cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟาโรห์เมนทูโฮเทปที่ 6
หลักฐานยืนยัน
พระองค์ทรงได้รับการยืนยันตัวตนจากรูปสลักขนาดเล็กจำนวนสองชิ้นเท่านั้นคือ JE 37418/CG 42021 และ BM EA 65429 ซึ่งชิ้นแรกค้นพบที่มุมที่ซ่อนอยู่ในคาร์นัก โดยฌอร์ฌ เลอแยง ส่วนศีรษะและเท้าของรูปสลักได้สูญหาย แต่ปรากฏพระนามส่วนพระองค์และพระนามครองพระราชบบัลลังก์และรูปสลักดังกล่าวอุทิศแด่เทพโซเบค เจ้าแห่งสเมนู ส่วนรูปสลักชิ้นที่สองนั้นไม่ทราบที่มา ซึ่งปรากฏพระนามของฟาโรห์เช่นกัน แต่ไม่มีการอุทิศ
หลักฐานยืนยันที่เป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งของพระองค์คือชิ้นส่วนของโลงศพไม้ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในพิพิธภัณฑ์บริติช แค็ตตาล็อกหมายเลข BM EA 29997 โดยปรากฏข้อความต่อไปนี้:
ขุนนางผู้สูงศักดิ์ ตัวแทนแห่งพระราชวงศ์ พระราชเชษฐโอรสแห่งกษัตริย์ ผู้บัญชาการอาวุโส เฮรูเนเฟอร์ ผู้มีสุรเสียงอันแท้จริง ผู้ถือกำเนิดโดยกษัตริย์ เมนทูโฮเทป ผู้มีสุรเสียงอันแท้จริง และประสูติจากพระนางซิตมุท ผู้อาวุโส
ไม่ปรากฏพระนามครองพระราชบัลลังก์และยังคงมีปัญหาเกี่ยวกับการระบุตัวตนพระองค์ อย่างไรก็ตาม คิม รีฮอล์ตได้ตั้งข้อสังเกตว่าโลงศพดังกล่าวยังบันทึกด้วยข้อความในคัมภีร์มรณะรูปแบบแรกๆ ซึ่งเป็นหนึ่งในสองบันทึกคัมภีร์มรณะก่อนสมัยราชอาณาจักรใหม่ รีฮอล์ตจึงเสนอความเห็นว่า ฟาโรห์เมนทูโฮเทป พระองค์นี้จะทรงต้องขึ้นครองราชย์ในช่วงปลายของสมัยช่วงระหว่างกลางครั้งที่ 2 จึงทำให้มีฟาโรห์จำนวนสามพระองค์ที่ถูกสันนิษฐานว่าเป็นฟาโรห์ที่ปรากฏใรข้อความดังกล่าว คือ ฟาโรห์เซอังค์เอนเร เมนทูโฮเทปอิ, ฟาโรห์เซวัดจ์เอนเร เมนทูโฮเทปที่ 5 และฟาโรห์เมอร์อังค์เร เมนทูโฮเทปที่ 6 ถึงแม้ว่าพระนาม เมนทูโฮเทปอิ อาจจะฟังดูคล้ายกับพระนาม เมนทูโฮเทป แต่รีฮอล์ตได้แสดงความเห็นว่า เมนทูโฮเทปอิ เป็นพระนามที่แตกต่างจากพระนาม เมนทูโฮเทป ดังนั้น ทำให้ฟาโรห์เซอังค์เอนเร เมนทูโฮเทปอิ จึงไม่ได้เป็นบุคคลคนเดียวกัยหับฟาโรห์เมนทูโฮเทปพระองค์ดังกล่าว ในการพิจารณาระหว่างฟาโรห์ที่เหลืออีกสองพระองค์ รีฮอล์ตได้ตั้งข้อสังเกตอีกว่า ตัวอย่างอีกอย่างหนึ่งของคัมภีร์มรณะนั้นพบอยู่บนโลงพระศพของพระนางเมนทูโฮเทป ซึ่งเป็นพระมเหสีในฟาโรห์ดเจฮูติ ผู้เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สองแห่งราชวงศ์ที่สิบหก ซึ่งครองราชย์ในช่วงประมาณ 1645 ปีก่อนคริสตกาล ในกรณีนี้ ข้อความทั้งหมดเกือบจะเหมือนกันกับข้อความที่ปรากฏบนโลงพระศพของเฮรูเนเฟอร์ ซึ่งเห็นว่าทั้งสองพระองค์อยู่ในช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกัน ในขณะที่ฟาโรห์เซวัดจ์เอนเร เมนทูโฮเทป ทรงขึ้นครองราชย์ราวประมาณ 10 ปีก่อนหน้ารัชสมัยของฟาโรห์ดเจฮูติ จึงเชื่อว่าฟาโรห์เมอร์อังค์เร เมนทูโฮเทป ทรงขึ้นครองราชย์ราวประมาณ 60 ปีหลังจากพระองค์ ดังนั้น รีฮอล์ตจึงสรุปว่าฟาโรห์เซวัดจ์เอนเร เมนทูโฮเทป คือ ฟาโรห์ที่ปรากฏในข้อความโลงพระศพ แต่ยังไม่มีการระบุอย่างแน่นอนเกี่ยวพระมเหสีพระนามว่า ซิตมุต และพระราชโอรสพระนามว่า เฮรูเนเฟอร์ อย่างไรก็ตาม ไอแดน ด็อดสัน และไดแอน ฮิลตัน ได้ระบุซึ่งย้อนไปถึงช่วงปลายของราชวงศ์ที่สิบหกแทน ด้วยเหตุนี้จึงให้ เฮรูเนเฟอร์ จึงเป็นพระราชโอรสและพระนางซิตมุต จึงเป็นพระมเหสีในฟาโรห์เมอร์อังค์เร เมนทูโฮเทปที่ 6
ตำแหน่งตามลำดับเวลา
พระองค์ทรงไม่ปรากฏอยู่ในชิ้นส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ของบันทึกพระนามแห่งตูริน รัชสมัยของพระองค์และของฟาโรห์อีกสี่พระองค์ในช่วงปลายราชวงศ์ที่สิบหกได้สูญหายไปในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามดังกล่าว[2] ด้วยเหตุนี้จึงไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนตามลำดับเวลาตลอดจนระยะเวลาในรัชสมัยของพระองค์ได้ รีฮอล์ตจึงเสนอความเห็นว่า พระองค์เป็นฟาโรห์ในช่วงปลายของราชวงศ์ที่สิบหก โดยอาศัยหลักฐานสองข้อ คือ ประการแรก พระนาม เมอร์อังค์เร ของพระองค์ มีรูปแบบพระนามคือ X-ankh-re ซึ่งคล้ายกับพระนาม ดเจดอังค์เร ของฟาโรห์มอนต์เอมซาฟ และฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ทรงใช้พระนาม Montu-X ซึ่งบ่งบอกว่าฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ในช่วงเวลาใกล้ชิดกัน ประการที่สอง รูปสลักชิ้นแรกของพระองค์ที่ถูกสร้างเพื่ออุทิศให้แด่เทพโซเบคแห่งสเมนูหรือซูเมนู ดังนั้นสถานที่ดังกล่าวอาจจะตั้งอยู่ที่อัล-มาฮามิด กิบลิ ซึ่งอยู่กับใกล้เกเบลีน สถานที่ดังกล่าวได้ค้นพบหลักฐานยืนยันของทั้งฟาโรห์เดดูโมสที่ 2 และฟาโรห์ดเจดอังค์เร มอนต์เอมซาฟ ก่อนที่ถูกย้ายไปยังมุมที่ซ่อนอยู่ในคาร์นักในภายหลัง ในช่วงเวลานั้น บางทีอาจจะเป็นช่วงล่มสลายของราชวงศ์ก็ได้
ในการศึกษาที่เก่ากว่าที่ศึกษาขึ้นในปี ค.ศ. 1964 โดยเยือร์เกิน ฟอน เบ็คเคอราธ พระองค์ทรงถูกจัดให้เป็นฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์แทน
ชมพูสิริน
ชมพูสิริน หรือ เทียนสิรินธร ( Triboun & Suksathan) เป็นพรรณไม้ในวงศ์เทียนดอกที่ค้นพบเป็นชนิดใหม่ของโลกในปี พ.ศ. 2552 เป็นพืชถิ่นเดียวพบในประเทศไทย พบเฉพาะทางภาคใต้ที่จังหวัดกระบี่และสุราษฎร์ธานี ขึ้นตามหน้าผาหินปูน ระดับความสูง 20–150 เมตร ค้นพบโดย ปราโมทย์ ไตรบุญ ผู้อำนวยการสถานีวิจัยลำตะคอง สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย
ประวัติ
ชมพูสิริน สำรวจพบโดย ปราโมทย์ ไตรบุญ นักวิชาการเกษตรชำนาญการจากกรมวิชาการเกษตร และปิยเกษตร สุขสถาน นักพฤกษศาสตร์จากองค์การสวนพฤกษศาสตร์ และได้ขอพระบรมราชานุญาตตั้งชื่อเป็นพรรณไม้ในพระนามของสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เพื่อเทิดพระเกียรติในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมายุ 55 พรรษา 2 เมษายน พ.ศ. 2553 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อเป็นภาษาไทยว่า “ชมพูสิริน” ตามสีชมพูของดอกไม้  ได้ลงพิมพ์เป็นบทความในวารสารวิชาการ Garden's Bullitin Singapore เป็นการยืนยันว่าเป็นพืชพันธุ์ใหม่ของโลก ข้อมูลที่ศึกษาและตัวอย่างอ้างอิงได้นำไปเก็บรวบรวมไว้ในพิพิธภัณฑ์พืช เพื่อการศึกษาด้านอนุกรมวิธานต่อไป และการค้นพบยังมีส่วนร่วมในการจัดทำข้อมูลพรรณพฤกษชาติแห่งประเทศไทยของพืชวงศ์ชาฤๅษี (Gesneriaceae) กับสวนพฤกษศาสตร์หลวงเอดินบะระในสกอตแลนด์
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
เป็นไม้ล้มลุก ลำต้นอวบน้ำ เกลี้ยง มีนวล ที่มีความสูงได้ถึง 50 เซนติเมตร ลำต้นมักห้อยลงจากการเกาะที่เขาหินปูน
ลักษณะของใบ ใบเรียงเวียนหนาแน่นตามปลายกิ่ง รูปรีหรือรูปไข่ ยาวประมาณ 3–4 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนใบรูปลิ่มกว้าง กลม หรือคล้ายรูปหัวใจตื้น ๆ ขอบจักห่าง ๆ ปลายจักมีติ่ง มีต่อมใกล้โคนเหนือก้านใบ แผ่นใบค่อนข้างหนา เส้นแขนงใบ 3–6 เส้นในแต่ละข้าง เส้นแขนงใบย่อยไม่ชัดเจน ก้านใบยาวประมาณ 2–7.5 เซนติเมตร
