cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไฟนอลแฟนตาซี VI
โครงเรื่อง
ไฟนอลแฟนตาซี VI เล่าถึงโลกยุค 1000 ปีให้หลังจากมหาสงครามเวทมนตร์ในอดีต ซึ่งส่งผลให้พลังเวทมนตร์และสัตว์อสูรทั้งหลายถูกปิดผนึกเอาไว้ กระทั่งถูกลืมไปในที่สุด กลายเป็นโลกที่พัฒนาขึ้นด้วยพลังทางวิทยาศาสตร์ เครื่องจักรไอน้ำถูกนำมาใช้งาน เป็นการเริ่มต้นยุคใหม่ของมนุษยชาติอย่างแท้จริง แต่ยังมีดินแดนแห่งหนึ่งที่ชื่อว่าอาณาจักรกัสโทร่า นำโดยจักพรรดิกัสโทร่าผู้ละโมบ ได้ค้นพบพลังเวทมนตร์ที่ถูกผนึกไว้ในรูปของผลึกอสูร (魔石 ; Magicite) และนำมันมารวมกับเครื่องจักรไอน้ำกลายเป็นพลังงานใหม่ที่เรียกว่า เครื่องจักรเวทมนตร์ (Magitek) กัสโทร่าได้ดำเนินการขยายอาณาจักรในรูปของการล่าอาณานิคม ทำให้เกิดกลุ่มต่อต้านที่เรียกว่ารีเทิร์นเนอร์ขึ้น โดยการรวมกำลังอย่างลับๆ และมีสมาชิกแฝงอยู่ตามเมืองต่างๆทั่วทุกมุมโลก
ทีน่า แบรนฟอร์ด คือเด็กสาวผู้สามารถใช้เวทมนตร์ได้ และถูกชุบเลี้ยงขึ้นมาโดยจักวรรดิกัสโทร่า บัดนี้เธอมีอายุได้ 18 ปี ถึงเวลาออกปฏิบัติภารกิจแรกของเธอแล้ว นั่นคือการได้รับมอบหมายให้ไปแย่งชิงผลึกอสูรที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในเมืองอุตสาหกรรมนาร์เช่ ระหว่างนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นทำให้ทีน่าสูญเสียความทรงจำไป และเธอถูกช่วยเหลือไว้โดยสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มปฏิวัติรีเทิร์นเนอร์ ด้วยความสามารถด้านการใช้เวทมนตร์ของเธอ ทำให้เธอกลายเป็นกุญแจสำคัญที่จะใช้ต่อสู้กับจักวรรดิอันโหดร้าย และนำความสงบสุขกลับคืนมายังโลกในที่สุด
เทศบาลนครเชียงราย
เชียงราย เป็นหนึ่งในเทศบาลนคร 30 แห่ง ของประเทศไทย เป็นเทศบาลนครที่จัดตั้งเป็นลำดับที่ 3 ของภาคเหนือ ถัดจากเทศบาลนครเชียงใหม่และเทศบาลนครลำปาง เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัดเชียงรายและประตูสู่อินโดจีน ตั้งอยู่ในบริเวณอำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ในปี พ.ศ. 2560 มีประชากรประมาณ 75,000 คน ทำให้เป็นเทศบาลนครที่มีประชากรมากที่สุดอันดับ 2 ของภาคเหนือ
ประวัติ
เทศบาลนครเชียงราย ตั้งอยู่ เลขที่ 59 ถนนอุตรกิจ ตำบลเวียง อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย ได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลเมืองเชียงรายตามพระราชกฤษฎีกา ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 2 หน้า 2029 ลงวันที่ 25 มีนาคม 2478 มีพื้นที่ 10.2 ตารางกิโลเมตร และเทศบาลได้ดำเนินการขยายเขตเทศบาลครั้งที่ 2 ตามพระราชกฤษฎีกาประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 72 ตอนที่ 63 ลงวันที่ 23 สิงหาคม 2498 รามมีพื้นที่เพิ่มขึ้นเป็น 2.6245 ตารางกิโลเมตร
ต่อมาได้ดำเนินการขยายเขตครั้งที่ 3 ตามพระราชกฤษฎีกา ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 98 ตอน 115 ลงวันที่ 28 กันยายน 2519 รวมมีพื้นที่ 10.65 ตารางกิโลเมตร และเมื่อวันที่ 25 กันยายน 2538 ที่ผ่านมาได้รับการขยายเขตอีกครั้ง ตามพระราชกฤษฎีกา ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 112 ตอนที่ 40 ก ลงวันที่ 24 กันยายน 2538 ทำให้เขตเทศบาลขยายเพิ่มจากเดิมอีก 6 เท่า เป็นมีพื้นที่ทั้งสิ้น 60.85 ตารางกิโลเมตร ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้มีประกาศเปลี่ยนแปลงฐานะเทศบาลเมืองเชียงรายเป็นเทศบาลนครเชียงราย เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2547 โดยมีแนวเขตและแผนที่ตามเดิม จัดเป็นเทศบาลนคร อันดับที่สามของภาคเหนือ ถัดจากเทศบาลนครเชียงใหม่ และเทศบาลนครลำปาง
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลนครเชียงรายตั้งอยู่ในพื้นที่อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานคร โดยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ระยะทางประมาณ 840 กิโลเมตร มีเนื้อที่จำนวน 60.85 ตารางกิโลเมตร และมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
สภาพภูมิประเทศ
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลนครเชียงราย ตั้งอยู่ในที่ราบสูง ระหว่างภูเขา พื้นที่มีลักษณะรูปกะทะ มีแม่น้ำสำคัญคือ น้ำแม่กกและแม่น้ำกรณ์ไหลผ่าน อันเป็นประโยชน์ต่อการเกษตรกรรมและการเดินเรือสำหรับการท่องเที่ยว
สัญลักษณ์
พญามังรายมหาราช ทรงประทับบนแท่นที่ประทับ พระหัตถ์ทั้งสองประครองดาบไว้บนพระเพลาทั้งข้างซ้ายและขวา ซึ่งหมายถึง เป็นผู้ก่อตั้งเมืองเชียงราย และรวบรวมชาวไทให้เป็นกลุ่มเป็นก้อน เพื่อระงับความทุกข์เข็ญต่าง ๆ สร้างความเจริญรุ่งเรืองให้เกิดขึ้นในแคว้นล้านนา ส่วนด้านข้างทั้งสอบและด้านล่างประดับด้วยลายไทยที่มีความอ่อนช้อยสวยงาม เป็นการดำรงไว้ซึ่งวัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวเชียงราย
ทางถนน
นครเชียงรายมีเส้นทางถนนซึ่งเป็นทางหลวงแผ่นดินสำคัญ 3 สาย คือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 หรือสายเอเชีย จากเชียงรายถึงกรุงเทพมหานคร ระยะทาง 840 กิโลเมตร, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 118 จากเชียงรายถึงเชียงใหม่ รวมระยะทาง 182 กิโลเมตร, ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 หรือสาย AH2 จากเชียงรายไปอำเภอแม่สาย นอกจากนี้ยังมีทางหลวงจังหวัดเชื่อมโยงระหว่างตัวเมืองกับอำเภอต่าง ๆ
2.สะพานข้ามแม่น้ำแม่กรณ์ จำนวน 4 แห่ง ประกอบด้วย
ทางราง
ในปัจจุบัน เทศบาลนครเชียงรายยังไม่มีรถไฟผ่าน แต่โครงการก่อสร้างทางรถไฟสายใหม่มายังเชียงราย โดยแยกจากทางรถไฟสายเหนือ ที่สถานีรถไฟเด่นชัย ของการรถไฟแห่งประเทศไทย อย่างไรก็ตาม สถานีรถไฟที่ใกล้กับเชียงรายมากที่สุดคือ สถานีรถไฟเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งจำเป็นต้องต่อรถโดยสารประจำทางมาเชียงราย
ทางน้ำ
เดินทางโดยล่องจากบ้านท่าตอน อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ตามน้ำแม่กก ถึงตัวจังหวัดเชียงราย ทั้งนี้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว
ประชากรไทยพื้นราบ
คนเมือง เป็นประชากรกลุ่มใหญ่ที่สุดในอดีตเรียกว่า ไทยยวน หรือลาวพุงดำ ผู้ชายจะมีรูปร่างโปร่งบางกว่าคนไทยภาคกลางเล็กน้อย ผู้หญิงมีรูปร่างผิวพรรณและหน้าตางดงาม มีภาษาพูดแตกต่างไปจากไทยภาคกลางเล็กน้อย มีตัวหนังสือเฉพาะของตนเอง การแต่งกายพื้นเมือง ผู้หญิงนุ่งผ้าซิ่นยาวเกือบถึงตาตุ่ม ใส่เสื้อแขนกระบอก ห่มสไบ เกล้าผมทัดดอกไม้ ชายนิยมนุ่งกางเกงขายาว ใส่เสื้อคอกลมแขนสั้นสีครามเข้ม มีผ้าขาวม้าคาดเอว บ้านเรือนยกใต้ถุนสูง หน้าจั่วหลังคามีไม้ไขว้กันประดับด้วยลวดลาย เรียกว่ากาแล เครื่องดนตรีที่สำคัญได้แก่ เปี๊ยะ สะล้อ ซึง ปี่ แน กลอง นาฏศิลป์พื้นบ้านมีการฟ้อนเมือง ฟ้อนม่าน ฟ้อนเงี้ยว ประเพณีที่สำคัญคล้ายไทยภาคกลาง มีบางส่วนที่แตกต่างกันออกไปเช่นปอยหลวง เรียกขวัญ สืบชะตา เป็นต้น
กีฬาลาครอสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
การแข่งขันลาครอสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 เป็นการแข่งขันกีฬาลาครอสในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 4 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2451 จัดขึ้นที่สนาม White City Stadium ซึ่งการแข่งขันกีฬาลาครอสครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 1 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 33 คน จาก 2 ประเทศ
อิมพีแดนซ์
ในความหมายด้านปริมาณ มันเป็นอัตราส่วนที่ซับซ้อนของแรงดันไฟฟ้าต่อกระแสในวงจรกระแสสลับ (AC) อิมพีแดนซ์ขยายแนวคิดของความต้านทานไปยังวงจร AC และครอบครองทั้งขนาดและเฟส ซึ่งแตกต่างจากความต้านทานกระแสตรง (DC) ซึ่งมีเพียงขนาดเท่านั้น เมื่อวงจรถูกขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้ากระแสตรง (DC) มันจะไม่มีความแตกต่างระหว่างอิมพีแดนซ์และความต้านทาน; ความต้านทานจะเป็นอิมพีแดนซ์ที่มีมุมเฟส (phase angle) เป็นศูนย์
มันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องนำเสนอแนวคิดของอิมพีแดนซ์ในวงจร AC เพราะว่ามีสองกลไกต้านทานเพิ่มเติมที่จะต้องนำมาพิจารณานอกเหนือไปจากความต้านทานปกติของวงจรดีซี: นั่นคือ 1. การเหนี่ยวนำของแรงดันไฟฟ้าในตัวนำที่เหนี่ยวนำด้วยตนเองจากสนามแม่เหล็กของกระแส (เรียกว่าการเหนี่ยวนำ) และ 2. การเก็บสะสมไฟฟ้าสถิตของประจุที่เหนี่ยวนำโดยแรงดันไฟฟ้าระหว่างแผ่นตัวนำสองแผ่น (เรียกว่าความจุ) อิมพีแดนซ์ที่เกิดจากผลกระทบทั้งสองนี้จะรวมเรียกว่ารีแอคแตนซ์ (reactance) และมีรูปเป็นส่วนจินตภาพของอิมพีแดนซ์ที่ซับซ้อนในขณะที่ความต้านทานมีรูปเป็นส่วนจริง
สัญลักษณ์สำหรับอิมพีแดนซ์ปกติจะเป็น
Z
และมันอาจแทนความหมายโดยการเขียนขนาดและเฟสของมันในรูปของ
อย่างไรก็ตาม การแทนความหมายด้วยตัวเลขซับซ้อนแบบคาร์ทีเซียนจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นสำหรับวัตถุประสงค์ในการวิเคราะห์วงจร
คำว่า อิมพีแดนซ์ ตั้งขึ้นโดย Oliver Heaviside ในเดือนกรกฎาคมปี 1886 อาร์เธอร์ Kennelly เป็นคนแรกที่แทนค่าอิมพีแดนซ์ด้วยตัวเลขที่ซับซ้อนในปี 1893
อิมพีแดนซ์จะถูกกำหนดเป็นอัตราส่วนแบบโดเมนความถี่ของแรงดันไฟฟ้าต่อกระแส พูดอีกอย่าง มันเป็นอัตราส่วนแรงดันไฟฟ้าต่อกระแสสำหรับค่าเอกโปเนนเชียลที่ซับซ้อนเชิงเดี่ยวที่ความถี่เฉพาะ
ω
โดยทั่วไป อิมพีแดนซ์จะเป็นตัวเลขที่ซับซ้อนตัวหนึ่ง ที่มีหน่วยเดียวกันกับความต้านทาน ซึ่งในหน่วย SI เป็นโอห์ม (
Ω
) สำหรับกระแสหรือแรงดันไฟฟ้าอินพุตที่เป็นรูปซายน์ รูปแบบขั้วของอิมพีแดนซ์ที่ซับซ้อนจะเกี่ยวข้องกับแอมพลิจูดและเฟสของแรงดันและกระแส โดยเฉพาะอย่างยิ่ง:
ตัวตรงขัามของอิมพีแดนซ์คือแอดมิทแตนซ์ (admittance) (เป็นอัตราส่วนของกระแสต่อแรงดันและมีหน่วยของซีเมนส์ ที่แต่ก่อนเรียกว่าโม (mho))
อิมพีแดนซ์ที่ซับซ้อน
อิมพีแดนซ์จะถูกแสดงเป็นปริมาณที่ซับซ้อน และคำว่า อิมพีแดนซ์ที่ซับซ้อน อาจใช้แทนกันได้
รูปแบบขั้วจะสะดวกที่จะแสดงค่าลักษณะเฉพาะได้ทั้งขนาดและเฟส เป็น
เมื่อขนาด หมายถึงอัตราส่วนของแอมพลิจูดความต่างศักย์ของแรงดันไฟฟ้าต่อแอมพลิจูดของกระแส ในขณะที่อาร์กิวเมนต์  (ปกติจะมีสัญลักษณ์เป็น ) จะแสดงความแตกต่างของเฟสระหว่างแรงดันและกระแส. เป็นหน่วยจินตภาพและถูกใช้แทน ในบริบทนี้เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับสัญลักษณ์ของกระแสไฟฟ้า
ในรูปแบบคาร์ทีเซียน อิมพีแดนซ์ถูกกำหนดให้เป็น
เมื่อส่วนที่เป็นค่าจริงของอิมพีแดนซ์เป็นค่าความต้านทาน และส่วนที่เป็นค่าจินตภาพเป็นรีแอคแตนซ์
เมื่อมีความจำเป็นที่จะต้องเพิ่มหรือลดค่าอิมพีแดนซ์ รูปแบบคาร์ทีเซียนจะสะดวกมากกว่า แต่เมื่อมีการคูณหรือหาร การคำนวณจะง่ายกว่าถ้ารูปแบบขั้วถูกนำมาใช้ การคำนวณวงจรเช่นการหาค่าอิมพีแดนซ์รวมของอิมพีแดนซ์สองตัวที่ต่อกันในแบบคู่ขนาน อาจจำเป็นต้องมีการแปลงระหว่างรูปแบบข้างบนหลายครั้งในระหว่างการคำนวณ การแปลงระหว่างรูปแบบหนึ่งไปเป็นอีกรูปแบบหนึ่งจะต้องทำตามกฎแปลงปกติของตัวเลขที่ซับซ้อน
กฎของโอห์ม
บทความหลัก: กฎของโอห์ม
ความหมายของอิมพีแดนซ์สามารถเข้าใจได้โดยการแทนค่าลงไปในกฎของโอห์ม
ขนาดของอิมพีแดนซ์ ทำหน้าที่เช่นเดียวกับความต้านทาน คือทำให้เกิดแรงดันไฟฟ้าตกคร่อมอิมพีแดนซ์  ด้วยกระแส  ปัจจัยเฟส (phase factor) บอกเราว่ากระแสจะตามหลังแรงดันไฟฟ้าโดยองศาเท่ากับ  (เช่นในโดเมนเวลา สัญญาณกระแสจะเลื่อนไป  ช้ากว่าสัญญาณแรงดันไฟฟ้า)
เช่นเดียวกับที่อิมพีแดนซ์ขยายกฎของโอห์มเพื่อให้ครอบคลุมวงจร AC, ผลลัพท์อื่น ๆ ที่เกิดจากการวิเคราะห์วงจร DC เช่นตัวแบ่งแรงดันไฟฟ้า (voltage divider) ตัวแบ่งแรงดันกระแส (current divider) ทฤษฎีบทของ Thévenin และทฤษฎีบทของนอร์ตัน ยังสามารถขยายไปยังวงจร AC ได้โดยการแทนที่ความต้านทานด้วยอิมพีแดนซ์
บาการี ซาญา
บาการี ซาญา (Bacary Sagna ) เป็นกองหลังทีมชาติฝรั่งเศส บิดามารดาเป็นชาวเซเนกัลโดยกำเนิด เกิดเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1983 ที่เมือง Sens ปัจจุบันเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ซิตี โดยย้ายมาจากอาร์เซนอล เมื่อปี ค.ศ. 2014
แหล่งข้อมูลอื่น
1983
แบล็กซับบาธโวลโฟร์
แบล็กซับบาธโวลโฟร์ (Black Sabbath Vol. 4)เป็นสตูดิโออัลบั้มที่4ของวงเฮฟวีเมทัล ประเทศอังกฤษ วงแบล็ก ซับบาธ ออกวางขายช่วง กันยายน 1972 เพลงยอดฮิตจากอัลบั้มนี้ได้แก่ Snowblindและเพลงที่เป็นเพลงคลาสสิกของอัลบั้มนี้คือ "Wheels Of Confusion", "Tomorrow's Dream", "Supernaut", "Snowblind" และ "Under The Sun".
ช่วงบันทึก
ในเดือนมิถุนายน 1972 แบล็ก ซับบาธเดินทางไป แคลิฟอเนีย เพื่อทำอัลบั้มใหม่ที่สตูดิโอRecord Plant Studios ในช่วงบันทึกอัลบั้ม เกิดปัญหาเรื่องยาเสพติดของสมาชิกในวงทำให้งานหยุดชะงักแต่ก็แต่งเพลง "Cornucopia" เสร็จหลังจากการใช้สารเสพติดเพื่อสร้างอารมณ์ในการแต่งเพลง
รายชื่อเพลง
ทุกเพลงเขียนโดย Black Sabbath
อักลีคิดโจ
อักลีคิดโจ (Ugly Kid Joe) เป็นวงฮาร์ดร็อกอเมริกัน จากรัฐแคลิฟอร์เนีย ชื่อของวงนั้นได้ตบตาวงอื่นๆคือวง Pretty Boy Floyd อักลีคิดโจ ได้รวมเสียงดนตรีในหลายรูปแบบได้แก่ ร็อก ฮาร์ดร็อก และ เฮฟวีเมทัล กับการอ้างอิงถึงเสียงโดยรวมของวงและวิสัยทัศน์ และได้แยกวงในปี 1997, แต่กลับมารวมตัวอีกครั้งในสิบสามปีต่อมา.
