1.3 และ 1.6 ลิตร และมีตัวถัง 5 แบบคือ คอนเวอร์เทเบิล 2 ประตู ,แฮทช์แบค 3 ประตู ,ซีดาน 4 ประตู ,สเตชันวากอน 5 ประตู และแฮทช์แบค 5 ประตู
รุ่นที่ 3 (KF/KH; พ.ศ. 2532-2538)
ฟอร์ด เลเซอร์ รุ่นที่ 3 ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2532-2538 มีรหัสว่า KF และ KH มีตัวถัง 4 แบบ คือ แฮทช์แบค 3 ประตู ,ซีดาน 4 ประตู ,สเตชันวากอน 4 ประตู และแฮทช์แบค 5 ประตู มีเครื่องยนต์ 3 ขนาด คือ 1.3 ,1.6 และ 1.8 ลิตร
และนอกจากนี้ รุ่นนี้ยังมีการผลิตรุ่นขับเคลื่อน 4 ล้อออกมาด้วยในรุ่น 1.8 ลิตร
เลเซอร์โฉมนี้ในประเทศไทย เคยมีการนำมาทำเป็นรถแท็กซี่ และเคยเป็นรถที่ใช้ในการถ่ายทำละครเรื่อง ทองพูน โคกโพ ในปี พ.ศ. 2544 อีกด้วย
รุ่นที่ 4 (KJ/KL/KM; พ.ศ. 2537-2541)
ฟอร์ด เลเซอร์ รุ่นที่ 4 ผลิตระหว่าง พ.ศ. 2537-2541 มีรหัสว่า KJ และ KL โดยมีตัวถัง 3 แบบคือ ซีดาน 4 ประตู ,แฮทช์แบค 3 ประตู และแฮทช์แบค 5 ประตู และมีเครื่องยนต์ 1.6 และ 1.8 ลิตร
อย่างไรก็ตาม ฟอร์ด เลเซอร์รุ่นนี้เป็นรุ่นที่ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เนื่องจากผู้คนในยุคนั้นหันไปซื้อรถยนต์ที่มีขนาดเล็กกว่าอย่าง ฟอร์ด เฟสติวา เนื่องจากราคาถูกกว่าและประหยัดน้ำมันมากกว่าทำให้รุ่นนี้ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก
รุ่นที่ 5 (KN/KQ; พ.ศ. 2542-2546)
ฟอร์ด เลเซอร์ รุ่นที่ 5 เริ่มผลิตระหว่างปี พ.ศ. 2542-2546 เป็นรุ่นสุดท้ายของฟอร์ด เลเซอร์ โดยใช้รหัสว่า KN และ KQ มีตัวถัง 2 แบบคือซีดาน 4 ประตูและแฮทช์แบค 5 ประตู และมีเครื่องยนต์ 3 ขนาดคือ 1.6 ,1.8 และ 2.0 ลิตร
รุ่นนี้ เป็นรุ่นแรกที่เข้ามาผลิตและจำหน่ายในประเทศไทย โดยเริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2543 และหลังจากไมเนอร์เชนจ์ในปี พ.ศ. 2546 ได้ใช้ชื่อใหม่ว่า ฟอร์ด เลเซอร์ เทียร่า (Ford Laser Tierra) แต่ไม่ได้รับความนิยมเท่าที่ควร เนื่องจากแม้เลเซอร์ในตลาดโลกจะมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากแต่รุ่นนี้ก็ยังทำยอดขายไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ในปี พ.ศ. 2546 ฟอร์ดจึงได้เลิกผลิตเลเซอร์และนำฟอร์ด โฟกัส (Ford Focus) มาทำตลาดทั่วโลกแทน (ในช่วงแรกโฟกัสทำตลาดเฉพาะยุโรปเท่านั้น แต่เมื่อเลเซอร์เลิกผลิตจึงนำโฟกัสไปทำตลาดแทน) และในปี พ.ศ. 2548 ได้ยกเลิกการผลิตและจำหน่ายเลเซอร์ในประเทศไทยไปในที่สุด
ฟอร์ด เลเซอร์ เทียร่า / ลิงซ์ / เทียร่า / เลเซอร์ เทียร่า RS
ปีนี้ ฟอร์ด เลเซอร์ รถเก๋งเพียงรุ่นเดียวของค่าย ฟอร์ด ในประเทศไทย ถึงคราวต้องเปลี่ยนโฉมใหม่ หลังจากผ่านร้อน ผ่านฝน มานานกว่า 4 ปี
ฟอร์ด ปรับรูปลักษณ์ภายนอก ตกแต่งภายในห้องโดยสาร และเปลี่ยนชื่อรถ เลเซอร์ รุ่นใหม่ เป็น "ลินซ์" (LYNX) "ลิเดีย" (LIDEA) และ "เทียร์รา" (TIERRA) ยกเว้น ในประเทศเวียดนาม ที่ยังใช้ชื่อ เลเซอร์ ส่วนบ้านเราจะเปิดตัวในชื่อว่า เลเซอร์ เทียร์รา เนื่องจาก ฟอร์ด ย้ายฐานการผลิตรถรุ่น เลเซอร์ ทั้งหมดในกลุ่มอาเชียน ไปอยู่ที่ประเทศฟิลิปปินส์ การทดลองขับเลเซอร์ เทียร์รา หรือ ลินซ์ ครั้งแรก จึงถูกจัดขึ้นที่นั่น ภายใต้โพรแกรม THE 2002 FORD LYNX
เจ้าหญิงซาร์วาธ อัล-ฮัสซัน
เจ้าหญิงซาร์วาธ อัล ฮัสซัน (Princess Sarvath al-Hassan) พระชายาใน เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล
เสกสมรส
พระองค์ทรงพบกับ เจ้าชายฮัสซัน บิน เฏาะลาล พระสวามีในอนาคต ณ กรุงลอนดอน หลังจากนั้นพระองค์ก็เสกสมรสกัน เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1968 ขณะนั้นพระสวามีทรงดำรงพระอิสริยยศ มกุฎราชกุมารีแห่งจอร์แดน พระองค์จึงทรงดำรงพระอิสริยยศ มกุฎราชกุมารี พระวรชายา จนกระทั่งปี 2542 สมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลลอฮ์ที่ 2 แห่งจอร์แดน เสด็จขึ้นครองราชย์ พระสวามีและพระองค์ จึงกลับมาดำรงพระอิสริยยศ เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งจอร์แดน โดยปัจจุบันทรงประทับพร้อมด้วยพระสวามีและพระบุตร ในพระตำหนักหลางกรุงอัมมาน พระองค์และพระสวามี มีพระบุตรร่วมกัน ดังนี้
พระกรณียากิจ
หลังจากทรงสมรสและเป็นเจ้าหญิงแห่งจอร์แดนแล้วนั้น ทรงปฏิบัติพระกรณียากิจมากมาย โดยทรงรับองค์กรต่างๆไว้ในพระอุปถัมภ์ เช่น
ทรงเป็นสภานายิกา
(รองประธาน ก่อตั้งขึ้นเมื่อ
ความสนพระทัย
เจ้าหญิงซาร์วาธ ทรงสามารถรับสั่งได้หลายภาษา เช่น ภาษาอาหรับ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส งานอดิเรกของพระองค์คือ ทรงปักถักร้อย ทรงพระอักษร (อ่านหนังสือ) ทรงทำอาหารถวายพระสวามีและพระบุตรด้วยพระองค์เอง โปรดการจัดสวน ทรงสนับสนุนกีฬากลางแจ้งอีกด้วย
อภินิหารเจ้าหญิงจันตระการตา
อภินิหารเจ้าหญิงจันตระการตา (Prem Ya Paheli – Chandrakanta) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2018 ออกอากาศทาง ช่อง 8 ออกอากาศ ทุกวันจันทร์-พุธ เวลา 21.00 น. นำแสดงโดย กฤติกา กามรา, เการพ กรรณะ ละครเรื่องนี้ออกอากาศต่อจากละครเรื่อง ลิขิตแค้นแสนรัก
เนื้อเรื่องย่อ
เมื่อกษัตริย์หรัษวรธันประสบความสำเร็จในการครอบครองอำนาจทั้งหมดของโลกและสร้างความเป็นอมตะ เพื่อกักเก็บพลังเหล่านั้นจากศัตรูที่พยายามจะแย่งชิง แต่แล้วพระองค์และมเหสีก็ได้สวรรคตจากการโจมตีของอริราชศัตรู เวลาผ่านไป 100 ปี กษัตริย์ฮหรัษวรธันและมเหสีของพระองค์ เจ้าหญิงจันทริกา ได้เกิดใหม่อีกครั้งในฐานะเจ้าชายวิเรนทรา ซิงห์ และเจ้าหญิงจันตระการตา ซึ่งทั้งคู่กำเนิดในอาณาจักรที่เป็นอริราชศัตรูซึ่งกันและกัน
สมบุญ ผ่องอักษร
สมบุญ ผ่องอักษร เป็นนายแพทย์ชาวไทย เป็นนักการเมืองชาวไทย เคยเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ในรัฐบาลจอมพล ถนอม กิตติขจร ในปี 2512 – 2516
ประวัติ
สมบุญ ผ่องอักษร สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเทพศิรินทร์ ด้านการแพทย์จากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล และได้รับปริญญาโทรวมถึงปริญญาเอกด้านสาธารณสุขจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและมหาวิทยาลัยจอนส์ฮอปกินส์ตามลำดับ และจบการศึกษาหลักสูตรสำนักข่าวสารสงครามจากสหรัฐอเมริกา
พระแม่ตริปุรสุนทรี
