cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กินพืชและสัตว์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กินพืชและสัตว์เป็นอาหาร เช่น นม แรคคูน มนุษย์และสัตว์อื่น ๆ ในอันดับไพรเมต ซึ่งตามปกติสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กินสัตว์ด้วยกันเป็นอาหารหลายชนิด จะใช้การกินพืชผักผลไม้เช่นลูกเบอรี่แทนในเวลาที่อาหารขาดแคลน เช่นสุนัขจิ้งจอกจะกินหนูและสัตว์ฟันแทะขนาดเล็ก หรือนกตัวเล็ก ๆ เป็นอาหาร แต่ถ้าอาหารภายในป่าเกิดการขาดแคลน ก็จะเปลี่ยนมากินผลไม้เช่นแอปเปิล มะเดื่อหรือข้าวโพดแทนเพื่อการอยู่รอด
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดจะมีการจำศีลโดยการนอนในตลอดช่วงฤดูหนาว และมีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิด ที่จะต้องมีการสะสมอาหารเอาไว้สำหรับฤดูการขาดแคลนอาหาร โดยจะพบมากในประเภทของสัตว์ฟันแทะ เช่นกระรอก กระแต และหนูเป็นต้น โดยจะสะสมเมล็ดพืชหรือผลไม้แห้ง เมล็ดสนแล้วฝังซ่อนเอาไว้ในหลาย ๆ ที่ด้วยกัน โดยเฉพาะกระรอกชิพมังค์ สามารถสะสมเมล็ดสนและลูกนัทได้มากถึง 8 แกลลอนด้วยกัน
การควบคุมอุณหภูมิภายในร่างกาย
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก จัดเป็นสัตว์เพียง 2 กลุ่มเท่านั้นที่เรียกว่าสัตว์เลือดอุ่น  (warm-blooded)  ซึ่งมีความแตกต่างจากสัตว์ชนิดอื่น ๆ ที่เรียกว่าสัตว์เลือดเย็น  (cold-blooded)  โดยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมนั้นจะมีอุณหภูมิร่างกายที่คงที่ อุณหภูมิภายในร่างกายจะอุ่นกว่าอุณหภูมิภายนอกร่างกายเสมอ แต่สัตว์เลือดเย็น ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเลือดที่เย็นเสมอไป ปลาที่อาศัยในเขตร้อน แมลงและสัตว์เลื้อยคลานต่างก็มีการพึ่งแสงแดดเพื่อเป็นการรักษาอุณหภูมิของร่างกายเช่นกัน และเป็นการช่วยรักษาอุณหภูมิของร่ายกายให้เท่าหรือเกือบเท่ากับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทั่วไป
แต่ในทางกลับกัน สัตว์เลือดอุ่นที่มีการจำศีลในตลอดช่วงระยะเวลาของฤดูหนาว จะมีอุณหภูมิของร่างกายที่ลดลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็งของน้ำ ซึ่งเป็นข้อโต้แย้งกันของนักสัตววิทยาที่ความหมายของสัตว์เลือดอุ่นและสัตว์เลือดเย็น ยังมีความหมายที่ไม่ชัดเจนมากนัก แต่ก็ยังเป็นคำเรียกที่นิยมใช้เรียกกันในปัจจุบัน
สัตว์ที่จัดอยู่ในประเภทโฮมิโอเธอร์มิค  (homeothermic)  ได้แก่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก ซึ่งจะมีอุณหภูมิของร่างกายที่คงที่ ส่วนสัตว์ที่จัดอยู่ในประเภทพอยคิโลเธอร์มิค  (poikilothermic)  หมายถึงสัตว์ชนิดอื่น ๆ ซึ่งจะมีการปรับเปลี่ยนอุณหภูมิของร่างกายตามสภาพของภูมิอากาศและสิ่งแวดล้อม แต่ก็ยังมีความสับสนในเรื่องการปรับตัวตามสภาพภูมิอากาศ เช่น ปลาจัดเป็นสัตว์ประเภทพอยคิโลเธอร์มิค แต่สำหรับปลาที่อาศัยอยู่ในแถบท้องทะเลที่มีความลึกมาก ๆ จะอยู่ในสภาพภูมิอากาศที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิมากนัก ทำให้ปลาในท้องทะเลลึกมีอุณหภูมิของร่างกายที่คงที่ หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นสัตว์ที่จัดอยู่ในประเภทของโฮมิโอเธอร์มิคด้วยเช่นกัน
แต่สำหรับนกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหลายชนิด ที่มีการเบี่ยงเบนของอุณหภูมิร่างกายในช่วงระยะเวลากลางวันและกลางคืน หรือตลอดฤดูการจำศีลก็อาจจะจัดให้อยู่ในประเภทพอยคิโลเธอร์มิคก็ได้ จากความสับสนในการจัดประเภทสัตว์นี้ ทำให้นักสัตววิทยาและนักชีววิทยานิยมเรียกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก ว่าเป็นสัตว์เลือดอุ่นหรือจัดอยู่ในประเภทโฮมิโอเธอร์มิค คือมีการรักษาอุณหภูมิของร่างกายให้คงที่ โดยการอาศัยความร้อนที่เกิดจากเมทาโบลิซึมภายในร่างกาย
สำหรับกระบวนการในการรักษาอุณหภูมิรางกายให้คงที่นั้น กระบวนการทางชีวเคมีและส่วนของระบบประสาท จะเข้ามามีบทบาทเกี่ยวข้องเป็นอย่างมาก กระบวนการนี้จะช่วยทำให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมีความปราดเปรียว ว่องไวในฤดูหนาว รวมถึงมีพฤติกรรมที่สัตว์ชนิดอื่น ๆ ทำไม่ได้ ตามปกติอุณหภูมิร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะอยู่ระหว่าง 36 - 38 องศาเซลเซียส แต่สำหรับนกจะอยู่ที่ประมาณ 40 - 42 องศาเซลเซียส การรักษาอุณหภูมิร่างกายให้คงที่ เป็นการทำให้ความร้อนที่สร้างขึ้นภายในร่างกาย กับความร้อนที่สูญเสียไปอยู่ในสภาวะที่สมดุล
ความร้อนภายในร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เกิดจากเมทาโบลิซึมที่ประกอบไปด้วยออกซิไดร์อาหาร กระบวนการเมโทบาลิซึมภายในเซลล์จะมีการหดตัวของกล้ามเนื้อ ความร้อนจะสูญเสียไปโดยการถ่ายเทไปยังที่เย็นกว่า โดยการระเหยของน้ำ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถควบคุมกระบวนการทั้ง 2 กระบวนการคือ สร้างและระบายความร้อน เมื่อร่างกายเริ่มเย็นก็จะเพิ่มความร้อนด้วยการทำงานของกล้ามเนื้อ และลดการสูญเสียความร้อนด้วยการเพิ่มฉนวนความร้อน เมื่อร่างกายเริ่มอุ่นหรือร้อนเกินไป ก็จะลดการสร้างความร้อนและเพิ่มการระบายความร้อนออกจากร่างกายแทน
การปรับตัวในสภาพอากาศร้อน
สภาพภูมิอากาศที่ร้อนเช่นทะเลทราย จัดเป็นเขตพื้นที่ที่มีความรุนแรงของสภาพภูมิอากาศที่สูงมาก คือในเวลากลางวันอากาศจะร้อนจัด แต่ในเวลากลางคืนจะเย็นจัดเช่นกัน พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่แห้งแล้งเต็มไปด้วยทราย มีความขาดแคลนแหล่งน้ำ มีพืชและพืชที่คลุมดินขึ้นในทะเลทราย แต่ก็ยังมีสัตว์บางชนิดสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก โดยเฉพาะสัตว์ฟันแทะในแถบทะเลทราย จะใช้วิธีการหลบซ่อนอยู่ตามโพรงใต้ดินในเวลากลางวัน และออกหากินในเวลากลางคืน
การฝังตัวเองและการหลบซ่อนตามโพรงใต้ดินในที่ที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าอุณหภูมิในทะเลทราย รวมทั้งมีความชื้นสูง จะช่วยทำให้การสูญเสียน้ำภายในร่างกายน้อยลง และมีการทดแทนน้ำจากอาหารที่กินหรือน้ำดื่มในทะเลทรายบริเวณโอเอซิส และยังมีน้ำที่เกิดจากกระบวนการเมทาโบลิซึมภายในเซลล์อีกด้วย ซึ่งมีความสำคัญแก่สัตว์ที่อาศัยในแถบทะเลทราย ที่หาน้ำดื่มเพื่อดับกระหายได้ยาก สัตว์ที่อาศัยในแถบทะเลทรายบางชนิด เช่น หนูจิงโจ้และกระรอกดินในสหรัฐอเมริกา สามารถเปลี่ยนแปลงน้ำที่ต้องการจากอาหารแห้ง ทำให้ไม่จำเป็นที่จะต้องดื่มน้ำ สัตว์ที่มีเท้าเป็นกีบขนาดใหญ่ ที่อาศัยในทะเลทรายคืออูฐและกวางแอนทีโลปในทวีปแอฟริกา 3 ชนิดได้แก่ กาเซลล์ โอริกซ์และอีแลนด์ จะมีการปรับตัวหลายอย่าง เพื่อให้สามารถทนต่อความร้อนของทะเลทราย และเป็นการป้องกันการระเหยของน้ำออกจากร่างกาย อีแลนด์จะมีกลไกสำคัญในการควบคุมการระเหยของน้ำ แต่ในขณะเดียวกันก็จะมีกลไกสำหรับป้องกันไม่ให้ร่ายกายมีความร้อนมากจนเกินไป โดยขนสีขาวที่ปกคลุมร่างกายจะเปลี่ยนเป็นสีที่ซีดจางและเป็นมัน เพื่อสะท้อนความร้อนจากแสงอาทิตย์กลับไป
ในขณะเดียวกันขนที่ปกคลุมร่างกายก็จะเป็นฉนวนอย่างดี ในการเก็บกักความร้อนเอาไว้ภายในร่างกาย การระบายความร้อนจะเกิดขึ้นจากบริเวณด้านท้องใต้ล่างที่มีขนปกคลุมเพียงบาง ๆ เนื้อเยื่อไขมันของอีแลนด์จะมารวมกันอยู่ที่ปุ่มบริเวณด้านหลังเพียงด้านเดียว แทนที่จะกระจายไปทั่วร่างกาย ทำให้สามารถถ่ายเทความร้อนออกมาจากร่างกายได้ อีแลนด์ไม่มีการระเหยของน้ำซึ่งเป็นกลไกที่ทำให้ร่างกายเย็นลงในสภาพภูมิอากาศที่ร้อนจัดในทะเลทราย แต่จะใช้วิธีการปล่อยให้อุณหภูมิของร่างกายลดลงในเวลากลางคืน ที่อากาศเปลี่ยนจากร้อนจัดเป็นเย็นจัดแทน แล้วค่อย ๆ เพิ่มอุณหภูมิของร่างกายในเวลากลางวัน และเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้นถึง 41 องศาเซลเซียส อีแลนด์จะใช้วิธีการระเหยน้ำด้วยการแลบลิ้น การรักษาน้ำในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยในแถบทะเลทราย คือการมีปัสสาวะที่เข้มข้นและมีอุจาระที่แห้ง อูฐ กาเซลล์จะมีพฤติกรรมการควบคุมอุณหภูมิของร่างกายคล้ายคลึงกับอีแลนด์ แต่อูฐจะสามารถปรับตัวในการควบคุมอุณหภูมิของร่างกายได้ดีที่สุด ปกติอุณหภูมิของร่างกายจะอยู่ที่ 36 - 38 องศาเซลเซียส ในฤดูร้อนร่างกายจะมีการเปลี่ยนแปลงมาก อุณหภูมิจะลดลงมาอยู่ที่ 34 - 35 องศาเซลเซียสแทน และจะควบคุมให้ไม่เกิน 40 องศาเซลเซียส แต่ถ้าอุณหภูมิสูงมากกว่านี้ จะใช้วิธีการระบายความร้อนด้วยการหลั่งเหงื่อ และจะระยายความร้อนทั้งหมดในตอนกลางคืนที่มีอากาศหนาวเย็น
