cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อินเบก
ประวัติ
อินเบกเป็นชาวอำเภอโปยเสีย (涪縣 ฝูเซี่ยน) เมืองจื่อถง (梓潼郡 จื่อถงจฺวิ้น) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของนครเหมี่ยนหยาง มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน เวลานั้นผู้คนจำนวนมากในมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) ชื่นชอบงานเขียนร่วมสมัยมากกว่าบทกวีโบราณซึ่งไม่คุ้นเคย อินเบกเดินทางไปตะวันออกไปยังมณฑลเกงจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลหูเป่ย์และมณฑลหูหนานในปัจจุบัน) ร่วมกับหลี่ เหริน (李仁) ซึ่งมาจากบ้านเกิดเดียวกันกับอินเบก เพื่อไปเรียนบทกวีโบราณจากสุมาเต๊กโชและซงต๋ง (宋忠 ซ่ง จง; รู้จักในอีกชื่อว่า ซ่ง จ้งจื่อ 宋仲子) อินเบกกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญคัมภีร์ของลัทธิขงจื๊อ และเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์ในคัมภีร์จั่วจฺว้าน (左傳) อินเบกเจริญรอยตามบัณฑิตรุ่นก่อนอย่างหลิว ซิน (劉歆) ผู้ใช้จั่วจฺว้าน ในการอธิบายขยายขวามคัมภีร์ชุนชิว และเจิ้ง จ้ง (鄭眾) กับเจี่ย ขุย (賈逵) ผู้เขียนอรรถาธิบายของจั่วจฺว้าน ผลงานของอินเบกได้รับความนิยมอย่างมากจนผู้อ่านไม่จำเป็นต้องอ้างไปถึงต้นฉบับหลังจากได้อ่านผลงานอรรถาธิบายของอินเบกแล้ว
ในปี ค.ศ. 214 หลังขุนศึกเล่าปี่ยึดครองมณฑลเอ๊กจิ๋วจากเล่าเจี้ยงผู้เป็นเจ้ามณฑล เล่าปี่ตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้ช่วยด้านการศึกษา (勸學從事 เชฺวี่ยนเสฺวฉงชื่อ) ในปี ค.ศ. 221 เล่าปี่สถาปนาตนเป็นจักรพรรดิและก่อตั้งรัฐจ๊กก๊ก หลังจากเล่าปี่ตั้งให้เล่าเสี้ยนพระโอรสเป็นรัชทายาท อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสารถีประจำองค์รัชทายาท (太子僕 ไท่จื่อผู) เป็นผู้สอนคัมภีร์จั่วจฺว้านและคัมภีร์ลัทธิขงจื๊อแก่เล่าเสี้ยน เล่าปี่สวรรคตในปี ค.ศ. 223 และเล่าเสี้ยนขึ้นสืบราชบัลลังก์ เล่าเสี้ยนแต่งตั้งให้อินเบกเป็นขุนนางผู้เสนอและทัดทาน (諫議大夫 เจี้ยนอี้ต้าฟู) ในราชสำนักจ๊กก๊ก ราวปี ค.ศ. 227 เมื่อจูกัดเหลียงอัครมหาเสนาบดีและผู้สำเร็จราชการแห่งจ๊กก๊กตั้งกองทัพรักษากาณ์อยู่ที่เมืองฮันต๋งเพื่อเตรียมสำหรับการทัพหลายครั้งต่อวุยก๊กที่เป็นรัฐอริของจ๊กก๊ก อินเบกได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางผู้ประกอบพิธีบวงสรวงประจำกองทัพ (軍祭酒 จฺวินจี้จิ่ว) ภายใต้จูกัดเหลียง ในปี ค.ศ. 234 หลังจูกัดเหลียงเสียชีวิต อินเบกกลับไปยังเซงโต๋นครหลวงของจ๊กก๊กและได้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาราชวัง (太中大夫 ไท่จงต้าฟู) ไม่มีการระบุแน่ชัดว่าอินเบกเสียชีวิตในปีใดวันใด หลังอินเบกเสียชีวิต อิ่น จง (尹宗) ขึ้นสืบทอดตำแหน่งและขึ้นเป็นบัณฑิต (博士 ปั๋วชื่อ) ประจำราชสำนักจ๊กก๊ก
นีล อาร์มสตรอง
เรือโท นีล ออลเดน อาร์มสตรอง (Neil Alden Armstrong; 5 สิงหาคม ค.ศ. 1930 — 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012) เป็นนักบินอวกาศชาวอเมริกัน และเป็นมนุษย์ที่ได้ชื่อว่าเหยียบพื้นผิวดวงจันทร์คนแรกของโลก
ประวัติ
นีล อาร์มสตรอง เกิดที่เมืองวาปาโคเนตา รัฐโอไฮโอ ชื่นชอบเรื่องการขับเครื่องบินมาตั้งแต่ยังเด็กๆ เรียนการขับเครื่องบินครั้งแรกเมื่อตอนอายุ 15 ปีแล้วได้รับใบอนุญาตนักบินเมื่อตอนอายุ 16 ปี และเป็นนักบินทดสอบให้กับองค์การนาซามาก่อน เขาได้รับคัดเลือกเป็นนักบินอวกาศเมื่อปี ค.ศ. 1962 และปฏิบัติภารกิจดหลายภารกิจในโครงการเจมินีและโครงการอะพอลโล และยังเคยเป็นนักบินในกองทัพสหรัฐ ปฏิบัติภารกิจ 78 ครั้งในสงครามเกาหลี
ในปี ค.ศ. 1969 เขาเป็นผู้บัญชาการของโครงการอะพอลโล 11 ซึ่งมีเป้าหมายนำยานไปจอดบนดวงจันทร์ โดยสมาชิกในทีมคือ เอ็ดวิน อัลดริน และไมเคิล คอลลินส์
เขากล่าวประโยคนี้เมื่อเหยียบลงบนพื้นผิวของดวงจันทร์
วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 อาร์มสตรองได้เสียชีวิตในซินซินนาติ รัฐโอไฮโอ ขณะอายุได้ 82 ปี เนื่องด้วยภาวะแทรกซ้อนภายหลังการผ่าตัดบายพาสหลอดเลือดหัวใจ บารัก โอบามา ประธานาธิบดีสหรัฐได้กล่าวยกย่องอาร์มสตรองว่าเป็น "บุรุษชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่เพียงแค่ในช่วงเวลาของเขาเท่านั้น แต่เป็นตลอดกาล" kin gay
การเยือนประเทศไทย
นีล อาร์มสตรอง เคยเดินทางมาเยือนประเทศไทย และ หนึ่งในสถานที่มาเยือนนั้นคือที่ โรงเรียนสิรินธร จังหวัดสุรินทร์ ในต้นฤดูฝน ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) มีนักเรียนชื่อ อรนุช ภาชื่น และ พรเพ็ญ เพียรชอบ และเพื่อนรวม 6 คน ได้เขียนจดหมายเป็นภาษาอังกฤษส่งไปยังนีล อาร์มสตรอง ซึ่งแปลความเป็นภาษาไทยได้ว่า "เราต้องการรู้เรื่องราวเกี่ยวกับอะพอลโล 11 และคิดว่านักบินอวกาศจะเป็นผู้สามารถเล่าให้เราฟังได้มากที่สุดและดีที่สุด" ในที่สุดก็ประสบผลสำเร็จ หลังการประสานงาน เมื่อสำนักงานข่าวสารอเมริกัน ก็บรรจุโรงเรียนสิรินธร จังหวัดสุรินทร์ ไว้ในรายการเยือนประเทศไทยอีกจุดหนึ่งด้วย โดยในเดือนกรกฎาคม ปี 1969 (พ.ศ. 2512) นีล อาร์มสตรอง กลับจากดวงจันทร์ไม่นาน ก็ได้มายืนถ่ายรูปกับครูและนักเรียน ณ โรงเรียนประจำจังหวัดในภาคอีสาน นามว่า "ร.ร.สิรินธร จ.สุรินทร์"
ในการเดินทางมายังประเทศไทยอย่างเป็นทางการนั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 พระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นที่เชิดชูยิ่งช้างเผือก ชั้น ตริตราภรณ์ช้างเผือก ให้แก่เขาด้วย
ยาแน็ส ยานชา
อีวัน ยานชา (Ivan Janša; เกิดเมื่อ 17 กันยายน ค.ศ. 1958) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ยาแน็ส ยานชา (Janez Janša) เป็นนักการเมืองชาวสโลวีเนียซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสโลวีเนียตั้งแต่ปี ค.ศ. 2004–2008 และ ค.ศ. 2012–2013 และปัจจุบันตั้งแต่เดือนมีนาคม ค.ศ. 2020
เซดริก อเล็กซานเดอร์
เซเดริก จอห์นสัน (Cederick Johnson) เกิด 16 สิงหาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่เซ็นสัญญากับWWEภายใต้ชื่อ เซดริก อเล็กซานเดอร์ (Cedric Alexander) เป็นแชมป์ครุยเซอร์เวท WWE เขาเคยเป็นที่รู้จักในสมาคมริงออฟออเนอร์(ROH) ตั้งแต่ปี 2011 ถึง 2016
เกาะมุก
เกาะมุก บ้างเขียนว่า เกาะมุกต์ ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหม ในท้องที่ตำบลเกาะลิบง อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง เป็นเกาะที่มีความใหญ่เป็นอันดับ 3 ของจังหวัดตรัง มีความยาวของเกาะในแนวเหนือใต้ ประมาณ 4.15 กิโลเมตร ความกว้างในแนวตะวันออกตะวันตก ประมาณ 3.8 กิโลเมตร มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 7.7 ตารางกิโลเมตร มีหมู่บ้าน 1 หมู่บ้าน คือ บ้านเกาะมุก ซึ่งได้กันแนวเขตออกจากพื้นที่อุทยานแห่งชาติ ร้อยละ 80 ของพื้นที่ทั้งหมด ภูเขามีจุดสูงสุดประมาณ 300 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง โดยวางตัวในแนวเหนือใต้ มีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 1500 คน เป็นมุสลิมประมาณร้อยละ 80 อาชีพหลักของคนบนเกาะ ได้แก่ ประมงพื้นบ้าน โดยเฉพาะลอบหมึก ที่เกาะมุกยังมีการดำหาหอยมุกกันบ้าง
เกาะมุกมีถ้ำมรกต (Morakot Cave) อยู่ทางทิศตะวันตกของเกาะ เป็นถ้ำที่มีโพรงถ้ำเล็ก ๆ ที่จะเข้าไปได้ก็ต้องรอช่วงน้ำลดเท่านั้น เมื่อเข้าไปในถ้ำราว 80 เมตร จะถึงปากถ้ำอีกด้าน ซึ่งมีหาดทรายขาวท่ามกลางหน้าผาสูงชัน เหตุที่ชื่อว่าถ้ำมรกตเพราะน้ำทะเลในถ้ำกระทบกับแสงจากภายนอกทำให้มองเห็นเป็นสีมรกต
ไชน์โพสต์
