cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เคียว คุซานางิ
ภาคโอโรจิ
ก่อนการแข่งขัน KOF'96 จะเริ่มขึ้น บุรุษลึกลับนามว่า "เกนิตส์" ที่เป็นหนึ่งในจตุรเทพของโอโรจิได้ปรากฏตัวขึ้นมาท้าสู้กับเคียว ในขณะนั้นเคียวมีความมั่นใจมากในการต่อสู้แต่เคียวได้พ่ายแพ้ให้เกนิตส์จนถูกนำส่งโรงพยาบาล ในขณะที่เคียวอยู่โรงพยาบาลนั้นความโกรธและจิตวิญญาณอันแรงกล้าทำให้เขาได้รับรูปแบบการต่อสู้แบบใหม่ จากเดิมที่เคียวปล่อยเปลวเพลิงพุ่งไปตามพื้นดินกลายเป็นหมัดที่มีเปลวเพลิงห่อหุ้มอยู่ เคียวและพรรคพวกได้เข้าร่วมประลองในงาน KOF'96 เพื่อที่จะทดสอบพลังใหม่ ในรอบชิงชนะเลิศ เคียวได้พบกับผู้จัดการแข่งขันนั่นก็คือ จิสึรุ คางูระ ผู้เป็นทายาทของตระกูลยาตะ ในตอนท้ายของการแข่งขันเคียวสามารถเอาชนะเกนิตส์ได้จากการช่วยเหลือของจิสึรุและอิโอริ จิสึรุได้เตือนเคียวเกี่ยวกับเรื่องพรหมลิขิตของตระกูลคุซานางิที่มีต่อโอโรจิให้เคียวได้รับรู้ หากแต่เคียวไม่ได้สนใจและเดินจากไป
ในรอบสุดท้ายของการแข่งขัน เมื่อเคียวได้พบกับ 3 ในจตุรเทพของโอโรจิได้แก่ ยาชิโร่ นานาคะเสะ, เชอร์มี่ และ คริส เมื่อทั้ง 3 พ่ายแพ้ โอโรจิได้ใช้ร่างกายของคริสในการจุติเพื่อกลับมาทำลายตระกูลทั้ง 3 อีกครั้ง แต่ว่าทั้ง 3 ก็สามารถเอาชนะโอโรจิได้เช่นเดียวกับบรรพบุรุษของพวกเขาในอดีต ในตอนสุดท้ายนั้นโอโรจิได้ไปกระตุ้นพลังแห่งโอโรจิในตัวของอิโอริจนเกิดอาการคลุ้มคลั่งและสั่งให้อิโอริจัดการกับเคียวและจิสึรุ อิโอริได้ไปเล่นงานโอโรจิแทนและเคียวได้จัดการกับโอโรจิในขณะที่ถูกตรึงร่างโดยอิโอริด้วยท่าไม้ตายสุดท้ายและสามารถผนึกโอโรจิได้อีกครั้งหนึ่งแต่ว่าเคียวนั้นก็ได้หายสาบสูญไป
ภาคองค์กร NESTS
หลังจากการแข่งขัน KOF'97 จบลงไป งานแข่งขัน KOF'99 ได้ถูกจัดขึ้นมาทันที เคียวได้ถูกจับตัวไปโดยองค์กร NESTS และได้ทำการทดลองทางพันธุกรรมของเคียวเพื่อจุดประสงค์หลายๆอย่างขององค์กร วันหนึ่งเคียวได้ฟื้นคืนสติหลังจากการหลับไหลมาอย่างยาวนาน รอบตัวเขามีอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆมากมายรายล้อมรอบตัวในห้องทดลอง เคียวได้ทำลายข้าวของในนั้นและคิดจะหนีออกมา ในขณะที่กำลังหนีนั้นเคียวได้ยินถึงเรื่องราวขององค์กร NESTS เคียวพยายามที่จะหาคำตอบว่าองค์กรดังกล่าวจับตัวเขามาทำไมแต่ว่าฐานทัพนั้นก็ถูกทำลายซะก่อน เคียวจึงสะสางเรื่องราวเหล่านี้ด้วยตัวเอง ในขณะที่การทำลายเมืองเซาท์ทาวน์นั้นล้มเหลว เคียวได้เผชิญหน้ากับอิโอริและได้ต่อสู้โดยที่ไม่รู้ผลแพ้ชนะ ในการแข่งขัน KOF 2001 เคียวได้รวมทีมกับเพื่อนเก่าอย่างเบนิมารุและไดมอนรวมไปถึงชินโง ทำให้เป็นการกลับมาของทีมญี่ปุ่นเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน KOF ที่มีองค์กร NESTS เป็นผู้สนับสนุนการแข่งขัน
ภาคแอช คริมสัน
ในการแข่งขัน KOF 2003 จิสึรุปรากฏตัวต่อหน้าเคียวและอิโอริเพื่อที่จะร่วมมือกันคลี่คลายเกี่ยวกับเหตุการณ์ประหลาดที่มีโอโรจิมาเกี่ยวข้อง เคียวไม่ต้องการที่จะร่วมมือกับอิโอริ (อิโอริเองก็ไม่ต้องการเช่นกัน) แต่ก็สามารถรวมทีมเป็นทีมไตรเทวภัณฑ์ หลังจากเอาชนะมุไค พวกเคียวได้ไปสำรวจผนึกโอโรจิที่กำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆซึ่งพวกเขาได้ย้ายผนึกนั้นก่อนที่จะสู้กับมุไค แต่พวกเขาโดนแอช คริมสันลอบทำร้ายและชิงกระจกยาตะของจิสึรุ และประกาศว่ารายต่อไปก็คืออิโอริจากนั้นก็หนีไป เคียวสาบานว่าจะแก้แค้นนี้ให้จงได้
ในการแข่งขัน KOF XI เคียว อิโอริและชินโงรวมทีมกันเพื่อจะต่อกรกับแอช อย่างไรก็ตามมนต์สะกดของโอโรจิทำให้อิโอริเกิดอาการคลุ้มคลั่งและเข้ามาเล่นงานเคียวและชินโงจนบาดเจ็บสาหัส ทันใดนั้นแอชได้ปรากฏตัวออกมาและขโมย "หยกเขี้ยวยาซาคานิ" รวมไปถึงพลังไฟสีม่วงของอิโอริด้วย อลิซาเบธ ดูโอ ลองและเบนิมารุเข้ามาดูแลอาการของพวกเคียว แอชประกาศว่าเคียวคือเป้าหมายต่อไป
จากเหตุการณ์นั้นเคียวต้องรักษาตัวที่โรงพยาบาล ก่อนที่เขาจะหายดีทว่าเคียวได้แอบหนีออกมาจากที่นั่น ในขณะที่เขากำลังเดินอยู่ในเมืองนั้นเคียวได้ถูกเด็กหนุ่มลึกลับและและเด็กหญิงที่เป็นคู่หูเข้ามาโจมตี เคียวจะใช้พลังไฟของเขาเพื่อต่อสู้ แต่เด็กหนุ่มสาวลึกลับพวกนั้นได้ส่งจดหมายเชิญที่ลงชื่อไว้ว่า "R" ให้กับเคียวแล้วก็จากไป ต่อมาเบนิมารุและไดมอนได้พบกับเคียว จากนั้นทั้ง 3 คนก็ได้รวมทีมกันเพื่อเข้าร่วมการแข่งขัน KOF XIII
หลังจากแอชได้อันตรธานไปแล้ว อิโอริเข้ามาท้าเคียวเพื่อที่จะสู้กันอีกครั้ง โดยที่พลังไฟสีม่วงของอิโอริได้กลับคืนมาแล้ว เคียวรับคำท้าของอิโอริและเข้าต่อสู้กันโดยที่ชัยชนะจะเป็นของใครนั้นยากจะที่จะคาดเดา
พลัง ความสามารถ และทักษะพิเศษ
เปลวไฟ เคียวสามารถควบคุมเปลวไฟ เขาสามารถใช้เปลวไฟนั้นๆเพื่อโจมตีคู่ต่อสู้เช่นการทำเป็นลูกไฟหรือสร้างไฟในอากาศได้ นอกจากนี้ยังสามารถสร้างเป็นเสาไฟขนาดใหญ่หรือทำให้ร่างของตัวเองลุกเป็นไฟได้ เคียวไม่สามารถควบคุมไฟที่ตัวเองไม่ได้สร้างขึ้นมา
ขับขี่ยานพาหนะ เคียวชอบที่จะขี่รถจักรยานยนต์ไปตามท้องถนนในญี่ปุ่น บางทีก็จะขี่สกู๊ตเตอร์ด้วย
เล่นดนตรี เคียวสามารถเล่นเครื่องดนตรีอย่างกีตาร์ได้ดี
พาราลิมปิกฤดูร้อน 1992
พาราลิมปิกฤดูร้อน 1992 (Paralympic 1992) หรือการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 9 เป็นการแข่งขันกีฬาคนพิการระดับโลกที่มีการแข่งขันกีฬาหลายชนิด จัดขึ้นที่บาร์เซโลนาและมาดริด ประเทศสเปน ระหว่างวันที่ 3 กันยายน ถึง 14 กันยายน พ.ศ. 2535
สรุปเหรียญการแข่งขัน
ตารางสรุปเหรียญการแข่งขัน 10 อันดับแรก
ผีไพร
ผีไพร เป็นความเชื่อของชาวไทย ที่เกี่ยวข้องกับป่าและภูติผีวิญญาณ
ความเข้าใจ
ผีที่สิงสถิตอยู่ตามป่าเขาลำเนาไพร ส่วนใหญ่จะอยู่ในป่าลึก ผีไพรมีหลายจำพวกด้วยกัน
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ. 2548''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 9 เขตเลือกตั้ง เท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2544 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดศรีสะเกษ
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 – โซนเอเชีย
การแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 (2024 FIBA Men's Pre-Qualifying Olympic Qualifying Tournaments) ในโซนเอเชีย จะเป็นหนึ่งในห้ารายการของการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 การแข่งขันจะจัดขึ้นตั้งแต่ 12 ถึง 20 สิงหาคม ค.ศ. 2023 ทีมที่ชนะจะได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิก 2024
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
เขตเลือกตั้งที่ 1
ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองศรีสะเกษ และอำเภอยางชุมน้อย (ยกเว้นตำบลยางชุมน้อยและตำบลโนนคูณ)
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 – โซนเอเชีย
ทีม
ทีมที่ตกรอบจากการแข่งขันบาสเกตบอลชิงแชมป์โลก 2023 และทีมที่มีอันดับดีที่สุดลำดับถัดไปจะได้เข้าร่วมแข่งขันรายการนี้
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
เขตเลือกตั้งที่ 2
ประกอบไปด้วยอำเภอกันทรารมย์ อำเภอน้ำเกลี้ยง และอำเภอโนนคูณ (เฉพาะตำบลบกและตำบลโพธิ์)
เขตเลือกตั้งที่ 3
ประกอบไปด้วยอำเภอศรีรัตนะ อำเภอกันทรลักษ์ (เฉพาะตำบลภูเงินและตำบลตระกาจ) อำเภอเบญจลักษ์ อำเภอไพรบึง (ยกเว้นตำบลดินแดงและตำบลสำโรงพลัน) และอำเภอโนนคูณ (ยกเว้นตำบลบกและตำบลโพธิ์)
บาสเกตบอลชายรอบคัดเลือกโอลิมปิกรอบปรี-ควอลิฟาย 2024 – โซนเอเชีย
การจับสาย
มีการประกาศการการจับสายแข่งขันเมื่อวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 2023
จังหวัดศรีสะเกษในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548
เขตเลือกตั้งที่ 4
ประกอบไปด้วยอำเภอกันทรลักษ์ (ยกเว้นตำบลชำ ตำบลละลาย ตำบลภูเงิน และตำบลตระกาจ)
เขตเลือกตั้งที่ 7
ประกอบไปด้วยอำเภอปรางค์กู่ อำเภอวังหิน อำเภอห้วยทับทัน (เฉพาะตำบลผักไหม) และอำเภอพยุห์
เขตเลือกตั้งที่ 8
ประกอบไปด้วยอำเภออุทุมพรพิสัย อำเภอห้วยทับทัน (ยกเว้นตำบลผักไหม) และอำเภอเมืองจันทร์ (ยกเว้นตำบลตาโกน
เขตเลือกตั้งที่ 9
ประกอบไปด้วยอำเภอราษีไศล อำเภอบึงบูรพ์ อำเภอยางชุมน้อย (เฉพาะตำบลยางชุมน้อยและตำบลโนนคูณ) อำเภอเมืองจันทร์ (เฉพาะตำบลตาโกน) กิ่งอำเภอโพธิ์ศรีสุวรรณ และ กิ่งอำเภอศิลาลาด
จักรพรรดิมมมุ
จักรพรรดิมมมุ (文武天皇 (Monmu-tennō)) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 42 แห่ง ราชวงศ์ญี่ปุ่น อ้างอิงจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามประเพณี
จักรพรรดิมมมุครองสิริราชสมบัติทอดยาวจากปี ค.ศ. 697 - ค.ศ. 707
พระราชประวัติ
ก่อนจะขึ้นสืบ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ จักรพรรดิมมุมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายคะรุ (珂瑠親王 (Karu-shinnō))
พระองค์เป็นพระราชนัดดาใน จักรพรรดิเท็มมุ และ จักรพรรดินีจิโต โดยพระองค์เป็นพระโอรสองค์ที่ 2 ใน เจ้าชายคุซะกะเบะ พระราชโอรสในจักรพรรดิเท็มมุและจักรพรรดินีจิโตขณะที่พระมารดาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์เป็น จักรพรรดินีเก็มเม
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิมมมุ
เจ้าชายคะรุขณะพระชนมายุเพียง 6 พรรษาพระบิดาคือ เจ้าชายรัชทายาทคุซะกะเบะ ก็สิ้นพระชนม์
จักรพรรดิมมมุปกครองจนเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 1250 เมื่อถึงจุดนั้นพระองค์ก็ถูกสืบทอดตำแหน่งโดยพระราชมารดาของพระองค์ จักรพรรดินีเก็มเม
รัชสมัยของจักรพรรดิมมมุอยู่ได้ 10 ปี พระองค์สวรรคตเมื่อพระชนมายุ 25 พรรษา
ศรีสวัสดิ์
ศรีสวัสดิ์ อาจหมายถึง
รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย
รายชื่อวิทยาเขตของสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย ที่มีการจัดการเรียนการสอนและการบริหารงานในรูปแบบวิทยาเขตนอกจังหวัดที่ตั้ง  (ไม่นับรวมศูนย์จัดการศึกษานอกสถานที่ตั้ง ซึ่งใช้สถานของสถาบันอื่น)  การเรียกชื่อวิทยาเขตของสถานศึกษาแต่ละแห่งแตกต่างกัน แต่ฐานะเท่าเทียบกัน เช่น
เส้นเมริเดียนที่ 34 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียนที่ 34 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือ ผ่านมหาสมุทรอาร์กติก, ทวีปยุโรป, ประเทศตุรกี, ทวีปแอฟริกา, มหาสมุทรอินเดีย,  มหาสมุทรใต้, และ ทวีปแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 34 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 146 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าลงไปทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 34 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
อุทกภัยในโซล พ.ศ. 2554
ฝนตกหนักในเกาหลีใต้ในช่วงปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันและแผ่นดินถล่ม ซึ่งได้คร่าชีวิตของผู้คนไปอย่างน้อย 49 ราย โดยในวันที่ 27 กรกฎาคม มียอดผู้เสียชีวิตหรือสูญหายรวมกว่า 77 ราย วันที่ 27 กรกฎาคม ยอดผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็น 69 ราย อุทกภัยเกิดขึ้นรอบๆโซลซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศ และใกล้เคียงกับแถบซิแฮง ไฟฟ้าดับอย่างน้อย 86 แห่งจากเหตุแผ่นดินถล่ม ซึ่งส่งผลกระทบต่อชีวิตประชาชน 125,000 รายในวันที่ 27 กรกฎาคม โดยชาวเกาหลีใต้กว่า 11,000 รายถูกบังคับให้อพยพออกไป
ภัยคุกคามทุ่นระเบิด
ทุ่นระเบิดประมาณสิบลูกจากสงครามเกาหลี ในบริเวณใกล้เคียงกับภูเขาอุมยอนได้ถูกฝังเนื่องด้วยแผ่นดินถล่มในวันที่ 26 กรกฎาคม และยังไม่ได้รับการกู้คืนจนถึงวันที่ 28 กรกฎาคม
น้ำท่วมเกาหลีเหนือ
ในประเทศเพื่อนบ้านอย่างเกาหลีเหนือ เกือบ 100 ตารางกิโลเมตร (39 ตารางไมล์) ของพื้นที่ถูกน้ำท่วม ด้วยผลกระทบร้ายแรงที่สุดเกิดที่ฮวางแฮใต้ โดยยอดผู้เสียชีวิตและความเสียหายไม่เป็นที่แน่ชัด
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก (9 เมษายน ค.ศ. 1170 - 28 มีนาคม ค.ศ. 1241) มักทรงถูกเรียกว่า วัลเดมาร์ผู้ชนะ หรือ วัลเดมาร์ผู้พิชิต (Valdemar Sejr) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก ตั้งแต่ค.ศ. 1202 จนกระทั่งสวรรคตในปีค.ศ. 1241 พระนามลำลองว่า "Sejr" (เซิร์จ) เป็นพระนามที่ถูกเรียกในภายหลังจากพระองค์สวรรคตไปแล้ว ซึ่ง Sejr ในภาษาเดนมาร์แปลว่า "ชัยชนะ"
ภูมิหลัง
พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สองในพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 แห่งเดนมาร์กและโซเฟียแห่งมินสก์ ซึ่งเป็นพระธิดาในเจ้าหญิงริเชซาแห่งโปแลนด์ สมเด็จพระพันปีหลวงแห่งสวีเดนและโวโลดาร์ เกล็บโบวิช เจ้าชายแห่งมินสก์ เมื่อพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 1 พระราชบิดาสวรรคต เจ้าชายวัลเดมาร์ทรงมีพระชนมายุเพียง 12 พรรษา พระองค์ได้รับการแต่งตั้งเป็นดยุกแห่งจัตแลนด์ใต้ (dux slesvicensis, ซึ่งก็คือ ดยุกแห่งดัชชีชเลสวิช ) โดยมีผู้สำเร็จราชการแทนองค์ดยุกคือ บิชอปวัลเดมาร์แห่งชเลสวิช โอรสนอกสมรสของพระเจ้าคนุตที่ 5 แห่งเดนมาร์ก
บิชอปวัลเดมาร์เป็นผู้ที่มีความทะเยอทะยานและทรงซ่อนเร้นความทะเยอทะยานโดยแสร้งกระทำการในฐานะดยุกวัลเดมาร์วัยเยาว์ เมื่อบิชอปวัลเดมาร์ได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมินในปีค.ศ. 1192 เขาวางแผนจะโค่นราชบัลลังก์ของพระเจ้าคนุดที่ 6 แห่งเดนมาร์ก (พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์) ด้วยความช่วยเหลือของขุนนางเยอรมัน เพื่อให้เขาเองขึ้นนั่งบัลลังก์เดนมาร์ก แต่แผนการถูกเปิดโปง
ดยุกวัลเดมาร์ทรงตระหนักถึงภัยอันตรายที่บิชอปวัลเดมาร์กระทำในนามพระองค์ ดังนั้นพระองค์จึงเชิญอาร์กบิชอปมาเข้าเฝ้าที่เมืองอาเบนรา ในปีค.ศ. 1192 แต่บิชอปได้หลบหนีไปยังนอร์เวย์เพื่อไม่ให้ถูกจับกุม บิชอปวัลเดมาร์ได้จัดตั้งกองทัพและได้รับการสนับสนุนจากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน ด้วยเรือ 35 ลำ และเข้าจู่โจมชายฝั่งเดนมาร์ก เพื่อทวงสิทธิในราชบัลลังก์เดนมาร์ก โดยในฐานะพระโอรสของพระเจ้าคนุดที่ 5 ในปีค.ศ. 1193 ฝ่ายเดนมาร์กชนะ พระเจ้าคนุดที่ 6 สามารถจับกุมเขาได้ บิชอปวัลเดมาร์ถูกคุมขังในนอร์ดบอร์ก ช่วงปีค.ศ. 1193-1198 และจากนั้นย้ายไปที่หอคอยของปราสาทซอบอร์กบนเกาะเชลลันด์ จนถึงค.ศ. 1206 ภายหลังเขาถูกปล่อยตัวจากคำขอร้องของดักมาร์แห่งโบฮีเมีย (พระชายาในดยุกวัลเดมาร์) และสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 หลังจากเขาสาบานว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับกิจการของเดนมาร์กอีก
ดยุกวัลเดมาร์ทรงเผชิญภัยคุกคามจากอดอล์ฟที่ 3 เคานท์แห่งชอนบวร์กและฮ็อลชไตน์ เคานท์คนนี้พยายามกระตุ้นให้เคานท์ชาวเยอรมันคนอื่นๆยึดครองจัตแลนด์ใต้จากเดนมาร์ก เพื่อช่วยเหลือแผนการของบิชอปวัลเดมาร์ในการยึดราชบัลลังก์เดนมาร์ก บิชอปวัลเดมาร์จึงถูกจับคุมขังอีกครั้ง ดยุกวัลเดมาร์จึงพยายามจัดการกับเคานท์อดอล์ฟ ด้วยกองทัพของพระองค์ พระองค์เคลื่อนพลไปทางใต้และยึดป้อมทหารของอดอล์ฟที่เรนส์บวร์ก พระองค์ได้รับชัยชนะและจับกุมเคานท์อดอล์ฟได้ในยุทธการที่สเตลเลา ในปีค.ศ. 1201 และขังคุกเขาข้างคุกของบิชอปวัลเดมาร์ เขาป่วยในสองปีต่อมา จึงพยายามหาทางออกจากคุกโดยยกดินแดนดัชชีชเลสวิชทางตอนเหนือของแม่น้ำเอ็ลเบอให้แก่ดยุกวัลเดมาร์ ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1202 พระเชษฐาของดยุกวัลเดมาร์ พระเจ้าคนุดที่ 6 สวรรคตอย่างไม่คาดคิดด้วยพระชนมายุ 40 พรรษา โดยไร้ทายาท
