cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ภัยพิบัติสนามกีฬากันจูรูฮัน
เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 เกิดเหตุเบียดเสียดและเหยียบกันจนเสียชีวิตระหว่างการแข่งขันฟุตบอลที่สนามกีฬากันจูรูฮันในอำเภอมาลัง จังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย หลังจากที่สโมสรฟุตบอลอาเรมาแพ้เปอร์เซบายาซูราบายา ผู้สนับสนุนของอาเรมาบุกเข้าสนามและก่อการจลาจล โจมตี และทำร้ายตำรวจกับผู้เล่นของเปอร์เซบายา ตำรวจควบคุมจลาจลพยายามควบคุมสถานการณ์ด้วยการยิงแก๊สน้ำตาในสนาม ผู้คนในสนามจึงพากันหลบหนีออกจากสนามและเป็นผลให้เกิดการเหยียบกันเสียชีวิต
จำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บที่รายงานคือ 547 ราย ณ วันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2565 รายชื่อผู้เสียชีวิต 131 รายได้รับการเปิดเผยในวันที่ 4 ตุลาคม เหตุการณ์นี้ถือเป็นภัยพิบัติเกี่ยวกับกีฬาฟุตบอลที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในอินโดนีเซีย ในเอเชีย และอันดับที่สองของโลก รองจากภัยพิบัติที่สนามกีฬาแห่งชาติในเปรู เมื่อ พ.ศ. 2507 ซึ่งมีผู้เสียชีวิต 328 คน
ภูมิหลัง
อันธพาลฟุตบอลมีมาอย่างยาวนานในประเทศอินโดนีเซีย และมีแฟนบอลเสียชีวิตหลายสิบคนมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 แฟนคลับของทีมฟุตบอลหลายทีมในอินโดนีเซียมี "ผบ." (komandan) เป็นผู้นำ ในการแข่งขันหลายนัดจะมีตำรวจควบคุมจลาจลประจำการอยู่ และพร้อมเข้าควบคุมสถานการณ์หากแฟนบอลบุกรุกเข้าสนาม ใน พ.ศ. 2561 เกิดเหตุการณ์จลาจลที่สนามกีฬากันจูรูฮันหลังนัดการแข่งขันระหว่างสโมสรฟุตบอลอาเรมากับเปอร์ซิบบันดุง เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิตหลังจากที่ตำรวจพยายามสลายจลาจลด้วยแก๊สน้ำตา
เหตุการณ์
ตลอดการแข่งขัน สถานการณ์ความปลอดภัยเป็นไปอย่างราบรื่นปกติ แต่เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลง เปอร์เซบายาเอาชนะอาเรมาด้วยคะแนน 3–2 เป็นผลให้มีแฟนบอลของอาเรมาราว 3,000 คน บุกรุกเข้าไปในสนาม พวกเขาตามหาตัวผู้เล่นและเจ้าหน้าที่ของทีมเพราะต้องการคำอธิบายว่าเหตุใดจึงแพ้ให้แก่คู่แข่งอย่างเปอร์เซบายา "หลังจากที่ไม่เคยแพ้ในบ้านมาตลอด 23 ปี" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและตำรวจพยายามกันไม่ให้แฟนบอลของอาเรมาลงมาในสนามเพิ่ม แต่ไม่สำเร็จ แฟนบอลของอาเรมาเริ่มขว้างปาสิ่งของ ทุบทำลายรถตำรวจ และจุดไฟในสนาม เป็นผลให้ผู้เล่นของเปอร์เซบายาต้องรีบไปหลบซ่อนตัวในห้องเปลี่ยนชุด จากนั้นต้องเข้าไปหลบภายในรถยนต์หุ้มเกราะของตำรวจเป็นเวลาเกือบชั่วโมงก่อนจะสามารถออกจากสนามได้ ตำรวจเริ่มยิงแก๊สน้ำตาเพื่อสลายจลาจลในสนาม แต่ยังยิงแก๊สน้ำตาเข้าไปที่อัฒจันทร์ 12, อัฒจันทร์ 14, อัฒจันทร์ใต้ และอัฒจันทร์เหนือด้วย  ทำให้บรรดาแฟนบอลของอาเรมาตื่นตระหนกและวิ่งกรูกันไปยังทางออกทางเดียว (คือประตู 12) เพื่อหนีแก๊สน้ำตา จนเกิดการเบียดเสียดและเหยียบกันเสียชีวิตขึ้น นอกจากนี้ยังมีรายงานการยิงแก๊สน้ำตานอกสนามด้วย
อำเภอมาลัง
อำเภอมาลังมีประชากร 2,446,218 คน ตามสำมะโนปี 2010 และ 2,654,448 คน ตามสำมะโนปี 2020 แต่จำนวนนี้ไม่ได้รวมนครปกครองตนเองมาลังและบาตูซึ่งอยู่ในเขตอำเภอแต่มีการปกครองแยกต่างหาก เมืองหลักของอำเภอคือเกอปันเจ็น
ภาษาอัสตูเรียส-เลออน
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนเป็นภาษาหนึ่งในสาขาไอบีเรียตะวันตกที่ค่อย ๆ พัฒนามาจากภาษาละตินสามัญที่ใช้กันในราชอาณาจักรเลออน กลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออนแบ่งออกเป็นวิธภาษาหลักสามวิธภาษา (ตะวันตก กลาง และตะวันออก) ซึ่งรวมกันเป็นภูมิภาคทางภาษาอัสตูเรียส-เลออนในแนวตั้งจากแคว้นอัสตูเรียส ผ่านภูมิภาคเลออน ไปจนถึงภาคเหนือของประเทศโปรตุเกสและแคว้นเอซเตรมาดูรา ภาษาถิ่นกันตาเบรียทางทิศตะวันออกและภาษาเอซเตรมาดูราทางทิศใต้เป็นรูปแปรของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่มีร่องรอยการเปลี่ยนผ่านทางภาษาไปสู่แวดวงภาษากัสติยา
ภาษาเลออน (มักใช้ชื่อนี้ปนกันกับชื่อ อัสตูเรียส-เลออน) เคยถูกมองว่าเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการ (มูลภาษณ์) ที่มีวิวัฒนาการมาจากภาษากัสติยา แต่ใน ค.ศ. 1906 รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์สเปน ได้แสดงให้เห็นว่าภาษานี้มีวิวัฒนาการมาจากภาษาละตินอย่างเป็นเอกเทศโดยมีรูปแบบเด่นจำแนกแรกเริ่มสุดในสมัยราชอาณาจักรเลออน  อิเนส เฟร์นันเดซ-ออร์ดอญเญซ นักวิชาการชาวสเปนให้ข้อสังเกตว่า เมเนนเดซ ปิดัล ยืนหยัดอยู่เสมอว่าภาษาสเปน (หรือ ภาษาสเปนร่วม ตามที่เขาเรียกในบางครั้ง) มีวิวัฒนาการมาจากฐานภาษากัสติยาซึ่งต่อมาจะซึมซับหรือผสานเข้ากับภาษาเลออนและภาษาอารากอน ในผลงาน อิสโตเรียเดลาเลงกัวเอสปัญโญลา ("ประวัติศาสตร์ภาษาสเปน") และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอลเอสปัญโญลเอนซุสปริเมโรสติเอมโปส ("ภาษาสเปนในยุคแรก") เมเนนเดซ ปิดัล อธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ของกระบวนการนี้โดยคำนึงถึงอิทธิพลที่ภาษาเลออนและภาษาอารากอนมีต่อการเริ่มต้นของภาษาสเปนถิ่นกัสติยาสมัยใหม่
ภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากแคว้นกัสติยาและเลออนใน พ.ศ. 2549 ส่วนในแคว้นอัสตูเรียส ภาษานี้ได้รับการคุ้มครองภายใต้ธรรมนูญการปกครองตนเองของแคว้น ภาษานี้ยังเป็นวิชาเลือกวิชาหนึ่งในโรงเรียนที่ซึ่งมีการเรียนการสอนกันอย่างแพร่หลาย
ในโปรตุเกส ภาษามีรังดาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออนได้รับการรับรองจากรัฐสภาโปรตุเกสให้เป็นภาษาทางการร่วมกับภาษาโปรตุเกสสำหรับกิจการท้องถิ่น และมีการเรียนการสอนในโรงเรียนรัฐบาลในพื้นที่ที่ใช้ภาษามีรังดาเป็นภาษาแม่ แต่เดิมเชื่อกันว่าภาษามีรังดาเป็นภาษาถิ่นไม่ทางการภาษาหนึ่งของภาษาโปรตุเกส แต่ฌูแซ ไลตึ ดึ วัชกงแซลุช นักชาติพันธุ์วรรณนาชาวโปรตุเกส ได้ศึกษาภาษานี้และสรุปว่าเป็นคนละภาษากัน
ดอยสุเทพ
ดอยสุเทพ เป็นภูเขาสำคัญตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของตัวเมืองเชียงใหม่ อยู่ในพื้นที่อุทยานแห่งชาติดอยสุเทพ-ปุย และยังเป็นที่ตั้งของวัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร ภายในวัดมีพระธาตุดอยสุเทพเป็นพระเจดีย์สีทอง ด้านในพระเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ดอยสุเทพเป็นส่วนหนึ่งของทิวเขาถนนธงชัยด้านใต้สุด มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 1,676 เมตร
ดอยสุเทพมีชื่ออื่นในตำนานเช่น อุจฉุคิรี ดอยอ้อยช้าง หรือ ดอยกาละ ชื่อในปัจจุบันมีที่มาจากฤๅษีวาสุเทพซึ่งเคยบำเพ็ญตบะอยู่ที่เขาลูกนี้เมื่อพันกว่าปีมาแล้ว แต่เดิมก่อนที่ป่าดอยสุเทพจะถูกประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้เป็นป่าหวงห้ามเมื่อ พ.ศ. 2492 ต่อมาได้รับการประกาศให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติเมื่อพ.ศ. 2507 และได้มีมติคณะรัฐมนตรีประกาศให้เป็นป่าสงวนแห่งชาติพิเศษเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2510 กองบำรุง กรมป่าไม้ ได้จัดตั้งสถานีวนกรรมภาคเหนือขึ้นในพื้นที่บริเวณดอยสุเทพ
ทางด้านประวัติศาสตร์ดอยสุเทพเคยเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของชาวลัวะ กลุ่มคนพื้นเมืองเดิมที่เคยปกครองพื้นที่ในบริเวณนี้มาก่อนการสร้างเมืองเชียงใหม่ บริเวณเชิงดอยสุเทพมีกลุ่มวัดป่าที่มีมาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นกลุ่มวัดฝ่ายอรัญวาสีของล้านนา จนกลายเป็นศูนย์กลางทางพุทธศาสนานิกายป่าแดงในช่วงศตวรรษที่ 21
ภาษาเอซเตรมาดูรา
