cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กิมลี
ประวัติ
กิมลีมีอคติกับพวกเอลฟ์มาแต่ไหนแต่ไร และมักมีเหตุขัดแย้งกับเลโกลัส เจ้าชายเอลฟ์แห่งเมิร์ควู้ดอยู่เนืองๆ จนเมื่อเขาได้พบกับเลดี้กาลาเดรียล แห่งลอธลอริเอน ความคิดเกี่ยวกับเอลฟ์ของเขาจึงเปลี่ยนไป ด้วยความงดงาม ความเมตตา และความปรานีของนางประทับใจกิมลีอย่างมาก เมื่อคณะพันธมิตรแห่งแหวนจะออกเดินทางจากลอธลอริเอน กาลาเดรียลขอให้แต่ละคนขอของขวัญสำหรับตัวได้ กิมลีไม่ได้ขอสิ่งมีค่าอันใดเลยนอกจากเส้นเกศาสีทองเหลือบเงินอันงดงามของนาง ซึ่งนางได้มอบเส้นเกศาให้แก่กิมลีถึง 3 เส้น หลังจากนั้น สัมพันธภาพระหว่างกิมลีกับเลโกลัสก็ดีขึ้นเป็นลำดับ
กิมลีได้แสดงความสามารถในการรบเป็นที่ประจักษ์หลายครั้งในสมรภูมิต่างๆ ของสงครามแหวน โดยเฉพาะอย่างที่การรบที่เฮล์มสดีพ หลังสิ้นสุดสงครามแหวน กิมลีได้นำเหล่าคนแคระพลเมืองของดูรินจำนวนมากมาตั้งอาณาจักรใหม่ขึ้นที่อะกลารอนด์ เขาได้ขึ้นเป็นลอร์ดแห่งอะกลารอนด์คนแรก เหล่าคนแคระช่วยกันซ่อมแซมฟื้นฟูสภาพอันพินาศจากสงครามให้กลับคืนดี ผลงานที่สำคัญของพวกเขาคือ ประตูใหญ่ของนครมินัสทิริธ ซึ่งสร้างขึ้นด้วยโลหะและมิธริล และยังช่วยซ่อมแซมสถานที่สำคัญต่างๆ ในนครอีกเป็นจำนวนมาก
ไม่มีที่ใดบันทึกว่า กิมลีเสียชีวิตเมื่อใด แต่ตามที่ปรากฏในหนังสือสมุดปกแดงแห่งเวสต์มาร์ช หลังจากที่กษัตริย์อารากอร์นสิ้นพระชนม์ในปีที่ 120 ของยุคที่สี่ กิมลีได้ออกเดินทางไปยังดินแดนอมตะทางทิศประจิมพร้อมกับเลโกลัส
อเล็กซานเดอร์ เอช. บูเอลล์
อเล็กซานเดอร์ ฮามิลตัน บูเอลล์ (เกิดเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1801 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1853) เป็นสมาชิกU.S. Representative จากรัฐนิวยอร์ก เกิดที่เมืองแฟร์ไฟลด์ รัฐนิวยอร์ค ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกรัฐสภานิวยอร์กในปี ค.ศ. 1845 ต่อมาได้เป็นสมาชิกสภาครองเกรสชุดที่ 32 จากรัฐนิวยอร์ก เขตที่ 17 สังกัดพรรคเดโมแครต เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1851 จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 มกราคม ค.ศ. 1853 ที่วอชิงตัน ดี.ซี.
ประเทศไทยใน พ.ศ. 2275
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใน พ.ศ. 2275 (ค.ศ. 1732) ในประเทศไทย เป็นปีที่ 383 แห่งกรุงศรีอยุธยา เป็นปีที่ 45 แห่งราชวงศ์บ้านพลูหลวง เป็นปีที่ 25 และเป็นปีสุดท้ายในรัชสมัยของสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 และเป็นปีแรกในรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ นับเป็นปี จ.ศ. 1093 (1 มกราคม - 29 มีนาคม) และ 1094 (30 มีนาคม - 31 ธันวาคม) ในแบบปัจจุบัน
โบโรเมียร์
โบโรเมียร์ เป็นตัวละครตัวหนึ่งในนิยายเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ งานประพันธ์ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในหนังสือภาคแรกและช่วงต้นของภาคที่สอง
โบโรเมียร์เป็นมนุษย์ชาวกอนดอร์ บุตรชายคนโตของเดเนธอร์ สจ๊วตแห่งกอนดอร์คนสุดท้าย และเป็นพี่ชายของฟาราเมียร์ เขาเกิดในปีที่ 2978 ของยุคที่สาม มีร่างกายสูงใหญ่ ผมสีดำ นัยน์ตาสีเทา เป็นผู้ทระนงองอาจ เก่งกล้าในการรบ และมีความเชื่อมั่นในศักดิ์ศรีของอาณาจักรแห่งชาวดูเนไดน์มาก โบโรเมียร์ได้เป็นผู้นำกองกำลังชาวกอนดอร์เข้าต่อกรกับทัพของเซารอนหลายครั้ง ก่อนที่เขาจะออกเดินทางไปยังริเวนเดลล์ เนื่องจากนิมิตฝันที่มองเห็น "ยมทูตแห่งอิซิลดูร์"
ที่ริเวนเดลล์ โบโรเมียร์ได้เข้าร่วมในที่ประชุมของเอลรอนด์ และได้เข้าร่วมคณะพันธมิตรแห่งแหวน โดยในเบื้องต้นเขาคิดจะเดินทางกลับไปยังแผ่นดินเกิดที่กอนดอร์ และจะแยกจากคณะที่นั่น ทว่าเมื่อเดินทางไปได้เพียงชายแดนกอนดอร์ โบโรเมียร์ก็ได้หลงใหลในตัวแหวนเอกเข้าจึงพยายามเกลี้ยกล่อมแกมบังคับโฟรโด แบ๊กกิ้นส์ให้มอบแหวนเอกแก่ตนเพื่อนำไปที่มินัสทิริธและนำไปใช้สู้กับเซารอน แต่โฟรโดไม่ยอมให้ โบโรเมียร์จึงได้ใช้กำลังแย่งแหวนทำให้โฟรโดหวาดกลัวจึงใช้แหวนเอกในการหลบหนีไป เมื่อโฟโดรหายตัวไปทำให้โบโรเมียร์โกรธและว่ากล่าวร้ายโฟรโดและฮอบบิท แต่ก็ได้สติก็เกิดเสียใจและเรียกร้องให้โฟรโดกลับมาหาตน แต่โฟรโดก็ไม่กลับมาเลย ทำให้คณะพันธมิตรแห่งแหวนต้องออกตามหาโฟรโดกันใหญ่ แต่ระหว่างนั้นเมอร์รี่และปิ๊นปิ๊นก็ถูกพวกออร์คมาจับตัวไป โบโรเมียร์ได้เข้าช่วยเหลือพวกเขาอย่างกล้าหาญ จนถูกสังหารในที่สุด
ก่อนตาย โบโรเมียร์ได้สารภาพผิดต่อ อารากอร์นว่า ตนพยายามจะแย่งแหวนจากโฟรโด และขอร้องให้ช่วยเหลือเมืองมินัสทิริธและกอร์ดอร์ให้ได้ หลังจากนั้น อารากอร์น เลโกลัส และกิมลี ช่วยกันนำร่างของโบโรเมียร์ใส่ลงในเรือ พร้อมอาวุธและแตรแห่งกอนดอร์ที่แตกเป็นสองเสี่ยง ลอยเรือออกไปจนเรือล่วงผ่านน้ำตกเรารอส ในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ปีที่ 3019 ของยุคที่สาม
Figuren in Tolkiens Welt Middle-earth characters
แอนโฟ
แอนโฟ (ANFO กรือ AN/FO, ) เป็นคำทับศัพท์จากภาษาอังกฤษ (ย่อจาก ammonium nitrate/fuel oil) อันเป็นส่วนผสมระหว่างสารแอมโนเนียมไนเตรตและน้ำมันเชื้อเพลิง (มักจะเป็นน้ำมันดีเซล แต่บางครั้งอาจใช้น้ำมันก๊าด หรือโมลาสส์) เป็นระเบิดที่นิยมใช้กันมากที่สุดในการทำเหมือง และการก่อสร้างต่างๆ โดยทั่วไปจะถือว่าแอนโฟเป็นระเบิดแรงสูง ต้องมีตัวส่งกำลัง เพราะมันมีความไวค่อนข้างต่ำ
ประสิทธิภาพของแอนโฟนั้น ประมาณ 80% ของ Dynamax B นั่นคือ ความสมมูล 0.8 ของ Dynamax B โดยมวล หากต้องการประสิทธิภาพสูงสุด จะมีการใช้เชื้อเพลิงชนิดอื่นนอกเหนือจากน้ำมัน และสามารถเพิ่มการตอบสนองต่อการจุดกระตุ้นโดยการเพิ่มอัตราส่วนของน้ำมันเชื้อเพลิง ซึ่งจะให้ความสมมูล 1.6 Dynamax B
ไรน์ลันท์
thumb|ตราอาร์มของไรน์ลันท์ ไรน์ลันท์ (Rheinland; Rhénanie; Rijnland) เป็นชื่อทั่วไปที่ใช้เรียกดินแดนทั้งสองฝั่งของแม่น้ำไรน์ ในเยอรมนีตะวันตก หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิฝรั่งเศสในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 19 ไรน์ลันท์เป็นแคว้นที่มีประชากรพูดภาษาเยอรมันเป็นส่วนใหญ่ ตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนล่างของแม่น้ำไรน์ ซึ่งเคยถึงผนวกเข้ากับอาณาจักรปรัสเซีย กษัตริย์แห่งปรัสเซียได้เปลี่ยนชื่อแคว้นใหม่ว่า มณฑลไรน์ (หรือ Rhenish Prussia) หลังจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ภาคตะวันตกของไรน์ลันท์ถูกยึดครองโดยกองทัพฝ่ายไตรภาคี ตามข้อตกลงในสนธิสัญญาแวร์ซาย เยอรมนีได้รับไรน์ลันท์คืนเมื่อปี 1936
ภูมิศาสตร์
thumb|อาณาเขตของไรน์ลันท์ (สีเขียว) ปี 1830 บนพรมแดนสมัยใหม่
ไรน์ลันท์นั้นตั้งอยู่ในภาคตะวันตกของเยอรมนี และมีอาณาเขตติดต่อกับประเทศฝรั่งเศส ลักเซมเบิร์ก เบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ ลักษณะภูมิประเทศทางด้านใต้และด้านตะวันออกเป็นเขตเนินเขา และมีแม่น้ำไหลผ่าน แม่น้ำสองสายที่มีความสำคัญ คือ แม่น้ำไรน์และแม่น้ำมอแซล และทางเหนือมีอาณาเขตติดต่อกับแคว้นรูร์
ความเกี่ยวข้องกับการเมือง
มณฑลไรน์ได้ถูกจัดตั้งเมื่อปี 1824 โดยการรวมตัวกันของแคว้นไรน์ตอนล่างกับแคว้นจวูลิช-คลีฟส์-เบิร์ก มีเมืองหลวงอยู่ที่โคเบรนซ์ มีประชากรอยู่อาศัยประมาณ 8 ล้านคนในปี 1939 ในปี 1920 แคว้นซาร์ได้ถูกแยกออกมาจากมณฑลไรน์ และอยู่ใต้การกำกับดูแลของสันนิบาตชาติ จนกระทั่งกองกำลังสันนิบาติชาติถอนกำลังออกไปเมื่อปี 1935
หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
หลังจากเยอรมนียอมจำนนในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองทัพพันธมิตรได้ทำการยึดครองไรน์ลันท์ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์ ภายใต้บัญญัติของสนธิสัญญาแวร์ซาย การเข้ายึดครองจึงดำเนินต่อไป สนธิสัญญาดังกล่าวได้กำหนดให้แบ่งไรน์ลันท์ออกเป็นสามส่วน ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น พื้นที่ที่จะคืนให้แก่เยอรมนีภายในห้าปี สิบปี และสิบห้าปีตามลำดับหลังจากการอนุมัติสนธิสัญญาดังกล่าว ซึ่งได้ทำการลงนามเมื่อปี 1920 ซึ่งหมายความว่าเยอรมนีจะได้รับดินแดนทั้งหมดคืนเมื่อปี 1935 แต่ในความเป็นจริงแล้ว กองทัพพันธมิตรได้ถอนตัวออกไปทั้งหมดก่อนปี 1930 ด้วยความปรารถนาดีต่อสาธารณรัฐไวมาร์ ซึ่งได้มีนโยบายประนีประนอมด้วย และเพื่อสนธิสัญญาโลคาร์โน
ทหารฝรั่งเศสซึ่งเข้ามายึดครองไรน์ลันท์นั้นขึ้นชื่อในเรื่องของความรุนแรงกับพลเรือนท้องถิ่น ฝรั่งเศสได้หาช่องโหว่ของสนธิสัญญาแวร์ซายและพยายามที่จะแยกไรน์ลันท์ออกจากเยอรมนีตลอดกาล โดยพยายามสร้างสาธารณรัฐไรน์ และทำการปกครองโดยรัฐบาลหุ่นเชิดของฝรั่งเศส รัฐบาลฝรั่งเศสยังได้สนับสนุนกลุ่มผู้ประท้วงแบ่งแยกดินแดนและการก่อจลาจล ซึ่งพยายามที่จะแยกตัวออกมาจากเยอรมนี ด้วยเหตุผลทางศาสนาและความคิดต่อต้านพวกปรัสเซีย แต่ว่าก็ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากมีกลุ่มผู้เข้าร่วมจำนวนน้อย
สนธิสัญญาแวร์ซายยังได้กำหนดเขตปลอดทหาร ซึ่งใช้เป็นรัฐกันชนระหว่างเยอรมนีฝ่ายหนึ่ง ฝรั่งเศส เบลเยี่ยมและลักเซมเบิร์ก (อาจรวมไปถึงเนเธอร์แลนด์ด้วย) อีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งหมายความว่า ห้ามมิให้มีกองทหารเยอรมันอยู่ในแคว้นไรนด์แลดน์ภายหลังจากที่กองทัพพันธมิตรถอนตัวไปแล้ว นอกเหนือจากนั้น สนธิสัญญายังให้อนุญาตกองทัพพันธมิตรสามารถกลับเข้ามายึดครองได้อีก ถ้าหากพบว่าเยอรมนีไม่รับผิดชอบต่อข้อตกลงในสนธิสัญญา
ในวันที่ 7 มีนาคม 1936 นาซีเยอรมนีทำการฝ่าฝืนสนธิสัญญาโลคาร์โนด้วยการเข้ายึดครองไรน์ลันท์ การรุกรานประสบความสำเร็จและใช้กำลังทหารเพียงเล็กน้อย (เป็นเพียงทหารขี่จักรยานเท่านั้น) ฝรั่งเศสไม่อาจตอบโต้การกระทำนี้ได้เนื่องจากความไร้เสถีนรภาพทางการเมืองภายในประเทศ ฮิตเลอร์นั้นเสี่ยงอย่างมากต่อการส่งทหารเข้าไปยังไรน์ลันท์ เขาถึงขนาดออกคำสั่งให้เตรียมถอยทัพในทันทีถ้าหากกองทัพฝรั่งเศสต่อต้าน แต่ด้านฝรั่งเศสนั้นก็ไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด เนื่องจากอยู่ระหว่างช่วงการเลือกตั้งประธานาธิบดีคนใหม่ และยังไม่ต้องการทำสงครามกับเยอรมนีในขณะนี้
การเข้ามาของทหารเยอรมันนั้นได้รับการสนับสนุนจากประชากรพื้นเมืองบางส่วน เนื่องจากมีความรักชาติเยอรมันและได้รับความขมขื่นจากการตกอยู่ใต้การยึดครองของฝ่ายพันธมิตรจนกระทั่งถึงปี 1930 (จนถึงปี 1935 ในซาร์แลนด์)
ต่อมานาซีเยอรมนีได้สร้างแนวป้องกันที่ชื่อว่า ซิกฟรีด ซึ่งมีความยาวประมาณ 620 กิโลเมตรจากเนเธอร์แลนด์จนถึงสวิตเซอร์แลนด์ เพื่อเป็นการป้องกันการรุกรานของฝรั่งเศลและสัมพันธมิตร
ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างปี 1944-1945 ได้มีการทัพสองครั้งได้เกิดขึ้นในไรน์ลันท์แห่งนี้
ต้นปี 1945 หลังจากการหยุดพักรบในช่วงฤดูหนาว กองทัพฝ่ายสัมพันธมิตรในยุโรปตะวันตกได้กลับเข้าสู่การทำการรบอีกครั้งหนึ่งเพื่อจะเจาะผ่านแนวเยอรมันไปยังแม่น้ำไรน์ กองทัพแคนาดาสามารถเข้าสมทบกับกองทัพอังกฤษและสามารถเจาะผ่านไรน์ลันท์ได้ในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ 1945 หลังจากเวลาผ่านไป กองทัพเยอรมันก็ถูกกวาดล้างออกไปจากฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไรน์
โทมัส ออทโท บิชอป
โทมัส ออทโท บิชอป (เกิดเมื่อปี ค.ศ. 1877 – เสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1952) เป็นนักการเมืองชาวนิวซีแลนด์ สังกัดพรรคชาติ บิชอปได้รับการแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และในปี ค.ศ. 1950 ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นประธานสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี ค.ศ. 1950 จนกระทั่งยกเลิกในปี ค.ศ. 1951 บิชอปเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1952 ด้วยวัย 75 ปี ที่เมืองโลเวอร์ ฮัตต์
นักรบเหล็กเทวะ
นักรบเหล็กเทวะ   เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น เรื่องและภาพโดย โนบุฮิโระ วาสึกิ หรือผู้สร้าง ซามูไรพเนจร ในประเทศญี่ปุ่นตีพิมพ์ลงในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะ ในประเทศไทยตีพิมพ์ลงลงในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ ซีคิดส์ ของสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ต่อมาได้มีการสร้างเป็นอนิเมะ ออกอากาศทางสถานีทีวีโตเกียว
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นในคืนหนึ่ง เมื่อ มุโต้ คาซึกิ ถูกฆ่าตายโดยสัตว์ประหลาดเพื่อปกป้องเด็กสาวลึกลับคนหนึ่งไว้ แต่พอเขาตื่นขึ้นมา เขากลับพบว่านั่นเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น แต่ทว่ามันไม่เป็นอย่างนั้น ในช่วงเย็นของวันถัดมาเขาและน้องสาวก็ถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดที่เขาคิดว่าเขาฝันเห็นเมื่อคืน ในระหว่างที่พวกเขากำลังถูกโจมตีอยู่นั้น ได้มีการติดต่อมาจากเด็กสาวลึกลับคนที่เขาปกป้องไว้เมื่อคืนให้ยื้อเวลาไว้ ในที่สุด คาซึกิก็ได้พบกับเธอ ในระหว่างการหลบหนี เธอแนะนำตัวว่าเธอชื่อ ซึมูระ โทคิโกะ  และเธอได้อธิบายว่าสัตว์ประหลาดที่กำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่นั้นเรียกว่า โฮมุนครุส  ที่ใช้ชีวิตปะปนกับมนุษย์และกลืนกินมนุษย์เป็นอาหาร และเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนว่าเป็นเรื่องจริงที่ มุโต้ คาซึกิ ได้เสียชีวิตแล้ว แต่ได้รับการช่วยเหลือจากเธอด้วยการใช้ เหล็กเทวะ ใส่เข้าไปในร่างกายของเขาแทนหัวใจที่ถูกทำลายไปแล้ว
โทคิโกะยังได้อธิบายต่อไปอีกว่า เหล็กเทวะ นั้นคืออาวุธที่ได้จากการเล่นแร่แปรธาตุ ที่สามารถมอบพลังในการต่อสู้กับโฮมุนครุสได้ ดังนั้นคาซุกิจึงได้สร้างอาวุธขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับโฮมุนครุสที่กำลังไล่ล่าพวกเขาและกลืนกินน้องสาวของเขาเข้าไปด้วย โดยอาวุธที่เขาสร้างออกมานั้นแป็นหอกขนาดใหญ่ และได้ใช้มันกำจัดโฮมุนครุสที่กำลังไล่ล่าพวกเขา และช่วยน้องสาวของเขาออกมาได้อย่างปลอดภัย และหลังจากเหตุการณ์นี้ทำให้คาซึกิ ตั้งใจที่จะต่อสู้กับโฮมุนครุส ร่วมกับโทคิโกะและชีวิตใหม่ของเขา
การเล่นแร่แปรธาตุ
ในเรื่องจะกล่าวถึงการเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งมีมาแต่โบราณจะมีอยู่ 2 ประเภท คือเหล็กเทวะ และ โฮมุนครุส เหล็กเทวะ คืออาวุธที่เกิดจากการเล่นแร่แปรธาตุที่ใช้ในการต่อสู้กับโฮมุนครุส ซึ่งลักษณะของเหล็กเทวะนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล โดยปกติจะพบในลักษณะเหรียญโลหะขนาดเท่าฝ่ามือ เป็นรูปทรงหกเหลี่ยม มีตัวเลขโรมันกำกับหมายเลขของเหล็กเทวะนั้นๆ
องค์กรนักรบเหล็กเทวะ
ซึ่งเป็นชุดคลุมลักษณะคล้ายโจรสลัด ซึ่งเขาใช้ในการยิงออกไปใส่คาซุกิเพื่อสกัดการเคลื่อนไหว
โฮมุนครุสและพวกพ้อง
เหล็กเทวะที่ดร.บัตเตอร์ฟลายถือครองอยู่นั้นคือหมายเลข LXX (70) ซึ่งเป็นเหล็กเทวะของแท้หมายเลขเดียวกับที่คาซุกิถือครองอยู่
อำเภอแก้งคร้อ
อำเภอแก้งคร้อ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดชัยภูมิ
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอแก้งคร้อมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