พระแม่ตรีปุระสุนทรี (สันสกฤต : त्रिपुरा सुंदरी)(แปลว่า ผู้งามในสามโลก) หรือ พระแม่ลลิตาเทวี หรือ โสฑศรี หรือ ราชาราเชศวรี เป็นเทวสตรี ในศาสนาฮินดู เป็นหนึ่งในสิบของพระแม่ทศมหาวิทยา โดยพระแม่ตรีปุระสุนทรียังทรงเป็นพระเทวีผู้ทรงอำนาจที่สุดในพระแม่ทศมหาวิทยาเพราะมีพลังวิทยาของพระเทวีในกลุ่มทศมหาวิทยาทั้งหมดมารวมอยู่ในพลังวิทยาของพระแม่ตรีปุระสุนทรีเพียงพระองค์เดียว
พระแม่ตรีปุระสุนทรีทรงมีลักษณะเป็นหญิงสาวอายุ ๑๖ ปี ทรงมีพระเกศาสีดำพร้อมกับมีกลิ่นดอกอโศก, จำปา และปันนาค โดยพระแม่ทรงกำเนิดขึ้นมาเพื่อปราบอสูรนามว่าภัณฑาสูรที่ออกอาละวาดทั้งสามโลกในยามนั้น และทรงชุบชีวิตกามเทพซึ่งโดนพระศิวะเปิดพระเนตรที่สามเผากลายเป็นเถ้าธุลี
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศอาร์เจนตินา
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศอาร์เจนตินาทั้งสิ้น 11 แหล่ง ประกอบด้วยแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 6 แหล่ง และแหล่งมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 5 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศอาร์เจนตินามีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภทบุคคลชาย
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภทบุคคลชาย เป็นการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 19 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Les Tuffes Nordic Centre ซึ่งการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 37 คน จาก 20 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Marco Wörgötter นักกีฬาจากประเทศออสเตรีย
วัดเชตวัน (จังหวัดลำปาง)
วัดเชตวัน ลำปาง เลขที่ 58 ตั้งอยู่ ตำบลหัวเวียง อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 2 ไร่ 3 งาน 75 ตารางวา มีพระอุโบสถ พระเจดีย์ และมีอาคารหอจินดา กรมมหาเถระสมเด็จพระพุทธปาพจนบดี 96 พรรษา เป็นอาคารเรียนสถาบันพลังจิตตานุภาพ สาขา 22 และวัดเชตวันได้สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2505 สิ่งก่อสร้างในวัดเชตวัน เป็นรูปแบบสถาปัตยกรรมสมัยใหม่
สิ่งน่าสนใจของวัดนี้อยู่ที่พระประธาน ศิลปะเชียงแสนที่มีพุทธลักษณะงดงาม พระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายในโบสถ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนปางมารวิชัย พระพักตร์ค่อนข้างยาวรี มีเปลวพระศกคล้ายเปลวไฟบนพระเศียร ที่ฐานประธานมีพระพุทธรูปสำริดสมัยเชียงแสนประดิษฐานอยู่หลายองค์ สันนิษฐานว่ามีอายุเก่ากว่าพระประธาน เพราะเปลวพระศกเป็นมุ่นมวยผม แทนที่จะเป็นเปลวไฟอย่างพระประธาน และมองจากภายนอกจะเห็นว่าวัดเชตวันสร้างขึ้นมาในยุคหลัง ๆ มีพระอุโบสถแตกต่างจากวัดทั่วไป เป็นสถาปัตยกรรมแบบผสมผสานระหว่างอินเดียกับพม่า
พระอุโบสถ
พระประธานที่ประดิษฐานอยู่ภายในโบสถ์ เป็นพระพุทธรูปสมัยเชียงแสนปางมารวิชัย พระพักตร์ค่อนข้างยาวรี มีเปลวพระศกคล้ายเปลวไฟบนพระเศียร ที่ฐานประธานมีพระพุทธรูปสำริดสมัยเชียงแสนประดิษฐานอยู่หลายองค์ สันนิษฐานว่ามีอายุเก่ากว่าพระประธาน เพราะเปลวพระศกเป็นมุ่นมวยผม แทนที่จะเป็นเปลวไฟอย่างพระประธาน และภายนอกโบสถ์วิหารเป็นการก่อสร้างสภาปัตยกรรมผสมมสานระหว่างอินเดียกับพม่า
พิธีทางศาสนา ในทุก ๆ วันพระแรม 8 ค่ำ และแรม 15 ค่ำ ทางวัดเชตวันจะมีกิจกรรมทำบุญตักบาตรและฟังพระธรรมเทศนาอยู่เป็นประจำ
พระยืน
พระยืนหรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าพระสุคโตพุทโธ เป็นพระปางลีลาถูกสร้างขึ้นในวันจันทร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2519 โดยพระครูบรรพตสมานคุณ เจ้าอาวาสวัดเชตวัน ลำปางในสมัยนั้นเป็นผู้ออกแบบและปั้นรูปทรง
ประเทศมาลี
ประเทศมาลี (Mali) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐมาลี (République du Mali) เป็นประเทศที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลในแอฟริกาตะวันตก ประเทศมาลีมีพรมแดนทางเหนือจดประเทศแอลจีเรีย ทางตะวันออกจดประเทศไนเจอร์ ทางใต้จดประเทศบูร์กินาฟาโซและประเทศโกตดิวัวร์ ทางตะวันตกเฉียงใต้จดประเทศกินี และทางตะวันตกจดประเทศเซเนกัลและประเทศมอริเตเนีย มีพื้นที่ 1,240,000 กม.² และประชากร 18.5 ล้านคน เมืองหลวง คือ กรุงบามาโก มาลีแบ่งการปกครองเป็นแปดเขต และมีพรมแดนที่เป็นเส้นตรงทางเหนืออยู่ลึกเข้าไปใจกลางทะเลทรายซาฮารา ส่วนทางใต้ของประเทศเป็นที่ซึ่งมีประชากรส่วนใหญ่อาศัยอยู่ มีแม่น้ำไนเจอร์และแม่น้ำเซเนกัลไหลผ่าน โครงสร้างเศรษฐกิจของประเทศมีศูนยฺกลางอยู่ที่เกษตรกรรมและการประมง ทรัพยากรธรรมชาติบางส่วนของมาลีมีทองคำ ยูเรเนียม ปศุสัตว์และเกลือ ราวครึ่งหนึ่งของประชากรมีชีวิตอยู่ใต้เส้นยากจนนานาชาติที่ 1.25 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน
ประเทศมาลีปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิแอฟริกาตะวันตกสามแห่งซึ่งควบคุมการค้าข้ามซาฮารา คือ จักรวรรดิกานา จักรวรรดิมาลี (อันเป็นที่มาของชื่อมาลี) และจักรวรรดิซองไฮ ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ฝรั่งเศสเข้าควบคุมมาลีและทำให้เป็นส่วนหนึ่งของเฟรนช์ซูดาน (French Sudan) เฟรนช์ซูดาน (ซึ่งขณะนั้นรู้จักกันในชื่อ สาธารณรัฐชาวซูดาน) เข้าร่วมกับเซเนกัลใน พ.ศ. 2502 และได้รับเอกราชใน พ.ศ. 2503 ในฐานะสหพันธรัฐมาลี ไม่นานหลังจากนั้น หลังเซเนกัลถอนตัวจากสหพันธรัฐ สาธารณรัฐชาวซูดานได้ประกาศตนเป็นสาธารณรัฐมาลีอันมีเอกราช หลังการปกครองแบบพรรคเดียวอันยาวนาน รัฐประหาร พ.ศ. 2534 ได้นำไปสู่การเขียนรัฐธรรมนูญฉบับใหม่และการสถาปนามาลีเป็นรัฐประชาธิปไตยระบบหลายพรรค วันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2555 กลุ่มนายทหารอ่อนอาวุโสยึดการควบคุมทำเนียบประธานาธิบดีของประเทศและประกาศยุบรัฐบาลและระงับรัฐธรรมนูญ วันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555 กบฏขบวนการปลดปล่อยแห่งชาติอาซาวัด (MNLA) ประกาศการแยกรัฐอาซาวัดใหม่ออกจากมาลี
การแบ่งเขตการปกครอง
ประเทศมาลีแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 8 ดินแดน (régions) และ 1 เขต (district) ได้แก่
