cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัซเซ็ง
เอ็นเอชเค โคฮากุอูตะกัสเซ็ง (NHK紅白歌合戦 (Enueichikei Kōhaku Uta Gassen); NHK Red and White Song Battle; ชื่อสั้น: โคฮากุ ) หรือที่คนไทยรู้จักกันในชื่อ งานขาวแดง เป็นรายการพิเศษประเภทเทศกาลดนตรี ที่ออกอากาศทางวิทยุและโทรทัศน์ในเครือข่ายเอ็นเอชเค ทั้งภายในประเทศและต่างประเทศ เริ่มออกอากาศตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 จนถึงปัจจุบัน ซึ่งถือเป็นรายการประจำปีที่ออกอากาศยาวนานที่สุดในวงการวิทยุและวงการโทรทัศน์ญี่ปุ่น โดยจัดขึ้นทุกวันที่ 31 ธันวาคมของทุกปี และสิ้นสุดก่อนเที่ยงคืนของวันนั้น
ในแต่ละปี รายการจะเชิญนักร้องในวงการเพลงของญี่ปุ่นมาร่วมรายการไว้จำนวนมาก โดยจะแบ่งเป็น 2 ทีม คือทีมสีแดง (紅組 (Akagumi)) แทนทีมนักร้องฝ่ายหญิง และทีมสีขาว (白組 (Shirogumi)) แทนทีมนักร้องฝ่ายชาย โดยจะต้องแข่งขันร้องเพลงของตน และเมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง จะมีการลงคะแนนตัดสินว่าทีมสีใดทำโชว์ได้ดีที่สุด โดยตัดสินมาจากคณะกรรมการที่เชิญมาจากหลากหลายสาขาอาชีพ และผู้ชมในการแสดงที่ติดต่อขอรับบัตรจากการลงทะเบียนของเอ็นเอชเค (ภายหลังได้เพิ่มการโหวตจากผู้ชมทางบ้านผ่านหน้าจอโทรทัศน์, ระบบ 1-Seg และผ่านแอพพลิเคชันที่จัดทำไว้โดยเฉพาะ) ทีมที่มีคะแนนสูงสุดจะเป็นทีมที่ชนะ แต่ถึงไม่ว่าทีมสีใดจะเป็นทีมที่ชนะในแต่ละปี การเข้าร่วมรายการนี้ถือว่าเป็นเกียรติสูงสุดของตัวนักร้องเอง
ในทุกๆ ปี รายการมักจะมีผู้ชมทั่วญี่ปุ่น ตลอดจนสื่อฝั่งตรงข้ามให้ความสนใจกับรายการนี้ โดยระดับผู้ชม (เรตติง) สูงสุดอยู่ที่ร้อยละ 81.4 (ครั้งที่ 14) และยังเป็นอันดับหนึ่งของรายการโทรทัศน์ที่มีเรตติ้งสูงที่สุดในหลาย ๆ ปี ที่ผ่านมา รายการนี้จึงถือเป็นธรรมเนียมในวันสิ้นปีของชาวญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 2021 มีรายงานว่าจะย้ายการจัดรายการที่ ฮอลล์เอ ศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว เนื่องจากการปิดปรับปรุงของเอ็นเอชเคฮอลล์ ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบ 49 ปีที่ย้ายสถานที่การจัดรายการภายหลังเอ็นเอชเคฮอลล์เปิดทำการเมื่อปี ค.ศ. 1972 และได้ใช้เป็นสถานที่จัดงานตั้งแต่ครั้งที่ 23 เป็นต้นมา
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) เป็นเทคนิคการสื่อสารแบบนิรนามผ่านเครือข่ายคอมพิวเตอร์ ในเครือข่ายหัวหอม ข้อความจะเข้ารหัสลับเป็นชั้น ๆ จึงอุปมาเหมือนกับชั้นหัวหอม ข้อมูลที่เข้ารหัสจะส่งผ่านโหนด/สถานีรีเลย์ในเครือข่ายที่เรียกว่า เราเตอร์หัวหอม (onion router) โดยแต่ละสถานีจะ "ปอก" ชั้นหนึ่งออกเพื่อเปิดเอาข้อมูลที่จะส่งต่อไป เมื่อชั้นสุดท้ายได้ถอดรหัสแล้ว ข้อความเดิมก็จะส่งไปยังระบบเป้าหมายจริง ๆ ผู้ส่งได้สภาวะนิรนามก็เพราะสถานีในระหว่าง ๆ จะรู้ที่อยู่/ตำแหน่งของโหนดก่อนหน้าและโหนดที่ส่งต่อไปเท่านั้น โดยไม่มีสถานีไหน ๆ ที่รู้ที่อยู่ของทั้งระบบต้นสายและระบบปลายทางทั้งสอง แม้ระบบปลายทางเองก็รู้เพียงแต่ที่อยู่ของสถานีสุดท้ายในเครือข่ายเท่านั้น แต่ก็มีวิธีที่สามารถทำลายสภาวะนิรนามของเทคนิคเช่นนี้ได้ เช่น การวิเคราะห์เวลา ถ้าสามารถดักฟังข้อมูลทั้งขาเข้าขาออกจากเครือข่ายได้
พัฒนาการและการทำให้เกิดผล
การจัดเส้นทางแบบหัวหอมได้พัฒนาขึ้นในกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 ณ แล็บวิจัยกองทัพเรือสหรัฐโดยเจ้าหน้าที่คือ Paul Syverson, Michael G. Reed, และ David Goldschlag เพื่อป้องกันการสื่อสารราชการลับของสหรัฐออนไลน์ แล้วต่อมาจึงพัฒนายิ่งขึ้นโดยสำนักงานโปรเจ็กต์งานวิจัยก้าวหน้ากระทรวงกลาโหม (DARPA) แล้วจดสิทธิบัตรโดยกองทัพเรือในปี 1998
ต่อมาในปี 2002 นักวิทยาการคอมพิวเตอร์ รอเจอร์ ดิงเกิลไดน์ (Roger Dingledine) และนิก แม็ทธิวสัน (Nick Mathewson) จึงร่วมมือกับ Syverson เพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์การจัดเส้นทางแบบหัวหอมในรูปแบบที่รู้จักกันดีที่สุด คือ ทอร์ (Tor) ซึ่งในเวลานั้นเรียกว่า The Onion Routing project หรือ TOR project (โปรเจ็กต์ทอร์) แล้วต่อมาในปี 2004 จึงได้ตีพิมพ์เอกสารการออกแบบของทอร์รุ่นสองในงานประชุม USENIX Security ครั้งที่ 13 ซึ่งกลายเป็นมูลฐานของการทำให้เกิดผลต่อมา
การดำเนินงาน
ให้สังเกตว่า การจัดเส้นทางแบบหัวหอมเป็นโพรโทคอลที่ดำเนินการและพัฒนาการขึ้นเรื่อย ๆ โดยโปรเจ็กต์ทอร์เป็นหลัก เนื่องจากไม่มีเอกสารที่รวมสรุปการทำให้เกิดผลดังที่ใช้ในปัจจุบันแบบง่าย ๆ นอกเหนือจากเอกสารกำหนดคุณลักษณะทางเทคนิกต่าง ๆ ข้อมูลในบทความนี้จึงมาจากบทความต่าง ๆ เริ่มตั้งแต่เอกสารแสดงแบบของโพรโทรคอลรุ่นสองของทอร์ในปี 2004 เนื้อความในบทความอาจจะจับใจความสำคัญต่าง ๆ ได้ แต่รายละเอียดบางอย่างอาจเคลื่อนคลาดจากดังที่ทำให้เกิดผลในปัจจุบัน
คำอธิบายคร่าว ๆ
การจัดเส้นทางแบบหัวหอม (onion routing) ทำให้เกิดผลโดยการเข้ารหัสลับในชั้นโปรแกรมประยุกต์ของโพรโทคอลสแตกทีซีพีที่ใช้ในการสื่อสาร โดยทำเป็นชั้น ๆ เหมือนกับของหัวหอม คือระบบผู้ใช้จะสร้างวงจรการสื่อสารเสมือนผ่านสถานี/โหนดส่งต่อต่าง ๆ 3 สถานีซึ่งเลือกโดยสุ่มเป็นลำดับ ๆ การสร้างจะเพิ่มสถานีทีละสถานี ๆ เข้าในวงจรด้วยการสื่อสารที่เข้ารหัสลับ โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี จะรู้แต่เลขที่อยู่ไอพีขาเข้าและขาออกของตน ๆ เท่านั้น และไม่มีสถานีไหนในระหว่าง ที่รู้ทั้งที่อยู่ของต้นสายและของปลายทางทั้งสอง แม้ในมุมมองของระบบปลายทาง ก็จะดูเหมือนว่าการสื่อสารเริ่มมาจากสถานีขาออกของเครือข่าย เมื่อกำลังสร้างวงจร ระบบผู้ใช้จะแลกเปลี่ยนกุญแจเข้ารหัสลับแบบสมมาตรโดยเฉพาะ ๆ กับโหนดส่งต่อแต่ละสถานี เพื่อเมื่อส่งข้อมูลไปยังปลายทาง ระบบผู้ใช้ก็จะเข้ารหัสข้อมูลเป็นชั้น ๆ ด้วยกุญแจที่แลกเปลี่ยนเริ่มตั้งแต่สถานีขาออก (สถานีสุดท้าย) ย้อนลำดับกลับมาจะถึงสถานีขาเข้า เมื่อข้อมูลส่งไปถึงแต่ละสถานี ๆ สถานีก็จะสามารถถอดรหัสชั้นที่เข้ากุญแจซึ่งตนได้แลกเปลี่ยน แล้วทำการที่สมควรเช่นส่งข้อมูลนั้นต่อไปได้ โดยที่ไม่สามารถรู้ข้อมูลที่ส่งต่อเพราะเข้ารหัสด้วยกุญแจที่ตนไม่มี สถานีขาออกจะเป็นผู้ถอดรหัสชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อมูลดั้งเดิมไปยังระบบปลายทางต่อไป
เมื่อระบบปลายทางส่งข้อมูลกลับไปยังระบบผู้ใช้ ข้อมูลก็จะวิ่งผ่านวงจรการสื่อสารเดียวกันโดยกลับลำดับคือจากสถานีขาออกจนไปถึงสถานีขาเข้า โดยสถานีส่งต่อแต่ละสถานี ๆ จะเข้ารหัสลับข้อมูลด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกับระบบผู้ใช้ ดังนั้น เมื่อสถานีขาเข้าส่งข้อมูลกลับไปถึงระบบต้นทาง ข้อมูลเซลล์จะเข้ารหัสไว้เป็นสามชั้น ซึ่งระบบผู้ใช้จะถอดรหัสด้วยกุญแจที่ตนใช้ร่วมกันสถานีส่งต่อต่าง ๆ
เซลล์
เราเตอร์หัวหอมสื่อสารกับกันและกัน และกับระบบผู้ใช้ ผ่านการเชื่อมต่อกันด้วยทีแอลเอสและการเข้ารหัสด้วยกุญแจอายุสั้น ทีแอลเอสช่วยปกปิดข้อมูลในสายเชื่อมต่อให้เป็นความลับที่แม้เมื่อดักเก็บข้อมูลไว้ได้ ก็จะไม่สามารถถอดรหัสข้อมูลได้ในอนาคต (perfect forward secrecy) และป้องกันผู้โจมตีไม่ให้เปลี่ยนข้อมูลในสาย หรือปลอมตัวว่าเป็นเราเตอร์หัวหอม
ข้อมูลส่งผ่านเครือข่ายโดยมีหน่วยเป็นเซลล์ ซึ่งมีขนาดตายตัวคือ 512 ไบต์ และเมื่อเซลล์แต่ละเซลล์วิ่งผ่านวงจรเริ่มตั้งแต่ระบบผู้ใช้ เซลล์จะเข้ารหัสลับด้วยกุญแจทีแอลเอสของการเชื่อมต่อแบบทีแอลเอสในระหว่างระบบที่อยู่ต่อกันโดยตรง ส่วนหัวของแต่ละเซลล์มีข้อมูลคือ เซลล์ควบคุมสามารถมีคำสั่งรวมทั้ง
สำหรับเซลล์ส่งต่อ ส่วนที่เป็นข้อมูลภายในเซลล์จะเข้ารหัสลับด้วยกุญแจอายุสั้นที่ร่วมใช้ระหว่างระบบผู้ใช้กับสถานีแต่ละสถานี ส่วนนี้ยังมีส่วนหัวรีเลย์ (relay header) ซึ่งอยู่ในลำดับต่อไปจากส่วนหัวของเซลล์ รวมทั้ง เซลล์ส่งต่อสามารถมีคำสั่งดังต่อไปนี้คือ
การสร้างวงจรเสมือน
เพื่อสร้างวงจรเสมือนหนึ่ง ๆ ระบบผู้ใช้จะขอรายการสถานีส่งต่อจากโหนดสารบบ รายการที่ได้จะเซ็นชื่อโดยกุญแจระบุตัวระยะกลางของโหนดสารบบ และข้อมูลเกี่ยวกับสถานีจะเซ็นชื่อโดยกุญแจระบุตัวของสถานีที่สัมพันธ์กัน ระบบผู้ใช้ปกติจะเลือกสถานี 3 สถานีจากรายการเพื่อสร้างวงจร โดยมีการเลือกโหนดขาเข้าจากรายการสุ่มที่เลือกใช้นานเป็นพิเศษที่เรียกว่า สถานียาม (entry guards)
โหนดที่เลือกจะจับเรียงลำดับเป็น "โซ่" หรือ "วงจร" ที่จะส่งผ่านข้อมูล เพื่อรักษาสภาพนิรนามของผู้ส่ง ไม่มีโหนดไหนในวงจรที่รู้ทั้งที่อยู่ของต้นสายและของปลายทางทั้งสอง แม้ในมุมมองของระบบปลายทาง ก็จะดูเหมือนว่าการสื่อสารเริ่มมาจากสถานีขาออกของเครือข่าย เช่นกัน ไม่มีโหนดไหนในวงจรที่สามารถบอกว่ามีโหนดจำนวนเท่าไรในวงจรหรือรู้เส้นทางการส่งข้อมูลทั้งหมดภายในวงจร และโหนดสุดท้ายเท่านั้น ซึ่งเรียกว่าโหนดขาออก (exit node) จะสามารถกำหนดตำแหน่งตัวเองภายในลูกโซ่
ตัวอย่างนี้ เป็นการสร้างวงจรที่มีโหนดส่งต่อเพียงแค่สองสถานีเท่านั้น การสร้างวงจรเพิ่มเพื่อให้มีโหนดส่งต่อ 3 สถานีก็ทำได้โดยนัยเดียวกัน คือระบบผู้ใช้สามารถส่งคำขอการต่อวงจร (Extend) เชื่อมกับสถานีสามไปยังสถานีสองโดยส่งผ่านสถานีหนึ่ง คล้ายกับลำดับ 3 ที่กล่าวมาแล้ว แต่เข้ารหัสลับส่วนข้อมูลของเซลล์สองครั้งด้วยกุญแจอายุสั้นที่ใช้ร่วมกับสถานีสอง (g^x2y2) แล้วด้วยกุญแจอายุสั้นที่ใช้ร่วมกับสถานีหนึ่ง (g^x1y1)
เพื่อความกระจ่าง อาจกล่าวโดยอีกวิธีหนึ่งก็คือ
เมื่อสร้างวงจรเสร็จแล้ว ระบบผู้ใช้ก็จะสามารถส่งข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ตไปยังระบบปลายทางอย่างนิรนามได้ สำหรับโปรแกรมผู้ใช้ที่ตั้งให้สื่อสารผ่านเครือข่ายหัวหอม ไม่ว่าจะเป็นโปรแกรมเดียว (เช่นทอร์เบราว์เซอร์) หรือหลายโปรแกรม สายข้อมูลทีซีพีต่าง ๆ ที่โปรแกรมผู้ใช้สร้างก็จะส่งผ่านวงจรเดียวกัน แต่ระบบผู้ใช้จะตั้งวงจรใหม่ทุก ๆ 10 นาที ดังนั้น สายข้อมูลใหม่ที่ตั้งขึ้นก็จะใช้วงจรใหม่ ส่วนสายข้อมูลเก่าที่ยังดำเนินการอยู่ก็จะคงอยู่ในวงจรเดิมจนกว่าจะเสร็จ ดังนั้น ในระบบผู้ใช้ อาจมีการส่งข้อมูลผ่านเครือข่ายหัวหอมเป็นหลายวงจร แต่ละวงจรอาจมีสายข้อมูลหลายสาย โดยอาจเป็นสายข้อมูลจากโปรแกรมชุดเดียวหรือหลายโปรแกรม การเปลี่ยนวงจรการสื่อสารเช่นนี้ โดยมีสถานีขาออกที่ต่าง ๆ กัน จะทำให้ระบบปลายทางสัมพันธ์การกระทำของผู้ใช้ที่เกิดในเวลาต่าง ๆ ได้ยากขึ้น
การส่งข้อมูล
เมื่อวงจรสร้างขึ้นแล้ว ระบบผู้ใช้สามารถเริ่มส่งรับข้อมูลผ่านเครือข่ายนิรนามที่เข้ารหัสลับด้วยกุญแจสองตัวคือ กุญแจอายุสั้นที่ใช้เข้ารหัสเพียงส่วนข้อมูลของเซลล์เป็นชั้น ๆ และกุญแจทีแอลเอสที่ใช้เข้ารหัสเซลล์ทั้งหมดเมื่อส่งผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตระหว่างสถานี ๆ โดยที่ไม่มีสถานีส่งต่อใด ๆ รวมทั้งระบบปลายทาง ที่สามารถรู้ทั้งที่อยู่ไอพีของระบบผู้ใช้และของระบบปลายทางทั้งสอง และมีสถานีทางออกเท่านั้น ที่สามารถเข้าถึงข้อมูลดั้งเดิมที่ส่งในระหว่างต้นสายและปลายทาง ยกเว้นถ้าผู้ใช้ใช้โปรแกรมที่เข้ารหัสข้อมูลจากต้นจนถึงปลาย เช่น ทอร์เบราว์เซอร์เมื่อสื่อสารผ่านเอชทีทีพีเอสเป็นต้น อนึ่ง เพราะกุญแจที่ใช้เข้ารหัสลับเป็นกุญแจชั่วคราว จึงหมายความว่า แม้ถ้ามีใครดักเก็บข้อมูลที่ส่งผ่านระหว่างระบบต่าง ๆ แล้วโจมตีเข้าถึงระบบเหล่านั้นได้ในภายหลัง ก็จะไม่สามารถถอดรหัสข้อมูลเหล่านั้นได้เพราะระบบได้ทิ้งกุญแจไปแล้ว
การรับส่งข้อมูลมีรายละเอียดคือ (ดูรูป)
วิธีการโจมตี
ผู้ออกแบบการจัดเส้นทางแบบหัวหอมได้พิจารณาการโจมตีและผลต่อระบบหลายอย่าง (ปี 2004) รวมทั้งที่จัดว่าเป็นการดักฟังเฉย ๆ (passive attack) และแบบต้องทำการอย่างแอ๊กถีฟ (active attack) ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างของการโจมตีที่ได้พิจารณา
แบบดักฟังเฉย ๆ
การโจมตีแบบดักฟังเฉย ๆ (passive attack) รวมทั้ง
แบบแอ๊กถีฟ
การโจมตีแบบแอ๊กถีฟ (active attack) รวมทั้ง
การวิเคราะห์เวลา
เหตุผลหนึ่งที่การเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตปกติจะไม่ได้สภาวะนิรนาม ก็เพราะผู้ให้บริการสามารถติดตามและลงบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์ ยกตัวอย่างเช่น เมื่อผู้ใช้เยี่ยมชมเว็บไซต์ ข้อมูลเองอาจจะปลอดภัยเพราะเชื่อมต่อด้วยเอชทีทีพีเอส ดังนั้น คนพวกอื่นจะไม่สามารถรู้รหัสผ่าน อีเมล และเนื้อความอื่น ๆ แต่ก็ยังมีบันทึกเกี่ยวกับการเชื่อมต่อเอง เช่น ต่อเมื่อไร มีข้อมูลส่งผ่านแค่ไหน
การจัดเส้นทางแบบหัวหอมจะสร้างทางที่คลุมเครือระหว่างคอมพิวเตอร์สองเครื่อง เพื่อไม่ให้ระบบผู้ใช้เชื่อมต่อกับเว็บไซต์โดยตรง แม้จะยังมีบันทึกการเชื่อมต่อกันระหว่างคอมพิวเตอร์และก็ยังสามารถวิเคราะห์การสื่อสารเนื่องกับบันทึกการเชื่อมต่อเช่นนั้น แล้วพยายามเชื่อมเวลาและการส่งข้อมูลกับการเชื่อมต่อไปยังผู้รับหนึ่ง ๆ ยกตัวอย่างเช่น อาจจะเห็นบุคคลส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนไปยังคอมพิวเตอร์ที่ไม่รู้จัก 3 วินาทีก่อนคอมพิวเตอร์อีกเครื่องที่ไม่รู้จักก็ส่งข้อมูล 51 กิโลไบต์ถ้วนเช่นกันไปยังเว็บไซต์หนึ่งโดยเฉพาะ
ปัจจัยที่อาจช่วยให้วิเคราะห์การสื่อสารได้รวมทั้งโหนดขัดข้องแล้วออกจากเครือข่าย และโหนดส่งต่อที่ถูกแฮ็กให้เก็บบันทึกการเชื่อมต่อทุก ๆ ครั้งที่มีการสร้างวงจรใหม่
การจัดเส้นทางแบบกระเทียม (Garlic routing) เป็นการจัดเส้นทางแบบหัวหอมอีกอย่างหนึ่งที่ใช้ในเครือข่ายไอทูพี และเข้ารหัสลับข้อความหลายข้อความเข้าด้วยกันเพื่อทำการวิเคราะห์การสื่อสารเช่นนี้ให้ยากขึ้น และเพื่อเพิ่มความเร็วในการถ่ายโอนข้อมูล
โหนดขาออก (Exit node)
แม้ข้อความที่ส่งจะเข้ารหัสลับเป็นชั้น ๆ แต่หน้าที่ของโหนดขาออก (exit node) ที่เป็นโหนดท้ายสุดในโซ่ ก็คือการถอดรหัสลับชั้นสุดท้ายแล้วส่งข้อความไปให้ผู้รับ ดังนั้น โหนดขาออกที่ถูกแก้ก็อาจจะเก็บข้อมูลที่ส่ง ซึ่งอาจมีรหัสผ่าน ข้อความส่วนตัว เลขบัญชีธนาคาร หรือข้อมูลส่วนตัวอื่น ๆ ในปี 2007 นักวิจัยชาวสวีเดนได้ใช้การโจมตีคล้าย ๆ กันนี้แล้วสามารถเก็บรหัสผ่านของบัญชีอีเมลกว่า 100 บัญชีของสถานทูตประเทศต่าง ๆ
จุดอ่อนโหนดขาออกจะคล้ายกับที่พบในเครือข่ายไร้สายที่ไม่ได้ทำให้ปลอดภัย คือข้อมูลที่ส่งโดยผู้ใช้เครือข่ายอาจถูกดักฟังโดยผู้ใช้อีกคนหนึ่งหรือโดยผู้ดำเนินการเราเตอร์ โดยปัญหาทั้งสองนี้สามารถแก้ได้โดยใช้การเชื่อมต่อที่เข้ารหัสลับจากต้นถึงปลาย เช่น เอสเอสแอลหรือเอชทีทีพีเอส ซึ่งทำให้แม้แต่ผู้ส่งต่อลำดับสุดท้ายก็ไม่สามารถรู้ข้อความดั้งเดิมได้
อำเภอทุ่งฝน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอทุ่งฝนตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอทุ่งฝนแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 4 ตำบล 37 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอทุ่งฝนประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
บ่าย
บ่าย เป็นเวลาของวัน อยู่ระหว่างเที่ยงวันและเวลาเย็น บ่ายเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวลงจากจุดจอมฟ้าบนท้องฟ้ามาจนถึงจุดใด ๆ ก่อนถึงปลายทางที่ขอบฟ้าในทิศตะวันตก ในชีวิตของมนุษย์ เวลาบ่ายคือช่วงเวลาครึ่งหลังของการทำงานและเวลาเรียน เวลาบ่ายยังมีความเกี่ยวข้องกับสุขภาพ ความปลอดภัย และผลิตภาพทางเศรษฐกิจด้วย โดยทั่วไป ในช่วงบ่ายอ่อน ๆ หลังจากคนส่วนใหญ่กินอาหารกลางวันกัน พวกเขาจะมีสมรรถนะในการทำงานลดลง ความตื่นตัวลดลง และความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์
ศัพทวิทยา
