cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การระบาดทั่วของโควิด-19 เรียงตามประเทศและดินแดน
ดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศส
ณ วันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2566 เกาะเซนต์มาร์ติน มีผู้เสียชีวิต 63 ราย กัวเดอลุป มีผู้เสียชีวิต 1,017 ราย แซ็ง-บาร์เตเลมี มีผู้เสียชีวิต 6 ราย
คอสตาริกา
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศคอสตาริกา มีผู้เสียชีวิต 9,411 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,238,243 ราย
กัวเตมาลา
ณ​ วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศกัวเตมาลา มีผู้เสียชีวิต 20,226 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,269,595 ราย
เม็กซิโก
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ ประเทศเม็กซิโกมีการยืนยันผู้ป่วยครั้งแรกจำนวน 3 คน เป็นชายอายุ 35 ปี และ 59 ปีในเม็กซิโกซิตี และชายอายุ 41 ปีในรัฐซีนาโลอา ซึ่งทั้งสามมีผลการทดสอบเป็นบวกและได้ถูกกักโรคไว้ที่โรงพยาบาลและโรงแรม ตามลำดับ สองคนแรก ทั้งคู่ได้เดินทางไปยังเมืองเบอร์กาโม ประเทศอิตาลี และพำนักอยู่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ในช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์   วันที่ 29 กุมภาพันธ์ มีการพบผู้ป่วยรายที่สี่ เป็นหญิงอายุ 20 ปี ซึ่งได้มีการเดินทางไปยังประเทศอิตาลีมา วันที่ 1 มีนาคม มีการพบผู้ป่วยรายที่ 5 เป็นนักศึกษาในรัฐเชียปัส ซึ่งเพิ่งได้เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลี
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศเม็กซิโก มีผู้เสียชีวิต 334,336 ราย และ มีจำนวนผู้ติดเชื้อ 7,633,355 ราย
แคนาดา
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 แคนาดามีผู้เสียชีวิต 53,086 ราย พบผู้ติดเชื้อ 4,695,593 ราย
สหรัฐ
วันที่ 21 มกราคม 2563 สหรัฐรายงานพบผู้ป่วยรายแรก เป็นชายอายุ 35 ปีที่อาศัยอยู่ในเทศมณฑลสโนโฮมิช รัฐวอชิงตัน ซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากอู่ฮั่นที่ท่าอากาศยานนานาชาติซีแอตเทิล–ทาโคมา ในวันที่ 15 มกราคม
วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 มีการพบผู้ป่วย 66 คน และมีผู้หายป่วยจำนวน 7 คน วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ศูนย์ควบคุมโรคสหรัฐรายงานพบผู้ป่วยใน รัฐแคลิฟอร์เนียซึ่งอาจเป็นกรณีแรกของการติดต่อกันภายในประเทศ วันที่ 29 กุมภาพันธ์ ทางการรัฐวอชิงตันแถลงยืนยันว่าพบผู้เสียชีวิตรายแรกจากโรคโคโรนาไวรัสในสหรัฐ
วันที่ 2 มีนาคม 2563 เทศมณฑลคิง รัฐวอชิงตัน ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินและมีรายงานพบผู้ป่วยยืนยัน 14 คน และยังมีรายงานผู้เสียชีวิตเพิ่มเติมอีก 5 คน ศูนย์อนามัยออรีกอนยังได้รายงานว่าพบผู้อาจติดเชื้อใหม่จำนวนสามรายในรัฐด้วย ซึ่งเป็นชายในเทศมณฑลอูมาทิลลา ซึ่งเข้ารับการรักษาตัวในวัลลาวัลลา รัฐวอชิงตัน
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 1,169,682 ราย และมีจำนวนผู้​ติดเชื้อ 107,481,826 ราย
สาธารณรัฐโดมินิกัน
วันที่ 1 มีนาคม มีรายงานพบผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสรายแรกในประเทศโดมินิกัน และภูมิภาคแคริบเบียน เป็นชายอายุ 62 ปีจากประเทศอิตาลี ซึ่งเดินทางเข้าประเทศในวันที่ 22 กุมภาพันธ์ และเกิดอาการป่วยในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยผู้นี้ถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลทหารรามอนลารา
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 4,384 ราย มีผู้ติดเชื้อ 664,120 ราย
ฮอนดูรัส
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศฮอนดูรัส​ มีผู้เสียชีวิต ​11,116 ราย มีผู้ติดเชื้อ 472,619 ราย
อาร์กติก
วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ศูนย์กลาง​การแพร่ระบาดในพื้นที่วงกลมอาร์กติก ได้แก่แคว้นมูร์มันสค์ (Murmansk Oblast) ​มีผู้เสียชีวิตแล้ว 728 ราย เทศบาลทรุมเซอ และ ​เทศมณฑลฟินมาร์ก ประเทศนอร์เวย์​ ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิต รัฐอะแลสกา เฉพาะพื้นที่ใน วงกลมอาร์กติก ได้แก่ เขตนอร์ทสโลป (North Slope Borough)​​ เสียชีวิต 17 ราย และ เขตนอร์ทเวสต์ อาร์กติก​ (Northwest Arctic Borough)​ เสียชีวิต20 ราย รวมเสียชีวิต 765 ราย
ทวีปอเมริกาใต้
วันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2565 ศูนย์​กลางการแพร่ระบาดของทวีปอเมริกาใต้ อยู่ที่ ประเทศบราซิล ประเทศโคลอมเบีย และ ประเทศอาร์เจนตินา​ ทวีปอเมริกาใต้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า​ 100000 ราย ทั้งหมด​ ​4 ประเทศ​ พื้นที่ที่ไม่พบผู้ติดเชื้อในทวีปคือ เกาะเซาท์จอร์เจียและหมู่เกาะเซาท์แซนด์วิช
พื้นที่ที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุด​ ณ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​​ได้แก่ที่ ประเทศบราซิล 704,959 ราย อันดับที่ 2 ของโลก รองลงมาได้แก่ ประเทศเปรู 221,261 ราย อันดับที่ 7 ของโลก ​ประเทศโคลอมเบีย​ 142,892 ราย​ อันดับที่ 13 ของโลก ประเทศอาร์เจนตินา​ 130,527 ราย อันดับที่ 14 ของโลก ประเทศชิลี​ 64,497 ราย อันดับที่​ 23 ของโลก จำนวนผู้เสียชีวิตคิดเป็น 19.68 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
พบผู้ติดเชื้อ 1,126 ราย แต่ไม่พบผู้เสียชีวิตที่ หมู่เกาะฟอล์กแลนด์ ในขณะที่ หมู่เกาะกาลาปาโกส มีผู้เสียชีวิต 10 ราย
ประเทศบราซิล
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​​จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 37,717,062 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 704,659 ราย​
ประเทศเปรู
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 4,515,610 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 221,261 ราย​
ประเทศอาร์เจนตินา
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวน​ผู้​ติดเชื้อ​ 10,057,945 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 130,527 ราย​
ทวีปแอนตาร์กติกา
ในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2565 รอสส์ดีเพนเดนซี รายงานผู้ติดเชื้อและหายป่วย 125 รายดินแดนแอนตาร์กติกาของชิลี รายงานผู้ติดเชื้อ 58 รายและหายป่วย
เอเชีย
ตั้งแต่ วันที่ 5 ตุลาคม ศูนย์กลางการแพร่ระบาดของทวีปเอเซีย อยู่ที่ ​ประเทศอินเดีย ประเทศอิหร่าน
ใน วันที่ 24 ธันวาคม 2565 พื้นที่ที่ไม่ประสงค์จะรายงานผู้ติดเชื้อได้แก่ ประเทศเติร์กเมนิสถาน​ เกาะคริสต์มาส หมู่เกาะโคโคส (คีลิง) ​
ณ​ วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ จำนวนผู้เสียชีวิตรวม 1,548,115 ราย คิดเป็น 22.43 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
กัมพูชา
