cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตั้ว ลพานุกรม
ชีวิตส่วนตัวและความสนใจ
ตั้วยังเป็นผู้ที่สนใจด้านการเมืองโดยเป็นหนึ่งในคณะราษฎร ผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองของไทยในปี พ.ศ. 2475 โดยร่วมเป็นสมาชิกฝ่ายพลเรือน นอกจากนี้ตั้วยังมีความสนใจพิเศษในเรื่องของการอ่าน และทักษะด้านภาษาโดยสามารถพูดต่างภาษาได้ถึงสามภาษา อันได้แก่ ภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน และภาษาฝรั่งเศส เขาได้ใช้ความสามารถดังกล่าวเป็นประโยชน์ยิ่งโดยการเป็นล่ามในกองรถยนต์ไทย ครั้งเกิดเหตุการณ์สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง พลตรี หลวงวิจิตรวาทการเคยกล่าวถึงตั้วในด้านความสามารถของภาษาและความใฝ่รู้ไว้ว่า "...เป็นภาคีสมาชิกราชบัณฑิตยสภานและสนใจแสวงหาความรู้ในวิชาการทุกสาขา... เป็นรัฐมนตรีคนหนึ่งที่รู้ภาษาต่างประเทศดีถึง 3 ภาษา..สามารถเจรจาสนทนาใน 3 ภาษานี้ได้คล่องแคล่วเท่าๆ กับภาษาไทย.."
นอกจากนี้ตั้วยังเป็นผู้มีอัธยาศัยไมตรีจิตต่อผู้คนรอบข้าง พระยาพหลพลพยุหเสนาเคยกล่าวถึงตั้วในสมัยเรียนด้วยกัน ณ ประเทศเยอรมนีไว้ว่า "ข้าพเจ้าเคยรู้จัดชอบพอกันมาแต่เดิม...พูดจาคล่อง หัวเราะร่วน เป็นคนร่าเริงเสมอซึ่งเป็นที่ชอบพออัธยาศัยของบรรดานักเรียนไทยทักหลายที่ได้รู้จักมักคุ้น..." นอกจากนี้ปรีดี พนมยงค์ยังได้กล่าวในงานรัฐพิธีพระราชทาเพลิงศพของ ภก.ดร.ตั้ว ลพานุกรม ไว้ว่า "เป็นบุคคลที่มีอัธยาศัยมั่นคงเสมอต้นเสมอปลาย ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่อย่างใดอย่างหนึ่ง..."
สนามกีฬาแห่งชาติ (โตเกียว)
สนามกีฬาแห่งชาติโตเกียว (National Stadium) คือสนามกีฬาแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ในเขตชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ถูกใช้งานครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2507 ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 18 ที่กรุงโตเกียวเป็นเจ้าภาพ
สนามกีฬาแห่งนี้ได้ถูกรื้อถอน และก่อสร้างสนามใหม่บนพื้นที่เดิม เพื่อใช่ในพิธีเปิดและปิด กรีฑา ฟุตบอล ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 โดยการก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2559 และก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนพฤศจิกายน ปี 2562
การกุเหตุความจำเสื่อม
ในจิตวิทยาหรือจิตเวชศาสตร์ การกุเหตุความจำเสื่อม  (confabulation  มากจากคำในภาษาละตินที่แปลว่า  "การเล่าเรื่อง" ) เป็นความปั่นป่วนของความจำที่ปรากฏโดยคำพูดหรือการกระทำที่ไม่ตรงกับประวัติ  ภูมิหลัง  หรือสถานการณ์ในปัจจุบัน  โดยที่ไม่ได้มีเจตนาที่จะหลอกลวง การกุเหตุความจำเสื่อมต่างจากการโกหกเพราะไม่มีเจตนาที่จะหลอกลวง และบุคคลนั้นไม่รู้ว่า ข้อมูลของตนนั้นไม่ตรงกับความจริง แม้ว่า บุคคลนั้นอาจจะแสดงเนื้อความที่ปรากฏอย่างโต้ง ๆ ว่าไม่จริง  แต่ว่า  เรื่องที่กุขึ้นบางครั้งอาจจะเชื่อมโยงกัน  สอดคล้องกัน  และไม่มีอะไรแปลก บุคคลที่กุความขึ้นอาจจะมีความจำที่ไม่ถูกต้อง "เริ่มตั้งแต่เป็นความเพี้ยนไปเพียงเล็กน้อย  จนถึงเป็นเรื่องกุที่แปลกประหลาด" และมักจะมั่นใจถึงความจำของตน แม้ว่าจะมีหลักฐานที่ขัดแยังกัน เหตุที่ปรากฏของการกุโดยมากมาจากความเสียหายในสมองหรือภาวะสมองเสื่อม เช่นที่เกิดจากโรคพิษสุรา  (alcoholism) จากหลอดเลือดโป่งพอง หรือจากโรคอัลไซเมอร์
รูปแบบ
การกุเหตุความจำเสื่อมโดยทั่วไปมีสองแบบคือ แบบเกิดขึ้นเอง  (spontaneous)  หรือแบบมีการชักนำ (provoked)
การกุเหตุความจำเสื่อมแบบเกิดขึ้นเอง (spontaneous confabulation) หรือ การกุเหตุความจำเสื่อมปฐมภูมิ (primary confabulation)  ไม่ได้เกิดขึ้นตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้น และปรากฏเหมือนกับไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ การกุแบบเกิดขึ้นเองค่อนข้างจะมีน้อย และอาจเป็นผลจากการทำงานร่วมกันของพยาธิในสมองกลีบหน้าและภาวะเสียความจำแบบ dissociative และเกิดขึ้นบ่อยในคนไข้ภาวะสมองเสื่อม
ส่วน การกุเหตุความจำเสื่อมแบบมีการชักนำ  (provoked confabulation) หรือ  การกุเหตุความจำเสื่อมแบบชั่วขณะ  (momentary confabulation) หรือ  การกุเหตุความจำเสื่อมทุติยภูมิ (secondary confabulation)  เป็นเรื่องสามัญสำหรับคนไข้มีความจำเสื่อม  และเกิดขึ้นบ่อย ๆ ทั้งในภาวะเสียความจำและทั้งในภาวะสมองเสื่อม การกุแบบมีการชักนำจะปรากฏชัดเจนด้วยการทดสอบความจำ
การจำแนกการกุเหตุความจำเสื่อมอีกอย่างหนึ่งก็คือแยกเป็นทางวจีกรรม (verbal)  และทางกายกรรม  (behavioral) การกุทางวจีกรรมเป็นการกล่าวคำโดยใช้ความจำที่ผิดพลาด และเกิดขึ้นบ่อยกว่า ในขณะที่การกุทางกายกรรมเกิดขึ้นเมื่อบุคคลนั้นกระทำการโดยใช้ความจำที่ผิดพลาดนั้น
ลักษณะ
ความจำที่นำไปสู่การกุมักจะอยู่ในส่วนของระบบความจำเกี่ยวกับอัตชีวประวัติ (autobiographical memory) ซึ่งชี้ให้เห็นถึงกระบวนการที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนที่สามารถเกิดความผิดพลาดขึ้นในช่วงเข้ารหัส (encoding)  ช่วงบันทึก  (storage)  และช่วงระลึกถึง  (recall)  ความจำอย่างใดอย่างหนึ่ง  ช่วงใดช่วงหนึ่งก็ได้ การกุเหตุความจำเสื่อมแบบนี้พบได้บ่อยในคนไข้ที่มี Korsakoff's syndrome
อาการที่เป็นลักษณะเฉพาะ
การกุเหตุความจำเสื่อมมีลักษณะเฉพาะหลายอย่าง
กลุ่มอาการพลัมเมอร์–วินสัน
กลุ่มอาการพลัมเมอร์-วินสัน (Plummer–Vinson syndrome) เป็นโรคหายากที่ผู้ป่วยแสดงอาการกลืนยาก, ภาวะเลือดจางเหตุขาดเหล็ก, ลิ้นอักเสบ, มุมปากอักเสบ และ เว็บที่หลอดอาหาร โดยทั่วไปสามารถรักษาพยุงอาการได้โดยการให้เหล็กเสริม
สมุฏฐานวิทยาของโรคยังไม่เป็นที่ชักเจน และโรคนี้เป็นโรคที่พบได้ยากมาก อย่างไรก็ตามมีการตั้งสมมติฐานว่าเกี่ยวข้องกับการได้รับสารอาหารที่เพียงพอ เนื่องจากในประเทศที่มีผู้ป่วยโรคนี้ลดลงมักปรากฏการได้ระบสารอาหารเพียงพอที่เพิ่มขึ้นในประชากรไปพร้อมกัน อาการนี้มักพบในสตรีเพริเมโนพอส โรคนี้อาจเพิ่มความเสี่ยงการเกิดมะเร็งเซบล์สความัสของหลอดอาหาร และ ฟาริงซ์
แอมมาร์ บิลาล
แอมมาร์ บิลาล (عمار بلال เกิดเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลจากประเทศซาอุดีอาระเบีย สูง 180 เซนติเมตร ปัจจุบันให้กับสโมสรอัล-อิน ในตำแหน่งกองหน้าฟุตบอล
เชฟโรเลต สปิน
เชฟโรเลต สปิน (Chevrolet Spin) เป็นรถยนต์เอนกประสงค์ขนาดเล็กมาก (Mini MPV) ของเชฟโรเลตที่พัฒนาขึ้นในบราซิลโดย GM Brazil และอินโดนีเซีย เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2555 โดยเข้ามาทดแทน Chevrolet Meriva ซึ่งนำมินิแวนขนาดเล็กของโอเปิลมาแปะตรา Chevrolet เท่านั้น Spin มีฐานการประกอบอยู่ 2 แห่งคือในอินโดนีเซีย เนื่องจากอินโดนีเซียเป็นตลาด Minivan ที่ใหญ่ที่สุดในโลก และบราซิล เนื่องจากรถคันนี้ถูกออกแบบโดย GM Brazil สปินสามารถรองรับที่นั่งได้ตั้งแต่ 5 ถึง 7 ที่นั่ง มีเครื่องยนต์ในตลาดบราซิลเป็นเครื่องยนต์ 1.8 ลิตร ส่วนในตลาดอาเซียน จะเป็นเครื่องยนต์ 1.2 ,1.3 และ 1.5 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 6 สปีดจาก Chevrolet Cruze และ Chevrolet Sonic
ในประเทศไทย General Motors Thailand ได้นำเข้าสปินมาขายจากประเทศอินโดนีเซียแล้วเมื่อปี พ.ศ. 2556 เป็นรุ่นเครื่องยนต์ 1.5 ลิตร เกียร์อัตโนมัติ 6 สปีด โดยก่อนหน้านี้ในงาน Motor Expo 2012 และ Motor Show 2013 ได้มีการนำมาจัดแสดงแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 เชฟโรเลต สปิน ได้ยกเลิกการทำตลาดไป เนื่องจาก เชฟโรเลต ประเทศไทยต้องการทำตลาดรถกระบะและรถ SUV พื้นฐานกระบะไปก่อน
