cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ (Eurowings Discover) เป็นสายการบินสัญชาติเยอรมันที่มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองแฟรงก์เฟิร์ต เป็นหนึ่งในสายการบินลูกของลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป และให้บริการจุดหมายปลายทางเพื่อการพักผ่อนทั่วทะเลเมดิเตอร์เรเนียน อเมริกาเหนือ และแคริบเบียน จากฐานที่ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต และท่าอากาศยานมิวนิก
ประวัติ
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์เริ่มดำเนินการในวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 โดยเริ่มทำการบินจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังโมมบาซาและแซนซิบาร์ด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ330 โดยได้รับใบรับรองผู้ดำเนินการเดินอากาศ สายการบินเป็นคู่แข่งหลักของค็อนดอร์ สายการบินท่องเที่ยวที่ใหญ่ที่สุดของเยอรมนี ซึ่งให้บริการหลายเส้นทางที่เหมือนกัน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2021 ลุฟท์ฮันซ่าประกาศว่าจะย้ายเส้นทางพักผ่อนระยะกลางหลายเส้นทางไปยังยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ โดยใช้เครื่องบินแอร์บัส เอ320-200 จำนวน 3 ลำในแฟรงก์เฟิร์ตเพื่อให้บริการ 5 จุดหมายปลายทางบนกานาเรียสในปลายปี 2021
ในฤดูร้อนปี 2022 ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ได้ตั้งฐานการบินแห่งที่สองที่ท่าอากาศยานมิวนิก โดยเน้นการปฏิบัติการเที่ยวบินระยะสั้นรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2022 ลุฟต์ฮันซ่าได้ย้ายเส้นทางแคนาดาบางส่วนไปยังยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ สำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง ในช่วงปลายปี 2022 สายการบินประกาศว่าจะย้ายการดำเนินงานในเส้นทางระยะไกลไปยังท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต โดยจะยุติการให้บริการเส้นทางไปยังอเมริกาเหนือและแคริบเบียนจากท่าอากาศยานมิวนิก
จุดหมายปลายทาง
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์ให้บริการเที่ยวบินสู่จุดหมายปลายทางสำหรับวันหยุดในทะเลแคริบเบียน มหาสมุทรอินเดีย แอฟริกา อเมริกาเหนือ และยุโรปตามแผนการบิน
เส้นทางระยะสั้น-ปานกลาง
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์มีเส้นทางไปยังประเทศรอบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน บนหมู่เกาะคานารี และในแอฟริกาเหนือมี ซึ่งให้บริการด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ320-200 สายการบินให้บริการเชื่อมต่อหลายเส้นทางจากสนามบินหลักในแฟรงก์เฟิร์ตและจากมิวนิก
เส้นทางระยะไกล
เที่ยวบินระยะไกลของยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์จะให้บริการออกจากแฟรงก์เฟิร์ตเท่านั้น โดยมีเส้นทางไปยังแอฟริกา อเมริกาเหนือ อเมริกากลาง และแคริบเบียน โดยใช้แอร์บัส เอ330-200 และแอร์บัส เอ330-300 บางเส้นทางยังให้บริการด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ350-900 ที่เช่าแบบจากฟินน์แอร์
ประเทศแซมเบียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ประเทศแซมเบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2018 (พ.ศ. 2561) ที่กรุงบัวโนสไอเรส ประเทศอาร์เจนตินา ระหว่างวันที่ 6-18 ตุลาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติแซมเบียเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 14 คน ใน 5 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศแซมเบียได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 1 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 2 เหรียญ
ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์
ฝูงบิน
ณ เดือนมกราคม ค.ศ. 2023 ยูโรวิงส์ ดิสคอฟเวอร์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบินดังนี้:
ประเทศแซมเบียในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2018
ว่ายน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
วัดพระธาตุต้นฝาง
วัดพระธาตุต้นฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลขุนควร อำเภอปง จังหวัดพะเยา
พื้นที่เดิมของวัดเป็นป่าทึบไม่มีผู้คนอาศัย ต่อมาได้มีชาวบ้านได้อพยพโยกย้ายแหล่งท้ามาหากินจากจังหวัดน่านตั้งเป็นหมู่บ้านบ้านสบขามและบ้านนาอ้อม มีหอศาลเจ้าหลวงควรในบริเวณที่เรียกว่า "ดงป่ากรรม" ซึ่งพบซากปรักหักพังของอิฐ พระพุทธรูปทั้ง หินทราย และสัมฤทธิ์ เป็นจำนวนมาก จนกาลเวลาล่วงสมัยมาจนถึงปัจจุบัน มีพระธุดงเข้าไปจำพรรษาอยู่ในดงป่ากรรม ปฏิบัติปัดกวาดพื้นที่รกร้าง สร้างเป็นสถานที่ปฏิบัติธรรม ได้ตั้งเป็นวัดเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2548
เดิมวัดเรียกว่า วัดเก๊าราชถาน ก่อตั้งขึ้นในยุคสมัยเดียวกับอาณาจักรล้านนา อาณาจักภูกามยาวและรัฐกาวน่าน พบหลักศิลาจารึก ลักษณะเป็นหินทรายจ้านวนด้าน 2 ด้าน มี 30 บรรทัด ด้านที่ 1 มี 13 บรรทัด ด้านที่ 2 มี 17 บรรทัด จารึกเป็นอักษรล้านนาฝักขาม อายุพุทธศตวรรษที่ 21-22 มีเนื้อหาโดยสังเขปกล่าวไว้ว่า "พระสงฆ์ทั้งหลายพร้อมด้วยอาจารย์สวรมาลา ได้ทำบุญและถวายส่วนบุญแก่พระเป็นเจ้าแม่ ลูก โดยอุทิศที่นาแก่วัดเก๊าราชสถาน พระมหาเทวีเองได้อุทิศข้าพระไว้ประจ้าวัดเป็นจ้านวน 10 ครัว (ครอบครัว) ด้วยใจศรัทธา" ศิลาจารึกที่พบปัจจุบันเก็บอยู่ที่หอวัฒนธรรมนิทัศน์วัดศรีโคมคำ
สิ่งก่อสร้างที่สำคัญของวัดได้แก่ วิหารเป็นสถาปัตยกรรมร่วมสมัยระหว่างล้านนา ไทลื้อ ไทใหญ่ และพม่า และพระธาตุต้นฝางซึ่งเป็นซากปรักหักพังของอิฐ
ลองชิป
ลองชิป (Longship) เป็นประเภทเฉพาะของเรือรบสแกนดิเนเวียประเภทที่มีประวัติศาสตร์มายาวนาน การมีอยู่ของลองชิปได้รับการพิสูจน์แล้วโดยโบราณคดี และมีการบันทึกไว้อย่างน้อยในศตวรรษที่สี่ก่อนคริสต์ศักราช ลองชิปถูกคิดค้นและใช้งานโดยชาวนอร์ส (หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อไวกิง) เพื่อการค้า การสำรวจ และการทำสงครามในยุคไวกิง หลายลักษณะพิเศษของลองชิปถูกนำไปใช้โดยวัฒนธรรมอื่น เช่น แองโกล-แซกซอน และยังคงมีอิทธิพลต่อการต่อเรือมานานหลายศตวรรษ
การออกแบบของลองชิปมีวิวัฒนาการมาหลายศตวรรษ แต่ลองชิปในรูปแบบสมบูรณ์ปรากฏระหว่างศตวรรษที่ 9 ถึง 13 ลักษณะและรูปลักษณ์ของเรือเหล่านี้สามารถเห็นได้ในประเพณีการสร้างเรือของสแกนดิเนเวียมาจนถึงปัจจุบัน ทักษะและวิธีการเฉพาะที่ใช้ในการสร้างลองชิปยังคงใช้อยู่ทั่วโลก โดยมักมีการดัดแปลงให้เข้ากับแต่ละสมัย ลองชิปทั้งหมดเคยทำจากไม้ มีใบเรือเป็นผ้า (ขนสัตว์ทอ) และมีรายละเอียดและการแกะสลักบนตัวเรือหลากหลายแบบ
ประวัติศาสตร์
ไวกิงลองชิปเป็นอาวุธทางเรือที่ทรงพลังในสมัยนั้นและเป็นสมบัติล้ำค่า การค้นพบทางโบราณคดีพบว่าลองชิปไม่ได้มาตรฐาน  เรือมีรูปร่างหลากหลายตามนักออกแบบไปจนถึงสถานที่ และมักมีลักษณะเฉพาะของภูมิภาค ตัวอย่างเช่น การเลือกวัสดุส่วนใหญ่ถูกกำหนดโดยป่าในภูมิภาคนั้น ๆ เช่น ทำมาจากต้นสนในนอร์เวย์และสวีเดน และต้นโอ๊กในเดนมาร์ก ยิ่งกว่านั้น ไวกิงลองชิปแต่ละลำมีคุณสมบัติเฉพาะที่ปรับให้เข้ากับสภาพธรรมชาติของบริเวณที่แล่นเรือ
ลองชิปมักจะเป็นของชุมชนชาวนาชายฝั่งหรือได้รับมอบหมายจากกษัตริย์ในช่วงเวลาที่เกิดความขัดแย้ง เพื่อที่จะรวบรวมกองทัพเรือขนาดใหญ่และทรงพลังได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชาวนอร์สใช้ลองชิปในสงคราม ส่วนใหญ่ใช้เป็นพาหนะขนส่งทหาร ไม่ใช่เรือรบ ในศตวรรษที่ 10 ในการต่อสู้นอกชายฝั่งบางครั้งลองชิปจะถูกมัดไว้ด้วยกัน เพื่อสร้างแท่นที่มั่นคงสำหรับการทำสงครามทหารราบ ในช่วงจุดสูงสุดของการขยายอาณาเขตของชาวไวกิงในศตวรรษที่ 9 กองเรือขนาดใหญ่ออกโจมตีจักรวรรดิแฟรงก์ที่กำลังสลายโดยโจมตีแม่น้ำที่เดินเรือได้เช่นแม่น้ำแซน รูอองถูกยึดในปี ค.ศ. 841 หนึ่งปีหลังจากการเสียชีวิตของจักรพรรดิหลุยส์ผู้ศรัทธา บุตรชายของชาร์เลอมาญ และเรือเดนมาร์ก 600 ลำโจมตีฮัมบูร์กในปี 845 ในปีเดียวกัน เรือ 129 ลำกลับมาโจมตีแม่น้ำแซน ลองชิปถูกเรียกว่า "เรือมังกร" โดยศัตรูเช่นชาวอังกฤษ เพราะมีหัวเรือเป็นรูปมังกร ชาวนอร์สเก่งในสถาปัตยกรรมกองทัพเรือ และในช่วงยุคกลางตอนต้นชาวนอร์สถือว่าก้าวหน้ามากในเวลานั้น
นิโคเซีย
นิโคเซีย (Λευκωσία, ; Lefkoşa, ; Նիկոսիա, ทับศัพท์: Nikosia; อาหรับไซปรัส: Nikusiya ) เป็นเมืองหลวง เมืองที่ใหญ่ที่สุด และเมืองศูนย์กลางทางการปกครองของประเทศไซปรัส นครตั้งอยู่บริเวณใจกลางที่ราบเมซาโอเรีย ริมฝั่งแม่น้ำเพเดียออส
