cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1
พลเรือโท โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1 ดยุกแห่งบรงเต (Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, 1st Duke of Bronté) เป็นนายทหารเรือแห่งราชนาวี เป็นหนึ่งในชาวอังกฤษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติ ผู้มากด้วยกลยุทธ์ ชั้นเชิงสมัยใหม่ นำมาซึ่งชัยชนะของฝ่ายอังกฤษในหลายยุทธนาวี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงสงครามนโปเลียน ตลอดการรับราชการทหารของลอร์ดเนลสัน เขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้หลายครั้ง ครั้งหนึ่งเขาสูญเสียดวงตาข้างหนึ่งไปที่คอร์ซิกา และสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ (Santa Cruz de Tenerife) เขาเสียชีวิตขณะบัญชาการรบในยุทธการที่ตราฟัลการ์ ซึ่งจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามของอังกฤษ
เนลสันเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางในนอร์ฟอล์กของอังกฤษ และเข้ารับราชการในราชนาวีตามกัปตันเมาริช ซัคลิง (Maurice Suckling) ผู้เป็นลุง เนลสันเติบโตในราชการอย่างรวดเร็วจนได้ทำงานกับเหล่าผู้บัญชาการระดับสูง ก่อนที่ตัวเขาเองจะได้เป็นผู้บัญชาการเรือครั้งแรกในปี 1778 ความกล้าหาญตลอดจนการคิดค้นกลยุทธ์ต่างๆทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ภายหลังสงครามปฏิวัติอเมริกาซึ่งทำให้อังกฤษตกต่ำ เขาก็ต้องประสบกับความเจ็บป่วยตลอดจนถูกให้เกษียณจากราชการ เมื่อสงครามปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น เขาก็ได้รับการบรรจุเข้ารับราชการอีกครั้ง โดยคุมกองเรืออยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เขาเข้าต่อสู้ในศึกย่อย ๆ ที่ชายฝั่งเมืองตูลงตลอดจนศึกสำคัญอย่างการเข้ายึดครองคอร์ซิกา และเป็นผู้ประสานงานทางการทูตกับบรรดาแคว้นในอิตาลี เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างมากจากชัยชนะในยุทธนาวีที่แหลมเซาวีแซงต์ (São Vicente) ของโปรตุเกสในปี 1797
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ทำศึกในยุทธนาวีที่ซันตาครูซเดเตเนรีเฟ ซึ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเขาและตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการสูญเสียแขนขวา เขาจำต้องกลับอังกฤษเพื่อพักรักษาตัว และในปีต่อมา เขาก็ได้รับชัยชนะอย่างขาดลอยเหนือฝรั่งเศสในยุทธนาวีที่แม่น้ำไนล์ และยังคงประจำการอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเพื่อคอยสนับสนุนราชอาณาจักรเนเปิลส์เพื่อต้านทานการรุกรานโดยฝรั่งเศสของนโปเลียน ต่อมาในปี 1801 เขาถูกโอนย้ายไปคุมกองเรือที่ทะเลบอลติกและได้รับชัยชนะเหนือเดนมาร์ก-นอร์เวย์ในยุทธนาวีที่โคเปนเฮเกน ต่อมาเขาบัญชาการการปิดล้อมกองเรือผสมของฝรั่งเศสและสเปนที่ตูลง แต่กองเรือผสมก็สามารถฝ่าออกไปได้ เขาไล่ตามกองเรือผสมฝรั่งเศส-สเปนไปจนถึงหมู่เกาะเวสต์อินดีสในทวีปอเมริกา แต่ก็ไม่สามารถล่อกองเรือผสมให้ออกมาทำศึกได้
ตาวัง
ตาวัง (, อักษรโรมัน: Tawang) เป็นเมืองและศูนย์กลางการปกครองของอำเภอตาวัง รัฐอรุณาจัลประเทศ ประเทศอินเดีย ในสมัยโบราณ ตาวังเป็นราชธานีของดินแดนตาวัง (Tawang Tract) ที่ซึ่งปัจจุบันครอบคุลมพื้นที่ของอำเภอตาวัง และอำเภอเวสต์กาเมง
โฮราชิโอ เนลสัน ไวเคานต์เนลสันที่ 1
หลังจากนำกองเรือกลับมายังอังกฤษ เขาก็ไปปิดล้อมเมืองกาดิซในปี 1805 แต่เมื่อกองเรือฝรั่งเศส-สเปนเคลื่อนกำลังออกจากท่า กองเรือของเนลสันก็ไล่ตามไปจนถึงแหลมตราฟัลการ์ และเกิดเป็นยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ ซึ่งถือเป็นชัยชนะทางทะเลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของประวัติศาสตร์ชาติอังกฤษ ความทะเยอทะยานในการพิชิตอังกฤษของนโปเลียนได้แตกสลาย อย่างไรก็ตาม ระหว่างการปะทะ เนลสันที่กำลังบัญชาการรบอยู่บนดาดฟ้าเรือหลวงวิกตอรี ก็ถูกกระสุนปืนจากพลแม่นปืนของฝรั่งเศสยิงเข้าที่บริเวณหน้าอกและเสียชีวิต ร่างของเขาถูกนำตัวกลับไปยังอังกฤษ มีการจัดรัฐพิธีศพให้อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ มีการสร้างอนุสาวรีย์ของเขาและนำขึ้นประดับไว้บนเสากลางตั้งจัตุรัสทราฟัลการ์ของกรุงลอนดอน
ตาวัง
ตาวังตั้งอยู่ห่างไป 448 km ทางเหนือของอิตนคร และอยู่ที่ความสูง 3,048 m จากระดับน้ำทะเล ตั้งอยู่ทางเหนือของแม่น้ำตาวังชู และราว 10 mi ทางใต้ของเส้นควบคุมแท้จริงซึ่งแบ่งพรมแดนกับประเทศจีน ตาวังเป็นที่รู้จักมากจากอารามนิกายเกลุก อารามตาวัง
มูโรรัง
มูโรรัง (室蘭市 (Muroran-shi)) เป็นนครและเมืองท่าที่ตั้งอยู่ในกิ่งจังหวัดอิบูริ จังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น และจัดเป็นศูนย์กลางของกิ่งจังหวัดอิบูริ
ณ วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 มูโรรังมีประชากรทั้งสิ้น 78,003 คน
ประวัติศาสตร์
ที่มาของชื่อ มูโรรัง นั้น กล่าวว่ามาจากศัพท์ไอนุ ที่ว่า โมะ รูเอรานิ ซึ่งหมายถึง "ก้นของทางลาดขนาดย่อม" ซึ่งทางลาดที่ว่าอยู่ที่หน้าวัดเซ็งไกในอดีต ในเขตซากิโมริ
ในช่วงปลายของคริสต์ศตวรรษที่ 16 บริเวณมูโรรังนั้นถูกปกครองโดยตระกูลมัตสึมาเอะ ซึ่งมูโรรังก็ได้ถูกพัฒนาเป็นที่มั่นทางการค้าระหว่างชาวไอนุและตระกูลมัตสึมาเอะ
ในปี ค.ศ. 1892 มีการเปิดท่าเรือมูโรรังขึ้น เพื่อการก่อสร้างสะพานไม้ที่ไกงัง ในเวลาเดียวกัน ก็เริ่มมีการก่อสร้างถนนสายหลักจากซัปโปโระ ซึ่งเป็นหนึ่งในการพัฒนาประเทศเพื่อให้รอดพ้นจากการตกเป็นอาณานิคมของชาติตะวันตก
จากการเปิดเส้นทางการเดินเรือจากมูโรรังไปยังโมริ และขยายทางรถไฟไปยังอิวามิซาวะ เทศบาลแห่งมูโรรังจึงได้ถูกก่อตั้งขึ้น ในวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1922 ตั้งแต่นั้นมามูโรรังได้รับการพัฒนาเป็นศูนย์กลางการขนส่งที่สำคัญและเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมเหล็ก แต่น่าเสียดายที่ในสงครามโลกครั้งที่สอง โรงงานอุตสาหกรรมของบางส่วนของเมืองได้รับผลจากการระดมยิงของเรือรบอเมริกันในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 ก่อนที่ในเดือนต่อมาญี่ปุ่นจะประกาศยอมแพ้สงคราม
จุดที่น่าสนใจ
มูโรรังมีสถานที่ท่องเที่ยวที่งดงามแปดสถานที่เฉพาะที่เรียกว่า มูโรรังฮักเก (室蘭八景) หนึ่งในนั้นที่มีชื่อเสียงมาก คือ (แหลมโลก (地球岬))
ซ่องโสเภณี
ซ่องโสเภณี (brothel) คือสถานประกอบการที่ให้บริการการค้าประเวณี โดยผู้ซื้อบริการสามารถมีเพศสัมพันธ์กับผู้ให้บริการ การค้าประเวณีในซ่องนับว่าปลอดภัยกว่าเป็นโสเภณีข้างถนน
ประเทศบัลแกเรียในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ประเทศบัลแกเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 23 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกบัลแกเรียเป็นตัวแทนประเทศบัลแกเรียในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 21 คน ใน 6 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
โปรแกรมประมวลคำ
โปรแกรมประมวลคำเชิงพานิชย์ที่เป็นที่นิยมได้แก่ ไมโครซอฟท์ เวิร์ด เวิร์ดเพอร์เฟกต์ โปรแกรมโอเพนซอร์ส เช่นโอเพนออฟฟิศดอตอ็อก ไรเตอร์ และเคเวิร์ด และโปรแกรมประมวลคำออนไลน์เช่น กูเกิลดอกส์
แมนยูนิเวิร์สโมเดล 2010
นายแบบจักรวาล 2010 (Men Universe Model 2010) เป็นการจัดการประกวดนายแบบจักรวาลครั้งที่ 3 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 ณ ปูตา กานา, สาธารณรัฐโดมินิกัน ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 33 คน จากทั่วโลก โดย ทาริก แคลยานาช จากบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา ครองตำแหน่งนายแบบจักรวาลประจำปีนี้
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวดนายแบบจักรวาล 2010 โดยไม่รวมผู้ชนะและผู้ที่เข้ารอบ
สงครามนโปเลียน