รัชกาล
ดยุกวัลเดมาร์ได้รับการสถาปนาเป็นพระมหากษัตริย์โดยสภาจัตแลนด์ ในช่วงนั้นเพื่อนบ้านอย่างจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ตกอยู่ในสภาวะสงครามกลางเมือง ระหว่างผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์สองคน คือ จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 จากตระกูลเวล์ฟ และกษัตริย์ฟิลิปแห่งชวาเบินจากราชวงศ์โฮเอินชเตาเฟิน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 นั้นเป็นพันธมิตรกับจักรพรรดิอ็อทโทและต่อต้านฟิลิป
ในปีค.ศ. 1203 กษัตริย์วัลเดมาร์ยกทัพยึดครองมุขมณฑลลือแบร์กและดัชชีฮ็อลชไตน์ ให้มาอยู่ภายใต้การปกครองของเดนมาร์ก ในปีค.ศ. 1204 พระองค์พยายามเข้าไปมีอิทธิพลในการสืบราชบัลลังก์นอร์เวย์โดยการส่งกองทัพเรือและกองทัพบกไปยังวีเกินในนอร์เวย์เพื่อสนับสนุนเออร์ลิง สไตน์เว็ก ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์นอร์เวย์ ทำให้เกิดสงครามบาเกอร์ครั้งที่สองซึ่งจะสิ้นสุดในปีค.ศ. 1208 แต่ปัญหาการสืบราชบัลลังก์นอร์เวย์ได้ยุติลงชั่วคราวเนื่องจากพระมหากษัตริย์นอร์เวย์ยินยอมจะถวายการจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์เดนมาร์ก
ในปีค.ศ. 1207 คณะบาทหลวงส่วนใหญ่ของเบรเมิน ได้เลือกบิชอปวัลเดมาร์เป็นเจ้าชายมุขนายกอีกครั้ง ในขณะที่พระคณะส่วนน้อยที่นำโดยพระครูบรูก์ฮาร์ด เคานท์แห่งสตัมเปนเฮาเซน ได้หลบหนีไปยังฮัมบูร์ก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเขตมุขมณฑลของเบรเมินและมีการเลือกตั้งแข่งขันกันว่าใครจะเป็นผู้นำหลักของเบรเมิน กษัตริย์ฟิลิปแห่งชวาเบินรับรองให้บิชอปวัลเดมาร์เป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมิน เนื่องจากเขาเป็นศัตรูกับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และเหล่าคณะบาทหลวงเบรเมินเสียงข้างน้อยที่หลบหนีได้ยื่นจดหมายประท้วงไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ซึ่งพระองค์ได้สั่งการให้ตรวจสอบเรื่องนี้ เมื่อบิชอปวัลเดมาร์เดินทางออกจากโรมกลับไปยังเบรเมินเป็นการขัดขืนคำสั่งของสมเด็จพระสันตะปาปาที่ทรงให้เขาอยู่รอคำสั่ง พระองค์จึงขับไล่เขาออกจากศาสนา ถึงที่สุดในปีค.ศ. 1208 ทรงโปรดให้ปลดเขาออกจากตำแหน่งบิชอปแห่งชเลสวิก ในปีค.ศ. 1208 บรูก์ฮาร์ด เคานท์แห่งสตัมเปนเฮาเซน ได้รับการแต่งตั้งโดยเหล่าพระครูเบรเมินเสียงข้างน้อยที่หลบหนีให้ดำรงเป็นผู้อ้างสิทธิในเจ้าชายมุขนายกและกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงละเมิดสิทธิของจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์โดยแต่งตั้งบรูก์ฮาร์ดแทนและให้เขาทรงเครื่องกกุธภัณฑ์ แต่ก็มีผลการปกครองมุขมณฑลเพัยงแค่ทางตอนเหนือของแม่น้ำเอลเบเท่านั้น ในปีค.ศ. 1209 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงยินยอมให้มีการแต่งตั้งนิโคลัสที่ 1 ให้เป็นบิชอปแห่งชเลสวิกแทนบิชอปวัลเดมาร์ นิโคลัสเป็นคนสนิทและเป็นที่ปรึกษาของกษัตริย์วัลเดมาร์ ในปีค.ศ. 1214 กษัตริย์วัลเดมาร์จึงทรงโปรดเกล้าฯแต่งตั้งบิชอปนิโคลัสที่ 1 เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งเดนมาร์ก สืบต่อจากเปเดร ซูเนอเซน บิชอปแห่งรอสคิลด์
ในปีเดียวกัน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 พร้อมกองทัพเดนมาร์กบุกโจมตีมุขมณฑลทางตอนใต้ของแม้น้ำเอลเบ และยึดเมืองสเตด ในเดือนสิงหาคม เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์ได้ยึดเมืองนี้คืนอีกครั้งหลังจากเสียเมืองไปไม่นาน กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงก่อสร้างสะพานเอลเบขึ้นมาและเพื่อมุ่งหน้าเข้าโจมตีฮาร์บูร์ก ในปีค.ศ. 1209 จักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 ทรงเกลี้ยกล่อมให้กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ถอยทัพกลับไปยังตอนเหนือของแม่น้ำเอลเบ จากนั้นกระตุ้นให้บูร์กฮาร์ดลาออกจากตำแหน่ง พร้อมขับไล่เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์
ในปีค.ศ. 1210 สมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงแต่งตั้งเกอร์ฮาร์ดที่ 1 เคานท์แห่งอ็อลเดนบูร์ก-ไวล์ดเชาเซน ให้ดำรงเป็นเจ้าชายมุขนายกแห่งเบรเมินคนใหม่ ในปีค.ศ. 1211 ดยุกแแบร์นฮาร์ดที่ 3 แห่งดัชชีซัคเซิน ได้ติดตามบิชอปวัลเดมาร์ พี่เขยของพระองค์ ซึ่งถูกพระสันตะปาปาปลด กลับเข้าไปยังเมืองเบรเมิน ยึดอำนาจโดยพฤตินัยจากสมเด็จพระสันตะปาปา และพวกเขาหันไปสนับสนุนจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 ทันทีทันใด เนื่องจากพระองค์กำลังมีเรื่องมีราวกับสมเด็จพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ในกรณีซิชิลี ด้วยเหตุนี้กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 จึงยึดครองเมืองเตดอีกครั้ง ในขณะที่ปีค.ศ. 1213 ไฮน์ริชที่ 5 เคานต์พาลาไทน์แห่งไรน์ ได้ยึดครองเมืองนี้คืนให้เจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์
ในปีค.ศ. 1213 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงเรียกเก็บภาษีสงครามในนอร์เวย์ และเกิดเรื่องราวที่ชาวนอร์เวย์สังหารเจ้าหน้าที่เก็บภาษีของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่สภาเทรินเดลากและก่อการกบฏ การลุกฮือขยายตัวไปทั่วนอร์เวย์
ในปีค.ศ. 1216 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และกองทัพเดนมาร์ทำลายล้างแคว้นสเตดและเข้ายึดครองฮัมบูร์ก สองปีถัดมากษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และเกอร์ฮาร์ที่ 1 เป็นพันธมิตรกันเข้าขับไล่ไฮน์ริชที่ 5 กับจักรพรรดิอ็อทโทที่ 4 จากดินแดนมุขมณฑล ในที่สุดเจ้าชายมุขนายกวัลเดมาร์ก็ประกาศลาออกและเข้าสู่อาราม กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 สนับสนุนจักรพรรดิฟรีดริชที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และทรงได้รับรางวัลจากจักรพรรดิ โดยการยอมรับสิทธิของเดนมาร์กในการปกครองชเลสวิกและฮ็อลชไตน์ ดินแดนทั้งหมดของชาวเวนด์และดัชชีพอเมอเรเนีย
ยุทธการลินดานีส
อัศวินทิวทอนิกซึ่งทำหน้าที่เปลี่ยนให้ผู้คนแถบทะเลบอลติกฝั่งตะวันออกให้มานับถือศาสนาคริสต์ ในปีค.ศ. 1219 พวกเขาดำเนินการอย่างยากลำบากและกดดัน จึงทูลขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยกระดับสงครามของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ให้เป็นสงครามครูเสด กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงระดมกองทัพและรวมกองเรือทั้งหมดเพื่อส่งกองทัพไปสู้รบทางตะวันออก มีเรือรวมกันถึง 1,500 ลำ
เมื่อกองทัพขึ้นฝั่งที่เอสโตเนียบริเวณใกล้เมืองทาลลินน์ในปัจจุบัน หัวหน้าเผ่าเอสโตเนียยอมสยบต่อกองทัพเดนมาร์กและยอมรับกษัตริย์เดนมาร์กเป็นผู้นำสูงสุด มีชนต่างศาสนาบางคนยอมรับการบัพติศมาในศาสนาใหม่ซึ่งเป็นสัญญาณอันดี 3 วันถัดมาคือวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1219 ในขณะที่ชาวเดนส์ทำพิธีมิสซา ชาวเอสโตเนียหลายพันคนบุกเข้ามาในค่ายของชาวเดนส์ ความสับสนนี้การเป็นสิ่งที่เลวร้ายสำหรับกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 โชคดีที่ วิตสลาฟที่ 1 เจ้าชายแห่งรือเงิน นำทหารของเขาในค่ายที่สองเข้าโจมตีชาวเอสโตเนียจากข้างหลัง
