cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาที่ 1 แห่งเนเปิลส์
ความขัดแย้ง
ผู้ดูแลชาวฮังการีของเจ้าชายอันดราสได้กราบทูลต่อสมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตแห่งฮังการี พระราชชนนีของเจ้าชาย ในเรื่องสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนของเจ้าชาย พระนางและพระเจ้าลอโยชที่ 1 แห่งฮังการี พระราชโอรสองค์ใหญ่ ทรงส่งราชทูตไปยังอาวีญง เพื่อเรียกร้องให้สมเด็จพระสันตะปาปาทรงประกอบพิธีราชาภิเษกให้เจ้าชายอันดราส พระนางจึงเสด็จมายัง "เร็กโน" เพื่อเสริมให้สถานะของเจ้าชายอันดราสมั่นคงมากขึ้น ก่อนเสด็จออกจากฮังการี พระนางแอร์เฌแบ็ตทรงรวบรวมทองคำ 21,000 มาร์ก และเงิน 72,000 มาร์กจากคลังของฮังการี เพราะพระนางทรงพร้อมใช้ทรัพย์จำนวนมากเพื่อซื้อแรงสนับสนุนจากทางสันตะสำนักและขุนนางเนเปิลส์ให้สนับสนุนพระราชโอรส พระนางและข้าราชบริพารเสด็จเทียบท่ามันฟรีดอนยาในฤดูร้อน ค.ศ. 1343 พระนางทรงพบกับพระราชโอรสที่เบเนเวนโต แต่สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาเสด็จไปพบพระนางแอร์เฌแบ็ตที่เมืองซอมนา เวสุเวียนาในวันถัดมา เมื่อทรงพบกับพระสัสสุ สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงสวมมงกุฎเพื่อเน้นย้ำสถานะทางราชวงศ์ของพระนาง
สมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตพร้อมคณะเสด็จเข้าเนเปิลส์ในวันที่ 25 กรกฎาคม เมื่อแรกถึงพระนางแอร์เฌแบ็ตเสด็จเข้าพบสมเด็จพระอัยยิกาเลี้ยงของพระนางโจวันนา แต่สมเด็จพระพันปีหลวงซานเชียแห่งมายอร์กาที่กำลังทรงประชวร ไม่ทรงเข้าไปช่วยเหลือเรื่องของเจ้าชายอันดราสมากนัก สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาไม่ทรงต่อต้านการราชาภิเษกพระสวามีของพระนางอย่างเปิดเผย แต่ในไม่ช้าพระสัสสุก็ทรงตระหนักว่า พระนางโจวันนาใช้วิธีการถ่วงเวลา สมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตเสด็จออกจากเนเปิลส์ไปยังกรุงโรมและส่งทูตไปยังอาวิญง เพื่อเรียกร้องให้สมเด็จพระสันตะปาปาแทรกแซงการราชาภิเษกของเจ้าชายอันดราส เปตราก ซึ่งเยือนเนเปิลส์ในเดือนตุลาคมในฐานะคณะทูตของพระคาร์ดินัล โจวันนี โคลอนนา ได้ประสบพบเห็นว่าอาณาจักรได้เคลื่อนไปสู่ภาวะอนาธิปไตยหลังจากการสิ้นพระชนม์ของกษัตริย์โรแบร์โต เขาบันทึกว่า กลุ่มชนชั้นขุนนางรังแกข่มเหงไพร่ฟ้าในตอนค่ำ และมีการจัดเกมกลาดิเอเตอร์ขึ้นประจำต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาและเจ้าชายอันดราส นอกจากนี้เขายังอ้างว่ามีนักบวชฟรังซิสกัน ผู้หน้าซื่อใจคด อย่างพระโรแบร์โต ที่กุมอำนาจสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ โดยมีการบรรยายว่า เขาเป็น "สัตว์ร้ายสามเท้าที่น่ากลัว เท้าเปล่า หัวโล้น เย่อหยิ่งอหังการเหนือผู้ยากไร้ด้วยความเพลิดเพลินใจ"
เปตรากต้องมามาทำภารกิจให้มีการปล่อยตัวญาติของโคลอนนาที่ถูกคุมขัง คือ พี่น้องปิปินี ซึ่งถูกคุมขังเนื่องจากก่ออาชญากรรมมากมายในค.ศ. 1341 ทรัพย์สินของพวกเขาถูกนำมาแจกจ่ายให้กับเชื้อพระวงศ์และชนชั้นสูงเนเปิลส์ และเปตรากสามารถเกลี้ยกล่อมให้สภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์นิรโทษกรรมแก่พวกเขาได้ สมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตยังทรงประทับอยู่ในกรุงโรม ตระหนักดีว่าความขัดแย้งระหว่างพระคาร์ดินัลผู้ทรงอิทธิพลกับผู้นำชาวเนเปิลส์ ได้เปิดโอกาสให้พระโอรสของพระนางอยู่ในสถานะที่แข็งแกร่งขึ้น เจ้าชายอันดราสไปเข้าฝ่ายกับพี่น้องปิปินีและสัญญาว่าจะให้พวกเขาได้รับอิสรภาพ รายงานของเปตรากทำให้สมเด็จพระสันตะปาปาทรงเชื่อว่า สภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไม่สามารถบริหารอาณาจักรได้อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยทรงเน้นย้ำว่า สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนายังทรงพระเยาว์ สมเด็จพระสันตะปาปาจึงทรงแต่งตั้งพระคาร์ดินัลเอเมอรี เดอ ชาลูส เป็นผู้แทนพระองค์สมเด็จพระสันตะปาปาเข้าทำการฟ้องร้องเรียนรัฐบาล เร็กโน (Regno) ด้วยโองการของพระสันตะปาปาในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1343 คณะทูตของพระนางโจวันนาได้พยายามหลายครั้งที่จะถ่วงเวลาคณะผู้แทนของสมเด็จพระสันตะปาปาที่เดินทางมาจากอาวีญง
การเจรจากันระหว่างพระสัสสุของพระนางกับทางสันตะสำนักทำให้สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงตื่นตระหนก และทรงมีลายพระหัตถ์ถึงสมเด็จพระสันตะปาปาฉบับหนึ่งในวันที่ 1 ธันวาคม ขอให้ทรงหยุดพูดคุยเรื่องของเนเปิลส์กับพวกทูตฮังการี สมเด็จพระสันตะปาปาทรงปรารภถึงเจ้าชายอันดราสว่าเป็น "พระมหากษัตริย์ผู้รุ่งโรจน์แห่งซิชิลี"และเรียกร้องให้จัดพระราชพิธีราชาภิเษกในลายพระหัตถ์เมื่อวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1344 แต่ไม่นานพระองค์ก็ทรงเน้นย่ำถึงสิทธิในการปกครองตามสายโลหิตอันชอบธรรมของพระนางโจวันนา ห้าวันถัดมา สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงเรียกร้องให้สมเด็จพระสันตะปาปาถอนคณะผู้แทนของพระองค์ออกไป และประทานอนุญาตให้พระนางปกครองเพียงลำพัง สมเด็จพระสันตะปาปาทรงตอบในไม่ช้าโดยประกาศว่า สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาจะปกครองราชอาณาจักรแต่เพียงผู้เดียว "ราวกับว่าพระนางเป็นบุรุษ" แม้ว่าพระนางและพระสวามีจะทรงราชบัลลังก์ร่วมกันก็ตาม ในช่วงเวลาเดียวกัน สมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตเสด็จกลับเนเปิลส์ และข้าราชบริพารของเจ้าชายอันดราสแจ้งแก้พระนางแอร์เฌแบ็ตว่า พวกเขาล่วงรู้แผนการที่พยายามลอบปลงพระชนม์เจ้าชาย พระนางตัดสินพระทัยพาพระโอรสเสด็จกลับฮังการี แต่สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนา อักเนสแห่งเปรีกอร์และแคทเทอรีนแห่งวาลัวส์ ร่วมกันเกลี้ยกล่อมพระนาง พระนางโจวันนาและเหล่าพระอัยยิกาของพระนาง (ทั้งสองเป็นน้องสะใภ้ของปู่พระนางโจวันนา) มักจะเกรงว่า เจ้าชายอันดราสอาจจะกลับมายังเนเปิลส์พร้อมกองทัพจากฮังการี สมเด็จพระพันปีหลวงแอร์เฌแบ็ตเสด็จออกจากอิตาลีในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ โดยไม่ให้พระโอรสเสด็จไปด้วย ฝ่ายอ็องเฌอแว็ง ศัตรูทางตอนเหนือของอิตาลีฉวยโอกาสในช่วงที่อ่อนแอของรัฐบาล "เร็กโน" โจวันนีที่ 2 มาร์ควิสแห่งมงแฟราและตระกูลวิสคอนติแห่งมิลานเข้ายึดครองเมืองอเลซซานเดรียและอัสติในแคว้นปีเยมอนเตและดำเนินการทางทหารต่อไปเรื่อยๆ โจมตีเมืองอื่นๆในปีเยมอนเตที่ยังยอมรับในอำนาจการปกครองของสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนา พวกเขาบีบบังคับให้เมืองทอร์โทนา บราและอัลบาให้ยอมจำนนในค.ศ. 1344
สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงเริ่มแจกจ่ายที่ดินขนาดใหญ่ของราชวงศ์แก่ผู้สนับสนุนที่ทรงไว้วางพระทัยที่สุด หนึ่งในนั้นมี โรแบร์โต เด คาบานนี ซึ่งมีเสียงเล่าลือว่าเป็นคู่รักของพระนาง การแจกจ่ายที่ดินของพระนางโจวันนาทำให้สมเด็จพระสันตะปาปาทรงโกรธเคือง โดยทรงตรัสเป็นนัยว่า พระองค์ทรงพร้อมที่จะสนับสนุนบทบาทในการบริหารรัฐของเจ้าชายอันดราส สมเด็จพระสันตะปาปาทรงสั่งให้พระคาร์ดินัลเอเมอรี เดอ ชาลูส เดินทางไปยังเนเปิลส์อย่างไม่รอช้า ชาลูสเดินทางถึงเนเปิลส์ในวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1344 พระนางโจวันนามีพระราชประสงค์ที่จะกล่าวสัตย์สาบานจงรักภักดีต่อสมเด็จพระสันตะปาปาเพียงลำพังอย่างส่วนพระองค์ แต่ผู้แทนพระสันตะปาปากลับไม่ยินยอมตามข้อเรียกร้องของพระนาง พระนางโจวันนาต้องทรงสาบานว่าจะเชื่อฟังพร้อมกับพระราชสวามีในลักษณะพิธีทางการ พระนางโจวันนาทรงพระประชวร และด้วยทรงประชวรทำให้เจ้าชายอันดราสสามารถให้พี่น้องปิปินีได้รับอิสรภาพได้สำเร็จ แต่การกระทำของพระองค์ทำให้ขุนนางเนเปิลส์โกรธเคือง วันที่ 28 สิงหาคม ผู้แทนสมเด็จพระสันตะปาปาได้รับรองพระนางโจวันนาอย่างเป็นทางการในฐานะรัชทายาทแห่งเนเปิลส์ แต่พระนางต้องยอมรับสิทธิของรัฐพระสันตะปาปาในการบริหารอาณาจักร ชาลูสยุบสภาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์และแต่งตั้งข้าราชการกลุ่มใหม่เพื่อปกครองแว่นแคว้น อย่างไรก็ตาม ข้าราชสำนักของราชวงศ์ได้เพิกเฉยต่อคำสั่งของผู้แทน และสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงปฏิเสธที่จะจ่ายบรรณาการรายปีให้แก่สันตะสำนัก โดยทรงตรัสว่า พระนางทรงถูกลิดรอนสิทธิ์จาก "เร็กโน"
