cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ท่าอากาศยานนานาชาติอินทิรา คานธี
ในปีค.ศ. 2011 - ค.ศ. 2012 ท่าอากาศยานอินทิรา คานธี ได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 35.88 ล้านคน และโครงการต่อเติมในอนาคตจะเพิ่มขีดศักยภาพให้สามารถรับได้ถึง 100 ล้านคนต่อปีในปีค.ศ. 2030 โดยมีอาคารผู้โดยสาร 3 ที่สามารถรองรับผู้โดยสารเพิ่มมากขึ้นถึง 34 ล้านคนต่อปีตั้งแต่การเปิดกีฬาคอมมอนเวลท์ (Commonwealth Game) ในปีค.ศ. 2010 ซึ่งอาคารผู้โดยสาร 3 นี้เคยได้ถูกบันทึกเป็นอาคารผู้โดยสารที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 8 ของโลก ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 ได้มีการเฉลิมฉลองการเปิดทางขึ้นลงของเครื่องบินที่มีความยาวถึง 4.43 กิโลเมตร ต่อมาในปีค.ศ. 2010 ได้รับรางวัลท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลกอันดับที่ 4 ประเภทผู้โดยสาร 15-25 ล้านคน และรางวัล Best Improved Airport ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก โดย Airport Council International และในปีค.ศ. 2011 ได้รับรางวัลท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในโลกอันดับที่ 2 ประเภทผู้โดยสาร 25-40 ล้านคน และในปีค.ศ. 2011 ได้รับการบันทึกเป็นอันดับที่ 27 ของท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นสูงสุดในกรณีจำนวนผู้โดยสาร ด้วยจำนวนผู้โดยสารทั้งสิ้น 34,729,467 คน โดยถือว่าเป็นการเติบโตถึงร้อยละ 17.8 จากปีที่ผ่านมา
ราชวงศ์แสนซ้าย
ราชวงศ์แสนซ้าย หรือ ราชวงศ์แพร่ เป็นราชวงศ์ที่สืบเชื้อสายมาจากพระยาแสนซ้าย เจ้าผู้ครองนครแพร่ยุคประเทศราชของสยาม ที่ปกครองนครแพร่มาตั้งแต่ พ.ศ. 2330 มาจนถึง พ.ศ. 2445 ได้เกิดความไม่สงบขึ้นในเมืองนครแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวได้ทำการก่อจลาจลในเมืองนครแพร่ จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าพิริยเทพวงษ์ เจ้าผู้ครองนครแพร่ ถูกกล่าวหาว่าสมคบกับพวกเงี้ยว ท่านจึงหลีภัยไปเมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว และได้พำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งพิราลัย ใน พ.ศ. 2455 หลังจากนั้นทางราชสำนักสยาม ก็มิได้แต่งตั้งผู้ใดขึ้นเป็นเจ้าผู้ครองนครแพร่อีก จึงถือเป็นการสิ้นสุดตำแหน่งเจ้าผู้ครองนครนับแต่นั้นเป็นต้นมา
การสถาปนา
ราชวงศ์แสนซ้าย หรือ ราชวงศ์แพร่ ได้สถาปนาขึ้นโดยพระยาแสนซ้าย ปฐมราชวงศ์แห่งเจ้าผู้ครองนครแพร่ เชื้อสายเจ้าผู้ครองนคร 5 พระองค์สุดท้าย จนถึงรัชสมัยของ เจ้าพิริยเทพวงษ์ ปี พ.ศ. 2445 ได้เกิดความไม่สงบขึ้นในเมืองนครแพร่ โดยพวกไทใหญ่หรือเงี้ยวที่ได้เข้ามาอยู่อาศัยในเมืองนครแพร่ และทำมาหากินในการขุดพลอย ประเภทพลอยไพลิน ที่ตำบลบ่อแก้ว อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่ ในปัจจุบัน ได้ทำการก่อจลาจลในเมืองนครแพร่ เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2445 จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เจ้าหลวงนครแพร่ถูกกล่าวหาว่าคบกับพวกเงี้ยว พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 จึงโปรดให้ถอดจากยศตำแหน่ง ริบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ทั้งหมดคืน พระองค์จึงไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่เมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว และได้พำนักอยู่ที่นั่นจนกระทั่งแก่พิราลัย ในปี พ.ศ. 2455 แม้จนสุดท้ายแล้ว ถึงแม้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จะทรงพิโรธต่อการเรียกร้องความไม่เป็นธรรมของเจ้าหลวงเมืองแพร่อย่างไร พระองค์ก็ทรงออกมาปกป้องว่า เจ้าหลวงพิริยะเทพวงษ์นั้น แม้จะกลับมาชิงบ้านเมืองคืนจริง ก็ไม่ใช่ความคิดของเจ้าหลวงแต่เป็นนโยบายของฝรั่งเศส พระองค์ทรงให้เจ้านายทายาทเจ้าหลวงอยู่อย่างสงบสุข ด้วยเจ้านายราชวงศ์จักรีที่ทรงวางใจคือ สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ มือขวาของพระองค์นั่นเอง ส่วนเจ้านายที่ถูกคาดโทษพระองค์ก็ให้ทำหน้าที่ปราบโจรผู้ร้ายชดใช้
ราชสกุลผู้สืบเชื้อสายเจ้าผู้ครองนครแพร่ มีทั้งหมด 31 ราชสกุล ถึงไม่มีราชสกุล ณ แพร่ แต่รวมกันเรียกว่า วงศ์วรญาติ เทียบเท่าราชสกุล ณ เชียงใหม่ ณ ลำพูน ณ ลำปาง และ ณ น่าน ในหัวเมืองฝ่ายเหนือ
เจ้าผู้ครองนครแพร่ (2330-2445)
รายพระนามเจ้าผู้ครองนครแพร่ ยุคราชวงศ์เทพวงศ์
ราชสกุลเจ้าผู้ครองนครแพร่
ราชสกุลสายเจ้าผู้ครองนครแพร่ มีทั้งหมด 31 ราชสกุล รวมกันเรียกว่าวงศ์วรญาติ คือ
โรทริง
โรทริง (Rotring, เขียน rOtring; อ่านว่า โรท-ริง แปลว่า วงกลมสีแดง) มักอ่านผิดเป็น ร็อต-ตริง เป็นบริษัทเครื่องเขียนจากประเทศเยอรมนี ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1928 ในชื่อ Tintenkuli Handels GmbH และเปลี่ยนชื่อเป็น Rotring ในช่วงทศวรรษ 70 เพื่อให้สอดคล้องกับเครื่องหมายการค้า ในปี ค.ศ. 1998 โรทริงถูก Sanford บริษัทเครื่องเขียนจากสหรัฐ ซึ่งเป็นบริษัทลูกของ Newell Brands เข้าซื้อกิจการ
วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์
วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ (Valdemar den Unge; ราวค.ศ. 1209 - 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1231) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์เดนมาร์กตั้งแต่ ค.ศ. 1218 จนกระทั่งสวรรคต
วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ทรงเป็นพระราชโอรสองค์โตในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระมเหสีพระองค์แรกคือ เจ้าหญิงดักมาร์แห่งโบฮีเมีย พระองค์สวรรคตก่อนพระราชบิดาจึงไม่ได้เป็นพระมหากษัตริย์แต่เพียงผู้เดียว บางครั้งมีการขานพระนามของพระองค์ว่า พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 ตามที่จารึกบนโลงพระบรมศพใน Waldemarus Tertius Rex Daniae, Filius Waldemari Secundi "วัลเดมาร์ที่ 3 พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก โอรสในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2" แม้ว่าในความเป็นจริงแล้วในเวลาต่อมา วัลเดมาร์แห่งชเลสวิกจะเถลิงราชย์เป็นพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 ก็ตาม
ช่วงต้นพระชนม์ชีพ
เจ้าชายวัลเดมาร์ประสูติในปีค.ศ. 1209 เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ที่ประสูติแต่พระราชินีดักมาร์ พระมเหสีองค์แรก พระราชินีดักมาร์สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลพระโอรสองค์ที่สองซึ่งสิ้นพระชนม์เมื่อแรกประสูติเช่นกันในปีค.ศ. 1212 ทำให้กษัตริย์ทรงเป็นม่ายพร้อมพระโอรสวัยเยาว์ พระราชินีดักมาร์เป็นราชินีที่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวเดนมาร์ก ด้วยความเคร่งศาสนาและความมีพระเมตตาต่อประชาชนคนธรรมดา
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 อภิเษกสมรสใหม่กับเจ้าหญิงบึเร็งการียาแห่งโปรตุเกส การอภิเษกสมรสครั้งนี้ทำให้ทรงมีพระอนุชาและพระขนิษฐาต่างพระชนนีได้แก่ เจ้าชายอีริค, เจ้าหญิงโซฟี, เจ้าชายอเบล และเจ้าชายคริสตอฟเฟอร์ พระมารดาเลี้ยงของเจ้าชายวัลเดมาร์เป็นสตรีผู้ทรงพระสิริโฉมและหยิ่งยะโส พระนางไม่เป็นที่นิยมและถูกดูหมิ่นจากชาวเดนมาร์ก ด้วยการเปรียบเทียบกับอดีตพระราชินีดักมาร์ เมื่อพระราชินีเบ็งเจิร์ด หรือ บึเร็งการียา สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลในปีค.ศ. 1221 กษัตริย์วัลเดมาร์ก็ไม่ทรงอภิเษกสมรสใหม่อีก
ยุวกษัตริย์