เดิมทีท้องที่อำเภอแก้งคร้อทั้งอำเภอถูกรวมอยู่ภายใต้การปกครองของตำบลกวางโจน อำเภอภูเขียว นับตั้งแต่มีการปฏิรูปการปกครองมาเป็นจังหวัด อำเภอ และตำบล ซึ่งเหตุที่เป็นเช่นนี้อาจเนื่องมาจาก ในสมัยก่อนท้องที่แถบนี้ยังมีราษฎรเข้ามาจับจองพื้นที่อาศัยและทำกินอยู่อย่างเบาบาง จนกระทั่งวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2481 จึงได้มีการจัดตั้ง ตำบลแก้งคร้อ (ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ตำบลช่องสามหมอ) ขึ้นมา โดยแบ่งท้องที่บางส่วนมาจากตำบลกวางโจน ต่อมาในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2495 มีการพื้นที่หมู่ 6–8, 14–19 และหมู่ 21–24 (ในขณะนั้น) ของตำบลกวางโจน ไปตั้งเป็น ตำบลหนองสังข์ และในวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2496 มีการแบ่งเอาท้องที่ตำบลแก้งคร้อบางส่วนจัดตั้งเป็น ตำบลหนองขาม แสดงให้เห็นว่าท้องที่แถบนี้เริ่มมีราษฎรเข้ามาอยู่อาศัยเพิ่มจำนวนมากขึ้นแล้ว
การที่ทั้ง 3 ตำบลที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาใหม่นี้มีพื้นที่รวมกันกว้างขวางและอยู่ห่างไกลจากที่ทำการอำเภอภูเขียวในขณะนั้น ทำให้ราษฎรไปติดต่อราชการได้รับความลำบากในการเดินทาง วันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2501 ทางราชการจึงประกาศแยกท้องที่ 3 ตำบล คือ ตำบลช่องสามหมอ ตำบลหนองสังข์ และตำบลหนองขาม จัดตั้งเป็น กิ่งอำเภอแก้งคร้อ โดย"แก้งคร้อ" เป็นคำประสมมาจากคำว่า "แก้ง" หมายถึง แก่ง ซึ่งออกเสียงในสำเนียงอีสานว่า แก้ง และคำว่า "คร้อ" มาจากชื่อของ "ต้นตะคร้อ" ซึ่งเมื่อนำมารวมกันแล้วจะได้ความหมายว่า บริเวณแก่งที่มีต้นตะคร้อใหญ่ และเพียงปีเดียวก็ได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น อำเภอแก้งคร้อ ในวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2502 อำเภอแก้งคร้อที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่นี้ยังเหลือพื้นที่ว่างเปล่าที่ยังไม่ถูกจับจองทำกินอยู่เป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงมีราษฎรจากอำเภอใกล้เคียงไม่ว่าจะเป็นอำเภอภูเขียว อำเภอคอนสวรรค์ อำเภอเมืองชัยภูมิ หลั่งไหลเข้ามาจับจองพื้นที่ทำกินเป็นจำนวนมาก ทำให้ท้องที่อำเภอแก้งคร้อได้รับการพัฒนาทางด้านการเกษตรและการค้าอย่างรวดเร็ว
จากจำนวนประชากรที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ในปี พ.ศ. 2513 ได้มีการจัดตั้งตำบลเพิ่มขึ้นมาพร้อมกันอีก 3 ตำบล คือ แยกพื้นที่หมู่ 3–4, 12, 15, 17 (ในขณะนั้น) ของตำบลช่องสามหมอ รวมกับหมู่ 1, 11–12 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองขาม ตั้งเป็น ตำบลนาหนองทุ่ม กับแยกพื้นที่หมู่ 6, 9, 13–18 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองสังข์ รวมกับพื้นที่หมู่ 9 (ในขณะนั้น) ของตำบลช่องสามหมอ ตั้งเป็น ตำบลหลุบคา กับแยกพื้นที่หมู่ 7 (ในขณะนั้น) ของตำบลช่องสามหมอ รวมกับหมู่ 7–8, 10–11, 20–22 (ในขณะนั้น) ของตำบลหนองสังข์ ตั้งเป็น ตำบลบ้านแก้ง เพื่อให้ง่ายต่อการจัดการปกครอง และในปี พ.ศ. 2522 ได้แยกพื้นที่ 7 หมู่บ้านในตำบลหนองขาม ตั้งเป็น ตำบลโคกกุง
เมื่อพื้นที่ราบใต้เชิงเขาภูแลนคาเริ่มถูกจับจองทำกินจนไม่เหลือที่ว่าง ดังนั้นจึงมีราษฎรบางส่วนอพยพขึ้นสู่เทือกเขาภูแลนคา เพื่อแผ้วถางพื้นที่ทำมาหากินและอยู่อาศัย ต่อมาเมื่อมีจำนวนราษฎรเพิ่มมากขึ้น ทำให้ยากแก่การปกครองท้องที่ เพราะเป็นเขตภูเขาสูง ดังนั้นในปี พ.ศ. 2529 จึงได้แบ่งท้องที่ตำบลนาหนองทุ่ม เพื่อจัดตั้งเป็น ตำบลเก่าย่าดี และในปี พ.ศ. 2531 ได้จัดตั้ง ตำบลท่ามะไฟหวาน ขึ้นมาอีกแห่งโดยแบ่งพื้นที่มาจากตำบลหนองขาม
เขตสุขาภิบาลแก้งคร้อซึ่งเป็นพื้นที่เขตเศรษฐกิจหลักของอำเภอ มีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่น ดังนั้นในปี พ.ศ. 2533 จึงได้แบ่งท้องที่ตำบลช่องสามหมอ ฝั่งทิศตะวันออกของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 201 สีคิ้ว - เชียงคาน จัดตั้งเป็น ตำบลหนองไผ่ ทำให้ปัจจุบันอำเภอแก้งคร้อมีท้องที่ในเขตปกครองทั้งสิ้น 10 ตำบล
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอแก้งคร้อแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 10 ตำบล 126 หมู่บ้าน ได้แก่
กีฬาลอนโบวล์สในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬาลอนโบวล์สในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬาลอนโบวล์สที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 5–13 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่สนามฮอกกี้ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 9 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 36 เหรียญ
วัดชมพู (จังหวัดเชียงใหม่)
วัดชมพู เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
วัดมีพระธาตุเจดีย์ หรือเรียกว่า พระธาตุเจดีย์ทองจังโก เปรียบเสมือนพระธาตุคู่แฝดของพระธาตุดอยสุเทพ มีตำนานเล่าว่า พระเจ้ากือนา ทรงสร้างพระบรมธาตุดอยสุเทพ โดยพระราชมารดา พร้อมทั้งโปรดเกล้าให้สร้างเจดีย์พร้อมวัดมีนามว่า "วัดใหม่พิมพา" เพราะพระนางพิมพาเทวี ไม่สามารถดำเนินบนดอยสูงเกินเพื่อขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพไม่สะดวกเพราะมีอายุมาก เจดีย์ได้รับการบูรณะครั้งล่าสุด เมื่อ พ.ศ. 2542
ลักษณะของยอดดอยพระธาตุเจดีย์วัดใหม่พิมพานั้นมีฉัตร 7 ชั้น ตัวพระธาตุสูงประมาณ 30 เมตร กว้างด้านละ 11.30 เมตร องค์พระธาตุเจดีย์บุหุ้มด้วยแผ่นโลหะ ที่เรียกว่า แผ่นทองจังโก การประดับตกแต่งลวดลายด้วยวิธีสลักดุนยกดอกกระหนกใบเทศและก้านขด มีบางแผ่นสลักเป็นลวดลายประกอบภาพสิบสองนักษัตร รายรอบเป็นช่วง ๆ ลงรักปิดแผ่นทองคำเปลว
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพิจิตร พ.ศ. 2554''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง ซึ่งลดลงจากการเลือกตั้งครั้งก่อน 1 ที่นั่ง แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดพิจิตร
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองพิจิตร (เฉพาะตำบลไผ่ขวาง ตำบลท่าฬ่อ ตำบลปากทาง ตำบลท่าหลวง ตำบลบ้านบุ่ง ตำบลฆะมัง ตำบลหัวดง ตำบลป่ามะคาบ ตำบลสายคำโห้ ตำบลดงกลาง ตำบลดงป่าคำ และเทศบาลเมืองพิจิตร) อำเภอวังทรายพูน อำเภอสากเหล็ก และอำเภอทับคล้อ
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองพิจิตร (เฉพาะตำบลย่านยาว ตำบลคลองคะเชนทร์ ตำบลโรงช้าง และตำบลเมืองเก่า) อำเภอวชิรบารมี อำเภอสามง่าม อำเภอโพธิ์ประทับช้าง และอำเภอตะพานหิน (เฉพาะตำบลวังสำโรง ตำบลทับหมัน ตำบลวังหว้า ตำบลห้วยเกตุ ตำบลคลองคูณ และเทศบาลเมืองตะพานหิน)
วรพล ทองคำชู
วรพล ทองคำชู นักเทนนิสชาย อดีตนักเทนนิสมืออันดับหนึ่งของไทย มีอันดับโลกสูงสุด ประเภทเดี่ยว อันดับ 649 เมื่อ พ.ศ. 2533 และประเภทคู่ อันดับ 792 เมื่อปี 2529
วรพลเป็นตัวแทนทีมชาติไทยแข่งขันในกีฬาซีเกมส์หลายครั้ง ได้เหรียญทองรวมถึง 7 เหรียญ เคยขึ้นถึงอันดับ 9 ของโลกในประเภทเยาวชนในปี พ.ศ. 2528 เป็นนักเทนนิสไทยรายแรกๆ ที่ออกไปแข่งขันอาชีพในต่างประเทศ แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร เนื่องจากขาดผู้สนับสนุนอย่างต่อเนื่อง อันดับโลก 649 ก็ได้จากการแข่งขันเพียงรายการเดียว ในการแข่งขันเดวิสคัพกับทีมชาตินิวซีแลนด์ ในปี พ.ศ. 2530 สามารถเอาชนะ เคลลี่ อีเวอร์เด้นท์ ซึ่งเป็นมืออันดับที่ 35 ของโลกในขณะนั้น สร้างความฮือฮามาก เพราะอีเวอร์เด้นท์เล่นเดวิสคัพในทวีปเอเชียไม่เคยเสียเซ็ตให้ใครเลย แต่กลับมาแพ้วรพล ซึ่งไม่มีอันดับโลกเลยในปีนั้น
พนซุ
thumb|พนซุโชยุ (ซ้าย) กับ[[ฟูงุ]] พนซุ (ポン酢 (ponzu)) เป็นซอสผสมน้ำผลไม้สกุลส้มที่ใช้ทั่วไปในอาหารญี่ปุ่น พนซุมีสีเกือบใสและรสเปรี้ยว พนซุโชยุ (ポン酢醤油) เป็นพนซุชนิดหนึ่งที่เติมซอสถั่วเหลือง และบางครั้งเรียกซอสนี้สั้น ๆ แค่พนซุ
ภาษาญี่ปุ่นรับคำว่าพนซุเข้ามาในรูป ponsu ผ่านการยืมคำว่า pons ในภาษาดัตช์ ซึ่งหมายถึงพันช์ ส่วนคำว่า ซุ (酢) มาจากรสเปรี้ยวของซอส ซึ่งคำว่า ซุ หมายถึงน้ำส้มสายชู
พนซุเตรียมได้จากการเคี่ยวมิริง น้ำส้มสายชูข้าว คัตสึโอบูชิ และคมบุด้วยไฟปานกลาง จากนั้นทิ้งให้เย็นและกรองคัตสึโอบูชิออก ก่อนเติมน้ำผลไม้สกุลส้มชนิดเดียวหรือหลายชนิด เช่น ยูซุ ซูดาจิ ไดได คาโบซุ หรือเลมอน