การปรับตัวในสภาพอากาศหนาวเย็น
สภาพอากาศโดยทั่วไปในแถบขั้วโลก จะมีอากาศที่หนาวถึงหนาวจัด ทำให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อาศัยในแถบขั้วโลก ต้องมีกลไกในการรักษาอุณหภูมิภายในร่างกายให้อบอุ่น โดยมีวิธีการ 2 อย่างคือลดการถ่ายเทอุณหภูมิของร่างกาย คือลดการสูญเสียความร้อนด้วยการพัฒนาฉนวน สำหรับปิดกั้นการถ่ายเทความร้อน และผลิตความร้อนเพื่อให้ร่างกายมีอุณหภูมิเพิ่มมากขึ้น ขนหนาที่ขึ้นปกคลุมร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในแถบขั้วโลก จะเป็นฉนวนป้องกันความร้อนได้เป็นอย่างดี สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทุกชนิดจะมีขนปกคลุมร่างกายที่ยาวในฤดูหนาว บริเวณขนชั้นล่างจะทำหน้าที่เป็นฉนวนสำหรับกันความร้อนให้แก่ร่างกาย ในขณะที่บริเวณขนชั้นนอกจะทำหน้าที่ป้องกันผิวหนังจากความหนาวเย็น
บริเวณส่วนปลายสุดของร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในแถบขั้วโลก เช่น ใบหู ปลายจมูก ปลายเท้าและปลายหาง จะมีฉนวนสำหรับปิดกั้น จึงทำให้มีการสูญเสียความร้อนอย่างรวดเร็ว ทำให้มีการพัฒนาและป้องกันการสูญเสียความร้อนของร่างกาย ด้วยการปล่อยให้ปลายของอวัยวะเหล่านี้มีความเย็นลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง การลดอุณหภูมิของร่างกายทำได้ด้วยการลดการไหลเวียนของเสือดในบริเวณที่สัมผัสกับความหนาวเย็น และเส้นเลือดที่นำเอาเลือดอุ่นไปยังบริเวณขา จะมีการถ่ายเทความร้อนจากเส้นเลือดแดงไปยังเส้นเลือดดำ เพื่อเป็นการนำเอาเลือดอุ่นกลับไปยังแกนกลางของลำตัว
การถ่ายเทความร้อนจากเส้นเลือด จะเกิดขึ้นได้ในสภาพภูมิอากาศที่ต่ำ อุณหภูมิบริเวณปลายเท้าของสุนัขจิ้งจอกที่อาศัยในแถบขั้วโลกและกวางเรนเดียร์ จะอยู่เหนือจุดเยือกแข็งเพียงเล็กน้อย และที่ฝ่าเท้าและกีบเท้าอาจมีอุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส ในขณะเดียวกันที่บริเวณแกนกลางของลำตัว จะมีอุณหภูมิประมาณ 38 องศาเซลเซียส
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม สามารถผลิตความร้อนให้แก่ร่างกายด้วยการเพิ่มการทำงานของกล้ามเนื้อ เช่นการออกกำลังกายหรือการสั่นสะเทือนของอวัยวะ มนุษย์สามารถเพิ้มความร้อนให้แก่ร่างกายได้ถึง 18 เท่าด้วยการสั่นมือและเท้าอย่างรุนแรง แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับแรงสั่นสะเทือนของแต่ละคนด้วย แต่สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในแถบขั้วโลก เมื่อต้องใช้ชีวิตท่ามกลางอุณหภูมิที่หนาวจัดจนถึงขีดสุด จะมีแหล่งพลังงานความร้อนอื่น ๆ มาเสริมให้แก่ร่างกาย คือการเพิ่มออกซิเดชันของอาหาร โดยเฉพาะไขมันที่เก็บสะสมเอาไว้ ซึ่งจะเป็นการเพิ่มความร้อนให้แก่ร่างกายโดยไม่ต้องอาศัยการสั่นสะเทือน
สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็ก เช่นเลมมิง หนูท้องนา จะมีการเผชิญหน้ากับสภาพภูมิอากาศที่หนาวจัดด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กจะไม่มีฉนวนป้องกันร่างกายที่ดีเหมือนกันสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ ทำให้ต้องมีการฉนวนโดยการขุดดินเพื่อทำเป็นโพรงทางเดินใต้ดิน ซึ่งจะมีอุณหภูมิต่ำประมาณ -5 องศาเซลเซียส แต่อุณหภูมิก็ยังสูงกว่าอุณภูมิภายนอก ซึ่งอาจจะมีความเย็นได้ถึง -50 องศาเซลเซียส โดยมีหิมะเป็นฉนวนป้องกันในการถ่ายเทความร้อน เช่นเดียวกับขนที่ปกคลุมร่างกายของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ การอยู่ภายใต้หิมะจะเป็นลักษณะหนึ่งของการป้องกันตัวเองต่อสภาพอากาศที่หนาวเย็น สำหรับสัตว์น้ำที่อาศัยในมหาสมุทรเช่นวาฬและโลมา ซึ่งไม่มีขนปกคลุมร่างกาย แต่จะมีชั้นไขมันที่หนาเป็นฉนวนห่อหุ้มตัวเอาไว้ เพื่อป้องกันความหนาวเย็น
การจำศีล
เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูหนาว สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนใหญ่จะมีวิธีการเอาตัวรอดในสภาพอากาศที่หนาวเย็นด้วยกัน 2 วิธีคือ การจำศีลและการอพยพย้ายถิ่นฐาน ซึ่งวิธีการแก้ปัญหาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในสภาพภูมิอากาศที่ทารุณด้วยความหนาวเย็น นอกเหนือจากการอพยพย้ายถิ่นฐาน เพื่อเสาะแสวงหาที่อยู่ใหม่แล้ว การจำศีลก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ด้วยการหลับตลอดช่วงฤดูหนาว ซึ่งจะพบการจำศีลได้ในฤดูที่แล้งหรือหนาวจัด หรือเกิดการขาดแคลนอาหาร โดยทั่วไปสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีการจำศีล จะเป็นสัตว์ขนาดเล็ก เช่นหนูต้นไม้ กระรอกดิน กระจ้อน เป็นต้น แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่เป็นสัตว์ขนาดใหญ่เช่นหมีก็มีการจำศีลในฤดูหนาวเช่นกัน
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จะมีวิธีการจำศีลด้วยการหลบซ่อนตัวอยู่ในที่ที่ปลอดภัย เช่นขุดรูหรือหลบซ่อนในโพรงไม้หรือภายในถ้ำ การจำศีลของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะเป็นการอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับหรอเคลื่อนไหวส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ระบบสรีระของร่างกายก็จะมีการปรับตัวเช่นกัน เช่นอุณหภูมิภายในโพรง ถ้าหรือในรู บางครั้งอาจจะมีอุณหภูมิที่ต่ำมากจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง ก็จะมีการปรับตัวทางสรีระด้วยการลดอัตราการเมทาโบลิซึมลง อัตราการเต้นของหัวใจจะช้ามาก เช่นกระรอกดิน ก่อนจำศีลจะมีอัตราการเต้นของหัวใจประมาณ 200 - 400 ครั้ง/นาที แต่เมื่อจำศีลอัตราการเต้นของหัวใจจะลดลงเหลือเพียงแค่ 4 - 5 ครั้ง/นาทีเท่านั้น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมบางชนิดจะจำศีลทั้งในฤดูร้อนและฤดูหนาว เมื่อสภาพภูมิอากาศภายนอกเป็นปกติ จึงจะยุติการจำศีล
สัตว์บางชนิดเช่นหมี สกังค์ โอพอสซัม จะนอนหลับเป็นเวลายาวนานในตลอดฤดูหนาว จะตื่นและเคลื่อนไหวร่างกายบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น อุณหภูมิภายในร่างกายจะคงที่ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ปริมาณการใช้ออกซิเจนในช่วงการจำศีลจะต่ำกว่าปกติเพียงเล็กน้อย ซึ่งวิธีการจำศีลแบบนี้ไม่ใช่การจำศีลที่แท้จริง
การอพยพและย้ายถิ่นฐาน
ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนในเรื่องของการอพยพย้ายถิ่นฐานของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ได้แก่การอพยพของสัตว์ที่มีกีบเช่นกวางเรนเดียร์ที่อาศัยในแถบทวีปอเมริกาเหนือ ซึ่งนักชีววิทยาได้ทำการติดตาม ค้นคว้าและสำรวจถึงพฤติกรรมอันแปลกประหลาดของกวางเรนเดียร์ ที่จะต้องอพยพย้ายถิ่นฐานในทุก ๆ ปี ซึ่งพฤกติกรรมดังกล่าวมีระยะเวลามากกว่าร้อยปีขึ้นไป กวางเรนเดียร์จะอาศัยอยู่ในแถบเขตแดนที่ทุรกันดารทางตอนเหนือของอเมริกาในช่วงฤดูร้อน และอพยพลงทางตอนใต้ในช่วงเดือนกรกฎาคมของทุกปี โดยใช้เส้นทางเดิมที่อพยพจากทางตอนเหนือของอเมริกา และระหว่างการอพยพจะมีการผสมพันธุ์กันด้วย
เมื่อถึงช่วงฤดูหนาวกวางเรนเดียร์จะอยู่กับที่ ไม่เดินทางย้ายไปไหนจนกระทั่งย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ จึงจะเริ่มการอพยพย้ายกลับคืนถิ่นฐานในอเมริกาเหนืออีกครั้ง ระหว่างทางกวางเรนเดียร์ที่ได้รับการผสมพันธุ์จากการเดินทาง จะออกลูกในช่วงการอพยพย้ายกลับถิ่นฐานด้วย การอพยพของกวางเรนเดียร์จะเป็นการเนทางเป็นฝูงใหญ่ ด้วยปริมาณกวางจำนวนมากกว่าร้อยตัวขึ้นไป และมุ่งหน้าเดินทางเพียงอย่างเดียวโดยไม่หวั่นและเกรงกลัวต่ออุปสรรคตลอดการเดินทาง บางครั้งจากการติดตามการอพยพของกวางเรนเดียร์ นักชีววิทยาพบว่ามีกวางในฝูงจำนวนไม่น้อยกว่าร้อยตัว จมน้ำตายในขณะที่พยายามจะข้ามแม่น้ำที่เชี่ยวกราดหรือถูกสัตว์นักล่าโจมตีเป็นอาหารโดยที่ไม่ยอมเปลี่ยนทิศทางในการอพยพ
วาฬหลายชนิดในท้องทะเลและมหาสมุทร เช่นวาฬบาลีน วาฬอัมพ์แบค วาฬสีเทา จะมีการอพยพย้ายถิ่นฐานตามฤดูกาลเป็นประจำ ในระยะทางหลายพันกิโลเมตร แต่การอพยพของวาฬส่วนใหญ่ จะเป็นการอพยพเพื่อหาแหล่งที่เหมาะสมในการผสมพันธุ์และออกลูก ซึ่งการเดินทางด้วยระยะทางหลายพันกิโลเมตรทั้งการเดินทางไปและกลับโดยยึดเส้นทางเดินทางเดิมโดยไม่หลงทาง ยังเป็นสิ่งนักชีวิวิทยาและนักสัตววิทยา ยังไม่สามารถหาคำอธิบายได้อย่างชัดเจน
