cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิถี (ทฤษฎีกราฟ)
วิถีที่ไม่มีจุดยอดซ้ำกัน เรียกว่า วิถีเชิงเดียว (simple path) เช่นเดียวกันนั้น วัฏจักรที่ไม่มีจุดยอดซ้ำกัน (ยกเว้นจุดยอดเริ่มต้นกับจุดยอดปลาย) เรียกว่า วัฏจักรเชิงเดียว (simple cycle)
วิถี 2 วิถีจะเป็นอิสระ (independent) ต่อกัน ถ้ามันไม่มีจุดยอดภายในร่วมกัน
ความยาว (length) ของวิถี คือจำนวนของเส้นเชื่อมที่ใช้ในวิถี ซึ่งอาจนับเส้นเชื่อมหลายครั้งได้ เช่น จากกราฟในรูป (1, 2, 5, 1, 2, 3) คือวิถีที่มีความยาว 5 และ (5, 2, 1) คือวิถีเชิงเดียวที่มีความยาว 2
กราฟถ่วงน้ำหนัก จะกำหนดค่า น้ำหนัก (weight) ให้เส้นเชื่อมแต่ละเส้นภายในกราฟ น้ำหนักของวิถีในกราฟถ่วงน้ำหนัก คือ ผลบวกของน้ำหนักของเส้นเชื่อมที่แวะผ่าน บางครั้งใช้คำว่า ค่าใช้จ่าย (cost) หรือ ความยาว แทนคำว่าน้ำหนัก
เล็นคา เดือร์
เล็นคา เดือร์ (Lenka Dürr) เกิดวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1990 ที่เมืองเม็มมิงเงิน เป็นนักวอลเลย์บอลชาวเยอรมัน ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งลิเบอโร เธอเป็นสมาชิกของวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติเยอรมนี และเล่นให้แก่ทีมอิมเพลวรอตสวัฟ นอกจากนี้ เธอเข้าร่วมการแข่งขันวอลเลย์บอลเวิลด์กรังด์ปรีซ์ 2017 และวอลเลย์บอลหญิงเนชันส์ลีก 2018
ลายมัวเร
ในฟิสิกส์ ลายมัวเร (moiré pattern) เป็นลายรบกวนที่เกิดขึ้น ยกตัวอย่างเช่น เมื่อตารางสองตารางวางทับกันในมุม ๆ หนึ่ง หรือเมื่อลายตาข่ายซ้อนกันเล็กน้อย
ฮัล อแจท
ฮัล อแจท (HAL Ajeet)  เป็นเครื่องบินที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องบินเจ๊ตขับไล่น้ำหนักเบาแบบฮ็อคเกอร์ ซิดเดลี่ย์ ฟอลแลนด์ ของสหราชอาณาจักร โดยมีสมรรถนะสูงขึ้น มีการพัฒนาอุปกรณ์สื่อสาร-เดินอากาศที่สมบูรณ์ขึ้น และมีประสิทธิภาพในการรบดีขึ้น เครื่องต้นแบบ อแจทบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 1975
อ้างอิง
HAL Ajeet
จังหวัดอันตีเก
จังหวัดอันตีเก (กินาไรอา: Probinsiya kang Antique; ฮีลีไกโนน: Kapuoran sang Antique; Lalawigan ng Antique) เป็นจังหวัดในเขตคันลูรังคาบีซายาอัน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันโฮเซเดอบูเวนาบิสตา ซึ่งเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในจังหวัด ตัวจังหวัดตั้งอยู่ทางภาคตะวันตกของเกาะปาไนย์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดอักลัน จังหวัดคาปิซ และจังหวัดอีโลอีโล ทางทิศตะวันออก และติดกับทะเลซูลูทางทิศตะวันตก จังหวัดแห่งนี้เป็นถิ่นฐานของชนพื้นเมืองอีไรนัน-บูกิดโนน ซึ่งเป็นผู้ใช้ภาษากินาไรอา และยังสร้างนาขั้นบันไดซึ่งมีอยู่เพียงแห่งเดียวบนเกาะวิซายัสอีกด้วย
บรูโน ดอลลันส์คือ
บรูโน ดอลลันส์คือ (19 กันยายน ค.ศ. 1928 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 2008) เป็นนักแสดงชายชาวออสเตรีย
เซติฟ
เซติฟ (سطيف, Sétif) เป็นเมืองนครและเมืองหลวงของจังหวัดเซติฟ ในประเทศแอลจีเรีย เป็นหนึ่งในเมืองสำคัญที่สุดทางตะวันออกของแอลจีเรียและทั้งประเทศ ถือได้ว่าเป็นเมืองหลวงการค้าของประเทศ เป็นเมืองแออัดตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของกรุงแอลเจียร์ ห่างราว 270 กิโลเมตร และอยู่ทางทิศตะวันตกของกงส์ต็องตีน 131 กิโลเมตร เมืองอยู่ที่ระดับความสูง 1,100 เมตร
เมืองเคยเป็นส่วนหนึ่งอาณาจักรโบราณของชาวเบอร์เบอร์ ที่ชื่อ อาณาจักรนูมิเดีย ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิโรมัน ก่อนที่จะเป็นของชาวมุสลิมในช่วงการพิชิตดินแดนโดยมุสลิมที่ซาเกร็บ
ศิลปะสัจนิยม
ศิลปะสัจนิยม (Realism) คือทัศนศิลป์ และ วรรณกรรมที่แสดงตัวแบบหรือเรื่องราวตามที่ปรากฏในชีวิตประจำวันโดยปราศจากการสร้างเสริมหรือการตีความหมาย และหมายถึงงานศิลปะที่เผยให้เห็นถึงความเป็นจริงที่อาจจะเน้นความเป็นอัปลักษณ์ด้วย
สัจนิยมมักจะหมายถึงขบวนการศิลปะที่เริ่มขึ้นในฝรั่งเศสในคริสต์ทศวรรษ 1850 ความนิยมสัจนิยมเพิ่มมากขึ้นเมื่อเริ่มมีศิลปะการถ่ายภาพเกิดขึ้น ที่ทำให้ศิลปินมีความต้องการที่จะสร้างงานที่ดู “แท้จริง” ศิลปินสัจนิยมจะมีทัศนคติที่ตรงกันข้ามกับลัทธิจินตนิยมซึ่งเป็นประเภทของศิลปะที่มีอิทธิพลต่องานศิลปะและวรรณกรรมในฝรั่งเศสในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 และต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 การไม่ใช้ความรู้สึกส่วนตัวในการบิดเบือนทำให้ศิลปินสัจนิยมมีความเชื่อในปรัชญาของความเป็นจริง และ ต่อต้านการแสดงออกทางอารมณ์อย่างเกินเลย สัจจะและความเที่ยงตรงคือปัจจัยสำคัญของผู้ที่เรียกตนเองว่าเป็นสัจนิยม
แหล่งข้อมูลอื่น
Realismo Realism
ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317
'''ทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ค.ศ. 1315–1317''' (บางครั้งเป็นปี ค.ศ. 1315–1322) เป็นเหตุการณ์แรกในชุดวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่ส่งผลกระทบต่อทวีปยุโรปต้นคริสต์ศตวรรษที่ 14 ทุพภิกขภัยครั้งนี้กระทบหลายพื้นที่ในยุโรป โดยทางตะวันออกไปจนถึงรัสเซียและทางใต้ไปถึงอิตาลี ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากตลอดหลายปี และเป็นจุดสิ้นสุดของช่วงเวลาเติบโตและรุ่งเรืองนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 11–13
ทุพภิกขภัยครั้งนี้เริ่มจากสภาพอากาศที่เลวร้ายในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1315 ทำให้พืชผลเสียหายตลอดปี ค.ศ. 1316 ก่อนจะสิ้นสุดลงเมื่อมีเก็บเกี่ยวช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 1317 แต่กระนั้นยุโรปก็ไม่อาจฟื้นตัวอย่างเต็มที่จนถึงปี ค.ศ. 1322 ทุพภิกขภัยร่วมกับปัญหาโรคปศุสัตว์ทำให้จำนวนสัตว์ลดลงถึง 80 เปอร์เซ็นต์ อีกทั้งยังเพิ่มระดับการเกิดอาชญากรรม การเสียชีวิตหมู่ โรคภัย การกินพวกเดียวกันเอง และการฆ่าทารกให้สูงขึ้นอย่างมาก ทุพภิกขภัยครั้งนี้ส่งผลต่อคริสตจักรโรมันคาทอลิก สังคมยุโรป และภัยพิบัติที่ตามมาในคริสต์ศตวรรษที่ 14
การศึกษาพบว่าทุพภิกขภัยครั้งนี้อาจเป็นผลมาจากการปะทุของภูเขาไฟ โดยเฉพาะภูเขาไฟตาราเวราในนิวซีแลนด์ที่ปะทุในปี ค.ศ. 1315
เหตุการณ์
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1315 เกิดฝนตกหนักหลายพื้นที่ในยุโรปและตกต่อเนื่องตลอดฤดูใบไม้ผลิถึงฤดูร้อน ทำให้อากาศเย็นจนไม่สามารถเก็บเกี่ยวและไม่มีหญ้าแห้งสำหรับปศุสัตว์ พื้นที่ต่ำในยอร์กเชอร์และนอตทิงแฮมในอังกฤษเผชิญกับน้ำท่วม ทำให้สระเลี้ยงปลาใกล้อาราม (stew pond) เสียหาย ราคาอาหารจึงเพิ่มสูงขึ้น โดยราคาอาหารในอังกฤษเพิ่มเป็นสองเท่าช่วงฤดูใบไม้ผลิถึงกลางฤดูร้อน เกลือซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ถนอมอาหารหาได้ยากเนื่องจากน้ำเกลือระเหยได้ไม่ดีในสภาพอากาศชื้น ราคาเกลือจึงเพิ่มขึ้นจาก 30 ชิลลิงเป็น 40 ชิลลิง ในโลทริงเงิน ราคาข้าวสาลีเพิ่มขึ้นถึง 320 เปอร์เซ็นต์ ทำให้ชาวนาไม่สามารถซื้อหาขนมปังได้ ชนชั้นสูง ขุนนาง พ่อค้าที่ร่ำรวยและนักบวชเริ่มกักตุนเมล็ดพืช ภาวะขาดแคลนอาหารร่วมกับจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น บังคับให้ผู้คนเริ่มหาพืชผลจากในป่า
มีบันทึกหลายแห่งบรรยายถึงทุพภิกขภัยครั้งนี้ เช่น พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 แห่งอังกฤษหยุดพักที่เมืองเซนต์ออลบันส์ในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1315 และประสบปัญหาไม่มีขนมปังสำหรับพระองค์และผู้ติดตาม ถือเป็นช่วงเวลาไม่กี่ครั้งที่กษัตริย์แห่งอังกฤษไม่มีอาหารเสวย ขณะที่บันทึกของเมืองบริสตอลระบุว่าในปี ค.ศ. 1315 เกิด "ทุพภิกขภัยที่คร่าชีวิตผู้คนจำนวนมาก จนผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่พอฝังร่างผู้เสียชีวิต มีการกินเนื้อม้าและสุนัข บางส่วนก็กินเนื้อลูกหลานตนเอง รวมถึงเนื้อพวกโจรในคุก"
