cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ริชาร์ด นิกสัน
คดีวอเตอร์เกตและการประกาศลาออก
แต่กระนั้นการสอบสวนของเอฟบีไอก็ไม่ได้ราบรื่นมากนักเพราะถูกซีไอเอคอยดึงเรื่องและขัดขวาง เหมือนกับว่าต้องการให้เอฟบีไอไขว้เขวและวางมือ ในช่วง ค.ศ. 1972 ความตึงเครียดระหว่างทำเนียบขาวกับเอฟบีไอมีมากยิ่งขึ้นและดูเหมือนทุกอย่างจะมาถึงทางตันเสียแล้ว ส่วนการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งที่ 38 ปรากฏว่า นิกสันชนะการเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในปี 1972 ด้วยคะแนนท่วมท้น ระหว่างนั้นเอง ดีพ โธรท (Deep Throat) ซึ่งเป็นนามแฝงของ มาร์ค เฟลท์ (Mark Felt) ก็ปรากฏตัวขึ้น ดีฟ โธรทอ้างตนว่าเป็นแหล่งข่าวลับที่พร้อมจะแฉคดีนี้ โดยเขาหวังว่าจะขยายความคดีวอเตอร์เกต เขาจะคอยชี้ให้ว่าข้อมูลชิ้นไหนสำคัญชิ้นไหนไม่เกี่ยว ทำให้ข่าวได้ขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์วอชิงตัน โพสต์ เป็นประจำ โดยมีนายบ็อบ วู้ดเวิร์ด (Bob Woodward) และนายคาร์ล เบิร์นสไตน์ (Carl Bernstein) สองนักข่าวประจำหนังสือพิมพ์ วอชิงตัน โพสต์ เป็นผู้เปิดโปงคดีวอเตอร์เกต การขุดคุ้ยและเปิดโปงเรื่องต่อเนื่องจากคดีวอเตอร์เกตของวู้ดเวิร์ดและเบิร์นสไตน์ดำเนินไปนานนับเดือนสร้างแรงกดดันต่อทำเนียบขาวขึ้นเรื่อยๆขณะที่ทางการก็โกรธเกรี้ยวต่อ ดีพ โธรท มากขึ้นรุนแรงขึ้นแต่ ดีพ โธรท ก็ยังเพิ่มระดับการช่วยเหลือไปถึงขั้นเริ่มให้ข้อมูลชี้นำและเบาะแสที่จะนำไปสู่การเผยความจริงว่ามีการรู้เห็นสมรู้ร่วมคิดกันปกปิดความลับในทำเนียบขาว แน่นอนถ้าคดีนี้เป็นเรื่องจริงนี้ถือว่าเป็นเรื่องสกปรกมากในเรื่องของผู้นำที่ใช้อำนาจในทางที่ผิดและด้วยความกลัวนิกสันจึงบีบให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงของทำเนียบขาวต้องลาออกและไล่ที่ปรึกษาจอห์น ดีน (John Dean) ออก
เพื่อตัดตอนคดี จอห์น ดีนจึงตัดสินใจขึ้นให้การต่อสภาคองเกรส (Congress) ว่าประธานาธิบดีนิกสันพยายามวิ่งเต้นบิดเบือนคดีและในทำเนียบขาวเองก็มีการติดตั้งเครื่องดักฟังอยู่ซึ่งข้อความต่างๆในนั้นคือหลักฐานที่จะมัดตัวนิกสันได้อย่างดี แต่เมื่อหัวหน้าฝ่ายสอบสวนคดีวอเตอร์เกตเรียกขอเทปจากเครื่องดักฟังนี้นิกสันปฏิเสธโดยอ้างสิทธิพิเศษของผู้บริหารที่ไม่อาจเปิดเผยข้อความที่กระทบต่อความมั่นคงของชาติส่งผลให้ประชาชนพากันส่งจดหมายกว่า 450,000 ฉบับมาต่อว่า วิทยาลัยกฎหมายกว่า 17 แห่งเรียกร้องให้นำนิกสันขึ้นพิจารณาคดีจนนิกสันต้องยินยอมส่งเทปบันทึกเสียงให้ฝ่ายสืบสวนไปในที่สุด แต่อย่างไรก็ตามเทปที่ส่งไปให้นั้นกลับมีช่วงว่างที่เสียงพูดหายไปเฉยๆถึง 18 นาทีครึ่งซึ่งนิกสันก็เอาตัวรอดด้วยการโยนความผิดให้โรสแมรี่ วู้ดส์ (Rose Mary Woods) เลขาส่วนตัวว่าเธอเผลอลบขณะที่วู้ดส์ปฏิเสธว่าเธอไม่ได้ทำและถ้าพลาดจริงก็ไม่มีทางเกิน 4-5 นาทีแน่ๆ จากนั้น หลักฐานต่างๆ ก็ทยอยเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ จนรัฐสภามีมติให้นำตัวนิกสันขึ้นพิจารณาคดีและเตรียมถอดถอนและก่อนที่กระบวนการพิจารณาคดีจะเริ่มขึ้น ในวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1974 ริชาร์ด นิกสัน ก็กลายเป็นประธานาธิบดีเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์การเมืองอเมริกาที่ต้องลงเอยด้วยการประกาศลาออกจากตำแหน่ง แต่เขาได้รับการยกเว้นโทษในเวลาต่อมาโดยประธานาธิบดีเจอรัลด์ ฟอร์ด ขณะที่คนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกว่า 40 คนถูกตัดสินจำคุก ซึ่งมีตั้งแต่รอลงอาญา 1 เดือนจนถึงจำคุก 52 เดือน
การเสียชีวิต
19131994
เดอะซิมส์ คาถามหาสนุก
เดอะซิมส์ คาถามหาสนุก (อังกฤษ: The Sims Makin' Magic) ถูกพัฒนาขึ้นโดย แมกซิส และออกจำหน่ายโดย อิเล็คทรอนิก อาร์ท ผลิตเมื่อ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2546 เป็นภาคเสริมตัวสุดท้ายของเกมชุด เดอะซิมส์ ซึ่งทางแมกซิสได้ผลิตเกมภาคต่อของเกมนี้ที่ชื่อ เดอะซิมส์ 2 ต่อไป
จุดเด่นในเกม
เวทมนตร์และเครื่องราง
เมจิคทาวน์
จุดเด่นของพื้นที่ส่วนกลางในภาคเสริมนี้คือ จะมีบ้านให้ครอบครัวพักอาศัยอยู่ในพื้นที่ส่วนกลางอยู่ 3 หลัง ซึ่งต้องใช้เงินที่ใช้ในเมจิคทาวน์ (หรือที่เรียกว่า เหรียญเมจิค) ในการซื้อ ซึ่งเหรียญเมจิคสามารถหาได้จาก การทำภารกิจกับตัวละคร NPC ต่าง ๆ หรือการดวลกับผู้คน, การแสดงมายากล หรือการแสดงทางเวทมนตร์ต่าง ๆ ในเมจิคทาวน์
ไอเทมใหม่ ๆ
สิ่งของได้ถูกเพิ่มเข้ามาในภาคเสริมนี้อีก 175 ชิ้น เช่น เตาอบขนม, เครื่องปั่นด้าย, เครื่องคั้นน้ำผลไม้, เครื่องปั่นเนย ฯลฯ ซึ่งบางชนิดเป็นอุปกรณ์เพิ่มทักษะของชาวซิมส์ ในขณะเดียวกันก็ให้ส่วนผสมสำหรับสร้างเวทมนตร์ หรืออบขนมก็ได้ และมีอุปกรณ์ทางเวทมนตร์อีก 9 อย่าง และภาคเสริมนี้ยังเปิดโอกาสให้ชาวซิมส์สามารถเพาะปลูกพืชเพิ่มได้อีกสองอย่าง
เวทมนตร์และเครื่องราง
เป็นจุดเด่นของภาคเสริมนี้ ที่ชาวซิมส์สามารถจะมีเวทมนตร์เป็นของตัวเองได้ และชาวซิมส์สามารถร่ายคาถาได้จากเครื่องรางที่ตนทำได้จากส่วนผสมทางเวทมนตร์ได้อีก ซึ่งหาได้จากเมจิคทาวน์ในเกม โดยจะมีตัวละครที่ไม่สามารถควบคุมได้คอยพูดคุยกับชาวซิมส์เพื่อให้ชาวซิมส์ทำภารกิจ แลกกับส่วนผสมทางเวทมนตร์บางอย่าง
เมื่อชาวซิมส์สามารถหาส่วนผสมที่ต้องการได้แล้ว ก็นำมาผสมลงในเครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์ หรือ เครื่องประดิษฐ์เครื่องราง หากผสมไอเทมในลำดับที่ถูกต้อง จะทำให้ได้รับเวทมนตร์เป็นสัญลักษณ์ มาเก็บไว้ในช่องเก็บของของชาวซิมส์ที่ทำการผสมนั้น หรือ ถ้าหากเป็นการทำเครื่องราง เครื่องรางจะปรากฏขึ้นและสามารถย้ายไปวางบนโต๊ะได้ในโหมดซื้อ (ถ้าชาวซิมส์วางมันไว้บนพื้นหลังสร้างเครื่องรางเสร็จ) ซึ่งเราสามารถทราบส่วนผสมของการสร้างเวทมนตร์และเครื่องรางได้จากหนังสือเวทมนตร์ที่ชายลึกลับนำมาให้ในตอนต้น แต่หนังสือส่วนผสมเหล่านั้นจะยังไม่บอกผลลัพธ์คาถาหรือเครื่องรางจากการผสม จนกว่าชาวซิมส์จะผสมได้คาถาหรือเครื่องรางนั้น ๆ
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กกับเวทมนตร์
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถมีเวทมนตร์ได้เช่นกัน แต่เขาไม่สามารถที่จะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกล่องลึกลับที่ชายลึกลับนำมาให้ในวันแรกของการอยู่อาศัยได้ จึงต้องซื้ออุปกรณ์ในโหมดซื้อ ซึ่งคล้ายกับเครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์ในผู้ใหญ่ และชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถที่จะสร้างเครื่องรางได้เช่นกัน ซึ่งส่วนผสมทางเวทมนตร์นั้น ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถที่จะหาได้ง่ายกว่าผู้ใหญ่ เพราะว่าชาวซิมส์ที่เป็นเด็กนั้นไม่สามารถจะมีเหรียญเมจิกเป็นของตนเอง จึงต้องมีอุปกรณ์ที่สามารถซื้อได้ในโหมดซื้อและสามารถให้ผลิตผลเป็นส่วนผสมทางเวทมนตร์แก่เด็กให้พร้อมไว้ ส่วนคาถาในซิมส์วัยเด็กจะสร้างได้น้อยกว่าซิมส์ผู้ใหญ่
รายชื่อคาถาต่าง ๆ ที่มีในเกม
คาถาสำหรับชาวซิมส์ผู้ใหญ่
คาถาสำหรับชาวซิมส์เด็ก
ชื่อเครื่องรางต่าง ๆ ที่มีในเกม
เครื่องรางสำหรับชาวซิมส์ผู้ใหญ่
เครื่องรางสำหรับชาวซิมส์เด็ก
ชายลึกลับ
เมื่อผู้เล่นได้สร้างบ้านและทำการย้ายชาวซิมส์เข้าสู่บ้านเรียบร้อยแล้ว หรือในกรณีที่เข้าไปเล่นบ้านของชาวซิมส์ที่สร้างไว้แล้วเป็นครั้งแรกลงจากลงภาคเสริมนี้ ในวันแรกของการอยู่อาศัย จะมีชายใส่สูทสีชมพู นำกล่องลึกลับมาวางไว้ที่บริเวณหน้าประตูบ้านของชาวซิมส์ของคุณ เมื่อชาวซิมส์เปิดกล่องลึกลับใบนี้จะพบกับไอเทม หลุมบนพื้น (สำหรับไปที่เมืองเวทมนตร์หรือเมจิกทาวน์ อาจจะโทรศัพท์เรียกบริการบัลลูนรับส่งก็ได้), เครื่องชาร์จไม้กายสิทธิ์พร้อมโต๊ะตั้ง, หนังสือเวทมนตร์, ไม้กายสิทธิ์ และไอเทมสำหรับทำส่วนผสมเวทมนตร์เริ่มต้นของชาวซิมส์ผู้ใหญ่ และเด็ก ซึ่งหากวัยเด็กเปิดจะได้รับไอเทมที่สามารถเก็บได้น้อยกว่าผู้ใหญ่ (รวมทั้งไม่สามารถหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาได้)