สงครามนโปเลียน (Guerres napoléoniennes; ค.ศ. 1803 – 1815) เป็นหนึ่งในความขัดแย้งที่สำคัญในระดับโลกที่เกิดขึ้นระหว่างจักรวรรดิฝรั่งเศสและพันธมิตร ซึ่งนำโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ต่อกรกับรัฐต่าง ๆ ในยุโรปที่ดูผันผวนซึ่งได้รวมตัวกันเป็นพันธมิตรที่หลากหลาย ซึ่งได้รับการสนับสนุนทางการเงินและนำโดยสหราชอาณาจักร และทำให้เกิดช่วงเวลาที่ฝรั่งเศสปกครองเหนือยุโรปภาคพื้นทวีปเป็นส่วนใหญ่ สงครามครั้งนี้เกิดจากข้อพิพาทที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขที่เกี่ยวข้องกับการปฏิวัติฝรั่งเศสและผลลัพธ์ของความขัดแย้งครั้งนี้ สงครามมักแบ่งออกเป็นความขัดแย้งห้าครั้ง แต่ละครั้งจะเรียกตามชื่อสหสัมพันธมิตรที่ต่อสู้กับนโปเลียน ประกอบด้วย: สหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม (ค.ศ. 1805) ครั้งที่สี่ (ค.ศ. 1806–07) ครั้งที่ห้า (ค.ศ. 1809) ครั้งที่หก (ค.ศ. 1813–14) และครั้งที่เจ็ด (ค.ศ. 1815) ซึ่งรวมไปถึงสงครามคาบสมุทร (ค.ศ. 1807–14) และการรุกรานรัสเซียโดยฝรั่งเศส (ค.ศ. 1812)
เมื่อนโปเลียนได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งกงสุลคนแรกของฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1799 ได้รับช่วงต่อจากสาธารณรัฐอันวุ่นวาย ต่อมาเขาได้สร้างรัฐที่มีการเงินที่มั่นคง ระบบราชการที่แข็งแกร่ง และกองทัพที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ใน ค.ศ. 1805 ออสเตรียและรัสเซียได้จัดตั้งสหสัมพันธมิตรครั้งที่สามและทำสงครามกับฝรั่งเศส ในการตอบโต้ นโปเลียนได้เอาชนะกองทัพรัสเซีย-ออสเตรียที่เป็นพันธมิตรกันที่เอาสเทอร์ลิทซ์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1805 ซึ่งถือว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพระองค์ ในทางด้านทะเล บริติชได้เอาชนะกองทัพเรือร่วมกันของฝรั่งเศส-สเปนอย่างหนักหน่วงในยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1805 ชัยชนะครั้งนี้ทำให้อังกฤษสามารถควบคุมทางทะเลและป้องกันเกาะอังกฤษจากการถูกบุกครอง ด้วยความกังวลเกี่ยวกับการเพิ่มอำนาจของฝรั่งเศส ปรัสเซียเป็นผู้นำในการก่อตั้งสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่กับรัสเซีย ซัคเซิน และสวีเดน และการเริ่มต้นของสงครามในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1806 นโปเลียนได้เอาชนะปรัสเซียอย่างรวดเร็วที่เจนาและรัสเซียที่ฟรายด์ลันด์ ได้นำพาความสงบสุขที่ไม่สบายใจมาสู่ทวีป แม้ว่าสันติภาพจะล้มเหลว เมื่อสงครามได้ปะทุขึ้นมาใน ค.ศ. 1809 เมื่อสหสัมพันธมิตรครั้งที่ห้าซึ่งเตรียมการที่แย่ นำโดยออสเตรีย ซึ่งพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วที่วากรัม
ด้วยความหวังที่จะแบ่งแยกและทำให้บริติชอ่อนแลลงทางเศรษฐกิจผ่านทางระบบภาคพื้นทวีป นโปเลียนได้เปิดฉากการบุกครองโปรตุเกสซึ่งเป็นพันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวของอังกฤษที่เหลืออยู่ในทวีปยุโรป ภายหลังจากการยึดครองลิสบอนในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1807 และด้วยกองทหารฝรั่งเศสจำนวนมากที่อยู่ในสเปน นโปเลียนจึงฉวยโอกาสในการจัดการกับสเปน อดีตพันธมิตรของพระองค์ ซึ่งได้ทำการขับไล่ราชวงศ์สเปนที่ปกครองอยู่ออกไปและประกาศให้พระเชษฐาของพระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่งสเปนแทนใน ค.ศ. 1808 เป็นพระเจ้าโฮเซที่ 1 สเปนและโปรตุเกสได้ออกมาลุกฮือโดยได้รับการสนับสนุนจากบริติชและขับไล่ฝรั่งเศสออกจากคราบสมุทรไอบีเรียในปี ค.ศ. 1814 ภายหลังจากหกปีของการสู้รบ
ในขณะเดียวกัน รัสเซียไม่เต็มใจที่จะแบกรับผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการค้าที่ลดลงและละเมิดระบบทวีปอยู่เป็นประจำ ทำให้นโปเลียนเปิดฉากการบุกครองรัสเซียครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1812 ผลลัพธ์ของการทัพครั้งนี้ได้จบลงด้วยหายนะและความพินาศย่อยยับของกองทัพใหญ่ของนโปเลียน
ภาพรวม
นโปเลียนได้กระทำการยึดอำนาจใน ค.ศ. 1799 ซึ่งก่อให้เกิดเผด็จการทหาร โดยมีข้อคิดเห็นอยู่หลายประการเกี่ยวกับวันและเวลาที่จะนำมาใช้เป็นจุดเริ่มต้นของสงครามนโปเลียนอย่างเป็นทางการ ซึ่งวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1803 มักถูกนำไปใช้ หลังจากที่บริเตนและฝรั่งเศสยุติช่วงเวลาแห่งสันติภาพซึ่งเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้น ๆ ที่ดำรงอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1792 ถึง ค.ศ. 1814 เพียงเท่านั้น สงครามนโปเลียนเริ่มต้นด้วยสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สาม ซึ่งเป็นสงครามสหสัมพันธมิตรที่ต่อกรกับสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่งเป็นครั้งแรก หลังจากที่นโปเลียนขึ้นมาเป็นผู้นำของฝรั่งเศส
บริเตนได้ยุติสนธิสัญญาอาเมียงและได้ประกาศสงครามกับฝรั่งเศสในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1803 ในบรรดาสาเหตุอยู่หลายประการ หนึ่งในนั้นคือการเปลี่ยนแปลงของนโปเลียนต่อระบบในยุโรปตะวันตก โดยเฉพาะในสวิตเซอร์แสนด์ เยอรมนี อิตาลีและเนเธอร์แลนด์ นักประวัติศาสตร์อย่าง เฟรเดอริค คากาน ได้ออกมาให้เหตุผลว่า บริเตนรู้สึกโกรธเคือง โดยเฉพาะกับการอ้างสิทธิ์เกี่ยวกับการควบคุมสวิตเซอร์แลนด์ของนโปเลียน นอกจากนี้ บริเตนยังรู้สึกเหมือนถูกเหยียดหยาม เมื่อนโปเลียนได้กล่าวว่า "ดินแดนของพวกเขาไม่สมควรที่จะมีสิทธิ์มีเสียงในกิจของยุโรป" ถึงแม้ว่าพระเจ้าจอร์จที่ 3 จะทรงเป็นผู้คัดเลือกของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ตาม ในส่วนของรัสเซียนั้น รัสเซียตัดสินใจที่จะเข้าแทรกแซงสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นการบ่งชี้ว่านโปเลียนไม่ได้มองหาข้อแก้ไขเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างนโปเลียน กับชาติมหาอำนาจในยุโรปอื่น ๆ โดยวิธีอย่างสันติ
บริเตนบังคับให้รีบปิดล้อมทะเลของฝรั่งเศส เพื่อให้ฝรั่งเศสขาดแคลนทรัพยากร นโปเลียนจึงได้ทำการตอบโต้ด้วยการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่อบริเตน และพยายามที่จะกำจัดพันธมิตรภาคพื้นทวีปของบริเตน เพื่อทำลายพันธมิตรที่จะต่อต้านนโปเลียน ในชื่อ ระบบภาคพื้นทวีป ในขณะเดียวกัน ก็มีการก่อตั้งสันนิบาตกองกำลังไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดขึ้น เพื่อขัดขวางการปิดล้อมทางทะเลของบริเตนและการบังคับใช้การค้าเสรีกับฝรั่งเศส บริเตนจึงตอบโต้ด้วยการยึดกองเรือเดนมาร์กเพื่อเป็นการทำลายสันนิบาต และในเวลาต่อมาบริเตนได้ครอบครองอำนาจเหนือทะเล ทำให้บริเตนสามารถดำเนินกลยุทธ์ได้อย่างอิสระ แต่นโปเลียนกลับได้รับชัยชนะในสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สามที่เอาสเทอร์ลิทซ์ ซึ่งเป็นการบังคับให้จักรวรรดิออสเตรียออกจากสงคราม และทำการยุบจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการ ซึ่งภายในเวลาไม่กี่เดือน ปรัสเซียได้ทำการประกาศสงครามต่อฝรั่งเศส ก่อให้เกิดสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่ สงครามครั้งนี้จบลงด้วยความย่อยยับของปรัสเซีย ซึ่งภายใน 19 วัน นับตั้งแต่เริ่มการทัพ ปรัสเซียได้รับความพ่ายแพ้และถูกยึดครองดินแดน ต่อมานโปเลียนสามารถเอาชนะรัสเซียที่ฟรีดลันด์ ซึ่งสามารถสร้างรัฐบริวารที่มีอำนาจในยุโรปตะวันออก และทำให้สงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่สี่สิ้นสุดลง
เนื่องด้วยความโกรธเคืองของสหรัฐต่อการกระทำของกองเรือบริเตน นั่นจึงทำให้สหรัฐประกาศสงครามต่อสหราชอาณาจักร ในชื่อสงคราม ค.ศ. 1812 แต่สหรัฐกลับไม่ได้เป็นพันธมิตรของฝรั่งเศส และด้วยความคับข้องใจเกี่ยวกับการปกครองโปแลนด์ ประกอบกับการที่รัสเซียถอนตัวออกจากระบบภาคพื้นทวีป จึงนำไปสู่การรุกรานรัสเซียโดยนโปเลียนในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1812 การรุกรานในครั้งนี้ถือว่าเป็นหายนะอย่างไม่ลดละสำหรับนโปเลียน ด้วยกลยุทธ์ผลาญภพ การถอยทัพเข้าไปในดินแดนลึกของรัสเซีย ความล้มเหลวทางกลยุทธ์ของฝรั่งเศส และการเริ่มต้นฤดูหนาวของรัสเซีย จึงทำให้นโปเลียนต้องถอยทัพพร้อมกับความสูญเสียอย่างมหาศาล นโปเลียนต้องประสบกับความพ่ายแพ้ที่เพิ่มมากขึ้น เมื่ออำนาจของฝรั่งเศสที่อยู่ในคาบสมุทรไอบีเรียถูกทำลายลงในยุทธการที่บิตอเรีย ในฤดูร้อนของปีถัดมา และสหสัมพันธมิตรครั้งใหม่ก็ได้เริ่มต้นสงครามสหสัมพันธมิตรครั้งที่หก