ในการประชุมกับผู้มีอิทธิพลในเดนมาร์ก ที่กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงจัดขึ้นที่แซมเซอ ในปีค.ศ. 1215 ทุกคนสาบานที่จะถวายความจงรักภักดีต่อเจ้าชายวัลเดมาร์ และหลังจากนั้นไม่นานพระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์ร่วมแห่งเดนมาร์กที่วีบอร์ก ซึ่งเป็นแนวปฏิบัติดั้งเดิมของราชวงศ์กาเปเซียงและระบอบกษัตริย์ในหลายๆ ที่ของยุโรป ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ได้ส่งผ่านดัชชีชเลสวิชไปให้แก่พระอนุชา คือ เจ้าชายอีริค
มีการจัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่ในชเลสวิช ฤดูร้อนปีค.ศ. 1218 โดยมีบิชอป 15 คนและขุนนางดยุก 3 คน มาร่วมงาน ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ได้รับศีลเจิมและสวมมงกุฎเป็นยุวกษัตริย์แห่งเดนมาร์ก พระองค์และพระราชบิดาได้เสด็จออกล่าสัตว์ที่เกาะเลิร์ท ใกล้เกาะฟึน ในปีค.ศ. 1223 ซึ่งโชคร้ายกษัตริย์ทั้งสองถูกลักพาตัวและจับกุมโดยไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งชเวรีน และทรงถูกคุมขังจนถึงช่วงเทศกาลอีสเตอร์ในปีค.ศ. 1226 เคานท์ไฮน์ริชเรียกร้องให้ยอมคืนดินแดนฮ็อลชไตน์ที่ยึดครองมากว่า 20 ปี และให้ยอมเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์เพื่อแลกกับการปล่อยตัวกษัตริย์ทั้งสอง คณะผู้แทนเดนมาร์กปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้และประกาศสงคราม ในช่วงที่กษัตริย์วัลเดมาร์ถูกคุมขัง ดินแดนเยอรมันทั้งหลายก็แยกตัวออกจากเดนมาร์ก กองทัพเดนมาร์กต้องถูกส่งไปยึดดินแดนคืน สงครามสิ้นสุดด้วยความพ่ายแพ้ของเดนมาร์กซึ่งพ่ายแพ้ต่อกองทัพที่บัญชาการโดยอัลแบร์ชที่ 2 แห่งออร์ลามุนด์ ซึ่งพ่ายแพ้ที่เมืองมืนล์ในปีค.ศ. 1225 เพื่อให้ได้ปล่อยตัวกษัตริย์วัลเดมาร์ เดนมาร์กต้องยอมรับให้ดินแดนที่แยกตัวให้เข้ากับเยอรมัน และต้องจ่ายเงิน 44,000 มาร์ก รวมถึงลงนามสัญญาว่าจะไม่แก้แค้นเคานท์ไฮน์ริชที่ลักพาตัวพระองค์ไป
ในวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1229 ยุวกษัตริย์ได้อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงลียูโนร์แห่งโปรตุเกส พระราชธิดาในพระเจ้าอาฟงซูที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับอูร์รากาแห่งกัสติยา พระราชพิธีจัดที่เมืองรีเบ และดำเนินพิธีโดยบิชอปกุนเนอร์แห่งสังฆมณฑลวีบอร์ก ผู้ซึ่งคู่บ่าวสาวเคารพรักราวกับเขาเป็นพระบิดา ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสได้สองปี พระราชินีลียูโนร์ หรือ พระราชินีเอเลโอนอรา สิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1231 บุตรที่คลอดออกมาก็สิ้นพระชนม์หลังจากนั้นไม่นาน
ในวันที่ 28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1231 ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ทรงประสบอุบัติเหตุโดยทรงต้องลูกธนูขณะออกล่าสัตว์ที่เรฟเน ใกล้เมืองคาลุนด์บอร์ก พระองค์สวรรคตในวันนั้น ยุวกษัตริย์วัลเดมาร์ทรงได้รับการยกย่องว่าทรงเป็นผู้อ่อนโยนและมีความเมตตาต่อทุกคน และทรงเป็นที่นิยมอย่างมาก มีบทกวีไว้อาลัยแด่ผู้วายชนม์เป็นภาษาละตินที่นักบวชได้เขียนขึ้นในช่วงที่กษัตริย์ทั้งสองถูกจับ ได้กลายเป็นบทสรรเสริญพระองค์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด เมื่อพระองค์สวรรคตกลายเป็นความโศกเศร้าทั่วราชอาณาจักร พระบรมศพถูกฝังที่โบสถ์นักบุญเบ็นท์ในริงสเต็ด เคียงข้างพระศพสมเด็จพระราชินีลียูโนร์ พระราชบิดาของพระองค์แต่งตั้งพระอนุชาของยุวกษัตริย์วัลเดมาร์คือ เจ้าชายอีริคเป็นกษัตริย์ร่วมและยุวกษัตริย์ จนกระทั่งพระองค์สวรรคตในอีกสิบปีต่อมา และยุวกษัตริย์อีริคก็ได้ขึ้นครองราชย์แต่เพียงผู้เดียว
อ้างอิง
12091231
จังหวัดเอาโรรา
จังหวัดเอาโรรา (Lalawigan ng Aurora; อีโลกาโน: Probinsia ti Aurora) เป็นจังหวัดในเขตกิตนางลูโซนของประเทศฟิลิปปินส์ อยู่ติดกับทะเลฟิลิปปิน เมืองหลักคือบาเลร์ มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดเกซอน, บูลาคัน, นูเอวาเอซีฮา, นูเอวาวิซคายา, คีรีโน และอีซาเบลา
ก่อนปี ค.ศ. 1979 เอาโรราเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดเกซอน โดยชื่อจังหวัดเอาโรรานั้น ตั้งชื่อตาม เอาโรรา อารากอน ภริยาของมานูเอล เอเล. เกซอน อดีตประธานาธิบดีฟิลิปปินส์
ก๋งเต๋า
เมื่อกองทัพกบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบปรามจนราบคาบก๋งเต๋าจึงได้มารับใช้อ้วนเสี้ยวผู้ตรวจการแห่งกิจิ๋วใน ศึกกัวต๋อ ก๋งเต๋าถูกส่งไปช่วย เล่าปี่ ในการโจมตีเมืองยีหลำซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของ โจโฉ และได้ปะทะกับ แฮหัวเอี๋ยน แม่ทัพมากฝีมือของโจโฉแต่สู้กันได้ไม่นานก็ถูกแฮหัวเอี๋ยนสังหารเมื่อ ค.ศ. 200
ดูเพิ่ม
200
พ.ศ. 2534
พุทธศักราช 2534 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 1991 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันอังคารตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
เตียวเอี๋ยน
เตียวเอี๋ยน (張燕; ? — ?) แท่ทัพแห่งวุยก๊ก อดีตหัวหน้าโจรป่าแห่งภูเขาไท่หางและอดีตแม่ทัพแห่ง กบฏโพกผ้าเหลือง
ในตอนแรกเตียวเอี๋ยนใช้ชื่อว่า ฉู่เอี๋ยน ต่อมาเมื่อกบฏโพกผ้าเหลืองถูกปราบจนราบคาบฉู่เอี๋ยนจึงได้มาอยู่กับ Zhang Niujue หัวหน้าโจรแห่งเขาไท่หางเมื่อหัวหน้าโจรสิ้นบุญฉู่เอี๋ยนจึงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าโจรแทนพร้อมกับเปลี่ยนชื่อสกุลเป็น เตียว เพื่อระลึกถึงอดีตหัวหน้าโจร
ใน ค.ศ. 199 ทางฝ่าย กองซุนจ้าน ได้ขอความช่วยเหลือจากเตียวเอี๋ยนซึ่งเตียวเอี๋ยนได้ตอบรับความช่วยเหลือและได้เคลื่อนทัพออกมาแต่ก่อนจะไปถึงกองซุนจ้านก็ถูกปราบเสียก่อน
ค.ศ. 204 เตียวเอี๋ยนได้ทำสัญญากับ โจโฉ เพื่อช่วยปราบ อ้วนถำ และ อ้วนซง บุตรชายทั้งสองของ อ้วนเสี้ยว โดยโจโฉได้แต่งตั้งให้เตียวเอี๋ยนเป็นแม่ทัพดูแลภาคเหนือ
ใน ค.ศ. 205 หลังจากที่กองทัพของอ้วนถำและอ้วนซงถูกปราบจนราบคาบเตียวเอี๋ยนจึงได้ยอมแพ้ต่อโจโฉอย่างเป็นทางการ
รัฐบาลเฉพาะกาล
รัฐบาลชั่วคราวรักษาอำนาจจนกว่าจะมีรัฐบาลใหม่สามารถได้รับการแต่งตั้งโดยกระบวนการทางการเมืองปกติซึ่งโดยทั่วไปจากการเลือกตั้ง พวกเขาอาจเกี่ยวข้องกับการกำหนดโครงสร้างทางกฎหมายของระบอบการปกครองที่ตามมาแนวทางที่เกี่ยวข้องกับสิทธิมนุษยชนและเสรีภาพทางการเมืองโครงสร้างของเศรษฐกิจสถาบันของรัฐและการวางแนวระหว่างประเทศ รัฐบาลชั่วคราวแตกต่างจากรัฐบาลรักษาการซึ่งมีหน้าที่ในการปกครองภายในระบบรัฐสภาที่จัดตั้งขึ้นและทำหน้าที่เป็นตัวยึดตำแหน่งหลังจากการเคลื่อนไหวที่ไม่ไว้วางใจหรือหลังจากการยุบรัฐบาลผสม
ในความเห็นของ Yossi Shain และ Juan J. Linz รัฐบาลชั่วคราวสามารถแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม:
1. รัฐบาลปฏิวัติชั่วคราว (เมื่อระบอบการปกครองเดิมถูกโค่นล้มและอำนาจเป็นของประชาชนที่โค่นล้ม)
2. รัฐบาลแบ่งปันอำนาจชั่วคราว (เมื่อมีการแบ่งปันอำนาจระหว่างระบอบการปกครองเดิมและรัฐบาลที่พยายามเปลี่ยนแปลง)
3. รัฐบาลดำรงตำแหน่งชั่วคราว (เมื่ออำนาจในช่วงเปลี่ยนผ่านเป็นของระบอบการปกครองเดิม)
4. รัฐบาลระหว่างประเทศชั่วคราว (เมื่ออำนาจในช่วงเปลี่ยนผ่านเป็นของประชาคมระหว่างประเทศ)
การจัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวถูกมัดอยู่บ่อยครั้งเพื่อดำเนินการตามความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่าน การตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับความยุติธรรมในระยะเปลี่ยนผ่านสามารถกำหนดได้ว่าใครได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในรัฐบาลชั่วคราว
