cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภาษาเท
ภาษาเท (The) หรือภาษาแท มีผู้พูดทั้งหมด 2,920 คน (พ.ศ. 2543) ในแขวงอัตตะปือ ประเทศลาว จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขามอญ-เขมรตะวันออก สาขาย่อยบะห์นาริก
การเห็นภาพซ้อน
การเห็นภาพซ้อน หรือ การเห็นซ้อนสอง (Diplopia, double vision) เป็นการเห็นภาพสองภาพของวัตถุเดียวกัน ที่อาจซ้อนกันตามแนวนอน แนวตั้ง แนวเฉียง หรือแนวหมุน และปกติเป็นผลของความพิการของกล้ามเนื้อตา (extraocular muscles, EOMs) คือตาทั้งสองทำงานได้ดีแต่ไม่สามารถหันไปที่เป้าหมายได้อย่างถูกต้อง โดยกล้ามเนื้อตาอาจมีปัญหาทางกายภาพ มีโรคที่แผ่นเชื่อมประสาทสั่งการและกล้ามเนื้อ (neuromuscular junction) มีโรคที่เส้นประสาทสมอง (เส้น 3, 4, และ 6) ที่สั่งการกล้ามเนื้อ และเป็นบางครั้ง มีปัญหาเกี่ยวกับวิถีประสาท supranuclear oculomotor หรือการบริโภคสิ่งที่เป็นพิษ
การเห็นภาพซ้อนอาจเป็นอาการปรากฏแรก ๆ ของโรคทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับระบบกล้ามเนื้อและประสาท และอาจทำการทรงตัวของร่างกาย การเคลื่อนไหว และการอ่านหนังสือ ให้พิการ
แบบต่าง ๆ
ขั้นแรกในการวินิจฉัยอาการนี้ บ่อยครั้งก็เพื่อกำจัดประเภทใดประเภทหนึ่งจากสองประเภท (ซึ่งคนไข้อาจมีทั้งสอง) โดยปิดตาทีละข้างเพื่อตรวจดูว่า แต่ละข้างมีอาการอะไรเดี่ยว ๆ บ้าง
เห็นด้วยสองตา
การเห็นภาพซ้อนด้วยสองตาเป็นผลของตาเหล่ คือตาซึ่งไม่มองไปที่เดียวกันไม่ว่าจะเป็นแบบเหล่เข้า (esotropia) หรือเหล่ออก (exotropia) คือ ในขณะที่รอยบุ๋ม (fovea) ของตาข้างหนึ่งจ้องดูที่วัตถุเป้าหมาย รอยบุ๋มอีกข้างหนึ่งกลับเล็งไปที่อื่น ๆ ดังนั้น ภาพจากวัตถุเป้าหมายจึงตกลงที่บริเวณจอตานอกรอยบุ๋ม
สหสัมพันธ์ของบริเวณต่าง ๆ โดยเฉพาะในจอตาข้างหนึ่ง กับบริเวณเดียวกันของตาอีกข้างหนึ่ง เรียกว่า ความสอดคล้องกันของจอตา (retinal correspondence) แต่ความสัมพันธ์นี้ก็เป็นเหตุต่ออาการที่เกี่ยวข้องกันคือการเห็นภาพซ้อนด้วยตาทั้งสอง (binocular diplopia) โดยปกติแล้ว เพราะภาพจากรอยบุ๋มจอตาข้างหนึ่งจะสอดคล้องกับของตาอีกข้างหนึ่ง สมองจึงแสดงภาพที่ตกลงที่รอยบุ๋มว่าอยู่ในตำแหน่งเดียวกันในปริภูมิ ดังนั้น เมื่อตามองไม่ตรง วัตถุที่ต่างกัน (ซึ่งจริง ๆ อยู่ในตำแหน่งต่างกัน) จึงสามารถเห็นได้ว่าอยู่ในที่เดียวกัน เป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า การเห็นสับสน (visual confusion)
ทั่วไปแล้ว สมองจะป้องกันไม่เห็นภาพซ้อน สมองบางครั้งอาจไม่สนใจภาพที่มาจากตาข้างหนึ่ง เป็นกระบวนการที่เรียกว่า suppression (การระงับ) สมรรถภาพในการระงับมักจะพบโดยเฉพาะในวัยเด็กที่สมองยังกำลังพัฒนาอยู่ ดังนั้น เด็กตาเหล่เกือบทั้งหมดจะไม่บ่นถึงการเห็นภาพซ้อน เทียบกับผู้ใหญ่ตาเหล่ที่เกือบทั้งหมดจะรายงานว่ามีอาการ
แม้ความสามารถเช่นนี้ดูเหมือนจะดีกับการปรับตัวให้เข้ากับตาเหล่ในเด็ก แต่จริง ๆ นี่จะกันตาที่มีปัญหาไม่ให้พัฒนาได้อย่างถูกต้องแล้วเป็นผลให้เกิดตามัว ผู้ใหญ่บางคนก็สามารถระงับการเห็นภาพซ้อนได้ด้วย แต่จะไม่เท่ากับเด็กและใช้เวลานานกว่าก่อนจะทำได้ และดังนั้น จึงไม่เสี่ยงต่อความพิการทางการเห็นอย่างถาวรเท่ากับเด็ก
การเห็นภาพซ้อนในบางกรณีจะหายไปเองโดยไม่ต้องรักษา แต่ในกรณีอื่น ๆ เหตุที่ทำให้เห็นภาพซ้อนจะคงอยู่
คนไข้บางคนที่เห็นภาพซ้อน คือไม่เห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตาโดยไม่ระงับภาพที่มาจากตาอีกข้างหนึ่ง อาจขยับตาแบบกระตุก ๆ ที่ไม่ปกติใกล้จุดที่ตรึงตา (เช่นในคนไข้ Horror fusionis)
เห็นด้วยตาข้างเดียว
การเห็นภาพซ้อนยังสามารถเกิดเมื่อมองด้วยตาข้างเดียว ซึ่งเรียกว่า การเห็นภาพซ้อนด้วยตาข้างเดียว (monocular diplopia) หรือถ้าคนไข้เห็นมากกว่าสองภาพก็อาจเรียกว่า การเห็นภาพหลายภาพด้วยตาข้างเดียว (monocular polyopia) แม้จะมีโอกาสบ้างว่า อาการจะมีเหตุที่ร้ายแรง แต่ก็ยังมีโอกาสน้อยกว่าการเห็นภาพซ้อนด้วยตาสองข้าง การวินิจฉัยแยกแยะของการเห็นภาพหลายภาพรวมทั้งกระจกตารูปกรวย (keratoconus) เลนส์ตาที่ไม่สามารถปรับได้เต็มที่ (subluxation of the lens) ความผิดปกติทางโครงสร้างของตา รอยโรคในเปลือกสมองส่วนการเห็นด้านหน้า หรือโรคอื่น ๆ (non-organic conditions) แต่แบบจำลองนำแสงแบบเลี้ยวเบน (diffraction-based) ก็แสดงว่า ความผิดปกติในการนำแสงต่าง ๆ โดยเฉพาะสายตาเอียง ก็ทำให้เกิดอาการนี้ได้ด้วย
เป็นชั่วคราว
การเห็นภาพซ้อนด้วยสองตาแบบชั่วคราวอาจเกิดเพราะเมาเหล้า หรือเพราะความบาดเจ็บต่อศีรษะเช่นการกระทบกระเทือน ดังนั้น ถ้าการเห็นเป็นภาพซ้อนไม่หายเร็ว คนไข้ควรจะหาจักษุแพทย์ให้เร็วที่สุด การเห็นภาพซ้อนด้วยสองตาแบบชั่วคราวยังอาจเป็นผลข้างเคียงของเบ็นโซไดอาเซพีน หรือสารโอปิออยด์ โดยเฉพาะถ้าใช้ในขนาดเกินกว่าเพื่อรักษา นอกจากนั้น ยังเป็นผลของยากันชักเฟนิโทอิน Zonisamide หรือ Lamotrigine, ยานอนหลับ Zolpidem, ยาระงับความรู้สึกแบบดิสโซซิเอตีฟคีตามีน, และยาแก้ไอ Dextromethorphan การเห็นภาพซ้อนชั่วคราวอาจมีเหตุจากความเหนื่อย กล้ามเนื้อตาล้า หรือตั้งใจทำให้เกิด ถ้าการเห็นภาพซ้อนปรากฏพร้อมกับอาการอื่น ๆ เช่น ความล้า หรือความเจ็บปวดไม่ว่าจะเป็นแบบฉับพลันหรือเรื้อรัง คนไข้ควรจะหาจักษุแพทย์ให้เร็วที่สุด
การตั้งใจทำให้เกิด
คนบางคนสามารถแยกการทำงานของตาออกได้โดยตั้งใจ ไม่ว่าจะโดยมองอะไรที่ใกล้ ๆ (ทำให้ตาเหล่เข้า) หรือโดยปล่อยตาไม่ตรึงตาที่อะไร นอกจากนั้นแล้ว การมองวัตถุที่อยู่หลังอีกวัตถุหนึ่ง วัตถุหน้าสุดจะเห็นเป็นภาพซ้อน ยกตัวอย่างเช่น เมื่อยกนิ้วขึ้นข้างหน้าขณะที่อ่านข้อความจากจอภาพคอมพิวเตอร์ ในกรณีเหล่านี้ การเห็นภาพซ้อนจึงไม่มีอันตราย และอาจทำให้สนุก การปล่อยตาเช่นนี้ จะทำให้เห็นภาพ 3 มิติอย่างเช่น ออโตสเตอริโอแกรมได้
เหตุ
การเห็นภาพซ้อนมีเหตุหลายหลากที่เกี่ยวกับตา การติดเชื้อ ภูมิต้านตนเอง ประสาท และเนื้องอก
การรักษา
วิธีการรักษาการเห็นภาพซ้อนด้วยสองตาจะขึ้นอยู่กับเหตุ แพทย์ก่อนอื่นจะต้องพยายามกำหนดและรักษาเหตุของอาการ การรักษาอาจรวมการฝึกตา การปิดตาด้วยผ้า การใส่แว่นปริซึม และในกรณีที่รุนแรง การผ่าตัด หรือการฉีดโบทูลินั่ม ท็อกซินเพื่อแก้ปัญหากล้ามเนื้อตา
ถ้ารักษาไม่ได้ อาจจะใช้วิธีสุดท้ายเป็นการบังลานสายตาบางส่วนของคนไข้
อิกคิวซัง ก.รุ่งธนเกียรติ
อิกคิวซัง ก.รุ่งธนเกียรติ (ชื่อเล่น: คิว ; 6 ตุลาคม พ.ศ. 2532 – ) เป็นนักมวยไทยชาวไทยที่มีชื่อเสียงของวงการ ซึ่งมักได้รับเลือกให้เป็นนักมวยไทยสำหรับคู่เอกอยู่บ่อยครั้ง และชื่อชกของเขา อิงมาจากตัวละครการ์ตูนเณรน้อยเจ้าปัญญา
ในเดือนมีนาคม–เมษายน, พฤษภาคม–มิถุนายน พ.ศ. 2555 เขาเป็นผู้ครองตำแหน่งแชมป์รุ่นเวลเตอร์เวท ของเวทีมวยอ้อมน้อย รวมทั้งได้รับการจัดอันดับจากสนามมวยเวทีลุมพินี ประจำเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 โดยอยู่ในลำดับที่สี่ ของนักมวยไทยรุ่นซูเปอร์ไลท์เวท ตลอดจนเป็นแชมป์ของการแข่งขันมวยไทยรอบฟุกเทียนกรุ๊ป ครั้งที่ 4
ทั้งนี้ อิกคิวซังมีส่วนสูงที่ 170 เซนติเมตร น้ำหนัก 68 กิโลกรัม และเป็นมวยถนัดขวา
ประวัติ