ค้างคาวเป็นสัตว์ที่มีการอพยพย้ายถิ่นฐานเช่นเดียวกัน แต่การอพยพยของค้างคาวกลับมีไม่มากเหมือนกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดอื่น และมีเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น โดยจะอพยพย้ายถิ่นฐานเพื่อหลบหนีอากาศที่หนาวเย็น ไปยังเขตพื้นที่ที่มีสภาพอากาศที่อบอุ่นกว่า
การสืบสายพันธุ์
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จะมีการปฏิสนธิภายในและออกลูกเป็นตัว แต่ยกเว้นโมโนทรีมเท่านั้น ที่มีการวางไข่และฟักเป็นตัว เอมบริโอจะมีถุงน้ำคร่ำห่อหุ้ม และเมื่อครบกำหนดการตั้งท้องและคลอดออกมา จะมีน้ำนมจากแม่ในการเลี้ยงดูจนโตเต็มวัย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับมาร์ซูเปียเลีย จะมีถุงหน้าท้องและมีระยะเวลาในการตั้งท้องที่สั้นมาก ลูกที่คลอดออกมาจะยังเป็นเอมบริโอที่ไม่สมบูรณ์ เอมบริโอจะคลานเข้าไปอาศัยอยู่ในถุงหน้าท้องของแม่ และเกาะอยู่กับหัวนมของแม่ ซึ่งพัฒนาการของเอมบริโอภายในถุงหน้าท้องของแม่นั้น จะต้องอาศัยอยู่ในถุงหน้าท้องเป็นเวลานาน สำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีสายรก เอมบริโอจะฝังตัวและเจริญเติบโตภายในมดลูก และได้รับสารอาหารจากแม่ผ่านทางสายรกที่เชื่อมระหว่างเอมบริโอกับแม่
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนใหญ่ จะมีฤดูผสมพันธุ์อยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูหนาว ซึ่งจะเป็นช่วงระยะเวลาที่ดีที่สุดในรอบปี สำหรับที่จะเลี้ยงดูลูกอ่อนที่คลอดออกมา สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเพศผู้ส่วนใหญ่ จะจับคู่ได้ตลอดเวลา ต่างจากเพศเมียที่หาระยะเวลาที่แน่นอนในแต่ละรอบ ที่จะให้เพศผู้ผสมพันธุ์ด้วยไม่ได้ ซึ่งเรียกว่าวัฎจักรเอสทรัส  (estrus cycle)  ซึ่งเป็นเพียงวัฎจักรสั้น ๆ เท่านั้น สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่อยู่ในวัฎจักรเอสทรัลนี้ จะมีอาการที่เรียกกันว่า "การติดสัด"  (estrus)  โดยวงจรเอสทรัส จะแบ่งเป็นขั้นตอนต่าง ๆ ตามลักษณะการเปลี่ยนแปลงของเพศเมีย ได้แก่รังไข่ มดลูกและช่องคลอด ดังนี้
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะเกิดการติดสัดบ่อยครั้งมากน้อยและแตกต่างกันเพียงใด ขึ้นอยู่กับชนิดของสัตว์ สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะมีเอสทรีสเพียง 1 ครั้งเท่านั้นในฤดูผสมพันธุ์เรียกว่าโมเนสทรัส  (monesrus)  แต่ถ้าหากเกิดโมเนสทรัสหลายครั้ง จะเป็นโพลีเอสทรัส  (polyestrus)  เช่นสุนัข สุนัขจิ้งจอกและค้างคาว จะเป็นโมเนสทรัส แต่สำหรับหนูนาและกระรอก รวมถึงสัตว์ในเขตร้อนอีกหลายชนิด จะเป็นโพลีเอสทรัส มนุษย์จะมีวงจรเอสทรัสที่แตกต่างกันออกไปเล็กน้อยคือ ภายหลังจากตกไข่จะเป็นระยะเวลาของประจำเดือน คือมีการหลุดออกของเยื่อบุมดลูก ซึ่งร่างกายจะขับทิ้งออกมาพร้อมกับเลือด กลายเป็นเลือดประจำเดือนหรือระดู
ระยะเวลาในการตั้งท้องภายหลังจากการผสมพันธุ์ จะแตกต่างกันตามแต่ละชนิดของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เช่น หนูจะตั้งท้องประมาณ 21 วัน กระต่ายบ้านและกระต่ายป่า จะตั้งท้องนานประมาณ 30 - 36 วัน แมว สุนัข ประมาณ 60 วัน วัว 280 วัน และช้าง ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ใช้ระยะเวลาในการตั้งท้องยาวนานที่สุดถึง 22 เดือน
จำนวนของลูกอ่อนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จะมีเฉพาะในช่วงฤดูผสมพันธุ์เท่านั้น แต่จะมีปัจจัยควบคุมปริมาณของลูกอ่อนหลายปัจจัย สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมยิ่งมีขนาดร่างกายใหญ่โตเพียงใด จำนวนลูกภายในท้องก็จะยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น และปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งคือศัตรูของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในแต่ละชนิด สัตว์ฟันแทะที่มีร่างกายเล็ก จะกลายเป็นเหยื่อของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กินเนื้อเป็นอาหาร ซึ่งจะมีจำนวนมากที่กลายเป็นเหยื่อ ทำให้สัตว์ฟันแทะเช่น หนู กระรอก กระต่าย กระแต มีปริมาณจำนวนลูกในแต่ละครอกที่ค่อนข้างมาก คือมีได้หลายครอก ครอกละหลายตัว สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่กินเนื้อเป็นอาหาร จะมีลูกเพียงครอกเดียว ครอกละประมาณ 3 - 5 ตัวต่อปี สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่เช่นช้าง ม้า จะตั้งท้องและตกลูกเพียง 1 ตัวเท่านั้น ซึ่งช้างที่เป็นสัตว์บกที่ใหญ่ที่สุด จะตกลูกช้างเฉลี่ย 4 ตัวต่อ 50 ปี
ถิ่นอาศัยและการครอบครองอาณาเขต
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจำนวนมาก จะมีการประกาศอาณาเขตในความครอบครอง และมีการป้องกันไม่ให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมด้วยกันหรือสัตว์ชนิดอื่น บุกรุกเข้ามายังอาณาเขตของตน โดยเฉพาะสัตว์ชนิดเดียวกัน สัตว์ป่าจำนวนมากจะหวงอาณาเขตและไม่เป็นมิตรต่อสัตว์อื่น โดยเฉพาะเพศเดียวกันในช่วงฤดูผสมพันธุ์ เมื่อสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเข้าไปอาศัยในรูหรือโพรงไม้ บริเวณรูหรือโพรงจะกลายเป็นศูนย์กลางของอาณาเขต และถ้าพื้นที่บริเวณนั้นไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะมีวิธีการประกาศอาณาเขตของตนเองด้วยกลิ่น
การประกาศอาณาเขตของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จะใช้ต่อมกลิ่มภายในร่างกายปล่อยของเหลวที่มีกลิ่นเฉพาะตัวออกมา เพื่อให้กลิ่นนั้นติดอยู่ตามก้อนหินหรือกิ่งไม้ หรือวัตถุต่าง ๆ รอบ ๆ บริเวณอาณาเขตที่ต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ ขนาดของอาณาเขตจะมีความผันแปรมากน้อยเพียงใด ขึ้นอยู่กับขนาดของสัตว์และลักษณะนิสัยของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมถึงการกินอาหารด้วยเช่น หมีกรีซลีจะมีอาณาเขตในครอบครองกว้างขวางมากมายหลายตารางไมล์ ในขณะเดียวกันแรคคูน ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กกว่า จะมีพื้นที่อาณาเขตในครอบครองเพียงแค่เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 กิโลเมตรเท่านั้น
วิกฤตการณ์ราชาเงินทุน
วิกฤตการณ์ราชาเงินทุน เป็นวิกฤตการณ์ที่เริ่มต้นขึ้นโดยบริษัทราชาเงินทุน ซึ่งเป็นบริษัทเงินทุนที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศไทยในสมัยนั้น ในช่วงปี พ.ศ. 2521 - 2522 บริษัทราชาเงินทุนได้ปล่อยสินเชื่อให้แก่กลุ่มบริษัทของตน ทำให้เกิดหนี้เสียเป็นจำนวนมาก ธนาคารหลายแห่งต้องออกมาทวงหนี้ เศรษฐกิจทรุดตัวลงอย่างมาก จนในที่สุด กระทรวงการคลังต้องสั่งเพิกถอนใบอนุญาตของบริษัท เนื่องจากบริษัทเกิดสภาวะล้มละลาย หนี้สินมากกว่าทรัพย์สิน เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2522
แบนจิน
แบนจิน (Będzin; Bendzin, Bendsburg; בענדין) เป็นเมืองทางตอนใต้ของประเทศโปแลนด์ ห่างจากเมืองกาตอวิตแซ 10 กิโลเมตร อยู่ในเขตจังหวัดชล็อนสก์ มีเนื้อที่ 37.2 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2010 ประชากร 58,584 คน
สงครามกรณาฏ
สงครามกรณาฏ (Carnatic Wars) เป็นความขัดแย้งทางทหารในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเกิดขึ้นในภูมิภาคกรณาฏของราชรัฐไฮเดอราบาด บนอนุทวีปอินเดีย ประกอบด้วยสงครามสามครั้งระหว่างค.ศ. 1746 ถึง 1763 ได้แก่:
สงครามกรณาฏเกี่ยวข้องกับราชรัฐอิสระหลายแห่งในอินเดีย ซึ่งต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์และดินแดนของกันและกัน รวมไปถึงความขัดแย้งทางการทูตและทางการทหารระหว่างบริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนกับบริษัทอินเดียตะวันออกของฝรั่งเศส
สงครามสามครั้งนี้ส่งผลให้บริษัทอินเดียตะวันออกของบริเตนมีอำนาจครอบงำบริษัทการค้าระหว่างประเทศทั้งหมดในอนุทวีปอินเดีย และสามารถแผ่ขยายอิทธิพลจนครอบคลุมทั้งหมดของอนุทวีปอินเดียจนสามารถสถาปนาเป็นบริติชราช (จักรวรรดิอินเดีย)
รายชื่อตัวละครในขบวนการนักผจญภัย โบเคนเจอร์
ดูบทความหลักที่ขบวนการนักผจญภัย โบเคนเจอร์
Aporhina
Aporhina เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Brentidae.