เดวิด ทอมป์สัน (พ่อครัว)
เดวิด ทอมป์สัน (David Thompson) เป็นพ่อครัว เจ้าของภัตตาคาร และนักเขียนตำราอาหารชาวออสเตรเลียที่มีชื่อเสียงในการทำอาหารไทย
ประวัติ
หลังกลับมาจากการทำงานและใช้ชีวิตที่กรุงเทพเป็นเวลาหลายปี เดวิดสร้างชื่อเสียงของตนด้วยการเปิดภัตตาคาร Darley Street Thai ที่ซิดนีย์ใน ค.ศ. 1992 จากนั้นเขาจึงเปิดภัตตาคาร Sailors Thai ที่เมืองเดียวกันใน ค.ศ. 1995 ความสำเร็จจากภัตตาคารเหล่านี้ทำให้ Christina Ong ผู้จัดการโรงแรมชาวสิงคโปร์ ขอให้เขาเปิดภัตตาคารในโรงแรมสาขาหนึ่งของโรงแรม COMO
ใน ค.ศ. 2010 เขาเปิด Nahm สาขาที่สองในโรงแรม the Metropolitan ซึ่งเป็นโรงแรมสาขาหนึ่งของ COMO Hotels group ในกรุงเทพ ใน ค.ศ. 2012 เดวิดปิดภัตตาคาร Nahm ในลอนดอนเพื่อมุ่งเน้นไปยังภัตตาคาร Nahm ในกรุงเทพ ใน ค.ศ. 2014 Nahm ถูกจัดให้เป็นภัตตาคารที่ดีที่สุดในเอเชีย และยังคงอยู่ใน 50 ภัตตาคารที่ดีที่สุดในโลกเป็นเวลา 7 ปีติดต่อกัน จากนั้น ภัตตาคาร Nahm ได้รับรางวัลมิชลินไกด์ใน ค.ศ. 2017 หลังมิชลินไกด์ได้รวมภัตตาคารจากไทยครั้งแรก
ใน ค.ศ. 2018 เดวิดออกจาก Nahm ในกรุงเทพและเปิดภัตตาคารไทยอีกร้านที่มีชื่อว่า Aaharn ในฮ่องกง อีกสองปีต่อมาเขากลับมาเปิดร้านอาหาร "อักษร" ในโครงการเซ็นทรัล ดิ ออริจินัล สโตร์ ริมถนนเจริญกรุง ซึ่งได้รับดาวมิชลินหนึ่งดวงในปี 2022 และ 2023
ชีวิตส่วนตัว
เดวิดเป็นเกย์และแต่งงานกับทนงศักดิ์ ยอดหวาย พันธมิตรทางธุรกิจชาวไทย
หนังสือ
เดวิดเขียนหนังสือ 3 เล่ม โดย Classic Thai Cuisine หนังสือเล่มแรก ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1993 หนังสือ Thai Food หนังสือที่สองที่มีรายการอาหารไทยที่ครอบคลุมทั้งประวัติศาสตร์และบทบาทในสังคม ตลอดจนสูตรอาหารและเมนูจำนวนมาก ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2002 ท้ายที่สุด เขาเขียนหนังสือ Thai Street Food หนังสือที่สามที่มีชุดสะสมสูตรอาหารข้างถนนที่เขาชื่นชอบ 100 เมนู
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น (22 มีนาคม พ.ศ. 2333 – 14 กันยายน พ.ศ. 2412) พระราชธิดาพระองค์ที่ 6 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่
พระประวัติ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาเหมใหญ่ เมื่อวันจันทร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2332 (แบบสากลคือ พ.ศ. 2333) มีพระโสทรอนุชา 1 พระองค์ คือ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเนียม
พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงรับว่าราชการพนักงานพระภูษา ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เจ้ายี่สุ่นเป็นผู้ถวายพระแส้หางช้างเผือก ระหว่างทรงเฉลิมพระมหามนเทียร ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 5 ว่า
"...ครั้นได้เวลาพระฤกษ์เฉลิมพระมหามนเทียร จึงเสด็จมายังพระที่นั่งไพศาลทักษิณ แล้วเสด็จขึ้นพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน ทรงโปรยดอกพิกุลทองพิกุลเงินไปตามทางมีนางเชิญเครื่องราชูปโภคตามเสด็จ แล้วมีนางเชื้อพระวงศ์ อุ้มวิลา ๑ เชิญศิลาบด ๑ เชิญพานผลฟักเขียว ๑ เชิญพานพลข้าวเปลือก ๒ เชิญพานถั่ว ๑ เชิญพานงา ๑ ที่เชิงบันไดพระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน มีนางชำระพระบาท ๒ คน ครั้นเสด็จถึงในที่ทรงเปลื้องฉลองพระองค์ครุย และทรงจุดเทียนนมัสการ แล้วเสด็จขึ้นพระแท่นที่บรรทม พระองค์เจ้าปุกถวายดอกหมากทำด้วยทองคำหนัก ๕ ตำลึง พระองค์เจ้ายี่สุ่นถวายพระแส้หางช้างเผือก ท้าวทรงกันดาล (ศรี) ถวายลูกกุญแจ ทรงรับวางไว้ข้างที่ แล้วทรงเอนพระองค์ลงบรรทมเหนือพระแท่นที่โดยทักษิณปรัศว์เบื้องขวาเป็นพระฤกษ์ และพระเจ้าราชวรวงศเธอพระองค์เจ้าลม่อมถวายพระพรก่อน แล้วพระบรมวงศานุวงศทั้งนั้นถวายพระพรต่อภายหลัง และชาวประโคมดุริยางคดนตรีก็ประโคมขึ้นพร้อมกัน..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ายี่สุ่น ทรงดำรงตำแหน่งเป็นองค์กุลเชษฐ์แห่งพระบรมวงศานุวงศ์ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นเวลาเกือบ 2 ปีเศษ ตั้งแต่ พ.ศ. 2409 ต่อจากพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพลับ พระปิตุจฉา ตราบจนสิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 5 เมื่อวันอังคารที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2412 สิริพระชันษา 79 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดอรุณราชวรารามราชวรมหาวิหาร วันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2413
อี บย็อง ฮุน
อาชีพ
อี บย็อง-ฮุน เริ่มต้นทำงานกับสถานีโทรทัศน์เอ็มบีซี ในปี ค.ศ. 1970 และเปิดตัวงานกำกับเดี่ยวของเขา ในปี ค.ศ. 1974
ในปี ค.ศ. 1983 เขาและนักเขียน ชิน บ็อง-ซึง ได้สร้างซีรีส์ความยาวแปดปีที่มีชื่อเสียงเรื่อง 500 Years of Joseon ผลงานเรื่องต่อมาของเขาคือละครร่วมสมัยเรื่อง My Mother's Sea (1993) ที่ คิม จง-ซู เขียนขึ้นก็ได้รับความนิยมเช่นกันโดยมีเรตติ้งผู้ชมสูงสุด 51.6% และในปี ค.ศ. 1999 เขาได้ปฏิวัติแนวละครซากึกในละครเรื่อง คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน ซึ่งเป็นละครย้อนยุคเรื่องแรกของเกาหลีที่เน้นไปที่บุคคลในประวัติศาสตร์ที่เป็น "สามัญชน" แทนที่จะเป็นราชวงศ์หรือขุนนางผู้มีอำนาจ คนดีที่โลกรอ หมอโฮจุน มีเรตติ้งผู้ชมทำลายสถิติถึง 64% (ละครเกาหลีที่มีเรตติ้งสูงสุดตลอดกาลอันดับที่ 4) ตามด้วย อิมซังอ๊ก ยอดพ่อค้าหัวใจทระนง ในปี ค.ศ. 2001 ซึ่งดัดแปลงจากนวนิยายของ ชเว อิน-โฮ เกี่ยวกับพ่อค้าในตำนาน อิม ซัง-อ๊ก นักข่าวได้บัญญัติศัพท์คำว่า "ฟิวชันซากึก" สำหรับความพยายามของอีในการฟื้นความนิยมแนวละครซากึกโดยเปลี่ยนการเข้าถึงและการเล่าเรื่องในอดีตของละครย้อนยุคให้น่าสนใจยิ่งขึ้นสำหรับกลุ่มผู้ชมที่อายุน้อย
