cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การบันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจ
การเลือกตัวกรอง
การเฝ้าดูคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ทันสมัย​​มีตัวกรองหลายอย่างเพื่อการประมวลผลสัญญาณ. การตั้งค่าที่พบมากที่สุดคือโหมดเฝ้าดูและโหมดการวินิจฉัย. ในโหมดเฝ้าดูตัวกรองความถี่ต่ำทิ้งไป (หรือที่เรียกว่า high-pass filter เพราะสัญญาณสูงกว่าเกณฑ์จะถูกปล่อยให้ผ่านไปได้) ถูกปรับไว้ที่ 0.5 Hz หรือ 1 Hz และตัวกรองความถี่สูงทิ้งไป (หรือเรียกว่า low-pass filter เพราะสัญญาณต่ำกว่าเกณฑ์จะถูกปล่อยให้ผ่านไปได้) จะถูกตั้งไว้ที่ 40 Hz. วิธีการนี้จะช่วยจำกัดสิ่งแปลกปลอมที่เกิดขึ้นในการเฝ้าดูจังหวะหัวใจที่เกิดเป็นประจำ. ตัวกรอง high-pass จะช่วยลดเส้นพื้นฐานที่สะเปะสะปะและ low-pass filter ช่วยลดเสียงรบกวน 50 หรือ 60 เฮิรตซ์จากสายส่งไฟฟ้า (ความถี่เครือข่ายสายไฟฟ้าจะแตกต่างระหว่าง 50 และ 60 Hz ในแต่ละประเทศ). ในโหมดการวินิจฉัย, high-pass filter จะถูกตั้งไว้ที่ 0.05 เฮิรตซ์เพื่อช่วยทำการบันทึกค่าของ ST segments ที่แม่นยำ. low-pass filter จะถูกตั้งไว้ที่ 40, 100, หรือ 150 Hz เป็นผลให้การแสดงผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจในโหมดการเฝ้าดูจะถูกกรองได้มากกว่าโหมดการวินิจฉัยเพราะ passband ของมันแคบกว่า
คลื่นไฟฟ้าที่ไม่เข้าพวกกัน
การวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ไม่เข้าพวกกันเป็นการวัดแบบหนึ่งของปริมาณความแปรปรวนระหว่างรูปสัญญาณคลื่นไฟฟ้าหัวใจรูปหนึ่งกับอีกรูปหนึ่ง. การที่ไม่เข้าพวกกันนี้สามารถวัดได้โดยการวางขั้วไฟฟ้าหลายขั้วบนหน้าอกแล้วคำนวณความแปรปรวนในลักษณะรูปแบบของคลื่นจากสัญญาณที่ได้รับจากขั้วไฟฟ้าเหล่านี้. งานวิจัยล่าสุดแสดงให้เห็นคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ไม่เข้าพวกกันที่มักจะนำไปสู่​​ภาวะหัวใจเสียจังหวะ (cardiac arrhythmias)
ในอนาคต อุปกรณ์ฝังอาจถูกโปรแกรมให้วัดและติดตามความแตกต่างนั้น. อุปกรณ์เหล่านี้มีศักยภาพที่จะช่วยปัดภาวะการเสียจังหวะโดยการกระตุ้นเส้นประสาทเช่นเส้นประสาทเวกัส, การส่งมอบยาเช่นเบต้าบล็อกเกอร์และ, ถ้าจำเป็น, กระตุ้นหัวใจด้วยไฟฟ้า.
แถบจังหวะ
แม้ว่าจะทีใช้หลายลีดซึ่งจะทำให้เกิดหลายเวกเตอร์ไฟฟ้าเพื่อประโยชน์ในการวินิจฉัยและให้ได้ข้อมูลเชิงลึกของสภาวะของหัวใจ, การเฝ้าดูโดยใช้เพียงลีดเดียว, ที่เรียกว่าแถบจังหวะ, สามารถนำมาใช้เพื่อดูแนวโน้มของการทำงานของหัวใจในแง่ของอัตราการเต้นของหัวใจ, การสม่ำเสมอ, การหยุดและจังหวะพื้นฐาน
ประวัติ
รากศัพท์ของคำมาจาก'ไฟฟ้า'ในภาษากรีกเพราะมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมไฟฟ้า, คำว่า Kardio เป็นภาษากรีกแปลว่าหัวใจและกราฟมีรากศัพท์จากภาษากรีกแปลว่า "การเขียน".
Alexander Muirhead ถูกรายงานว่าได้ติดสายไฟกับข้อมือของผู้ป่วยเพื่อจะบันทึกการเต้นของหัวใจของผู้ป่วยในขณะที่เรียนวิทยาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต (สาขาไฟฟ้า) ในปี 1872 ที่โรงพยาบาลเซนต์บาร์โธโลมิว. กิจกรรมนี้ได้รับการบันทึกและมองเห็นได้โดยตรงโดยการใช้ Lippmann capillary electrometer โดยนักสรีรวิทยาชาวอังกฤษ John Burdon Sanderson. คนแรกที่เข้าใกล้หัวใจจากมุมมองของไฟฟ้าเป็น Augustus Waller, ขณะที่เขาทำงานในโรงพยาบาลเซนต์แมรี่ใน Paddington, ลอนดอน. เครื่อง electrocardiograph ของเขาประกอบด้วย Lippmann capillary electrometer ติดอยู่กับโปรเจกเตอร์. ร่องรอยจากการเต้นของหัวใจถูกฉายลงบนแผ่นถ่ายภาพไฟฟ้าตัวมันเองจับอยู่กับรถไฟของเล่น การทดลองนี้ได้ยอมให้การเต้นของหัวใจถูกบันทึกในเวลาจริง. ในปี 1911 เขาก็ยังคงเห็นการประยุกต์ใช้ทางคลินิกเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับการทำงานของเขา
การพัฒนาเริ่มต้นเมื่อ Willem Einthoven, ขณะทำงานใน Leiden, เนเธอร์แลนด์ ใช้ string galvanometer ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1901 . อุปกรณ์นี้มีความไวมากขึ้นกว่าทั้งเครื่อง capillary electrometer ที่ Waller ใช้และเครื่อง string galvanometer ที่ได้รับการคิดค้นแยกต่างหากในปี 1897 โดยวิศวกรชาวฝรั่งเศส Clément Ader  แทนที่จะใช้ขั้วไฟฟ้าที่ติดได้ด้วยตนเองอย่างเช่นในปัจจุบัน, อุปกรณ์ของ Einthoven จะแช่แต่ละชั้วแขนขาของพวกมันลงในภาชนะของสารละลายเกลือที่คลื่นไฟฟ้าหัวใจจะถูกบันทึกไว้
Einthoven กำหนดตัวอักษร P, Q, R, S, และ T ให้กับการเบี่ยงเบนหลายกรณี, และอธิบายรูปแบบของ ECG สำหรับความผิดปกติของหัวใจและหลอดเลือดในกรณีต่าง ๆ ในปี 1924 เขาได้รับรางวัลรางวัลโนเบลด้านการแพทย์สำหรับการค้นพบของเขา
แม้ว่าหลักการพื้นฐานในยุคนั้นยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน, ความก้าวหน้าอย่างมากในขบวนการของ ECG ได้พัฒนาขึ้นในช่วงหลายปี. ตัวอย่างเช่น เครื่องมือต่าง ๆ มีวิวัฒนาการมาจากอุปกรณ์ในห้องปฏิบัติการที่ยุ่งยากมาเป็นระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่กระทัดรัดที่มักจะมีการตีความคลื่นไฟฟ้าด้วยคอมพิวเตอร์
การตรวจสอบทารกในครรภ์ด้วย ECG
ECG ของทารกในครรภ์จะบันทึกกิจกรรมไฟฟ้าของทารกในครรภ์, และเมื่อดำเนินการเป็นส่วนหนึ่งของการเฝ้าดูในการคลอดบุตร, จะเกี่ยวข้องกับการใช้ขั้วไฟฟ้าเดียวส่งผ่านปากมดลูกของมารดาและแนบมากับหนังศีรษะของทารก. อ้างอิงจากการตรวจสอบของ Cochrane, การเฝ้าดูทารกในครรภ์โดยใช้คลื่นไฟฟ้าหัวใจผสมกับการบันทึกการเต้นของหัวใจ (cardiotocography (CTG)) ส่งผลให้มีการทดสอบเลือดที่หนังศีรษะของทารกในครรภ์น้อยลงและการให้ความช่วยเหลือการผ่าตัดกับการเกิดที่น้อยลง, เมื่อเทียบกับการใช้ CTG เพียงอย่างเดียว. ไม่มีความแตกต่างในจำนวนของการคลอดแบบผ่าหน้าท้อง (Caesarean deliveries) และมีเล็กน้อยที่จะแนะนำว่าเด็กทารกอยู่ในสภาพที่ดีกว่าในตอนที่เกิด.