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ กัมพูชายืนยันพบผู้ป่วยครั้งแรกในเมืองพระสีหนุ เป็นชายชาวจีนอายุ 60 ปี เดินทางไปยังเมืองนี้จากนครอู่ฮั่นพร้อมครอบครัว โดยคนในครอบครัวของเขาถูกกักไว้ พวกเขาไม่มีการแสดงอาการของไวรัส ขณะที่ชายคนดังกล่าวถูกแยกไว้เพื่อรักษาที่โรงพยาบาลส่งต่อพระสีหนุ (Preah Sihanouk Referral Hospital) มีรายงานว่าอาการของเขาคงที่แล้ว ณ 26 กรกฎาคม ​พ.ศ. 2566 ​​มีผู้ติดเชื้อ 138,937 ราย มีผู้เสียชีวิต​ 3,056 ราย
กาตาร์
กระทรวงสาธารณสุขแห่งกาตาร์ รายงานว่าพบผู้ป่วยไวรัสรายแรกในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยเป็นชาวกาตาร์ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่าน  ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้ติดเชื้อ​ 514,524 ราย ผู้เสียชีวิต 690 ราย
เกาหลีใต้
ประเทศเกาหลีใต้มีผู้ติดเชื้อรวมทั้งหมดในวันที่ ณ​ วันที่​ ​26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวน​ 32,883,134 ราย และผู้เสียชีวิตรวม 35,216 ราย เป็นการระบาดที่ใหญ่ที่สุดนอกประเทศจีน ผู้ป่วยรายแรกของการระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 ในประเทศเกาหลีใต้ ได้รับการประกาศเมื่อวันที่ 20 มกราคม พ.ศ. 2563 วันที่ 19 กุมภาพันธ์ จำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นอีก 20 คน และวันที่ 20 เพิ่มขึ้นอีก 53 คน ทำให้มีผู้ป่วยรวมขณะนั้นที่ 104 คน ตามการรายงานของศูนย์ป้องกันและควบคุมโรคแห่งเกาหลีใต้ (KCDC) ผู้ป่วยรายใหม่ส่วนมากมาจาก "ผู้ป่วยรายที่ 31" ซึ่งเข้าร่วมชุมนุมที่โบสถ์ชินช็อนจีในแดกู
เกาหลีเหนือ
ประเทศเกาหลีเหนือมีผู้ป่วยในวันที่ ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​​จำนวน​ 4,772,813 ราย และเสียชีวิต 74 ราย
คูเวต
ประเทศคูเวตในปัจจุบันเป็นประเทศที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดในโลกอาหรับ และมีจำนวนผู้ป่วยเป็นรองเพียงประเทศอิหร่านในเอเชียตะวันตก โดยมีผู้ป่วยในประเทศถูกพบแล้วณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวน 666,005 ราย เสียชีวิต 2,570 ราย
จอร์เจีย
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ ประเทศจอร์เจีย​ยืนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 รายแรกของประเทศ เป็นชายอายุ 50 ปี ซึ่งเดินทางมาจากประเทศอิหร่าน โดยเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยายาลโรคติดเชื้อในทบิลีซี ซึ่งผู้ป่วยรายนี้กลับเข้าสู่จอร์เจียทางพรมแดนประเทศอาร์เซอร์ไบจานโดยรถแท็กซี
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันว่าผู้หญิงชาวจอร์เจียอายุ 31 ปีที่เพิ่งเดินทางไปประเทศอิตาลีมามีผลการทดสอบเป็นบวก และเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยายาลโรคติดเชื้อในทบิลีซี นอกจากนั้นยังมีผู้ถูกกักกันอยู่ณโรงพยาบาลทบิลิซีอีก 29 คน โดยที่ อามิรัน กัมเกรลิเซ รัฐมนตรีอนามัยระบุว่าพวกเขาเป็นบุคคลที่ "มีความเป็นไปได้สูง" ที่อาจมีไวรัสอยู่
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 17,101 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,845,538 ราย
จอร์แดน
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ประเทศจอร์แดนริเริ่มการห้ามบุคคลที่เดินทางมาจากประเทศจีน ประเทศเกาหลีใต้ และประเทศอิหร่านเข้าสู่ราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราว ประเทศจอร์แดนได้ทำการคัดกรองทุกคนที่เดินทางเข้าสู่ประเทศผ่านทางท่าอากาศยาน โดยมีการตรวจสอบทรวงอกและลำคอตลอดจนอุณหภูมิร่างกาย ส่วนชาวจอร์แดนที่มีผลทดสอบเป็นบวกจะถูกกักโรคไว้เป็นเวลา 2 สัปดาห์
วันที่ 2 มีนาคม นายกรัฐมนตรีจอร์แดนแถลงว่าพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายแรกในประเทศ เป็นชาวจอร์แดนที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลี เมื่อสองสัปดาห์ก่อนที่จะเริ่มใช้มาตรการกักโรคชาวจอร์แดนที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิตาลี ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 14,122 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,746,997 ราย
จีนแผ่นดินใหญ่
​​ ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้เสียชีวิต 5,272 ราย จำนวน​ผู้ติดเชื้อ 503,302 ราย ก่อนหน้านี้รัฐบาลจีนดำเนินการปิดเมืองอู่ฮั่นเนื่องด้วยการระบาดทั่วของโควิด-19
ซาอุดีอาระเบีย
วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ประเทศซาอุดีอาระเบียประกาศระงับการเข้าประเทศเป็นการชั่วคราวสำหรับผู้ที่ต้องการเดินทางไปประกอบพิธีอุมเราะห์ในเมกกะ หรือผู้ที่ต้องการเดินทางไปเข้าชมมัสยิดอันนะบะวี รวมถึงนักท่องเที่ยว ต่อมากฎนี้ได้ขยายไปครอบคลุมนักท่องเที่ยวที่มาจากประเทศที่มีความเสี่ยงต่อโคโรนาไวรัสสายพันธุ์ใหม่
วันที่ 2 มีนาคม ทางการซาอุดีอาระเบียยืนยันว่าพบผู้ป่วยเป็นรายแรก เป็นชาวซาอุดีอาระเบียที่เดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่านผ่านทางประเทศบาห์เรน
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ผู้เสียชีวิต 9,646 ราย และมี​ผู้​ติดเชื้อ​ 841,469 ราย
ซีเรีย
ประเทศซีเรีย ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้เสียชีวิต 3,165 ราย และมี​ผู้​ติดเชื้อ​ 57,689 ราย
ญี่ปุ่น
ประเทศญี่ปุ่นยืนยันผู้ป่วยรายแรกเป็นชาวจีนอายุ 30 ปี ซึ่งเคยมีการเดินทางไปยังอู่ฮั่นมาก่อน มีอาการเมื่อวันที่ 3 มกราคม และกลับเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 6 มกราคม
ที่ประเทศญี่ปุ่นมีผู้เสียชีวิตอีก 14 ราย บนไดมอนด์พรินเซส (เรือ)โดยเป็นชาวญี่ปุ่น 9 รายจาก 14 ราย แต่มีผู้เสียชีวิตที่ประเทศญี่ปุ่นเพียง 13 ราย เนื่องจากอีกชาวออสเตรเลียหนึ่งราย เสียชีวิตในโรงพยาบาลที่ประเทศออสเตรเลีย
ไต้หวัน
ประเทศไต้หวันพบผู้ป่วยรายแรกในวันที่ 21 มกราคม ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต​รวม 19,005 ราย และผู้ติดเชื้อ 10,241,506 ราย
ตุรกี
ประเทศตุรกีเมื่อวันที่ 10 มีนาคม ผู้ป่วยติดเชื้อโควิดไวรัสโคโรนารายแรก เป็นผู้หญิงชาวจีนอุย อายุ 32 ปี ที่เดินทางมาจากอู่ฮั่น ประเทศจีน ซึ่งมีผลตรวลหา SARS-CoV-2 เป็นบวก ทำให้ชาวตุรกีถูกกักโรค โดยถูกส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลในอิสตันบูล
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศตุรกีมีผู้เสียชีวิต 102,174 ราย และมีจำนวนผู้​ติดเชื้อ 17,232,066​ ราย
ไทย
วันที่ 13 มกราคม ประเทศไทยพบผู้ป่วยรายแรก ซึ่งเป็นการพบผู้ป่วยนอกประเทศจีนเป็นครั้งแรก  วันที่ 1 มีนาคม มีรายงานผู้เสียชีวิตเป็นรายแรก ในวันที่ 6 เมษายน เที่ยวบินจากจาการ์ตาที่ทำการบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่ นำผู้ติดเชื้อเข้าสู่จังหวัดจำนวน 18 ราย ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศไทยมีผู้เสียชีวิตรวม 34,418 ราย ผู้ติดเชื้อ 4,754,784 ราย
ทาจิกิสถาน
ประเทศทาจิกิสถาน ในวันที่ 30 เมษายน พบติดเชื้อโรคไวรัสโคโรนา เป็นผู้ชายชาวทาจิกิสามคนกลับมาจากประเทศอินเดีย มีผู้ป่วย 15 ราย วันที่ 2 พฤษภาคม พบผู้เสียชีวิตรายแรก
เนปาล