การใช้ "รัฐบาลเฉพาะกาล" เป็นส่วนหนึ่งของชื่อทางการสามารถโยงไปถึงรัฐบาลของตาแลร็องในฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1814 ในปี ค.ศ. 1843 ผู้บุกเบิกชาวอเมริกันในดินแดนโอเรกอนในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือของทวีปอเมริกาเหนือได้จัดตั้งรัฐบาลชั่วคราวแห่งโอเรกอน-เนื่องจากรัฐบาลกลางของสหรัฐอเมริกายังไม่ได้ขยายเขตอำนาจศาลเหนือภูมิภาคซึ่งมีอยู่จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 1849 รัฐบาลเฉพาะกาลจำนวนมากในช่วงการปฏิวัติ ค.ศ. 1848 ให้ความหมายสมัยใหม่ว่ารัฐบาลเสรีนิยมที่จัดตั้งขึ้นเพื่อเตรียมการเลือกตั้ง
ควบสู้ฟัด
ควบสู้ฟัด เป็นภาพยนตร์จีนแนวนาฏกรรมโลดโผนในปี พ.ศ. 2566 เขียนบทและกำกับโดยหยางจื่อ และนำแสดงโดยเฉินหลง, หลิว เฮ่าฉุน และ กัว ฉีหลิน ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวของนักแสดงผาดโผนวัยเก๋าและม้าแสดงผาดโผนของเขา ภาพยนตร์ฉายในประเทศจีนในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2566 วันเดียวกับวันเกิดเฉินหลง และฉายในประเทศไทยในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2566
กีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – วิ่ง 10,000 เมตร บุคคลหญิง
การแข่งขันกีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – วิ่ง 10,000 เมตร บุคคลหญิง เป็น 1 ใน 48 รายการแข่งขันกีฬากรีฑาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีกำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2564 ที่กรีฑาสถานแห่งชาติญี่ปุ่น จะมีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 30 คน จาก 20 ประเทศโดยประมาณ
ภูมิหลัง
การแข่งขันครั้งนี้จะเป็นการปรากฏตัวครั้งที่ 9 ของรายการ โดยได้แข่งขันในโอลิมปิกทุกครั้งตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988
สถิติ
ก่อนการแข่งขันนี้สถิติโลกและโอลิมปิกที่มีอยู่มีดังต่อไปนี้
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
อัญชลี วานิช เทพบุตร
อัญชลี วานิช เทพบุตร (5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 - ) อดีตเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต และอดีตนายทะเบียนพรรคประชาธิปัตย์  เคยเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ (นิพนธ์ พร้อมพันธุ์) เมื่อ พ.ศ. 2535 และเป็นอดีตนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต ในปี พ.ศ. 2547 - เม.ย 2551
ประวัติ
อัญชลี (นามสกุลเดิม: วานิช; ชื่อเล่น: อ่อน) เป็นบุตรของนายเอกพจน์ – นางบุญรอด วานิช คหบดีในจังหวัดภูเก็ต
อัญชลี จบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2524 และปริญญาโทด้านกฎหมายพานิชย์นาวีและกฎหมายทั่วไป จากมหาวิทยาลัยทูเลน สหรัฐอเมริกา สมรสกับทศพร เทพบุตร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร พรรคประชาธิปัตย์
เมื่อครั้งเป็นนักศึกษาเคยทำกิจกรรมองค์การนักศึกษา และสภานักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นนักศึกษาร่วมรุ่นกับ สมคิด เลิศไพฑูรย์, อภิชาติ ดำดี, วสันต์ ภัยหลีกลี้, วิฑูรย์ นามบุตร, นพดล ปัทมะ, สุรพล นิติไกรพจน์ และบุญสม อัครธรรมกุล
งานการเมือง
อัญชลี วานิช เทพบุตร เข้าสู่งานการเมืองในปี พ.ศ. 2531 เป็นครั้งแรก ในสังกัดพรรคประชาชน แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง โดยแพ้ให้กับนายเรวุฒิ จินดาพล อดีตผู้ต้องหาแทนทาลัม ถึงสองครั้ง คือในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2531 และการเลือกตั้งเดือนมีนาคม พ.ศ. 2535 ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต สมัยแรกในการเลือกตั้งเดือนกันยายน พ.ศ. 2535 สังกัด พรรคประชาธิปัตย์ และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่อง 3 สมัยติดต่อกัน จนกระทั่งในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2544 ได้มาลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 25 และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จนถึงในปี พ.ศ. 2547 ได้ลาออกจากตำแหน่งมาลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต
อัญชลี ได้รับเลือกตั้งเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต ในการเลือกตั้งโดยตรงเป็นครั้งแรกของประเทศไทย จนกระทั่งหมดวาระการดำรงตำแหน่ง จึงได้กลับเข้ามามีบทบาทในการเมืองระดับชาติอีกครั้ง ในปี พ.ศ. 2552 เธอได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรองเลขาธิการนายกรัฐมนตรีฝ่ายการเมือง และต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการนายกรัฐมนตรี แทน กอร์ปศักดิ์ สภาวสุ ที่ลาออก เธอนับเป็นสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการนายกรัฐมนตรีของไทย
ต่อมาในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 เธอได้ลงสมัครรับเลือกตั้ง และได้รับเลือกเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดภูเก็ต เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยที่ 5 และเธอได้รับเลือกในการประชุมใหญ่วิสามัญของพรรคประชาธิปัตย์ ให้ดำรงตำแหน่ง นายทะเบียนพรรค
กองทัพฟีจี
กองทัพฟีจี หรือ กองกำลังทหารสาธารณรัฐฟีจี (Republic of Fiji Military Forces, RFMF) เป็นองค์การทางทหารซึ่งรับผิดชอบการป้องกันประเทศฟีจี ประกอบด้วยกองทัพเรือและกรมทหารราบ
สำนักงานบริหารจัดการที่ดิน
สำนักงานบริหารจัดการที่ดิน (Bureau of Land Management; อักษรย่อ: BLM) เป็นหน่วยงานภายในของกระทรวงมหาดไทยสหรัฐ รับผิดชอบในการจัดการที่ดินสาธารณะ ซึ่งมีขนาดพื้นที่ 247.3 ล้านเอเคอร์ (1,001,000 ตารางกิโลเมตร) อันเป็นพื้นที่หนึ่งในแปดของพื้นที่ดินทั้งประเทศหมด
ประธานาธิบดี แฮร์รี เอส. ทรูแมน ได้ก่อตั้งสำนักงานบริหารจัดการที่ดินขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1946 โดยประกอบไปด้วยสองหน่วยงานแรกเริ่ม: สำนักงานที่ดินทั่วไป และสำนักบริการทุ่งสัตว์เลี้ยง โดยหน่วยงานราชการกลางจะจัดการพื้นที่ 700 ล้านเอเคอร์ (2,800,000 ตารางกิโลเมตร) ตามสิทธิ์ครอบครองพื้นที่แร่ใต้ผิวดิน อันตั้งอยู่ภายใต้พื้นที่ส่วนกลาง ของรัฐ และส่วนตัว จากสิทธิ์ครอบครองผิวดิน อันระบุไว้ในรัฐบัญญัติเคหสถาน ค.ศ. 1862. พื้นที่ดินสาธารณะของสำนักงานบริหารจัดการที่ดินที่มีขนาดพื้นที่มากที่สุดนั้น ตั้งอยู่ทางรัฐตะวันตกของประเทศ มี 12 รัฐ: รัฐอะแลสกา, รัฐแอริโซนา, รัฐแคลิฟอร์เนีย, รัฐโคโลราโด, รัฐไอดาโฮ, รัฐมอนแทนา, รัฐเนวาดา, รัฐนิวเม็กซิโก, รัฐออริกอน, รัฐยูทาห์, รัฐวอชิงตัน และรัฐไวโอมิง
ภารกิจของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน คือ "เพื่อค้ำจุนคุณภาพ, ความหลากหลาย, และการสร้างผลผลิตของที่ดินสาธารณะ เพื่อจะนำไปใช้ และไม่ก่อให้เกิดปัญหาของการพัฒนายุคปัจจุบันจนการเปลี่ยนแปลงไปถึงยุคอนาคต" เดิมทีสำนักงานบริหารจัดการที่ดินเมื่อทำการครอบครอง มักถูกมองว่า พื้นที่นั้นเป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครต้องการ เพราะแม้แต่เจ้าของยังปล่อยผ่านพื้นที่แปลงนั้น เช่นเดียวกัน มีผู้ถือครองใบอนุญาตประกอบกิจการปศุสัตว์ 18,000 ใบ และถือครองที่ทุ่งเลี้ยงสัตว์พื้นที่รวม 155 ล้านเอเคอร์ (630,000 ตารางกิโลเมตร) ของที่ดินสำนักงานบริหารจัดการที่ดินสาธารณะ สำนักงานมีพื้นที่ว่างเปล่า 221 แห่ง, พื้นที่ตั้งของอนุสาวรีย์/อนุสรณ์แห่งชาติ 27 แห่ง และอีก 636 แห่งในพื้นที่ที่ต้องได้รับการป้องกัน อยู่ในฐานะที่ดินอนุรักษ์แห่งชาติ (หรือที่รู้จักกันในอดีตว่า ระบบอนุรักษ์พื้นที่ดินแห่งชาติ) รวม 36 ล้านเอเคอร์ (150,000 ตารางกิโลเมตร) นอกจากนี้ พื้นที่อนุรักษ์แห่งชาติยังมีเส้นทางธรรมชาติแม่น้ำ ป่า และทิวทัศน์รวมระยะ 2,400 ไมล์ และเส้นทางประวัติศาสตร์กับเส้นทางประวัติศาสตร์แห่งชาติรวมระยะ 6,000 ไมล์ และยังมีบ่อน้ำมันและก๊าซมากกว่า 63,000 บ่อในพื้นที่สาธารณะของสำนักงานบริหารจัดการที่ดิน โดยมีสัญญาเช่าในการผลิตพลังงานโดยรวมมีมูลค่าประมาณ 5.4 พันล้านดอลลาร์ ในปี ค.ศ. 2012 จำนวนเงินจะถูกแบ่งให้ระหว่างกระทรวงการคลัง รัฐที่ให้สัมปทาน และกลุ่มชนพื้นเมืองอเมริกัน
