cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปลาแฟนซีคาร์ป
ประวัติ
จากนั้นจึงได้เดินทางเข้าสู่ประเทศญี่ปุ่น บริเวณหมู่บ้านเชิงเขาที่ชื่อ ตาเกซาว่า, ฮิกาชิยามาโอตะ, ตาเนอุฮาร่า และกามากาชิมา โดยชาวบ้านที่หมู่บ้านเหล่านี้ได้นำปลาคาร์ปมาเลี้ยงเพื่อเป็นอาหารในยามฤดูหนาวหรือช่วงที่อาหารขาดแคลน จากนั้นในศตวรรษที่ 18 ที่เมืองเอจิโกะ ในจังหวัดนีงะตะ ได้บังเอิญเกิดมีปลาคาร์ปตัวหนึ่งซึ่งเป็นสีขาวและสีแดงตลอดทั้งตัวเกิดขึ้นมา สันนิษฐานว่าเป็นการผ่าเหล่า เกิดจากการผสมพันธุ์กันเองภายในสายเลือดใกล้ชิดกัน ซึ่งนำไปสู่การเพาะพันธุ์จนมาได้ ปลาที่มีลักษณะสีขาวสลับแดงในสายพันธุ์ที่มีชื่อว่า "โคฮากุ" (紅白) ขึ้นมาจนถึงในปัจจุบัน
จากนั้นความนิยมในการเลี้ยงปลาคาร์ปในประเทญี่ปุ่นก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1870 มีศูนย์กลางการเพาะเลี้ยงปลาขึ้นบริเวณเชิงเขาเมืองโอจิยะ จังหวัดนีงาตะ และฮิโรชิมะ มีการทำฟาร์ม ประกวด และพัฒนาสายพันธุ์จนกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่น ในเทศกาลเด็กผู้ชาย ซึ่งตรงกับวันที่ 5 พฤษภาคม ของทุกปี ซึ่งครอบครัวชาวญี่ปุ่นที่มีบุตรชายจะนำธงทิวที่มีสีสันหลากหลายรูปปลาคาร์ป ขึ้นแขวนไว้หน้าบ้าน เพื่อเป็นการแสดงสัญลักษณ์ให้เด็กเติบโตมาอย่างสมบูรณ์แข็งแรง ประดุจปลาคาร์ปที่ว่ายทวนกระแสน้ำเชี่ยว
ในปี ค.ศ. 1914 ได้มีผู้นำปลาคาร์ปขึ้นทูลเกล้าฯ มงกุฎราชกุมารโชวะ ซึ่งนับเป็นจุดที่ทำให้ความนิยมในการเลี้ยงปลาคาร์ปเผยแพร่กว้างไกลยิ่งขึ้น ต่อมาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เกิดภาวะขาดแคลนอาหารภายในประเทศญี่ปุ่น ปลาคาร์ปจึงถูกใช้ทำเป็นอาหารอีกครั้ง เมื่อสงครามยุติลง ยังมีผู้ที่เลี้ยงปลาที่ได้รักษาสายพันธุ์ไว้ พยายามฟื้นฟูและสงวนสายพันธุ์ขึ้นมา ปลาคาร์ปจึงได้กลับมาอีกครั้งในฐานะปลาสวยงามในวัฒนธรรมญี่ปุ่น จนมาถึงอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน
แหล่งผลิตปลาคาร์ปสวยงามของญี่ปุ่นในปัจจุบัน ได้แก่ โอจิยะ, ฮามามัตสึ, ยามาโกชิ, นากาโอะ, โตชิโอะ และคิตะอุโอนุมา ซึ่งประชากรในเมืองเหล่านี้ส่วนมากจะประกอบเพาะพันธุ์ปลาคาร์ปจำหน่าย โดยอาศัยแหล่งน้ำธรรมชาติ ตลอดจนภูมิอากาศและภูมิประเทศที่เอื้ออำนวยที่อยู่บนเขาซึ่งเหมาะแก่การเพาะเลี้ยงและขยายพันธุ์เป็นอย่างยิ่ง การเลี้ยงปลาคาร์ปในประเทศญี่ปุ่นจึงเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว ทุกปีจะมีการประกวดทั่วทั้งประเทศ ที่กรุงโตเกียว อันเป็นเมืองหลวง นอกจากนี้แล้วยังมีการประกวดในระดับภูมิภาคแยกย่อยอีก รวมถึงในระดับนานาชาติอีกด้วย
ในปี ค.ศ. 1966 สมาคมผู้เลี้ยงปลาคาร์ปแห่งญี่ปุ่น ได้ร่วมกันสร้างอนุสาวรีย์ปลาคาร์ปขึ้น โดยสลักคำว่า "แหล่งกำเนิดนิชิกอย" (錦鯉起源の新) ขึ้นไว้เป็นอนุสรณ์ขึ้นที่หน้าโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง ในเมืองนิกาตะ เพื่อเป็นการระลึกถึงเมืองที่เป็นจุดกำเนิดปลาแฟนซีคาร์ป
ในประเทศไทย
นอกจากนี้แล้ว การเลี้ยงปลาแฟนซีคาร์ปยังเชื่อกันว่าจะช่วยเสริมโชคลาภให้แก่ผู้เลี้ยงเช่นเดียวกับปลาทองหรือปลาอะโรวาน่าอีกด้วย
สายพันธุ์ปลาแฟนซีคาร์ป
(อาทิ)
หมู่เกาะบังกาเบอลีตุง
หมู่เกาะบังกาเบอลีตุง, เกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุง (Kepulauan Bangka Belitung) หรือ บังกาเบอลีตุง เป็นจังหวัดหนึ่งในประเทศอินโดนีเซีย และเคยเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดสุมาตราใต้ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะสุมาตรา ประกอบด้วยเกาะหลักสองแห่ง ได้แก่ เกาะบังกาและเกาะเบอลีตุง ซึ่งคั่นด้วยช่องแคบกัซปาร์ จังหวัดนี้ถูกแยกจากเกาะสุมาตราโดยช่องแคบบังกา จังหวัดนี้ติดกับทะเลนาตูนาทางทิศเหนือ ติดกับทะเลชวาทางทิศใต้ ติดกับช่องแคบการีมาตาทางทิศตะวันออก และติดกับจังหวัดสุมาตราใต้ทางทิศตะวันตก เมืองหลักคือปังกัลปีนัง ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการปกครอง เมืองอื่น ๆ ที่สำคัญ ได้แก่ ซูไงลียัต ตันจงปันดัน และมังการ์ สำหรับในปี ค.ศ. 2015 มีประชากร 1,372,813 คน ตัวจังหวัดตั้งอยู่บริเวณเส้นศูนย์สูตร จึงมีสภาพภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น จุดที่สูงที่สุดคือภูเขามารัซ สูง 699 เมตร แม่น้ำสายสำคัญได้แก่ แม่น้ำเซอบูกู แม่น้ำบาตูรูซา และแม่น้ำเมนโด
หน่วยการบริหาร
พื้นที่จังหวัดเกอปูเลาวันบังกาเบอลีตุงแบ่งออกเป็น 6 อำเภอหรือกาบูปาเต็น 1 นครหรือโกตา และ 47 ตำบลหรือเกอจามาตัน
• อำเภอบังกา (Kabupaten Bangka)
• อำเภอบังกากลาง (Kabupaten Bangka Tengah)
• อำเภอบังกาตะวันตก (Kabupaten Bangka Barat)
• อำเภอบังกาใต้ (Kabupaten Bangka Selatan)
• อำเภอเบอลีตุง (Kabupaten Belitung)
• อำเภอเบอลีตุงตะวันออก (Kabupaten Belitung Timur)
เดอะคริบส์
เดอะคริบส์ (The Cribs) เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งวงใน ยอร์คเชอร์
คิง เดอะ แลนด์
คิง เดอะ แลนด์ (킹더랜드; King the Land) เป็นละครโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ นำแสดงโดยอี จุน-โฮ และอิม ยุน-อา ออกอากาศทางช่องเจทีบีซี ตั้งแต่วันที่ 17 มิถุนายน ถึง 6 สิงหาคม 2023 ออกอากาศทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 22:30 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) นอกจากนี้ยังมีการสตรีมบน TVING ในเกาหลีใต้และบนเน็ตฟลิกซ์ในบางภูมิภาค
เรื่องย่อ
คิง เดอะ แลนด์ บอกเล่าเรื่องราวของ กู ว็อน (อี จุน-โฮ) ซึ่งเป็นทายาทของบริษัทเดอะคิงกรุป กลุ่มโรงแรมหรูที่เข้าสู่สงครามแย่งชิงมรดก และช็อน ซา-รัง (อิม ยุน-อา) พนักงานโรงแรมที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเสมอจนกระทั่งเธอได้พบกับกู ว็อน
สุวิทย์ วัดหนู
สุวิทย์ วัดหนู (20 ธันวาคม พ.ศ. 2495 - 12 มีนาคม พ.ศ. 2550) เป็นนักพัฒนาเอกชนที่ทำงานด้านการพัฒนาที่อยู่อาศัย สลัม และคนจนเมือง เคยเป็นเลขาธิการคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.), ที่ปรึกษาสมัชชาคนจน, ที่ปรึกษาเครือข่ายสลัม 4 ภาค เลขาธิการเครือข่ายคนเดือนตุลา มีบทบาทขับไล่เผด็จการในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535 และเข้าร่วมกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยในการขับไล่ ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี
ประวัติ
สุวิทย์เกิดที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ริมทะเลในตำบลบางเสร่ อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี เข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ วิทยาเขตบางแสน (มหาวิทยาลัยบูรพาในปัจจุบัน) และเริ่มเข้าร่วมงานกิจกรรมค่ายอาสาพัฒนา ต่อมาเข้าเริ่มเข้าร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับรุ่นพี่คือ วิทยากร เชียงกูล และ จรัล ดิษฐาอภิชัย ภายในรั้วมหาวิทยาลัย และก้าวไปกับขบวนการประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการ 3 ทรราช "ถนอม-ประภาส-ณรงค์" อันนำไปสู่เหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516
ปี พ.ศ. 2518 เขาเพิ่งจบศึกษาศาสตร์บัณฑิต และเป็นอาจารย์สอนโรงเรียนช่างกล พระราม 6 และมีบทบาทสำคัญในฐานะแกนนำ "แนวร่วมอาชีวะเพื่อประชาธิปไตย" ป้องกันกำลังจัดตั้งนักเรียนอาชีวะของฝ่ายขวาจัด ในการชุมนุมเรียกร้องของฝ่ายประชาธิปไตยอันนำไปสู่เหตุการณ์ 6 ตุลา พ.ศ. 2519 หลังจากถูกปราบปรามในเหตุการณ์ 6 ตุลา เขาถูกสถานการณ์กดดันให้ต้องหนีเข้าป่า ไปประจำเขตงานทางใต้ (สุราษฏร์-ชุมพร) ใต้ร่มเงาพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย นานถึง 8 ปี
