cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กัปตันมาร์เวล (ดีซีคอมิกส์)
และเนื่องจากความสำเร็จทางด้านยอดขายหนังสือของตัวละครซูเปอร์ฮีโร่ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของปี 1940 อย่างซูเปอร์แมน ฟาวเซ็ทจึงได้ขยายแฟรนไชส์ตัวละคร "มาร์เวล" อื่นๆ โดยใช้ชื่อว่ามาร์เวล แฟมิลี่ มีตัวละคร เช่น แมรี่ มาร์เวล และกัปตันมาร์เวลจูเนียร์ ที่สามารถควบคุมพลังเช่นเดียวกับบิลลี่ได้เช่นกัน กัปตันมาร์เวลยังเป็นหนังสือการ์ตูนฮีโร่ที่ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ในปี 1941 โดยรีพับลิค พิคเจอร์ส ในชื่อ Adventures of Captain Marvel
ฟาวเซ็ทได้ประกาศหยุดตีพิมพ์กัปตันมาร์เวลในปี 1953 เนื่องจากเกิดคดีละเมิดลิขสิทธิ์กับดีซีคอมิกส์ ซึ่งกล่าวหาว่ากัปตันมาร์เวลมีต้นแบบมาจากซูเปอร์แมน ในปี 1972 ดีซีได้รับอนุญาตให้นำมาร์เวลแฟมิลี่จากฟาวเซ็ท กลับมาตีพิมพ์อีกครั้ง โดยปี 1991 ดีซีได้รับสิทธิเหนือตัวละครทั้งหมดและได้นำกัปตันมาร์เวลและมาร์เวล แฟมิลี่เข้าสู่จักรวาลดีซี และเนื่องจากความขัดแย้งกับชื่อตัวละครอีกตัวที่ชื่อว่า"กัปตันมาร์เวล"ซึ่งเป็นตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ ดีซีจึงใช้เครื่องหมายการค้า "ชาแซม!" ในการโฆษณา ทำให้หลายคนเข้าใจว่าคำนี้เป็นชื่อของตัวละคร จนเมื่อปี 2011 ดีซีจึงเปลี่ยนชื่อตัวละครนี้เป็น "ชาแซม" อย่างเป็นทางการ
นอกจากนี้ตั้งแต่ปี 1972 ตัวละครนี้นำมาทำเป็นละครทางโทรทัศน์ 2 เรื่องในเวลาเดียวกัน เป็นแอนิเมชั่นและเป็นฉบับคนแสดง อย่างละ 1 เรื่องโดยฟิล์มเมชั่น และต่อมาวอร์เนอร์บราเธอร์สได้นำตัวละครนี้มาสร้างเป็นภาพยนตร์ชื่อชาแซม!ที่จะออกฉายในปี 2019 เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลภาพยนตร์ดีซี กัปตันมาร์เวลถูกจัดอันดับให้เป็นตัวละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับที่ 55 ของตัวละครทั้งหมด จัดอันดับโดยนิตยสารวิซาร์ด แม็กกาซีน'' magazine. IGN ยังจัดอันดับกัปตันมาร์เวลเป็นซูเปอร์ฮีโรในหนังสือการ์ตูนอันดับที่ 50 ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมด อูโก้ เน็ตเวิร์กได้จัดให้เขาเป็นซูเปอร์ฮีโร่แห่งความสนุกสนาน เขากล่าวว่า" ในที่สุดเขา ชาแซมได้เทียบเท่าซูเปอร์แมนในเรื่องของความบ้า,ความฉลาดและสนุกสนาน" ''
การพัฒนา และ แรงบันดาลใจ
กรรมการบริหารของการ์ตูนฟาวเซ็ท ราลฟ์ เดกฮ์ตัดสินใจจะรวมฮีโร่ทั้งหกให้กลายเป็นคนเดียว ปาร์คเกอร์ก็ตกลง โดยการสร้างตัวละครที่ชื่อว่า"กัปตันธันเดอร์" นักวาด ชาร์ลส คลาเร็นซ์ "ซี. ซี." เบ็คได้รับหน้าที่ออกแบบและตีความเรื่องราวของปาร์คเกอร์ออกมาเป็นการ์ตูน และการ์ตูนในรูปแบบนี้จึงกลายมาเป็นเครื่องหมายการค้าของเขา "เมื่อบิล ปาร์คเกอร์และผมไปทำงานให้กับฟาวเซ็ทคอมิกส์ครั้งแรกในปลายปี 1939 เราทั้งสองเห็นถึงการเขียนบทและวาดหนังสือการ์ตูนซูเปอร์ฮีโร่ที่ไม่ดี" เบ็คบอกทีมงาน "เราจึงตัดสินใจที่จะให้ผู้อ่านได้อ่านหนังสือการ์ตูนที่แท้จริง วาดในลักษณะการ์ตูน และเล่าเรื่องจินตนาการ ไม่ให้เหมือนกับนิตยสารน้ำเน่า แต่จะเล่าเรื่องในแบบตำนานปรัมปราและตำนานคลาสสิก"
หนังสือการ์ตูนฉบับแรกซึ่งได้ตีพิมพ์คือ แฟลช คอมิกส์เล่มที่1 และ ทริล คอมิกส์ เล่มที่1ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปี 1939 สร้างขึ้นเพื่อการโฆษณาและการค้าหลังจากการพิมพ์ อย่างไรก็ตามฟาวเซ็ทพบว่าไม่สามารถใช้ชื่อ "กัปตันธันเดอร์" "แฟลช คอมิกส์" หรือ "ทริล คอมิกส์" ได้เนื่องจากทั้งสามชื่อถูกใช้ไปแล้ว ดังนั้นหนังสือจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นวิซ คอมิกส์ และนักวาด ฟาวเซ็ท พีท คอสแทนซ่าได้แนะนำให้เปลี่ยนชื่อกัปตันธันเดอร์เป็น"กัปตันมาร์เวลลัส" ซึ่งบรรณาธิการได้เปลี่ยนชื่ออีกรอบเป็น"กัปตันมาร์เวล"เพื่อให้สั้นลง และได้เปลี่ยนชื่อตัวละครในกล่องคำพูดของหนังสือการ์ตูนเป็น "กัปตันมาร์เวล"
แรงบันดาลใจ
ผู้อำนวยการของฟาวเซ็ทรอสโค เคนท์ ฟาวเซ็ทประกาศกับพนักงาน "เอาซูเปอร์แมนมาให้ฉัน ซูเปอร์แมนที่เป็นแค่เด็กอายุ10 หรือ12 ปี ไม่ใช่ซูเปอร์แมนที่เป็นผู้ใหญ่"
ประวัติตัวละคร
กัปตันมาร์เวลคือเด็กชายอายุ 12 ปี ชื่อว่าบิลลี่ แบทสันซึ่งเป็นร่างที่2ของเขา จุดกำเนิดของเขาตีพิมพ์ในวิซ คอมิกส์ # 2 บิลลี่เป็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ เขาถูกคนแปลกหน้าลึกลับพาไปในในอุโมงค์ใต้ดินลับ อุโมงค์ใต้ดินมีเจ็ดรูปปั้นภาพวาดศัตรูของชายทั้งเจ็ด (ความภาคภูมิใจ,ความริษยา,ความโลภ,ความเกลียดชัง,ความเห็นแก่ตัว,ความไม่เป็นธรรม) ซึ่งเป็นถ้ำของพ่อมดชาแซม เขาช่วยแสดงความยากลำบากของชีวิตของบิลลี่ และมอบพลังที่จะทำให้เขากลายเป็นฮีโรผู้ยิ่งใหญ่ "กัปตันมาร์เวล"
เพื่อที่จะกลายเป็นกัปตันมาร์เวล บิลลี่จะต้องพูดชื่อของพ่อมดซึ่งมาจากตัวย่อหกตัวของเทพเจ้าในตำนาน เพื่อใช้พลังมาเป็นอาวุธ สติปัญญาแห่งโซโลมอน,ความแข็งแรงของเฮอร์คิวลิส,ความทรหดของแอตลาส,อำนาจแห่งซุส,ความกล้าหาญแห่งอคิลลีสและความเร็วของเมอร์คิวรี่ เพียงพูดคำนี้ก็จะสร้างสายฟ้าเวทมนตร์ผ่า ทำให้บิลลี่กลายเป็นกัปตันมาร์เวล และพูดกลับอีกครั้งก็จะกลับร่างเดิมโดยการถูกสายฟ้าผ่า
กัปตันมาร์เวลสวมเครื่องแต่งกายสีแดงสดใสทองและสัญลักษณ์ฟ้าผ่าสีเหลืองบนหน้าอก ชุดแบบเดิมบางส่วนจะเหมือนเอี๊ยม แต่เปลี่ยนเป็นชุดรัดรูปในเวลาต่อมา การแต่งกายรวมแหลมคอสีขาวประดับด้วยสัญลักษณ์ดอกไม้ทอง มักจะเอามาติดไว้บนไหล่ซ้าย และจัดรอบคอของเขา โดยสายทองแหลมนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากพิธีสวมใส่ของขุนนางอังกฤษ ซึ่งปรากฏในหนังสือพิมพ์ในช่วงทศวรรษ 1930
ประเทศฟิลิปปินส์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ว่ายน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
อาหารม้ง
อาหารม้งเป็นอาหารของชาวม้งที่พบส่วนใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จีนตอนใต้ และชุมชนม้งอเมริกันในประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นอาหารที่มีเอกลักษณ์ แต่ได้รับอิทธิพลจากอาหารลาว อาหารไทย อาหารเวียดนามและอาหารจีน อาหารม้งแตกต่างกันไปบ้างตามภูมิภาค
ส่วนผสม
อาหารหลักของม้งคือข้าว กินกับผัก พริกและเนื้อสัตว์ต้มหรือทอดใช้เครื่องเทศและสมุนไพรหลายชนิดรวมทั้งพริกไทย ตะไคร้ ผักชี กระเทียม หัวหอม สะระแหน่และขิง มีการใช้น้ำปลา น้ำมันหอย ซีอิ๊ว และซอสต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย
มื้ออาหาร
ชาวม้งมักจะกินอาหารวันละสามมื้อและมักจะไม่นิยมรับประทานอาหารว่างระหว่างมื้ออาหาร แต่ละมื้อประกอบด้วยข้าวและผัก และเนื้อสัตว์จำนวนน้อย เนื้อสัตว์และผักมักจะผัด นึ่งหรือต้ม พริก (ภาษาม้ง:kua txob) นิยมใช้ปรุงรสอาหารทุกมื้อ ชนิดของอาหารที่เตรียมไว้สำหรับแต่ละมื้อไม่แตกต่างกัน นิยมนั่งล้อมวงกินเป็นสำรับ สำหรับผู้ที่ยังเคร่งครัดในวัฒนธรรมม้ง การล้อมวงทานอาหารร่วมกันในการพบปะทางวัฒนธรรม ผู้ชายจะกินก่อนแล้วจึงตามด้วยผู้หญิงและเด็ก
ราชชาฮี
ราชชาฮี (রাজশাহী) เป็น 1 ใน 6 มหานครของประเทศบังกลาเทศ มีฉายาว่า เมืองผ้าไหมและเมืองการศึกษา ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ-ตะวันตกของประเทศ มีประชากรราว 1,000,000 คน มีพื้นที่ 96.69 ตร.กม. (37.33 ตร.ไมล์) บนฝั่งเหนือของแม่น้ำปัทมา
อาหารม้ง