นอกจากเขาจะนำกล่องลึกลับที่ทำให้ชาวซิมส์ของคุณสามารถเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์ได้แล้ว เขายังเป็นผู้ให้คำปรึกษาแก่ชาวซิมส์ในส่วนต่าง ๆ ของเมืองเวทมนตร์ในเมจิกทาวน์ และชาวซิมส์สามารถที่จะซื้อหรือขายไม้กายสิทธิ์กับชายลึกลับคนนี้ได้ และถ้าหากชาวซิมส์ฝ่าฝืนใช้เวทมนตร์ที่อื่นที่ไม่ใช่บ้านของชาวซิมส์เอง หรือที่เมจิกทาวน์แล้ว (มากกว่าสามครั้งขึ้นไป) เขาจะรีบวิ่งมาตักเตือนชาวซิมส์ให้เลิกการกระทำนี้เสีย และปรับชาวซิมส์คนนั้นเป็นเงินซิโมลีนจำนวนเล็กน้อย
พ่อค้า/แม่ค้าในเมจิคทาวน์
เป็นผู้ที่ชาวซิมส์สามารถที่จะแลกเปลี่ยนส่วนผสมตามที่เขาหรือเธอร้องขอได้ ชาวซิมส์สามารถพูดคุยกับเขาหรือเธอเพื่อรับภารกิจ หากทำภารกิจที่เขาหรือเธอมอบหมายมาให้สำเร็จ เขาหรือเธอจะให้ส่วนผสมทางเวทมนตร์ที่หายาก (หาซื้อไม่ได้ในเมจิคทาวน์ และจากการสร้างทักษะกับอุปกรณ์ที่ให้ส่วนผสมทางเวทมนตร์) และชาวซิมส์สามารถซื้อส่วนผสมทางเวทมนตร์จากเขาหรือเธอได้ โดยใช้เหรียญเมจิกที่หามาได้
ชื่อพ่อค้า/แม่ค้าที่ปรากฏในเกม แฟรี่ มาร่า, เภสัชกรทอดด์, แวมไพร์สาว วิ้คกี้, แน็กเกนาสเต้ (แลกเปลี่ยนเฉพาะส่วนผสมทางเวทมนตร์เท่านั้น)
คนแคระในสวน/นักเต้นรำ ฟลามิงโกโก้
ตัวละครทั้งสองอย่างนี้ เกิดจากการเสกคาถาใส่ภูตแคระจิ๋ว (จากเดอะซิมส์ สร้างชีวิต ลิขิตฝัน) และ นกฟลามิงโก้สีชมพู ภูตแคระจี๋วเมื่อเสกให้มีชีวิตแล้ว มันจะทำหน้าที่ดูแลต้นทั้งหมดในบริเวณบ้าน ส่วนนักเต้นรำ ฟลาเมนโกโก้ เมื่อเสกออกมาจะสร้างความสนุกสนานให้แก่ชาวซิมส์ในบ้าน โดยการปฏิสัมพันธ์กับชาวซิมส์คนอื่น ๆ โดยอัตโนมัติ ซึ่งผลของคาถานั้นจะมีอยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่งจนกว่าคาถาจะเสื่อมไป ทั้งภูตแคระและนกฟลามิงโก้ที่มีชีวิตจะกลับไปเป็นวัตถุสิ่งของเหมือนเดิม
โบเนฮิลด้า
มีร่างกายเป็นโครงกระดูกสวมชุดเดียวกับแม่บ้าน (ที่จะมาทำความสะอาดให้ถ้าชาวซิมส์เรียกใช้บริการจากเธอ) จะออกมาให้เห็นก็ต่อเมื่อชาวซิมส์ซื้อตู้โครงกระดูกในโหมดซื้อ แล้วให้ชาวซิมส์ไปเคาะที่ตู้นี้ เธอจะออกมาช่วยทำความสะอาดบริเวณบ้านของชาวซิมส์ หน้าที่ที่เธอทำไม่ต่างจากหน้าที่ของแม่บ้านเลย และเธอยังสามารถดูแลเด็กทารกในบ้านได้เป็นอย่างดีอีกด้วย แต่อย่าเพิ่งไปเคาะโลงให้เธอออกมาเมื่อแม่บ้านที่เป็นคนธรรมดามาทำหน้าที่นี้ มิเช่นนั้นแล้ว แม่บ้านที่เป็นคนธรรมดาจะหวาดกลัวและวิ่งหนีไปโดยที่ไม่กลับมาให้บริการกับบ้านของชาวซิมส์คนนั้นอีกเลย (จนกว่าจะจ้างบริการใหม่)
สัตว์เลี้ยง
มังกร นั้น ชาวซิมส์สามารถหาซื้อได้จาก แวมไพร์สาววิคกี้ ในเมจิกทาวน์ แต่จะอยู่ในรูปรังมังกร ซึ่งเมื่อชาวซิมส์กลับมาถึงที่บ้านของตนแล้วจะพบรังมังกรวางไว้อยู่ที่หน้าบ้าน รังมังกรนี้สามารถเคลื่อนย้ายได้ในโหมดซื้อ หน้าที่ต่อไปของชาวซิมส์ก็คือ การปฏิสัมพันธ์กับรังมังกร ตรงนี้เป็นจุดสำคัญขึ้นอยู่กับว่ามังกรที่จะเกิดขึ้นมาจะดุร้ายหรือจะเชื่อง หากปฏิสัมพันธ์น้อยเกินไป มังกรจะดุร้ายและสามารถเผาบ้านของชาวซิมส์ผู้นั้นได้
วัตถุทางเวทมนตร์ที่เติบโตได้
เกมจะทำการตรวจสอบการใช้คาถาในที่อยู่อาศัยของชาวซิมส์ หากมีการใช้เวทมนตร์ที่มากพอ ก็จะมีวัตถุทางเวทมนตร์ที่เติบโตได้ ขึ้นมา ดังนี้
คริสตัล
มีทั้งหมดเจ็ดชนิด จะเกิดขึ้นในละแวกบ้านแบบสุ่มสีกันไป แต่สีที่เกิดจะไม่ซ้ำกันหากมีคริสตัลสีนั้นเติบโตอยู่แล้ว คริสตัล แต่ละชนิดเมื่อเติบโตเต็มที่แล้ว จะสามารถใช้เรียนรู้ทักษะต่าง ๆ ที่นอกเหนือจากทักษะทั้ง 7 ชนิดในเกมนี้ได้ คริสตัลบางอันมีประโยชน์ต่อชาวซิมส์ แต่บางอันก็ใช้ได้เพียงแค่แกล้งชาวซิมส์คนอื่นเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น ทักษะที่มาพร้อมกับคริสตัลแต่ละชนิด มีดังนี้
ชาวซิมส์ที่เป็นเด็กสามารถเรียนรู้คริสตัลได้เฉพาะสี เหลือง, ม่วง และแดง
เถาถั่วจัสต้า
เกิดขึ้นหลังจากการใช้เวทมนตร์ของชาวซิมส์ จะมีการเจริญเติบโตสูงสุดที่ไม่คงที่ แต่ถ้าเติบโตจนชาวซิมส์สามารถ"ปีน"ได้ ชาวซิมส์จะขึ้นไปพบกับยักษ์ที่กำลังหลับอยู่ และถั่วกระป๋องใหญ่ แต่ชาวซิมส์ไม่สามารถทำสิ่งใดกับยักษ์ที่หลับ และถั่วกระป๋องได้ นอกจากการปีนกลับลงไปเท่านั้น
อุปกรณ์ดวล
สร้างได้ในเมืองเวทมนตร์เท่านั้น ซึ่งชาวซิมส์สามารถที่จะเรียกใครก็ได้ขึ้นมาประลองเวทมนตร์ด้วยได้ แต่ละฝ่ายจะได้คาถามาแบบสุ่มซึ่งจะแสดงในลักษณะลูกแก้วทางด้านหลัง แต่ละคาถาที่เลือกใช้จะมีคาถาที่สามารถเอาชนะและพ่ายแพ้ต่ออีกคาถาได้ และชาวซิมส์จะได้รับผลตอบแทนเป็นเหรียญเมจิก โดยขึ้นอยู่กับครั้งที่ชนะและทักษะตรรกะของฝ่ายตรงข้าม
MacConkey agar
MacConkey agar เป็นอาหารเลี้ยงเชื้อแบคทีเรียประเภท Selective medium เพื่อเลี้ยงแบคทีเรียแกรมลบและเกิดสีต่างกันตามปฏิกิริยาการหมักแลกโตส
ภูมิภาคบูร์กอญ
บูร์กอญ (Bourgogne; Burgundy; Burgund) เป็นอาณาบริเวณในประวัติศาสตร์ที่ตั้งอยูในประเทศฝรั่งเศสและประเทศสวิสเซอร์แลนด์ปัจจุบัน ภูมิภาคบูร์กอญเป็นบริเวณที่มีบทบาทสำคัญของยุโรปมาตั้งแต่ยุคกลาง
ดูเพิ่ม
Bourgondië
Calcifibrospongiidae
Calcifibrospongiidae เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Haplosclerida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
พระเจ้าฟีลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส (Philip II of France หรือ Philip II Augustus หรือ Philippe Auguste) (21 สิงหาคม ค.ศ. 1165 - 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศสแห่งราชวงศ์กาเปเตียง ผู้ทรงครองราชบัลลังก์ฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1179 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1223 รัชสมัยของพระองค์เป็นรัชสมัยแรกที่ออกพระนามว่า "พระมหากษัตริย์แห่งฝรั่งเศส" ซึ่งในรัชสมัยก่อนหน้านี้ล้วนแต่ออกพระนามว่า "พระมหากษัตริย์ของชาวแฟรงก์"
พระเจ้าฟีลิปที่ 2 เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 1165 ที่โกแนส ในประเทศฝรั่งเศส เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 และพระอัครมเหสีองค์ที่สามพระราชินีอเดเล ฟีลิปมีพระนามเล่นว่า “Dieudonné”—“ของขวัญจากพระเจ้า”—เพราะทรงพระราชโอรสที่เกิดเมื่อพระราชบิดามีพระชนมายุมากแล้ว
พระเจ้าฟีลิปเป็นพระมหากษัตริย์ผู้ทรงมีความสามารถมากที่สุดพระองค์หนึ่งในสมัยกลางในการขยายดินแดนและในการเพิ่มพูนอำนาจของพระมหากษัตริย์ ทรงแยกตัวจากจักรวรรดิอองชู และทรงได้รับชัยชนะต่อกลุ่มพันธมิตรของฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์ที่รวมทั้งเยอรมนี, เฟล็มมิช และอังกฤษในยุทธการบูวีนส์ (Battle of Bouvines) ในปี ค.ศ. 1214 ในด้านการปกครองพระองค์ก็ทรงจัดระเบียบแบบแผนการปกครองของรัฐบาลใหม่, สร้างความมั่นคงทางการคลังให้แก่ราชอาณาจักรที่ทำให้ฝรั่งเศสเกิดความมั่งคั่งขึ้นอย่างรวดเร็ว นอกจากนั้นแล้วก็ยังเป็นพระมหากษัตริย์ที่เป็นที่นิยมของประชาชนโดยทั่วไป เพราะทรงควบคุมอำนาจของขุนนางและผ่านอำนาจนั้นไปยังชนชั้นกลาง
พระเจ้าฟีลิปทรงเสกสมรสสามครั้ง ครั้งแรกกับอิสซาเบลลาแห่งเอโนลท์ ครั้งที่สองกับอิงเกอร์บอร์กแห่งเดนมาร์ก และครั้งสุดท้ายกับแอ็กเนสแห่งเมราเนีย
ดูเพิ่ม
1165 1223
รถไฟใต้ดินแรน