พนซุในเชิงการค้ามักวางขายในขวดแก้วซึ่งอาจพบตะกอน พนซุโชยุใช้กินกับทาทากิ หรือเนื้อสัตว์/เนื้อปลาที่ย่างเล็กน้อยแล้วหั่นเป็นชิ้น รวมถึงใช้จิ้มซาชิมิและชาบูชาบู นอกจากนี้ในแถบคันไซยังใช้พนซุราดบนทาโกยากิ
พิจิตตรา สิริเวชชะพันธ์
พิจิตตรา สงวนศักดิ์ภักดี (เกิด 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523) ชื่อเล่น เจี๊ยบ เป็นนักแสดงและนางแบบชาวไทย ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงจากผลงานละครเรื่อง ตะวันยอแสง ทางช่อง 3 ก่อนจะย้ายเข้าสังกัดกันตนาด้วยละครเรื่อง บ้านรังนกไม้ คู่กับจุลจักร จักรพงษ์ และเรื่อง คนทะเล ทางไอทีวี
ประวัติ
พิจิตตราเป็นหลานสาวของพันโท บุญผ่อง สิริเวชชะพันธ์ และแผน สิริเวชชะพันธ์ อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี จบการศึกษาหลักสูตรนิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต นับถือศาสนาคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์
ผลงานพิธีกร
โทรทัศน์
ออนไลน์
ยักษ์ (เรื่องปรัมปราตะวันตก)
ยักษ์ หรือในภาษาอังกฤษเรียกว่า ไจอันต์ (giant) มักเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างอย่างมนุษย์ แต่มีขนาดกายใหญ่โตและมีพละกำลังมหาศาล ปรากฏในประมวลเรื่องปรัมปราและตำนานในหลากหลายวัฒนธรรม
คำว่า "ไจอันต์" ในภาษาอังกฤษนั้นปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 1297 มาจากคำว่า "กิกันเตส" (γίγαντες, gigantes) ในประมวลเรื่องปรัมปรากรีก
มนุษย์รูปร่างใหญ่โตนั้นปรากฏในประมวลเรื่องปรัมปราอินโด–ยุโรปหลายแขนงในฐานะ "สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์" (primeval creature) ที่เกี่ยวเนื่องความวุ่นวายโกลาหล และมักเป็นศัตรูกับเทวดา ไม่ว่าจะเป็นเทวดาแห่งโอลิมปัส, เคลต์, ฮินดู หรือนอร์ส นอกจากนี้ ยังมีบทบาททำนองเดียวกันในประมวลเรื่องปรัมปราและเรื่องพื้นบ้านของชนชาติอื่น ๆ เช่น นาร์เชียน (Nartian)
ในเอกสารทางศาสนา เช่น พันธสัญญาเดิม (Old Testament) ของศาสนาคริสต์ ก็มีเรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์รูปร่างใหญ่โต ซึ่งมีชื่อเรียกต่าง ๆ กันไป เช่น โอก กษัตริย์แห่งบาชาน (Og king of Bashan) ในเฉลยธรรมบัญญัติ บท 3 ข้อ 1 (Deuteronomy 3:1), มนุษย์ยักษ์ (Nephilim) ในปฐมกาล บท 6 ข้อ 4 (Genesis 6:4), คนรูปร่างใหญ่โตแห่งอียิปต์ (giant of Egypt) ในพงศาวดาร 1 บท 11 ข้อ 23 (1 Chronicles 11:23), และแอนะคิม (Anakim),
เทพนิยายอย่าง "แจ็กผู้ฆ่ายักษ์" (Jack the Giant Killer) ทำให้เกิดความรับรู้ในยุคปัจจุบันที่ว่า ยักษ์มีสติปัญญาน้อยและมีพฤติกรรมโหดร้าย บางทีก็ว่า กินมนุษย์เป็นอาหาร แต่บ้างก็ว่า กินปศุสัตว์ (livestock) และยักษ์ยังเป็นตัวร้ายในเทพนิยายเรื่อง "แจ็กกับต้นถั่ววิเศษ" (Jack and the Beanstalk) แต่ในวรรณกรรมสมัยใหม่ เช่น ของโจนาทาน สวิฟต์ (Jonathan Swift) และโรอัลด์ ดาห์ล (Roald Dahl) ยักษ์ได้รับการพรรณนาว่า ทั้งฉลาดหลักแหลมและเป็นมิตร
ณรงค์ วิเศษศรี
ประวัติ
ณรงค์ วิเศษศรี เป็นนักเรียนเทพศิรินทร์รุ่น 34 - 37 ตำแหน่งผู้รักษาประตู เป็นนายทวารที่มีฝีมืออีกคนหนึ่งของเทพศิรินทร์ ที่ทีมชาติไทยเรียกใช้บริการหลายครั้ง และผลงานในระดับสโมสรอยู่ในระดับยอดเยี่ยม
ณรงค์ยังทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่ทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตบอลชายหาด ออสเตรเลียนบีชซ็อคเกอร์คัพ 2013 ที่ประเทศออสเตรเลีย
ณรงค์ เป็นผู้ฝึกสอนผู้รักษาประตูให้กับทีมฟุตบอลโรงเรียนเทพศิรินทร์ ในฟุตบอลจตุรมิตรสามัคคี ครั้งที่ 29 อีกด้วย
รถไฟใต้ดินเนเปิลส์
รถไฟใต้ดินเนเปิลส์ (Metropolitana di Napoli) เป็นระบบขนส่งมวลชนในเมืองเนเปิลส์ ประเทศอิตาลี มีจำนวนสองเส้นทาง
วัดแสนฝาง
วัดแสนฝาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลช้างม่อย อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 5 ไร่ 68 ตารางวาและมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 90 ตารางวา
วัดแสนฝาง หรือ วัดแสนฝัง สร้างขึ้นในสมัยพญาแสนภู กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์มังราย เมื่อราว พ.ศ. 2119 ชื่อของวัด คำว่า "แสน" มาจากพระนามของพญาแสนภู ส่วนคำว่า "ฝัง" มาจากพระราชศรัทธาตามแบบบรรพกษัตริย์ ในอดีตพระเจ้าแสนภูมีพระราชประสงค์จะฝากฝังพระราชทรัพย์ของพระองค์ไว้กับพุทธศาสนา อีกทั้งเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าใกล้ ๆ แม่น้ำเล็ก ห่างจากแม่น้ำระมิงค์พอประมาณ
อาคารและเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ พระเจดีย์มงคลแสนมหาชัย ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเจดีย์ชเวดากองของพม่า และวิหารลายคำ ซึ่งเป็นที่ประทับเก่าของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงศ์ พระองค์นำมาถวายวัดเมื่อ พ.ศ. 2420 โดยให้ปรับปรุงดัดแปลงสร้างเป็นวิหารปิดทองล่องชาดทั้งหลัง มีงานฉลองสมโภชวิหารเมื่อ พ.ศ. 2421 วิหารมีรูปแบบศิลปะล้านนา หลังคาเตี้ย และลาดต่ำ ประดับด้วยลวดลายไม้แกะสลัก และปูนปั้นปิดทอง หน้าบันตกแต่งด้วยไม้แกะสลักลายก้านขด และสัตว์หิมพานต์ขนาดความยาว 49 เมตร กว้าง 12 เมตร
อุโบสถสร้างโดยพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ตัวอาคารเป็นตึกสองชั้นแบบร่วมสมัย ชั้นล่างก่ออิฐถือปูน หลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผา ชายคาประดับด้วยไม้ฉลุแบบขนมปังขิง ส่วนชั้นบนเป็นโครงสร้างไม้ลวดลายวิจิตร ด้านข้างประดับรูปดาว สันหลังคาประดับรูปกินรี กุฏิ 100 ปี โยนการพิจิตร ที่หน้าต่างทำซุ้มปูนปั้นแบบตะวันตก หอไตรเก่าแก่ และหอเวรยามที่ใช้รักษาความปลอดภัยเมื่อครั้งโบราณ
ชิโอริ อิซาวะ
ชิโอริ อิซาวะ (井澤 詩織, いざわ しおり, 1 กุมภาพันธ์ 1987 -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดไซตามะ อยู่สังกัดวอยซ์คิต
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 4
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 4 ออกอากาศตอนแรกเมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2548 และออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 โดยมี ไรอัน ซีเครสท์ รับหน้าที่เป็นพิธีกร และมี แรนดี แจ็คสัน, พอลลา อับดุล และ ไซมอน คาวเวลล์ รับหน้าที่กรรมการตัดลินในฤดูกาลนี้
ผู้ชนะในฤดูกาลนี้คือ แคร์รี อันเดอร์วูด สาวจากโอคลาโฮมา ในฤดูกาลนี้มียอดโหวตรวมทั้งหมดประมาณ 500 ล้านโหวต เฉพาะในรอบสุดท้ายของฤดูกาลนั้นมีจำนวนโหวต 37 ล้านโหวต
รอบคัดเลือก
รอบคัดเลือกนั้นถูกจัดขึ้นในเมืองต่างๆ ดังนี้
สัปดาห์ฮอลลีวูด
จากรอบคัดเลือกนั้น มีผู้ผ่านเข้าสู่รอบสัปดาห์ฮอลลีวูดทั้งหมด 193 คน ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มชายและกลุ่มหญิงเพื่อทำการแสดง โดยทั้งสองกลุ่มจะทำการแสดงกันคนละวัน การคัดเลือกนั้นถูกจัดขึ้นที่ โรงละครออร์เฟี่ยม ในลอสแอนเจลิส โดยผู้เข้าแข่งขันจะต้องเลือกเพลงจาก 12 เพลงที่โปรดิวเซอร์ได้กำหนดไว้เพื่อทำการแสดงกับเปียโน และหลังจากจบการแสดงกลุ่ม ผู้ที่ทำผลงานได้ไม่ดีจะถูกคัดออกไป โดยมีผู้ที่ต้องออกจากการแข่งขันในรอบนี้ไปทั้งหมด 96 คน (ถูกคัดออก 95 คนและขอออกเอง 1 คน) เหลือผู้เข้าแข่งขัน 97 คนที่ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปนั่นคือรอบการแสดงกลุ่ม ซึ่งเพลงที่ใช้ในการแสดงในรอบนี้ได้แก่ "I Can't Help Myself" ของ เดอะ โฟร์ ท็อปส์, "Get Ready" ของ เดอะเทมป์เทชันส์, "Jump Shout Boogie" ของ แบร์รี แมนิโลว์, "Please Mr. Postman" ของ เดอะมาร์เวลเลทส์ และ "Where Did Our Love Go" ของ เดอะซูพรีมส์ และหลังจากจบรอบนี้เหลือผู้เข้าแข่งขัน 75 คนผ่านเข้าสู่รอบต่อไป