ฟรีดริช โมส
คาร์ล ฟรีดริช คริสเตียน โมส (Carl Friedrich Christian Mohs; 29 มกราคม ค.ศ. 1773 – 29 กันยายน ค.ศ. 1839) เป็นนักธรณีวิทยาและนักวิทยาแร่ชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองแกร์นโรเดอ โมสเรียนวิชาเคมี คณิตศาสตร์ และฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยฮัลเลอและเรียนที่สถาบันเหมืองแร่ที่เมืองไฟรแบร์ก ต่อมาเดินทางไปทำงานพิสูจน์แร่ให้นายธนาคารที่ประเทศออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1812 โมสทำงานให้กับอาร์คดยุกโยฮันน์ที่เมืองกราซ ในปีเดียวกัน เขาได้คิดค้น "มาตราโมส" โดยได้แนวคิดการทดสอบความแข็งของแร่ด้วยการขูดขีดจากงานของธีโอแฟรสตัสและพลินีผู้อาวุโส  ต่อมาโมสดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีกราซ ก่อนจะย้ายกลับไปอยู่ที่ไฟรแบร์กในอีก 6 ปีต่อมา ในปี ค.ศ. 1826 โมสทำงานที่กรุงเวียนนาและเสียชีวิตขณะท่องเที่ยวที่เมืองอากอร์โดในปี ค.ศ. 1839
สมาคมกีฬาโรมา
สมาคมกีฬาโรมา (Associazione Sportiva Roma) เรียกกันในชื่ออย่างย่อว่า '''อา.เอสเซ. โรมา หรือ โรมา''' เป็นสโมสรฟุตบอลตั้งอยู่ที่กรุงโรม ในแคว้นลาซีโอ ประเทศอิตาลี
โรมาเป็นทีมขนาดใหญ่ทีมหนึ่งของอิตาลี เคยได้แชมป์เซเรียอา 3 สมัย โดยสมัยล่าสุดได้ในฤดูกาล 2000-2001 และมีอดีตนักเตะที่มีชื่อเสียงคือ ฟรันเชสโก ตอตตี กองหน้าตัวเก่ง ซึ่งเป็นชาวโรมโดยกำเนิด และเป็นกำลังหลักของสโมสรมาโดยตลอดตั้งแต่เล่นในสมัยเยาวชน
ประวัติ
สมาคมกีฬาโรมา ก่อตั้งขึ้นในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1927 ก่อตั้งขึ้นหลังลาซิโอ ทีมคู่ปรับร่วมเมือง 27 ปี ซึ่งก่อนหน้านั้นในกรุงโรมมีสโมสรฟุตบอลต่าง ๆ อีกมากมาย แต่สโมสรเหล่าโครงสร้างทางการเงินไม่ดีพอ รัฐบาลจึงได้ให้แต่ละเมืองมีสโมสรฟุตบอลหลัก ๆ ได้แค่สโมสรเดียว สโมสรเหล่านั้นจึงรวมตัวกันเป็นสมาคมกีฬาโรมา
หอแห่งเกียรติยศ
เมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2555 โรมาได้ประกาศรายชื่อ โรมาหอแห่งเกียรติยศ โดยนักเตะได้รับการโหวตผ่านทางเว็บไซต์ทางการของสโมสร และคณะกรรมการ ในปี ค.ศ. 2013 มีนักเตะ 4 คนที่ได้รับการโหวตเข้ามา และในปี ค.ศ. 2014 ซึ่งเป็นปีที่สามของโรมาหอแห่งเกียรติยศ ได้มีนักเตะอีก 4 คนที่ได้รับการโหวตเข้ามา
เพิ่มในปี ค.ศ. 2013:
เพิ่มในปี ค.ศ. 2014:
เพิ่มในปี ค.ศ. 2015:
เพิ่มในปี ค.ศ. 2016:
เพิ่มในปี ค.ศ. 2017:
เพิ่มในปี ค.ศ. 2018:
กองทัพเอกราชกะชีน
กองทัพเอกราชกะชีน (Kachin Independence Army: KIA; ကချင် လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်) เป็นหน่วยงานด้านการทหารขององค์การเอกราชกะชีนซึ่งเป็นกลุ่มทางการเมืองของกลุ่มชาติพันธุ์กะชีนในพม่าตอนเหนือ ชาวกะชีนได้สร้างพันธมิตรทางการเมืองกับชาวเผ่าอีก 6 เผ่าที่มีบ้านเกิดในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียและรัฐกะชีนในพม่า ส่วนใหญ่มีฐานที่มั่นใกล้ชายแดนจีน
กองทัพเอกราชกะชีนก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2504 เพื่อเป็นการตอบโต้ต่อกองทัพพม่าและการก่อรัฐประหารของนายพลเนวี่น ที่พยายามลดบทบาทของชนกลุ่มน้อย ตั้งแต่ พ.ศ. 2504–2537 กองทัพเอกราชกะชีนได้สู้รบต่อต้านทหารพม่า โดยเริ่มจากการต่อสู้เพื่อความเป็นเอกราช มาเป็นการต่อสู้เพื่อสิทธิในการปกครองตนเอง การลงนามในสนธิสัญญาสงบศึกกับกองทัพพม่าใน พ.ศ. 2537 ทำให้ความรุนแรงลดลง กองทัพเอกราชกะชีนไม่ได้ถูกปลดอาวุธและคงมีกิจกรรมทางทหารต่อไป แม้ว่าจะมีการสงบศึกกับทหารพม่าแต่ชาวกะชีนยังหวังจะทำสงครามต่อไปในอนาคต ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2553 ฝ่ายรัฐบาลทหารพม่าต้องการให้กลุ่มติดอาวุธทุกกลุ่มปลดอาวุธก่อนการเลือกตั้ง แต่กองทัพเอกราชกะชีนได้ประกาศอย่างเด็ดขาดที่จะไม่ยอมปลดอาวุธ
การเกิดความขัดแย้ง พ.ศ. 2554–2555
ใน พ.ศ. 2554 นายพลสุมลุต กัน มอว์ ได้ยืนยันการสู้รบครั้งใหม่เพื่อเอกราชของกะชีน เหตุผลหนึ่งที่ทำให้การสงบศึกสิ้นสุดคือการสร้างเขื่อน Myitsone Dam ที่ส่งผลกระทบต่อหมู่บ้านของชาวกะชีนจำนวนมาก
เตียวฮ่อง
ใน ค.ศ. 184 เตียวฮ่องพร้อมกับ ซุนต๋อง และ ฮั่นต๋ง ซึ่งเป็นผู้นำกบฏโพกผ้าเหลืองคนใหม่เข้าโจมตีและยึดเมืองว่านเฉิงหรืออ้วนเซียแต่หลังจากยึดครองได้ไม่นานทางราชสำนักได้ส่งกองทัพมาปราบภายใต้การนำของ จูฮี ในที่สุดกองทัพของราชสำนักก็สามารถยึดเมืองว่านเฉิงคืนได้สำเร็จและทำการประหารชีวิตเตียวฮ่องแต่ในฉบับวรรณกรรมของ หลอกว้านจง กล่าวว่าเตียวฮ่องถูก ซุนเกี๋ยน ฆ่าตาย
ดูเพิ่ม
184 Zhao Hong (rebel)
วิรัช ร่มเย็น
นายวิรัช ร่มเย็น เป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (ประจำนายนิพนธ์ บุญญามณี) นายทะเบียนพรรคประชาธิปัตย์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระนอง พรรคประชาธิปัตย์ และกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์
นายวิรัช เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคประชาธิปัตย์ที่ได้รับเลือกตั้งจำนวนหลายสมัยเพียงคนเดียว ที่ยังไม่เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี
ประวัติ
นายวิรัช ร่มเย็น เกิดเมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2498 สำเร็จการศึกษามัธยมศึกษา จากโรงเรียนพิชัยรัตนาคาร จังหวัดระนอง ระดับเตรียมอุดมศึกษา จากโรงเรียนอำนวยศิลป์ กรุงเทพมหานคร ระดับปริญญาตรี นิติศาสตรบัณฑิต จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง และศึกษาหลักสูตรพิเศษ จากวิทยาลัยการเมืองการปกครอง สถาบันพระปกเกล้า
การทำงาน
นายวิรัช ร่มเย็น ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดระนอง 8 สมัย (2535/1,2535/2,2538,2539,2544,2548,2550 และ 2554) เคยเป็นเลขานุการรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี (พ.ศ. 2538) เป็นกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ ( พ.ศ. 2546-2547) เคยเป็นรองประธานคณะกรรมาธิการการท่องเที่ยวสภาผู้แทนราษฎร และเป็นประธานคณะกรรมการธิการการปกครองส่วนท้องถิ่น ในปี พ.ศ. 2550
ในปี พ.ศ. 2553 นายวิรัช ร่มเย็น ได้รับมอบหมายให้เป็นหนึ่งในคณะทำงานคดียุบพรรคประชาธิปัตย์
ในปี พ.ศ. 2562 นายวิรัช ลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดระนอง แต่แพ้ให้กับคงกฤษ ฉัตรมาลีรัตน์ อดีตนายก อบจ.ระนอง จากพรรคภูมิใจไทย จากนั้นหลังการเลือกตั้งเขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยเลขานุการรัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย (ประจำนายนิพนธ์ บุญญามณี)
ฮิเดกิ โมริ
บทความนี้หมายถึง ฮิเดกิ โมริ ที่เป็นนักดนตรี หากหมายถึงนักวาดการ์ตูน ดูที่: ฮิเดกิ โมริ
ฮิเดกิ โมริ นักดนตรีและนักแต่งเพลงชาวญี่ปุ่นที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย โมริเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1962 ที่จังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น จบการศึกษาจาก เรคคอร์ดดิ้ง สคูล เมื่อปี ค.ศ. 1983 และศึกษาการเรียบเรียงดนตรีในกรุงโตเกียว