รถไฟใต้ดินแรน (Métro de Rennes) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในเขตเมืองแรน เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 2002 มีจำนวนหนึ่งเส้นทาง ระยะทาง 9.4 กิโลเมตร วิ่งจากสถานีเจ.เอฟ. เคนเนดี (J.F. Kennedy) ไปยังสถานีลาป็อตรี (La Poterie) จำนวน 15 สถานี โดย 13 สถานีเป็นสถานีใต้ดิน และทุกสถานีติดตั้งประตูกั้นชานชาลา
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-4 คาริบู
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-4 คาริบู (de Havilland Canada DHC-4 Caribou) เป็นเครื่องบินลำเลียงขนส่งขึ้นลงระยะสั้น เครื่องต้นแบบบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 30 กันยายน ค.ศ.  1958 กองทัพบกสหรัฐอเมริกาสั่งสร้างคาริบูจำนวน 159 เครื่องไปใช้งานในปี ค.ศ.  1959 และกำหนดสัญลักษณ์เป็น ซี-7
หินเหล็กไฟ
หินเหล็กไฟ อาจหมายถึง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 242
รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงสายนี้มีจุดเริ่มต้นในทางทิศตะวันออกที่อำเภอเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย บนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 243 มุ่งหน้าไปยังทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร ซึ่งผ่านเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างตำบลในเมืองกับตำบลมีชัย จากนั้นเส้นทางเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกขนานไปกับแม่น้ำโขง ลอดใต้สะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่ 1 ผ่านตำบลกวนวัน ตำบลเมืองหมี ตำบลปะโค และตำบลเวียงคุก จากนั้นเข้าเขตอำเภอท่าบ่อ ผ่านตำบลโพนสา ถึงตำบลท่าบ่อ โดยในช่วงที่ผ่านสองตำบลนี้มีทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 211 ขนานไปกับทางหลวงสายนี้ในทางทิศใต้ จากนั้นก็สิ้นสุดที่ถนนท้องถิ่นของเทศบาลเมืองท่าบ่อ แต่เดิม ทางหลวงสายนี้เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 211
พระยาชัยสุนทร (หล้า)
พระยาชัยสุนทร (หล้า) หรืออีกนามเรียกว่า “ท้าวหล้า” เป็นเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 4 (พ.ศ. 2381–2390) เป็นต้นเชื้อสายตระกูล วงศ์กาฬสินธุ์“ ซึ่งผู้ใช้นามสกุลส่วนใหญ่ตั้งรกรากและอาศัยอยู่ในจังหวัดสกลนครในปัจจุบัน
ชาติกำเนิด
เกิดเมื่อราวปี พ.ศ.ใดไม่ปรากฏ บิดาคือพระธานี(หมาป้อง)อุปฮาดเมืองสกลนคร ส่วนมารดาไม่ปรากฏนาม ซึ่งเป็นบุตรของพระยาไชยสุนทร(เจ้าโสมพะมิตร) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 1 ส่วนมารดาไม่ปรากฏนาม มีพี่น้องร่วมสายโลหิต เป็นชายได้แก่ ท้าวเจียม ท้าวลาว ท้าวละ ท้าวหล้า ส่วนบุตรหญิงไม่ปรากฏนาม
การรับราชการ
•เมื่อเติบโตขึ้นได้เข้ารับราชการในกรมการเมืองกาฬสินธุ์และได้รับการแต่งตั้งเป็นที่ “หลวงไชยอาสา” ตำแหน่งนายกอง ในสมัยพระยาไชยสุนทร (หมาแพง) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 2 และได้เป็นที่อุปฮาดเมืองกาฬสินธุ์ ในสมัยพระยาไชยสุนทร(เจียม) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 3
•ภายหลังพระยาไชยสุนทร(เจียม) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 3 ได้ถึงแก่กรรมลง ในปี พ.ศ. 2380 กรมการเมืองกาฬสินธุ์ได้มีใบบอกกราบบังคมทูลให้โปรดเกล้าฯ พระทานสัญญาบัตรตั้งท้าวหล้า เป็นที่พระยาไชยสุนทร เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ และพระสุวรรณ(เกษ)บุตรท้าวหมาสุย เป็นที่อุปฮาด ท้าวทองบุตรพระยาไชยสุนทร(เจียม) เป็นที่ราชวงศ์ และท้าวปัดสา(ละ)บุตรท้าวหมาป้อง เป็นที่ราชบุตร
•โปรดเกล้าฯพระราชทานเครื่องยศแก่กรมการเมืองประกอบบรรดาศักดิ์ดังนี้
เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ “พานเงินเครื่องในถมสำรับหนึ่ง คนโทเงินถมยาดำหนึ่ง ลูกประคำทองหนึ่ง กระบี่บั้งเงินหนึ่ง สัปทนปัศตูหนึ่ง เสื้อเข้มขาบริ้วดีตัวหนึ่ง แพรทับทิมติดขลิบผืนหนึ่ง ชวานปักทองผืนหนึ่ง แพรขาวผืนหนึ่ง ผ้าปูมผืนหนึ่ง” - พร้อมตราประทับประจำตำแหน่งเจ้าเมืองกาฬสินธุ์คือ “เทวดานั่งแท่นถือพระขรรค์และดอกบัว”
อุปฮาด “ถาดหมากเงินคนโทเงินสำรับหนึ่ง สัปทนแพรคันหนึ่ง เสื้อเข้มขาบริ้วดีตัวหนึ่ง ผ้าโพกขลิบผืนหนึ่ง ผ้าดำปักทองผืนหนึ่ง แพรขาวผืนหนึ่ง ผ้าปูมผืนหนึ่ง”
ราชวงศ์ “ถาดหมากเงินคนโทเงินสำรับหนึ่ง สัปทนแพรคันหนึ่ง เสื้อเข้มขาบลายก้านแย่งตัวหนึ่ง ผ้าโพกขลิบผืนหนึ่ง ผ้าดำปักทองผืนหนึ่ง แพรขาวผืนหนึ่ง ผ้าปูมผืนหนึ่ง”
เหตุการณ์สำคัญ
•ปี พ.ศ. 2381 พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 3 ทรงมีพระบรมราชโองการใบบอกพระราชทานสารตราต้งเมืองสกลนครมายังกรมการเมืองกาฬสินธุ์ที่รักษาราชการเมืองสกลนคร โปรดเกล้าฯให้ ท้าวลาวบุตรท้าวหมาป้องราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์เป็นที่อุปฮาดเมืองสกลนครและท้าวด่างบุตรพระยาไชยสุนทร(เจียม)ราชบุตรเมืองกาฬสินธุ์เป็นที่ราชบุตรเมืองสกลนครและให้อุปฮาดเมืองกาฬสินธุ์ไปจัดทำแผนที่แบ่งเขตแขวงเมืองสกลนครและเมืองกาฬสินธุ์ ดังปรากฏในท้องตราดังกล่าวแล้ว
•ปี พ.ศ. 2384 ครัวเมืองวัง มีราชวงศ์กอ เป็นหัวหน้า ได้อพยพมาต้งอยู่ที่บ้านกุดสิมหรือบ้านกุดกว้างที่ห้วยน้ำยัง จึงโปรดเกล้าฯ ให้ราชวงศ์กอ เป็น “พระธิเบศรวงศา” เจ้าเมือง ยกบ้านกุดสิมเป็นเมืองกุดสิมนารายณ์ ให้ท้าวคองเป็นอุปฮาด ท้าวตั้วเป็นราชวงศ์ ท้าวเนตรเป็นราชบุตร ทำราชการขึ้นกับเมืองกาฬสินธุ์
•ปี พ.ศ. 2387 ได้เป็นแม่กองจัดสร้างวัดกลาง เป็นพระอารามหลวงประจำเมือง โดยแยกธรณีสงฆ์ออกมาจากวัดศรีบุญเรือง(เหนือ) ซึ่งแต่เดิมคือวัดเดียวกัน
•ปี พ.ศ. 2388 หมื่นเดชอุดม ชาวเมืองเวียงจันทน์ ได้พาไพร่พลบ้านห้วยนายม แขวงเมืองวังมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านภูแล่นช้างชายเขาภูพานด้านทิศตะวันตก จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้หมื่นเดชอุดมเป็นที่ “พระพิชัยอุดมเดช” เจ้าเมืองภูแล่นช้าง ให้เพี้ยโคตรหลักคำเป็นอุปฮาด ให้เพี้ยมหาราชเป็นราชวงศ์และให้เพี้ยดวงพรหมสีเป็นราชบุตร ยกบ้านภูแล่นช้างเป็นเมืองภูแล่นช้าง ทำราชการขึ้นกับเมืองกาฬสินธุ์ ผูกส่วยผลเรว ส่งเงินแทนปีละ 8 ชั่ง มีจำนวนเลก 318 คน
•ปี พ.ศ. 2388 ครัวเมืองคำเกิดของพระคำดวนและครัวเมืองคำม่วนของพระคำแดงรวมกันจำนวน 2,859 คน อพยพเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเมื่อครั้งพระยามหาอำมาตย์(ป้อม อมาตยกุล)เป็นแม่กองมาเกลี้ยกลรอม พระยามหาอำมาตย์ให้ครัวพระคำดวนมาตั้งอยู่ที่บ้านท่าขอนยาง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระคำดวนเป็น “พระสุวรรณภักดี” เจ้าเมืองท่าขอนยาง และแต่งตั้งกรมการเมืองคำเกิดเป็นอุปฮาด ราชวงศ์ และราชบุตร ช่วยราชการพระสุวรรณภักดีเมืองท่าขอนยางผกส่วยผลเรว ส่งเงินแทนปีละ 10 ชั่ง มีจำนวนเลก 407 คน ให้ทำราชการขึ้นกับเมืองกาฬสินธุ์ ส่วนครัวเมืองคำม่วน มีพระคำแดง เป็นหัวหน้าอพยพมาตั้งที่บ้านบึงกระดาน จึงโปรดเกล้าฯ ให้พระคำแดง เป็น “พระศรีสุวรรณ” เจ้าเมือง ยกบ้านบึงกระดานเป็นเมืองแซงบาดาล ให้ทำราชการขึ้นกับเมืองกาฬสินธุ์
ถึงแก่กรรม
•พระยาไชยสุนทร(หล้า) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 4 ถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา รับราชการเป็นเจ้าเมืองสนองพระเดชพระคุณ 10 ปี ที่โฮงเจ้าเมือง ในเมืองกาฬสินธุ์ เมื่อปี พ.ศ. 2490 สืบมาภายหลังลูกหลานเรียกขานทานว่า “อัญญาหลวงองค์น้อย” สิ้นประวัติพระยาไชยสุนทร (หล้า) เจ้าเมืองกาฬสินธุ์ ลำดับที่ 4 เพียงเท่านี้
ทายาท