การหมุนควงของวงโคจร
ในกลศาสตร์ท้องฟ้า การหมุนควงของวงโคจร (Orbital precession) เป็นการหมุนควงของวงโคจรของวัตถุท้องฟ้า โดยละเอียด มันเป็นการเคลื่อนที่แบบหมุนที่ขยับจุดใกล้และไกลที่สุดในวงโคจร การหมุนควงของวงโคจรเป็นอนุพันธ์ตัวแรกของมุมของจุดใกล้ที่สุด ซึ่งเป็นหนึ่งใน 6 องค์ประกอบของวงโคจร
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ (David Carnegie, 4th Duke of Fife)
ประวัติ
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ เกิดเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2504 ณ กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร เป็นโอรสคนเล็กและคนเดียวใน เจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ และเลดีแคโรไลน์ เวอร์สลีย์ โดยเมื่อแรกเกิดเขาได้รับบรรดาศักดิ์ที่ เอิร์ลแห่งมัลดัฟฟ์ จนถึงปี ค.ศ. 1992 ได้รับบรรดาศักดิ์ เอิร์ลแห่งโซเทร็ค และกลายเป็น ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ภายหลังการเสียชีวิตของเจมส์ คาร์เนกี ดยุกที่ 3 แห่งไฟฟ์ บิดาของเขา โดยเขาสืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 แห่งสหราชอาณาจักร ผ่านทางสายบิดา จึงมีสิทธิในการครองราชย์บัลลังก์ ในฐานะพระญาติในสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร
การทำงาน
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ลงทุนในเมืองเอดินบะระ โดยเขาเรียนจบจากมหาวิทยาลัยเอดินบะระใน พ.ศ. 2533 โดยปัจจุบันเขาอาศัยใน ปราสาทคีนาริดในแองกัส สก็อตแลนด์ ปราสาทดังกล่าวเป็นปราสาทที่ตระกูลคาร์เนกีอาศัยกันมาเป็นเวลาเกือบ 200 ปี
สมรส
เดวิด คาร์เนกี ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ได้สมรสกับแคโรไลน์ แอนน์ ธิดาเพียงคนเดียวของ มาร์ติน ไบรอัน และเวโนริกา แมรี เมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2530 ณ กรุงลอนดอน โดยมีบุตรดังนี้ นอกจากเขาจะมีบรรดาศักดิ์เป็น ดยุกที่ 4 แห่งไฟฟ์ ซึ่งเป็นพระประสงค์ส่วนพระองค์ในเจ้าหญิงอเล็กซานดรา ดัชเชสที่ 2 แห่งไฟฟ์ (พระมาตุจฉาในบิดา) ที่ประทานให้แก่เจมส์ คาร์เนกี ผู้เป็นบิดาแล้วนั้น ยังมีบรรดาศักดิ์อื่น ๆ ดังนี้
เจ้าหญิงชาร์ล็อต ดัชเชสแห่งวาล็องตีนัว
เจ้าหญิงชาร์ล็อต ดัชเชสแห่งวาล็องตีนัว (Princess Charlotte, Duchess of Valentinois; พระนามเต็มในCharlotte Louise Juliette Grimaldi; 30 กันยายน ค.ศ. 1898 – 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1977 ) เป็นพระราชธิดาในเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโกและพระราชมารดาแก่เจ้าชายแรนีเยที่ 3 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก
พระประวัติ
เจ้าหญิงชาร์ล็อต ดัชเชสแห่งวาล็องตีนัว ประสูติเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2441 เป็นพระราชธิดานอกสมรสเพียงพระองค์เดียวในเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 องค์อธิปัตย์แห่งโมนาโก ประสูติแด่พระวรชายานอกสมรส มารี ฌูว์เลียต ลูแว แม้พระองค์จะประสูติจากพระวรชายานอกสมรส แต่ด้วยเป็นสายพระโลหิตเพียงพระองค์เดียวในเจ้าชายองค์อธิปัตย์ พระองค์จึงได้รับการสันนิฐานว่าจะได้ครองบัลลังก์โมนาโก แต่อย่างไรก็ตามรัฐสภาของโมนาโก ก็ไม่ได้อนุญาตให้เจ้าหญิงชาร์ล็อตขึ้นครองราชย์ได้ ด้วยทั้งหมดนี้ ความหวังในราชบัลลังก์โมนาโก จึงตกไปเป็นของเจ้าชายแรนีเย พระโอรสของพระองค์ ซึ่งจะได้ทรงราชย์เป็นเจ้าชายอธิปัตย์องค์ต่อไป
แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งของสาธารณชน ทางราชวงศ์กรีมัลดีของโมนาโก ก็ไม่เคยมีเจ้าองค์อธิปัตย์ของราชวงศ์ที่เป็นสตรี ซึ่งตามโบราณกาลกล่าวไว้ว่า หากเจ้าพระประมุขแห่งโมนาโก มีราชบุตรเป็นสตรี ก็จะไม่มีสิทธิ์ในการครองราชย์ แต่จงยกบัลลังก์ให้กับพระอนุชาขององค์ประมุขพระองค์นั้น
การเป็นพระราชธิดาที่ถูกต้อง
ด้วยเหตุผลดังกล่าวที่ประสูติแด่พระวรชายานอกสมรสนั้น พระองคืถูกกังขาในการครองบัลลังก์ถัดจากพระราชบิดา จากรัฐสภาโมนาโก เจ้าชายหลุยส์ พระราชบิดาทรงยืนยันในการมีสิทธิของพระราชธิดา จนในที่สุด พระองค์ได้รับการยอมรับในโมนาโก และได้รับการสถนาปนาที่ ดัชเชสแห่งวาล็องตีนัว
เษกสมรส
พระองค์ทรงเษกสมรสกับเจ้าชายปีแยร์ ดยุกแห่งวาล็องตีนัวเมื่อวันที่ 18 มีนาคมตามศาสนา และวันที่ 19 มีนาตม พ.ศ. 2463 เป็นพระราชพิธีตามพระราชอัธยาศัย โดยเจ้าชายหลุยส์ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมพระราชทานพระอิสริยยศให้พระชามาดา (ลูกเขย) เป็น เจ้าชายแห่งโมนาโก ดยุกแห่งวาล็องตีนัว และเป็นพระราชวงศ์กรีมัลดี ทั้ง 2 มีพระราชบุตรดังนี้
โดยชีวิตอภิเษกสมรสของทั้ง 2 ไม่ได้มีความสุขเลย โดยพระสวามีได้ไปพบรักใหม่กับพยาบาลชาวอิตาลี ทั้ง 2 ทรงหย่าเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2476 ซึ่งบางแห่งเล่ากันว่า เป็นเพราะพระราชประสงค์ของเจ้าชายหลุยส์ที่ 2 ที่ทรงมีข้อแม้ว่าหากทรงหย่า ก็จะไม่ปลดออกจากพระอิสริยยศ เจ้าชายปีแยร์จึงทรงยอม
บั้นปลายพระชนม์ชีพ
เจ้าชายหลุยส์ พระราชบิดา มีพระราชประสงค์ว่า
เจิ้ง อวี้หลิง
เจิ้งอวี้หลิง หรือ แครอล เฉิง (พินอิน :Zhèng Yùlíng, กวางตุ้ง :Cheng6 Yu6 Ling4; Carol Cheng Yu-Ling) เป็นนักแสดง-พิธีกรหญิงชาวฮ่องกงผู้มากความสามารถ ที่อดีตเคยโด่งดังมากทั่วเอเชีย ในช่วงปลายยุค 70s จนถึง ต้นยุค 90s เธอเป็นทั้งนักแสดงนำหญิงและสมทบหญิงยอดเยี่ยม ของละครทางช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) อีกทั้งยังเคยเป็นอดีตกลุ่ม 4 ดรุณีหยก ยุค70s รุ่นสอง ของทางช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ซึ่งในกลุ่มประกอบไปด้วยนักแสดงหญิงแถวหน้าชื่อดังของทางช่องในยุคนั้น ได้แก่ วังหมิงฉวน, จ้าว หย่าจือ, หวง ซิ่งซิ่ว ถึงแม้การศัลยกรรมจะมีแล้วก็ตาม แต่ในยุคสมัยนั้นค่านิยมของผู้คนยังเน้นสวยธรรมชาติอาศัยการแต่งหน้าและไม่ยอมรับดาราที่ศัลยกรรมตกแต่งใบหน้ามากนัก และในยุคนั้นเธอเป็นดาราจอแก้วที่ขึ้นชื่อเรื่องการทำศัลยกรรม คนส่วนใหญ่ในยุคนั้นยังไม่ยอมรับและมองว่าเธอเป็นนางเอกที่ขี้เหร่และไม่สวยจริง จึงเป็นที่มาของฉายาในวงการบันเทิงที่บรรดาสื่อมวลชนตั้งให้เธอว่า "ลูกเป็ดขี้เหร่" แห่งฮ่องกง แต่ฉายาที่คนไทยในสมัยนั้น มักนิยมใช้เรียกเธอคือ "มยุรา ธนะบุตร" แห่งเกาะฮ่องกง
ต่อมาเธอได้ไปเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนสวยเหมือนดาราสาวพิมพ์นิยมในยุคนั้นก็ตาม แต่ทางค่ายทีวีบีเองกลับมองเห็นอะไรบางอย่างที่พิเศษในตัวเธอ จึงผลักดันส่งเสริมเธอขึ้นมาจนโด่งดังกลายเป็นนางเอกแถวหน้าของทางช่องด้วยอีกคน โดยเริ่มแรกทางค่ายให้เธอร่วมแสดงนำไปก่อนที่จะขึ้นมาเป็นนางเอกเต็มตัว ต่อมาไม่นานผลงานที่ทำให้เธอโด่งดังเป็นพลุแตกทั้งในฮ่องกงและทั่วเอเชีย จนกลายเป็นคู่ขวัญคู่บุญกับ โจวเหวินฟะ คือเรื่อง เทพบุตรชาวดิน (The Good, The Bad, and The Ugly หรือ Man in the Net 1979) ที่ออกอากาศไป เมื่อปีพ.ศ. 2522 หลังจากความสำเร็จอย่างสูงของละครเรื่องนี้ ทำให้ทั้งคู่มีผลงานที่แสดงร่วมกันดัง ๆ ตามมาอีกหลายเรื่อง เช่น เลือดต่างสี (The Brothers 1980), จอมทรนง (The Fate 1981) และเรื่อง เพชรตัดเพชร (Good old Times 1981) ซึ่งการจับคู่กันระหว่างเธอกับเฮียโจว เป็นที่ถูกใจแฟน ๆ ละครในยุคนั้นเป็นอย่างมาก