ไชน์โพสต์ เป็นโครงการสื่อผสมแนวไอดอลญี่ปุ่น สร้างโดยบริษัทโคนามิดิจิตัลเอ็นเทอร์เทนเมนต์และสเตรทเอจ ประกอบด้วยซีรีส์ไลต์โนเวลเขียนเรื่องโดยรากูดะและวาดภาพประกอบโดยบูริกิชื่อเรื่องว่า ''ไชน์โพสต์: เน ชิตเตตะ? วาตาชิ โอะ เซ็ตไต ไอดอล นิ ซูรุ ทาเมะ โนะ, โกคุ ฟุตสึ เดะ อาตาริมาเอะ นะ, โตะ บิกกิริ โนะ มาโฮ'' เริ่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ ASCII Media Works เป็นหนังสือในเครือเด็งเงกิบุงโกะในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2564 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 2 ซีรีส์มังงะวาดภาพโดยมากิโกะ คาวาเซมิตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกอไลฟ์รายเดือน นิตยสารมังงะแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์เมเดียแฟกทอรีตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2565 วิดีโอเกมโดยอากิฮิโระ อิชิฮาระจะพัฒนาโดยโคนามิดิจิตัลเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์สร้างโดยสตูดิโอไค ออกอากาศตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงตุลาคม พ.ศ. 2565
ไลต์โนเวล
โครงการสื่อผสม ไชน์โพสต์ เริ่มต้นด้วยซีรีส์ไลต์โนเวล เขียนเรื่องโดยรากูดะ และวาดภาพประกอบโดยบูริกิ ซีรีส์ไลต์โนเวลมืชื่อเรื่องว่า ''ไชน์โพสต์: เน ชิตเตตะ? วาตาชิ โอะ เซ็ตไต ไอดอล นิ ซูรุ ทาเมะ โนะ, โกคุ ฟุตสึ เดะ อาตาริมาเอะ นะ, โตะ บิกกิริ โนะ มาโฮ'' เริ่มตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ ASCII Media Works เป็นหนังสือในเครือเด็งเงกิบุงโกะ วางจำหน่ายเล่มแรกในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2564 วางจำหน่ายเล่มที่ 3 เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2565
มังงะ
ซีรีส์มังงะ วาดภาพโดยมากิโกะ คาวาเซมิ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสารคอมิกอไลฟ์รายเดือนของสำนักพิมพ์เมเดียแฟกทอรีในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2565 มังงะได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง)
อนิเมะ
ซีรีส์อนิเมะประกาศสร้างในวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยสตูดิโอไค กำกับโดยเค โออิกาวะ จัดองค์ประกอบซีรีส์โดย SPP เขียนบทโดยทัตซึโตะ ฮิกูจิ และรากูดะ (นักเขียนผู้เขียนซีรีส์ไลต์โนเวล) ออกแบบตัวละครโดยโยชิฮิโระ นางาตะ ผลิตดนตรีโดยโยเฮ คิซาระ เรียบเรียงดนตรีโดยยาซูโนริ นิชิกิและสึบาซะ อิโตะ ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 13 กรกฎาคม ถึงวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ทางผังรายการ AnichU ของช่อง NTV, ช่อง BS NTV และช่อง AT-X
ปาณิชดา แสงสุวรรณ
ปาณิชดา แสงสุวรรณ (เกิด 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น แจมมี่ เป็นนักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 มีผลงานแสดงละครอย่างเรื่อง สุสานคนเป็น, เพลิงพระนาง, รอยอาฆาต, ทางเสือผ่าน
ประวัติ
ปาณิชดา แสงสุวรรณ เป็นนักแสดงชาวไทยจากช่อง 7 เอชดี เกิดวันศุกร์ที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2537 ที่อำเภอหนองหญ้าไซ จังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ เริ่มงานในวงการบันเทิงจากการสมัครดรีมสตาร์เซิร์ช 2011 ปี พ.ศ. 2554 ผ่านเข้ารอบสุดท้าย ซึ่งมี จีรนันท์ มะโนแจ่ม และ นวพล ภูวดล เป็นเจ้าของและจัดการประกวด ปัจจุบันเซ็นสัญญาเป็นนักแสดงของสปีดวัน และ ช่อง 7 จากนั้นได้มีโอกาสไปแคสติ้งงานกับทางช่อง 7 และ มีผลงานเรื่องแรกจากละครเรื่อง สุสานคนเป็น จากนั้นแสดงละครช่วงเย็นทางช่อง 7 เรื่อง หลานสาวนิรนาม
ลิหงี
ประวัติ
บ้านเกิดของลิหงีคือเมืองลำหยง (南陽郡 หนานหยางจฺวิ้น) ซึ่งอยู่บริเวณนครหนานหยาง มณฑลเหอหนานในปัจจุบัน บิดาของลิหงีคือลฺหวี่ ฉาง (呂常) ได้คุ้มกันเล่าเอี๋ยนไปยังมณฑลเอ๊กจิ๋ว (ครอบคลุมพื้นที่ของมณฑลเสฉวนและนครฉงชิ่งในปัจจุบัน) เมื่อราวปี ค.ศ. 188 เมื่อเล่าเอี๋ยนได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนักของราชวงศ์ฮั่นตะวันออกให้เป็นเจ้ามณฑลเอ๊กจิ๋ว หลังสำเร็จภารกิจ ลฺหลี่ ฉางไม่สามารถกลับไปเมืองลำหยงบ้านเกิดได้เพราะถนนถูกขวางกั้น จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการคงอยู่ในมณฑลเอ๊กจิ๋วต่อไปและปักหลักอยู่ที่นั่น ลิหงีจึงน่าจะเกิดในมณฑลเอ๊กจิ๋ว
ในนิยาย สามก๊ก
ในนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊กในศตวรรษที่ 14 ชื่อของลิหงีเขียนด้วยตัวอักษรจีนว่า 呂義 (อักษรจีนตัวเต็ม) / 吕义 (อักษรจีนตัวย่อ)
บรรณานุกรม
251
โมนยวา
โมนยวา (မုံရွာ, ) เป็นเมืองหลักของภาคซะไกง์ ประเทศพม่า อยู่ห่างจากเมืองมัณฑะเลย์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 136 กิโลเมตร
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2018-19
วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก 2018-19 หรือ วอลเลย์บอลชายไทยแลนด์ลีก ฤดูกาล 2562 (เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ซีพี วอลเลย์บอลไทยแลนด์ลีก ตามชื่อของผู้สนับสนุนหลัก) โดยครั้งนี้จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 14 ของการแข่งขัน ซึ่งมีทีมเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยกำหนดเริ่มเปิดฤดูกาลทำการแข่งขันพร้อมกันในวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2561
สโมสรที่เข้าร่วมแข่งขัน
ในฤดูกาลนี้มีทีมที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมด 8 ทีม โดยมี 2 ทีมที่ได้รับการเลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ซึ่งมาแทนที่ 2 อันดับสุดท้ายของฤดูกาล 2017-18 ที่หมดสิทธิ์แข่งขันในไทยแลนด์ลีก
สโมสรขอนแก่น วีซี และเกษตรศาสตร์ เมื่อจบฤดูกาล 2017-18 อยู่ในสองอันดับสุดท้ายของตาราง จึงหมดสิทธิ์แข่งขันต่อในไทยแลนด์ลีก โดยที่มีสโมสรไดมอนด์ ฟู้ด สระบุรี และขอนแก่น วีซี 2 ทีมที่ได้เลื่อนชั้นจากวอลเลย์บอลโปรชาเลนจ์ ขึ้นมาลงเล่นในฤดูกาลนี้
แอนนิเวอร์ซารี
"Anniversary" เป็นซิงเกิลของวงดนตรีเพลย์กราวด์ ประพันธ์เนื้อร้องโดย - แต่งทำนองโดย โตน โซฟา และเรียบเรียงโดย เพลย์กราวด์ ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555
เพลงนี้มอบให้เป็นของขวัญแด่ทุกคนสำหรับการครบรอบ 10 ปีของ Playground เพื่อแทนคำขอบคุณ ที่อยู่เป็นเพื่อนกันมา ในสนามเด็กเล่นแห่งนี้ จนถึงวันนี้ เราอยากจะบอกกับทุกคนว่า 10 ปีที่ผ่านมา มิวสิกวีดิโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2556
การตอบรับ
เพลง "Anniversary" ได้อันดับ 10 จากการจัดอันดับของเว็บไซต์จีเมมเบอร์ ในชาร์ตของ จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จีเมมเบอร์ มิวสิก ซองชาร์ตท็อป 100 ประจำวันที่ 18-24 พฤศจืกายน พ.ศ. 2555
นีลูฟัร ราฮ์มานี
ประวัติ
นีลูฟัรเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1992 ในอัฟกานิสถาน เธอใฝ่ฝันที่จะเป็นนักบินมาตั้งแต่ยังเยาว์ ด้วยเหตุนี้เธอจึงมุ่งมั่นในการเรียนภาษาอังกฤษค่อนปีเพื่อศึกษาต่อในโรงเรียนการบิน เธอเข้าอบรมเป็นทหารอากาศอัฟกานิสถานตั้งแต่ปี ค.ศ. 2010 และสำเร็จการศึกษาในสองปีต่อมามียศเป็นร้อยตรีหญิง
นักบินเฮลิคอปเตอร์หญิงสองคนที่เคยทำงานกับบิดาช่วงยุคโซเวียตเรืองอำนาจเป็นแรงบันดาลใจในการเป็นนักบินของเธอ นีลูฟัรบินเดี่ยวครั้งแรกด้วยเครื่องเซสนา 182 และเมื่อไม่นานมานี้เธอขึ้นบินเครื่องซี-208 ซึ่งเป็นเครื่องบินขนส่งของทหาร ตามธรรมเนียมแล้วจะห้ามมิให้สตรีเพศขนส่งศพหรือทหารผู้บาดเจ็บแต่เธอขืนคำสั่ง เนื่องจากเธอพบเพื่อนทหารจำนวนหนึ่งที่บาดเจ็บจากภารกิจภาคพื้นดิน จึงตัดสินใจขึ้นบินและส่งทหารกลุ่มนั้นเข้าโรงพยาบาล เธอรายงานการกระทำของตนต่อผู้บังคับบัญชา แต่เมื่อผู้บังคับบัญชาฟังดังนั้นก็มิได้ลงโทษเธอแต่ประการใด