ฝ่ายสหสัมพันธมิตรสามารถเอาชนะนโปเลียนที่ไลพ์ซิช ซึ่งทำให้พระองค์ทรงสูญเสียพระอำนาจ และในท้ายที่สุด พระองค์ก็ทรงสละราชสมบัติในวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1814 ฝ่ายของผู้ชนะในสงครามได้เนรเทศนโปเลียนไปยังเกาะเอลบา และทำการฟื้นฟูราชวงศ์บูร์บง นโปเลียนสามารถหลบหนีออกจากเกาะเอลบาได้ใน ค.ศ. 1815 โดยได้ทำการรวบรวมการสนับสนุน เพื่อให้มีมากพอสำหรับการล้มล้างราชาธิปไตยของพระเจ้าหลุยส์ที่ 18 อันก่อให้เกิดสหสัมพันธมิตรครั้งที่เจ็ด และเป็นครั้งสุดท้ายที่ต่อกรกับนโปเลียน นโปเลียนพ่ายแพ้อย่างราบคาบที่วอเตอร์ลู และพระองค์ก็ทรงสละราชสมบัติอีกครั้งในวันที่ 22 มิถุนายน นโปเลียนได้ยอมจำนนต่อบริเตนที่เมืองรอชฟอร์ในวันที่ 15 กรกฎาคม และถูกเนรเทศไปยังเกาะเซนต์เฮเลนาอันห่างไกลเป็นการถาวร สนธิสัญญาปารีสได้รับการลงนามในวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1815 อันเป็นการยุติสงครามนโปเลียนอย่างเป็นทางการ
พระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 1713
'''พระราชกฤษฎีกา ค.ศ. 1713 (Pragmatic Sanction of 1713) หรือ พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยสิทธิ์ในการสืบราชสมบัติของอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา''' เป็นพระราชกฤษฎีกาที่จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ออกในวันที่ 19 เมษายน ปี ค.ศ. 1713 มีเนื้อหายืนยันว่าตำแหน่งต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น อาร์คดัชชีแห่งออสเตรีย กษัตริย์แห่งฮังการี กษัตริย์แห่งโครเอเชีย กษัตริย์แห่งโบฮีเมีย กษัตริย์แห่งเนเปิลส์ กษัตริย์แห่งซาร์ดิเนีย กษัตริย์แห่งออสเตรียเนเธอแลนด์ และ ดัชชีแห่งมิลาน จะตกเป็นของทายาทสายตรงของตระกูลฮาพส์บวร์คที่นั่นก็คืออาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา พระราชธิดาพระองค์โตของพระองค์เพียงคนเดียว
พระราชกฤษฎีกานี้ประกาศใช้เพื่อจะแก้ปัญหาการขาดแคลนรัชทายาทเพศชายที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์กกำลังเผชิญอยู่ ด้วยว่าอาณาจักรออสเตรียนั้นยึดกฎหมายซาริค (Salic law) เป็นแบบแผนในการปกครองประเทศ ซึ่งตามกฎหมายซาริคแล้ว ผู้ที่มีสิทธิในราชบัลลังก์ของออสเตรียนั้นจะต้องเป็นผู้ชายเท่านั้น การที่ราชวงศ์ฮาพส์บวร์กไม่มีรัชทายาทผู้ชายนั่นหมายความว่า หลังสิ้นราชบัลลังก์ของจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ไป ตระกูลฮาพส์บวร์กสายตรงก็จะหมดสิ้นอำนาจลงอย่างสิ้นเชิง และอาจจะเกิดควาเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวงต่อจักรวรรดิของพระองค์ ซึ่งคาร์ลไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ดังนั้นแล้วเพื่อที่จะแก้ปัญหานี้พระองค์จึงหาทางให้ทายาทเพียงคนเดียวของพระองค์ซึ่งเป็นผู้หญิง นั่นก็คืออาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา พระราชธิดาของพระองค์ อย่างไรก็ตามก่อนที่กฤษฎีกาฉบับนี้จะประกาศใช้อย่างเป็นทางการต้องเจอด่านหินสองข้อ ประการแรกคือปัญหาลำดับสันตติวงศ์ เพราะถึงแม้ว่าราชสำนักฮาพส์บวร์คจะขาดแคลนรัชทายาทเพศชาย แต่ในสายสืบสันตติวงศ์พระราชธิดาพระองค์โตอย่างอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซาก็ไม่ใช้ผู้มีสิทธิในราชบัลลังก์เป็นอันดับที่ 1 เพราะผู้มีสิทธิตัวจริงก็คือ อาร์คดัชเชส มาเรีย โจเซฟา พระราชธิดาพระองค์โตของจักรพรรดิโยเซฟที่ 1 กษัตริย์พระองค์ก่อน ซึ่งหากจะตั้งมาเรีย เทเรซาเป็นรัชทายาท ก็จะถือเป็นการข้ามสิทธิและลำดับของพระราชธิดาของจักรพรรดิโยเซฟไปโดยปริยาย ประการที่สองก็คือตัวกฎหมายซาริคที่ห้ามราชนิกูลเพศหญิงเป็นกษัตริย์นั่นเอง
อย่างไรก็ตามจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 ก็ประสบความสำเร็จในการออกพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ได้ และส่งผลให้อาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซาเป็นรัชทายาทผู้มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ออสเตรียโดยชอบธรรม ทว่าหลังจากที่จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 สวรรคตลง ชาล์ล อัลเบิร์ต เจ้าผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรียกลับอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โดยได้รับแรงสนับสนุนจากฝรั่งเศส พระราชกฤษฎีกาแม้จะประกาศใช้แต่ไม่ได้รับการยอมรับ ในที่สุดก็เป็นชนวนเหตุให้เกิดสงครามสืบราชสมบัติออสเตรียในปี 1740
ความเสี่ยงของราชวงศ์ฮาพส์บวร์ค
ปี 1700 พระเจ้าการ์โลสที่ 2 แห่งสเปนสวรรคตโดยไร้รัชทายาท ทางฝรั่งเศสและออสเตรียต่างก็แย่งกันอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์นั้น จนเกิดเป็นสงครามสืบราชบัลลังก์สเปนขึ้นมา ราชสำนักออสเตรียนั้นได้วางตัวให้อาร์คดยุคคาร์ล (ภายหลังเป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์) ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งสเปนพระองค์ต่อไป ในระหว่างที่คาร์ลอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์สเปนอยู่นั้น ความกังวลในเรื่องรัชทายาทเพศชายก่อตัวขึ้นอย่างมากในบรรดาเชื้อพระวงศ์ เพราะรัชทายาทองค์ปัจจุบันอาร์คดยุคโจเซฟ กำลังเผชิญกับการที่ตัวเองไม่มีทายาทเพศชายเลย และเหลือลูกสาวเพียงสองคน เขาจึงเข้าไปคุยและทำความเข้าใจกับน้องชายของเขาในเรื่องความเป็นไปได้หากว่าราชวงศ์ฮาพส์บวร์คไม่เหลือทายาทเพศชายสายตรงอีกเลย ซึ่งหากเป็นไปตามฉากทัศน์ที่เลวร้ายที่สุด หากบัลลังก์ตกไปอยู่กับคาร์ลและคาร์ลไม่มีทายาทเพศชายแล้ว ราชบัลลงก์จะต้องตกไปอยู่กับลูกสาวคนโตของโจเซฟ อย่างอาร์คดยุคมาเรีย โจเซฟา ซึ่งทั้งสองก็มีการทำข้อตกลงความเข้าใจกันในปี 1703 ถึงเรื่องนี้
ในปี 1705 จักรพรรดิเลโอพอลที่ 1 สวรรคต ราชบัลลังก์ตกมาอยู่กับจักรพรรดิโจเซฟที่ 1 พระองค์ครองราชย์ได้ 6 ปี ก็สวรรคตโดยไร้รัชทายาท บัลลังก์จึงตกมาสู่น้องชายก็คือคาร์ล เสวยราชย์ขึ้นเป็นจักรพรรดิคาร์ลที่ 6 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ตามข้อตกลงที่ทำไว้กับพี่ชายผู้ล่วงลับ หากว่าพระองค์ไม่มีพระราชโอรส อาร์คดัชเชสมาเรีย โจเซฟา จะเป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมของราชบัลลังก์ ซึ่งก็เป็นไปตามฉากทัศน์ที่เลวร้ายที่สุด แม้ว่าคาร์ลที่ 6 จะมีพระราชโอรส แต่พระราชโอรสนั้นก็สวรรคตลงตั้งแต่เยาว์วัย เหลือเพียงแค่ธิดา 2 คนเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าหากคาร์ลสวรรคตไป ราชบัลลังก์จะไปตกอยู่กับสายของมาเรีย โจเซฟา
อย่างไรก็ตามคาร์ลเกิดเปลี่ยนใจ และเลือกที่จะแก้ไขตัวรัชทายาทโดยข้ามสายของพี่ชายทั้งหมดไป ในที่สุดเขาก็ประกาศกับสภาว่า จะมีการส่งมอบอำนาจในราชบัลลังก์ให้กับลูกสาวคนโตของเขาเองที่มีนามว่าอาร์คดัชเชสมาเรีย เทเรซา ทว่าปัญหาสำคัญที่ขัดขวางการประกาศในข้อนี้ ก็คือกฎหมายซาริคที่ห้ามผู้หญิงขึ้นครองราชย์
การยอมรับจากนานาชาติ
จักรพรรดิคาร์ลที่ 6 พยายามแก้กฎหมายซาริค และออกกฤษฎีกาเพื่อให้ผู้หญิงขึ้นครองราชย์ได้ ทว่าในเรื่องนี้อย่างน้อยต้องได้รับการสนับสนุนจากนานาชาติ เพื่อเป็นหลักประกันให้กับธิดาของตัวเองว่าจะได้นั่งบนบัลลังก์อย่างไม่มีความขัดแย้ง คาร์ลที่ 6 ใช้เวลานานแรมปีในการไปเจรจากับชาติต่าง ๆ และยอมให้ผลประโยชน์มหาศาลแก่ชาติอื่นเพื่อให้ชาติต่าง ๆ ยอมรับในราชบัลลังก์
และนี่คือส่วนหนึ่งของข้อตกลงในการแลกกับการยอมรับในตัวของกฤษฎีกาฉบับนี้