ในขณะที่เธอกับเฮียโจว พีคสุด ๆ อยู่นั้น จู่ ๆ โจวเหวินฟะ ก็เกิดมีปัญหากับทางค่ายทีวีบีขึ้นมาเนื่องจากความดังของเขา ทำให้ทางค่ายใช้งานเขาหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนจนเกิดปัญหาที่เขาไม่ยอมทำตามบริษัท เป็นสาเหตุให้ต่อมาทางช่องลดบทบาทของเขาลง และหันไปปลุกปั้นส่งเสริมนักแสดงชายรุ่นใหม่ในทีม 5 พยัคฆ์ทีวีบี ให้ขึ้นมาแทนที่เขา ทำให้ในช่วงนี้ เจิ้งอวี้หลิง ได้ร่วมแสดงประกบกับดาราชายคนอื่น ๆ หลากหลาย และเธอเองก็ยังคงมีผลงานดัง ๆ ตามมาอีกมากมาย เช่นละครเรื่อง เหยี่ยวถลาลม (The Lonely Hunter 1981) ที่เธอได้มีโอกาสร่วมนำแสดงกับดาราชายดาวรุ่งพุ่งแรงของทางช่องในขณะนั้น อย่าง หวงเย่อหัว และ เหมียวเฉียวเหว่ย อีกทั้งยังเป็นละครที่ทำให้ทั้ง หวงเย่อหัว และ เหมียวเฉียวเหว่ย แจ้งเกิดในวงการจอแก้วทันที, ละครเรื่อง หลี่ซื่อเหนียง (Legend Of A Ching Lady 1985) ที่เธอได้ร่วมนำแสดงกับ หลี่เหลียงเหว่ย, เรื่อง นางพญาหน้าด่าง (The Legend of Lady Chung 1985) ที่เธอร่วมนำแสดงกับ ทัง เจิ้นเยี่ย, เรื่อง ดาบมังกรหยก (Heaven Sword and Dragon Saber 1986) ที่เธอเล่นรับเชิญประกบคู่กับ เยิ่นต๊ะหัว และผลงานที่ดังระเบิดอย่างเรื่อง คู่ทรนง (The Feud of Two Brothers 1986) และเรื่อง ค่าของคน (The Price of Growing up 1987) ทั้ง 2 เรื่องนี้เธอได้มีโอกาสร่วมแสดงนำกับดาราชายชื่อดังที่เพิ่งย้ายค่ายมาจากสถานีโทรทัศน์เอทีวี ในตอนนั้น อย่าง ว่านจื่อเหลียง ซึ่งการแสดงจับคู่กันระหว่างเธอกับเฮียว่าน ทั้งสองมีเคมีที่ตรงกันมาก จนเป็นที่ถูกใจของแฟน ๆ ละครทำให้ในตอนนั้นเขาได้กลายเป็นพระเอกคู่ขวัญในยุคถัดมาของเธอ ต่อจากโจวเหวินฟะ
ในขณะที่เธอรุ่งโรจน์อยู่นั้น ต่อมาเธอเกิดรู้สึกอิ่มตัวกับงานละคร และอยากจะหันไปเอาดีทางด้านจอเงินอย่างเต็มตัว (ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอก็เคยเล่นหนังมาบ้าง) ประจวบเหมาะกับที่อดีตคู่ขวัญจอแก้ว โจวเหวินฟะ ได้ชักชวนเธอให้เข้ามาวงการภาพยนตร์ ไม่นานนักเธอก็ตัดสินใจผันตัวเองไปทุ่มเทให้กับการแสดงภาพยนตร์จอเงิน และก็ตอกย้ำความสามารถของเธอในการเล่นภาพยนตร์ขึ้นไปอีกเรื่อยๆ ถึงแม้จะไม่โด่งดังเหมือนตอนที่แสดงละครทีวีก็ตาม แต่ก็ถือได้ว่าเธอเป็นนักแสดงจอแก้วเพียงไม่กี่คน ที่สามารถไปประสบความสำเร็จในจอเงินได้ ภาพยนตร์ทำเงินดัง ๆ ที่เธอได้ร่วมแสดงเป็นทั้งตัวเอกและสมทบมีมากมายเช่น ยกเครื่องเรื่องจุ๊ ภาค 1, ตุ้งติ้งตี๋ต๋า, ฟัดข้ามโลก ล่าขุมทองนาซี ภาค 2, บริษัทยุ่งแล้วรวย ภาค2, คนตัดเซียน ตอน ผู้หญิงตัดเซียน เป็นต้น แต่ภาพยนตร์ที่แฟน ๆ คอหนังฮ่องกงจดจำเธอได้มากที่สุดคือ ภาพยนตร์ตระกูล ผู้หญิงแดงดุ ที่เธอแสดงนำและประสบความสำเร็จอย่างมากทำให้ต้องมีการสร้างภาคต่อตามมาจนมีด้วยกันทั้งหมดถึง 4 ภาค และถือว่าเป็นผลงานทางภาพยนตร์ที่เป็นชิ้นโบว์แดงของเธอ หลังจากปีพ.ศ. 2537 ชื่อเสียงของเธอก็เริ่มจางหายไปตามกาลเวลา
กระทั่งปีพ.ศ. 2545 (2002) เธอก็ได้กลับมาถูกพูดถึงอย่างมากอีกครั้งกับบทบาทพิธีกรฝีปากกล้า ในรายการเกมส์โชว์ กำจัดจุดอ่อน (THE WEAKEST LINK) ว่ากันว่าเป็นรายการที่มีแฟรนไชส์เยอะมากที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ บทบาทพิธีกรที่เธอได้รับในฉบับฮ่องกงคล้ายๆ กับบทบาทพิธีกรของ ดร.กฤษติกา คงสมพงษ์ ในเวอร์ชันภาษาไทย จากความสำเร็จอย่างสูงของการรับหน้าที่เป็นพิธีกรฝีปากกล้าในครั้งนั้น ทำให้เธอกลายเป็นพิธีกรชื่อดังแถวหน้าคนหนึ่งของเกาะฮ่องกงทันที และได้มีโอกาสรับหน้าที่เป็นพิธีกรในรายการอื่น ๆ ที่สำคัญ ๆ ของทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี อยู่เสมอ ๆ อีกทั้งเธอยังมีรายการวาไรตี้ที่เป็นของตัวเธอเองอีกด้วย
ชีวิตช่วงแรก (พ.ศ. 2500-2517)
พ่อและแม่ของเธอเดิมมีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเทศบาลนครฉงชิ่ง ที่อยู่ทางทิศตะวันตก ติดกับมณฑลเสฉวน ที่มีเมืองหลวงชื่อเฉิงตู ในประเทศจีน ต่อมาพ่อและแม่ของเธอได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ในประเทศฮ่องกง ซึ่งเป็นที่ ๆ เจิ้งอวี้หลิงเกิดและเติบโตขึ้นมา จนมีชื่อเสียงโด่งดังและกลายเป็นตำนาน
เจิ้งอวี้หลิง เกิดเมื่อวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2500 ที่ฮ่องกง มีชื่อเล่นว่า ตูตู (Do Do) ซึ่งสมาชิกในครอบครัวประกอบไปด้วยพ่อแม่ และน้องชายอีกหนึ่งคน ซึ่งทุกคนนับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก ในวัยเยาว์ เธอเป็นเด็กที่รักอิสระมากไม่ชอบให้ใครบังคับและชอบการพึ่งพาตนเองเป็นที่สุด ยามว่างเธอชอบดูละครและหนังกับครอบครัวเป็นอย่างมาก ซึ่งในวัยเด็กเธอใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักข่าวสาว เพราะเธอได้รับแรงบันดาลใจจากนักข่าวหญิงแกร่งชื่อดังของฮ่องกงในยุคนั้น อย่าง จงหยู่หัว (宗毓华) ซึ่งเป็นไอดอลของเธอในวัยเยาว์ หลังจากจบชั้นประถม เธอได้เข้าเรียนต่อในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนนานาชาติ แห่งความหวัง (Good hope school) ซึ่งเป็นโรงเรียนคริสเตียนแห่งหนึ่งในฮ่องกง ซึ่งผลการเรียนของเธอดีมากโดยเฉพาะวิชาภาษาอังกฤษ แต่ทว่า...ในขณะที่เธอกำลังศึกษาอยู่นั้นครอบครัวของเธอก็กลับเจอมรสุมลูกใหญ่เพราะต้องเผชิญกับปัญหาการเงินอย่างหนัก จนพ่อและแม่ของเธอต้องแยกทางกันในเวลาต่อมา เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เธอจำฝังใจและเป็นสาเหตุทำให้ เจิ้งอวี้หลิง กลายเป็นคนระมัดระวังเรื่องการใช้จ่ายเงินเป็นอย่างมาก และนิสัยนี้ก็ติดตัวมาตั้งแต่นั้น
ชีวิตแรกเริ่มในวงการบันเทิง (พ.ศ. 2518-2521)
ในปีพ.ศ. 2518 (1975) หลังจากเรียนจบในระดับชั้นมัธยมปลายแล้ว เธอไม่ได้เรียนต่อเนื่องจากสถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวไม่ดี ต่อมาเธอได้ตัดสินใจไปสมัครเข้าฝึกอบรมเป็นนักแสดงกับทางค่าย เจียซื่อ (CTV) ที่เปิดรับนักแสดงอยู่ในขณะนั้น โดยที่เธอได้เข้าฝึกอบรมกับครูเจมส์ ซึ่งเป็นผู้สอนหลักสูตรการเป็นศิลปินในชั้นที่เธอเรียน และเธอก็ได้รับผลเรียนการแสดงที่ดี โดยบุคลิกของเธอที่เรียบง่าย,ใจกว้างและเป็นคนตรงชัดเจนจึงทำให้เธอโดดเด่นในชั้นเรียนเป็นอย่างมาก หลังจากเรียนจบ เธอก็ได้เป็นนักแสดงทันทีและมีผลงานเรื่องแรกในชีวิตของเธอคือ ER ห้องฉุกเฉิน (Emergency room 1976) ซึ่งเป็นละครแนวสากล หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานตามมาอย่างต่อเนื่อง เช่น คัมภีร์กระเรียนเซียนเหยียบฟ้า (仙鶴神針1977 หรือ The Magic Crane 1977), ลูกมังกรหยก (Return of the Condor Heroes 1977), ความรักในหอแดง (Dream of the Red Chamber 1977), หงส์ฟ้าประกาศิต (Mystical Crane, Magic Needle 1978), จอมเพชฌฆาตดาบทองคำ (The Gold Dagger Romance 1978), และเรื่องสุดท้ายที่เธอร่วมแสดงนำ คือ "ชีวิตรักเหล่าเซเลบ" (名流情史 1978) ซึ่งผลงานเหล่านี้กับทางค่ายเจียซือ ก็ไม่ได้ทำให้เธอมีชื่อเสียงอะไรเลย ถึงแม้ว่าบางเรื่องเธอจะมีบทบาทที่เด่นอยู่บ้างก็ตามแต่ก็ไม่ถึงกับโดดเด่นชัดเจนอะไรมากนัก ซึ่งในความเป็นจริงตัวของ เจิ้งอวี้หลิงเองก็มีบุคลิกที่โด่ดเด่นมาก แต่ทางค่ายเจียซือ ก็ไม่ได้ผลักดันส่งเสริมเธอเท่าที่ควร สาเหตุเพราะในยุคสมัยนั้นจัดว่าเธอไม่ใช่นักแสดงที่สวย อย่าง หมีเซียะ หรือ หวีอันอัน จึงทำให้เธอไม่เคยได้รับบทนางเอกหรือบทที่โด่ดเด่นมาก ๆ เพราะเธอไม่จัดอยู่ในกลุ่มนักแสดงสาวสวยเหล่านั้น ต่อมาบริษัทเจียซือ เกิดยุบตัวลงไปเนื่องจากประสบปัญหาขาดทุนอย่างหนักเลยทำให้นักแสดงในสังกัดต่างต้องหาค่ายใหม่กันอลวน บางคนก็ไปเป็นนักแสดงขึ้นตรงกับทางค่ายอาร์ทีวี แต่บางคนก็ย้ายไปอยู่กับค่ายทีวีบี