มื้ออาหาร
เนื่องจากภาษาม้งไม่มีการเขียนจนถึงราว พ.ศ. 2493 วัฒนธรรมการกินอาหารของชาวม้งจึงไม่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนหน้านั้น ตำราอาหารม้งเพิ่งมีขึ้นภายหลัง
ดิจิการัต
ดิจิการัต เป็นซีรีส์มังงะและอนิเมะญี่ปุ่น สร้างสรรค์โดยโคเงดนโบะ เรื่องราวเกี่ยวกับสาวหูแมวชื่อดิจิการัต "เดจิโกะ"  ผู้ได้มาเป็นตัวนำโชคของร้านเกมเมอร์สในเครือบริษัทบรอกโคลี ซีรีส์อนิเมะออริจินอลและออริจินอลวิดีโอแอนิเมชัน (โอวีเอ) เป็นเรี่องราวในร้านเกมเมอร์ส ร้านเกมเมอร์ส มี 20 สาขาทั่วประเทศญี่ปุ่น
ตอนพิเศษ โอวีเอ และภาพยนตร์ดัดแปลงหลายตอนเป็นพรีเควล ภาคต่อ และภาคแยก การ์ดสะสมและวิดีโอเกมเป็นหนึ่งในสินค้าหลายรูปแบบที่วางจำหน่ายสำหรับซีรีส์นี้
อนิเมะ
เดจิโกะและผู้ติดตามเกมะในรูปแบบอนิเมะปรากฏครั้งแรกในโฆษณาโทรทัศน์ของร้านเกมเมอร์ส พร้อมกับเพลงประกอบของร้านคือเพลง Welcome! ที่ร้องโดยฮิโรโกะ คาโต ซีรีส์อนิเมะเรื่องแรกออกอากาศทางช่องทีบีเอสทีวีในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2542 มีฉากเป็นร้านเกมเมอร์สในอากิฮาบาระ ซีรีส์ออริจินอลมีทั้งหมด 16 ตอน โดยแต่ละตอนมีความยาว 3 นาที เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับดิจิการัต เดจิโกะ และผู้ติดตามสองคนคือพูจิโกะและเกมะ ที่เดินทางมายังอากิฮาบาระในกรุงโตเกียว เดจิโกะใฝ่ฝันอยากเป็นไอดอล แต่พวกเขาไม่มีเงินไม่มีที่อยู่ ผู้จัดการร้านเกมเมอร์สจึงรับพวกเธอเข้าทำงานในร้าน อนิเมะกำกับโดยฮิโรอากิ ซากูราอิ ผลิตโดยสตูดิโอแมดเฮาส์ และอำนวยการผลิตโดยบริษัทบรอกโคลี
ในปี พ.ศ. 2551 เป็นโอกาสครบรอบ 10 ปีของซีรีส์ดิจิการัต บริษัทบรอกโคลีจึงตัดสินใจแคสต์นักพากย์ของตัวละครหลักใหม่ นักพากย์ใหม่สำหรับเดจิโกะ พูจิโกะ และอูซาดะคือซาโตมิ อาเกซาวะ, นาโอะ มินากามิ และเรกะ ยาซาวะตามลำดับ แต่ในปี พ.ศ. 2556 ในโอกาสครับรอบ 15 ปี บริษัทบรอกโคลีกลับไปใช้เสียงพากย์ของนักพากย์ดั้งเดิม
ในปี พ.ศ. 2565 ในโอกาสครบรอบ 24 ปี มีการประกาศสร้างมินิซีรีส์อนิเมะชุดใหม่ชื่อเรื่องว่า เรวะ โนะ ดิจิการัต ฮิโรอากิ ซากูราอิกำกับซีรีส์ชุดใหม่ที่สตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกแบบตัวละครโดยอัตสึโกะ วาตานาเบะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ถึงวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2566 ทางช่อง Tokyo MX และ BS NTV. เพลงหลักของซีรีส์อนิเมะชื่อเพลงว่า "Aimaisa, Kōfukuron" ร้องโดยมาซามิ โอกูอิ
ปัลเมย์ราดัสมีซอยส์
ปัลเมย์ราดัสมีซอยส์ (Palmeira das Missões) เป็นเมืองในรัฐฮิวกรังจีดูซูว ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศ อยู่ห่างจากเมืองโปร์ตูอาแลกรีไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 306 กิโลเมตร
กระเบาใหญ่
กระเบาใหญ่ หรือ กระเบา เป็นพืชดอกในวงศ์ Achariaceae แต่เดิมพบในอินโดจีน ปัจจุบันปลูกในจีนตอนใต้ด้วย เป็นหนึ่งในสมุนไพรพื้นฐาน 50 ชนิดที่ใช้ในการแพทย์แผนจีนในชื่อว่า dàfēngzǐ (大风子)
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูง 10 - 20 ม. ลำต้นเปลา เปลือกแข็งเรียบสีน้ำตาล
ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปใบหอกแกมรูปไข่ หรือรูปขอบขนาน ปลายสอบเรียว โคนสอบหรือมน เบี้ยวเล็กน้อย ขอบเรียบ เนื้อใบหนา เส้นแขนงใบ และเส้นใบย่อยเห็นได้ชัดทางด้านล่าง ใบอ่อนสีเขียวอ่อนอมเหลืองเป็นมัน ใบกว้าง 3 - 7 ซม. ยาว 10 - 30 ซม.
ดอก เป็นช่อ ช่อละ 2 - 3 ดอก สีชมพู มีกลิ่นหอมดอก แยกเพศ อยู่ต่างต้น ดอกเพศผู้ออกเดี่ยวๆ ตามง่ามใบ กลิ่นหอมมาก กลีบเลี้ยง 5 กลีบ มีขนอ่อนนุ่มทั้ง 2 ด้าน กลีบดอก 5 กลีบ สีชมพู เกสรเพศผู้ 5 อัน ดอกเพศเมียออกเป็นช่อสั้นๆ ตามง่ามใบ กลีบเลี้ยงและกลีบดอกเหมือนกับดอกเพศผู้ เกสรเพศผู้ไม่สมบูรณ์ 5 อัน ยอดเกสรเพศเมียแยกเป็น 5 แฉก รังไข่รูปไข่หรือรูปไข่กลับ ดอกบานเต็มที่กว้าง 1.2 - 1.7 เซนติเมตร ก้านดอกยาวประมาณ 2 เซนติเมตร มีขนสั้นๆสีน้ำตาลปกคลุม
ผล กลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 8 - 12 ซม. ผิวเรียบ เปลือกแข็ง มีขนหรือเกล็ดสีน้ำตาล มี 30 - 50 เมล็ด อัดกันแน่น เมล็ดรูปไข่ เบี้ยว ปลายทั้งสองข้างมน ออกดอกและติดผล ระหว่างเดือนธันวาคม – เดือนมีนาคม
อนุกรมวิธานและการตั้งชื่อ
กระเบาใหญ่ (Hydnocarpus anthelminthicus) ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการโดย Pierre ex Laness และได้รับการตีพิมพ์ใน Bulletin de la Société Botanique de France 55: 522 1866 ปัจจุบันได้รับการยืนยันแล้วว่า Hydnocarpus castaneus (มีถิ่นกำเนิดจากประเทศพม่า อินโดจีน คาบสมุทรมลายู และสุมาตรา) เป็นชื่อพ้องของ H. anthelminthicus
กระเบาใหญ่ อยู่ในวงศ์ Achariaceae ชื่ออื่น: กระเบาน้ำ กระเบาแข็ง กระเบาเบ้าแข็ง กาหลง (ภาคกลาง) กระเบา (ทั่วไป) กระเบาตึก กระเบาตึ้ก (เขมร-ตะวันออก) ตัวโฮ่งจี๊ (หรือ ตั่วฮ่วงจี๊ ในภาษาแต้จิ๋ว) เบา (สุราษฎร์ธานี) ยังเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายภายใต้ชื่อ H. anthelminthicus ซึ่งชื่อแสดงคุณลักษณะในการขับพยาธิ (anthelmintic) ในภาษาเวียดนาม ชื่อสามัญคือ lọnồi (บางครั้งเรียก Ðại phong tử ตามทับศัพท์ภาษาจีน) เป็นหนึ่งในสมุนไพรพื้นฐาน 50 ชนิดที่ใช้ในการแพทย์แผนจีนซึ่งเรียกว่า 大风子 (dàfēngzǐ ต้าเฟิงจึ) หรือ 泰国大风子 (tai guo da feng zi ไท้กั๋วต้าเฟิงจึ)
การแพร่กระจายและถิ่นกำเนิด
ขึ้นตามป่าดิบใกล้ริมน้ำ ทางภาคใต้และภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ระดับความสูงจากน้ำทะเล 50 - 200 ม. กัมพูชา เวียดนาม และ จีนตอนใต้ในมณฑลกวางสีและมณฑลยูนนาน ที่ระดับความสูงจากน้ำทะเล 300 - 1300 ม. และยังปลูกในมณฑลไหหลำและไต้หวัน
การใช้ประโยชน์
น้ำมันที่บีบได้จากเมล็ดเรียกว่า น้ำมันกระเบา (Chaulmoogra oil หรือ Hydnocarpus oil) มีส่วนประกอบส่วนใหญ่เป็น chaulmoogric acid และ hydnocarpic acid น้ำมันกระเบานำมาใช้รักษาโรคเรื้อน และโรคผิวหนังอย่างอื่นอีก เช่น โรคเรื้อนกวาง หิด นอกจากนี้ ยังใช้แก้อาการปวดบวมตามข้อ
ผลแก่สุก กินได้ ใช้รับประทานเนื้อในเป็นอาหารคล้ายเผือกต้ม
ชั่วโมงต้องมนต์
ละคร ชั่วโมงต้องมนต์ เป็นละครโทรทัศน์ไทยแนวดราม่า, แฟนตาซี, โรแมนติก, คอมเมดี้ ซึ่งเป็นเรื่องราวต่อจากละคร หมอเทวดา ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด โดยสร้างจากบทประพันธ์ของ ติณณา บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา นำแสดงโดย มาสุ จรรยางค์ดีกุล, รณิดา เตชสิทธิ์, ธนิน มนูญศิลป์ กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล อำนวยการผลิตโดย ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์
ภาษาโลจบาน
ภาษาโลจบาน (, อ่านออกเสียงว่า ) เป็นภาษาประดิษฐ์ที่มุ่งเน้นความไม่กำกวมของภาษา โดยพัฒนาต่อยอดมาจากภาษาโลกลาน
กลุ่มภาษาตรรกะ หรือ Logical Language Group (LLG) เริ่มพัฒนาภาษานี้ในปี พ.ศ. 2530 หลังจากการโต้วาทีและทดสอบภาษาอย่างยาวนาน ก็ได้เผยแพร่ The Complete Lojban Language ออกมาใน พ.ศ. 2540 นอกจากนี้ใน พ.ศ. 2553 ระหว่างการให้สัมภาษณ์นิวยอร์กไทมส์ เอริกา โอเรนส์ ผู้ประพันธ์ In the Land of Invented Languages กล่าวว่า: "ภาษาประดิษฐ์ที่มีไวยากรณ์สมบูรณ์ที่สุดอาจจะเป็นโลจบาน เพราะเป็นภาษาที่สร้างขึ้นมาเพื่อสะท้อนตรรกะ"