ภาษาเอซเตรมาดูรา (extremeño; estremeñu) คือกลุ่มของภาษาโรมานซ์ท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องกับภาษาอัสตูเรียส-เลออน พูดกันในแคว้นเอซเตรมาดูราและพื้นที่ติดต่อกันในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน
เป็นการยากที่จะกำหนดขอบเขตที่แน่นอนระหว่างภาษาเอซเตรมาดูรากับวิธภาษาสเปนที่พูดกันในพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นเอซเตรมาดูรา วิธภาษาของภาษาเอซเตรมาดูรามักได้รับการจัดอยู่ในสามสาขาหลัก ได้แก่ เอซเตรมาดูราสูง (artu estremeñu) เอซเตรมาดูรากลาง (meyu estremeñu) และเอซเตรมาดูราต่ำ (baju estremeñu) โดยทั่วไปถือว่าวิธภาษาสูงซึ่งใช้ในภาคเหนือของแคว้นเอซเตรมาดูราและในจังหวัดซาลามังกาเป็นภาษาเอซเตรมาดูราแท้ ส่วนวิธภาษากลางและวิธภาษาต่ำซึ่งใช้ในพื้นที่ส่วนอื่นของแคว้นเอซเตรมาดูรานั้นไม่มีลักษณะแตกต่างจากภาษาสเปนมาตรฐานมากพอที่จะถือว่าเป็นอะไรอย่างอื่นนอกจากภาษาถิ่นของภาษาสเปน อย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 เป็นต้นมา
ฮันซีเนมา
ฮันซีเนมา (HanCinema) เป็นฐานข้อมูลอิสระในรูปแบบออนไลน์ เกี่ยวกับภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์เกาหลีใต้ ซึ่งสร้างขึ้นโดย Cédric Collemine ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2003 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ฮันซีเนมาให้ข้อมูลเกี่ยวกับ ภาพยนตร์เกาหลี, ละครโทรทัศน์เกาหลี, นักแสดง และข้อมูลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง กลุ่มเป้าหมายของฮันซีเนมาคือ ผู้ชมที่ไม่ใช่ชาวเกาหลีใต้
ภาษามีรังดา
ภาษามีรังดา (mirandés) เป็นภาษาหรือวิธภาษาหนึ่งของกลุ่มภาษาอัสตูเรียส-เลออน ใช้พูดกันอย่างประปรายในเขตเทศบาลมีรังดาดูโดรู, มูกาโดรู และวีมีโยซูทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส รัฐสภาโปรตุเกสรับรองภาษานี้ควบคู่ไปกับภาษาโปรตุเกสในกิจการท้องถิ่นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 17 กันยายน พ.ศ. 2541 ตามกฎหมายเลขที่ 7/99 ลงวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2542 ใน พ.ศ. 2544 ภาษามีรังดาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการจากสำนักงานภาษาที่มีผู้ใช้น้อยแห่งยุโรป (European Bureau for Lesser-Used Languages) ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะส่งเสริมการอยู่รอดของบรรดาภาษายุโรปที่มีผู้พูดน้อยที่สุด
ภาษามีรังดาสืบเชื้อสายมาจากวิธภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในอดีตราชอาณาจักรเลออนทางตอนเหนือของคาบสมุทรไอบีเรีย แต่มีระบบเสียง ระบบหน่วยคำ และวากยสัมพันธ์เป็นเอกเทศ และยังมีทั้งคำโบราณและคำใหม่ที่ทำให้ภาษานี้แตกต่างจากบรรดาวิธภาษาสมัยใหม่ของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดในประเทศสเปน เนื่องจากความแตกต่างดังกล่าวและความโดดเดี่ยวทางการเมืองจากดินแดนอื่น ๆ ที่พูดภาษาอัสตูเรียส-เลออน ภาษามีรังดาจึงมีบรรทัดฐานการสะกดที่แตกต่างจากบรรทัดฐานสำหรับภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่ใช้ในสเปน
รายชื่อธงในกองทัพเรือสหภาพโซเวียต
ตารางข้างล่างนี้แสดงธงราชการกองทัพเรือของสหภาพโซเวียต โดยแบ่งชนิดของธง ตามส่วนราชการของกองทัพเรือสหภาพโซเวียต
วัดแดนสงบอาสภาราม
วัดแดนสงบอาสภาราม สร้างขึ้นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่เลขที่ 99 ซอย 19 ถนนมิตรภาพ หมู่ที่ 7 บ้านใหม่ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา
ต่อมาเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2544 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา
ปัจจุบัน วัดแดนสงบอาสภาราม เป็นสำนักปฏิบัติประจำจังหวัดนครราชสีมา แห่งที่ 59 ซึ่งมีการจัดปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานตลอดทั้งปีปฏิบัติแนวยุบหนอ-พองหนอ ของคุณแม่สิริ กรินชัย
ชายาพระพิฆเนศ
สถานภาพการสมรสของพระพิฆเนศแตกต่างกันอย่างมากในเรื่องราวในเทพปกรณัมและประเด็นนี้เป็นหัวข้อของการทบทวนทางวิชาการเป็นจำนวนมาก สามารถระบุรูปแบบการเชื่อมโยงหลายแบบกับคู่ครองที่แตกต่างกันได้ เทพปกรณัมส่วนน้อยระบุว่าพระพิฆเนศเป็นพรหมจรรย์ที่ยังไม่อภิเษกสมรสและไม่มีชายา ส่วนเทพปกณณัมแบบกระแสหลักโดยทั่วไปอธิบายว่าทรงมีชายาเป็นบุคลาธิษฐาน ได้แก่ พุทธิ (สติปัญญา) สิทธิ (ความสำเร็จ) และ ริทธิ (ความเจริญรุ่งเรือง) โดยคุณสมบัติทั้งหมดเหล่านี้มีรูปเป็นบุคลาธิษฐานว่าเป็นชายาของพระพิฆเนศ อีกเทพปกณณัมรูปแบบหนึ่งของพระพิฆเนศชายาของพระองค์เทพีแห่งวัฒนธรรมและศิลปะ คือ พระสุรัสวดี ในแคว้นเบงกอลบุคลาธิษฐานชายาของพระองค์ คือ ต้นกล้วยในรูปของ กาลาโบ (Kala Bo, Kola Bou) โดยปกติแล้วมูรติชายาของพระพิฆเนศจะปรากฏพระองค์อยู่บนพระเพลาพระองค์ในฐานะของศักติคือพลังอำนาจและการสร้างสรรค์ของพระองค์
โคริโทซอรัส
โคริโทซอรัส (Corythosaurus) เป็นไดโนเสาร์จำพวกแฮดโดรซอร์ อาศัยช่วงปลายยุคครีเตเซียส เมื่อ 65 ล้านปีก่อน ขนาด 12 เมตร ริว เท ซูน ฟอสซิลของมันพบที่ทวีปอเมริกาเหนือ ชื่อแปลว่ากิ้งก่ามงกุฏ ลักษณะปากของโคริโทซอรัสคล้ายกระสุนปืน สามารถกินหินได้อย่างสบาย ๆ เลยทีเดียว มันเป็นหนึ่งในเหยื่อ ที่โปรดปราณ ของ ไทรันโนซอรัส
แอชลีย์ จอห์นสัน
แอชลีย์ ซูซาน จอห์นสัน (Ashley Suzanne Johnson; เกิด 9 สิงหาคม พ.ศ. 2526 ) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน
จอห์นสันเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะนักแสดงเด็กสำหรับบทบาท คริสซี ซีเวอร์ ในซิทคอมเรื่อง โกรวิ่งเพนส์ (พ.ศ. 2533-2535) ในฐานะผู้ใหญ่ เธอมีบทบาททางโทรทัศน์ที่โดดเด่นที่สุดในบท แอมเบอร์ อาเหม็ดจากเรื่อง เดอะคิลลิ่ง (2011–2012) และเจ้าหน้าที่เอฟบีไอแพทเทอร์สันในซีรีส์เอ็นบีซีเรื่อง บลายด์สปอต (2015–2020) เธอเคยแสดงในภาพยนตร์ เช่น วอทวีเมนวอนต์ (2000), เดอะเฮลพ์ (2011), และ มัชอะโดอะเบ้าน้อตติ้ง (2012) นอกจากนี้ เธอยังเป็นสมาชิกในเว็บซีรีส์ของคริติคอลโรลเรื่อง ดันเจียนส์และดราก้อน (2015–ปัจจุบัน) และดำรงตำแหน่งประธานสาขาการกุศลของรายการมูลนิธิคริติคอลโรล ขณะเปิดตัวในปี ค.ศ. 2020
จอห์นสันเคยพากย์เสียงตัวละครการ์ตูน เช่น เกรทเชน กรุนด์เลอร์ ในเรื่อง รีเซส (1997–2001), เทอร์ร่าในเรื่อง ทีนไททันส์ (2004–2006) และ ทีนไททันส์โก!, จินเมย์ในเรือง ซุเปอร์โรบอตมังกี้ทีมไฮเปอร์ฟอซโก! (2004–2006), เกว็น เทนนีสันในแฟรนไชส์ เบ็นเท็น (2008–2014), รีเน็ต เทลลี่ในทีนเอจมิวแตนท์นินจาเทอทัลส์ (2012), ชิเซรุใน นารุโตะ: ชิบพูเดน (2015) และ ทิวลิป โอลเซนและเลก อินฟินิตี้เทรน (2019 –2020) บทบาทของเธอในวิดีโอเกมรวมทั้งการบันทึกเสียงและภาพเคลื่อนไหวของเอลลี่ในเรื่อง เดอะลาสออฟอัส (2013), เดอะลาสออฟอัส: เลฟท์บีไฮด์ (2014), และ เดอะลาสออฟอัส พาร์ท 2 (2020), เพตราใน มายน์คราฟท์: สตอรี่โหมด (2015–2016) และภาคต่อ (2017) รวมถึงเสียงของกอร์ทิสใน เทลส์ฟรอมเดอะบอร์เดอร์แลนด์ (2014)
ในบรรดารางวัลและการเสนอชื่อเข้าชิงอื่น ๆ จอห์นสันเป็นผู้คว้ารางวัลบาฟต้าเกมส์อวอร์ดสาขาเพอร์ฟอร์เมอร์ถึง 2 ครั้ง โดยคว้ารางวัลละครั้งจากการแสดงของเธอในเกม เดอะเลทออฟอัส และ เดอะเลทออฟอัส: เลฟท์บีไฮด์ ทำให้เธอเป็นคนเดียวที่ได้รับรางวัลมากกว่าหนึ่งครั้ง เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลจากการแสดงของเธอในเกม เดอะเลทออฟอัสพาร์ท 2
อ้างอิง
1983
แกรี วีกส์
แกรี วีคส์ (Gary Weeks; เกิด 4 มิถุนายน ค.ศ. 1972) เป็นนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ชาวอเมริกันที่เกิดในเยอรมนี เขายังเป็นผู้อำนวยการสร้างและนักเขียนบทภาพยนตร์อีกด้วย
ประวัติ