ในปีพ.ศ. 2521 (1978) หลังจากการล่มสลายของบริษัทเจียซื่อ (Jiayi) เจิ้งอวี้หลิง ก็ได้ย้ายตัวเองไปเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงให้กับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB) (ซึ่งใครเลยจะรู้ว่าที่นี้จะเป็นที่ ๆ เห็นความสำคัญของเธอ ถึงขนาดปลุกปั้นส่งเสริมเธอจนมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเอเชียและกลายเป็นนักแสดงหญิงในระดับตำนานคนหนึ่ง) โดยเริ่มผลงานกับทางค่ายทีวีบี คือเรื่อง แฝดคนละฝา (Between the Twins 1978) ที่นำแสดงโดยดาราดังของทางค่ายอย่าง วังหมิงฉวน และ โอวหยังเพ่ยซัน ซึ่งในเรื่องนี้ วังหมิงฉวนต้องรับบทเป็นฝาแฝด ส่วนตัวเธอยังไม่ได้รับบทที่โด่ดเด่น
เข้าสู่ยุคทอง (พ.ศ. 2522-2525)
ในปีพ.ศ. 2522 ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ได้เปิดโอกาสให้เธอเริ่มได้รับบทบาทที่โดดเด่นมากยิ่งขึ้น เช่นละครฟอร์มใหญ่แห่งปีเรื่อง เหนือลิขิต (Over the Rainbow 1979) ละครเรื่องนี้มีความยาวถึง 85 ตอน ซึ่งนำแสดงโดยดาราดังมากมาย เช่น เซี่ยเสียน, วังหมิงฉวน, เจิ้งเส้าชิว, เจิ้งอวี้หลิง และ อลันทัม ความนิยมของละครเรื่องนี้ทำให้เธอเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น
ต่อมาทางช่อง ได้ลองให้เธอรับบทนางเอกเต็มตัวในละครฟอร์มเล็ก 6 ตอนก่อนเพื่อดูว่าผลตอบรับจากผู้ชมเป็นอย่างไร ในเรื่อง เจ้าสาวข้ามแดน (A Girl With A Suitcase 1979) โดยเธอนำแสดงกับ หลินจื่อเสียง และ เฉินไป่เสียง และกระแสการตอบรับในฮ่องกงค่อนข้างดี ทำให้ในเรื่องต่อมาเธอได้มีโอกาสเล่นเป็นนางเอกต่อในละครสากลที่มีจำนวนตอนเพิ่มมากขึ้นอย่างเรื่อง วิวาห์รอรัก (下一代 1979) โดยได้แสดงนำร่วมกับ เยิ่นต๊ะหัว, เฉินอวี้เหลียน และดาราน้องใหม่ในขณะนั้น อย่าง หลีเหลี่ยงเหว่ย ซึ่งกระแสผลตอบรับจากผู้ชมออกมาดีกว่าเดิม และทางช่องทีวีบี ก็เหมือนเห็นอะไรที่พิเศษบางอย่างในตัวเธอจึงผลักดันส่งเสริมจนได้มีโอกาสประกบกับพระเอกมาแรงของทางช่อง อย่างโจวเหวินฟะ ในละครสุดฮิตเรื่อง เทพบุตรชาวดิน (The Good, The Bad, and The Ugly หรือ Man in the Net 1979) ที่มีความยาวถึง 80 ตอน หลังจากออกอากาศเรื่องนี้ไปได้ไม่นาน ผลตอบรับของละครเรื่องนี้ดีมากเมื่อถึงตอนอวสาน ทีวีบีได้ประกาศความสำเร็จของละครเรื่องนี้ที่มีเรตติ้งเฉลี่ยต่อตอนสูงถึง 60 คะแนน กลายเป็นหนึ่งในสิบละครทีวีบีที่มีเรตติ้งเฉลี่ยสูงสุดตลอดกาล ทำให้ทั้งโจวเหวินฟะและเธอโด่งดังเป็นพลุแตกทั่วทั้งเกาะฮ่องกงและเมื่อนำออกฉายทั่วเอเชีย ก็ได้รับการตอบรับที่ค่อนข้างดี ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่ขวัญยอดนิยมแห่งของยุคนั้นทันที ในขณะเดียวกันนั้นตัวของ เจิ้งอวี้หลิง เองก็ถูกสื่อมวลชนทั้งหลายตั้งฉายาเรียกเธอว่า ลูกเป็ดขี้เหร่ ของวงการจอแก้วฮ่องกง หลังจากความสำเร็จของละครเรื่อง เทพบุตรชาวดิน ทำให้ทั้งเธอและโจวเหวินฟะ ต่างได้ร่วมเล่นละครตามมาอีกหลายเรื่อง แต่ก็มีบางเรื่องที่เธอได้เล่นกับพระเอกคนอื่นบ้าง สลับกันไป จากความโด่งดังของเธอ ทำให้เธอกลายเป็น 1 ใน 4ดรุณีหยก แห่งยุค 70s
ในพ.ศ. 2523 จากกระแสการตอบรับของคู่ขวัญอย่างโจวเหวินฟะกับเจิ้งอวี้หลิง ทำให้ทางช่องทีวีบีไม่รอช้า ป้อนงานละครที่ให้ทั้งคู่ได้ร่วมแสดงด้วยกันอีก เพื่อตอบสนองความต้องการของแฟน ๆ อย่างเช่นละครเรื่อง เลือดต่างสี (The Brothers 1980) ที่มีความยาวถึง 75 ตอน และละครเรื่อง ห้วงรักห้วงกรรม (勢不兩立 The Family 1980) ซึ่งทั้ง2 เรื่องนี้ เธอก็ได้ร่วมนำแสดงกับพระเอกคู่บุญ โจวเหวินฟะ และก็ได้รับความสำเร็จอีกครั้งโดยเฉพาะ ละครเรื่อง เลือดต่างสี ที่เรตติ้งดีเพราะมีเนื้อหาเข็มข้น นอกจากนี้เธอยังมีผลงานเรื่อง กงเกวียนหมุนวน หรือ วงเวียนชีวิต (Five Easy Pieces 1980) ที่ตอนแรกจะถ่ายทำถึง 80 ตอน ฉายลงจอจริงแค่ 22 ตอน แต่ถ่ายทำจริงแค่ 30 ตอน เพราะเรตติ้งต่ำมากทีวีบีเลยตัดให้จบลง และเอาเรื่องอื่นมาลงจอแทน กลายเป็นละครโทรทัศน์เรื่องแรกของทีวีบีตั้งแต่เริ่มก่อตั้งมา ที่ถูกผ่าครึ่ง(หั่นตอน)ในประวัติศาสตร์ ละครเรื่องนี้เธอได้ร่วมแสดงนำกับ เจิ้งเส้าชิว และ สือซิว
พ.ศ. 2524 เธอยังได้ร่วมแสดงกับพระเอกคู่บุญโจวเหวินฟะอีกเช่นเคย และยังมีผลงานที่ได้รับความนิยม อย่างต่อเนื่อง เช่น จอมทรนง (The Fate 1981) และเรื่อง เพชรตัดเพชร (Good old Times 1981) ในปีนี้เธอก็ยังมีผลงานดังที่ร่วมแสดงกับคนอื่นที่ไม่ใช่ โจวเหวินฟะ เช่นละครเรื่อง เหยี่ยวถลาลม (The Lonely Hunter 1981) ที่มีความยาว 25 ตอน ในละครเรื่องนี้เธอได้มีโอกาสร่วมนำแสดงกับ ดาราชายดาวรุ่งพุ่งแรงที่ทางช่องผลักดันเป็นอย่างมาก อย่าง หวงเย่อหัว และ เหมียวเฉียวเหว่ย อีกทั้งยังเป็นละครที่ทำให้ทั้ง หวงเย่อหัวและ เหมียวเฉียวเหว่ย แจ้งเกิดในวงการจอแก้วทันที ตามมากับละครสั้น 10 ตอนจบเรื่อง คฤหาสน์อาถรรพณ์ (No One is Innocent 1981) ที่เธอร่วมนำแสดงกับ หลี่ซือฉี แต่เรื่องหลังนี้ไม่ค่อยดัง
พ.ศ. 2525 เธอได้ร่วมแสดงในละครดัง 25 ตอนจบ อย่างเรื่อง โลกมายา (Star Palace 1982) ซึ่งเป็นละครที่บอกถึงเรื่องราวชีวิตของ 4 อดีตดาราดังจอเงิน ในช่วงยุค 50s-60s โดยในเรื่องนี้ เธอได้รับบท หลินชุ่ย (อดีตดาราภรรยาของหวังอยู่) นอกจากนี้ยังมีนักแสดงมากฝีมืออย่าง หลี่ซือฉี ที่มารับบทเป็นอดีตดาราสาวชื่อดังแห่งโลกภาพยนตร์ อย่าง หลินไต้, เจิงชิ่งอวี๋ รับบทเป็นอดีตดาราสาวงามอย่าง เล่อตี้ และ เยี่ยเต๋อเสียน รับบทเป็น หลี่เม่ย ความโด่งดังของละครเรื่องนี้ในฮ่องกง ทำให้อดีตสามีของ หลินไต้ ไม่พอใจถึงขึ้นทำการฟ้องร้องสถานีโทรทัศน์ทีวีบี,ผู้กำกับ และคนเขียนบท ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่โตในตอนนั้นกันเลยทีเดียว ในปีนี้เธอยังมีละครเรื่องอื่น ๆ เช่นละครสั้นเรื่อง 3 คนอลเวง (A Baby Makes Three 1982) ร่วมนำแสดงกับ เจิงเจียง และเรื่อง โชคชะตา (Destiny 1982) ร่วมนำแสดงกับ หลี่เหลียงเหว่ย และ เยิ่นต๊ะหัว
ความนิยมลดลง (พ.ศ. 2526-2527)
พ.ศ. 2526 ในปีนี้ชื่อเสียงของเธอเริ่มลดลง เพราะมีดาราสาวใหม่ ๆ เกิดขึ้นมามากมาย เช่น หลันเจี๋ยอิง เจิ้ง หัวเชียน หลิวเจียหลิง ชี เหม่ยเจิน เป็นต้น และถือได้ว่าเป็นปีทองของละครชุด มังกรหยก ที่ทำให้ดารารุ่นน้องอย่าง เฉิน อวี้เหลียน และดาราสาวน้องใหม่ อย่าง องเหม่ยหลิง โด่งดังเป็นพลุแตกขึ้นมา แซงหน้าความดังของดารารุ่นพี่ ๆ กันเลยทีเดียว เลยทำให้ทางช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีบี หันไปผลักดันและป้อนงานละครให้กับดาราสาวรุ่นใหม่เหล่านี้แทน
ในปีนี้สถานีโทรทัศน์ทีวีบี ป้อนงานละครให้เธอเพียงแค่เรื่องเดียว คือเรื่อง พยัคฆ์สาวมือปราบ (Woman on The Beat 1983) ที่มีความยาว 20 ตอนจบ โดยเธอร่วมแสดงนำกับ สือซิว, และ โอวหยังเพ่ยซัน ซึ่งเป็นละครที่ไม่ค่อยดัง
กลับมาดังอีกครั้ง (พ.ศ. 2528-2530)
ในปีพ.ศ. 2528 ผลงานละครเรื่อง จอมบงการ (The Pitfall 1985) ที่มีความยาว 20 ตอนจบ ร่วมนำแสดงกับ เยิ่นต๊ะหัว และ โอวหยังเพ่ยซัน และเรื่อง ผีสาวจอมเพี้ยน (Happy Spirit 1985) ร่วมนำแสดงกับดาราสาวดาวรุ่ง เติ้ง ชุ่ยเหวิน ต่างก็ประสบความสำเร็จพอสมควร แต่ผลงานละครเรื่อง หลี่ซื่อเหนียง (Legend Of A Ching Lady 1985) ที่มีความยาว 20 ตอนจบ ที่เธอได้ร่วมนำแสดงกับ หลี่เหลียงเหว่ย, เยิ่นต๊ะหัว, จวงจิ้งเอ๋อ และ ฮุ่ยเทียนชื่อ ทำให้เธอเริ่มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้ง ตามด้วยผลงานดังเรื่อง นางพญาหน้าด่าง (The Legend of Lady Chung 1985) ที่มีความยาว 20 ตอนจบ ร่วมนำแสดงกับ เฉินซิ่วจู ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้เธอกลับมามีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอย่างมากอีกครั้ง จนเธอได้ร่วมแสดงในละครฟอร์มใหญ่ประจำปี เรื่อง ขุนศึกตระกูลหยาง (The Yang’s Saga 1985) ซึ่งเป็นละครที่สร้างขึ้นมาในโอกาสพิเศษครบรอบ 18 ปีของสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ที่นำแสดงโดย ทีม 5 พยัคฆ์ทีวีบี และดาราดังมากมายในค่ายทีวีบี
