cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2020
ไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ 2020 (Thai Supermodel Contest 2020) เป็นการประกวดไทยซูเปอร์โมเดลคอนเทสต์ ครั้งที่ 18 เดิมมีกำหนดการประกวดรอบตัดสินในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2563 ณ บีซีซี ฮอลล์ เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว  แต่เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 (โควิด-19)  จึงทำให้ต้องเลื่อนการประกวดรอบตัดสินไปจัดการประกวดในวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2563 ผู้ชนะไทยซุปเปอร์โมเดลคอนเทสต์ในปีนี้คือ ณัฐชา ชยางคานนท์ จากจังหวัดเชียงใหม่ และผู้ชนะสมาร์ทบอยคือ อาคริส อธิญญานนท์ จากกรุงเทพมหานคร
อับดุล ฆานี บาราดาร์
มุลลอ อับดุล ฆานี บาราดาร์ (ดารี/عبدالغنی برادراخوند‎; เกิดใน ค.ศ. 1968) เป็นผู้ร่วมก่อตั้งกลุ่มตอลิบานในประเทศอัฟกานิสถาน เขาเคยเป็นผู้แทนของมุฮัมมัด อุมัร ผู้ให้ชื่อเล่นเขาว่า 'บาราดาร์' ซึ่งหมายถึง 'พี่/น้องชาย' หรือ พี่/น้องชายมุลลอ บาราดาร์เคยถูกจับกุมในประเทศปากีสถานโดนทีมเจ้าหน้าที่ข่าวกรองปากีสถาน (ISI) และสำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ (CIA) ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2010 และถูกปล่อยตัวในวันที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2018 ตามคำร้องขอของสหรัฐ หลังจากถูกปล่อยตัวแล้ว บาราดาร์ดำรงตำแหน่งหัวหน้าคณะการทูตของกลุ่มตอลิบาน ซึ่งมีสำนักงานตั้งอยู่ในกรุงโดฮา ประเทศกาตาร์ และมีบทบาทในกลุ่มตอลิบานมากขึ้น
แหล่งข้อมูลอื่น
1968
แฮนด์บิลภาพยนตร์
แฮนด์บิลภาพยนตร์ (movie handbill) หมายถึงสื่อที่ใช้ในการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์ และแจกจ่ายกันทั่วไป ซึ่งแฮนด์บิลนี้มีทั้งที่ผลิดจากบริษัทผลิตและนำเข้าภาพยนตร์ต่างๆ โรงภาพยนตร์ และสินค้าที่เป็นผู้สนับสนุนภาพยนตร์เรื่องนั้นๆ มีลักษณะคล้ายโปสเตอร์ภาพยนตร์ที่มีขนาดเล็กลง และมีรายละเอียดประกอบด้วยเนื้อเรื่องย่อของภาพยนตร์เป็นสำคัญ สำหรับขนาดของแฮนด์บิลนั้นมีหลายขนาด และหลายรูปแบบ โดยทั่วไปส่วนใหญ่จะมีขนาด A5 เพราะเป็นขนาดที่ไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป สามารถเก็บรักษาได้สะดวก ปัจจุบันนี้การออกแบบแฮนด์บิลได้พัฒนาไปมาก ทำให้แฮนด์บิลมีความน่าสนใจมากขึ้น ทั้งรูปแบบของกระดาษ การพับกระดาษ หรือออกมาเป็นชุดหลายๆ แบบ ยิ่งทำให้ผู้สะสมสนใจและพยายามหามาไว้ครอบครองมากขึ้น กระแสความนิยมในการสะสมแฮนด์บิลนั้นเริ่มแรงขึ้นเรื่อย จากกลุ่มคนเล็กๆ ได้เริ่มขยายเป็นวงกว้าง มีการนัดกันตามสถานที่ต่างๆ เพื่อแลกเปลี่ยนแฮนด์บิลกัน จากการที่มีเว็บเกี่ยวกับการสะสมแฮนด์บิลเกิดขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้กลุ่มคนจำนวนหนึ่งเห็นแฮนด์บิลเป็นธุรกิจ จึงเกิดการกักตุนแฮนด์บิลที่โรงภาพยนตร์แจกจ่ายไว้และนำไปจำหน่าย ซึ่งไม่ตรงกับเจตนารมย์ของการผลิตแฮนด์บิลที่กำหนดไว้เป็นลายลักษณ์อักษรด้านหลังว่า "ห้ามซื้อ-ขาย"