บ่าย เป็นเวลาที่อยู่ระหว่างตอนเที่ยงวันและเวลาเย็น ช่วงเวลาเฉพาะของเวลาบ่ายครอบคลุมในทิศทางเดียว ปัจจุบัน เที่ยงวันถูกนิยามไว้ที่เวลา 12:00 น. แต่ตอนบ่ายจะขึ้นอยู่กับเวลาเย็นเริ่มต้นเมื่อใด จึงไม่มีคำนิยามที่เป็นมาตรฐาน อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 ถึง 14 เที่ยงวันหมายถึงเวลาบ่ายสาม อธิบายได้ว่าเป็นการเปลี่ยนเวลาสำหรับผู้สวดมนต์และมื้ออาหารกลางวัน ตามนิยามของเวลาเที่ยงวีน ดังนั้นบ่ายจึงมีกรอบเวลาสั้นกว่า
คำว่าบ่ายในภาษาอังกฤษคือ afternoon มาจากคำว่า after และ noon ยืนยันการใช้ครั้งแรกราว ค.ศ. 1300 ภาษาอังกฤษยุคกลางมีคำว่า afternoon และคำว่า aftermete ที่มีความหมายเดียวกัน การกล่าวถึงตอนบ่ายในภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 15 และ 16 คือ at afternoon แต่ถูกเปลี่ยนเป็น in the afternoon ตั้งแต่นั้นมา ในภาษาอังกฤษอเมริกันภาคใต้ และภาษาอังกฤษอเมริกันภาคกลาง บางครั้งใช้คำว่า evening ครอบคลุมเวลากลางวันและกลางคืน ภาษาไอริชมีคำที่บอกช่วงเวลาบ่ายแก่ถึงตกค่ำมากถึง 4 คำ ซึ่งช่วงเวลานี้ถือว่าลึกลับ ในเชิงอุปมา คำว่า afternoon หมายถึงช่วงเวลาปลาย ๆ ในเวลาหรือช่วงชีวิตของคนคนหนึ่ง
คำว่า afternoon ไม่ควรสับสนกับคำว่า "after noon" ที่มีความหมายเหมือน post meridiem (p.m.) หมายถึงเวลาระหว่าง 12.00 น. และ 00.00 น.
เหตุการณ์
บ่ายเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์ลดตัวลงจากจุดสูงสุดในเวลากลางวัน ในระหว่างช่วงบ่าย ดวงอาทิตย์จะเคลื่อนตัวจากกลางท้องฟ้าลงมาที่ทิศตะวันตก ในช่วงบ่ายแก่ แสงอาทิตย์จะสว่างและเจิดจ้า เพราะดวงอาทิตย์อยู่ที่มุมต่ำในท้องฟ้า เวลาทำงานมาตรฐานในประเทศอุตสาหกรรมส่วนใหญ่เริ่มจากเช้าไปจนถึงบ่ายแก่ หรือตอนเย็น อย่างเช่น 9 โมงเช้า ถึง 5 โมงเย็น ดังนั้นช่วงหลังจากเวลาทำงานเกิดขึ้นในเวลาบ่าย ปกติโรงเรียนจะปล่อยนักเรียนกลับบ้านในตอนบ่ายเช่นกัน
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี
รายพระนามพระคู่ครองในราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี เป็นพระยศของคู่สมรสของกษัตริย์แห่งอียิปต์ในช่วงราชวงศ์มูฮัมหมัดอาลี ซึ่งตำแหน่งนี้ได้เริ่มการใช้ในรัชสมัยของพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ (ครองราชย์ 1917-1936) ซึ่งได้เปลี่ยนแปลงพระยศของพระองค์เองจากสุลต่านแห่งอียิปต์เป็นกษัตริย์แห่งอียิปต์พร้อมกับตำแหน่งพระคู่สมรสด้วย โดยผู้ที่ได้รับแต่งตั้งพระยศสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์พระองค์แรกคือ สมเด็จพระราชินีนาซลีแห่งอียิปต์ (1919-1936) ส่วนพระราชินีองค์สุดท้ายคือสมเด็จพระราชินีฟาดิลาแห่งอียิปต์ (1976-1999) แม้ว่าจะเสกสมรสภายหลังจากที่พระเจ้าฟูอัดที่ 2 แห่งอียิปต์ สละราชบัลลังก์แล้วก็ตาม แต่พระองค์ก็ยังถือเป็นผู้อ้างสิทธิในตำแหน่งสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์ ภายหลังฟาดิลาก็ได้หย่าขาดจากพระราชสวามี ปัจจุบันจึงดำรงพระยศเป็นเจ้าหญิงนอกราชบัลลังก์
สันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ (ค.ศ. 1571)
สันนิบาตศักดิ์สิทธิ์ (Holy League) ของปี ค.ศ. 1571 คือกลุ่มรัฐโรมันคาทอลิกที่มีทางออกสู่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เพื่อต่อต้านอิทธิพลของจักรวรรดิออตโตมันในบริเวณทางตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 5 ทรงสถาปนาขึ้นเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1571
สมาชิกของสันนิบาตประกอบด้วยรัฐสันตะปาปา ราชอาณาจักรสเปน เนเปิลส์ และซิซิลีของฮับส์บูร์ก สาธารณรัฐเวนิส สาธารณรัฐเจนัว แกรนด์ดัชชีตอสคานา ดัชชีซาวอย ดัชชีปาร์มา ดัชชีอูร์บีโน และอัศวินแห่งมอลตา รัฐต่าง ๆ เหล่านี้มีกองเรือประเภทต่างๆ ด้วยกันทั้งหมดด้วยกัน 300 ลำ ทหารราบ 50,000 คน และทหารม้า 4,500 คน และมีปืนที่พร้อมที่จะต่อสู้ในวันที่ 1 ของทุกปี โดยมีเจ้าชายจอห์นแห่งออสเตรีย พระอนุชาต่างพระมารดาในพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน เป็นผู้บังคับบัญชาการสูงสุด ทุนทรัพย์ในการบำรุงกองเรือมาจากรัฐสันตะปาปา สเปน และสาธารณรัฐเวนิส
สันนิบาตศักดิ์สิทธิ์เปิดโอกาสการเป็นสมาชิกแก่จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ฝรั่งเศส และโปรตุเกส แต่ไม่มีผู้ใดเข้าร่วม จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ประสงค์ที่จะรักษาสันติภาพกับอิสตันบุล ขณะที่ฝรั่งเศสเป็นพันธมิตรกับออตโตมันในการต่อต้านอิทธิพลของกลุ่มพันธมิตรสเปน และโปรตุเกสมัวแต่ยุ่งอยู่กับโมร็อกโกและการเผชิญความขัดแย้งโดยตรงกับออตโตมันในทะเลแดงและมหาสมุทรอินเดียซึ่งทำให้ไม่มีกำลังพอที่ส่งคนไปช่วยสันนิบาตได้
สันนิบาตเริ่มด้วยการรวมกองทัพเรือเข้าด้วยกันเพื่อช่วยเวนิสต่อต้านการรุกรานของออตโตมันที่นำโดยลาลา คารา มุสตาฟา ปาชาในไซปรัสในเดือนกรกฎาคมปี ค.ศ. 1570 แต่ไปถึงไม่ทันที่จะช่วยให้ไซปรัสรอดจากการยึดครองโดยออตโตมัน
พรมแดนของประเทศรัสเซีย
ในฐานะประเทศที่ทอดยาวข้ามทวีปในยูเรเซีย รัสเซียมีพรมแดนร่วมกันทั้งในยุโรปและเอเชีย จากพรมแดนทั้งหมด 20 แห่ง 12 แห่งอยู่ในยุโรปและ 5 แห่งอยู่ในเอเชียและ 1 พรมแดนอยู่ในช่องแคบแบริ่ง ระหว่างอเมริกาเหนือและเอเชีย
ภาพรวม
รัสเซียมีพรมแดนติดกับประเทศต่าง ๆ มากกว่ารัฐอื่น ๆ ในโลก เนื่องจากมีพื้นที่กว้างขวาง ซึ่งรวมถึงสี่ประเทศที่ได้รับการยอมรับบางส่วน และสองประเทศที่มีเขตแดนทางน้ำ (ดูด้านล่าง เป็นตัวเอียง)
ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล
ศศิมาภรณ์ ไชยโกมล (ชื่อเล่น:หนิง) มีชื่อจริงว่า ภูชิษา รัตนะเดชนิธิศ (11 กันยายน พ.ศ. 2509-30 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นนักแสดงชาวไทย เคยเข้าประกวดนางสาวไทย ประจำปี พ.ศ. 2528 ปีเดียวกับ ธารทิพย์ พงษ์สุข ลีลาวดี วัชโรบล ได้รับตำแหน่งรองอันดับ 2 และเป็นตัวแทนสาวไทยเข้าประกวดนางงามนานาชาติปี 1985 ที่ ญี่ปุ่น
ประวัติ
ศศิมาภรณ์มีผลงานแสดงภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ อาทิ ภาพยนตร์เรื่อง คุณจ่าเรือแจว, พ่อปลาไหล แม่พังพอน, จุ๊ย, ผีสองนาง, ส.อ.ว. ห้อง 2 รุ่น 44, ครูจันทร์แรม ประทีปแห่งลุ่มแม่น้ำแม่สาย มิวสิกวิดีโอเพลง ขวัญเรียม ของ พัชรา แวงวรรณ รวมทั้งละครเรื่อง ฝนเหนือ ซึ่งเป็นเรื่องสุดท้าย
ในปี พ.ศ. 2550 ศศิมาภรณ์ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่กระดูกไขสันหลัง จนได้เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลศิริราช และเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2554 ขณะมีอายุได้ 45 ปี
ด้านชีวิตครอบครัว ครั้งแรกสมรสกับสามี ได้บุตรสาวคือ ลลิดา ทองหล่อ(เดียร์) อดีตทูตสินค้าของธนาคารกสิกรไทย แต่มีอันต้องแยกทางกัน ครั้งที่สองได้บุตรชายคือ ภูกริช รัตนะเดชนิธิศ(ซามูไร)
ป้อมนีช
ป้อมนีช (Нишка тврђава / Niška tvrđava) ตั้งอยู่ที่เมืองนีช ประเทศเซอร์เบีย เป็นสถานที่ใช้จัดงานเทศกาลภาพยนตร์นีชตั้งแต่ปี ค.ศ. 1966
รายชื่อเครื่องบินของการบินไทย
ณ วันที่ 7 มิถุนายน 2566 บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) มีเครื่องบินประจำการอยู่ทั้งหมด 48 ลำ และบริษัท ไทยสมายล์แอร์เวย์ส จำกัด มีเครื่องบินประจำการอยู่ทั้งหมด 20 ลำ
โม่ก้อง
โม่ก้อง (မိုးကောင်း) เมืองในรัฐกะชีนของประเทศพม่า ตั้งอยู่ริมทางรถไฟ สาย มัณฑะเลย์-มยิจีนา
นาย็อน
อิม นา-ย็อน (เกิด 22 กันยายน ค.ศ. 1995) หรือที่รู้จักในชื่อ นาย็อน เป็นนักร้องชาวเกาหลีใต้ และเป็นสมาชิกของทไวซ์ กลุ่มดนตรีหญิงซึ่งบริษัทเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ จัดตั้งขึ้นในเกาหลีใต้เมื่อปี 2015 ผ่านรายการรีแอลลิตีโชว์ชื่อ ซิกซ์ทีน
