cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อำเภอเมืองจันทบุรี
ประวัติ
เมืองจันทบุรี เดิมชื่อ "เมืองควนคราบุรี" ตั้งมาประมาณ 1,000 ปี ก่อนสมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นเมืองขอมประมาณ 400 ปี พระเจ้าอู่ทองได้เข้ายึดเมืองจันทบุรีได้และเป็นหนึ่งในประเทศราชของอยุธยา และได้ย้ายเมืองมาสร้างใหม่ที่บ้านหัววัง ตำบลพุงทลาย หรือในชื่อตำบลจันทบุรีตะวันออก (ปัจจุบันเป็นพื้นที่ของตำบลจันทนิมิต) เพราะอยู่ใกล้แม่น้ำจันทบุรีสะดวกต่อการคมนาคม
ต่อมา พ.ศ. 2200 สมเด็จพระนารายณ์มหาราชให้ย้ายเมืองไปสร้างใหม่ที่บ้านลุ่ม เพื่อป้องกันน้ำท่วมและได้สร้างป้อมอย่างเมืองโบราณ คือมีคูและเชิงเทียนรอบเมือง และตั้งอยู่ตลอดสมัยกรุงศรีอยุธยา ประมาณ พ.ศ. 2310 สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชได้ตีฝ่าวงล้อมพม่าเข้ายึดเมืองจันทบุรี เพื่อให้เป็นแหล่งสะสมเสบียงอาหาร รวบรวมพลเป็นเวลา 5 เดือน เพื่อกู้กรุงศรีอยุธยา ต่อมาในกรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว เกิดสงครามกับเวียดนาม จึงได้ให้มีการสร้างป้อมค่ายเมืองใหม่ที่บ้านเนินวง ตำบลบางกะจะ ประมาณ พ.ศ. 2377 เพราะเมืองใหม่อยู่ในที่สูง เหมาะแก่การสร้างฐานทัพ ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้โปรดเกล้าให้ย้ายเมืองจันทบุรี จากเมืองใหม่ที่บ้านค่ายเนินวง กลับมาตั้งที่เมืองเก่าที่บ้านลุ่มจนถึงทุกวันนี้
วัดไชยวัฒนาราม
ประวัติ
วัดไชยวัฒนาราม ได้สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2173 โดยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นบนที่ที่เป็นบ้านเดิมของพระองค์เพื่ออุทิศพระราชกุศลถวายพระราชมารดา แต่ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงสันนิษฐานว่าวัดนี้สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะเหนือนครละแวกโดยจำลองแบบมาจากปราสาทนครวัด
อำเภอเมืองจันทบุรี
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเมืองจันทบุรีแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 11 ตำบล 98 หมู่บ้าน ได้แก่
วัดไชยวัฒนาราม
ประวัติ
วัดไชยวัฒนารามเป็นวัดหลวงที่บำเพ็ญพระราชกุศลของพระมหากษัตริย์สืบต่อมาหลังจากนั้นทุกพระองค์ จึงได้รับการปฏิสังขรณ์สืบต่อมาทุกรัชสมัย เป็นสถานที่ถวายพระเพลิงศพพระบรมวงศานุวงศ์เกือบทุกพระองค์ สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศสวรรคตก็ได้ถวายพระเพลิงที่วัดนี้
โอซามิ นางาโนะ
โอซามิ นางาโนะ (Osami Nagano (永野 修身))(15 มิถุนายน ค.ศ. 1880 – 5 มกราคม ค.ศ. 1947) เป็นจอมพลเรือแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นและหนึ่งในเหล่าผู้นำกองทัพญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1941 เขาได้เป็นหัวหน้าคณะเสนาธิการกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ด้วยตำแหน่งนี้ เขาได้ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในเขตสงครามเอเชีย-แปซิฟิกจนกระทั่งถูกปลดออกในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1944 ภายหลังสงคราม เขาถูกจับกุมโดยศาลทหารระหว่างประเทศสำหรับตะวันออกไกล แต่เสียชีวิตลงภายในที่คุมขังด้วยสาเหตุตามธรรมชาติ ในช่วงระหว่างการพิจารณาคดี
วัดไชยวัฒนาราม
ประวัติ
ก่อนกรุงแตก พ.ศ. 2310 วัดไชยวัฒนารามถูกแปลงเป็นค่ายตั้งรับศึก หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง วัดไชยวัฒนารามได้ถูกปล่อยทิ้งให้ร้างเรื่อยมา บางครั้งมีผู้ร้ายเข้าไปลักลอบขุดหาสมบัติ เศียรพระพุทธรูปถูกตัดขโมย มีการรื้ออิฐที่พระอุโบสถ และกำแพงวัดไปขาย แต่ในปี พ.ศ. 2530 กรมศิลปากรจึงได้เข้ามาอนุรักษ์จนแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2535
ฐานภายใน
วัดไชยวัฒนาราม มีปรางค์ประธานและปรางค์มุมอยู่บนฐานเดียวกัน พระปรางค์ประธานนำรูปแบบของพระปรางค์สมัยอยุธยาตอนต้นมาก่อสร้าง แต่ปรางค์ประธานที่วัดไชยวัฒนารามทำมุขทิศยื่นออกมามากกว่า บนยอดองค์พระปรางค์ใหญ่อาจเคยประดิษฐานเจดีย์ขนาดเล็ก สื่อถึงพระเจดีย์จุฬามณีบนยอดเขาพระสุเมรุ รอบพระปรางค์ใหญ่ล้อมรอบไปด้วยระเบียงคตที่เดิมนั้นมีหลังคา ภายในระเบียงคตประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยที่เคยลงรักปิดทองจำนวน 120 องค์ เป็นเสมือนกำแพงเขตศักดิ์สิทธิ์ ตามแนวระเบียงคตตรงทิศทั้งแปดสร้างเมรุทิศ และ เมรุมุม (เจดีย์รอบ ๆ พระปรางค์ใหญ่) ภายในเมรุทุกองค์ประดิษฐานพระพุทธรูป ภายในซุ้มเรือนแก้วล้วนลงรักปิดทอง ฝาเพดานทำด้วยไม้ประดับลวดลายลงรักปิดทองเช่นกัน
พระอุโบสถ
พระอุโบสถ สร้างอยู่ทางด้านหน้ากำแพงเมรุทิศเมรุราย นอกระเบียงคต ปัจจุบันเหลือแต่ฐาน ข้าง ๆ มีเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง มีกำแพงล้อมรอบโบราณสถานสำคัญแหล่านี้ถึง 3 ชั้น และ มีปรางค์เจดีย์ขนาดย่อมอีกจำนวนหนึ่งซึ่งสร้างเพิ่มในภายหลัง
เมรุทิศเมรุราย
เมรุทิศเมรุราย ตั้งล้อมรอบพระปรางค์อยู่ทั้งสิ้น 8 องค์ โดยผนังภายในเมรุเขียนภาพจิตรกรรมฝาผนังรูปใบไม้ใบกนก ซึ่งลบเลือนไปมากแล้ว ผนังด้านนอกของเมรุมีภาพปูนปั้นพุทธประวัติ จำนวน 12 ภาพ ซึ่งในปัจจุบันเลือนไปแล้วเช่นกัน แต่เมื่อ 20 ปีที่แล้วยังสามารถเห็นได้ชัด เมรุเป็นทรงปราสาท ซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไป 7 ชั้น รองรับส่วนยอดที่ ชื่อที่มานั้นนำมาจากเมรุ พระบรมศพพระมหากษัตริย์สมัยพระนครศรีอยุธยา ซึ่งมีแนวความคิด มาจากคติเขาพระสุเมรุอีกต่อหนึ่ง พระพุทธรูปปูนปั้นที่ประดิษฐานอยู่ภายในเมรุทิศเมรุมุม ของระเบียงคตวัดไชยวัฒนาราม มีลักษณะคล้ายคลึงกับพระพุทธนิมิตวิชิตมารโมลีศรีสรรเพชญบรมไตรโลกนาถ (หรือพระพุทธนิมิต) ซึ่งเป็นพระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่ ประดิษฐานอยู่ที่วัดหน้าพระเมรุ ซึ่งสันนิษฐานว่าได้รับการปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เช่นเดียวกัน
อุทกภัย พ.ศ. 2554
จากเหตุอุทกภัยในประเทศไทย พ.ศ. 2554 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2554 น้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาได้เข้าท่วมบ้านเรือนราษฎรหลังวัดไชยวัฒนาราม ระดับน้ำสูงกว่า 2 เมตร ซึ่งจากการตรวจสอบเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม พบว่า โบราณสถานในเขตเกาะเมืองได้รับความเสียหายเกือบทั้งหมดแล้ว ด้านกรมศิลปากรเตรียมบูรณะ คาดใช้งบไม่ต่ำกว่า 200 ล้านบาท
ไบรนีเกอร์แบร์ค
ไบรนีเกอร์แบร์ค (Breinigerberg) เป็นเขตในเมืองอาเคิน เป็นเมืองที่อยู่ด้านตะวันตกสุดของประเทศเยอรมนี ติดกับพรมแดนประเทศเนเธอร์แลนด์และเบลเยียม อยู่ห่างจากเมืองโคโลญมาทางตะวันตก 65 กิโลเมตร พิกัดภูมิศาสตร์ 50°44′ เหนือ 6°14′ ตะวันออก มีประชากร 971 คน
ออสติน บัตเลอร์
ออสติน รอเบิร์ต บัตเลอร์ (Austin Robert Butler; เกิด 17 สิงหาคม ค.ศ. 1991) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักอย่างดีจากบทเอลวิส เพรสลีย์ ในภาพยนตร์ชีวประวัติเรื่อง เอลวิส ซึ่งทำให้เขาได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ, รางวัลแบฟตา และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
บัตเลอร์ก้าวเข้าสู่อาชีพนักแสดงทางโทรทัศน์ โดยเริ่มจากบทบาททางช่องดิสนีย์และนิคคาโลเดียน รวมถึงเป็นนักแสดงสมทบในละครดรามาวัยรุ่นอีกหลายเรื่องอย่าง Life Unexpected (2010–2011) และ สวิตซ์แอตเบิร์ต (2011–2012) เขายังได้รับการยอมรับจากการแสดงในเรื่อง บันทึกลับไฮโซ (2013–2014) และ ศึกพิภพแห่งแชนนารา (2016–2017) และรับบทเป็นเทกซ์ วอตสัน ในภาพยนตร์เรื่อง กาลครั้งหนึ่งใน...ฮอลลีวู้ด (2019)
ชีวิตช่วงแรก
