cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ซาราคิ เคมปาจิ
ภาคโซลโซไซตี้
มีชื่อว่า ฟังลักษณะของเรียวกะจากปากของอิกคาคุ แอลทีมล่าพวกเรียวกะ  โดยเขากับยาจิรุได้มาเจออิจิโกะที่หอสำนึกผิดและได้ต่อสู้กัน  ภายหลังทั้งคู่ได้ล้มลงไปโดยอีจิโกะล้มก่อนและได้ขอโทษที่ไปต่อได้แค่นี้แต่สุดท้ายเคมปาจิก็ล้มตามและได้บอกว่าตนแพ้  ยาจิรุจึงพาเคมปาจิไปรักษา  ระหว่างที่รอหัวหน้าอุโนฮานะมานั้น  เขาได้พูดกับดาบฟันวิญญาณว่าชื่ออะไร  แต่ก็ไม่มีเสียงเรียก  พร้อมกับตั้งปณิธานกับตนเองว่าจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้  หลังจากนั้นเขาก็สลบไป
ต่อมายาจิรุได้พาโอริฮิเมะมาหาเคนปาจิ โดยเขาขอร้องให้โอริฮิเมะพาเขาไปหาอิจิโกะที  ระหว่างทางได้ถูกหัวหน้าโคมามูระกับรองหัวหน้าอิบะ และหัวหน้าโทเซ็นกับรองหัวหน้าฮิซากิขวางเอาไว้  จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น  โดยหัวหน้าโทเซ็นต่อสู้จนได้รับบาดเจ็บ  หัวหน้าโคมามูระจึงเข้ามาสู้แทน  แต่ยังไม่ทันได้สู้เกิดโคมามูระเห็นหัวหน้าใหญ่ยามาโมโตะปลดปล่อยดาบ จึงตามไปที่แสงนั่น
และตอนที่อุริว โดนคานาเมะจับ เคมปาจิก็ได้ช่วยเหลือด้วย
ภาคเบาท์
เคมปาจิและยาจิรุได้รับแจ้งว่ามากิ อิชิโนเสะอดีตยมทูตหน่วยที่ 11 ที่ออกจากโซลโซไซตี้ว่าได้เข้าร่วมมือกับพวกเบาท์ในการทำลายโซลโซไซตี้ เขาจึงออกไปเพื่อตามหามากิ  จนกระทั่งได้พบที่แหล่งกลบดานในเขตคุซาจิชิ โดยเคมปาจิ ยื่นขอเสนอให้มากิ ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับทีมอิจิโกะว่า หากต้องการขัดขวางทีมอิจิโกะ เคมปาจิ จะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งแต่อย่างใด แต่หากไม่ขัดขวางทีมอิจิโกะ เคมปาจิจะต่อสู้ด้วย เนื่องจากความแค้นที่มากิมีต่อเคมปาจิ (มากิ อิชิโนเสะมีความแค้นส่วนตัวกับเคมปาจิที่ฆ่าหัวหน้าหน่วยที่ 11 คนก่อนไป) เลยได้เลือกที่จะต่อสู้ จึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น โดยเคมปาจิเองก็เกือบพลาดท่า แต่เมื่อได้ใช้พลังวิญญาณทั้งหมดสลายพลังวิญญาณของมากิไปจึงต่อสู้ชนะในที่สุด (โดยการถอดที่ปิดตาออก) (สุดท้าย อิชิโนเสะ มากิ โดนคาริยะ (หัวหน้าเบาท์) ฆ่าตายที่เนินโซเคียคุ )
ภาคอารันคาร์
เคมปาจิได้ถูกหัวหน้าใหญ่สั่งมาพร้อมกับเบียคุยะ ให้มาพาตัวหน่วยฮิซึกายะที่อยู่บนโลกมนุษย์กลับโซล โซไซตี้ เพื่อเตรียมพร้อมรบ
ภาคฮูเอโก้ มุนโด้
เคมปาจิได้เข้ามาช่วยอิจิโกะที่กำลังถูกลูกน้องของ นอยโทร่า จิลก้า เอสปาด้าหมายเลข 5 ทำร้ายจนบาดเจ็บ จึงทำให้เกิดการต่อสู้กันขึ้นระหว่าง ซาราคิ เคมปาจิ กับ นอยโทร่า จิลก้าขึ้น  โดยมีอิจิโกะ โอริฮิเมะ และยาจิรุคอยดูอยู่ห่างๆ ทั้งคู่สู้กันอย่างดุเดือด นอยโทร่า จิลก้าได้เสียท่าให้กับ ซาราคิ เคมปาจิจึงปลดปล่อยร่างจริงแสดงพลังที่แท้จริงของตน จนซาราคิ เคมปาจิต้องพลาดท่าเสียทีให้กับนอยโทร่า จิลก้าไปหลายแผล แต่สุดท้ายซาราคิ เคมปาจิ เป็นต้องเอาจริง หันมาจับดาบ 2 มือ(เคนโด้)ซึ่งที่จริงแล้วก็ไม่ชอบใช้นัก และเป็นฝ่ายสยบเอสปาด้าอันดับ 5 นอยโทร่า จิลก้าในดาบเดียว
ภาคสงครามเลือด1000ปี
ซาราคิ ได้รับมอบหมายให้ฝึกกับ อุโนะฮานะ และได้ปลุกพลังของตนเองกลับมาได้ และตอนนี้ ซาราคิกำลังจะได้รู้ชื่อดาบฟันวิญญาณของตนเองแล้วชื่อดาบ (โนซาราชิ) มีรูปร่างใหญ่มากเป็นดาบที่ทรงพลัง
ดาบฟันวิญญาณ
แต่ภายหลังจากที่ชนะ อุโนะฮานะ ในการฝึกฝนพิเศษ ดาบฟันวิญญาณก็ปรากฏตัวออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรก และกำลังจะบอกชื่อ กับ ซาราคิ ดาบฟันวิญญาณของ ซาราคิ เคมปาจิ มี่ชื่อว่า โนซาราชิ มีคำปลดปล่อยว่า จงกลืนกิน โดยดาบจะมีลักษณะเหมือนมีดอีโต้ขนาดใหญ่ สามารถตัดได้ทุกอย่าง บังไค ไม่ทราบชื่อแต่ร่างกายของเคมปาจิจะมีสีแดง มีใบหน้าเหมือนปีศาจและจะมีพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น (อ้างอิงจาก บลีชเทพมรณะ ตอนที่ 577)
Luettelo Bleachin sivuhahmoista
โจวจื่อ
โจวจื่อ ขุนศึกแห่ง ราชวงศ์จิ้นตะวันตก ในช่วงหลัง ยุคสามก๊ก
โจวจื่อมีบทบาทในสงคราม การพิชิตง่อก๊ก ภายใต้การบังคับบัญชาของ เตาอี้ (Du Yu) เมื่อโจวจื่อได้นำกองทัพเรือจำนวน 800 ลำเข้าโจมตีกองทัพเรือของง่อก๊กที่เมืองแฮเค้าจนแตกพ่ายไปพร้อมกับสังหารแม่ทัพของง่อก๊กถึง 2 คนคือ ซุนหลิม และ Shen Ying
จังหวัดลูบลิน
ลูบลิน (Lublin) เป็นจังหวัดทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศโปแลนด์ มีเนื้อที่ทั้งหมด 25,122 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรทั้งหมด 2,165,651 คน โดยมีเมืองหลักคือลูบลิน
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศสาธารณรัฐโดมินิกัน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติสาธารณรัฐโดมินิกันเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 10 คน ใน 8 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศสาธารณรัฐโดมินิกันได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 0 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 1 เหรียญ
จังหวัดลูบลิน
จังหวัดลูบลินก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1999 หลังจากรัฐบาลโปแลนด์ได้ปฏิรูปการปกครองท้องถิ่นในปี ค.ศ. 1998 โดยได้รับพื้นที่มาจากอดีตจังหวัดลูบลิน จังหวัดแค็วม์ จังหวัดซามอชช์ จังหวัดเบียวาปอดลัสกา และบางส่วนจากจังหวัดตาร์นอบแชก และจังหวัดแช็ดลต์แซ
สาธารณรัฐโดมินิกันในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
จังหวัดลูบลิน
เมืองต่าง ๆ
จังหวัดลูบลินประกอบด้วย 42 เมือง โดยรายชื่อเรียงตามจำนวนประชากร (ข้อมูลปี ค.ศ. 2006) • # Lublin (354,272)
• # Zamość (66,613)
• # Biała Podlaska (58,010)
• # Puławy (49,839)
• # Świdnik (40,037)
• # Kraśnik (36,072)
• # Łuków (30,564)
• # Biłgoraj (27,225)
• # Lubartów (22,950)
• # Łęczna (21,689)
• # Tomaszów Lubelski (20,118)
• # Krasnystaw (19,434)
• # Dęblin (17,933)
• # Międzyrzec Podlaski (17,162)
• # Radzyń Podlaski (16,133)
• # Włodawa (13,630)
• # Parczew (10,281)
• # Poniatowa (9,911)
• # Ryki (9,716)
• # Opole Lubelskie (8,832)
• # Bełżyce (7,054)
• # Terespol (5,969)
• # Szczebrzeszyn (5,299)
• # Bychawa (5,285)
• # Rejowiec Fabryczny (4,533)
• # Nałęczów (4,243)
• # Kazimierz Dolny (3,572)
• # Kock (3,478)
• # Tarnogród (3,372)
• # Zwierzyniec (3,344)
• # Krasnobród (3,047)
• # Annopol (2,690)
• # Piaski (2,626)
• # Józefów (2,450)
• # Łaszczów (c. 2,300)
• # Ostrów Lubelski (2,245)
• # Tyszowce (2,242)
• # Frampol (1,415)
รายชื่อประเทศเรียงตามการบริโภคพลังงานต่อหัว
ด้านล่างนี้ รายชื่อประเทศเรียงตามการบริโภคพลังงานต่อหัว
กาอุ้น
กาอุ้น หรือ แกฉง มีชื่อในสำเนียงจีนกลางว่า เจี่ยชง (Jia Chong ; ) มีชื่อรองว่า กงลวี้ (ฺGonglü ; ) เป็นเสนาธิการแห่ง ราชวงศ์จิ้นตะวันตก ในช่วงหลัง ยุคสามก๊ก
กาอุ้นเกิดเมื่อ ค.ศ. 217 เป็นบุตรชายของ กากุ๋ย เสนาธิการคนสำคัญของ วุยก๊ก ในช่วง ยุคสามก๊ก ใน ค.ศ. 228 กากุ๋ยถึงแก่กรรมอย่างกระทันหันขณะที่กาอุ้นมีอายุได้เพียง 11 ปี
ต่อมาเมื่อกาอุ้นเจริญวัยขึ้นได้เข้ามาทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของ สุมาสู และ สุมาเจียว เมื่อ สุมาเอี๋ยน ได้ขึ้นเป็น จิ้นอ๋อง (King of Jin) ได้มีบทบาทสำคัญในการชักชวนให้สุมาเอี๋ยนตั้งตนขึ้นเป็น จักรพรรดิจิ้นหวู่ ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตกนอกจากนี้ยังมีบทบาทในการแนะนำแกมบังคับให้ พระเจ้าโจฮวน จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์วุยยอมแพ้ต่อสุมาเอี๋ยนโดยดีเมื่อ ค.ศ. 265 ทำให้กาอุ้นมีความสำคัญกับราชวงศ์จิ้นตะวันตกอย่างมาก
นอกจากนี้กาอุ้นยังมีฐานะเป็นพระสัสสุระ (พ่อตา) ของสุมาจงผู้เป็นรัชทายาทซึ่งต่อมาขึ้นสืบราชบัลลังก์เป็น จักรพรรดิจิ้นฮุ่ย เนื่องจากกาอุ้นได้ถวายตัวธิดาให้เป็นพระชายาเจียและได้ขึ้นเป็นจักรพรรดินีเจียในภายหลัง
กาอุ้นถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 282 ตรงกับปีที่ 17 ในรัชสมัย จักรพรรดิจิ้นหวู่ หรือ 2 ปีหลังจากที่ราชวงศ์จิ้นตะวันตกสามารถพิชิต ง่อก๊ก และรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จขณะอายุได้ 65 ปี
ดูเพิ่ม
217 282
อำเภอสึกูบะ
อำเภอสึกูบะ (筑波郡 (Tsukuba-gun)) เป็นอดีตอำเภอที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัดอิบารากิ (หรือแคว้นฮิตาจิเดิม) ประเทศญี่ปุ่น
ในเวลาที่อำเภอสึกูบะมีขนาดพื้นที่กว้างขวางที่สุด หากเทียบกับพื้นที่ในปัจจุบันจะครอบคลุมเทศบาลนครหลายแห่ง ได้แก่ โจโซ, ชิมตสึมะ, โทริเดะ, สึจิอูระ, สึกูบะ และสึกูบะมิไร