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1316 ยังคงมีฝนตกต่อเนื่องและประชาชนทุกชนชั้นได้รับผลกระทบจากอาหารกักตุนที่กำลังจะหมด โดยเฉพาะชาวนาที่คิดเป็น 95 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งหมดและไม่มีอาหารสำรอง มีความพยายามหลายอย่างในการบรรเทาปัญหา เช่น ฆ่าสัตว์ที่ใช้ลากจูง กินเมล็ดพืช ทอดทิ้งเด็ก ๆ เพื่อไม่ให้ตนเองอดตาย หรือคนชราปฏิเสธอาหารเพื่อให้คนหนุ่มสาวได้กิน ทุพภิกขภัยถึงจุดสูงสุดเมื่ออากาศยังคงชื้นในปี ค.ศ. 1317 ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในช่วงฤดูร้อนปีนั้น ผู้คนต่างเหนื่อยล้าจากโรคภัยและการขาดแคลนอาหารอย่างหนักจนต้องล่วงเข้าปี ค.ศ. 1325 ที่สถานการณ์กลับมาเป็นปกติและระดับประชากรเพิ่มขึ้นอีกครั้ง นักประวัติศาสตร์ยังคงถกเถียงถึงยอดผู้เสียชีวิต แต่มีการประมาณว่ามีประชากร 10–25 เปอร์เซ็นต์ตามเมืองต่าง ๆ เสียชีวิต
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ
ทุพภิกขภัยครั้งนี้ส่งผลต่อยุโรปเหนือ รวมถึงบริติชไอลส์ ฝรั่งเศสตอนเหนือ กลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำ สแกนดิเนเวีย เยอรมนี และทางตะวันตกของโปแลนด์ นอกจากนี้ยังกระทบบางส่วนของรัฐบอลติก (ยกเว้นรัฐบอลติกทางตะวันออกไกลที่ได้รับผลกระทบทางอ้อม) แถบเทือกเขาแอลป์ และเทือกเขาพิรินี
อุระมิจิโอนี่ซัง
อุระมิจิโอนี่ซัง เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นแนวตลก เขียนเรื่องและวาดภาพโดยกากุ คูเซะ เผยแพร่ออนไลน์ผ่านนิตยสารดิจิตัล Comic POOL ของสำนักพิมพ์อิจิจินชะตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2560 ได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 7 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดย Studio Blanc ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคมถึง 28 กันยายน พ.ศ. 2564
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศนอร์เวย์
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศนอร์เวย์ทั้งสิ้น 8 แหล่ง เป็นแหล่งมรดกโลกทางวัฒนธรรม 7 แหล่ง และมรดกโลกทางธรรมชาติอีก 1 แหล่ง
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 – รอบคัดเลือกยิมนาสติกสากลหญิง
การแข่งขันกีฬายิมนาสติกสากลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันยิมนาสติกเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ณ เมืองซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 97 คน แต่ละประเทศสามารถส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันได้สูงสุด 1 ทีม การคัดเลือกสิ้นสุดเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 2000
คาร์ล ฮันฟ์ท
คาร์ล ฮันฟ์ท (25 กรกฎาคม ค.ศ. 1904 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงภาพยนตร์ชาวออสเตรีย
สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้
สมาพันธ์ฟุตบอลอเมริกาใต้ (Confederación Sudamericana de Fútbol, Confederação Sul-Americana de Futebol ) หรือ คอนเมบอล (CONMEBOL) เป็นสมาพันธ์ฟุตบอลที่ดูแลในพื้นที่อเมริกาใต้ และเป็นหนึ่งในหกของสมาชิกสมาพันธ์ของฟีฟ่า เป็นสมาพันธ์ของทวีปที่เก่าแก่ที่สุด มีสำนักงานอยู่ที่เมืองลูเก ประเทศปารากวัย มีประธานคนปัจจุบันคือ อาเลฆันโดร โดมิงเกซ หน้าที่ของคอนเมบอลคือดูและการแข่งขันหลักของฟุตบอลระหว่างประเทศ โดยทีมชาติจากคอนเมบอลได้ชนะในการแข่งขันฟุตบอลโลก 9 ครั้ง (บราซิล 5 ครั้ง, อาร์เจนตินาและอุรุกวัย ทีมละ 2 ครั้ง)
ชาย
ตารางต่อไปนี้แสดงถึงตัวแทนคอนเมบอลที่เข้าแข่งขันฟุตบอลโลก เรียงตามจำนวนครั้งที่เข้าร่วม
National teams
Top FIFA ranked team
Football Database Rankings
Last updated: 30 August 2015
IFFHS
Last updated on: January 13, 2015 –
จอห์น บราโว่
จอห์น บราโว่ หรือ วิชาญ มีสม นักแสดงชายชาวไทยที่นอกจากจะรับบทดาวร้ายในละครและภาพยนตร์ ทั่วไปแล้ว ยังมีฝีเท้าในวงการฟุตบอล โดย เคยได้รับตำแหน่งปราการหลังจอมบู๊ ที่เคยร่วมทีมสโมสรสินธนา เมื่อปี 2541 มาแล้ว จากนั้นก็หันไปเดินสายเตะบอลดารากับทีม แมงปอล้อคลื่น ทีม ออลสตาร์ และ ทีมสตาร์ไรเดอร์
ชีวิตด้านเพศ
ในเพศสภาพของมนุษย์ ชีวิตด้านเพศ หรือ เซ็กส์ไลฟ์ (sex life) เป็นส่วนหนึ่งของการมีอยู่ของบุคคลซึ่งอาจประกอบด้วยกิจกรรมทางเพศหรือแสดงถึงการขาดกิจกรรมทางเพศ โดยทั่วไปคำอาจมีความหมายแฝงและการตีความทางสังคมหลายแบบ แต่มักรวมถึงสิ่งเหล่านี้:
หลายแหล่งข้อมูลกล่าวว่าความถี่ของการร่วมเพศของมนุษย์อาจมีตั้งแต่ ศูนย์ ถึง 15 หรือ 20 ครั้งต่อสัปดาห์  ในสหรัฐอเมริกา ความถี่โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 2 ถึง 3 ครั้งต่อสัปดาห์  เป็นที่รู้โดยทั่วไปว่าผู้หญิงวัยหมดประจำเดือนมักร่วมเพศน้อยลง  และความถี่โดยเฉลี่ยของการร่วมเพศน้อยลงกับอายุที่เพิ่มขึ้น สถาบันคินซีย์กล่าวว่าความถี่เฉลี่ยของการร่วมเพศในสหรัฐอเมริกาอยู่ที่ 112 ครั้งต่อปี (อายุ 18–29 ปี), 86 ครั้งต่อปี (อายุ 30–39 ปี), และ 69 ครั้งต่อปี (อายุ 40–49 ปี)
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี (Faculty of Industry and Technology) มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสกลนคร เป็นสถาบันการศึกษาของรัฐ สังกัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ได้มีรูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่หลากหลาย (Multi technology Campus) เพื่อตอบสนองความต้องการของนักเรียน นักศึกษา และชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน
ประวัติ
เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม 2539 เปิดสอนหลักสูตร วท.บ. (สัตวศาสตร์) เรียนที่สถาบันวิจัยและฝึกอบรมการเกษตรสกลนคร
อ้างอิง
คณะอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี
ไฮนทซ์ ฮานุส
ไฮนทซ์ ฮานุส (Heinz Hanus; 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1882 – 16 มีนาคม ค.ศ. 1972) เป็นนักแสดงชายชาวออสเตรีย
ชิงหมาเถิด
ชิงหมาเถิด (The Dog) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวแอ็คชั่นคอเมดี้ ที่ออกฉายวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2553 สร้างและจัดจำหน่ายโดย โมทีฟ พลัส กำกับและร่วมแสดงโดย พงษ์พัฒน์ วชิรบรรจง นำแสดงโดย มาริโอ เมาเร่อ รับบท อาร์ท, ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์ รับบท แบงค์, เจริญพร อ่อนละม้าย หรือ โก๊ะตี๋ อารามบอย รับบท เด่น, โกวิท วัฒนกุล รับบท สุเทพ, ร่วมด้วยนักแสดงน้องใหม่ คือ ณัฐปภัสร์ ธนาธนมหารัตน์ รับบท เมย์, และ น้องพอใจ สุนัขพันธุ์พูริ รับบท หมาหิมะ
ภาพยนตร์มีเพลงประกอบชื่อเดียวกับเรื่อง ขับร้องโดย ศุภกรณ์ กิจสุวรรณ และ โก๊ะตี๋ อารามบอย
เรื่องย่อ
ณ ประเทศแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยสีสันหลากหลาย ทุกคนในประเทศนี้กำลังตื่นเต้นและรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ กับงานสำคัญระดับประเทศ คืองานฉลองครบรอบวันเกิด 1 ปีของหมาหิมะ เป็นหมาที่เป็นขวัญใจของคนทั้งประเทศ หมาพิเศษสุดแสนจะหายาก ที่ทางประเทศหิมาลัยได้มอบให้เพื่อแสดงไมตรีจิตอันดีต่อกัน
ขณะที่คนทั้งประเทศกำลังมีความสุขอยู่นั้น ชายหนุ่ม 3 คน (มาริโอ้ เมาเร่อ), (ปกรณ์ ฉัตรบริรักษ์) และ (เจริญพร อ่อนละม้าย) กำลังมองสังคมอย่างไม่พอใจว่า ทำไมประเทศนี้ถึงให้ความสำคัญกับหมาหิมะ พวกเขาจึงหาหนทางทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับคนทั้งประเทศคือ เขาจะขโมยหมาหิมะไป
โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์
โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ (Folklore: The Long Pond Studio Sessions) เป็นภาพยนตร์สารคดีการแสดงดนตรีสดอเมริกันปี 2020 กำกับและผลิตโดยนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเทย์เลอร์ สวิฟต์ เข้าฉายทางดิสนีย์+ เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 สารคดีนี้ถ่ายทำที่ลองพอนด์สตูดิโอ สตูดิโอบันทึกเสียงที่แยกตัวอยู่ในป่าบนพื้นที่ในหุบเขาฮัดสันนิวยอร์ก เธอแสดงทั้งหมด 17 เพลงจากสตูดิโออัลบั้มที่แปด โฟล์กลอร์ (2020) ซึ่งจะเป็นการพูดคุยเกี่ยวกับกระบวนการสร้างสรรค์เบื้องหลังของเพลงกับแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ และแอรอน เดสเนอร์ ผู้ร่วมงาน
เทย์เลอร์ สวิฟต์เปิดตัวในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์ด้วยสารคดี ซึ่งเป็นภาพยนตร์เรื่องที่สี่ของเธอที่จะเข้าฉายในบริการสตรีมมิ่งต่อจากการเปิดตัวของ เดอะ 1989 เวิลด์ทัวร์ไลฟ์ (2015) เรพิวเทชันสเตเดียมทัวร์ (2018) มิสอเมริกานา (2020)
อัลบั้มบันทึกการแสดงสด
โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ (ฟรอมเดอะดิสนีย์+ สเปเชียล) (Folklore: The Long Pond Studio Sessions (From the Disney+ Special)) เป็นอัลบั้มบันทึกการแสดงสดชุดที่สามของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกันเทย์เลอร์ สวิฟต์ เพลงประกอบภาพยนตร์ โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ จัดจำหน่ายผ่านรีพับลิกเรเคิดส์ ไปยังสตรีมมิ่งและแพลตฟอร์มดิจิทัลในวันที่ 25 พฤศจิกายน 2020 ควบคู่ไปกับภาพยนตร์ ประกอบด้วยแผ่นดิสก์สองแผ่น: รุ่นดีลักซ์ของ โฟล์กลอร์ ในแผ่นที่หนึ่ง และบันทึกการแสดงสดจาก โฟล์กลอร์: เดอะลองพอนด์สตูดิโอเซสชันส์ ในแผ่นที่สอง
จาบาจา
จาบาจา เป็นซิงเกิลลำดับที่ 51 ของกลุ่มไอดอลญี่ปุ่นเอเคบีโฟร์ตีเอต วางจำหน่ายโดยคิงส์เรกคอดส์เมื่อวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2018 นานะ โอกาดะ รับตำแหน่งเป็นเซ็นเตอร์เพลงนี้
การตอบรับ
"จาบาจา" ติดอันดับสูงสุดบนชาร์ตซิงเกิลออริกอนรายสัปดาห์จนถึงวันที่ 18 มีนาคม 2018 ด้วยยอดขาย 1,115,843 แผ่น และติดอยู่ใน 100 เพลงฮิตของบิลบอร์ดเจแปนจนถึงวันที่ 26 มีนาคม เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2016 บิลบอร์ดเจแปนประกาศว่าซิงเกิลนี้ทำยอดขายได้ 1,106,382 แผ่นในวันแรก เพิ่มขึ้นเป็น 1,126,783 แผ่นในสามวันต่อมา และเป็น 1,202,909 แผ่นในสัปดาห์แรก โดยอยู่บนชาร์ตสูงสุดของบิลบอร์ด ซิงเกิลนี้เป็นซิงเกิลที่มียอดขายมากที่สุดเป็นลำดับที่ 6 ประจำปี 2018 บนชาร์ตออริกอน และอยู่ในอันดับที่ 33 ใน 100 เพลงฮิตของบิลบอร์ดในช่วงสิ้นปี
สมาชิก
หมายเหตุ: สถานะทีม ณ วันวางจำหน่ายซิงเกิล สมาชิกที่ขึ้น "ตัวหนา" หมายถึงตำแหน่งเซ็นเตอร์ของเพลงนั้น ๆ
"Jabaja" (จาบาจา)
Okada Nana - เซ็นเตอร์ (ตัวเอียง), ตัวหนา คือ Media Senbatsu
"Pedal to Sharin to Kita Michi to"
(Takino Yumiko - เซ็นเตอร์)
"Position"
(Mukaichi Mion - เซ็นเตอร์)
"Ai no Moake"
(Matsui Jurina - เซ็นเตอร์)
"Hetawoutsu"
(Jo Eriko - เซ็นเตอร์)
"Buttaoreru Made"
(Sashihara Rino and Miyawaki Sakura - ดับเบิลเซ็นเตอร์)
"Tomodachi de Imashou"
(Takakura Moeka - เซ็นเตอร์)
"Kokkyo no Nai Jidai"
(Nagahama Neru - เซ็นเตอร์)
"Tomodachi ga Dekita"
(Ma Chia-Ling - เซ็นเตอร์)
ฉบับบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต
จาบาจา (Jabaja) เป็นอัลบั้มที่ 2 ของบีเอ็นเคโฟร์ตีเอต ซึ่งวงได้ประกาศรายละเอียดอัลบั้มและสมาชิกเซ็มบัตสึเมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2562 โดยประกอบด้วยเพลงหลักชื่อเดียวกับอัลบั้มนี้ และเพลงรอง 2 เพลง ได้แก่เพลง "รีบอร์น" และเพลง "บ๊ายบาย...นายพลาสติก (Kami7 Go Green)" รวมถึงเพลงในซิงเกิลที่ 4–6 ของวงด้วย ซึ่งในวันที่ 5 กรกฎาคม วงได้ทำการแสดงเพลง "จาบาจา" พร้อมฉายมิวสิกวีดีโอ และแสดงเพลง "รีบอร์น" ในงาน Everybody Says Jabaja at Iconsiam ณ สุราลัยฮอลล์ ศูนย์การค้าไอคอนสยาม
รัฐมะละกา
มะละกา หรือ เมอลากา (Melaka, ملاک) เป็นรัฐทางตอนใต้ในประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่บริเวณช่องแคบมะละกา ตรงข้ามกับเกาะสุมาตรา รัฐมะละกาเป็นหนึ่งในสองรัฐของมาเลเซียที่ไม่มีเจ้าผู้ครองรัฐเป็นประมุขแต่มีผู้ว่าราชการรัฐแทน
ในอดีต มะละกาเป็นเมืองศูนย์กลางทางการค้าระหว่างตะวันออกและตะวันตกบนช่องแคบมะละกามากว่า 500 ปี มีลักษณะของสถาปัตยกรรมที่ผสมผสานระหว่างศิลปกรรมโปรตุเกส ดัตช์ และมลายู ได้รับการยกย่องให้เป็นนครประวัติศาสตร์บนช่องแคบมะละกาจากองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก)
ประวัติศาสตร์
ต่อมา พ.ศ. 2052 โปรตุเกสเดินทางมาถึงมะละกาเพื่อขอตั้งสถานีการค้าแต่ถูกปฏิเสธ จนนำไปสู่สงครามระหว่างโปรตุเกส-มะละกา ซึ่งโปรตุเกสเป็นฝ่ายชนะเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2054 มะละกาถูกเนเธอร์แลนด์ยึดครองเมื่อ พ.ศ. 2184 หลังจากเนเธอร์แลนด์ขับไล่โปรตุเกสออกไป ต่อมามะละกากลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษตามสนธิสัญญาอังกฤษ-เนเธอร์แลนด์ พ.ศ. 2367
ภายใต้การปกครองของอังกฤษ มะละการวมกับปีนังและสิงคโปร์ในชื่อนิคมช่องแคบซึ่งแยกต่างหากจากสหพันธรัฐมลายู หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มะละกาเข้ารวมอยู่ในสหภาพมาลายา และกลายเป็นส่วนหนึ่งของมาเลเซียเมื่อมาเลเซียได้รับเอกราชจากอังกฤษ
ประชากร
มะละกามีประวัติศาสตร์ที่เกื่ยวกับกลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติและศาสนา ทำให้ปัจจุบันมะละกาเป็นรัฐที่มีวัฒนธรรมผสมผสาน โดยมีประชากรประมาณ 759,000 คน (พ.ศ. 2550) ซึ่งประกอบด้วย
ยางแท่งความหนืดคงที่
ยางแท่งความหนืดคงที่ (Constant Viscosity Rubber) : เป็นยางธรรมชาติที่ผลิตขึ้นเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมทำผลิตภัณฑ์ที่ต้องการควบคุมความหนืดของยางที่ใช้ในการแปรรูป เช่น อุตสาหกรรมยางท่อ, อุตสาหกรรมทำกาว ยางแท่งความหนืดคงที่มี 3 เกรด คือ STR 5 CV, STR 10 CV และ STR 20 CV มีการปรับความหนืดให้สม่ำเสมออยู่ที่ 37-39 หน่วยมูนี่ โดยเติมสารเคมีควบคุมความหนืดในกลุ่ม monofunctionaldehydic condensing reagents ลงไปทำปฏิกิริยากับอนุมูลหมู่อัลดีไฮด์ เพื่อป้องกันการเกิดพันธะไฮโดรเจนระหว่างโครงสร้างโมเลกุลยาง ที่เป็นสาเหตุให้ความหนืดเพิ่ม เรียกว่า storage-hardening ส่งผลให้ค่าความอ่อนตัวแรกเริ่มของยางดิบ (P0) สูงขึ้น สารปรับความหนืดที่นิยมใช้กันคือ Hydroxylamine hydrochloride เพราะราคาถูก และหาซื้อง่าย ใช้ในรูปของเกลือที่ละลายในน้ำ วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตมี 2 แบบ คือ น้ำยาง และ ยางก้อนจับตัว ในน้ำยางจะใส่ Hydroxylamine hydrochloride ในปริมาณ 0.15% โดยน้ำหนัก ส่วนในยางก้อนจับตัวจะใส่ในปริมาณ 0.4% โดยน้ำหนัก แล้วแช่ไว้ 16 ชั่วโมง จึงนำยางมาเข้าสู่กระบวนการแปรรูป และเพื่อปรับปรุงสมบัติและป้องกันการติดของยางแท่ง จะมีการเติมน้ำมันละหุ่งลงไป 0.7% โดยน้ำหนัก ลงไปในน้ำยางแล้วกวน หรือ สเปรไปบนยางที่ย่อยแล้วในกรณียางก้อนจับตัว
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนคอนคาแคฟ
ผู้เข้าแข่งขัน
ทีมชาติในเครือฟีฟ่าทั้ง 35 ทีมจากคอนคาแคฟเข้าสู่รอบคัดเลือก ทีมต่าง ๆ ได้รับการจัดอันดับฟีฟ่าในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2563 อย่างไรก็ตาม เซนต์ลูเซียถอนตัวจากการแข่งขันรอบคัดเลือกในเวลาต่อมา โดยลดจำนวนทีมลงเหลือ 34 ทีม
กลุ่ม อี
เซนต์ ลูเซีย ได้ถูกจับสลากมาอยู่ในกลุ่มนี้, แต่ถูกถอนทีมก่อนลงเล่น.