ออสติน รอเบิร์ต บัตเลอร์ เกิดเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ในแอนะไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรชายของนักสุนทรียศาสตร์ชื่อ ลอรี แอนน์ (สกุลเดิม โฮเวลล์) และเดวิด บัตเลอร์  ทั้งสองหย่าร้างกันเมื่อเขาอายุได้ 7 ขวบ เขามีพี่สาวชื่อ แอชลีย์ (เกิด ค.ศ. 1986) ทำงานเป็นนักแสดงเบื้องหลังเคียงข้างเขาในละครซิตคอมเรื่อง เน็ดส์ดีคลาสสิฟายด์สกูลเซอร์ไววัลไกด์ ทางช่องนิคคาโลเดียน
เมื่อบัตเลอร์อายุ 13 ปี เขาได้รับการติดต่อจากบริษัทจัดการแสดงเบื้องหลังที่งานออเรนจ์เคาน์ตี ซึ่งช่วยให้เขาก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมบันเทิง บัตเลอร์ค้นพบว่าเขาสนุกกับมันและเริ่มเรียนการแสดงในเวลาต่อมา
บัตเลอร์เข้าศึกษาที่โรงเรียนรัฐบาลจนถึงเกรดเจ็ด ก่อนเปลี่ยนมาศึกษาแบบบ้านเรียนเพื่อรองรับตารางงานของเขา เขาศึกษาแบบบ้านเรียนจนถึงเกรดสิบ ก่อนผ่านการสอบ CHSPE และจบการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายอย่างเป็นทางการ
มิสเตอร์เวิลด์ไทยแลนด์ 2019
มิสเตอร์เวิลด์ไทยแลนด์ 2019 เป็นการจัดประกวดอย่างเป็นทางการครั้งแรกในประเทศไทย ภายใต้การดูแลลิขสิทธิ์ของกฤติเดช ประชานุกูล ซึ่งก่อนหน้านี้ประเทศไทยเคยส่งตัวแทนเข้าร่วมประกวดทั้งหมด 2 คน คือในปี 1996 และ 2010 โดยผู้ที่ชนะการประกวดจะได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเพื่อเข้าร่วมการประกวดมิสเตอร์เวิลด์ 2019 รอบตัดสินจะจัดขึ้นในเดือนกรกฎาคม ที่ประเทศฟิลิปปินส์
ลำดับ
(§) เข้ามาอยู่ใน 30 คนสุดท้าย จากระบบฟาสต์แทร็ก
โกลบอลโหวต (Global Vote)
โกลบอลโหวตเป็นตำแหน่งที่ตัดสินจากผู้เข้าประกวดที่มีผลคะแนนโหวตมากที่สุด 5 อันดับแรก โดยจะผ่านเข้ารอบฟาสต์แทร็ก 25 คนสุดท้ายทันที และผู้ที่มีคะแนนโหวตสูงสุดจะได้รับตำแหน่งมิสเตอร์เวิลด์โกลบอลโหวต และผ่านเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายโดยอัตโนมัติ หมายเหตุ: ประกาศอย่างเป็นทางการ เนื่องด้วยหลังจากสรุปผลคะแนนโหวต โกลบอลโหวต จากทางระบบ ซึ่งทางกองประกวดได้ขอตรวจสอบอย่างเป็นทางการแล้วว่า ผลคะแนนจากการโหวต ผู้ชนะโหวตโกลบอลโหวต ได้แก่ นายรณกฤต เศรษฐสิทธิ์ มิสเตอร์เวิลด์สมุทรปราการ เป็นผู้ได้รับคะแนนสูงสุด
ทางกองประกวด ขอน้อมรับในความผิดพลาดด้วยใจจริง (โดยรายละเอียดได้แจ้งทางผู้จัดการประจำจังหวัดให้ทราบแล้ว) กองประกวดขอประกาศแต่งตั้งให้มิสเตอร์เวิลด์สมุทรปราการดำรงตำแหน่ง มิสเตอร์เวิลด์โกลบอลโหวต 2019 โดยมิสเตอร์เวิลด์พะเยาผู้ได้รับคะแนนโหวตเป็นอันดับที่สอง โดยทั้งสองท่านจะอยู่ในทีมของมิสเตอร์เวิลด์ไทยแลนด์ 2019 ต่อไป
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวด 77 คน ได้รับการยืนยันแล้ว
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออิตาลีตอนใต้
ชัยชนะของชาวนอร์มันต่ออิตาลีตอนใต้ (Norman conquest of southern Italy) การพิชิตอิตาลีตอนใต้ของนอร์มันเกิดขึ้นในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 11 ที่เป็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นหลายครั้งโดยผู้เข้าร่วมหลายฝ่าย ที่ต่างก็ได้ดินแตนมาเป็นของตน จนกระทั่งต่อมาเท่านั้นบริเวณนี้จึงได้รวมตัวกันเป็นราชอาณาจักรซิซิลีที่ไม่แต่จะประกอบด้วยเกาะซิซิลีแต่รวมทั้งดินแดนหนึ่งในสามของทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี (ยกเว้นเบเนเวนโตที่ยึดได้สองครั้ง) และกลุ่มเกาะมอลตา และบางส่วนของแอฟริกาเหนือ
ภายในห้าสิบปีหลังจากที่นอร์มันได้รับชัยชนะ ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวนอร์มันก็ตามมาตั้งเมืองตั้งกลุ่มการปกครองขึ้นทางตอนใต้ของคาบสมุทรอิตาลี
การพิชิตดินแดนอิตาลีแตกต่างจากการพิชิตอังกฤษในปี ค.ศ. 1066 ที่ใช้เวลาเพียงสองสามปีในยุทธการที่รู้แพ้รู้ชนะกันอย่างเด็ดขาด แต่การพิชิตอิตาลีเป็นกระบวนการที่ใช้เวลาหลายสิบปี ในยุทธการที่เกิดขึ้นหลายครั้ง และในจำนวนนั้นก็มีเพียงสองสามครั้งเท่านั้นที่การแพ้การชนะเป็นไปอย่างเด็ดขาด นอกจากนั้นแล้วดินแดนต่างๆ ที่ได้มาในอิตาลีก็เป็นดินแดนที่เป็นอิสระต่อกัน ที่ต่อมาจึงได้มารวมกันเป็นปึกเป็นแผ่น เมื่อเทียบการพิชิตอังกฤษก็จะเป็นการพิชิตที่ปราศจากการวางแผนล่วงหน้า และเป็นไปอย่างไม่มีระบบ แต่ผลสุดท้ายก็เป็นการพิชิตที่ถาวรเช่นกัน
สายหม่าอานชาน
สายหม่าอานชาน เป็นเส้นทางของรถไฟฟ้าเอ็มทีอาร์ เขตบริหารพิเศษฮ่องกง ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของสายอีสต์เรล ปัจจุบันมีสีประจำเส้นทางคือสีน้ำตาล
ทอเลมีที่ 9
ทอเลมีที่ 9 หรือ ทอเลมีที่ 9 โซเตอร์ที่ 2 หรือ ลาธีรอส ("หญ้าถั่ว") (Ptolemy IX Lathyros,กรีก: ΠτολεμαῖοςΣωτήρΛάθυρος, Ptolemaios Soter Láthuros) เป็นกษัตริย์แห่งอียิปต์สามครั้งจาก 116 ปีก่อนคริสตกาลถึง 110 ปีก่อนคริสตกาล 109 ปีก่อนคริสตกาลถึง 107 ปีก่อนคริสตกาลและ 88 ก่อนคริสตกาลถึง 81 ปีก่อนคริสตกาลซึ่งมีระยะเวลาการแทรกแซงการปกครองโดยพี่ชายของเขา ทอเลมีที่ 10
ตำบลกระโทก
กระโทก เป็นตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอโชคชัย จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลโชคชัย และ องค์การบริหารส่วนตำบลกระโทก
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลกระโทก อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
ประเทศเวเนซุเอลาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ประเทศเวเนซุเอลา เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศเวเนซุเอลา ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเวเนซุเอลาเป็นตัวแทนประเทศได้ส่งนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 108 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 21 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
เรสเซิลคิงดอม 10
เรสเซิลคิงดอม 10 (Wrestle Kingdom 10) เป็นรายการมวยปล้ำอาชีพของนิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (NJPW) โดยจัดขึ้นในวันที่ 4 มกราคม 2016 ที่สนามโตเกียวโดม ในกรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งได้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 25 ในศึกแจนยูอารี่ 4 โตเกียวโดมโชว์ ซึ่งเป็นศึกที่ใหญ่ที่สุดของ NJPW ภายใต้สโลแกน "รายการมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนอกประเทศสหรัฐอเมริกา" และ "ญี่ปุ่นเทียบได้เท่ากับรายการซูเปอร์โบวล์" ในโชว์หลักแมทช์ระหว่างคู่เอก Kazuchika Okada ต้องป้องกันแชมป์โลก IWGP อีกครั้งกับ Hiroshi Tanahashi
รายการนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของการแลกเปลี่ยนความสามารถระหว่างสมาคม NJPW และสมาคมอเมริกา Ring of Honor (ROH) ในแมทช์การชิงแชมป์โลก ROH รวมทั้งการปรากฏตัวใน NJPW ของนักมวยปล้ำ ROH คือ Cheeseburger, Jay Lethal, Jay Briscoe และMark Briscoe
รายพระนามพระมหากษัตริย์อารากอน
ราชอาณาจักรอารากอนได้รับการก่อตั้งขึ้นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 950–1035 ในตอนที่อาณาจักรเคานต์อารากอน ที่ราชอาณาจักรนาวาร์ได้มาในคริสต์ศตวรรษที่ 10 ถูกแยกออกจากนาวาร์ตามพินัยกรรมของพระเจ้าซันโชที่ 3 (ค.ศ. 1004–1035) ใน ค.ศ. 1164 การรวมกันทางราชวงศ์ระหว่างราชอาณาจักรอารากอนกับอาณาจักรเคานต์บาร์เซโลนาสร้างราชบัลลังก์อารากอนขึ้นมา ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 ราชอาณาจักรบาเลนเซีย, มายอร์กา และซิซิลี ได้ถูกเพิ่มเข้ามาในราชบัลลังก์ ตามด้วยราชอาณาจักรซาร์ดิเนียและกอร์ซิกาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ราชบัลลังก์แห่งอารากอนมีตัวตนอยู่ต่อไปจนถึง ค.ศ. 1714 เมื่อระบอบรัฐธรรมนูญที่แยกจากกัน (รัฐธรรมนูญกาตาลา, อารากอน ฟูเอโร และฟูร์แห่งบาเลนเซีย) ถูกปัดตกไปใน พระราชกฤษฎีกานูเอบาปลันตา ในตอนจบของสงครามสืบราชบัลลังก์สเปน
ราชวงศ์ฆิเมเนส, 1035–1164
การสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าซันโชที่ 3 แห่งนาวาร์ ทำให้อารากอนถูกรับช่วงต่อโดยพระโอรส รามิโร ในฐานะรัฐปกครองตนเอง
ราชวงศ์ตรัสตามารา, ค.ศ. 1412–1516
แม้บางครั้งราชวงศ์นี้ก็ถูกเรียกว่าอาราโกเนส แต่คนกลุ่มนี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลอารากอนของราชวงศ์ก่อนหน้า แต่เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลตราตามารา ที่ควบตำแหน่งปกครองราชบัลลังก์กัสติยาด้วย
ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ค.ศ. 1516–1700
ตัวอารากอนเองยังคงภักดีต่อเฟลิเปที่ 4 ในช่วงสงครามผู้เก็บเกี่ยว ในขณะที่กาตาลุญญาหันไปจงรักภักดีต่อหลุยส์ที่ 13 และหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส โปรตุเกสแยกตัวออกมาใน ค.ศ. 1640 การ์โลสที่ 2 สิ้นพระชนม์โดยไร้ทายาท
ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก, ค.ศ. 1705–1714
ในช่วงสงคราม ฟีลิป ด็องฌู ปฐมกษัตริย์แห่งจักรวรรดิบูร์บงในสเปนเลิกล้มราชบัลลังก์แห่งอารากอน หลังจากนั้นก็ไม่มีพระมหากษัตริย์อารากอนอีก อย่างไรก็ดี พระมหากษัตริย์สเปนจนถึงอิซาเบลลาที่ 2 เรียกตนเองว่า กษัตริย์/พระราชินีแห่งสเปน บนเหรียญ ยังคงใช้ระบบการตั้งชื่อตามธรรมเนียมดั้งเดิมของราชบัลลังก์อารากอนที่สูญสลายไปในเอกสารทางการ
จังหวัดสมุทรสาคร
สมุทรสาคร เป็นจังหวัดหนึ่งในภาคกลางของประเทศไทย อยู่ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล ได้รับการจัดตั้งขึ้นครั้งล่าสุดตามพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดสมุทรปราการ จังหวัดนนทบุรี จังหวัดสมุทรสาคร และจังหวัดนครนายก พุทธศักราช 2489 ซึ่งมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2489
ประวัติศาสตร์
สมุทรสาครเป็นจังหวัดชายทะเล ตั้งอยู่ปากแม่น้ำท่าจีน หลักฐานทางประวัติศาสตร์กล่าวไว้ว่า ในสมัยกรุงศรีอยุธยา สมุทรสาครเดิมเป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่มีชาวจีนนำเรือสำเภาเข้ามาจอดเทียบท่าค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้าและได้พักอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จึงเรียกว่า บ้านท่าจีน ตั้งอยู่บริเวณปากอ่าวไทย ในรัชสมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิแห่งกรุงศรีอยุธยา (พ.ศ. 2099) ได้โปรดให้ยกฐานะบ้านท่าจีนขึ้นเป็น เมืองสาครบุรี เพื่อเป็นหัวเมืองสำหรับเรียกระดมพลในช่วงสงคราม และเป็นเมืองด่านหน้าป้องกันผู้รุกรานทางทะเล
ส่วนคำว่า มหาชัย ที่เรียกกันโดยทั่วไปนั้น เป็นชื่อคลองที่สมเด็จพระสรรเพชญที่ 8 แห่งกรุงศรีอยุธยาโปรดให้ขุดคลองลัดจากเมืองธนบุรี เป็นแนวตรงไปออกปากน้ำเมืองสาครบุรีแทนคลองโคกขามที่คดเคี้ยว แต่ยังไม่ทันเสร็จทรงสวรรคตเสียก่อน จนถึงรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญที่ 9 ได้โปรดให้ขุดคลองต่อจนแล้วเสร็จ และได้พระราชทานนามว่าคลองมหาชัย ซึ่งต่อมา ณ บริเวณฝั่งซ้ายปากคลองได้เกิดชุมชนขนาดใหญ่ขึ้นชื่อว่า “มหาชัย” และเป็นที่นิยมเรียกขานแต่นั้นเป็นต้นมา
ที่ตั้งและอาณาเขตติดต่อ
จังหวัดสมุทรสาครเป็นจังหวัดชายทะเลอ่าวไทย มีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่ากลางจังหวัด เป็นจังหวัดในเขตพื้นที่ภาคกลางตอนล่างของประเทศไทยประมาณเส้นรุ้งที่ 13 องศาเหนือ และเส้นแวงที่ 100 องศาตะวันออก เป็นจังหวัดปริมณฑล มีพื้นที่ติดกับเขตหนองแขม เขตบางบอน และเขตบางขุนเทียนของกรุงเทพมหานคร มีพื้นที่ 872.347 ตารางกิโลเมตร
ภูมิประเทศ
จังหวัดสมุทรสาครมีลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่มชายฝั่งทะเล สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1.00 - 2.00 เมตร มีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่านตอนกลางจังหวัด ไหลคดเคี้ยวจากแนวเหนือลงใต้สู่อ่าวไทยที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร ระยะทางยาวประมาณ 70 กิโลเมตร พื้นที่ตอนบนในเขตอำเภอบ้านแพ้วและอำเภอกระทุ่มแบน มีความอุดมสมบูรณ์ของดินและมีโครงข่ายแม่น้ำลำคลองเชื่อมโยงถึงกันกระจายอยู่ทั่วพื้นที่กว่า 170 สาย จึงเหมาะที่จะทำการเพาะปลูกพืชนานาชนิด และบางส่วนเป็นย่านธุรกิจ อุตสาหกรรมและที่อยู่อาศัย พื้นที่ตอนล่างของจังหวัดในเขตอำเภอเมืองสมุทรสาครอยู่ติดชายฝั่งทะเลยาว 41.8 กิโลเมตร จึงเหมาะที่จะประกอบอาชีพประมงทะเล เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งและทำนาเกลือ ในช่วงฤดูฝนบางพื้นที่ประสบปัญหาน้ำท่วมหนัก ทำให้เศรษฐกิจโดยรวมเสียหายอย่างมาก โดยเฉพาะด้านการเกษตร
ภูมิอากาศ
จังหวัดสมุทรสาคร มีลักษณะภูมิอากาศเป็นแบบฝนเมืองร้อน เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากลมบก ลมทะเล และมีลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้พัดผ่านในช่วงฤดูร้อน จึงทำให้มีความชื้นในอากาศสูง มีฝนตกปานกลาง ปริมาณเฉลี่ย 1,120 มิลลิเมตรต่อปี อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 28°C - 34°C มีความชื้นสัมพัทธ์ต่ำสุด 50% สูงสุด 95%
การปกครองส่วนภูมิภาค
จังหวัดสมุทรสาครแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 3 อำเภอ, 40 ตำบล, และ 290 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดสมุทรสาครมีองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น แบ่งตามประเภทและอำนาจบริหารจัดการภายในท้องที่ได้คือ <references group=#/>
สัญลักษณ์ประจำจังหวัด
ตราประจำจังหวัดสมุทรสาคร เป็นรูปเรือสำเภาจีนแล่นในทะเล ด้านหลังเป็นโรงงานและปล่องไฟ ซึ่งหมายถึงความรุ่งเรืองที่มีมาจากอดีตถึงปัจจุบัน ตราประจำจังหวัดสมุทรสาคร เริ่มใช้เมื่อพุทธศักราช 2483 ในสมัยที่หลวงวิเศษภักดี (ชื้น วิเศษภักดี) เป็นผู้ว่าราชการจังหวัด เนื่องจากเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พุทธศักราช 2537 ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาคร ได้รับพระราชทานพันธุ์ไม้ดังกล่าวจากสมเด็จพระนางเจ้า ฯ พระบรมราชินีนาถ ในโอกาสที่เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานเปิดวันรณรงค์โครงการปลูกป่าเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงครองราชย์ ปีที่ 50 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ และเพื่อความเป็นศิริมงคลของชาวจังหวัดสมุทรสาคร ผู้ว่าราชการจังหวัดสมุทรสาครจึงได้นำพันธุ์ไม้สัตบรรณพระราชทานมาปลูก เป็นปฐมฤกษ์ในกิจกรรมวันปลูกต้นไม้ตามโครงการปลูกป่าถาวรเฉลิมพระเกียรติ เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พุทธศักราช 2537 ที่บริเวณสนามหน้าศาลากลางจังหวัดสมุทรสาคร จึงถือว่าต้นสัตบรรณเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดสมุทรสาคร
เศรษฐกิจ
จังหวัดสมุทรสาครเป็นเมืองแห่งเศรษฐกิจที่มีศักยภาพทั้งทางด้านการอุตสาหกรรม การประมง และการเกษตรกรรม จากข้อมูลสถิติผลิตภัณฑ์ภาคและจังหวัด (GPP) ประจำปี ของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) พบว่า สภาพเศรษฐกิจโดยรวมของจังหวัดสมุทรสาครชะลอตัวจากปีก่อน เนื่องจากวิกฤตการณ์การเงินโลกที่ส่งผลกระทบต่อความต้องการสินค้าและบริการภายในประเทศและต่างประเทศที่ลดลง แต่อย่างไรก็ดี จังหวัดสมุทรสาครยังเป็นจังหวัด 1 ใน 10 ของจังหวัดที่มีมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมสูงตลอดมา
การเกษตร
สภาพทั่วไปของจังหวัดสมุทรสาครเป็นพื้นที่ราบลุ่มสูงกว่าระดับน้ำทะเลประมาณ 1-2 เมตร มีแม่น้ำท่าจีนไหลผ่านตอนกลางของพื้นที่จากทางด้านเหนือไหลลงสู่อ่าวไทยที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร มีคลองชลประทานจำนวนมากกระจายอยู่ทั่วพื้นที่ เพื่อการคมนาคมและเพื่อการชลประทาน ทำให้การใช้ที่ดินครึ่งหนึ่งของจังหวัดเป็นไปเพื่อการเกษตรกรรม