สายโจบัง
สายโจบัง เป็นเส้นทางรถไฟที่ดำเนินงานโดยบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก วิ่งบริการระหว่างสถานีนิปโปริ กรุงโตเกียว ถึงสถานีอิวานูมะ จังหวัดมิยางิ
แท้จริงแล้วรถไฟสายโจบังมีสถานีต้นทางที่สถานีรถไฟนิปโปริ แต่ขบวนรถไฟจะนิยมจอดที่สถานีรถไฟอูเอโนะที่อยู่ถัดไปมากกว่า นอกจากนี้เส้นทางรถไฟยังวิ่งไปตามชายฝั่งตะวันออกเข้าสู่จังหวัดชิบะ จังหวัดอิบารากิ และจังหวัดฟูกูชิมะ ก่อนที่จะสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีรถไฟอิวานูมะ แต่ในความเป็นจริงแล้วขบวนรถไฟส่วนใหญ่จะวิ่งเลยเข้าสู่เส้นทางของสายหลักโทโฮกุซึ่งสามารถวิ่งเข้าสู่เมืองเซ็นไดต่อไป
ปัจจุบันกำลังมีการขยายเส้นทางจากสถานีอูเอโนะให้ถึงสถานีโตเกียว โดยผ่านเส้นทางสายโทโฮกุจูกัง ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
การประชุมเตหะราน
การประชุมเตหะราน (รหัสนามว่า ยูเรก้า) เป็นการประชุมทางยุทธศาสตร์ของโจเซฟ สตาลิน, แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ และวินสตัน เชอร์ชิล ตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1943 ภายหลังจากอังกฤษ-โซเวียตได้บุกเข้ายึดครองอิหร่าน ถูกจัดตั้งขึ้นในสถานทูตของสหภาพโซเวียตในเตหะราน, อิหร่าน เป็นครั้งแรกของการประชุมสงครามโลกครั้งที่สองของ "สามผู้ยิ่งใหญ่" ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตร (สหภาพโซเวียต, สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร) เป็นความต่อเนื่องของการประชุมไคโรซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22-26 พฤศจิกายน ค.ศ. 1943 และก่อนที่การประชุมครั้งสำคัญในปี ค.ศ. 1945 ที่การประชุมยัลตาและพ็อทซ์ดัม ซึ่งแม้ผู้นำทั้งสามจะได้มาเข้าร่วมด้วยเป้าหมายวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกัน แต่ผลลัพธ์หลักของการประชุมเตหะรานก็คือความมุ่งมั่นของฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกเพื่อเปิดแนวรบที่สองในการสู้รบกับนาซีเยอรมนี การประชุมครั้งนี้ยังได้กล่าวถึง "สามผู้ยิ่งใหญ่แห่งฝ่ายสัมพันธมิตร" เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับตุรกีและอิหร่าน ปฏิบัติการในยูโกสลาเวียและต่อกรกับญี่ปุ่น และการคาดการณ์ถึงการตั้งถิ่นฐานภายหลังสงคราม พิธีสารได้ถูกแบ่งแยกต่างหากที่ได้ลงนามในที่ประชุมได้ให้คำปฏิญาณของสามผู้ยิ่งใหญ่ว่าจะยอมรับอิสรภาพของอิหร่าน
วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์พาร์ก
วอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์พาร์ก (Walt Disney Studios Park) เป็นสวนสนุกแห่งที่สองที่สร้างขึ้นในดิสนีย์แลนด์ปารีส ในปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเปิดบริการเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 2002 มีรูปแบบแสดงธุรกิจอุตสาหกรรมภาพยนตร์ การผลิต และเบื้องหลัง ในปี ค.ศ. 2017 สวนสนุกแห่งนี้มีผู้เข้าชมประมาณ 5.2 ล้านคน ทำให้เป็นสวนสนุกที่มีผู้เข้าชมมากเป็นอันดับสามของยุโรป โดยมีลักษณะถอดแบบมาจากสวนสนุกดิสนีย์ฮอลลีวูดสตูดิโอส์ ที่วอลต์ดิสนีย์เวิลด์ในฟลอริดา สหรัฐ
โดยมีสัญลักษณ์ที่สำคัญคือ หออาร์ฟเฟล เป็นหออ่างเก็บน้ำที่คล้าย ๆ กับที่ติดตั้งในวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอส์ที่เบอร์แบงก์ แคลิฟอร์เนีย
ฟอร์ตล็อต
ฟอร์ตล็อตเป็นเข้าหลักเข้าสวนสนุก เป็นที่ตั้งของร้านค้าและบริการ ส่วนใหญ่ของอุทยานหออาร์ฟเฟลจะอยู่ที่นี่
โปรดิวชันคอร์ตยาร์ด
เป็นธีมที่มีกลิ่นอายของฮอลลีวูด มีเครื่องเล่นที่สำคัญคือ Stitch Live! และ The Twilight Zone Tower of Terror - A New Dimension of Chills
แบล็กล็อต
เป็นธีมฉากภาพยนตร์เสมือนจริง ที่ให้ความตื่นเต้นและหวดเสียวเหมือนกับอยู่ในเหตุการณ์ มีเครื่องเล่นที่สำคัญคือ Moteurs... Action! Stunt Show Spectacular
อเวนเจอร์สแคมปัส
เป็นพื้นที่จำลองมาจากภาพยนตร์ซีรีย์อเวนเจอร์ส ของค่ายมาร์เวลสตูดิโอ มีกำหนดสร้างแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2021
เอเรนเดลล์: เวิลด์ออฟโฟรเซ่น
เป็นพื้นที่จำลองเมืองเอเรนเดลล์ จากภาพยนตร์แอนิเมชันโฟรเซน ของค่ายวอลต์ดิสนีย์พิกเชอส์ มีกำหนดเปิดเมื่อ ค.ศ. 2023
สตาร์วอร์สแลนด์
เป็นพื้นที่จำลองจากภาพยนตร์ซีรีย์สตาร์ วอร์ส ของค่ายลูคัสฟิล์ม มีกำหนดเสร้างแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2024 หรือ 2025
พระเยซูถูกเฆี่ยน
พระเยซูถูกเฆี่ยน (ภาษาอังกฤษ: Flagellation of Christ หรือ Christ at the Column) เป็นฉากหนึ่งจากทุกขกิริยาของพระเยซูซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดชีวิตของพระเยซู “พระเยซูถูกเฆี่ยน” เป็นหัวเรื่องของศิลปะคริสต์ศาสนาที่ศิลปินนิยมสร้างหรือเขียนที่แปลงมาจากทางสู่กางเขนแต่มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพชุดดั้งเดิม คอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด, แส้, หรือไม้เบิร์ช เป็นองค์ประกอบในอุปกรณ์การทรมานพระเยซู (Arma Christi)—สถาบันหลายแห่งอ้างว่าเป็นเจ้าของอุปกรณ์เหล่านี้รวมทั้งบาซิลิกา ดิ ซานตา พราสเซเด (Basilica di Santa Prassede) ในกรุงโรมที่อ้างว่าเป็นเจ้าของคอลัมน์ที่พระเยซูถูกมัด
ประวัติ
เหตุการณ์นี้ปรากฏในสามในสี่ของพระวรสารกฎบัตรและเป็นเหตุการณ์ที่มักจะเกิดก่อนการตรึงกางเขนตามกฎหมายโรมัน ในทุกขกิริยาของพระเยซูเหตุการณ์นี้ตามด้วย “การเยาะหยันพระเยซู” และ “พระเยซูทรงมงกุฏหนาม”
ฉากนี้เริ่มสร้างทางคริสต์ศาสนจักรตะวันตกในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่แทบจะไม่ปรากฏในศิลปะไบแซนไทน์และหายากในศิลปะของนิกายอีสเติร์นออร์โธด็อกซ์ไม่ว่าจะในสมัยใด งานแรกๆ พบในหนังสือวิจิตรและงานแกะงาช้าง ในอิตาลีพบในงานจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่จากคริสต์ศตวรรษที่  11 องค์ประกอบของภาพมักจะมีด้วยกันสามคนในภาพ—พระเยซู และผู้รับใช้สองคนของไพเลทที่ทำหน้าที่เฆี่ยน ในรูปวาดสมัยแรกพระเยซูมักจะเปลือย หรือสวมเสื้อยาวมองมาทางด้านผู้ชมรูปหรือเป็นฉากที่มองจากด้านหลัง แต่ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 12 พระเยซูมักจะนุ่งผ้าเตี่ยว (loincloth) และหันพระพักต์มาทางผู้ชมภาพ
บางภาพก็จะมีไพเลทนั่งดูการเฆี่ยนและอาจจะมีผู้รับใช้ของภรรยาของไพเลทเดินเข้ามาพร้อมกับจดหมาย ในปลายยุคกลางจำนวนผู้เฆี่ยนก็เพิ่มเป็นสามหรือสี่คน และลักษณะของผู้ที่เฆี่ยนทางเหนือก็เริ่มอัปลักษณ์ขึ้นและแต่งตัวอย่างทหารรับจ้างในสมัยนั้น บางครั้งก็จะมีแฮรอด อันทิปาส (Herod Antipas) ปรากฏในรูปด้วย การเฆี่ยนทำโดยผู้ที่ทำงานให้กับไพเลท และบางครั้งผู้เฆี่ยนก็จะใส่หมวกอย่างชาวยิว หลังจากภาพมาเอสตา (Maestà) โดยดุชโช การเฆี่ยนก็มักจะทำกันในที่สาธารณะต่อหน้าผู้มามุงดู
นักบวชลัทธิฟรานซิสกันผู้เผยแพร่การเฆี่ยนตัวเองเพื่อให้เข้าใจถึงความทรมานของพระเยซูอาจจะเป็นผู้รับผิดชอบการสร้างกางเขนขนาดใหญ่หลายชิ้นที่ใช้ในการแห่ที่ด้านหลังเป็นภาพการเฆี่ยนและด้านหน้าเป็นพระเยซูถูกตรึงกางเขน และอาจจะมีกลุ่มผู้เดินตามขบวนแห่ที่เฆี่ยนตัวเองไปพลางที่มองเห็นพระเยซูทรมานนำอยู่ข้างหน้าบนกางเขน
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ฉากนี้ก็อาจจะนำมาสร้างเป็นงานโดดๆ มิได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพในชุดทุกขกิริยาของพระเยซู ในขณะเดียวกันในภาพ “พระเยซูที่คอลัมน์” ก็อาจจะเป็นภาพพระเยซูยืนอยู่คนเดียว ลักษณะนี้เป็นที่นิยมทำเป็นประติมากรรมในสมัยศิลปะบาโรก อีกฉากหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับฉากนี้แต่ไม่ปรากฏในพระวรสารกฎบัตรคือฉาก “พระเยซูในคุกใต้ดิน” (Christ in the Dungeon) ซึ่งมักจะแยกจากฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ค่อนข้างยาก หรือ ระหว่างฉาก “พระเยซูที่คอลัมน์” กับฉาก “พระเยซูถูกเฆี่ยน” ก็แยกกันยากเช่นกัน
