cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าอีริคที่ 6 แห่งเดนมาร์ก
พระโอรสธิดา
พระองค์อภิเษกสมรสในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1296 กับเจ้าหญิงอิงเงอร์บอร์ก มักนุสด็อทเทอร์แห่งสวีเดน พระราชธิดาในพระเจ้ามักนุสที่ 3 แห่งสวีเดน และเป็นพระเชษฐภคินีในพระเจ้าบีร์เยอแห่งสวีเดน ทั้งสองพระองค์มีพระราชโอรส 8 พระองค์ ซึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ พระราชินีทรงแท้งพระบุตร 6 ครั้ง แม้ว่าบางแหล่งข้อมูลกล่าวว่าทรงแท้งพระบุตรในช่วงระหว่าง 8 - 14 ครั้ง การทรงพระครรภ์หลายครั้งนำมาซึ่งการแท้ง หรือมีพระประสูติกาลแต่พระบุตรสิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ พระโอรสที่มีบันทึกไว้ได้แก่
มีบางหลักฐานระบุว่ากษัตริย์อีริคที่ 6 ทรงมีพระโอรสนอกสมรส คือ อีริค สจาลันด์สฟาร์ (ราวค.ศ. 1300 - 1364) ที่โอเรบีการ์ดในเกาะเชลลันด์ ซึ่งศพของเขาถูกฝังที่มหาวิหารรอสคิลด์พร้อมมงกุฎ แต่บางหลักฐานอ้างว่านั้นเป็นพระโอรสของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก
อ้างอิง
12741319
ชู ช่าง
ซู ช่าง เป็นนักแสดงนักร้องหญิงชาวจีน
Synthlipsis (พืช)
Synthlipsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักกาด
ถิ่นกำเนิดของมันคือรัฐเท็กซัสถึงตะวันออกเฉียงเหนือของเม็กซิโก
สปีชีส์:
Syntriandrium
Syntriandrium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บอระเพ็ด
สปีชีส์:
Syringantha
Syringantha เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์เข็ม
ถิ่นกำเนิดของมันคือเม็กซิโกตะวันออกเฉียงเหนือ
สปีชีส์:
Ballyanthus
Ballyanthus เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ตีนเป็ด
ถิ่นกำเนิดของมันคือโซมาเลีย
สปีชีส์:
Syrrheonema
Syrrheonema เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์บอระเพ็ด
ถิ่นกำเนิดของมันคือแอฟริกา
สปีชีส์:
Szovitsia
Szovitsia เป็นสกุลพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ผักชี
ถิ่นกำเนิดของมันคือตุรกีตะวันออกไปจนถึงอิหร่านตะวันตกเฉียงเหนือ
สปีชีส์:
Systellantha
Systellantha เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Primulaceae
ถิ่นกำเนิดของมันคือเกาะบอร์เนียว
สปีชีส์:
คาปริชโช
คาปริชโช (Capriccio) หรือ คาปริช (Caprice) คือคีตกรรมที่มีรูปแบบนอกกฎเกณฑ์และมีชีวิตชีวา คาปริชโชโดยทั่วไปมักมีท่วงทำนองเร็วและรุนแรง
พ่อบ้านสุดเก๋า
พ่อบ้านสุดเก๋า เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องและวาดภาพโดย โคซูเกะ โอโนะ เผยแพร่ทางนิตยสารมังงะออนไลน์คูราเงะบันช์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 พ่อบ้านสุดเก๋า เป็นเรื่องราวของอดีตลูกพี่แก๊งยากูซ่าที่วางมือจากอาชญากรรมมาเป็นพ่อบ้าน ได้รับการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์คนแสดงโดยนิปปงทีวีในปี พ.ศ. 2563 และได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะออริจินอลเน็ตแอนิเมชัน (ONA) ของเน็ตฟลิกซ์ ผลิตโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ ฉายตั้งแต่เดือนเมษายนถึงตุลาคม พ.ศ. 2564 ฤดูกาลสองฉายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
เรื่องย่อ
ทัตสึ หัวหน้าแก๊งยากูซ่านามกระฉ่อนผู้น่าเกรงขามจนได้รับฉายาว่า "มังกรอมตะ" ได้วางมือจากอาชญากรรมไปเป็นพ่อบ้านเพื่อช่วยสนับสนุนมิคุ ภรรยาที่เป็นสายลุยงาน ในแต่ละตอนจะเล่าเรื่องราวในสถานการณ์ขำขันหลากหลาย โดยทั่วไปคือฉากการทำงานบ้านทั่ว ๆ ไปในฐานะพ่อบ้านที่ขัดกับรูปลักษณ์และบุคลิกของทัตสึ
มังงะ
ในประเทศญี่ปุ่น พ่อบ้านสุดเก๋าเผยแพร่ครั้งแรกทางนิตยสารมังงะออนไลน์ Kurage Bunch ในฐานะลิมิตเต็ดซีรีส์ 5 ตอน แต่ได้รับความนิยมเพียงพอที่จะเผยแพร่เป็นซีรีส์ต่อเนื่อง ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) แล้ว 7 เล่มโดยสำนักพิมพ์ชินโจชะ ในประเทศไทยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ถือลิขสิทธิ์ตีพิมพ์
วิดิโอส่งเสริมการขาย
วิดีโอโมชันคอมิกหลายวิดีโอได้สร้างออกมาเผยแพร่เพื่อส่งเสริมการขายหนังสือการ์ตูนรวมเล่มของเรื่อง ในวิดีโอมีเค็นจิโระ ซึดะพากย์เสียงเป็นทัตสึ, เค็นอิจิ ซูซูมูระพากย์เสียงเป็นมาสะ, โยชิมาซะ โฮโซยะพากย์เสียงเป็นโทราจิโร่ และซูบารุ คิมูระพากย์เสียงเป็น G-Goda
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2562 วิดีโอส่งเสริมการขายแบบคนแสดงซึ่งดัดแปลงจากฉายในพ่อบ้านสุดเก๋าได้สร้างขึ้นเพื่อฉลองการทำยอดขายหนังสือการ์ตูนรวมเล่มถึง 1.2 ล้านเล่ม ซึดะมารับบทแสดงเป็นทัตสึ และมาอายะ ซากาโมโตะรับบทเป็นมิคุ กำกับร่วมโดยซึดะและฮายาโตะ ยาซากิ
ละครโทรทัศน์
ในวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 ช่อง Nippon TV ประกาศว่าจะดัดแปลงเรื่องพ่อบ้านสุดเก๋าเป็นละครโทรทัศน์คนแสดง เริ่มออกอากาศในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2563 นำแสดงโดยฮิโรชิ ทามากิรับบทเป็นทัตสึ สน้างโดย FINE Entertainment กำกับโดยโทอิจิโระ รูโตะ และเขียนบทโดยมานาบุ อูดะ
อนิเมะ
ในเทศกาลอนิเมะเน็ตฟลิกซ์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ได้มีการประกาศดัดแปลงเรื่องพ่อบ้านสุดเก๋าเป็นออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน (ONA) ซีรีส์อนิเมะสร้างโดยสตูดิโอเจซีสตาฟ กำกับโดยจิอากิ คง เขียนบทโดยซูซูมุ ยามากาวะ ซึดะ เค็นจิโระที่เคยพากย์เป็นทัตสึในวิดิโอส่งเสริมการขายกลับมารับบทพากย์เป็นทัตสึ ซีรีส์อนิเมะเผยแพร่เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2564 พาร์ตสองปล่อยฉายเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองมีการประกาศสร้างในอีเวนต์ Netflix Tudum Japan เมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2565 ฉายในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2566
SSSS.DYNAZENON
SSSS.DYNAZENON (ไดน่าซีนอน) เป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่นจากผู้ผลิตสตูดิโอ TIRGGER ในปี ค.ศ. 2021 เป็นภาคต่อของอนิเมะปี พ.ศ. 2561 เรื่อง SSSS.Gridman โปรเจกต์เป็นส่วนหนึ่งของสื่อผสม GRIDMAN UNIVERSE ที่เริ่มตั้งแต่ในปี ค.ศ. 2017 หลังจากซีรีส์โทกูซัตสึเรื่อง เด็นโคโจจินกริดแมน ของสึบูรายะพรอดักชันส์ เมื่อปี ค.ศ. 1993  ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2021 จนถึงวันที่ 18 มิถุนายน ปีเดียวกัน มีจำนวนตอนทั้งหมด 12 ตอน
เรื่องย่อ
อาซานากะ โยโมกิเป็นนักเรียนชายมัธยมปลายทั่วไปที่ไปเจอกับชายหนุ่มชื่อกาอุมะซึ่งอ้างตนเป็น "ผู้ใช้สัตว์ประหลาด" เมื่อเกิดเหตุสัตว์ประหลาดโจมตีเมือง กาอุมะได้เรียกหุ่นยักษ์ไดน่าซีนอนไปต่อสู้ โยโมกิ, มินามิ ยูเมะ เพื่อนร่วมชั้น และยามานากะ โคโยมิ คนในพื้นที่ที่เป็นคนว่างงาน ได้เข้าไปพัวพันกับการต่อสู้แล้วลงเอยที่กลายเป็นผู้บังคับร่วมของไดน่าซีนอนร่วมกับกาอุมะ พวกเขาจำต้องร่วมมือกันจะเปิดโปงและหยุดยั้งสิ่งที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีของสัตว์ประหลาด
กริดไนท์ไฟท์
กริดไนท์ไฟท์ (グリッドナイトファイト) เป็นผลงานมินิซีรีส์ที่ร่วมมือกับสตูดิโอ TRIGGER และสึบุรายะโปรดักชั่น เป็นมินิซีรีส์รูปแบบไลฟ์แอคชั่น ปรากฏเฉพาะในแผ่นบลูเรย์และดีวีดี SSSS.DYNAZENON มีจำนวนตอนทั้งหมด 4 ตอน เขียนบทและกำกับโดย ยูอิจิ อาเบะ
แดนนี รามิเรซ
แดนนี รามิเรซ (Danny Ramirez; เกิดเมื่อ 17 กันยายน พ.ศ. 2535 ในชิคาโก) เป็นนักแสดงชาวอเมริกันเชื้อสายโคลอมเบียและเม็กซิกัน
อาชีพ
