cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครศรีธรรมราช สถาบันการอาชีวศึกษาเกษตรภาคใต้
หลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพ
รับนักเรียนจบ ม.3 เรียนต่อ 3 ปี
หลักสูตรประกาศนียบีตรวิชาชีพชั้นสูง
รับนักเรียนจบ ม.6 หรือ ปวช. เรียนต่อ 2 ปี
อาสนวิหารวาน
อาสนวิหารวาน (Cathédrale de Vannes) หรือเรียกชื่อเต็มว่า  อาสนวิหารนักบุญเปโตรแห่งวาน (Cathédrale Saint-Pierre de Vannes) เป็นอาสนวิหารนิกายโรมันคาทอลิกประจำมุขมณฑลวาน และยังมีฐานะเป็นมหาวิหารด้วย ตั้งอยู่ที่เมืองวาน จังหวัดมอร์บีอ็อง แคว้นเบรอตาญ ประเทศฝรั่งเศส สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแด่นักบุญเปโตร
อาสนวิหารวานสร้างในแบบสถาปัตยกรรมกอทิก โดยตั้งอยู่บนสถานที่ของอาสนวิหารเดิมซึ่งเป็นแบบโรมาเนสก์ในคริสต์ศตวรรษที่ 11 การก่อสร้างกินเวลายาวนานถึง 500 ปี ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถ้ายังนับรวมกับอายุของหอระฆังเก่าแบบโรมาเนสก์แล้วจะรวมเป็นระยะเวลาทั้งสิ้นถึงกว่า 700 ปีด้วยกัน
อาสนวิหารแห่งนี้ได้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์เมื่อปี ค.ศ. 1903
ประวัติ
อาสนวิหารแห่งแรกของเมืองวานถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 919 จากการรุกรานของชาวไวกิงในแคว้นเบรอตาญ ต่อมาได้มีการสร้างขึ้นใหม่ราว ค.ศ. 1020 โดยมุขนายกฌูว์ดีกาแอลและน้องชายของท่านคือดยุกฌอฟรัวที่ 1 แห่งเบรอตาญ โดยสร้างในแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ วัตถุดิบหลักที่ใช้คือหินแกรนิต และต่อมาได้มีการต่อเติมอยู่อย่างสม่ำเสมอ ทำให้อาสนวิหารแห่งนี้มีความหลากหลายทางสถาปัตยกรรมอย่างมาก
ต่อมาในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 12 ได้มีการสร้างอาสนวิหารแห่งใหม่ขึ้น ซึ่งบางส่วนยังเหลือถึงปัจจุบันซึ่งคือบริเวณฐานของหอระฆังและผนังบางด้านของบริเวณร้องเพลงสวด การปรับปรุงและขยายให้เป็นแบบกอทิกนั้นเกิดขึ้นตามดำริของมุขนายกอีฟว์ เดอ ปงซาล ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถึง 16 (ราวปี ค.ศ. 1454–1520) อันเนี่องมาจากพื้นที่เดิมเล็กเกินไปสำหรับปริมาณของผู้แสวงบุญที่มาสักการะหลุมฝังศพของนักบุญบิแซ็นต์ เฟร์เรร์ ซึ่งมรณภาพในปี ค.ศ. 1419 และได้ฝังศพอยู่ภายใต้ของบริเวณร้องเพลงสวดของอาสนวิหาร ซึ่งต่อมาได้มีการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1455 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาคาลิกซ์ตุสที่ 3 เงินสบทบทุนการก่อสร้างอาสนวิหารล้วนได้มาจากการบริจาคของผู้แสวงบุญแทบทั้งสิ้น
ในช่วงนี้ได้มีการสร้างบริเวณกลางโบสถ์ แขนกางเขน และมุขทางเข้าบริเวณแขนกางเขนฝั่งทิศเหนือ ซึ่งบริเวณมุขทางเข้าแห่งนี้ประกอบด้วยที่แสดงรูปปั้นของอัครทูตทั้งสิบสองพระองค์ ตามหลักปฏิบัติของชาวเบรอตาญ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ได้มีการสร้างชาเปลทรงกลมขนาดเล็กสองชั้น เรียกว่า "Chapelle du Saint-Sacrement" ซึ่งสร้างในแบบสถาปัตยกรรมฟื้นฟูศิลปวิทยา ตั้งอยู่ยื่นออกมาด้านนอกติดกับทางเข้าฝั่งทิศเหนือของแขนกางเขนบริเวณระหว่างช่วงเสาที่ 5 ของอาสนวิหาร
ส่วนหอสูงฝั่งทิศเหนือนั้นเป็นโครงสร้างหลักที่รับมาจากตัวอาสนวิหารเก่าที่เป็นแบบโรมาเนสก์ ส่วนเพดานโค้งและบริเวณร้องเพลงสวดนั้นสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18 (ระหว่างปี ค.ศ. 1771 - ค.ศ. 1774) ส่วนหอด้านทิศใต้และหน้าบันทิศตะวันตกรวมทั้งมุขทางเข้าสร้างต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 19
วัดปลูกศรัทธา
วัดปลูกศรัทธา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงลาดกระบัง เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 18 ไร่ 2 งาน 63 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 22 ไร่ 2 งาน 62 ตารางวา
วัดปลูกศรัทธาสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2388 โดยมีนายไสวและชาวจีนชื่อว่า นายโป ได้ดำเนินการสร้างวัด เนื่องจากวัดตั้งอยู่ปากคลองสี่ ชาวบ้านจึงนิยมเรียกว่า วัดที่สี่ ต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น "วัดปลูกศรัทธา" ซึ่งเรียกขานชื่อนี้มาจนปัจจุบัน วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2399 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งหลังเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2554
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถหลังเก่ากว้าง 11 เมตร ยาว 16 เมตร บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2509 เป็นอาคารทรงไทยมีช่อฟ้าใบระกา ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางประทานพร หน้าตักกว้าง 3 ศอก อุโบสถหลังใหม่ทรงจัตุรมุข กุฏิจำนวน 6 หลัง สร้างด้วยไม้สักและเป็นตึกแถว หอสวดมนต์ ศาลาการเปรียญมีช่อฟ้าใบระกา ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปปางลีลาหน้าศาลาการเปรียญ พระพุทธชินราชจำลอง พระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธเจ้า 5 องค์
เสรีสรรพสินค้า
เสรีสรรพสินค้า เป็นห้างสรรพสินค้าแห่งแรกของจังหวัดลำปาง และเป็นห้างท้องถิ่นของจังหวัดลำปาง เรียกสั้นๆว่า ห้างเสรี รวมแหล่งความบันเทิงและชอปปิ้งต่างๆ
ก่อตั้งกิจการ
ก่อตั้งกิจการมา ตั้งแต่ปี 2524 โดยมี 2 อาคาร อาคารละ 3 คูหาตั้งอยู่ที่บริเวณหน้าโรงภาพยนตร์เขลางค์เก่า ลักษณะธุรกิจเป็นแบบจำหน่ายเสื้อผ้าโดยแบ่งแผนกเป็น เสื้อผ้าบุรุษ 1 อาคาร เสื้อสุภาพสตรี ชุดชั้นในสตรี และเสื้อผ้าเด็กอีก 1 อาคาร
พ.ศ. 2529 ขยายกิจการ
ขยายกิจการ มาเปิดอีกฝั่งหนึ่งเป็นอาคารพาณิชย์ 5 คูหา 2 ชั้น บนถนน เจริญเมือง พื้นที่ขายประมาณ 800 ตารางเมตร ในช่วงปีนี้ ธุรกิจซุปเปอร์มาร์เก็ต เริ่มเป็นที่นิยมในกรุงเทพฯ โดยจำหน่ายสินค้าต่ำกว่าราคาป้าย ห้างเสรีจึงได้เปิดจำหน่าย สินค้าอุปโภค บริโภค หรือเรียกว่า ซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดย่อม ในราคาต่ำกว่าป้าย เป็นที่แรก ๆ ของจังหวัดลำปาง และยังคงความเป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตราคาถูกของคนลำปาง มาจนถึงปัจจุบัน
พ.ศ. 2531 ก่อสร้างอาคารเพิ่มเติมด้านหลัง
ก่อสร้างอาคารเพิ่มเติมด้านหลัง เป็น 3 ชั้น ๆ ละ 400 ตารางเมตร และได้เพิ่มแผนกต่าง ๆ อีกมากมาย อาทิ แผนกซุปเปอร์มาร์เก็ต แผนกยีนส์ แผนกรองเท้าชาย-หญิง แผนกเครื่องหนัง แผนกบูติกสตรี แผนกชุดชั้นใน แผนกของเล่นเด็ก และแผนกกิ๊ฟท์ชอบ
พ.ศ. 2534 ได้ซื้อโรงภาพยนตร์เวียงเหนือ
ได้ซื้อโรงภาพยนตร์เวียงเหนือ ที่อยู่ติดกับห้างด้านข้าง เนื้อที่ 875 ตารางเมตร และได้ขยายในส่วนของพื้นที่ห้างเป็นอาคาร 7 ชั้น แล้วเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2537 ซึ่งนับเป็นห้างสรรพสินค้า สมบูรณ์แบบที่สุด ในจังหวัดลำปาง และได้มีการจัด lay out ใหม่ ดังนี้
พ.ศ. 2539 ซื้อที่ดินด้านข้างห้างฝั่งถนนทิพย์ช้าง
ซื้อที่ดินด้านข้างห้างฝั่งถนนทิพย์ช้าง เนื้อที่ 800 ตารางเมตร สร้างเป็นอาคาร 5 ชั้น เชื่อมต่อกับอาคาร 7 ชั้นหลังเดิม และเปิดให้บริการเมื่อ พ.ศ. 2540
พ.ศ. 2545 ซื้อพื้นที่ฝั่งตรงข้ามห้างเป็นอาคารพาณิชย์เก่า
ซื้อพื้นที่ฝั่งตรงข้ามห้างเป็นอาคารพาณิชย์เก่า พื้นที่ประมาณ 2 ไร่ครึ่ง ได้รื้ออาคารเก่าทั้งหมด และสร้างเป็นอาคารจอดรถ 4 ชั้น ซึ่งเป็นอาคารจอดรถแห่งแรกของจังหวัดลำปาง โดยชั้นใต้ดินเป็น เสรีโบว์ล เลนโบว์ลิ่งขนาดมาตรฐาน 10 เลน แห่งแรก และแห่งเดียวในจังหวัดลำปาง พร้อมกับ เท็กซัสสุกี้ บุฟเฟต์ และ ร้าน Black Canyon coffee รวมไปถึงอินเตอร์เน็ท ตู้คาราโอเกะ และพื้นที่เช่า อีกมากมาย นับเป็นศูนย์กลางความบันเทิงแห่งใหม่ ที่ทันสมัยที่สุดของจังหวัดลำปาง ในยุคนั้น
พ.ศ. 2549 ได้ซื้ออาคารเก่าที่ติดกับห้างฯ