รูปแบบการออกดอก การออกดอกออกเดี่ยว ๆ หรือเป็นกระจุก 2 ดอก ตามซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ก้านดอกยาว 3–6.5 เซนติเมตร ใบประดับขนาดเล็กติดใกล้โคนก้านดอก กลีบเลี้ยงมีสีเขียวอ่อน กลีบข้างมี 4 กลีบ คู่นอกเป็นรูปไข่ ยาวประมาณ 6–7 มิลลิเมตร คู่ในแบบกลม ขนาดประมาณ 2 มิลลิเมตร กลีบปากเป็นถุงลึก ที่โค้งเรียวยาว เว้าเป็นเดือย มีความยาวได้ถึง 6 เซนติเมตร ดอกมีสีชมพูอมม่วงอ่อน แผ่ออก กลีบปากเป็นรูปไข่กลับกว้าง มีความยาวประมาณ 2 เซนติเมตร และกว้างประมาณ 2.5 เซนติเมตร โคนมีเขา 1 คู่ ขนาดประมาณ 2 มิลลิเมตร กลีบข้างคู่นอกติดกัน แฉกลึกประมาณ 2 ใน 3 ส่วน คล้ายรูปหัวใจ ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร กว้างประมาณ 2.5 เซนติเมตร กลีบคู่ในรูปไข่กลับ มีความยาวเท่า ๆ กับกลีบคู่นอก แคปซูลเต่งกลาง รูปขอบขนานและเกลี้ยง
แหล่งที่พบ
ชมพูสิรินหรือเทียนสิรินธร เป็นพืชถิ่นเดียวของไทย สามารถพบได้ที่จังหวัดกระบี่และสุราษฎร์ธานี โดยจะขึ้นตามหน้าผาเขาหินปูน ที่ความสูงถึงประมาณ 200 เมตร
คาโรลีเนอแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล
คาโรลีเนอ อมาเลีย เอลีซาเบ็ท แห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล (Caroline Amalie Elisabeth von Braunschweig-Wolfenbüttel) ทรงเป็นเจ้าหญิงเยอรมันซึ่งอภิเษกเข้าสู่พระราชวงศ์อังกฤษ คาโรลีเนอเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1768 ที่เบราน์ชไวค์ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นพระธิดาของคาร์ล วิลเฮล์ม แฟร์ดีนันด์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ว็อลเฟินบึทเทิล กับเจ้าหญิงออกัสตาแห่งบริเตนใหญ่ (พระขนิษฐาองค์โตของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3) คาโรลีเนอเป็นพระราชินีในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1820 จนเสด็จสวรรคตเมื่อ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1821 ที่ลอนดอน อังกฤษ พระบรมศพตั้งอยู่ที่มหาวิหารเบราน์ชไวค์
การหมั้นหมาย
ในปี ค.ศ. 1794 คาโรลีเนอก็ทำการการหมั้นหมายกับพระญาติเจ้าชายจอร์จ เจ้าชายแห่งเวลส์ ผู้เป็นพระราชโอรสองค์โตในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ทั้งสองพระองค์ไม่เคยทรงพบปะกันมาก่อนหน้านั้น เจ้าชายจอร์จทรงยอมตกลงที่จะเสกสมรสกับคาโรลีเนอเพราะทรงมีหนี้สินล้นพระองค์ ฉะนั้นถ้าทรงทำสัญญาเสกสมรสกับเจ้าหญิงผู้มีฐานะดีทางรัฐสภาก็จะอนุมัติเบี้ยเลี้ยงให้พระองค์เพิ่มขึ้น คาโรลีเนอดูเหมือนจะเป็นสตรีที่เหมาะสมเพราะทรงมีกำเนิดในราชตระกูลและทรงถือคริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ นอกจากนั้นแล้วการเสกสมรสก็ยังเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างเบราน์ชไวค์และบริเตน แม้ว่าเบราน์ชไวค์จะเป็นเพียงอาณาจักรที่ไม่ใหญ่โตนักแต่บริเตนอยู่ในระหว่างสงครามกับฝ่ายปฏิวัติฝรั่งเศสจึงมีความต้องการที่จะหาพันธมิตรบนแผ่นดินใหญ่ยุโรป เมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1794, เจมส์ แฮร์ริส เอิร์ลแห่งมาล์มสบรีที่ 1 ก็เดินทางไปยังเบราน์ชไวค์เพื่อไปนำคาโรลีเนอมายังบริเตน ในอนุทินมาล์มสบรีบันทึกถึงความวิตกเกี่ยวกับความเหมาะสมระหว่างคาโรลีเนอและเจ้าชายจอร์จว่าคาโรลีเนอทรงขาดคุณสมบัติในด้านการควรไม่ควร, ไม่ทรงมีกิริยาและมารยาททางสังคมอันเหมาะสม, ตรัสโดยไม่คิด, ทรงปฏิบัติพระองค์นอกขอบเขต และ ไม่ทรงรักษาความสะอาดเช่นไม่ทรงเปลี่ยนฉลองพระองค์ที่ไม่สะอาด และกล่าวต่อไปว่าคาโรลีเนอ "ไม่ทรงมีจริยธรม และ ไม่ทรงมีสัญชาตญาณต่อคุณค่าและความจำเป็น[ของจริยธรรม]" แต่มาล์มสบรีมีความประทับใจในความเด็ดเดี่ยวของพระองค์ ระหว่างการเดินทางกลับอังกฤษคณะผู้เดินได้ยินเสียงปืนใหญ่เพราะเส้นทางที่ใช้ไม่ไกลจากแนวรบเท่าใดนัก ขณะที่พระมารดาของคาโรลีเนอมีความวิตกกังวลถึงความปลอดภัยไปต่างๆ นานา แต่คาโรลีเนอดูเหมือนไม่ทรงจะเดือดร้อนไปกับเหตุการณ์เท่าใดนัก
เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1795 คาโรลีเนอและมาล์มสบรีก็ออกจากคุกซ์ฮาเฟนโดย เรือรบหลวงจูปิเตอร์ เรือมาถึงฝั่งอังกฤษที่กรีนิชเมื่อวันอาทิตย์อีสเตอร์ที่ 5 เมษายนหลังจากที่ล่าไปเพราะสภาวะอากาศ ผู้ที่ไปต้อนรับคือฟรานซ์ส วิลเลียรส์ เคานเทสแห่งเจอร์ซีพระสนมในเจ้าชายจอร์จผู้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนางสนองพระโอษฐ์ห้องพระบรรทมของคาโรลีเนอ เฮนรี วาซซาล-ฟ็อกซ์ บารอนฮอลแลนด์ที่ 3 กล่าวว่าอาร์เธอร์ เวลสลีย์ ดยุกแห่งเวลลิงตัน อ้างว่าเลดี้เจอร์ซีเองเป็นผู้เลือกคาโรลีเนอให้เป็นเจ้าสาวของเจ้าชายจอร์จ ดยุกแห่งเวลลิงตันกล่าวว่าเลดี้เจอร์ซีเลือกสตรีที่ "มีกิริยามารยาทที่ขาดความเหมาะสม บุคลิกที่ไม่มีอะไรเด่น และ หน้าตาที่เรียบ เพื่อหวังให้เจ้าชายจอร์จรังเกียจพระชายาและสร้างความมั่นคงให้กับการเป็นพระสนมต่อไป"
เมื่อได้ทรงพบปะกับคาโรลีเนอเป็นครั้งแรกเจ้าชายจอร์จก็ทรงเรียกขอบรั่นดีแก้วหนึ่ง คงจะเป็นเพราะทรงผิดหวังในตัวผู้ที่จะมาเป็นเจ้าสาวในอนาคต ขณะเดียวกันคาโรลีเนอก็ตรัสกับมาล์มสบรีว่า "[เจ้าชายจอร์จ]ทรงอ้วนมากและไม่ทรงเหมือนกับภาพเหมือนที่ได้เห็น" ระหว่างพระกระยาหารค่ำวันนั้นเจ้าชายจอร์จก็ทรงตกพระทัยในกิริยาและการเหน็บแนมเลดี้เจอร์ซีของคาโรลีเนอ และคาโรลีเนอก็ทรงท้อพระทัยและผิดหวังเมื่อเจ้าชายจอร์จทรงลำเอียงไปทางเลดี้เจอร์ซีอย่างเห็นได้ชัด
ชีวิตการสมรสอันไม่ราบรื่น
คาโรลีเนอและเจ้าชายจอร์จทรงเสกสมรสกันเมื่อวันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1795 ที่ชาเปลหลวงที่พระราชวังเซนต์เจมส์ในกรุงลอนดอน เจ้าชายจอร์จทรงเมามายระหว่างพระพิธี และมีพระดำริว่าคาโรลีเนอทรงเป็นสตรีที่ไม่มีเสน่ห์และสกปรก และตรัสกับมาล์มสบรีว่าพระองค์ทรงมีความสงสัยว่าคาโรลีเนอมิได้เป็นสตรีที่ยังทรงพรหมจารีย์ แต่พระองค์เองก็มิได้มีความบริสุทธิ์เพราะทรงได้ทำการเสกสมรสอย่างลับๆ กับมาเรีย ฟิตซ์เฮอร์เบิร์ต แต่การเสกสมรสดังกล่าวละเมิดพระราชบัญญัติการเสกสมรสของราชวงศ์อังกฤษ ค.ศ. 1772 ซึ่งทำให้การเสกสมรสดังกล่าวไม่มีผลทางกฎหมาย
จากบันทึกการติดต่อของเจ้าชายจอร์จเปิดเผยว่าทรงมีความสัมพันธ์ทางเพศกับคาโรลีเนอเพียงสามครั้ง สองครั้งในคืนวันเสกสมรส และ อีกครั้งหนึ่งในวันที่สอง ในการมีความสัมพันธ์ทางเพศเจ้าชายจอร์จทรงบันทึกว่าพระองค์ "ต้องใช้ความพยายามพอสมควรที่จะเอาชนะความรังเกียจในตัว[คาโรลีเนอ]" เจ้าหญิงชาร์ลอตต์ ออกัสตาแห่งเวลส์ผู้เป็นพระราชธิดาองค์เดียวเกิดจากความสัมพันธ์ดังกล่าวเมื่อวันที่ 7 มกราคม ค.ศ. 1796 ซึ่งทำให้พระองค์ทรงมีสิทธิเป็นลำดับที่สองของลำดับการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ จากนั้นเจ้าชายจอร์จและคาโรลีเนอก็มิได้ดำรงชีวิตร่วมกันฉันท์สามีภรรยา และจะปรากฏพระองค์แยกกันในที่สาธารณะ และทั้งสองพระองค์ต่างก็ทรงมีชู้รัก คาโรลีเนอทรงได้รับสมญานามว่า 'พระราชินีผู้ไร้จริยธรรม' กล่าวกันว่าการเสกสมรสเป็นไปอย่างไม่สะดวกใจเพราะความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าชายจอร์จและเลดี้เจอร์ซี แต่ก็อาจจะเป็นได้ว่าคาโรลีเนอเองก็แทบจะไม่มีความสนพระทัยต่อพระสวามี ซึ่งทำให้ไม่มีความสนใจในความสัมพันธ์ของพระองค์กับสตรีคนใด
สามวันหลังจากการประสูติของเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ออกัสตา เจ้าชายจอร์จก็ทรงพินัยกรรมใหม่ โดยทรงทิ้งทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้แก่ "มาเรีย ฟิตซ์เฮอร์เบิร์ต, ผู้เป็นภรรยาของข้าพเจ้า" และทิ้งเงินหนึ่งชิลลิงให้แก่คาโรลีเนอ หนังสือพิมพ์อ้างว่าเลดี้เจอร์ซีทำการเปิด อ่าน และ แจกจ่ายพระสาส์นส่วนพระองค์ของคาโรลีเนอ คาโรลีเนอทรงชิงชังเลดี้เจอร์ซีและไม่ทรงสามารถที่จะเดินทางได้โดยไม่ได้รับการอนุญาตจากพระสวามี หนังสือพิมพ์สร้างภาพพจน์ของเจ้าชายจอร์จว่าทรงใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยในขณะที่บ้านเมืองอยู่ในระหว่างการสงคราม และ คาโรลีเนอว่าเป็นภรรยาผู้ถูกปฏิบัติด้วยอย่างขาดความเป็นธรรม คาโรลีเนอเป็นที่นิยมของสาธารณชนเพราะทรงเป็นผู้ที่ไม่มีพิธีรีตอง ซึ่งทำให้เจ้าชายจอร์จทรงชิงชังในความนิยมของประชาชนในตัวพระชายา และ ความไม่เป็นที่นิยมของประชาชนในตัวพระองค์เอง และทรงมีความรู้สึกเหมือนติดกับในชีวิตการเสกสมรสอันปราศจากความรักกับสตรีที่ทรงชิงชัง พระองค์จึงทรงต้องการที่จะแยกกันอยู่
เจ้าหญิงแห่งเวลส์
คาโรลีเนอย้ายไปประทับที่ประทับส่วนพระองค์ที่ชาร์ลตันและต่อมาที่คฤหาสน์มองตากิวที่เป็นคฤหาสน์ของเอิร์ลแห่งแซนด์วิชที่แบล็คฮีธทางตะวันออกเฉียงใต้ของลอนดอน เมื่อไม่ทรงต้องอยู่ในกรอบของพระสวามีหรือตามข่าวเล่าลือว่าในกรอบของพันธสัญญาของการสมรส คาโรลีเนอก็ทรงจัดการเลี้ยงผู้ใดก็ได้ที่โปรด พระองค์ตรัสหยอกล้อกับนายพลเรือซิดนีย์ สมิธ และกัปตัน ทอมัส แมนบีย์ และอาจจะทรงมีความสัมพันธ์กับนักการเมืองจอร์จ แคนนิง
พระธิดาเจ้า หญิงชาร์ลอตต์ตกอยู่ในความดูแลของครูพี่เลี้ยงในคฤหาสน์ไม่ไกลจากคฤหาสน์มองตากิวที่คาโรลีเนอมักจะเสด็จไปเยี่ยม การมีพระธิดาเพียงพระองค์เดียวดูเหมือนจะไม่พอเพียง คาโรลีเนอทรงรับอุปการะเด็กยากจนอีกแปดหรือเก้าคน ที่ทรงส่งไปให้คนดูแลเลี้ยงดูแทนในดิสตริคท์ที่ประทับ ในปี ค.ศ. 1802 พระองค์ทรงรับเลี้ยงวิลเลียม ออสตินผู้มีอายุเพียงสามเดือนครึ่ง และทรงนำเข้ามาพำนักในที่ประทับ มาในปี ค.ศ. 1805 คาโรลีเนอก็ทรงมีเรื่องกับเซอร์จอห์นและเลดี้ดักกลาสผู้เป็นเพื่อนบ้านผู้อ้างว่าพระองค์ทรงส่งจดหมายหยาบคายไปรังควาน เลดี้ดักกลาสกล่าวหาคาโรลีเนอว่าทรงมีชู้ และกล่าวว่าวิลเลียม ออสตินเป็นพระโอรสนอกสมรสของคาโรลีเนอ
ในปี ค.ศ. 1806 ก็ได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการลับที่เรียกว่า "การสืบสวนเรื่องละเอียดอ่อน" (Delicate Investigation) เพื่อสอบสวนข้ออ้างของเลดี้ดักกลาส คณะกรรมการประกอบด้วยผู้มีความสำคัญระดับชาติสี่คนที่รวมทั้ง: นายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักร วิลเลียม เกรนวิลล์ บารอนเกรนวิลล์ที่ 1, ลอร์ดชานเซลเลอร์ ทอมัส เอิร์สคิน บารอนเอิร์สคินที่ 1, ประธานยุติธรรมสูงสุดแห่งอังกฤษและเวลส์ เอ็ดเวิร์ด ลอว์ บารอนเอลเลนโบโรห์ที่ 1 และ รัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย จอร์จ สเป็นเซอร์ เอิร์ลสเป็นเซอร์ที่ 2 เลดี้ดักกลาสให้การว่าคาโรลีเนอเองทรงยอมรับต่อตนเองในปี ค.ศ. 1802 ว่าทรงพระครรภ์ และวิลเลียม ออสตินเป็นพระโอรสของพระองค์ และกล่าวต่อไปว่าคาโรลีเนอทรงมีกิริยาอันหยาบคายต่อพระราชองค์ ทรงแตะต้องตนเองอย่างไม่เหมาะไม่ควรทางเพศ และ ยอมรับว่าสตรีผู้ใดที่เป็นมิตรดีกับชายก็เชื่อได้ว่าจะกลายเป็นคนรักของชายผู้นั้น นอกจากสมิธ, แมนบีย์ และแคนนิงแล้ว, ทอมัส ลอว์เร็นซ์ และเฮนรี ฮูดก็ถูกกล่าวหาว่าอาจจะมีความสัมพันธ์ฉันท์ชู้รักกับพระองค์ คนรับใช้ของคาโรลีเนอไม่สามารถยืนยันหรือไม่ยอมยืนยันว่าบุคคลเหล่านี้เป็นชู้รัก หรือเรื่องการมีครรภ์ของคาโรลีเนอ และกล่าวว่าวิลเลียม ออสตินได้รับการนำมามอบให้แก่พระองค์โดยโซเฟีย ออสตินมารดาของเด็กเอง โซเฟีย ออสตินถูกเรียกตัวมาให้การและยืนยันว่าเด็กเป็นลูกของตนเอง คณะกรรมการตัดสินว่าข้อกล่าวหา "ไม่มีมูล" และแม้ว่าจะเป็นการสืบสวนลับแต่ก็ไม่อาจที่จะป้องกันข่าวซุบซิบจากการแพร่ขยายออกไป ข่าวการสืบสวนจึงรู้ไปถึงหนังสือพิมพ์ในที่สุด การปฏิบัติตนของคาโรลีเนอต่อสุภาพบุรุษถือกันว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นการกระทำที่นอกเหนือไปจากการกล่าวล้อเลียนระหว่างชายและหญิง คาโรลีเนออาจจะทรงโพล่งไปว่าทรงครรภ์ตามประสาของความโผงผางของพระองค์ แต่ผลที่ตามมาเป็นเรื่องที่ทำให้ทรงเสียชื่อเสียง ต่อมาในปีนั้นคาโรลีเนอก็ได้รับข่าวร้ายว่าเบราน์ชไวค์ถูกรุกรานโดยฝรั่งเศส และพระราชบิดาถูกสังหารในยุทธการเยนา-เออร์ชตัดท์ คาโรลีเนอมีพระประสงค์ที่จะหนีจากบริเตนและเสด็จกลับเบราน์ชไวค์แต่เมื่อแผ่นดินใหญ่ยุโรปส่วนใหญ่อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส พระองค์จึงไม่ทรงมีที่ปลอดภัยที่จะเสด็จไปได้
เมื่อมาถึงปลายปี ค.ศ. 1811 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 3 ก็ทรงมีอาการเสียพระสติอย่างถาวร เจ้าชายจอร์จจึงทรงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระองค์ทรงจำกัดการเยี่ยมเยือนเจ้าหญิงชาร์ลอตของคาโรลีเนอ ซึ่งทำให้คาโรลีเนอกลายเป็นผู้ที่ขาดการติดต่อทางสังคมมากยิ่งขึ้น เมื่อชนชั้นสูงในสังคมหันมาร่วมงานเลี้ยงรับรองอันหรูหราของเจ้าชายจอร์จกันมากขึ้นแทนที่จะเป็นงานของคาโรลีเนอ คาโรลีเนอจึงพยายามหาพันธมิตรผู้มีอำนาจที่จะเป็นปฏิปักษ์ต่อการห้ามไม่ให้พระองค์ได้พบปะกับพระธิดา ในจำนวนผู้สนับสนุนก็ได้แก่เฮนรี บรูม บารอนบรูมและโวซ์ที่ 1 นักการเมืองพรรควิกผู้ทะเยอทะยานผู้ต้องการที่จะปฏิรูป คาโรลีเนอจึงเริ่มทำการรณรงค์ต่อต้านเจ้าชายจอร์จ เจ้าชายจอร์จตอบโต้ด้วยการปล่อยข่าวเกี่ยวกับการให้การของเลดี้ดักกลาสในกรณี "การสืบสวนเรื่องละเอียดอ่อน" บรูมจึงตอบโต้ด้วยการปล่อยข่าวเกี่ยวกับคำให้การของคนรับใช้เกี่ยวกับโซเฟีย ออสติน เจ้าหญิงชาร์ลอตต์และสาธารณชนเข้าข้างพระมารดา เจน ออสเตนเขียนจดหมายเกี่ยวกับคาโรลีเนอว่า: "สตรีที่น่าสงสาร, ข้าพเจ้าจะสนับสนุนเธอนานเท่าที่จะทำได้เพราะเธอ เป็น สตรี และ ข้าพเจ้าเกลียดสามีของเธอ"
ในปี ค.ศ. 1814 หลังจากการพ่ายแพ้ของนโปเลียนสมาชิกของพระราชวงศ์ต่างๆ จากราชอาณาจักรต่างๆ ในยุโรปก็มาเฉลิมฉลองกันในกรุงลอนดอนแต่คาโรลีเนอถูกกีดกัน คาโรลีเนอไม่ทรงมีความสุขกับการที่ถูกปฏิบัติเช่นนั้น พระองค์จึงทรงเจรจาต่อรองกับรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ, โรเบิร์ต สจวต ไวท์เคานท์คาสเซิลรีห์ ว่าจะทรงยอมออกจากบริเตนเป็นการแลกเปลี่ยนกับรายได้ประจำปีเป็นจำนวน £35,000 ทั้งบรูมและเจ้าหญิงชาร์ลอตต์ต่างก็ผิดหวังต่อการตัดสินใจของคาโรลีเนอ เพราะทั้งสองทราบดีว่าการจากไปของคาโรลีเนอเท่ากับเป็นการเพิ่มความมั่นคงให้แก่สถานภาพของเจ้าชายจอร์จและบั่นทอนเสถียรภาพของบุคคลทั้งสอง คาโรลีเนอเสด็จออกจากอังกฤษเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1814
ดูเพิ่ม
1768 1821
หนานทง
หนานทง (อังกฤษ:Nantong,จีน: 南通) เป็นเมืองของมณฑลเจียงซู ประเทศจีน เป็นเมืองเศรษฐกิจพิเศษ เป็นเมืองการค้าการอุตสาหกรรม ที่มีค่าเพชร พลอย มีพื้นที่ 8,544.1 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 7.3 ล้านคน
ე
Eni (asomtavruli Ⴄ, nuskhuri ⴄ, mkhedruli ე) เป็นอักษรตัวที่ห้าของอักษรจอร์เจียทั้งสามแบบ ในระบบเลขจอร์เจียมีค่า 5 มักใช้แทนเสียง /e/ คล้ายกับสระเอในภาษาไทย
เรือหลวงบีเกิล