เมื่อออกจากป่าในปี พ.ศ. 2528 ก็เข้าทำงานกับมูลนิธิดวงประทีป และต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2532 ก็เข้าทำงานที่มูลนิธิพัฒนาที่อยู่อาศัย โดยเริ่มตั้งแต่ตำแหน่งเจ้าหน้าที่, เลขาธิการ และกรรมการมูลนิธิฯ จนกระทั่งเสียชีวิต
สุวิทย์เคยเป็นเลขาธิการคณะกรรมการรณรงค์เพื่อประชาธิปไตย (ครป.) ที่ปรึกษาสมัชชาคนจน, ที่ปรึกษาเครือข่ายสลัม 4 ภาค และเลขาธิการเครือข่ายคนเดือนตุลา และมีบทบาทขับไล่เผด็จการในเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ พ.ศ. 2535
หลังเหตุการณ์รัฐประหารเมื่อ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 เขาเก็บตัว ลดกิจกรรมที่เคยร่วมกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยลง เนื่องจากตั้งใจจะเคลื่อนไหวตั้งพรรคการเมืองภาคประชาชนดังที่เคยคิดไว้กับผู้ร่วมอุดมการณ์ เพื่อผลักดันประชาธิปไตยในแนวทางรัฐสภา
สุวิทย์เสียชีวิตเมื่อเที่ยงคืนของวันที่ 12 มีนาคม พ.ศ. 2550 ด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน โดยนางสุวรรณี วัดหนู ภรรยาบอกว่า ก่อนหน้านั้นเขาไปประชุมกับเครือข่าย เมื่อกลับมาบ้านก็รับประทานอาหารและดูโทรทัศน์ จากนั้นได้บ่นปวดหลัง จึงให้ภรรยานวด และกินยานอนหลับ (ซึ่งทำเป็นประจำเมื่อมีอาการปวดหลัง) หลังจากอาบน้ำและเข้านอนตามปกติแล้ว คืนนั้นเธอแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงเขานอนกรนเช่นที่เคยเป็น เมื่อลองเรียกก็ไม่เสียงตอบ กระทั่งไปปลุกพบว่าหมดสติไปแล้ว จึงนำตัวส่งโรงพยาบาลเกษมราษฎร์ สุขาภิบาล 3 แต่แพทย์ระบุว่าเสียชีวิตก่อนมาถึง
สิงโตแห่งซันมาร์โก
สิงโตแห่งซันมาร์โก (Leone di San Marco) คือ สัญลักษณ์ของผู้สอนศาสนานามว่า มาระโก ผู้แต่งพระวรสาร ปรากฏในรูปแบบของสิงโตมีปีก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งเมืองเวนิส และสาธารณรัฐเวนิสเดิม สิงโตแห่งซันมาร์โกยังปรากฏในธงของพ่อค้าและทหารเรือของประเทศอิตาลี และบนยอดของหอระฆังซันมาร์โก มันยังเป็นสัญลักษณ์ของรางวัลในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสในชื่อ "รางวัลสิงโตทองคำ" ซึ่งถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก รวมถึงบริษัทประกัน Assicurazioni Generali ซึ่งเป็นบริษัทประกันที่ใหญ่ที่สุดในอิตาลีและหนึ่งในบริษัทประกันที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป
สิงโตคือสัญลักษณ์ของพลังแห่งพระวรสาร ปีกของสิงโตเป็นสัญลักษณ์ถึงการยกสูงขึ้นของจิตวิญญาณ ในขณะที่รัศมีซึ่งปรากฏบ่อยครั้งบนหัว หนังสือ และดาบในอุ้งเท้าของสิงโต เป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์ในธรรมเนียมศาสนาคริสต์ อย่างไรก็ตามสิงโตยังมีความหมายถึงความยิ่งใหญ่และพลัง (โดยเฉพาะจากหางที่ยกขึ้น) หนังสือแสดงถึงแนวคิดของปัญญาและสันติภาพ และรัศมีให้ภาพถึงความศรัทธาอย่างแก่กล้าในศาสนา
มิฮามะ (จังหวัดฟูกูอิ)
มิฮามะ (美浜町 (Mihama-chō)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดฟูกูอิ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 9,643 คน 3,175 หลังคาเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 63 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 152.35 sqkm
ภูมิศาสตร์
มิฮามะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดฟูกูอิ มีอาณาเขตทางทิศใต้ติดกับจังหวัดชิงะ ทางทิศเหนือติดกับอ่าววากาซะของทะเลญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งของเมืองมิฮามะอยู่ภายในอาณาเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติวากาซะวัง
ภูมิอากาศ
มิฮามะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและชื้น และฤดูหนาวที่หนาวเย็นและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในมิฮามะคือ 14.7 องศาเซลเซียส ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 2200 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงที่สุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 27.1 องศาเซลเซียส และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 3.6 องศาเซลเซียส
ประวัติศาสตร์
มิฮามะเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นวากาซะในอดีต ในยุคเอโดะ พื้นที่แห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของแคว้นศักดินาโอบามะ ต่อมาหลังจากการฟื้นฟูเมจิ พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมิกาตะในจังหวัดฟูกูอิ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1889 หมู่บ้านคิตะไซโง มินามิไซโง มิมิ และซันโต จึงถูกจัดตั้งขึ้น และได้มีการควบรวมหมู่บ้านทั้งสี่นี้เป็นเมืองมิฮามะเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1954
เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2004 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์มิฮามะ น้ำและไอระเหยร้อนที่ไม่มีกัมมันตรังสีได้รั่วออกมาจากท่อที่ชำรุด ส่งผลให้คนงานเสียชีวิต 5 คน และได้รับบาดเจ็บอีก 6 คน
การจัดลำดับแบบอิโรฮะ
การจัดลำดับแบบอิโรฮะ คือการจัดลำดับคานะในภาษาญี่ปุ่นแบบหนึ่ง ขึ้นต้นด้วย อิ, โระ, ฮะ ฯลฯ
การจัดลำดับ
<li>い (อิ)</li><li>ろ (โระ)</li><li>は (ฮะ)</li><li>に (นิ)</li><li>ほ (โฮะ)</li><li>へ (เฮะ)</li><li>と (โทะ)</li> </ol>
<li>ち (ชิ)</li><li>り (ริ)</li><li>ぬ (นุ)</li><li>る (รุ)</li><li>を (โวะ)</li><li>わ (วะ)</li><li>か (คะ)</li> </ol>
<li>ら (ระ)</li><li>む (มุ)</li><li>う (อุ)</li><li>ゐ (วิ)</li><li>の (โนะ)</li><li>お (โอะ)</li><li>く (คุ)</li> </ol>
<li>や (ยะ)</li><li>ま (มะ)</li><li>け (เคะ)</li><li>ふ (ฟุ)</li><li>こ (โคะ)</li><li>え (เอะ)</li><li>て (เทะ)</li> </ol>
<li>あ (อะ)</li><li>さ (ซะ)</li><li>き (คิ)</li><li>ゆ (ยุ)</li><li>め (เมะ)</li><li>み (มิ)</li><li>し (ชิ)</li> </ol>
<li>ゑ (เวะ)</li><li>ひ (ฮิ)</li><li>も (โมะ)</li><li>せ (เซะ)</li><li>す (ซุ)</li> </ol>
การจัดลำดับนี้มีรากฐานมาจากเพลงอิโรฮะ โดยใช้ฮิรางานะทั้ง 47 ตัวตามลำดับ ส่วน ん (-น) ไม่ได้จัดอยู่ในลำดับ แต่ก็อาจนำไปต่อท้ายสุดได้
การจัดลำดับเช่นนี้เคยใช้ในเอกสารทางการที่เป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างกว้างขวาง แต่ปัจจุบันถูกแทนที่ด้วยการจัดลำดับแบบห้าสิบเสียง (อะอิอุเอะโอะ) ตามที่กำหนดไว้ใน แนวทางการสร้างเอกสารทางการ
มังกรน่ำปั๊ก
มังกรน่ำปั๊ก (Shaolin Temple 3: Martial Arts of Shaolin, Martial Arts of Shaolin, 南北少林, พินอิน: Nan bei Shao Lin) ภาพยนตร์แนวแอ๊คชั่นกำลังภายในสัญชาติฮ่องกงออกฉายในปี ค.ศ. 1986 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย
เนื้อเรื่อง
ซื่อหมิง หลวงจีนวัดเส้าหลิน และ ซื่อ หม่าเหยียน มีความต้องการสังหารขุนนางชั่วหูเชา เพื่อแก้แค้นให้พ่อ แต่การลอบสังหารไม่สำเร็จจึงถูกออกหมายจับ หูเชาได้สั่งให้ลักพาตัวซื่อ หม่าเหยียนไป ซื่อหมิงจึงรวบรวมพวกวัดเส้าหลินเพื่อช่วยเหลือเธอให้ได้
เบื้องหลังและคำวิจารณ์
Martial Arts of Shaolin หรือ Shaolin Temple 3: Martial Arts of Shaolin นับเป็นภาพยนตร์ภาคต่อของไตรภาคภาพยนตร์ชุด Shaolin Temple ที่ออกฉายภาคแรกในปี ค.ศ. 1982 โดยมี Kids From Shaolin เป็นภาค 2 ในปี ค.ศ. 1984
ภาพยนตร์ยังคงใช้ทีมนักแสดงชุดเดิมจากภาคแรกและภาคที่สอง โดยเฉพาะตัวนักแสดงนำ คือ เจ็ต ลี หรือ หลี่ เหลียนเจี๋ย โดยทีมงานส่วนใหญ่ยังเป็นชาวฮ่องกง โดยมี หลิว เจียเหลียง ทำหน้าที่เป็นผู้กำกับฯ