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงให้สร้างป้อมปราการใหญ่ที่รีวัลบริเวณใกล้สมรภูมิ ในที่สุดเมืองก็เติบโตรอบปราสาทและกลายเป็นเมืองทาลลินน์ ภาษาเอสโตเนียแปลว่า "เมือง/ปราสาทเดนมาร์ก" ธงแดงกากบาทขาว (ธงแดนเนอบรอก) กลายเป็นธงชาติตั้งแต่ค.ศ. 1219 และกลายเป็นธงชาติที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรปที่ยังใช้มาจนปัจจุบัน
ยุทธการบอร์นเฮอเว็ด
ในปีค.ศ. 1223 กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 และพระราชโอรสองค์โต คือ เจ้าชายวัลเดมาร์ ทรงถูกลักพาตัวโดยไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งชเวรีน ขณะทรงล่าสัตว์อยู่ที่เกาะเลิร์ท ใกล้เกาะฟึน เคานท์ไฮน์ริชเรียกร้องให้ยอมคืนดินแดนฮ็อลชไตน์ที่ยึดครองมากว่า 20 ปี และให้ยอมเป็นรัฐบริวารของจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ คณะผู้แทนเดนมาร์กปฏิเสธข้อเรียกร้องนี้และประกาศสงคราม ในช่วงที่กษัตริย์วัลเดมาร์ถูกคุมขัง ดินแดนเยอรมันทั้งหลายก็แยกตัวออกจากเดนมาร์ก กองทัพเดนมาร์กต้องถูกส่งไปยึดดินแดนคืน สงครามสิ้นสุดด้วยความพ่ายแพ้ของเดนมาร์กซึ่งพ่ายแพ้ต่อกองทัพที่บัญชาการโดยอัลแบร์ชที่ 2 แห่งออร์ลามุนด์ ซึ่งพ่ายแพ้ที่เมืองมืนล์ในปีค.ศ. 1225 เพื่อให้ได้ปล่อยตัวกษัตริย์วัลเดมาร์ เดนมาร์กต้องยอมรับให้ดินแดนที่แยกตัวให้เข้ากับเยอรมัน และต้องจ่ายเงิน 44,000 มาร์ก รวมถึงลงนามสัญญาว่าจะไม่แก้แค้นเคานท์ไฮน์ริชที่ลักพาตัวพระองค์ไป
กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงยื่นอุทธรณ์ไปยังสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 เพื่อให้พระองค์อนุญาตให้คำสัญญาเป็นโมฆะ สมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3 ทรงยอมให้คำสัญญาเป็นโมฆะ และกษัตริย์ทรงพยายาามเรียกร้องดินแดนเยอรมันคืนในทันที กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงทำสนธิสัญญากับพระนัดดาคือ อ็อทโทที่ 1 ดยุกแห่งเบราน์ชไวค์-ลือเนอบวร์คและมุ่งหน้าไปทางใต้เพื่อยึดดินแดนที่ทรงมองว่าเป็นสิทธิของพระองค์ แต่พระองค์ก็ไม่ทรงโชคดีเท่าไร กองทัพเดนมาร์กพ่ายแพ้ในยุทธการบอร์นเฮอเว็ดในวันที่ 22 กรกฎาคม ค.ศ. 1227 เป็นตัวปิดฉากการเรียกร้องดินแดนทางภาคเหนือของเยอรมัน กษัตริย์วัลเดมาร์ทรงหลบหนีมาได้ด้วยการกระทำอย่างวิถีอัศวินของอัศวินเยอรมันซึ่งนำพากษัตริย์หลบหนีโดยม้าอย่างปลอดภัย
ประมวลกฎหมายจัตแลนด์
หลังจากนั้นเป็นต้นมากษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงมุ่งเน้นกิจการภายในประเทศ หนึ่งในการเปลี่ยนแปลงสมัยพระองค์คือระบบศักดินา ซึ่งพระองค์ทรงมอบทรัพย์สินแก่ผู้คนโดยความเข้าใจว่าคนเหล่านั้นต้องรับใช้พระองค์ตอบแทน สิ่งนี้เป็นการเพิ่มอำนาจของตระกูลขุนนาง (เฮอจาเดเลน) และก่อให้เกิดขุนนางชั้นผู้น้อย (ลาวาเดเลน) ซึ่งเป็นผู้ควบคุมเดนมาร์กเกือบทั้งหมด ชาวนาอิสระสูญเสียสิทธิดั้งเดิมและสิทธิพิเศษที่พวกเขาได้รับมาตั้งแต่สมัยไวกิง
กษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงใช้เวลาที่เหลือในการรวมประมวลกฎหมายของคาบสมุทรจัตแลนด์ เกาะเชลลันด์และสกัวเนอ ประมวลกฎหมายนี้ถูกบังคับใช้จนถึงปีค.ศ. 1683 นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของกฎหมายท้องถิ่นซึ่งเกิดจากสภาของแคว้น ซึ่งใช้เป็นประเพณีมาอย่างยาวนาน หลายวิธีที่ใช้ตัดสินว่าใครเป็นผู้กระทำผิดหรือผู้บริสุทธิ์นั้นถูกมองว่าเป็นเรื่องผิดกฎหมาย เช่น การพิจารณาคดีด้วยความเจ็บปวดหรือการพิจารณาคดีด้วยการต่อสู้ ประมวลกฎหมายจัตแลนด์ได้รับการรับรองจากการประชุมขุนนางที่ปราสาทวอร์ดิงบอร์ก ในปีค.ศ. 1241 ซึ่งก่อนการสวรรคตของพระองค์
กษัตริย์วัลเดมาร์สวรรคตในวันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 1241 สิริพระชนมายุ 70 พรรษา พระองค์ถูกฝังพระบรมศพเคียงข้างพระมเหสีพระองค์แรก คือ สมเด็จพระราชินีดักมาร์ที่เมืองริงสเต็ด ในเชลลันด์
การอภิเษกสมรส
หลังจากพระราชินีดักมาร์สิ้นพระชนม์ เดนมาร์กต้องการสร้างสัมพันธ์อันดีกับแฟลนเดอส์ กษัตริย์วัลเดมาร์จึงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงเบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสในปีค.ศ. 1214 พระนางทรงเป็นพระราชธิดาในพระเจ้าซังชูที่ 1 แห่งโปรตุเกสกับด็อลซาแห่งอารากอน พระราชบิดาและพระราชมารดาของพระนางสวรรคตตั้งแต่เจ้าหญิงยังทรงพระเยาว์ เจ้าหญิงเบเรนเกเรียทรงเป็นพระขนิษฐาในเฟอร์ดินานด์ เคานท์แห่งแฟลนเดอส์ ซึ่งเจ้าหญิงไปประทับอยู่กับพระเชษฐาพระองค์นี้จนกระทั่งอภิเษกสมรส สมเด็จพระราชินีเบเรนกาเรียทรงพระสิริโฉมแต่ทรงเป็นคนพระทัยแข็ง จนทำให้เป็นที่เกลียดชังของชาวเดนมาร์กโดยทั่วไปจนกระทั่งพระนางสิ้นพระชนม์ขณะมีพระประสูติกาลในปีค.ศ. 1221 พระมเหสีทั้งสองของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 2 ทรงเป็นตัวละครหลักในบัลลาดและคตินิยมของชาวเดนมาร์กที่ว่า ดักมาร์เป็นคนอ่อนโยน เคร่งศาสนาและเป็นภรรยาในอุดมคติ ส่วนเบเรนกาเรียนั้นงดงามแต่เป็นสตรีที่หยิ่งทระนง
พระโอรสธิดา
พระโอรสที่ประสูติแต่ดักมาร์แห่งโบฮีเมียมีดังนี้
พระโอรสธิดาที่ประสูติแต่เบเรนกาเรียแห่งโปรตุเกสมีดังนี้
ทรงมีพระโอรสที่ประสูติแต่พระสนม เฮเลนา กุททอร์มสต็อทเทอร์ (สตรีตระกูลขุนนางชาวสวีเดนและเป็นภริยาของขุนนางเดนมาร์ก) ได้แก่
ทรงมีพระโอรสที่ประสูติแต่พระสนมไม่ทราบนาม
สิทธิพงษ์ มะนาวหวาน
สิทธิพงษ์ มะนาวหวาน (18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 – ) เป็นนักฟุตบอลระดับอาชีพชาวไทย ปัจจุบันเขาเล่นให้แก่สโมสรฟุตบอลขอนแก่น ยูไนเต็ด ในลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 โซนอีสาน
ประวัติ
สิทธิพงษ์ มะนาวหวาน ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2553 ในการแข่งขันไทยคม เอฟเอคัพ 2553
สิทธิพงษ์ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลเชียงราย ยูไนเต็ด วันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ของการแข่งสปอนเซอร์ไทยพรีเมียร์ลีก ที่สนามสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชลบุรี และในเดือนพฤศจิกายนของปีเดียวกันเมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ที่สนามกีฬาราชนาวี สัตหีบ กม.5 ของการแข่งไทยพรีเมียร์ลีก 2554 รวมถึงวันที่ 14 ธันวาคม เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลเมืองทอง-หนองจอก ยูไนเต็ด ที่ยามาฮ่า สเตเดียม โดยราชนาวีเป็นฝ่ายชนะที่ 3 ประตูต่อ 1
และในวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 สิทธิพงษ์ได้ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่สโมสรฟุตบอลราชนาวี เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลจังหวัดกระบี่ โดยได้มีการให้คะแนนความสามารถของนักเตะทั้งสองทีม ที่ซึ่งเขาได้คะแนนที่ 5.5 คะแนน รวมถึงในวันที่ 26 พฤษภาคม เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลบางกอก เอฟซี ที่สนามกีฬาราชนาวี สัตหีบ กม.5 โดยทั้งสองทีมเป็นฝ่ายเสมอกันที่ 3 ประตูต่อ 3
ฟร้อนท์ มอนท์โกเมอรี่
ฟร้อนท์ มอนท์โกเมอรี่' (อังกฤษ: Front Montgomery) เกิดเมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2514 ที่อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง เป็นนักแสดง และนางแบบลูกครึ่งไทย-อเมริกัน เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงในยุค 90 จากการถ่ายแบบนิตยสาร จนทำให้เธอโด่งดัง จนเป็นนางแบบเบอร์ต้น ๆ ในช่วงนั้น เธอได้ถ่ายแบบนิตยสารหลาย ๆ เล่ม เช่น นิตยสารหยิน, นิตยสารแพรว, นิตยสาร Imagine magazine, นิตยสารเธอกับฉัน เป็นต้น