แฮร์รือ ฮารด์ท
แฮร์รือ ฮารด์ท (4 สิงหาคม ค.ศ. 1899 – เวียนนา, 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงชายชาวออสเตรีย
สงครามโบชิน
สงครามโบชิน (戊辰戦争 (ぼしんせんそう)) บ้างเรียก การปฏิวัติญี่ปุ่น เป็นสงครามกลางเมืองในประเทศญี่ปุ่น รบพุ่งกันตั้งแต่ ค.ศ. 1868 ถึง 1869 ระหว่างกำลังของรัฐบาลเอโดะซึ่งปกครองและผู้ที่มุ่งถวายอำนาจการเมืองแก่ราชสำนักจักรพรรดิ
สงครามครั้งนี้มีรากเหง้ามาจากความไม่พอใจในบรรดาขุนนางและซามูไรหนุ่มจำนวนมากจากการจัดการกับคนต่างด้าวของรัฐบาลโชกุนหลังการเปิดประเทศญี่ปุ่นเมื่อทศวรรษก่อน อิทธิพลของชาติตะวันตกที่เพิ่มขึ้นในเศรษฐกิจนำไปสู่ความเสื่อมที่คล้ายกับประเทศทวีปเอเชียอื่นในเวลาไล่เลี่ยกัน พันธมิตรซามูไรตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแคว้นโชชู แคว้นซัตสึมะ และแคว้นโทซะ และข้าราชบริพาร ยึดการควบคุมราชสำนักจักรพรรดิและมีอิทธิพลต่อจักรพรรดิเมจิวัยหนุ่ม โทกูงาวะ โยชิโนบุ โชกุนในเวลานั้น ตระหนักถึงสถานการณ์ที่หมดหวังของตน จึงสละอำนาจทางการเมืองคืนแก่จักรพรรดิ โยชิโนบุหวังว่าเมื่อทำดังนี้ จะสามารถรักษาตระกูลโทกูงาวะและเข้ามีส่วนร่วมในรัฐบาลอนาคต
เมื่อสงครามโบชินเริ่ม ประเทศญี่ปุ่นกำลังทำให้ทันสมัยอยู่แล้ว ตามเส้นทางเดียวกับความก้าวหน้าของชาติตะวันตกที่กลายเป็นอุตสาหกรรม ทว่า ประเทศญี่ปุ่นปกป้องเศรษฐกิจที่อ่อนแอของตนโดยปฏิเสธการค้าเสรีที่ชาติตะวันตกบังคับ และเนื่องจากชาติตะวันตก (โดยเฉพาะสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศส เกี่ยวข้องกับการเมืองของประเทศอย่างลึกซึ้ง การสถาปนาอำนาจจักรพรรดิจึงเพิ่มความผันผวนแก่ความขัดแย้ง ต่อมา สงครามถูกทำให้เป็นจินตนิยม (romanticized) ว่าเป็น "การปฏิวัติที่ไม่เสียเลือดเนื้อ" (bloodless revolution)
ความไม่พอใจรัฐบาลโชกุนช่วงต้น
เป็นเวลาสองศตวรรษก่อนหน้า ค.ศ. 1854 ญี่ปุ่นจำกัดการติดต่อกับต่างประเทศอย่างรุนแรง โดยยกเว้นสำคัญ คือ เกาหลีผ่านทางเกาะสึชิมะ จักรวรรดิต้าชิงผ่านทางหมู่เกาะริวกิว และดัตช์ผ่านทางสถานีการค้าเกาะเดะจิมะ ใน ค.ศ. 1854 พลเรือจัตวาแมทธิว ซี. เพร์รี ได้ขู่ใช้กำลังบังคับให้ญี่ปุ่นเปิดประเทศสู่การค้าโลก นำมาซึ่งยุคสมัยการพัฒนาอย่างรวดเร็วในการค้าต่างประเทศและการทำให้เป็นตะวันตก (Westernization) ส่วนใหญ่เนื่องจากเงื่อนไขอัปยศของสนธิสัญญาไม่เป็นธรรมต่าง ๆ ดังที่เรียกความตกลงเช่นที่เพอร์รีถ่ายทอด ไม่นานรัฐบาลโชกุนเผชิญกับบความเป็นปรปักษ์ภายในประเทศ ซึ่งปรากฏเป็นรูปธรรมเป็นขบวนการมูลวิวัติ "ซนโนโจอิ" (ความหมายตามตัวแปลว่า "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับอนารยชน")
จักรพรรดิโคเมทรงเห็นด้วยกับอารมณ์ดังกล่าว และทรงเริ่มแสดงบทบาทในกิจการของรัฐ อันเป็นการทำลายธรรมเนียมของจักรพรรดิหลายศตวรรษ เมื่อสบโอกาส พระองค์ทรงวิพากษ์วิจารณ์สนธิสัญญาต่าง ๆ อย่างรุนแรง และทรงพยายามก้าวก่ายการสืบทอดตำแหน่งโชกุน  ความพยายามของพระองค์สิ้นสุดด้วย "พระราชโองการขับอนารยชน" ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1863 แม้รัฐบาลโชกุนไม่มีความตั้งใจบังคับใช้ กระนั้นพระราชโองการก็จุดประกายการโจมตีรัฐบาลโชกุนเองและชาวต่างชาติในญี่ปุ่นขึ้นมา กรณีที่โด่งดังที่สุด คือ การเสียชีวิตของพ่อค้าอังกฤษชื่อ ชาร์ล เลนน็อกซ์ ริชาร์ดสัน (Charles Lennox Richardson) การเสียชีวิตของเขาทำให้รัฐบาลเอโดะต้องจ่ายค่าสินไหมทดแทน 100,000 ปอนด์สเตอร์ลิง การโจมตีอื่นมีการระดมยิงการเดินเรือของต่างชาติในชิโมะโนะเซะกิ
ระหว่าง ค.ศ. 1864 ต่างชาติตอบแทนการกระทำเหล่านี้สำเร็จด้วยการทำตอบโต้ด้วยอาวุธ เช่น การยิงถล่มคาโงชิมะของอังกฤษ และการยิงถล่มชิโมะโนะเซะกิโดยกองเรือนานาชาติ เวลาเดียวกัน กำลังแคว้นโชชูพร้อมด้วยโรนิน ก่อกบฏฮะมะกุริเพื่อยึดพระนครเกียวโตอันเป็นที่ตั้งของราชสำนักแต่ถูกกำลังรัฐบาลโชกุน ภายใต้การนำของโทกูงาวะ โยชิโนบุ อนาคตโชกุน รัฐบาลโชกุนออกคำสั่งเพิ่มให้มีการรบนอกประเทศลงโทษแคว้นโชชู และได้รับการยอมอ่อนน้อมของโชชูโดยปราศจากการรบอย่างจริงจัง ณ จุดนี้ การต่อต้านทีแรกในบรรดาผู้นำในโชชูและราชสำนักจักรพรรดิเพลาลง แต่ในปีต่อมา โทกุงะวะพิสูจน์ว่าไม่สามารถกลับควบคุมประเทศอย่างสมบูรณ์ได้เพราะไดเมียวส่วนใหญ่เริ่มเมินเฉยต่อคำสั่งและคำถามจากเอะโดะ
ความช่วยเหลือทางทหารจากต่างชาติ
แม้เหตุยิงถล่มคาโงชิมะ แคว้นซัตสึมะก็ยังใกล้ชิดกับบริเตนมากขึ้น และมุ่งทำให้กองทัพบกและกองทัพเรือของตนให้ทันสัยด้วยการสนับสนุนจากชาติดังกล่าว โทมัส เบลก โกลเวอร์ พ่อค้าชาวสกอต ขายปืนและเรือรบจำนวนมากให้หลายแคว้นทางใต้ ผู้เชี่ยวชาญทางทหารหลายคนชาวอเมริกันและอังกฤษหลายคน ซึ่งโดยทั่วไปเป็นอดีตนายทหาร อาจมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในความพยายามทางทหารนี้ แฮร์รี สมิธ ปากส์ (Harry Smith Parkes) เอกอัครราชทูตบริเตน สนับสนุนกำลังฝ่ายต่อต้านรัฐบาลโชกุนในการผลักดันให้สถาปนาการปกครองของจักรพรรดิเอกภาพและชอบธรรมในประเทศญี่ปุ่น และเพื่อตอบโต้อิทธิพลของฝรั่งเศสกับรัฐบาลโชกุน ในระยะเวลาดังกล่าว ผู้นำญี่ปุ่นภาคใต้ เช่น ไซโง ทะกะโมะริแห่งซัตสึมะ หรืออิโต ฮิโระบุมิ และอิโนะอุเอะ คะโอะรุแห่งโชชู เริ่มสร้างสายสัมพันธ์เฉพาะบุคคลกับนักการทูตบริติชหลายคน ที่สำคัญได้แก่ เออร์เนสต์ เมสัน ซาโตว์ (Ernest Mason Satow).
รัฐบาลโชกุนยังเตรียมรับความขัดแย้งอีกโดยการทำให้กองทัพของตนทันสมัย ตามแนวการออกแบบของปากส์ ชาวบริติช ซึ่งจนถึงเวลานั้นเป็นหุ้นส่วนหลักของรัฐบาลโชกุน พิสูจน์ว่าไม่เต็มใจยื่นความช่วยเหลือ โทกุงะวะจึงอาศัยความชำนาญของฝรั่งเศสเป็นหลัก โดยสบายใจกับเกียรติภูมิทางทหารของจักรพรรดินโปเลียนที่ 3 ในเวลานั้น ซึ่งได้มาจากความสำเร็จในสงครามไครเมียและสงครามอิตาลี
รัฐบาลโชกุนดำเนินก้าวสำคัญสู่การสร้างกองทัพสมัยใหม่ที่ทรงอำนาจ คือ กองทัพเรือโดยมีแกนกลางเป็นเรือรบไอน้ำแปดลำที่มีการสร้างโดยใช้เวลาหลายปีและเป็นกองทัพเรือที่เข้มแข็งที่สุดในทวีปเอเชียแล้ว ใน ค.ศ. 1865 มีการก่อสร้างโรงงานสรรพาวุธกองทัพเรือสมัยใหม่แห่งแรกของประเทศญี่ปุ่นในโยะโกะซุกะโดย Léonce Verny วิศวกรชาวฝรั่งเศส ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1867 คณะผู้แทนทหารฝรั่งเศสมาถึงเพื่อจัดระเบียบกองทัพรัฐบาลโชกุนใหม่และสร้างกำลังหัวกะทิเด็นชูตะอิ และมีคำสั่งซื้อเรือรบซีเอสเอส สโตนวอลล์ เรือรบหุ้มเกราะเหล็ก (ironclad) ที่ฝรั่งเศสสร้าง จากสหรัฐ ซึ่งเป็นสิ่งตกทอดจากสงครามกลางเมืองอเมริกา เนื่องจากชาติตะวันตกประกาศเป็นกลาง อเมริกาจึงปฏิเสธไม่ขายเรือ แต่เมื่อยกเลิกความเป็นกลางแล้ว กลุ่มแยกจักรพรรดิได้เรือและใช้ในยุทธนาการในฮาโกดาเตะโดยใช้ชื่อว่า โคเตะสึ ("เรือหุ้มเกราะเหล็ก")
รัฐประหาร
วันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1867 มีการประกอบพระราชโองการลับโดยแคว้นซัตสึมะและแคว้นโชชูในพระปรมาภิไธยจักรพรรดิเมจิ บัญชาให้ "ฆ่าโยชิโนบุโทษฐานทรยศ" ทว่า ก่อนหน้านี้ และให้หลังข้อเสนอจากไดเมียวโทะซะ โยชิโนบุลาออกจากตำแหน่งและถวายอำนาจคืนแก่จักรพรรดิ โดยตกลง "เป็นเครื่องมือนำไปปฏิบัติ" ซึ่งพระบรมราชโองการของจักรพรรดิ รัฐบาลเอโดะจึงสิ้นสุด
แม้การลาออกของโยชิโนบุทำให้เกิดสุญญากาศในตำแหน่งระดับสูงสุดของรัฐบาล ระบบกลไกรัฐของเขานั้นยังดำรงอยู่ ยิ่งกว่านั้นรัฐบาลโชกุน โดยเฉพาะตระกูลโทกูงาวะ จะยังเป็นกำลังสำคัญในระเบียบการเมืองที่วิวัฒนาและจะมีอำนาจบริหารหลายอย่าง เป็นภาพที่ผู้ไม่ประนีประนอม (hard-liner) จากซัตสึมะและโชชูทนไม่ได้ เหตุการณ์มาถึงจุดสูงสุดในวันที่ 3 มกราคม ค.ศ. 1868 เมื่อทั้งสองแคว้นยึดพระราชวังจักรพรรดิที่กรุงเกียวโต และในวันรุ่งขึ้น จักรพรรดิเมจิ พระชนมายุ 15 พรรษา ทรงประกาศฟื้นฟูพระราชอำนาจเต็มของพระองค์ แม้สภาองคมนตรีจักรพรรดิฝ่ายข้างมากสุขกับคำประกาศการปกครองโดยตรงอย่างเป็นทางการของราชสำนักและมีแนวโน้มสนับสนุนการร่วมมือกับโทกูงาวะต่อ (ภายใต้มโนทัศน์ "รัฐบาลอันเป็นธรรม" 公議政体) แต่ไซโง ทะกะโมะริคุกคามสภาให้เลิกตำแหน่ง "โชกุน" และสั่งริบที่ดินของโยชิโนบุ