ฮิเดกิ โมริ ได้พบกับวงคาราวานครั้งแรกเมื่อทางวงไปได้ทัวร์คอนเสิร์ตที่ประเทศญี่ปุ่น สุรชัย จันทิมาธร (หงา คาราวาน) จึงได้ชักชวนมาอาศัยอยู่ในประเทศไทยในปี ค.ศ. 1988 โดยโมริในเริ่มแรกทำหน้าที่เป็นนักดนตรีสมทบของวงคาราวานในตำแหน่ง คีย์บอร์ด, เบส และซาวด์เอ็นจิเนียร์ หลังจากนั้นได้เปิดห้องบันทึกเสียงภายในบ้านพักของตนเองที่อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี ในชื่อ "ฮิเดกิ โมริ สตูดิโอ" เมื่อปี ค.ศ. 1999 และเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับศิลปินเพลงเพื่อชีวิตหลายคนและหลายวง เช่น คาราวาน, มงคล อุทก, อารักษ์ อาภากาศ, มาลีฮวนน่า, ฌามา, ประทีป ขจัดพาล, คีตาญชลี เป็นต้น
ฮิเดกิ โมริ ได้เป็นผู้แต่งเพลงและทำนองประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง บุญผ่อง ทางไทยพีบีเอส เมื่อปี ค.ศ. 2013 โดยได้แต่งเป็นภาษาญี่ปุ่น 2 เพลง คือ "ฮานาซาการิ" (ดอกไม้บาน) และ "สายลม"
การทดลองเชิงโมเลกุลเดี่ยว
การทดลองเชิงโมเลกุลเดี่ยว (Single Molecule Experiment หรือ SME) เป็นการติดตามผลที่เกิดจากแต่ละโมเลกุล ไม่ไดัวัดผลทั้งกลุ่มก้อน
การทดลองโดยทั่วไปที่รู้จักกันเป็นการวัดค่าหรือการสังเกตผลอันเกิดจากโมเลกุลต่าง ๆ ที่อยู่ในระบบ สิ่งที่วัดได้นั้นมักจะเป็นผลมาจากโมเลกุลจำนวนมากและอาจกล่าวว่าค่าที่วัดได้ก็จะเป็นค่าโดยเฉลี่ยจากพฤติกรรมของโมเกลกุลเหล่านี้ในช่วงเวลาหนึ่ง การวัดค่าด้วยวิธีดั้งเดิมนี้จึงอาจเรียกได้ว่าเป็น การวัดโดยรวมทั้งกลุ่มก้อน (Bulk measurement) ซึ่งถ้าทุกโมเลกุลมีพฤติกรรมคล้ายคลึงกันแล้ว ค่าที่วัดได้ก็สามารถเป็นตัวแทนที่ดีของทั้งระบบและของโมเลกุลเองด้วย
อย่างไรก็ตามค่าที่วัดได้จากกลุ่มก้อน ก็ไม่จำเป็นจะเป็นตัวแทนที่ดีของโมเลกุลเสมอไป โดยเฉพาะในกรณีที่แต่ละโมเลกุลมีพฤติกรรมแตกต่างกันมาก ดังนั้นเพื่อการทำความเข้าใจปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในแต่ละโมเลกุล จึงมีการทดลองอีกประเภทหนึ่งซึ่งเป็นการติดตามผลที่เกิดจากแต่ละโมเลกุลเดี่ยว เรียกว่าการทดลองเชิงโมเลกุลเดี่ยว ซึ่งช่วยทำให้เราสามารถเปรียบเทียบสิ่งที่วัดได้จากการวัดโดยรวมทั้งกลุ่มก้อน ว่าเป็นตัวแทนที่ดีของแต่ละโมเลกุลหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ตัวแทนที่ดีแล้ว แต่ละโมเลกุลมีพฤติกรรมแตกต่างกันออกไปอย่างไร ซึ่งมักจะทำให้สามารถค้นพบคุณสมบัติพิเศษของโมเลกุลที่ไม่อาจวัดได้ด้วยวิธีปกติ เนื่องจากสัญญาณรบกวนจากสิ่งแวดล้อมหรือสัญญาณของโมเลกุลอื่น ๆ มาบดบัง
สำหรับเทคนิคในการวัดนั้นอาจจำแนกออกเป็นเทคนิคที่เคลื่อนไหวโมเลกุลโดยตรงและเทคนิควัดการเรืองแสง
เทคนิคการวัดการเคลื่อนไหวของโมเลกุลโดยตรง
เทคนิคการวัดการเคลื่อนไหวของโมเลกุลโดยตรง (Single-molecule manipulation technique) สนใจศึกษาสมบัติเชิงกลของโมเลกุล โดยมีความสัมพันธ์ที่เป็นหัวใจของการวัดคือความสัมพันธ์ ระหว่างแรงและการยืดตัวของโมเลกุล (Force-Extension Curve:FEC) ซึ่งทำให้เข้าใจโครงสร้างภายในหรือการเปลี่ยนแปลงที่มีผลต่อสมบัติเชิงกลเหล่านี้ได้ โดยเทคนิคต่าง ๆ จะมีช่วงการวัดที่แตกต่างกันไปดังแสดงในตาราง สิ่งที่พึงพิจารณาคือขนาดของแรงที่สนใจศึกษาและขนาดของระบบที่ต้องการวัดเพื่อให้สามารถเลือกใช้เทคนิคที่เหมาะสมกับระบบที่ต้องการได้
Atomic-Force Microscopy
Atomic-Force Microscopy (AFM) เป็นเครื่องมือที่พัฒนาจาก Scanning Tunneling Microscope (STM) ซึ่งเป็นเครื่องถ่ายภาพความละเอียดระดับอังสตรอมด้วย quantum tunneling effect ในขณะที่ AFM ใช้หลักการเชิงกลของเข็มวัดขนาดจิ๋ว (tip) ที่ยึดติดกับคาน (cantilever) เคลื่อนไปตามพื้นผิวของวัสดุทำให้สามารถรับรู้ถึงสภาพพื้นผิวของวัสดุได้โดยแบ่งรูปแบบการทำงานออกเป็น
ซึ่งได้มีการใช้ Single-molecule marker และเทคนิค functionalization เพื่อแก้ไขข้อจำกัดเหล่านี้ได้ แต่ข้อจำกัดเกี่ยวกับความละเอียดของการวัดแรงและการกระจัด จะเกิดจาก thermal fluctuation เป็นสำคัญ ซึ่งทำให้ AFM ไม่สามารถวัดแรงที่มีค่าน้อยได้ดีนัก (S/N มีค่าต่ำสำหรับ weak interaction) เราจึงนิยมใช้ AFM ในการศึกษาพันธะที่มีความแข็งแรงสูงถึงพันธะโควาเลนต์ ทั้งภายในและระหว่างโมเลกุล โดยเฉพาะ pulling experiment ในชีวโพลิเมอร์เช่น คาร์โบไฮเดรต โปรตีน และกรดนิวคลีอิก
Laser Optical Tweezers
Laser Optical Tweezers (LOTs) อาศัยหลักการของวัตถุที่มีดัชนีหักเหสูงกว่าสิ่งแวดล้อม จะทำให้เกิดการหักเหของแสงในทิศทางที่จะทำให้เกิดแรงขึ้นได้หากวัตถุนั้นไม่อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม คล้ายมีสปริงมายึดวัตถุนั้นไว้ให้อยู่ในบริเวณที่ต้องการ Ashkin เป็นผู้ค้นพบปรากฏการณ์นี้ในปี 1970 และทำการยึดจับอนุภาคไดอิเล็กทริกไว้ได้ด้วยลำแสง และต่อมาได้มีการพัฒนาขึ้นเป็นลำดับโดยสามารถจับอะตอมที่ไม่มีประจุ ไวรัส และเซลล์ของสัตว์ชั้นสูงได้ในที่สุด
สำหรับการทดลอง LOTs จะใช้ Near IR LASER เป็นต้นกำเนิดแสงและใช้เม็ดพลาสติกโพลิสไตรีนหรือซิลิกาเป็นวัสดุหักเหแสงโดยมักจะใช้ความเข้มแสงให้ต่ำที่สุด เพื่อลดผลจากความร้อนที่อาจทำลายวัสดุหักเหแสงหรือตัวอย่างได้ ทั้งนี้เราอาจประมาณศักย์ของระบบได้เป็นแบบฮาร์มอนิค ซึ่งสามารถใช้สมการกฎของฮุค F = kx ได้เช่นเดียวกับในกรณีของ AFM อย่างไรก็ตามด้วยค่าความแข็ง (stiffness) ที่น้อยกว่า AFM 102-104 เท่า ทำให้ความละเอียดในการวัดแรงและระยะทางเพิ่มขึ้นอย่างมาก เราสามารถติดตามการเคลื่อนไหวของโมเลกุลที่สนใจด้วยกล้อง CCD หรือสำหรับในระบบที่ซับซ้อนมีการใช้สำแสงอ้างอิง และอาจใช้เสียง (แรงสั่นสะเทือน) ช่วยเพิ่มความแม่นยำในการติดตามโมเลกุลได้ตัวอย่างระบบการวัดด้วย LOTs อาศัยเม็ดวัสดุสองเม็ด ที่เคลือบด้วยสารต่างชนิดกัน เม็ดหนึ่งถูกจับไว้ด้วยแสง (optical trap) อีกเม็ดหนึ่งถูกดูดไว้ด้วยระบบสุญญากาศ โมเลกุลที่สนใจจะถูกติดฉลากที่ต่างกันไว้ ทำให้แต่ละด้านเข้าไปติดกับเม็ดวัสดุแต่ละอันได้อย่างถูกต้องด้วยการจับอย่างจำเพาะ (specific interaction, lock and key, antigen-antibody) ตัวอย่างคือ biotin จับกับ streptavidin หรือ avidin และ digoxigenin จับกับ anti-dig เป็นต้น เมื่อยึดตรึงโมเลกุลไว้เรียบร้อยแล้วก็สามารถทำการดึงโมเลกุลและวัดแรงได้ FEC ออกมา ระบบที่นิยมใช้ LOTs ในการวัดได้แก่กรดนิวคลีอิกและมอเตอร์โมเลกุล
Magnetic tweezers
Magnetic tweezers (MTs) ทำงานด้วยหลักการคล้ายกับ LOTs เม็ดวัสดุแม่เหล็กจะถูกยึดอยู่ภายใต้บ่อศักย์อันเกิดจากสนามแม่เหล็ก โดยการทดลองนี้ให้ปลายข้างหนึ่งของโมเลกุลยึดกับเม็ดวัสดุแม่เหล็กและปลายอีกข้างยึดกับผิวแก้ว ทำการเคลื่อนไหวโมเลกุลโดยขยับสนามแม่เหล็กภายนอกส่งผลให้เม็ดวัสดุแม่เหล็กดึงโมโลกุลให้ขยับตามไป แล้วใช้กล้อง CCD ในการติดตามเม็ดวัสดุ ข้อดีของ MTs มีหลายประการดังนี้
ด้วยข้อดีเหล่านี้ จึงทำให้ MTs มักใช้ในการศึกษาสมบัติยืดหยุ่นและการหมุน (elastic and torsional properties) ของ DNA ซึ่งมีขนาดของแรงน้อยมากและเกี่ยวข้องกับการบิดหมุนของโมเลกุล
เทคนิควัดการเรืองแสงของโมเลกุลเดี่ยว