ความสำเร็จและความจำเริญในหน้าที่การงานของเธอเป็นที่แพร่หลายแต่ไม่ต้องใจของกลุ่มฏอลิบาน ทำให้ครอบครัวและเครือญาติถูกคุกคามจากฏอลิบานจนต้องย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง กระนั้นเธอยังมุ่งมั่นที่จะเป็นนักบินเครื่องซี-130 ซึ่งเป็นเครื่องบินที่ใหญ่กว่าเดิม และยังหวังใจว่าจะเป็นครูนักบินผู้สร้างแรงบันดาลใจแก่สตรีคนอื่น ๆ
โรงเรียนแม่
โรงเรียนแม่ (alma mater) เป็นคำอุปมาซึ่งหมายถึงมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนที่ผู้ใดผู้หนึ่งเคยศึกษา โดยคำว่า alma mater ในภาษาละตินมีความหมายโดยตรงว่า "แม่ผู้ซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดู" ซึ่งมาจากความเชื่อที่ว่าโรงเรียนเป็นแหล่งเลี้ยงดูสติปัญญาและวิชาความรู้ให้แก่นักเรียนหรือนักศึกษา
มหาวิทยาลัยเก่าแก่หลายแห่งในทวีปยุโรปมักจะนำคำว่า alma mater ไปใช้เป็นคำนำหน้าชื่อทางการหรือในคติพจน์ของมหาวิทยาลัยในภาษาละติน ตัวอย่างเช่น มหาวิทยาลัยโบโลญญา มีคติพจน์ในภาษาละตินว่า Alma Mater Studiorum
แอล. เอส. โลว์รี
'''ลอว์เรนซ์ สตีเฟน "แอล. เอส." โลว์รี' (Laurence Stephen "L.S." Lowry; 1 พฤศจิกายน 1887 – 23 กุมภาพันธ์ 1976) เป็นจิตรกรภาพวาดชาวอังกฤษ โลว์รีมีชื่อเสียงมากในด้านการวาดภาพฉากชีวิตในนิคมอุตสาหกรรม (industrial districts) ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอังกฤษ (North West England) ในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 เขาพัฒนาลักษณะเด่นของการวาดภาพ รวมถึงการวาดภาพภูมิทัศน์ของชาวเมืองด้วยรูปทรงของมนุษย์ที่มักจะมีลักษณะแบบ “มนุษย์ก้านไม้ขีด” เขาวาดภาพที่ดูลึกลับน่าพิศวงของเมืองที่ถูกทิ้งร้าง, ภาพเหมือนบุคคลที่ดูเศร้าสร้อย รวมทั้งภาพที่ไม่ได้เผยแพร่อย่าง “Marionette”'' ซึ่งถูกค้นพบหลังจากที่เขาเสียชีวิตไปแล้ว
เมื่อพิจารณาจากการที่เขาใช้ลักษณะของตัวแบบที่แปลกตา กระทั่งขาดการแสดงสภาพอากาศในภาพภูมิทัศน์ส่วนใหญ่ของเขาแล้วนั้น บางครั้งเขาก็แสดงคุณลักษณะเฉพาะที่ไร้เดียงสา (naïve) ของ “จิตรกรวันอาทิตย์ (Sunday Painter)” แม้นี่จะไม่ใช่สถานะที่แกลเลอรี่จัดการนิทรรศการผลงานเก่าของเขาก็ตาม
งานศิลปะจำนวนมากของโลว์รีนั้นถูกจัดแสดงอย่างถาวรใน the Lowry ซึ่งเป็นอาร์ตแกลเลอรี่ที่สร้าง ณ Salford Quays โดยมีจุดประสงค์ที่จะตั้งชื่อตามเขา โลว์รีนั้นปฏิเสธ British honours ถึงห้าครั้งในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ รวมทั้งปฏิเสธตำแหน่งอัศวิน (knighthood) ในปี 1968 ทำให้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นผู้ที่ปฏิเสธ British honours มากครั้งที่สุด
วันที่ 26 มิถุนายน 2013 เป็นวันเปิดนิทรรศการรวมผลงานของโลว์รีอย่างเป็นทางการ ณ Tate Britain ในกรุงลอนดอน ครั้งแรกที่ Tate และในปี 2014 นิทรรศการผลงานเดี่ยวของเขานอกสหราชอาณาจักร ถูกจัดขึ้นที่มณฑลหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน
วัยเด็ก
โลว์รีเกิดเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1887 เลขที่ 8 ถนน Barrett เมืองสเตรตฟอร์ด เทศมณฑลแลงคาเชอร์ เป็นการเกิดที่ยากลำบาก และเอลิซาเบ็ธ แม่ของเขานั้นหวังที่จะได้ลูกสาว ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดตั้งแต่ครั้งแรกที่มองเขา เธอแสดงออกชัดเจนว่าอิจฉาพี่สาวของเธอที่ชื่อแมรี ซึ่งมีลูกสาวแสนสวยถึงสามคน ต่างจากเธอที่มีลูกชายงุ่มง่ามคนหนึ่ง พ่อของโลว์รี, โรเบิร์ต เป็นเสมียนให้กับ the Jacob Earnshaw and Son Property Company เขาเป็นคนเงียบๆ และคิดถึงแต่ตัวเอง ซึ่งโลว์รีเคยอธิบายว่าเขาเหมือนกับ “ปลาเย็นๆ ลื่นๆ” และ “(เป็นผู้ชายประเภทที่) คิดว่าตนเองมีชีวิตเพื่อใช้ และพยายามให้ดีที่สุดที่จะผ่านมันไป”
หลังจากที่โลว์รีเกิด แม่ของเขาก็สุขภาพย่ำแย่ลงจนไม่สามารถไปสอนเปียโนได้อีก ตัวเธอมีพรสวรรค์และได้รับความเคารพด้วยความทะเยอทะยานที่จะขึ้นบนเวทีในฐานะนักเปียโนมืออาชีพ เธอเป็นผู้หญิง  โมโหร้าย มีอาการทางประสาท ซึ่งเกิดจากการมีพ่อที่เข้มงวด มีความคาดหวังและมาตรฐานสูง เหมือนกับเขา แม่ของโลว์รีควบคุมและไม่ยอมให้เกิดความผิดพลาดขึ้น เธอใช้อาการป่วยเป็นการดึงความสนใจและความเชื่อฟังของสามีซึ่งอ่อนโยนและรักใคร่ในตัวเธอ รวมทั้งใช้เพื่อปกครองลูกชายของเธอด้วย ในบทสัมภาษณ์ที่เกิดขึ้นต่อมาในชีวิตของโลว์รีแสดงให้เห็นว่าเขามีวัยเด็กที่โศกเศร้า เติบโตขึ้นในบรรยากาศที่กดดันของครอบครัว ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะไม่ได้พึงพอใจที่เขาเป็นศิลปิน แต่จำนวนหนังสือที่โลว์รีได้รับเป็นของขวัญคริสต์มาสจากพ่อแม่ของเขาก็เขียนมอบไว้ว่า “แด่โลว์รีที่รักของเรา” ที่โรงเรียน เขามีเพื่อนน้อยคน และไม่มีความโดดเด่นทางวิชาการ พ่อของโลว์รีเป็นที่รักของเขา แต่ในบันทึกนั้น ชายผู้นี้เป็นคนเงียบสงบ ความสบายใจของเขาคือการหายเข้าไปในเบื้องหลังของเรื่องราวด้วยการทำตัวสงบเสงี่ยม
เวลาส่วนมากในช่วงปีแรกๆ โลว์รีใช้ไปในแถบชานเมืองแมนเชสเตอร์ ส่วนหนึ่งของ Victoria Park, Rusholm แต่ในปี 1909 ช่วงที่เกิดภาวะกดดันทางเศรษฐกิจ ครอบครัวของโลว์รีย้ายไปสู่ 117 Station Road ในนิคมอุตสาหกรรม Pendlebury ภูมิทัศน์ของที่นี่ประกอบไปด้วยโรงงานทอผ้าและปล่องไฟของโรงงานอุตสาหกรรมที่มีจำนวนมากกว่าต้นไม้หลายเท่า โลว์รีหวนคิดถึงในภายหลัง “ในตอนแรก ผมเกลียดที่นั่น หลังจากนั้นหลายปี ผมเริ่มสนใจมันมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายผมกลับหลงใหลมัน…มีอยู่วันหนึ่ง ผมพลาดรถไฟจาก Pendlebury – (a place) ผมละเลยมันไปถึง 7 ปี --- และขณะที่ผมกำลังออกจากสถานีนั้น ก็ได้เห็นโรงสีของ the Acme Spinning Company… โครงโลหะสีดำขนาดใหญ่และแถวของช่องแสงสีเหลืองตั้งตรง ต้านทานกับความเศร้า ในขณะที่ความชื้นจู่โจมท้องฟ้ายามบ่าย โรงสีถูกปิดไปแล้ว… ผมเคยเห็นฉากนี้มาก่อน--- ฉากที่ผมเคยมองดูอยู่หลายต่อหลายครั้ง โดยไม่เคยมองเห็น--- ด้วยความปิติล้นเหลือ”
การศึกษา
หลังออกจากโรงเรียน โลว์รีเริ่มทำอาชีพรับจ้างให้กับบริษัท พอลล์ มอลล์ (Pall Mall) ก่อนจะกลายเป็นผู้เก็บค่าเช่าที่ เขามักใช้เวลาบางส่วนในช่วงพักรับประทานอาหารกลางวันที่ Buile Hill Park
โลว์รีได้เข้าเรียนวิชาศิลปะในชั้นเรียนส่วนบุคคลในสาขาศิลปะโบราณและการฝึกวาดภาพในช่วงเย็น ในปี 1905 เขาได้เข้าเรียนที่สถาบันศิลปะ Manchester ที่ซึ่งโลว์รีได้ศึกษางานของกลุ่มศิลปิน Impressionism จากฝรั่งเศส, Pierre Adolphe Valette โลว์รียกย่องสรรเสริญ Valette อย่างเต็มที่ในฐานะอาจารย์ สังเกตได้จาก “ผมไม่สามารถคาดหวังสูงเกินไป สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมาจากการที่ผมเข้ามาสู่เมืองสีซีดของ Adolph Valette ที่เต็มไปด้วยศิลปิน Impresionism ชาวฝรั่งเศส ตระหนักรู้ถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นใน Paris” ในปี 1915 โลว์รีเข้าศึกษาต่อที่ Salford Royal Technical College (ขณะนี้เปลี่ยนชื่อเป็น University of Salford) ที่ซึ่งเขาศึกษาต่อไปจนถึงปี 1925 และเป็นที่ซึ่งเขาพัฒนาความสนใจในภูมิทัศน์ทางอุตสาหกรรม และเริ่มต้นผลิตงานในรูปแบบของเขาเอง
ชีวิตส่วนตัว