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย
โดเมนีโก กีร์ลันดาโย (Domenico Ghirlandaio) หรือ โดเมนีโก ดี ตอมมาโซ กูร์ราดี ดี ดอฟโฟ บีกอร์ดี (Domenico di Tommaso Curradi di Doffo Bigordi; ค.ศ. 1449 - 11 มกราคม ค.ศ. 1494) เป็นจิตรกรสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง และการเขียนด้วยสึฝุ่นบนไม้ โดเมนีโกเป็นจิตรกรร่วมสมัยกับซันโดร บอตตีเชลลี และฟิลิปปินโน ลิบปี และมีลูกศิษย์หลายคนรวมทั้งมีเกลันเจโล
ชีวิตเบื้องต้น
จากชื่อเต็ม "โดเมนีโก ดี ตอมมาโซ กูร์ราดี ดี ดอฟโฟ บีกอร์ดี" ทำให้สันนิษฐานได้ว่าพ่อของโดเมนีโกชื่อ กูร์ราดี และปู่ชื่อ บีกอร์ดี โดเมนีโกเป็นลูกคนโตที่สุดในบรรดาพี่น้องแปดคน เมี่อเริ่มแรกโดเมนีโกฝึกงานกับช่างอัญมณี หรือช่างทองซึ่งอาจจะเป็นพ่อของโดเมนีโกเอง ชื่อสร้อย "อิลกีร์ลันดาโย" หมายความว่าผู้ทำสร้อยประดับคอและไหล่ มาจากพ่อเป็นผู้ตั้งให้เอง ซึ่งคงเป็นเพราะโดเมนีโกมีฝีมือดีในการทำสร้อยประดับจากโลหะที่ผู้หญิงชาวฟลอเรนซ์สวม เมื่อโดเมนีโกยังทำงานอยู่ในร้านของพ่อก็ได้วาดภาพเหมือนของผู้เดินผ่านหน้าร้าน ต่อมาโดเมนีโกก็ได้ไปฝึกงานการเขียนภาพและงานโมเสกกับอาเลสซีโอ บัลโดวีเนตตี (Alessio Baldovinetti)
งานชิ้นแรกที่ฟลอเรนซ์ โรม และซานจีมิญญาโน
ในปี ค.ศ. 1480 โดเมนีโก กีร์ลันดาโยเขียนภาพ "นักบุญเจอโรมในห้องทำงาน" และจิตรกรรมฝาผนังที่วัดออญญิสซันตีที่ฟลอเรนซ์ และภาพเขียน "พระกระยาหารมื้อสุดท้าย" ขนาดเท่าคนจริงในโรงฉัน ระหว่างปี ค.ศ. 1481 ถึงปี ค.ศ. 1485 ก็ได้รับงานเขียนจิตรกรรมฝาผนังในห้อง "Sala dell Orologio" ที่ วังเวคคิโอ   นอกจากนั้นก็ยังเขียนภาพ "ความประเสริฐของนักบุญเซโนเบียส" (Apotheosis of St. Zenobius) ซึ่งเป็นภาพขนาดใหญ่กว่คนจริงที่ตกแต่งล้อมรอบด้วยสถาปัตยกรรม, รูปปั้นวีรบุรุษโรมัน และรายละเอียดอื่นๆ งานชิ้นนี้เป็นงานที่ทำให้เห็นฝีมืองานของกีร์ลันดาโยทั้งในด้านโครงสร้างและองค์ประกอบ
ในปี ค.ศ. 1483 กีร์ลันดาโยก็ถูกเรียกตัวไปโรมโดยพระสันตะปาปาซิกส์ตัสที่ 4เพื่อให้ไปเขียนภาพ "พระเยซูเรียกตัวปีเตอร์และแอนดรูว์มาให้เป็นสาวก" บนผนังของชาเปลซิสติน แม้ว่าจะทราบกันว่ากีร์ลันดาโยมีงานเขียนที่อื่นในโรมแต่ก็หายสาบสูญไป นอกจากนั้นกีร์ลันดาโยก็ยังเขียนภาพบนผนังภายในชาเปลเซนต์ฟินาที่วัดแห่งซานจีมิญญาโนเมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1350 เซบาสเตียโน มาอินาร์ดิช่วยเขียนทั้งที่โรมและซานจีมิญญาโน
งานต่อมาในทัสกานี
เมื่อกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 85 กีร์ลันดาโยก็เขียนภาพชุด จิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลซาสเซ็ตติ (Sassetti Chapel) ในวัดซานตาทรินิตา สำหรับนายธนาคารและผู้อุทิศ ฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ (Francesco Sassetti) ผู้เป็นผู้จัดการผู้มีอำนาจของธนาคารเมดิชิที่เจนัว ตำแหน่งที่ จิโอวานนิ ทอร์นาบุโอนิ (Giovanni Tornabuoni) ผู้อุปถัมภ์คนต่อมาของกีร์ลันดาโยรับหน้าที่แทน กีร์ลันดาโยเขียนภาพหกฉากจากชีวประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิรวมทั้งฉาก "นักบุญฟรานซิสได้รับการอนุมัติ "กฎของนักบุญฟรานซิส" จากพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3"; "ความตายและงานศพของนักบุญฟรานซิส" และ "นักบุญฟรานซิสชุบชีวิต" ซึ่งเป็นภาพนักบุญฟรานซิสชุบชีวิตลูกของตระกูลสปินิที่ตกหน้าต่างตาย ฉากแรกมีภาพเหมือนของลอเรนโซ เดอ เมดิชิในภาพและฉากที่สามมีภาพเหมือนของตัวกีร์ลันดาโยเองในภาพ ภาพเหมือนตนเองอื่นๆ ก็มีที่วัดซานตามาเรียโนเวลลา และในภาพ "การชื่นชมของแมไจ" ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้า ออสปิดาเล เดกลิ อินโนเซนติ (Ospedale degli Innocenti) ฉากแท่นบูชา "การชื่นชมของเด็กเลี้ยงแกะ" จากชาเปลซาสเซ็ตติปัจจุบันตั้งอยู่ที่สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์
ทันทีที่ได้รับงานกีร์ลันดาโยก็ได้รับคำสั่งให้บูรณะจิตรกรรมฝาผนังภายในบริเวณร้องเพลงสวดในวัดซานตามาเรียโนเวลลาซึ่งเป็นชาเปลของตระกูลริชชิแต่ทอร์นาบุโอนิและพี่น้องในตระกูลเป็นผู้ที่มีอำนาจมากกว่าจึงได้เป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการบูรณะทั้งหมดแต่มีข้อแม้—ปัญหาการรักษาตราประจำตระกูลของตระกูลริชชิซึ่งกลายมาเป็นเรื่องฟ้องร้องที่ออกจะชวนหัว จิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลทอร์นาบุโอนิเขียนโดยกีร์ลันดาโยกับผู้ช่วยอีกหลายคน เขียนเป็นสี่ตอนบนผนังสามด้าน  หัวเรื่องหลักที่เขียนก็เป็นประวัติของพระแม่มารีและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ ซึ่งเป็นภาพเขียนที่มีความสำคัญไม่แต่ทางศิลปะแต่เป็นภาพเขียนที่มีภาพเหมือนของบุคคลสำคัญๆ ในสมัยนั้นหลายคน ซึ่งเป็นลักษณะการเขียนที่กีร์ลันดาโยมีความเชี่ยวชาญ
ภาพเขียนชุดนี้มีภาพเหมือนของสมาชิกจากตระกูลทอร์นาบุโอนิไม่ต่ำกว่า 21 ภาพ ในภาพ "เทวดาปรากฏตัวต่อแซ็คคาไรส์" มีภาพเหมือนของ มาร์ซิลิโอ ฟิชิโน (Marsilio Ficino) นักการเมือง; ภาพ "นักบุญแอนน์และนักบุญเอลิซาเบธ" (Salutation of Anna and Elizabeth) มีภาพเหมือนของจิโอวานนา ทอร์นาบุโอนิซึ่งเดิมจอร์โจ วาซารีเชื่อว่าเป็นภาพจิเนฟรา เด เบนชิ (Ginevra de' Benci); ในภาพ "ขับนักบุญโยฮาคิมจากวัด" มีภาพเหมือนของเซบาสเตียโน มาอินาร์ดิและอเลสซิโอ บาลโดวิเน็ตติ (Alessio Baldovinetti) ภาพหลังนี้อาจจะเป็นภาพเหมือนของพ่อของกีร์ลันดาโย ชาเปลทอร์นาบุโอนิบูรณะเสร็จในปี ค.ศ. 1490 ฉากแท่นบูชาอาจจะทำโดยผู้ช่วยของน้องชายสองคนของกีร์ลันดาโยดาวิเด และ เบเนเด็ตโต ส่วนหน้าต่างทำตามแบบที่ออกโดยกีร์ลันดาโยเอง
วานชิ้นเด่นๆ ของกีร์ลันดาโยก็ได้แก่ฉากแท่นบูขา "นักบุญเซโนเบียส นักบุญจัสตัส และนักบุญอื่นๆ ชื่นชมพระแม่มารี" (Virgin Adored by Saints Zenobius, Justus and Others) ที่เขียนให้วัดเซนต์จัสตัสที่ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ยูฟิซิที่ฟลอเรนซ์; ภาพ "พระเยซูผู้ทรงเดชานุภาพกับโรมอลด์และนักบุญอื่นๆ" (Christ in Glory with Romuald and Other Saints) ที่โวลเทอรา; "การชื่นชมของแมไจ" (ค.ศ. 488) ที่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้า ออสปิดาเล เดกลิ อินโนเซนติซึ่งอาจจะถือว่าเป็นงานจิตรกรรมแผงชิ้นที่ดีที่สุดของกีร์ลันดาโย; และ "พระแม่มารีเยี่ยมเอลิซาเบธ" (Visitation) ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ซึ่งเป็นงานลงวันที่สุดท้ายที่สุดของงานของกีร์ลันดาโย ในปีค.ศ. 1491 กีร์ลันดาโยไม่ค่อยเขียนภาพเปลือย แต่ภาพที่เขียนก็ได้แก่ "วัลคันและผู้ช่วยโยนสายฟ้า" (Vulcan and His Assistants Forging Thunderbolts) ที่เขียนให้ลอเรนโซที่ 2 ดยุคแห่งเออร์บิโน (Lorenzo II de' Medici, Duke of Urbino) แต่ภาพนี้สูญหายไป นอกจากงานเขียนแล้วก็ยังมีงานโมเสกที่ทำก่อน ค.ศ. 1491—โดยเฉพาะชิ้นที่ชื่อว่า "การประกาศของเทพ" ที่อยู่หน้าประตูมหาวิหารฟลอเรนซ์
ลักษณะงาน
องค์ประกอบของงานของกีร์ลันดาโยจะทั้งใหญ่โตแต่ก็ไม่ขาดความงดงามซึ่งเป็นแบบงานเขียนของคริสต์ศตวรรษที่ 15 ที่ค่อนข้างรัดตัว กีร์ลันดาโยออกจะมีความก้าวหน้าใช้การเล่นแสงเงา (chiaroscuro) ที่เหมือนแสงเงาจริงที่ทำให้เกิดความรู้สึกว่าภาพเป็นสามมิติและการเขียนแบบทัศนียภาพ ซึ่งทำจากสายตาเท่านั้นโดยไม่ได้ใช้การคำนวณทางคณิตศาสตร์เข้าช่วยแต่อย่างใด  แต่กีร์ลันดาโยมักจะถูกวิจารณ์เรื่องการใช้สีแต่ข้อวิจารณ์ไม่รวมไปถึงงานจิตรกรรมฝาผนังเท่าใดนักว่าเป็นสีที่แรงและสว่างอย่างหยาบงานจิตรกรรมฝาผนังเป็นงานที่เขียนแบบที่ชาวอิตาลีเรียกว่า "buon fresco" หรือ "จิตรกรรมฝาผนังแท้" โดยไม่ได้เพิ่มเติมด้วยสีฝุ่น  ความแข็งของเส้นตัดขอบอาจจะเป็นเพราะกีร์ลันดาโยได้รับการฝึกมาทางช่างโลหะ วาซารีกล่าวว่ากีร์ลันดาโยเป็นจิตรกรคนแรกที่เลิกใช้การปิดทองแต่ความคิดเห็นอันนี้ก็ไม่จริงเสมอไป เช่นงาน  "การชื่นชมของเด็กเลี้ยงแกะ" ที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่สถาบันวิจิตรศิลป์แห่งฟลอเรนซ์ตกแต่งด้วยเปลวทอง ภาพวาดและภาพร่างหลายชิ้นของกีร์ลันดาโยมีเส้นสายที่ลักษณะเด่นตรงที่เป็นธรรมชาติ
มรดกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกีร์ลันดาโยก็คือได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้การศึกษาเบื้องต้นบางส่วนแก่มีเกลันเจโลแต่ก็เพียงไม่นาน ลูกศิษย์คนอื่นก็ได้แก่ ฟรานเชสโก กรานาคคิ (Francesco Granacci)
กีร์ลันดาโยเสียชีวิตจากการเป็นไข้ ร่างฝังไว้ที่วัดซานตามาเรียโนเวลลา กีร์ลันดาโยแต่งงานสองครั้งและมีลูกชายสามคนลูกสาวสามคน คนหนึ่งเป็นจิตรกรเช่นเดียกัน--ริดอลโฟ กีร์ลันดาโยมีผู้สืบเชื้อสายต่อมาหลายคนแต่ตระกูลมาสิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 17 เมื่อสมาชิกคนสุดท้ายบวชเป็นพระ
สมุดภาพ
14491494
ก่งจินโอว
ก่งจินโอว เป็นชื่อของเพลงชาติเพลงแรกของประเทศจีน ซึ่งถือกำเนิดขึ้นในระยะสุดท้ายของจักรวรรดิจีนสมัยราชวงศ์ชิง เพลงนี้ได้ใช้เป็นเพลงชาติเพียงระยะเวลาไม่นาน เนื่องจากสาธารณรัฐจีนสามารถโค่นล้มรัฐบาลจีนราชวงศ์ชิงได้สำเร็จ
ชื่อของเพลงก่งจินโอว หากแปลโดยศัพท์จะแปลได้ว่า "ถ้วยทองแกร่ง" แต่ถ้าแปลเอาความหมาย จะหมายความว่า "ขอให้จักรวรรดิของเราจงเข้มแข็ง" ทำนองเพลงประพันธ์โดย ผู่ ถง (溥侗) นายทหารระดับสูงในกรมทหารรักษาพระองค์ ส่วนเนื้อร้องซึ่งเขียนขึ้นด้วยอักษรจีนตัวเต็มนั้นประพันธ์โดย เหยียน ฟู่ (嚴復) ผู้บัญชาการทหารเรือแห่งจักรพรรดินาวีต้าชิง โดยมี กัว เฉิงซิน (郭曾炘) เสนาบดีกระทรวงราชพิธี เป็นผู้ปรับปรุงเล็กน้อยและเรียบเรียงดนตรี
เพลงก่งจินโอวได้รับการรับรองให้เป็นเพลงชาติโดยรัฐบาลต้าชิง เมื่อวันที่ 13 เดือน 8 แห่งรัชกาลจักรพรรดิเซวียนถ่ง ปีที่ 3 (ตรงกับวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1911 ตามปฏิทินเกรกอเรียน) อย่างไรก็ตาม ในอีก 6 วันถัดมาได้เกิดการจลาจลที่เมืองอู่จาง (Wuchang Uprising) ซึ่งนำไปสู่การสิ้นสุดการปกครองของราชวงศ์ชิงด้วยการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐจีนขึ้นในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1912 และติดตามด้วยการสละราชสมบัติของจักรพรรดิเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เพลงนี้ไม่มีฐานะเกียรติยศใดๆ อีกต่อไป
เนื่องจากเนื้อหาในเพลงนี้กล่าวสรรเสริญราชวงศ์ชิงโดยเฉพาะ จึงจัดได้ว่าเพลงนี้ควรนับเข้าเป็นเพลงสรรเสริญพระบารมี (Royal anthem) ได้เช่นกัน
น้ำตกตาดเลาะ
น้ำตกตาดเลาะ (ນ້ຳຕົກຕາດເລາະ) อยู่ห่างจากเมืองสาละวันไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 28 กิโลเมตร เกิดจากการไหลของแม่น้ำเซเซดลงสู่ด้านล่าง เป็นน้ำตกที่ใช้ผลิตกระแสไฟฟ้าเพื่อใช้ในลาวและจำหน่ายให้ประเทศไทย ตัวน้ำตกสูง 10 เมตร มีน้ำตกที่อยู่ด้านบนของน้ำตกตาดเลาะคือน้ำตกจาดลัง มีรีสอร์ทสำหรับให้บริการนักท่องเที่ยว
เอเวอรีติงแอทวันซ์
เอเวอรีติงแอทวันซ์ (Everything at Once) เป็นซิงเกิลล่าสุดของเล็งกา จากอัลบั้ม ทู ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 2012 และเพลงนี้ได้ใช้ประกอบโฆษณาวินโดวส์ 8
วางจำหน่าย
เพลงนี้ถูกปล่อยออกมาเป็นซิงเกิลโปรโมตชุดที่ 2 ของอัลบั้มในปี พ.ศ 2554 แต่ต่อมาได้เปิดตัวเป็นซิงเกิลอย่างเป็นทางการในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ 2555
พระครูภาวนาภิรัต (ทิม อิสริโก)
หลวงปู่ทิม อิสริโก หรือ พระครูภาวนาภิรัต (16 มิถุนายน พ.ศ. 2422 – 16 ตุลาคม พ.ศ. 2518) ท่านเป็นอดีตเจ้าอาวาสวัดละหารไร่เป็นยอดพระคณาจารย์ที่มีพลังจิตแก่กล้ารูปหนึ่งของภาคตะวันออก ท่านเป็นคนถือสันโดษ ถือสมถะ ไม่ยึดติดทรัพย์สินใด ๆ ท่านฉันอาหารเพียงมื้อเดียวและไม่ฉันเนื้อสัตว์ ท่านสามารถตัดกิเลสออกไปทั้งปวง
ประวัติ
พระครูภาวนาภิรัต หรือที่รู้จักกันในนาม "หลวงปู่ทิม อิสริโก" เกิดเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2422 ตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรี) ที่บ้านหัวทุ่งตาบุตร ตำบลละหาร อำเภอบ้านค่าย จังหวัดระยอง ท่านเป็นหลานของหลวงปู่สังข์เฒ่า วัดเก๋งจีน ท่านได้อุปสมบทเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2449 มีพระครูขาว วัดทับมา เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์สิงห์ เป็นพระอนุสาวนาจารย์ พระอาจารย์เกตุ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ณ พัทธสีมาวัดละหารไร่ ได้รับฉายาว่า "อิสริโก" เมื่อบวชแล้วก็ได้ศึกษาวิทยาคมจากตำราของ "หลวงปู่สังข์เฒ่า" ศึกษาเพิ่มเติมทั้งจากฆราวาสและบรรพชิต ท่านได้ออกธุดงค์ไปหลายจังหวัด ต่อมาท่านได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาส วัดละหารไร่ และได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็น "พระครูภาวนาภิรัต" เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2507
มรณภาพ
หลวงปู่ทิม ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2518 ตรงกับรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รวมสิริอายุได้ 96 ปี นับพรรษาได้ 69 พรรษา
Rhaphispermum
Rhaphispermum เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Orobanchaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Rhaphispermum gerardioides.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศมาดากัสการ์
น้ำตกเซเซด
น้ำตกเซเซด (ນ້ຳຕົກເຊເຊດ) ตั้งอยู่ในเขตบ้านแบ่ง ห่างจากตัวเมืองมาทางทิศใต้ 20 กิโลเมตร สามารถเดินทางจากสถานีขนส่งแขวงสาละวันโดยรถยนต์ได้ เป็นน้ำตกที่มีชื่อเสียงของแขวงสาละวัน สูงประมาณ 5 เมตร เป็นต้นน้ำของแม่น้ำเซเซดที่เป็นสาขาของแม่น้ำเซโดน
อำเภออาร์มา
อาร์มา (Arma) เป็นหนึ่งในสิบสามอำเภอของจังหวัดกัสโตรบีร์เรย์นา ประเทศเปรู
Rhaphidophyton
Rhaphidophyton เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Amaranthaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Rhaphidophyton regelii.
ถิ่นกำเนิดของมันคือเอเชียกลาง
วงศ์ดาซีพร็อกทิแด
วงศ์ดาซีพร็อกทิแด (Dasyproctidae) เป็นวงศ์ของสัตว์ฟันแทะในทวีปอเมริกาใต้ ประกอบด้วย 3 สกุล ดังนี้
Rapona
Rapona เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Convolvulaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Rapona tiliifolia.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ประเทศมาดากัสการ์
วัดศรีบุญเรือง (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
วัดศรีบุญเรือง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกของแม่น้ำปิง ในตำบลหนองหอย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ อยู่ฝั่งตะวันตกของเวียงกุมกาม
อาคารเสนาสนะที่สำคัญคือ เจดีย์รูปแบบพม่า อุโบสถขนาดเล็ก วิหาร มีจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวประวัติความเป็นมาของครูบาศรีวิชัย และหอไตร วัดยังมีพิพิธภัณฑ์วัดศรีบุญเรือง รวมถึงโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญ อีกทั้งยังเปิดเป็นศูนย์การเรียนชุมชนประจำตำบลหนองหอยอีกด้วย ภายหลังยังได้มีการก่อสร้างศาสนสถานเพิ่มเติม เช่น พระบรมธาตุเกศแก้วจุฬามณีองค์จำลอง ด้านหลังยังมีศาลาพระโพธิสัตว์กวนอิม
กีฬาโปโลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908