นิโคเซียเป็นเมืองหลวงที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มากที่สุดของสหภาพยุโรป นครมีการตั้งถิ่นฐานที่นี่มานานกว่า 4,500 ปี และได้กลายเป็นเมืองหลวงของไซปรัสนับตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 10 ต่อมาใน ค.ศ. 1964 หลังจากเกิดวิกฤตการณ์ไซปรัส 1963–64 นิโคเซียถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ได้แก่ ฝั่งใต้ของชาวไซปรัสเชื้อสายกรีก และฝั่งเหนือของชาวไซปรัสเชื้อสายตุรกี การแบ่งนิโคเซียได้กลายเป็นการแบ่งประเทศไซปรัสออกเป็นสองส่วนหลังจากที่ตุรกีบุกเกาะไซปรัสใน ค.ศ. 1974 ทำให้พื้นที่ทางตอนเหนือของเกาะ ซึ่งรวมถึงพื้นที่ทางตอนเหนือของนิโคเซีย กลายเป็นพื้นที่ของนอร์เทิร์นไซปรัส ปัจจุบัน นอร์ทนิโคเซียเป็นเมืองหลวงของนอร์เทิร์นไซปรัส รัฐซึ่งมีเพียงตุรกีเท่านั้นที่ให้การรับรอง
นอกเหนือจากศูนย์กลางทางนิติกรรมและการบริหารแล้ว นิโคเซียยังถือเป็นศูนย์กลางทางการเงินและธุรกิจของเกาะ ใน ค.ศ. 2018 นิโคเซียเป็นนครที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 32 ของโลกในแง่ของกำลังซื้อ
การขนส่ง
นอกจากนี้นิโคเซียยังเป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานนานาชาติของไซปรัส 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติลาร์นากาและท่าอากาศยานนานาชาติพาฟอส
เมืองพี่น้อง
นิโคเซียเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ภาษาชากาทาย
ภาษาชากาทาย (Chagatai; چغتای) หรือเรียกว่า ทือร์กี (Turki) ภาษาเตอร์กิกตะวันออก หรือ ภาษาเตอร์กิกชากาทาย (Čaġatāy türkīsi) เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกที่สูญแล้ว ซึ่งเคยใช้พูดอย่างกว้างขวางในเอเชียกลาง และย้งคงเป็นภาษาวรรณกรรมจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ภาษานี้เคยมีการใช้งานในหลายพื้นที่ เช่นในบริเวณที่เป็นอุซเบกิสถาน, ซินเจียง, คาซัคสถาน และคีร์กีซสถานในปัจจุบัน ภาษาชากาทายแบบวรรณกรรมเป็นภาษาต้นตอของสาขาการ์ลุกในกลุ่มภาษาเตอร์กิก ที่รวมภาษาอุซเบกและภาษาอุยกูร์ในนั้น ภาษาเติร์กเมนได้รับอิทธิพลจากภาษาชากาทายมาหลายศตวรรษ แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสาขาการ์ลุกก็ตาม (แต่อยู่ในสาขาโอคุซ)
พัฒนาการ
ภาษาชาการทายเป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกที่พัฒนาขึ้นเมื่อปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 อยู่ในสาขาการ์ลุกของภาษากลุ่มเตอร์กิก เคยทำหน้าที่เป็นภาษากลางในเอเชียกลาง ซึ่งมีศัพท์และวลีภาษาอาหรับและเปอร์เซียจำนวนมาก
Mehmet Fuat Köprülü แบ่งช่วงเวลาของภาษานี้ได้ดังนี้:
อักขรวิธี
ภาษาชากาทายเป็นภาษาวรรณกรรม และเขียนด้วยชุดตัวอักษรเปอร์เซียรูปแบบหนึ่งที่มีชื่อว่า Kona Yëziq, (อักษรเก่า) ใช้งานในอักษรคาซัค, คีร์กีซ, อุยกูร์ และอุซเบก
หมายเหตุ
สำหรับอักษรคาซัคและคีร์กีซ อักษรในวงเล็บ สื่อถึงรูปยืมตัวสะกดสมัยใหม่จากภาษาตาตาร์และรัสเซียที่ไม่พบในอักษรคาซัคและคีร์กีซในอดีต
เจมส์ แมดดิสัน
สโมสร
แมดดิสันเริ่มต้นอาชีพกับคอเวนทรีซิตี ก่อนที่จะย้ายไปนอริชซิตีเมื่อปี ค.ศ. 2016
ต่อมาในวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2018 แมดดิสันเซ็นสัญญา 5 ปีกับเลสเตอร์ซิตี และทำประตูแรกในพรีเมียร์ลีกวันที่ 18 สิงหาคม นัดที่เลสเตอร์เปิดบ้านเอาชนะวุลเวอร์แฮมป์ตัน 2–0
ทีมชาติ
วันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 แมดดิสันมีชื่อติดทีมชาติอังกฤษในการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป รุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี 2019 และทำประตูในนัดที่เสมอกับโครเอเชีย 3–3 ที่สนามกีฬาซานมารีโอ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2019
จอห์น เมเจอร์
เซอร์ จอห์น เมเจอร์ (Sir John Major) (เกิด 29 มีนาคม ค.ศ. 1943) นักการเมืองชาวอังกฤษและอดีตนายกรัฐมนตรีแห่งสหราชอาณาจักรจากพรรคอนุรักษนิยม
ชีวิตทางการเมือง
หลังจากนางมาร์กาเรต แทตเชอร์ได้ลาออกจากตำแหน่งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1990 เนื่องจากปัญหาภายในพรรคและการเสื่อมความนิยมจากนโยบายผู้มีสิทธิ์ออกเสียง (Poll Tax) ทำให้นายจอห์น เมเจอร์ชนะการเลือกตั้งหัวหน้าพรรคและก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งแทน ในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2535 แม้ว่าผลสำรวจความคิดเห็นก่อนหน้านี้และหน้าคูหาจะระบุว่าพรรคแรงงานจะมีคะแนนนำ แต่พรรคอนุรักษนิยมได้รับที่นั่ง 336 ที่นั่ง ทำให้สามารถจะจัดตั้งรัฐบาลเสียงข้างมากได้เป็นสมัยที่ 4 ติดต่อกัน การเลือกตั้งครั้งนี้พรรคอนุรักษนิยมยังได้รับคะแนนเสียงสูงที่สุดในประวัติศาสตร์การเมืองสหราชอาณาจักร หลังจากการเลือกตั้งพรรคแรงงานภายใต้การนำของหัวหน้าพรรคคนใหม่ของโทนี แบลร์ได้ปรับจุดยืนจากพรรคฝ่ายซ้ายเป็นพรรคสายกลางมากขึ้น สนับสนุนระบบตลาดเสรีมากขึ้น ประกอบกับคะแนนนิยมที่เสื่อมลงของพรรคอนุรักษนิยมในการแก้ปัญหาเศรษฐกิจตั้งแต่ พ.ศ. 2535 ทำให้พรรคแรงงานได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งทั่วไปในสหราชอาณาจักร พ.ศ. 2540 หลังจากพ่ายแพ้นายจอห์น เมเจอร์ ได้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรค
ผีเต็มตึก
ผีเต็มตึก (Rigor Mortis; จีนตัวเต็ม: 殭屍; จีนตัวย่อ: 僵尸; พินอิน: Jiāng shī) ภาพยนตร์ผีสัญชาติฮ่องกง ออกฉายในปลายปี ค.ศ. 2013
เนื้อเรื่อง
เฉิน เสี่ยวโห่ว อดีตนักแสดงที่รุ่งเรืองจากภาพยนตร์ผีในอดีต กำลังตกต่ำ ได้ย้ายเข้ามาอยู่ยังอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ที่มีบรรยายกาศของความเสื่อมโทรมและน่ากลัว ที่ห้อง 2442 ที่มีปริศนาในอดีตที่สยองขวัญอยู่ ก่อนที่จะพบว่า ณ ที่นี้มีแต่ผีเต็มไปหมด
เบื้องหลัง
Rigor Mortis นับเป็นการหวนกลับคืนมาอีกครั้งของภาพยนตร์แนวผีกัดของฮ่องกง ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 80 เช่น Mr. Vampire (ผีกัดอย่ากัดตอบ) โดย จูโน มัก ผู้กำกับฯตั้งใจจะสร้างขึ้นมาเพื่อระลึกถึงความทรงจำในอดีต ที่เจ้าตัวชื่นชอบ แต่มิได้มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดเกี่ยวข้องหรือเป็นภาพยนตร์ภาคต่อกัน โดยขณะที่เริ่มเขียนบท นักแสดงที่เคยนำแสดงในภาพยนตร์ชุดก่อนหลัก ๆ อย่าง ริกกี้ ฮุย หรือหลิน เจิ้งอิง ก็ได้เสียชีวิตไป ซึ่งจูโน มัก ตั้งใจไว้ว่าจะนำนักแสดงในชุดก่อนที่เหมือนกับสัญลักษณ์ภาพยนตร์ในแนวนี้กลับมาให้หมด แต่ทว่ากลับทำได้เพียงแค่ 3 คนเท่านั้น คือ เฉิน เสี่ยวโหว,  เฉิน โหย่ว และ อู๋ เอี่ยวฮั่น ซึ่งเจ้าตัวได้เผยว่า หากจะมีสิ่งใดติดใจในเรื่องนี้ก็คือ ตัวนักแสดงนี่เอง โดยเฉพาะเฉิน โหย่ว และบิลลี หลิว นั้นได้เลิกราจากวงการการแสดงไปใช้ชีวิตยังต่างประเทศแล้ว ก็ยังหวนกลับมาแสดง โดยที่จูโน มัก ต้องใช้เวลานานเกลี้ยกล่อมให้ทั้งคู่กลับมาแสดงอีกครั้ง
แต่บรรยายกาศของเรื่องนั้นแตกต่างไปจากยุคทศวรรษที่ 80 ตรงที่ไม่มีมุกตลกแบบเจ็บตัวที่ขบขันอันเป็นเสน่ห์ หากแต่เต็มไปด้วยความสยองขวัญ น่าอึดอัด น่าสะพรึงกลัว คาดว่าคงได้รับอิทธิพลมาจากภาพยนตร์สยองขวัญของญี่ปุ่น เช่น Ju-On (ผีดุ) เนื่องจากผู้อำนวยการสร้าง คือ ทะเกะชิ ชิมิสุ เป็นผู้กำกับฯที่มีชื่อเสียงจาก Ju-On นั่นเอง แต่ก็ยังคงรายละเอียดเดิมเอาไว้ เช่น การใช้ข้าวเหนียวหรือยันต์แปดทิศในการปราบผี
ภาพยนตร์ได้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ประเทศอิตาลี และเมื่อเข้าฉายที่ฮ่องกง เพียงสัปดาห์แรกก็ทำรายได้เป็นอันดับหนึ่งและทำรายได้ไปมากกว่า 10 ล้านเหรียญฮ่องกง
ซีเมนส์ เดซิโร
ซีเมนส์ เดซิโร (Siemens Desiro) เป็นรถตระกูลหนึ่งของรถดีเซลรางและรถไฟฟ้า ซึ่งใช้ขนส่งผู้โดยสาร ซีเมนส์ เดซิโร มีรถหลายรุ่นที่ดัดแปลงออกมา เช่น เดซิโร คลาสสิก, เดซิโร เอ็มแอล, เดซิโร ยูเค และรถรุ่นในอนาคต เดซิโร ซิตี และ เดซิโร อาร์ยูเอส มักใช้ในรถไฟชานเมืองและสายระหว่างภูมิภาค การออกแบบตัวรถค่อนข้างง่าย ไม่ซับซ้อนแต่อย่างใด
ออสเตรีย
การรถไฟออสเตรีย (ÖBB) ใช้รถดีเซลรางเดซิโรจำนวน 60 ขบวน ถูกกำหนดให้เป็นรุ่น ÖBB 5022 โดยใช้ขบวนรถพื้นฐานจากคลาส 642 ของเยอรมัน แต่มีการเพิ่มเติมอุปกรณ์ด้านความปลอดภัยเข้ามาด้วย
บัลแกเรีย
ในปี ค.ศ. 2005 - ค.ศ. 2006 การรถไฟบัลแกเรีย ได้เปิดเดินรถไฟระหว่างเมืองโซเฟียและลากัตนิก โดยใช้ขบวนรถดีเซลรางเดซิโร 25 ขบวนน มูลค่า 67 ล้านยูโร เมื่อ 22 มีนาคม ค.ศ. 2006 รถไฟอีก 16 ขบวน ได้เริ่มเปิดให้บริการ ในเส้นทางสายโซเฟีย-Kyustendil-โซเฟีย
สาธารณรัฐเช็ก
บริษัทรถไฟในเช็ก ได้นำขบวนรถไฟเดซิโรเข้ามาใช้ชั่วคราวเพียง 2 ขบวนเท่านั้น โดยเช่ามาจากประเทศเยอรมนี
เดนมาร์ก
การรถไฟเดนมาร์ก (DSB) ได้ทำการเช่ารถไฟเดซิโรมาตั้งแต่ ค.ศ. 2002 ให้บริการเริ่มแรกระหว่างเมือง โอเดนเซ-ซเวนเบิร์ก กับ โอเดนเซ-Fredericia เมื่อ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 DSB ได้ลงสัญญาสั่งซื้อซีเมนส์เพื่อนำมาใช้ในเส้นทางรถไฟสายเกรนาบาเนน, ซึ่งได้นำเข้ามาเมื่อ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2012 The trains extend to Odder from December 2012, starting the light rail network in Aarhus city.