การระบาดของไวรัสซิกา
ต้นปี 2559 กำลังมีการระบาดครั้งกว้างขวางที่สุดของไวรัสซิกาในประวัติศาสตร์ในทวีปอเมริกา การระบาดเริ่มในเดือนเมษายน 2558 ในประเทศบราซิล แล้วลามไปประเทศอื่นในอเมริกาใต้ อเมริกากลาง และแคริบเบียน
Aporhina
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในตะวันออก มาเลเซีย และออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
การระบาดของไวรัสซิกา
ในเดือนมกราคม 2559 องค์การอนามัยโลก (WHO) กล่าวว่า ไวรัสน่าจะลามไปทั่วทวีปอเมริกาส่วนใหญ่เมื่อสิ้นปี ต่อมา ในเดือนกุมภาพันธ์ 2559 องค์การอนามัยโลกแถลงว่า การระบาดของไวรัสเป็นภาวะฉุกเฉินทางสาธารณสุขที่เป็นปัญหาระหว่างประเทศ (public health emergency of international concern) ส่วนใหญ่ไวรัสแพร่โดยยุง Aedes aegypti (ยุงลายบ้าน) ที่พบทั่วไปตลอดเขตร้อนและทวีปอเมริกากึ่งเขตร้อน แต่ยังแพร่โดย Aedes albopictus (ยุงลายสวน) ที่ปัจจุบันมีอาศัยอยู่ถึงพื้นที่เกรตเลกส์ของสหรัฐ
การติดเชื้อไวรัสซิกาส่วนใหญ่ไม่มีอาการ ทำให้ประมาณจำนวนการติดเชื้อไวรัสซิกาได้ยาก ผู้ป่วยประมาณหนึ่งในห้าจะมีการเจ็บป่วยเล็กน้อยเรียก ไข้ซิกา ซึ่งทำให้เกิดอาการอย่างไข้และผื่น ทว่า การติดเชื้อไวรัสซิกาในหญิงตั้งครรภ์มีความเชื่อมโยงที่สงสัยกับภาวะหัวเล็กเกินในทารกแรกเกิดจากการส่งผ่านมารดาสู่เด็ก และในผู้ป่วยน้อยราย ทำให้เกิดกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร หลายประเทศออกคำเตือนท่องเที่ยว
จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล
จอร์จ ฟริดริก (หรือฟริเดอริก) แฮนเดิล (George Frideric/Frederick Handel) เกิดเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1685 ที่เมืองฮัลเลอ (ซาเลอ) ประเทศเยอรมนี มีชื่อตามภาษาเยอรมันว่า เกออร์ค ฟรีดริช เฮ็นเดิล (Georg Friedrich Händel) เสียชีวิตเมื่อวันที่14 เมษายน ค.ศ. 1759 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เป็นนักดนตรีสัญชาติเยอรมันที่โอนสัญชาติมาเป็นอังกฤษ และได้กลายมาเป็นพลเมืองอังกฤษเต็มตัว มีชื่อใหม่ในภาษาอังกฤษว่า จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล
ประวัติ
บิดาของแฮนเดิลชื่อเกออร์ค เฮ็นเดิล เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1622 เป็นศัลยแพทย์และช่างโกนหนวด นับถือนิกายลูเทอแรน และกลายเป็นพ่อหม้ายเมื่อปี ค.ศ. 1682 เขาแต่งงานในปีต่อมากับโดโรเทอา เทาสท์ บุตรีของปาสเตอร์ที่อ่อนกว่าเขาหลายปี จอร์จ ฟริดริก เป็นบุตรชายคนโตของทั้งสอง และมีน้องสาวอีกสองคน
บิดาใฝ่ฝันให้แฮนเดิลประกอบอาชีพทางด้านกฎหมาย แม้ว่าเขาจะแสดงให้เห็นถึงความสามารถโดดเด่นเกินวัยทางดนตรีก็ตาม พ่อไม่ยอมให้แฮนเดิลเรียนดนตรี กับนักจัดแสดงดนตรีชื่อฟริดริก วิลเฮล์ม ซาโชว ผู้ซึ่งได้ถ่ายทอดความรู้ทางดนตรีให้แก่แฮนเดิลอย่างสมบูรณ์แบบ เขาหัดเล่นฮาร์ปซิคอร์ด ออร์แกน ไวโอลิน และโอโบ เขาเริ่มประพันธ์เพลงสำหรับเครื่องดนตรีและสำหรับขับร้องตั้งแต่วัยเยาว์ ในปี ค.ศ. 1697 ขณะพำนักอยู่ที่นครเบอร์ลิน เขามีโอกาสได้พบกับกษัตริย์แห่งปรัสเซีย แต่เขาก็กลับมาที่เมืองฮัลเลอตามคำขอของบิดา ผู้ซึ่งเสียชีวิตเพียงสี่วันก่อนที่เขาจะเดินทางกลับถึงบ้าน เพื่อแสดงความเคารพต่อบิดา เขาก็ได้เขารับการศึกษาในสถาบันแห่งหนึ่ง พร้อมไปกับการเล่นดนตรี ราวปี ค.ศ. 1702 เขาได้รับตำแหน่งในมหาวิหารเมืองฮัลเลอ ในฐานะผู้จัดการแสดง และได้มีโอกาสผูกมิตรกับเกออร์ค ฟิลลิพ เทเลอมัน
ผลงาน
บทเพลงแคนนอน
ในปี ค.ศ. 1771 เฮ็นเดิล เป็นผู้ประพันธ์บทเพลงที่แคนนอนส์ในเมืองมิดเดิลเซ็กส์
แหล่งข้อมูลอื่น
1685 1759
คีโตโคนาโซล
คีโตโคนาโซล (ketoconazole) เป็นกลุ่มยาต้านเชื้อราในกลุ่มเอโซล (Azole antifungals) ผลิตจากสารสังเคราะห์อนุพันธ์ของอิมิดาโซลไดออกโซโลน (imidazole dioxolone) ในทางการแพทย์ใช้สำหรับรักษาโรคที่เกิดจากการติดเชื้อราอย่างรุนแรงที่เกิดขึ้นในส่วนต่างๆ ของร่างกาย
ยาคีโตโคนาโซล สามารถใช้ได้ทั้งการรับประทานโดยรับประทานพร้อมอาหาร และใช้ทาภายนอกบริเวณที่ติดเชื้อ
ผลข้างเคียงไม่พึงประสงค์
อาการไม่พึงประสงค์ที่พบในกรณีใช้ยาชนิดรับประทานในทางการแพทย์ถือว่าพบน้อย เช่น มีไข้และหนาวสั่น มีผื่นที่ผิวหนังหรือมีอาการคันที่ผิวหนัง ส่วนอาการที่ทางการแพทย์ถือว่าพบได้น้อยมาก เช่น ปัสสาวะสีเข้มกว่าปกติ มีไข้และเจ็บคอ เบื่ออาหาร อุจจาระสีซีดกว่าปกติ มีผื่นแดง (reddening) ตุ่มน้ำใส (blistering) สีของผิวหนังซีดหรือมีการหลุดลอกของผิวหนังและเยื่อบุผิวหนังปวดท้อง เลือดออกผิดปกติหรือมีจ้ำเลือดเกิดขึ้น เหนื่อยล้าหรืออ่อนเพลียมากกว่าปกติ ตัวและตาเหลือง
ส่วนอาการที่เกิดในกรณีใช้ทาภายนอกอาจมีอาการปวดแสบปวดร้อน อาการคัน ซึ่งโอกาสพบมีน้อยมาก แม้มีอาการแต่อาการเหล่านี้อาจจะเป็นอยู่เพียงชั่วคราว
เภสัชพันธุศาสตร์
เป็นที่ทราบกันดีแล้วว่าการใช้ยาเพื่อรักษาโรคในผู้ป่วยแต่ละรายถึงแม้จะเป็นชนิดเดียวกันแต่อาจให้ผลในการรักษาที่แตกต่างกัน ทั้งนี้เนื่องจากความแตกต่างในการตอบสนองต่อยาของผู้ป่วยอาจเป็นผลมาจากปัจจัยต่างๆหลายปัจจัย เช่น พยาธิสรีรวิทยา สิ่งแวดล้อมของผู้ป่วย (เช่น อาหาร การสูบบุหรี่) รวมทั้งลักษณะทางพันธุกรรมของผู้ป่วยเช่นความผิดแผกทางพันธุกรรมของเอนไซม์ที่ทำหน้าที่เปลี่ยนแปลงยา (metabolism) หรือความผิดแผกของความไว (sensitivity) ในการตอบสนองต่อยา ซึ่งศาสตร์ที่ศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบทางพันธุกรรมกับการตอบสนองต่อยาหรือการเกิดพิษของยานี้เรียกว่าเภสัชพันธุศาสตร์ (pharmacogenetics หรือ pharmacogenomics)  ซึ่งปัจจุบันนี้เภสัชพันธุศาสตร์เป็นศาสตร์แขนงหนึ่งที่ได้รับความสนใจอย่างมาก โดยเภสัชพันธุศาสตร์นี้เป็น การศึกษาความหลากหลายของลักษณะทางพันธุกรรม (genetic polymorphisms) ในจีโนมมนุษย์ที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการต่างๆ ครอบคลุมตั้งแต่การนำความรู้ทางด้านพันธุศาสตร์มาใช้ ในการทำนายการตอบสนองต่อยา การเลือกใช้ยาและขนาดยาที่เหมาะสม การค้นหา และ การพัฒนายาใหม่ที่เหมาะสมเฉพาะกลุ่มประชากร ซึ่งสิ่งเหล่านี้มาจากองค์ความรู้พื้นฐานว่ามนุษย์แต่ละคนมีความแตกต่างของรหัสดีเอ็นเอในยีนที่เกี่ยวข้องกับวิถีพยาธิกำเนิดของโรค (pathogenesis pathways) ยีนที่เกี่ยวข้องกับการออกฤทธิ์ของยาหรือเภสัชพลศาสตร์ (pharmacodynamic) และยีนที่เกี่ยวข้องกับเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) การทราบความแตกต่างเหล่านี้โดยละเอียด ย่อมจะนำไปสู่องค์ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับสาเหตุของโรค การเลือกใช้ยาตามความเหมาะสมกับโรค การเลือกขนาดยาที่เหมาะสม เพื่อให้เกิดประโยชน์ในการรักษาสูงสุด และ ลดอาการอันไม่พึงประสงค์จากการใช้ยากับผู้ป่วย อย่างไรก็ตามการประยุกต์ใช้ความรู้ทางเภสัชพันธุศาสตร์ในเวชปฏิบัติ มีความจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องมีการศึกษาวิจัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับอิทธิพลของยีนที่ทำให้เกิดลักษณะทางคลินิก และการตอบสนองต่อยา ในแง่ของความจำเพาะของความแปรผันทางพันธุกรรมในแต่ละเชื้อชาติ ไม่เพียงแพทย์เท่านั้นที่ต้องมีการปรับตัวให้ทันกับความก้าวหน้าที่เกิดขึ้น บุคลากรอื่นๆ ทางสาธารณสุข รวมถึงนักวิจัยสาขาต่างๆ จำเป็นต้องอาศัยความรู้บูรณาการในศาสตร์แต่ละแขนง เช่น การใช้ความรู้ทางชีวสารสนเทศ (bioinformatics) มาจัดเก็บ รวบรวม เปรียบเทียบ สืบค้น วิเคราะห์ข้อมูลทางชีววิทยาอย่างเป็นระบบ การศึกษาการแสดงออกของยีนในระดับ mRNA ภายในเซลล์ (transcriptomics) การศึกษาโปรตีโอมิกส์ (proteomics) ในด้านโครงสร้าง ประเภท ปริมาณ และหน้าที่ของโปรตีนที่แต่ละเซลล์สร้างขึ้น  ร่วมกับศาสตร์สาขาอื่นๆ อีกจำนวนมาก เช่น metabolomics, phenomics, infectomics เป็นต้น เพื่อให้ได้มาซึ่งองค์ความรู้ที่จำเพาะของลักษณะทางพันธุกรรมในเชิงลึกจนนำไปประยุกต์ใช้ในการรักษาผู้ป่วยในเวชปฏิบัติได้
เภสัชพันธุศาสตร์ที่มีความสำคัญทางเภสัชวิทยาและพิษวิทยา
ความผิดแผกทางพันธุกรรมที่มีผลต่อการตอบสนองและการเกิดพิษวิทยาของยา อาจแบ่งได้ดังนี้ คือ
1. เภสัชพันธุศาสตร์ที่มีผลต่อเภสัชจลนศาสตร์ของยา  ความผิดแผกทางพันธุกรรมที่มีผลต่อการตอบสนองต่อยาชนิดนี้จะมีผลกระทบต่อเภสัชจลนศาสตร์ (pharmacokinetics) ของยา ซึ่งโดยทั่วไปเป็นผลมาจากความผิดแผกทางพันธุกรรมของเอนไซม์ที่ทำหน้าที่เปลี่ยนแปลงยา (drug metabolizing enzyme) เช่น ความผิดแผกของยีนที่ควบคุมการสร้างเอนไซม์ cytochromes P450 (CYP) ความผิดแผกของยีนที่ควบคุมการสร้างเอนไซม์ thiopurine S-methyltransferase (TPMT)  เป็นผลให้ระดับของเมแทบอไลต์ของยาในรูปที่มีฤทธิ์ (active metabolite) หรือรูปที่ไม่มีฤทธิ์ (inactive metabolite) ในผู้ป่วยแต่ละรายแตกต่างกันซึ่งจะส่งผลทำให้เกิดความแตกต่างกันในการตอบสนองหรือการเกิดพิษของยาในผู้ป่วย
2. เภสัชพันธุศาสตร์ทีไม่เกี่ยวข้องกับเภสัชจลนศาสตร์ของยา ความผิดแผกทางพันธุกรรมชนิดนี้จะมีผลต่อการตอบสนองหรือการเกิดพิษของยา โดยที่ไม่มีผลต่อกระบวนการทางเภสัชจลนศาสตร์ของยา ตัวอย่างเช่น ความผิดแผกทางพันธุกรรมของเอนไซม์ที่เป็นเป้าหมายในการออกฤทธิ์ของยา หรือโปรตีนที่ทำหน้าที่เกี่ยวข้องกับการดูดซึมยาผ่านผนังลำไส้หรือการขนส่งยาเข้าสู่สมองหรือเนื้อเยื่อต่างๆ
อ้างอิง
2. [http://pharmacology.md.kku.ac.th/mdbtemplate/mytemplate/template.php?component=menu&qid=189 วิจิตรา ทัศนียกุล, อนันต์ชัย อัศวเมฆิน, วรารัตน กิตติกุลสุทธ์, จุฑามณี สุทธิสีสังข์. Pharmacogenomics: A present and future of steps toward individualized medicine. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ไทยพิมพ์; 2548.]
เจมส์ วอร์ด-พราวส์
วอร์ด-พราวส์มาจากทีมเยาวชนของเซาแทมป์ตัน เขาลงเล่นนัดแรกให้แก่ทีมชุดใหญ่ของสโมสรในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 และเซ็นสัญญาอาชีพฉบับแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2012 เขาได้กลายเป็นผู้เล่นตัวหลักของทีมและได้รับการแต่งตั้งเป็นกัปตันทีมในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2020 ต่อมาในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 เขาได้ลงเล่นให้กับสโมสรครบ 300 นัด
แหล่งข้อมูลอื่น
1994
คู ฮเย-ซ็อน
คู ฮเย-ซ็อน (เกิด 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1984) เป็นนักแสดง นักร้อง-นักแต่งเพลง คีตกวี ผู้กำกับและอดีตนางแบบชาวเกาหลีใต้ เธอประสบความสำเร็จอย่างสูงในละครเรื่อง เพียวอินฮาร์ต (2006), เดอะคิงแอนด์ไอ (2007), รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง (2009), ขอมองรักด้วยหัวใจ (2014) และ เทพบุตรแวมไพร์ (2015)
อาชีพ
ในฐานะนักแสดง
คูฮเย-ซ็อนเข้าสู่วงการบันเทิงหลังจากได้รับความนิยมทางอินเทอร์เน็ตในฐานะออลจัง เธอเคยเป็นศิลปินฝึกหัดกับทางเอสเอ็มเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก่อนจะย้ายไปดีเอสพีมีเดียเพื่อเปิดตัวเกิร์ลกรุปหญิงที่ชื่อ Ria แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ไม่ได้เปิดตัว คูฮเย-ซ็อนจึงเซ็นสัญญาใหม่กับทางวายจีเอนเตอร์เทนเมนต์ ซีอีโอ ยัง ฮย็อน-ซ็อก ได้ให้คำแนะนำกับคูฮเย-ซ็อนว่าเธอเหมาะกับการแสดงมากกว่าร้องเพลง หลังจากนั้น เธอปรากฏตัวในละครสยองขวัญเรื่อง Anagram ก่อนจะได้รับความสนใจจากผู้ชมในละครซิตคอมทางช่องเอ็มบีซีเรื่อง Nonstop 5 ในไม่ช้าเธอก็มีชื่อเสียงในละครโทรทัศน์เรื่อง Hearts of Nineteen ในปี 2006 และทำให้นักวิจารณ์ประหลาดใจกับการแสดงของเธอในละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง บันทึกรักคิมชูซอน สุภาพบุรุษมหาขันที จากนั้นเธอได้แสดงในละครอิงประวัติศาสตร์เรื่อง Strongest Chil Woo.