ที่มาของชื่อภาษา
ชื่อโลจบาน "Lojban" ประกอบมาจากคำว่า loj และ ban ซึ่งถูกย่อมาจากคำว่า logji (ตรรกะ) และ bangu (ภาษา)
ฟุจิวะระ โนะ ชุนชิ
ฟุจิวะระ โนะ ชุนชิ (九条しゅん子 (Fujiwara no Shunshi) ; 25 มิถุนายน 1752 – 22 ตุลาคม 1776) บางทีรู้จักในฐานะ โซเฮกิมงอิง (藻璧門院) จักรพรรดินีแห่งญี่ปุ่นโดยเป็นจักรพรรดินีใน จักรพรรดิโกะ-โฮะริกะวะ และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิชิโจ
บันทึก
1209 1233
เครเวนคอตทิจ
เครเวนคอตทิจ (Craven Cottage) เป็นสนามฟุตบอลตั้งอยู่ที่ย่านฟูลัม กรุงลอนดอน และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลฟูลัมตั้งแต่ ค.ศ. 1896
พระไตรปิฎกภาษาจีน
พระไตรปิฎกภาษาจีน (大藏經 Dàzàngjīng ต้าจั้งจิง) เป็นพระไตรปิฎกที่รวบรวมเอาคัมภีร์ทั้งของทั้งสามนิกายคือ ฝ่ายนิกายหินยานเรียกส่วนนี้ว่าอาคม, คัมภีร์ของฝ่ายมหายาน และบางส่วนของวัชรยาน พระไตรปิฏกนี้ใช้เหมือนกันทุกประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออก เพียงแต่มีสำเนียงต่างกัน เรียกในสำเนียงญี่ปุ่นว่า "ไดโซเคียว" ในสำเนียงเกาหลีเรียกว่า "แทจังคยอง" และในสำเนียงเวียดนามเรียกว่า "ไดตังกิง"
นับตั้งแต่พุทธศาสนาเผยแผ่เข้ามาถึงแผ่นดินจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่น ได้มีการแปลพระธรรมวินัยกันแล้ว โดยการแปลพระธรรมวินัยครั้งแรก เป็นผลงานของพระอันซื่อกาว (安世高) พระภิกษุชาวพาร์เธีย และต่อมาไม่นานนักได้รับการเผยแพร่ในวงกว้างโดยพระโลกะเกษม (支婁迦讖) พระภิกษุชาวกุษาณะ อย่างไรก็ตาม กว่าจะมีการแปลพระธรรมวินัยครั้งมโหฬาร และมีรวบรวมเป็นพระไตรปิฎกพากย์จีนอย่างเต็มรูปแบบนั้น ก็ล่วงมาถึงสมัยราชวงศ์เหนือใต้ หรือราวศวรรษที่ 4 – 5 (พุทธศตวรรษที่ 9 – 11, พ.ศ. 844 – 1043) โดยคณาจารย์ยุคเดียวกับท่านกุมารชีพ (鸠摩罗什) โดยในชั้นต้นเป็นการรวบรวมเฉพาะพระสูตร เป็นพระสุตันตปิฎกเท่านั้น
เนื้อหา
พระไตรปิฏกจีน บรรจุเนื้อหามากมายมหาศาล เพราะรวบรวมเอาพระธรรมวินัยของนิกายเถรวาท และนิกายต่างๆ ของพุทธศาสนายุคต้นเอาไว้ด้วย โดยเรียกว่า “อาคม” หรือที่ในพระไตรปิฎกบาลีเรียกว่า “นิกาย” เช่น ทีรฆาคม คือ ทีฆนิกาย เป็นต้น นอกจากนี้ ยังมีฝ่ายอภิธรรมของนิกายต่างๆ พระสูตรจำเพาะของฝ่ายมหายาน ข้อเขียน หรือศาสตร์ต่าง ๆ ที่รจนาโดยคณาจารย์ฝ่ายมหายาน รวมถึงปกรณ์พงศาวดาร ประวัติศาสตร์พุทธศาสนาตั้งแต่ยุคต้นที่อินเดีย จนถึงยุคต้นในจีน นอกจากนี้ ยังมีคัมภีร์และธารณีของฝ่ายมนตรายานเช่นกัน
จากการศึกษาของเสถียร โพธินันทะ ได้แบ่งหมวดหมู่ของพระไตรปิฎกภาษาจีน ดังต่อไปนี้
หมวดพระวินัยปิฎก (律藏)
1. ทศภาณวารสรวาสติวาทวินัย 60 ผูก พระวินัยปิฎกของนิกายสรวาสติวาทิน แปลสู่ภาษาจีนโดยพระปุณยาตระ, พระกุมารชีพ, พระธรรมรุจิ, พระวิมลรักษ์ รวม 4 รูป เมื่อ พ.ศ. 947 – 950 ต่อมาสมณะอี้จิงได้แปลวินัยปกรณ์ของนิกายนี้อีก 15 ปกรณ์ ซึ่ง ส่วนมากเป็นเรื่องปลีกย่อย ว่าด้วยเรื่องอุปสมบทกรรม, การจำพรรษา, เภสัชชะและเรื่องสังฆเภทเป็นต้น
2. จตุรอัธยายธรรมคุปตวินัย 60 ผูก พระวินัยปิฎกของนิกายธรรมคุปต์แปลสู่ ภาษาจีน โดยพระพุทธยศ เมื่อ พ.ศ. 953
นางงามจักรวาล 1986
นางงามจักรวาล 1986 (Miss Universe 1986) เป็นการจัดการประกวดนางงามจักรวาลครั้งที่ 35 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2529 ณ ATLAPA Convention Center, ปานามาซิตี, ปานามา ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 77 คน จากทั่วโลก โดยมี เดโบราห์ คาร์ทีย์-ดิว นางงามจักรวาล 1985 จาก เกาะเปอร์โตริโก้ เป็นผู้มอบมงกุฏให้กับ บาร์บารา ปาลาซิออส สาวงามวัย 22 ปีจากประเทศเวเนซุเอลา เป็นผู้ครองตำแหน่งนางงามจักรวาลประจำปีนี้
พระไตรปิฎกภาษาจีน
หมวดพระวินัยปิฎก (律藏)
3. มหาสังฆิกวินัย 30 ผูก พระวินัยปิฎกของนิกายมหาสังฆิกะ แปลสู่ภาษาจีนโดย พระพุทธภัทรกับสมณะฝ่าเซียน เมื่อ พ.ศ. 963 – 965
นางงามจักรวาล 1986
คณะกรรมการ
รายชื่อคณะกรรมการในวันตัดสิน ประกอบไปด้วย:
ผู้เข้าประกวด
ในปีนี้มีผู้เข้าประกวดทั้งหมด 77 คน ดังต่อไปนี้
พระไตรปิฎกภาษาจีน
หมวดพระวินัยปิฎก (律藏)
4. ปัญจอัธยายมหิศาสกวินัย 30 ผูก พระวินัยปิฎกของนิกายมหิศาสกะ แปลสู่ภาษาจีน โดย พระพุทธชีวะ กับ สมณะต้าวเซิง เมื่อ พ.ศ. 966
5. สมันตปาสาทิกาวินัยอรรถกถา 18 ผูก เป็นอรรถกถา พระวินัยปิฎกนิกายเถรวาท แปลสู่ภาษาจีนโดยพระสังฆภัทรเมื่อ พ.ศ. 1032 แต่เป็นฉบับย่อไม่มีพิสดาร เช่น ต้นฉบับบาลี
6. ปาฏิโมกข์ศีลสูตรของนิกายกาศยปิยะ เป็นเพียงหนังสือสั้น ๆ มิใช่พระวินัยปิฎกทั้งหมด
หมวดพระสุตตันตปิฎก (經藏)
1. เอโกตตราคม 51 ผูก คือ อังคุตตรนิกายของนิกายสรวาสติวาทิน แปลสู่ภาษาจีนโดยพระธรรมนันทิเมื่อ พ.ศ. 927
2. มัธยามาคม 60 ผูก มัชฌิมนิกาย ของนิกายสรวาสติวาทิน แปลสู่ภาษาจีนโดยพระสังฆรักษกับพระสังฆเทวะเมื่อ พ.ศ. 941
3. ทีรฆาคม 22 ผูก ทีฆนิกายของนิกายธรรมคุปต์ แปลสู่ภาษาจีน โดยพระพุทธยศเมื่อ พ.ศ. 956
4. สังยุกตาคม 50 ผูก สังยุตตนิกายของนิกายมหิศาสกะ แปลสู่ภาษาจีน โดยพระคุณภัทรเมื่อ พ.ศ. 986
หมวดพระอภิธรรมปิฎก (論藏)
นอกจากนี้ ในหนังสือประมวลสารัตถะพระไตรปิฎก แต่งครั้งราชวงศ์หยวน ราวพุทธศตวรรษที่ 18 ได้บอกจำนวนคัมภีร์ในพระไตรปิฎกจีนพากย์ไว้ดังนี้
1. พระสูตรฝ่ายมหายาน 897 คัมภีร์ 2,980 ผูก
2. พระวินัยฝ่ายมหายาน 28 คัมภีร์ 56 ผูก
3. ศาสตร์ฝ่ายมหายาน 118 คัมภีร์ 628 ผูก
4. พระสูตรฝ่ายสาวกยาน 291 คัมภีร์ 710 ผูก
5. พระวินัยฝ่ายสาวกยาน 69 คัมภีร์ 504 ผูก
6. ศาสตร์ฝ่ายสาวกยาน 38 คัมภีร์ 708 ผูก
รวมทั้งสิ้นเป็น 1,441 คัมภีร์ 5,586 ผูก
อย่างไรก็ตาม จำนวนคัมภีร์ในพระไตรปิฎกจีนพากย์นี้ มีการชำระกันหลายครั้งหลายคราว จำนวนคัมภีร์กับจำนวนผูกเปลี่ยนแปลงไม่เสมอกันทุกคราว ในหนังสือว่าด้วยสารัตถะความรู้จากการศึกษาพระไตรปิฎกแต่งครั้งราชวงศ์หมิง ได้แบ่งหมวดพระไตรปิฎก เพื่อสะดวกแก่การศึกษาดังนี้
หมวดไวปุลยะ
มีพระสูตรใหญ่ชื่อมหารัตนกูฏสูตร 120 ผูก เป็นหัวใจ นอกนั้นก็มีมหาสังคีติสูตร 10 ผูก, มหายานโพธิสัตว์ปิฎกสูตร 20 ผูก, ตถาคตอจินไตยรหัศยมหายานสูตร 30 ผูก, สุวรรณประภาสสูตร 10 ผูก, กรุณาปุณฑริกสูตร 11 ผูก, มหายานมหาสังคีติกษิติครรภทศจักรสูตร 10 ผูก, มหาไวปุลยมหาสังคีติโพธิสัตวพุทธานุสสติสมาธิสูตร 10 ผูก, จันทรประทีปสมาธิสูตร 11 ผูก, ลังกาวตารสูตร 7 ผูก, สันธินิรโมจนสูตร 5 ผูก, วิเศษจินดาพรหมปุจฉาสูตร 4 ผูก, อักโษภยพุทธเกษตรสูตร 2 ผูก, ไภษัชยคุรุไวฑูรย์ประภาสปูรวประณิธานสูตร 2 ผูก, มโยปมสมาธิสูตร 3 ผูก, ศรีมาลาเทวีสิงหนาทสูตร 1 ผูก, อมิตายุรธยานสูตร 1 ผูก, มหาสุขาวดีวยูหสูตร 2 ผูก, อจินไตยประภาสโพธิสัตวนิทเทสูตร 1 ผูก, ศูรางคมสมาธิสูตร 3 ผูก, วิมลกีรตินิทเทศสูตร 3 ผูก, และอื่นๆ อีกมากสูตรนัก ฯลฯ อนึ่งคัมภีร์ฝ่ายลัทธิมนตรยานก็จัดสงเคราะห์ลงในหมวดไวปุลยะนี้ มีพระสูตรสำคัญ เช่น มหาไวโรจนสูตร 7 ผูก, เอกอักขระพุทธอุษฯราชาสูตร 6 ผูก, มหามณีวิปุลยะวิมาน วิศวศุภประดิษฐานคุหยปรมรหัสยะกัลปราชธารณีสูตร 3 ผูก, สุสิทธิกรสูตร 3 ผูก, วัชร เสขรสูตร 7 ผูก, โยคมหาตันตระราชาสูตร 5 ผูก, มหามรีจิโพธิสัตวสูตร 7 ผูก, วัชรเสขระประโยคโหมตันตระ 1 ผูก, มหาสุวรรณมยุรีราชาธารณีสูตร 2 ผูก ฯลฯ
หมวดปรัชญา 般若部
