cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตลับเทป
เสื่อมความนิยมของเทป
ในยุโรปตะวันตกและอเมริกาเหนือ ส่วนแบ่งตลาดของเทปเพลงค่อยๆ ลดต่ำลงเรื่อยๆ จากจุดสูงสุดในปี 1980 อันเนื่องมาจากการมาของ CD เพลงในช่วงปี 1990, ในปี 1993 มีการส่งมอบเครื่องเล่น CD มากขึ้นมาถึง 5 ล้านเครื่อง (เพิ่มขึ้น 21% จากปี 1992) ในขณะที่เครื่องเล่นเทปเพลง  กลับลดการส่งมอบลงไปเหลือเพียง 3.4 ล้านเครื่องเท่านั้น  และจนมาถึงปี 2001 ในบรรดาเพลงที่ขายออกไปได้  มีเทปคาสเซ็ทที่ขายได้คิดเป็นเพียงแค่ 4% เท่านั้น  และยังคงลดต่อมาเรื่อยๆ  และในปี 2007 ยอดขายของเทปเพลงก็เหลือเพียง 247,000 ตลับ  และยิ่งเลวร้ายลงไปอีกในปี 2009 ที่เหลือยอดขายเพียง 34,000 ตลับเท่านั้น  เทียบกับในปี 1990 ที่มียอดจำหน่ายสูงถึง 442 ล้านตลับ (สถิติในสหรัฐอเมริกา)  จากสัญญาณนี้ทำให้ค่ายเพลงหลายๆ ค่าย  ได้ลดกำลังผลิต  หรือยกเลิกการผลิตเทปเพลงลงตั้งแต่ช่วงปี 2002 – 2003 อย่างไรก็ตาม  ในปัจจุบันยังคงมีเทปคาสเซ็ทเปล่าขายอยู่ตามร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป
ในช่วงปี 1990 แม้เครื่องเล่นซีดีจะเข้ามามีบทบาทมากขึ้น แต่เทปเพลงก็ยังคงครองตลาดในบางกลุ่ม  เช่นเครื่องเล่นเพลงในรถยนต์  เนื่องจากเทปเพลงมีปัญหาเกี่ยวกับฝุ่น  ความร้อน  และการกระตุกเมื่อรถสั่น น้อยกว่าซีดีติดรถยนต์ในสมัยนั้น  แต่ในเวลาต่อมา  เมื่อมีการคิดค้นระบบป้องกันการสั่นสำหรับซีดีติดรถยนต์  รวมถึงระบบเครื่องเสียงภายในรถที่คุณภาพดีขึ้น  ทำให้ในช่วงปี 2000 เครื่องเล่นเทปติดรถยนต์ก็ถูกแทนที่ด้วยซีดีติดรถยนต์อย่างรวดเร็ว  และกลายมาเป็นเครื่องเล่นเพลงประจำรถในเวลาต่อมา  อย่างไรก็ตามในช่วงปี 2010 เครื่องเพลงซีดีติดรถยนต์ก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยเครื่องเล่นเพลงที่อ่านข้อมูลจาก USB Flash drives แล้วเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ยังคงมีศิลปินบางกลุ่มที่ยังคงออกผลงานมาเป็นเทปคาสเซ็ท  เนื่องจากกลุ่มเป้าหมายนั้นเป็นผู้สูงอายุ  ที่ไม่สนใจที่จะซื้อเครื่องเล่นซีดีนั่นเอง
ในปัจจุบันยังเหลือเพียงบางประเทศเท่านั้นที่ยังคงขายเทปเพลง (เช่นอินเดีย) อันเนื่องมาจากต้นทุนที่ถูกกว่า และในช่วงหลัง  การออกผลงานในรูปแบบเทปเพลง  เริ่มกลับมาได้รับความนิยมมากขึ้นในหมู่ศิลปินอินดี้  อันเนื่องมาจากต้นทุนที่ถูก  และสามารถป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ (แชร์เพลงบนอินเทอร์เน็ตโดยไม่ได้รับอนุญาต) ได้ดีในระดับหนึ่ง
ไวต์ฮาร์ตเลน
ไวต์ฮาร์ตเลน (White Hart Lane) เป็นสนามฟุตบอลในย่านทอตนัม ในกรุงลอนดอน ประเทศ อังกฤษ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1899 และเป็นสนามประจำของทอตนัมฮอตสเปอร์ โดยสนามมีความจุทั้งหมด 36,230 ที่นั่ง สนามฟุตบอลแห่งหนึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในแถบย่านกรุงลอนดอน และสนามแห่งนี้ยังได้รับเลือกให้เป็นสนามฟุตบอลที่มีความสะอาดและอุดุมสมบูรณ์ที่สุดในประเทศอังกฤษ โดยสนามมีพื้นที่เป็นพื้นหญ้ามีความยาว 100 เมตร ความกว้าง 67 เมตร โดยสถาปนิกชื่อ อาชิบัลด์ ลีตช์ ชาวสกอตแลนด์ เป็นคนออกแบบสนามนี้
สนามใหม่ในอนาคต
มีแผนมากมายสำหรับการย้ายสนามใหม่ โดยตามรายงานแรกในปี ค.ศ. 2001 จะย้ายไปยังสนามกีฬาในเขตพิคเกตส์ล็อก ที่มีความจุ 43,000 คน เพื่อใช้เป็นสนามแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 2005 อย่างไรก็ตาม เฮลซิงกิ ได้รับเลือกเป็นเมืองที่จะจัดการแข่งขัน ทำให้สนามนั้นไม่ได้สร้างขึ้น และในช่วงหลายปีถัดมาก็ได้มีการหาวิธีที่จะย้ายสนามมากมาย รวมไปถึงการย้ายไปยังสนามกีฬาเวมบลีย์ (ซึ่งเปิดในปี ค.ศ. 2007) ในปี ค.ศ. 2011 สนามกีฬาโอลิมปิกลอนดอน ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ก็ได้เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะย้ายมาที่สนามแห่งนี้ ในปีเดียวกัน มีการยื่นขอใช้สนามกีฬาระหว่างสเปอร์กับเวสต์แฮมยูไนเต็ด หลังจากสเปอร์ได้ชนะในการเสนอราคาครั้งแรก และได้ดำเนินการตามกฎหมายแล้ว แต่หลังจากนั้นสเปอร์กับถอนตัวในภายหลัง ทำให้เวสต์แฮมยูไนเต็ดใช้สนามนี้แทนด้วยสัญญา 99 ปี
ในเวลาเดียวกันกับการเสนอราคาเช่าสนามกีฬาโอลิมปิก สโมสรได้คิดค้นแนวคิดของโครงการพัฒนานอร์ธทัมเบอร์แลนด์ สำหรับการสร้างสนามใหม่ โดยใช้พื้นที่บางส่วนของไวต์ฮาร์ตเลนด้วย ซึ่งโครงการนี้ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2008 โดยวางแผนที่จะสร้างสนามใหม่ทางด้านทิศเหนือของสนามเดิม ซึ่งสนามใหม่จะมีความจุ 56,250 คน และมีแนวโน้มว่าจะใช้ชื่อสนามตามผู้สนับสนุนหลักแทน ในพื้นที่ของสนามใหม่จะรวมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก, ร้านค้า, ที่อยู่อาศัย, พิพิธภัณฑ์สโมสร และพื้นที่สาธารณะซึ่งใช้เป็นลานสเก็ตน้ำแข็งชั่วคราว รวมไปถึงที่ตั้งใหม่ของมูลนิธิทอตนัมฮอตสเปอร์
เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2009 สโมสรได้ยืนยันสำหรับโครงการสร้างสนามใหม่ และหวังว่าจะสร้างในปี ค.ศ. 2010 และเปิดใช้ได้ในปี ค.ศ. 2012 แต่แล้วในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2010 โครงการได้ถูกถอดถอนออก โดยสภาเมืองฮารินเกย์ได้ยื่นคำขอในวันที่ 30 ตุลาคม ค.ศ. 2010 สำหรับสิทธิในการสร้างสนามใหม่และพัฒนาส่วนที่เกี่ยวข้อง (ตามกฎหมายมาตราที่ 106 สำหรับการสนับสนุนการพัฒนา) โดยแผนใหม่ได้ส่งไปที่องค์การอนุรักษ์แห่งอังกฤษ, นายกเทศมนตรีลอนดอน และเลขานุการของรัฐบาล สำหรับการตัดสินใจที่จะสร้างโครงการนี้ โดยบอริส จอห์นสัน ได้อนุมัติในวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ต่อมาในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2554 ได้มีการอนุมัติโครงการอย่างเป็นทางการ (หมายเลขอ้างอิงโครงการ HGY/2010/1000)
ตั้งแต่นั้นมา โครงการพัฒนาได้มีการแก้ไขใหม่หลายครั้งทำให้มีความล่าช้าอย่างต่อเนื่อง มีเหตุจากคำสั่งในการสั่งซื้อ จนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2014 ก็ได้มีความเห็นชอบในการดำเนินการสร้างสนามแห่งใหม่ แต่โครงการกลับล้มเหลวอีกครั้งในด้านกฎหมาย ซึ่งทำให้มีปัญหาความล่าช้าอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ต่อมาในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ทอตนัมได้ประกาศถึงโครงการใหม่ รวมไปถึงสนามใหม่ที่มีความจุ 61,000 คน ซึ่งจะทำให้เป็นสนามกีฬาของสโมสรที่ใหญ่ที่สุดในลอนดอน อีกทั้งยังออกแบบอัฒจันทร์เดี่ยวที่มีความจุมากถึง 17,000 คน ซึ่งใหญ่ที่สุดในสหราชอาณาจักร โครงการใหม่นั้นรวมไปถึงการสร้างที่อยู่อาศัย 579 หลัง (เพิ่มขึ้น 285 หลังจากแผนเก่า), โรงแรม 180 ห้อง, อาคารกีฬาเอ็กซ์ตรีม, ศูนย์สุขภาพ, พื้นที่สาธารณะที่เพิ่มขึ้นจากเดิม และ "เดอะทอตนัมเอ็กซ์พีเรียนซ์" ซึ่งเป็นพิพิธภัณฑ์แบบอินเตอร์แอคทีฟ และร้านค้าสโมสรขนาดใหญ่ โดยคาดว่าจะเปิดใช้งานสนามใหม่ได้ในฤดูกาล 2018–19
นอกจากนั้นในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ได้มีการประกาศว่าสนามใหม่นั้นจะเป็นสนามแข่งขันเอ็นเอฟแอลอินเตอร์เนชันแนลซีรีส์ ทุกปี เป็นเวลา 10 ปีหลังจากสนามเปิดใช้งาน
