cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แนวต้นไม้
เขตอัลไพน์
แนวต้นไม้เขตอัลไพน์ เป็นแนวระดับสูงสุดของภูมิอากาศที่สนับสนุนการเติบโตของต้นไม้ หากสูงขึ้นไปกว่านี้ อากาศอาจหนาวเกินไป หรือมีหิมะปกคลุมตลอดปีนานเกินไป สภาพภูมิอากาศเหนือแนวต้นไม้บนภูเขาเหล่านี้เรียกว่า "ภูมิอากาศแบบอัลไพน์" และภูมิประเทศที่ราบสูงเหนือแนวต้นไม้ เรียก "ทุ่งทุนดราอัลไพน์" แนวต้นไม้บนแนวลาดเขาที่หันหน้าไปทางทิศเหนือในซีกโลกเหนือมักมีแนวต่ำกว่าแนวต้นไม้บนแนวลาดเขาที่หันหน้าไปทางทิศใต้ เนื่องจากเงาบนทางลาดเขาด้านที่หันไปทางทิศเหนือที่มากกว่าด้านใต้ ทำให้ก้อนหิมะด้านนี้ใช้เวลาละลายนานกว่า และทำให้ฤดูที่ต้นไม้เติบโตสั้นลง ในทางกลับกันในซีกโลกใต้ แนวลาดเขาที่หันไปทางทิศใต้จะมีฤดูเติบโตที่สั้นกว่า
แนวต้นไม้เขตอัลไพน์มักไม่ค่อยเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน โดยปกติมักมีเขตเปลี่ยนผ่านค่อยเป็นค่อยไประหว่างป่าทึบด้านล่างและทุ่งทุนดราอัลไพน์ที่ไม่มีต้นไม้ด้านบน เขตเปลี่ยนผ่านนี้ ได้แก่ บริเวณใกล้กับยอดเขาที่สูงที่สุดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา บริเวณยอดภูเขาไฟขนาดยักษ์ในภาคกลางของเม็กซิโก และบริเวณบนยอดเขาใน 11 รัฐทางตะวันตกทั่วทั้งแคนาดาและอะแลสกา พุ่มไม้แคระ (krummholz) ที่เกิดจากสิ่งแวดล้อมที่รุนแรง มักเป็นตัวระบุขีดจำกัดบนของแนวต้นไม้
อุณหภูมิอากาศที่ลดลงตามระดับความสูงที่เพิ่มขึ้นทำให้เกิดภูมิอากาศแบบเทือกเขาแอลป์ อัตราการลดลงของอุณหภูมิอาจแตกต่างกันไปตามกลุ่มภูเขาต่าง ๆ กันเช่น ตั้งแต่ 1.9 °ซ. ต่อการเพิ่มระดับความสูงทุก ๆ 300 เมตร (1,000 ฟุต) ในเขตภูเขาที่แห้งแล้งทางตะวันตกของสหรัฐอเมริกา และอัตราการลด 0.78 °ซ. ต่อ 300 เมตร (1,000 ฟุต) ในภูเขาชื้นทางตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ผลกระทบจากสภาพพื้นผิวและโครงสร้างภูมิประเทศสามารถเกิด "ภูมิอากาศขนาดย่อม" (microclimates) เป็นหย่อม ๆ ซึ่งมีผลต่อแนวโน้มของสภาพอากาศและการลดอุณหภูมิโดยรวม
แนวต้นไม้เขตอัลไพน์อาจมีจำนวนวันอบอุ่น (วันที่อุณหภูมิมากกว่า 10 °ซ.) น้อยกว่าครึ่งหนึ่งเมื่อเทียบตามอุณหภูมิของอากาศกับแนวต้นไม้เขตอาร์คติก แต่เนื่องจากความเข้มของรังสีจากดวงอาทิตย์ที่เขตอัลไพน์นั้นสูงกว่าที่เขตอาร์คติก ทำให้พืชได้รับสภาพอากาศอบอุ่นใกล้เคียงกันมาก
ความอบอุ่นในฤดูร้อนสามารถกำหนดขีดจำกัดในการเจริญเติบโตของต้นไม้ เนื่องจากต้นสนในแนวป่าทึบโดยปกติมีความแข็งมากจากความเย็นจัด (จากน้ำค้างแข็ง) เกือบตลอดทั้งปี มักมีความอ่อนไหวต่ออุณหภูมิแม้เพียง 1 หรือ 2 องศาที่ลดลงผลจากน้ำค้างแข็งในช่วงกลางฤดูร้อน จากการบันทึกในฤดูร้อนที่อบอุ่นติดต่อกันในคริสต์ทศวรรษ 1940 ทำให้เกิดการแบ่งบานจำนวนของกล้าสนอย่างที่มีนัยสำคัญ เหนือแนวต้นไม้เดิมบนเนินเขาใกล้แฟร์แบงค์ส มลรัฐอะแลสกา การอยู่รอดของต้นไม้แต่ละต้นขึ้นอยู่กับปัจจัยการเติบโตส่วนขยายที่เพียงพอต่อการรองรับโครงสร้างปีก่อนของต้นไม้ ลมแรงบนพื้นที่สูงเป็นปัจจัยกำหนดการกระจายของการเจริญเติบโตของกิ่งและทิศทางของลำต้นอีกด้วย ลมยังสามารถทำลายเนื้อเยื่อของต้นไม้ได้โดยตรง รวมทั้งจากอนุภาคที่มากับลม และอาจมีส่วนทำให้ใบไม้แห้งได้ โดยเฉพาะยอดที่ยื่นออกมาเหนือหิมะที่ปกคลุม
เขตทะเลทราย
ในทะเลทราย แนวต้นไม้แสดงถึงแนวบริเวณที่แห้งแล้งที่สุดที่ต้นไม้ยังสามารถเติบโตได้ โดยทั่วไปพื้นที่ทะเลทรายที่แห้งแล้งมีปริมาณน้ำฝนไม่เพียงพอสำหรับการเติบโต เส้นแนวนี้มักถูกเรียกว่า "แนวต้นไม้ด้านล่าง" (lower tree line) และเกิดขึ้นต่ำกว่าระดับความสูงประมาณ 5,000 ฟุต (1,500 ม.) ในทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา มีแนวโน้มว่าบนเขตลาดชันที่ติดไปทางขั้วโลกจะมีแนวต้นไม้เขตทะเลทรายในระดับความสูงที่ต่ำกว่าเขตลาดชันที่เข้าใกล้เส้นศูนย์สูตร เนื่องจากเงาบังแสงที่มากกว่าในฤดูก่อนหน้าช่วยให้สภาพอากาศโดยรอบต้นไม้เย็นลง และป้องกันความชื้นจากการระเหยอย่างรวดเร็ว ทำให้ต้นไม้มีฤดูการเติบโตยาวนานขึ้นและเข้าถึงน้ำได้มากขึ้น
มิถุนายน พ.ศ. 2560
'''มิถุนายน พ.ศ. 2560''' เป็นเดือนที่ 6 ของปี พ.ศ. 2560 วันแรกของเดือนเป็นวันพฤหัสบดี วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์
ระเบิดพลาสติก
ระเบิดพลาสติก (Plastic explosive หรือ plastique) คือวัตถุระเบิดชนิดพิเศษอย่างหนึ่ง ที่อ่อนนุ่ม ใช้มือกดดัดให้เปลี่ยนรูปได้ ทั้งยังเก็บไว้ในช่วงอุณหภูมิสูงที่กว้างกว่าระเบิดชนิดบริสุทธิ์
ระเบิดซีทรี (C3) มีประสิทธิภาพสูงก็จริง แต่มีจุดอ่อนเมื่ออยู่ในสภาพอากาศหนาวเย็น จะทำให้เกิดการร่วนแตกง่าย เมื่อถึงทศวรรษ 1960 จึงมีการพัฒนาระเบิดซีโฟร์ (C-4) ขึ้นมา เพื่อใช้แทนระเบิดพลาสติก ซึ่งมีส่วนผสมของอาร์ดีเอกซ์เช่นเดียวกัน แต่ใช้ร่วมกับโพลีไอโซบิวทีลีน (polyisobutylene) และได (2-เอทิลเฮกซีล) ซีเบเคต (di (2-ethylhexyl) sebacate)
นอกจากนี้ ในช่วงเวลายังมีการพัฒนา Semtex ขึ้น โดยสตานิสลาฟ เบรเบรา จากการผสมสาร RDX กับ PETN และจากนั้นก็เพิ่มเครื่องห่อหุ้มและอุปกรณ์เพิ่มเสถียรภาพ
ระเบิดพลาสติกที่มีใช้ในปัจจุบันด้วยกันหลายแบบ ได้แก่ ซีโฟร์ (C-4), PENO, พรีมาชีต (Primasheet) และ Semtex.