แกรี วีคส์เกิดที่วีสบาเดิน รัฐเฮ็สเซิน สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีในฐานทัพอากาศสหรัฐ เขาเติบโตในจอร์เจีย เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนมัธยมเลคไซด์ในแอละแบมา และเขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยจอร์เจียและมหาวิทยาลัยแห่งรัฐจอร์เจีย
เขามีชื่อเสียงในตัวละครชื่อลุค เมย์แบงก์ในซีรีส์เน็ตฟลืกซ์เรื่อง เอ้าเตอร์, แคมป์เบลล์ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่อง เบิร์นโนทิซ และในบทนิค นิวพอร์ต จูเนียร์ในเรื่อง พาร์กแอนด์รีครีเอชั่น
ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเขา ได้แก่ สไปเดอร์แมน: โน เวย์ โฮม (2021), กรีนแลนด์ (2020), สไปเดอร์แมน: โฮมคัมมิ่ง (2017), อินสแตนท์แฟมิลี, ขออีกฟุตให้หัวใจเราใกล้กัน (2019)
วีคส์ยังได้เขียนบท/สร้าง/กำกับภาพยนตร์เช่น เดดแลนด์ และ เมธเฮด ตลอดจนเรื่อง 29 รีซันทูรัน
มาลัง
มาลัง (Malang; ꦩꦭꦁ) เป็นนครในจังหวัดชวาตะวันออก ประเทศอินโดนีเซีย มีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนกลับไปถึงสมัยอาณาจักรสิงหะส่าหรี เป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับที่ 2 ในจังหวัด โดยมีประชากร 820,043 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 และ 843,810 คนตามสำมะโนปี 2020 หากรวมเขตมหานครมาลังจะมีประชากรอยูที่ 3,663,691 คนตามสำมะโน ค.ศ. 2010 เขตมหานครดังกล่าวรวมพื้นที่ของเมืองบาตูและตำบล 22 ตำบล (21 ตำบลในอำเภอมาลัง และ 1 ตำบลในอำเภอปาซูรูวัน) มาลังเป็นเมืองที่มีจีดีพีสูงสุดเป็นอันดับที่ 3 ของชวาตะวันออก รองจากซูราบายาและเกอดีรี ด้วยจีดีพี ค.ศ. 2016 อยู่ที่ 44.30 ล้านล้านรูปียะฮ์
มาลังเป็นที่รู้จักจากสภาพภูมิอากาศที่อ่อนโยน ตั้งแต่สมัยอาณานิคมดัตช์จนถึงปัจจุบัน ในสมัยที่เป็นอาณานิคมดัตช์ มาลังเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับผู้มีถิ่นพำนักชาวยุโรป แม้กระทั่งในปัจจุบัน เมืองนี้ก็ยังคงเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาติ มาลังเป็นที่ตั้งของโบราณสถานตั้งแต่สมัยอาณาจักรกันจูรูฮันจนถึงสมัยอาณานิคมดัตช์ โบราณสถานสำคัญสมัยอาณานิคมดัตช์ เช่น โบสถ์กายูตางัน อาสนวิหารอีเจ็นซึ่งสร้างตามแบบสถาปัตยกรรมกอธิก มาลังยังเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยบราวีจายาและมหาวิทยาลัยรัฐมาลัง
ชาติพันธุ์ส่วนใหญ่ในมาลังเป็นชาวชวา รองลงมาคือชาวมาดูราและชาวจีนหรือที่เรียกว่า เปอรานากัน
ปู่แสะย่าแสะ
ตำนานปู่แสะย่าแสะมีปรากฏทั้งในเอกสารโบราณ เช่นตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ ตำนานเชียงใหม่ปางเดิม ธรรมตำนานวัดนันทาราม รวมถึงเอกสารร่วมสมัย เช่น ตำนานพระธาตุดอยคำ นอกจากนี้ยังปรากฏเป็นมุขปาฐะสำนวนชาวบ้าน ซึ่งมักมีเนื้อหาพิสดารออกไป ทุกตำนานให้ความสำคัญกับปู่แสะย่าแสะในฐานะที่เป็น "เก๊าผี" หรือ ต้นตระกูลของผีที่สำคัญทั้งปวงของเมืองเชียงใหม่ เนื่องจากมีลูกมากถึง 32 ตน บรรดาลูก ๆ เช่น เจ้าหลวงคำแดง ผู้เป็นใหญ่ในผีทั้งปวงของล้านนา เจ้าสร้อยดูแลรักษาเมืองแม่แจ่ม (อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่) เจ้าบัวระพาดูแลรักษาเมืองแหง (อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่) เจ้าสมภะมิตรดูแลรักษาดง แม่คะนิล (อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่) ฯลฯ
การที่ปู่แสะย่าแสะเคยเป็นยักษ์มาก่อนจึงขออนุญาตต่อพระพุทธเจ้าที่จะกินสัตว์ตามสัญชาติญาณยักษ์ความเชื่อดังกล่าวนำมาสู่การฆ่าควายเพื่อเซ่น สังเวยปู่แสะย่าแสะ
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย (diffuse panbronchiolitis) หรือ DPB เป็นโรคของปอดชนิดหนึ่งที่ยังไม่ทราบสาเหตุ โดยหลอดลมฝอยของผู้ป่วยจะมีการอักเสบที่รุนแรงและเป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยคำว่า "กระจาย" (diffuse) ในที่นี้ หมายถึงการที่ผู้ป่วยจะมีรอยโรคเกิดขึ้นทั่วทั้งบริเวณของปอดทั้งสองข้าง และ "อักเสบทั่ว" (pan) ในที่นี้ หมายถึงเกิดการอักเสบที่ทุกชั้นของหลอดลมฝอย โรคนี้สามารถทำให้เกิดการอักเสบรุนแรงและมีรอยโรคเป็นปุ่มที่หลอดลมฝอยส่วนปลาย เกิดโพรงอากาศอักเสบเรื้อรัง และไอมีเสมหะมากได้
ปู่แสะย่าแสะ
เนื้อหา
เมืองระมิงค์นครหรือบุพพนครเป็นเมืองชนชาติลัวะตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำปิงและดอยอ้อยช้าง มียักษ์ 3 ตน พ่อแม่ลูก จับชาวเมืองไปกินทุก ๆ วัน จนชาวเมืองต้องหนีออกจากเมือง ต่อมาพระพุทธเจ้ารับรู้ถึงความเดือดร้อนของชาวลัวะในเมืองระมิงค์นคร จึงได้เสด็จมาโปรดและแสดงอภินิหารและแสดงธรรม ปรากฏว่ายักษ์สามตนนั้นเกิดความเลื่อมใส และให้ยักษ์ทั้งสามตนสมาทานศีลห้าสืบไป แต่ยักษ์ทั้งสามตนได้ทูลขอกับพระพุทธเจ้าว่า พวกตนเป็นยักษ์ต้องประทังชีวิตด้วยการกินเนื้อมนุษย์ หากมิได้ก็ขอกินเนื้อสัตว์จึงได้ขอพระพุทธเจ้ากินควายปีละ 1 ตัว แต่พระพุทธองค์ไม่ตอบอะไร ยักษ์ทั้งสามตนจึงได้ไปขอกับเจ้าเมืองลัวะ ซึ่งทางเจ้าเมืองก็ได้นำควายมาเซ่นสังเวยให้ปีละ 1 ตัว โดยตั้งข้อแม้ว่า ยักษ์ต้องรักษาพระพุทธศาสนาให้ครบ 5,000 ปี ตลอดจนปกปักรักษาชาวเมืองให้อยู่เย็นเป็นสุข
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย
สาเหตุของโรคเชื่อว่าสัมพันธ์กับการที่ร่างกายของผู้ป่วยมีความไวหรือขาดภูมิต้านทานต่อการติดเชื้อแบคทีเรียหรือเชื้อไวรัสที่กระตุ้นให้เกิด DPB จากความผิดปกติทางพันธุกรรมที่พบได้บ่อยในเชื้อชาติเอเชียตะวันออก โดยโรคนี้พบมากที่สุดในคนญี่ปุ่น รองลงมาคือคนเกาหลี ภาวะนี้พบได้ในผู้ชายบ่อยกว่าในผู้หญิง ผู้ป่วยมักเริ่มแสดงอาการที่อายุประมาณ 40 ปี เป็นโรคใหม่ที่เพิ่งเป็นที่รู้จักในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 และได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1969
ปู่แสะย่าแสะ
เนื้อหา
พระพุทธเจ้าได้มอบหมายให้ยักษ์สองผัวเมียดูแลรักษาดอยคำและดอยอ้อยช้าง ส่วนลูกยักษ์ได้บวชเป็นพระภิกษุ ต่อมาลาสิกขาออกมาถือเพศเป็นฤๅษี มีนามว่า สุเทพฤๅษี ส่วนดอยอ้อยช้าง (ดอยสุเทพ) สุเทพฤๅษีได้บำเพ็ญพรตอยู่ที่ถ้ำฤๅษีหลังดอยสุเทพ (ปัจจุบันปรากฏร่องรอยของบ่อน้ำ ชาวบ้านเรียกกันว่า บ่อฤๅษี)
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย
หากไม่ได้รับการรักษาอาจมีการดำเนินโรคไปจนเกิดหลอดลมโป่งพองได้ ภาวะนี้จะทำให้หลอดลมและหลอดลมฝอยของผู้ป่วยเสียหายอย่างถาวรและขยายขนาดขึ้น เกิดมีเมือกเสมหะขังอยู่ในหลอดลมฝอยได้ การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะในกลุ่มแมโครไลด์อย่างอีริโทรมัยซินทุกวันอย่างต่อเนื่องสามารถบรรเทาอาการและเพิ่มระยะเวลารอดชีวิตได้ แต่ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ในระยะสุดท้ายผู้ป่วยโรคนี้อาจมีการหายใจล้มเหลวและโรคหัวใจได้
ปู่แสะย่าแสะ
เนื้อหา
ภายหลังปู่แสะย่าแสะได้สิ้นอายุขัยแล้วแต่ชาวเมืองระมิงค์นครยังคงเกรงกลัวอิทธิฤทธิ์ และต้องการให้วิญญาณปู่แสะย่าแสะช่วยรักษาพระศาสนาและปกป้องคุ้มครองชาวเมือง จึงจัดให้มีพิธีเซ่นสรวงหรือประเพณีเลี้ยงผีดงเป็นประจำทุกปี ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 9 เหนือ (เป็งเดือนเก้า) และชาวเชียงใหม่ โดยเฉพาะชาวบ้านแม่เหียะ ยังเชื่อว่ายักษ์ทั้งสองยังคงสถิตอยู่ในป่าทั้งสองดอย มีดอยคำ และดอยสุเทพ ให้ฝนตกตามฤดูกาลชาวบ้านทำเกษตรได้ผลดี
หลอดลมฝอยอักเสบทั่วแบบกระจาย
การจำแนกประเภท
หลอดลมฝอยอักเสบโดยทั่วไปแล้วจะหมายถึงภาวะที่มีการอักเสบเกิดขึ้นที่หลอดลมฝอย โดย DPB ถือเป็นหลอดลมฝอยอักเสบชนิดหนึ่ง และจัดเป็นหลอดลมฝอยอักเสบแบบปฐมภูมิ (primary) หมายความว่าสาเหตุที่ทำให้เกิดหลอดลมฝอยอักเสบนั้นเกิดขึ้นจากตัวหลอดลมฝอยเอง หรือเป็นอยู่เฉพาะที่หลอดลมฝอยเป็นหลัก โรคหลอดลมฝอยอักเสบปฐมภูมิชนิดอื่น ๆ เช่น หลอดลมฝอยอักเสบอุดกั้น หลอดลมฝอยอักเสบฟอลลิคูลาร์ หลอดลมฝอยอักเสบจากการหายใจ หลอดลมฝอยอักเสบจากฝุ่นแร่ และอื่น ๆ ส่วนโรคหลอดลมฝอยอักเสบที่ไม่ถือเป็นหลอดลมฝอยอักเสบปฐมภูมิอื่นก็คือโรคหลอดลมฝอยอักเสบที่มีโรคเกิดขึ้นที่ทางหายใจขนาดใหญ่ร่วมด้วย เช่น หลอดลมอักเสบเรื้อรัง เป็นต้น