การแข่งขันโปโลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1908 เป็นการแข่งขันกีฬาโปโลในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 4 ที่กรุงลอนดอน สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 18-21 มิถุนายน พ.ศ. 2451 จัดขึ้นที่สนาม Hurlingham Polo Grounds ซึ่งการแข่งขันกีฬาโปโลครั้งนี้มีการแข่งขันทั้งหมด 1 รายการ คือ ประเภททีมชาย 1 รายการ และประเภททีมหญิง 0 รายการ โดยมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 12 คน จาก 1 ประเทศ
พิภพวานร (นวนิยาย)
พิภพวานร (La Planète des Singes, Planet of the Apes) เป็นนวนิยายบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์ ตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ ค.ศ. 1963 โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศสปีแยร์ บูล ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ชื่อเดียวกันเมื่อ ค.ศ. 1968 เกิดเป็นแฟรนไชส์ภาพยนตร์ชุดพิภพวานร
นวนิยายเรื่องนี้เล่าเรื่องของนักสำรวจอวกาศจากโลก 3 คน ซึ่งเดินทางไปยังดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ Betelgeuse ซึ่งมีวานรที่มีวิวัฒนาการสูง มีอารยธรรมปกครองอยู่ ในขณะที่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตามป่า มีพฤติกรรมคล้ายสัตว์
ทิวเขาอู่ตัง
ทิวเขาอู่ตัง หรือ บู๊ตึ๊ง ในภาษาจีนฮกเกี้ยน เป็นทิวเขาที่ตั้งอยู่ในมณฑลหูเป่ย์ ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน มีความสำคัญของลัทธิเต๋า ที่เล่าสืบมาว่า ปรมาจารย์เจินอู่ หรือเทพเจ้าเสวียนอู่ (玄武) ได้บำเพ็ญตบะบนยอดเขาแห่งนี้ สถานที่ที่เสมือนเป็นแดนสุขาวดี ได้ใช้วิชาทั้งบุ๋น และบู๊ ต่อกรกับภิกษุหลายรูปของฝ่ายพุทธจนได้รับชัยชนะ สามารถยึดเขาแห่งนี้เป็นที่พำนักสืบมา
ทิวเขาอู่ตังเป็นสถานที่ที่รวมสิ่งก่อสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมจีนหลายยุคหลายสมัยเข้าด้วยกัน ตั้งแต่ราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน เรื่อยมากระทั่งราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง รวมกันนับได้กว่าพันปี
มรดกโลก
ทิวเขาอู่ตังได้ลงทะเบียนเป็นมรดกโลกภายใต้ชื่อ "กลุ่มอาคารโบราณบนทิวเขาอู่ตัง" ในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 18 เมื่อปี พ.ศ. 2537 ที่ภูเก็ต ประเทศไทย ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณา ดังต่อไปนี้
พิภพวานร
พิภพวานร (Planet of the Apes) เป็นเรื่องชุดแนวบันเทิงคดีวิทยาศาสตร์จากประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีสื่อหลักเป็นภาพยนตร์ นอกจากนี้ยังมีสื่ออื่นๆ เช่น หนังสือ ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ หนังสือการ์ตูน และอื่นๆ เล่าเรื่องเกี่ยวความขัดแย้งระหว่างมนุษย์และวานรที่มีสติปัญญาสูง ปะทะกันเพื่อถืออำนาจปกครอง เรื่องชุดนี้เริ่มต้นจากหนังสือนิยายเรื่อง La Planète des Singes (พ.ศ. 2506) โดยนักเขียนชาวฝรั่งเศส Pierre Boulle (แปลเป็นภาษาไทยในชื่อ พิภพวานร) ต่อมาถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์เรื่อง พิภพวานร (พ.ศ. 2511) ซึ่งประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และคำวิจารณ์ ต่อมาจึงมีภาคต่ออีกหลายภาค และผลงานอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องตามมาอีกมาก หลังจาก Arthur P. Jacobs ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างของภาพยนตร์ชุดนี้ภายใต้ APJAC Productions ได้เสียชีวิตลงเมื่อ พ.ศ. 2516 สิทธิ์ในการสร้างภาพยนตร์ชุดนี้ก็ตกเป็นของ 20th Century Fox
ฉบับภาพยนตร์มีภาคต่อจำนวน 4 ภาค ออกฉายระหว่าง พ.ศ. 2513-2516 ได้แก่ ผจญภัยพิภพวานร, หนีนรกพิภพวานร, มนุษย์วานรตลุยพิภพ, และ สงครามพิภพวานร ส่วนใหญ่ไม่ได้รับคำชื่นชมเท่าภาคแรก แต่ประสบความสำเร็จทางด้านรายได้พอสมควร
ไอส์
ไอส์ (I"s) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนววัยรุ่น เขียนโดย มาซาคาสึ คัตสึระ (Masakazu Katsura) ฉบับภาษาญี่ปุ่นตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเนนจัมป์ระหว่าง พ.ศ. 2540-2542 (ค.ศ. 1997-1999) ในประเทศไทย ลิขสิทธิ์เป็นของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ เคยตีพิมพ์เป็นตอนลงในนิตยสารซีคิดส์ ในช่วงที่เรื่องไอส์ ตีพิมพ์ในซีคิดส์นั้น ได้รับความนิยมจากนักอ่านไทยมาก ปัจจุบัน ไอส์ได้ถูกนำไปทำเป็นอนิเมะ เป็นเรื่องความรักของหนุ่มสาว ที่ตัวเอกมีชื่อขึ้นต้นด้วยอักษร I ทั้งหมด ชื่อเรื่องจึงหมายถึงตัวละครที่มีอักษร I หลายคน (I เติม s) ซึ่งเป็นคำที่อิโอริได้เขียนลงสมุดในช่วงต้นเรื่อง เป็นการ์ตูนเกี่ยวกับความรัก ตลก แกมทะลึ่งเล็กน้อย
เนื้อเรื่อง
เซโตะ อิจิทากะ เด็กนักเรียนมัธยมที่ขี้อายเวลาเข้าหาเพศตรงข้าม ชอบทำอะไรตรงข้ามกับที่ตัวเองคิด และจะมานั่งนึกเสียใจทีหลัง แอบชอบ อิโอริ มาตลอด แต่ไม่กล้าพูด แต่วันหนึ่งถูกเข้าใจผิดเนื่องด้วยมีวัยรุ่นอันธพาลได้กล่าวถึงเรื่องด้านลบที่อิโอริได้ไปถ่ายแบบ แล้วยังต้องมาทำงานร่วมกัน ขณะที่ทั้งสองเริ่มที่จะยอมรับซึ่งกันและกัน อากิบะ อิตซึกิ ก็ได้เข้ามาในชีวิตเพื่อทำตามคำสัญญาที่ได้ทำไว้กับอิจิทากะว่า จะแต่งงานกัน (ตัวละครหลักในเรื่อง ชื่อจะขึ้นด้วยตัวอักษร I)
ร่าง (ภาพยนตร์)
เรื่องย่อ
เรื่องราวของสาวชื่อ เอมมี่ (พอลล่า เทเลอร์) ต้องเปลี่ยนแปลงชีวิตกะทันหันเมื่อเธอตั้งท้องกับแฟนหนุ่ม ซึ่งใช้ชีวิตด้วยกันโดยไม่ได้แต่งงาน เอมมี่ถูกแฟนหนุ่มหลอกไปทำแท้ง และทิ้งเธอไปอย่างไม่สนใจใยดี อีกทั้งเอมมี่ยังได้รับข่าวร้ายอีกว่ามดลูกของเธอบอบช้ำอย่างหนักจากการทำแท้ง ทำให้เธอจะมีลูกไม่ได้อีกต่อไป
อีกด้านหนึ่ง ยังมีเด็กหญิงอายุ 10 ขวบ โมบาย (วนิสา นุชนนท์) ที่ต้องสูญเสียแม่จากการถูกโจรปล้นร้านขายของเล็ก ๆ ที่แม่ของเธอทำมาหากินเลี้ยงปากท้อง สิ่งสุดท้ายที่แม่เหลือไว้ให้คือ ตุ๊กตาตัวโปรดของเธอ
ตั้งแต่นั่นมาโมบายก็ไม่พูดคุยกับใคร เอมมี่รู้สึกถูกชะตาจึงรับอุปการะโมบายมาเลี้ยงดู เพื่อทดแทนการสูญเสียของกันและกัน แต่สิ่งที่ตามโมบายมาคือวิญญาณที่ยังคงห่วงลูก ขณะที่เอมมี่ก็เจ็บปวดกับภาพความหลังที่ยังคงฝังใจเธอตลอดมา เรื่องราวความรักความผูกพันของคำว่าแม่กำลังเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความสยอง ที่จะมาในทุกขณะ ทุกลมหายใจ
ถนนเพชรเกษม
ถนนเพชรเกษม ซึ่งมีระยะทางส่วนใหญ่เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 สายกรุงเทพมหานคร–จุดผ่านแดนถาวรสะเดา (เขตแดนไทย/มาเลเซีย) เป็นทางหลวงแผ่นดินสายประธานของประเทศไทย ที่มีเส้นทางมุ่งสู่ภาคใต้ของประเทศไทย มีระยะทาง 1310.554 กิโลเมตร นับเป็นทางหลวงหรือถนนสายที่ยาวที่สุดในประเทศไทย  ถนนเพชรเกษมมีเส้นทางเริ่มต้นที่สะพานเนาวจำเนียร (ข้ามคลองบางกอกใหญ่) ระหว่างเขตบางกอกใหญ่กับเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่จุดผ่านแดนถาวรสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา บริเวณเขตแดนประเทศไทยกับประเทศมาเลเซีย เชื่อมต่อกับทางด่วนเหนือ–ใต้ สายเหนือ ที่เมืองบูกิตกายูฮีตัม รัฐเกอดะฮ์ ประเทศมาเลเซีย บางช่วงของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 2 และทางหลวงเอเชียสาย 123
ชื่อถนน
ถนนเพชรเกษมตั้งชื่อตามชื่อหลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์ (แถม เพชรเกษม) อธิบดีกรมทางหลวงคนที่ 7 หลวงเพชรเกษมวิถีสวัสดิ์เป็นนักเรียนทุนของกรมรถไฟหลวง เมื่อพ.ศ. 2464 ไปศึกษาวิชาวิศวกรรมโยธาที่สหราชอาณาจักร และกลับมารับราชการที่กรมรถไฟหลวง ตำแหน่งนายช่างผู้ช่วย กองแบบแผน กรมรถไฟหลวง ต่อมาย้ายไปสังกัดกรมทาง เมื่อถนนเพชรเกษมสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2493 จึงได้รับการตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่บุคคลดังกล่าวเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปีเดียวกัน ตามนโยบายของรัฐบาลสมัยจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ที่ให้ตั้งชื่อถนนตามชื่อนายช่างใหญ่ผู้ควบคุมการก่อสร้างหรือการบังคับบัญชารับผิดชอบ