พ.ศ. 2529 เป็นปีที่เธอได้รับความนิยมถึงจุดสูงสูดในอาชีพการแสดงของเธอ กับผลงานโทรทัศน์เรื่อง คู่ทรนง (The Feud of Two Brothers 1986) ที่มีความยาว 30 ตอนจบ ในเรื่องนี้เธอได้มีโอกาสร่วมแสดงนำกับดาราชายชื่อดังที่เพิ่งย้ายค่ายมาจากสถานีโทรทัศน์เอทีวี อย่าง ว่านจื่อเหลียง ซึ่งบทบาทของทั้งคู่เป็นที่ถูกใจผู้ชมละครในตอนนั้นเป็นอย่างมาก ด้วยเรตติ้งเฉลี่ยในฮ่องกงที่สูงกว่า 50 จุดเปิด อีกทั้งเมื่อละครเรื่องนี้ออกฉายทางทีวีทั่วโลก ก็มียอดคนดูถึง 388,323,000 คน กลายเป็นอันดับสอง ของละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลก จากความสำเร็จของละครเรื่องนี้ ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่ขวัญยอดนิยมขึ้นมาทันที นอกจากนี้ยังมีนักแสดงอื่นที่ร่วมแสดงด้วย เช่น อู๋ฉี่หัว, หลิวเจียหลิง และ โจว ไห่เม่ย
และในปีเดียวกันตามด้วยบทบาท ฮึงซู่ซู่ ที่เธอได้เล่นรับเชิญในละครกำลังภายในชื่อดัง เรื่อง ดาบมังกรหยก (Heaven Sword and Dragon Saber 1986) ซึ่งนำแสดงโดย เหลียงเฉาเหว่ย, หลีเหม่ยเสียน, เติ้งชุ่ยเหวิน, เส้าเหม่ยฉี ซึ่งบทบาทรับเชิญของเธอกับเยิ่นต๊ะหัว ในละครเรื่องนี้กลับได้รับคำชม มากกว่าเหล่านักแสดงนำ ของละครเรื่องนี้เสียอีก นอกจากนี้ยังมีผลงานละครเรื่อง สับคู่ชู้ชื่น (Changing Partners 1986) ที่เธอได้ร่วมแสดงนำกับ เจิงเจียง
หลังจากที่เธอได้หันหลังให้กับจอแก้วแล้วไปเอาดีกับการเล่นภาพยนตร์ แต่ด้วยความที่เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทางช่องสถานีโทรทัศน์ทีวีบีมาโดยตลอด ทำให้ในช่วงที่เธอว่างจากการรับเล่นภาพยนตร์และบทบาทเป็นพิธีกร เธอได้กลับมารับเล่นละครอยู่บ้าง เช่น ในปีพ.ศ. 2532 เธอกลับมารับเล่นในตอนสั้น ๆ ของละครซิทคอมเรื่อง อ้อมอกแม่ (The Seasons) และในปีพ.ศ. 2539 กับการแสดงนำในละครเรื่อง ก๊อตฟาเธอร์แห่งเซี่ยงไฮ้ (Once Upon a Time in Shanghai 1996) เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตาม ตัวเธอเองก็ไม่ได้เน้นงานแสดงละครเหมือนในอดีต
ภาพยนตร์และบทบาทพิธีกร
ต่อมาในปีพ.ศ. 2530 เธอรู้สึกอิ่มตัวกับการแสดงละครทีวี และอยากจะหันเหไปเอาดีทางด้านภาพยนตร์อย่างเต็มตัวดูบ้าง หลังจากหมดสัญญาผูกมัดการเล่นละครกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ในราวกลางปีพ.ศ. 2530 เธอจึงได้ก้าวเข้าสู่วงการภาพยนตร์อย่างเต็มตัว โดยมีเพื่อนคู่ขวัญอย่างโจวเหวินฟะ เป็นคนชักนำ และประเดิมกับผลงานภาพยนตร์เรื่อง ซือเจ๊...มหัศจรรย์ (Wonder Women 1987) ซึ่งเป็นผลงานที่ทำให้เธอได้เข้าชิงรางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมแห่งปี ตามต่อด้วยผลงานในปีเดียวกันอย่าง เรื่อง ยกเครื่องเรื่องจุ๊ ภาค 1 (The Romancing Stars 1987) โดยได้แสดงนำร่วมกับ โจวเหวินฟะ และ จางม่านอวี้ ซึ่งทั้งสองเรื่องก็สามารถทำให้เธอแจ้งเกิดในวงการจอเงินได้อย่างสง่างาม
หลังจากนั้นเธอก็มีผลงานดัง ๆ ทำเงินที่เธอได้ร่วมแสดงทั้งเป็นดารานำและตัวสมทบ เช่น ตุ้งติ้งตี๋ต๋า (Eighth Happiness 1988) นำแสดงโดย หวังไป่หมิง, โจวเหวินฟะ และ จงฉู่หง, ศาลเตี้ย (Law Or Justice? 1988) เธอร่วมนำแสดงกับ ว่านจื่อเหลียง, หวังจู่เสียน, ตี้หลุง และ หลินจุ้นเสียน, น้ำฝน น้ำค้าง น้ำร้อน (Moon Star & Sun 1988) ร่วมนำแสดงกับ จางม่านอวี้ และ จงฉู่หง, บริษัทยุ่งแล้วรวย ภาค 2 (The Crazy Companies II 1988) และเรื่อง คนกริ๊กคน (Perfect Match 1989) ซึ่งทั้ง 2 เรื่องนี้นำแสดงโดย หลิวเต๋อหัว เป็นต้น
ส่วนผลงานชิ้นเอกในโลกภาพยนตร์ที่เธอแสดงนำ คือเรื่อง ผู้หญิงแดงดุ (Her Fatal Ways 1990) ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาในฐานะนักแสดงนำหญิงของวงการจอเงิน และเธอก็สามารถคว้ารางวัล นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมแห่งปี (Best Actress Award) จากงานแจกรางวัลใหญ่ประจำปีในฮ่องกง มาครองได้สำเร็จเป็นตัวที่ 2 จากความสำเร็จทั้งรายได้และรางวัลของภาพยนตร์เรื่องนี้ ทำให้มีการสร้างภาคต่อออกมาอีกหลายภาค คือ ผู้หญิงแดงดุ ภาค 2 (Her Fatal Ways 2 1991), ผู้หญิงแดงดุ ภาค 3 (Her Fatal Ways III 1992) และ ผู้หญิงแดงดุ ภาค 4 (Her Fatal Ways 1994) จนภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นโลโก้ประจำตัวของเธอไปโดยปริยาย
ถึงแม้ว่า...ผลงานภาพยนตร์เหล่านี้ของเธอจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเหมือนตอนเล่นละครทีวีให้กับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบีก็ตาม แต่ถือได้ว่าเธอเป็นนักแสดงหญิงเพียงไม่กี่คน ที่ก้าวมาจากจอแก้ว แล้ว สามารถประสบความสำเร็จในจอเงินได้ นอกจากนี้เธอยังมีภาพยนตร์ดังที่ได้ร่วมแสดงประกบกับอดีตคู่ขวัญทางจอแก้ว อย่าง โจวเหวินฟะ ในเรื่อง รักติ๊กติ๊ก ไม่ต้องไขลาน (Now You See Love, Now You Don't 1992) ที่ตัวหนังต่างได้รับคำชมเป็นอย่างมาก และสามารถทำเงินในตารางบ็อกซ์ออฟฟิศฮ่องกง ทะลุ 100 ล้านบาท (HK$36,475,536) เธอใช้ชีวิตการแสดงโลดแล่นอยู่บนจอภาพยนตร์นานเกือบ 10 ปี หลังจากปีพ.ศ. 2537 ชื่อเสียงของเธอก็เริ่มจางหายจากความนิยมไปตามกาลเวลา
กระทั่งปีพ.ศ. 2545 (2002) เธอก็ได้กลับมาถูกพูดถึงอย่างมากอีกครั้งกับบทบาทพิธีกรฝีปากกล้า ในรายการเกมโชว์แบบเรียลลิตี้ ที่มีชื่อรายการว่า กำจัดจุดอ่อน (THE WEAKEST LINK) ว่ากันว่าเป็นรายการที่มีแฟรนไชส์เยอะมากที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ บทบาทพิธีกรที่เธอได้รับในฉบับฮ่องกงคล้ายๆ กับบทบาทพิธีกรของ ดร.กฤษติกา คงสมพงษ์ ในเวอร์ชันภาษาไทย จากความสำเร็จอย่างสูงของการรับหน้าที่เป็นพิธีกรฝีปากกล้าในครั้งนั้น ทำให้เธอกลายเป็นพิธีกรชื่อดังแถวหน้าคนหนึ่งของฮ่องกง และปัจจุบันเธอมีรายการทอล์คโชว์ (talk show) เป็นของตนเองและยังคงสนุกกับงานทางด้านการเป็นพิธีกรมากกว่างานแสดง เพราะเหนื่อยน้อยกว่าและรายได้ค่อนข้างสูง แต่อย่างไรก็ตาม...เธอก็ยังคงมีส่วนร่วมกับกิจกรรมในการทำงานด้านอื่น ๆ กับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบีอยู่เสมอ
ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา เจิ้งอวี้หลิง รับหน้าที่เป็นพิธีกรรายการใหญ่ ๆ ของทีวีบี (TVB) เช่น การประกวดนางงามฮ่องกงและงานประกาศรางวัลแห่งปีของทีวีบี (TVB Anniversary Awards)
ล่าสุดเมื่อวันที่ 24 ต.ค. พ.ศ. 2565 (2022) มีการรายงานว่า เจิ้งอวี้หลิง ตัดสินใจไม่ต่อสัญญาเต็มเวลากับทาง ทีวีบี แต่จะเป็นฟรีแลนซ์แทน
บุคลิกของเธอ
เป็นที่รู้กันดีว่า เจิ้งอวี้หลิง มีบุคลิกเป็นสาวสมัยใหม่แบบสาวฮ่องกงในอุดมคติ เธอชอบช่วยเหลือพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็กและเป็นตัวของตัวเองสูง มีความมั่นใจในตัวเองมาก และเป็นสาวร่าเริง รวยอารมณ์ขัน ใครคุยด้วยแล้วจะรู้สึกสบายใจไม่เครียด ถึงแม้เธอจะเป็นคนสนุกสนาน แต่ทว่า..เมื่อถึงเวลางาน เธอก็เป็นคนที่ตั้งใจทำงาน มุ่งมั่นและเอาจริงเอาจังเช่นกัน ด้วยบุคลิกที่กล่าวมา ส่งผลให้บทที่เธอได้รับในการแสดง ส่วนใหญ่แล้วเธอมักจะได้รับบทประเภทเป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่ทันสมัย มีความเป็นหญิงแกร่งและเก่ง ฉลาดทันคน มีไหวพริบ ติดตลก และ ช่างพูด