มีพระสูตรใหญ่ ชื่อมหาปรัชญาปารมิตาสูตร 600 ผูก เป็นหัวใจ และมีสูตรปกิณณะ เช่น ราชไมตรีโลกปาลปารมิตาสูตร 2 ผูก, วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร 1 ผูก เป็นอาทิ ฯลฯ
หมวดสัทธรรมปุณฑริก 法華部
มีพระสูตรใหญ่ชื่อสัทธรรมปุณฑริกสูตร 8 ผูก เป็นหัวใจ และมีสูตรปกิณณะ เช่น อนิวรรตธรรมจักรสูตร 4 ผูก, วัชรสมาธิสูตร 2 ผูก, มหาธรรมเภรีสูตร 2 ผูก, สมันตภัทรโพธิสัตวจริยธรรมธยานสูตร 1 ผูก เป็นอาทิ ฯลฯ
พระวินัยลัทธิมหายาน
ลัทธิมหายานมิได้มีภิกขุปาฏิโมกข์เป็นเอกเทศ คงปฏิบัติวินัยบัญญัติตามพระปาฏิโมกข์ของฝ่ายสาวกยาน ที่แตกต่างจากฝ่ายเถรวาท คือ โพธิสัตวสิกขา เพราะลัทธิมหายานสอนให้มุ่งพุทธิภูมิ บุคคลจึงต้องประพฤติโพธิจริยา มีศีลโพธิสัตวเป็นที่อาศัย วินัยโพธิสัตวนี้สาธารณะทั่วไปแม้แก่ฆราวาสชนด้วย มีโพธิสัตวกุศลศีลสูตร 9 ผูก, พุทธปิฏกสูตร 4 ผูก, พรหมชาลสูตร (ต่างฉบับกับบาลี) 2 ผูก, โพธิสัตวศีลมูลสูตร 1 ผูก และอื่นๆ อีก พึงสังเกตว่าเรียกคัมภีร์เหล่านี้ว่า “สูตร” มิได้จัดเป็นปิฎกหนึ่งต่างหาก อรรถกถาพระสูตรของคันถรจนาจารย์อินเดียมี 33 ปกรณ์ เช่น มหาปรัชญาปารมิตาศาสตร์ 100 ผูก แก้คัมภีร์มหาปรัชญาปารมีตาสูตร, ทศภูมิวิภาษาศาสตร์ 15 ผูก, สัทธรรมปุณฑริกสูตรอุปเทศ 2 ผูกเป็นอาทิ อรรถกถาพระสูตรของคันถรจนาจารย์จีนมี 38 ปกรณ์ เช่น อรรถกถาพุทธาวตังสกมหาไพบูลยสูตร 60 ผูก และปกรณ์ ประเภทเดียวกันอีก 5 คัมภีร์ นอกนั้นมีอรรถกถาลังกาวตารสูตร 8 ผูก, อรรถกถาวิมล กีรตินิทเทศสูตร 10 ผูก, อรรถกถาสุวรรณประภาสสูตร 6 ผูก, อรรถกถาสัทธรรม ปุณฑริกสูตร 20 ผูก, อรรถกถามหาปรินิรวาณสูตร 33 ผูก เป็นอาทิ ฯลฯ
ปกรณ์วิเศษของคันถรจนาจารย์อินเดีย
มี 104 ปกรณ์ เช่น โยคาจารภูมิศาสตร์ 100 ผูก, ปกรณารยวาจาศาสตร์การิกา 20 ผูก, มหายานอภิธรรมสังยุกตสังคีคิศาสตร์ 16 ผูก, มหายานสัมปริครหศาสตร์ 3 ผูก, มัธยานตวิภังคศาสตร์ 2 ผูก เหตุวิทยาศาสตร์ 1 ผูก, มหายสนศรัทโธตปาทศาสตร์ 2 ผูก, มาธยมิกศาสตร์ 2 ผูก, ศตศาสตร์ 2 ผูก, มหายานวตารศาสตร์ 2 ผูก, มหายาน โพธิสัตวศึกษาสังคีติศาสตร์ 11 ผูก, มหายานสูตราลังการ 15 ผูก, ชาตกมาลา 10 ผูก, มหาปุรุษศาสตร์ 2 ผูก, สังยุกตอวทาน 2 ผูก ทวาทศทวารศาสตร์ 1 ผูก นอกนั้นก็เป็นปกรณ์สั้นๆ เช่น วิชญาณมาตราตรีทศศาสตร์, วีศติกวิชญานมาตราศาสตร์, อลัมพนปริกษศาสตร์, อุปายหฤทัยศาสตร์, หัตถธารศาสตร์, วิชญานประวัตรศาสตร์, วิชญานนิทเทศศาสตร์, มหายานปัญจสกันธศาสตร์ เป็นอาทิ ฯลฯ
ปกรณ์วิเศษของคันถรจนาจารย์จีน
มี 14 ปกรณ์เป็นคัมภีร์ประเภทฎีกาแก้ปกรณ์วิเศษรจนา โดยคันถรจนาจารย์ อินเดียมี 11 ปกรณ์ รจนาโดยคันถรจนาจารย์จีนมี 18 ปกรณ์ คัมภีร์ปกิณกคดีที่อธิบายหลักธรรมบ้างที่เป็นประวัติบ้าง ของคันถรจนาจารย์อินเดียรวบรวมไว้ก็ดี รจนาขึ้นใหม่ก็ดี มีทั้งของลัทธิอื่นๆ ด้วย รวม 50 ปกรณ์ อาทิเช่น พุทธจริต 5 ผูก, ลลิตวิสตระ 20 ผูก, นาคเสนภิกษุสูตร (มิลินทปัญหา) 3 ผูก, อโศกอวทาน 5 ผูก, สุวรรณสัปตติศาสตร์ของลัทธิสางขยะ 3 ผูก, และไวเศษิกปทารถศาสตร์ของลัทธิไวเศษิก 3 ผูก เป็นต้น ส่วนปกรณ์ปกิณณคดีประเภทต่างๆ ของนิกายมหายานในประเทศจีน รวมทั้งประเภทประวัติ ศาสตร์ และจดหมายเหตุที่รจนารวบรวมไว้ โดยคันถรจนาจารย์จีนมีประมาณ 186 ปกรณ์ ปกรณ์เหล่านี้มีทั้งชนิดยาวหลายสิบผูก และชนิดสั้นเพียงไม่กี่หน้ากระดาษ
ภาษาที่ใช้
ภาษาที่ใช้ในพระไตรปิฎกพากย์จีน ส่วนใหญ่ใช้ภาษาจีนโบราณ (古文) ซึ่งเป็นภาษาที่ใช้กันระหว่างปลายยุครณรัฐ หรือยุคชุนชิว (春秋时代) ระหว่างศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 144 - 243) จนถึงสมัยราชวงศ์ฮั่น (汉朝) หรือในช่วงศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 244 - 343) ภาษาจีนโบราณใช้ในวงวรรณคดีมาจนถึงยุคก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครองช่วงต้นศตวรรษที่ 20 (ประมาณ พ.ศ. 2444 - ...) ภาษาโบราณนี้มีความแตกต่างจากภาษาจีนยุคปัจจุบันค่อนข้างมาก ทั้งในด้านสำเนียงการออกเสียง และไวยากรณ์ จำเป็นต้องอาศัยการศึกษาเฉพาะด้าน และคู่มือเอกเทศ จึงจะสามารถเข้าใจได้
ทั้งนี้ ยังมีข้อยกเว้น คือพระไตรปิฎกฉบับซีเซี่ย หรือ Mi Tripitaka (蕃大藏經) ที่ได้รับการศึกษาและเผยแพร่โดยนาย เอริก กรินสเตด (Eric Grinstead) ผู้ที่ตีพิมพ์ฉบับนี้ที่กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย เมื่อปี 1971 (พ.ศ. 2514) ในชื่อ พระไตรปิฏกฉบับตังกุต (The Tangut Tripitaka) ทั้งนี้ ตังกุต (Tangut) เป็นชนชาติเชื้อสายทิเบต-พม่า อาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ระหว่างปีค.ศ. 1038 - 1227 (พ.ศ. 1581 - 1770) ชนชาตินี้ได้สถาปนาราชวงศ์ซีเซี่ย (西夏) หรืออาณาจักรไป๋เกาต้าเซี่ยกั๋ว (白高大夏國) คาบเกี่ยวกับราชวงศ์ซ่ง และราชวงศ์เหลียว ทั้ง 3 อาณาจักรนี้ แม้สถาปนาโดยคนต่างเชื้อชาติกัน แต่กับเนื่องเป็นหนึ่งในราชวงศ์ทางการตามประวัติศาสตร์จีนโบราณ อีกทั้ง ทั้ง 3 ราชวงศ์ยังอุปถัมภ์ศาสนาพุทธอย่างยิ่งยวดไม่แพ้กัน ผิดกันเพียงแต่ว่า ชาวซ่งและชาวเหลียว ใช้ภาษาและอักษรจีนในการจารึกพระไตรปิฎก ขณะที่ชาวซีเซี่ยใช้ภาษาของตนเองในการจารึก
นอกจากนี้ ยังมีการค้นพบพระไตรปิฎกที่ใช้ภาษาท้องถิ่นในแว่นแคว้นทางตะวันตกของแผ่นดินจีน หรือแผ่นดินซียู้ (西域) ปัจจุบันอยู่ในแถบเขตปกครองตนเองพิเศษซินเจียง แต่เดิมนั้นแว่นแคว้นเหล่านี้มีภาษาและวัฒนธรรมของตนเอง ในช่วงก่อนศตวรรษที่ 8 นั้น พุทธศาสนาเฟื่องฟูมาก จึงมักใช้ภาษาตนเองในการบันทึกพระธรรม ในเวลาต่อมาแว่นแคว้นตะวันตกรับศาสนาอิสลาม พระคัมภีร์ต่างๆ จึงสาบสูญไปมาก แต่ในช่วงศตวรรษที่ 20 มีการค้นพบพระไตรปิฏกภาษาของชาวซียู้ ที่ถ้ำตุนหวง เรียกขานกันอย่างไม่เป็นทางการว่า พระไตรปิฎกตุนหวง
ส่วนพระไตรปิฎกพากย์จีน ฉบับไทโช (大正新脩大藏經) ที่รวบรวมขึ้นที่ญี่ปุ่น ยังมีการรวมเอาข้อเขียนในภาษาญี่ปุ่นโบราณเกี่ยวกับพุทธศาสนาเอาไว้ด้วย
กระบวนการแปล
เสถียร โพธินันทะ ผู้เชี่ยวชาญด้านพุทธศาสนา ได้แบ่งระยะกาลแปลคัมภีร์อย่างกว้างๆ ได้ 4 สมัย คือ
1. สมัยราชวงศ์ฮั่นยุคหลังถึงต้นราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 610- 1273) ในระยะเวลา 663 ปี นี้ มีธรรมทูตทำงานแปลรวม 176 ท่าน ผลิตคัมภีร์ 968 คัมภีร์ 4,507 ผูก
2. สมัยกลางราชวงศ์ถัง ถึงราชวงศ์ถังตอนปลาย (พ.ศ. 1273 - 1332) มีธรรมทูต ทำงานแปล 8 ท่าน
3. สมัยปลายราชวงศ์ถัง ถึงต้นราชวงศ์ซ่ง (พ.ศ. 1332 - 1580) มีธรรมทูตทำงาน แปล 6 ท่าน
4. สมัยราชวงศ์ซ่ง ถึงราชวงศ์หยวน (พ.ศ. 1580 - 1828) มีธรรมทูตทำงานแปล 4 ท่าน
ในจำนวนธรรมทูต 4 สมัย 194 ท่านนี้ ผู้มีเกียรติคุณเด่นมีรายนามต่อไปนี้ อันซื่อกาว, ธรรมกาละ, ธรรมนันทิ, อภยะ, ธรรมรักษ์ศิริมิตร, สังฆเทวะ, กุมารชีพ, ปุณยาตระ, พุทธยศ, พุทธชีวะ, พุทธภัทร, สังฆภัทร, คุณภัทร, โพธิรุจิ, ปรมัตถะ, กาลยศ, ธรรมมิตร, พุทธคุปตะ, สังฆปาละ, ฝ่าเซียน, เสวียนจั้ง, เทพหาร, ศึกษานันทะ, อี้จิง, วัชรโพธิ, สุภกรสิงหะ, อโมฆวัชระ, ปรัชญา, ธรรมเทวะ, สันติเทวะ, ทานปาละ เป็นต้น ในบรรดาท่านเหล่านี้ มีพิเศษอยู่ 5 ท่านที่ได้รับยกย่องว่าเป็น “นักแปลคัมภีร์อันยิ่งใหญ่” คือ
1. พระกุมารชีพ (鸠摩罗什) เลือดอินเดียผสมคุจะ (龟兹) มาประเทศจีนเมื่อต้นพุทธศตวรรษที่ 9 แปลคัมภีร์ 74 ปกรณ์ 384 ผูก
2. พระปรมารถะ (真諦) ชาวอินเดียแคว้นอุชเชนี มาประเทศจีนเมื่อต้นพุทธศตวรรษที่ 10 แปลคัมภีร์ 64 ปกรณ์ 278 ผูก