ความขัดแย้งเปิดฉาก
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ โทกูงาวะ โยชิโนบุ ซึ่งชัดเจนว่าอึดอัดกับพระบรมราชานุญาตที่จักรพรรดิพระราชทานแก่การกระทำของซัตสึมะและโชชู หนีจากโอซะกะบนเรือไคโยมะรุ ไปเอะโดะ กำลังรัฐบาลโชกุนที่เสียขวัญจากการหนีของโชกุนและการหักหลังของโยะโดะและสึถอย ทำให้การประจัญหน้าที่โทะบะ-ฟุชิมิเป็นชัยของฝ่ายจักรพรรดิ แม้มักถือกันว่าฝ่ายรัฐบาลโชกุนน่าจะชนะ ไม่ช้าปราสาทโอซะกะถูกล้อมในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ (หรือวันที่ 1 มกราคมตามปฏิทินตะวันตก) นำให้ยุทธการที่โทะบะ-ฟุชิมิสิ้นสุด
ขณะเดียวกัน ในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1868 เกิดยุทธนาวีที่อะวะระหว่างรัฐบาลโชกุนและกองทัพเรือซัตสึมะบางส่วน นับเป็นยุทธนาการระหว่างกองทัพเรือสมัยใหม่สองทัพครั้งที่สองของประเทศญี่ปุ่น ยุทธนาวีขนาดเล็กดังกล่าวยุติลงโดยรัฐบาลโชกุนเป็นฝ่ายชนะ
ส่วนในด้านการทูต รัฐมนตรีของต่างชาติประชุมในท่าเปิดฮโยโงะ (ปัจจุบันคือ โคเบะ) ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ ออกคำประกาศว่ารัฐบาลโชกุนยังถือเป็นรัฐบาลโดยชอบแห่งเดียวของญี่ปุ่น ให้ความหวังแก่โทกูงาวะ โยชิโนบุว่าต่างชาติ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งฝรั่งเศส) อาจพิจารณาแทรกแซงโดยถือข้างเขา ทว่า ไม่กี่วันต่อมา ผู้แทนจักรพรรดิที่เยี่ยมรัฐมนตรีเหล่านั้นประกาศว่ายุบรัฐบาลโชกุนแล้ว จะเปิดท่าตามสนธิสัญญาระหว่างประเทศ และจะคุ้มครองคนต่างด้าว รัฐมนตรีดังกล่าวจึงตัดสินใจรับรองรัฐบาลใหม่
กระนั้น ความรู้สึกต่อต้านต่างด้าวนำสู่การโจมตีคนต่างด้าวหลายครั้งในหลายเดือนต่อมา ซามูไรโทะซะฆ่ากะลาสีชาวฝรั่งเศสสิบเอ็ดคนจากเรือคอร์เว็ตดูเปลอิส (Dupleix) ในเหตุการณ์ซะไกในวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 1868 สิบห้าวันต่อมา เซอร์แฮร์รี ปากส์ เอกอัครราชทูตบริติช ถูกซามูไรกลุ่มหนึ่งทำร้ายในถนนกรุงเกียวโต
เอะโดะยอมจำนน
ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ด้วยความช่วยเหลือของเลยง โรเช (Léon Roches) เอกอัครราชทูตฝรั่งเศส มีการร่างแผนเพื่อหยุดการรุกของราชสำนักจักรพรรดิที่โอะดะวะระ จุดเข้ายุทธศาสตร์สุดท้ายสู่เอะโดะ แต่โยชิโนบุตัดสินใจค้านแผนนี้ เลยง โรเชประหลาดใจและลาออกจากตำแหน่ง ในต้นเดือนมีนาคม ภายใต้อิทธิพลของรัฐมนตรีบริติช แฮร์รี ปากส์ ต่างชาติลงนามความตกลงความเป็นกลางเข้มงวด ซึ่งตามสนธิสัญญานั้น ต่างชาติไม่สามารถแทรกแซงหรือให้กำลังบำรุงทางทหารแก่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจนความขัดแย้งยุติ
ไซโง ทะกะโมะรินำทัพจักรพรรดิคว้าชัยไปทางเหนือและตะวันออกทั่วประเทศญี่ปุ่น โดยชนะที่ยุทธการที่โคชู-คะสึนุมะ สุดท้ายเขาล้อมเอะโดะในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1868 นำไปสู่ความปราชัยอย่างไม่มีเงื่อนไขหลังคัตสึ คะอิชู รัฐมนตรีสงครามของโชกุน เจรจาการยอมจำนน บางกลุ่มยังต่อต้านต่อไปหลังการยอมจำนนนี้แต่แพ้ในยุทธการที่อุเอะโนะในวันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1868
ขณะเดียวกัน ผู้นำกองทัพเรือของโชกุน เอะโนะโมะโตะ ทะเกอะกิ ปฏิเสธยอมจำนนเรือทั้งหมดของเขา เขาส่งเรือให้เพียงสี่ลำ ซึ่งในนั้นมีฟุจิซัง แต่เขาหลบหนีขึ้นเหนือไปพร้อมกับกองทัพเรือโชกุนที่เหลือ (เรือรบไอน้ำแปดลำ) และทหารเรือ 2,000 นาย ด้วยหวังจัดการโจมตีตอบโต้ร่วมกับไดเมียวทางเหนือ เขามีที่ปรึกษาทางทหารชาวฝรั่งเศสจำนวนหนึ่งเข้าด้วย ที่ขึ้นชื่อที่สุดคือ ฌูล บรูเน (Jules Brunet) ซึ่งลาออกจากกองทัพบกฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการเพื่อเข้ากับกบฏ
การแข็งข้อของแนวร่วมฝ่ายเหนือ
หลังโยชิโนบุยอมจำนน ประเทศญี่ปุ่นส่วนมากก็ยอมรับการปกครองของจักรพรรดิ แต่แนวร่วมแว่นแคว้นในภาคเหนือซึ่งสนับสนุนแคว้นไอสึยังแข็งข้อต่อไป ในเดือนพฤษภาคม ไดเมียวในภาคเหนือหลายคนตั้งพันธมิตรเพื่อต่อกรกองทัพจักรพรรดิ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยกำลังจากแคว้นเซ็นได โยะเนะซะวะ ไอสึ โชนะอิและนะงะโอะกะ มีทั้งสิ้น 50,000 นาย เจ้าฝ่ายจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง คิตะชิระกะวะ โยะชิฮิซะ เสด็จหนีขึ้นเหนือพร้อมพลพรรครัฐบาลเอโดะ และได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้าในนามของแนวร่วมฝ่ายเหนือ โดยเจตนาตั้งพระองค์เป็น "จักรพรรดิโทะบุ"
กองเรือของเอะโนะโมะโตะถึงท่าเซ็นไดในวันที่ 26 สิงหาคม แม้ว่าแนวร่วมฝ่ายเหนือมีทหารมากมาย แต่ติดอาวุธเลวและอาศัยวิธีการต่อสู้แบบเก่า ยุทธภัณฑ์สมัยใหม่ขาดแคลน และมีความพยายามกระชั้นชิดในการสร้างปืนใหญ่ทำด้วยไม้และเสริมความแข็งแรงด้วยการรัดเชือกและยิงกระสุนหิน ปืนใหญ่ดังกล่าวที่ติดตั้งบนสิ่งปลูกสร้างตั้งรับ ยิงกระสุนได้สี่ถึงห้านัดเท่านั้นก่อนระเบิด อีกฝ่ายหนึ่ง ไดเมียวนะงะโอะกะจัดการหาปืนแกตลิงสองจากสามกระบอกในประเทศญี่ปุ่น และปืนเล็กยาวฝรั่งเศสสมัยใหม่ 2,000 กระบอกจากพ่อค้าอาวุธชาวเยอรมัน เฮนรี ชเนลล์ (Henry Schnell)
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1868 ไดเมียวนะงะโอะกะสร้างความสูญเสียใหญ่หลวงต่อกำลังฝ่ายจักรพรรดิในยุทธการที่โฮะกุเอตสึ (Hokuetsu) แต่สุดท้ายปราสาทของเขาเสียในวันที่ 19 พฤษภาคม ทหารฝ่ายจักรพรรดิยังเคลื่อนขึ้นเหนือ พิชิตชินเซ็งงุมิที่ยุทธการที่ช่องเขาโบะนะริ ซึ่งเปิดทางให้เข้าตีปราสาทไอสึวะกะมัตสึในยุทธการที่ไอสึในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1868 ทำให้ป้องกันที่ตั้งดังกล่าวไม่ได้
แนวร่วมพังทลาย และในวันที่ 12 ตุลาคม กองเรือออกจากเซ็นไดมุ่งหน้าสู่ฮกไกโด หลังได้เรืออีกสองลำ และทหารอีกประมาณ 1,000 นาย กำลังรัฐบาลโชกุนที่เหลือภายใต้โอโตะริ เคสึเกะ กำลังชินเซ็งงุมิภายใต้ฮิจิกะตะ โทะชิโซ เหล่ากองโจร (ยูเงะกิไต) ภายใต้ฮิโตะมิ คัตสึตะโร เช่นเดียวกับที่ปรึกษาชาวฝรั่งเศสอีกหลายคน
วันที่ 26 ตุลาคม เอะโดะถูกเปลี่ยนชื่อเป็นโตเกียว และสมัยเมจิเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ไอสึถูกล้อมเริ่มตั้งแต่เดือนนั้น นำไปสู่การฆ่าตัวตายหมู่ของนักรบหนุ่มเบียะโกะไต (เหล่าพยัคฆ์ขาว) หลังยุทธการยืดเยื้อหนึ่งเดือน สุดท้ายไอสึยอมจำนนในวันที่ 6 พฤศจิกายน
สถาปนาสาธารณรัฐเอะโซะ
หลังปราชัยบนเกาะฮนชู เอะโนะโมะโตะ ทะเกะอะกิหนีไปฮกไกโดพร้อมด้วยกองทัพเรือที่เหลืออยู่และที่ปรึกษาการทหารชาวฝรั่งเศสอีกจำนวนหนึ่ง พวกเขาร่วมกันจัดตั้งรัฐบาลโดยมีวัตถุประสงค์สถาปนารัฐชาติอิสระขึ้นบนเกาะเพื่ออุทิศให้การพัฒนาเกาะฮกไกโด สาธารณรัฐเอะโซะตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 ธันวาคมตามแบบจำลองสหรัฐอเมริกา นับเป็นสาธารณรัฐแห่งเดียวของประเทศญี่ปุ่นที่เคยมี และเอะโนะโมะโตะได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีด้วยเสียงข้างมาก สาธารณรัฐพยายามติดต่อกับสถานเอกอัครราชทูตต่างประเทศที่อยู่ในฮาโกดาเตะ เช่น สหรัฐอเมริกา ฝรั่งเศสและรัสเซีย แต่ไม่สามารถได้การรับรองหรือการสนับสนุนระหว่างประเทศ เอะโนะโมะโตะเสนอให้โอนดินแดนให้โชกุนโทกูงาวะภายใต้การปกครองของจักรพรรดิ แต่สภาปกครองจักรวรรดิปฏิเสธข้อเสนอของเขา