เมื่อมีการประกาศใช้ระบบเทศบาล ค.ศ. 1889 ได้มีการจัดตั้งที่ว่าการอำเภอสึกูบะที่เมืองยาตาเบะ (谷田部町) ทำให้ยาตาเบะกลายเป็นศูนย์กลางทางการปกครองและทางวัฒนธรรมของอำเภอ ซึ่งปัจจุบันเมืองยาตาเบะเป็นส่วนหนึ่งของนครสึกูบะ
ก่อนที่อำเภอสึกูบะจะถูกยุบ ประกอบด้วยเทศบาล 2 แห่ง ได้แก่ เมืองอินะ และหมู่บ้านยาวาระ จนกระทั่งวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2006 เมืองอินะและหมู่บ้านยาวาระได้ควบรวมเข้าด้วยกันเพื่อจัดตั้งเป็นนครสึกูบะมิไร เป็นผลให้อำเภอสึกูบะถูกยุบลง
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง ในรัชกาลที่ 4
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง (24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2389 — 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2469) เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์คือพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสานศรีใส และพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประไพศรีสอาด
ประวัติ
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง เกิดในวันที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2389 เป็นธิดาของหม่อมเจ้านิ่ม ปาลกะวงศ์ โอรสในพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหมื่นนราเทเวศร์กับหม่อมน้อย พระธิดาเจ้านครหลวงพระบาง มารดาคือหม่อมฟัก ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา ธิดาพระยาสุเรนทร์ราชเสนา (กลีบ)
หม่อมราชวงศ์แสงอายุได้ 9 ปี หม่อมเจ้านิ่มสิ้นชีพิตักษัย หม่อมเจ้าทินกรในพระสัมพันธวงศ์เธอ กรมหลวงเสนีบริรักษ์ ได้รับมาโกนจุกพร้อมหม่อมราชวงศ์ถนอม เสนีวงศ์ หม่อมราชวงศ์แสงได้อยู่กับหม่อมเจ้าฟักผู้เป็นอาบ้าง หม่อมเจ้าทินกรบ้าง จนอายุได้ 12 ปี หม่อมเจ้าฟักจึงได้นำตัวไปถวายเป็นละครหลวงอยู่ตำหนักพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดวงเดือน เมื่ออายุได้ 16 ปี ได้เข้ารับราชการเป็นเจ้าจอมในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 3 ชั่ง ต่อมาได้ประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์จึงได้รับพระราชทานเบี้ยหวัดปีละ 4 ชั่ง กับได้รับพระราชหีบหมากทองคำ เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสงพำนักอยู่ในพระบรมหาราชวังตลอดในรัชกาลที่ 4 จนมาถึงรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาแสงสนองพระเดชพระคุณประสูติการพระราชธิดาสองพระองค์คือ
เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง เริ่มป่วยเป็นโรคท้องมารมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แต่คงยังรักษาตัวอยู่ในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 6 มีอาการทรุดลงจึงย้ายออกมาอยู่บ้านพระยาสากลกิจประมวญ สมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวงทรงพระราชทานหมอหลวงมารักษาโดยตลอด
เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เจ้าจอมมารดาหม่อมราชวงศ์แสง มีอาการทรุดหนักขึ้น และถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 สิริอายุ 81 ปี ได้รับพระราชทานโกศแปดเหลี่ยม ในการนี้สมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าทรงรับอุปการะบำเพ็ญพระกุศลโดยตลอด ได้รับพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2473
เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป
เบอร์นาเบ้ วิลลาแคมโป (Bernabe Villacampo) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2486 ที่เมือง โตเลโด จังหวัดเซบู ฉายา แรดน้อย สถิติการชก 61 ครั้ง ชนะ 34 (น็อค 22) เสมอ 5 แพ้ 22
ประวัติ
วิลลาแคมโปเคยขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBC กับชาติชาย เชี่ยวน้อย ซึ่งสู้กับชาติชายได้อย่างสูสีจนครบ 15 ยกและเป็นฝ่ายแพ้คะแนนไป โดยที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยมีใครคาดคิดว่าเขาจะสู้กับชาติชายได้ครบยก
หลังจากแพ้ชาติชายไปแล้ว วิลลาแคมโปมีโอกาสขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นฟลายเวท WBA เมื่อ พ.ศ. 2512 และเป็นฝ่ายชนะคะแนน ฮิโรยูกิ เอบิฮาระ คู่ปรับเก่าของโผน กิ่งเพชร ได้เป็นแชมป์โลก วิลลาแคมโปมาป้องกันแชมป์ครั้งแรกกับเบิกฤกษ์ ชาติวันชัย ที่ กรุงเทพฯเมื่อ พ.ศ. 2513 ผลปรากฏว่าเบิกฤกษ์เป็นฝ่ายชนะคะแนนไปอย่างไม่ประทับใจเท่าใดนักเพราะยกท้ายๆ เมื่อเบิกฤกษ์หมดแรงชกวงนอกไม่ได้ผลก็หันมาใช้วิธีกอดรัด ไม่ให้วิลลาแคมโปที่เดินบุกตลอดเข้ามาชกวงในได้
เมื่อเสียแชมป์ไปแล้ว วิลลาแคมโปขึ้นชกอีก 3 ครั้ง ในช่วง พ.ศ. 2515 – 2517 วิลลาแคมโปไม่ได้ขึ้นชกอีกเลย กลับมาชกอีกครั้งเมื่อ พ.ศ. 2518 ชนะน็อค เรย์ นาคูมา ยก 4 ที่ ฟิลิปปินส์ ช่วง พ.ศ. 2521 – 2522 วิลลาแคมโปขึ้นชกอีกหลายครั้งแต่แพ้น็อคเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งแพ้น็อค เนตรน้อย ศ.วรสิงห์ ยก 5 วิลลาแคมโปจึงแขวนนวมไปในปี พ.ศ. 2522 นี้เอง
พระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์รัฐยะโฮร์
นี่คือพระราชพงศาวลีพระมหากษัตริย์มาเลเซียแห่งรัฐยะโฮร์ ตั้งแต่การก่อตั้งรัฐสุลต่านยะโฮร์ในปีค.ศ.1528 จนถึงปัจจุบัน
อุลตร้าเมบิอุส ภาคนอกตำนาน โกสท์รีเวิร์ส
อุลตร้าแมนเมบิอุส ภาคนอกตำนาน โกสท์รีเวิร์ส เป็นออริจินอลวิดีโอจากละครชุดโทรทัศน์ อุลตร้าแมนเมบิอุส วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 และ 22 ธันวาคม ปีเดียวกัน
ภาพรวมของออริจินอลวิดีโอ
เป็นผลงานลำดับที่ 3 ของ อุลตร้าแมนเมบิอุส ภาคนอกตำนาน ทั้งนี้ยังเป็นผลงานที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวโยงกับเนื้อหาที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสารต่างๆ เช่นเดียวกับ อุลตร้าแมนเมบิอุส ภาคนอกตำนาน อาเมิร์ดดาร์กเนส และยังถือเป็นภาคปฐมบทของ อุลตร้าแกแล็คซี่ กำเนิดอุลตร้าแมนซีโร่ ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่เข้าฉายในช่วงปลายปี ค.ศ. 2009
เรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างอุลตร้าแมนเมบิอุสและเมกาแซม และมีความแตกต่างกับ อุลตร้าแกแล็คซี่ โดยมีการพัฒนาตัวละครของเมบิอุสให้เติบโตขึ้นแตกต่างกับฉบับละครชุดทางโทรทัศน์ นอกจากนี้ยังมีอุลตร้าแมนเอซและอุลตร้าแมนทาโร่มีบทบาทน้อยกว่าในอุลตร้าแกแล็คซี่อีกด้วย ส่วนอุลตร้าแมนแจ็คถูกกำหนดให้มีบทบาทเช่นกัน แต่ปรากฏเพียงช่วงแรกเท่านั้น และอุลตร้าแลนซ์ที่เป็นต้นแบบสำหรับเรื่องนี้ได้เปลี่ยนไปใช้ในอุลตร้าแกแล็คซี่แทน
ภาพรวมของฉบับนิตยสาร
ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร เทเลบิแม็กกาซีน ของ สำนักพิมพ์โคดันฉะ และ นิตยสารเทเลบิคุง ของ สำนักพิมพ์โชงาคุคัง ตั้งแต่ฉบับเดือน เมษายน ค.ศ. 2009 โดยของเทเลบิคุง ตีพิมพ์ทั้งหน้าส่วนมังงะและของเทเลบิแม็กกาซีนเป็นหน้านิยายภาพประกอบโดยเป็นภาพนิ่งจากภาพของไลฟ์แอคชันเช่นเดียวกับปีก่อนๆ โดยส่วนมังงะ อุจิยามะ มาโมรุ ยังรับผิดชอบเป็นผู้วาดเรื่องนี้เหมือนเดิม โดยใช้ชื่อตอนว่า พี่น้องอุลตร้า VS กองทัพใหญ่อันดำมืด (ウルトラ兄弟VS暗黒大軍団) อีกทั้งยังได้มีการจัดประกวดให้ผู้อ่านทางบ้านสามารถส่งผลงานภาพวาดสัตว์ประหลาดในจินตนาการ เพื่อคัดเลือกมาทำเป็นสัตว์ประหลาดที่ใช้ในการแสดงสดบนเวทีและปรากฏตัวในมังงะตอนนี้
อุลตร้าแมนที่ปรากฏตัว
หมายเหตุ: อุลตร้าแมนที่ปรากฏในนิตยสารและสื่อต่างๆ
จังหวัดน่านในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดน่าน พ.ศ. 2566''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 โดยแบ่งเขตเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2562 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดน่าน
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว
"ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" เป็นเพลงประกอบละครเรื่อง คลื่นชีวิต ของวงดนตรีร็อกชาวไทย ซีล เพลงเขียนโดย มโน นิมิต ทำนองและเรียบเรียงโดย ปรเมศวร์ เหมือนสนิท เพลงออกจำหน่ายวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 โดยค่ายแชนเดอเลียร์มิวสิก "ยิ่งห้ามยิ่งหวั่นไหว" เป็นเพลงแนวป็อปร็อกที่เนื้อหาพูดถึงความรักที่น่าอึดอัด
รายชื่อรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายนางงามนานาชาติ
การประกวด มิสอินเตอร์เนชั่นแนล เป็นส่วนหนึ่งของการประกวดนางงามระดับนานาชาติ และก่อตั้งขึ้นในปี 1960 โดยมีการจัดครั้งแรกที่ ลองบีช, รัฐแคลิฟอร์เนีย, สหรัฐอเมริกา และปัจจุบันตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น ในประวัติศาสตร์ 53 ปีของการประกวด ผู้ชนะคนแรกของการประกวด มิสอินเตอร์เนชั่นแนล 2012 อิคุมิ โยชิมัทสึ แห่งญี่ปุ่น ถูกปลดออกจากตำแหน่งและไม่ได้สวมมงกุฎผู้สืบทอดตำแหน่งเนื่องจากข้อพิพาทสัญญากับหน่วยงานที่มีความสามารถอื่น แต่ไม่ได้ถูกแทนที่.
