cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
จังหวัดอุดรธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอเพ็ญ อำเภอสร้างคอม อำเภอบ้านดุง อำเภอทุ่งฝน และอำเภอพิบูลย์รักษ์
เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอบ้านผือ อำเภอน้ำโสม อำเภอนายูง อำเภอกุดจับ และอำเภอหนองวัวซอ
การเลือกตั้งใหม่
ในภายหลังที่ประชุมคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) มีมติให้ใบเหลืองแก่ผู้สมัครดังต่อไปนี้
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม หรือ วัดล่าง ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2500 มีหลวงพ่อคงเป็นเจ้าอาวาสรูปแรก หลวงพ่อคงนี้มีวิชาอาคมแก่กล้า ท่านเป็นลูกจีนนอก บิดามารดามาจากเมืองจีนโพ้นทะเล ในวัยหนุ่มมีความสนใจในวิชาอาคม ต่อมาท่านได้สร้างวัดที่บ้านบางปะกงล่างบนที่ดินมรดกของท่าน และเป็นเจ้าอาวาสรูปแรกของวัดนี้ และให้ชื่อวัดว่า วัดคลองยายเม้ย แต่ชาวบ้านจะเรียกกันว่า "วัดล่าง"
จังหวัดอุดรธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งใหม่
และที่ประชุมคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) มีมติสั่งเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งของนายประสพ บุษราคัม ว่าที่ ส.ส.เขต 3 พรรคพลังประชาชน เป็นเวลา 1 ปี (การแจกใบแดง) และมติดังกล่าวมีผลให้ กกต. ต้องสั่งเลือกตั้งใหม่ในเขตเลือกตั้งที่ 1, 2 และ 3 จังหวัดอุดรธานี โดยกำหนดวันเลือกตั้งใหม่คือวันที่ 20 มกราคม 2551
วัดบำรุงธรรมราษฏร์ศรัทธาราม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2500 ที่ด้านนอกและด้านในเป็นสีขาวมุก กำแพงเป็นรูปธรรมจักรล้อมรอบอุโบสถ ปัจจุบันมีหลวงพ่อคงเป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ตั้งอยู่ในวิหารบูรพาจารย์ ประชาชนมักมาบนบานของหายแล้วจะได้คืนทุกราย สิ่งของแก้บนของหลวงพ่อคง คือ กล้วยน้ำว้า และขนมครก
จังหวัดอุดรธานีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
การเลือกตั้งใหม่
ซึ่งในกรณีที่ถูกใบเหลืองและต้องเลือกตั้งใหม่ ผู้สมัครเดิมในเขตจากทุกพรรคจะเข้าสู่การเลือกตั้งใหม่อีกครั้งยกเว้นนายประสพ บุษราคัมที่ถูกใบแดง ทั้งนี้พรรคพลังประชาชนไม่สามารถส่งผู้สมัครคนใหม่ลงแทนนายประสพได้
เทศบาลตำบลธงธานี
เทศบาลตำบลธงธานี เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลธงธานี และครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1–3, 13 ของตำบลบึงนคร ในอำเภอธวัชบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลธงธานีที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2535 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ต่อมาในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลธงธานี รวมกับพื้นที่เทศบาลตำบลธงธานี ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 7,774 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอธวัชบุรี อยู่ห่างที่ว่าการอำเภอธวัชบุรีประมาณ 16.5 กิโลเมตรอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดร้อยเอ็ดประมาณ 25.6 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 518 กิโลเมตร และใช้เวลา 1 ชั่วโมง 15 นาที ถึงกรุงเทพมหานครผ่านทางท่าอากาศยานร้อยเอ็ด มีพื้นที่รับผิดชอบ 20.0 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 12,500.0 ไร่
ปลาสะแงะ
ปลาสะแงะ เป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายปลาไหล จัดอยู่ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae) จัดเป็นปลาในวงศ์ปลาตูหนาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดที่พบในประเทศไทย โดยสามารถยาวได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.5 เมตร ในตัวเต็มวัยครีบอกมีสีจาง ครีบหลังอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัว ลำตัวด้านหลังมีสีเทาคล้ำอมเหลืองและมีประสีจางและคล้ำผสมกันคล้ายกับลายหินอ่อน ท้องมีสีน้ำตาลอมเหลือง พบมากในแม่น้ำสาละวินและสาขาในจังหวัดตาก และ แม่ฮ่องสอน และยังสามารถพบได้เป็นครั้งคราวในแม่น้ำของภาคใต้ฝั่งตะวันตก ต่างประเทศพบได้ในบริเวณแม่น้ำชายฝั่งของประเทศอินเดีย, พม่า และทวีปแอฟริกาแถบตะวันออก
ปลาสะแงะ มีบันทึกว่าพบครั้งแรกและสร้างความฮือฮาให้กับผู้พบเห็น คือ มีผู้จับได้ในคลองบางกะปิที่กรุงเทพมหานคร เมื่อปี พ.ศ. 2469 ด้วยความใหญ่โตของลำตัว ทำให้บางคนเชื่อว่า เป็นปลาไหลไฟฟ้าบ้าง บางคนก็คิดว่าเป็นพญานาค หรือมังกร โดยปลาตัวนั้นมีขนาดความยาว 65 เซนติเมตร
ว่ากันว่า ปลาชนิดนี้สามารถส่งเสียงร้องคล้ายเสียงเด็กทารกได้ด้วยในเวลากลางคืน
ในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้ฝั่งตะวันตกและแถบภาคตะวันตกไปจนถึงจังหวัดแม่ฮ่องสอน โดยมีชื่อพื้นเมืองภาษากะเหรี่ยงว่า "หย่าที"
สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย Anguilla bengalensis bengalensis พบได้ในทวีปเอเชีย และ Anguilla bengalensis labiata พบได้ในทวีปแอฟริกา
เป็นปลาที่พบน้อย หายาก เนื้อมีรสชาติอร่อย ราคาแพง และเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
รถไฟใต้ดินทาชเคนต์
รถไฟใต้ดินทาชเคนต์ (Toshkent metropoliteni, Ташкентский метрополитен) เป็นระบบขนส่งมวลชนเร็วในทาชเคนต์ เมืองหลวงของประเทศอุซเบกิสถาน และเป็นเส้นทางรถไฟใต้ดิน 1 ใน 2 แห่งของภูมิภาคเอเชียกลาง (อีกแห่งคือรถไฟใต้ดินอัลมาเตอ) เริ่มก่อสร้างในสมัยโซเวียต และเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1977 เป็นหนึ่งในระบบรถไฟใต้ดินที่มีสถานีรถไฟฟ้าสวยงามที่สุดในโลก และมีข้อบังคับห้ามถ่ายภาพในสถานีและขบวนรถ
อาลาอีดัรวาซา
อาลาอีดัรวาซา (Ala'i Darwaza) เป็นทางเข้าออกทิศใต้ ของมัสยิดกุววตุลอิสลาม (Quwwat-ul-Islam Mosque) ในหมู่โบราณสถานกุตับมีนาร์ ในเมหราวลี เดลี ประเทศอินเดีย สร้างขึ้นโดยสุลตานอาลาอูดดีน ขาลจี ในปี 1311 โดนเป็นส่วนหนึ่งของแผนการก่อสร้างซุ้มประตูสี่ซุ้มรอบมัสยิด อย่างไรก็ตาม มีเพียงอาลาอีดัรวาซาที่ก่อสร้างเสร็จ เนื่องจากอาลาอูดดีนเสียชีวิตไปในปี 1316
ดัรวาซา (ซุ้มประตู) นี้สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมอินโด-อิสลาม และถือว่าเป็นสิ่งปลูกสร้างแรกในอินเดียที่สร้างขึ้นด้วยวิธีการก่อสร้างแบบอิสลาม ปัจจุบัน อาลาอีดัรวาซาเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโก
วัดบางนานอก
วัดบางนานอก เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางนาใต้ เขตบางนา กรุงเทพมหานคร บนถนนสรรพาวุธ บริเวณวัดบางนานอกมีท่าเรือข้ามฝั่งไปยังคุ้งบางกะเจ้า
ไม่ปรากฏนามผู้สร้างที่ชัดเจน คาดว่าน่าจะสร้างราว พ.ศ. 2400 ชาวบ้านนิยมเรียก วัดปากคลองบางนา ตามสถานที่ตั้งวัดที่ตั้งอยู่ปากคลองบางนา แต่ต่อมาเปลี่ยนชื่อใหม่ เป็นวัดบางนานอก เพราะตั้งอยู่ด้านนอก ส่วนวัดที่อยู่ด้านในคือ วัดบางนาใน
ปูชนียวัตถุและโบราณสถาน คือ พระประธานอุโบสถหลังเก่า หน้าตักกว้าง 1.5 เมตร สูง 1.13 เมตร อายุมากกว่าร้อยปี เป็น พระพุทธรูปยืนทรงเครื่องปางรัตนโกสินทร์ยุคต้น ขนาดเท่าคนจริง หงษ์สัมฤทธิ์ ธรรมาสน์บุษบก แต่ปี พ.ศ. 2556 อุโบสถเกิดเหตุเพลิงไหม้ ทำให้หลวงพ่อองค์ดำ พระประธาน อายุยาวนานกว่า 130 ปี ได้รับความเสียหายถูกเพลิงลุกไหม้ทั้งองค์ ตัวพระอุโบสถพังลงมา ต่อมาปี 2562 มีพิธีทอดผ้าป่าสามัคคี เพื่อสมทบทุนสร้างอุโบสถหลังใหม่ เอนกประสงค์ 3 ชั้น วัดบางนานอก ฉลองพุทธชยันตี 2600 ปี แห่งการตรัสรู้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งศึกษาพระปริยัติธรรมที่เปิดสอนมา ตั้งแต่ พ.ศ. 2475
มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์
มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์  (Martin Luther King, Jr.; 15 มกราคม พ.ศ. 2472 - 4 เมษายน พ.ศ. 2511) เป็นศาสนาจารย์และนักต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมืองชาวแอฟริกัน-อเมริกัน