3. พระสมณะเสวียนจั้ง (玄奘) ชาวมณฑลเหอหนาน จาริกไปอินเดียศึกษา พระธรรมวินัยเมื่อ พ.ศ. 1172 กลับประเทศจีนเมื่อ พ.ศ. 1188 แปลคัมภีร์ 74 ปกรณ์ 1330 ผูก (หรือ 1325 หรือ 1335 ผูกไม่แน่)
4. พระสมณะอี้จิง (义净) ชาวเมืองฟันหยาง จาริกไปอินเดียศึกษาพระธรรมวินัย เมื่อ พ.ศ. 1214 กลับประเทศจีน เมื่อ พ.ศ. 1237 แปลคัมภีร์ 56 ปกรณ์ 230 ผูก
5. พระอโมฆวัชระ (不空) เชื้อสายอินเดียเหนือ แปลคัมภีร์เมื่อ พ.ศ. 1289 - 1314 จำนวน 77 ปกรณ์ 101 ผูก
งานถ่ายทอดพระธรรมวินัยดังพรรณนานี้ได้รับพระบรมราชูปถัมภ์จากพระมหากษัตริย์จึงสามารถดำเนินไปได้โดยเรียบร้อย พระเจ้าแผ่นดินมีพระราชโองการแต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินงานขึ้นคณะหนึ่ง มีการแบ่งหน้าที่เป็นแผนกหรือตำแหน่งดังนี้
1. ประธานในการแปล ต้องเป็นผู้รอบรู้ในภาษาสันสกฤตหรือภาษาอินเดียภาคต่างๆ รวมทั้งภาษาเอเซียกลางด้วย เป็นผู้ควบคุมพระคัมภีร์ที่แปลโดยตรง
3. ผู้บันทึก ได้แก่ผู้คอยจดคำแปลของล่ามลงเป็นอักษรจีน ถ้าประธานแตกฉานใน อักษรศาสตร์จีนดีก็ไม่ต้อง เพราะเขียนเองได้
4. ผู้สอบต้นฉบับ ได้แก่ผู้ตรวจสอบ ผู้ทานดูข้อความแปลที่จดไว้จะตรงกับต้นฉบับหรือไม่
5. ผู้ตกแต่งทางอักษรศาสตร์ ได้แก่ผู้มีหน้าที่ตกแต่งภาษาจีนซึ่งแปลจดไว้แล้วให้ สละสลวยถูกต้องตามลีลาไวยากรณ์ของจีน ฟังไม่เคอะเขินหรือกระด้างหู ทั้งนี้เพราะล่ามก็ดี ผู้บันทึกก็ดี จำต้องรักษาถ้อยคำให้ตรงกับต้นฉบับ ซึ่งในบางกรณีลีลาโวหารอาจกระด้าง หรือไม่หมดจดก็ได้
6. ผู้สอบอรรถรส ได้แก่ผู้มีหน้าที่ตรวจสอบฉบับแปลจีนนั้นให้มีอรรถรสตรงกันกับต้นฉบับโดยสมบูรณ์ทุกประการ
7. ผู้ทำหน้าที่ธรรมาภิคีติ ได้แก่การสวดสรรเสริญสดุดีคุณพระรัตนตรัย ก่อนที่จะเริ่มงานแปลทุกวาระ หรือสวดสาธยายข้อความ ในพระคัมภีร์ที่แปลนั้น พูดง่ายๆ ก็คือเจ้าหน้าที่พิธีการนั่นเอง
8. ผู้ตรวจปรู๊ฟ เมื่อเขาแปลและจดกันเป็นที่เรียบร้อยหมดจดทุกอย่างแล้ว ก็ปรู๊ฟกันอีกทีหนึ่งเพื่อให้ถูกต้องกันผิดพลาด หากจะมีอะไรหลงหูหลงตาบ้าง
9. เจ้าหน้าที่ฝ่ายราชการ ซึ่งจะต้องเป็นขุนนางผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดกับพระมหากษัตริย์ มีหน้าที่คอยดูแลให้มีจตุปัจจัยสมบูรณ์ และคอยอุปการะถวายความสะดวกแก่คณะกรรมการ ตลอดจนเป็นผู้กราบบังคมทูลพระเจ้าอยู่หัวให้ทรงทราบถึงผลงาน บางครั้งเมื่อคัมภีร์ปกรณ์หนึ่งๆ แปลจบลง ก็นำถวายขอพระราชนิพนธ์บทนำ
พระไตรปิฎกฉบับเขียน
ในยุคโบราณนั้น โลกยังไม่ปรากฏเทคโนโลยีการพิมพ์ แต่ด้วยความที่ชาวจีนเป็นผู้ประดิษฐ์กระดาษขึ้นในศตวรรษที่ 2 ทำให้การเผยแพร่ความรู้ และศาสนาเป็นไปอย่างกว้างขวางไม่น้อย ซึ่งกระดาษนี่เองที่มีส่วนในการส่งเสริมให้พุทธศาสนาเฟื่องฟูในแผ่นดินจีน โดยในชั้นต้นนั้น มีการจารึกพระธรรมวินัยในกระดาษด้วยการเขียนลายมือก่อน โดยได้รับการอุปถัมภ์จากจักรพรรดิพระองค์ต่างๆ เรื่อยมา
ในสมัยแผ่นดินจักรพรรดิเหลียงอู่ (梁武帝) แห่งราชวงศ์เหลียง เมื่อ พ.ศ. 1061 มีพระราชโองการให้ ชำระรวบรวมพระไตรปิฎกเท่าที่แปลแล้ว และพวกปกรณ์วิเศษ ได้จำนวนรวม 1,433 คัมภีร์ จำนวนผูกได้ 3,741 ผูก ต่อมาในสมัยวงศ์เว่ย (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีชำระพระไตรปิฎกพากย์จีนครั้งหนึ่ง สมัยวงศ์เป่ยฉี (ยุคราชวงศ์เหนือใต้) มีการชำระอีกครั้ง ต่อมาในสมัยราชวงศ์สุยมีการชำระ 3 ครั้ง จวบจนถึงสมัยวงศ์ถัง พุทธศาสนารุ่งเรืองยิ่ง มีการชำระพระไตรปิฎกถึง 9 ครั้ง ดังนี้
1. แผ่นดินพระเจ้าถังไท่จง (太宗 ) ศักราชเจิ้งกวน (貞觀) ปีที่ 9 (พ.ศ. 1169) จำนวน 739 คัมภีร์ 2,712 ผูก
2. แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชเสี่ยนชิ่ง (顯慶) ปีที่ 4 (พ.ศ. 1202) จำนวน 800 คัมภีร์ 3,361 ผูก
3. แผ่นดินพระเจ้าถังเกาจง (高宗 ) ศักราชลิ่นเต๋อ (麟德) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1207) จำนวน 816 คัมภีร์ 4,066 ผูก
4. แผ่นดินจักรพรรดินีบูเช็กเทียน (武则天) ศักราชว่านซุ่ย (萬歲) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1238) จำนวน 860 คัมภีร์ 3,929 ผูก
6. แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชซิ่งหยวน (興元) ปีที่ 1 (พ.ศ. 1327) จำนวน 1,147 คัมภีร์ 5,049 ผูก
7. แผ่นดินถังพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน (興元) ปีที่ 11 (พ.ศ. 1338) จำนวน 1,243 คัมภีร์ 5,393 ผูก
8. แผ่นดินพระเจ้าถังเต๋อจง (德宗) ศักราชเจินหยวน ปีที่ 15 (พ.ศ. 1,342) จำนวน 1,258 คัมภีร์ 5,390 ผูก
9. สมัยวงศ์ถังภาคใต้ (南唐) ศักราชเป่าต้า ปีที่ 3 (พ.ศ. 1488) จำนวน 1,214 คัมภีร์ 5,421 ผูก
รวมการชำระรวบรวมพระไตรปิฎกฉบับเขียน 15 ครั้ง
พระไตรปิฎกฉบับพิมพ์
สิ่งพิมพ์ชิ้นแรกของโลกคือ วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร ที่ถูกค้นพบที่ถ้ำตุนหวง มณฑลกานซู ประเทศจีน เป็นพระสูตรที่พิมพ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์ถัง แต่แม้จะมีเทคโนโลยีการพิมพ์มาตั้งแต่ครั้งนั้น การพิมพ์พระไตรปิฎกจะเริ่มขึ้นในช่วงหลังจากนั้นมาก คือในสมัยราชวงศ์ซ่ง ซึ่งได้พัฒนากระบวนการพิมพ์ให้มีความก้าวหน้าขึ้น กล่าวคือมีการใช้ระบบเรียงพิมพ์ตัวอักษร แทนที่การแกะแม่พิมพ์ไม้ทั้งแผ่น ทั้งนี้ พระไตรปิฎกฉบับตัวพิมพ์ฉบับต่างๆ มีดังต่อไปนี้
1. พระไตรปิฎกฉบับไคเป่า (開寶藏) ในสมัยราชวงศ์ซ่ง พระเจ้าซ่งไท่จู่ (宋太祖) ฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ เมื่อศักราชไคเป่า (開寶) ปีที่ 4 (พ.ศ. 1514) มีพระราชโองการให้ขุนนางผู้ใหญ่ชื่อเตียช่งสิ่ง ไปชำระรวบรวมพิมพ์พระไตรปิฎกที่มณฑลเสฉวน พระไตรปิฎกฉบับนี้มาแล้วเสร็จเมื่อรัชสมัย พระเจ้าซ่งไท่จง (宋太宗) พ.ศ. 1526 กินเวลา 12 ปี เรียกว่า “พระไตรปิฎกฉบับไคเป่า” นับ เป็นปฐมพระไตรปิฎกฉบับพิมพ์ที่เก่าแก่ที่สุดของโลกพระพุทธศาสนาทั้งฝ่ายเถรวาทและมหายาน พระไตรปิฎกฉบับไคเป่ามีคัมภีร์ 1,076 คัมภีร์ 5,048 ผูก แต่หายสาบสูญเสียมากกว่ามาก เหลือเพียงข้อความกระท่อนกระแท่นบางคัมภีร์เท่านั้น
2. พระไตรปิฎกฉบับชี่ตาน หรือคี่ตาน (契丹大藏經) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “เคอร์ตานจั๋ง”) พิมพ์โดยพระราชโองการกษัตริย์ราชวงศ์เหลียว ซึ่งเป็นชาวเผ่าเคอร์ตาน หรือ คี่ตาน นับเป็นเผ่าเตอร์กพวกหนึ่ง ปกครองดินแดนของมณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน รวมถึงดินแดนทั้งหมดของประเทศมองโกเลียในปัจจุบันพระไตรปิฎกพิมพ์ ด้วยอักษรจีนเมื่อพุทธศตวรรษที่ 15 จำนวน 6,006 ผูก 1,373 คัมภีร์ บัดนี้ต้นฉบับสาบสูญกันหมดแล้ว อย่างไรก็ตาม มีการสลักบางส่วนของพระไตรปิฎกลงในศิลา ประดิษฐาน ณ อารามอวิ๋นจู (云居寺)ในกรุงปักกิ่ง นอกจากนี้ บางส่วนยังหลงเหลืออยู่ในพระไตรปิฎกฉบับเกาหลี (Tripitaka Koreana) และนักวิชาการบางส่วน โดยเฉพาะชาวเกาหลี ยกย่องว่า ฉบับราชวงศ์เหลียว หรือคี่ตาน มีความครบถ้วนสมบูรณ์กว่าฉบับราชวงศ์ซ่ง
3. พระไตรปิฎกฉบับราชวงศ์จิน หรือฉบับจ้าวเฉิง ( 赵城金藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “กิมจั๋ง”) พิมพ์ครั้งราชวงศ์จิน เมื่อ พ.ศ. 1691-1716 ในรัชศกต้าติ้ง (大定) ของฮ่องเต้ จินซื่อจง (金世宗) ซึ่งราชวงศ์จิน สถาปนาโดยชนเผ่านฺวี่เจิน บรรพบุรุษของชนเผ่าแมนจู แต่ฉบับนี้ใช้อักษรจีนในการจารึก ยังมีคัมภีร์เหลืออยู่ ณ บัดนี้ 4,950 ผูก จากทั้งหมด 6,980 ผูก ซึ่งพิมพ์ขึ้นจากแม่พิมพ์ไม้แกะสลักจำนวนถึง 168,000 ชิ้น ทำที่วัดเทียนหนิง โดยศรัทธาของอุบาสิกานามว่าชุยฝ่าเจินร่วมกับอุบาสกอุบาสิกาในพื้นที่ ต่อมาต้นฉบับที่หลงเหลืออยู่ถูกค้นพบที่วัดกว่างเซิง (广胜寺) อำเภอจ้าวเฉิง มณฑลซานสี เมื่อปี 1933 ด้วยเหตุนี้จึงเรียกกันในชื่ออย่างไม่เป็นทางการว่าฉบับจ้าวเฉิง ปัจจุบันเก็บรักษา ณ หอสมุดแห่งชาติกรุงปักกิ่ง และได้รับการพิมพ์เผยแพร่อีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2551