นอกจากนี้ยังดึงให้รัสเซียและโปแลนด์มาเป็นพวก ภายใต้การที่ออสเตรียสนับสนุนการทำสงครามของสองประเทศนี้มาก่อน
ทว่ามีสองอาณาจักรที่ไม่ยอมรับกฤษฎีกานี้อย่างออกหน้าออกตา นั่นก็คือรัฐผู้คัดเลือกแห่งแซคโซนี และรัฐผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ซึ่งทั้งสองรัฐนี้เป็นรัฐที่มีสิทธิในการครองบัลลังก์ออสเตรียผ่านการแต่งงานกับลูกสาวทั้งสองของจักรพรรดิโยเซฟที่ 1 นั่นก็คือ พระเจ้าเฟรเดริค ออกุสตุสที่ 2 เจ้าผู้คัดเลือกแห่งแซตโซนี ทรงแต่งงานกับอาร์คดัชเชสมาเรีย โจเซฟา และพระเจ้าชาร์ล อัลเบิร์ตเจ้าผู้คัดเลือกแห่งบาวาเรีย ทรงแต่งงานกับอาร์คดัชเชสมาเรีย อมิลเลีย
สถานการณ์ภายใน
พระราชกฤษฎีกาทำให้เหล่าราชรัฐภายในอาณาจักรออสเตรียเองแตกออกเป็นสองฝ่าย คือฝ่ายที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย สำหรับสายตระกูลฮาพส์บวร์คนั้นมีอิทธิพลสูงมากในฝ่ายราชอาณาจักรฮังการี ซึ่งธรรมเนียมเดิมของพวกขุนนางคือการโหวตกันว่าใครเหมาะสมเป็นกษัตริย์ แต่ธรรมเนียมนี้ใช้ครั้งสุดท้ายในปี 1687 หลังจากนั้นกษัตริย์แห่งฮาพส์บวร์คก็ผูกขาดตำแหน่งนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งเกิดปัญหากับรัชทายาทเพศชายตามกฎหมายซาริค
อย่างไรก็ตาม รัฐสภาแห่งฮังการีก็ได้มีมติยอมรับในพระราชกฤษฎีกาฉบับนี้ และยอมรับในตัวของมาเรีย เทเรซาในการเป็นราชินีของฮังการีโดยชอบธรรม อาณาจักรโครเอเชียก็ให้การสนับสนุนพระนางมาเรีย เทเรซาด้วยเช่นกัน
วัดเมืองแมด
วัดเมืองแมด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเมืองเก่า อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 22 ตารางวา ปัจจุบันมีพระครูสุนทรธรรมรักษ์ (หรุ่ม ธมฺมรกฺขิโต) ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดเมืองแมดตั้งเมื่อ พ.ศ. 2356 สร้างขึ้นสมัยชาวพวนอพยพมาจากเมืองเวียงจันทน์ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ปัจุจุบันเหลือสถาปัตยกรรมหลัก คือ ตัวอุโบสถที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบลาว ซึ่งได้รับการบูรณะจนดูกลายเป็นของใหม่ มีใบเสมาอยู่ภายในอุโบสถ มีฐานใบเสมาตั้งที่พัทธสีมา 8 ใบตามแนวเสาคู่ใน ซึ่งเป็นคตินิยมของเสมาอุโบสถลาวหรือในภาคอีสานของไทย และศาลาการเปรียญของวัดอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม
Dendrotionidae
Dendrotionidae เป็นสกุลของไอโซพอดที่อยู่ในวงศ์ Isopoda
หลวงเจริญจรัมพร (เจริญ เจริญจรัมพร)
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร (21 ตุลาคม 2445 - 10 ธันวาคม 2506) อดีตนายทหารอากาศชาวไทย อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรประเภทที่ 2 อดีตกรรมการสภากรรมการทหารผ่านศึก อดีตรองเสนาธิการกลาโหม อดีตจเรทหารอากาศ อดีตผู้ว่าราชการภาค ๓ อดีตราชองครักษ์เวร อดีตราชองครักษ์พิเศษ
ประวัติ
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร เกิดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2445 ที่ ถนนเยาวราช จังหวัดพระนคร (กรุงเทพมหานคร ในปัจจุบัน) เป็นบุตรชายของ ร้อยตรีนุช และ นางแม้น ไชยโกมล โดยมีชื่อเดิมว่า เจริญ ไชยโกมล ต่อมาเมื่อถวายบังคมลาออกจากบรรดาศักดิ์ก็ได้ใช้ราชทินนามมาเป็นนามสกุลจึงเปลี่ยนเป็น เจริญ เจริญจรัมพร ถึงแม้จะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์กลับคืนในภายหลัง
ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ คุณสมสวาท วัชรเสถียร มีบุตรธิดา 5 คนและบุตรสาวบุญธรรมอีก 1 คน
พลอากาศโท หลวงเจริญจรัมพร ออกจากประจำการเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 ก่อนจะถึงแก่อนิจกรรมด้วย โรคหัวใจ ที่บ้านพักเมื่อเวลา 22.45 น. ของวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2506 ขณะอายุได้ 61 ปี
ลูกหลานใครหว่า? ป่วนซ่านายเจี๋ยมเจี้ยม
'''ลูกหลานใครหว่า? ป่วนซ่านายเจี๋ยมเจี้ยม''' เป็นภาพยนตร์เกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2008 ที่เขียนและกำกับโดย คัง ฮย็อง-ช็อล และนำแสดงโดย ชา แท-ฮย็อน, พัก โบ-ย็อง และ วัง ซ็อก-ฮย็อน เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของผู้กำกับ คัง ฮย็อง-ช็อล และเป็นภาพยนตร์เกาหลีที่ทำรายได้สูงสุดแห่งปี ภาพยนตร์เรื่องนี้มีรีเมคในอาร์เจนตินา จีน และอินเดีย ซึ่งเข้าฉายในปี ค.ศ. 2010, 2016 และ 2020 ตามลำดับ
เนื้อเรื่อง
อดีตไอดอลวัยรุ่น นัม ฮย็อน-ซู (ชา แท-ฮย็อน) เขาอายุสามสิบเจ็ดปีและทำงานเป็นดีเจวิทยุ วันหนึ่งหญิงสาวชื่อ ฮวัง จ็อง-นัม (พัก โบ-ย็อง) ส่งเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของเธอในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยวไปที่สถานีวิทยุที่ ฮย็อน-ซู ทำงานอยู่โดยบอกเขาว่าเธอกำลังจะไปพบพ่อของเธอ จากนั้นเขาก็พบว่าเขาเป็นพ่อของเธอเมื่อเขาพบกับเธอที่อพาร์ตเมนต์ของเขากับลูกชายของเธอคือ กี-ดง (วัง ซ็อก-ฮย็อน) เธอบอกเขาว่าชื่อจริงของเธอคือ แจ-อิน และแม่ของเธอคือ จ็อง-นัม ซึ่งเป็นรักแรกของ ฮย็อน-ซู เมื่อเขาได้ยินดังนั้นเขาไม่เชื่อในตอนแรก ดังนั้นพวกเขาจึงทำการทดสอบดีเอ็นเอและผลออกมายืนยันว่าดีเอ็นเอตรงกัน แจ-อิน ฝันที่จะได้แสดงบนเวทีในฐานะนักร้อง แต่ ฮย็อน-ซู กลัวว่าถ้าเธอทำอย่างนั้น เรื่องอื้อฉาวเรื่องที่เขาเป็นพ่อของเธออาจจะเปิดเผยออกมา เนื่องจากความนิยมที่เพิ่มขึ้นของ แจ-อิน ด้านพ่อของ กี-ดง พัค ซัง-ยุน (อิม จี-กยู) ได้ตามหา แจ-อิน พวกเขาพบกันและพูดคุยกัน โดยในตอนแรก ซัง-ยุน เข้าใจผิดว่า แจ-อิน มีสัมพันธ์กับ ฮย็อน-ซู และเมื่อ กี-ดง หายตัวไประหว่างการแสดงของ แจ-อิน ทาง ฮย็อน-ซู ตระหนักว่าเขาควรดูแลลูกสาวและหลานชายของเขาให้ดีกว่านี้
ฮะกีม ซิยาช
ฮะกีม ซิยาช (حكيم زياش; ⵃⴰⴽⵉⵎ ⵣⵉⵢⴰⵛ; เกิด 19 มีนาคม ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลสัญชาติชาติโมร็อกโก ลงเล่นในตำแหน่งปีกและกองกลางตัวรุกให้กับสโมสรฟุตบอลเชลซีและทีมชาติโมร็อกโก
ซิยาชเป็นที่รู้จักจากการทำประตูที่เด็ดขาด การผ่านบอล ส่งลูกระยะไกลและความสามารถในการยิงลูกฟรีคิก ในปี 2019 ซิยาชได้รับการคัดเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ดีที่สุดยี่สิบคนในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2018–19 และปลายปีเดียวกันนี้เองเดอะการ์เดียนจัดให้เขาอยู่ในอันดับที่ 29 ในรายชื่อ 100 นักฟุตบอลที่ดีที่สุดในโลก
แหล่งข้อมูลอื่น
1993
กันดั้ม 0083 : ความทรงจำแห่งละอองดาว
กันดั้ม 0083 : ความทรงจำแห่งละอองดาว (Gundam 0083: Stardust Memory) เป็นเรื่องราวการต่อสู้หลังจากที่ซีออนได้พ่ายแพ้ในศึกสงครามที่อาบาวคู และมีซีออนกลุ่มหนึ่งหนีออกจาก อาบาวคู ไปซ่อนตัวเพื่อรอเวลาแห่งการแก้แค้น และ เพื่อความหวังที่จะจุดประกายความหวังให้กับเหล่าทหารซีออนนั้นคือแผนการขโมยโมบิลสูทรุ่นใหม่ของพันธมิตรกันดั้มที่กำลังพัฒนาขึ้นโดยใช้คอนเซปต์ทางอาวุธของโมบิลอาร์เมอร์ในการสร้างโดยใช้ชื่อว่า จีพี (GP - Gundam development Project) โดยมี อนาเวล กาโต้ ฉายา "ฝันร้ายแห่งโซโลม่อน" เป็นหัวหอกให้แผนปฏิบัติการนี้เป้าหมายคือการขโมยกันดั้มเครื่องทดสอบเครื่องที่2 GP-02 ซึ่งมีการติดตั้งหัวรบนิวเคลียร์นับเป็นการละเมิด สนธิสัญญาแอนตาร์คติก หากเขานำมันไปเปิดเผยแก่สายตาชาวโลกจะมีผลทางการเมืองที่จะเป็นประโยชณ์แก่ซีออน แต่โค อุรากิ นักบินทดสอบได้เผชิญหน้ากับเขาระหว่างการขโมยกันดั้ม GP-02 และเข้าขัดขวางโดย โค อุรากิ นั้นขับโมบิลสูทกันดั้ม GP-01 (ซึ่งภายหลังได้อัพเกรดเป็น GP-01Fb (Full burner)) ในการเข้าต่อกรเพื่อการชิงกันดั้มกลับคืนมา หลังจากที่กันดั้มถูกขโมยไปได้นั้น โค อูรากิ ได้รู้ถึงความน่ากลัวของสงคราม และตัดสินใจเลือกที่จะเผชิญหน้าแทนการหนีจากความจริง ปัจจุบัน บริษัท dream Express จำกัด ของประเทศได้ลิขสิทธิ์ในการจัดทำเป็น Vcd และ dvd แล้วโดยออกวางจำหน่ายในวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2551