เรือหลวงบีเกิล (HMS Beagle) เป็นเรือสลุปใบสองเสา (brig-sloop) ชั้นเชโรกีของราชนาวีอังกฤษ ติดตั้งปืนใหญ่ 10 กระบอก ปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1820 จากอู่ต่อเรือวูลวิชริมฝั่งแม่น้ำเทมส์ ด้วยมูลค่า 7,803 ปอนด์ ในเดือนกรกฎาคมปีนั้น เรือดังกล่าวเข้าร่วมในงานสวนสนามทางเรือเพื่อเฉลิมฉลองพระราชพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร ซึ่งบีเกิลเป็นเรือลำแรกที่ได้ล่องใต้สะพานลอนดอนแห่งใหม่ ภายหลัง บีเกิลถูกดัดแปลงเป็นเรือสำเภาสำรวจ (survey barque) และเข้าร่วมในการสำรวจสามครั้ง ในการเดินทางเที่ยวที่สอง นักธรรมชาติวิทยาหนุ่ม ชาลส์ ดาร์วิน อยู่บนเรือด้วย และผลงานของเขาจะทำให้บีเกิลเป็นหนึ่งในเรือที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก
สมาคมพาราลิมปิกฟีจี
สมาคมพาราลิมปิกฟีจี (Fiji Paralympic Association, รหัสไอโอซี: FIJ) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศฟีจีสำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ซูวา ประเทศฟีจี ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2533 เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากฟีจีเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกที่จัดโดยคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกโอเชียเนีย (โอพีซี)
ภาษาอินตา
ภาษาอินตาหรือภาษาอินทา (Intha language) มีผู้พูดทั้งหมด 90,000 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐฉานทางตอนใต้ ประเทศพม่า บริเวณรอบๆทะเลสาบอินเล จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ภาษากลุ่มทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยพม่า จัดเป็นภาษาที่ใกล้เคียงกับภาษาพม่าแต่มีคำศัพท์และการออกเสียงแตกต่างไป เรียงประโยคแบบประธาน – กรรม –กริยา
สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในฤดูกาล 2008–09
ในฤดูกาล 2008-09 ของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา เริ่มยุคใหม่ด้วยผู้จัดการทีมคนใหม่ อดีตนักฟุตบอล และโค้ชสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนา เบ เปป กวาร์ดีโอลา ผู้ที่พาให้ทีมคว้าทรีเบิลได้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สเปน
มนุษย์โทลลุนด์
มนุษย์โทลลุนด์ (Tollund Man) เป็นมัมมีที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติที่เรียกว่ามนุษย์พรุพีต มนุษย์โทลลุนด์เป็นร่างของชายที่มีชีวิตอยู่ราวระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศตวรรษ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ในสแกนดิเนเวียจัดอยู่ในสมัยยุคเหล็กโรมัน ร่างของมนุษย์โทลลุนด์ที่พบใน ค.ศ. 1950 ฝังอยู่ในพรุพีตบนคาบสมุทรจัตแลนด์ใน เดนมาร์กที่อนุรักษ์ร่างไว้ให้อยู่ในสภาพดี การพบดังกล่าวเรียกว่ามนุษย์พรุพีต ศีรษะและใบหน้าอยู่ในสภาพที่ดีจนกระทั่งเมื่อแรกพบเข้าใจกันว่าเป็นร่างของเหยื่อฆาตกรรมที่เพิ่งจะเกิดขึ้น
ไบรีกี
ไบรีกี (Bairiki) เป็นหมู่บ้านและเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงของประเทศคิริบาส ตั้งอยู่ทางในเขตเซาท์ตาระวา ที่นี่เป็นที่ตั้งของศูนย์กลางการบริหารและที่ทำการรัฐบาลของประเทศคิริบาส และเคยเป็นที่ตั้งของรัฐสภาคิริบาส แต่ปัจจุบันย้ายไปแอมโบซึ่งอยู่ระหว่างไบรีกีและบอนรีกี และที่นี่ยังเป็นที่ตั้งของ มหาวิทยาลัยเซาท์แปซิฟิก แหล่งข้อมูลบางแห่งจึงถือเอาชื่อเกาะนี้เป็นชื่อเมืองหลวงของคิริบาส แต่ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง กำหนดชื่อประเทศ ดินแดน เขตการปกครอง และเมืองหลวง รวมทั้งแหล่งข้อมูลส่วนใหญ่ซึ่งพิจารณาว่าตัวเกาะปะการังตาระวาทั้งเกาะเป็นเขตเมืองหลวง
South Tarawa Tarawa South Tarawa Sur South Tarawa
ฮาร์ลาน โคเบน
ฮาร์ลาน โคเบน (Harlan Coben; เกิด 4 มกราคม ค.ศ. 1962) เป็นนักเขียนนวนิยายแนวลึกลับระทึกขวัญชาวอเมริกัน หนังสือของเขามักเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีต ปมปริศนาต่าง ๆ และมักมีการหักมุมในตอนท้าย ฉากดำเนินเรื่องส่วนใหญ่มักตั้งอยู่ในนครนิวยอร์กและนิวเจอร์ซีย์ โคเบนเริ่มรู้ตัวว่าสนใจการเขียนหนังสือตอนอยู่ปี 4 หนังสือเล่มแรกที่ได้รับการตีพิมพ์นั้นตอนอายุได้ 26 ปี
โคเบนเกิดในครอบครัวชาวยิวในนวร์ก นิวเจอร์ซีย์ เติบโตและเล่าเรียนในลิฟวิงสตัน ขณะศึกษารัฐศาสตร์อยู่ที่วิทยาลัยแอมเฮิสต์ เขาเข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาคมไฟ อัปซิลอน (Psi Upsilon fraternity) ร่วมกับนักเขียนชาวอเมริกันอีกท่านคือ แดน บราวน์ หลังจากสำเร็จการศึกษา เขาทำงานในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวที่มีครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของ
ปัจจุบันฮาร์ลาน โคเบนพำนักอยู่เมืองริดจ์วูด รัฐนิวเจอร์ซีย์ กับแอนน์ แอมสตรอง-โคเบน ภรรยาของเขาที่เป็นกุมารแพทย์ กับบุตรอีก 4 คน
มิซาโตะ ฟูกูเอ็ง
มิซาโตะ ฟูกูเอ็ง ( 福圓 美里<rt>ふくえん みさと</rt>, 10 มกราคม 1982 -) เป็น นักพากย์ และ นักแสดงละครเวที ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว สังกัด StarCrew ชื่อในวงการเดิมคือ มิซาโตะ ซากุรางิ (桜木 美里)
ประทัดไต้หวัน
ประทัดไต้หวัน หรือ ประทัดฟิลิปปินส์ (Scarlet bush, Firebush, Hummingbird Bush, Redhead) Jacq. เป็นพืชในวงศ์ Rubiaceae และเป็นไม่พุ่ม กิ่งสีน้ำตาลออกแดง ดอกเป็นหลอดเล็กแคบ สีส้มอมแดง ผลมีเนื้อนุ่ม สีดำ ออกดอกตามซอกใบและปลายกิ่ง ชอบแสงแดด มีถิ่นกำเนิดตั้งแต่รัฐฟลอริดาทางตอนใต้ของสหรัฐ ไปจนถึงทางใต้ของอาร์เจนตินา
การใช้ประโยชน์
ฮัมมิงเบิร์ดและผีเสื้อเป็นสัตว์ที่มีบทบาทในการผสมเกสร ผลของประทัดไต้หวันมีรสเปรี้ยว กินได้ทั้งนกและคน ในเม็กซิโกมีการนำไปหมักเป็นเครื่องดื่มและใช้เป็นยาในทางสมุนไพรพื้นบ้าน มีสารออกฤทธิ์ทางยาหลายอย่างในประทัดไต้หวัน เช่น maruquine isomaruquine pteropodine isopteropodine palmirine rumberine seneciophylline และ stigmast-4-ene-3,6-dione เปลือกไม้มีแทนนิน แต่ยังไม่มีการศึกษาทางด้านเภสัชศาสตร์ของพืชชนิดนี้
ვ
Vini (asomtavruli Ⴅ, nuskhuri ⴅ, mkhedruli ვ) เป็นอักษรตัวที่หกของอักษรจอร์เจียทั้งสามแบบ ในระบบเลขจอร์เจียมีค่า 6 มักใช้แทนเสียง /v/ คล้ายกับ v ใน van ในภาษาอังกฤษ
เซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3
เซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 (3) (聖剣伝説3) หรือที่รู้จักกันในเวอร์ชันภาษาอังกฤษคือ ไทรเอิลส์ออฟมานา (Trials of Mana) เป็นเกมแอ็กชันเล่นตามบทบาท ค.ศ. 1995 ที่ได้รับการพัฒนาและเผยแพร่โดยสแควร์ (ปัจจุบันคือสแควร์เอนิกซ์) สำหรับระบบซูเปอร์แฟมิคอม ซึ่งเป็นภาคต่อของเกมเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 2 และเป็นภาคที่สามในซีรีส์เซเก็นเด็นเซ็ตสึ มีฉากในแฟนตาซีระดับสูง เกมเดินตามวีรบุรุษสามคนในขณะที่พวกเขาพยายามที่จะอ้างสิทธิดาบมานาในตำนาน และขัดขวางเหล่าเบเนโวดอนจากการถูกปลดปล่อยและทำลายโลก เกมนี้มีสามเค้าเรื่องแบบยาวและตัวละครหลักที่แตกต่างกันหกตัว โดยแต่ละตัวละครมีเค้าเรื่องของตนเอง และอนุญาตให้ผู้เล่นสองคนเล่นพร้อมกัน เซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 สร้างตามรูปแบบการเล่นของภาคก่อนพร้อมการปรับปรุงหลายอย่าง รวมถึงการใช้ระบบการเลื่อนเวลาที่มีการเปลี่ยนจากกลางวันเป็นกลางคืน และวันธรรมดาเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ในการเล่นเกม รวมถึงคลาสตัวละครที่หลากหลายให้เลือก ซึ่งให้ตัวละครแต่ละตัวพร้อมชุดทักษะพิเศษและสถานะความก้าวหน้า