อาการและอาการแสดง
อาการของผู้ป่วย DPB ได้แก่ โพรงอากาศอักเสบเรื้อรัง หายใจมีเสียงหวีด หายใจมีเสียงเปรี๊ยะ (crackles) จากเสมหะในปอด หายใจลำบาก ไอรุนแรงและมีเสมหะปริมาณมาก อาจพบหนองในเสมหะ โดยอาจพบร่วมกับอาการไข้ อาการแสดงของ DPB ได้แก่ การโป่งพองของหลอดลมฝอย และออกซิเจนในเลือดต่ำ หากไม่ได้รับการรักษาอาจเกิดหลอดลมโป่งพองตามมาได้ ผู้ป่วยจะมีการโป่งพองและหนาตัวของหลอดลมและหลอดลมฝอย เกิดการอักเสบและความเสียหายต่อหลอดลมฝอยทั้งส่วนทางหายใจและส่วนปลาย และมีเสมหะคั่งค้างในปอด นอกจากนี้แล้ว DPB ยังสัมพันธ์กับการเกิดการหายใจล้มเหลวที่เป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ คาร์บอนไดออกไซด์คั่งในเลือด และอาจนำไปสู่ภาวะความดันเลือดในปอดสูง และเกิดภาวะหัวใจวายจากโรคปอดได้
สาเหตุ
DPB เป็นโรคที่ยังไม่ทราบสาเหตุ กล่าวคือ ยังไม่พบกลไกทางสรีรวิทยา ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม หรือเชื้อก่อโรคที่ทำให้เกิดโรคนี้ อย่างไรก็ดี มีปัจจัยหลายอย่างที่พบว่าน่าจะมีความสัมพันธ์กับพยาธิกำเนิดของโรคนี้
ความผิดปกติทางพันธุกรรมที่สร้างความเสี่ยงในการเกิด DPB ถูกค้นพบว่าเป็นแฮโพลไทป์ ของ HLA สองแฮโพลไทป์ด้วยกัน ซึ่งสองแฮโพลไทป์นี้พบได้บ่อยในคนเชื้อสายเอเชียตะวันออก ได้แก่ HLA-B54 ซึ่งสัมพันธ์กับการเกิด DPB ในชาวญี่ปุ่น และ HLA-A11 ซึ่งสัมพันธ์กับการเกิด DPB ในชาวเกาหลี สารพันธุกรรมหลายตัวของ HLA class มีส่วนเกี่ยวข้องกับ DPB โดยทำให้มีความเสี่ยงในการเกิดโรคเพิ่มขึ้น การค้นหาสารพันธุกรรม DPB ใน HLA ที่มีพันธุกรรมคล้ายคลึงกันในผู้ป่วยชาวเกาหลีและชาวญี่ปุ่น พบว่าการกลายพันธุ์ของยีนที่คาดว่าสร้างความเสี่ยงในการเกิดโรคอยู่ระหว่าง HLA-B และ HLA-A เกิดขึ้นบนโครโมโซมที่มีทั้ง HLA-B54 และ HLA-A11 นอกจากนี้การรวมกันใหม่ของยีนจำนวนมากรอบ  ๆ ตำแหน่งของโรค อาจส่งผลให้เกิดโรคที่เกี่ยวข้องกับ HLA-B54 และ HLA-A11 ขึ้นได้ จากการศึกษาเพิ่มเติม สรุปได้ว่ายีนที่สร้างความเสี่ยงในการเกิด DPB มีตำแหน่งใกล้กับตำแหน่งของ HLA-B บนโครโมโซมคู่ที่ 6 (6p21.3) ภายในบริเวณนี้ยังมีการค้นหาสาเหตุทางพันธุกรรมของโรคนี้ต่อไป
ซิสติกไฟโบรซิส (CF) ซึ่งเป็นโรคปอดที่ส่งผลต่อระบบอื่น ๆ ด้วย ถูกตั้งข้อสังเกตว่าเป็นสาเหตุทางพันธุกรรมของ DPB ด้วยเหตุผลหลายประการ เนื่องจากอาการของโรค CF คล้ายกันกับ DPB เช่น ทำให้เกิดการอักเสบของปอดอย่างรุนแรง การผลิตเมือกออกมามาก การติดเชื้อ และมีความเด่นทางพันธุกรรมในกลุ่มคนผิวขาว ในขณะที่ DPB พบในหมู่ชาวเอเชียตะวันออก CF ส่งผลกระทบต่อผู้คนเชื้อสายยุโรปเป็นส่วนใหญ่ แม้ว่าจะไม่มียีนใดที่เกี่ยวข้องกับเป็นสาเหตุของ DPB แต่การกลายพันธุ์ในยีนเฉพาะ ซึ่งทำให้เกิด CF มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นในชาวยุโรปมากกว่า การกลายพันธุ์ในยีนที่ก่อให้เกิด CF ไม่ใช่ปัจจัยใน DPB แต่การกลายพันธุ์ที่มีลักษณะเฉพาะในยีนนี้เกิดขึ้นในชาวเอเชียจำนวนมาก โดยไม่จำเป็นต้องได้รับผลกระทบจากโรคใดโรคหนึ่ง ซึ่งอยู่ระหว่างการตรวจสอบว่าการกลายพันธุ์ใด  ๆ ของยีนนี้ส่งผลต่อ DPB ได้หรือไม่
พยาธิสรีรวิทยา
การอักเสบเป็นกลไกปกติของระบบภูมิคุ้มกัน โดยทำให้เกิดการสะสมของเม็ดเลือดขาวชนิดต่าง ๆ เช่น นิวโทรฟิล และสารคีโมไคน์ (สารโปรตีนที่หลั่งจากเซลล์บางชนิดเพื่อกระตุ้นการตอบสนองบางประการของเซลล์อื่น) ในบริเวณใด ๆ ของร่างกายที่เกิดการติดเชื้อแบคทีเรียหรือการติดเชื้อไวรัส การอักเสบจะขัดขวางกิจกรรมของแบคทีเรียและไวรัส และช่วยในการกำจัดเชื้อก่อโรคเหล่านี้ให้หมดไปจากร่างกาย ในผู้ป่วย DPB อาจมีการติดเชื้อแบคทีเรีย เช่น Haemophilus influenzae หรือ Pseudomonas aeruginosa ทำให้เกิดการเพิ่มจำนวนของเซลล์อักเสบในเนื้อเยื่อหลอดลมฝอย แต่เมื่อแบคทีเรียเหล่านี้ไม่มีอยู่แล้ว การอักเสบกลับยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ การอักเสบใน DPB อาจรุนแรงถึงขนาดที่ปุ่ม (nodule) ที่มีเซลล์อักเสบก่อตัวขึ้นในผนังของหลอดลม  การที่มีการอักเสบและการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจยังส่งผลให้เกิดการผลิตเมือกส่วนเกิน ซึ่งทำให้มีการไอแบบมีเสมหะ  ใน DPB การอักเสบ การแพร่กระจายของก้อนเนื้อ การติดเชื้อ เมือก และอาการไอบ่อย ๆ ทำให้เกิดอาการหายใจลำบาก
ความจริงที่ว่าการอักเสบใน DPB ขึ้นอยู่กับการมีอยู่ของ P. aeruginosa และ H. influenzae หรือไม่ ก่อให้เกิดการตรวจสอบกลไกต่าง ๆ ของการเกิดโรค DPB ลิวโคไตรอีน เป็นเอโคซานอยด์ ซึ่งเป็นโมเลกุลส่งสัญญาณที่สร้างขึ้นมาจากกรดไขมันจำเป็น มีผลในโรคปอดหลายชนิด โดยทำให้เกิดการแพร่กระจายของเซลล์อักเสบและการผลิตเมือกส่วนเกินในทางเดินหายใจ สารตัวกลางที่เด่นชัดของการอักเสบที่เกี่ยวข้องกับนิวโทรฟิล คือ leukotriene B4 ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการเพิ่มจำนวนนิวโทรฟิลผ่านปฏิกิริยาชักนำทางเคมี (การเคลื่อนที่ของเซลล์บางชนิดเข้าหรือออกจากอีกเซลล์)
การวินิจฉัย
ผลตรวจภาพถ่ายรังสีของปอดยังอาจแสดงให้เห็นถึงการขยายของหลอดลม ซึ่งเป็นอาการแสดงอีกอย่างหนึ่งของ DPB ในขณะที่ภาพสแกน HRCT มักแสดงให้เห็นความผิดปกติแบบ tree-in-bud ซึ่งเกิดจากการอุดตันของเมือกในหลอดลม
ผลตรวจอย่างอื่นที่พบได้ในผู้ป่วย DPB ได้แก่ การเพิ่มจำนวนของเม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์ นิวโทรฟิล และโฟมีฮิสติโอไซต์ (แมโครฟาจที่อยู่ในเนื้อเยื่อ) ที่ผิวเยื่อบุในปอด โดยสามารถตรวจพบจำนวนเม็ดเลือดขาวที่เพิ่มขึ้นได้จากการตรวจเลือดเพื่อนับจำนวนเม็ดเลือด (CBC) อาจตรวจพบเชื้อแบคทีเรีย H. influenzae หรือ P. aeruginosa ได้ โดยเมื่อโรคดำเนินไปมากขึ้นเชื้อที่พบมักจะเป็น P. aeruginosa มากกว่า อาจตรวจพบว่ามีระดับของอิมมูโนกลอบูลินจี อิมมูโนกลอบูลินเอ (สารภูมิต้านทานอิมมูโนกลอบูลินบางชนิด) และรูมาตอยด์แฟกเตอร์ (สารบ่งชี้ภาวะภูมิต้านตนเองชนิดหนึ่ง) เพิ่มสูงขึ้นได้ อาจตรวจพบเม็ดเลือดแดงจับตัวเป็นกลุ่ม (hemagglutination) ไวกว่าปกติจากปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันได้
การตรวจด้วยการสวนล้างหลอดลมและถุงลม (bronchoalveolar lavage) สามารถตรวจพบเม็ดเลือดขาว เบต้าดีเฟนซิน ลิวโครไทรอีน และคีโมไคน์ได้เช่นกัน
การวินิจฉัยแยกโรค
ในการวินิจฉัยแยกโรค (differential diagnosis; การค้นหาการวินิจฉัยที่ถูกต้องระหว่างโรคที่มีลักษณะทับซ้อนกัน) ของโรคปอดอุดกั้นบางชนิด อาการของ DPB หลายประการมีความคล้ายคลึงกับอาการที่พบในโรคปอดอุดกั้นอื่น ๆ เช่น โรคหอบหืด หลอดลมอักเสบเรื้อรัง และถุงลมโป่งพอง อาการหายใจมีเสียงหวีด ไอมีเสมหะ และหายใจถี่เป็นอาการที่พบบ่อยในโรคดังกล่าว และพบความผิดปกติของระบบทางเดินหายใจอุดกั้นในการทดสอบการทำงานของปอด ซิสติกไฟโบรซิสมีอาการของโรคคล้ายกันกับ DPB ทำให้เกิดการอักเสบของปอดอย่างรุนแรง การผลิตเมือกออกมามาก การติดเชื้อ แต่ DPB ไม่รบกวนการทำงานของตับอ่อนหรืออิเล็กโทรไลต์ ในขณะที่ CF ส่งผลต่อการทำงาน ดังนั้นโรคทั้งสองจึงแตกต่างกันและอาจไม่เกี่ยวข้องกัน โดยที่ DPB มีรอยโรคที่ปรากฏบนภาพถ่ายรังสีเป็นปุ่มในหลอดลมของปอดทั้งสอง มีการอักเสบในเนื้อเยื่อทุกชั้นของหลอดลมทางเดินหายใจ และมีความชุกที่สูงขึ้นในหมู่ชาวเอเชียตะวันออก