ทอตนัมฮอตสเปอร์ ใช้สนามนี้แข่งขันครั้งสุดท้ายในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2016–17 นัดที่ 36 โดยเอาชนะ แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ไปได้ 2–1 จากการทำประตูของวิกเตอร์ วานยามา ในนาทีที่ 6 และแฮร์รี เคน ในนาทีที่ 48 เมื่อจบการแข่งขัน บรรดาผู้ชมซึ่งเป็นผู้สนับสนุนสโมสรได้กรูลงไปในสนามเพื่อเฉลิมฉลองเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะในฤดูกาลนี้ ทอตนัมฮอตสเปอร์ทำสถิติไม่แพ้เลยในการแข่งขันที่ไวต์ฮาร์ทเลน และสำหรับการแข่งขันนัดนี้ ทอตนัมฮอตสเปอร์ยังสวมชุดพิเศษที่ผลิตออกมาในการนี้เพื่อเป็นระลึกถึงด้วย
ด้วงงวง
ด้วงงวง เป็นด้วงในวงศ์ใหญ่ Curculionoidea ลักษณะเป็นแมลงกินพืชขนาดเล็ก ยาวประมาณ 6 มิลลิเมตร มีด้วงงวงประมาณ 97,000 ชนิดที่เป็นที่รู้จัก ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในวงศ์ Curculionidae ด้วงเจาะเปลือกไม้สนซึ่งแม้จะมีลักษณะทางสัณฐานวิทยาต่างจากด้วงงวงก็จัดอยู่ในวงศ์นี้เช่นกัน แต่อยู่ในวงศ์ย่อย Scolytinae ด้วงงวงมีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษคือ weevil ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาอังกฤษโบราณ wifel ที่แปลว่า "ด้วง" แมลงบางชนิดใช้ชื่อ weevil แต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับด้วงงวง เช่น มอดสมุนไพร (biscuit weevil, Stegobium paniceum) อยู่ในวงศ์ Ptinidae
ด้วงงวงมีลักษณะเด่นคือ งวง (rostrum) ซึ่งใช้กัดกินเมล็ดพืช ต่างจากท่องวง (proboscis) ที่แมลงอย่างผีเสื้อ ผึ้งและยุงใช้เจาะหรือดูดอาหาร ด้วงงวงส่วนใหญ่บินได้ เช่น ด้วงงวงข้าว (Sitophilus oryzae) แต่บางส่วน เช่น ด้วงงวงสกุล Otiorhynchus บินไม่ได้
ด้วงงวงส่วนใหญ่ถือเป็นสัตว์รังควานเนื่องจากเป็นศัตรูพืช ด้วงงวงข้าวสาลี (Sitophilus granarius) ทำลายเมล็ดธัญพืช ส่วนด้วงงวงเจาะสมอฝ้าย (Anthonomus grandis) กัดกินดอกฝ้าย อย่างไรก็ตามเกษตรกรใช้ด้วงงวงบางชนิดในการควบคุมพืชรุกราน
ด้วงงวงชนิด Austroplatypus incompertus เป็นหนึ่งในแมลงไม่กี่ชนิดนอกอันดับแตน (Hymenoptera) และอันดับย่อยปลวก (Isoptera) ที่มีระบบสังคมแบบพึ่งพาอาศัย
กนู
โครงการ กนู (GNU) เป็นชื่อของโครงการพัฒนาระบบปฏิบัติการ ริเริ่มโดยริชาร์ด สตอลแมน เมื่อปี พ.ศ. 2527 โดยมีจุดมุ่งหมายที่จะพัฒนาระบบปฏิบัติการเพื่อให้เป็นซอฟต์แวร์เสรี ที่ทุกคนสามารถนำไปใช้ แก้ไข ปรับปรุง หรือจำหน่ายฟรี โดยไม่ต้องเสียค่าลิขสิทธิ์ โครงการกนู ประกอบไปด้วย เคอร์เนล ไลบรารี คอมไพเลอร์ โปรแกรมระบบ และ โปรแกรมประยุกต์ต่าง ๆ
คำว่า กนู (IPA: /ɡəˈnuː/ เกอะนู หรือ /ˈnjuː/ นยู ในบางประเทศ) เป็นคำย่อแบบกล่าวซ้ำ มาจากคำเต็มว่า GNU's Not Unix (กนูไม่ใช่ยูนิกซ์) เพราะระบบกนูพัฒนาให้เหมือนระบบยูนิกซ์แต่ไม่ได้ใช้ซอร์สโคดของยูนิกซ์เลย
พ.ศ. 2549 เคอร์เนลทางการของกนู คือ Hurd ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผู้ใช้ระบบกนูส่วนใหญ่เลือกโดยใช้ลินุกซ์เป็นเคอร์เนล อย่างไรก็ตาม ระบบเหล่านั้นมักจะถูกเรียกว่า ลินุกซ์ ซึ่งถ้าจะให้ถูกต้องแล้ว ควรจะเรียกว่า ระบบกนู/ลินุกซ์ (GNU/Linux systems) เพราะใช้ลินุกซ์เป็นเคอร์เนล ส่วนซอฟต์แวร์ส่วนอื่น ๆ มาจากโครงการกนู
โปรแกรมหลายตัวในโครงการ ก็ถูกปรับให้ทำงานในระบบปฏิบัติการอื่น ๆ ได้ เช่น ไมโครซอฟท์วินโดวส์ บีเอสดี แมคโอเอส เป็นต้น
ประวัติ
กนูประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 กันยายน พ.ศ. 2526 ทางกลุ่มข่าว net.unix-wizards และ net.usoft การพัฒนาซอฟต์แวร์เริ่มต้นเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2527 เมื่อ สตอลแมน ลาออกจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ เพื่อไม่ให้มหาวิทยาลัยอ้างลิขสิทธิ์ในตัวซอฟต์แวร์และแทรกแซงการเผยแพร่ในรูปแบบซอฟต์แวร์เสรี สำหรับชื่อ"กนู" นั้น สตอลแมน ได้แนวความคิดจากการเล่นคำแบบต่าง ๆ และจากเพลง The Gnu ของวง Flanders and Swann
เป้าหมายของโครงการก็คือสร้างระบบปฏิบัติการเสรีทั้งระบบ ที่ผู้ใช้สามารถศึกษาซอร์สโคด แก้ไขการทำงานของซอฟต์แวร์ และเผยแพร่ซอฟต์แวร์ที่แก้ไขต่อไปยังคนอื่นได้โดยเสรี เหมือนกับที่เคยเป็นในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1960 และ 1970 แนวความคิดนี้นำออกตีพิมพ์เป็นบทความ GNU Manifesto ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2528 ทางวารสาร Dr. Dobb's Journal of Software Tools
ซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่ต้องเริ่มต้นเขียนจากศูนย์ แต่ซอฟต์แวร์เสรีที่มีอยู่แล้วก็นำมาใช้ด้วย ตัวอย่าง เช่น ระบบเรียงพิมพ์ TeX และระบบ X Window System คนที่เขียนกนูส่วนใหญ่เป็นอาสาสมัคร ซึ่งบางส่วนเขียนในเวลาว่าง บางส่วนว่าจ้างโดยบริษัท สถานศึกษา หรือ องค์กรไม่แสวงหากำไรอื่น ๆ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2528 สตอลแมน จัดตั้ง Free Software Foundation (FSF) FSF จ้างโปรแกรมเมอร์จำนวนหนึ่งพัฒนาซอฟต์แวร์ทำจำเป็นสำหรับกนู ในช่วงสูงสุดเคยมีพนักงาน 15 คน FSF ยังเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์ของซอฟต์แวร์กนูบางตัว ซอฟต์แวร์ส่วนใหญ่เผยแพร่โดยใช้สัญญาอนุญาต GPL บางส่วนใช้ LGPL หรือสัญญาอนุญาตอื่น ๆ
เนื่องจากในขณะนั้น ยูนิกซ์ เป็นระบบปฏิบัติการที่นิยมมากตัวหนึ่ง กนูจึงออกแบบให้คล้ายกับยูนิกซ์มาก เพื่อให้ผู้ใช้สามารถย้ายไประบบกนูได้สะดวก ยูนิกซ์ยังมีโครงสร้างแบบโมดูล จึงสามารถพัฒนาโครงการกนูแยกกันเป็นส่วน ๆ ได้
เมื่อกนูเริ่มมีบทบาท ธุรกิจหลายรายหันมาสนับสนุนการพัฒนา หรือขายซอฟต์แวร์และบริการทางเทคนิก บริษัทที่มีชื่อและประสบความสำเร็จที่สุดก็คือ Cygnus Software ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Red Hat
สราวุธ กัลยาณบัณฑิต
สราวุธ กัลยาณบัณฑิต (27 พฤษภาคม พ.ศ. 2534 —) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหลังตัวกลางให้กับสุโขทัย ในไทยลีก
ปราโมทย์ แสงศร
ปราโมทย์ แสงศร ชื่อเล่น โมทย์ (เกิด 11 ธันวาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการจากการชักชวนของพจน์ อานนท์ และเป็นที่รู้จักจากการแสดงภาพยนตร์เรื่องกลิ้งไว้ก่อน พ่อสอนไว้ และยังเคยออกอัลบั้มเดี่ยวภายใต้สังกัดอาร์เอส โปรโมชั่น
สราวุธ กัลยาณบัณฑิต
สราวุธเคยเล่นให้กับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ เมื่อปี พ.ศ. 2557
ปราโมทย์ แสงศร
ประวัติ
ปราโมทย์ แสงศร (ชื่อเล่น โมทย์) เกิดเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2517 เป็นนักแสดงชาวไทย จบการศึกษาจากคณะสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยศรีปทุม เอกโฆษณา มีผลงานการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกตั้งแต่อายุ 16 ปี โดยเข้าสู่วงการพร้อมนักแสดงรุ่นเดียวกัน เช่น ศรราม เทพพิทักษ์, สมชาย เข็มกลัด, ปฏิภาณ ปฐวีกานต์, โชคชัย เจริญสุข และ คัทลียา แมคอินทอช คือเรื่อง กลิ้งไว้ก่อนพ่อสอนไว้ รับบทเป็นรุ่นน้องที่โดนรุ่นพี่ตีหัว แล้วเข้าโรงพยาบาล ส่วนผลงานที่เป็นที่รู้จักเรื่องอื่นอย่าง สะแด่วแห้ว (2535), แตก 4 รัก โลภ โกรธ เลว (2542), ผีสามบาท (2544)
เมื่อ ปี พ.ศ. 2539 ปราโมทย์ แสงศร เคยออกอัลบั้มชุดแรกและชุดเดียวคือ Mote กับเพลงที่สร้างชื่อของเขา อย่างเพลง คอย, สั่นสะเทือน ซึ่งออกกับค่ายอาร์.เอส.