ในปีต่อๆ มา เขาได้ใช้เวลาวันหยุดที่ Seaburn Hotel ที่ซันเดอร์แลนด์ ไปกับการวาดภาพทิวทัศน์ของทะเล อ่าวบริเวณใกล้เคียง และเหมืองแร่ เมื่อเขาไม่มีสมุดสเกตช์ภาพ โลว์รีจะวาดทิวทัศน์โดยใช้ดินสอหรือถ่านลงบนด้านหลังซองเอกสาร ผ้าเช็ดปากบนโต๊ะ หรือตั๋วฝากเสื้อคลุม และแสดงให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่นั่งอยู่กับครอบครัวดู สิ่งของเหล่านั้นปัจจุบันมีมูลค่าเป็นพันปอนด์ ผ้าเช็ดปากผืนนั้นสามารถหาดูได้ที่โรงแรม Sunderland Marriott Hotel (ซึ่งก่อนหน้าคือ Seaburn Hotel)
โลว์รีค่อนข้างเป็นคนลึกลับ เป็นคนที่สนุกกับเรื่องราวโดยไม่คำนึงว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ เพื่อนๆของเขาสังเกตว่า เรื่องราวของเขามีความโดดเด่นด้านอารมณ์ขันเกินกว่าที่จะเป็นความจริง และในหลายๆ ครั้งเขาเจตนาสร้างเรื่องโกหกโดยไตร่ตรองด้วยความรอบคอบ เรื่องราวของเขาเกี่ยวกับ "Ann" ไม่สอดคล้องกับความจริงและเขาสร้างตัวละครอื่นขึ้นมาเพื่อที่จะเล่านิทานของเขาต่อไป นาฬิกาหลายๆ เรือนในห้องนอนของเขานั้นถูกตั้งไว้ให้เป็นเวลาที่แตกต่างกัน เขาบอกกับบางคนว่าเหตุผลคือเขาไม่อยากรับรู้เวลาที่แท้จริง แต่กับบางคน เขาอ้างว่าเขาตั้งมันแบบนั้นเพื่อจะได้ไม่ได้ยินเสียงจากนาฬิกาที่ดังพร้อมๆ กัน
โลว์รีมีมิตรภาพที่ยาวนาน รวมทั้งมิตรภาพกับศิลปินที่มาจาก Salford ชื่อ Harold Riley และเขาสร้างมิตรภาพใหม่ๆ อยู่ตลอดในวัยหนุ่ม เขาได้ซื้อผลงานจากศิลปินหนุ่มที่เขาชื่นชม เช่น James Lawrence Isherwood ซึ่งเป็นเจ้าของงาน ผู้หญิงกับแมวดำ (Woman with Black Cat) และได้แขวนไว้บนผนังห้องทำงานของเขา เขายังคงไว้ซึ่งมิตรภาพอย่างต่อเนื่องกับศิลปินบางคนในกลุ่มนี้ โลว์รีเป็นเพื่อนสนิทกับศิลปิน Cumbrian อายุ 23 ปี ชื่อ Sheila Fell ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1955 เขาอธิบายไว้ว่า "เธอเป็นศิลปินที่วาดภาพภูมิทัศน์ได้ดีที่สุดของช่วงกลางศตวรรษที่ 20" เขาสนับสนุนอาชีพของเธอโดยการซื้อผลงานหลายชิ้น และยกให้พิพิธภัณฑ์ หลังจากนั้นศิลปินสาวได้อธิบายถึงตัวเขาว่า “เขาเป็นนักมนุษยนิยมที่ดี การจะเป็นนักมนุษยนิยมนั้น ต้องรักในตัวของมนุษย์ และการจะเป็นนักมนุษยนิยมที่ดีนั้น ต้องแยกจากห่างออกจากมนุษย์เสียบ้าง” และเพราะเขาไม่ได้แต่งงาน เธอจึงเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามาก แม้ว่าเขาจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิงหลายคนก็ตาม อย่างไรก็ดี เมื่อเขาอายุ 88 เขาได้ประกาศว่าตัวเขาไม่เคยมีผู้หญิงเลย
เพราะเขามีชื่อเสียงในช่วงปลาย 1950s เขาจึงเบื่อหน่ายที่จะถูกเข้าหาโดยคนแปลกหน้า และจะยิ่งไม่ชอบหากคนแปลกหน้าเหล่านั้นบุกมาถึงบ้าน อย่างไรก็ตามเขาสุภาพต่อเพื่อนบ้านในละแวกใกล้เคียงของ Mottram ที่เคารพในตัวเขาและความเป็นส่วนตัวของเขา เขาใช้รถสาธารณะเพื่อเดินทางในพื้นที่หลังจากการเกษียณ อนุสาวรีย์ของเขาที่สร้างจากเงินตั้งอยู่บริเวณเสาไฟจราจรในหมู่บ้าน
เนื่องจากความพยายามที่จะสร้างภาพว่าเขาเป็น “ผู้ชายง่ายๆ” และด้วยความผิดพลาด เขาไม่ได้ชอบศิลปะคลาสสิคยุคหลัง โลว์รีจึงเป็นที่รู้จักในกระแสหลักของศิลปะในศตวรรษที่ 20 ในการให้สัมภาษณ์กับ Mervyn Levy เขาแสดงความต้องการที่จะทำงานให้ René Magritte และ Lucian Freud แม้ว่าเขาจะยอมรับว่าเขาไม่เข้าใจงานของ Francis Bacon ก็ตาม ถึงแม้ว่าโลว์รีจะดูโดดเดี่ยวและรักชีวิตส่วนตัว เขาก็มีความสุขกับการร่วมชมการแข่งขันฟุตบอล และเป็นผู้สนับสนุนที่กระตือรือร้นของทีมแมนเชสเตอร์ซิตี (supporter)
การตายของบิดาและมารดา
พ่อของเขาเสียชีวิตในปี 1932 ทิ้งแม่ของเขาเอาไว้ แม่ผู้ซึ่งเป็นโรคประสาทและอารมณ์แปรปรวนก็ล้มหมอนนอนเสื่อ และพึ่งพาเขาที่เป็นลูกชายเพื่อการดูแล โลว์รีวาดภาพหลังจากที่แม่เขาเข้านอนแล้ว ในช่วงระหว่างสี่ทุ่มหรือตีสอง หรือขึ้นอยู่กับความเหนื่อยล้าของเขา เขาสามารถอยู่ต่อได้เป็นชั่วโมงๆ เพื่อต่อเติมรายละเอียดในรูปวาด ภาพวาดส่วนใหญ่ที่ถูกวาดขึ้นในช่วงนี้ล้วนแล้วแต่เป็นภาพการสาปแช่งตัวของเขาเอง (มักจะเรียกงานชุดนี้ว่า “Horrible Heads”) ซึ่งเป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงอิทธิพลของงาน Expressionism และอาจรวมไปถึงแรงบันดาลที่ได้ใจจากนิทรรศการงานของ van Gogh ณ Manchester Art Gallery ในปี 1931 ด้วย โลว์รีแสดงความเสียใจที่เขาได้รับเพียงการยอมรับเล็กๆ น้อยๆ ในฐานะศิลปิน จนกระทั่งปีที่แม่ของเขาเสียชีวิตลง และนั่นทำให้เธอไม่มีโอกาสที่จะร่วมยินดีในความสำเร็จของเขา จากช่วงกลางปี 1930 กระทั่งปี 1939 โลว์รีใช้เวลาพักผ่อนในช่วงวันหยุดปีละครั้งที่ Berwick-upon-Tweed หลังจากการปะทุขึ้นของสงคราม (war) โลว์รีทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครคอยระวังไฟ และกลายเป็นศิลปินสงคราม war artist อย่างเป็นทางการในปี 1943 ต่อมาในปี 1953 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นศิลปินอย่างเป็นทางการในงานพิธีราชาภิเษกของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ็ธที่สอง (Coronation of Queen Elizabeth II)
หลังการตายของแม่เขาในเดือนตุลาคม 1939 เขากลายเป็นคนสิ้นหวังและทำงานล่วงเวลาหนักขึ้น ละเลยการดูแลรักษาบ้านจนกระทั่งเจ้าของที่ดินทำการยึดคืนในปี 1948 เขาไม่ได้ขัดสนเงินทองในขณะนั้น จึงซื้อ “the Elms” ใน Mottram in Longdendale ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นว่าบ้านหลังนี้นั้นน่าเกลียดและไม่ได้สะดวกสบายเลย เขาก็ยังคงอาศัยอยู่จนกระทั่งเสียชีวิตในอีกร่วม 30 ปีหลังจากนั้น
ชีวิตหลังเกษียณ
โลว์รีเกษียณจากบริษัท พอลล์ มอลล์ พรอพเพอร์ตี้ในปี 1952 ในวันเกิดปีที่ 65 ของเขา เขากลายเป็นหัวหน้าพนักงานเก็บเงินแต่ก็ไม่ได้หยุดการเก็บค่าเช่า บริษัทเองก็สนับสนุนการการเป็นศิลปินของเขา และอนุญาตให้เขามีเวลาพักเพื่อจะไปจัดแสดงงานศิลปะ นอกเหนือจากเวลาลางานประจำปีของเขา Margery Thompson ได้พบเขาในขณะที่เธอยังเป็นนักเรียนอยู่ เขากลายมาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเธอ โลว์รีเข้าร่วมคอนเสิร์ตกับครอบครัวของ Margery Thompson และเพื่อนของเธอ ไปเยี่ยมบ้านเธอ และสร้างความบันเทิงให้แก่เธอที่บ้านที่ Pendlebury ของเขา ที่ซึ่งเขาถ่ายทอดความรู้ทางการวาดภาพให้กับเธอ
ในปี 1957 เด็กนักเรียนอายุ 13 ปี ชื่อ Carol Ann Lowry ได้เขียนจดหมายถึงเขาว่าแม่ของเธอได้ให้เธอมาขอคำแนะนำจากเขาเรื่องการเป็นศิลปิน เขาไปหาเธอที่บ้านที่ Heywood และกลายเป็นเพื่อนกับครอบครัวของเธอในที่สุด ความสัมพันธ์ของเขากับ Carol Ann Lowry ยาวนานตราบเท่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเขา
โลว์รีเล่นตลกล้อเลียนการเกษียณจากโลกศิลปะของเขาเอง โดยอ้างว่าเขาขาดความสนใจในการเปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์จึงเริ่มมุ่งเน้นไปที่กลุ่มคนหรือกลุ่มตัวละคร และจินตนาการถึงบทบาทที่แปลกประหลาดแทน ไม่มีใครทราบถึงผลงานชุดแนวอีโรติกของเขาที่ไม่เคยเปิดเผยจนกระทั่งเขาเสียชีวิตลง ในภาพวาดปรากฏตัวละครลึกลับชื่อ "Ann" ผู้ซึ่งปรากฏในภาพเหมือนบุคคลและภาพสเกตช์ที่เขาวาดขึ้นมาตลอดช่วงชีวิต ขณะที่เธอกำลังถูกจู่โจมเพื่อมีเพศสัมพันธ์ รวมทั้งขณะกำลังได้รับการทรมานให้ได้รับความอับอายอีกด้วย ชิ้นงานอีโรติกเหล่านี้ซึ่งบางครั้งอาจถูกเรียกว่า “the Mannequin Sketches” หรือ “Marionette Works” ถูกเก็บไว้ ณ the Lowry Centre และผู้เข้าชมสามารถขอเข้าชมได้
รางวัลและเกียรติยศ
โลว์รีได้รับรางวัลซึ่งแสดงถึงเกียรติยศคือศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต (Master of Arts Degree) จาก the University of Manchester ในปี 1945 และ Doctor of Letters ในปี 1961