แดนนี รามิเรซ เปิดตัวทางโทรทัศน์ในรายการของช่อง โชว์ไทม์ เรื่อง ดิแอฟแฟร์ ตามด้วยการแสดงในเรื่อง ไบลด์สปอต ของเอ็นบีซีและภาพยนตเรื่อง Rapid Eye Movement ขณะเข้าเรียนที่ Tisch School of the Arts ของมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก
อ้างอิง
1992
ไลฟ์อิสสเตรนจ์: ทรูคัลเลอส์
ไลฟ์อิสสเตรนจ์: ทรูคัลเลอส์ (Life Is Strange: True Colors) เป็นวิดีโอเกมแนวกราฟิกส์แอดแวนเจอร์ พัฒนาโดย Deck Nine และจัดจำหน่ายโดยบริษัทย่อยส่วนยุโรปของสแควร์เอนิกซ์ ตัวเกมวางจำหน่ายในวันที่ 10 กันยายน 2021 สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์ เพลย์สเตชัน 4 เอกซ์บอกซ์วัน เพลย์สเตชัน 5 เอกซ์บอกซ์ซีรีส์เอกซ์และซีรีส์เอส และ สตาเดีย ตัวเกมเวอร์ชันนินเท็นโด สวิตช์ วางจำหน่ายในวันที่ 7 ธันวาคม 2021 โดยตัวเกมเป็นเกมภาคที่ห้าของชุดเกม ไลฟ์อิสสเตรนจ์ และเกมภาคหลักลำดับที่สามต่อจากเกม ไลฟ์อิสสเตรนจ์ 2 เนื้อเรื่องของตัวเกมจะเน้นไปที่อเล็กซ์ เฉิน หญิงสาวที่สามารถสัมผัสกับอารมณ์ของผู้อื่นได้ขณะที่เธอพยายามไขปริศนาเบื้องหลังการตายของพี่ชายของเธอ
สแควร์เอนิกซ์เอทานอลสตูดิโอทำงานร่วมกับ Deck Nine ในการพัฒนา ไม่เหมือนกับเกมก่อนหน้าในชุดเกม ตัวเกมถูกปล่อยออกมาทั้งหมดในขณะที่ยังคงจัดโครงสร้างเป็นตอน ๆ ตัวเกมได้รับกระแสในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ โดยนักวิจารณ์ชื่นชมตัวละคร การเขียนบท ธีมของเรื่องราว การแสดงด้วยเสียง และแอนิเมชั่นบนใบหน้าของเกม แต่ถูกวิจารณ์ว่าความยาวของเนี้อเรื่องที่สั้น จังหวะ สภาพแวดล้อมที่ซ้ำซากจำเจ และขาดทางเลือกที่ส่งผลกระทบ
หมายเหตุ
<references group="lower-alpha"/>
พระเจ้าฟากานาอะนาอา
พระเจ้าฟากานาอะนาอา (Fakana’ana’a) เป็นตูอีโตงาพระองค์ที่ 34 แห่งจักรวรรดิตูอีโตงา พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 1 ตูอีโตงารัชกาลก่อนหน้ากับพระนางมานูนาซึ่งมีสถานะเป็นพระมเหสีรอง พระองค์ได้รับราชสมบัติจากการสนับสนุนของพระนางฮาลาเอวาลูโมเฮโอโฟ ซึ่งเป็นพระมเหสีหลักของพระราชบิดา ซึ่งพระนางฮาลาเอวาลูได้รับพระองค์เป็นพระราชบุตรบุญธรรม เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะต้องสิ้นพระชนม์ตามพระสวามี หากมีสภาวะเป็นหมันและไม่มีพระราชบุตรดูแลพระองค์ต่อ และโมเฮโอโฟจากอภิเษกสมรสใหม่ไม่ได้ พระองค์ทราบข่าวการได้รับราชสมบัติขณะประทับอยู่และรับการสักที่โมอูงาโอเน ฮาอะไปกับพระอัยกา (บิดาของพระมารดา) ผู้มีศักดิ์เป็นหัวหน้าชุมชนของที่แห่งนั้น พระองค์อภิเษกสมรสกับโตโงเตอา ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระขนิษฐาของพระมารดาเลี้ยง โดยนักวิชาการคาดว่าเป็นไปเพื่อสร้างหลักประกันให้ตูอีโตงาพระองค์ต่อไปสืบสายจากราชตระกูลของตน และเสริมสร้างสร้างอิทธิพลของตูอิกาโนกูโปลูให้สูงขึ้น เมื่อพระองค์สวรรคต พระเจ้าฟาตาเฟฮี ตูอิปูโลตูที่ 2 พระราชโอรสของพระองค์เป็นผู้สืบตำแหน่งตูอีโตงา
ทตสึกาวะ
ทตสึกาวะ (十津川村 (Totsukawa-mura)) เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในอำเภอโยชิโนะ จังหวัดนาระ ประเทศญี่ปุ่น เป็นหมู่บ้านที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นในแง่ของขนาดพื้นที่
ประวัติศาสตร์
ในปี 1889 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ในทตสึกาวะ ทำให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวาง ส่งผลให้ประชาชนจำนวนมากย้ายไปอยู่ที่ฮกไกโดและพัฒนาหมู่บ้านใหม่ที่นั่น โดยมีชื่อว่า “ชินตตสึกาวะ” ซึ่งหมายถึง “ทตสึกาวะใหม่”
การขนส่ง
ทางหลวงแห่งชาติที่ผ่านทตสึกาวะ ได้แก่ ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 168 และ 425 และสถานีรถไฟหลักที่ใกล้ที่สุดคือ สถานีรถไฟฮาชิโมโตะ ในจังหวัดวากายามะ
พรหมลิขิตเอย
พรหมลิขิตเอย (Now, Voyager) เป็นภาพยนตร์เเนวโรเเมนติกดราม่า ออกฉายปี1942ที่ได้เข้าชิงรางวัลออสการ์หลายรางวัล อาทิสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากนวนิยายของOlive Higgins Proutyซึ่งกำกับโดยIrving RapperและนำแสดงโดยBette DavisและPaul Henreid
ประโยคเด็ดในภาพยนตร์เรื่องนี้คือ "โอ้เจอร์รี่ที่รักอย่าเรียกขอพระจันทร์หน่อยเลย พวกเรามีดวงดาวเเล้ว" คือAFIได้รับเลือกให้เป็นภาพยนตร์อเมริกันที่ดีที่สุด 100 เรื่องในอันดับที่ 46
ชัยชนะที่มืดมน
ชัยชนะที่มืดมน เป็นภาพยนตร์แนวmelodramaปี พ.ศ.2482 กำกับการแสดงโดย Edmund Goulding, นำแสดงโดย Bette Davis, George Brent, Humphrey Bogart, Geraldine Fitzgerald, Ronald Reagan, Henry Travers, และ Cora Witherspoonภาพยนตร์เรื่องดัดแปลงมาจากเนื้อเรื่องของ Casey Robinson ในละครเวทีเรื่อง 1934 play ในชื่อเดียวกันซึ่งกำกับโดย George Brewer และ Bertram Bloch นำแสดงโดย Tallulah Bankheadในบรอดเวย์
เคียวนัง
เคียวนัง (鋸南町 (Kyonan-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 พฤศจิกายน 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,409 คน 3,543 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 160 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 45.16 sqkm
ภูมิศาสตร์
เคียวนังตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรโบโซ ห่างจากนครชิบะ เมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ประมาณ 60 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 60 ถึง 70 กิโลเมตร เคียวนังติดกับชายฝั่งอ่าวโตเกียว พื้นที่ตอนในมีสภาพเป็นภูเขาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทือกเขาโบโซ ทางใต้สุดเป็นแหลมนิชิงาซากิ ซึ่งยื่นเข้าไปในช่องอูรางะ ชายฝั่งทะเลมีลักษณะเป็นก้อนหิน และมีท่าเรือประมง เช่น ท่าเรือยาซูดะ และท่าเรือคัตสึยามะ นอกจากนี้ยังมีเกาะและแนวหินจำนวนมาก เมืองนี้ทอดตัวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 10.75 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 7.3 กิโลเมตร พื้นที่บริเวณชายฝั่งของเมืองนี้อยู่ในอาณาเขตของกึ่งอุทยานแห่งชาติมินามิโบโซ
ภูมิอากาศ
เคียวนังมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในเคียวนังคือ 15.2 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1804 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 26.1 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.4 °C
สถิติประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของเคียวนังค่อย ๆ ลดลงในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์
พื้นที่ของเคียวนังในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นโบราณที่ชื่อ แคว้นอาวะ หมู่บ้านคัตสึยามะและหมู่บ้านโฮตะได้ก่อตั้งขึ้น โดยจัดตั้งเป็นระบบเทศบาลในยุคใหม่เมื่อวันที่ 1 เมษายน 1889 คัตสึยามะได้รับการยกฐานะเป็นเมืองในเดือนมกราคม 1896 และเช่นเดียวกับโฮตะในเดือนมกราคม 1897 เมืองเคียวนังเกิดจากการรวมกันของเมืองคัตสึยามะและเมืองโฮตะเมื่อวันที่ 30 มีนาคม 1959 เนื่องด้วยการก่อตั้งนครมินามิโบโซในปี 2006 ทำให้เหลือเมืองเคียวนังเพียงเมืองเดียวที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของอำเภออาวะ
การปกครอง
เคียวนังมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองเคียวนัง รวมทั้งนครมินามิโบโซ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 12 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ
เคียวนังมีบทบาทเป็นศูนย์กลางการค้าในพื้นที่โดยรอบของจังหวัดชิบะทางตะวันตกเฉียงใต้และตอนกลาง อุตสาหกรรมหลักคือการประมงเชิงพาณิชย์และการเกษตร (ข้าวและดอกไม้) พื้นที่บนเขาซางะถูกใช้ในการเพาะปลูกดอกนาร์ซิสซัสมาตั้งแต่ยุคเอโดะปี 1603-1868 เป็นอย่างน้อย และเคียวนังยังคงเป็นหนึ่งในผู้ผลิตดอกไม้รายใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวก็เป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบของเศรษฐกิจในท้องถิ่นที่กำลังเติบโตขึ้น