ในปี 2022 นาย็อน ได้เดบิวต์เป็นศิลปินเดี่ยวในชื่อเดียวกัน อิมนาย็อน และสามารถขึ้นไปถึงอันดับ 7 ใน บิลบอร์ด 200 ของสหรัฐอเมริกา ทำให้เธอเป็นศิลปินเดี่ยวชาวเกาหลีใต้คนแรกที่ติดท็อป 10 ของชาร์ต
ประวัติ
อิม นา-ย็อน เกิดเมื่อวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 1995 ที่เขตคังดง กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้
ในวันที่ 15 กันยายน ค.ศ. 2010 นาย็อนเข้ารับการคัดเลือกนักแสดงปลายเปิดครั้งที่ 7 ของบริษัทเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์ และได้เป็นนักแสดงฝึกหัดของบริษัท ครั้นปี ค.ศ. 2013 เธอได้รับเลือกเป็นสมาชิกของซิกซ์มิกซ์ (6mix) กลุ่มดนตรีที่ล้มเลิกไปก่อนจะได้เปิดตัวจริงๆ ห้าปีต่อมาหลังจากที่เป็นเด็กฝึกหัดของบริษัทนาย็อนได้เดบิวต์เป็นสมาชิกของเกริ์ลกรุปทไวซ์ในปี ค.ศ. 2015
มายทีนเนจเกิร์ล
มายทีนเนจเกิร์ล (My Teenage Girl; ) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์การเอาตัวรอดของเกาหลีใต้ที่สร้างขึ้นโดย บริษัทกระจายเสียงและแพร่ภาพมุนฮวา (หรือ MBC) สำหรับเด็กฝึกที่มีอายุ 10 ปีขึ้นไป มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปิดตัวเกิร์ลกรุ๊ประดับโลกที่จะติดชาร์ตในชาร์ตบิลบอร์ด ผู้เข้าแข่งขันจะถูกจัดกลุ่มที่เชี่ยวชาญด้านการร้อง การแร็พ และการแสดง โดยได้รับใบสมัครกว่า 30,000 รายการจากประเทศต่างๆ และเลือกผู้เข้าแข่งขัน 83 คน ผู้เข้าแข่งขัน 83 คนถูกแยกออกเป็น 4 กลุ่มตามอายุของพวกเขา
มีกำหนดเข้าฉายในวันที่ 28 พฤศจิกายน 2021 และออกอากาศทุกวันอาทิตย์ จำนวน 12 ตอน จนถึงวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2022 เป็นตอนจบซึ่งมีการถ่ายทอดสดและประกาศผู้ชนะทั้ง 7 คนและเปิดตัวในชื่อ "คลาซซี่(Classy's)"
แนวคิด
รายการนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างเกิร์ลกรุ๊ประดับโลกโดยมีเป้าหมายในการเป็นชาร์ตบิลบอร์ด
เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2564 วิดีโอทีเซอร์แรกได้รับการเผยแพร่ การรับสมัครสาธารณะจัดขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายนถึง 30 มิถุนายน 2564 สำหรับผู้หญิงที่เกิดในปี 2010 หรือก่อนหน้านั้น ในเวลาต่อมาได้มีการเปิดเผยว่าโปรแกรมได้รับใบสมัครมากกว่า 30,000 ใบจากประเทศต่างๆ เช่น สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น แคนาดา อเมริกาใต้ และเกาหลี ภายในวันที่กำหนด
การโปรโมทและออกอากาศ
ตั้งแต่วันที่ 14 กันยายนถึงปัจจุบัน ฤดูกาลพรีเควลของการแข่งขันชื่อ '등교 전 망설임' (RR: Deunggyo Jeon Mangseolim; lit. Hesitation Before Going to School) ออกอากาศทาง เนเวอร์ นาว ในระหว่างการแสดง โปรไฟล์ผู้เข้าแข่งขันสำหรับผู้เข้าแข่งขันทั้ง 83 คนได้รับการเปิดเผย ผู้เข้าแข่งขันจะเหลือเพียง 40 คน เกรดละ 10 คน ก่อนการออกอากาศอย่างเป็นทางการของรายการ 'มายทีนเนจเกิร์ล'
แต่ละชั้นแสดงในรายการ Show! Music Core ซึ่งเป็นรายการเพลงทางโทรทัศน์ที่สร้างสรรค์โดย MBC โดยมีผู้เข้าแข่งขัน 6 คนจากแต่ละชั้นปีถูกสัมภาษณ์โดยพิธีกร
เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม มีการประกาศว่าคว็อน ยู-รี เกิลส์เจเนอเรชัน, โซย็อน ไอเดิลและอ๊กจูฮยอนอดีตสมาชิก ฟิงเคิล จะเข้าร่วมในรายการในฐานะครูประจำชั้นในแต่ละชั้นการศีกษา
พิธีกร ครูประจำชั้น และครูประจำวิชา
พิธักรประจำรายการ คือ ยุน คยุน-ซัง
ครูประจำชั้น
ครูประจำวิชาการร้อง
ครูประจำวิชาการเต้น
ครูประจำวิชาการแร็ป
แขกรับเชิญพิเศษ
ผู้เข้าแข่งขัน
ชื่อของผู้เข้าแข่งขันทุกคน จะเรียงตามลำดับตะวันตกทั้งหมด (นำนามสกุลไว้ก่อนชื่อ) และทั้งชื่อภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาจีน และภาษาเกาหลีของพวกเขาจะถูกระบุไว้
หมายเหตุ
อันดับ
หมายเหตุ
เรตติง
ในตารางด้านล่าง ตัวเลขสีน้ำเงิน แสดงถึงการให้คะแนนที่ต่ำที่สุด และ ตัวเลขสีแดง แสดงถึงการให้คะแนนสูงสุด
นิปปงบูโดกัง
นิปปงบูโดกัง (แปลว่า: อาคารศิลปะการต่อสู้ญี่ปุ่น) หรือมักเรียกโดยย่อว่าบูโดกัง เป็นสนามกีฬาในร่ม ตั้งอยู่ในเขตชิโยดะ ใจกลางกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เป็นสนามกีฬาที่สำหรับจัดการแข่งขันกีฬาประเภทศิลปะป้องกันตัวโดยเฉพาะ เช่น คาราเต้ ยูโด มวยสากล เป็นต้น
นิปปงบูโดกังถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรองรับการแข่งขันยูโด ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 18 ที่ญี่ปุ่นเป็นเจ้าภาพ ใช้ทุนสร้างสองพันล้านเยน และใช้เรื่อยมาจนปัจจุบัน โดยในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 สนามนี้จะกลับมาใช้แข่งขันยูโดอีกครั้ง
สำหรับในส่วนของมวยสากลอาชีพ ใช้เป็นสถานที่ชกชิงและป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกของนักมวยญี่ปุ่นและนักมวยต่างชาติหลายครั้ง เช่น ยูริ อาร์บาชาค็อฟ–ฉัตรชัย สาสะกุล (ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2538), วีระพล นครหลวงโปรโมชั่น–โฮซูมิ ฮาเซงาวะ (ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2548), โฮซูมิ ฮาเซงาวะ–เฟร์นันโด มอนติเอล ในปี พ.ศ. 2553 เป็นต้น และใช้เป็นสถานที่แสดงคอนเสิร์ตและกิจกรรมอย่างอื่นด้วย ปัจจุบันมีความจุ 14,471 คน
สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล (17 มีนาคม พ.ศ. 2472 - ) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดขอนแก่น 2 สมัย
ประวัติ
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล เกิดเมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2472 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี เภสัชศาสตรบัณฑิต และ แพทยศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ (คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปัจจุบัน) สมรสกับนางอรุณ วีระเศรษฐกุล มีบุตรคือ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย
งานการเมือง
นายแพทย์สุวัฒน์ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรครั้งแรกใน พ.ศ. 2519 สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกรวม 2 ครั้ง
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
นายแพทย์สุวัฒน์ วีระเศรษฐกุล ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 2 สมัย คือ
ธงชาติตุรกี
ธงชาติตุรกี เป็นธงรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าพื้นสีแดง กว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน ที่กลางธงค่อนไปทางด้านคันธงมีรูปพระจันทร์เสี้ยวและดาวห้าแฉกสีขาว มีชื่อเรียกในภาษาตุรกีว่า Ay Yıldız (ธงจันทร์เสี้ยวและดาว) และ Alsancak (ธงแดง)
ธงนี้มีประวัติความเป็นมาที่ซับซ้อนด้วยว่าธงนี้เป็นธงที่ปรากฏการใช้มาแต่สมัยโบราณ และภายหลังก็ได้นำมาใช้เป็นธงชาติของจักรวรรดิออตโตมานในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งรูปแบบของธงจักรวรรดิออตโตมานที่ปรากฏเป็นธงชาติตุรกีในทุกวันได้เริ่มใช้มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2387 ในช่วงของการปฏิรูปแทนซิมัต (Tanzimat reforms) โดยมีการแก้ไขแบบอยู่หลายครั้งในช่วงต่าง ๆ ที่สุดแล้วจึงได้มีการกำหนดรูปแบบมาตรฐานของธงนี้ขึ้นตามกฎหมายในปี พ.ศ. 2479 ซึ่งเป็นลักษณะของธงที่ใช้ในปัจจุบัน
ซาบ 340 AEW&C
เรดาร์
เมื่อเปรียบเทียบกับเรดาร์ระบบเตือนภัยและควบคุมการปฏิบัติการทางอากาศ (AWACS) ทรงกลมแบบดั้งเดิมบนเครื่องบิน เช่น อี-3 เซนทรี แล้ว ซาบ 340 มีเรดาร์แบบ PS-890 AESA (Active Electronically Scanned Array) ซึ่งใช้การกวาดคลื่นด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ (Active Phased-Array Pulse-Doppler Radar) จึงทำให้ไม่ต้องมีชิ้นส่วนที่หมุนเคลื่อนไหว เรียกระบบนี้ว่า Erieye ซึ่งให้แรงต้านอากาศที่ต่ำกว่า แต่มีบริเวณอับสัญญาณทางด้านหน้าและด้านหลังของเครื่องบิน โดยมีพื้นที่การสแกนเป็นมุม 120 องศาที่ด้านข้างทั้งสองด้านของลำตัวเครื่อง เรดาร์ที่ติดตั้งสามารถติดตามเรือ เครื่องบิน และขีปนาวุธได้ไกลถึง 300–400 กิโลเมตร ในขณะที่อยู่ที่ระดับความสูง 20,000 ฟุต