ในรอบสุดท้าย ผู้ผ่านเข้ารอบจะได้ทำการแสดงแบบร้องเพลงสดต่อหน้าคณะกรรมการ และหลังจากการแสดงสิ้นสุดลง ผู้เข้าแข่งขันถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มเพื่อประกาศผล จากนั้น 2 จาก 4 กลุ่มถูกคัดออก ทำให้เหลือผู้ผ่านเข้ารอบเพียง 44 คนเท่านั้น และหลังจากกรรมการได้ทำการปรึกษากันแล้ว จึงได้ทำการคัดเลือกผู้ผ่านเข้ารอบเซมิไฟนอล 24 คนสุดท้าย แบ่งเป็นฝ่ายชาย 12 คน และฝ่ายหญิง 12 คน
รอบเซมิไฟนอล
ในฤดูกาลนี้ได้มีการจำกัดเพศของผู้ที่ผ่านเข้ารอบเพื่อให้มีความเท่าเทียมกัน โดยมีผู้ผ่านเข้ารอบเซมิไฟนอล 24 คน เป็นฝ่ายชาย 12 คนและฝ่ายหญิง 12 คน และในแต่ละสัปดาห์ของรอบเซมิไฟนอลนี้จะคัดผู้เข้าแข่งขันออกฝ่ายละ 2 คน เพื่อให้เหลือฝ่ายละ 6 คน เข้าสู่รอบ 12 คนสุดท้ายต่อไป
10 คนสุดท้าย – เพลงในยุค 1990
===9 คนสุดท้าย – คลาสสิค บรอดเวย์ ===
ตารางสรุปผลการแข่งขัน
หมายเหตุ: "เหว 3 คน" หมายถึงผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 1 ใน 3 ของสัปดาห์นั้น และถูกประกาศให้ผ่านเข้ารอบไปก่อน ส่วน "เหว 2 คน" นั้นหมายถึงผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 1 ใน 3 ของสัปดาห์นั้น และถูกประกาศให้ผ่านเข้ารอบเป็นคนสุดท้าย ทั้งนี้อาจหมายถึงหรือไม่ได้หมายถึงลำดับคะแนนของผู้เข้าแข่งขันแต่อย่างใด
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส
เทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส (Venice Film Festival) ถือเป็นเทศกาลภาพยนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก เริ่มต้นมาตั้งแต่ ค.ศ. 1932 ในนาม Esposizione Internazionale d'Arte Cinematografica เทศกาลนี้จะจัดขึ้นทุกปีประมาณช่วงปลายเดือนสิงหาคมหรือต้นเดือนกันยายน บนเกาะลีโด เวนิส ประเทศอิตาลี โดยจัดงานที่ ปาลัซโซเดลชีเนมาดีเวเน็ตเซีย บนเกาะลีโดดีเวเน็ตเซีย
เทศกาลนี้มีการมอบรางวัลสิงโตทองคำ (Leone d'oro) ที่มอบให้แก่ภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในเทศกาล และถ้วยรางวัลวอลปี (Coppa Volpi) ที่มอบให้แก่ดารานักแสดง
คาสิมีร์ ฟังค์
คาซิเมียซ ฟังค์ (Kazimierz Funk) หรือ คาสิมีร์ ฟังค์ (Casimir Funk) (23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2427 - 19 มกราคม พ.ศ. 2510) เป็นนักชีวเคมีชาวโปแลนด์ เป็นผู้ริเริ่มแนวคิดเกี่ยวกับวิตามินเป็นคนแรก
ชินเซ็งงูมิ
ชินเซ็งงุมิ (ฮิรางานะ: しんせんぐみ; แปลว่า: "กลุ่มผู้ถูกคัดเลือกใหม่") เป็นชื่อของกลุ่มตำรวจพิเศษของประเทศญี่ปุ่นในยุคบะกุมะสึ หรือช่วงปลายแห่งการปกครองของรัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ
ภูมิหลังทางประวัติศาสตร์
หลังจากญี่ปุ่นต้องเปิดประเทศเพื่อค้าขายกับชาวตะวันตกภายหลังการมาเยือนพลเรือจัตวาแมทธิว เพร์รี แห่งกองทัพเรือสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 1853 สถานการณ์ทางการเมืองภายในประเทศญี่ปุ่นก็ยิ่งทวีความยุ่งยากมากยิ่งขึ้น ประเทศถูกแบ่งแยกด้วยความคิดทางการเมืองสายต่างๆ ที่หลากหลาย ซึ่งหนึ่งในแนวคิดสำคัญที่ปรากฏในยุคนั้นคือ แนวคิด "ซนโนโจอิ" (尊皇攘夷) หรือ "เทิดทูนจักรพรรดิ ขับชาติป่าเถื่อน" กลุ่มผู้เทิดทูนพระจักรพรรดิญี่ปุ่นเหล่านี้ได้เริ่มใช้ปฏิบัติการทั้งการลอบสังหารบรรดาผู้เห็นต่างและการก่อความรุนแรงในกรุงเกียวโตซึ่งเป็นนครหลวงของพระจักรพรรดิ  ด้วยความหวังที่จะแก้ไขสถานการณ์ดังกล่าว ในปี ค.ศ. 1863 รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะจึงได้จัดตั้งกลุ่มโรชิงุมิ (浪士組) ประกอบด้วยโรนินหรือซามูไรไร้นายจำนวน 234 คน ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของมัตซึไดระ ทะดะโทะชิ หัวหน้ากลุ่มแต่เพียงในนาม และคิโยะคะวะ ฮะจิโร หัวหน้ากลุ่มตัวจริง ภารกิจอย่างเป็นทางการของกลุ่มโรชิงุมิคือการคุ้มครองโชกุนโทกูงาวะ อิเอโมจิ โชกุนคนที่ 14 ของรัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ ซึ่งกำลังเตรียมการจะเดินทางจากเอโดะไปยังราชสำนักเกียวโต
ประวัติ
กลุ่มโรชิงุมิได้รับการสนับสนุนด้านเงินทุนจากรัฐบาลโทะกุงะวะ แต่อย่างไรก็ตาม เป้าหมายที่แท้จริงของคิโยะคะวะ ฮะจิโร ซึ่งถูกเปิดเผยเมื่อนำกลุ่มมาถึงนครเกียวโตก็คือ การรวบรวมโรนินเพื่อทำงานสนับสนุนองค์พระจักรพรรดิ เพื่อเป็นการตอบโต้ สมาชิกของกลุ่มโรชิงุมิจำนวน 13 คน จึงได้แยกตัวออกมาจัดตั้งกลุ่มชินเซ็งงุมิ  และสมาชิกที่ภักดีต่อรัฐบาลโทะกุงะวะอีกส่วนหนึ่งก็ได้แยกตัวกลับไปที่เอะโดะและก่อตั้งกลุ่มชินโชงุมิขึ้น (新徴組) โดยอยู่ภายใต้การสนับสนุนของแคว้นโชไน
ผู้บัญชาการกลุ่มในชั้นดั้งเดิมที่สุดนั้น ได้แก่ เซะริซะวะ คะโมะ, คนโด อิซะมิ, และ นิอิมิ นิชิกิ ในชั้นต้นนั้น กลุ่มมิบุโรประกอบด้วยกลุ่มย่อย 3 กลุ่ม คือ กลุ่มเซะริซะวะ กลุ่มคนโด และกลุ่มโทะโนะอุจิ ดังรายชื่อที่ปรากฏเบื้องล่าง อย่างไรก็ตาม โทะโนะอุจิและอิเอะซะโตได้ถูกสังหารหลังจากการตั้งกลุ่มไม่นานนัก
หลังการกวาดล้างกลุ่มของโทะโนะอุจิ โยะชิโอะแล้ว กลุ่มมิบุโรก็เหลือกำลังหลักเพียง 2 กลุ่มย่อย คือ กลุ่มซามูไรชาวแคว้นมิโตะของเซะริซะวะ และกลุ่มศิษย์สำนักดาบชิเอคังของคนโด ทั้งสองกลุ่มนี้ยังคงมีที่มั่นอยู่ที่หมู่บ้านมิบุ ชานกรุงเกียวโต ต่อมาทางกลุ่มได้ส่งจดหมายไปยังทางแคว้นไอสึเพื่อขออนุญาตทำหน้าที่ตรวจการในนครเกียวโต และปฏิบัติการต่อต้านบรรดานักปฏิวัติซึ่งเทิดทูนจักรพรรดิและต้องการล้มล้างรัฐบาลโทกุงะวะ ซึ่งคำร้องขอดังกล่าวนี้ได้รับการอนุมัติ
ในวันที่ 30 กันยายน (ตรงกับวันที่ 18 เดือน 8 ทางจันทรคติญี่ปุ่น) รัฐบาลโชกุนโทะกุงะวะ แคว้นไอซึ และแคว้นซัตสึมะ ได้ร่วมกันขับไล่แคว้นโจชูให้ออกไปจากราชสำนักพระจักรพรรดิ สมาชิกทุกคนของกลุ่มมิบุโรชิงุมิได้ถูกส่งให้มาช่วยเหลือทางแคว้นไอสึและคอยรักษาประตูพระราชวังมิให้ฝ่ายโจชูเข้ามาในราชสำนักได้ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้อำนาจในเวทีการเมืองของเกียวโตยกระดับขึ้นจากทั้งจากกลุ่มต่อต้านรัฐบาลโชกุนจากแคว้นโจชู และกลุ่มสนับสนุนรัฐบาลโชกุนจากแคว้นไอสึ  ชื่อของกลุ่มชินเซ็งงุมิได้ถือกำเนิดขึ้นในช่วงนี้จากผลงานการรักษาประตูพระราชวังของกลุ่มมิบุโรชิงุมิ ซึ่งเกี่ยวกับผู้ที่มอบชื่อนี้ให้ ในทางหนึ่งกล่าวว่ามาจากทางฝ่ายราชสำนัก อีกทางหนึ่งกล่าวว่ามาจากมัตซึไดระ คะตะโมะริ ไดเมียวแห่งแคว้นไอสึ
ศัตรูที่สำคัญที่สุดของกลุ่มชินเซ็งงุมิ ได้แก่พวกโรนินแห่งตระกูลโมริจากแคว้นโจชู และต่อมาภายหลังก็ได้แก่อดีตพันธมิตรซามูไรของตระกูลชิมะสึจากแคว้นซัตซึมะ ซึ่งมีจุดยืนในการสนับสนุนพระจักรพรรดิ
การกระทำอย่างสะเพร่าของเซะริซะวะและนิอิมิ ซึ่งทำในนามของกลุ่มชินเซ็งงุมิ ได้ทำให้ทั้งกลุ่มกลายเป็นที่หวาดกลัวทั่วทั้งเกียวโตเมื่อออกปฏิบัติการรักษาความสงบภายในพระนคร ในวันที่ 19 ตุลาคม ค.ศ. 1863 นิอิมิ นิชิกิ ซึ่งถูกลดขั้นเป็นเพียงรองหัวหน้ากลุ่มจากเหตุที่ไปต่อสู้กับกลุ่มซูโม่ ได้ถูกฮิจิคะตะและยะมะนะมิสั่งให้คว้านท้องตนเอง และอีกไม่เกิน 2 สัปดาห์ให้หลัง เซะริซะวะ คะโมะก็ถูกลอบสังหารโดยสมาชิกกลุ่มของคนโด ภายใต้คำสั่งการของมัตซึไดระ คะตะโมะริ
ปฏิบัติการในคดีอิเคะดะยะ (池田屋事件 - อิเคะดะยะจิเค็น) ในปี ค.ศ. 1864 ซึ่งทำให้นครเกียวโตรอดพ้นจากการวางเพลิงโดยซามูไรหัวรุนแรงชาวแคว้นโจชู ได้ทำให้กลุ่มชินเซ็งงุมิโด่งดังในชั่วข้ามคืน มีคนเข้าสมัครเป็นสมาชิกกลุ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนทำให้ต้องมีการจัดระบบภายในเสียใหม่