ระเบิดพลาสติกนั้นมักจะใช้กันในหมู่วิศวกรและวิศวกรโจมตี การใช้งานระเบิดพลาสติกในเชิงพาณิชย์ที่พบได้มากที่สุด ก็คือ เพื่อเสริมความแข็งของโลหะที่มีส่วนผสมของแมงกานีสสูง วัสดุนี้มักจะใช้เป็นส่วนประกอบของรางรถไฟ และอุปกรณ์ขุดดิน แต่ผู้ก่อการร้ายบางกลุ่มก็ใช้ระเบิดพลาสติกด้วย โดยเฉพาะระเบิดพลาสติก Semtex
กำเนิดของคำว่า "plastique" ที่ใช้ในกองทัพสหรัฐนั้น มีผลสืบเนื่องจากระเบิดพลาสติกที่กองทัพสหรัฐรับมาจากอังกฤษ เมื่อ ค.ศ. 1940 ตัวอย่างของระเบิดที่หน่วย Tizard นำไปยังสหรัฐนั้น ถูกหน่วยปฏิบัติการพิเศษหีบห่อไว้เป็นอย่างดี สำหรับส่งไปยังขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส และติดป้ายเป็นภาษาฝรั่งเศส ว่า "Explosif Plastique"
พระแม่มาตังคี
เทวกำเนิด
ครั้งหนึ่งพระแม่ปารวตีได้ทูลขอพระศิวะกลับไปเยี่ยมท้าวหิมวัตและพระนางเมนกา พระศิวะตกลงแต่พระแม่จะต้องกลับมาภายในเร็ววัน พระศิวะเกิดอาการไขข้องใจจึงได้ออกตามหาพระแม่ปารวตีโดยปลอมเป็นคนขายเครื่องประดับและเมื่อพระศิวะหาพระแม่เจอ พระองค์จึงขอเสพสังวาสกับนาง ในขณะที่พระแม่กำลังจะสาปพ่อค้าคนนี้ พระนางก็รับรู้ได้ว่าเขาคือพระศิวะ นางจึงบอกกับพ่อค้าว่าให้รอช่วงเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ ในช่วงเย็นพระแม่ได้จำแลงกายเป็นหญิงจัณฑาลและกลับไปหาพระศิวะ พระนางมีรูปกายเพรียวงาม หน้าอกอวบอิ่ม สวมชุดและเครื่องประดับสีแดง และพระนางก็ร่ายรำต่อหน้าพระศิวะ หลังการยั่วยวนแห่งพระแม่ผู้ทรงเสน่ห์ พระศิวะถามพระมาตังคีว่าเธอเป็นใคร พระแม่ตอบว่า ฉันคือหญิงวรรณะจัณฑาล พระศิวะทราบว่านี่คือพระแม่ปารวตีจึงจำแลงตนเป็นจัณฑาล และพระองค์ทั้ง2ก็ร่วมเสพสังวาสกัน (ค่อนข้างร้อนแรง)
อีกตำนานหนึ่งกล่าวไว้ว่า ฤๅษีทุรวาสเดินทางมายังเขาไกรลาสในขณะที่เหล่าเทพกำลังฉลองเทศกาลโฮลี แต่เขากลับไม่ได้รับความสนใจเพราะทุกคนกำลังสนุกสนานกับการเต้นรําทําให้เขาไม่พอใจและสาป พระศิวะและพระแม่ปารวตีให้ไปอยู่ในที่สันโดษ ทั้งสองพระองค์ตอบรับคําสาปและได้ไปอาศัยอยู่ในป่าช้าในรูปของมาตังและมาตังคี
อีกเรื่องเล่านึงบอกว่า พระแม่มาตังคีเสด็จลงไปในแม่นํ้าคงคาเพื่อปลุกพระแม่เกาสิกีหรืออัมพิกาเพื่อปราบอสูรธุมระโลจัน
พระลักษณะ
พระแม่มาตังคีมีพระวรกายสีเขียวมรกตเข้มหรือสีดำ มีพระเนตรสามดวง โดยมีพระจันทร์เสี้ยวอยู่ระหว่างคิ้ว บางตำนานบอกว่าพระแม่มาตังคีเกิดจากพระแม่สุรัสวดีและพระแม่กาลีรวมร่างกัน กลายเป็นพระแม่มาตังคี อาวุธที่ถือประกอบด้วย ดาบ บ่วงบาศ วีณา ต้นอ้อย และหัวกะโหลกที่มีนกแก้ว 2 ตัวเกาะอยู่ อาศัยอยู่ตามป่าดิบชื้นหรือป่าช้า ในอินเดียใต้นิยมบูชาแบบมีพระกร8พระกร ถือ ขวาน บ่วงบาศ ดอกบัว นกแก้ว2ตัว ต้นอ้อย และวีณา
มายฟาเธอส์ดรากอน
มังกรของพ่อ (My Father' s Dragon) เป็นบันเทิงคดีเด็กโดยรูธ สไตลส์ แกนเน็ตต์ ผู้วาดภาพปกและภาพขาวดำประกอบในเล่มคือ รูธ คริสมัน แกนเน็ตต์ บทประพันธ์นี้มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับเด็กคนหนึ่งที่หนีไปยังเกาะดงดิบเพื่อช่วยลูกมังกรตัวหนึ่ง และได้รับรางวัล Newbery Honor Book และ ALA Notable Book มังกรของพ่อ เป็นหนังสือเล่มแรกของไตรภาค ภาคต่ออีก 2 เล่ม ได้แก่ เอลเมอร์แอนด์เดอะดรากอน (Elmer and the Dragon) และ เดอะดรากอนส์ออฟบลูแลนด์ (The Dragons of Blueland) ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์อะนิเมะในญี่ปุ่น ชื่อ "เอะรุมา โนะ โบเก็ง มาย ฟาซาซุ โดะระกง" (Erumā no Bōken Mai Fāzāsu Doragon; Elmer's Adventures: My Father's Dragon)
ตระกูลรอธส์ไชลด์
262px|thumb|Waddesdon Manor ใน[[บักกิงแฮมเชอร์, อังกฤษ เป็นหนึ่งในคฤหาสน์หลายสิบหลังของตระกูล ถูกบริจาคให้เป็นสมบัติชาติในปี 1957]] ตระกูลรอธส์ไชลด์ (Rothschild family) เป็นตระกูลอภิมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลก สืบเชื้อสายมาจากไมเออร์ อัมส์เชล รอธส์ไชลด์ ชาวยิวที่อพยพไปยังเยอรมนี และได้เริ่มจัดตั้งธนาคารขึ้นที่นั่นในทศวรรษที่ 1760 ต่อมาเขาให้บุตรชายทั้ง 5 คนช่วยบุกเบิกธนาคารของครอบครัวไปยังต่างประเทศ ซึ่งตั้งสาขาอยู่ใน 5 เมืองใหญ่ได้แก่ ลอนดอน, ปารีส, ฟรังค์ฟวร์ท, เวียนนา และนาโปลี
ในศตวรรษที่ 19 ตระกูลรอธส์ไชลด์กลายเป็นครอบครัวที่ถือครองทรัพย์สินมากที่สุดในโลก ในปัจจุบันธุรกิจของตระกูลนี้มีทั้งสถาบันการเงิน, อสังหาริมทรัพย์, เหมือง, พลังงาน, ฟาร์มแบบผสม ทรัพย์สินของตระกูลรอธส์ไชลด์มีมากมายมหาศาลเกินกว่าประเมินได้ โดยอาจมีมูลค่ารวมกันถึงสี่แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ด้วยทรัพย์สินที่มากมายมหาศาลเช่นนี้ทำให้เกิดเป็นทฤษฎีสมคบคิดมากมายว่าตระกูลนี้คือผู้บงการกระแสเงินและสถาบันการเงินต่าง ๆ ในโลก และบงการรัฐบาลต่างๆให้ทำสงครามหรือยุติสงครามระหว่างกัน
ตระกูลรอธส์ไชลด์เป็นผู้สนับสนุนเงินกู้แก่รัฐบาลอังกฤษในการทำสงครามกับฝรั่งเศสในช่วงสงครามนโปเลียน ซึ่งในปี 1815 เพียงปีเดียวตระกูลนี้ได้สนับสนุนเงินกู้ถึง 9.8 ล้านปอนด์ (เทียบเท่าทองคำ 70 ตัน) ให้แก่ชาติพันธมิตรของอังกฤษเพื่อฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจจากสงคราม ตระกูลรอธส์ไชลด์ให้เงินกู้แก่บราซิลจำนวนห้าแสนเรอัลเพื่อไปจ่ายรัฐบาลโปรตุเกสเพื่อแลกกับเอกราช นอกจากนี้ ตระกูลรอธส์ไชลด์เป็นผู้สนับสนุนเงินกู้แก่รัฐบาลอังกฤษในการขุดคลองสุเอซที่อียิปต์จำนวน 4 ล้านปอนด์ในปีค.ศ. 1875 และยังสนับสนุนเงินกู้แก่ญี่ปุ่นมูลค่า 11.5 ล้านปอนด์ (เทียบเท่าทองคำ 84 ตัน) ในการทำสงครามกับรัสเซีย
หลังมีส่วนในการปราบนโปเลียนในปีค.ศ. 1815 จักรพรรดิฟรันซ์ที่ 1 แห่งออสเตรีย ทรงแต่งตั้งตระกูลรอธส์ไชลด์สาขาออสเตรียเป็นขุนนางยศไฟรแฮร์ และต่อมาในปีค.ศ. 1847 ตระกูลรอธส์ไชลด์สาขาบริเตนก็ได้เป็นขุนนางอังกฤษเช่นกันที่ตำแหน่งบารอน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ภัยคุกคามจากนาซีเยอรมนีทำให้ตระกูลรอธส์ไชลด์สาขาออสเตรียซึ่งมีเชื้อสายยิวจำเป็นต้องหนีตายออกจากยุโรปไปยังสหรัฐอเมริกา ธนาคารและทรัพย์สินของพวกเขาในออสเตรียถูกยึด คฤหาสน์หลายหลังในเวียนนาถูกทำลาย ในปีค.ศ. 1999 รัฐบาลออสเตรียตกลงที่จะส่งมอบภาพจิตรกรรมราว 250 ชิ้นคืนแก่ตระกูลซึ่งถูกยึดไปในสมัยสงคราม
ในปี 2016 องค์กรไม่แสวงหาผลกำไร Oxfam International ประเมินว่าทรัพย์สินที่ตระกูลรอธส์ไชลด์ครอบครองอยู่มีมูลค่าราวสองล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ
คาร์ล ฟรีดริช แกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค
คาร์ล ฟรีดริช แห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค (Carl Friedrich von Sachsen-Weimar-Eisenach) เป็นแกรนด์ดยุกแห่งซัคเซิน-ไวมาร์-ไอเซอนัค เป็นบุตรของดยุกคาร์ล เอากุสท์ กับเจ้าหญิงลูอีเซอแห่งเฮ็สเซิน-ดาร์มชตัท
คาร์ล ฟรีดริช สมรสกับแกรนด์ดัชเชสมาเรีย ปาวลอฟนา แห่งรัสเซีย เมื่อปีค.ศ. 1804 มีโอรสธิดาด้วยกัน 4 พระองค์ หนึ่งในนั้นคือพระนางเอากุสทา จักรพรรดินีเยอรมัน ทำให้ดยุกคาร์ล ฟรีดริช มีศักดิ์เป็นอัยยิกา (ตา) ในจักรพรรดิฟรีดริชที่ 3 แห่งเยอรมนี
อ้างอิง
17831783
เช็ลเลินแบร์ค
เช็ลเลินแบร์ค (Schellenberg) เป็นเทศบาล (Gemeinde) หนึ่งจาก 11 เทศบาลของประเทศลีชเทินชไตน์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ จัดอยู่ในเขตเลือกตั้งตอนล่าง (Unterland, อุนเทอร์ลันท์) พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบและนอกนั้นเป็นเนินเขา มีแม่น้ำไรน์ไหลผ่าน เช็ลเลินแบร์คมีประชากรทั้งสิ้น 1,024 คน เมื่อ ค.ศ. 2010 ในพื้นที่ 3.5 ตารางกิโลเมตร ในอดีตเคยเป็นชุมชนของชาวเคลต์ และได้เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดรีเชียของจักรวรรดิโรมัน ต่อมาถูกซื้อโดยเคาน์แห่งวาดุซในปี ค.ศ. 1437 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออสเตรีย นับจากนั้นมาพื้นที่แห่งนี้ถูกซื้อและขายให้กับเคานต์หลายราชวงศ์ สุดท้ายถูกขายให้กับราชวงศ์ลีชเทินชไตน์ โดยโยฮันน์ที่ 1 โยเซฟ เจ้าชายแห่งลีชเทินชไตน์ได้ซื้อมาในปี ค.ศ. 1719 และนำไปรวมกับวาดุซ ตั้งเป็นลีชเทินชไตน์ขึ้นมา