เรือนอาญารัก
The Little Foxes หรือ เรือนอาญารัก เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า ปี พ.ศ. 2484 กำกับการแสดงโดย William Wyler
เนื้อเรื่องโดยย่อ
คุณนาย Regina Hubbard Giddens ( Bette Davis ) ผู้ดีทางตอนใต้ต้องต่อสู้เพื่อความมั่งคั่งของตนเองให้อยู่ในสังคม ในช่วงตอนต้นศตวรรษที่ 20 ที่บิดาถือว่าบุตรชายเท่านั้นเป็นทายาทตามกฎหมาย ผลก็คือเบนจามิน ( ชาร์ลส์ดิงเกิล ) และออสการ์ ( คาร์ลเบนตันเรด ) พวกเขาได้สมบัติโดยชอบธรรม พวกเขาสองพี่น้องนี้ ไม่ค่อยชอบคุณนายเรจิน่าเนื่องจากเธอเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เธอนั้นต้องพึ่งพาทางการเงินกับสามีที่ป่วยของเธอที่ชื่อฮอเรซ ( เฮอร์เบิร์ตมาร์แชล ) สร้างความแค้นใจให้แก่เธอเป็นอย่างมาก
ต่อมาลูกสาวของคุณนายเรจิน่าต้องแต่งงานกับลูกของออสการ์ เนื่องจากเรจิน่าต้องการหวังสมบัติของพ่อเธอที่มอบให้แก่ออสการ์ อย่างเช่นไร่ฝ้ายของออสการ์ ในขณะที่ตอนนี้ออสการ์ต้องการที่จะวางแผนกับเบนจามินและลูกน้องที่จะสร้างโรงงานฝ้าย
เรจิน่าเถียงกับฮอเรซสามีของเธอเกี่ยวกับสมบัติเมื่อเขาเกิดอาการหัวใจวาย เธอก็ไม่สนใจใยดีเขา เพราะว่าเธอนั่นแหละเป็นคนโลภมาก ฮอเรซเดินโซซัดโซเซขึ้นบันไดเพื่อไป แต่ล้มลงครึ่งทาง ถึงตอนนั้นเรจิน่ารีบไปพยุงร่างเขาและเรียกให้คนรับใช้พาเขาไปที่ห้องของเขาและไปหาหมอ ฉากนี้ตัดไปที่ฮอเรซบนเตียงพร้อมกับหมดลมหายใจซึ่งรายล้อมไปด้วยครอบครัว หมอและคนรับใช้ ฮอเรซตายโดยไม่มีใครที่จะขัดแย้งหรือมีปัญหา กับเรจิน่าว่าเธอกล่าวหาว่าพี่น้องของเธอขโมยทรัพย์สมบัติ ดังนั้นเธอจึงแบล็กเมล์พี่น้องของเธอโดยเรียกร้องความเป็นเจ้าของธุรกิจโรงสี 75% บังคับให้พวกเขายอมรับข้อเรียกร้องของเธอ
Alexandra ได้ยินเรื่องนี้ หลังจากที่พ่อของเธอจากไป เธอได้เผชิญหน้ากับแม่ของเธออย่างคุณนายเรจิน่า เกี่ยวกับการตายของพ่อของเธอ เรจิน่าปฏิเสธการกระทำผิดใด ๆ เรจิน่าบอกลูกสาวให้เธอออกจากบ้านในขณะที่หวังว่าอเล็กซานดราจะอยู่ อเล็กซานดราหนีไปกับนักข่าว แฟนหนุ่มเดวิดเฮวิตต์ ( ริชาร์ดคาร์ลสัน ) ทำให้คุณนายเรจิน่าถูกทอดทิ้งให้ร่ำรวย แต่อยู่คนเดียวโดยลำพังจนหมดลมหายใจ
ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ
ลูทวิช ชตุบเบินดอร์ฟ (Ludwig Stubbendorf; เกิดวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1906 ณ ทัวร์ล็อฟ เมคเลินบวร์ค-ชเวรีน – เสียชีวิตวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1941) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวเยอรมันที่เข้าร่วมการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 1936 โดยในปี ค.ศ. 1936 เขาและม้าที่ชื่อ นูร์มี ได้ชนะรางวัลเหรียญทองในการแข่งอีเวนติง ทั้งในประเภทบุคคลและในประเภททีม
โตเกียว รีเวนเจอร์ส
โตเกียว รีเวนเจอร์ส เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องและวาดภาพโดยเค็น วากูอิ ตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็งแมกกาซีนรายสัปดาห์ ของสำนักพิมโคดันชะตั้งแต่เดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 ถึงพฤศจิกายน พ.ศ. 2565 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโดยสตูดิโอไลเดนฟิมส์ ออกอากาศตั้งแต่เดือนเมษายนถึงกันยายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองเริ่มออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566 ภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันดัดแปลงออกฉายที่ประเทศญี่ปุ่นในเดือนกรฎาคม พ.ศ. 2564 ภาพยนตร์ภาคต่อมีกำหนดออกฉายในปี พ.ศ. 2566
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 หนังสือการ์ตูนโตเกียว รีเวนเจอร์สจำหน่ายได้มากกว่า 3 ล้านเล่ม มังงะได้ชนะรางวัลมังงะโคดันชะครั้งที่ 44 ในสาขาการ์ตูนโชเน็งในปี พ.ศ. 2563 ด้วยความสำเร็จของมังงะจึงได้มีการสร้างอนิเมะในเวลาต่อมาซึ่งก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน
เดวิด วอร์เรน
เดวิด รอนัลด์ เดอ เมย์ วอร์เรน (David Ronald de Mey Warren, 20 มีนาคม 1925 – 19 กรกฎาคม 2010) เป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวออสเตรเลีย ผู้คิดค้นและพัฒนาเครื่องบันทึกข้อมูลการบิน (flight data recorder หรือ FDR) และเครื่องบันทึกเสียงภายในห้องนักบิน (cockpit voice recorder หรือ CVR) หรือที่เรียกว่า "กล่องดำ"
ชีวิตช่วงแรก
วอร์เรนเป็นลูกของเรฟ ฮิวเบิร์ต (Rev Hubert) กับเอลลี วอร์เรน (Ellie Warren) และมีพี่น้องสามคน เขาได้รับการศึกษาที่ลอนเซสตันเชิร์ชแกรมมาร์สกูล (Launceston Church Grammar School) และทรินิตีแกรมมาร์สกูล (Trinity Grammar School) รัฐนิวเซาท์เวลส์ พ่อของเขา ฮิวเบิร์ต เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางอากาศบริเวณเหนือช่องแคบแบสส์เมื่อปี 1934
เขาได้รับปริญญาวิทยาศาสตรบัณฑิตเกียรตินิยมจากมหาวิทยาลัยซิดนีย์, ปริญญาเอกด้านเชื้อเพลิงและพลังงานจากอิมพิเรียลคอลเลจลอนดอน, อนุปริญญาอิมพิเรียลคอลเลจ, และอนุปริญญาด้านการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเมลเบิร์น
อาชีพ
วอร์เรนทำงานที่ห้องปฏิบัติการวิจัยการบินขององค์การวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกลาโหมในเมลเบิร์นตั้งแต่ปี 1952 ถึง 1983 โดยได้ไต่เต้าขึ้นเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับนักวิจัยหลัก ในขณะนั้น เขาได้เกิดความคิดเกี่ยวกับเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินในขณะที่กำลังสืบสวนการตกของเครื่องบินไอพ่นโดยสารเชิงพาณิชย์ลำแรกของโลก คอเม็ท ในปี 1953 หลังจากที่เขาได้ไปเห็นเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กในงานแสดงสินค้า "ถ้ามีนักธุรกิจคนหนึ่งใช้งานสิ่งนี้บนเครื่องบินและก็พบมันในซากปรักหักพัง แล้วเรามาย้อนเปิดฟัง เราก็จะพูดได้ว่า 'เรารู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของสิ่งนี้'" วอร์เรนเล่าในภายหลัง "เสียงใด ๆ ก็ตามที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นจะถูกบันทึกเก็บไว้ และคุณก็สามารถนำมันออกมาจากซากปรักหักพังได้"
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเคยมีอุปกรณ์ที่ใช้ในการบันทึกตัวแปรระหว่างการบินหลายอย่าง แต่นั่นก็ไม่ได้รวมถึงการบันทึกเสียง อีกทั้งไม่สามารถใช้ซ้ำได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้งานได้จริงในเที่ยวบินเชิงพาณิชย์แบบประจำ สิ่งประดิษฐ์ของวอร์เรนนั้นอาศัยสื่อบันทึกข้อมูลแบบแม่เหล็ก ช่วยให้สามารถลบและบันทึกซ้ำได้ง่าย ซึ่งทำให้สามารถใช้งานได้จริงสำหรับการให้บริการเส้นทางประจำ แนวคิดของวอร์เรนเกี่ยวกับเครื่องบันทึกเสียงในห้องนักบินได้เพิ่มมิติใหม่ให้กับเครื่องมือในการบันทึกข้อมูลการบิน และได้พิสูจน์แล้วว่ามีคุณค่าอย่างยิ่งในการสืบสวนอุบัติเหตุ ในบางอุบัติเหตุที่เครื่อง CVR มีบทบาทสำคัญนั้น เบาะแสที่สำคัญในการหาสาเหตุของอุบัติเหตุไม่ได้มาจากเสียงที่บันทึกได้จากลูกเรือ แต่ได้จากเสียงอื่น ๆ ที่บันทึกไว้ได้โดยบังเอิญ
ในวันที่ 20 มีนาคม 2021 กูเกิลได้แสดงดูเดิลบนหน้าแรกในบางประเทศ เนื่องในวันเกิดปีที่ 96 ของเดวิด วอร์เรน
รายชื่อหมู่บ้านในประเทศญี่ปุ่น
หมู่บ้าน (村 (mura)) เป็นหน่วยการปกครองส่วนท้องถิ่นในประเทศญี่ปุ่น
หมู่บ้านเป็นหน่วยงานของรัฐในท้องถิ่นเช่นเดียวกับจังหวัด (県 (ken)) นคร (市 (shi)) และเมือง (町 (chō)) ในทางภูมิศาสตร์ ขอบเขตของหมู่บ้านจะอยู่ภายในจังหวัด