ในช่วงระหว่างปี 2545-2549 เขาเริ่มหันหลังให้กับชีวิตนักแสดง เริ่มหันมาทำหนังอินดี้ ในปี 2549 เขามีภาพยนตร์สั้นเรื่องที่ 3 Tsu หนึ่งใน โปรเจกต์ภาพยนตร์สั้นสึนามิ และเป็นภาพยนตร์สั้นในชุดนี้ที่เดินทางไปต่างประเทศมากที่สุดของเขา นอกจากนี้ เขายังทำมิวสิกวิดีโอวงอินดี้บ้าง ทำโฆษณาบ้าง
ตำบลเดฌโคร์ด
เดฌโคร์ด เป็นตำบลในอำเภอเซเด เทศมณฑลเอฆลีด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน แบ่งออกเป็น 14 หมู่บ้าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 7,438 คนใน 1,703 ครัวเรือน
วีระ โรจน์พจนรัตน์
วีระ โรจน์พจนรัตน์ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและ ประธานกรรมการส่งเสริมกิจการฮัจย์แห่งประเทศไทย กรรมการในคณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา และเป็นอดีตปลัดกระทรวงวัฒนธรรม
ประวัติ
วีระ โรจน์พจนรัตน์ เกิดเมื่อวันที่ 11 มีนาคม 2495 เป็นบุตรของนายบ้วนเคง แซ่โตว กับนางอุ้ยเอ็ง แซ่ผู้ สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนบางมูลนากราษฎร์อุทิศ ชั้นมัธยมต้นจากโรงเรียนบางมูลนากภูมิวิทยาคม มัธยมปลายจากโรงเรียนอำนวยศิลป์ ระดับปริญญาตรี สาขาสถาปัตยกรรมหลัก จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระดับปริญญาโท สาขาบริหารรัฐกิจ จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และระดับปริญญาเอก ดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
การทำงาน
วีระ โรจน์พจนรัตน์ เริ่มรับราชการในตำแหน่งสถาปนิก ระดับ 3 ประจำโครงการอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย กรมศิลปากร เมื่อปี 2521 เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านบูรณปฏิสังขรณ์ (สถาปนิก8) ปี 2535 เป็นเลขานุการกรมศิลปากร ในปี 2536 ถึงปี 2542 เป็นรองอธิบดีกรมศิลปากร ในปี 2542 ถึงปี 2546 เป็นรองปลัดกระทรวงวัฒนธรรม ปี 2546 ถึง 2549
ในปี พ.ศ. 2546 ถึงปี พ.ศ. 2549 ในปี 2549 นายวีระ ได้รับแต่งตั้งเป็นปลัดกระทรวงวัฒนธรรม โดยการสนับสนุนของคุณหญิงไขศรี ศรีอรุณ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลพลเอกสุรยุทธ์ จุลานนท์ จนกระทั่งในเดิอนตุลาคม พ.ศ. 2553 ถึง พ.ศ.2555 เป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีฝ่ายข้าราชการประจำ เมื่อสิงหาคม 2557 ถึง กรกฎาคม 2562 เขาได้รับแต่งตั้งและดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม ในรัฐบาลของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา
การปฏิบัติงานในคณะกรรมการชุดสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการศึกษา เป็นกรรมการสภาการศึกษา ในปีพ.ศ.2549 ถึง พ.ศ.2553 กรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ปีพ.ศ.2549 ถึง พ.ศ.2553 กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยมหาสารคาม ปีพ.ศ.2550 ถึง พ.ศ.2552 และเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยศิลปากร ปีพ.ศ.2557 ถึง พ.ศ.2559
ตำแหน่งหน้าที่ปัจจุบัน - ประธานกรรมการสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (องศ์การมหาชน) - ประธานกรรมการศูนย์คุณธรรม (องศ์การมหาชน) - กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภามหาวิทยาลัยพะเยา - กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิสภาสถาบันดนตรีกัลยานิวัฒนา - ที่ปรึกษาศูนย์อนุรักษ์ศิลปกรรมนานาชาติ มหาวิทยาลัยศิลปากร - กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ - ประธานอนุกรรมการดำเนินโครงการ “ค่าแผ่นดิน” สำนักนายกรัฐมนตรี - กรรมการทีปรึกษา คณะกรรมการดำเนินงานผลิตสื่อเผยแพร่สารคดีประวัติศาสตร์ชาติไทยและ สถาบันพระมหากษัตริย์ (มูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียม)
ชีวิต เสรีภาพ และการเสาะแสวงหาความสุข
"ชีวิต เสรีภาพ และการเสาะแสวงหาความสุข" (life, liberty and the pursuit of happiness) เป็นหนึ่งในวลีที่โด่งดังที่สุดในเอกสารคำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา และบางส่วนยกย่องให้เป็นหนึ่งในประโยคที่ประดิษฐ์ขึ้นมาดีที่สุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษ มุมมองทั้งสามด้านนี้ถูกระบุไว้ว่าเป็น "สิทธิที่ไม่อาจโอนให้กันได้"
จุดกำเนิดและการถ่ายทอด
ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 พระและนักปรัชญา ริชาร์ด คัมเบอร์แลนด์ (Richard Cumberland) เขียนขึ้นใน ค.ศ. 1672 โดยสนับสนุนว่าความเป็นอยู่ที่ดีของเพื่อนมนุษย์นั้นสำคัญต่อ "การเสาะแสวงหาความสุขของเราเอง" (pursuit of our own happiness) จอห์น ล็อก เขียนใน A Letter Concerning Toleration ไว้ว่า "สิทธิส่วนบุคคลที่ผมเรียกว่า ชีวิต เสรีภาพ สุขภาพ และความเกียจคร้านทางกาย และการถือครองวัตถุนอกกาย..." ล็อกเขียนในผลงาน Essay Concerning Human Understanding ใน ค.ศ. 1693 ว่า "ความสมบูรณ์สูงสุดของธรรมชาติทางปัญญาอยู่ที่การแสวงหาความสุขที่แท้จริงและมั่นคงอย่างระมัดระวังและอย่างต่อเนื่อง"
ล็อกไม่เคยเชื่อมโยงสิทธิธรรมชาติเข้ากับความสุข แต่ใน ค.ศ. 1693 ผู้ต่อต้านทางปรัชญาของล็อก ก็อทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ ได้เชื่อมโยงทั้งสองเข้าด้วยกันในผลงาน Codex Iuris Gentium หนังสือ The Religion of Nature Delineated ใน ค.ศ. 1722 ของวิลเลียม วอลลาสตัน อธิบายถึง "นิยามที่ถูกต้องที่สุด" ของ "ศาสนาธรรมชาติ" ว่าเป็น "การแสวงหาความสุขโดยการปฏิบัติตามหลักเหตุผลและความจริง" ในหนังสือแปลเป็นภาษาอังกฤษจากผลงาน Principles of Natural and Politic Law (หลักการกฎหมายธรรมชาติและการเมือง) ของ Jean Jacques Burlamaqui ใน ค.ศ. 1763 ยกย่อง "การแสวงหาอันสูงส่ง" ของ "ความสุขที่แท้จริงและมั่นคง"
ในมาตราที่หนึ่งและที่สองของคำประกาศสิทธิรัฐเวอร์จิเนีย ซึ่งมีการลงมติยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์โดยการประชุมใหญ่ผู้แทนรัฐเวอร์จิเนีย เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 1776 และเขียนขึ้นโดยจอร์จ เมสัน มีข้อความดังนี้
ที่ว่ามนุษย์ทุกคนมีเสรีและอิสระเท่าเทียมกันตามธรรมชาติ และดำรงไว้ซึ่งสิทธิบางประการอยู่ในตัว ซึ่ง เมื่อพวกเขาเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมของสังคม พวกเขาเหล่านี้ ไม่อาจ ไม่ว่าจะโดยวิธีการใด กีดกันหรือขจัดลูกหลานของพวกเขาไปได้ กล่าวคือ ความเพลิดเพลินในชีวิตและเสรีภาพ ด้วยความหมายของการได้มาและถือครองทรัพย์สิน การแสวงหาและการได้รับความสุขและความปลอดภัย
เบนจามิน แฟรงคลินเห็นด้วยกับโทมัส เจฟเฟอร์สันในสบประมาณการคุ้มครอง "ทรัพย์สิน" ว่าเป็นเป้าหมายของรัฐบาล มีบันทึกว่า แฟรงกลินเห็นว่าทรัพย์สินเป็น "สัตว์สังคม" และดังนั้น เขาจึงเชื่อว่าควรจะเรียกภาษีจากทรัพย์สินเป็นหนทางในการจัดหาเงินแก่ประชาสังคม คำประกาศอิสรภาพสหรัฐอเมริกา ซึ่งส่วนใหญ่ร่างขึ้นโดยเจฟเฟอร์สัน ได้รับการลงติรับโดย สภาภาคพื้นทวีปที่สอง เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1776 ข้อความในส่วนที่สองของคำประกาศอิสรภาพปรากฏดังนี้
เราถือว่าความจริงต่อไปนี้เป็นสิ่งที่ประจักษ์แจ้งอยู่ในตัวเอง นั่นคือ มนุษย์ทุกคนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเท่าเทียมกัน และพระผู้สร้างได้มอบสิทธิบางประการที่จะเพิกถอนมิได้ไว้ให้แก่มนุษย์ ในบรรดาสิทธิเหล่านั้นได้แก่ ชีวิต เสรีภาพและการเสาะแสวงหาความสุข
แนวการวิเคราะห์ที่แตกต่างออกไปว่าด้วยจุดกำเนิดของวลีนี้เสนอโดย แกรี่ วิลส์ ในหนังสือ Inventing America: Jefferson's Declaration of Independence วิลส์แย้งว่า "การแสวงหาความสุข" นั้นไม่ได้หมายถึงทรัพย์สินหรือความสุขส่วนบุคคล แต่เป็นความสุขของส่วนรวม เขาย้อนแนวคิดที่ว่าการแสวงหาความสุขของสาธารณะของรัฐบาลนั้นอยู่ในแนวคิดของสิทธิอันโอนให้แก่กันไม่ได้ของมนุษย์ของฟรานซิส ฮัทชีสัน มิใช่จอห์น ล็อก
เทิร์นอะราวด์
เทิร์นอะราวด์ (Turnaround) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ของบอยแบนด์ไอริชเวสท์ไลฟ์ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 โดยบีเอ็มจี ซิงเกิลแรกที่ปล่อยคือเพลง "เฮย์วอตเอเวอร์" ซิงเกิลต่อมาเป็นเพลงคัฟเวอร์ของเพลงฮิตของแบร์รี แมนิโลว์ "แมนดี" เวอร์ชันแบนด์ทำให้พวกเขาได้อันดับหนึ่งในสหราชอาณาจักรครั้งที่ 12 และรางวัลสถิติไอริชแห่งปี "ออบเวียส" เป็นเพลงต้นฉบับ และเป็นซิงเกิลที่สามและสุดท้ายที่ออกจากอัลบั้ม
รายชื่อสถานีรถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ
ระบบรถไฟใต้ดินประกอบด้วย 25 สถานีบนเส้นทางเดียว รวมระยะทางประมาณ 35 กิโลเมตร (22 ไมล์) วิ่งจากเอสโปใต้ผ่านกลางกรุงเฮลซิงกิไปยังชานเมืองเฮลซิงกิตะวันออก 14 สถานีที่ตั้งอยู่ในนครเอสโป เฮลซิงกิตอนกลางและตะวันตก สถานีปัวติละ และสถานีอีแตะเก็สกุส เป็นสถานีใต้ดิน นอกนั้นเป็นสถานีบนดินทั้งหมด และมีส่วนต่อขยายตะวันตก แลนซิเมะโตร ที่ขยายเส้นทางเข้าไปยังเฮลซิงกิตะวันตกและนครเอสโปที่อยู่ใกล้เคียง
เส้นทางรถไฟใต้ดินในปัจจุบัน