นักศึกษาชาวเนปาลซึ่งเดินทางกลับมาจากนครอู่ฮั่นและถูกกักโรคอยู่ในกาฐมาณฑุ กลายเป็นผู้ป่วยรายแรกของประเทศเนปาลและภูมิภาคเอเชียใต้ในวันที่ 24 มกราคม หลังจากตัวอย่างถูกส่งไปยังศูนย์ร่วมองค์การอนามัยโลกในฮ่องกง และถูกเลิกกักตัวหลังจากที่อาการดีขึ้น ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 รายงานผู้เสียชีวิต ​12,031 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 1,003,374 ราย
บาห์เรน
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้ติดเชื้อ 723,236 ราย และเสียชีวิต 1,567 ราย
บังคลาเทศ​
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ประเทศบังคลาเทศ​มีผู้เสียชีวิต ​29,465 ราย เป็นและมีผู้ติดเชื้อ 2,043,730 ราย
เยเมน
ประเทศเยเมน ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 2,159 ราย และมีผู้ติดเชื้อ 11,945 ราย
พม่า
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​ ประเทศพม่า มีผู้ติดเชื้อ 640,985 ราย และเสียชีวิต 19,494 ราย
ปากีสถาน
รัฐบาลปากีสถานเริ่มใช้มาตรการคัดกรองผู้โดยสารที่ท่าอากาศยานในอิสลามาบาด การาจี ลาฮอร์ และเปศวาร์ เพื่อป้องกันการเข้าสู่ประเทศของไวรัสโคโรนา นอกจากนี้ปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ยังประกาศใช้มาตรการคัดกรองผู้โดยสารก่อนเดินทางขึ้นเครื่องในเที่ยวบินที่ท่าอากาศยานนานาชาติกรุงปักกิ่งด้วย วันที่ 27 มกราคม สภานิติบัญญัติกิลกิต-บัลติสตันประกาศหน่วงเวลาการเปิดด่านแนวเขตแดนจีน–ปากีสถานที่ช่องผ่านแดนคุนเยรับในเดือนกุมภาพันธ์ และยังประกาศปิดพรมแดนปากีสถาน–อิหร่านด้วย
วันที่ 1 มีนาคม มีรายงานพบผู้ป่วยโควิด-19 เพิ่มเติมในการาจีและอิสลามาบาด ทำให้จำนวนผู้ป่วยของประเทศเพิ่มเป็นสี่ราย ส่วนผู้ป่วยรายแรกและรายที่สองมีประวัติการเดินทางไปยังประเทศอิหร่าน ซึ่งเจ้าหน้าที่สาธารณสุขเชื้อว่าเขาติดเชื้อ
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 30,661 ราย มีผู้ติดเชื้อ 1,581,304 ราย
ฟิลิปปินส์
ผู้ป่วยรายแรกของประเทศฟิลิปปินส์ ได้รับการยืนยันในวันที่ 30 มกราคม วันที่ 5 กุมภาพันธ์ กรมอนามัย (DOH) ได้มีการยืนยันผู้ป่วยรายที่สาม
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 66,542 ราย ผู้ติดเชื้อ 4,171,956 ราย
มองโกเลีย
ประเทศมองโกเลีย ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​มีผู้ติดเชื้อ 1,010,944 ราย เสียชีวิต 2,179 ราย
มาเลเซีย
ชาวจีนแปดคนถูกกักตัวอยู่ที่โรงแรมในรัฐยะโฮร์ เมื่อวันที่ 24 มกราคม หลังจากที่มีการติดต่อกับผู้ป่วยในประเทศสิงคโปร์ แม้จะมีรายงานในตอนแรกว่าผลการทบสอบให้ผลเป็นลบ แต่ต่อมาในวันที่ 25 มกราคม มีการยืนยันว่าทั้งสามคนติดเชื้อ และถูกส่งตัวไปกักไว้ที่โรงพยาบาลสุไหงบูโลห์ในรัฐเซอลาโงร์
วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ผู้ป่วยรายที่สิบห้าซึ่งเป็นชาวจีนได้หายป่วยอย่างสมบูรณ์ นับเป็นผู้ป่วยที่หายป่วยเป็นรายที่แปดของประเทศมาเลเซีย ต่อมาก็มีรายงานว่าชาวมาเลเซียอีกคนที่ติดเชื้อก็หายดีเป็นรายที่ 9 ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​มีผู้ติดเชื้อ 5,119,647 ราย และมีผู้เสียชีวิต 37,163 ราย
เลบานอน
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ประเทศเลบานอนยีนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 รายแรก เป็นหญิงอายุ 45 ปีที่เดินทางมาจากกอม ประเทศอิหร่าน ซึ่งมีผลตรวจหา SARS-CoV-2 เป็นบวก โดยถูกส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลในเบรุต ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้ติดเชื้อ 1,238,552 ราย และเสียชีวิต ​10,936 ราย
เวียดนาม
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ บิดาของผู้ป่วยดังกล่าวมีผลการทดสอบเป็นบวก และกลายเป็นผู้ป่วยรายที่สิบหก วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พวกเขาทั้งหมดได้หายป่วย ณ​ วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้ติดเชื้อ 11,621,708 ราย เสียชีวิต 43,206 ราย
ศรีลังกา
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ผู้เสียชีวิต 16,880 ราย มีผู้ติดเชื้อ 672,564 ราย
สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ผู้ป่วยรายแรกของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้รับการยืนยันในวันที่ 29 มกราคม พรัอมกับครบครัว ของ ชาวอู่ฮั่น ​ เป็นผู้หญิงชราชาวจีน อายุ 72 ปี และ ลูกชาย อายุ 34 ปี ที่กรณีแรกเป็นชาวจีนเดินทางมาจากนครอู่ฮั่นไปนครดูไบ ซึ่งมีผลตวรจหา SASR-Cov-2 ถูกกักโรค โดยถูกส่งตัวไปเข้าโรงพยาบาลในดูไบ
ณ วันที่ 20 กุมภาพันธ์ หลังจากชาวเอมิเรตส์ได้ติดเชื้อโรคโควิด-19 เพื่อลูกสาวที่อาศัยอยู่ที่ดูไบ และรายที่สามคือลูกสาวของเชื้อว่าติดโรคกับแม่
วันที่ 2 มืนาคม กรุงอาบูดาบียีนยันพบผู้ป่วยโควิด-19 เป็นผู้ชายชาวรัสเซีย อายุ 38 ปี และผู้หญิงชาวรัสเซีย อายุ 36 ปี กรณีแรกเป็นชาวรัสเซียเดินทางจากกรุงมอสโกไปอาบูดาบี ชาวรัสเซียสองคนถูกกักตัวอยู่ที่โรงแรมในอาบูดาบี ต่อมา วันที่ 25 มืนาคม รัฐบาลเอมิเรตส์ได้โอกาศปัญหากับ อาบูดาบีและดูไบ จากปิดชั่วคราว เช่า ร้านอาหาร ร้านกาแฟ โรงภาพยนตร์ และทั้งหมด ยกเว้น โรงพยาบาล และร้านขายยา สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ได้ประกาศปิดพรมแดนที่ตัดกับประเทศซาอุดีอาระเบีย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้ติดเชื้อ 1,067,030 ราย เสียชีวิต 2,349 ราย
สิงคโปร์
ผู้ป่วยรายแรกในประเทศสิงคโปร์ได้รับการยืนยันในวันที่ 23 มกราคม ต่อมามีการรายงานพบผู้ป่วยในท้องถิ่นเป็นรายแรกเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ร้านย่งไทฮั่ง (Yong Thai Hang) เป็นร้านค้าที่ให้บริการนักท่องเที่ยวชาวจีนได้รับการระบุเป็นสถานที่ที่เกิดการติดเชื้อ เนื่องจากมีผู้หญิงจำนวนสี่คนที่ไม่เคยเดินทางไปยังประเทศจีนเกิดติดเชื้อไวรัสขึ้น
วันที่ 4 มีนาคม มีผู้ป่วยในประเทศรวม 112 คน
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้ติดเชื้อ 2,518,281 ราย จำนวนผู้เสียชีวิต 1,841 ราย
อัฟกานิสถาน
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 มีพลเมืองในเฮรัตอย่างน้อยสามคน ซึ่งเพิ่งเดินทางกลับมาจากกอม ถูกต้องสงสัยว่าติดเชื้อโควิด-19 ตัวอย่างเลือดถูกส่งไปยังคาบูลเพื่อทดสอบเพิ่มเติม ภายหลังอัฟกานิสถานได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับอิหร่าน
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันผู้ป่วยรายแรก ซึ่งเป็นหนึ่งในสามคนจากเฮรัตดังกล่าว โดยเป็นชายอายุ 35 ปีซึ่งมีผลการทดสอบ SARS-CoV-2 เป็นบวก ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต​ ​7,934 ราย ผู้ติดเชื้อ 224,100 ราย
อาเซอร์ไบจาน
ประเทศอาเซอร์ไบจานมีการยืนยันผู้ป่วยรายแรกในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ จากรัสเซีย ซึ่งเคยเพิ่งเดินทางมาจากประเทศอิหร่าน และยังมีการพบผู้ป่วยเพิ่มเติมอีกสองรายในประเทศ ทั้งหมดถูกกักโรค ต่อมาอาเซอร์ไบจานได้ประกาศปิดชายแดนที่ติดกับประเทศอิหร่าน