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ยังมีชื่ออื่นในช่วงเส้นทางต่าง ๆ ดังนี้
รายละเอียดของเส้นทาง
ระยะทางส่วนใหญ่ของถนนเพชรเกษมมีฐานะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 โดยมีบางช่วงที่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงเอเชียสาย 2 (ตั้งแต่ทางแยกต่างระดับบางแค กรุงเทพมหานคร ถึงทางแยกต่างระดับปฐมพร จังหวัดชุมพร และตั้งแต่ทางแยกเอเชีย จังหวัดพัทลุง ถึงจุดผ่านแดนถาวรสะเดา จังหวัดสงขลา) และทางหลวงเอเชียสาย 123 (ตั้งแต่ทางแยกต่างระดับนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ถึงทางแยกหนองตะแคง จังหวัดราชบุรี) อนึ่ง เมื่อถนนเพชรเกษมผ่านเข้าไปในท้องถิ่นบางแห่ง เช่น กรุงเทพมหานคร เทศบาลนครอ้อมน้อย เทศบาลเมืองพังงา เทศบาลนครตรัง จะมีฐานะเป็นทางหลวงท้องถิ่น มิใช่ทางหลวงแผ่นดิน เนื่องจากกรมทางหลวงได้ถ่ายโอนความรับผิดชอบให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเหล่านั้นแล้ว
ช่วงกรุงเทพมหานครถึงอำเภอปากท่อ
ถนนเพชรเกษมช่วงต้นสาย ตั้งแต่แยกท่าพระถึงทางต่างระดับบางแค มีเส้นทาง รถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ซ้อนทับเหนือถนน โดยถนนเพชรเกษมในเขตกรุงเทพมหานคร จะเป็นถนนคอนกรีตสลับกับถนนลาดยาง ขนาด 6 ช่องจราจร แบ่งทิศทางการจราจรโดยเกาะกลางถนน จากนั้นจะขยายเป็น 8 ช่องจราจรเมื่อพ้นแยกบางแค และลดเหลือ 6 ช่องจราจรเมื่อเข้าสู่เขตหนองแขม ก่อนที่จะขยายเป็นขนาด 8 ช่องจราจรอีกครั้งเมื่อเข้าสู่เขตเทศบาลนครอ้อมน้อย แล้วเบนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ามแม่น้ำท่าจีน ไปบรรจบถนนบรมราชชนนีที่อำเภอนครชัยศรี เมื่อเลยทางเข้าอำเภอนครชัยศรี เส้นทางจะเลี้ยวไปทางตะวันตกไปจนถึงอำเภอเมืองนครปฐม ถนนจะขยายเป็น 12 ช่องจราจรในช่วงเลี่ยงเมืองนครปฐม เมื่อพ้นเขตเทศบาลนครนครปฐม ถนนจะเหลือ 4 ช่องจราจรและแบ่งทิศทางการจราจรด้วยคูน้ำ เมื่อพ้นทางต่างระดับหนองตะแคง ซึ่งแยกไปอำเภอบ้านโป่งและจังหวัดกาญจนบุรี เส้นทางจะเลี้ยวไปทางทิศใต้ ผ่านอำเภอโพธาราม อำเภอบางแพ อำเภอเมืองราชบุรี และอำเภอปากท่อ
ช่วงจังหวัดชุมพรแยกโคกเคียน
เส้นทางจากนี้จะเลียบชายฝั่งทะเลอันดามัน โดยในช่วงอำเภอเมืองชุมพรถึงทางลัดเข้าตัวเมืองระนอง ถนนจะมีขนาด 4 ช่องจราจร จากนั้นถนนจะขยายเป็น 10 ช่องจราจร จนถึงแยกสนามกีฬา ถนนจะลดเหลือ 6 ช่องจราจร เมื่อข้ามคลองบางริ้นถนนจะลดเหลือ 4 ช่องจราจร ผ่านภูเขาหญ้า น้ำตกหงาว จนถึงเส้นแบ่งเขตระหว่าง ต.หงาวและต.ราชกรูด ถนนจะลดเหลือ 2 ช่องจราจร ยกเว้นเขตเทศบาลและทางแยก ผ่านอำเภอกะเปอร์ อำเภอสุขสำราญ เข้าเขตจังหวัดพังงาที่อำเภอคุระบุรี บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 401 ที่แยกโคกเคียน อำเภอตะกั่วป่า
ช่วงแยกโคกเคียนถึงพัทลุง
จากทางแยกโคกเคียน เส้นทางจะเลี้ยวขวาเข้าสู่ตัวอำเภอตะกั่วป่า แล้วลงไปทางใต้อีกครั้งผ่านเทศบาลตำบลคึกคัก เขาหลัก เข้าสู่อำเภอท้ายเหมือง เลี้ยวซ้ายที่บ้านโคกกลอย ซึ่งมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 402 แยกไปจังหวัดภูเก็ต โดยถนนช่วงแยกโคกเคียนถึงตำบลโคกกลอยเป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร ยกเว้นช่วงเขาหลัก - ลำแก่น ซึ่งเป็นเส้นทางบนภูเขา มีขนาด 2-3 ช่องจราจร จากนั้นถนนจะมีขนาด 4 ช่องจราจรผ่านอำเภอตะกั่วทุ่ง เข้าสู่อำเภอเมืองพังงา เมื่อพ้นตัวเมือง ถนนจะเหลือ 2 ช่องจราจรและขึ้นเขานางหงส์ เมื่อลงเขามาจะเป็นตัวเมืองทับปุด ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4311 (เลี่ยงเมืองพังงา) และทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 415 (ไปบ้านตาขุน) ตั้งแต่ตัวเมืองทับปุด ถนนจะขยายขนาดเป็น 4 ช่องจราจรอีกครั้ง และมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ แล้วเบนไปยังทิศใต้ เข้าเขตจังหวัดกระบี่ ผ่านอำเภออ่าวลึก แล้วเลี้ยวซ้ายที่ตัวเมืองกระบี่ จากนี้ไปถนนจะมีเกาะกลางกั้น เส้นทางจะผ่านอำเภอเหนือคลอง อำเภอคลองท่อม เข้าเขตจังหวัดตรัง ผ่านอำเภอวังวิเศษ ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 403 ที่แยกห้วยยอด จากนั้นเส้นทางจะเข้าสู่ตัวเมืองห้วยยอด เส้นทางจะมุ่งลงไปทางใต้เข้าเขตอำเภอเมืองตรัง โดยช่วงห้วยยอด-ตรัง จะไม่มีเกาะกลางถนนกั้น เมื่อเข้าสู่เขตเทศบาลนครตรัง ถนนจะมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ผ่านอำเภอนาโยง ข้ามเขาพับผ้า เข้าสู่เขตจังหวัดพัทลุงที่อำเภอศรีนครินทร์ และมุ่งหน้าสู่อำเภอเมืองพัทลุง ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41
ช่วงจังหวัดพัทลุงถึงด่านพรมแดนสะเดา
แนวเส้นทางจะตัดกับทางรถไฟสายใต้ (ปาดังเบซาร์) หลายครั้ง จากนั้นจะมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 แยกไปอำเภอนาทวีและจังหวัดปัตตานี เมื่อเข้าสู่ตัวเมืองสะเดา จะมีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4054 แยกทางขวาไปยังตำบลปาดังเบซาร์ จากนั้นเส้นทางจะสิ้นสุดที่ด่านพรมแดนสะเดา เชื่อมต่อกับทางด่วนหมายเลข 1 ของประเทศมาเลเซีย
การนับหลักกิโลเมตร
เนื่องจากถนนเพชรเกษมในแต่ละช่วงอยู่ในความรับผิดชอบดูแลของหน่วยงานที่แตกต่างกัน ดังนั้นหลักกิโลเมตรจึงมีวิธีการนับและจุดเริ่มต้นการนับที่ต่างกัน ได้แก่
ส่วนที่ไม่ได้เป็นทางหลวงแผ่นดิน
ช่วงเขตกรุงเทพมหานคร เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวงซึ่งเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ถนนราชดำเนินกลาง เขตพระนคร มาทางถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก และถนนอินทรพิทักษ์ ด้วยวิธีนับเช่นนี้ สะพานเนาวจำเนียรจะอยู่ที่กิโลเมตรที่ 4+400 และเส้นแบ่งเขตหนองแขมกับอำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร จะอยู่ที่กิโลเมตรที่ 21+375 ต่อมากรมทางหลวงได้โอนถนนเพชรเกษมในช่วงนี้ให้แก่สำนักการโยธา กรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนมานับกิโลเมตรที่ 0+000 ช่วงแยกบางยี่เรือ จนถึงสะพานเนาวจำเนียร เขตบางกอกใหญ่ (จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของถนนเพชรเกษม) ไปจนสุดเขตหนองแขมที่กิโลเมตรที่ 16+975
ช่วงเขตจังหวัดสมุทรสาคร เดิมอยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง ปัจจุบันได้ถ่ายโอนความรับผิดชอบให้แก่เทศบาลนครอ้อมน้อย จึงเปลี่ยนฐานะมาเป็นทางหลวงท้องถิ่น แต่ยังคงนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยเช่นเดิม ด้วยวิธีนับเช่นนี้ เส้นแบ่งเขตหนองแขมกับอำเภอกระทุ่มแบนจะตรงกับกิโลเมตรที่ 21+375 และเส้นแบ่งเขตอำเภอกระทุ่มแบนกับอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม จะตรงกับกิโลเมตรที่ 26+420
ส่วนที่เป็นทางหลวงแผ่นดิน
ช่วงเขตจังหวัดนครปฐมเป็นต้นไป มีฐานะเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 รับผิดชอบดูแลโดยกรมทางหลวง โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย กรุงเทพมหานคร ด้วยวิธีนับเช่นนี้ ตรงเส้นแบ่งเขตระหว่างจังหวัดสมุทรสาครกับจังหวัดนครปฐมจะถือเป็นกิโลเมตรที่ 26+420 และจุดสิ้นสุดทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4 ณ จุดผ่านแดนถาวรสะเดา อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา จะถือเป็นกิโลเมตรที่ 1310+554
ควอนไทล์
ในทางสถิติศาสตร์ และความน่าจะเป็น ควอนไทล์ (quantile) คือจุดตัดแบ่งพิสัยของการแจกแจงความน่าจะเป็นเป็นช่วงติดต่อกันที่มีโอกาสเท่า ๆ กัน หรือการแบ่งการสังเกตในตัวอย่างในทางเดียวกัน จะมีมีจำนวนควอนไทล์น้อยกว่าจำนวนกลุ่มที่เกิดขึ้นอยู่ 1 เสมอ ควอนไทล์ที่พบเห็นได้บ่อย ๆ จะมีชื่อเรียก เช่น ควอไทล์ (4 ส่าน) เดไซล์ (10 ส่วน) และ เปอร์เซนไทล์ (100 ส่วน) โดยกลุ่มที่เกิดขึ้นเรียกว่า 2 ส่วน, 3 ส่วน, 4 ส่วน, ฯลฯ แม้ว่าบางครั้งเราจะใช้ควอนไมล์สำหรับกลุ่มที่สร้างขึ้นมากว่าจะใช้กับจุดตัด
