cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ออลอะเบาต์แดตเบส
การวิพากษ์วิจารณ์
หลังจากเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ปล่อยออกมา ตัวเพลงได้รับเสียงวิจารณ์อย่างมากในด้านบวก โดยได้รับการยกย่องว่า "(กำลังเป็น)เพลงแห่งหน้าร้อน" (making a run for song of the summer) และเป็น "เพลงดูจริงจังแต่ฟังสบาย" (enthusiastically affable song) นักวิจารณ์จากเว็บไซต์อะโดลาทอร์ บรรยายไว้ว่า "ตัวมิวสิกวิดีโอนั้นน่ารัก ส่วนเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" ผสมผสานไปด้วยแนวเพลงสไตล์คันทรี, ป็อป และร็อกแอนด์โรลสมัยก่อน พร้อมกับเสียงร้องอันเป็นเอกลักษณ์ ที่จะมาทำให้วิทยุ EDM ติดเพลงนี้" พอล เกรน จากเว็บไซต์ยาฮู! มองว่าเพลงนี้เป็น "หนึ่งในเพลงที่มีความหมายแฝงดีที่สุดในช่วงเวลาไม่นานมานี้" นักเขียนจากเดอะ การ์เดียน คาร์โรไลน์ ซัลลิแวน กล่าวว่า "เพลงอื่น ๆ ได้รับประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงต่อความคิดในการโฆษณาสื่อว่าบั้นท้ายที่เซ็กซี่ต้องมีขนาดเล็ก... ในทางตรงกันข้าม เพลงของเทรนเนอร์ที่มีกลิ่นของการประสบความสำเร็จอย่างยากลำบากกับการขาดความเชื่อมั่นในตนเอง" และบีโจไล ชาห์ จากสำนักเดียวกันระบุว่าเพลงนี้มีเนื้อเพลง "จดจำได้ในทันที" (instantly-memorable) และ "ทำให้เสพติด" (addictive) ต่อเบสไลน์ เขามีความเห็นว่าเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็นเพลงที่แปลกใหม่ อีแวน ซอว์เดย์ แห่งนิตยสารออนไลน์ ป็อปแมทเทอส์ แสดงความเห็นว่า "เนื้อเพลงนั้นแสดงถึงบุคลิกภาพของเทรเนอร์" และได้เขียนว่ามันเป็น "หนึ่งในเพลงที่สนุกที่สุด" ในปี 2014 และอีริค แอนสท์ แห่งหนังสือพิมพ์ มิลวอกีเจอร์แนลเซนติเนล กล่าวว่าเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" สามารถ "จับใจได้ทั้งจักรวาล" (universally catchy) และ "พร้อมเต้นได้อย่างไม่อายใคร" (shamelessly dance-ready) ขณะที่แกรี ทรัส แห่งนิตยสาร บิลบอร์ด รู้สึกว่าเพลงนี้แตกต่างจาก "ทุก ๆ เพลงในวิทยุเพลงป็อป" ในเวลานั้น และฮิวจ์ แมคอินไตย์ นักเขียนจากนิตยสาร ฟอบส์ อธิบายว่ามันเป็นเพลงที่ "ติดหูแบบเมามัน" (insanely catchy) "รักมันได้ง่าย" (easy-to-love) และ "อบอุ่นใจ" (heartwarming) เขาได้เขียนในบทความว่า "เพลงนี้ฟังดูเหมือนบางอย่างที่คุณควรเปิดให้เด็ก ๆ ของคุณฟัง... มันมีเนื้อเพลงทางเลือกเล็กน้อยที่แสดงให้เห็นว่าเทรนเนอร์ไม่ใช่เด็ก ๆ "
เพลงถูกวิจารณ์และตีความว่าต่อต้านรูปร่างผอมและสื่อให้เป็นเรื่องน่าอับอาย จากการที่เทรนเนอร์ใช้คำว่า "skinny bitches" และสื่อถึงการต่อต้านกลุ่มสตรีนิยม เพราะในเนื้อหานั้นบอกให้ผู้หญิงจำนนต่อสายตาของผู้ชายจากท่อน "แม่บอกฉันว่าอย่าไปกังวลกับเรื่องหุ่นของตัวเอง / เธอบอกอีกว่าผู้ชายชอบบั้นท้ายใหญ่ ๆ ให้นอนกอด" (Yeah, my mama she told me don’t worry about your size / She says, ‘Boys like a little more booty to hold at night.) จอน คาร์แมนิก แห่ง เดอะนิวยอร์กไทมส์ เรียกเพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" เป็น "ความทะเล้นแปลก ๆ ยอดนิยม" (cheeky novelty hit) และกล่าวว่า ""ฉันจะนำบั้นท้ายเธอกลับมา" (I'm bringing booty back) เธอร้องมันถึงแม้ว่าส่วนนั้นอาจจะเป็นไม้กระดานแล้ว รับประกันต่อเธอเลยว่าตรงนั้นจะไม่เคยไปไหนเลย" นักเขียนจากนิตยสารออนไลน์ สเลต ให้ความคิดเห็นว่าเทมโปและทำนองในท่อน "ทุก ๆ ตารางนิ้วของคุณนั้นดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า" (Every inch of you is perfect from the bottom to the top) ทำให้เขารู้สึก "จดจำได้ง่ายดาย" (effortlessly memorable) เขาเคยไปชมการทำงานของคาดิชในเพลงนี้และรู้สึกว่าคาดิชได้สร้างทำนองเพลงที่ละเอียดละอ่อนในสไตล์วินเทจแบบผู้หญิงผิวขาว โซลอิตาโล-ลาติน และเลียนแบบเสียงเพลงอย่างชำนาญจากเพลง "คัมออน-อะมายเฮาส์" ของ โรสแมรี คลูนีย์ และเพลง "เบลมอิตออนเดอะบอสซาโนวา" ของ เอดีย์ กอร์เม อย่างไรก็ตามเขาได้วิจารณ์การใช้คำว่า "เทรเบิล" (treble) ในเพลงเชิงอุปมา และกล่าวว่า "แค่หวังว่าการใช้คำในทางที่ผิดของเทรนเนอร์จะไม่ทำลายความหมายของคำในรุ่นต่อ ๆ ไป" ส่วนนิตยสาร ไทม์ ได้จัดให้เพลง "ออลอะเบาต์แดตเบส" อยู่ที่อันดับที่ 5 ในการจัดอันดับ "เพลงที่แย่ที่สุดในปี 2014" โดยให้เหตตุผลเพราะเพลงใช้คำว่า "skinny bitches" และจำกัดความของการคิดดีต่อรูปร่างเหมือนกับบางอย่างที่อุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อจะให้ผู้ชายชอบ
ผู้มีส่วนร่วมทำเพลง
รายชื่อผู้มีส่วนร่วมทำเพลงจาก ไทเทิล
การรับรอง
{|class="wikitable plainrowheaders sortable" !ประเทศ !การรับรอง !ยอดขาย/การจัดส่ง !scope="col" colspan="3"|สตรีมมิ่ง
‡ จากเดือนกรกฎาคม 2014 บีพีไอได้ทำการรับรองซิงเกิลโดยรวมออดิโอสตรีมมิ่งด้วย
† ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2013 อาร์ไอเอเอได้ทำการรับรองดิจิตอลซิงเกิลโดยรวมออดิโอสตรีมมิ่งและ/หรือสตรีมวิดิโอเพลงนอกจากการดาวน์โหลด.
กาลามสูตร
กาลามสูตร (เรียกอีกอย่างว่า เกสปุตตสูตร ) คือ พระสูตรที่พระโคตมพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ชาวกาลามะ หมู่บ้านเกสปุตตนิคม แคว้นโกศล กาลามสูตรเป็นหลักแห่งความเชื่อที่พระพุทธองค์ทรงวางไว้ให้แก่พุทธศาสนิกชน ไม่ให้เชื่อสิ่งใด ๆ อย่างงมงายโดยไม่ใช้ปัญญาพิจารณาให้เห็นจริงถึงคุณโทษหรือดีไม่ดีก่อนเชื่อ มีอยู่ 10 ประการ ได้แก่
เมื่อใดสอบสวนจนรู้ได้ด้วยตนเองว่า ธรรมเหล่านั้นเป็นอกุศลหรือมีโทษเมื่อนั้นพึงละเสีย และเมื่อใดสอบสวนจนรู้ได้ด้วยตนเองว่า ธรรมเหล่านั้นเป็นกุศลหรือไม่มีโทษ เมื่อนั้นพึงถือปฏิบัติ
อาการคล้ายไข้หวัดใหญ่
อาการคล้ายไข้หวัดใหญ่ (influenza-like illness, flu-like syndromes, flu-like symptoms) เป็นคำวินิจฉัยทางการแพทย์ของการเจ็บป่วยที่อาจเกิดจากการติดเชื้อไข้หวัดใหญ่หรือโรคอื่นๆ ที่ทำให้มีอาการคล้ายคลึงกัน
อาการเหล่านี้ได้แก่ ไข้ หนาวสั่น อ่อนเพลีย ไอแห้ง เบื่ออาหาร ปวดตามตัว คลื่นไส้ ซึ่งมักเป็นพร้อมๆ กันอย่างรวดเร็ว (sudden onset)
ฮหว่าง กวี๊ เฟื้อก
หว่าง กวี๊ เฟื้อก (Hoàng Quý Phước; 24 มีนาคม ค.ศ. 1993 –) เป็นนักว่ายน้ำชายจากประเทศเวียดนาม
การว่ายน้ำระดับอาชีพ
ในช่วงฤดูร้อนของปี ค.ศ. 2010 ฮหว่าง ได้มีส่วนร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010 ที่ ประเทศสิงคโปร์ ในการแข่งขันครั้งนี้เขาได้ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในประเภทผีเสื้อ 100 เมตร และประเภทฟรีสไตล์ 100 เมตร เขาได้เปิดตัวกับทีมชาติเวียดนามในการแข่งขันเอเชียนเกมส์ 2010 ที่ กว่างโจว, ประเทศจีน แต่เขาการแข่งขันครั้งนี้ไม่สามารถผ่านสู่รอบชิงชนะเลิศได้
ในการแข่งขันมาเลเซียสวิมมิงแชมเปียนชิป 2011 เขาได้ลงแข่งขันในประเภท ผีเสื้อ 100 เมตร ด้วยเวลา 53.56 และ การแข่งขันกีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก 2011 ที่ เซี่ยงไฮ้ เป็นการเริ่มต้นการแข่งขันในระดับซีรีส์ของเขา นอกจากนี้เขายังสามารถผ่านการคัดเลือกเข้าสู่การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ณ กรุงลอนดอน เขาเป็นนักกีฬาว่ายน้ำคนเดียวของประเทศเวียดนามที่ผ่านการคัดเลือกกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012
Microzoanthus
Microzoanthus เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์Microzoanthidae
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วัดเสม็ดใต้
วัดเสม็ดใต้ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา
วัดเสม็ดใต้ตั้งวัดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2452 ผู้บริจาคที่ดินให้สร้างวัด คือ นางสงวน ยิ้มประยูร ผู้ดำเนินการก่อสร้างวัด คือนายกลั่น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถเก่ากว้าง 8 เมตร ยาว 14 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2468 หอระฆัง หอกลอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 เป็นอาคาร 3 ชั้น ทาสีเขียวแดงและเหลือง หลังคาประดับช่อฟ้าใบระกา หางหงส์ปูนปั้น ยอดเป็นทรงระฆังคว่ำ วัดมีรอยพระพุทธบาทจำลอง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2528 โดย นางสาวจำลอง สุขมาก เป็นผู้สร้างถวาย มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า กว้างประมาณ 0.60 เมตร ยาวประมาณ 1.30 เมตร เป็นโลหะหล่อ ที่บริเวณตรงกลางของรอยพระพุทธบาทมีปุ่มเป็นวงกลมคล้ายธรรมจักรสองชั้น มีนิ้วเท้ารวมทั้งหมดห้านิ้วและแกะเป็นรูปลายก้นหอย
มาดากัสการ์ 3 ข้ามป่าไปซ่าส์ยุโรป
มาดากัสการ์ 3 ข้ามป่าไปซ่าส์ยุโรป (Madagascar 3: Europe's Most Wanted) เป็นภาพยนตร์คอมพิวเตอร์กราฟิกแนวตลก และเป็นภาคสามของภาพยนตร์ชุดมาดากัสการ์ นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์ระบบ 3 มิติเรื่องแรกของซีรีส์นี้ ที่ผลิตขึ้นโดยดรีมเวิร์กสแอนิเมชัน จัดจำหน่ายโดยพาราเมาต์พิกเจอส์ และกำกับโดย เอริค ดาเนล กับ คอนราด เวอร์นอน และเป็นภาพยนตร์ภาคต่อของ มาดากัสการ์ และ มาดากัสการ์ 2 ป่วนป่าแอฟริกา ภาพยนตร์ชุดนี้กำหนดเปิดตัว ณ วันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 2012
มาดากัสการ์ 3 ได้รับรางวัลชนะเลิศ เอเอสซีเอพี อะวอร์ด สาขา Top Box Office Films นอกจากนี้ ยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลอีกหลายรายการ ได้แก่ ทีนชอยซ์อะวอร์ด, แอนนีอะวอร์ด, แซตเทิลไลต์อะวอร์ด, คริติกส์ชอยซ์มูฟวีอะวอร์ด และ คิดส์ชอยซ์อะวอร์ด
วิดีโอเกม
วิดีโอเกมที่อิงจากภาพยนตร์ มาดากัสการ์ 3: เดอะวิดีโอเกม ได้รับการเปิดตัว ณ วันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ผู้เล่นสามารถเล่นเป็น อเล็กซ์, มาร์ตี้, เมลแมน และกลอเรีย ในการพยายามหลบหนีกาปิแตนดูบัวร์ และกลับคืนสู่บ้านที่นครนิวยอร์ก เกมนี้ได้รับการเปิดตัวในระบบ วี, นินเทนโด ทรีดีเอส, นินเทนโด ดีเอส, เอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และเพลย์สเตชัน 3 จัดทำโดย ดี 3 พับลิชเชอร์ สำหรับรุ่น วี, เอ็กซ์บ็อกซ์ 360 และเพลย์สเตชัน 3 ได้รับการพัฒนาโดยมังกี้บาร์เกมส์ และในระบบทรีดีเอส กับดีเอสได้รับการพัฒนาโดยทอรัสเกมส์
หนังสือการ์ตูน
หนังสือการ์ตูนอิงจากภาพยนตร์ซึ่งมีชื่อเรื่องว่า Madagascar Digest Prequel: Long Live The King! จะทำการเปิดตัว ณ วันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2012 โดยเอปเอนเตอร์เทนเมนท์
ไซโค-พาส ถอดรหัสล่า
ไซโค-พาส ถอดรหัสล่า (PSYCHO-PASS) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวจิตวิทยาระทึกใจไซเบอร์พังก์ ผลิตโดยสตูดิโอโปรดักชัน ไอ.จี ร่วมกำกับโดยนาโอโยชิ ชิโอตานิและคัตสึยูกิ โมโตฮิโระ เขียนบทโดยเก็ง อูโรบูจิ ออกแบบตัวละครโดยอากิระ อามาโนะ และแต่งดนตรีประกอบโดยยูโงะ คันโนะ ซีรีส์อนิเมะออกอากาศทางผังรายการโนอิตามินะของช่องฟูจิทีวีตั้งแต่เดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 ถึงมีนาคม พ.ศ. 2556 ซีรีส์อนิเมะมีฉากเป็นประเทศญี่ปุ่นที่มีสังคมแบบดิสโทเปียซึ่งปกครองด้วยระบบซีบิล เรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวชื่อสึเนโมริ อาคาเนะ เจ้าหน้าที่คนใหม่ที่เข้าร่วมในแผนกสืบสวนอาชญากรรมของกรมความปลอดภัยสาธารณะ มีหน้าที่รับผิดชอบไขคดีที่เกี่ยวข้องกับ อาชญากรแอบแฝง
แขไข เทวิณ
แขไข เทวิณ เป็นนามปากกาของ จงกลณี พุทธิแพทย์ ธิดาของขุนจักรวิจารณ์บดีและนางจักรวิจารณ์บดี เกิดเมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2471 ที่อำเภอฮอด เชียงใหม่ บิดารับราชการเป็นนายช่างทาง จึงต้องย้ายที่อยู่ไปตามต่างจังหวัดเสมอ ๆ
ประวัติ
จบการศึกษาชั้นต้นจาก โรงเรียนมาแตร์เดอี และจบเตรียมอุดมจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ใน พ.ศ. 2488 ตั้งใจศึกษาต่อในคณะนิติศาสตร์ แต่ไม่สำเร็จเพราะสุขภาพไม่สมบูรณ์
สนใจอ่านหนังสือวรรณคดีและนวนิยายมาก โดยเฉพาะเรื่อง ลูกรักลูกชัง ของ ก. สุรางคนางค์ เริ่มงานเขียนขณะรับราชการที่กระทรวงคมนาคม โดยส่งเรื่องสั้นหรือบทกวีไปตามนิตยสารต่าง ๆ แต่มักได้รับการปฏิเสธ แต่ไม่ท้อถอยยังคงเขียนหนังสือต่อไปโดยหวังว่าจะได้เป็นนักประพันธ์สักวันหนึ่ง
ปี 2490 เริ่มยึดอาชีพเป็นนักเขียน แต่งเรื่องสั้นและยาวลงในหนังสือพิมพ์ ประชากร มี อ.ร.ด. (เอื้อม รุจิดิษฏ์) เป็นบรรณาธิการ ต่อมาเขียนลงในหนังสือพิมพ์ปิยมิตรของ ป. อินทรปาลิต
ปี 2495 พิมพ์นวนิยายเรื่องแรกคือ ชีวิตมืด ได้รับความนิยมจึงเกิดกำลังใจเขียนนิยายอีก จนได้รับรางวัลตุ๊กตาทองในฐานะเจ้าของบทประพันธ์จากเรื่อง เกล็ดแก้ว ในปี 2501 มีผลให้อาชีพนักประพันธ์ก้าวหน้า มีผลงานตีพิมพ์ในนิตยสารหลายฉบับ เช่น สกุลไทย เพลินจิตต์ แดนดารา เป็นต้น
ปี 2505 ตั้งใจไปศึกษาต่อยังประเทศฝรั่งเศส แต่ล้มป่วย เมื่อหายป่วยจึงเปลี่ยนใจไปท่องเที่ยวญี่ปุ่น นาน6เดือน จึงเดินทางกลับ แล้วเขียนสารคดีเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนั้นลงใน สกุลไทย
สมรสครั้งแรกกับ ฉัตร บุญยศิริชัย นักเขียนและนักหนังสือพิมพ์ มีบุตรสาวด้วยกันหนึ่งคนชื่อ แขไฉไล แต่แยกทางกัน และแต่งงานใหม่กับ นักประพันธ์ และบรรณาธิการนิตยสารจักรวาล ชื่อ ประสิทธิ์ ศิริบันเทิง ชีวิตคู่ไม่ราบรื่น
ชอย
ชอย (Choi) อาจหมายถึง
ชื่อศิลปิน
ชื่อศิลปิน หรือ โก (, Art-name) เป็นนามแฝงหรือนามปากกาที่ศิลปินชาวญี่ปุ่นเลือกใช้ ซึ่งบางครั้งก็จะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ในบางกรณีศิลปินก็จะใช้ “โก” หลายชื่อในช่วงต่าง ๆ ของชีวิต ที่มักจะเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลงอันสำคัญในชีวิต ตัวอย่างของการเปลี่ยนแปลงที่บ่อยครั้งที่สุดคือการเปลี่ยน “โก” ของคัตสึชิกะ โฮกูไซผู้ที่เปลี่ยนชื่ออย่างน้อยก็หกครั้งระหว่าง ค.ศ. 1798 ถึง ค.ศ. 1806
ชื่อศิลปินและตระกูลการเขียน
“โก” ของจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะมักจะเป็นชื่อที่ได้รับการตั้งให้โดยโรงเรียนศิลปะที่ประกอบด้วยครูและกลุ่มลูกศิษย์ผู้ฝึกงาน ที่เป็นโรงเรียนแรกที่เริ่มการศึกษา “โก” นี้มักจะมีส่วนหนึ่งของชื่อของ “โก” ของอาจารย์รวมอยู่ด้วย เช่น “โก” แรกของโฮกูไซคือ “ชุนโร” (Shunrō) ที่มาจากชื่อปรมาจารย์ “คัตสึกาวะ ชุนโช” (Katsukawa Shunshō) ที่โฮกูไซได้เข้ารับการฝึกเป็นครั้งแรก
ชื่อศิลปินที่ว่านี้ทำให้สามารถสืบประวัติความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินได้ โดยเฉพาะในปีหลัง ๆ เมื่อการตั้ง “โก” ดูเหมือนจะมีระบบอยู่บ้าง โดยเฉพาะการตั้งของสำนักศิลปินอูตางาวะ ที่พยางค์แรกของ “โก” ของลูกศิษย์จะเป็นพยางค์สุดท้ายของ “โก” ของอาจารย์
ตัวอย่างเช่นศิลปินชื่อโทโยฮารุ (Utagawa Toyoharu) มีลูกศิษย์ชื่อโทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) ผู้ไปมีลูกศิษย์ผู้มีชื่อเสียงชื่อฮิโรชิเงะ
ลูกศิษย์อีกคนหนึ่งที่ศึกษากับโทโยฮารุ โทโยฮิโระ (Utagawa Toyohiro) กลายมาเป็นผู้นำคนสำคัญของสำนักศิลปินอูตางาวะ โทโยกูนิมีลูกศิษย์ชื่อคูนิซาดะ และ คูนิโยชิ คูนิโยชิไปมามีลูกศิษย์ชื่อโยชิโตชิผู้มีลูกศิษย์คนหนึ่งชื่อโทชิกาตะ
การรับชื่อศิลปินมาใช้หรือการใช้ชื่อศิลปินของผู้อื่น
ในการเขียนสมัยใหม่ใช้การลำดับ “โก” ด้วยเลขโรมัน ฉะนั้น “คูนิซาดะ I” ก็รู้จักกันในชื่อ “โทโยกูนิ III” ด้วยเพราะเป็นศิลปินคนที่สามที่ใช้ “โก” โทโยกูนิ
รายพระนามจักรพรรดิราชวงศ์จิ้น