กรีซ
การรถไฟเฮลเลนิก (OSE) ได้นำรถไฟ 2 คันต่อขบวน (OSE class 660) จำนวน 8 ขบวน มาใช้งานชั่วคราวระหว่าง ค.ศ. 2004 - ค.ศ. 2006 และใช้งานอีกครั้งใน ค.ศ. 2007 บนทางสายเอเธนส์–Chalkida แระบบรถไฟชานเมืองกรุงเอเธนส์
ฮังการี
MÁV ได้นำรถเดซิโรจำนวน 39 คันมาใช้งานหลักในรถไฟชานเมืองระหว่างกรุงบูดาเปสต์-Esztergom และบูดาเปสต์-Lajosmizse และสายรถไฟระหว่างเมือง บูดาเปสต์-บาจา ส่วนในวันหยุดสุดสัปดาห์ มีการเปิดเดินรถไฟจากบูดาเปสต์ ไปยังเมืองบาจา และเมือง Sátoraljaújhely และจากบูดาเปสต์ไปยังทาพอลคา และในวันหยุดฤดูร้อน รถไฟเดซิโรก็ได้ใช้งานในรถไฟท้องถิ่นสายเลียบทะเลสาบบาลาตอนฝั่งเหนือ
มาเลเซีย
รถไฟฟ้าระยะทาง 57 km อันได้แก่ สายเคแอลไอเอ เอ็กซ์เพรส ซึ่งเป็นรถไฟฟ้าด่วนจอดเฉพาะสถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์(เคแอลเซ็นทรัล) กับท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ (เคแอลไอเอ) และ สายเคแอลไอเอ แทรนซิต ซึ่งเป็นสายรถไฟฟ้าชานเมืองในเขตกัวลาลัมเปอร์โดยจะจอดทุกสถานี (รวมทั้งสิ้น 6 สถานี) ที่อยู่ระหว่าง สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ (เคแอลเซ็นทรัล) กับท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ (เคแอลไอเอ) ทั้งสองสายนี้จะใช้ทางวิ่งร่วมกันและใช้รถไฟฟ้ารุ่น อีที 425 เอ็ม จำนวน 4 คันต่อขบวน มีในบริการทั้งหมด 12 ขบวน
โรมาเนีย
CFR เป็นกิจการรถไฟประจำชาติโรมาเนีย เป็นประเทศหนึ่งที่ใช้รถไฟฟ้าเดซิโรมากที่สุดในโลก CFR มีรถไฟฟ้าทั้งหมด 120 คัน มักนำไปวิ่งตั้งแต่ทางระยะสั้นจนยาว
สโลวีเนีย
การรถไฟสโลวีเนีย ใช้รถไฟฟ้าเดซิโรรุ่น EMG 312 SR 31E เพื่อนำไปใช้ในขบวนรถชานเมือง
สหรัฐอเมริกา
รถสปรินเทอร์แซนดีเอโก ใช้รถเดซิโรรุ่น VT642 ให้บริการทางตอนเหนือของจังหวัดแซนดีเอโก จากเมืองโอเชียนไซด์ไปยังเมืองเอสคอนดิโด ระยะทาง 35 km
ออสเตรีย
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2010 ÖBB ได้ลงนามซื้อสัญญาเพื่อที่จะเพิ่มจำนวนรถเป็น 200 คัน
เบลเยียม
ใน ค.ศ. 2008 NMBS และ SNCB ได้สั่งซื้อรถจำนวน 95 คัน เพื่อนำไปรวมกับรถที่มีอยู่เดิมให้เป็น 300 คัน แต่ใน ค.ศ. 2013 การสั่งซื้อได้ถูกระงับ เนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้องระหว่างทำงาน เป็นเหตุให้การขนส่งล่าช้า และต้องจ่ายเงินเพิ่มอีก 25 ล้านยูโร
ประเทศไทย
ใช้ใน รถไฟฟ้าแอร์พอร์ต เรล ลิงก์ โดยลักษณะตัวรถเป็นรถรุ่น บริติช เรล คลาส 360/2 ตัวรถจะมีสองแบบคือ รถไฟฟ้าทั้ง 2 แบบ ให้บริการระหว่าง สถานีพญาไท และ สถานีท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ <!---รอแปลต่อ
สหราชอาณาจักร
Siemens uses the name Desiro UK for the DMU and EMU trains operated by various United Kingdom train operators. These trains have a completely different design to the lighter Desiro Classic variant. The trainsets have modern equipment such as toilet waste retention tanks, ergonomic seats, and automated information displays and spoken announcements. All the units are owned by rolling stock operating companies (ROSCOs), apart from the 360/2s which are owned by BAA for the Heathrow Express and Heathrow Connect services. The 350/1, 360/1, 444 and 450 electric units are owned by Angel Trains, the Class 350/2s are owned by Porterbrook and Class 380s are owned by HSBC Rail. The diesel units are owned by HSBC Rail. Angel, Porterbrook & HSBC Rail lease their units to the train operators.
เดซิโร ซิตี
Desiro City is a planned high-capacity commuter EMU for the UK market building on the Desiro UK and Desiro Main Line, with a reduction in weight and energy use and 'fly-by-wire' controls.
A consortium led by Siemens is preferred bidder for the Thameslink rolling stock programme. Around 1200 dual-system 750 V DC/25 kV AC Desiro City vehicles will be supplied. They will operate in either 8 or 12-car formation set, and be suitable for use with ETCS. The Desiro City design has also been put forward for the Crossrail rolling stock contract; Siemens was placed on the tender shortlist in 2011 with five other manufacturers.
เดซิโร อาร์ยูเอส
Desiro RUS is 1520 mm broad gauge electric commuter and regional train developed for Russian railway RZD, which calls them Lastochka (Swallow).
In January 2013 RZD began putting into service the first 18 trains from the initial order for 38. In mid-2013 a joint venture Siemens and Ural Locomotives will begin production of the second batch of 16 trains at a factory in Ekaterinburg. These trains will have up to 20 percent Russian content.
เดซิโร ดับเบิ้ล เดก
Low-floor, double-deck multiple unit
สวิตเซอร์แลนด์
SBB-CFF-FFS operates double-decker, or bilevel, EMUs designated as class SBB RABe 514. They are used as commuter trains in Zürich, where 61 four-car sets have been in operation since 2006.--->
Bolttsia
Bolttsia เป็นสกุลของสัตว์พวกกุ้งกั้งปูที่อยู่ในวงศ์ Bolttsiidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอัฟริกาใต้และออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ไวลด์ (อีพี)
ไวลด์ (Wild) เป็นเอกซ์เทนเดดเพลย์ (อีพี) ลำดับที่ 4 โดยนักร้องชาวออสเตรเลีย ทรอย ซีวาน วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 กันยายน ค.ศ. 2015 โดยอีเอ็มไอมิวสิกออสเตรเลีย เป็นเอกซ์เทนเดดเพลย์ครั้งที่สองของซีวานที่เผยแพร่ผ่านค่ายเพลงรายใหญ่ถัดจาก ทีอาร์เอ็กซ์วายอี
ซีวานเริ่มทัวร์ครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาในชื่อทรอย ซีวานไลฟ์ เพื่อสนับสนุนอีพีต่อมาขยายไปสู่การทัวร์รอบโลก หลังจากนั้นประกาศว่าไวลด์จะเป็นบทนำในสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของเขาในชื่อ บลูเนเบอร์ฮูด
ภูมิหลัง
เมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 ซีวานได้ประกาศการสร้างเอกซ์เทนเดดเพลย์ครั้งที่ 4 ของเขาบนวิดคอน และอธิบายว่าเป็น "การเปิดรูกุญแจ 6 เพลงที่จะแนะนำให้พวกคุณรู้จักเพลงทั้งหมดที่ฉันกำลังจะมีในปี ค.ศ. 2015" เมื่อวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 2015 มีการเปิดเผยว่าเป็นการเปิดตัวสตูดิโออัลบั้มเปิดตัว บลูเนเบอร์ฮูด
สามเพลงจากไวลด์ได้รับเลือกให้อยู่ในรุ่นมาตรฐานของอัลบั้ม ในขณะที่ทั้งหกเพลงถูกโอนไปยังรุ่นดีลักซ์ ผู้ที่ซื้อไวลด์ไปแล้วจะได้รับส่วนลดในการซื้อบลูเนเบอร์ฮูด
การตอบรับเชิงวิจารณ์
ไวลด์เปิดตัวที่อันดับ 5 ในสหรัฐอเมริกา โดยขายได้ 50,000 หน่วย (ยอดขายรวม 45,000 อัลบั้ม) ขายอัลบั้มได้ 60,000 อัลบั้มในสหรัฐอเมริกาในช่วงปลายเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 ในประเทศออสเตรเลียบ้านเกิดของซีวาน ไวลด์เปิดตัวที่อันดับ 1 และกลายเป็นเอกซ์เทนเดดเพลย์แรกที่ทำได้
น้ำแข็ง