หลังงานนั้นได้ชิมลางละครโทรทัศน์ เช่น ละครเรื่องแม่นาคพระนคร ทางช่อง 7 (พ.ศ. 2539), ละครเรื่องทัดดาว บุษยา ทางช่อง 7 (พ.ศ. 2540), ละครเรื่องตารีบุหงา ทางช่อง 5 (พ.ศ. 2547) เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีงานภาพยนตร์อีกด้วย
ด้านชีวิตส่วนตัว เคยคบหากับ กริช หิรัญพฤกษ์ (กอล์ฟ) จนได้เลิกรากันไป มีบุตรสาวด้วยกัน 1 คน มีชื่อเล่นว่า "ลีโอนี่"
ซานาดะ ยูกิมูระ
ซานาดะ ยูกิมูระ ( ค.ศ. 1567 - ค.ศ. 1615) หรือ ซานาดะ โนบูชิเงะ เป็นซามูไรชาวญี่ปุ่นในยุคเซงโงะกุ ได้รับฉายาว่า "วีรบุรุษผู้จะมาปรากฏในทุกหนึ่งร้อยปี", "ปีศาจสีเลือดแห่งสงคราม" และ "นักรบอันดับหนึ่งแห่งญี่ปุ่น"
ชีวิตวัยเยาว์
ซานาดะ ยูกิมูระ เดิมมีชื่อว่า เก็นจิโร่ ต่อมาได้รับชื่อว่า "โนบูชิเงะ" เป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อของทาเกดะ ชิงเง็ง เป็นบุตรชายคนที่สองของซานาดะ มาซายูกิ  กับนางยามาโนเตะ-โดโนะ ( ซึ่งต่อมาบวชเป็นชีได้รับชื่อว่าคังโช-อิง ) เกิดเมื่อปีค.ศ. 1567 โนบูชิเงะมีพี่ชายคือซานาดะ โนบูยูกิ ซานะดะ มาซายูกิ บิดาของโนบูชิเงะ เป็นน้องชายของซานาดะ โนบูตซึนะ  ไดเมียวผู้ครองปราสาทอูเอดะ  ซึ่งอยู่ในทางตอนเหนือของจังหวัดนางาโนะในปัจจุบัน ตระกูลซานาดะเป็นตระกูลที่รับใช้ตระกูลทาเกดะอยู่เดิม ในค.ศ. 1575 ยุทธการที่นางาชิโนะ ทาเกดะ คัตซึโยริ  พ่ายแพ้ให้แก่ทัพของโอดะ โนบูนางะ ทำให้ตระกูลทาเกดะถึงแก่กาลอวสาน ไดเมียวซานาดะ โนบูตซึนะเสียชีวิตในที่รบ ทำให้ซานาดะ มาซายูกิ ได้รับสืบทอดตำแหน่งไดเมียวแห่งปราสาทอูเอดะคนต่อมา
เมื่อตระกูลทาเกดะสูญสิ้นอำนาจไป ทำให้เกิดสูญญากาศทางการเมืองขึ้นในภูมิภาค เปิดโอกาสให้โทกูงาวะ อิเอยาซุ นำทัพเข้ารุกรานปราสาทนูมาตะ ซึ่งเป็นปราสาทที่โนบูยูกิพี่ชายของโนบูชิเงะปกครองอยู่ในค.ศ. 1585 ทำให้มาซายูกิผู้เป็นบิดาขอความช่วยเหลือจากอูเอซูงิ คาเงคัตซึ ไดเมียวตระกูลอูเอซูงิเพื่อต่อสู้กับทัพของอิเอยาซุ อูเอซูงิ คาเงคัตซึ เรียกร้องให้มาซายูกินำบุตรชายไปไว้แก่ตระกูลอูเอซูงิเพื่อเป็นตัวประกัน มาซายูกิจึงส่งบุตรชายคือโนบูชิเงะเป็นตัวประกันให้แก่ตระกูลอูเอซุงิ ทัพของอิเอยาซุประสบกับความล้มเหลวในการเข้ารุกรานปราสาทนูมาตะ ในปีเดียวกันนั้น มาซายูกินำตระกูลซานาดะเข้าสวามิภักดิ์ต่อโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เพื่อคานอำนาจกันกับโทกูงาวะ อิเอยาซุ โนบูชิเงะจึงได้รับการปล่อยตัวกลับไปที่ปราสาทอูเอดะเนื่องจากตระกูลอูเอซูงิรับใช้โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ เฉกเช่นเดียวกัน
แม้ว่าก่อนหน้านี้โนบูชิเงะจะมีภรรยาอยู่แล้วสองคนและมีบุตรสาวแล้วสองคน ในค.ศ. 1594 โนบูชิเงะสมรสกับบุตรสาวหรือบุตรสาวบุญธรรมของโอตานิ โยชิซึงุ ขุนพลคนสำคัญของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ มาเป็นภรรยาเอก และรับบุตรสาวของโทโยโตมิ ฮิเด็ตซึงุ  มาเป็นภรรยารองอีกคนในค.ศ. 1595
การป้องกันปราสาทอูเอดะ
การอสัญกรรมของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ นำไปสู่การแก่งแย่งอำนาจระหว่างอิชิดะ มิตสึนาริ และโทกูงาวะ อิเอยาซุ ในปีค.ศ. 1600 ในช่วงแรกมาซายูกิบิดาของโนบูชิเงะนำตระกูลซานาดะเข้ากับฝ่ายของโทกูงาวะ โดยเตรียมตัวยกทัพเข้าโจมตีตระกูลอูเอซูงิ แต่ทว่าอิชิดะ มิตสึนารีส่งสาส์นไปถึงไดเมียวซานาดะ มาซายูกิ เกลี้ยกล่อมให้มาเข้าพวกกองทัพฝ่ายตะวันตก มาซายูกิและโนบูชิเงะจึงเปลี่ยนฝ่ายไปเข้ากับฝ่ายของอิชิดะ มิตซึนาริ แต่ซานาดะ โนบูยูกิ พี่ชายคนโตของโนบูชิเงะ ยังอยู่กับฝ่ายของโทกูงาวะเนื่องจากโนบูยูกิได้แต่งงานกับบุตรสาวของฮนดะ ทะดะกะสึ เป็นแผนการของมาซายูกิที่ส่งบุตรชายทั้งสองของตนเองไปเข้ากับทั้งสองฝ่าย หากว่าฝ่ายใดแพ้หรือชนะในศึกสงครามตระกูลซานาดะจะยังสามารถดำรงต่อไปได้ โทกูงาวะ อิเอยาซุ เมื่อทราบข่าวการแปรพักตร์ของสองพ่อลูกตระกูลซานาดะ จึงกล่าวแก่โนบูยูกิว่า จะยึดปราสาทอูเอดะจากบิดา (มาซายูกิ) มาให้แก่โนบูยูกิ
โทกูงาวะ อิเอยาซุ เคลื่อนทัพจากเอโดะไปทางตะวันตก และมอบหมายให้บุตรชายคือโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ยกทัพผ่านเส้นทางนากาเซ็น  เพื่อไปสมทบกันที่เมืองเกียวโต เมื่อโทกูงาวะ ฮิเดตาดะ ยกทัพมาทางเส้นทางนากาเซ็นโดผ่านอาณาเขตของปราสาทอูเอดะ ฮิเดตาดะตัดสินใจนำทัพเข้าบุกรุกรานปราสาทอูเอดะเพื่อยึดให้ได้ก่อนเดินทัพต่อไปทางตะวันตก แม้จะมีกำลังน้อยกว่าเพียงแค่ประมาณสองพันคน แต่สองพ่อลูกซานาดะ มาซายูกิ และโนบูชิเงะ สามารถป้องกันปราสาทอูเอดะจากทัพของตระกูลโทกูงาวะที่มีกำลังมากถึงสามหมื่นคนได้ หลังจากล้อมปราสาทอูเอดะอยู่นานเป็นเวลาแปดเดือน ทำให้ทัพของฮิเดตาดะมีความล่าช้าในการไปสมทบกับทัพของอิเอยาซุที่เกียวโต จนทัพฮิเดตาดะต้องถอนออกไปในที่สุด ฝ่ายตระกูลซานาดะประสบความสำเร็จในการป้องกันปราสาทอูเอดะ
เนรเทศไปเขาคุโดะ
แม้ว่าสองพ่อลูกตระกูลซานาดะจะประสบความสำเร็จในการป้องกันปราสาทอูเอดะ แต่ทว่าในยุทธการที่เซกิงาฮาระพ่อตาของโนบูชิเงะคือโอตานิ โยชิซึงุ เสียชีวิตในที่รบ และโทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้รับชัยชนะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่น ซานะดะ โนบูยูกิ ร้องขอต่ออิเอยาซุให้ไว้ชีวิตมาซายูกิและโนบูชิเงะ บิดาและน้องชายของตนเอง อิเอยาซุทำการไว้ชีวิตสองพ่อลูกซานาดะแต่ทั้งมาซายูกิและโนบูชิเงะต่างถูกเนรเทศไปอยู่ที่เขาคุโดะ ในแคว้นกีอิ ( จังหวัดวากายามะในปัจจุบัน) และยกปราสาทอูเอดะให้แก่ซานาดะ โนบูยูกิ ไปปกครอง
ในระหว่างที่อยู่บนเขาคุโดะ ภรรยาเอกของโนบูชิเงะซึ่งเป็นบุตรสาวของโอตานิ โยชิซึงุ ได้ให้กำเนิดบุตรชายสองคนได้แก่ ไดซูเกะ ( ต่อมาคือซานาดะ ยูกิมาซะ ) ในค.ศ. 1601 และไดฮาชิ ในค.ศ. 1612 ในขณะที่ภรรยารองซึ่งเป็นบุตรสาวของโทโยโตมิ ฮิเด็ตซึงุ ให้กำเนิดบุตรชายอีกคนหนึ่ง ซานาดะ มาซายูกิ บิดาของโนบูชิเงะ เสียชีวิตบนเขาคุโดะในค.ศ. 1611
ในค.ศ. 1614 เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างฝ่ายโทโยโตมิและฝ่ายโทกูงาวะขึ้นอีกครั้ง โทกูงาวะ อิเอยาซุ นำทัพเข้าล้อมปราสาทโอซากะในฤดูหนาว โทโยโตมิ ฮิเดโยริ ทายาทของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ประกาศรวบรวมกำลังพลจากไดเมียวและซามุไรที่ยังจงรักภักดีต่อตระกูลโทโยโตมิอยู่ ซานาดะ โนบูชิเงะ และบุตรชายคนโตคือซานาดะ ยูกิมาซะ จึงหลบหนีออกจากเขาคุโดะมายังปราสาทโอซากะเพื่อร่วมรบกับฝ่ายโทโยโตมิในการต้านทานการรุกรานของโทกูงาวะ อิเอยาซุ โดยในครั้งนี้ซานาดะ โนบูชิเงะ ได้ใช้ชื่อใหม่ว่า "ซานาดะ ยูกิมูระ" ซึ่งซานาดะ ยูกิมูระ ได้รับตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองทัพของฝ่ายโทโยโตมิ
"ซานาดะ-มารุ" และการป้องกันปราสาทโอซากะ
ซานาดะ ยูกิมูระ มีชื่อเสียงจากวีรกรรมในการป้องกันปราสาทโอซากะระหว่างปีค.ศ. 1614-1615 มากที่สุด ในการล้อมปราสาทโอซากะฤดูหนาวปีค.ศ. 1614 โทกูงาวะ อิเอยาซุ ได้ระดมสรรพกำลังพลมหาศาลจากภาคตะวันออกของญี่ปุ่นมาในครั้งนี้ จากสภาพทางภูมิศาสตร์ปราสาทโอซาก้าถูกล้อมรอบด้วยแม่น้ำโยโดะทางเหนือและล้อมรอบด้วยคูน้ำลึกและคลองต่างๆทางด้านตะวันออกและตะวันตก ทางทิศใต้ของปราสาทจึงเป็นจุดอ่อนซึ่งทัพฝ่ายโทกูงาวะต้องการจะบุกเข้าไป ซานาดะ ยูกิมูระ เห็นความสำคัญของการป้องกันในส่วนทางใต้ของปราสาท ให้ถมดินขึ้นเป็นเนินสูงทางตอนใต้ของปราสาทโอซากะ แล้วสร้างป้อมปราการขึ้นบนเนินดินนั้น เรียกว่า ป้อมซานาดะ หรือ "ซานาดะ-มารุ"  ซึ่งเป็นอุปสรรคที่สำคัญทำให้ทัพฝ่ายโทกูงาวะไม่สามารถเข้ายึดปราสาทโอซากะได้ หลังจากความพยายามเป็นเวลาประมาณหนึ่งเดือน ทัพขนาดใหญ่ของมาเอดะ โทชินางะ  และมัตซึไดระ ทาดานาโอะ  ต่างไม่สามารถฝ่าด่านการป้องกันของซานาดะ-มารุ เข้าไปได้
เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเข้ายึดปราสาทโอซากะได้ โทกูงาะ อิเอยาซุ จึงเปลี่ยนกลยุทธ์บีบบังคับให้ฝ่ายโทโยโตมิออกมาเจรจา โดยการใช้ปืนใหญ่ยิงระยะไกลไปตกที่ปราสาทโอซากะโดยตรง นางโยะโดะ โดะโนะ มารดาของโทโยโตมิ ฮิเดโยริ เกิดความตกใจกลัวและรบเร้าให้ฮิเดโยริสงบศึกทำการเจรจา ฮิเดโยริจึงทำตามคำขอของมารดา โทกูงาวะ อิเอยาซุ ยินยอมสงบศึกภายใต้เงื่อนไขว่าฝ่ายโทโยโตมิจะต้องถมคูคลองรอบปราสาทให้หมดเพื่อให้ปราศจากการป้องกัน คนงานของฝ่ายโทกูงาวะเข้าทำลายกำแพงปราสาทชั้นนอกลงทั้งหมด ป้อมเนินดินซานาดะ-มารุ ถูกทำลายลงไปในคราวนี้ด้วย อย่างไรก็ตามฝ่ายโทโยโตมิเองก็ยังคงซ่องสุมกำลังพลไว้ ความขัดแย้งเริ่มขึ้นอีกครั้งในฤดูร้อนค.ศ. 1615
ในการล้อมปราสาทโอซากะฤดูร้อน เนื่องการป้องกันรอบนอกของปราสาทถูกทำลายลงไปหมดสิ้น ซานาดะ ยูกิมูระ จึงมีนโยบายเชิงรุกโดยการยกทัพออกไปต่อกรกับทัพของอิเอยาซุนอกปราสาท ในครั้งนี้ซานาดะ ยูกิมูระ ร่วมรบกับน้องเขยคือโอตานิ โยชิฮารุ ( บุตรชายของโอตานิ โยชิซึงุ) ยกทัพออกไปสู้กับทัพอิเอยาซุในยุทธการที่วัดโดเมียว  ซานาดะ ยูกิมูระ ต่อกรกับทัพของดาเตะ มาซามูเนะ แต่พ่ายแพ้และถ่อยร่นกลับมายังปราสาทโอซากะ ยูกิมูระยกทัพเข้าบุกทัพของอิเอยาซุโดยตรงในยุทธการที่วัดเท็นโน  แต่ทัพของฝ่ายโทโยโตมิพ่ายแพ้ถูกทัพของฝ่ายโทกูงาวะตีแตกไป เมื่อพ่ายแพ้แล้วซานาดะ ยูกิมูระ บุกทะลวงเข้าไปในค่ายทหารของอิเอยาซุและสามารถใช้หอกแทงอิเอยาซุจนได้รับบาดเจ็บได้ สุดท้ายซานาดะ ยูกิมูระจึงถูกทหารฝ่ายโทกูงาวะใช้ดาบฟันจนถึงแก่ชีวิตไปในที่สุด เสียชีวิตไปด้วยวัย 48 ปี
เมื่อซานาดะ ยูกิมูระ เสียชีวิตในที่รบแล้ว ทัพฝ่ายโทโยโตมิจึงพ่ายแพ้ โทโยโตมิ ฮิเดโยริ จึงทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตเพื่อหนีความพ่ายแพ้ ซานาดะ ยูกิมาซะ บุตรชายคนโตของยูกิมูระ ทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปพร้อมกับโทโยโตมิ ฮิเดโยริผู้เป็นนาย
มรดกของตระกูลซานาดะ
หลังจากที่ซานาดะ ยูกิมูระ พร้อมทั้งซานาดะ ยูกิมาซะบุตรชายคนโต ต่างเสียชีวิตในการป้องกันปราสาทโอซากะในปีค.ศ. 1615 นั้น ครอบครัวของตระกูลซานาดะที่หลงเหลืออยู่บนเขาคุโดะถูกทัพฝ่ายโทกูงาวะจับเป็นเชลยศึก ภรรยาเอกของซานาดะ ยูกิมูระ ซึ่งเป็นบุตรสาวของโอตานิ โยชิซึงุ บวชเป็นชีที่เมืองเกียวโตได้รับชื่อว่าชิกูริง-อิง คาตากูระ ชิเงนางะ  ไดเมียวผู้เป็นข้ารับใช้ของดาเตะ มาซามูเนะ รับอุปถัมภ์ตระกูลซานาดะโดยรับนางอุเมะ (Ume) บุตรสาวของซานะดะ ยูกิมูระ มาเป็นภรรยา และรับไดฮาชิบุตรชายคนรองของยูกิมูระมาเป็นบุตรบุญธรรม ไดฮาชิได้รับชื่อใหม่ว่าคาตากูระ โมริโนบุ  เป็นข้ารับใช้ของตระกูลดาเตะแห่งเซ็นได ในค.ศ. 1640 คาตากูระ โมริโนบุ ได้รับอนุญาตให้เปลี่ยนชื่อเป็น ซานาดะ โมริโนบุ ตระกูลซานาดะซึ่งเป็นเชื้อสายของยูกิมูระจึงได้รับการฟื้นฟูขึ้นอีกครั้ง
วิทยาลัยเทคโนโลยีชนะพลขันธ์ นครราชสีมา
วิทยาลัยเทคโนโลยีชนะพลขันธ์ นครราชสีมา เป็นโรงเรียนอาชีวศึกษาเอกชน ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2535 ตั้งอยู่เลขที่ 77/1 หมู่ 4 ตำบลบ้านใหม่ อำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา มีเนื้อที่ประมาณ 39.5 ไร่ เปิดสอนระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพ (ปวช.) และประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ทั้งภาคปกติและสมทบ
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร
ยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสาร (John the Evangelist; “יוחנן” (The LORD) ; ภาษาฮีบรูมาตรฐาน:  “Yoḥanan”, ภาษาฮีบรูไทบีเรียน:  “Yôḥānān”) หรือที่เรียกว่า “สาวกผู้เป็นที่รัก” (Beloved Disciple)) (เสียชีวิตประมาณปี ค.ศ. 110) นักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นหนึ่งในผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่านที่รวมทั้ง มัทธิว มาระโก และลูกา เชื่อกันว่าเป็นผู้ประพันธ์พระวรสารนักบุญยอห์น (Gospel of John) และพระธรรม 1 ยอห์นซึ่งเป็นเอกสารส่วนหนึ่งของ พันธสัญญาใหม่
กล่าวกันว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นคนคนเดียวกับ “นักบุญยอห์นอัครทูต” ความเชื่อที่ว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารเป็นผู้ประพันธ์พระธรรม 1 ยอห์น พระธรรม 2 ยอห์น พระธรรม 3 ยอห์น และพระธรรมวิวรณ์ เป็นความเชื่อที่มีมานานแล้ว แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันในบรรดาผู้รู้ (ดูเพิ่ม นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ (John the Presbyter) และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส (John of Patmos)
ในคัมภีร์ไบเบิล
ตามธรรมเนียมแล้วเป็นที่เชื่อกันว่านักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐเป็นสาวกองค์แรกของสาวกสิบสองคนของพระเยซู และเป็นคนเดียวที่มีชีวิตอยู่จนชราตายโดยมิได้ต้องพลีชีพเพื่อศาสนาเช่นสาวกองค์อื่น เชื่อกันว่านักบุญยอห์นพำนักอยู่บริเวณที่เรียกกันว่าอีฟิซัส (Ephesus) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี กล่าวกันว่าเมื่อท่านอายุมากแล้วท่านก็ถูกไล่ไปพัทโมส (Patmos) ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์เขียน “วิวรณ์” แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่เป็นที่ตกลงกันว่าใครเป็นผู้เขียนที่แท้จริง บางท่านก็เชื่อว่าเขียนโดย นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส นอกจากนั้นยังมีการถกเถียงกันว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารอาจจะเป็นคนคนเดียวกับ “นักบุญยอห์นอัครทูต” ก็ได้
ปัญหาผู้ประพันธ์
พระวรสาร จดหมายเหตุสามฉบับ และวิวรณ์ เรียกรวมกันว่า “วรรณกรรมของยอห์น” (Johannine literature) เมื่อพิจารณาจากเนื้อหามีหลักฐานว่าอาจจะแต่งโดยคนผู้แต่งคนเดียวกัน ในบรรดาข้อเขียนของยอห์น วิวรณ์ เป็นฉบับเดียวที่ลักษณะการเขียนคล้ายคลึงกับพระวรสาร จากการสัมมนาเรื่องพระเยซูนักวิชาการก็เชื่อว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารมิได้เขียนเล่มใดเลย แต่ทางคริสตจักรโรมันคาทอลิกยังคงกล่าวว่าหลักฐานบ่งว่านักบุญยอห์นผู้นิพนธ์พระวรสารคือผู้เขียน “วรรณกรรมของยอห์น”
นักวิชาการสมัยใหม่หลายคนเชื่อว่า “วรรณกรรมของยอห์น” เป็นแต่งโดยผู้แต่งคนเดียว แต่ที่เชื่อกันเป็นส่วนใหญ่ก็คือไม่ว่าใครจะเป็นผู้เขียนก็จะเป็นคนคนเดียวกันทั้งหมดหรือไม่ “วรรณกรรมของยอห์น” ก็มาจากชุมชนเดียวกันในเอเชียไมเนอร์ ซึ่งเป็นบริเวณที่มีความเกี่ยวข้องกับนักบุญทั้งสามองค์ -- นักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ นักบุญยอห์นเพรสไบเตอร์ และ นักบุญยอห์นแห่งพัทโมส
ผู้แต่ง “พระวรสารนักบุญยอห์น” มิได้บอกนามตนเองแต่สรุปกันว่าเป็น “สาวกผู้เป็นที่รัก” ที่กล่าวถึงหลายครั้งในพระวรสารเป็นชื่อหนึ่งที่หมายถึงยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ผู้ประพันธ์คนเดียวกันนี้ก็เชื่อว่าเป็นผู้ประพันธ์ จดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 ด้วย หรืออาจจะรวมทั้งเล่ม 2 และเล่ม 3 ด้วย เมื่อมีการประชุมสภาแห่งโรม (Council of Rome) เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 4 ก็มีประกาศว่าผู้แต่งจดหมายเหตุของยอห์นเล่ม 1 และ เล่ม 2 กับ 3 เป็นคนละคนกัน ผู้วิจัยเนื้อหาของจดหมายในปัจจุบันก็เห็นด้วย อีกทฤษฏีหนึ่งก็ว่างานชุดนี้บางส่วนเป็นผลงานของนักบุญยอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐและผู้ประพันธ์คนอื่นด้วย