ราชวงศ์จิ้น ปกครองจีนระหว่างปี ค.ศ. 265 - 420
อเล็คซันเดอร์ เลอร์
อเล็คซันเดอร์ เลอร์ (Alexander Löhr; 20 พฤษภาคม ค.ศ. 1885 – 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947) เป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพอากาศออสเตรียในช่วงปี ค.ศ. 1930 ภายหลังจากการรวมผนวกออสเตรีย เขาได้เป็นผู้บัญชาการแห่งกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอ เลอร์ได้ปฏิบัติหน้าที่ในกองทัพอากาศลุฟท์วัฟเฟอในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและกลายเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ เลอร์ได้เป็นหนึ่งในสามอดีตทหารออสเตรียที่ได้รับยศตำแหน่งพลเอกอาวุโสในกองทัพแวร์มัคท์ อีกสองคนคือ แอร์ฮาร์ท เราส์ และโลทาร์ เร็นดูลิทช์
เลอร์ได้ยอมจำนนต่อกองกำลังแห่งกองทัพยูโกสลาฟในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 ถูกนำตัวขึ้นศาลและตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาอาชญากรรมสงครามจากการล้างแค้นในการต่อต้านพลพรรคที่ได้ก่อไว้ภายใต้การบัญชาการของเขา เขาจึงถูกประหารชีวิตเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1947
18851947
มิกกี เจมส์
มิกกี แลรี เจมส์-แอลดิส (Mickie Laree James-Aldis) เกิด 31 สิงหาคม ค.ศ. 1979 นักมวยปล้ำอาชีพ, นักแสดงหญิง, โมเดล และนักร้องคันทรี่ ชาวอเมริกัน ปล้ำมวยปล้ำให้กับWWEและTNA ภายใต้ชื่อ มิกกี เจมส์ (Mickie James)
ประวัติ
มิกกีเคยได้แชมป์หญิงทั้งหมด 6 สมัย สมัยแรกได้จากทริส สตราตัส 2.ได้จากลิตา 3.ได้จากเมลินา 4.ได้จากเบท ฟีนิกซ์ ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ มิกกีก็สามารถเอาชนะมารีสคว้าแชมป์ดีวาส์สมัยที่5 ในรอยัลรัมเบิล (2010) มิกกีได้แชมป์หญิงจากมิเชล แมคคูลเป็นสมัยที่6 ด้วยเวลาสั้นเพียง 21 วินาที, มิกกีเป็นดีวาที่มีผู้ชมชื่นชอบเยอะมาก เคยชนะการประกวดดีวาส์ฮัลโลวีนคอสตูมคอนเทสในไซเบอร์ซันเดย์ 2 ปีติดกัน (2007-2008) และมีท่าไม้ตายคือ Tornado DDT และ Mick Kick ปี 2010 มิกกีได้ลาออกจาก WWE ก่อนจะไปปล้ำให้ TNA และได้แชมป์หญิงถึง 3 สมัย  ทำให้เป็นคนแรกที่ได้ทั้งแชมป์หญิง WWE, แชมป์ดีวาส์ และแชมป์หญิง TNA
มิกกีเคยปล้ำค่าย TNA ซึ่งมาในบทบาทผู้จัดการตัวแสบ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ประสบความสำเร็จ เธอจึงลาออกมาและได้ไปปล้ำในค่าย OVW ซึ่งเป็นค่ายพัฒนาทักษะมวยปล้ำของ WWE ก่อนเธอจะเปิดตัวในสมาคม WWE ปี 2005 โดยมาในบทผู้จัดการอีกเช่นเคย ก่อนจะแยกตัวออกมาปล้ำเดี่ยวในมาดของสาวโรคจิต ซึ่งก็ประสบความสำเร็จมาก ทำให้คนเริ่มรู้จักในตัวเธอมากขึ้น ถึงแม้บทบาทที่เธอได้รับจะขึ้นๆลงๆ แต่เธอเป็นดีวาของ WWE แถวหน้าและมีแฟนชื่นชอบเยอะพอสมควร และเมื่อปี 2010 เธอถูกปล่อยตัวจากWWE ด้วยสาเหตุจากปัญหาในเรื่องน้ำหนักของเธอที่มีแนวโน้มว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ, ต่อมาเธอก็มาเซ็นสัญญาอยู่กับ TNA, นอกจากนี้มิกกีได้ออกอัลบั้มเพลงคันทรี่ชื่อ Strangers & Angels
ปี 2016 มิกกีได้กลับมาปล้ำให้กับ WWE อีกครั้งโดยปล้ำในศึกเอ็นเอ๊กซ์ที เทคโอเวอร์: โทรอนโตของค่าย NXT ชิงแชมป์หญิง NXTกับอาซูกะ  ในปี 2017-2021 ได้เซ็นสัญญากับค่ายหลัก WWE
บันได
บันได เป็นชื่อเรียกของสิ่งก่อสร้างที่ออกแบบมาเชื่อมต่อระหว่างจุดยืนที่ระดับความสูงแตกต่างกัน บันไดโดยทั่วไปจะมีลักษณะเป็นเส้นตรง หรืออาจเป็นเกลียว เรียกว่า บันไดวน บันไดที่มีการติดตั้งเครื่องจักรให้มีการเลื่อนอัตโนมัติจะเรียก บันไดเลื่อน
กิตติศักดิ์ ปรกติ
รองศาสตราจารย์ ดร. กิตติศักดิ์ ปรกติ (เกิด 7 ธันวาคม 2499) เป็นข้าราชการชาวไทย และเป็นอาจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
การศึกษา
กิตติศักดิ์ ปรกติ สำร็จการศึกษา นิติศาสตร์บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต่อมาได้รับอนุปริญญาในสาขากฎหมายเปรียบเทียบจากมหาวิทยาลัยสทราซบูร์ (University of Strasbourg) ประเทศฝรั่งเศส กับทั้งเป็นนิติศาสตร์มหาบัณฑิตและนิติศาสตร์ดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยบอนน์ (University of Bonn) ประเทศเยอรมนี
นอกจากสอนกฎหมายแล้ว กิตติศักดิ์เคยเป็นรองคณบดีคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบัน เขายังเป็นประธานสภาอาจารย์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และกรรมการสภามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ด้วย
การสนับสนุนความผิดเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์
กิตติศักดิ์สนับสนุนการดำรงอยู่ของประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 และเห็นควรให้มาตรานี้เป็นส่วนหนึ่งของความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงของรัฐดังที่เป็นอยู่ ตราบที่ประเทศไทยยังใช้การปกครองที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข แต่ก็เห็นด้วยว่า ปัจจุบัน โทษจำคุกสิบห้าปีนั้นเกินพอดี และการบังคับใช้มาตรานี้มีปัญหา
การต่อต้านรัฐบาล
กิตติศักดิ์สนับสนุน กปปส. ในการล้มล้างรัฐบาลพรรคเพื่อไทย เขาขึ้นปราศรัยโจมตีพรรคเพื่อไทยบนเวทีกลุ่มต่อต้านรัฐบาลหลายครั้ง ทั้งยังสนับสนุนแนวคิดและปฏิบัติการหลายอย่างของ กปปส. เช่น การจัดตั้งสภาประชาชนที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งให้มาปฏิรูปประเทศไทย และการยึดสถานที่ราชการซึ่งเขาเห็นว่า เป็นวิถีทางอันสันติ
วันที่ 20 ธันวาคม 2556 กรมสอบสวนคดีพิเศษอายัดทรัพย์สินของเขาฐานสนับสนุนการเงิน กปปส. และออกหมายเรียกให้เขาไปรายงานตัว ครั้นวันที่ 14 พฤษภาคม 2557 ศาลอาญาออกหมายจับเขาฐานเป็นกบฏ
กรณีเป็นที่น่าสงสัย
วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 มีการเผยแพร่ในเฟซบุ๊กซึ่งข้อความเปิดเผยว่า กิตติศักดิ์ลอกเลียนผลงานทางวิชาการเรื่อง "กฎหมายเอกรูปเรื่องการซื้อขาย – ประสบการณ์ด้านกฎหมายเอกรูปเรื่องการซื้อขายในสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี" (Uniform Sales Law – The Experience with Uniform Sales Laws in the Federal Republic of Germany) ของศาสตราจารย์เพเทอร์ ชเลชลีม (Peter Schlechliem) มาเป็นผลงานของตนเองชื่อ "อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยสัญญาซื้อขายระหว่างประเทศ ค.ศ. 1980" (The United Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods of 1980) จนกลายเป็นกระแสในโลกอินเทอร์เน็ต ครั้นวันที่ 9 พฤษภาคม 2557 กิตติศักดิ์จึงยอมรับว่าลอกเลียนจริง โดยกล่าวว่าเป็นความผิดของตนเองที่ไม่ได้ระบุชื่อศาสตราจารย์ชเลชลีม และศาสตราจารย์ชเลชลีมเป็นอาจารย์ของตน เขายังกล่าวว่าผลงานที่เขาทำขึ้นนั้นเป็นเพียงเอกสารประกอบการบรรยาย (lecture note) ซึ่งแจกในการบรรยายเท่านั้น ไม่ได้เผยแพร่ทั่วไป
วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 ประสิทธิ์ ปิวาวัฒนพานิช รองศาสตราจารย์ประจำคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นกรรมการประเมินความดีความชอบเพื่อเลื่อนขั้นเงินเดือนของคณะ เปิดเผยว่ากิตติศักดิ์ได้ยื่นผลงานดังกล่าวเพื่อใช้ประเมินความดีความชอบของตน และเสนอผลงานนี้ในการประชุมระหว่างประเทศด้วย เมื่อคณะกรรมการประเมินความดีความชอบสังเกตเห็นความผิดปรกติ กิตติศักดิ์ชี้แจงว่าเป็นความผิดพลาดของผู้ช่วย เป็นความรีบร้อนไม่ทันระวัง และเป็นความผิดพลาดทางเทคนิค แต่ประสิทธิ์เห็นว่าฟังไม่ขึ้น เพราะมีการแก้ข้อความเดิมหลายส่วนชนิดที่ถ้ารีบร้อนคงทำไม่ได้และผู้ช่วยคงไม่กล้าทำ นอกจากนี้กิตติศักดิ์ยังชี้แจงว่าที่ทำไปนั้นเพราะต้องการเผยแพร่ผลงานของศาสตราจารย์ชเลชลีม แต่ประสิทธิ์ตั้งคำถามว่า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดจึงแก้ชื่อศาสตราจารย์ชเลชลีมมาเป็นชื่อตน อย่างไรก็ดีคณะไม่ได้ดำเนินการอย่างไรกับกรณีนี้