อิกคิวซัง มีชื่อจริงว่า ชำนาญ แข่งขัน เป็นบุตรของนายบุญส่ง และนางสุพิน เขาเป็นบุตรคนที่สองจากพี่น้องรวม 4 คน เริ่มแข่งมวยครั้งแรกในวัย 10 ปี โดยมีไพโรจน์ ว.วลาพล เป็นครูมวยคนแรก และได้รับค่าตัวในการแข่งครั้งแรก 150 บาท เมื่อโตขึ้น เขาได้มีโอกาสแข่งขันในรายการ ศึกจ้าวมวยไทย ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2552 ที่เวทีมวยสยามอ้อมน้อย อิกคิวซังได้พบกับคู่ชกที่มีชื่อว่าปูจ๋า ส.สุวรรณี จากการแข่งขันครั้งดังกล่าวอิกคิวซังเป็นฝ่ายแพ้ทีเคโอในยกที่สี่ วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2553 ที่เวทีมวยราชดำเนิน อิกคิวซังได้รับเลือกเป็นนักมวยคู่เอกรุ่น 137 ปอนด์ โดมีคู่ชกคือศักดิ์สุรินทร์ กาแฟฟ้าใส ซึ่งอิกคิวซังเคยพบคู่ชกดังกล่าวมาแล้วครั้งหนึ่งในศึกมรกต ที่สนามมวยเวทีลุมพินีของปีเดียวกัน นอกจากนี้ อิกคิวซัง ยังเคยร่วมชิงแชมป์ประเทศไทยรุ่น 140 ปอนด์ กับบักโจ้ เกียรติชูไทย ในการแข่งขันศึกลุมพินีแชมเปี้ยนเกริกไกร ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2553 ที่สนามมวยเวทีลุมพินี  ในการแข่งขัน ส.กะการเงินล้าน ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2553 ที่จังหวัดสุรินทร์ อิกคิวซังได้พบกับคู่ชกที่มีชื่อว่าแก้ว แฟร์เท็กซ์ จากการแข่งครั้งดังกล่าว อิกคิวซังเป็นฝ่ายชนะคะแนน ยอดผ่านประตูในการแข่งขันครั้งดังกล่าวเก็บได้ 126,400 บาท
ในการแข่งขันมวยรอบ ฟุกเทียนกรุ๊ป ครั้งที่ 4 ที่จัดขึ้นใน พ.ศ. 2554 อิกคิวซังสามารถเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ โดยในวันที่ 5 มีนาคม ซึ่งเป็นการแข่งรอบแรก เขาเป็นฝ่ายชนะคะแนนโล่เงิน พ.เมืองทุ่งสง ต่อมา ในวันที่ 9 เมษายน เขาเป็นฝ่ายชนะคะแนนทรงนิยม (ทวนทอง) พุ่มพันธุ์ม่วง และในวันที่ 4 พฤษภาคม เขาเป็นฝ่ายแพ้คะแนนสิทธิชัย ศิษย์สองพี่น้อง ก่อนที่จะมาพบกันอีกครั้งในรอบชิงชนะเลิศ ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยอิกคิวซังเป็นฝ่ายชนะน็อกในยกที่ห้า และเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันของรายการ ปัจจุบัน เขาได้ย้ายจากค่าย ว.วิวัฒนานนท์ มาอยู่ที่ค่ายวิสูตรเจริญยนต์ ที่จังหวัดชลบุรี
วันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2554 อิกคิวซังได้เข้าแข่งขันในรายการศึกจ้าวมวยไทย โดยพบกับสิงห์มณี แก้วสัมฤทธิ์ ที่เวทีมวยสยามอ้อมน้อย ซึ่งเป็นคู่เอกของรายการ และอิกคิวซังเป็นฝ่ายแพ้คะแนน ต่อมา วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เขาได้เข้าร่วมแข่งขันรายการศึกจ้าวมวยไทย โดยได้พบกับสำราญ 96 ปีนัง ที่เวทีมวยลุมพีนี และอิกคิวซังเป็นฝ่ายชนะคะแนน นอกจากนี้ อิกคิวซังยังเป็นหนึ่งในนักมวยไทยเพียงไม่กี่ราย ที่สามารถผ่านเข้าสู่รอบตัดเชือกในรายการมวยรอบอีซูซุ ครั้งที่ 22
วันที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 อิกคิวซังเข้าร่วมการแข่งแบบมวยคาดเชือก ในรายการไทยไฟต์ ที่เดอะมอลล์ บางกะปิ โดยกำหนด 3 ยก และเขาได้เป็นฝ่ายขนะเฮเต็ก องโอ ซึ่งเป็นนักชกจากประเทศพม่า
Orthoptics
Orthoptics เป็นวิชาชีพที่เกี่ยวกับการดูแลรักษาตาโดยเน้นการวินิจฉัยและการบริหารโดยไม่ผ่าตัดซึ่งอาการตาเหล่ ตามัว/ตาขี้เกียจ และความผิดปกติในการเคลื่อนไหวตาอื่น ๆ คำภาษาอังกฤษว่า orthoptics มาจากคำภาษากรีกโบราณ คือ ὀρθός (orthos) แปลว่า "ตรง" และ ὀπτικός (optikοs) แปลว่า "เกี่ยวกับการเห็น" เป็นอาชีพที่มักเกี่ยวกับการควบคุมกล้ามเนื้อตาหรือการหักเหแสงของตา ในบางประเทศเมื่อได้รับการฝึกโดยเฉพาะ ผู้ทำวิชาชีพอาจตรวจติดตามโรคตาบางชนิด เช่น ต้อหิน ต้อกระจก และโรคจอตาเหตุเบาหวานเป็นต้น
ประสิทธิผล
สำหรับเด็ก มีหลักฐานว่า orthoptics อาจมีประสิทธิผลในการรักษาตาเบนเข้าไม่เพียงพอ (convergence insufficiency) ได้ดีกว่าให้ฝึกบริหารตาเองที่บ้าน ส่วนในผู้ใหญ่ หลักฐานไม่เสมอต้นเสมอปลาย
ดาวหางโบร์เรลลี
ดาวหางโบร์เรลลี (Comet Borrelly) หรือชื่อตามระบบดาวหางอย่างเป็นทางการ เรียกว่า 19P/Borrelly เป็นดาวหางแบบมีคาบโคจรซึ่งค้นพบโดย อัลฟองเซ หลุยส์ นิโคลัส โบร์เรลลี ระหว่างการสำรวจดาวหางบนท้องฟ้าตามปกติ ที่เมืองมาร์แซล ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1904   ยานอวกาศ ดีปสเปซ 1 ได้ไปเยือนดาวหางดวงนี้เมื่อวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 2001 และเก็บข้อมูลพื้นผิวดาวหาง ทำให้ทราบว่าพื้นผิวดาวหางมีความร้อนสูงมาก และแห้ง ไม่มีน้ำแข็งบนพื้นผิว
เอซุส
เอซุสเทค คอมพิวเตอร์ (ASUSTeK Computer Incorporated; ) เป็นบริษัทข้ามชาติของไต้หวัน ทำธุรกิจเกี่ยวกับการผลิตฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ อาทิ เมนบอร์ด การ์ดกราฟิก เครื่องขับจานแสง พีดีเอ จอมอนิเตอร์ โน้ตบุ๊ก เน็ตบุ๊ก เซิร์ฟเวอร์ อุปกรณ์เครือข่ายคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ ตู้คอมพิวเตอร์ ส่วนประกอบอิเล็กทรอนิกส์ของคอมพิวเตอร์ และระบบทำความเย็นในคอมพิวเตอร์ สินค้าที่ผลิตจะใช้แบรนด์ว่า เอซุส (ASUS) มีการลงทุนทั้งในตลาดหลักทรัพย์ลอนดอน (lse: ASKD) และในตลาดหลักทรัพย์ไต้หวัน 35.0% ของคอมพิวเตอร์ที่ขายได้ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ใช้เมนบอร์ดของเอซุส และในปีงบประมาณ พ.ศ. 2551 เอซุสมีรายได้ 22.9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ
ซีรีส์ของผลิตภัณฑ์
มีผลิตภัณฑ์ฮาร์ดแวร์มากมาย แบ่งตามซีรีส์ ดังนี้
รีพับบลิคออฟเกมเมอร์ (ROG : Republic of Gamers)
ก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เพื่อผลิตฮาร์ดแวร์สำหรับเกมเมอร์ระดับไฮเอนด์ (HEDT) เช่น เมนบอร์ด การ์ดกราฟิค จอมอนิเตอร์ โน๊ตบุ๊ค เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2559 ทาง ASUS ROG ได้เปิดตัวเมนบอร์ดที่มีชื่อว่า Rampage V Edition 10 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 10 ปี ของการก่อตั้ง
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 ทาง ASUS ROG เปิดตัวโทรศัพท์เครื่องแรกของซีรีส์เกมมิ่ง คือ ASUS ROG Phone และวางจำหน่ายจริงในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2561 มีราคาจำหน่ายในไทยอยู่ที่ 29,990 บาท (128 GB) และ 34,990 บาท (512 GB)
อาร์โอจี สตริกซ์ (ROG STRIX)
เป็นซีรีส์รองจาก ROG เปิดตัวในปี พ.ศ. 2559 ซึ่งเป็นปีเดียวกันของการฉลองซีรีส์ ROG 10 ปี ผลิตฮาร์ดแวร์สำหรับเกมเมอร์เช่นเดียวกันกับ ROG และมีซอฟต์แวร์ปรับแต่งเหมือนกัน แต่ดีไซน์จะแตกต่างจากรุ่น ROG เช่น การใส่สกรีนข้อความ การเลือกสีให้เหมาะกับรุ่น
ไพร์ม/เวิร์คสเตชัน
เป็นซีรีส์ที่เน้นการใช้งานภายในบ้าน สำนักงาน และองค์กรต่างๆ
อำนวย ยศสุข
อำนวย ยศสุข เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการต่างประเทศ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง และรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 7 สมัย อดีตสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดเชียงใหม่ และเป็นนายกสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ ตั้งแต่ปี 2552 จนถึงปัจจุบัน
ประวัติ
อำนวย ยศสุข เกิดเมื่อวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2480 ที่ตำบลหางดง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายทองดี และนางเรือน ยศสุข สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปี พ.ศ. 2504 ระดับปริญญาโท สาขาเศรษฐศาสตร์การเกษตร จากมหาวิทยาลัยอริโซนา สหรัฐอเมริกา พ.ศ. 2511 และระดับปริญญาเอกดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเศรษฐศาสตร์การเกษตร จากสถาบันเทคโนโลยีการเกษตรแม่โจ้ ในปี พ.ศ. 2526
การทำงาน
อำนวย ยศสุข เริ่มรับราชการในตำแหน่งเศรษฐกรตรี กองแผนงาน สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในปี พ.ศ. 2505 จนถึงปี พ.ศ. 2518