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต ​10,288 ราย ผู้ติดเชื้อ 831,983 ราย
คาซัคสถาน
ประเทศคาซัคสถานยีนยันพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายในวันที่ 13 มีนาคม จากจีน ซึ่งเคยเพิ่งเดินทางมาจากประเทศตุรกี และยังมีการพบผู้ป่วยเพิ่มอีกสองรายในประเทศ ทั้งหมดถูกกักโรค ต่อมาคาซัคสถานได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับประเทศรัสเซีย ​​ณ​ วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้​ติดเชื้อ​ 1,411,831 ราย ​และผู้​เสียชีวิต ​13,848 ราย
อาร์มีเนีย
ประเทศอาร์มีเนียยืนยันพบผู้ป่วยโคโรนาไวรัสรายแรกในช่วงปลายของวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ถึงวันที่ 1 มีนาคม เป็นชาวอาร์มีเนียอายุ 29 ปีที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากประเทศอิหร่านและมีรายงานยืนยันผลทดสอบเป็นบวก ภริยาของบุคคลนี้ได้ถูกนำไปทดสอบเช่นกัน โดยผลออกมาเป็นลบ นายกรัฐมนตรีนิกอล ปาชินยันแถลงว่าผู้ป่วยนั้น "มีอาการดีขึ้นแล้ว" นอกจากนี้ยังมีผู้เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยประมาณ 30 คนถูกนำไปทดสอบและจะถูกกักโรค ซึ่งก่อนหน้านี้อาร์มีเนียได้ประกาศปิดพรมแดนที่ติดกับประเทศอิหร่านไปแล้ว ​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​มีผู้เสียชีวิต 8,751 ราย และมี​ผู้ติดเชื้อ 449,263 ราย
อินเดีย
รัฐบาลอินเดียออกคำแนะนำการเดินทางแก่ประชาชน โดยเฉพาะกับนครอู่ฮั่น ซึ่งมีนักศึกษาแพทย์ชาวอินเดียกำลังศึกษาอยู่ประมาณ 500 คน
ผู้โดยสารที่เดินทางมาจากประเทศจีนเข้าสู่ท่าอากาศยานหลักเจ็ดแห่งของประเทศอินเดีย ต้องเดินผ่านเครื่องตรวจจับความร้อน
วันที่ 24 มกราคม มีรายงานผู้ต้องสงสัยจำนวนสองราย ซึ่งกำลังเข้ารับการรักษาอยู่ในมุมไบ
ณ​ วันที่​ 24 กันยายน พ.ศ. 2565 รัฐชัมมูและกัศมีร์ เสียชีวิต 4785 ราย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวนผู้เสียชีวิตในอินเดียมากถึง 531,915 ราย มีผู้ติดเชื้อ 44,995,311 ราย เฉพาะ หมู่เกาะอันดามันและนิโคบาร์ มีผู้เสียชีวิต 78 ราย
อินโดนีเซีย
ประเทศอินโดนีเซียได้ทำการติดตั้งเครื่องตรวจอุณหภูมิที่เกตและท่าเรือโดยกระทรวงอนามัย และยังมีการจัดเตรียมห้องกักโรคที่โรงพยาบาลกว่า 100 แห่ง
อินโดนีเซียประกาศห้ามทุกเที่ยวบินที่เดินทางมาจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้า รวมถึงออกจากประเทศ ซึ่งมีผลตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์เป็นต้นไป และยังยกเลิกการให้ฟรีวีซ่าและวีซ่าเมื่อมาถึงกับบุคคลสัญชาติจีนด้วย และยังห้ามผู้ที่อยู่หรือพำนักในประเทศจีนแผ่นดินใหญ่เป็นเวลาอย่างน้อย 14 วันเข้าหรือผ่านประเทศอินโดนีเซีย
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ ชาวอินโดนีเซียจำนวน 9 คนที่เดินทางไปบนเรือไดมอนด์พรินเซสมีผลการทดสอบการติดเชื้อเป็นบวก ขณะที่รัฐบาลอินโดนีเซียเตรียมส่งลูกเรือที่เหลือ 68 คนจาก 188 คนจากเรือเวิลด์ดรีม ไปยังเกาะเซอบารูเคกิล ซึ่งเป็นเกาะที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ในบรรดาหมู่เกาะนับพัน
วันที 2 มีนาคม ทางการอินโดนีเซียได้ยืนยันติดเชื้อว่าพบผู้ป่วย ชาวอินโดนีเซียที่เดินทางกลับมาจากประเทศจีน
วันที่ 4 ตุลาคม ที่ หมู่เกาะมาลูกู พบผู้เสียชีวิต 115 ราย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ ประเทศอินโดนีเซียมีผู้เสียชีวิตรวม 161,894 ราย ผู้ติดเชื้อ 6,812,670 ราย
อิรัก
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​​ประเทศอิรัก มี ผู้ติดเชื้อรวม 2,465,545 ราย และมีผู้เสียชีวิตจำนวน 25,375 ราย
อิหร่าน
ประเทศอิหร่านเป็นศูนย์กลางการแพร่ระบาดของโลกในทวีปเอเซีย ในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 เจอผู้ติดเชื้อรายแรกที่เมืองกอม (Qom City)
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 พบผู้ติดเชื้อ 7,612,734 ราย ประเทศอิหร่าน มีผู้เสียชีวิต 146,304 ราย
โอมาน
วันที่ 24 กุมภาพันธ์ มีการยืนยันผู้ป่วยโคโรนาไวรัสสองรายแรก เป็นหญิงชาวโอมานสองคนที่กลับมาจากประเทศอิหร่าน ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิตรวม 4,628 ราย ผู้ติดเชื้อ 399,449 ราย
อิสราเอล
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​​ประเทศอิสราเอล มีผู้เสียชีวิต 12,581 ราย ติดเชื้อ 4,830,203 ราย
ฮ่องกง
วันที่ 26 พฤษภาคม​ ศูนย์ปกป้องอนามัยฮ่องกงพบผู้ป่วยรวม 1,206 คน ในฮ่องกง และผู้เสียชีวิต 7 คน  ​​​​​ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ฮ่องกง มีผู้เสียชีวิต 13,819 ราย ติดเชื้อ 2,915,068 ราย
โอเชียเนีย
ณ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีจำนวน ​6 ประเทศที่พบว่ามีผู้เสียชีวิตเกิน 300 ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศนิวซีแลนด์ ประเทศฟิจิ ประเทศปาปัวนิวกินี เฟรนช์พอลินีเชีย​ นิวแคลิโดเนีย ในจำนวนนี้มี 2 ประเทศที่มีผู้เสียชีวิตเกิน 4000 รายได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย และ ประเทศนิวซีแลนด์ พื้นที่ไม่มีผู้เสียชีวิตได้แก่ ประเทศนีวเว ประเทศตูวาลู โตเกเลา
ทั้งทวีปมีรายงานผู้ติดเชื้อรวม 14,576,931 ราย เสียชีวิตรวม 26,622 ราย เฉพาะจำนวนผู้สียชีวิตคิดเป็น 0.43 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
ประเทศออสเตรเลีย
วันที่ 25 มกราคม มีการยืนยันผู้ป่วยรายแรก เป็นชายอายุราว 50 ปี ซึ่งเดินทางจากเมืองกว่างโจวมายังเมลเบิร์นในวันที่ 19 มกราคม ผ่านสายการบินไชนาเซาเทิร์นแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ CZ321 เขาเข้ารับการรักษาตัวที่ศูนย์การแพทย์โมนาชในเมลเบิร์น จากนั้นมีการประกาศว่ามีผู้ป่วยอีกสามรายที่มีผลการทดสอบเป็นบวกในรัฐนิวเซาท์เวลส์  ต่อมามีการเฝ้าสังเกตอาการอีกหกราย และมีการยืนยันว่าจะเข้ารับการตรวจที่โรงพยาบาลหลังจากเพิ่งเดินทางกลับมาจากนครอู่ฮั่น จากในหกราย มีผู้ต้องสงสัยถึงสองรายที่มีโอกาสติดเชื้อไวรัส ส่วนที่เหลืออีกสี่รายอาจถูกสงสัยว่าติดเชื้อไวรัส
หัวหน้าเจ้าหน้าที่การแพทย์ออสเตรเลีย ระบุว่าเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยทางชีวภาพ จะเริ่มคัดกรองผู้โดยสารที่เดินทางมาถึงในสามสัปดาห์โดยเที่ยวบินจากอู่ฮั่นถึงซิดนีย์ ในวันที่ 23 มกราคม ผู้โดยสารจะได้รับแผ่นพับข้อมูล และข้อให้แสดงตัวหากมีไข้หรือต้องสงสัยว่าอาจติดเชื้อโรค รัฐแทสเมเนีย มีผู้เสียชีวิต 13 ราย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิตรวม​ 22,157 ราย ผู้ติดเชื้อ 11,725,283 ราย
ประเทศนิวซีแลนด์
วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พบผู้ป่วยรายแรกกลับมาจากประเทศอิหร่าน วันที่ 25 มีนาคม ประเทศนิวซีแลนด์ พบผู้ติดเชื้อ 205 ราย รักษาหายแล้ว 22 ราย ส่งผลให้นายกรัฐมนตรีประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน 29 มีนาคม พบผู้เสียชีวิตรายแรก ณ​ วันที่​ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2566 ​ประเทศนิวซีแลนด์​มีผู้เสียชีวิต 4,510 ราย ​ผู้ติดเชื้อ 2,413,279 ราย หมู่เกาะแชทัม​ เกาะสจวร์ต​ ไม่พบผู้เสียชีวิต