สามัคคีประเทศไทย
สามัคคีประเทศไทย อัลบั้มชุดที่ 24 ของคาราบาว
อรัมภบท
ปลายฤดูหนาวที่โหดร้าย ได้พรากชีวิตผู้คนนับแสน ยังชายหาดอันดามัน สวรรค์ของคนทั้งโลก ความเศร้าโศกและความร่วมมือเร่งระดม ปี 2548 เป็นปีที่ 24 ของคาราบาว เราได้ทำงานในสิ่งที่เรารักมานาน ไม่มีใครรู้ว่าเราจะยังคงทำงานต่อไปได้อีกนานเท่าไร ชีวิตเปราะบางคล้ายขนนก ล่องลอยไปตามลมอย่างไร้ทิศทาง แต่เราก็สามารถควบคุมมันได้เช่นกัน บทเพลงและบทกวีจึงเป็นเสมือนเพื่อนในยามเหงา เป็นกำลังใจในยามท้อแท้ เป็นสิ่งเติมเต็มให้กับความฝันหากว่าเรามี ถ้าชีวิตคล้ายดังขนนกแล้ว บทเพลงอาจคล้ายสายลมที่เอื่อยไหล นำพาชีวิตไปสู่ความไม่ร้อนรน เชื่อกันว่าบนโลกใบนี้ ยังมีสิ่งที่น่าอภิรมย์อีกเยอะ ไม่เฉพาะอันดามัน และวันหนึ่งเสียงเพลงจะนำพาเราไปถึงยังที่แห่งนั้น
แอ๊ด คาราบาว (ลายเซ็น)
24 มี.ค. 48
กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภททีม สกี-สโนว์บอร์ดครอส
กีฬาสโนว์บอร์ดในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภททีม สกี-สโนว์บอร์ดครอส เป็นการแข่งขันกีฬาสโนว์บอร์ดที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 21 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Leysin Park & Pipe ซึ่งการแข่งขันกีฬาสโนว์บอร์ดครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 76 คน จาก 25 ประเทศ
ผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเหรียญทองคือ Anouk Dörig, Marie Krista, Valerio Jud และ Robin Tissières นักกีฬาจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์
สมเด็จพระจักรพรรดิเฮเซ
สมเด็จพระจักรพรรดิเฮเซ สามารถหมายถึง
เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์
เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ลันด์ (Prince Carl Oscar, Duke of Södermanland)
พระประวัติ
เจ้าชายคาร์ล ออสการ์ ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 และพระองค์เดียว ใน พระเจ้าคาร์ลที่ 15 แห่งสวีเดน กับ สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งสวีเดน ทรงเป็นพระราชอนุชาใน สมเด็จพระราชินีลูอีสแห่งเดนมาร์ก และทรงเป็นพระภาติยะในสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน พระองค์ได้รับการสถานาเป็น ดยุกแห่งเซอเดร์มันลันด์ พระรัชทายาทลำดับที่ 1 ในการสืบราชบัลลังก์
สิ้นพระชนม์
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1854 พระองค์ทรงประชวรด้วยโรคหัด พระราชบิดาจึงมีพระราชบัญชาให้นำพระองค์ไปสรงน้ำ ด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้พระปัปผาสะบวม และสินพระชนม์เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1854
ตูโบ้
ที่มาของชื่อ
ตู หมายถึง "หมู" และ โบ้ หมายถึง "แม่" รวมความแล้ว ตูโบ้ หมายถึง "แม่หมู" ที่เรียกเช่นนี้น่าจะเป็นเพราะลักษณะของหวานเป็นแบบรวมมิตร เอาของกินหลายอย่างมาต้มรวมกันเหมือนต้มอาหารให้แม่หมูกิน
คู พนชิน
คู พนชิน (Koo Bon-jin; 30 มีนาคม ค.ศ. 1989 – ) เป็นนักมายากลระดับอาชีพชาวเกาหลีใต้ ใน ค.ศ. 2002 เขาได้เปิดการแสดงมายากล และปัจจุบันเป็นสมาชิกเมจิคโฮลิคเอนเตอร์เทนเมนท์ ใน ค.ศ. 2004 เขาเป็นผู้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในรายการโคเรียเมจิคเฟสติวอล 2004 จากนั้นใน ค.ศ. 2005 ก็ได้เป็นนักมายากลที่มีอายุน้อยที่สุดของประเทศที่ได้จัดแสดงเพียงลำพัง เขาสำเร็จการศึกษาสาขาการละครจากวิทยาลัยเทคยอง หนึ่งในการแสดงมายากลที่มีชื่อเสียงของเขา คือ การแสดงกลเปลี่ยนหน้ากาก ซึ่งเป็นเทคนิคที่สืบทอดจากสมัยบรรพบุรุษ รวมถึงได้เดินทางไปจัดแสดงที่ประเทศจีน และเปิดโอกาสให้ผู้ชมได้มีส่วนร่วมในการแสดง ซึ่งในบางช่วง เขายังเป็นอาสาสมัครจัดแสดงมายากลตามสถานศึกษาต่าง ๆ ตลอดจนสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า
สุทธิพงษ์ เหลาพร
จ่าตรี สุทธิพงษ์ เหลาพร เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ที่เข้าแข่งขันไทยลีก ร่วมกับสโมสรฟุตบอลราชนาวีในตำแหน่งกองหน้า
ประวัติ
สุทธิพงษ์เคยทำหน้าที่ร่วมสังกัดสโมสรฟุตบอลมาบตาพุด นาวิกโยธิน โดยมีส่วนสำคัญในการช่วยให้ทีมดังกล่าวเป็นแชมป์โซนภาคกลางและตะวันออกของเลคแรก
โฮเทลดัสก์: รูม 215
โฮเทลดัสก์: รูม 215 (Hotel Dusk: Room 215 หรือ วิชรูม: แอนเจิลส์เมโมรี (Wish Room: Angel's Memory; ウィッシュルーム 天使の記憶 (Wisshu Rūmu Tenshi no Kioku))) เป็นเกมผจญภัยกึ่งมุมมองบุคคลที่ 1 ผลิตโดยบริษัทนินเทนโดและ Cing
Hotel Dusk เป็นเกมผจญภัยที่ใช้ภาพและบรรยากาศคล้ายๆกับภาพยนตร์ประเภทฟิลม์นัวร์ โดยเฉพาะในแง่ของการออกแบบตัวละครที่เน้นไปที่โทนขาวดำเหมือนภาพเขียนลายเส้น ตัวเกมนั้นได้ใช้ระบบโดยรวมคล้ายๆกับเกมอย่าง Trace Memory โดยแบ่งหน้าจอออกเป็นสองจอ จอหนึ่งทำหน้าที่เป็นสายตาของตัวละครเอก อีกจอหนึ่งเป็นส่วนควบคุมตัวละครเอก
ระบบสำคัญในเกม Hotel Dusk ที่แตกต่างจากเกมผจญภัยทั่วๆไปคือบทสนทนาและการดำเนินเรื่องของเกม ต่างจากเกมผจญภัยอื่นๆในเกมนี้ผู้เล่นจะมีถามคำถามคู่สนทนาได้เฉพาะหัวข้อที่ข้องใจที่เกี่ยวกับคนนั้นๆ (ซึ่งต่างจากเกมผจญภัยทั่วๆไปที่ผู้เล่นสามารถถามเรื่องไร้สาระได้) รวมทั้งระบบสนทนามีระบบ "ขัด" ที่ช่วยให้ผู้เล่นสามารถขัดบทสนทนาและคุยในหัวข้อที่คู่สนทนาพูดมาได้ นอกเหนือจากนั้นแล้วเกมยังมีระบบตัวเลือกหลายๆครั้ง ช่วยให้ผู้เล่นแต่ละคนสามารถดำเนินเรื่องหรือได้รับข้อมูลที่ต่างไปในแต่ละคน เช่นเดียวกับการดำเนินเรื่อง ถึงแม้ในตัวเกมจะมีจุดดำเนินเรื่องหลักๆในเกมแต่มีรายละเอียดปลีกย่อยบางส่วนที่ผู้เล่นสามารถละเลยหรือทำให้เกิดผลที่ต่างออกไปก็ได้ ซึ่งรวมถึงการเลือกบทสนทนาที่ต่างกันออกไป
ถึงแม้เกมจะถูกสร้างโดยทีมงานเดียวกับ Trace Memory แต่เกมนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเกม Trace Memory แต่อย่างไรก็ดีเกมนี้มีการกล่าวถึงชื่อโรงพยาบาลว่า Robbins ซึ่งเป็นนามสกุลของ Ashley นางเอกในเกม Trace Memory (Ashley Mizuki Robbins) รวมทั้งใช้ชื่อเกมแบบเดียวกับ Trace Memory ในภาษาญี่ปุ่นคือคำว่า คิโอคุ
เนื้อเรื่อง
เกม Hotel Dusk ดำเนินเรื่องในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเรื่องราวในเกมเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1976 ที่นิวยอร์ก ไคล์ ไฮด์ ตัวเอกของเกม กับ ไบรอัน แบรดลีย์ คู่หูของเขา ทั้งสองกำลังทำงานตามล่ากลุ่มโจรปล้นภาพเขียนที่เรียกตัวเองว่า Nile แต่อยู่มาวันหนึ่ง แบรดลีย์เกิดหักหลังไคล์ เมื่อไคล์รู้เข้าจึงตามล่าหาแบรดลีย์จนแทบผลิกแผ่นดิน สุดท้ายก็ต้อนแบรดลี่ย์จนมุมที่แม่น้ำฮัดสัน ด้วยความโกรธจึงตะโกนถามแบรดลี่ย์ว่าทำไมถึงหักหลัง แต่แบรดลี่ย์ไม่ตอบแล้วทำท่าจะหนี ไคล์จึงต้องยิงแบรดลีย์ตกลงไปในน้ำ ไม่มีใครพบศพของแบรดลีย์ จากนั้นมาไคล์ก็ลาออกจากกรมตำรวจ ไคล์เองเชื่อว่าแบรดลีย์ยังไม่ตาย และต้องมีเหตุผลที่เขาทำเช่นนั้น จึงได้พยายามตามหาแบรดลีย์เพื่อถามความจริง
3 ปีต่อมา ไคล์ทำงานให้กับบริษัทขายของที่เรียกว่า Red Crown โดยมีหัวหน้าชื่อ เอ็ด วินเซนต์ กับเลขา เรเชล ซึ่ง Red Crown มีงานพิเศษที่ให้พนักงานของตนเดินทางไปค้นหาของที่ไม่อยากให้ใครคนอื่นมาพบเข้า โดยให้พนักงานไปหาและนำมาคืนให้ โดยในวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1979 ไคล์ได้รับคำสั่งจากเอ็ด ให้ไปยัง "Hotel Dusk" ที่ตั้งอยู่ในเนวาดา เพื่อค้นหานิตยสารผู้ชายที่มีนางแบบ เซซิลี ลี บนหน้าปกและกล่องสีแดงขนาดเล็ก ไคล์จึงเดินทางไปที่นั่นและได้พักที่ห้อง 215 ที่มีเรื่องเล่าว่าจะทำให้คำปรารถนาเป็นจริง และยังได้ยินเรื่องของแขกที่เคยพักโดยใช้ชื่อว่า ไคล์ ไฮด์ มาพักเมื่อ 6 เดือนก่อน ซึ่งไคล์เชื่อว่านั่นคือแบรดลีย์