อำนวย ยศสุข เริ่มเข้าสู่การเมืองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ในปี พ.ศ. 2522 สังกัดพรรคกิจสังคม ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 ได้เข้าร่วมกับพรรคนำไทย จนกระทั่งปี พ.ศ. 2539 จึงย้ายมาสังกัดพรรคความหวังใหม่ จนกระทั่งได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าพรรค ในปี พ.ศ. 2543 ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร รวม 7 สมัย เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการหลายกระทรวง ได้แก่ กระทรวงพาณิชย์ กระทรวงการต่างประเทศ กระทรวงการคลัง และกระทรวงสาธารณสุข และตำแหน่งที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี (พลเอกชวลิต ยงใจยุทธ) ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคความหวังใหม่ แต่ได้คะแนนเพียงอันดับที่ 3 รองจากนางผณินทรา ภัคเกษม อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ภรรยานายส่งสุข ภัคเกษม) จากพรรคไทยรักไทย และนายขุนทอง อินทร์ไทย จากพรรคประชาธิปัตย์
ในปี พ.ศ. 2549 อำนวย ยศสุข ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา จังหวัดเชียงใหม่ ได้คะแนน 50,313 คะแนน เป็นลำดับที่ 5 ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 ได้เข้าร่วมงานทางการเมืองกับพรรคมัชฌิมาธิปไตย และลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ ในนามพรรคมัชฌิมาธิปไตย แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง
อำนวย ยศสุข ได้รับแต่งตั้งเป็นนายกสภามหาวิทยาลัยแม่โจ้ ในปี พ.ศ. 2552 จนถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 2296
พุทธศักราช 2296 ใกล้เคียงกับ
สะบ้า
สะบ้า อาจหมายถึง
การระบาดทั่วของโควิด-19 ในประเทศมาเลเซีย
เพื่อตอบสนองต่อผู้ป่วยที่เพิ่มสูงขึ้น รัฐบาลมาเลเซียซึ่งนำโดยนายกรัฐมนตรี มุฮ์ยิดดิน ยัซซิน ได้กำหนดให้มีการล็อกดาวน์ทั่วประเทศที่เรียกว่ามาตรการควบคุมการสัญจร ซึ่งมีผลบังคับใช้ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2020 เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม มาตรการควบคุมการสัญจรเหล่านี้ได้ทำให้การติดเชื้อในชีวิตประจำวันลดลงทีละน้อย ในการตอบสนอง รัฐบาลมาเลเซียมีความคืบหน้าในการผ่อนปรนข้อจำกัดการล็อกดาวน์ในเฟสที่ซวดเซ ซึ่งเริ่มต้นด้วย "มาตรการควบคุมการสัญจรแบบมีเงื่อนไข" (CMCO) ในวันที่ 4 พฤษภาคม ค.ศ. 2020 ตามด้วย "มาตรการควบคุมการสัญจรในระยะฟื้นฟู" (RMCO) ในวันที่ 10 มิถุนายน ค.ศ. 2020 รัฐบาลมาเลเซียวางแผนที่จะยุติมาตรการควบคุมการสัญจรในระยะฟื้นฟูในปลายเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2020 แต่เนื่องจากมีการตรวจพบผู้ป่วยเข้าอย่างต่อเนื่องจึงมีการขยายมาตรการออกไปจนถึงสิ้นปีดังกล่าว
เนื่องจากการลดลงของผู้ป่วยรายใหม่ในช่วงต้นเดือนมีนาคม รัฐบาลจึงยกเลิกข้อจำกัดมาตรการควบคุมการสัญจรในรัฐและดินแดนส่วนใหญ่ของรัฐบาลกลาง โครงการฉีดวัคซีนโควิด-19 ในประเทศมาเลเซียเริ่มขึ้นในปลายเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 เพื่อให้เกิดภูมิคุ้มกันหมู่ต่อโรคโควิด-19 ในหมู่ประชาชนและผู้ที่ไม่ใช่พลเมืองที่อาศัยอยู่ในประเทศ ครั้นตั้งแต่กลางเดือนเมษายน ค.ศ. 2021 หลายรัฐที่มีจำนวนผู้ติดเชื้อรายวันเพิ่มขึ้นได้ถูกจัดให้อยู่ภายใต้ข้อจำกัดของมาตรการควบคุมการสัญจรโดยรัฐบาล     ด้วยข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสายพันธุ์ SARS-CoV-2 จากต่างประเทศที่ตรวจพบในมาเลเซีย ซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นจากจำนวนผู้ป่วยโควิด-19 และจำนวนผู้เสียชีวิตในประเทศที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว รัฐบาลจึงรื้อฟื้นมาตรการควบคุมการสัญจรอีกครั้ง โดยเริ่มตั้งแต่วันที่ 12 พฤษภาคมถึง 7 มิถุนายน ค.ศ. 2021
จากจำนวนผู้ติดเชื้อโควิด-19 ที่ได้รับการยืนยันแล้วกว่า 490,000 ราย โดยมีผู้ป่วยอยู่กว่า 52,000 ราย และผู้เสียชีวิตกว่า 2,100 ราย ซึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศนี้ติดอันดับสามในจำนวนผู้ป่วยรองจากอินโดนีเซียและฟิลิปปินส์ และอันดับสี่ของจำนวนผู้เสียชีวิตรองจากอินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์ และพม่า
พ.ศ. 2297
พุทธศักราช 2297 ใกล้เคียงกับ
ภาษาฮุง
ภาษาฮุง (Hung) มีผู้พูดประมาณ 2,700-3,700 คน โดยแบ่งเป็นแขวงคำม่วนและแขวงบอลิคำไซ ประเทศลาว 2,000 คน (พ.ศ. 2539) ประเทศเวียดนาม 700 คน (พ.ศ. 2539) จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติก ภาษากลุ่มมอญ-เขมร สาขาเวียด-เหมื่อง
พ.ศ. 2298
พุทธศักราช 2298 ใกล้เคียงกับ
เส้นเมริเดียนที่ 36 องศาตะวันตก
เส้นเมริเดียนที่ 36 องศาตะวันตกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก กรีนแลนด์ มหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปอเมริกาใต้ มหาสมุทรใต้ และ ทวีปแอนตาร์กติกาไปยังขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 36 องศาตะวันตก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 144 องศาตะวันออก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 36 องศาตะวันตกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
อาร์มาเกดดอน (2000)
อาร์มาเกดดอน (2000) (อังกฤษ:Armageddon (2000)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพ ของเวิลด์ไวด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น (WWF) จัดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2000 ณ สนามBirmingham-Jefferson Civic Center ในเมืองAlabama ซึ่งเป็นรายการในลำดับรายการอาร์มาเกดดอนครั้งที่ 2 ในรายการนี้มีการแข่งขันปล้ำกัน 8 รายการด้วยกัน
ราเนอส์
ราเนอส์ (Randers, IPA: [ˈʁɑnɐs]) เป็นเมืองในเทศบาลราเนอส์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกของคาบสมุทรจัตแลนด์ ในประเทศเดนมาร์ก เป็นเมืองท่าทางทะเล ในออร์ฮูสเคาน์ตี บนฝั่งแม่น้ำกูเดนอ ซึ่งเป็นจุดที่แม่น้ำไหลลงราเนอส์ฟยอร์ด ห่างจากน่านน้ำคัตเทกัต 24 กม. เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 6 ของประเทศเดนมาร์ก เป็นศูนย์กลางของเขตเกษตรกรรม ผลิตนม เบียร์ และถุงมือ
ซัจจาด กอนซาเดห์
ซัจจาด กอนซาเดห์ (อักษรโรมัน: Sajjad Ganjzadeh; การถอดเป็นอักษรโรมัน: Sajjād Ganjzādeh; เกิดวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 1992 ณ เตหะราน – ) เป็นนักคาราเต้ชาวอิหร่าน โดยในรายการคูมิเตะรุ่นน้ำหนัก 84 กก. ขึ้นไป เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งชิงแชมป์โลกปี ค.ศ. 2014 และ 2016, ชิงแชมป์เอเชีย ค.ศ. 2013 และ 2017 รวมถึงเอเชียนเกมส์ ค.ศ. 2018
ดิ โอฬาร โปรเจ็คต์
ดิ โอฬาร โปรเจ็คต์ (The Olarn Project) วงดนตรีที่เล่นเพลงแนวเฮฟวี่เมทัลก่อตั้งปี พ.ศ. 2528 โดย โอ้ - โอฬาร พรหมใจ โดยในตอนแรกตั้งใจใช้ชื่อวงว่า "Thailand Band" แต่ โอฬารเห็นว่า อาจจะมีผลเสียต่อประเทศชาติได้ ภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็น The Olarn Project เพราะหากเกิดอะไรขึ้น โอฬารจะเป็นผู้รับผิดชอบด้วยตัวเอง
และ เมื่อปีพ.ศ. 2539 ในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี โอฬาร ก็ได้แต่งเพลงชื่อ พลังและความตั้งใจ ถวายแด่พระองค์ท่าน เพื่อเป็นการเทิดทูนพระเกียรติ อีกทั้งเพลงนี้ยังได้รับรางวัลสีสัน AWARD ในหมวดเพลงบรรเลงยอดเยี่ยม ในปีนั้นอีกด้วย
สมาชิก
สมาชิกที่เข้ามาชุดที่สอง
สมาชิกที่เข้ามาชุดที่สาม
ธีระ คำภักดี (บ็อบ - ร้องนำ)
สมาชิกที่เข้ามาชุดที่สี่
สมาชิกที่เข้ามาชุดที่ห้า
ผลงานเพลง
มีอัลบั้ม 5 ชุด
แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์น
แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์น (Factory method pattern) เป็นดีไซน์แพตเทิร์นที่นิยามเมธอดสำหรับสร้างอ็อบเจกต์ของคลาสชนิดหนึ่งๆ แต่ไม่ได้เจาะจงชนิดที่แน่นอน ซับคลาสเป็นผู้กำหนดเจาะจงว่าจะสร้างอ็อบเจกต์ของคลาสใด แฟกทอรีเมธอดในความหมายโดยทั่วไปคือเมธอดที่ทำหน้าที่สร้างอ็อบเจกต์นั่นเอง แฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์นจะถูกใช้ร่วมกับเทมเพลตเมธอดแพตเทิร์น (Template method pattern) โดยถูกเรียกใช้งานจากในเทมเพลตเมธอด
การนำไปใช้งาน
องค์ประกอบของแฟกทอรีเมธอดแพตเทิร์นมีดังนี้
ภาษาจาวา
ตัวอย่างโปรแกรมคำนวณหาปริมาตรของรูปทรงกระบอกซึ่งมีสูตรดังนี้
ปริมาตร = พื้นที่ฐาน * ความสูง
โดยที่
คลาสรูปธรรม  สร้างรูปวงกลม   ในแฟกทอรีเมธอด createBase
คลาส  และ
พ.ศ. 2299
พุทธศักราช 2299 ใกล้เคียงกับ
ประเทศบัลแกเรียในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012
ประเทศบัลแกเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 14 ค.ศ. 2012 (พ.ศ. 2555) ณ กรุงลอนดอน, ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร ระหว่างวันที่ 29 สิงหาคมถึง 9 กันยายน พ.ศ. 2555 คณะกรรมการพาราลิมปิกแห่งชาติบัลแกเรียเป็นตัวแทนประเทศส่งทีมนักกีฬาทีมชาติที่ผ่านรอบคัดเลือกพาราลิมปิกเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 8 คนใน 2 ชนิดกีฬา
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ต่อมขี้หู
ต่อมขี้หู (ceruminous gland) เป็นต่อมเหงื่อพิเศษใต้หนังส่วน 1/3 ด้านนอกของช่องหู เป็นต่อมไม่ซับซ้อน มีรูปขด เป็นท่อ ประกอบด้วยเซลล์หลั่ง (secretory cell) ชั้นใน และเซลล์ผิวหนังกล้ามเนื้อ (myoepithelial cell) ชั้นนอก จัดเป็นต่อม apocrine ต่อมจะหลั่งสารออกที่ท่อซึ่งใหญ่กว่า ซึ่งก็หลั่งออกที่ขนป้องกัน (guard hair) ในช่องหูชั้นนอก แล้วผสมกับไขผิวหนัง (sebum) พร้อมเซลล์ผิวหนังที่ตายแล้ว กลายเป็นขี้หู ขี้หูช่วยรักษาให้แก้วหูยืดหยุ่นได้ ช่วยหล่อลื่นและทำความสะอาดช่องหูชั้นนอก กันน้ำ ฆ่าแบคทีเรีย เคลือบขนป้องกันหูทำให้เหนียวและช่วยจับสิ่งแปลกปลอม (ฝุ่น สปอร์เชื้อรา เป็นต้น)
ต่อมเหล่านี้อาจเกิดทั้งเนื้องอกไม่ร้ายและเนื้องอกร้าย เนื้องอกไม่ร้ายรวมทั้ง ceruminous adenoma, ceruminous pleomorphic adenoma และ ceruminous syringocystadenoma papilliferum เนื้องอกร้ายรวมทั้ง ceruminous adenocarcinoma, adenoid cystic carcinoma และ mucoepidermoid carcinoma
ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ)
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ หรือ นักบุญจอห์นเร่ร่อน (John the Baptist หรือ John in the Wilderness) เป็นหัวข้อที่เขียนอย่างน้อยแปดครั้งโดยคาราวัจโจ ผู้เป็นจิตรกรสมัยบาโรกคนสำคัญชาวอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1571 ถึงปี ค.ศ. 1610
เรื่องราวของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ กล่าวถึงในพระวรสาร นักบุญจอห์นเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพระเยซูและเป็นผู้ได้รับเรียกจากพระเจ้าให้มาปูทางให้แก่เมสไซยาห์ผู้ที่จะมาถึง นักบุญจอห์นอาศัยเร่ร่อนอยู่ในในบริเวณจูดิอาห์ระหว่างเยรูซาเลมและทะเลเดดซี “นุ่งผ้าขนอูฐและคาดเข็มขัดบนสะโพก; กินตั๊กแตนและน้ำผึ้งเป็นอาหาร” นักบุญจอห์นกระทำพิธีศีลจุ่มให้แก่พระเยซูในแม่น้ำจอร์แดน และต่อมาถูกสั่งตัดหัวโดยแฮรอด อันทิปาสเพราะนักบุญจอห์นพยายามขอให้พระองค์ปฏิรูปสิ่งที่ชั่วร้ายต่างที่ทรงทำ
ภาพนักบุญจอห์นเป็นภาพที่นิยมวาดกันมากที่สุดภาพหนึ่งที่มักจะประกอบด้วยสัญลักษณ์ประจำตัวต่างๆ ที่รวมทั้งอ่างสำหรับทำพิธีศีลจุ่ม, กางเขนที่ทำจากกิ่งไม้ และเครื่องนุ่งห่มที่ทำด้วยขนแกะหรือขนอูฐ ศิลปะที่นิยมสร้างกันก่อนการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิกมักจะเป็นภาพนักบุญจอห์นกระทำพิธีศีลจุ่มให้แก่พระเยซู หรือภาพนักบุญจอห์นและพระเยซูเมื่อยังทรงพระเยาว์กับพระแม่มารี และบางครั้งก็จะมีนักบุญเอลิซาเบธแม่ของนักบุญจอห์นประกอบด้วย การวาดแต่นักบุญจอห์นเพียงผู้เดียวไม่ว่าเมื่อจะยังเด็กหรือเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่เป็นที่นิยมกันเท่าใดนัก
ภาพที่คาราวัจโจเขียนมาจากคำบรรยายในพระวรสารนักบุญลูคที่ว่า “เด็กผู้นี้เติบโตขึ้นและมีพลังใจที่แข็งแกร่งขึ้น และอาศัยอยู่ในทะเลทรายจนกระทั่งถึงวันกำเนิดของอิสราเอล” คำบรรยายนี้เป็นคำบรรยายที่คาราวัจโจใช้ในการวาดภาพนักบุญจอห์น ซึ่งตัวแบบบางตัวก็มิได้มีลักษณะของความเป็นนักบุญเท่าใดนัก นอกจากภาพที่เป็นนักบุญจอห์นคนเดียวที่มาจากสมัยแรกของการเขียนแล้วคาราวัจโจก็ยังเขียนภาพอีกสามภาพที่มีเนื้อหาในฉากการตายของนักบุญจอห์นในภาพ “การตัดหัวนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่เขียนที่มอลตา และอีกสองภาพหลังจากที่ถูกฆ่าแล้ว “ซาโลเมและหัวของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (ลอนดอน)” และ“ซาโลเมและหัวของนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (มาดริด)”
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - โทเลโด
การบ่งว่าภาพนี้เขียนโดยคาราวัจโจยังเป็นข้อที่ตกลงกันไม่ได้ จิตรกรอีกผู้หนึ่งที่อาจจะเป็นผู้เขียนก็คือบาร์โทโลเมโอ คาวารอซซิ ผู้ติดตามงานของคาราวัจโจในระยะแรก ปัจจุบันภาพนี้ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เตโซโร คาเทดราลลิชิโอที่โทเลโดในประเทศสเปน จอห์น แกชตั้งข้อสังเกตว่าอาจจะเป็นภาพเขียนภาพหนึ่งที่เขียนให้กับนักบวชที่โรงพยาบาลคอนโซชันที่นักเขียนชีวประวัติของคาราวัจโจจุยเลียโน มันชินิกล่าวถึง มันชินิกล่าวว่าหลังจากนั้นนักบวชก็ “นำติดตัวกลับบ้านเมือง” แต่ “บ้านเมือง” ที่มันชินิกล่าวถึงเป็นเซวิลล์และอีกที่หนึ่งกล่าวว่าเป็นซิซิลี ในปี ค.ศ. 1593 โรงพยาบาลคอนโซชันมีนักบวชชาวสเปนประจำอยู่คนหนึ่งและอาจจะไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลจนกระทั่งเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1595 แกชอ้างความเห็นของนักวิชาการ เอ.อี. เปเรซ ซานเชซที่กล่าวว่าแม้ว่าลักษณะการเขียนนักบุญจอห์นจะคล้ายกับลักษณะการเขียนของคาวารอซซิแต่ส่วนอื่นของภาพไม่ใช่ “และคุณภาพการเขียนขององค์ประกอบในภาพเป็นฝีมือที่เยี่ยม โดยเฉพาะความงามของการเขียนเถาองุ่น...ที่เป็นลักษณะการเขียนของคาราวัจโจ” นอกจากนั้นแกชก็ยังชี้ให้เห็นการใช้ค่าต่างแสงหรือแสงเงาที่ตัดกันที่ทำได้อย่างนุ่มนวล เช่นเดียวการเขียนโค้งเว้าของร่างของนักบุญซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับงานเขียนในสมัยแรกๆ ของคาราวัจโจเช่นในภาพ “นักดนตรี” and “นักบุญฟรานซิสปลื้ม”  ถ้าภาพเขียนนี้และภาพเขียนอื่นของคาราวัจโจถูกนำไปเซวิลล์จริงตามที่กล่าวแล้วก็อาจจะเป็นได้ว่าเป็นภาพที่สร้างความประทับใจให้แก่เดียโก เบลัซเกซที่แสดงให้เห็นในงานเขียนในระยะแรก แต่เหตุผลสนับสนุนว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาวารอซซิก็เป็นเหตุผลที่หนักแน่นและเป็นที่ทราบกันว่าคาวารอซซิมีโอกาสเดินทางไปสเปนราวระหว่างปี ค.ศ. 1617 ถึงปี ค.ศ. 1619
ปีเตอร์ รอบบ์เชื่อว่าเป็นภาพที่เขียนโดยคาราวัจโจที่เขียนราวปี ค.ศ. 1598 เมื่อคาราวัจโจพำนักอยู่กับผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรกคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต รอบบ์ชี้ให้เห็นว่าผู้เป็นแบบสำหรับนักบุญเป็นคนคนเดียวกับผู้เป็นแบบสำหรับไอแซ็คในภาพ “เอบราฮัมสังเวยไอแซ็ค” ซึ่งทำให้เชื่อได้ว่าเป็นภาพที่เขียนในระยะเวลาเดียวกัน แต่ภาพ “สังเวยไอแซ็ค” เองก็มีปัญหาในเรื่องใครเป็นผู้เขียนแน่เช่นกัน