ในเดือนเมษายน ปี 1955 โลว์รีได้รับเลือกให้เข้าร่วมเป็นสมาชิกภาคีของ the Royal Academy of Arts และในเดือนเมษายน ปี 1962 เขาก็ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกสมาคมราชบัณฑิตยสถานของสหราชอาณาจักรเต็มตัว (Royal Academician) เมื่อถึงปลายเดือนธันวาคมในปีเดียวกัน สถานะสมาชิกของเขาก็ถูกยกขึ้นเป็นนักวิชาการระดับอาวุโส ในขณะที่เขาอายุ 75 ปี
โลว์รีได้รับอิสระจากเมือง Salford ในปี 1965 ต่อมาในปี 1975 ก็ได้รับรางวัลทรงเกียรติ Doctor of Letters Degrees จาก the Universities of Salford และ Liverpool
ปี 1964 โลกศิลปะเฉลิมฉลองวันคล้ายวันเกิดอายุครบ 77 ปีของเขา ด้วยการจัดนิทรรศการแสดงงานศิลปะของโลว์รี ร่วมกับ 25 ศิลปินร่วมสมัยซึ่งได้ส่งผลงานเข้าร่วมที่ Monk’s Hall Museum, Eccles คณะออร์เคสตร้า The Halle (Hallé Orchestra) แสดงดนตรีเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา และนายกรัฐมนตรี Harold Wilson ได้นำภาพวาดของโลว์รี “The Pond” ไปใช้เป็นการ์ดอวยพรคริสต์มาสอย่างเป็นทางการ ภาพ Coming Out of School ของโลว์รีถูกนำไปทำเป็นสแตมป์ของนิกายชั้นสูงทางศาสนาคริสต์ ในชุดที่ออกโดยที่ทำการไปรษณีย์เพื่อยกย่องศิลปินที่ยิ่งใหญ่ของสหราชอาณาจักรในปี 1968
ลักษณะผลงาน
ในขั้นแรกนั้นโลว์รีเป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีในฐานะของศิลปินผู้วาดภาพภูมิทัศน์ของเมืองอุตสาหกรรมทางตอนเหนือของประเทศอังกฤษ ภาพของเขาแสดงให้เห็นถึงความเปล่าเปลี่ยวและความเหงาของชีวิตในเมืองหลวงที่ทันสมัย ลักษณะสถาปัตยกรรมของโลว์รีถูกวาดอย่างระมัดระวังให้มีสัดส่วนที่ดูมั่นคงแข็งแกร่ง แต่เรียบง่าย นอกจากนี้เอกลักษณ์ของโลว์รีอีกประการคือการวาดภาพคนให้มีลักษณะเรียบง่าย ไม่เน้นความเหมือนจริง ลักษณะคล้ายกับไม้ขีดไฟหรือตัวเลข (matchstick men) จากการทำงานของเขาทำให้เขาได้เดินเตร่ไปรอบๆ เมืองที่อาศัยอยู่กลายเป็นแรงบันดาลใจในการถ่ายทอดลักษณะบรรยากาศและอารมณ์ของผู้คนในเมือง โดยผลงานของเขามีกลิ่นอายของแนวคิดแบบ Expressionism โดยเฉพาะภาพวาดบุคคล เช่น Self Portrait (1925), HEAD OF A MAN (WITH RED EYES; 1938) เป็นต้น นอกจากนี้ภาพของเขายังสะท้อนให้เห็นถึงพลวัตของเมืองที่กำลังขับเคลื่อนไป กระทั่งในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โลว์รีก็ได้วาดภาพเกี่ยวกับความเสียหายภายหลังสงครามที่เกิดขึ้นกับเมืองที่เขาอาศัยอยู่ แม้มันจะไม่ใช่งานที่เขาสนใจมากนักก็ตาม ดังเช่นที่ปรากฏในภาพ BLITZED SITE (1942) เป็นต้น
ผลงานของโลว์รีไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนว่ามีแนวคิดร่วมกับการเคลื่อนไหวทางศิลปะแบบใดในคริสต์ศตวรรษที่ 20 แต่ลักษณะผลงานของเขาแสดงให้เห็นถึงกระแสนิยมทางศิลปะที่เปลี่ยนไป เช่น การใช้รูปทรงอย่างง่าย บ่งบอกเรื่องราวโดยไม่กังวลหรือสนใจถึงคุณค่าความงามในศิลปะแบบจารีต ภาพตัวบุคคลของเขาที่มีลักษณะเหมือนไม้ขีดไฟนั้นแสดงออกมาร่วมกับแนวคิดอื่นๆ ในการลดทอนรูปทรงที่ปรากฏแก่สายตาให้เป็นรูปทรงบาศก์ อย่างลัทธิ cubism เป็นต้น การใช้เฉดสีที่น้อยในผลงานแต่สามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้ บรรยายถึงความอึมครึมเงียบเหงาแต่วุ่นวายของเมืองอุตสาหกรรม ซึ่งลักษณะการใช้สีโมโนโทนเช่นนี้เป็นความนิยมที่กำลังเกิดขึ้นเช่นเดียวกันในช่วงเวลาดังกล่าว ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าโลว์รีได้พยายามสร้างผลงานที่มีแนวคิดคล้ายกับศิลปะแบบจารีต ในการเป็นสื่อสะท้อนภาพของสังคมในพื้นที่หนึ่ง แต่ด้วยเทคนิควิธีนั้นยึดโยงกับกระแสนิยมในศิลปะที่กำลังขับเคลื่อนไปภายใต้กรอบแนวคิดใหม่ๆ ในยุคสมัยที่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เปิดกว้างมากขึ้น ซึ่งปลุกเร้าอารมณ์สร้างสรรค์ให้กับศิลปินในยุคนั้นได้ริเริ่มสร้างลักษณะงานที่มีความเป็นเอกลักษณ์ โลว์รียืนหยัดสร้างผลงานท่ามกลางกระแสการเคลื่อนไหวเหล่านั้นโดยทำงานนอกเวลาในช่วงหลังเลิกงาน แม้เขาจะไม่ได้มีการวาดรูปแบบเหนือจินตนาการ หรือวาดภาพโดยใช้ความเร็วเป็นแกนหลัก แต่ผลงานของเขาก็ถือได้ว่าเป็นลักษณะที่สะท้อนให้เห็นถึงกระแสนิยมของศิลปะที่กำลังโหมกระหน่ำในยุคคริสต์ศตวรรษที่ 20 และแนวคิดศิลปะแบบจารีตที่กำลังอ่อนแรงลงทุกทีนั่นเอง
เทคนิคของผลงาน
ผลงานของโลว์รีมักเป็นภาพสเกตช์ หรือเป็นภาพวาด โดยภาพสเกตช์ของเขามักเป็นการสเกตช์อย่างรวดเร็วด้วยดินสอหรือถ่านลงบนกระดาษที่สามารถหยิบฉวยได้ในขณะนั้น บางครั้งเขาเลยนำกระทั่ง       ซองจดหมายมาใช้ในการสเกตช์ ภาพวาดของเขามักประกอบไปด้วยสีพื้นฐาน ไม่มีความฉูดฉาดมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นสีปนเทา เขาเคยกล่าวไว้ว่า
"ผมเป็นคนที่เรียบง่าย และผมจะใช้วัสดุที่เรียบง่าย: งาช้าง, สีดำ, สีแดง, สีฟ้าปรัสเซียน, สีเหลืองสด สีเกล็ด, สีขาวกลาง และน้ำมันลินสีด นั่นคือทั้งหมดที่ผมเคยใช้ในภาพวาดของผม ผมชอบน้ำมัน"
ในการสร้างผลงานภาพสี โลว์รีจะใช้แปรงหลายๆ ขนาด นอกจากนี้ยังมีการใช้ด้ามแปรงหรือพู่กันในการขยี้เขียนลงบนภาพเพื่อให้เกิดความแตกต่างของพื้นผิว ในบางครั้งเขายังใช้นิ้วมือรวมทั้งเล็บของเขาใน การวาดภาพอีกด้วย
งานของ L.S. Lowry
งานของโลว์รีถูกถือครองอยู่ทั้งที่เป็นสาธารณะและโดยส่วนตัว คอลเลคชั่นที่ใหญ่ที่สุดถูกถือครองโดย Salford City Council และถูกจัดแสดงไว้ที่ The Lowry คอลเลคชั่นนี้มีงานกว่า 400 ชิ้น การตรวจสอบด้วยวิธี X-Ray เผยให้เห็นร่องรอยที่ถูกปกปิดอยู่ภายใต้ภาพวาดของเขา “ภาพร่างของ Ann”
Going to a Match งานอีกชุดที่อยู่ในความครอบครองของ the Professional Footballer’s Association (PFA) และถูกจัดแสดงชั่วคราว ณ the National Football Museum
The Tate Gallery ในลอนดอนเป็นเจ้าของผลงาน 23 ชิ้น
The City of Southhampton ครอบครองงาน The Floating Bridge, The Canal Bridge และ An Industrial Town งานของเขาได้รับความสนใจจาก MOMA ใน New York
The Christchurch Art Gallery Te Puna o Waiwhetu ในเมือง Christchurch, New Zealand ครอบครองงานชื่อ Factory at Widnes (1956) ในคอลเลคชั่นของพวกเขา ภาพวาดนี้เป็นหนึ่งในทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของปี 1950s และเป็นชิ้นที่โดดเด่นในคอลเลคชั่นของงานศิลปะสมัยใหม่ในสหราชอาณาจักร
ในช่วงชีวิตของโลว์รี เขาสร้างภาพวาดราว 1,000 ภาพ และมากกว่า 8,000 ภาพ เป็นภาพเขียน (Drawing) ในบัญชีรายชื่อด้านล่างนี้เป็นบางส่วนของงานชิ้นที่ถือว่ามีความสำคัญอย่างยิ่ง
References
Notes
วัดเขาแก้ว (จังหวัดสุราษฎร์ธานี)
วัดเขาแก้ว เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลทุ่งกง อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี ปัจจุบันเจ้าอาวาสชื่อพระครูวิสุทธิวุฒิคุณ เนื้อที่ของวัดมีประมาณ 15 ไร่เศษ เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
วัดเขาแก้วประกาศตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2378 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2425 เดิมชื่อ วัดรัตนคีรี แต่ชาวบ้านทั่วไปนิยมเรียก "วัดเขาแก้ว" เป็นวัดโบราณ ตามหลักฐานโบราณคดีน่าจะมีมาแต่ปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา วัดนี้ได้รับการฟื้นฟูให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นอีกในปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเป็นแหล่งศึกษาวิชาตำรายาพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งของอำเภอกาญจนดิษฐ์ ใกล้วัดมีแหล่งน้ำสำคัญคือ น้ำเขาแก้ว หรือห้วยแก้ว ในสมัยโบราณถือเป็นแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ประกอบพิธีบรมราชาภิเษก วัดมีวิหารจตุคามซึ่งประดับตกแต่งด้วยองค์จตุคามรามเทพ กว่า 50 รุ่น กว่า 2 แสนองค์ ไว้ที่ผนังด้านในและด้านนอก
โบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ ประติมากรรมหลากหลายในบริเวณวัด ซากอิฐโบราณซึ่งน่าจะเป็นอุโบสถหลังเก่าที่รื้อทำลายไปแล้ว หมู่พระพุทธรูปศิลาทรายแดงเช่นเดียวกัน ใบเสมาเก่าบางส่วนก็ถูกทิ้งทำลายภายใน รอยพระพุทธบาทจำลองโลหะผสมสร้างเมื่อ พ.ศ 2490 อุโบสถมีพระประธาน ซึ่งเป็นพระพุทธรูปศิลาทรายแดง ฝีมือช่างพื้นเมืองซึ่งก็ถูกตกแต่งจนผิดไปจากลักษณะเดิม สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
เทพศาสตร์ซากาโมโต้
เทพศาสตร์ซากาโมโต้ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยนามิ ซาโนะ มังงะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับนักเรียนมัธยมปลายชื่อซากาโมโต้ ซึ่งมีชื่อเสียงในหมู่นักเรียนว่าเป็นคนที่ "เท่ที่สุด" มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์เซนชู ซีรีส์อนิเมะดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอดีนออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ. 2559
หม่อมดุษฎี บริพัตร ณ อยุธยา
หม่อมดุษฎี บริพัตร ณ อยุธยา (สกุลเดิม: ณ ถลาง; 14 ธันวาคม พ.ศ. 2467 – 5 กันยายน พ.ศ. 2558) เป็นนักเขียน, ครู, นักแปล และผู้แต่งเพลงสำหรับเด็กชาวไทย ทั้งเป็นผู้อำนวยการศูนย์ส่งเสริมศักยภาพเด็กปฐมวัย เธอเสกสมรสกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุขุมาภินันท์ และเป็นมารดาของหม่อมราชวงศ์สุขุมพันธุ์ บริพัตร อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร
หม่อมดุษฎี เป็นผู้ริเริ่มรณรงค์การใช้หนังสือภาพสำหรับเด็ก ทั้งยังเขียนคู่มือการสอนสำหรับครูปฐมวัย และหนังสืออ่านสำหรับเด็ก โดยมีลักษณะการเขียนแบบเล่นเสียงสัมผัส มีใช้คำที่มีเสียงขึ้นลง และใช้คำเก่าเพื่อให้เด็กเรียนรู้ รวมทั้งใช้ภาพประกอบที่สวยงามปลุกเร้าจินตนาการของผู้อ่าน
ชีวิตช่วนต้นและการศึกษา
หม่อมดุษฎีเกิดที่จังหวัดภูเก็ต เป็นธิดาของหลวงอิศเรศรักษา (ปลื้ม ณ ถลาง) กับดรุณ อิศเรศรักษา มารดามีอาชีพเป็นครู
สำเร็จการศึกษาระดับประถมศึกษาจากโรงเรียนปลูกปัญญา จังหวัดภูเก็ต, ระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย ระดับอุดมศึกษาปริญญาตรีอักษรศาสตร์ อ.บ. (เกียรตินิยม) และอนุปริญญา ครุศาสตร์ ป.ม. (เกียรตินิยม) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้รับทุนการศึกษาจากครุสภาให้ไปศึกษาต่อในสหรัฐอเมริกา จนสำเร็จการศึกษาปริญญาโท พัฒนาการเด็ก และอนุปริญญาการเลี้ยงเด็ก มหาวิทยาลัยมิลล์
หม่อมดุษฎีเคยเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย
หม่อมดุษฎี ตั้งโรงเรียนชื่อ โรงเรียนสมประสงค์ตั้งอยู่ในซอยเพชรบุรี 13 ในพื้นที่บ้านของท่าน ปัจจุบันไม่มีโรงเรียนนี้แล้ว
ชีวิตส่วนตัว
เธอเสกสมรสกับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุขุมาภินันท์ พระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต กับหม่อมสมพันธุ์ บริพัตร ณ อยุธยา เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2494 มีบุตร 2 คน คือ
ผลงาน
หม่อมดุษฎีมีผลงานการเขียน และแปลทั้งหมด 46 เล่ม เช่น
แซช เคิร์กฮอร์น
แซช เคิร์กฮอร์น (Zach Kirkhorn) (เกิดปี 1984/1985) เป็นผู้บริหารการเงินที่ทำงานในอุตสาหกรรมการผลิตยานยนต์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 เขาดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินของ Tesla, Inc.
การศึกษา
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2545 ถึง 2549 เคิร์กฮอร์นศึกษาทั้งเศรษฐศาสตร์ที่ The Wharton School และวิศวกรรมเครื่องกลและกลศาสตร์ประยุกต์ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Jerome Fisher ในการจัดการและเทคโนโลยี ในปี พ.ศ. 2556 เขาได้รับปริญญาโทบริหารธุรกิจจาก Harvard Business School
รายชื่อเทศกาลในประเทศลาว
เทศกาลในลาว
นิกกี้ ลี
ประวัติ
นิกกี้ลี หรือ ลีซึงฮี (อังกฤษ:Nikki Seung-hee Lee)เกิดในปี1970(ปัจจุบันอายุ 45 ปี) ประเทศเกาหลีใต้ เธอเป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านเล็กๆในประเทศเกาหลีใต้ ในเมืองคยองชางเธอได้มีโอกาสเรียนรู้วัฒนธรรมที่หลากหลายผ่านทางสื่อบันเทิง ทำให้เธอมีความฝันที่จะประกอบอาชีพในฐานะนักแสดงภาพยนตร์ในวัยเด็ก  พ่อแม่ของเธอได้ขัดขวางและไม่สนับสนุนเธอให้เข้าศึกษาในสถาบันเกี่ยวกับภาพยนตร์ แต่กลับสนับสนุนและส่งเสริมความสนใจของเธอในด้านการถ่ายภาพซึ่งต้อง ใช้ความพยายามและอุตสาหะอย่างมาก  ก่อนที่จะตัดสินใจศึกษาในด้านการสร้างภาพยนตร์ ซึ่งเป็นที่จุดเริ่มต้นของการเป็นศิลปินเกี่ยวกับงานภาพถ่ายที่โด่งดัง ในปัจจุบันเธอเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียง ซึ่งได้มีโอกาศจัดแสดงผลงานในหลายคอลเลคชั่นได้รับการจัดนิทรรศการหลายครั้งในสถาบันหรือพิพิธภัณฑ์ศิลปะมากมาย เช่น งานศิลปะร่วมสมัยนานาชาติในปี2000  พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยใน Los Angeles พิพิธภัณฑ์ Solomon R. Guggenheim ศูนย์นานาชาติเพื่อการถ่ายภาพ  Metropolitan Museum of Art ในนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา พิพิธภัณฑ์ศิลปะเอเชียในฟุกุโอกะ,ประเทศญี่ปุ่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์ สถาบันศิลปะร่วมสมัย,บอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา  และพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยถ่ายภาพ,ชิคาโก ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นต้น
การศึกษา
หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยในเกาหลีใต้ ที่ BFA Chung-Ang, College of Arts ในปี1993 เธอได้ย้ายไปอยู่นิวยอร์กในปี 1994 เพื่อศึกษาต่อที่ AAS Fashion Institute of Technology และตั้งชื่อตัวเองว่า นิกกี้ โดยมีแรงบันดาลใจจากชื่อนางแบบ Nikki   Taylor ในช่วงนั้นเธอทำงานเป็นผู้ช่วยช่างภาพแฟชั่นของ เดวิด เลอจาแปล (David LaChapelle) และได้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก สาขาการถ่ายภาพ ในปี 1999  ในขณะที่เรียนแฟชั่นและการถ่ายภาพเชิงพาณิชย์ เธอได้เห็นศิลปินฉีกขอบเขตของการถ่ายภาพเชิงพาณิชย์จากผลงานศิลปะของเธอเอง นั่นเป็นแรงบันดาลใจและเป็นแนวทางต่องานของเธอชิ้นแรก ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลายในงานจัดแสดงที่นิวยอร์ก
ผลงาน
งานของเธอส่วนใหญ่เป็นงานศิลปะร่วมสมัย ในส่วนของศิลปะการแสดงและภาพถ่ายเชิงสารคดีที่สะท้อนสังคม ความเป็นพื้นเมืองและเชื้อชาติของกลุ่มคน และรวมไปถึงความสัมพันธ์ของบุคคุลในสังคมในรูปแบบศิลปะ เอกลักษณ์ของงานส่วนใหญ่จะเป็นการนำตัวเธอเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของผลงาน และ เล่นกับทัศนคติและค่านิยมต่างๆในสังคม มักจะเป็นงานที่เกี่ยวข้องการตั้งคำถามกับตัวตนและพฤติกรรมของคนในสังคมยุคปัจจุบันที่เกิดขึ้น โดยเธอมีแนวคิดที่ว่าชีวิตเปรียบเสมืองการแสดงในบทบาทต่างๆ เมื่อเราอยู่ในแต่ละสังคม แต่ละบริบท ซึ่งเราต้องปรับเปลี่ยนไปตามบุคลิกภายนอก เช่น เสื่อผ้า และการแสดงออกต่างๆ
Projects series (1997–2001)