ได้ซื้ออาคารเก่าที่ติดกับห้าง ฯ และได้รื้ออาคารเก่าและสร้างใหม่ เป็นอาคาร 5 ชั้น เชื่อมต่อกับ อาคาร 7 ชั้น หลังเดิม อีกด้านหนึ่ง และมีการปรับปรุงแผนกเครื่องสำอาง ชั้น 1 ใหม่ ให้สวยงาม และทันสมัยยิ่งขึ้น
น้ำตกแม่ยะ
น้ำตกแม่ยะ เป็นน้ำตกที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์ ในอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นน้ำตกขนาดใหญ่และสูงที่สุดในบรรดาน้ำตกในอุทยานฯ เกิดจากลำห้วยแม่ยะ ไหลลดหลั่นลงมาถึง 30 ชั้น รวมความสูงประมาณ 260 เมตร ในช่วงฤดูฝนสายน้ำตกจะแผ่กว้างถึง 100 เมตร รวมความสูงประมาณ 280 เมตร น้ำไหลลงไปรวมกันที่แอ่งน้ำเบื้องล่าง และบางช่วงของหน้าผาเป็นชะง่อนหิน ช่วงท้ายของน้ำตกยังเป็นโรงผลิตกระแสไฟฟ้าจากพลังน้ำด้วย น้ำตกแม่ยะขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในน้ำตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย
ลักษณะชั้นหินที่สำคัญในแนวนี้ประกอบด้วยหินประเภท หินแกรนิต ลักษณะพืชพรรณเป็นป่าเบญจพรรณ มีพันธ์ไม้สำคัญได้แก่ สัก แดง ประดู่ เป็นต้น สัตว์ป่าที่พบเห็นได้แก่ เลียงผา กวางผา กวาง หมูป่า เป็นต้น บริเวณน้ำตกมีร้านค้าสวัสดิการ ลานจอดรถหินบดรองรับรถได้ประมาณ 50 คัน และห้องน้ำไว้สำหรับบริการนักท่องเที่ยว
เตตราคิส(ไตรฟีนิลฟอสฟีน)แพลทินัม(0)
เตตราคิส(ไตรฟีนิลฟอสฟีน)แพลทินัม(0) (Tetrakis(triphenylphosphine)platinum(0)) เป็นสารประกอบเคมีด้วยสูตร Pt(P(C6H5)3)4 มักย่อเป็น Pt(PPh3)4 สารประกอบสีเหลืองสดใสถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางว่าเป็นปูชนียบุคคลที่ซับซ้อนแพลทินัมอื่น ๆ
ประเทศลาวในเอเชียนเกมส์
ประเทศลาว เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งแรกในเอเชียนเกมส์ 1990 ที่จัดขึ้น ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติลาว เป็นผู้รับผิดชอบส่งนักกีฬาลาวเข้าร่วมการแข่งขัน ทีมชาติลาวได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันทั้งหมด 0 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน 11 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 15 เหรียญ
ชีรณัฐ ยูสานนท์
ชีรณัฐ ยูสานนท์ (เกิด 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2531) เป็นนักร้องและนักแสดงหญิงชาวไทย สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มีชื่อเสียงจากผลงานเพลง "รักแท้...ยังไง"
ประวัติ
ชีรณัฐ ยูสานนท์ ชื่อเล่น น้ำชา เป็นบุตรของร้อยเอกชมพล กับสุนิสา ยูสานนท์ มีน้องชายหนึ่งคนชื่อกษิดิศ ยูสานนท์ ครอบครัวมีเชื้อสายเวียดนาม ฐานะทางบ้านค่อนข้างดี มารดาเป็นประธานบริษัทและเป็นผู้บริหารโรงแรม ส่วนบิดารับราชการทหารและเป็นนักการเมืองพรรครักษ์สันติ
ชีรณัฐเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย จนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จึงย้ายไปเรียนประจำที่วิทยาลัยเซนต์บริจิตส์เลสมูร์ดี (St. Brigids College Lesmurdie) เมืองเพิร์ธ ประเทศออสเตรเลีย หลังสำเร็จการศึกษาเธอจึงกลับมาศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่พ้นสภาพการเป็นนักศึกษา เนื่องจากทำงานในวงการบันเทิง จึงไม่มีเวลาไปเรียนหนังสือ ต้องย้ายไปเรียนที่ วิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ แต่ท้ายสุดเธอจบปริญญาตรีที่วิทยาลัยนานาชาติราฟเฟิลส์ ในสาขากราฟิกดีไซน์เมื่อปี 2556
เธอใฝ่ฝันที่จะเป็นนักร้องมาตั้งแต่เด็ก ชีรณัฐจึงขอทางบิดามารดาเรียนด้านดนตรีและศิลปะ เช่น เปียโน, บัลเลต์ และวาดเขียน และสนใจที่จะศึกษาต่อต่างประเทศเมื่ออายุ 14 ปี เพื่อหาประสบการณ์เรื่องศิลปะและการร้องเพลง โดยมีครอบครัวให้การสนับสนุน ทั้งนี้เมื่อครั้งเธอยังศึกษาอยู่ที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย เธอเคยประกวดร้องเพลงประสานเสียงกับเพื่อน ๆ ในห้องโดยได้ตำแหน่งชนะเลิศ และเมื่อครั้งที่เธอศึกษาอยู่ต่างประเทศเธอได้ร้องเพลงในงานโรงเรียนโดยเพื่อน ๆ ได้แสดงความชอบใจ จนกลายเป็นแรงผลักดันให้เธออยากร้องเพลงต่อไป
ขณะเธอศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยศิลปากร เธอได้อัดเสียงร้องของตนเองและส่งเดโมเทปไปสมัครที่แกรมมี่และได้รับการคัดเลือกในเวลาต่อมา สถาพร พานิชรักษาพงศ์ กรรมการผู้จัดการ จีเอ็มเอ็มทีวี ได้เข้ามาบอกเธอว่า "รู้ไหม ชาจะได้เป็นนักร้องแล้วนะ" โดยผลงานชิ้นมีชื่อของเธอคือ "รักแท้...ยังไง" และ "ดาวบนฟ้า ปลาในน้ำ เธอในฝัน" แต่งขึ้นโดยนิติพงษ์ ห่อนาค ด้านชีวิตส่วนตัวเธอคบหาดูใจกับ ดร.ดิลกะ ลัทธพิพัฒน์ ชื่อเล่น ดร.วาว แฟนหนุ่มนักธุรกิจนอกวงการ ปัจจุบันเธอได้สมรสกับ ดร.ดิลกะ ลัทธพิพัฒน์ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2563
ปัจจุบันมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคนชื่อ ปภาณ ลัทธพิพัฒน์ ชื่อเล่น น้ำทะเล เกิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2565
รางวัล
ผลงานพากย์เสียง เบิร์ดแลนด์ แดนมหัศจรรย์ พากย์เป็น ซอง ผลงานละครเวที ละครเพลงเฉลิมพระเกียรติ ไกลกังวล มิวสิคัล ออนเดอะบีช ร่วมกับ ซี ศิวัฒน์ โชติชัยชรินทร์
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 120
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 120 สายพะเยา – แม่ขะจาน เป็นถนนที่แยกมาจากทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1 ที่แยกเกษตรสุข อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา เดิมเป็นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1285 (แยกทางหลวงหมายเลข 1 (พะเยา) -วังเหนือ) ที่สร้างขึ้นในสมัย พลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี ปี พ.ศ. 2531 และรวมกับส่วน 15 กิโลเมตรสุดท้ายของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 1035 (ลำปาง-แจ้ห่ม-วังเหนือ-แม่ขะจาน)
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 120 เป็นทางสายหลักที่เชิ่อมระหว่างจังหวัดพะเยา จังหวัดลำปาง กับจังหวัดเชียงรายและเป็นทางที่ใช้เพื่อเดินทางไปยังจังหวัดเชียงใหม่ทางหลวงสายนี้ตัดผ่านอำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยาอำเภองาว อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง และอำเภอเวียงป่าเป้าจังหวัดเชียงราย ผ่านพื้นที่ต้นน้ำแม่งาวในเขตอุทยานแห่งชาติดอยหลวง
การแบ่งตอนควบคุม
แบ่งเขตการควบคุมออกเป็น 3 ตอน ได้แก่
อ้างอิง
https://www.thansettakij.com/content/Macro_econ/428619
ฟาโรห์คาโมส
ฟาโรห์คาโมส (Kamose)เป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สิบเจ็ด เขาอาจจะเป็นบุตรชายของฟาโรห์เซเคเนนเร ทาโอและพระราชินีอาห์โฮเทปที่ 1 และพี่ชายที่เต็มรูปแบบของอาโมสอีผู้ก่อตั้งราชวงศ์ที่สิบแปด รัชสมัยของพระองค์ตกอยู่ที่ปลายสุดของยุคกลางที่สอง ฟาโรห์คาโมสครองราชย์เป็นระยะเวลาสามปี แม้ว่านักวิชาการบางคนตอนนี้ให้พระองคืครองราชย์นานประมาณห้าปี
จักรพรรดิซา ล็อง
ซา ล็อง (Gia Long, 嘉隆) ตรงกับเอกสารไทยเรียกว่า พระเจ้าเวียดนามยาลอง มีพระนามาภิไธยเดิมว่า เหงียน ฟุก อั๊ญ (Nguyễn Phúc Ánh, 阮福暎) ตรงกับเอกสารไทยว่า เหงี่วงเพือกอั๋น นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักในพระนาม องเชียงสือ หรือ เจ้าอนัมก๊ก ตามพงศาวดารไทย (8 กุมภาพันธ์ 2305-3 กุมภาพันธ์ 2363) ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เหงียน ราชวงศ์สุดท้ายของเวียดนาม
วัยเยาว์