ฉากหลังของภาพเป็นเถาองุ่นเขียวที่มีหนาม ด้านหน้าภาพนักบุญจอห์นนั่งอยู่บนเสื้อคลุมสีแดงสดถือกางเขนใบหญ้า (reed) มองลงมายังลูกแกะที่นอนอยู่ที่เท้า เสื้อคลุมสีแดงหรือผืนผ้าสีแดงมักจะปรากฏในงานเขียนของคาราวัจโจ ซึ่งมาจากงานเขียนที่ทำกันมาก่อนหน้านั้น
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” มีลักษณะต่างๆ ที่เป็นจุดสนใจในการศึกษาเช่นเดียวกับภาพอื่นที่เขียนจากสมัยเดียวกัน การเขียนใบไม้ข้างหลังตัวแบบ, พรรณไม้ต่างๆ และดินรอบๆ เท้าของนักบุญเป็นไปอย่างบรรจงและอย่างละเอียด ที่มีลักษณะเหมือนภาพถ่ายหรือการเขียนจิตรกรรมภาพนิ่ง ที่เขียนในภาพ “กระจาดผลไม้” ขณะที่ท่าทางสงบซึมของนักบุญเป็นการสร้างบรรยากาศของความครุ่นคิด เถาองุ่นเป็นสัญลักษณ์ขององุ่นที่นำมาทำเป็นไวน์สำหรับพระกระยาหารมื้อสุดท้าย ขณะที่หนามบนเถาทำให้นึกถึงมงกุฎหนามที่พระเยซูทรงก่อนที่จะถูกตรึงกางเขน ส่วนลูกแกะก็เป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละของพระองค์
การตัดสินใจของคาราวัจโจในการเขียนภาพนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์เมื่อยังหนุ่มเป็นหัวข้อที่ไม่ค่อยมีการเขียนกันนัก ส่วนใหญ่ที่มักจะเขียนกันก็เมื่อยังเป็นเด็กพร้อมกับพระเยซูหรือเป็นผู้ใหญ่เมื่อทำพิธีศีลจุ่มให้พระเยซูไปเลย แต่ก็มิได้หมายความว่าเป็นคนแรกที่เขียน ก่อนหน้านั้นเลโอนาร์โด ดา วินชี ก็ได้เขียนมาแล้วในภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ (เลโอนาร์โด)” ของชายหนุ่มที่ยิ้มน้อยๆ อย่างมีเสน่ห์ลึกลับ (enigmatic) โดยมีมือหนึ่งชี้ขึ้นไปบนสวรรค์ (?) หรือในงานเขียนของอันเดรอา เดล ซาร์โตที่แทบจะเป็นแบบของภาพที่คาราวัจโจเขียนต่อมา ทั้งดา วินชิและเดล ซาร์โตต่างก็สร้างภาพนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ที่ดูเหมือนจะมีความหมายพิเศษสำหรับตนเองที่ไม่ใช่การเขียนภาพเพื่อผู้ชม ซึ่งคาราวัจโจนำมาใช้ในการเขียนภาพหลายภาพในหลายหัวข้อที่ดูจะมีความหมายเป็นการส่วนตัว
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - โรม (คาปิโตลิเน และ ดอเรียแปมฟิลจ์)
ในปี ค.ศ. 1602 ภาพเขียนคิวปิดของคาราวัจโจหรือที่รู้จักกันว่า “ชัยชนะของความรัก” (Amor Vincit Omnia) ที่เขียนให้นายธนาคารและผู้อุปถัมภ์วินเชนโซ จุสตินิอานิสร้างความร่ำลือในบรรดาคอนักสะสมศิลปะผู้ร่ำรวยในกรุงโรม ในปีเดียวกันนั้นซิริอาโค มัตเตอิผู้เป็นนายธนาคารเช่นกันผู้ที่พี่ชายเป็นเพื่อนกับคาราวัจโจก่อนที่จะมีชื่อเสียงก็ว่าจ้างให้เขียนภาพนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ อาจจะเป็นได้ว่ามัตเตอิมิได้เป็นผู้ว่าจ้าง แต่เรื่องราวฟังแล้วอาจจะเป็นไปได้แต่ไม่หลักฐานสนับสนุน ในการเขียนภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” คาราวัจโจใช้ผู้เป็นแบบคนเดียวกันกับภาพ “ความรัก”
เสน่ห์อันไม่สิ้นสุดของภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” อยู่ตรงความอ่อนโยนของแสงที่เลียผิวผ้า, เนื้อ และพรรณไม้ในภาพ บุคคลในภาพบอกได้ว่าเป็นนักบุญจอห์นจากสัญลักษณ์ที่ปรากฏในภาพที่ได้แก่ ลูกแกะ (ผู้เสียสละ) และใบองุ่นที่เป็นพรรณไม้ที่นำผลมาทำน้ำองุ่นที่ละม้ายพระโลหิตของพระเยซู หรือเป็นสัญลักษณ์ของการกำเนิดของชีวิต นอกไปจากนั้นก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกไปจากการเป็นภาพของชายหนุ่มเปลือยที่มีสีหน้าเหมือนจะเยาะ (ironic) หรืออาจจะเป็นนัยยะ (allusive) ก็เป็นได้
ความกำกวมของภาพสร้างความฉงนให้แก่ผู้ดูมาเป็นเวลาหลายชั่วคน ราวปี ค.ศ. 1620 กล่าวกันว่าเป็นภาพเด็กเลี้ยงแกะชาวฟริเจีย ในปี ค.ศ. 1624 ภาพนี้ก็ตกไปเป็นของผู้อุปถัมภ์คนสำคัญคนแรกคาร์ดินัลฟรานเชสโค มาเรีย เดล มอนเต รายการสำรวจทรัพย์สินที่ทำหลังจากเดล มอนเตเสียชีวิตไปแล้วระบุว่าเป็น ภาพ “โคริดอน” (Corydon) ซึ่งเป็นเด็กเลี้ยงแกะในตำนานโบราณ และแม้ในปัจจุบันก็ยังมีการพยายามที่จะตีความหมายว่าเป็น “ไอแซ็คหัวเราะ” - ไอแซ็คเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกแกะ จากการตรวจสอบอย่างใกล้ชิดก็พบว่าเด็กหนุ่มในภาพนั่งอยู่บนกองขอนไม้ซึ่งเป็นอีกข้อหนึ่งที่ทำให้มีส่วนเกี่ยวข้องกับไอแซ็คและไม่ใช่นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์
ภาพนี้เป็นภาพที่ได้รับอิทธิพลโดยตรงจากภาพ “อิญูดิ” (Ignudi) บนเพดานชาเปลซิสตินโดยไมเคิล แอนเจโล ขณะที่รูปของแอนเจโลเป็นรูปที่เป็นนามธรรมและเป็นภาพแบบอุดมคติโดยใช้แสงที่เย็นและความยืดหยุ่น (plasticism) ตามทฤษฎี รูปของคาราวัจโจเป็นภาพที่ผู้เขียนแสดงความมีเลือดเนื้อที่ทำให้ได้ภาพที่สมบูรณ์ตามธรรมชาติ
ผู้เป็นแบบของ “ชัยชนะของความรัก” เป็นเด็กรับใช้ของคาราวัจโจหรืออาจจะเป็นลูกศิษย์ชื่อ “เช็คโค” ซึ่งอาจจะเป็นคนคนเดียวกับจิตรกรเช็คโค เดล คาราวัจโจผู้ทำงานอยู่ในโรมราวระหว่างปี ค.ศ. 1610 ถึงปี ค.ศ. 1625 สิ่งที่น่าสนใจในการเป็นแบบในภาพ “ความรัก” คือผู้เป็นแบบมีความลุกลนและมีความสุขในการเป็นแบบอย่างเห็นได้ชัดที่ทำให้ภาพเขียนกลายเป็นภาพเหมือนของ “เช็คโค” แทนที่จะเป็นภาพของเทพ ความรู้สึกเช่นเดียวกันนั้นก็เกิดในภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่ทำให้รู้สึกว่าผู้เป็นแบบมีชีวิตจิตใจอย่างออกนอกหน้า
ในภาพนี้นักบุญจอห์นนั่งเอนตัวโดยมีแขนข้างหนึ่งโอบรอบคอแพะ หันหน้ามาทางผู้ชมด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ภาพนี้แทบจะไม่มีสิ่งใดที่เป็นสัญลักษณ์ของนักบุญที่ใช้ชีวิตในทะเลทราย - ไม่มีกางเขน, ไม่มีขนอูฐ, ไม่มีเข็มขัด จะมีก็แต่เพียงเศษขนอูฐในรอยพับบนผืนผ้าชิ้นใหญ่และลูกแพะ และลูกแพะในภาพก็มิใช่ลูกแกะเช่นที่เขียนกันมา ที่เป็นสัญลักษณ์ของ “แกะของพระเจ้า” (Lamb of God) ที่เป็นสัญลักษณ์ของพระเยซูผู้ทรงมาเป็นผู้ไถ่บาปให้แก่มวลมนุษย์ ตามธรรมเนียมแล้วแพะเป็นสัญลักษณ์ของความไคร่พอกับการเป็นสัญลักษณ์ของความเสียสละ แต่ชายหนุ่มที่ยิ้มเยาะในภาพมิได้แสดงความรู้สึกว่าเป็นการบาปแต่อย่างใด นักเขียนชีวประวัติบางคนพยายามสร้างภาพพจน์ของคาราวัจโจว่าเป็นผู้มีความเคร่งครัดทางศาสนาของยุคการปฏิรูปศาสนาของนิกายโรมันคาทอลิก แต่เช็คโคแบ็พทิสต์ในรูปนี้เท่านั้นก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงผู้นอกศาสนาในรูปของคิวปิดเกิดใหม่เท่านั้น
แม้ว่าจะได้รับความสำเร็จและมีชื่อเสียงอย่างกว้างขวงแต่คาราวัจโจก็ยังไม่ได้รับงานจ้างจากสถาบันศาสนาหรือลัทธินิกายใดใด งานเขียนภายในชาเปลคอนทราเรลลิเป็นงานจ้างส่วนบุคคลแม้ว่าผู้รับงานจะเป็นนักบวชของวัดก็ตาม ปัญหาของคาราวัจโจอยู่ที่ความเป็นอนุรักษนิยมของสถาบันที่แม้ว่าจะเป็นสถาบันของการปฏิรูปก็ตาม ถึงกับจะมีขบวนการในการสร้างดัชนีรายการรูปต้องห้าม คาร์ดินัลผู้มีตำแหน่งหน้าที่สูงบางคนก็พิมพ์คู่มือสำหรับการพิจารณาจิตรกรรม โดยเฉพาะสำหรับนักบวชผู้มีหน้าที่รับงานศิลปะเพื่อใช้เป็นแนวทางในการรับหรือปฏิเสธงาน ฉะนั้นงานกึ่งนอกศาสนาของคาราวัจโจเช่น “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” และเกี่ยวโยงกับงานแบบมนุษยนิยมและเรอเนสซองซ์ที่เลิกนิยมกันไปแล้วก็เป็นที่แน่นอนว่าเป็นงานที่ไม่เป็นที่ยอมรับในวงการของสถาบันศาสนา
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - แคนซัสซิตี
ในปี ค.ศ. 1604 คาราวัจโจได้รับจ้างให้วาดภาพนี้โดยนายธนาคารของพระสันตะปาปาและผู้อุปถัมภ์ศิลปะอ็อตตาวิโอ คอสตาผู้เป็นเจ้าของภาพ “จูดิธตัดหัวโฮโลเฟิร์นเนส” และภาพ “มาร์ธาและแมรี แม็กดาเลน” ของคาราวัจโจอยู่แล้ว คอสตาตั้งใจจะส่งภาพนี้ไปใช้เป็นฉากแท่นบูชาสำหรับชาเปลเล็กๆ ในแคว้นคอนเซ็นเต (Conscente) ซึ่งเป็นแคว้นเล็กของตนเอง แต่เมื่อเสร็จคอสตาก็ชอบภาพนี้มากจนเก็บเอาไว้ดูเองและส่งก็อปปีไปให้แคว้นแทนที่ ในปัจจุบันภาพเขียนนี้เป็นของพิพิธภัณฑ์เนลสัน-แอ็ทคินส์ที่แคนซัสซิตีในสหรัฐอเมริกา