ภาพยนตร์ยังคงใช้เค้าโครงเรื่องเดิมจากภาคแรก ที่ว่าด้วยหนุ่มชาวฮั่น ที่เข้าสู่วัดเส้าหลินเพื่อฝึกวิชากลับไปล้างแค้น ซึ่งเป็นเค้าโครงเรื่องเดิม ๆ ของภาพยนตร์แนวนี้ แต่ทว่าในเรื่องนี้กลับดำเนินเรื่องได้ลื่นไหลกว่า โดยฉากแอ๊คชั่นทำได้อย่างสร้างสรรค์มากขึ้น สมจริงสมจัง ปราศจากบรรยายกาศแบบภาพยนตร์เรื่องเดียวกันก่อนหน้านั้น อีกทั้งเนื้อหาก็หนักแน่นกว่า และยังเพิ่มแง่มุมที่เป็นตัวมนุษย์มีเลือดเนื้อจริง ๆ มากขึ้นด้วย โดยเพิ่มเรื่องรักสามเส้าเข้ามา ก็ดูไม่เลอะเทอะ แต่กลับทำให้มีสีสันมากขึ้น
เบื้องหลังการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ หลี่ เหลียนเจี๋ย กล่าวไว้เมื่อหลายปีผ่านไปว่า มีการแบ่งชนชั้นระหว่างชาวจีนแผ่นดินใหญ่กับชาวฮ่องกง ตั้งแต่เรื่องยิบย่อย เช่น อาหารกล่องที่ทั้งสองทีมนี้จะได้รับไม่เท่ากัน จนไปถึงค่าจ้างที่ต่างกันมากราวฟ้ากับเหว และยิ่งไปกว่านั้น คือ การไม่ให้เกียรติทีมงานที่เป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่กับทีมงานชาวฮ่องกง เช่น วันหนึ่ง ตัวเขาและเพื่อน ๆ นักแสดง ตื่นนอนแต่เช้ามืดเพื่อรอเข้าฉาก แต่เมื่อผู้กำกับฯมาถึง กลับกล่าวว่าแสงน้อยไป และยกเลิกการถ่ายทำในวันนั้นไปทันที
แม้ตัวภาพยนตร์จะออกมาดี แต่ทว่าจากประสบการณ์การทำงานร่วมกันแล้ว ทำให้ต่อมาทั้งหลี่ เหลียนเจี๋ย และหลิว เจียเหลียง ไม่เคยร่วมงานกันอีกเลย
กาเตรีนา กอร์นาโร
กาเตรีนา กอร์นาโร (Caterina Cornaro, Αικατερίνη Κορνάρο; 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1454 – 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1510) หรือ กาตารีนา กอร์แนร์ (เวนิส: Catarina Corner) เป็นพระมหากษัตริย์พระองค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรไซปรัส พระองค์เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส และเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลพระเจ้าฌักที่ 3 แห่งไซปรัส ช่วง ค.ศ. 1473–1474 ก่อนเสวยราชสมบัติขึ้นเป็นสมเด็จพระราชินีนาถแห่งไซปรัส ตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474 ถึง 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489
พระองค์ถูกประกาศเป็น "ธิดาของนักบุญมาระโก" จากการที่สาธารณรัฐเวนิสเข้ายึดครอบครองราชอาณาจักรไซปรัสหลังการสวรรคตของพระเจ้าฌักที่ 2 พระราชสวามี
พื้นเพเดิม
กาเตรีนาเป็นธิดาของมาร์โก กอร์นาโร (Marco Cornaro; ธันวาคม 1406 – 1 สิงหาคม 1479) เป็นอัศวินแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์และอภิชนชาวเวนิส กับฟีโอเรนซา กริสโป (Fiorenza Crispo) พระองค์มีพระเชษฐาคนหนึ่งชื่อจอร์โจ กอร์นาโร (Giorgio Cornaro; 1452 – 31 กรกฎาคม 1527) ซึ่งเป็นอัศวินและอภิชนเช่นบิดา
ส่วนฟีโอเรนซาพระราชชนนีเป็นธิดาของนีโกลัส กริสโป ลอร์ดแห่งไซรอส (Nicholas Crispo; 1392–1450) กับภรรยาคนหนึ่งซึ่งคาดว่าเป็นบุตรสาวของจาโกโป กัตตีลูซีโอ (Jacopo Gattilusio) เพราะสอดคล้องกับเอกสารที่ระบุตรงกันว่านิกโกเลาะ (Niccolò) เป็นลูกเขยของจาโกโปแห่งเลสบอส ส่วนบันทึกของกาเตรีโน เซโนซึ่งบันทึกไว้ใน ค.ศ. 1474 บันทึกชื่อของภรรยาคนที่สองของกริสโปไว้ว่า ยูโดกีอา-วาเลนซาแห่งเทรบีซอนด์ (Eudokia-Valenza of Trebizond) พระราชธิดาในจักรพรรดิจอห์นที่ 4 แห่งเทรบีซอนด์ซึ่งประสูติแต่พระราชธิดาไม่ปรากฏพระนามของพระเจ้าอเล็กซันเดอร์ที่ 1 แห่งจอร์เจีย จากการศึกษาของมีแชล คูร์ซันสกิส (Michel Kuršanskis) พบว่า สตรีผู้นี้ไม่มีตัวตนจริง
อภิเษกสมรส
พระเจ้าฌักที่ 2 แห่งไซปรัส หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม "ฌักพระราชบุตรนอกสมรส" (le bâtard) ชิงบัลลังก์จากพระราชินีนาถชาร์ล็อต พระขนิษฐาต่างพระชนนี แล้วสถาปนาตนเองเสวยราชสมบัติขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์แห่งไซปรัสแทนที่เมื่อ ค.ศ. 1468 และในปีนั้นพระองค์ทรงเลือกกาเตรีนามาเป็นพระราชินีแห่งไซปรัส อันสร้างความพอใจแก่สาธารณรัฐเวนิสอย่างยิ่ง เพราะจะส่งผลดีเชิงพาณิชยกรรมและสิทธิพิเศษต่อกิจการของเวนิสในไซปรัส ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ค.ศ. 1468 ณ เมืองเวนิส ซึ่งขณะนั้นกาเตรีนามีพระชนมายุเพียง 14 พรรษา หลังพระราชพิธีอภิเษกสมรส กาเตรีนาจึงเสด็จไปประทับ ณ ไซปรัสและจัดพระราชพิธีอภิเษกสมรสอีกครั้งช่วงเดือนตุลาคมหรือพฤศจิกายน ค.ศ. 1472 ที่เมืองฟามากุสตา
เสวยราชย์
หลังการอภิเษกสมรสหนที่สองได้ไม่นานนัก พระเจ้าฌักที่ 2 ก็ทรงพระประชวรและเสด็จสวรรคตในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1473 ในช่วงเวลานั้นพระราชินีกาเตรีนากำลังทรงพระครรภ์ ไม่ช้าจึงประสูติกาลพระราชโอรสคือพระเจ้าฌักที่ 3 เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1473 ด้วยเหตุนี้พระราชินีกาเตรีนาจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าฌักที่ 3 ทว่าวันที่ 26 สิงหาคม ค.ศ. 1474 พระเจ้าฌักที่ 3 เสด็จสวรรคตหลังการประชวร พระราชินีกาเตรีนาจึงเสวยราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์สืบต่อมา มีข่าวลือว่าพระราชาพระองค์น้อยนี้น่าจะถูกพวกเวนิสหรือพรรคพวกของอดีตพระราชินีนาถชาร์ล็อตลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ
อาณาจักรเสื่อมโทรมมายาวนานเพราะตกเป็นรัฐบรรณาการของมัมลูกตั้งแต่ ค.ศ. 1426 เป็นต้นมา ในรัชกาลของพระราชินีนาถกาเตรีนา เกาะไซปรัสถูกควบคุมโดยพ่อค้าชาวเวนิส และในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 พระองค์ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชสมบัติและขายระบบบริหารประเทศทั้งหมดแก่สาธารณรัฐเวนิส
ในเอกสารของจอร์จ บูสโตรนีโอส (George Boustronios) บันทึกไว้ว่า "วันที่ 15 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 สมเด็จพระราชินีนาถเสด็จพระราชดำเนินทางสถลมารคออกจากนิโคเซียไปเมืองฟามากุสตาเพื่อเสด็จออก [จากไซปรัส] และเมื่อพระองค์ขึ้นประทับบนหลังม้า ทรงฉลองพระองค์ผ้าไหมสีดำ รายล้อมไปด้วยเหล่านางในและอัศวินของพระองค์ [...] ในขบวนเสด็จ พระราชินีกันแสง ดวงพระเนตรปริ่มไปด้วยชลนาตลอดระยะเวลาเสด็จ ผู้คนที่เฝ้าแหนรับเสด็จล้วนเทวษร่ำไห้เช่นกัน"
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1489 รัฐบาลเวนิสโน้มน้าวให้พระราชินีกาเตรีนายกสิทธิเหนือบัลลังก์ไซปรัสแก่ดอเจแห่งเวนิสเพื่อขยายอำนาจ
ปลายพระชนม์
ราชอาณาจักรไซปรัสซึ่งเป็นรัฐนักรบครูเสดแห่งสุดท้ายได้ตกเป็นอาณานิคมของสาธารณรัฐเวนิส และเพื่อเป็นการชดเชย พระองค์ได้รับการสงวนพระอิสริยยศเป็นพระราชินีดังเดิม และได้รับการแต่งตั้งเป็น ซิญญอราแห่งอาโซโล (Signora di Asolo, เวนิส: Siora de Àxoło) ในแถบแตร์ราแฟร์มาของสาธารณรัฐเวนิสเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1489 ณ เมืองอาโซโล เป็นเมืองอันมีชื่อเสียงด้านวรรณกรรมและศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะ โดยปีเอโตร เบมโบได้แต่ง กลีอาโซลานี (Gli Asolani) อันเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับความรักที่เกิดขึ้นใกล้กับพระราชสำนักของพระราชินีนาถกาเตรีนา
กาเตรีนา กอร์นาโรสวรรคตเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1510 ณ เมืองเวนิส
พระราชานุสรณ์
พระราชประวัติของพระองค์ถูกดัดแปลงเป็นบทละครอุปรากรโดยฌูลส์-อ็องรี แวร์นัว เดอ แซ็ง-ฌอร์ฌ ได้แก่เรื่อง คาทารีนา กอร์นาโร (Catharina Cornaro; 1841) กำกับโดยฟรันทซ์ ลัคเนอร์, ลาเรนเดอชิปร์ (La reine de Chypre; 1841) กำกับโดยฟรอม็องตาล อาเลวี และ กาเตรีนา กอร์นาโร (Caterina Cornaro; 1844) กำกับโดยกาเอตาโน โดนิซเซตตี