ประเทศฟิจิ
ประเทศฟิจิ​ ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 พบผู้ติดเชื้อ 69,117 ราย เสียชีวิต 885 ราย
เฟรนช์พอลินีเชีย
เฟรนช์พอลินีเชีย  ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม  พ.ศ. 2566 พบผู้ติดเชื้อ 78,615 ราย เสียชีวิต 649 ราย
แอฟริกา
ในวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2563 นายกรัฐมนตรีประเทศเอสวาตีนี ถึงแก่อสัญกรรมจากการติดเชื้อโควิด 19
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 จำนวนผู้ติดเชื้อและผู้เสียชีวิตพบทั้ง 58 ดินแดนทั้งทวีปแอฟริกา จำนวนผู้เสียชีวิตมากกว่า 20000 ราย มีจำนวน 3 ประเทศ จำนวนผู้เสียชีวิตน้อยที่สุดอยู่ที่ เวสเทิร์นสะฮารา เสียชีวิต 1 ราย สัดส่วนผู้เสียชีวิตคิดเป็น 3.75 % จากจำนวนผู้เสียชีวิตทั่วโลก
พื้นที่ไม่พบผู้เสียชีวิตได้แก่ เซนต์เฮเลนา
ประเทศแอฟริกาใต้
ประเทศแอฟริกาใต้ เป็นประเทศพบผู้ป่วยรายแรก 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​มีผู้เสียชีวิต 102,595 ผู้ติดเชื้อ 4,076,463 ราย
ประเทศอียิปต์​
ประเทศอียิปต์วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 อียิปต์ได้ยืนยันติดเชื้อผู้ป่วย มีผู้ชายชาวจีนอายุ 30 ปี ใด้เดินทางมาจาก ประเทศจีน ต้องหา ไวรัสโคโรน่าสายพันธุ์ใหม่ เป็นบวก ทำไห้ชาวอียิปต์ถูกติดเชิ้อโควิด-19 ต้องสั่งไปเข้าโรงพยาบาลในไคโร
วันที่ 25 มีนาคม 2563 สายการบินอียิปต์แอร์ ถูกยกเลิกเที่ยวบินแล้ว ต่อมา วันที่ 12 เมษายน 2563 สนามบินแห่งไคโรได้ปิดทำการ อียิปต์ได้ประกาศปิดแดนทะเลซาอุดีอาระเบีย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้เสียชีวิต 24,613 ผู้ติดเชื้อ 516,023 ราย
ประเทศโมร็อกโก
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 มีผู้เสียชีวิต 16,297 ผู้ติดเชื้อ 1,275,224 ราย
ประเทศตูนิเซีย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566​ มีผู้เสียชีวิต 29,423 ราย ผู้ติดเชื้อ 1,153,361 ราย
ประเทศเอธิโอเปีย
ณ​ วันที่​ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ​ประเทศเอธิโอเปีย ผู้เสียชีวิต 7,574 ผู้ติดเชื้อ 500,946 ราย
ประเทศเติร์กเมนิสถาน
<!-- ====ประเทศปากีสถาน==== ชาวจีนสี่คนเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลในเมืองมูลตานและเมืองลาฮอร์ หลังจากแสดงอาการของไวรัส ประกอบผู้ป่วยชาวจีนอายุ 23 ปี และชายชาวจีนอายุ 40 ปีซึ่งเดินทางมายังปากีสถานจากนครอู่ฮั่น
รัฐบาลปากีสถานเริ่มให้มีการคัดกรองผู้โดยสารที่ท่าอากาศยานในอิสลามาบาด, การาจี, ลาฮอร์ และเปศวาร์ เพื่อยับยั้งการเข้าสู่ประเทศของโคโรนาไวรัส ปากีสถานอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ยังประกาศให้คัดกรองผู้โดยสารล่วงหน้าก่อนขึ้นเครื่องในเที่ยวบินที่ปักกิ่งด้วย
โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
โรคอัมพาตฉับพลัน, โรคลมปัจจุบัน, โรคลมเหตุหลอดเลือดสมอง, หรือโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน (stroke, cerebrovascular accident) เป็นโรคหลอดเลือดสมองประเภทหนึ่ง ผู้ป่วยจะมีการไหลเวียนเลือดไปเลี้ยงสมองน้อยกว่าปกติโดยเฉียบพลันจนทำให้เซลล์ตาย มีอยู่สองประเภทหลัก ได้แก่ ชนิดขาดเลือด และชนิดเลือดออก ซึ่งมีผลให้สมองบางส่วนทำงานตามปกติต่อไปไม่ได้ อาการและอาการแสดงของโรคหลอดเลือดสมอง เช่น อัมพาตครึ่งซีก ภาวะเสียการสื่อความเหตุศูนย์รับความรู้สึกหรือภาวะเสียการสื่อความชนิดแสดงออก เวียนศีรษะหรือตาบอดครึ่งซีกซ้ายหรือขวา อาการและอาการแสดงมักปรากฏขึ้นไม่นานหลังเริ่มเกิดโรค ถ้าอาการนั้นคงอยู่ไม่ถึงหนึ่งถึงสองชั่วโมง โรคหลอดเลือดสมองนั้นเรียก ภาวะสมองขาดเลือดชั่วคราว (TIA) โรคหลอดเลือดสมองชนิดเลือดออกยังอาจสัมพันธ์กับอาการปวดศีรษะรุนแรง อาการอาจคงอยู่ได้ถาวร ภาวะแทรกซ้อนระยะยาวอาจรวมถึงปอดบวมและการกลั้นปัสสาวะไม่ได้
ปัจจัยเสี่ยงหลักสำหรับโรคหลอดเลือดสมองคือความดันเลือดสูง ปัจจัยเสี่ยงอื่นเช่น การสูบบุหรี่ โรคอ้วน คอเลสเตอรอลสูงในเลือด โรคเบาหวาน TIA ครั้งก่อน ๆ โรคไตวายระยะสุดท้าย และหัวใจห้องบนเต้นระรัว โรคหลอดเลือดสมองชนิดขาดเลือดเฉพาะที่ตรงแบบเกิดจากการอุดกั้นของหลอดเลือด แม้จะมีสาเหตุอื่นที่พบน้อยกว่าด้วย  สำหรับโรคหลอดเลือดสมองชนิดเลือดออกเกิดจากเลือดออกเข้าสู่สมองโดยตรง หรือเลือดออกในช่องระหว่างเยื่อหุ้มสมอง  สาเหตุของเลือดออกอาจเนื่องจากหลอดเลือดโป่งพองในสมองที่แตก การวินิจฉัยตรงแบบอาศัยการตรวจร่างกาย โดยสนับสนุนจากการถ่ายภาพทางการแพทย์ เช่น ซีทีสแกนหรือเอ็มอาร์ไอ ซีทีสแกนสามารถแยกเลือดออกได้ แต่อาจไม่แยกการขาดเลือดเฉพาะที่ ซึ่งในระยะแรกตามแบบจะไม่ปรากฏในซีทีสแกน การตรวจอื่น เช่น การตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (ECG) และการตรวจเลือดเพื่อหาปัจจัยเสี่ยงและแยกสาเหตุอื่นที่เป็นไปได้ ทั้งนี้ น้ำตาลต่ำในเลือดก็อาจก่อให้เกิดอาการคล้ายกันได้
การป้องกันประกอบด้วยการลดปัจจัยเสี่ยง การผ่าตัดเพื่อเปิดหลอดเลือดแดงสู่สมองในผู้ที่มีหลอดเลือดคะโรติดตีบ และยาวาร์ฟารินในผู้ป่วยหัวใจห้องบนเต้นระรัว แพทย์อาจแนะนำยาแอสไพรินหรือสแตตินเพื่อป้องกัน โรคหลอดเลือดสมองมักต้องอาศัยการบริบาลฉุกเฉิน สำหรับโรคหลอดเลือดสมองชนิดขาดเลือดเฉพาะที่ ถ้าตรวจพบได้ทันภายในสามถึงสี่ชั่วโมงครึ่ง อาจรักษาได้ด้วยยาที่สามารถสลายลิ่มเลือดอุดตัน ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองชนิดเลือดออกบางรายอาจได้รับประโยชน์จากการผ่าตัด การรักษาเพื่อพยายามกู้คืนหน้าที่ของสมองที่เสียไป เรียก การฟื้นฟูสภาพผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง อย่างไรก็ดี ในพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกยังเข้าไม่ถึง
ใน ค.ศ. 2013 ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองชนิดขาดเลือดเฉพาะที่ประมาณ 6.9 ล้านคน และโรคหลอดเลือดสมองชนิดเลือดออก 3.4 ล้านคน ใน ค.ศ. 2015 มีผู้ป่วยที่เคยเป็นโรคหลอดเลือดสมองประมาณ 42.4 ล้านคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ระหว่าง ค.ศ. 1990 ถึง 2010 มีผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองลดลงประมาณร้อยละ 10 ในประเทศพัฒนาแล้ว และเพิ่มขึ้นร้อยละ 10 ในประเทศกำลังพัฒนา ใน ค.ศ. 2015 โรคหลอดเลือดสมองเป็นสาเหตุการเสียชีวิตที่พบมากที่สุดอันดับสองรองจากโรคหลอดเลือดหัวใจ ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 6.3 ล้านคน (ร้อยละ 11) มีผู้เสียชีวิตจากโรคหลอดเลอดสมองชนิดขาดเลือดเฉพาะที่ 3.0 ล้านคน และโรคหลอดเลือดสมองชนิดเลือดออก 3.3 ล้านคน ผู้ป่วยประมาณกึ่งหนึ่งมีชีวิตต่อไปอีกไม่ถึงหนึ่งปี โดยรวมแล้ว ผู้ป่วยสองในสามเป็นบุคคลอายุเกิน 65 ปี
อาการแสดง
ในสหรัฐอเมริกา มีสัญญาณบอกโรคที่สำคัญอยู่ 5 อย่าง คือ
มหา'ลัยไสยเวท