ประวัติการปฏิบัติการ
เครื่องเอส 100บี อาร์กุส จำนวน 6 ลำถูกผลิตขึ้นสำหรับกองทัพอากาศสวีเดน โดยสี่ลำได้รับการติดตั้งเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้า Erieye (AESA) แบบถาวร และอีกสองลำสามารถถอดประกอบได้สำหรับภารกิจขนส่งในช่วงเวลาสงบ
เครื่องสองลำที่ไม่ได้ติดตั้งเรดาร์ถาวรถูกยืมโดยประเทศกรีซก่อนการส่งมอบระบบเรดาร์ Erieye EMB-145 ซึ่งเริ่มดำเนินการในปี ค.ศ. 2003
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2006 ซาบได้รับสัญญาในการปรับปรุงเครื่องบินเอส 100บี ของกองทัพอากาศสวีเดนจำนวน 2 ลำสำหรับภารกิจเฝ้าระวังและนำไปใช้ในปฏิบัติการระหว่างประเทศ เครื่องซาบ 340 เออีดับเบิลยู-300 ที่ปรับปรุงแล้วได้เข้าประจำการในปี ค.ศ. 2009
ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 ประเทศไทยได้ประกาศความจำนงที่จะซื้อเครื่องบินเอส 100บี เออีดับเบิลยู จำนวน 2 ลำจากกองทัพอากาศสวีเดน
ซาบ 2000 เออีดับเบิลยู&ซี
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1988 ซาบได้ริเริ่มการพัฒนารุ่นลำตัวยาวของ ซาบ 340 โดยให้ชื่อรุ่นว่า ซาบ 2000
สหพรรคแรงงานโปแลนด์
สหพรรคแรงงานโปแลนด์ (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza; PZPR) เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ซึ่งปกครองสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์เป็นรัฐพรรคการเมืองเดียว ตั้งแต่ ค.ศ. 1948 ถึง ค.ศ. 1990 ในอุดมการณ์ มีพื้นฐานมาจากทฤษฏีลัทธิมากซ์–เลนิน โดยให้ความสำคัญอย่างมากแก่ลัทธิฝ่ายชาตินิยมฝ่ายซ้าย พรรคสหพรรคแรงงานโปแลนด์มีอำนาจควบคุมสถาบันสาธารณะเอาไว้ในประเทศ เช่นเดียวกับกองทัพประชาชนโปแลนด์ หน่วยงานมั่นคงยูบีหรือเอ็สบี กองกำลังตำรวจอาสาสมัคร(MO) และสื่อต่าง ๆ
การฉ้อโกงของการเลือกตั้งสภานิติบัญญัติของโปแลนด์ ค.ศ. 1947 ทำให้ฝ่ายซ้ายได้รับอำนาจทางการเมืองอย่างสมบูรณ์ในโปแลนด์ช่วงหลังสงคราม สหพรรคแรงงานโปแลนด์ถูกก่อตั้งขึ้นทันทีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1948 เกิดจากการรวมตัวกันของสองพรรคการเมืองก่อนหน้านี้ ได้แก่ พรรคกรรมกรโปแลนด์(PPR) และพรรคสังคมนิยมโปแลนด์(PPS) ตั้งแต่ ค.ศ. 1952 ตำแหน่ง "เลขาธิการเอก" ของสหพรรคแรงงานโปแลนด์นั้นเทียบเท่ากับตำแหน่งเผด็จการ ประธานาธิบดี หรือประมุขแห่งรัฐของประเทศอื่น ๆ ในโลก ตลอดระยะเวลาที่ดำรงอยู่ สหพรรคแรงงานโปแลนด์ยังคงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฝ่ายที่มีอุดมการณ์เหมือนกันของกลุ่มตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พรรคเอกภาพสังคมนิยมเยอรมนี พรรคคอมมิวนิสต์เชโกสโลวาเกีย และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต ระหว่างปี ค.ศ. 1948 และ ค.ศ. 1954 มีจำนวนเประชาชนเกือบ 1.5 ล้านคน ได้สมัครเป็นสมาชิกของสหพรรคแรงงานโปแลนด์ และจำนวนสมาชิกได้เพิ่มขึ้นเป็น 3 ล้านคนในปี ค.ศ. 1980
วัตถุประสงค์หลักของพรรคคือการกำหนดวาระสังคมนิยมในโปแลนด์ รัฐบาลคอมมิวนิสต์พยายามปรับปรุงมาตรฐานการครองชีพของชนชั้นกรรมาชีพ ทำให้การศึกษาและการรักษาพยาบาลสามารถมอบให้แก่ประชาชนทุกคนได้ การจัดตั้งเศรษฐกิจแบบรวมศูนย์ สถาบันทั้งหมดเป็นรัฐ และจัดตั้งความมั่นคงภายในหรือภายนอกด้วยกองกำลังติดอาวุธที่เข้มแข็ง แนวความคิดบางอย่างที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ เช่น การทำฟาร์มรวมขนาดใหญ่และโลกิยานุวัติ ซึ่งล้มเหลวในช่วงแรก สหพรรคแรงงานโปแลนด์ได้ถูกมองว่าเป็นพวกเสรีนิยมและนิยมกลุ่มตะวันตกมากกว่าประเทศเพื่อนบ้านของตนอย่างเยอรมนีตะวันออกหรือสหภาพโซเวียต และเกลียดชังพวกนักการเมืองหัวรุนแรงมากกว่า แม้ว่าการโฆษณาชวนเชื่อจะถูกนำมาใช้ในสื่อสำคัญต่าง ๆ เช่น Trybuna Ludu ("เวทีอภิปรายของประชาชน") และการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ Dziennik ("วารสาร") การเซ็นเซอร์ไม่ได้ผลในช่วงกลางปี ค.ศ. 1980 และค่อย ๆ ถูกยกเลิกไป ในทางกลับกัน สหพรรคแรงงานโปแลนด์ได้มีหน้าที่รับผิดชอบในการปราบปรามอย่างโหดเหี้ยมต่อการต่อต้านของพลเรือนและผู้ประท้วงในการประท้วงที่พอซนาน ค.ศ. 1956 การประท้วงของชาวโปแลนด์ในปี ค.ศ. 1970 และตลอดช่วงกฏอัยการศึก ระหว่างปี ค.ศ. 1981 และ ค.ศ. 1983 สหพรรคแรงงานโปแลนด์ยังได้ริเริ่มรณรงค์การต่อต้านชาวยิวอย่างรุนแรงในช่วงวิกฤตการเมืองโปแลนด์ ค.ศ. 1968 ซึ่งบีบบังคับให้ชาวยิวที่เหลือในโปแลนด์ต้องอพยพ
ฮะมาฮ์
ฮะมาฮ์ (حَمَاة, ; ; ฮีบรูไบเบิล: חֲמָת Ḥamāṯ) เป็นเมืองในประเทศซีเรีย บนฝั่งแม่น้ำออรอนตีส ตอนกลางของประเทศ เป็นเมืองสำคัญด้านการค้า ตั้งอยู่ทางเหนือของดามัสกัส 213 km และทางเหนือของฮอมส์ 46 km โดยเป็นเมืองหลักของเขตผู้ว่าการฮะมาฮ์ที่มีประชากร 854,000 คน (สำมะโน ค.ศ. 2009) และเป็นเมืองใหญ่อันดับ 4 ของประเทศ เป็นรองเพียงดามัสกัส, อะเลปโป และฮอมส์ เมืองนี้มีชื่อเสียงในเรื่องกังหันทดน้ำมาตั้งแต่สมัยกลาง
สหพรรคแรงงานโปแลนด์
ท่ามกลางวิกฤตทางการเมืองและเศรษฐกิจที่กำลังดำเนินอยู่ ขบวนการโซลิดาริตีได้กลายเป็นขบวนการทางสังคมที่ต่อต้านระบบราชการที่สำคัญ ซึ่งติดตามการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ด้วยการปกครองแบบคอมมิวนิสต์ที่ดูผ่อนคลายในประเทศเพื่อนบ้าน สหพรรคแรงงานโปแลนด์ได้สูญเสียการสนับสนุนอย่างมากและถูกบังคับให้เจรจากับฝ่ายค้านและปฏิบัติตามข้อตกลงโต๊ะกลมโปแลนด์ซึ่งได้อนุญาตให้มีการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยแบบเสรี การเลือกตั้ง เมื่อวันที่ 4 มิถุนายน ค.ศ. 1989 ซึ่งปรากฏว่าโซลิดาริตี้ได้รับชนะการเลือกตั้ง ส่งผลให้การปกครองของคอมมิวนิสต์ในโปแลนด์ที่มีระยะเวลายาวนาน 40 ปีต้องสิ้นสุดลง สหพรรคแรงงานโปแลนด์ถูกยุบลงในเดือนมกราคม ค.ศ. 1990
ฮะมาฮ์
มีการกล่าวถึงเมืองนี้บ่อยครั้งในคัมภีร์ไบเบิลในฐานะเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรอิสราเอล เป็นที่ตั้งถิ่นฐานในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาเปลี่ยนไปอยู่ใต้การปกครองของอะราเมีย อัสซีเรีย เปอร์เซีย มาซิโดเนีย โรมัน ไบแซนไทน์ อาหรับ และอียิปต์ ตามลำดับ จนในปี ค.ศ. 1941 เป็นส่วนหนึ่งของประเทศซีเรีย ในปี ค.ศ. 1982 ได้รับความเสียหายอย่างมากจากการปราบปรามการจลาจลของชาวมุสลิม
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของเมืองฮะมาฮ์อยู่ในสภาพกึ่งแห้งแล้ง (BSk) ตามระบบเคิพเพิน ที่ตั้งของเมืองไม่มีอิทธิพลของชายฝั่งและสายลมจากทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทำให้นครนี้มีอากาศร้อนกว่าและภูมอากาศแห้งกว่าเมืองฮอมส์ที่อยู่ใกล้เคียง
วัดปากบึง
วัดปากบึง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงคลองสองต้นนุ่น เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 19 ไร่
วัดปากบึงสร้างเมื่อประมาณ พ.ศ. 2390 แต่ไม่ปรากฏหลักฐานว่าใครเป็นผู้สร้าง ชื่อวัดคงเรียกขานกันตามลักษณะภูมิประเทศที่ตั้งวัดมาแต่เดิม กล่าวคือ ตั้งอยู่ที่ปากบึง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2471 วัดเปิดให้มีการเรียนการสอนนักธรรม (ตรี) ให้แก่พระนวกะและสอนวิปัสสนาให้แก่ญาติโยมทุกวันพระ
พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่มริมคลอง ภายในวัดมีอาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถ กว้าง 6 เมตร ยาว 12.35 เมตร ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อเพชร ศาลาการเปรียญ กว้าง 15.30 เมตร ยาว 16.35 เมตร กุฏิสงฆ์ 9 หลัง ก่อสร้างด้วยไม้ นอกจากนั้นยังมีหอสวดมนต์ ฌาปนสถาน และสุสาน วัดมีรูปปั้นจำลองหลวงปู่ทองไว้ให้ประชาชนสักการะบูชา โดยจัดงานในวันเพ็ญเดือน 3 เป็นประจำทุกปี
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง
จังหวัดปกครองตนเองชนชาติลีซอ นู่เจียง (นู่เจียง ลี่ซู่จู๋ จื้อจื้อโจว) เป็นจังหวัดปกครองตนเองทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน
ชนเผ่า
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี ค.ศ. 2000
ทิม เคฮิลล์
ทิโมที ฟิลิกา "ทิม" เคฮิลล์ (Timothy Filiga "Tim" Cahill) เกิดเมื่อวันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 1979 เป็นนักฟุตบอลชาวออสเตรเลีย เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันอยู่กับมิลวอลล์ และเล่นให้กับทีมชาติออสเตรเลีย
แหล่งข้อมูลอื่น
EPLIndex.com Article
1979
คิม ดอง ฮวน
คิม ดอง ฮวน (キム・ドンファン; 김동환; Kim Dong Hwan) เป็นตัวละครที่ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมกาโร่ มาร์คออฟเดอะวูลฟ์ ซึ่งเป็นบุตรชายของ คิม คัพฟาน และยังเป็นนักเทควันโด้ชาวเกาหลี เช่นเดียวกับบิดาของตน และ"คิม ดอง ฮวน" ยังมีฝาแฝดอีกคนหนึ่งชื่อ คิม แจ ฮุน ซึ่งเป็นนักเทควันโด้เช่นเดียวกัน
ประวัติตามท้องเรื่อง
คิม ดอง ฮวน เป็นบุตรชายคนโตของคิม คัพฟาน โดยคิม ดอง ฮวนเป็นนักเทควันโด้ที่มีบุคลิกลักษณะเป็นคนง่ายๆไม่จริงจัง และไม่ค่อยอ่อนโยนเหมือนกับคู่แฝดที่มีชื่อว่า คิม แจ ฮุน เท่าใดนัก แต่คิม ดอง ฮวน ก็มักใช้เวลาไปจีบสาวอยู่เสมอ และนอกจากนี้ เขายังปรากฏตัวในฐานะสไตร์คเกอร์ใน เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2000 ด้วยเช่นกัน
พระอินทร์
ในรามเกียรติ์ พระอินทร์กับนางกาลอัจนามีบุตรชื่อพาลี
ความสำคัญ
คัมภีร์ฤคเวทว่า ...ผู้บังคับบัญชาอาชาชาติ ราชรถ ชนคาม และปศุสัตวานุสัตว์. ผู้กระทำให้มีซึ่งตะวันและกาลอรุณรุ่ง ผู้กระทำให้สายน้ำขับเคลื่อน โอ พระอินทร์นั่นแล้ว. พระอินทร์ผู้ปลดเปลื้องโศกาดูรแห่งอนาถาชน ผู้ปลดเปลื้องรัตติกาลด้วยอรุโณทัย ผู้กระทำให้ความไม่สมบูรณ์เป็นความสมบูรณ์... ในยุคเริ่มแรกตามคัมภีร์ฤคเวท พระอินทร์เป็นประมุขแห่งทวยเทพ เป็นเจ้าแห่งสภาพภูมิอากาศ และเป็นเจ้าแห่งการสงคราม มีอุปนิสัยชอบช่วยเหลือสรรพสัตว์ สมัยแรกมักเรียกพระอินทร์ว่า ศักระ (แปล: ผู้องอาจเป็นเลิศ) ซึ่งขณะนั้นมีจำนวนเทวดาทั้งสิ้นสามสิบสามพระองค์ อันได้แก่ เทพคณะอาทิตย์ 12 พระองค์ เทพคณะวสุ 8 พระองค์ พระรุทระ 11 พระองค์ และพระอัศวิน 2 พระองค์ โดยมีพระอินทร์เป็นประมุขของเทวดาเหล่านี้ คัมภีร์ส่วนใหญ่กล่าวถึงวีรกรรมของพระอินทร์ในการปราบอสูรชื่อวฤตระ (Vritra) และวีรกรรมในการอภิบาลจักรวาลนานัปการ
พระอินทร์ปราบวฤตราสูร
ในฤคเวท วฤตราสูร หรือ อหิ เป็นบุตรของพระแม่ทนุ เป็นอสูรทานพ มีกายเป็นงูใหญ่ หรือ นาค ได้ขึ้นไปลักน้ำบนสวรรค์ และไปซ่อนตัวอยู่ในถ้ำ ทำให้ไม่มีน้ำฝนตกลงสู่โลก พระพิรุณได้ขอให้พระอินทร์ไปปราบ พระอินทร์ได้ใช้กระบองทำลายถ้ำ และ ใช้วัชระผ่าท้องวฤตราสูร ทำให้น้ำฝนตกลงสู่โลก ...จะกล่าวถึงพระอินทร์ ทรงแสดงความกล้าหาญเป็นครั้งแรก โดยทรงวัชระ. พระองค์ทรงปราบงูยักษ์อหิ เปิดทางน้ำ ให้ไหลมาจากภูเขา. พระอินทร์ผู้ปราบงูยักษ์ที่อยู่บนยอดเขา โดยพระตวัษฏาร์ ผู้สร้างวัชระ. มวลน้ำไหลบ่า ดังฝูงโค ลงสู่มหาสมุทร...
ต่อมาการนับถือพระอินทร์ทวีขึ้นเรื่อย ๆ พระอินทร์กลายเป็นต้นแบบแห่งกษัตริย์ของทั้งมนุษย์และเทวดาทั้งปวง ในภควัทคีตามีบทอธิบายถึงความสำคัญของพระอินทร์ว่า
สถานะและอำนาจหน้าที่
พระอินทร์เป็นเทวดาองค์สำคัญของศาสนาพราหมณ์ โดยเป็นประมุขแห่งทวยเทพ และเป็นประธานเทวสภา มีอำนาจหน้าที่ปกครอง ควบคุม ธำรง รักษา และบำรุงสวรรคโลกและมนุษยโลก ปรากฏมากในปรัมปราของศาสนาพราหมณ์ซึ่งสงครามระหว่างพระอินทร์และความชั่วร้ายบรรดามี
นอกจากนี้แล้วยังมีความเชื่อว่า พระอินทร์เป็นเทพประจำทิศตะวันออก หรือ บูรพา อีกด้วย
ลักษณะของพระอินทร์
สมัยฤคเวท พระอินทร์มีร่างกายกำยำ ผม เครา และเล็บสีทอง มีตาทั่วตัว มี 4 กร ในสมัยต่อมา พระอินทร์เริ่มมีหน้าตาและรูปร่างสวยขึ้น โดยมีร่างกายสีแดง สีขาวนวล และกลายเป็นสีเขียวในปัจจุบัน คัมภีร์ฤคเวทมีว่า
พระอินทร์ ยังมีนามอื่นๆอีก อาทิ เช่น พระเทวราช,พระสวรรคาธิบดี,พระวัชรหัสต์,พระวัชรปาณี,พระศักระ,พระเทเวนทร์,พระวฤษัน,พระวฤตรหัน,พระสุเรนทร์,พระโกสีย์,พระสหัสนัยน์,พระสหัสเนตร,พระสหัสรากษะ,พระปุรันทร,พระชิษณุ,พระอมรินทร์,พระศักรินทร์,พระมัฆวาน ฯลฯ
อาวุธประจำกายของพระอินทร์ได้แก่วชิราวุธ คือ วัชระ (สายฟ้า), พระขรรค์ชื่อ "ปรัญชะ," ศักรธนู, บ่วงบาศ, จักร, สังข์ ตะขอ แหตาข่าย ฯลฯ.
พระอินทร์มีพาหนะคือช้างเอราวัณ ซึ่งปรกติเป็นเทวดาองค์หนึ่ง เมื่อพระอินทร์ประสงค์จะเดินทางไปในที่ใด เทวดาเอราวัณก็จะกลายร่างเป็นช้างพาหนะ
พระอินทร์มีหนึ่งหน้า สี่มือ แต่โดยปรกติแล้วในจิตรกรรมต่าง ๆ มักปรากฏเพียงสองมือ มือหนึ่งถือวชิราวุธ
ที่พักของพระอินทร์เรียก "ไวชยนต์" ตั้งอยู่ในเมืองอมราวดี บนเขาพระสุเมรุ เขาพระสุเมรุนี้เป็นที่ตั้งของชั้นฟ้าหรือสวรรคโลก บรรดาเทวดาในอมราวดีนครไร้ทุกข์ทุกประเภท วันหนึ่ง ๆ ชื่นชมและสมสู่กับอัปสร และเล่นสนุกบรรดามี
ความสัมพันธ์กับเทพองค์อื่น
พระอินทร์ วิวาห์กับพระนางศจี บุตรีของท้าวปุโลมัน ราชาทานพ มีบุตรด้วยกัน ได้แก่ พระชยันต์ อุปราชแห่งสวรรค์ พระนางชยันตี ชายาของพระศุกร์ พระนางเทวเสนา ชายาของพระขันทกุมาร
กาลอัจนา
ในเรื่องรามเกียรติ์ กาลอัจนา เป็นเด็กสาวที่มีความน่ารักเป็นเลิศซึ่งฤๅษีโคดมสร้างขึ้นมาจากกองไฟเพื่อเป็นคู่สมรสของตน เนื่องจากได้รับคำสบประมาทจากนกกระจาบผัวเมียที่เกาะอยู่ข้างอาศรมว่าฤๅษีมีบาปเพราะไร้ผู้สืบสกุล ฤๅษีโคดมและกาลอัจนามีธิดาด้วยกันหนึ่งคนชื่อว่า สวาหะ
ภายหลังจากที่พระนารายณ์อวตารลงมาเป็นพระรามเพื่อปราบทศกัณฐ์ พระอินทร์คิดสนับสนุนพระราม และเผอิญมองลงมาจากวิมานเห็นกาลอัจนามีความน่ารักจับใจก็เกิดรักขึ้น เหาะลงมาหาในระหว่างที่ฤๅษีออกจากอาศรมเข้าป่าไปหาอาหาร ฝ่ายกาลอัจนาเห็นพระอินทร์รูปร่างหน้าตาสะสวยองอาจก็เกิดรักเช่นเดียวกัน ทั้งสองลักลอบได้เสียกันในคราวนั้นโดยไม่ทราบว่านางสวาหะแอบดูอยู่ภายนอก กาลอัจนาตั้งท้องกับพระอินทร์ ให้กำเนิดบุตรชายมีร่างกายสีเขียว ฤๅษีโคดมซึ่งไม่ทราบความจริงก็คิดว่าเป็นลูกของตน ให้ชื่อว่า กากาศ
ต่อมาเมื่อคราวที่ฤๅษีออกจากอาศรมเข้าป่าไปอีกครั้ง กาลอัจนานั่งอยู่ชานอาศรมมองขึ้นไปเห็นพระอาทิตย์มีรูปร่างหน้าตางดงามผึ่งผายก็หลงรัก ฝ่ายพระอาทิตย์ซึ่งรู้ว่ากาลอัจนาหลงรักก็เหาะลงมาสมสู่ด้วย โดยไม่ทราบว่านางสวาหะแอบดูอยู่ภายนอก กาลอัจนาตั้งท้องกับพระอาทิตย์ ให้กำเนิดบุตรชายมีร่างกายสีแดง ฤๅษีโคดมซึ่งไม่ทราบความจริงก็คิดว่าเป็นลูกของตน ให้ชื่อว่า สุครีพ
ต่อมานางสวาหะน้อยใจที่ฤๅษีโคดมเอาใจใส่บุตรชายทั้งสองมากกว่าตน จึงตัดพ้อเชิงว่ารักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตน ฤๅษีโคดมเกิดสงสัยขึ้น เสี่ยงอธิษฐานโยนบุตรทั้งสามลงไปในน้ำ ผู้ใดเป็นบุตรที่แท้ที่จริงขอให้สามารถว่ายน้ำกลับมาหาตนได้โดยปลอดภัย ผู้ใดไม่ใช่ขอให้กลายเป็นลิง ซึ่งมีแต่นางสวาหะว่ายกลับมาหา ส่วนกากาศและสุครีพกลายเป็นลิงวิ่งเข้าป่าอีกฝั่งหายไป
ครั้นกลับถึงอาศรม ฤๅษีโคดมเดือดดาลยิ่งนัก กล่าวผรุสวาทแก่กาลอัจนา แล้วสาปให้กลายเป็นหินไปเสียจนกว่าพระรามจะผ่านมาและถอนคำสาปให้กลายเป็นคนดังเดิม คำสาปมีว่า
...คบชู้สู่สมภิรมย์รัก ทำการทรลักษณ์บัดสี ดังหญิงชั่วช้ากาลี ให้อินทรีย์ของมึงเป็นศิลา...