เทคนิควัดการเรืองแสงของโมเลกุลเดี่ยว (Single-molecule fluorescence: SMF) เป็นเทคนิคที่แตกต่างจากวิธีที่กล่าวมาข้างต้นโดยสิ้นเชิง อาศัยหลักการเมื่อโฟตอนหรือแสงตกกระทบโมเลกุล และโมเลกุลดูดกลืนไว้ จะทำการให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปสู่สถานะกระตุ้นและต้องคายพลังงานออกมาผ่านกระบวนการต่าง ๆ หนึ่งในกระบวนการที่เกิดขึ้นได้คือการเรืองแสง โดยจะต้องมีส่วนของโมเลกุลที่ทำให้เกิดการเรืองแสงเรียกว่า fluorophore ทั้งนี้สำหรับ SME การเรืองแสงที่เกิดขึ้นต้องเกิดจากหนึ่งโมเลกุลเท่านั้น จึงต้องทำในสารละลายที่เจือจางมาก และแสงที่เกิดขึ้นก็มีความเข้มต่ำมากต้องใช้เครื่องมือวัดที่ละเอียดเป็นพิเศษ ข้อดีที่สำคัญคือ เทคนิคนี้มีความละเอียดในเชิงเวลา (time resolution) สูง และทำการวัดได้โดยไม่ทำลายเซลล์ (noninvasive) ซึ่งทำให้สามารถทำการศึกษาระบบทางชีววิทยาอย่างที่เรียกว่า in vivo ได้
นอกจากนี้แล้วยังมีอีกเทคนิคที่สำคัญอย่างยิ่งคือ Fluorescence Resonance Energy Transfer (FRET) ซึ่งค้นพบโดย Förster ซึ่งเป็นการถ่ายทอดพลังงานระหว่างหมู่ที่ดูดกลืนแสงและถ่ายทอดพลังงาน (donor) และหมู่ที่รับพลังงานและเรืองแสง (acceptor) ภายในโมเลกุลเดียวกัน ซึ่งความเข้มของการเรืองแสงจะเป็นตัวบ่งบอกระยะทางระหว่างหมู่ทั้งสองนี้ จึงเป็นประโยชน์อย่างมากในการติดตามระยะทางระหว่างสองจุดในโมเลกุลที่สนใจขณะเกิดการเปลี่ยนแปลง
ปัญหาสำคัญของ SMF คือการแทรก fluorophore เข้าไปในโมเลกุล ซึ่งต้องทดลองไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะพบวิธีการที่เหมาะสมโดยเฉพาะ FRET ต้องแทรกเข้าไปถึงสองตำแหน่งและต้องหา dipolar orientation ของ fluorophore (แก้ไขโดยใช้เทคนิคอื่นเข้าช่วย เช่น EM และ XRD) นอกจากนี้แล้วยังมีปัญหา photobleaching อันเกิดจาก fluorophore ที่ไม่เสถียรทำปฏิกิริยาเคมีแล้วสูญเสียความสามารถในการเรืองแสงไป
อย่างไรก็ตาม SMF ก็มักจะใช้ในการศึกษาการขนส่งโมเลกุล การพับตัวของโปรตีน และการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างใน enzymatic reaction ซึ่งเมื่อใช้ร่วมกับเทคนิคที่วัดแรงก็จะทำให้ได้ข้อมูลที่แม่นยำเกี่ยวกับการทำงานของชีวโมเลกุล
ในอดีตเราอาจจำแนกประเภทของการวัดออกเป็น การสังเกตโดยตรงปราศจากเครื่องมือวัดการวัดโดยใช้เครื่องมือวัด ทั้งทางตรงและทางอ้อม หรือการวัดที่อาศัยโฟตอนหรือแสง อาศัยหลักการทางไฟฟ้า อาศัยหลักการเชิงกล ซึ่งก็เป็นแง่มุมที่แตกต่างกันไปสำหรับหลักการในการวัด แต่ในปัจจุบันเมื่อเราได้ให้ความสนใจส่วนใหญ่ไปกับการทำงานระดับโมเลกุล การวัดเชิงโมเลกุลเดี่ยวจึงเป็นอีกแง่มุมของการทดลองที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก
มิลาน เดวิช
มิลาน เดวิช (Милан Девић; Milan Dević) เกิดวันที่ 30 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 ที่อินดียา เป็นอดีตผู้รักษาประตูฟุตบอลชาวเซอร์เบีย เขาลงเล่นครั้งสุดท้ายในซูเปอร์ลีกาเซอร์เบียให้แก่สโมสรฟุตบอลอินดียา และเคยทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนการรักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด และมีส่วนช่วยพัฒนาฝีมือผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติไทยอย่างกวิน ธรรมสัจจานันท์ เป็นอย่างมาก ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ร่วมกับสโมสรฟุตบอลชัยนาทโดยทำการฝึกสอนให้แก่กฤษกร เกิดผล และเฉลิมเกียรติ สมบัติปัน ก่อนจะย้ายมาทำหน้าที่ให้กับสโมสรฟุตบอลชลบุรี ได้ทำงานร่วมงานและมีส่วนช่วยพัฒนาฝีมือผู้รักษาประตู สินทวีชัย หทัยรัตนกุล และทำการปั้นผู้รักษาประตูดาวรุ่งอย่างชาคร พิลาคลัง ขึ้นมาเล่นชุดใหญ่ของชลบุรี เอฟซี ปัจจุบันได้ย้ายมาฝึกสอนผู้รักษาประตูให้กับผู้รักษาประตูของ สโมสรฟุตบอลการท่าเรือ
วัดบุญชูภาวนาราม
วัดบุญชูภาวนาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในบ้านคลองตะเคียน 99/9 หมู่ที่ 1 ตำบลคลองโคน อำเภอเมืองสมุทรสงคราม จังหวัดสมุทรสงคราม และเป็นวัดสาขาของวัดช่องลม ปัจจุบันมี พระครูสมุห์วิชัย สิริวิชโย ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาส
วัดบุญชูภาวนารามเริ่มก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2559 โดยนางสาวบุญชู อยู่ประเสริฐ ได้มีจิตศรัทธาถวายที่ดิน จำนวน 9 ไร่เศษ ถวายพระครูสมุทรกิตติวัฒน์ เจ้าอาวาสวัดช่องลม ต.บ้านปรก อ.เมืองฯ จ.สมุทรสงคราม เพื่อให้สร้างวัด จากนั้นได้เริ่มพัฒนาถมดินปรับพื้นที่ สร้างเป็นสำนักปฏิบัติธรรม ต่อมาได้พัฒนาสร้างกุฏิสงฆ์ ห้องน้ำ ห้องสุขา ศาลาอเนกประสงค์ตามลำดับ และในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดในพระพุทธศาสนาจากมหาเถรสมาคม ในชื่อว่า "วัดบุญชูภาวนาราม" ผู้ขออนุญาตตั้งวัดคือ นางสาวบุญชู อยู่ประเสริฐ ต่อมาวัดได้ดำเนินการสร้างอุโบสถ 2 ชั้น เพื่อพระสงฆ์ได้ใช้ประกอบพิธีสังฆกรรม
Diplycosia
Diplycosia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Ericaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อินโดจีน ถึง ปาปัวเซีย.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เซฟาซีไตรล์
เซฟาซีไตรล์ (Cefacetrile)
ไดเออร์
ไดเออร์มีหน้าที่กรองสิ่งสกปรกและที่สำคัญคือดูดซับความชื้นในขณะที่น้ำยาแอร์มีการเปลี่ยนสถานะดังนั้นเมื่อคุณมีการถอดท่อแอร์เพื่อบริการหรือถอดตู้ออกมาล้างอากาศภายนอกก็จะวิ่งเข้าไปในระบบแอร์จนสารดูดความชื้นเกิดการอิ่มตัวดังนั้นในกรณีที่ยังใช้ไดเออร์ตัวเดิม ไดเออร์ดังกล่าวจะทำหน้าที่อย่างเดียวคือกรองสิ่งสกปรกเท่านั้นส่วนความชื้นไม่สามรถดูดซับได้เนื่องจากมันอิ่มตัวแล้ว
วัดคูหาภิมุข
วัดคูหาภิมุข หรือ วัดหน้าถ้ำ  เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 136 หมู่ 1 บ้านหน้าถ้ำ ตำบลหน้าถ้ำ อำเภอเมืองยะลา จังหวัดยะลา
ประวัติ
พ.ศ. 2390 ผู้ใหญ่บ้านอาศัยอยู่ที่บ้านหน้าถ้ำ ได้สร้างวัดคูหาภิมุขเพื่อประกอบพิธีบำเพ็ญกุศลในหมู่บ้าน ภายในวัดคูหาภิมุขมีถ้ำใหญ่ ประดิษฐาน พระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่ ภายในถ้ำ ยังมีหินงอกหินย้อย และน้ำใสสะอาดไหลริน จากโขดหิน
วัดคูหาภิมุข เป็นวัดที่สำคัญของเมืองยะลา มีพิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย เก็บวัตถุโบราณที่ได้มาจาก วัดถ้ำ ภูเขากำปั่น พระพิมพ์ดินดิบ สถูปเม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เปลี่ยนชื่อ "วัดหน้าถ้ำ" เป็น "วัดคูหาภิมุข"
พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้พระยายะหริ่งมาสร้างเมืองยะลา ตั้งที่ว่าราชการ ณ บ้านท่าสาป ตำบลท่าสาป และสร้างวัดขึ้นที่ริมเขาหน้าถ้ำที่มีพระพุทธไสยาสน์ภายในถ้ำ
พ.ศ. 2472 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินี ได้เสด็จมาประทับแรมที่วันแห่งนี้ มีพระปรมาภิไธย ย่อ ป.ป.ร. ที่ผาหินภายในวัดคูหาภิมุข
ตำบลหน้าถ้ำ
ตำบลหน้าถ้ำเคยเป็นแหล่งชุมชนโบราณมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์  พบร่องรอยศาสนสถาน เมืองโบราณ ซึ่งเป็นศาสนสถานที่พบเทวรูปสำริด กำแพงเมือง พระพิมพ์ดินดิบแบบทวารวดีศรีวิชัย ภาพเขียนสีพระพทธรูปฉาย ภาพเขียนสีราชรถมีสัตว์เทียม  มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 -17 ยะลาเป็นชุมชนเกษตร  นักโบราณคดีได้พบภาพเขียนก่อนประวัติศาสตร์บริเวณถ้ำคูหาภิมุข เป็นภาพพระพุทธฉายและภาพราชรถแกะสลักไว้บนหน้าผา ภายในบริเวณถ้ำคูหาภิมุข
พระพุทธไสยาสน์
เป็นพระพุทธรูปปางไสยาสน์ขนาดใหญ่ปั้นด้วยดินเหนียวโดยใช้ไม่ไผ่เป็นโครง สร้างขึ้นสมัยศรีวิชัยรุ่งเรืองราว พ.ศ. 1300หรือสมัยเดียวกับพระบรมธาตุเมืองนคร มีขนาดความยาว 81 ฟุต 1 นิ้ว ประดิษฐาน ภายในถ้ำคูหาภิมุข เดิมชื่อ วัดหน้าถ้ำ กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 52 ตอนที่ 75 ลงวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2478 วัดคูหาภิมุข มีพระพุทธรูป สมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง ใกล้ๆกับวัดมีภูเขากำปั่นเป็นภูเขาหินอ่อนสีชมพู สวยงามมาก ปัจจุบันรัฐบาลได้ให้สัมปทานแก่บริษัทเอกชนทำหินอ่อนจำหน่าย หินอ่อนสีชมพูจากยะลามีความสวยงาม มีชื่อเสียงระดับประเทศ