นี่เป็นสถานีรถไฟใต้ดินปัจจุบันของรถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ
ดับเบิลยูดับเบิลยูอีทีแอลซี: เทเบิลส์แลดเดอส์ & แชส์
ทีแอลซี:เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (TLC: Tables, Ladders & Chairs) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำเดือนธันวาคม โดยมาแทนรายการ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี อาร์มาเกดดอน จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2552 ที่ แซนแอนโทนีโอ,รัฐเท็กซัส
ระบบทางหลวงฟิลิปปินส์
ในปี ค.ศ. 2015 ประเทศฟิลิปปินส์มีถนนต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
จากรายงานเมื่อปี ค.ศ. 2011 โดยการธนาคารพัฒนาเอเชีย พบว่าถนนส่วนต่อขยายของฟิลิปปินส์มีคุณภาพที่เทียบเท่าหรือดีกว่าถนนของประเทศเพื่อนบ้านในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อย่างไรก็ตาม ระยะทางรวมของถนนที่ลาดยางในประเทศยังคงน้อยกว่าของประเทศเพื่อนบ้านอยู่
เธียร์เวรี่ คอร์ปอเรชั่น
Thievery Corporation เป็นคู่ดูโอจาก จากวอชิงตันดีซี ประกอบด้วยสมาชิก ร็อบ การ์ซา และ อีริค ฮิลตัน โดยพวกเขาจะรวมเพลงแนวอื่นอย่าง ดั๊บ, แจ๊ส, เร้กเก้, ดนตรีอินเดียคลาสสิก, บอสซาโนว่า, และ ดนตรีเลาจ์
ผำ
ไข่แหน, ไข่น้ำ, ไข่ขำ หรือ ผำ เป็นพืชมีดอกที่มีขนาดเล็กที่สุด จัดอยู่ในวงศ์ Lemnaceae สกุล Wolffia อาศัยลอยอยู่บนผิวน้ำ อาจลอยอยู่เป็นกลุ่มล้วน ๆ หรือลอยปนกับพืชชนิดอื่น ๆ เช่น แหน แหนแดง ก็ได้ มีรูปร่างรี ๆ ค่อนข้างกลม มีขนาดยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร แต่ละต้นมีสีเขียว ไม่มีราก ไม่มีใบ ต้นประกอบด้วยเซลล์ชนิดพาเรงคิมาเป็นส่วนใหญ่ มีช่องอากาศแทรกอยู่ระหว่างเซลล์ ทำให้เห็นเป็นฟองน้ำ และช่วยให้มีการลอยตัวอยู่ในน้ำได้ ไม่มีเนื้อเยื่อที่ทำหน้าที่นำน้ำและอาหาร มีช่องให้อากาศเข้าออกได้อยู่ทางบนของต้น
ไข่แหนกระจายอยู่ในประเทศต่าง ๆ ในทวีปยุโรป ในทวีปแอฟริกากลาง ทางใต้ในเกาะมาดากัสการ์ และในทวีปเอเชีย โดยเฉพาะบริเวณเขตศูนย์สูตรใต้ และตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากนี้ยังพบในประเทศบราซิล ประเทศอินโดนีเซีย และประเทศออสเตรเลียด้วย
การขยายพันธุ์
การขยายพันธุ์ของไข่แหนมี 2 แบบ ได้แก่
ประโยชน์
ด้านการศึกษา เนื่องจากไข่แหนเป็นต้นไม้ขนาดเล็ก มีการขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว สามารถนำมาปลูกเลี้ยงไว้ในพื้นที่ที่มีขนาดเล็กได้ จึงเหมาะแก่การทำมาใช้เป็นอุปกรณ์ในการศึกษา เช่น การศึกษาอิทธิพลของสารที่ควบคุมการขยายพันธุ์ของพืช ด้านโภชนาการ ไข่แหนเป็นอาหารของสัตว์น้ำและสัตว์ปีกหลายชนิด นอกจากนี้ คนในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ยังได้นำไข่แหนมาประกอบเป็นอาหาร ไข่แหนมีสารพิษต้านฤทธิ์สารอาหาร จึงต้องนำไข่แหนมาทำให้สุกก่อนรับประทาน นอกจากนี้ ไข่แหนยังมีแคลเซียมและบีตา-แคโรทีนสูงมากอีกด้วย
ผำสามารถสะสมแคดเมียมได้ สะสม 80.65 mg/g จึงมีประโยชน์ในการใช้ฟื้นฟูสภาพแหล่งน้ำที่ปนเปื้อนแคดเมียม
คนขายเนื้อสัตว์
การค้าขายยุคโบราณย้อนหลังไปยุคที่มีการเลี้ยงปศุสัตว์ให้เชื่อง คนขายเนื้อสัตว์ก่อตั้งสมาคมในประเทศอังกฤษเมื่อปี ค.ศ. 1272 ทุกวันนี้ ในเขตอำนาจศาลหลาย ๆ เขตเสนอให้มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพให้แก่คนขายเนื้อสัตว์ ในบางพื้นที่ต้องการให้ฝึกงานเป็นเวลา 3 ปี จึงจะสามารถกลายเป็นคนขายเนื้อสัตว์ผู้เชี่ยวชาญได้
สถานีราชดำริ
สถานีราชดำริ (Ratchadamri Station, รหัส S1) เป็นสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสแบบยกระดับ ในเส้นทางสายสีลม ยกระดับเหนือถนนราชดำริ แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
ที่ตั้ง
เหนือถนนราชดำริ ระหว่างทางแยกราชดำริซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนสารสิน กับทางแยกราชประสงค์ซึ่งเป็นจุดบรรจบกับถนนพระรามที่ 1 ในพื้นที่แขวงลุมพินี เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร
แผนผังสถานี
เนื่องมาจากระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส มีศูนย์ซ่อมบำรุงใหญ่ตั้งอยู่บริเวณสายสุขุมวิททั้งหมด ทำให้การให้บริการในสายสีลมจะต้องมีการป้อนขบวนรถเข้าสายสีลมโดยการสับรางก่อนเข้าสถานีสยามในช่วงเวลาก่อนช่วงเวลาเร่งด่วนของวันจันทร์-ศุกร์ ได้แก่ 07.00-08.00 น. และ 15.00-16.00 น. อยู่เสมอ และเมื่อสิ้นสุดช่วงเวลาเร่งด่วน ก็จะมีการถอนขบวนรถออกจากสายสีลมเพื่อกลับสู่สายสุขุมวิทด้วยเช่นกัน รถไฟฟ้าขบวนที่จะให้บริการในสายสุขุมวิท จะใช้ชานชาลาที่ 4 เป็นชานชาลาสุดท้ายในการส่งผู้โดยสารสำหรับสายสีลม และเมื่อเข้าสู่สถานีสยาม ขบวนรถจะสลับรางเข้าชานชาลาที่ 2 และให้บริการต่อไปในสายสุขุมวิทตามปกติ ผู้โดยสารที่ต้องการเดินทางไปสถานีสนามกีฬาแห่งชาติ จะต้องออกจากขบวนรถทั้งหมด แล้วรอรถขบวนถัดไปที่ชานชาลาที่ 4 ฝั่งตรงข้าม ณ สถานีสยาม
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (side platform station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา สถานีนี้เป็นสถานีแรกที่มีการติดตั้งจอ LCD ขนาดใหญ่ตรงบริเวณขอบชานชาลา
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 2 หลังบ้านพักเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกา
เหตุการณ์สำคัญ
ในวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2553 สถานีราชดำริได้ถูกลอบวางเพลิงทำลายชั้นบันได และบันไดเลื่อนของสถานี รวมถึงได้มีการบุกเข้าปล้นทรัพย์สินในส่วนของสำนักงานของสถานี ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว บีทีเอสซีในฐานะเจ้าของสัมปทานจึงได้ลงตรวจสอบพื้นที่ทุกสถานี ที่อยู่ในเขตบริเวณการชุมนุม พบว่าสถานีเสียหายหนักถึง 4 สถานี คือสถานีราชดำริ เพลิงไหม้บริเวณบันไดเลื่อนและบันไดขึ้นสถานี ส่วนสำนักงานถูกทุบทำลายและทรัพย์สินบางส่วนถูกปล้น, สถานีศาลาแดง เสียหายจากการที่ถูกยิงระเบิด M79 เข้าใส่ และจากเหตุการณ์เดียวกัน ทำให้ขบวนรถไฟฟ้าเสียหาย 1 ขบวน, สถานีชิดลม ระบบอาณัตสัญญาณเสียหาย จากเขม่าควันจากการเผายาง และมีการรื้อค้นทรัพย์สินในส่วนสำนักงาน และสถานีสยาม ห้องควบคุมระบบปั๊มน้ำเสียหาย คิดมูลค่ารวมในการซ่อมแซมสูงถึง 180 ล้านบาท ซึ่งก็ได้ลงบันทึกแจ้งความกับกลุ่มผู้ชุมนุมไว้เรียบร้อยแล้ว
หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวพบว่า สถานีที่เสียหายหนักทั้ง 4 สามารถเปิดให้บริการได้ตามปกติทั้งหมด ยกเว้นสถานีราชดำริสถานีเดียวที่ต้องมีการซ่อมแซมสถานีใหม่ทั้งหมด บีทีเอสซีจึงวางระบบให้ขบวนรถไฟฟ้าวิ่งผ่านสถานีราชดำริชั่วคราวจนกว่าการซ่อมแซมสถานีจะเสร็จสิ้น
รถโดยสารประจำทาง
ถนนราชดำริ มุ่งหน้าทางแยกราชดำริ รถขสมก. สาย 13 15 76 77 505 514 A3 รถเอกชน สาย 14 74 504
ไมเคิล พอร์เตอร์
ศาสตราจารย์ ไมเคิล ยูจีน พอร์เตอร์ (Michael Eugene Porter) (เกิดในปี พ.ศ. 2490) เป็นนักคิด นักบริหาร และนักเศรษฐศาสตร์ มีชื่อเสียงในส่วนของการบริหารเชิงกลยุทธ์ โดยเป็นผู้พัฒนาทฤษฎีในเรื่องกลยุทธ์การแข่งขัน
ชีวิตช่วงต้น
ไมเคิล พอร์เตอร์จบการศึกษาระดับปริญญาตรี ในสาขาวิศวกรรมอากาศยานและเครื่องกลจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันในปี พ.ศ. 2512 ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนสายไปเรียนในด้านการบริหาร โดยศึกษาเอ็มบีเอต่อ และจบการศึกษาในปี 2514 จากมหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด และจบปริญญาเอกในสาขาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจในปี 2516 ที่มหาวิทลัยเดียวกัน
ผลงาน
ไมเคิล พอร์เตอร์ มีผลงานหนังสือในปัจจุบันทั้งหมด 18 เล่ม และเป็นนักเขียนในบทความ ในหัวข้อกลยุทธ์การแข่งขัน และ ความได้เปรียบในการแข่งขัน อีกหลายคอลัมน์ เขาได้รับรางวัลแม็คคินซีย์จากฮาร์เวิร์ดบีซินสรีวิว 6 ครั้ง เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในบุคคลชั้นนำในวงการธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ในโลกยุคใหม่ โดยองค์ความรู้ของเขาได้ถูกนำมาใช้ในวงการธุรกิจและถูกนำมาสอนในสถานการศึกษาหลายแห่ง ล่าสุดเขาได้สนใจและศึกษาในอุตสาหกรรมด้านสาธารณสุขของสหรัฐอเมริกา โดยได้ร่วมเขียนหนังสือกับเอลิซาเบธ ทีสเบิร์ก ในด้านการพัฒนากลยุทธ์รวมถึงเขียนกรอบงานที่จะใช้ปรับเปลี่ยนระบบประกันสุขภาพของสหรัฐอเมริกาจากเดิมเข้าสู่ระบบใหม่
นอกเหนือจากผลงานวิจัย งานเขียน และงานสอน ไมเคิล พอร์เตอร์ ได้เป็นที่ปรึกษาให้แก่บริษัทเอกชนชั้นนำ เช่น แคเตอร์พิลลาร์, พร็อกเตอร์แอนด์แกมเบิล หรือ รอยัลดัตช์เชลล์ นอกจากนี้เขาได้เป็นคณะกรรมการบริหารของ เธอร์โมฟิชเชอร์ไซเอนทิฟิก และ พาราเมตริกเทคโนโลยีคอร์ปเปอเรชัน และได้เป็นทีปรึกษาให้กับรัฐบาลสหรัฐอเมริกาในด้านของเศรษฐศาสตร์ และเขายังคงเป็นที่ปรึกษาให้กับทางรัฐบาลของประเทศเกาหลีใต้ และประเทศรวันดา
ไมเคิล พอร์เตอร์ เป็นหนึ่งผู้ก่อตั้งบริษัทที่ปรึกษามอนิเตอร์กรุ๊ป และกลุ่มเอฟเอสจี
ในปี 2543 เขาได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด.