พระคาร์ดินัลตาแลร็อง-เปรีกอร์ และทูตของพระนางโจวันนานำโดย ลุยจิแห่งดูราซโซ เรียกร้องให้สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ปลดผู้แทนพระองค์สันตะปาปา ซึ่งเขาเต็มใจที่จะสละตำแหน่งด้วยเช่นกัน หลังจากพระเจ้าฟีลิปที่ 6 แห่งฝรั่งเศสเข้าแทรกแซงคณะผู้แทนพระสันตะปาปา ทำให้พระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ตัดสินพระทัยเรียกตัวเขากลับ โดยประกาศว่าสมเด็จพระราชินีนาถพระชันษา 18 พรรษา บรรลุนิติภาวะภายใต้การอุปถัมภ์ของคณะผู้แทนในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1344 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1345 พระสันตะปาปาทรงออกตราสารพระสันตะปาปาห้ามไม่ให้ ฟิลิปปาแห่งคาทาเนียกับเครือญาติของนางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการเมือง ซึ่งพวกเขาเป็นผู้ที่พระนางโจวันนาไว้วางพระทัยที่สุด และพระองค์ทรงเปลี่ยนตัวผู้แทนจากพระคาร์ดินัลชาลูสมาเป็นกีโญม ลามี บิชอปแห่งชาทร์ เพื่อทำให้สมเด็จพระสันตะปาปาหายขุ่นเคืองพระทัย ทำให้พระนางโจวันนาตัดสินพระทัยประนีประนอมกับเจ้าชายอันดราสและคืนความสัมพันธ์ของคู่สมรส ไม่นานนัก พระนางก็ทรงพระครรภ์
ในขณะที่สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงสั่งให้รีฟอซ ดากูลต์ ข้าราชการผู้ใหญ่แห่งพรอว็องส์ ยกทัพโจมตีปีเยมอนเต ชาวเมืองชิเอรีและเจียโคโมแห่งซาวอยและอาเคียเข้าร่วมกองทัพของพรอว็องส์ พวกเขายึดครองเมืองอัลบาในฤดูใบไม้ผลิ แต่โจวันนีที่ 2 มาร์ควิสแห่งมงแฟราและตระกูลวิสคอนติ รวบรวมกองทัพใกล้เมืองชิเอรีและได้ชัยชนะเหนือกองทัพของดากูลต์ในยุทธการที่กาเมนาริโอในวันที่ 23 เมษายน ดากูลต์ตายในสมรภูมิและเมืองชิเอรียอมจำนนต่อผู้ชนะ
ความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระราชินีนาถโจวันนากับสมเด็จพระสันตะปาปาเริ่มตึงเครียด พระนางทรงเริ่มเข้าไปจัดการที่ดินของราชวงศ์และเพิกเฉยต่อข้อเรียกร้องของสมเด็จพระสันตะปาปา ในวันที่ 10 มิถุนายน สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 เรียกร้องให้พระนางหยุดขัดขวางการประกอบพิธีราชาภิเษกของเจ้าชายอันดราส แต่พระนางทรงตั้งพระทัยอย่างแน่วแน่ที่จะกีดกันพระสวามีออกจากการบริหารกิจการของรัฐ ตามบันทึกของเอลิซาเบธ แคสทีน นักประวัติศาสตร์ ระบุว่า พระนางทรงตอบว่าพระนางทรงอยู่ในสถานะที่ดีที่สุดที่จะดูแลผลประโยชน์ให้แก่สวามีของพระนางเอง นั้นหมายความว่า "ความเข้าใจเกี่ยวกับบทบาททางเพศของชีวิตสมรส" ของพระนางนั้นผิดปกติ ในวันที่ 9 กรกฎาคม สมเด็จพระสันตะปาปาทรงประกาศว่าพระองค์อาจจะบัพพาชนียกรรมพระนางออกจากศาสนา ถ้ายังคงโอนย้ายยุ่งเกี่ยวกับที่ดินราชวงศ์อยู่ สมเด็จพระพันปีหลวงซานเชียสิ้นพระชนม์ในวันที่ 28 กรกฎาคม ไม่นาน สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงละทิ้งพระสวามีของพระนาง มีข่าวลือว่าเกิดเรื่องอื้อฉาวกันระหว่างพระนางโจวันนากับลุยจิแห่งตารันโต แพร่หลายไปทั่วเนเปิลส์ แต่ความไม่ซื่อสัตย์ในชีวิตสมรสของพระนางก็ไม่ได้ถูกพิสูจน์ความจริง สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 6 ตัดสินใจจัดพิธีราชาภิเษกให้เจ้าชายอันดราสและทรงกำชับให้พระคาร์ดินัลชาลูสประกอบพิธี
เมื่อได้ยินการกลับคำพูดของสมเด็จพระสันตะปาปา กลุ่มผู้สมรู้ร่วมคิดมีความมุ่งมั่นที่จะขัดขวางพิธีราชาภิเษกของอันดราส ระหว่างเสด็จไปล่าสัตว์ที่อแวร์ซาในค.ศ. 1345 เจ้าชายอันดราสเสด็จออกจากห้องบรรทมในกลางดึกคาบเกี่ยวระหว่างวันที่ 18 และ 19 กันยายน และตามแผนของกลุ่มผู้สมรู้ร่วมคิด คนรับใช้ผู้ทรยศได้ปิดประตูเบื้องหลังเจ้าชายไว้ และทรงอยู่ร่วมกับพระนางโจวันนาให้ห้องบรรทมของพระนางเอง และการต่อสู้ที่น่ากลัวได้เกิดขึ้น เจ้าชายอันดราสทรงปกป้องพระองค์เองอย่างดุเดือดและทรงร้องขอความช่วยเหลือ ในที่สุดเจ้าชายก็หมดกำลัง ทรงถูกรัดพระศอด้วยเชือก และถูกเหวี่ยงลงมาจากหน้าต่างโดยเชือกที่รัดอยู่ที่พระคุยหฐานของพระองค์ อิโซลเดอ ซึ่งเป็นพยาบาลของเจ้าชายอันดราส ได้ยินเสียงร้อง และวิ่งเข้ามาซึ่งเสียงร้องของเธอทำให้ฆาตกรหนีออกไป เธอนำพระศพของเจ้าชายไปที่โบสถ์ และอยู่กับพระศพจนถึงเช้าด้วยความโศกเศร้า เมื่ออัศวินฮังการีมาถึง เธอบอกพวกเขาทุกอย่างเป็นภาษาบ้านเกิด เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ความจริง และในไม่ช้าพวกอัศวินได้ออกจากเนเปิลส์และเดินทางไปกราบทูลกษัตริย์ฮังการีทุกอย่าง ความเห็นต่างๆ ถูกแบ่งออก บ้างก็ว่าพระราชินีนาถมีส่วนร่วมจริงจังในการวางแผนปลงพระชนม์ สำหรับบางคนมองว่า พระนางทรงยุยงให้เกิดการฆาตกรรม สำหรับความเห็นบางคน เช่น เอมิล-กีโญม ลีโอเนิร์ด อธิบายว่า การมีส่วนร่วมของโจวันนาในแผนการยังไม่ถูกพิสูจน์ว่าเป็นจริง
สมเด็จพระราชินีนาถโจวันนาทรงแจ้งต่อสันตะสำนัก รวมถึงหลายๆ รัฐในยุโรปเกี่ยวกับการฆาตกรรม โดยแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์พระนางผ่านจดหมาย แต่ข้าราขบริพารสหายวงในของพระนางถูกมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด ในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1345 พระนางมีประประสูติกาลพระราชโอรส คือ เจ้าชายคาร์โล มาร์แตล เป็นบุตรที่ประสูติหลังมรณกรรมของบิดา ทารกได้รับการประกาศเป็นดยุกแห่งคาลาเบรียและเจ้าชายแห่งซาเลอโน ในวันที่ 11 ธันวาคม ค.ศ. 1346 ในฐานะรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์เนเปิลส์
วอลเดน
วอลเดน (Walden) หนังสือที่รู้จักกันมากเล่มหนึ่ง เขียนโดย เฮนรี เดวิด ทอโร ชาวอเมริกัน วอลเดนได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1854 พูดถึงการกลับไปใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแนบชิดกับธรรมชาติ กลับไปหาคุณค่าดั้งเดิมของหยาดเหงื่อและการใช้แรงงาน เป็นบันทึกเรื่องราวและรายละเอียดการใช้ชีวิตของทอโรในช่วงเวลาที่เขาอาศัยอยู่ที่กระท่อมที่สร้างขึ้นด้วยตัวเองบริเวณชายป่าชานเมืองริมสระน้ำวอลเดน ซึ่งเป็นที่ดินของ ราล์ฟ วอลโด เอเมอร์สัน กวีผู้มีชื่อเสียง เพื่อนของทอโร ในเมืองคองคอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์ ทอโรไม่ได้มีจุดประสงค์ในการใช้ชีวิตอย่างสันโดษ เขาได้ต้อนรับผู้มาเยือนและออกไปเยี่ยมผู้อื่น และอยู่ไม่ไกลจากบ้านของครอบครัว สิ่งที่เขาหวังคือการทำความเข้าใจชีวิตอย่างเป็นรูปธรรม การใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและไม่ฟุ่มเฟือยก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการด้วยเช่นกัน
เทศบาลตำบลเกษไชโย
เทศบาลตำบลเกษไชโย เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลไชโย ในอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดไชโยวรวิหาร เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลเกษไชโยที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2506 ก่อนที่ต่อมาจะยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลตำบลเกษไชโยมีประชากรทั้งหมด 2,765 คน
ต่อมาในวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 สภาตำบลไชโยได้ยุบรวมกับพื้นที่เทศบาลตำบลเกษไชโย เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับเทศบาลตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน จึงรับพื้นที่สภาตำบลไชโยมาทั้งหมด 5.749 ตารางกิโลเมตร จากพื้นที่สุขาภิบาลเดิมมีพื้นที่ 0.750 ตารางกิโลเมตร ปัจจุบันจึงมีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 6.499 ตารางกิโลเมตร
เทศบาลตำบลเกษไชโยเป็นที่ตั้งของวัดสำคัญในจังหวัดอ่างทอง ได้แก่ วัดไชโยวรวิหาร เดิมเป็นวัดราษฏร์โบราณ ซึ่งต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 4 สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ได้สร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่เป็นปูนขาวไม่ปิดทองไว้กลางแจ้ง ณ วัดแห่งนี้ ในสมัยรัชกาลที่ 5 พระองค์ได้เสด็จมานมัสการและโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดไชโยใน พ.ศ. 2430 สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่งและมีโรงพยาบาลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลไชโย
นากทะเล
นากทะเล (Sea otters; ) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล ประเภทหนึ่งโดยอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งตอนเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในวัยเจริญพันธุ์จะมีน้ำหนักประมาณ 14–45 กิโลกรัม (31–99 ปอนด์) นากทะเลเป็นสัตว์ในวงศ์เพียงพอน (Mustelidae) ชนิดหนึ่ง และเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่มีขนาดเล็กที่สุดอีกด้วย นากทะเลนั้นไม่เหมือนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเลทั่วไปเพราะมีฉนวนกันความร้อนด้วยขนที่หนาแน่น จึงทำให้นากทะเลสามารถหาอาหารในทะเลเป็นเวลานาน ๆ ได้
นากทะเลจะอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่ง โดยจะดำดิ่งสู่พื้นทะเลเพื่อหาอาหาร อาหารที่ชอบคือ สาหร่ายทะเล (ถ้าเป็นสาหร่ายเคลท์จะชอบมาก) เม่นทะเล หอยต่าง ๆ กุ้งบางชนิด และปลาบางชนิด นอกจากนี้นากทะเลยังเป็นสัตว์ที่สามารถวัดความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่ได้อีกด้วย ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าพฤติกรรมการกินอาหารของนากทะเลที่ใช้หินทุบเปลือกหอยบนหน้าอกตัวเองนั้นเป็นพฤติกรรมที่มีมานานเป็นระยะเวลานับหลายล้านปี ตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยถือว่าเป็นพฤติกรรมการกินอาหารที่พัฒนาขึ้นมาจากการกินหรือหาอาหารทั่วไปของสัตว์โลก และเป็นสัตว์ทะเลชนิดแรกที่มีพัฒนาการเช่นนี้ โดยการสังเกตพฤติกรรมแม้แต่ลูกนากทะเลกำพร้าในสถานที่เลี้ยงก็ยังพบว่ามีพฤติกรรมเช่นนี้
ในอดีตจำนวนนากทะเลอยูที่ประมาณ 150,000–300,000 ตัว แต่ในช่วงปี ค.ศ. 1741–1911 ได้ถูกล่าเพื่อเอาขน จนทำให้เหลือเพียง 1,000–2,000 ตัว ต่อมามีสนธิสัญญาระหว่างประเทศในการห้ามล่า และให้อนุรักษ์นากทะเล จึงส่งผลให้จำนวนนากทะเลเพิ่มขึ้น ซึ่งถือเป็นความสำเร็จในการอนุรักษ์นากทะเล อย่างไรก็ตามในปัจจุบันจำนวนนากทะเลได้ลดลงอีกครั้ง นากทะเลจึงถือเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทางทะเลที่ใกล้สูญพันธุ์
ฟาบีอาน ฮัมบือเชิน
ฟาบีอาน ฮัมบือเชิน (Fabian Hambüchen) เกิดวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1987 ที่เมืองแบร์กิชกลัดบัค รัฐนอร์ทไรน์-เว็สท์ฟาเลิน เป็นนักยิมนาสติกชาวเยอรมัน
ฮัมบือเชินเป็นนักกีฬาชาวเยอรมันที่อายุน้อยที่สุดที่ลงแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ เขาได้อันดับ 7 ประเภทบาร์เดี่ยว และอันดับ 8 ประเภททีม หลังจากนั้นเขาได้รับเหรียญ 5 เหรียญจากการแข่งขันเวิลด์แชมเปียนชิปส์ และ 6 เหรียญจากยูโรเปียนแชมเปียนชิปส์ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 ที่กรุงปักกิ่ง เขาได้รับเหรียญทองแดง ประเภทราวเดี่ยว
เฟเดริโก คาตูไบ
เฟเดริโก คาตูไบ (Federico Catubay)นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2523 ที่ เมืองลาบาโซน จังหวัดซัมบัวงาเหนือ ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 37 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 11) เสมอ 3 แพ้ 14
ประวัติ
คาตูไบขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 26 เมษายน พ.ศ. 2544 ชนะคะแนน โอลิกาโร อมเปีย จากนั้นขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นมินิมัมเวท WBC เมื่อ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2546 แพ้คะแนน โอเล่ห์ดง ศักดิ์เสมอชัย จากนั้น มาชิงแชมป์โลกเยาวชนรุ่นไลท์ฟลายเวท WBC แพ้คะแนน สาลิกาเล็ก อ.เอกรินทร์ เมื่อ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 จากนั้นไปชกชนะคะแนน โย ซัมชอยและยูรา ดิมาร์ ที่เกาหลีใต้ และขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นฟลายเวทเมื่อ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2547 ชนะน็อค เจอรี่ ปาฮายาไฮ ยก 10 ได้แชมป์มาครอง จากนั้นไปชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทที่ว่างที่ออสเตรเลียเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ฮุสเซน ฮุสเซน ยก 3 แล้วมาชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 แพ้น็อค ประมวนศักดิ์ โพธิ์สุวรรณ ยก 7 ต่อมา คาตูไบไปชกชนะน็อค มาซายูกิ ฟูจิกาเกะ ยก 10 ที่ญี่ปุ่น แล้วจึงได้ชิงแชมป์ OPBF รุ่นฟลายเวทที่ว่าง แพ้คะแนน โนริยูกิ โคมัตสึ เมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทก็เป็นฝ่ายแพ้คะแนน อีริค บาร์เซโลนา เมื่อ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2550 ชิงแชมป์ IBF ออสเตรเลียรุ่นซูเปอร์ฟลายเวทที่ว่าง แพ้น็อค วิค ดาร์ชิเนียน ยก 12 เมื่อ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2550 นอกจากนั้น คาตูไบเคยชกชนะคะแนน นรินทร์เดช ศักดิ์ชาตรี และชนะน็อค ศิริชัย เอกชุมพล ยก 8 เมื่อ พ.ศ. 2551 ที่ ฟิลิปปินส์
คาตูไบมีโอกาสชิงแชมป์ระดับภูมิภาคอีก 3 ครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด คือ ชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวท แพ้คะแนนสด ปูนนกอินทรียิมเมื่อ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ชิงแชมป์ WBO เอเชียเฉพาะกาลรุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 แพ้คะแนน แองกี แองโกตา และชิงแชมป์เยาวชน WBO รุ่นซูเปอร์ฟลายเวทเมื่อ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แพ้น็อค ดาเนียล โรซาส ยก 6 และขึ้นชกตัดเชือกเพื่อหาผู้ชนะไปชิงแชมป์โลกรุ่นซูเปอร์ฟลายเวท IBF อีก 2 ครั้ง ใน พ.ศ. 2552 แพ้คะแนน ฮวน อัลเบอร์โต โรซาส และใน พ.ศ. 2553 แพ้คะแนน โรดรีโก เกอร์เรโร หลังจากที่ชกแพ้โรซัสแล้ว คาตูไบก็แขวนวมไป
เขตมิสซังจันทบุรี
เขตมิสซังจันทบุรี เป็นมุขมณฑลโรมันคาทอลิกในประเทศไทยในภาคตะวันออกครอบคลุมพื้นที่เขตปกครอง 8 จังหวัด ประกอบด้วย จันทบุรี ตราด ฉะเชิงเทรา (บางส่วน) นครนายก (ยกเว้น อำเภอบ้านนา) ชลบุรี ปราจีนบุรี ระยอง สระแก้ว มีอาสนวิหารพระนางมารีอาปฏิสนธินิรมล เป็นอาสนวิหารประจำเขตมิสซัง มุขนายกมิสซังโรมันคาทอลิกจันทบุรี ตำแหน่งประมุของค์ปัจจุบันได้ว่างลง หลังจากที่ พระคุณเจ้าซิลวีโอ สิริพงษ์ จรัสศรี ได้รับแต่งตั้งให้ไปปกครอง เขตมิสซังราชบุรี ตั้งแต่วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ.2023
เมืองคอบ
คอบ (ຄອບ) ตั้งอยู่เหนือสุดของแขวงไชยบุรี ห่างจากเทศบาลไปทางทิศตะวันตกประมาณ 255 กิโลเมตร เมืองคอบเป็นเมืองที่จัดอยู่ในสี่เมืองเหนือของแขวงไชยบุรี ทิศเหนือติดกับเมืองปากทา กั้นด้วยแม่น้ำโขง ทิศตะวันออกติดกับเมืองเชียงฮ่อน แขวงไชยบุรี ส่วนทิศตะวันตกและทิศใต้ ติดกับจังหวัดเชียงราย ประเทศไทย เป็นหนึ่งในสี่เมืองของแขวงไชยบุรีที่มีชายแดนติดต่อกับประเทศไทย
เขตมิสซังจันทบุรี
สำนักมิสซังคาทอลิกจันทบุรี ปัจจุบันตั้งอยู่เลขที่ 21/3 หมู่ 1 ตำบลสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี
เมืองคอบ
ในสมัยที่ประเทศลาวมีเขตพิเศษ 2 แห่งคือ เขตพิเศษไชยสมบูรณ์กับเขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงสา เมืองคอบตั้งอยู่ในเขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงสา ต่อมา หลังจากเขตพิเศษเชียงฮ่อน-หงสาถูกยุบ เมืองคอบจึงเป็นเมืองหนึ่งของแขวงไชยบุรี เมืองคอบเป็นเมืองที่มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำคอบไหลผ่านกลางเมืองก่อนลงสู่แม่น้ำโขง
เขตมิสซังจันทบุรี
ประวัติ
มิสซังจันทบุรีแต่เดิมเป็นส่วนหนึ่งของมิสซังกรุงเทพฯ ได้แยกเป็นมิสซังใหม่ขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1944 มีชื่อว่ามิสซังจันทบุรี มีพื้นที่ประมาณ 34,000 ตร.กม. รวม 7 จังหวัด ได้แก่ ตราด จันทบุรี ระยอง ชลบุรี ฉะเชิงเทรา นครนายก สระแก้ว และปราจีนบุรี สำหรับ จังหวัดฉะเชิงเทราฝั่งขวาของแม้น้ำบางปะกงเป็นของมิสซังกรุงเทพฯ และที่จังหวัดนครนายก อำเภอบ้านนาเป็นของมิสซังกรุงเทพฯ
พระคุณเจ้าเรอเน แปร์รอส ได้ทำการอภิเษกคุณพ่อยาโกเบ แจง เกิดสว่าง เป็นมุขนายกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ที่โบสถ์คาทอลิกนักบุญฟิลิปและยากอบ หัวไผ่ ทั้งนี้เพราะพระคุณเจ้าเรอเน แปร์รอส ได้เป็นผู้อบรมพระคุณเจ้าแจง เกิดสว่าง ตั้งแต่สมัยเป็นเณรใหญ่ และได้รับศีลบวชเป็นบาทหลวงจากพระคุณเจ้าเองในวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1910 พระคุณเจ้าแจง เกิดสว่าง เป็นมุขนายกชาวไทยองค์แรก และมีบาทหลวงจำนวน 16 องค์ เป็นผู้ร่วมงานที่เป็นคนไทยทั้งหมด