เวอร์ชวลออน
ไซเบอร์ทรูเปอร์ เวอร์ชวลออน (電脳戦機バーチャロン, เด็นโนะเซ็นกิ บาชาลอน Cyber Troopers Virtual-On) เป็นชุดเกมต่อสู้สามมิติซึ่งพัฒนาโดยเซก้า โดยเกมตู้ของภาคแรกนั้นได้เริ่มให้บริการในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538
เกมเวอร์ชวลออนจะให้ผู้เล่นเลือกหุ่นยนต์ขนาดใหญ่ที่เรียกว่าเวอร์ชัวรอยด์ ซึ่งผู้เล่นจะควบคุมโดยการใช้คันโยกคู่คล้ายกับคันบังคับในอนิเมะแนวหุ่นยนต์ โดยภาพในเกมจะเป็นมุมมองจากด้านหลังของเวอร์ชัวรอยด์ที่ผู้เล่นควบคุม
เนื้อเรื่องของเวอร์ชวลออนเป็นเรื่องราวในศักราชสมมุติ เวอร์ชวลเซนจูรี (Virtual Century มีตัวย่อว่า V.C. และเขียนด้วยเลขฐาน 16) ซึ่งอุปโลกว่าเกมเวอร์ชวลออนนั้นเป็นระบบควบคุมจากระยะไกลของเวอร์ชัวรอยด์ซึ่งองค์กรขนาดใหญ่ได้ใช้ในการยืมมือของประชาชนทั่วไปควบคุมเวอร์ชัวรอยด์ให้ในสงคราม เอนจินของเกมชุดเวอร์ชวลออนเรียกว่า M.S.B.S. (Mind-Shift Battle System) ซึ่งเนื้อเรื่องของเกมได้อุปโลกว่าเป็นระบบปฏิบัติการของเวอร์ชัวรอยด์
หุ่นยนต์เวอร์ชัวรอยด์ที่ปรากฏในเกมทั้งหมดเป็นได้รับการออกแบบโดยฮาจิเมะ คาโทกิ
เกมในชุดเวอร์ชวลออน
ในปัจจุบันมีเกมในชุดเวอร์ชวลออนทั้งหมดสี่ภาค
ภาคอื่นๆ
นอกจากเกมแล้ว เวอร์ชวลออนยังมีเนื้อเรื่องภาคเสริมในรูปแบบของซีรีส์พลาสติกโมเดลและดราม่าซีดี
ราชอาณาจักรกัสติยา
ราชอาณาจักรกัสติยา (Reino de Castilla) เป็นราชอาณาจักรของยุคกลางของคาบสมุทรไอบีเรียที่เริ่มก่อตัวเป็นอิสระขึ้นในคริสต์ศตวรรษที่ 9 โดยการเป็นอาณาจักรเคานต์แห่งกัสติยาที่เป็นอาณาจักรบริวาร (vassal) ของราชอาณาจักรเลออน ชื่อ "กัสติยา" มาจากคำที่ว่าแปลว่าปราสาท เพราะในบริเวณนั้นมีปราสาทอยู่หลายปราสาท กัสติยาเป็นราชอาณาจักรหนึ่งที่ต่อมาก่อตั้งขึ้นเป็นราชบัลลังก์กัสติยาและราชบัลลังก์สเปนในที่สุด
ประวัติศาสตร์
กัสติยาในภาษาสเปนมีความหมายว่า "ดินแดนแห่งปราสาท" ซึ่งถูกใช้ครั้งแรกในช่วงปี ค.ศ. 800 เพื่อใช้เรียกพื้นที่เล็กๆ ในหุบเขากันตาเบรีย กัสติยามีการขยายอาณาเขตในคริสต์ศตวรรษที่ 9 แต่ยังคงมีสภาพเป็นเพียงกลุ่มเคาน์ตีที่รวมตัวกันภายใต้ผู้ปกครองที่ได้รับการคัดเลือกจากกษัตริย์แห่งอัสตูเรียสและกษัตริย์แห่งเลออน การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 970 เมื่อเฟร์นัน กอนซาเลซรวมเคาน์ตีทั้งหมดเข้าด้วยกันและขึ้นเป็นเคานต์คนแรกของดินแดนกัสติยาทั้งหมด ซึ่งเป็นเอกเทศภายใต้อำนาจการปกครองสูงสุดของกษัตริย์แห่งเลออน ในช่วงที่เฟร์นันมีชีวิตอยู่ บูร์โกสได้ถูกสถาปนาขึ้นเป็นเมืองหลวงและมีการขยายอาณาเขตไปทางใต้เข้าสู่อาณาเขตของชาวมัวร์ ภายใต้การปกครองของการ์ซิอา เฟร์นันเดซ และซันโช การ์ซิอา กัสติยาได้ขยายอาณาเขตไปไกลถึงแม่น้ำโดรู ความสัมพันธ์กับกษัตริย์แห่งเลออนซึ่งในทางการแล้วยังคงมีอำนาจปกครองสูงสุดเหนือกัสติยาค่อย ๆ ย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ พระเจ้าซันโชที่ 3 มหาราชผู้ควบคุมเคาน์ตีอารากอน, เคาน์ตีโซบราร์เบ และเคาน์ตีริชาร์โกร์ซาได้พิชิตกัสติยาและยึดครองนครเลออน พระองค์ครองตำแหน่งเป็นจักรพรรดิในปี ค.ศ. 1034 แต่สิ้นพระชนม์ในปีต่อมา ทรงพระราชทานอาณาเขตให้แก่พระราชโอรส โดยการ์ซิอาที่ 3 ได้ปกครองนาวาร์ รามิโรที่ 1 ได้ปกครองอารากอน ส่วนเฟร์นันโดที่ 1 ได้ปกครองกัสติยา โดยทั้งสามต่างครองตำแหน่งเป็นกษัตริย์ เมื่อพระเจ้าซันโชที่ 3 สิ้นพระชนม์ พระเจ้าเบร์มูโดที่ 3 ได้เข้าครอบครองเลออนแต่ถูกพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 สังหารในปี ค.ศ. 1037 และยึดเอาการครอบครองราชอาณาจักรเลออนมาเป็นของตน ทรงโค่นอำนาจพี่น้อง แสดงความเกรียงไกรในสมรภูมิรบ และเข้ายึดกูอิงบราพร้อมผลักดันผู้ปกครองมุสลิมออกไปจากโตเลโด เซบิยา และบาดาฆอส พระเจ้าเฟร์นันโดที่ 1 ยึดพระราชบิดาเป็นตัวอย่างและแบ่งอาณาเขตให้แก่พระราชโอรส โดยพระเจ้าซันโชที่ 2 ได้ปกครองกัสติยา ส่วนพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 ได้ปกครองเลออน หลังพระเจ้าซันโชที่ 2 ถูกฆาตกรรมในปี ค.ศ. 1072 พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 6 ได้ขึ้นครองราชอาณาจักรกัสติยา ในปี ค.ศ. 1085 ราชอาณาจักรมุสลิมโตเลโดถูกผนวกเข้ากับกัสติยา ราชอาณาจักรถูกแบ่งให้แก่พระราชโอรสของกษัตริย์อีกครั้งในยุคของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 โดยพระเจ้าซันโชที่ 3 ได้ปกครองกัสติยา ส่วนพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 2 ได้ปกครองเลออน
พระเจ้าซันโชที่ 3 ครองราชย์ได้ไม่นาน พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยาได้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์ พระองค์กับพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 2 แห่งอารากอนได้ลงนามร่วมกันในสนธิสัญญาในปี ค.ศ. 1179 เพื่อแบ่งกันว่าใครมีสิทธิ์พิชิตราชอาณาจักรมุสลิมแห่งไหน โดยกัสติยาได้สิทธิ์ในการพิชิตอันดาลูเซียและมูร์เซีย พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยาได้แสดงแสงยานุภาพทางการเมืองและการทหารเหนือเลออน พระองค์บีบบังคับให้กษัตริย์แห่งเลออนถวายความเคารพต่อพระองค์ในปี ค.ศ. 1188 จากนั้นการปกครองของกัสติยาก็ขยายลงใต้ไปจนถึงแม่น้ำเทกัส ส่วนทางตะวันออกขยายไปถึงพรมแดนของอารากอนในสมัยใหม่ ทว่ากษัตริย์เลออนไม่เคยยอมรับว่ากัสติยามีอำนาจเหนือกว่า และพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออนปฏิเสธที่จะให้การสนับสนุนพระเจ้าอัลฟอนโซแห่งกัสติยาในการทำสงครามกับราชวงศ์อัลโมฮัดของชาวมุสลิมเบอร์เบอร์ กัสติยาจึงต้องแสดงแสงยานุภาพทางการเมืองเหนือเลออนจนส่งผลให้การรับมือกับชาวมุสลิมอ่อนแอลง พระองค์พ่ายแพ้ครั้งใหญ่ต่อราชวงศ์อัลโมฮัดในปี ค.ศ. 1195 ที่อาลาร์กอสซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของโตเลโด แม้ก่อนหน้าที่จะพ่ายแพ้ พระเจ้าอัลฟอนโซได้สร้างความขุ่นเคืองให้แก่ผู้ปกครองชาวคริสต์คนอื่นๆ และไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่ความพ่ายแพ้ของพระองค์ได้ทำให้ผู้ปกครองคนอื่นๆ ตื่นตัวต่อการคุกคามของราชวงศ์อัลโมฮัด พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยาจึงร่วมมือกับพระเจ้าซันโชที่ 7 แห่งนาวาร์, พระเจ้าเปโดรที่ 2 แห่งอารากอน และกองทัพโปรตุเกสกับกองทัพเลออนจนสามารถพิชิตราชวงศ์อัลโมฮัดได้ในปี ค.ศ. 1212 ที่ลาสนาบาสเดโตโลซา อันเป็นจุดเริ่มต้นของการสิ้นสุดของจักรวรรดิอัลโมฮัด
ในปี ค.ศ. 1230 หลังการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 9 แห่งเลออน ผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพระองค์คือพระเจ้าเฟร์นันโดที่ 3 พระราชโอรสผู้เป็นกษัตริย์แห่งกัสติยาอยู่แล้ว เนื่องจากเบเรงเก-ลา พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 8 แห่งกัสติยา กัสติยาและเลออนจึงถูกรวมเข้าด้วยกันอย่างถาวรภายใต้การเป็นผู้นำของชาวกัสติยา เกิดเป็นราชบัลลังก์กัสติยา
แรกนาร์ คริสเตียนเซน
แรกนาร์ คริสเตียนเซน (เกิดเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ.1922 ที่เมืองดรัมเมิน – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019)  เป็นนักการเมืองจากประเทศนอร์เวย์ สังกัดพรรคแรงงาน เคยดำรงตำแหน่งรองประธานสภาผู้แทนราษฎรนอร์เวย์ ระหว่างปี ค.ศ. 1950 จนถึงปี ค.ศ. 1953 และปี ค.ศ. 1954 จนถึงปี ค.ศ. 1957.  คริสเตียนเซนได้รับการเลือกตั้งให้เป็นผู้แทนราษฎรที่มีอายุน้อยที่สุดในสภาผู้แทนชุดนั้นในปี ค.ศ. 1950 ด้วยวัย 27 ปี  ซึ่งเป็นผู้แทนจากเทศมณฑลบึสเกอรือ เป็นระยะเวลา 5 สมัย