อีเอฟแอลลีกวัน ฤดูกาล 2020–21
การเปลี่ยนแปลงทีม
ทีมด้านล่างนี้ได้มีการเปลี่ยนดิวิชันนับตั้งแต่ฤดูกาล 2019–20.
มายังลีกวัน
เลื่อนชั้นจาก ลีกทู
ตกชั้นจาก แชมเปียนชิป
จากลีกวัน
ตกชั้นสู่ ลีกทู
ถูกไล่ออกจาก อีเอฟแอล
เพลย์ออฟ
เลกแรก
เลกที่สอง
รอบชิงชนะเลิศ
เฟย์เอตต์วิลล์ (รัฐนอร์ทแคโรไลนา)
เฟย์เอตต์วิลล์ (Fayetteville) เป็นเมืองในคัมเบอร์แลนด์เคาน์ตี รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา เป็นเคาน์ตีซีตของคัมเบอร์แลนด์เคาน์ตี เป็นที่ตั้งของฟอร์ตแบรกก์ กองทัพอเมริกัน ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 205,678 คน เป็นเทศบาลที่ใหญ่เป็นอันดับ 6 ของรัฐ ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเคปเฟียร์บริเวณจุดเริ่มต้นของการเดินเรือ ในอดีตเคยเป็นศูนย์กลางการผลิตน้ำมันสนและไม้แปรรูปที่สำคัญ
อะลาวด์อัสทูบีแฟรงค์
อะลาวด์อัสทูบีแฟรงค์ (Allow Us To Be Frank) เป็นอัลบั้มที่ 6 จากหนุ่มชาวไอริช เวสท์ไลฟ์ วางแผงเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 ขึ้นอันดับที่ 3 ในสหราชอาณาจักร
เอื้องแซะ
เอื้องแซะ  Lindi เป็นกล้วยไม้สกุลหวาย ดอกมีกลิ่นหอม กลีบดอกสีขาวปลายกลีบเรียวแหลม หูปากทั้งสองข้างตั้งขึ้นมีสีเขียวแกมขาว เมื่อดอกบานไปนานวันจะเปลี่ยนเป็นสีแสดแกมเหลือง กลางกลีบมีเส้นเล็ก ๆ จำนวน 5 เส้น ดอกแหลมโค้งมน เส้นเกสรสีขาวแกมเขียว ฝาปิดก้อนเกสรสีเหลืองจำนวน 5 ก้อนขึ้นอยู่ในป่าลึกที่มีอากาศหนาวเย็น ออกดอกในฤดูหนาว ช่วงเดือนพฤศจิกายน – มีนาคม
เอื้องแซะเป็นดอกไม้ที่สำคัญในจังหวัดแม่ฮ่องสอน ชาวไทใหญ่นิยมนำมาบูชาพระ ในอดีตเคยเป็นของบรรณาการที่สำคัญของเมืองยวมที่ต้องนำไปถวายเจ้าผู้ครองเมืองเชียงใหม่
วัดหนองยายอ่วม
วัดหนองยายอ่วม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหนองพลับ อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
วัดหนองยายอ่วมตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2522 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2539 เดิมเป็นที่ดินของนายโต๊ะ และนางแจ๋ว ช้างงาม จนเมื่อ พ.ศ. 2500 มีพระธุดงค์นามว่า พระอาจารย์เบ้ง บณฺฑิตฺโต ผ่านมาปักกรดพักบริเวณที่ดินนี้ ชาวบ้านได้นิมนต์ให้จำพรรษา โดยร่วมกันสร้างกุฏิถวายบนเนินเขา จากนั้นได้พัฒนาเป็นสำนักสงฆ์ โดยได้สร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ เมรุ และอุโบสถ จนได้รับอนุญาตตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2522
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถคอนกรีตเสริมเหล็ก สร้างเมื่อ พ.ศ. 2539 วิหารสร้างด้วยไม้ เมื่อ พ.ศ. 2536 ศาลาการเปรียญคอนกรีตเสริมเหล็ก กว้าง 17 เมตร ยาว 22 เมตร กุฏิสงฆ์ จำนวน 4 หลัง สร้างด้วยไม้ จำนวน 2 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ จำนวน 2 หลัง และศาลาบำเพ็ญกุศลคอนกรีตเสริมเหล็ก จำนวน 1 หลัง
ปั้น อุปการโกษากร
ปั้น อุปการโกษากร หรือ ปั้น ณ สงขลา เป็นศาสนูปถัมภก ผู้อุปถัมน์วัดแจ้งและวัดศาลาหัวยาง จังหวัดสงขลา และวัดสุทธิวราราม กรุงเทพมหานคร มีถนนที่ตั้งชื่อตามนามท่านคือ ถนนปั้น เขตบางรัก กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่เชื่อมระหว่างถนนสีลม กับถนนสาทรเหนือ
ครอบครัว
ท่านปั้นเป็นธิดาของเจ้าพระยาวิเชียรคีรี (เม่น ณ สงขลา) เจ้าเมืองสงขลาลำดับที่ 6 กับท่านผู้หญิงสุทธิ์ ธิดาพระยารัตนโกษา (บุญเกิด) มีพี่น้องร่วมบิดามารดา 4 คน ได้แก่ พระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร์) คุณกลิ่น คุณกุหลาบ เจ้าจอมในรัชกาลที่ 4 และท่านปั้น
ท่านปั้นสมรสกับหลวงอุปการโกษากร (เวท วัชราภัย) ซึ่งเป็นคหบดีค้าขายเรือสำเภา มีบุตรธิดา ด้วยกัน 7 คน ได้แก่
ศาสนูปถัมภก
มารดาของท่านปั้น ท่านผู้หญิงสุทธิ์ เป็นผู้สร้างพระอุโบสถที่วัดแจ้งและวัดศาลาหัวยาง และยังได้สร้างอุโบสถวัดสุทธิวราราม โดยมีท่านปั้นและครอบครัวเป็นผู้อุปัฏฐากวัดดังกล่าวต่อมาโดยตลอด ภายหลังที่ท่านปั้นถึงแก่กรรมในปี พ.ศ. 2451 ด้วยโรคฝีที่ข้อศอกข้างซ้าย ทายาทได้รวบรวมทุนทรัพย์สร้างโรงเรียนขึ้นในที่ดินเดิมของท่านปั้นที่ได้ยกให้แก่วัด ชื่อว่า "โรงเรียนวัดสุทธิวราราม"
พระราชนิยมในการสร้างโรงเรียนแทนวัดของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระดำริว่า
ภายหลังยังได้มีพระบรมราชโองการดำรัสสั่งให้กระทรวงธรรมการเชิญกระแสพระราชดำริและพระราชนิยมว่าด้วยเรื่องสร้างโรงเรียนแทนวัดออกประกาศให้มหาชนได้ทราบทั่วกันด้วย นอกจากนั้นที่ดินถนนหนึ่งที่ตัดกับถนนสีลมคือถนนปั้นก็ตั้งชื่อตามท่านปั้นตามที่ดินเก่าของท่าน ซึ่งภายหลังได้แลกที่ดินกับนายนารายเจติ และนายโกบาระตี ที่ดินเพื่อตั้งศาสนสถานถาวรคือวัดพระศรีมหาอุมาเทวี
เอลตาฆิน
เอลตาฆิน (El Tajín) เป็นแหล่งโบราณคดีสมัยก่อนโคลัมบัสในรัฐเบรากรุซทางตอนใต้ของประเทศเม็กซิโก และเป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดและสำคัญที่สุดในสมัยคลาสสิกของมีโซอเมริกา เอลตาฆินเป็นส่วนหนึ่งของเขตวัฒนธรรมเบรากรุซสมัยคลาสสิก มีความเจริญรุ่งเรืองตั้งแต่ ค.ศ. 600 ถึง ค.ศ. 1200 ในช่วงเวลาดังกล่าวมีการสร้างวิหาร วัง สนามเล่นบอล และพีระมิดจำนวนมาก ตั้งแต่ช่วงที่เอลตาฆินล่มสลาย (คือ ค.ศ. 1230) จนถึง ค.ศ. 1785 ดูเหมือนว่าไม่มีชาวยุโรปคนใดรับรู้ถึงการมีอยู่ของเมืองนี้จนกระทั่งผู้ตรวจการของรัฐคนหนึ่งได้มาพบพีระมิดแห่งช่องเว้าโดยบังเอิญ กล่าวกันว่าชื่อเอลตาฆินมีที่มาจากพระนามของเทพเจ้าแห่งฝนฟ้าคะนองของชาวโตโตนัก
เอลตาฆินได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1992 เนื่องจากมีความสำคัญทางวัฒนธรรมและสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมดังกล่าวได้แก่การใช้ช่องเว้าและวัตถุประสานเป็นเครื่องตกแต่งในรูปแบบที่ไม่ปรากฏในพื้นที่อื่นของมีโซอเมริกา โบราณสถานที่รู้จักกันดีที่สุดของแหล่งนี้คือพีระมิดแห่งช่องเว้า แต่โบราณสถานสำคัญอื่น ๆ ยังมีกลุ่มอาคารริมธาร สนามเล่นบอลทิศเหนือและทิศใต้ และหมู่วังที่ตาฆินชิโก มีการค้นพบสนามเล่นบอลที่แหล่งนี้ 20 สนาม (3 สนามล่าสุดได้รับการค้นพบในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2013) ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา เอลตาฆินเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดในรัฐเบรากรุซสำหรับนักท่องเที่ยว โดยมีผู้มาเยี่ยมชมมากถึง 386,406 คนใน ค.ศ. 2017
เทศบาลตำบลหงาว
เทศบาลตำบลหงาว สามารถหมายถึง
ยศทหารโคลอมเบีย
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพโคลอมเบีย
สึบาซะโวะฮิโรเงเตะ/ไอวะคูรายามิโนะนากะเดะ
สึบาซะโวะฮิโรเงเตะ/ไอวะคูรายามิโนะนากะเดะ เป็นซิงเกิลลำดับที่ 44 ของซาร์ด และเป็นซิงเกิลที่สองที่ออกจำหน่ายหลังการเสียชีวิตของอิซุมิ ซะกะอิ ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2551 ในสองฉบับคือฉบับลิมิเต็ตพร้อมดีวีดี มีรหัสซีดี JBCJ-6011 และฉบับธรรมดาในรหัสซีดี JBCJ-6012 โดยมีเพลงหลักสองเพลง ได้แก่ สึบาสะโวะฮิโระเงะเตะ ซึ่งเป็นเพลงที่ตนเองนำมาร้องหลังจากแต่งเพลงให้กับวงดีน (DEEN) ส่วนไอวะคุระยะมิโนะนะกะเดะ เป็นเพลงที่นำกลับมาเรียบเรียงใหม่ ซึ่งทั้งสองเพลงต่างก็นำไปใช้ในการออกอากาศยอดนักสืบจิ๋วโคนันทั้งคู่
ข้อมูลเพลง