จังหวัดน่านในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองน่าน อำเภอภูเพียง และอำเภอท่าวังผา
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอบ้านหลวง อำเภอเวียงสา อำเภอนาน้อย อำเภอนาหมื่น อำเภอแม่จริม และอำเภอสันติสุข
รายชื่อรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายนางงามนานาชาติ
ตารางของรองชนะเลิศและผู้เข้ารอบสุดท้ายมิสอินเตอร์เนชั่นแนล
นี่คือรายชื่อตัวแทนอันดับต้นๆ ของมิสอินเตอร์เนชั่นแนลตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี 1960. การสวมมงกุฎของรองชนะเลิศคือเรียงลำดับของผู้ชนะ 5 อันดับแรกของปีที่แล้วตั้งแต่ปี 2016 ถึงปี 2018.
เนื่องจากการประกวดจัดอยู่ในประเทศญี่ปุ่น ดังนั้นเพื่อให้เข้าใจอย่างถี่ถ้วน การจัดอันดับการประกวดของญี่ปุ่นมักจะเป็นดังนี้: ตารางนี้แสดงรองชนะเลิศของแต่ละการแข่งขัน ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งในปี 1960.
จิเร็น
จิเร็น (ジレン, Jiren) เป็นตัวละครการ์ตูนจากซีรีส์ ดราก้อนบอล และและมีบทบาทปรากฏอนิเมะดราก้อนบอล ซูเปอร์
บิลส์
บิลส์ (ビルス, Beerus) เป็นตัวละครการ์ตูนจากซีรีส์ ดราก้อนบอล และและมีบทบาทปรากฏอนิเมะดราก้อนบอล ซูเปอร์
การรณรงค์กำปั้นเหล็ก
การรณรงค์กำปั้นเหล็ก เป็นโครงการทำหมันในฤดูร้อน พ.ศ. 2553 โดยเจ้าหน้าที่วางแผนครอบครัวในผู่หนิง เคาน์ตีในมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน
ประเทศเยเมนใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988
ประเทศเยเมนใต้ หรือ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเยเมน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 หรือโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 24 ค.ศ. 1988 (พ.ศ. 2531) ณ โซล เกาหลีใต้ ระหว่างวันที่ 17 กันยายน – 2 ตุลาคม พ.ศ. 2531 และเป็นเพียงครั้งเดียว คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเยเมนใต้ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ YMD นักกีฬาเยเมนใต้ไม่ได้รับเหรียญรางวัลใดๆ
การรณรงค์กำปั้นเหล็ก
เบื้องหลัง
พ.ศ. 2521 รัฐบาลจีนได้เริ่มใช้นโยบายมีบุตรคนเดียว ซึ่งเป็นกฎหมายบังคับให้คู่สมรสมีลูกไม่เกินครอบครัวละหนึ่งคน ถึงแม้ว่าจะมีข้อยกเว้นบางประการก็ตาม นโยบายดังกล่าวจัดทำขึ้นเพื่อจัดการกับปัญหาประชากรล้นและปัญหาเศรษฐกิจ
การรณรงค์
เมษายน พ.ศ. 2553 คณะทำงานเฉพาะกิจอันประกอบด้วยเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นอย่างน้อย 600 คน ตั้งเป้าหมายไปยังสตรี 9,559 คนผู้ซึ่งละเมิดนโยบายมีบุตรคนเดียวของจีน สตรีจะได้รับการรายงานให้ไปยังคลินิกของรัฐเพื่อทำหมัน สมาชิกครอบครัวของสตรีผู้ซึ่งปฏิเสธการทำหมันเหล่านี้ถูกกักขังอย่างไม่มีกำหนดจนกว่าสตรีนั้นจะดำเนินการจนเสร็จ ในบางกรณี สตรีเหล่านั้นได้ถูกกักขังเสียเอง ในช่วงเวลา 20 วันของการรณรงค์ มีผู้คนถูกกักตัวไป 1,337 คน ตั้งแต่เดือนเมษายนถึงเดือนมิถุนายน มีสตรีมากกว่า 9,000 ได้รับรางานว่าถูกทำหมันอันเป็นผลของการณรงค์
การวิพากษ์วิจารณ์
ข่าวของการรณรงค์มิได้อยู่ในพาดหัวข่าวหลักนอกเหนือจากในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น เหอ ยาฟู ผู้เชี่ยวชาญอิสระด้านการวางแผนครอบครัวในจีน เสนอแนะว่ารัฐบาลกลางได้พยายามปกปิดผลของการรณรงค์ เนื่องจากกฎหมายจีนได้ห้ามวิธีการดังกล่าว ทางการมณฑลได้รายงานว่าเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นผู่หนิงจะได้รับการสอบสวนเพื่อพิจารณาความผิดตามกฎหมายต่อพฤติการณ์นี้ เคต แอลเลน จากองค์การนิรโทษกรรมสากล ได้อธิบายการรณรงค์ดังกล่าวว่า "น่าตกใจ" และให้ความเห็นว่า "ทางการจะต้องลงโทษการดำเนินการดังกล่าวทันที"
ประเทศเอลซัลวาดอร์ในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ว่ายน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แอลัน ริกแมน
อลัน ซิดนีย์ แพทริก ริกแมน (Alan Sidney Patrick Rickman; 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 – 14 มกราคม ค.ศ. 2016) เป็นนักแสดงชาวอังกฤษ มีผลงานเด่นคือบท "ฮันส์ กรูเบอร์" ใน นรกระฟ้า และ "เซเวอร์รัส สเนป" ใน แฮร์รี่ พอตเตอร์ ริกแมนได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ รางวัลเอ็มมีและรางวัลสมาคมนักแสดงภาพยนตร์และโทรทัศน์ จากเรื่อง Rasputin: Dark Servant of Destiny
อลัน ริกแมนเกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1946 เป็นบุตรของเบอร์นาร์ด ริกแมนกับมาร์กาเร็ต ดอรีน โรส บาร์ตเล็ตต์ เขามีพี่ชาย 1 คนชื่อ เดวิด และมีน้องชายและน้องสาวชื่อ ไมเคิลและชีลา ในวัยเด็กริกแมนมีความถนัดด้านศิลปะจึงได้รับทุนให้เรียนที่โรงเรียนมัธยมลาไทเมอร์ (Latymer Upper School) ที่นั่นเขาเริ่มสนใจในด้านการแสดง ต่อมาริกแมนเรียนต่อที่สถาบันศิลปะเชลซีและราชสถาบันศิลปะ เมื่อเรียนจบเขาทำงานเป็นนักออกแบบภาพกราฟิกส์ร่วมกับเพื่อน ๆ ก่อนจะตัดสินใจเป็นนักแสดงและเข้าเรียนที่ราชสถาบันศิลปะการแสดง (RADA) บทบาทแรกที่ทำให้ริกแมนเป็นที่รู้จักคือบท "วีกง เดอ วาลมง" จากเรื่อง Les Liaisons dangereuses (สัมพันธ์อันตราย) ในปี ค.ศ. 1985 บทบาทนี้ทำให้เขาได้เข้าชิงรางวัลโทนีและรางวัลดรามาเดสก์ ถึงแม้ริกแมนจะมีชื่อจากการรับบทร้าย แต่เขาก็มีผลงานที่โดดเด่นในหลายบทบาทเช่น "เจมี" ใน Truly, Madly, Deeply, "พันเอกแบรนดอน" ใน Sense and Sensibility, "แฮร์รี" ใน ทุกหัวใจมีรัก, "โอฮารา" ใน An Awfully Big Adventure และ "อเล็กซานเดอร์ เดน" ใน Galaxy Quest
ริกแมนแต่งงานกับริมา ฮอร์ตันในปี ค.ศ. 2012 หลังทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ ค.ศ. 1977 ริกแมนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 2016 ด้วยโรคมะเร็งตับอ่อน
สงครามพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช
สงครามพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช เป็นสงครามระหว่างพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งราชอาณาจักรมาเกโดนีอากับผู้ปกครองหลายคนในภูมิภาคกรีซจนถึงอินเดีย สงครามครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากอเล็กซานเดอร์ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าพีลิปโปสที่ 2 พระราชบิดา พระองค์เริ่มทำสงครามกับชาวเธรซและอิลลีเรียทางตอนเหนือ ก่อนจะข้ามช่องแคบเฮลเลสปอนต์เพื่อโจมตีจักรวรรดิอะคีเมนิด โดยพิชิตอานาโตเลีย, ซีเรีย, ฟินิเชีย, ยูเดียและอียิปต์ ในปี 331 ก่อนคริสตกาล อเล็กซานเดอร์ตีทัพพระเจ้าดาไรอัสที่ 3 จนแตกพ่ายในยุทธการที่กอกามีลา เป็นการเปิดทางสู่เมืองหลวงแพร์ซโพลิสซึ่งถูกปล้นและเผา
อเล็กซานเดอร์เดินทัพต่อไปยังแบคเตรีย ยึดซอกเดียนร็อก ก่อนจะข้ามเทือกเขาฮินดูกูชและแม่น้ำสินธุเพื่อเข้าสู่อินเดีย พระองค์เอาชนะทัพพระเจ้าโปรสในยุทธการที่ไฮดาสเปสในปี 326 ก่อนคริสตกาล แต่ทหารที่อ่อนล้าและหวาดกลัวต่อทัพมหึมาของจักรวรรดินันทะที่อยู่ใกล้เคียงปฏิเสธที่จะรุกต่อ อเล็กซานเดอร์จึงสร้างแท่นบูชา 12 แห่งที่ริมฝั่งแม่น้ำฮิฟาซิสเพื่อระลึกถึงการขยายพระราชอำนาจของพระองค์ ก่อนจะยกทัพกลับโดยแต่งตั้งเซแทร็ปไว้ปกครอง เมื่ออเล็กซานเดอร์กลับมาถึงบาบิโลน พระองค์มีแผนจะบุกคาบสมุทรอาหรับ แต่สวรรคตเสียก่อนในปี 323 ก่อนคริสตกาล