ละครแนวซากึกมีชื่อเสียงมากขึ้นในปี ค.ศ. 2003 เมื่อละครเรื่อง แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง (หรือที่รู้จักในชื่อ Jewel in the Palace) ซึ่งตัวเอกจังกึมฝึกฝนการทำอาหารในราชสำนักของเกาหลีก่อนจะเป็นแพทย์หลวงหญิงคนแรกของโชซ็อน ละครเรื่องแดจังกึมได้รับความนิยมอย่างมากโดยมีเรตติ้งผู้ชมสูงสุด 57.8% (ละครเกาหลีที่มีเรทติ้งสูงสุดตลอดกาลอันดับที่ 10) ใช้ทุนสร้าง US$15 ล้าน ต่อมาได้ส่งออกไปยัง 91 ประเทศโดยมีรายได้ 103.4 ล้านเหรียญสหรัฐทั่วโลก ทำให้นักแสดงสาวอี ย็อง-แอ กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ในประเทศจีน และเป็นไอคอนของวัฒนธรรมเกาหลี
ในปี ค.ศ. 2016 อีได้ร่วมงานกับนักเขียนบท ชเว วัน-คยู เป็นครั้งที่ 3 กับละครครบรอบ 55 ปีการก่อตั้งเอ็มบีซี เรื่อง อ๊กยอ ผู้พิทักษ์แห่งโชซอน ละครเรื่องนี้เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงที่เกิดในคุกและต่อมาได้กลายเป็นทนายความให้กับคนยากจนและผู้ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
วังวีล็องดรี
ปราสาทวีล็องดรี (Château de Villandry) เป็นปราสาทแห่งหนึ่งในหมู่ปราสาทแห่งลุ่มแม่น้ำลัวร์ สร้างในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ตั้งอยู่ห่างจากเมืองตูร์ประมาณ 15 กิโลเมตร ที่เมืองวีล็องดรี จังหวัดแอ็งเดรลัวร์ แคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส
ตัวปราสาทและสวนได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1934
พระยาเทพอรชุน (เจ๊ก จารุจินดา)
พลโท พลเรือตรี พระยาเทพอรชุน (เจ๊ก จารุจินดา) (29 กรกฎาคม 2395-5 สิงหาคม 2456) อดีตองคมนตรี อดีตปลัดทูลฉลอง กระทรวงกลาโหม อดีตปลัดทูลฉลอง กระทรวงทหารเรือ อดีตข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลปราจีนบุรี อดีตข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลราชบุรี
ประวัติ
พระยาเทพอรชุนเกิดเมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2395 มีนามเดิมว่า เจ๊ก เป็นบุตรชายของ พระยาเพชรพิไชย (ทองจีน) กับ คุณหญิงเย็น (สกุลเดิม เกตุทัต) มีพี่น้องร่วมมารดาทั้งสิ้น 10 คนและพี่น้องต่างมารดาอีก 1 คนโดยท่านมีน้องชายร่วมมารดาเดียวกันที่สำคัญท่านหนึ่งคือ เจ้าพระยาสุรบดินทรสุรินทรฦๅชัย (พร จารุจินดา)
ในปี พ.ศ. 2405 ขณะอายุได้ 10 ปีบิดาได้จ้างครูมาสอนภาษาไทยที่บ้าน พร้อมกับเล่าเรียนการช่างทองในสำนักของบิดา ต่อมาในปี พ.ศ. 2409 ขณะอายุได้ 14 ปีได้เข้าถวายตัวเป็นมหาดเล็กวิเศษ
จากนั้นในปี พ.ศ. 2412 อันตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้ไปฝึกทวนหัวง้าวหลังม้าที่สำนักของ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ เป็นคู่ทวนคู่ง้าวคู่กับ หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร (ซึ่งต่อมาคือ เจ้าพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์ (หม่อมราชวงศ์หลาน กุญชร)) พระโอรสของ พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสิงหนาทราชดุรงค์ฤทธิ์ ฝึกหัดอยู่ 10 เดือนจึงได้ออกแสดงภายในงานถวายพระเพลิงพระบรมศพของ พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่พระเมรุ ท้องสนามหลวง โดยได้แสดงทุกวันตลอดงาน
ด้านชีวิตครอบครัวพระยาเทพอรชุนมีภรรยาทั้งสิ้น 4 คนคือ
พระยาเทพอรชุนถึงแก่อนิจกรรมด้วยโรควัณโรคเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2456 สิริอายุได้ 61 ปี
อำเภอพรหมบุรี
พรหมบุรี เป็นอำเภอหนึ่งใน 6 อำเภอของจังหวัดสิงห์บุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพรหมบุรีตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
เมืองพรหมบุรีนั้นสร้างขึ้นในสมัยใดไม่ปรากฏ สันนิษฐานกันว่า เป็นเมืองที่พระเจ้าพรหม (พระเจ้าศรีธรรมไตรปิฎก) ผู้ครองเมืองไชยปราการ (ฝาง) ได้โปรดให้สร้างขึ้นขนานนามว่า เมืองพรหมบุรี ตั้งอยู่ใต้วัดอัมพวัน หมู่ที่ 5 ตำบลพรหมบุรีในปัจจุบัน ตามหลักฐานที่ปรากฏชัดเจนนั้น มีเมืองพรหมบุรีตั้งแต่ครั้งสมัยสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) แล้ว และได้ตั้งเมืองพรหมบุรีเป็นเมืองหลานหลวง นอกจากนี้แล้วยังเป็นหัวเมืองชั้นในและหัวเมืองชั้นในหน้าด่านทางด้านทิศเหนืออีกด้วย โดยมีเมืองลพบุรีเป็นเมืองหน้าด่านหลัก แสดงให้เห็นว่าเมืองพรหมบุรีมีอยู่แล้วเมื่อตั้งกรุงศรีอยุธยา
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ ให้ เมืองพรหมบุรีอยู่ในอำนาจปกครองของสมุหนายก โดยตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาจนถึงกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นนั้น เมืองพรหมบุรีคงมีฐานะเป็นเมืองตลอดมา ในกฎมณเฑียรบาลเป็นเมืองสำหรับหลานหลวงครอง ในกฎหมายลักพาบทหนึ่งเรียกชื่อว่า "พระพรหมนคร" แต่ในทางการปกครองได้ถูกจัดให้เป็นหัวเมืองจัตวา มีเจ้าเมืองปกครองตลอดมา ได้มีการย้ายที่ตั้งเมืองจากใต้วัดอัมพวันไปอยู่ที่ปากปางหมื่นหาญ (อยู่เหนือตลาดปากบาง หมู่ที่ 1 ตำบลพรหมบุรี) และได้ย้ายไปที่จวนหัวป่าเหนือวัดพรหมเทพาวาส
ต่อมาในปี พ.ศ. 2438 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้จัดการปกครองแบบมณฑลเทศาภิบาล เมืองพรหมบุรีเป็นเมืองอยู่ในมณฑลกรุงเก่า (ต่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเปลี่ยนชื่อเป็นมณฑลอยุธยา) และปี พ.ศ. 2439 ยุบเมืองพรหมบุรีเป็นอำเภอขึ้นกับเมืองสิงห์บุรี เรียกว่า อำเภอพรหมบุรี โดยได้ทำการสร้างที่ว่าการอำเภอที่ริมฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเจ้าพระยา (ที่ตั้งโรงเรียนพรหมวิทยาคารในปัจจุบัน) หมู่ที่ 3 ตำบลพรหมบุรี
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2488 นายอนันต์ โพธิพันธ์ นายอำเภอพรหมบุรีได้ย้ายที่ว่าการอำเภอไปตั้งที่เหนือวัดกุฎีทอง หมู่ที่ 3 ตำบลบางน้ำเชี่ยว เนื่องจากที่ตั้งอำเภอเดิมใกล้ตัวเมืองสิงห์บุรี แต่ห่างไกลจากตำบลอื่น ๆ และประกอบกับมีราษฎรในพื้นที่ตำบลบางน้ำเชี่ยวได้บริจาคที่ดินในการก่อสร้างที่ว่าการอำเภอหลังใหม่
ต่อมาเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2532 เวลา 08.19-09.30 น.ประกอบด้วยภูมิปาโลแห่งฤกษ์ นายพนม นันทวิสิทธิ์ นายอำเภอพรหมบุรี ผู้ดำเนินการก่อสร้าง นายพิจิตร วงษ์จินดา นายอำเภอพรหมบุรี ผู้ดำเนินการปรับปรุง นายชนะศักดิ์ ยุวบูรณ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดสิงห์บุรี ประธานวางศิลาฤกษ์ ในการก่อสร้างที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ เนื่องจากอำเภอเดิมมีสภาพทรุดโทรม และคับแคบ โดยได้รับงบประมาณจากกรมการปกครองและมีราษฎรในพื้นที่ร่วมบริจาคในการก่อสร้างที่ว่าการอำเภอหลังใหม่ โดยก่อสร้างบริเวณตรงข้ามกับที่ว่าการอำเภอหลังเดิม ริมแม่น้ำเจ้าพระยา หมู่ที่ 3 ตำบลบางน้ำเชี่ยว และใช้เป็นที่ว่าการอำเภอจนถึงปัจจุบัน