ในซิงเกิลนี้ มีการกลับมาและการไม่ปรากฏตัวของผู้แต่งเพลงและผู้เรียบเรียงเพลงหลายคน เป็นต้นว่าไอกะ โอโนะ ซึ่งแต่งเพลงตั้งแต่ซิงเกิล อะชิตะโวะยูเมะมิเตะ (ซิงเกิลลำดับที่ 35 ออกจำหน่ายเมื่อ 9 เมษายน พ.ศ. 2546) มาจนถึงซิงเกิลลำดับที่ 43 กลอเรียสไมนด์ (ออกจำหน่าย 12 ธันวาคม พ.ศ. 2550) ไม่ปรากฏการแต่งเพลงในซิงเกิลนี้ แต่มีการปรากฏตัวของเท็ตสึโระ โอดะ ที่แต่งเพลงสุดท้ายให้ซาร์ดในซิงเกิล อิคิโมะเดคินะอิ (ออกจำหน่าย 4 มีนาคม พ.ศ. 2541 ทั้งนี้ไม่นับการรีมิกซ์เพลง) และอาคาชิ มาซะโอ ที่เรียบเรียงเพลงในซิงเกิล คนนะนิโซบะนิอิรุโนะนิ (ออกจำหน่าย 8 สิงหาคม พ.ศ. 2537) เป็นลำดับสุดท้าย
เพลงทั้งสองได้นำไปใช้ในการออกอากาศยอดนักสืบจิ๋วโคนัน โดยสึบาสะโวะฮิโระเงะเตะ ใช้ในการฉายภาพยนตร์ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เดอะมูฟวี่ ตอนบทบรรเลงแห่งความตาย ส่วนไอวะคุระยะมิโนะนะกะเดะ ใช้ในการออกอากาศยอดนักสืบจิ๋วโคนันทางนิปปอนเทเลวิชัน โดยนับเป็นเพลงเปิดลำดับที่ 22 ใช้ในตอนที่ 491 ถึง 504 ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับองค์กรชุดดำ
ซิงเกิลดังกล่าวติดชาร์ตประจำสัปดาห์ของโอริคอนที่อันดับ 3 และอยู่ในชาร์ตเป็นเวลา 12 สัปดาห์ ทำยอดขายได้ 83,694 ชุด นับเป็นซิงเกิลลำดับที่ 90 ของปี 2551
ซีดีเพลง
คำร้องทั้งหมดแต่งโดยอิซุมิ ซะกะอิ
เดชนางพญาผมขาว (ภาพยนตร์)
เดชนางพญาผมขาว (อังกฤษ: The White Haired Witch of Lunar Kingdom ) เป็นภาพยนตร์ฮ่องกงกำลังภายใน ออกฉายเมื่อปี ค.ศ. 2014 กำกับโดย จาง จื่อเลี่ยง เป็นภาพยนตร์ที่สร้างมาจากนวนิยายของ เหลียง อู๋เฉิง เรื่อง นางพญาผมขาว นำแสดงโดย หวง เสี่ยวหมิง, ฟ่าน ปิงปิง และ เจ้า เหวินจั๋ว
วอลเลย์บอลชายทีมชาติชิลี
วอลเลย์บอลชายทีมชาติชิลีเป็นตัวแทนของประเทศชิลีในการแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติรวมถึงนัดกระชับมิตร
สถานีรถไฟใต้ดินมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ
สถานีรถไฟใต้ดินมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ (Helsingin yliopiston metroasema, Helsingfors universitets metrostation) เป็นสถานีของรถไฟใต้ดินเฮลซิงกิ สถานีนี้ให้บริการแก่ประชาชนในบริเวณมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิและพื้นที่ใกล้เคียงในเขตไกสะเนียมิและกลูวิ สถานีนี้ใช้ชื่อว่าไกสะเนียมิในช่วงปี พ.ศ. 2538 ถึง พ.ศ. 2558 ตัวสถานีอยู่ลึกลงไป 27 เมตรจากผิวดิน และ 22 เมตรจากระดับน้ำทะเล สถานีนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของสถานีรถไฟใต้ดินสถานีรถไฟกลางเป็นระยะทาง 600 เมตร และทางทิศใต้ของสถานีฮะกะเนียมิเป็นระยะทาง 900 เมตร สถานีนี้ให้บริการทั้งสาย M1 และ M2
ประวัติ
ตำแหน่งของสถานีมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิได้รับการตัดสินใจในปี พ.ศ. 2514 และกล่องสถานีได้รับการขุดเจาะระหว่างงานก่อสร้างสถานีครั้งแรกในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษที่ 1970 วันเปิดให้บริการของสถานีถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากไม่มีงบประมาณ ในที่สุดสถานีก็เปิดให้บริการในวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2538 สถานีได้รับการออกแบบโดยบริษัทสถาปนิก Kontio - Kilpi - Valjento Oy สถานีนี้มีการติดตั้งลิฟต์กระจกที่ใช้เชือกลากขนานไปกับบันไดเลื่อน
การเปลี่ยนชื่อ
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2557 สภาเทศบาลเมืองเฮลซิงกิลงคะแนนเสียงให้มีการเปลี่ยนชื่อสถานีจากไกสะเนียมิ เป็น มหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ การเปลี่ยนชื่อเสร็จสมบูรณ์ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2558 เนื่องในโอกาสครบรอบ 375 ปีของมหาวิทยาลัยเฮลซิงกิ สถานีรถไฟใต้ดินนี้ยังเป็นหนึ่งในสองสถานีที่ตั้งชื่อตามมหาวิทยาลัย อีกหนึ่งสถานี คือ สถานีมหาวิทยาลัยอาลโตะ
ฮิโรชิมะ
นครฮิโรชิมะ คือเมืองเอกของจังหวัดฮิโรชิมะ และยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาคชูโงกุทางตะวันตกของเกาะฮนชู และยังเป็นเมืองแรกของโลกที่ถูกโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ โดยเครื่องบิน บี-29 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้นครฮิโรชิมะเป็นที่ตั้งของอนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ และอนุสาวรีย์ของเด็กหญิงซาดาโกะผู้ทำให้เกิดประเพณีการพับนกกระเรียนกระดาษพันตัว เพื่อภาวนาให้หายป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บ นามของเมืองว่า "ฮิโรชิมะ" (広島) นั้น มีความหมายว่า "เกาะที่กว้างใหญ่ไพศาล"
ยุคเซ็งโงะกุ (ค.ศ. 1589–1871)
ค.ศ. 1589 ก่อนการจัดตั้งรัฐบาลเอโดะเพียงไม่นาน ฮิโรชิมะจัดตั้งขึ้นบนชายฝั่งสามเหลี่ยมปากแม่น้ำของ ทะเลเซโตะใน ด้วยบัญชาของขุนพล โมริ เทรูโมโตะ เขาสร้างนครฮิโรชิมะ เพื่อเป็นเมืองหลวงของดินแดนในอิทธิพลของเขา ภายหลังจากที่เขาย้ายออกมาจากปราสาทโคริยามะในเขตอากิ ในการขึ้นเมืองใหม่นี้ ปราสาทฮิโรชิมะถูกบัญชาให้สร้างขึ้นจนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1592 และในอีก 8 ปีต่อมาในยุทธการที่เซกิงาฮาระ ขุนพลเทรูโมโตะได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพของโทกูงาวะ อิเอยาซุ ทำให้เขา ต้องสูญเสียหัวเมืองต่าง ๆ จำนวนมาก ตลอดจนนครฮิโรชิมะ
ยุคจักรวรรดิ (ค.ศ. 1871–1939)
ภายหลัง ระบอบเจ้าขุนมูลนายที่เรียกว่า ฮัง (藩) ได้ถูกล้มเลิกลงในยุคเมจิในปี ค.ศ. 1871 นครฮิโรชิมะได้กลายเป็นเมืองเอกของจังหวัดฮิโรชิมะ ตลอดจนกลายเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นเปลี่ยนจากวิถีชนบทเป็นวิถีอุตสาหกรรมในตัวเมือง ระหว่างทศวรรษที่ 1870 หนึ่งในเจ็ดของโรงเรียนรัฐบาลภาคภาษาอังกฤษได้ถูกจัดตั้งขึ้นในนครฮิโรชิมะ ในทศวรรษที่ 1880 มีการก่อสร้างท่าเรืออูจินะขึ้นจากความพยายามของผู้ว่าราชการ ซากาอากิ เซ็นดะ ซึ่งได้ทำให้ฮิโรชิมะกลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญ
ทางรถไฟได้ขยายมาถึงฮิโรชิมะ ในปี ค.ศ. 1894 นอกจากนี้ทางรถไฟจากสถานีฮิโรชิมะไปยังท่าเรืออูจินะ ก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อการทหารในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ในช่วงสงคราม รัฐบาลญี่ปุ่น ต้องย้ายที่ทำการเป็นการชั่วคราวมายังฮิโรชิมะ และจักรพรรดิเมจิ ก็ทรงย้ายมาประทับที่ปราสาทฮิโรชิมะ ตั้งแต่กันยายน ค.ศ. 1894 ถึง เมษายน ค.ศ. 1895 ความสำคัญของนครฮิโรชิมะที่มีต่อรัฐบาลญี่ปุ่นนั้น เราสามารถเห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่า การเจรจาสงบศึกระหว่างผู้แทนของจีนและญี่ปุ่นครั้งแรก ก็ถูกจัดขึ้นที่ฮิโรชิมะ ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895
โรงงานอุตสาหกรรมยุคใหม่ อาทิโรงงานฝ้ายถูกจัดตั้งขึ้นในฮิโรชิมะในปลายศตวรรษที่ 19 และยังมีการกำเนิดขึ้นของอุตสาหกรรมมากมายอีกในฮิโรชิมะ ในระหว่างสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1904 ซึ่งญี่ปุ่นจำเป็นต้องพัฒนาและเพิ่มการผลิตยุทธภัณฑ์ นอกจากนี้ ศูนย์แสดงสินค้าการพาณิชย์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ ก็ถูกก้อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1915 เพื่อเป็นศูนย์กลางการค้าขายตลอดจนการจัดแสดงสินค้าใหม่ ๆ ซึ่งปัจจุบันได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ศูนย์ส่งเสริมอุตสาหกรรมประจำจังหวัดฮิโรชิมะ (Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall)