เกมดังกล่าวออกแบบโดยผู้สร้างซีรีส์ โคอิชิ อิชิอิ, กำกับโดยนักออกแบบสแควร์ผู้มีประสบการณ์ ฮิโรมิชิ ทานากะ และอำนวยการผลิตโดยเทสึฮิสะ สึรุโซโนะ ส่วนอาร์ตเวิร์กสร้างขึ้นโดยศิลปินมังงะและอนิเมะ โนบุเทรุ ยูกิ ในขณะที่เพลงแต่งโดยผู้แต่งเพลงเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ฮิโรกิ คิกูตะ แม้ว่าเกมดังกล่าวจะเผยแพร่ในประเทศญี่ปุ่นเท่านั้น แต่ผู้เล่นที่พูดภาษาอังกฤษสามารถเล่นเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ได้ เนื่องจากแฟนแปลเป็นภาษาอังกฤษแบบไม่เป็นทางการที่เผยแพร่ใน ค.ศ. 1999 เซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ได้รับเสียงชื่นชมจากนักวิจารณ์ ซึ่งชื่นชมกราฟิกในฐานะหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดที่เคยทำสำหรับซูเปอร์แฟมิคอม และรูปแบบการเล่นในฐานะเวอร์ชันปรับปรุงของภาคก่อน พล็อตได้รับการวิจารณ์ที่หลากหลายโดยนักวิจารณ์ผู้พบว่าเรื่องราวที่ทับซ้อนกันนั้นน่าสนใจและเพื่อยกระดับความสามารถในการเล่นซ้ำ แต่ตัวละครและโครงเรื่องเองจะแบนและจำเจ ส่วนนักวิจารณ์บางคนพิจารณาว่าเกมนี้เป็นเกมซูเปอร์แฟมิคอมคลาสสิก
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2017 เกมดังกล่าวได้รวมอยู่ในการเปิดตัวเซเก็นเด็นเซ็ตสึคอลเลกชัน สำหรับนินเท็นโด สวิตช์ ในประเทศญี่ปุ่น คอลเลกชันนี้ได้รับการเปิดตัวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2019 ในทวีปอเมริกาเหนือในฐานะคอลเลกชันออฟมานา พร้อมด้วยเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ในชื่อไทรเอิลส์ออฟมานา ส่วนเวอร์ชันรีเมค 3 มิติในชื่อเดียวกันได้รับการประกาศคู่ขนานกัน และวางจำหน่ายทั่วโลกในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, นินเท็นโด สวิตช์ และเพลย์สเตชัน 4
รูปแบบการเล่น
ตัวละครแต่ละตัวสามารถใช้อาวุธประเภทหนึ่งได้ นอกเหนือจากเวทมนตร์คาถา ประสิทธิภาพของคาถาขึ้นอยู่กับความสามารถเวทมนตร์ของตัวละคร และองค์ประกอบของคาถาที่สัมพันธ์กับศัตรู เมื่ออยู่ในโหมดการต่อสู้ การโจมตีของมอนสเตอร์จะเติมเกจที่ช่วยให้ผู้เล่นสามารถใช้การโจมตีพิเศษเฉพาะตัวละครได้
เมื่อรวบรวมค่าประสบการณ์เพียงพอจากการต่อสู้ ตัวละครแต่ละตัวจะสามารถเพิ่มเลเวลเพื่อรับสถิติตัวละครที่ได้รับการปรับปรุง เช่น ความแข็งแกร่ง และการหลบหลีก ส่วนตัวเลือกต่าง ๆ เช่น การเปลี่ยนอุปกรณ์, การร่ายคาถา หรือการตรวจสอบสถานะทำได้โดยการวนผ่านคำสั่งวงแหวน—ซึ่งเป็นเมนูวงกลมที่วางอยู่เหนือสมาชิกในคณะที่เราควบคุม เกมจะหยุดชั่วคราวทุกครั้งที่เปิดใช้งานเมนูคำสั่งวงแหวน และภายในวงแหวน ผู้เล่นมีเก้าช่องสำหรับเก็บไอเทม โดยสามารถวางรายการเพิ่มเติมลงในที่เก็บไอเทมได้ ซึ่งไม่สามารถเข้าถึงได้ในการต่อสู้
ระดับความก้าวหน้าของตัวละครได้รับการประสานงานโดยผู้เล่น โดยจะมีตัวเลือกว่าจะเพิ่มสถิติใดตามคะแนนในทุกเลเวลที่ขึ้น ระบบ "คลาส" ก็มีอยู่เช่นกัน เมื่อตัวละครถึงเลเวล 18 แล้ว ผู้เล่นสามารถไปมาหาสู้ศิลามานาที่มีอยู่ทั่วทั้งเกม และเลือกอัปเกรดเป็นหนึ่งในสองคลาสสำหรับตัวละครแต่ละตัว—ไม่ว่าจะเป็นคลาสที่อยู่ในตำแหน่ง "แสงสว่าง" หรือคลาสที่ตรงกับ "ความมืด"—ซึ่งให้ชุดทักษะที่แตกต่าง และการปรับปรุงสถิติตัวละครที่แตกต่างกัน การเปลี่ยนคลาสที่สองสามารถทำได้ที่ระดับ 38 โดยแยกอีกครั้งระหว่างตัวเลือกแสงสว่างและความมืด หากผู้เล่นได้รับไอเทมหายากที่จำเป็นสำหรับคลาสเป้าหมาย ทั้งนี้ การเปลี่ยนแปลงคลาสไม่มีผลกับเนื้อเรื่องของเกม หากแต่เพียงรูปแบบการเล่นเท่านั้น
เซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ยังใช้ฟังก์ชันปฏิทินในรูปแบบการเล่น ซึ่งวัฏจักรหนึ่งสัปดาห์เร็วกว่ารอบจริงมาก โดยหนึ่งวันผ่านไปในเวลาไม่กี่นาที แต่ละวันของสัปดาห์จะแสดงด้วยวิญญาณธาตุที่แตกต่างกัน ในวันของวิญญาณนั้น เวทมนตร์ของธาตุนั้นจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย วันในเกมยังแบ่งออกเป็นกลางวันและกลางคืน เหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งของวันเท่านั้น เช่น ตลาดมืดที่จำหน่ายเฉพาะในตอนกลางคืนซึ่งขายของหายากโดยเฉพาะ ศัตรูที่พบในสนามรบจะเปลี่ยนไปในบางช่วงเวลา และบางคนอาจกำลังหลับอยู่หากตัวละครเข้าใกล้พวกเขาในเวลากลางคืน นอกจากนี้ ตัวละครอย่างเควินจะแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่าเมื่อเขาต่อสู้ในตอนกลางคืน ซึ่งเพิ่มพลังโจมตีของเขาอย่างมาก ส่วนการใช้บริการของโรงแรมทำให้ผู้เล่น "ข้าม" นาฬิกาของเกมไปเป็นเย็นวันนั้นหรือเช้าวันรุ่งขึ้นได้
พื้นฉาก
เรื่องราวเกิดขึ้นในโลกสมมติที่มานาเป็นตัวแทนของแหล่งพลังงานที่ไม่มีตัวตน แต่มีขอบเขตจำกัด ในอดีต เทพธิดามานาได้สร้างโลกของเกมด้วยการหลอมดาบมานาอันทรงพลังและเอาชนะเป็นอสูรแห่งการทำลายล้างทั้งแปดตัว ซึ่งคือเหล่าเบเนโวดอน—หรือ "เทพเดรัจฉาน" จากการแปลในเวอร์ชันก่อนหน้า—โดยผนึกพวกมันไว้ในศิลามานาแปดก้อน ก่อนที่จะเปลี่ยนตัวเองเป็นต้นไม้มานาและหลับไป เกมดังกล่าวมีขึ้นในช่วงเวลาที่มานาเริ่มจางหายไปและความสงบสุขได้สิ้นสุดลง เนื่องจากมีหลายคนวางแผนจะปลดปล่อยเหล่าเบเนโวดอนออกจากศิลาเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังสูงสุด เกมนี้ไม่ใช่ภาคต่อของเหตุการณ์ในเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 2 โดยตรง ตามที่โคอิชิ อิชิอิ ผู้สร้างซีรีส์เผยใน ค.ศ. 2006 ที่เกมเซเก็นเด็นเซ็ตสึไม่ได้เกิดขึ้นในโลกเดียวกันทุกประการ และตัวละครหรือองค์ประกอบที่ปรากฏในเกมต่าง ๆ ถือเป็นเวอร์ชันทางเลือกของกันและกันได้ดีที่สุด แต่ความเชื่อมโยงระหว่างแต่ละเกมนั้นเป็นนามธรรมมากกว่าที่อิงตามเรื่องราว แม้จะมีคำกล่าวนี้ แต่เกมเซเก็นเด็นเซ็ตสึ: ฮีโรส์ออฟมานา ใน ค.ศ. 2007 เป็นเกมพรีเควลโดยตรงของเซเก็นเด็นเซ็ตสึ 3 ซึ่งเกิดขึ้น 19 ปีก่อนเรื่องราวของภาคหลัง
ตัวละคร
เหล่าตัวละคร (และเรื่องราวของแต่ละคน) ถูกจัดกลุ่มเป็นสามโครงเรื่องย่อยหลัก แองเจลาและดูแรนต่อสู้จักรพรรดิมังกร, ฮอว์กอายและรีสซ์ต่อสู้เจ้าแห่งศาสตร์มืด, เควินและชาร์ลอตต์ต่อสู้จอมเวทสวมหน้ากาก โครงเรื่องหลักถูกกำหนดโดยตัวละครตัวแรกที่เลือก แม้ว่าจะมีการโต้ตอบและบทสนทนาของตัวละครมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหากสมาชิกคนอื่นของทั้งคู่อยู่ในคณะด้วย
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 02
ดิจิมอนแอดเวนเจอร์ 02 เป็นภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ ในชุดดิจิตอลมอนสเตอร์ชุดที่ 2 เริ่มออกอากาศเมื่อ เมษายน ค.ศ. 2000 ถึง มีนาคม ค.ศ. 2001 ออกอากาศทั้งหมด 50 ตอนและมีภาพยตร์ตอนพิเศษอีก 2 ตอนคือ ดิจิเมนทอลสีทอง และ การแก้แค้นของเดียโบโลมอน
ในชุดภาพยนตร์การ์ตูนโทรทัศน์ดิจิตอลมอนสเตอร์ยังมี ดิจิมอนแอดเวนเจอร์, ดิจิมอนเทมเมอร์ ดิจิมอนฟรอนเทียร์, ดิจิมอนเซฟเวอร์ส และ ดิจิมอนครอสวอร์ส
ในประเทศไทย เริ่มฉายเมื่อวันที่ 3 มีนาคม - 25 สิงหาคม พ.ศ. 2545 ทาง โมเดิร์นไนน์ทีวี ในช่วงของโมเดิร์นไนน์การ์ตูน เวลา 10.00-10.30 น. และออกอากาศซ้ำตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2545 - 19 มกราคม พ.ศ. 2546 เวลา 07.30-08.00 น.