กลุ่มชินเซ็งงุมิซึ่งมีจุดยืนที่ภักดีต่อรัฐบาลโชกุน ได้ถอนตัวออกจากกรุงเกียวโตอย่างสงบภายใต้การควบคุมของนะงะอิ นะโอะยุกิ ขุนนางตำแหน่งวะกะโดะชิโยะริของรัฐบาลโชกุน ก่อนหน้าการยอมจำนนต่อราชสำนักของโชกุนโทะกุงะวะ โยะชิโนะบุ ไม่นานนัก ถึงอย่างไรก็ดี ในฐานะที่กลุ่มดังกล่าวได้ถูกจัดเป็นกองรักษาการณ์ประจำเมืองฟุชิมิ ในไม่ช้ากลุ่มชินเซ็งงุมิจึงได้เข้าร่วมในยุทธการโทะบะ-ฟุชิมิด้วย ในเวลาต่อมาขณะที่ยังคงมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นอกนครเอะโดะ คนโด อิซะมิ ผู้นำของกลุ่มได้ถูกฝ่ายรัฐบาลในพระนามของจักรพรรดิเมจิจับเป็นเชลยและประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ กลุ่มชินเซ็งงุมิที่เหลืออยู่บางส่วนได้อยู่ภายใต้การนำของไซโต ฮะจิเมะ เพื่อต่อสู้ป้องกันแคว้นไอสึ สมาชิกที่เหลืออีกจำนวนมากภายใต้การนำของฮิจิคะตะ โทะชิโซ ได้แตกหนีขึ้นไปทางเหนือเพื่อสมทบเข้ากับกองกำลังของสาธารณรัฐเอะโสะ ในช่วงระยะเวลาดังกล่าวนี้ กลุ่มชินเซ็งงุมิสามารถฟื้นฟูกำลังของตนขึ้นมาได้บางส่วนอีกครั้ง โดยมีจำนวนสมาชิกมากกว่า 100 คน โดยทั่วไปแล้วถือกันว่ามรณกรรมของฮิจิคะตะ โทะชิโซ เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน (ตรงกับวันที่ 11 เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติญี่ปุ่น) ค.ศ. 1869 คือจุดสิ้นสุดของกลุ่มชินเซ็งงุมิ แม้ว่าจะมีกำลังบางส่วนภายใต้การนำของนะงะอิ นะโอะยุกิ ที่เบ็นเท็น-ไดบะ ได้ทำการยอมจำนนเป็นการต่างหากในภายหลังก็ตาม
สมาชิกกลุ่ม
ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดนั้น ชินเซ็งงุมิมีสมาชิกจำนวนราว 300 คน กลุ่มดังกล่าวนี้นับเป็นซามูไรกลุ่มแรกในสมัยการปกครองของตระกูลโทะกุงะวะ ที่อนุญาตให้บุคคลจากชนชั้นที่ไม่ใช่ซามูไร เช่น ชนชั้นพ่อค้า ชนชั้นชาวนา สามารถเข้าร่วมกลุ่มได้ ก่อนหน้านั้นญี่ปุ่นมีระบบชนชั้นวรรณะที่เคร่งครัดมากและไม่สามารถเลื่อนจากฐานะที่ตำกว่าไปสู่ฐานะที่สูงกว่าได้ง่ายนัก ผู้คนที่เข้าร่วมกลุ่มด้วยมีจุดประสงค์เพื่อที่จะหาทางเลื่อนชนชั้นของตนเป็นซามูไรหรือต้องการมีส่วนรวมทางการเมืองเป็นส่วนมาก  อย่างไรก็ตาม การกล่าวว่าสมาชิกของกลุ่มชินเซ็งงุมิส่วนมากไม่ใช่ชนชั้นซามูไรนับว่าเป็นเรื่องที่เข้าใจผิด จากจำนวนสมาชิกของชินเซ็งงุมิ 106 คน (จำนวนรวมทั้งหมดคือประมาณ 302 คนในเวลานั้น) ประกอบด้วยซามูไร 87 คน, ชาวนา 8 คน, พ่อค้า 3 คน, แพทย์ 3 คน, นักบวช 3 คน, และช่างฝีมือ 2 คน  มีผู้นำกลุ่มเพียงไม่กี่คนที่เป็นชนชั้นซามูไรโดยกำเนิด เช่น ยะมะนะมิ เคย์สุเกะ, โอะคิตะ โซจิ, นะงะคุระ ชินปะจิ, และฮะระดะ ซะโนะสุเกะ
ข้อบังคับของกลุ่ม
กลุ่มชินเซ็งงุมิมีข้อบังคับซึ่งถือเป็นกฎเหล็กอยู่ 5 ข้อ อันมีชื่อว่า "เคียวคุจูฮัตโตะ" กำหนดขึ้นโดย ฮิจิคะตะ โทะชิโซ ดังนี้
ผู้ที่ฝ่าฝืนกฎทั้งห้าข้อนี้จะต้องคว้านท้องตนเองโดยไม่มีการอุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
ส่วนข้อความต่อไปนี้เป็นสิ่งที่สมาชิกของชินเซ็งงุมิจะต้องยึดถือเป็นบรรทัดฐาน
เครื่องแต่งกาย
สมาชิกของกลุ่มชินเซ็งงุมิสามารถแยกแยะได้ง่ายในสนามรบจากเครื่องแบบที่โดดเด่นของพวกเขาเอง ตามคำสั่งของเซริซะวะ คะโมะ หนึ่งในหัวหน้ากลุ่ม เครื่องแบบของกลุ่มประกอบด้วยเสื้อฮะโอะริและกางเกงฮะกะมะ สวนทับเสื้อกิโมะโนะตัวใน มีสายคาดสีขาวที่เรียกว่า "ทะสุกิ" พาดทับอกเสื้อและโยงไปยังด้านหลังเสื้อ สายดังกล่าวนี้ใช้สำหรับมัดชายเสื้อฮะโอริเวลาถูกพับขึ้นเพื่อให้สามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก  เอกลักษณ์อันโดดเด่นของเครื่องแบบชินเซ็งงุมินี้อยู่ที่เสื้อฮะโอะริซึ่งใช้สีที่เรียกว่า "อะซะงิอิโร" (浅葱色, โดยทั่วไปจะเป็นสีฟ้าอ่อน แต่บางครั้งอาจเป็นสีเหลืองอ่อนก็มี) ที่ชายแขนเสื้อฮะโอะรินั้นตกแต่งเป็นลวดลาย "แถบภูเขาสีขาว" ทำให้ดูเด่นกว่าเสื้อของนักรบโดยทั่วไปที่ทำเป็นสีพื้นสีน้ำตาล สีดำ หรือสีเทา การที่ชุดโดดเด่นในสนามรบเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้ฝ่ายมิตรสังเกตได้ง่ายเท่านั้น ในทางกลับกัน ฝ่ายศัตรูก็ย่อมสามารถระบุเป้าหมายที่เป็นชินเซ็งงุมิได้ง่ายด้วยเช่นกัน
ไมเคิล วิตต์
ไมเคิล วิตต์ (Michael Witt) เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1984 ที่ทูวูมบา รัฐควีนส์แลนด์ เป็นนักรักบี้ชาวออสเตรเลีย ปัจจุบันเล่นให้กับทีมครูเซเดอร์ส ในซูเปอร์ลีก ก่อนหน้านี้เขาเข้าร่วมการแข่งขันเนชันแนลรักบี้ลีก และรักบี้ยูเนียน ใน ITM Cup
1984
เทรเวอร์ สมันดิช
เทรเวอร์ สมันดิช (Trevor Smandych) หรือฉายา ทีเอ็นที เกิดวันที่ 8 มิถุนายน ค.ศ. 1978 เป็นทั้งนักมวยไทย และมวยคิกบ็อกซิงชาวแคนาดา โดยถือเป็นหนึ่งในนักต่อสู้ชาวแคนาดาที่แข็งแกร่งที่สุดในการแข่งขันระดับนานาชาติหลายรายการ
ประวัติ
เทรเวอร์เริ่มฝึกฝนคาราเต้ตั้งแต่อายุ 11 ปีภายใต้การแนะนำของไมค์ ไมล์ส และเริ่มฝึกมวยไทยกับคิกบ็อกซิ่งเมื่อเขามีอายุได้ 13 ปี โดยได้เข้าร่วมต่อสู้กับนักสู้แขนงอื่นในหลายรายการ
ระดับอาชีพ
เมื่อเทรเวอร์มีอายุได้ 16 ปี เขาได้ชนะรายการแข่งขันอย่างเป็นทางการครั้งแรกอย่างยิ่งใหญ่ และได้รับฉายาว่า ทีเอ็นที โดยมีความหมายที่สื่อถึงการเป็นเสมือนกับระเบิดทีเอ็นทีในสังเวียน
ภายหลัง เขาได้กลายมาเป็นแชมป์ของสภามวยไทยโลก และในปี ค.ศ. 2007 เขาได้เข้าร่วมรายการเรียลลิตีโชว์ที่มีชื่อว่า เดอะ คอนเทนเดอร์เอเชีย เขาได้พ่ายแพ้ต่อ นฤพนธ์ แฟร์เท็กซ์ ก่อนที่นฤพนธ์จะพ่ายแพ้ต่อ ยอดแสนไกล แฟร์เท็กซ์ ซึ่งเป็นนักมวยไทยร่วมชาติเดียวกันในเวลาต่อมา
ซูโจว
ซูโจว (จีนตัวเต็ม : 蘇州; จีนตัวย่อ : 苏州 ; ออกเสียง สำเนียงซูโจว: [səu tsøʏ]; จีนกลาง: [sú.ʈʂóu]) เป็นเมืองสำคัญทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเจียงซู ซึ่งอยู่ทางภาคตะวันออกของ ประเทศจีน อยู่ติดกับนครเซี่ยงไฮ้ ตั้งอยู่บริเวณพื้นที่ตอนปลายของแม่น้ำแยงซี ริมฝั่งทะเลสาบไท่หรือไท่หู (อังกฤษ: Lake Tai หรือ Tai Hu; จีนตัวย่อ: 太湖) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี เป็นเขตการปกครองนครระดับจังหวัดที่มีประชากรอาศัยอยู่มากกว่า 7 ล้านคนในเขตเมือง และมีประชากรรวมกว่า 10 ล้านคนในพื้นที่เขตปกครองทั้งหมด เมืองซูโจวยังถือได้ว่าเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศจีน เป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม ศูนย์กลางการค้า และการขนส่ง นอกจากนี้ซูโจวยังเป็นเมืองสำคัญด้านวัฒนธรรม การศึกษา ศิลปะ และการคมนาคม
ซูโจวเป็นเมืองประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมโดยมีชื่อเสียงไม่ว่าจะเป็นสายน้ำ ภูเขา และโดยเฉพาะสวนโบราณ ในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ซูโจวเป็นหนึ่งในเมืองที่เจริญที่สุดในสมัยนั้น ในเมืองและนอกเมืองเต็มไปด้วยสวนโบราณ ในศตวรรษที่ 16-18 ซูโจวมีสวนโบราณมากกว่า 200 แห่ง ปัจจุบันมีสวนที่ได้รับการอนุรักษ์อย่างสมบูรณ์แล้วกว่า 10 แห่ง นอกจากนี้ ซูโจวยังมีคลองต่าง ๆ มากมายเป็นอันดับหนึ่งในบริเวณลุ่มแม่น้ำแยงซีเกียงใต้ เป็นเมืองที่มีความงดงามมากจนได้รับฉายาว่าเป็น “เมืองสวรรค์ในโลกมนุษย์”
ด้วยความสวยงามทั้งทางธรรมชาติและสิ่งก่อสร้างโบราณ อาทิ ลำคลอง สะพานหินโบราณ เจดีย์ และสวนจีนโบราณ เมืองซูโจวจึงเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศจีน เมื่อปี ค.ศ. 1997 และ 2000 สวนโบราณเมืองซูโจวยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก (World Heritage Sites) โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)
นอกจากนั้นเมืองซูโจวยังได้รับการขนานนามว่าเป็น "เวนิสแห่งตะวันออก (Venice of the East)" หรือ "เมืองเวนิสของจีน (Venice of China)"  ด้วยความที่ซูโจวมีลำคลองรายรอบเมืองอยู่เป็นจำนวนมาก และยังมีคลองที่ไหลผ่านตัวเมืองมากมายหลายสาย คลองเหล่านี้ต่อเชื่อมกันจนเป็นเครือข่าย โดยมีสะพานหินหลายร้อยแห่งที่ทอดข้ามลำคลองเหล่านี้
ชิโนะ ชิโมจิ
ชิโนะ ชิโมจิ (下地 紫野, しもじ しの, 4 มิถุนายน 1993 -) เป็นนักพากย์และนักร้องหญิง ชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโอกินาวะ อยู่สังกัดอาโอนิโปรดักชัน สูง 146 ซม.