กาพย์ห่อโคลง
กาพย์ห่อโคลง ผู้แต่งชื่อ เจ้าฟ้าธรรมธิเบศรไชยเชษฐสุริยะวงศ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) เป็นชื่อของบทประพันธ์ ที่แต่งขึ้น โดยใช้กาพย์ยานี สลับกับ โคลงสี่สุภาพ กาพย์ยานี กับ โคลงสี่สุภาพนั้น จะต้องมีความอย่างเดียวกัน คือให้วรรคที่หนึ่ง ของกาพย์ยานี กับบาทที่หนึ่ง ของโคลงสี่สุภาพ บรรยายข้อความ อย่างเดียวกัน หรือบางที ก็ให้คำต้นวรรค ของกาพย์ กับคำต้นบท ของโคลง เป็นคำเหมือนกัน ส่วนบัญญัติ หรือกฎข้อบังคับต่างๆ เหมือนกับ กฎของกาพย์ยานี และโคลงสี่สุภาพ ทั้งสิ้น มีเนื้อหาเล่าเรื่องการเดินทางไปพระพุทธบาทและชมธรรมชาติอันน่าตื่นตาตื่นใจที่พบเห็นระหว่างทาง เริ่มต้นจากบทชมริ้วขบวนการเดินทาง และปิดท้ายด้วยการบอกข้อมูลเกี่ยวกับกวี จุดประสงค์ของกวี และวิธีอ่านโคลงให้ไพเราะ เป็นจำนวนกาพย์ทั้งสิ้น ๑๐๘ บท และโคลง 113 บท
ตัวอย่างกาพย์ห่อโคลง
กาพย์ห่อโคลงประพาสธารทองแดง ส่วนกาพย์ยานี
เที่ยวเล่นเป็นเกษมสุข.............แสนสิ่งสนุกปลุกใจหวัง
เร่ร่ายผายผาดผัง................หัวริกรื่นชื่นชมไพร
ส่วนโคลงสี่สุภาพ
สนุกเกษมเปรมหน้าเหลือบ..........ลืมหลัง
แสนสนุกปลุกใจหวัง..............วิ่งหรี้
เดินร่ายผายผันยัง...............ชายป่า
หัวร่อรื่นชื้นชี้..................ส่องนิ้วชวนแล
คอนชิตา เวิสต์
โทมัส ทอม นอยเวิร์ท (Thomas "Tom" Neuwirth) หรือรู้จักอีกชื่อในแบบแดร็กควีน คือ คอนชิตา เวิสต์ เกิดวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1988 เป็นนักร้องชาวออสเตรีย เป็นตัวแทนในการแข่งขันยูโรวิชัน 2014 ซึ่งเธอเป็นผู้ชนะการแข่งขันครั้งนี้ที่จัดขึ้นที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก โดยชนะจากเพลง "Rise Like a Phoenix"
ลิขิตรัก ละลายใจ
ลิขิตรัก...ละลายใจ (눈의 여왕 / นูน อุย โย วาง; The Snow Queen / เดอะ สโนว์ ควีน) เป็นซีรีส์ทางโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ที่นำแสดงโดยฮย็อน บินและซ็อง ยู-รี ออกอากาศทางช่อง KBS2 ตั้งแต่วันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 ถึง 8 มกราคม ค.ศ. 2007 ในวันจันทร์และวันอังคาร เวลา 21:55 น. จำนวน 16 ตอน
เรื่องย่อ
ละครเริ่มต้นด้วย ฮัน แท-อุง (ฮย็อน บิน) อัจฉริยะคณิตศาสตร์อายุ 17 ปีผู้เงียบขรึม เขาเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียง ที่นั่นเขาได้พบกับ คิม ช็อง-กยู (อี ชุน-โฮ) ซึ่งเป็นอัจฉริยะด้านคณิตศาสตร์เช่นกัน ทั้งสองกลายเป็นคู่แข่งกันทันที แต่ต่อมาก็กลายเป็นเพื่อนซี้กัน จากบทสนทนาของพวกเขา ทำให้ได้รู้ว่าช็อง-กยูเป็นแฟนมวยตัวยง ในขณะเดียวกัน แท-อุงก็ช่วยชีวิตเด็กสาวคนหนึ่งที่ถูกรังแกอยู่ข้างถนน เด็กสาวเริ่มสนใจเขาและให้เพจเจอร์แก่เขาเพื่อที่เธอจะได้เห็นเขาอีกครั้ง แต่พวกเขาไม่เคยติดต่อกัน แต่พวกเขาสัญญาว่าจะพบกันใหม่ในไม่ช้า ซึ่งมันก็ไม่เคยเกิดขึ้น
ในการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับนานาชาติ ช็อง-กยูไม่สามารถทำตามความคาดหวังของพ่อที่ต้องการคว้าเหรียญทองให้สำเร็จ และฆ่าตัวตายด้วยความอับอาย แท-อุงซึ่งได้เหรียญทองมาแทนต้องดิ้นรนจากความรู้สึกผิด เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองมีส่วนรับผิดชอบต่อการตายของช็อง-กยู จากความรู้สึกผิดนี้ แท-อุงจึงลาออกจากโรงเรียน ออกจากบ้าน และหายตัวไป
8 ปีต่อมา แท-อุงซึ่งปัจจุบันอายุ 25 ปี เป็นนักมวยนิรนาม มีชีวิตที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาละทิ้งแม่ ออกจากโรงเรียน ทิ้งคณิตศาสตร์ และไล่ตามความฝันในการเป็นนักมวยเพื่อเป็นเกียรติแก่ช็อง-กยู เพื่อนสนิทผู้ล่วงลับของเขา แต่เขายังคงมีความทรงจำที่เจ็บปวดจากอดีตของเขา จากนั้นเขาก็ได้พบกับ โบ-รา (ซ็อง ยู-รี) หญิงสาวสวยแต่มีจิตใจเย็นชา เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจผู้มั่งคั่งแต่มีโรคประจำตัวที่รักษาไม่หาย หลังจากนั้นแท-อุงได้รับการว่าจ้างให้เป็นคนขับรถของเธอ พวกเขาตกหลุมรักกัน แต่แทอุงพบว่าเธอคือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาพบเมื่อ 8 ปีก่อน ทั้งสองเรียนรู้ที่จะค้นหาความสุขที่แท้จริงด้วยการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แท-อุงทำให้หัวใจของโบ-ราละลายด้วยความรักและช่วยเธอเปิดใจ ในทางกลับกัน โบ-ราช่วยแท-อุงจัดการกับความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตของเขา
ออกอากาศในต่างประเทศ
ออกอากาศในญี่ปุ่นทางช่องทีวีโตเกียว เริ่มตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2007  ออกอากาศซ้ำในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 ทางช่องเคเบิล LaLaTV
ออกอากาศในประเทศไทยทางช่อง 7 เริ่มวันที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 และกลับมาฉายอีกครั้งในปี พ.ศ. 2558 ทางช่องทรูโฟร์ยู
ดาวเคราะห์ไฮเชียน
ดาวเคราะห์ไฮเชียน (hycean planet) เป็นคำที่สร้างขึ้นมาจากคำว่า ไฮโดรเจน (hydrogen) และ มหาสมุทร (ocean) ใช้เรียกดาวเคราะห์ร้อนที่มีน้ำซึ่งมีชั้นบรรยากาศที่อุดมด้วยไฮโดรเจนซึ่งอาจมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้ ถือเป็นดาวเคราะห์ประเภทที่เอื้ออาศัยได้ ตามรายงานของนักวิจัย ดาวเคราะห์ไฮเชียนอาจไม่ได้หมายถึงแค่ ดาวมินิเนปจูน ซึ่งมีความหนาแน่นน้อย เช่น K2-18b และ TOI-1231 b เท่านั้น แต่ยังอาจรวมถึงซูเปอร์เอิร์ธที่เป็นหินด้วย ดังนั้นแล้วจึงคาดว่าดาวเคราะห์นอกระบบประเภทนี้อาจมีจำนวนมาก
ดาวเคราะห์ไฮเชียนมีขนาดใหญ่กว่าดาวเคราะห์ที่เอื้ออาศัยได้ที่เคยคาดการณ์กันเอาไว้มาก อาจมีมวลเป็น 10 เท่า (5 เท่า) ของมวลโลก หรือ 2.6 เท่า (2.3 เท่า) ของรัศมีโลก นอกจากนี้เขตอาศัยได้ของดาวเคราะห์ดังกล่าวอาจกว้างกว่าดาวเคราะห์ภาคพื้นมาก อุณหภูมิยังผลของดาวเคราะห์ คือ 500 K ซึ่งเทียบได้กับดาวแคระน้ำตาล
นอกจากนี้ยังอาจมีดาวที่เกิดไทดัลล็อกทำให้เกิดกลางคืนอันยาวนาน ทำให้มี "ดาวเคราะห์ไฮเชียนมืด" หรือ "ดาวเคราะห์ไฮเชียนเย็น" ที่แทบไม่ได้รับแสงจากดาวฤกษ์เลยเช่น ดาวเคราะห์พเนจร ซึ่งเอื้อต่อการมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ได้
มีการคาดการณ์ว่ากล้องโทรทรรศน์อวกาศที่ทันสมัย เช่น กล้องโทรทรรศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ (JWST) หรือ กล้องโทรทรรศน์ภาพพื้นดินขนาดใหญ่รุ่นต่อไปในอนาคต เช่น กล้อง E-ELT จะสามารถตรวจจับ ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ ของดาวเคราะห์ไฮเชียนได้ง่ายขึ้น
ประวัติศาสตร์
แนวคิดของดาวเคราะห์ไฮเชียนนั้นอยู่บนพื้นฐานของ ชั้นบรรยากาศของดาวเคราะห์ ความหนาแน่น และ คุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง (มวล รัศมี อุณหภูมิ) ความสามารถอยู่อาศัยได้ของดาวเคราะห์และ ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ โดยได้ถูกเสนอขึ้นเป็นครั้งแรกในเดือนสิงหาคม 2021 โดยนักวิจัยในห้องทดลองดาราศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์
Pteronema
Pteronema เป็นสกุลของไฮโดรซัวที่อยู่ในวงศ์ Pteronemidae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ไชยเชษฐ์