อาณาเขตของหมู่บ้านมีขนาดใหญ่กว่าขนาดที่แท้จริงของหมู่บ้าน หมู่บ้านเป็นหน่วยย่อยของอำเภอ (郡 (gun)) ซึ่งอำเภอจะแบ่งออกเป็น เมือง และหมู่บ้าน โดยจะครอบคลุมทุกพื้นที่ของอำเภอ และไม่มีพื้นที่ทับซ้อนกัน
เนื่องด้วยการควบรวมและการยกฐานะของเทศบาล ทำให้หมู่บ้านในประเทศญี่ปุ่นมีจำนวนลดลง
ปัจจุบัน จังหวัดที่ไม่มีหมู่บ้านแล้วมีจำนวน 13 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดโทจิงิ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006), จังหวัดฟูกูอิ (ตั้งแต่ 3 มีนาคม 2006), จังหวัดอิชิกาวะ (ตั้งแต่ 1 มีนาคม 2005), จังหวัดชิซูโอกะ (ตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2005), จังหวัดเฮียวโงะ (ตั้งแต่ 1 เมษายน 1999), จังหวัดมิเอะ (ตั้งแต่ 1 พฤศจิกายน 2005), จังหวัดชิงะ (ตั้งแต่ 1 มกราคม 2005), จังหวัดฮิโรชิมะ (ตั้งแต่ 5 พฤศจิกายน 2004), จังหวัดยามางูจิ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006), จังหวัดเอฮิเมะ (ตั้งแต่ 16 มกราคม 2005), จังหวัดคางาวะ (ตั้งแต่ 1 เมษายน 1999), จังหวัดนางาซากิ (ตั้งแต่ 1 ตุลาคม 2005), จังหวัดซางะ (ตั้งแต่ 20 มีนาคม 2006)
หมู่บ้านที่อยู่ในพื้นที่พิพาททางตอนเหนือจำนวน 6 แห่ง จะไม่รวมอยู่ในรายชื่อด้านล่าง
อาสนวิหารพนมเปญ
อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ (Cathédrale du Christ-Roi de Phnom Penh) หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพนมเปญ (រាជធានីភ្នំពេញវិហារ) เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส โดยมีสถาปัตยกรรมใกล้เคียงกับอาสนวิหารแร็งส์ในประเทศฝรั่งเศส อาสนวิหารถูกทำลายลงในช่วงสงครามกลางเมืองกัมพูชา
ประวัติ
อาสนวิหารคริสตราชา พนมเปญ น่าจะถูกสร้างในช่วงเวลาที่กัมพูชาตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสช่วง พ.ศ. 2406 ตัวโบสถ์ตั้งอยู่ถนนพระมุนีวงศ์ เขตรึฮ์เซ็ยแกว ใจกลางกรุงพนมเปญ ด้านหลังของอาสนวิหารใกล้ชายฝั่งแม่น้ำโขง และอยู่ไม่ไกลจากวัดพนมมากนัก ในเขตของอาสนวิหารนี้ประกอบด้วยวังของมุขนายก และหอสมุดประจำโบสถ์ เดอะนิวยอร์กไทมส์ ยกย่องอาสนวิหารพนมเปญว่าเป็น "มรดกทางสถาปัตยกรรมของฝรั่งเศส"
อาสนวิหารพนมเปญแปรสภาพเป็นค่ายผู้ลี้ภัยรึฮ์เซ็ยแกวตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2513 เพื่อรองรับผู้ลี้ภัยชาวเวียดนามเหนือจำนวน 10,000 คน ที่อพยพเข้ามาในช่วงสงครามเวียดนาม ครั้นเดือนตุลาคม พ.ศ. 2515 เกิดสงครามกลางเมืองกัมพูชา มีการสู้รบกันระหว่างสาธารณรัฐเขมรกับเขมรแดง ครั้งหนึ่งมีจรวดของเขมรแดงสองลูกตกที่หลังอาสนวิหาร แต่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ และถูกโจมตีด้วยจรวดอีกครั้งในเดือนมกราคม พ.ศ. 2517 ซึ่งครั้งนี้ตัวอาสนวิหารได้รับความเสียหาย
ที่สุดฝ่ายเขมรแดงกลายเป็นผู้ชนะสงครามกลางเมือง และเข้าครองกรุงพนมเปญเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 โดยเปลี่ยนประเทศเป็นรัฐอเทวนิยม มีการประกาศว่าจะย้อนให้ประเทศกลับไปสู่ปีศูนย์ ต่อต้านและทำลายระบอบทุนนิยม ศาสนา หรือสิ่งที่ทำให้หวนคำนึงถึงการตกเป็นอาณานิคม ด้วยเหตุนี้อาสนวิหารพนมเปญจึงกลายเป็นสิ่งก่อสร้างแห่งแรกที่รัฐบาลเขมรแดงทำลายลง ตัวอาคารถูกทำลายลงด้วยหิน คงเหลือแต่ลานกว้าง ไม่เหลือร่องรอยของอาสนวิหารอยู่เลย  ป่าช้าคาทอลิกซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ก็ถูกเปลี่ยนเป็นสวนกล้วย ส่วนหนังสือในหอสมุดประจำโบสถ์ ถูกนำออกมาเผากลางสนามหญ้า อาสนวิหารพนมเปญนี้ถือเป็นโบสถ์คริสต์หนึ่งในเจ็ดสิบสามแห่งจากทั่วประเทศ ที่ถูกเขมรแดงทำลายใน พ.ศ. 2518
หลังเขมรแดงสิ้นอำนาจ มีการจัดงานคริสต์มาสขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2522 บนลานกว้างซึ่งในอดีตเคยเป็นที่ตั้งอาสนวิหารพนมเปญ ปัจจุบันพื้นที่บริเวณดังกล่าวแปรสภาพเป็นที่ตั้งของศาลากลางกรุงพนมเปญ
สถาปัตยกรรม
อาสนวิหารพนมเปญสร้างด้วยสถาปัตยกรรมกอทิกแบบฝรั่งเศส ผนังด้านนอกทาด้วยสีเหลืองสด ก่อด้วยอิฐแดง เหนือประตูเข้าอาสนวิหารมีรูปพระนางมารีย์พรหมจารี ทำจากหินทราย มีข้อความจารึกไว้ว่า "ราชินีแห่งความยุติธรรม ความรัก และสันติ"  สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลือจากการทำลายอาสนวิหารของพวกเขมรแดงคือระฆังภายในอาสนวิหาร ปัจจุบันจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
รายพระนามผู้ปกครองออสเตรีย
ออสเตรียถูกปกครองโดยราชวงศ์บาเบนเบิร์ก ถึง ค.ศ. 1246 และโดยราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ตั้งแต่ 1282 - 1918.
มาร์เกรฟแห่งออสเตรีย
รัฐมาร์เกรฟแห่งออสเตรีย,หรือ Marcha Orientalis ในภาษาละติน, สถาปนาในค.ศ. 976 แยกจากดินแดนที่เคยเป็นรัฐมาร์เกรฟแห่งแพนโนเนีย ในสมัยราชวงศ์การอแล็งเฌียง วันที่รับรองที่เก่าแก่ที่สุดย้อนได้ถึงค.ศ. 996, เมื่อมีการเขียนนาม "ostarrichi" ขึ้นในเอกสารอันจะเปลี่ยนดินแดนที่ปัจจุบันจะเป็นออสเตรียแยกจากอารามบาวาเรีย
ราชวงศ์บาเบนเบิร์ก
(Luitpold der Erlauchte) 976–994 9 พระองค์ เวือทซ์บวร์ค พระชนมายุประมาณ 54 ปี (Heinrich der Starke) 994–1018 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 1และริการ์ดิสแห่งซัวลาเฟลด์เกา (Adalbert der Siegreiche) 1018–1055 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 1และริการ์ดิสแห่งซัวลาเฟลด์เกา ไม่มีรัชทายาท (2)ฟรอซซา ออร์เซโอโล 1 พระองค์ เมล์ก พระชนมายุประมาณ 70 ปี (Ernst der Tapfere) 1055–1075 พระโอรสในอดาลเบิร์ตที่ 1และฟรอซซา ออร์เซโอโล 1060 3 องค์ (2) สวานฮิลด์แห่งอุงงานมาร์ก 1072 ไม่มีรัชทายาท พระชนมายุประมาณ 48 ปี (Luitpold der Schöne) 1075–1095 พระโอรสในเอิร์นสต์และอเดเลดแห่งไอเลินบูร์ก 1065 8 องค์ พระชนมายุประมาณ 45 ปี (Luitpold der Heilige) 1095–1136 Melk พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 2แลัอีดาแห่งชาม 1 องค์ (2) แอกเนสแห่งเยอรมนี 1106 18 องค์ เวียนนา พระชนมายุประมาณ 63 ปี (Adalbert der Andächtige) 1136-1137 พระโอรสในเลโอโปลด์ที่ 3และแอกเนสแห่งเยอรมนี ไม่มีรัชทายาท (2) เฮดวิกแห่งฮังการี 1132 ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุประมาณ 30 ปี (Luitpold der Freigiebige) 1137–1141 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และแอกเนสแห่งเยอรมนี 28 กันยายน 1138 ไม่มีรัชทายาท Niederalteich พระชนมายุประมาณ 33 ปี (Heinrich Jasomirgott) 1141–1156 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และแอกเนสแห่งเยอรมนี 1 พฤษภาคม 1142 1 พระองค์ (2) เธโอโดรา คอมเนเน 1148 3 พระองค์ พระชนมายุประมาณ 70 ปี
ดยุคแห่งออสเตรีย
ค.ศ. 1156, มีการประกาศยกฐานะออสเตรียเป็นดัชชี เป็นอิสระจากดัชชีแห่งบาวาเรีย
ราชวงศ์บาเบนเบิร์ก
(Heinrich Jasomirgott) 1156–1177 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และแอกเนสแห่งเยอรมนี 1 พฤษภาคม 1142 1 พระองค์ (2) เธโอโดรา คอมเนเน 1148 3 พระองค์ พระชนมายุประมาณ 70 ปี (Luitpold der Tugendhafte) 1177–1194 พระโอรสในไฮน์ริกที่ 2และเธโอโดรา คอมเนเน 1174 4 พระองค์ กราซ พระชนมายุประมาณ 37 ปี (Friedrich der Katholische) 1195–1198 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 5และเฮเลนาแห่งฮังการี แผ่นดินศักดิ์สิทธิ์ พระชนมายุประมาณ 23 ปี (Luitpold der Glorreiche) 1198–1230 พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 5และเฮเลนาแห่งฮังการี 1203 7 พระองค์ ซาน เจอร์มาโน พระชนมายุประมาณ 54 ปี (Friedrich der Streitbare) 1230–1246 ไวเนอร์ นอยสตัดด์ พระโอรสในลุทโพลด์ที่ 6และเธโอโดรา แองเจลินา ไม่มีรัชทายาท (2) แอกเนสแห่งเมราเนีย 1229 ไม่มีรัชทายาท ไลธา พระชนมายุ 35 ปี