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย
พิพิธภัณฑ์ศรีวิชัย ตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดคูหาภิมุข มีวัตถุโบราณที่ขุดค้นได้จากถ้ำต่างๆ ในตำบลหน้าถ้ำ ได้แก่ ภูเขาวัดถ้ำ ภูเขากำปั่น กรมศิลปากรค้นพบพระพิมพ์ดินดิบ สมัยศรีวิชัย สถูป เม็ดพระศก อิฐฐานพระพุทธรูป ขวานหินขัด และบริเวณสนามบินท่าสาป ได้ค้นพบโคกอิฐ เนินดิน ซากกำแพงเมืองโบราณ เครื่องถ้วยชาม เทวรูปพระนารายณ์สำริด สูงประมาณ 1 ศอก (0.5 เมตร) พระพุทธรูปแกะสลักในแผ่นหินมีสภาพสมบูรณ์ จำนวน 3 องค์ กว้าง 21.50 เซนติเมตร สูง 30 เซนติเมาตร สลักเป็นรูปนูนต่ำ รูปพระพุทธเจ้าประทับนั่ง ปางสมาธิ อีกองค์หนึ่งชำรุดครึ่งหนึ่งมีแร่พระเศียร  พระพุทธรูปสมัยศรีวิชัย สมัยสุโขทัย สมัยอู่ทอง
เจ้าชายย็องชัง
เจ้าชายย็องชัง (Grand Prince Yeongchang; ค.ศ. 1606 — ค.ศ. 1614) พระราชโอรสองค์เดียวของพระเจ้าซ็อนโจ พระราชาลำดับที่ 14 ที่ประสูติแต่พระนางอินมก พระมเหสีองค์ที่ 2 สิ้นพระชนม์ในรัชสมัย เจ้าชายควังแฮ พระราชาลำดับที่ 15 เมื่อวันที่ 19 มีนาคม ค.ศ. 1614 ขณะพระชนมายุเพียง 7 พรรษา
1606 1614
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 23
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 23 เป็นงานมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 1950 จัดขึ้นที่ RKO Pantages Theatre
รางวัล
ผู้ที่ได้รับรางวัลแต่ละหมวดหมู่จะแสดงในรูปแบบตัวหนา
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 15
อเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล ฤดูกาลที่ 15 เป็นฤดูกาลที่ 15 ของอเมริกาส์เน็กซต์ท็อปโมเดล โดยออกอากาศครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาเมื่อวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2553 ในฤดูกาลนี้ได้มีการเปลี่ยนแปลงและเพิ่มเติมหลายอย่าง กับตัวรายการเพื่อเพิ่มความสนใจ และน่าติดตามมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นตากล้องชื่อดังที่จะมาถ่ายรูปให้กับผู้เข้าแข่งขันแต่ละสัปดาห์ ดีไซเนอร์ชื่อดังที่จะมาคอยให้คำสอนแก่ผู้เข้าแข่งขันและเป็นกรรมการพิเศษในห้องตัดสินในแต่ละสัปดาห์อีกด้วย ร่วมด้วย การทำงานกับนิตยสารชื่อดังระดับโลก Vogue Italia
ในรอบ 6 คนสุดท้ายของฤดูกาลนี้ ได้ไปแข่งขันต่อที่เมืองเวนิส และ มิลาน ใน ประเทศอิตาลี
โดยผู้ชนะ ในฤดูกาลนี้ คือ แอน วอร์ด สาวน้อยอายุ 19 ปี จากรัฐเท็กซัส ซึ่งรางวัลที่เธอจะได้รับ คือ การโปรโมท ลงในนิตยสารชื่อดังระดับโลก Vogue Italia และได้ถ่ายแฟชั่นขึ้นปก Beauty In Vogue, เซ็นสัญญา 100,000 เหรียญ กับ เครื่องสำอางคัฟเวอร์เกิร์ล, เซ็นสัญญา กับบริษัท จัดการนางแบบระดับโลก IMG Models
Welcome to High Fashion
ในฤดูกาลที่ 15 เริ่มต้นด้วยผู้เข้าแข่งขันทั้ง 32 คนในปาล์มปริงส์ แคลิฟอร์เนีย โดยจะคัดให้เหลือผู้เข้าแข่งขันเพียง 14 คน เหล่าผู้เข้าแข่งขันได้เดินแบบให้กับดีไซน์เนอร์ ซินเธีย ราวลีย์ โดยจะต้องลักษณะต่าง ๆ ของแฟชั่นอาทิเช่น โครงสร้างที่ได้รูป ความเซ็กซี่ ความเริ่ดหรู ให้ออกมาโดดเด่นกว่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ
ในฤดูกาลนี้เป็น ฤดูกาลที่เป็นเน้นเรื่องแฟชั่นชั้นสูงมาก สาวๆ จึงมีความโดดเด่นแตกต่างกันไป คริส และเทอร์ร่า ไวท์ สองสาวพี่น้องคู่เดียวในฤดูกาลนี้(หลังจากที่มี อแมนด้าและมิเชลล์ บาบิน ในฤดูกาลที่ 7 มาแล้ว) เคย์ซี่กลับมาอีกครั้งหลังจากที่ไม่ผ่านรอบคัดเลือกในฤดูกาลที่ 11, วาเนสซ่า ผู้มาพร้อมกับดีกรีตำแหน่งมิสมินนิโซตาในปี 2009 หลังจากที่ได้สัมภาษณ์ตัวต่อตัวกับคณะกรรมการแล้ว สาวๆ ก็ถูกคัดเลือกเหลือเพียง 14 คนเพื่อเข้าสู่บ้านนางแบบและทำการแข่งขันกันต่อไป
Diane von Furstenberg
สาวๆทั้ง 14 คนได้เดินทางมาถึงที่ เวนิส บีช, แคลิฟอร์เนีย และพวกเธอได้พบกับ แฮร๋รี่ เพอร์รี่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ เวนิส บีช ได้มอบกุญแจที่พักใหม่ให้กับพวกเธอ จากนั้นพวกเธอก็ได้เข้าไปเก็บของในบ้านที่จะต้องอยู่ในฤดูกาลนี้ และการพูดคุยของสาวๆครั้งแรกเริ่มจาก ความเปิ่นของแอน ในเรื่องสเปคของผู้ชายในฝันของเธอ ,อนามาเรีย ได้ยอมรับว่าเธอจะต้องกินแป้งในปริมาณที่จำกัด เพื่อที่เธอจะได้มีรูปร่างที่ผอมตลอดเวลา และเคย์ล่า ได้บอกว่า เธอเป็นพวกรักร่วมเพศ
ต่อมา สาวๆได้เดินทางไปพบกับมิสเจย์ และ มิสเตอร์เจย์ที่ ฮอลลีวู้ด และ ไฮท์แลนด์ เซ็นเตอร์ สาวๆจะได้เดินแบบในชุดของ ไดแอน วอน เฟิสเทนเบิร์ก แต่จะได้เดินบนเวทีสูงเท่าตึก 4 ชั้น และ เวทีจะอยู่กลางอากาศ และพวกเธอจะต้องแต่งหน้า-ทำผมกันเองด้วย เคย์ซี่ มีปัญหาในการมองระยะทางสิ้นสุดของรัยเวย์ เนื่องจากเธอสายตาสั้น แต่เธอก็ยังสามารถทำได้ดีในการเดิน ในขณะที่อนามาเรีย เป็นคนเดียวที่ลื่นล้มขณะเดินกลับมา
การถ่ายภาพในสัปดาห์นี้สาวๆได้เดินทางไปที่ สแมชบ็อกซ์ สตูดิโอ เพื่อถ่ายภาพด้วยการเพ้นท์ตัวเป็นถ้อยคำที่ทำร้ายพวกเธอในตอนเด็ก ไทร่าได้พา เดมี่ โลวาโต้ มาพบสาวๆเพื่อพูดคุยถึงเรื่องราวๆต่างที่เกี่ยวกับคำสบประมาทต่างๆ และไทร่าได้คิดคำที่เป็นด้านบวกของพวกเธอและให้เพ้นท์ลงบนตัวพวกเธอด้วย ซึ่งสาวๆได้ถ้อยคำต่างดังนี้
ในห้องตัดสิน ไดแอน วอน เฟิสเทนเบิร์ก เป็นแขกรับเชิญพิเศษ ภาพของ แอน, เคย์ล่า, เชลซี และ เล็กซี่ ได้รับคำชมเป็นอย่างมาก ในขณะที่เทอร์ร่า โพสท่าออกมาดูน่าอึดอัด และดูขายชุดชั้นใน มากกว่าคำพูดบนตัวของเธอ ทำให้เธอ ตกเป็นสองคนสุดท้ายกับอนามาเรีย ที่มีใบหน้าที่สวยมาก แต่กรรมการรู้สึกว่าเธอผอมเกินไปในโลกของแฟชั่น และ ทัศนคติของเธอเป็นความเชื่อที่ผิด ซึ่งอาจจะทำให้สาวๆคนอื่นทำตามได้ ทำให้เธอเป็นผู้ที่ถูกส่งกลับบ้านเป็นคนแรก
Patricia Field
ในสัปดาห์นี้ ไทร่าทำเซอร์ไพรส์ด้วยการเข้าไปพูดคุยกับสาวๆเรื่องการแปลงโฉมถึงในบ้าน ริอันน่า, แอน และเล็กซี่ ได้แกล้งสาวๆในบ้าน โดยการสร้างรายการเมคโอเวอร์ปลอมขึ้นมา ทำให้ในบ้านเกิดความแตกตื่นเป็นอย่างมาก ต่อมาเมื่อถึงเวลาเมคโอเวอร์สาวๆต้องกดดันเพิ่มมากขึ้น เนื่องจาก มิสเตอร์เจ ได้บอกกับสาวๆว่า จะต้องมีคนที่ถูกคัดออก 1 คนโดยเลือกจากคนที่ถ่ายภาพเมคโอเวอร์ได้แย่ที่สุด ลิซได้ถูกต่อว่าเนื่องจากเธอไม่พอใจในลุคส์ใหม่ของเธอ ในขณะที่ เล็กซี่, ซาร่าและเทอร์ร่าต้องพยายามอย่างหนักในการถ่ายภาพ แต่เทอร์ร่า กลายเป็นคนที่ทำได้แย่ที่สุด เธอจึงต้องเป็นคนกลับบ้าน นั่นทำให้ คริส น้องสาวเธอเสียใจเป็นอย่างมาก
ในห้องตัดสิน แพทรีเซีย ฟิล์ด เป็นแขกรับเชิญพิเศษ ภาพของ แอน, เคย์ล่า, เชลซี, คริส และริอันน่า สร้างความประทับใจให้กับคณะกรรมการเป็นอย่างมาก ในขณะที่สาวๆที่เหลือทั้งหมดต่างทำออกมาได้แย่ กรรมการทุกคนเห็นตรงกันว่าภาพของแอน เป็นภาพที่สวยที่สุด ทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกอีกครั้ง และถึงแม้จะมีศักยภาพในการเป็นนางแบบ แต่ซาร่า กับ เล็กซี่ ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจากพวกเธอทั้งคู่ไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ให้สื่อออกมาในภาพได้ สุดท้ายกรรมการคิดว่า ภาพถ่ายของ ซาร่า ออกมาดูเป็นนักเต้นระบำหน้าท้องมากกว่า ความเป็นนางแบบ และนั่นทำให้เธอเป็นผู้ที่ต้องถูกส่งกลับบ้าน
Matthew Rolston