สงครามโลกครั้งที่สองและการทิ้งระเบิดปรมาณู (ค.ศ. 1939–1945)
ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กองพลทหารราบที่ 2 และ กองทัพภาคชูโงกุ ได้ตั้งฐานทัพในฮิโรชิมะ ในขณะที่กองทัพเรือก็ตั้งฐานทัพที่ท่าเรืออูจินะเช่นเดียวกัน ในตัวเมืองยังมีแหล่งยุทธปัจจัยมากมาย ถือได้ว่า เป็นศูนย์กลางทางการลำเลียงที่สำคัญ
การทิ้งระเบิดโตเกียวและเมืองอื่น ๆ ของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ทำลายล้างพื้นที่ไปอย่างกว้างขวางและมีผู้เสียชีวิตหลายหมื่นคน เช่นที่ เมืองโทยามะ บ้านเรือนกว่า 128,000 หลังคาเรือนได้ถูกทำลายจนสิ้น และการทิ้งระเบิดที่โตเกียวได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากกว่าหนึ่งแสนคน อย่างไรก็ตาม ไม่ได้มีการทิ้งระเบิดเพลิงในฮิโรชิมะ ถึงกระนั้น ฮิโรชิมะก็มีการป้องกันภัยจากระเบิดเพลิงเป็นอย่างดี มีการระดมนักเรียนอายุระหว่าง 11–14 ปีมาช่วยรื้อถอนบ้านและสร้างแนวกันไฟขึ้น
ภูมิศาสตร์
ฮิโรชิมะตั้งอยู่ระหว่างสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอตะ โดยมีอ่าวฮิโรชิมะ หันหน้าออกสู่ทะเลเซโตะในทางด้านทิศใต้
เขตการปกครอง
นครฮิโรชิมะ แบ่งออกเป็น 8 เขต ด้วยกัน คือ
กระดาษชำระ
กระดาษชำระ (Toilet Paper) เป็นกระดาษที่ใช้เพื่อทำความสะอาดภายหลังกิจปลดทุกข์ (ถ่ายอุจจาระ) มักมีลักษณะเป็นม้วนกลม และมีเนื้อกระดาษเบาและบางกว่ากระดาษทิชชู่ซึ่งใช้สำหรับซับหน้า คุณลักษณะเด่นของกระดาษชำระคือ ยุ่ยเปื่อยได้ง่ายเมื่อสัมผัสกับน้ำ
ยุคก่อนกระดาษชำระ
ในอดีต ก่อนมีกระดาษชำระ มนุษย์มีวิธีการชำระล้างภายหลังจากการขับถ่ายในรูปแบบต่าง ๆ โดยมีผู้ศึกษาและแยกแยะความแตกต่างในการชำระล้าง ดังนี้
กำเนิดกระดาษชำระ
มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่น่าเชื่อถือได้บันทึกไว้ว่า ชนชาติแรกที่นำกระดาษมาใช้เพื่อการนี้ ได้แก่ ชาวจีน มีหลักฐานว่าชาวจีนมีการใช้กระดาษเพื่อเป็นบรรจุภัณฑ์ตั้งแต่ราว 200 ปีก่อนคริสตกาล และได้นำกระดาษมาเป็นกระดาษชำระราว คริสต์ศตวรรษที่ 600 ว่ากันว่า บุคคลที่มีดำริให้มีการใช้กระดาษชำระนี้ ได้แก่ องค์จักรพรรดิ มีหลักฐานที่บันทึกไว้ว่าในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ยุคราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368 - ค.ศ. 1644) องค์จักรพรรดิจีน ได้มีรับสั่งให้มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ภายในพระราชวัง มีขนาดกว้าง 2 ฟุต ยาว 3 ฟุต และมีการใช้น้ำหอมปรุงกลิ่นให้แก่กระดาษชำระเหล่านั้นอีกด้วย มีบันทึกว่า ในปี ค.ศ. 1393 เพียงปีเดียว มีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในพระราชวังถึง 15,000 ชิ้น และมีการผลิตกระดาษชำระเพื่อใช้ในกรุงนานกิง (เมืองหลวงในขณะนั้น) ถึง 720,000 ชิ้น โดยในยุคนั้น กระดาษชำระผลิตออกมาเป็นแผ่นเรียบธรรมดา
งานเขียนของ François Rabelais นักประพันธ์ชาวฝรั่งเศสในยุคศตวรรษที่ 16 ได้กล่าวไว้ในบทประพันธ์ของเขาเรื่อง Gargantua and Pantagruel เป็นหลักฐานที่ยืนยันได้ว่า ชาวยุโรปได้มีการใช้กระดาษ เพื่อทำความสะอาดภายหลังการปลดทุกข์ในยุคนั้น
กระดาษชำระในปัจจุบัน
กระดาษชำระ มีการผลิตเพื่อจำหน่ายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกา เมื่อปี ค.ศ. 1857 โดยโจเซฟ กาเย็ตตี้ (Joseph C. Gayetty) โดยใช้ชื่อตราสินค้าว่ากาเย็ตตี้ (Gayetty) พิมพ์ลงบนกระดาษชำระทุกแผ่นของบริษัทด้วย
เซ็ท วีลเลอร์ (Seth Wheeler of Albany) ผู้ก่อตั้งบริษัท อัลบานี เพอร์ฟอร์เรต แวรปปิ้ง เปเปอร์(A.F.W.) เป็นบุคคลแรกที่ได้จดสิทธิบัตรผ้าอ้อมสำเร็จรูป และกระดาษชำระ ในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยเป็นต้นแบบของกระดาษชำระในรูปของม้วนกลมที่เราคุ้นเคย และใช้กันมากระทั่งปัจจุบันนี้
ปี ค.ศ. 1942 บริษัท เซนท์แอนดริว (St.Andrew Paper's Mills) ในประเทศอังกฤษ ได้ผลิตกระดาษชำระแบบประกบแผ่นคู่ดังเช่นที่ใช้กันในปัจจุบัน
กระดาษชำระแบบเปียก ได้ออกสู่ตลาดครั้งแรกในประเทศอังกฤษ ในช่วงทศวรรษ 1990 โดยบริษัท คิมเบอร์ลี่ คล๊ากส์ และต่อมาได้นำผลิตภัณฑ์นี้แนะนำแก่ผู้บริโภคในประเทศสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2001
ประเทศเยอรมนี
มีการผลิตกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี เมื่อปีค.ศ. 1928 ในเมืองลุดวิกส์บวร์ก โดยฮานส์ เคลนก์ (Hans Klenk) ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตกระดาษชำระภายใต้ตราสินค้า ฮาเกิล (Hakle)ในครั้งนั้นใช้กระดาษธรรมดาทำเป็นกระดาษชำระ โดยทำเป็นแผ่นขนาดมาตรฐานในม้วนกลม กระทั่งในปี ค.ศ. 1958 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบอเมริกาเข้ามาผลิตและจำหน่าย ซึ่งกระดาษชำระแบบอเมริกามีความอ่อนนุ่มกว่ามาก
ประเทศฝรั่งเศส
ชาวฝรั่งเศสเรียกกระดาษชำระว่า เพคู (PQ) ก่อนที่จะมีการใช้กระดาษชำระ ชาวฝรั่งเศสและชาติอื่น ๆ ในยุโรปใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ นิตยสารเก่า หรือแผ่นพับ ใบปลิว เพื่อชำระล้างหลังการปลดทุกข์ กระดาษชำระได้ถูกนำมาใช้ครั้งแรกตั้งแต่ช่วงต้นของศตวรรษที่ 20 โดยในระยะแรกเป็นเครื่องใช้ที่แสดงความโอ่อ่าของผู้ครอบครอง จนกระทั่งในช่วงปลายทศวรรษ 1960 จึงได้มีการใช้กันอย่างแพร่หลายมากขึ้น โดยในยุคแรกกระดาษชำระในประเทศฝรั่งเศสมีลักษณะเช่นเดียวกับกระดาษชำระในประเทศเยอรมนี กระทั่งช่วงทศวรรษที่ 1980 จึงได้มีการนำกระดาษชำระแบบปัจจุบันนี้มาใช้งาน
ต่อมาในประเทศฝรั่งเศส ได้มาการนำบิเด่ท์ (Bidet) หรือโถปัสสาวะสำหรับสุภาพสตรีมาใช้ เป็นเหตุให้มีการเปลี่ยนพฤติกรรมของสุภาพสตรีในการใช้กระดาษชำระ
ประเทศญี่ปุ่น
ในปี ค.ศ. 1999 ประเทศญี่ปุ่นได้ออกแบบสุขภัณฑ์ที่ไม่ต้องใช้กระดาษชำระ โดยออกแบบระบบการฉีดชำระ และเป่าแห้งในตัว ออกมาเป็นครั้งแรก
ข้อมูล ณ ปี ค.ศ. 1998 ชาวญี่ปุ่นใช้กระดาษชำระเฉลี่ยคนละ 55 ม้วนต่อปี และยังมีอัตราการใช้กระดาษชำระที่สูงขึ้นต่อเนื่องถึงร้อยละ 10 - 14 ต่อปีทีเดียว
ประเทศไทย
ห้างหุ้นส่วนจำกัด อุตสาหกรรมกระดาษแม่น้ำ เป็นโรงงานผลิตกระดาษอนามัย (กระดาษทิชชู่) แห่งแรกในประเทศไทยเพื่อทดแทนการนำเข้า ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2509
ขนาดของกระดาษชำระ
เดิม ขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระ ได้แก่ กว้าง 4.5 นิ้ว ยาว 4.5 นิ้ว ซึ่งยังคงเป็นขนาดมาตรฐานของกระดาษชำระที่ใช้กันในปัจจุบัน แต่บริษัทผู้ผลิตบางรายได้ปรับลดขนาดลง โดยยังคงความยาวไว้ที่ 4.5 นิ้ว แต่ปรับลดความกว้างลงเล็กน้อย โดยปกติ กระดาษชำระแบบแผ่นเดียว 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 1,000 แผ่น ในขณะที่กระดาษชำระแบบ 2 แผ่นประกบ 1 ม้วนจะประกอบด้วยกระดาษชำระประมาณ 500 แผ่นhttp://inventors.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?zi=1/XJ&sdn=inventors&cdn=money&tm=17&gps=73_64_1259_645&f=00&tt=2&bt=0&bts=1&zu=http%3A//www.toiletpaperworld.com/tpw/encyclopedia/navigation/funfacts.htm แต่ทั้งนี้ในปัจจุบัน ผู้ผลิตได้ปรับเปลี่ยนขนาดเพื่อสร้างกลไกการตลาด เช่น ทำม้วนที่มีจำนวนแผ่นมากขึ้น หรือน้อยลง เพื่อกลยุทธ์ด้านราคา