"“ความตัดกันอย่างแรงของแสงและความมืดทำให้มีความรู้สึกว่านักบุญจอห์นเอนตัวจากเงามืดลึกของฉากหลังมายังบริเวณที่สว่างที่เป็นบริเวณของผู้ชมภาพ... อารมณ์หมกมุ่นครุ่นคิดของนักบุญจอห์นเนลสัน-แอ็ทคินส์เป็นที่ทำให้นักเป็นที่ต้องตาของผู้มีความเห็นเกือบทุกคน ดูเหมือนกับว่าคาราวัจโจจะถ่ายทอดอย่างเป็นนัยยะถึงความรู้สึกรันทดในการเผยแพร่ศาสนา และความตายอันไม่สมควรที่จะเกิดขึ้นและอันไม่ควรแก่กาลเวลาที่จะเกิดขึ้น นัยยะของภาพอาจจะเป็นการถ่ายทอดความรู้สึกของสภาวะทางจิตใจของคาราวัจโจเองในขณะนั้นก็เป็นได้ นอกจากนั้นอารมณ์ของภาพก็อาจจะเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงการใช้สอยของภาพ เพราะเป็นภาพที่ใช้ในสถานที่สำหรับการพบปะของคณะภราดร (confraternity) ผู้มีหน้าที่ดูแลคนเจ็บป่วยและผู้ที่ใกล้ตาย และมีหน้าที่ฝังศพของผู้ที่ตายด้วยโรคระบาด”"
นักเขียนชีวประวัติปีเตอร์ รอบบ์ชี้ให้เห็นว่าภาพนักบุญจอห์นภาพที่สี่นี้ดูเหมือนเป็นเงาสะท้อนทางจิตใจของภาพแรก ซึ่งสิ่งต่างๆ ที่ปรากฏในภาพทั้งสองกลับด้านกันหมด แสงสว่างตอนเช้าที่อาบภาพแรกกลายมาเป็นแสงจัดและตัดกันราวกับแสงจันทร์ในภาพที่สอง หรือสีเขียวจัดของใบไม้กลายมาเป็นใบไม้แห้งสีน้ำตาล นอกจากนั้นในภาพหลังนี้ก็เกือบไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ ที่บ่งให้เห็นว่าเป็นภาพเขียนเกี่ยวกับศาสนา—ไม่มีรัศมี, ไม่มีแกะ, ไม่มีขนอูฐหรือขนแกะ, ไม่มีเข็มขัด มีก็แต่เพียงอย่างเดียวคือกางเขนใบหญ้า (ที่บรรยายโดยพระเยซูว่าเป็น “ใบหญ้าที่ไหวด้วยสายลม”) ภาพเขียนแสดงให้เห็นสิ่งที่รอบบ์บรรยายว่าเป็น “ความรู้สึกเป็นนาฏกรรมของมนุษย์” ของคาราวัจโจ ชายหนุ่มในภาพที่เกือบจะเป็นผู้ใหญ่ดูเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่พระเจ้าเท่านั้นที่จะทราบ การวางภาพของคาราวัจโจที่เป็นเพียงตัวนักบุญนั่งโดดเดี่ยวโดยปราศจากสิ่งประกอบอื่นๆ ที่เป็นการบรรยายภาพที่ทำให้เกิดคำถามต่างๆ เช่น จะทราบได้อย่างไรว่านี่คือนักบุญจอห์น หรือเกิดอะไรขึ้นในภาพ เป็นการวางภาพที่ใหม่ที่ไม่เคยทำกันมาก่อน จิตรกรตั้งแต่จอตโต ดี บอนโดเนมาจนถึงเจ็นทิเล เบลลินีและหลังจากนั้นวาดภาพที่ดูแล้วเข้าใจง่ายที่ประกอบด้วยสัญลักษณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวกับนักบุญจอห์นที่เข้าใจกันโดยทั่วไป การวางภาพที่แสดงอารมณ์ที่อยู่ในโลกของตนเองแทนที่จะแสดงสัญลักษณ์ทางศาสนาที่เป็นที่ยอมรับของสังคมจึงเป็นความคิดที่ใหม่ที่นอกแนว
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - โรม (หอศิลป์โบราณแห่งชาติ)
ภาพนี้เป็นหนึ่งในสองภาพของ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ที่คาราวัจโจเขียนในปีหรือราวปี ค.ศ. 1604 (หรืออาจจะเป็นปี ค.ศ. 1605) เป็นภาพที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของวังคอร์ซินิ (Palazzo Corsini) ของหอศิลป์โบราณแห่งชาติ ภาพนี้ก็เช่นเดียวกับภาพที่เขียนให้กับอ็อตตาวิโอ คอสตา สัญลักษณ์ต่างๆ ถูกถอดออกหมดไม่เหลือแม้แต่ “เศษขนอูฐ” และแม้แต่กางเขนใบหญ้าตรงมุมซ้ายของภาพก็เป็นเพียงนัยยะเท่านั้น ฉากหลังและสิ่งแวดล้อมรอบตัวยิ่งมืดกว่าภาพก่อนหน้านั้น และเช่นเดียวกับภาพก่อนหน้านั้นไม่มีสิ่งประกอบที่เป็นการบรรยายเรื่องราวของภาพ
คาราวัจโจไม่ใช่จิตรกรคนแรกที่เขียนนักบุญจอห์นเป็นชายเปลือย - ก่อนหน้านั้นก็มีงานเขียนของเลโอนาร์โด ดา วินชี, ราฟาเอล, อันเดรอา เดล ซาร์โต และผู้อื่น - แต่คาราวัจโจเสนอสิ่งใหม่คือความเป็นธรรมชาติและความเป็นนาฏกรรม นักบุญจอห์น นักบุญจอห์นของคาราวัจโจเป็นนักบุญที่สำบุกสำบัน มือที่คล้ำแดดและคอที่เหมือนผู้ที่ต้องทำงานหนักตัดกับลำตัวส่วนบนที่ขาวโพลนทำให้ผู้ดูทราบว่าเป็นนายแบบจริงที่เพิ่งจะมาเปลื้องเสื้อให้จิตรกรเขียน ซึ่งต่างจากนักบุญจอห์นของราฟาเอลซึ่งเป็นนักบุญจอห์นแบบอุดมคติและไม่มีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์เช่นเดียวกับการเขียนยุวเทพของราฟาเอล
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - วาลเล็ตตา
“นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ที่น้ำพุ” เป็นงานเขียนของผู้สะสมส่วนบุคคลที่มอลตา ซึ่งทำให้ยากต่อการศึกษาโดยผู้เชี่ยวชาญ จอห์น แกชกล่าวว่าเป็นงานเขียนของคาราวัจโจเพราะวิธีการเขียนผิวหนังของภาพนี้คล้ายกันกับภาพ “คิวปิดหลับ” ที่เชื่อกันว่าเขียนโดยคาราวัจโจและเป็นภาพที่เขียนระหว่างที่อยู่ในมอลตา ภาพเขียนได้รับความเสียหายอย่างหนักโดยเฉพาะส่วนที่เป็นทิวทัศน์
ภาพเขียนที่เป็นนักบุญจอห์นกำลังจะดื่มน้ำจากน้าพุมาจากพระวรสารที่กล่าวว่านักบุญจอห์นดื่มแต่น้ำระหว่างที่เร่ร่อน ลักษณะของภาพเขียนเป็นลักษณะที่แท้จริงของการใช้ค่าต่างแสงของคาราวัจโจ จอห์น แกชกล่าวว่าคาราวัจโจ “แสดงความกระหายแสดงได้อย่างงดงามโดยใช้การวางท่าของร่างกายและใบหน้า”
ถ้าภาพนี้เขียนโดยคาราวัจโจจริงก็คงเป็นภาพที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1607 ถึงปี ค.ศ.1608 เมื่ออยู่ที่มอลตา งานที่เขียนในช่วงเดียวกันนี้ก็ได้แก่ “ภาพเหมือนของอลอฟ เด วิยาคอร์ตและเด็กรับใช้” และ “การตัดหัวนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ภาพหลังอยู่ที่โอราทอรีของมหาวิหารร่วมเซนต์จอห์นและเป็นงานเขียนชิ้นเดียวที่ลงชื่อ
ในมอลตาคาราวัจโจได้รับการยอมรับไห้เป็นสมาชิกของอัศวินแห่งมอลตาและกลายเป็นจิตรกรประจำสำนักของอัศวิน แต่การพำนักอยู่ที่มอลตาก็มายุติลงเมื่อคาราวัจโจถูกขับออกจากลัทธิ แต่เหตุผลที่ถูกขับก็ยังไม่เป็นที่ทราบ นักเขียนสมัยใหม่เชื่อว่ามีสาเหตุมาจากอาชญากรรม นักเขียนชีวประวัติร่วมสมัยจิโอวานนิ บากลิโอเนกล่าวว่าคาราวัจโจขัดแย้งกับอัศวินแห่งความยุติธรรม (อัศวินจากขุนนางยุโรป) เมื่อจิโอวานนิ เปียโตร เบลโลริไปดูภาพ “การตัดหัวนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ห้าสิบปีต่อมาก็บันทึกว่าคาราวัจโจไปมีเรื่องกับอัศวินขุนนางซึ่งทำให้ไม่เป็นที่พอใจของแกรนด์มาสเตอร์จึงทำให้ต้องหนีออกจากเกาะ อาจจะเป็นได้ว่าความขัดแย้งทำให้เกิดการดวลซึ่งเป็นอาชญากรรมที่รุนแรง แต่โทษสำหรับการดวลคือการจับเข้าคุกไม่ใช่ประหารชีวิต โทษประหารชีวิตใช้สำหรับฆาตกร และถ้ามีผู้เสียชีวิตจากการดวลก็เท่ากับเป็นการฆาตกรรม ซึ่งจากบันทึกของบากลิโอเนและเบลโลริทำให้สันนิษฐานกันว่าผู้ที่ดวลรอดมาได้ ปีเตอร์ รอบบ์ในหนังสือ “M” เสนอว่าเป็นเกี่ยวกับเพศแต่ก็เป็นเพียงการสันนิษฐานเท่านั้น
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - โรม (หอศิลป์บอร์เกเซ)
ปีที่เขียนของภาพ “นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์” ของหอศิลป์บอร์เกเซยังเป็นเรื่องที่ถกเถียงกัน แต่เชื่อกันมาเป็นเวลานานว่าเป็นภาพที่ซื้อโดยคาร์ดินัลสคิปิโอเน บอร์เกเซราวระหว่างที่มาถึงโรมในปี ค.ศ. 1605 ถึงปีที่คาราวัจโจหนีออกจากโรมในปี ค.ศ. 1606 แต่โรเบอร์โต ลองกีห์กล่าวว่าเป็นภาพที่เขียนเมื่อคาราวัจโจพำนักอยู่ที่ซิซิลี (หลังปี ค.ศ. 1608) จากเหตุผลที่ว่าการใช้สีคล้ายคลึงกับภาพที่เขียนในช่วงเดียวกันนั้น ความเห็นของลองกีห์เป็นที่ยอมรับกันมากขึ้นและเมื่อไม่นานมานี้ก็มีความเห็นโดยทั่วไปที่ว่าเป็นภาพที่เขียนในปี ค.ศ. 1610