ขณะที่เนื้อเรื่องดำเนินขึ้นเรื่อยๆ ไคล์ได้พบกับผู้คนมากหน้าหลายตา และเขาได้พบว่าเหตุที่แบรดลีย์ต้องทรยศเขานั้น มาจากภาพว่าที่ชื่อว่า Angel Opening the Door ซึ่งวาดโดย Marcel Osterzone ศิลปินในศตวรรษที่ 19 และพบว่าหลายๆคนในโรงแรมนี้ต่างเกี่ยวข้องกับภาพนี้ทั้งนั้น รวมทั้งแขกบางคนต่างก็กุมความลับเอาไว้ ในแต่ละตอนไคล์จะต้องเจาะใจของพวกเขาและล้วงความจริงออกมา
นางฟ้า
คำว่า "นางฟ้า" หรือ "Angel" ถูกใช้ในหลายๆประเด็นในเกม เริ่มจากภาพวาด Angel Opening the Door (นางฟ้าเปิดประตู) ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ Louise ต้องหนีมาที่ Hotel Dusk และกลายเป็นรูปภาพโปรดของ Martin, เจฟฟ์มีนามสกุลว่า Angel, ห้อง 212 มีชื่อห้องว่า Angel, มิล่าสวมชุดขาวเหมือนนางฟ้า, เมลิซ่ามีตุ๊กตานางฟ้าซึ่งแม่เธอทำให้, ภาษาญี่ปุ่นของเกมแปลว่า "ความทรงจำของนางฟ้า"
รายชื่อห้อง
ที่ Hotel Dusk ดันนิงซึ่งเป็นเจ้าของได้ทำการตั้งชื่อห้องต่างๆ ซึ่งได้แก่
ภาคต่อ
ภาคต่อของเกม Hotel Dusk ใช้ชื่อ Last Window: Midnight Promise (ラストウィンドウ 真夜中の約束) จะวางจำหน่ายในวันที่ 14 มกราคมในประเทศญี่ปุ่นบนเครื่องนินเทนโด ดีเอส โดยเนื้อเรื่องของเกมจะเกิดขึ้นใน แคลิฟอร์เนีย, ลอสแอนเจลิส, ประเทศสหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1980
Phalaenopsis amabilis
Phalaenopsis amabilis หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า กล้วยไม้ราตรี (moon orchid) หรือ กล้วยไม้มอด (moth orchid) ในอินเดีย และ anggrek bulan ในอินโดนีเซีย เป็นสปีชีส์ของพืชดอกในวงศ์กล้วยไม้ เป็นพืชพื้นเมืองในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกและออสเตรเลีย และปลูกกันอย่างแพร่หลายเป็นไม้ประดับ มันเป็น ไม้ล้มลุกที่มีรากหนาและยาว ใบจำนวนระหว่างสองถึงแปดใบที่หนาและอ้วนที่มีฐานซ่อนอยู่ในลำต้น และดอกไม้ที่เกือบแบนสีขาวและอยู่ได้ยาวนานบนกิ่งก้านดอกที่มีได้มากถึงสิบดอกในแต่ละสาขากิ่ง
ความสำคัญ
Phalaenopsis amabilis (anggrek bulan   ความหมาย "ดวงจันทร์กล้วยไม้") เป็นหนึ่งในสามดอกไม้ประจำชาติของประเทศอินโดนีเซีย อีกสองดอกเป็นมะลิลา และ padma raksasa ดอกไม้นี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็น "ดอกไม้แห่งมนต์เสน่ห์" ของชาติ (puspa pesona) ในคำสั่งประธานาธิบดีหมายเลข 4 ในปี 1993
สิงคโปร์คัพ
ผลงานของสโมสรจากประเทศไทย
สิงคโปร์คัพ เคยเชิญทีมสโมสรจากประเทศไทยเข้าร่วมแข่งขันระหว่าง ค.ศ. 2006,2007 และ 2009,2010 ดังนี้
2006 - ชลบุรี รองชนะเลิศ
2007 - มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้อันดับ 3
2009 - ทีทีเอ็ม สมุทรสาคร ได้อันดับ 3
2010 - บางกอกกล๊าส ชนะเลิศ
เซเวนวอนเดอร์สออฟดิเอนเชียนเวิลด์ (วิดีโอเกม)
เซเวนวอนเดอร์สออฟดิเอนเชียนเวิลด์ (7 Wonders of the Ancient World) เป็นวิดีโอเกมแนวปริศนาที่พัฒนาโดยฮอตลาวาเกมส์ (Hot Lava Games) และเผยแพร่โดยมัมโบจัมโบ (MumboJumbo) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007   ในวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2009 รุ่นเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิลของเกมนี้ถูกเผยแพร่ในร้านค้าของเพลย์สเตชัน
วิธีเล่น
ผู้เล่นมีภารกิจต้องสร้างเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณใหม่ ในแต่ละสถานที่มีด่านย่อย 5 ถึง 7 ด่านที่มีอักษรรูน ซึ่งมีไว้สลับให้ได้คู่สามหรือมากกว่านั้นได้
การตอบรับ
เซเวนวอนเดอร์สออฟดิเอนเชียนเวิลด์ ได้เสียงตอบรับผสมกัน ในเมทาคริติก รุ่นดีเอสของเกมได้คะแนนไป 60/100 โดยมีผู้แสดงความเห็น 7 อัน และรุ่นเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ได้คะแนนไป 51/100 โดยมีผู้แสดงความเห็น 10 อัน ส่วนในเกมแรงกิงส์ รุ่นดีเอสของเกมได้คะแนนไป 62.17% โดยมีผู้แสดงความเห็น 6 อัน และรุ่นเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ได้คะแนนไป 55.27% โดยมีผู้แสดงความเห็น 11 อัน
ตั่งกั๊วป่าว
ชื่อของขนมในภาษาไทย
ขนมเทียน หรือ ขนมนมสาว นั้นตั้งชื่อตามรูปร่างของขนม ซึ่งมีลักษณะคล้ายๆ กระดองเต่าตาม มโนภาพ ของคนไทยโบราณ ที่แสดงออกผ่านปริศนาคำทายทำให้เราทราบได้ว่าคนโบราณ มองเห็น กระดองเต่า (มีรูปร่าง/อรรถประโยชน์) คล้ายหลังคา ขนมเทียน ซึ่งมีรูปทรงสามเหลี่ยมคล้ายจั่วหลังคา และจั่วหลังคา ตามมโนภาพของโบราณ มองเห็น จั่วหลังคาคล้ายกระดองเต่า ด้วยเหตุนี้เอง คนโบราณจึงเรียก ขนม ที่มีลักษณะคล้ายกระดองเต่านี้ว่า ขนม (เต่า) เทียน
ฟรีดริช
ฟรีดริช (Friedrich) เป็นชื่อบุคคลเยอรมันสำหรับบุรุษ นิยมใช้จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1900 เทียบได้กับชื่อ เฟรเดอริก (Frederick) ในภาษาอื่นๆ
กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์
กล้องโทรทรรศน์ขอบฟ้าเหตุการณ์ (Event Horizon Telescope) เป็นโครงการศึกษาหลุมดำโดยใช้กล้องโทรทรรศน์วิทยุทุกตัวที่ทำงานร่วมกันเป็นเครือข่ายทั่วโลก โดยใช้เทคนิคที่เรียกว่าอินเทอร์เฟียโรเมทรีแนวเส้นฐานยาวมาก (very-long-baseline interferometry) ทำให้ได้ความละเอียดของภาพเทียบเท่ากับกล้องโทรทรรศน์วิทยุที่มีขนาดหน้าจานใหญ่เท่ากับโลกทั้งใบ โดยมีเป้าหมายหลักคือเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมของหลุมดำมวลยวดยิ่งที่ชื่อว่าแซจิสเทเรียสเอสตาร์ (Sagittarius A*) ซึ่งอยู่บริเวณใจกลางทางช้างเผือก รวมทั้งหลุมดำที่มีขนาดใหญ่กว่าซึ่งอยู่บริเวณใจกลางดาราจักรเมซีเย 87 โดยมีความละเอียดเชิงมุมที่เปรียบเทียบได้กับขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำ
โอโรจิมารุ
โอโรจิมารุ ตัวละครนินจาจากการ์ตูนเรื่อง นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ
ชื่อ
ชื่อ โอโรจิมารุ มาจากชื่อตัวละครในวรรณกรรมเรื่อง "จิระอิยะโงะเก็ตซึโมะโนะงะตะริ" (児雷也豪傑物語, เรื่องราวของจอมเจ้าชู้จิไรยะ) ซึ่งมี โอโรจิมารุ จิไรยะ และ ซึนาเดะ โดยในเนื้อเรื่องจิไรยะและซึนาเดะเป็นคู่สามีภรรยากัน โดยโอโรจิมารุมีเวทมนตร์งู
ในตำนานญี่ปุ่น โอะโระจิ หรือ ยะมะตะโนะโอะโระจิ (八岐大蛇) เป็นชื่องูแปดหัว ซึ่งพ่ายต่อต่อเทพเจ้าซุซะโน โดยคำว่า โอ (大) ในภาษาญี่ปุ่นมีความหมายว่าใหญ่ และ โระจิ หรือ เฮะบิ ( 蛇) มีความหมายว่า งู
ประวัติ
โอโรจิ มารุ มาจากเผ่าโอโรจิ คนกึ่งเทพงู เป็นหมุ่บ้านที่อาศัยอยู่รอบๆภูเขาใหญ่แห่งราชาเทพงู ต่อมาได้โดนฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ด้วยสาเหตุบางประการ จากนั้น ซารุโทบิตอนวัย54ก็มารับตัวไปเป็นลูกศิษย์ ตอนนั้นโอโรจิมารุอายุ4ขวบ
เขาเรียนจบการศึกษาโรงเรียนนินจาเมื่ออายุ6ขวบ ได้เข้าสมาชิดจูนิน7ขวบ ไปเป็นโจนินเมื่ออายุ8ขวบ อยู่ภายไลใต้สักกัดหน่วยของท่านดันโซในฐานทับรับวังใต้ดินที่โคโนฮะ ในฐานะองค์รักษ์ของท่านดันโซ ม่ลีพวกนินนจาระดับจูนิน-รากหญ่ามาเป็นลูกน้อง เขามักจะขอร่วมทำภารกิจกับจิไรยะ กับซึนาเดะเพร้อมลูกน้องของทั้ง3คนเสมอๆ โอโรจิ มารุเคยได้ร่วมสู้ในสงครามโลกนินจาครั้งที่3มีท่านซารุโทบิเป็นผู้นำทัพในการรพใหญ่มาครั่งหนึ่ง จากสาเหตุที่ว่า ผู้นำต่างแคว่นใหญ่ทั้ง5ต้องการจะยึดอำนาจของแคว่นใหญ่อื่นๆ ในสะเก็ตสงครามโลกนินจาครั้งที่3ขนาดย่อมๆมาหลายหมื่นครั่ง ตามแคว่นต่างๆ เขารอดตายมาได้จากวิชานินจาลม งูแฝดพลีชีพ หัตถ์อสรพิษพัวพัน มือเงาอสรพิษ หัตถ์อสรพิษประสานเงา 100เงาคลื่นอสรพิษ(พ่นงูออก มามากเท่าภูเขา)  อัญเชิญเคียวไดจา มันดะ ประตูราโซมอน (อาจมีถึง3ขั้นก็ได้) เขี้ยวอสรพิษ พันธนาการอสรพิษ จนถูกฮันโซในวัย54ตั้งฉายยาว่า1 ใน 3 นินจาในตำนาน ในขณะที่เขาอายุได้18ปี คือคนเก่งกับอันตรายที่สุด ศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 พร้อมกับซึนาเดะและจิไรยะ โดยเมื่อสมัยที่ยังอยู่ในโคโนฮะ คือนินจาที่มีพรสวรรค์พยายามที่จะเรียนรู้วิชานินจาทุกชนิดที่มี และได้ทดลองวิชาต่างๆ กับร่างกายของนินจาคนอื่น รวมทั้งการผ่าตัดศพ กับตัวเอง เพื่อให้ตนเป็นอมตะ หวังสำเร็จทุกวิชานินจาทั้งหมด แต่เพราะมีความทะเยอทะยานมากไป ทำให้หลายคนในหมู่บ้านแม้แต่รุ่นที่ 3 ก็ไม่พอใจ กับแค้นใจที่ไมได้เป็นโฮคาเงะ รุ่นที่ 4 จึงหันไปจับคนในหมู่บ้านทำวิจับต้องห้ามหนักกว่าเดิม พอรุ่นที่ 3 กลับมาดำรงตำแหน่งอีกครั้งจับได้ จนงานวิจัยถูกปิดตัวลง ตนคือนินจาถอนตัวหนีคดีที่ก่อ ไปสร้างศูนย์วิจัยลับทุกแคว้นต่างๆตรงแถบชายแดน