สมัยไร้กษัตริย์
หลังเฟรเดอริกที่ 2 สิ้นพระชนม์, การสืบราชสมบัติแห่งดัชชีเป็นที่โต้เถียงโดยผู้อ้างสิทธิ์หลายฝ่าย ซึ่งมี 2 สายพิพาทกัน:
ดยุคและอาชดยุคออสเตรียภายใต้ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก
ค.ศ. 1278, รูดอล์ฟที่ 1, กษัตริย์เยอรมนีมีชัยต่อออตโตการ์และเข้าปกครองออสเตรีย ในค.ศ. 1282 พระองค์พระราชทานดัชชีแห่งออสเตรียและสตีเรียแก่พระโอรสทั้งหลาย อันเป็นการรักษาเพื่อราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ออสเตรียกลายเป็น 1 ในดินแดนที่ยังคงอยู่ภายใต้ราชวงศ์ฮับส์บูร์กเป็นเวลากว่า 600 ปี, เป็นการตั้งแศูนย์กลางของราชาธิปไตยฮับส์บูร์กและออสเตรียในปัจจุบัน
ดยุคแห่งออสเตรีย
1278–1282 เบรสเกา พระโอรสในอัลเบรชที่ 4 เคานท์แห่งฮับส์บูร์กและเฮดวิกแห่งไคบูร์ก 1245 9 พระองค์ (2) อิซาเบลลาแห่งบูร์กอญ 5 กุมภาพันธ์ 1284 ไม่มีรัชทายาท ชไปเออร์ พระชนมายุ 73 1282–1308 เวียนนา พระราชโอรสในรูดอล์ฟที่ 1และเกอร์ทรูดแห่งโฮแฮนบูร์ก 20 ธันวาคม 1274 เวียนนา 12 พระองค์ ไวน์ดิซช์ พระชนมายุ 52 1282–1283 ไรน์เฟลเดิน พระราชโอรสในรูดอล์ฟที่ 1และเกอร์ทรูดแห่งโฮแฮนบูร์ก มีนาคม 1289 ปราก 1 พระองค์ ปราก พระชนมายุ 20 1298–1307 เวียนนา พระราชโอรสใน อัลเบรชที่ 1และเอลิซาเบธแห่งแห่งกอริเซีย-ไทรอล 25 พฤษภาคม 1300 1 พระองค์ (2) เอลิซาเบธ ริเชซาแห่งโปแลนด์ 16 October 1306 ไม่มีรัชทายาท โฮราซดิโอวิซ พระชนมายุ 26 1308–1330 เวียนนา พระราชโอรสใน อัลเบรชที่ 1และเอลิซาเบธแห่งแห่งกอริเซีย-ไทรอล 11 พฤษภาคม 1315 ราเวินส์บวร์ค 3 พระองค์ กูเทินสไตน์ พระชนมายุ 41 1308–1326 เวียนนา พระราชโอรสใน อัลเบรชที่ 1และเอลิซาเบธแห่งแห่งกอริเซีย-ไทรอล 26 พฤษภาคม 1315 บาเซิล 2 พระองค์ สทราซบูร์ พระชนมายุ 35 1330–1358 ปราสาทฮับส์บูร์ก พระราชโอรสใน อัลเบรชที่ 1และเอลิซาเบธแห่งแห่งกอริเซีย-ไทรอล 15 กุมภาพันธ์ 1324 เวียนนา 6 พระองค์ เวียนนา พระชนมายุ 59 1330–1339 เวียนนา พระราชโอรสใน อัลเบรชที่ 1และเอลิซาเบธแห่งแห่งกอริเซีย-ไทรอล 15 พฤษภาคม 1325 สเตราบิง 2 พระองค์ (2) แอนน์แห่งโบฮีเมีย 16 กุมภาพันธ์ 1335 ซนอยโม ไม่มีรัชทายาท Neuberg an der Mürz พระชนมายุ 37 1339–1344 พระราชโอรสในออตโตที่ 1และเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย Neuberg an der Mürz พระชนมายุ 17 1339–1344 sพระราชโอรสในออตโตที่ 1 และเอลิซาเบธแห่งบาวาเรีย พระชนมายุ 16 1358–1365 เวียนนา พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 2และโจอันนาแห่งเฟิร์ต 13 กรกฎาคม 1356 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท มิลาน พระชนมายุ 25
อาชดยุคแห่งออสเตรีย
รูดอล์ฟปลอมแปลงประกาศ The Privilegium Maius, ในค.ศ.1359 ซึ่งเป็นการพยายามยกตำแหน่งดยุกแห่งออสเตรียเป็น "อาร์ชดยุค" ตำแหน่งนี้ถูกใช้บ่อยโดยดยุคคนอื่น ๆ แต่มิได้รับการรับรองจากจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ กระทั่งรัชกาลจักรพรรดิฟรีดริชที่ 5 ซึ่งมีการรับรองประกาศดังกล่าวใน ค.ศ. 1453.
พระอนุชาทั้ง 2 ของ ดยุครูดอล์ฟสืบราชสมบัติต่อมาโดยปกครองร่วมกัน
แบ่งการปกครอง
ราชสกุลอัลเบอร์ไทน์ ได้รับดัชชีแห่งออสเตรีย, ภายหลังเป็นออสเตรียล่าง (คนละที่กับออสเตรียล่างในปัจจุบัน)
1379–1395 เวียนนา พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 2และโจอันนาแห่งเฟิร์ต หลัง 19 มีนาคม 1366 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท (2) เบียทริซแห่งนูเรมบูร์ก 4 มีนาคม 1375 เวียนนา 1 พระองค์ ลาเซินบูร์ก พระชนมายุ 45 1395–1404 เวียนนา พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 3และเบียทริซแห่งนูเรมเบิร์ก 24 เมษายน 1390 เวียนนา 2 พระองค์ คลอสเตอร์นอยบูร์ก พระชนมายุ 26 1404–1439 ''ภายใต้การปกครองร่วมกัน กับลุทโพลด์ที่ 4และเอิร์นสต์ (1404–1411) เวียนนา พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 4และโจแอนนา โซเฟียแห่งบาวาเรีย 26 เมษายน 1422 เวียนนา 3 พระองค์ เนซเมลี พระชนมายุ 42 1440–1457 ''ภายใต้การปกครองร่วมกัน กับฟรีดริชที่ 5 (1440–1452) โคมารอม พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 5และเอลิซาเบธแห่งลักเซมเบิร์ก ปราก พระชนมายุ 17
หลังลาดิสเลาส์สิ้นพระชนม์ ดินแดนส่วนนี้จึงตกแก่ ราชสกุลเลโอโปลดิเนีย:
1379–1386 เวียนนา พระราชโอรสในอัลเบรชที่ 2และโจอันนาแห่งเฟิร์ต 23 กุมภาพันธ์ 1365 เวียนนา 6 พระองค์ เซมปาค พระชนมายุ 34 1386–1406 เวียนนา พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 13 พฤศจิกายน 1401 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 36 1386–1411 เวียนนา พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 15 สิงหาคม 1393 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 40 1402–1406 บรุค อัน แดร์ มูร์ พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 14 มกราคม 1392 บรุค อัน แดร์ มูร์ ไม่มีรัชทายาท (2) คิมเบอร์กิสแห่งมาโซเวีย 25 มกราคม 1412 กรากุฟ 9 พระองค์ บรุค อัน แดร์ มูร์ พระชนมายุ 47 1402–1406 พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 24 ธันวาคม 1407 อินส์บรุค 1 พระองค์ (2) อันนาแห่งบรันสวิก 11 มิถุนายน 1411 อินส์บรุค 4 พระองค์ อินส์บรุค พระชนมายุ 57
ค.ศ. 1406 ทายาทราชสกุลเลโอโปลดิเนียแบ่งดินอดนเป็นอีก 2 ส่วน: สายเลโอโปลดิเนียผู้พี่ได้รับดัชชีแห่งสตีเรีย, คารินเทียและคาร์นิโอลาเรียกรวม ๆ ว่า ออสเตรียส่วนใน
1402–1424 บรุค อัน แดร์ มูร์ พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 14 มกราคม 1392 บรุค อัน แดร์ มูร์ ไม่มีรัชทายาท (2) คิมเบอร์กิสแห่งมาโซเวีย 25 มกราคม 1412 กรากุฟ 9 พระองค์ บรุค อัน แดร์ มูร์ พระชนมายุ 47 1457–1493 อินส์บรุค พระราชโอรสในเอิร์นส์คนเหล็กและคิมเบอร์กิสแห่งมาโซเวีย 16 มีนาคม 1452 โรม 5 พระองค์ ลินซ์ พระชนมายุ 77 1457–1463 เวียนนา พระราชโอรสในเอิร์นส์คนเหล็กและคิมเบอร์กิสแห่งมาโซเวีย 1452 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 45
ทั้งสองอยู่ภายใต้การปกครองร่วมกับ
1406–1435 พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 24 ธันวาคม 1407 อินส์บรุค 1 พระองค์ (2) อันนาแห่งบรันสวิก 11 มิถุนายน 1411 อินส์บรุค 4 พระองค์ อินส์บรุค พระชนมายุ 57
สายไทโรเรียนผู้น้องอันจะรวมกับออสเตรียส่วนนอกในเวลาต่อมา ดินแดนส่วนต่อมาถูกเรียกว่า ออสเตรียบน (อย่าสับสนกับออสเตรียบนในปัจจุบัน)
1406–1439 พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 3และวิริดิส วิสคอนตี 24 ธันวาคม 1407 อินส์บรุค 1 พระองค์ (2) อันนาแห่งบรันสวิก 11 มิถุนายน 1411 อินส์บรุค 4 พระองค์ อินส์บรุค พระชนมายุ 57 1439–1490 ''ปกครองร่วมกับ of ฟรีดริชที่ 5 (1439–1446) อินส์บรุค พระราชโอรสในฟรีดริชที่ 4และอันนาแห่งบรันสวิก 12 กุมภาพันธ์ 1449 อินส์บรุค 1 พระองค์ (2) กาตารีนาแห่งแซ็กโซนี 24 กุมภาพันธ์ 1484 อินส์บรุค ไม่มีรัชทายาท อินส์บรุค พระชนมายุ 68
1490–1493 ไวเนอร์ นอยสตัดต์ พระราชโอรสใน ฟรีดริชที่ 5และเลโอนอร์แห่งโปรตุเกส 18 สิงหาคม 1477 เกนต์ 3 พระองค์ (2) แอนน์แห่งเบอร์ตาญ 18 ธันวาคม 1490 แรน ไม่มีรัชทายาท (3) เบียนกา มาเรีย สฟอร์ซา 16 มีนาคม 1494 ฮอล อิน ไทรอล ไม่มีรัชทายาท แวลซ์ พระชนมายุ 59
กลับมารวมอีกรอบ
ดินแดนต่าง ๆ ในออสเตรียกลับมารวมอีกครั้งในค.ศ. 1493