ผู้ถูกเลือกในภาคแรก
เพราะพ่อและแม่ของเขาได้เสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เขายังเด็ก
ประคองข้าง (มุทราศาสตร์)
ประคองข้าง (Supporters) ในมุทราศาสตร์ “ประคองข้าง” เป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งที่ปรากฏบนตราอาร์มที่เป็นมักจะตั้งอยู่สองข้างของโล่ (Escutcheon) ในท่าประคอง รูปที่ใช้อาจจะเป็นสิ่งที่มีจริงหรือสิ่งจากจินตนาการที่รวมทั้งมนุษย์, สัตว์, พันธุ์ไม้ หรือองค์ประกอบของสถาปัตยกรรม และอื่นๆ สิ่งที่ใช้มักจะเป็นสิ่งที่มีความสำคัญต่อเจ้าของตรา เช่นชาวประมงและคนทำเหมืองของตราของแคว้นคอร์นวอลล์ หรือมีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์ เช่นสิงโตของอังกฤษและยูนิคอร์นของสกอตแลนด์ในตราแผ่นดินของสหราชอาณาจักร หรือตราของริโอกรานเดเดอนอร์เตในบราซิลที่มีต้นมะพร้าวและปาล์มเป็นประคองข้าง
“ประคองข้าง” ที่เป็นมนุษย์อาจจะเป็นอุปมานิทัศน์หรือนักบุญ
โดยทั่วไปแล้วประคองข้างมักจะตั้งอยู่สองข้างของโล่แต่ก็มีบางตราที่มีประคองข้างเพียงข้างเดียวเช่นตราของสาธารณรัฐคองโก หรือของเมืองเพิร์ธในสกอตแลนด์
ถ้าเป็นสัตว์ก็มักจะเป็นท่า “ยืนผงาด” (rampant) ซึ่งเป็นท่ายืนบนเท้าหลัง สองขาหน้ายกขึ้นประคองตรา
มะจอเต๊ะ
มะจอเต๊ะ หรือ ไทรไข่มุก หรือ สาริกาลิ้นทอง เป็นไม้ทรงพุ่มขนาดเล็ก อยู่ในวงศ์ขนุน (Moraceae) โดยที่ชื่อ "มะจอเต๊ะ" เป็นภาษามลายูปัตตานี ทั้งนี้เนื่องจากยังไม่มีการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการในภาษาไทย
ลักษณะ
มะจอเต๊ะ เป็นไม้พื้นเมืองที่พบอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย แถบจังหวัดนราธิวาส จึงทำให้มีชื่อเป็นภาษามลายูถิ่น ลักษณะเป็นไม้พุ่มอิงอาศัยเกาะตามต้นไม้ใหญ่ ลำต้น กิ่งและใบ มีน้ำยางสีขาวขุ่น ผลแบบมะเดื่อออกตามซอกใบ แบ่งออกเป็น 2 ชนิดย่อย (F. d. deltoidea, F. d. motleyana) คือชนิดใบแคบ ที่ใบรูปขอบไข่กลับ ขนาดใบ กว้าง 2 – 2.5 เซนติเมตร ยาว 4 – 5 เซนติเมตร กับชนิดใบกว้าง ใบรูปไข่กลับกว้าง ๆ จนเกือบกลม ขนาดใบ กว้าง 4 – 7 เซนติเมตร ยาว 5 – 9 เซนติเมตร ทั้งสองพันธุ์ สามารถพบได้ในป่าในแถบจังหวัดนราธิวาส
สโมสรวอลเลย์บอลดีนาโมมอสโก
ดีนาโมมอสโก (Динамо; Dynamo Moscow) เป็นทีมวอลเลย์บอลระดับอาชีพในมอสโก ประเทศรัสเซีย
ซัลทซ์คัมเมอร์กูท
ซัลทซ์คัมเมอร์กูท (Salzkammergut) เป็นเขตท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติในประเทศออสเตรีย กินพื้นที่ตั้งแต่ทางตะวันออกของเมืองซาลซ์บูร์กขนานไปกับแหลมอัลไพน์และกลุ่มภูเขาเขาหินปูนด้านเหนือของเทือกเขาแอลป์ไปจรดที่ทิวเขาดัคชไตน์ ซัลทซ์คัมเมอร์กูทตั้งอยู่ในอาณาเขตของรัฐโอแบร์เอิสเตอร์ไรช์, รัฐซัลทซ์บวร์ค และรัฐสตีเรีย แม่น้ำสายหลักในพื้นที่นี้คือแม่น้ำเทราน์ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาย่อยของแม่น้ำดานูบ ซัลทซ์คัมเมอร์กูทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกเมื่อ ค.ศ. 1997 ทั้งนี้ใน ค.ศ. 2002 เทศบาลทั้ง 54 แห่งในซัลทซ์คัมเมอร์กูทได้ร่วมกันจัดตั้งบริษัท Salzkammergut Tourismus-Marketing GmbH ขึ้นเพื่อดูแลงานด้านการตลาดและการประชาสัมพันธ์
ชื่อ ซัลทซ์คัมเมอร์กูท มีความหมายว่า "ทรัพย์แห่งสภาเกลือ" สื่อถึงสภาเกลือในสมัยจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งรับผิดชอบกิจการเหมืองเกลือของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค จากการพื้นที่แห่งนี้เคยเป็นพื้นที่ที่อุดมไปด้วยเหมืองเกลือจำนวนมาก
วัดมะนาวหวาน (จังหวัดนครศรีธรรมราช)
วัดมะนาวหวาน เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างกลาง อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 38 ไร่ มีที่ธรณีสงฆ์ราว 270 ไร่
วัดมะนาวหวานตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2227 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2230 ตรงกับรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้ยกฐานะเป็นอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 113 ตอนที่ 44 ง วันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2539
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติคิริบาส
คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติคิริบาส (Kiribati National Paralympic Committee, รหัสไอโอซี: KIR) เป็นคณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติที่เป็นตัวแทนของประเทศคิริบาส สำหรับการเคลื่อนไหวกีฬาพาราลิมปิก มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่เซาท์ตาราวา ประเทศคิริบาส เป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่คัดเลือกทีมและระดมทุนเพื่อส่งผู้เข้าแข่งขันจากคิริบาสเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิก เป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกสากล (ไอพีซี) เมื่อตุลาคม พ.ศ. 2562 และเป็นสมาชิกของคณะกรรมการพาราลิมปิกโอเชียเนีย (โอพีซี) คิริบาสควรจะเปิดตัวที่พาราลิมปิกฤดูร้อนในปี ค.ศ. 2020 ที่โตเกียว อย่างไรก็ตาม ได้ถอนตัวเนื่องจากการจำกัดการเดินทางที่เกิดจากการระบาดทั่วของโควิด-19
เซาท์ตาราวา
เซาท์ตาราวา (South Tarawa) เป็นชื่อที่ใช้เรียกบริเวณตอนใต้ของหมู่เกาะปะการังวงแหวนตาราวา ซึ่งเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของประเทศคิริบาสที่มีประชากรมากกว่าครึ่งหนึ่งของประเทศ ประกอบไปด้วยเกาะเบติโอ ไบรีกี และบอนรีกี ที่นี่เป็นที่ตั้งสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น ทำเนียบรัฐบาลคิริบาส รัฐสภา ท่าอากาศยานนานาชาติ แหล่งข้อมูลบางแห่งจึงถือเอาชื่อเกาะนี้เป็นชื่อเมืองหลวงของคิริบาส แต่ประกาศสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง กำหนดชื่อประเทศ ดินแดน เขตการปกครอง และเมืองหลวง รวมทั้งแหล่งข้อมูลส่วนใหญ่ซึ่งพิจารณาว่าตัวเกาะปะการังตาระวาทั้งเกาะเป็นเขตเมืองหลวง
นพดล
นพดล เป็นชื่อบุคคลชาวไทย อาจหมายถึง
ฮูโกรนาเฟอร์
ฮูโกรนาเฟอร์ (ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม เฮอร์กาโนเฟอร์, ฮารอนโนฟริส, ฮาร์มาคิส, ไฮโกรโนเฟอร์, เฮอร์เวนเนเฟอร์ หรือ ฮอร์เวนเนเฟอร์) เป็นชาวอียิปต์ที่มีต้นกำเนิดของชาวนูเบีย ซึ่งเป็นผู้นำชาวอียิปต์ในการแยกตัวออกจากการปกครองของปโตเลมีที่ 4 ฟิโลพาเตอร์ ในสมัยพระองค์ไม่มีสัญลักษณ์หรืออนุสาวรีย์ในเกี่ยวกับพระองค์ แต่มีพระราชโอรสเป็นองค์ทายาทนามว่า อังค์มาคิส (หรือเรียกอีกอย่างว่า คาออนโนฟริส หรือ อังค์เวนเนเฟอร์ ) พระองค์ปกครองส่วนใหญ่ของอียิปต์จนกระทั่ง 186 ปีก่อนคริสตกาล และสันนิษฐานว่าพระองค์อาจจะสิ้นพระชนม์ก่อน 197 ปีก่อนคริสตกาล
แบทแมน อัศวินรัตติกาล
แบทแมน อัศวินรัตติกาล (The Dark Knight) เป็นภาพยนตร์แนวซูเปอร์ฮีโร่-อาชญากรรม-ระทึกขวัญ และเป็นภาพยนตร์ในชุดแบทแมนลำดับที่ 6 เข้าฉายในสหรัฐอเมริกาเมื่อปี ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ร่วมอำนวยการสร้าง ร่วมเขียนบทและกำกับโดย คริสโตเฟอร์ โนแลน นำแสดงโดย คริสเตียน เบล เนื้อหาของแบทแมน อัศวินรัตติกาลจะเป็นการเผชิญหน้ากันของแบทแมนและโจ๊กเกอร์อาชญากรสมองใสที่ทำให้ชาวเมืองก๊อธแธมต้องหวาดกลัว นอกจากนั้นยังมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเป็นฮีโร่ของแบทแมนซึ่งมีเนื้อหาที่ซับซ้อนและผสมดราม่าไว้มากทำให้ได้รับคำวิจารณ์ที่ดีจากหลายสำนัก ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นผลงานการแสดงภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ครั้งสุดท้ายของ ฮีธ เลดเจอร์ ผู้รับบทเป็นโจ๊กเกอร์ซึ่งเสียชีวิตก่อนที่ภาพยนตร์จะออกฉาย
แบทแมน อัศวินรัตติกาลได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ถึง 8 สาขาด้วยกันและได้รับรางวัลมา 2 สาขา ได้แก่ สาขาลำดับเสียงยอดเยี่ยม, สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จาก ฮีธ เลดเจอร์ ดาราผู้ล่วงลับไปก่อนที่ภาพยนตร์ออกฉาย
เนื้อเรื่อง
หลังจากที่แบทแมนร่วมมือกับสารวัตรเจมส์ กอร์ดอน ออกกวาดล้างเหล่าทรชนในเมืองก็อตแธมจนเป็นที่โจษจัน คุณภาพชีวิตเมืองก็อตแธมก็ดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีชาวเมืองบางส่วนที่ไม่ชอบใจกับการกระทำของแบทแมนเพราะดูเหมือนตั้งตนเป็นศาลเตี้ยพิพากษาคนร้าย อย่างไรก็ตาม ก็อตแธมก็ปรากฏวีรบุรษคนใหม่ที่เล่นตามกติกาของบ้านเมืองนั่นคือฮาร์วี่ย์ เดนท์ อัยการหนุ่มไฟแรงที่ไม่เกรงกลัวต่อผู้ร้ายหน้าไหน จนได้รับฉายาว่าเป็น "อัศวินม้าขาวแห่งก็อตแธม" (Gotham White Knight)