มีพระสาทิสลักษณ์ของพระองค์หลายภาพถูกวาดโดยจิตรกรผู้มีชื่อเสียง ได้แก่ อัลเบร็ชท์ ดือเรอร์, ทิเชียน, เจนตีเล เบลลีนี และจอร์โจเน
ในประเทศไซปรัสมีการก่อตั้งสถาบันกอร์นาโร (Cornaro Institute) ซึ่งเป็นสถาบันการกุศลที่เมืองลาร์นากา ก่อตั้งโดยศิลปินชื่อสตาส พาลัสโกส (Stass Paraskos) เพื่อส่งเสริมศิลปะและวัฒนธรรม แต่สถาบันดังกล่าวถูกปิดโดยเทศบาลลาร์นากาเมื่อ ค.ศ. 2017
เดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 กรมโบราณวัตถุของไซปรัส ประกาศว่าจะมีการบูรณะพระราชวังฤดูร้อนของกาเตรีนา กอร์นาโรในโปตาเมียซึ่งถูกทำลายบางส่วน คาดว่าต้องใช้งบฟื้นฟูราวหนึ่งล้านยูโร เพื่อพัฒนาเป็นศูนย์วัฒนธรรม
แหล่งข้อมูลอื่น
1454 1510
ตำบลโฮว์เมเยแฆร์บี (เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน)
โฮว์เมเยแฆร์บี เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลแดชเทออซอเดกอน จังหวัดฆูเซสถาน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 6,917 คนใน 1,104 ครัวเรือน แบ่งออกเป็น 20 หมู่บ้าน
กีฬาเฟสปิก 1999
ความเสมอภาคเป็นหนึ่งเดียวในโลก
"ความเสมอภาคเป็นหนึ่งเดียวในโลก" หรือ "Equality in One World" คำขวัญประจำการแข่งขันกีฬาเฟสปิกกมส์ ครั้งที่ 7 เป็นวลีที่สะท้อนให้เห็นถึงเจตนารมณ์อันบริสุทธิ์ของคณะกรรมการจัดการแข่งขัน ที่สนับสนุนและส่งเสริม "ปรัชญาของการแข่งขันกีฬา" อย่างชัดเจนที่สุด หัวใจของปรัชญากีฬา คือ การรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย รู้รักสามัคคี มีน้ำใจ ซึ่งล้วนเป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดภาพรวมของมิตรภาพ ซึ่งจะไม่มีอุปสรรคใดๆ มาขวางกั้นไม่ว่าจะเป็น เชื้อชาติ ศาสนา ภาษา ขนบธรรมเนียมประเพณีที่ต่างกัน และ ควมบกพร่องทางร่างกาย เมื่อทุกคนเข้าสู่เฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 ทุกคนจะถูกหล่อหลอมให้เข้าสู่แนวร่วมเดียวกัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในที่สุด
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการ
สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของการแข่งขันเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 มีสัญลักษณ์เป็นรูป คนพิการนั่งบนรถเข็นภายใต้หลังคาทรงไทย พร้อมด้วยสี 5 สี อันได้แก่ แดง เหลือง ฟ้า เขียว และดำ อันแสดงออกถึงความหมายดังนี้
พิธีเปิด
พิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2542 ณ สนามกีฬามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต โดยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร (พระยศในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เป็นองค์ประธานในพิธี ในการนี้ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา และ หม่อมเจ้าสิริวัณวรี มหิดล โดยเสด็จด้วย
การแสดงพิธีเปิด
ในการแสดงพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 ได้สานต่อแนวคิดจาก คำขวัญของการแข่งขันคือ "ความเสมอภาค เป็นหนึ่งเดียวในโลก" ซึ่งหมายถึงบนโลกนี้มีทั้งผู้พิการและคนที่ร่างการแข็งแรงรวมกัน และหากร่วมกันยินดีให้กับความเสมอภาค ก็จะช่วยสร้างสรรค์ให้โลกนี้ดีขึ้นได้ โดยประสานแนวคิด ความเสมอภาค เข้ากับ วัฒนธรรมไทย ผ่านรูปแบบของ ภาพ, เสียง และ ภาษาที่ต้องการจะสื่อสารให้คนทุกชาติและคนพิการเข้าใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ผ่านการแสดงทั้งหมด 5 องก์ คือ
พิธีปิด
พิธีปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 จัดขึ้นในวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2542 ณ ราชมังคลากีฬาสถาน โดยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร(พระยศในขณะนั้น) เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ เป็นองค์ประธานในพิธี ในการนี้ พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าพัชรกิติยาภา และ หม่อมเจ้าสิริวัณวรี มหิดล(พระยศในขณะนั้น) โดยเสด็จด้วย
การแสดงพิธีปิด
ในการแสดงพิธีปิดการแข่งขันกีฬาเฟสปิกเกมส์ ครั้งที่ 7 ธีมสำคัญในส่วนนี้คือ "การส่งต่อความเสมอภาคอันเป็นหนึ่งเดียวในโลกนี้ให้เป็นนิรันดร์" ผ่านมหกรรมการแสดงแสง สี เสียง ทั้งหมด 5 องก์ คือ
ยอดเขาซารืยเชฟ
ยอดเขาซารืยเชฟ (Sarychev Peak; вулкан Сарычева) หรือ ภูเขาฟุโย (芙蓉山, Fuyō-san, Fuyō-yama, Fuyo-zan, Huyō San, 松輪富士 Matsuwa-fuji) เป็นภูเขาไฟชนิดประกอบที่ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งหมดของเกาะมาตูอาในหมู่เกาะคูริล ประเทศรัสเซีย
กีฬาเฟสปิก 1999
ชนิดกีฬา
เฟสปิกเกมส์ในครั้งนี้ บรรจุชนิดกีฬาทั้งหมด 17 ประเภท
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
ในการแข่งขันเฟสปิกเกมส์ครั้งนี้ นักกีฬาไทยสามารถทำผลงานได้ทั้งหมด เหรียญ แบ่งเป็น
สัญลักษณ์นำโชค
แมวไทย (สีสวาด) กำลังถือคบเพลิง นั่งอยู่บนรถเข็นในลักษณะเคลื่อนที่
สิทธิการออกอากาศ
🇹🇭 โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย
ดิ อินโนเซ้นท์
ดิ อินโนเซ้นท์ (The Innocent) เป็นวงดนตรีไทยที่มีชื่อเสียงในยุค 80s มีผลงานในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2523–2532 ในสังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น วงเริ่มก่อตั้งจากเด็กนักเรียนโรงเรียนดรุณา จังหวัดราชบุรี มีสมาชิกแรกเริ่ม 3 คน เริ่มจากการเป็นเพียงวงดนตรีโฟล์คซอง และเปลี่ยนสภาพเป็นสตริงคอมโบในเวลาต่อมา สมาชิกที่เป็นผู้ก่อตั้ง และมีสถานภาพเป็นหัวหน้าวงมาตลอด คือ พีรสันติ จวบสมัย เป็นผู้สร้างประสบการณ์อันยาวนานในเส้นทางดนตรีให้กับวง ดิ อินโนเซ้นท์ มามากที่สุด
นักแต่งเพลง
นักแต่งเพลง หมายถึง ผู้ประพันธ์บทเพลง โดยกำหนดการจัดกระทำต่อเสียงให้อยู่ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบที่มีเพียงการขับร้อง รูปแบบที่มีเพียงเครื่องดนตรี หรือรูปแบบที่มีทั้งการขับร้องและเครื่องดนตรี
ดิ อินโนเซ้นท์
สมาชิก
ดิ อินโนเซ้นท์ มีสมาชิกหมุนเวียนเข้าออกในแต่ละชุด โดยมีสมาชิกหลักดังนี้
การเริ่มต้นของ ดิ อินโนเซ้นท์
วงดิ อินโนเซ้นท์เริ่มเกิดขึ้นครั้งแรก เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2522 จากการประกวดโฟล์คซองนักเรียนในโรงเรียนดรุณาราชบุรี จังหวัดราชบุรี ในวันคริสต์มาส ขณะนั้นมีสมาชิก 3 คนได้แก่ พีรสันติ จวบสมัย เป็นหัวหน้าวง, สายชล ระดมกิจ และสิทธิศักดิ์ กิจเต่ง จากวงโฟล์คซองที่เข้าประกวดทั้งหมด 10 วง ดิ อินโนเซ้นท์ ได้รับรางวัลชนะเลิศจากเพลงที่เข้าประกวด คือ "บอร์นทูเลิฟยู" (Born To Love You) และเพลง "สัมพันธ์ไทย" ของอีสซึ่น
ต่อมาในช่วงปีใหม่ พ.ศ. 2523 มีโครงการของจังหวัดต่างๆ ที่จะส่งเสริมดนตรีของเยาวชน จึงได้จัดประกวดโฟล์คซองเยาวชนของเทศบาลจังหวัดราชบุรี วงดิ อินโนเซ้นท์เข้าประกวดอีกครั้งในวันที่ 29 มีนาคม ปีเดียวกัน พร้อมกับอีก 6 วง และ ดิ อินโนเซ้นท์ ได้รับรางวัลชนะเลิศอีกครั้ง
ขณะนั้นพีรสันติ กำลังศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ขณะที่สายชลและสิทธิศักดิ์อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่โรงเรียนดรุณาราชบุรี ซึ่งเป็นโรงเรียนคริสตัง ขณะนั้นทางโรงเรียนมีความคิดที่จะทำเทปเกี่ยวกับศาสนาซึ่งยังไม่มีใครทำมาก่อน จึงให้วงดิ อินโนเซ้นท์ ทำผลงานเพลงแบบโฟล์คซองเกี่ยวกับศาสนาทั้งชุด โดยใช้ชื่อชุดว่า เพลงเพื่อพระองค์ แต่ด้วยการขาดประสบการณ์ในการทำงานบันทึกเสียง ผลงานตอนนั้นจึงไม่พิถีพิถันตามมาตรฐานของการบันทึกเสียงนัก ผู้ขับร้องเพลงในอัลบั้มนั้นคือสิทธิศักดิ์ โดยมีบราเดอร์เสนอเป็นผู้ทำธุระเกี่ยวกับการนำเทปไปดราฟท์ที่ร้านคราวน์ (CROWN) ข้างสหกรณ์ราชดำริ สุรินทร์ ซึ่งเป็นเพื่อนกับเจ้าของร้าน ได้มาฟังก็ติดใจในผลงานของดิ อินโนเซ้นท์และเสียงของสิทธิศักดิ์ จึงได้ติดต่อกับบราเดอร์เสนอ