1493–1519 ไวเนอร์ นอยสตัดต์ พระราชโอรสใน ฟรีดริชที่ 5และเลโอนอร์แห่งโปรตุเกส 18 สิงหาคม 1477 เกนต์ 3 พระองค์ (2) แอนน์แห่งเบอร์ตาญ 18 ธันวาคม 1490 แรน ไม่มีรัชทายาท (3) เบียนกา มาเรีย สฟอร์ซา 16 มีนาคม 1494 ฮอล อิน ไทรอล ไม่มีรัชทายาท แวลซ์ พระชนมายุ 59 1519–1521 เกนต์ พระราชโอรสในฟิลิปที่ 1 แห่งกัสติยาและฆัวนาแห่งกัสติยา 10 มีนาคม 1526 เซบิยา 7 พระองค์ อารามยุสเต พระชนมายุ 58 1521–1564 อัลกาลาเดเอนาเรส พระราชโอรสในฟิลิปที่ 1 แห่งกัสติยาและฆัวนาแห่งกัสติยา 25 พฤษภาคม 1521 ลินซ์ 15 พระองค์ เวียนนา พระชนมายุ 61
แบ่งแยกอีกรอบ
ค.ศ. 1564 ดินแดนออสเตรียถูกแบ่งอีกครั้งให้กับเหล่าพระราชโอรสในอาชดยุคเฟอร์ดินานด์
ออสเตรียบนและล่าง (Austria proper) ถูกส่งต่อไปยังพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ แม็กซิมิเลียน:
1564–1576 เวียนนา พระราชโอรสในเฟอร์ดินานด์ที่ 1และแอนน์แห่งโบฮีเมียและฮังการี 13 กันยายน 1548 บายาโดลิด 16 พระองค์ เรเกินส์บวร์ค พระชนมายุ 49 1576–1608 เวียนนา พระราชโอรสแม็กซิมิเลียนที่ 2และมาเรียแห่งสเปน ปราก พระชนมายุ 59 1608–1619 เวียนนา พระราชโอรสแม็กซิมิเลียนที่ 2และมาเรียแห่งสเปน 4 ธันวาคม 1611 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 62 1619 ไวเนอร์ นอยสตัดต์ พระราชโอรสแม็กซิมิเลียนที่ 2และมาเรียแห่งสเปน 18 เมษายน 1599 บาเลนเซีย ไม่มีรัชทายาท บรัสเซลส์ พระชนมายุ 61
ไทรอลและออสเตรียไกล ถูกส่งต่อไปยังพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 เฟอร์ดินานด์
1595–1619 ''ภายใต้การสำเร็จราชการ ของแม็กซิมิเลียนที่ 3 (1602–1618) เวียนนา พระราชโอรสแม็กซิมิเลียนที่ 2และมาเรียแห่งสเปน 4 ธันวาคม 1611 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 62 1602–1618 สำเร็จราชการ (for IMP. รูดอล์ฟที่ 2 ถึง 1612) และภายใต้ IMP. แมทเทียส ฐานะอาร์ชดยุคผู้ว่าการ (ตั้งแต่ 1612) เวียนนา พระราชโอรสในแม็กซิมิเลียนที่ 2และมาเรียแห่งสเปน เวียนนา พระชนมายุ 60
ออสเตรียใน (Inner-Österreich)(สตีเรีย, คารินเทีย และคาร์นิโอลา) ตกทอดไปยังสายของ พระราชโอรสพระองค์ที่ 3 คาร์ล
รวมอีกครั้งและแบ่งแยกอีกครั้ง
ดินแดนออสเตรียถูกรวมอีกครั้งโดยมรดกในค.ศ. 1620 ภายใต้เฟอร์ดินานด์ที่ 3 (ดูเฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์), แต่ในค.ศ. 1623 5 ปีในสงครามสามสิบปี เฟอร์ดินานด์แบ่งดินแดนอีกครั้งเมื่อทรงแต่งตั้งพระอนุชาลุทโพลด์ซึ่งเคยเป็นผู้ว่าการออสเตรียบนเป็นอาร์ชดยุคของดินแดนเหล่านี้
ออสเตรียล่างและออสเตรียใน ยังคงอยู่กับสายอาวุโส (เฟอร์ดินานด์ที่ 2 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์):
1590/1619–1637 กราซ พระราชโอรสคาร์ลที่ 2และมาเรีย แอนนาแห่งบาวาเรีย 23 เมษายน 1600 กราซ 7 พระองค์ (2) เอเลนอร์ กอนซากา 2 กุมภาพันธ์ 1622 อินส์บรุค ไม่มีรัชทายาท เวียนนา อินส์บรุค พระชนมายุ 58 1637–1657 กราซ พระราชโอรสในเฟอร์ดินานด์ที่ 3และมาเรีย แอนนาแห่งบาวาเรีย 20 กุมภาพันธ์ 1631 เวียนนา 6 พระองค์ (2) มาเรีย เลลโอโปลดีนแห่งออสเตรีย 2 กรกฎาคม 1648 ลินซ์ 1 พระองค์ (3) เอเลโนรา กอนซากา 30 April 1651 ไวเนอร์ นอยสตัดต์ 4 พระองค์ เวียนนา พระชนมายุ 48 ออสเตรียบน ผ่านไปยัง สายไทโรเลียนผู้อ่อนอาวุโส:
1623–1632 กราซ พระราชโอรสในคาร์ลที่ 2และมาเรีย แอนนาแห่งบาวาเรีย 19 เมษายน 1626 อินสบรุค 5 พระองค์ ซชวาร์ซ พระชนมายุ 45 1632–1662 อินส์บรุค พระราชโอรสพระองค์ลุทโพลด์ที่ 5และคลอเดีย เดอ เมดิซี 10 มุถินายน 1646 อินส์บรุค 2 พระองค์ Kaltern พระชนมายุ 34 1662–1665 อินส์บรุค พระราชโอรสในลุทโพลด์ที่ 5และคลอเดีย เดอ เมดิซี 13 มิถุนายน 1665 ซูลส์บาค ไม่มีรัชทายาท อินส์บรุค พระชนมายุ 34
ดินแดนออสเตรียได้กลับมารวมกันอีกครั้งใน 1665 ภายใต้:
ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-ลอแรน
ราชวงศ์ออสเตรียสายตรงสิ้นสุดลงในค.ศ. 1780 พร้อมกับการสิ้นพระชนม์ของพระนางมาเรีย เทเรซา ตามมาด้วยการรวมกันของราชวงศ์ฮับส์บูร์กกับราชสกุลโวเดอมองต์แห่งราชวงศ์ลอแรนในรัชกาลโจเซฟที่ 2 ผู้ซึ่งสถาปนาราชวงศ์ฮับส์บูร์ก-ลอแรน (Habsburg-Lothringen)
1765–1790 กับ มาเรีย เทเรซา (1765–1780) เวียนนา พระราชโอรสฟรานซ์ที่ 1 สเตฟานและมาเรีย เทเรซ่า 6 ตุลาคม 1760 เวียนนา 2 พระองค์ (2) มาเรีย โจเซฟาแห่งบาวาเรีย 23 มกราคม 1765 เชินบรุน ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 48 1790–1792 เวียนนา พระราชโอรสฟรานซ์ที่ 1 สเตฟานและมาเรีย เทเรซ่า 16 กุมภาพันธ์ 1764 อินสบรุค 16 พระองค์ เวียนนา พระชนมายุ 44 1792–1804 ฟลอเรนซ์ พระราชโอรสลุทโพลด์ที่ 7และมาเรีย ลุยซา แห่งสเปน 6 มกราคม 1788 เวียนนา 1 พระองค์ (2) มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี 15 กันยายน 1790 เวียนนา 12 พระองค์ (3) มาเรีย ลูโดวีกา แห่งออสเตรีย-เอสเต 6 มกราคม 1808 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท (4) กาโรลีน ออกุสต้าแห่งบาวาเรีย 29 ตุลาคม 1816 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 67
จักรพรรดิออสเตรีย
ค.ศ. 1804 ฟรานซ์ที่ 1 สถาปนาตำแหน่งใหม่ จักรพรรดิแห่งออสเตรียแต่ยังคงพระยศอาร์ชดยุคแห่งออสเตรียไว้ ค.ศ. 1806 จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์สลายตัวลง
11 สิงหาคม 1804 – 2 มีนาคม 1835 ฟลอเรนซ์ พระราชโอรสลุทโพลด์ที่ 7และมาเรีย ลุยซา แห่งสเปน 6 มกราคม 1788 เวียนนา 1 พระองค์ (2) มาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี 15 กันยายน 1790 เวียนนา 12 พระองค์ (3) มาเรีย ลูโดวีกา แห่งออสเตรีย-เอสเต 6 มกราคม 1808 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท (4) กาโรลีน ออกุสต้าแห่งบาวาเรีย 29 ตุลาคม 1816 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท เวียนนา พระชนมายุ 67 2 มีนาคม 1835 – 2 ธันวาคม 1848 เวียนนา พระราชโอรสในฟรานซ์ที่ 1และมาเรีย เทเรซา แห่งเนเปิลส์และซิซิลี 27 กุมภาพันธ์ 1831 เวียนนา ไม่มีรัชทายาท ปราก พระชนมายุ 82 2 ธันวาคม 1848 – 21 พฤศจิกายน 1916 พระราชวังเชินบรุนน์ พระโอรสในอาร์ชดยุคฟรานซ์ คาร์ลแห่งออสเตรียและเจ้าหญิงโซฟีแห่งบาวาเรีย 24 เมษายน 1854 วิหารออกุสติเนียน 4 พระองค์ พระราชวังเชินบรุนน์ พระชนมายุ 86 21 พฤศจิกายน 1916 – 11 พฤศจิกายน 1918 เพอร์เซ็นบูร์ก-ก็อตสดอร์ฟ พระโอรสในอาร์ชดยุคออตโต ฟรานซ์แห่งออสเตรียและเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟาแห่งซัคเซิน 21 ตุลาคม 1911 ปราสาทชวาร์เซา 8 พระองค์ มาเดรา พระชนมายุ 34
บิชอปสเกท
บิชอปสเกท หรือ บิเชิพสเกท (Bishopsgate) เป็นอดีตหนึ่งในประตูเมืองเก่าทางตะวันออกในอดีตกำแพงเมืองลอนดอนเดิม ชื่อนี้ในปัจจุบันเป็นขื่อเรียกเขต (ward) หนึ่งในซิทีออฟลอนดอน เขตดั้งเดิมแล้วแบ่งออกเป็น บิเชิพสเกทวิทธิน (Bishopsgate Within) คือพื้นที่ภายในเส้นกำแพง และ บิเชิพสเกทวิทเธาท์ (Bishopsgate Without) คือด้านนอก พื้นที่ของ บิเชิพสเกทวิทเธาท์ เป็นส่วนหนึ่งของอีสท์เอนด์ของลอนดอน
เหตุฆาตกรรมวิชา รัตนภักดี
วิชา รัตนภักดี (5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 – 30 มกราคม พ.ศ. 2564) เป็นชายชาวไทยที่อาศัยอยู่ในสหรัฐ เขาเสียชีวิตหลังถูกโจมตีด้วยการผลักลงชนกับพื้นอย่างจังในเวลากลางวันที่ซานฟรานซิสโก
วิชา รัตนภักดี
วิชา รัตนภักดี เกิดที่ประเทศไทย ในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2479 เขาทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย สำนักงานใหญ่ ก่อนที่จะโยกย้ายมาอาศัยอยู่ในสหรัฐ