ในสมัยใหม่ฉากนี้ก็ปรากฏในภาพยนตร์เช่นในงานที่สร้างโดย เมล กิบสัน ในปี ค.ศ. 2004 เรื่อง “The Passion of the Christ” และในงานที่สร้างโดย สแตนลีย์ คูบริค (Stanley Kubrick) ในปี ค.ศ. 1972 เรื่อง “A Clockwork Orange” เมื่อตัวละครที่ถูกจำขังที่แสดงโดยมัลคอล์ม แมคโดเวลล์ (Malcolm McDowell) จินตนาการว่าตนเองเป็นทหารโรมันที่เฆี่ยนพระเยซู
งานชิ้นสำคัญ
La flagelación de Cristo (Caravaggio)
อำเภอธัญบุรี
ธัญบุรี [ทัน-ยะ-บุ-รี] เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดปทุมธานี มีลักษณะเป็นแนวยาวขนานไปกับคลองรังสิตประยูรศักดิ์ไปจนสุดเขตจังหวัด เป็นพื้นที่ที่มีความเจริญมากกว่าอำเภอเมืองปทุมธานี เนื่องจากเป็นทางผ่านของการคมนาคมไปภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยมีเขตเทศบาลนคร 1 แห่ง เขตเทศบาลเมือง 2 แห่ง และเขตเทศบาลตำบลอีก 1 แห่งในพื้นที่
ประวัติศาสตร์
โดยคำว่า "ธัญญบูรี" หมายถึง "เมืองแห่งข้าว" เป็นพระนามพระราชทาน เพื่อให้สอดคล้องกับเมืองมีนบุรี (เขตมีนบุรี ในปัจจุบัน) ที่หมายถึง "เมืองแห่งปลา"
ต่อมาเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2510 ราชบัณฑิตยสถานได้เปลี่ยนการใช้ตัวสะกดใหม่ จึงเป็น "ธัญบุรี" มาจนถึงปัจจุบัน
ตั้งแต่ พ.ศ. 2498 ถึงปัจจุบัน (เรียงตามปี) มีการจัดตั้งและเปลี่ยนแปลงเทศบาลในอำเภอธัญบุรี ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
พื้นที่อำเภอธัญบุรีแบ่งเขตการปกครองย่อยเป็น 6 ตำบล แต่ละตำบลแบ่งออกเป็นหมู่บ้าน รวม 12 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
อำเภอธัญบุรีประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
การคมนาคม
ถนนสายหลักของอำเภอธัญบุรี ได้แก่ ถนนสายรองของอำเภอธัญบุรี ได้แก่
ฆ้องราว
ฆ้องราว เป็นฆ้อง 3 ใบ มีขนาดลดหลั่นกัน ใช้แขวนราวเรียงไปตามขนาด เมื่อตีตีเรียงไปตามลำดับแล้วย้อนกลับ จะได้ยินเสียง (เสียงตีฆ้อง) โหม่ง -โม่ง - โม้ง - โมง - โหม่ง เคยใช้บรรเลงในการเล่นมหรสพโบราณ ชื่อ "ระเบง" หรือโอละพ่อ ในงานพระราชพิธี บางครั้งจึงเรียกว่า "ฆ้องระเบง"
โอดะ โนบูยูกิ
โอดะ โนบูยูกิ (ค.ศ. 1536 – 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1557) หรือที่รู้จักกันในชื่อ โอดะ โนบูกัตสึ บุตรชายของโอดะ โนบูฮิเดะ เจ้าแคว้นโอวาริ และเป็นน้องชายของโอดะ โนบูนางะ
ต่อมาโนบูยูกิได้ร่วมมือกับซามูไรอีก 2 คน คือ ฮายาชิ ฮิเดซาดะ และชิบาตะ คัตสึอิเอะ  ในการล้มล้างการปกครองของโนบูนางะผู้เป็นพี่ชายแต่ไม่สำเร็จ โนบูยูกิจึงถูกประหารเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1557
1536 1557
ปี่อ้อ
ปี่อ้อ เป็นปี่โบราณของไทยอย่างหนึ่ง ตัวปี่ (เลา) ทำด้วยไม้รวกปล้องเดียว ไม่มีข้อยาวประมาณ 24 เซนติเมตร เขียนลวดลายด้วย การลนไฟให้ไหม้เกรียมเฉพาะที่ต้องการหัวท้ายเลี่ยมด้วยทองเหลืองหรือเงินเพื่อป้องกันมิให้แตก เจาะรูสำหรับเปิดปิด นิ้วเรียงตาม ลำดับด้านหน้า 7 รู และมีนี้วค้ำด้านหลัง 1 รูเช่นเดียวกับขลุ่ย ลิ้นทำด้วยไม้อ้อลำเล็กๆ เหลาให้บางยาว 5 เซนติเมตร ไว้ทางหนึ่งให้ กลมพันด้วยด้ายเพื่อให้กระชับพอที่จะเสียบเข้าไปในเลาปี่ 1 เซนติเมตรพอดีกับรูของตัวปี่ อีกทางหนึ่งผ่าเจียนเป็น 23 ซีก ปลายมน ตัดให้แบนเข้าแนบประกบกว้างราว 2 เซนติเมตรนัยว่าเป็นเครื่องดนตรีที่ร่วมอยู่ในวงเครื่องสายมาก่อน ต่อมาได้ใช้ขลุ่ยเพียงออและขลุ่ยหลุ่ยหลิบเข้าผสมแทน ปี่อ้อจึงหายไป
ซัมซุง กาแลคซี แท็บ
ซัมซุง กาแลคซี แท็บ เป็นมินิแท็บเล็ตคอมพิวเตอร์ ที่ผลิตโดย ซัมซุง มาพร้อมกับระบบปฏิบัติการแอนดรอยด์
ดิแอคติ้งควีน ล้านฝันสนั่นจอ 1
รายการ ดิแอ็คติ้งควีน ล้านฝันสนั่นจอ ออกอากาศทุกวันอาทิตย์ เวลา 21 นาฬิกา 30 นาที ถึง 22 นาฬิกา 30 นาทีโดยประมาณ ทางช่อง 9 เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
ลักษณะรายการ
ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 12 คน ที่ได้ถูกคัดเลือกมา จากการออดิชัน จะได้มาแข่งขันในรายการ ในแต่ละสัปดาห์ จะมีโจทย์จาก 10 ผู้กำกับ ให้ผู้แข่งขันได้มาแสดง ใครที่แสดงไม่ดีในแต่ละสัปดาห์ก็จะได้ออกจากการแข่งขัน โดยมี มาช่า วัฒนพานิช, มารุต สาโรวาท ,กิติกร เพ็ญโรจน์ และ ผู้กำกับในโจทย์นั้น
ในรายการก็จะแบ่งออกเป็น 3 ช่วง คือ
อ้างอิง
1.^http://actingqueen.mthai.com/
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2558
ไทยลีกดิวิชั่น 1 ฤดูกาล 2558 หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า "ยามาฮ่า ลีก 1 2015" เป็นการแข่งขันฟุตบอลอาชีพของประเทศไทย โดยเป็นลีกระดับที่สองรองจากไทยพรีเมียร์ลีก มีทีมเข้าร่วมการแข่งขัน 20 ทีม โดยหา 3 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไทยพรีเมียร์ลีก และ 4 ทีมตกชั้นลงไปลีกภูมิภาค ดิวิชัน 2
ดิแอคติ้งควีน ล้านฝันสนั่นจอ 1
อ้างอิง
2.^http://www.mcot.net/cfcustom/cache_page/161323.html
ไทยลีกดิวิชัน 1 ฤดูกาล 2558
ข้อมูลทีมและผู้สนับสนุน
หมายเหตุ: ธงชาติที่ระบุทีมชาตินั้นเป็นไปตามกฎข้อบังคับของฟีฟ่า ผู้เล่นสามารถถือสัญชาติที่ไม่เป็นไปตามฟีฟ่าได้มากกว่าหนึ่งสัญชาติ
ผลการแข่งขัน
{| align="center" cellspacing="0" cellpadding="3" style="background-color: #f9f9f9; font-size: 90%; text-align: center" class="wikitable" !align="left"|เหย้า/เยือน !! 1!!2!! 3!!4!! 5!! 6!! 7!!8!! 9!! 10!! 11!! 12!! 13!! 14!! 15!!16!! 17!! 18!! 19!! 20 !1. กระบี่ เอฟซี !2. เชียงใหม่ เอฟซี !3. ตราด เอฟซี !4. ไทยฮอนด้า ลาดกระบัง เอฟซี !5. นครปฐม ยูไนเต็ด !6. บางกอก เอฟซี !7. บีบีซียู เอฟซี !8. พีทีที ระยอง !9. ประจวบ เอฟซี !10. พัทยา ยูไนเต็ด !11. พิจิตร เอฟซี !12. เพื่อนตำรวจ !13. ภูเก็ต เอฟซี !14. ยาสูบ เอฟซี !15. สงขลา ยูไนเต็ด !16. สมุทรสงคราม บีทียู เอฟซี !17. สุโขทัย เอฟซี !18. อยุธยา เอฟซี !19. อ่างทอง เอฟซี !20. แอร์ฟอร์ซ เซ็นทรัล เอฟซี
ผู้ทำประตูสูงสุด
.
ประเทศซูดานใต้
หลังจากประเทศซูดานได้รับเอกราชเมื่อปี พ.ศ. 2499 ได้เกิดสงครามกลางเมืองขึ้นหลายครั้ง ซึ่งมีบางช่วงที่ซูดานใต้ได้รับสิทธิ์ในการปกครองตนเอง เมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2554 ได้มีการจัดการลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชจากประเทศซูดานขึ้น ผลปรากฏว่า ชาวซูดานใต้เสียงข้างมากเกือบ 99% เห็นควรแยกตัวเป็นเอกราช และเมื่อเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 9 กรกฎาคม ซูดานใต้ก็กลายเป็นประเทศเอกราชโดยแยกตัวออกจากประเทศซูดาน
ซูดานใต้ได้สมัครเข้าร่วมเป็นสมาชิกเครือจักรภพแห่งชาติ และยังได้รับการประกาศว่ามีคุณสมบัติเหมาะสมจะสมัครเป็นสมาชิกในสันนิบาตอาหรับได้ด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ ยังได้แสดงความสนใจจะเข้าร่วมประชาคมแอฟริกาตะวันออก ซึ่งเป็นข้อเสนอที่ได้รับการสนับสนุนในหลักการโดยรัฐสมาชิก เคนยาและรวันดา คณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติวางแผนจะประชุมกันในวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 เพื่ออภิปรายถึงสมาชิกภาพและการรับรองสาธารณรัฐซูดานใต้อย่างเป็นทางการ ซึ่งในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 สมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติได้ลงมติรับรองชาติเกิดใหม่นี้เป็นรัฐสมาชิกลำดับที่ 193 ของสหประชาชาติแล้ว
ประวัติศาสตร์
ภูมิภาคนี้ได้รับผลกระทบในแง่ลบจากสงครามกลางเมืองสองครั้งนับแต่ซูดานได้รับเอกราช รัฐบาลซูดานสู้รบกับกบฏตั้งแต่ปี พ.ศ. 2498 ถึง 2515 ในสงครามกลางเมืองซูดานครั้งที่หนึ่ง และกองทัพปลดปล่อยประชาชนซูดาน (SPLA/M) ในสงครามกลางเมืองครั้งที่สองเป็นเวลาอีกเกือบยี่สิบเอ็ดปีนับตั้งแต่ก่อตั้ง SPLA/M ในปี พ.ศ. 2526 ซึ่งส่งผลให้เกิดการปล่อยปละละเลย การขาดการพัฒนาสาธารณูปโภค ตลอดจนการทำลายล้างและการย้ายประชากรอย่างมโหฬาร มีผู้ถูกสังหารมากกว่า 2.5 ล้านคน และมีอีกมากกว่า 5 ล้านคนถูกขับออกจากถิ่นที่อยู่ กลายเป็นผู้ลี้ภัยจากผลของสงครามกลางเมืองและที่เกี่ยวข้องกับสงคราม