ทอม บอมบาดิล
ทอม บอมบาดิล เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุด มิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในหนังสือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ซึ่งตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ.1954-1955 นอกจากนี้ยังเป็นตัวเอกในหนังสือ การผจญภัยของทอม บอมบาดิล ซึ่งเป็นงานกวีนิพนธ์ชิ้นหนึ่งของโทลคีน ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ.1962
ในวรรณกรรม
ทอม บอมบาดิล ปรากฏใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตอน มหันตภัยแห่งแหวน เขามีภรรยาชื่อ โกลด์เบอร์รี่ ธิดาแห่งสายน้ำ ซึ่งได้พบกับโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ และเพื่อนฮอบบิทในป่าดึกดำบรรพ์ ได้ช่วยพวกเขาเอาไว้จากผู้เฒ่าหลิว เมื่อโฟรโดสวมแหวนเอก ทอมก็ยังมองเห็นเขาอยู่ แต่เมื่อทอมสวมแหวนบ้างปรากฏว่า แหวนไม่สามารถส่งผลอะไรต่อทอมเลย พวกฮอบบิทพักที่บ้านของทอมสองคืนจึงเดินทางจากไป แต่พวกเขาถูกปีศาจจับตัวไว้อีกระหว่างเดินทางผ่านเขาสุสาน ต้องเรียกให้ทอมมาช่วยไว้อีกครั้ง ทอมเดินทางไปส่งพวกฮอบบิทจนถึงชายอาณาเขตป่าดึกดำบรรพ์ และชี้ทางให้พวกเขาเดินทางต่อจนถึงเมืองบรี
เรื่องของ ทอม บอมบาดิล ถูกตัดออกไปทั้งใน เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ฉบับปี 1978 ของราล์ฟ บัคชิ และจาก ภาพยนตร์ไตรภาคเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ของปีเตอร์ แจ็คสัน ผู้เขียนบทของทั้งสองเรื่องมีความเห็นเหมือนกันว่า เรื่องของทอม บอมบาดิล แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลัก
ชื่ออื่นๆ
พวกเอลฟ์เรียกทอมในภาษาซินดารินว่า ยาร์ไวน์ เบน-อดาร์ (Iarwain Ben-adar) หมายถึง แก่ที่สุดและปราศจากบิดา พวกคนแคระเรียกเขาว่า ฟอร์น (Forn) (มาจากคำในภาษาสแกนดิเนเวียน หมายถึง โบราณ) ส่วนพวกมนุษย์เรียกว่า โอรัลด์ (Orald) ซึ่งหมายถึง แก่ที่สุด แกนดัล์ฟเคยพูดถึงทอมว่า เป็น "ผู้อาวุโสที่สุดในบรรดาสรรพชีวิตบนโลกนี้"
ทอม บอมบาดิล คือใคร
ไม่มีงานเขียนชิ้นใดของโทลคีนพูดถึงชาติพันธุ์ของทอมว่าเขาคือใคร เขาไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่คนแคระ ไม่ใช่ฮอบบิท และยังไม่ใช่เอลฟ์ จากคำพูดของทอม บอมบาดิล เอง บอกว่า เขาเป็น "คนที่แก่ที่สุดในโลก" และ "เป็นนายเหนือทุกอย่าง" (เห็นชัดจากแหวนเอกไม่มีอำนาจเหนือเขา) ทอมยังบอกอีกว่า เขาได้เห็น "สายฝนหยดแรกตกลงบนโลก และต้นไม้ต้นแรกงอกขึ้นมา" เขายังเคย "อยู่ในความมืดใต้แสงดาวเมื่อครั้งโลกยังไม่รู้จักความกลัว ก่อนที่เจ้าแห่งความมืดจะมาจากโลกภายนอก"
บางทฤษฎีคิดว่าทอมน่าจะเป็นหนึ่งในเหล่าไอนัวร์ คือจิตวิญญาณหรือปวงเทพผู้สร้างโลกอาร์ดา ซึ่งอยู่บนโลกนี้ "ก่อนที่เจ้าแห่งความมืดจะมาจากโลกภายนอก" บ้างก็ว่าเขาเป็น เอรู อิลูวาทาร์ (หรือ "พระผู้เป็นหนึ่ง" ตามที่เรียกในหนังสือ เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์) พระผู้เป็นเจ้าสูงสุดของโลกในจินตนิยายแห่งนั้น เมื่อมีผู้อ่านเขียนไปถามว่า ทอมคือ พระผู้เป็นหนึ่ง ใช่หรือไม่ โทลคีนตอบแค่ว่า ไม่ใช่
โทลคีนไม่เคยอธิบายเรื่องของทอม บอมบาดิล ให้ชัดเจนมากไปกว่าที่เป็นอยู่ นอกจากเรื่องของทอม บอมบาดิล ก็ยังมีความลับเกี่ยวกับการหายตัวไปของพวกเอนท์ไวฟ์ หรือสิ่งมีชีวิตลี้ลับในมอเรียที่มีอายุเก่าแก่ยิ่งกว่าเซารอน ในจดหมายฉบับหนึ่งของโทลคีน เขาเคยบอกว่า มีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงเป็นความลับ เป็นเรื่องที่ไม่กระจ่างแม้แต่กับตัวผู้เขียนเอง และนั่นเป็นส่วนที่ดีที่สุดของแฟนตาซี
อ้างอิง
Figuren in Tolkiens Welt Lista postaci Śródziemia
เร็มไชท์
เร็มไชท์ (Remscheid, ) เป็นเมืองในรัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน ประเทศเยอรมนี โดยเป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับสามในแบร์กิชเชิสลันท์ โดยเป็นรองเพียงวุพเพอร์ทาลกับโซลิงเงิน
สหภาพประชาชาติอเมริกาใต้
สหภาพประชาชาติอเมริกาใต้ (Union of South American Nations; ดัตช์: ; União de Nações Sul-Americanas, UNASUL; Unión de Naciones Suramericanas, UNASUR) เป็นรัฐบาลระหว่างประเทศที่รวมกลุ่มเขตการค้าเสรีสองกลุ่มคือ เมร์โกซูร์และประชาคมชาติแอนดีส ซึ่งเป็นหนึ่งในกระบวนการรวมกลุ่มเศรษฐกิจ อันมีสหภาพยุโรปเป็นต้นแบบ
Anthuridae
Anthuridae เป็นสกุลของไอโซพอดที่อยู่ในวงศ์ Isopoda
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
สมาคมปกป้องสิทธิของชาวพื้นเมือง
สมาคมปกป้องสิทธิของชาวพื้นเมือง (Aborigines' Rights Protection Society) เป็นสมาคมที่มีบทบาทในยุคอาณานิคม ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2440 ใน Gold Coast ประเทศกานา จุดเริ่มต้นมาจากผู้นำชุมชนและกลุ่มผู้ได้รับการศึกษา สมาคมปกป้องสิทธิของชาวพื้นเมืองกลายเป็นองค์กรการเมืองที่สำคัญในการต่อต้านรัฐบาลอาณานิคมและนำไปสู่การเรียกร้องเอกราชของชาวกานา
ถนนสีลม
ถนนสีลม เป็นถนนสายสำคัญในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร โดยเป็นถนนคอนกรีตขนาดกว้าง 6 ช่องทางจราจร มีช่องจอดรถและบาทวิถีทั้ง 2 ข้าง ความยาวประมาณ 2.78 กิโลเมตร เริ่มตั้งแต่ถนนพระรามที่ 4 ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ตัดกับถนนศาลาแดง ถนนคอนแวนต์ ถนนนราธิวาสราชนครินทร์ ถนนเดโช ถนนปั้น ถนนประมวญ ถนนสุรศักดิ์ และถนนมเหสักข์ ทางพิเศษศรีรัช และไปสิ้นสุดที่ถนนเจริญกรุง สีลมเป็นถนนที่มีเกาะกลางและมีต้นไม้ใหญ่ปลูกเรียงรายไปตลอดแนวถนนจำนวน 483 ต้น และเป็นถนนสำคัญสายแรกที่เดินสายไฟฟ้าและสายโทรศัพท์ไว้ใต้ดิน
ถนนสีลมเป็นถนนธุรกิจสายสำคัญสายหนึ่งของกรุงเทพมหานคร มีผู้ขนานนามถนนสีลมว่า "ถนนคนเดินของกรุงเทพฯ" เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ธนาคาร โรงแรม อาคารสำนักงาน ตลอดจนศูนย์การค้าขนาดใหญ่เรียงรายอยู่ทั้งสองฟากถนน และเป็นถนนท่องเที่ยวที่เป็นแหล่งซื้อสินค้าและขายของที่ระลึกสำหรับนักท่องเที่ยวตามบาทวิถีในเวลากลางคืน เช่น ซอยละลายทรัพย์ ถนนพัฒน์พงศ์ นอกจากนี้ยังเคยมีโครงการพัฒนาเป็นย่านถนนคนเดินในวันอาทิตย์
นอกจากนี้ยังถือได้ว่าถนนสีลมเป็นย่านที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและความเชื่อทั้งชาวไทย จีน ฝรั่ง และแขก ดังจะเห็นได้จากบริเวณทางแยกเดโชซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดพระศรีมหาอุมาเทวี ศาสนสถานของชาวทมิฬ ครั้งหนึ่งถนนสายนี้ยังเคยเป็นที่ตั้งของสุสานสาธารณะและสุสานเอกชนทั้งสุสานคริสต์คาทอลิก สุสานคริสต์โปรเตสแตนต์ สุสานจีน สุสานแขก รวมแล้วกว่า 13 แห่ง ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน เช่น สุสานปาร์ซี สุสานคริสเตียน สุสานและฌาปนสถานสมาคมจีนแคะ สุสานฮกเกี้ยน สุสานจีนบาบ๋า
ถนนสีลมมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม วิ่งบนเกาะกลางจากถนนราชดำริข้ามถนนพระรามที่ 4 และมาจอดรับส่งผู้โดยสารที่สถานีศาลาแดง ก่อนเลี้ยวออกจากถนนสีลมไปถนนนราธิวาสราชนครินทร์ที่สถานีช่องนนทรี
ช่วงต้น
ที่ดินยุคแรก ๆ ละแวกถนนสีลม บริเวณศาลาแดงเป็นที่นา แถววัดพระศรีมหาอุมาเทวีเป็นสวนผักของนางปั้น อุปการโกษากร บริเวณปากซอยสุรศักดิ์เป็นที่ดินของแขก
สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการตัดถนน 3 สาย คือ ถนนเจริญกรุง (ตอนนอก) ถนนหัวลำโพง และถนนสีลมพร้อม ๆ กัน หลังจากที่พ่อค้าและกงสุลต่างประเทศขอให้รัฐบาลสร้างถนนขึ้นเพื่อเป็นที่ขี่ม้าตากอากาศ โดยชาวบ้านเรียกถนนสีลมว่า "ถนนขวาง" ถนนมีความกว้าง 5 ศอก ยาว 68 เส้น 16 วา ซึ่งได้นำดินที่ขุดคลองเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยากับคลองถนนตรง (ถนนพระรามที่ 4 ในปัจจุบัน) เฉพาะถนนสีลมนั้น ได้มาจากการขุดคลองขวางจากบางรักไปถึงคลองถนนตรง ณ ศาลาที่เจ้าพระยาทิพากรวงศมหาโกษาธิบดี (ขำ บุนนาค) สร้างไว้ จากนั้นได้ทำถนนขนานคลองนี้ทางทิศใต้ เป็นคลองกว้าง 6 วา ลึก 6 ศอก เรียกคลองนี้ว่า คลองบางรัก หรือ คลองบางรักปากคลองขวางขุดใหม่ รู้จักในเวลาต่อมาว่า คลองสีลม คลองนี้อยู่ทางฝั่งเหนือของถนนสีลม ริมคลองปลูกต้นอโศกสีส้มขนานกับประดู่ที่ริมถนน