มหา'ลัยไสยเวท (The Magicians) เป็นละครโทรทัศน์แฟนตาซีสัญชาติอเมริกาที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2558 ออกอากาศในปี พ.ศ. 2560 นำแสดงโดย เจสัน ราล์ฟ ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง โมโนพลัส ออกอากาศตอนจบในวันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2560
โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
อาการแสดง
ทั้งนี้ ผู้ที่มีอาการดังกล่าว มิควรมองข้ามอาการเหล่านี้ โดเมื่อมีอาการรุนแรงหรือมีอาการหลายๆอย่างประกอบกันในคราวเดียว ทั้งเป็นผู้ที่มีความเสี่ยงด้วยแล้ว ควรรีบปรึกษาแพทย์หรือให้ผู้ที่ใกล้ชิดพาส่งโรงพยาบาลทันที เพราะหากปล่อยไว้นานเท่าไร โอกาสที่จะเกิดความเจ็บป่วย พิการและตาย ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
มหา'ลัยไสยเวท
เนื้อเรื่องย่อ
เนื้อหาในละครเรื่องนี้สร้างจากหนังสือขายดีชื่อเดียวกัน เรื่องราวของ เควนติน โคลด์วอเตอร์ นักเรียนหนุ่มไฮสคูลที่ปักใจเชื่อว่าศาlตร์แห่งเวทมนตร์เป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง จนกระทั่งพลัดหลงเข้าไปเจอะเจอกับวิทยาลัยเวทมนตร์ลึกลับที่แฝงเร้นกายอยู่ในนิวยอร์ก เขาปล่อยตัวปล่อยใจไปกับมิตรภาพและโลกใหม่ที่พึ่งเคยเจอะเจอ เข้ารับการศึกษาในหลักสูตรจอมเวทย์ยุคโมเดิร์นอย่างเข้มข้น ขณะเดียวกันเพื่อนสาวคนสนิทก็ได้ถูกดึงเข้าไปในโลกแห่งศาสตร์มืด ซึ่งเป็นโลกที่เป็นศัตรูฝ่ายตรงกันข้ามกัน หลังเรียนจบ เขาและเพื่อนๆ ก็ออกผจญภัย จนได้รู้ซึ้งว่า เวทมนตร์ ไม่ได้มีเพียงด้านสวยหรู และกำลังถลำลึกลงสู่ความมืดมิด และอันตรายเกินคาดคิด
โรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลัน
การวินิจฉัย
การวินิจฉัยโรคหลอดเลือดสมองเฉียบพลันประกอบด้วยการเก็บข้อมูลหลายส่วน ทั้งจากการตรวจร่างกายทางระบบประสาท (เช่นการตรวจด้วย NIHSS) การตรวจด้วยซีทีสแกน หรือเอ็มอาร์ไอ
ไอโอตา
ไอโอตา (iota) หรือ โยตา (ιώτα, γιώτα, ตัวใหญ่ Ι, ตัวเล็ก ι) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 9 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 10
พัก โซ-จิน
พัก โซ-จิน (Hangul: 박소진) หรือชื่อที่ใช้ในการแสดงว่า โซจิน (Hangul: 소진) เกิด 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2529 เป็น นักร้อง ไอดอล นักแต่งเพลง ชาวเกาหลีใต้ รู้จักในฐานะสมาชิกวง Girl's Day (เกิร์ลสเดย์)
ประวัติ
โซจิน เกิด 21 พฤษภาคม 1986 ใน โซล เกาหลีใต้ เธอศึกษาอยู่ที่ Yeongnam University คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกวิศวกรรมเครื่องกล
เกิรล์สเดย์
วันที่ 27 กรกฎาคม 2010 โซจินเปิดตัวในสถานะสมาชิกของวง เกิรล์สเดย์ ในรายการ มิวสิกแบงก์ ทาง ช่อง เคบีเอส เปิดตัวด้วยซิงเกิล Tilt My Head เกิรล์สเดย์ ได้ออกอัลบั้มเต็มรูปแบบ 2 และ 3 อีพีเอสทั้งหมด
เดี่ยว
ในเดือนเมษายน ปี 2013 โซจินได้มีโอกาสร่วมงานกับกลุ่มวงดนตรี Electroboyz ในเพลง Ma Boy 3 ซึ่งคัมแบ็กในรายการ มิวสิกแบงก์ Inkigayo โดยมาแทน นานะ จากวง อาฟเตอร์สกูล
สุขภาพ
เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2011 โซจินถูกนำตัวส่งเข้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเนื่องจากปัญหาระบบการหายใจของเธอ ทางดรีมทีเอ็นเตอเทนเมนต์ ต้นสังกัดของโซจินออกมากล่าวว่า เนื่องจากน้ำหนักของเธอได้ลดลงอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมีกิจกรรมคัมแบ็กกลับมา น้ำหนักของเธอลดลงมาเป็น 43 กิโลกรัมจาก 47 กิโลกรัม ตอนนั้นเธอกำลังอยู่ในช่วงโปรโมทเพลง Hug Me Once ซึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าพบว่าเธอได้มีการแสดงโชว์ที่ขาดความมั่นคง โชคดีที่หลังจากการตรวจสอบไม่มากนัก เธอถูกพบว่าไม่อยู่ในภาวะอันตรายเฉียบพลัน ซึ่งเหตุที่เกิดขึ้นคาดว่าเธอได้รับความเครียดเนื่องจากตารางงานในการคัมแบ็ก
แหล่งข้อมูลอื่น
1986
ระบำเชียงแสน
ดนตรี และเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง
ใช้วงพื้นเมืองภาคเหนือ เครื่องดนตรีประกอบด้วย ปี่จุ่ม แคน สะล้อ ซึง ตะโพน ฉิ่ง ฉาบใหญ่ และฆ้องหุ่ย เพลงที่ใช้ประกอบการแสดง ได้แก่ เพลงเชียงแสน (เที่ยวช้า และเที่ยวเร็ว)
การแต่งกาย
เครื่องแต่งกายของระบำเชียงแสน ประกอบด้วย
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน
ศาสนาพุทธในประเทศอัฟกานิสถาน เริ่มเข้ามาครั้งแรกผ่านการพิชิตของพระเจ้าอโศกมหาราชแห่งราชวงศ์โมริยะ (ครองราชย์ 268-232 ปีก่อนคริสต์ศักราช) โดยมีการพบส่วนเหลือของศิลาจารึกในกันดะฮาร์ที่สลักใน 260 ปีก่อนคริสต์ศักราช ที่หินโผล่ในชิลเซนา ศาสนานี้แพร่กระจายในทางใต้ของเทือกเขาฮินดูกูช
โลกเกษม (ประมาณ ค.ศ. 178) ผู้เดินทางมาจากลั่วหยาง เป็นผู้แปลคัมภีร์ศาสนาพุทธนิกายมหายานเป็นภาษาจีนคนแรก และMahadharmaraksita ซึ่งมหาวงศ์ (ตอน 29 ) บันทึกว่า ได้นำพระสงฆ์ 30,000 รูปจาก "เมืองกรีกแห่งอาลาซันดรา" (อะเล็กซานเดรียแห่งคอเคซัส อยู่ทางเหนือของคาบูลประมาณ 150 กิโลเมตร) ไปที่ศรีลังกาเพื่ออุทิศแด่มหาสถูปที่อนุราธปุระ พระเจ้าเมนันเดอร์ที่ 1 (ภาษาบาลี: "พระเจ้ามิลินท์"; ครองราชย์ 165 - 135 ปีก่อนคริสต์ศักราช) กษัตริย์กรีก-บักเตรีย เป็นผู้อุทิศคนสำคัญในศาสนาพุทธ ซึ่งปรากฎในมิลินทปัญหา
ศาสนาพุทธในอัฟกานิสถานเริ่มเสื่อมถอยจากการพิชิตของมุสลิมในคริสต์ศตวรรษที่ 7 แต่สิ้นสุดลงในสมัยจักรวรรดิกาสนาวิยะห์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11
ประวัติ
ดินแดนในอัฟกานิสถานมีการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมและศาสนาตลอดทั้งศตวรรษ ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ระหว่างตะวันออกกลาง, เอเชียใต้ และเอเชียกลาง และตั้งอยู่ในเส้นทางสายไหม (เชื่อมเอเชียตะวันออกกับวัฒนธรรมเมดิเตอร์เรเนียน และอื่น ๆ ระหว่างนั้น) เป็นตัวขับเคลื่อนหลักทั้งในทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม หนึ่งในอิทธิพลหลักคือการพิชิตของอเล็กซานเดอร์มหาราช ทำให้เกิดอิทธิพลกรีกในศิลปะศาสนาพุทธในภูมิภาคนี้ ใน 305 ปีก่อนคริสต์ศักราช จักรวรรดิซิลูซิดเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิโมริยะ โดยโมริยะนำศาสนาพุทธมาและควบคุมพื้นที่ทางใต้ของฮินดูกูชจนกระทั้งถูกโค่นล้มประมาณ 185 ปีก่อนคริสต์ศักราช"อเล็กซานเดอร์เอา (ดินแดน) มันจากชาวอารยัน และก่อตั้งที่อยู่ด้วยตนเอง แต่เซลิวคัส นอกาดอร์ยกมันให้ซันโดรคอตตัส (พระเจ้าจันทรคุปตเมารยะ) ด้วยข้อแลกเปลี่ยนเป็นการแต่งงานระหว่างกันและแลกเปลี่ยนช้าง 500 เชือก"
- สตราโบ
ในช่วงเวลานั้น พื้นที่ส่วนใหญ่ในแบกเตรียและซอกเดียนานับถือศาสนาพุทธ จนกระทั่งการมาของศาสนาอิสลาม
หลังจากจักรวรรดิโมริยะแล้ว ศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรืองในสมัยจักรวรรดิกุษาณะ เมื่อเผ่าเยฺว่จีเดินทางเข้ามาในภูมิภาคที่ปัจจุบันคืออัฟกานิสถาน
ภีษมะ