คาเมรอน แมคอีวอย
คาเมรอน แมคอีวอย (Cameron McEvoy; เกิด 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2537) เป็นนักว่ายน้ำชาวออสเตรเลียที่เป็นตัวแทนประเทศของเขาในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 โอลิมปิกฤดูร้อน 2016 และโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
แหล่งข้อมูลอื่น
1994
รัฐธรรมนูญโซมาเลีย
รัฐธรรมนูญชั่วคราวแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย (Dastuurka Jamhuuriadda Federaalka Soomaaliya) เป็นกฎหมายสูงสุดของโซมาเลีย เป็นรากฐานทางกฎหมายสำหรับการดำรงอยู่ของสหพันธ์สาธารณรัฐและบ่อเกิดของอำนาจทางกฎหมาย กำหนดสิทธิและหน้าที่ของพลเมือง และกำหนดโครงสร้างของรัฐบาล รัฐธรรมนูญเฉพาะกาลได้รับการรับรองเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2012 โดยสภารัฐธรรมนูญแห่งชาติในเมืองโมกาดิชู แคว้นบานาดีร์
รัฐธรรมนูญชั่วคราวของโซมาเลียจัดให้มีการปกครองระบบรัฐสภา โดยมีประธานาธิบดีโซมาเลียเป็นประมุขแห่งรัฐและนายกรัฐมนตรีจากการแต่งตั้ง เป็นหัวหน้ารัฐบาล ประเทศนี้มีสภานิติบัญญัติสองสภา ซึ่งประกอบด้วยวุฒิสภา (สภาสูง) และสภาประชาชน (สภาล่าง) รวมกันเป็นรัฐสภาแห่งโซมาเลีย
รัฐธรรมนูญฉบับก่อนหน้านี้
เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1961 รัฐธรรมนูญก่อนหน้านี้ผ่านการลงประชามติของประชาชนชาวโซมาเลียให้สัตยาบันรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ซึ่งร่างขึ้นครั้งแรกใน ปี 1960 รัฐธรรมนูญ 1961 จัดให้มีระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาโดยมีนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี (ครม.) ถอนตัวจากการเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ สภานิติบัญญัติยังเลือกประมุขแห่งรัฐหรือประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ
สาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาเลีย
ในปี 1969 หลังจากการลอบสังหารประธานาธิบดีคนที่สองของโซมาเลีย (อับดิราชิด อาลี เชอมาร์กี) กองทัพได้ทำรัฐประหารเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม (วันหลังจากงานศพของ อับดิราชิด อาลี เชอมาร์กี) และเข้ารับตำแหน่ง สภาปฏิวัติสูงสุด (SRC) ที่เข้ายึดอำนาจนำโดยพลตรีไซอัด บาร์รี หลังจากนั้นไม่นาน ไซอัด บาร์รี ก็กลายเป็นหัวหน้า SRC ต่อมาสภาปฎิวัติสูงสุด ได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยโซมาเลีย และ จับกุมสมาชิกของอดีตรัฐบาล
สถาบันรัฐธรรมนูญ
รัฐธรรมนูญแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียส่งเสริมสิทธิมนุษยชน หลักนิติธรรม มาตรฐานทั่วไปของกฎหมายระหว่างประเทศความยุติธรรม การให้คำปรึกษาแบบมีส่วนร่วมและรัฐบาลที่ครอบคลุม การแยกอำนาจระหว่างสภานิติบัญญัติผู้บริหาร และ ตุลาการอิสระเพื่อให้แน่ใจว่ามีความรับผิดชอบมีประสิทธิภาพและตอบสนองต่อความสนใจของประชาชน
สหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลียเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐที่มีระบบรัฐสภาซึ่งอำนาจบริหารส่วนใหญ่อยู่กับ นายกรัฐมนตรี
ประธานาธิบดี
ประธานาธิบดีสหพันธรัฐโซมาเลียเป็นประมุขแห่งรัฐ ดำเนินการตามรัฐธรรมนูญและกฎหมายอื่น ๆ ของสหพันธ์สาธารณรัฐโซมาเลีย อำนาจเหล่านี้รวมถึงการแต่งตั้งหัวหน้าผู้บริหาร (นายกรัฐมนตรี) ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพและประกาศสถานการณ์ ฉุกเฉินและสงคราม
ฝ่ายบริหาร
อำนาจบริหารของรัฐบาลโซมาเลียตกเป็นของคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลกลาง นายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้ารัฐบาล พวกเขาเป็นหัวหน้าคณะรัฐมนตรีของรัฐบาลกลางซึ่งประกอบด้วยรัฐมนตรีที่ได้รับการแต่งตั้งตามข้อเสนอแนะของนายกรัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งเป็นเวลา 4 ปีเต็ม และรัฐสภาจะถอดถอนได้ก็ต่อเมื่อเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งด้วยคะแนนไม่ไว้วางใจเท่านั้น
ฝ่ายตุลาการ
อำนาจตุลาการของโซมาเลียตกเป็นของศาล ฝ่ายตุลาการเป็นอิสระจากฝ่ายนิติบัญญัติและฝ่ายบริหารของรัฐบาลในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ในการพิจารณาคดี
โครงสร้างศาลแห่งชาติประกอบไปด้วย
ฝ่ายนิติบัญญัติ
ส่วนหลักของฝ่ายนิติบัญญัติคือ รัฐสภา แบบสองสภา ของโซมาเลีย รัฐสภากลางเป็นคนออกกฎหมายของรัฐบาลกลาง ยกเว้นกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับงบประมาณประจำปี สมาชิกรัฐสภาโซมาเลียแต่ละคนมีสิทธิที่จะเริ่มออกกฎหมาย เช่นเดียวกับคณะรัฐมนตรี สภาล่างประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 275 คน ในขณะที่สภาสูงมีผู้แทน 54 คน
ตำหนักออสบอร์น
ตำหนักออสบอร์น (Osborne House) เป็นอดีตที่ประทับของราชวงศ์อังกฤษ ตั้งอยู่ในอีสต์คอว์สบนเกาะไอล์ออฟไวต์ในช่องแคบอังกฤษ ตำหนักหลังนี้ถูกสร้างขึ้นระหว่างปี ค.ศ. 1845 ถึง 1851 เพื่อใช้เป็นที่ประทับในฤดูร้อนของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียและเจ้าชายอัลเบิร์ต พระราชสวามี โดยเจ้าชายอัลเบิร์ตทรงออกแบบตำหนักหลังนี้ด้วยพระองค์เองในสถาปัตยกรรมแบบเรอแนซ็องส์ และว่าจ้างบริษัทของนายทอมัส คิวบิตต์ ซึ่งเป็นสถาปนิกและวิศวกรจากลอนดอนที่เคยรับงานตกแต่งพระราชวังบักกิงแฮมมาทำการก่อสร้างให้ ในการก่อสร้างครั้งนี้ได้รื้อตำหนักหลังเดิมซึ่งมีขนาดเล็กกว่าออกไป และสร้างขึ้นเป็นตำหนักหลังใหม่ แต่ประตูใหญ่ทางเข้าพระตำหนักยังเป็นของเดิม ตำหนักหลังนี้ประดับด้วยงานจิตรกรรมเกี่ยวกับบริติชราช(อินเดีย)จำนวนมาก
หลังสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จสวรรคตในปีค.ศ. 1901 ก็ไม่มีสมาชิกราชวงศ์พระองค์ใดให้ความสนใจหรือต้องการตำหนักหลังนี้ ตำหนักหลังนี้จึงกลายเป็นภาระของราชสำนัก เช่นนั้นแล้ว พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 จึงทรงยกตำหนักหลังนี้ให้เป็นทรัพย์สินของรัฐบาล ปัจจุบันตำหนักออสบอร์นถูกดูแลรักษาไว้ในฐานะสมบัติประจำชาติอังกฤษ และปัจจุบันได้จัดแสดงเป็นพิพิธภัณฑ์สำหรับเปิดให้สาธารณชนเข้าชม
มาช่า วัฒนพานิช
ประวัติ
มาช่า วัฒนพานิช เกิดเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2513 ที่ ประเทศเยอรมนี เธอเป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมัน บิดาเป็นชาวไทยชื่อธานินทร์ วัฒนพานิช ส่วนมารดาเป็นชาวเยอรมันชื่ออีริส ปู่คือรักษ์ศักดิ์ วัฒนพานิช อดีตอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์ มาช่ามีน้องสาวร่วมบิดามารดาคนหนึ่งชื่อธนานุช วัฒนพานิช และนามสกุล วัฒนพานิช ของเธอก็เป็นนามสกุลเดียวกับ วิไลวรรณ วัฒนพานิช นักแสดงที่มีชื่อเสียงในอดีต
เธอเคยศึกษาอยู่โรงเรียนราชินี และศึกษาต่อที่โรงเรียนเบญจมราชาลัยจนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ต่อจากนั้นจึงไปศึกษาต่อที่โรงเรียนอัสสัมชัญพาณิชยการจนจบการศึกษา ซึ่งช่วงนั้นเธอได้เข้าวงการแล้ว เธอแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกเรื่อง ตำรวจเหล็ก เธอใช้ชื่อในการแสดงว่า พิม วัฒนพานิช ตั้งให้โดย คมน์ อรรคเดช โดยตัดอักษรมาจาก พรพิมล (พรพิมล มั่นฤทัย) ด้วยเหตุผลที่ว่า "ชื่อฝรั่ง สายหนังไม่คุ้นเคยจะไม่ซื้อหนัง [ภาพยนตร์]" และบริษัทที่ผลิตนั้นก็เกรงว่าผู้ชมจะเรียกชื่อของเธอเพี้ยนเป็น "มาช้า" จนเมื่อเข้าสู่วงการเพลง เธอจึงกลับมาใช้ชื่อเป็น "มาช่า" จนถึงปัจจุบัน เธอเคยเปลี่ยนชื่อจริงเป็นสยมพร, ธนัฏฐา , ฆณศร  และเปลี่ยนกลับมาใช้ชื่อ มาร์ชา ตามลำดับ