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพรหมบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน รวม 42 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอพรหมบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ได้แก่
สถานที่สำคัญ
สถานที่สำคัญ ๆ ในอำเภอได้แก่
คูค่ายพม่า
คูค่ายพม่า ตั้งอยู่บริเวณวัดหลังคู หมู่ที่ 1 บ้านเจดีย์หัก ตำบลบ้านแป้ง ลักษณะเป็นเนินดินยาว รูปร่างคล้ายตัวแอล กว้างประมาณ 5-ไ115 เมตร ยาวประมาณ 3 กิโลเมตร ส่วนหนึ่งของแนวค่ายมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 32 ตัดผ่าน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัฤยกรุงศรีอยุธยา หลักฐานทางประวัติศาสตร์กล่าวว่า พม่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2127 เมื่อครั้งพระเจ้าเชียงใหม่ยกทัพมาที่เมืองชัยนาท และให้กองทัพหน้าลงมาตั้งค่ายที่ปากน้ำบางพุทรา แขวงเมืองพรหม โดยจะมาสมทบกับเจ้าเมืองพะสิมซึ่งยกฤไ-มาทางด่านเจดีย์สามองค์ เพื่อรวมกำลังกันเข้าตีกรุง7 กองทัพไทยได้ต่อสู้จนกองทัพพม่าที่ปากน้ำบางพุทราต้องถอยร่นไปที่เมืองชัยนา_ท พระเจ้าเชียงใหม่จึงได้โปรดถอยทัพกลับและทิ้งร่องรอยคูค่ายให้เห็นอยู่ในปัจจุบัน เป็นแหล่งประวัติศาสตร์ที่สำคัญ ปัจจุบันได้ปรับปรุงให้เป็นสวนสาธารณะสำหรับไผักผ่อนหย่อนใจของประชาชน
วัดกุฏีทอง
วัดกุฎีทอง หมู่ที่ 3 ตำบลบางน้ำเชี่ยว ภายในวัดมีมณฑปลักษณะเหมือนเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง บรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้บนยอด ภายในเป็นที่ประดิษฐานรอยพระพุทธบาทจำลอง นอกจากนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน วิถีชีวิต ประเพณีวัฒธรรมชาวไทยพวน ซึ่งเป็นสถานที่เก็บรักษาจัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้ชาวไทยพวน เครื่องมือจับปลา เสื้อผ้า เครื่องประดับ ยวดยานพาหนะ ฯลฯ งานประเพณีต่าง ๆ ของชาวไทยพวนจะจัดขึ้นที่วัดกุฎีทองแห่งนี้
วัดอัมพวัน
วัดอัมพวัน (จังหวัดสิงห์บุรี)เป็นวัดที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก สภาพทั่วไปนั้นมีต้นไม้ประมาณ 300 ต้น เป็นไม้ดอกไม้ใบที่ปลูกใหม่ เดิมสภาพพื้นที่จะเป็นที่ที่น้ำท่วมถึง มาบัดนี้ทางวัดได้ทำถนนและคูกั้นน้ำ จึงสามารถป้องกันน้ำไว้ได้ จึงได้มีการปลูกต้นไม้เพิ่มขึ้น
หลักฐานการตั้งวัด จากการสำรวจทางราชการประมาณกาลตั้งแต่ พ.ศ. 2175 การสร้างอุโบสถ ผูกพัทธสีมามาแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเมื่อรัชกาลที่ 3 ครั้งที่ 2 นี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2513 กว้าง 40 เมตร ยาว 70 เมตร และได้ผูกพัทธสีมา วันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2513
ประวัติความเป็นมาของวัด วัดอัมพวันเป็นชื่อเดิมมาตั้งแต่กรุงศรีอยุธยา ศิลาจารึกในอุโบสถหลังเก่าจารึกเป็นภาษาจีนว่า คนจีนได้สร้างอุโบสถวัดอัมพวัน สมัยเหม็งเชี้ยว คนจีนได้นำเรือกำปั่นมาทำการค้าขายกับสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมืองลพบุรี มากับชาวฮอลันดา จอดหน้าวัดอัมพวัน ได้สร้างโบสถ์วัดอัมพวัน สมัยเจ้าอาวาสวัดอัมพวันชื่อ พระครูญาณสังวร อายุ 99 ปี สร้างโบสถ์เสร็จแล้ว ฝรั่งเพื่อนคนจีนได้ขอพระราชทาน พระหน้าปรกหินทั้งสององค์จากสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ให้คนจีนเอาไว้ในโบสถ์ จนถึงการสร้างโบสถ์หลังใหม่มาจนถึงทุกวันนี้
อุโบสถหลังเก่าได้ชำรุดและพังลง เมื่อวันอังคารที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2511 ตรงกับวันแรม 7 ค่ำเดือน 3 ปีจอ เวลา 09.45 น. ได้รื้อถอนเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 ตรงกับแรม 7 ค่ำ เดือน 12 เวลา 10.00 น. ด้วยแรงชาวบ้านและรถยกของ ป.พัน 101 มาช่วยกันรื้ออุโบสถ เสร็จเรียบร้อยภายใน 4 วัน
เริ่มก่อสร้างอุโบสถ วันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 วางศิลาฤกษ์ 14-15 มีนาคม พ.ศ. 2512 สร้างเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2513 รวมเวลาการก่อสร้าง 1 ปี 4 เดือน 15 วัน ผูกพัทธสีมาวันที่ 8-12 เมษายน พ.ศ. 2513
ปัจจุบันวัดอัมพวันเป็นสำนักปฏิบัติธรรมแห่งที่ ๑ ประจำจังหวัดสิงห์บุรี ที่รู้จักอย่างกว้างขวางในด้านการปฏิบัติธรรมแนวสติปัฏฐาน ๔ (พอง-ยุบ) ซึ่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อพระธรรมสิงหบุราจารย์ (จรัญ ฐิตธมฺโม)เป็นผู้นำในการก่อตั้ง มีผู้ที่สนใจสามารถเข้าไปปฏิบัติตลอดทั้งปีโดยไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ
เจ้าอาวาสวัดอัมพวันคนปัจจุบัน พระครูปลัดสิทธิวรวัฒน์ ได้รับแต่งตั้งในปี พ.ศ. ๒๕๖๐ จนถึงปัจจุบันนี้
ประเพณีกำฟ้า
ประเพณีกำฟ้าเป็นงานบุญพื้นบ้านของชาวไทยพวนที่หมู่บ้านน้ำเชี่ยวและหมู่บ้านโภคาวิวัฒน์ จัดขึ้นเพื่อเป็นการบูชาระลึกถึงเทพยดาผู้รักษาฟากฟ้าและบันดาลฝนตกต้องตามฤดูกาล ถือเอาวันขึ้น 2 ค่ำ เดือน 3 เป็นวันสุกดิบ พิธีกรรมจะกระทำเช่นเดียวกับประเพณีกำฟ้าของชาวไทยพวน จังหวัดลพบุรี และจังหวัดอื่น ๆ
กีฬาโรงเรียนอาเซียน 2016
กีฬาโรงเรียนอาเซียน 2016 การแข่งขันกีฬาโรงเรียนอาเซียนครั้งที่ 8 จัดขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ประเทศไทย ระหว่างวันที่ 21 - 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2016
สัญลักษณ์
ตรากีฬาโรงเรียนอาเซียนนี้ใช้สัญลักษณ์พิธีสมโภช 60 รอบนักษัตร เมืองเชียงใหม่
มาสคอต
สัญลักษณ์นำโชคคือช้างเผือก
บันไดเสียงไมเนอร์
ในทฤษฎีดนตรี บันไดเสียงไมเนอร์ (minor scale) เป็นบันไดเสียงที่ซับซ้อนกว่าบันไดเสียงเมเจอร์ เพราะมีการสร้างบันไดเสียงนี้ได้สามรูปแบบ ได้แก่ บันไดเสียงเนเชอรัลไมเนอร์ (หรือ โหมดเอโอเลียน), บันไดเสียงฮาร์มอนิกไมเนอร์, และบันไดเสียงเมโลดิกไมเนอร์ (ขาขึ้นหรือขาลง) แต่บันไดเสียงเมเจอร์มีรูปแบบเดียว