DPB และหลอดลมฝอยอักเสบอุดกั้น (OB) เป็นสองรูปแบบหลักของหลอดลมอักเสบ อาการของโรคที่ทับซ้อนกัน ได้แก่ อาการไอรุนแรงและมีเสมหะจำนวนมาก ก้อนที่ปรากฏให้เห็นในภาพถ่ายรังสีบริเวณหลอดลม และไซนัสอักเสบเรื้อรัง ใน DPB ปุ่มส่วนใหญ่จะกำจัดอยู่ในบริเวณหลอดลมทางเดินหายใจ ในขณะที่ OB มักพบในเยื่อหุ้มหลอดลม (ตั้งแต่ส่วนที่ไม่ใช่กระดูกอ่อนจนถึงหลอดลมตติยภูมิ) ไปจนถึงหลอดลมทุติยภูมิ OB เป็นโรคเกี่ยวกับหลอดลมที่มีความชุกทั่วโลก ในขณะที่ DPB มีความชุกเฉพาะที่มากกว่า โดยส่วนใหญ่พบในประเทศญี่ปุ่น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ก่อนที่จะมีการรับรู้ถึงอาการของโรค DPB มักได้รับการวินิจฉัยผิดพลาดว่าเป็นโรคหลอดลมโป่งพอง โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง โรคปอดเป็นพังผืดไม่ทราบสาเหตุ (IPF) วัณโรคปอดชนิดแพร่กระจาย โรคซาร์คอยด์ หรือโรคมะเร็งปอด
การรักษา
ยาปฏิชีวนะในกลุ่มแมโครไลด์ เช่น อีริโทรมัยซิน สามารถใช้รักษา DPB ได้ โดยต้องใช้ยาเป็นระยะเวลานานอย่างต่อเนื่อง ยาอื่นที่ใช้บ่อย ได้แก่ คลาริโทรมัยซิน หรือ รอกซิโทรมัยซิน ผลลัพธ์ที่ประสบความสำเร็จของการใช้แมโครไลด์ใน DPB และโรคปอดที่คล้ายคลึงกันนั้นเกิดจากการจัดการอาการบางอย่างผ่านการปรับการตอบสนองของภูมิคุ้มกัน ซึ่งสามารถทำได้โดยการใช้ยาปฏิชีวนะในปริมาณต่ำ การรักษาด้วยอีริโทรมัยซิน เป็นเวลา 2–3 ปี สามารถรักษาผลกระทบจากโรค DPB ได้อย่างมาก มีการตรวจนับนิวโทรฟิวในของเหลว BAL และการตรวจก๊าซจากหลอดเลือดแดงของผู้ป่วย DPB ที่ได้รับการรักษาตามมาตรฐาน พบว่านิวโทรฟิลและค่าออกซิเจนในเลือดอยู่ในเกณฑ์ปกติ   ในกรณีของผู้ป่วยเหล่านี้ได้รับการเสนอให้เว้นระยะชั่วคราวจากการรักษาด้วยอีริโทรมัยซิน เพื่อลดการก่อตัวของ P. aeruginosa ที่ดื้อต่อแมโครไลด์ อย่างไรก็ตาม อาการของโรค DPB มักกลับมาอีกครั้ง และกลับมาเริ่มการรักษาใหม่ แม้ว่าจะมีประสิทธิภาพสูง แต่อีริโทรมัยซินอาจไม่ประสบผลสำเร็จในผู้ป่วยทุกรายที่เป็นโรคนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าหากมี P. aeruginosa ที่ดื้อต่อแมโครไลด์ หรือไม่ได้รับการรักษาก่อนหน้านี้และมีการแพร่กระจายจนทำให้ระบบทางเดินหายใจล้มเหลว
การรักษาด้วยอีริโทรมัยซินใน DPB ทำให้การอักเสบและความเสียหายของหลอดลมลดลงอย่างมาก ไม่เพียงแต่ยับยั้งการเพิ่มจำนวนนิวโทรฟิลเท่านั้น แต่ยังลดกิจกรรมของลิมโฟไซต์ ลดการอุดกั้นของเมือก และลดการหลั่งสารคัดหลั่งในทางเดินหายใจ ผลของยาปฏิชีวนะอื่นในกลุ่มแมคโครไลด์ไม่เกี่ยวข้องต่อการลดการอักเสบใน DPB เนื่องจากปริมาณการรักษาต่ำเกินไปที่จะจัดการกับการติดเชื้อในกรณี DPB ที่มี P. aeruginosa ที่ดื้อต่อแมโครไลด์ แต่การรักษาด้วยอีริโทรมัยซินยังคงช่วยลดการอักเสบได้
มีหลายปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการยับยั้งการอักเสบโดยอีริโทรมัยซินและแมคโครไลด์อื่น ๆ ซึ่งมีประสิทธิภาพในการยับยั้งการแพร่กระจายของนิวโทรฟิล โดยลดความสามารถของอินเตอร์ลิวคิน 8 และ leukotriene B4 ในการดึงดูดนิวโทรฟิล แมคโครไลด์ยังลดประสิทธิภาพของโมเลกุลการยึดเกาะที่ทำให้นิวโทรฟิลเกาะติดกับเยื่อบุเนื้อเยื่อหลอดลม การผลิตเมือกในทางเดินหายใจเป็นตัวการสำคัญที่ก่อให้เกิดอาการเจ็บป่วยและการเสียชีวิตด้วยโรค DPB และโรคทางเดินหายใจอื่น ๆ การลดลงอย่างมีนัยสำคัญของการอักเสบใน DPB ที่เกิดจากการบำบัดด้วยอีริโทรมัยซินยังช่วยยับยั้งการผลิตเมือกส่วนเกินด้วย
พยากรณ์โรค
ผู้ป่วย DPB หากไม่ได้รับการรักษา จะมีอาการทรุดลงจนเกิดหลอดลมโป่งพอง การหายใจล้มเหลว และเสียชีวิตได้ รายงานจากวารสารปี ค.ศ. 1983 ระบุว่าผู้ป่วย DPB ที่ไม่ได้รับการรักษามีอัตราการรอดชีวิต 5 ปีอยู่ที่ 62.1% ในขณะที่อัตราการรอดชีวิต 10 ปีอยู่ที่ 33.2% การรักษาด้วยอิริโทรมัยซินทำให้ผู้ป่วยมีอายุขัยเพิ่มขึ้น เนื่องจากทำให้จัดการกับอาการได้ดีขึ้น การลุกลามช้าลง และป้องกันการติดเชื้อที่เกี่ยวข้อง เช่น P. aeruginosa อัตราการรักษาผู้ป่วย DPB ที่มีชีวิตรอด 10 ปีอยู่ที่ประมาณ 90% ในกรณีที่การรักษาส่งผลดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ผู้ป่วย DPB จะได้รับการอนุญาตให้หยุดการรักษาได้ ซึ่งบางครั้งเกิดหลังจากผ่านไปประมาณสองปี อย่างไรก็ตามผู้ป่วยที่ได้รับอนุญาตให้หยุดการรักษาจะได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด เนื่องจาก DPB ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าสามารถเกิดขึ้นซ้ำได้อีก ต้องกลับมารักษาด้วยอิริโทรมัยซินทันทีเมื่ออาการของโรคปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าอาการของโรคจะดีขึ้นทันทีที่ได้รับการรักษา แต่ในปัจจุบัน DPB ยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาดได้
วิทยาการระบาด
DPB พบได้บ่อยที่สุดในคนญี่ปุ่น คือมีความชุกอยู่ที่ 11 ต่อ 100,000 ประชากร นอกจากนี้ยังมีรายงานการพบผู้ป่วยโรคในคนเชื้อชาติอื่น ๆ เช่น เกาหลี จีน และไทย มีการตั้งข้อสังเกตว่าเป็นความบกพร่องจากกรรมพันธุ์ในหมู่ชาวเอเชียตะวันออก โรคนี้พบมากในเพศชาย โดยมีอัตราส่วนเพศชายต่อเพศหญิงอยู่ที่ 1.4–2.1 (ประมาณเพศชาย 5 คนต่อเพศหญิง 3 คน) โดยเฉลี่ยอาการของโรคเริ่มแสดงเมื่ออายุราว ๆ 40 ปี และสองในสามของผู้ป่วยไม่ได้สูบบุหรี่ อย่างไรก็ตามการสูบบุหรี่ไม่ได้ถูกเชื่อว่าเป็นสาเหตุของโรคนี้ การมี HLA-Bw54 (แอนติเจน BW54 ในเม็ดเลือดขาว) เพิ่มความเสี่ยงของ DPB ถึง 13.3 เท่า
ในฝั่งทวีปยุโรปและทวีปอเมริกามีจำนวนผู้ป่วย DPB ค่อนข้างน้อยซึ่งเป็นผู้อพยพและผู้อยู่อาศัยชาวเอเชีย  ในประเทศแถบตะวันตกมีการวินิจฉัยโรคผิดพลาดเนื่องจากมีการรับรู้โรคนี้น้อยกว่าในประเทศแถบเอเชีย เมื่อเทียบจำนวนชาวเอเชียที่อาศัยอยู่ทางตะวันตกซึ่งมีจำนวนมากกับผู้ป่วย DPB ชาวเอเชียซึ่งมีจำนวนน้อย พบว่าสาเหตุของโรคนี้อาจมาจากสาเหตุอื่นที่ไม่ใช่สาเหตุทางพันธุกรรม และการที่โรคนี้พบได้ยากในชาวเอเชียที่อาศัยอยู่ทางตะวันตกบางส่วนอาจมาจากการที่วินิจฉัยโรคผิดพลาดด้วย
ประวัติศาสตร์
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 แพทย์ในญี่ปุ่นเริ่มสังเกตพบโรคปอดเรื้อรังชนิดใหม่โรคหนึ่ง ต่อมาในปี ค.ศ. 1969 เริ่มมีการใช้ชื่อ diffuse panbronchiolitis เพื่อระบุถึงโรคนี้แยกต่างหากออกมาจากหลอดลมอักเสบเรื้อรัง ถุงลมโป่งพอง ถุงลมอักเสบ และโรคปอดอุดกั้นโรคอื่น ๆ ที่มีการอักเสบ ในระหว่างปี ค.ศ. 1978 ถึง 1980 กระทรวงสาธารณสุขและสวัสดิการของญี่ปุ่นเปิดเผยว่ามีจำนวนผู้ป่วยที่คาดว่าเป็น DPB มากกว่า 1,000 ราย โดยได้รับการยืนยันทางจุลพยาธิวิทยา 82 ราย ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1980 โรคนี้ได้รับการยอมรับในระดับสากลว่าเป็นโรคจำเพาะของปอด
ก่อนคริสต์ทศวรรษ 1980 การพยากรณ์โรคของ DPB ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีการติดเชื้อสำทับ จาก P. aeruginosa ผู้ป่วย DPB ยังคงมีอัตราการเสียชีวิตที่สูงมากขึ้น ก่อนที่การรักษาด้วยยาปฏิชีวนะทั่วไปและการรักษาด้วยออกซิเจนจะเริ่มใช้เป็นประจำเพื่อรักษาอาการของโรค ราว ๆ ปี ค.ศ. 1985 การพยากรณ์โรคก็ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังจากที่การรักษาระยะยาวด้วยอิริโทรมัยซินกลายเป็นการรักษาที่ใช้กันทั่วไปเป็นมาตรฐานสำหรับ DPB และในปี ค.ศ. 1990 ได้มีการยืนยันความเกี่ยวข้องระหว่าง DPB กับ HLA
กีฬาเพาะกายในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬาเพาะกายในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬาเพาะกายที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 16–20 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่ลานฮอล์ โซน C ห้างบิ๊กซี ซูเปอร์เซ็นเตอร์ ศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 20 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 60 เหรียญ
ภาษาลีกูเรีย