ภาพนี้เป็นภาพเด็กชายนั่งห่อตัวเล็กน้อยบนฉากหลังที่มืดและแกะที่กำลังและเล็มใบองุ่นแห้งสีน้ำตาล นักบุญจอห์นดูเหมือนจะนั่งอยู่ในห้วงนึกหรืออาจจะคำนึงถึงความคิดอันหมองหม่นถึงการเสียสละของพระเยซูที่จะเกิดขึ้น หรืออาจจะเป็นเพียงความรู้สึกเบื่อของตัวแบบที่นั่งให้เขียนมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง งานนี้ก็เช่นเดียวกับงานอื่นๆ ของคาราวัจโจความรู้สึกที่สื่อออกมาจากภาพมองได้ทั้งสองทาง เสื้อคลุมแดงผืนใหญ่ห่อตัวเด็กชายที่ผอมเล็กเช่นเดียวกับเพลิงในความมืดและเป็นสิ่งเดียวที่มีสีสันนอกไปจากร่างที่ซีดขาวของนักบุญ จอห์น แกชกล่าวว่า “เมื่อเทียบกับนักบุญจอห์นคาปิโตลิเนและแคนซัสซิตี...นักบุญจอห์นฉบับบอร์เกเซก็เป็นภาพที่ใช้สีที่ลึกกว่า (richly colouristic) ที่เป็นการแสดงออกของสีแดง, ขาว และน้ำตาลทอง และเป็นภาพที่มีความเป็นอุดมคติน้อยกว่า และเป็นการเขียนแบบที่เร้าอารมณ์ทางเพศ (sensuous approach) ในการเขียนภาพชายเปลือย ซึ่งเป็นภาพที่มาก่อนหน้าของภาพที่ชายที่มีแขนขาที่ออกจะอวบในงานเขียนบางภาพที่เนเปิลส์ เช่นภาพ “พระเยซูถูกเฆี่ยน” หรือ “การตัดหัวนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์””
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1610 ชีวิตของคาราวัจโจก็เริ่มจะยุ่งเหยิง การวิจารณ์งานของจิตรกรจากชีวิตส่วนตัวเป็นสิ่งที่เป็นอันตรายในการทำแต่ในกรณีของคาราวัจโจเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอดได้และนักเขียนทุกคนก็ดูเหมือนจะยอมยกเว้นในข้อนี้กับงานเขียนของคาราวัจโจ ในปี ค.ศ. 1606 คาราวัจโจหนีออกจากโรมหลังจากที่ฆ่าคนระหว่างที่ทะเลาะกันกลางถนน; ในปี ค.ศ. 1608 คาราวัจโจก็ถูกจำคุกในมอลตาแต่ก็หลบหนีได้ and again escaped; ในปี ค.ศ. 1609 คาราวัจโจก็ถูกไล่ตามไปทั่วซิซิลีจนในที่สุดก็ต้องหนีไปเนเปิลส์เมื่อไปถูกทำร้ายกลางถนนเพียงไม่กี่วันหลังจากไปถึงที่นั่น ในระหว่างนั้นก็อยู่ในการพิทักษ์ของตระกูลโคโลนนาและพยายามของอภัยโทษจากพระสันตะปาปาเพื่อที่จะได้กลับไปโรมได้ อำนาจในการให้อภัยโทษอยู่ในมือของคาร์ดินัลบอร์เกเซผู้หวังจะได้รับการตอบแทนในรูปของภาพเขียน ข่าวที่ว่าการอภัยโทษที่เกือบจะได้รับมาถึงเนเปิลส์กลางปีนั้นและคาราวัจโจก็ออกเดินทางพร้อมกับภาพเขียนสามภาพ ข่าวต่อมาคือคาราวัจโจเสียชีวิตด้วย “ไข้” ที่พอร์โตแอร์โคเล เมืองท่าที่เป็นของสเปนเหนือกรุงโรม
นักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ - มิวนิก
กำลังแก้ไข ยอห์นแบปติสต์ (การาวัจโจ) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันโดย Michelangelo Merisi ดาจิโอที่สร้างขึ้นใน 1610 และจะถูกเก็บไว้ในขณะนี้ในคอลเลกชันส่วนตัวในโมนาโกบาวาเรีย ภาพนี้เป็นหนึ่งในเจ็ดรุ่นของจิตรกรลอมบาร์ดได้ทุ่มเทกับรูปแบบของ "นักบุญจอห์น" ที่จอห์นแบ๊บติสเป็นเด็กหรือเป็นแนววัยรุ่น
วัดคุ้งท่าเลา
วัดคุ้งท่าเลา เป็นวัดราษฏร์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางพึ่ง อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี มีสิ่งที่น่าสนใจคือประตูทางเข้าวัดเป็นรูปหนุมานกำลังอ้าปากตั้งเด่นเป็นสง่า ประดับกระจกสีสวยสะดุดตา เป็นความคิดริเริ่มของเจ้าอาวาสที่นำตำนานเมืองลพบุรีที่เกี่ยวกับเรื่องรามเกียรติ์มาประยุกต์ในการสร้าง นับว่าเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีูรูปร่างค่อนข้างแปลกแต่แฝงไปด้วยความงดงามในตัว นับว่าเป็นวัดสำคัญวัดหนึ่งของอำเภอบ้านหมี่และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่หนึ่งที่น่าสนใจมาก มีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ภายในพระอุโบสถเรื่องเทศน์มหาชาติ และพระมาลัย วัดมีพระพุทธรูปเก่าสมัยเชียงแสน ขนาดหน้าตักกว้าง 12 นิ้ว สำหรับการเดินทาง ใช้เส้นทางเดียวกับวัดท้องคุ้ง อยู่ห่างมาอีกประมาณ 3.5 กิโลเมตร
เบลลาชาโอ
เบลลาชาโอ (Bella ciao) เป็นเพลงของชาวอิตาลี ต้นฉบับระหว่างสงครามกลางเมืองอิตาลี เพลงนี้ได้ใช้กันทั่วโลกเพื่อเป็นสัญลักษณ์ในเรื่องเสรีภาพและการต่อต้าน
ประวัติ
เพลงเบลลาชาโอ ใช้ร้องเพื่อต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์ในประเทศอิตาลี ระหว่างปี ค.ศ. 1943 และ 1945 เพลงเบลลาชาโอเป็นแนวดนตรีโฟล์ก
ฉบับในประเทศไทย
สำหรับประเทศไทย วงไฟเย็น นำทำนองดนตรี มาใส่เนื้อเพลงภาษาไทยและเรียบเรียงดนตรีใหม่ในชื่อเพลง ปลดปล่อย เปลี่ยนแปลง โดยใช้ในกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ เพื่อต่อต้านกลุ่มที่มีความคิดแบบเผด็จการลัทธิฟาสซิสต์
วัดหลักสี่
วัดหลักสี่ เป็นพระอารามหลวงชั้นตรีชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร ถือเป็นวัดแห่งเดียวในเขตหลักสี่ อาคารเสนาสนะในวัด ได้แก่ องค์พระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ วิหารหลวงปู่ขาว
เหรียญหลวงปู่ขาว วัดหลักสี่ เป็นหนึ่งในพระเครื่องที่ได้รับความนิยมระดับต้น ๆ ของวงการพระเครื่องเมืองไทย ในบรรดาทำเนียบเหรียญเบญจภาคี
ประวัติ
วัดหลักสี่สร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2421 สร้างโดยชาวรามัญที่อพยพมาจากเมืองหงสาวดี มีนามว่า อาจารย์ดำ ต่อมาชาวรามัญได้อาราธนาอาจารย์ดำไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าโบสถ์ จังหวัดนนทบุรี พระอาจารย์เริ่มมาเป็นเจ้าอาวาสแทน ท่านได้ดำเนินก่อสร้างพระธรรม เจดีย์ และอุโบสถจนเสร็จเรียบร้อย ได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดราษฎร์ศรัทธาธรรม แต่ต่อมาพระอาจารย์เริ่มก็ย้ายไปเป็นเจ้าอาวาสวัดหน้าโบสถ์ หลวงปู่ขาว เขมาราโม มารับหน้าที่แทน ยุคของท่าน ได้มีการสร้างศาลาการเปรียญ สร้างมณฑป สถูปเจดีย์ประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง
ต่อมามีการตัดคลองเปรมประชากรตัดเนื้อที่วัด หลวงปู่ขาว เขมาราโม ได้ยกพื้นที่ของวัดให้ในการตัดคลอง มีการสร้างศาลาท่าน้ำ สร้างเสาหงส์รอบวัด ต่อมามีการสร้างทางรถไฟผ่านหน้าวัด วัดได้ยกที่ดินให้ทางรถไฟตัดผ่าน คงเหลือที่ดินดังในปัจจุบัน
หลวงพ่อทองวัดโบสถ์
หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ เป็นนิยายอิงหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา มีทั้งภาคแรก ภาคสอง และภาคสมบูรณ์ ซึ่งประพันธ์โดยคุณ ทวี วรคุณ โดยในฉบับสมบูรณ์นี้ได้รับการยอมรับว่าเป็นผลงานดีเด่นที่ได้รับรางวัล ยู.เนส.โก. ใน พ.ศ. 2510 โดยมีเนื้อหามุ่งเน้นหลักธรรมะด้านต่างๆ รวมทั้งมุ่งเน้นให้ผู้คนเชื่อมั่นในเรื่องของกฎแห่งกรรมกันมากขึ้น นอกจากนี้ หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ ยังเป็นผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ซ้ำหลายครั้ง และได้รับการจัดทำเป็นละครโทรทัศน์มาแล้วครั้งหนึ่ง
เนื้อเรื่องย่อ
หลวงพ่อทองวัดโบสถ์ เป็นงานเขียนที่กล่าวถึงเรื่องราวของผู้คนมากมาย ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลวงพ่อทองทั้งทางตรงและทางอ้อม เช่น "แม่กิมเฮียง" สาวงามผู้เป็นที่หมายปองของเหล่าชายหนุ่ม ต่อมา "ทิด แร่ม" ได้ใช้น้ำมันจันทน์ทาที่แขนของแม่กิมเฮียง แม่กิมเฮียงเริ่มมีอาการจิตหลอน ทิดแร่ม กล่าวว่าเธอจะต้องยอมแต่งงานกับเขาถึงจะหายเป็นปกติ จนบิดามารดาต้องพาไปพึ่งหลวงพ่อ ท่านได้ใช้น้ำมนต์ราดจนกลับมามีอาการปกติได้อีกครั้ง และได้ไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นที่เป็นครูแทน แท้ที่จริงเป็นเพียงอาการอุปาทานที่เธอคิดไปเองเท่านั้น มิใช่เรื่องไสยศาสตร์แต่อย่างใด