น้ำแข็ง เป็นชื่อเรียกของสภาวะของแข็งของน้ำซึ่งมักอยู่ในรูปของผลึกของน้ำ โดยปกติจะมีลักษณะใสหรือมีสีฟ้าขาวใสปนอยู่ด้วย ขึ้นอยู่กับการมีสิ่งเจือปนในน้ำแข็งนั้น สภาวะปกติของน้ำแข็งจะเกิดขึ้นเมื่อน้ำในรูปของเหลวมีอุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส (32 องศาฟาเรนไฮต์ หรือ 273.15 เคลวิน) ที่ความดันปกติ และสามารถแข็งตัวจากสถานะก๊าซโดยไม่ผ่านสถานะของเหลวเลยก็ได้ เช่น ปรากฏการณ์น้ำค้างแข็งหรือแม่คะนิ้ง
น้ำแข็งในธรรมชาติอยู่ในแหล่งต่างๆ เช่น เกล็ดหิมะ ลูกเห็บ น้ำแข็งย้อย ธารน้ำแข็ง ภูเขาน้ำแข็ง และน้ำแข็งขั้วโลก ซึ่งน้ำแข็งเป็นส่วนสำคัญของสมดุลภูมิอากาศของโลก โดยเฉพาะวัฏจักรของน้ำ นอกจากนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมต่างๆ อีกด้วย ตั้งแต่ การใส่น้ำแข็งในน้ำดื่ม กีฬาฤดูหนาว จนไปถึงประติมากรรมน้ำแข็ง
คุณลักษณะ
ในฐานะเป็นธรรมชาติที่เกิดขึ้นเป็นผลึกอนินทรีย์ที่เป็นของแข็งที่มีโครงสร้างเป็นระเบียบ, น้ำแข็งถือเป็นแร่ ชนิดหนึ่ง  ประกอบด้วยโครงสร้างผลึกซึ่งปกติขึ้นอยู่กับโมเลกุลของน้ำซึ่งประกอบด้วยอะตอมออกซิเจนอะตอมเดียวที่ถูกยึดเหนี่ยวไว้ด้วยพันธะโควาเลนซ์ถึงสองอะตอมไฮโดรเจนหรือ H-O-H   อย่างไรก็ตาม  คุณสมบัติทางกายภาพหลายอย่างของน้ำและน้ำแข็งจะถูกควบคุมโดยการก่อตัวของพันธะไฮโดรเจนระหว่างอะตอมออกซิเจนและอะตอมไฮโดรเจนที่อยู่ติดกัน  มันเป็นพันธะที่อ่อนแอ แต่เป็นสิ่งสำคัญในการควบคุมโครงสร้างของทั้งน้ำและน้ำแข็ง
คุณสมบัติที่ผิดปกติของน้ำแข็งที่ความดันบรรยากาศที่เป็นของแข็งจะอยู่ที่ประมาณ 9% ที่ความหนาแน่นน้อยกว่าน้ำ ความหนาแน่นของน้ำแข็งคือ  0.9167 กรัม ต่อ ลูกบาศก์เซนติเมตร ที่ 0 องศาเซลเซียส  ในขณะที่น้ำมีความหนาแน่นที่  0.9998 กรัม ต่อ ลูกบาศก์เซนติเมตร ที่อุณหภูมิเดียวกัน  น้ำเป็นของเหลวที่มีความหนาแน่นมากที่สุดเป็นหลักคือ  1.00 กรัม ต่อ ลูกบาศก์เซนติเมตร, ที่ 4 องศาเซลเซียส และจะกลายเป็นความหนาแน่นน้อยก็ต่อเมื่อโมเลกุลของน้ำเริ่มกลายเป็นผลึกรูปทรงหกเหลี่ยม ของน้ำแข็งเมื่อถึงจุดเยือกแข็ง  ทั้งนี้เนื่องจากพันธะไฮโดรเจนมีอำนาจเหนือกว่าแรงระหว่างโมเลกุล  ซึ่งส่งผลให้มีการบรรจุของโมเลกุลขนาดกะทัดรัดกว่าไว้ในของแข็ง  ความหนาแน่นของน้ำแข็งจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วยการลดอุณหภูมิลงและมีค่า 0.9340 กรัม ต่อ ลูกบาศก์เซนติเมตร ที่ -180 องศาเซลเซียส (93 เคลวิน)
ผลของกระบวนการนี้คือการที่น้ำแข็ง (ในรูปแบบที่พบมากที่สุดของมัน) ลอยอยู่บนน้ำ, ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่สำคัญในชีวมณฑลของโลก (biosphere)  มันได้รับการถกเถียงกันอยู่ว่าไม่มีคุณสมบัตินี้ในวัตถุตามธรรมชาติอย่างเช่นน้ำที่จะถูกแช่แข็ง,  ในบางกรณีนั้น จากส่วนล่างของมหาสมุทรได้ทำให้เกิดการสูญเสียชีวิตของพืชและสัตว์ที่อาศัยอยู่ในน้ำจืดและน้ำทะเลอย่างถาวร  แผ่นน้ำแข็งบาง ๆ ช่วยให้แสงลอดผ่านไปได้ในขณะที่ช่วยปกป้องด้านที่อยู่ข้างใต้ของแผ่นน้ำแข็งจากสภาพอากาศระยะสั้นสุดขั้วเช่นลมหนาว (wind chill) ได้อย่างพอเพียง นี่จะสร้างสภาพแวดล้อมที่กำบังสำหรับอาณานิคมของแบคทีเรียและสาหร่าย  เมื่อน้ำทะเลกลายเป็นน้ำแข็ง  น้ำแข็งกลายเป็นปริศนาที่มีช่องน้ำเค็มที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตซึ่งดำรงชีพอยู่แบบ sympagic  (sympagic organisms)  เช่นแบคทีเรีย,  สาหร่าย,  copepods  และ annelids,  ซึ่งในทางกลับกันจัดเป็นอาหารสำหรับสัตว์เช่น เคย และปลาพิเศษเช่น  ปลาบอลด์โนโทเธน  ซึ่งก็ถูกกินเป็นอาหารต่อมาโดยสัตว์ขนาดใหญ่ เช่น เพนกวินจักรพรรดิ ปลาวาฬมิงกี เป็นต้น
เมื่อน้ำแข็งละลาย, มันจะดูดซับพลังงานได้มากที่สุดเท่าที่มันจะนำพาความร้อนที่เทียบเท่ากับมวลของน้ำที่ 80 องศาเซลเซียส ในระหว่างกระบวนการละลาย, ที่อุณหภูมิคงที่ที่ 0 องศาเซลเซียส  ในขณะที่น้ำแข็งละลาย,  พลังงานใด ๆ จะเพิ่มการสลายพันธะไฮโดรเจนระหว่างโมเลกุลของน้ำแข็ง (น้ำ)  พลังงานจะสามารถทำให้มีการเพิ่มพลังงานความร้อน (อุณหภูมิ) หลังจากพันธะไฮโดรเจนได้รับพลังงานเพียงพอที่จะแตกตัวออกซึ่งน้ำแข็งจะสามารถพิจารณาได้ว่าเป็นของเหลว ปริมาณของพลังงานที่ใช้ในการสลายพันธะไฮโดรเจนในการเปลี่ยนจากน้ำแข็งไปเป็นน้ำเป็นที่รู้จักกันว่าคือ ความร้อนแฝงของการหลอมเหลว
เช่นเดียวกับน้ำ, น้ำแข็งดูดกลืนแสงสีแดงที่ปลายของสเปกตรัมพิเศษอันเป็นผลมาจากการแทรกสอดจากการยืดขยายพันธะไฮโดรเจน-ออกซิเจนออก (O-H) เมื่อเทียบกับน้ำ, การดูดกลืนนี้จะขยับเลื่อนไปสู่พลังงานที่มีค่าลดลงเล็กน้อย ดังนั้นน้ำแข็งจะปรากฏเป็นสีน้ำเงินกับสีเขียวอ่อนเล็กน้อยมากกว่าของเหลวน้ำ เนื่องจากในการดูดกลืนจะเป็นการสะสม, ผลลัพธ์ของสีจะทวีความรุนแรงขึ้นด้วยความหนาที่เพิ่มขึ้นหรือถ้าการสะท้อนภายในทำให้เกิดแสงที่จะใช้เส้นทางยาวผ่านทางน้ำแข็ง
น้ำแข็งที่มีจำหน่ายในประเทศไทย
ในประเทศไทยมีการจัดจำหน่ายน้ำแข็งในเชิงพาณิชย์อยู่หลายประเภท ที่พบเห็นได้ทั่วไปคือ น้ำแข็งหลอดใหญ่ น้ำแข็งหลอดเล็ก น้ำแข็งบด น้ำแข็งซอง และ น้ำแข็งมือ
ณฐมน ภูวะปัจฉิม
ณฐมน ภูวะปัจฉิม หรือ ปอ เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 เป็นนักร้องและนักแสดง ชาวไทย เข้าสู่วงการด้วยการเข้าแข่งขันร้องเพลงในเวที "6.2.12 คอนเทสต์" จากนั้นได้มีผลงานการถ่ายแบบ และได้เซนต์สัญญาเป็นศิลปินจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ไปในที่สุด เริ่มโด่งดัง และเป็นที่รู้จักจากการรวมกลุ่มวงดนตรีวัยรุ่น ทีนเอจเกรดเอ ภายหลังมีผลงานเพลงป็อป, แดนซ์ในชื่อวงแจมป์ ร่วมกับเพื่อนอีก 3 คน และเคยออกอัลบั้มเดี่ยว "Por Touch Me" ในปีพ.ศ. 2544 ปัจจุบันเป็นผู้ประกาศข่าวทางช่อง Money Channel และ ช่องวัน
ชีวิตส่วนตัว
ณฐมน ภูวะปัจฉิม มีชื่อแต่แรกเกิดว่า ภาวพร ภูวะปัจฉิม ต่อมาเปลี่ยนชื่อในภายหลัง ได้แก่ ภวพร ภูวะปัจฉิม, ภัคพร ภูวะปัจฉิม และ ณฐมน ภูวะปัจฉิม ตามลำดับ เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิชาการแสดงและกำกับการแสดง คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และระดับปริญญาโทจาก สาขาการตลาด คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
งานบันเทิง
ภัคพร ภูวะปัจฉิม เข้าวงการจากการประชันการแข่งขัน "6.2.12 คอนเทสต์" และเป็นผู้ชนะในการแข่งขันร้องเพลง "คนแบบฉัน" ของทาทา ยัง ในปี พ.ศ. 2539 และในปี พ.ศ. 2540ได้เซนต์สัญญากับทางค่าย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ออกอัลบั้มร่วมกับศิลปินหน้าใหม่ในนาม ทีนเอจเกรดเอ (2541) สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ประกอบด้วยสมาชิก 8 คน ซึ่งต่อมาเหลือสมาชิกเพียง 4 คนในชื่ออัลบั้มว่า แจมป์ (2542) จากนั้นในสายวงการดนตรี ภัคพร ภูวะปัจฉิม ก็ได้มีอัลบั้มเพลงตามมาอีก 2 ชุดได้แก่ บังอรเอาแต่แดนซ์ (2543) อัลบั้ม Touch Me (2544) ซึ่งเป็นอัลบั้มเดี่ยวเป็นครั้งแรกของชีวิต โดยออกมาคู่กับ ปอ สตอรี่ (SUPER TEEN POR'S STORY) เป็นวีดีโอซีดีประกอบภาพเนื้อหาเกี่ยวกับความชอบและความสามารถของ ปอ ภัคพร ภูวะปัจฉิม
ปัจจุบัน ปอ ภัคพร ภูวะปัจฉิม เป็นดีเจ หรือ ผู้จัดรายการวิทยุทาง คลื่น 93.5 EFM ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ในเวลา 05.00-07.00 น และเป็นผู้ประกาศข่าวทางช่อง Money Channel
วัดเส้าหลิน