ในฤดูหนาว พวกเขาเสริมการป้องกันบริเวณคาบสมุทรทางใต้ของฮาโกดาเตะ โดยมีป้อมโกะเรียวคะคุอยู่ตรงกลาง มีการจัดระเบียบกำลังภายใต้การบัญชาการร่วมของญี่ปุ่น-ฝรั่งเศส โดยมีโอะโตะริ เคซุกะเป็นผู้บัญชาการทหาร และร้อยเอก ฌูลส์ บรูเน ชาวฝรั่งเศส เป็นรองผู้บัญชาการ และแบ่งกำลังออกเป็น 4 กองพลน้อย แต่ละกองพลน้อยมีนายทหารประทวนชาวฝรั่งเศสเป็นผู้บังคับบัญชา (อาเธอร์ ฟอร์ตังต์, ฌอง มาร์แลง, อังเดร กาเซอเนิฟ, ฟรองซัวส์ บูฟฟิเยร์) และแบ่งกำลังย่อยออกเป็น 8 กึ่งกองพลน้อย (half-brigade) ที่อยู่ใต้การบังคับบัญชาของญี่ปุ่น
ความพ่ายแพ้ครั้งสุดท้ายและการยอมจำนน
กองทัพเรือจักรพรรดิถึงท่ามิยะโกะเมื่อวันที่ 20 มีนาคม แต่กบฏเอะโซะคาดหมายการมาของเรือฝ่ายจักรพรรดิและจัดระเบียบแผนบ้าบิ่นในการยึดโคเตะซึ มีการส่งเรือรบสามลำสำหรับโจมตีผิดคาด โดยมีผู้บังคับบัญชาชินเซ็งงุมิ ฮิจิกะตะ โทะชิโซเป็นผู้นำ เรียก ยุทธนาวีที่อ่าวมิยะโกะ ยุทธนาวียุติลงด้วยความล้มเหลวของฝ่ายโทกูงาวะ เนื่องจากสภาพอากาศเลว ปัญหาเครื่องยนต์และการใช้ปืนแกตลิงโดยกำลังฝ่ายจักรพรรดิต่อคณะขึ้นเรือซามูไรอย่างเด็ดขาด
ไม่นาน กำลังฝ่ายจักรพรรดิรวบรวมการควบคุมบนแผ่นดินใหญ่ญี่ปุ่น และในเดือนเมษายน ค.ศ. 1869 ส่งกองเรือและกำลังทหารราบ 7,000 นายไปเอะโซะ เริ่มต้นยุทธการที่ฮาโกดาเตะ กำลังฝ่ายจักรพรรดิคืบหน้าอย่างรวดเร็วและชนะยุทธนาการทางเรือ ณ อ่าวฮาโกดาเตะ เป็นยุทธนาวีทางเรือขนาดใหญ่ครั้งแรกของประทเศญี่ปุ่นระหว่างกองทัพเรือสมัยใหม่ ขณะที่ป้อมโกะเรียวกะกุถูกทหารที่เหลือ 800 นายล้อม เมื่อเห็นสถานการณ์เข้าตาจน ที่ปรึกษาชาวฝรั่งเศสหลบหนีไปเรือฝรั่งเศสซึ่งประจำอยู่ในอ่าวฮาโกดาเตะ แคตโลกง (Coëtlogon) ภายใต้การบังคับบัญชาของดูว์เปตี-ตูอาร์ (Dupetit-Thouars) แล้วโดยสารกลับไปโยะโกะฮะมะและฝรั่งเศส ญี่ปุ่นขอให้ที่ปรึกษาชาวฝรั่งเศสรับการพิพากษาในประเทศฝรั่งเศส ทว่า เนื่องจากการสนับสนุนของประชาชนในประเทศฝรั่งเศสจากกรรมของพวกเขา อดีตที่ปรึกษาชาวฝรั่งเศสในประเทศญี่ปุ่นจึงไม่ถูกลงโทษ
เอะโนะโมะโตะแน่วแน่ที่จะต่อสู้จนจบ และส่งทรัพย์มีค่าของเขาให้ข้าศึกเพื่อเก็บรักษา ในนั้นมีรหัสกองทัพเรือที่เขานำกลับจากฮอลแลนด์ซึ่งเขามอบให้พลเอกของฝ่ายจักรพรรดิ คุโระดะ คิโยะตะกะ และโอะโตะริเกลี้ยกล่อมให้เขายอมจำนน โดยบอกเขาให้ตัดสินใจใช้ชีวิตผ่านความพ่ายแพ้เป็นวิถีที่หาญกล้าอย่างแท้จริง "หากท่านประสงค์ตาย ท่านสามารถทำได้ทุกเวลา" เอะโนะโมะโตะยอมจำนนเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1869 โดยยอมรับการปกครองของจักรพรรดิเมจิ และสาธารณรัฐเอะโซะก็ไม่มีอีกต่อไป
ผลสืบเนื่อง
ให้หลังชนะ รัฐบาลใหม่ดำเนินรวมประเทศภายใต้การปกครองทรงอำนาจโดยชอบเดียวโดยราชสำนักจักรพรรดิ ที่พำนักของจักรพรรดิย้ายจากเกียวโตไปโตเกียวในปลาย ค.ศ. 1868 อำนาจทางทหารและการเมืองของแว่นแคว้นต่าง ๆ ทยอยถูกริดรอนไป และไม่ช้าแคว้นต่าง ๆ ก็กลายสภาพเป็นจังหวัด ซึ่งจักรพรรดิทรงตั้งผู้ว่าราชการ การปฏิรูปสำคัญ คือ การเวนคืนและเลิกชนชั้นซามูไร ทำให้ซามูไรจำนวนมากเปลี่ยนเข้าตำแหน่งบริหารราชการแผ่นดินหรือผู้ประกอบการ แต่บีบให้อีกจำนวนมากยากจน แคว้นทางใต้ซัตสึมะ โชชูและโทะซะซึ่งมีบทบาทชี้ขาดในชัย ยึดตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลอีกหลายทศวรรษให้หลังความขัดแย้งนี้ บ้างเรียกสถานการณ์นี้ว่า "คณาธิปไตยเมจิ" และกลายเป็นทางการด้วยสถาบันเก็นโร ใน ค.ศ. 1869 มีการสร้างศาลเจ้ายะซุกุนิในกรุงโตเกียวเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้เสียชีวิตในสงครามโบชิน
พลพรรคผู้นำบางส่วนของอดีตโชกุนถูกจำคุก แต่รอดการประหารชีวิตอย่างหวุดหวิด มาจากการยืนยันของไซโง ทะกะโมะริและอิวะกุระ โทะโมะมิ แม้อาศัยคำแนะนำจากพากส์ ผู้แทนทางทูตบริติชมากก็ตาม เขากระตุ้นไซโง ตามคำของเออร์เนส ซาโท (Ernest Satow) ว่า "ความรุนแรงต่อเคคิ [โยชิโนบุ] หรือผู้สนับสนุนเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิถีการลงโทษบุคคล จะทำร้ายชื่อเสียงของรัฐบาลใหม่ในสายตาชาติยุโรป" หลังจำคุกสองหรือสามปี พวกเขาส่วนมากก็ถูกเรียกตัวมารับราชการรัฐบาลใหม่ และหลายคนมีอาชีพรุ่งเรือง ตัวอย่างเช่น เอะโนะโมะโตะ ทะเกะอะกิต่อมาจะรับราชการเป็นผู้แทนทางทูตประจำประเทศรัสเซียและจีนและเป็นรัฐมนตรีศึกษาธิการ
ฝ่ายจักรพรรดิมิได้แสวงความมุ่งหมายขับผลประโยชน์ต่างชาติจากประเทศญี่ปุ่นอีก แต่หันไปรับนโยบายก้าวหน้ามากขึ้นโดยมุ่งปรับประเทศให้ทันสมัยต่อและการเจรจาสนธิสัญญาไม่เท่าเทียมใหม่กับต่างชาติ และต่อมาภายใต้คำขวัญ "ประเทศร่ำรวย กองทัพเข้มแข็ง" (富国強兵 (fukoku kyōhei)) การเปลี่ยนท่าทีต่อต่างชาตินี้มาจากวันแรก ๆ ของสงครามกลางเมือง วันที่ 8 เมษายน ค.ศ. 1868 มีการตั้งป้ายในกรุงเกียวโต (และต่อมาทั่วประเทศ) ซึ่งเจาะจงบอกเลิกความรุนแรงต่อคนต่างด้าว ระหว่างห้วงความขัดแย้ง จักรพรรดิเมจิทรงต้อนรับผู้แทนทางทูตยุโรปเป็นการส่วนพระองค์ ครั้งแรกในกรุงเกียวโต และต่อมาในโอซากะและโตเกียว และที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน คือ การต้อนรับอัลเฟรด ดุ๊กเอดินบะระของจักรพรรดิเมจิในกรุงโตเกียวว่า "เป็นผู้มีโลหิตทัดเทียมพระองค์" (as his equal in point of blood)
แม้สมัยเมจิตอนต้น ความสัมพันธ์ระหว่างราชสำนักจักรพรรดิและต่างประเทศดีขึ้น แต่ความสัมพันธ์กับประเทศฝรั่งเศสเสื่อมชั่วคราวเนื่องจากฝรั่งเศสสนับสนุนโชกุนในทีแรก ทว่าในไม่ช้า มีการเชิญคณะทูตทหารคณะที่สองมาประเทศญี่ปุ่นใน ค.ศ. 1874 และคณะที่สามใน ค.ศ. 1884 อันตรกิริยาระดับสูงกลับคืนประมาณ ค.ศ. 1886 เมื่อประเทศฝรั่งเศสช่วยสร้างกองเรือสมัยใหม่ขนาดใหญ่ของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น ภายใต้การชี้นำของวิศวกรนาวี หลุยส์-เอมิล แบร์แต็ง (Louis-Émile Bertin) การปรับประเทศให้ทันสมัยเริ่มระหว่างปลายรัฐบาลโชกุนแล้ว และรัฐบาลเมจิสุดท้ายก็รับนโยบายเดียวกัน
ครั้นราชาภิเษก จักรพรรดิเมจิทรงออกกฎบัตรคำปฏิญาณ (Charter Oath) โดยเรียกร้องให้มีการประชุมอภิปราย สัญญาเพิ่มโอกาสแก่สามัญชน เลิก "ขนบธรรมเนียมชั่วจากอดีต" และแสวงความรู้ทั่วโลก "เพื่อเสริมสร้างรากฐานของการปกครองจักรพรรดิ" การปฏิรูปสำคัญของรัฐบาลเมจิมีการเลิกระบบแคว้นใน ค.ศ. 1871 ซึ่งแคว้นแบบฟิวดัลและผู้ปกครองที่สืบสายโลหิตถูกเปลี่ยนเป็นจังหวัดโดยมีผู้ว่าราชการจากการแต่งตั้งของจักรพรรดิ อื่น ๆ มีการศึกษาภาคบังคับและการเลิกสถานภาพชนชั้นขงจื๊อ การปฏิรูปต่าง ๆ ลงเอยด้วยการออกรัฐธรรมนูญเมจิ ค.ศ. 1889 ทว่า แม้ซามูไรสนับสนุนราชสำนักจักรพรรดิ แต่การปฏิรูปสมัยเมจิช่วงต้นหลายอย่างถูกมองว่าเป็นโทษต่อประโยชน์ของพวกเขา คือ การสร้างกองทัพทหารเกณฑ์จากสามัญชน ตลอดจนการเสียเกียรติภูมิสืบเชื้อสายและเงินเดือนที่ทำให้อดีตซามูไรจำนวนมากเป็นปรปักษ์ ความตึงเครียดสูงเป็นพิเศษในภาคใต้ นำสู่กบฏซะกะ ค.ศ. 1874 และกบฏในโชชูใน ค.ศ. 1876 อดีตซามูไรในซัตสึมะ โดยมีไซโง ทะกะโมะริเป็นผู้นำ ซึ่งออกจากรัฐบาลเนื่องจากขัดแย้งเรื่องนโยบายต่างประเทศ เริ่มกบฏซัตสึมะใน ค.ศ. 1877 การต่อสู้เพื่อธำรงชนชั้นซามูไรและรัฐบาลที่มีคุณธรรมมากขึ้น มีคำวัญว่า "รัฐบาลใหม่ ศีลธรรมสูง" (新政厚徳 (shinsei kōtoku)) กบฏยุติด้วยความปราชัยเยี่ยงวีรบุรุษแต่ย่อยยับ ณ ยุทธการที่ชิโระยะมะ
เทศบาลเมืองท่าบ่อ
ท่าบ่อ เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลเมือง ตั้งอยู่ในอำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย มีพื้นที่ครอบคลุมบางส่วนของตำบลท่าบ่อและบางส่วนของตำบลน้ำโมง มีประชากรในปี พ.ศ. 2560 จำนวน 17,761 คน
ประวัติ
