cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จักรพรรดิซูซากุ
เมื่อ จักรพรรดิไดโงะ พระราชบิดาได้สละราชบัลลังก์ในวันที่ 22 เดือน 9 ปี เอ็นโช ที่ 8 ตรงกับวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 930 เจ้าชายฮิโระอะกิระพระราชโอรสองค์ที่ 11 พระชนมายุเพียง 7 พรรษาจึงขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิซุซะกุ โดยได้มีการประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกเมื่อวันที่ 22 เดือน 11 ปี เอ็นโช ที่ 8 ตรงกับวันที่ 14 ธันวาคม ค.ศ. 930
จักรพรรดิซุซะกุได้สละราชบัลลังก์เมื่อวันที่ 13 เดือน 4 ปี เท็นเกียว ที่ 2 ตรงกับวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 946 ให้กับเจ้าชายนะริอะกิระพระอนุชาต่างพระราชมารดาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิมุระกะมิ หลังจากครองสิริราชสมบัติได้ 15 ปี
อ้างอิง
923 952
Nerisyrenia
Nerisyrenia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตอนใต้ของอเมริกากลางถึงเม็กซิโกตะวันออกเฉียงเหนือ
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ไทยศึกษา
ไทยศึกษา หรือ ไทยคดีศึกษา เป็นการศึกษาวิจัยที่รวมรวบผู้เชี่ยวชาญสาขาต่างๆ เช่นประวัติศาสตร์ มานุษยวิทยา ศาสนศึกษา รัฐศาสตร์ ภาษาไทย วรรณคดีไทย และดนตรีศึกษา เพื่อศึกษาวิจัยในประเด็นเกี่ยวกับประเทศไทยและชาติพันธุ์ไต
เฮลิโอสเฟียร์
เฮลิโอสเฟียร์ หรือ สุริยมณฑล (Heliosphere) เป็นปริมณฑลแรงแม่เหล็ก (magnetoshpere) ที่ถูกสร้างขึ้นโดยดวงอาทิตย์และห่อหุ้มระบบสุริยะเอาไว้ โดยมีลักษณะคล้ายฟองอากาศอยู่ในห้วงอวกาศ ที่พองตัวอยู่ในสสารระหว่างดาว ซึ่งเป็นผลจากลมสุริยะ ทำหน้าที่ปกป้องระบบสุริยะจากรังสีคอสมิก แม้จะมีอะตอมที่เป็นกลางทางไฟฟ้าส่วนหนึ่งจากสสารระหว่างดาวสามารถลอดเข้ามาภายในเฮลิโอสเฟียร์ได้ แต่โดยทั่วไปแล้วสสารส่วนใหญ่ที่อยู่ภายในเฮลิโอสเฟียร์ล้วนมีต้นกำเนิดมาจากดวงอาทิตย์ทั้งสิ้น
ในรัศมี 10,000 ล้านกิโลเมตรแรก ลมสุริยะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมากกว่า 1 ล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมง จากนั้นจึงเริ่มชะลอและสลายไปในสสารระหว่างดาว ลมสุริยะจะชะลอความเร็วลงจนหยุดลงในที่สุดและรวมไปในมวลสารเหล่านั้น จุดที่ลมสุริยะชะลอความเร็วลงเรียกว่า กำแพงกระแทก (termination shock) จุดที่แรงดันของสสารระหว่างดาวกับลมสุริยะเข้าสู่สมดุลกันเรียกว่า เฮลิโอพอส (heliopause) จุดที่สสารระหว่างดาวเคลื่อนที่ในทางตรงกันข้าม คือชะลอตัวลงเมื่อปะทะเข้ากับเฮลิโอสเฟียร์ เรียกว่า โบว์ช็อค (bow shock)
ลมสุริยะ
ลมสุริยะ ประกอบด้วยอนุภาคเล็กๆ อะตอมที่มีประจุจากโคโรนาของดวงอาทิตย์ และสนามแม่เหล็ก ลักษณะของสนามแม่เหล็กที่ส่งออกมาจากดวงอาทิตย์ผ่านลมสุริยะมีลักษณะเป็นเกลียว ทั้งนี้เนื่องจากดวงอาทิตย์หมุนรอบตัวเองทุกๆ ระยะ 27 วัน ลมสุริยะนำพาเอาความเปลี่ยนแปรของสนามแม่เหล็กของดวงอาทิตย์ไปกับมันด้วย และทำให้เกิดพายุแม่เหล็กขึ้นในแม็กนีโตสเฟียร์ของโลก
เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 2005 มีรายงานการตรวจวัดจากเครื่องมือวัด Solar Wind Anisotropies (SWAN) ซึ่งติดตั้งอยู่บนยานโซโฮ ถึงลักษณะของเฮลิโอสเฟียร์ซึ่งเป็นขอบเขตของลมสุริยะที่ปกป้องระบบของเราเอาไว้ มีลักษณะที่ไม่สมมาตร แต่มีการลดทอนกำลังลงด้วยผลกระทบจากสนามแม่เหล็กของดาราจักร
เวฟไกด์
เวฟไกด์ (Waveguide) หรือว่าท่อนำคลื่น นี้ เป็นสายส่งสัญญาณชนิดหนึ่ง-ที่ใช้ใน การส่งคลื่นไมโครเวฟ โดยทั่วไปจะมีลักษณะเป็นท่อกลม หรือท่อเหลี่ยม แล้วแต่จะทำมาจากทองแดงหรืออะลูมิเนียม ด้านในฉาบด้วยเงินเพื่อให้เป็นตัวนำที่ดี สาเหตุที่สายนำสัญญาณต้องทำเป็นท่อนี้ก็เพราะว่า คลื่นไมโครเวฟมีความถี่สูงมากจะเดินทางได้ดีที่บริเวณผิวของตัวนำถ้าหากใช้สายนำสัญญาณทั่วไปจะทำให้เกิดการสูญเสียงพลังงานไปได้ จึงต้องทำเป็นท่อเพื่อป้องกันการสูญเสียพลังงานจากผิวของสายสัญญาณ ความถี่ต่ำสุดที่สามารถใช้งานได้กับเวฟไกด์เรียกว่า ความถี่คัตออฟ ซึ่งถ้าความถี่สูงกว่าความถี่ คัตออฟ จะสามารถเดินทางไปบนเวฟไกด์ได้ ส่วนความถี่ที่ต่ำกว่านี้จะไม่สามารถเดินทางบนเวฟไกด์ได้ ในการเดินทางของคลื่นไมโครเวฟในเวฟไกด์นั้น จะเดินทางโดยการสะท้อนผนังท่อ และเดินทางไปตามความยาวของท่อนำคลื่น และความถี่ที่สูงก็สามารถเดินทางได้ไกลกว่าความถี่ที่ต่ำ
รูปแบบในการเกิดคลื่นในเวฟไกด์ ก็จะมีอยู่ 2 รูปแบบด้วยกัน คือ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2316
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2316 สายโคกผักหวาน-บ้านเหล่า เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยเริ่มต้น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 210 ที่บ้านโนนสง่า อำเภอเมืองอุดรธานี และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2 ในอำเภอกุมภวาปี ระยะทางทั้งสิ้น 58.855 กิโลเมตร
คลื่นใต้น้ำ
คลื่นใต้น้ำ หมายถึง คลื่นในมหาสมุทรที่มีช่วงคลื่นยาวสม่ำเสมอและยอดเรียบเคลื่อนตัวมาจากแหล่งกำเนิดที่อยู่ไกลมาก ชาวเรือถือเป็นสัญญาณบอกเหตุว่าจะเกิดพายุ จากความหมายดังกล่าว เป็นที่มาของสำนวนไทยที่เปรียบเทียบ "คลื่นใต้น้ำ" กับ "เหตุการณ์ที่กรุ่นอยู่ภายใน แต่ภายนอกดูเสมือนสงบเรียบร้อย"
ในอดีต พบว่าบางครั้งมีการใช้คำว่า "คลื่นใต้น้ำ" แทนความหมายของคำว่า "คลื่นสึนามิ" (Tsunami) แต่แท้จริงไม่เกี่ยวข้องกัน
วงศ์นกกระสา
นกกระสา เป็นนกลุยน้ำขนาดใหญ่ ขายาว คอยาว และปากยาวแข็ง อยู่ในอันดับนกกระสา (Ciconiiformes) ใช้ชื่อวงศ์ว่า Ciconiidae
พบทั้งหมดทั่วโลก 19 ชนิด ใน 6 สกุล
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซ
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซ (Depressor septi หรือ Depressor alœ nasi) เป็นกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่มีจุดเกาะต้นที่แอ่งเพดานปากหลังฟันตัด (incisive fossa) ของกระดูกขากรรไกรบน ใยของกล้ามเนื้อทอดขึ้นไปเกาะปลายที่ผนังกลางจมูก (nasal septum) และส่วนหลังของส่วนปีกของกล้ามเนื้อนาซาลิส (nasalis muscle) กล้ามเนื้อนี้วางตัวระหว่างเยื่อเมือก (mucous membrane) และโครงสร้างกล้ามเนื้อของริมฝีปาก
หน้าที่
กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ เซปไต นาไซเป็นกล้ามเนื้อต้านโดยตรงของกล้ามเนื้ออื่นๆ ของจมูก ทำหน้าที่ดึงปีกจมูกลง และหดรูจมูก
เกรอช
เกรอช เป็นเมืองและเมืองหลักในเทศมณฑลเกรอช จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2559 เมืองนี้มีประชากร 34,469 คนใน 10,207 ครัวเรือน
เกษม บุญศรี
เกษม บุญศรี (16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 - 22 ตุลาคม พ.ศ. 2531) อดีตแม่กองธรรมสนามหลวง ราชบัณฑิตภาคีสมาชิก อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎรไทย 2 สมัย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครสวรรค์ 2 สมัย และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพระนคร 1 สมัย
ประวัติ
เกษม บุญศรี เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2448 ที่บ้านเกาะหงษ์ ตำบลตะเคียนเลื่อน อำเภอเมืองนครสวรรค์ จังหวัดนครสวรรค์ เป็นบุตรของนายดิน และนางน้อม บุญศรี ได้บวชเป็นพระภิกษุ มีฉายาทางธรรมว่า ภทฺทธมฺโม ศึกษาพระปริยัติธรรมจนสอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 7 ประโยค อาศัยอยู่วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฎิ์ราชวรมหาวิหาร
วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2484 ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรตั้งสมณศักดิ์เป็นพระราชาคณะมีนามว่าพระศรีสมโพธิ และดำรงตำแหน่งแม่กองธรรมสนามหลวงตั้งแต่ พ.ศ. 2486 จนลาสิกขาบทในปี พ.ศ. 2488
ต่อมาได้สมรสกับนางอาพรรณ บุญศรี
งานการเมือง
เกษม บุญศรี ได้รับการเลือกให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2489 และได้รับเลือกตั้งเรื่อยมา รวม 3 สมัย อีกทั้งยังได้รับเลือกเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร 2 สมัย
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
เกษม บุญศรี ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
ประธานสภาผู้แทนราษฎร
เกษม บุญศรี ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
วัดเขาปูน (จังหวัดชุมพร)
วัดเขาปูน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านนา อำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงกว่าระดับน้ำทะเลเกือบ 300 เมตร
วัดเขาปูน หรือ วัดสุวรรณคีรี สร้างเมื่อ พ.ศ. 2224 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2294 ขณะที่ในบัญชีรายชื่อวัดทั่วประเทศของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ (พ.ศ. 2565) ระบุว่าได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2544 เหตุที่ชื่อว่าวัดเขาปูนเพราะในสมัยนั้นมีชาวจีนมาตั้งโรงเผาหิน เพื่อทำเป็นปูนแดงกินกับหมาก จนชาวบ้านเรียกกันติดปากว่าวัดเขาปูน
วัดมีบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ น้ำไม่เคยแห้งจากบ่อ น่าจะเกิดขึ้นจากการยุบตัวของพื้นดิน เนื่องจากเกิดโพรงหินปูนใต้ผิวดิน บ่อมีลักษณะเป็นบ่อผนังหิน (หินปูน) 1 บ่อ ภายในบ่อมีความกว้างมากกว่าปากบ่อมาก ปากบ่อมีอยู่ 3 ปาก แต่มี 2 ปากอยู่ต่อเนื่องกัน จึงเหมือนกับว่ามีอยู่ 2 บ่อ ตั้งอยู่ข้างเคียงกัน เป็นบ่อใหญ่และบ่อเล็ก ชาวบ้านมักนำน้ำในบ่อกลับไปบูชา รดศีรษะ ใช้อาบ และดื่ม อ้างว่ารักษาโรคภัยไข้เจ็บและแก้ปวดเมื่อย นอกจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์แล้ว บริเวณโดยรอบวัด ยังมีบ่อน้ำในลักษณะเดียวกันอีกหลายบ่อ ที่ศาลาข้างบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ยังมีรอยพระพุทธบาทจำลองประดิษฐานอยู่ด้วย
ผ่ากฎอลเวง
ผ่ากฎอลเวง หรือ The Law of Ueki เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ผลงานของ สึบาสะ ฟุคุจิ ลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นซันเดย์ ของสำนักพิมพ์โชงะกุกัง ในประเทศญี่ปุ่น มีความยาวทั้งหมดจำนวน 16 เล่มจบ และเรื่องนี้ ยังมีภาคใหม่ลงต่อในชื่อว่า ผ่ากฎอลเวง Plus  ในนิตยสารเล่มเดียวกัน เมื่อ กันยายน พ.ศ. 2548 โดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจ เป็นผู้ได้ลิขสิทธิ์แปลและตีพิมพ์เป็นภาคภาษาไทย ปัจจุบันออกมาครบทั้ง 16 เล่มแล้ว
ผ่ากฎอลเวง สตูดิโอดีนสร้างเป็นอนิเมะออกอากาศทางสถานีทีวีโตเกียว ตอนแรกในวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2548 และอวสานลงในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2549 มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน สำหรับในประเทศไทยบริษัทโรสวิดีโอได้รับลิขสิทธิ์ผลิตเป็นวีซีดีและดีวีดี โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "แสบซ่าส์ ผ่ากฎเทพ" และออกฉายในรายการโมเดิร์นไนน์การ์ตูน ทางโมเดิร์นไนน์ทีวี ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2550 และอวสานลงในวันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2551  โดยใช้ชื่อภาษาไทยว่า "อุเอคิ ผ่ามิติอลเวง"
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวใน ผ่ากฎอลเวง เริ่มมาจากบนสวรรค์ ที่กำลังมีการหาผู้เป็นพระเจ้าคนใหม่ โดยมี ผู้สมัครเป็นพระเจ้า ทั้งหมด 100 คน ซึ่ง ผู้สมัครเป็นพระเจ้าแต่ละคน จะต้องลงไปยังโลกมนุษย์ เพื่อค้นหาเด็กนักเรียนชั้น ม.ต้น เป็นตัวแทนของตนเอง และมอบพลังพิเศษให้ 1 อย่าง สำหรับใช้ในการต่อสู้ กับเด็กม.ต้นคนอื่นๆที่เป็น ผู้มีพลังพิเศษ ทั้งหมด 100 คน และเด็กนักเรียนตัวแทนของใคร ที่เป็นผู้ชนะในการประลองครั้งนี้ ผู้สมัครเป็นพระเจ้าที่ดูแลเด็กคนนั้นอยู่ จะได้เป็นพระเจ้าคนใหม่ ส่วนเด็กนักเรียนที่ชนะ จะได้รับ "ไซต์แห่งความว่างเปล่า" ซึ่งสามารถจะเลือก ไซต์ที่ตนเองต้องการอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง
โคบายาชิ (โคบะเซน หรือ Mr.K) หนึ่งในผู้สมัครเป็นพระเจ้า ที่ลงมายังโลกมนุษย์มาเป็นอาจารย์ในโรงเรียน ฮิโนะคุนิ เขาได้พบกับเด็กนักเรียนชั้นปี1 อุเอคิ โคสุเกะ เด็กหนุ่มที่เชื่อมั่นใน ความถูกต้อง โคบายาชิ จึงตัดสินใจ มอบพลัง "เปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้" และส่ง อุเอคิ เป็นตัวแทนของตนเองเข้าร่วมในการประลองครั้งนี้ โดยที่ไม่รู้ว่าอุเอคิเป็นชาวสวรรค์ที่ส่งมาโดยพ่อของตนที่ต้องการจะเป็นพระเจ้าแต่กลับไม่ได้รับเลือกให้เป็นผู้สมัครพระเจ้า
พลังพิเศษ
เหล่านักเรียนมัธยมต้นที่เข้าร่วมการประลองจะได้รับพลังมาจากผู้สมัครเป็นพระเจ้า โดยพลังของทุกคนนั้นจะเป็นลักษณะพลังที่เปลี่ยนสิ่งหนึ่งให้กลายเป็นอีกสิ่งหนึ่ง เช่น พลังเปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้ พลังเปลี่ยนผ้าคาดหัวเป็นเหล็ก พลังเปลี่ยนลูกปัดเป็นระเบิด ฯลฯ โดยพลังทุกชนิดจะมีเป็นกลไกลป้องกันไม่ให้พลังพิเศษมีอำนาจมากเกินไป เช่น อุเอคิจะใช้พลังเปลี่ยนขยะเป็นต้นไม้ได้ขยะต้องเป็นขยะที่อยู่ในมือเท่านั้น ทุกครั้งที่โรเบอร์โต้ใช้พลังจะเสียอายุไป 1 ปี พลังทุกชนิดจะสามารถพัฒนาเป็นระดับสองได้ ซึ่งก็คือพลังที่ได้รับการพัฒนาขึ้นอีกขั้นหนึ่ง ซึ่งมักจะเป็นการเสริมหรือสนับสนุนพลังเดิมของตนให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พระเจ้าเคยบอกไว้ว่าเงื่อนไขของการใช้พลังระดับสองได้นั้นคือประสบการณ์และความรู้สึกที่อยากจะแข็งแกร่ง ปั๊คเคยบอกกับอุเอคิว่าที่อุเอคิไม่สามารถใช้พลังระดับสองได้นั้น เพราะเทวภัณฑ์ของอุเอคิถ่วงพลังเปลี่ยนขยะให้เป็นต้นไม้ไม่ให้ก้าวสู่ระดับสอง (ยกเว้นกรณีของโรเบอร์โต้) ในที่สุดอุเอคิยอมละทิ้งการใช้เทวภัณฑ์และสามารถใช้พลังระดับสองได้สำเร็จ
ทีมอุเอคิ
แว่นตาของโมริที่เธอมักจะคาดไว้ที่หน้าผากนั้น เป็นแว่นสายตายาว เธอจะใส่เฉพาะตอนอ่านหนังสือหรือตอนจดบันทึก บางครั้งเธอจะทำอาหารให้อุเอคิและคนอื่นๆได้กินกัน ซึ่งแต่ละอย่างล้วนหน้าตาสยองทั้งนั้น แต่รสชาติอร่อยผิดกับหน้าตาอาหารเสียอีก
โรเบอร์โต้จูดัง
ด้วยเงื่อนไขการใช้พลังของโรเบอร์โต้ ทำให้เขาไม่สามารถต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษหลายๆคนด้วยตัวคนเดียวได้ เขาจึงตั้งกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังขึ้น เป็นกลุ่มผู้มีพลังพิเศษที่นำโดยโรเบอร์โต้ ไฮเดิร์น ซึ่งมีเป้าหมายคือกำจัดผู้มีพลังทุกคน แล้วเมื่อเหลือเพียงกลุ่มโรเบอร์โต้จูดัง ทุกคนจะถอนตัวแล้วให้โรเบอร์โต้ชนะ แล้วโรเบอร์โต้จะใช้ ไซต์แห่งความว่างเปล่า ล้างโลกให้กลับสู่จุดเริ่มต้น (หมายถึงทำลายกฎต่างๆทั้งหมด) และสมาชิกทุกคนจะได้รับดินแดนไปครอบครอง อุเอคิได้รับการชักชวนเข้าร่วมกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังเพราะเขาเป็นคนล้มคามุยได้ แต่อุเอคิมีเป้าหมายที่จะทำลายกลุ่มโรเบอร์โต้จูดังทั้งหมด ซึ่งโรเบอร์โต้ก็รู้อยู่แล้ว สมาชิกในกลุ่มได้แก่
ทีมคาปูโช่
ทีมคาปูโช่นำโดยผู้สมัครเป็นพระเจ้า แซ๊ค แต่เดิมแซ๊คนั้นเป็นคนมาแทนเนโร่ ซึ่งเป็นผู้สมัครเป็นพระเจ้าของฮิเดโยชิ แต่ยอมตกนรกเพื่อช่วยฮิเดโยชิ ทีมคาปูโช่เป็นทีมที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาฮิเดโยชิมาร่วมทีมถึงกับต้องจับตัวเด็กๆแห่งบ้านดวงตะวัน
ทีมกราโน่