วัดเส้าหลินหรือสำนักเส้าหลิน ( เช่าหลินซื่อ; แต้จิ๋ว: เสี้ยวลิ้มยี่; ฮกเกี้ยน: เชี้ยวหลิมซี; คำแปล: วัดป่าบนเขาเส้าซื่อ) เป็นวัดทางพระพุทธศาสนานิกายมหายานที่มีความเก่าแก่อายุมากกว่า 1,500 ปี  ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเทือกเขาซงซาน หนึ่งในจำนวนห้ายอดเขาอันศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของชาวจีน เป็นเทือกเขาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดทั้งในด้านของประวัติศาสตร์และในแวดวงยุทธภพ ประกอบด้วยยอดเขาน้อยใหญ่จำนวน 72 ยอด แบ่งเป็นสองกลุ่มคือในกลุ่มของเขาไท่ซื่อ  จำนวน 36 ยอด และกลุ่มของเขาเส้าซื่อ  จำนวน 36 ยอด ในอำเภอเติงเฟิง เมืองเจิ้งโจว มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน อยู่กึ่งกลางระหว่างเมืองเจิ้งโจวและเมืองลั่วหยาง  บริเวณรอบ ๆ วัดเส้าหลินเป็นพื้นที่โล่งกว้าง ใช้สำหรับฝึกวิทยายุทธของหลวงจีน รายล้อมด้วยป่าเจดีย์หรือถ่าหลิน ซึ่งเป็นสุสานของอดีตเจ้าอาวาสและหลวงจีน ซึ่งมีมาตั้งแต่ในยุคสมัยของราชวงศ์ถัง
วัดเส้าหลินมีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดในประเทศจีนและในต่างประเทศ ได้รับการกล่าวขานในเรื่องของกระบวนท่าวิทยายุทธ เพลงหมัดมวย พลังลมปราณและกังฟูเส้าหลินเป็นอย่างมาก เป็นแหล่งวิชาการต่อสู้และศิลปะการป้องกันตัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจีน ปรากฏชื่อในนิยายกำลังภายในหลายต่อหลายเรื่อง ซึ่งล้วนแต่กล่าวถึงวิชาเพลงหมัดมวย พลังลมปราณและกังฟูเส้าหลินอยู่เสมอ โดยเฉพาะนิยายกำลังภายในของกิมย้งเช่น มังกรหยก, จอมใจจอมยุทธ์, จิ้งจอกภูเขาหิมะ เป็นต้น ปัจจุบันมีหลวงจีนที่บวชเพื่อศึกษาธรรมะและกังฟูจำนวน 180 รูป มีหลวงจีน ซือ หย่งซิน ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสองค์ปัจจุบัน เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่งในประเทศจีน ที่ทางรัฐบาลจีนได้ร้องขอต่อองค์กรยูเนสโกให้เป็นมรดกโลก และได้รับการพิจารณาให้เป็นมรดกโลกเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2553 ร่วมกับโบราณสถานอีก 5 แห่ง
ประวัติ
วัดเส้าหลิน สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 1038 ในสมัยของไท่เหอเจ้าผู้ครองรัฐวุ่ยเหนือ ในปี พ.ศ. 929 - พ.ศ. 1077 เนื่องจากตั้งอยู่บนยอดเขาเส้าซื่อ ทางด้านทิศตะวันตกของเทือกเขาซงซาน  ครอบคลุมอาณาเขตพื้นที่เกือบทั้งหมดด้วยป่าหรือ "หลิน"  ในภาษาจีนกลาง จึงกลายเป็นที่มาของชื่อ วัดเส้าหลิน ในยุคสมัยบุกเบิกยังไม่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง ภายหลังจากสร้างขึ้นมาได้ประมาณ 32 ปี   ในปี พ.ศ. 1070 พระโพธิธรรมเถระหรือตั๊กม้อ (สำเนียงแต้จิ๋ว หรือ ต๋าหมอในสำเนียงจีนกลาง คำเรียกในภาษาจีนทั้งสองสำเนียงมาจากคำว่า (โพธิ)"ธรรมะ" ในภาษาสันสกฤต) พระภิกษุจากประเทศอินเดีย ได้เดินทางเข้ามาเผยแผ่พุทธศาสนานิกายเซนที่วัดเส้าหลินเป็นครั้งแรก อีกทั้งแลเห็นว่าวัดเส้าหลินอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ มีความสงบร่มรื่น เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรปฏิบัติธรรมจนบรรลุธรรมตามนัยของพุทธศาสนานิกายเซน (เซน เป็นสำเนียงญี่ปุ่น ตรงกับคำว่า ฉาน ในสำเนียงจีนกลาง หรือ เซี้ยง ในสำเนียงแต้จิ๋ว รากศัพท์มาจากคำว่า ธยานะ ในภาษาสันสกฤต หรือ ฌาน ในภาษาบาลีนั่นเอง) ปรมาจารย์ตั๊กม้อจึงเข้าพำนักและดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสองค์แรก ทำให้ชื่อเสียงของวัดเส้าหลิน อยู่ในฐานะเป็นต้นกำเนิดของศาสนาพุทธนิกายเซนในประเทศจีน กลายเป็นที่รู้จักมากขึ้น
ตั๊กม้อสร้างความเลื่อมใสศรัทธาแก่ชาวจีนเป็นอันมาก โดยเฉพาะการพัฒนาวิทยายุทธเส้าหลินให้ลึกล้ำขึ้นกว่าเดิม ถ่ายทอดธรรมะและวิชากังฟูให้แก่หลวงจีนได้ฝึกฝนเพื่อออกกำลังกายและฝึกสมาธิ เนื่องจากเห็นว่าหลวงจีนส่วนใหญ่มีสุขภาพร่างกายอ่อนแอ ไม่สามารถนั่งสมาธิวิปัสสนาและเจริญกรรมฐานอย่างเคร่งครัด จึงหัดให้หลวงจีนเริ่มฝึกฝนร่างกายให้แข็งแกร่งควบคู่กับการปฏิบัติธรรม การฝึกสอนวิทยายุทธและกังฟูของตั๊กม้อ ได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นที่มาของวิทยายุทธเส้าหลินที่สง่างามและทรงพลังเช่น หมัดเส้าหลิน (Shaolin Chuan) หรือเพลงหมัดเส้าหลิน (Shaolin Ch'uan Fa) รวมทั้งหมด 18 กระบวนท่า อีกทั้งเป็นการปฏิรูปวิทยายุทธครั้งสำคัญเช่น การขยายท่าฝ่ามืออรหันต์จาก 18 ท่า เป็น 72 ท่า โดยเล็งเห็นว่าวิชากังฟูเส้าหลิน ควรได้รับการถ่ายทอดให้ขยายออกไป เช่นเดียวกับนิกายเซนที่ตั๊กม้อได้เดินทางมาเผยแผ่
เจตนารมณ์ของตั๊กม้อประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวง ศิษย์ของตั๊กม้อเมื่อลาสิกขาออกไปจากวัดเส้าหลินแล้ว ส่วนใหญ่กลายเป็นวีรบุรุษของชาวจีนที่รู้จักกันเป็นอย่างดีเช่น งักฮุยหรือแม้กระทั่งจางซานฟง แม้ในประเทศจีนจะมีวัดนิกายต่าง ๆ อยู่เป็นจำนวนมาก แต่เนื่องจากความเก่าแก่ประกอบกับชื่อเสียงอันโด่งดัง เลื่องลือกล่าวขานในด้านวิชากังฟูของเส้าหลิน เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้หลวงจีนหลาย ๆ องค์ นิยมเดินทางมาบวชเรียนเพื่อศึกษาธรรมะ กระบวนท่าวิทยายุทธและกังฟู  ทำให้ชาวจีนจำนวนมากเริ่มเดินทางมาวัดเส้าหลินเพื่อฝึกฝนวิชากังฟูของตั๊กม้อ จนได้รับความนิยมอย่างมากในเวลาอันรวดเร็ว และกลายเป็นมหาอำนาจกำลังภายในของจีนมากว่าพันปี รวมทั้งยังเกิดสาขาของวัดเส้าหลินอีกนับสิบแห่งทั่วทุกมุมของโลก
ตามตำนานจีนโบราณ ศิลปะการต่อสู้และกังฟูเส้าหลิน มีต้นกำเนิดจากการที่หลวงจีนใช้วิชากังฟู ฝึกฝนร่างกายและออกกำลังกาย เพื่อเป็นการขจัดความเมื่อยล้าจากการนั่งสมาธิวิปัสนากรรมฐานเป็นเวลานาน ต่อมาได้มีการพัฒนาจนกลายเป็นรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของวัดเส้าหลิน ชาวจีนเชื่อกันว่าผู้ที่คิดค้นสุดยอดวิชากังฟูคือตั๊กม้อ จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ตามบันทึกบน "ถังไท่จงชื่อเส้าหลินซื่อจู่เจี้ยวเปย" แท่นหินสลักคำสอนหลักของวัดเส้าหลินระบุว่า หลวงจีน 13 องค์ ได้เข้าช่วยเหลือจักรพรรดิถังไท่จงหรือหลี่ซื่อหมินแห่งราชวงศ์ถัง ในระหว่างปี พ.ศ. 1161 - พ.ศ. 1450 ฝ่าวงล้อมในระหว่างการสู้รบกับทหารของราชวงศ์สุยตอนปลายจนได้รับชัยชนะ
ต่อมาถังไท่จงได้ทรงแต่งตั้งให้เฟิงถันจง หนึ่งในหลวงจีนที่ร่วมในการสู้รบให้ดำรงตำแหน่งเป็นแม่ทัพ พร้อมกับพระราชทานแท่นปักธงคู่และสิงโตหิน ซึ่งตั้งอยู่บริเวณอารามหน้าวัดเส้าหลินจนกระทั่งถึงปัจจุบัน รวมทั้งได้ทรงอนุญาตให้หลวงจีนเข้าร่วมฝึกซ้อมแบบทหารร่วมกับกองกำลังทหารในราชสำนัก รวมทั้งให้หลวงจีนสามารถฆ่าสัตว์ตัดชีวิต และสามารถฉันเนื้อสัตว์ได้ จากการสนับสนุนในด้านต่าง ๆ จากทางราชสำนัก ทำให้วัดเส้าหลินได้รับการพัฒนาอย่างรวดเร็ว จนเป็นที่รู้จักทั้งในประเทศจีนและต่างประเทศในสมัยซ่งหรือซ้อง
ในปี พ.ศ. 1503 - พ.ศ. 1822 วิชากังฟูเส้าหลินได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องจนถึงขีดสุด จนถึงสมัยราชวงศ์ชิง ในปี พ.ศ. 2159 - พ.ศ. 2454 และในปี พ.ศ. 2270 หลังการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิหย่งเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิงได้ประมาณ 5 ปี จากเหตุผลทางด้านการเมือง ราชสำนักได้เข้ามามีส่วนสำคัญในการลดบทบาทของวัดเส้าหลินลง แม้ว่าหลวงจีนจะถูกห้ามไม่ให้ฝึกกังฟู แต่ยังคงมีการลักลอบแอบฝึกกังฟูกันอย่างลับ ๆ ทั้งในบริเวณวัดและตามสถานที่ต่าง ๆ ทำให้วิชากังฟูเส้าหลินไม่สูญหายไปตามกาลเวลา และได้รับการสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน
วัดเส้าหลินดั้งเดิมนั้นถูกจักรพรรดิหยงเจิ้ง ส่งกองทัพมากวาดล้างและเผาทำลาย แต่ถึงอย่างไรก็ตามกังฟูที่มีรากฐานมาจากวัดเส้าหลินแห่งแรกในเทือกเขาซงซาน มณฑลเหอหนาน ได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศจีนและทั่วทุกแห่งในโลก ในส่วนที่ถูกเผาทำลาย ปัจจุบันมีการทำนุบำรุงบูรณะหลายต่อหลายครั้ง ตลอดระยะเวลา 1,500 ปี วัดเส้าหลินการถูกเผาครั้งยิ่งใหญ่จำนวน 3 ครั้งด้วยกัน และตั้งแต่ใน ปี พ.ศ. 2000 มีการปรับปรุงครั้งยิ่งใหญ่ รื้อบริเวณรอบ ๆ ที่ถูกไฟเผาไหม้ ปลูกต้นไม้ มีการสร้างอารามต่าง ๆ ขึ้นใหม่อีกครั้งอย่างสวยงามในปี พ.ศ. 2400
ปัจจุบันในประเทศจีนมีวัดเส้าหลินทั้งหมดสามแห่ง แห่งแรกตั้งอยู่บนเทือกเขาซงซาน มณฑลเหอนาน ซึ่งเป็นต้นกำเนิดพุทธศาสนานิกายเซนและกังฟูเส้าหลิน แห่งที่สองตั้งอยู่ที่เทือกเขาผานซาน สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หงวน และแห่งที่สามตั้งอยู่ที่เทือกเขาจิ่วเหลียนซาน มณฑลฮกเกี้ยน เรียก "สำนักเสี้ยวลิ้มใต้" คู่กับ "สำนักเสี้ยวลิ้มเหนือ" ที่เทือกเขาซงซาน สำนักใหญ่ของวัดเส้าหลิน แบ่งออกเป็น 2 สายหลัก ๆ คือสายพระบู๊ซึ่งเป็นสายของการการสืบทอดศิลปะการต่อสู้และกังฟูเส้าหลินของตั๊กม้อ และสายพระวินัยซึ่งเป็นสายที่เน้นการปฏิบัติธรรมตามคำสอนของพุทธศาสนาเป็นสำคัญ
สถาปัตยกรรม
สถาปัตยกรรมต่าง ๆ ภายในวัดเส้าหลินมีเป็นจำนวนมาก บริเวณด้านหน้าของอารามต้าฉงเป่าเทียน ประกอบด้วยอารามและวิหารหลวงหลายหลัง ซึ่งล้วนแต่เป็นสถาปัตยกรรมแบบจีนโบราณ ที่มีความงดงามเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเช่น อารามตั๊กม้อ, อารามไป๋อี, อารามพระพุทธ, อารามเจ้าอาวาส โดยเฉพาะอารามเจ้าอาวาส เคยใช้เป็นสถานที่สำคัญสำหรับต้อนรับวลาดิมีร์ ปูติน ประธานาธิบดีแห่งรัสเซียซึ่งเป็นผู้มีความสนใจส่วนตัวและความเชี่ยวชาญในศิลปะป้องกันตัวหลายแขนง ที่เยือนวัดเส้าหลินอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2549
ภายในอารามหลวงหรืออารามตั๊กม้อ เป็นสถานที่สำหรับประดิษฐานพระพุทธรูปปางต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ซึ่งชาวจีนและนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ นิยมเดินทางมากราบไว้สักการบูชา ขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อความเป็นสิริมงคลแก่ชีวิต เจริญรุ่งเรืองและประสบความสำเร็จในด้านต่าง ๆ ภายรอบนอกบริเวณอารามหลวง มีรูปสลักวิชากังฟูเส้าหลินทั้งชายและหญิงในกระบวนท่าต่าง ๆ จำนวน 24 กระบวนท่า โดยแบ่งออกเป็นแต่ละโซนเช่น โซนกระบวนท่าการฝึกขั้นพื้นฐาน ที่แสดงพื้นฐานของกระบวนการฝึกวิชากังฟู โซนกระบวนท่านั่งสมาธิวิปัสสนากรรมฐาน ที่แสดงความสงบของสมาธิ รวมทั้งศึกษาพระพุทธศาสนา ฯลฯ และรูปปั้นพระโพธิธรรมหรือปรมาจารย์ตั๊กม้อ ผู้ให้กำเนิดวิชากังฟูเส้าหลิน
พื้นที่รอบ ๆ วัดเส้าหลินรายล้อมด้วยป่าเจดีย์จำนวนมากกว่า 200 องค์ ซึ่งใช้สำหรับเป็นสุสานฝังศพของอดีตเจ้าอาวาสและหลวงจีนภายหลังจากมรณภาพ ป่าเจดีย์จำนวนมากนั้น มีรูปแบบและลักษณะที่งดงามแตกต่างลดหลั่นกันไปตามแต่ตำแหน่งและฐานะของผู้ที่เสียชีวิต จัดเป็นแหล่งโบราณสถานที่มีวัตถุก่อสร้างทางด้านสถาปัตยกรรมและประติมากรรมอันมีคุณค่า ควรค่าแก่การศึกษาค้นคว้าของประเทศจีน บริเวณด้านหน้าวัดมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ และรูปปั้นสัตว์มงคลตามตำนานเทพเจ้าจีนเช่น "ปี่ซี" ซึ่งเป็นหนึ่งในสัตว์ศักดิ์สิทธิ์และเคารพบูชาของชาวจีน
ปีซีนั้น มีร่างกายเป็นเต่าแต่มีส่วนหัวเป็นมังกร มีความแข็งแรง ซุกซน และดื้อดึง จึงสร้างความเดือดร้อนให้แก่ราษฏรชาวจีนเป็นอย่างมาก จนเรื่องทราบถึงเจ้าแม่กวนอิม จึงเสด็จลงมาจากสวรรค์เพื่อปราบปรามความซุกซนของปี่ซี ด้วยการใช้แผ่นหินขนาดใหญ่ทับไว้บนหลัง เพื่อให้ฟังพระสวดมนต์และคำสอนของพุทธศาสนา รูปสลักปี่ซีในบริเวณวัดเส้าหลินจึงมักปรากฏอยู่ใกล้ ๆ กับกระถางธูปสำริด ตามความเชื่อแต่โบราณเพื่อให้ปีซีได้กลิ่นธูปและฟังเสียงพระสวดมนต์
ชาวจีนนิยมเดินทางมาวัดเส้าหลิน และขอพรจากปีซีด้วยการใช้มือลูบคลำไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกายเช่น ถ้าลูบบริเวณส่วนหัวของปีซีเชื่อว่าจะโชคดี ถ้าลูบบริเวณลำคอเชื่อว่าจะปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ สุขภาพร่างกายแข็งแรง สมบูรณ์และอายุยืนยาว ถ้าลูบไปตามซี่ฟันแหลมคมเชื่อว่าจะมีโชคลาภ อำนาจวาสนาและทรัพย์สิน แต่สำหรับผู้ที่มีบุตรยากหรือต้องการจะมีบุตร ให้ลูบบริเวณทางด้านส่วนหลังของปีซี ซึ่งเชื่อกันว่าจะได้บุตรสมตามความปรารถนา
ปัจจุบันวัดเส้าหลินบนเทือกเขาซงซาน กลายเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของจีน ไม่แพ้สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญในปักกิ่งเช่น พระราชวังต้องห้าม กำแพงเมืองจีน พระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวน ฯลฯ ซึ่งนอกจากจะได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวต่างชาติแล้ว ชาวจีนเองก็นิยมเดินทางมาเที่ยวชมและสักการบูชาพระพุทธรูปทีวัดเส้าหลินเช่นกัน เนื่องจากตั้งอยู่บนยอดเขาสูง จึงมีอากาศบริสุทธิ์และค่อนข้างหนาวเย็น
วิทยายุทธวัดเส้าหลิน
วิทยายุทธวัดเส้าหลิน เป็นการฝึกฝนและเสริมสร้างสมรรถภาพของร่างกายที่ดีที่สุดทางหนึ่งของหลวงจีน เป็นการฝึกฝนเพื่อเพิ่มความแข็งแรงของร่างกาย เสริมสร้างสมาธิ สติปัญญา ความมีระเบียบวินัยและคุณธรรม มีความรุนแรงในการปะทะเป็นอย่างมาก เกิดจากลมปราณภายในร่างกายที่ผ่านการฝึกมาเป็นเวลานาน สามารถเจาะทะลวงพื้นอิฐให้เป็นรอยยุบได้อย่างง่ายดาย สามารถเพิ่มความรุนแรงในการต่อสู้ด้วยกำลังภายในหรือลมปราณที่หมั่นฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา
จุดเริ่มต้นจากรากฐานของวิทยายุทธ มีความแตกต่างจากสำนักอื่น โดยเฉพาะศิลปะการต่อด้วยสู้มือเปล่า เป็นที่เลื่องลือมากที่สุดในกระบวนท่าทั้งหมด เกิดจากการประยุกต์ขึ้นจากธรรมชาติแวดล้อมผนวกกับวิทยายุทธลมปราณที่เกิดจากการนั่งสมาธิวิปัสสนา กลายเป็นกำลังภายในที่มีองค์ประกอบพื้นฐานอยู่หลายอย่างอันเป็นเอกลักษณ์ได้แก่
รากฐานกังฟูเส้าหลิน
รากฐานกังฟูเส้าหลินได้แก่ พลังลมปราณและวิทยายุทธ ให้กำเนิดโดยตั๊กม้อ สาเหตุสำคัญของการฝึกกังฟูนอกเหนือจากการเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายให้แข็งแรงแล้ว เหตุผลสำคัญอีกประการในการฝึกกังฟู มาจากสถานที่ตั้งของวัดเส้าหลินซึ่งตั้งอยู่บนเทือกเขาซงซาน รายล้อมด้วยป่าไม้จำนวนมาก รวมทั้งในป่ารอบ ๆ วัดเส้าหลินมีสัตว์ร้ายนานาชนิด หลวงจีนวัดเส้าหลินจึงจำเป็นที่จะต้องมีการฝึกวิทยายุทธไว้สำหรับต่อสู้ป้องกันตัว และได้รับการพัฒนาต่อเนื่องมาโดยตลอด ซึ่งรากฐานกังฟูวัดเส้าหลินแต่โบราณ มีที่มาจากท่วงท่าการเคลื่อนไหวและพฤติกรรมของสัตว์เช่น หงเฉวี๋ยน หรือเพลงหมัดตระกูลหงส์ เป็นการเลียนแบบท่าทางของหงส์ เป็นต้น
เพลงมวยหมัดเมา เป็นหนึ่งในเพลงหมัดมวยและกังฟูที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีทั่วโลก โดยกฎของทางวัดเส้าหลิน การดื่มสุราและของมึนเมาทุกชนิดเป็นเรื่องต้องห้าม แต่ท่วงท่าและลีลาของเพลงมวยหมัดเมาที่เดินไม่ตรงทาง เอียงซ้าย เอียงขวา ตัวโก่งงอ บิดเอวและแขนขาไปมา ในขณะที่มือทำท่าราวกับจับไหเหล้าเอาไว้ตลอดเวลา นาน ๆ ครั้งจึงทำท่ายกขึ้นมาด้วยท่าทางราวกับกำลังดื่มกิน พร้อมกับเดินไม่ตรงทาง เซหน้าเซหลังไปมา ตีลังกาหน้าและหลัง ซึ่งลักษณะของคนที่เมาสุราทั้งหมดนี้ รวมทั้งกระบวนท่าต่าง ๆ ที่หลวงจีนทำการฝึกฝน แทบจะไม่ต่างจากบุคลิกและลักษณะท่าทางของคนเมาแม้แต่น้อย เป็นการใช้จินตนาการในการเลียนแบบท่าทางและความรู้สึกของคนเมา ซึ่งแท้จริงแล้วเพลงมวยหมัดเมาเป็นการฝึกกำลังช่วงขาและเอวให้มีความแข็งแรง