ทางด้านทิศเหนือของจังหวัดจะเป็นพื้นที่การเกษตร ซึ่งประกอบด้วย นาข้าว และสวนผลไม้ โดยสวนผลไม้ส่วนใหญ่จะอยู่ในพื้นที่อำเภอบ้านแพ้ว และอำเภอกระทุ่มแบน โดยเฉพาะพื้นที่ดินที่อยู่ใกล้คลองดำเนินสะดวก และคลองภาษีเจริญ จะมีการปลูกไม้ยืนต้น ผักผลไม้เป็นจำนวนมาก เช่น มะพร้าว ปาล์ม
ทางทิศใต้ เป็นบริเวณที่ราบและน้ำทะเลท่วมถึง มีสภาพเป็นป่าชายเลนและมีการทำนาเกลือ ซึ่งในเวลาต่อมาป่าชายเลนได้ถูกทำลายลงจนเหลือพื้นที่ป่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และการทำนาเกลือได้เปลี่ยนมาทำการเลี้ยงกุ้งเพิ่มมากขึ้น ในส่วนของพื้นที่บริเวณที่น้ำท่วมไม่ถึงมีการทำสวนมะพร้าวเป็นจำนวนมาก
การอุตสาหกรรม
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 – 2553 จังหวัดสมุทรสาครมีโรงงานอุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่ในพื้นที่จังหวัดสมุทรสาคร จำนวน 4,965 แห่ง เงินลงทุน 446,870 ล้านบาท จำนวนการจ้างแรงงาน 381,476 คน เป็นโรงงานจำพวกที่ 2 (โรงงานที่มีแรงม้าไม่เกิน 50 แรงม้า คนงานไม่เกิน 7 คน และจะต้องแจ้งเจ้าหน้าที่ทราบก่อนประกอบกิจการ) จำนวน 324 โรงงาน เงินลงทุน 1,933 ล้านบาท จำนวนการจ้างแรงงาน 4,901 คน และโรงงานจำพวกที่ 3 (โรงงานที่มีแรงม้าตั้งแต่ 50 แรงม้าขึ้นไปคนงานตั้งแต่ 50 คนขึ้นไป และจะต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะประกอบกิจการโรงงานได้) จำนวน 4,641 โรงงาน เงินลงทุน 444,938 ล้านบาท จำนวนการจ้างงาน 376,575 คน ส่วนใหญ่เป็นโรงงานขนาดเล็กจำนวน 3,919 โรงงาน และโรงงานขนาดกลางจำนวน 758 โรงงาน ในจังหวัดสมุทรสาครมีโรงงานอุตสาหกรรมที่ได้รับการส่งเสริมการลงทุนจำนวน 277 โรงงาน ประเภทของโรงงานอุตสาหกรรมที่ขออนุญาตประกอบการมาก ได้แก่ อุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์โลหะ (18.32%) อุตสาหกรรมพลาสติก (14.52%) อุตสาหกรรมอาหารและแปรรูปอาหาร (10.09%) อุตสาหกรรมสิ่งทอ (9.55%)
การประมง
จังหวัดสมุทรสาครมีชายฝั่งทะเลยาว 41.8 กิโลเมตร จึงมีการประกอบอาชีพ ทำการประมง และการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำเป็นอาชีพหลัก ผลผลิตจากการประมงทะเลส่วนใหญ่ได้รับจากแหล่งน้ำธรรมชาติ ได้แก่ บริเวณอ่าวไทย ทะเลอันดามัน และมหาสมุทรอินเดีย รวมทั้งทะเลด้านประเทศเวียดนาม นอกจากนี้ ชาวประมงจังหวัดสมุทรสาคร ยังได้ทำการประมงนอกน่านน้ำไทย โดยมีเรือประมงทะเล ที่เป็นเรือบรรทุกห้องเย็นขนถ่ายสินค้าสัตว์น้ำ ที่ไปร่วมทำการประมง ในน่านน้ำต่างประเทศ เช่น พม่า อินโดนีเซีย เวียดนามไปจนถึงประเทศในทวีปแอฟริกา เช่น โซมาเลีย เยเมน ซึ่งวัตถุดิบที่จับได้จะเป็นปลาชนิดต่างๆ เช่น ปลาเก๋า ปลากะพง ปลาหมึก โดยเรือบรรทุกขนถ่ายสินค้าสัตว์น้ำ (เรือแม่) จะนำสินค้าสัตว์น้ำกลับขึ้นฝั่ง โดยมีท่าเทียบเรือและรถตู้คอนเทนเนอร์ ตลอดจนแพปลาจำนวนมากรองรับ
แรงงาน
ในปี 2552 จังหวัดสมุทรสาครมีประชากรที่อยู่ในกำลังแรงงาน จำนวน 366,896 คน จำแนกเป็นผู้มีงานทำ จำนวน 363,407 คน และผู้ว่างงานหรือไม่มีงานทำ จำนวน3,489 คน ในส่วนของผู้มีงานทำเป็นผู้ที่ทำงานอยู่ในภาคเกษตรกรรม ร้อยละ 5.10 (18,557 คน) และผู้ที่ทำงานอยู่นอกภาคเกษตรกรรมร้อยละ 94.89 (344,850 คน) โดยกลุ่มผู้ทำงานนอกภาคเกษตรกรรมจะทำงานในสาขาการผลิตมากที่สุดร้อยละ 57.57 (198,522คน)
การขนส่ง
จังหวัดสมุทรสาครมีการขนส่งทั้งทางถนน ทางราง และทางน้ำ ถนนสายสำคัญในจังหวัด เช่น ถนนพระรามที่ 2 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35), ถนนเศรษฐกิจ 1 (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3091), ถนนเอกชัย (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3242), ถนนบ้านแพ้ว–พระประโทน (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 375), ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4), ถนนพุทธสาคร เป็นต้น
รถโดยสารประจำทางขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.) ในพื้นที่อำเภอเมืองสมุทรสาคร ได้แก่ สาย 7 เอกชัย–หัวลำโพง, สาย 68 สมุทรสาคร–บางลำภู, สาย 120 สมุทรสาคร-แยกบ้านแขก, และสาย 4-18 (105 เดิม) สมุทรสาคร–คลองสาน นอกจากนี้ ยังมีรถสองแถวสีส้ม ปิ่นทอง–มหาชัย, รถสองแถวสีเหลือง เคหะชุมชนธนบุรี–มหาชัย, รถเมล์สีส้ม สาย 402 นครปฐม–กระทุ่มแบน–มหาชัย, และรถเมล์สีแดง 481 สมุทรสงคราม–สมุทรสาคร ส่วนการขนส่งทางรางมีทางรถไฟสายแม่กลอง เริ่มต้นจากวงเวียนใหญ่ ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร สิ้นสุดที่สถานีรถไฟมหาชัย และเริ่มต้นอีกช่วงหนึ่งที่สถานีรถไฟบ้านแหลม ต่อไปยังจังหวัดสมุทรสงคราม
พอร์เชอ คาร์เรรา GT
พอร์เชอ คาร์เรรา GT (Porsche Carrera GT) หรือ พอร์เชอ 980 เป็นรถยนต์นั่งเปิดประทุนสมรรถนะสูง เครื่องยนตร์กลางลำท้าย ขับเคลื่อนสองล้อท้าย (RWD) 2 ประตู 2 ที่นั่ง ผลิตโดยบริษัท พอร์เชอ เอจี ระหว่างปี ค.ศ. 2004-2007 ในไลพ์ซิก ประเทศเยอรมนี คาร์เรรา GT ถือเป็นรถรุ่นพิเศษของพอร์เชอ ที่ใช้เครื่องยนตร์แตกต่างจากรุ่นอื่น ๆ คือใช้เครื่องยนตร์ V10 แทน H6 ซึ่งถือเป็นการใช้เครื่องยนตร์ที่มีลูกสูบมากที่สุดที่ใช้ในรถวิ่งถนนของพอร์เชอ
คาร์เรรา GT ใช้เครื่องยนตร์ขนาด 5.7 ลิตร V10 DOHC สามารถสร้างแรงม้าได้ถึง 605 hp (450 kW)  รถใช้ระบบเกียร์ธรรมดา	6 จังหวะ ตัวถังประกอบขึ้นจากคาร์ไฟเบอร์แท้ สามารถทำความเร็วสูงสุดอ้างจากทางพอร์เชอได้ที่ 330 กม./ชม. (205 ไมล์/ชม.) และทำอัตราเร่ง 0-100 กม./ชม. ด้วยเวลาเพียง 3.5 วินาที
ทอเลมีที่ 10
ทอเลมีที่ 10 หรือ ทอเลมีที่ 10 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 (Ptolemy X Alexander I,กรีกโบราณ: ΠτολεμαῖοςἈλέξανδρος, Ptolemaios Alexandros) เป็นพระมหากษัตริย์ของอียิปต์จาก 110 ปีก่อนคริสตกาลถึง 109 ปีก่อนคริสตกาลและ 107 ปีก่อนคริสตกาลจนถึง 88 ปีก่อนคริสตกาล
โดบรัก อาร์เตร์
โดบรัก อาร์เตร์ (Dobrak Arter) นักมวยสากลชาวอินโดนีเซีย สถิติการชก 16 ครั้ง ชนะ 7 (น็อค 6) เสมอ 1 แพ้ 8
ประวัติ
อาร์เตร์เริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ 27 เมษายน พ.ศ. 2539 แพ้คะแนน จเร อ.สุวรรณศิลป์ ที่ มหาสารคาม จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นจูเนียร์ฟลายเวท WBF แพ้น็อค มงคล จ. เจริญ ยก 10 ที่ปทุมธานี เมื่อ พ.ศ. 2539 เมื่ออาร์เตร์กลับไปอินโดนีเซีย ก็ชกชนะเป็นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2540 ชนะน็อค ลิงลม พ.ธวัชชัย ยก 8 และต่อมาได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นซูเปอร์ฟลายเวท ที่กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2541 แต่ไม่สำเร็จ แพ้น็อค ศรพิชัย พิษณุราชันย์ ยก 9 อาร์เตร์ขึ้นชกชนะรวดที่อินโดนีเซียอีกสามครั้ง ก็มาชิงแชมป์เงารุ่นแบนตัมเวท IBF เมื่อ พ.ศ. 2543 แพ้คะแนน ฟ้าสั่ง พ.ธวัชชัย อาร์เตร์ขึ้นชกชนะอีก สองครั้ง ก่อนจะชกแพ้นักมวยจากฟิลิปปินส์ถึงสามครั้งติดๆกันคือ ลี เอสโคปิโด อเล็กซ์ เอสคาสเนอร์ และโนเอล ซุงกาอิด ในช่วง พ.ศ. 2545 – 2546 หลังจากที่ชกแพ้คะแนน วินวิน รูฟีโน เมื่อ พ.ศ. 2547 แล้ว เขาหยุดชกไปถึง 6 ปี ก่อนจะกลับมาชกอีกครั้ง เมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2553 ชนะน็อค ฟรานส์ ยารังกา ยก 4 แล้วไม่ได้ขึ้นชกอีก
มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก
มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก  เป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ที่ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์นิปปอนทีวี ตั้งแต่วันที่ 12 ตุลาคม จนถึง 21 ธันวาคม ค.ศ. 2011 นำแสดงโดย นานาโกะ มัตสึชิมะ มีทั้งสิ้น 11 ตอน และตอนพิเศษความยาว 60 นาทีที่ฉายก่อนจะเริ่มตอนที่ 11 ในวันออกอากาศเดียวกัน