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงชักชวนให้บริจาคการสร้างทางคมนาคม หลวงพิศาลศุภผล จ้างเหมาสร้างสะพานอิฐถือปูนด้านถนนเจริญกรุง เจ้าพระยาพลเทพ (หลง) จ้างเหมาทำสะพานก่ออิฐถือปูนข้ามปลายคลองสีลมต่อถนนสีลม และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธรทรงบริจาคทรัพย์ทำสะพานข้ามคลองถนนตรง ต่อเนื่องมาอีกสะพานหนึ่ง
ย่านที่อยู่อาศัยนอกเมือง
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชาวต่างประเทศตั้งโรงสีลมที่ถนนขวาง ซึ่งใช้สำหรับการวิดน้ำ โดยที่บริเวณทั่วไปยังเป็นทุ่งนาโล่ง เครื่องสีลมวิดน้ำจึงดูเด่น จึงพากันเรียกถนนเส้นนี้ว่า "ถนนสีลม" หรือ Wind Mill Road ตั้งแต่ พ.ศ. 2450 เป็นต้นมาเริ่มมีการตัดถนนขนานกับถนนสีลม คือ ถนนสาทร ถนนสุรวงศ์ และถนนสี่พระยา ทำให้ถนนบริเวณนี้เริ่มมีคนเข้ามาอยู่อาศัยมากขึ้น
ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีการสร้างสวนลุมพินีที่สุดถนนสีลม เพื่อเป็นที่จัดงานแสดงนิทรรศการ สยามรัฐพิพิธภัณฑ์ และเปิดสัมปทานเดินรถรางถนนสีลมเป็นครั้งแรก (จากบางรักถึงประตูน้ำ) ทำให้การคมนาคมสะดวก ธุรกิจเติบโตอย่างรวดเร็ว จนเมื่อสงครามโลกครั้งที่สองจบลง ธุรกิจของชาวต่างประเทศที่แต่เดิมตั้งสำนักงานอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ขยายดำเนินกิจการบนถนนสีลมมากขึ้น ในรัฐบาลสฤษดิ์ ธนะรัชต์มีมติรื้อรถรางและถมคลองสีลมเมื่อประมาณ พ.ศ. 2506 อีกแหล่งบอกคลองถูกถมเพื่อขยายถนนเมื่อ พ.ศ. 2500 การถมคลองทำให้ถนนสีลมมีขนาดกว้างขวางกว่าถนนอื่นในละแวกเดียวกัน
ย่านธุรกิจ
ความเป็นย่านธุรกิจเห็นได้จากการสร้างตึกแถวและอาคารสูง โดยเริ่มมีการสร้างอาคารพาณิชย์สูง 3–5 ชั้นเมื่อราว พ.ศ. 2490 ต่อมา พ.ศ. 2509 มีการสร้างอาคารสูงมากกว่า 10 ชั้น เช่น อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคารกสิกรไทยในขณะนั้น โรงแรมนารายณ์ อาคารอาคเนย์ประกันภัย โรงแรมดุสิตธานี อาคารสำนักงานใหญ่ธนาคารไทยทนุ อาคารบุญมิตร ถนนสีลมกลายเป็นศูนย์กลางการเงินเนื่องจากมีสำนักงานธนาคาร บริษัทเงินทุน บริษัทหลักทรัพย์ รวมถึงบริษัทประกันภัยจำนวนมาก มีอาคารสำนักใหญ่ธนาคารกรุงเทพ เคยเป็นอาคารสูงที่สุดในประเทศไทยเมื่อ พ.ศ. 2525
พ.ศ. 2527 เริ่มมีการร้อยท่อสายไฟฟ้าของอาคารต่าง ๆ บนถนนมาไว้ใต้ดินแทน เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของบ้านเรือนและอาคาร สุสานถูกรื้อถอน มีการสร้างอาคารสูงตั้งแต่ 20 ชั้นขึ้นไป เช่น อาคารสีลมเซ็นเตอร์ (พ.ศ. 2528) อาคารไอทีเอฟสีลมพาเลซ (พ.ศ. 2530) อาคารธนิยะพลาซ่า (พ.ศ. 2530) อาคารซีพีทาวเวอร์ (พ.ศ. 2533) อาคารทรินิตีคอมเพล็กซ์ (พ.ศ. 2533) และอาคารซีเคเค (พ.ศ. 2535) เป็นต้น
พ.ศ. 2536 มีการเปลี่ยนแปลงการเดินระบบสายไฟฟ้าฝังลงใต้ดิน และ พ.ศ. 2539 มีการก่อสร้างโครงการรถไฟฟ้าบีทีเอส มีการตัดต้นไม้บริเวณเกาะกลางถนน แต่เดิมนั้นบริเวณสีลมมีนกนางแอ่นบ้านที่หนีความหนาวเย็นจากประเทศรัสเซียและประเทศจีน จากข้อมูลเมื่อ พ.ศ. 2527 เคยมีจำนวนมากถึง 270,000 ตัว แต่หลังจากการก่อสร้างดังกล่าวทำให้ประชากรนกนางแอ่นบ้านลดลงอย่างมาก
จากข้อมูล พ.ศ. 2564 ถนนสีลมเป็นจุดเชื่อมต่อการคมนาคม โดยมีรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม และรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล เป็นระบบขนส่งมวลชนหลัก มีอาคารสำนักงานรวมกว่า 43 แห่ง มีคอนโดมิเนียมทุกระดับ โรงเรียน 23 แห่ง โรงพยาบาล 3 แห่ง โครงการค้าปลีก 3 แห่ง และธุรกิจกลางคืนอันโด่งดัง บริเวณหัวถนนมีโครงการดุสิต เซ็นทรัล พาร์ค ซึ่งปรับรูปแบบมาจากโรงแรมดุสิตธานีเดิม
สนามกีฬาอัลนะฮ์ยาน
สนามกีฬาอัลนะฮ์ยาน (استاد آل نهيان) เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ตั้งอยู่ในอาบูดาบี สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลอัลวะห์ดะฮ์ในยูเออีโปร-ลีก และเป็นสนามที่ใช้ในการแข่งขันเอเชียนคัพ 2019
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1967
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์ยุโรป 1967 (1967 Men's European Volleyball Championship) เป็นครั้งที่เจ็ดของการแข่งขัน อยู่ภายใต้การกำกับของสมาพันธ์วอลเลย์บอลยุโรป จัดขึ้นที่เมืองอิสตันบูล, ประเทศตุรกี ระหว่างวันที่ 26 ตุลาคม – 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2510
สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาคร
สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาคร เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ ตั้งอยู่ในตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร ส่วนใหญ่ใช้ในการจัดแข่งขันฟุตบอลและจัดกิจกรรมอื่น ๆ ทางด้านกีฬาภายในจังหวัดสมุทรสาคร เจ้าของคือ องค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร ปัจจุบันยังเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลไทยยูเนียน สมุทรสาคร ที่เล่นอยู่ในไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก ลีกลำดับชั้นที่ 4 ของระบบฟุตบอลลีกภายในประเทศไทย สนามมีความจุ 3,500 ที่นั่ง สีของสนามใช้โทนสีฟ้าและชมพู
จังหวัดสมุทรสาครเคยใช้สนามกีฬากลางจังหวัดสมุทรสาครเป็นโรงพยาบาลสนาม (แห่งแรก) ของจังหวัดสมุทรสาคร ในช่วงที่การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศไทย ครั้งแรก สามารถรองรับผู้ติดเชื้อได้จำนวน 400 เตียง เป็นระยะเวลากว่า 3 เดือน (ธันวาคม พ.ศ. 2563– มีนาคม พ.ศ. 2564) หลังจากนั้นได้มีการปรับปรุงสนามกีฬาทั้งลานแอโรบิก สนามฟุตบอล และก่อสร้างลู่วิ่งยางสังเคราะห์ สนามฟุตบอลเปิดให้บริการอีกครั้งในวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2565
ปนีร
ปนีร (ਪਨੀਰ; ฮินดีและपनीर; Պանիր; پنير; پەنییر; ; peynir) หรือที่นิยมสะกดเป็น ปานีร์ เป็นชีสสดชนิดหนึ่งที่เป็นที่นิยมแพร่หลายในอินเดียภาคเหนือและภาคตะวันออก โดยในอินเดียภาคเหนือเรียกเชนะ
คำว่าปนีรมีต้นกำเนิดมาจากภาษาเปอร์เซีย คำในภาษาตุรกี peynir, คำในภาษาเปอร์เซีย panir, คำในภาษาอาเซอร์ไบจาน panir, และคำในภาษาอาร์เมเนีย panir (պանիր) ล้วนมาจากคำว่า "paneer" ซึ่งหมายถึงเนยชนิดหนึ่ง จุดกำเนิดของปานีร์ยังเป็นที่โต้เถียง ทั้งอินเดียในยุคพระเวท ชาวอัฟกัน ชาวอิหร่าน ชาวเบงกอล และชาวอินเดียเชื้อสายโปรตุเกส
การเตรียม
ปานีร์เตรียมโดยการเติมอาหารที่เป็นกรด เช่น น้ำมะนาว น้ำส้มสายชู กรดซิตริกหรือโยเกิร์ต ลงในนมที่ร้อนเพื่อแยกเคิร์ดออกจากหางนม ส่วนที่เป็นเคิร์ดจะนำมากดน้ำออก นำมาแช่ในน้ำเย็น 2–3 ชั่วโมง การเตรียมปานีร์มีรายละเอียดอื่นๆต่างกันไปตามท้องถิ่น ในเนปาล จะนำส่วนที่เป็นเคิร์ดมาห่อผ้าแล้วทับด้วยของแข็งเช่น หิน แล้วตัดเป็นก้อนลูกเต๋าเพื่อใช้ใส่ในแกง ในอาหารเบงกอลและอาหารอินเดียตะวันออกอื่นๆ เคิร์ดจะถูกนวดด้วยมือจนมีลักษณะคล้ายแป้งโดเรียก ছানা sana ใน ภาษาอัสสัม, ছানা chhana ใน ภาษาเบงกอล หรือ ଛେନା chhena ใน ภาษาโอริยา และ ภาษาไมถิลี ในบริเวณต่อไปนี้ sana/chhana/chhena ถูกแยกออกจาก โปนีร์ ซึ่งเป็นชีสที่มีลักษณะกึ่งแข็งมีรสเค็ม มีเกลือปริมาณสูง
อาหาร
ปานีร์เป็นเนยชนิดที่ใช้ทำอาหารได้หลากหลายทั้งในอินเดียและปากีสถาน รวมทั้งในเนปาลและบังกลาเทศ บางครั้งหุ้มด้วยแป้งโด ทอดแล้วกินกับผักโขมหรือถั่ว ปานีร์ที่เรียก chhana นำไปปั้นเป็นก้อนกลมแล้วต้มในน้ำเชื่อม
Ancinidae
Ancinidae เป็นสกุลของไอโซพอดที่อยู่ในวงศ์ Isopoda
กรมศิลปากร