เธอเริ่มมีชื่อเสียงจากบทบาท กึมจันดี ในละครยอดฮิตเรื่อง รักฉบับใหม่หัวใจ 4 ดวง (Boys Over Flowers) ทางช่องเคบีเอส2 แสดงคู่กับอี มิน-โฮ ซึ่งทำให้เธอโด่งดังไปทั่วเอเชีย
หลังจากหนึ่งปีที่ไม่มีช่องออกอากาศ ละครเพลงเรื่องแรกของเธอที่เตรียมผลิตไว้ล่วงหน้าเรื่อง The Musical ก็ได้ออกอากาศในเดือนกันยายน 2011  เธอได้แสดงเป็นนักบินหญิงในซีรีส์เอสบีเอส Take Care of Us, Captain,    ตามด้วย Absolute Darling ละครไต้หวันที่ดัดแปลงจากมังงะเรื่อง Absolute Boyfriend
หลังจากหยุดอาชีพการแสดงไปสองปีเธอก็ปรากฏตัวในละครสารคดีสองตอนของช่องเอ็มบีซีทีวี เรื่อง Heo Nanseolheon เธอมีส่วนร่วมในการบรรยายและการผลิตรายการด้วย
จากนั้นเธอก็กลับมาแสดงละครสุดสัปดาห์เรื่อง ขอมองรักด้วยหัวใจ ทางช่องเอสบีเอส ในปี 2014 เธอรับบทหญิงสาวที่ประสบอุบัติเหตุจนตาบอด แต่ต่อมาได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนดวงตาจนกลับมามองเห็น เธอตัดสินใจอุทิศชีวิตให้แก่การเป็นเจ้าหน้าที่การแพทย์ฉุกเฉิน
เธอได้แสดงในละครสุดสัปดาห์เรื่อง You're Too Much ของเอ็มบีซีทีวี ร่วมกับออม จอง-ฮวา เธอออกจากรายการหลังจากนั้นสองสัปดาห์เนื่องจากเหตุผลด้านสุขภาพ
ในเดือนมิถุนายน 2019 เธอได้เซ็นสัญญากับ HB Entertainment ซึ่งเป็นเอเจนซี่เดียวกับอัน แจ-ฮย็อน อดีตสามี เธอหมดสัญญากับ HB Entertainment สิ้นสุดลงในวันที่ 29 เมษายน 2020 ในวันที่ 23 กรกฎาคม 2020 เธอได้เซ็นสัญญากับ Mimi Entertainment ในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2021 เธอได้เซ็นสัญญากับ IOK Company
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอได้แสดงความสามารถด้านเสียงของเธอผ่านเพลงประกอบและดิจิทัลซิงเกิลในปี 2005 เธอออกซิงเกิลแรก "Happy Birthday to You" สำหรับNonstop 5 ในปี 2006 เธอได้ปล่อยเพลง "Sarang Ga" ("Love Story") ซึ่งกลายเป็นเพลงไตเติ้ลของ Hearts of Nineteen ในปี 2012 เธอได้ปล่อยเพลงประกอบละครที่แต่งเองเรื่องแรกของเธอในชื่อ "Fly Again" สำหรับเอสบีเอส Take Care of Us, Captain ซึ่งเธอแสดงนำ เธอออกอัลบั้มแรก Breath ในปี 2009 ซึ่งเป็นอัลบั้มเพลงยุคใหม่ที่มีเพลงที่เธอแต่งให้เพื่อนและนักร้อง ชื่อ Gummyชื่อ "Around the Alley" จากนั้นเธอก็ปล่อยดิจิทัลซิงเกิลที่แต่งและเขียนเอง "Brown Hair" ในปี 2010 โดยดนตรีเรียบเรียงใหม่โดย Choi In-young นักเปียโนแนว Bossa nova ในปี 2012 เธอได้เปิดตัว "It's You" และมิวสิกวิดีโอ เธอไม่เพียงแต่เขียนเพลงและเนื้อเพลงของ "It's You" เท่านั้น แต่ยังถ่ายทำและตัดต่อมิวสิกวิดีโออีกด้วย ในปี 2014 เธอได้ปล่อยดิจิทัลซิงเกิลที่ 5 ของเธอ "Happy" ซึ่งเป็นเพลงรีเมคของSeo In-guk "เธอออกซิงเกิล ที่แต่งเองอีกเพลงชื่อ "Must" ในปีเดียวกัน ซึ่งทำหน้าที่เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของเธอ
ในปี 2015 เธอออกอัลบั้มชุดที่สองชื่อ Breath 2 ซึ่งต่อจากอัลบั้ม Breath ในปี 2009 ของเธอ เพลงไตเติ้ล "After 10 Years 100 Years" เป็นเพลงประกอบละครรีเมคจากภาพยนตร์เรื่อง The Peach Tree เธอจัดคอนเสิร์ตครั้งแรกในปีเดียวกัน
ในปี 2016 เธอได้ปล่อยเพลง "Written and Erased" ซึ่งเป็นเพลงที่เธอทำร่วมกับ The Blind ในวันที่ 28 เมษายน เธอออกอัลบั้มปกติชุดแรกของเธอ And Spring ซึ่งมี 11 แทร็ก รวมทั้งซิงเกิลของเธอ "Stupid", "Brown Hair" และ "It's You"
ในเดือนพฤษภาคม 2022 เธอได้ออกอัลบั้ม Piano New Age Best Album ในวันที่ 6 พฤษภาคม 2022
โยฮันเนิส บรามส์
โยฮันเนิส บรามส์ (Johannes Brahms; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1833 - 3 เมษายน ค.ศ. 1897) เป็นคีตกวีและวาทยกรชาวเยอรมัน หลายคนยกย่องเขาในฐานะทายาททางดนตรีของลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน ซิมโฟนีบทแรกของเขาได้รับการยกย่องจาก ฮันส์ ฟ็อน บือโล ว่าเป็นซิมโฟนีบทที่ 10 ของเบทโฮเฟิน
ชีวประวัติและผลงาน
บรามส์เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1833 ที่นครฮัมบวร์คประเทศเยอรมนี
บิดาของบรามส์เป็นนักเล่นดับเบิลเบสและยังเป็นครูดนตรีคนแรกของเขาอีกด้วย บรามส์ได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถมากอันโดดเด่นเกินวัย สนใจเครื่องดนตรีทุกประเภท ครูดนตรีคนสำคัญของเขาได้แก่เอดูอาร์ท มาคส์เซิน ได้สอนเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ ด้วยความหวังที่ว่าเขาจะกลายเป็นนักเปียโนเอกในอนาคต โดยได้สอนเทคนิคการเล่นของบัค โมทซาร์ท และเบทโฮเฟิน ซึ่งกลายเป็นที่จดจำของบรามส์ไปตลอด โดยมิได้ทำลายพรสวรรค์ทางการสร้างสรรค์ของศิษย์
ความสามารถทางการเล่นเปียโนของเขา ทำให้เขาได้เป็นนักดนตรีอาชีพครั้งแรกที่ผับแห่งหนึ่งในนครฮัมบวร์ค ตั้งแต่มีอายุเพียงสิบสามปี
ในปีค.ศ. 1853 บรามส์ออกตระเวนเปิดการแสดงกับเพื่อนนักไวโอลิน ชื่อแอแด แรเมญี ซึ่งทำให้เขามีโอกาสได้พบกับนักไวโอลินชื่อดังแห่งยุค โยเซ็ฟ โยอาคิม ผู้ซึ่งประทับใจฝีมือของบรามส์มาก และยังได้แนะนำให้เขาได้รู้จักกับฟรันทซ์ ลิสท์ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งชูมัน กับภรรยา คลารา ชูมัน ซึ่งเขาได้สนิทสนมด้วยเป็นอย่างดี อิทธิพลของชูมันที่มีต่องานของบรามส์นั้นใหญ่หลวงนัก ระหว่างปี ค.ศ. 1857 ถึง ค.ศ. 1859 เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียงประจำวังของเจ้าชายแห่งเด็ทม็อลท์ ในช่วงเวลานี้เองที่เขาได้ประพันธ์เซเรเนดสำหรับวงดุริยางค์ขึ้นสองบท และคอนแชร์โตสำหรับเปียโนชื้นแรก
ในค.ศ. 1862 เขาได้เดินทางกลับสู่นครเวียนนา ชื่อเสียงในฐานะนักดนตรีของเขาเพิ่มขึ้น และได้รับการยกย่องให้เป็น ทายาทดนตรีของเบทโฮเฟิน เพลงสวดเรเควียมของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์คำกล่าวนั้นได้เป็นอย่างดี
ในปีค.ศ. 1870 เขาได้พบกับวาทยกรฮันส์ ฟ็อน บือโล ผู้ซึ่งมีอุปการคุณต่องานดนตรีของบรามส์เป็นอย่างมากในภายหลัง
ในปีค.ศ. 1876 บรามส์แต่งซิมโฟนีบทแรกสำเร็จ ได้รับการขนานนามว่าเป็น ซิมโฟนีบทที่ 10 ของเบทโฮเฟิน ตามคำกล่าวของบือโล จากนั้นก็มีงานประพันธ์สำหรับวงดุริยางค์ตามมาจำนวนมาก ซิมโฟนีอีกสามบท คอนแชร์โตสำหรับไวโอลิน คอนแชร์โตหมายเลขสองสำหรับเปียโน จนกระทั่งถึงผลงานเอกในช่วงบั้นปลายชีวิต นั่นก็คือบทเพลงสำหรับแคลริเน็ต
งานของบรามส์ได้รับอิทธิพลหลากหลาย โดดเด่นด้วยศาสตร์แห่งเคานเตอร์พ็อยนต์และพอลิโฟนี ความงดงามของบทเพลงที่เขาประพันธ์อยู่ที่รูปแบบคลาสสิกที่ถูกแต่งแต้มด้วยความถวิลหาของยุคโรแมนติก แต่ก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว สีสันทางดนตรีอันบรรเจิด ท่วงทำนองที่สร้างสรรค์ และจังหวะทำให้ประหลาดใจด้วยการสอดประสานกัน
เป็นผลงานส่วนตัวของบรามส์ที่เปี่ยมด้วยคุณภาพ ซึ่งเราอาจนึกว่าจะเข้าใจยากเมื่อแรกได้ยิน แต่เราก็จะเข้าถึงได้และขาดไม่ได้ในที่สุด
นับเป็นหนึ่งในคีตกวีคนสำคัญของประวัติศาสตร์ดนตรีตะวันตก ศพของโยฮันเนิส บรามส์ถูกฝังไว้ที่สุสานกลางแห่งนครเวียนนา ในส่วนของนักดนตรีคนสำคัญผู้ล่วงลับ
ดนตรีสำหรับเปียโน
บรามส์ ได้แต่งเพลงบรรเลงเปียโนไว้เพียง 12 ชิ้น จากแคตตาล็อกผลงานทั้งหมดรวมกว่า 122 ชิ้น
บรามส์ยังได้ประพันธ์เพลงจำนวนหนึ่งไว้สำหรับบรรเลงด้วยเปียโนสี่มือ :
แหล่งข้อมูลอื่น
18331897
แม่นางเทพสุดาสร้อยดาว
แม่นางสร้อยดาว (မေဏင်သောဲဍာ; မေနှင်းသွယ်တာ, เหม่นิงเสว่ด่า; หรือ "မည်နှင်းသွယ်ဒါ", "Mi Hnin Thwe-Da") ในวรรณคดีเรื่อง "ราชาธิราช" เรียกว่านางเทพสุดาสร้อยดาว ส่วนคำให้การชาวกรุงเก่าเรียกนางสุวรรณเทวี เป็นพระราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชแห่งกรุงสุโขทัย ต่อมาได้เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าฟ้ารั่ว ปฐมกษัตริย์แห่งเมืองเมาะตมะ