อัลบั้ม รักไม่รู้ดับ -รถเมล์ + บางปะกง-ปลาตะเพียน (พ.ศ. 2523 - 2524)
อีก 1 เดือนต่อมา สุรินทร์ก็ไปติดต่อกับบาทหลวงสุรพล ซึ่งเป็นอธิการโรงเรียน เพื่อที่จะขอให้วง ดิ อินโนเซ้นท์ มาอัดแผ่นเสียง ซึ่งท่านก็ยินยอม เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว สุรินทร์ก็ไปติดต่อหาเพลง ก็ได้เพลง "รักไม่รู้ดับ" และเพลง "ใครหนอ" ของสุรพล โทณะวณิก และเพลง "รถม้าลำปาง" ของสนิท ส.มาด้วย เนื่องจากสุรินทร์ต้องการนำเพลงเก่ามาเรียบเรียงใหม่เพราะเพลงเก่าเชียร์ง่ายและยังไม่มีวงดนตรีวงไหนนำเพลงเก่ามาทำใหม่ด้วย ส่วนเพลงที่เหลือก็เป็นเพลงใหม่ที่แต่งขึ้นเองโดยพีรสันติและประสิทธิ์ ชำนาญไพร ชุดนั้นใช้ชื่อว่า "รักไม่รู้ดับ" ซึ่งวางแผงประมาณเดือนกันยายน พ.ศ. 2523 แต่เพราะความที่สมาชิกของวงทั้งหมดยังเป็นนักเรียนอยู่ การจะออกทีวีแสดงผลงานจึงเป็นไปไม่ได้ เทปชุดแรกของวงจึงยังไม่เป็นที่รู้จักมากนัก
หลังจากนั้น ในเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ สุรินทร์ก็ให้ทำเทปชุดที่ 2 ขึ้นมาอีก ชุดนี้ได้เพลง "บางปะกง" ของนคร มังคลายน และเพลงที่แต่งใหม่อีกหลายเพลง เทปชุดนี้ใช้ชื่อว่า "บางปะกง" วางตลาดเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2524 แต่ปรากฏว่าไม่เป็นที่นิยมมากเท่าที่ควร
ขณะนั้นทั้ง 3 คนกำลังเรียนชั้นประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช) ที่โรงเรียนดรุณาราชบุรีพณิชยการ สิทธิศักดิ์และสายชลเรียนเป็นปีแรก แต่พีรสันติเรียนเป็นปีที่ 3 ซึ่งถือว่าเป็นปีสุดท้ายของเขาที่จะเรียนที่โรงเรียนดรุณาราชบุรีพาณิชยการ และจะต้องไปเรียนต่อในโรงเรียนของผู้ที่ศรัทธาศาสนาคริสต์ต่อไป จึงมีความเห็นว่าน่าจะทำเทปสักชุดเพื่อเป็นการอำลาก่อนยุบวง
สุรินทร์ซึ่งเป็นผู้ทำงานเกี่ยวข้องกับธุรกิจด้านดนตรี จึงได้รับคำแนะนำจากนักร้องผู้หนึ่งถึงเพลง สอบตก ของปฏิภาณ สุขสุทธิ สุรินทร์จึงไปติดต่อขอซื้อลิขสิทธิ์มา จากนั้นก็เริ่มวางโครงการกันว่า เพลงในชุดนี้ควรเป็นเพลงเกี่ยวกับนักเรียน จึงได้เพลง "ขวัญใจนักเรียน" ของครูพยงค์ มุกดา เพลง คืนสู่เหย้า กับเพลง ศิษย์เก่ารำลึก ซึ่งแต่งโดยพีรสันติ มาทำด้วย เพลงในชุดนี้จึงเป็นเพลงที่ไม่ค่อยมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ เพราะทางสถาบันไม่ต้องการให้ทางวงเล่นเพลงประเภทนี้ และอยากให้เป็นเอกลักษณ์ของวงด้วย
ในช่วงนี้เองที่วงมีสมาชิกใหม่ซึ่งเป็นเพื่อนนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน คือ เกรียงศักดิ์ จงธีระธรรม รับตำแหน่งมือกลอง
ลิ้มเซียวเอ็ง
ลิ้มเฉียวเอ็ง (Lin Chaoying, 林朝英) เป็นบูรพาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักสุสานโบราณ
ดิ อินโนเซ้นท์
อัลบั้ม รักไม่รู้ดับ -รถเมล์ + บางปะกง-ปลาตะเพียน (พ.ศ. 2523 - 2524)
เทปชุดนี้ทำในเวลาอันสั้น เพราะเริ่มต้นเดือนกุมภาพันธ์ และต้องทำให้เสร็จทันเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงปิดเทอม ซึ่งก็เสร็จทันตามที่วางแผนไว้ แต่ด้วยความแปลกใหม่ของเพลง "สอบตก" และเป็นเพลงฮิตในเวลาอันรวดเร็ว จึงทำให้อัลบั้มขวัญใจนักเรียนได้รับความนิยมจากแฟนเพลงอย่างมากมาย
ลิ้มเซียวเอ็ง
เป็นจอมยุทธหญิงที่มีวรยุทธสูงส่งคนหนึ่ง นับตามศักดิ์เป็นอาจารย์ยายของเซียวเหล่งนึ่งกับลี้มกโช้ว
ดิ อินโนเซ้นท์
อัลบั้ม รักไม่รู้ดับ -รถเมล์ + บางปะกง-ปลาตะเพียน (พ.ศ. 2523 - 2524)
และอีกเพลงที่นำความปลื้มปิติให้กับวงก็คือเพลง "เสียงจากแม่กลอง" ซึ่งแต่งโดยพีรสันติ ได้รับรางวัลจากชมรมสภาวะแวดล้อมสยาม และโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ ในฐานะที่มีความสนใจในการรณรงค์เพื่อรักษาสภาวะแวดล้อมที่ดี
ลิ้มเซียวเอ็ง
ตอนที่เฮ้งเต็งเอี๊ยงปล่อยวางกับเรื่องภายนอกขังตัวอยู่แต่ในสุสานโบราณไม่ยอมออกมาพบผู้คน จนกระทั่งลิ้มเฉียวเอ็งเป็นคนร้องด่าเฮ้งเต็งเอี้ยงอยู่หน้าสุสานโบราณเจ็ดวันเจ็ดคืน   เฮ้งเต็งเอี๊ยงจึงยอมออกมาและยอมท่องยุทธภพอีกครั้งโดยมีลิ้มเฉียวเอ็งติดตามไปด้วย  ทั้งสองช่วยเหลือคนดีกำจัดคนชั่ว  ต่อต้านศัตรูที่รุกรานประเทศด้วยกันจนเกิดเป็นความรัก  แต่เฮ้งเต็งเอี้ยงยึดมั่นในอุดมการณ์  หากบ้านเมืองยังไม่สงบสุขจะไม่คิดเรื่องส่วนตัวเด็ดขาด  ทำให้เฮ้งเต็งเอี้ยงไม่ยอมแต่งงานกับลิ้มเฉียวเอ็ง  ทำให้ลิ้มเฉียวเอ็งเกิดความคับแค้นในใจจึงท้าประลองกับเฮ้งเต็งเอี้ยงอยู่บ่อยครั้ง  แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะเฮ้งเต็งเอี้ยงได้   นางจึงเปลี่ยนวิธีการประลองเป็นการเขียนอักษรบนแผ่นศิลา  และมีข้อพนันที่ว่าหากนางชนะเฮ้งเต็งเอี๊ยงต้องแต่งงานกับนางหรือไม่ก็บวชเป็นนักพรตอยู่บนเขาจงหนำ  การประลองครั้งนี้เฮ้งเต็งเอี้ยงเป็นผู้แพ้   แม้ว่าจะรู้ว่านางเอาชนะด้วยเล่ห์แต่ก็ไม่ถือโกรธ และเลือกที่จะบวขชเป็นนักพรตก่อตั้งสำนักช่วนจินในกาลต่อมา  และยกสุสานโบราณให้ลิ้มเฉียวเอ็ง
ลิ้มเฉียวเอ็งเก็บตัวอยู่ในสุสานโบราณคิดค้นยอดวรยุทธที่สามารถสยบวรยุทธของสำนักช่วนจิน วรยุทธที่นางคิดค้นได้ล้วนพิศดารร้ายกาจ  เพียงแต่นางไม่ค่อยได้ออกสู่ยุทธภพวรยุทธของสุสานโบราณจึงไม่เป็นที่รู้จักนัก  แต่ก็ถือว่าวรยุทธของนางเหนือชั้นเทียบเท่าได้กับห้ายอดฝีมือ   ก่อนนางจะตายได้ถ่ายทอดวรยุทธทั้งหมดให้สาวใช้คนหนึ่ง  ซึ่งต่อมาสาวใช้คนนี้ก็รับศิษย์ไว้สองคนคือ  เซียวเหล่งนึ้งกับลี้มกโชว้
แม้ว่าลิ้มเฉียวเอ็งจะแค้นเคืองเฮ้งเต็งเอี้ยงขนาดไหน แต่ในจิตใจส่วนลึกก็รักมากจนไม่อาจพรรณนา  และในวาระสุดท้ายของชีวิตเฮ้งเต็งเอี้ยงก็ได้มาคารวะศพของนางในสุสานโบราณ  และได้พบกับวรยุทธที่นางคิดค้นไว้ล้วนสยบวรยุทธของสำนักช่วนจินทั้งสิ้น  เฮ้งเต็งเอี้ยงจึงใช้เคล็ดวิชาจากคัมภีร์เก้าอิมจินเก็งส่วนหนึ่ง  มาคิดเป็นวิชาที่สามารถสยบวรยุทธที่ลิ้มเฉียวเอ็งคิดค้นขึ้นได้
Nhân vật trong Thần điêu hiệp lữ
ดิ อินโนเซ้นท์
เปลี่ยนรูปแบบดนตรี เปลี่ยนสมาชิกวง - อยู่หอ - เพียงกระซิบ (พ.ศ. 2524 - 2526)
สมาชิก 5 คนของวงดิ อินโนเซ้นท์ ในยุคนี้จึงประกอบด้วย
แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจของวง เพราะดนตรีโฟลค์ซอง-สตริงแบบเดิมกลายเป็นของเก่าและเริ่มเชย ดนตรีป็อปร็อกต่างหากที่น่าสนใจ และได้รับความนิยมของวัยรุ่นทั่วโลกรวมถึงวัยรุ่นไทยด้วย เพราะมี คีย์บอร์ด/ซินธีไซเซอร์/กลองไฟฟ้า และมีกีต้าร์อีก 2 ตัว เป็นอย่างน้อย ทางวงจึงคิดปรับเปลี่ยนรูปแบบการเล่นไปในทางแนวนั้น
พีรสันตินึกถึงถึงเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งมีฝีมือในทางกีต้าร์มาก เคยเป็นนักดนตรีของโรงเรียนด้วย จึงไปชักชวนให้มาร่วมงานกันกับวง ดิ อินโนเซ้นท์ นั่นก็คือ โอม - ชาตรี คงสุวรรณ ซึ่งขณะนั้นเป็นสมาชิกวง โฟร์ ซิงเกิล (Four Singles) ซึ่งเป็นวงประจำจังหวัดราชบุรีอยู่ และเคยออกแผ่นกับวง "โรแมนติก" ด้วย โอมจึงตกลงร่วมงานกัน
หลังจากที่ได้สมาชิกใหม่เข้ามาครบแล้ว ก็เริ่มทำเทปชุดใหม่ขึ้นอีกชุดหนึ่ง ใช้ชื่อชุดว่า "อยู่หอ" ชุดนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ทำให้วง ดิ อินโนเซ้นท์ เป็นที่รู้จักของแฟนเพลงมากขึ้น ด้วยดนตรีป็อปร็อกสมัยนิยม เพราะโอมมีส่วนอย่างมากในการทำดนตรีในชุดนี้ และแฟนเพลงได้เริ่มเห็นพัฒนาการฝีมือของสมาชิกวงในการเล่นดนตรีที่เริ่มหนักแน่นและซับซ้อนขึ้น
ก้าวสู่ความนิยมของแฟนเพลง -การยอมรับจากนักวิจารณ์เพลง (พ.ศ. 2526 - 2528)