จักรพรรดิซา ล็องประสูติเมื่อปี ค.ศ. 1762 พระนามเดิมว่า เหงียน ฟุก อั๊ญ (Nguyễn Phúc Ánh, 阮福暎) เป็นบุตรชายคนที่สามของเหงียน ฟุก ลวน (Nguyễn Phúc Luân, 阮福㫻) เอกสารไทยเรียกองคางเบือง (Ông Khương Vương, 翁康王) กับเหงียน ถิ ฮหว่าน (Nguyễn Thị Hoàn, 阮氏環) เอกสารไทยเรียกนางเหงวี่งคางว่างโหว่ (Nguyễn Khang hoàng hậu, 阮康皇后) ซึ่งเหงียน ฟุก ลวนนั้นเป็นบุตรชายของเหงียน ฟุก ควั้ต (Nguyễn Phúc Khoát, 阮福濶) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็น จั๊วเหงียน (Chúa Nguyễn, 主阮) หรือเจ้าญวนใต้ตระกูลเหงียน ปกครองเวียดนามภาคกลางและภาคใต้จากเมืองฟู้ซวน (Phú Xuân, 富春 เมืองเว้ในปัจจุบัน) โดยขึ้นกับ ฮว่างเด๊ ราชวงศ์เลที่เมืองฮานอยแต่เพียงในนามเท่านั้น เหงียนฟุกควั้ตหมายมั่นจะให้เหงียนฟุกลวนบุตรชายของตนสืบทอดตำแหน่งจั้วเหงียนต่อไป แต่ทว่าเมื่อเหงียนฟุกควั้ตถึงแก่อสัญกรรมลงในค.ศ. 1765 ขุนนางชื่อว่าเจือง ฟุก ลวน (Trương Phúc Loan, 張福巒) ได้ยกน้องชายของเหงียน ฟุก ควั้ต คือเหงียน ฟุก ถ่วน (Nguyễn Phúc Thuần, 阮福淳) ขึ้นดำรงตำแหน่ง จั๊วเหงียน แทนที่จะเป็นเหงียนฟุกลวนบุตรชายของเหงียน ฟุก ควั้ต เหงียน ฟุก ลวนจึงต้องโทษทางการเมืองถูกจองจำและเสียชีวิตในปีเดียวกัน เหงียน ฟุก อั๊ญจึงจำต้องกำพร้าบิดาตั้งแต่อายุสามปี
สองปีต่อมาใน ค.ศ. 1777 เหงียนเหวะ (Nguyễn Huệ, 阮惠) ซึ่งเป็นน้องชายของเหงียน ญัก ยกทัพนำกบฏเต็ยเซินติดตามตระกูลเหงียนลงมาจนถึงเมืองซาดิ่ญ และสามารถยึดเมืองซาดิ่ญได้ จั๊วเหงียน เหงียน ฟุก ถ่วน และสมาชิกตระกูลเหงียนเกือบทั้งหมดถูกทัพของเหงียน เหวะสังหารรวมไปถึงพี่ชายของเหงียน ฟุก อั๊ญ เหงียน ฟุก อั๊ญสามารถหลบหนีออกมาจากเมืองซาดิ่ญได้ในขณะนั้นอายุ 15 ปี
ปกครองเมืองไซ่ง่อนในช่วงแรก
หลังจากที่สมาชิกตระกูลเหงียนที่เป็นผู้ชายถูกสังหารไปจนเกือบหมดที่เมืองซาดิ่ญ ทำให้องเชียงสือกลายเป็นสมาชิกตระกูลเหงียนที่อาวุโสที่สุดที่ยังคงเหลือรอดชีวิตอยู่ องเชียงสือพร้อมกับน้องชายคือเหงียน ฟุก มัน (Nguyễn Phúc Mân, 阮福旻) หลบหนีไปยังเมืองห่าเตียน (เมืองบันทายมาศ) อย่างไรก็ตามกบฏเต็ยเซินครองเมืองไซ่ง่อนได้เพียงไม่นาน โด๋ ทัญ เญิน (Đỗ Thanh Nhơn, 杜清仁) ได้ยกกองทัพดงเซิน (Đông Sơn, 東山) เข้าช่วยเหลือฝ่ายตระกูลเหงียน เข้ายึดนครไซ่ง่อนซาดิ่ญคืนจากกบฎเต็ยเซินได้สำเร็จใน ค.ศ. 1778 องเชียงสือเดินทางกลับเข้าเมืองซาดิ่ญเป็นผู้นำของตระกูลเหงียนในการต่อสู้เพื่อคืนอำนาจจากกบฎเต็ยเซิน
ใน ค.ศ. 1781 องเชียงสือแกล้งป่วย หลอกล่อให้โด๋ ทัญ เญินมาพบยังที่พักของตน เมื่อโด๋ ทัญ เญินมาพบแล้ว เหงียน ฟุก อั๊ญให้ทหารสังหารโด๋ ทัญ เญิน ด้วยเหตุผลที่ไม่ปรากฏในประวัติศาสตร์ นักประวัติศาสตร์สันนิษฐานว่าโด๋ ทัญ เญินผู้มีชัยชนะเหนือกบฎเต็ยเซินที่เมืองซาดิ่ญอาจเปรียบเสมือนเป็นหอกข้างแคร่สำหรับเหงียน ฟุก อั๊ญ การสังหารโด๋ ทัญ เญินทำให้ฝ่ายตระกูลเหงียนสูญเสียขุนพลผู้มีความสามารถ เปิดโอกาสให้กบฏเต็ยเซินเข้ายึดครองเมืองซาดิ่ญอีกครั้ง
เมื่อเสียเมืองซาดิ่ญให้แก่เต็ยเซินอีกครั้ง เหงียน ฟุก อั๊ญจึงหลบหนีไปยังเกาะฟู้โกว๊ก (Phú Quốc) เจิว วัน เตี๋ยป (Châu Văn Tiếp, 朱文接) ยกทัพยึดเมืองซาดิ่ญมาจากเต็ยเซินและมอบให้แก่เหงียน ฟุก อั๊ญ เหงียน ฟุก อั๊ญกลับเข้าเมืองซาดิ่ญเป็นครั้งที่สามและอยู่ได้เพียงไม่ถึงปีกบฎเต็ยเซินยึดเมืองซาดิ่ญไปได้อีกครั้ง เหงียน ฟุก มันน้องชายของเหงียน ฟุก อั๊ญถูกสังหาร เหงียน ฟุก อั๊ญ และเจิว วัน เตี๋ยปหลบหนีไปยังเกาะฟู้โกว๊ก แต่ทว่าทัพของกบฎเต็ยเซินติดตามมาจนถึงเกาะ ทำให้เหงียน ฟุก อั๊ญต้องหลบหนีต่อไปยังเกาะรง (Koh Rong จังหวัดสีหนุวิลล์ในปัจจุบัน) จนกระทั่งพระยาชลบุรีออกตระเวนสลัดพบกับองเชียงสือที่เกาะกระบือ พระยาชลบุรีได้เชื้อเชิญให้องเชียงสือเข้ามาขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก เหงียน ฟุก อั๊ญพร้อมกับมารดา ภรรยา ครอบครัว และเจิว วัน เตี๋ยปจึงเดินทางมาถึงยังกรุงรัตนโกสินทร์ในที่สุด
ลี้ภัยในสยามและความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส
องเชียงสือได้เข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกฯ โปรดฯ พระราชทานที่พักให้แก่องเชียงสือบริเวณบ้านต้นสำโรง รวมทั้งพระราชทานเบี้ยหวัดและเครื่องประกอบเกียรติยศต่าง ๆ ให้แก่องเชียงสือ ใน พ.ศ. 2326 (ค.ศ. 1783)
ในขณะที่พำนักอยู่ที่กรุงรัตนโกสินทร์ องเชียงสือขอความช่วยเหลือจากบาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน (Pigneau de Béhaine) เขาได้พบกับบาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน ตั้งแต่ครั้งที่หลบหนีไปยังเมืองห่าเตียนใน ค.ศ. 1777 เหงียน ฟุก อั๊ญเห็นว่าวิทยาการทางการทหารของชาวตะวันตกมีความจำเป็นในการกอบกู้ดินแดนเวียดนามคืนจากกบฎเต็ยเซิน เหงียน ฟุก อั๊ญได้ฝากฝังเหงียน ฟุก กั๋ญ บุตรชายของตนแก่บาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน
ใน ค.ศ. 1785 บาทหลวงปิโญ เดอ เบแอนพร้อมกับเหงียน ฟุก กั๋ญออกเดินทางจากกรุงรัตนโกสินทร์ทางเรือไปยังเมืองพอนดิเชอร์รี (Pondicherry) ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของฝรั่งเศสในอินเดีย เพื่อขอความช่วยเหลือจากทางการอาณานิคมฝรั่งเศสในการกอบกู้เวียดนามคืนให้แก่เหงียน ฟุก อั๊ญ แต่ทว่าทางการอาณานิคมฝรั่งเศสเมืองพอนดิเชอร์รีไม่เห็นด้วยกับการยกกองทัพของฝรั่งเศสเข้าช่วยเหลือเงียน ฟุก อั๊ญ เนื่องจากประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับมีน้อย แต่อนุญาตให้บาทหลวงปิโญ เดอ เบเอน เดินทางไปยังเมืองแวร์ซายเพื่อขอความช่วยเหลือจากราชสำนักฝรั่งเศสโดยตรง
บาทหลวงปิโญ เดอ เบเอนพร้อมกับเหงียน ฟุก กั๋ญออกเดินทางจากปอนดิเชอรีใน ค.ศ. 1786 และถึงยังนครแวร์ซายใน ค.ศ. 1787 ราชสำนักฝรั่งเศสร่วมลงนามกับบาทหลวงปิโญ เดอ เบเอนในฐานะตัวแทนของเหงียน ฟุก อั๊ญ ตกลงที่จะส่งกองทัพเรือและทหารเข้าช่วย เรียกว่า สนธิสัญญาแวร์ซาย (Treaty of Versailles) โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือ เมื่อเหงียน ฟุก อั๊ญกอบกู้บ้านเมืองได้แล้ว จะต้องยกเมืองท่าดานังและเกาะกนด๋าว (Côn Đảo) ให้แก่ฝรั่งเศส
บาทหลวงปิโญ เดอ เบแอนพร้อมทั้งเหงียน ฟุก กั๋ญ นำทัพเรือฝรั่งเศสมาถึงเมืองปอนดิเชอรีใน ค.ศ. 1788 ทว่าทางการอาณานิคมที่พอนดิเชอร์รีปฏิเสธที่จะให้ทัพเรือหลวงฝรั่งเศสเข้าร่วมรบในเวียดนาม บาทหลวงปิโญ เดอ เบเอนจึงจำต้องใช้เงินที่เรี่ยไรมาได้จากฝรั่งเศสทำการต่อเรือและจ้างทหารสร้างกองทัพขึ้นมาเอง ขุนพลเรือชาวฝรั่งเศสที่เข้าร่วมทัพของบาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน ได้แก่ ฌ็อง บาติสต์ แชโญ (Jean-Baptiste Chaigneau) ฟิลิป วานีเย (Phillippe Vannier) และฌ็อง มารี ดาโย (Jean-Marie Dayot)
ใน ค.ศ. 1788 เหงียน เหวะปราบดาภิเษกตนเองขึ้นเป็นจักรพรรดิกวาง จุง (Quang Trung, 光中) ที่เมืองกวีเญิน (Quy Nhơn) องเชียงสือเห็นเป็นโอกาสที่สมควรแก่การเข้ากอบกู้เวียดนามคืนจากราชวงศ์เต็ยเซิน ทางฝ่ายสยามติดพันกับสงครามกับพม่าในช่วงสงครามเก้าทัพจึงไม่สามารถช่วยเหลือองเชียงสือได้อย่างเต็มที่ องเชียงสือจึงลักลอบเดินทางออกจากกรุงรัตนโกสินทร์ใน ค.ศ. 1788 โดยทิ้งจดหมายขอพระราชทานอภัยโทษไว้ เมื่อกรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาททรงทราบว่าองเชียงสือหลบหนีออกไป ก็ทรงยกเรือพระที่นั่งติดตามองเชียงสือไปด้วยพระองค์เองแต่ไม่ทัน องเชียงสือยกทัพเข้ายึดเมืองไซ่ง่อนได้สำเร็จ และเข้าปกครองเมืองไซ่ง่อนอีกครั้งในปีเดียวกัน
ปกครองเมืองไซ่ง่อนในช่วงหลัง
เมื่อได้ปกครองเมืองซาดิ่ญหรือเมืองไซ่ง่อนอีกครั้ง เหงียน ฟุก อั๊ญจัดระเบียบกองทัพและปรับปรุงป้อมปราการเสียใหม่ กองทัพเรือฝรั่งเศสนำโดยบาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน และเหงียน ฟุก กั๋ญ เดินทางมาถึงยังเมืองไซ่ง่อนใน ค.ศ. 1789 เหงียน ฟุก อั๊ญจึงมีกองทัพเรือฝรั่งเศสและขุนพลเรือฝรั่งเศสไว้ในครอบครอง โอลิวิเย เดอ ปีมาเนล (Olivier de Puymanel) สถาปนิกชาวฝรั่งเศส ออกแบบและก่อสร้างป้อมปราการเมืองไซ่ง่อนตามแบบป้อมปราการของยุโรป รวมทั้งให้ชาวเวียดนามเรียนรู้การต่อเรือปืนใหญ่แบบตะวันตก โดยที่เหงียนฟุกอั๊ญคอยสังเกตการณ์ต่อเรือตะวันตกด้วยตนเอง