3 ปีต่อมา กับหนีการตามล่าจากทีม 7 โคโนฮะ พอซาสึเกะเห็นว่าตัวเองพร้อมจึงฆ่าตนทิ้ง แท้จริงตนถูกขังในอักขระสาปอยู่ในตัวซาสึเกะ พอซาสึเกะที่ถูกไล่ต้อนตอนสู้ตัดสินกับอิทาจิ ตนยึดร่างซาสึเกะแต่ถูกอิทาจิผนึกไป
ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 ถูกซาสึเกะคืนชีพขึ้นมาจากอักขระสาปในตัวอังโกะ ซึ่งตนก็รู้เรื่องสงคราม แต่ไม่สน เพราะตนไม่ได้ก่อ พอกับเห็นความตั้งใจของซาสึเกะที่จะหาคำตอบของแนวคิด จึงดูดจักระของตนในตัวคาบูโตะออกมาเพื่อเพิ่มพลัง กับนำทางทีมเหยี่ยวนำไปที่วัดนอกโคโนฮะเอาหน้ากากยมทูตมากับไปศาลเจ้าของอุจิวะ กับเตรียมการสละชีวิตตัวเองเพื่อคลายผนึก กับให้จูโกะปล่อยจักระใส่ซาสึเกะเรียกโคลนเซ็ตสึ 6 ตัวออกมา กับเอา 4 ตัวมาสังเวยเรียกโฮคาเงะรุ่นที่ 1-4 ส่วนอีก 2 ตัว ตนก็ย้ายร่างสิงตัวนึง อีกตัวให้จูโกะฟื้นตัว พอซาสึเกะถามเรื่องต่างๆที่อยากรู้จากทั้ง 4 เสร็จ คิดไปสงคราม ตนก็เอาด้วย แล้วคารินแหกคุกตามมา โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถามว่าทำไมตนถึงช่วยซาสึเกะ ตนก็บอกไปว่าตนสนใจถึงแนวคิดที่แตกต่าง ตนก็พาคารินกับซุยเงสึไปรักษา 5 คาเงะ ในปัจจุบัน กับบอกถึงแนวคิดใหม่ของตน เข้าร่วมสงคราม กับนำทีมเหยี่ยวสู้กับโทบิ(เซ็ตสึหน้าม้วน) พอจบสงครามนำทีมเหยี่ยวของซาสึเกะไปที่ศูนย์วิจัยลับที่เหลือกับเป็นมิตรกับโคโนฮะ
คาถา-วิชานินจา
นอกจากความสามารถทางด้านนินจา โอโรจิมารุ สามารถย้ายร่างของตัวเองไปอยู่ในร่างของคนอื่นได้ อีกด้วยและยังมีลูกน้อง คือ 1.จิโรโบ 2.คิโดมารุ 3.ฝาแฝดซาคอน (น้อง) อูคอน (พี่) 4.ทายูยะ 5.คิมิมาโร่ 6.คาบูโตะ ความสามารถของจิโรโบคือ คุกดิน พลิกพสุธาและยิงกระสุนยักพสุธา ความสามารถของคิโดมารุคือ ใช้ใยแมงมุม ความสามารถของซาคอนและอูคอนคือ การผสานเซลล์ของตัวเอง กับสิ่งมีชีวิต ความสามารถของทายูยะคือ ใช้เสียงขลุ่ยเป็นอาวุธ ถนัดสายจิตหลอน ความสามารถของคิมิมาโร่คือ สามารถนำกระดูกออกมาช่วยในการต่อสู้ได้ ความสามารถของคาบูโตะคือ วิชาแพทย์ แบบโจมตี (ผีมือพอๆ กับคาคาชิ)
เนื้อเรื่อง
การต่อสู้สิ้นสุดลงโอโรจิมารุ ได้ตัดสินใจออกตามหาซึนาเดะ นินจาแพทย์อดีตเพื่อนร่วมทีมเพื่อให้มาช่วยรักษามือทั้งสองข้าง ซึ่งสภาพของโอโรจิมารุก็อ่อนแรงลงอย่างหนัก โดยได้ตกลงกับซึนาเดะว่า ถ้ารักษามือทั้งสองข้างให้ จะช่วยปลุกร่างของนาวากิ น้องชาย และดันอดีตแฟนของซึนาเดะ ที่ทั้งสองคนเสียชีวิตในช่วงของสงครามนินจาคืนมา แต่ซึนาเดะใช้เวลาตัดสินใจ 1 อาทิตย์และได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอโรจิมารุ และได้ประกาศจะล้างแค้นให้ทุกคนในหมู่บ้านโคโนฮะ โดยทั้งสองคน รวมทั้ง จิไรยะ ได้เกิดการต่อสู้กัน แล้วโอโรจิมารุกับคบุโตะก็ได้หนีไป
สุดท้ายโอโรจิมารุได้ตัดใจและได้เปลี่ยนวิญญาณของตัวเองไปอยู่ในร่างของนินจาคนอื่นเพื่อให้หายจากผนึกของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ในขณะเดียวกันก็รอการเปลี่ยนวิญญาณไปอยู่ในร่างของซาสึเกะ ที่หนีมาจากหมู่บ้านโคโนฮะ และ นารุโตะก็ได้ต่อสู้กับซาสึเกะ โดยที่นารุโตะไม่ยอมให้ซาสึเกะไปจึงต่อสู้เพื่อห้ามไว้ ถัดมา ฃนารุโตะได้สู้กับซาสึเกะ ตัวเองสลบไป แล้วซาสึเกะจึงไปที่หมู่บ้านโอะโตะ เพื่อให้โอโรจิมารุสอนวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองหรือให้ตัวเองเก่งขึ้น แต่ซาสึเกะมาช้า ทางโอโรจิมารุรอไม่ไหวจึงย้ายร่างไปที่หนูทดลองคนสุดทท้ายในรังของตนแทน พอซาสึเกะมาก็รับมาฝึกวิชา
ผ่านไป 2 ปีครึ่ง ทีมนารุโตะที่ได้รับคำสั่งให้มาพบกับสายลับของซาโซริ ซึ่งก็คือ ยาคุชิ คาบุโตะ แต่คาบุโตะที่ร่วมมือกับโอโรจิมารุก่อนแล้ว ได้ร่วมมือกับโอโรจิมารุต่อสู้กับทีมของนารุโตะ ทำให้นารุโตะแสดงพลังจิ้งจอกเก้าหางออกมาถึง 4 หาง แล้วโอโรจิมารุก็หนีไปพร้อมกับคาบูโตะ
หลังจากนั้นเริ่มถึงเวลาเปลี่ยนวิญญาณไปอยู่ในร่างของซาสึเกะ แต่โดนซาสึเกะกำจัดไปและไปอยู่ในอักขระสาปของซาสึเกะ แล้วออกมาในตอนที่สู้กับอิทาจิโดนอิทาจิใช้ดาบโทซึกะแทงเข้าทำให้ถูกผนึกเข้าไปในโลกแห่งคาถาลวงตานิรันดร์ แต่ก็มีงูขาวที่เป็นส่วนสุดท้ายของโอโรจิมารุหนีออกมาจากตัวซาสึเกะได้ตัวหนึ่ง ขณะหนีถูกเศษไฟของเทวีสุริยาเผาทำลายไป ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 หลังจากที่อิทาจิใช้อิซานามิกับคาบูโตะหยุดคาถาสัมปเวสีคืนชีพ ซาสึเกะได้ใช้ไคจาโฮอินเพื่อเรียกโอโรจิมารุออกมาจากตัวอังโกะ ทำให้อักขระสาปในตัวอังโกะหายไป โดยโอโรจิมารุไม่สนใจในสงคราม กับถูกใจเป้าหมายของซาสึเกะ และเอาจักระของตัวเองออกจากคาบูโตะ แล้วนำทางพวกซาสึเกะ ที่มีจูโกะกับซุยเงสึไปเอาหน้ากากของยมทูต ที่วัดของตระกูลอุซึมากิ จากนอกโคโนฮะแล้วไปที่ห้องใต้ดินของศาลเจ้านาคาโนะของอุจิวะ เพื่อทำพิธีให้ยมทูตสิงร่างโอโรจิมารุสลายคาถาสะกดปิดผนึกซากอสูร เพื่อที่จะนำแขนกลับมา ได้ใช้คาถาสัมปเวสีคืนชีพเพื่อเรียกโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ถึง 4 ออกมาโดยใช้เซ็ตซึสีขาวที่ออกมาจากตัวของซาสึเกะถึง 6 ตัว โดยใช้ 4 ตัวสังเวย แล้วย้ายร่างเข้าไปในซ็ตซึสีขาว 1 ใน 2 ตัวที่เหลือ ส่วนตัวสุดท้ายถูกจูโกะดูดจักระเพื่อฟื้นตัว แล้วโฮคาเงะบอกคำตอบที่ซาสึเกะต้องการ จนซาสึเกะตัดสินใจจะเข้าร่วมสงครามเพื่อปกป้องสิ่งที่อิทาจิปกป้องไว้ โอโรจิมารุที่คลายการควบคุมสัมภเวสีคืนชีพ โฮคาเงะทั้ง4 จูโกะ ซุยเงสึ และคารินที่ออกมาจากโคโนฮะเพื่อมาหาซาสึเกะ โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถามว่าทำไมถึงช่วยซาสึเกะ โอโรจิมารุตอบว่าตอนที่อยู่ในตัวของคาบูโตะได้รู้บางอย่างว่าสิ่งที่คาบูโตะทำไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบแต่แล้วล้มเหลว แต่ตอนนี้สนใจซาสึเกะที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป ซึ่งไม่เหมือนคาบูโตะที่ไม่ยอมเลียนแบบตน ทั้งหมดเหิญไปด้วยคาถาของโทบิรามะเข้าร่วมสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 ในสงครามได้นำพาคารินกับซุยเงสึไปหาพวกคาเงะเพื่อรักษา เพราะบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับอุจิวะ มาดาระ พร้อมกับบอกเหตุผลที่ช่วยซาสึเกะเพราะตนต้องการู้ว่าซาสึเกะจะเลือกทางแบบไหนต่อไป แล้วก็พาไปร่วมสงคราม พอสิบหางออกมาจากตัวโอบิโตะได้สำเร็จ โอโรจิมารุก็นำทีมเหยี่ยวไปสู้กับเซ็ตสึโทบิ จัดการจนเซ็ตสึโทบิเสียท่า แล้วพาไปหาซาสึเกะที่ใกล้ตายกับเพื่อไปหาดูว่าใครเป็นอยู่ข้างๆ ผลออกมาคือคาบุโตะช่วยรักษาซาสึเกะ พอซาสึเกะฟื้นไปสู้ จนมีแต่ทีมคาคาชิเท่านั้นที่รอดจากจันทรานิรันดร์ แตทุกคนทั้งโลกโดนหมด พอถูกนารุโตะกับซาสึเกะคลายจันทรานิรันดร์ จนทุกคนทั้งโลกรอดพ้นวิกฤตจนจบสงคราม พอหลังจากนั้นโอโรจิมารุนำทีมเหยี่ยวของซาสึเกะไปศูนย์วิจัยเพื่อสร้างศูนวิจัยทำการค้นคว้าโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ทางซาสึเกะกลับโคโนฮะแล้วออกเดินทาง ส่วนคาบุโตะที่เป็นมือขวาออกจากกลุ่มไปทำงานที่สถานกำพร้าที่เคยอยู่กับโดนโทษที่นั่น ทางโอโรจิมารุทำการค้นคว้าวิจัยไปหลายปีปัจจุบันมีลูกชายชื่อ มิสึกิ โดยสร้างมา 2 คน คนแรกสร้างมาโดยเพื่อดูทางเลือให้มิสึกิเลือกทางเลือกที่แตกต่างแต่ล้มเหลว จึงให้มิสึกิคนแรกเปลี่ยนชื่อเป็น ลอค กับ สร้างคนที่ 2 ขึ้นมา กับทำการทดสอบไป 6 ครั้งล้มเหลว โดยทุกครั้งให้กินยาลบความทรงจำ พอครั้งที่ 7 ก็ทำอีกครั้งผลอกมาแตกต่างกับมิสึกิใช้โหมดเซียนเหมือนจูโกะได้ กับปล่อยให้หนีไป กับมอบความหวังให้คือให้ไปโคโนะอเจอข้อมูลโบรูโตะที่โอโรจิมารุ เพราะจงใจให้มิสึกิมีเพื่อน อยู่โคโนะฮะพอเรียนจบเป็นเกะนินในทีมโคโนฮะมารุ ทางโอโรจิมารุก็ทำการวิจัยต่อ พอซาสึเกะกับนารูโตะมาทำคดีเรื่องชินกับแสงอุษา จึงบอกข้อมูลให้กับตนจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก
เกร็ดข้อมูล
ในอดีตตอนสงครามนิจาครั้งที่ 3 จิไรยะ ซึนาเดะ โอโรจิมารุ ได้ไปที่หมู่บ้านอาเมะงาคุเระเพื่อจะไปยุติสงครามภายในแคว้น แต่ทว่าได้ต่อสู้กับฮันโซ แต่ก็ไม่สามารถฆ่าซาลามานเดอร์ฮันโซได้
ฮันโซมีฉายาว่า ซาลามานเดอร์ ฮันโซ ซึ่งในแวดวงนินจาไม่มีใครไม่รู้จักเค้าเนื่องจากเค้าเก่งกาจแต่สุดท้าย ฮันโซก็ถูกเพนฆ่าตายทั้งคนในตระกูล และผู้ที่เคยติดต่อด้วยทั้งหมดโอจิมารุ
Akatsuki
ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์
ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ (เกิด 12 เมษายน พ.ศ. 2539) ชื่อเล่น ใบเฟิร์น หรือ ณิชา เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย เข้าสู่วงการบันเทิงจากคำชักชวนของ ธนินทร์ ใฝสิงห์ จนได้เซ็นสัญญาสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ประวัติ
ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรคนที่สองของ จักราวุฒิ และ กชกร ณัฏฐณิชามีพี่ชายหนึ่งคนชื่อว่า วชิรวิชญ์ และมีน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อว่า ปัณฑารีย์ จบการศึกษาระดับประถมศึกษา-มัธยมศึกษาปีที่สี่ จากโรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย ระดับมัธยมศึกษาปีที่ห้า จากโรงเรียนดาราวิทยาลัย ก่อนจะย้ายเข้ากรุงเทพฯ มาศึกษาต่อระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก ที่โรงเรียนศรีวิกรม์ ปัจจุบันจบการศึกษาที่คณะนิเทศศาสตร์ ภาควิชาการสื่อสารแบรนด์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ
เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากคำชักชวนของ ธนินทร์ ไฝสิงห์ ขณะอายุได้ 17 ปี ทำให้เธอต้องย้ายมาในกรุงเทพฯ รวมถึงต้องเปลี่ยนชื่อเล่นจากใบเฟิร์นเป็นณิชาให้เรียกง่ายขึ้นแทน มีผลงานทางโทรทัศน์ที่ออกอากาศเป็นครั้งแรกคือละครเรื่อง ทองเนื้อเก้า ในบทบาทรับเชิญตอนจบ จากนั้นก็แสดงละครแอคชันโรแมนติกเรื่อง คิวบิก ในปี พ.ศ. 2557 ก่อนที่จะมารับบทนำครั้งแรกในปี พ.ศ. 2559 ในละครเรื่อง นางอาย
ลอแวช
ลอแวช (Ловеч, Lovech) เป็นนครทางทิศเหนือของประเทศบัลแกเรีย เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลอแวช เมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของกรุงโซเฟีย ราว 150 km เมืองอยู่ใกล้เพลเวน โทรยาน และเทเทเวน
โรโกโก
ศิลปะโรโกโก (Rococo) หรือบางครั้งก็เรียกกันว่า "ศิลปะแบบหลุยส์ที่ 14" (Louis XIV Style) ศิลปะโรโกโกเริ่มพัฒนามาจากศิลปะฝรั่งเศส และการตกแต่งภายในเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18 ห้องที่ออกแบบแบบโรโกโกจะเป็น เอกภาพ  คือทุกสิ่งทุกอย่างในห้อง ไม่ว่าจะเป็นผนัง เครื่องเรือน หรือเครื่องประดับ จะออกแบบเพื่อให้กลมกลืนกันอันหนึ่งอันเดียวกันมิใช่จะอิสระต่อกัน คือไม่มีสิ่งใดในห้องนั้นที่นอกแบบออกมา ภายในห้องจะมีเครื่องเรือนที่หรูหราและอลังการ รูปปั้นเล็ก ๆ แบบประดิดประดอย ภาพเขียนหรือกระจกก็จะเป็นกรอบลวดลาย และพรมแขวนผนัง ที่ถ้าแยกอะไรออกมาก็จะทำให้ห้องนั้นไม่สมบูรณ์แบบ ศิลปะโรโกโกถูกแทนที่ด้วยสถาปัตยกรรมฟื้นฟูคลาสสิกในเวลาต่อมา
คำว่าโรโกโกมาจากคำสองคำผสมกัน คำว่า rocaille จากภาษาฝรั่งเศส ซึ่งหมายถึงศิลปะการตกแต่งที่ใช้ลวดลายคล้ายหอยหรือใบไม้ และคำว่า barocco จากภาษาอิตาลี หรือที่เรียกว่า ศิลปะบาโรก ศิลปินโรโกโกจะนิยมเล่นเส้นโค้งตัวซีและตัวเอส (S และ C curves) แบบเปลือกหอย หรือการม้วนตัวของใบไม้เป็นหลัก และจะเน้นการตกแต่งประดิดประดอย จนทำให้นักวิจารณ์ศิลปะค่อนว่าเป็นศิลปะของความฟุ้งเฟ้อและเป็นเพียงศิลปะสมัยนิยมเท่านั้น คำว่าโรโกโกเมื่อเริ่มใช้เป็นครั้งแรกที่ประเทศอังกฤษเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1836 เป็นภาษาพูดที่หมายความว่า โบราณล้าสมัย แต่พอมาถึงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 คำนี้ก็เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ถึงจะมีการถกเถียงกันถึงความสำคัญของศิลปะลักษณะนี้ โรโกโกก็ยังถือกันว่าเป็นสมัยของศิลปะที่มีความสำคัญสมัยหนึ่งในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก
ประวัติ
ศิลปะโรโกโกเริ่มขึ้นจากศิลปะการตกแต่งและศิลปะการตกแต่งภายใน ในรัชสมัยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 แห่งฝรั่งเศส เมื่อปลายรัชสมัยการตกแต่งอย่างหรูหราแบบโรโกโกก็เริ่มเบาขึ้น มีเส้นโค้งมากขึ้น และลวดลายเริ่มเป็นธรรมชาติมากขึ้น ลักษณะเช่นนี้จะเห็นชัดได้จากผลงานของ นิโคลัส พินเนอ (Nicholas Pineau) ระหว่างสมัยรีเจนซ์ (Régence) ชีวิตราชสำนักก็เริ่มย้ายออกจากพระราชวังแวร์ซายส์ โรโกโกก็มีรากฐานมั่นคงขึ้นโดยเริ่มจากงานในวังหลวงแล้วขยายออกมาสู่งานสำหรับชนชั้นสูง ลักษณะอ่อนไหวและขึ้เล่นของโรโกโกทำให้เหมาะสมกับการใช้ชีวิตอย่างฟุ้งเฟ้อของรัชสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 15 โดยแท้
ราวประมาณปี ค.ศ. 1730 เป็นระยะที่ศิลปะโรโกโกรุ่งเรืองที่สุดในประเทศฝรั่งเศส สถาปัตยกรรมลักษณะนี้เริ่มเข้าไปมีอิทธิพลต่อศิลปะแขนงอื่นๆด้วย เช่น จิตรกรรม ประติมากรรม และ เครื่องเรือน จะเห็นได้จากงานของ ฌอง อองตวน วัตโตว์ (Jean-Antoine Watteau) และ ฟรองซัวส์ บูแชร์ (François Boucher) ศิลปะโรโกโกยังรักษาลักษณะบางอย่างของศิลปะบาโรกเช่นความซับซ้อนของรูปทรง (form) และความละเอียดลออของลวดลาย แต่สิ่งที่โรโกโกจะแตกต่างกับบาโรกคือจะผสมผสานลักษณะอย่างอื่นเข้ามาด้วย รวมทั้งศิลปะจากทางตะวันออกโดยเฉพาะจากจีนและญี่ปุ่น และองค์ประกอบจะขาดความสมดุล (asymmetric)
พอถึงปลายสมัยโรโกโก ศิลปะแบบนี้ก็เริ่มเป็นที่นิยมกันทางเหนือและไต้สุดของประเทศอิตาลี ฟรานเซสโก บอโรมินิ (Francesco Borromini) และ กัวริโน กัวรินี (Guarino Guarini) ใช้โรโกโกที่เมืองตูริน เวนิส เนเปิลส์ และซิซิลี แต่ทางบริเวณทัสกานีและโรม จะไม่นิยมโรโกโก และยังยึดอยู่กับศิลปะแบบบาโรก
ศิลปะโรโกโกเริ่มเสื่อมความนิยมกันราวกลางคริสต์ศตวรรษที่ 18 เมื่อปัญญาชนเช่นวอลแตร์ และ จาค์ส ฟรังซัวส์ บรอนเดล (Jacques-François Blondel) เริ่มประณามว่าศิลปะโรโกโกเป็นศิลปะที่ฉาบฉวย เป็นศิลปะที่ทำให้คุณค่าของศิลปะโดยทั่วไปเสื่อมลง และ เป็นศิลปะที่ออกจะ "รก" เพราะจะเต็มไปด้วยลวดลายหอย, มังกร, หญ้า, ต้นปาล์ม และ ต้นไม้ใบไม้อื่นๆสารพัด พอถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ศิลปะโรโกโกก็เสื่อมความนิยมในประเทศฝรั่งเศส ศิลปะนีโอคลาสสิกที่ขึงขังเป็นระเบียบกว่าเข้ามาแทนที่ อย่างเช่นงานของฌัก-หลุยส์ ดาวีด (Jacques Louis David) ขณะเดียวกันที่ประเทศเยอรมนีก็ค่อนและเรียกศิลปะโรโกโกว่า Zopf und Perücke (ภาษาอังกฤษ: pigtail and periwig) หรือเรียกสมัยนี้สั้นๆว่า "Zopfstil" ขณะที่ตามเมืองใหญ่ๆเริ่มหมดความสนใจกับศิลปะ") ที่มากับรัฐบาลของพระเจ้านโปเลียน แห่งฝรั่งเศส เข้ามาแทนที่
ระหว่างปี ค.ศ. 1820 ถึง ค.ศ. 1870 ความสนใจทางศิลปะแบบโรโกโกก็มีการฟื้นฟูขึ้นมาอีก ศิลปินอังกฤษเป็นศิลปินกลุ่มแรกที่หันมาฟื้นฟูศิลปะลักษณะนี้ และใช้คำว่า "แบบหลุยส์ที่ 14" เมื่อพูดถึงโรโกโก ศิลปะโรโกโกที่ไม่มีใครซื้อกันที่ปารีสก็มาโก่งขายกันด้วยราคาแพงกันที่อังกฤษ แต่ศิลปินคนสำคัญเช่นเออแฌน เดอลาครัว (Eugène Delacroix) และ ผู้อุปถัมภ์ศิลปะเช่นจักรพรรดินียูจีน (Empress Eugénie) (พระมเหสีของพระเจ้านโปเลียนที่ 3) ก็ซาบซึ้งถึงคุณค่าของศิลปะโรโกโกเพราะความความอ่อนช้อยและความมีลูกเล่น
เครื่องเรือนและเครื่องตกแต่ง
ความประดิดประดอยและความมีลูกเล่นของศิลปะโรโกโกทำให้เป็นศิลปะที่เหมาะสำหรับสถานที่ไม่ต้องใหญ่โตโอฬารอย่างสถาปัตยกรรมหรือประติมากรรมแบบบาโรกฉะนั้นที่ฝรั่งเศสเราจึงพบศิลปะแบบนี้ภายในที่อยู่อาศัย อย่างเช่นรูปปั้นกระเบื้องเล็ก ๆ หรืองานโลหะ และโดยเฉพาะเครื่องเรือนที่กลายมาเป็นที่นิยมจนชนชั้นสูงชาวฝรั่งเศสต้องไปเสาะหามาตกแต่งคฤหาสน์หรือวัง