พระยาไชยสุนทร(หล้า) สมรสกับอัญญานางคำแดงและมีบุตร 7 คน ได้แก่
1) นางขาว สมรสกับ พระอิทธิสาร(ด่าง) ราชบุตรเมืองกาฬสินธุ์และสกลนคร มีบุตร 4 คน ได้แก่ 1)นางอ่อน 2)นางน้อย 3)ท้าวเปีย 4)ท้าวอุปละ เป็นต้น
3) พระศรีวรวงศ์(สี) ผู้ช่วยเจ้าเมืองกาฬสินธุ์ สมรสกับ นางเจียงคำ มีบุตร 9 คน คือ 1)นางแพง 2)นางสระ 3)นางเอี่ยม 4)ท้าวทิตย์ 5)นางขำ 6)ท้าวทะ 7)ท้าวเทพ 8)ท้าวเถื่อน 9)ท้าวธรรม เป็นต้น
4) พระไชยราษฎร์(ลาด) กรมการเมืองสกลนคร สมรสกับใครไม่ทราบนาม มีบุตร 11 คน ได้แก่ 1)ท้าวคำขาน 2)ท้าวคำสาร 3)นางข่าว 4)นางคำขาว 5)ท้าวปี 6)ท้าวชาลี 7)ท้าวคำสิงห์ 8)ท้าวคำแสน 9)ท้าวคำส่อง 10)ท้าวคำตัน(กับนางอุ๊ด)11)ท้าวคำจันทร์(กับนางอุ๊ด) เป็นต้น
5) พระอุปสิทธิ์(สีน) กรมการเมืองสกลนคร สมรสกับ นางคำผิว มีบุตร 8 คน ได้แก่ 1)นางเจียงคำ 2)นางบัว 3)นางด้วง 4)นางสุมณฑา 5)ท้าวคำตา* 6)นางทองแก้ว(กับนางเขียว) 7)นางเหลี่ยม(กับนางเขียว) 8)ท้าวที(กับนางเขียว) เป็นต้น
6) พระโพธิสาร(คำ) ราชวงศ์เมืองกาฬสินธุ์ สมรสกับใครไม่ทราบนาม มีบุตร 2 คน ได้แก่ 1)ท้าวเชียงสา 2)ท้าวอินทร์ เป็นต้น
7) นางหมอก สมรสกับ เพี้ยมหาราช มีบุตร 5 คน ได้แก่ 1)นางขาว 2)ท้าวดี 3)ท้าวเชียงคุณ 4)นางเป็ง 5)นางใบ ​​​​เป็นต้น
* พระศรีธงไชย(คำตา)เป็นบุตรของพระอุปสิทธิ์(สีน)กับนางคำผิวคือบุตรีพระยาประจันตประเทศธานี(ปิด)เจ้าเมืองสกลนคร ลำดับที่ 2 พระยาไชยสุนทร(โคตร) ผู้เป็นลุงขอมาเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อทำราชการที่เมืองกาฬสินธุ์
Bubaridae
Bubaridae เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Bubarida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัว
อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัว (Freedom of Association and Protection of the Right to Organise Convention) (1948) No 87 เป็นอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ และเป็นหนึ่งในแปดอนุสัญญาซึ่งประกอบขึ้นเป็นแกนกลางของกฎหมายแรงงานระหว่างประเทศ ตามที่ปฏิญญาว่าด้วยหลักการและสิทธิขั้นพื้นฐานในการทำงาน (Declaration on Fundamental Principles and Rights at Work) ตีความ
เนื้อหา
อนุสัญญาว่าด้วยเสรีภาพในการสมาคมและการคุ้มครองสิทธิในการรวมตัวประกอบด้วยอารัมภบทและเนื้อหาสี่ส่วน รวมทั้งสิ้น 21 มาตรา อารัมภบทประกอบด้วยบทนำอย่างเป็นทางการของตราสารนี้ ในสมัยประชุมที่ 31 ของการประชุมใหญ่องค์การแรงงานระหว่างประเทศ เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1948 ถ้อยแถลง "ข้อพิจารณา" นำไปสู่การจัดตั้งเอกสารดังกล่าว ข้อพิจารณาเหล่านี้ประกอบด้วยอารัมภบทของธรรมนูญแห่งองค์การแรงงานระหว่างประเทศ การยืนยันปฏิญญาฟิลาเดลเฟียที่เกี่ยวข้องกับประเด็นนี้ และตำขอของสมัชชาสหประชาชาติ เมื่อรับรองรายงานที่ได้รับก่อนหน้านี้เมื่อ ค.ศ. 1947 เพื่อ "ดำเนินการทุกความพยายามซึ่งอาจเป็นไปได้ในการรับอนุสัญญาระหว่างประเทศตั้งแต่หนึ่งฉบับขึ้นไปต่อ" ในข้อความปิดท้าย อารัมภบทระบุวันที่รับ คือ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1948
ส่วนที่ 1 ประกอบด้วย 10 มาตราซึ่งวางเค้าโครงสิทธิของทั้งแรงงานและนายจ้างให้ "เข้าร่วมองค์การตามที่ตนเลือกโดยไม่ต้องขออนุญาตก่อน" นอกจากนี้ สิทธิยังขยายไปถึงองค์การต่าง ๆ เองในการร่างกฎและธรรมนูญ ออกเสียงเลือกผู้ดำรงตำแหน่ง และจัดระเบียบการทำหน้าที่บริหารโดยปลอดการแทรกแซงจากรัฐบาล นอกจากนี้ยังมีความคาดหมายอย่างชัดเจนต่อองค์การเหล่านี้ โดยได้รับกำหนดให้เคารพกฎหมายแผ่นดินในการใช้สิทธิเหล่านี้ ในทางกลับกัน กฎหมายแผ่นดัน "จะต้องไม่ลดทอน หรือมีการใช้บังคับเพื่อลดทอน การรับประกันที่อนุสัญญานี้ให้ไว้" สุดท้าย มาตรา 9 ระบุว่า บทกฎหมายเหล่านี้ใช้บังคับกับทั้งกองทัพและกำลังตำรวจตามที่กฎหมายและระเบียบของชาติกำหนด และไม่ใช้แทนกฎหมายของชาติซึ่งสะท้อนสิทธิเดียวกันของกำลังทั้งสอง
ส่วนที่ 3 ซึ่งประกอบด้วยมาตรา 12 และ 13 ว่าด้วยปัญหาเทคนิคที่เกีย่วข้องกับอนุสัญญาฯ วางเค้าโครงนิยามของผู้ที่อาจยอมรับ (ทั้งที่มีการดัดแปรหรือไม่) หรือปฏิเสธข้อผูกพันของอนุสัญญานี้ว่าด้วย "ดินแดนที่มิใช่มหานคร" ซึ่งอำนาจปกครองตนเองขยายเข้าไปสู่พื้นที่นี้ นอกจากนี้ ยังอภิปรายถึงกระบวนวิธีพิจารณาการรายงานสำหรับการดัดแปรปฏิญญาก่อนหน้าว่าด้วยการยอมรับข้อผูกพันเหล่านี้
ส่วนที่ 4 วางเค้าโครงกระบวนวิธีพิจารณาสำหรับการให้สัตยาบันอนุสัญญาฯ อย่างเป็นทางการ
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-5 บัฟฟาโล
เดอ ฮาวิลแลนด์ แคนาดา ดีเอชซี-5 บัฟฟาโล (de Havilland Canada DHC-5 Buffalo) เป็นเครื่องบินขึ้นลงระยะสั้นที่ได้รับการพัฒนามาจากเครื่องซี-4 คาริบู โดยมีการเปลี่ยนมาใช้เครื่องยนต์เทอร์โบใบพัด ขยายลำตัวให้ยาวขึ้น เดิมมีชื่อว่าคาริบู 2 เครื่องบัฟฟาโลบินเป็นครั้งแรกในวันที่ 9 เมษายน ปี ค.ศ. 1964 กองทัพสหรัฐอเมริกาได้กำหนดสัญลักษณ์เป็น ซี-8
พรรคประชาราช
พรรคประชาราช (Royal People Party, ย่อว่า: ปชร.) เป็นพรรคการเมืองที่ก่อตั้งโดยนายเสนาะ เทียนทอง เพื่อที่จะดำเนินงานทางการเมืองหลังลาออกมาจากพรรคไทยรักไทย ได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการการเลือกตั้งให้ตั้งเป็นพรรคเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2549 แต่เดิมมี นายเสนาะ เทียนทอง เป็นหัวหน้าพรรค และมี นายฐานิสร์ เทียนทอง บุตรชายนายเสนาะ เป็นเลขาธิการพรรค ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 ทั้งคู่ได้ลาออกไปร่วมงานกับพรรคเพื่อไทย จึงทำให้ ดร.คัมภีร์ สุริยาศศิน รองหัวหน้าพรรค ทำหน้าที่รักษาการหัวหน้าพรรคแทน และที่ประชุมใหญ่วิสามัญของพรรค เมื่อวันที่ 8 สิงหาคม 2554 มีมติแต่งตั้งให้ ดร.คัมภีร์ สุริยาศศิน เป็นหัวหน้าพรรค และนางพรพิศ โกศลจิตร เป็นเลขาธิการพรรค
พรรคประชาราช มีตราสัญลักษณ์เป็นรูป "เปลวเทียนสีแดง" หมายถึง พลังอันบริสุทธิ์ของประชาชน มีคำขวัญของพรรคว่า "ไทยวัฒนา ประชาเป็นสุข" นายเสนาะ เทียนทอง เคยอธิบายความหมายของชื่อพรรคไว้ว่า ชื่อพรรคประชาราช หมายถึง "ประชาชนผู้จงรักภักดีต่อราชบัลลังก์"
พรรคประชาราชถูกยุบพรรคตามมติในที่ประชุม กกต. ครั้งที่ ๓๓/๒๕๖๑ เมื่อวันอังคารที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2561 เนื่องจากในการประชุมคณะกรรมการบริหารพรรคประชาราชครั้งที่ ๑/๒๕๖๑ เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 คณะกรรมการบริหารพรรคมีมติให้ยุบเลิกพรรคตามข้อบังคับพรรคประชาราช (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๕๐ ข้อ ๑๐๘ ซึ่ง กกต. ได้มีประกาศออกมาเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2561 โดยให้มีผลตั้งแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาคือ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2561
นโยบายของพรรค
นโยบายหลักของพรรคมีอยู่ 12 ข้อ ที่ประกาศต่อสาธารณะ
กรรมการบริหารพรรค
หลังจากก่อตั้งพรรค นายเสนาะได้พยายามติดต่อผู้มีชื่อเสียงในสังคมหลายคน เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าพรรค เช่น ร.ต.อ.ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์ อดีตรองนายกรัฐมนตรี, คุณหญิงจารุวรรณ เมณฑกา ผู้ว่าการตรวจเงินแผ่นดิน, ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา แต่ในระยะแรก นายเสนาะ เทียนทอง ได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรค โดยมีนายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ ผู้ก่อตั้งและอดีตผู้บริหารทีพีไอ เป็นเลขาธิการพรรค และนายประมวล รุจนเสรี เป็นรองหัวหน้าพรรค
ในวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2550 พรรคประชาราชได้มีการประชุมใหญ่สามัญประจำปี ที่ประชุมตกลงให้นายเสนาะ เทียนทอง เป็นหัวหน้าพรรค นางอนงค์วรรณ เทพสุทิน (ภรรยานายสมศักดิ์ เทพสุทิน) เป็นเลขาธิการพรรค นายประชัย เลี่ยวไพรัตน์ เป็นประธานคณะกรรมการบริหารพรรค
แต่ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2550 นายประชัยได้แถลงข่าวลาออก ด้วยเหตุผลว่าแนวทางทางการเมืองไปด้วยกันไม่ได้กับนายเสนาะ พร้อมกันนี้ เลขาธิการพรรคและสมาชิกพรรคส่วนหนึ่งได้ลาออกตามด้วย และหลังจากนั้นทั้งหมดพากันไปเข้าสังกัด พรรคมัชฌิมาธิปไตย ที่ก่อตั้งโดยนายสมศักดิ์ เทพสุทิน
ในการเลือกตั้งในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 พรรคประชาราชมีแนวทางที่จะสนับสนุน นายกร ทัพพะรังสี รองหัวหน้าพรรคให้เป็นนายกรัฐมนตรี
แต่ในปลายเดือนตุลาคมปีเดียว นายกร ทัพพะรังสี ได้ลาออกจากพรรคประชาราช เพื่อไปอยู่กับพรรคชาติไทย และนายเสนาะ ก็ได้ให้โอกาสสมาชิกพรรคย้ายพรรคไปอยู่กับพรรคอื่นได้โดยอิสระ
ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 นายเสนาะ เทียนทอง พร้อมด้วยนายฐานิสร์ เทียนทอง เลขาธิการพรรค และสมาชิกพรรคบางส่วน ย้ายไปร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับพรรคเพื่อไทย โดยมี ดร.คัมภีร์ สุริยาศศิน รองหัวหน้าพรรค ปฏิบัติหน้าที่รักษาการแทน
รายชื่อสายการบินในประเทศเวียดนาม
รายชื่อสายการบินในประเทศเวียดนาม ซึ่งรองรับโดย องค์การการบินพลเรือนเวียดนาม (CAAV)
ดุชโช
งานของดุชโชก็ได้แก่ “พระแม่มารีรูเชลไล” (Madonna Rucellai) ที่เขียนเมื่อค.ศ. 1285 สำหรับมหาวิหารซันตามาเรียโนเวลลา (Santa Maria Novella) ซึ่งปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ ที่ฟลอเรนซ์ และ บานพับภาพ “จิตรกรรมมาเอสตา” ซึ่งเป็นงานชิ้นเอกอยู่ที่มหาวิหารเซียนนา บานกลางเป็นพระแม่มารีและพระบุตรบนบัลลังก์และเทวดาและนักบุญ
สมุดภาพ
1255 1318
รายชื่อธงในประเทศโคลอมเบีย
เนื้อหาในหน้านี้แสดงรายการเกี่ยวกับธงต่างๆ ที่ใช้อยู่ในสาธารณรัฐโคลอมเบีย สำหรับรายละเอียดเกี่ยวกับธงชาติ ดูที่บทความธงชาติโคลอมเบีย
แขวงสุวรรณเขต
สุวรรณเขต หรือ สะหวันนะเขต (ສະຫວັນນະເຂດ, สะหวันนะเขด) เป็นชื่อหน่วยทางการปกครองระดับแขวงหนึ่งของประเทศลาวอยู่ทางตอนกลางของประเทศ มีพื้นที่​มากที่สุดในประเทศคือ 21,774 ตร.กม มีประชากรมากกว่า 1.037 ล้านคนจากการสำรวจสำมะโนครัวใน พ.ศ. 2561 พลเมืองส่วนใหญ่ร้อยละ 70% ทำเกษตรกรและอุตสาหกรรม ทิศเหนือ​ติดกับ แขวงคำม่วน​ ทิศใต้ติดกับแขวงสาละวัน​ ทิศตะวันออกติดกับเวียดนาม​ และทิศตะวันตกติดกับไทย​
วันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ได้มีพิธีเปิดสะพานมิตรภาพ 2 อย่างเป็นทางการ สะพานแห่งนี้เป็นเส้นทางเชื่อมตะวันออก-ตะวันตกจากเวียดนามถึงพม่า ทำให้แขวงสุวรรณเขตกลายเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญอีกแห่งของลาว รัฐบาลลาวได้ประกาศจัดตั้งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษสะหวัน-เซโนขึ้นเพื่อส่งเสริมการลงทุน
ประวัติ
ก่อนสมัยขอมเรืองอำนาจดินแดนแถบนี้ตกอยู่ภายใต้การปกครองของนครรัฐศรีโคตรบูร (สีโคดตะบูนหรือสีโคดตะบอง) นครรัฐสำคัญในพุทธตำนานท้องถิ่น ต่อมาในสมัยขอมเรืองอำนาจได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของสุวรรณภูมิประเทศหรือสุวัณณภูมิรัฐที่อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติและเป็นดินแดนเผยแผ่พระพุทธศาสนาร่วมกับเวียงจันทน์ พ.ศ. 2120 รัชกาลพระยาศรีวรวงษาธิราชหรือพระมหาอุปราชศรีวรวงษา (พ.ศ. 2118-23) หม่อมบ่าวหลวง (เจ้าคำโพน) กวานดงเขนยเมืองน้ำน้อยอ้อยหนูและนางสิมมาภริยา ได้อพยพไพร่พลจากน้ำน้อยอ้อยหนูทางภาคเหนือของล้านช้างลงมาตั้งหมู่บ้านชื่อว่าบ้านหลวงโพนสิมแล้วยกขึ้นเป็นเมืองชื่อเมืองหลวงมหาสุวัณณภูมคำโพนสิมมาเขตต์ (เมืองโพนสิมเก่า) โดยถือเอาแร่ทองคำและภูมิประเทศซึ่งเป็นเนินดินสูงมาเป็นนิมิตเมือง ปัจจุบันห่างจากตัวเมืองสุวรรณเขตราว 18 กิโลเมตรในเส้นทางไปพระธาตุอิงฮัง วัดพระธาตุอิงฮัง บ้านธาตุอิงฮัง นครไกสอนพมวิหาน ครั้นถึง พ.ศ. 2185 ท้าวแก้วสิมพลีบุตรชายคนรองอพยพไพร่พลหลายสิบครัวแยกออกไปตั้งบ้านเมืองใหม่ในริมฝั่งแม่น้ำโขงชื่อว่าบ้านท่าแฮ่ (ท่าแหหรือท่าแห่) แล้วสร้างวัดขึ้นโดยใช้หินแฮ่ที่มีอยู่มากในบริเวณริมโขงมาเป็นวัสดุก่อสร้าง ​
ต่อมาท้าวแก้วสิมพลีจึงอพยพไพร่พลข้ามแม่น้ำโขงมาตั้งที่ปากห้วยบังมุกแล้วตั้งเป็นเมืองใหม่ชื่อว่ามุกดาหารบุรีสีมุตติกนคร (เมืองบังมุก) โดยถือเอาหอยกาบมุกที่ปากห้วยบังมุกเป็นนิมิตเมือง ฝ่ายพี่ชายชื่อท้าวคำสิงห์ได้อพยพไพร่พลไปสร้างบ้านท่าสะโน (ท่าสะโหน) แล้วข้ามแม่น้ำโขงไปตั้งบ้านชะโนด (สะโนด) ในอำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหารปัจจุบัน ครั้นหม่อมบ่าวหลวงบิดาถึงแก่อนิจกรรมชาวเมืองจึงตั้งท้าวหลวงท่อมเป็นเจ้าเมืองสืบต่อโดยมีผู้คนอาศัยอยู่เบาบางไม่ถึงร้อยหลังคาเรือน หลัง พ.ศ. 2256 สมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรหรือเจ้าหน่อกษัตริย์ (พ.ศ. 2256-80) สถาปนาตนเป็นปฐมกษัตริย์นครจำปาสักได้โปรดฯ ให้เจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์โอรสเจ้าศรีวิชัยแห่งราชวงศ์เวียงจันทน์ศิษย์คนสำคัญของเจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กไปปกครองเมืองหลวงโพนสิมร้างอยู่หลายสิบปี มีเมืองพิน เมืองนอง เมืองตะโปน (เซโปน) เป็นเมืองขึ้น ต่อมา พ.ศ. 2310 เจ้าจันทกินรี (เจ้ากินรี) บุตรเจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์ได้อพยพไพร่พลจากเมืองหลวงโพนสิมมาสร้างเมืองบังมุกร้างของท้าวแก้วสิมพลีและได้รับนามยศเป็นเจ้าพระยาสีโสราชอุปราชามันธาตุราชเจ้าเมืองมุกดาหารบุรีสีสัตตตาลนคร โดยถือเอาแก้วมุกดาหารที่เสด็จลอยออกจากต้นตาลเจ็ดยอดในเวลากลางคืนเป็นนิมิต​
ในเขตตัวเมืองสุวรรณเขตปัจจุบันแต่เดิมมีหมู่บ้านหนึ่งเรียกกันว่า บ้านท่าแฮ่ (ท่าแร่) เพราะอุดมสมบูรณ์ด้วยแร่ธาตุ ทองคำ และนัยว่าอุดมด้วยหินแฮ่ จึงสันนิษฐานว่าอาจเป็นที่มาของชื่อแขวงสุวรรณเขตด้วย คำว่าสุวรรณเขตนั้นมาจากคำว่า สุวรรณ หรือ สุวัณฺณ แปลว่าทอง ซึ่งคนลาวเรียกว่าคำ รวมกับคำว่า เขต หรือ เขตฺต ที่แปลว่าเขตแดนหรือดินแดน ดังนั้นคำว่า สุวรรณเขต จึงหมายถึงดินแดนแห่งทองคำ นอกจากนี้ ในสมัยที่ฝรั่งเศสเข้ามาตั้งศูนย์กลางการปกครองอาณานิคมบริเวณตอนกลางของลาวนั้น ฝรั่งเศสได้อาศัยการตั้งชื่อแขวงสุวรรณเขตนี้จากหมู่บ้านที่ชื่อว่า บ้านนาคำ อย่างไรก็ตาม ชนชั้นปกครองแขวงสุวรรณเขตในสมัยอาณานิคมได้เลือกใช้คำศัพท์คำว่า สวรรค์ (สะหวัน) แทนคำว่า สุวรรณ จึงทำให้แขวงสุวรรณเขตได้ชื่อว่าสวรรค์ณเขต (สะหวันนะเขต) ซึ่งแปลว่าดินแดนแห่งสวรรค์มาแต่บัดนั้น ในปัจจุบันคนลาวไม่เรียกแขวงสะหวันนะเขตว่าสุวรรณเขตอีกแล้ว มีแต่เพียงเอกสารเก่าของลาวเท่านั้นที่เรียกชื่อเมืองนี้ว่า สุวรรณเขต​