บันไดเสียงเนเชอรัลไมเนอร์
บันไดเสียงเนเชอรัลไมเนอร์ (natural minor scale; หรือโหมดเอโอเลียน) เป็นบันไดเสียงไดอาโทนิกชนิดหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยเริ่มจากลำดับโน้ตขั้นที่ 6 ของบันไดเสียงเมเจอร์ ตัวอย่างเช่น บันไดเสียงเอเนเชอรัลไมเนอร์สามารถสร้างขึ้นโดยเริ่มจากลำดับโน้ตขั้นที่ 6 ของบันไดเสียงซีเมเจอร์
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภทบุคคลหญิง
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภทบุคคลหญิง เป็นการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 19 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Les Tuffes Nordic Centre ซึ่งการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 33 คน จาก 18 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Anna Shpyneva นักกีฬาจากประเทศรัสเซีย
สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 1 (พินบอล)
สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 1 (Star Wars Episode I) เป็นเกมพินบอล ค.ศ. 1999 ที่ได้รับการเปิดตัวโดย บริษัทวิลเลียมส์ และเป็นเครื่องพินบอลชุดที่สอง (และชุดสุดท้าย) ที่ใช้ระบบฮาร์ทแวร์แพลตฟอร์มพินบอล 2000 เกมพินบอลนี้อิงจากภาพยนตร์ สตาร์ วอร์ส ภาค เอพพิโซด 1
เกมชุดนี้ยังเป็นส่วนจากการแปลงมาจากเกม รีเวนจ์ฟอร์มมาร์ส ซึ่งรวมถึง เพลย์ฟิลด์ สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 1, เกมรอม, คู่มือ, รูปลอกข้างตู้, ระบบและเครื่องแทง
รูปแบบการเล่น
เป้าหมายของเกมคือการกลายเป็นเจไดสปีริท ที่เข้าถึงสปีริทเลเวล 1 ที่ต้องสู้ผ่านเลเวล ยูธ, ไนท์ และมาสเตอร์ การต่อสู้กับ ดาร์ธ มอล ด้วยดาบแสงในแต่ละเลเวล เพื่อให้ได้ต่อสู้กันตัวต่อตัวต้องสะกดให้ได้คำว่า "J-E-D-I" โดยชนะโหมดต่างๆ ซึ่งเริ่มต้นที่โฮโลโปรเจกต์เตอร์หรือการได้รับการสุ่มตัวอักษรผ่านวิธีการอื่นที่แตกต่างกัน
มัลติบอล
มัลติบอลจะเริ่มต้นด้วยการวางลูกในแต่ละจานรอง (ตลาดของโมส เอสป้า และร้านขยะวัตโต้) หากมีผู้เล่นมากกว่าหนึ่งคน ย่อมเป็นไปได้ที่จะทำการขโมยมัลติบอลของผู้เล่นอื่น
รูปแบบสำหรับแจ็คพ็อท:
หลังจากเสียไปสองลูกจากที่มีอยู่สามลูก ระบบมัลติบอลจะสิ้นสุดลง และจานรองจะสู่ความมืด เพื่อให้แสงจานรองกลับมาสว่างอีกครั้งจำเป็นต้องทำฮิทจานรองหนึ่งครั้งในแต่ละมัลติบอลเมื่อทำการเริ่ม ดังนั้นเพื่อล็อคลูกในร้านขยะสำหรับมัลติบอลลูกที่สอง หนึ่งในความต้องการแรกคือการทำฮิทที่ร้านขยะ หรือที่ตลาดอย่างใดอย่างหนึ่งเสียก่อน
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโบลิเวีย
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโบลิเวียทั้งสิ้น 7 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศโบลิเวียมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
สงครามบอสเนีย
สงครามบอสเนีย เป็นสงครามความขัดแย้งชาติพันธุ์ระหว่างชาวโครแอตที่เป็นคาทอลิก ชาวเซิร์บที่นับถือนิกายออร์ทอดอกซ์ และชาวบอสนีแอกซึ่งเป็นชาวมุสลิม สงครามปะทุในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1992 เมื่อกองกำลังเซิร์บเริ่มโจมตีกรุงซาราเยโว หลังชาวเซิร์บก่อจลาจลเพื่อแยกตัวเป็นอิสระ ในขณะเดียวกันชาวโครแอตก็แยกดินแดนเป็นอิสระเช่นเดียวกัน ในช่วงสัปดาห์เดียวบอสเนียเกือบทั้งประเทศกลายเป็นทะเลเพลิง
โซระ
โซระ อาจหมายถึง
อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล
อรรถ วิสูตรโยธาภิบาล (31 พฤษภาคม 2458 - 22 พฤษภาคม 2547) อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คนที่ 2 และอดีตอธิบดีกรมที่ดิน คนที่ 19 กระทรวงมหาดไทย รวมถึงอดีตรองปลัดกระทรวงมหาดไทย และอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคาย เป็นผู้คิดวิธีออกหนังสือรับรองการทำประโยชน์ (น.ส.3ก.) โดยใช้รูปถ่ายทางอากาศเป็นระวาง และยังได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นกรรมการร่างกฎหมาย คณะกรรมการกฤษฎีกาถึง 5 ครั้ง
ประวัติ
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล (ชื่อเดิม บุญรอด โพธิวสุ) เกิดเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2458 ที่แขวงวัดราชบพิธ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรนาย พันตรีหลวงวิสูตรโยธาภิบาล (บุญมา โพธิวสุ) และนางพิศ เป็นบุตรชายคนเดียว แต่มีน้องต่างมารดา 3 คน คือ ร.ต.อ.จำลอง วิสูตรโยธาภิบาล นายเล็ก วิสูตรโยธาภิบาล และนายวิลาศ วิสูตรโยธาภิบาล นายอรรถได้สมรสกับ นางยุพิน วิสูตรโยธาภิบาล (เปรมโยธิน) และมีบุตรธิดาทั้งหมด 4 คนคือ นายพงศ์อาจ วิสูตรโยธาภิบาล นางพิมพ์ใจ ติปปวงศ์ (สมรสกับ นายสุรพล ติปปวงศ์) นางสาวพนิต วิสูตรโยธาภิบาล และนางกัลยพรรณ วิสูตรโยธาภิบาล (สมรสกับ นายโสตถิกุล คงสวัสดิ์) มีหลานทั้งหมด 5 คน คือ น.ส.อลิสา วิสูตรโยธาภิบาล (สมรสกับ นายนพพร นุชนิยม) น.ส.อณุดา วิสูตรโยธาภิบาล นายอรรถพงศ์ วิสูตรโยธาภิบาล ทั้ง 3 เป็นบุตรธิดานายพงศ์อาจ น.ส.พิรอร ติปปวงศ์ บุตรีนายสุรพลและนางพิมพ์ใจ และนายณุกร วิสูตรโยธาภิบาล บุตรนางกัลยพรรณ นายวิลาศ วิสูตรโยธาภิบาล ได้สมรสกับ นางสำราญ แก้วเปี้ย มีบุตรชาย ชื่อนาย วิชชุราช วิสูตรโยธาภิบาล
การทำงาน
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล เริ่มรับราชการวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2477 เป็น อักษรเลข (เลขานุการผู้ว่าราชการจังหวัด) จังหวัดลำพูน จากนั้นก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น ปลัดอำเภอเมืองจังหวัดลำพูน ในปี พ.ศ. 2479 ปลัดอำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ปี พ.ศ. 2480 และเป็น นายอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2484 พอถึงปลายปี พ.ศ. 2489 นายอรรถ ได้ย้ายกลับมากรุงเทพฯและรับตำแหน่ง หัวหน้าแผนกทะเบียน กองการปกครอง กรมมหาดไทย ในอีก 5 ปีต่อมา นายอรรถ ได้เลื่อนเป็น ข้าหลวงตรวจการกรมมหาดไทย ถัดมาในปี พ.ศ. 2495 รับราชการเป็นข้าหลวงประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ รับตำแหน่งอยู่แค่ 6 เดือน ก็ถูกย้ายให้ไปรับตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดหนองคายแทน ตำรงตำแหน่งครบ 2 ปี ก็กลับกรุงเทพฯ รับตำแหน่งเป็น หัวหน้ากองทะเบียน กรมมหาดไทยเหมือนเดิม