ทีมกราโน่เป็นทีมศิลปินที่มีแต่คนที่ชอบเล่นแบบจำลอง, อ่านกลอน, เล่นดนตรีและวาดเขียน เป็นทีมที่ดูจะมีฝีมือแต่แล้วก็ตกรอบสามโดยไม่ชนะใครเลย
ทีมมาริลีน
ทีมมาริลีนเป็นอดีตคนที่เกิดในประเทศที่มีแต่สงคราม พวกเขาต่างฝึกฝนการต่อสู้จนชำนาญแต่ก็กลับไม่ได้ใช้จริงเพราะสงครามสงบลงก่อน ทั้งหมดจึงเข้าร่วมการประลองเพราะต้องการที่จะต่อสู้สมาชิกทุกคนในทีมต่างเป็นเพื่อนที่ภักดีต่อกันและกัน
บารอนเป็นลูกน้องที่ภักดีต่อมาริลีน และมักเชื่อฟังคำสั่งมาริลีนทุกอย่าง พลังของเขาคือ พลังเปลี่ยนตำแหน่งของตนเองให้เป็นตำแหน่งของมีด บารอนเป็นมือมีดที่มีความชำนาญและคล่องแคล่วมาก วิธีการต่อสู้ของเขาคือการขว้างมีดแล้วย้ายตำแหน่งไปที่มีดแล้วดักโจมตีศัตรู ระดับสองของเขาคือการตรึงตัวเองและคู่ต่อสู้ในระยะ 1 เมตรให้อยู่กับที่ ทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถหนีจากการโจมตีระยะใกล้ได้
ทีมบาโร่
ทีมบาโร่เป็นทีมที่เป็นชาวสวรรค์ ล้วนๆ ทั้งหมดถูกพ่อแม่ทอดทิ้งลงมาบนโลกมนุษย์และรวมกลุ่มกันเพื่อทำให้ความฝันของอานอนเป็นจริง ทุกคนในทีมจะสวมหน้ากากเพื่อพรางพลังสวรรค์
เกร็ดน่ารู้คือ ริงโกะ แก่กว่าบัน
เกร็ดน่ารู้อีกอย่างหนึ่งคือ ในการประลอง ซาโนะเรียก ดิเอกอสเตอร์ว่าลุง แต่ความจริงแล้ว ซาโนะแก่กว่า
ชาวนรก
ชาวนรกมีความแข็งแกร่งด้านกายภาพที่เหนือมนุษย์ แต่จะไม่มีเทวภัณฑ์ ในอดีตเคยทำสงครามกับชาวสวรรค์มาก่อน ชนเผ่าโมริมิโตะเป็นหนึ่งในชนเผ่านรกที่เคยทำสงครามกับชาวสวรรค์ในอดีต คนของชนเผ่านี้สามารถดูดกลืนพลังของคนอื่นได้ และในปัจจุบัน แม้ชาวนรกกับชาวสวรรค์ปรองดองกันแล้ว แต่เผ่าโมริมิโตะยังคงยึดติดกับความต้องการที่จะครอบครองดินแดนสวรรค์
เทวภัณฑ์
เทวภัณฑ์ ก็คืออาวุธของชาวสวรรค์ มีจำนวนทั้งสิ้น 10 ชนิด ระดับความเก่งของชาวสวรรค์มีตั้งแต่ 1-10 ดาว โดยทุกครั้งที่เลื่อนขึ้น 1 ดาว ก็จะใช้อาวุธเพิ่มได้ 1 อย่าง แต่ในการประลองนั้นเมื่อชาวสวรรค์ได้รับพลังพิเศษจากผู้สมัครเป็นพระเจ้า พวกเขาจะกลายเป็น นวชาวสวรรค์ ซึ่งจะทำให้พลังพิเศษของเขาหลอมรวมกับเทวภัณฑ์ ทำให้ความสามารถแตกต่างจากปกติ (เช่น โรเบอร์โต้ สามารถสร้างคุโรงาเนะที่ยิงยังไงก็โดนถ้ารวมกับพลังเปลี่ยนอุดมคติให้เป็นจริง) นอกจากนี้ ในเหล่าบรรดาเทวดาเอง ก็มีเทวภัณฑ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่น มากาเร็ตมีพิคเป็นแท่งลายเหลี่ยมแต่พระเจ้ามีพิคเป็นแท่งเหล็ก เป็นต้น
โดกุร่าแมนชั่น
เป็นสวนสนุกในนรกที่โรเบอร์โต้ใช้เป็นสนามประลองกับพวกอุเอคิในตอนที่อุเอคิจะช่วยซาโนะออกจากกลุ่มจูดัง โดยจะต้องเข้าโดยผ่านทางตู้เกมส์ (ต้องหยอดเหรียญด้วยมิฉะนั้นจะเข้าไม่ได้) เมื่อเข้ามาแล้ว หากจะเข้าร่วมการประลองต้องใส่ปลอกแขนเหล็กที่มีเข็มพิษฝังอยู่ ซึ่งหากแพ้สามในห้ารอบก็จะถูกเข็มพิษทิ่มตาย (เข็มพิษนี้ใช้ไม่ได้ผลกับชาวสวรรค์) โดยแต่ละรอบมีการเลือกสมาชิกของแต่ละทีมเข้าไปต่อสู้ ในสนามประลองที่จับได้
สนามประลองในโดกุร่าแมนชั่น
สนามประลองขนมเค้ก เป็นสนามที่อุเอคิสู้กับหยุนเปา ซึ่งต้องต่อสู้กันบนเค้กก้อนใหญ่ โดยมีกฎคือถ้ากินเค้กไป100กรัม จะทำให้น้ำหนักของฝ่ายตรงข้ามเพิ่มขึ้น1กิโลกรัม ใครทำให้ฝ่ายตรงข้ามหมดสติก่อนเป็นผู้ชนะ
สนามระบำคอสแซ็ก เป็นสนามที่โมริต่อสู้กับคาบาร่า ลักษณะเป็นทุ่งหิมะ โดยแต่ละฝ่ายจะมีหมวกคอสแซ็กอยู่สิบใบ โดยจะต้องใส่หมวกเหล่านี้แล้วเต้นระบำคอสแซ็กเพื่อให้มีอากาศหายใจ และห้ามใส่หมวกของฝ่ายตรงข้ามเด็ดขาด ไม่งั้นหมวกจะระเบิดแล้วทำให้ผู้ใส่หมดสติทันที
สนามทุ่งแมว เป็นสนามที่ริงโกะสู้กับคาบาร่า ซึ่งต้องต่อสู้กันในบ้านที่มีแมวอยู่หลายตัว ผู้แข่งขันจะตัวเล็กเท่ากล่องไม้ขีด โดยที่ผู้แข่งขันจะต้องแตะจมูกแมวเพื่อเปลี่ยนฝ่ายตรงข้ามให้กลายเป็นหนู ในสนามนี้ใครถูกแมวกินก่อนจะเป็นผู้แพ้
สนามกระโดดเชือก เป็นสนามที่อุเอคิต่อสู้กับซาโนะและคัลปัจโจ โดยจะมีเชือกแกว่งอยู่ตลอด ความเร็วของการแกว่งเชือกจะขึ้นอยู่กับแรงสั่นสะเทือนของสนามประลอง หากอยู่นิ่งๆเชือกก็จะไม่แกว่ง (ในภายหลัง คัลปัจโจได้ใช้พลังของเมียวจินทำลายเชือกทิ้ง) และนอกเขตสนามประลองจะมีลาวาล้อมอยู่ หากใครทำให้อีกฝ่ายตกลาวาหรือหมดสติได้จะเป็นผู้ชนะ
สนามประลองหลัก เป็นสนามที่อุเอคิต่อสู้กับโรเบอร์โต้ มีลักษณะเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ ด้านหนึ่งของลานประลองจะมีบาเรียโปร่งแสงกั้นไว้ไม่ให้คนอื่นนอกจากคู่ประลองเข้าไปในลานประลองได้
ภิรมย์ กมลรัตนกุล
ศาสตราจารย์กิตติคุณ นายแพทย์ ภิรมย์ กมลรัตนกุล นายกสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรรมการอิสระ บริษัท เบอร์ลี่ ยุคเกอร์ จำกัด (มหาชน) กรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านสาธารณสุข อดีตอธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ พ.ศ. 2545 อดีตคณบดีคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และผู้อำนวยการโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย
ประวัติ
ศ.นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล เกิดเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2492 ที่อำเภอเมือง จังหวัดอุทัยธานี สำเร็จการศึกษาวิทยาศาสตรบัณฑิต (สาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แพทยศาสตรบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย Master of Science (Clinical Epidemiology)จาก McMaster University และMaster of Science (Clinical Epidemiology)มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย ปริญญาบัตรหลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร
ได้รับวุฒิบัตรแสดงความรู้หรือความชำนาญการประกอบวิชาชีพเวชกรรม สาขาเวชปฏิบัติทั่วไป หนังสืออนุมัติบัตรแสดงความรู้หรือความชำนาญ การประกอบวิชาชีพเวชกรรม สาขาเวชศาสตร์ครอบครัวและสาขาเวชศาสตร์ป้องกัน จากแพทยสภาแห่งประเทศไทย Certificatie : Distinguished Visiting Scholar in Clinical Economics จากThe Wharton School (มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย) และ Certificate in the Management Training Program จาก The University of Toronto, CANADA
ชีวิตส่วนตัว
ศ.นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล สมรสกับ สุธารา กมลรัตนกุล ชาวกรุงเทพมหานคร มีธิดา 2 คน
พิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์
พิธีมหาสนิทศักดิ์สิทธิ์ หรือพิธีมหาสนิท (Eucharist; Holy Communion) คริสต์ศาสนิกชนโรมันคาทอลิก, อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และโปรเตสแตนต์บางคณะเรียกว่าศีลมหาสนิท เป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ในศาสนาคริสต์ เพื่อแสดงถึงการร่วมสนิทกับพระเยซู โดยการรับประทานขนมปัง (สัญลักษณ์แทนพระกายของพระองค์) และไวน์ (สัญลักษณ์แทนพระโลหิต)
ซึ่งเป็นเหตุการณ์เดียวกันกับพระกระยาหารมื้อสุดท้าย มีบันทึกอยู่ในพระวารสารทั้ง 4 เล่มในพันธสัญญาใหม่
การประกอบพิธีมหาสนิท เพื่อให้ชาวคริสต์ระลึกถึงคุณของพระเป็นเจ้า เพื่อการประกาศยอมรับว่าพระเจ้าได้สถิตอยู่ในกายตน เพื่อแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกับพระองค์ และเพื่ออยู่ร่วมกันด้วยความรักในประชาคมเดียวกัน
ในนิกายโปรเตสแตนต์ กล่าวคำที่ใช้ในพิธีมหาสนิทตามพระวรสารนักบุญลูกา ส่วนนิกายโรมันคาทอลิก กล่าวคำที่ใช้ในพิธีมหาสนิทเฉพาะตามที่พระศาสนจักรคาทอลิกกำหนด
ที่มา
พิธีมหาสนิทมีที่มาจากเหตุการณ์ในคืนวันพฤหัสบดีศักดิ์สิทธิ์ก่อนการตรึงพระเยซูที่กางเขน ขณะนั้นพระเยซูรับประทานอาหารร่วมกับอัครทูตอันเป็นอาหารค่ำมื้อสุดท้าย ในการรับประทานอาหารครั้งนั้นอยู่ในช่วงปัสคา มีเพียงขนมปังและเหล้าองุ่น ซึ่งพระองค์ใช้เป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาใหม่ ในการไถ่บาปด้วยเนื้อและเลือดของพระองค์ดังที่ทรงพยากรณ์ไว้แล้ว