หลังจากลาวตกเป็นประเทศอาณานิคมแล้ว ฝรั่งเศสได้สร้างเมืองสุวรรณเขตให้เป็นศูนย์กลางทางการปกครองที่สำคัญแห่งหนึ่งของลาวตอนกลาง พร้อมทั้งวางผังเมืองใหม่ โดยตั้งท้าววรกุมาร (ปุ้ย) นายด่านบ้านผักขยานากุดจาน เมืองอาดสะพังทอง ซึ่งเคยเป็นอดีตกรมการเก่าเมืองมุกดาหาร ให้เป็น พญาปุ้ย เจ้าเมืองสุวรรณเขตคนแรก และตั้ง ท้าวฮ่อม หลานชายของพระอมรฤทธิธาดา (กุ) เจ้าเมืองพาลุกากรภูมิ (เมืองตาลุกะหรือบ้านบังทราย) ทางฝั่งขวาแม่น้ำโขงขึ้นเป็นเจ้าเมืองคันธบุรีคนแรก ต่อมาหลังจากนั้นไม่นานได้มีการตั้งเมืองคันธบุรีเป็นเมืองหลวงของแขวงสุวรรณเขต เมืองหลวงของแขวง ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเมืองใหม่เป็น เมืองไกสอน พมวิหาน สำหรับเมืองคันธบุรีนี้ เดิมเคยเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านข้าโอกาสกัลปนาเพื่อปลูกสวนดอกไม้ไว้สำหรับเก็บมานมัสการพระธาตุอิงฮัง หมู่บ้านนั้นชื่อว่า บ้านดงดอกไม้ เมื่อมีการตั้งบ้านดงดอกไม้ขึ้นเป็นเมือง จึงใช้ชื่อว่า เมืองคันธบุรี แปลว่าเมืองที่มีแต่กลิ่นหอมของดอกไม้นั่นเอง​
ประชากร
ชนเผ่าในแขวงสุวรรณเขตมีทั้งหมด 8 ชนเผ่า ได้แก่ เผ่าลาว, เผ่าผู้ไท, เผ่ามังกอง (มะกอง), เผ่าตะโอ้ย, เผ่าปะโกะ, เผ่าส่วย, เผ่ากะตาง, เผ่าตรี{{{{อ้างอิง}}​​
การเดินทาง
จากจังหวัดมุกดาหาร ผ่านสะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่ 2 แล้วให้นั่งรถสองแถวหรือรถสามล้อมาด่านตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดมุกดาหาร จากนั้นให้มาติดต่อทำหนังสือเดินทางและซื้อตั๋วเรือข้ามแม่น้ำโขงที่นี่ โดยใช้เวลาประมาณ 25 นาที ก็จะถึงแขวงสุวรรณเขตหรือมาโดยรถโดยสารประจำทาง ที่หมอชิต 2 มีรถโดยสารไปจังหวัดมุกดาหารทุกวัน โทรศัพท์ 0 2936 2841-8, 0 2936 2852-66 เมื่อมาถึงสถานีขนส่ง แล้วให้นั่งรถสองแถวหรือรถสามล้อมาด่านตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดมุกดาหาร จากนั้นให้มาติดต่อทำหนังสือเดินทางและซื้อตั๋วเรือข้ามแม่น้ำโขงที่นี่ ก็จะถึงเมืองแขวงสุวรรณเขต
Astroscleridae
Astroscleridae เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Agelasida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ชนะพล สัตยา
ชนะพล สัตยา (เกิด 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530) ชื่อเล่น อ๊อฟ เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ประวัติ
ชนะพลเกิดวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2530 เป็นนักแสดงชาวไทย จากอำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา จบระดับมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนมหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา ปัจจุบันจบปริญญาตรีจาก คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนา จังหวัดนครศรีธรรมราช
ชนะพลเข้าวงการจากเวทีการประกวดดัชชี่บอยแอนด์เกิร์ล ประจำปี 2006 แสดงละครเรื่องแรกรับบทเป็นโอฬารในละครย้อนยุค นางทาส จากบทนี้ทำให้ได้รับรางวัลดาวรุ่งชายยอดเยี่ยม จากการประกาศผลรางวัลท็อปอวอร์ด 2008 จากนั้นแสดงในละครบู๊เรื่อง เนตรนาคราช, ลูกผู้ชายหัวใจเข้ม และ มือเหนือเมฆ ปี 2561 มารับบทร้ายครั้งแรกกับละครเรื่อง สายโลหิต เป็นละครย้อนยุคโดยรับบทเป็น หมื่นทิพเทศา
ชะมด
thumb|300px|สัตว์จำพวกชะมดและอีเห็นหลายชนิด (จากซ้ายไปขวา คือ สกุล [[Paradoxurus, Genetta, Paguma และ Arctictis)]] ชะมด หรือ เห็นอ้ม ในภาษาอีสาน (civet) เป็นชื่อสามัญที่ใช้เรียกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ในอันดับสัตว์กินเนื้อจำพวกหนึ่ง ที่อยู่ในวงศ์ Viverridae (ในอดีตเคยจัดให้พังพอนอยู่ในวงศ์นี้ด้วย )
โดยคำว่า "ชะมด" ในภาษาไทย สันนิษฐานว่ามาจากคำในภาษาอาหรับว่า "ซะบาด" (زَبَاد)
ชะมดมีรูปร่างโดยรวม คือ ใบหน้าแหลม รูปร่างเพรียว ตัวมีสีเทาหรือนํ้าตาล มีลายจุดสีดำตามยาวทั่วตัว หางและขนหางยาวมีลายเป็นปล้อง สามารถยืดหดเล็บได้เหมือนแมว มักออกหากินในเวลากลางคืน เป็นสัตว์ที่กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและสัตว์ เป็นสัตว์ที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพภูมิประเทศได้หลากหลาย โดยสามารถอาศัยอยู่ในชายป่าใกล้ชุมชนหรือแหล่งเกษตรกรรมของมนุษย์ได้เป็นอย่างดี รวมถึงพื้นที่ชุ่มน้ำคล้ายนากด้วยในบางชนิด มีความปราดเปรียวว่องไว หากินทั้งทั้งบนพื้นดินและบนต้นไม้  บางครั้งอาจเข้ามาขโมยเป็ดไก่หรือธัญพืชไปกินเป็นอาหาร โดยในบางชนิดในแอฟริกายังมีพฤติกรรมขโมยกินน้ำตาลสดจากกระบอกที่มีผู้ไปรองเก็บมาจากงวงตาลได้อีกด้วย ซึ่งน้ำตาลนี้จะนำไปหมักเพื่อทำน้ำตาลเมา
เป็นสัตว์ที่กระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ในภูมิภาคเอเชียใต้จนถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเอเชียตะวันออก รวมถึงทวีปแอฟริกาด้วย ในประเทศไทยพบด้วยกันหลายชนิด
ลักษณะเด่นอีกประการของชะมด คือ มีต่อมกลิ่นอยู่บริเวณใต้โคนหางใกล้กับรูทวารและอวัยวะเพศ ต่อมนี้มีหน้าที่ผลิตสารเคมีกลิ่นฉุนที่มีลักษณะคล้ายน้ำมัน ซึ่งสามารถนำไปใช้ผลิตเป็นหัวน้ำหอมหรือยาสมุนไพรได้ โดยเลี้ยงไว้ในกรงและปักเสาไม้ไว้ที่กลางกรง ชะมดจะเอาต่อมเช็ดสารเคมีนี้ทิ้งไว้ นานวันเข้าจะจับตัวเป็นก้อน จึงขูดออกไปขาย ซึ่งมีสนนราคาขายแพงมาก โดยผลิตภัณฑ์ของชะมดที่มีชื่อเสียงมาแต่โบราณอยู่ที่เมืองอาเจะฮ์ในอินโดนีเซีย
นอกจากนี้ ชะมดในสกุล Paradoxurus หรืออีเห็นในบางประเทศ เช่น อินโดนีเซีย มีการเลี้ยงชะมดในสกุลนี้ให้กินเมล็ดกาแฟ เมื่อถ่ายมูลออกมาแล้ว เมล็ดกาแฟจะไม่ถูกย่อยสลาย จะออกมาเป็นเมล็ดเหมือนเดิม จากนั้นจะนำไปล้างและคั่วเป็นกาแฟสำหรับจำหน่าย ซึ่งกาแฟลักษณะนี้เรียกว่า "กาแฟขี้ชะมด" เป็นกาแฟที่มีรสชาติกลมกล่อม หอมหวาน อร่อยกว่ากาแฟทั่วไป จึงมีราคาขายที่แพงกว่ากาแฟปกติทั่วไป ทั้งนี้เนื่องจากในระบบย่อยอาหารของอีเห็นมีเอนไซม์ที่ทำให้เมล็ดกาแฟมีรสชาติที่หอมหวาน
สำหรับในประเทศไทย การเลี้ยงชะมดหรืออีเห็นเพื่อใช้ประโยชน์ในทางเศรษฐกิจ 2 ประการนี้ ยังอยู่ในภาวะเริ่มต้น โดยสวนสัตว์เชียงใหม่เพิ่งสามารถที่จะเพาะขยายพันธุ์ชะมดเช็ดซึ่งเป็นชะมดขนาดเล็กให้ขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงได้เป็นที่สำเร็จ
มิเชล เบอร์แมน
มิเชล เบอร์แมนน์ (เกิด 20 มกราคม พ.ศ. 2537) ชื่อเล่น มิเชล เป็นนักแสดงและนางแบบลูกครึ่งไทย-เยอรมัน เจ้าของรางวัลรองอันดับ 1 มิสทีนไทยแลนด์ 2009 สำเร็จการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
พิธีกร
ออนไลน์
แหล่งข้อมูลอื่น
}
เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งกรีซ
เจ้าหญิงอเล็กซันดราแห่งกรีซ (Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα της Ελλάδας ประสูติ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2511) พระธิดาในเจ้าฟ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก กับมารีนา กาเรลลา ด้วยเหตุที่พระบิดาและพระมารดาเป็นการสมรสแบบต่างฐานันดร ดังนั้นพระองค์จึงถูกตัดสิทธิในการสืบราชบัลลังก์กรีซซึ่งรวมไปถึงผู้สืบเชื้อสายด้วยและพระอิสริยยศเป็นเพียง เจ้าหญิงแห่งกรีซ ไม่ถูกยกเป็น Royal Highness ไม่มีสร้อยพระนาม เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งเดนมาร์ก ซึ่งเป็นเชื้อสายขั้นต้นพระราชวงศ์กรีซ
เจ้าหญิงอเล็กซันดรา ได้เสกสมรสกับนายนิโคลัส มีร์ซายันตซ์ เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2541 ที่เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 2 คน ได้แก่
อ้างอิง
1968
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เป็นแผนงานโครงข่ายระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ หรือบีอาร์ที (BRT) ที่ภาครัฐพยายามนำมาใช้เสริมโครงข่ายระบบขนส่งมวลชน เพื่อแก้ไขปัญหาการจราจรและพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะโดยเฉพาะระบบรถประจำทาง ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล จัดทำโดยสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร
ประวัติ