ในระหว่างที่พระเจ้าฟ้ารั่ว (พระนามเดิม มะกะโท) รับราชการเป็นขุนวังที่สุโขทัย พระองค์ได้พาแม่นางเทพสุดาสร้อยดาวหนีออกจากสุโขทัย ไปยังเมาะตะมะ เมื่อมะกะโทสามารถสังหารอลิมามาง เจ้าเมืองเมาะตะ พร้อมกับสถาปนาตนเป็นพระเจ้าฟ้ารั่ว ได้ตั้งนางเทพสุดาสร้อยดาวขึ้นเป็นพระอัครมเหสี และได้ประกาศอิรภาพจากอาณาจักรพุกามของชาวพม่า โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อขุนรามคำแหง การปฏิวัติประสบความสำเร็จ พระเจ้าฟ้ารั่วสามารถรวบรวมดินแดนของผู้ที่พูดภาษามอญและตั้งเป็นอาณาจักรหงสาวดี เมื่อประมาณ พ.ศ. 1830
พระเจ้าฟ้ารั่วและแม่นางสร้อยดาวมีพระราชธิดาเพียงพระองค์เดียวคือแม่นางสินทยา ซึ่งต่อมาได้อภิเษกสมรสกับพระเจ้าตราพระยาแห่งหงสาวดี
มหาวิทยาลัยเดอรัม
มหาวิทยาลัยเดอรัม (University of Durham) เป็นมหาวิทยาลัยในเมืองเดอรัม ประเทศสหราชอาณาจักร เริ่มมีการเรียนการสอนและความพยายามก่อตั้งมหาวิทยาลัยตั้งแต่ในสมัยกษัตริย์เฮนรี่ที่ 8 เมื่อ ค.ศ. 1657 โดยได้รับการสถาปนาเป็นมหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1832 เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยเก่าแก่ที่สุดของประเทศอังกฤษ (มีการเรียนการสอนมากว่า 600 ปี) รองจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด (อันดับ 1) และมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (อันดับ 2) ปัจจุบันมีนักศึกษาประมาณ 15,529 คน
มหาวิทยาลัยเดอรัมได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาวิทยาลัยชั้นสูง ได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยระดับ top ของการจัดอันดับมหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษอย่างสม่ำเสมอ และเป็นหนึ่งในตัวเลือกของผู้สมัครที่ต้องการเข้าศึกษาต่อที่ Oxford และ Cambridge โดยได้รับการจัดอันดับเป็นมหาวิทยาลัยแห่งปี (University of The Year) จากหนังสือ The Times Good University Guide ในปี 2005
ปัจจุบัน (ปี 2011/2012) ได้รับการจัดอันดับจาก Sunday Times University Guide 2012 ให้อยู่ลำดับที่ 3 ของมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในสหราชอาณาจักร มีอธิการบดีคือ Sir Thomas Allen ซึ่งได้รับตำแหน่งต่อจาก Bill Bryson ในเดือนมกราคม 2012
วิกตอเรียแห่งบาเดิน สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน
เจ้าหญิงวิกตอเรียแห่งบาเดิน (โซเฟีย มาเรีย วิคตอเรีย ; 7 สิงหาคม ค.ศ. 1862 - 4 เมษายน ค.ศ. 1930) ต่อมาเป็น สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน เป็นพระมเหสีในสมเด็จพระเจ้ากุสตาฟที่ 5 แห่งสวีเดน (ค.ศ. 1858 - ค.ศ. 1950)
พระชนม์ชีพในวัยเยาว์
เจ้าหญิงวิกตอเรียประสูติเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1862 ในพระราชวังคาร์ลชรู เมืองบาเดิน พระชนกของพระองค์คือเฟรเดอริกที่ 1 แกรนด์ดยุกแห่งบาเดิน (9 กันยายน ค.ศ. 1826 - 28 กันยายน ค.ศ. 1907) พระโอรสองค์ที่สี่ในแกรนด์ดยุคเลโอโพลด์ที่ 1 แห่งบาเดิน (29 สิงหาคม ค.ศ. 1790 - 24 เมษายน ค.ศ. 1852) และ แกรนด์ดัชเชสโซฟีแห่งบาเดิน (21 พฤษภาคม ค.ศ. 1801 - 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1865) พระชนนีของพระองค์คือ เจ้าหญิงลูอีสแห่งปรัสเซีย (3 ธันวาคม ค.ศ. 1838 - 23 เมษายน ค.ศ. 1923) พระราชธิดาองค์ที่สองในสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 1 แห่งเยอรมนี (22 มีนาคม ค.ศ. 1797 - 9 มีนาคม ค.ศ. 1888) และ สมเด็จพระจักรพรรดินีออกัสตาแห่งเยอรมนี เป็นพระราชปนัดดา (ทรงสายพระราชมารดา) ในสมเด็จพระราชาธิบดีกุสตาฟที่ 4 แห่งสวีเดน และ สมเด็จพระราชินีเฟรเดอริกาแห่งสวีเดน
อภิเษกสมรส
เจ้าหญิงวิกตอเรียอภิเษกสมรสที่เมืองคาร์ลชรู เมื่อวันที่ 20 กันยายน ค.ศ. 1881 กับเจ้าฟ้าชายกุสตาฟ มกุฎราชกุมารแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดนและนอร์เวย์ และ สมเด็จพระราชินีโซเฟียแห่งสวีเดนและนอร์เวย์ (เจ้าหญิงโซเฟียแห่งนาสซอ)
พระราชโอรส
เจ้าหญิงวิกตอเรียและเจ้าฟ้าชายกุสตาฟมีพระราชโอรส 3 พระองค์ดังนี้
Aphaobiella
Aphaobiella เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Leiodidae.
วิกตอเรียแห่งบาเดิน สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน
ชีวิตของพระราชินีวิกตอเรีย
เจ้าหญิงวิกตอเรียเป็นพระราชินีแห่งสวีเดนเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1907 เมื่อสมเด็จพระราชาธิบดีออสการ์ที่ 2 เสด็จสวรรคต เจ้าฟ้าชายกุสตาฟเสด็จขึ้นครองราชย์เป็น สมเด็จพระราชาธิบดีกุสตาฟที่ 5 ภายหลังเสด็จขึ้นครองราชย์แล้วเจ้าหญิงวิกตอเรียเป็นสมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย
Aphaobiella
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
วิกตอเรียแห่งบาเดิน สมเด็จพระราชินีแห่งสวีเดน
ชีวิตของพระราชินีวิกตอเรีย
สมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย ทรงมีอิทธิพลยิ่งใหญ่เกี่ยวกับการเมืองของพระบรมราชสวามีของพระองค์
แซมบา
"ซังบาจีรอดา" (ระบำวงกลม) ของรัฐบาเยีย ซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติได้ประกาศให้เป็นมรดกวัฒนธรรมที่ไม่ใช่กายภาพของมนุษยชาติในปี ค.ศ. 2005 นั้นเป็นต้นกำเนิดหลักของ "ซังบาการีออกา" หรือแซมบาชนิดที่เล่นและเต้นกันในเมืองรีโอเดจาเนโร
ตัวอย่างเพลงแซมบา
มอริส เลอบล็อง
มอริส มารี เอมีล เลอบล็อง (Maurice Marie Émile Leblanc; 11 ธันวาคม พ.ศ. 2407 - 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2484) เป็นนักเขียนนวนิยายและเรื่องสั้นชาวฝรั่งเศส ผู้แต่งเรื่อง อาร์แซน ลูแปง
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
รางวัลสตาร์พิกส์ไทยฟิล์มอะวอดส์ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม เป็นรางวัลที่จัดเป็นประจำทุกปีโดยนิตยสาร Starpics โดยเริ่มจัดเป็นครั้งแรกตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 ผลรางวัลมาจากการลงคะแนนของผู้เขียนในนิตยสารถกเถียงและหาผู้ชนะผ่านการตัดสินที่มีความเห็นตรงกันมากที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่นักแสดงชายที่แสดงบทนำในภาพยนตร์ไทยที่ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม โดยในการประกาศรางวัลครั้งแรก ทาดาโนบุ อาซาโนะ นักแสดงชาวญี่ปุ่น ได้รับรางวัลจากการแสดงในภาพยนตร์ เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล
ผู้ชนะรางวัลคนล่าสุดคือ อิชณน์กร พึ่งเกียรติรัศมี จากบท บิลลี่ อินทร ในภาพยนตร์เรื่อง 4 KINGS
ภาษาฮาไซติก
ภาษาฮาไซติก (Hasaitic) เป็นภาษาอาระเบียเหนือโบราณที่พบในจารึกในจังหวัดตะวันออกของซาอุดิอาระเบีย ที่ ทัช กวาติฟ รัส ตานูรา อับไกวก์ในบริเวณอัลฮาซาและที่อูรุก เขียนด้วยอักษรอาระเบียใต้ มีอายุราว 300 – 200 ปี ก่อนคริสตกาล
Aphaobius
Aphaobius เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Leiodidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในยุโรปใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
1 E13 m
สำหรับการเปรียบเทียบอันดับของขนาด (อังกฤษ: orders of magnitude) หน้านี้เป็นเป็นรายชื่อความยาวตั้งแต่ 10 Tm (1,000,000,000 กม.) ถึง 100 Tm (10,000,000,000 กม.) (1013 และ 1014 ม.)
ความยาวน้อยกว่า 1013 เมตร
ดาราศาสตร์
ความยาวมากกว่า 1013 เมตร
Antongilus
Antongilus เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Histeridae.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สภาวิททัน
คำว่า “witenagemot” มาจากภาษาอังกฤษเก่าจากคำว่า “การพบปะของผู้อาวุโส” (“wita” คือ ผู้มีปัญญา หรือ ที่ปรึกษา (พหูพจน์ “witan”); “gemot” คือ การประชุม) ที่มาของสภาวิททันมาจากการประชุมของประเพณีของการปกครองของชนเผ่าในสมัยโบราณ ซึ่งต่อมามามีอำนาจและที่ดินมากขึ้น สมาชิกสภานอกจากจะเป็นผู้มีอำนาจและก็ยังรวมนักบวชอาวุโสและข้าราชสำนักของพระมหากษัตริย์ด้วย
มิตซูบิชิ กาแลนต์