ภีษมะ (สันสกฤต: भीष्‍म, IAST: Bhīṣma, ) หรือ เจ้าชายเทวพรต เป็นพระโอรสของพระราชาศานตนุแห่งกรุงหัสตินาปุระ แคว้นกุรุ กับพระแม่คงคา เป็นบุคคลสำคัญในเรื่องมหากาพย์มหาภารตะ เพราะถือเป็นปู่คนหนึ่งของทั้งฝ่ายเการพและฝ่ายปาณฑพ ภายหลังจากที่เจ้าชายเทวพรตได้ให้สัตย์สาบานแก่ฟ้าดินว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบัลลังก์กษัตริย์และจะไม่แต่งงานมีลูกกับหญิงคนใดแล้วนั้น ก็ได้ชื่อใหม่คือ ท้าวภีษมะ พระบิดาคือท้าวศานตนุก็ซาบซึ้งพระทัยมากจึงให้พรกับภีษมะว่าจะให้ภีษมะมีอายุยืนยาวเท่าไรก็ได้ ไม่มีวันตาย นอกเสียจากว่าภีษมะจะต้องการตายเองจริง ๆ
ภีษมะนั้น ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสเพราะเป็นผู้เห็นเรื่องราวทุกอย่าง ความพินาศของราชวงศ์กุรุ การรบพุ่งกันบนสงครามกุรุเกษตร และผลพวงของสงคราม ที่เป็นเช่นนี้เพราะชาติก่อนท้าวภีษมะเคยเกิดเป็น หนึ่งในคณะเทพวสุ ก็คือคณะเทพที่มี 8 องค์ด้วยกัน และมีภรรยาครบทุกองค์ เมื่อจะไปที่ใดก็ต้องเสด็จไปทั้ง 16 องค์ มีอยู่วันหนึ่ง ภรรยาของเทพทยุ ซึ่งเป็นหนึ่งในคณะเทพวสุ อยากได้แม่โคนันทินีของฤๅษีวสิษฐ์ซึ่งเป็นฤๅษีคนสำคัญ เทพทยุรู้ว่าผิดแต่ก็ช่วยกันกับเทพอีก 7 องค์ในการโขมยวัวในระหว่างที่ฤๅษีวสิษฐ์ออกไปเก็บผลไม้ในป่า แต่ฤๅษีวสิษฐ์ก็จับได้เข้า จึงสาปให้เทพทั้ง 8 องค์ไปเกิดรับความทรมานบนโลกมนุษย์ แต่เทพ 7 องค์นั้นเป็นเพียงตัวประกอบในการช่วยกันโขมยวัวเท่านั้น ตัวตั้งตัวตีนั้นคือเทพทยุ จึงถูกสาปให้ไปเกิดบนโลกมนุษย์รับความทรมานแสนสาหัสหนักกว่าใครเพื่อน ด้วยเหตุนี้พระแม่คงคาจึงรับหน้าที่เป็นพระมารดาของเทพ 8 องค์ นี้ และโยนเทพทั้ง 7 องค์ที่มาเกิดบนโลกมนุษย์นี้ลงแม่น้ำทันทีจะได้ไม่ต้องมารับกรรมมาก ส่วนเทพทยุที่ทำผิดหนักกว่าใครเพื่อนก็ได้มาเกิดนานกว่าคนอื่นก็คือ ท้าวภีษมะ นั่นเอง โดยพระแม่คงคาได้นำตัวท้าวภีษมะไปร่ำเรียนวิชาพระเวทและคัมภีร์เวทานตะโดยฤๅษีวสิษฐ์ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่สาปให้ภีษมะมาเกิดบนโลกนานกว่าใคร ,วิชารัฐศาสตร์โดยพระพฤหัสบดี และวิชายิงธนูโดยภควาจารย์หรือฤๅษีปรศุราม(ที่เกลียดพวกวรรณะกษัตริย์แต่คราวนี้ยอมสอนให้)
ท้าวภีษมะนั่นไม่ได้แต่งงานแต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง ได้ไปชิงตัวเจ้าหญิงแห่งแคว้นกาสี 3 พระองค์ก็คือ เจ้าหญิงอัมพา เจ้าหญิงอัมพิกา และเจ้าหญิงอัมพาลิกา มาเป็นมเหสีของวิจิตรวีรยะผู้เป็นน้องต่างมารดา (ตอนนั้นจิตรางคทะเสียชีวิตไปแล้วและโดยปกติมีข้อตกลงกันมานานแล้วว่า หากแคว้นกาสีมีพระธิดาจะต้องยกให้กับเจ้าชายแคว้นหัสตินาปุระก่อน แต่คราวนี้กลับทำพิธีสยุมพรแต่ไม่ได้เชิญเจ้าชายแคว้นหัสตินาปุระไปร่วมด้วย) แต่เมื่อชิงตัวทั้งสามมายังกรุงหัสตินาปุระเรียบร้อย เจ้าหญิงอัมพาเกิดบอกกับภีษมะว่าตอนที่ภีษมะกำลังจะไปชิงตัวนางนั้น นางกำลังจะทำพิธีสยุมพรกับท้าวศัลวะ ซึ่งเป็นคู่รักของนาง ทุกคนคือท้าวภีษมะ พระนางสัตยวดีและวิจิตรวีรยะตกใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงส่งตัวเจ้าหญิงอัมพาให้ท้าวศัลวะ แต่ท้าวศัลวะไม่ยอมรับตัวเจ้าหญิงอีกต่อไป เจ้าหญิงอัมพาเสียใจมาก เมื่อกลับมาหาท้าวภีษมะและขอร้องให้แต่งงานกับตน แต่ท้าวภีษมะทำไม่ได้เพราะเคยให้สัตย์สาบานกับฟ้าดินไว้ นางอัมพาโกรธแค้นท้าวภีษมะมากจึงขอให้ฤๅษีปรศุรามผู้เป็นอาจารย์ของท้าวภีษมะมาขอร้องแทนแต่ก็ไม่เป็นผลและยังต้องต่อสู้กับท้าวภีษมะอีกด้วย แต่ผลก็ไม่รู้แพ้รู้ชนะเพราะภีษมะกำลังจะตัดสินการสู้กันโดยใช้วิชาอัสตระชื่อวิชาปรัสวาปะ ซึ่งเป็นวิชาทำลายล้างโลก แต่ก็ถูกพระนารายณ์และพระศิวะห้ามไว้ก่อน เจ้าหญิงอัมพาจึงไม่สมหวังและขอพรกับเทพบุตรสันมุข พระองค์จึงให้พวงมาลัยที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉากับนาง เพื่อเอาไปคล้องคอกับผู้ที่จะฆ่าท้าวภีษมะให้ แต่ไม่มีกษัตริย์คนใดยอมรับ มาถึงคนสุดท้ายคือท้าวทรุปัท พระองค์ก็ไม่ยอมเช่นกัน เจ้าหญิงจึงแขวนพวงมาลัยในที่เสาในท้องพระโรงและได้พรจากพระศิวะให้นางเป็นคนฆ่าภีษมะด้วยตนเอง นางทนรอชาติหน้าไม่ไหวจึงเผาตนเองในกองไฟไปเกิดใหม่เป็นพระธิดาของท้าวทรุปัทชื่อ ศิขัณทิน (แต่ภายหลังได้แลกเพศกับยักษ์ตนหนึ่ง)
ส่วนในสงครามที่ทุ่งกุรุเกษตรนั้น ท้าวภีษมะต้องเข้าร่วมกับพวกเการพ และเป็นแม่ทัพให้กับทุรโยธน์ ท้าวภีษมะไม่เต็มใจนักเพราะแต่ละฝ่ายต่างก็เป็นหลานของตน จึงเข้าร่วมกับฝ่ายเการพและบอกว่าจะไม่สังหารพี่น้องปาณฑพอย่างเด็ดขาด
แต่ในที่สุดแล้ว ภีษมะก็ตายด้วยน้ำมือของอรชุนซึ่งเป็นหลาน ไม่ใช่ศิขัณทิน ในสงครามบนทุ่งกุรุเกษตร โดยอรชุนระดมยิงธนูใส่ภีษมะเป็นจำนวนมาก แต่ภีษมะยังไม่ตาย โดยสอนวิธีการปกครองให้กับพวกปาณฑพก่อนที่ตนเองจะตั้งใจตาย เมื่อสอนหลาน ๆ ฝ่ายปาณฑพจบภีษมะก็ได้ตายจากไปและขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ดังเดิม
อุปนิสัยของท้าวภีษมะ
ภีษมะเป็นบุคคลที่ชาวฮินดูให้ความเคารพนับถือมาก ด้วยความที่เป็นผู้เสียสละความสุขส่วนตัวทั้งชีวิตเพื่อบิดา ลูกหลาน และประชาชน เป็นที่น่าสะเทือนใจว่าบุคคลอย่างภีษมะต้องเผชิญกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความเหงา ความหงุดหงิดใจ และ ความเศร้าจากการสูญเสีย แม้แต่ความตายของภีษมะยังต้องตายอย่างเจ็บปวดทรมาน ภีษมะไม่เคยสนใจว่าจะต้องสู้ร่วมกับฝ่ายไหน เพราะว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นลูกหลานที่ภีษมะรักเท่าเทียมกัน เพราะฉะนั้น การสงครามครั้งนี้จึงเป็นเพียงหน้าที่ของภีษมะ ที่ต้องร่วมรบในฐานะที่เป็นวรรณะกษัตริย์ และความจงรักภักดีต่อราชวงศ์กุรุ ภีษมะเลือกที่จะตายต่อเมื่อฝ่ายปาณฑพผู้มีธรรมะชนะสงคราม หากทุรโยธน์ได้ขึ้นครองราชย์ ภีษมะเลือกที่จะอยู่ต่อไปเพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่ทุรโยธน์จะก่อขึ้น เนื่องจากความที่เป็นผู้อาวุโสของราชสำนัก เหล่ากษัตริย์เรียกภีษมะว่า ปิตามะห์ (Pitamaha) แปลว่า ปู่ภีษมะ
ความดีและความยิ่งใหญ่ของภีษมะทำให้นักประวัติศาสตร์บางคนถึงกับออกความเห็นว่าบุคคลที่ชื่อภีษมะไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ เพราะมนุษย์โลกยังมีความเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะเสียสละได้อย่างภีษมะ
จังหวัดอุตรดิตถ์ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุตรดิตถ์ พ.ศ. 2550''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 3 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 โดยแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 3 คน
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 2
กลุ่มจังหวัดที่ 2 ประกอบไปด้วยจังหวัดอุตรดิตถ์ จังหวัดพิษณุโลก จังหวัดเพชรบูรณ์ จังหวัดพิจิตร จังหวัดชัยภูมิ จังหวัดขอนแก่น จังหวัดลพบุรี จังหวัดนครสวรรค์ และจังหวัดอุทัยธานี ทั้งหมด 9 จังหวัด
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 2
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
ผู้สมัครที่ได้รับการเลือกตั้งในกลุ่มจังหวัดที่ 2
แต่ละกลุ่มจังหวัดมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรกลุ่มละ 10 คน สำหรับกลุ่มจังหวัดที่ 2 แบ่งออกเป็นตามสัดส่วนคะแนนดังนี้