ไชยเชษฐ์ เป็น นิทานพื้นบ้าน สมัย กรุงศรีอยุธยา เป็นราชธานี มีผู้นำนิทานเรื่องนี้มาเล่นเป็นละครเพราะเป็นเรื่องสนุก ต่อมา พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย รัชกาลที่ 2 ทรงนำนิทาน เรื่องไชยเชษฐ์มาพระราชนิพนธ์เป็นบทละครนอก เดิมละครนอกเป็นละครที่ราษฎรเล่นกัน ให้ผู้ชายแสดงเป็นตัวละครทั้งหมด พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงพระราชนิพนธ์บทละครเรื่องไชยเชษฐ์ เพื่อให้เป็นบทละครนอกของหลวง และทรงให้ผู้หญิงที่เป็นละครหลวงแสดงอย่างละครนอก ซึ่งทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 โดย บริษัท สามเศียร และ บริษัท ดาราวิดีโอ เคยนำมาสร้างเป็นละครพื้นบ้านแนวจักรๆวงศ์ๆในชื่อ ไชยเชษฐ์ โดยละครเรื่องนี้ออกอากาศเมื่อ ปี 2527 บทโทรทัศน์ โดย เกล้าเกศ นำแสดงโดย   สุริยา ชินพันธุ์,ผุสรัตน์ ดารา ยุวนารี ธิดารัตน์,ชัย ราชพงษ์,วิไลลักษณ์ ไวงาน,สมาน คัมภีร์ ต่อมาเมื่อปี 2555 สามเศียร ได้นำมาทำใหม่อีกครั้งนำแสดงโดย    กิตติวงศ์ โพธิ์ปี ,ทิชา ตันติประสุต,วิจิตรา ฉายสุวรรณ,  ตวงรัตน์ คะชะสะ ,ฑรัญภัค เศรษฐีธร ,นันทรัตน์ ชาวราษฏร์,  ธนภัทร ดิษฐ์ไชยวงศ์,กฤติยา ยอดครู,หนุ่ม มาวิน , ธัญธารีย์ โรจนเรืองไชย ,รัฐธรรมนูญ ศรีฤกษ์ ,พัชรมัย สุขประเสริฐ, ปริษา ทนาวิวัฒน์ , ศุภชัย เธียรอนันต , น้ำทิพย์ เสียมทอง , เลอสรรค์ คงเจริญ
เนื้อเรื่อง
"ท้าวอภัยนุราช" เจ้าเมืองเวสาลี มีพระธิดาองค์หนึ่ง พระนามว่า "นางจำปาทอง" เพราะเมื่อนางร้องไห้จะมีดอกจำปาทองร่วงลงมา ครั้นนางจำปาทองเจริญวัยขึ้น นางได้นำไข่จระเข้จากสระในสวนมาฟักจนเป็นตัวและเลี้ยงจระเข้ไว้ในวัง ครั้นจระเข้เติบใหญ่ขึ้น ก็ดุร้ายตามวิสัยของมัน มันเที่ยวไล่กัดชาวเมืองจนชาวเมืองเดือดร้อนไปทั่ว ท้าวอภัยนุราชทรงขัดเคือง จึงขับไล่นางจำปาทองออกจากเมืองเวสาลี "นางแมว" ซึ่งเป็นแมวที่นางจำปาทองเลี้ยงไว้ได้ติดตามนางไปด้วย นางจำปาทองกับนางแมวเดินซัดเซพเนจรอยู่ในป่า ไปพบยักษ์ตนหนึ่งชื่อ "นนทยักษ์" ซึ่งกำลังจะไปเฝ้า "ท้าวสิงหล" นางตกใจกลัวจึงวิ่งหนีไปพบ "พระฤๅษี" พระฤๅษีช่วยนางไว้ นางจำปาทองกับนางแมวจึงขออาศัยอยู่รับใช้พระฤๅษีในป่านั้น
ท้าวสิงหลเป็นยักษ์ครองเมืองสิงหล ไม่มีพระโอรสและพระธิดา คืนหนึ่งท้าวสิงหลบรรเทาหลับและทรงพระสุบินว่า มียักษ์ตนหนึ่งมาจากป่านำดอกจำปามาถวาย ดอกจำปามีสีเหลืองเหมือนทองคำงามยิ่งนัก ท้าวสิงหลจึงทรงให้โหรทำนายพระสุบิน โหรทำนายว่าท้าวสิงหลจะได้พระธิดา วันนั้นนนทยักษ์เข้าเฝ้าท้าวสิงหลและทูลว่าพบหญิงสาวอาศัยอยู่กับพระฤๅษีที่ในป่า ท้าวสิงหลจึงเสด็จไปหาพระฤๅษี และขอนางจำปาทองมาเป็นธิดา ประทานนามว่า "นางสุวิญชา"
ฝ่าย "พระไชยเชษฐ์" เป็นโอรสเจ้าเมืองเหมันต์ พระไชยเชษฐ์มีพระสนมอยู่ 7 คน วันหนึ่งพระองค์เสด็จประพาสป่า และหลงทางเข้าไปในสวนเมืองสิงหล นางสุวิญชามาเที่ยวชมสวนพบพระไชยเชษฐ์ จึงนำความทูลให้ท้าวสิงหลทราบ ท้าวสิงหลให้พระไชยเชษฐ์เข้าเฝ้า พระไชยเชษฐ์จึงทูลขอรับราชการในเมืองสิงหล ต่อมามีข้าศึกยกทัพมาตีเมืองสิงหล พระไชยเชษฐ์อาสาสู้ศึกจนชนะ ท้าวสิงหลจึงทรงยกนางสุวิญชาให้เป็นชายาพระไชยเชษฐ์ พระไชยเชษฐ์จึงพานางสุวิญชากลับเมืองเหมันต์
ฝ่ายนางสนมทั้ง 7 คนริษยานางสุวิญชาที่พระไชยเชษฐ์รักนางสุวิญชามากกว่า ครั้นนางสุวิญชาทรงครรภ์จวนจะถึงกำหนดคลอดนางสนมทั้ง 7 คน ก็ออกอุบายว่ามีช้างเผือกอยู่ในป่า พระไชยเชษฐ์จึงออกไปคล้องช้างเผือก ฝ่ายนางสุวิญชาคลอดลูกเป็นกุมารมีศรกับพระขรรค์ติดตัวมาด้วย นางสนมทั้ง 7 คน นำพระกุมารใส่หีบไปฝังที่ใต้ต้นไทรในป่า เทวดาประจำต้นไม้ช่วยชีวิตพระกุมารไว้ เมื่อพระไชยเชษฐ์เสด็จกลับจากคล้องช้างเผือก นางสนมทั้ง 7 คน ทูลว่านางสุวิญชาคลอดลูกเป็นท่อนไม้ พระไชยเชษฐ์จึงขับไล่นางสุวิญชาออกจากเมือง ขณะที่นางสุวิญชาคลอดกุมารนั้น นางแมวแอบเห็นการกระทำของนางสนมทั้ง 7 คน จึงพานางสุวิญชาไปขุดหีบที่ใต้ต้นไทร แล้วพาพระกุมารกลับไปเมืองสิงหล ท้าวสิงหลตั้งชื่อพระกุมารว่า "พระนารายณ์ธิเบศร์" ต่อมาพระไชยเชษฐ์ทรงรู้ความจริงว่านางสุวิญชาถูกใส่ร้าย จึงออกติดตามนางสุวิญชาไปเมืองสิงหลและได้พบพระนารายณ์ธิเบศร์ ซึ่งกำลังประพาศป่ากับพระพี่เลี้ยง พระไชยเชษฐ์เห็นพระนารายณ์ธิเบศร์เป็นเด็กน่ารัก มีหน้าตาคล้ายพระองค์ก็มั่นใจว่าเป็นพระโอรส จึงเข้าไปขออุ้มและเอาขนมนมเนยให้ พระนารายณ์ธิเบศร์โกรธว่าเป็นคนแปลกหน้า จึงไม่ให้จับต้องและไม่ยอมเสวยขนม
พระนารายณ์ธิเบศร์โกรธพระไชยเชษฐ์ที่มาจับต้องตัวและจับหัวของพระพี่เลี้ยงของตนจึงใช้ศรธนูหมายจะฆ่าให้ตาย แต่ธนูที่ยิงออกไปนั้นกลับกลายเป็นดอกไม้กระจายเติมพื้นดิน จึงทำให้พระไชยเชษฐ์เกิดความประหลาดใจยิ่งนัก จึงอธิษฐานจิตว่าถ้ากุมารองค์นี้เป็นลูกของตนที่เกิดกับนางสุวิญชาขอให้ธนูที่ยิงออกไปนั้นกลายเป็นอาหาร ทันใดนั้นพระไชยเชษฐ์ก็แผลงศรออกไปและศรธนูที่ยิงออกไปนั้นก็กลายเป็นอาหารมากมายเต็มพื้น จึงทำให้พระไชยเชษฐ์มั่นใจเป็นแน่แท้ว่าเป็นบุตรของตนจริงจัง
พระไชยเชษฐ์ทรงไต่ถามพระนารายณ์ธิเบศร์เกี่ยวกับมารดา เพราะทรงจำแหวนที่พระนารายณ์ธิเบศร์สวมได้ พระนารายณ์ธิเบศร์บอกว่านางสุวิญชาเป็นแม่และท้าวสิงหลเป็นพ่อ พระไชยเชษฐ์จึงทรงเล่าเรื่องเดิมให้พระนารายณ์ธิเบศร์ฟัง ทั้ง 2 จึงทราบว่าเป็นพ่อลูกกัน พระนารายณ์ธิเบศร์พาพระไชยเชษฐ์เข้าเฝ้าท้าวสิงหล พระไชยเชษฐ์ขอโทษนางสุวิญชา พระนารายณ์ธิเบศร์ช่วยทูลนางสุวิญชาให้หายโกรธพ่อ นางสุวิญชายกโทษให้ พระไชยเชษฐ์ นางสุวิญชาและพระนารายณ์ธิเบศร์ 3 คนพ่อแม่ลูกจึงอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
นักแสดง
วัดหลวงสุนทราราม
วัดหลวงสุนทราราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศาลเจ้าโรงทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 75 ไร่ 70 ตารางวา
วัดหลวงสุนทราราม ชาวบ้านเรียก วัดหลวง ระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2320 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา สำหรับอุโบสถหลังใหม่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2503 วัดหลวงไม่ปรากฎหลักฐานบุคคลที่สร้างวัด มีเรื่องเล่าว่า วัดนี้เป็นวัดที่สร้างขึ้นในสมัยที่พระเจ้าบุเรงนองกษัตริย์พม่าได้ชัยชนะเหนือกรุงศรีอยุธยา ด้วยมีหลักฐานซากวัดร้าง ชื่อ "วัดอุหม่อง" ซึ่งคงจะสร้างในระยะเวลาใกล้เคียงกันอยู่ถัดขึ้นไปทางทิศเหนือ แต่ปัจจุบันถูกรบกวนไม่ปรากฎร่องรอย
อุโบสถหลังเก่าเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนขนาด 8.50 ยาว 17 เมตร มีฐานโค้งสำเภา ขนาด 6 ห้อง ผนังก่อทึบ 5 ช่องหน้าต่าง มีประตูเฉพาะด้านหน้า 2 บาน หลังคาจั่วต่อปีก ด้านหน้าต่อปีกยื่นออกมามีเสายอดบัวกลุ่มรองรับ 4 ต้น หน้าบันก่ออิฐถือปูน ตกแต่งลวดลายปูนปั้นด้านหน้าเป็นสายพรรณพฤกษาบนโขดหิน ประดับถ้วยชามเป็นดอกไม้สีต่าง ๆ ด้านหลังเป็นลายเทพนมประทับบนหน้ากาล ประดับด้วยเครือเถาล้อมรอบช่อฟ้าใบระกาปั้นเป็นรูปบุคคลประดับ ซุ้มประตูทางเข้าตกแต่งด้วยลายปูนปั้นเป็นกรอบซุ้มรูปเทพชุมนุม บานประตูด้านนอกลงรักปิดทองลายเทพพนม ผนังภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังโทนของสีออกสีแดง บนผนังหุ้มกลองด้านหน้าเป็นภาพตอนมารผจญและพุทธประวัติตอนเสด็จดาวดึงส์ ด้านหลังเป็นภาพเล่าเรื่องพระเวสสันดรชาดก ผนังด้านข้างเป็นภาพพุทธประวัติสภาพลบเลือน
ปรางค์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของอุโบสถ แต่เดิมมีสภาพชำรุดเหลือเพียงฐาน ทางวัดได้ปรับปรุงพื้นที่และสร้างอุโบสถหลังใหม่แทนเมื่อปี พ.ศ. 2500
โซมบ็อตแฮย์
โซมบ็อตแฮย์ (Szombathely, ; Steinamanger, ) เป็นเมืองใหญ่อันดับ 10 ของประเทศฮังการี ตั้งอยู่ใกล้ชายแดนประเทศออสเตรีย เป็นเมืองเก่าแก่ที่สุดในฮังการี เคยเป็นเมืองสำคัญในมณฑลพันโนเนียของอาณาจักรโรมัน ได้รับความเสียหายมากในสงครามโลกครั้งที่สอง แต่ส่วนใหญ่ได้รับการบูรณะขึ้นใหม่แล้ว
เมืองพี่น้อง
โซมบ็อตแฮย์เป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ฟอร์ดโมเดลส์
ฟอร์ดโมเดลส์ (Ford Models) เป็นบริษัทจัดหานักเดินแบบของอเมริกัน มีสำนักงานที่นครนิวยอร์ก ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1946 โดยไอลีน ฟอร์ด และสามีของเธอเจอราร์ด ดับเบิลยู. ฟอร์ด