"เจ้าเผื่อน" ผู้ซึ่งเคยอาศัยอยู่กับหลวงพ่อทองตั้งแต่วัยเยาว์ เป็นคนที่มีนิสัยดีหลายประการ ขยัน ซื่อสัตย์ ไม่เอาเปรียบมิตรสหาย แต่เนื่องจากเป็นคนใจร้อนวู่วาม จึงได้ก่อเหตุโศกนาฏกรรมขึ้น เขาได้ใช้อาวุธปืนสังหารภรรยากับชู้รักของเธอ เพราะไม่พอใจที่นอกใจ จากนั้นเจ้าเผื่อนได้หนีการจับกุมทั้งยังยิงต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ ต่อมาเจ้าเผื่อนเข้ามาพบกับหลวงพ่อทองด้วยความรู้สึกเป็นทุกข์ หลวงพ่อทองกล่าวว่าคนเราแม้ว่าจะหนีตำรวจได้ แต่เมื่อก่อกรรมชั่วแล้วจะไม่สามารถหนีบาปที่ก่อไว้ได้เด็ดขาด ต่อให้หนีพ้นในชาตินี้ได้ แต่ก็ไม่สามารถหนีพ้นในชาติต่อๆไปได้อยู่ดี
พ.ศ. 2300
พุทธศักราช 2300 ใกล้เคียงกับ
ไม่เป็นไร
"ไม่เป็นไร" เป็นซิงเกิลในปี พ.ศ. 2559 ของวงลิปตา ร่วมกับ จิรายุทธ ผโลประการ หรือที่รู้จักกันดีในนามของ UrboyTJ ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนอง และเรียบเรียงโดย ลิปตา ออกจำหน่ายในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559
เนื้อหาของเพลงเกี่ยวกับอารมณ์ของคนที่ไปกันสุดทาง ในเมือรั้งไม่ได้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือ ปล่อยเขาไป ส่วนมิวสิกวีดีโอนี้ได้ ธีรณี อย่าง อาเล็ก ธีรเดช และ จอย รินลณี มาร่วมแสดงในเพลงนี้ด้วย
การตอบรับ
เพลง "ไม่เป็นไร" ติดอันดับสูงสุดที่ 10 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2559 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ไดโอด
ไดโอด (diode) เป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มีสองขั้วคือขั้ว A (Anode) และขั้ว K (cathode) มีคุณสมบัติยอมให้กระแสไฟฟ้าไหลในจากขั้ว A ไปหาขั้ว K เท่านั้น และ ไม่ยอมให้กระแสไฟฟ้าไหลจากขั้ว K ไปยังขั้ว A เมื่อกล่าวถึงไดโอด มักจะหมายถึงไดโอดที่ทำมาจากสารกึ่งตัวนำ (Semiconductor diode) ซึ่งก็คือผลึกของสารกึ่งตัวนำที่ต่อกันได้ขั้วทางไฟฟ้าสองขั้ว ส่วนไดโอดแบบหลอดสุญญากาศ (Vacuum tube diode) ถูกใช้เฉพาะทางในเทคโนโลยีไฟฟ้าแรงสูงบางประเภท เป็นหลอดสุญญากาศที่ประกอบด้วยขั้วอิเล็ดโทรดสองขั้ว ซึ่งจะคือแผ่นตัวนำ (plate) และแคโทด (cathode)
ส่วนใหญ่เราจะใช้ไดโอดในการยอมให้กระแสไปในทิศทางเดียว โดยยอมให้กระแสไฟในทางใดทางหนึ่ง ส่วนกระแสที่ไหลทิศทางตรงข้ามกันจะถูกกั้น ดังนั้นจึงอาจถือว่าไดโอดเป็นวาล์วตรวจสอบแบบอิเล็กทรอนิกส์อย่างหนึ่ง ซึ่งนับเป็นประโยชน์อย่างมากในวงจรอิเล็กทรอนิกส์ เช่น ใช้เป็นตัวเรียงกระแสไฟฟ้าในวงจรแหล่งจ่ายไฟ เป็นต้น
อย่างไรก็ตามไดโอดมีความสามารถมากกว่าการเป็นอุปกรณ์ที่ใช้เปิด-ปิดกระแสง่าย ๆ ไดโอดมีคุณลักษณะทางไฟฟ้าที่ไม่เป็นเชิงเส้น ดังนั้นมันยังสามารถปรับปรุงโดยการปรับเปลี่ยนโครงสร้างของพวกมันที่เรียกว่ารอยต่อ p-n มันถูกนำไปใช้ประโยชน์ในงานที่มีวัตถุประสงค์พิเศษ นั่นทำให้ไดโอดมีรูปแบบการทำงานได้หลากหลายรูปแบบ ยกตัวอย่างเช่น ซีเนอร์ไดโอด เป็นไดโอดชนิดพิเศษที่ทำหน้าที่รักษาระดับแรงดันให้คงที่ วาริแอกไดโอดใช้ในการปรับแต่งสัญญาณในเครื่องรับวิทยุและโทรทัศน์ ไดโอดอุโมงค์หรือทันเนลไดโอดใช้ในการสร้างสัญญาณความถี่วิทยุ และไดโอดเปล่งแสงเป็นอุปกรณ์ที่สร้างแสงขึ้น ไดโอดอุโมงค์มีความน่าสนใจตรงที่มันจะมีค่าความต้านทานติดลบ ซึ่งเป็นประโยชน์มากเมื่อใช้ในวงจรบางประเภท
ไดโอดตัวแรกเป็นอุปกรณ์หลอดสุญญากาศ โดยไดโอดแบบสารกึ่งตัวนำตัวแรกถูกค้นพบจากการทดสอบความสามารถในการเรียงกระแสของผลึกโดยคาร์ล เฟอร์ดินานด์ บรวน นักฟิสิกส์ชาวเยอรมัน ในปี พ.ศ. 2417 เรียกว่า cat's whisker diodes และได้ถูกพัฒนาในปี พ.ศ. 2449 โดยทำไดโอดมากผลึกแร่กาลีนา แต่ทุกวันนี้ไดโอดที่ใช้ทั่วไปผลิตมาจากสารกึ่งตัวนำ เช่น ซิลิกอน หรือ เจอร์เมเนียม
เมทาโปรแกรมมิง
เมทาโปรแกรมมิง (metaprogramming) คือเทคนิคการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะทำงานโดยเขียนหรือจัดการโปรแกรมอื่น (หรือโปรแกรมของตัวเอง) เสมือนข้อมูลของโปรแกรม หรือสร้างงานบางส่วนขณะแปลโปรแกรมแล้วเติมเต็มงานที่เหลือขณะโปรแกรมทำงาน ในหลายกรณี เมทาโปรแกรมมิงช่วยให้โปรแกรมเมอร์สามารถประหยัดเวลาในการเขียนรหัสต้นฉบับที่เหมือนๆ กันจำนวนมากแทนที่จะเขียนทั้งหมดเองด้วยมือ อาจเรียกได้ว่าเป็นการทำงานแบบ "โปรแกรมที่เขียนโปรแกรม"
ไดโอด
ไดโอดเป็นอุปกรณ์ที่ทำจากสารกึ่งตัวนำ p - n สามารถควบคุมให้กระแสไฟฟ้าจากภายนอกไหลผ่านตัวมันได้ทิศทางเดียว ไดโอดประกอบด้วยขั้ว 2 ขั้ว คือ แอโนด (Anode; A) ซึ่งต่ออยู่กับสารกึ่งตัวนำชนิด p และ แคโธด (Cathode; K) ซึ่งต่ออยู่กับสารกึ่งตัวนำชนิด n
เมทาโปรแกรมมิง
ภาษาที่ใช้เขียน เมทาโปรแกรม (metaprogram) จะถูกเรียกว่าอภิภาษา (metalanguage) และภาษาที่ถูกโปรแกรมจัดการจะเรียกว่าภาษาจุดหมาย (object language) ความสามารถของภาษาที่เป็นอภิภาษาภายในภาษาเดียวกันได้ เรียกว่าสมบัติสะท้อนของภาษาโปรแกรม (reflection/reflexivity) ซึ่งสมบัติสะท้อนเป็นคุณลักษณะหนึ่งของภาษาที่จะนำไปสู่เมทาโปรแกรมมิงได้สะดวกยิ่งขึ้น
ไดโอด
ประวัติ
ถึงแม้ว่าไดโอดแบบผลึกสารกึ่งตัวนำ (Crystal semiconductor diode) จะเป็นที่นิยมมาก่อนไดโอดแบบใช้ความร้อน (Thermionic diode) แต่ไดโอดทั้งสองแบบก็มีพัฒนาการเป็นแบบคู่ขนาน โดยในปี พ.ศ. 2416 ค้นพบหลักการพื้นฐานในการทำงานของไดโอดแบบใช้ความร้อน กัธรีค้นพบว่าประจุบวกในอิเล็กโทรสโคป สามารถคายประจุได้เมื่อนำแผ่นกราวด์มาโดนอิเล็กโทรสโคป แต่จะไปเกิดในประจุลบ เปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่ไหลไปในทิศทางเดียวเท่านั้น
เมทาโปรแกรมมิง
เมทาโปรแกรมมิงมักจะมีแนวทางการเขียนหนึ่งในสองทาง ทางแรกคือการเปิดเผยโครงสร้างภายในของเอนจินขณะทำงานไปเป็นรหัสต้นฉบับผ่านทางเอพีไอ ทางที่สองคือการจัดการนิพจน์สตริงที่รวมคำสั่งไปเป็นรหัสต้นฉบับแบบพลวัต
ไดโอด
ประวัติ
จากหลักการข้างต้น ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2423 โธมัส อัลวา เอดิสัน ได้ตรวจสอบไส้หลอดไฟว่าทำไมไส้หลอดคาร์บอนบริเวณปลายฝั่งที่ต่อกับขั้วบวกจึงถูกเผาไหม้อยู่เสมอ เอดิสันจึงสร้างกระเปาะแบบพิเศษที่มีแผ่นตัวนำโลหะ (plate) ที่ปิดสนิทอยู่ในหลอดแก้ว เมื่อเอดิสันได้ทดสอบอุปกรณ์ชิ้นนี้แล้ว ก็ทำให้เขายืนยันได้ว่ากระแสที่มองไม่เห็นนั้นจะไหลจากไส้หลอดผ่านสุญญากาศไปยังแผ่นตัวนำโลหะ ซึ่งจะไปทางเดียวเท่านั้น คือแผ่นตัวนำโลหะที่ติดอยู่กับแหล่งจ่ายแรงดันขั้วบวก
ความสอดคล้องกันของจอตา
รูปแบบ
Abnormal/anomalous retinal correspondence (ARC, ความสอดคล้องกันของจอตาแบบผิดปกติ) เป็นการปรับตัวของระบบประสาทสัมผัสต่อการเห็นด้วยสองตาที่มีการเบี่ยงเบนอย่างผิดปกติเป็นระยะเวลานาน (เช่น ตาเหล่) คือ รอยบุ๋มจอตาของตาที่ไม่เข กับบริเวณจอตาที่ไม่ใช่รอยบุ๋มของตาที่เขจะทำงานร่วมกัน โดยบางครั้งทำให้เห็นเป็นภาพเดียวด้วยสองตา
ไดโอด
ประวัติ
เอดิสันวางแผนที่จะใช้อุปกรณ์นี้แทนที่ตัวต้านทานในวงจรโวลต์มิเตอร์กระแสตรง สิ่งประดิษฐ์ดังกล่าวได้สิทธิบัตรในปี พ.ศ. 2427 ไม่มีใครนำอุปกรณ์นี้ไปใช้งานจริงในเวลานั้น แต่การจดสิทธิบัตรเอาไว้ก่อนนั้นเป็นเสมือนการปกป้องสิทธิ์ของตนเองเอาไว้ก่อน เราจึงเรียกปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในอุปกรณ์ตัวนี้ว่า "ปรากฏการณ์เอดิสัน" (Edison effect)
เมทาโปรแกรมมิง
ตัวอย่าง
สคริปต์ (หรือโปรแกรม) ข้างต้นจะสร้างสคริปต์ขึ้นมาใหม่จำนวน 993 บรรทัด เก็บไว้ในแฟ้มชื่อ "program" ซึ่งจะทำงานเป็นการพิมพ์ค่า 1 ถึง 992 ออกมา นี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของการใช้รหัสเพื่อเขียนรหัสจำนวนมาก ไม่ใช่แนวทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการพิมพ์รายชื่อจำนวน ถึงอย่างไรก็ตาม โปรแกรมเมอร์สามารถเขียนและสั่งให้เมทาโปรแกรมทำงาน และจะได้รหัสต้นฉบับเป็นจำนวนหลายพันบรรทัดภายในไม่กี่นาที