เทศบาลเมืองท่าบ่อเดิมเป็น สุขาภิบาลท่าบ่อ จัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2498 มีพื้นที่ 2.80 ตารางกิโลเมตร (เฉพาะบางส่วนของตำบลท่าบ่อ) โดยในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2516 ได้ขยายพื้นที่เป็น 11.30 ตารางกิโลเมตร ครอบคลุมทั้งบางส่วนของตำบลท่าบ่อและตำบลน้ำโมง ต่อมาได้เปลี่ยนแปลงฐานะเป็น เทศบาลตำบลท่าบ่อ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติการเปลี่ยนแปลงสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 และได้รับการยกฐานะเป็น เทศบาลเมืองท่าบ่อ ในวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2547 พร้อมกับเทศบาลเมืองสนั่นรักษ์ จังหวัดปทุมธานี และเทศบาลเมืองกันทรลักษ์ จังหวัดศรีสะเกษ
ที่ตั้งและอาณาเขต
เทศบาลเมืองท่าบ่อตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงในเขตอำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นข้างเคียงดังต่อไปนี้
การปกครอง
เทศบาลเมืองท่าบ่อมีเนื้อที่ 12.62 ตารางกิโลเมตร มีเขตเทศบาลครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของ 2 ตำบล ได้แก่ ตำบลท่าบ่อ และตำบลน้ำโมง ประกอบด้วย 19 ชุมชน คือ
อายากะ ตำนานเกาะพิศวง
อายากะ ตำนานเกาะพิศวง เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ออริจินอลญี่ปุ่น สร้างสรรค์และเขียนบทโดย GoRA ผลิตแอนิเมชันโดยสตูดิโอบล็องและอำนวยการผลิตโดยคิงเร็กคอดส์ กำกับโดยโนบูโยชิ นางายามะ แต่งดนตรีประกอบโดยคานะ ชิบูเอะ กำกับเสียงโดยเรียว ทานากะที่บิตกรูฟโพรโมชัน  ออกแบบตัวละครต้นฉบับโดยเรดจูซ และดัดแปลงแบบตัวละครสำหรับแอนิเมชันโดยมิซากิ คาเนโกะ เริ่มออกอากาศในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ทางช่องโตเกียวเอ็มเอ็กซ์และบีเอส11 เพลงเปิดชื่อเพลงว่า "AYAKASHI" ร้องโดยวงแองเจลา ส่วนเพลงปิดชื่อเพลงว่า "Flashback ร้องโดยซาจิ เมเดียลิงก์ได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ซีรีส์ในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก ครันชีโรลได้ลิขสิทธิ์เผยแพร่ซีรีส์ในภูมิภาคอื่น
เทศบาลเมืองท่าบ่อ
การปกครอง
ตำบลท่าบ่อ
อายากะ ตำนานเกาะพิศวง
เรื่องย่อ
ยานางิ ยูกิโตะเป็นเด็กกำพร้าผู้มีพื้นเพมาจากเกาะอายากะ หมู่เกาะที่ประกอบด้วยเกาะ 7 เกาะซึ่งมีสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เรียกว่า "มิทามะ" และลือกันว่ามีมังกรอาศัยอยู่ แต่หลังจากยูกิโตะจากไปโตเกียวหลังการเสียชีวิตของพ่อ วันหนึ่งยูกิโตะได้พบกับศิษย์ของพ่อซึ่งเป็นคนแปลกประหลาดและเป็นเพื่อนสมัยเด็กชื่อว่าซากาวะ จินกิ หลังจากนั้นจินกิจึงพายูกิโตะกลับไปที่เกาะอายากะบ้านเกิด ที่นั่นยูกิโตะได้พบกับลูกศิษย์อีก 2 คนของพ่อ
เทศบาลเมืองท่าบ่อ
การปกครอง
ตำบลน้ำโมง
แหล่งท่องเที่ยว
สถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในเขตเทศบาล ได้แก่ วัดศรีชมภูองค์ตื้อ สวนสมเด็จย่า เขื่อนห้วยโมง และยังมีทัศนียภาพริมฝั่งแม่น้ำโขง ไม้ดัดริมทางสายอำเภอท่าบ่อ-บ้านหนองสองห้อง ซึ่งนักท่องเที่ยวจะเดินทางมาเที่ยวมากในช่วง งานเทศกาลมนัสการหลวงพ่อเจ้าองค์ตื้อ วัดศรีชมภูองค์ตื้อ และเทศกาลสงกรานต์ รายได้จากการท่องเที่ยวในฤดูนี้จะมีมากเป็นพิเศษ หลวงพ่อทองแสน ณ วัดท่าคกเรือ เป็นพระพุทธรูปเก่าแก่มีอายุกว่าร้อยปี เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย แบบศิลปะล้านช้าง
การศึกษา
ห้องสมุดเพื่อประชาชน อ.ท่าบ่อ โดย กศน. อ.ท่าบ่อ อีกทั้งมีห้องเรียนคอมพิวเตอร์ สำหรับสอน นักศึกษา กศน อ.ท่าบ่อ และให้บริการกับประชาชนทั่วไป
การสาธารณสุข
ในเขตเทศบาลเมืองท่าบ่อ มีโรงพยาบาล 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชท่าบ่อ และภายในเขตเทศบาลมีศูนย์บริการสาธารณสุข 1 แห่ง บริการรักษาพยาบาลเบื้องต้นแก่ประชาชนในเขตเทศบาล คือ ศูนย์บริการแพทย์ชุมชนท่าบ่อ 1 ตั้งอยู่ที่บริเวณข้างสถานีบริการน้ำมันเชลล์ ริมทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 211
เศรษฐกิจ
ธนาคาร ทั้งหมดมี 6 แห่ง ได้แก่
สถานธนานุบาล จำนวน 1 แห่ง ได้แก่
ตลาด ในเขตเทศบาลเมืองท่าบ่อ จำนวน 3 แห่ง ได้แก่
สวนสาธารณะ
ในเขตเทศบาลเมืองท่าบ่อ มีสวนสาธารณะ 4 แหล่ง ดังนี้
โยะนินโชงิ
โยะนินโชงิ (四人将棋; Yonin shōgi) เป็นสายพันธุ์หมากรุกญี่ปุ่นสี่คน เกมนี้อาจจะเล่นด้วยชุดโยะนินโชงิโดยเฉพาะ หรือสองชุดตามมาตรฐานหมากรุกญี่ปุ่นก็ได้ และจะทำการเล่นบนกระดานขนาดมาตรฐาน
เป้าหมาย
เป้าหมายของเกมคือการจับขุนฝ่ายตรงข้ามของคุณเป็นรายบุคคลหรือร่วมมือกับผู้เล่นอื่นอีกหนึ่งหรือสองคน โดยมีการแข่งขันอย่างรวดเร็วได้เป็นเรื่องธรรมดา
อุปกรณ์เกม
ผู้เล่นสี่คนบนกระดานหมากรุกญี่ปุ่นขนาดมาตรฐาน 9×9 ช่อง ซึ่งเป็นสีดำโดยทั่วไปในชุดโยะนินโชงิ ผู้เล่นแต่ละคนจะมีตัวเดินหมากรุกญี่ปุ่นแบบมาตรฐาน 9 ชิ้น ได้แก่:
พระพรหมจริยาจารย์ (สมุท รชตวณฺโณ)
พระพรหมจริยาจารย์ (สมุท รชตวณฺโณ) น.ธ.เอก ป.ธ.7 เป็นพระราชาคณะเจ้าคณะรอง อดีตกรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าคณะใหญ่หนใต้ และเจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร
ประวัติ
พระพรหมจริยาจารย์ มีนามเดิมว่าสมุท รัชฏาวรรณ เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2463 ตรงกับวันแรม 4 ค่ำ เดือน 7 ปีวอก ณ บ้านเลขที่ 74 หมู่ที่ 4 ตำบลบางระกำ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง โยมบิดา-โยมมารดาชื่อนายฟอง และนางแก้ว รัชฏาวรรณ ในช่วงวัยเยาว์ สำเร็จการศึกษาชั้นประถมบริบูรณ์ ณ โรงเรียนประชาบาลวัดโบสถ์ราษฎร์ศรัทธา ตำบลบางระกำ อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง เมื่อสมัยเป็นเด็ก ได้เข้ามาอยู่วัดเบญจมบพิตรฯ เป็นศิษย์วัดเรียนบาลี ซึ่งเป็นศิษย์วัดรุ่น “ราชปะแตน” คือ นุ่งผ้าโจงกระเบน เสื้อราชปะแตนขาวอย่างชาววัง
กระทั่งอายุได้ 16 ปี ได้เข้าพิธีบรรพชาเป็นสามเณร เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2479 ณ วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม แขวงดุสิต เขตดุสิต กรุงเทพฯ โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (ปลด กิตฺติโสภโณ) ครั้งดำรงพระสมณศักดิ์ที่พระธรรมโกศาจารย์ เป็นพระอุปัชฌาย์ ต่อมาเมื่ออายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ได้เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2483 ณ พระอุโบสถวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม อุปสมบทในพระบรมราชูปถัมภ์ โดยมีสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (ปลด กิตฺติโสภโณ) ครั้งดำรงพระสมณศักดิ์ที่พระพรหมมุนี เป็นพระอุปัชฌาย์ พระมงคลวัตรกวี (คอน นนฺทิโย ป.ธ.3) ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระสรภาณกวี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระราชเวที (ดอกไม้ อุตฺตรภทฺโท ป.ธ.6) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “รชตวณฺโณ”
งานกวีนิพนธ์
พระพรหมจริยาจารย์ (สมุท รชตวณฺโณ) ฉายแววอัจฉริยะในด้านกวีนิพนธ์ จนได้รับการยกย่องเป็น“รัตนกวี” รูปหนึ่งของวงการคณะสงฆ์ไทยและชาวพุทธทั่วไป ด้วยมีผลงานร้อยกรอง กาพย์ กลอน โคลง ฉันท์ เป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง ที่รวมบทกวีตีพิมพ์ออกมา อาทิ คาถาพระธรรมบทคำกลอน เบญจมราชาสดุดี เบญจวรรณ (รวมบทกวี กาพย์เห่เรือ กลอน โคลง และฉันท์) เป็นต้น ในโอกาสสำคัญต่าง ๆ ท่านได้รับมอบหมายจากมหาเถรสมาคมให้เป็นผู้แต่งคำฉันท์ต่าง ๆ อาทิ อนึ่ง เมื่อปี พ.ศ. 2533 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงถวายผ้าพระกฐิน ณ วัดท่าสุทธาวาส บ้านบางเสด็จ ตำบลบางเสด็จ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง พระพรหมจริยาจารย์ได้แต่งคำประพันธ์กาพย์เห่เรือ และจัดแห่เรือถวาย