ปีต่อมาหลังอเล็กซานเดอร์สวรรคต เกิดสงครามไดแอโดไคซึ่งเป็นการแย่งชิงอำนาจระหว่างนายพลของพระองค์ หลังยุทธการที่อิปซัสในปี 301 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรของอเล็กซานเดอร์ก็ถูกแบ่งแยก โดยทอเลมีครองอียิปต์ เซลิวคัสครองดินแดนฝั่งเอเชียจนถึงตะวันออกของอานาโตเลีย ไลซีมาคัสครองเธรซและตะวันตกของอานาโตเลีย ส่วนคาสแซนเดอร์ครองกรีซและมาซิดอน สงครามดังกล่าวยังเป็นจุดเริ่มต้นของสมัยเฮลเลนิสต์ ซึ่งวัฒนธรรมกรีกเจริญและเผยแพร่ไปไกลถึงขีดสุด
ยฺวี่ชาน
ยฺวี่ชาน (玉山) หรือ ภูเขาหยก หรือ ภูเขานีทากะ ระหว่างการปกครองโดยญี่ปุ่น เป็นภูเขาที่สูงที่สุดในไต้หวันด้วยความสูง 3,952 m เหนือระดับน้ำทะเลทำให้ไต้หวันเป็นเกาะที่มีจุดที่สูงที่สุดสูงสุดเป็นอันดับที่ 4 ของโลก เป็นจุดที่สูงที่สุดในภูมิภาคแปซิฟิกตะวันตกนอกคาบสมุทรคัมชัตคา ยฺวี่ชานและภูเขาโดยรอบเป็นของเทือกเขายฺวี่ชาน พื้นที่นี้เคยอยฺวี่ในมหาสมุทรซึ่งสูงขึ้นถึงระดับความสูงในปัจจุบันจากการเคลื่อนตัวของแผ่นยูเรเชียบนแผ่นทะเลฟิลิปปิน ขณะนี้ภูเขาได้รับการคุ้มครองในฐานะอุทยานแห่งชาติยฺวี่ชาน อุทยานแห่งชาติแห่งนี้เป็นอุทยานแห่งชาติที่ใหญ่ที่สุด สูงที่สุด และเข้าถึงได้น้อยที่สุดของไต้หวัน มีพื้นที่รกร้างว่างเปล่าที่ใหญ่ที่สุดที่เหลืออยฺวี่ในไต้หวัน และมีคุณค่าจากป่าไม้เก่าแก่และความหลากหลายทางธรรมชาติรวมถึงยังมีสิ่งมีชีวิตถิ่นที่อยฺวี่หลายสายพันธุ์ เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2552 ยฺวี่ชานได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งใน 28 ผู้เข้ารอบสุดท้ายในแคมเปญโหวตเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลกยุคใหม่ และยังเคยรั้งตำแหน่งสูงสุดในหมวดหมู่ "ภูเขาและภูเขาไฟ" ในรายการการโหวตรอบแรกของสถานที่ที่ได้รับการเสนอชื่อรวม 77 สถานที่ซึ่งสิ้นสุดในเดือนกรกฎาคม 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552
ประวัติศาสตร์
ระหว่างการปกครองโดยราชวงศ์ชิง W. Morrison กัปตันของอเล็กซานเดอร์ เรือบรรทุกสินค้าไอน้ำอเมริกัน ได้เห็นภูเขาขณะเดินทางออกจากท่าเรืออันผิง (ปัจจุบันคืออันผิงในไถหนาน) ในปี พ.ศ. 2400 บันทึกนั้นเป็นการกล่าวถึงภูเขาแห่งนี้ครั้งแรกในโลกตะวันตก
ระหว่างการปกครองโดยญี่ปุ่น นักมานุษยวิทยา Torii Ryūzō และ Ushinosuke Mori กลายเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้รับการบันทึกในที่ได้พิชิตยอดเขาในปี พ.ศ. 2443 พวกเขาให้ชื่อว่า "ภูเขานีทากะ" ซึ่งใช้เป็นชื่อของอุทยานแห่งชาตินีทากะอะริซัน (新高阿里山国立公園) ในปี พ.ศ. 2480 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นยังใช้ชื่อภูเขาในการส่งสัญญาณ - นีทากะยามะโนโบเระ (ニイタカヤマノボレ) หรือ "ปีนภูเขานีทากะ" เพื่อเริ่มการโจมตีกองเรือ USN Pacific และฐานทัพที่เพิร์ลฮาร์เบอร์ ฮาวาย เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2484
ในปี พ.ศ. 2509 ในช่วงการปกครองของสาธารณรัฐจีน มีการนำรูปหล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ของ ยฺหวี โย่วเริ่น ไปตั้งไว้บนยอดเขายฺวี่ชาน ต่อมาในปี พ.ศ. 2539 นักเคลื่อนไหวเพื่อเอกราชไต้หวันโค่นรูปนั้นลงและทิ้งรูปลงไปในหุบเหว
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ยฺวี่ชานมีบทบาทสำคัญในการมุ่งเน้นไปที่เอกลักษณ์ของไต้หวัน เนื่องจากสถานะที่โดดเด่น ยฺวี่ชานจึงได้รับเลือกให้เป็นพื้นหลังของธนบัตรมูลค่า 1,000 ดอลลาร์ไต้หวันใหม่ที่ออกใหม่เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ในทำนองเดียวกันดาวเคราะห์น้อยที่เพิ่งค้นพบโดย Lulin Observatory of National Central University ได้รับการตั้งชื่อตามยฺวี่ชานเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2550
โรคผมร่วงเป็นหย่อม
อัลโลพีเชีย อารีอาตา (Alopecia areata) หรือ ผมร่วงเป็นหย่อม (spot baldness) เป็นอาการขนและผมร่วงเป็นบางจุดในร่างกาย บ่อยครั้งทำให้เกิดหย่อมไม่มีผมบนหนังศีรษะเป็นหย่อม ๆ ขนาดประมาณเหรียญ ความเครียดและการเจ็บป่วยอาจเพิ่มความเสี่ยง แต่ในผู้ป่วยส่วนใหญ่ไม่พบตัวกระตุ้นใด ๆ เป็นพิเศษ และผู้ป่วยโดยทั่วไปมักมีสุขภาพที่เี ในบางกรณีอาจเกิดผมร่วงทั้งศีรษะ (alopecia totalis), หรือทั้งขนและผมร่วงทั้งร่างกาย (alopecia universalis) การร่วงของผมและขนอาจเป็นถาวรได้ ผมร่วงเป็นหย่อมนี้เป็นคนละโรคกันกับผมร่วงผลฮอร์โมนเพศชาย
เข้าใจกันว่าผมร่วงเป็นหย่อมเกิดจากโรคภูมิต้านตนเอง ที่ซึ่งรูขุมขนศูนย์เสียลักษณะพิเศษที่จะไม่ถูกโจมตีโดยระบบภูมิคุ้มกัน ปัจจัยเสี่ยงรวมถึงประวัติครอบครัว นอกจากนี้ยังพบว่าในแฝดเหมือน หากคนหนึ่งมีอาการนี้ คู่แฝดอาจมีความเสี่ยงเกิดโรคได้ 50% กลไกเกิดโรคประกอบด้วยการที่ระบบภูมิคุ้มกันไม่รับรู้ว่ารูขุมขนเป็นเซลล์ของร่างกาย และจึงโจมตีเซลล์เหล่านั้น
ปัจจุบันยังไม่มีการรักษา แต่อาจมีการฉีดคอร์ทีโซนเพื่อเร่งการเติบโตของเส้นผม รวมถึงแนะนำให้ใช้สารกันแดด, การโพกปิดศีรษะจากความร้อนและความเย็น และในกรณีที่ขนตาร่วงก็แนะนำให้สวมแว่นตาด้วย ในบางกรณีผมและขนสามารถงอกขึ้นใหม่ได้โดยสมบูรณ์และก็ไม่เกิดอาการซ้ำขึ้นอีก และในบางรายอาจให้เวลาหลายปี ส่วนในกรณีที่เสียผมและขนทั้งหมด มี 10% ที่จะมีผมและขนงอกขึ้นใหม่
ความชุกของโรคอยู่ที่ 0.15% ถึง 2% ในสหรัฐ ส่วนมากพบเริ่มมีอาการตั้งแต่เป็นเด็ก และมีวคามชุกพอกันทั้งในเพศชายและหญิง อาการนี้ไม่ส่งผลต่อการคาดหมายคงชีพ
ซามัส
เป็นตัวละครการ์ตูนจากซีรีส์ ดราก้อนบอล และและมีบทบาทปรากฏอนิเมะดราก้อนบอล ซูเปอร์
เอกเซกิเอล ปาลาซิโอส
เอกเซกิเอล อาเลฆันโดร ปาลาซิโอส (Exequiel Alejandro Palacios; เกิดเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 1998) เป็นนักฟุตบอลชาวอาร์เจนตินา เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับสโมสรไบเออร์ เลเวอร์คูเซินและทีมชาติอาร์เจนตินา
สโมสรอาชีพ
ปาลาซิโอสเป็นนักฟุตบอลจากที่มาจากทีมเยาวชนของริเบร์เปลต เขาลงเล่นในลีกครั้งแรกในวันที่ 8 พฤศจิกายน 2015 ในเกมที่พบกับนีเวลล์ส โอลด์ บอยส์
ระดับทีมชาติ
ปาลาซิโอสลงเล่นให้กับทีมชาติอาร์เจนตินาครั้งแรกในวันที่ 8 กันยายน 2018 ในเกมกระชับมิตรกับกัวเตมาลา ในเกมนั้นอาร์เจนตินาเอาชนะกัวเตมาลา 3-0
ชีวิตส่วนตัว
ปาลาซิโอสมีข่าวในทางไม่ดีกับสื่ออาร์เจนตินาหลายครั้ง ใน Olé.com มีการแสดงความคิดมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่ว่าเขาเป็นที่รู้จักในเรื่องการใช้ชีวิตนอกสนามฟุตบอลมากกว่าในอาชีพนักฟุตบอล ปาลาซิโอสเริ่มเป็นที่รู้จักโดยสื่อในเดือนสิงหาคม 2018 ด้วยการคบหากันอย่างเปิดเผยของเขากับนางแบบที่ชื่อ โซล เปเรซ เรื่องนี้ถูกเปิดเผยขึ้นเร็วมากแต่ว่าในเวลาเดียวกันที่ปาลาซิโอสและเปเรซกำลังคบหากัน ปาลาซิโอสก็ยังเดทกับนักแสดงสาวดาวรุ่ง, นักร้อง, และนักเต้นสาวที่มีชื่อ ฆูเลียนา โอเรยาโน เปเรซและโอเรยาโนทั้งคู่คบหากับปาลาซิโอสในเวลาอันสั้นหลังจากได้รู้ว่าเขานั้นยังเดทกับผู้หญิงคนอื่นอีกและยังมีเรื่องราวดรามาอีกมาก แต่อย่างไรก็ตามวันที่ 21 สิงหาคม กลายเป็นที่รู้กันว่าปลาซิโอสนั้นได้คบหากับเพื่อนในระแวกบ้านเดียวกันที่มีชื่อว่า คาเรน กรามาโฆ มีอาชีพเป็นช่างทำเล็บมาเป็นเวลา 4 ปีแล้ว ผู้หญิงสามคนนั้นโกรธอย่างมากและใช้โซเชียมีเดียโจมตีปลาซิโอสในเรื่องที่เขาไม่มีความซื่อสัตย์เลย
คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาแห่งชาติฝรั่งเศส
คณะกรรมการโอลิมปิกและกีฬาแห่งชาติฝรั่งเศส (Comité national olympique et sportif français, CNOSF) เป็นหน่วยงานภายใต้ความดูแลของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในปารีส
มีหน้าที่จัดส่งและนำคณะนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกและกีฬาระดับภูมิภาค ระดับทวีป หรือระดับโลก ซึ่งรับรองโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล นอกจากนั้นยังเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบต่อการปฏิบัติใด ๆ ของคณะนักกีฬาและเจ้าหน้าที่ประจำทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันดังกล่าวด้วย
กลุ่มดาวหงส์
กลุ่มดาวหงส์ เป็นกลุ่มดาวในซีกเหนือของทรงกลมท้องฟ้า เป็นหนึ่งในจำนวนกลุ่มดาว 48 กลุ่มในรายการของทอเลมี (Ptolemy) และยังเป็นกลุ่มดาวในรายการกลุ่มดาว 88 กลุ่มที่รับรองโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล บางครั้งมีผู้เรียกกลุ่มดาวนี้ว่า กลุ่มดาวกางเขนเหนือ เพื่อให้เข้าคู่กับกลุ่มดาวกางเขนใต้
กลุ่มดาวนี้ มักวาดภาพให้เป็นรูปหงส์กางปีกบินตามแนวของทางช้างเผือก และหันหัวไปทางทิศใต้
สหภาพรัฐเซอร์เบียและมอนเตเนโกรในโอลิมปิก
ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร คือ เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิก ภายใต้รหัสประเทศ SCG
นับตั้งแต่ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกรส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกครั้งแรก นักกีฬาเซอร์เบียและมอนเตเนโกรได้รับเหรียญรางวัลรวมทั้งหมด 9 เหรียญ โดยแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 4 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง
แขวง
แขวง เป็นชื่อเรียกของเขตการปกครอง โดยในประเทศลาวและประเทศพม่านั้น "แขวง" จะมีอำนาจปกครองในระดับเดียวกับจังหวัดของประเทศไทย
แขวงในประเทศไทย
แขวง เป็นระดับการปกครองของรัฐในหลายพื้นที่ของประเทศไทยในอดีต มีฐานะเทียบเท่ากับอำเภอ ในเขตกรุงเทพมหานคร "แขวง" จะอยู่ในระดับเดียวกับตำบลของจังหวัดอื่น คือ เล็กกว่าเขต (เทียบได้กับอำเภอ) เนื่องจากแขวงเหล่านี้เกือบทั้งหมดเปลี่ยนแปลงฐานะมาจากตำบลที่มีอยู่เดิมในจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี ดังนั้นบางครั้งจึงเกิดความสับสนในการใช้คำว่าแขวงและตำบลในความหมายดังกล่าว
แต่เดิมนั้นในพื้นที่เขตรอบนอกของกรุงเทพมหานครที่ไม่ได้อยู่ในเขตเทศบาลนครกรุงเทพและเทศบาลนครธนบุรี (ซึ่งตำแหน่งกำนันถูกยกเลิกตามพระราชบัญญัติเทศบาล) มาก่อนจะมีการเปลี่ยนรูปแบบการปกครองนครหลวงเป็นกรุงเทพมหานคร จะมีกำนันแขวงเป็นหัวหน้าดูแลแต่ละแขวงในลักษณะเดียวกันกับกำนันตำบลของจังหวัดอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม กรุงเทพมหานครได้ออกประกาศยกเลิกตำแหน่งกำนัน รวมทั้งผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน แพทย์ประจำตำบล และสารวัตรกำนันทั้งหมดในพื้นที่มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 แล้ว
นอกจากนี้ ในเขตเทศบาลนครบางแห่ง ได้แก่ เทศบาลนครนนทบุรีและเทศบาลนครเชียงใหม่ ซึ่งไม่มีตำแหน่งกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน แพทย์ประจำตำบล และสารวัตรกำนันแล้วเช่นกัน โดยพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานแขวงแต่ละแห่งไม่จำเป็นต้องอิงกับเขตของตำบล ดังนั้นแขวงเหล่านั้นจึงไม่ได้แทนที่ตำบลอย่างสมบูรณ์เหมือนในกรุงเทพมหานคร ทั้งนี้ แต่ละแขวงจะมีหัวหน้าแขวงประจำสำนักงานแขวงเป็นผู้ดูแล
รายชื่อแขวงในกรุงเทพมหานคร
ปัจจุบันกรุงเทพมหานครมี 180 แขวง
บุญศักดิ์ พลสนะ
เรือตรี บุญศักดิ์ พลสนะ (ชื่อเล่น: แมน; 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 — ) เป็นอดีตนักแบดมินตันชายมือ 1 ทีมชาติไทย เคยขึ้นอันดับสูงสุดมือ 4 ของโลกเมื่อสัปดาห์ที่ 48 ใน พ.ศ. 2553 โดยได้ประกาศเลิกเล่นเมื่อปี พ.ศ. 2559
ประวัติ
เรือตรี บุญศักดิ์ พลสนะ เกิดวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2525 ที่กรุงเทพมหานครเป็นบุตรของนายจิระศักดิ์และนางบุญชื่น พลสนะ เป็นบุตรคนที่สามและเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของครอบครัว มีพี่สาว 2 คน และน้องสาว 1 คนชื่อสลักจิต พลสนะ ซึ่งเป็นนักแบดมินตันหญิงทีมชาติไทยเช่นกัน
บุญศักดิ์มีส่วนสูงอยู่ที่ 178 ซม. น้ำหนัก 70 กก. นักแบดมินตันที่ชื่นชอบ คือ สมพล คูเกษมกิจ ด้านการศึกษา บุญศักดิ์เข้าศึกษาระดับชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนสตรีวิทยา 2 และศึกษาต่อมัธยมปลาย (สายศิลป์) ที่ โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย และอุดมศึกษาที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม จนจบ
บุญศักดิ์เริ่มเล่นแบดมินตันมาตั้งแต่วัยเด็ก ก่อนจะเริ่มฝึกฝนอย่างจริงจังเมื่ออายุประมาณ 9 ขวบ ด้วยการสนับสนุนเป็นอย่างดีจากคนในครอบครัวโดยเฉพาะอย่างยิ่ง นายจิระศักดิ์ พลสนะ พ่อของแมนมีความมุ่งหมายที่จะให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของเขาขึ้นเป็นมือ 1 ของโลกให้ได้ โดยมี ไตรรงค์ ลิ่มสกุล อดีตนักแบดมินตันทีมชาติไทยในสังกัดทีมเสนานิคม เฝ้าติวเข้มอย่างหนักหน่วง ฝึกซ้อมแบบซ้ำ ๆ จนเกิดความแน่นอน โดยมี สลักจิต พลสนะ ผู้เป็นน้องสาวเฝ้าติดตามและเดินในแนวทางเดียวกัน
เมื่อบุญศักดิ์กลับมาฝึกซ้อมที่ประเทศไทยบุญศักดิ์ได้พัฒนาฝีมือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถือเป็นนักแบดมินตันที่มีพรสวรรค์ เล่นได้ครบเครื่องทั้งเกมรุกและเกมรับ จนถูกเรียกติดทีมชาติครั้งแรกในซีเกมส์ ครั้งที่ 20 ที่ประเทศบรูไน และติดทีมชาติมาโดยตลอด โดยผลงานที่สร้างชื่อ คือ ได้อันดับ 4 แบดมินตันชายเดี่ยวของการแข่งขันโอลิมปิกที่ประเทศกรีซ
20 มิถุนายน 2556 สหพันธ์แบดมินตันโลก (บีดับเบิลยูเอฟ) ประกาศการจัดอันดับนักแบดมินตันโลก บุญศักดิ์ พลสนะ ขึ้นจากอันดับ 5 ไปเป็นมือ 4 โลก ในประเภทชายเดี่ยว
บุญศักดิ์เคยเป็นนักร้องภายใต้ชื่อวง ซีโอทู (C-O-TWO) ในปีพ.ศ. 2545 โดยออกอัลบั้มเพลง 1 ชุดคืออัลบั้ม "ซี-โอ-ทู ชัวร์"
โอลิมปิก 2004
บุญศักดิ์ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมสามารถคว้าอันดับ 4 ได้ ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ โดยแข่งขันกับนักแบดมินตันดังต่อไปนี้
10 ผลงานเด่นประเภทชายเดี่ยว