ปี พ.ศ. 2526 - 2528 น่าจะเป็นช่วงยุคทองของวง ที่มีการทำเพลงให้ห้องอัดเสียงอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง ภายหลังจากมีสมาชิกใหม่พร้อมหน้ากันคือ ไชยรัตน์ ปฏิมาปกรณ์ - คีย์บอร์ด เพราะทางวงต้องการมือคีย์บอร์ดอีกคนด้วย และ เกียรติศักดิ์ ยันตะระประกรณ์ - กลอง เข้ามาเป็นสมาชิกวงแทนตำแหน่งที่เกรียงศักดิ์ เพราะทางวงเห็นฝีมือในการเล่นกลองไฟฟ้า เพอร์คัสชั่น และที่สำคัญคือการเล่นดนตรีในห้องบันทึกเสียงได้อย่างดีเยี่ยม
ครั้งนี้...ของพี่กับน้อง (พ.ศ. 2529)
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2529 เกียรติศักดิ์และไชยรัตน์ได้ลาออกไป ทำให้เหลือสมาชิกหลักเพียง 4 คนเท่านั้นการทำงานในห้องอัดเสียงของวงจึงปรับเปลี่ยนไปจากการใช้เสียงกลองไฟฟ้าอัดจริง มาเป็นเสียงจาก Drum Machine แทน โดยไม่รับสมาชิกใหม่เพิ่มเติม เมื่อเวลาแสดงสด จึงใช้มือกลองอาชีพคือ ศิริศักดิ์ นันทเสน หรือ ติ๊ก ชิโร่ เข้ามาร่วมงานเฉพาะกิจพร้อมกับ โชคชัย พักภู่ น้องชายของ เต๊ะ-โชคดี พักภู่และป้อม-อภิไชย เย็นพูนสุข พี่ชายของปุ้ม-อรวรรณ เย็นพูนสุข หรือ ปุ้ม สาวสาวสาว ในตำแหน่งคีย์บอร์ดรับเชิญ
และในปีนั้น วงดิอินโนเซ้นท์ ก็ได้ออกงานอัลบั้มใหม่ ชื่อ "ครั้งนี้ของพี่กับน้อง" มีเพลงฮิตติดหูมาจนถึงปัจจุบันหลายเพลง ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จค่อนข้างดี เช่นเพลง ฝันและใฝ่, ฝากรัก, ดาราทีวี และ มือที่สาม โดยเฉพาะเพลงมือที่สาม เป็นที่ฮือฮากันมากในหมู่คนรักดนตรี เนื่องจากเป็นเพลงที่เน้นเนื้อหาดนตรี การแจมดนตรีกันของสมาชิกในวง การ improvise ด้นเนื้อสดขณะการบันทึกเสียง ซึ่งค่อนข้างแตกต่างไปจากสไตล์เพลงของวงที่ผ่านมา
ในชุดนี่เองที่วงได้เชิญ อุ้ย - วรสิทธิ์ ชีพสาธิต เข้ามาเป็นนักร้องรับเชิญและร้องเสียงคอรัสในหลาย ๆ เพลง โดยเฉพาะเพลง ฝากรัก ซึ่งขับร้องโดยวรสิทธิ์ได้รับความนิยมอย่างมาก จึงทำให้เพลงนี้กลายเป็นเพลงประจำตัวของวรสิทธิ์ไปในเวลาต่อมา นอกเหนือจากนั้น การเติบโตทางฝีมือของสมาชิกแต่ละคนก็มีมากขึ้นตามเวลา ทำให้หลายคนเริ่มได้รับเชิญไปร่วมงานดนตรีกับงานอื่น ๆ มากขึ้น
ภายหลังจากช่วงโปรโมทอัลบั้ม "ครั้งนี้ของพี่กับน้อง" เสร็จสิ้นลงในปลายปีนั้น วง ดิ อินโนเซ้นท์ ก็เงียบหายไป เพราะทุกคนต่างมีภารกิจมากมายจนไม่มีเวลาทำเพลงของตนเอง แต่พวกเขาก็ยังคงติดต่อและคิดทำเพลงที่มีแบบฉบับของ ดิ อินโนเซ้นท์ อีกครั้ง
10 นาฬิกา (พ.ศ. 2532)
ตลอดระยะเวลา 2 ปีที่พวกเขาหายไป สมาชิกวง ดิ อินโนเซ้นท์ ทุกคนต่างสั่งสมประสบการณ์ดนตรีมากขึ้นเช่นการไปร่วมงานกับ เรวัต พุทธินันทน์ และ ดนุพล แก้วกาญจน์ รวมไปถึงการไปทำเพลงที่บริษัทแกรมมี่ เอนเตอร์เทนเมนท์ ของชาตรี การเรียบเรียงดนตรีและเล่นดนตรีในห้องบันทึกเสียงของพีรสันติ เสนีย์ไปเล่นดนตรีแบ็คอัพให้กับศิลปินต่าง ๆ เช่น เฉลียง เป็นต้น
ต้นปี พ.ศ. 2532 อัลบั้ม "10 นาฬิกา" อัลบั้มชุดใหม่ในรอบ 3 ปีของทางวงจึงวางแผง พร้อมการมาถึงรูปแบบดนตรีใหม่ ๆ ของทางวงที่ปรับเปลี่ยนไปตามสมัยนิยมมากขึ้นในยุคนั้น โดยเฉพาะดนตรีในแนวป็อปร็อกที่แฟนเพลงชื่นชอบและไม่ได้ยินมานานจากทางวง เพลงจากชุดนั้นเช่น เสียเวลาเปล่า, เห็นใจกันหน่อย, เพราะเธอหรือเปล่า ต่างได้รับความนิยมแทบทั้งสิ้น
ยุติวง-ผลงานของสมาชิกหลังจากนั้น
ดิ อินโนเซ้นท์ มีการออกทัวร์คอนเสิร์ตหลายที่มากกว่าชุดใด ๆ ที่ทำมาของทางวง เพราะผลจากความนิยมของอัลบั้ม 10 นาฬิกา จนเมื่อผ่านช่วงเวลานั้นไป สมาชิกหลักของวงแต่ละคน ก็เริ่มกลับมาทำงานที่ตนเองมีภาระอยู่
โอม - ชาตรี คงสุวรรณ ทำงานห้องอัดเสียง บันทึกเสียงและควบคุมการผลิตเพลงให้กับศิลปินในสังกัดแกรมมี่ มากมาย ทั้งยังดำรงตำแหน่งผู้บริหารค่ายเพลง "อาร์พีจี" ในเครือแกรมมี่ ก่อนที่ต่อมาจะลาออกหันมาทำค่ายเพลงและโปรดักชั่นเฮ้าส์เอง ในชื่อว่า "คราฟแมน เรคคอร์ด" และ "มิสเตอร์ มิวสิก" โดยยังคงรับหน้าที่แต่งเพลงให้นักดนตรีในห้องอัดเสียง, โปรดิวเซอร์, Music Director ให้กับ รายการเรียลลิตีโชว์ชื่อ ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย และเมื่อปลายปี พ.ศ. 2550 โอมก็ได้ออกอัลบั้มเดี่ยวชุดแรกในชีวิต ชื่ออัลบั้มว่า "Into The Light" ซึ่งได้รับรางวัลอัลบั้มยอดเยี่ยมจาก สีสันอะวอร์ด ในปี 2552
พีรสันติ จวบสมัย เป็นนักแต่งเพลงอยู่เบื้องหลังงานของศิลปินต่าง ๆ รวมไปถึงการทำเพลงโฆษณาและเพลงประกอบภาพยนตร์ และออกอัลบั้ม Togetther ในฐานะโปรดิวเซอร์และเพลงคนแต่งเพลงทั้งอัลบั้ม โดยมีนักร้องรับเชิญมากมาย เช่น ปั่น - ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว (รักเธอทุกวัน), โรสแมรี่ คาฮันดิง (ใจเป็นของเธอ), ฟอร์ด - สบชัย ไกรยูรเสน (ลืม), วงพองพอง(รูปเก่าๆ) และได้ สายชล ระดมกิจ มาขับร้องในเพลง ดึกก็กลับ
สายชล ระดมกิจ หันมาเป็นศิลปินเดี่ยว ได้กลับมาทำอัลบั้มเดี่ยวในสังกัดเบเกอรี่มิวสิค โดยนำผลงานเพลงเก่าของวง ดิ อินโนเซ้นท์ มาทำใหม่ โปรดิวซ์โดย บอย โกสิยพงษ์ ในอัลบั้มชุด "A Touch of the Innocent" (พ.ศ. 2539) และต่อมาได้ออกอัลบั้มเดี่ยวอีกหนึ่งชุด แต่เป็นการนำเพลงเก่าในสังกัดเบเกอรี่มิวสิคมาทำใหม่ โดยได้ พีรสันติ จวบสมัย มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้ ในอัลบั้มชุด "Portrait of the Innocent" (พ.ศ. 2541) จากการชักชวนของบอย โกสิยพงษ์ เพราะบอยชื่นชอบและเป็นแฟนเพลงของ ดิ อินโนเซ้นท์ มาตั้งแต่เด็ก ๆ นั่นเอง ต่อมาสายชล ก็ทำหน้าที่ดูแลศิลปินให้กับค่ายเบเกอรี่มิวสิคด้วย ซึ่งปัจจุบันกลายมาเป็นค่ายเพลงเลิฟอีส (LOVEiS)
เสนีย์ ฉัตรวิชัย หันไปทำธุรกิจส่วนตัว และยังคงเล่นดนตรีร้องเพลงบ้างตามโอกาสสมควร
สิทธิศักดิ์ กิจเต่ง ภายหลังจบการศึกษาในจังหวัดราชบุรีแล้ว จึงเดินทางเข้ามากรุงเทพฯ และฟอร์มวงดนตรีใหม่ชื่อว่า "ซัคเซส" โดยออกผลงานชุดแรกและชุดเดียวชื่อเดียวกันกับชื่อวง ภายใต้สังกัดนิธิทัศน์ โปรโมชั่น มีเพลงฮิตอย่าง แรงรัก, ฤทธิ์รัก, ใครหนอใคร และ รักมั่นคง ซึ่งต่อมาในเพลงหลังนี้ วง "เพื่อน" ได้นำมาขับร้องใหม่ในอัลบั้ม "แด่ที่รัก"
ส่วนเกียรติศักดิ์ ยันตะระประกรณ์ ยังคงเล่นดนตรีกลางคืน เล่นดนตรีแบ็คอัพศิลปินทั้งในห้องอัดและคอนเสิร์ตจนถึงปัจจุบัน อีกทั้งยังทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สำนักงานบรรเทาทุกข์และประชานามัยพิทักษ์ สภากาชาดไทย
ถือได้ว่ากิจกรรมที่ทำร่วมกันในนามวง ดิ อินโนเซ้นท์ จึงหยุดลงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เป็นเวลา 20 ปี
การรวมตัวใหม่ (พ.ศ. 2552, พ.ศ. 2566)
จนกระทั่งกลางปี พ.ศ. 2552 สมาชิกหลัก 4 คนของวง ดิ อินโนเซ้นท์ ได้แก่ ชาตรี สายชล พีรสันติ เสนีย์ ได้แถลงข่าวต่อสื่อมวลชน กลับมารวมตัวทำงานร่วมกันอีกครั้งอย่างเป็นทางการ พร้อมกับประกาศจัดคอนเสิร์ตใหญ่ที่ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ในวันเสาร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2552 สร้างความสนใจและความน่ายินดีแก่แฟนเพลงอย่างยิ่ง ถือเป็นข่าวดีและให้ความสนใจในรอบปีของวงการเพลงไทย
และ 14 ปีต่อมา คือปี พ.ศ. 2566 ดิ อินโนเซ้นท์ ได้กลับมาจัดคอนเสิร์ตร่วมกันอีกครั้งในชื่อ "The Innocent Concert 40 ปี ของพี่กับน้อง" โดยจัดแสดงในวันเสาร์ที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2566 ที่รอยัลพารากอนฮอลล์ ชั้น 5 สยามพารากอน
โรลลิงสโตน
นิตยสารยังครอบคลุมเรื่องการเมืองในช่วงทศวรรษ 1970 แต่เนื่องจากมีข้อขัดแย้งจึงเปลี่ยนรูปแบบในทศวรรษ 1990 ในกลุ่มผู้อ่านที่เด็กลงไป โดยเน้นเนื้อหาทางด้านโทรทัศน์ ภาพยนตร์ นักแสดง นักร้องเพลงป็อป ในปัจจุบันนิตยสารมีเนื้อหาส่วนผสมหลายส่วน รวมถึงเรื่องการเมืองด้วย