มุขนายกมิสซังจันทบุรี
== โรงเรียนคาทอลิกในเขตมิสซังจันทบุรี ==
สถิติ
สถิติมิสซังโรมันคาทอลิกจันทบุรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2554 - 2559 มีดังนี้
เสืออากาศ
เสืออากาศ คือ นักบินขับไล่ที่ยิงเครื่องบินข้าศึกตก 5 ลำขึ้นไป
ได้มีแนวคิดเริ่มใช้คำว่า "เสืออากาศ" ในปี ค.ศ. 1915 ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งจนถึงปัจจุบัน
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย
มหาวิทยาลัยเทคโนอินเดีย (টেকনো ইন্ডিয়া ইউনিভার্সিটি; Techno India University, TIU) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชนตั้งอยู่ในปริมณฑลของนครโกลกาตา เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนที่จัดตั้งขึ้นภายใต้กฎหมายของรัฐเบงกอลตะวันตกเป็นแห่งแรก วิทยาเขตตั้งอยู่ในเมืองพิธานนคร (বিধাননগর) วิทยาเขตที่สองอยู่ระหว่างการก่อสร้างที่เมืองโชกาย (জোকায়) มมตา บาเนอร์จี (মমতা বন্দ্যোপাধ্যায়) มุขยมนตรีของรัฐเบงกอลตะวันตก ทำพิธีเปิดมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2555
มหาวิทยาลัยนี้มีเจ้าของคือกลุ่มเทคโนอินเดียแห่งโกลกาตา ซึ่งเป็นกลุ่มการจัดการสถาบันการศึกษาชั้นนำในภาคตะวันออกของอินเดีย กลุ่มนี้มีมหาวิทยาลัยอีกแห่งในเมืองศิลัม (শিলং) คือมหาวิทยาลัยเทคโนโกลบอล (টেকনো গ্লোবাল ইউনিভার্সিটি)
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้
ในวิทยาการคอมพิวเตอร์ ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้ (self-balancing binary search tree) คือต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่สามารถรักษาความสูง (จำนวนชั้นที่อยู่ต่ำกว่าราก) ของตนให้เตี้ยอยู่ตลอดเวลา เพื่อทำให้การค้นหาข้อมูล การใส่ข้อมูล การลบข้อมูลในต้นไม้ทำได้อย่างมีประสิทธิภาพอยู่เสมอ แม้จะมีต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้บางแบบ เช่นต้นไม้สเปลย์ ซึ่งไม่ได้ปรับให้ต้นไม้เตี้ยตลอดเวลาแต่ประสิทธิภาพเมื่อวิเคราะห์แบบถัวเฉลี่ยได้ประสิทธิภาพเท่ากัน
โครงสร้างข้อมูลที่นิยมในการอิมพลีเมนต์ต้นไม้ลักษณะนี้ยกตัวอย่างเช่น ต้นไม้เอวีแอล, ต้นไม้แดงดำ, ต้นไม้สเปลย์ เป็นต้น
อุมัร
ในรัชสมัยของอุมัร รัฐเคาะลีฟะฮ์ได้ขยายในอัตราที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยพิชิตจักรวรรดิซาเซเนียนและพื้นที่มากกว่าสองในสามของจักรวรรดิไบแซนไทน์ การโจมตีของพระองค์ต่อจักรวรรดิซาเซเนียนก่อให้เกิดการพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียภายในเวลาไม่เกินสองปี (642–644) ตามข้อมูลจากธรรมเนียมยิว อุมัรหยุดการห้ามชาวยิวของชาวคริสต์ และอนุญาตให้พวกเขาเดินทางไปเยรูซาเลมเพื่อทำพิธีตามศาสนาของตนเองได้ อุมัรถูกลอบสังหารจากทาสชาวเปอร์เซียนามอะบูลุอ์ลุอะฮ์ ฟีรูซใน ค.ศ. 644
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้
ภาพรวม
การดำเนิการกับต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคส่วนใหญ่ไม่ว่าจะเป็นการค้นหาข้อมูล การใส่ข้อมูล การลบข้อมูล ประสิทธิภาพของการดำเนินการนั้นล้วนขั้นอยู่กับความสูงของต้นไม้ ดังนั้นการรักษาให้ต้นไม้นั้นมีประสิทธิภาพในการดำเนินการดี นั่นคือการลดความสูงของต้นไม้ลงเท่าที่จะทำได้ โดยต้นไม้ทวิภาคที่มีความสูง h จะมีปมได้ไม่เกิน 20+21+···+2h = 2h+1-1 ปม หากต้นไม้มี n ปม และมีความสูง h จะได้ว่า:
อุมัร
นักประวัติศาสตร์โดยทั่วไปมองอุมัรเป็นหนึ่งในเคาะลีฟะฮ์มุสลิมที่มีอำนาจและอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ โดยฝ่ายซุนนียกย่องเขาเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่และมีคุณธรรมของอิสลาม และบางฮะดีษระบุเขาเป็นเศาะอาบะฮ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนที่สอง (รองจากอะบูบักร์) ส่วนฝั่งชีอะฮ์สิบสองอิมามมองเขาในแง่ลบ
ชีวิตช่วงต้น
อุมัรเกิดในที่มักกะฮ์ จากตระกูลอะดี ซึ่งรับผิดชอบในอนุญาโตตุลาการระหว่างชนเผ่า ในวัยเด็ก เขาเคยเลี้ยงอูฐของพ่อในพื้นที่ราบใกล้มักกะฮ์ พ่อผู้มีอาชีพพ่อค้ามีชื่อเสียงในด้านความเฉลียวฉลาดในชนเผ่าของเขา อุมัรเคยกล่าวว่า: "อัลค็อฏฏอบ พ่อของผม เป็นผู้ชายที่โหดเหี้ยม เขาเคยใช้ให้ผมทำงานหนัก ถ้าผมไม่ทำงาน เขาก็จะตีผม และเขาใช้งานผมจนเหนื่อย"
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้
ภาพรวม
ดังนั้น :
อุมัร
ชีวิตช่วงต้น
อุมัรเรียนรู้การอ่านและเขียนในวัยเด็ก แม้ว่าการรู้หนังสือไม่เป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในอาระเบียก่อนอิสลาม ตอนโตขึ้น เขารักบทกวีและวรรณกรรม แม้จะไม่ใช่นักกวีก็ตาม รายงานจากธรรมเนียมของกุร็อยช์ ตอนอยู่ในช่วงวัยรุ่น อุมัรเรียนรู้ในด้านศิลปะการต่อสู้, การขี่ม้า และมวยปล้ำ เขามีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง และเป็นนักมวยปล้ำที่มีชื่อเสียง เขายังเป็นนักพูดที่มีพรสวรรค์ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ชี้ขาดระหว่างชนเผ่าต่าง ๆ ต่อจากพ่อ
อุมัรกลายเป็นพ่อค้าและเดินทางไปยังโรมและเปอร์เซีย โดยได้พบนักวิชาการหลายคน และวิเคราะห์สังคมในโรมันกับเปอร์เซีย แต่ตอนเป็นพ่อค้ากลับไม่ประสบความสำเร็จ เขาชอบดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เหมือนกับคนอื่น ๆ ในช่วงก่อนเข้ารับอิสลาม
ต่อต้านอิสลาม
ใน ค.ศ. 610 มุฮัมมัดเริ่มเผยแผ่หลักคำสอนของอิสลาม อย่างไรก็ตาม อุมัรต่อต้านอิสลามเหมือนกันคนอื่น ๆ ในมักกะฮ์และถึงกับขู่ว่าจะฆ่ามุฮัมมัด เขาตัดสินใจที่จะปกป้องศาสนาพหถเทวนิยมแบบดั้งเดิมของอาระเบีย เขายืนหยัดและต่อต้านมุฮัมมัดอย่างโหดร้าย และมีชื่อเสียงอย่างมากในการกดขี่มุสลิม เขาแนะนำให้ฆ่ามุฮัมมัด เขาเชื่อมั่นในความเป็นเอกภาพของเผ่ากุร็อยช์อย่างมั่นคง และมองความเชื่อใหม่ของอิสลามเป็นสาเหตุในความแตกแยกและความร้าวฉาน
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้
ภาพรวม
แต่หากไม่มีการปรับสมดุลของต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคแล้ว จะมีบางกรณีที่ทำให้ความสูงของต้นไม้มีค่าเท่ากับจำนวนปม ยกตัวอย่างเช่นหากใส่ข้อมูลที่ผ่านการเรียงลำดับเข้าไปในต้นไม้แล้ว ลักษณะของต้นไม้จะดูเหมือนกับรายการโยงที่มี n ปมเสียมากกว่า ในเชิงเปรียบเทียบหาก n = 1,000,000 ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่ไม่ได้ปรับสมดุลอาจมีความสูงถึง 1,000,000 เปรียบเทียบกับต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่ปรับสมดุลเพื่อลดความสูงแล้วนั้นจะมีความสูงไม่เกิน
อุมัร
ต่อต้านอิสลาม
ในช่วงที่มีการกดขี่ มุฮัมมัดสั่งให้ผู้ติดตามบางส่วนอพยพไปยังอะบิสซิเนีย เมื่องมุสลิมกลุ่มเล็กอพยพออกไปแล้ว อุมัรเริ่มกังวลต่อความเป็นเอกภาพของกุร็อยช์ในอนาคต และตัดสินใจลงมือลอบสังหารมุฮัมมัด
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้
การนำมาใช้งาน
ต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้มีประโยชน์อย่างมากสำหรับโครงสร้างข้อมูลที่ต้องการเรียงลำดับอยู่ตลอดเวลา (เมื่อใส่ข้อมูลใหม่เข้าไปก็สามารถใส่ได้อย่างรวดเร็ว) ตัวอย่างเช่นแถวคอยลำดับความสำคัญ หรือนำมาใช้เป็นแถวลำดับแบบจับคู่หรือพจนานุกรม โดยใส่แต่ละคู่ (คีย์-ข้อมูล) ลงไปในต้นไม้แล้วเรียงลำดับตามค่าคีย์ ดังที่ได้กล่าวมาจะเห็นได้ว่าลักษณะคุณประโยชน์ของต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่มีโครงสร้างปรับสมดุลเองได้นั้นจะคล้ายคลึงกับตารางแฮช
อุมัร
เข้ารับอิสลามและรับใช้มุฮัมมัด
อุมัรเข้ารับอิสามใน ค.ศ. 616 หนึ่งปีหลังการอพยพไปยังอะบิสซีเนีย เรื่องราวนี้พบใน Sīrah ของอิบน์ อิสฮาก ว่า ขณะที่เขากำลังเดินทางไปฆ่ามุฮัมมัด อุมัรพบกับนัอัยม์ อิบน์ อับดุลลอฮ์ เพื่อนใกล้ชิดของอุมัรผู้เข้ารับอิสลามอย่างลับ ๆ เมื่ออุมัรบอกเขาว่าตนจะไปฆ่ามุฮัมมัด นุอัยม์จึงบอกว่า “...โอ้ อุมัร! เจ้าคิดว่าบะนูอับดุลมะนาฟจะปล่อยให้เจ้าวิ่งหนีทั้งเป็นเมื่อเจ้าได้สังหารมุฮัมมัด ลูกชายของพวกเขาหรือ? ทำไมเจ้าไม่กลับบ้านและจัดการให้เสร็จก่อนเล่า?"