ใน ค.ศ. 1792 พระจักรพรรดิกวาง จุง หรือเหงียน เหวะแห่งราชวงศ์วงศ์เต็ยเซินสวรรคต โอรสของจักรพรรดิกวาง จุงขึ้นครองราชย์สมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิเหงียน กวาง ตว๋าน (Nguyễn Quang Toản, 阮光纘) ซึ่งมีพระชนมมายุเพียงแค่สิบชันษา ทำให้ราชวงศ์เต็ยเซินอ่อนแอลง เหงียนฟุกอั๊ญมอบหมายให้เหงียน ฟุก กั๋ญบุตรชายของตนยกทัพผสมเวียดนามและฝรั่งเศสเข้ารุกรานเมืองกวีเญินอันเป็นราชธานีของราชวงศ์เต็ยเซิน โดยอาศัยลมในฤดูมรสุมช่วยพลักดันให้ทัพเรือของฝ่ายตระกูลเหงียนเข้าโจมตีเมืองกวีเญิน
ใน ค.ศ. 1794 เหงียน ฟุก อั๊ญมีคำสั่งให้เดอปีมาเนลสร้างป้อมปราการขึ้นที่เมืองเซียนคั้ญ (Diên Khánh) ใกล้กับเมืองกวีเญินไว้สำหรับเป็นที่พักทัพเรือของฝ่ายเหงียนเพื่อที่ไม่ต้องยกทัพเรือกลับเมืองไซ่ง่อนเมื่อหมดฤดูมรสุม ในระหว่างการโจมตีเมืองกวีเญินในปี ค.ศ. 1799 บาทหลวงปิโญ เดอ เบแอน ได้ล้มป่วยเสียชีวิตลง สร้างความเศร้าโศกแก่เหงียน ฟุก อั๊ญอย่างมากเนื่องจากบาทหลวงปีโญทำคุณประโยชน์ให้แก่ฝ่ายตระกูลเหงียนไว้นานับประการ
ใน ค.ศ. 1800 เหงียน ฟุก กั๋ญผู้เป็นบุตรชายสามารถเข้ายึดเมืองกวีเญินอันเป็นราชธานีของราชวงศ์เต็ยเซินได้ และในปีต่อมาใน ค.ศ. 1801 เหงียน ฟุก อั๊ญเข้ายึดเมืองฟู้ซวนอันเป็นเมืองเกิดของตนเองได้สำเร็จ จักรพรรดิเหงียนกวางตว๋านเสด็จหนีไปยังเมืองทังล็อง นับตั้งแต่อายุ 15 ปี ที่เหงียน ฟุก อั๊ญเดินทางหลบหนีออกจากเมืองฟู้ซวน จนสามารถกลับเข้ามายังเมืองฟู้ซวนได้อีกครั้งเมื่ออายุ 39 ปี
ในช่วงที่เหงียน ฟุก อั๊ญปกครองเมืองไซ่ง่อน ได้แต่งต้นไม้เงินต้นไม้ทองไปถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกฯ เป็นจำนวนห้าครั้ง ได้แก่ พ.ศ. 2331, 2333, 2336, 2338 และ 2340
รัชสมัย
ในสมัยราชวงศ์ก่อนหน้าทั้งหลายของเวียดนาม มีราชธานีอยู่ที่เวียดนามภาคเหนือโดยเฉพาะเมืองฮานอย แต่ในรัชสมัยของพระจักรพรรดิซา ล็องทรงรวบรวมเวียดนามได้หมดตั้งแต่เหนือจรดใต้ จึงทรงเลือกเมืองฟู้ซวนหรือเมืองเว้ซึ่งตั้งอยู่ในเวียดนามภาคกลางเป็นราชธานี เพื่อให้สะดวกในการปกครองประเทศ เมื่อปราบดาภิเษกขึ้นครองราชสมบัติแล้ว พระจักรพรรดิซา ล็องได้ทรงแต่งทุตานุทูตไปยังกรุงปักกิ่งเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีและขอพระราชทานการรับรองจากพระจักรพรรดิเจียชิ่งแห่งราชวงศ์ชิง โดยพระจักรพรรดิซา ล็องทรงทูลขออนุญาตเปลี่ยนชื่อประเทศจากเดิมชื่อว่า "ดั่ยเหวิยด" (Đại Việt, 大越) เปลี่ยนเป็น "นัมเหวิยด" (Nam Việt, 南越) พระจักรพรรดิเจียชิ่งไม่โปรดชื่อนัมเวียต จึงมีพระราชโองการให้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็น "เหวิยดนัม" (Việt Nam, 越南) จนนำไปสู่ชื่อของประเทศเวียดนามในปัจจุบัน
จักรพรรดิซา ล็องมีพระราชโองการให้ซินแสค้นหาชัยภูมิที่ดีในการสร้างพระราชวังแห่งใหม่ที่เมืองเว้ฟู้ซวน เริ่มสร้างพระราชวังเมืองเว้ หรือ ฮว่างถ่าญ (Hoàng thành, 皇城) ขึ้นใน ค.ศ. 1804 ตามแบบพระราชวังต้องห้ามของจีน ฮว่างถ่าญเป็นพระราชวังใหม่อันจะเป็นที่ประทับของฮว่างเด๊และพระราชวงศ์ไปจนตลอดสมัยราชวงศ์เหงียน
เหงียน ฟุก กั๋ญ พระโอรสองค์ใหญ่สิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่ ค.ศ. 1801 ตามหลักของลัทธิขงจื้อ ซึ่งเน้นเรื่องการสืบทอดจากบิดาไปสู่บุตรชายเท่านั้น สิทธิ์ในการสืบทอดราชสมบัติจึงควรจะเป็นของเจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่อง (Nguyễn Phúc Mỹ Đường) ซึ่งเป็นพระโอรสของเหงียน ฟุก กั๋ญ แต่เจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่องนั้นยังทรงพระเยาว์ พระจักรพรรดิซา ล็องทรงเกรงว่าหากเจ้าชายเหงียนฟุกหมีเดื่องได้ราชสมบัติราชสำนักราชวงศ์เหงียนจะตกอยู่ภายใต้อำนาจขุนนางใหญ่ อีกทั้งสายเชื้อวงศ์ของเหงียน ฟุก กั๋ญมีความนิยมในคริสต์ศาสนาและอารยธรรมตะวันตก เหงียน ฟุก กั๋ญเมื่อเสด็จนิวัติเวียดนามแม้จะมิได้ทรงเข้ารีตศาสนาคริสต์แต่ทรงปฏิเสธที่จะเซ่นไหว้บรรพบุรุษ พระจักรพรรดิซา ล็องซึ่งทรงส่งเสริมลัทธิขงจื้อจึงทรงไม่ไว้วางพระทัย ทรงโปรดเจ้าชายเหงียนฟุกด๋าม (Nguyễn Phúc Đảm, 阮福膽) พระโอรสองค์ที่สี่ซึ่งเป็นพระโอรสองค์ใหญ่ที่สุดที่ยังมีพระชนม์ชีพ เจ้าชายเหงียนฟุกด๋ามมีความยึดมั่นในลัทธิขงจื้อ จักรพรรดิซา ล็องจึงทรงมีพระประสงค์ให้เจ้าชายเหงียนฟุกด๋ามสืบทอดราชสมบัติต่อไป
ในช่วงปลายรัชสมัย ขุนนางใหญ่ในราชสำนักเมืองเว้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่สนับสนุนเหงียน ฟุก หมี เดื่อง นำโดยเหงียน วัน ถ่าญ (Nguyễn Văn Thành, 阮文誠) ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นบั๊กถ่าญ และกลุ่มที่สนับสนุนเหงียน ฟุก ด๋าม นำโดยขันทีเลวันเสวียต (Lê Văn Duyệt, 黎文悅) ซึ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นซาดิ่ญถ่าญเมื่อ ค.ศ. 1812
ใน ค.ศ. 1815 บุตรชายของเหงียน วัน ถ่าญแต่งกลอนสนับสนุนเหงียน ฟุก หมี เดื่องให้เป็นเจ้าชายรัชทายาท เลวันเสวียตเมื่อทราบจึงนำบทกลอนนั้นไปถวายแด่จักรพรรดิซา ล็อง จักรพรรดิซา ล็องพิโรธและทรงพระราชอาญาประหารชีวิตบุตรชายของเหงียน วัน ถ่าญใน ค.ศ. 1817 ส่วนเหงียน วัน ถ่าญ ดื่มยาพิษกระทำอัตวินิบาตกรรมเสียชีวิต หลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้เลวันเสวียตกลายเป็นขุนนางผู้มีอำนาจมากที่สุดในเวียดนาม พระจักรพรรดิซา ล็องทรงแต่งตั้งเหงียน ฟุก ด๋ามให้เป็น ท้ายตื๋อ (Thái Tử, 太子) หรือเจ้าชายรัชทายาทเมื่อค.ศ. 1815 จักรพรรดิซา ล็องเสด็จสวรรคต ณ พระราชวังเมืองเว้ เมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2363 ขณะพระชนม์ได้ 57 พรรษาหรือ 5 วันก่อนพระชนม์ครบ 58 พรรษา พระสุสานพระนามว่า เทียนโถะลัง (Thiên Thọ Lăng, 天授陵) พระยุพราชเหงียน ฟุก ด๋าม ขึ้นครองราชสมบัติต่อมาเป็นจักรพรรดิมิญ หมั่ง
บ้านโซวเฮงไถ่
บ้านโซวเฮงไถ่ (蘇恒泰) ตั้งอยู่ในบริเวณตลาดน้อย เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร เป็นบ้านสถาปัตยกรรมจีนแบบ "สี่เรือน ล้อม ลาน" ของพระอภัยวานิช (เจ้าสัวจาด) นายอากรรังนกชาวจีนฮกเกี้ยน สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นราวปี พ.ศ. 2340 ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ หรืออาจจะสร้างตั้งเเต่สมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
ปัจจุบัน บ้านมีอายุมากกว่า 220 ปี และอยู่ในการดูแลขอทายาทรุ่นที่ 8 ของพระอภัยวานิช ตระกูลโปษยะจินดา ที่ยังอนุรักษ์บ้านหลังนี้ไว้เพื่อเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่สำคัญของชุมชน ขณะเดียวกันก็ได้ปรับปรุงพื้นที่ลานกลางบ้านให้เป็นโรงเรียนสอนดำน้ำ
กีฬาวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 1974
การแข่งขันวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 1974 จัดขึ้นที่ เตหะราน, ประเทศอิหร่าน ทุกแมตช์จะแข่งขันในอัรยาเมหร์สปอร์ตคอมเพล็กซ์
ไดกิ ฮามาโนะ
ไดกิ ฮามาโนะ ( 濱野 大輝<rt>はまの だいき</rt>, 30 มีนาคม 1989 -) เป็น นักพากย์ชาย ชาวญี่ปุ่น เกิดที่โตเกียว  สังกัดอาตส์วิชัน
นาเกลือ
นาเกลือ คือพื้นที่สำหรับผลิตเกลือ มีมากในบริเวณพื้นที่ติดทะเล เช่น ตำบลบางหญ้าแพรก นาโคก บางโทรัด บ้านบ่อ บางกระเจ้า ชายทะเลของสมุทรสาคร เป็นดินเลนมีคุณสมบัติสามารถขังน้ำไม่ให้ซึมลงดินได้ นาเกลือที่ได้มาตรฐานต้องมีเนื้อที่ไม่ควรน้อยกว่า 25 ไร่ เพราะต้องใช้พื้นที่ในการตากน้ำจำนวนมาก
การทำนาเกลือ
การทำนาเกลือมีกรรมวิธีเป็นขั้นตอนประกอบด้วย 3 ขั้นตอน ดังนี้
ชาวนาเกลือจะเริ่มทำเกลือประมาณเดือนตุลาคม หรือพฤศจิกายน ซึ่งเป็นปลายฤดูฝนเพราะต้องอาศัยน้ำฝนช่วยในการละเลงนา ปรับระดับให้เสมอกันโดยใช้ลูกกลิ้งซึ่งทำด้วยไม้ยาวประมาณ 2 เมตร เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 50 เซนติเมตร หนักประมาณ 100 กิโลกรัม ปัจจุบันนำเครื่องจักรเข้ามาช่วย นาปลงแต่ละกระทงจะต้องกลิ้งประมาณ 4-5 วัน การไขน้ำเข้าสู่นาปลงจะไขตอนบ่าย พื้นนาจะไม่แตกระแหง น้ำที่ไขเข้าต้องสูงกว่าพื้นนาประมาณ 4-5 นิ้ว เพื่อให้เกลืกตกผลึกช้า เม็ดเกลือจะแน่นไม่โพลงทำให้เกลือมีความเค็มสูง ในการตกผลึกของเกลือ เมื่อน้ำเข้มข้น 20-22 ดีกรีโบเม่ จะได้เกลือจืด (Calcium) มีลักษณะเหมือนทรายเม็ดใหญ่ ๆ ตกจมปนกับดิน ชาวนาจะเก็บเกลือจืด เมื่อเลิกทำนาเกลือแล้ว เมื่อความเข้มข้นสูง 25-27 ดีกรีโบเม่ เป็นระยะที่เกลือเค็มตกมากที่สุด ถ้าความเข้มข้นเกิน 27 ดีกรีโบเม่ จะเกิดการตกผลึกของดีเกลือ (Magnesium) ซึ่งมีคุณสมบัติในการดูดความชื้น ดีเกลือจะตกผลึกในช่วงกลางคืนเมื่อน้ำในนาปลงเย็น