ภาษาลีกูเรีย (ligure) หรือ ภาษาเจนัว (zeneize) เป็นภาษากลุ่มแกลโล-อิตาลิกภาษาหนึ่งที่ใช้กันเป็นหลักในดินแดนของสาธารณรัฐเจนัวในอดีต ซึ่งปัจจุบันประกอบด้วยแคว้นลีกูเรียทางภาคเหนือของประเทศอิตาลี, บางส่วนของพื้นที่ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนของประเทศฝรั่งเศส, ประเทศโมนาโก (ซึ่งเรียกว่า ภาษาถิ่นโมนาโก), หมู่บ้านบอนีฟาซีโยบนเกาะคอร์ซิกา รวมทั้งในหมู่บ้านคาร์โลฟอร์เตบนเกาะซันปีเยโตรและหมู่บ้านคาลาเซตตาบนเกาะซันตันตีโยโคนอกชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะซาร์ดิเนีย ภาษาลีกูเรียเป็นส่วนหนึ่งของแนวต่อเนื่องภาษาถิ่นแกลโล-อิตาลิกและโรมานซ์ตะวันตก แม้ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มแกลโล-อิตาลิก แต่ก็มีลักษณะหลายประการของภาษาในกลุ่มอิตาลี-แดลเมเชียทางภาคกลางและภาคใต้ของประเทศอิตาลี ภาษาลีกูเรียถิ่นเจนัวซึ่งพูดกันในเจนัว เมืองหลักของแคว้นลีกูเรีย เป็นภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิและมาตรฐานทางภาษามีพื้นฐานมาจากภาษาถิ่นนี้
ภาษาลาดิน
ภาษาลาดิน (ladin) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งในกลุ่มโรมานซ์ไรติอา ส่วนใหญ่ใช้พูดกันในหมู่ชาวลาดินซึ่งอาศัยอยู่บริเวณทิวเขาโดโลไมต์ในจังหวัดอัลโตอาดีเจ (ซืททีโรล), จังหวัดเตรนตีโน และจังหวัดเบลลูโนทางตอนเหนือของอิตาลี ภาษานี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับภาษารูมันช์ในสวิตเซอร์แลนด์และภาษาฟรียูลี
ขอบเขตพื้นที่ที่มีการพูดภาษาลาดินเป็นประเด็นในการถกเถียงทางวิชาการ นิยามที่แคบกว่านับเฉพาะบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขารอบ ๆ มวลเขาสูงเซลลา ในขณะที่นิยามที่กว้างกว่ายังรวมบรรดาภาษาถิ่นแถบหุบเขาที่อยู่ติดกันในจังหวัดเบลลูโนและแม้กระทั่งบรรดาภาษาถิ่นที่พูดกันทางตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัดเตรนตีโนด้วย
วิธภาษาเขียนลาดินมาตรฐานวิธภาษาหนึ่ง (Ladin Dolomitan) ได้รับการพัฒนาโดยสำนักงานวางแผนภาษาลาดินเพื่อให้เป็นเครื่องมือสื่อสารกลางในภูมิภาคที่พูดภาษาลาดิน แต่ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้พูดภาษานี้
ภาษาลาดินเป็นคนละภาษากับภาษาลาดิโน (ซึ่งมีอีกชื่อหนึ่งว่าภาษายิว-สเปน) ซึ่งแม้ว่าจะเป็นภาษากลุ่มโรมานซ์เหมือนกัน แต่ภาษาลาดิโนมีวิวัฒนาการมาจากภาษาสเปนเก่า
อลงกรณ์ วัณณรถ
พลอากาศเอก อลงกรณ์ วัณณรถ เป็นนายทหารอากาศชาวไทย ผู้บัญชาการทหารอากาศไทย คนที่ 29
อลงกรณ์จบการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 22 จากนั้น เข้าสู่โรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช รุ่นที่ 29 โดยดำรงตำแหน่งเป็นนักบินเครื่องบินที-33 และแอล-39 โดยเป็นครูการบิน กรมยุทธการทหารอากาศ ต่อมา เป็นรองปลัดบัญชีทหารอากาศ และปลัดบัญชีทหารอากาศ ในปี พ.ศ. 2563 เป็นผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองทัพอากาศ และในปี พ.ศ. 2564 เป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการทหารอากาศ จนกระทั่ง เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2565 ได้รับโปรดเกล้า ฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารอากาศ
ภาษาถิ่นเลออน
ภาษาถิ่นเลออน หรือ ภาษาเลออน (leonés; เลออน: llïonés, llionés; lleonés) เป็นศัพท์ที่ใช้เรียกกลุ่มวิธภาษาท้องถิ่นของภาษาอัสตูเรียส-เลออนที่พูดกันในจังหวัดเลออนและจังหวัดซาโมราของแคว้นกัสติยาและเลออน ประเทศสเปน และในพื้นที่ที่ติดต่อกันบางแห่งทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศโปรตุเกส
หลังจากที่รามอน เมเนนเดซ ปิดัล นักนิรุกติศาสตร์ชาวสเปน ตีพิมพ์งานค้นคว้าเรื่อง โซเบรเอลเดียเลกโตเลโอเนส ("ว่าด้วยภาษาถิ่นเลออน") เมื่อ ค.ศ. 1906 นั้น นักวิชาการบางคนก็เริ่มใช้ชื่อ เลออน เพื่อเรียกภาษาท้องถิ่นโดยรวมซึ่งมีขอบเขตการใช้ดั้งเดิมตั้งแต่แคว้นกันตาเบรียลงไปจนถึงแคว้นเอซเตรมาดูรา แม้ว่าปัจจุบันประชากรในแคว้นทั้งสองจะพูดภาษาถิ่นที่อยู่ในแนวต่อเนื่องที่เปลี่ยนผ่านไปสู่ภาษากัสติยาก็ตาม (เช่นเดียวกับที่เกิดกับวิธภาษาพูดดั้งเดิมในจังหวัดซาลามังกาของแคว้นกัสติยาและเลออน) ในอีกด้านหนึ่ง เนื่องจากการเรียกภาษากลุ่มนี้ว่า "ภาษาเลออน" ในแคว้นอัสตูเรียส และการเรียกภาษากลุ่มนี้ว่า "ภาษาอัสตูเรียส" ในแคว้นกัสติยาและเลออนนั้นไม่เป็นที่ยอมรับทางสังคมและการเมืองมากนัก ทุกวันนี้ นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากจึงเรียกภาษากลุ่มนี้โดยรวมว่า "ภาษาอัสตูเรียส-เลออน" แม้ว่าอีกส่วนหนึ่งยังคงเรียกภาษากลุ่มนี้ตามชื่อภูมิภาคหรือท้องถิ่นต่อไป เช่น ภาษาอัสตูเรียส ภาษา(ถิ่น)เลออน ภาษามีรังดา เป็นต้น
ภาษา(อัสตูเรียส-)เลออนเป็นภาษาหนึ่งที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละติน ได้รับการปลูกฝังเรื่อยมาในฐานะภาษาที่ใช้ทั้งในที่สาธารณะและในที่รโหฐานในดินแดนของราชอาณาจักรเลออน จนกระทั่งถูกแทนที่ด้วยภาษากัสติยาในการใช้งานสาธารณะหลังการรวมกันระหว่างราชอาณาจักรเลออนกับราชอาณาจักรกัสติยา จากนั้นขอบเขตการใช้งานภาษาเลออนก็ลดน้อยลงจนเหลือเพียงภาษาพูดที่ซึ่งภาษากัสติยาก็เข้ามามีบทบาทสำคัญเช่นกัน
หลังจากที่ถูกลดทอนความสำคัญลงไปเป็นเวลาหลายศตวรรษ การฟื้นฟูภาษาถิ่นเลออนก็เริ่มขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 19 และมาเป็นปึกแผ่นในคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยนักเขียนอย่างเอบา กอนซาเลซ เฟร์นันเดซ เป็นต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 21 โดยบรรดานักเขียนรุ่นใหม่ร่วมด้วยงานศึกษาวิจัยทางภาษาศาสตร์สังคมต่าง ๆ ในเวลาเดียวกันกับที่สมาคมและสถาบันทางวัฒนธรรมหลายแห่งส่งเสริมการใช้และการแพร่กระจายภาษานี้ อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ภาษาอัสตูเรียสได้รับการส่งเสริมจากฝ่ายบริหารและบทกฎหมายท้องถิ่นของแคว้นอัสตูเรียสและมีหน่วยงานวางระเบียบการใช้ภาษา (คือ บัณฑิตยสถานภาษาอัสตูเรียส) ภาษาถิ่นเลออนกลับยังไม่ได้รับการส่งเสริมหรือมีหน่วยงานวางระเบียบการใช้ภาษาอย่างเป็นทางการ
คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไป
คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไป (Comité de sûreté générale) เป็นคณะกรรมาธิการทางรัฐสภาของประเทศฝรั่งเศส ซึ่งทำหน้าที่เป็นหน่วยงานตำรวจในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส โดยสอดส่องดูแลคณะกรรมการตำรวจท้องถิ่นที่รับผิดชอบการสืบสวนการแจ้งความเกี่ยวกับการกบฏ และมีอำนาจส่งผู้ต้องสงสัยไปยังศาลปฏิวัติเพื่อพิจารณาและลงโทษด้วยกีโยตีน คณะกรรมาธิการนี้ กับทั้งคณะกรรมาธิการความปลอดภัยสาธารณะ มีผลให้เกิดยุคสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตร
ภาพรวม
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนทั้งหมด 333 โรงเรียน โดยแบ่งตามสังกัดและอำเภอที่ตั้งดังนี้
คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไป
คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไปก่อตั้งขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1792 ในฐานะคณะกรรมาธิการของสภาแห่งชาติ โดยมุ่งหมายให้มาพิทักษ์รักษาสาธารณรัฐแห่งการปฏิวัติจากศัตรูภายใน จน ค.ศ. 1794 คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไปกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝ่ายต่อต้านมักซีมีเลียง รอแบ็สปีแยร์ และคณะกรรมาธิการความปลอดภัยสาธารณะที่รอแบ็สปีแยร์ดูแลอยู่ และคณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไปยังมีส่วนพัวพันในรัฐประหารเมื่อวันที่ 9 เดือนแตร์มีดอร์ (27 กรกฎาคม ค.ศ. 1794) ที่เป็นผลให้รอแบ็สปีแยร์ถูกประหาร ครั้นวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1795 คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไปก็ถูกยุบไปพร้อมกับสภาแห่งชาติ