มีการประเมินว่าภูมิภาคซูดานใต้มีประชากร 8 ล้านคน แต่เนื่องจากในพื้นที่ดังกล่าวไม่มีการทำสำมะโนประชากรมาเป็นเวลาหลายทศวรรษแล้ว ตัวเลขประมาณนี้จึงอาจคาดเคลื่อนอย่างรุนแรง เศรษฐกิจส่วนใหญ่เป็นแบบชนบทและพึ่งพาเกษตรกรรมเพื่อยังชีพเป็นหลัก ในกลางคริสต์ทศวรรษ 2000 เศรษฐกิจเริ่มเปลี่ยนจากที่ชนบทเด่นกว่ามาเป็นเขตเมือง โดยสังเกตได้ว่าซูดานใต้มีการพัฒนาอย่างกว้างขวาง
เอกราช
มีการจัดการลงประชามติแยกซูดานใต้เป็นเอกราชระหว่างวันที่ 9 ถึง 15 มกราคม พ.ศ. 2554 โดยประชากรที่ออกเสียงกว่า 98.83% โดยผลการลงประชามติเผยแพร่เมื่อวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2554 ชาวซูดานที่อาศัยอยู่ทางเหนือและที่อยู่โพ้นทะเลก็มาใช้สิทธิ์ด้วยเช่นกัน ผลการลงประชามตินำไปสู่การได้รับเอกราชอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม ถึงแม้ว่าข้อพิพาทบางประการจะยังคงดำเนินต่อไป อย่างเช่น ส่วนแบ่งรายได้จากการค้าน้ำมัน ซึ่งมีการประเมินว่า 80% ของน้ำมันในซูดานอยู่ในซูดานใต้ นับเป็นศักยภาพทางเศรษฐกิจอันน่าทึ่งสำหรับพื้นที่เสื่อมโทรมที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ภูมิภาค Abyei ยังคงอยู่ในระหว่างพิพาทและจะมีการจัดการลงประชามติแยกต่างหากใน Abyei ว่าชาวเมืองต้องการจะเข้าร่วมกับซูดานเหนือหรือซูดานใต้ ความขัดแย้งคูร์ดูฟันใต้ปะทุขึ้นในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2554 ระหว่างกองทัพซูดานใต้กับ SPLA เหนือเทือกเขานูบา
ซูดานใต้กำลังทำสงครามกับกลุ่มติดอาวุธอย่างน้อยเจ็ดกลุ่ม โดยมีประชากรถูกบังคับให้ย้ายออกจากถิ่นที่อยู่แล้วหลายหมื่นคน
สงครามกลางเมือง (2556–ปัจจุบัน)
ในเดือนธันวาคม 2556 เกิดการแก่งแย่งอำนาจทางการเมืองระหว่างประธานาธิบดีกีร์และอดีตผู้ช่วยของเขา รีค มาชาร์ (Riek Machar) เมื่อประธานาธิบดีกล่าวหามาชาร์และผู้อื่นอีกสิบคนว่าพยายามรัฐประหาร แม้ทั้งสองมีผู้สนับสนุนจากชาติพันธุ์ต่าง ๆ ทั่วซูดานใต้ แต่การสู้รบต่อมาเป็นชุมชน โดยกบฏมุ่งเป้าสมาชิกกลุ่มชาติพันธุ์ดิงกาของกีร์และทหารรัฐบาลโจมตีนูเออร์ ทหารยูกันดายังสู้รบร่วมกับกำลังรัฐบาลซูดานใต้ต่อกบฏ
มีประมาณว่ามีผู้เสียชีวิตถึง 100,000 คนในความขัดแย้งระหว่างชาติพันธุ์ดิงกา-นูเออร์ ข้าราชการห้าคน รวมมาชาร์ ถูกพิจารณาฐานกบฏ ซึ่งทั้งหมดปฏิเสธข้อกล่าวหาโดยสิ้นเชิง ซึ่งผู้สังเกตการณ์เกรงว่าจะคุกคามการหยุดยิงล่าสุด มีผู้พลัดถิ่นกว่า 1,000,000 คนในซูดานใต้ และกว่า 400,000 คนหลบหนีไปประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะเคนยา ซูดานและยูกันดาอันเนื่องมาจากความขัดแย้ง
เมื่อปลายเดือนกันยายน 2557 ทั้งกลุ่มแยก SPLM รวมทั้ง SPLM-IO ตกลงข้อเสนอทำให้เป็นสหพันธรัฐ (federalisation) ที่ขอมานานของฝ่ายค้านและตัวแสดงที่เป็นกลางกว่า
ภูมิศาสตร์
ซูดานใต้ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 3 และ 13 องศาเหนือ และลองติจูด 24 และ 36 องศาตะวันออก ปกคลุมไปด้วยป่าเขตร้อน บึงและทุ่งหญ้า มีแม่น้ำไนล์ขาวไหล่ผ่านประเทศ ผ่านเมืองหลวง จูบา
การเมือง
เอกสารกลาโหมว่าด้วยกระบวนการป้องกันริเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2550 โดยรัฐมนตรีว่าการกิจการ SPLA โดมีนีก ดิม เดง และมีการจัดทำร่างขึ้นในปี พ.ศ. 2551 เอกสารดังกล่าวประกาศว่าซุดานใต้จะดำรงไว้ซึ่งกองทัพบก กองทัพอากาศและกองทัพแม่น้ำ (riverine forces)
การแบ่งเขตการปกครอง
[[ไฟล์:SouthSudanStates.svg|thumb|right|315px|รัฐทั้งสิบของซูดานใต้จัดเป็นหมวดหมู่ในสามภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของซูดาน
{{legend|#9BCD9B|บาหร์ อัล กาซัล}} {{legend|#7AC5CD|เอควาทอเรีย}} {{legend|#EEE685|เกรตเตอร์อัปเปอร์ไนล์}}]]
ซูดานใต้แบ่งเขตการปกครองออกเป็นสิบรัฐตามภูมิภาคทางประวัติศาสตร์สามภูมิภาคของซูดาน ได้แก่ บาหร์ อัล กาซัล, เอควาทอเรียและเกรตเตอร์อัปเปอร์ไนล์ และแบ่งย่อยลงไปอีกเป็น 86 เขต
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
เมื่อซูดานใต้แยกตัวออกจากซูดานโดยผลการลงประชามติ การลงประชามติเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชในบางภูมิภาคที่ติดต่อกับซูดานใต้เองก็มีการตกลงในหลักการหรือกำลังอยู่ในระหว่างการพิจารณา รวมทั้งรัฐคูร์ดูฟันใต้และบลูไนล์
นับตั้งแต่วันที่ประกาศอิสรภาพ ความสัมพันธ์กับซูดานยังคงอยู่ในระหว่างการเจรจา ประธานาธิบดีซูดาน อูมัร ฮะซัน อะห์มัด อัลบะชีร์ แต่แรกเคยประกาศเมื่อเดือนมกราคม พ.ศ. 2554 ว่าอนุญาตให้พลเมืองถือสองสัญชาติในซูดานเหนือและใต้ได้ แต่หลังจากการประกาศอิสรภาพของซูดานใต้ เขาได้ถอนข้อเสนอดังกล่าว เขายังได้เสนอแนะสมาพันธรัฐแบบสหภาพยุโรป
ซูดานใต้เป็นรัฐสมาชิกสหประชาชาติ แม้จะยังไม่ได้เข้าเป็นสมาชิกสันนิบาตอาหรับ แต่ก็คาดว่าจะได้รับสมาชิกภาพเร็ว ๆ นี้ ซูดานใต้ยังมีแผนจะเข้าร่วมเครือจักรภพแห่งชาติ ประชาคมแอฟริกาตะวันออก  กองทุนการเงินระหว่างประเทศ และธนาคารโลก
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจซูดานใต้เป็นหนึ่งในประเทศที่มีเศรษฐกิจอ่อนแอและด้อยพัฒนาที่สุดประเทศหนึ่งในโลก โดยมีสาธารณูปโภคน้อยมากและมีอัตราการเสียชีวิตของมารดาและอัตราไม่รู้หนังสือในผู้หญิงสูงที่สุดในโลกในปี พ.ศ. 2554 ซูดานใต้ส่งออกไม้ไปยังตลาดระหว่างประเทศ ภูมิภาคนี้ยังมีทรัพยากรธรรมชาติจำนวนมาก อย่างเช่น ปิโตรเลียม แร่เหล็ก ทองแดง แร่โครเมียม สังกะสี ทังสเตน ไมกา เงิน ทองคำ และพลังงานน้ำ เศรษฐกิจของประเทศ เหมือนกับประเทศกำลังพัฒนาอื่นอีกมาก พึ่งพาการเกษตรเป็นหลัก
น้ำมัน
บ่อน้ำมันในซูดานใต้ทำให้เศรษฐกิจในภูมิภาคยังคงอยู่รอดได้ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม เมื่อซูดานใต้ได้รับเอกราชจากซูดานในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 นักเจรจาฝ่ายใต้และฝ่ายเหนือยังไม่สามารถบรรลุความตกลงว่าด้วยรายได้จากบ่อน้ำมันในซูดานใต้ ระหว่างสมัยปกครองตนเองครั้งที่สองระหว่าง พ.ศ. 2548 ถึง 2554 รัฐบาลซูดานเรียกร้องรายได้ 50% จากการส่งออกน้ำมันของซูดานใต้ และซูดานใต้ถูกบีบให้ต้องพึ่งพาท่อส่งและโรงกลั่นน้ำมันทางเหนือ เช่นเดียวกับเมืองท่าทะเลแดงที่พอร์ตซูดาน คาดว่าข้อตกลงหลังซูดานใต้ได้รับเอกราชจะคล้ายเดิม โดยนักเจรจาฝ่ายเหนือมีรายงานว่ากดดันให้ยังคงรักษาส่วนแบ่งรายได้น้ำมัน 50-50 และนักเจรจาซูดานใต้ก็ยืนกรานให้มีข้อเสนอที่ดีกว่า
การคมนาคม
ซูดานใต้มีรางรถไฟแคบ 1,067 มิลลิเมตร ทางเดี่ยวยาว 248 กิโลเมตรจากพรมแดนซูดานถึงปลายทางเวา ท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารมากที่สุดและพัฒนามากที่สุดในซูดานใต้ คือ ท่าอากาศยานจูบา
ลักษณะประชากร
ซูดานใต้มีประชากรราว 6 ล้านคนและเศรษฐกิจสำคัญเป็นแบบพึ่งพาตนเองในชนบท ภูมิภาคนี้ได้รับผลกระทบเชิงลบจากสงครามเป็นเวลาหลายสิบปี ชาวซูดานใต้ส่วนใหญ่นับถือความเชื่อชนพื้นเมืองโบราณ ถึงแม้ว่าบางส่วนจะนับถือศาสนาคริสต์ อันเป็นผลมาจากการเผยแผ่ศาสนาของมิชชันนารี
ภาษา
ภาษาราชการของซูดานใต้ คือ ภาษาอังกฤษ ขณะที่ภาษาพูดอารบิกมีพูดกันอย่างแพร่หลาย และภาษาอารบิกจูบา อันเป็นภาษาผสม ใช้พูดกันในพื้นที่รอบเมืองหลวง
ประชากรซูดานใต้ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์มากกว่า 200 กลุ่ม และเป็นหนึ่งในภูมิภาคที่มีความหลากหลายมากที่สุดในทวีปแอฟริกา อย่างไรก็ตาม มีภาษาจำนวนมากที่มีผู้พูดเพียงไม่กี่พันคนเท่านั้น ภาษาที่มีผู้พูดเป็นภาษาแม่มากที่สุด คือ ภาษาดิงคา ซึ่งมีผู้พูดราว 2-3 ล้านคน กลุ่มผู้ลี้ภัยชาวซูดานใต้ผู้ซึ่งเติบโตขึ้นในคิวบาระหว่างสงครามซูดาน ซึ่งมีจำนวนราว 600 คน ยังสามารถพูดภาษาสเปนได้อย่างคล่องแคล่วด้วย และส่วนใหญ่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในจูบาในช่วงที่ประเทศได้รับเอกราช
ศาสนา