- รองชนะเลิศ - รอบ 16 คนสุดท้าย - รอบก่อนรองชนะเลิศ - ชนะเลิศ - รอบสุดท้าย - รอบ 32 คน - รอบก่อนรองชนะเลิศ - รอบ 16 คนสุดท้าย - รอบก่อนรองชนะเลิศ - ครั้งแรก ซิดนี่ย์ ออสเตรเลีย 2000, เอเธนส์ กรีซ ปี 2004, ปักกิ่ง จีน ปี 2008 - 13 สมัย 2000-2010, 2013, 2015
อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ท ฟรันท์ซิสคาแห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสเอลีซาเบ็ท ฟรันท์ซิสคาแห่งออสเตรีย (Archduchess Elisabeth Franziska of Austria) ประสูติเมื่อวันที่ 17 มกราคม 2374 ณ ราชอาณาจักรฮังการี เป็นพระธิดาในอาร์ชดยุกโจเซฟ ปาลาไทน์แห่งฮังการี กับดัชเชสโดโรเทอาแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค
เสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสครั้งแรกกับ อาร์ชดยุกคาร์ล แฟร์ดีนันด์ วิกเตอร์แห่งออสเตรีย-เอสเต เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม 2390 ณ กรุงเวียนนา มีพระธิดา 1 พระองค์คือ
ต่อมาเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2392 อาร์ชดยุกคาร์ล แฟร์ดีนันด์ วิกเตอร์แห่งออสเตรีย-เอสเต พระสวามีสิ้นพระชนม์ด้วยพระชันษาเพียง 28 ชันษา พระองค์ก็ได้เสกสมรสใหม่กับ อาร์ชดยุกคาร์ล แฟร์ดีนันด์ แห่งออสเตรีย พระญาติ เมื่อวันที่ 18 เมษายน 2397 มีพระบุตรดังนี้
พระองค์สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2446 ด้วยพระโรคปอดบวม สิริพระชันษา 72 ชันษา
สักวันต้องได้ดี
สักวันต้องได้ดี เป็นเพลงของ เต๋อ - เรวัต พุทธินันทน์ ประกอบละครเรื่อง "เพื่อเธอ" (พ.ศ. 2537) ประพันธ์คำร้องโดยเต๋อ ทำนองและเรียบเรียงโดย โอม - ชาตรี คงสุวรรณ และเป็นเพลงสุดท้ายที่เต๋อประพันธ์และขับร้องก่อนจะเสียชีวิตลงในปี พ.ศ. 2539
เวอร์ชันสุนิตา ลีติกุล
ในปี พ.ศ. 2543 เพลง "สักวันต้องได้ดี" ได้ถูกนำมาขับร้องอีกครั้งโดย โบ - สุนิตา ลีติกุล โดยถูกเรียบเรียงใหม่โดย พิเชษฐ์ เครือวัลย์
เวอร์ชันระดับดาว ศรีระวงศ์
ในปี พ.ศ. 2558 เพลง "สักวันต้องได้ดี" ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบละครอีกครั้ง ในเรื่อง ผู้หญิงคนนั้นชื่อบุญรอด ขับร้องโดยมาตัง - ระดับดาว ศรีระวงศ์ ผู้ชนะจากการแข่งขันในรายการเดอะสตาร์ ค้นฟ้าคว้าดาว ปี 11 จากค่ายดั๊กบาร์ ในเครือจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ มิวสิกวิดีโอนี้เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2558 โดยถูกเรียบเรียงใหม่โดย ภัทรกร ตั้งจิตการุญ
โจเซฟ โคซูต
โจเซฟ โคซูต (Joseph Kosuth, ) หนึ่งในศิลปินผู้มีความสำคัญในการบุกเบิกและขับเคลื่อนกระแสศิลปะเชิงแนวคิด ในช่วงกลางศตวรรษ 1960 เป็นการหันกลับไปพิจารณาสารัตถะที่แท้จริงของศิลปะ แทนที่การสร้างสรรค์ศิลปะเพื่อหวังผลสุนทรียศาสตร์และการถ่ายทอดอารมณ์ของศิลปินที่มีความเป็นอัตวิสัย ในลักษณะเดียวกันกับการถอดรื้อมายาคติทางศิลปะของ มาเซล ดูช็องป์ (Marcel Duchamp, 1887 - 1968)
ชีวประวัติโดยสังเขป
โคซูตเกิดเมื่อปีค.ศ. 1945 ในเมืองโทลีโด (Toledo) รัฐโอไอโอ สหรัฐอเมริกา มีบิดาเป็นชาวฮังการีและมารดาที่มีเชื้อสายฝรั่งเศส อังกฤษ และเชอโรกีผสมกัน ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนแห่งพิพิธภัณฑ์และการออกแบบโตเลโดในบ้านเกิด (Toledo Museum School of Design) ตั้งแต่ปี ค.ศ.1955-1962 และมีการเรียนการสอนเป็นการส่วนตัวกับจิตรกรชาวเบลเยียม ไลน์ บลูม เดรฟเปอร์ (Line Bloom Draper) ตั้งแต่ปี ค.ศ.1963-1964 ซึ่งภายหลังจากนั้นเขาก็ได้รับศึกษาต่อที่สถาบันทางศิลปะแห่งคลิฟแลนด์ (Cleveland Art Institute)
ในปี ค.ศ.1965 โคซูตย้ายมาศัยอยู่ที่นิวยอร์กเพื่อเข้าศึกษาในโรงเรียนวิชาทัศนศิลป์ (School of Visual Arts)ซึ่งต่อมาอีกไม่นานหลังจากนั้นผลงานของเขาก็เริ่มแสดงให้เห็นถึงศิลปะเชิงแนวคิดซึ่งเริ่มเป็นที่รู้จักครั้งแรกในปี ค.ศ.1967 จากงานนิทรรศการที่เขาร่วมก่อตั้ง ซึ่งรู้จักกันในชื่อ Museum of Normal Art ซึ่งมีเค้าสำคัญจากผลงานที่มีชื่อเสียงที่ทุดของเขา One and Three Chairs เมื่อปี ค.ศ. 1965 ต่อมาในปี ค.ศ.1969 โคซูตเริ่มจัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกที่แกลลอรี่ของ ลีโอ คาสเตลลี่ (Leo Castelli Gallery) ในนิวยอร์ก และในปีเดียวกันเขาได้กลายเป็นบรรณาธิการของวาสารทางศิลปะและภาษาของอเมริกัน (Art & Language)  และในปีเดียวกัน เขาได้จัดนิทรรศการทางศิลปะกว่า 15 แห่ง ซึ่งเกิดขึ้นพร้อมกันใน 15 พิพิธภัณฑ์และหอศิลป์ทั่วโลก
จากปี ค.ศ.1971-1972 โคซูตเริ่มศึกษาความรู้ทางด้านมานุษยวิทยาและปรัชญาจากโรงเรียนทางด้านการวิจัยทางสังคม (The New School for Social Research - NSSR) ที่เมืองนิวยอร์ก โดยโคซูตมีความสนใจเกี่ยวกับปรัชญาของ ลุดวิก วิทเกนสไตน์ (Ludwig Wittgenstein) ซึ่งนำไปสู่การพัฒนางานของเขาที่มีมากขึ้นตั้งแต่ทศวรรษที่ 1960-1970 เขาสำรวจความคิดภาษาที่มีความเฉพาะในความสัมพันธ์กับตัวเอง เช่น Neon Electrical Light English Glass Letters Red Eight เป็นต้น
ในปี 1973 พิพิธภัณฑ์ศิลปะลูเซิร์น (Kunstmuseum Luzern) ได้นำเสนอผลงานสำคัญของเขาที่ได้รับการจัดแสดงไปทั่วยุโรป นอกจากนี้เขายังได้รับเชิญให้ไปจัดแสดงผลงานที่  Documenta V, VI , VII และ IX (1972, 1978, 1982, 1992) และใน Biennale di Venezia ในปี 1976, 1993 และ 1999 และเมื่อเร็วๆนี้ เขาได้จัดแสดงผลงาน II Linguaggio dell’Equilibrio / The Language of Equilibrium  ขึ้นที่มัสยิดกลางกลุ่มนักบวชเมคฮิตาเรียน (Mekhitarian Order) บนเกาะ San Lazzaro degli Armeni เมืองเวนิส ประเทศอิตาลี ซึ่งงานชี้นถูกนำเสนอต่อมาในปี ค.ศ 2007 ที่ Biennale di Venezia
รางวัลและความสำเร็จ
ความสำเร็จของโคซูตทำให้เขาได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติ เช่น รางวัลจากมูลนิธิ Cassandra Grant ในปี 1968 (โคซูตได้รับรางวัลดังกล่าวตอนอายุ 23 ปี และคัดเลือกโดยมาร์แชล ดูชอง 1 สัปดาห์ก่อนที่เขาจะเสียชีวิต)รางวัล Brandeis Award ในปี 1990 รางวัล Frederick Weisman Award ในปี 1991 รางวัล the Menzione d’Onore ที่ Venice Biennale ในปี 1992 และรางวัล the Chevalier de I’ordre des Arts et des Lettres จากรัฐบาลฝรั่งเศสในปี 1993  ในเดือนมิถุนายน ปี 1999 เพื่อเป็นเกียรติแก่โคซูต รัฐบาลฝรั่งเศสได้ออกจำหน่ายแสตมป์ราคา 3 ฟรังก์เป็นรูปผลงาน Figeac ของเขาเอง  ในปี 2001 เขาได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมาศักดิ์ในสาขาปรัชญาและจดหมายจากมหาวิทยาลัยโบโลญา ประเทศอิตาลี เดือนตุลาคมปี 2003 เขาได้รับเกียรติสูงสุดจากสาธารณรัฐออสเตรีย โดยทางรัฐบาลได้มอบเครื่องอิสริยาภรณ์กิตติคุณแห่งสาธารณรัฐออสเตรีย (the Decoration of Honour in Gold for services to the Republic of Austria)  สำหรับความสำเร็จทางด้านวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม และในเดือน พฤษภาคม ปี 2012 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นส่วนหนึ่งของราชบัณฑิตยสภาของประเทศเบลเยี่ยม (Royal Belgian Academy.)