ในตอนสุดท้ายของละครโทรทัศน์เรื่อง มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก ทำเรตติงสูงสุดที่ 40.0% ซึ่งนับว่าเป็นละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นที่ทำเรตติงได้สูงที่สุดในปี 2011 และสูงเป็นอันดับ 2 รองลงมาจาก บิวตีฟูลไลฟ์ ที่ทำเรตติงในตอนสุดท้ายถึง 41.3% ซึ่งสูงที่สุดในยุคเฮเซ ใน ณ ขณะนั้น ก่อนที่ เฉือนคมนายธนาคาร ของสถานีโทรทัศน์ทีบีเอสจะสร้างสถิติใหม่โดยทำเรตติงในตอนสุดท้ายได้ 42.2%
เรื่องย่อ
แม่บ้านฝีมือดีจากบริษัทจัดหาแม่บ้านฮารุมิที่ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจ อาการิ มิตะ (นานาโกะ มัตสึชิมะ) ได้รับการว่าจ้างจากพ่อม้ายลูกสี่ที่ขี้ขลาดและไม่กล้าตัดสินใจ เคอิจิ อาซูดะ (ฮิโรกิ ฮาเซงาวะ) หลังภรรยาของเขาได้เสียชีวิตไปจากอุบัติเหตุทางน้ำ ทำให้ไม่มีคนที่จะมาคอยทำความสะอาดบ้านให้ แต่แม่บ้านที่บริษัทฯ จัดหามาให้กลับไม่ใช่เป็นคนในแบบที่เขาคิด เพราะเธอไม่เคยยิ้มแย้มออกมา และจะพูดหรือแสดงความคิดเห็นเท่าที่จำเป็นเท่านั้น เคอิจิได้รับคำเตือนจากผู้จัดการบริษัทฯ อาเกมิ ฮารูมิ (ยูมิ ชิรากาวะ) ว่า "ถ้าสั่งให้ทำอะไรเธอก็จะทำ แม้แต่จะสั่งฆ่าใครสักคนล่ะก็ เธอจะทำ"
ตอนและเรตติง
จากตารางด้านล่าง แสดงเรตติงต่ำสุด และ  แสดงเรตติงสูงสุด
การผลิต
ในวันที่ 12 สิงหาคม 2011 ได้มีการประกาศว่า นานาโกะ มัตสึชิมะ จะนำแสดงในละครโทรทัศน์อีกครั้งในรอบ 2 ปี
บทละครโทรทัศน์
ผู้ประพันธ์บทละครโทรทัศน์ มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก คือ คาซูฮิโกะ ยูกาวะ เขาเคยเขียนบทละครโทรทัศน์เรื่อง ครูซ่าส์ปราบขาโจ๋ ในปี 1998 และ ทางเดินแห่งรัก เส้นทางลิขิตชีวิต  ในปี 1999 คาซูฮิโกะกล่าวว่าหลังจากที่รู้ว่าตนจะต้องเขียนบทละครโทรทัศน์เกี่ยวกับครอบครัว เขาคิดว่ามันอาจจะน่าสนุกถ้าคนนอกอย่างแม่บ้านเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจการในครอบครัว นอกจากนี้ยังไม่ค่อยมีละครโทรทัศน์ที่มีแม่บ้านเป็นตัวละครหลักของเรื่อง (ใน ณ ขณะนั้น) คาซูฮิโกะยังกล่าวว่า การที่ตัวละคร มิตะ มีอดีตอันขมขื่นขนาดนั้น ก็เพราะว่าครอบครัวอาซูดะที่พึ่งสูญเสียแม่ที่ฆ่าตัวตายของพวกเขาไป จึงต้องการคนที่มีอดีตที่เลวร้ายกว่าเพื่อเข้ามาช่วยให้ครอบครัวนี้ก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ และในทางกลับกันครอบครัวอาซูดะก็ช่วยมิตะก้าวข้ามผ่านอดีตที่เลวร้ายกว่าของเธอไปให้ได้ด้วยเช่นเดียวกัน
การออกอากาศต่างประเทศ
ในปี 2015 ช่อง 7 สี ได้นำ มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก มาออกอากาศในช่วง "World Cinema" ทุกวันศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์เวลา 03:00 น. ต่อมาจึงเริ่มมีการนำมาเผยแพร่บนแอปเปิลทีวีและเน็ตฟลิกซ์ประเทศไทย ประเทศอินโดนีเซีย ประเทศอินเดีย ประเทศมาเลเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ ประเทศสิงคโปร์ ประเทศไต้หวัน และฮ่องกง
การดัดแปลง
มิตะ แม่บ้านพันธุ์แปลก ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์เกาหลีในชื่อเรื่อง แม่บ้านปริศนา นำแสดงโดย ชเว จี-อู
เวลฟที่ 1 ดยุคแห่งบาวาเรีย
เวลฟที่ 1 ดยุกแห่งบาวาเรีย (Welf I, Duke of Bavaria) (? - 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1101) เวลฟที่ 1เป็นดยุกแห่งบาวาเรียของตระกูลเวลฟระหว่างปี ค.ศ. 1070 จนถึงปี ค.ศ. 1077 และระหว่างปี ค.ศ. 1096 จนกระทั่งเสียชีวิต เวลฟที่ 1 เป็นผู้ก่อตั้งตระกูลเวลฟซึ่งเป็นสาขาของตระกูลเอสเต ในผังของตระกูลเวลฟ เวลฟที่ 1 เป็นลำดับที่ 4 ของตระกูล
ชีวิต
เวลฟเป็นบุตรของอัซโซที่ 2 เอสเต (Albert Azzo II, Margrave of Milan) และภรรยาชิซินาแห่งอัลท์ดอร์ฟ เมื่อลุงทางแม่ของเวลฟ เวลฟ ดยุกแห่งคารินเทีย (หรือเวลฟที่ 3) เสียชีวิตโดยไม่มีทายาท เวลฟก็ได้รับมรดกทั้งหมด เวลฟแต่งงานกับเอเธลินเดอบุตรีของออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรีย
แม้ว่านโยบายของมาร์ควิสแห่งเอสเตจะเป็นนโยบายที่สนับสนุนผลประโยชน์ของพระสันตะปาปา แต่ลูกชายเวลฟได้รับอิทธิพลจากทางฝ่ายเยอรมันที่สนับสนุนจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นนโยบายที่แตกต่างออกไปและทำให้ได้รับดัชชีแห่งบาวาเรียจากพ่อตาเป็นรางวัล เมื่อออตโตที่ 2 ดยุกแห่งบาวาเรียไปเป็นปฏิปักษ์ต่อสมเด็จพระจักรพรรดิไฮนริคที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เวลฟหย่ากับเอเธลินเดอก่อนที่จะได้รับอาณาจักรบาวาเรีย
ดูเพิ่ม
1101
ศาลเจ้าพ่อกว้าน
ศาลเจ้าพ่อกว้าน เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สำคัญในจังหวัดลำปาง ตั้งอยู่หลังบ้านพักผู้พิษากษา หัวหน้าศาล ถนนบุญวาทย์ เป็นศาลทรงไทยขนาดใหญ่ กว้ายาวประมาณ 10 คูณ 20 เมตร สร้างด้วยไม้สัก สลักลวดลายที่หน้าจั่วอย่างสวยงาม เป็นศาลตัดสินความของทางราชการ ภายในศาลมีแท่นสำหรับเจ้านาย หรือบัลลังก์ของจ่าบ้าน หรือผู้พิพากษา
สมัยโบราณ เมื่อมีคดีความที่จะต้องพิพากษาตัดสินก่อนจะให้การต่อศาล คู่กรณีต้องไปสาบานต่อหน้าหอเล็กๆ ที่กล่าวนี้ คือ ที่สิงสถิตของเจ้าพ่อกว้าน และศาลสถิตยุติธรรมก็พลอยมีชื่อเรียกว่า ศาลเจ้าพ่อกว้านตามไปด้วย
ต่อมามีการสร้างศาลยุติธรรมขึ้นใหม่ (ศาลจังหวัดปัจจุบัน) การชำระคดี จึงได้ย้ายไปทำกันที่ศาลใหม่ ทางการจึงได้รื้อศาลเจ้าพ่อกว้านหลังเดิมมาสร้างขึ้นใหม่ในบริเวณโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัย เพื่อเป็นการอนุรักษ์เอาไว้ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2479 และโรงเรียนบุญวาทย์วิทยาลัยได้ใช้ศาลเจ้ากว้านเป็นสโมสรลูกเสือ และใช้เป็นสถานที่อบรมครูจังหวัด ต่อมาได้ใช้เป็นห้องเรียนของนักเรียน ชั้น ม. 1 นักเรียนบุญวาทย์ครั้งนั้นจึงได้ชื่อว่าเป็นลูกเจ้ากว้านด้วย
ในพ.ศ. 2497 โรงเรียนได้งบประมาณก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ ซึ่งมีเนื้อที่ครอบคลุมถึงบริเวณศาลเจ้าพ่อกว้าน ดังนั้นศาลเจ้าพ่อกว้านเดิมจึงถูกรื้อถอน บางส่วนของชิ้นไม้ที่ประกอบเป็นศาลถูกนำไปเก็บรักษาที่พิพิธภัณฑ์วัดเมืองศาสน์บ้าง วัดพระแก้วดอนเต้าบ้าง และทางโรงเรียนได้สร้างศาลเล็กๆ ขึ้นมาแทน เพื่อเป็นที่สถิตย์ของเจ้าพ่อกว้าน ต่อมาได้ย้ายมาสร้างใหม่ให้ใหญ่โตสวยงามขึ้น ณ บริเวณที่ตั้งปัจจุบัน
ทุกครั้งที่มีงานสำคัญ หรือมีกิจกรรมของโรงเรียน ครูและนักเรียนบุญวาทย์ฯ จะไปบอกกล่าวขอความคุ้มครอง ขอกำลังใจจากเจ้าพ่อกว้าน ทุกคนสำนึกว่า นอกจากความเป็นลูกเจ้าพ่อบุญวาทย์ฯ เลือดแดง - ขาวแล้ว ชาวบุญวาทย์ฯ ยังเป็นลูกเจ้าพ่อกว้านด้วย
เจ้ากว้าน
ตามที่ปรากฏในหนังสือ "ที่ระลึก วันครบ 60 ปี บุญวาทย์" โดยแหลนน้อย กล่าวไว้ว่า เจ้ากว้าน เป็นเจ้าพ่อศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง ความสำคัญของเจ้ากว้านคงพอๆ กับเจ้าพ่อหลักเมือง ทั้งนี้สันนิษฐานจากการเซ่นสังเวยทุกครั้งที่มีการสังเวยเจ้าพ่อหลักเมือง จะต้องแบ่งครึ่งหนึ่งของเซ่นไปสังเวยเจ้าพ่อกว้านอยู่เสมอ เมื่อเกิดศึกสงครามทหารจะออกรบ หรือเมื่อตำรวจตามจับผู้ร้ายสำคัญ จะต้องไปบวงสรวงเจ้ากว้านเสียก่อน เครื่องเซ่นมีมีหมูดำปลอด 1 ตัว ไก่คู่ ตีนหมู (สี่ตัว) วัวกีบผึ้ง หางไหม 1 ตัว สมัยก่อนไม่มีที่นั่ง (ม้าขี่คนทรง) การบวงสรวงตกเป็นหน้าที่ของลุงแก่ๆ คนหนึ่ง ชื่อลุงแสน ภวังค์ความศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าพ่อนั้น เป็นที่นับถือตั้งแต่เจ้าผู้ครองนครมาจนถึงราษฏรสามัญ ทุกๆปีจะมีการบวงสรวงเซ่นไหว้ประจำปีในเดือน 9 เหนือ แรม 5ค่ำ ไม่มีการเชิญเข้าทรงและฟ้อนฝี ดังเช่นปัจจุบัน "
ภวัต พนังคศิริ