ศาสนาที่ชาวซูดานใต้นับถือกันนั้นประกอบด้วยศาสนาชนพื้นเมืองดั้งเดิม ศาสนาคริสต์และศาสนาอิสลาม แหล่งข้อมูลวิชาการและกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริการะบุว่า ชาวซูดานใต้ส่วนใหญ่ยังคงนับถือความเชื่อชนพื้นเมืองแต่เดิม (บางครั้งใช้คำว่า วิญญาณนิยม) โดยมีผู้นับถือศาสนาคริสต์รองลงมา  ตามข้อมูลของหอสมุดรัฐสภาสหรัฐอเมริกา ระบุว่า ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษ 1990 อาจมีประชากรซูดานใต้ไม่เกิน 10% ที่เป็นคริสเตียน อย่างไรก็ตาม บางรายงานข่าวและองค์กรคริสเตียนระบุว่า ประชากรซูดานใต้ส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์  คริสเตียนส่วนใหญ่เป็นนิกายคาทอลิกและแองกลิคัน และความเชื่อถือผีนั้นมักจะผสมเข้ากับความเชื่อคริสเตียน
ประธานาธิบดีซูดานใต้ คีร์ มายาร์ดิต ว่า ซูดานใต้จะเป็นชาติที่เคารพเสรีภาพในการนับถือศาสนา
สถานการณ์ด้านมนุษยธรรม
ซูดานใต้เป็นที่รู้จักกันว่าเป็นหนึ่งในประเทศที่มีตัวชี้วัดสุขภาพบางด้านเลวร้ายที่สุดในโลก อัตราการเสียชีวิตของเด็กอายุไม่ถึงห้าปีอยู่ที่ 112 คน ต่อ 1,000 คน ขณะที่มีอัตราการเสียชีวิตของมารดาขณะคลอดบุตรสูงที่สุดในโลกที่ 2,053.9 คน ต่อ 100,000 คน ในปี พ.ศ. 2547 มีศัลยแพทย์เพียงสามคนเท่านั้นที่อยู่ในซูดานใต้ โดยมีโรงพยาบาลที่ได้รับมาตรฐานเพียงสามแห่ง และในบางพื้นที่มีแพทย์เพียงหนึ่งคนต่อประชากรถึง 500,000 คน
วิทยาการระบาดของเอชไอวี/เอดส์ในซูดานใต้มีบันทึกไว้อย่างเลว แต่คาดว่ามีความชุกของโรคอยู่ที่ประมาณ 3.1% ในห้วงความตกลงสันติภาพเบ็ดเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2548 ความต้องการด้านมนุษยธรรมในซูดานใต้มีสูงมาก อย่างไรก็ตาม องค์การด้านมนุษยธรรมภายใต้การนำของสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ (OCHA) จัดการเพื่อรับรองว่ามีการระดมทุนเพียงพอที่จะนำความช่วยเหลือมายังประชากรท้องถิ่น ควบคู่ไปกับการฟื้นฟูและการช่วยเหลือพัฒนา โครงการมนุษยธรรมถูกบรรจุเข้าไปในแผนการทำงานปี พ.ศ. 2550 ของสหประชาชาติและองค์กรสนับสนุน ประชากรซูดานใต้มากกว่า 90% ดำรงชีวิตอยู่ด้วยเงินน้อยกว่า 1 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน แม้ว่าจีดีพีต่อหัวของซูดานทั้งประเทศจะอยู่ที่ 1,200 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี (3.29 ดอลลาร์สหรัฐต่อวัน) หลังจากปี พ.ศ. 2550 OCHA เริ่มลดบทบาทในซูดานใต้ลง เนื่องจากความต้องการด้านมนุษนธรรมค่อย ๆ ลดลงเป็นลำดับ แต่ได้ส่งมอบการควบคุมกิจกรรมการฟื้นฟูและพัฒนาให้แก่องค์กรสาธารณประโยชน์และองค์กรที่ตั้งขึ้นในท้องถิ่น
การถ่ายภาพขยาย
การถ่ายภาพขยาย หรือ การถ่ายภาพมหัพภาค (macrophotography, photomacrography หรือ macrography ) เป็นวิธีการถ่ายภาพแบบหนึ่ง โดยเป็นการถ่ายวัตถุที่ระยะใกล้ โดยจับภาพให้ขยายเห็นรายละเอียดของวัตถุขนาดเล็กอย่างชัดเจน
ภาพรวม
การถ่ายภาพขยายนั้นส่วนใหญ่จะใช้สำหรับการถ่ายภาพวัตถุขนาดเล็ก เช่น ดอกไม้ และ แมลง ในระยะใกล้ เนื่องจากช่วงความชัดค่อนข้างตื้นในระยะใกล้ ฉากหลังและพื้นหน้าจะเป็นภาพเบลอ
วิธีการต่อไปนี้มักใช้เพื่อทำการถ่ายภาพขยาย
ใช้เลนส์เฉพาะ
เลนส์ถ่ายภาพที่ออกแบบมาสำหรับการถ่ายภาพขยาย เช่น เลนส์ที่เรียกว่า เลนส์มหัพภาค (macro lens) ซึ่งใช้ใน กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว นอกจากนี้ยังอาจใช้ตัวแปลงเลนส์ที่เรียกว่าเลนส์ถ่ายใกล้ (close-up lens) ติดอยู่ที่ส่วนปลายของเลนส์ที่มีอยู่เดิม
หากใช้เลนส์สำหรับการถ่ายภาพทั่วไป (ส่วนใหญ่เป็นเลนส์มาตรฐาน) ติดเข้ากับตัวกล้องโดยใส่กลับด้านผ่านวงแหวนต่อ อาจสามารถใช้เลนส์นี้เป็นเลนส์สำหรับถ่ายภาพขยายที่มีประสิทธิภาพเชิงแสงค่อนข้างดีได้
ใช้อุปกรณ์ถ่ายภาพเฉพาะ
นอกจากการใช้เลนส์ข้างต้นแล้ว การถ่ายภาพระยะใกล้ยังสามารถทำได้โดยการใส่กระบอกต่อ (extension tube) หรือ ส่วนพับยืด (bellows) ระหว่างเลนส์ที่มีอยู่กับตัวกล้อง
ใช้ฟังก์ชันเฉพาะที่ติดตั้งในกล้อง
ทุกวันนี้มีกล้องถ่ายภาพหลายแบบที่มีฟังก์ชันการถ่ายภาพขยาย (โหมดมหัพภาค) พร้อมกับฟังก์ชันซูม อย่างไรก็ตาม กำลังขยายในการถ่ายภาพและคุณภาพของภาพจะด้อยกว่าเลนส์มหัพภาคโดยเฉพาะ
О
O หรือ On (О, о) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียงสระ // (โอ) หลังพยัญชนะเสียงหนัก หรือเสียง // (อะ) เมื่อมีการลดเสียงสระในภาษารัสเซีย อักษรนี้มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก โอไมครอน มีชื่อเดิมคือ onǔ ซึ่งมีความหมายว่า "เขา" หรือ "สิ่งนั้น" ในภาษาเชิร์ชสลาโวนิกยุคเก่า แต่ไม่มีค่าของเลขซีริลลิก
เชน แม็กแมน
เชน แบรนดอน แม็กแมน (Shane Brandon McMahon) เกิดวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1970 ที่รู้จักกันดีในชื่อ เชน แม็กแมน (Shane McMahon) เป็นลูกชายของวินซ์ แม็กแมน อดีตรองประธานบริหารของWWE นักมวยปล้ำพาร์ทไทม์ เป็นนักธุรกิจรุ่นที่ 4 ของตระกูลแม็กแมน ซึ่งเป็นตระกูลที่มีธุรกิจเกี่ยวกับกีฬามวยปล้ำ เคยเป็นแชมป์ยุโรป และแชมป์ฮาร์ดคอร์มาแล้ว ในปี 2001 เชนเคยเป็นเจ้าของWCWและECW ต่อมาได้ถูกวินซ์พ่อของตนเข้ายึด WCW และ ECW ทำให้วินซ์ได้กลายเป็นเจ้าของแทนไปในที่สุด ในปี 2016-2019 เชนได้เป็นคอมมิสชันเนอร์ของฝั่งสแมคดาวน์ ได้เป็นผู้ชนะทัวร์นาเมนต์ WWE World Cup 2018 และแชมป์สแมคดาวน์แท็กทีมคู่กับเดอะมิซ
พระเจ้าแกรู
พระเจ้าแกรู (Gaeru) (ค.ศ. 128-ค.ศ. 166) กษัตริย์องค์ที่ 4 แห่ง อาณาจักรแพกเจ หนึ่งใน สามก๊กแห่งเกาหลี ครองราชย์ระหว่างค.ศ. 128-166
พระเจ้าแกรูพระราชโอรสองค์โตใน พระเจ้ากีรู เมื่อพระราชบิดาสวรรคตในปี ค.ศ. 128 (พ.ศ. 674) พระองค์จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อมาในปี ค.ศ. 132 ได้ย้ายเมืองหลวงจาก เมืองวิเรซอง ซึ่งไม่เหมาะสมเพราะถูกโจมตีบ่อยครั้งมาที่บริเวณภูเขาพุกฮันชื่อเมืองแห่งใหม่ว่า เมืองโกยาง นับตั้งแต่ อาณาจักรแพกเจ แยกออกมาจาก อาณาจักรโคกูรยอ ก็ถูกอาณาจักรอื่นรุกรานอยู่เสมอจนในสมัย พระเจ้าโชโก ก็ได้สร้างป้อมปราการและค่ายทหารขึ้นทางเหนือของอาณาจักรอย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 165 อาณาจักรชิลลา ได้ส่งทูตมาผูกมิตรกับ อาณาจักรแพกเจ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จเพราะ อาณาจักรแพกเจ ไม่อยากจะผูกมิตรกับ อาณาจักรชิลลา และในภายหลัง อาณาจักรชิลลา ในสมัย พระเจ้าอะดัลลา ได้ส่งทูตมาอีกแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จต่อมา อาณาจักรชิลลา ได้เข้าโจมตี อาณาจักรแพกเจ ครั้งรุนแรงสามารถขยายอาณาเขตมาจนถึงภูเขาโซแบก
หนังสือซัมกุก ยูซา กล่าวว่า สมัยพระเจ้าแกรูนั้นมีพระโอรสสองพระองค์ พระโอรสองค์โตคือ พระเจ้าโชโก และพระโอรสองค์รองคือ พระเจ้าโกอี
166
สุพจน์ อนวัชกชกร
สุพจน์ อนวัชกชกร หรือที่ใช้ในนามแฝงของนักเขียนการ์ตูนว่า "SUPOT.A" เกิดเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2515 ได้เขียนการ์ตูนมานานในนิตยสาร BOOM ได้ร่วมกับทีมงานและเขียนการ์ตูนครั้งแรก "SEARCH" แต่ยังเขียนไม่จบ จนกระทั่งได้เขียนภาคต่อคือเรื่อง "SEARCH II"  และได้จบลงอย่างสมบูรณ์ ต่อมาก็เว้นว่างไปพักหนึ่งจนกระทั่งได้หันมาเขียนเรื่อง "APAIMANEE SAGA" จากเค้าโครงเรื่อง พระอภัยมณี ของท่านบรมกวีครูกลอนสุนทรภู่  ซึ่งมีเนื้อเรื่องต่างจากเรื่องเดิมค่อนข้างมาก โดยได้แต่งเป็นแนวแฟนตาซี
ผลงาน
ปัจจุบันผลงานเรื่อง APAIMANEE SAGA ได้ถูกตีพิมพ์ลงในประเทศอื่นๆ ด้วยเช่น ประเทศฝรั่งเศส ในเรื่อง "APAI QUEST"
เลิฟไดรฟ์
เลิฟไดรฟ์ (Lovedrive) เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 6 ของวงสกอร์เปียนส์ที่ปล่อยวางขายใน ค.ศ. 1979 อัลบั้ม Lovedrive ถือเป็น เป็นวิวัฒนาการที่สำคัญของวงสกอร์เปี่นส์ ซึ่งได้ Michael Schenker น้องชายของ Rudolf Schenker มาร่วมเล่นกีตาร์ 3 เพลง
จั่น เจา
จั่น เจา เป็นตัวละครจากวรรณกรรมจีนเรื่อง เจ็ดผู้กล้าห้าผู้ทรงธรรม (The Seven Heroes and Five Gallants) เป็นชาวยุทธเร่ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้เป็นเลิศและมีฉายาว่า "จอมยุทธใต้" ("Southern Hero") ภายหลังเลื่อมใสในอุดมการณ์ของเปา เจิ่ง  จึงเข้าช่วยเหลือราชการของเขา และจักรพรรดิเหรินจงตั้งให้เป็นราชองครักษ์ระดับ 4 พร้อมประทานฉายาให้ว่า "แมวหลวง" ("Royal Cat") เพราะเห็นกิริยาปราดเปรียวว่องไวประดุจแมว