พระวรสารนักบุญมาระโก
การ​ทรง​ตั้ง​พิธี‍มหา‍สนิท
พระวรสารนักบุญลูกา
การ​ทรง​ตั้ง​พิธี‍มหา‍สนิท
จดหมายของนักบุญเปาโลถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่ 1
การ​ตั้ง​พิธี‍มหา‍สนิท
การ​ถือ​พิธี‍มหา‍สนิท​อย่าง​ไม่​เหมาะ‍สม
ประตูผี (แก้ความกำกวม)
ประตูผี อาจจะหมายถึง
ยิตซัก เพิร์ลแมน
ยิตซัก เพิร์ลแมน (יצחק פרלמן‎) นักไวโอลิน ผู้อำนวยเพลง และครูสอนดนตรีชาวอเมริกันเชื้อสายอิสราเอลที่มีชื่อเสียงในระดับโลก
เพิร์ลแมนเกิดที่เมืองเทลอาวีฟ ดินแดนปาเลสไตน์ของอังกฤษ (ปัจจุบันคือประเทศอิสราเอล) เคยป่วยเป็นโปลิโอตั้งแต่อายุ 4 ขวบ แต่ได้รับการรักษาจนหายดี และเข้าเรียนไวโอลินที่สถาบันการดนตรีที่เทลอาวีฟ และได้รับทุนเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนจูลเลียร์ด
เพิร์ลแมนออกแสดงในที่สาธารณะเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 18 ปี ที่คาร์เนกีฮอลล์ นิวยอร์ก และชนะเลิศการแข่งขัน Leventritt Competition ในปีถัดมา ปัจจุบันเขามีผลงานร่วมกับวง เซนต์หลุยส์ซิมโฟนี และนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิก
ผลงานแสดงของเพิร์ลแมนที่มีชื่อเสียง คือการเล่นในพิธีสาบานตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ ของบารัค โอบามา เมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2551 เป็นการเล่นควอร์เทท ร่วมกับโย-โย มา (เชลโล) กาเบรียลา มอนเทอโร (เปียโน) และแอนโทนี แม็กกิล (คลาริเนต)  และการบรรเลงที่ทำเนียบขาว ในงานเลี้ยงอาหารค่ำ เพื่อเป็นเกียรติแก่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
Normandiodendron
Normandiodendron เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Fabaceae. มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Normandiodendron bequaertii (De Wild.) J.Léonard
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แองโกลา สาธารณรัฐอัฟริกากลาง คองโก กาบอง และไซเร
พรมแดนญี่ปุ่น–รัสเซีย
พรมแดนญี่ปุ่น-รัสเซีย (Japan–Russia border) เป็นเขตแดนทางทะเลโดยพฤตินัย ที่กั้นน่านน้ำอาณาเขต ของทั้งสองประเทศ ตามข้อมูลของหน่วยงานพรมแดนของรัสเซีย พรมแดนมีความยาว 194.3 กิโลเมตร (120.7 ไมล์)
ทั้งสองประเทศไม่มีพรมแดนทางบกร่วมกัน แม้ว่าจะมีขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 1905-1945 เมื่อเกาะซาฮาลินถูกแบ่งระหว่างญี่ปุ่นกับจักรวรรดิรัสเซีย (และต่อมาคือสหภาพโซเวียต)
ประวัติศาสตร์
พรมแดนระหว่างรัสเซียและญี่ปุ่นมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้งในช่วง 200 ปีที่ผ่านมา สนธิสัญญาชิโมดะ (ค.ศ. 1855) ให้หมู่เกาะคูริลเป็นเขตแดนทางทะเลระหว่างญี่ปุ่นที่เกาะเอโตโรฟุ (อิตูรุป) ทางใต้กับรัสเซียที่เกาะอูรุป ทางเหนือ แต่สนธิสัญญาไม่ได้ระบุสถานะของซาฮาลิน
ญะฮ์มี
ญะฮ์มี (جهمي) เป็นศัพท์ที่มีความหมายเชิงดูหมิ่นที่นักวิชาการอิสลามยุคแรกใช้กล่าวถึงผู้ติดตามของญะฮม์ อิบน์ ศ็อฟวาน (เสียชีวิตใน ฮ.ศ. 128/ ค.ศ. 746) มัซฮับทั้งสี่ปฏิเสธแนวคิดของญะฮ์มี และอะฮ์มัด อิบน์ ฮันบัล อิหม่ามคนที่ 4 ถูกผู้นำมุสลิมเบียดเบียนจากการที่ท่านไม่ยอมรับแนวคิดญะฮ์มี
ตัวแทน
ญะฮม์ อิบน์ ศ็อฟวาน เกิดที่ซามาร์กันต์ ตอนแรกอาศัยที่เตร์มึส และต่อมาที่อัลกูฟะฮ์ที่ซึ่งเขาพบกับญัด อิบน์ ดิรฮัม ผู้กลายเป็นผู้ติดตามและนักเทศน์แนวคิดนี้ หลังกลับมายังบ้านเกิดแล้ว เขามีส่วนในการก่อกำเริบต่อผู้ว่าอุมัยยะฮ์แห่งโฆรอซอน จนถูกจับและประหารชีวิตที่เมร์ว หนึ่งในบรรดานักเทศน์ ญะฮ์มี ที่โด่งดังได้แก่บิชเราะฮ์ อัลมะรีซี (เสียชีวิตใน ค.ศ. 833) ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 9 กลุ่มญะฮ์มีปฏิบัติการในแนฮอแวนด์ แต่บางส่วนถูกบังคับให้ยอมรับคำสอนของอัชอะรี
ความเชื่อ
มุมมองหลายอย่างของญะฮ์มีถูกฝ่ายซุนนีมองว่านอกรีต และบางส่วนถึงขั้นถูกขับไล่ออกจากสังคมอิสลามโดยทั่วไป ดังนั้น กลุ่มญะฮ์มีจึงปฏิเสธพระนามและคุณลักษณะของอัลลอฮ์ ซึ่งเป็นการศรัทธาที่สำคัญของหลักคำสอนของมุสลิมสายดั้งเดิม ในปัญหาการตีความแนวคิด "อีมาน" กลุ่มญะฮ์มีมีความคล้ายกับอัลมุรญิอะฮ์ และโต้แย้งว่าความศรัทธาเป็นความรู้ของอัลลอฮ์เท่านั้น และความไม่ศรัทธาเป็นความโง่เขลาของพระองค์ พวกเขายังถือว่าสวรรค์และนรกจะหายไปไม่ช้าก็เร็ว ซึ่งขัดแย้งทั้งในกุรอานและซุนนะฮ์ของศาสดามุฮัมมัด
ในหลักการพรหมลิขิต กลุ่มญะฮ์มียึดมั่นว่าบุคคลไม่มีเจตจำนงเสรีและถูกบังคับให้กระทำเช่นนั้น และตั้งคำถามถึงความเป็นธรรมชาติของอัลลอฮ์ กลุ่มญะฮ์มีเป็นพวกสรรพเทวนิยม และกล่าวว่าพระองค์มีอยู่ทุกที่และอาศัยอยู่ในสิ่งมีชีวิตทุกชนิด นอกจากนี้ พวกเขายังปฏิเสธความเป็นไปได้ที่มุสลิมที่มีธรรมะจะได้พบอัลลอฮ์ในสวรรค์
แพระไดส์ลอสต์
แพระไดส์ลอสต์ (Paradise Lost ) เป็นบทกวีมหากาพย์ประพันธ์ขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 17 โดยกวีชาวอังกฤษ จอห์น มิลตัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1667 เป็นหนังสือชุดมี 10 บรรพ ตีพิมพ์ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1674 โดยจัดแบ่งเนื้อหาใหม่เป็น 12 บรรพ (ตามแบบอย่างการจัดแบ่งเนื้อหาใน มหากาพย์อีนีอิด ของเวอร์จิล) เนื้อหาของบทกวีเกี่ยวกับเรื่องราวในตำนานความเชื่อทางคริสต์ศาสนา ว่าด้วยเรื่องการล่มสลายของมนุษย์ กล่าวคือ การที่มนุษย์คู่แรกของโลก อาดัม กับ อีฟ ถูกล่อลวงโดยซาตานให้กระทำความผิด ละเมิดคำสั่งของพระผู้เป็นเจ้า ทำให้ต้องถูกเนรเทศออกจากสวนสวรรค์อีเดน วัตถุประสงค์ในการประพันธ์ของมิลตันมีระบุไว้ในหนังสือเล่ม 1 กล่าวว่า "เพื่อแสดงให้เห็นวิธีการที่พระเจ้าทำต่อมนุษย์" และอธิบายให้เห็นถึงความขัดแย้งระหว่างการมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าของพระผู้เป็นเจ้า กับการทำตามเจตจำนงเสรี เป็นวรรณกรรมที่มีแนวคิดแบบยุคบาโรก
ศิลปินยุคจินตนิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 เริ่มมองภาพของซาตานว่าเป็นตัวละครสำคัญในงานมหากาพย์ มิลตันใช้ซาตานเป็นสื่อถึงความทะเยอทะยาน ความโลภและหยิ่งจองหอง ผู้ซึ่งต่อต้านพระผู้สร้าง และผู้ประกาศสงครามกับสรวงสวรรค์ แต่สุดท้ายก็โดนปราบและโค่นลง วิลเลียม เบลก ศิลปินนักวาดภาพประกอบมหากาพย์ผู้นิยมยกย่องมิลตันอย่างมาก ได้กล่าวถึงมิลตันว่า "เขาเป็นกวีที่แท้จริง และเป็นฝ่ายเดียวกับปีศาจแม้จะไม่รู้ตัว" นักวิจารณ์ส่วนหนึ่งเห็นว่าลักษณะตัวละครแบบซาตานเป็นต้นกำเนิดของวีรบุรุษในแบบของไบรอน
มิลตันนำเรื่องราวทั้งส่วนของคริสต์ศาสนา เทพเจ้านอกศาสนา รวมถึงตำนานกรีกดั้งเดิมมาใช้ในเนื้อเรื่อง บทกวีต้องพยายามสื่อถึงประเด็นทางปรัชญาอันลึกซึ้ง รวมถึงเรื่องของชะตากรรม ชะตาลิขิต และเรื่องของตรีเอกานุภาพ ซึ่งเป็นประเด็นละเอียดอ่อนและยากยิ่ง
โครงเรื่อง
หลังจากการตีพิมพ์ครั้งแรก เนื้อเรื่องก็ถูกจัดใหม่ให้เป็น 12 บรรพ บรรพละบท ตามแบบอย่างมหากาพย์อีนีอิดของเวอร์จิล ความยาวของหนังสือแต่ละบรรพไม่เท่ากัน บรรพที่ยาวที่สุดคือเล่ม 9 มีความยาว 1189 บรรทัด บรรพที่สั้นที่สุดคือบรรพ 6 มีความยาว 640 บรรทัด ในฉบับปรับปรุงครั้งที่สอง เนื้อหาแต่ละเล่มจะขึ้นต้นด้วยการสรุปความ ภายใต้หัวข้อว่า "The Argument" รูปแบบการประพันธ์บทกวีเป็นแบบมหากาพย์ซึ่งมักขึ้นต้นด้วย in medias res (คำภาษาละติน หมายถึง "ท่ามกลางเรื่องราวที่เกิดขึ้น") สำหรับภูมิหลังของเรื่องปรากฏอยู่ในเล่ม 5-6