กรมศิลปากร เป็นหน่วยงานของรัฐซึ่งมีภารกิจคุ้มครอง ป้องกัน อนุรักษ์ บำรุงรักษา ฟื้นฟู ส่งเสริม สร้างสรรค์ เผยแพร่ จัดการศึกษา ค้นคว้า วิจัย พัฒนา สืบทอดศิลปะและทรัพย์สินมรดกทางศิลปวัฒนธรรมของชาติ เพื่อธำรงคุณค่าและเอกลักษณ์ของความเป็นชาติ อันจะนำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนของสังคมไทยและความมั่นคงของชาติ
ประวัติ
ในอดีตก่อนพุทธศักราช 2454 ประเทศไทยยังไม่มีหน่วยงานที่รับผิดชอบโดยตรง เกี่ยวกับมรดกศิลปวัฒนธรรมของชาติ บรรดาโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ ประวัติศาสตร์ วรรณกรรม การดนตรี นาฏศิลป์ งานช่างประณีตศิลป์ หอสมุด จดหมายเหตุ และพิพิธภัณฑ์ ฯลฯ กิจการดังกล่าวจึงกระจายการจัดการไว้ตามหน่วยงานต่างๆ ทำให้ราชการบางอย่างยังไม่เป็นระเบียบอันดี หรือมีงานที่ก้าวก่ายกันอยู่
ด้วยเหตุนี้ ในวันที่ 27 มีนาคม 2454 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้โอนกิจการของช่างมหาดเล็กจากกระทรวงวัง และกรมพิพิธภัณฑ์ จากกระทรวงธรรมการ มารวมกันตั้งเป็น “กรมศิลปากร” โดยให้มีผู้บัญชาการขึ้นตรงต่อพระมหากษัตริย์ ซึ่งจะทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ผู้ใดในกระทรวง หรือกรมใดเป็นผู้บัญชาการเมื่อใดก็ได้ สุดแต่จะทรงพระราชดำริเห็นเหมาะสม ทั้งนี้ ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนเรศรวรฤทธิ์ ทรงเป็นผู้บัญชาการกรมศิลปากรพระองค์แรก
บทบาท และหน้าที่
กรมศิลปากรเป็นหน่วยงานของรัฐซึ่งมีหน้าที่ในการสร้างสรรค์ บำรุงรักษา อนุรักษ์ ส่งเสริม และเผยแพร่ศิลปวิทยาการและวัฒนธรรมของชาติในด้านศิลปกรรม พิพิธภัณฑ์ โบราณคดีและโบราณสถาน วรรณกรรม ประวัติศาสตร์ ขนบธรรมเนียม จารีตประเพณี หอสมุดแห่งชาติ หอจดหมายเหตุแห่งชาติ รวมทั้งนาฏศิลป์ ดุริยางคศิลป์ คีตศิลป์ สถาปัตยกรรม และช่างศิลป์ ให้คงอยู่อย่างมั่นคงถาวร
การแบ่งส่วนราชการ
พ.ศ. 2545 มีการปฏิรูประบบราชการของประเทศครั้งใหญ่ กรมศิลปากรย้ายสังกัดจากกระทรวงศึกษาธิการไปสังกัดกระทรวงวัฒนธรรม และ แบ่งส่วนราชการเป็น 9 หน่วยงาน คือ สำนักเลขานุการกรม สำนักการสังคีต สำนักโบราณคดี สำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ สำนักสถาปัตยกรรมและหัตถศิลป์ ต่อมา พ.ศ. 2548 แบ่งส่วนราชการเป็น 10 หน่วยงาน โดยแยกเป็น สำนักสถาปัตยกรรม และ สำนักช่างสิบหมู่ พ.ศ. 2549 กรมศิลปากรปรับปรุงโครงสร้างและการบริหารของสำนักงานศิลปากร ที่ 1-15 จากหน่วยงานในสังกัดสำนักโบราณคดี เป็นราชการส่วนภูมิภาคขึ้นตรงต่อกรมศิลปากร เรียกว่า "สำนักศิลปากรที่ 1-15"
พ.ศ. 2550 สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลป และ วิทยาลัยช่างศิลป แยกไปขึ้นตรงต่อกระทรวงวัฒนธรรม
พ.ศ. 2557 กระทรวงวัฒนธรรม ออกกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมศิลปากรใหม่ โดยแยกกลุ่มโบราณคดีใต้น้ำออกจากสำนักโบราณคดี ยกขึ้นเป็น กองโบราณคดีใต้น้ำ แล้วเปลี่ยนสำนักโบราณคดีเป็นกองโบราณคดี พร้อมทั้งแยกงานเทคโนโลยีสารสนเทศเป็นศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศมรดกศิลปวัฒนธรรม
พ.ศ. 2560 กระทรวงวัฒนธรรมออกกฎกระทรวงแบ่งส่วนราชการกรมศิลปากรใหม่โดยยุบรวมปรับลดส่วนราชการส่วนภูมิภาคจากสำนักศิลปากรที่ 1-15 เป็น สำนักศิลปากรที่ 1-12
สำนักบริหารกลาง
เป็นหน่วยงานกลางที่ดำเนินการเกี่ยวกับการบริหารงานทั่วไปของกรม
กองโบราณคดี
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษา ค้นคว้า วิจัยด้านโบราณคดี ตลอดจนการอนุรักษ์และบูรณปฏิสังขรณ์โบราณสถาน
ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศมรดกศิลปวัฒนธรรม
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่ในการพัฒนาระบบเทคโนโลยีสารสนเทศมรดกทางศิลปวัฒนธรรม
สำนักการสังคีต
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษา ค้นคว้า วิจัย ตลอดจนอนุรักษ์และสืบทอดด้านศิลปวัฒนธรรมด้านนาฏศิลป์ ดุริยางคศิลป์และคีตศิลป์ของชาติ มีหน่วยงานในสังกัดที่สำคัญ ได้แก่
สำนักช่างสิบหมู่
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่หลักในการศึกษา ค้นคว้า วิจัยและพัฒนางานด้านช่างศิลปกรรมของชาติ ตลอดจนการอนุรักษ์ ฟื้นฟู และออกแบบงานช่างฝีมือ
สำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษา ค้นคว้า และวิจัยเกี่ยวกับโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ ตลอดจนงานอนุรักษ์ สงวนรักษาโบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และบริหารงานพิพิธภัรฑสถานแห่งชาติ โดยสำนักพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติมีหน้าที่บริหารจัดการพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในพื้นที่กรุงเทพมหานคร และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ กาญจนาภิเษก จังหวัดปทุมธานี ส่วนพิพิธภัณฑถานแห่งชาติแห่งอื่นจะอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของสำนักศิลปากรในแต่ละท้องที่ โดยพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติในสังกัดกรมศิลปากรมีดังนี้
อุดรธานี
สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษา ค้นคว้า วิจัยงานวิชาการด้านภาษา วรรณกรรม ประวัติศาสตร์ และจารีตประเพณี ตลอดจนการแปล เรียบเรียง ตรวจสอบและชำระเอกสารดังกล่าวออกเผยแพร่ในรูปแบบต่าง ๆ
สำนักสถาปัตยกรรม
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการศึกษา ค้นคว้า วิจัยและพัฒนาองค์ความรู้ด้านสถาปัตยกรรม วิศวกรรม และมัณฑนศิลป์ รวมไปถึงงานสำรวจ การประมาณราคา และควบคุมงานก่อสร้างตามที่ได้รับมอบหมาย
สำนักหอสมุดแห่งชาติ
เป็นหน่วยงานที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการสำรวจ รวบรวม จัดเก็บและสงวนรักษาทรัพยากรสารสนเทศในรูปแบบต่าง ๆ เช่น สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อโสตทัศน์ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ เอกสารโบราณ เป็นต้น รวมไปถึงการให้บริการทรัพยากรดังกล่าวแก่ประชาชน นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ในการศึกษาวิจัยการดำเนินงานด้านบรรณารักษศาสตร์ สารสนเทศศาสตร์ และเทคโนโลยีสารนิเทศ
• หอสมุดแห่งชาติ
• หอสมุดแห่งชาติ เฉลิมพระเกียรติ ร.9 นครราชสีมา
• หอสมุดแห่งชาติกาญจนาภิเษก สงขลา
• หอสมุดแห่งชาติเขตลาดกระบัง เฉลิมพระเกียรติ
• หอสมุดแห่งชาติจังหวัดสุพรรณบุรี
• หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ สงขลา
• หอสมุดแห่งชาติเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ นครพนม
• หอสมุดแห่งชาติชลบุรี
• หอสมุดแห่งชาตินครศรีธรรมราช
• หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษก กาญจนบุรี
• หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษก จันทบุรี
• หอสมุดแห่งชาติรัชมังคลาภิเษก เชียงใหม่
• ศูนย์นราธิปเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์
• ห้องสมุดดนตรีทูลกระหม่อมสิริธร
• หอวชิราวุธานุสรณ์
• หอสมุดดนตรีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9
• หอสมุดดำรงราชานุภาพ
• หอสมุดปิยมหาราชรฦก
สำนักศิลปากร
เป็นหน่วยงานของกรมศิลปากรที่มีหน้าที่บริหารจัดการหน่วยงานของกรมศิลปากรที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่รับผิดชอบ ซึ่งกระจายตัวอยู่ในพื้นที่ต่าง ๆ รวม 12 สำนัก ดังนี้
อุทยานประวัติศาสตร์
อุทยานประวัติศาสตร์ หมายถึง บริเวณสถานที่ที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี โดยมีความหมายครอบคลุมทั้งโบราณสถาน และสภาพแวดล้อมหรือภูมิทัศน์ที่เกี่ยวเนื่องกับโบราณสถาน โดยอุทยานประวัติศาสตร์ของกรมศิลปากรจะอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของสำนักศิลปากรในแต่ละท้องที่
ประเทศแคนาดาในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