นักเดินแบบของฟอร์ด
นักเดินแบบในปัจจุบันที่มีชื่อเสียง
ปลาไบเคอร์จุด
ปลาไบเคอร์จุด หรือ ปลาบิเชียร์จุด (Ornate bichir) เป็นปลาไบเคอร์ชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Polypterus ornatipinnis
มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายงูผสมกับปลาช่อน (Channidae) มีขากรรไกรบนยื่นยาวกว่าขากรรไกรล่าง มีส่วนหัวขนาดกลมเล็ก ขากรรไกรมีขนาดเล็กและสั้น มีรูปร่างเพรียวยาวและบอบบาง มีก้านครีบหลังทั้งหมด 11 ก้าน มีลวดลายสีดำและเหลืองตามลำตัว มีขนาดใหญ่เต็มที่ได้ราว 60 เซนติเมตร นับเป็นปลาไบเคอร์ชนิดหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ที่สุด
พบกระจายพันธุ์ในแม่น้ำคองโกและทะเลสาบแทนกันยีกาในแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันออก
เป็นปลาที่นิยมเลี้ยงกันเป็นปลาสวยงาม นับว่าเป็นปลาไบเคอร์ที่มีความสวยงามชนิดหนึ่ง ซึ่งในปัจจุบันมีการเพาะเลี้ยงกันได้แล้ว และยังมีมีการเพาะกันเป็นปลาเผือกได้อีกด้วย
โรงเรียนวาสุเทวี
โรงเรียนวาสุเทวี เป็นโรงเรียนเอกชนโรมันคาทอลิกในสังกัดคณะอุร์สุลินแห่งสหภาพโรมัน ประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ 200 ซ.จันทน์ 43 ถ.จันทน์ แขวงบางโคล่ เขตบางคอแหลม กรุงเทพฯ 10120
ประวัติ
โรงเรียนวาสุเทวี เดิมชื่อโรงเรียนพระแม่ฟาติมา ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 มีนายมงคล วังตาล เป็นเจ้าของ เมื่อปี พ.ศ. 2498 ซิสเตอร์บุญประจักษ์ ทรรทรานนท์ อธิการิณีเจ้าคณะแขวงคณะอุร์สุลินแห่งประเทศไทย ได้ซื้อโรงเรียนนี้จากคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส และได้เปลี่ยนชื่อเป็น "วาสุเทวี" โดยคุณครูเฉลา ไทยวัฒน์ ครูภาษาไทยรุ่นแรกของโรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัยเป็นผู้แปลจากชื่อภาษาลาติน REGINA MUNDI ซึ่งหมายถึง "พระแม่แห่งสากลโลก" นับเป็นชื่อที่มีความหมายตรงตามชื่อเดิมคือ “วาสุ” แปลว่าพื้นดิน “เทวี” แปลว่า ราชินี หมายถึง ราชินีแห่งพื้นพิภพหรือราชินีของโลก เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2541 ซิสเตอร์บุญประจักษ์ ทรรทรานนท์ ได้โอนโรงเรียนวาสุเทวีให้แก่มูลนิธิคณะอุร์สุลินเพื่อการศึกษาแห่งประเทศไทย โดยมีซิสเตอร์สมจิตร์ ครองบุญศรี ตำแหน่งประธานกรรมการมูลนิธิเป็นผู้รับใบอนุญาต วันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2545 เปลี่ยนประธานกรรมการมูลนิธิเป็น เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาล 1 ถึงมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวนนักเรียนตั้งแต่แรกเปิดดำเนินการจนถึงปัจจุบันมีนักเรียน 10,691 คน ดำเนินงานโดยซิสเตอร์คณะอุร์สุลิน ซึ่งเป็นการให้การอบรมแก่กุลสตรีให้ดำเนินชีวิตเหมาะสมกับยุคสมัย
อบรมเสริมคนให้ครบ ประสบธรรมอันสูงส่ง ปัญญาแตกฉานมั่นคง เสริมส่งเป็นคนจนสมบูรณ์
SERVIAM ข้าฯ ยินดีรับใช้
ตราสัญลักษณ์
เซอร์เวี่ยม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของโรงเรียนอุร์สุลินทั่วโลก เซอร์เวี่ยมควรเป็นตราประจำใจของศิษย์อุร์สุลินตลอดชีวิต
เครื่องหมายเซอร์เวี่ยมประกอบไปด้วยไม้กางเขนและดวงดาว 7 ดวง กางเขนเป็นเครื่อง หมายถึง การรณรงค์ของพระคริสตเจ้าเพื่อรับใช้มวลมนุษย์ การรับใช้ของพระเยซูคริสตเจ้าด้วยการยอมสิ้นประชนม์บนไม้กางเขนนั้น นับเป็นการแสดงความรักและความเสียสละอย่างสูงสุดที่บุคคลใดจะพึงกระทำให้ผู้อื่นได้ และดวงดาว 7 ดวงบนตราเซอร์เวียมเป็นเครื่อง หมายถึง นักบุญอุร์สุลา องค์อุปถัมภ์ของคณะอุร์สุลิน
คติพจน์เซอร์เวียมนี้ เป็นจุดรวมของความมุ่งหวังที่ทางคณะอุร์สุลินมีต่อศิษย์ทุกคน คือต้องการจะปลูกฝังให้ศิษย์ทุกคนเลียนแบบพระคริสตเจ้าในการรับใช้พระเจ้า ประเทศชาติ และเพื่อนมนุษย์
อ้างอิง
​
เจ้าหญิงซาจิโกะ ฮิซะโนะมิยะ
เจ้าหญิงซาจิโกะ ฮิซาโนมิยะ (10 กันยายน พ.ศ. 2470 – 8 มีนาคม พ.ศ. 2471) เป็นพระราชธิดาในจักรพรรดิโชวะ กับจักรพรรดินีโคจุง และเป็นพระเชษฐภคินีในสมเด็จพระจักรพรรดิอากิฮิโตะ
พระประวัติ
เจ้าหญิงซาจิโกะเป็นพระราชธิดาองค์ที่สองในจักรพรรดิโชวะ และจักรพรรดินีโคจุง ประสูติเมื่อวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2470 สร้างความโสมนัสแก่จักรพรรดินีโคจุงเป็นอย่างมาก แม้จะมีเสียงซุบซิบนินทาเกี่ยวกับการสืบทอดราชบัลลังก์เนื่องจากองค์จักรพรรดินียังมิได้ให้พระประสูติกาลพระราชโอรสเลยในขณะนั้น
สิ้นพระชนม์
โดยต่อมาอีก 4 เดือนหลังจากพระประสูติกาล พระธิดาองค์น้อยนี้ก็มีพระอาการพระโลหิตเป็นพิษ ทำให้พระวรกายบวมผิดปกติ แม้จะอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดจากแพทย์และพยาบาลในโรงพยาบาล ต่อมา 2 เดือน เจ้าหญิงซาจิโกะจึงสิ้นพระชนม์อย่างสงบเมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2471 สร้างความโศกเศร้าระทมพระทัยแก่จักรพรรดินีโคจุงเป็นอย่างมาก
เกมพันหน้า ซูเปอร์เซเว่น
เกมพันหน้า ซูเปอร์เซเว่น เป็นรายการเกมโชว์และเรียลลิตีโชว์ภาคต่อของรายการ เกมพันหน้า เดอะฮีโร่ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 12:00 - 13:30 น. ผลิตโดย บริษัท ทริปเปิ้ล ทู จำกัด โดยครั้งนี้มีการเปลี่ยนพิธีกรคู่เป็นครั้งแรกในรอบ 17 ปี โดยผู้ที่รับหน้าที่พิธีกร คือ ฟรอยด์ - ณัฏฐพงษ์ ชาติพงษ์ และโบ - ธนากร ชินกูล ส่วนกิ๊ก - เกียรติ กิจเจริญ และติ๊ก กลิ่นสี พิธีกรคู่ที่เคยรับหน้าที่นี้มาเป็นเวลา 17 ปี ได้ผันตัวไปเป็นกรรมการ และมีผู้จัดการทีมที่นำชมรมมาแข่งในแต่ละสัปดาห์ คือ บอล เชิญยิ้ม
รายการออกอากาศเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 ก่อนจะยุติการออกอากาศ และในปีถัดมาได้เปลี่ยนรูปแบบรายการเป็น เกมพันหน้า ป๋าจัดไป และย้ายไปออกอากาศทางช่องพีพีทีวี
รูปแบบรายการ
รายการยังคงเน้นรูปแบบที่ต้องการให้ผู้ร่วมรายการได้รับสิ่งของที่ต้องการเพื่อใช้ประโยชน์ในด้านต่าง ๆ โดยจะมีชุมนุม ชมรม กลุ่ม หรือคณะที่มาร่วมรายการเพื่อต้องการเอาของที่ต้องการโดยการนำของ บอล เชิญยิ้ม ผู้จัดการทีม มาแข่งเกมกับทีม Super 7 ซึ่งประกอบด้วยสมาชิกทีมที่เคยประลองกำลังมาแล้วในรายการ เกมพันหน้า เดอะฮีโร่ และบางครั้งอาจมีดารารับเชิญผสมอยู่ด้วย (เริ่มตั้งแต่เทปที่ 7) เพื่อแลกกับของรางวัลที่ต้องการ โดยจะมี ซูโม่กิ๊ก และติ๊ก กลิ่นสี เป็นผู้กำหนดจำนวนของของรางวัลในแต่ละเกมหากชนะ โดยจะต้องแข่งขันชมรมละ 3 เกม เป็นเช่นนี้ไปทุกสัปดาห์ ซึ่งหากชมรมจากทางบ้านชนะในแต่ละเกมจะได้รับของรางวัลตามจำนวนที่ซูโม่กิ๊ก และ ติ๊ก กลิ่นสี ได้กำหนดไว้ในเกมนั้นๆ ไป
และตั้งแต่วันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 เป็นต้นมา ได้มีการปรับรูปแบบครั้งใหญ่ โดยนำนักแสดงในสังกัดของช่อง 7 มาเป็นสมาชิกทีม Super 7 แทน ลดจำนวนเกมเหลือ 2 เกมต่อสัปดาห์ และได้เพิ่มช่วงละครขึ้นมาอีก 1 ช่วงแทรกระหว่างเกมแรกและเกมที่ 2 เรียกว่า "ละครพักยก" โดยนำนักแสดงระดับตำนาน 4 คน คือ ติ๊ก กลิ่นสี, นุ้ย เชิญยิ้ม, บอล เชิญยิ้ม และ โรเบิร์ต สายควัน ในนาม "จตุรเทพ" มาร่วมแสดงในช่วงละครด้วย และก่อนเข้าสู่ช่วงเล่นเกมต่อไป แก๊งจตุรเทพ จะพูดพร้อมกันก่อนจบละครพักยกว่า จะเล่นเกมต่อได้หรือยัง (แต่ในคำเขียนว่า เล่นเกมต่อได้หรือยัง) เหมือนในรายการ แสบคูณสอง และ แสบคูณสอง แลกหมัด ซึ่งจะบอกเพื่อพักโฆษณาและเข้าสู่เกมที่ 2
แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์