เนื้อเรื่องของมิลตันประกอบด้วยสองส่วนใหญ่ ๆ ส่วนหนึ่งคือเรื่องของซาตาน (ลูซิเฟอร์) อีกส่วนหนึ่งคือเรื่องของอาดัมกับอีฟ เรื่องของซาตานเป็นโครงหลักของมหากาพย์ คือภาพของสงครามทั้งหมด เริ่มต้นเมื่อซาตานกับบรรดาทูตสวรรค์ที่คิดกบฏทั้งหลายถูกพระเป็นเจ้าปราบและขับไล่ลงไปอยู่ในนรก หรือที่ในบทกวีเรียกว่า ทาร์ทะรัส เมืองหลวงในดินแดนนั้นชื่อ Pandæmonium ซาตานใช้ความสามารถทางโวหารของตนเกลี้ยกล่อมบรรดาผู้ติดตามของเขา โดยมีผู้ช่วยคือ แมมมอน และ บีลเซบับ บทกวียังกล่าวถึง เบเลียล และ โมลอค ด้วย ในตอนท้ายของการโต้ตอบครั้งนี้ ซาตานอาสาตนเองมาวางยาพิษดินแดนที่เพิ่งสร้างใหม่ คือ โลก เขาฝ่าผจญอันตรายในห้วงเหวเพียงลำพัง ในลักษณะคล้ายคลึงกับการผจญภัยของโอดิซูสหรืออีเนียส
สำหรับเรื่องของอาดัมกับอีฟที่โดนล่อลวงและตกสู่ความผิดบาปนั้นแตกต่างจากตำนานดั้งเดิมอย่างมาก นับเป็นครั้งแรกในวรรณกรรมคริสต์ศาสนาที่อาดัมกับอีฟมีความสัมพันธ์ต่อกันตั้งแต่ยังไม่มีความผิดบาปเกิดขึ้น พวกเขามีความปรารถนา มีบุคลิกภาพ และมีเพศสัมพันธ์ ซาตานสามารถล่อลวงอีฟสำเร็จโดยอาศัยกิเลสของเธอและวาจาอันเย้ายวน ขณะที่อาดัม ผู้ทราบว่าอีฟได้ทำผิดบาปแล้ว เขายอมรับความบาปเดียวกันนั้นโดยร่วมรับประทานผลไม้ด้วย จากเหตุการณ์นี้มิลตันได้สร้างบทบาทวีรบุรุษให้แก่อาดัม ขณะเดียวกันเขาก็มีความบาปที่ลึกล้ำกว่าอีฟ หลังจากรับประทานผลไม้แล้ว ทั้งสองมีเพศสัมพันธ์ต่อกันด้วยตัณหา ซึ่งเป็นทั้งประสบการณ์ใหม่และความรู้สึกที่ไม่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยความรู้สึกสำนึกผิดและความละอาย ต่างฝ่ายต่างซัดโทษความผิดให้กัน อย่างไรก็ดีคำแก้ต่างของอีฟก็ช่วยให้ทั้งสองคืนดีกันดังเดิม ส่วนที่สำคัญกว่านั้นคือความกล้าหาญของเธอที่ทำให้ทั้งสองเข้าไปเฝ้าพระเป็นเจ้า และ "น้อมคำนับและคุกเข่าขอรับโทษ" ด้วยหวังจะได้รับความกรุณาจากพระองค์ อาดัมได้เดินทางผ่านนิมิตไปกับทูตสวรรค์องค์หนึ่งและมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากความผิดบาปของมนุษย์ รวมทั้งเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ เขารู้สึกเศร้าเสียใจต่อความผิดบาปที่พวกเขาสร้างขึ้นเนื่องจากการรับประทานผลไม้ อย่างไรก็ดี เขาก็ยังมีความหวัง จากการไถ่บาปโดยพระเยซูคริสต์ที่เขาเห็นในนิมิต หลังจากนั้นคนทั้งสองก็ถูกขับไล่จากสวนอีเดน ไมเคิล หัวหน้าทูตสวรรค์ได้กล่าวแก่อาดัมว่า เขาจะได้พบ "สวนสวรรค์ในตัวเจ้าที่เปี่ยมสุขยิ่งกว่า" ("A paradise within thee, happier far.") บัดนี้คนทั้งสองจึงอยู่ห่างไกลจากพระเป็นเจ้า แม้พระองค์จะดำรงอยู่ในทุกสิ่ง แต่ก็ไม่อาจมองเห็น (ไม่เหมือนกับพระบิดาผู้สามารถสัมผัสได้ในสวนอีเดน)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2318
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2318 สายทุ่งใหญ่-ทุ่งฝน เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยเริ่มต้น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 22 ที่บ้านทุ่งใหญ่ อำเภอทุ่งฝน และสิ้นสุดที่ทางหลวงชนบทจังหวัดอุดรธานีหมายเลข 2003 ในอำเภอทุ่งฝน ระยะทางทั้งสิ้น 7.524 กิโลเมตร
ริชาร์ด แมดด็อกซ์
ริชาร์ด แมดด็อกซ์ (Dr. Richard Leach Maddox) เป็นนักฟิสิกส์ ชาวอังกฤษ เกิดเมื่อ 4 สิงหาคม ค.ศ. 1816 เสียชีวิตเมื่อ 11 พฤษภาคม 1902. Maddox ทำงานเกี่ยวกับ Photo-Micrography และยังเป็นช่างภาพด้วย Maddox ยังเขียนบทความเกี่ยวกับการถ่ายรูปไว้มากมาย
ในปี 1871 Maddox ได้เขียนบทความสำคัญเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์การถ่ายภาพลงในหนังสือ British Journal of Photography โดยเสนอให้ใช้วัสดุตัวใหม่ คือ Gelatin มาพัฒนา Plate เก่ารูปแบบแห้ง.
Dr.Richard Leach Maddox เป็นผู้ที่คิดค้นกระบวนการ Dry Plate ขึ้นมา และได้พัฒนาการนำ Gelatin มาใช้แทน Collodion ไม่ใช้เพราะการทำ Wet Plate ยากหรือว่าไม่ดี แต่เป็นเพราะเขาไม่สามารถทนกลิ่นของ สารอีเธอร์ ที่ใช้ละลาย Collodion ได้  ทำให้ Dr.Richard Maddox สุขภาพแย่
กระบวนการ Gelatin Dry Plate
ในปี 1878 Charles Bennet ได้ปรับปรุงการทำ Dry Plate โดยเอา Plate ที่ฉาบแล้วมาล้างในขณะที่ Gelatin ยังแห้งไม่ สนิททั้งนี้เพื่อชะล้างเอาเกลือเงินที่อยู่ใน Emulsionออกให้หมด เพราะถ้าทิ้งไว้จะตกผลึกแข็งตัวอยู่ที่ผิวของ Plate ทำให้ Plate มีตำหนิ Charles Bennet ได้ปรับปรุงเกี่ยวกับความไวแสงให้ Plate มีความไวแสงมากขึ้น โดยนำ Emulsion ไปทำให้สุกโดยใช้ความร้อนหลังจากล้าง Emulsion แล้ว ทำให้สามารถใช้ Plate แห้งถ่ายภาพด้วยความเร็วถึง 1/25 วินาทีและได้ เนกาติฟ ออกมาเป็นผลดี จากการค้นพบนี้วงการ ถ่ายภาพทึ่งเป็นอย่างยิ่ง
Nodocarpaea
Nodocarpaea เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Rubiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศคิวบา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ระบบดาวเคราะห์
ระบบดาวเคราะห์ (Planetary system) คือระบบดาวที่มีดาวฤกษ์เพียงดวงเดียว ดาวฤกษ์ดังกล่าวมีเทหะวัตถุหลายชนิดโคจรรอบ เช่น ดาวเคราะห์ ดวงจันทร์ ดาวเคราะห์น้อย สะเก็ดดาว ดาวหาง และฝุ่นคอสมิก
ระบบสุริยะที่เราอาศัยอยู่ ถือเป็นระบบดาวเคราะห์เช่นกัน ณ 1 พฤศจิกายน 2020 มีระบบดาวเคราะห์ที่ถูกยืนยันแล้วจำนวน 3,230 ระบบ ในจำนวนนี้ 715 ระบบมีดาวเคราะห์มากกว่าหนึ่งดวง
ไมเคิล เกรฟส์
เกรฟส์เกิดในอินเดียแนโพลิส รัฐอินดีแอนา เขาศึกษาจากโรงเรียนบรอดริปเปิลไฮสคูล ระดับ diploma ในปี 1950 เขาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยซินซินเนติ จากนั้นศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
เริ่มทำงานด้านสถาปนิก ทำงานฝึกหัดที่พรินซ์ตัน รัฐนิวเจอร์ซีย์ เขาเปิดบริษัทที่ชื่อไมเคิล เกรฟส์ แอนด์ แอสโซซิเอตส์ มีสำนักงานอยู่ในพรินซ์ตันและนครนิวยอร์ก นอกจากผลงานออกผลิตภัณฑ์เครื่องใช้ในบ้านแล้ว เกรฟส์ยังมีงานในหลากหลายด้านธุรกิจและอาคารที่อยู่อาศัยรวมถึงการออกแบบภายใน เกรฟส์ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกของสถาบันสถาปนิกอเมริกันในปี ค.ศ. 1979 และในปี ค.ศ. 1999 เกรฟส์ได้รับรางวัลเหรียญแห่งชาติด้านศิลปะและในปี 2001 ได้รับเหรียญทองจากสถาบันสถาปนิกอเมริกัน
ในปี 2003 เขาติดเชื้อไม่ทราบสาเหตุ ทำให้เขาเป็นอัมพาตตั้งแต่เอวลงไป เขายังคงเข้าทำการรักษา เขายังมีผลงานมากมายทั้งสถาบันศิลปะดีทรอยต์ และรีสอร์ตในสิงคโปร์
รายการอ้างอิง
19342015
โรงเรียนอันนาลัย
โรงเรียนอันนาลัย เป็นโรงเรียนเอกชนโรมันคาทอลิกในเขตมิสซังกรุงเทพฯ ตั้งอยู่ที่ตำบลบางหญ้าแพรก อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร เปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นปฐมวัย ถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
ประวัติ
ผู้ที่สร้างโรงเรียนอันนาลัยขึ้น คือ บาทหลวงศิรินทร์ เริ่มแรกได้เปิดสอนโดยตั้งเป็นโรงเรียนประชาบาล เมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2465 มีบาทหลวงศิรินทร์เป็นเจ้าของ นายเคี้ยม  ชาวจีน  เป็นผู้จัดการ  พ.ศ. 2483 ได้เปลี่ยนฐานะจากโรงเรียนประชาบาลเป็นโรงเรียนราษฎร์ ใน พ.ศ. 2485 ท่านบาทหลวงศิรินทร์ได้ขออนุญาตต่อข้าหลวงประจำจังหวัด เปิดโรงเรียนชั่วคราวเพื่อขยายชั้นเรียนให้กว้างขึ้น ต่อมาท่านบาทหลวงศิรินทร์  ต้องย้ายไปประจำที่อื่น ทั้งครูใหญ่และครูน้อยก็ไม่สามารถทำการสอนได้  เนื่องจากอพยพไปอยู่ที่อื่นเพื่อหลบภัยสงคราม  โรงเรียนจึงต้องหยุดทำการสอนตั้งแต่บัดนั้น