4. พระไตรปิฎกฉบับฉงหนิงว่านโซ่วต้าจั้ง (崇宁万寿大藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ช่งหลิงบ้วนซิ่วจั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งเสินจง (宋神宗) สมณะชงจิง วัดตงฉาน เมืองฝูโจว บอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1623-1647 ฉบับนี้มีความพิเศษตรงที่ เป็นฉบับแรกที่ใช้การเข้าเล่มแบบพับเล่มคล้ายสมุดไทย ต่อมามีการพิมพ์เติมต่อมาอีกหลายหนสำหรับฉบับนี้ รวมจำนวน 6,434 ผูก 1,440 คัมภีร์ ปัจจุบันกระจัดกระจายหมด
5. พระไตรปิฎกฉบับผีหลู หรือฉบับไวโรจนะ (毘盧藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “พี่ลู้จั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งฮุยจง (宋徽宗) สมณะปุงหงอ วัดไคหยวน (开元寺) เมืองฝูโจว มณฑลฝูเจี้ยน บอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้น เมื่อ พ.ศ. 1658-1693 มี 6,132 ผูก 1,451 คัมภีร์ ยังมีฉบับเหลืออยู่ที่ญี่ปุ่น ทั้งนี้ ด้วยความที่ฉบับฉงหนิง และฉบับพีหลู พิมพ์ขึ้นที่เมืองฟู่โจว ในเวลาไล่เลี่ยกัน และมีความคล้ายคลึงกัน จึงมักเรียกรวมกันว่าฉบับฝูโจว
6. พระไตรปิฎกฉบับซือชีหยวนเจวี๋ย (思溪圆觉藏) หรือฉบับเฉียนซือชี - ซีชียุคก่อน (前思溪藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ซือเคยอิ้กั๋กจั๋ง”) สร้างขึ้นในรัชสมัยพระเจ้าซ่งกาวจง (宋高宗) โดยพุทธบริษัทชาวหูโจว มณฑลเจ้อเจียง พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 1675 มีจำนวน 1,451 คัมภีร์ 5,480 ผูก ยังมีฉบับสมบูรณ์อยู่ที่ญี่ปุ่น
8. พระไตรปิฎกฉบับฉีซา (碛砂藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “จีซาจั๋ง”) พิมพ์ราว พ.ศ. 1774 มี 1,535 คัมภีร์ 6,362 ผูก พิมพ์ที่เมืองซูโจว สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ซ่งแต่แล้วเสร็จในสมัยราชวงศ์หยวน โดยความช่วยเหลือของพระภิกษุนิกายวัชรยาน จากอาณาจักรซีเซี่ย เป็นฉบับที่มีความพิเศษตรงที่มีการแทรกภาพประกอบไว้ด้วย ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 30 มีการค้นพบฉบับนี้ที่วัดไคหยวน (开元寺) ในฝูโจว และวัดหว่อหลง (卧龙寺) ในนครซีอาน เป็นจุดเริ่มต้นทำให้นักวิชาการตื่นเต้น และหันมาสนใจค้าหาพระไตรปิฎกฉบับจีนโบราณกันมากขึ้นนับแต่นั้น
9. พระไตรปิฎกฉบับผูหนิง (普宁藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “โพหลิงจั๋ง”) สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1821 สมณะต้าวอัน วัดผูหนิง มณฑลเจ้อเจียง สมัยวงศ์หยวนบอกบุญเรี่ยไรพิมพ์ขึ้น เป็นผลงานของผู้ศรัทธาในนิกายเมฆขาว (白云宗) ซึ่งเป็นพุทธศาสนาในระดับชาวบ้านแพร่หลายมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง ฉบับนี้มี 1,594 คัมภีร์ 6,327 ผูก ยังเหลือบริบูรณ์ที่ประเทศญี่ปุ่น ต่อมาการสร้างฉบับต่อขยายในพ.ศ. 1849 มีการเพิ่มเติมคัมภีร์ของนิกายวัชรยานเข้ามาก
10. พระไตรปิฎกฉบับหงฝ่า (弘法藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ห่งหวบจั๋ง”) เป็นพระไตรปิฎกภาษาจีนอย่างเป็นทางการฉบับแรกที่พิมพ์ขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน ครั้งแผ่นดินพระเจ้าหยวนซื่อจู่ฮ่องเต้ (元世祖) หรือ กุบไลข่าน ศักราชจื้อหยวน (至元) ปีที่ 14 (พ.ศ. 1820) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้น ถึง พ.ศ. 1837 จึงแล้วเสร็จ มี 1,654 คัมภีร์ 7,182 ผูก ฉบับนี้เคยคิดกันว่าหายสาบสูญไปจนแล้ว จนกระทั่งมีการค้นพบในกรุงปักกิ่ง เมื่อปลายศตวรรษที่ 20
11. พระไตรปิฎกฉบับหยวนกวน (元官藏 ) หรือฉบับทางการราชวงศ์หยวน พิมพ์ที่มณฑลอวิ๋นหนาน ระหว่างพ.ศ. 1873 – 1879 จำนวน 6,500 ผูก พบที่กรุงปักกิ่ง ปลายศตวรรษที่ 20
12. พระไตรปิฎกฉบับหงอู่หนานฉัง (洪武南藏) หรือฉบับทักษิณยุคแรก (初刻南藏) เป็นฉบับแรกที่สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าหมิงไท่จู่ (明太祖) ทรงมีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้นที่ระหว่างพ.ศ. 1915 – 1942 ที่นครหนานจิง มีจำนวน 7,000 ผูก 1,600 คัมภีร์ ต่อมาฉบับจำลองถูกค้นพบที่มณฑลเสฉวน ใน พ.ศ. 2477
13. พระไตรปิฎกฉบับหย่งเล่อหนานฉัง (永乐南藏) หรือ หนานจั้ง (南藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “น่ำจั๋ง”) สร้างขึ้นครั้งแผ่นดินพระเจ้าหมิงเฉิงจู่ฮ่องเต้ (明成祖) ระหว่างพ.ศ. 1955 – 1960 มีจำนวน 6,942 ผูก 1,610 คัมภีร์
14. พระไตรปิฎกฉบับหย่งเล่อเป่ยจั้ง (永乐北藏) หรือเป่ยจั้ง (北藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “ปักจั๋ง”) แผ่นดินพระเจ้าหมิงเฉิงจู่ฮ่องเต้ (明成祖) ศักราชหย่งเล่อ ปีที่ 8 (พ.ศ. 1953) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ขึ้นที่นครปักกิ่ง มาแล้วเสร็จในปี พ.ศ. 1984 มี 6,924 ผูก 1662 คัมภีร์ ยังอยู่บริบูรณ์ดี
15. พระไตรปิฎกฉบับอู่หลิน (武林藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “บูลิ้มจั๋ง”) พิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2065-2109 ฉบับนี้มิได้ร่องรอยที่ละเอียด ทราบแต่เพียงว่าพิมพ์ที่เมืองหังโจว และค้นพบบางส่วนในปีพ.ศ. 2525
16. พระไตรปิฎกฉบับว่านหลี่ (万历藏) สร้างขึ้นในรัชสมัยของพระเจ้าหมิงเสิ่นจง (明神宗) พิมพ์ที่นครหนานจิง ระหว่างพ.ศ. 2132 – 2200 จำนวน 6,234 ผูก 1,659 คัมภีร์ ถูกค้นพบที่มณฑลซานซีในปีพ.ศ. 2526
18. พระไตรปิฎกฉบับชิงจั้ง (清藏) หรือฉบับชิงหลง – ฉบับหลวงราชวงศ์ชิง (清龙藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับเล่งจั๋ง) แผ่นดินพระเจ้าชิงซื่อจง (清世宗) หรือรัชสมัยยงเจิ้ง (雍正) ปีที่ 13 (พ.ศ. 2178) มีพระราชโองการให้ชำระพิมพ์ที่กรุงปักกิ่ง มาแล้วบริบูรณ์ในแผ่นดินพระเจ้าเฉียนหลง ปีที่ 3 (พ.ศ. 2281) จึงเรียกกันในอีกชื่อว่า เฉียนหลงป่านต้าฉังจิง (乾隆版大藏经) มีจำนวน 7,168 ผูก 1,669 คัมภีร์ สร้างจากแม่พิมพ์ไม้จำนวนทั้งสิ้น 79,036 ชิ้น ปัจจุบันอยู่ที่กรุงปักกิ่ง นับเป็นพระไตรปิฎกภาษาจีนฉบับสุดท้ายที่ได้รับการอุปถัมภ์การจัดสร้างโดยราชสำนัก
การพิมพ์พระไตรปิฎกยุคปัจจุบัน
ในช่วงปลายราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน ยังคงมีการจัดสร้างพระไตรปิฎกอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ได้รับการอุปถัมภ์จากราชสำนักอีกต่อไปก็ตาม นอกจากนี้การจัดสร้างยังประสบอุปสรรคมากมาย เนื่องจากจีนตกอยู่ในความมุ่นวายของสงครามและปัญหาการเมืองยืดเยื้อนานเกือบครึ่งศตวรรษ ในช่วงปลายราชวงศ์ชิง จนถึงยุคสาธารณรัฐ มีการจัดสร้างครั้งสำคัญๆ อาทิ พระไตรปิฎกฉบับไป่หนา (百衲藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “แปะนั่มจั๋ง”) สร้างขึ้นครั้งแผ่นดินพระเจ้าถงจื่อ (同治) ปีที่ 5 (พ.ศ. 2409) โดยนายยินซัน อุบาสกคนสำคัญในสมัยนั้นบอกบุญเรี่ยไรชำระพิมพ์ขึ้นที่หนานจิง ฉบับนี้ยังไม่สมบูรณ์