ฮุสเกอร์ดุ
ฮุสเกอร์ดุ (Hüsker Dü) เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกอเมริกันก่อตั้งวงใน เมืองมินนีแอโพลิส มินีโซต้า จาก สหรัฐอเมริกา ก่อตั้งวงในปี 1979 ในมินนีแอโพลิส โดย Bob Mould (ร้องนำและกีตาร์) Greg Norton (เบส), และ Grant Hart (กลอง) ถือเป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกวงแรกที่ได้เซ็นสัญยากับค่ายใหญ่ อย่าง วอร์เนอร์มิวสิกกรุ๊ป
П
Pe (П, п) เป็นอักษรซีริลลิกตัวหนึ่ง ใช้แทนเสียงพยัญชนะ // เหมือน ป ในภาษาไทย เว้นแต่เมื่ออยู่หน้าสระที่ออกเสียงเลื่อนขึ้นไปเพดานแข็ง อักษรนี้จะออกเสียงเป็น // อักษรนี้มีพัฒนาการมาจากอักษรกรีก พาย มีชื่อเดิมว่า pokoi และมีค่าของเลขซีริลลิกเท่ากับ 100
ลักษณะของ П มีรูปร่างคล้ายกับสี่เหลี่ยมที่ไม่มีขีดด้านล่าง และอย่าสับสนกับ El (Л, л) ที่เส้นทางด้านซ้ายโค้งงอ อักษรตัวนี้มีรูปร่างเหมือนกับ พาย อย่างมาก ทั้งตัวเล็กและตัวใหญ่
ฟุตบอลหญิงทีมชาติอิตาลี
ฟุตบอลหญิงทีมชาติอิตาลี (Nazionale di calcio femminile dell'Italia) เป็นทีมฟุตบอลหญิงตัวแทนของประเทศอิตาลี ก่อตั้งขึ้นและแข่งขันนัดแรกใน ค.ศ. 1968 ปัจจุบันอยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์ฟุตบอลอิตาลีซึ่งบริหารฟุตบอลในประเทศอิตาลี
อิตาลีได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการอย่างไม่เป็นทางการหลายครั้ง พวกเขาเป็นเจ้าภาพฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปใน ค.ศ. 1969 และฟุตบอลโลกหญิงใน ค.ศ. 1970 ต่อมาพวกเขาผ่านรอบคัดเลือกไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลกหญิง 1991 และสามารถเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศได้ ส่วนในฟุตบอลหญิงชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป อิตาลีจบรองชนะเลิศในปี 1993 และ 1997 อย่างไรก็ตาม อิตาลีไม่ผ่านรอบคัดเลือกไปเล่นในรอบสุดท้ายฟุตบอลโลกหญิงเป็นระยะเวลาถึง 20 ปี จนกระทั่งในฟุตบอลโลกหญิง 2019 อิตาลีผ่านรอบคัดเลือกได้สำเร็จ และในรอบสุดท้าย พวกเขาจบรอบก่อนรองชนะเลิศ
แฮนด์บอลชายชิงแชมป์โลก
แฮนด์บอลชายชิงแชมป์โลก (IHF World Men's Handball Championship) เป็นการแข่งขันแฮนด์บอลชายระหว่างประเทศ
เลโอนอร์แห่งนาวาร์
เลโอนอร์ (Leonor, Leonor) (2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1479) เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งนาวาร์ตั้งแต่ ค.ศ. 1455 ถึง ค.ศ. 1479 และเป็นพระราชินีผู้ปกครองแห่งนาวาร์ช่วงสั้นๆ ในปี ค.ศ. 1479 พระนางได้รับการสวมมงกุฎเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1479 ในตูเดลา
พระราชประวัติ
เลโอนอร์เป็นเจ้าหญิงแห่งนาวาร์ ทรงเป็นพระธิดาคนเล็กของพระเจ้าชวนที่ 1 แห่งอารากอนกับสมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 1 แห่งนาวาร์ และเป็นพระขนิษฐาของพระเจ้าการ์โลสที่ 4 แห่งนาวาร์และสมเด็จพระราชินีนาถบลังกาที่ 2 แห่งนาวาร์ ทรงเสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1426 ในโอลิเตซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศสเปน
เมื่อโตเป็นสาว เลโอนอร์ได้สมรสกับแกสต็องที่ 4 เคานต์แห่งฟัวซ์ชาวฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1441 พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ในปีเดียวกันนั้น การ์โลส เจ้าชายแห่งเบียนา พระเชษฐาของพระองค์ได้สืบทอดบัลลังก์นาวาร์ต่อจากพระมารดา ทว่าพระเจ้าชวน พระบิดาของพระองค์ได้ยึดอำนาจเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ปี ค.ศ. 1442 เลโอนอร์ย้ายไปฝรั่งเศสเพื่อพำนักอยู่ในฟัวซ์ซึ่งเป็นดินแดนในครอบครองของพระสวามี พระองค์ได้ให้กำเนิดบุตรธิดาสิบคน เป็นชายสี่คนและหญิงหกคน ต่อมาในปี ค.ศ. 1455 พระเจ้าชวนได้เพิกถอนสิทธิ์ในการเป็นทายาทแห่งนาวาร์ของการ์โลสและบลังกา พระเชษฐาและพระเชษฐภคินีของเลโอนอร์และแต่งตั้งให้เลโอนอร์เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินและข้าหลวงแห่งนาวาร์ สร้างความปิติยินดีให้แก่เลโอนอร์เป็นอย่างมาก พระองค์ได้ย้ายมาพำนักอาศัยอยู่ในซังกูเอซา
พระเชษฐาและพระเชษฐภคินีผู้ถูกเพิกถอนสิทธิ์ของเลโอนอร์ก่อกบฏต่อพระบิดาและเรียกร้องให้คืนสิทธิ์การเป็นทายาทโดยชอบธรรมในนาวาร์ให้แก่การ์โลส พระเจ้าชวนปฏิเสธข้อเรียกร้องดังกล่าว หลังพระเชษฐาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 1461 บลังกาขึ้นครองราชย์เป็นผู้ปกครองแห่งนาวาร์เพียงในนาม แต่เลโอนอร์ยังคงสำเร็จราชการแผ่นดินต่อไป ในปี ค.ศ. 1462 พระนางลงนามในสนธิสัญญาโอลิเต ยอมรับพระบิดาเป็นกษัตริย์แห่งนาวาร์และยินยอมให้จองจำบลังกา พระขนิษฐา ภายใต้การดูแลของพระนาง
วัดป่าวิเวกธรรม
วัดป่าวิเวกธรรม หรือ วัดเหล่างา เป็นวัดป่าอรัญวาสี สังกัดนิกายเถรวาท คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ก่อตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. 2471 โดยคณะพระกรรมฐานลูกศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต นำโดย หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม มาเผยแผ่พระพุทธศาสนาสายวิปัสสนากรรมฐาน และตั้งสำนักสงฆ์อบรมปฏิบัติกรรมฐานขึ้น ซึ่งกลายเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนาฝ่ายอรัญวาสีของภาคอีสานตอนกลางในขณะนั้น ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 ตั้งอยู่ที่ ถนนศรีจันทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
ประวัติ
วัดป่าวิเวกธรรม เดิมมีพื้นที่เป็น ป่าช้าโคกเหล่างา เป็นป่ารกชัฏ มีต้นไม้ใหญ่หนาแน่นปกคลุม มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มาก ป่าช้าโคกเหล่างาในขณะนั้นมีพื้นที่กว้างใหญ่ ตั้งอยู่นอกเมืองขอนแก่น ปี พ.ศ. 2471 พระครูพิศาลอรัญเขต สมณศักดิ์ในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระเทพสิทธาจารย์ (จันทร์ เขมิโย) ซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์และเจ้าคณะจังหวัดขอนแก่น(ธรรมยุต)ในขณะนั้น ได้ทำหนังสือไปนิมนต์หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ลูกศิษย์ต้นของหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต ให้มาช่วยเผยแผ่พระพุทธศาสนาธรรมปฏิบัติให้แก่ประชาชนจังหวัดขอนแก่น หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ได้ไปกราบเรียนปรึกษาหลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต เมื่อท่านเห็นว่าเหมาะสมดีแล้ว จึงมอบให้เป็นหน้าที่ของหลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม  รับนิมนต์
ครั้นพระสงฆ์สามเณรทั้งหลายได้ทราบข่าวว่า หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม ได้ธุดงค์กรรมฐานมาอยู่ที่ป่าช้าโคกเหล่างา ต่างก็ทยอยเดินทางมาอยู่กับท่านเพื่อรับการอบรมและปฏิบัติกรรมฐาน ในขณะนั้นมีพระสงฆ์สามเณรไม่ต่ำกว่า 70 รูป ด้วยเหตุนี้ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม จึงได้ประชุมคณะสงฆ์ตกลงกันให้แยกย้ายกันไปตั้งเป็นสำนักสงฆ์วัดป่าอรัญวาสีในพื้นที่จังหวัดขอนแก่นและพื้นที่ใกล้เคียง จึงทำให้วัดป่าอรัญวาสีและคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายตั้งขึ้นในจังหวัดขอนแก่นเป็นจำนวนมาก ด้วยเหตุนี้เอง จึงนับได้ว่า วัดป่าวิเวกธรรม เป็นศูนย์กลางของพระพุทธศาสนาฝ่ายอรัญวาสีของภาคอีสานตอนกลาง