มิตซูบิชิ กาแลนต์ (Mitsubishi Galant) เป็นรถยนต์ขนาดครอบครัว ผลิตโดย มิตซูบิชิ มอเตอร์ส ตั้งแต่ พ.ศ. 2512 ถึง พ.ศ. 2555 โดยแบ่งวิวัฒนาการออกเป็น 9 เจเนอเรชัน(โฉม) โดยกาแลนต์โฉมที่ 1-7 จัดเป็นรถยนต์นั่งขนาดเล็ก (Compact Car) แต่กาแลนต์โฉมที่ 8 เป็นต้นมา จัดเป็นรถยนต์นั่งขนาดกลาง (Mid-size Car) และเมื่อพิจารณาแล้ว กาแลนต์ ถือเป็นรถรุ่นที่เทียบได้ใกล้เคียงกับ ฮอนด้า แอคคอร์ด และ โตโยต้า คัมรี่ มาก
มิตซูบิชิ กาแลนต์ได้เคยนำมาขายในประเทศไทยในช่วงหนึ่งโดยบริษัทมิตซูบิชิ มอเตอร์ส ประเทศไทย โดยเป็นรถขนาดใกล้เคียงกับโตโยต้า โคโรน่า ,ฮอนด้า แอคคอร์ด ,นิสสัน เซฟิโร่ และมาสด้า 626 เริ่มจำหน่ายตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515 จนถึงยุควิกฤติเศรษฐกิจของประเทศไทยทำให้หลายยี่ห้อซึ่งมีรถขนาดกลางมาทำตลาดต้องเลิกทำตลาดไป เช่น ฟอร์ด มาสด้า รวมถึงมิตซูบิชิเองด้วยโดยไม่มีทีท่าที่จะนำรถประเภทนี้มาขายกันง่ายๆ และยังไม่นับรวมผู้ผลิตรายเล็กๆ ที่นำรถขนาดกลางมาทำตลาดในประเทศไทยแบบ Niche Market ในปัจจุบันเช่น เปอโยต์ ฮุนได สโกด้า ซูบารุ โฟล์กสวาเกน เป็นต้น
รุ่นที่ 1 (A50; พ.ศ. 2512-2516)
กาแลนต์โฉมแรกนี้ รู้จักกันดีในชื่อ Colt Galant ใช้เครื่องยนต์ชื่อ Saturn Engine ขับเคลื่อนรถ โดยมีเครื่องยนต์ 4G30 (1.3 ลิตร) และ 4G31 (1.5 ลิตร)
ในช่วงแรก กาแลนต์มีเฉพาะรถ Sedan 4 ประตู แต่ต่อมาก็มีการผลิตรถ Sedan 2 ประตูขึ้นใน พ.ศ. 2513 และในปีเดียวกัน ก็มีการผลิตกาแลนต์เป็นรถ Coupe (รถสปอร์ต) ขายในชื่อ Mitsubishi Galant GTO ซึ่งนำไปสู่การผลิตรถสปอร์ตรุ่น Mitsubishi FTO ใน พ.ศ. 2537
พ.ศ. 2514 กาแลนต์โฉมนี้ถูกส่งออกไปยังอเมริกา ซึ่งเป็นรถรุ่นแรกของมิตซูบิชิที่มีขายใน สหรัฐอเมริกา (ในสหรัฐอเมริกา กาแลนต์มีชื่อว่า Dodge Colt)
ในประเทศไทย ได้นำกาแลนต์โฉมนี้มาขายในปี พ.ศ. 2515
รุ่นที่ 2 (A112, A114, A115; พ.ศ. 2516-2519)
กาแลนต์โฉมนี้ ส่งออกในหลายประเทศมากขึ้น เป็นตัวช่วยขยายตลาดการส่งออกของมิตซูบิชิได้ดี มีการส่งขายกาแลนต์ไปยังประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา และ ทวีปยุโรป ใช้เครื่องยนต์ชื่อ Astron Engine ช่วยเพิ่มแรงม้า ลดแรงสั่นสะเทือนและเสียงดังจากเครื่องยนต์
โฉมนี้ มีตัวถัง 2 แบบ คือ Sedan 4 ประตู และ Coupe 2 ประตู
รุ่นที่ 3 (A120/A130; พ.ศ. 2519-2523)
โฉมนี้ ในช่วงแรกยังมีตัวถัง 2 แบบดังโฉมที่ 2 โดยในประเทศญี่ปุ่น จะเรียกรถ Sedan 4 ประตูว่า Galant Sigma รวมถึงในประเทศไทย ที่เรียกกันอย่างแพร่หลายว่า Galant Sigma และเรียกรถ Coupe 2 ประตูว่า Galant Lambda แต่ต่อมา มีการสร้างเป็นรถแบบ Station Wagon 5 ประตู
กาแลนต์โฉมที่ 3 ได้รับรางวัล Car of the Year ของ ประเทศแอฟริกาใต้ ประจำปี ค.ศ. 1977
รุ่นที่ 4 (A160; พ.ศ. 2523-2530)
โฉมนี้ กาแลนต์เปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์ชื่อ Sirius แต่ในรุ่นที่ราคาถูก จะใช้เป็นเครื่องรุ่น Astron 4D55 ซึ่งเป็นเครื่องยนต์ในรถเก๋งรุ่นแรกที่ใช้น้ำมันดีเซล และนอกจากนี้ กาแลนต์ในโฉมนี้ เริ่มเปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์แบบหัวฉีดอิเลกทรอนิกส์ แทนเครื่องยนต์แบบคาร์บูเรเตอร์ เพื่อช่วยประหยัดน้ำมันและเพิ่มอัตราเร่ง
กาแลนต์ในโฉมนี้ มีการพัฒนาประสิทธิภาพอุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยให้สูงขึ้น ท้ายรถบรรจุของได้มากขึ้น และมีการติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันเสียงในห้องโดยสาร ช่วยให้เสียงเครื่องยนต์รบกวนในห้องโดยสารลดลง
กาแลนต์โฉมนี้ ได้รางวัลอีกครั้ง คือรางวัล Car of the Year ของ ประเทศนิวซีแลนด์ ประจำปี ค.ศ. 1981
โดยทั่วไปแล้ว กาแลนต์โฉมที่ 4 เลิกผลิตใน พ.ศ. 2526 แต่ในออสเตรเลีย มีการผลิตโฉมที่ 4 นี้ไปจนถึง พ.ศ. 2530 เลยทีเดียว
รุ่นที่ 5 (E11-E19; พ.ศ. 2526-2535)
โฉมที่ 5 เปลี่ยนไปใช้ระบบขับเคลื่อนล้อหน้า มีการใช้เครื่องยนต์ทั้ง Astron และ Saturn ขนาดลูกสูบตั้งแต่ 1.6 ไปจนถึง 3.0 ลิตร เริ่มหายไปจากท้องตลาดใน พ.ศ. 2530 เมื่อกาแลนต์ผลิตโฉมที่ 6 ออกมา
กาแลนต์โฉมนี้ ได้รับรางวัล Golden Steering Wheel ในประเทศเยอรมนี
รุ่นที่ 6 (E31, E32, E33, E34, E35, E38, E39; พ.ศ. 2530-2536)
โฉมที่ 6 นี้ กาแลนต์มีความสูงมากขึ้น และเริ่มมีความโค้งมน ซึ่งต่างจากรถทั่วไปที่สมัยนั้นจะเป็นเหลี่ยม ๆ และได้รับรางวัล Car of the Year Japan ประจำปี ค.ศ. 1987 และกลายเป็นเทรนด์รถยนต์ที่มาแรงในยุคนั้น
เริ่มมีการนำรถกาแลนต์ไปใช้เป็นรถสปอร์ตกับรถแรลลี่ ทำให้รถกาแลนต์โฉมที่ 6 ใหญ่กว่าโฉมก่อนไม่มากนัก เพราะต้องการเน้นความเพรียวกระชับแบบรถสปอร์ต ทิ้งความเป็นรถครอบครัวขนาดใหญ่ไปชั่วขณะ
แต่การนำกาแลนต์ไปทำรถสปอร์ต เริ่มเกิดขึ้นจริง ๆ ในยุคของโฉมที่ 2 แต่ไม่เป็นที่นิยมเท่าไรนัก ในยุคโฉมที่ 2-5 ถือกันว่ากาแลนต์คือรถครอบครัว แต่ว่าโฉมที่ 6-7 นี้ กาแลนต์เพรียวกระชับจนแทบจะนับได้ว่าเป็นรถสปอร์ต
รุ่นที่ 7 (E52, E53, E54, E55, E57, E64, E72, E74, E77, E84, E88; พ.ศ. 2535-2541)
โฉมที่ 7 เป็นโฉมสุดท้ายที่กาแลนต์ถูกจัดอยู่ในประเภทรถยนต์ขนาดเล็ก เนื่องจาก มิตซูบิชิ แลนเซอร์ รถยนต์อีกรุ่นที่มีขนาดเล็กกระชับกว่า (แต่ก็ใช้เป็นรถครอบครัวขยาดย่อมได้เช่นกัน) เริ่มมีความนิยมนำไปใช้เป็นรถสปอร์ตมากขึ้น เนื่องจากการที่คนซื้อกาแลนต์ในช่วงโฉมที่ 5 มีสัดส่วนไม่น้อยที่ต้องการซื้อกาแลนต์ไปใช้เป็นรถสปอร์ต แต่เมื่อรถสปอร์ตของมิตซูบิชิในใจผู้ซื้อมีแลนเซอร์เข้าแทนที่ เนื่องจากการที่แลนเซอร์ออกรุ่นพิเศษ คือ Lancer Evolution ทำให้กาแลนต์เริ่มมีความนิยมลดลง
กาแลนต์โฉมนี้ แม้จะพยายามใส่ Options รถสปอร์ตไปมากขึ้น แต่ความนิยมก็ไม่ได้เพิ่มมา โฉมที่ 7 จึงเป็นโฉมที่ กาแลนต์ ไม่ประสบความสำเร็จเท่าโฉมอื่นนัก
ในประเทศไทย ได้นำมาจำหน่ายในชื่อ มิตซูบิชิ กาแลนต์ อัลติมา โดยเป็นรุ่นสุดท้ายที่ประกอบในประเทศ และในรุ่นต่อมาก็มีทำตลาดแบบเงียบๆ ไม่มากนัก
รุ่นที่ 8 (EA1, EA2, EA3, EA4, EA5, EA7, EC1, EC4, EC5, EC7; พ.ศ. 2539-2546)
จากความผิดพลาดทางการตลาดที่มิตซูบิชิประสบกับกาแลนต์ในช่วงโฉมที่ 7 ในโฉมที่ 8 นี้จึงละทิ้งความเป็นรถสปอร์ตของกาแลนต์ลง ยุติการผลิตตัวถัง Coupe หันมาเป็นรถยนต์ขนาดกลางสำหรับครอบครัวแทน แล้วกาแลนต์ก็กลับมาประสบความสำเร็จอีกครั้งด้วยรางวัล Car of the Year Japan
รุ่นที่ 9 (พ.ศ. 2547-2555)
โฉมนี้ กาแลนต์มีขนาดใหญ่ขึ้น และมีลักษณะดูดีขึ้น ทางมิตซูบิชิได้นำไปแสดงในงานมอเตอร์โชว์ระดับนานาชาติ ด้วยขนาดใหญ่ขึ้น Options มากขึ้น แต่ใช้ทรัพยากรคุ้มค่า และมีราคาที่ถูกลง แต่รุ่นนี้กลับไม่มีจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่น
โฉมนี้ได้เลิกผลิตและจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้ว เนื่องจากความนิยมรถขนาดกลางลดลง ถือว่าอยู่ในช่วงขาลงของรถยนต์ประเภทนี้ ผู้คนหันมาใช้รถยนต์ที่ขนาดเล็กลงแทน สาเหตุเป็นเพราะราคาน้ำมันที่สูงขึ้น ทำให้มิตซูบิชิประสบปัญหาเป็นอย่างมากในการขายกาแลนต์โฉมนี้ รวมถึง Mitsubishi Motors เองก็ประสบปัญหาการเงินมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2543 แล้ว มิตซูบิชิจึงได้ตัดสินใจเลิกผลิตกาแลนต์อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2555 อย่างไรก็ดี ได้มีการผลิตรถยนต์รุ่นใหญ่กว่ากาแลนต์ออกมาจำหน่าย ในชื่อ มิตซูบิชิ พราวเดีย และมิตซูบิชิ ดิกนิตี และเตรียมกลับมาผลิตรถยนต์นั่งขนาดกลางสำหรับตลาดอเมริกาเหนืออีกครั้ง
รุ่นที่ 10 (Galant Fortis; พ.ศ. 2550–2560)
กลายเป็นเรื่องของการทำตลาดแบบชวนให้สงสัยอีกครั้งสำหรับมิตซูบิชิ เมื่อเปิดเผยว่าจะจัดการถอดชื่อของแลนเซอร์ออกจากสารบบรถยนต์รุ่นธรรมดาที่ขายในญี่ปุ่น และส่งแลนเซอร์ใหม่ที่เปิดตัวในสหรัฐอเมริกาเป็นแห่งแรกเข้ามาขายในตลาดญี่ปุ่นด้วยชื่อใหม่ แต่ก็ไม่ถึงกับใหม่แกะกล่อง เพราะเป็นการนำชื่อของกาแลนท์ รถยนต์รุ่นใหญ่ไซส์เดียวกับโตโยต้า โคโรน่าที่สูญพันธุ์ไปจากตลาดญี่ปุ่นแล้ว (แต่ยังมีการผลิตรุ่นใหม่ขายในอเมริกาเหนือ) กลับมาใช้งานอีกครั้ง