ซูโจว
สำหรับเมืองที่มีพื้นที่ร้อยละ 55 เป็นพื้นที่ราบ ร้อยละ 3 เป็นเนินเขา และ ร้อยละ 42 เป็นน้ำ การได้รับกล่าวนามว่า "เวนิสตะวันออก" จึงไม่เกินเลยไปนัก
ศัพทมูลวิทยา
ชื่อ "ซูโจว" ถูกนำมาใช้เป็นชื่อเมืองอย่างเป็นทางการครั้งแรกในปี ค.ศ. 589 สมัยราชวงศ์สุย
ตัวอักษร "ซู" หรือ  เป็นคำที่ย่อมาจากชื่อภูเขาที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง คือ เขากูซู  ซึ่งคำว่า sū ในชื่อเขากูซูนี้หมายถึงใบชิโซะ ส่วนตัวอักษร "โจว"  ตามเดิมนั้นหมายถึงจังหวัดหรือมณฑล เช่น มณฑลกุ้ยโจว แต่ภายหลังมักใช้เป็นนามนัย (metonymy) สำหรับเมืองหลวงของมณฑล เช่น กว่างโจว หรือ หางโจว เป็นต้น
ประวัติศาสตร์
เมืองซูโจวมีต้นกำเนิดตั้งแต่สมัยแคว้นอู๋ เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดเมืองหนึ่งในแถบลุ่มแม่น้าแยงซี (จีนตัวเต็ม: 揚子; จีนตัวย่อ: 扬子; พินอิน: Yángzǐ)  ใน ยุคชุนชิว (แปลว่า ยุคฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง หรือ ฤดูวสันต์และฤดูสารท; อังกฤษ: Spring and Autumn Period; จีนตัวย่อ: 春秋時代; พินอิน: Chūnqiū Shídài) สมัยราชวงศ์โจว มีบันทึกว่าชนเผ่าพื้นเมืองชื่อ กัวอู อาศัยอยู่ในบริเวณที่เป็นเมืองซูโจวในปัจจุบัน ชนเผ่าพื้นเมืองเหล่านี้สร้างบ้านเรือนรวมกลุ่มกันเป็นหมู่บ้านอยู่ตามริมเขาบริเวณรอบๆ ทะเลสาบไท่
ซือหม่าเชียน (อังกฤษ: Sima Qian; จีนตัวย่อ: 司馬遷) นักบันทึกประวัติศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ในสมัยราชวงศ์ฮั่น ระบุไว้ใน สื่อจี้ หรือสารานุกรมด้านประวัติศาสตร์จีน (Records of the Grand Historian) (Taishi gong shu 太史公書 หรือ the Shiji 史記 – "Historical Records") ว่าในช่วงศตวรรษที่ 11 ก่อนคริสตกาล ราชบุตรไท่ปั๋ว (อังกฤษ: Wu Taibo;จีนตัวย่อ: 泰伯) แห่งราชวงศ์โจว (อังกฤษ: Zhou; จีนตัวย่อ: 周) เป็นผู้ก่อตั้งแคว้นอู๋ ในบริเวณอู่ซีปัจจุบัน สร้างความเจริญรุ่งเรืองทั้งด้านการเกษตรและการชลประทาน ชื่อของเมืองก็เรียกว่า อู๋ เช่นเดียวกับชื่อของแคว้น ต่อมาเมื่อ 514 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์เหอหลู๋(King Helü) ของแคว้นอู๋ได้ตั้งเมืองหลวงแห่งใหม่ที่เมืองเหอหลู๋ (Helü City) ซึ่งที่แห่งนี้เองที่กลายเป็นเมืองซูโจวในปัจจุบัน ต่อมาใน 496 ปีก่อนคริสตกาล กษัตริย์เหอหลู๋สวรรคตและพระศพของพระองค์ถูกฝังไว้ที่เขาหูชิวหรือเนินเสือ (อังกฤษ: Tiger Hill; จีนตัวย่อ: 虎丘; พินอิน: Hǔqiū)
ช่วง 473 ปีก่อนคริสตกาล แคว้นอู๋ถูกรุกรานและยึดครองโดยแคว้นเยว่ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ ต่อมาเมื่อ 306 ปี ก่อนคริสตกาล แคว้นเยว่ก็ถูกยึดครองโดยแคว้นฉู่ปัจจุบันยังคงเหลือผานเหมินหรือประตูผาน (อังกฤษ: Pan Gate; จีนตัวย่อ: 盘门) อายุกว่า 2,500 ปี เป็นมรดกที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
ในยุคจั้นกั๋ว (Warring States period หรือยุคจ้านกว๋อ หรือเลียดก๊ก) เมืองซูโจวรู้จักกันในนามของอำเภออู๋ (อู๋เซี่ยน; Wuxian) หรือ Wu Commandery (อู๋จุน; Wu Jun ) ในสมัยราชวงศ์ฉินได้เปลี่ยนชื่อเป็นไกว้ยจี (อังกฤษ: Kuaiji; จีนตัวย่อ: 會稽)
หลังจากการขุดคลองต้ายวิ่นเหอ (อังกฤษ: Grand Canal; จีนตัวย่อ: 大运河) ซึ่งขุดในสมัยราชวงศ์สุยเสร็จสิ้นลง เมืองซูโจวก็กลายเป็นยุทธศาสตร์ที่สำคัญสำหรับเส้นทางการค้าขายขนส่งสินค้าในประวัติศาสตร์จีน หรือเรียกได้ว่าเป็นเมืองหลวงของธุรกิจและอุตสาหกรรมในฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศจีน ต่อมาช่วงราชวงศ์ถัง ไป๋จวีอี้ (Bai Juyi) กวีคนสำคัญในยุคนั้น และเป็นผู้ควบคุมการขุดคลองซานถัง (Shantang Canal) (มักรู้จักกันในชื่อ "ถนนซานถัง (Shantang Street)") เพื่อเชื่อมตัวเมืองและเขาหูชิวหรือเนินเสือสำหรับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในยุคนั้น
เดือนกุมภาพันธ์ ปี ค.ศ. 1130 กองทัพจิ้นจากทางเหนือเข้าบุกรุกและปล้นสะดมเมือง ตามด้วยการรุกรานของมองโกล (Mongol invasion) ในปี ค.ศ. 1275 และในปี ค.ศ. 1356 ซูโจวได้กลายเป็นเมืองหลวงของจาง ชื่อเฉิง (Zhang Shicheng) ผู้นำคนหนึ่งของกบฏโพกผ้าแดง (Red Turban Rebellion) กลุ่มต่อต้านราชวงศ์หยวน และสถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ของแคว้นอู๋
ต่อมาในปี ค.ศ. 1367 จูหยวนจาง (Zhu Yuanzhang) ได้ยกกองทัพจากหนานจิงเข้าโจมตีและยึดครองเมืองหลังจากเข้าโอบล้อมไว้ได้นานถึง 10 เดือน หลังจากนั้นไม่นาน จูหยวนจางก็ได้ตั้งตนเป็นจักรพรรดิหงหวู่ จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์หมิง และสั่งให้ทำลายที่ทำการเมืองซูโจว รวมทั้งกำหนดภาษีใหม่สำหรับชาวเมือง แม้ว่าจะมีการเรียกเก็บภาษีอย่างหนัก และบุคคลสำคัญของเมืองซูโจวได้ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ในหนานจิง ซึ่งเป็นเมืองหลวงของจักรพรรดิหงหวู่แทน เมืองซูโจวก็สามารถกลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้งหนึ่งหลังจากนั้น
ในปี ค.ศ. 1488 เจาปู (Choe Bu) ข้าราชการชาวเกาหลีที่ประสบอุบัติเหตุเรือแตกระหว่างการเดินทางกลับประเทศ ได้มีโอกาสเห็นทัศนียภาพทางตะวันออกของประเทศจีน จากเจ้อเจียงถึงเหลียวหนิง เจาได้อธิบายเมืองซูโจวไว้ในบันทึกการเดินทางของเขาว่าเป็นเมืองที่ล้ำหน้าเมืองอื่นๆ ในบริเวณนี้ นอกจากนี้ยังมีสวนส่วนตัวจำนวนมากในซูโจวที่สร้างขึ้นโดยชนชั้นสูงในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง หากว่าในปี ค.ศ. 1860 เมืองซูโจวได้พบกับภัยพิบัติอีกครั้งเมื่อในช่วงกบฏไท่ผิง เมื่อทหารไท่ผิงได้บุกเข้ายึดครองเมือง โดยในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1863 ชาร์ล กอร์ดอน (Charles Gordon) ผู้บัญชาการ Ever-Victorious Army จึงได้ยึดเมืองคืนจากพวกกบฏไท่ผิง
เขตการปกครอง
เขตกูซู (อังกฤษ: Gusu District ; จีนตัวย่อ: 姑苏区; พินอิน: Gūsū Qū) หรือที่เรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า เขตมืองเก่าซูโจว ถือเป็นเขตศูนย์กลางของเมืองซูโจว โดยทางด้านทิศตะวันออกของเขตเมืองเก่าเป็นสวนอุตสาหกรรมซูโจว (Suzhou Industrial Park) และทางตะวันตกเป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมไฮเทคซูโจว (Suzhou High & New Technology Development Zone)
ในปี ค.ศ. 2000 พื้นที่เดิมที่เคยเป็นอำเภออู๋ (อังกฤษ: Wu County หรือ Wuxian; จีนตัวย่อ: 吴县) ถูกแบ่งเป็น 2 เขตปกครองในระดับอำเภอ คือ เขตเซียงเฉิง (อังกฤษ: Xiangcheng; จีนตัวย่อ: 相城区) และเขตอู๋จง (อังกฤษ: Wuzhong; จีนตัวย่อ: 吴中区) ซึ่งก็คือพื้นที่ทางตอนเหนือและใต้ของเมืองซูโจวในปัจจุบัน (ตามลำดับ)