นุอัยม์บอกอุมัรให้ไปสอบปากคำคนในบ้านของเขา เนื่องจากน้องสาวกับสามีของเธอแอบเข้ารับอิสลาม ก่อนเข้าบ้าน อุมัรพบน้องสาวกับน้องเขย ซะอีด อิบน์ ซัยด์ (ลูกพี่ลูกน้องของอุมัร) อ่านโองการในซูเราะฮ์ฏอฮอจากกุรอาน เขาเริ่มทะเลาะกับน้องเขย เมื่อน้องสาวพยายามช่วยสามี เขาก็เริ่มทะเลาะกับเธอ แต่ทั้งคู่ยังคงตอบว่า "เจาอาจฆ่าเรา แต่เราจะไม่ยอมละทิ้งอิสลาม" หลังได้ยินประโยคนี้ อุมัรตบหน้าน้องสาวอย่างแรงจนเลือดไหลออกทางปาก จากนั้นเขาจึงรู้สึกผิดแล้วใจเย็นลง และถามให้น้องสาวเอาสิ่งที่เธออ่านให้เขาดู เธอจึงตอบว่า "เจ้ายังไม่สะอาด และคนที่ไม่สะอาดไม่สมควรแตะต้องคัมภีร์" เขายื่นกราน แต่น้องสาวไม่อนุญาตให้เขาแตะจนกว่าจะชำระล้างร่างกายก่อน อุมัรจึงไปชำระร่างกายแล้วเริ่มอ่านโองการในอัลกุรอาน ซูเราะห์ฏอฮา อายะห์ที่1-6 (กุรอาน 20:1-6) เขาร่ำไห้และประกาศว่า "แน่แท้ นี่คือพระดำรัสจากอัลลอฮ์ ข้อขอปฏิญาณว่ามุฮัมมัดคือศาสทูตของอัลลอฮ์" หลังได้ยินสิ่งนี้ ค็อบบาบจึงออกจากที่ซ่อนและบอกเขาว่า: "โอ้ อุมัร! ขอแสดงความยินดีด้วย เมื่อวานมุฮัมมัดได้ขอต่ออัลลอฮ์ว่า 'โอ้ อัลลอฮ์! ขอทรงโปรดทำให้อิสลามมั่นคงด้วยอุมัรหรืออะบูญะฮัล'..."
อพยพไปมะดีนะฮ์
ใน ค.ศ. 622 หลังชาวยัษริบ (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นมะดีนะตุนนะบี หรือสั้น ๆ ว่า มะดีนะฮ์) เสนอให้ความปลอดภัยแก่ท่าน มุฮัมมัดจึงสั่งให้ผู้ติดตามอพยพไปยังมะดีนะฮ์ มุสลิมส่วนใหญ่อพยพในเวลากลางคืนเนื่องจากกลัวการต่อต้านของพวกกุร็อยช์ แต่มีรายงานว่าอุมัรอพยพอย่างเปิดเผยในเวลากลางวัน โดยกล่าวว่า: "ใครก็ตามที่ต้องการให้ภรรยาของเขาเป็นหม้าย และลูกของเขาเป็นเด็กกำพร้า ควรมาพบข้าที่หลังผานั้น" อุมัรอพยพไปยังมะดีนะฮ์ร่วมกับลูกพี่ลูกน้อง และน้องเขย ซะอีด อิบน์ ซัยด์
มุฮัมมัดเสียชีวิต
เมื่อมุฮัมมัดเสียชีวิตในวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 632 เดิมทีอุมัรไม่เชื่อว่าท่านตายแล้ว กล่าวกันว่าอุมัรสัญญาที่จะทำร้ายใครก็ตามที่บอกว่ามุฮัมมัดตายแล้ว ภายหลังอะบูบักร์ประกาศต่อสาธารณชนในมัสยิดว่า: ""ใครก็ตามที่สักการะมุฮัมมัด จงรู้เถิดว่าท่านเสียชีวิตแล้ว และใครสักการะอัลลอฮ์ จงรู้เถิดว่าพระองค์ทรงมีชีวิตและไม่มีวันตาย"" แล้วยกโองการจากอัลกุรอานความว่า: ""และมุฮัมมัดนั้นหาใช่อื่นใดไม่นอกจากเป็นร่อซูลผู้หนึ่งเท่านั้น ซึ่งบรรดาร่อซูลก่อนจากเขาก็ได้ล่วงลับไปแล้ว แล้วหากเขาตายไปหรือเขาถูกฆ่าก็ตาม พวกเจ้าก็หันสันเท้าของพวกเจ้ากลับกระนั้นหรือ?..."" หลังได้ยินสิ่งนี้ อุมัรคุกเข่าเสียใจและยอมรับความจริง มุสลิมซุนนีรายงานว่าการปฏิเสธการเสียชีวิตของท่านมาจากความรักอย่างลึกซึ้งของเขา
ลอบสังหาร
ใน ค.ศ. 644 อุมัรถูกลอบสังหารจากทาสชาวเปอร์เซียนามอะบูลุอ์ลุอะฮ์ ฟีรูซ แรงจูงใจในการลอบสังหารของเขาไม่ชัดเจน แต่ข้อมูลสมัยกลางหลายแห่งระบุว่าเป็นข้อพิพาททางภาษีกับเจ้านายชาวอาหรับ อัลมุฆีเราะฮ์ อิบน์ ชัวะอ์อ์บะฮ์
รายงานจากบันทึกประวัติศาสตร์ อะบูลุอ์ลุอะฮ์เป็นชาวโซโรอัสเตอร์จากแนฮอแวนด์ (อิหร่าน) ในขณะที่บางรายงานระบุเขาเป็นชาวคริสต์ เขาเป็นช่างไม้และช่างตีเหล็กที่มีทักษะสูง และน่าจะถูกเจ้านาย อัลมุฆีเราะฮ์ จับเป็นเชลยในยุทธการที่แนฮอแวนด์ (ค.ศ. 642) และภายหลังนำเขาไปที่อาระเบีย ซึ่งเขาอาจเข้ารับอิสลาม ส่วนอีกข้อมูลหนึ่งระบุว่าเขาถูกอัลมุฆีเราะฮ์จับเป็นเชลยในยุทธการที่อัลกอดิซียะฮ์ (ค.ศ. 636) หรือเขาถูกโฮร์มูซอน อดีตนายทหารซาเซเนียนที่ทำงานเป็นที่ปรึกษาแก่อุมัรหลังตนเองถูกมุสลิมจับกุม ขายให้กับอัลมุฆีเราะฮ์ แม้ว่าในรัชสมัยอุมัรจะห้ามพวก (ผู้ไม่ใช่อาหรับ) เข้าข้างในมะดีนะฮ์ อะบูลุอ์ลุอะฮ์ได้รับข้อยกเว้น เนื่องจากอัลมุฆีเราะฮ์ส่งเขาไปรับใช้เคาะลีฟะฮ์
เมื่ออัลมุฆีเราะฮ์บังคับให้อะบูลุอ์ลุอะฮ์จ่ายภาษี 2 ดิรฮัมต่อวัน อะบูลุอ์ลุอะฮ์หันไปหาอุมัรเพื่อประท้วงต่อภาษีนี้ แต่อุมัรปฏิเสธที่จะยกเลิกภาษีนี้ ทำให้อะบูลุอ์ลุอะฮ์เกิดความแค้น ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ในเรื่องการลอบสังหารอุมัรของอะบูลุอ์ลุอะฮ์ นโยบายอันเป็นอคติของอุมัรต่อเชลยที่ไม่ใช่ชาวอาหรับอาจมีส่วนสำคัญด้วย วันหนึ่ง เมืองอุมัรกำลังนำละหมาดหมู่ในมัสยิดอันนะบะวี อะบูลุอ์ลุอะฮ์แทงพระองค์ด้วยดาบสั้นสองใบมีด มีรายงานเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลายฉบับ: ในฉบับหนึ่ง เขาฆ่า Kulayb ibn al-Bukayr al-Laythi ที่ละหมาดหลังอุมัร ในขณะที่อีกข้อมูลหนึ่งระบุว่า เขาแทงคนที่เข้ามาขัดขวาง 13 คน บางรายงานระบุว่า เคาะลีฟะฮ์สวรรคตในวันเดียวกัน ในขณะที่บางรายงานระบุว่าพระองค์สวรรคตในสามวันถัดมา ในกรณีใดก็ตาม อุมัรสวรรคตจากบาดแผลในวันพุธที่ 26 ษุลฮิจญ์ญะฮ์ ฮ.ศ. 23 (6 พฤศจิกายน ค.ศ. 644 ตามปฏิทินกริกอเรียน)
อุมัรถูกฝังใต้โดมเขียวที่มัสยิดอันนะบะวีร่วมกับมุฮัมมัดกับเคาะลีฟะฮ์ อะบูบักร์ โดยได้รับอนุญาตจากอาอิชะฮ์ที่ให้แก่โอรสของพระองค์ อับดุลลอฮ์ อิบน์ อุมัร ตามคำขอของอุมัร
หลักฐานทางโบราณคดี
ใน ค.ศ. 2012 มีผู้พบศิลาจารึกที่ al-Murakkab (ซาอุดีอาระเบีย) ซึ่งมีลายเซ็นที่เชื่อว่าเป็นของอุมัร
แหล่งข้อมูลอื่น
588644
แอฟเตอร์ฟอร์เอเวอร์
แอฟเตอร์ฟอร์เอเวอร์ (After Forever) เป็นวงแนวซิมโฟนิกเมทัล, กอธิกเมทัล จากประเทศเนเธอร์แลนด์ ก่อตั้งตั้งแต่ปี 1995 - ปัจจุบันในสังกัด Nuclear Blast
หอวิฑูรทัศนา
หอวิฑูรทัศนา ตั้งอยู่ระหว่างพระที่นั่งอุทยานภูมิเสถียรและพระที่นั่งเวหาศน์จำรูญ โดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นภายในพระราชวังบางปะอิน แล้วเสร็จเมื่อวันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2424 พร้อมทั้งได้พระราชทานนามหอนี้ว่า "หอวิฑูรทัศนา" ใช้สำหรับเป็นที่เสด็จขึ้นไปทอดพระเนตรภูมิประเทศโดยรอบของพระราชวัง กล่าวกันว่าเมื่อแรกสร้างนั้น ยังมองเห็นช้างป่าเป็นโขลง ๆ เดินอยู่ตามชายทุ่ง หรือถ้าขึ้นไปดูในช่วงฤดูทำนาก็จะเห็นความงามของทุ่งนาในช่วงต่าง ๆ จนมีคำกล่าวว่า "ดูนาที่ไหนเล่า ไม่เท่าที่บางปะอิน"
หอวิฑูรทัศนามีความสูง 30 เมตร ลักษณะเป็นหอคอยสูง 3 ชั้น 12 เหลี่ยม ยอดหอคอยคลุมด้วยหลังคารูปครึ่งวงกลม มีสถาปัตยกรรมผสมผสานของยุโรป ตัวอาคารทาสีแดงสลับเหลือง ภายในมีบันไดเวียนขึ้นสู่ชั้นบน 112 ขั้น โดยแบ่งเป็น จากพื้นชั่นล่างขึ้นไปยังชั้นที่ 1 จำนวน 18 ขั้น จากชั้นที่ 1 ขึ้นไปยังชั้นที่ 2 จำนวน 55 ขั้น และจากชั้นที่ 2 ขึ้นไปยังชั้นที่ 3 จำนวน 39 ขั้น
วัดหน้าเมือง (จังหวัดสตูล)
วัดหน้าเมือง ตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลคลองขุด ถนนยนตระการกำธร ตำบลคลองขุด อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล ใกล้กับสนามชนโคจังหวัดสตูล เป็นถนนที่จะเข้าสู่ตัวเมืองสตูล ภายในบริเวณวัดหน้าเมือง เป็นที่ตั้งของโรงเรียนวัดหน้าเมือง
กิจกรรมวันสำคัญทางศาสนา
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดสตูล ได้ดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับศาสนา และศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นสนับสนุนและธำรงไว้ซึ่งพุทธศาสนา ดังนี้
ยุทธการที่โปรโฮรอฟกา
ยุทธการที่โปรโฮรอฟกา เป็นการสู้รบเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 ใกล้กับโปรโฮรอฟกา, 87 กิโลเมตร (54 ไมล์) ทางตอนใต้ของเมืองคูสค์ในสหภาพโซเวียต ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เกิดขึ้นบนแนวรบด้านตะวันออก, การสู้รบครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของยุทธการที่คูสค์ที่กว้างขวาง และเกิดขึ้นเมื่อกองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ของกองทัพแดงแห่งสหภาพโซเวียตได้เข้าโจมตีเหล่าแพนเซอร์-เอ็สเอ็สที่ 2 ของกองทัพเวร์มัคท์แห่งเยอรมัน ในหนึ่งของการสู้รบบนรถถังที่ขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ทางการทหาร