ฟร็องซัว ออล็องด์
ฟร็องซัว เฌราร์ ฌอร์ฌ นีกอลา ออล็องด์ (François Gérard Georges Nicolas Hollande, ; เกิด 12 สิงหาคม ค.ศ. 1954) เป็นอดีตประธานาธิบดีของฝรั่งเศส ได้รับเลือกตั้งในวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ด้วยคะแนนเสียงประมาณร้อยละ 51.90 เขาเป็นผู้แทนราษฎรจากเขตเลือกตั้งที่ 1 ของจังหวัดกอแรซในช่วงปี ค.ศ. 1988–1993 และ ค.ศ. 1997–2012 เขาเคยดำรงตำแหน่งเป็นเลขาธิการพรรคสังคมนิยมในช่วงปี ค.ศ. 1997–2008 เป็นประธานสภาเทศบาลกอแรซในช่วงปี ค.ศ. 2008–2012 รวมถึงเป็นนายกเทศมนตรีเมืองตูลในช่วงปี ค.ศ. 2001 – 2008 อีกด้วย
ชีวิตในวัยเด็ก
ออล็องด์เกิดในเมืองรูอ็องในจังหวัดแซน-มารีตีม แคว้นโอต-นอร์ม็องดี ประเทศฝรั่งเศส เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางคาทอลิก แม่ของเขาเป็นนักสังคมสงเคราะห์ ส่วนพ่อเป็นหมอหู คอ จมูกที่เคยลงสมัครเป็นผู้สมัครฝ่ายขวาจัดในการเมืองท้องถิ่น เชื่อกันว่านามสกุลออล็องด์ของเขามาจากบรรพบุรุษที่หลบหนีมาจากฮอลแลนด์ (เนเธอร์แลนด์ในปัจจุบัน) ในช่วงศตวรรษที่ 16 และนำชื่อประเทศมาเป็นนามสกุล
การศึกษา
ออล็องด์เข้าศึกษาที่โรงเรียนประจำแซ็งฌ็อง-บาติสต์เดอลาซาล และเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยอุดมศึกษาพาณิชยการปารีส (HEC Paris), วิทยาลัยการบริหารแห่งชาติ (École nationale d'administration) และสถาบันรัฐศึกษาปารีส (Institut d'Etudes Politiques de Paris) ออล็องด์เคยอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 1974 ขณะที่ยังเป็นนักศึกษา ออล็องด์เข้าทำงานในศาลตรวจสอบบัญชีแห่งฝรั่งเศสทันทีหลังจากจบการศึกษา
เส้นทางการเมืองช่วงต้น
ในปี ค.ศ. 1974 ขณะที่ยังเป็นนักศึกษา ออล็องด์เป็นอาสาสมัครช่วยหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศสของฟร็องซัว มีแตร็อง ในอีก 5 ปีต่อมา ออล็องด์ได้เข้าร่วมกับพรรคสังคมนิยมและถูกจับตามองอย่างรวดเร็วจากฌัก อาตาลีผู้เป็นที่ปรึกษาอาวุโสของมีแตร็อง ในปี ค.ศ. 1981 อาตาลีได้ให้ออล็องด์ลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในเขตจังหวัดกอแรซ แข่งขันกับประธานาธิบดีของฝรั่งเศสในอนาคต ฌัก ชีรัก ออล็องด์แพ้การเลือกตั้งแก่ชีรัก เขาก้าวต่อไปโดยไปเป็นที่ปรึกษาพิเศษแก่ประธานาธิบดีคนใหม่ ฟร็องซัว มีแตร็อง หลังจากนั้นไปเป็นคณะทำงานให้กับโฆษกรัฐบาล หลังจากที่ออล็องด์ได้เป็นสมาชิกเทศบาล Ussel ในปี ค.ศ. 1983 ออล็องด์ได้ลงสมัครเป็นผู้แทนราษฎรจังหวัดกอแรซอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาประสบความสำเร็จได้เข้าไปนั่งในสภาผู้แทนราษฎรของฝรั่งเศส แต่ในปี ค.ศ. 1993 ออล็องด์ได้สูญเสียตำแหน่งผู้แทนราษฎรไปอีกครั้งในการเลือกตั้งที่ถูกเรียกว่า คลื่นสีฟ้า อันเนื่องมาจากการสูญเสียที่นั่งในสภาของพรรคสังคมนิยมให้แก่ฝ่ายขวาเป็นจำนวนมาก
เลขาธิการพรรคสังคมนิยม
ในช่วงใกล้สิ้นสุดวาระของประธานาธิบดีฟร็องซัว มีแตร็อง พรรคสังคมนิยมเกิดความแตกแยกภายในขึ้นเนื่องจากต่างฝ่ายต่างแย่งกันเป็นผู้กำหนดทิศทางของพรรค ออล็องด์ได้ออกมาเรียกร้องความปรองดองและให้พรรครวมตัวเป็นหนึ่งภายใต้ ฌัก เดอลอร์ ประธานสหภาพยุโรป แต่เดอลอร์ปฏิเสธที่จะเป็นตัวแทนพรรคลงสมัครเป็นประธานาธิบดี ทำให้ลียอแนล ฌ็อสแป็ง กลับมาเป็นผู้นำพรรคอีกครั้ง ฌ็อสแป็งเลือกออล็องด์ให้เป็นโฆษกพรรคอย่างเป็นทางการ ต่อมาในการเลือกตั้งผู้แทนราษฎรปี ค.ศ. 1997 ออล็องด์กลับไปลงสมัครเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกอแรซ อีกครั้งและประสบความสำเร็จในการกลับเข้าสภา ในปีเดียวกันนั้นเอง ฌ็อสแป็งได้เป็นนายกรัฐมนตรีของฝรั่งเศส และออล็องด์ได้ชนะการเลือกตั้งเป็นเลขาธิการพรรคสังคมนิยมซึ่งเขาดำรงตำแหน่งนี้อยู่ 11 ปี โดยในช่วงระยะเวลานี้ พรรคสังคมนิยมมีตำแหน่งที่แข็งแรงในรัฐบาลฝรั่งเศส ตำแหน่งเลขาธิการพรรคของออล็องด์จึงถูกเรียกในบางครั้งเป็นรองนายกรัฐมนตรี ในปี ค.ศ. 2001 ออล็องด์ได้ชนะการเลือกตั้งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองตูลซึ่งเขามีวาระการดำรงตำแหน่งนี้ 7 ปี
หลังจากที่ออล็องด์ลาออกจากตำแหน่งเลขาธิการ เขาได้รับเลือกให้แทนที่ฌ็อง-ปีแยร์ ดูว์ปง ในตำแหน่งประธานสภาเทศบาลกอแรซซึ่งเขายังดำรงตำแหน่งนี้ถึงปัจจุบัน ในปี ค.ศ. 2008 เขาสนับสนุนการให้รางวัลเอเตียน บาลูซ (Étienne Baluze) ซึ่งมอบให้บุคคลที่ทำคุณประโยชน์ด้านประวัติศาสตร์ท้องถิ่น โดยออล็องด์เป็นผู้ให้รางวัลนี้เป็นครั้งแรกในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2008 แก่นักประวัติศาสตร์ชาวอิตาลีชื่อ เบียทริช ปาลเมโร
การเลือกตั้งประธานาธิบดี
ออล็องด์ได้ประกาศตัวเพื่อเป็นตัวแทนเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรคสังคมนิยม ในช่วงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2011 โดยตอนแรกเขาได้มีคะแนนตามหลังนายดอมีนิก สโทรส-กาน อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง และเป็นกรรมการบริหารกองทุนการเงินระหว่างประเทศ แต่ภายหลังออล็องด์ได้รับเลือกมาเป็นอันดับหนึ่ง เนื่องจากข่าวการกล่าวหาการลวนลามทางเพศของนายดอมีนิก สโทรส-กาน จึงทำให้เขาต้องประกาศไม่ลงชิงชัยตำแหน่งโดยปริยาย โดยภายหลังจากการอภิปรายโต้เถียงหลายครั้งผ่านทางรายการโทรทัศน์ ออล็องด์ได้คะแนนนิยมในรอบแรกถึงร้อยละ 39 เป็นอันดับที่ 1 แต่ยังไม่ถึงกึ่งหนึ่ง จึงทำให้เขาต้องเข้าอภิปรายโต้เถียงอีกครั้งกับนางมาร์ทีน โอบรี ผู้สมัครจากพรรคเดียวกันที่ตามมาเป็นอันดับที่สอง โดยได้คะแนนเสียงถึงร้อยละ 30
ในการลงคะแนนออกเสียงครั้งที่สอง เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ออล็องด์ก็ได้คะแนนคะแนนเสียงถึงร้อยละ 56 ในขณะที่โอบรีได้ร้อยละ 43 จึงทำให้เขาเป็นตัวแทนของพรรคสังคมนิยม และพรรคฝ่ายซ้ายก้าวหน้า อย่างเป็นทางการสำหรับการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 2012 โดยเขายังได้ขอแรงสนับสนุนจากสมาชิกพรรคผู้ร่วมชิงตำแหน่งของพรรคฯ เช่นกัน อาทิเช่น มาร์ทีน โอบรี, อาร์โน มงต์บูร์, มานุแอล วาลส์ และเซกอแลน รัวยาล อดีตผู้เข้าชิงของพรรคฯ ในการเลือกตั้งเมื่อปี ค.ศ. 2007
ในวันที่ 26 มกราคม เขาได้เปิดเผยนโยบายต่าง ๆ รวมถึงกว่า 60 นโยบาย รวมถึงการขึ้นภาษีสำหรับธุรกิจขนาดใหญ่ ธนาคาร และเศรษฐี การสร้างงานอาชีพครูกว่า 60,000 ตำแหน่ง การปรับลดอายุการเกษียณอายุจาก 62 ปีเป็น 60 ปีดังเดิม การสร้างงานทดแทนในเขตที่มีอัตราผู้ว่างงานที่อายุน้อยสูง การสนับสนุนการก่อตั้งธุรกิจขนาดใหญ่โดยการก่อตั้งธนาคารเพื่อการลงทุน การออกกฎหมายเพื่อสิทธิการแต่งงานในเพศเดียวกันและสิทธิในการอุปถัมภ์ทารก รวมทั้งการถอนทหารจากอัฟกานิสถานในปี ค.ศ. 2012
ในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ นายนีกอลา ซาร์กอซีประธานาธิบดีในขณะนั้น ได้ประกาศเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในสมัยที่สอง โดยเขาได้วิจารณ์นโยบายของออล็องด์ว่าจะทำลายระบบเศรษฐกิจของประเทศภายในสองวันหากออล็องด์ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนต่อไป
วัดเทียนหนิง
วัดเทียนหนิง เป็นวัดมหายาน ตั้งอยู่ที่เมืองฉางโจว มณฑลเจียงซู ประเทศจีน เป็นที่ประดิษฐานพระเจดีย์ที่สูงสุดในจีน มีความสูง 153.79 เมตร
ฟร็องซัว ออล็องด์
การเลือกตั้งประธานาธิบดี
ในช่วงโค้งแรกของการหาเสียง ออล็องด์ได้คะแนนนำจากการหยั่งเสียงต่าง ๆ และในที่สุดในการเลือกตั้งรอบที่ 1 เมื่อ 22 เมษายน ค.ศ. 2012 ออล็องด์ได้คะแนนนำอันดับที่หนึ่ง โดยได้คะแนนเสียงร้อยละ 28.63 โดยเขาต้องเข้าชิงคะแนนในการเลือกตั้งรอบที่สองกับนีกอลา ซาร์กอซี และในการเลือกตั้งรอบที่ 2 ออล็องด์ได้คะแนนนำเกินกึ่งหนึ่งที่ 51.70 เป็นผลให้เขาเป็นว่าที่ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสคนถัดไป
ชีวิตส่วนตัว
คู่สมรสมานานกว่า 30 ปีของออล็องด์คือ เซกอแลน รัวยาล ทั้งคู่มีลูกด้วยกัน 4 คน คือ ตอมา เกลม็องส์ ฌูว์เลียง และฟลอรา ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2007 หนึ่งเดือนหลังการพ่ายแพ้ของรัวยาลในการเลือกตั้งประธานาธิบดีฝรั่งเศส ทั้งคู่ออกมาประกาศว่ากำลังแยกกันอยู่ ไม่กี่เดือนถัดมา เว็บไซต์ฝรั่งเศสแห่งหนึ่งออกมาเปิดเผยถึงความสัมพันธ์ระหว่างออล็องด์กับวาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ การประกาศนี้ทำให้เกิดการโต้แย้งกันขึ้นเนื่องจากบางคนถือว่าการเปิดเผยนี้เป็นการลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของนักการเมือง ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2007 วาเลรี ทรีแอร์แวแลร์ ออกมายืนยันในความสัมพันธ์และพูดถึงอย่างเปิดเผยในการให้สัมภาษณ์กับนิตยสารรายสัปดาห์ชื่อ Télé 7 Jours
ผลงาน
ออล็องด์เขียนหนังสือและงานวิชาการหลายเล่ม ดังรายชื่อด้านล่าง
เซลล์ที
เซลล์ที (T cell) เป็นเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์ประเภทหนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของระบบภูมิคุ้มกัน โดยเฉพาะระบบภูมิคุ้มกันแบบปรับตัว สามารถแยกจากลิมโฟซัยต์ชนิดอื่นๆ ได้จากการที่สามารถตรวจพบตัวรับทีเซลล์ (T-cell receptor) ได้บนเยื่อผิวของเซลล์นี้
เช่นเดียวกับเม็ดเลือดขาวอื่นๆ หลายชนิด เซลล์ทีมีต้นกำเนิดมาจากเซลล์ต้นกำเนิดเม็ดเลือดในไขกระดูก ตัวอ่อนเซลล์ทีที่อยู่ระหว่างการพัฒนาจะย้ายที่ไปอยู่ในต่อมไทมัส ซึ่งชื่อเซลล์ทีก็มาจากต่อมไทมัสนี้เอง หลังจากนั้นเซลล์ทีก็จะพัฒนาต่อจนกลายเป็นเซลล์ทีชนิดย่อยๆ ต่อไป แม้เซลล์ทีเหล่านั้นจะเคลื่อนที่ออกจากต่อมไทมัสแล้วก็ตาม เซลล์ทีชนิดย่อยต่างๆ มีหน้าที่ที่สำคัญและแตกต่างกันไปในการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของร่างกาย
ประเทศมอนเตเนโกรในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020
ประเทศมอนเตเนโกร ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว ครั้งที่ 3 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโลซาน ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ระหว่างวันที่ 9 - 22 มกราคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอนเตเนโกรได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 2 คน แบ่งเป็นเป็นชาย 1 คนและหญิง 1 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา
งูปาล์ม
งูปาล์ม หรือ งูเขียวปาล์ม หรือ งูปาล์มแดง (Palm pit viper, Javanese pit viper, Flat-nosed pit viper; ) เป็นงูพิษชนิดหนึ่ง ในจำพวกงูเขียวหางไหม้
งูปาล์ม เป็นงูเขียวหางไหม้ขนาดเล็ก ยาวประมาณ 35 เซนติเมตร มีสีและลวดลายปะปนกันหลายสี มีสีพื้นสีเขียว สีน้ำตาล และสีน้ำตาลอมแดง มีจุดประสีขาว ส่วนท้องสีน้ำตาลม่วง มีสิ่งที่ทำให้แตกต่างจากงูเขียวหางไหม้ชนิดอื่น คือ มีเกล็ดจมูกเชิดงอนขึ้น เกล็ดบนตาแหลมสูงทำให้แลดูเด่นชัด ไม่เหมือนงูเขียวหางไหม้ชนิดอื่น ๆ ซึ่งในครั้งแรกเข้าใจว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของสีลวดลายหรือเป็นความแตกต่างระหว่างเพศของตัวผู้และตัวเมียของงูที่พบในเขตประเทศมาเลเซียและไม่พบในประเทศไทย แต่เมื่อนำมาเลี้ยงดูและศึกษาแล้วพบว่ามีลักษณะเช่นนี้เหมือนกันทั้งตัวผู้และตัวเมีย
งูปาล์ม เดิมเคยเชื่อว่าเป็นงูถิ่นเดียวที่พบได้เฉพาะในภาคใต้ของไทย พบครั้งแรกโดยเกาะพาดอยู่กลางป่าหวาย ที่อำเภอท่าฉางเขตติดต่อกับจังหวัดนครศรีธรรมราช จึงได้ชื่อว่า "งูปาล์ม" และได้ให้ชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Trimeresurus wiroti เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ น.อ.(พิเศษ) วิโรจน์ นุตพันธุ์ นักวิทยาสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบกชาวไทย แต่แท้จริงแล้ว งูปาล์มพบได้ทั่วไปตั้งแต่ภาคใต้ของไทยไปจนถึงมาเลเซียตะวันออกและอินโดนีเซีย โดยตัวอย่างต้นแบบแรกพบที่เกาะชวา โดยที่ไม่มีชนิดย่อย
ศรีวิชัย (แก้ความกำกวม)
ศรีวิชัย อาจหมายถึง
สนามกีฬาคาไรสคาคิส
สนามกีฬายอร์เกียส คาไรสคาคิส (Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης) หรือ สนามกีฬาคาไรสคาคิส (Στάδιο Καραϊσκάκη) เป็นสนามฟุตบอลที่ตั้งอยู่ที่เมืองไพรีอัส ภูมิภาคอัตติกา ประเทศกรีซ และเป็นสนามเหย้าของสโมสรฟุตบอลโอลิมเบียโกส มีความจุ 32,115 ที่นั่ง โดยเป็นสนามเฉพาะกีฬาฟุตบอลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ชื่อของสนามตั้งชื่อตามยอร์เกียส คาไรสคาคิส นายพลของกองทัพกรีซในสงครามประกาศอิสรภาพกรีซ ผู้ได้รับการสรรเสริญว่าเป็นวีรบุรษแห่งชาติ
สนามกีฬาคาไรสคาคิสถูกจัดอันดับโดยยูฟ่าให้เป็นสนามฟุตบอลประเภท 4 ดาว ทำให้สามารถใช้จัดการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีกได้ สนามมีห้องรับรองบุคคลสำคัญถึง 40 ห้อง ซึ่งสามารถรองรับรวมกันได้ถึง 474 คน มีห้องประชุมซึ่ง 130 ที่นั่ง และมี 200 ที่นั่งสำหรับสื่อมวลชน นอกจากนี้ ยังมีศูนย์การค้าซึ่งมีร้านอาหาร ร้านกาแฟ ร้านค้า ร้านเสื้อผ้า และโรงยิม
สนามกีฬานี้ยังเคยใช้จัดการแข่งขันยูฟ่าคัพวินเนอร์สคัพ รอบชิงชนะเลิศ ฤดูกาล 1970–71 ระหว่างเชลซี กับเรอัลมาดริด และการแข่งขันฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 อีกทั้ง ยังเคยเป็นสถานที่แสดงดนตรีสดของริฮันน่า, แอโรสมิธ , อีวาเนสเซนซ์ , ฟิฟตีเซนต์ , สกอร์เปียนส์ และเดฟเล็ปเพิร์ด
ISO 3166
ISO 3166 คือมาตรฐานที่เผยแพร่โดยองค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน (ISO) เพื่อกำหนดรหัสสำหรับประเทศ, ดินแดนในปกครอง, พื้นที่พิเศษที่น่าสนใจทางภูมิศาสตร์, และเขตการปกครองหลัก (เช่นจังหวัดหรือรัฐ) ชื่ออย่างเป็นทางการของมาตรฐานคือ รหัสสำหรับการแสดงชื่อประเทศและเขตการปกครอง (Codes for the representation of names of countries and their subdivisions)
มาตรฐานย่อย
มาตรฐานประกอบด้วย 3 มาตราฐานย่อย คือ:
รุ่น
รุ่นแรกของ ISO 3166 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2517 ซึ่งมีเฉพาะรหัสที่เป็นตัวอักษร รุ่นที่ 2 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2524 ซึ่งแผยแพร่พร้อมกับรหัสเลข รุ่นที่ 3 และ 4 เผยแพร่ใน พ.ศ. 2531 และ 2536 ตามลำดับ รุ่นที่ 5 เผยแพร่ระหว่าง พ.ศ. 2540 ถึง 2542 ซึ่งแบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ รหัสสำหรับเขตการปกครองและประเทศในอดีต
หน่วยงานบำรุงรักษา
มาตรฐาน ISO 3166 ได้รับการบำรุงโดย หน่วยงานบำรุงรักษา ISO 3166 (ISO 3166 Maintenance Agency) ชื่อย่อคือ (ISO 3166/MA) ในอดีตตั้งอยู่ในสำนักงานมาตรฐานอุตสาหกรรมเยอรมัน (Deutsches Institut für Normung) ชื่อย่อคือ (DIN) ในเบอร์ลินประเทศเยอรมนี แต่ปัจจุบันตั้งอยู่ที่สำนักงานกลาง ISO ในกรุงเจนีวาประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีหน้าที่หลักคือ:
สมาชิก
มีผู้เชี่ยวชาญ 14 คนที่มีสิทธิออกเสียงใน ISO 3166/MA แปดคนเป็นตัวแทนขององค์กรในการจัดการมาตรฐาน (standards organization) สากล:
ISO 3166/MA มีสมาชิกที่เกี่ยวข้องเพิ่มเติมที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการโหวตแต่ผู้ที่เชี่ยวชาญซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อขั้นตอนการตัดสินใจในหน่วยงานการบำรุงรักษา