และนิสัยของเธออีกอย่างที่เป็นที่เลื่องลือในวงการ ก็คือเธอเป็นคนประะหยัดออกไปในทางขี้เหนียว เนื่องจากครอบครัวพ่อแม่ของเธอเคยประสบวิกฤติทางการเงินจนต้องแยกทางกัน เลยเป็นสาเหตุทำให้เธอไม่ได้เรียนต่อในระดับปริญญา ดังที่เธอเคยฝันเอาไว้ ทำให้เธอมีนิสัยระมัดระวังการใช้เงินติดตัวมาตั้งแต่นั้น
ความรัก
เจิ้งอวี้หลิง ถือเป็นดาราสาวที่มีข่าวเกี่ยวกับความรักไม่มากนัก เมื่อเทียบกับดาราสาวชื่อดังคนอื่น ๆ ในยุคเดียวกันกับเธอ เหตุเพราะเธอเห็นว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของคนสองคนที่จะคบกันมากกว่า ส่วนเรื่องความสัมพันธ์รักนั้น เธอเคยคบหาดูใจนานหลายปีกับนาย กันกั๋วเหลียง (甘國亮) ซึ่งเขาคนนี้เป็นทั้งนักแสดง-ผู้กำกับและคนเขียนบทในวงการบันเทิงฮ่องกง ทั้งคู่ปิ้งกันในกองถ่ายละครเรื่อง เจ้าสาวข้ามแดน (A Girl With A Suitcase 1979) เมื่อปีพ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นละครที่ทั้งคู่ได้ร่วมแสดงด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นละครเรื่องแรกที่เธอได้รับบทนำเป็นนางเอก หลังจากนั้นในปีต่อมาพ.ศ. 2523 ทั้งสองจึงตัดสินใจคบหากันอย่างเปิดเผยต่อสาธารณชน ทั้งคู่คบหาดูใจออกสื่อกันนานถึง 10 ปี แต่แล้วในที่สุดก็ต่างคนต่างไป จนเธอมามีความรักครั้งใหม่ที่ดูเหมือนจะหวานชื่น กับนักร้อง-นักแสดง หลี่ฟาง (呂方) โดยทั้งคู่เจอกันในปีพ.ศ. 2535 ซึ่งในตอนนั้นเธอชอบนิสัยของเขาที่เป็นคนซื่อจริงใจเปิดเผย หลังจากนั้นก็ลองคบหากันดู จนยาวนานมาถึง 16 ปี สุดท้ายก็เลิกลากันในปีพ.ศ. 2551 โดยเธอให้เหตุผลสั้น ๆ ว่านิสัยเข้ากันไม่ได้ แต่ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน
ละครสถานีโทรทัศน์ทีวีบี(TVB)
'''พ.ศ. 2521 พ.ศ. 2522 พ.ศ. 2523 พ.ศ. 2524 พ.ศ. 2525 พ.ศ. 2526 พ.ศ. 2527 พ.ศ. 2528 พ.ศ. 2529 พ.ศ. 2530 พ.ศ. 2532 พ.ศ. 2539'''
วรรณะ (ศาสนาฮินดู)
วรรณะ (वर्ण) เป็นคำในภาษาสันสกฤตที่มีความหมายหลายประการ เช่น ลำดับ สี และชนชั้น ในทางศาสนาฮินดูใช้เรียกชนชั้นทางสังคมในความเชื่อ ในงานเขียนฮินดู เช่น มานุษมิรตี ระบุว่ามีอยู่ทั้งหมดสี่วรรณและกำหนดอาชีพ ข้อกำหนดและหน้าที่ของตน (ธรรม) ได้แก่:
ชุมชนที่เป็นหนึ่งในสี่วรรณะนี้จะเรียกว่าเป็น สวรรณะ (savarna) หรือ "วรรณะฮินดู" ส่วนชาวทลิตและ ชนเผ่าต่าง ๆ ที่ไม่ได้เป็นหนึ่งในสี่วรรณะนี้จะเรียกว่าเป็นพวก อวรรณะ
การแบ่งชนชั้นนี้ต่างกับการแบ่งชนขั้นตามภูมิภาค ชาติ (Jāti) ที่ซึ่งต่อมาถูกนำไปสร้างเป็นแผนที่โดยบริติชราช เพื่อให้ตรงกับ"ชนชั้น" (caste) ในแนวคิดยุโรป
ศัพทมูลวิทยาและต้นกำเนิด
ศัพท์นี้ปรากฏในฤคเวท โดยมีความหมายว่า "สี รูปลักษณ์ภายนอก ภายนอก ร่าง หรือรูปร่าง" ส่วนในมหาภารตะหมายถึง "สี สีย้อม หรือรงควัตถุ"
รถถังครอมเวลล์
รถถังครอมเวลล์ ชื่ออย่างเป็นทางการว่า "รถถัง, ครุยเซอร์, เอ็มเค8, ครอมเวลล์ (เอ27เอ็ม)" เป็นหนึ่งในตระกูลรถถังลาดตระเวนของอังกฤษในสงครามโลกครั้งที่สอง ชื่อนี้มาจากผู้นำฝ่ายต่อต้านราชวงศ์อังกฤษ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ในสงครามกลางเมืองอังกฤษ รถถังครอมเวลล์เป็นรถถังคันแรกที่ถูกนำไปใช้โดยอักกฤษในการผสมผสานกับเครื่องยนต์ที่มีความเร็วทรงพลังและมีความน่าเชื่อถือ(โรลส-รอยส์ มีเดียร์) และเกราะที่หนาพอสมควร ปืนความเร็วสูงที่มีวัตถุประสงค์สองประการไม่สามารถติดตั้งในป้อมปืนและปืนความเร็วปานกลางที่มีวัตถุประสงค์สองประการได้แสดงให้เห็นว่าไม่เพียงพอ รุ่นที่ถูกปรับปรุงด้วยปืนความเร็วสูงกลายมาเป็นรถถังคอมเม็ท
ชื่อ"ครอมเวลล์"ตอนแรกได้ถูกนำไปใช้กับยานพาหนะสามคันในช่วงระหว่างการพัฒนา การพัฒนาครอมเวลล์รุ่นแรกได้ถูกนำไปสู่การสร้าง เอ24 คาวาเลียร์ ต่อมาการพัฒนาครอมเวลล์ได้นำไปสู่การสร้างออกแบบรถถัง, ครุยเซอร์, เอ็มเค8, เซนทอร์(เอ27แอล) ที่ได้เข้าร่วมการประกวดการแข่งขัน รถถังเซนทอร์นั้นมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับครอมเวลล์ รถถังทั้งสองคันต่างมีลักษณะคล้ายกันด้านภายนอก รถถังครอมเวลล์และเซนทอร์จะมีความแตกต่างกันในเครื่องยนต์ที่ใช้ เซนทอร์จะใช้เครื่องยนต์ลิเบอร์ตี้ที่มีกำลัง 410 แรงม้า ส่วนครอมเวลล์จะใช้เครื่องยนต์มีเดียร์ที่มีกำลัง 600 แรงม้าที่ทรงพลังกว่า
ครอมเวลล์นั้นถูกพบเห็นในการรบเป็นครั้งแรกในยุทธการที่นอร์ม็องดีในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1944 รถถังได้ถูกติดตั้งไว้ในกองทหารยานเกราะลาดตระเวนของกองทัพน้อยยานเกราะหลวง ในกองพลยานเกราะที่ 7 กองพลยานเกราะที่ 11 และกองพลยานเกราะการ์ด ในขณะที่กองทหารยานเกราะของสองกองพลหลังได้ถูกติดตั้วด้วยรถถังเอ็ม4 เชอร์แมน กองทหารยานเกราะทของกองพลยานเกราะที่ 7 ได้ถูกติดตั้งด้วยรถถังครอมเวลล์ ส่วนรถถังเซนทอร์นั้นไม่ได้ถูกใช้งานในการสู้รบ ยกเว้นไว้สำหรับการขนปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ขนาด 95 มม ซึ่งถูกใช้งานในการสนับสนุนแก่ราชนาวิกโยธินในช่วงการยกพลขึ้นบกที่ม็องดี
พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์
พระเจ้าโมฮัมหมัด ซาเฮียร์ ชาห์ (ปาทาน/ดารี: محمد ظاهر شاه ; 15 ตุลาคม พ.ศ. 2457 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2550) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน ครองราชย์ตั้งแต่วันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 จนกระทั่งทรงสละราชสมบัติในวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2516 ในรัชสมัยของพระองค์มีการเจริญความสัมพันธไมตรีกับหลายนานาชาติ และสานสัมพันธไมตรีกับประเทศในสงครามเย็นทั้งสองฝ่าย ในรัชสมัยของพระองค์มีการพัฒนาชาติให้ทันสมัยและเจริญรุ่งเรือง และได้ปกครองโดยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ก่อนจะถูกปฏิวัติในเวลาต่อมา
ATC รหัส A03
A03 ยาสำหรับโรคการทำงานของทางเดินอาหาร (Drugs for functional gastrointestinal disorders)  เป็นกลุ่มย่อยตามการรักษาของระบบจำแนกประเภทยาตามการรักษาทางกายวิภาคศาสตร์ (Anatomical Therapeutic Chemical Classification System) จัดอยู่ในกลุ่มหลักตามกายวิภาคศาสตร์ A ทางเดินอาหารและเมแทบอลิซึม (Alimentary tract and metabolism)
เส้นเมริเดียนที่ 50 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 50 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 130 องศาตะวันตก
พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์
ระหว่างที่พระองค์เสด็จพระราชดำเนินเยือนประเทศอิตาลี พระองค์ถูกล้มล้างราชวงศ์จากการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2516 ซึ่งนำโดยพระญาติของพระองค์คือ โมฮัมเหม็ด ดาวูด ข่าน และเปลี่ยนระบอบเป็นสาธารณรัฐ พระองค์ประทับอยู่ที่กรุงโรม จนกระทั่งปี พ.ศ. 2545 พระองค์ได้เสด็จพระราชดำเนินกลับประเทศอัฟกานิสถานหลังจากสิ้นสุดการปกครองของตาลีบัน พระองค์ถูกขนานนามว่าบิดาแห่งอัฟกานิสถาน และดำรงสถานะดังกล่าวจนกระทั่งเสด็จสวรรคตใน พ.ศ. 2550
เส้นเมริเดียนที่ 50 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 50 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์
พระชนม์ชีพช่วงต้น
พระองค์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2457 ที่กรุงคาบูล ราชอาณาจักรอัฟกานิสถาน เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าโมฮัมเหม็ด นาดิร ชาห์ และมาร์ ปะวาห์ เบกุม พระองค์ทรงเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาที่โรงเรียนฮาบิเบีย และจากนั้นก็ศึกษาต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนอะมานียะฮ์ (ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนมิซเตกีร์ ) ต่อมาพระองค์ทรงศึกษาที่โรงเรียนเตรียมทหารในฤดูหนาว จากนั้นพระองค์ถูกส่งไปที่ฝรั่งเศสเพื่ออบรมหลักสูตรเพิ่มเติม และพระองค์จึงเสด็จพระราชดำเนินไปทรงศึกษาต่อที่ประเทศฝรั่งเศสซึ่งพระราชบิดาของพระองค์ประทับที่นั่น โดยทรงศึกษาที่สถาบันปาสเตอร์ มหาวิทยาลัยมงต์แปลิเออร์