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตร
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัด สพฐ. จำนวน 290 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร (สพม.พิจิตร) จำนวน 30 โรงเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรทั้ง 2 เขตจำนวน 259 โรงเรียน และโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน
คณะกรรมาธิการความมั่นคงทั่วไป
หมายเหตุ
ในภาษาไทยยังมีการแปลอย่างอื่น เช่น คณะกรรมการรักษาความมั่นคงโดยทั่วไป
รายชื่อโรงเรียนในจังหวัดพิจิตร
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาของจังหวัดพิจิตรแบ่งดังนี้
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร
จังหวัดพิจิตรอยู่ในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิจิตร และมีโรงเรียนในสังกัดจำนวน 30 โรงเรียน โดยแบ่งเป็น 4 สหวิทยาเขต ได้แก่
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1
สพป.พิจิตร เขต 1 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนเหนือของจังหวัด ได้แก่อำเภอเมืองพิจิตร อำเภอโพธิ์ประทับช้าง อำเภอวชิรบารมี อำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก และอำเภอสามง่าม มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 134 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอเมืองพิจิตร 38 โรงเรียน อำเภอโพธิ์ประทับช้าง 28 โรงเรียน อำเภอสามง่าม 23 โรงเรียน อำเภอวชิรบารมี 20 โรงเรียน อำเภอสากเหล็ก 14 โรงเรียน และอำเภอวังทรายพูน 11 โรงเรียน
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2
สพป.พิจิตร เขต 2 มีพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอทางตอนใต้ของจังหวัด ได้แก่อำเภอดงเจริญ อำเภอตะพานหิน อำเภอทับคล้อ อำเภอบางมูลนาก อำเภอบึงนาราง และอำเภอโพทะเล มีโรงเรียนในความรับผิดชอบจำนวน 125 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นอำเภอโพทะเล 32 โรงเรียน อำเภอตะพานหิน 25 โรงเรียน อำเภอทับคล้อ 24 โรงเรียน อำเภอบางมูลนาก 15 โรงเรียน อำเภอบึงนาราง 15 โรงเรียน และอำเภอดงเจริญ 14 โรงเรียน
สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน ได้แก่โรงเรียนพิจิตรปัญญานุกูล ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านบุ่ง อำเภอเมืองพิจิตร
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
จังหวัดพิจิตรมีโรงเรียนสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 22 โรงเรียน องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่มีโรงเรียนในความรับผิดชอบได้แก่องค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร (1 โรงเรียน) เทศบาลเมือง 3 แห่งได้แก่เทศบาลเมืองตะพานหิน (4 โรงเรียน) เทศบาลเมืองบางมูลนาก (2 โรงเรียน) และเทศบาลเมืองพิจิตร (3 โรงเรียน) เทศบาลตำบล 8 แห่ง และองค์การบริหารส่วนตำบล 3 แห่ง
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน
โรงเรียนเอกชนในจังหวัดพิจิตรซึ่งสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนมีจำนวน 21 โรงเรียน
อำเภอเมืองพิจิตร
อำเภอเมืองพิจิตรมี 58 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 38 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 7 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 5 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองพิจิตร 3 โรงเรียน สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 1 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลหัวดง 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลเมืองเก่า 1 โรงเรียน สังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลย่านยาว 1 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนตำบลหัวดง 1 โรงเรียน
อำเภอดงเจริญ
อำเภอดงเจริญมี 16 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 14 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน
อำเภอตะพานหิน
อำเภอตะพานหินมี 41 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 25 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 9 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองตะพานหิน 4 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 3 โรงเรียน
อำเภอบางมูลนาก
อำเภอบางมูลนากมี 22 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 15 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลเมืองบางมูลนาก 2 โรงเรียน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลบางไผ่ 1 โรงเรียน
อำเภอบึงนาราง
อำเภอบึงนารางมี 18 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 15 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดพิจิตร 1 โรงเรียน
อำเภอโพทะเล
อำเภอโพทะเลมี 37 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 2 จำนวน 32 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 4 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลท่าเสา 1 โรงเรียน
อำเภอโพธิ์ประทับช้าง
อำเภอโพธิ์ประทับช้างมี 33 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 28 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน สังกัดเทศบาลตำบลโพธิ์ประทับช้าง 2 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลไผ่รอบ 1 โรงเรียน
อำเภอวชิรบารมี
อำเภอวชิรบารมีมี 23 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 20 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 2 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน 1 โรงเรียน
อำเภอวังทรายพูน
อำเภอวังทรายพูนมี 13 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 11 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลหนองปล้อง 1 โรงเรียน
อำเภอสากเหล็ก
อำเภอสากเหล็กมี 16 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 14 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 1 โรงเรียน และสังกัดเทศบาลตำบลสากเหล็ก 1 โรงเรียน
อำเภอสามง่าม
อำเภอสามง่ามมี 27 โรงเรียน โดยแบ่งเป็นโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตรเขต 1 จำนวน 23 โรงเรียน และสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 41 จำนวน 4 โรงเรียน
กานพลู
กานพลู เป็นไม้ยืนต้น สูง 5 – 10 เมตร ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปวงรีหรือรูปใบหอก กว้าง 2.5 – 4 ซม. ยาว 6 – 10 ซม. ขอบเป็นคลื่น ใบอ่อนสีแดงหรือน้ำตาลแดง เนื้อใบบางค่อนข้างเหนียว ผิวมัน ดอกช่อ ออกที่ซอกใบ กลีบดอกสีขาวและร่วงง่าย กลีบเลี้ยงและฐานดอกสีแดงหนาแข็ง ผลเป็นผลสด รูปไข่
ประโยชน์
ในตำรายาไทย ใช้ดอกตูมแห้งแก้ปวดฟัน โดยใช้ดอกแช่เหล้าเอาสำลีชุบอุดรูฟัน และใช้ขนาด 5 – 8 ดอก ชงน้ำเดือด ดื่มเฉพาะส่วนน้ำหรือใช้เคี้ยวแก้ท้องเสีย ขับลม แก้ท้องอืดเฟ้อ นอกจากนี้ใช้ผสมในยาอมบ้วนปากดับกลิ่นปาก พบว่าในน้ำมันหอมรเหยที่กลั่นจากดอกมีสารยูเจนอล ซึ่งมีฤทธิ์เป็นยาชาเฉพาะที่ จึงใช้แก้ปวดฟัน และมีฤทธิ์ลดการบีบตัวของลำไส้ ทำให้เกิดอาการปวดท้องลดลง ช่วยขับน้ำดี ลดอาการจุกเสียดที่เกิดจากการย่อยไม่สมบูรณ์ และสามารถฆ่าเชื้อแบคทีเรียหลายชนิดเช่น เชื้อโรคไทฟอยด์ บิดชนิดไม่มีตัว เชื้อหนองเป็นต้น นอกจากนี้ยังกระตุ้นให้มีการหลั่งเมือก และลดการเป็นกรดในกระเพาะอาหารด้วย
น้ำมันสกัดจากกานพลูความเข้มข้น 30 ไมโครกรัมต่อมิลลิลิตรสามารถยับยั้งการเจริญของ Lactococcus garvieae ในอาหารเลี้ยงเชื้อได้ เมื่อนำอาหารปลาที่ผสมน้ำมันกานพลูในอัตราส่วน 3% (w/w) มาเลี้ยงปลานิล ทำให้จำนวนการตายเนื่องจากการติดเชื้อ L. garvieae ในปลานิลลดน้อยลง กานพลูเป็นส่วนประกอบในเครื่องเทศที่เรียกมสาลาของอินเดีย ใช้ผสมในบุหรี่กานพลูหรือ kretex ซึ่งเป็นที่นิยมในอินโดนีเซีย ส่วนที่ใช้เป็นเครื่องเทศคือดอกตูมรวมกับก้านดอก