ผลงานชุดแรกของเธอ เกิดขึ้นในปี 1997-2001 เรียกว่า Project เป็นผลงานภาพถ่ายที่สร้างชื่อเสียงและความนิยมแก่เธอเป็นอย่างมาก ซึ่งเป็นภาพถ่ายของกลุ่มคนในสังคมกลุ่มต่างๆ โดยเธอได้สวมบทบาทเป็นนักถ่ายภาพชาวญี่ปุ่นผู้เก็บภาพกลุ่มคนในสังคมนิวยอร์ก ซึ่งเธอปรากฏในภาพรวมอยู่ด้วย โดยแต่งกายและทำตัวเธอเองเป็นส่วนหนึ่งของคนกลุ่มนั้นได้อย่างแนบเนียน เช่น กลุ่มผู้สูงอายุ ,เลสเบี้ยน,พวกฮิปฮอป,นักเรียนมัธยมชาวเกาหลี,พังค์ร็อค เป็นต้น นิกกี้ได้ออกไปเที่ยวและทำกิจกรรมกับกลุ่มสังคมที่ต่างๆกันเป็นเวลาหลายเดือน เก็บรายละเอียดและทำตัวเป็นส่วนหนึ่งในนั้น โดยการแต่งตัว,ท่าทาง,ลักษณะและสุดท้ายเธอก็ได้ปรากฏตัวในภาพถ่ายซึ่งเป็นผลงานของเธอในลักษณะที่เธอเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มคนเหล่านั้นมาตั้งแต่ต้น เป็นงานที่ทลายกำแพงของความจริงละสิ่งที่สร้างขึ้นผ่านภาพถ่ายที่ถูกจำลองสถานการณ์ ผลงานที่นิกกี้สร้างขึ้นครั้งนี้เป็นงานที่แสดงออกถึงความสนใจในสภาวะสังคมและความเป็นไปของผู้คน
Parts series (2002–2005)
ต่อมาในผลงานชุด Part ในปี 2002 – 2005 แม้ว่าจะไม่ได้บ้าบิ่นเหมือนชุด Project ที่ผ่านมา แต่ผลงานของเธอก็เกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์และสังคมเช่นกัน เมื่อเธอได้สร้างภาพถ่ายที่เธอเป็นผู้แสดง โดยเธอได้ถ่ายภาพตัวเองเป็นผู้หญิงกับผู้ชายและกำลังทำกิจกรรมหลายๆอย่างร่วมกัน ในต่างสถานะ โดยตัดในส่วนของผู้ชายออกให้เห็นเพียงบางส่วน เช่น แขน มือ หรือ บางภาพ โดยผลงานชุดนี้สื่อถึงความรู้สึกหรือการแสดงออกของผู้หญิงที่เปลี่ยนไปตามอิทธิพลและในแต่ละสถานะที่เป็นไปในสังคมตามแต่ละเรื่องราวที่แตกต่างกันไปในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นความ เศร้า อ้างว้าง เสียใจ สนุก หรือมีความสุข  ว่าเธอจะเป็นอย่างไรขณะที่เธอโสก เมื่อเธอแต่งงานแล้ว กำลังจะแต่งงาน หรือกำลังเดท เพื่อสะท้อนถึงตัวตนและความรู้สึกของผู้หญิงที่เป็นในผ่านอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายในความสัมพันธ์
Lee’s 2006 film, “A.K.A. Nikki S. Lee,”
ต่อมาเธอได้สร้างภาพยนตร์แนวสารคดี ชื่อว่า A.K.A Nikki S.Lee ซึ่งจัดแสดงใน MOMA New York ในปี 2006 ซึ่งเป็นงานที่นำเสนอตัวเธอได้อย่างชาญฉลาด โดยเธอได้แสดงเป็นสองตัวละครที่มีบุคลิกแตกต่างกันในนี้คือ  1.นักเรียนที่คร่ำเคร่ง  2.สาวสังคม โดยเรื่องราวเป็นไปในลักษณะที่ตัวละครแรก ได้ติดตามถ่ายทำชีวิตของตัวละครที่สอง ในงานดังกลาวผู้ชมจะได้เกิดการคิดและเห็นในแง่ของความเป็นตัวตนของเธอและมุมมองชีวิตผ่าน 2 ตัวละคร และได้วิเคราะห์ว่าส่วนไหนเป็นเธอจริงๆมากที่สุดผ่านการกระทำของตัวละครทั้ง 2 ในโลกสมมุติที่เธอสร้างขึ้น
Layers (2007)
หลังจากนั้นเธอยังมีผลงานศิลปะมากมายเช่น Layers ในปี 2007 ซึ่งเป็น self portrait ของเธอเองในลักษณะภาพขาวดำที่ซ้อนกันสองภาพทั้งพร่ามัวและชัดเจนในแบบที่แตกต่างกัน ซึ่งจัดแสดงในหลายสถานที่ เช่น มาดริด ประเทศสเปน,ปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นต้น และงานแสดงงานศิลปะของเธอตามสถานที่ต่างๆเช่น สถาบันศิลปะร่วมสมัย, บอสตัน  พิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยและการถ่ายภาพ ในชิคาโก และยังได้จัดแสดงและถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ต่างๆเช่น พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ ซานฟรานซิสโก,  Solomon R. Guggenheim Museum, นิวยอร์ก. เป็นต้น
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2008 New York States of Mind, Queens Museum of Art, New York/ USA (solo)
2008 Person of the Crowd: The Contemporary Art of Flanerie, Neuberger Museum of Art, Purchase, Ny, USA (group)
2008 Female Trouble, Pinakothek der Moderne, Munich, Germany (group)
2008 Mistaken Identities, University of Southern California (film)
2007 Projects and Parts, Gesellschaft für Aktuelle Kunst, Bremen
2007 Gesellschaft für Aktuelle Kunst, Bremen, Germany (solo)]
2007 Museum of Fine Arts, Houston (screening) (solo)
2007 Saint Louis Art Museum, Saint Louis, MO, USA (screening) (solo)
เหตุระเบิดในสตอกโฮล์ม พ.ศ. 2553
'''เหตุระเบิดในสต็อกโฮล์ม พ.ศ. 2553''' เกิดขึ้นในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2553 เมื่อระเบิดสองลูกเกิดระเบิดขึ้น ณ ใจกลางกรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ซึ่งส่งผลให้มือระเบิดเสียชีวิต และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกสองคน    ขณะที่คาร์ล บิลต์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสวีเดนและหน่วยความมั่นคงแห่งชาติสวีเดน (SÄPO) ได้เรียกเหตุระเบิดดังกล่าวว่าเป็นพฤติการณ์ก่อการร้าย
เทมัวร์ อับเดลวาฮับ อัล-อับดาลี พลเมืองสวีเดนที่เกิดในประเทศอิรัก เป็นผู้ต้องสงสัยว่าอาจเป็นมือระเบิด  บรรษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพนอร์เวย์ได้อธิบายว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเป็นการโจมตีฆ่าตัวตายครั้งแรกที่เกี่ยวข้องกับการก่อการร้ายอิสลามในกลุ่มนอร์ดิก ถึงแม้ว่าพลเมืองสวีเดนจะเคยก่อเหตุโจมตีฆ่าตัวตายมาแล้วในต่างประเทศ
เหตุระเบิด
เหตุระเบิดครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลา 16.48 น. ตามเวลายุโรปกลาง เมื่อเกิดเหตุรถยนต์ระเบิดขึ้นที่แยกโอลอฟ พาลเมส กาตา และถนนดร็อตนิงกาตัน ตามข้อมูลของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงพบว่า รถดังกล่าวมีขวดบรรจุก๊าซปิโตรเลียมเหลวหลายขวดซึ่งส่งผลให้เกิดการระเบิดขึ้นอีกหลายครั้ง มีผู้ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย 2 คนในบริเวณที่เกิดเหตุระเบิดและได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2007 AUTO EMOTION, The Power Plant, Toronto, Canada (group)
เหตุระเบิดในสตอกโฮล์ม พ.ศ. 2553
เหตุระเบิด
เหตุระเบิดครั้งที่สองเกิดขึ้นเมื่อเวลาราว 17.00 น. ตามเวลายุโรปกลาง ที่ทางแยกของถนนบรีกการ์กาตันและดร็อตนิงกาตัน พบร่างของชายซึ่งแรงระเบิดได้ก่อให้เกิดการบาดเจ็บต่อช่วงท้องในพื้นที่ใกล้เคียง ข้อมูลของโฆษกตำรวจระบุว่าชายคนดังกล่าวได้ระเบิดตัวเอง อาฟตันบลาเด็ทระบุว่า ชายคนดังกล่าวได้พกพาท่อระเบิดจำนวนหกท่อ แต่พบว่ามีเพียงหนึ่งท่อเท่านั้นที่เกิดระเบิดขึ้น แรงระเบิดทำให้ชายดังกล่าวเสียชีวิต ใกล้กับร่างของชายคนดังกล่าวพบท่อโลหะและกระเป๋าสะพายหลังซึ่งภายในบรรจุด้วยที่ยึดโลหะหลายชิ้นและสสารไม่ทราบชนิดซึ่งต้องสงสัยว่าเป็นวัตถุระเบิด พยานอ้างว่ามือระเบิด "ตะโกนอะไรบางอย่างเป็นภาษาอารบิก" ก่อนที่จะจุดระเบิดซึ่งทำให้ตนเองเสียชีวิต
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2007 Art in America: Now, Museum of Contemporary Art, Shanghai, China (group)
2007 New York- Shangri- La, Haus der Kulturen der Welt, Berlin, Germany (group)
เหตุระเบิดในสตอกโฮล์ม พ.ศ. 2553
เหตุระเบิด
เหตุระเบิดดังกล่าวมีขึ้นหลังจากมีระดับการเตือนการก่อการร้ายเพิ่มสูงขึ้นในช่วงเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาในสวีเดน เนื่องจากมี "การเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมของกลุ่มก่อการร้ายในสวีเดน" ซึ่งสามารถวางแผนการโจมตีได้
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2007 Incarnation, Hammond Museum, North Salem, NY, USA (group)
2007 The Feminine Mysterious, Red Dot Contemporary, West Palm Beach, FL, USA (group)
2007 Tell Me a Story: Narrative Photography Now, Museum of Photographic Arts, San Diego, CA, USA (group)
2007 Out of Body, Deutsche Bank Art, Level B Gallery, New York, USA (group)