ต่อมาท่านบาทหลวง ยวง กิจบุญชู  ได้มาประจำที่โบสถ์ ได้ขออนุญาตต่อคณะกรรมการประจำจังหวัดเพื่อเปิดโรงเรียน เริ่มแรกนายบุญมี  เป็นครูใหญ่และได้ลาออกไปประกอบอาชีพอื่น  ทางโรงเรียนจึงได้ขออนุญาตให้นายประสงค์  ชีวะบุตร  เป็นครูใหญ่ นายเฉลียว  ตีระพัฒน์  และนายอู้เส่ง  กิมฉั่ว เป็นครูน้อย  จัดการสอนตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการทุกประการ โรงเรียนซึ่งได้เปิดครั้งนี้ได้ใช้นามใหม่ว่า โรงเรียนราษฎร์อันนาลัย จากแรกเริ่มที่เคยใช้ว่า โรงเรียนนักบุญอันนา ฉะนั้นเพื่อความเรียบร้อยของโรงเรียนในเรื่องเลขประจำตัว  จึงได้ให้เลขประจำตัวนับตั้งแต่เลขที่หนึ่งเป็นต้นไป
ใน พ.ศ. 2500 ซิสเตอร์พวงน้อย ตรีมรรคา  เป็นครูใหญ่ จำนวนนักเรียนได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึง 545 คน ดังนั้นใน พ.ศ. 2509 จึงขออนุญาตเพิ่มห้องเรียนขึ้นมาอีก โดยปลูกอาคารไม้หลังใหม่ซึ่งมีจำนวน 5 ห้องเรียนและเปิดสอนชั้นประถมปีที่ 5 โดยเพิ่มขึ้นปีละชั้นเพื่อให้บรรลุตามเป้าหมายที่ได้กำหนดไว้  คือ  ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3  มีจำนวนนักเรียน 18 ห้อง ใน พ.ศ. 2516 ซิสเตอร์สุวรรณ ประราศี  เข้ามารับหน้าที่ครูใหญ่และผู้จัดการ  ได้พัฒนาปรับปรุงกิจการต่างๆ  ของโรงเรียนให้เจริญก้าวหน้าขึ้นเป็นลำดับ  มีนักเรียน 800 กว่าคน ใน พ.ศ. 2517 ได้เปิดสอนนักเรียนระดับอนุบาลขึ้น  และปลายปี 2517  ได้เปลี่ยนผู้ลงนามแทนเจ้าของ  จากบาทหลวงจำเนียร  กิจเจริญ  เป็นบาทหลวงวีรศักดิ์  วนาโรจน์สุวิช ใน พ.ศ. 2521 บาทหลวงปิยะโรจนมารีวงศ์ เป็นผู้จัดการ ใน พ.ศ. 2524 บาทหลวงเอกพงษ์ พงษ์สูงเนิน    มารับหน้าที่และผู้จัดการ
ใน พ.ศ. 2525 บาทหลวงวรยุทธ  กิจบำรุง  มารับหน้าที่เป็นผู้จัดการ ซิสเตอร์รำพึง   วิจิตรวงศ์  เป็นครูใหญ่ เปิดทำการสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ขอยุบห้องเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1  ไว้ชั่วคราวก่อน ในปีนี้ขออนุญาตใช้อาคารเรียนตึก 3  ชั้นอย่างเป็นทางการ    และได้มีพิธีเสกอาคารเรียนโดย พระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล  มีชัย  กิจบุญชู  มีศึกษาธิการอำเภอ นายบันเทิง  พังงา  ทำพิธีเปิดโรงเรียนอันนาลัย  วันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2525
ใน พ.ศ. 2526 ได้ขออนุญาตรื้อถอนโรงอาหารเก่าที่ทรุดโทรมออก พร้อมทั้งขออนุญาตสร้างโรงอาหารใหม่
ใน พ.ศ. 2529 บาทหลวงพจนารถ  นิรมลทินวงศ์  มารับหน้าที่เป็นผู้จัดการ
ใน พ.ศ. 2532 บาทหลวงสมโภชน์  พูลโภคผล  มารับหน้าที่เป็นผู้จัดการ
ใน พ.ศ. 2533 ซิสเตอร์วีรวรรณ  กิจเจริญ  มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่แทน ซิสเตอร์มารีอัน ฉายาเจริญ ซึ่งลาออกไปปฏิบัติหน้าที่อื่น
ใน พ.ศ. 2535 ซิสเตอร์วีรวรรณ  กิจเจริญ มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ในปีการศึกษา 2539 นางสาวอุทัยวรรณ คุโรวาท  ได้ดำรงตำแหน่งครูใหญ่
ในปีการศึกษา 2541 นางสาววีณา  สุทธินาวิน    ได้เข้ารับตำแหน่งครูใหญ่
ในปีการศึกษา 2542 บาทหลวงบุญเสริม เนื่องพลี  เข้ารับตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตและผู้จัดการ ได้มีการทำพิธีเสกและเปิดอาคารเรียนหลังใหม่  ให้ชื่ออาคารเรียนเพื่อเป็นเกียรติแด่ท่านนักบุญอันนาองค์อุปถัมภ์ของโรงเรียน
ในปีการศึกษา 2543 บาทหลวงบุญเสริม  เนื่องพลี  ได้ทำการขยายถนนหน้าโบสถ์และจัดให้เป็นที่จอดรถโรงเรียนและรถผู้ปกครอง  ปรับปรุงห้องคอมพิวเตอร์ให้ทันสมัยและจัดซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ใหม่หมดจำนวน 50 เครื่อง  เพื่อให้เพียงพอแก่ความต้องการและนำคอมพิวเตอร์มาใช้กับระบบสารสนเทศในโรงเรียน
ในปีการศึกษา 2544 นางสาวอนุวงศ์   ประเสริฐศรี   รับตำแหน่งครูใหญ่ โรงเรียนอันนาลัยได้เข้าร่วมเป็นโรงเรียนเครือข่าย   การใช้หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน  พร้อมทั้งได้ปรับปรุงอาคารสถานที่  ให้เอื้อต่อการเรียนการสอนมากขึ้น
ในปีการศึกษา 2547 บาทหลวงธีรพล กอบวิทยากุล เข้ารับตำแหน่งผู้รับใบอนุญาตและผู้จัดการ โดยมีนางสาวอนุวงศ์ ประเสริฐศรี ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ได้จัดทำหลักสูตรสถานศึกษาให้สอดคล้องกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานพ.ศ. 2544 และส่งโรงเรียนเข้าประเมิน เพื่อขอรับรางวัลพระราชทาน  ระดับปฐมวัย ได้รับรางวัลชมเชย และพัฒนาระบบการเรียนการสอนให้พัฒนามากยิ่งขึ้น พร้อมทั้งได้ปรับเปลี่ยนหลังคาสนามจากตาข่ายเป็นที่เหล็กรีด  และสร้างหลังคาสนามเพิ่มอีก 1 สนาม และได้ส่งโรงเรียนเหรียญทอง จากกระทรวงสาธารณสุข ใน พ.ศ. 2549-2550  นางสาวสุชาดา ศรีสุระ ดำรงตำแหน่งครูใหญ่ ในปีนี้ทางโรงเรียนได้มาตรฐานคุณภาพ สมศ. จากการประเมินคุณภาพภายนอก รอบ 2   พร้อมกับได้พัฒนาบุคลากรเพื่อเตรียมความพร้อมในการปรับร่างหลักสูตรใหม่
ในปีการศึกษา 2551 นางสาวสุนีรัตน์ ฤกษ์สุจริต ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการ ปัจจุบันโรงเรียนอันนาลัยเปิดสอนในระดับชั้นอนุบาล 1 - มัธยมศึกษาปีที่ 3 ปัจจุบันมีนักเรียนจำนวน 1,399 คน (ปีการศึกษา 2551)
คติพจน์
ศึกษาดี ประพฤติดี
สีประจำโรงเรียน
สีครีม - สีแดง
พระราชวังฮอลีรูด
พระราชวังฮอลีรูด (Holyrood Palace หรือ Palace of Holyroodhouse) ชื่อ "Holyrood" เป็นคำที่แปลงเป็นภาษาอังกฤษจากคำว่า "Haly Ruid" ของภาษาสกอตที่แปลว่า "กางเขนศักดิ์สิทธิ์" (Holy Cross) พระราชวังฮอลีรูดเป็นพระราชวังที่ตั้งอยู่ที่เอดินบะระในสกอตแลนด์ในสหราชอาณาจักร ฮอลีรูดเป็นพระราชวังที่เป็นสมบัติส่วนพระองค์ของพระราชวงศ์อังกฤษที่ยังทรงใช้ในสถานที่ประทับหลักในสกอตแลนด์
ฮอลีรูดเดิมเป็นสำนักสงฆ์ที่ก่อตั้งโดยพระเจ้าเดวิดที่ 1 แห่งสกอตแลนด์ ในปี ค.ศ. 1128 ต่อมามาใช้เป็นที่ประทับหลักของพระมหากษัตริย์และพระราชินีของสกอตแลนด์มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ตัวพระราชวังตั้งอยู่ทางใต้ของรอยัลไมล์ (Royal Mile) ในเอดินบะระ ตรงกันข้ามกับปราสาทเอดินบะระทางอีกด้านหนึ่งของรอยัลไมล์ ในปัจจุบันเป็นที่ประทับอย่างเป็นทางการในสกอตแลนด์ของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 ผู้ทรงประทับเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ในต้นฤดูร้อนของทุกปีและทรงเป็นเจ้าภาพงานเลี้ยงในสวนและการเลี้ยงรับรองอย่างเป็นทางการต่าง ๆ เมื่อประทับอยู่ที่นั่น
อัตราส่วนครูต่อนักเรียน
อัตราส่วนครูต่อนักเรียนเป็นจำนวนของนักเรียนที่เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยหารด้วยจำนวนครูในสถาบันการศึกษานั้น ๆ เช่นอัตราส่วน 1:10 ชี้ให้เห็นว่าครูทุก ๆ หนึ่งคนมีนักเรียนในความดูแล 10 คน ศัพท์คำนี้อาจใช้ว่าอัตราส่วนนักเรียนต่อครูก็ได้ อัตราส่วนดังกล่าวถูกใช้ในการกำหนดขนาดห้องเรียน อย่างไรก็ตามมีปัจจัยจำนวนมากที่ทำให้ขนาดชั้นเรียนแตกต่างกันไป โดยไม่ขึ้นอยู่กับอัตราส่วนครูต่อนักเรียน และในทางกลับกันอัตราส่วนครูต่อนักเรียนอาจไม่ได้ถูกกำหนดโดยขนาดห้องเรียนเช่นกัน โดยทั่วไปแล้ว อัตราส่วนครูต่อนักเรียนมักต่ำกว่าขนาดโดยเฉลี่ยของห้องเรียน
อัตราส่วนครูต่อนักเรียนมีความแตกต่างกันมากในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว ในระดับประถมศึกษา อัตราส่วนนักเรียนต่อครูโดยเฉลี่ยของประเทศสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจต่ำกว่า 16 แต่พิสัยเริ่มจาก 40 ในบราซิล 28 ในเม็กซิโก จนถึง 11 ในฮังการีและลักเซมเบิร์ก
ภูมิหลัง
อัตราส่วนครูต่อนักเรียนที่ต่ำมักเป็นจุดขายต่อผู้เรียนที่กำลังเลือกสถานศึกษาระดับอุดมศึกษา ในทางกลับกันอัตราส่วนครูต่อนักเรียนที่สูงมักถูกอ้างถึงในการวิจารณ์โรงเรียนที่ขาดแคลนงบประมาณ หรือใช้เป็นหลักฐานเพื่อแสดงความจำเป็นของการเปลี่ยนแปลงกฎหมายหรือเพิ่มงบประมาณสำหรับการจัดการศึกษา