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1943 ผู้นำฝ่ายเยอรมันได้เริ่มเตรียมความพร้อมสำหรับปฏิบัติการซิทาเดล วัตถุประสงค์ของการโอบล้อมและทำลายกองทัพโซเวียตในส่วนที่ยืดออกของคูสค์ โดยโจมตีและทำลายผ่านฐานทัพของส่วนที่ยืดออกจากทางเหนือและทางใต้พร้อมกัน การรุกของเยอรมันได้เกิดความล้าช้าหลายครั้งเนื่องจากความลังเลในการเป็นผู้นำและการเพิ่มเติมกองกำลังและการได้รับอาวุธยุโธปกรณ์ใหม่ๆ กองบัญชาการระดับสูงของโซเวียต สตาฟคา (Stavka) ได้รับรู้ถึงความตั้งใจของเยอรมัน และดังนั้นจึงใช้ความล่าช้าในการเตรียมความพร้อมสำหรับการสร้างแนวป้องกันตามเส้นทางของแผนการรุกรานของเยอรมันที่ได้กำหนดไว้ ผู้นำฝ่ายโซเวียตยังได้รวบรวมหลายกองทัพมาอยู่ในหลังแนวป้องกันคือกองหนุนสตาฟคา (Stavka Reserve) กองทัพกลุ่มนี้ แนวรบสเต็ปป์เป็นการเปิดฉากการโจมตีตอบโต้ เมื่อความแข็งแกร่งของเยอรมันได้อ่อนกำลังลง กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 เป็นหน่วยยานเกราะหลักที่ก่อตั้งขึ้นของแนวรบสเต็ปป์
เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1943 กองทัพเวร์มัคได้เปิดฉากการรุกราน บนทางตอนเหนือของส่วนที่ยืดออก กองกำลังเยอรมันได้หยุดชะงักลงภายในสี่วัน บนทางตอนใต้ กองทัพแพนเซอร์ที่ 4 กับกองทัพ Detachment Kempf ของเยอรมันบนปีกฝั่งตะวันออก ได้เข้าจู่โจมการป้องกันโซเวียตของแนวรบโวโรเนช พวกเขาได้มีความล่าช้าแต่ก้าวเข้าไปอย่างอย่างต่อเนื่องผ่านแนวป้องกันโซเวียต
ภายหลังสัปดาห์ของการสู้รบ โซเวียตได้เปิดฉากการโจมตีโต้กลับของพวกเขา-ปฏิบัติการคูตูซอฟบนทางตอนเหนือและประจวบเหมาะกับทางตอนใต้ บนทางตอนใต้ของส่วนที่ยืดออกอยู่ใกล้กับโปรโฮรอฟกา กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ได้เผชิญหน้ากับเหล่าแพนเซอร์-เอ็สเอ็สที่ 2 ของกองทัพแพนเซอร์ที่ 4 ส่งผลทำให้มีการปะทะกันของยานเกราะขนาดใหญ่ กองทัพรถถังการ์ดที่ 5 ได้ประสบความสูญเสียกองกำลังที่สำคัญในการจู่โจม แต่ได้ประสบความสำเร็จในการป้องกันกองทัพเวร์มัคท์จากการเข้ายึดครองโปรโฮรอฟกา และทำลายผ่านแนวป้องกันสามแห่ง-สุดท้ายก็ได้รับการเสริมกำลังอย่างหนัก กองบัญชาการระดับสูงเยอรมัน ไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ จึงตัดสินใจยกเลิกปฏิบัติการซิทาเดล และเริ่มโยกย้ายกำลังพลของกองกำลังเพื่อจัดการกับการพัฒนาใหม่ ๆอย่างกระชั้นชิดจากที่อื่น ๆ
กองทัพแดงต้องการการรุกแบบสามัญ ด้วยการดำเนินปฏิบัติการ Polkovodets Rumyantsev บนทางตอนใต้และปฏิบัติการคูตูซอฟได้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในบนทางตอนเหนือ สหภาพโซเวียตได้ยึดความคิดริเริ่มทางยุทธศาสตร์บนแนวรบด้านตะวันออก ซึ่งจะต้องใช้เวลาที่เหลือของสงคราม
พ.ศ. 1301
พุทธศักราช 1301 ใกล้เคียงกับ
เรือพายในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – เรือกรรเชียง บุคคลหญิง 1000 เมตร
"เรือพาย"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
แอลไคน์
แอลไคน์ (alkyne) เป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนชนิดหนึ่ง ซึ่งในโมเลกุลจะมีพันธะสามระหว่างอะตอมของคาร์บอนหนึ่งที่หรือมากกว่าจัดเป็นสารประกอบไฮโดรคาร์บอนชนิดไม่อิ่มตัว มีสูตรทั่วไปคือ CnH2n-2 แอลไคน์ตัวแรกคือ C2H2 (หรือที่เรียกว่า ethyne)
ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล
ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล (CGTN Español) เป็นเป็นช่องรายการข่าวโทรทัศน์ภาคภาษาสเปนของสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ภายใต้เครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network ออกอากาศครั้งแรกเมื่อ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 โดยแยกตัวจากซีซีทีวี อี แอนด์ เอฟ
เพื่อเพิ่มช่องทางความบันเทิงต่างประเทศผู้ชม รายการทั้งหมดมีคำบรรยายภาษาสเปน นอกจากนี้ยังมีข่าวรายการ ข่าวภาคภาษาสเปน รายการเหล่านี้ให้ความคุ้มครองทั้งจีนและข่าวต่างประเทศ รายการส่วนใหญ่ใน CCTV-E มีความยาวประมาณ 30 นาที คุณลักษณะต่าง ๆ เนื้อหารวมทั้งข่าว รายการเพื่อการศึกษา และละครจีน
CCTV-E ออกอากาศครั้งแรก 1 ตุลาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งจะออกอากาศแทนช่อง CCTV-E&F ซึ่งเป็นช่องรายการภาคภาษาสเปนและฝรั่งเศส
ซีซีทีวี เอสปาญอล ได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซีจีทีเอ็น เอสปาญอล พร้อมกับช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด พร้อมกับการจัดตั้งเครือข่ายโทรทัศน์ภาคบริการโลกแห่งประเทศจีน หรือ China Global Television Network เพื่อแยกเอาช่องโทรทัศน์ภาคภาษาต่างประเทศของซีซีทีวีทั้งหมด มาขึ้นกับ CGTN เพื่อความคล่องตัวในการบริหารงาน โดยทั้งนี้ กราฟิก เพลงประกอบ ยังคงใช้ต่อเนื่องมาจากซีซีทีวีเอสปาญอลเดิม เพียงแต่กราฟิกมีการปรับสีจากเดิมสีแดงเป็นสีน้ำเงิน
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 เป็นทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมต่อระหว่างจังหวัดเพชรบูรณ์กับจังหวัดพิจิตร สายทางเริ่มต้นที่สามแยกวังชมภู อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ และสิ้นสุดที่สี่แยกเลี่ยงเมืองพิจิตร อำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร มีระยะทางตลอดทั้งสายรวม 107.209 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 เป็นถนนที่แยกจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 21บริเวณสามแยกวังชมภู ที่หลักกิโลเมตรที่ 202 อำเภอเมืองเพชรบูรณ์ จังหวัดเพชรบูรณ์ ไปทางทิศตะวันตก ข้ามทิวเขาเพชรบูรณ์ ผ่านอำเภอชนแดน แล้วเข้าเขตจังหวัดพิจิตร ตัดกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ที่อำเภอทับคล้อ จากนั้นมุ่งหน้าสู่อำเภอตะพานหิน ตัดทางรถไฟ และผ่านสะพานข้ามแม่น้ำน่าน จากนั้นเส้นทางตัดไปยังทิศเหนือเพื่อเข้าสู่อำเภอเมืองพิจิตร และไปสิ้นสุดที่ทางเลี่ยงเมืองพิจิตร (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 111)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 มีระยะทางตลอดทั้งสายรวมประมาณ 107 กิโลเมตร อยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานทางหลวงที่ 6 (เพชรบูรณ์) แขวงทางหลวงเพชรบูรณ์ที่ 2 (บึงสามพัน) ระยะทางประมาณ 54 กิโลเมตร และอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานทางหลวงที่ 5 (พิษณุโลก) แขวงทางหลวงพิจิตร ระยะทางประมาณ 53 กิโลเมตร
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 เคยมีเส้นทางที่เป็นส่วนต่อขยายเพิ่มเติม ตามแนวผังเมืองรวม เพื่อไปท่าเรือตะพานหิน (ปัจจุบันท่าเรือดังกล่าว ปิดให้บริการแล้ว) ซึ่งเส้นทางดังกล่าว สามารถไปอำเภอบางมูลนากได้ โดยไม่ต้องเข้าเมืองตะพานหิน กล่าวคือ เส้นทางดังกล่าวเป็นถนนแนวเลี่ยงเมือง สำหรับผู้ขับขี่ที่มาจากอำเภอทับคล้อ แล้วต้องการไปอำเภอบางมูลนาก ก็สามารถเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายดังกล่าวได้ ปัจจุบันนี้เส้นทางดังกล่าว เคยเป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 และได้ถูกถ่ายโอนความรับผิดชอบ ไปให้เทศบาลตำบลหนองพยอม เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบเรียบร้อยแล้ว