อีล-เดอ-ฟร็องส์ (Île-de-France, ; ) เป็นแคว้นที่มีประชากรมากที่สุดในบรรดา 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงปารีส ตั้งอยู่บริเวณทางตอนกลางค่อนไปทางทิศเหนือของประเทศ และผู้คนส่วนใหญ่มักจะเรียกแคว้นนี้ว่า แคว้นปารีส (Région Parisienne, ) แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์มีประชากรอย่างหนาแน่นและยังคงสถานะทางเศรษฐกิจที่สำคัญในเวทีระดับประเทศ: ถึงแม้ว่าแคว้นจะมีพื้นที่เพียง 12012 km2 ซึ่งเป็นพื้นที่เพียง 2% ของประเทศฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่ แต่แคว้นกลับมีประชากรใน ค.ศ. 2020 มากถึง 12,278,210 คน ซึ่งเป็นจำนวนหนึ่งในห้าของประชากรทั้งประเทศ และเศรษฐกิจของแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์คิดเป็นเกือบหนึ่งในสามของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศฝรั่งเศส
แคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ประกอบไปด้วย 8 จังหวัด ได้แก่ ปารีส, แซน-แซ็ง-เดอนี, แซเนมาร์น, วาล-ดวซ, วาล-เดอ-มาร์น, อีฟว์ลีน, เอซอน และโอดแซน แต่แรกเริ่ม แคว้นได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็น "เขตการปกครองแห่งแคว้นปารีส" ใน ค.ศ. 1961 ต่อมาใน ค.ศ. 1976 เมื่อได้รับการปรับให้มีสถานะเดียวกันกับหน่วยการบริหารแคว้นของประเทศฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1972 จึงเปลี่ยนชื่อมาเป็นอีล-เดอ-ฟร็องส์ตามชื่อจังหวัดในอดีต ในบางครั้งมักเรียกผู้อยู่อาศัยในแคว้นนี้ว่า ฟร็องซีเลียง ซึ่งเป็นศัพท์ที่ได้รับการบัญญัติขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1980 จีดีพีของแคว้นใน ค.ศ. 2018 คิดเป็น 738,000 ล้านยูโร (หรือ 882,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ตามอัตราแลกเปลี่ยนของตลาด) มีจีดีพีต่อหัวสูงที่สุดในแคว้นของฝรั่งเศสและสูงเป็นอันดับสามของภูมิภาคใด ๆ ในสหภาพยุโรป เฉพาะแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์เพียงแคว้นเดียวมีสัดส่วน 5% ของจีดีพีของสหภาพยุโรป โดยคิดเป็น 2.7% ของประชากรของสหภาพเท่านั้น ใน ค.ศ. 2018 บริษัทที่มีเจ้าของเป็นชาวฝรั่งเศสทั้งหมด 28 บริษัท ติดอันดับ 500 อันดับบริษัทที่มีทรัพย์สินมากที่สุดในโลก โดยบริษัททั้งหมดตั้งอยู่ในแคว้นอีล-เดอ-ฟร็องส์ด้วยกันทั้งสิ้น
นอกเหนือจากมหานครปารีสแล้ว แคว้นแห่งนี้ยังมีสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์อื่น ๆ มากมาย เช่น พระราชวังแวร์ซาย พระราชวังฟงแตนโบล เป็นต้น เช่นเดียวกับสถานที่ท่องเที่ยวในฝรั่งเศสที่มีผู้เข้าชมมากที่สุดในฝรั่งเศสอย่างดิสนีย์แลนด์ปารีส แม้ว่าจะเป็นแคว้นที่มีความมั่งคั่งที่สุดของฝรั่งเศส แต่ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากอาศัยอยู่ในความยากจน โดยอัตราความยากจนอย่างเป็นทางการในอีล-เดอ-ฟร็องส์อยู่ที่ 15.9% ใน ค.ศ. 2015 ในช่วงหลายศตวรรษที่ผ่านมา แคว้นแห่งนี้มีสถานะความเหลื่อมล้ำทางรายได้ที่เพิ่มสูงขึ้นและราคาที่อยู่อาศัยที่เพิ่มสูงขึ้นได้ผลักดันให้ราคาบ้านที่อยู่นอกกรุงปารีสลดต่ำลง
วัดหัวสวน (จังหวัดฉะเชิงเทรา)
วัดหัวสวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเสม็ดใต้ อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีเนื้อที่ 12 ไร่ 128 ตารางวา
วัดหัวสวนตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2440 และได้รับอนุญาตให้ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2443 โดยหลวงพ่อเหลือ วัดสาวชะโงก (พระครูนันทธีราจารย์) เป็นผู้เริ่มสร้างอุโบสถ ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2471 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 กำหนดเขต กว้าง 24 เมตร ยาว 32 เมตร
ต่อมาเมื่อถึงเวลาต้องบูรณะซ่อมแซมอุโบสถ พระครูภาวนาจริยกุล ท่านเห็นว่าโบสถ์เก่ามีความทรุดโทรมมาก จึงมีแนวคิดสร้างอุโบสถหลังใหม่ให้มีอายุยืนยาวกว่าการสร้างแบบก่ออิฐถือปูนเดิม ๆ โดยดำเนินการสร้างโบสถ์ทั้งหลังด้วยสแตนเลสซึ่งท่านเป็นผู้ออกแบบและควบคุมดูแลการก่อสร้างเอง เริ่มสร้างเมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. 2552 และเสร็จสิ้นในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2553
อุโบสถสแตนเลสชนิด 304 กว้าง 7.50 เมตร ความยาว 18 เมตร ความสูง 6.50 เมตร สร้างบนฐานคอนกรีตสูงจากพื้นดินด้วยฝีมือและแรงงานของพระลูกวัดพื้นปูด้วยหินแกรนิต ด้านหน้ามีพระสิวลีประดิษฐานอยู่ ส่วนด้านในมีพระพุทธมหาลาภประดิษฐานเป็นประธาน ช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ ทำจาก สแตนเลส ขึ้นรูป และอ็อคอาร์กอน หน้าบันและหน้าต่างเป็นรูปพระพุทธเจ้าและเทวดา มีรั้วสแตนเลสลายธรรมจักรประดับเสาหงส์คาบโคมไฟโดยรอบ ด้านนอกรอบอุโบสถแกะลายสแตนเลส เป็นรูปพระอรหันต์ 80 องค์
มหาเวสสันดรชาดก
ประวัติ
มหาพระเวสสันดรชาดก เป็นเรื่องหนึ่งในนิบาตชาดก มีปรากฏอยู่ในพระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย มหานิบาต ในหัวข้อทศชาติชาดก ยังปรากฏการกล่าวถึงในคัมภีร์ชินมหานิทาน พุทธจริยา และพุทธตำนาน และพบภาพสลักในสถูประยะแรก อย่าง สถูปสาญจีและภารหุต ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 4–5
ในอุษาคเนย์รับมาจากลังกาโดยคณะสงฆ์กับคณะโยมสงฆ์ที่ใกล้ชิดมูลนายคนชั้นนำในวัฒนธรรมหลวงของรัฐใหญ่ ราว พ.ศ. 1700 เช่น รัฐลุ่มน้ำเจ้าพระยา ภาคกลางตอนล่าง ในสยามประเทศ รัฐลุ่มน้ำอิรวดี ในพม่าประเทศ เป็นต้น
นักวิชาการพบหลักฐานว่ามีจิตรกรรมเรื่องเวสสันดร (เขียนร่วมกับมโหสถชาดก) เรียงต่อกันเป็นแนวยาวในวิหารโลกเทียกพัน เมืองพุกาม อายุราว พ.ศ. 1650 ภาพสลักเรื่องเวสสันดรที่ปรากฏเป็นหลักฐานเหลืออยู่ในปัจจุบันที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในประเทศไทย คือ ภาพสลักบนใบเสมา พบที่เมืองฟ้าแดดสงยาง ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ซึ่งมีอายุอยู่ในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 13–16 โดยพบร่วมกับภาพสลักทศชาติชาดกเรื่องอื่น ๆ สำหรับในอาณาจักรเขมรโบราณ มีการสลักภาพชาดกเรื่องเวสสันดรไว้บนหน้าบันที่ปราสาทธมมานนท์ ในกลุ่มโบราณสถานเมืองเสียมราฐ ภาพสลักบนทับหลังปราสาทพระขรรค์ ในเมืองเสียมราฐและปราสาทตาพรหมแห่งแม่น้ำบาตี ทำให้ทราบว่า คนกัมพูชาโบราณรู้จักเรื่องเวสสันดรชาดกมาอย่างน้อย 900 ปี ข้อสังเกตประการหนึ่งคือภาษาที่ใช้ในอาณาจักรกัมพูชาโบราณนั้นนอกจากจะใช้ภาษาเขมรโบราณแล้ว ยังใช้ภาษาสันสกฤต
มหาเวสสันดรชาดกมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า "มหาชาติชาดก" ในการเทศนา เรียกว่า "เทศน์มหาชาติ" มีมาตั้งแต่สมัยสุโขทัยเป็นอย่างน้อยเพราะปรากฏหลักฐานอยู่ในจารึกหลักที่ 3 หรือจารึกนครชุม ซึ่งจารึกขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1900 ในรัชกาลของพระมหาธรรมราชาที่ 1 หรือพญาลิไท ความว่า "…ธรรมเทศนาอันเป็นต้นว่า พระมหาชาติหาคนสวดแลมิได้เลย…" มหาชาติฉบับภาษาไทยที่เก่าแก่ที่สุดที่มีต้นฉบับเหลือมายังปัจจุบัน เป็นของแต่งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2025 ในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ ทรงให้ราชบัณฑิตแต่ง เรียกว่า มหาชาติคำหลวง แต่ต้นฉบับไม่สมบูรณ์ จากนั้นมีฉบับพระเจ้าทรงธรรม เมื่อ พ.ศ. 2170 เรียกว่า กาพย์มหาชาติ แต่งแปลเป็นภาษาไทยใช้ฉันทลักษณ์เดียวคือ ร่ายยาว เพื่อใช้สำหรับเทศน์ให้อุบาสกอุบาสิกได้ฟังกัน
การเทศน์มหาชาติในล้านนานั้นได้ผูกกับประเพณีตั้งคำหลวง ที่มาทางแรกน่าจะมาจากการแปล คาถาพัน ที่เป็นภาษาบาลี 1,000 พระคาถา ซึ่งพระยากือนาทรงให้พระ 3 นิกายแปล ทางที่สองกล่าวว่าน่าจะมีมาแต่เดิมมาก่อนที่พระพุทธศาสนานิกายพระสุมนจะเจริญในแถบนี้ กล่าวคือมีการเทศน์มหาชาติล้านนามาแต่นิกายเดิมที่เรียกว่า นิกายพื้นเมืองโบราณ ซึ่งรับมาจากมอญ ในล้านนามีฉบับสำคัญเรียกว่า เวสสันตรทีปนี แต่งขึ้นโดยพระศิริมังคลาจารย์ เมื่อ พ.ศ. 2060 เป็นวรรณกรรมบาลีเรียบเรียงแบบร้อยแก้ว มี 13 กัณฑ์