ต่อมามีการสร้างพระไตรปิฎกฉบับผินเจีย (频伽藏) (เสถียร โพธินันทะเรียกฉบับ “พิงแคจั๋ง”) ในปีที่ 1 แห่งแผ่นดินพระเจ้าเสวียนถง (宣統) จักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชวงศ์ชิง หรือพ.ศ. 2452 โดยพุทธบริษัทชาวเมืองเซี่ยงไฮ้จัดพิมพ์ขึ้นมาแล้วเสร็จเมื่อศักราชสาธารณรัฐ หรือปีหมินกั๋วที่ 2 (พ.ศ. 2457) มีจำนวน 1,916 คัมภีร์ 8,416 ผูก ต่อมายังมีพระไตรปิฎกฉบับซกจั๋ง สร้างขึ้นในศักราชหมินกั๋วปีที่ 11 หรือพ.ศ. 2465 โดยสำนักพิมพ์ชางวู เมืองเซี่ยงไฮ้ จัดพิมพ์ มีจำนวน 1,757 คัมภีร์ 7,148 ผูก
ต่อมาในปีพ.ศ. 2486 มีการสร้างพระไตรปิฎกฉบับผู่ฮุ่ย (普慧藏) ที่เมืองเซี่ยงไฮ้ แต่ผู้รวบรวมไม่อาจสร้างจนสำเร็จได้ หลังจากนั้น การสร้างพระไตรปิฏกในจีนขาดช่วงไป
ระหว่างที่จีนกำลังเผชิญกับความวุ่นวายอยู่นั้น ในญี่ปุ่นได้มีการรวบรวมพระธรรมวินัยครั้งใหญ่รวมเอาทั้งคัมภีร์ของฉบับจีน ของเกาหลี และปกรณ์ต่างๆ ที่รจนาขึ้นโดยชาวพุทธในญี่ปุ่น เรียกพระไตรปิฎกฉบับนี้ว่า “ไทโช ชินชู ไดโซเคียว” (大正新脩大藏經) หรือ “ไทโช” เพราะสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักพรรดิไทโช ในโครงการที่มีขึ้นระหว่างปี พ.ศ. 2467 - 2477 โดยนักวิชาการชาวญี่ปุ่นชื่อ ทะคะคุสุ จุนจิโร เป็นบรรณาธิการ ปัจจุบันได้มีการเผยแพร่ทั้งฉบับผ่านระบบดิจิทัล บนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต
ต่อมายังมีพระไตรปิฎกฉบับโซคุเคียว (卍續藏) เป็นฉบับเอกเทศ แต่มักยกให้เป็นฉบับผนวกต่อจากฉบับไทโช ต่อมาในปีค.ศ. 1986 (พ.ศ. 2529) ที่ไต้หวัน ยังมีการพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับต้าฉังจิงปู่เปียน (大藏經補編) หรือฉบับต่อยอด เป็นส่วนขยายสำหรับฉบับอื่นๆ ในอดีตเช่นกัน
ทั้งนี้ การพิมพ์พระไตรปิฎกในจีนแผ่นดินใหญ่เฟื่องฟูอีกครั้ง ภายหลังรัฐบาลผ่อนปรนและให้เสรีภาพทางศาสนามากขึ้น เริ่มต้นระหว่างทศวรรษที่ 80 - 90 เป็นต้นมา ได้มีการตีพิมพ์พระไตรปิฏกจีนที่มีการรวบรวมคัมภีร์ตกหล่น และคัมภีร์ที่ค้นพบใหม่มากขึ้น รวมถึงการถ่ายเอกสารจากฉบับโบราณ และรวมเอาคัมถีร์ที่พบใหม่ที่ถ้ำตุนหวง เพื่อความครบถ้วนสมบูรณ์ หนึ่งในนั้นคือพระไตรปิฏกฉบับเอกสารโบราณจีน (中華大藏經–漢文部份) หรือ The Chinese Manuscripts in the Tripitaka Sinica พิมพ์โดยสำนักพิมพ์จงหัว ในกรุงปักกิ่ง ระหว่างปี พ.ศ. 2526 - 2540 มีขนาดทั้งสิ้น 107 เล่ม นับเป็นฉบับที่ครบถ้วนบริบูรณ์ที่สุดฉบับหนึ่ง แต่ในอนาคตยังจะมีการปรับปรุงฉบับโครงการ Tripitaka Sinica ต่อไปอีก เพื่อความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
รายชื่อพระสูตรในพระไตรปิฎกภาษาจีน (ฉบับเกาหลี)
ข้อมูลเพิ่มเติม
มหาสางฆิกะ ปราติโมกษ์
อวตังสกสูตร (คำอ่านภาษาจีน)
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร (ภาษาญี่ปุ่น)
ประเทศซีเรียในเอเชียนเกมส์ 2010
ประเทศซีเรีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 16 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) หรือ เอเชียนเกมส์ 2010 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 12-27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศซีเรีย ส่งนักกีฬา คน เพื่อแข่งขัน  กีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศซีเรียได้รับ 1 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 2 เหรียญ
รุบอุลฮิซบ์
รุบอุลฮิซบ์ (رُبْعْ اَلْحِزْبْ) เป็นสัญลักษณ์อิสลามที่มีรูปสี่เหลี่ยมสองรูปซ้อนกัน ในภาษาอาหรับ รุบอ์ หมายถึง "หนึ่งส่วนสี่" ส่วน ฮิซบ์ หมายถึง "กลุ่ม" ตอนแรกมีที่ใช้ในอัลกุรอาน โดยการแบ่งเป็น 60 ฮิซบ์ (60 กลุ่มของความยาวที่เท่ากันโดยประมาณ) ตัวสัญลักษณ์มักจะกำหนดทุก ๆ หนึ่งในสี่ของฮิซบ์ ในขณะที่ฮิซบ์คือครึ่งหนึ่งของยุซ หลังจากนั้นจึงถูกใช้เป็นตอนจบของบทในอักษรวิจิตรอาหรับ สัญลักษณ์นี้มีในยูนิโคด ۞ ที่ U+06DE
การใช้งาน
รูปตัดของเปโตรนาสทาวเวอร์มีแบบจากรุบอุลฮิซบ์ แต่ได้เพิ่มวงกลมเล็ก ๆ อีกเพื่อเพิ่มพื้นที่ของชั้น
ดาวอัลกุดส์
ดาวอัลกุดส์ (نجمة القدس, najmat al-Quds) เป็นสัญลักษณ์รุบอุลฮิซบ์แบบอิสลามที่เจาะจงกับอัลกุดส์ (ป.ล. เยรูซาเลม)
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่าเกวียน อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
ประวัติ
วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม หรือเรียกกันว่า วัดทะเลน้อย ตามชื่อหมู่บ้านเพราะบริเวณนี้กล่าวกันว่าเดิมเป็นทะเล สันนิษฐานว่าเป็นวัดที่พระเจ้าตากสินให้ชาวบ้านสร้างขึ้นเพื่ออุทิศส่วนกุศลให้กับทหารที่เสียชีวิตจากวีรกรรมทุ่งเพลงบ้านทะเลน้อยเมื่อครั้งก่อนเข้าตีเมืองจันทบูรในช่วงกลาง พ.ศ. 2310 พระเจ้าตากทรงช้างพระที่นั่ง คีรีบัญชรพร้อมกำลังทหารยกทัพออกจากเมืองระยองมาตั้งค่ายพักที่วัดนี้จนสามารถตีเมืองจันทบูรได้ มีเรื่องเล่ากันว่ามีหลักฐานสำคัญคือ แท่นรองพระบาท ที่เชื่อกันว่าเป็นของที่อยู่คู่กับบัลลังก์ มีลวดลายแบบจีนผสมอยู่ทุกส่วน ลงรักปิดทองด้วยฝีมือช่างชั้นสูง สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2323 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2534 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร
เมื่อพระเจ้าตากปราบดาภิเษกแล้วโปรดเกล้าฯ ให้นำบัลลังก์ที่ประทับของพระองค์ พร้อมด้วยตู้ลายรดน้ำ และพระพุทธรูปที่มีโครงสานด้วยหวายฉาบปูนมาถวายที่วัดเพื่อประดิษฐานเป็นพระประธานในอุโบสถ ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "วัดราชบัลลังก์ประดิษฐาราม" เพื่อเชิดชูเกียรติแด่สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช
เสนาสนะและโบราณวัตถุ
อุโบสถหลังเก่า มีลักษณะเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน หลังคาเครื่องไม้ลดชั้น มุงกระเบื้องว่าวซ้อนกัน ด้านหน้าและด้านข้างมีปีกนกคลุม เครื่องลำยองไม้แกะสลัก เชิงชายประดับด้วยไม้ฉลุลาย หน้าบันไม้กระดาน อุดเรียบตีแนวตั้ง ด้านหน้ามีประตูเข้าออก 2 ช่อง กรอบประตูตกแต่งด้วยลายเส้นนูน ซุ้มประตูทรงโค้งประดับด้วยลวดลายพันธุ์พฤกษาปูนปั้นทาสี แบบลายใบเทศ ศิลปะจีนผสมผสานกับศิลปะตะวันตก ผนังด้านหลังทึบตันมีเสาประดับผนังตรงกึ่งกลางด้าน ด้านข้างมีเสาประดับผนังแบ่งออกเป็น 5 ห้อง ด้านหน้า 4 ห้อง เป็นช่องหน้าต่าง ห้องสุดท้ายเป็นผนังทึบ หน้าต่างช่องแรกและช่องสุดท้ายมีกรอบและซุ้มรูปสามเหลี่ยมประดับลายพันธุ์พฤกษาแบบลายใบเทศกึ่งกลางซุ้มเป็นรูปดอกไม้และเหรียญอีแปะจีน กรอบหน้าต่างและซุ้มโค้งคล้ายซุ้มหน้านางประดับลายพันธุ์พฤกษาแบบลายใบเทศ สันนิษฐานว่าอุโบสถหลังเก่านี้น่าจะสร้างขึ้นในราวสมัยรัชกาลที่ 4–5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
เจดีย์ทรงระฆัง ตามประวัติกล่าวว่า เริ่มก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2430 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2445 ลักษณะเป็นเจดีย์ทรงระฆัง ก่ออิฐถือปูน ที่ฐานประทักษิณ มีบันไดทางขึ้น องค์ระฆังกลม ส่วนยอดเดิมชำรุดหักพัง และได้ซ่อมแซมขึ้นใหม่เป็นบัลลังก์สี่เหลี่ยมรองรับมาลัยเถาและปลียอด
นอกจากนี้ยังมีโบราณวัตถุอีกมากมาย เช่น ตู้ลายรดน้ำ บัลลังก์ มีดดาบ และของเก่า
สินนภา สารสาส
สินนภา สารสาส นักดนตรี นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ชาวไทย อดีตสมาชิกร่วมวงดนตรีบัตเตอร์ฟลาย และมีผลงานร่วมกับ จิรพรรณ อังศวานนท์ ในแนวโพรเกรสซีฟร็อก ผสมผสานกับดนตรีไทย ใช้ชื่อผลงานว่า "เอกรงค์"