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 เดิมเป็นรหัสสายทางของช่วงตะพานหิน - วังชมภู ส่วนช่วงตะพานหิน - พิจิตร เดิมเป็นรหัสทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1118 (ปัจจุบันทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1118 คือถนนสายชุมแสง - บางมูลนาก) ต่อมาได้มีการเปลี่ยนรหัสหมายเลขทางหลวง ช่วงตะพานหิน - พิจิตร เป็น ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2536
เขตการควบคุม
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 113 แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 5 ตอน ได้แก่
.com
.com เป็นโดเมนระดับบนสุดตามหมวด (gTLD) ในระบบการตั้งชื่อโดเมนบนอินเทอร์เน็ต ย่อมาจากคำว่า commercial แสดงถึงวัตถุประสงค์ในตอนเริ่มแรกว่าใช้สำหรับเครือข่ายที่เกี่ยวข้องกับการพาณิชย์โดยทั่วไป ในปัจจุบันไม่มีกฎข้อบังคับเกี่ยวกับผู้ขอจัดตั้งชื่อโดเมน (จดโดเมน) .com ดังนั้นบุคคล บริษัท องค์กร หรือกลุ่มบุคคลใด ๆ ก็สามารถจดโดเมนที่เป็น .com ได้ ปัจจุบัน .com เป็นโดเมนที่มีการใช้งานมากที่สุด
โดเมน .com เริ่มแรกดูแลจัดการโดยกระทรวงกลาโหมแห่งสหรัฐอเมริกา แต่ปัจจุบันนี้บริหารงานโดยเวอริไซน์ การจดทะเบียน .com สามารถกระทำผ่านผู้รับจดทะเบียนที่ได้รับรองโดยบรรษัทอินเทอร์เน็ตว่าด้วยการกำหนดชื่อและหมายเลข (ICANN) ชื่อที่จดทะเบียนจะได้รับการยอมรับให้เป็นชื่อโดเมนสากล
โดเมน .com เป็นโดเมนระดับบนสุดตามหมวด ที่มีขึ้นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1985 พร้อม ๆ กันกับ .net, .org, .gov, .mil, .arpa และ .edu
อูมามิ
อูมามิ เป็นรสชาติของกลูตาเมตอิสระ หนึ่งในกรดอะมิโนซึ่งเป็นองค์ประกอบของโปรตีนที่พบได้ในอาหารตามธรรมชาติ และ เครื่องปรุงรสต่าง ๆ อูมามิเป็นคำที่มาจากภาษาญี่ปุ่นซึ่งแปลว่ารสอร่อย ในภาษาไทยคำที่ใกล้เคียงที่สุดได้แก่ "รสหวานน้ำต้มกระดูก" หรือ "รสกลมกล่อม" ในภาษาอีสานมีคำว่า "นัว" ส่วนในภาษาอังกฤษจะมีคำว่า "Savory" "Meaty" "broth-like" หรือ "mounthfullness" รสอูมามิเป็นหนึ่งใน 5 รสชาติพื้นฐาน (basic taste) นอกเหนือไปจากรสเปรี้ยว หวาน เค็ม ขมที่ช่วยให้อาหารมีรสชาติโดยรวมดีขึ้น
รสอูมามิเกิดได้จากทั้งตัววัตถุดิบที่นำมาใช้ในการปรุงอาหาร เครื่องปรุงรสต่าง ๆ ที่ใช้ รวมไปถึงกรรมวิธีการปรุง ชาวญี่ปุ่นนิยมใช้วัตถุดิบ เช่นสาหร่ายทะเลคมบุหรือคัตสึโอบูชิ (ปลาโอแห้ง) ในการปรุงอาหารเพื่อให้ได้รสอูมามิ หากเป็นเครื่องปรุงก็นิยมใช้โชยุหรือซีอิ๊วญี่ปุ่น ส่วนในอาหารไทยนั้น รสอูมามิจะปรากฏเด่นชัดในเครื่องปรุงรสพื้นบ้าน เช่น น้ำปลา กะปิ ปลาร้าของภาคอีสาน น้ำบูดูและไตปลาของภาคใต้ น้ำปู๋และถั่วเน่าของภาคเหนือ เป็นต้น
การค้นพบรสอูมามิ
ผู้ที่ค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างรสอูมามิกับกลูตาเมตก็คือ ศ.ดร.คิกูนาเอะ อิเกดะ นักวิทยาศาสตร์ชาวญี่ปุ่นแห่งมหาวิทยาลัยโตเกียวอิมพีเรียล (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยโตเกียว) จากการที่เขาสังเกตว่าซุปสต็อค "ดาชิ" ซึ่งเป็นซุปดั้งเดิมของญี่ปุ่นที่ถือได้ว่าเป็นเคล็ดลับความอร่อยในการปรุงอาหารญี่ปุ่นมานานนับพันปี ทำมาจากสาหร่ายทะเลคมบุ (Laminaria Japonica) ทำให้เขาเกิดความสนใจว่าในสาหร่ายคมบุต้องมีส่วนประกอบบางอย่างที่ทำให้เกิดรสชาติอร่อย เขาจึงเริ่มทำการค้นคว้าอย่างจริงจังเพื่อหากุญแจสำคัญของความอร่อยนี้ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1908 ดร.อิเกดะก็ประสบความสำเร็จในการสกัดกลูตาเมต (หรือกรดกลูตามิก) จากสาหร่ายคมบุ และเขาได้ตั้งชื่อเพื่ออธิบายถึงรสชาติของกลูตาเมตอิสระนี้ว่า "อูมามิ" ซึ่งเป็นภาษาญี่ปุ่น ที่มาจากรากศัพท์ 2 คำนั้นคือคำว่า อูไม (umai) ที่แปลว่าอร่อย (delicious) และคำว่า มิ (mi) ที่แปลว่าแก่นแท้ (essence)
ดร.อิเกดะได้กล่าวไว้ว่า "หากเราลองลิ้มรสชาติของอาหารอย่างตั้งใจ เราจะพบว่าในรสชาติที่ซับซ้อนของหน่อไม้ฝรั่ง มะเขือเทศ ชีส และเนื้อสัตว์ จะมีรสหนึ่งที่เป็นเอกลักษณ์ ที่ไม่สามารถเรียกได้ว่า หวาน หรือ เปรี้ยว หรือ เค็ม หรือ ขม ..." ซึ่งแสดงให้เห็นทัศนคติของเขาว่า รสอูมามินี้ไม่เพียงแต่เป็นพบในอาหารตะวันออกเท่านั้น แต่ยังสามารถพบได้ในอาหารตะวันตก รวมทั้งอาหารในภูมิภาคอื่น ๆ ทั่วโลก อย่างไรก็ดีแม้ว่ารสชาติพื้นฐาน เช่น เปรี้ยว หวาน เค็ม และขม จะเป็นที่รู้จักกันมานานแสนนาน แต่รสอูมามิกลับพึ่งได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1985 จากการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่าอูมามิเป็นรสชาติที่เป็นสากล
แหล่งของรสอูมามิ
รสอูมามิเป็นรสชาติของกลูตาเมตอิสระที่พบได้ทั้งในอาหารและเครื่องปรุงรสหลายชนิด กลูตาเมตเป็นองค์ประกอบของโปรตีนทั่วไป เช่น โปรตีนในเนื้อสัตว์ โปรตีนในนม และโปรตีนในพืช โดยกลูตาเมตจะจับอยู่กับกรดอะมิโนตัวอื่น ๆ เกิดเป็นโครงสร้างของโปรตีน กลูตาเมตที่อยู่ในรูปของโปรตีนจะไม่มีกลิ่นรสและไม่มีคุณสมบัติทำให้เกิดรสอูมามิในอาหาร แต่เมื่อเกิดการย่อยสลายของโปรตีน เช่น เกิดกระบวนการหมัก การบ่ม การสุกงอมของผักและผลไม้ การทำให้สุกด้วยความร้อน จะทำให้กลูตาเมตในโปรตีนเกิดการสลายตัวแยกออกมาเป็นกลูตาเมตอิสระ ซึ่งเป็นตัวที่ทำให้เกิดรสอูมามิในอาหาร จากการค้นพบคุณสมบัติในการทำให้เกิดรสอูมามิของกลูตาเมตอิสระและจากปณิธานที่ต้องการบรรเทาปัญหา ทุพโภชนาการ ของชาวญี่ปุ่นในสมัยนั้นจากภาวะหลังสงครามโลก ดร.อิเกดะจึงได้จดสิทธิบัตรการผลิตและการประยุกต์ใช้โมโนโซเดียมกลูตาเมตเป็นวัตถุปรุงแต่งรสอาหารชนิดใหม่เป็นรายแรกของโลก จนในเวลาต่อมาจึงได้มีวิวัฒนาการการผลิตโมโนโซเดียมกลูตาเมต หรือ ผงชูรส ในระดับอุตสาหกรรมเพื่อนำมาใช้เป็นเครื่องปรุงรสในการประกอบอาหารในปัจจุบัน นอกจากกลูตาเมตแล้ว สารประเภท 5'ไรโบนิวคลีโอไทด์ (ribonucleotides) เช่น อิโนซิเนต (inosinate) และ กัวไนเลต (guanylate) ที่พบในอาหารและเครื่องปรุงรสบางชนิด ก็มีความสำคัญในการเพิ่มรสอูมามิเช่นเดียวกัน โดยอิโนซิเนตจะพบได้ในปลาโอแห้ง ปลาซาร์ดีนแห้ง และเนื้อสัตว์ ส่วนกัวไนเลตจะพบในเห็ดหอม เห็ดชีตาเกะ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นวัตถุดิบที่นิยมนำมาประกอบอาหาร ซึ่งทั้งอิโนซิเนตและกัวไนเลตก็ได้มีการผลิตในอุตสาหกรรมเช่นเดียวกับผงชูรส ยิ่งไปกว่านั้นยังพบว่าไอโนซิเนตและกัวไนเลตมีคุณสมบัติในการเสริมรสอูมามิให้เด่นชัดมากขึ้นเมื่อใช้ร่วมกับกลูตาเมตโดยผลการเสริมกันนี้มีลักษณะเป็นแบบ synergistic effect
กลูตาเมตในผลิตภัณฑ์อาหารหมัก
แหล่งสำคัญของกลูตาเมตอิสระในอาหารอีกแหล่งหนึ่งก็คือ ส่วนประกอบของอาหารและเครื่องปรุงที่ผ่านการหมักหรือบ่ม ซึ่งมีอยู่ในวัฒนธรรมการทำอาหารเกือบทุกประเทศทั่วโลก กระบวนการหมักจะเริ่มจากการนำเอาวัตถุดิบทางการเกษตร เช่น ปลา กุ้ง ถั่วเหลือง ฯลฯ ที่อุดมไปด้วยโปรตีนมาผสมเกลือแล้วเกิดการหมักด้วยจุลินทรีย์ทั้งที่มีอยู่ในสิ่งแวดล้อมหรือในบางกรณีจะใช้หัวเชื้อบริสุทธิ์ จนเกิดการย่อยสลายโปรตีนได้กรดอะมิโนอิสระรวมทั้งกลูตาเมตให้มีปริมาณสูงขึ้น แล้วจึงนำมาใช้ปรุงรสอาหารให้อร่อยกลมกล่อม แม้ว่าผลิตภัณฑ์อาหารที่ได้จากกระบวนการหมักจะมีชื่อเรียกที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศ เช่น น้ำปลาของไทยกับ Nuoc Mam หรือน้ำปลาของเวียดนาม ซีอิ๊วของจีนกับโชยุของญี่ปุ่น ฯลฯ แต่ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ทำหน้าที่เหมือนกัน คือ ช่วยเพิ่มรสอูมามิให้กับอาหาร จึงเรียกเครื่องปรุงรสเหล่านี้ว่า "เครื่องปรุงรสอูมามิ" (Umami Seasoning)  โดยความอร่อยจากกลูตาเมตในเครื่องปรุงเหล่านี้โดยส่วนใหญ่ จะมีกลูตาเมตอิสระในสัดส่วนที่สูงที่สุดเมื่อเทียบกับกรดอะมิโนชนิดอื่นๆ นอกจากนี้ในกระบวนการบ่มเนยแข็ง (cheese) และการสุกงอมของผักผลไม้ เช่น มะเขือเทศ ก็เป็นกระบวนการที่ทำให้โปรตีนย่อยสลายจนได้กลูตาเมตอิสระที่ทำให้เกิดรสอูมามิเช่นกัน