พระกรรมฐานยุคแรกของวัดวัดป่าวิเวกธรรม (เหล่างา) ซึ่งท่านได้ธุดงค์กรรมฐานมารับการอบรมธรรมปฏิบัติและเผยแผ่พระพุทธศาสนาสอนให้ผู้คนหันมานับถือพระไตรสรณคมน์ยึดมั่นในพระรัตนตรัย อาทิ หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม, หลวงปู่มหาปิ่น ปญฺญาพโล, หลวงปู่ฝั้น อาจาโร, หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ, หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร, หลวงปู่ภุมมี ฐิตธมฺโม, หลวงปู่ดี ฉนฺโน, หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี, หลวงปู่กงมา จิรปุญโญ, หลวงปู่สีโห เขมโก, หลวงปู่เกิ่ง อติมุตฺตโก, หลวงปูสีลา อิสฺสโร, หลวงปู่อุ่น ธมฺมธโร, หลวงปู่ซามา อจุตฺโต, หลวงปู่นิล มหนฺตปญฺโญ, สามเณรสิม (หลวงปู่สิม พุทฺธจาโร), สามเณรจาม (หลวงปู่จาม มหาปญฺโญ), สามเณรบุญมี (หลวงปู่บุญมี โชติปาโล), สามเณรวัง (หลวงปู่วัง ฐิติสาโร) เป็นต้น
ปี พ.ศ. 2503 ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2503 ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที 77 ตอนที่ 65
ปี พ.ศ. 2522 การก่อสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ได้เสร็จสิ้นและได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2522 ในการนี้ได้รับเมตตาจากเจ้าประคุณสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช (วาสน์ วาสโน) สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 18 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เสด็จมาเป็นประธานในพิธี และในการผูกพัทธสีมาครั้นี้มีพิธีพุทธาภิเษกเหรียญที่ระลึก 5 แบบคือ (1) หลวงปู่ฝั้น อาจาโร - อำนาจ (2) หลวงปู่แหวน สุจิณโณ - องอาจ (3) หลวงปู่ผาง จิตฺตคุตโต - อิทธิฤทธิ์ (4) หลวงปู่ขาว อนาลโย - เมตตา (5) หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม - ครูเสือ
ปี พ.ศ. 2525 การก่อสร้าง ศาลาขันตยาคมานุสรณ์ แล้วเสร็จและได้ทำพิธีฉลองศาลาในปีนั้น โดยได้รับเมตตาจาก พระเทพบัณฑิต (อินทร์ ถิรเสวี) เจ้าอาวาสวัดศรีจันทร์ และรองเจ้าคณะภาค 9 ธรรมยุต ในขณะนั้น มาเป็นประธานในพิธี
ปี พ.ศ. 2533 ฉลองสมโภชพระประธานในพระอุโบสถวัดป่าวิเวกธรรม เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2533 โดยมีพิธีพุทธาภิเษก ในการนี้ได้รับความเมตตาจาก พระครูญาณธราภิรัต สมณศักดิ์ในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระราชญาณวิสุทธิโสภณ (ท่อน ญาณธโร) มาเป็นประธานในพิธี
ปี พ.ศ. 2536 สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน) สมเด็จพระสังฆราชพระองค์ที่ 19 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ได้เสด็จมาเป็นประธานในพิธีพุทธาภิเษก พระผง มุตโตทัย ณ พระอุโบสถวัดป่าวิเวกธรรม
ปี พ.ศ. 2540 พระราชญาณวิสุทธิโสภณ สมณศักดิ์ในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) ได้เมตตามาวัดป่าวิเวกธรรม เพื่อเป็นในพิธีเททองหล่อพระประธานวัดกู่ทอง ซึ่ง พระครูวิเวกวัฒนาทร เจ้าอาวาสในขณะนั้น ต่อมาก็คือ พระโสภณวิสุทธิคุณ (บุญเพ็ง กปฺปโก) ได้จัดสร้างขึ้น และในโอกาสนี้ยังได้เมตตาเททองหล่อรูปเหมือนพระบูรพาจารย์ 7 องค์ ได้แก่ หลวงปู่เสาร์ กนฺตสีโล, หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต, หลวงปู่สิงห์ ขนฺตยาคโม, หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี, หลวงปู่หลุย จนฺทสาโร, หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม และหลวงปู่สิม พุทฺธจาโร เพื่อประดิษฐานไว้ ณ วัดป่าวิเวกธรรม
ปี พ.ศ. 2552 การก่อสร้าง พระมหาเจดีย์บูรพาจารย์ แล้วเสร็จและได้ทำพิธีอัญเชิญยอดฉัตรขึ้นประดิษฐาน เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2552
ปี พ.ศ. 2553 พระโสภณวิสุทธิคุณ (บุญเพ็ง กปฺปโก) ได้เมตตาเป็นประธานเททองหล่อพระพุทธรูปปางนาคปรก นามว่า พระพุทธมุจลินท์วิเวก เมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2553 ซึ่งต่อมาได้อัญเชิญไปประดิษฐานเป็นพระประธานใน พระมหาเจดีย์บูรพาจารย์ วัดป่าวิเวกธรรม
ลำดับเจ้าอาวาส
นับตั้งก่อตั้งวัดป่าวิเวกธรรม สำนักวิปัสสนากรรมฐานแห่งนี้ มีเจ้าอาวาสดังรายนามต่อไปนี้
การฆ่าตัวตายเลียนแบบ
การฆ่าตัวตายเลียนแบบ (copycat suicide) คือการที่คนคนหนึ่งฆ่าตัวตายหรือพยายามฆ่าตัวตาย เลียนแบบเหตุการณ์การฆ่าตัวตาย หรือภาพจำลองเหตุการณ์การฆ่าตัวตาย ของคนอื่นที่เป็นคนรู้จัก หรือคนในสื่อ เช่นข่าวโทรทัศน์ เป็นต้น
ปรากฎการณ์ที่มีการเพิ่มขึ้นอย่างมากของจำนวนการฆ่าตัวตาย ซึ่งเกิดตามหลังการฆ่าตัวตายที่เป็นข่าวในวงกว้าง มักถูกเรียกว่า ปรากฎการณ์แวเธ่อร์ (Werther effect) ซึ่งตั้งตามนิยายของเกอเธ่เรื่อง แวเธ่อร์ระทม
ในคนที่มีความเสี่ยงและไม่มีปัจจัยป้องกัน ข่าวสารเรื่องการฆ่าตัวตายอาจเป็นตัวกระตุ้นให้คนคนนั้นฆ่าตัวตายได้ อาจเรียกว่า การฆ่าตัวตายแพร่ระบาด (suicide contagion) ซึ่งอาจพบ "แพร่ระบาด" ได้ในระดับโรงเรียน ชุมชน หรือหากเป็นบุคคลมีชื่อเสียง ก็อาจแพร่ระบาดในระดับประเทศ หรือนานาชาติได้ เรียกว่า การฆ่าตัวตายเป็นกลุ่มก้อน (suicide cluster) ซึ่งเกิดจากการแพร่ไปของข่าวการฆ่าตัวตายหรือพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายออกไปในชุมชน กลุ่มก้อนแบบเป็นจุด (point cluster) คือกลุ่มของการฆ่าตัวตายที่เกิดขึ้นในสถานที่เดียวและเวลาเดียว สัมพันธ์กับการทราบข่าวโดยตรงในสังคมจากบุคคลใกล้ชิด ส่วนกลุ่มก้อนแบบใหญ่ (mass cluster) คือกลุ่มก้อนของการฆ่าตัวตายที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกันแต่ต่างสถานที่ สัมพันธ์กับการออกสื่อของข่าวการฆ่าตัวตายของคนมีชื่อเสียง ผ่านสื่อมวลชน
ทินกร พันธุ์กระวี
นาวาอากาศโท ทินกร พันธุ์กระวี เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิษณุโลก และเป็นประธานกรรมการและผู้ก่อตั้ง บริษัท อายิโนะโมะโต๊ะ (ประเทศไทย) จำกัด อดีตนายกสมาคมอัสสัมชัญ
การทำงาน
ทินกร เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช (ครม.36) ในรัฐบาลหม่อมราชวงศ์เสนีย์ ปราโมช (ครม.37, ครม.38) แต่คณะรัฐมนตรีคณะนี้สิ้นสุดลง เพราะคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน อันมี พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ เป็นหัวหน้า ได้กระทำการยึดอำนาจ การปกครองแผ่นดินเป็นผลสำเร็จ เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 จึงเป็นคณะรัฐมนตรีที่มีอายุสั้นที่สุดด้วยคือ 12 วัน และได้เข้าเฝ้าถวายสัตย์ปฏิญาณเพียงวันเดียวก็ต้องพ้นจากตำแหน่ง ทำให้ได้รับฉายาว่า "รัฐบาลวันเดียว"
และต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ในปี พ.ศ. 2523 และถูกปรับมารับตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและการพลังงาน ในรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (ครม.42) ในปี พ.ศ. 2524
ผลงานสำคัญ
นาวาอากาศโท ทินกร เป็นผู้ริเริ่มงานด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่สำคัญของประเทศไทย อาทิ โครงการชลประทานเขื่อนนเรศวร การรื้อฟื้นโครงการสนามบินหนองงูเห่า การผลักดันโครงการการพัฒนาพลังงานทดแทนและการประหยัดพลังงานของประเทศ การสร้างสถานีรับสัญญาณดาวเทียมเพื่อการสำรวจทรัพยากรธรรมชาติในบริเวณสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง การจัดตั้งสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการสร้างเมืองวิทยาศาสตร์
ถึงแก่อนิจกรรม
น.ท.ทินกร ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินในการพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2555 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เครื่องราชอิสริยาภรณ์
นาวาอากาศโท ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของประเทศไทยและเครื่องราชอิสริยาภรณ์ของต่างประเทศต่างๆ ดังนี้
แบลซ กงปาออเร
แบลซ กงปาออเร (Blaise Compaoré) เป็นนักการเมืองบูร์กินาฟาโซซึ่งเป็นประธานาธิบดีบูร์กินาฟาโซจาก ค.ศ. 1987 ถึง ค.ศ. 2014
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เดิมชื่อ วิทยาลัยพิษณุโลก เป็นสถาบันอุดมศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2545 ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนประเภทเป็น "มหาวิทยาลัยพิษณุโลก"
ประวัติ
ระยะแรกของการก่อตั้งวิทยาลัยพิษณุโลก เร่งเตรียมความพร้อมด้านอาคารสถานที่ ด้านบุคลากรทั้งสายการจัดการเรียนการสอนและสายสนับสนุน  ด้านการจัดการเรียนการสอน วิทยาลัยพิษณุโลกได้มีความตระหนักในการจัดการเรียนการสอน และผลสัมฤทธิ์ที่เกิดกับผู้เข้ารับการศึกษา โดยวิเคราะห์ สังเคราะห์หลักสูตรที่จะจัดการเรียนการสอน และศึกษาความต้องการของตลาดแรงงาน เพื่อผลิตบัณฑิตให้ตรงต่อความต้องการของตลาด และรองรับการเปิดตลาดเสรีทางการค้าสู่อินโดจีน รวมทั้งศึกษาและพิจารณาถึงแผนแม่บทของชาติด้วย  ต่อมา ได้หาสถานที่เพิ่มเพื่อรองรับการเจริญเติบโตของมหาวิทยาลัย โดยหาสถานที่เพิ่มอีก 92 ไร่ อยู่บริเวณสี่แยกอินโดจีน 93 หมู่ 5 ตำบลสมอแข อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก และได้สร้างอาคาร เพิ่มอีกหลายอาคาร  เพื่อให้เพียงพอกับจำนวนนักศึกษาที่เพิ่มมากขึ้น และได้เปลี่ยนประเภทจากวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยพิษณุโลก เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม 2554 ในปัจจุบัน มหาวิทยาลัยพิษณุโลก มีเนื้อที่ทั้งหมด 100 ไร่ ดำเนินการสอนในระดับปริญญาตรี และระดับบัณฑิตศึกษา
มหาวิทยาลัยพิษณุโลก เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนระดับอุดมศึกษาแห่งแรกของจังหวัดพิษณุโลก ที่เริ่มเปิดดำเนินการตั้งแต่ปีการศึกษา 2547 เป็นต้นมา  ซึ่งการสร้างชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยที่จะทำให้ชุมชน สังคมยอมรับ และมีจุดเด่นในการบริหารจัดการการศึกษานั้น  สิ่งที่มหาวิทยาลัยควรตระหนักที่สุด คือ การพัฒนาวิชาการและการผลิตนักศึกษาที่มีคุณภาพ และมีจุดเด่นที่จะทำให้นักศึกษาเข้ามาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย คือ ความรู้ ความสามารถ และประสบการณ์ อันจะทำให้เกิดประโยชน์ต่อนักศึกษาในการนำความรู้ไปประกอบอาชีพ
บาฮามุต
บาฮามุต (Bahamut หรือ Bahamoot) (بهموت Bahamūt) เป็นสัตว์ประหลาดในตำนานอาหรับ มีลักษณะเป็นปลาขนาดใหญ่ที่ค้ำจุนโลก ในบางตำนานกล่าวว่าบาฮามุตมีหัวเหมือนฮิปโปโปเตมัส หรือ ช้าง
เทรน (วงดนตรี)
เทรน (Train) เป็นวงร็อกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1993 สมาชิกรุ่นแรกของวงประกอบด้วยแพทริก โมนาฮาน ร็อบ ฮอตช์คิสส์ จิมมี สแตฟฟอร์ด สกอตต์ อันเดอร์วูด และชาร์ลี โคลิน วงประสบความสำเร็จจากอัลบั้มแรกชื่อ เทรน ด้วยซิงเกิล "มีตเวอร์จิเนีย" อัลบั้มที่สอง ดรอปส์ออฟจูปิเตอร์ มีซิงเกิลนำคือ "ดรอปส์ออฟจูปิเตอร์ (เทลล์มี)" ได้รับรางวัลแกรมมีสองรางวัลในปี ค.ศ. 2002 อัลบั้มได้รับการรับรองระดับแพลตินัมสองครั้งในสหรัฐ และแคนาดา เป็นอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของวงจนถึงปัจจุบัน
สตูดิโออัลบั้มที่สาม มายไพรเวตเนชัน ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2003 ได้รับการรับรองระดับแพลตินัมในสหรัฐกับซิงเกิล "คอลลิงออลแอนเจิลส์" หลังจากฮอตช์คิสส์และโคลินออกจากวง วงออกอัลบั้มที่สี่ ฟอร์มี, อิตส์ยู ในปี ค.ศ. 2006 มีสมาชิกวงคนใหม่คือ แบรนดอน บุช (คีย์บอร์ด) และจอห์นนี โคลต์ (เบส) แม้ว่าจะได้รับการตอบรับที่ดี แต่อัลบั้มไม่ประสบความสำเร็จนัก เทรนจึงประกาศพักวงนานสองปี
ตั้งแต่เปิดตัวในอุตสาหกรรมดนตรี เทรนขายอัลบั้มได้มากกว่า 10 ล้านอัลบั้ม และเพลง 30 ล้านหน่วยทั่วโลก
โซโอะ
โซโอะ (曽於市 (So'o-shi)) เป็นนครที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจังหวัดคาโงชิมะ ประเทศญี่ปุ่น อยู่ใกล้กับนครมิยาโกโนโจ จังหวัดมิยาซากิ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 390.11 ตารางกิโลเมตร มีจำนวนประชากร ณ วันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2023 ประมาณ 31,600 คน โซโอะเป็นหนึ่งในนครขนาดเล็กในประเทศญี่ปุ่นที่มีประชากรลดลงเรื่อย ๆ
ภูมิศาสตร์
พื้นที่ส่วนใหญ่ของโซโอะเป็นภูเขาและปกคลุมไปด้วยป่าไม้ มีฝนตก แต่ไม่ค่อยมีหิมะตก โซโอะตั้งอยู่ในจังหวัดคาโงชิมะ ดังนั้นจึงได้รับเถ้าถ่านจากภูเขาไฟที่อยู่ในเมืองใกล้เคียง ได้แก่ ภูเขาไฟชิมโมเอดาเกะ และภูเขาไฟซากูราจิมะ โซโอะเป็นเมืองที่ไม่มีทางออกสู่ทะเลและอยู่ตรงกึ่งกลางของคาบสมุทรโอซูมิ
ประวัติ
นครโซโอะในปัจจุบันได้รับการจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2005 จากการควบรวมเมืองโอซูมิ (อิวางาวะ), เมืองซูเอโยชิ และเมืองทาการาเบะ (ทั้งหมดมาจากอำเภอโซโอะ) เข้าด้วยกัน
มาร์กอ เพกอวิช
มาร์กอ เพกอวิช (Marko Perković, 27 ตุลาคม พ.ศ. 2509) เป็นนักร้องและนักดนตรีแนวร็อกชาวโครเอเชีย และเป็นหัวหน้าวงดนตรีทอมป์สันตั้งแต่ พ.ศ. 2534 เขาเป็นที่รู้จักจากเพลงที่มีเนื้อหาความเป็นชาตินิยมโครแอตและกลายเป็นสัญลักษณ์ของการเมืองฝ่ายขวาจัดในโครเอเชีย เพลงของเขาที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ บอจนาชาวอกลาเว ซึ่งวางจำหน่ายครั้งแรกใน พ.ศ. 2535
ประวัติ
เขาเกิดที่หมู่บ้านขนาดเล็กในชาวอกลาเว ประเทศโครเอเชียในขณะที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย เขาเข้าร่วมขบวนการปลดปล่อยประเทศโครเอเชียและเป็นทหารประจำการในช่วงสงครามประกาศเอกราชของโครเอเชียและในช่วงเวลานี้ เข้าได้เข้าสู่วงการเพลงโดยมีผลงานเพลงที่เป็นที่รู้จัก อาทิ บอจนาชาวอกลาเว (2535), อาลีเจกนินซกากรายีจา (2538) เป็นต้น โดยเนื้อหาเพลงของเขาส่วนใหญ่มีเนื้อหาที่มีความเป็นชาตินิยมของโครเอเชีย และเขาเป็นสัญลักษณ์ของการเมืองฝ่ายขวาจัดในโครเอเชียสมัยใหม่ ซึ่งทำให้เขาและวงดนตรีของเขาถูกระงับการแสดงสดในหลายประเทศ ได้แก่ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศออสเตรีย ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และประเทศสโลวีเนีย ด้วยเหตุผลที่เพลงของเขาที่มีเนื้อหาความรุนแรงและแสดงออกในการสนับสนุนลัทธิฟาสซิสต์
เขาเคยคบหากับดานิเยลา มาร์ตินอวิชนักร้องหญิงชาวโครเอเชียก่อนที่จะเลิกรากัน และสมรสใหม่กับซานดรา ลอกิชชาวโครแอตเชื้อสายแคนาดา โดยเขาและลอกิชมีบุตรและธิดารวม 5 คน ทั้งนี้เขายังถือหุ้นร้อยละ 20 ของสถานีวิทยุของโครเอเชียอย่างนารอดานี เรดิโอ และเคยแสดงคอนเสิร์ตต่อหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 เมื่อ พ.ศ. 2552
สัมพันธ์ พันธุ์พฤกษ์
ประวัติ
รองศาสตราจารย์ สัมพันธ์ พันธุ์พฤกษ์ หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.สัมพันธ์ พันธุ์พฤกษ์ เกิดเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2496 มีภูมิลำเนาจังหวัดสุพรรณบุรี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ศึกษาศาสตรบัณฑิต (คณิตศาสตร์-เคมี) (เกียรตินิยมเหรียญทอง) จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น เมื่อปี พ.ศ. 2517 ระดับปริญญาโท ครุศาสตรมหาบัณฑิต (สถิติการศึกษา) จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2520 และระดับปริญญาเอก ด้านการวัดและประเมินผลการศึกษา จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2538
การทำงาน
ดร.สัมพันธ์ พันธุ์พฤกษ์ รับราชการเป็นอาจารย์ประจำคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จนได้รับการแต่งตั้งเป็นคณบดี ในระหว่างปี พ.ศ. 2542 ถึง พ.ศ. 2546 และได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานสภาคณบดีคณะครุศาสตร์ศึกษาศาสตร์แห่งประเทศไทย ในระหว่างปี พ.ศ. 2543-2544
แอนเดรีย คอรร์
แอนเดรีย คอรร์ (Andrea Corr) หรือในชื่อจริงว่า แอนเดรีย เจน คอรร์ (Andrea Jane Corr MBE) (17 พฤษภาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักร้องนำของวง เดอะ คอรร์ส และนักแสดงชาวไอริช ซึ่งนอกจากร้องนำแล้ว ยังเล่น tin whistle ให้กับทางวงอีกด้วย ในปี 2005 แอนเดรีย และ เดอะ คอรร์ส ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ (MBE) จากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 เนื่องจากความสามารถทางดนตรี รวมถึงการทำงานการกุศลเพื่อหาเงินช่วยเหลือโรงพยาบาลฟรีแมนในนิวคาสเซิล เหยื่อจากเหตุการณ์ระเบิดในเมืองโอมากห์ ไอร์แลนด์เหนือ และงานการกุศลอื่นๆ