ในสัปดาห์นี้ สาวๆที่เหลือต้องไปถ่ายภาพเพื่อแข่งขันชิงของรางวัลประจำสัปดาห์กันที่ สวนสนุก โดยมี มิส.เจ และ ไนเจล บาร์คเกอร์ เป็นกรรมการตัดสิน โดยสาวๆทั้งหมดจะต้องถ่ายภาพแสดงอารมณ์ ตามที่ไนเจลบอกขณะเล่น"รถไฟเหาะ" โดยผู้ชนะจะได้ถ่ายภาพกับไทร่า และได้ลงภาพที่หน้าเว็บไซต์ของไทร่าอีกด้วย และผู้ชนะก็คือลิซ โดยเธอได้เลือก เคย์ล่า และ คริส ไปถ่ายภาพร่วมกับเธอ หลังจากนั้นสาวๆในบ้านได้มีปากเสียงกับเคย์ซี่ และการทะเลาะกันนั้นทำให้เคย์ซี่ได้รู้ว่าสาวๆในบ้านคิดว่าเธอเป็นคนเสแสร้ง
ในห้องตัดสิน ภาพของแอน,เคย์ซี่ และเอสเธอร์ ทำให้กรรมการประทับใจเป็นอย่างมาก กรรมการ ต่างลงความเห็นว่า ภาพของแอน ออกมาสวยงามที่สุด ทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่ 3 ในขณที่ ริอันน่า ถ่ายภาพออกมามีแสดงออกทางสีหน้าแค่แบบเดียว ตลอดทั้งการถ่ายภาพ กับลิซ ซึ่งมีข้ออ้าง และข้อแก้ตัวตลอดเวลา ทำให้เธอทั้งคู่ ต้องตกเป็นสองคนสุดท้าย สุดท้าย ลิซซึ่ง ชนะการแข่งขัน ได้ช่วยเธอไว้ ทำให้ริอันน่า ต้องเป็นคนที่ถูกส่งกลับบ้าน
Karolina Kurkova
ในสัปดาห์นี้ มิสเจย์.อเล็กซานเดอร์ ได้พาสาวๆมายัง อุโมงค์ ในเมือง ลอสแอนเจลิส ที่ซึ่งพวกเธอจะต้อง เดินแบบ บนรันเวย์ สายพาน โดยสวมเสื้อผ้าที่ออกแบบโดย เฮิร์ฟ เลเกอร์ ในขณะที่สาวๆหลายคนต่างสะดุดล้มระหว่างเดิน แต่ เล็กซี่และเคย์ซี่ เป็นผู้ที่สามารถเดินได้ดีที่สุด แต่เคย์ซี่เป็นผู้ชนะ และได้รับเครื่องเพชรจาก ลิซ่า ฟรีด เป็นของรางวัล นั่นทำให้เล็กซี่ค่อนข้างผิดหวัง เมื่อกลับไปถึงบ้านพัก เล็กซี่ได้โต้เถียงกับเคย์ซี่ เรื่องความไม่รับผิดชอบ ในการทำความสะอาด และความอวดรู้ของเธอ ทำให้ลิซได้เข้ามาช่วยเล็กซี่เถียงกับเคย์ซี่ด้วย เนื่องจากเธอเองก็เบื่อเคย์ซี่เช่นเดียวกัน
ต่อมา อังเดรได้มาเข้ามาหาสาวๆในบ้าน พร้อมกับ แคโรไลน่า เคอร์โคว่า ที่มาพูดคุยเกี่ยวกับ การกินอาหารเพื่อสุขภาพ สำหรับการถ่ายภาพสัปดาห์นี้ สาวๆจะต้องโพสท่ากับนักมวยปล้ำ จาก ลูช่า วา วูม ที่มีรูปแบบมาจาก หน้ากาก นักมวยปล้ำของเม็กซิกัน พร้อมช่างภาพ เอ็ดดี้ และมอช บราคร่า ในการการถ่ายภาพ เอสเธอร์,เคย์ล่า,เชลซี และคริส ต่างทำให้มิสเตอร์ เจย์ ประทับใจเป็นอย่างมาก ในขณะที่ สาวๆที่เหลือหลายคนทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะ เคนเดล, เล็กซี่, เคย์ซี่, เจน และแอน ซึ่งดูติดๆขัดๆเล็กน้อย
ในห้องตัดสิน แอน ต้องหลั่งน้ำตา เนื่องจากเธอคิดว่าทำได้ไม่ค่อยดีในการถ่ายภาพ แต่เธอก็ต้องประหลาดใจ เมื่อกรรมการรักภาพของเธอ เนื่องจากออกมาเป็น แฟชั่นชั้นสูงมาก เธอจึงถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกอีกครั้ง เจนถูกวิจารณ์ว่า ไม่จริงจังในการถ่ายภาพ และได้รูปภาพที่ออกมาแย่ ในขณะที่ภาพของเล็กซี่ โพสท์มากเกินไป ทำให้ออกมาดูแข็ง ไม่เป็นนางแบบ และบุคลิกของเธอถูกกลืนหายไป ถึงแม้ว่าตัวเธอจะมีบุคลิกที่สดใสก็ตาม ด้วยเหตุนี้ พวกเธอทั้งสองคน จึงตกเป็นสองคนสุดท้าย สุดท้าย กรรมการให้โอกาส เจน แก้ไขในเรื่องบุคลิกภาพของตัวเองให้แสดงออกมามากขึ้น นั่นทำให้ เล็กซี่ ต้องเป็นผู้ที่ต้องถูกคัดออก
Patrick Demarchelier
ในสัปดาห์นี้ สาวๆจะต้องแบ่งกลุ่ม เป็น 3 กลุ่ม กลุ่มละ 3คน เพื่อแข่งขันชิงของรางวัล กับ เครื่องสำอาง คัฟเวอร์เกิร์ล ในห้างวอลมาร์ท ซึ่งพวกเธอแต่ละกลุ่ม จะต้องนำเสนอให้ผู้ชมฟัง ทีละกลุ่ม และเคย์ซี่ ได้รับคะแนนเสียง จากผู้ชมมากที่สุด ในขณะที่ แอน ออกมาได้ต่ำสุด กลุ่มของเอสเธอร์, เคย์ซี่ และเคย์ล่า ทำยอดขาย โดยรวมได้ดีที่สุด จึงเป็นผู้ชนะ พวกเธอจะได้ชอปปิ้ง ในห้างวอลมาร์ทฟรี และเอสเธอร์ ซึงแต่งหน้าออกมาได้ดีที่สุด ได้รับรางวัลพิเศษ จาก วอลมาร์ท เป็นบัตรกำนัล มูลค่า 1,000 เหรียญ เป็นของรางวัลเพิ่มอีกด้วย
ต่อมา สาวๆได้เดินทางมายัง ถนน โรดิโอ ไดรฟ์ ที่เบเวอร์ลีย์ ฮิลล์ เพื่อถ่ายภาพ กับช่างภาพที่มีชื่อเสียงในตำนาน แพททริค เดมาร์เชลเลียร์ โดยสาวๆจะได้ถ่ายแบบกลุ่ม ขณะกำลังเดิน ร่วมกับนายแบบ, ถ่ายภาพเคลื่อนไหว และถ่ายภาพ บิวตี้ ช็อท โดยได้ สไตล์ลิสต์ชื่อดัง ลอริ โกลด์สติน มาดูแลเรื่องเสื้อผ้า ในการถ่ายภาพ เอสเธอร์, เคนเดล, เจน และแอน ต่างทำออกได้ประทับใจ มิสเตอร์เจย์ และไทร่า ในขณะที่ เคย์ซี่ ดูขาดการเชื่อมต่อกับคนอื่นในกลุ่ม และเคย์ล่า ซึ่งมีปัญหากับรองเท้าที่ขนาดเล็ก กว่าเท้าของเธอ
ในห้องตัดสิน แพทริค เดมาร์เชลเลียร์ ได้มาเป็นกรรมการ รับเชิญพิเศษ ภาพของแอน, เจน, เอสเธอร์ และเคนเดล ได้รับคำชมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะภาพของแอน ที่ออกมาสวยงาม ทั้ง 3 ช็อท ทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกอีกครั้ง ซึ่งเป็นครั้งที่ 5 (ซึ่งนั่นทำให้เธอเสมอกับ โจนนี่ จากฤดูกาลที่ 6 และ อันย่า จากฤดูกาลที่ 10) ในขณะที่ภาพของเคย์ล่า เคย์ซี่และเชลซี ออกมาไม่ค่อยดีนัก เคย์ล่าได้ตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจากเธอมีข้ออ้างในการถ่ายภาพว่ารองเท้าของเธอเล็กเกินไปจึงทำให้ภาพออกมาไม่ดี แต่สุดท้ายแล้ว เคย์ซี่ ซึ่งขาดความสดใสในรูปภาพ กลับทำให้ต้องเธอต้องเป็นผู้ที่ถูกส่งกลับบ้าน ถึงแม้ว่า กรรมการจะเห็นว่า เธอเดินแบบได้ดีรวมถึงมีบุคลิกภาพที่ดีกว่าก็ตาม และนั่นทำให้เธอฝันสลายอีกครั้ง
Francesco Carrozzini
สาวๆได้เดินทางไปยังพิพิธภัณฑ์แกรมมี่ใน ลอสแอนเจลิส ซึ่งนีล พอร์ทนาว ประธานและผู้จัดการใหญ่ของแกรมมี่จะทำการคัดเลือกสาวๆผู้โชคดีหนึ่งคนเป็น "แกรมมี่ เกิร์ล" และนั่นก็เป็นการแข่งขันประจำสัปดาห์ด้วย การแข่งขันของพวกเธอคือพวกเธอจะต้องจับคู่กันแล้วต้องสวมบทบาทเป็นสไตลิสต์เพื่อจัดเสื้อผ้าสำหรับไปงานแกรมมี่ อวอร์ดให้แก่กันและกัน แอน เลือกเสื้อผ้า ไซส์ใหญ่กว่าขนาดตัวของ เชลซี ทำให้เชลซีโกรธมาก ในขณะที่ เคนเดล เลือกชุด มาให้คริส เหมือนสำหรับไปเที่ยวไนท์คลับมากกว่า และเคย์ล่า ได้เลือกขัดต่อความต้องการ ของลิซ เนื่องจาก ลิซต้องการเป็นชุดลูกไม้ ประดับด้วยเลื่อม แต่เคย์ล่า เลือกเป็นชุดแนวเท่ มาให้เธอ ซึ่งทำให้ลิชเคืองมาก อย่างไรก็ตาม มิสเตอร์เจย์ ได้เลือกให้คู่ ของเคย์ล่า และ ลิซ เป็นผู้ชนะรางวัลครั้งนี้ แต่สาวผู้มีความสามารถพอที่จะเป็นแกรมมี่ เกิร์ลคือ เคย์ล่า ซึ่งนั่นทำให้ลิซผิดหวังเป็นอย่างมาก
ในการถ่ายภาพสัปดาห์นี้ สาวๆจะต้องรับบทบาทเป็นเหล่าดีไซน์เนอร์ที่มีชื่อเสียง ในวงการแฟชั่นจากทั่วโลก ซึ่งพวกเธอทั้งหมดจะต้องสวมบทบาทเป็นดีไซน์เนอร์ต่างๆดังนี้
ในการถ่ายภาพ ลิซ, แอน, เชลซี, คริส และ เคย์ล่าทำออกมาได้ดี โดยเฉพาะลิซ ซึ่ง มิสเตอร์ประทับใจมาก จนต้องเอ่ยปากชม ส่วนเอสเธอร์, เจน และเคนเดลทำออกมาได้ไม่ค่อยเท่าไหร่ดีนัก ในห้องตัดสินภาพของลิซทำให้กรรมการประทับใจมากที่สุด และทำให้เธอถูกเรียกชื่อเป็นคนแรกแทนที่ แอน จากสัปดาห์ก่อนๆ ตามมาด้วยเคย์ล่าซึ่งมีภาพที่ดีเช่นกัน เคนเดลและเอสเธอร์ ตกเป็นสองคนสุดท้าย เนื่องจากกรรมการคิดว่า เอสเธอร์ ไม่สามารถแสดงความเป็นผู้ชายให้ออกมาในภาพ ตามโจทย์ที่เธอได้รับ ในขณะที่เคนเดลถูกวิจารณ์ว่า ถ่ายภาพออกมาว่างเปล่า และดูน่าเบื่อ และถึงแม้ว่า กรรมการจะเห็นว่า เคนเดล มีลุคส์ที่ดูเป็นเอกลักษณ์ในวงการแฟชั่นมากกว่าเอสเธอร์ แต่ดูเหมือนว่า เธอยังขาดประสบการณ์อีกเยอะ เธอจึงต้องเป็นผู้ที่ถูกส่งกลับบ้าน
Zac Posen
ในสัปดาห์นี้ มิสเจ.อเล็กซานเดอร์ ได้เข้ามาเซอร์ไพรส์สาวๆถึงในบ้าน และได้พาดีไซน์เนอร์ แซค โพเซ่น เข้ามาด้วย เพื่อแจ้งให้สาวๆทราบว่า พวกเธอจะต้องสวมเสื้อผ้าคอลเลคชั่น ฤดูใบไม้ร่วง 2010 ของเขา เพื่อแข่งขันเดินแบบในสัปดาห์นี้ และสาวๆจะต้องถูกท้าทายอีกอย่าง ด้วยการต้องทำงานร่วมกับนางแบบมืออาชีพอีกด้วย ในที่สุดเชลซี ถูกเลือกให้เป็นผู้ชนะ เธอจะได้รับ เสื้อผ้า 5 ลุคส์ จากคอลเลคชั่นนี้ ไปเป็นของรางวัล