นอกจากการทำนาเกลือนี้แล้วยังมีการทำนาเกลือพลาสติกอีกด้วย
การเก็บเกลือ
การเก็บเกลือ หรือรื้อเกลือ ส่วนมากทำในตอนเช้าหรือตอนเย็น เพราะอากาศไม่ร้อน นาปลงที่จะรื้อเกลือได้จะต้องมีน้ำขังให้มากเพราะจะช่วยล้างเกลือ ชาวนาจะใช้ไม้รุนซึ่งทำด้วยโคนไม้ไผ่ หรือไม้กระบอกผ่าซีก ยาวประมาณครึ่งเมตรใช้ไม้รวกเป็นด้ามยาวประมาณ 2 เมตร เกลือจะแตกแยกออกเป็นเมล็ดเกลือ นา 1 กระทง จะชักเกลือเป็นแถวได้ประมาณ 5 - 15 แถว และกระต่อมเกลือให้เป็นกอง ๆ เหมือนเจดีย์ แถวหนึ่งประมาณ 12-18 กอง แล้วปล่อยน้ำในนาออกสู่ลำกระโดงอาจนำมาใช้ปลงเกลือได้อีก เมื่อไขน้ำออกหมดแล้วให้ทิ้งไว้ประมาณครึ่งวัน หรือ 1 วัน เพื่อให้เกลือแห้งมีความชื้นน้อย การหาบเกลือใช้แรงงานคนหาบด้วยบุ้งกี๋เก็บเกลือไว้ในฉาง อาชีพทำนาเกลือเป็นอาชีพที่รัฐบาลไทยสงวนไว้สำหรับคนไทย จังหวัดสมุทรสาครเริ่มทำอย่างจริงจังประมาณ พุทธศักราช 2478 โดยการนำของ ขุนสมุทรมณีรัตน์
การเก็บเกลือของนาพลาสติก
การเก็บของนาพลาสติกไม่จำเป็นต้องเปิดน้ำออกขณะรื้อเกลือ เพราะการปูพลาสติกจะไม่มีดินจึงไม่ต้องล้างเกลือเหมือนนาดิน สามารถที่จะรื้อเกลือที่ตกผลึกตอได้เลย เมื่อทำให้เกลือเป็นลอมเกลือคล้ายเจดีย์แล้วจะใช้ช้อนเกลือตักใส่รถเข็นถ่ายเข้ายุ้งเก็บเกลือ รถเข็นและช้อนตักเกลือจะเป็นพลาสติกอย่างดีและหนา ด้ามจะทำด้วยไม้เพื่อป้องกันสนิม
15 กันยายน
วันที่ 15 กันยายน เป็นวันที่ 258 ของปี (วันที่ 259 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 107 วันในปีนั้น
ค่ายวชิราลงกรณ์
ค่ายวชิราลงกรณ์ ตั้งอยู่บ้านเลขที่ ๕๐๐ หมู่ที่ ๖ ตำบลป่าตาล อำเภอเมืองลพบุรี จังหวัดลพบุรี ปฏิบัติภารกิจตามหลักนิยมของกองทัพบก ว่าด้วย การปฏิบัติการของหน่วยรบพิเศษ
พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (พันเอก สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร ในขณะนั้น) ได้ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจอันเกี่ยวข้องกับ ค่ายวชิราลงกรณ์ (กรมรบพิเศษที่ 1) ดังนี้
เมื่อ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2511 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระราชทานพระนาม พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) เป็นนามค่าย “วชิราลงกรณ์”
เมื่อ 8 กันยายน พ.ศ. 2512 เวลา 10.45 – 12.30 น. พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว (ขณะทรงดำรงพระราชอิสริยยศ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมาร) ได้เสด็จมาทรงประกอบพิธีเปิดป้าย “ค่ายวชิราลงกรณ์” ด้วยทั้งสองพระองค์เอง
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน โซโลอาร์ค เจ้าแห่งมายา
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน โซโลอาร์ค เจ้าแห่งมายา  เป็นภาพยนตร์โปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 13 ผู้กำกับโดย คุนิฮิโกะ ยูยามะ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2553
เรื่องย่อ
ซาโตชิ และเพื่อนๆ กำลังจะเดินทางไปที่เมือง คราวน์ซิตี้เพื่อไปดูการแข่งขัน โปเกมอนบัคเกอร์ แต่เมือง คราวน์ซิตี้กลับถูกปิดห้ามเข้าตัวเมือง เพราะ โซโรอาร์ด โปเกมอนในตำนานได้ออกอาละวาด กลางเมือง ซาโตชิ และเพื่อนๆ ได้เจอกับ โซโรอาโปเกมอนพูดได้โดยบังเอิญ จึงตัดสินใจเดินทางไปกับโซโรอาเพื่อช่วยโซโรอาตามหาโซโรอาร์ค ซึ่งโซโรอารักเหมือนแม่
วัดพรหมสุวรรณสามัคคี
วัดพรหมสุวรรณสามัคคี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางไผ่ เขตบางแค กรุงเทพมหานคร
วัดพรหมสุวรรณสามัคคีสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 โดยพระครูพรหมสรโกศล และผู้ทีจิตศรัทธาริ่เริ่มสร้างวัด คือ พ่อเติมและแม่จ่าง พรมจีน ถวายที่ดินร่วมกับ นางสุภาพ จีนสมุทร นางสมพร กับน้อย และนางสาวอรุณ จีนสมุทร ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2519 นายพรหม สุวรรณคดี ได้นิมนต์พระครูพรหมสรโกศล มาเป็นประธาน ได้รับอนุญาตสร้างวัดเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2519 กระทรวงศึกษาธิการประกาศเป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมายเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2517 ชื่อของวัดนั้นได้ใช้นามสกุลผู้ถวายที่ดิน คือพรหม จากพรมจีน คำว่า สุวรรณ จากซิ้วสุวรรณ ผู้เป็นบิดา มารดา ของนางสุภาพ จีนสมุทร นางสมพร กับน้อย ผู้รับมรดกเป็นที่ดินจากบิดาซึ่งได้ถวายเป็นที่ก่อสร้างวัด และคำว่า สามัคคี หมายถึงการพร้อมเพรียงร่วมแรงร่วมใจ ในการสร้างวัดนี้ วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2519
อาคารเสนาสนะ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 7 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2520 ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า พระพุทธเทพศรีสุขติโลกนาถ หน้าตักกว้าง 59 นิ้ว และมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง มีกำแพงแก้วโดยรอบ กุฏิสงฆ์จำนวน 5 หลัง หอสวดมนต์กว้าง 12 เมตร ยาว 16 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2524 พื้นปูหินอ่อน ศาลาการเปรียญกว้าง 12 เมตร ยาว 18 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 วิหารพระสามสมัย อาคารเรียนพระปริยัติธรรม ศาลาพลับพลาอนุสรณ์ หอระฆัง ศาลาบำเพ็ญกุศล ฌาปนสถาน
กีฬาวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 1978
การแข่งขันวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 1978 จัดขึ้นที่ กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
นาราดา ไมเคิล วอลเดน
นาราดา ไมเคิล วอลเดน (Narada Michael Walden) เกิดเมื่อวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1952 ในแคละมะซู รัฐมิชิแกน สหรัฐอเมริกา เป็นโปรดิวเซอร์ มือกลอง นักร้องและนักแต่งเพลง ชาวอเมริกัน ชื่อของเขา นาราดา มาจาก ศรี ชินมอย ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1970 อาชีพของเขามีช่วง 3 ทศวรรษ ที่ได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำ แผ่นเสียงทองคำขาวและหลายรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว ไมเคิล วอลเดนยังเป็นเจ้าของและดำเนินการทาร์ปันสตูดิโอ ซึ่งเป็นสตูดิโอที่มีชื่อเสียงแซนราฟาเอล รัฐแคลิฟอร์เนีย ตั้งแต่กลางคริสต์ทศวรรษ 1980
1952
มนุษย์ตัวเขียวจอมพลัง
มนุษย์ตัวเขียวจอมพลัง (The Incredible Hulk) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรที่มาจากต้นฉบับการ์ตูนของมาร์เวลคอมิกส์ในชื่อเดียวกัน สร้างโดย มาร์เวล สตูดิโอส์ และจัดจำหน่ายโดย ยูนิเวอร์แซลพิกเจอส์ กำหนดตารางจัดฉายครั้งแรกในสหรัฐอเมริกาวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2551
เนื้อเรื่องย่อ
บรูซ แบนเนอร์ (เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน) นักวิทยาศาสตร์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดเอาแต่คิดค้นวิธีเยียวยารักษาอารมณ์ ในขณะที่พวกกระหายสงครามก็ไม่ปล่อยให้เขาได้อยู่อย่างสันติ หรือยอมให้ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับ เบ็ตตี้ รอส (ลิฟ ไทเลอร์) หญิงคนรักของเขา ส่วนในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและความศิวิไลซ์ ดิ แอ็บโบมิเนชั่น (ทิม รอท) ก็ไล่ล่าคุณหมออัจฉริยะอย่างไม่ลดละ เขานี่แหละคืออสรพิษร้ายตัวฉกาจที่จะต่อกรกับ เดอะ ฮัลค์ ให้ได้ ศึกระหว่างคู่อริจากหนังสือการ์ตูน ก็ประทุขึ้นเมื่อ บรูซ แบนเนอร์ จำเป็นต้องอาศัยพลังยอดมนุษย์ในตัวเข้าช่วยมหานครนิวยอร์กที่ถูกถล่มแหลกลาญ!
ฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972
กีฬาฟุตบอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1972 จัดแข่งขันที่เม็กซิโกซิตี้ ประเทศเม็กซิโก แข่งขัน 1 ประเภท คือประเภทชาย
ศิลปะสมถะ
ศิลปะสมถะ (Arte Povera) เป็นลักษณะงานศิลปะของศิลปะสมัยใหม่ คำว่า “Arte Povera” หรือ “ศิลปะสมถะ” เป็นคำที่เริ่มใช้กันขึ้นในอิตาลีในช่วงของความไม่สงบเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 เมื่อศิลปินเริ่มที่จะมีถือคติรุนแรงทางการเมือง ศิลปินเริ่มโจมตีคุณค่าของสถาบันทางการของรัฐบาล, อุตสาหกรรม และวัฒนธรรม หรือแม้แต่ตั้งข้อกังขาที่เป็นการแสดงออกของแต่ละบุคคลนั้นจะเป็นสิ่งที่มีเหตุผลทางจริยธรรมที่จะดำรงอยู่หรือไม่ นักวิพากษ์ศิลป์เจอร์มาโน เชลันท์จัดงานแสดงศิลปะสองครั้งในปี ค.ศ. 1967 และ ค.ศ. 1968 ตามด้วยหนังสืออันมีอิทธิพลชื่อ “Arte Povera” เพื่อเป็นเผยแพร่ความคิดของศิลปะปฏิรูป ที่แยกตัวจากกรอบประเพณีนิยมและมีพลังของโครงสร้าง และ ตลาดของศิลปะ แม้ว่าเชลันท์จะพยายามใช้ความหมายขององค์ประกอบของศิลปะดังกล่าวในการครอบคลุมศิลปะจากทั่วโลก แต่อันที่จริงแล้วเป็นคำที่มีความหมายเฉพาะอยู่แต่กับศิลปินชาวอิตาลีผู้โจมตีปรัชญาบรรษัทโดยการแสดงออกทางศิลปะที่ใช้วัสดุและลักษณะงานที่นอกกรอบของสิ่งที่เคยใช้และเคยสร้างกันมา
งานศิลปะแบบต่างๆ ที่มีตั้งแสดงให้ชมมากที่สุดของขบวนการศิลปะสมถะอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลิกเตนสไตน์
Artists
มิเคลอันเจโล พิสโตเลตโตเริ่มงานเขียนบนกระจกในปี ค.ศ. 1962 ที่เป็นงานศิลปะที่เชื่อมงานเขียนกับความเป็นจริงที่เปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอดเวลา ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 พิสโตเลตโตก็เริ่มใช้เศษผ้าและประติมากรรมคลาสสิกที่พบทั่วไปในอิตาลีในการสร้างงานทั้งนี้ก็เพื่อที่จะทลายความแตกต่างของอันดับชั้นของศิลปะและสิ่งของที่หาได้ทั่วไป การใช้วัสดุที่ถูกทิ้งขว้างก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการสร้างงานศิลปะสมถะ ในงาน “Muretto di straci” (ผนังผ้าขี้ริ้ว) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1967 พิสโตเลตโตสร้างพรมแขวนผนังอันงดงามแปลกตาจากอิฐธรรมดาที่ห่อด้วยเศษผ้าที่ทิ้งแล้ว
ศิลปินเช่นยานิส คูเนลลิส และ มาริโอ เมิร์ซพยายามที่จะให้งานศิลปะเป็นสิ่งที่ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้น และแสดงความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดระหว่างตัวบุคคลกับธรรมชาติ
ฟาโรห์ทุตโมสที่ 3
ฟาโรห์เมนเคเปอร์เร ทุตโมสที่สาม (บางครั้งอ่านเป็น ทุตโมซิส หรือ ทุตโมซิสที่ 3, ธอทเมส ในงานประวัติศาสตร์ที่เก่ากว่าและความหมาย "การเกิดแห่งเทพธอท") เป็นฟาโรห์ที่หกของราชวงศ์สิบแปด ในช่วง 22 ปีแรกของการครองราชย์ของรัตติกาลเขาเป็นผู้ร่วมงานกับแม่เลี้ยงและป้าของเขาฮัตเชปซุต ซึ่งเป็นชื่อฟาโรห์ ในขณะที่เขากำลังแสดงให้เห็นเป็นครั้งแรกในอนุสาวรีย์ยังมีชีวิตอยู่ทั้งสองได้รับมอบหมายตามปกติชื่อพระราชและเครื่องราชอิสริยาภรณ์และไม่ได้รับอาวุโสที่เห็นได้ชัดกว่าอื่น ๆ พระองค์ทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากองทัพ หลังจากการตายของหลังจากการตายขอฮัตเชปซุตง และต่อมาทุตโมสที่ 3 ขึ้นไปยังฟาโรห์แห่งราชอาณาจักรเขาได้สร้างอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในอียิปต์ที่เคยเห็นมา ไม่น้อยกว่าสิบเจ็ดได้ดำเนินการและพระองค์ทรงทำสงครามเอาชนะจากนิยาในซีเรียเหนือไปยังแม่น้ำไนล์ในอาณาจักรนิวเบีย
สุสาน
หลุมฝังศพของฟาโรห์ทุตโมสที่ 3 (KV34) ถูกค้นพบโดย Victor Loret ในปี 1898 ในหุบเขากษัตริย์ ใช้แผนซึ่งเป็นแบบฉบับของสุสานราชวงศ์ที่สิบแปดโดยมีการเลี้ยวคมที่บริเวณห้องโถงก่อนห้องสุสาน บันไดสองตัวและทางเดินสองทางให้ทางเข้าออกไปด้านหน้าซึ่งมีรูปสี่เหลี่ยมคางหมู
คณะคาร์ทูเซียน
คณะคาร์ทูเซียน (Carthusian Order, ออกเสียง) หรือ คณะนักบุญบรูโน (Order of St. Bruno) เป็นคณะนักบวชคาทอลิกที่ตั้งชื่อตามนักบุญบรูโนแห่งโคโลญ ผู้ตั้งคณะนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1084 คณะคาร์ทูเซียนเป็นคณะนักบวชอารามิกประจำเขตพรต สมาชิกมีทั้งนักพรตชายและนักพรตหญิงมาอยู่ร่วมกันและปฏิบัติตามวินัยของตนเองแทนที่จะถือ “วินัยของนักบุญเบเนดิกต์” (Rule of St Benedict) อย่างคณะนักบวชอารามิกอื่น ๆ นักพรตคาร์ทูเซียนถือวัตรปฏิบัติที่ผสมผสานการดำรงชีวิตอย่างสันโดษแบบฤๅษี (Hermit) กับการอยู่ร่วมกันเป็นประชาคมนักพรต (Cenobite)
ในภาษาอังกฤษคำว่า “Carthusian” แผลงมาจากคำว่า “Chartreuse Mountains” หรือ “เทือกเขาชาร์ทรูส” ที่นักบุญบรูโนได้ทำการสร้างอารามขึ้นเป็นแห่งแรกในหุบเขาในบริเวณเทือกเขาแอลป์ฝรั่งเศส ในภาษาอังกฤษคำว่า “Charterhouse” ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้เรียกอารามคาร์ทูเซียนมาจากคำคำเดียวกัน อารามคาร์ทูเซียนเรียกเป็นภาษาต่าง ๆ แตกต่างกัน
ห้องอยู่อาศัย
ห้องอยู่อาศัย หรือ ห้องชุด (apartment, flat) เป็นห้องที่รวมกันอยู่ในตึกหลังใหญ่ โดยปกติจะประกอบด้วยห้องนอน ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องน้ำ พร้อมอยู่ในชั้นเดียวกันและรวม ห้องอยู่อาศัยมีทั้งให้เช่า หรือเจ้าของอาจเป็นผู้อยู่อาศัยเอง
ในอเมริกาเหนือมักใช้คำว่า "อะพาร์ตเมนต์" ส่วนคำว่า "แฟลต" นิยมใช้ในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ ฮ่องกง และประเทศในเครือจักรภพ ส่วนในมาเลเซีย คำว่าแฟลตมักหมายถึงห้องที่มีคุณภาพต่ำกว่า สำหรับกลุ่มผู้มีรายได้ต่ำกว่า ขณะที่อะพาร์ตเมนต์มีลักษณะทั่วไปมากกว่าและอาจหมายถึงอาคารชุดหรูหรา
ประเทศอัฟกานิสถานในเอเชียนเกมส์
ประเทศอัฟกานิสถาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งแรกในเอเชียนเกมส์ 1951 ที่จัดขึ้น ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอัฟกานิสถาน เป็นผู้รับผิดชอบส่งนักกีฬาอัฟกานิสถานเข้าร่วมการแข่งขัน ทีมชาติอัฟกานิสถานได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันทั้งหมด 0 เหรียญทอง 5 เหรียญเงิน 8 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 13 เหรียญ
โกหิมา
โกหิมา (कोहिमा; Kohima) เป็นเมืองหลวงบนภูเขาของรัฐนาคาแลนด์ทางตอนเหนือของอินเดีย มีประชากร 99,039 คน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐ เมืองก่อตั้งในปี ค.ศ. 1878 เมื่อจักรวรรดิบริติชได้ตั้งกองบัญชาการที่เนินเขานาคา (Naga Hills) ณ ตอนนั้น จนได้เป็นเมืองหลวงอย่างเป็นทางการของรัฐนาคาแลนด์ในปี 1963
เมืองตั้งอยู่ตีนเขาของเทือกเขาจัปฟู (Japfu) ทางตอนใต้ของเขตโกหิมา (25.67°N, 94.12°W) และมีระดับความสูงเฉลี่ยที่ 1261 เมตร (4137 ฟุต)
ศาสนาหลักของชาวโกหิมาคือศาสนาคริสต์มีจำนวนผู้นับถือร้อยละ 80.22 ของประชากร ส่วนศาสนาอื่นได้แก่ ฮินดู (ร้อยละ 16.09), อิสลาม (ร้อยละ 3.06) และพุทธ (ร้อยละ 0.45)
อีแวน โคลอฟฟ์
"เดอะ รัสเซียน แบร์" อีแวน โคลอฟฟ์ ("The Russian Bear" Ivan Koloff) (ชื่อเกิด ออเรียล ดอนัลด์ เปร์ราส Oreal Donald Perras ; 25 สิงหาคม ค.ศ. 1942 – 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพที่เกษียณอายุชาวแคนาดา อดีตแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWWF 1 สมัย ปัจจุบันได้เสียชีวิตลงด้วยโรคมะเร็งตับ
พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (ถนอม เถี่ยนถึก)
ประวัติ
พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร มีนามเดิมว่า ถนอม อารีย์กูลชัย เกิดเมื่อวันที่ 17 มิถุนยน พ.ศ. 2479 ที่ตำบลท่าม่วง อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรของนายอุ๊ย อารีย์กูลชัย กับนางซิว อารีย์กูลชัย
วันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2502 ท่านได้อุปสมบทเป็นภิกษุ ณ พัทธสีมา วัดถาวรวราราม ตำบลบ้านเหนือ อำเภอเมืองกาญจนบุรี จังหวัดกาญจนบุรี มีองสรพจนสุนทร (พ็องเดี้ยว) เป็นพระอุปัชฌาย์ องสุตบทบวร (ย๊ากเหมิง) เป็นกรรมวาจาจารย์ และองอนนตสรภัญ (กิ๊นเจี๊ยว) เป็นอนุสาวนาจารย์ได้รับฉายาว่าเถี่ยนถึก
มรณภาพ
วันอาทิตย์ที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2565 เวลา 17.55 น. พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร มรณะภาพอย่างสงบ เนื่องด้วยปอดติดเชื้อและติดเชื้อในกระแสเลือด ณ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย สิริอายุได้ 85 ปี 63 พรรษา
วันพุธที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 เวลา 17.00 น. สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อมฺพร อมฺพโร) สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก มอบหมาย สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (สุชิน อคฺคชิโน) เลขาธิการสมเด็จพระสังฆราช ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดราชบพิธสถิตมหาสีมาราม ราชวรวิหาร เป็นผู้แทนพระองค์เป็นประธานในการพระราชทานน้ำหลวงสรงศพ พระมหาคณานัมธรรมปัญญาธิวัตร (ถนอม เถี่ยนถึก)
บ้านเลขที่ 109
บ้านเลขที่ 109 เป็นคำศัพท์ทางการเมืองไทย ที่ใช้เรียกอดีตกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน, พรรคชาติไทย และพรรคมัชฌิมาธิปไตย ที่ถูกเพิกถอนสิทธิทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี ตามคำวินิจฉัยในคดียุบพรรคการเมือง เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551 ของศาลรัฐธรรมนูญ
บ้านเลขที่ 109 เป็นคำศัพท์ทางการเมืองที่บัญญัติตามคำว่า บ้านเลขที่ 111 ซึ่งเป็นคำเรียกคณะกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย ที่ถูกเพิกถอนสิทธิทางการเมืองจากกรณียุบพรรคไปก่อนหน้านี้ โดยตัวเลข 109 มาจาก รวมเป็นจำนวน 109 คน
แต่ในจำนวนนี้ มี 2 คน ที่มิได้ถูกเพิกถอนสิทธิทางการเมือง คือ นายวีระพล อดิเรกสาร และนายพิเชษฐ์ ตันเจริญ ซึ่งลาออกจากคณะกรรมการบริหารพรรคพลังประชาชน ก่อนการเลือกตั้งทั่วไปในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 ซึ่งไม่เข้าข่ายต้องรับความผิดตัดสินโทษ
พรมแดนจอร์เจีย–รัสเซีย
พรมแดนจอร์เจีย–รัสเซีย (Georgia–Russia Border) เป็นพรมแดนรัฐระหว่างประเทศจอร์เจียและสหพันธรัฐรัสเซีย ในทาง นิตินัย มีความยาว 894 กิโลเมตร (556 ไมล์) เริ่มต้นจากทางตะวันตกที่ชายฝั่งทะเลดำไปตามเทือกเขาคอเคซัสใหญ่ไปยังจุดเชื่อมสามประเทศที่ติดกับประเทศอาเซอร์ไบจานในภาคตะวันออก ในปี ค.ศ. 2008 รัสเซีย (และอีก 4 รัฐ) ยอมรับเอกราชของสาธารณรัฐสองแห่งที่ประกาศแยกตัวเองออกจากจอร์เจีย (อับคาเซีย และ เซาท์ออสซีเชีย) ซึ่งหมายความว่า โดยพฤตินัย  พรมแดนนี้ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ได้แก่ พรมแดนอับคาเซีย–รัสเซีย อยู่ทางตะวันตก, พรมแดนจอร์เจียตะวันตก–รัสเซียอยู่ระหว่างสาธารณรัฐอับคาเซียและเซาท์ออสซีเชีย, พรมแดนเซาท์ออสซีเชีย–รัสเซีย และพรมแดนจอร์เจียตะวันออก–รัสเซีย อยู่ระหว่างเซาท์ออสซีเชียและประเทศอาเซอร์ไบจาน ในปัจจุบันประชาคมระหว่างประเทศส่วนใหญ่ปฏิเสธที่จะรับรองถึงความเป็นอิสระของสองดินแดนและถือว่ายังเป็นของจอร์เจีย
16 กันยายน
วันที่ 16 กันยายน เป็นวันที่ 259 ของปี (วันที่ 260 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 106 วันในปีนั้น
ภาษาเชียงเหนือ
ภาษาเชียงเหนือ(Northern Qiang) เป็นภาษากลุ่มเชียง มีผู้พูดราว 130,000 คน ในตอนเหนือและกลางของมณฑลเสฉวน ประเทศจีน เป็นภาษาที่ไม่มีเสียงวรรณยุกต์
ซ็อนดุง
พัก ซัง-ฮยอน(7 ตุลาคม 2533 – )หรือที่ใช้ในการแสดงว่าซอนดุง เป็น นักร้อง นักแสดง พิธีกร ชาวเกาหลีใต้ รู้จักในสถานะอดีตสมาชิก MBLAQ
ประวัติ
ซอนดุง เกิดที่ ปูซาน แต่เขาไปเติบอยู่ที่ ฟิลิปปินส์ ซอนดุงเอง ก็มีพี่สาว 1 คน น้องสาว 1คน พี่สาวคนโตของซอนดุง ชื่อ ซานดารา เป็นสมาชิกวง2NE1 ซอนดุงเองก็สามารถพูดได้หลายภาษา เกาหลี ตากาล็อก อังกฤษ จีน และญี่ปุ่น
แหล่งข้อมูลอื่น
1990
ตารางอักษรฮันกึล
ตารางต่อไปนี้แสดงจาโมในอักษรฮันกึล แยกตามพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะสะกด กำกับด้วยการถอดภาษาเกาหลีด้วยอักษรโรมันฉบับปรับปรุง
จ๊กยี่
จ๊กยี่ (เสียชีวิตระหว่าง ค.ศ. 196-199 ) หรือชื่อในภาษาจีนกลางว่า ชฺวี อี้ เป็นขุนพลใต้บังคับบัญชาของขุนศึกอ้วนเสี้ยวในช่วงปลายยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออกของจีน
ประวัติ
ในยุทธการที่เจี้ยเฉียวจ๊กยี่ได้รับตำแหน่งระดับสูงในการบัญชาการกองทัพกลาง ในระหว่างการศึก จ๊กยี่สังหารยำก๋ง (嚴綱 เหยียน กาง) และชิงสินศึกเข้าทัพอ้วนเสี้ยวได้เป็นอันมาก แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ก็เป็นจุดจบของจ๊กยี่เช่นกัน กล่าวกันว่าจ๊กยี่มีความยโสโอหัง จึงถูกอ้วนเสี้ยวกำจัดในที่สุด
การศึกครั้งสุดท้ายที่มีการบันทึกไว้ที่จ๊กยี่มีส่วนร่วมเกิดขึ้นในปี ค.ศง 195 ซึ่งเป็นศึกที่จ๊กยี่เอาชนะกองซุนจ้านได้ที่เป้าชิว (鲍丘) และสังหารทหารของกองซุนจ้านได้มากกว่า 20,000 นาย หลังจากความพ่ายแพ้ครั้งนี้กองซุนจ้านก็ถอยไปตั้งมั่นที่อึ้จิง (易京) และเสริมความแข็งแกร่งให้กับป้อมปราการ ทำให้จ๊กยี่ไม่สามารถตีอี้จิงได้แตกเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปี กระทั่งเสบียงในกองทัพของจ๊กยี่หมดลง ทหารจำนวนหลายพันนายหิวโหย กองซุนจ้านฉวยโอกาสนี้โต้กลับจนได้รับชัยชนะครั้งใหญ่
ในนิยาย สามก๊ก
ในนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 เรื่อง สามก๊ก จ๊กยี่ถูกจูล่งสังหารในยุทธการที่เจี้ยเฉียว ระหว่างการรบตอบโต้โดยกองทัพของกองซุนจ้าน ตามประวัติศาสตร์จริงไม่ทราบแน่ชัดว่าจูล่งเคยพบกับจ๊กยี่หรือไม่ เนื่องจากไม่ทราบแน่ชัดว่าจูล่งเข้าร่วมกับกองซุนจ้านก่อนหรือหลังยุทธการที่เจี้ยเฉียว ความสำคัญของจ๊กยี่ในประวัติศาสตร์ถูกลดทอนในนิยายเพื่อเพิ่มความสำคัญให้กับตัวละครอื่น ๆ
ซินิชา มิฮายลอวิช
ซินิชา มิฮายลอวิช (Синиша Михајловић; 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 – 16 ธันวาคม ค.ศ. 2022) เป็นนักฟุตบอลและผู้จัดการชาวเซอร์เบียที่มีชื่อเสียงในการยิงฟรีคิกที่โค้งเข้าไปในประตูด้วยเท้าซ้ายที่ถนัด
ในอาชีพนักฟุตบอลเขาเล่นเป็นกองหลังหรือกองกลาง เขาคว้าแชมป์ยูโรเปียนคัพ 1 สมัยกับเรดสตาร์ เบลเกรด หรือ เซอร์เวนา ซเวซด้า ในปัจจุบันในปี ค.ศ. 1991 และเล่นเป็นส่วนใหญ่ในอาชีพของเขาในเซเรีย อา อิตาลี โดยลงเล่นให้โรม่า, ซามพ์โดเรีย, ลาซิโอ และอินเตอร์ มิลาน 553 นัด และคว้าแชมป์ลีกกับสองสโมสรหลัง ซินิชา มิฮายลอวิช เสียชีวิตวันศุกร์ที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2022 ด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว
ชีวิตช่วงต้น
มิฮายลอวิชเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานที่วูกอวาร์ จากพ่อชาวเซิร์บในบอสเนีย กับแม่ชาวโครแอต เขาเติบโตที่ Borovo Naselje ร่วมกับน้องชายชื่อ Dražen (เกิด ค.ศ. 1973) Bogdan (เสียชีวิต ค.ศ. 2011) พ่อของทั้งสองจากหมู่บ้าน Kukulje ที่ตั้งอยู่ระหว่าง Srbac กับ Laktaši เป็นคนขับรถบรรทุกของบริษัทก่อสรา้ง Građevinar ที่วูกอวาร์ ส่วน Viktorija แม่ของทั้งสอง ทำงานในโรงงานรองเท้า Borovo มิฮายลอวิชระบุตนเองเป็นชาวเซิร์บ แต่ก็กล่าวด้วยว่า เขามองโครเอเชียเป็นประเทศของตนด้วย