ขณะเดียวกันทางฝั่งของแก๊งต่าง ๆ ที่กำลังอยู่ไม่สุขเพราะโดนขัดขวาง ก็มีแผนใหม่ที่จะรับมือกับเหล่าวีรบุรุษ โดยการนำของโจ๊กเกอร์ ชายแต่งหน้าเป็นตัวตลกมีรอยแผลเป็นที่อาสาจะกำจัดแบทแมนให้โดยไม่เลือกวิธีการ โจ๊กเกอร์จัดการก่ออาชญากรรมและวินาศกรรมป่วนไปทั่วเมืองอย่างคาดเดาไม่ได้ และสังหารผู้บริสุทธิ์ไปหลายคนโดยเรียกร้องให้แบทแมนออกมาเผยโฉมหน้าของตัวเอง มิฉะนั้นจะต้องมีคนตายทุกวัน หลังจากหารือกันแล้ว บรูซ เวย์น ตัดสินใจจะเผยตัวจริงของตนเองต่อหน้าสื่อ แต่ฮาร์วี่ย์ เดนท์ กลับชิงแกล้งเผยตัวไปก่อนว่าตนเองคือแบทแมน และยอมโดนจับไปเพื่อให้โจ๊กเกอร์หยุดการก่อเหตุเสีย
แต่โจ๊กเกอร์ก็ได้วางแผนจับตัวเดนท์ไปในระหว่างการส่งตัวเดนท์เข้าสู่ที่คุมขัง แต่นั่นกลับเป็นแผนการของทางแบทแมนและกรมตำรวจเองที่จัดฉากเพื่อล่อโจ๊กเกอร์ออกมาติดกับ อย่างไรก็ตาม โจ๊กเกอร์ก็มีแผนรับมือไว้แล้วโดยการจ้างตำรวจเลวในสถานีตำรวจให้ทำการลักพาตัวเดนท์และราเชล ดอว์ส อดีตคนรักของแบทแมนไปซ่อนไว้ในสถานที่สองแห่ง และอาศัยช่วงที่แบทแมนและตำรวจออกไปช่วยทั้งคู่ ระเบิดสถานีตำรวจหลบหนีออกมาได้ ระหว่างนั้นแบทแมนตกลงจะไปช่วยราเชล และให้กอร์ดอนไปช่วยเดนท์ แต่กลับพบว่าโจ๊กเกอร์บอกสถานที่สลับกันเพื่อให้เกิดความสับสนต่อแบทแมน โดยทางตำรวจช่วยราเชลไม่ทันทำให้ราเชลโดนระเบิดเสียชีวิต ส่วนแบทแมนช่วยเดนท์ออกมาได้ แต่เดนท์ก็ถูกไฟไหม้ไปครึ่งตัวเนื่องจากเปื้อนน้ำมันตอนพยายามจะหลบหนีออกมา
เดนท์ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเพื่อรักษาร่างกายซีกซ้ายที่ถูกไฟไหม้ แต่ก็ปฏิเสธการใช้ยาระงับปวด เพราะต้องการจะรับรู้ความเจ็บปวดของราเชลที่เสียชีวิตไป และทำให้เดนท์เกิดความแค้นต่อกอร์ดอนที่ช่วยราเชลออกมาไม่ได้ เมื่อกอร์ดอนมาเยี่ยมเดนท์ เดนท์ได้ให้กอร์ดอนเอ่ยสมญานามของตนเองสมัยที่ยังทำงานกับกรมตำรวจอยู่กอร์ดอนปฏิเสธแต่ถูกเด้นคาดคั้น จึงยอมพูดถึงนิสัยต่อหน้าและลับหลังไม่เหมือนกันของเดนท์ออกมาว่าถูกตำรวจคนอื่นเรียกว่าเป็น "ฮาร์วี่ เดนท์ คนสองหน้า" (Two Face) หลังจากกอร์ดอนกลับไปแล้ว โจ๊กเกอร์ก็ได้เข้ามาหาและกล่อมให้เดนท์แก้แค้นคนที่ทำลายชีวิตของตนเองและราเชลให้สิ้น จากนั้นจึงระเบิดโรงพยาบาลทิ้ง และออกข่าวว่าได้วางระเบิดไว้ในหลายสถานที่ในก็อตแธมแล้ว ใครที่ไม่อยากตายให้ย้ายออกไปให้หมด และส่งข่าวถึงแบทแมนว่าได้วางระเบิดไว้บนเรือสองลำ ลำหนึ่งเป็นเรือขนย้ายนักโทษจากเรือนจำ และอีกเรือนมีประชาชนผู้อพยพ โดยเรือลำไหนที่กดสวิทซ์ระเบิดเรืออีกลำได้ก่อนก็จะรอด โดยโจ๊กเกอร์มีจุดประสงค์เพื่อให้ชาวเมืองหมดศรัทธาในความดีงามนั่นเอง แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีเรือลำไหนยอมกดระเบิดเลย แบทแมนอาศัยจังหวะที่โจ๊กเกอร์กำลังจะกดสวิทซ์ระเบิดเรือเข้าจับโจ๊กเกอร์ไว้ได้ และพิสูจน์ให้เห็นว่าชาวเมืองยังมีศรัทธาอยู่ โจ๊กเกอร์กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่าเขาจะเป็นคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อของแบทแมนไปตลอดกาล
แต่แบทแมนยังมีภารกิจเหลืออยู่ นั่นคือตามตัวเดนท์ ที่ออกตามแก้แค้นคนที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียของตัวเองทุกคน และสุดท้ายก็ได้จับลูก ๆ ของกอร์ดอนเป็นตัวประกัน โดยในขณะที่เดนท์โยนเหรียญเพื่อตัดสินว่าจะฆ่าหรือไม่ฆ่าลูกของกอร์ดอน แบทแมนได้เข้าแย่งชิงปืนของเดนท์ ทำให้เดนท์ตกจากอาคารเสียชีวิต แบทแมนจึงกำชับกอร์ดอนว่าให้ออกข่าวว่าตนเองเป็นคนฆ่าอาชญากรทั้งหมด รวมทั้งเดนท์ด้วย เพื่อไม่ให้อัศวินม้าขาวอย่างฮาร์วี่ย์ เดนท์ ต้องแปดเปื้อน และให้ประชาชนชาวก็อตแธมยังมีศรัทธาในกฎหมายอยู่ แม้ตนเองจะต้องถูกตามล่าจากตำรวจหรือถูกประชาชนรังเกียจก็ตาม ในฉากสุดท้าย ลูกชายของกอร์ดอนถามว่า แบทแมนช่วยชีวิตผู้คนไว้ ทำไมต้องถูกตามล่า กอร์ดอนจึงตอบว่าแบทแมนคืออัศวินที่ก็อตแธมต้องมี แต่ยังไม่เป็นที่ต้องการ เขาจึงยอมแบกรับความผิดไว้ และจะเฝ้าคอยดูแลเมืองอยู่ในความมืดมิด ในฐานะของ "อัศวินรัตติกาล" (The Dark Knight)
นักแสดงนำ
มหาเศรษฐีพันล้านแห่งเมืองกอตแทม ผู้ที่คอยปกป้องเมืองอย่างลับ ๆ จากเหล่าร้ายต่าง ๆ ซึ่งเบลได้กลับมารับบทเดิมจาก แบทแมน บีกินส์
คนรับใช้ประจำตระกูลเวย์นตั้งแต่รุ่นบิดามารดาของบรูซ เวย์น ซึ่งเคนได้กลับมารับบทเดิมจาก แบทแมน บีกินส์
ในการคัดเลือกผู้แสดงเป็นโจ๊กเกอร์ มีนักแสดงหลายคนที่อยากจะแสดงเป็นโจ๊กเกอร์ เช่น พอล เบตตานี, สตึฟ คาเรลล์, โรบิน วิลเลียมส์ เป็นต้น สุดท้าย คริสโตเฟอร์ โนแลน ก็ได้เลือก ฮีธ เลดเจอร์ มาแสดงเป็นโจ๊กเกอร์ โจ๊กเกอร์ เป็นอาชญากรที่มีบุคลิกยิ้มตลอดเวลาเสมือนตัวโจ๊กเกอร์ในเกมไพ่แต่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายต่างๆมากมาย ซึ่งก่อนเรื่องนี้เข้าฉาย เลดเจอร์ก็ได้เสียชีวิตลง และจากบทนี้ ทำให้เลดเจอร์ได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม
หนึ่งในเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ฉ้อฉลที่เหลืออยู่ไม่กี่คนในเมืองกอตแทม ซึ่งโอลด์แมนได้กลับมารับบทเดิมจาก แบทแมน บีกินส์
อัยการแห่งเมืองก็อทแธม ซึ่งได้รับฉายาว่า "อัศวินขี่ม้าขาวแห่งเมืองก็อทแธม" ต่อมา ได้ถูกไฟไหม้ครึ่งหน้า และโดนโจ๊กเกอร์ยั่วยุ จนเป็นอาชญากร ซึ่งในการคัดตัวผู้รับบทฮาร์วีย์ มีนักแสดงหลายคนสนใจ แต่สุดท้ายคนที่ได้รับบทก็คือ อารอน เอคฮาร์ท
ประธานเจ้าหน้าที่บริหารของบริษัท เขาได้ศึกษาวิจัยทางด้านวิศวกรรมเครื่องกลและชีวเคมี ฟอกซ์ให้ความช่วยเหลือด้านอาวุธยุทโธปกรณืต่าง ๆ แก่บรูซเพื่อให้สำเร็จภารกิจต่าง ๆ ของแบทแมน ซึ่งฟรีแมนได้กลับมารับบทเดิมจาก แบทแมน บีกินส์
ตัวประกอบ
เจ้าพ่ออาชญากร มารับช่วงต่อจาก ฟัลโคนี ผู้จัดการเงินสำหรับอาชญากร นักจิตเภสัชวิทยา ปัจจุบันถูกประสาทหลอน ซึ่งเมอร์ฟีได้มาแสดงบทตัวประกอบ หลังจากแสดงใน แบทแมน บีกินส์
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี (Петропа́вловск-Камча́тский) เป็นเมืองใหญ่เพียงแห่งเดียวบนคาบสมุทรคัมชัตคาและเป็นเมืองศูนย์กลางการปกครองของคัมชัตคาไครทางตะวันออกไกลของรัสเซีย มีประชากรราว ๆ 180,000 คนหรือกว่าครึ่งหนึ่งของประชากรในดินแดนคัมชัตคาไครทั้งหมด
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1740 เพื่อเป็นฐานตั้งต้นของการสำรวจทางทะเลของไวทัส เบริงนักเดินเรือเชื้อสายเดนมาร์กซึ่งมารับภารกิจสำรวจทางทะเลให้กับจักรวรรดิรัสเซีย เมืองนี้มีบทบาทสำคัญทางทะเลด้านตะวันออกไกลให้แก่รัสเซียมาอย่างยาวนาน เป็นทั้งสมรภูมิด้านตะวันออกไกลในสงครามไครเมียเมื่อปี ค.ศ. 1854 และมีส่วนร่วมในสงครามโลกครั้งที่สองจนได้รับเกียรติยกย่องในรัสเซียเป็นหนึ่งในเหล่าเมืองเกียรติยศทางการทหาร (City of military glory; Город воинской славы) เป็นที่ตั้งของสนามบินพาณิชย์เพียงแห่งเดียวบนคาบสมุทรและยังมีฐานทัพของกองเรือแปซิฟิกของรัสเซียตั้งอยู่ด้วย
ที่มาของชื่อ
แม้ว่าคาบสมุทรคัมชัตคานั้นจะมีนักสำรวจชาวคอสแซคของทางรัสเซียกลุ่มอื่นเข้ามาสำรวจและตั้งชุมชนอยู่อาศัยมาก่อนตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1700 หากแต่ด้วยชนพื้นเมืองซึ่งอยู่มาก่อนนั้นได้ทำการรบพุ่งกับฝ่ายรัสเซียซึ่งเข้ามาทางตอนเหนือขึ้นไปของคาบสมุทร ทำให้ไม่มีชุมชนของฝ่ายรัสเซียในบริเวณนี้จนกระทั่งการเดินทางมาถึงของไวตัส เบริงพร้อมกับกองเรือสำรวจซึ่งเดินทางมาจากทะเลโอค็อตสค์ เพื่อไปสำรวจทะเลทางตะวันออกของคาบสมุทรคัมชัตคา โดยเบริงได้สั่งให้มีการสร้างชุมชนขึ้นบริเวณอ่าวอะวาชาในวันที่ 17 ตุลาคม ปี ค.ศ. 1740 เพื่อให้เป็นฐานสำหรับการเตรียมการออกเรือสำรวจ โดยได้ตั้งชื่อชุมชน ณ อ่าวอะวาชานี้ว่า ปิตราปัฟลัฟสค์ จากชื่อเรือสองลำในกองเรือคือเรือเซนต์ปีเตอร์และเรือเซนต์พอล
เสริมลาภ วสุวัต
เสริมลาภ วสุวัต หรือที่รู้จักในนาม ดร.เสริมลาภ วสุวัต ประธานชมรมผู้รักบัวแห่งประเทศไทย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการพันธุ์พืช ในรัฐบาล เกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ผู้เชี่ยวชาญพรรณไม้ประเภท บัว มีผลงานด้านวิชาการ คิดค้นผสมพันธุ์สายพันธุ์ใหม่ ๆ มากมาย ดูแลปลูกบัวพันธุ์ต่าง ๆ ให้กับวังสระปทุม
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี
สภาพทางภูมิศาสตร์
ภูมิอากาศของปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีได้รับอิทธิพลจากความชื้นของมหาสมุทรแปซิฟิกค่อนข้างมาก ทำให้อากาศไม่ค่อยหนาวเย็นรุนแรงนักแม้จะอยู่ในไซบีเรีย มีอุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนมกราคมเพียง -7 องศาเซลเซียส (ส่วนอื่นของไซบีเรียสามารถมีอุณหภูมิต่ำได้ถึง -30 องศาเซลเซียสในช่วงเดียวกัน) อากาศจะเริ่มหนาวเย็นลงได้ตั้งแต่ช่วงปลายเดือนกันยายนและเริ่มมีหิมะได้ตั้งแต่เดือนตุลาคมและหิมะสามารถคงอยู่โดยไม่ละลายได้จนถึงราวกลางมิถุนายน ในบางช่วงของฤดูหนาวหิมะสามารถตกลงมาสะสมเป็นปริมาณที่สูงมากและน้ำทะเลในบางส่วนของอ่าวอะวาชาสามารถจับตัวเป็นน้ำแข็งได้ ช่วงหน้าร้อนจะมีเพียงระยะสั้นไม่เกินสามเดือนโดยอุณหภูมิจะเป็นแบบอบอุ่นเฉลี่ยระดับ 15-16 องศาเซลเซียส
เสริมลาภ วสุวัต
เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2473 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นบุตรของ พล.จ.หลวงประเสริฐศัสตราวุธ (ลาภ วสุวัต) และ นางทองสุก วสุวัต ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ นางศศิธร (นามสกุลเดิม: มุตตามระ) วสุวัต มีบุตรชายหญิงอย่างละคน
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี
สภาพทางภูมิศาสตร์
ด้านธรณีวิทยา เมืองเคยได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวบ่อยครั้งเนื่องจากอยู่ในแนวขนานกับรอยเลื่อนคูริล-คัมชัตคา (Kuril–Kamchatka Trench) ที่อยู่ใต้มหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งวางตัวในแนวเหนือ-ใต้จากหมู่เกาะคูริลทางด้านใต้ของคาบสมุทรขนานมาจนถึงครึ่งนึ่งของความยาวคาบสมุทรทั้งหมด ที่ผ่านมาบางครั้งเคยเกิดแผ่นดินไหวระดับมากกว่า 7 ริกเตอร์ในมหาสมุทรแปซิฟิกไม่ห่างจากเมืองมากนัก ด้วยเหตุนั้นอาคารต่าง ๆ ในเมืองนอกจากไม่สร้างให้มีความสูงมากแล้วยังต้องสร้างให้รับแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหวได้ด้วย
เสริมลาภ วสุวัต
ดร.เสริมลาภ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สาขากสิกรรมและสัตวบาล, ปริญญาโท พืชไร่ พืชสวนมหาวิทยาลัยมิสซิสซิปปี และปริญญาเอกโรคพืช พันธุ์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน ประเทศสหรัฐอเมริกา เริ่มรับราชการเป็นผู้เชี่ยวชาญกรมวิชาการเกษตรเมื่อปี พ.ศ. 2502 ด้านพืชผัก, พืชหัว, พืชเส้นใย, พืชน้ำมัน และยางพาราตามลำดับ และเป็นอาจารย์พิเศษ คณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี
ประวัติศาสตร์
จากนโยบายจากแสวงหาดินแดนใหม่ทางตะวันไกลของจักรวรรดิรัสเซีย คาบสมุทรคัมชัตคาได้ถูกเข้ามาสำรวจโดยคณะสำรวจของชาวรัสเซียตั้งแต่ปลายยุคคริสต์ศตวรรษที่ 17 หากแต่การจะเข้ามาตั้งถิ่นฐานเพื่อแสวงหาผลประโยชน์จากธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ของคัมชัตคามักถูกต่อต้านโดยเหล่าชาวพื้นเมืองของคาบสมุทรซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่มาก่อนเป็นเวลายาวนานโดยเฉพาะชาวคาเรียค (Koryaks) ซึ่งอยู่ทางด้านบนของตัวคาบสมุทรติดกับแผ่นดินใหญ่และส่วนตอนกลางและทางใต้นั้นเป็นถิ่นของชาวอิเทลเมน (Itelmens) หรือเรียกกันอีกชื่อหนึ่งคือ ชาวคัมชาตดัล (Kamchatdals) หลังจากดำเนินการสู้รบกับฝ่ายรัสเซียมานานหลายสิบปี ในท้ายสุดชาวอิเทลเมนประสบกับโรคระบาดซึ่งมากับชาวรัสเซียที่มาครอบครองดินแดนจนทำให้ประชากรของชาวอิเทลเมนตายไปเป็นจำนวนมากและไม่สามารถลุกขึ้นต้านทานฝ่ายรัสเซียได้อีก และเริ่มมีการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับฝ่ายรัสเซียจนแทบถูกกลืนหายไปหมดสิ้น ในปี ค.ศ. 1740 ไวตัส เบริง นักสำรวจทางทะเลเชื้อสายเดนมาร์กที่มารับราชการในกองทัพเรือรัสเซียได้เดินทางมาถึงบริเวณอ่าวอะวาชาจากทะเลโอค็อตสค์ก่อนเริ่มการสำรวจ Second Kamchatka Expedition (ซึ่งต่อมาจะเป็นการค้นพบอะแลสกาเป็นครั้งแรก) เนื่องจากเห็นว่าเป็นภูมิประเทศที่เหมาะสมจะให้ใช้เป็นจุดพักกำลังในการเดินเรือด้วยเป็นอ่าวเกือบปิดลึกเข้ามาจากมหาสมุทรแปซิฟิกจึงได้ให้มีการสร้างชุมชนขึ้นเพื่อเป็นจุดแวะสำหรับการเดินเรือในย่านนี้ด้วยไม่มีชุมชนใดสร้างใช้เป็นที่พักเรือได้เลยมาก่อน จากนั้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 เบริงได้เริ่มการสำรวจไปทางตะวันออกของคาบสมุทรคัมชัตคาจนเรือสองลำคือ เรือเซนต์ปีเตอร์ กับ เรือเซนต์พอล พลัดหลงจากกันเพราะทัศนวิสัยเลวร้ายกลางทะเล วันที่ 10 ตุลาคมปีนั้นเรือเซนต์พอลได้ล่องกลับมายังเมืองปิตราปัฟลัฟสค์ก่อน เรือเซนต์ปีเตอร์ของเบริงซึ่งลอยลำไปสำรวจฝั่งตะวันตกของอะแลสกา สุดท้ายแล้วเบริงก็ได้เสียชีวิตลงที่เกาะร้างกลางทะเลก่อนจะสามารถล่องเรือกลับมาถึงเมืองได้ (ปัจจุบันเกาะที่เบริงเสียชีวิตคือ เกาะเบริง เป็นหนึ่งในเกาะของหมู่เกาะคอมมานเดอร์ (Commander Islands) นอกชายฝั่งคาบสมุทรคัมชัตคา)
หลังจากนั้นปิตราปัฟลัฟสค์ได้กลายเป็นจุดพักเรือของการสำรวจทางมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งเริ่มได้รับความสนใจมากขึ้น โดยในปี ค.ศ. 1779 เจมส์ คุก ได้มาหยุดเรือที่ปิตราปัฟลัฟสค์ ต่อมา ค.ศ. 1787 ฌ็อง-ฟร็องซัว เดอ ลา เปรูซ (Jean-François de La Pérouse) นักเดินเรือของฝรั่งเศสก็ได้มาหยุดแวะที่เมืองเช่นกันก่อนการสำรวจมหาสมุทรแปซิฟิกทางใต้ ทว่าเมืองไม่ได้เติบโตขึ้นจากที่เป็นเพียงชุมชนเล็ก ๆ มีคนอยู่ไม่ถึงพันคนไปอีกนับร้อยปี
เสริมลาภ วสุวัต
สนใจเรื่องบัวในปี พ.ศ. 2521 เพราะที่บ้านปลูกไม้ดอกขาย ทั้งหน้าวัว, หวาย และดอกไม้ต่างประเทศพวกแกลดิโอลัส แอสเตอร์ แต่ตอนหลังไม่มีเวลาดูแลรักษา เลยลงเอยที่บัว ซึ่งกลายมาเป็นผลงานต่าง ๆ มากมาย
ดร.เสริมลาภ วสุวัต ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2557 ด้วยอาการปอดติดเชื้ออย่างรุนแรง สิริอายุได้ 83 ปี พิธีพระราชเพลิงศพมีขึ้น ณ เมรุวัดชลประทานรังสฤษดิ์ อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี ในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 โดยมี สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธาน
ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกี
การปิดล้อมโจมตีช่วงสงครามไครเมีย
ความสำคัญทางประวัติศาสตร์ของปิตราปัฟลัฟสค์ปรากฏขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1854 ซึ่งรัสเซียกำลังทำสงครามไครเมียโดยอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับฝรั่งเศสและอังกฤษ เนืองจากในระยะนั้นทั้งสองชาติได้เริ่มมามีอาณานิคมในแถบเอเชียแล้วและเมืองปิตราปัฟลัฟสค์เองก็มีฐานะในยามนั้นเป็นฐานกำลังหลักของกองทัพเรือรัสเซียทางฝั่งแปซิฟิก ในเดือนสิงหาคมกองเรือของทั้งสองชาติได้แล่นมาจากจีนและทำการปิดล้อมโจมตีเมืองปิตราปัฟลัฟสค์ซึ่งในเวลานั้นมีคนในเมืองเพียง 988 คนกับปืนเพียง 68 กระบอก ทว่าฝ่ายรัสเซียสามารถต้านทานจากโจมตีด้วยจำนวนเรือ 6 ลำ ปืน 206 กระบอกและทหารราว ๆ 2,500 คนได้จนฝ่ายฝรั่งเศสและอังกฤษต้องจำล่าถอยไปด้วยเสบียงที่ร่อยหรอลงและใกล้เข้าสู่ฤดูหนาว ซึ่งทางฝ่ายรัสเซียได้ใช้โอกาสที่เข้าสู่ฤดูหนาวตัดสินใจอพยพทิ้งร้างเมือง เมื่อกองเรือของฝรั่งเศสและอังกฤษยกกำลังกลับมาอีกครั้งในฤดูร้อนปีถัดมาจึงพบเพียงเมืองร้างว่างเปล่าซึ่งก็ถูกยิงถล่มเสียหายก่อนจะถอนกำลังออกไป กระนั้นวีรกรรมของฝ่ายรัสเซียซึ่งสามารถปกป้องเมืองไม่ให้ถูกยึดครองโดยฝ่ายศัตรูก็ถูกยกย่องจนปิตราปัฟลัฟสค์ได้รับการขนานนามว่าเป็นเซวัสโตปอลแห่งตะวันออก
หลังจากนั้นคัมชัตคาได้กลายเป็นจุดหมายของนักโทษซึ่งถูกเนรเทศมาจากทางตะวันตกของประเทศ ทำให้อัตราประชากรเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ จนในที่สุดชาวรัสเซียได้กลายเป็นประชากรส่วนของทั้งเมืองและตัวคาบสมุทรคัมชัตคา
เมืองปิดทางการทหารสมัยคอมมูนิสต์
ในระยะนี้ประชากรของเมืองได้เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากการย้ายกำลังทหารมาประจำในฐานทัพต่าง ๆ รอบอ่าวอะวาชาอย่างเนืองแน่น ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีได้กลายเป็นหนึ่งในเมืองกำลังหลักของการส่งเรือรบและเครื่องบินไปต่อสู้กับทางญี่ปุ่นเพื่อแย่งชิงหมู่เกาะคูริล จนทำให้ได้รับยกย่องเป็นเมืองเกียรติยศทางการทหารเมื่อปี ค.ศ. 2011
ช่วงสงครามเย็น ทางโซเวียตได้เพิ่มการพัฒนาทางด้านการทหารในบริเวณคาบสมุทรอย่างมาก คัมชัตคาถูกประกาศให้เป็นเขตหวงห้ามทางการทหารที่แม้แต่ชาวรัสเซียเองก็มิสามารถเดินทางเข้ามาได้ง่าย มีการส่งเรือดำน้ำมาประจำการที่ฐานทัพเรือและหน่วยฝูงบินของกองทัพโซเวียตก็ประจำการอยู่ที่สนามบินหลักของเมืองรวมถึงมีเขตพื้นที่หวงห้ามเพื่อทดลองขีปนาวุธพิสัยไกลด้วย ดังนั้นในวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1983 โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007ได้บังเอิญบินรุกล้ำเข้ามาในน่านฟ้าของคัมชัตคาใกล้กับเมืองปิตราปัฟลัฟสค์-คัมชัตสกีจนถูกทางการโซเวียตสงสัยว่าเป็นการสอดแนมและถูกสั่งยิงตกเมื่อบินออกจากเขตคาบสมุทรไปถึงบริเวณเกาะซาฮาลินแล้ว