วัตถุดิบ
วัตถุดิบหลักที่ใช้ในการผลิตกระดาษชำระ ได้แก่เยื่อกระดาษ ซึ่งได้แก่
โดยเยื่อกระดาษที่นำมาใช้ผลิตกระดาษชำระ กระดาษเช็ดหน้า ได้แก่ส่วนผสมของเซลลูโลสแวดดิ้ง โดยแหล่งนำเข้าเยื่อกระดาษเซลูโลสแวดดิ้งสำคัญของไทย คือ สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และเยอรมนี แม้กระดาษชำระจะสามารถผลิตได้จากทั้งเยื่อกระดาษบริสุทธิ์ และเยื่อเวียนใหม่ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วกระดาษชำระจะผลิตมาจากเยื่อกระดาษบริสุทธิ์
กระบวนการผลิตกระดาษชำระ
กระบวนการผลิตเยื่อเวียนใหม่ มีขั้นตอนดังนี้
อิหร่านปาห์ลาวี
รัฐจักรวรรดิแห่งอิหร่าน, รู้จักกันในชื่อ รัฐจักรวรรดิแห่งเปอร์เซีย, เป็นชื่อทางการของรัฐอิหร่านภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปาห์ลาวี
สงครามโลกครั้งที่สอง
หลังจากที่เยอรมนีรุกรานสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 แล้ว อังกฤษและสหภาพโซเวียตก็เป็นพันธมิตรกัน และทั้งสองประเทศก็เริ่มให้ความสนใจกับอิหร่าน โดยทั้งสองประเทศต่างก็เห็นว่าจะสามารถใช้ทางรถไฟของอิหร่านในการขนส่งจากอ่าวเปอร์เซียมายังสหภาพโซเวียตได้ แต่เนื่องจากพระเจ้าชาห์ เรซาปฏิเสธที่จะเนรเทศชาวเยอรมัน อังกฤษและสหภาพโซเวียตจึงรุกรานอิหร่าน และปลดพระเจ้าชาห์ออกจากตำแหน่งและเข้าควบคุมการรถไฟของอิหร่านในเดินสิงหาคม ค.ศ. 1941ต่อมาในปีค.ศ. 1942 สหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นพันธมิตรกับทั้งสองประเทศได้ส่งกำลังทหารเข้าช่วยดูแลระบบรถไฟของอิหร่าน และหลังจากนั้นเพียงไม่กี่เดือน ทั้งสามประเทศก็เข้าควบคุมแหล่งน้ำมันของอิหร่านเพื่อผลประโยชน์ของประเทศของตน อำนาจของพระเจ้าชาห์ เรซาจึงสิ้นสุดลง แต่ทั้งสามประเทศก็อนุญาตให้พระโอรสของพระเจ้าชาห์ เรซาขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ได้
ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1942 ทั้งสามประเทศได้ลงนามในข้อตกลงกับอิหร่านว่าจะยอมรับเอกราชของอิหร่าน และจะถอนกองกำลัทั้งหมดภายในหกเดือนหังจากสงครามสิ้นสุดลง สหรัฐอเมริกาได้ยืนยันข้อตกลงเดิมอีกครั้งในปีค.ศ. 1943 ในการประชมุที่จัดขึ้นในเตหะราน แต่ในปีค.ศ. 1945 สหภาพโซเวียตก็ยังปฏิเสธที่จะประกาศกำหนดเวลาที่จะถอนกำลังออกจากจังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันตกและอาเซอร์ไบจานตะวันออก ที่ซึ่งสหภาพโซเวียตสนับสนุนการเคลื่อนไหวที่จะปกครองตัวเอง ในขณะเดียวกัน พรรคตูเดห์ที่เป็นพรรคคอมมิวนิสต์ที่เริ่มมีอิทธิพลและมีที่นั่งในสภา เริ่มแข็งแกร่งมากขึ้นโดยเฉพาะในภาคเหนือของอิหร่าน รัฐบาลอิหร่านจึงพยายามส่งกองทัพเข้าไปจัดระเบียบในภาคเหนือของประเทศ แต่พื้นที่ในภาคเหนือของอิหร่านส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่ในความควบคุมของพรรคการเมืองพรรคนี้
ระบบการเมืองของอิหร่านได้เริ่มเปิดกว้างมากขึ้น และพรรคการเมืองต่าง ๆ ก็พัฒนาขึ้นเป็นลำดับ ในปีค.ศ. 1944 ได้มีการเลือกตั้งที่เป็นการแข่งขันกันอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบยี่สิบปี บริษัทน้ำมันอังกฤษ - อิหร่าน ซึ่งรัฐบาลอังกฤษเป็นเจ้าของก็เริ่มผลิตและขายน้ำมันอีกครั้งหนึ่ง ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 ชาวอิหร่านบางคนได้เริ่มสนับสนุนให้โอนกิจการน้ำมันมาเป็นของชาติ และหลังจากปีค.ศ. 1946 เป็นตนมา แนวคิดดังกล่าวก็ได้รับความนิยมมากขึ้นเป็นลำดับ
อ้างอิง
<references group="lower-alpha"/>
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2549
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2549 เป็นการแข่งขันฟุตบอลลีกระดับสองของไทย โดยเป็นฤดูกาลที่ 9 ของการแข่งขัน โดยมี 12 สโมสรร่วมการแข่งขัน โดยในฤดูกาลนี้ สโมสรที่จบด้วยตำแหน่งชนะเลิศ และ รองชนะเลิศ จะได้สิทธิ์เลื่อนชั้นแข่งขันใน ไทยลีก โดยอัตโนมัติ และสองทีมอันดับสุดท้ายจะตกชั้นไปทำการแข่งขันใน ไทยลีกดิวิชัน 2 ซึ่งเป็นลีกใหม่ที่ทาง สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ จัดขึ้นมารองรับ
ภาพรวมก่อนการแข่งขัน
ในฤดูกาลนี้ มีการเปลื่ยนแปลงกฎการเลื่อนชั้น-ตกชั้น เพื่อให้สอดคล้องกับการรวมลีกในอนาคต จึงทำให้ในฤดูกาลนี้จะไม่การเพลย์ออฟเลื่อนชั้น-ตกชั้น โดยจะให้สโมสรชนะเลิศและรองชนะเลิศของการแข่งขัน เลื่อนชั้นไปทำการแข่งขันใน ไทยลีก โดยอัตโนมัติ และสืบเนื่องจากการที่ สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้จัดการแข่งขัน ไทยลีกดิวิชัน 2 ขึ้นมาเป็นลีกระดับสาม แทนที่ ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ข. ทำให้มีการเปลื่ยนแปลงคือให้สองทีมอันดับสุดท้ายของตาราง (อันดับที่ 11 และ 12) ตกชั้นไปทำการแข่งขันในดิวิชั่น 2 ปี 2550
ตารางคะแนนเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล
สิ้นสุดเมื่อ 29 กันยายน 2549
ผู้ทำประตูสูงสุด
สิ้นสุดเมื่อ 29 กันยายน 2549
20 ประตู 11 ประตู 10 ประตู 9 ประตู
สโมสรฟุตบอลมาจิดะ เซลเวีย
สโมสรฟุตบอลมาจิดะ เซลเวีย (フットボールクラブ町田ゼルビア (Futtobōru Kurabu Machida Zerubia)) โดยทั่วไปรู้จักกันในชื่อ เอฟซี มาจิดะ เซลเวีย (FC町田ゼルビア (Efu Shi Machida Zerubia)) เป็นสโมสรฟุตบอลในญี่ปุ่น ตั้งอยู่ที่เมืองมาจิดะในเขตกรุงโตเกียว
มาจิดะรู้จักกันในชื่อ "บราซิลแห่งโตเกียว" อันเนื่องมาจากความนิยมฟุตบอล สโมสรก่อตั้งในปี ค.ศ. 1977 โดยสหพันธ์ฟุตบอลของเมืองมาจิดะ ช่วงแรกเป็นโรงเรียนฟุตบอลที่พัฒนานักเตะดาวรุ่งไปสู่นักเตะอาชีพ ต่อมาในปี ค.ศ. 1989 ได้กลายเป็นมาเป็นสโมสรฟุตบอลอาชีพที่เข้าร่วมแข่งขันในลีกโตเกียว
ในปี ค.ศ. 2009 สโมสรได้เพิ่มคำว่า เซลเวีย ในชื่อสโมสร โดยเซลเวียเกิดจากการรวมกันของคำว่า เซลโกวา (ชื่อต้นไม้ประจำเมืองมาจิดะ) และ ซัลเวีย (ชื่อหญ้าในสนามฟุตบอล)
ราชอาณาจักรสิกขิม
ราชอาณาจักรสิกขิม เป็นอาณาจักรที่ปกครองยาวนานมาเป็นเวลา 333 ปีปกครองโดยโชเกล สถาปนาตั้งแต่ปี ค.ศ 1642 จนถึงวันที่ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1975 ได้เข้าเป็นรัฐสมาชิกส่วนหนึ่งของประเทศอินเดียจนเป็นรัฐสิกขิมหลังมีการลงประชามติ
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เป็นคณะเภสัชศาสตร์คณะที่ 15ของประเทศไทย เป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งที่ 3 ของมหาวิทยาลัยเอกชน แต่เป็นคณะเภสัชศาสตร์แห่งแรกของมหาวิทยาลัยเอกชนที่เป็นหลักสูตร 6 ปี จัดตั้งขึ้นเพื่อสร้างเภสัชกร ที่มีทักษะการปฏิบัติงานด้านบริบาลทางเภสัชกรรม ได้รับการรับรองหลักสูตรจากสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 เปิดดำเนินการรับนักศึกษาเภสัชศาสตร์ครั้งแรกในภาคการศึกษา พ.ศ. 2549 และได้รับการรับรองจากสภาเภสัชกรรมเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
กลุ่มวิชา
​คณะเภสัชศาสตร์​มหาวิทยาลัยสยามมี​ 1 กลุ่มวิชาดังนี้​
หลักสูตร
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม เปิดทำการเรียนการสอน 1 หลักสูตรในระดับปริญญาตรี
ทำเนียบคณบดี
รายนามคณบดีคณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม