cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สกุลชิมแปนซี
มีพฤติกรรมกินพืชเป็นอาหารหลัก โดยปกติเป็นสัตว์ที่รักสงบ แต่ก็มีบางครั้งที่ตัวผู้จะมีพฤติกรรมดุร้าย มักยกพวกเข้าโจมตีกัน และยังมีพฤติกรรมล่าลิงชนิดอื่น ได้แก่ ลิงโลกเก่ากินเป็นอาหารอีกด้วย เป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นครอบครัว มีความสัมพันธ์เป็นเครือญาติกัน โดยมีตัวผู้เป็นจ่าฝูง ออกลูกครั้งละเพียง 1 ตัว อายุขัยโดยเฉลี่ย 40 ปี เป็นสัตว์ที่มีความเฉลียวฉลาด มีการแสดงออกทางอารมณ์คล้ายคลึงและใกล้เคียงกับมนุษย์มากที่สุด รวมทั้งกล้ามเนื้อและสรีระ ทั้งนี้เพราะระบบกล้ามเนื้อของมนุษย์และชิมแปนซีนั้นคล้ายกันมาก แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเปรียบเทียบกันต่อหน่วยน้ำหนักแล้ว ชิมแปนซีมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงกว่ามนุษย์ 2-3 เท่า  โดยมีการศึกษาพบว่า ชิมแปนซีมีความทรงจำดีเสียยิ่งกว่ามนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่เสียอีก และจดจำคำศัพท์ของมนุษย์ได้ถึง 125 คำ
แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิด คือ
แหล่งข้อมูลอื่น
Mokómbósó Sjimpanse
ปี่แน
ปี่แน เป็นเครื่องดนตรีภาคเหนือของประเทศไทย ลักษณะเป็นปี่ประเภทลิ้นคู่ทำด้วยใบตาล ซึ่งผ่านกรรมวิธีสารพัด มีรูบังคับเสียง สามารถถอดลิ้นได้ มีหลายประเภท เช่น แนเสียงเล็ก แนเสียงใหญ่ เป็นต้น นิยมบรรเลงในวงกลองตึ่งนง วงป้าดก๊อง(วงปี่พาทย์ล้านนา) วงแห่กลองตุ้ม(แห่แน) มี 2 ขนาด ได้แก่
ประจวบ ชนะภัย
นายประจวบ ชนะภัย (19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 - 25 ตุลาคม พ.ศ. 2553) อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสงขลา 1 สมัย
ประวัติ
ประจวบ ชนะภัย เกิดเมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2464 สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 8
การทำงาน
ประจวบ เป็นเจ้าของและผู้จัดการห้างขายยาชนะฟาร์มาซี ในขณะเดียวกัน ประจวบ เคยทำงานเป็นพนักงานรักษาที่หลวง ของ กรมธนารักษ์ จังหวัดสงขลา และเป็นข้าราชการ ในกระทรวงมหาดไทย กระทรวงการคลัง และ กระทรวงอุตสาหกรรม ตามลำดับ
งานการเมือง
ประจวบ ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรใน พ.ศ. 2512 สังกัดพรรคสหประชาไทย ซึ่งได้รับเลือกตั้งในครั้งแรก และครั้งเดียว
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ประจวบ ชนะภัย ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 1 สมัย คือ
รายชื่อผลงานเพลงของคัตตุน
ผลงานเพลงของวงบอยแบนด์ญี่ปุ่น KAT-TUN
โวล์ฟด็อกส์ นาโงยะ
โวล์ฟด็อกส์ นาโงยะ (Wolf Dogs Nagoya ) เป็นสโมสรวอลเลย์บอลชาย ซึ่งตั้งอยู่ ณ อินาซาวา, จังหวัดไอชิ ประเทศญี่ปุ่น ทีมนี้เข้าแข่งขันในวี.พรีเมียร์ลีก
ประวัติ
สโมสรนี้ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1961 โดยคนงานของโทโยดะโกเซย์ หนึ่งในกลุ่มบริษัทโตโยต้ามอเตอร์ สโมสรได้รับการเลื่อนชั้นสู่การแข่งขันลีกภูมิภาคใน ค.ศ. 1984 และสโมสรนี้ได้รางวัลรองชนะเลิศของลีกในประเทศในปี ค.ศ. 1993 สโมสรได้รับการเลื่อนชั้นสู่การแข่งขัน วี.พรีเมียร์ลีก ในปี ค.ศ. 1998 เป็นครั้งแรก
เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2019 สโมสรได้การประกาศเปลี่ยนชื่อทีมใหม่เป็น โวล์ฟด็อกส์ นาโงยะ
ผลการแข่งขันลีก
ชนะเลิศ รองชนะเลิศ
สมาชิกทีมปัจจุบัน
ข้อมูล ณ เดือนสิงหาคม ค.ศ. 2014
กรดอินโดล-3-บิวทีริก
กรดอินโดล-3-บิวทีริก (Indole-3-butyric acid; IBA) แต่เดิมจัดเป็นสารสังเคราะห์ที่ออกฤทธิ์เป็นออกซิน แต่ต่อมาพบการสร้าง IBA ในเมล็ดและใบของข้าวโพดและพืชใบเลี้ยงคู่อีกหลายชนิด จึงจัดว่าเป็นฮอร์โมนพืชด้วย IBA ที่เป็นสารสังเคราะห์ใช้ในการเร่งรากของกิ่งปักชำ สารบริสุทธิ์เป็นผลึกสีขาว ละลายได้ดีในแอลกอฮอล์ เมื่ออยู่ในรูปสารละลายจะสลายตัวได้เร็ว ในด้านการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืช ใช้ชักนำการเกิดรากจากยอด เป็นที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในต่างประเทศ
สิงโต (แก้ความกำกวม)
สิงโต อาจหมายถึง
กลองตึ่งโนง
กลองตึ่งโนง หรือกลองแอว เป็นกลองล้านนาทางภาคเหนือ ตัวกลองจะยาว มากขนาด 3-4 เมตรก็มี ใช้ตีเป็น อาณัติสัญญาณประจำวัด และใช้ในกระบวนแห่กระบวนฟ้อน ต่าง ๆ ประกอบกับตะหลดปด ปี่แน ฉาบใหญ่ และฆ้องหุ่ย ใช้ตีด้วยไม้ เวลาเข้ากระบวนจะมีคนหาม หรือบางแห่งอาจเป็นรถล้อลากนำขวบนไป
กลองแอว เป็นกลองขึงด้วยหนังหน้าเดียว ทำจากไม้เนื้อแข็ง เช่น ประดู่ ไม้ชิงชัน ขึงหน้ากลองด้วยหนังวัวตัวเมียหรือเลียงผา แต่ละถิ่นมีชื่อเรียกต่างกันคือ จังหวัดเชียงใหม่เรียกกลองแอวหรือกลองตึ่งโน่ง จังหวัดลำพูนเรียกกลองเปิ้งหรือกลองเปิ่งโมง จังหวัดลำปางเรียกกลองตาเสิ้งหรือกลองตาเส้ง จังหวัดแพร่และจังหวัดน่านเรียกกลองอึด จังหวัดเชียงรายและจังหวัดพะเยาเรียกกลองอึดสิ้ง
กลองแอวมีพัฒนาการมาจากกลองหลวงที่มีใช้ตั้งแต่ พ.ศ. 2345 – 2427 ในสมัยพระเจ้ากาวิละ กลองแอวแบ่งตามเสียงเป็น 3 ประเภทคือ หนังที่ขึงหน้ากลองแล้วให้เสียงดีที่สุดคือหนังเลียงผา แต่เมื่อเลียงผาเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง จึงเปลี่ยนมาใช้หนังวัวตัวเมียแทน โดยนิยมใช้หนังวัวที่ตกลูกมาแล้ว 3 ครอกขึ้นไป กลองชนิดนี้ต้องติดจ่ากลองเพื่อเทียบเสียงให้ตรงกับฆ้องอุ้ย จ่ากลองทำมาจากข้าวเหนียวบดแช่น้ำแล้วนำมาตำให้ละเอียดผสมกับขี้เถ้าไม้ลำไย สล่ากลองบางคนใช้ขนมจีนแทนข้าวเหนียว เพราะสะดวกกว่า
อุณหพลศาสตร์
อุณหพลศาสตร์ (/อุน-หะ-พะ-ละ-สาด/ หรือ /อุน-หะ-พน-ละ-สาด/) หรือ เทอร์โมไดนามิกส์ (thermodynamics; มาจากภาษากรีก thermos = ความร้อน และ dynamis = กำลัง) เป็นสาขาของฟิสิกส์ ที่ศึกษาความสัมพันธ์เกี่ยวกับ ความร้อน อุณหภูมิ งาน และพลังงาน ในช่วงแรกการศึกษาอุณหพลศาสตร์เกิดจากการศึกษาเรื่องเครื่องจักรความร้อน ต่อมาในภายหลัง นักวิทยาศาสตร์ได้ตระหนักว่า อุณหพลศาสตร์ครอบคลุมถึงกระบวนการการเปลี่ยนแปลงมหาศาล ทั้งสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต ทั้งในโลกตลอดจนทั้งจักรวาล เช่น การทำนายถึงจุดกำเนิดและดับสูญของจักรวาลด้วยกฎข้อที่ 2 ของอุณหพลศาสตร์ และการบ่งบอกทิศทางของเวลา (direction of time) ด้วยการเพิ่มขึ้นของเอนโทรปี อุณหพลศาสตร์เป็นสาขาหลักทางฟิสิกส์นับแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา
ของไหลที่เรียกว่าความร้อน ทฤษฎีแคลอริก
ความร้อนเป็นความลี้ลับที่นักฟิสิกส์เฝ้าหาคำอธิบายมานานแสนนาน ทฤษฎีที่ใช้อธิบายความร้อนที่นิยมในสมัยก่อนก็คือ ทฤษฎีแคลอริก ที่กล่าวว่าความร้อนเป็นของไหลชนิดหนึ่ง โดยมีส่วนประกอบเป็นสสารที่เรียกว่าแคลอริก ทฤษฎีนี้ถูกเสนอโดย โจเซฟ แบล็ก นักฟิสิกส์ชาวสกอตแลนด์ และอองตวน ลาวัวซิเยร์ นักเคมี ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 แบล็กได้นิยามหน่วยความร้อนดังนี้: ความร้อน 1 แคลอรี คือ ความร้อนที่ใช้ในการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำ 1 ปอนด์ ขึ้นมา 1 องศาฟาเรนไฮต์ (ในปัจจุบันเราก็ยังใช้หน่วย แคลอรีบ้างเกี่ยวกับเรื่องของโภชนาการ อยู่ เพียงแต่เปลี่ยนนิยามเป็น ความร้อนที่ใช้ในการเพิ่มอุณหภูมิของน้ำ 1 กรัม ขึ้นมา 1 องศาเซลเซียส) งานของเขาได้ถูกนำไปศึกษาต่อในเรื่อง ความร้อนจำเพาะ (specific heat) ของสสารอย่างจริงจังในเวลาต่อมา นอกจากนั้นแบล็กยังได้นิยาม ความร้อนแฝง (latent heat) หรือความร้อนที่ต้องใส่ในระบบเพื่อทำให้วัตถุเปลี่ยนสถานะ เช่น จากของแข็งเป็นของเหลว หรือจากของเหลวเป็นก๊าซ เป็นต้น แบล็กได้สังเกตว่าความร้อนชนิดนี้ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิของระบบเพิ่มขึ้นเลย จึงได้ตั้งชื่อว่า ความร้อนแฝง
เครื่องจักรความร้อนและผลงานของการ์โน
ในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม เมื่อเราเข้าใจธรรมชาติของความร้อนดีขึ้นจึงมีการประดิษฐ์คิดค้น เครื่องจักรความร้อน มาใช้งานกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งนับว่าเครื่องจักรความร้อนเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งในการพัฒนาความรู้ด้านอุณหพลศาสตร์ และต่อมาในปี ค.ศ. 1824 ซาดี การ์โน วิศวกรชาวฝรั่งเศสได้ตีพิมพ์ผลงาน Reflections on the Motive Power of Fire ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เมื่อกำหนดแหล่งกำเนิดอุณหภูมิสูงและต่ำคู่ใด ๆ แล้ว เครื่องจักรความร้อนการ์โนเป็นเครื่องจักรที่ให้งานทางกลศาสตร์มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ (ต่อมาเราทราบว่าเครื่องจักรแบบผันกลับได้ทุกชนิดมีประสิทธิภาพสูงสุดเท่าเครื่องจักรการ์โน) งานของเครื่องจักรการ์โนทำให้เราตระหนักถึงขอบเขตที่ดีที่สุดของเครื่องจักรความร้อนเท่าที่เราทำได้ และยังเป็นผลงานซึ่งทำให้ต่อมาลอร์ด เคลวินและรูด็อล์ฟ เคลาซีอุสค้นพบกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ นักฟิสิกส์หลายท่านถือว่าการ์โนเป็นหนึ่งในผู้ค้นพบกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ อนึ่ง ในสมัยนั้นการ์โนยังเข้าใจผิดว่าความร้อนคือของไหลอยู่ เขาจึงคิดว่าความร้อนทั้งหมดจะไหลจากแหล่งอุณหภูมิสูงไปยังแหล่งอุณหภูมิต่ำทั้งหมด เฉกเช่นน้ำทั้งหมดไหลจากที่สูงไปยังที่ต่ำ ซึ่งเป็นการเข้าใจผิดเนื่องจากต้องมีความร้อนบางส่วนถูกแปรรูปไปเป็นงานที่ผลิตได้จากเครื่องจักรความร้อน (ตามกฎข้อที่ 1 ของอุณหพลศาสตร์) ต่อมา เบอนัว ปอล เอมีล กลาแปรง ได้พยายามเผยแพร่งานของการ์โนโดยสร้างสมการคณิตศาสตร์และไดอะแกรมของเครื่องจักรความร้อนการ์โน ทำให้งานของการ์โนแพร่หลายไปทั่ว
กำเนิดกฎข้อที่หนึ่งของอุณหพลศาสตร์
ยูลีอุส ฟ็อน ไมเออร์ และเจมส์ จูล เป็นนักวิทยาศาสตร์สองท่านที่นำแนวคิดของรัมฟอร์ดไปศึกษาต่ออย่างจริงจัง โดยในปี ค.ศ. 1840 ฟ็อน ไมเออร์ ผู้เป็นแพทย์และนักวิทยาศาสตร์สมัครเล่น ได้สังเกตถึงความสัมพันธ์ระหว่างความร้อนและงานทางกลศาสตร์ ระหว่างตรวจคนไข้ในเรือ ทำให้ ฟ็อน ไมเออร์ ได้พยายามตีพิมพ์ผลงานเรื่องกฎการอนุรักษ์พลังงาน. อย่างไรก็ตามเนื่องจากความที่ว่าพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของฟ็อน ไมเออร์ มีน้อย ทำให้ผลงานของเขามีข้อผิดพลาด และถูกปฏิเสธการตีพิมพ์ ในปีถัดมา ฟ็อน ไมเออร์ พยายามส่งผลงานเข้าตีพิมพ์อีกครั้ง โดยถึงแม้จะสำเร็จ แต่ผลงานของเขาถูกมองข้าม เนื่องจากเขาไม่มีชื่อเสียงในฐานะนักฟิสิกส์ ฟ็อน ไมเออร์ ต้องรออีกราว ๆ 20 ปี กว่าจะได้ชื่อเสียงที่เขาสมควรจะได้รับ เมื่อเคลาซีอุสได้พยายามยกย่องเขาแก่สาธารณชนในฐานะผู้คิดค้นกฎข้อที่ 1
กฎการอนุรักษ์พลังงานได้ถูกค้นพบเช่นกันที่อังกฤษ โดยจูลในปี ค.ศ. 1843 จูลเป็นลูกศิษย์ของจอห์น ดอลตัน จึงมีพื้นฐานทางด้านวิทยาศาสตร์อย่างดีเยี่ยม แตกต่างจากฟ็อน ไมเออร์ จูลได้ทดลองเพื่อพิสูจน์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างความร้อนและงานทางกลศาสตร์อย่างรัดกุมมาก ทำให้ผลงานของเขาได้รับการยอมรับไปทั่วยุโรป ในปี ค.ศ. 1847 เฮอร์มันน์ ฟอน เฮล์มโฮลทซ์ ได้ตีพิมพ์ผลงานที่นิยามกฎข้อที่ 1 อย่างเป็นทางการใน Über die Erhaltung der Kraft (On the Conservation of Force)
กำเนิดกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์
ชื่อเทอร์โมไดนามิกส์ ถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี 1849 โดยวิลเลียม ทอมป์สัน หรือลอร์ด เคลวิน นั่นเอง เคลวินประทับใจในงานของจูลเป็นอย่างมาก เคลวินจึงได้คุยและถกกับจูลหลายต่อหลายครั้ง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดำเนินไปดังนี้ จูลถามปัญหาทอมป์สัน ทอมป์สันวิเคราะห์คำตอบทางทฤษฎี จูลนำบทวิเคราะห์ของทอมป์สันมาทดลอง กลับไปกลับมาเป็นเวลา 4 ปี ในช่วง ปี ค.ศ. 1852 ถึง ค.ศ. 1856 ทำให้ทั้งสองมีผลงานค้นพบร่วมกัน เช่น การแพร่กระจายแบบจูล-ทอมป์สัน (Joule-Thompson expansion) นอกจากนี้จากการศึกษางานของการ์โนอย่างจริงจัง ทำให้เคลวินเริ่มมีแนวคิดเกี่ยวกับกฎข้อที่ 2
ในช่วงเวลาเดียวกันที่ประเทศเยอรมนี (ค.ศ. 1850-ค.ศ. 1860) รูด็อล์ฟ เคลาซีอุส ก็ได้ตีพิมพ์ผลงานที่เกี่ยวข้องกับกฎข้อที่ 2 และทฤษฎีจลน์ของก๊าซมากมาย เช่น ระยะทางอิสระเฉลี่ย (mean free path) หรือ ระยะทางเฉลี่ยที่โมเลกุลจะเคลื่อนที่ได้โดยไม่ชนกับโมเลกุลอื่น ๆ ในปี ค.ศ. 1865 เคลาซีอุสก็ได้นิยาม การเปลี่ยนแปลงของเอนโทรปี (ในมุมมองมหภาค) อย่างเป็นทางการ
ในช่วงเดียวกันนั้น ปีค.ศ. 1854 ฟอน เฮล์มโฮลทซ์ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากงานของจูล เคลวิน และ เคลาซีอุสได้เริ่มตั้งข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับจุดดับของจักรวาลว่าจะมีแต่พลังงานเสียในรูปของความร้อนเท่านั้น ไม่มีพลังงานอย่างอื่นอีก เรียกปรากฏการณ์นี้ว่า heat death เนื่องจากข้อสรุปนี้ขัดแย้งกับคำสอนของศาสนาคริสต์และตรงกับความเห็นของเคลวินเป็นอย่างยิ่ง ด้วยความที่เคลวินเป็นผู้เคร่งครัดในคำสอนของศาสนา ทำให้เคลวินรู้สึกกลัดกลุ้มใจในข้อสรุปนี้เป็นอย่างยิ่ง
อะตอม ทฤษฎีจลน์ของก๊าซและกลศาสตร์สถิติ
ในขณะที่สมมุติฐานเรื่องอะตอมยังไม่เป็นที่ยอมรับกันในสมัยนั้น ด้วยความประทับใจในงานของเคลาซีอุส เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ได้พยายามนำสมมุติฐานดังกล่าวมาใช้ และได้สร้างสาขาใหม่ของอุณหพลศาสตร์ขึ้น เรียกว่าทฤษฎีจลน์ของก๊าซ โดยแมกซ์เวลล์ได้อาศัยความรู้เรื่องกลศาสตร์ดั้งเดิมมาคิดกับทุก ๆ อะตอมในระบบ และอาศัยความรู้เรื่องทฤษฎีความน่าจะเป็น ทำให้สามารถสร้างฟังก์ชันความน่าจะเป็นสำหรับความเร็วของแต่ละอะตอมได้สำเร็จ ฟังก์ชันนี้ปัจจุบันเรียกว่า การกระจายตัวแบบแมกซ์เวลล์ ผลการทดลองหลาย ๆ อย่างสนับสนุนทฤษฎีของแมกซ์เวลล์
ที่ออสเตรีย ลูทวิช บ็อลทซ์มัน ประทับใจงานของแมกซ์เวลล์เป็นอย่างมาก และได้นำแนวคิดเรื่องอะตอมและทฤษฎีความน่าจะเป็นไปพัฒนาต่อจนสามารถสร้างนิยามใหม่ของเอนโทรปีในระดับจุลภาคได้ ดังนี้
โดย S แทนเอนโทรปี และ [W] เป็นจำนวนสถานะที่เป็นไปได้ทั้งหมดของอะตอมในระบบ และ k คือ ค่าคงที่บ็อลทซ์มัน ความหมายของสมการของบ็อลทซ์มันก็คือ เอนโทรปีคือค่าที่วัดการกระจายตัวของพลังงานในระบบ ยิ่งพลังงานกระจายตัวกันมาก ทำให้พลังงานไม่มีระเบียบ ไม่เป็นกลุ่มก้อน เราอาจเรียกพลังงานชนิดนี้ว่าพลังงานเสีย โดยพลังงานเสียนี้ไม่สามารถสร้างงานได้ด้วยตนเอง และจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามกฎข้อที่ 2 เช่นเดียวกับแมกซ์เวลล์ บ็อลทซ์มันสร้างฟังก์ชัน การกระจายตัวแบบบ็อลทซ์มัน เพื่ออธิบายถึงความน่าจะเป็นของแต่ละสถานะในระบบ อย่างไรก็ตามการค้นพบของบ็อลทซ์มันไม่ได้รับการยอมรับเท่าที่ควร ด้วยความเสียใจ ทำให้บ็อลทซ์มันตัดสินใจจบชีวิตของเขาด้วยมือตัวเองในที่สุด ผลงานของบ็อลทซ์มันในเวลาต่อมาสร้างสาขาใหม่ให้กับฟิสิกส์ นั่นคือ กลศาสตร์สถิติ และ ฟิสิกส์สถิติ
ในปี ค.ศ. 1876 ถึง ค.ศ. 1878 ที่สหรัฐอเมริกา โจซิอาห์ วิลลาร์ด กิ๊บส์ก็ได้ศึกษาเรื่องกลศาสตร์สถิติอย่างจริงจัง และได้ตีพิมพ์ผลงานออกมามากมาย และรวมไว้ในชื่อ On the Equilibrium of Heterogeneous Substances (ว่าด้วยเรื่องดุลยภาพของสสารต่างชนิด) ในผลงานชิ้นนั้นกิ๊บส์ได้นิยาม พลังงานเสรีของกิ๊บส์ ซึ่งเป็นฟังก์ชันที่มีประโยชน์มหาศาลและเป็นที่มาของสาขาใหม่ในเคมีและฟิสิกส์นั่นคือ เคมีฟิสิกส์ (Physical chemistry) และเคมีความร้อน (Thermochemistry) เคยมีเรื่องเล่าว่า ที่อเมริกาไม่มีผู้ใดตระหนักถึงความสามารถของกิ๊บส์ และเมื่ออเมริกาต้องการทำงานวิจัยเรื่องนี้อย่างจริงจัง ทางอเมริกาต้องส่งตัวแทนไปเชิญแมกซ์เวลล์ถึงที่สหราชอาณาจักร โดยแมกซ์เวลล์ได้กล่าวว่า ประเทศคุณนั้นมีเพชรอย่าง วิลลาร์ด กิ๊บส์อยู่แล้ว ไยต้องลำบากมาหาคนอื่นถึงดินแดนห่างไกลอย่างที่นี่อีกเล่า!
ระบบอุณหพลศาสตร์
ระบบอุณหพลศาสตร์ (Thermodynamics system) คือส่วนหนึ่งของจักรวาลที่เรากำลังพิจารณาอยู่ โดยเราจะต้องกำหนดขอบเขตของระบบ (ไม่ว่าจะเป็นขอบเขตจริงหรือขอบเขตในจินตนาการ) ให้ชัดเจน ส่วนอื่น ๆ ของจักรวาลที่ไม่อยู่ในระบบเรียกว่า สิ่งแวดล้อม ระบบอุณหพลศาสตร์ที่สำคัญมี 3 ประเภท คือ
อนึ่ง กฎต่าง ๆ ในอุณหพลศาสตร์จะมีความหมายก็ต่อเมื่อผู้ใช้นิยามระบบอุณหพลศาสตร์อย่างชัดเจนแล้วเท่านั้น เมื่อระบบอยู่ในสภาวะสมดุลในทุก ๆ ด้าน (สมดุลทางกลศาสตร์, สมดุลทางอุณหภูมิ, สมดุลทางเคมี, ฯลฯ) เราจะกล่าวว่า ระบบอยู่ในสถานะที่แน่นอน การวิเคราะห์กระบวนการทางอุณหพลศาสตร์จะวิเคราะห์ได้ก็ต่อเมื่อทุก ๆ ขั้นตอนในกระบวนการสามารถประมาณได้ว่าอยู่ในสภาวะสมดุลเท่านั้น โดยเรียกสภาวะที่พอจะอนุโลมว่าสมดุลได้ว่าสภาวะกึ่งสมดุล (quasi-equilibrium) คุณสมบัติต่าง ๆ ของระบบสามารถอธิบายได้ด้วยสมการของระบบซึ่งระบุถึงความสัมพันธ์ของตัวแปรในระบบ ตัวแปรในระบบอุณหพลศาสตร์ที่สำคัญ คือ ความดัน ปริมาตร อุณหภูมิ พลังงานภายใน เอนโทรปี เอนธาลปี พลังงานเสรีของกิ๊บส์ และพลังงานเสรีของเฮมโฮลทซ์ เป็นต้น
กฎของอุณหพลศาสตร์
มีกฎทั้งหมด 4 ข้อในอุณหพลศาสตร์ โดยกฎข้อที่หนึ่งและข้อที่สองนั้น นักวิทยาศาสตร์ทั่วไป ถือว่าเป็นสองทฤษฎีในบรรดาหลักการที่สำคัญที่สุดของฟิสิกส์เลยทีเดียว. อย่างไรก็ตาม กฎบางข้อ เช่น ข้อที่สอง จะเป็นจริงเมื่อเรามองธรรมชาติแบบมหภาคเท่านั้น เมื่อเรามองในระดับจุลภาคหรือระดับอะตอม มีความน่าจะเป็นที่กฎข้อที่สองจะถูกฝ่าฝืน เพียงแต่ความน่าจะเป็นนั้นมีค่าน้อยมาก จนเราไม่สามารถสังเกตเห็นได้ในระดับมหภาคเท่านั้น
ข้อที่ศูนย์
กล่าวถึงภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ โดยอธิบายได้ดังนี้
ถ้าระบบ A และ B อยู่ในภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ และระบบ B และ C อยู่ในสภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์แล้ว ระบบ A และ C จะอยู่ในภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ด้วยเช่นกัน
นั่นคือภาวะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์มีคุณสมบัติถ่ายทอด (transitive) ได้นั่นเอง
ข้อที่หนึ่ง
กล่าวถึงกฎทรงพลังงาน โดยอธิบายได้ดังนี้
พลังงานของระบบที่เปลี่ยนแปลงในกระบวนการอะเดียแบติก (กระบวนการที่ไม่มีการถ่ายเทความร้อน) จะไม่ขึ้นกับวิถีทางหรือทิศทางของงานที่กระทำต่อระบบในกระบวนการนั้น ๆ การเปลี่ยนแปลงจะขึ้นอยู่กับสถานะเริ่มต้นและสถานะสุดท้ายเท่านั้น
นั่นคือการเปลี่ยนแปลงพลังงานของระบบมีคุณสมบัติความไม่แปรผัน (invariance) ต่อทิศทางของกระบวนการในกระบวนการอะเดียแบติก. เราสามารถแสดงได้ว่ากฎข้อนี้เขียนแทนได้ด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ dE=dQ-dW \, โดย E หมายถึงพลังงานของระบบ, Q หมายถึงพลังงานความร้อนที่เข้าสู่ระบบ, และ W หมายถึงงานที่กระทำต่อระบบ.
ข้อที่สอง
กล่าวถึงการเพิ่มขึ้นของเอนโทรปีหรือพลังงานเสียในระบบอิสระ โดยอธิบายได้หลายแบบดังนี้
ไม่มีเครื่องจักรความร้อนใด ๆ ที่จะให้ประสิทธิภาพ 100 % (เคลวิน-พลังค์)
ความร้อนจากแหล่งที่มีอุณหภูมิต่ำ ไม่สามารถถ่ายเทไปยังแหล่งที่มีอุณหภูมิสูงกว่าได้ โดยธรรมชาติ (เคลาซีอุส)
เอนโทรปีของระบบอิสระไม่มีทางที่จะลดลงในกระบวนการใดๆ (ทั่วไป)
นั่นคือการเปลี่ยนแปลงเอนโทรปีของระบบมีคุณสมบัติเป็นฟังก์ชันเพิ่มทางเดียว (monotonically increasing) โดยเราพิจารณาเอนโทรปีเป็นฟังก์ชันของเวลา. จากคุณสมบัตินี้ทำให้นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าเราสามารถพิจารณาเอนโทรปีในการระบุทิศทางของเวลาได้
ข้อที่สาม
กล่าวถึงอุณหภูมิศูนย์องศาสัมบูรณ์ โดยอธิบายได้ดังนี้
เมื่ออุณหภูมิสัมบูรณ์ลู่เข้าศูนย์ เอนโทรปีของระบบจะลู่เข้าค่าคงที่
สรุปพลังงานในอุณหพลศาสตร์
เมื่อพิจารณาจากสมการสมดุลพลังงานในระบบอุณหพลศาสตร์ จะได้ระดับของพลังงานจำนวนหนึ่งที่เรียกชื่อว่า Thermodynamic potential ซึ่งสามารถวัดได้จากระบบ พลังงานที่สำคัญ 5 ตัวได้แก่
สำหรับพลังงานอื่นๆ ในระบบอุณหพลศาสตร์สามารถหาได้จากการคำนวณโดยใช้สมการของเลอช็องดร์ เพื่อใช้ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงพลังงานภายในระบบนับจากสภาวะเริ่มต้นถึงสภาวะสิ้นสุด พลังงานที่ใช้ไปขึ้นอยู่กับค่าคงที่ของระบบ เช่นค่าของอุณหภูมิหรือความดัน พลังงานภายในหมายถึงพลังงานภายในระบบ เอนทาลปีคือพลังงานภายในระบบบวกกับพลังงานจากงานของแรงดัน-ปริมาตร ส่วนพลังงานของเฮล์มโอลทซ์และพลังงานของกิ๊บส์คือพลังงานที่มีเพียงพอในระบบสำหรับสร้างงาน เมื่ออุณหภูมิกับปริมาตร หรือความดันกับอุณหภูมิมีค่าเท่าเดิมตามลำดับ
อุณหพลศาสตร์สถิติ
อุณหพลศาสตร์แบบดั้งเดิมมีข้อจำกัด ไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์หลายประเภทได้ จำเป็นต้องใช้กลศาสตร์สถิติ หรือ อุณหพลศาสตร์สถิติ (Statistical Thermodynamics) มาช่วยอฺธิบาย ตัวอย่างเช่น กฎของอุณหพลศาสตร์อาจใช้อธิบายได้ว่าปฏิกิริยาหนึ่ง ๆ จะเกิดขึ้นได้เอง แต่ไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับเวลาที่ใช้ในการทำปฏิกิริยาเอาไว้ ทำให้บางครั้งผลการทดลองได้ผลไม่ตรงตามกฎของอุณหพลศาสตร์ ยกตัวอย่างเช่น ปฏิกิริยารวมตัวระหว่างไฮโดรเจนและออกซิเจนเป็นน้ำ
จากการพิจารณาพลังงานเสรีของน้ำพบว่ามีค่าน้อยกว่าของไฮโดรเจนและออกซิเจน ดังนั้นปฏิกิริยานี้ควรจะเกิดขึ้นได้ แต่จากการทดลองที่อุณหภูมิปกติพบว่าไม่เกิดปฏิกิริยา ในความเป็นจริงปฏิกิริยาดังกล่าวเกิดช้ามาก จนสังเกตไม่ได้ ถ้าเราใส่ตัวเร่งปฏิกิริยาลงไปก็จะได้น้ำตามสมการ
ข้อจำกัดอีกประการหนึ่งก็คือ อุณหพลศาสตร์ไม่สามารถบอกได้ว่า งาน ที่เกิดขึ้นจริงในระบบจะมีค่าเท่าใด บอกได้แต่เพียงว่างานที่เกิดขึ้นได้มากที่สุดจะมีค่าเท่าใด ทั้งนี้เนื่องจากงานที่เกิดขึ้นได้มากสุดเกิดจากกระบวนการผันกลับได้ ในขณะที่กระบวนการที่เกิดขึ้นจริงเป็นกระบวนการผันกลับไม่ได้
อย่างไรก็ตามอุณหพลศาสตร์ดั้งเดิมมีข้อดีตรงที่ ทฤษฎีนี้เป็นอิสระต่อทฤษฎีอะตอม ไม่ว่าทฤษฎีอะตอมจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรก็ตาม เรายังสามารถใช้อุณหพลศาสตร์ในการอธิบายปรากฏการณ์ธรรมชาติในระดับมหภาคได้เสมอ
อุณหพลศาสตร์เคมี
อุณหพลศาสตร์เคมี (Chemical Thermodynamics) เป็นการศึกษาความเกี่ยวพันของความร้อนที่เกิดจากปฏิกิริยาทางเคมีหรือจากการเปลี่ยนแปลงสถานะทางฟิสิกส์ภายในขอบเขตของกฎอุณหพลศาสตร์ ในช่วงปี 1873-76 นักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ชาวอเมริกันชื่อ โจซิอาห์ วิลลาร์ด กิ๊บส์ ได้เผยแพร่งานวิจัยสามฉบับ ฉบับที่โด่งดังที่สุดคือ On the Equilibrium of Heterogeneous Substances ซึ่งเขาได้แสดงให้เห็นว่ากระบวนการทางอุณหพลศาสตร์สามารถนำมาวิเคราะห์ให้เห็นเป็นภาพได้ จากการศึกษาพลังงาน เอนโทรปี ปริมาตร อุณหภูมิ และความดันของระบบอุณหพลศาสตร์นั้น ทำให้สามารถอธิบายลำดับการเกิดของกระบวนการได้ ตลอดช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 นักเคมีหลายคนเช่น กิลเบิร์ต เอ็น. ลิวอิส, เมิร์ล รันดัล และ อี. เอ. กุกเกินเฮม เริ่มนำสมการคณิตศาสตร์ของกิ๊บส์ไปใช้ในการวิเคราะห์กระบวนการทางเคมีในงานของพวกเขา
ตำบลโนนเพ็ด
โนนเพ็ด เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอประทาย จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลโนนเพ็ด
การปกครอง
ตำบลโนนเพ็ด แบ่งการปกครองออกเป็น 11 หมู่บ้าน คือ
จิตเตารครห์
จิตเตารครห์ (चित्तौड़गढ़; Chittorgarh หรือ Chittaurgarh; ) หรือ จิตเตาร์ (चित्तौड़; Chittor) เป็นเมืองหลักเมืองหนึ่งในรัฐราชสถาน ประเทศอินเดีย ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของรัฐราชปุตแห่งเมวาร์ ในศตวรรษที่ 8 ถึง 16 เมืองตั้งอยู่ริมแม่น้ำคัมภีร์
จิตเตารครห์เป็นที่รู้จักจากป้อมจิตเตาร์ ป้อมปราการขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยจิตรังคัทโมรี กษัตริย์แห่งราชปุต, การสักการะมีรา, ปันนาไทที่มีชื่อเสียง  และเสาวิชัยสตมภ์ กับเกียรติสตมภ์ของศาสนาเชน
กรด 4-คลอโรฟีนอกซีแอซีติก
กรด 4-คลอโรฟีนอกซีแอซีติก (4-chlorophenoxyacetic acid, parachlorophenoxyacetate, pCPA) เป็นออกซินที่ใช้ในการเพิ่มการติดผลของมะเขือเทศ เพิ่มขนาดผลขององุ่นและสับปะรด สารบริสุทธิ์อยู่ในรูปผลึกสีขาว ละลายได้ดีในแอลกอฮอล์
ฮาร์ดแวร์
ฮาร์ดแวร์ (hardware) อาจหมายถึง
เชตชวิน ชูประทุม
เชตชวิน ชูประทุม (เกิด 20 กันยายน พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น ขวัญ เป็นนักร้องและนักแสดงชาวไทย มีชื่อเสียงจากการประกวดรายการเคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 23 ปัจจุบันเป็นนักแสดงสังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ประวัติ
เชตชวิน เติบโตที่ประเทศนิวซีแลนด์ตั้งแต่อายุ 8 ขวบ หลังจากกลับมายังประเทศไทย 3 ปี จึงได้ประกวดเคพีเอ็น อวอร์ด ครั้งที่ 23 ด้านการศึกษา ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยศรีปทุม สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ
วัดพระธาตุจอมแจ้ง (อำเภอพาน)
วัดพระธาตุจอมแจ้ง (Wat Phra That Chom Chaeng) ตั้งอยู่บนยอดดอยป่าซาง หมู่ 12 บ้านร่องบอน ตำบลม่วงคำ อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย มีเนื้อที่กว่า 500 ไร่ เป็นวัดเก่าแก่สำคัญที่ครูบาศรีวิชัย (ตนบุญแห่งล้านนา) เคยมาบูรณะไว้ และยังเป็นวัดที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในอำเภอพาน มีความสูงถึง 1,350 ฟุต จากระดับน้ำทะเล ระยะทางจากถนนด้านล่างขึ้นไปยังองค์พระธาตุมีความยาวกว่า 700 เมตร
ประวัติวัดพระธาตุจอมแจ้ง
วัดพระธาตุจอมแจ้ง มีชื่อเต็มตามแผ่นศิลาจารึกว่า “พระมหาชินธาตุเจ้าจอมแจ้ง สระหนองปลิง” ภายในองค์พระธาตุ บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าภายหลังชาวบ้านจึงเรียกดอยแห่งนี้ว่า ดอยจอมแจ้ง ตามชื่อของพระธาตุ
แต่เนื่องจากองค์พระธาตุประดิษฐานอยู่บนยอดดอยสูง และมีอายุยาวนาน จึงชำรุดทรุดโทรมเกินกว่าที่จะบูรณะได้ แผ่นศิลาจารึกได้มีบันทึกเป็นอักษรธรรมภาษาล้านนาไว้ แปลเป็นไทยมีใจความว่า ในวันเสาร์ ที่ ๒๑ กันยายน พุทธศักราช ๒๔๗๒ ตรงกับวันเสาร์ แรม ๓ ค่ำ เดือน ๑๒ เหนือ ปีมะเส็ง จุลศักราช ๑๒๙๑ เวลา ๑๕ นาฬิกา ครูบาเจ้าศรีวิชัย วัดบ้านปาง เมืองลี้ จังหวัดลำพูน มาเป็นประธานในบูรณะปฏิสังขรณ์พระธาตุดวงนี้ โดยมีพระกั๋ญจะนะผาบภิกขุ เป็นผู้ดูแลการก่อสร้าง พร้อมกับพระภิกษุ – สามเณรมากมายมาร่วมกันบูรณะ แลฝ่ายฆารวาส ยังมีหลวงพงษ์สุรสวัสดิ์ เจ้าหลวงเมืองพาน แม่เจ้าคำแปง และชายา บุตรธิดาทุกองค์ ทั้งราษฎรจากทั่วสารทิศมาร่วมกันบูรณะองค์พระธาตุ โดยการช่วยกันหาบก้อนอิฐ หิน ทราย วัสดุในการก่อสร้างขึ้นไปยังยอดดอย เพื่อ ก่อเจดีย์ครอบองค์เก่าซึ่งเหลือเพียงซากปรักหักพังเท่านั้น  การก่อสร้างในสมัยนั้นเป็นไปด้วยความยากลำบาก แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคแต่อย่างใด ด้วยแรงศรัทธาของประชาชนที่มีต่อครูบาเจ้าศรีวิชัย การก่อสร้างจึงแล้วเสร็จในเวลาต่อมา ซึ่งในขณะนั้นครูบาเจ้าศรีวิชัย อายุได้ ๕๑ ปี
อันเดอร์มายสกิน
อันเดอร์มายสกิน (Under My Skin) คืออัลบั้มสตูดิโอชุดที่ 6 ของแกเบรียล นักร้องและนักแต่งเพลงหญิงชาวอังกฤษ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2561 ผ่านสังกัด BMG Rights Management เป็นอัลบั้มสตูดิโอแรกในรอบ 11 ปีของเธอ ตั้งแต่อัลบั้มออลเวส์ เมื่อปี พ.ศ. 2550 และมีเพลงจากอัลบั้มที่ตัดเป็นซิงเกิล 2 เพลง คือ "โชว์มี" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2561 และ "ไชน์" ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
แกเบรียลเปิดตัวผลงานเพลงใหม่จากอัลบั้มนี้ ด้วยการแสดงที่ Jazz Café ณ กรุงลอนดอน โดยที่สามารถขายบัตรได้หมดภายในงาน เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2561
ผลตอบรับ
อัลบั้มนี้ได้รับ 3/5 ดาว จากรีวิวของ เดฟ ซิมป์สัน ในหนังสือพิมพ์ออนไลน์ เดอะการ์เดียน กล่าวถึงอัลบั้มนี้ว่า "เป็นการกลับมาที่จริงใจ" ที่ "ทำให้ดูเหมือนว่าเธอไม่เคยหายไปไหน" "เป็นผลงานเพลงป๊อปโซลอันวาววับที่น่าจับใจอย่างยิ่ง" หลายๆเพลง "เป็นการร้องเพลงที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งลึกของหัวใจ เสมือนคู่มือในการดำเนินชีวิตด้วยตนเอง ในตอนที่ชีวิตได้ผ่านพ้นช่วงที่ดื่มด่ำในความรักไปแล้ว" เขาสรุปด้วยการอธิบายว่า "ตราบใดที่ก้อนกรวดมากมายในเนยไม่หมดไปจนผิดปกติ อันเดอร์มายสกิน ก็จะกลับเข้าสู่เส้นทางของเสียงเพลง ซึ่งจะทำให้แกเบรียลกลับมาเป็นที่รู้จักอีกครั้ง"
ทีมงาน
เรียบเรียงจาก qobuz
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
อารามอ็อทโทบ็อยเริน (Kloster Ottobeuren) เดิมเป็นอารามคณะเบเนดิกติน ที่ปัจจุบันเป็นตั้งอยู่ที่เมืองอ็อทโทบ็อยเริน ในรัฐไบเอิร์น ประเทศเยอรมนี
ศรีศักร วัลลิโภดม
ศาสตราจารย์พิเศษ ศรีศักร วัลลิโภดม (เกิด 2 มิถุนายน พ.ศ. 2481) เป็นนักวิชาการด้านโบราณคดีและมานุษยวิทยาชาวไทย เจ้าของ"รางวัลวัฒนธรรมเอเชียฟูกูโอกะ" ประจำปี พ.ศ. 2550 เป็นผู้ทำงานศึกษาค้นคว้าและเรียบเรียงงานวิชาการ ที่เป็นประโยชน์ต่อการศึกษาค้นคว้าทางประวัติศาสตร์โบราณคดีและมานุษยวิทยาไว้อย่างมากมาย และ เป็นบรรณาธิการ"นิตยสารเมืองโบราณ" เป็นเมธีวิจัยอาวุโส สำนักงานสนับสนุนการวิจัย เป็นคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร เป็นที่ปรึกษา"มูลนิธิเล็กประไพ วิริยะพันธุ์"
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
อารามอ็อทโทบ็อยเรินก่อตั้งเมื่อขึ้นใน ค.ศ. 764 โดยบุญราศีโทโท (Toto) อุทิศให้เซนต์อเล็กซานเดอร์มรณสักขี (St. Alexander, the Martyr) หลักฐานทางประวัติศาสตร์มีเหลืออยู่เพียงว่าบุญราศีโทโทเป็นอธิการอารามองค์แรกและเสียชีวิตเมื่อ ค.ศ. 815 และนักบุญอุลริช (St. Ulrich) เป็นอธิการอารามเมื่อ ค.ศ. 972 เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 11 วินัยอารามก็เสื่อมลงจนกระทั่งอธิการอาดัลฮัล์ม (Abbot Adalhalm) มาเป็นอธิการอารามระหว่างปี ค.ศ. 1082 ถึงปี ค.ศ. 1094 ท่านก็เริ่ม "การปฏิรูปเฮียร์เซา" (Hirsau Reformation) นอกจากนั้นท่านก็ยังบูรณะปฏิสังขรณ์สิ่งก่อสร้างที่เสื่อมโทรมไปจนเสร็จ
ศรีศักร วัลลิโภดม
ศรีศักรสนใจศึกษาแหล่งโบราณคดีในภูมิภาคต่างๆ ของประเทศไทย โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคอีสาน สามารถเขียนบทความและบรรยายได้อย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความเป็นมาของชุมชนในแอ่งอารยธรรมแห่งนี้ โดยใช้การแบ่งเขตตามสภาพภูมิศาสตร์ที่สัมพันธ์กับลักษณะทางวัฒนธรรม และยังมีผลงานที่ได้รับการจัดพิมพ์อีกเป็นจำนวนมากเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ โบราณคดี และมานุษยวิทยา
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
เมื่ออธิการรูแพร์ท (Abbot Rupert I) มาเป็นอธิการอารามต่อมาระหว่างปี ค.ศ. 1102 ถึงปี ค.ศ. 1145 ท่านก็ได้เพิ่มอารามนักพรตหญิงที่มาจากครอบครัวมีสกุล และสร้างอารามมาเรียนแบร์ค (Marienberg Abbey) โดยเลือกนักพรตไปจากอารามอ็อทโทบ็อยเรินไปประจำ
ศรีศักร วัลลิโภดม
ประวัติ
ศรีศักรเกิดที่กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2481 เป็นบุตรชายของมานิต วัลลิโภดม อดีตหัวหน้ากองโบราณคดี กรมศิลปากร และรจนา วัลลิโภดม จบการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาภาษาอังกฤษและฝรั่งเศส จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาได้ทำงานเป็นอาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์ไทย ที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และได้ไปศึกษาต่อทางมานุษยวิทยาที่มหาวิทยาลัยเวสเทิร์นออสเตรเลีย
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
อธิการอิเซนกริม (Abbot Isengrim) อธิการองค์ต่อมา ระหว่างปี ค.ศ. 1145 ถึงปี ค.ศ. 1180 เขียน "Annales minores" และ "Annales majores"
ศรีศักร วัลลิโภดม
ประวัติ
วันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์พิเศษ สาขาวิชามานุษยวิทยา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตั้งแต่วันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2551
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
บุญราศีคอนราดแห่งอ็อทโทบ็อยเรินมาเป็นอธิการระหว่างปี ค.ศ. 1193 จนเมื่อสิ้นชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1227 ซึ่งนักพรตเบเนดิกตินกล่าวถึงท่านว่าเป็น "ที่รักของภราดาและคนยากจน"
ศรีศักร วัลลิโภดม
การทำงาน
พ.ศ. 2514 สอนวิชามานุษยวิทยาที่คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นเวลาสองปี แล้วจึงไปเป็นอาจารย์ประจำภาควิชามานุษยวิทยา คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
พ.ศ. 2523 ได้รับเชิญไปสอนวิชาโบราณคดีประเทศไทยที่มหาวิทยาลัยคอร์แนล
พ.ศ. 2529 ได้รับเชิญไปร่วมงานค้นคว้าเกี่ยวกับชุมชนโบราณในประเทศไทยและประเทศญี่ปุ่น กับนักวิชาการญี่ปุ่นที่ Centre for Southeast Asian Studies ของมหาวิทยาลัยเกียวโต และได้รับเชิญให้ไปร่วมประชุมและเสนอผลงานในการประชุมระหว่างประเทศที่สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น อังกฤษ นิวซีแลนด์ ฟิลิปปินส์ เกาหลีใต้ อินโดนีเซีย ศรีลังกา ฯลฯ
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
ภายใต้เอธิการเลโฮนาร์ด วีเดอมันน์ (Abbot Leonard Wiedemann) ระหว่างปี ค.ศ. 1508 ถึงปี ค.ศ. 1546 อารามก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นมาอีก ท่านก่อตั้งโรงพิมพ์และสถานศึกษาสำหรับนักพรตเบเนดิกตินในสเวเบีย (Swabia) แต่ก็มาถูกปิดไม่นานหลังจากที่เปิดเพราะผลจาก "สงครามสามสิบปี "
อารามอ็อทโทบ็อยเรินได้รับการแต่งตั้งเป็นอิมพีเรียลอาราม ในปี ค.ศ. 1299 แต่ไปเสียตำแหน่งไปเมื่อบิชอปแห่งเอาคส์บวร์คได้รับแต่งตั้งให้มาปกครองอารามในฐานะที่เรียกว่า "Vogt" แต่สิทธิเหล่านี้ก็มาถูกยกเลิกเมื่อตามคำสั่งศาลหลวง "Reichskammergericht" ในปี ค.ศ. 1624
ศรีศักร วัลลิโภดม
การทำงานในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศ
ศรีศักรได้เป็นกรรมการปฏิรูปประเทศภายหลังการชุมนุมของแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ พ.ศ. 2553 ยุติลงในช่วงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 โดยทำหน้าที่ยกร่างแผนปฏิบัติการที่สามารถนำไปปฏิบัติ และแก้ไขปัญหาความอยุติธรรมและความเหลื่อมล้ำที่เกิดขึ้น คณะกรรมการดังกล่าวประกอบด้วยกรรมการ 19 คน ทำงานคู่ขนานไปกับสมัชชาปฏิรูปประเทศ
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
อารามอ็อทโทบ็อยเรินได้รับแต่งตั้งกลับไปเป็นอารามหลวงตามเดิมเมื่อ ค.ศ. 1710 แต่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มสเวเบีย (Swabian Circle)
ศรีศักร วัลลิโภดม
ผลงานหนังสือ
(2546) (2549)
อารามอ็อทโทบ็อยเริน
ประวัติ
เมื่อ ค.ศ. 1834 พระเจ้าหลุยส์แห่งไบเอิร์นทรงตั้งอารามอ็อทโทบ็อยเรินให้เป็นอารามเบเนดิกตินขึ้นกับอารามนักบุญสเทเฟนที่เอาคส์บวร์ค (St. Stephen's Abbey) และได้รับเลื่อนให้เป็นอิมพีเรียลอารามเมื่อปี ค.ศ. 1918
เมื่อ ค.ศ. 1910 อารามอ็อทโทบ็อยเรินมีโรงเรียน และโรงเรียนอาชีพสำหรับเด็กยากจน มีบาทหลวงด้วยกัน 5 องค์และภราดาฆราวาสอีก 16 คนและโนวิซฆราวาสอีก 1 คน
อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์
รองศาสตราจารย์ อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์ เป็นผู้ตรวจการแผ่นดิน อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม เป็นอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ 1 สมัย สังกัดพรรคไท
อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์
การศึกษา
รองศาสตราจารย์ อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์ หรือ รองศาสตราจารย์ ดร.อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์ จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) สาขาวิชาช่างยนต์ จากโรงเรียนช่างกลปทุมวัน เมื่อปี พ.ศ. 2516 ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง จากวิทยาลัยเทคนิคกรุงเทพ ปี พ.ศ. 2518 และระดับปริญญาตรี วิศวกรรมศาสตร์ (วิศวกรรมเครื่องกล) จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ต่อจากนั้นจึงได้สอบชิงทุนรัฐบาลระดับปริญญาโท และปริญญาเอก ได้ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม
ประวัติ
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม เกิดที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของนายบัวแก้ว และนางนาง นามวงศ์พรหม ครอบครัวมีอาชีพทำนา เขาจบการศึกษาระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนยุพราชวิทยาลัย เข้ารับราชการเป็นครูที่โรงเรียนฝึกหัดครู (มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่) ต่อมาเรียนเพิ่มเติมที่วิทยาลัยบางแสน ได้ปริญญาตรีศึกษาบัณฑิต กลับมารับราชการครูที่เดิม นอกจากนั้นยังศึกษาทางไปรษณีย์จนจบนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์
การทำงาน
หลังจากสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอกแล้ว ได้กลับมารับราชการที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกล ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531-พ.ศ. 2539 เป็นรองคณบดีฝ่ายวิจัยและพัฒนา ในปี พ.ศ. 2539-พ.ศ. 2541 ต่อจากนั้นในปี พ.ศ. 2540 ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ผู้จัดการโครงการเงินกู้ธนาคารโลก สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และเป็นผู้อำนวยการสถาบันวิจัยและพัฒนาอีกตำแหน่งหนึ่ง จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2547 ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยอธิการบดี
ในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการจักตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลขึ้น 9 แห่งทั่วประเทศไทย รศ.ดร.อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์ จึงได้รับการแต่งตั้งให้รักษาการรองอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ และในปีเดียวกันจึงได้ผ่านการสรรหาให้ดำรงตำแหน่งอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์เป็นคนแรก
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม
ประวัติ
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม สมรสกับนางยุพิน นามวงศ์พรหม (สกุลเดิม วรรณฤกษ์) อดีตข้าราชการครูโรงเรียนวัดสันทรายมูล มีบุตรธิดา 3 คน คือ นิติชัย, เนติชัย และนัฏฐา นามวงศ์พรหม
อิสสรีย์ หรรษาจรูญโรจน์
การทำงาน
ในปี 2564 เขาได้รับการเสนอชื่อจากวุฒิสภาให้ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการแผ่นดิน และได้รับโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2564
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม
ประวัติ
ธวัชชัย นามวงศ์พรหม มีความสามารถในการเป็นโฆษกตามงานต่าง ๆ ทำให้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของชาวบ้านทั่วไป อาจารย์ธวัชชัยได้ลาออกมาสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดเชียงใหม่ครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2512 แต่ครั้งนั้นไม่ได้รับเลือก มาได้รับเลือกเป็นผู้แทนครั้งแรกในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2518 สังกัดพรรคไท และมาสมัครอีกครั้งเมื่อการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2519 แต่ไม่ได้รับเลือก จึงเลิกเล่นการเมือง
สับขาหลอก
สับขาหลอก (step-over) เป็นท่าหลอกล่อหรือทริกอย่างหนึ่งในการเล่นฟุตบอล โดยผู้ครองบอลจะตวัดขาข้างหนึ่งข้ามบอลไป อาจทำหลาย ๆ ครั้ง ทำสลับขาได้ ถ้าเริ่มต้นจากการคลึงบอลหนึ่งครั้ง แล้วใช้เท้าข้างเดิมข้ามบอล (สับขา) แล้วใช้เท้าอีกข้างแตะบอลหนีไปอีกทางเรียกว่า ท่าซิสเซ่อ ถ้าเพิ่มการสับขาไปอีกหนึ่งครั้งเรียกว่า double scissors แต่ถ้าครั้งสุดท้ายแตะหนีมาทางเดิมจะเรียกว่า reverse scissors
นักเตะที่ใช้ทริกนี้ได้ดีมีหลายคนเช่น ซีเนอดีน ซีดาน, มาราโดน่า, โรนัลโด, คริสเตียโน โรนัลโด, โรบิญโญ่, โรนัลดิญโญ่ ,ธีรเทพ วิโนทัย เป็นต้น
ซีตูออง
ซีตูออง (စည်သူအောင်; เกิด 16 ตุลาคม 2539 ที่ย่างกุ้ง) เป็นนักฟุตบอลชาวพม่า และกองกลางของฟุตบอลทีมชาติพม่าและชลบุรี ในอาชีพของเขา เขาเป็นแบ็กซ้าย บางครั้งก็ขึ้นไปเล่นในตำแหน่งกองกลาง
ขณะมีอายุ 13 ปี ซีตูอองร่วมทีมเยาวชนของย่างกุ้งยูไนเต็ด เขาเปิดตัวเล่นฟุตบอลอาชีพของเขาใน พ.ศ. 2555 ขณะอายุได้ 16 ปี เขาคว้าแชมป์เมียนมาเนชันแนลลีก หรือแชมป์ลีกของพม่าถึง 2 สมัยและได้ลงเล่นในรายการเอเอฟซีคัพถึง 3 สมัยติดต่อกันระหว่าง พ.ศ. 2555–2557 ก่อนย้ายไปร่วมสโมสรยะดะนาโบนใน พ.ศ. 2557 โดยไม่เปิดเผยค่าตัว นับเป็นผู้เล่นรายที่ 3 ของย่างกุ้งยูไนเต็ดที่ย้ายมาร่วมทีมยะดะนาโบนในรอบ 18 เดือน
ใน พ.ศ. 2556 ซีตูอองลงเล่นในรายการเอเอฟเอฟคัพร่วมกับทีมชาติพม่ารุ่นอายุต่ำกว่า 19 ปี และเขาเปิดตัวลงเล่นระดับนานาชาติให้กับทีมชาติชุดใหญ่ใน พ.ศ. 2557 ขณะอายุได้ 17 ปี ใน พ.ศ. 2557 ซีตูอองได้รับรางวัลผู้เล่นดาวรุ่งยอดเยี่ยมของเมียนมาเนชันแนลลีก
สะหวัดวิไล พิมมะสอน
สะหวัดวิไล พิมมะสอน (Sawatvilay Phimmasone) เกิดวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักกีฬาเทควันโดชาวลาว เขาได้รับเหรียญทองแดงอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อนในรุ่นไลท์เวทชาย (-72 กก.) ในการแข่งขันรายการเอเชียนเทควันโดแชมเปียนชิป 2008 โดยการล้มซอง มยองซอบ ซึ่งเป็นนักกีฬาเจ้าของเหรียญโอลิมปิกสองสมัย จากเกาหลีใต้ได้ในยกแรก
เลดีเจน เกรย์
เลดีเจน เกรย์ (Lady Jane Grey; [tel:1536/1537 -12 1536/1537 -12] กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1554) หรือนามหลังการสมรสว่า เลดีเจน ดัดลีย์ (Lady Jane Dudley) มีสมัญญาว่า ราชินีเก้าวัน เป็นธิดาของเลดีฟรานเซส แบรนดอน และเฮนรี เกรย์ (ดำรงตำแหน่งดยุกแห่งซัฟโฟล์ก) พระราชสมภพที่แบรดเกรทท์พาร์กในเลสเตอร์เชอร์ เมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 1537 แต่งานวิจัยยุคหลังระบุว่าพระนางน่าจะพระราชสมภพในลอนดอน ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1536 หรือต้นฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1537 และเป็นพระราชปนัดดาของพระเจ้าเฮนรีที่ 7 แห่งอังกฤษ
เลดีเจน เกรย์ได้ทรงเข้าไปเรียนรู้ และอบรมมารยาทในวังภายใต้พระราชินูปถัมภ์ของแคเทอริน พาร์ มเหสีองค์สุดท้ายในรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8
เลดี้เจน มีความสนิทสนมกับพระญาติเจ้าชายเอ็ดเวิร์ด พระโอรสองค์เดียวในพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 ซึ่งต่อมาเจ้าชายเอ็ดเวิร์ดก็ได้ขึ้นครองราชย์ และได้เสด็จสวรรคตตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ และทรงทำพินัยกรรมให้เลดีเจนเป็นพระราชินีองค์ต่อไป  โดยข้ามรัชทายาทอันดับหนึ่ง เจ้าหญิงแมรีและรัชทายาทอันดับสอง เจ้าหญิงเอลิซาเบธ ก่อให้เกิดความขัดแย้งขึ้น โดยเจ้าหญิงแมรีเป็นฝ่ายชนะ
รัชกาลของสมเด็จพระราชินีนาถเจนสิ้นสุดใน 9 วัน (บางแหล่งข้อมูลกล่าวว่า 13 หรือ 11 วัน) เจ้าหญิงแมรีทรงขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 1 แห่งอังกฤษ  และทรงสำเร็จโทษเลดีเจน เกรย์ ในหอคอยลอนดอนด้วยการตัดพระเศียร
อ้างอิง
1554
พระเจ้ากึนโชโก
พระเจ้ากึนโชโก (근초고왕; Geunchogo) (?-375, r. 346-375) กษัตริย์องค์ที่ 13แห่งอาณาจักรแพกเจหนึ่งในสามก๊กแห่งเกาหลี ทรงเป็นกษัตริย์ที่แข็งแกร่งของอาณาจักรแพกเจ
พระราชประวัติ
พระเจ้ากึนโชโก เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองของพระเจ้าบีรยู และหลังจากพระเจ้ากเยสิ้นพระชนม์โดยที่ไม่มีพระราชโอรสสืบต่อบัลลังก์ องค์ชายกึนโชโกจึงขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้ากึนโชโก พระองค์เป็นองค์ชายที่สืบเชื้อสายจากพระเจ้าโชโก
สร้างความเข้มแข้งและพระราชอำนาจ
เมื่อพระองค์ขึ้นครองราชย์ทรงลดอำนาจของเหล่าชนชั้นสูงลง เนื่องจากชนชั้นสูงมีอำนาจมากมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าบีรยู และทรงตั้งระบบปกครองท้องถิ่นขึ้นตามหัวเมืองต่างๆทรงก่อตั้งศาลขึ้น พระองค์ทรงอภิเษกพระมเหสีที่มาจากตระกูลจิน พระองค์ทรงย้ายเมืองหลวงไปที่เมืองฮันซอง ปัจจุบัน คือโซล
ขยายอาณาเขต
ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโกนั้นอาณาจักรแพกเจเรืองอำนาจอย่างมากในคาบสมุทรเกาหลี ใน ค.ศ. 369 พระเจ้ากึนโชโกทรงทัพทัพไปยึดครองดินแดนที่เหลือของอาณาจักรมาฮัน ทำให้อาณาจักรมาฮันรวมเขากับอาณาจักรแพกเจโดยสมบูรณ์ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโก และสมัยของพระองค์อาณาจักรแพกเจมีความสัมพันธ์อย่างดีกับอาณาจักรกายา พระเจ้ากึนโชโกขยายอาณาเขตของอาณาจักรแพกเจไปจนถึงแม่น้ำนักดง
ใน ค.ศ. 369 อาณาจักรแพกเจได้ขยายอำนาจขึ้นไปทางเหนือโดยร่วมมือกับอาณาจักรนังนังทำสงครามกับจักรวรรดิโกคูรยอ อาณาจักรแพกเจได้ส่งทหารจำนวน 30,000 นายไปยังจักรวรรดิโกคูรยอ นำทัพโดยองค์ชายรัชทายาทกึนกูซูสามารถยึดป้อมปราการของเมืองเปียงยางและสังหารจักรพรรดิโกกุกวอนของจักรวรรดิโกคูรยอด้วย
เมื่ออาณาจักรแพกเจมีอำนาจมากกว่าจักรวรรดิโกคูรยอแล้วทำให้อาณาจักรแพกเจมีอำนาจมากที่สุดในคาบสมุทรเกาหลีและในทะเลเหลืองด้วย อาณาจักรแพกเจสามารถยึดครองเมืองคยองกิ ชุงชอง จอลลา คังวอน และควางแฮของจักรวรรดิโกคูรยอทำให้อาณาจักรแพกเจมีอาณาเขตจรดแม่น้ำยาลูทางทิศเหนือ
ความสัมพันธ์ต่างประเทศ
ในรัชสมัยพระเจ้ากึนโชโก ค.ศ. 366 อาณาจักรแพกเจมีอำนาจครอบคลุมทั้งหมดทางด้านตะวันตกของคาบสมุทรเกาหลี ส่วนด้านตะวันออกเป็นของอาณาจักรซิลลา ด้านทิศเหนือเป็นของอาณาจักรนังนังและจักรวรรดิโกคูรยอ
พระเจ้ากึนโชโกทรงรับวัฒนธรรมต่างๆมาจากจีน ในสมัยราชวงศ์จินปกครองประเทศจีน ใน ค.ศ. 372 ราชวงศ์จินส่งทูตมายังอาณาจักรแพกเจและพระเจ้ากึนโชโกก็ส่งทูตไปที่อาณาจักรจินด้วย พระเจ้ากึนโชโกทรงสร้างความสัมพันธ์กับอาณาจักรนังนังด้วย ทำให้สมัยของพระองค์เข็มแข็งมาก
ในสมัยพระเจ้ากึนโชโกอาณาจักรแพกเจเปิดทำการค้ากับประเทศจีนและประเทศญี่ปุ่น เรียกว่าการค้าสามเหลี่ยมมีศูนย์กลางอยู่ที่อาณาจักรแพกเจ ที่ครั้งแรกการค้าอยู่ในการควบคุมของพระจักรพรรดิอาณาจักรจิน แต่หลังจากอาณาจักรจินไม่สามารถควบคุมอาณาจักรนังนัง เผ่าซ่งนู๋ และเผ่าเสี้ยนเป่ย ทำให้การค้าส่วนใหญ่ควบคุมโดยอาณาจักรแพกเจ การค้ากับอาณาจักรทางเหนือต้องใช้เกวียนเป็นพาหนะเนื่องจากเรือไม่เหมาะสม อาณาจักรแพกเจจัดตั้งศูนย์การค้าขึ้นที่อาณาจักรนังนัง แพกเจส่งทูตไปที่เกาะคิวชูของญี่ปุ่นด้วย ซึ่งได้กลายมาเป็นศูนย์กลางการค้าในเอเชียตะวันออก
อาณาจักรแพกเจได้ส่งทูตไปเผยแพร่วัฒนธรรมของอาณาจักรแพกเจไปยังญี่ปุ่นในยุคยามาโตด้วย ปัจจุบันมีหลักฐานอยู่ที่ญี่ปุ่นด้วยคือดาบเจ็ดเขี้ยวของอาณาจักรแพกเจ ที่พระเจ้ากึนโชโกมอบให้กับผู้ว่ายามาโต พระเจ้ากึนโชโกได้ส่งทูตไปยังญี่ปุ่นอีกเพื่อเผยแพร่พุทธศาสนา ลัทธิขงจื๊อและอักษรจีนด้วย
วัฒนธรรม
อาณาจักรแพกเจมีวัฒนธรรมเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองโดยได้รับการถ่ายทอดวัฒนธรรมมาจากประเทศจีนแล้วหลอมรวมเป็นวัฒนธรรมของตนเอง แล้วถ่ายทอดต่อไปยังญี่ปุ่น
อ้างอิง
375
แบรด เดลสัน
แบรดฟอร์ด ฟิลิปป์ เดลสัน (เกิด 1 ธันวาคม ค.ศ. 1977) เป็นนักกีต้าร์ชาวอเมริกัน รู้จักกันดีในฐานะมือกีต้าร์และหนึ่งในสมาชิกก่อตั้งของวง ลิงคินพาร์ก นอกจากนี้เขายังเป็นตัวแทนของแมชชีนช็อปเรคคอร์ดดิง
ชีวิตช่วงแรก
แบรด เดลสัน เข้าเรียนที่อากูรา ไฮสคูลกับไมค์ ชิโนดะ เพื่อนวัยเด็กและสมาชิกวงของเขา ระหว่างที่ยังอยู่ในชั้นมัธยมนั้นเขาได้เล่นให้กับหลายๆวง วงที่เป็นโดดเด่นที่สุดคือ รีเลทีฟ ดีกรี(Relative Degree) ซึ่งเป็นวงที่ทำให้เขาได้พบกับร็อบ บอร์ดอน จุดมุ่งหมายของรีเลทีฟ ดีกรีคือได้เล่นในโชว์สักครั้ง เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วก็ยุบวงไป
หลังจากที่สำเร็จการศึกษาในปีค.ศ. 1995 เดลสัน ชิโนดะ และบอร์ดอน ตั้งวงดนตรีชื่อว่าซีโร่ (Xero) ซึ่งนับเป็นจุดเริ่มต้นของลิงคินพาร์กในเวลาต่อมา
เดลสันเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส หรือ ยูซีแอลเอ ในปีค.ศ.1995 และเป็นเพื่อนร่วมห้องที่หอพักกับเดฟ ฟาร์เรลล์ถึงสามปี ภายหลังฟาร์เรลล์ ก็ได้เข้ามาเป็นสมาชิกวงลิงคินพาร์กเช่นกัน นอกจากนี้เขายังมีโอกาสได้ฝึกงานกับคนในวงการดนตรีและทำงานให้กับเจฟฟ์ บลูผู้ซึ่งได้แนะนำเชสเตอร์ เบนนิงตัน ให้กับลิงคินพาร์ก โดยภายหลังเบนนิงตันได้เข้ามาเป็นนักร้องนำของวง
หลังจากสำเร็จการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งในปีค.ศ. 1999 เดลสันตัดสินใจไม่เข้าศึกษาต่อด้านกฎหมายเพื่อมาเริ่มอาชีพทางดนตรีกับลิงคินพาร์กอย่างจริงจัง
ลิงคินพาร์ก
ในปีค.ศ.1999 วงซีโร่ได้มีการเปลี่ยนตัวนักร้องนำจากมาร์ค เวคฟิลด์เป็นเชสเตอร์ เบนนิงตันและเปลี่ยนชื่อวงเป็นไฮบริด ธีโอรี่ (Hybrid Theory) หลังจากนั้นไม่นาน เดลสันและไมค์ ชิโนดะได้ผลิตไฮบริด ธีโอรี่ อีพี (Hybrid Theory (EP)) เผยแพร่ออกทางเว็บไซต์ต่างๆและได้ความนิยมตามมา หลังจากนั้นวงเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็นลิงคินพาร์กและได้เซ็นสัญญากับ[[วอร์เนอร์บราเธอร์ส
ต่อมาในวันที่24 ตุลาคม ค.ศ.2000 ลิงคินพาร์กออกอัลบั้ม Hybrid Theory ที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ต่อมาเดลสันได้ช่วยในการผลิตอัลบั้มรีมิกส์ชื่อ Reanimation ซึ่งออกในปีค.ศ.2002
หลังจาก Reanimation เดลสันมีบทบาทสำคัญในการผลิต Meteora (2003) สตูดิโออัลบั้มที่สองของลิงคินพาร์กซึ่งมีท่อนริฟฟ์กีต้าร์ที่หนักกว่าอัลบั้มแรก
ลิงคินพาร์กออกอัลบั้มที่สามชื่อว่า Minutes to Midnight ในวันที่15 พฤษภาคม ค.ศ.2007 ซึ่งอัลบั้มนี้ทางวงได้หลีกเลี่ยงออกจากแนวนูเมทัลที่เคยเป็นมาในสองอัลบั้มก่อนและพัฒนาซาวน์เสียงใหม่ๆ สำหรับเดลสันแล้วเขาได้ทดลองกีต้าร์และแอมป์ที่แตกต่างกันและยังทำให้เขาได้เล่นท่อนโซโล่ด้วย ซึ่งสามารถได้ยินได้ในเพลง Shadow of the Day, What I’ve Done, In Pieces และ The Little Things Give You Away นอกจากนี้เขายังได้ลองใช้อีโบว์ (E-bow) จนเกิดเป็นเพลงชื่อ Ebow Idea ซึ่งภายหลังได้กลายมาเป็นเพลง No More Sorrow และเขายังเป็นคนเล่นเปียโนให้กับเพลง Hands Held High เวลาแสดงคอนเสิร์ตด้วย
จนถึงอัลบั้มล่าสุด Living Things ซึ่งออกเมื่อ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2012 ในตอนท้ายของ Until It Break เพลงลำดับที่สิบของอัลบั้ม เดลสันร้องท่อนเมโลดิก ซึ่งนับเป็นครั้งแรกที่เขาให้เสียงร้องในอัลบั้ม
ชีวิตส่วนตัว
เดลสันเป็นยิว เขาแต่งงานกับเอลิซ่า โบเรน ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2003 ในงานแต่งงานตามประเพณีชาวยิวที่ Skirball Cultural Center ทั้งคู่มีลูกด้วยกันหนึ่งคนชื่อ โจนาห์ เทย์เลอร์ เดลสัน ในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 2008 นอกเหนือจากลิงคินพาร์กแล้วเดลสันยังมีธุรกิจอีกหลายด้านร่วมกับพ่อของเขา ดอนน์ เดลสัน ทั้งคู่ร่วมก่อตั้ง BandMerch ซึ่งเกี่ยวกับการขายสินค้าของลิงคินพาร์กและวงอื่นๆ ใน ปีค.ศ.1991 เขาเคยเป็นตัวประกอบในหนังเรื่อง Bill & Ted’s Bogus Journey
เขาเคยเป็นพิธีกรให้กับ ยูซีแอลเอ มหาวิทยาลัยเก่าของเขาในพีธีมอบปริญญาบัตรของ UCLA College of Letters and Science ในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2009
งานการกุศล
1977
คริส เบเคอร์
คริส เบเคอร์ (Chris Baker) หรือชื่อเต็มว่า คริสโตเฟอร์ จอห์น เบเคอร์ (Christopher John Baker) เป็นนักเขียน บรรณาธิการวารสารสยามสมาคม และนักวิจัยอิสระ เขาอาศัยอยู่ในประเทศไทยมาเป็นเวลามากกว่า 30 ปี จบการศึกษาในระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ สหราชอาณาจักร ผลงานที่เป็นที่รู้จักคือหนังสือ A History of Thailand, Thaksin: The Business of Politics in Thailand, Thailand's Boom and Bust and Thailand's Crisis ซึ่งหนังสือดังกล่าวทั้งหมดเขียนร่วมกับภรรยา ศาสตราจารย์ ดร. ผาสุก พงษ์ไพจิตร นอกจากนี้ คริส เบเคอร์ ยังเป็นผู้เขียนหลักของสำนักงานโครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (UNDP) ใน the United Nations Development Programme's Thailand Human Development Report 2007: Sufficiency Economy and Human Development ซึ่งกล่าวยกย่องทฤษฎีเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
ในปี 2010 คริส เบเคอร์และผาสุก พงษ์ไพจิตรได้ตีพิมพ์หนังสือแปลเป็นภาษาอังกฤษบทกลอนเรื่องขุนช้างขุนแผน และยังตีพิมพ์เวอร์ชันนี้เป็นภาษาไทยอีกด้วย
อ้างอิง
1948
ระบบลงคะแนนแบบเสียงเดียวผสม
ระบบลงคะแนนแบบเสียงเดียวผสม (Mixed single vote, ย่อ: MSV) เป็นประเภทหนึ่งของระบบการลงคะแนนแบบผสม โดยเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ระบบถ่ายโอนคะแนนเสียงบวก (positive vote transfer system, ย่อ: PVT) โดยมีลักษณะคือสมาชิกนั้นมาจากการเลือกตั้งในระดับล่างคือแบบแบ่งเขตเลือกตั้งแบบมีผู้แทนเขตละคน (single-member districts) และสมาชิกอีกกลุ่มหนึ่งมาจากการเลือกตั้งโดยการชดเชยจากระดับบน (ระดับชาติ) จากบัญชีรายชื่อ โดยผู้ลงคะแนนออกเสียงเพียงเสียงเดียวและคะแนนที่เหลือจากระดับล่างจะถูกโอนไปให้ระดับบน ซึ่งจุดนี้แตกต่างจากระบบสัดส่วนที่มีสมาชิกแบบผสม (MMP) และระบบคู่ขนานซึ่งผู้ลงคะแนนออกเสียงคนละสองคะแนนซึ่งแยกจากกัน โดยคะแนนหนึ่งสำหรับผู้สมัครท้องถิ่นในแบบแบ่งเขต และอีกคะแนนหนึ่งสำหรับบัญชีรายชื่อระดับชาติ ด้านผลลัพธ์ของความเป็นสัดส่วนในระบบนี้นั้นขึ้นอยู่กับตัวแปรต่างๆ กฎเกณฑ์ (เช่น การตีความ "คะแนนเหลือ") และพารามิเตอร์ต่างๆ (เช่น จำนวนที่นั่งชดเชย) ที่นำมาใช้ ระบบนี้แรกเริ่มเคยใช้ในประเทศเยอรมนีในทั้งระดับสหพันธ์และระดับรัฐ และในปัจจุบันยังใช้ในประเทศฮังการีสำหรับการเลือกตั้งท้องถิ่นในเขตเทศบาลที่มีขนาดใหญ่
ระบบลงคะแนนแบบเสียงเดียวผสมอาจใช้การชดเชยโดยผ่านการเชื่อมโยงกับการโอนคะแนนเสียง (บางส่วน) แต่ยังสามารถใช้การเชื่อมโยงกับการชดเชยที่นั่ง ซึ่งหมายความว่าคะแนนเสียงทั้งหมดจะถูกถ่ายโอนเพื่อให้ผลลัพธ์มีความเป็นสัดส่วน แต่ใช้ในลักษณะการเพิ่มที่นั่งซึ่งเป็นขั้นตอนเดียวกับที่ใช้ในระบบสัดส่วนที่มีสมาชิกแบบผสม (MMP)
ฮังการี
ใช้ระบบนี้ในการเลือกตั้งท้องถิ่นสำหรับเทศบาลและเขตในเมืองหลวงที่มีประชากรเกินกว่า 10,000 คน ในแบบถ่ายโอนคะแนนบวก ซึ่งใช้เฉพาะคะแนนเสียงของผู้สมัครที่แพ้ถ่ายโอนไปให้กับผู้สมัครในระดับชดเชย โดยการถ่ายโอนคะแนนนั้นจะอยู่ในพื้นฐานของการสังกัดพรรคการเมืองของผู้สมัครท้องถิ่น โดยจะได้รับการจัดสรรที่นั่งตามสัดส่วนคะแนนที่ได้รับจากคะแนนที่โอนมา
ตั้งแต่การเลือกตั้งทั่วไปในปีค.ศ. 2014 เป็นต้นมา สภาใหญ่แห่งบูดาเปสต์ได้ใช้ระบบนี้ในการเลือกตั้งผู้ว่าการโดยตรงใน 23 เขต และมีอีก 9 คนมาจากการเลือกตั้งจากบัญชีรายชื่อชดเชยของแต่ละพรรคการเมืองตามสัดส่วนคะแนนเสียงที่ผู้สมัครของพรรคนั้นได้รับ (ผู้สมัครตำแหน่งผู้ว่าการกรุงบูดาเปสต์ และผู้ว่าเขตนั้นสามารถอยู่ในบัญชีรายชื่อชดเชยได้) เนื่องจากจำนวนที่นั่งชดเชยมีน้อย ระบบนี้จึงไม่สามารถรับรองผลลัพธ์ให้มีความเป็นสัดส่วนได้ และส่วนใหญ่มักจะทำให้พรรคการเมืองขนาดเล็กมีผู้แทนน้อยกว่าความเป็นจริง ซึ่งทางทฤษฎีอาจให้ผลลัพธ์เช่นเดียวกันกับพรรคการเมืองใหญ่ได้เช่นเดียวกับกรณีของระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อ
ระบบสัดส่วน
ระบบลงคะแนนแบบเสียงเดียวผสมสามารถใช้ควบคู่กับวิธีการปรับที่นั่งเพื่อให้ได้ลักษณะเหมือนระบบสัดส่วนแบบบัญชีรายชื่อซึ่งมีผู้แทนในแบบแบ่งเขต (มาจากระบบคะแนนนำหรือเสียงข้างมากก็ได้) ซึ่งในกรณีนี้จะเข้าเกณฑ์เดียวกับระบบสัดส่วนที่มีสมาชิกแบบผสม (MMP) แต่ต่างตรงที่ไม่สามารถเลือกออกเสียงต่างพรรคการเมืองได้
กลองสะบัดชัย
กลองสะบัดชัย เป็นกลองที่มีมานานแล้วนับหลายศตวรรษ ในสมัยก่อนใช้ ตียามออกศึกสงคราม เพื่อเป็นสิริมงคล และเป็น ขวัญกำลังใจให้แก่เหล่าทหารหาญในการต่อ สู้ให้ได้ชัยชนะ ทำนองที่ใช้ในการตี กลองสะบัดชัยโบราณมี 3 ทำนอง คือ ชัยเภรี, ชัยดิถี และชนะมาร
การตีกลองสะบัดชัยเป็นศิลปะการแสดงพื้นบ้านล้านนาอย่างหนึ่ง ซึ่งมักจะพบเห็นในขบวนแห่หรืองานแสดงศิลปะพื้นบ้านในระยะหลังโดยทั่วไป ลีลาในการตีมีลักษณะโลดโผนเร้าใจมีการใช้อวัยวะหรือส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เช่นศอก เข่า ศีรษะ ประกอบในการตีด้วย ทำให้การแสดงการตีกลองสะบัดชัยเป็นที่ประทับใจของผู้ที่ได้ชม จนเป็นที่นิยมกันอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน
รูปร่างลักษณะกลองสะบัดชัย
รูปร่างลักษณะแต่เดิมนั้น เท่าที่พบมีแห่งเดียว คือกลองสะบัดชัยจำลองทำด้วยสำริด ขุดพบที่วัดเจดีย์สูง ตำบลบ้านหลวง อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ กลองสะบัดชัยดังกล่าวประกอบด้วยขนาดกลองสองหน้าเล็ก 1 ลูก กลองสองหน้าขนาดใหญ่ 1 ลูก ฆ้องขนาดหน้ากว้างพอ ๆ กับกลองใหญ่อีก 1 ใบ พร้อมไม้ตีอีก 3 อัน หน้ากลองตรึงด้วยหมุดตัดเรียบมีคานหามทั้งกลองและฆ้องรวมกัน
กลองสะบัดชัยในปัจจุบันเป็นกลองที่ย่อส่วนมาจากวัด เมื่อย่อขนาดให้สั้นลง โดยหน้ากว้างยังคงใกล้เคียงกับของเดิม ลูกตุบก็ยังคงอยู่ ลักษณะการหุ้มหน้ากลองเหมือนของเดิมทุกประการ ตัวกลองติดคานหามสำหรับคนสองคนหามได้ ต่อมาไม่นิยมใช้ลูกตุบ จึงตัดออกเหลือแต่กลองใหญ่ ลักษณะการหุ้มเปลี่ยนจากการตรึงด้วยหมุดมาใช้สายโยงเร่งเสียง เพราะสะดวกต่อการตึงหน้ากลองให้ตึงหรือหย่อนเพื่อให้ได้เสียงตามที่ต้องการ ข้างกลองประดับด้วยไม้แกะสลักซึ่งนิยมแกะเป็นรูปนาค และมีผ้าหุ้มตัวกลองให้ดูสวยงามอีกด้วย
การแต่งกายของผู้แสดง
ผู้แสดงใส่ชุดพื้นเมืองเหนือ นุ่งเตี่ยวสะดอ โพกศรีษะ สวมเสื้อม่อฮ้อม
บทบาทของกลองสะบัดชัย
อาจกล่าวได้ว่า ปัจจุบันศิลปะการตีกลกองสะบัดชัย เป็นศิลปะอย่างหนึ่งที่ได้นำชื่อเสียงทางด้านวัฒนธรรมพื้นสู่ล้านนา และบทบาทของกลองสะบัดชัยจึงอยู่ในฐานะการแสดงในงานวัฒนธรรมต่าง ๆเช่น งานขันโตก งานพิธีต้อนรับแขกเมืองขบวนแห่ ฯลฯ
แต่โอกาสในการใช้กลองสะบัดชัยแต่เดิมมาจนถึงปัจจุบันยังมีอีกหลายประการ ซึ่งมีหลักฐานปรากฏในวรรณกรรมต่าง ๆมากมาย สรุปได้ดังนี้
ใช้ตีบอกสัญญาณ
การใช้กลองสะบัดชัยตีบอกสัญญาณนั้นมีหลายลักษณะ ดังนี้
เชริงเป็นปีกขวา ขุนเมืองฝางเป็นปีกซ้ายยกพลเข้าโจมตี กล่าวว่า ‘' เจ้าขุนครามแต่งกลเส็กอันนี้ แล้วก็หื้อสัญญาริพลเคาะคล้องโย้ง ( ฆ้อง ) ตีกลองชัย ยกสกุลโยธาเข้าชูชนพระญาเบิก ยู้ขึ้นมาวันนั้นแล '' กลองชัยในที่นี้ คือกลองสะบัดชัยนั่นเอง เพราะในบริบทที่ใกล้เคียงกันนี้มีคำว่า
‘' สะบัดชัย '' ตีคู่กับฆ้องอยู่ด้วย กล่าวคือในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่ พระยาลุ่มฟ้าห้อยกพลเข้าตีเชียงแสนชาวเมืองแต่งกลศึกโดยขุดหลุมพรางฝังหลาว แล้วตีปีกทัพล้อมไล่ทัพห้อให้ถูกกล
‘' ยามแตรจักใกล้เที่ยงวันหร้อ ( ฮ่อ ) ยกพลเส็กเข้ามาชาวเราจิ่งเคาะคล้อง ( ฆ้อง ) ตีสะบัดชัย ยกพลเส็กกวมปีกกากุมติดไว้ และในสมัยพระญาติโลกราช ตอนหมื่นด้งนครรบชาวใต้ ( สองแคว ) ได้ให้พลโยธาซุ่มอยู่จนข้าศึกตายใจแล้ว กล่าวว่า ‘' หมื่นด้งหื้อเคาะคล้องโย้ง ตีสะบัดชัย เป่าพุลุ ลาภา ปลี่หร้อยอพลเส็กเข้า ฝูงอยู่คุ่มไม้ก็สว่ายเดงช้างตีจองวองยู้เข้าไพ โห่ร้องมี่นันมากนัก ''
วรรณกรรมไทเขินเรื่อง ‘' เจ้าบุญหลง '' ผูกที่ 5 ตอนชาวเมืองปัญจรนคาผูกผุสรถเพื่อเสี่ยงเอาพญาเจ้าเมือง อามาตย์ได้สั่งให้เสนาไปป่าวประกาศ ‘' อมาตยแก้วพรองเมือง หื้อเสนาเนืองเอิ้นป่าว ค้อนฟาดหน้ากลองไชย เสียงดังไปผับจอด รู้รอดเสี้ยงปัญจรนคร ‘' และผูกที่ 7 ตอนเจ้าพรหมปันจัดเตรียมทัพไปเยี่ยมอนุชาและมารดา ได้สั่งให้เสนาไปร้องป่าวให้ชาวเมืองเตรียมขบวนาร่วมด้วย ‘' เจ้าก็ร้องเสนามาสู่ แทบใกล้กู่ตนคำปลงอาชญาทำโดยรีบ ถีบคนใช้หนังสือ กลองสะบัดชัยตีป่าวกล่าวไพร่ฟ้ามามวล
เป็นมหรสพ
วรรณกรรมเรื่อง อุสสาบารส ผูกที่ 1 ตอนพระยากาลีพรหมราชให้นำมเหสีสุราเทวีไปเที่ยวชมสวนอุทยานและในสวนอุทยานก็มีการเล่นมหรสพ ‘' มหาชนา อันว่าคนทังหลายก็เหล้นมโหรสพหลายประการต่าง ๆ ลางพร่องก็ตีกลองสะบัดชัยตื่นเต้น ลางพร่องก็ตีพาทย์ค้องการะสับ ลางพร่องเยียะหลายฉบับ ฟ้อนตบตีนมือ ลางพร่องปักกะดิกเอามือตางตีน ''
ในวรรณกรรมประเภทคร่าวซอเรื่อง หงส์หิน ที่แต่งโดยเจ้าสุริยวงส์ ตอนมีงานสมโภชเจ้าหงส์หินได้เป็นเจ้าเมืองกล่าวถึงการเล่นมหรสพต่าง ๆ ซึ่งมีกลองสะบัดชัยด้วย ว่า
‘' เจ็ดแบกเมี้ยน บ่ถูกตัวเขา ดาบลาเอา ท่ารบออกเหล้นกลองสะบัดชัย ลูกตุบไล่เต้น ขบวนเชิงต่อยุทธ์ ชนผัดหลัง แล้ววางอาวุธ พิฆาตข้าฟันลอง ''
และแม้ในงานศพของกษัตริย์ หรือเจ้าเมืองก็มีกลองสะบัดชัยเป็นมหรสพ เช่น ที่ปรากฏในวรรณกรรมคร่าวซอเรื่องก่ำกาดำ ตอนงานศพของพระยาพาราณสี
‘' เชิญพระศพมา ฐานตั้งไว้ กลางข่วงกว้างเมรุไชย ฟังดูกลองค้อง พิณพาทย์เสียงใส เภรีบัดไชย สรรญเสริญเจ้า ''
เครื่องประโคมเพื่อความสนุกสนาน
ในวรรรณกรรมประเภทโคลงเรื่องอุสสาบารส มีการตีกลองสะบัดชัย ดื่มสุราในเหล่าพลโยธายามว่างจากการรบ ดังปรากฏในโคลงบทที่ 130 ว่า
พลท้าวชมชื่นเหล้น สะบัดชัย อยู่แล
มัวม่วนกินสนุกใจ โห่เหล้า
ทัพหลวงแห่งพระขิต ชมโชค พระเอย่
กลองอุ่นเมืองท้าวก้อง ติ่งแตร