One and Three Chairs
โคซูตได้สร้างผลงานขึ้นมาชุดหนึ่งคือ One and Three Chairs, One and Three Brooms และ One and Five Clocks ในช่วงกลางศตวรรษที่ 1960 ขณะกำลังศึกษาอยู่ที่ School of Visual Arts ผลงานทั้งสามชิ้นถูกนำเสนอในวิธีการที่คล้ายคลึงกันน คือเป็นการนำ วัตถุ ภาพถ่ายวัตถุ และคำอธิบายของวัตถุดังกล่าวในพจนานุกรมที่ถูกขยาย มาจัดแสดงเทียบเคียงเรียงต่อกัน เพื่อตั้งคำถามและตรวจสอบไปยังคุณค่าของศิลปะ ความหมาย รวมไปถึงเป้าหมายและการอ้างอิงแตกต่างจากการสร้างศิลปะตามขนบเดิมที่ให้ความสำคัญแก่ความงามทางสุทรียศาสตร์
โดยในปี 1969 โคซูตได้ให้สัมภาษณ์ว่า สาเหตุที่เขาหันเหออกจากการนำเสนอชิ้นงานด้วยวัตถุใดวัตถุหนึ่ง มาจากคุณสมบัติภายในของวัตถุเหล่านั้น ที่ศิลปินไม่อาจควบคุมความหมายและทิศทางการสื่อสารของวัตถุชิ้นนั้นได้ ซึ่งส่งผลให้ชิ้นงานกลายเป็นพาหะรองรับความคิดเชิงนามธรรมของผู้รับชมได้ทุกทิศทุกทาง ศิลปินยังกล่าวต่อไปอีกว่า นี่คือสาเหตุที่เขานำภาษามาเป็นวัตถุดิบในชิ้นงานเพื่อควบคุมและทำลายช่องว่างระหว่างชิ้นงาน – ความคิดเชิงนามธรรมของชิ้นงานนั้น เพราะภาษา (ในที่นี้คือการนำคำนิยามในพจนานุกรม) สามารถควบคุมทิศทางการนำเสนอชิ้นงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ อาทิเช่น ใน Art as Idea as Idea, (1966) ชิ้นงาน Water, (1967) ที่ศิลปินกล่าวว่าเข้าต้องการเพียงนำเสนอกรอบความคิดของน้ำ ผ่านการคัดลอกคำในพจนานุกรมและขยายใหญ่ด้วยเทคนิคการพิมพ์ ซึ่งหมายความว่าศิลปินไม่ได้ต้องการที่จะนำเสนอน้ำในฐานะชิ้นงานศิลปะ หากแต่ต้องการนำเสนอกรอบความคิดของน้ำหรือกรอบคิดของศิลปะ (ไม่ใช่ศิลปะในฐานะวัตถุ)
One and Three Chairs ตั้งคำถามหลายๆ คำถามพร้อมๆ อาทิเช่น อะไรคือเก้าอี้? เราสามารถนำเสนอเก้าอี้ในวิธีไหนได้บ้าง? ที่สำคัญที่สุดคือ อะไรคือศิลปะ? และอะไรคือการนำเสนอ? ผ่านการกล่าวซ้ำๆ ผ่านตัวชิ้นงานว่า "นี่คือเก้าอี้ นี่คือเก้าอี้ นี่คือเก้าอี้" ซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามถึงนิยามของคำว่าศิลปะ โดยกระบวนการตรวจสอบดังกล่าวอาจได้รับอิทธิพลมาจากแนวคิดแบบปฏิฐานนิยม (Positivism) และปรัชญาทางด้านภาษาศาสตร์ ซึ่งเคยเกิดขึ้นมาก่อนแล้วในการรื้อสร้างมายาคติของมาแชล ดูช็องป์ (Michael Duchamp) ที่นำวัสดุสำเร็จรูป (Ready Made) มาทำเป็นผลงานศิลปะ การตั้งคำถามแบบถอนรากถอนโคนของดูช็องป์ เป็นการเปิดพื้นที่ สร้างโอกาสให้การสร้างสรรค์ศิลปะไม่ถูกจำกัดอยู่แค่การสร้างรูปทรง (Form) เพียงอย่างเดียวหากแต่ยังรวมไปถึงแนวความคิด (Concept) ตลอดจนการตั้งคำถามถึงสถานะของศิลปินและสถาบันศิลปะที่กลายมาเป็นผู้นิยาม กำหนดคุณค่าความเป็นศิลปินซึ่งหมายความว่าคุณค่าของศิลปะไม่ได้อยู่ภายในชิ้นงานอีกต่อไป แต่เป็นสิ่งที่ถูกนิยามขึ้นในภายหลังโดยกลุ่มคนใดกลุ่มคนหนึ่ง
พร้อมๆ กันนั้น One and Three Chairs ก็เป็นผลงานที่ยังสมารถอ้างอิงไปถึงทฤษฎีทางภาษาศาสตร์ โดยชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของสัญญะและรูปสัญญะที่โยงใยเข้าหากันด้วยข้อตกลงบางประการที่ถูกกำหนดขึ้น (ผ่านการนำสัญญะและรูปสัญญะมาเทียบเคียงกัน) กล่าวคือ เป็นความสัมพันธ์กันระหว่างวัตถุและนิยามของวัตถุนั้นๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หากแต่เกิดขึ้นจากระบบระเบียบบางประการที่เข้มข้นจนกระทั่งภาษาสามารถนำเสนอภาพของสิ่งนั้นได้อย่างไม่ตกบกพร่อง อาทิเช่น ในชิ้นงาน ที่แสดงให้เห็นถึงระบบระเบียบการเทียบเคียงรูปสัญญะกับสัญญะ ตลอดจนการตั้งคำถามถึงคำนิยามอันจริงแท้แน่นอนของสิ่งนั้นๆ
Zero & Not
ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 โคซูตกำลังทำงานอยู่ชุดหนึ่ง และได้ตั้งชื่อการแสดงผลงานศิลปะชุดนั้นว่า Zero & Not รูปแบบและสิ่งที่ผลงานชุดนี้ต้องการจะสื่อสารออกมาก็คือ การเป็นหนี้บุญคุณต่อข้อเขียนของซิกมุนด์ ฟรอยด์ (ค.ศ. 1856-1939) จิตแพทย์ชาวออสเตรีย โคซูตเริ่มทำงานชุดนี้ในปี ค.ศ. 1985 โดยพัฒนามาจากงานของเขาก่อนหน้านี้ที่มีชื่อว่า Cathexis (ค.ศ. 1981) ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาได้วางแนวคิดเกี่ยวกับ Conceptual Architecture ลงไปในผลงาน แนวคิดดังกล่าวเกี่ยวกับการใช้ผลงานศิลปะเพื่อกระตุ้นให้เกิดเรื่องราวเกี่ยวกับพื้นที่ ประวัติศาสตร์ และความทรงจำด้วยบริบทแวดล้อมทางสถาปัตยกรรม ในผลงานแต่ละชิ้น โคซูตได้นำเอาข้อความที่ตัดตอนหรือหยิบยกมาจากข้อเขียนของฟรอยด์มาพิมพ์ลงบนกระดาษด้วยหมึกพิมพ์สีดำ และนำกระดาษมาใช้เป็นวอลเปเปอร์ตกแต่งผนังภายในของอาคาร โดยแต่ละย่อหน้าของข้อเขียนก็จะมีการใส่หมายเลขกำกับไว้ด้วย แต่ข้อความดังกล่าวมีเทปสีดำปิดทับอยู่ ดังนั้น แต่ละคำในแต่ละข้อความจึงเหลือส่วนที่สามารถอ่านออกได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น โคซูตเคยได้รับโอกาสให้จัดแสดงผลงานบางส่วนจากชุด Zero and Not ในอพาทต์เมนต์ที่ครอบครัวของฟรอยด์เคยอาศัยอยู่มาก่อน ซึ่งดูจะเหมาะสมและมีความลงตัวในการที่จะสร้างหรือผูกโยงเรื่องราวระหว่างข้อความและสถานที่เข้าไว้ด้วยกัน ในเวลาต่อมา โคซูตก็ได้แสดงผลงานนี้ที่พิพิธภัณฑ์ซิกมุนด์ ฟรอยด์ ที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย เขาได้ใช้ข้อความดั้งเดิมที่ตัดตอนมาจากผลงานชิ้นสำคัญของฟรอยด์ในภาษาเยอรมัน ซึ่งเป็นผลงานที่ดีที่สุดเขา คือ The Interpretation of Dreams
โคซูตเคยกล่าวไว้ว่า ในผลงานชุด Zero & Notนั้นถือเป็น “การปรากฏของการไม่มีตัวตน” สำหรับนักประวัติศาสตร์ศิลปะอย่าง ชาร์ลส์ กรีน (Charles Greeen) ความพิถีพิถันในกระบวนการทำงานของโคซูตได้เน้นย้ำข้อเท็จจริงที่ว่า ข้อความของฟรอยด์เป็นได้ทั้งรูป (figure) และพื้น (ground) และทำงานเหมือนเป็นวาทกรรมด้วยตัวของมันเองซึ่งชวนให้นึกถึงกรอบความคิดของ Jacques Derrida อย่างไรก็ตาม ข้อความของฟรอยด์ที่ถูกปิดทับราวกับไม่มีอยู่ นั้นก็ยังคงปรากฏร่องรอยอยู่ เพราะว่าข้อความทั้งหมดมีส่วนที่พอจะสามารถอ่านได้และอ่านไม่ได้ปะปนกัน ผลงานของโคซูตชิ้นนี้ได้เสนอให้เราแปลความหมาย ว่าเพราะเหตุใดภาษาและความหมายถึงได้มีความน่าเชื่อถือนัก ในขณะที่คำและความสัมพันธ์ระหว่างคำเป็นสิ่งที่มีความลื่นไหล โคซูตจึงเรียกสิ่งนี้ว่าเป็นพื้นที่ของการอ่าน นอกจากนี้ การใช้เพียงข้อความของฟรอยด์เป็นองค์ประกอบหลักหรือรากฐานในผลงานของเขา โดยทำให้ข้อความทั้งหมดอยู่ภายใต้การปิดทับด้วยเทปสีดำ ผลงานจึงได้ตั้งคำถามถึงแนวคิดและร้องขอความคิดเห็นเกี่ยวกับสุนทรียศาสตร์ในลักษณะเดียวการเขียนงานในเชิงจิตวิเคราะห์