พลังเคลื่อนย้ายลมปราณ
พลังเคลื่อนย้ายลมปราณ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของการฝึกกังฟูเส้าหลิน กำลังภายในเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง ต้องกำหนดจิตลมหายใจและประสาท เพื่อรวบรวมพลังลมปราณและเคลื่อนย้ายไปยังจุดที่ต้องการตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายให้ได้มากที่สุด ลมปราณเป็นพลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาในขณะที่กำลังออกกำลังกายหรือต่อสู้กับศัตรู เป็นสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นไม่ได้ด้วยตาเปล่า แต่เป็นพลังแผงที่มีอยู่จริงในร่างกายของมนุษย์ทุกคน สามารถสัมผัสหรือรู้สึกได้ด้วยการเพ่งพิจารณาโดยจิตที่เป็นสมาธิ
คำว่า "กำลังภายใน" หมายถึงแรงที่เกิดจากภายในโดยผ่านการฝึกฝนร่างกายและจิตใจ ในระหว่างการฝึกจุดสำคัญที่สุดคือต้องระวังให้จิตใจนำการเคลื่อนไหว ใช้จิตไม่ใช้แรง ให้จิตใจเป็นตัวชักนำ ฝึกแปลงลมปราณให้เป็นพลังจิตประสาท การเคลื่อนไหวต้องช้า นุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแรง ให้ทุกส่วนของกล้ามเนื้อและข้อต่อของร่างกายเคลื่อนไหวไปด้วยกัน ภายนอกเกิดการเคลื่อนไหว ภายในก็เคลื่อนไหวตามไปด้วย การเคลื่อนไหวต้องต่อเนื่องไม่หยุดชะงัก ผ่อนคลาย สงบและเป็นธรรมชาติ ใช้จิตใจจินตนาการถึงความงดงามของท่วงท่าในการร่ายรำ ควบคุมการหายใจเข้าออกแบบลึกยาว เป็นต้น
การฝึกกำลังภายในไม่ใช่การฝึกเพื่อแสดงถึงพละกำลังภายนอก แต่เป็นการฝึกเพื่อให้แสดงออกถึงกำลังภายในที่อยู่ใน ชาวจีนโบราณมีความเชื่อว่า บนท้องฟ้ามีสิ่งวิเศษสามสิ่งคือพระอาทิตย์ พระจันทร์และดวงดาว ในร่างกายจึงมีของวิเศษสามสิ่งเช่นกันคือ "จิง ชี่ เสิน" หรือพลังชีวิต พลังภายใน พลังจิตประสาท ชีวิตที่สามารถเคลื่อนไหวได้นั้น ขึ้นอยู่กับการเปลี่ยนแปลงของจิง ชี่ เสิน ถ้าหากต้องการจะมีอายุยืนยาว สุขภาพแข็งแรง จึงจำเป็นที่จะต้องทำตนให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับฟ้าให้ได้ โดยผ่านการหายใจที่ถูกต้อง การเกิด โต แก่ เจ็บและตาย ล้วนเป็นผลที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของลมปราณทั้งสิ้น และเป็นตัวกำหนดวิถีชีวิตการเคลื่อนไหวของคน
ลมปราณเป็นพลังที่ดำรงอยู่ในจักรวาลประกอบจากพลังงาน 6 ชนิด ตามความเชื่อของวิชาการแพทย์โบราณของจีน เป็นสิ่งที่ทำให้สามารถเคลื่อนไหวและมีชีวิตอยู่ได้ ดังคำพังเพยของจีนที่กล่าวว่า "ชีวิตขึ้นอยู่กับการเคลื่อนไหว" การฝึกเคลื่อนย้ายพลังลมปราณ จะเป็นการฝึกฝนร่างกาย จิตใจและลมหายใจให้ประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เพื่อเค้นเอาพลังแฝงในร่างกายออกมาปรับปรุงเลือดให้สมดุลกลมกลืนกันอย่างสูงสุด รูปแบบการฝึกเป็นแบบเคลื่อนไหวและแบบสงบ ในความสงบมีการเคลื่อนไหว
การฝึกเป็นการนำเอาความสงบเข้ามาควบคุมการเคลื่อนไหว ประสานจิตและลมหายใจเพื่อเค้นลมปราณในร่างกายให้เกิดการไหลเวียน ทำให้เกิดความร้อน ส่งผลให้ร่างกายได้รับการนวดคลึง ปริมาณเลือดที่ไหลเวียนในหลอดเลือดมีการขยายตัว เกิดกระแสไฟฟ้าบนผิวหนัง ต่อมน้ำลายจะซึมออกมามากขึ้น การเคลื่อนไหวของแขนและขาจะแข็งแรงขึ้นกว่าปกติ 3-4 เท่า อวัยวะภายในช่องท้องเช่นกระเพาะอาหารและลำไส้ถูกกระตุ้นให้มีการบีบตัว หยินและหยางมีดุลยภาพ เส้นเอ็นและกระดูกแข็งแรง
หลักทฤษฎีพื้นฐานของกังฟูคือ "จิตใจชักนำพลัง จิตใจและพลังเคลื่อนตามกัน" หมายความถึงเมื่อร่างกายเคลื่อนไหว จิตใจจะเป็นตัวชักนำพลังลมปราณให้เคลื่อนย้ายไหลเวียนไปทั่ว บนล่างสอดคล้องกัน นอกในประสานกัน รากอยู่ที่ขา เกิดที่น่อง บงการไปที่เอว ลักษณะเหมือนกับการร่ายรำ จิตใจก็จะเคลื่อนไหวขึ้นลงตามไปด้วย ดั่งคำกล่าวที่ว่าจิตประสาทเป็นแม่ทัพ ร่างกายอยู่ใต้บังคับบัญชา การเคลื่อนไหวและจิตใจต้องหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียว ทำให้สามารถรวบรวมลมปราณไว้ยังจุดที่ต้องการตามส่วนต่าง ๆ ได้ตามต้องการ
การฝึกฝนร่างกายของหลวงจีน เพื่อให้สามารถใช้ลมปราณได้นั้น มีวิธีการฝึกฝนอยู่สองแบบคือการฝึกกำลังภายในและการฝึกกำลังภายนอก การฝึกกำลังภายในการคือการฝึกหัดกระบวนท่าวิชาหมัดมวยและพลังลมปราณในการร่ายรำท่วงท่าต่าง ๆ ตามคำสอนของตั๊กม้อ การฝึกกำลังภายนอกคือการฝึกหัดกังฟู ฝึกเส้นเอ็น กระดูกและผิวหนัง รวมทั้งศิลปะการต่อสู้และอาวุธทุกชนิด ซึ่งการฝึกกำลังภายในทั้งสองประเภท ทางการแพทย์โบราณของจีนถือว่า พลังลมปราณคือวัตถุธาตุมูลฐานที่ทำให้ร่างกายของมนุษย์สามารถเคลื่อนไหวได้ การที่หลวงจีนผ่านการฝึกพลังชีวิตแปลงธาตุเป็นพลังภายใน ฝึกพลังภายในแปลงธาตุให้เป็นพลังจิตประสาท ฝึกพลังจิตประสาทให้แข็งแกร่ง เน้นการฝึกจิตประสาทและร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียวจนกลายเป็นพลังเคลื่อนย้ายลมปราณ ส่งผลให้ร่างกายแข็งแรงเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะทำได้
กังฟูเส้าหลิน
กังฟู หมายถึงวิชาที่ว่าด้วยการใช้เทคนิคในการเข้าปะทะต่อสู้เป็นสำคัญ มีรูปแบบการร่ายรำ วิทยายุทธและชั้นเชิงในการต่อสู้เป็นหลัก ในการฝึกกังฟูเส้าหลินจะมีหลักศิลปะกายบริหารที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ โดยมุ่งเน้นการประสานพลังภายในและภายนอกซึ่งเป็นจุดเด่นโดยเฉพาะ เป็นการถ่ายทอดวิชาแบบโบราณจากรุ่นสู่รุ่นมานานกว่าพันปี การฝึกกังฟูควบคู่กับการศึกษาพระธรรมของหลวงจีนวัดเส้าหลิน ไม่ได้เป็นการฝึกฝนไว้เพื่อต่อสู้หรือทำร้ายผู้อื่น แต่เป็นการฝึกเพื่อให้เข้าถึงธรรมะและเป็นอีกทางที่เข้าสู่พระธรรม ทำให้มีสมาธิเพิ่มมากขึ้น มีความรู้กว้างขวาง ทำสมาธิเพื่อให้จิตใจโล่งและสงบทำให้เข้าถึงแก่นธรรมได้มากขึ้น
ภายหลังจากที่ตั๊กม้อได้เดินทางมาเผยแผ่พุทธศาสนานิกายเซนในจีนและพำนักที่วัดเส้าหลิน ได้สังเกตเห็นว่าการที่หลวงจีนแต่ละองค์มีร่างกายอ่อนแอ ไม่แข็งแรง เมื่อนั่งสมาธิวิปัสสนากรรมฐานนาน ๆ มักเกิดอาการปวดเมื่อย อาจทำให้สุขภาพร่างกายเกิดการเสื่อมถอยเนื่องจากไม่ได้ออกกำลังกาย จึงคิดค้นวิชากังฟูและเพลงหมัดมวยขึ้น โดยพิจารณารากฐานจากท่วงท่าและกิริยาของสรรพสัตว์น้อยใหญ่ในป่าบนเทือกเขาซงซาน นำมาดัดแปลงเป็นกระบวนท่าต่าง ๆ ที่เหมาะสมเพื่อให้หลวงจีนได้ฝึกฝน ภายใต้การเคลื่อนไหวร่างกายและความสงบนิ่ง เพาะบ่มจิตใจให้บริสุทธิ์เพื่อเข้าถึงแก่นของธรรมะ และนำไปใช้ในการป้องกันตัว
วิชากังฟูในยุคแรกเริ่มจากกระบวนท่าพื้น ๆ จากเหล่าสรรพสัตว์ที่สามารถพบเห็นได้เช่น เสือที่ดึงเอาลักษณะเฉพาะในการล่าเหยื่อ กวางที่ดึงเอาลักษณะเฉพาะในการเดิน ลิงที่ดึงเอาลักษณะเฉพาะในการเคลื่อนที่ไปมาอย่างรวดเร็ว นกที่ดึงเอาลักษณะเฉพาะในการลอยตัวอยู่กลางอากาศ และหมีที่ดึงเอาลักษณะเฉพาะของความแข็งแรง บึกบึนในการต่อสู้ และได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องสู่กระบวนท่าอื่น ๆ เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นหลังจากตั๊กม้อถ่ายทอดวิชากังฟูให้แก่หลวงจีนควบคู่กับการปฏิบัติธรรม กิจวัตรประจำวันหลังจากทำวัตรเช้า ทำสมาธิสวดมนต์เสร็จสิ้น หลวงจีนวัดเส้าหลินทุกองค์ ต่างฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงด้วยการรำเพลงมวย และฝึกกังฟูมาเป็นเวลานานกว่าพันปีจนถึงปัจจุบัน