(รามเกียรติ์ฉบับรัชกาลที่ 1)
ก่อนจะกลายร่างเป็นก้อนหินนั้น กาลอัจฉาเห็นว่านางสวาหะปากดี จึงสาปให้ไปยืนขาเดียวอ้าปากกินลมอยู่ที่เชิงเขาจักรวาล จนกว่าจะมีบุตร ต่อมาเมื่อพระรามและกองทัพผ่านมาบริเวณนี้ ก็ได้ถอนคำสาปให้กาลอัจฉากลายเป็นคนดังเดิม
อหัลยา
นางอหัลยา (สันสกฤต: अहल्या, Ahalyā; แปล: ผู้หญิงสมบูรณ์แบบ ) เป็นเด็กสาวที่พระพรหมสร้างขึ้นด้วยเวทมนตร์ มีความน่ารักเป็นเลิศ บรรดาเทวดาชายทั้งปวงต่างใคร่ได้มาครอง พระพรหมตั้งเงื่อนไขไว้ว่าจะมอบอหลยาให้แก่บุคคลใดก็ตามที่สามารถท่องทั้งสามโลกได้ทั่วถึงเป็นบุคคลแรก พระอินทร์จึงเร่งเดินทางไปทั่วสามโลกเพื่อการนี้
ด้วยพลังอำนาจแห่งเทพระดับพระอินทร์จึงใช้เวลาพริบตาเดียวในการดังกล่าว ในขณะที่มาขอรับนางอหัลยาไปนั้น ฤๅษีนารทซึ่งนั่งอยู่ในที่ประชุมของพระพรหมด้วยท้วงว่า ความจริงแล้วยังมีมหาฤๅษีชื่อโคตมะ (เคาตม มหาฤษิ) เคยเดินทางไปตลอดสามโลกก่อนพระอินทร์เสียอีก สมควรมอบนางอหัลยาให้แก่มหาฤๅษีโคตมะ พระพรหมเห็นชอบด้วยก็ดำเนินการตามนั้น
นางอหัลยาซึ่งหลงใหลในความงามของพระอินทร์จึงผิดหวัง และลักลอบร่วมรักกับพระอินทร์อยู่สม่ำเสมอ กระทั่งครั้งหนึ่งมหาฤๅษีจับได้คาหนังคาเขา จึงสาปให้มีอวัยวะเพศหญิงผุดขึ้นเต็มร่างกายพระอินทร์ พระอินทร์จึงได้ชื่อว่า สหัสโยนี
ศาสนาพุทธ
ในเอกสารทางพุทธศาสนาและศาสนาเชน มักเรียกพระอินทร์โดยทั่วไปในชื่อท้าวสักกะหรือท้าวศักระ ผู้ปกครองสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ท้าวสักกะนั้นในบางครั้งมักถูกเรียกด้วยชื่อ "อินทระ" หรือในชื่อที่เรียกขานทั่วไปอีกชื่อว่า "เทวานัม อินทระ" อันหมายถึง "จอมเทพ" หรือ "หัวหน้าแห่งเทพทั้งหลาย" พระอินทร์เป็นเทพผู้พิทักษ์พระพุทธศาสนา และเป็นพระโสดาบัน ในอดีตชาติ พระอินทร์ เกิดเป็นมฆมานพ เขาและสหายอีก 32 คน ได้ร่วมกันทำทานและสร้างศาลาที่พัก สระน้ำ และสวนสาธารณะ ไว้เพื่อสาธารณประโยชน์ เมื่อตายไป มฆมานพและสหาย 32 คน ได้ไปเกิดเป็นเทพบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
ในพม่า
ในพม่า ที่มีความเชื่อพื้นเมืองเรื่องของนัต ซึ่งเป็นลักษณะกึ่งผีกึ่งเทพารักษ์ มีกันอยู่หลายระดับ ทั้งในระดับท้องถิ่น และระดับชาติหรือนัตหลวง ที่มีอยู่ทั้งหมด 37 ตน พระอินทร์ถูกยกให้เป็นประธานของนัตหลวงทั้งหมด โดยมีชื่อเรียกว่า ตัจจาเมง (Thagyamin, သိကြားမင်း, ; จากภาษาสันสกฤต MY ၐကြ ศกฺร) ซึ่งการที่พระอินทร์ได้กลายเป็นประธานของนัตหลวงนั้น เกิดขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าอโนรธาแห่งราชวงศ์พุกาม ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่นำเอาพระพุทธศาสนาแบบเถรวาทจากอาณาจักรสุธรรมวดีของชาวมอญมาเผยแพร่ให้แก่ชาวพม่า โดยนำมาผสมกับความเชื่อเรื่องนัต ซึ่งเป็นความเชื่อพื้นเมืองที่มาก่อนหน้านี้
ศาสนาเชน
ศาสนาเชน พระอินทร์เป็นที่รู้จักในชื่อ "เสาธรรเมนทระ" (Saudharmendra) และคอยรับใช้พระตีรถังกร (ผู้รู้แจ้งในธรรมในศาสนาเชน) อยู่เป็นนิจ เรื่องราวของพระอินทร์ส่วนมากปรากฏโดยทั่วไปในเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับศาสดามหาวีระ
โฮเซ โบนิยา
โฮเซ โบนิยา (José Bonilla) เป็นนักมวยสากลชาวเวเนซุเอลา เกิดเมื่อ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510 ที่เมืองเอลติเกร รัฐอันโซอาเตกี ประเทศเวเนซุเอลา เสียชีวิตด้วยโรคหอบหืดเมื่อ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 35 ปี สถิติการชก 33 ครั้ง ชนะ 27 (น็อก 14) เสมอ 1 แพ้ 5
ประวัติ
โบนิยาขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2533 ชนะคะแนนอาเลกซิส ดิอัซ ที่เวเนซุเอลา จากนั้นขึ้นชกชนะรวด จนได้ชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤศจิกายน พงศ. 2535 ซึ่งโบนิยาชนะคะแนนเอดิซอน ตอร์เรส ได้แชมป์มาครอง จากนั้น โบนิยาขึ้นชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นฟลายเวทเมื่อ 17 เมษายน พ.ศ. 2536 ชนะคะแนนฆูลิโอ กูดิโย ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้สองครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้ทีเคโอ​ เฮซุส โรฮัส ยก 11 เมื่อ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2536 จากนั้น โบนิยาลดรุ่นลงไปชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นสตอร์วเวท ปรากฏว่าแพ้ทีเคโอ​โรเซนโด อัลบาเรซ ยก 11 เมื่อ 23 กันยายน พ.ศ. 2537 จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นฟลายเวทเมื่อ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2538 ก็เป็นฝ่ายแพ้น็อกฮิลเบร์โต กอนซาเลซ ยก 4 จากนั้น โบนิยาลดรุ่นไปชิงแชมป์เวเนซุเอลารุ่นไลท์ฟลายเวท เมื่อ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2539 ปรากฏว่าชนะคะแนนการ์โลส อัลเบร์โต โรดริเกซ ได้แชมป์มาครอง ป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 1 ครั้ง ก็ได้เดินทางมาชิงแชมป์โลกสมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเวท เมื่อ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 ซึ่งเป็นฝ่ายชนะคะแนนแสน ส.เพลินจิต ไปอย่างเป็นเอกฉันท์ จากนั้น ชกป้องกันตำแหน่งไว้ได้ 3 ครั้ง ก่อนจะเสียแชมป์ แพ้คะแนนอูโก ราฟาเอล โซโต เมื่อ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2541 ต่อมา ขึ้นชิงแชมป์เฉพาะกาล สมาคมมวยโลก รุ่นฟลายเว​ท เมื่อ 3 ตุลาคม พ.ศ. 2541 ก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนนเมาริซิโอ ปัสตรานา ไป โบนิยายังขึ้นชกต่อมาอีกระยะหนึ่ง หลังจากที่ชิงแชมป์ WBA Fedelatin รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ชนะคะแนนโฆเซ เด เฆซุส โลเปซ เมื่อ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2542 ก็ไม่ได้ขึ้นชกมวยอีกจนเสียชีวิตใน พ.ศ. 2545 รวมอายุได้ 34 ปี
ศัพท์สันนิษฐานและอักษรวินิจฉัย
ศัพท์สันนิษฐานและอักษรวินิจฉัย เป็นงานรวบรวมงานทางภาษาและนิรุกติศาสตร์ของ จิตร ภูมิศักดิ์ โดยผู้จัดพิมพ์ได้นำเรื่องส่วนมากในหนังสือภาษาและนิรุกติศาสตร์ (ยกเว้น แชมพูไทย และภาคผนวก ข้อเท็จจริงว่าด้วยชนชาติขอม) พร้อมกับต้นฉบับส่วนอื่น ๆ ที่ตีพิมพ์กระจัดกระจายในวรรณสารต่าง ๆ ที่เพิ่งค้นพบ และต้นฉบับที่ยังไม่เคยตีพิมพ์มาก่อนเลย นำมาพิมพ์รวมเป็นเล่มเดียวกัน แบ่งเป็นหมวด 4 หมู่ คือ หมวดไทย – เขมร, หมวดศัพท์สันนิษฐาน, หมวดการพิจารณาที่มาของศัพท์, หมวดอักษรวินิจฉัย
พิมพ์ครั้งที่ 1 ตุลาคม 2548 โดยสำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ๒
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ๒ (Kaennakhon Wittayalai 2 School) เดิมคือป่าช้าบ้านกอก ประกาศจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 โดย ฯ พณ ฯ สุขวิช รังสิตพล  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้น