ภวัต พนังคศิริ (ชื่อเล่น ใหม่) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ ผู้กำกับละครโทรทัศน์ชาวไทย เริ่มกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ Six หกตายท้าตาย ในปี พ.ศ. 2547 จากนั้นมีผลงานกำกับภาพยนตร์อื่น ๆ อย่าง อรหันต์ซัมเมอร์, หลุดสี่หลุด, ตีสาม After Shock ตอนทางด่วน และ นาคปรก ภาพยนตร์ที่นำเสนอเนื้อหาว่าด้วยพุทธศาสนาและด้านมืดของคน ภวัตได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลในสาขาบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม จากการเขียนบทภาพยนตร์ นาคปรก จากรางวัลสุพรรณหงส์ และรางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง และได้รางวัลไปจากรางวัลภาพยนตร์ไทย ชมรมวิจารณ์บันเทิง ครั้งที่ 19
ด้านผลงานละคร กำกับภาพยนตร์หลายเรื่องให้กับบริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด อาทิ เพลิงสีรุ้ง, สวย เริ่ด เชิด โสด, เรือนหอรอเฮี้ยน, บ่วง, มัจจุราชสีน้ำผึ้ง, มาดามดัน, บางระจัน, กามเทพหรรษา, กามเทพออกศึก, คำรักจากก้อนหิน และ บุพเพสันนิวาส ภวัตเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนาฏราช ในสาขา ผู้กำกับละครยอดเยี่ยม จากละครเรื่อง บ่วง แต่พ่ายให้กับ ชนินทร ประเสริฐประศาสน์ จากละครเรื่อง แรงเงา และได้รับรางวัลผู้กำกับดีเด่น จากเรื่อง บุพเพสันนิวาส จากรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 33
เดอะ พระราม 9 ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9
เดอะ พระราม 9 ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9 (The Rama IX Super Tower at The Grand Rama 9) เป็นตึกระฟ้าในประเทศไทย สร้างในพื้นที่โครงการเดอะ แกรนด์ พระราม 9 โดยบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) หรือ จีแลนด์ เป็นเจ้าของโครงการ ตัวอาคารมีความสูง 615 เมตร และมีจำนวนชั้น 125 ชั้น แบ่งออกเป็น 4 ส่วนหลัก คือ ศูนย์ประชุม อาคารสำนักงานระดับสูง พื้นที่ค้าปลีก และโรงแรม เมื่อสร้างเสร็จจะเป็นอาคารที่สูงที่สุดในประเทศไทย และจะแซงตึกแฝดที่สูงที่สุดในโลกอย่างเปโตรนาสทาวเวอร์ขึ้นเป็นอาคารที่สูงที่สุดในอาเซียน อีกทั้งเป็นอาคารแรกในประเทศไทยที่มีความสูงมากกว่า 100 ชั้น โดยบริษัทใช้เงินลงทุนเฉพาะอาคารดังกล่าว 18,000 ล้านบาท
เดอะ ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9 ออกแบบโดยบริษัท สถาปนิก 49 จำกัด (A49) โดยมีบริษัท สกิดมอร์, โอวิงส์ และเมอร์ริล ที่เป็นผู้ออกแบบอาคารวิลลิสทาวเวอร์ วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ เป็นที่ปรึกษาโครงการ ตัวอาคารใช้แนวคิดอนุรักษ์พลังงาน ตามมาตรฐาน LEED ตัวอาคารมีกระจกฉนวนกันความร้อนหุ้มภายนอก ส่วนภายในมีระบบส่งจ่ายอากาศแบบ VAV นอกจากนี้ตัวอาคารยังสามารถรองรับแรงแผ่นดินไหวและมีระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินอีกด้วย
อย่างไรก็ตามโครงการกลับไม่คืบหน้าตามแผนที่วางไว้ จนเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2561 บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) ได้มีประกาศซื้อหุ้นสามัญของบริษัท แกรนด์ คาแนล แลนด์ จำกัด (มหาชน) ผู้พัฒนาโครงการ ด้วยวิธีการทำข้อเสนอขอซื้อหุ้นคืนทั้งหมด (Tender Offer) เพื่อแปลงสภาพบริษัทกลับเป็นบริษัทจำกัด และถอนบริษัทออกจากตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย โดยจุดประสงค์เพื่อต้องการกรรมสิทธิ์ในโครงการ ที่ดิน และอสังหาริมทรัพย์ที่กลุ่มแกรนด์ คาแนล แลนด์ ถือครองอยู่ทั้งหมด รวมถึงโครงการเดอะ ซุปเปอร์ ทาวเวอร์ แอท เดอะ แกรนด์ พระราม 9 จนกระทั่งใน พ.ศ. 2563 เซ็นทรัลพัฒนาได้ตัดสินใจยกเลิกโครงการลงในที่สุด และนำที่ดินมาสร้างเป็นส่วนต่อขยายของศูนย์การค้าเซ็นทรัลพลาซา แกรนด์ พระราม 9 และพัฒนาให้กลายเป็นโครงการ เซ็นทรัลแกรนด์ ต่อไป
ลู่เจีย (ฮั่นตะวันตก)
ลู่เจีย หรือ ลู่กู (240 — 170 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นนักปรัชญาและขุนนางชาวจีนแห่ง ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เขารับรองการยอมจำนนของอาณาจักร หนานเยฺว่ ของ จ้าว ถัว ต่อต้าฮั่นเมื่อ 196 ปีก่อนคริสตกาล
ประชาชนนอก
ประชาชนนอก เป็นภาพยนตร์ไทย กึ่งสารคดี ที่กำกับและเขียนบทโดยมานพ อุดมเดช เป็นโครงการของสภาคาทอลิกแห่งประเทศไทยเพื่อการพัฒนา (Catholic Council of Thailand for Development (CCTD) เพื่อให้ความรู้แก่ประชาชนในเรื่องเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรม
ประชาชนนอก มีชื่อภาษาอังกฤษว่า On the Fringe of Society ตั้งชื่อโดยสุพจน์ สมบูรณ์ อาจารย์มหาวิทยาลัยขอนแก่น ผู้ทำบทบรรยายภาษาอังกฤษของภาพยนตร์ ภาพยนตร์กล่าวถึงปัญหาการย้ายถิ่นของคนอีสานเข้ามาหางานทำในเมืองใหญ่เนื่องจากความแร้นแค้น สะท้อนให้เห็นปัญหาการกดขี่ของนายทุน และปัญหาการคอรัปชั่นของข้าราชการไทย จนนำไปสู่ปัญหาความขัดแย้งระหว่างชาวนา ข้าราชการ และนายทุน โดยผู้กำกับใช้เรื่องราวบางส่วนจากชีวิตจริงของคนในครอบครัว
ภาพยนตร์เริ่มถ่ายทำช่วงปลายปี พ.ศ. 2521 ที่จังหวัดยโสธร แต่ประสบปัญหาถูกเพ่งเล็งจากหน่วยงานราชการ โดยเฉพาะจาก กอ.รมน. มานพ อุดมเดชถูกตำรวจสันติบาลเข้าตรวจค้นบ้าน และส่งเจ้าหน้าที่ลอบติดตาม ด้วยข้อสงสัยว่ากระทำการเป็นคอมมิวนิสต์ ภาพยนตร์ต้องหยุดถ่ายทำจนกระทั่งสถานการณ์ทางการเมืองเริ่มผ่อนคลายลง จึงเริ่มถ่ายทำต่อในปี พ.ศ. 2523 ที่อำเภออำนาจเจริญ (ขณะนั้นยังไม่แยกเป็นจังหวัด) อำเภอตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี และกรุงเทพมหานคร แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2524
ภาพยนตร์ออกฉายครั้งแรกที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และได้ฉายที่ศูนย์สังคีตศิลป์ และได้รับความสนใจจากนักวิชาการ นักศึกษา ได้รับการฉายตามสถาบันการศึกษา และเทศกาลภาพยนตร์ในต่างประเทศ
ประชาชนนอก เป็นภาพยนตร์ไทย หนึ่งในสองเรื่องแรก พร้อมกับ แผลเก่า ของเชิด ทรงศรี ที่ได้ไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติลอนดอน ในปี ค.ศ. 1981 จากนั้นได้ไปฉายที่ น็องส์ ประเทศฝรั่งเศส ฮ่องกง อิตาลี ญี่ปุ่น ปัจจุบันภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงได้รับการฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติ เช่นที่ ปูซาน เกาหลีใต้ ในปี พ.ศ. 2542 และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติกรุงเทพ ในปี พ.ศ. 2547
อาหรับสปริง
อาหรับสปริง (Arab Spring; الثورات العربية‎ al-Thawrāt al-ʻArabiyyah) เป็นคลื่นปฏิวัติการเดินขบวน การประท้วงและสงครามซึ่งเกิดขึ้นในโลกอาหรับตั้งแต่วันที่ 18 ธันวาคม 2553
ตราบจนปัจจุบัน ผู้ปกครองถูกโค่นจากอำนาจในตูนิเซีย อียิปต์ ลิเบีย และเยเมน การก่อการกำเริบพลเมืองอุบัติขึ้นในบาห์เรน และซีเรีย การประท้วงใหญ่เกิดขึ้นในอัลจีเรีย อิรัก จอร์แดน คูเวต โมร็อกโก และซูดาน และการประท้วงเล็กเกิดในเลบานอน มอริเตเนีย โอมาน ซาอุดิอาระเบีย จิบูตี และเวสเทิร์นสะฮารา
การประท้วงมีเทคนิคการดื้อแพ่งร่วมกันในการรณรงค์ต่อเนื่องซึ่งเกี่ยวข้องกับการนัดหยุดงาน การเดินขบวน การเดินแถว และการชุมนุม เช่นเดียวกับการใช้สื่อสังคม ในการจัดระเบียบ สื่อสารและสร้างความตระหนักเมื่อเผชิญกับความพยายามของรัฐในการปราบปรามและตรวจพิจารณาอินเทอร์เน็ต
เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก
เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก (F-117 Nighthawk) เป็นอากาศยานโจมตีภาคพื้นดินล่องหนที่อดีตเคยถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศสหรัฐ มันได้ทำการบินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2524 และเข้าปฏิบัติการในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 โลกได้รู้จักกับเอฟ-117เอในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2531
ผลงานของชรังค์ เวิร์คส์และการพัฒนาแฮฟบลูทำให้มันกลายเป็นอากาศยานลำแรกที่ใช้เทคโนโลยีการล่องหน เอฟ-117เอมีชื่อเสียงมากในสงครามอ่าวเมื่อปีพ.ศ. 2534