ถนนเพชรเกษม
ส่วนที่เป็นทางหลวงแผ่นดิน
เริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 ตั้งแต่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปตามถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก ถนนอินทรพิทักษ์ มาถึงสะพานเนาวจำเนียร จากนั้นจะไปตามแนวสายทางหลวงหมายเลข 4 ที่ปรากฏในปัจจุบัน ไม่ผ่านเข้าตัวจังหวัดหรือชุมชนใด ๆ เมื่อมาถึงจุดตัดกับทางหลวงหมายเลข 3528 ด้านใต้ บริเวณหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี (ทางหลวงหมายเลข 4 สายเดิม แยกเข้าชุมชนต้นมะม่วง) อำเภอเมืองเพชรบุรี จะได้ระยะทาง 162.217 กิโลเมตร
ควอนไทล์
q ควอนไทล์ คือค่าที่แบ่งกั้นเซตจำกัดเป็นเซตย่อย q เซตที่มีขนาด(เกือบ)เท่ากัน
ถนนเพชรเกษม
ส่วนที่เป็นทางหลวงแผ่นดิน
ในอดีต เป็นการนับกิโลเมตรแบบเดิม โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 ตั้งแต่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ไปตามถนนดินสอ ถนนตีทอง ถนนตรีเพชร ถนนสะพานพุทธ สะพานพระพุทธยอดฟ้า ถนนประชาธิปก ถนนอินทรพิทักษ์ มาถึงสะพานเนาวจำเนียร จากนั้นไปตามแนวทางหลวงหมายเลข 4 โดยผ่านสายเก่า (เข้าตัวจังหวัดนครปฐม ตัวอำเภอบ้านโป่ง ตัวอำเภอโพธาราม ชุมชนเจ็ดเสมียน ตัวจังหวัดราชบุรี ตัวจังหวัดเพชรบุรี และชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี) เมื่อมาถึงทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี จะได้ระยะทาง 170.717 กิโลเมตร ต่อจากจุดนี้ก็จะนับเลขกิโลเมตรต่อไปตามวิธีนี้จนสิ้นสุดที่ทางแยกโคกเคียน อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา ณ กิโลเมตรที่ 776+660 ส่วนตั้งแต่ทางแยกโคกเคียนเป็นต้นไป จะเป็นการนับแบบวัดระยะทางระหว่างอำเภอถึงอำเภอหรือจังหวัดถึงจังหวัดต่าง ๆ ในปัจจุบันการนับแบบวิธีนี้ได้ถูกยกเลิกไปแล้ว
ควอนไทล์
ควอนไทล์พิเศษ
บาง q คอนไทล์มีชื่อเฉพาะเช่น:
ถนนเพชรเกษม
ส่วนที่เป็นทางหลวงแผ่นดิน
ปัจจุบัน เป็นการนับกิโลเมตรแบบใหม่ โดยเริ่มนับกิโลเมตรที่ 0+000 จากสี่แยกท่าพระ ไปตามทางหลวงหมายเลข 4 แนวปัจจุบัน โดยเริ่มที่ กม.156+399 และนับเลขกิโลเมตรต่อไปตามวิธีนี้จนสิ้นสุดทางหลวงหมายเลข 4 ที่จุดผ่านแดนถาวรสะเดา ณ กิโลเมตรที่ 1310+554 จึงทำให้เลขหลักกิโลเมตรช่วงตั้งแต่ทางแยกเข้าชุมชนต้นมะม่วงหลังห้างสรรพสินค้าบิ๊กซี สาขาเพชรบุรี จนถึงทางแยกโคกเคียน จะมีจำนวนกิโลเมตรจากการนับแบบใหม่และแบบเก่าต่างกันประมาณ 14 กิโลเมตร ปัจจุบันกรมทางหลวงได้ทยอยปรับปรุงตัวเลขไปมากแล้ว
เส้นทางสายเก่า
ซึ่งถ้าหากนับระยะทางโดยยึดเส้นทางสายเก่าเป็นหลัก จะมีระยะทางทั้งสิ้น 1,351.60 กิโลเมตร
เขตการควบคุม
ถนนเพชรเกษม แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 45 ตอน ได้แก่
หมายเหตุ: บางช่วงของถนนเพชรเกษม (ช่วงจังหวัดสมุทรสาคร, เพชรบุรี และจังหวัดพังงา) ในระบบสารสนเทศโครงข่ายทางหลวงนั้นมีการวางระบบผิดพลาด ดังนั้นจะใช้วิธีการดูระยะตอนของทางหลวงแบบขับรถยนต์จริงโดยสลับเลขตอนควบคุมทางหลวง และไม่รวมเส้นทางสายเก่า, ทางหลวงเอเชีย, และทางเลี่ยงเมือง
โคดามะ
โคดามะ (木魂) เป็นวิญญาณประเภทหนึ่งตามความเชื่อในคติชนญี่ปุ่น ซึ่งเชื่อกันว่าสิงสถิตอยู่ในต้นไม้ ทำนองเดียวกับนางไม้ (dryad) ในเทพปกรณัมกรีก หรือผีโป๊กกะโหล้ง ตามความเชื่อของล้านนาไทย การตัดต้นไม้ที่มีโคดามะสิงสถิตอยู่เชื่อกันว่าจะนำมาซึ่งโชคร้าย และต้นไม้ดังนี้มักถูกทำเครื่องหมายด้วยเชือกชิเมนาวะ
เชื่อว่าต้นไม้ที่มีอายุมากเป็น 100 ปีขึ้นไปมักมีชีวิตและวิญญาณที่สิงอยู่ บ้างเชื่อว่าหากต้นใดที่มีอายุมากถึง 300 ปี โคดามะจะมีฤทธานุภาพสูง บางความเชื่อว่าว่าเมื่อต้นไม้แก่ขึ้นมีอายุมากขึ้นถึง 100 ปีก็จะมีพลังภูติ กลายเป็นปิศาจ เล่ากันว่ามีบางคนเข้าไปในป่าตัดฟืนจึงถูกโคดามะรบกวน บ้างเล่าว่าโคดามะได้เสกให้คนกลายเป็นต้นไม้ไปก็มี
มีการอ้างอิงถึงโคดามะในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการของญี่ปุ่น เช่น มังงะหรืออนิเมชั่นเรื่อง GeGeGe no Kitarō และเจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร ในปี ค.ศ. 1997
แม่น้ำฤษีคงคา
ฤษีคงคา (ऋषि गंगा ; Rishiganga หรือ Rishi Ganga) เป็นแม่น้ำในอำเภอฉโมลี, รัฐอุตตราขัณฑ์ ประเทศอินเดีย โดยต้นน้ำผุดจากธารน้ำแข็งอุตตรีนันทาเทวี บนภูเขานันทาเทวี และยังได้รับน้ำมาจากธารน้ำแข็งทักษิณีนันทาเทวี ลำน้ำไหลผ่านอุทยานแห่งชาตินันทาเทวี, แล้วไหลไปรวมกับแม่น้ำธาวลีคงคา ใกล้กับหมู่บ้านรีนี
แนวลำน้ำ
เป็นแม่น้ำบนภูเขาซึ่งรับน้ำที่ละลายจากธารแข็งด้านตะวันตกของกลุ่มธารน้ำแข็งนันทาเทวี แม่น้ำฤษีคงคามีจุดกำเนิดที่ระดับความสูง 4,400 เมตร ที่ปลายด้านล่างของธารน้ำแข็งทักษิณีฤษีคัล ทางด้านล่างของทิศตะวันตกของภูเขานันทาเทวี (7,816 เมตร) แม่น้ำไหลในทิศทางตะวันตกเป็นส่วนใหญ่ผ่านภูเขาสูง ไหลผ่านช่องเขาแคบ ๆ เป็นระยะทางประมาณ 30 กิโลเมตร ก่อนจะไหลลงสู่แม่น้ำธาวลีคงคา ที่ระดับความสูง 2,000 เมตร พื้นที่รับน้ำของแม่น้ำฤษีคงคา มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับภูเขาตรีศูล (7,120 เมตร) และภูเขานันทาฆุนตี (6,309 เมตร) ทางเหนือติดกับภูเขากลันกา (6,931เมตร) และภูเขาฑูณคีรี (7,066 เมตร)
ฤษีคงคา เคยเป็นเพียงหนทางเดียวในการเข้าสู่ภูเขานันทาเทวี และยอดเขาที่อยู่ใกล้เคียง ช่องเขาฤษีคงคาเป็นหนึ่งในเป้าหมายแรก ๆ ของนักปีนเขา
อุทกวิทยาและพื้นที่รับน้ำ
ฤษีคงคา เป็นเส้นทางระบายน้ำของพื้นที่ประมาณ 695 ตารางกิโลเมตร ซึ่ง 393 กม.2 ปกคลุมด้วยหิมะหรือธารน้ำแข็ง ค่าเฉลี่ยอัตราการไหลที่ระยะเหนือปากแม่น้ำขึ้นไป 5 กิโลเมตร อยู่ที่ 23.4 ลูกบาศ์กเมตร/วินาที ค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ 69.5 ม.3/ว. ค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือ 4.5 ม.3/ว. เกือบร้อยละ 80 ของปริมาณน้ำที่ไหลในแต่ละปีเกิดขึ้นในช่วงฤดูมรสุม ซึ่งกินเวลาตั้งแต่เดือนมิถุนายนถึงกันยายน
โรงไฟฟ้าพลังน้ำ
แม่น้ำมีน้ำปริมาณมากซึ่งมีศักยภาพที่จะใช้ในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำที่ดี กำลังมีการวางแผนก่อสร้างโรงไฟฟ้าพลังน้ำสองแห่งบนลำน้ำฤษีคงคา และอีกแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ปากแม่น้ำก็มีการพิจารณาในเบื้องต้น:
อุทกภัยจากธารน้ำแข็งแตก พ.ศ. 2564
เหตุการณ์เริ่มขึ้นประมาณเวลา 10:45 นาฬิกา ตามเวลามาตรฐานของอินเดีย ในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 ภัยพิบัติน้ำท่วมเกิดขึ้นตลอดความยาวของแม่น้ำ และเกิดเหตุการณ์ ดินถล่ม, หิมะถล่ม และน้ำท่วมจากทะเลสาบธารน้ำแข็งแตก ในโกรกธารของลำน้าตามมา โรงไฟฟ้าพลังน้ำที่กำลังก่อสร้างถูกน้ำท่วม มีคนงานถูกกระแสน้ำพัดพาหายไป
แหล่งข้อมูลอื่น
แผนที่พร้อมพิกัดทั้งหมด : OSM
หมู่เกาะดิเอโกรามิเรซ
หมู่เกาะดิเอโกรามิเรซ (Islas Diego Ramírez) เป็นหมู่เกาะขนาดเล็กตั้งอยู่ทางใต้สุดของประเทศชิลีราว 105 ม. ทางทิศตะวันตก-ตะวันตกเฉียงใต้ของแหลมฮอร์น และห่าง 93 กม. ทางทิศใต้-ตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่เกาะอิลเดฟอนโซ หมู่เกาะมีความยาวทิศเหนือ-ใต้ 8 กม. แบ่งเป็นสองกลุ่มคือ กลุ่มทิศเหนือมีเกาะ 6 เกาะ และทิศใต้มีขนาดใหญ่กว่า ห่างกันราว 3 กม. เกาะที่ใหญ่ที่สุดได้แก่ เกาะอิสลาบาร์โตโลเม และเกาะอิสลากอนซาโล ทั้งสองเกาะอยู่ในกลุ่มทิศใต้ หมู่เกาะนี้ถือเป็นจุดใต้สุดของทวีปอเมริกาใต้ เกาะที่อยู่ใต้สุดคือเกาะอากิลา ที่จุดพิกัด 56°32'9"S
Ranopisoa
Ranopisoa เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Scrophulariaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Ranopisoa rakotosonii.