เรื่องราวในผลงานชุด Zero & Not จัดแสดงในพิพิธภัณฑ์ซิกมุนด์ ฟรอยด์ ที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ซึ่งเป็นสถานที่ที่ย้ำเตือนให้เราระลึกถึงบทเรียนต่างๆ ทางด้านจิตวิเคราะห์ของฟรอยด์ ข้อความที่ถูกปกปิดและร่องรอยที่ปรากฏอยู่บ้างนั้นได้กระตุ้นเตือนเราให้ระลึกถึงความเข้าใจในกระบวนการทำงานของความทรงจำ การเก็บกด และภาพความทรงจำ อย่างไรก็ตาม ประสบการณ์ได้ละทิ้งร่องรอยของตัวมันเองที่เคยปรากฏเมื่อถูกเชื่อมโยงเข้ากับประสบการณ์อื่นๆ ข้อความที่ถูกปกปิดนั้นได้นำมาสู่การสังเกตในเรื่องการทำความเข้าใจของฟรอยด์เกี่ยวกับมนุษย์ในลักษณะสาขาวิชาทางด้านโบราณคดี สำหรับฟรอยด์ การพัฒนาหรือการก่อรูปความทรงจำของมนุษย์ถูกแบ่งออกเป็นชั้นๆ และถูกคลุมทับด้วยกระบวนการต่างๆ ที่หลากหลาย ซึ่งก็คือลักษณะการทำงานของจิตวิเคราะห์ที่จะต้องขุดค้นและขุดลอกความทรงจำแต่ละชั้นที่ซ้อนทับกันขึ้นมา และนำเสนอความเข้าใจในตนเองเพื่อบรรเทาอาการป่วยของโรคเก็บกด ท้ายที่สุด ข้อความที่ตัดตอนมาจาก The Interpretation of Dreams ได้ย้ำเตือนให้นึกถึงงานทางด้านจิตวิเคราะห์อันแหวกแนวสำหรับยุคนั้น โดยเฉพาะการทำงานของฟรอยด์ที่มีการลดรูป การแทนที่ และการแปลความหมาย ซึ่งก็คือข้อความในการแสดงงานของโคซูตที่เป็นเหมือนจุดสำคัญที่สุดของกระบวนการเข้าใจความฝันของมนุษย์
Zero & Not ได้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับการใช้ผลงานศิลปะเพื่อกระตุ้นให้เกิดเรื่องราวเกี่ยวกับพื้นที่ ประวัติศาสตร์ และความทรงจำด้วยบริบทแวดล้อมทางสถาปัตยกรรม ข้อความที่ปรากฏเป็นเหมือนรอยประทับของภาษาบนกำแพงแห่ง Berggasse ที่ย้ำเตือนเราให้ระลึกถึงความสำคัญของภาษาในกระบวนการทำงานทางด้านจิตวิเคราะห์ ซึ่งก็คือการรักษาด้วยการพูดคุยกับผู้มีอาการป่วย เสียงของฝูงชนที่สะท้อนไปมาภายในพื้นที่เป็นเหมือนกับการพูดคุยโดยตรงกับฟรอยด์ในฐานะคนไข้ของเขา ผู้ร่วมงาน เพื่อน และผู้เยี่ยมเยือน การแปลความหมายในผลงานของโคซูต บทเรียนที่ได้เขาได้นำเสนอให้แก่ผู้ชม และการทำงานอย่างน่าทึ่งนี้เป็นเหมือนฉากหนึ่งในความทรงจำ แต่ละชั้นของความทรงจำ และประวัติศาสตร์ที่อาจเกิดและไม่อาจเกิดขึ้นเช่นเดียวกับข้อความ จากการวิเคราะห์นี้ได้ทำให้เข้าใจอย่างกระจ่างชัดต่อไปว่า การแสดงงานของโคซูตตอบสนองและกระตุ้นเตือนให้ระลึกถึงสถานที่ด้วยวิธีการอันหลากหลาย ความคิดริเริ่มที่จะแสดงผลงานศิลปะร่วมสมัยที่พิพิธภัณฑ์ซิกมุนด์ ฟรอยด์ ที่กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย ในปี ค.ศ. 1989 มิได้หยุดอยู่ที่งาน Zero & Not ของโคซูต เพราะเขายังได้ทำงานร่วมกับ Inge Scholz-Strasser และ Peter Pakeschที่ได้หันมาลงทุนในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ พวกเขาได้ตัดสินใจที่จะจัดหาผลงานศิลปะร่วมสมัยให้กับพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไว้เป็นชุดสะสม โดยสอบถามไปยังศิลปิน 6 คนที่มีความสำคัญที่สุดในวงการศิลปะเชิงแนวคิดในช่วงเวลานั้นให้ช่วยกันบริจาคผลงานศิลปะของตนคนละ 1 ชิ้น ในขั้นต้นจึงเรียกองค์กรแห่งนี้ว่า กองทุนเพื่องานศิลปะของพิพิธภัณฑ์ซิกมุนด์ ฟรอยด์ โดยเริ่มต้นที่ผลงานชุด Zero & Not ของโคซูต ต่อมากองทุนจึงได้งาน Study for a Red Intruder (Blue) (1989) ของ Baldessari Avido (1968) ของ Piero Paolo Calzolari Amor and Psyche (1989) ของ George Herold The Man Who Flew into His Picture (1987-1989) ของ Ilya Kabakov Liége (1989) ของ Franz West และบางส่วนจากผลงาน The Living Series (1981-1982) ของ Jenny Holzer
เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม
เรือยกพลขึ้นบกจู่โจม (amphibious assault ship) หรือ เรือบรรทุกหน่วยจู่โจม (commando carrier) เป็นเรือการสงครามสะเทินน้ำสะเทินบกแบบหนึ่งที่ใช้ในการยกพลขึ้นบกและสนับสนุนกองกำลังภาคพื้นดินในดินแดนของศัตรูโดยการจู่โจมแบบสะเทินน้ำสะเทินบก การออกแบบพัฒนามาจากเรือบรรทุกอากาศยานที่ดัดแปลงเพื่อใช้เป็นเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ (และด้วยเหตุนี้จึงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเรือบรรทุกอากาศยานปีกคงที่ทั่วไป) เรือสมัยใหม่รองรับเรือระบายพล โดยการออกแบบส่วนใหญ่รวมถึงอู่เรือภายใน หรืออย่างเต็มเปี่ยม เรือยกพลขึ้นบกจู่โจมบางลำยังรองรับอากาศยานปีกคงที่ขึ้นลงในแนวดิ่งและระยะสั้น ซึ่งตอนนี้มีบทบาทรองในฐานะเรือบรรทุกอากาศยาน
บทบาทของเรือยกพลขึ้นบกจู่โจมนั้นแตกต่างจากเรือบรรทุกอากาศยานทั่วไป กล่าวคือ สิ่งอำนวยความสะดวกด้านการบินมีหน้าที่หลักในการรองรับเฮลิคอปเตอร์เพื่อสนับสนุนกองกำลังขึ้นฝั่งแทนที่จะสนับสนุนอากาศยานจู่โจม อย่างไรก็ตาม บางลำมีความสามารถในการปฏิบัติหน้าที่ในการควบคุมทางทะเล, การจัดเครื่องบินลงเรือ เช่น แฮริเออร์หรือรุ่นเอฟ-35บี ของเครื่องบินขับไล่ไลท์นิง 2 สำหรับการบินลาดตระเวนรบ และเฮลิคอปเตอร์สำหรับการสงครามต่อต้านเรือดำน้ำ หรือปฏิบัติการเป็นฐานที่ปลอดภัยสำหรับเครื่องบินขับไล่รุ่นบินขึ้นระยะสั้นลงจอดทางดิ่งจำนวนมากที่ทำการสนับสนุนทางอากาศสำหรับหน่วยปฏิบัติการขึ้นฝั่งนอกประเทศ เรือเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังสามารถบรรทุกหรือสนับสนุนเรือระบายพลได้ เช่น ยานเบาะอากาศระบายพล (เรือโฮเวอร์คราฟต์) หรือเรือระบายพลขนาดใหญ่
กองเรือประเภทนี้ที่ใหญ่ที่สุดปฏิบัติการโดยกองทัพเรือสหรัฐ รวมถึงชั้นวอสป์ย้อนหลังไปถึงปี ค.ศ. 1989 และเรือชั้นอเมริกาที่คล้ายกันมากซึ่งเปิดตัวในปี ค.ศ. 2014 เรือยกพลขึ้นบกจู่โจมยังปฏิบัติการโดยกองทัพเรือฝรั่งเศส, กองทัพเรืออิตาลี, กองทัพเรือสาธารณรัฐเกาหลี, กองทัพเรือออสเตรเลีย, กองทัพเรือบราซิล, กองทัพเรือสเปน และกองทัพเรืออียิปต์
การเมืองสายกลางมูลวิวัติ
การเมืองสายกลางมูลวิวัติ (Radical centrism, Radical center, Radical centre หรือ Radical middle) เป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นในโลกตะวันตกในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในตอนแรกมีการกำหนดไว้หลายวิธี แต่ในตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 21 ตำราทางรัฐศาสตร์จำนวนมากทำให้มีการพัฒนามากขึ้น
การเมืองมูลวิวัติ ในที่นี้หมายถึง ความเต็มใจในส่วนของสายกลางที่มีคติมูลวิวัติที่สุดที่จะเรียกร้องให้มีการปฏิรูปสถาบัน การเมืองสายกลาง หมายถึงความเชื่อที่ว่า การแก้ปัญหาของแท้ต้องการสัจนิยมและปฏิบัตินิยม ไม่ใช่แค่ความเพ้อฝันและอารมณ์ ข้อความมูลวิวัติข้อความหนึ่งให้นิยามการเมืองสายกลางมูลวิวัติว่า "อุดมคติที่ปราศจากภาพลวงตา" วลีที่มีพื้นเพมาจาก จอห์น เอฟ. เคนเนดี
การเมืองสายกลางมูลวิวัติได้ยืมความคิดจากฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา มักจะหลอมรวมเข้าด้วยกัน ส่วนใหญ่สนับสนุนการแก้ปัญหาสังคมด้วยกลไกเศรษฐกิจแบบตลาด ด้วยการกำกับดูแลของรัฐบาลที่เข้มแข็งเพื่อประโยชน์สาธารณะ มีการสนับสนุนสำหรับการมีส่วนร่วมในระดับโลกที่เพิ่มขึ้นและการเติบโตของชนชั้นกลางที่มีอำนาจในประเทศกำลังพัฒนา กลุ่มมูลวิวัติหลายคนทำงานในพรรคการเมืองใหญ่ แต่พวกเขาก็สนับสนุนนักการเมืองอิสระหรือความคิดริเริ่มและผู้สมัครของบุคคลที่สาม