กงสุลใหญ่ไทย ณ นครลอสแองเจลิส นาย มังกร ประทุมแก้ว เดินทางไปเป็นประธานในพิธีฝ่ายคฤหัสถ์ใน พิธีณาปนกิจที่จัดขึ้นที่ซานฟรานซิสโก ผู้เข้าร่วมพิธีณาปนกิจ อาทิ นาย วัลลภ คชินทร นายกสมาคมไทยแคลิฟอร์เนียภาคเหนือ พิธีจัดขึ้นในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564
การโจมตี
เช้าวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2564 วิชา รัตนภักดี ชายชาวไทยในอเมริกาวัย 84 ปี กำลังเดินอยู่ในย่านแอนซาวิสทา ซานฟรานซิสโก ก่อนที่จะถูกชายชาวแอฟริกัน-อเมริกันวิ่งข้ามถนนและชนเข้ากับเขาอย่างแรงจนวิชาล้มฟาดพื้น ศีรษะของวิชากระทบเข้ากับพื้นอย่างจังตอนล้มและเสียชีวิตในอีกสองวัน ภายหลังนำส่งโรงพยาบาล
ผู้ต้องสงสัย
สองวันหลังเกิดเหตุ เจ้าหน้าที่จับกุมตัวชายผิวดำวัย 19 ปี อังตวน วัตสัน (Antoine Watson) จากแดลีซิที เข้าถูกดำเนินคดีด้วยข้อหาใช้อาวุธถึงแก่ชีวิต, ทำร้ายผู้สูงอายุ และฆาตกรรม วัตสันไม่ให้การรับสารภาพว่ากระทำความผิด
อาสนวิหารพระตะบอง
อาสนวิหารแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสวรรค์ (Cathédrale de Notre Dame de l'Assomption) หรือโดยย่อว่า อาสนวิหารพระตะบอง (ក្រុងបាត់ដំបងវិហារ) เป็นโบสถ์คริสต์ชนิดอาสนวิหารในเมืองพระตะบอง จังหวัดพระตะบอง ประเทศกัมพูชา อาสนวิหารแห่งนี้เริ่มก่อสร้างเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในยุคที่กัมพูชาเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ครั้นสิ้นสงครามกลางเมืองกัมพูชา อาสนวิหารพระตะบองถูกเขมรแดงทำลายลงเมื่อ พ.ศ. 2518
โรติโนน
โรติโนน (rotenone) เป็นสารประกอบเคมีประเภทไอโซฟลาโวนที่เป็นเกล็ดผลึก ไม่มีกลิ่น ไม่มีสี ใช้เป็นยาเบื่อปลา ยาฆ่าแมลง และสารฆ่าศัตรูพืชในวงกว้าง เป็นสารพิษเกิดขึ้นตามธรรมชาติในเมล็ด ลำต้น และราก ของพืชตระกูลถั่ว (วงศ์ Fabaceae) หลายชนิด เช่น รากมันแกว (jicama) และ ราก "โล่ติ๊น" (หางไหล) ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสาร "โรติโนน"
มีหลักฐานบ่งชี้ว่า โรติโนนอาจทำให้เกิดโรคพาร์กินสันจากการสัมผัสทั้งแบบเฉียบพลันและเป็นเวลานาน
การค้นพบ
ในหลายภูมิภาคของโลกที่มีการใช้ส่วนของพืชที่มีสารโรติโนนในการเบื่อปลามานานหลายร้อยปี แต่บันทึกหลักฐานที่เก่าที่สุดของการใช้พืชจำพวกนี้ในการฆ่าศัตรูพืชย้อนไปถึงปี พ.ศ. 2391
สารสำคัญทางเคมีที่ใช้งานได้ถูกสกัดได้เป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2438 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เอ็มมานูเอล จอฟรอย (Emmanuel Geoffroy) ซึ่งเรียกสารประกอบทางเคมีนี้ว่า นิคูลีน (nicouline) จากตัวอย่างของพืช Lonchocarpus nicou (ชื่อเดิม Robinia nicou) ขณะเดินทางในเฟรนช์เกียนา เพื่อวิจัยวิทยานิพนธ์และตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2438 ในปี พ.ศ. 2445 Kazuo Nagai วิศวกรเคมีชาวญี่ปุ่นของคณะผู้สำเร็จราชการไต้หวันได้แยกสารประกอบผลึกบริสุทธิ์จากพืช Derris elliptica ซึ่งเขาเรียกว่าสาร "rotenone" ตามชื่อสามัญของพืชที่พบในไต้หวัน จีนตัวเต็ม: 蘆藤 (ตามสำเนียงหมิ่นหนาน lôo-tîn - ลู่ติ่น; จีนตัวย่อ: 芦藤 หลูเถิง ซึ่งแปลตามตัวว่า หญ้าเถา) แปลเป็นภาษาญี่ปุ่น "โรเทน" (ローテン) พืชตระกูลถั่วชนิดนี้ (ลู่ติ่น) ในภาษาไทยทับศัพท์เรียกตามว่า "โล่ติ๊น" หรือ หางไหล ต่อมาในปี พ.ศ. 2473 นิคูลีนและโรติโนน ถูกระบุให้เป็นสารเคมีชนิดเดียวกัน
การใช้
สารโรติโนน ใช้เป็นยาเบื่อปลา (ยาฆ่าปลา) ยาฆ่าแมลง และสารฆ่าศัตรูพืช ในวงกว้าง (แบบไม่เลือกชนิด)
ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา มีความพยายามในการยกเลิกการใช้โรติโนนในทุกประเภทการใช้ ยกเว้นเพื่อเป็นยาเบื่อปลา ในสหราชอาณาจักร โรติโนนในฐานะยาฆ่าแมลง (ภายใต้ชื่อการค้า Derris) ถูกห้ามขายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552
ยาเบื่อปลา
ยังถูกใช้โดยนักชีววิทยาประมงในการศึกษาความหลากหลายทางชีวภาพของปลาทะเล ในการสุ่มตัวอย่างขนาดเล็กเพื่อรวบรวมปลาที่เป็นหายากหรือซ่อนอยู่ แต่มีความสำคัญของระบบนิเวศน์ชายฝั่ง โรติโนนเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงในการเบื่อปลา เนื่องจากสามารถใช้ในปริมาณน้อย และมีผลกระทบข้างเคียงต่อสิ่งแวดล้อมเล็กน้อยและในระยะเวลาที่สั้นมาก
ยาฆ่าแมลงและสารฆ่าศัตรูพืช
โรติโนนยังใช้ในรูปแบบผงเพื่อรักษาหิดและเหาในมนุษย์ และไรปรสิตในไก่ ปศุสัตว์ และสัตว์เลี้ยง
และถูกใช้เป็นผงกำจัดศัตรูพืชเชิงอินทรีย์ หรือบดจากพืชเพื่อผสมในการฉีด สำหรับสวน ฤทธิ์การกำจัดแบบไม่เลือกนี้ ทำให้สามารถฆ่าได้เป็นวงกว้าง อีกทั้งการย่อยสลายทางชีวภาพในดินอย่างรวดเร็ว โดยอัตราการย่อยสลาย 90% ภายใน 1-3 เดือนที่อุณหภูมิ 20 ° ซ และเร็วขึ้นสามเท่าที่อุณหภูมิ 30 °ซ. หลังจากใช้งาน
กลไกการออกฤทธิ์
โรติโนน มีกลไกออกฤทธิ์ยับยั้งกระบวนการออกซิเดทีฟฟอสโฟรีเลชัน โดยยับยั้งกระบวนการส่งผ่านอิเลกตรอนในไมโตคอนเดรีย คอมเพล็กซ์ที่ 1 (Mitochondrial complex 1 electron transport inhibitors) รบกวน (ขัดขวาง) การทำงานของนิโคตินาไมด์อะดินีนไดนิวคลีโอไทด์ (NADH) ในกระบวนการสร้างพลังงานของเซลล์ (energy metabolism) ส่งผลให้คอมเพล็กซ์ที่ 1 ไม่สามารถส่งผ่านอิเล็กตรอนไปยัง CoQ ได้ ทำให้เกิดการสำรองอิเล็กตรอนภายในเมทริกซ์ไมโทคอนเดรีย ออกซิเจนในเซลล์จะลดลงจนถึงขั้นรุนแรง
โรติโนนยังยับยั้งการสร้างไมโครทิวบูล (microtubule) ที่มีผลต่อการคงโครงสร้างของเซลล์
ความเป็นพิษ
โรติโนน ถูกจัดประเภทโดยองค์การอนามัยโลก ว่าเป็นอันตรายปานกลาง คือ เป็นพิษเล็กน้อยต่อมนุษย์และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น ๆ แต่เป็นพิษอย่างร้ายแรงต่อแมลงและสิ่งมีชีวิตในน้ำ รวมทั้งปลา ระดับผลของความเป็นพิษต่อปลาและแมลงที่สูงกว่าสัตว์อื่นนี้ เป็นผลจากโรติโนนเป็นสารประกอบที่ละลายได้ดีในน้ำมัน (lipophilic) ทำให้ถูกดูดซึมผ่านเหงือกหรือหลอดลมได้ง่าย แต่จะไม่ผ่านผิวหนังหรือทางเดินอาหารได้ง่าย
การทำลาย
สามารถทำลายโรติโนนในน้ำได้โดยใช้ด่างทับทิมเพื่อลดความเป็นพิษลง สู่ระดับที่ความเป็นพิษยอมรับได้
การช่วยเหลือ
การช่วยเหลือผู้ที่เกิดอาการพิษจากการกินโรติโนน (เช่น จากเมล็ดมันแกว) เบื้องต้นคือการกำจัดเศษพืชพิษในกระเพาะอาหาร ลดการดูดซึมของสารพิษ เช่น ให้ดื่มนม ไข่ขาว เพื่อทำให้อาเจียนให้เร็วที่สุด และนำส่งโรงพยาบาล เนื่องจากโรติโนนมีผลทำให้เกิดการพร่องออกซิเจน แพทย์จะใช้วิธีการรักษาผู้ป่วยแบบประคับประคองอาการ ไม่มียารักษา เช่น ถ้าผู้ป่วยหยุดหายใจ ช็อค ต้องรีบให้การช่วยเหลือฉุกเฉิน เพื่อให้ผู้ป่วยหายใจได้ หรือใส่เครื่องช่วยหายใจ ให้น้ำเกลือ ถ้าสูญเสียน้ำมาก และให้ยาตามความเหมาะสม เป็นต้น โดยพิษจะค่อยๆ ถูกขับออกจากร่างกายทางปัสสาวะ
โรคพาร์กินสัน
ในปีพ.ศ. 2543 มีรายงานว่าการฉีดโรติโนนในหนูทำให้เกิดอาการคล้ายกับโรคพาร์กินสัน (PD)
ในปีพ.ศ. 2554 การศึกษาของสถาบันสุขภาพแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาแสดงให้เห็นความเชื่อมโยงระหว่างการใช้โรติโนน กับโรคพาร์กินสัน ในคนงานและกสิกรในแหล่งผลิตการเกษตร
ในพืช
โรติโนน (rotenone) ผลิตจากการสกัดจากรากและลำต้น ของพืชเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนหลายชนิดโดยเฉพาะพืชตระกูลถั่ว ในสกุลคูนม่วง (Lonchocarpus) และสกุลหางไหล (Derris)
พืชชนิดที่มีโรติโนน ได้แก่
อำเภออิมบะ
ในปี ค.ศ. 2011 อำเภอนี้มีประชากรประมาณ 43,480 คน ความหนาแน่น 845 คนต่อตารางกิโลเมตร พื้นที่ทั้งหมด 51.48 ตารางกิโลเมตร
อำเภอนี้ประกอบด้วย 2 เมือง ได้แก่ เมืองซากาเอะ และเมืองชิซูอิ
ซูกุลฮะมีดียะฮ์
ซูกุลฮะมีดียะฮ์ (سُوق ٱلْحَمِيدِيَّة) เป็นตลาดในร่ม (ซูก) ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศซีเรีย ตั้งอยู่ในกำแพงเมืองเก่าดามัสกัสถัดจากป้อมปราการ ตลาดมีความยาวประมาณ 600 m และกว้าง 15 m และคลุมด้วยเหล็กโค้งสูง 10 m
203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4)
'''203 มม. ฮาวอิตเซอร์ เอ็ม1931 (บี-4) (203-мм гаубица обр. 1931 г. (Б-4), GRAU index 52-G-625''') เป็นปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์หนักด้วยพลังแรงสูง ขนาด 203 มม. (8 นิ้ว) ของโซเวียต ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มันอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองกำลังสำรองทางยุทธศาสตร์ของสตาฟกา(Stavka) ชื่อเล่นของมันคือ "ค้อนปอนด์ของสตาลิน" โดยทหารเยอรมัน ปืนใหญ่เหล่านี้ได้ถูกนำมาใช้อย่างประสบความสำเร็จในการต่อสู้รบกับป้อมปืนฟินแลนด์ที่แนวมันเนอร์เฮม ป้อมปราการขนาดใหญ่ของเยอรมันและในการต่อสู้รบภายในเมืองเพื่อทำลายอาคารและบังเกอร์ที่ได้รับการป้องกัน อาวุธนี้ถูกใช้งานจนกระทั่งสิ้นสุดสงครามในยุทธการที่เบอร์ลิน ซึ่งกองทัพแดงได้นำปืนใหญ่เหล่านี้มาตั้งในระยะเผาขนเพื่อถล่มป้อมปราการของเยอรมันด้วยปอกกระสุนหนักขนาด 203 มม. ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1944 ฐานรถถังของเควี-1 ได้ถูกนำมาใช้เพื่อสร้างเป็นรุ่นปืนใหญ่อัตราจร เอ็ส-51 ด้วยแรงถีบถอยหลังอย่างหนักจากแรงยิงปากกระบอกปืนใหญ่ทำให้พลประจำปืนต้องกระเด็นตกจากที่นั่งและระบบส่งกำลังได้รับความเสียหาย ดังนั้นจึงถูกยกเลิกในที่สุด
มหาศึกคนชนเทพ
มหาศึกคนชนเทพ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยชินยะ อูเมมูระและทากูมิ ฟูกูอิ วาดภาพโดยอาจิจิกะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร คอมิกซีนอนรายเดือน นิตยสารการ์ตูนแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์โคอามิกซ์ (ก่อนหน้านี้ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โทกูมะโชเต็ง) เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอกราฟินิกา ฉายทางเน็ตฟลิกซ์ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2564 ฤดูกาลที่สองผลิตโดยสตูดิโอกราฟินิกาและยูเมตะคอมพานี ฉายในเดือนมกราคม พ.ศ. 2566
เนื้อเรื่อง
ทุก ๆ 1,000 ปี สภาของเทพเจ้าจะร่วมประชุมเพื่อตัดสินชะตากรรมของมนุษยชาติ หลังจาก 7,000 ปีของประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ เหล่าเทพตัดสินร่วมกันว่ามนุษย์นั้นเกินเยียวยาและจำต้องสูญพันธุ์ แต่เทพธิดาวัลคีรี (วัลกือริยา) ชื่อบรุนฮิลด์ (บรึนฮิลเดอ) ได้เสนอให้มนุษยชาติมีโอกาสสุดท้ายในการพิสูจน์คุณค่า เหล่าเทพจึงมีมติเห็นชอบให้จัดศึกแร็กนาร็อก ซึ่งเป็นการประลองตัวต่อตัวระหว่างมนุษย์ที่มีชื่อเสียง 13 คนในประวัติศาสตร์กับเทพที่ทรงมหิทธานุภาพ 13 องค์ ที่จะต้องต่อสู้โดยตัดสินผลด้วยความตาย มนุษยชาติจะได้รับการละเว้นโทษทัณฑ์ถ้าได้รับชัยชนะ 7 ครั้งในการประลอง เพื่อให้การต่อสู้มีความเท่าเทียมกัน ตัวแทนมนุษย์แต่ละคนจะได้รับการช่วยเหลือจากเทพธิดาวัลคีรีที่จำแลงกายเป็นอาวุธทรงพลังที่เข้ากับรูปแบบการต่อสู้ของแต่ละคน เรียกว่า "เวลุนด์" แต่ก็แลกด้วยความเสี่ยงที่ต้องสละชีพถ้าผู้ใช้ถูกสังหาร
มังงะ
มหาศึกคนชนเทพ เขียนโดยชินยะ อูเมมูระและทากูมิ ฟูกูอิ วาดภาพโดยอาจิจิกะ เริ่มตีพิมพ์ในนิตสาร คอมิกซีนอนรายเดือน นิตยสารการ์ตูนแนวเซเน็งของสำนักพิมพ์ Coamix (ก่อนหน้านี้ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โทกูมะโชเต็ง) เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 9 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2563
มังงะภาคแยกชื่อเรื่องว่า มหาศึกคนชนเทพ กรุตำนาน ลิโป้ขุนพลผงาดฟ้า เริ่มตีพิมพ์ในนิตยสาร  คอมิกซีนอนรายเดือน เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2562 ได้รับการรวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) เล่มแรกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2563 ปัจจุบันวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 3 เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2563
อนิเมะ
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2563 ได้มีการประกาศว่ามหาศึกคนชนเทพจะได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ อำนวยการผลิตโดยวอร์เนอร์บราเธอส์ ประเทศญี่ปุ่น และสร้างโดยสตูดิโอกราฟินิกา อนิเมะจะกำกับโดยมาซาโอะ โอกูโบะ เขียนบทโดยคาซูยูกิ ฟูเดยูกิ ออกแบบตัวละครโดยมาซากิ ไซโต รับผิดชอบดนตรีประกอบโดย ยาซูฮารุ ทากานาชิ ถือครองลิขสิทธิ์เผยแพร่โดยเน็ตฟลิกซ์ เผยแพร่เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2564 ทางบริการสตรีมมิงของเน็ตฟลิกซ์ เพลงเปิดคือเพลง "คามิงามิ"  ขับร้องโดยวงแมกซิมัมเดอะฮอร์โมน เพลงปิดคือเพลง "ฟูกาฮิ" ขับร้องโดยวง SymaG
แอลอแมร์ฟแดชต์
แอลอแมร์ฟแดชต์ เป็นเมืองและเมืองหลักของอำเภอแอลอแมร์ฟแดชต์ เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน ในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2549 พบว่าแอลอแมร์ฟแดชต์มีประชากร 3,502 คน ใน 811 ครอบครัว และในสำมะโนประชากร พ.ศ. 2554 ประชากรในเมืองนี้เพิ่มขึ้นเป็น 4,025 คน (ชาย 1,986 คน และหญิง 2,066 คน) ใน 969 ครอบครัว
ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในฟุตบอลโลกหญิง
บทความนี้กล่าวถึง สถิติของฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง
ฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นในฟุตบอลโลกหญิง
บทความนี้กล่าวถึง สถิติของฟุตบอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นในการแข่งขันฟุตบอลโลกหญิง
อัยนี (เขตอัยนี)
อัยนี (Айнӣ) เป็นหมู่บ้านและจามออัตในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศทาจิกิสถาน เป็นเมืองหลักของเขตอัยนีในแคว้นซุฆด์ ตั้งชื่อตามซัดริดดีน อัยนี กวีแห่งชาติทาจิก ตัวเมืองอยู่ที่ความสูง 177 km จากฆูจันด์และ 165 km จากดูชานเบ ที่ริมแม่น้ำซารัฟชอน จำนวนประชากรในจามออัตมี 14,862 คน (2015) ตัวเมืองมี 11 หมู่บ้าน รวมไปถึง อัยนี (ที่ตั้ง), ชอเร, คูชิกัต, คูมาร์ฆ, ซาซุน และซินดากอน
ท่าอากาศยานอัลบัยฎออ์
อัลบัยฎออ์ เป็นท่าอากาศยานที่บริการเมืองอัลบัยฎออ์ ประเทศเยเมน
เขตจ็อมการ์มน
เขตจ็อมการ์มน (ខណ្ឌចំការមន, "เขตสวนหม่อน") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 6.9 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 70,772 คน เดิมแบ่งเขตการปกครองเป็น 12 แขวง กับ 95 หมู่บ้าน ต่อมาได้แยกบางแขวงออกไปจัดตั้งเขตบึงเกงกัง เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2562 เขตจ็อมการ์มนจึงเหลือแขวงอยู่ 5 แขวง
เขตจ็อมการ์มนเป็นที่ตั้งของอาคารรัฐสภากัมพูชา เกาะพิช และนาคาเวิลด์
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะ (大阪市中央体育館 (Ōsaka-shi Chūō Taiikukan)) เป็นสนามกีฬาในร่มของเทศบาลนครโอซากะ ตั้งอยู่ในเขตมินาโตะ นครโอซากะ สนามกีฬาในร่มนี้สร้างขึ้นในสวนสาธารณะยาฮาตายะ อยู่บริเวณใกล้กับอ่าวโอซากะ และถูกสร้างให้อยู่ใต้ดินทั้งหมดโดยมีพืชปกคลุมชั้นหลังคาของสนาม
การใช้งาน
ศูนย์กีฬาในร่มกลางเทศบาลโอซากะได้ถูกใช้ในการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติมาหลายครั้ง เช่น ได้ถูกเลือกเป็นสนามแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกมาถึง 3 ครั้ง ในปี 1998, 2006 และ 2010 ฟุตซอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2007 เป็นต้น และถูกจัดแข่งขันกีฬาศิลปะป้องกันตัวอีกหลายประเภท เช่น มวยปล้ำ มวยสากล คาราเต้ เป็นต้น