สินนภา สมรสกับ อนันต์ ตาราไต ต่อมาได้หย่าร้าง
เอชไอพี 13044
เอชไอพี 13044 (HIP 13044) เป็นดาวฤกษ์บรานช์แนวนอนแดง ที่อยู่ห่างจากโลกประมาณ 2,300 ปีแสง หรือ 700 พาร์เซก ตั้งอยู่ในกลุ่มดาวเตาหลอม
มยี่นชาน
มยี่นชาน (မြင်းခြံ) เป็นเมืองท่าริมฝั่งแม่น้ำในภาคมัณฑะเลย์ ทางตอนกลางของประเทศพม่า ตั้งอยู่ริมฝั่งซ้ายของแม่น้ำอิรวดีบริเวณที่แม่น้ำชี่น-ดวี่นไหลมาบรรจบ ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ 99 กิโลเมตร
บิล เฮลีย์
อ้างอิง
1925 1981
ซิด วิเชียส
จอห์น ไซมอน เบเวอร์ลี (ชื่อเกิด จอห์น ไซมอน ริตชี, 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1957 – 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979) มีชื่อในวงการดนตรีว่า ซิด วิเชียส เป็นนักดนตรีแนวพังก์ร็อกชาวอังกฤษ มีชื่อเสียงในฐานะอดีตสมาชิกคนสำคัญในตำแหน่งมือเบสและนักร้องนำของวงเซ็กซ์ พิสทอลส์
วิเชียส ได้เข้าร่วมวง เซ็กซ์ พิสทอลส์ ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1977 เพื่อมาแทนที่ เกล็น แม็ตล็อก มือเบสคนแรกของวง โดยวิเชียสมีปัญหาจากการใช้สารเสพติด และมีอาการตับอักเสบ ทำให้ถูกส่งเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล ในระหว่างที่วงกำลังบันทึกเสียงเพื่อทำอัลบั้ม Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols ซึ่งเป็นสตูดิโออัลบั้มชุดเดียวของทางวง อย่างไรก็ตามเขาได้บันทึกเสียงเบสร่วมกับทางวงในสตูดิโออัลบั้มชุดดังกล่าว 1 เพลง
ต่อมาซิด วิเชียส ได้มีโอกาสร้องนำให้กับวงเซ็กซ์ พิสทอลส์ 3 เพลง ในภาพยนตร์เรื่อง The Great Rock 'n' Roll Swindle ซึ่งเขาได้ร่วมแสดงด้วย
ในปี ค.ศ. 1978 ซิด วิเชียส ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจเมืองแมนฮัตตันจับกุมและตกเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตกรรม แนนซี สปันเจน แฟนสาวของเขา แต่ภายหลังเขาได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากยังมีข้อสงสัยในคดีที่พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาเป็นผู้กระทำผิดหรือไม่ ต่อมาเขาถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมอีกครั้งในข้อหาทำร้ายร่างกาย ท็อดด์ สมิธ ซึ่งเป็นน้องชายของแพตตี สมิธ นักร้องชาวอเมริกัน ทำให้ถูกจำคุกและต้องเข้ารับการบำบัดอาการติดยาเสพติดที่เกาะไรเกอส์ ใน นิวยอร์ก
เรื่องราวเกี่ยวกับ ซิด วิเชียส และ แนนซี สปันเจน แฟนสาวของเขาที่ถูกฆาตกรรม ได้เคยถูกนำเสนอออกมาในปี ค.ศ. 1986 ในภาพยนตร์เรื่อง Sid and Nancy โดยนักแสดงที่รับบทเป็นซิด วิเชียส คือ แกรี โอลด์แมน
ในปี ค.ศ.2006 เขามีชื่อในร็อกแอนด์โรลฮอลออฟเฟม (ในฐานะสมาชิกวงเซ็กซ์พิสทอลส์)
อ้างอิง
1957 1979
อิเซไค ควอร์เต็ท
เนื้อเรื่อง
เมื่อวันหนึ่งจู่ๆมีปุ่มวิเศษก็ปรากฏขึ้น ตัวละครเอกใน KonoSuba, Overlord, Re: Zero และ Saga ของ Tanya the Evil ทั้งหมดได้กดปุ่มวิเศษนี้และทุกคนได้ถูกย้ายไปยังโลกคู่ขนานที่มีชื่อว่า isekai และได้พบกับเรื่องราวที่มีชีวิตใหม่ในวัยมัธยมต้น
การผลิตและการเปิดตัว
ซีรีส์นี้เขียนบทและกำกับโดย Minoru Ashina ด้วยการออกแบบตัวละครโดย Minoru Takehara ซึ่งเป็นผู้อำนวยการสร้างแอนิเมชันซีรีส์ แอนิเมชั่นโดย Studio Puyukai ฉายรอบปฐมทัศน์ในวันที่ 9 เมษายน 2019 ซีรีส์นี้มีการระบุไว้ 12 ตอน
จักรพรรดินโปเลียน (ภาพยนตร์)
จักรพรรดินโปเลียน เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ กำกับโดยริดลีย์ สกอต เขียนบทโดยเดวิด สคาร์ปา เนื้อเรื่องกล่าวถึงเส้นทางการเรืองอำนาจของนโปเลียน โบนาปาร์ต และความสัมพันธ์กับจักรพรรดินีโฌเซฟีน
ภาพยนตร์นี้มีกำหนดฉายในวันที่ 22 พฤศจิกายน 2023
คาร์ลี เร เจปเซน
คาร์ลี เร เจปเซน (Carly Rae Jepsen เกิด 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวแคนาดาจากรัฐบริติชโคลัมเบีย ในปี พ.ศ. 2550 เธอได้อันดับที่ 3 ในการแข่งขัน "คะเนเดียนไอดอล" ฤดูกาลที่ 5 และเป็นส่วนหนึ่งใน "คะเนเดียนไอดอล" ท็อป 3 คอนเสิร์ตทัวร์ หลังจากการแข่งขัน "คะเนเดียนไอดอล" เธอได้เปิดตัวอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก คือ ทักออฟวอร์ ภายใต้ค่ายเพลงเมเพิลมิวสิกเรเคิดดิงส์ ในวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2551 หลังจากนั้น 3 ปีต่อมา เธอได้ออกซิงเกิล "คอลมีเมบี" กับค่ายเพลง 604 ตามมาด้วยการออกเอ็กซ์เทนต์เพลย์ คูรีโอซิตี ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 จัสติน บีเบอร์ ได้ชักชวนเธอและผู้จัดการของเธอ มาเซ็นสัญญากับค่ายสคูลบอยเรเคิดส์ หลังจากที่ "คอลมีเมบี" มียอดผู้ชมบนยูทูบมากกว่า 500 ล้านครั้ง รวมไปถึงได้อันดับที่ 1 บนบิลบอร์ดชาร์ต 100 และคะเนเดียนฮอต 100 และอีก 19 ประเทศทั่วโลก ในปีเดียวกันนั้นเจปเซนได้ออก คิส เป็นอัลบั้มที่สอง ซึ่งประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์และขึ้นไปถึงสิบอันดับแรกในสหรัฐและแคนาดา ในปี พ.ศ. 2558 เจปเซนออกสตูดิโออัลบั้มที่สามชื่อ อีโมชัน ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากดนตรียุค 80's และผสมผสานแดนซ์ป็อปกับซินท์ป็อป อีโมชันไม่ได้ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์เท่าคิส แต่กลับได้รับเสียงชมเชยจากนักวิจารณ์ และติดอันดับอัลบั้มที่ดีที่สุดของปีของสื่อหลายเจ้า สตูดิโออัลบั้มที่สี่ของเจปเซนชื่อ เดดดิเคเตต ออกเผยแพร่วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2562
วิทยา ปานศรีงาม
ประวัติ
วิทยาจบกราฟิกดีไซน์จาก New York Institute of Technology ในปีพ.ศ. 2554 และรับบทนำในภาพยนตร์ไทย ศพไม่เงียบ (Mindfulness and Murder) ได้เข้าชิงรางวัลภาพยนตร์แห่งชาติ สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 21 ทั้งรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม และ บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม พร้อมกับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม จากเทศกาลภาพยนตร์ ThrillSpy International Film Festival วอชิงตัน ดี.ซี. ต่อมาเป็นที่รู้จักในระดับสากลกับบทนำในภาพยนตร์ฮอลลิวูด รับคำท้าจากพระเจ้า (Only God Forgives) ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ได้รับรางรับนักแสดงชายยอดเยี่ยม จากเวที Golden Goblet Award ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติช่างไห่ (Shanghai International Film Festival) กับบทบาทเชาวเรศ จารุบุญ เพชฌฆาตคนสุดท้ายของไทย ในภาพยนตร์ไทยเรื่อง เพชฌฆาต (The Last Executioner) ภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริงของการประหารชีวิตด้วยปืนครั้งสุดท้ายในประเทศไทย
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง (วิดีโอเกม พ.ศ. 2562)
เดอะเลเจนด์ออฟเซลดา: ลิงส์อะเวกเคนนิง (The Legend of Zelda Link's Awakening) เป็นวิดีโอเกมแนวต่อสู้-ผจญภัย พัฒนาโดย Grezzo และวางจำหน่ายโดยนินเท็นโด ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 20 กันยายน 2019 สำหรับเครื่องนินเท็นโดสวิตช์ ในเดือนมีนาคม 2020 ลิงส์อะเวกเคนนิง มียอดขายมากกว่า 4 ล้านชุดทั่วโลก ทำให้เป็นหนึ่งในเกมที่ขายดีที่สุดบนนินเท็นโดสวิตช์