2006 METRO PICTURES, The Moore Space, Miami, USA (group)
2006 Fictions Abound, Chapter Gallery, Cardiff, USA (group)
2006 The Albright Knox Art Gallery, Buffalo, NY, USA (solo)
2006 The Jewish Identity Project, The Jewish Museum San Francisco, CA
2006 Will Boys Be Boys? Questioning Adolescent Masculinity in Contemporary Art, Indianapolis Museum of Art, IN
2006 Nikki S. Lee, in production, LT | Shoreham Gallery, New York (solo)
2005 Nikki S. Lee: Parts, Kemper Museum of Contemporary Art, Kansas City (solo)
2005 Only Skin Deep: Changing Visions of the American Self, San Diego Museum of Art, CA
2005 New Photography, Norton Museum of Art, West Palm Beach, FL
2005 Will Boys Be Boys? Museum of Contemporary Art, Denver, CO
2005 Manufactured Self, The Museum of Contemporary Photography, Chicago, IL
2004 Contested Fields, Des Moines Art Center, IA
2004 Exhibiting Signs of Age, Colby College Museum of Art, Waterville, ME
2004 Disguise, Manchester Art Gallery, Manchester, UK
2004 Numark Gallery, Washington, DC (solo)
2004 White: Whiteness and Race in Contemporary Art, International Center of Photography, New York, NY
2003 Assumed Identities: Nikki S. Lee Photographs, The Cleveland Museum of Art, OH
2003 The Cleveland Museum of Art, Cleveland (solo)
2003 Leslie Tonkonow Artworks + Projects, New York (solo)
2003 printemps de septembre, Printemps de Septembre, Toulouse (solo)
2003 8th International Ýstanbul Biennial 2003, International Istanbul Biennial, Istanbul
2003 Somewhere Better Than This Place, Cincinnati Contemporary Arts Center, OH
2003 Picturing the Artist: Photography from the MCA Collection, Museum of Contemporary Art Chicago (MCA), IL
2002 The 2nd Fukuoka Art Triennale, Fukuoka Asian Art Triennale, Fukuoka
2002 Mirror Image, UCLA Hammer Museum, Los Angeles, CA
2002 Tribe: Group Show, Rena Bransten Gallery, San Francisco, CA
2001 Nikki S.Lee: Projects, ICA Boston, Boston, MA
2001 Subject Plural: Crowds in Contemporary Art, Contemporary Arts Museum, Houston, TX
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
ส่วนยุโรปของ ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก จะทำหน้าที่เป็นทีมที่เข้ารอบสำหรับ ฟุตบอลโลก 2022, ที่จะจัดขึ้นในประเทศกาตาร์, สำหรับทีมชาตินั้นที่เป็นสมาชิกของ สหภาพสมาคมฟุตบอลยุโรป (ยูฟ่า) ทั้งหมด 13 สล็อตส์ในทัวร์นาเมนต์รอบสุดท้ายคือจำหน่ายสำหรับทีมจากยูฟ่า
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2001 Ciudad abierta: Fotografía urbana 1950-2000, Museo de Bellas Artes de Bilbao, Bilbao
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
รูปแบบการแข่งขัน
รูปแบบการคัดเลือกได้รับการยืนยันโดยคณะกรรมการบริหารยูฟ่าระหว่างการประชุมใน นียง, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2562. การคัดเลือกจะขึ้นอยู่กับ, ในบางส่วน, กับผลการแข่งขันจาก ยูฟ่าเนชันส์ลีก ฤดูกาล 2020–21, ถึงแม้ว่าจะอยู่ในดีกรีที่น้อยกว่า ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020. โครงสร้างจะคงเหลือไว้ตามปกติของยูฟ่า 'รอบแบ่งกลุ่ม/รอบเพลย์ออฟ' โครงสร้าง, โดยมีการแก้ไขเฉพาะรูปแบบเฉพาะของการเพลย์ออฟเท่านั้น.
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2001 TELL IT LIKE IT IS: Photography, Galerie Volker Diehl, Berlin
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
ตารางการแข่งขัน
ด้านล่างนี้คือตารางการแข่งขันของรอบคัดเลือก โซนยุโรป สำหรับฟุตบอลโลก 2022.
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2563, ยูฟ่าได้ประกาศวันแข่งขันสองนัดโดยวางแผนที่จะจัดขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 จะถูกย้ายเป็นไปตามการจัดโปรแกรมการแข่งขันใหม่ของ ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2020 ไปเป็นเดือนมิถุนายนและกรกฎาคม พ.ศ. 2564 เนื่องจากการระบาดทั่วของโควิด-19
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
2000 Nikki S. Lee, Stephen Friedman Gallery, London, UK
1999 Guarene Arte 99, Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Turin
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
รอบแรก
แต่ละทีมได้รับการจัดสรรให้อยู่ในโถทีมวางตามด้านล่างนี้ (พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 อันดับฟีฟ่า ได้โชว์ในคอลัมน์ที่สอง)
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
1999 Leslie Tonkonow Artworks + Projects, New York (solo)
ฟุตบอลโลก 2022 รอบคัดเลือก โซนยุโรป
ชนะเลิศกลุ่มเนชันส์ลีก
ทีมชนะเลิศกลุ่มเนชันส์ลีกที่ดีที่สุดสองทีม ที่จบนอกสองอันดับสูงสุดของกลุ่มรอบคัดเลือกของพวกเขาจะได้เข้าสู่เพลย์ออฟและไม่ได้เป็นทีมวางในการจับสลากรอบรองชนะเลิศ.
ทีมที่ผ่านเข้ารอบ
ด้านล่างนี้คือ 13 ทีมที่มาจากโซนยุโรปที่ได้สิทธิ์ผ่านเข้าไปเล่นสำหรับรอบสุดท้าย.
นิกกี้ ลี
นิทรรศการที่ถูกจัดแสดง
1999 GENERATION Z, P.S.1 Contemporary Art Center, Long Island
บทสัมภาษณ์
บทสัมภาษณ์จากThe Creators Project
รายชื่อประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน
นี่เป็นรายชื่อประธานาธิบดีสาธารณรัฐจีน (ค.ศ. 1912–ปัจจุบัน) ชื่อตำแหน่งประธานาธิบดีนั้นเปลี่ยนแปลงหลายครั้งดังนี้ ช่วง ค.ศ. 1912–1928 เรียก ต้าจ่งถง (大總統; "มหาประธานาธิบดี"), ช่วง ค.ศ. 1928–1947 เรียก กั่วหมินเจิ้งฝูจู่สี (國民政府主席; "ประธานสำนักรัฐกิจประชาชาติ"), และ ค.ศ. 1947–ปัจจุบัน เรียก จ่งถง (總統; "ประธานาธิบดี")
ผู้บริหารแห่งรัฐบาลคณะชาติ (จีนคณะชาติ)
ในยุคนี้ ประมุขแห่งรัฐของรัฐบาลแห่งชาติ คือ ตำแหน่งประธานคณะกรรมการบริหารรัฐบาลแห่งชาติ ( กั๋วหมิน เจิ้งฝู่เหวยเอวี๋ยนฮุ่ยจู่สี) ตั้งแต่ปี 1925 - 1948
ประธานาธิบดีที่ได้รับการเลือกตั้งโดยสมัชชาแห่งชาติ
หลังจากการพ่ายแพ้ในการสู้รบของรัฐบาลจีนคณะชาติกับพรรคคอมมิวนิสต์จีนในสงครามกลางเมืองจีน ปี ค.ศ. 1949 รัฐบาลแห่งสาธารณรัฐจีนได้ลี้ภัยไปยังเกาะไต้หวันและหมู่เกาะข้างเคียงโดยรอบ เป็นผลทำให้จีนแผ่นดินใหญ่ถูกปกครองโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีนนำโดย เหมา เจ๋อตุง และได้สถาปนา สาธารณรัฐประชาชนจีนขึ้น ส่วนรัฐบาลแห่งสาธารณรัฐจีนได้ย้ายเมืองหลวงไปยังกรุงไทเป มีฐานะเป็นรัฐบาลพลัดถิ่นและได้มีการประกาศกฎอัยการศึกขึ้น กฎอัยการศึกได้ประกาศยุติในไต้หวันในปี ค.ศ. 1980 และได้มีกระบวนการเข้าสู่การเลือกตั้งโดยตรงในปี ค.ศ. 1996
เจ้าจอมแว่น ในรัชกาลที่ 1
เจ้าจอมแว่น พระนามเดิม เจ้านางคำแว่น ชาวลาวสองฝั่งโขงเรียกฉายานามว่า เจ้านางเขียวค้อม เจ้านางท่านแรกในราชวงศ์จักรี เป็นพระบรมวงศานุวงศ์จากราชวงศ์เวียงจันทน์อดีตเจ้านางของสมเด็จพระเจ้าสิริบุญสาร (ครองราชย์ พ.ศ. 2294-2322) แห่งนครหลวงเวียงจันทน์ ต่อมารับสถาปนาเป็นพระสนมเอกใน ร. 1 รับใช้พระยุคลบาทอย่างใกล้ชิดแต่สมัยพระยาตากสินจนผลัดราชวงศ์ใหม่ นับเป็นพระสนมเอกผู้ทรงอิทธิพลต่อราชสำนักสยามฝ่ายในอย่างสูงจนชาววังยกย่องเป็น สมเด็จพระบรมราชินี และเป็นเจ้านายชั้นผู้ใหญ่ซึ่งอภิบาลสมเด็จพระเจ้าลูกเธอที่ทรงพระเยาว์อย่างเข้มงวดจนรับฉายาว่า พระสนมเอกเสือ