จากนั้น นายอรรถ ได้รับเลื่อนตำแหน่งเรื่อยมา จนกระทั่งเป็น รองอธิบดีกรมการปกครอง ในปี พ.ศ. 2505 และรับตำแหน่ง รองปลัดกระทรวงมหาดไทย ในปี พ.ศ. 2511 ทำอยู่ได้ 1 ปีเต็ม ก็ได้รับคำสั่งแต่งตั้งให้เป็นอธิบดีกรมที่ดินเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2512 จาก จอมพลประภาส จารุเสถียร ซื่งเป็น รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยในตอนนั้น
นายอรรถ วิสูตรโยธาภิบาล ได้รับการแต่งตั้ง ให้เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 รักษาการจนถึงวันที่ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2517 และได้กลับไปรับตำแหน่งอธิบดีกรมที่ดินเหมือนเดิม จนกระทั่งลาออกจากราชการก่อนเกษียณอายุ 1 ปี เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2517 อย่างไรก็ตาม นายอรรถ ก็ยังทำงานอยู่ โดยได้รับตำแหน่งหน้าที่ต่างๆทางรัฐสภาและราชการพิเศษอื่นๆ เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516
ตำแหน่งหน้าที่ทางรัฐสภา
ในขณะที่ นายอรรถ รับราชการประจำอยู่นั้น ก็มีตำแหน่งหน้าที่ทางรัฐสภาเช่นกัน
แหล่งข้อมูลอื่น
เว็บไซต์กรมที่ดิน
การเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภาสหภาพโซเวียต ค.ศ. 1970
การเลือกตั้งสมาชิกสภาโซเวียตสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตจัดขึ่นที่สหภาพโซเวียตในวันที่ 14 มิถุนายน 1970
AAA
AAA อาจหมายถึง
เอริก ชมิดต์
เอริก เอเมอร์สัน ชมิดต์ (Eric Emerson Schmidt) (เกิด 27 เมษายน พ.ศ. 2498 ที่วอชิงตัน ดี.ซี.) เป็นผู้บริหารบริษัทกูเกิล และอดีตคณะกรรมการผู้บริหาร ของบริษัทแอปเปิล และยังคงเป็นกรรมการมหาวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน
ประวัติ
เอริกเกิดเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2498 ที่วอชิงตัน ดี.ซี. หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนยอร์กทาวน์ไฮสคูล ในรัฐเวอร์จิเนีย เขาได้รับการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้า และศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์
อ้างอิง
1955
โรงเรียนประชาสงเคราะห์วิทยา
โรงเรียนประชาสงเคราะห์วิทยา (อักษรย่อ ป.ว.) เป็นโรงเรียนต้นแบบโรงเรียนในฝัน โรงเรียนดีประจำอำเภอบางระกำ ประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ถึง 6 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 39 (พิษณุโลก-อุตรดิตถ์) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่ที่ หมู่ 17 ถนนพิษณุโลก-กำแพงเพชร ตำบลหนองกุลา อำเภอบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก โดยพื้นที่จากความอนุเคราะห์ของกรมประชาสงเคราะห์
โกลว์อินทูวัน
โกลว์อินทูวัน (Grow into One) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สองของนักร้องเพลงป็อปและอาร์แอนด์บีชาวญี่ปุ่นคูมิ โคดะ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2546
รายชื่อเพลง
รายชื่อเพลงทางการ
พระนามเนบตี
พระนามเนบตี (เรียกอีกอย่างว่า พระนามสองสตรี) เป็นหนึ่งใน "ห้าพระนาม" ที่ฟาโรห์แห่งอียิปต์ทรงใช้ นอกจากนี้ยังเป็นหนึ่งในพระนามราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุด โดยคำว่า "พระนามสองสตรี" ในปัจจุบันนั้นมาจากคำแปลของคำว่า เนบตี ในภาษาอียิปต์โบราณ
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า "พระนามเนบตี" และ "พระนามสองสตรี" มาจากคำภาษาอียิปต์โบราณคำว่า nbtj (เนบตี) ซึ่งเป็นคำนามรูปพหูพจน์ที่มีความหมายว่า "ผู้สตรี (สองคน)" ซึ่งเป็นเพียงคำนามเท่านั้น และเป็นคำสละสลวยในทางศาสนาที่ระบุให้กับเทพีเนคเบตและเทพีวาดเจต ซึ่งเป็นเทพสตรีคู่ที่ศักดิ์สิทธิ์ ในฐานะที่เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เชื่อกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของการที่อียิปต์เป็นปึกแผ่นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ลักษณะพระนาม
พระนามเนบตี ซึ่งคล้ายกับพระนามนิซุต-บิติในช่วงเวลาต่อมา โดยถูกประดิษฐ์ขึ้นด้วยกลุ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายสองกลุ่ม ซึ่งสัญลักษณ์กลุ่มแรกเป็นสัญลักษณ์รูปแร้งนั่งอยู่บนตะกร้า ส่วนกลุ่มที่สองเป็นสัญลักษณ์รูปงูเห่าที่อยู่บนสัญลักษณ์รูปตะกร้าช่นกัน พระนามเนบตีที่เก่าแก่ที่สุดมีการปรากฏของรูปสัญลักษณ์มงกุฎแดงเหนือตะกร้าใบที่สองแทนสัญลักษณ์รูปงูเห่า และกลุ่มสัญลักษณ์เครื่องหมายที่ใช้ในพระนามเนบตีไม่เคยใช้แยกกัน
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา หรือ พระองค์เจ้าบุพภาวดี หรือออกพระนามว่า เจ้าครอกบุปผา (พ.ศ. 2334 - พ.ศ. 2364) พระราชธิดาพระองค์ที่ 9 ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาสี
พระประวัติ
ในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย โปรดเกล้าฯ ให้สร้างสวนขวา โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ เป็นแม่กองจัดการสร้าง โปรดฯ ให้ขยายสระที่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ออกไป และโปรดให้สร้างเก๋งแพขึ้นในสระ พระราชทานให้เจ้านายฝ่ายในตกแต่งประกวดประขันกันถึง 27 หลัง ในครั้งนั้นพระองค์เจ้าบุบผาทรงได้รับพระราชทานด้วย ปรากฏใน พระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 2 เรื่องสร้างสวนขวา ว่า
"...การสร้างสวนขวาครั้งนั้น สร้างพระมหามณเฑียรที่ประทับในสวน... แลให้ขุดสระใหญ่ในสวนนั้นยาว ๓ เส้น ๔ วา กว้าง ๒ เส้น ๘ วา... ทำเก๋งแลก่อภูเขาไว้ริมเกาะ ๆ ละ ๒ เก๋งบ้าง ๓ เก๋งบ้าง ขอบสระใหญ่นั้นให้ก่อภูเขาทำเก๋งลงที่ลาด ๆ ท่วงทีเหมือนอย่างแพจอดไว้รอบสระ เรียกว่าแพ หลังเก๋งแพให้ปลูกต้นไม้ใหญ่ ๆ มีผลต่าง ๆ... แล้วมอบให้พระราชวงษานุวงษ์ฝ่ายน่าฝ่ายใน แลท้าวนางผู้ใหญ่ในพระราชวังที่สมควรจะแต่งเก๋งแต่งแพได้ ให้เปนเจ้าของแต่งแพพระองค์ละแพ... พระองค์เจ้าบุบผา ๑... รวมพระองค์เจ้ายี่สิบเจ็ดหลัง..."