การฝึกของหลวงจีนจะเริ่มฝึกในช่วงเช้าตรู่ของแต่ละวัน ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงในการศึกษาและท่องพระธรรม และในขณะเดียวกันใช้ช่วงเวลาเช้า 2 ชั่วโมง และช่วงบ่ายอีก 2 ชั่วโมงในการฝึกกังฟู โดยคงรูปแบบกระบวนท่าต่าง ๆ จากวัฒนธรรมการฝึกดั้งเดิมของกังฟูเส้าหลิน จากประวัติที่บันทึกกระบวนท่าทั้งหมด 708 ชุด โดยที่หลวงจีนสามารถที่จะเลือกฝึกเพียงบางกระบวนท่าเท่านั้น ยกเว้นการฝึกขั้นพื้นฐานคือเพลงหมัดวัดเส้าหลิน ในส่วนของเพลงหมัดมวย ยังคงเอกลักษณ์สำคัญที่การดัดแปลงท่วงท่ามาจากสัตว์นานาชนิดหลากหลายรูปแบบ โดยกระบวนท่าที่ได้รับความนิยมคือ เพลงหมัดพยัคฆ์ เพลงมวยเหยี่ยว เพลงหมัดตั๊กแตนสวดมนต์ เพลงหมัดกระเรียนขาว เพลงหมัดเสือดาว เพลงหมัดราชสีห์ เพลงมวยนาคี เพลงมวยมังกร ฯลฯ ซึ่งในการฝึกเพลงหมัดมวยนั้นจะได้ทั้งพละกำลังภายนอกภายในและการสงบจิตใจตามมาด้วย
การฝึกกังฟูในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บท่ามกลางหิมะ เป็นหนึ่งในกิจกรรมปกติของหลวงจีน ความยากลำบากในการฝึกฝน ถือเป็นการเพาะบ่มจิตใจและร่างกายให้แข็งแกร่ง การนั่งทำสมาธิท่ามกลางหิมะ ถือเป็นการฝึกบำเพ็ญตบะอย่างหนึ่ง ตามวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของวัดเส้าหลิน ถ้าหลวงจีนองค์ไหนนั่งทำสมาธิสาย หรือไม่สามารถทำสมาธิได้ จะถูกลงโทษด้วยการให้นั่งคุกเข่าบนพื้นที่เต็มไปด้วยหิมะ จนกว่าจะหมดธูปหนึ่งก้าน ในประเทศจีนกังฟูเส้าหลินมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก กังฟูหลายอย่างในจีนล้วนแต่มีต้นกำเนิดมาจากวัดเส้าหลินแทบทั้งสิ้น รวมถึงเพลงหมัดมวยที่ปรากฏในภาพยนตร์จีนกำลังภายในหลายต่อหลายเรื่อง ซึ่งมักปรากฏภาพหมัดนกกระเรียนขาว หมัดมังกรเส้าหลินเหนือ กระบวนท่าเพลงหมัดมวยของเส้าหลินเหนือมักเน้นการเตะต่อยเป็นหลัก ในขณะที่เส้าหลินใต้เน้นกระบวนท่าที่ใช้ฝ่ามือจู่โจม เพลงหมัดมวยเด่น ๆ เช่นหมัดเสือดำ หมัดนกกระเรียนของวัดเส้าหลิน แท้จริงแล้ววิชากังฟูไม่มีการแบ่งแยกเป็นฝ่ามือและเท้า กังฟูของตั๊กม้อเป็นวิชาที่ใช้ในการต่อสู้จู่โจมพร้อมกันด้วยหมัด มือและฝ่าเท้า
กระบวนท่าและเพลงหมัดมวย
กระบวนท่าและเพลงหมัดมวยเส้าหลิน เป็นกระบวนท่าที่ช่วยทำให้กล้ามเนื้อและข้อต่อตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเกิดความแข็งแรง ลักษณะและท่วงท่าในการร่ายรำกังฟูของตั๊กม้อ จะมุ่งเน้นไปที่ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและกระดูกเป็นหลัก เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว มีจุดเด่นอยู่ที่รูปแบบการร่ายรำที่เหยียดกว้าง แกร่งกร้าว เต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังและความดุดัน เคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่เรียบง่าย มีกระบวนท่าการรุกและรับได้ทั้งแปดทิศ สามารถใช้ในการต่อสู้ได้เป็นอย่างดี เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในแวดวงยุทธจักร ปรากฏให้เห็นในนิยายกำลังภายในและภาพยนตร์เช่น
แต่ละกระบวนท่าเป็นการประสานร่างกายอย่างต่อเนื่องและกลมกลืน ลำตัวคล่องแคล่ว ฝ่ามือและเท้าว่องไวด้วยวิธีก้าวพลางเปลี่ยนแปลงไปพลางอยู่เสมอเช่น การคว้า การจับกด การปล้ำและคลุกวงในคู่ต่อสู้ รวมแล้วทั้งหมด 255 กระบวนท่าเพลงหมัดมวยและกระบวนท่าอาวุธที่ใช้ฝึกในปัจจุบัน นอกจากการฝึกกระบวนท่ากังฟูโบราณและเพลงหมัดมวยแล้ว หลวงจีนยังต้องศึกษาและเรียนรู้ที่จะใช้อาวุธต่าง ๆ ในการต่อสู้และป้องกันตัวเองอีกด้วย อาวุธที่ใช้สำหรับในการฝึกกังฟูของวัดเส้าหลินมีมากมายหลากหลายชนิดเช่น ดาบ ธนู ง้าว หอก ทวน เป็นต้น
อาวุธ
หลวงจีนวัดเส้าหลิน นอกจากศึกษาปฏิบัติธรรมควบคู่ไปการฝึกวิทยายุทธ กังฟูและเพลงหมัดมวยเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว จะต้องศึกษาและเรียนรู้ที่จะใช้อาวุธต่าง ๆ ในการต่อสู้ทุกชนิดได้อย่างเชี่ยวชาญ อาวุธแบบจีนโบราณที่ใช้ในการต่อสู้และป้องกันตัวมีเป็นจำนวนมาก แบ่งออกเป็น 2 ประเภทได้แก่อาวุธประเภทสั้นแบบการโจมตีประชิดตัวเช่น กระบี่ ดาบ กระบองสองท่อน ตุ้มเหล็ก สนับมือ อาวุธซัด โล่ ฯลฯ และอาวุธประเภทยาวแบบการโจมตีระยะไกลเช่น กระบอง หอก ง้าว ทวน พลอง เป็นต้น
การศึกษาวิชาอาวุธมีจุดเริ่มต้นมาจากในสมัยโบราณ ในการเดินทางระหว่างเมืองต่าง ๆ ในประเทศจีน จะต้องอาศัยกระบองเพื่อใช้ในการค้ำยันตัว หรือใช้สำหรับเป็นคานหาบของ รวมทั้งใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวจากสัตว์ร้ายและโจรผู้ร้ายที่ชุกชุม ต่อมาภายหลังจากที่ตั๊กม้อได้เริ่มนำคำสอนของพุทธศาสนาและวิชากังฟูเข้ามาเผยแพร่ การใช้กระบองของวัดเส้าหลินจึงถือกำเนิดขึ้นและได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นหนึ่งในวิชาอาวุธเส้าหลินอันโด่งดัง
ความหมายของคำว่าอาวุธ ตามพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถานระบุไว้ว่า "อาวุธ คือเครื่องมือที่ใช้สำหรับทำร้ายร่างกาย ใช้สำหรับป้องกันตัวหรือต่อสู้ ซึ่งในการต่อสู้จำเป็นที่จะต้องมีอาวุธ เพราะอาวุธคือสิ่งจำเป็นสำหรับการต่อสู้" อาวุธที่ใช้ในการฝึกควบคู่กับกังฟู เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนร่างกายและจิตใจ มีลักษณะท่าต่อสู้เป็นส่วนประกอบหลักและมีรูปแบบยุทธลีลาเป็นแม่แบบในการต่อสู้ป้องกันตัว
หลวงจีนจะต้องฝึกรากฐานของการเรียนเพลงหมัดมวยหลายประเภท โดยเฉพาะวิชาที่เกี่ยวข้องกับการใช้อาวุธเป็นหลัก ซึ่งต้องใช้ฉางเฉวี๋ยนหรือเพลงหมัดยาว เพื่อเป็นบทเรียนขั้นพื้นฐานของการฝึก ประกอบขึ้นจากกระบวนท่ากังฟูและวิทยายุทธจำนวน 5 สกุล คือ "ฉา, หวา, เผ้า, หง, และเส้าหลิน" คุณสมบัติของฉางเฉวี๋ยน ประกอบด้วยลักษณะเฉพาะสามรูปลักษณ์ของกระบวนท่ามือคือ และห้ารูปลักษณ์ของกระบวนท่าเท้าคือ
โดยเฉพาะกระบวนท่าหม่าปู้ ซึ่งเป็นการฝึกกระบวนท่าพื้นฐานของการต่อสู้ ที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแรงของสะโพกขา จุดเด่นของฉางเฉวี่ยนคือเป็นกระบวนท่าที่งามสง่า วิทยายุทธว่องไว กระฉับกระเฉง ในแต่ละกระบวนท่าเป็นการพลิกแพลงรวดเร็วและทรงพลัง มีความชัดเจนในจังหวะวิชาอาวุธ มีลักษณะเด่นคือโลดโผนโจนทะยาน รวมทั้งการเคลื่อนไหวไปมาด้วยรูปแบบของการรุกและรับด้วยชั้นเชิงของการต่อสู้ มีกระบวนท่าขี้นลงในทิศทางต่าง ๆ คือ เมื่อเป็นฝ่ายรุกขึ้นรูปลักษณ์สูงตระหง่าน เมื่อเป็นฝ่ายรับลงราบเรียบระดับแนวพื้น มีเคล็ดลับวิธีการในการทิ้งตัวม้วนหมุนเมื่อร่างกายสัมผัสกับพื้น วิชาอาวุธเส้าหลินนั้นมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว ซึ่งมีจุดเด่นและรูปแบบกระบวนท่าที่แตกต่างกันไปตามแต่ประเภทของอาวุธเช่น
ดาบจีน (Chinese Swords) จัดเป็นอาวุธประเภทยาวปลายแหลมชนิดหนึ่ง ลักษณะตรงหรือโค้งงอ สันแอ่นปลายงอนเล็กน้อย มักนิยมใช้สำหรับเป็นอาวุธฟันแทงแบบประชิดตัว มีรัศมีการโจมตีในระดับกลาง มีการพลิกแพลงรูปแบบและกระบวนท่าในการโจมตีได้ตลอดเวลา สร้างขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซาง เมื่อประมาณ 4,000 ปีมาแล้ว การโจมตีคู่ต่อสู้หรือศัตรูด้วยดาบ จะใช้รูปแบบในการโจมตีทั้งหมด 9 รูปแบบคือ การฟันผ่าลง การฟันทวนขึ้น การฟันตัดซ้าย การฟันตัดขวา การฟันเฉียงลงซ้าย การฟันเฉียงลงขวา การฟันเฉียงขึ้นซ้าย การฟันเฉียงลงขวา และการแทง ซึ่งผลของการโจมตีขึ้นอยู่กับขนาดของดาบ