กองทัพอากาศได้ปลดประจำการเอฟ-117 ในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2551 โดยสาเหตุหลักคือการปรากฏตัวของเอฟ-22 แร็พเตอร์ และบี-2 สปิริทที่มีประสิทธิภาพมากกว่าเดิม
การพัฒนา
เอฟ-117 เกิดขึ้นหลังจากการรบในสงครามเวียดนาม เมื่อมีความกังวลต่อขีปนาวุธพื้นสู่อากาศของโซเวียตมากขึ้น เพราะเครื่องบินทิ้งระเบิดหลายลำถูกมันยิงตก
ซีเนียร์เทรนด์
เอฟ-117 เป็นโครงการลับจนถึงทศวรรษที่ 1980 โครงการเริ่มขึ้นในปีพ.ศ. 2518 ด้วยเครื่องต้นแบบที่ถูกเรียกว่า"โฮพเลสไดมอนด์" (Hopeless Diamond) ในปีพ.ศ. 2520 ล็อกฮีดได้ผลิตต้นแบบไป 60% ภายใต้สัญญาแฮฟบลู โครงการแฮฟบลูเป็นการสาธิตเทคโนโลยีการล่องหนตั้งแต่ปีพ.ศ. 2519-2522 ความสำเร็จของโครงการแฮฟบลูนำไปสู่การสร้าง"ซีเนียร์เทรนด์" (Senior Trend) ของกองทัพอากาศสหรัฐ เป็นโครงการที่สร้างเอฟ-117
การตัดสินใจที่จะสร้างเอฟ-117เอเกิดขึ้นในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 และล็อกฮีดก็ได้สัญญาในการพัฒนาโครงการ รู้จักกันในชื่อ"ชรัง เวิร์คส์" (Skunk Works) ในเบอร์แบงค์รัฐแคลิฟอร์เนีย โครงการนำโดยเบน ริช เขาได้เรียกบิล ชโรเดอร์ นักคณิตศาสตร์และเดนีส โอเวอร์โฮลเซอร์ นักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ เพื่อสานต่องานของยูฟิมท์เซฟ พวกเขาได้ออกแบบโครงการคอมพิวเตอร์ที่เรียกว่าเอคโค่ ซึ่งทำให้มันสามารถออกแบบเครื่องบินที่แบนราบได้ ซึ่งถูกทำให้กระจายการสะท้อนของเรดาร์ถึง 99%
เอฟ-117 ทำการบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2524 เพียง 31 เดือนหลังจากที่มีการพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบ เอฟ-117เอลำแรกถูกส่งมอบในปี 2525 และได้ไฟเขียวให้ปฏิบัติการได้ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2526 กองทัพอากาศปฏิเสธการมีตัวตนของมันจนถึงปีพ.ศ. 2531 เมื่อมีรูปถ่ายถูกเผยแพร่ต่อสาธารณะ ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2533 เครื่องบินสองลำได้บินเข้าฐานทัพอากาศเนลลิสในรัฐเนวาดา ท่ามกลางการมองเห็นของคนหนึ่งหมื่นคน การพัฒนาอย่างเต็มรูปแบบทำให้เกิด"วายเอฟ-117เอ"ขึ้นมา มีการผลิตเอฟ-117 ขึ้นมาทั้งสิ้น 59 ลำซึ่งถูกส่งมอบตลอดเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2533
ตามที่กองทัพอากาศสหรัฐกล่าวเอาไว้ว่า "การจัดการโดยศูนย์ระบบอากาศพลศาสตร์ที่ฐานทัพอากาศไรท์-แพทเตอร์สันในโอไฮโอ ได้ผสมผสานเทคโนโลยีการล่องหนเข้ากับการพัฒนาและการผลิตในปัจจุบันเพื่อให้ใช้เครื่องบินได้อย่างรวดเร็วที่สุด... โครงการเอฟ-117 นั้นได้แสดงให้เห็นว่าอากาศยานล่องหนสามารถถูกออกแบบให้มีความไว้ใจได้และใช้งานได้ง่าย" สถิติการดูแลรักษาเครื่องบินเทียบได้กับเครื่องบินขับไล่ทางยุทธวิธีแบบอื่น เอฟ-117 นั้นอยู่ในแนวหน้าของเทคโนโลยีในโครงการพัฒนาระบบอาวุธซึ่งอยู่ที่แพลนท์ 42 ในปาร์มเดลรัฐแคลิฟอร์เนีย
เอฟ-117 หลายลำถูกทาสีเทาในช่วงทดลองเพื่อทดสอบความมีประสิทธิภาพในการล่องหนของเอฟ-117 ในตอนกลางวัน ในปีพ.ศ. 2547-2548 ได้มีโครงการพัฒนาอายุการใช้งานของเอฟ-117 หลายครั้ง รวมทั้งการพัฒนาระบบอิเลคทรอนิกส์อากาศ
การตั้งชื่อ
เครื่องบินที่ปฏิบัติการได้จะได้รับชื่อว่า"เอฟ-117เอ" เครื่องบินที่ก้าวหน้าส่วนใหญ่ของสหรัฐจะใช้การตั้งชื่อแบบหลังปี 1962 ซึ่งจะใช้ "F" ที่หมายถึงเครื่องบิบขับไล่อากาศสู่อากาศ "B" ที่หมายถึงเครื่องบินทิ้งระเบิด "A" ที่หมายถึงเครื่องบินโจมตี (ตัวอย่างเช่น เอฟ-15 บี-2 และเอ-6) เครื่องบินขับไล่ล่องหนที่มีการโจมตีภาคพื้นดินเป็นหลักจึงไม่ควรใช้ "F"
การใช้"เอฟ-117" นั้นดูเหมือนว่ามีเพื่อชี้ให้เห็นว่ามันได้รับชื่อเช่นนั้นอย่างเป็นทางการก่อนระบบตั้งชื่อปี 1962 สมมติฐานคือเพื่อเปิดเผยมันต่อสาธารณะ ว่ามันน่าจะได้ใช้ชื่อว่าเอฟ-19 ซึ่งเป็นชื่อที่ยังไม่ถูกใช้ อย่างไรก็ตามมันก็ไม่มีเครื่องบินลำใดที่ใช้ชื่อ "100" หลังจากที่มีเอฟ-111 เครื่องบินของโซเวียตที่ถูกยึดได้ก็ถูกใช้ชื่อเป็นเอฟเมื่อถูกใช้โดยนักบินทดสอบของสหรัฐ
เมื่อมีเครื่องบินต่างสัญชาติบินอยู่ในบริเวณทางใต้ของเนวาดา เครื่องบินที่ถูกยึดมาจึงถูกเรียกทางวิทยุว่า 117 มันถูกใช้โดยหน่วยบิน"เรดแฮทส์/เรดอีเกิลส์ที่5588 ซึ่งมักบินเครื่องบินมิกอยู่ในบริเวณดังกล่าว การเรียกเช่นนั้นไม่มีสาเหตุอะไรและชื่อเอฟ-19 ก็ถูกพิจารณาโดยกองทัพอากาศ เป็นที่เห็นได้ชัดว่าการเรียก "117" ทางวิทยุนั้นได้กลายมาเป็นธรรมเนียมและเมื่อล็อกฮีดผลิตเครื่องบินออกมา เอฟ-117 ก็ถูกใช้เพื่อปิดบัง
สารคดีทางโทรทัศน์ได้สัมภาษณ์สมาชิกอาวุโสจากทีมผู้สร้างเอฟ-117เอโดยกล่าวว่านักบินต้องการที่จะบินเครื่องบินใหม่มีแรงดึงดูดที่จะบินมันเมื่อใช้ชื่อ"F"มากกว่า"B"หรือ"A"
เอฟ-117เอ็น ซีฮอว์ก
ในต้นทศวรรษที่ 1990 ล็อกฮีดได้เริ่มทำการพัฒนาเครื่องเอฟ-117 ที่สามารถใช้บนเรืออบรรทุกเครื่องบินได้โดยใช้ชื่อว่า"ซีฮอว์ก"เมื่อโครงการเอ/เอฟเอ็กซ์ถูกยกเลิกไป ข้อเสนอถูกยื่นให้กับกระทรวงกลาโหม ผู้ที่ไม่ค่อยสนใจในความสามารถในการบินเดี่ยวของเครื่องบินแบบดังกล่าว โดยเฉพาะเมื่อมันต้องใช้เงินจากโครงการเทคโนโลยีเครื่องบินโจมตีก้าวหน้า เครื่องบินใหม่นี้จะแตกต่างจากเอฟ-117 ในหลายๆ ด้าน รวมทั้งห้องนักบินแบบพิเศษ ปีกที่ลู่น้อยกว่า และหางแบบใหม่ รุ่น"เอ็น"นั้นจะใช้เครื่องยนต์ใหม่คือเจเนรัล ไดนามิกส์ เอฟ414 นอกจากนั้นเครื่องบินจะสามารถเลือกใช้จุดติดอาวุธได้มากมาย ทำให้มันสามารถบรรทุกอาวุธได้เพื่ออีก 8,000 ปอนด์ และเรดาร์ใหม่ที่สามารถจัดการกับเป้าหมายในอากาศได้ ด้วยบทบาทนั้นเอฟ-117เอ็นจะสามารถใช้ขีปนาวุธเอไอเอ็ม-120 แอมแรมได้อีกด้วย
หลังจากที่ถูกนำออกโดยกองทัพเรือ ล็อกฮีดก็ยอมทำการเปลี่ยนข้อเสนอซึ่งรวมทั้งความสามารถในการใช้สันดาปและความหลากหลายในการทำภารกิจของเอฟ-117เอ็น ทำให้มันไม่ได้เป็นแค่เพียงเครื่องบินโจมตีเท่านั้น เพื่อเพิ่มความน่าสนใจล็อกฮีดยังได้ให้ข้อเสนอของ"เอฟ-117บี"ซึ่งจะคล้ายกับเอฟ-117เอ็นแต่ใช้บนบกแทน แบบดังกล่าวถูกเสนอให้กับกองทัพอากาศของสหรัฐและอังกฤษ เอฟ-117เอ็นรุ่นใหม่นี้ถูกเรียกว่า"เอ/เอฟ-117เอ็กซ์" ทั้งเอฟ-117เอ็นและเอฟ-117บีไม่มีใครซื้อมัน
การออกแบบ
ด้วยขนาดประมาณเอฟ-15 เอฟ-117เอที่นั่งเดียวนั้นมีขุมกำลังเป็นเครื่องยนต์เทอร์โบแฟนไร้สันดาปรุ่นเอฟ404 และระบบควบคุมการบิน มันสามารถทำการ[การเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ|เติมเชื้อเพลิงทางอากาศ]]ได้ เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการพัฒนา ระบบอิเลคทรอนิกอากาศ ระบฟลาย-บาย-ไวร์ และส่วนอื่นๆ จึงถูกดัดแปลงมาจากเอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท และเอฟ-15อี สไตรค์อีเกิล
ผลข้างเคียงจากความสามารถในการล่องหนของมันคือพลังขับเครื่องยนต์ที่เบาลง เพราะเสียส่วนรับและปล่อยลม ปีกที่มีอัตราทำมุมที่ต่ำมาก และปีกที่ลู่ถึง 50 องศาเพื่อลดคลื่นเรดาร์ ด้วยการออกแบบเหล่านี้และการที่มันไม่มีตัวทำสันดาป เอฟ-117 จึงมีความเร็วที่จำกัด
เอฟ-117 มีระบบนำร่องและระบบโจมตีที่ซับซ้อนโดยทำงานร่วมกับระบบอิเลคทรอนิกอากาศแบบดิจิตอล มันไม่มีเรดาร์ ซึ่งเพื่อลดการส่งสัญญาณ มันอาศัยการนำทางจากจีพีเอสและระบบนำร่องเฉื่อยที่แม่นยำ ภารกิจจะถูกจัดการโดยระบบวางแผนอัตโนมัติซึ่งสามารถทำงานได้อย่างอัตโนมัติในทุกรูปแบบภารกิจโจมตี รวมทั้งการปล่อยอาวุธ เป้าหมายจะถูกจับเป้าโดยระบบอินฟราเรดจับภาพความร้อน โดยมันจะต้องอาศัยเลเซอร์ซึ่งเป็นตัวหาระยะและกำหนดเป้าหมายให้กับระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์
ห้องเก็บอาวุธของเอฟ-117 สามารถบรรทุกอาวุธได้ 2,300 กิโลกรัม อาวุธโดยทั่วไปแล้วก็จะเป็นระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์แบบจีบียู-10 จีบียู-12 หรือจีบียู-27 ระเบิดทะลุทะลวงแบบบีแอลยู-109 สองลูก หรือระเบิดเจแดมสองลูก