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ๒ สนองนโยบายการขยายโอกาสทางการศึกษา จึงประสานงานกับชาวบ้านกอกและสภาตำบลบ้านเป็ด เพื่อขอรับการสนับสนุนใช้พื้นที่ดินสาธารณะประโยชน์ (ป่าช้าบ้านกอก) เป็นสถานที่ตั้งสาขาโรงเรียน สภาตำบลบ้านเป็ดได้ยินยอม และผู้ว่าราชการจังหวัดขอนแก่น อนุมัติให้ใช้พื้นที่ดังกล่าวดำเนินการสร้างได้ในปีเดียวกัน คณะกรรมการการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมจังหวัดขอนแก่น (สศวจ.)ข้าราชการ ครู ตำทหาร พ่อค้า และ ประชาชนทุกหมู่เหล่า ให้ความร่วมมือกับ ฯ พณ ฯ สุขวิช รังสิตพล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการในขณะนั้นในการก่อตั้งโรงเรียน เมื่อวันที่8 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล  รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการได้ประกาศจัดตั้ง ให้สาขา โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย เป็นโรงเรียนรัฐบาล โดยให้ชื่อว่า "โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย ๒”
เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋ ฉู่สฺยง
เขตปกครองตนเองชนชาติอี๋ ฉู่สฺยง ( ฉู่สฺยง อี๋จู๋ จื้อจื้อโจว) คือหนึ่งในจังหวัดปกครองตนเองของมณฑลยูนนาน ประเทศจีน มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 29.256 ตร. กม. ประชากร 2,542,530 คน ความหนาแน่น 86.91 คน / ตร. ม. (ข้อมูลปี 2543)
ชนเผ่า
จำนวนประชากรแบ่งตามชนเผ่า เมื่อปี พ.ศ. 2543
เบียร์ช้าง
เบียร์ช้าง เป็นเครื่องดื่มประเภทเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง ภายใต้การผลิตของบริษัท เบียร์ไทย (1991) จำกัด (มหาชน) ได้รับการก่อตั้งเพื่อดำเนินตามนโยบายการค้าเสรี ของอุตสาหกรรมเบียร์ในประเทศ ผลิตเบียร์ช้างที่โดยเด่นด้วยรูปลักษณ์ โดยใช้วัตถุดิบอาทิ มอลท์, ข้าวไทย และฮ็อพ เพื่อให้ได้เบียร์ไทยระดับสากล เบียร์ช้างวางจำหน่ายในตลาดเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ด้วยความร่วมมือจากบริษัทคาร์ลสเบอร์ก บริวเวอรี่ (ประเทศไทย) จำกัด ที่มีความชำนาญการผลิตเบียร์
นกจาบคาหัวเขียว
นกจาบคาหัวเขียว (Blue-tailed bee-eater) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Merops philippinus เป็นนกในตระกูล Meropidae จัดเป็นนกอพยพชนิดหนึ่ง มีแหล่งผสมพันธุ์อยู่ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บางครั้งอาจถูกจัดให้อยู่ในสปีชีส์เดียวกับนกจาบคาแก้มฟ้า (Merops persicus) ในประเทศไทย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 จึงห้ามล่า พยายามล่า ห้ามค้า ห้ามนำเข้าหรือส่งออก ห้ามครอบครอง ห้ามเพาะพันธุ์ ห้ามเก็บหรือทำอันตรายรัง การห้ามการครอบครองและการค้ามีผลไปถึงไข่และซาก
เบียร์ช้าง
การผลิต
โรงงานเบียร์ช้าง เป็นโรงงานเบียร์ที่มีกำลังการผลิตสูงสุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ที่ถนนพหลโยธิน อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา มีกำลังการผลิต 600 ล้านลิตรต่อปี โดยมีบุคคลสำคัญคือเจริญ สิริวัฒนภักดี เป็นเจ้าของในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ บริษัท ไทยเบฟเวอเรจ จำกัด (มหาชน) ซึ่งปัจจุบันเป็นบริษัทมหาชนที่จดทะเบียนอยู่ในตลาดหลักทรัพย์สิงคโปร์
นกจาบคาหัวเขียว
นกชนิดนี้มีรูปร่างเพรียว มีสีสันสวยงาม โดยจะมีสีเขียวเด่นเป็นพิเศษ บริเวณใบหน้ามีแต้มสีฟ้าเล็กๆ และมีแถบยาวสีดำอยู่ตรงดวงตา ขนที่คอเป็นสีเหลืองและสีน้ำตาล หางเป็นสีห้า และจะงอยปากสีดำ สามารถเจริญเติบโตได้ยาว 23-26 เซนติเมตร โดยรวมความยาวของขนหางตรงกลางสองเส้นที่ยาวกว่าบริเวณอื่นด้วย
นกจาบคาหัวเขียวมีแหล่งผสมพันธุ์ในพื้นที่ชนบทกึ่งเขตร้อน อย่างเช่นในไร่ สวน นาข้าว หรือสวนสาธารณะ มักพบได้บ่อยครั้งบริเวณใกล้กับแหล่งน้ำขนาดใหญ่ กินแมลงชนิดต่างๆเป็นอาหารเหมือนนกจาบคาชนิดอื่น โดยเฉพาะผึ้ง ต่อ และแตน โดยจะโผลบินพุ่งออกจากที่พักเกาะไปจับเหยื่อกลางอากาศ เหยื่อจะถูกจับกลับไปที่พักเกาะ แล้วใช้จะงอยปากจิกเหยื่อจนตายและเปลือกแข็งที่ห่อหุ้มร่างกายแตกออก สำหรับนกจาบคาชนิดนี้ พบว่าเหยื่อที่ล่ามีทั้งผึ้งและแมลงปอในปริมาณที่มากพอๆกัน
สัญญาจ้างศูนย์ชั่วโมง
สัญญาจ้างศูนย์ชั่วโมง (zero-hour contract หรือ zero-hours contract) เป็นสัญญาจ้างรูปแบบใหม่ที่นายจ้างไม่กำหนดเวลาขั้นต่ำในการทำงานต่อสัปดาห์ ในขณะที่ลูกจ้างจะต้องเตรียมพร้อมที่จะทำงานอยู่ตลอดและได้รับค่าจ้างเพียงชั่วโมงที่ทำงานเท่านั้น
สัญญาประเภทนี้อาจเหมาะกับลูกจ้างที่ต้องการรายได้เป็นครั้งคราว แต่ก็อาจถูกใช้ในทางที่ผิด อาทิเช่น ลูกจ้างรออยู่ในสถานที่ทำงานเป็นเวลานานในขณะที่ไม่ได้รับค่าจ้าง
ในสหราชอาณาจักร National Minimum Wage Regulations (1998) กำหนดให้ลูกจ้างในสัญญาจ้างศูนย์ชั่วโมงต้องได้รับค่าแรงขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนด และเวลาที่ลูกจ้างอยู่ในสถานปฏิบัติงานรอให้เรียกใช้มักถือเป็นเวลาทำงานตาม Working Time Regulations (1998, 1999, and 2002)
ประธานนักเรียน
สำหรับในประเทศออสเตรเลีย โรงเรียนมัธยมของรัฐทุกแห่งมีสภานักเรียนโดยแต่ละปีจะมีการเลือกตั้งผู้แทน ปกติประธานนักเรียนจะเป็นประธานสภานักเรียน และเป็นผู้แทนของโรงเรียนในระดับรัฐหรือชุมชน และเป็นผู้แทนของนักเรียนในโรงเรียนด้วย
ปีซังโกเร็ง
ปีซังโกเร็ง (pisang goreng) อาหารว่างของชาวอินโดนีเซียและมลายูชนิดหนึ่ง เป็นกล้วยทอดในน้ำมันเดือด โดยชุบกับแป้งคล้ายกับกล้วยแขกหรือกล้วยทอดของไทย ต่างกันเพียงไม่ใส่มะพร้าวและงา และทอดทั้งลูกไม่ได้ฝานบางอย่างกล้วยแขก ปีซังโกเร็งจัดเป็นอาหารที่หารับประทานง่ายและมีราคาถูก สามารถหาซื้อได้ตามข้างถนนหรือตามรถเข็นต่าง ๆ โดยเป็นส่วนหนึ่งของโกเรงัน (gorengan) คือ อาหารประเภทชุบแป้งทอดกับน้ำมันเดือด ๆ ในวัฒนธรรมอาหารอย่างอินโดนีเซีย
ปีซังโกเร็งแต่ดั้งเดิมมิใช่อาหารพื้นเมืองของท้องถิ่นแถบนี้ แต่เป็นชาวโปรตุเกสที่เข้ามาค้าขายในดินแดนแถบนี้เห็นว่ากล้วยเป็นพืชพื้นเมืองที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก จึงนำมาชุบแป้งทอดรับประทานเป็นอาหารเช้า สันนิษฐานว่ากล้วยแขกหรือกล้วยทอดของไทยก็น่าจะมีที่มาจากปีซังโกเร็งด้วย
นอกจากนี้แล้วยังมีปีซังโกเร็งอีกชนิดหนึ่ง คือ ปีซังโมเลิน (pisang molen) คำว่า "โมเลิน" (molen) เป็นภาษาดัตช์แปลว่า "โม่" โดยหมายถึง แป้งโดที่ห่อไว้ด้านนอก ปีซังโมเลินเป็นปีซังโกเร็งชนิดหนึ่ง ที่ใช้แป้งห่อหุ้มกล้วยอยู่ด้านนอก จากนั้นจึงนำไปทอดทั้งลูกโดยไม่ต้องฝานให้บาง โดยแป้งที่ใช้ห่อทำมาจากแป้งสาลี, ไข่, น้ำตาลทราย, มาร์การีน และน้ำเย็น นวดผสมเข้าด้วยกัน จากนั้นรีดเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วตัดเป็นเส้น แล้วนำมาห่อหุ้มกล้วยให้มิดด้วยการพับ โดยกล้วยที่ใช้ทอดจะใช้กล้วยน้ำว้าห่าม หั่นตามยาวแบ่งเป็น 4 ส่วน หากใช้กล้วยสุกเมื่อทอดออกมาแล้วจะเละไม่น่ารับประทาน
ทั้งปีซังโกเร็งและปีซังโมเลินนิยมรับประทานเป็นอาหารว่างในช่วงเช้าหรือช่วงบ่าย โดยรับประทานร่วมกับชาร้อนหรือกาแฟร้อนไม่ใส่นม นอกจากนี้แล้ว ในปัจจุบัน ปีซังโมเลินยังได้ประยุกต์ให้ใช้แป้งเดนิชมาหุ้มแทน แล้วใช้ซอสช็อกโกแลตหรือชีสใส่ลงแทนไส้ จากนั้นนำไปอบแทนการทอด ซึ่งปีซังโมเลินแบบนี้จะหารับประทานได้เฉพาะในร้านเบเกอรีเท่านั้น และมีราคาซื้อขายที่แพงกว่าปีซังโมเลินแบบดั้งเดิม