เภสัชวิทยาของรสอูมามิ
แต่เดิมเชื่อว่ารสอูมามินั้นเกิดจากการผสมผสานของรสชาติหลักทั้ง 4 รส แต่จากการค้นพบของ ดร.อิเกดะ และการศึกษาการรับรสชาติต่าง ๆ ในมนุษย์พบว่า รสอูมามิเป็นรสชาติที่มีความแตกต่างจากรสเปรี้ยว หวาน เค็ม ขม โดยสิ้นเชิง ในปัจจุบันหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ทำให้เชื่อได้ว่ามีหน่วยรับรสจำเพาะที่เมื่อถูกกระตุ้นแล้วทำให้เกิดรสอูมามิได้ โดยนักวิจัยพบว่ามีหน่วยรับรสอูมามิอยู่หลายชนิดด้วยกัน จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2000 กลุ่มวิจัยจากสหรัฐอเมริกาได้ทำการค้นพบหน่วยรับรสอูมามิชนิด metabotropic glutamate receptor type 4 (mGluR4) บนลิ้น ซึ่งมีความแตกต่างจาก mGluR4 ที่พบในสมอง นั้นคือ mGluR4 ที่อยู่บนตุ่มรับรส (taste bud) จะพบในรูป truncate form คือมีส่วนที่ยื่นออกมาจากผิวของ taste recptor cell (TRCs extracellular domain) สั้นกว่า และความแตกต่างนี้ทำให้ความชอบ (affinity) ของ taste mGluR4 และ brain mGluR4 มีความแตกต่างกัน โดยพบว่าต้องใช้กลูตาเมตในการกระตุ้น taste mGluR4 ด้วยความเข้มข้นสูงกว่า brain mGluR4 ไม่กี่ปีให้หลัง ก็ได้มีงานวิจัยยืนยันว่ามีหน่วยรับรสชนิดจับต่างคู่ (heterodimers) ของหน่วยรับรส T1R1 และ T1R3 ที่มีบทบาทในการรับรู้รสอูมามิของมนุษย์
พ.ศ. 1303
พุทธศักราช 1303 ใกล้เคียงกับ
เถ้าแก่น้อย Cooking Academy ตอน ขนมหวานนานาชาติ
เถ้าแก่น้อย Cooking Academy ตอน ขนมหวานนานาชาติ เป็นเกมเกี่ยวกับการทำอาหารและการสอนพื้นฐานคณิตศาสตร์ พัฒนาและจำหน่ายโดยวิสต้า บิสซิเนส โดยเป็นเกมแรกของเกมชุดเถ้าแก่น้อยที่สามารถแสดงคะแนนการทำขนมบนเฟซบุ๊กได้ และเป็นเกมที่เกี่ยวกับการทำขนมหวานนานาชาติหลากหลายชนิด เช่น เค้ก ตีรามีซู ทองหยอด ไทยากิ เป็นต้ โดยสามารถเลือกทำได้ทั้งขนมเอเชียและยุโรป และสามารถนำขนมไปขายในร้านขายขนมได้อีกด้วย
กติกา
การทำขนมจะแบ่งเป็น 2 แบบ คือแบบ Free Mode และแบบ Product Mode โดยมีขนมในเกมที่ให้ฝึกทำทั้งหมด 20 รายการ ทั้งขนมหวานเอเชียและขนมหวานยุโรป
การทำขนมแบบ Free Mode
การทำขนมแบบ Free Mode เป็นโหมดสำหรับผู้ที่ฝึกหัดทำขนม โดยจะไม่เสียค่าใช้จ่ายในการทำขนม และมีการอธิบายวิธีทำแต่ละขั้นตอนด้วย แต่ขนมที่ทำออกมาได้จะไม่สามารถนำไปขายในร้านขนมได้
การทำขนมแบบ Product Mode
การทำขนมแบบ Product Mode เหมาะสำหรับผู้ที่มั่นใจแล้วว่าจะทำขนมออกไปขายในร้านขนม การทำขนมเพื่อขายในร้านจะต้องเสียค่าทำขนม ลดหลั่นกันไปตามความยากง่ายของขนม ยกเว้นขนมชนิดแรก ซึ่งไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย คือถั่วแดงกวนน้ำแข็งไส และบราวนี ขนมที่ทำได้จะแบ่งออกเป็น 4 ระดับ คือ ดีมาก ดี พอใช้ และต้องฝึกฝนใหม่ ถ้าทำขนมได้ระดับที่ 4 ขนมจะไม่สามารถนำไปขายในร้านได้
ร้านค้า
เป็นสถานที่สำหรับขายขนมที่เราทำออกมาขาย โดยจะแสดงเฉพาะขนมที่ทำสำหรับขายเท่านั้น ต้องเข้าไปเปิดร้านเท่านั้นจึงจะมีลูกค้ามาซื้อขนม รายได้จากการขนมจะขึ้นกับจำนวนขนมในร้าน หากมีขนมขายในร้านมาก รายได้ก็จะยิ่งมากขึ้น สามารถนำรายได้จากการขายขนมไปซื้อเฟอร์นิเจอร์เพื่อประดับตกแต่งร้านได้
การแต่งตัว
ในเกม Cooking Academy สามารถที่จะให้ผู้เล่นเลือกว่าต้องการเล่นเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงได้ โดยสามารถสับเปลี่ยนตัวละครได้ รวมถึงสามารถนำรายได้จากการขายขนมมาซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับต่าง ๆ ได้
เว็ทซ์ลาร์
เว็ทซ์ลาร์ (Wetzlar) เป็นเมืองในรัฐเฮ็สเซิน ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ที่จุดพิกัด 8° 30′ E, 50° 34′ N บนฝั่งแม่น้ำลาน มีมหาวิหารแห่งเซนต์แมรีที่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 12 เป็นศิลปะโรมาเนสก์ เมืองมีการผลิตอุปกรณ์ส่องมอง
พ.ศ. 1306
พุทธศักราช 1306 ใกล้เคียงกับ
รางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 2
'''พิธีมอบรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 2 ประจำปี พ.ศ. 2535''' จัดขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2535
มหาวิทยาลัยศิลปากร
มหาวิทยาลัยศิลปากร (Silpakorn University; อักษรย่อ: มศก. – SU) เป็นมหาวิทยาลัยศิลปะแห่งแรกของประเทศไทย และเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่ห้าของประเทศไทย แต่เดิมมีชื่อเสียงทางด้านศิลปะ การออกแบบ และสถาปัตยกรรม แต่ปัจจุบันเปิดสอนครอบคลุมทุกสาขาวิชา
มหาวิทยาลัยศิลปากร ถือกำเนิดจาก "โรงเรียนประณีตศิลปกรรม สังกัด กรมศิลปากร" ในรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้พัฒนาขึ้นเป็นลำดับจนเป็น "โรงเรียนศิลปากร" และเมื่อวันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) อธิบดีกรมศิลปากรขณะนั้น ได้พัฒนาหลักสูตรจนได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยศิลปากร" ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2559 เป็นต้นมา ได้เปลี่ยนมาบริหารจัดการแบบมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ
ประวัติมหาวิทยาลัยศิลปากร
มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็น มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ ในสังกัด กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม เดิมคือ "โรงเรียนประณีตศิลปกรรม สังกัด กรมศิลปากร" ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2476 โดยหลวงวิจิตรวาทการ (วิจิตร วิจิตรวาทการ) อธิบดีกรมศิลปากรขณะนั้น และ พระสาโรชรัตนนิมมานก์ (สาโรช สุขยางค์) มีศาสตราจารย์ ศิลป์ พีระศรี หรือชื่อเดิม กอร์ราโด เฟโรชี (Corrado Feroci) ชาวอิตาลีซึ่งเดินทางมารับราชการในประเทศไทยในรัชสมัย พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เป็นอาจารย์ผู้สอนหลัก โดยใช้พื้นที่วังกลางและวังตะวันออกของ วังท่าพระ ซึ่งในตอนนั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เสด็จไปประทับตำหนักปลายเนินแล้ว รัฐบาลจึงรับซื้อมาจากทายาทของพระองค์ และทำการเปิดสอนให้แก่ข้าราชการและนักเรียนในสมัยนั้นโดยไม่เก็บค่าเล่าเรียน ต่อมา พ.ศ. 2478 ได้รวมเอาโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ที่ตั้งอยู่วังหน้าไว้ด้วย พร้อมเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "โรงเรียนศิลปากร"
วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2486 ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ) อธิบดีกรมศิลปากร ได้พัฒนาหลักสูตรจนได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยศิลปากร" เพื่อเป็นสถาบันอุดมศึกษาขั้นสูงทางศิลปะของชาติ โดยมีปณิธานที่จะสร้างสรรค์ศิลปะวิทยาการและภูมิปัญญาเพื่อสังคม พร้อมทั้งจัดตั้งคณะจิตรกรรมและประติมากรรมขึ้นเป็นคณะวิชาแรก (ปัจจุบันคือ คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์) และใน พ.ศ. 2498 ได้จัดตั้งคณะสถาปัตยกรรมไทย ซึ่งมีศาสตราจารย์ พระพรหมพิจิตร (อู๋ ลาภานนท์) เป็นผู้ก่อตั้ง (ซึ่งต่อมาได้ปรับหลักสูตรและเปลี่ยนชื่อเป็น คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์) และ คณะโบราณคดี จากการวางรากฐานโดย ศาสตราจารย์ หลวงบริบาลบุรีภัณฑ์ (ป่วน อินทุวงศ์) และหลังจากนั้นได้จัดตั้ง คณะมัณฑนศิลป์ ซึ่งได้แยกตัวจากคณะจิตรกรรมและประติมากรรมขึ้นในปีต่อมา