เส้นเมริเดียนที่ 50 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
! scope="col" width="115" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแบเร็นตส์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแบเร็นตส์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแบเร็นตส์ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแคสเปียน ! scope="row" | 🇦🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลแคสเปียน ! scope="row" | 🇮🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวเปอร์เซีย ! scope="row" | 🇸🇦 ! scope="row" | 🇾🇪 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇸🇴 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇲🇬 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇲🇬 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! scope="row" | แอนตาร์กติกา
พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์
กษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งอัฟกานิสถาน
หลังพระเจ้าโมฮัมเหม็ด นาดิร ชาห์ถูกลอบปลงพระชนม์ พระองค์ได้เสด็จขึ้นครองราชย์ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ขณะที่ยังทรงมีพระชนมพรรษาได้ 19 พรรษา พระองค์มิได้ทรงมีพระราชอำนาจในการบริหารประเทศตั้งแต่เริ่ม โดยอำนาจอยู่ที่พระราชปิตุลาของพระองค์คือ โมฮัมหมัด นาซิน ข่านและชาห์ มามูด ข่าน ซึ่งทั้งสองต่างดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ในรัชสมัยของพระองค์มีการสร้างความสัมพันธ์กับนานาชาติทั่วโลก และได้เข้าร่วมองค์การสันนิบาตชาติซึ่งได้รับการยอมรับจากสหรัฐ ในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1930 อัฟกานิสถานได้บรรลุข้อตกลงจากหลายนานาชาติในการได้รับความช่วยเหลือและค้าขายกับนานาประเทศ โดยเฉพาะย่างยิ่งกับฝ่ายอักษะ ซึ่งนำโดยนาซีเยอรมนี อิตาลี และญี่ปุ่น
แม้จะมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับฝ่ายอักษะ แต่พระองค์ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองโดยวางตัวเป็นกลาง หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง อัฟกานิสถานก็เกิดเหตุชุลมุนวุ่นวายและเกิดวิกฤตการณ์การเมืองอย่างตึงเครียด พระองค์จึงทรงปฏิรูปประเทศให้ทันสมัยขึ้น แต่การพัฒนาประเทศนั้นก็หยุดชะงักลงอย่างต่อเนื่องอันมาจากลัทธิฝักใฝ่ฝ่ายต่าง ๆ และความขัดแย้งทางการเมืองในช่วงสงครามเย็น ทั้งนี้พระองค์ยังเคยทรงขอความช่วยเหลือจากสหรัฐและสหภาพโซเวียต และอัฟกานิสถานเป็นเพียงไม่กี่ประเทศในโลกที่ได้รับความช่วยเหลือจากทั้งสองฝ่ายในสงครามเย็น พระองค์ทรงตรัสว่าแม้ท่านจะไม่ใช่ทุนนิยม แต่ก็มิได้ต้องการเป็นสังคมนิยมแต่อย่างใด เนื่องจากมิทรงต้องการให้อัฟกานิสถานอยู่ภายใต้อิทธิพลของสหภาพโซเวียตและประเทศจีนหรือประเทศใดๆ ก็ตาม
พระองค์ทรงมีพระราชอำนาจอย่างเต็มตัวใน พ.ศ. 2506 แม้จะเกิดความขัดแย้งทางการเมือง แต่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรอัฟกานิสถานได้ถูกนำมาใช้ใน พ.ศ. 2507 ซึ่งทำให้อัฟกานิสถานเป็นระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ มีรัฐสภา และมีการเลือกตั้ง และยังให้สิทธิสตรีอีกด้วยซึ่งทำให้อัฟกานิสถานเจริญเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ดี ด้วยระบอบการปกครองที่ไม่เสถียร ประกอบกับการปฏิรูปประเทศที่ล้มเหลวของพระองค์ หลายฝ่ายจึงมองว่านี่คืออีกสาเหตุประการหนึ่งที่ทำให้เกิดการปฏิวัติในประเทศขึ้นมาในปี พ.ศ. 2516 และยังถูกปฏิวัติซ้ำเป็นระบอบคอมมิวนิสต์ในปี พ.ศ. 2519
สวรรคต
ในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 พระเจ้าโมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์ เสด็จสวรรคตที่พระตำหนักบริเวณทำเนียบประธานาธิบดีอัฟกานิสถานหลังจากทรงพระประชวรมาเป็นเวลายาวนาน โดยการสวรรคตของพระองค์ถูกแถลงการณ์โดยประธานาธิบดีฮามิด กาไบ โดยเขากล่าวว่า "พระองค์ทรงเป็นผู้รับใช้ประชาชน ทรงเป็นผู้ที่เชื่อมั่นในการปกครองที่ยึดตามหลักสิทธิมนุษยชน" พิธีพระบรมศพของพระองค์ถูกจัดขึ้นในวันที่ 24 กรกฎาคม ปีเดียวกัน โดยฝังพระบรมศพของพระองค์ไว้ที่สุสานหลวงบนเนินเขามะรันจัน ทางทิศตะวันออกของกรุงคาบูล
พระบรมราชอิสริยยศ
ขณะพระองค์ทรงครองราชย์ทรงดำรงพระบรมราชอิสรริยศเป็น ฮิสมาเจสตี โมฮัมเหม็ด ซาเฮียร์ ชาห์แห่งอัฟกานิสถาน.
เจนนิเฟอร์ คิ้ม
พรพรรณ ชุนหชัย (​) หรือชื่อในวงการ เจนนิเฟอร์ คิ้ม เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2510 นักร้องหญิงดีวาแนวหน้าของประเทศไทย เจ้าของเพลงยอดฮิต "คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว"
ประวัติ
พรพรรณ ชุนหชัย (ชื่อเล่น ไก่) หรือเป็นที่รู้จักในนาม เจนนิเฟอร์ คิ้ม เกิดเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2510 บิดาเป็นคนจีน ส่วนมารดาเป็นคนจังหวัดมหาสารคาม จบชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนสมถวิล (ราชดำริ) ปริญญาตรี จาก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เอกภาษาและวรรณคดีไทย โทภาษาอังกฤษ
เจนนิเฟอร์ คิ้ม เริ่มอาชีพนักร้องครั้งแรกตอนอายุ 21 ปี จนเมื่อปี พ.ศ. 2536 ได้เข้าร่วมประกวดร้องเพลงใน เวทีสยามกลการ (Nissan Award 1993) และต่อมาในปี พ.ศ. 2539 เจนนิเฟอร์ คิ้ม ได้มีผลงานอัลบั้มแรก ชื่อชุด JFK: หมวยใหญ่ ในสังกัดสโตน เอนเตอร์เทนเม้นท์ และได้มาร่วมร้องเพลงในอัลบั้มแรกของ โก้ มิสเตอร์แซกแมน เศกพล อุ่นสำราญ ที่ชื่อว่า Koh Mr. Saxman เมื่อปีพ.ศ. 2545 ในเพลง “คิดถึงเธอทุกที(ที่อยู่คนเดียว)” แต่งโดย นิ่ม สีฟ้า ในสังกัด จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ซึ่งนับเป็นเพลงแจ้งเกิดของเจนนิเฟอร์ คิ้ม และทำให้เป็นที่รู้จักของคนไทยมากยิ่งขึ้น และในปีพ.ศ. 2548 เธอก็ได้กลับมาทำผลงานอัลบั้มที่ 2 ที่ชื่อ Nothing too lose ในสังกัด Fatbozstaff หลังจากนั้นเธอได้มีผลงานคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกในปีพ.ศ. 2550 ที่มีชื่อว่าคอนเสิร์ต สโนว์ คิ้ม (Snow Kim) จัดโดยจีเอ็มเอ็ม มีเดีย จากนั้นชื่อของเจนนิเฟอร์ คิ้ม ก็เป็นที่รู้จักและเป็นที่ยอมรับมาจนถึงปัจจุบัน
นอกจากนี้เจนนิเฟอร์ คิ้ม ยังมีผลงานอื่น ๆ อีกมากมาย ทั้งคอนเสิร์ต ผลงานเพลงต่าง ๆ รวมถึงเพลงประกอบละคร ซึ่งมีเพลงสร้างชื่ออย่างเพลง ไม่ยอมหมดหวัง อีกทั้งเธอยังเป็นนักเขียน นักพากย์โฆษณา นักแสดง พิธีกร รวมถึงการเป็นหนึ่งในโค้ชรายการ The Voice Thailand ประเทศไทย และในปัจจุบันเธอยังทำรายการทาง YouTube อีกมากมาย อาทิ รายการแม่ยั่วเมือง, เหงื่อตกกีบ ทางช่อง Youtube: Jennifer Kim Official และรายการเจ๊คิ้มกินรอบวง ทางช่อง Youtube: Scenario & Rachadalai อีกด้วย
อัลบั้มเดี่ยว
สังกัดค่าย: สโตน เอนเตอร์เทนเม้นท์ สังกัดค่าย: fatboyzstaff
ปูทะเล
ปูทะเล (อังกฤษ: Mud crab) เป็นปูในสกุล Scylla ในวงศ์ปูว่ายน้ำ (Portunidae) อาศัยอยู่ในทะเล มี 4 ชนิด ดังนี้
ลักษณะ