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดอุตรดิตถ์
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดอุตรดิตถ์
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยจังหวัดอุตรดิตถ์ทั้งจังหวัด
โรงเรียนแม่จันวิทยาคม
โรงเรียนแม่จันวิทยาคม ตั้งอยู่ในอำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย จัดตั้งขึ้นในปีการศึกษา 2502 โดยการอนุมัติของกระทรวงศึกษาธิการ ตามหนังสือของกระทรวงศึกษาธิการที่  450/2502  ลงวันที่  19  มีนาคม  2502 ได้จัดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาวิสามัญศึกษาตอนปลาย  ในปีแรกได้เปิดสอนชั้นมัธยมปีที่ 4 (ม.4:เทียบเท่าชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ของหลักสูตรปัจจุบัน) จำนวน 1 ห้องเรียน โดยรับนักเรียนสหศึกษาจำนวน  40  คน
ประวัติ
เมื่อเริ่มเปิดทำการสอน ได้ใช้สถานที่บริเวณโรงอาหารของโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์แม่จัน ซึ่งตั้งอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลแม่จัน จังหวัดเชียงราย ได้ใช้สถานที่ดังกล่าวเปิดทำการสอนตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม 2502 ถึงวันที่ 18 พฤษภาคม 2503 จึงได้ย้ายมาสร้างอาคารเรียนชั่วคราวที่บริเวณโรงเรียนบ้านแม่จัน (เชียงแสนประชานุสาสน์) และได้เปิดทำการสอนอยู่ที่นี่ 2 ปีการศึกษา  จากนั้นจึงย้ายมาทำการสอน ณ ที่ทำการปัจจุบัน ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม2505 เป็นต้นมา  ในปีการศึกษา 2520 ได้รับอนุมัติให้เปิดสอนหลักสูตรมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 2 ห้องเรียน คือ แผนการเรียนวิทยาศาสตร์-คณิตศาสตร์  และแผนการเรียนศิลป์-คณิต
โรงเรียนแม่จันวิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 65 หมู่ที่ 3 ตำบลป่าซาง อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย  โดยในระยะแรกมีพื้นที่ ประมาณ  20 ไร่  ซึ่งเป็นพื้นที่สาธารณประโยชน์ของตำบลป่าซาง  ต่อมาได้รับความอนุเคราะห์จากชุมชนในการบริจาคที่ดิน สมาคมผู้ปกครอง-ครู และกรรมการของโรงเรียนร่วมบริจาคเงิน รวมทั้งการใช้งบประมาณปรับปรุง บริเวณโรงเรียน จัดซื้อที่ดินเพื่อขยายพื้นที่ของโรงเรียน  ปัจจุบันโรงเรียนมีพื้นที่ทั้งหมด 75 ไร่ 120 ตารางวา
ซีตา
ซีตา (zeta; ζήτα, ตัวใหญ่ Ζ, ตัวเล็ก ζ) เป็นอักษรกรีกตัวที่ 6 และมีค่าของเลขกรีกเท่ากับ 7
ซีตา (แก้ความกำกวม)
ซีตา (ออกเสียง ซี-ต้า) สามารถหมายถึง
สัญชัยสารถี
สัญชัยสารถี เป็นตัวละครที่ปรากฏในมหาภารตะ เป็นสารถีคนสนิทของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ไว้วางใจได้ ไม่มีบทบาทอะไรในการดำเนินเรื่องมาก แต่ตอนสุดท้าย ระหว่างการรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตร สัญชัยสารถีก็ได้พรจากฤๅษีวยาสผู้เป็นปู่ของทั้งฝ่ายเการพและปาณฑพว่าให้มองเห็นทุกซอกทุกมุมของการรบนั้น และนำมาเล่าให้ท้าวธฤตราษฎร์ฟังถึงความเลวร้ายที่เกิดขึ้น เพราะท้าวธฤตราษฎร์ไม่ยอมห้ามทุรโยธน์ไว้ตั้งแต่แรก ทำให้สงครามบนทุ่งกุรุเกษตรได้บังเกิดขึ้น
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะสายสีน้ำเงิน
รถไฟใต้ดินเทศบาลโยโกฮามะ สายสีน้ำเงิน ระยะทาง 40.4 km เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในนครโยโกฮามะ ดำเนินการโดยสำนักงานขนส่งเทศบาลโยโกฮามะ แบ่งเป็น 2 สายย่อย คือ สาย 1 และสาย 3
โอลิมปิกฤดูร้อน 1924
'''มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 8 ประจำปี ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467)''' จัดขึ้นที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศส
การแข่งขันที่ปารีสครั้งนี้ Harold Abrahams นักกีฬาจากประเทศอังกฤษชนะเลิศการวิ่ง 100 เมตร มีผู้กล่าวว่าเขาใช้ยาที่ชื่อว่า Easton Syrup ซึ่งมีส่วนผสมของสตริกไนน์ และเขาจะไม่ได้รับชัยชนะในครั้งนี้หากมีการตรวจพบในช่วงโอลิมปิกว่าใช้ยาจริง
นักกีฬาว่ายน้ำจากสหรัฐอเมริกา Johnny Weismuller ซึ่งในภายหลังได้เป็นนักแสดงภาพยนตร์ ชนะเลิศการแข่งขันว่ายน้ำ 3 เหรียญทอง และ 1 เหรียญทองแดง
ริ้วขบวนในพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์
การฝึกซ้อมริ้วกระบวน
ในส่วนการซ้อมริ้วกระบวนพระราชอิสริยยศ คณะกรรมการอำนวยการฯ ได้มีฝึกการซ้อมริ้วกระบวนพระราชอิสริยยศขึ้น ได้ฝึกซ้อมในสถานที่จริง และเครื่องประกอบพระราชอิสริยยศจริง โดยมี คณะกรรมการอำนวยการจัดงานฯ ทหารกองเกียรติยศ ทหารรักษาพระองค์ ข้าราชการ ข้าราชบริพาร ข้าหลวง สมาชิกราชสกุล โรงเรียนเตรียมทหาร และโรงเรียนวชิรวุธวิทยาลัย ได้ร่วมเดินฝึกซ้อมริ้วกระบวนพระราชอิสริยยศขึ้น แต่ส่วนริ้วกระบวนเชิญพระสรีรางคาร ในริ้วกระบวนสุดท้ายนั้นทหารม้ารักษาพระองค์ได้ร่วมฝึกซ้อมภายในกองทหารม้าและครั้งต่อไปได้ร่วมฝึกซ้อมในสถานที่จริง ซึ่งจะมี การฝึกซ้อมริ้วกระบวนพระราชอิสริยยศ มีดังนี้
ในการนี้ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งยังทรงเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร มีพระราชบัณฑูร ให้เปลี่ยนท่าเดินแบบสโลว์มาร์ช จากที่ต้องเตะเท้าและค้างจังหวะก้าวที่ใช้ในการซ้อมใหญ่ เป็นการสืบก้าวและไม่ต้องค้างจังหวะก้าว โดยโปรดเกล้าฯ เรียกวิธีเดินแบบนี้ว่า "การเดินเปลี่ยนสูงแบบสืบเท้า"
นอกจากนี้ สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรและทรงร่วมซ้อมขบวนในวันซ้อมใหญ่ พร้อมกันนี้ มีพระราชวินิจฉัยเกี่ยวกับเพลงที่ใช้ในพระราชพิธี ได้แก่ มีพระราชานุญาตให้บรรเลงเพลงปี่พาทย์นางหงส์ ในช่วงเคลื่อนพระโกศจากพระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทไปยังพระยานมาศสามลำคาน ซึ่งในการซ้อมนั้นไม่มีการบรรเลงเพลงใดๆ และมีพระราชประสงค์ให้การบรรเลงเพลงพญาโศกระหว่างพระราชพิธีนั้นใกล้เคียงกับเมื่อครั้งงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีมากที่สุด
ริ้วขบวนที่ 1
ริ้วขบวนที่ 1 เชิญพระยานมาศสามลำคานออกจากพระบรมมหาราชวัง เคลื่อนออกไปตามถนนมหาราช เลี้ยวซ้ายเข้าถนนท้ายวัง ถนนสนามไชย โดยมีพระพรหมมุณี ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดบวรนิเวศวิหาร นั่งบนเสลี่ยงกลีบบัวอ่านพระอภิธรรมนำขบวน ตามด้วยเจ้าพนักงานประโคมดนตรี พระยานมาศสามลำคานประดิษฐานพระโกศ ขนาบด้วยเครื่องอภิรุมชุมสาย และเครื่องสูงทองแผ่ลวด ขบวนเสด็จของพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อครั้งยังทรงเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ขนาบด้วยผู้เชิญเครื่องสูง เครื่องราชอิสริยาภรณ์ อิสริยาภรณ์ เครื่องราชูปโภค และฉลองพระองค์ 4 พระองค์ กับ 13 ท่าน ซึ่งจะร่วมในขบวนเสด็จฯ ตลอดถึงริ้วขบวนที่ 3 ตามด้วยขบวนพระประยูรญาติ นอกจากนี้ ข้าราชการ ทหาร ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ มีนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ นายกรัฐมนตรี และพลเอกอนุพงษ์ เผ่าจินดา ผู้บัญชาการทหารบก เป็นอาทิ ได้เข้าร่วมในริ้วขบวนนี้ด้วย