ประเทศแคนาดา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 23 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่เมืองพย็องชัง ประเทศเกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 9-25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแคนาดาเป็นตัวแทนประเทศแคนาดาในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 225 คน ใน 14 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
วัดวังชัย
วัดวังชัย วัดโบราณที่ตั้งอยู่นอกเขต พระราชวังหลวง ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะเมืองอยุธยาคาดว่าสร้างขึ้นราว พ.ศ. 2091 อันตรงกับช่วงต้นรัชสมัย สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระมหากษัตริย์ลำดับที่ 15 ของ กรุงศรีอยุธยา ซึ่งโปรดเกล้า ฯ ให้สร้างวัดแห่งนี้ตรงวังชัยซึ่งเป็นที่ประทับเดิมเมื่อครั้งยังดำรงพระอิสริยยศเป็น พระเฑียรราชา ตามความใน ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ ว่า
ปัจจุบันวัดวังชัยเป็นวัดร้างซากปรักหักพังภายในวัดเหลือแต่ฐานพระเจดีย์ พระอุโบสถ พระวิหาร และพระพุทธรูป
พระบรมดิลก
พระบรมดิลก เป็นพระราชบุตรลำดับที่ 4 ในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิกับสมเด็จพระศรีสุริโยทัย โดยเป็นพระราชธิดาพระองค์ที่ 2 รองจากพระวิสุทธิกษัตรีย์ พระองค์สิ้นพระชนม์ชีพพร้อมพระราชมารดาในสงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้
พระประวัติ
ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2091 หลังพระราชบิดาของพระองค์ครองราชย์ได้ 7 เดือน พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้พระมหากษัตริย์พม่าได้ยกกองทัพลงมา หมายจะยึดอยุธยาเป็นประเทศราช พระราชบิดาของพระองค์จึงเตรียมการรับศึก
สิ้นพระชนม์
กองทัพอยุธยาจัดขบวนออกเคลื่อนทัพไปทางเหนือจนถึงบริเวณทุ่งภูเขาทอง ไม่นานก็พบกับทัพหน้าของพม่าโดยมีพระเจ้าแปรเป็นแม่ทัพ ทั้งสองขบวนก็ปะทะกัน พระเจ้าแปรและสมเด็จพระมหาจักรพรรดิทรงทำยุทธหัตถีกัน ซึ่งเป็นแบบธรรมเนียมในเวลานั้น แต่ช้างทรงของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเสียทีและหันหลังหนีจากข้าศึก พระเจ้าแปรก็ทรงขับช้างไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด สมเด็จพระสุริโยทัยทอดพระเนตรเห็นพระราชสวามีกำลังอยู่ในอันตรายจึงรีบขับช้างเข้าขวางพระเจ้าแปร ทำให้ทรงไม่สามารถติดตามต่อไปได้ พระเจ้าแปรจึงทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระสุริโยทัย เนื่องจากสมเด็จพระสุริโยทัยอยู่ในลักษณะเสียเปรียบ ช้างพระเจ้าแปรได้เสยช้างสมเด็จพระสุริโยทัย จนเท้าหน้าทั้งสองลอยพ้นพื้นดิน แล้วพระเจ้าแปรจึงฟันสมเด็จพระสุริโยทัยจากพระพาหาขาดถึงกลางพระองค์ นอกจากนี้ พระเจ้าแปรยังทรงทำให้พระบรมดิลกได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองพระองค์เสด็จสวรรคตบนช้างทรงเชือกเดียวกัน มีการเล่าว่า พระเจ้าแปรไม่ทรงทราบว่าพระองค์กำลังรบกับสตรีอยู่จนกระทั่งพระองค์ทรงฟันศัตรูบริเวณไหล่ ในจังหวะที่ร่างกายทรุดลงจนหมวกเหล็กที่สวมไว้หลุดออกนั้น พระองค์จึงทรงเห็นผมยาวของสตรี
ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยนเรศวรได้อัญเชิญพระนาม “บรมดิลก” มาเป็นชื่อสระน้ำแห่งหนึ่งภายในมหาวิทยาลัย  เพื่อให้อนุชนคนรุ่นหลังได้ระลึกถึงและจดจำพระวีรกรรมของพระองค์ในฐานะขัตติยนารีวีรสตรีของแผ่นดินอีกพระองค์หนึ่ง
เยื่อคลุม
เยื่อคลุม (tectorial membrane ตัวย่อ TM) เป็นเนื้อเยื่อที่ไม่ใช่เป็นเซลล์เยื่อหนึ่งในหูชั้นใน โดยอีกเยื่อหนึ่ง (ที่เป็นเซลล์) ก็คือเยื่อกั้นหูชั้นใน (basilar membrane, BM) เยื่อคลุมอยู่เหนือ spiral limbus กับอวัยวะของคอร์ติ และทอดไปตามยาวของคอเคลียขนานกับ BM ถ้าแบ่งตามด้านกว้าง (radial) เยื่อคลุมจะมีสามเขต คือ limbal zone, middle zone และ marginal zone โดย limbal zone เป็นส่วนบางที่สุดและอยู่เหนือ auditory teeth of Huschke และมีริมในยึดอยู่กับ spiral limbus ส่วน marginal zone จะเป็นส่วนหนาสุดและแบ่งจาก middle zone โดย Hensen's Stripe เยื่อคลุมโดยทั่วไปคลุมอยู่เหนือเซลล์ขนด้านใน (inner hair cell, IHC) ที่เป็นตัวรับเสียง และเหนือเซลล์ขนด้านนอก (outer hair cells) ที่เคลื่อนไหวได้เองอาศัยไฟฟ้า เมื่อเสียงวิ่งผ่านหูชั้นใน เยื่อคลุมก็จะขยับเร้า IHC ผ่านน้ำที่ล้อมอยู่ และเร้า OHC โดยตรงที่ stereocilia อันยาวสุดของ OHC ซึ่งเป็นส่วนเชื่อมติดกับเยื่อคลุม
โครงสร้าง
TM เป็นโครงสร้างคล้ายวุ้นที่มีน้ำถึง 97% น้ำหนักของมันเมื่อแยกน้ำออกแล้วมาจากคอลลาเจน 50%, ไกลโคโปรตีนที่ไม่ใช่คอลลาเจน 25%, และ proteoglycan 25% ไกลโคโปรตีนที่มีเฉพาะในหูชั้นในแสดงออกอยู่ที่ TM คือ α-tectorin, β-tectorin, และ otogelin โดย α-tectorin และ β-tectorin จะจัดวางเป็นเมทริกซ์ลาย (striated sheet matrix) ที่ช่วยจัดระเบียบใยคอลลาเจน
เพราะ TM ซับซ้อนกว่าโครงสร้างวุ้นที่ไม่ใช่เซลล์อื่น ๆ (เช่น otolithic membrane) คุณสมบัติทางกลของมันจึงซับซ้อนยิ่งกว่ามาก
มีหลักฐานการทดลองที่แสดงว่า เยื่อมีลักษณะไม่สม่ำเสมอ (anisotropic) ทั้งตามยาวและตามขวาง และมีลักษณะหยุ่นหนืด (viscoelastic)
หน้าที่
บทบาททางกลของเยื่อคลุมในการได้ยินยังไม่ชัดเจน เพราะนักวิชาการไม่ค่อยสนใจ หรือไม่ให้ความสำคัญในแบบจำลองการทำงานของคอเคลีย แต่ว่า งานศึกษาทางพันธุกรรม ทางกลศาสตร์ และทางคณิตศาสตร์ ต่าง ๆ ได้แสดงว่า TM จำเป็นเพื่อได้ยินอย่างสมบูรณ์ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
หนูหริ่งที่ไม่มีการแสดงออกของไกลโคโปรตีนโดยเฉพาะ ๆ จะได้ยินอย่างผิดปกติ รวมทั้งการเลือกได้ยินความถี่เสียง (frequency selectivity) ที่เพิ่มขึ้นในหนูพันธุ์ Tecb−/− ซึ่งไม่มีการแสดงออกของโปรตีน β-tectorin การศึกษานอกร่างกาย (In vitro) เรื่องคุณสมบัติทางกลศาสตร์ของ TM แสดงสมรรถภาพของส่วนที่แยกออก ๆ ของ TM ที่ช่วยการวิ่งของคลื่นในระดับความถี่ที่เกี่ยวข้องกัน ซึ่งเพิ่มความเป็นไปได้ว่า TM อาจมีบทบาทในการกระจายพลังงานเสียงตามยาวในคอเคลียภายใต้สถานการณ์ปกติ
เกษม ดวงแพงมาต
เกษม ดวงแพงมาต หรืออดีตพระเกษม อาจิณฺณสีโล ผู้เป็นที่รู้จักจากคดีหมิ่นศาสนาและคลิปแสดงการกระทำไม่เหมาะสมต่อพระพุทธรูป ต่อมาพระเกษมยอมรับว่าได้เสพเมถุนทางเวจมรรคกับลูกศิษย์ชายคนหนึ่ง ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวพระราชปริยัติบัณฑิต เจ้าคณะจังหวัดเพชรบูรณ์ได้มีความเห็นว่าพระเกษมขาดจากความเป็นพระแล้ว ในที่สุดพระเกษมยอมลาสิกขาบทเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2558
ประวัติ
เกษม ดวงแพงมาต เกิดวันอาทิตย์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2503 (เอกสารข้อมูลศาลจังหวัดหล่มสัก ว่า 14 มีนาคม) บิดาชื่อนายยอย ดวงแพงมาต (บุตรนายก่าน ดวงแพงมาต) มารดาชื่อนางเก้ง จิรโชติ (บุตรีนายโก่ จิรโชติ) เป็นชาวจังหวัดอุดรธานี ต่อมาอุปสมบทที่วัดไชยาราม ต.เชียงพิณ อ.เมือง จ.อุดรธานี เมื่อ ปี พ.ศ. 2529 ได้รับฉายาในอุปสมบทว่า "อาจิณฺณสีโล" เมื่ออุปสมบทแล้ว ได้จาริกท่องเที่ยวตามสถานธรรม และป่าเขาทั่วไป จนเมื่อปี พ.ศ. 2534 ได้ปักกลด และประพฤติธุดงค์ ที่บริเวณป่าเขา หมู่บ้านห้วยยางทอง ต.วังกวาง ซึ่งไม่ไกลมากนักจากที่พักสงฆ์ป่าห้วยผึ้ง (วัดป่าสามแยก) ต่อมาเมื่อ ปี พ.ศ. 2538 จึงตกลงพักจำพรรษาที่ ที่พักสงฆ์วัดป่าสามแยกเพื่ออาศัยเป็นที่ปฏิบัติกิจวัตร และสั่งสอนธรรมะ ร่วมกับพระเฉลิม ภิกษุจากวัดป่าบ้านตาด จากนั้นพระภิกษุสงฆ์กับทั้งนักปฏิบัติธรรมะด้วยกันนั้นต่างก็ช่วยกันดูแลบำรุงป่าเขาที่แห้งแล้ง ด้วยการเพิ่มพืชพันธุ์ไม้ให้กับ ป่าเขาบริเวณนั้นซึ่งแต่ก่อนมีสภาพเสื่อมโทรม
สมัยที่ยังเป็นพระภิกษุ เกษมมีชื่อเสียงมากจากสอนพระพุทธศาสนาโดยอ้างอิงพระไตรปิฎกไว้เป็นตัวอย่างในการอ้างแหล่งข้อมูลทางวิชาการ และเผยแพร่ในสื่อต่าง ๆ รวมทั้งสื่อออนไลน์ เช่น ยูทูบ เว็บไซต์ เป็นต้น