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าบุบผา สิ้นพระชนม์ในรัชกาลที่ 2 เมื่อพ.ศ. 2364 พระชันษา 31 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดระฆังโฆสิตาราม วันพุธที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2364 พระอัฐิบรรจุไว้ที่หอพระนาก ที่วิมานพระอัฐิ บนพระเบญจาชั้นที่ 3
ทูโฟร์เค
ทูโฟร์เค (24K; 투포케이) เป็นกลุ่มบอยแบนด์ชาวเกาหลีใต้ก่อตั้งโดยโชอึนเอนเตอร์เทนเมนต์ ปัจจุบันประกอบด้วยสมาชิกห้าคน: ชางซ็อน, กียง, อิมชาน, ซีอู และยังอุง กลุ่มเปิดตัวเมื่อวันที่ 6 กันยายน 2012 ด้วยมินิอัลบั้ม Hurry Up
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภททีมผสม
กีฬาสกีกระโดดไกลในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภททีมผสม เป็นการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 20 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Les Tuffes Nordic Centre ซึ่งการแข่งขันกีฬาสกีกระโดดไกลครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 47 คน จาก 12 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Lisa Hirner, Stefan Rettenegger, Julia Mühlbacher และ Marco Wörgötter นักกีฬาจากประเทศออสเตรีย
ศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์
ศาลาว่าการกรุงบรัสเซลส์ หรือ ออแตลเดอวีลเดอบรูว์แซล (Hôtel de Ville de Bruxelles; Brussels Town Hall) เป็นศาลาว่าการของนครบรัสเซลส์ โดยเป็นอาคารเพียงแห่งเดียวที่สร้างตั้งแต่สมัยยุคกลางในสถาปัตยกรรมกอทิก ที่ตั้งอยู่ที่ใจกลางส่วนประวัติศาสตร์ของนครบรัสเซลส์ คือ กร็อง-ปลัส (La Grande Place de Bruxelles)
ประวัติ
ศาลาว่าการแห่งนี้ประกอบด้วยส่วนที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ศิลปะทั้งหมดสองส่วนสำคัญ ได้แก่
ส่วนสถาปัตยกรรมกอทิก
ส่วนของอาคารที่เป็นสถาปัตยกรรมกอทิกที่สร้างในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 15 นั้นถูกแบ่งเป็นสามช่วงหลักๆ คือ
บริเวณปีกซ้ายและบริเวณฐานของหอแขวนระฆังนั้นเริ่มสร้างในปี ค.ศ. 1401 จนถึงค.ศ. 1421 โดยสร้างบนที่เดิมซึ่งเป็นที่พักของเทศมนตรี อำนวยการสร้างโดยสถาปนิกยาโกบ ฟัน ตีเนิน (ศิษย์เอกของฌ็อง ดัวซี สถาปนิกชาวแอโนผู้ริเริ่มสถาปัตยกรรมกอทิกแบบบราบันต์) และฌ็อง บอร์นัว สถาปนิกชาวฝรั่งเศส กับเค. ฟันเดอร์ บรุกเกอ
บริเวณปีกขวาได้มีการวางศิลาฤกษ์โดยชาร์ลผู้อาจหาญ เริ่มสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1444 จนถึงค.ศ.​1449 โดยเป็นผลงานการออกแบบของสถาปนิก กีโยม เดอ วอแกล ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นสถาปนิกเอกประจำนครบรัสเซลส์ในปี ค.ศ. 1452
บริเวณส่วนบนของอาคารรวมทั้งยอดแหลมของหอแขวนระฆังนั้นสร้างขึ้นโดยยัน ฟัน เรยส์บรุก สถาปนิกเอกประจำราชสำนักของฟิลิปที่ 3 ดยุกแห่งเบอร์กันดี ในปี ค.ศ.1449 ถึงค.ศ. 1455
ส่วนสถาปัตยกรรมบาโรก
หลังจากการถูกถล่มโดยกองทัพฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1695 ได้สร้างความเสียหายมากมายให้กับตัวอาคาร และยังทำลายอาคารที่ตั้งอยู่ด้านหลัง คือ ตลาดผ้า หรือ "อาโลดรา" (Halle au Drap) ที่ตั้งอยู่ติดกันกับอาคารนี้ ซึ่งต่อมาจึงได้มีการบูรณะซ่อมแซม รวมทั้งขยายออกไปบริเวณด้านหลังอาคารที่เคยเป็นสถานที่ตั้งของอาโลดรา ได้รับการออกแบบโดยสถาปนิกชาวบรัสเซลส์ กอร์แนย์ วาน แนร์แวน ในแบบสถาปัตยกรรมบาโรก (แบบพระเจ้าหลุยส์ที่ 14) ในระหว่างปี ค.ศ. 1706 ถึงค.ศ. 1717 อาคารส่วนที่ต่อเติมมาด้านหลังนี้มิได้สร้างขึ้นในฐานะสถานที่ราชการของบรัสเซลส์ แต่ในฐานะของรัฐบราบันต์ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1795
การบูรณะในสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19
ก่อนหน้านี้ ศาลาว่าการแห่งนี้ไม่ได้ถูกตกแต่งประดับประดาโดยรอบอาคารด้วยรูปปั้นมากมาย มีเพียงแต่คันทวย รูปปั้นของผู้เผยพระวจนะทั้งแปด และรูปปั้นตกแต่งบริเวณป้อมมุมของอาคารเท่านั้น โดยจากหลักฐานของอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ของเบลเยียม บรัสเซลส์ ฉบับที่ 1 หน้า 126 ได้ระบุว่า จากหลักฐานที่พบตามภาพเขียนในปี ค.ศ. 1564, 1606, 1646 และ 1650 จะพบว่าบริเวณหน้าบันหลักของอาคารรวมทั้งปีกทั้งสองข้างนั้นไม่พบรูปปั้นใด ๆ ประกอบ ยกเว้นบริเวณเหนือซุ้มประตูทางเข้าหลัก บริเวณชั้นสองของหอแขวนระฆัง และบริเวณหอป้อมมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และหน้าที่ 128 ระบุอีกว่า ได้มีการตกแต่งเพิ่มเติมด้านหน้าอาคารฝั่งตะวันออกในระหว่างปี ค.ศ. 1860 จนถึง ค.ศ. 1867
ส่วนงานตกแต่งด้านหน้าอาคารนั้นเป็นผลงานของวิกตอร์ ฌาแมร์ ซึ่งได้เพิ่มส่วนหน้าต่างโค้งมีช่องทางเดินด้านใน รวมทั้งบันไดซึ่งเขาได้ปรึกษาอย่างดีกับเออแฌน วียอแล-เลอ-ดุก ในระหว่างปี ค.ศ. 1844 ถึงค.ศ. 1902 นั้นได้มีการเพิ่มเติมรูปปั้นต่าง ๆ ภายนอกอาคารถึง 150 ชิ้น สลักจากหินปูนสีขาวจากเมืองก็องและเอชายง