บางรัฐในสหรัฐมีการตรากฎหมายกำหนดอัตราสูงสุดของครูต่อนักเรียนในระดับชั้นเฉพาะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับอนุบาล เมื่อมีการกำหนดตัวเลขสำหรับโรงเรียนขึ้น ตัวเลขดังกล่าวจะแทนถึงค่าเฉลี่ย (มัชฌิม) ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเบ้เกิดขึ้นได้ ยกตัวอย่างเช่น หากห้องเรียนที่หนึ่งมีอัตราส่วนครูต่อนักเรียน 1:30 ส่วนอีกห้องมีอัตราส่วนครูต่อนักเรียนเท่ากับ 1:10 ดังนั้นอัตราส่วนครูต่อนักเรียนของโรงเรียนนี้จึงเท่ากับ 1:20 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่ตรงไปตรงมาของตัวเลขได้ นอกจากนี้ในระดับโรงเรียนใช้อัตราส่วนดังกล่าวในการเปลี่ยนแปลงจำนวนผู้สอนในโรงเรียน หากในโรงเรียนใดมีอัตราส่วนครูต่อนักเรียนเท่ากับ 1:50 แสดงว่าโรงเรียนนั้นควรเพิ่มจำนวนครูในโรงเรียน ในทางกลับกันหากอัตราส่วนต่ำ โรงเรียนอาจรวมห้องเรียนหรือปลดครูออกได้ และในกรณีที่อัตราส่วนต่ำที่สุด โรงเรียนอาจปิดตัวลงได้
ห้องเรียนที่มีนักเรียนจำนวนมากอาจส่งผลเสียต่อการศึกษา เนื่องจากการมีนักเรียนจำนวนมากย่อมหมายถึงนักเรียนที่หลากหลายมากและมีศักยภาพในการเรียนรู้ที่แตกต่างกัน อันนำไปสู่การที่ผู้สอนต้องใช้เวลากับนักเรียนที่มีความสามารถทางวิชาการต่ำให้ซึมซับข้อมูล ทั้งที่สามารถนำเวลาไปใช้ในการเรียนเนื้อหาเพิ่มเติมต่อเนื่องตามที่หลักสูตรกำหนด ด้วยเหตุนี้อัตราส่วนครูต่อนักเรียนจึงกลายเป็นข้อโต้แย้งที่น่าใจสำหรับห้องเรียนระดับสูงหรือห้องเรียนแผนการเรียนเกียรตินิยม
ข้อถกเถียง
แหล่งข้อมูลจำนวนมากอภิปรายว่าอัตราส่วนครูต่อนักเรียนที่ต่ำมักเหมาะสมในการสอนนักเรียนในรายวิชาที่ซับซ้อนอย่าง ฟิสิกส์, คณิตศาสตร์และเคมีมากกว่าที่ที่มีอัตรา่สวนครูต่อนักเรียนที่สูง ในสหรัฐ โรงเรียนที่มีอัตราส่วนครูต่อนักเรียนต่ำมีความเฉพาะตัวมากกว่า, มีนักเรียนผิวขาวจำนวนมากและตั้งอยู่นอกพื้นที่เมืองชั้นใน หรือเป็นสถาบันการศึกษาที่ต้องเสียค่าใช้จ่าย (สถานศึกษาเอกชน)
ข้อโต้แย้งและการโต้เถียงจำนวนมากเกี่ยวกับเงินสนับสนุนและอัตราส่วนครูต่อนักเรียนเป็นรากฐานของการศึกษาและอภิปรายจำนวนมาก มุมมองหนึ่งมองว่า
ห้องเรียนขนาดเล็กกว่าถูกเชื่ออย่างกว้างขวางว่าจะเป็นประโยชน์แก่นักเรียนทุกคน เนื่องจากการได้รับความสนใจจากผู้สอนเป็นรายบุคคล และอัตราส่วนครูต่อนักเรียนที่ต่ำจะให้ประโยชน์มากขึ้นในระดับมัธยมศึกษา จากการที่ระดับของเนื้อหามีความท้าทายมากยิ่งขึ้น นักเรียนในชั้นเรียนขนาดใหญ่กว่ามักหลุดลอยหรือลืมภาระงานนั้นไป เพราะครูจะเน้นจัดการเรียนการสอนให้กับทั้งชั้นเรียนมากกว่าที่จะให้ความสนใจเป็นรายบุคคล นักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ต่ำจะได้ผลกระทบเป็นอย่างมากจากห้องเรียนลักษณะนี้
นักเรียนมีข้อได้เปรียบในระดับชั้นที่สูงขึ้นจากการเรียนในห้องเรียนขนาดเล็กในระดับชั้นต้น ๆ การอยู่ในห้องเรียนขนาดเล็กเป็นเวลานานกว่าส่งผลให้เพิ่มโอกาสประสบความสำเร็จทางวิชาการในระดับที่สูงขึ้น ในวิชาการอ่านและวิทยาศาสตร์ ผู้ที่มีผลสัมฤทธิ์ต่ำจะได้ประโยชน์มากกว่าจากการอยู่ในห้องเรียนขนาดเล็ก ประโยชน์ที่ได้จากขนาดห้องเรียนที่เล็กคือการช่วยลดช่องว่างของผลสัมฤทธิ์ทางด้านการอ่านและวิทยาศาสตร์ในระดับชั้นที่สูงขึ้น ในทางตรงกันข้าม ประเทศเอเชียตะวันออก เช่น ญี่ปุ่น ห้องเรียนขนาดใหญ่จะมีคุณค่าในแง่ที่ว่าเป็นโอกาสให้เด็กได้มีโอกาสใกล้ชิดและมีปฏิสัมพันธ์เป็นกลุ่มระหว่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระดับชั้นต้น ๆ และหากเจาะจงลงไปคือในระดับเตรียมอนุบาล
สงครามพร่ากำลัง
สงครามพร่ากำลัง (attrition warfare) เป็นกลยุทธ์ทางทหารอย่างหนึ่ง คู่สงครามจะทำปฏิบัติการบั่นทอนกำลังของข้าศึกอย่างต่อเนื่องยาวนาน จนกระทั่งข้าศึกเข้าสู่วิกฤตด้านกำลังพล ด้านยุทธปัจจัย หรือด้านเศรษฐกิจ ในที่สุดข้าศึกก็จะถอนทัพหรือพ่ายแพ้ไปเอง กลยุทธ์แบบนี้เหมาะใช้ในเชิงรับมากกว่าเชิงรุก
อำเภอกลาง (เทศมณฑลเกรอช)
อำเภอกลางแห่งเทศมณฑลเกรอช เป็นอำเภอในเทศมณฑลเกรอช จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2559 อำเภอนี้มีประชากร 46,878 คนใน 13,136 ครัวเรือน อำเภอนี้มีเมืองเพียงเมืองเดียวคือเกรอช และ 2 ตำบลคือ ตำบลเฟดอฆและตำบลแฆลีลี
โรงไฟฟ้าพลังน้ำกาคอว์กา
โรงไฟฟ้าพลังน้ำกาคอว์กา (Кахо́вська Гідроелектроста́нція, Кахо́вська ГЕС) เป็นโรงไฟฟ้าพลังน้ำไหลผ่านและเขื่อนกั้นแม่น้ำนีเปอร์ในเมืองนอวากาคอว์กา แคว้นแคร์ซอน ประเทศยูเครน วัตถุประสงค์หลักของเขื่อนนี้คือการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำ การชลประทาน และการเดินเรือ เขื่อนนี้เป็นเขื่อนที่ 6 และเขื่อนสุดท้ายในกลุ่มเขื่อนขั้นบันไดนีเปอร์ ช่องทางน้ำลึกของเขื่อนเปิดให้มีการขนส่งสินค้าทางเรือทั้งขาขึ้นและขาล่อง สิ่งอำนวยความสะดวกบริเวณเขื่อนได้แก่สวนฤดูหนาวเป็นต้น บนสันเขื่อนมีทางหลวงสาย P47 และทางรถไฟทอดผ่านแม่น้ำนีเปอร์
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2558 โรงไฟฟ้าพลังน้ำกาคอว์กามีพนักงาน 241 คน และใน พ.ศ. 2562 เขื่อนทำกำไรได้โดยนำเงิน 6.1 ล้านฮรึวญาเข้าสู่งบประมาณรัฐบาลท้องถิ่น และนำเงิน 44.6 ล้านฮรึวญาเข้าสู่รายได้ประชาชาติ
ในเช้าวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2566 โครงสร้างสำคัญของเขื่อนถูกทำลายโดยน่าจะมีสาเหตุมาจากการระเบิดใกล้ใจกลางเขื่อน ส่งผลให้มีมวลน้ำมหาศาลไหลทะลักลงมาทางปลายน้ำ
ฮันส์ ฮ็อลไลน์
ฮันส์ ฮ็อลไลน์ (Hans Hollein; 30 มีนาคม ค.ศ. 1934 – 24 เมษายน ค.ศ. 2014) เป็นสถาปนิกและนักออกแบบชาวออสเตรีย
ผลงานโดยส่วนใหญ่ของฮ็อลไลน์เป็นงานสถาปัตยกรรม แต่เขาก็ยังมีงานออกแบบในฐานะดีไซเนอร์ อย่างเช่นกลุ่มเมมฟิสกรุปและบริษัทอเลสซี เขายังออกแบบงานนิทรรศการเช่น งานเบียนเนลในเวนิส และยังมีงานออกแบบฉากให้กับงานละครของอาร์ทัวร์ ชนิทซ์เลอร์ ในละคร Der einsame Weg ที่โรงละครบวร์คในเวียนนาด้วย
อ้างอิง
1934 2014
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อลีควี นาไซ
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อัลลีค นาไซ (levator labii superioris alaeque nasi muscle) เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่บนใบหน้า ชื่อของกล้ามเนื้อเป็นภาษาละตินแปลว่า กล้ามเนื้อที่ยกริมฝีปากบนและยกปีกจมูก กล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อที่มีชื่อยาวที่สุดในบรรดากล้ามเนื้อในร่างกายของสัตว์
จุดเกาะ
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นที่ส่วนบนของส่วนยื่นขากรรไกรบนจดกระดูกหน้าผาก (frontal process of the maxilla) และมีจุดเกาะปลายที่ผิวหนังของส่วนข้างของรูจมูกและริมฝีปากบน
หน้าที่
กล้ามเนื้อลีเวเตอร์ เลบิไอ ซุพีเรียริส อัลลีค นาไซทำหน้าที่ขยายรูจมูกและยกริมฝีปากบน ทำให้เกิดเสียงขู่คำราม
จอห์น แอล โกรฟ
นาย จอห์น แอล โกรฟ (Mr. John L. Grove) (26 ม.ค. 2464 - 16 มิถุนายน 2546) เป็นนักประดิษฐ์และนักอุตสาหกรรมชาวอเมริกัน ซึ่งเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในการพัฒนาอุตสาหกรรมปั้นจั่นชนิดไฮดรอลิก (hydraulic crane) และกระเช้ายกคน (access lift)
การเติบโตอย่างรวดเร็ว เนื่องจากความต้องการปั้นจั่นชนิดไฮดรอลิก ส่งผลให้บริษัทขยายงานจนมีพนักงานกว่า 1,000 คนในปี 2510 และในปีเดียวกัน จากความขัดแย้งภายในและปัญหาด้านสุขภาพ เขาได้ตัดสินใจขายบริษัท Grove Manufacturing ให้ the Walter Kidde Company บริษัทด้านระบบดับเพลิงรายใหญ่  และเป็นเหตุให้เขาออกจากบริษัทในปี 2511
Source : https://en.wikipedia.org/wiki/John_L._Grove http://www.jlg.com/en/about-jlg/history
Neuropeltis
Neuropeltis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Convolvulaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ แอฟริกาเขตร้อนตะวันตกถึงแองโกลา อินเดียถึงตอนกลางของจีนตอนใต้และตะวันตก มาเลเซีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ปลาพลวง (สกุล)
ปลาพลวง เป็นสกุลของปลาน้ำจืดขนาดกลางที่ค่อนข้างไปทางใหญ่สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Neolissochilus (/นี-โอ-ลิส-โซ-คิล-อัส) ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae)
วัดประชาระบือธรรม
วัดประชาระบือธรรม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 18 ไร่ 3 งาน 33 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูปลัดสุรพล​  ธ​ม​ฺ​มเช​ฏ​โฐ​ เป็นรักษา​การเจ้าอาวาส
วัดประชาระบือธรรมสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 โดยมีบิดาของพระภิกษุคงและญาติ ๆ ได้อุทิศที่ดินถวายและสร้างวัด เรียกชื่อวัดว่า วัดบางกระบือ เนื่องจากบริเวณโดยรอบวัด ชาวบ้านได้นำกระบือมาเลี้ยงกันมากและเรียกคลองนี้ว่า คลองบางกระบือ เมื่อได้สร้างวัดจึงได้ขนานนามวัดตามชื่อคลองนี้ ต่อมาประชาชนได้ร่วมกันบูรณะวัดจนเจริญรุ่งเรืองตามลำดับ จึงได้เปลี่ยนนามวัดใหม่ให้ไพเราะยิ่งขึ้นว่า "วัดประชาระบือธรรม" และใช้มาจนทุกวันนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2490 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 21 เมตร ยาว 30 เมตร ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2501 ในด้านการศึกษา วัดได้เปิดสอนโรงเรียนพระปริยัติธรรมตั้งแต่ พ.ศ. 2486 นอกจากนั้นยังได้ให้การอนุเคราะห์แก่โรงเรียนประชาระบือธรรมและจัดมูลนิธีสำหรับเด็กยากจน โดยให้สถานที่ปลูกสร้างอาคาร เนื้อที่ 2 ไร่เศษ
เดอะเชอเรลเลส
เดอะเชอเรลเลส (The Shirelles) เป็นกลุ่มเกิร์ลกรุปอเมริกัน ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ถือเป็นกลุ่มศิลปินหญิงล้วนกลุ่มแรกที่มีเพลงอันดับ 1 บนบิลบอร์ดฮอต 100 ประกอบด้วยสมาชิก 4 คนคือ เชอร์ลีย์ โอเวนส์ (นักร้องนำ ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ เชอร์ลีย์ อัลส์ตัน ต่อมาเป็นเชอร์ลีย์ อัลส์ตัน รีฟส์) ดอริส โคลีย์ (ต่อมาเป็น ดอริส โคลีย์ เคนเนอร์ ต่อมาเป็นดอริส เคนเนอร์ แจ็กสัน เธอร้องนำในเพลง "Dedicated to the One I Love", "Welcome Home Baby", "Blue Holiday" และอีกหลายเพลงในหน้าบีและเพลงในอัลบั้ม) เบเวอร์ลี ลี และแอดดี "มิกกี" แฮร์ริส
สมาชิกทั้ง 4 คนร่วมก่อตั้งวงที่นิวเจอร์ซีย์ ในปี 1958 ออกซิงเกิ้ลดังอย่าง "เบบี้อิตส์ยู" (เพลงเขียนโดยเบิร์ต แบแคแรก/ฮัล เดวิด/บาร์นีย์ วิลเลียมส์), "Mama Said", "Foolish Little Girl" และเพลงอันดับ 1 ถึง 2 เพลงอย่าง "Will You Love Me Tomorrow" (เกอร์รี กอฟฟิน/คาโรล คิง) และ "Soldier Boy" (ฟลอเรนซ์ กรีนเบิร์ก/ลูเธอร์ ดิกซอน) ส่วนเพลง "Sha La La" ของพวกเธอเป็นเพลงฮิตที่ถูกนำมาทำใหม่ในสหราชอาณาจักรโดยวงแมนเฟรดแมนน์ ติดท็อป 5 ในปี 1965 และเพลง "Boys" ก็ถูกนำไปทำใหม่โดยวงเดอะบีตเทิลส์ พวกเขายังนำเพลง "เบบี้อิตส์ยู" ไปทำใหม่อยู่ในอัลบั้ม "Please, Please Me"
ปลาหนามหลังขาว
ปลาหนามหลังขาว เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Mystacoleucus ectypus ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลำตัวแบนข้าง หัวและปากเล็ก ไม่มีหนวด ลำตัวสีเงินวาวอมเหลืองอ่อน มีเกล็ดตามแนวเส้นข้างลำตัว 42-46 แถว  ครีบสีจางใส ครีบหลังตั้งอยู่ราวกึ่งกลางของความยาวตัว มีแต้มสีดำที่ตอนปลาย ครีบหางเว้าลึก
มีความยาวประมาณ 8 เซนติเมตร เป็นปลาที่พบกระจายพันธุ์เฉพาะลุ่มน้ำโขงในประเทศไทย, ลาว และกัมพูชาเท่านั้น เป็นปลาที่มีพฤติกรรมอพยพย้ายถิ่นในฤดูกาลน้ำหลาก
มีชื่อเรียกในภาษาถิ่นว่า "เกก๋อ"
ทองอินทร์ ภูริพัฒน์
นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ (9 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 - 4 มีนาคม พ.ศ. 2492) เป็นนักการเมือง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จังหวัดอุบลราชธานีอดีตรัฐมนตรี ผู้เป็นที่รู้จักกันดีในช่วงระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ในกรณี "พระราชบัญญัติปักป้ายข้าวเหนียว" ต่อมาได้ดำรงตำแหน่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม ในรัฐบาล นายปรีดี พนมยงค์
นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ เป็น 1 ใน 4 อดีตรัฐมนตรีที่ถูกสังหารโหดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ที่ ทุ่งบางเขน เมื่อปี พ.ศ. 2492 ในสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ด้วยสาเหตุทางการเมือง ท่านได้รับการยกย่องว่าเป็น นักการเมืองผู้ต่อสู้เพื่อชาวอีสานอย่างแท้จริงคนหนึ่ง สิริอายุ 42 ปี
ประวัติ
นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ เกิดเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2449 ที่บ้านหนองยาง ตำบลหัวเรือ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี เป็นบุตรคนที่สามของนายชูและนางหอม มีพี่น้องร่วมบิดามารดารวม 4 คน บิดามารดาประกอบอาชีพทำนาและค้าขาย
ทองอินทร์ใช้ชีวิตคู่สมรสกับ เจ้าศิริบังอร ณ จำปาศักดิ์ มีบุตรด้วยกัน 9 คน จึงมีความเกี่ยวดองเป็นเขยของตระกูลเจ้าผู้ครองนครจำปาศักดิ์ ในประเทศลาวด้วย
การเสียชีวิต
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ได้สมัครเข้าเป็นสมาชิก พรรคสหชีพ ซึ่งเป็นกลุ่มการเมืองของฝ่ายนายปรีดี พนมยงค์ ภายหลังการ รัฐประหารใน พ.ศ. 2490 และเหตุการณ์ กบฏวังหลวง นักการเมืองฝ่ายนายปรีดี ที่อยู่ในประเทศก็ถูกฝ่ายรัฐบาล ดำเนินการกวาดล้างอย่างหนัก ซึ่งรวมถึงนายทองอินทร์ด้วย
นายทองอินทร์ ภูริพัฒน์ ถูกจับกุมพร้อมกับ อดีตรัฐมนตรีอีสานอีก 2 คน คือ นายถวิล อุดล นายจำลอง ดาวเรือง รวมทั้ง ดร.ทองเปลว ชลภูมิ (หนึ่งในสมาชิกคณะราษฎรสายปรีดีที่ถูกจับมาในอีกคดีหนึ่ง) ก็ถูกนำตัวไปสังหารที่บริเวณทุ่งบางเขน ถนนพหลโยธิน กิโลเมตรที่ 14 ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2492 โดย กรมตำรวจ ในเวลานั้นอ้างเหตุว่า มีโจรคอมมิวนิสต์มลายู มาชิงตัว 4 อดีตรัฐมนตรี และเกิดการต่อสู้ขึ้น จนทำให้ทั้ง 4 คน ถูกลูกหลงเสียชีวิตทั้งหมด แต่ไม่ใคร่จะมีใครเชื่อข้ออ้างดังกล่าวนัก เนื่องจากไม่มีตำรวจเสียชีวิตหรือบาดเจ็บแม้แต่รายเดียว ในเวลาที่นายทองอินทร์เสียชีวิตนั้น สิริอายุ 42 ปี
ซุ้มประตูสุสาน
ซุ้มประตูสุสาน (Lychgate หรือ lichgate หรือ lycugate หรือ lych gate, ออกเสียง) เป็นประตูที่มีหลังคาที่บางครั้งจะพบตามทางเข้าไปยังบริเวณที่เป็นลานวัดก่อนจะถึงตัววัดในสหราชอาณาจักร
ชื่อ
ในยุคกลางร่างของผู้ตายที่จะถูกฝังส่วนใหญ่แล้วก็เพียงแต่ห่อกันโดยไม่มีการใส่โลงเช่นในปัจจุบัน ร่างที่ได้รับการห่อแล้วก็จะนำเข้าวัดทางซุ้มประตูสุสานและนำไปตั้งบนแท่นวางศพ (Bier) เพื่อที่นักบวชจะได้เริ่มประกอบพิธีขั้นตอนแรกภายใต้ร่มเงาของประตู
ลักษณะโครงสร้าง
ซุ้มประตูสุสานมีลักษณะทั่วไปที่คล้ายซุ้ม มักจะสร้างบนเสาสี่หรือหกต้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมคล้ายศาลา ตอนบนเป็นหลังคา ส่วนประกอบทั้งหมดมักจะสร้างด้วยไม้ เพดานมักจะเป็นทรงแหลมที่มีคานรับหลังคาที่อาจจะปูด้วยหญ้า ไม้ หรือกระเบื้อง ตัวประตูก็อาจจะมีการสลักเสลา และต่อมาก็อาจจะเป็นการสร้างเพื่อเป็นอนุสรณ์ บางครั้งก็อาจจะมีที่นั่งสองข้าง
ซุ้มประตูสุสานในสมัยโบราณเป็นที่ที่ตั้งศพไว้รอให้นำแท่นวางศพจากในวัดมารับศพ ก่อนที่จะนำเข้าวัด ซุ้มประตูสุสานบางประตูก็จะมีหินก้อนใหญ่ที่แบนราบที่เรียกว่า “lich-stones” หรือ “แท่นศพ” ที่ใช้เป็นที่วางศพชั่วคราวก่อนที่จะนำไปวางบนแท่นวางศพ