บุหงาส่าหรี
บุหงาส่าหรี หรือ บุหงาบาหลี (Florida fiddlewood, Spiny fiddlewood.[1]; ) เป็นไม้ต้นขนาดเล็กอยู่ในวงศ์ Verbenaceae สูง 3-10 เมตร ทรงพุ่มโปร่ง แตกกิ่งก้านจำนวนมาก ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปใบหอก กว้าง 6-8 ซม. ยาว 10-15 ซม. มีก้านใบสีส้ม มีช่อดอกสีขาว ยาว 10-20 ซม. ออกตามซอกใบและปลายกิ่ง ดอกย่อยมีขนาดเล็ก กลีบดอกติดกัน ตอนปลายแยก 4-5 แฉก เมื่อดอกย่อยบาน มีเส้นผ่าศูนย์กลาง 1  ซม. มีกลิ่นหอมแรงในช่วงกลางคืนถึงสาย ๆ ออกดอกตลอดปี ดูแลแบบแพเนล ขยายพันธุ์โดยปักชำกิ่งและตอนกิ่ง ใช้เป็นไม้ประดับ ดอกให้กลิ่นหอมมาก
อ้างอิง
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Citharexylum_spinosum
คริสตจักรบัลแกเรียนออร์ทอดอกซ์
คริสตจักรบัลแกเรียนออร์ทอดอกซ์ (Българска православна църква) หรือ เขตอัครบิดรบัลแกเรีย (Българска патриаршия) เป็นคริสตจักรอิสระในนิกายอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ และเป็นคริสตจักรที่เก่าแก่ที่สุดของชาวสลาฟ โดยมีผู้นับถือประมาณ 6 ล้านคนในประเทศบัลแกเรีย และประมาณ 1.5–2 ล้านคนในประเทศอื่น ๆ คริสตจักรแห่งนี้ได้รับการรับรองความเป็นอิสระโดยอัครบิดรแห่งคอนสแตนติโนเปิลในปี ค.ศ. 1945
พระราเมศวร (พระราชโอรสในสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ)
พระราเมศวร  (,ဗြရာမသွန်; ? – สวรรคต พฤศจิกายน พ.ศ. 2107) เป็นเจ้าชายแห่ง สยาม และผู้บัญชาการทหารระหว่าง สมัยอยุธยา ใน คริสต์ศตวรรษที่ 16 พระองค์เป็นโอรสของ พระเฑียรราชา (ต่อมาคือ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ) และ พระสุริโยทัย พระองค์เป็นสมาชิกของ ราชวงศ์สุพรรณภูมิ พระองค์เป็นพระราชบุตรองค์ใหญ่ในบรรดา 5 พระองค์ พระอนุชาของพระองค์ พระมหินทร์ (ต่อมาคือ สมเด็จพระมหินทราธิราช) และพระขนิษฐา 3 พระองค์ พระสวัสดิราช (ต่อมาคือ พระวิสุทธิกษัตรีย์ ซึ่งอภิเษกกับ สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช) พระบรมดิลก และ พระเทพกษัตรีย์ หลังจาก สงครามช้างเผือก พระองค์และพระบิดาของพระองค์คือ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ถูกส่งไปยัง หงสาวดี หรือ พะโค ในเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. 2107 ต่อมาพระองค์กลายเป็นผู้บัญชาการของ กองทัพอาณาจักรพม่า และสวรรคตในเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ. 2107 เนื่องจากประชวรระหว่างการศึกกับ ล้านนา (แต่ในพงศาวดารบางฉบับบอกว่าพระราเมศวรสวรรคตระหว่างเดินทางไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดีหลังเสร็จสงครามช้างเผือก)
สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้
ในปี พ.ศ. 2091 พระเฑียรราชาพระบิดาของพระองค์ขึ้นครองสิริราชสมบัติเป็นสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ กษัตริย์แห่งอยุธยา พระองค์กลายเป็นรัชทายาทและ พระมหาอุปราช แห่งสยาม ระหว่าง สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ กับ ราชวงศ์ตองอู พระราเมศวรพร้อมกับ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ พระราชบิดา พระสุริโยทัย พระราชมารดา พระมหินทร์ พระอนุชา และ พระบรมดิลก พระขนิษฐา ประทับช้างทรงออกจากกำแพงพระนครไปเผชิญหน้ากองทัพพม่าที่นำโดย พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ แห่ง หงสาวดี ในการรบ ในการต่อสู้กับ ตะโดธรรมราชาที่ 1 อุปราชแห่งเมือง แปร พระสุริโยทัยและพระบรมดิลกสิ้นพระชนม์ทั้ง 2 พระองค์ ในพระราชพงศาวดารของไทยระบุว่า พระราเมศวร เสด็จกลับพระนครพร้อมกับพระศพของพระราชมารดา หลังจากล้มเหลวในการล้อม กรุงศรีอยุธยา พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้และกองทัพของพระองค์ตัดสินใจถอยกลับไปทางเหนือใกล้ อำเภอแม่สอด
พระราเมศวรและ สมเด็จพระมหาธรรมราชา ได้รับพระบัญชาให้ไล่ตามกองทัพที่ล่าถอย และสังหารทหารพม่าไปจำนวนมาก ไม่นานฝ่ายพม่าก็ตัดสินใจยืนหยัดและซุ่มโจมตีกองทัพสยามใกล้ ๆ กำแพงเพชร โดยแบ่งกำลังอยู่สองฟากของถนนและตีกระหนาบกองทัพของพระราเมศวร ผลที่ตามมา พระราเมศวรและพระมหาธรรมราชาถูกจับโดยกองทัพพม่า สิ่งนี้กระตุ้นให้สมเด็จพระมหาจักรพรรดิเจรจาสันติภาพกับพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ส่งผลให้ต้องสูญเสียช้างเผือก 2 ช้างและพักรบ พระราเมศวรและพระมหาธรรมราชาได้รับการปล่อยตัวและอนุญาตให้พม่าล่าถอยได้โดยไม่ถูกไล่ติดตาม หลังสงครามพระราเมศวรเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายที่สนับสนุนการรื้อกำแพงเมืองของ สุพรรณบุรี ลพบุรี และ นครนายก สิ่งนี้ถูกนำมาใช้เพื่อป้องกันการรุกรานของพม่าในอนาคตด้วยฐานที่มั่นที่แข็งแกร่ง
สงครามช้างเผือก
สมเด็จพระมหาจักรพรรดิหลังจากสงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ได้เสด็จออกคล้องช้างป่าครั้งใหญ่ซึ่งนำไปสู่การค้นพบ ช้างเผือก เจ็ดช้าง เป็นสัญลักษณ์แห่งศักดิ์ศรีและเกียรติยศ การค้นพบของพวกเขาได้รับการเฉลิมฉลอง อันเป็นเครื่องหมายแห่งความชอบธรรมและอำนาจของกษัตริย์ ในปี พ.ศ. 2106 พระเจ้าบุเรงนอง (ซึ่งสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้ในปี พ.ศ. 2094) ที่ได้ยินข่าวนี้ตัดสินพระทัยใช้ช้างเป็นข้ออ้างในการรุกราน โดยขอช้างเผือกของสมเด็จพระมหาจักรพรรดิสองช้าง ฝ่ายสนับสนุนสงครามที่นำโดยพระราเมศวรได้กราบทูลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิมิให้ทำตามคำขอและเผชิญหน้ากับการรุกราน
ตามคำกราบทูลของพระราเมศวร สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ ได้ปฏิเสธและไม่นานพระเจ้าบุเรงนองก็รุกรานสยาม เมือง สวรรคโลก สุโขทัย และ พิชัย ก็เสียแก่พม่า หลังจากเฝ้ารออยู่หลายเดือนเมืองพิษณุโลกก็ยอมแพ้ต่อกองทัพพม่า พระเทวัน (น้องเขย) ของพระราเมศวร พระมหาธรรมราชา ได้ตัดสินพระทัยสาบานพระองค์ว่าจะจงรักภักดีต่อพระเจ้าบุเรงนอง
กรุงศรีอยุธยาสามารถต้านทานการล้อมโดยกองทัพพม่าได้เป็นเวลาหลายเดือน อย่างไรก็ตามด้วยความช่วยเหลือของทหารรับจ้างชาวโปรตุเกส พระเจ้าบุเรงนองสามารถถล่มเมืองได้อย่างต่อเนื่องด้วยปืนใหญ่และกระสุนเพลิง ชาวกรุงกลัวเสียงดังและเหน็ดเหนื่อยจากสงคราม สมเด็จพระมหาจักรพรรดิตัดสินพระทัยยอมแพ้ต่อพม่า ถึงเวลานี้ พระราเมศวรและฝ่ายสนับสนุนสงครามสูญเสียความน่าเชื่อถือทั้งหมดภายในราชสำนัก สมเด็จพระมหาจักรพรรดิไม่มีทางเลือกอื่น
ดังนั้นสยามกลายเป็นเมืองขึ้นของพม่าเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ปี พ.ศ. 2107 กับการยอมแพ้ครั้งนี้ พระเจ้าบุเรงนองก็สามารถที่จะสร้างจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
อ้างอิง
1563
เทศบาลเมืองตราด
เทศบาลเมืองตราด เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอเมืองตราด จังหวัดตราด ตั้งอยู่ริมแม่น้ำตราดใกล้บริเวณปากแม่น้ำ มีพื้นที่ครอบคลุมตำบลบางพระทั้งตำบลและบางส่วนของตำบลวังกระแจะ จัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลเมืองในปี พ.ศ. 2478 ซึ่งเดิมเคยมีสถานะเป็นสุขาภิบาลเมืองตราด
ลัทธิอำนาจนิยม
อำนาจนิยม (authoritarianism) เป็นรูปแบบการจัดระเบียบทางสังคมซึ่งมีลักษณะของการอ่อนน้อมต่ออำนาจหน้าที่ ตามปกติมักตรงข้ามกับปัจเจกนิยมและอิสรนิยม ในทางการเมือง รัฐบาลอำนาจเป็นรัฐบาลซึ่งอำนาจหน้าที่ทางการเมืองกระจุกตัวอยู่กับนักการเมืองกลุ่มเล็ก
เทศบาลเมืองตราด
ตราเทศบาลเมืองตราด เป็นรูปพระอาทิตย์เริ่มขึ้น โดยเป็นเครื่องหมายที่แสดงว่า เมืองตราดนั้นเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมชายทะเล และยังมีการใช้เรือเพื่อใช้ในการประกอบอาชีพทางทะเล ค้าขาย รวมถึงการประมงอีกด้วย
ลัทธิอำนาจนิยม
อำนาจนิยม เป็นระบอบการเมืองที่มีฐานอยู่บนอุดมการณ์ทางการเมืองแบบเผด็จการชนิดที่ผู้ปกครองสามารถใช้อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเหนือรัฐ หรือกลุ่มคนใด ๆ ในการดำรงไว้ซึ่งเป้าหมายสูงสุด คือ การรักษาอำนาจของตน (Kurian, 2011: 103) โดยมักจะไม่คำนึงถึงสิทธิ เสรีภาพของประชาชน ปิดกั้นการแสดงความคิดเห็นที่เป็นปฏิปักษ์กับผู้นำ ควบคุมสื่อมวลชน ผูกขาดการใช้อำนาจและจำกัดการตรวจสอบ
เทศบาลเมืองตราด
เทศบาลเมืองตราดเป็นที่ตั้งของสโมสรฟุตบอลตราดที่เลื่อนชั้นสู่ไทยลีกเป็นครั้งแรกหลังจบฤดูกาล 2561
ลัทธิอำนาจนิยม
อำนาจนิยมมีลักษณะของอำนาจที่เข้มข้นและรวมเข้าสู่ศูนย์กลางอย่างมาก ซึ่งรักษาไว้โดยการปราบปรามทางการเมืองและการกีดกันคู่แข่งที่เป็นไปได้ รัฐบาลอำนาจนิยมใช้พรรคการเมืองและองค์การมวลชนเพื่อระดมคนมารอเป้าหมายของรัฐบาล
เทศบาลเมืองตราด
เศรษฐกิจ
ในเขตเทศบาลเมืองตราดประชาชนส่วนมากประกอบอาชีพค้าขาย รายได้เฉลี่ยของประชากร คือ 65,407 บาทต่อคนต่อปี ถือเป็นอันดับที่ 7 ของภาคตะวันออก และอันดับที่ 27 ของประเทศ (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547 จากสำนักงานสถิติจังหวัดตราด)
ลัทธิอำนาจนิยม
อย่างไรก็ตาม ในระบอบอำนาจนิยม ประชาชนสามารถดำเนินชีวิตประจำวันในส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับมิติทางการเมืองได้อย่างปกติ สามารถเลือกประกอบอาชีพ นับถือศาสนา และสังสรรค์หาความสุขได้โดยไม่อยู่ภายใต้การควบคุมโดยตรงจากรัฐบาล แต่กระนั้น ในบางประเทศสิทธิและเสรีภาพในการดำเนินชีวิตอาจถูกควบคุมโดยธรรมเนียมปฏิบัติ บรรทัดฐานหรือความเชื่อทางศาสนาที่เข้มงวด ซึ่งอาจเป็นส่วนหนึ่งหรือคนละส่วนกับอำนาจรัฐในระบบการเมืองก็ได้ ประเทศที่จัดได้ว่าเป็นระบอบอำนาจนิยม เช่น อิหร่าน สหภาพเมียนมาร์ (พม่า--Union of Myanmar) ซาอุดิอาระเบีย และอินโดนีเซีย ภายใต้นายพลซูฮาร์โต เป็นต้น
เทศบาลเมืองตราด
เศรษฐกิจ
ในเขตเทศบาลเมืองตราดมีสถานพานิชกรรมหลากหลายโดยแบ่งเป็น สถานีบริการน้ำมัน 2 แห่ง ห้างสรรพสินค้า 2 แห่ง ตลาดสด 5 แห่ง โดยแบ่งเป็นตลาดสดเทศบาล 3 แห่ง และตลาดสดเอกชน 2 แห่ง ร้านค้าทั่วไป(โชห่วย)จำนวนมาก และมีสถานธนานุบาล 1 แห่ง