ในปี ค.ศ. 2012 พื้นที่เดิมที่เคยเป็นเมืองอู๋เจียงในอดีตก็กลายเป็นเขตปกครองระดับอำเภอ คือ เขตอู๋เจียง (อังกฤษ: Wujiang District; จีนตัวย่อ: 吴江区) ของเมืองซูโจวในปัจจุบันเช่นกัน
เมืองซูโจว เป็นเมืองที่เจริญมากที่สุดเมืองหนึ่งของประเทศจีน และยังเป็นที่ตั้งของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำหลายบริษัทอีกด้วย เมืองซูโจวจึงมีการพัฒนาที่เกี่ยวเนื่องออกไปสู่การเจริญเติบโตของเมืองบริวาร (Satellite cities) โดยรอบ ซึ่งประกอบด้วยเมืองคุณซาน (อังกฤษ: Kunshan; จีนตัวย่อ: 昆山市) เมืองไท่ชาง (อังกฤษ: Taicang; จีนตัวย่อ: 太仓市) เมืองฉางฉู๋ (อังกฤษ: Changshu; จีนตัวย่อ: 常熟市) และเมืองจางเจียกั่ง (อังกฤษ: Zhangjiagang; จีนตัวย่อ:张家港市) ซึ่งเมืองทั้งหมดนี้รวมถึงเมืองซูโจว รวมเป็นพื้นที่เขตปกครองระดับจังหวัดหรือจังหวัดซูโจว (Suzhou prefecture)
ภูมิศาสตร์
เมืองซูโจวตั้งอยู่บริเวณทะเลสาบไท่ ทางทิศใต้ของแม่น้ำแยงซี หรือประมาณ 100 km ทางทิศตะวันตกของเมืองเซี่ยงไฮ้ และอยู่ห่างจากเมืองหนานจิงเพียง 200 km ไปทางตะวันออก
ภูมิอากาศ
ภูมิอากาศของเมืองซูโจวประกอบด้วย 4 ฤดู ได้รับอิทธิพลของมรสุมและเป็นเขตอากาศอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป มีลักษณะอากาศค่อนข้างร้อนชื้นในฤดูร้อน อากาศหนาวถึงหนาวเย็น และมีหิมะตกเป็นบางช่วงในฤดูหนาว (Köppen climate classification Cwa). ได้รับลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดมาจากไซบีเรียในฤดูหนาว ทำให้บางครั้งช่วงกลางคืนมีอุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์องศาได้ ในขณะที่ลมจากทิศใต้หรือทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่พัดผ่านในฤดูร้อนมีผลให้อุณหภูมิสูงถึง 35 °C  อุณหภูมิสูงสุดตั้งแต่ปี ค.ศ. 1951 ที่บันทึกได้คือ 40.1 °C เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 2013, และต่ำสุดคือ −9.8 °C เมื่อวันที่ 16 มกราคม ปี ค.ศ 1958.
สวน
ซูโจวมีชื่อเสียงในด้านสวนคลาสสิกหรือสวนโบราณ หรือที่เรียกรวมๆ ในภาษาจีนแมนดารินว่า 苏州园林 (Sūzhōu yuánlín) โดยมีสวนจัวเจิ้ง (อังกฤษ: Humble Administrator's Garden; จีนตัวย่อ: 拙政园; พินอิน: Zhuōzhèng Yuán) และสวนหลิว (อังกฤษ: Lingering Garden; จีนตัวย่อ: 留园; พินอิน: Liúyuán) จัดเป็น 2 ใน 4 แห่งของสวนโบราณที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของประเทศจีน และยังมีศาลาชางลั่งถิงหรือพลับพลาเกลียวคลื่น (อังกฤษ: Great Wave Pavilion; จีนตัวย่อ: 沧浪亭; พินอิน: Cānglàng Tíng) สวนป่าสิงโต (อังกฤษ: Lion Grove Garden; จีนตัวย่อ: 狮子林; พินอิน: Shīzi Lín) สวนจัวเจิ้ง และสวนหลิว ซึ่งก่อสร้างในรูปแบบสมัยราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิง และราชวงศ์ชิง ที่นับได้ว่าเป็นสวนที่มีชื่อเสียงที่สุด 4 แห่งในเมืองซูโจวนี้
สวนจัวเจิ้ง สสวนหลิววนหลิว สวนหว่างซือ (อังกฤษ: Master of Nets Garden; จีนตัวย่อ: 网师园; พินอิน: Wǎngshī Yuán) และเรือนหวนซิ่วซานซวง (อังกฤษ: The Mountain Villa with Embracing Beauty; จีนตัวย่อ: 环秀山庄; พินอิน: Huánxiù Shānzhuāng) ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ในปี ค.ศ. 1997 ต่อมาสวนป่าสิงโต ศาลาชางลั่งถิง สวนโอ่ว (อังกฤษ: Couple's Retreat Garden; จีนตัวย่อ: 藕园; พินอิน: Ǒu Yuán) สวนยี่ปู่ (อังกฤษ: Garden of Cultivation; จีนตัวย่อ: 艺圃; พินอิน: Yì Pǔ) และสวนทุ่ยซือ (อังกฤษ: The Retreat & Reflection Garden; จีนตัวย่อ: 退思园; พินอิน: Tuìsī Yuán) ก็ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก ในปี ค.ศ. 2000 ด้วย
เขาหูชิว (อังกฤษ: Tiger Hill; จีนตัวย่อ: 虎丘; พินอิน: Hǔqiū) เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในด้านความสวยงามทางธรรมชาติและเป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์แห่งหนึ่ง นับว่าเป็นจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงของเมืองซูโจว ชื่อเขาหูชิวหรือเขาเนินเสือนั้นมาจากลักษณะของเนินเขาที่คล้ายกับเสือในท่าหมอบเตรียมวิ่งหรือกระโจนไปข้างหน้า หรืออีกตำนานกล่าวว่ามีเสือขาวปรากฏตัวขึ้นบนเนินเขาแห่งนี้ไม่กี่วันหลังวันฝังพระศพของกษัตริย์เหอหลู๋แห่งแคว้นอู๋ (King Hélǘ of Wu; 阖闾) สวนแห่งนี้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวมานานกว่าพันปี โดยมีหลักฐานเป็นบทกวีสลักที่หินบนเนินเขานี้ และยังมีบทกลอนของกวีที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ซ่ง ชื่อ ซูซื่อ (อังกฤษ: Sū Shì; จีนตัวย่อ: 苏轼) กล่างถึงเขาหูชิวไว้ว่า "It is a lifelong pity if having visited Suzhou you did not visit Tiger Hill." ซึ่งมีความหมายว่า "ช่างน่าเสียดายจริง หากครั้งหนึ่งในชีวิตได้มาเยื่อนซูโจว แต่ไม่ได้ชมความงานของเขาหูชิว"
วัด
วัดหานซาน (อังกฤษ: Hanshan Temple หรือ Cold Mountain Temple; จีนตัวย่อ: 寒山寺) เป็นวัดและพระอารามในพุทธศาสนาที่มีชื่อเสียงในเมืองซูโจว อยู่ใกล้กับสะพานเฟิ่งเฉียวหรือสะพานเมเปิล (อังกฤษ: Fengqiao หรือ Maple Bridge; จีนตัวย่อ: 枫桥) ราว5 km ทางตะวันตกของเมืองเก่าซูโจว วัดหานซานมีชื่อเสียงมากในแถบเอเชียตะวันออกเนื่องจากมีบทกวีอันโด่งดังชื่อ "จอดเรือที่สะพานเมเปิล" (อังกฤษ: A Night Mooring near Maple Bridge; อักษรจีนตัวย่อ: 夜泊枫桥) เขียนโดยกวีผู้โด่งดังในสมัยราชวงศ์ถัง (ประมาณ 618-907 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ชื่อ จางจี้ (อังกฤษ: Zhang Ji; จีนตัวย่อ: 张继) กล่าวถึงวัดหานซานแห่งนี้ไว้ในบทกวีของเขาว่า
วัดซีหยวนหรือวัดสวนตะวันตก (อังกฤษ: Xiyuan Temple หรือ Monastery Garden; จีนตัวย่อ: 西园寺) สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน เป็นวัดพุทธที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูโจว มี 2 ส่วนหลักคือ วัดเจี้ยฉวงลวู่ (อังกฤษ: The Temple of Jiezhuanglu; จีนตัวย่อ: 戒幢律寺) และสวนตะวันตก (The West Garden) ตั้งอยู่ใกล้กับสวนสวนหลิวหลิว (Lingering Garden) ที่เดิมเคยเป็นบริเวณเดียวกันและถูกเรียกว่าเป็นสวนตะวันออก (the East Garden)
สฉวนเมี่ยวกวน (อังกฤษ: Xuanmiao Temple; จีนตัวย่อ: 玄妙观) สร้างขึ้นในราว 276 ปีก่อนคริสต์ศักราช เป็นวัดในนิกายเต๋าที่โดดเด่นและมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ตั้งอยู่ใจกลางเมืองซูโจว ด้านหน้าวัดมีถนนชื่อ กวนเฉียนจี (อังกฤษ: Guanqian Street; จีนตัวย่อ: 观前街) ซึ่งเป็นถนนคนเดินที่มีชื่อเสียงของเมืองด้วย