มหาเวสสันดรชาดกฉบับภาษาลาวฉบับเดิมซึ่งเป็นอักษรธรรม ไม่ปรากฏว่าใครเป็นผู้แต่ง และแต่งขึ้นเมื่อใด แต่สันนิษฐานว่าน่าจะแต่งขึ้นหรืออาณาจักรล้านช้างได้รับเอาคัมภีร์พระพุทธศาสนาจากอาณาจักรล้านนา ราว พ.ศ. 2066
ชาวไทเขินในเมืองเชียงตุง รัฐชานของประเทศพม่า มีประเพณีการตั้งธัมม์เวสสันตรชาตกะ (การฟังพระธรรมเทศนาเรื่องเวสสันดรชาดก) มีมาช้านานตั้งแต่สมัยในอดีต ไม่ทราบเวลา จากบันทึกเมื่อ พ.ศ. 2367 พอทราบว่า การตั้งธัมม์เวสสันตรชากะของชาวไทเขินเมืองเชียงตุง เจ้ามหาขนาน หรือเจ้าฟ้าผู้ปกครองเมืองเชียงตุงขณะนั้นเอาธัมม์เวสันต์กัปแก้ว ซึ่งมีอยู่เดิม 13 กัณฑ์ มาแต่งสำนวนใหม่ เรียกชื่อว่า เวสสันต์หลวง หรือ เวสสันต์ มีจำนวน 4 กัณฑ์
กัณฑ์
มหาเวสสันดรชาดก นิยมในการนำมาเล่าเรื่องราวในทั้ง 13 กัณฑ์ กัณฑ์ทศพรถือเป็นกัณฑ์แรกเป็นกัณฑ์ที่ว่าด้วยการที่พระอินทร์ประทานพร 10 ประการให้กับนางผุสดี ก่อนจะลงไปจุติเป็นมารดาของพระเวสสันดรชาดก
กัณฑ์ที่ 3 คือทานกัณฑ์ เป็นกัณฑ์ที่พระเวสสันดรได้ถวายทานราชรถจนพระองค์และนางมัทรีต้องอุ้มพระชาลีพระกัณหาขึ้นบ่าแทน
ยูโรเน็กซต์
ยูโรเน็กซต์ (Euronext ย่อมาจาก European New Exchange Technology) เป็นตลาดหลักทรัพย์ยุโรปที่มีสำนักงานทะเบียนอยู่ที่กรุงอัมสเตอร์ดัมและมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ลาเดฟ็องส์ มหานครปารีส ดำเนินกิจการตลาดหลักทรัพย์ในอัมสเตอร์ดัม บรัสเซลส์ ลอนดอน ลิสบอน ดับลิน ออสโล และปารีส มีบริษัทกว่า 1,500 แห่งจดทะเบียนในตลาดมูลค่ารวมกว่า 4.1 ล้านล้านยูโร (กรกฎาคม ค.ศ. 2019) จึงจัดได้ว่าเป็นตลาดซื้อขายหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปภาคพื้นทวีป หลักทรัพย์ที่มีการซื้อขายได้แก่ หุ้น กองทุนรวม วอร์แรนต์ พันธบัตร อนุพันธ์ โภคภัณฑ์และดัชนี ตลอดจนแพลตฟอร์มแลกเปลี่ยนเงินตราระหว่างประเทศ
มหาเวสสันดรชาดก
กัณฑ์
กัณฑ์ที่ 4 คือกัณฑ์วนประเวศน์ เสด็จไปยังเมืองเจตราษฎร์ ซึ่งกษัตริย์เมืองเจตราษฎร์จะยกราชสมบัติให้แต่พระองค์ปฏิเสธ กษัตริย์เมืองเจตราษฎร์จึงให้พรานเจตบุตรทำหน้าที่เป็นคนเฝ้าทางเข้าป่าแทน เมื่อทั้ง 4 พระองค์เดินทางไปถึงป่าแล้ว พระอินทร์ได้ให้เทวดามาเนรมิตศาลาไว้รองรับ
กัณฑ์ที่ 6 คือกัณฑ์จุลพน ว่าด้วยการเดินทางครึ่งแรกของชูชกเพื่อไปหาพระเวสสันดร ชูชกโดนหมาของพรานเจตบุตรไล่จนต้องขึ้นไปหลบบนต้นไม้
กัณฑ์ที่ 7 คือกัณฑ์มหาพน เล่าต่อจากกัณฑ์จุลพน พูดถึงการหลอกคนให้หลงเชื่อของชูชก ชูชกหลอกถามทางอัจจุตฤๅษี
กัณฑ์ที่ 8 นามว่ากัณฑ์กุมาร ชูชกรอจนนางมัทรีออกไปหาผลไม้ในป่าจึงเดินเข้าไปขอสองกุมารกับพระเวสสันดร พระกัณหาและพระชาลีต่างหนีไปหลบอยู่ในสระบัวจนพระเวสสันดรต้องตามไปเกลี้ยกล่อม
กัณฑ์ที่ 9 คือกัณฑ์มัทรี เล่าเหตุการณ์ระหว่างที่นางมัทรีหาผลไม้เสร็จ กำลังจะกลับไปหาพระเวสสันดร เหล่าเทวดากลัวว่านางมัทรีจะไปขัดขวางการประทานสองกุมารให้ชูชก
กัณฑ์ที่ 11 คือกัณฑ์มหาราช ชูชกผูกเปลขึ้นไปนอนบนต้นไม้ ทิ้งสองกุมารให้อยู่บนพื้น จนเทวดาต้องแปลงตัวเป็นพระเวสสันดรและนางมัทรีมาดูแลสองกุมาร จากนั้นไปเมืองเชตุดรของพระเจ้าสัญชัย ชูชกพาทั้งสองเข้าไปยังเมืองเชตุดรจนทำให้ได้พบกับพระเจ้าสัญชัย ซึ่งพระองค์ตัดสินใจไถ่ตัว 2 กุมารจากชูชก พร้อมดูแลชูชกอย่างดีจนชูชกกินเกินขนาดจนท้องแตกตาย พระเจ้าสัญชัยจึงตัดสินใจที่จะไปพาพระเวสสันดรกับนางมัทรีกลับเมือง
การดัดแปลงในสื่อต่าง ๆ
เรื่องมหาเวสสันดรชาดก ได้รับการนำไปใช้ประกอบการเรียนการสอนวิชาพระพุทธศาสนา อีกทั้งมีการสร้างเป็นเทป ละครโทรทัศน์ ภาพยนตร์ และสารคดี เพื่อเผยแพร่แก่ประชาชนมานับครั้งไม่ถ้วน
ฉบับภาพยนตร์ถูกนำไปสร้างครั้งแรกในปี พ.ศ. 2504 ในชื่อว่า มหาเวสสันดร กำกับการแสดงโดยเนรมิต อำนวยการสร้างโดย จรี อมาตยกุล สร้างและจัดจำหน่ายโดย เนรมิตภาพยนตร์ นำแสดงโดย รุจน์ รณภพ, ช่อทิพย์ ชิดชอบ, เชาว์ แคล่วคล่อง, สมจิตต์ ทรัพย์สำรวย, ทัต เอกทัต, ทองต่อ จาตุรงค์กุล, สมพงษ์ พงษ์มิตร, ล้อต๊อก
ภาพยนตร์ฉบับปี พ.ศ. 2516 โดยใช้ชื่อว่า ชูชก กัณหา ชาลี สร้างโดยบริษัท ไทยสากลธุรกิจ จำกัด ของ ณรงค์ สันติสกุลชัยพร กำกับการแสดงโดย รัตน์ เศรษฐภักดี นำแสดงโดย สมบัติ เมทะนี ในบทบาทพระเวสสันดร ร่วมด้วย พิศมัย วิไลศักดิ์ ในบทพระนางมัทรี ส่วนบทชูชก รับบทโดย ประพัตร์ มิตรภักดี และนางอมิตาดา ภรรยาของชูชกรับบทโดย สุชีรา สุภาเสพ สำหรับกัณหาและชาลี รับบทโดย 2 พี่น้อง ด.ช. เอ๋ และ ด.ช. อวบ สมชาติ และพรานเจตบุตร รับบทบาทโดย อดินันท์ สิงหิรัญ ออกฉายวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 ที่โรงภาพยนตร์เพชรรามา และต่อมาได้มีการนำฟิล์มเรื่องนี้มาตัดต่อ ปรับแต่งใหม่ เน้นตัวละครต่างกัน แล้วนำออกฉายในปี พ.ศ. 2523 ในชื่อใหม่ว่า "พระเวสสันดร" ออกฉายวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2523 ที่โรงภาพยนตร์เพชรเอ็มไพร์
โดยเฉพาะละครโทรทัศน์ฉบับปี พ.ศ. 2530 ซึ่งสร้างโดยมูลนิธิแผ่นดินธรรม เนื่องในโอกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 60 พรรษา ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ออกอากาศครั้งแรกทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ในวันเสาร์และวันอาทิตย์ เวลา 18.30 - 19.30 น. ตั้งแต่วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ถึง 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2530 จำนวนทั้งสิ้น 18 ตอน ตอนละ 45 นาที นำแสดงโดย ปกรณ์ พรพิสุทธิ์ รับบทเป็น พระเวสสันดร, ม.ล. สราลี กิติยากร เป็น พระนางมัทรี, ไพโรจน์ ใจสิงห์ เป็น พระเจ้ากรุงสัญชัย, ส.อาสนจินดา เป็น อัจจุตฤๅษี, เสรี หวังในธรรม เป็น ชูชก, ตุ๊กติ๊ก จินดานุช เป็น กัณหา, เอราวัต เรืองวุฒิ เป็น ชาลี และนักแสดงกิตติมศักดิ์  ม.ร.ว. ถนัดศรี สวัสดิวัตน์ กำกับการแสดงโดย ชาติ รอบกิจ
นอกจากนี้ยังเป็นละครโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2512 นำแสดงโดย พัลลภ พรพิษณุ รับบทเป็น พระเวสสันดร, เยาวเรศ นิศากร รับบทเป็น พระนางมัทรี, ประพัตร์ มิตรภักดี รับบทเป็น ชูชก, แฉล้ม บัวเปลี่ยนสี และครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2539 บริษัทสามเศียรได้ผลิตละครชื่อว่า กัณหา ชาลี (มหาเวสสันดรชาดก) ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องเดียวกัน นำแสดงโดย มาฬิศร์ เชยโสภณ, กชกร นิมากรณ์, ด.ช.ดรีม ด้วงสง, ด.ญ.เอเซีย ปทุมแก้ว ออกอากาศหลังจบละครเรื่อง มโหสถชาดก แล้ว
วัดศาลาครืน
วัดศาลาครืน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมคลองบางหว้า ในแขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
วัดศาลาครืนตั้งเป็นวัดขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2374 เดิมเป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา ต่อมากลายเป็นวัดร้างทำให้ไม่ทราบชื่อดั้งเดิม สำหรับชื่อศาลาครืน สันนิษฐานว่า ครั้งหนึ่งหลังคาอุโบสถและศาลาการเปรียญได้พังครืนลงมาจนทำให้เห็นพระประธาน ทำให้เรียกวัดร้างนี้ต่อ ๆ กันมาว่า "วัดศาลาครืน" จนปี พ.ศ. 2375 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์โปรดเกล้าฯ ให้บูรณปฏิสังขรณ์ ได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ตามแบบพระราชนิยม คือ ไม่มีช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันประดับด้วยปูนปั้นและกระเบื้องเคลือบ พระองค์เสด็จพระราชดำเนินมาควบคุมงานด้วยพระองค์เอง และพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ. 2378 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2526