มีลักษณะกระดองกลมรีเป็นรูปไข่ สีดำปนแดงหรือสีน้ำตาลเข้ม ขอบระหว่างนัยน์ตามีหนาม 4 อัน ส่วนด้านข้างนัยน์ตาแต่ละข้างมีหนามข้างละ 8-9 อัน ก้ามจะมีหนามแหลม ส่วนขาอื่น ๆ ไม่มีหนาม ตัวผู้จะมีก้ามขนาดใหญ่แข็งแรงกว่าตัวเมียอย่างเห็นได้ชัด เจริญเติบโตด้วยวิธีการลอกคราบ โดยตรงขอบหลังของกระดองจะเผยออกให้เห็นกระดองใหม่ยังเป็นเนื้อเยื่อบาง ๆ ซึ่งเรียกว่า ปูสองกระดอง ถ้าหากเป็นตัวเมียที่มีความสมบูรณ์เพศจะมีไข่อยู่ในกระดอง ซึ่งพบมากในเดือนพฤศจิกายน ปลายสุดของขาคู่ที่ 2-4 มีลักษณะแหลมเรียกว่า "ขาเดิน" ทำหน้าที่ในการเดินเคลื่อนที่ ส่วนขาคู่ที่ 5 เป็นคู่สุดท้ายเรียกว่า "ขาว่ายน้ำ"ตอนปลายสุดของขาคู่นี้มีลักษณะแบนคล้ายใบพาย ใช้สำหรับว่ายน้ำ
การขยายพันธุ์
ฤดูกาลวางไข่ผสมพันธุ์ของปูทะเลอยู่ในช่วงเดือนกันยายน-ธันวาคม แม่ปูจะมีไข่ในระหว่างเดือนกันยายน-ตุลาคม สามารถ วางไข่ได้ตลอดทั้งปี โดยจะวางไข่ชุกชุมในระหว่างเดือนสิงหาคม-ธันวาคม ไข่ของปูทะเลจะมีสีส้มแดง เมื่อไข่แก่ขึ้นจะเป็นสีน้ำตาลเกือบดำ ซึ่งจะถูกปล่อยออกมานอกกระดองบริเวณใต้จับปิ้ง
ปูที่เกิดใหม่จะอยู่ในระยะซูเอี้ย ดำรงชีวิตเป็นแพลงก์ตอน ล่องลอยตามมวลน้ำ หลังผ่านการลอกคราบ 5 ครั้ง จึงพัฒนาเข้าสู่ระยะเมกาโลปา ยังคงดำรงชีวิตเป็นแพลงก์ตอน เมื่อเมกาโลปาลอกคราบจึงลงสู่พื้นท้องน้ำดำรงชีวิตเป็นสัตว์หน้าดิน การเจริญเติบโตจนถึงวัยเจริญพันธุ์ใช้เวลาประมาณ 1.5 ปี ตัวผู้ขนาดโตเต็มที่อาจหนักได้ถึง 3.5 กิโลกรัม ขนาดกระดองกว้างกว่า 24 เซนติเมตร
การกระจายพันธุ์และความสำคัญต่อมนุษย์
พบกระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งของแอฟริกา, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงออสเตรเลีย โดยอาศัยอยู่ในโคลนตมตามป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำที่น้ำท่วมถึง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ซากพืช ซากสัตว์ต่าง ๆ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน
ปูทะเลนั้นมีความสำคัญต่อมนุษย์ในฐานะของสัตว์เศรษฐกิจที่นิยมนำมาปรุงสดเป็นอาหาร เช่น ปูผัดผงกะหรี่, ปูนึ่ง เป็นต้น โดยทางการ ได้แก่ กรมประมง สนับสนุนให้เกษตรกรเพาะเลี้ยง โดยมักจะเลี้ยงในกระชังใกล้กับทะเล เช่น ในพื้นที่เขตบางขุนเทียน ของกรุงเทพมหานคร ถึงขนาดจัดเป็นเทศกาลท่องเที่ยวโดยร่วมกับการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.)
ปูทะเลเป็นที่นิยมรับประทานอย่างยิ่ง โดยเฉพาะในเวลาที่กำลังลอกคราบเพราะเนื้อปูจะนิ่ม กระดองยังไม่แข็งเท่าไหร่ ซึ่งเรียกว่า "ปูนิ่ม"
ที่ประเทศจีนมีตู้อัตโนมัติหยอดเหรียญจำหน่ายปูทะเลด้วย โดยจำหน่ายใส่กล่องพลาสติกกล่องละตัว และในประเทศญี่ปุ่นมีการดัดแปลงให้เป็นลักษณะตู้คล้ายตู้คีบตุ๊กตา
ความสัมพันธ์จีน–แปซิฟิก
เขตโอเชียเนียเป็นพื้นที่ทีมีการแข่งขันทางการทูตอย่างต่อเนื่องระหว่างสาธารณรัฐประชาชนจีน (People's Republic of China; "จีน") กับสาธารณรัฐจีน (Republic of China; "ไต้หวัน") จีนกำหนดว่าไม่มีรัฐใดสามารถมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนและไต้หวันพร้อมกันได้ ณ ค.ศ. 2019 รัฐเอกราชมีความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนจำนวน 10 รัฐ ขณะที่มีเพียง 4 รัฐที่มีความสัมพันธ์ทางการทูตกับไต้หวัน จำนวนตัวเลขดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด เนื่องจากชาติเกาะแปซิฟิกจะประเมินนโยบายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศใหม่ และมักจะเปลี่ยนการให้การรับรองทางการทูตระหว่างปักกิ่งกับไทเป ประเด็นเกี่ยวกับว่าจะให้การรับรองรัฐบาล "จีน" ใด มักถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นหัวข้อกลางในการเลือกตั้งของชาติเกาะแปซิฟิก และประเด็นนี้มักนำไปสู่การอภิปรายไม่ไว้วางใจหลายครั้ง
แม้ว่าทั้งออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ต่างให้การรับรองทางการทูตกับจีนเป็นเวลานาน และมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงและเป็นมิตร แต่ทั้งจีนและไต้หวันต่างพยายามโน้มน้าวให้ชาติเกาะแปซิฟิกขนาดเล็กมีความสัมพันธ์กับประเทศของตน นักวิจารณ์มักกล่าวถึงการทูตลักษณะนี้ว่า "การทูตสมุดเช็ค" ซึ่งมักอยู่ในรูปของความช่วยเหลือทางการพัฒนา หรือในกรณีของจีน จะให้การสนับสนุนการก่อสร้างที่ทำการรัฐบาลขนาดใหญ่ สนามกีฬา หรือโครงสร้างพื้นฐาน หนังสือพิมพ์ไต้หวัน เดอะไชนาโพสต์ ได้กล่าวถึงประเด็นนี้ว่า "ไต้หวันและจีนต่างแข่งขันอย่างดุเดือดเพื่อความสัมพันธ์ทางการทูต และทั้งสองประเทศต่างจ่ายเงินให้เปล่าหลายล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ทางการทูตหรือแย่งชิงพันธมิตรของอีกฝ่าย
รัฐเกาะแปซิฟิกหลายแห่งได้รับเงินช่วยเหลือการพัฒนาจากไต้หวันและจีน เฮมิช แมกดอนัลด์จากหนังสือพิมพ์ ดิเอจ ได้รายงานใน ค.ศ. 2003 ความว่า "การใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งเรื่องการรับรองทางการทูตระหว่างจีนกับไต้หวันเป็นรายรับที่สร้างรายได้เป็นอย่างมากให้กับชาติแปซิฟิกขนาดเล็ก" พันธมิตรของไต้หวันรับปากในการส่งเสริมผลประโยชน์ของไต้หวันในสหประชาชาติอย่างแข็งขัน
นอกจากนี้ ประเทศแปซิฟิกหลายประเทศ รวมถึงออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ปาปัวนิวกินี หมู่เกาะโซโลมอน ตองงา ฟีจี วานูอาตู และซามัวมีประชาชนที่มีเชื้อสายจีนเป็นประชากรกลุ่มน้อย ซึ่งมีชาวจีนโพ้นทะเลรวมกันประมาณ 80,000 คน โดยในฟีจีและปาปัวนิวกินีต่างมีประชากรเชื้อสายจีนชาติละประมาณ 20,000 คน ประเทศอย่างออสเตรเลีย ปาปัวนิวกินี และวานูอาตูเป็นประเทศที่น่าดึงดูดสำหรับนักธุรกิจและนักลงทุนชาวจีน
เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา
เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา (Her Royal Highness Princess Marie-Françoise of Bourbon-Parma) ประสูติเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม 2471 เป็นพระธิดาพระองค์ใหญ่ใน เจ้าชายซาเวียแห่งบูร์บง-ปาร์มา กับ มาเดอลีน เด บูร์บง-บุสเซต เป็นพระภคินีใน เจ้าชายคาลอส ฮิวโก้ ดยุกแห่งปาร์มา พระองค์เป็นทายาทสายตรงของ พระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส
เสกสมรส
เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์ เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2502 โดยได้นรับพระนามว่า เจ้าหญิงเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์ มีพระบุตรดังนี้
พระองค์ต้องเผชิญกับความสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปมากมายในระยะเวลาไม่ถึง 30 ปี โดยในปี 2527 พระโอรสพระองค์ใหญ่ของพระองค์คือ เจ้าชายเอดูอาร์ด-ซาเวีย ถูกสังหาร และในปี 2531 พระโอรสอีกพระองค์คือ เจ้าชายรอแบร์ เอ็มมานูเอล สิ้นพระชนม์จากเนื้องอกในพระมัตถลุงค์ (สมอง) ต่อมา 2553 เจ้าชายเอดูอาร์ด เดอ ลอบโควิซซ์ ก็สิ้นพระชนม์
พระกรณียากิจ
เจ้าหญิงมารี-ฟร็องซวซแห่งบูร์บง-ปาร์มา ทรงปฎิบัติพระกรณียกิจด้านมนุษยธรรม โดยได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานใหญ่แห่งมนุษยธรรมประจำคณะทหารองค์อธิปัตย์แห่งมอลตา ในปี 2530 พระองค์ทรงบริจาคเงินส่วนพระองคืเพื่อก่อตั้งมูลนิธิช่วยเหลือคนจน
ม.มธุการี
ม.มธุการี เป็นนามปากกาของนักเขียนนวนิยายชาวไทยแนวโรแมนติกดราม่าไปจนถึงแนวชีวิตสะท้อนสังคม ที่ไม่เปิดเผยตัวตน โดยมีข้อมูลว่าท่านเริ่มมีผลงานขณะกำลังศึกษาในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ม.มธุการี มีผลงานเขียนอย่างต่อเนื่องมาตั้งแต่ประมาณ ปี พ.ศ. 2510 จนถึงปัจจุบัน โดยตีพิมพ์ออกมาในนาม ม.มธุการี, เพชรน้ำค้าง และ ดาหลา สุมาลิน ผลงานสร้างชื่อที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ ได้แก่ ระบำไฟ , หัวใจสองภาค , ข้าวเปลือก, คนมีคาว, คนละโลก, ชีวิตเปื้อนฝุ่น, ความรักสีดำ เป็นต้น