ในช่วงสงครามประกาศเอกราชโครเอเชีย กองทัพโครเอเชียทำลายบ้านของเขา ลุงฝ่ายแม่เรียกแม่และบอกเธอว่าควรอยู่ที่ Borovo ส่วนสามีของเธอ (ผู้เป็นพ่อของซินิชา) จะถูกฆ่า เมื่ออาสาสมัครรักษาดินแดนเซอร์เบียยึดครองเมือง Borovo พวกทหารจึงจับลุง และพบเลขประจำตัวของซินิชาในสมุดที่อยู่ของเขา ซินิชาจึงถูกเรียกมาและถามว่าทั้งสองเป็นญาติกันหรือไม่ ลุงของเขาจึงรอดจากการสังหาร
ชีวิตส่วนตัวและเสียชีวิต
มิฮายลอวิชแต่งงานกับ Arianna Rapaccioni อดีตผู้จัดรายการโทรทัศน์ชาวอิตาลี ทั้งคู่ให้กำเนิดลูก 5 คน แบ่งเป็นชาย 3 คน และหญิง 2 คน ในวันที่ 13 กรกฎาคม ค.ศ. 2019 มิฮายลอวิชประกาศต่อสาธารณชนว่าเขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวชนิดเฉียบพลัน อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังคงทำหน้าที่เป็นผู้จัดการโบโลญญาต่อ หลังทำเคมีบำบัดสามครั้ง เขาจึงเข้ารับการปลูกถ่ายไขกระดูก
ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2021 เขากลายเป็นปู่หลัง Virginia ลูกสาวของเขา ให้กำเนิดลูกสาว เธอมีสามีชื่อ Alessandro Vogliacco ผู้เล่นให้กับเจนัว
มิฮายลอวิชเสียชีวิตในวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2022 ที่คลินิกในกรุงโรมหลังเกิดโรคลูคีเมียแทรกซ้อน เขามีอายุ 53 ปี
สัจนิยมแบบภาพถ่าย
จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย (Photorealism) เป็นประเภทของจิตรกรรมที่สร้างบนพื้นฐานของการใช้กล้องและภาพถ่ายในการรวบรวมข้อมูล และจากข้อมูลดังกล่าวก็นำมาสร้างเป็นภาพเขียนที่ดูเหมือนความเป็นจริงเป็นอันมากคล้ายกับภาพถ่าย คำว่า “จิตรกรรมสัจนิยมแบบภาพถ่าย” เป็นคำที่ใช้กับขบวนการศิลปะของสหรัฐอเมริกาที่เริ่มขึ้นเมื่อปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1970
กองบิน 2 ลพบุรี
ภารกิจ
กองบิน ๒ มีภารกิจเตรียมการ และปฏิบัติการใช้กำลังทางอากาศ ตามที่ กองทัพอากาศกำหนด โดยมี ผู้บังคับการกองบิน ๒ เป็น ผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
การจัดหน่วย กองบิน ๒
กองบังคับการ มีหน้าที่อำนวยการ ประสานงาน กำกับการ ควบคุม ปกครองบังคับบัญชา และบริหารงาน ให้เป็นไปตามภารกิจของกองบิน ๒
* แผนกช่างอากาศ * แผนกสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ * ฝ่ายสรรพาวุธ
ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์
ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์ (Dignity Returns) คือเครื่องหมายการค้าของโรงงานโซลิดารีตี้ กรุ๊ป (Solidarity Group) เป็นโรงงาน "ของคนงาน โดยคนงาน เพื่อคนงาน" ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ที่เขตบางบอน กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
ประวัติ
กลุ่มโซลิดาริตี้ เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มคนงานบริษัท เบด แอนด์ บาธ ซึ่งถูกเลิกจ้างโดยไม่ได้รับค่าจ้างค้างจ่ายและค่าชดเชยตามสิทธิแรงงาน ทำให้คนงานลุกขึ้นมาต่อสู้เพื่อเรียกร้องสิทธิของตัวเอง เป็นเวลาสามเดือนกว่าจึงมีข้อสรุปและยุติการชุมนุมลงได้ พวกเขาจึงรวมตัวกันจัดตั้งโรงงานของคนงานขึ้น ชื่อว่าโรงงานกลุ่มโซลืดาริตี้ ภายใต้คำขวัญที่ว่า "โรงงานของคนงาน โดยคนงาน เพื่อคนงาน"
ตุลาคม พ.ศ. 2545 - มกราคม พ.ศ. 2546 รวมเวลา 3 เดือน 10 วัน ที่คนงานบริษัทเบท แอนด์ บาธ กว่า 350 คน ซึ่งถูกนายจ้างลอยแพด้วยการปิดโรงงาน โดยไม่จ่ายค่าจ้างและค่าชดเชยคนงานกว่า 800 คน ก่อนหนีออกนอกประเทศไทย ได้รวมตัวกันชุมนุมที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน เพื่อเรียกร้องสิทธิตามกฎหมายของพวกเขา
ระหว่างนั้น คนงานที่ร่วมชุมนุมได้พยายามช่วยกันหารายได้มาเป็นค่าอาหารและค่าใช้จ่ายต่างๆ ทั้งด้วยการนำดอกไม้ไปขายตามที่ประชุมต่างๆ รับจ้างเขียนป้ายผ้าให้กับงานสัมมนา และที่สำคัญคือ พวกเขาได้ตั้งโรงงานขนาดเล็กที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน โดยนำเครื่องจักรเย็บผ้า 7 ตัว มาตัดเย็บเสื้อผ้าฝ้ายและกระเป๋าสะพายจำหน่ายให้แก่คนทั่วไป โดยทำการผลิตทุกขั้นตอน ตั้งแต่เลือกซื้อผ้า ออกแบบ ตัดเย็บ และถักลวดลายด้วยไหม อีกทั้งยังมีการสกรีนเสื้อยืดเป็นข้อความ "ดิกนีตี้ อิส น็อท ฟอร์ เซล - ศักดิ์ศรีไม่ได้มีไว้ขาย" (dignity is not for sale) และรูปภาพการเดินขบวนของคนงาน ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดนี้ผลิตในนาม "เมด อิน ดิกนีตี้" (made in dignity) ซึ่งเป็นยี่ห้อที่พวกเขาตั้งขึ้นเอง
การชุมนุมครั้งนั้นได้สิ้นสุดลงเมื่อวันที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2546 การต่อสู้อันยาวนานดังกล่าวส่งผลให้คณะกรรมการกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้างต้องแก้ไขระเบียบข้อบังคับที่สำคัญ โดยได้ขยายการจ่ายเงินเพิ่มขึ้นเป็น 60 เท่าของอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ (เดิมจ่ายเพียง 30 เท่า) ในกรณีค่าจ้างค้างจ่าย รวมทั้งในกรณีค่าชดเชยสำหรับคนงานที่มีอายุเกิน 60 ปี (เดิมจ่ายเพียง 30 เท่า ไม่ว่าจะทำงานมากี่ปีก็ตาม) ทำให้อดีตคนงานของบริษัทเบด แอนดฺ บาธ ได้รับเงินจากกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง คนละประมาณ 14,800 บาท นอกจากนี้ยังได้รับเงินจากกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการอีกคนละ 2,000 บาท
โรงงานในฝัน
หลังการชุมนุม คนงานที่ร่วมชุมนุมส่วนหนึ่งได้แยกย้ายไปหางานทำในโรงงานใหม่ ในขณะเดียวกัน บาดแผลที่ได้รับจาก บริษัท เบด แอนด์ บาธ ได้ทำให้อดีตคนงานหลายคนรู้สึกเข็ดหลาบเกินกว่าที่จะกลับไปใช้ชีวิตอย่างเดิมได้ กอปรกับความเบื่อหน่ายชีวิตในเมืองใหญ่ จนทำให้อดีตคนงานหลายคนตัดสินใจกลับคืนสู่ภูมิลำเนาในต่างจังหวัด
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง อดีตคนงาน บริษัทเบด แอนด์ บาธ จำนวน 40 คน ได้ร่วมกันก่อตั้ง "กลุ่มโซลิดารีตี้" (Solidarity Group) โรงงานเล็กๆ ของพวกเขาขึ้น โดยร่วมกันกู้เงินจากธนาคารออมสินจำนวน 700,000 บาท และอีกส่วนหนึ่งจากเพื่อนพ้องคนรู้จักรวมทั้งองกรณ์ที่สนับสนุน มาเป็นเงินลงทุนตั้งโรงงาน เป้าหมายคือผลิตสินค้าภายใต้ยี่ห้อ "ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์" (Dignity Returns) ซึ่งเป็นยี่ห้อของกลุ่มเอง โดยเปิดตัวโรงงานเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546
กลุ่มโซลิดาริตี้และโรงงานของพวกเขา เกิดจากประสบการณ์ของคนงานที่ถูกนายจ้างและระบบอุตสาหกรรม-ทุนนิยมกดขี่ขูดรีด จนหวาดผวาที่จะกลับไปมีชีวิตและสภาพการทำงานเช่นนั้นอีก ที่สำคัญก็คือโรงงานเล็กๆ แห่งนี้เกิดจากความใฝ่ฝันของพวกเขา ซึ่งอยากจะเห็นโรงงานที่เป็นของคนงานเอง ปราศจากการกดขี่ขูดรีดเอารัดเอาเปรียบ และการบังคับขู่เข็ญจากนายทุน พวกเขาฝันเอาไว้ว่า วันหนึ่งโรงงานแห่งนี้จะมีความมั่นคง และมีรายได้ดีพอจะนำไปตั้งกองทุนเพื่อช่วยเหลือผู้ใช้แรงงานที่ประสบปัญหา รวมทั้งสนับสนุนการต่อสู้ของผู้ใช้แรงงานที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ
"...ผมเข้าใจว่ามันยาก แต่ก็จะทำอย่างตั้งใจ ให้มันเป็นจริงขึ้นมาให้ได้ เราจะพิสูจน์ตัวเอง..." (วิเศษ สารมะโน, สมาชิก "กลุ่มโซลิดาริตี้")
เนื่องจากโรงงานยังอยู่ในระยะเริ่มต้น จึงทำให้โรงงานกลุ่มโซลิดาริตี้มีงานเข้ามาไม่มาก แม้ว่าพวกเขาจะพยายามประสานงานกับองค์กรและสหภาพแรงงานต่างๆ เพื่อรับตัดเสื้อ ป้ายผ้า ผ้าคาดหัว กระเป๋า ฯลฯ ในงานรณรงค์และงานสัมมนาต่างๆ แต่รายได้จากงานเหล่านี้ยังไม่เพียงพอกับรายจ่ายของโรงงาน เช่น ค่าเช่าตึก ค่าน้ำ ค่าไฟ รวมทั้งภาระหนี้ที่กู้ยืมจากธนาคาร ซึ่งต้องผ่อนส่งเดือนละหลายหมื่นบาท