การศึกษาโครงข่ายรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เกิดเนื่องมาจากภาครัฐต้องการแก้ไขปัญหาการจราจรติดขัดในพื้นที่ดังกล่าว ซึ่งเป็นปัญหาเรื้อรังและมีความรุนแรงมากขึ้น เนื่องจากความต้องการเดินทางของประชาชนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจากการขยายตัวของชุมชนเมืองและกิจกรรมต่าง ๆ เกิดผลเสียต่อสังคมและเศรษฐกิจโดยรวมในระดับประเทศ ในฐานะที่กรุงเทพมหานครเป็นศูนย์กลางความเจริญของประเทศ นอกจากการก่อสร้างระบบโครงข่ายถนนจำนวนมากในอดีตแล้ว ภาครัฐได้หันมาพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะมากขึ้น ซึ่งปัจจุบันแผนแม่บทระบบขนส่งมวลชนทางรางได้เกิดขึ้นเป็นโครงข่ายที่สมบูรณ์แล้ว แต่การดำเนินงานต้องใช้เงินลงทุนสูงและใช้ระยะเวลานาน จึงจำเป็นต้องปรับปรุงระบบการให้บริการรถโดยสารประจำทางอย่างเร่งด่วนควบคู่ไปกับการก่อสร้างระบบขนส่งทางราง
แนวทางหนึ่งของการพัฒนาระบบรถประจำทางที่เหมาะสม คือการสร้างระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ที่มีคุณภาพเทียบเท่าระบบราง มีลักษณะเฉพาะได้แก่ ใช้มาตรการการให้สิทธิพิเศษแก่รถโดยสารประจำทาง โดยออกแบบช่องทางพิเศษเฉพาะในรูปแบบชิดเกาะกลางถนน เพื่อแยกการเดินรถออกจากระบบจราจรอื่น ๆ มีสถานีเฉพาะที่อำนวยความสะดวก มีศูนย์ควบคุมและบริหารจัดการการเดินรถ โดยใช้ระบบขนส่งอัจฉริยะ (intilligent transport system หรือ ITS) ที่มีตารางเวลาการเดินรถค่อนข้างแน่นอน เพื่อความตรงต่อเวลาและความปลอดภัย ขณะที่เส้นทางการเดินรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษมีความยืดหยุ่นมากกว่าระบบราง และใช้ค่าก่อสร้างเพียง 80-120 ล้านบาทต่อกิโลเมตร หรือประมาณ 8% ของต้นทุนระบบรถไฟฟ้าบีทีเอส ที่ใช้เงินลงทุนถึง 1,400 ล้านบาทต่อกิโลเมตร และถูกกว่ารถไฟฟ้าใต้ดิน ที่ใช้เงินลงทุนสูงถึง 3,000 ล้านบาทต่อกิโลเมตร ทั้งยังสามารถก่อสร้างได้รวดเร็วไม่เกิน 1 ปีต่อเส้นทาง หรือเร็วกว่ารถไฟฟ้าถึง 3 เท่า
สำหรับในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล มีการศึกษาแผนการพัฒนาระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษจากหน่วยงาน 2 แห่งในเวลาเดียวกัน ได้แก่ กรุงเทพมหานคร และ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) กระทรวงคมนาคม ซึ่งเคยมีข้อเสนอแนะให้รวมแผนการพัฒนาของทั้ง 2 องค์กรเป็นหนึ่งเดียวกัน เพื่อให้การพัฒนาระบบเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
การศึกษาโดย สนข.
จากการประชุมคณะกรรมการจัดระบบการจราจรทางบก หรือ สำนักงานโยบายและแผนการขนส่งและจราจร ในปัจจุบัน เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 ได้มีมติให้สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) เป็นผู้ออกแบบรายละเอียดของระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ซึ่ง สนข. ได้ลงนามว่าจ้างกลุ่มบริษัทที่ปรึกษาให้ดำเนินการศึกษาออกแบบเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2547 มีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาระบบรถโดยสารประจำทางให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น และส่งเสริมให้ประชาชนทั่วไปหันมาใช้ระบบขนส่งสาธารณะโดยเฉพาะรถโดยสารประจำทาง
จากการออกแบบโดย สนข. รูปแบบช่องทางเฉพาะรถโดยสารประจำทางจะก่อสร้างเป็นคันหินบริเวณขอบช่องทาง มีทั้งรูปแบบบนถนนที่มีเกาะกลาง ถนนที่ไม่มีเกาะกลาง และถนนที่เดินรถทางเดียว ส่วนการออกแบบสถานี มีรูปแบบเป็นระบบเปิด สถานีกว้าง 2.50 เมตร ยาว 20 เมตร กำหนดให้ใช้รูปแบบหลักเป็นสะพานลอยข้ามถนนไปยังสถานีกลางถนน เพื่อความสะดวกและความปลอดภัยของผู้โดยสาร โดยมีเครื่องจำหน่ายตั๋วและเครื่องตรวจสอบตั๋วบนสะพานลอย ทั้งนี้ บางกรณีอาจจำเป็นต้องใช้ทางข้ามแบบทางม้าลาย ซึ่งรูปแบบสถานีไม่แตกต่างกัน แต่จะมีเครื่องจำหน่ายตั๋วและเครื่องตรวจสอบตั๋วอยู่บริเวณและระดับเดียวกันกับอาคารสถานี
การศึกษาโดย กทม.
กรุงเทพมหานคร โดยสำนักการจราจรและขนส่ง ได้จัดทำแผนการพัฒนาระบบรถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษเช่นเดียวกันกับ สนข. ตามนโยบายของนายอภิรักษ์ โกษะโยธิน ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้น ในชื่อโครงการ บางกอกบีอาร์ที (Bangkok BRT)
แนวเส้นทาง
และอีก 10 เส้นทางที่เดิมคาดว่าจะเปิดใช้ได้ในปี พ.ศ. 2551 ได้แก่
ความคืบหน้า
จากเส้นทางในแผนแม่บทของกรุงเทพมหานครทั้งหมด มีเพียงสายช่องนนทรี-ราชพฤกษ์ เส้นทางเดียวที่สามารถก่อสร้างเป็นเส้นทางนำร่องได้สำเร็จในปี พ.ศ. 2552 นอกจากนี้ยังมีโครงการสายหมอชิต-ศูนย์ราชการกรุงเทพมหานคร ได้มีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อรองรับการเปิดใช้ศูนย์ราชการกรุงเทพมหานคร บนถนนแจ้งวัฒนะ และจะก่อสร้างเป็นสายที่ 2 ต่อไป
สายสาทร–ราชพฤกษ์
เป็นเส้นทางนำร่อง พัฒนามาจากเส้นทางช่องนนทรี-สะพานกรุงเทพ และสุรวงศ์-ราชพฤกษ์ ดำเนินการโดยทางกรุงเทพมหานครลงทุนทั้งหมด แล้วให้บริษัท กรุงเทพธนาคม จำกัด ตั้งบริษัทลูกมาบริหารจัดการ จัดซื้อรถ และจัดหาพนักงานมาปฏิบัติการ แต่ไม่มีส่วนเข้ามาลงทุน และไม่มีส่วนในการแบ่งผลกำไร ปัจจุบันงานโยธาก่อสร้างแล้วเสร็จ อยู่ระหว่างการติดตั้งระบบอาณัติสัญญาณ และการจัดหารถโดยสาร มีกำหนดเปิดใช้วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งล่าช้าจากกำหนดการเดิมในวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2551 เนื่องจากการจัดซื้อรถอยู่ภายใต้การตรวจสอบความโปร่งใสของกรมสอบสวนคดีพิเศษ
สายหมอชิต–ปากเกร็ด
เป็นของเส้นทางปากเกร็ด-หมอชิต ในแผนแม่บทเดิม ปัจจุบันอยู่ระหว่างการออกแบบรายละเอียดเส้นทาง สถานี งานระบบ และเตรียมการก่อสร้าง เพื่อรองรับการเปิดใช้ศูนย์ราชการกรุงเทพมหานคร ถนนแจ้งวัฒนะ ซึ่งเริ่มมีหน่วยงานต่าง ๆ ย้ายเข้ามาใช้พื้นที่ทำการแล้ว และยังรองรับผู้พักอาศัยและทำงานในโครงการเมืองทองธานี อีกด้วย
ปัจจุบัน ได้มีการปรับเปลี่ยนเส้นทางใหม่ โดยจากคลองประปา เข้าสู่เขตเทศบาลนครปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี เพื่อเข้าสู่เมืองทองธานี ซึ่งจะมีอู่ซ่อมบำรุง และอาคารจอดรถแล้วจรในบริเวณนี้ด้วย
ภารกิจลับ...ภารกิจรัก
ภารกิจลับ...ภารกิจรัก เป็น สตูดิโออัลบั้มของค่ายทรูแฟนเทเชีย อัลบั้มนี้เป็นอัลบั้มเพลงลำดับที่ 2 ของค่าย ขับร้องโดยศิลปินกลุ่ม "พาวเวอร์ป๊อปเกิร์ลส์" (Power Pop Girls) ประกอบด้วย 3 ศิลปินหญิง จาก ทรู อะคาเดมี่ แฟนเทเชีย ซีซั่นที่ 2 ได้แก่ "พัด - พัดชา เอนกอายุวัฒน์", "ลูกตาล - รุจนา อุทัยวรรณ์" , "เปรี้ยว - อนุสรา วันทองทักษ์" ถ่ายทอดบทเพลงแนวป๊อปที่มีความหลากหลาย ผ่านคาแรกเตอร์ของศิลปินแต่ละคน ซึ่งโทนสีเครื่องแต่งกายของศิลปินในอัลบั้มนี้ ได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูนเรื่อง "Power Puff Girls" อัลบั้มนี้วางจำหน่ายเมื่อ 5 มกราคม พ.ศ. 2549 สำหรับเพลงที่ได้รับความนิยม ได้แก่ เพลง "เจ้าชายของฉัน" และ "อยากบอกเธอ"
มงกุฎพระราชินีเอลิซาเบธ
มงกุฎพระราชินีเอลิซาเบธ (Crown of the Queen Elizabeth) เป็นมงกุฎตัวเรือนทำจากแพลตินัมของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ซึ่งเป็นพระอัครมเหสีของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 6 และเป็นพระราชมารดาของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 มงกุฎองค์นี้สร้างขึ้นเพื่อใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชสวามีที่เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
ประวัติ