วัดบุ่ง
วัดบุ่ง สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2375 เป็นวัดราษฎร์ สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ถนนไชยณรงค์ ตำบลในเมือง อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา ที่ดินตั้งวัดมีพื้นที่ จำนวน 9-3-15 ไร่
ไม่ปรากฎนามผู้สร้างวัด แต่สันนิษฐานว่า วัดนี้คงสร้างขึ้นพร้อมกับบุ่งเก็บน้ำของนายหลัว จากหลักฐานที่น่าเชื่อได้ว่ามีวัดเกิดขึ้นคือ ในบุ่งเก็บน้ำใกล้กับอุโบสถหลังเก่า เมื่อถึงฤดูแล้งน้ำในบุ่งแห้ง จะพบเสาเป็นรูปกุฏิอยู่หลายหลัง มีหลักเขื่อนล้อมกุฏิอยู่ทุกวันนี้
เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2502 คลังวัตถุระเบิด ของกองทัพทหารช่างที่ 3 ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับวัด ได้เกิดระเบิดขึ้น ทำให้กุฏิสงฆ์ อุโบสถ ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดพังชำรุดเสียหายเป็นอันมาก ไม่สามารถประกอบกิจทางศาสนาได้ ท่านพระครูวรญาณวิศิษณ์ได้พยายามบูรณะซ่อมแซมเพื่อเป็นที่อยู่อาศัย และประกอบกิจทางศาสนาชั่วคราว
ต่อมาท่านพระครูวรญาณวิศิษณ์ คิดจะสร้างอุโบสถแทนหลังเดิม จึงได้ขอความร่วมมือจากกองทัพภาคที่ 2 และรับบริจาคตามกำลังศรัทธาชาวจังหวัดนครราชสีมา และจังหวัดใกล้เคียง เมื่อทางวัดเห็นว่าการก่อสร้างอุโบสถส่วนใหญ่แล้วเสร็จ
ต่อมาเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2518 จึงได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา พร้อมจัดงานผูกพัทธสีมา และฝังลูกนิมิตร
อาคารเสนาสนะ
ประกอบด้วย
การล้อมออร์เลอ็อง
การล้อมออร์เลอ็อง (Siege of Orléans) เป็นยุทธการในสงครามร้อยปี ที่เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1428 ถึงวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1429 ที่เมืองออร์เลอ็องในฝรั่งเศส เป็นการต่อสู้ระหว่างกองทัพของฝ่ายราชอาณาจักรอังกฤษที่นำโดยจอห์น แทลบอต เอิร์ลแห่งชรูส์บรีที่ 1, ทอมัส มอนทาคิวต์ เอิร์ลแห่งซอลส์บรีที่ 4 และวิลเลียม เดอ ลา โพล ดยุคแห่งซัฟฟอล์กที่ 1 และฝ่ายราชอาณาจักรฝรั่งเศสและราชอาณาจักรสกอตแลนด์ที่นำโดยฌ็อง เดอ ดูนัว (fr:Jean de Dunois ,en:Jean de Dunois), ฌีล เดอ แร (fr:Gilles de Rais ,en:Gilles de Rais) โจนออฟอาร์ก และฌ็อง เดอ บร็อส (fr:Jean de Brosse, en:Jean de Bross) ผลของการล้อมเมืองครั้งนี้ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด ในด้านความเสียหาย ฝ่ายอังกฤษมีผู้เสียชีวิต 4,000 คน ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสมีผู้เสียชีวิตกว่า 2,000 คน
ชัยชนะของฝรั่งเศสในการรักษาเมืองออร์เลอ็องเป็นจุดของความเปลี่ยนแปลงของสงครามร้อยปี และเป็นสงครามใหญ่สงครามแรกที่โจนออฟอาร์ก เข้ามามีบทบาท ชัยชนะทางการทหารครั้งนี้เป็นชัยชนะครั้งใหญ่ครั้งแรกของฝ่ายฝรั่งเศสหลังจากที่พ่ายแพ้ต่ออังกฤษอย่างยับเยินในยุทธการที่อาแฌ็งกูร์ (Battle of Agincourt) ในปี ค.ศ. 1415 เมื่อเริ่มการล้อมเมืองอังกฤษอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของการมีอำนาจในฝรั่งเศส นอกจากนั้นออร์เลอ็องก็ยังเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของทั้งสองฝ่าย จุดประสงค์ของการล้อมเมืองครั้งนี้ถ้าออร์เลอ็องเสียเมืองก็เท่ากับว่าจอห์นแห่งแลงคาสเตอร์ ดยุคแห่งเบดฟอร์ดที่ 1 (John of Lancaster, 1st Duke of Bedford) ผู้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในพระเจ้าเฮนรีที่ 6 แห่งอังกฤษ สามารถทำได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเฮนรีที่ 5 แห่งอังกฤษในการได้รับชัยชนะต่อฝรั่งเศสทั้งหมด อังกฤษดูเหมือนจะได้รับชัยชนะเมื่อการล้อมเมืองผ่านไปได้ราวหกเดือน แต่ก็มาพ่ายแพ้เพียงเก้าวันหลังจากการเข้าร่วมรบโดย โจนออฟอาร์ก
ภาษาเวเนโต
ภาษาเวเนโต (veneto; vèneto) เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ภาษาหนึ่งที่ใช้พูดกันเป็นภาษาแม่ในหมู่ชาวเวเนโตเกือบสี่ล้านคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอิตาลี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในแคว้นเวเนโตที่ซึ่งประชากรส่วนใหญ่เข้าใจภาษานี้ โดยมีศูนย์กลางอยู่ทั้งในและรอบ ๆ เมืองเวนิสซึ่งใช้ภาษาถิ่นที่มีเกียรติภูมิของภาษาเวเนโต บางครั้งยังมีการสื่อสารด้วยภาษานี้นอกแคว้นเวเนโต กล่าวคือ ในจังหวัดเตรนตีโน ภูมิภาคฟรียูลี ภูมิภาคเวเน็ตเซียจูเลีย คาบสมุทรอิสเตรีย และบางเมืองของสโลวีเนียและแดลเมเชีย (โครเอเชีย) โดยชาวเวเนโตพื้นเพดั้งเดิมที่ยังมีชีวิตอยู่ และในบราซิล อาร์เจนตินา และเม็กซิโกโดยชาวเวเนโตพลัดถิ่น
แม้ว่าผู้พูดภาษาเวเนโตบางคนและผู้พูดภาษาอื่น ๆ ในอิตาลีมักมองว่าภาษานี้เป็นเพียงภาษาถิ่นภาษาหนึ่งของภาษาอิตาลี แต่ภาษาเวเนโตก็เป็นภาษาต่างหากที่มีวิธภาษาท้องถิ่นหลายวิธภาษา ตำแหน่งที่แน่ชัดของภาษาเวเนโตภายในกลุ่มภาษาโรมานซ์ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตาม ทั้งเอ็ทนอล็อกและกลอตโตล็อกต่างจัดให้ภาษานี้อยู่ในสาขาแกลโล-อิตาลิก
รนิล วิกรมสิงหะ
รนิล วิกรมสิงหะ (රනිල් වික්‍රමසිංහ; ரணில் விக்கிரமசிங்க; เกิด 24 มีนาคม ค.ศ. 1949) หรือ รนิล วิกรมสิงเห เป็นนักการเมืองชาวศรีลังกา ผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีศรีลังกาคนที่ 9 นับตั้งแต่ 21 กรกฎาคม ค.ศ. 2022 ในขณะเดียวกันยังเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังและสมาชิกรัฐสภาจากสหพรรคแห่งชาติ (ยูเอ็นพี) ซึ่งเขาเป็นหัวหน้ามาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 เขาดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรีศรีลังกาห้าวาระแยกกัน นำคณะรัฐมนตรีรวมหกคณะ ในปี ค.ศ. 1993–1994, ค.ศ. 2001–2004, ค.ศ. 2015–2018, ค.ศ. 2018–2019 และอีกครั้งในปี ค.ศ. 2022 เขาเคยดำรงตำแหน่งประธานฝ่ายค้านจากปี ค.ศ. 1994–2001 และ ค.ศ. 2004–2015
ภาษารูมันช์
ภาษารูมันช์ (rumantsch, rumàntsch, romauntsch, romontsch) เป็นภาษา (หรือกลุ่มของภาษา) โรมานซ์ที่ใช้พูดกันอย่างแพร่หลายในรัฐเกราบึนเดินทางภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ภาษารูมันช์ได้รับการรับรองให้เป็นภาษาประจำชาติของสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่ ค.ศ. 1938 และเป็นภาษาทางการในการติดต่อกับประชาชนที่พูดภาษารูมันช์ตั้งแต่ ค.ศ. 1996 ร่วมกับภาษาเยอรมัน ภาษาฝรั่งเศส และภาษาอิตาลี นอกจากนี้ยังมีสถานะทางการร่วมกับภาษาเยอรมันและภาษาอิตาลีในรัฐเกราบึนเดิน และใช้เป็นสื่อการเรียนการสอนในโรงเรียนในพื้นที่ที่พูดภาษารูมันช์
ภาษารูมันช์เป็นหนึ่งในภาษาที่สืบเชื้อสายมาจากภาษาละตินสามัญของจักรวรรดิโรมันซึ่งเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 5 ได้เข้ามาแทนที่ภาษากลุ่มเคลต์และไรติอาที่ใช้พูดกันก่อนหน้านี้ในพื้นที่ ภาษารูมันช์ยังคงรักษาคำศัพท์จำนวนไม่มากนักจากภาษาเหล่านี้ โดยได้รับอิทธิพลอย่างมากจากภาษาเยอรมันในด้านวงศัพท์และไวยากรณ์ งานเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการระบุว่าเป็นภาษารูมันช์มีอายุย้อนไปได้ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 แต่งานชิ้นสำคัญยังไม่ปรากฏจนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อวิธภาษาเขียนระดับภูมิภาคต่าง ๆ เริ่มพัฒนาขึ้น อย่างไรก็ตาม ขอบเขตการใช้ภาษารูมันช์ค่อย ๆ ถอยร่นสู่พื้นที่ปัจจุบันตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา โดยถูกแทนที่ด้วยภาษาถิ่นกลุ่มอะเลมันนีและไบเอิร์นในพื้นที่อื่น