ประวัติการใช้งาน
ในช่วงปีแรกๆ ของโครงการตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527-2535 กองบินของเอฟ-117เอได้ตั้งฐานอยู่ที่สนามบินในเนวาดา ที่ซึ่งมันทำหน้าที่ในฝูงบินยุทธวิธีที่ 4450 เพราะว่าเอฟ-117 ยังคงเป็นความลับอยู่ในตอนนั้น ฝูงบินยุทธวิธีที่ 4450 จึงถูกย้ายไปที่ฐานทัพอากาศเนลลิสในเนวาดาโดยใช้เครื่องเอ-7 คอร์แซร์ 2 ฝูงบินถูกรวมเข้ากับฝูงบินขับไล่ยุทธวิธีที่ 37 ในปีพ.ศ. 2532 ในพ.ศ. 2535 ทั้งกองบินถูกย้ายไปที่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมนที่นิวเม็กซิโก ที่ซึ่งมันทำหน้าที่ภายใต้ฝูงบินขับไล่ที่ 49
นักบินของเอฟ-117 เรียกตัวเองว่า"แบนดิทส์" (Bandits) นักบินแต่ละคนที่ต้องบินเอฟ-117 จะมีหมายเลขของตัวเอง อย่าง "แบนดิท 52" นั่นหมายถึงอันดับที่พวกเขาบินเอฟ-117 เป็นครั้งแรก
เอฟ-117 ถูกใช้หลายครั้งในสงคราม ภารกิจแรกของมันคือการรุกรานปานามาของสหรัฐในปีพ.ศ. 2532 ในช่วงนั้นมีเอฟ-117เอสองลำที่ทิ้งระเบิดสองลูกใส่สนามบินริโอฮาโต
ในสงครามอ่าวเปอร์เซียเมื่อปีพ.ศ. 2534 เอฟ-117เอได้ทำการบินประมาณ 1,300 ครั้งและทำแต้มด้วยการโจมตีเป้าหมายสำคัญไป 1,600 เป้าหมายในอิรัก ในขณะที่ทำการบินไป 6,905 ชั่วโมง เอฟ-117 มีเพียง 2.5% ของเครื่องบินสหรัฐในอิรักแต่มันก็ทำการโจมตีไปมากกว่า 40% ของเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ "ในขณะทำภารกิจนักบินเอฟ-117เอได้ทิ้งระเบิดนำวิถีไปกว่า 2,000 ตันโดยมีอัตราการโดนเป้าหมายมากกว่า 80% แม้ว่าฝูงบินขับไล่ยุทธวิธีที่ 37 และเครื่องบินสเตลท์อีก 42 ลำจะเป็นเพียง 2.5% ของเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินโจมตีทั้งหมดของพันธมิตรในสงครามอ่าว เอฟ-117เอก็ได้รับงานมากกว่า 31% ของการทิ้งระเบิดทั้งหมดใส่อิรักตลอด 24 ชั่งโมง" ในสงครามมันทำงานไม่ค่อยดีนักในการทิ้งสมาร์ทบอมบ์ใส่เป้าหมายทางทหาร โดยมีอัตราการโดนเป้าหมายเพียง 40% เท่านั้น
มันเป็นเครื่องบินในไม่กี่ลำของสหรัฐและกองกำลังผสมที่เข้าโจมตีแบกแดด อีกพวกหนึ่งคือเอฟ-16 ซึ่งได้โจมตีแบกแดดในช่วงกลางวันของวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2534 ในภารกิจ"แพ็คเกจ คิว" (Package Q) อันเป็นการบินโจมตีครั้งเดียวที่ใหญ่ที่สุดในสงคราม
ตั้งแต่ที่ถูกย้ายไปยังฐานทัพอากาศฮอลโลแมนในปีพ.ศ. 2535 เอฟ-117เอและนักบินทั้งชายและหญิงของฝูงบินขับไล่ที่ 49 ก็ถูกวางพลที่เอเชียตะวันตกเฉียงใต้มากกว่าหนึ่งครั้ง ในการเดินทางครั้งแรกเอฟ-117 ได้บินตั้งแต่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมนไปคูเวตโดยไม่หยุดพัก โดยใช้เวลาไปประมาณ 18.5 ชั่วโมง เป็นสถิติสำหรับเครื่องบินขับไล่หนึ่งที่นั่งที่ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
มันถูกใช้ในปฏิบัติการแอลไลด์ฟอร์ซในปีพ.ศ. 2542 ปฏิบัติการเอ็นดัวริ่งฟรีดอมในปีพ.ศ. 2544 และปฏิบัติการปลดปล่อยอิรักในปีพ.ศ. 2546
การสูญเสีย
เอฟ-117 ลำหนึ่งถูกยิงตกขณะทำการรบกับกองทัพเซอร์เบีย เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในสงครามคอซอวอ กองพันที่ 3 แห่งกรมขีปนาวุธป้องกันอากาศที่ 250 ภายใต้การบัญชาการของผู้พันซอลทาน ดานิ (Zoltán Dani), ที่มีระบบขีปนาวุธต่อต้านอากาศยานแบบไอซาเยฟ เอส-125 เนวา ได้ยิงเอฟ-117เอที่มีชื่อรหัสว่า"เวก้า 31" หมายเลข 82-0806 ตก ตามที่ผู้บัญชาการนาโต้เวสลีย์ คลาร์กและนายพลคนอื่นๆ กล่าว การป้องกันทางอากาศของเซอร์เบียได้ตรวจพบเอฟ-117 โดยใช้เรดาร์ของพวกเขาด้วยความยาวคลื่นที่มากกว่าปกติ ทำให้พวกมันถูกมองเห็นในเรดาร์ไม่นานก่อนถูกยิงตก
ตามที่รายงานเอสเอ-3 จำนวนมากถูกยิงจากระยะ 8 ไมล์ห่างออกไป มีลูกหนึ่งที่ระเบิดใกล้กับเอฟ-117เอจนทำให้นักบินต้องดีดตัวออก แม้ว่ามันยังคงเป็นความลับ แต่ก็เชื่อกันว่าเอฟ-117 ไม่มีเรดาร์เตือนภัย มันดูเหมือนว่านักบินจะเห็นขีปนาวุธเพราะเปลวไฟของมัน ด้วยระยะขนาดนนี้และผสมกับความเร็วนักบินจึงมีเวลาเพียง 6 วินาทีที่จะหาทางออกก่อนถูกยิง ตามการสัมภาษณ์ ซอลทาน ดานิเคลื่อนย้ายตำแหน่งขีปนาวุธของเขาบ่อยมาก และมีคนคอยตรวจหาเอฟ-117 และเครื่องบินลำอื่นๆ ของนาโต้ เขาได้ดัดแปลงเรดาร์จับเป้าของเขาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการตรวจจับของมัน ผู้บัญชาการและทหารที่ประจำเครื่องยิงขีปนาวุธคาดเดาจากการบินของเอฟ-117เอก่อนหน้าจากเรดาร์ที่ยากที่จะเห็นและติดตั้งขีปนาวุธและคนชี้เป้าตามนั้น เชื่อกันว่าทหารประจำเอสเอ-3 และคนชี้เป้าสามารถบอกตำแหน่งและติดตามเอฟ-117เอได้ อาจด้วยระบบอินฟราเรดและระบบมองกลางคืน เขาอ้างว่าขีปนาวุธของเขาได้ยิงเอฟ-16 ตกเช่นเดียวกัน
คำนำ
คำนำ (preface หรือ proem) เป็นบทนำหนังสือหรืองานวรรณกรรมต่าง ๆ ที่เขียนโดยผู้เขียนงาน หากเป็นเรียงความเบื้องต้นที่เขียนโดยบุคคลอื่นเรียกว่า คำนิยม ซึ่งจะอยู่หน้าก่อนหน้าคำนำของผู้แต่ง คำนำมักจะลงท้ายด้วยคำกล่าวขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือในงานวรรณกรรม
คำนำมักมีเนื้อหาเรื่องราวกล่าวถึงที่มาของหนังสือหรือแนวคิดของหนังสือเล่มนี้ได้รับการพัฒนาอย่างไร อาจตามด้วยการขอบคุณผู้ที่มีส่วนร่วมช่วยเหลือผู้แต่ง
คำนำมักจะมีการเซ็นชื่อกำกับ (และวันที่และสถานที่ที่เขียนมักจะตามหลังลายเซ็นเรียงพิมพ์) ส่วนคำนิยมของบุคคลอื่นจะต้องลงนามเสมอ
เอฟ-117 ไนท์ฮอว์ก
การสูญเสีย
นักบินของเอฟ-117 รอดและได้รับการช่วยเหลือโดยหน่วยพลร่อมของสหรัฐ ซากของเอฟ-117 ไม่ได้ถูกทำลายทิ้ง เพราะว่าไม่มีสื่อในพื้นที่นั้น เซอร์เบียได้นำบุคคลากรของรัสเซียมาตรวจสอบซากที่เหลือ เป็นการเปิดเผยเทคโนโลยีอายุ 25 ปีของสหรัฐ ซากถูกนำไปแสดงที่พิพิธภัณฑ์การบินในเบลเกรดใกล้กับสนามบินเบลเกรดนิโคลา เทสลา มีการระบุชื่อนักบินผิดพลาดอย่างมาก ในขณะที่"ผู้กองเคน วิซ ดเวลล์"เป็นชื่อที่ปรากฏบนฝาครอบห้องนักบิน ต่อมาก็มีการเปิดเผยว่านักบินที่บินเครื่องลำนั้นคือผู้หมวดโคล เดล เซลโค
จากแหล่งข้อมูลบางแห่งของอเมริกากล่าวว่าเอฟ-117เอลำที่สองได้รับความเสียหายในภารกิจเดียวกัน ประมาณวันที่ 30 เมษายน แม้ว่าเครื่องบินจะสามารถบินกลับฐานได้ มันก็ไม่ขึ้นบินอีกเลย
การปลดประจำการ
แม้ว่ามันจะถูกผลิตมาเพื่อการรบ เอฟ-117 ก็ถูกออกแบบด้วยเทคโนโลยีที่ล้าสมัยของทศวรรษที่1970 เทคโนโลยีล่องหนของมันด้อยกว่าบี-2 สปิริทและเอฟ-22 แร็พเตอร์ นอกจากนั้นการออกแบบที่ใช้เหลี่ยมมุมก็หมดไปเมื่อเทคโลโยลีใหม่ๆ เกิดขึ้นมา โครงการตัดทุนในวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2548 ได้เสนอให้ปลดประจำการเอฟ-117 ทั้งกองบินในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2551 เพื่อนำเงินไปซื้อเอฟ-22เอเพิ่ม โครงการดังกล่าวบังคับให้ปลดประจำการเครื่องบิน 10 ลำในปีพ.ศ. 2550 และอีก 42 ลำที่เหลือในปีพ.ศ. 2551 และกล่าวว่ากองทัพอากาศยังมีเครื่องบินชนิดอื่นที่สามารถทำหน้าที่แทนมันได้ อย่าง บี-2 เอฟ-22 และแจสม์ เดิมทีกองทัพอากาศได้วางแผนว่าจะปลดประจำการเอฟ-117 ในปีพ.ศ. 2554 ต่อมากองทัพอากาศได้ตัดสินใจที่จะปลดประจำการเอฟ-117 เร็วกว่านั้นเพื่อเพิ่มทุนในการพัฒนาเครื่องบินลำอื่น สิ่งนี้จะเป็นการประหยัดงบประมาณไป 1.7 พันล้านดอลลาร์
ในปลายปี 2549 กองทัพอากาศได้ปิดโรงเรียนนักบินเอฟ-117 และประกาศว่าเอฟ-117 ถูกปลดประจำการ เครื่องบินหกลำแรกถูกปลดประจำการในวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 หลังจากเสร็จสิ้นพิธีที่ฐานทัพอากาศฮอลโลแมน นายพลเดวิด โกลด์เฟน ผู้บัญชาการฝูงบินขับไล่ที่ 49 กล่าวในงานว่า "เมื่อเครื่องบินเหล่านี้ถูกนำมาใช้จนถึงวันนี้ วงจรได้สิ้นสุดลงแล้ว หน้าที่ของพวกมันในการป้องกันชาติของเขาได้เสร็จสิ้นแล้ว ภารกิจของพวกมันสมบูรณ์และทำงานได้ดี เราส่งพวกมันไปยังที่พำนักสุดท้าย บ้านที่พวกมันคุ้นเคย บ้านหลังแรกและหลังเดียวนอกฮอลโลแมน"