ประวัติ
มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ เกิดในเมืองแอตแลนตา รัฐจอร์เจีย ใน พ.ศ. 2472 (1929) เป็นบุตรของศิษยาภิบาลคณะแบปทิสต์ ศาสนาเป็นส่วนสำคัญในชีวิตเขาเสมอมา เนื่องจากทั้งพ่อและปู่ของเขาเป็นนักเทศน์ในนิกายแบปทิสต์ (Baptist) เขาเรียนผ่านชั้นมัธยมปลายได้อย่างง่ายดาย แต่โดนทำร้ายรุนแรง โดยเรียนจบเมื่ออายุได้ 15 ปีเท่านั้น จากนั้นจึงได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ มอร์เฮาส์ คอเลจ (Morehouse College) และใช้เวลาอีกสามปีเพื่อศึกษาด้านเทววิทยาที่ Crozer Seminary เขาเรียนจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยบอสตัน
ชีวิตส่วนตัว
ขณะที่เรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยบอสตันอยู่ เขาได้พบกับ คอเร็ดดา สกอตต์ ภรรยาของเขาซึ่งภายหลังทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 4 คน คิงและครอบครัวตั้งรกรากกันที่เมืองมอนต์กอเมอรี ในรัฐแอละแบมา (Montgomery, Alabama) ที่ซึ่งเขาได้เป็นนักเทศน์คนที่ 20 ของโบสถ์แบ๊บติสต์บนถนนเด็กซ์เตอร์ เอเวนิว (Dexter Avenue Baptist Church)
การสุนทรพจน์ว่าด้วยการเหยียดสีผิว
เหตุการณ์ในปี 1955 ที่หญิงผิวสี โรซา พาร์คส์ ถูกจับเนื่องจากปฏิเสธที่จะสละที่นั่งบนรถเมล์เมืองมอนต์กอเมอรีให้กับชายผิวขาว เป็นสิ่งที่ทำให้การเรียกร้องสิทธิพลเมืองที่คุกรุ่นอยู่แล้วเกิดร้อนระอุขึ้นมา
“การคว่ำบาตรระบบรถขนส่งมวลชนในมอนกอเมอรี รัฐอะลาแบมา ถือว่าประสบความสำเร็จมาก เพราะเขาได้วางแผนมันอย่างดี และทำงานร่วมกับหลายคน เพื่อให้คนในเมืองมอนต์กอเมอรี อะลาแบมาเข้าใจว่าพวกเขาจะไม่ทนกับเรื่องแบบนี้อีกต่อไป”
ประสบการณ์ ความทุ่มเท และการเป็นที่รู้จักในชุมชนของคิง ทำให้เขามีคุณสมบัติเหมาะสมจะเป็นผู้นำในการคว่ำบาตรรถขนส่งมวลชนของเมืองซึ่งยาวนานถึง 381 วัน ในวันที่ 20 ธันวาคม 1956 ศาลฎีกาได้ตัดสินว่าการแบ่งแยกที่นั่งตามสีผิวบนรถเมล์เป็นเรื่องที่ขัดกับรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นชัยชนะครั้งใหญ่ของการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองของคนผิวสี และเป็นเครื่องยืนยันว่าการประท้วงแบบไร้ความรุนแรงของคิงได้ผล
ถึงตอนนี้ คิงเป็นตัวแทนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองที่รู้จักไปทั้งประเทศ เขาถูกคุมขังมากกว่า 20 ครั้ง เคยถูกแทงที่หน้าอก บ้านเคยถูกวางระเบิด นอกจากนี้ ทั้งเขาและครอบครัวก็โดนทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน สำหรับชายที่ต้องการต่อสู้อย่างไร้ความรุนแรง ชีวิตส่วนใหญ่ของเขากลับตกเป็นเหยื่อของความรุนแรงอย่างไม่ว่างเว้น แต่กระนั้น การคุกคามไม่เคยหยุดเขาได้
“ดร.คิงเป็นแรงบันดาลใจให้คนหลายพัน ผ่านการพูดที่คมคายและความกล้าหาญของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังบ้านเขาถูกวางระเบิด ทั้งภรรยา ลูกและตัวเขายังแสดงออกว่าพวกเขาพร้อมจะเสี่ยงชีวิตในการเรียกร้องเสรีภาพนี้”
คิงทำงานอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเพื่อส่งเสริมในสิ่งที่เขาเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า และตั้งแต่ 1957-1968 เขาเดินทางเป็นระยะทางกว่า 6 ไมล์ กล่าวสุนทรพจน์ 250,000 ครั้ง เขียนหนังสือ 5 เล่ม และบทความอีกมากมาย การทำงานหนักและความสามารถในการสื่อสารของเขาทำให้เขาเป็นที่นับถือมาก จนประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคเนดี้ ยังยอมให้เขาเข้าพบเป็นการส่วนตัวด้วย
ในจำนวนสุนทรพจน์ทั้งหมดที่ด๊อกเตอร์คิงเคยกล่าว ไม่มีอันใดเป็นอมตะไปกว่า สุนทรพจน์ "ผมมีฝัน" (I Have a Dream) ที่กล่าว ณ ขั้นบันไดของอนุสาวรีย์ลินคอล์นอันเป็นสัญลักษณ์ ในปี 1963 ต่อหน้ามวลชนกว่า 250,000 คน ทั้งผิวขาวและผิวสี
ขณะที่อยู่ในเมืองเมมฟิสเพื่อนำการเดินขบวนประท้วงปกป้องสิทธิของคนงานขนขยะที่สไตรค์หยุดงานเมื่อปี 1968 คิงได้กล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจที่มีชื่อว่า “ข้าพเจ้าได้ไปถึงยอดเขา” (I’ve Been to The Mountain Top) ซึ่งจะเป็นสุนทรพจน์สุดท้ายของเขา ขณะที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองหน้าห้องที่โรงแรมลอเรน ในเมืองเมมฟิส คิงถูกลอบยิงและเสียชีวิต
ในปี 1983 ประธานาธิบดี โรนัลด์ เรแกน ได้ลงนามในประกาศทางการที่กำหนดให้ทุกวันจันทร์ที่ 3 ของเดือนมกราคมเป็นวัน มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์ ซึ่งเป็นวันหยุดราชการเพื่อเฉลิมฉลองให้ชายผู้นี้และทุกสิ่งที่เขายืนหยัดต่อสู้มา
พ่อมด (มิดเดิลเอิร์ธ)
ในโลกแห่งจินตนาการของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน พ่อมด (Wizard) แห่งมิดเดิลเอิร์ธ เป็นชื่อเรียกกลุ่มของชายชราที่มีพลังอำนาจทางจิต คำว่า 'พ่อมด' แปลมาจากความหมายดั้งเดิมของคำว่า อิสทาร์ (Istar) ซึ่งเป็นภาษาเควนยา หมายถึง ผู้มีความรอบรู้ ผู้มีภูมิปัญญา รูปพหูพจน์ของอิสทาร์ คือ อิสทาริ (Istari)  ส่วนในภาษาซินดารินจะเรียกว่า อิธรอน (Ithron)  รูปพหูพจน์ว่า อิธริน (Ithryn)
ประวัติ
อันที่จริงแล้ว เหล่าพ่อมดนี้เป็นเทพไมอาร์ ซึ่งเป็นดวงจิตไอนัวร์ ชั้นรองลงมาจากเทพวาลาร์ ปวงเทพส่งเหล่าอิสทาริมายังมิดเดิลเอิร์ธ เพื่อให้ช่วยเหลือมนุษย์และสรรพสัตว์ต่าง ๆ ให้รอดพ้นจากเงื้อมเงาอันชั่วร้ายของเซารอน โดยให้จำแลงร่างมาอยู่ในร่างของมนุษย์ผู้ชรา เทพไมอาร์ที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นอิสทาริ ประกอบด้วย
เหล่าพ่อมดเดินทางมาถึงมิดเดิลเอิร์ธในราวปีที่ 1000 ของยุคที่สาม ในช่วงที่ป่าใหญ่กรีนวู้ดตกอยู่ในเงามืด และเปลี่ยนชื่อใหม่เป็นป่าเมิร์ควู้ด พวกเขามีสีประจำตัวซึ่งเชื่อว่าสืบเนื่องมาจากเสื้อคลุมของพวกเขานั่นเอง และผู้สวมอาภรณ์ขาว ดูเหมือนจะได้รับมอบหมายให้เป็นหัวหน้ากลุ่ม ในช่วงแรก ๆ ซารูมานจึงมีบทบาทสูงมาก ภายหลังแกนดัล์ฟได้กลายเป็นพ่อมดขาวแทนที่ และขับไล่ซารูมานออกจากคณะของอิสทาริ
การที่เหล่าพ่อมดจำแลงร่างมาเป็นชายชรา ก็เพื่อให้เป็นไปตามประสงค์ของปวงเทพ คือให้พวกเขามาทำหน้าที่ "เกลี้ยกล่อม" และ "สร้างความกล้าหาญ" ให้มนุษย์รู้จักการต่อสู้เพื่อสิทธิของตนเอง แต่จะไม่ชักนำให้เหล่ามนุษย์ดำเนินการใด ๆ โดยการใช้อำนาจหรือข่มขู่บังคับ ทั้งนี้เพราะพวกเขาเคยมีประสบการณ์มาแล้วในการชักนำให้เหล่าเอลฟ์ อพยพจากถิ่นกำเนิดของตนเดินทางไปยังแดนอมตะ แล้วเหล่าเทพก็ต่อสู้กับเจ้าแห่งความมืดเพื่อพวกเขา แต่การณ์ต่อมาพิสูจน์ว่าสิ่งที่ปวงเทพทำลงไปไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง เพราะเกิดสงครามขึ้นอีกมากมายหลังจากนั้น โดยเฉพาะสงครามระหว่างเอลฟ์ด้วยกันเอง ด้วยเหตุนี้เหล่าเทพจึงไม่ประสงค์จะเข้าไปรบกวนชะตาของเหล่ามนุษย์ด้วยการกระทำตามใจของตน จะทำเพียงให้ความช่วยเหลือแก่พวกเขาให้สามารถเลือกชะตาชีวิตของตนได้เองเท่านั้น ซารูมานไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายได้สำเร็จ เพราะเขากลับประสงค์จะตั้งตัวเป็นใหญ่ขึ้นต่อต้านอำนาจของเซารอนเสียเอง แต่แกนดัล์ฟยังคงซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ของตนได้แม้จนวาระสุดท้าย
เรื่องราวของเหล่าพ่อมดมีปรากฏละเอียดเป็นบทความเรื่องหนึ่งใน Unfinished Tales โดยที่เริ่มแรก โทลคีนตั้งใจจะให้เป็นส่วนหนึ่งของภาคผนวกในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ แต่เขาเขียนไม่เสร็จได้ทันเวลา อย่างไรก็ดี เรื่องของเหล่าพ่อมดยังมีบรรยายอยู่มากในตอนท้ายของหนังสือ ซิลมาริลลิออน
Majar
หมู่เกาะโซโลมอน
หมู่เกาะโซโลมอน (Solomon Islands) เป็นประเทศในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศปาปัวนิวกินี และเป็นส่วนหนึ่งของเครือจักรภพ ประกอบด้วยเกาะต่าง ๆ กว่า 990 เกาะ ซึ่งมีพื้นที่รวมกัน 28,000 ตารางกิโลเมตร
ประวัติศาสตร์
หมู่เกาะโซโลมอน สันนิษฐานว่ามีคนอาศัยอยู่คนเกาะนี้มาแล้วเกือบ 2,000 ปีมาแล้ว หมู่เกาะนี้ถูกค้นพบเมื่อปี 1568 โดยชาวสเปนชื่อ กัปตันAlvaro de Mendana หลังจากนั้นมาเกาะโซโลมอน ก็ไม่มีใครเข้าไปเลยเป็นเวลากว่า 200 ปี
ในปี 1886 ประเทศอังกฤษ กับ เยอรมนี ได้มีการแบ่งแยกดินแดนของเกาะโซโลมอน แต่ต่อมาภายหลังประเทศ สหราชอาณาจักรอังกฤษได้เป็นผู้ถือครองเกาะแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว
นิติบัญญัติ
อำนาจนิติบัญญัติเป็นของรัฐสภาแห่งชาติ ซึ่งเป็นสภาเดียว ประกอบด้วยสมาชิกสภา 30-50 คน โดยกระจายอำนาจ แบ่งเป็น 4 ภาค แต่ละภาคมีสภาปกครองท้องถิ่น 8 แห่ง สมาชิกสภาปกครองท้องถิ่นมาจากการเลือกตั้ง
การแบ่งเขตการปกครอง
หมู่เกาะโซโลมอนแบ่งเป็น 9 จังหวัด (provinces) และ 1 เขตเมืองหลวง*:
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของประเทศขึ้นอยู่กับการเกษตรเป็นหลัก ประมาณร้อยละ 90 ของจำนวนประชากร มีอาชีพกสิกรรม ทำป่าไม้ และประมง มีรายได้จากการส่งออกประมาณปีละ 60 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
รัฐบาลหมู่เกาะโซโลมอนพยายามชักชวนให้ประเทศต่าง ๆ เช่น ไต้หวัน ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ สหราชอาณาจักร มาเลเซีย และอินโดนีเซีย เข้าไปร่วมทุนในสาขาต่าง ๆ โดยเฉพาะการท่องเที่ยว การผลิตไม้แปรรูปเพื่อส่งออก การผลิตเสื้อผ้าสำเร็จรูป เป็นต้น รัฐบาลได้วางกฎเกณฑ์ เพื่อส่งเสริมการ ลงทุน โดยการลดภาษีการค้า ยกเว้นภาษีวัตถุดิบและเครื่องจักรกลสำหรับโรงงานอุตสาหกรรม เป็นเวลา 5 ปี และไม่มีข้อห้ามสำหรับการส่งผลกำไรออกนอกประเทศ
เชื้อชาติ
ประกอบด้วยชาวเมลานีเซียซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ของประเทศ มีชาวไมโครนีเซีย ยุโรปและเอเชียเล็กน้อย ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์นิกายอังกลิเคน ร้อยละ 34 โรมันคาทอลิก ร้อยละ 19 และอีวันเจลิคอน ร้อยละ 24
Aulocalycidae
Aulocalycidae เป็นวงศ์ของฟองน้ำที่อยู่ในอันดับ Lyssacinosida
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
พาลันเทียร์
พาลันเทียร์ (Palantír) เป็นของวิเศษอย่างหนึ่งในโลกแห่งจินตนาการของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ คำว่า พาลันเทียร์ เป็นคำภาษาซินดาริน หมายถึง 'สิ่งซึ่งสามารถมองเห็นได้ไกลๆ'  รูปพหูพจน์ว่า พาลันทีริ (palantíri)
ที่มาและลักษณะ
ตามคำบรรยายสื่อว่า พาลันเทียร์มีลักษณะเป็นลูกแก้วทรงกลม ลูกแก้วแต่ละดวงสามารถติดต่อสื่อสารกันได้ หากผู้ใดมองเข้าไปในลูกแก้วนี้ ก็จะสามารถมองเห็นสิ่งซึ่งปรากฏในสถานที่ของลูกแก้วอีกดวงหนึ่งที่ติดต่อกับมัน ซึ่งอาจเป็นสิ่งที่เกิดในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคตก็ได้ ผู้สร้างพาลันเทียร์ขึ้นคือพวกเอลฟ์แห่งวาลินอร์ ซึ่งอยู่บนแผ่นดินประจิม เป็นเอลฟ์ชาวโนลดอร์ ซึ่งส่วนใหญ่เชื่อกันว่าเฟอานอร์เองเป็นผู้คิดค้นประดิษฐ์ขึ้นเป็นคนแรก ลูกแก้วพาลันเทียร์ถูกสร้างขึ้นเป็นจำนวนมาก มีขนาดหลากหลายเล็กใหญ่แตกต่างกันไป ลูกเล็กๆ อาจมีขนาดเพียงหนึ่งฟุต ส่วนลูกใหญ่อาจมีขนาดเท่ากับห้องโถงทีเดียว  ศิลาดวงแม่ ถูกเก็บรักษาไว้ที่หอคอยอวัลโลเน บนเกาะโทลเอเรสเซอา แต่ไม่มีบันทึกใดระบุว่ามีการติดต่อระหว่างศิลาดวงนี้กับดวงอื่นๆ ที่อยู่บนมิดเดิลเอิร์ธ
พาลันเทียร์ทั้งเจ็ดในมิดเดิลเอิร์ธ
ในยุคที่สอง พวกเอลฟ์ได้มอบพาลันเทียร์เจ็ดดวงให้กับมนุษย์ดูเนไดน์แห่งนูเมนอร์ ซึ่งได้ใช้ติดต่อสื่อสารกันระหว่างเหล่าชนผู้ศรัทธากับพวกเอลฟ์ ในยุคแห่งความมืดมนของนูเมนอร์ ครั้นถึงกาลพินาศของอาณาจักรนูเมนอร์  เอเลนดิลกับโอรสทั้งสองได้นำพาลันเทียร์เหล่านั้นติดตัวมาในการลี้ภัยสู่แผ่นดินใหญ่ของมิดเดิลเอิร์ธด้วย หลังจากพวกเขาตั้งอาณาจักรชาวดูเนไดน์ขึ้นบนมิดเดิลเอิร์ธ ก็ได้จัดแบ่งศิลาทั้งเจ็ดดวงไปไว้ยังสถานที่สำคัญต่างๆ ดังนี้
เอลอสทิริออน
เอลอสทิริออน เป็นหอคอยที่สูงที่สุดในหมู่หอคอยแห่งทาวเวอร์ฮิลล์ ซึ่งตั้งอยู่ทางชายเขตตะวันตกสุดของแคว้นไชร์ เอเลนดิลมักเสด็จมาที่นี่บ่อยๆ ด้วยเชื่อว่าจะสามารถติดต่อกับศิลาดวงแม่ที่อวัลโลเนได้  ภายหลังพาลันเทียร์ดวงนี้ถูกนำกลับคืนสู่แดนประจิมพร้อมกับผู้ถือแหวนเอลฟ์ทั้งสาม
อันนูมินัส
อันนูมินัส เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรอาร์นอร์ พาลันเทียร์แห่งอันนูมินัสสูญหายไปหลังจากเหตุการณ์ที่เรือพระที่นั่งของกษัตริย์อาร์เวดุย กษัตริย์องค์สุดท้ายของอาร์นอร์ จมหายไปในทะเลน้ำแข็งแห่งโฟโรเคล ในปีที่ 1975 ของยุคที่สาม
อะมอนซูล
อะมอนซูล เป็นป้อมปราการสำคัญของอาณาจักรอาร์นอร์ (ปรากฏในเนื้อเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน ที่ซึ่งโฟรโดถูกพวกภูตแหวนทำร้ายด้วยมีดมอร์กูล) ป้อมนี้ถูกทำลายจนพินาศในสงครามระหว่างอาณาจักรอาร์นอร์กับวิชคิงแห่งอังก์มาร์ ในปีที่ 1409 ของยุคที่สาม แล้วจึงเปลี่ยนชื่อไปเป็น เวทเธอร์ทอป พาลันเทียร์แห่งอะมอนซูลเป็นศิลาดวงที่ใหญ่เป็นลำดับที่สอง มันเกือบสูญหายไปในสงครามใหญ่ดังกล่าว แต่ก็ถูกกู้กลับคืนมาได้ อย่างไรก็ดีพาลันเทียร์ดวงนี้ก็สูญหายไปอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์ที่เรือพระที่นั่งของกษัตริย์อาร์เวดุย กษัตริย์องค์สุดท้ายของอาร์นอร์ จมหายไปในทะเลน้ำแข็งแห่งโฟโรเคล
ออสกิเลียธ
ออสกิเลียธ แต่เดิมเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรกอนดอร์ พาลันเทียร์แห่งออสกิเลียธเป็นดวงที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีพลังแข็งแกร่งที่สุด ตามปกติพาลันเทียร์จะสามารถติดต่อกันได้เพียงดวงต่อดวง ยกเว้นพาลันเทียร์แห่งออสกิเลียธนี้เท่านั้นที่สามารถเข้าแทรกแซงการติดต่อระหว่างพาลันเทียร์ดวงใดๆ ก็ได้  พาลันเทียร์ดวงนี้ถูกเก็บรักษาอยู่ในหอคอยบนสะพานใหญ่ในนครที่ทอดข้ามแม่น้ำอันดูอิน ยอดหอคอยสร้างเป็นโดมขนาดใหญ่วาดภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ดารดาษด้วยดวงดาว เป็นที่มาของชื่อของนครแห่งนี้  (ออส-กิเลียธ หมายถึง โดมแห่งดวงดาว) ศิลาดวงนี้เป็นดวงที่สูญหายไปก่อนดวงอื่นๆ โดยหายไปในยุคของกบฏราชวงศ์ ในราวตอนกลางของยุคที่สาม เนื่องจากพลัดตกลงไปในลำน้ำอันดูอิน
ออร์ธังค์ หรือ ไอเซนการ์ด
หอคอยออร์ธังค์ ตั้งอยู่ที่อังเกรนอสต์ (หรือไอเซนการ์ด) เป็นหอคอยที่สร้างขึ้นโดยชาวดูเนไดน์ตั้งแต่ยุคที่สอง ในทางตอนใต้ของเทือกเขามิสตี้ ครั้นถึงปี 2759 ของยุคที่สาม เบเรน สจ๊วตแห่งกอนดอร์ จึงได้มอบหอคอยนี้ให้แก่ซารูมาน ทำให้เขาได้ใช้พาลันเทียร์ดวงนี้ติดต่อกับเซารอนอย่างลับๆ  ภายหลังเมื่อซารูมานผู้แปรพักตร์ไปสู่ความชั่วร้าย ถูกพวกเอนท์กำราบลงได้  กริม่า เวิร์มทัง สมุนทรยศของเขาจึงขว้างพาลันเทียร์ดวงนี้ลงมาใส่แกนดัล์ฟ ศิลาดวงนี้ตกทอดไปสู่อารากอร์น ทายาทแห่งอิซิลดูร์(พ่อของ อิซิลดูร์ อีเรนดี) ผู้ก่อตั้งอาณาจักรกอนดอร์  และได้อยู่ในอารักขาของอารากอร์นมาตลอดในยุคที่สี่ จน อารากอร์น สิ้นอายุ
มินัสอิธิล
มินัสอิธิล หรือ "หอคอยจันทร์รุ่ง" เป็นหอคอยที่สร้างอยู่ที่เชิงเขาเอเฟลดูอัธ ภายหลังตกไปอยู่ในมือของพวกนาซกูล ในปีที่ 2002 ของยุคที่สาม แล้วเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสมอร์กูล พาลันเทียร์แห่งมินัสอิธิลถูกนำไปยังบารัดดูร์ และกลายเป็นเครื่องมือของเซารอนในการติดต่อกับซารูมาน และใช้ล่อลวงเดเนธอร์จนเสียสติ  คาดว่าพาลันเทียร์ดวงนี้พินาศไปพร้อมกับการล่มสลายของเซารอน
มินัสอะนอร์
มินัสอะนอร์ หรือ "หอคอยตะวันรอน" เป็นหอคอยที่สร้างอยู่ที่เชิงเขามินโดลลูอิน ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสทิริธ เดเนธอร์ใช้พาลันเทียร์ดวงนี้ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทำให้ถูกอุบายฉ้อฉลของเซารอนจนเสียสติ เดเนธอร์อุ้มศิลาดวงนี้เอาไว้ขณะพยายามจะเผาตัวเองตาย ในภายหลัง ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นสิ่งใดจากศิลาดวงนี้อีกเลย นอกจากผู้ที่มีพลังอำนาจแข็งแกร่งจริงๆ
อ้างอิง
Gegenstände in Tolkiens Welt Lista artefaktów Śródziemia
Auloplacidae
Auloplacidae เป็นวงศ์ของฟองน้ำที่อยู่ในอันดับ Sceptrulophora.
สกุลในวงศ์นี้ ได้แก่:
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู เวิลด์เทเลวิชั่น แชมเปี้ยนชิพ
ดับเบิลยูซีดับเบิลยู เวิลด์เทเลวิชั่น แชมเปี้ยนชิพ เป็นเข็มขัดแชมป์รองของ เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง หรือ WCW ก่อตั้งขึ้นเมื่อ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1974 ถึง วันที่ 10 เมษายน ค.ศ. 2000
เซนต์เซย่า เทพบุตรแห่งดวงดาว
เซนต์เซย่า เทพบุตรแห่งดวงดาว (Knights of the Zodiac: Saint Seiya) เป็นซีรีส์แอนิเมชันเน็ตต้นฉบับญี่ปุ่น-อเมริกัน ที่สร้างจากเรื่อง เซนต์เซย์ย่า ซีรีส์มังงะของญี่ปุ่นในช่วงทศวรรษ 1980 โดย มาซามิ คุรุมาดะ
โครงเรื่อง
เซย์ย่า เด็กวัยรุ่นได้รับคัดเลือกจากอัลมัน คิดโดให้มาเป็นอัศวินสีบรอนซ์ (Bronze Knight (青銅聖闘士)) ในตำนาน ซีรีส์นี้เป็นเนื้อเรื่องของกลุ่มอัศวินสีบรอนซ์ซึ่งพวกเขาต่อสู้กับนักรบผู้ยิ่งใหญ่ในการทพภารกิจเพื่อเป็นนักรบเทพธิดาอาธีนา ในขณะที่เซย์ย่ากำลังตามหาพี่สาวที่หายตัวไปพร้อมกัน
ขี้เมา
ขี้เมา เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดแรกของวงคาราบาว ออกวางจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2524 ภายใต้สังกัดพีค็อก สเตอริโอ ในรูปแบบแผ่นเสียงและตลับเทป มีเพลงที่ใช้โปรโมตอัลบั้มคือเพลง ลุงขี้เมา และเพลง หนุ่มสุพรรณ นอกจากนี้ยังมีการนำเพลง Wrote A Song For Everyone ของวงซี.ซี.อาร์ มาใส่เนื้อร้องภาษาไทย ในชื่อเพลงว่า เวร
โดยอัลบั้มชุดนี้ มีการนำเพลงถึกควายทุย ที่ยืนยง โอภากุล เคยแต่งให้กับวงแฮมเมอร์เพื่อนำไปบันทึกเสียง กลับมาเล่นในแบบฉบับของทางวง และเพลงนี้ถือเป็นภาคแรก จากทั้งหมด 10 ภาค ที่มีเนื้อหาต่อเนื่องกัน
ต่อมาในปี พ.ศ. 2540 ผลงานชุดนี้ได้ถูกนำกลับมาผลิตในรูปแบบแผ่นซีดีเป็นครั้งแรกโดยบริษัทกระบือ แอนด์ โค จำกัด โดยในปัจจุบันลิขสิทธิ์เป็นของวอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์
ประวัติ
หลังจากยืนยง โอภากุล แต่งเพลง ถึกควายทุย โดยได้รับอิทธิพลมาจากเพลงของวง ครอสบี, สติลส์, แนช แอนด์ ยัง ให้กับวงแฮมเมอร์ นำไปบันทึกเสียงลงอัลบั้ม ปักษ์ใต้บ้านเรา ในปี พ.ศ. 2523 จนประสบความสำเร็จแล้ว ยืนยง โอภากุล ก็อยากให้วงคาราบาวมีอัลบั้มเป็นของตัวเองบ้าง จึงได้แต่งเพลงต่อมาคือเพลงลุงขี้เมา เพื่อเตรียมใช้ในอัลบั้มของตน
การเริ่มต้นทำงานเพลงชุดแรกกับคาราบาว ยืนยง โอภากุล ไม่ค่อยมีความมั่นใจมากนัก งานในชุดนี้จึงเป็นเพลงโฟล์คที่ได้รับอิทธิพล มาจากเพลงสากลของต่างประเทศหลายเพลง ซึ่งยืนยง ก็ได้กล่าวยอมรับอยู่เสมอเวลาเล่นบนเวที โดยเพลง ลุงขี้เมา ใช้ทำนองเพลง อานัก อันโด่งดัง ของ Freddie Aguilar
ส่วนเพลงอื่นๆในอัลบั้มเช่นเพลง หนุ่มลำมูล และเพลง ปลาใหญ่ปลาน้อย เป็นเพลงที่แต่งโดย คมสัน ดวงสูงเนิน หรือ สีสัน ควงตะคองหลง เพื่อนร่วมงานของยืนยง โอภากุลที่การเคหะแห่งชาติ ส่วนเพลง  มนต์เพลงคาราบาว ได้รับอิทธิพลมาจากเพลง Hotel California ของวง ดิ อีเกิลส์
นอกจากนี้ยังได้มีการสร้างความแปลกใหม่โดยการนำเพลง Wrote A Song For Everyone ของวงซี.ซี.อาร์ มาใส่เนื้อร้องภาษาไทย ในเพลง เวร อีกด้วย กล้าพูดว่าสร้างความแปลกใหม่??? มันคือการก๊อปปี้งานของฝรั่งชัดๆ แต่ในสมัยนั้นไม่มีใครว่าอะไรกันเพราะวงที่มีชื่อเสียงในขณะนั้นก๊อปปี้เพลงต่างประเทศทุกวง
เมื่อมีเพลงครบพอจะออกอัลบั้มได้แล้ว กีรติ พรหมสาขา ณ สกลนคร หรือ เขียว คาราบาว สมาชิกอีกหนึ่งคนที่เหลืออยู่จึงรับหน้าที่เล่นกีตาร์เบส และ ได้มีการติดต่อสุเทพวงโฮปให้มาช่วยบันทึกเสียง ให้กับทางวง โดยใช้เวลาบันทึกเสียงทั้งหมดหนึ่งอาทิตย์ที่ ไพบูลย์ สติวดิโอ ห้องอัดเสียงของครูไพบูลย์ ศุภวารี นายกสมาคมดนตรีแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ในขณะนั้น
แรกเริ่มเดิมทีอัลบั้มชุดนี้ใช้ชื่อชุดว่า "คาราบาว Vol.1" มิได้ใช้ชื่อว่าขี้เมา ตามที่แฟนเพลงรู้จักกัน โดยปกอัลบั้มเวอร์ชันแรกเป็นรูปกะโหลกควาย แต่พอวางแผงในช่วงแรก ก็เกิดปัญหาขึ้นเพราะเพลงที่อยู่ในเทปคาสเซ็ท ไม่ตรงกับรายชื่อเพลงบนปก และทางค่ายเพลงลืมพิมพ์ number ที่ตัวตลับเทปด้านใน ประกอบกับทางพีค็อกต้นสังกัดกำลังเปลี่ยนโลโก้ใหม่ และปกเทปยังเป็นโลโก้แบบเก่าอยู่ แต่ตัวเทปคาสเซ็ทเป็นโลโก้ใหม่แล้วจึงเกิดความไม่สัมพันธ์กัน อีกทั้งทางวงยังไม่ชอบใจสัญลักษณ์รูปหัวควายที่ออกแบบมาในตอนแรก อัลบั้มนี้วางจำหน่ายได้ 1 สัปดาห์ จึงเรียกเก็บคืนทั้งหมด
หลังจากเก็บคืนออกจากแผงได้ระยะหนึ่งจึงได้เปลี่ยนปกอัลบั้มเป็นภาพวาดรูปเมือง แบบที่ใช้ในปัจจุบัน และนำสัญลักษณ์รูปหัวควายที่ทางวงไม่ชอบออกไป พร้อมพิมพ์โลโก้ใหม่ของพีค็อกไว้ และตั้งชื่ออัลบั้มในปกนี้ว่า "ขี้เมา"
เมื่ออัลบั้มชุดนี้กลับมาออกวางจำหน่ายแล้ว เพลงลุงขี้เมา และ เพลง หนุ่มสุพรรณ เป็นเพลงที่ถูกใช้ออกอากาศทางวิทยุ และในเวลาต่อมาไม่นาน ก็ถูกแบน จากสถานี ปตอ.โดยนายทหารคุมสถานี แต่ก็ยังได้รับการติดต่อขอสัมภาษณ์ออกอากาศทางช่อง 9 ในรายการ นางฟ้า โดยวิศิษฐ์ วงศ์นาค ถึง 2 ครั้ง แต่โดยรวมแล้วยอดขายของอัลบั้มนี้ถือว่าน้อยมาก เนื่องจากกระแสดนตรีของวัยรุ่นในสมัยนั้นมักจะเป็นเพลงลูกกรุงหรือเพลงสติงคอมโบเสียส่วนใหญ่
ปี พ.ศ. 2546 อัลบั้มนี้ถูกนำกลับมาวางจำหน่ายอีกครั้งและมีการปรับปรุงคุณภาพเสียงด้วยระบบดิจิตอลโดยวอร์นเนอร์ มิวสิก ไทยแลนด์
วสันต์ ฮมแสน
วสันต์ ฮมแสน เกิดเมื่อวันที่ 29 กันยายน  พ.ศ. 2534 เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันลงเล่นให้กับนครราชสีมา ในไทยลีก เขาเคยลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส ในไทยพรีเมียร์ลีก ลงเล่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552-2558 ตำแหน่งแบ็คขวา และลงเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลสุพรรณบุรี ในไทยพรีเมียร์ลีก ซึ่งลงเล่นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559-2563 ตำแหน่งแบ็คขวา และเซ็นเตอร์แบ็ค
ระดับทีมชาติ
ในปี พ.ศ. 2556 วสันต์ได้มีชื่อติดทีมชาติไทย ครั้งแรกในการแข่งขัน เอเชียนคัพ 2015 รอบคัดเลือก
ตระกูลโทกูงาวะ
ตระกูลโทกูงาวะ เป็นตระกูลไดเมียวที่ทรงอำนาจของญี่ปุ่นในอดีต เป็นเชื้อสายของ จักรพรรดิเซวะ ผ่านราชสกุลฟุจิวะระและราชสกุลมินะโมโตะ
รัฐบาลโชกุนมีลักษณะเป็นรัฐบาลทหาร กุมอำนาจทางทหารของประเทศไว้ ในขณะที่ตระกูลฟุจิวะระ มีอิทธิพลอยู่แค่ส่วนของราชสำนักขององค์จักรพรรดิ แม้สองตระกูลนี้จะสืบเชื้อสายเดียวกันแต่กลับเป็นอริกันตลอดเวลา เนื่องจากตระกูลโทกูงาวะดูแลรัฐบาล ส่วนตระกูลฟุจิวะระดูแลราชสำนัก จนกระทั่งเมื่ออิทธิพลของชาติตะวันตกที่เข้ามาในปลายศตวรรษที่ 19 ทำให้ตระกูลโทกูงาวะเสื่อมอำนาจลง ฝ่ายองค์จักรพรรดิจึงถือโอกาสเข้าโค่นล้มอำนาจของตระกูลโทกูงาวะและเกิดเป็นสงครามโบะชิง ขึ้นใน ค.ศ. 1868 ตระกูลโทกูงาวะพ่ายแพ้และสิ้นอำนาจเนื่องจากรัฐบาลเอโดะล่มสลาย เนื่องจากอำนาจทั้งปวงถูกรวมไปอยู่ที่องค์จักรพรรดิ
ผู้นำตระกูลโทกูงาวะคนปัจจุบัน คือ โทกูงาวะ อิเอฮิโระ โดยสืบตำแหน่งผู้นำจากบิดา โทกูงาวะ สึเนนาริ เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2566
บอดี้สแลม ไลฟ์ อิน คราม
การจำหน่ายบัตร
บัตรของคอนเสิร์ต โซดาช้าง พรีเซนท์ส บอดี้สแลม ไลฟ์ อิน คราม บาย แอร์เอเชีย นั้นได้เปิดให้จองบัตรในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2553 สำหรับผู้ที่เป็นสมาชิกของ จีเอ็มเอ็มไลฟ์ โดยให้จองเพียงบางส่วน(ยกเว้นบัตรโซนวีไอพี ที่เปิดให้จองทั้งหมด) และมีเวลาจำกัดในการเปิดให้จอง ต่อมาใน ตุลาคม ไทยทิคเก็ตเมเจอร์ จึงได้เปิดจองอย่างเต็มรูปแบบ โดยบัตรนั้นขายหมดภายใน 7 อาทิตย์
โปรดักชั่น
ในช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ต O2 One บอดี้สแลมได้ประกาศว่าพวกเขาจะมีคอนเสิร์ตใหญ่ ครั้งใหม่ที่ราชมังคลากีฬาสถาน โดยทางค่ายได้ใช้ Social Network ในการประชาสัมพันธ์เรื่องการจัดคอนเสิร์ตครั้งนี้ ถัดมาไม่นานหลัง ตูน(นักร้องนำ) ก็เกิดอาการป่วยกะทันหัน ในคืนวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2553 โดยต้องพัก 1 เดือน ต่อมาในงานแถลงข่าวตูนก็บอกว่า เขาหายป่วยทันแน่นอนและยังได้กล่าวไว้อีกว่า  "คอนเสิร์ตนี้จะ เป็นไฮไลท์อีกครั้งในชีวิต เหมือนเป็นการเดินทางครั้งนึงที่เราอยากเจอกับแฟนเพลงในสถานที่ที่มัน ตื่นเต้นขึ้น ยิ่งใหญ่ขึ้น" โดยบริษัทที่ทางทีมงานเลือกใช้ดูแลระบบแสง สี เสียงก็คือบริษัท MediaVision โดยใช้ระบบ Full Digital Recording เก็บเสียง
บัตรขายหมดภายในเวลา 7 อาทิตย์ เวทีมีขนาดประมาณ ความสูงกว่า 20 เมตร และมีความกว้างกว่า 120 เมตร
โดยการโปรโมททางวงก็มีการปล่อยคลิปการนับถอยเพื่อเข้าสู่คอนเสิร์ต โดยวิดีโอแสดงถึงการทำเวที การซ้อม ชีวิตประจำวัน ของสมาชิกในวง ความยาวแต่ละคลิปประมาณ 1 นาที และ สปอนเซอร์มีการ Warp ลายเครื่องบินแบบพิเศษให้
เวน่อม (ภาพยนตร์ พ.ศ. 2561)
เวน่อม (Venom หรือออกเสียงว่า เวเนิม) เป็นภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโรจากประเทศสหรัฐอเมริกา ออกฉายเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2561 ดัดแปลงจากตัวละคร Venom ของมาร์เวลคอมิกส์ ผลิตโดย Columbia Pictures ร่วมกับ Marvel Entertainment จัดจำหน่ายโดย Sony Pictures Releasing มีงบประมาณการสร้างประมาณหนึ่งร้อยล้านเหรียญสหรัฐ สถานที่ถ่ายทำเมืองแอตแลนตาและเมืองซานฟรานซิสโก ประเทศสหรัฐอเมริกา
อ้างอิง
4. https://www.imdb.com/title/tt1270797/
เหอ เจิ้น (นักอนาธิปไตย)
เหอ-ยิน เจิ้น (, c. ค.ศ. 1884 – c.  ค.ศ. 1920) เป็นนักคตินิยมสิทธิสตรี (Feminism in China) และนักอนาธิปไตย (Anarchism in China) ชาวจีนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20
เธอเกิดที่เมืองอี๋เจิง (Yizheng) มณฑลเจียงซู มีชื่อจริงว่า เหอ ปาน แต่เปลี่ยนชื่อเป็น เหอ เจิ้น (เหอ "ฟ้าผ่า") หลังจากที่สมรสกับนักนักวิชาการที่มีชื่อเสียง หลิว ชือเผย์ (Liu Shipei) ใน ค.ศ. 1903 ถึงกระนั้น เธอลงชื่องานเขียนของเธอว่า เหอ-ยิน เจิ้น เพื่อรวมนามสกุลเดิมของแม่เธอไว้ด้วย เธอได้เผยแพร่งานที่โจมตีอำนาจทางสังคมของผู้ชายอย่างหนักในวารสารอนาธิปไตยต่าง ๆ โดยกล่าวว่าสังคมจะไม่สามารถเป็นอิสระเสรีได้หากไม่มีการปลดแอกผู้หญิง
ประวัติ
เหอ เจิ้น เกิดในครอบครัวที่มั่งคั่งในมณฑลเจียงซู และได้รับการศึกษาในวรรณกรรมคลาสสิกจีน (Chinese classics) เป็นอย่างดีแม้เธอจะเป็นผู้หญิง เธอสมรสกับ หลิว ชือเผย์ ใน ค.ศ. 1903 และย้ายไปอาศัยที่เซี่ยงไฮ้กับเขา ที่ที่เธอได้รับการศึกษาต่อ ณ โรงเรียนหญิงรักชาติ ที่ก่อตั้งและดำเนินการโดย ช่าย หยวนเผย์ (Cai Yuanpei)
เธอกับหลิวย้ายไปอยู่ที่เมืองโตเกียว ใน ค.ศ. 1904 ที่ที่เธอได้กลายเป็นแกนนำในกลุ่มอนาธิปไตยชาวจีนกลุ่มหนึ่ง และเป็นผู้มีส่วนร่วมหลักในวารสารหลายฉบับ เช่น เทียนอี่ป้าว (Tianyi bao,, วารสารแห่งความยุติธรรมโดยธรรมชาติ) ซึ่งถูกตีพิมพ์ระหว่าง ค.ศ. 1907 - 1908 และยังรวมไปถึงวารสารชื่อ ซินฉือจี่ (Xin Shiji,, ศตวรรษใหม่ หรือ ยุคสมัยใหม่) ซึ่งมีบรรณาธิการเป็นกลุ่มอนาธิปไตยอีกกลุ่มที่เมืองปารีส นำโดย หลี่ ฉือเฉิง (Li Shizeng, ) และ อู๋ จื้อฮุย (Wu Zhihui, ) เธอและคู่สมรสของเธอทั้งสองเขียนงานใช้นามปากกา บทความหลายชิ้นถูกเข้าใจผิดว่าเป็นของหลิว
เจิ้นยังได้ก่อตั้งสมาคมเพื่อการฟื้นฟูสิทธิสตรี (Women's Rights Recovery Association, ) ซึ่งเรียกร้องให้มีการใช้กำลังเพื่อหยุดการกดขี่ผู้หญิงของผู้ชาย และให้มีการต่อต้านชนชั้นปกครองและนายทุน ในขณะเดียวกันก็ยกย่องคุณค่าประเพณีดั้งเดิม เช่นเรื่องความเพียรและความเคารพต่อประชาคมส่วนใหญ่
ใน ค.ศ. 1909 หลังจากมีความขัดแย้งกับนักวิชาการสายอนุรักษ์นิยมที่เหยียดชาวแมนจูชื่อ จาง ไท่หยาน (Zhang Taiyan, ) เธอและหลิวจึงกลับไปประเทศจีนเพื่อทำงานให้กับรัฐบาลแมนจู ภายหลังจากการปฏิวัติซินไฮ่ หลิวได้ทำงานกับรัฐบาลใหม่ และเป็นบุคคลากรของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
บั้นปลายชีวิตของเจิ้นยังคงเป็นปริศนา หลังจากหลิวได้เสียชีวิตจากวัณโรค ใน ค.ศ. 1919 มีคำเล่าลือว่าเธอนั้นไปบวชกับพระที่ชื่อว่าเสี่ยวชี แต่ก็มีรายงานบางฉบับกล่าวว่าเธอเสียชีวิตไปด้วยภาวะหัวใจสลายหรือความผิดปกติทางจิตอย่างหนึ่ง
ปรัชญา
เหอ เจิ้น มีแนวคิดเกี่ยวกับ "ปัญหาของผู้หญิง" และการถูกกดขี่ของผู้หญิงซึ่งถูกยิบยกขึ้นมาในประเทศจีนช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ต่างออกไป เธอเชื่อว่าสถานะเพศกับชนชั้นทางสังคมนั้นแยกจากกันไม่ได้ และได้วิเคราะห์ความทุกข์ยากที่ผู้หญิงชาวจีนต้องทนอยู่มาเป็นเวลาพัน ๆ ปีจากมุมมองของแรงงาน เธอแบ่งแยกตัวเองออกจากนักคิดสตรีนิยมในสมัยเดียวกันตรงที่เธอพิจารณาว่าอนาธิปไตยเป็นเงื่อนไขเดียวที่จะทำให้ปลกแอกผู้หญิงได้อย่างสมบูรณ์ได้ ต่างจากผู้อยู่ร่วมสมัยคนอื่น ๆ เช่น เหลียง ฉี่ชาว (Liang Qichao, ) ซึ่งมองว่าการปลดแอกผู้หญิงนั้นเป็นปัจจัยในการฟื้นฟูประเทศจีน เจิ้นเอาการแก้ไขปัญหาการกดขี่ของผู้หญิงมาเป็นเป้าหมายสูงสุด คตินิยมสิทธิสตรีของเจิ้นนั้นก่อตัวขึ้นมาจากการวิจารณ์ทุนนิยมของเธอ โดยเฉพาะความไร้มนุษยธรรมของมัน ในความคิดของเธอ ผู้หญิงจะไม่มีวันเป็นอิสระได้ตราบใดที่ทุนนิยมยังคงอยู่ แนวการวิจารณ์นี้เป็นปรัชญาซึ่งแตกต่างจากสตรีนิยมในตะวันตก ณ เวลานั้นซึ่งให้ความสำคัญกับสิทธิออกเสียงเลือกตั้งของผู้หญิงว่าเป็นการปลดแอกขั้นสุดท้าย เจิ้นไม่ได้วิจารณ์เพียงแค่รูปแบบทางสังคมที่ผู้หญิงต้องประสบพบเจอ แต่ยังรวมถึงการถูกระงับทางการเมืองและวัฒนธรรมที่จำกัดเสรีภาพของผู้หญิงด้วย
ทฤษฎีแรงงาน
แนวคิดเรื่องทฤษฎีแรงงาน (Work (human activity)) ของ เหอ เจิ้น มาจากมุมมองทางประวัติศาสตร์ เธอกล่าวว่าตลอดช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ ผู้หญิงจีนถูกจำกัดอยู่ในพื้นที่เฉพาะอย่างในบ้าน และถูกห้ามไม่ให้ติดต่อกับโลกภายนอก พวกเขาไม่สามารถหาเลี้ยงชีพได้ ทำให้ต้องพึ่งพาคู่สมรสของพวกเขา และจึงทำให้ตกไปอยู่ใต้พลังและอำนาจของเขา เธอเห็นต่างจากนักคิดชายหลายคนซึ่งวิจารณ์ผู้หญิงที่พึ่งพาคู่สมรสโดยตำหนิว่านั้นผู้หญิงว่าด้อยกว่าผู้ชาย เธอวิจารณ์ความย้อนแย้งของพวกเขา โดยกล่าวว่าในเมื่อผู้หญิงถูกห้ามไม่ให้ออกจากบริเวณภายในที่พวกเขาอยู่ การหางานเพื่อเลี้ยงชีพตัวเองเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึง แม้ว่าผู้หญิงจากชนชั้นล่างจะเป็นส่วนหนึ่งของกำลังแรงงาน พวกเธอถูกบังคับให้ทำงานเพราะพวกเธอต้องหารายได้สนับสนุนครอบครัว แรงงานของพวกเขาจึงไม่ถูกมองว่าเป็นการผลิตของตัวเองแต่เป็นสิ่งที่ไม่สำคัญในสังคมที่ผู้ชายครอบงำ
ข้อเสนอที่เป็นที่นิยมอันหนึ่งเพื่อแก้ปัญหาของผลิตภาพของผู้หญิงคือการนำผู้หญิงเข้าสู่กำลังแรงงาน (workforce) แต่เจิ้นมองเห็นข้อบกพร่องในข้อเสนอนี้ซึ่งถูกป่าวประกาศโดยนักสตรีนิยมผู้ชายในขณะนั้น เธอชี้ว่าภายใต้ทุนนิยม ผู้หญิงจะยังคงถูกใช้ประโยชน์แม้ว่าเธอจะบรรลุอิสรภาพในวิชาชีพแล้ว พวกเขาจะยังคงถูกใข้ประโยชน์ในโรงงานในฐานะคนทำงาน หรือแม้แต่ในออฟฟิศในฐานะพนักงาน ผู้หญิงต้องฟังและทำตามเจ้านายตัวเองในที่ทำงาน เพราะพวกเขาจะยังต้องพึ่งพาเจ้านายสำหรับค่าจ้างของพวกเขา ระบอบทุนนิยมเอาผู้หญิงเข้ามาในระบบที่ใช้ประโยชน์จากงานของพวกเขา ดังนั้นแม้พวกเขาอาจได้ค่าจ้างเต็ม ๆ ค่าจ้างของพวกเขาจะยังถูกกดลงเพื่อผลประโยชน์ของนายทุน ผู้หญิงจะไม่มีวันยืนขึ้นได้และได้ส่วนแบ่งที่ยุติธรรมในสังคมทุนนิยม สุดท้าย การนำผู้หญิงเข้าสู่กำลังแรงงานจะไม่ปลดแอกผู้หญิง เพราะไม่ว่าจะเป็นงานชนิดไหน ร่างกายของผู้หญิงก็ยังถูกใช้ประโยชน์อยู่ดี
อนาธิปไตย
เจิ้นเชื่อว่าการเลือกตั้งผู้หญิงเข้าไปเป็นเพียงการเพิ่มการกดขี่ขั้นที่สามต่อผู้หญิงในชนชั้นแรงงาน จากเดิมที่ถูกกดขี่โดยผู้ชายและรัฐบาลอยู่แล้ว ด้วยเหตุผลเดียวกันเธอจึงไม่เชื่อว่าพรรคการเมืองฝ่ายซ้าย เช่นพรรคสังคมประชาธิปไตยในสหรัฐ (Social Democratic Party of America) จะทำงานเพื่อผลประโยชน์ของคนทั่วไป เมื่อเข้าสู่ตำแหน่งแล้ว ระบบรัฐบาลก็จะหลอกล่อพรรคฝ่ายซ้ายเหล่านี้เข้าใกล้พลังและอำนาจมากขึ้น และเมินเฉยต่อสามัญชนที่ถูกกดขี่ ซึ่งรวมถึงผู้หญิงชนชั้นแรงงานด้วย พรรคการเมืองฝ่ายซ้ายเหล่านี้จะเบนไปจากเป้าหมายเดิมที่จะปลดแอกชนชั้นล่างและล้มล้างระบอบทุนนิยม เธอจึงสรุปว่าการปลดแอกผู้หญิงนั้นจะเกิดขึ้นก็ด้วยกิจของสามัญชนเท่านั้น โดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐบาล เธอให้ตัวอย่างเช่นชนชั้นแรงงานในสหรัฐซึ่งไม่ได้รับผลประโยชน์แม้พรรคสังคมประชาธิปไตยจะได้รับเลือกตั้งแล้ว หรือแม้แต่ผู้หญิงเองก็แทบไม่มีตัวแทนอยู่ในพรรคเลย
เจิ้นไม่เห็นด้วยกับวาระของพรรคการเมืองฝ่ายซ้ายหลายพรรคและการที่พวกเขาตั้งเป้าหมายสุดท้ายว่าเป็นการได้รับเลือกตั้ง เธอเชื่อว่าหากไม่มีรัฐบาล ชายและหญิงจากชนชั้นล่างจะสามารถให้ความสนใจในการพัฒนาชีวิต (livelihood) ของพวกเขา แทนที่จะต้องสละสมาธิไปในเรื่องอื่น ๆ ที่เป็นผลประโยชน์ของรัฐบาลและชนชั้นสูง
แทนที่จะสนับสนุนการมีส่วนร่วมในสังคมที่ถูกปกครองโดยการเลือกตั้งแบบกระฎุมพี เจิ้นเสนอแนวคิดสังคมชุมชนนิยมในอุดมคติ ที่หญิงและชายเท่าเทียมกันและแบ่งปันความรับผิดชอบและการผลิตด้วยกัน สังคมในอุดมคติของเธอนี้จะคล้ายกับประเทศสังคมนิยมหรือคอมมิวนิสต์ในคริสต์ศตวรรษที่ 21 แต่จะไม่มีรัฐบาลกลาง ในสังคมอุดมคตินี้ เด็กจะถูกเลี้ยงดูโดย "สถานรับเลี้ยงเด็กสาธารณะ" จึงเป็นการปลดปล่อยผู้หญิงจากหน้าที่ของแม่ และทำให้ผู้หญิงอยู่ในระดับเดียวกันและสามารถรับเอาความรับผิดชอบที่เท่ากันกับผู้ชายได้ เจิ้นยังได้เสนออีกว่าหากชายและหญิงถูกเลี้ยงดูและปฏิบัติต่ออย่างเท่าเทียม และความรับผิดชอบของทั้งสองสถานะเพศเท่าเทียมเช่นกันแล้ว การแบ่งแยกระหว่าง "ชาย" และ "หญิง" จะไม่จำเป็นอีกต่อไป แล้วไม่ว่าหญิงหรือชายก็จะไม่ถูกกดขี่โดยหน้าที่ของตน เจิ้นพยายามสร้างระบอบใหม่ขึ้นมาที่ผู้หญิงจะมีส่วนร่วมในสังคมได้และมีอำนาจจริงที่จะตัดสินอนาคตตัวเอง คำตอบของปัญหาของเธอต่อความไม่เท่าเทียมทางเพศและการกดขี่ผู้หญิงคือการปลดแอกผู้หญิงออกจากการกดขี่ทุกรูปแบบ ซึ่งรวมถึงการถูกกดขี่โดยรัฐบาล ไม่ว่ารัฐบาลในอุดมการณ์ใด
คตินิยมสิทธิสตรี
เหอ เจิ้น วิจารณ์ปิตาธิปไตยจีน ณ เวลานั้นในสองแง่มุม อย่างแรกคือการต่อต้านลัทธิขงจื๊อซึ่งกดขี่ผู้หญิงเป็นเวลาหลายพันปีในประวัติศาสตร์จีน ลัทธิขงจื๊อนิยามหน้าที่และจุดประสงค์ของชีวิตของผู้หญิง ซึ่งจำกัดสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานของผู้หญิงอย่างเช่นการทำงาน การสอบขุนนาง การศึกษา และสถานะในบ้านที่เท่าเทียม นักคตินิยมสิทธิสตรีชาวจีนคนอื่นในขณะนั้นก็ถือการต่อต้านลัทธิขงจื๊อแบบเดียวกัน แง่ที่สองคือการต่อต้านการให้ความสำคัญกับผู้หญิงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ของแวดวงนักคตินิยมสิทธิสตรีแบบเสรีนิยม แม้ว่าสังคมและนักวิชาการชาวจีนในเวลานั้นจะวิจารณ์ข้อบกพร่องและความถอยหลังของลัทธิขงจื๊อ เฉพาะผู้หญิงในพื้นที่เมืองเท่านั้นที่ได้สิทธิมากขึ้นเพื่อพัฒนาสถานะทางสังคมและสภาพความเป็นอยู่ของตัวเอง การให้ความสำคัญกับผู้หญิงแบบนี้ยังไม่สามารถทำช่องว่างอำนาจระหว่างชายและหญิงให้เท่าเทียมได้ ในอุดมคติของ เหอ เจิ้น การปลดแอกที่แท้จริงยังไม่เกิดขึ้น
บทความของ เหอ เจิ้น ว่าด้วยปัญหาในการปลดแอกผู้หญิง (On the Question of Women’s Liberation) ใน ค.ศ. 1907 ได้ชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงอย่างชัดเจนเกี่ยวกับการสมรสในประเทศจีนและในโลกตะวันตก เธอได้กล่าวเป็นอย่างแรกว่าผู้หญิงตะวันตกนั้นมีเสรีภาพที่จะหย่าร้าง ได้รับการศึกษา และคงอยู่เป็นโสดได้ เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงในโลกตะวันตกนั้นมีอิสระ แต่เธอนิยามว่าอิสระแบบนี้คืออิสระทางกาย และเป็นการปลดแอกที่ไม่แท้จริง เธอเน้นย้ำว่าการที่ผู้หญิงจีนเลียนแบบและการที่คตินิยมสิทธิสตรีในจีนเดินตามรอยเท้าฝั่งตะวันตกนั้นเป็นสิ่งที่ผิด เธอกล่าวว่า "ฉันไม่ต้องการให้ผู้หญิงได้รับเพียงเสรีภาพเทียม หรือความเท่าเทียมที่ไม่จริง ฉันต้องการให้ผู้หญิงได้เสรีภาพที่แท้จริง และความเท่าเทียมที่แท้จริง"
อิทธิพล
งานเขียนคตินิยมสิทธิสตรีของเธอส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นขณะที่เธอและคู่สมรสอาศัยอยู่ในประเทศญี่ปุ่น และอิทธิพลของแนวคิดนี้ของเธอต่อชุมชนนักคตินิยมสิทธิสตรีชาวจีนในช่วงแรกนั้นไม่แน่ชัด แต่แนวคิดของเธอนั้นส่งอิทธพลต่อขบวนการ 4 พฤษภาคม โดยถูกหยิบยกมาเป็นพิเศษโดยนักคอมมิวนิสต์หญิง เธอมีอิทธิพลที่มีนัยสำคัญต่อพัฒนาการของอนาธิปไตยท่ามการนักวิชาการชาวจีน อนาธิปไตยถูกบันทึกและนำเสนอต่อนักเรียนนานาชาติชาวจีนในโตเกียวผ่านงานแปลภาษาญี่ปุ่นของงานเขียนอนาธิปไตยจากตะวันตก นักเรียนชาวจีนในญี่ปุ่นรับมันมาเป็นทางออกของปัญหาในจีนในเวลานั้นและพยายามหาคำตอบว่าจีนจะเป็นอย่างไรหลังการปฏิวัติซินไฮ่ เจิ้นก็เป็นหนึ่งในนักวิชาการหลายคนที่พัฒนาอนาธิปไตยในความเข้าใจของตัวเอง งานของเธอ เช่นบทความในวารสารของเธอชื่อ เทียนอี่ป้าว ส่งอิทธิพลต่อพัฒนาการของอนาธิปไตยในจีน เทียนอี่ป้าว ยังเป็นแหล่งที่เผยแพร่งานแปลภาษาจีนของแถลงการณ์พรรคคอมมิวนิสต์เป็นที่แรก สามีของเธอสนับสนุนอุดมการณ์นี้เช่นกัน แม้จะมีความใกล้ชิดกับขุนศึกคนสำคัญในจีน
งานเขียน
ว่าด้วยปัญหาเกี่ยวกับแรงงานของผู้หญิง (On The Question Of Women's Labor) ซึ่งถูกเผยแพร่ใน เทียนอี่ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1907 ตามรอยการใช้ประโยชน์จากแรงงานของผู้หญิงว่าเริ่มต้นจากระบบบ่อนา (well field system) ในจีนโบราณ และประณามโศกนาฏกรรมเช่นการค้าประเวณี การฆ่าทารกหญิง การอยู่กินด้วยกันโดยไม่ได้สมรสในยุคสมัยนี้ การปฏิวัติทางเศรษฐกิจกับการปฏิวัติของผู้หญิง (Economic Revolution And Women's Revolution) และ ว่าด้วยการล้างแค้นของผู้หญิง (On The Revenge Of Women) ถามผู้หญิงในประเทศว่า: "คุณเคยนึกถึงรึเปล่าว่าผู้ชายเป็นศัตรูของพวกเรา" ว่าด้วยคตินิยมต่อต้านแสนยนิยมแบบสตรีนิยม (On Feminist Antimilitarism) and คำแถลงอุดมการณ์คตินิยมสิทธิสตรี (The Feminist Manifesto) ก็มีการกล่าวหาอำนาจทางสังคมของผู้ชายที่ทรงพลัง
ใน คำแถลงอุดมการณ์คตินิยมสิทธิสตรี ซึ่งเผยแพร่ใน ค.ศ. 1907 เช่นกัน เจิ้นพูดถึงสถาบันของการสมรสว่าเป็นแหล่งรากของความไม่เท่าเทียมระหว่างชายและหญิงแหล่งหลักแหล่งหนึ่ง เธอกล่าวว่าการสมรสเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งของผู้ชาย ยิ่งมีภรรยามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับความเคาระมากเท่านั้น นี่ส่งเสริมให้ผู้ชายสมรสแล้วมีภรรยานอกสมรสอีกมากมาย เจิ้นยังได้กล่าวถึงความไม่ท่าเทียมระหว่าง "ภรรยา" และ "สามี" ในขณะที่ผู้ชายสามารถสมรสกับหญิงได้หลายคน ผู้หญิงถูกคาดหวังโดยสังคมให้มีสามีเพียงคนเดียวเท่านั้น: "เมื่อผู้หญิงกลายเป็นภรรยาของผู้ชายคนหนึ่ง เธอจะเป็นเช่นนั้นตลอดชีวิต" นี่ทำให้เกิดแนวคิดที่ผู้หญิงต้องตามสามีของเธอ เพราะพวกเธอจะไม่สมบูรณ์หากไม่มีพวกเขา และสร้างมายาคติว่าสามีของเธอคือสวรรค์ของเธอ เพื่อเริ่มการปลดแอกเพื่อความเท่าเทียมของชายและหญิง ทั้งสองควรมุ่งมั่นในการสมรสคู่ครองคนเดียว ผู้หญิงไม่ควรเปลี่ยนนามสกุลตามสามี และบุพการีจำต้องให้คุณค่ากับลูกชายและลูกสายอย่างเท่าเทียมกัน ลูกของพวกเขาควรจะได้รับการเลี้ยงดูโดยไม่มีการเลือกปฏิบัติ และหากคู่รักคู่หนึ่งนั้นเกิดความยุ่งยากขึ้น พวกเขาควรจะสามารถแยกทางกันได้ ผู้ที่จะสมรสใหม่จำต้องสมรสกับคนที่เคยสมรสมาแล้วเท่านั้น การสมรสครั้งแรกควรถูกจำกัดไว้กับคนที่ยังไม่ได้สมรส เธอต้องการขจัดซ่องโสเภณีและช่วยเหลือโสเภณีเหล่านั้น
เจิ้นได้ตอบโต้คำค้านที่อาจมีต่อข้อเสนอของเธอ:
เทียนอี่ป้าว: วารสารอนาธิปไตย
เทียนอี่ป้าว ถูกเผยแพร่เป็นครั้งแรกที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 1907 และมักถูกถือว่าเป็นวารสารอนาธิปไตยฉบับแรกที่เป็นภาษาจีน เจิ้นและสามีของเธอ นักอนาธิปไตยและนักกิจกรรมชาวจีน หลิว ชือเผย์ ร่วมกันจัดพิมพ์วารสารนี้ เจิ้นและนักอนาธิปไตยหลายคนได้เผยแพร่บทความซึ่งท้าทายค่านิยมในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เธอยังได้เป็นบรรณาธิการของวารสาร วารสารฉบับนี้ต่อต้านรัฐบาล และได้รับอิทธิพลมากจากคำถามเกี่ยวกับผู้หญิงและหน้าที่ของพวกเขาในสังคม หัวข้ออื่นก็ถูกพูดถึงโดยเฉพาะที่เป็นการสนับสนุนให้เกิดการปฏิวัติ เจิ้นมักถูกมองว่าส่งเสริมมูลวิวัตินิยมซึ่งเกิดขึ้นหลังการตีพิมพ์ เพราะงานเขียนของเธอถูกมองว่าเป็นแบบสุดโต่ง เธอยังเป็นนักเขียนคตินิยมสิทธิสตรีไม่กี่คนในเวลานั้นที่เขียนจากมุมมองของผู้หญิง ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 นักเขียนคตินิยมสิทธิสตรีหลายคนในสังคมจีนเป็นผู้ชาย ซึ่งทำให้มุมมองของเจิ้นนั้นสุดโต่งกว่า เพราะเธอสนับสนุนการปฏิรูปผ่านการล้มล้างรัฐบาลและระบบทุนนิยมอย่างสิ้นเชิง ตลอกหลายมี เจิ้นเผยแพร่บทความลงใน เทียนอี่ป้าว น้อยลงเรื่อย ๆ แต่ในบทความเหล่านี้ นอกจากความเรียงของเธอเองแล้ว ยังมีคำบรรยายบางอันที่เชื่อได้ว่าถูกเขียนในนามของเจิ้น ภายใต้การนำและสำนักพิมพ์ของเจิ้น วารสารมุ่งเน้นเกี่ยวกับประเด็นแนวคตินิยมสิทธิสตรีเป็นหลัก แต่หลังจากเจิ้นเขียนน้อยลงไป วารสารก็เริ่มหันไปหาอนาธิปไตยมากขึ้น
แม้เจิ้นจะพยายามสร้างสมดุลระหว่างอนาธิปไตยและคตินิยมสิทธิสตรี สุดท้ายวารสารกลายมาเน้นอนาธิปไตย นี่ยังแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงโดยรวมของสังคมจีน ซึ่งในตอนแรกพูดคุยถึงหน้าที่ของผู้หญิงในสังคม แต่ไม่นานก็หันมาสนใจในอนาธิปไตยและสถาบันการปกครองมากขึ้น และการป้องกันไม่ให้เอเชียตกหลุมตัวแบบทุนนิยมอย่างตะวันตก
วัดบางกอบัว
วัดบางกอบัว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกายในหมู่ที่ 3 บ้านคลองวัด ตำบลบางกอบัว อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา หน้าวัดอยู่ทางทิศเหนือตรงข้ามปากคลองพระโขนง ปัจจุบันมีพระครูใบฎีกาสุวินท์ สุวิชาโน เป็นเจ้าอาวาสวัดบางกอบัว
วัดบางกอบัวสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2275 โดยสองสามีภรรยาชาวมอญชื่อ มะทอ กับ ประทุม ขนานนามวัดว่า วัดบางกะบัว ต่อมาเพี้ยนเป็น "วัดบางกอบัว" พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหลวงชินวรสิริวัฒน์ สมเด็จพระสังฆราชเจ้า เคยเสด็จมาประทับแรมที่วัดแห่งนี้ ณ กุฏิตำหนักอยู่บริเวณหน้าหอสวดมนต์เป็นกุฏิทรงไทยโบราณคู่ ปัจจุบันได้รื้อออกแล้วเพราะชำรุดผุพัง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2333 วัดยังเปิดสอนพระปริยัติธรรม มาตั้งแต่ พ.ศ. 2480
วัดบางกอบัวเป็นวัดมอญ แต่เดิมเคยมีเสาหงส์ธงตะขาบตั้งอยู่บริเวณหน้าศาลาโรงครัวหลังเก่า แต่ปัจจุบันไม่หลงเหลือแล้ว เนื่องจากชาวบางกอบัวส่วนใหญ่ไม่ได้สืบทอดประเพณีของชาวมอญไว้และไม่ทราบว่าต้นตระกูลของใครเป็นชาวมอญบ้างและที่ดินที่สร้างวัดก็ไม่ทราบว่าเป็นของใครมาก่อน อาคารเสนาสนะ มีพระอุโบสถ 12 เมตร ยาว 24 เมตร กุฎีสงฆ์ จำนวน 22 หลัง หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญ ซึ่งเป็นทรงไทยโบราณ มีเจดีย์มอญอยู่หน้าวัด
กง กร็อม
กอง กรอม (គង់ គាំ; เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1941) เป็นนักการเมืองและพฤฒสภากัมพูชา  เป็นสมาชิกพรรคสมรังสี เป็นประธานพรรคตั้งแต่วันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 จนถึงวันที่ 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2015 และพรรคสงเคราะห์ชาติ เป็นอดีตสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศตั้งแต่เดือนธันวาคม ค.ศ. 1986 จนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1987
ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์
ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์ (Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione; The Barber of Seville, or The Useless Precaution) เป็นอุปรากรภาษาอิตาลีความยาว 2 องก์ โดยโจอากีโน รอสซีนี (1792 – 1868) ดัดแปลงจากบทละครชวนหัวต้นฉบับภาษาฝรั่งเศส ชื่อ Le Barbier de Séville ou la Précaution inutile (1775) ของปีแยร์-โอกุสแต็ง การง เดอ โบมาร์แช ออกแสดงรอบปฐมทัศน์ที่โรงละคร Teatro Argentina กรุงโรม เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1816 และเป็นอุปรากรอิตาลีเรื่องแรก ๆ ที่เดินทางไปเปิดการแสดงในสหรัฐอเมริกา ที่นิวยอร์ก เมื่อ ค.ศ. 1825 และเป็นอุปรากรเรื่องหนึ่งที่ประสบความสำเร็จสูงสุด
Drepanophorella
Drepanophorella เป็นสกุลของนีเมอร์เทียที่อยู่ในวงศ์ Drepanophorellidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว
ช่างตัดผมแห่งเซวิลล์
ท่อนอาเรีย ชื่อ Largo al factotum จากอุปรากรเรื่องนี้ เป็นหนึ่งในอาเรียที่ได้รับความนิยม โดยเฉพาะท่อนที่ร้องว่า ''Figaro! Figaro! Figaro!'' ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมสมัยนิยมจำนวนมาก เช่น ภาพยนตร์แอนิเมชัน วูดดี วูดเพ็กเกอร์ ทอมกับเจอร์รี่ กล่าวกันว่าเป็นอาเรียสำหรับนักร้องเสียงแบริโทน ที่ร้องยากที่สุดเพลงหนึ่ง
Drepanophorella
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
มารูโนอูจิ
มารูโนอูจิ เป็นย่านธุรกิจสำคัญ ตั้งอยู่ระหว่างสถานีรถไฟโตเกียว (東京駅 Tōkyō-eki) และพระราชวังอิมพีเรียล (皇居 Kōkyo) อยู่ในเขตชิโยดะ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ชื่อ "มารูโนอูจิ" แปลว่าด้านในวงกลม ได้มาจากการที่ย่านนี้อยู่ในวงคูน้ำชั้นนอกของพระราชวัง ปัจจุบัน ย่านนี้เป็นย่านศูนย์กลางเศรษฐกิจและการเงินของโตเกียว เต็มไปด้วยอาคารสูงเสียดฟ้ามากมาย นอกจากนี้ ยังเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ของธนาคารที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น 3 ธนาคารด้วย
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์
พ.ศ. 2133 ก่อนที่โทกูงาวะ อิเอยาซุ จะเข้าพำนักในปราสาทเอโดะ บริเวณที่เป็นย่านมารูโนอูจิในปัจจุบันเป็นเวิ้งเล็ก ๆ ริมอ่าวเอโดะ (หรืออ่าวโตเกียวในปัจจุบัน) มีชื่อเรียกว่า ฮิบิยะ ต่อมามีการขยายอาณาเขตของปราสาท จึงเริ่มมีการถมพื้นที่บริเวณนี้ตั้งแต่ปี 1592 มีการขุดคูชั้นนอกขึ้นใหม่ และคูสายเดิมก็กลายเป็นคูชั้นใน บริเวณนี้ถูกเรียกว่า โอกูรูวาอูจิ (บริเวณที่ถูกปิดล้อม) เหล่าไดเมียวหรือขุนนางได้สร้างที่พำนักขึ้นในบริเวณนี้ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ไดเมียวโกจิ (ย่านของไดเมียว)
หลังจากการปฏิวัติยุคเมจิ มารูโนอูจิตกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลแห่งชาติ มีการสร้างค่ายทหารและลานสวนสนามสำหรับกองทัพขึ้น ต่อมาในปี พ.ศ. 2433 อิวาซากิ ยาโนซูเกะ น้องชายของผู้ก่อตั้งบริษัทมิตซูบิชิ ได้ซื้อที่ดินบริเวณนี้ในราคา 1.5 ล้านเยน แล้วสร้างบริษัทขึ้น จนปัจจุบันนี้ พื้นที่หลายส่วนในมารูโนอูจิยังเป็นของบริษัทมิตซูบิชิ และมีสำนักงานใหญ่ของบริษัทในเครือมิตซูบิชิตั้งอยู่มากมาย
ปี พ.ศ. 2437 ฝ่ายบริหารกรุงโตเกียวได้สร้างสำนักงานขึ้นในพื้นที่ของโคจิฮัง ต่อมาในปี พ.ศ. 2534 ได้ย้ายสำนักงานไปยังที่ตั้งปัจจุบันในเขตชินจูกุ ในย่านมารูโนอูจินี้ ยังมีสถานีรถไฟโตเกียว ซึ่งเปิดในปี พ.ศ. 2457 และตึกมารูโนอูจิ เปิดในปี พ.ศ. 2466
Coloniales
Coloniales เป็นอันดับของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่อยู่ในชั้น Entoprocta
รายชื่อเรือสำราญที่ติดอันดับยาวที่สุดในโลก
รายชื่อเรือสำราญที่ยาวที่สุดในโลก เรียงตามช่วงเวลา
เจีย โสภารา
เจีย โสภารา (ជា សុផារ៉ា; เกิดเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1953) เป็นนักการเมืองชาวกัมพูชา ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการจัดการที่ดิน การวางแผนชุมชน ตั้งแต่วันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 2016 และเป็นรองนายกรัฐมนตรี ตั้งแต่วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2018 ซึ่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากจังหวัดตโบงฆมุม ตั้งแต่วันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 2018
พอยต์ไฟฟ์ : เดอะเกรย์แชปเตอร์
พอยต์ไฟฟ์ : เดอะเกรย์แชปเตอร์ เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 5 ของวงดนตรีเฮฟวีเมทัลชาวอเมริกัน สลิปน็อต อัลบั้มนี้ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 ตุลาคมพ.ศ. 2557 เป็นอัลบั้มต่อจาก อัลบั้ม ออลโฮฟอิสโกน ซึ่งอัลบั้มนี้จะมี นักดนตรีใหม่ คือ Jay weinberg เล่นกลองชุด แทนที่โจอี้ จอร์ดิสันที่ได้ออกจากวงไป และ Alessandro Venturella มาเล่นกีต้าร์เบสแทนที่ Donnie Steele ที่ได้เล่นเบส ใน อัลบั้ม Antennas to Hell ซึงอัลบั้มนี้ ได้มีความดุดันเหมือน อัลบี้ม Iowa และได้มีเมโลดี้และเสียงสัมผัส เหมือนอัลบั้ม Vol.3 แต่อัลบั้มนี้จะมีท่อนโซโล่เพียงไม่กี่เพลง ซึ่งต่างจาก อัลบั้ม ออลโฮฟอิสโกนอย่างมาก หน้ากากในอัลบั้มนี้จะเน้นไปที่ความสยอง และ ความ น่าเกรงขาม ซึ่งอัลบั้มนี้นักแต่งเพลงประจำอัลบั้มเป็น Jim root และ คอรีย์ เทย์เลอร์ และมีเพลง XIX เป็นอินโทรของเพลง แต่เพลงที่มีความยาวสั้นสุดเป็นเพลง Be Prepared for Hell ซึ่งอินโทรจะเป็นเพลงเหมือนอัลบั้ม Vol.3
โสม คิมซอร์
โสม คิมซอร์ เป็นนักการเมืองจากประเทศกัมพูชา เป็นสมาชิกพรรคประชาชนกัมพูชา และได้รับเลือกตั้งให้เป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดกำปอตในรัฐสภากัมพูชา ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003
ทีกษาภูมิ
ทีกษาภูมิเป็นสถานที่จาริกแสวงบุญที่สำคัญแห่งหนึ่งในพระพุทธศาสนาตั้งอยู่ที่ นาคปุระ รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย
วิหารและต้นพระศรีมหาโพธิ์
ด้านหน้าทางขวาของเจดีย์เป็นที่ตั้งของวิหารเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ และเป็นที่พักของพระภิกษุ นอกจากนี้ยังมีต้นพระศรีมหาโพธิ์ ซึ่งท่านAnand Kausalyayanนำหน่อมาจากเมืองAnuradhapura ประเทศศรีลังกา
ชม นิมล
ชม นิมล (Chhom Nimol) นักร้องนำในวงแด็งก์ฟีเวอร์ ซึ่งเป็นวงร็อกอเมริกันที่ใช้ภาษาเขมรเป็นภาษาหลักในการร้อง ซึ่งในวงของเธอมีเธอเป็นชาวเขมรเพียงคนเดียวในวง ส่วนคนอื่นในวงเป็นชาวอเมริกัน แต่อุปสรรคที่สำคัญคือ เธอไม่สันทัดในการใช้ภาษาอังกฤษ และเธอก็เริ่มเรียนรู้ต่อไป
ประวัติ
ชม นิมล เป็นชาวพนมเปญ ประเทศกัมพูชา เธอมีชื่อเสียงจากการเป็นนักร้องคาราโอเกะในกัมพูชา แต่ต่อมาเธอได้อพยพเข้าสู่ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา เพื่อทำงานในไนท์คลับในย่านลิตเติลพนมเปญ เพื่อนำรายได้ส่งไปยังครอบครัวที่ประเทศกัมพูชา ต่อมาอีธาน และแซ็ก ฮอล์ตซ์แมน สองพี่น้องซึ่งได้ท่องเที่ยวในประเทศกัมพูชา และเกิดแรงบันดาลใจในการตั้งวงร็อกที่ใช้ภาษาเขมรในการร้อง ต่อมาพวกเขาได้พบกับชม นิมล ในไนท์คลับแห่งหนึ่งในย่านลิตเติลพนมเปญ พวกเขาจึงได้รวบรวมคนเพื่อจัดตั้งวงแด็งก์ฟีเวอร์ขึ้น โดยผลงานชิ้นแรกของพวกเขา ได้นำเนื้อเพลงของนักร้องกัมพูชาในอดีตนำมาร้องใหม่ เช่น สิน สีสมุต, พัน รอน และรส สะเร็ยโสเทีย โดยใช้เนื้อร้องเดิมทั้งหมด โดยฮอล์ตซ์แมนเป็นผู้เรียบเรียงเนื้อร้องเป็นภาษาอังกฤษ
ปัจจุบันเธอและสมาชิกในวง ได้ออกอัลบั้มมาแล้วทั้งหมด 6 อัลบั้ม ซึ่งบางเพลงของพวกเขาได้รับการซื้อลิขสิทธิ์เพื่อใช้ประกอบในภาพยนตร์และซีรีส์อเมริกัน อย่าง City of Ghosts, Trueblood, Weeds, Broken Flowers
วัดลาดพร้าว
วัดลาดพร้าว เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดพร้าว เขตลาดพร้าว กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันวัดลาดพร้าวมีเนื้อที่ทั้งหมด 24 ไร่เศษ ถือเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดในเขตลาดพร้าว ปัจจุบัน พระครูวิศิษฎ์สุทธิคุณ (จำรัส) เป็นเจ้าอาวาส
วัดลาดพร้าวสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2413 ในฐานะสำนักสงฆ์ ต่อมาปี พ.ศ. 2417 ชาวบ้านเห็นพ้องต้องกับคณะสงฆ์ว่าสมควรย้ายวัดมาอยู่ที่วังลาดพร้าว (คำว่าวัง คือ แอ่งน้ำขังที่กว้างใหญ่กว่าบึง) เนื่องจากสถานที่เดิมเป็นที่ดอนไม่สะดวกต่อการที่พระสงฆ์สามเณรจะใช้น้ำ มาตั้งอยู่ใกล้แหล่งน้ำกว่าและเป็นทางแยกคลองทรงกระเทียมกับคลองลาดพร้าว ทั้งเป็นที่ลุ่ม เป็นวังกว้าง สะดวกต่อการใช้น้ำ ที่ตั้งใหม่ได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญทำจากไม้
สิ่งสำคัญในวัดคือ ปราสาทซึ่งภายในบรรจุพระบรมสารีริกธาตุขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ได้อัญเชิญจากเมืองกัณฏิ ประเทศศรีลังกา มาประดิษฐานไว้ที่พระเจดีย์ดาวดึงส์เหนือเศียรพระเจ้าเปิดโลก ในวิหารประดิษฐานพระพุทธจำลองอย่าง หลวงพ่อโสธร หลวงพ่อเพชร หลวงพ่อวัดบ้านแหลม วัดมีศาลาการเปรียญไม้สัก