เป็นสหชาติกับสมเด็จพระพุทธชินวงศ์
วันเดือนปีเกิดของพระพรหมจริยาจารย์ (สมุท รชตวณฺโณ) นั้นตรงกันกับวันเดือนปีเกิดของสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ (สุวรรณ สุวณฺณโชโต) อดีตเจ้าอาวาสหรืออธิบดีสงฆ์วัดเบญจมบพิตรฯ รูปที่ 3 สมเด็จพระพุทธชินวงศ์กับพระพรหมจริยาจารย์จึงเป็นสหชาติคือเกิดพร้อมกัน ตลอดจนยังได้มาอยู่วัดเดียวกันด้วยคือวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม การศึกษาก็จบ ป.ธ.7 เหมือนกันอีก โดยขณะที่สมเด็จพระพุทธชินวงศ์ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดเบญจมบพิตรฯ พระพรหมจริยาจารย์ก็ได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งรองเจ้าอาวาส สนองงานสมเด็จพระพุทธชินวงศ์อย่างเสมอต้นเสมอปลาย ครั้นเมื่อสมเด็จพระพุทธชินวงศ์ได้ถึงแก่มรณภาพ เมื่อวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2537 พระพรหมจริยาจารย์จึงได้รับบัญชาจากสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก (เจริญ สุวฑฺฒโน) ให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสหรืออธิบดีสงฆ์วัดเบญจมบพิตรฯ เป็นรูปที่ 4 มาตั้งแต่บัดนั้น นับว่าเป็นที่น่าอัศจรรย์
มรณภาพ
พระพรหมจริยาจารย์ (สมุท รชตวณฺโณ) เข้ารับการผ่าตัดก้อนนิ่วจากคณะแพทย์ ในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ท่านมีอาการอาพาธเป็นประจำ ต้องเดินทางเข้าออกรับการรักษาจากโรงพยาบาลเป็นประจำ และก่อนหน้านี้ยังเคยเข้ารับการผ่าตัดลำไส้ ต่อมาในวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ท่านเจ้าคุณมีอาการท้องเสีย แต่ถ่ายปัสสาวะไม่ได้ ทำให้ร่างกายอ่อนเพลียมาก คณะศิษยานุศิษย์จึงได้นำท่านเจ้าคุณส่งโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เพื่อรับการรักษาอาการด้วยการผ่าตัด แต่สุดท้ายไม่สามารถยื้ออาการไว้ได้ ถึงแก่มรณภาพด้วยโรคปอดติดเชื้อ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2549 เวลา 20:10 น. ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สิริอายุได้ 86 พรรษา 66
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (เมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปในการพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันอังคารที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
สังเคราะห์นิยม
ศิลปะสังเคราะห์นิยม (Synthetism) เป็นคำที่ใช้โดยศิลปินอิมเพรสชันนิสม์สมัยหลังเช่นพอล โกแกง, อีมิล แบร์นาร์ด และ หลุยส์ อันเคแตงเพื่อแยกงานของตนเองจาก “ศิลปะอิมเพรสชันนิสม์” ศิลปินสังเคราะห์นิยมในระยะแรกมีความเกี่ยวข้องกับ “ลัทธิคลัวซอนนิสม์” และต่อมากับ “ลัทธิสัญลักษณ์นิยม”
“Synthetism” มาจากคำกิริยาภาษาฝรั่งเศสว่า “synthétiser” ที่แปลว่าสังเคราะห์ หรือ เพื่อรวมเพื่อทำให้สร้างสิ่งที่มีรูปทรงใหม่และซับซ้อน
พอล โกแกง, อีมิล แบร์นาร์ด และ หลุยส์ อันเคแตง และจิตรกรผู้อื่นเป็นผู้ริเริ่มแนวทางศิลปะนี้ระหว่างปลายคริสต์ทศวรรษ 1880 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1890
ศิลปินสังเคราะห์นิยมมีวัตถุประสงค์ในการ “สังเคราะห์” อยู่สามสิ่ง:
ในปี ค.ศ. 1890 มอริซ เดอนีส์สรุปจุดประสงค์ของการสังเคราะห์ไว้ว่า "สิ่งที่ต้องจำไว้คือภาพก่อนที่จะเป็นม้ารบ, สตรีเปลือย หรืออื่นๆ ซึ่งอันที่จริงแล้วก็เป็นเพียงพื้นผิวที่ราบอาบด้วยสีเข้าด้วยกันตามลำดับก่อนหลัง"
คำนี้ใช้เป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1877 เพื่อแสดงความแตกต่างระหว่างอิมเพรสชันนิสม์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ และที่สร้างขึ้น ในปี ค.ศ. 1889 โกแกงและอีมิล ชูฟเฟอเนเคอร์ (Emile Schuffenecker) จัด “นิทรรศการของกลุ่มอิมเพรสชันนิสม์และสังเคราะห์” (The Volpini Exhibition) ในปารีส ชื่อการแสดงที่กำกวมทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นการแสดงภาพเขียนของศิลปะอิมเพรสชันนิสม์ สังเคราะห์นิยมจะเน้นความเป็นสองมิติที่ราบ ซึ่งแตกต่างจากศิลปะและทฤษฎีของศิลปะอิมเพรสชันนิสม์
เอเมิล ไฮน์ไรช
เอเมิล ไฮน์ไรช (เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1962)  เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
โนเซะ
โนเซะ (能勢町 (Nose-chō); ) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในอำเภอโทโยโนะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น
โนเซะเป็นที่รู้จักจาก "โนมะ เคยากิ" ซึ่งเป็นต้นเคยากิอายุ 1,000 ปี สูง 25 เมตร (82 ฟุต) เส้นรอบวง 11.95 เมตร (39.2 ฟุต)
ประวัติศาสตร์
ในพื้นที่ของโนเซะมีผู้คนอาศัยอยู่มาตั้งแต่ยุคโจมง (ประมาณ 10,000 ปีก่อนคริสตกาล – ประมาณ 300 ปีก่อนคริสตกาล) ชื่อในสมัยก่อนของโนเซะคือ หมู่บ้านคูซากะ ถูกกล่าวถึงในนิฮงโชกิ ซึ่งแต่งเสร็จใน ค.ศ. 720
ใน ค.ศ. 1837 ได้เกิดการก่อการกำเริบครั้งใหญ่โดยชาวนาในโนเซะ ในช่วงภาวะความอดอยากเท็มโป (ค.ศ. 1833–1839) ซึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือนหลังจากการจลาจลของโอชิโอะ เฮฮาจิโร
กัวเต็งอัก
กัวเต็งอัก เป็นตัวละครในนิยายกำลังภายในของกิมย้ง เรื่องมังกรหยก
กัวเต็งอักเป็นอาจารย์ใหญ่ของก๊วยเจ๋ง เป็นคนตาบอด แต่มีหูทิพย์ เดิมมีเรื่องราวกับศพเหล็ก และศพทองแดงทำให้เสียตาทั้งสองข้างไป ทำให้จงเกลียดจงชังวิชาเก้าอิมแปะกุ๊กเหยี่ยว และอึ้งเอี๊ยซือ รวมทั้งอึ้งย้งเป็นอันมาก กัวเต็งอักเป็นตัวละครที่มีบทบาทสำคัญต่อตอนจบของทั้งภาคจอมยุทธก๊วยเจ๋ง และ จอมยุทธอินทรีเอี้ยก๊วยตอนจบเป็นอย่างมาก เพราะเป็นผู้ที่ชี้แจงความจริงให้กับตัวเอกทั้งสองตอน ครั้งหนึ่งเคยโกรธเคืองก๊วยเจ๋งถึงกับกลืนฟันของตัวเองลงท้อง เนื่องเพราะเข้าใจผิดคิดว่าก๊วยเจ๋งไม่เชื่อฟังอาจารย์ คิดล้างครู
คาเจนทรา ธาปา มาการ์
คาเจนทรา ธาปา มาการ์ (खगेन्द्र थापामगर) (เกิดเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1992 — เสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2020) เป็นบุคคลจากประเทศเนปาล รู้จักกันในฐานะที่เป็นเจ้าของสถิติชายตัวเล็กที่สุดในโลก ด้วยความสูง 0.67 เมตร (2 ฟุต 2 นิ้ว) ซึ่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2008 คาเจนทรา ได้ปรากฏในสารคดีช่อง 4 ของประเทศอังกฤษ ซึ่งในสารคดีเรียกคาเจนทราว่า The World's Smallest Man and Me โดย มาร์ค โดแลนเป็นพิธีกร มาการ์เสียชีวิตด้วยวัย 27 ปี ที่โรงพยาบาลโปขรา เมื่อวันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2020 จากภาวะโรคปอดบวมแทรกซ้อน
จอร์จ อีเลียต
แมรี แอน อีแวนส์ (Mary Ann Evans; 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1819 – 22 ธันวาคม ค.ศ. 1880) หรือรู้จักในชื่อ แมรี แอนน์ (Mary Anne) หรือ แมเรียน (Marian) เป็นที่รู้จักในนามปากกาว่า จอร์จ อีเลียต (George Eliot) เป็นนักประพันธ์ กวี นักข่าว นักแปลชาวอังกฤษ และเป็นหนึ่งในนักเขียนชั้นนำของยุควิกตอเรีย เธอเขียนนวนิยายเจ็ดเรื่องคือ Adam Bede (1859), The Mill on the Floss (1860), Silas Marner (1861), Romola (1862–63), Felix Holt, the Radical (1866), Middlemarch (1871–72) และ Daniel Deronda (1876)
เธอมาจากพื้นที่ชนบทของอังกฤษเช่นเดียวกับชาลส์ ดิกคินส์และทอมัส ฮาร์ดี ผลงานส่วนใหญ่ของเธอจึงมีเรื่องราวอยู่ในชนบท ผลงานของเธอเป็นที่รู้จักในด้านสัจนิยม การหยั่งรู้เชิงจิตวิทยา ความผูกผันต่อสถานที่และการพรรณนารายละเอียดของชนบท