มงกุฎนี้สร้างโดยผลงานของบริษัท การ์ราร์ด แอน โค ในกรุงลอนดอน ซึ่งถือเป็นบริษัทที่ผลิตมงกุฎของราชวงศ์อังกฤษมายาวนาน และออกแบบอิงจากมงกุฎพระราชินีแมรี ซึ่งทรงโดยสมเด็จพระราชินีแมรี พระอัครมเหสีในสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร ตัวเรือนประกอบด้วยส่วนโค้งจำนวน 2 โค้ง (4 ก้าน) ซึ่งต่างจากมงกุฎพระราชินีแมรี ซึ่งมีถึง 4 โค้ง (8 ก้าน) และยังออกแบบเหมือนกันที่มงกุฎนี้สามารถถอดส่วนโค้งออกที่บริเวณกางเขนแพตตี ทำให้ยังสามารถทรงได้เป็นมงกุฏองค์เล็กแบบไม่มียอด (Circlet)
อัญมณีที่ตกแต่งนั้น ประกอบด้วย เพชรโคอินัวร์ ขนาด 105 กะรัต (21 กรัม) ประดับอยู่บริเวณกางเขนด้านหน้า ซึ่งเพชรเม็ดนี้ถูกนำมาถวายโดยบริษัทอินเดียตะวันออก และในภายหลังได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ทรงสถาปนาพระอิสริยยศของพระองค์เป็น "สมเด็จพระจักรพรรดินีแห่งอินเดีย" ในปีค.ศ. 1877 ส่วนบริเวณกางเขนประดับยอดมงกุฎประดับด้วยเพชรละฮอร์ ซึ่งถูกนำขึ้นถวายโดยบริษัทอินเดียตะวันออก ในปีค.ศ. 1851 และยังไม่รวมถึงเพชรอีกประมาณ 2,800 เม็ด ซึ่งเพชรประดับส่วนใหญ่นั้นถูกย้ายมาจากมงกุฎส่วนพระองค์องค์เล็กของสมเด็จพระราชินีนาถวิคตอเรีย ส่วนบริเวณฐานของมงกุฎตรงกลางด้านหน้า ประดับด้วยเพชรทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เรียกว่า "เพชรแห่งตุรกี" ซึ่งนำขึ้นถวายโดยแก่สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียโดยสุลต่านแห่งตุรกี ในปีค.ศ. 1856
การใช้งาน
ภายหลังจากการสวรรคตของพระราชสวามี สมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธ พระราชชนนี ไม่เคยทรงมงกุฎองค์นี้แบบเต็มอีกเลย แต่มักจะทรงเป็นมงกุฎองค์เล็กแทน โดยเฉพาะในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระราชธิดาของพระองค์ คือ สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักร ในปีค.ศ. 1953
ในพระราชพิธีพระบรมศพของพระองค์ ในปีค.ศ. 2002 มงกุฎองค์นี้ถูกวางไว้เหนือหีบพระบรมศพ จนเสร็จสิ้นพิธี (ดูภาพประกอบ)
ในปัจจุบัน มงกุฎองค์นี้ถูกเก็บรักษาและจัดแสดงไว้รวมกับเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักร ที่หอคอยแห่งลอนดอน
กัสกอญ
ประวัติศาสตร์
ในช่วงที่ชาวโรมันโบราณปกครองกอล พื้นที่ซึ่งมีความเป็นไอบีเรียนมากกว่าเคลติกถูกแยกออกมาจากอากีตาเนียเพื่อสร้างเป็นมณฑลโนเวมโปปูลานา ชาวแฟรงก์ได้ยึดพื้นที่ดังกล่าวมาจากชาววิซิกอธหลังการทำสมรภูมิวูล์เยในปี ค.ศ. 502 ตั้งแต่ปี ค.ศ. 561 แคว้นถูกรุกรานโดนชาวบาสก์หรือชาวบัสกอเน ในปี ค.ศ. 602 กษัตริย์แฟรงก์ยอมรับบัสกอเนียหรือกัสกอญเป็นดัชชีภายใต้การปกครองของผู้นำของชาติ เจเนียลิส ในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 7 ลูป์หรือลูปุส ดยุคกัสกอญขยายอำนาจเข้าสู่พื้นที่ที่อยู่ติดกัน และในครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 10 ผู้สืบทอดตำแหน่งหลายคนของลูป์ปกครองทั้งกัสกอญ, บอร์โด, บาซาเดส์ และอาเจอเนส์ (ปัจจุบันคืออาแฌ็ง)
ในปี ค.ศ. 1032 เกิดสงครามการสืบทอดตำแหน่ง และสุดท้ายในปี ค.ศ. 1052 กัสกอญก็ตกเป็นของกี-จูฟฟรัว (ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1058 เป็นดยุคแห่งอากีแตนในชื่อกีโยมที่ 8) ในเวลาเดียวกันนั้นเคานต์และไวส์เคานต์ในดัชชีได้มีอำนาจที่ทรงประสิทธิภาพมากขึ้น (เช่น เคานต์แห่งอาร์มัญญัคและโลมาญ) และครองอำนาจเหนือกัสกอญเป็นเวลาหลายศตวรรษ ในคริสต์ศตวรรษที่ 12 ตำแหน่งดยุคและมรดกในอากีแตนตกเป็นของกษัตริย์แห่งอังกฤษ ตลอดหลายปีของการทำสงครามเป็นช่วงๆ ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส จนกระทั่งฝรั่งเศสพิชิตดินแดนคืนได้อย่างเด็ดขาดในตอนจบของสงครามร้อยปี กัสกอญยังคงเป็นศูนย์กลางพระราชอำนาจของกษัตริย์อังกฤษในฝรั่งเศสตะวันตกเฉียงใต้ กัสกอญถูกรวมรัฐบาลกับกุยแยนเป็นรัฐบาลกุยแยนและกัสกอญในช่วงการปกครองระบบเก่า
รถไฟใต้ดินโรม
รถไฟใต้ดินโรม (Metropolitana di Roma) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าในกรุงโรม ประเทศอิตาลี เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1955 เป็นเส้นทางที่เก่าแก่ที่สุดในอิตาลี ปัจจุบันมีจำนวนสองเส้นทาง คือ สายเอ (ส้ม) และ สายบี (น้ำเงิน) ระยะทาง 41.5 km แนวเส้นทางตัดกันเป็นรูปตัว X
กราวล์ (เพลง)
กราวล์ (으르렁; ) เป็นเพลงของวงดนตรีชายสัญชาติเกาหลีใต้และจีนเอ็กโซ จากสตูดิโออัลบั้มแรกของพวกเขากราวล์ ออกจำหน่ายในเกาหลีใต้และจีนโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ ในวันที่ 5 สิงหาคม ค.ศ. 2013
อ็องฌู
อ็องฌู (Anjou, ; Andegavia) เป็นอดีตอาณาจักรเคานต์ (ราว ค.ศ. 880), ดัชชี (ราว ค.ศ. 1360) และจังหวัดที่มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอ็องเฌในบริเวณลุ่มแม่น้ำลัวร์ในประเทศฝรั่งเศสปัจจุบัน อาณาบริเวณของอาณาจักรใกล้เคียงกับจังหวัดแมเนลัวร์ในปัจจุบัน
เคานตีและดัชชีอ็องฌู
ในยุคกัลโลโรมัน อ็องฌูคือ ชีวีตัส อันเดรกาเวนซีส ซึ่งต่อมากลายเป็นเคานตีอ็องฌู และตั้งแต่ปี ค.ศ. 1360 เป็นต้นมาได้กลายเป็นดัชชีอ็องฌู ภายใต้การปกครองของราชวงศ์การอแล็งเฌียง อ็องฌูมีเคานต์เป็นผู้บริหารปกครองในฐานะตัวแทนของกษัตริย์ฝรั่งเศส แต่แคว้นตกเป็นเป้าโจมตีของชาวไวกิงหรือชาวนอร์สที่ออกปล้นสะดมในคริสต์ศตวรรษที่ 9
เคานต์ตระกูลแรก
ภายใต้การปกครองของหนึ่งในบุตรชายของรอแบต์ผู้แข็งแกร่ง อ็องฌูถูกมอบหมายให้อยู่ในการดูแลของอินเกลเกอร์ ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลแรกของอ็องฌู ฟุลค์ที่ 1 แดง บุตรชายของอินเกลเกอร์ นำเคานตีออกมาจากการปกครองของชาวนอร์มันและขยายอาณาเขตด้วยการยึดพื้นที่บางส่วนของตูแรน ฟุลค์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 942 และภายใต้การปกครองของฟุลค์ที่ 2 ผู้ดีงาม ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากฟุลค์ที่ 1 ความเสียหายที่เกิดจากการทำสงครามในยุคก่อนได้รับการฟื้นฟู จูฟฟรัวที่ 1 กรีสโกเนล สืบทอดตำแหน่งต่อจากฟุลค์ที่ 2 ในปี ค.ศ. 960 เริ่มมีการขยายอำนาจทางการเมือง จูฟฟรัวช่วยอูก กาเปต์แย่งชิงราชบัลลังก์ฝรั่งเศส แต่กลับเสียชีวิตไม่กี่เดือนหลังกษัตริย์คนใหม่ขึ้นครองราชย์
ฟุลค์ที่ 3 ดำ ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากจูฟฟรัวคือบุคคลที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในยุคของตนและเป็นสมาชิกที่ทรงอำนาจที่สุดของตระกูล ซึ่งปกครองอ็องฌูตั้งแต่ปี ค.ศ. 987 ถึง ค.ศ. 1040 เขาได้ขับไล่เพื่อนบ้านที่รุกล้ำให้กลับออกไปนอกชายแดนอ็องฌูและสร้างปราสาทป้อมปราสาอทอันแข็งแกร่งขึ้นมาตามแนวชายอาณาเขตของตน จูฟฟรัวที่ 2 มาร์เตล บุตรชายของฟุลค์สืบสานการขยายอำนาจทางการเมืองที่บิดาของตนเริ่มต้นไว้ และผนวกแวร์ม็องดัวส์และส่วนหนึ่งของเมนเข้ากับอ็องฌู ด้วยจูฟฟรัวไม่มีบุตรชายทิ้งไว้ จูฟฟรัวที่ 3 เคราและฟุลค์ที่ 4 เลอ เรแช็ง หลานชาย (ลูกของพี่น้อง) ของเขาจึงแบ่งการสืบทอดตำแหน่งกัน ทว่าไม่นานก็หยิบอาวุธขึ้นมาสู้รบกัน ฟุลค์ปราบจูฟฟรัวได้ในปี ค.ศ. 1068 อย่างไรก็ดีเขาต้องสละพื้นที่ส่วนใหญ่ที่ฟุลค์ที่ 3 ดำได้มาเพื่อปกป้องที่ดินศักดินาของตนจากการอ้างสิทธิ์ของดยุคแห่งนอร์ม็องดี หลังการเสียชีวิตของฟุลค์ที่ 4 ในปี ค.ศ. 1109 ฟุลค์ที่ 5 หนุ่มน้อย บุตรชายของเขา พยายามเอาดินแดนที่เสียไปกลับคืนมา เขาจับจูฟฟรัว แพลนทาเจเนต บุตรชายของตนแต่งงานกับมาทิลดา พระธิดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 1 แห่งอังกฤษ ซึ่งเป็นพระมเหสีม่ายของจักรพรรดิไฮน์ริชที่ 5