องค์ประกอบของศิลปะแบบโรโกโกจะเน้นความไม่สมดุล (asymmetry) อันเป็นแนวคิดแบบใหม่ของศิลปะแบบยุโรป ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดเดิมที่เน้นการวางองค์ประกอบที่จะต้องสมดุล การใช้ความไม่สมดุลเช่นนี้เป็นการทำให้เกิดความรู้สึกที่เรียกกันว่า contraste
ตัวอย่างของเครื่องเรือนแบบโรโกโกเต็มตัวจะเห็นได้จากโต๊ะที่สร้างโดยช่างออกแบบชาวเยอรมนีชื่อ เจ เอ ไมซอนเนียร์ (J. A. Meissonnier) เมื่อราวปี ค.ศ. 1730 โต๊ะทั้งตัวแต่งด้วยลวดลายจนพรางลักษณะสถาปัตยกรรมเดิมหรือโครงเดิม (tectonic form) ของตัวโต๊ะเองจนมิดชิด การตกแต่งนั้นจะไม่เหลือแม้แต่พื้นโต๊ะ ลวดลายทั้งหมดจะผสมผสานกลืนไปกับวงโค้งอย่างขาน่องสิงห์และลายหอยหรือใบไม้ (rocaille) อย่างที่โรโกโกนิยม
โรโกโกเหมาะกับงานประติมากรรม หรือ รูปปั้นกระเบื้องชิ้นเล็ก ๆ อย่างรูปปั้นหรือเครื่องกระเบื้องที่มาจาก เซเวรอ (Sèvres) ประเทศฝรั่งเศส และ ไมเซ็น (Meissen) ประเทศเยอรมนี ประติมากรรมจากวัสดุอื่นก็มีไม้ และเหล็ก แต่สิ่งที่ใช้โรโกโกกันมากคือตู้สารภาพบาป (confessionals) ธรรมมาสน์ แท่นบูชา (altar) หรือ การตกแต่งด้านหน้าของวัด (facade)
ช่างแกะสลักไม้หรือช่างทำเครื่องเรือนจากปารีสและเยอรมนีจะเน้นการแกะสลักแบบลอยตัว แทนที่จะอวดลายธรรมชาติของเนื้อไม้หรือเคลือบไม้ให้มันแบบญี่ปุ่น แบบวิธีแวร์นีส์ มาแตง (vernis martin) อย่างช่างยุคก่อนหน้านั้น ช่างสมัยโรโกโกจะแกะไม้แล้วปิดทอง วิธีที่เรียกในภาษาฝรั่งเศสว่า ออร์โมลู (ormolu) ศิลปินสำคัญที่ใช้วิธีนี้ก็มี อองตวน กอเดรอ (Antoine Gaudreau) ชาร์ล เครซองท์ (Charles Cressent) ฌอง-ปีแอร์ แลทซ์ (Jean-Pierre Latz) ฟรองซัวส์ เออบอง (François Oeben) และ เบอร์นาร์ด ฟอน ริเซ็นเบิร์ก (Bernard II van Risenbergh)
โรโกโกทางประเทศอังกฤษก็คล้ายกับฝรั่งเศสตรงที่ค่อนข้างจะสงวนท่าที ธอมัส ชิพเพ็นเดล ช่างออกแบบเครื่องเรือนใช้ความอ่อนช้อยแต่จะขาดลูกเล่น ศิลปินคนที่สำคัญที่สุดของสมัยนี้ก็คงจะเป็นธอมัส จอห์นสัน (Thomas Johnson) ช่างแกะสลักฝีมือดีจากลอนดอนตอนกลางศตวรรษที่ 18
การตกแต่งภายใน
ตัวอย่างของการตกแต่งภายในแบบโรโกโกจะพบได้ใน วังโซลิทูด (Solitude Palace) ที่เมืองชตุทท์การ์ท และวังจีน (Chinese Palace) ที่เมืองออราเนียนบอม (Oranienbaum) วัดวีส์ และพระราชวังซ็องซูซีที่เมืองพ็อทซ์ดัม
การตกแต่งห้องของโรโกโกจะเลิศลอย และจะออกไปทางร่าเริง ทุกตารางนิ้วจะมีปูนปั้นเป็นรูปใบไม้ ไฟ ทรงหอย และก้อนเมฆห้อยระย้าไปทั้งห้อง และเช่นเดียวกับเครื่องเรือนการตกแต่งจะลบเลือนรูปทรงสถาปัตยกรรมเดิมออกหมดรวมทั้งขอบตกแต่งเพดาน (architrave, frieze และ cornice) ที่เคยเป็นที่นิยมกัน ด้วยการใช้รูปแกะสลักโดยเฉพาะปูนปั้น การตกแต่งแบบนี้จะเห็นได้จากงานของตระกูลการตกแต่งปูนปั้น ที่เรียกกันว่า โรโกโกเวสโซบรุน (Wessobrunn) ที่วัดวีส์ การตกแต่งนี้จะรวมไปถึงเพดาน ผนัง เครื่องเรือน และ สิ่งของอื่นๆ ที่ใช้ภายในห้องนั้น ทุกสิ่งทุกย่างที่กล่าวมาจะกลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน สีที่ใช้ก็จะเป็นสีสว่าง และ นุ่มนวลแทนที่จะใช้แม่สีและสีค่อนข้างหนักเหมือนศิลปะแบบบาโรก การตกแต่งภายในแบบนี้นิยมกันมากในการตกแต่งวัดคาธอลิกทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนี จะเห็นได้จากงานของตระกูลฟ็อยค์เมเยอร์ (Feuchtmayer) งานปูนโรโกโกโดยศิลปินฝีมือดีชาวสวิส-อิตาลีเช่น บากุตตี (Bagutti) และ อาตารี (Artari) จะเห็นได้จากการตกแต่งภายในบ้านที่ออกแบบโดยสถาปนิกอังกฤษชื่อเจมส์ กิบส์ (James Gibbs) และ งานของพี่น้องฟรานชินี (Franchini) ที่ สาธารณรัฐไอร์แลนด์ ที่ดีพอ ๆ กับศิลปะลักษณะเดียวกันที่ประเทศอังกฤษ
งานโรโกโกอื่นๆ ก็จะเห็นได้จากห้องบางห้องใน พระราชวังแวร์ซาย และการตกแต่งสิ่งก่อสร้างทั่วไปในปารีส (โดยเฉพาะ Hôtel de Soubise) และ ในประเทศเยอรมนี ศิลปินเช่น อย่างฟรังซัวส์ คูวีลีเย โยฮันน์ บาลทาซาร์ น็อยมัน (Johann Balthasar Neumann) และ จอร์จ เว็นซสลอส คโนเบลดอร์ฟ (Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff) มีอิทธิพลต่อสิ่งก่อสร้างหลายแห่งเช่น อาร์มาเลียนเบิร์กใกล้มิวเชิน และปราสาที่เวือร์ซบูร์ก (Würzburg) พ็อทซ์ดัม ชาร์ลอทเทนบูร์ก (Charlottenburg) บรืล (Brühl) บรุคซัล (Bruchsal) วังโซลิทูด และพระราชวังเชินบรุน (Schönbrunn) นอกกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย
ถึงแม้ว่าศิลปะโรโกโกจะเกิดจากการตกแต่งภายใน แต่ก็มีอิทธิพลกับจิตรกรรมเห็นได้ชัดจากภาพเขียน ภาพเขียนเหล่านี้ใช้สีที่สว่าง นุ่มนวลและจะเล่นเส้นโค้ง งานจิตรกรรมจะไม่เจาะจงเฉพาะสิ่งที่ปรากฏในภาพเขียน แต่จะรวมไปถึงกรอบของรูปที่จะแกะสลักกันอย่างอลังการด้วยรูปยุวเทพและสัตว์จากเทพนิยายปรัมปรา การเขียนภาพเหมือนสมัยนี้ก็เป็นที่นิยมกัน บางภาพจิตรกรจะแอบแฝงความซุกซนหรือความผิดจริยธรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเจ้าของรูป ฉากหลังจะไม่เป็นโบสถ์แต่จะเป็นทิวทัศน์ แต่ก็เป็นทิวทัศน์อย่างที่เดินเล่นของชนชั้นสูงหรืออะไรที่ไม่หนักนัก
ชอง อังตวน วัทโท ถือว่าเป็นศิลปินโรโกโกคนแรก จีนมีอิทธิพลต่อจิตรกรรุ่นต่อมาโดยเฉพาะ ฟร็องซัว บูเช (François Boucher) และ ฌ็อง-ออนอเร ฟรากอนาร์ (Jean-Honoré Fragonard) สองคนหลังนี้เป็นศิลปินชั้นครูของสมัยโรโกโกตอนปลาย แม้แต่ ทอมัส เกนส์เบรอ (Thomas Gainsborough) จิตรกรชาวอังกฤษ ก็ถือกันว่าได้รับอิทธิพลบางส่วนจากโรโกโก
ภาพเขียนของบูแชร์แสดงให้เราเห็นของสังคมที่โรโกโกพยายามให้เราเห็น เป็นสังคมที่โอ่อ่า โอ้อวด สังคมของคนชั้นกลางแต่ก็ยังใช้วางท่าสง่า ภายในจะอบอุ่นเป็นกันเอง ตัวแบบมีความเป็นกันเองต่อกัน งานจะเต็มไปด้วยรายละเอียด แต่ทุกอย่างก็ยังออกมาทางความสง่างาม (galante)
ประติมากรรม
ผู้ที่ถือกันว่าเป็นประติมากรคนสำคัญของโรโกโกแบบฝรั่งเศสคือเอเตียน โมรีส ฟาลโกเน (Étienne-Maurice Falconet) ประติมากรรมของฟาลโคเนท์ จะเป็นรูปปั้นกระเบื้องเล็ก ๆ แทนที่จะเป็นรูปแกะสลักหินอ่อนใหญ่โตอย่างสมัยบาโรก ฟาลโคเนท์เองก็เป็นผู้อำนวยการโรงงานเครื่องกระเบื้องที่ เซเวรอ ที่ประเทศฝรั่งเศส เรื่องที่ใช้ปั้นก็จะเป็นเรื่องรัก เรื่องสนุก และธรรมชาติ
ประติมากรแอ็ดเม บูชาร์ดง (Edmé Bouchardon) ปั้นคิวปิดกำลังแกะลูกศรจากกระบองของ เฮอร์คิวลีส (Hercules) รูปนี้คือหัวใจของศิลปะแบบโรโกโกที่แสดงปรัชญาพื้นฐานของโรโกโก ที่เทพ (คิวปิด) ถูกแปลเป็นเด็กน้อย กระบองกลายเป็นเครื่องมือแห่งความรัก (ลูกศร) เหมือนกับการที่ใช้ปูนปั้นแทนหินอ่อนในสมัยบาโรก ศิลปินคนอื่นที่น่าจะกล่าวถึงก็มี โรแบร์ เลอ โลแรง (Robert le Lorrain) มีแชล โกลดียง (Michel Clodion) และ ปีกัล (Pigalle)
คีตกรรม
ดนตรีแบบกาล็องต์ (Galante Style) ระหว่างสมัยบาโรกและคลาสสิก ถือกันว่าเป็นดนตรีโรโกโก ดนตรีโรโกโกพัฒนามาจากดนตรีบาโรกโดยเฉพาะที่ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่าเป็นดนตรีที่ไม่ไปทางนาฏกรรมแต่จะนุ่มนวล อย่างงานของ ฌ็อง ฟิลิป ราโม (Jean Philippe Rameau) และ ลุย โกลด ดาแกง (Louis-Claude Daquin)
คณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย
อำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย
นอกจากนี้แล้วคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทยยังเป็นองค์กรสำคัญในการประสานความร่วมมือในการจัดงานเมาลิดกลางแห่งประเทศไทย
การบริหารงานของคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย
สำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย มีฐานะเป็นนิติบุคคลมีหน้าที่เกี่ยวกับกิจการของคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย โดยมีคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทยเป็นผู้แทนของสำนักงานในกิจการที่เกี่ยวกับบุคคลภายนอก เพื่อการนี้คณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทยอาจมีมติมอบหมายให้กรรมการคนหนึ่งหรือหลายคนทำการแทนก็ได้ และให้เลขาธิการคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทยเป็นผู้รับผิดชอบในกิจการของสำนักงาน
รายนามคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย
ประธานกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย คือ อาศิส พิทักษ์คุมพล จุฬาราชมนตรี
รองเลขาธิการคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย ได้แก่ นายดำรงค์ สุมาลยศักดิ์ นายณรงค์เดช สุขจันทร์นายประเสริฐ ดิเจริญ และ นายรัศมี ดำชะไว
สำนักงานคณะกรรมการกลางอิสลามแห่งประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ศูนย์บริหารกิจการศาสนาอิสลามแห่งชาติ เฉลิมพระเกียรติ ถนนคลองเก้า แขวงคลองสิบ เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร
เจ้าหญิงอะมะโตะโยะสึ
เจ้าหญิงอะมะโตะโยะสึ (天豊津媛命 (Amatoyotsuhimenomikoto); ? — ?) เจ้าหญิงในตำนานของญี่ปุ่นเป็นพระธิดาของ เจ้าชายโอะกิมิ พระราชโอรสองค์ใหญ่ของ จักรพรรดิอันเน จักรพรรดิลำดับที่ 3 และเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิอิโตะกุ จักรพรรดิลำดับที่ 4 ผู้เป็นพระปิตุลา (อา) รวมถึงเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโคโช จักรพรรดิลำดับที่ 5
นิวโรแมนติกส์ (เพลง)
"นิวโรแมนติกส์" (New Romantics) เป็นเพลงที่บันทึกโดยนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ จากสตูดิโออัลบั้มที่ห้า 1989 (2014) เพลงแถมเฉพาะร้านทาร์เกตสำหรับอัลบั้มรุ่นพิเศษ เพลงออกจำหน่ายในร้านไอทูนส์ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 2015 เป็นซิงเกิลประชาสัมพันธ์ และเข้าชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ที่อันดับ 71 ซึ่งเป็นผลจากยอดขาย ในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016 "นิวโรแมนติกส์" ถูกส่งเข้าคลื่นวิทยุเพลงร่วมสมัยในสหรัฐโดยสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์และรีพับลิกเรเคิดส์เป็นซิงเกิลที่เจ็ดและซิงเกิลสุดท้ายจากอัลบั้ม และขึ้นถึงอันดับ 46 ในชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100
นครบรัสเซลส์
นครบรัสเซลส์ (ฝรั่งเศส: Bruxelles-Ville หรือ Ville de Bruxelles, ดัตช์: Stad Brussel ) คือเขตเทศบาลที่มีขนาดที่ใหญ่ที่สุดในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์ และยังถือเป็นเมืองหลวงของประเทศเบลเยียมตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรเบลเยียม
คล้ายคลึงกับในกรณีของนครลอนดอน ซึ่งต่างจากกรุงลอนดอน นครบรัสเซลส์ก็ต่างจากกรุงบรัสเซลส์เช่นกัน แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการขยายตัวของเขตตัวเมืองออกไปจากนครบรัสเซลส์นั้นได้หยุดลงในภายหลังโดยกินอาณาเขตถึงปริมณฑลคือ ฮาเริน, ลาเคิน และเนเดอร์-โอเวอร์-เฮมเบกทางทิศเหนือ และจรดเขตถนนหลุยส์ และสวนสาธารณะ บัว เดอ ลา คอมบร์ ทางทิศใต้
นครบรัสเซลส์มีจำนวนประชากรประมาณ 144,784 คน โดยมีบริเวณพื้นที่ทั้งหมด 32.61 ตารางกิโลเมตร คิดเป็นสัดส่วนความหนาแน่นของประชากรได้ถึง 4,400 คน ต่อ ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ จากการสำรวจพบว่าประชากรกว่า 50,000 คนที่อาศัยอยู่ในนครบรัสเซลส์นั้นเป็นผู้ที่ถือสัญชาติอื่น
ประวัติศาสตร์
เทศบาลต่างๆที่ตั้งอยู่ในเขตเมืองหลวงบรัสเซลส์นั้นรอดพ้นจากการควบรวมกันของเทศบาลหลายครั้งครา โดยเฉพาะการควบรวมครั้งสำคัญในปีค.ศ. 1964, 1970 และ 1975 แต่ก็ยังมีบางเทศบาลที่ถูกผนวกรวมเข้ากับเทศบาลนครบรัสเซลส์ อาทิเช่น ลาเคิน, ลาเคิน และเนเดอร์-โอเวอร์-เฮมเบก ซึ่งถูกผนวกเข้ากันในปีค.ศ. 1921
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 6
เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 6 (WrestleMania VI) จัดวันที่ 1 เมษายน 1990 ในแคนาดา ที่ โตรอนโต ออนตาริโอ สนามที่จัด สกายโดม มีคนดูทั้งหมด 67,678 คน
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสิงห์บุรี
จังหวัดสิงห์บุรี มีเขตเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 1 เขต (สำหรับการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566) และมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบแบ่งเขตเลือกตั้งได้ 1 คน จากทั้งหมด 400 คนทั่วประเทศในสภาผู้แทนราษฎรไทย
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยจังหวัดสิงห์บุรีมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรคนแรก คือ นายแข วัจนลักขณะ
อี อึน-กย็อล
อี อึน-กย็อล (이은결; Lee Eun Gyeol; 2 ตุลาคม ค.ศ. 1981 – ) เป็นนักมายากลชาวเกาหลีใต้ ที่เริ่มเล่นมายากลตั้งแต่สมัยเรียนชั้นมัธยม สำเร็จการศึกษาสาขาวารสารศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยคย็องอุน แม้สมัยที่เขาอายุยังคงอยู่ในช่วง 20 ต้นๆ แต่เขาก็ประสบความสำเร็จได้มากกว่านักมายากลหลายคนที่ได้เคยทำไว้ในช่วงชีวิตของพวกเขา
เขาได้รับรางวัลเป็นจำนวนมากจากทั่วโลก โดยเดินสายให้กับบริษัทขนาดใหญ่ ไม่เพียงแต่ผลงานที่ปรากฏในหนังสือเท่านั้น หากแต่เขายังคงเปิดสอนหลักสูตรการแสดง โดยเป็นผู้นำผ่านทางสโมสรมายากลหลายร้อยแห่งทั่วเกาหลี ตลอดจนท้องที่อื่นอีกห้าทวีป และมีรายการโทรทัศน์เป็นของตัวเองรวมถึงการจัดการแสดงกว่าร้อยครั้งทั่วประเทศ
อี อึน-กย็อล เป็นที่รู้จักมากที่สุดในฐานะผู้สะกดนกพิราบได้ถึง 10 นาที ซึ่งถือเป็นหนึ่งในผลงานที่ได้รับการกล่าวขาน โดยสามารถเนรมิตนกพิราบขึ้นได้ในพริบตา เทคนิคมายากลของเขาได้สร้างแรงดลบันดาลใจแก่ผู้ติดตามจำนวนมาก รวมไปจนถึงสามารถชนะนักมายากลชาวไต้หวันอย่างหลิว เชียน ได้โดยการเป็นผู้ชนะรางวัลของรายการ ยูจีเอ็ม เวิลด์เมจิคคอนเทสท์ ซึ่งจัดขึ้น ณ ประเทศญี่ปุ่น
อี อึน-กย็อล ยังเคยจัดแสดงผ่านรายการโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น ตลอดจนได้รับรางวัล เมอร์ลินอะวอร์ด ที่มอบโดยสมาคมนักมายากลนานาชาติ (ไอเอ็มเอส) และหนึ่งในการแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือการแสดงมายากลชุด "ดิอิลลัสชัน" (The Illusion) ที่จัดแสดงขึ้นที่ประเทศเกาหลีใต้ ณ เมืองใหญ่ทั้ง 19 แห่ง
โครงสร้างเชิงสาเหตุ
บทนำ
ในวิชาฟิสิกส์ยุคใหม่ (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป) กาลอวกาศจะถูกแทนด้วยแมนิโฟลด์แบบโลเร็นตซ์ ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างจุดต่าง ๆ ในแมนิโฟลด์ จะถูกตีความว่าเป็นการอธิบายว่าเหตุการณ์ในกาลอวกาศ สามารถมีอิทธิพลกับเหตุการณ์อื่น
กาลอวกาศแบบมินคาวสกี เป็นตัวอย่างง่าย ๆ ของ แมนิโฟลด์แบบโลเร็นตซ์ ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างจุดต่าง ๆ ในกาลอวกาศแบบมินคาวสกีมีรูปแบบที่ง่าย เนื่องจากอวกาศมีลักษณะแบน
ฟืม
ฟืมเป็นอุปกรณ์อย่างหนึ่งในการทอผ้า ประกอบด้วยซี่แนวตั้งวางเรียงกัน อยู่ในกรอบไม้ ใช้สำหรับกระทบเส้นด้ายพุ่งให้ชิดเป็นระเบียบ หากไม่มีฟืมแล้ว ไม่สามารถทอผ้าให้เป็นผืนได้เลย โดยเฉพาะผ้าที่มีความกว้างและมีเส้นด้ายที่เล็กละเอียด
ฟืมสำหรับทอผ้าไหม หรือเส้นด้ายที่ละเอียด จะมีซี่ฟันถี่ ส่วนฟืมสำหรับทอผ้าฝ้าย หรือเส้นด้ายขนาดใหญ่ จะมีฟันฟืม หรือฟันหวีที่ห่าง ตามขนาดของเส้นด้าย ในอดีตฟันฟืม หรือซี่ฟืมทำด้วยไม้ แต่การทอผ้าด้วยกี่พื้นเมืองทั่วไปในปัจจุบันนิยมใช้ฟันฟืมที่เป็นโลหะ เพราะมีความแข็งแรง และทนทานสูง ส่วนเครื่องทอผ้าในโรงงานอุตสาหกรรมจะใช้ฟืมโลหะทั้งสิ้น
สำหรับการทอผ้าหน้าแคบ หรือการทอด้วยกี่เอวอาจไม่จำเป็นต้องใช้ฟืม แต่มีวัสดุสำหรับตีแนวด้ายพุ่งให้ชิดเป็นแนวแทน
ในการทอผ้านั้น ฟืมจะถูกร้อยด้ายยืนเข้าไปตั้งแต่แรกก่อนจะทอ เรียกว่า ร้อยรูฟืม ความตึงของเส้นด้ายยืนจะช่วยพยุงน้ำหนักของฟืมเอาไว้