เมื่อมีผู้นิยมสะสมแฮนด์บิลมาก ทำให้มีการผลิตแฮนด์บิลปลอมออกมาเลียนแบบ ประกอบกับบริษัทอื่นๆ ก็ได้ผลิตแฮนด์บิลออกมาด้วย เช่นเดียวกัน เช่น แฮนด์บิลของนิตยสาร Starpic ซึ่งได้รับการต้อนรับในระดับหนึ่ง ทำให้เกิดความลำบากในการแยกแยะของแท้หรือของปลอม แฮนด์บิลที่ได้รับความนิยมในอดีตคือ แฮนด์บิลที่ผลิตมาจากบริษัทภาพยนตร์ เจ้าของลิขสิทธิ์ ซึ่งเป็นการสะสมที่เป็นทางการมีการทำลิสต์เพื่ออัปเดตข้อมูล แต่ในปัจจุบันนี้ มีการผลิดแฮนด์บิลออกมาหลายทางซึ่งมีรูปแบบสวยงามน่าสะสม และเป็นการประชาสัมพันธ์ภาพยนตร์เช่นเดียวกันซึ่งจัดเป็นแฮนด์บิลแท้ ทำให้ผู้สะสมไม่ค่อยเรื่องมากกับที่มามากนักและทำให้การสะสมมีความสนุกและน่าสนใจมากยิ่งขึ้น ส่วนแฮนด์บิลปลอมนั้นสังเกตได้จากการที่ไม่ระบุบริษัทผู้ผลิต
กลุ่มพันธมิตรธุรกิจซอฟต์แวร์
กลุ่มพันธมิตรธุรกิจซอฟต์แวร์ หรือ บีเอสเอ (Business Software Alliance: BSA) คือสมาคมการค้าที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2531 เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนกลุ่มผู้ผลิตซอฟต์แวร์ที่ใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นสมาชิกหน่วยหนึ่งของกลุ่มพันธมิตรทรัพย์สินทางปัญญาสากล (International Intellectual Property Alliance: IIPA) กิจกรรมหลักของกลุ่มพันธมิตรคือ การพยายามหยุดยั้งการละเมิดลิขสิทธิ์ซอฟต์แวร์ที่ผลิตโดยสมาชิก
กลุ่มพันธมิตรนี้ได้รับเงินทุนจากความเป็นสมาชิกโดยแบ่งปันจากรายได้ของบริษัทผู้ผลิตซอฟต์แวร์ และจากข้อตกลงระงับคดีต่อบริษัทที่ถูกฟ้องร้องละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งลูกค้าจำนวนมากยอมรับที่จะถูกตรวจสอบโดยบริษัทผู้ผลิตซอฟต์แวร์ ตามที่ระบุโดยข้อตกลงการอนุญาตสำหรับผู้ใช้ขั้นปลาย (EULA)
สมาชิก
สมาชิกของกลุ่มพันธมิตรธุรกิจซอฟต์แวร์อย่างเป็นทางการมีดังนี้
แกมมา (แก้ความกำกวม)
แกมมา อาจหมายถึง
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 83
งานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 83 เป็นงานที่จะมอบรางวัลสำหรับภาพยนตร์ที่เข้าฉายในปีค.ศ. 2009 จัดขึ้นในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 ในโกดักเธียเตอร์ ฮอลลีวูด ลอสแอนเจลิส, แคลิฟอร์เนีย จะออกอากาศทางโทรทัศน์ช่อง ABC และถ่ายทอดสดไปทั่วโลก รวมทั้งประเทศไทย (ถ่ายทอดสดทางช่อง ทรูอินไซด์) และในปีนี้ยังได้ เจมส์ ฟรานโก และ แอนน์ แฮททาเวย์ มาเป็นพิธีกรในงานด้วย ซึ่งถือเป็นครั้งแรกของทั้งสองคน
ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล
รายชื่อผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงและได้รับรางวัล เรียงชื่อตามลำดับอักษรภาษาอังกฤษ สำหรับภาพยนตร์ที่มีการกำหนดชื่อภาษาไทยจะมีการวงเล็บไว้ข้างท้ายชื่อ
สาธารณรัฐเท็กซัส
สาธารณรัฐเท็กซัส (Republic of Texas) หรือ สาธารณรัฐเตฆัส (República de Texas) คือรัฐเอกราชในทวีปอเมริกาเหนือที่ดำรงอยู่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1836 ถึง 1846 โดยมีชายแดนติดอยู่กับสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโก
สาธารณรัฐเท็กซัสสถาปนาตนเองเป็นสาธารณรัฐโดยแยกดินแดนออกมาจากเม็กซิโกในเหตุการณ์ปฏิวัติเท็กซัส โดยอ้างสิทธิ์ในดินแดนที่มีขอบเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของรัฐเท็กซัส รวมไปถึงบางส่วนของรัฐนิวเม็กซิโก, โอคลาโฮมา, แคนซัส, โคโลราโด และไวโอมิงของสหรัฐอเมริกาในปัจจุบัน โดยยึดตามสนธิสัญญาวิลาสโกระหว่างสาธารณรัฐเท็กซัสที่เพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่กับเม็กซิโก พรมแดนทางตะวันออกกับสหรัฐอเมริกาถูกกำหนดโดยสนธิสัญญาแอดัมส์-โอนิสที่ทำขึ้นระหว่างสหรัฐอเมริกากับสเปนในปี ค.ศ. 1819 ส่วนพรมแดนทางตอนใต้และทางตะวันตกซึ่งติดกับเม็กซิโกนั้นตกเป็นข้อพิพาทระหว่างสองประเทศตลอดระยะเวลาที่สาธารณรัฐดำรงอยู่ โดยเท็กซัสใช้สองฝั่งของแม่น้ำรีโอแกรนด์เป็นตัวขีดเส้นแบ่งพรมแดน ในขณะที่เม็กซิโกใช้แม่น้ำนูเอซิสในการปักปันเขตแดน ซึ่งข้อพิพาทดังกล่าวกลายเป็นเหตุชนวนสงครามเม็กซิโก-อเมริกา หลังจากการผนวกเท็กซัสเข้ามาเป็นรัฐในสหรัฐอเมริกา
การสถาปนารัฐ
สาธารณรัฐเท็กซัสสถาปนาตนเองขึ้นมาจากรัฐโกอาวีลาและเตฆัส (Coahuila y Tejas) ของเม็กซิโกจากเหตุการณ์การปฏิวัติเท็กซัส ในขณะนั้นเม็กซิโกกำลังอยู่ในความสับสนอลหม่านขณะที่ผู้นำของประเทศในแต่ละสมัยพยายามที่จะกำหนดรูปแบบการปกครองที่เหมาะสมที่สุดสำหรับประเทศ ในปี ค.ศ. 1835 เมื่อประธานาธิบดีอันโตนิโอ โลเปซ เด ซานตา อานา ล้มเลิกรัฐธรรมนูญแห่งปี 1824 ทำให้เขามีอำนาจมหาศาลในการควบคุมรัฐบาล ชาวอาณานิคมในเท็กซัสจึงเกิดความกังวลต่อสถานการณ์ดังกล่าวและเริ่มก่อตั้งคณะกรรมการเพื่อการตอบโต้และความปลอดภัย โดยมีคณะกรรมการกลางในแซนฟิลิปดิออสตินเป็นผู้ประสานการทำงาน ขณะที่ในเม็กซิโกชั้นใน ก็มีการต่อต้านนโยบายรวมอำนาจใหม่นี้ ในหลาย ๆ รัฐเช่นกัน การปฏิวัติเท็กซัสเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 1835 ในยุทธการกอนซาเลส แม้ว่าเริ่มแรกนั้นชาวเท็กซัสจะต่อสู้เพื่อให้กลับมาใช้รัฐธรรมนูญแห่งปี 1824 อีกครั้ง แต่ต่อมาในปี 1836 เป้าหมายของสงครามก็เปลี่ยนไป โดยได้มีการประกาศเอกราชที่การชุมนุมแห่งปี 1836 ในวันที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1836 และสถานปนาตนเองเป็นสาธารณรัฐเท็กซัสอย่างเป็นทางการ
1836-1845
การประชุมรัฐสภาครั้งแรกของสาธารณรัฐเท็กซัสเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1836 ที่เมืองโคลัมเบีย (ปัจจุบันคือเวสต์โคลัมเบีย) สตีเฟน เอฟ. ออสติน หรือที่เป็นรู้จักในนามว่า บิดาแห่งเท็กซัส ถึงแก่อนิจกรรมในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1836 หลังจากดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศเป็นเวลาสองเดือนให้กับสาธารณรัฐใหม่
ในปี ค.ศ. 1836 มีเมืองห้าแห่งด้วยกันที่ทำหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวให้กับเท็กซัส ได้แก่เมืองวอชิงตัน-ออน-เดอะ-แบรซัส, แฮร์ริสเบิร์ก, แกลวิสตัน, วิลาสโก และโคลัมเบีย ก่อนที่ประธานาธิบดีแซม ฮิวสตันจะย้ายเมืองหลวงไปที่เมืองฮิวสตันในปี 1837 เมืองหลวงถูกย้ายไปที่เมืองสร้างใหม่ที่ชื่อว่าออสตินในปี 1839 โดยประธานาธิบดีคนต่อมา มิราโบ บี. ลามาร์ ธงชาติผืนแรกของสาธารณรัฐเท็กซัสคือ “ธงเบอร์เน็ต” (Burnet Flag) มีลักษณะเป็นธงผืนน้ำเงินที่มีดาวทองอยู่ตรงกลาง ตามมาด้วยการประกาศใช้อย่างเป็นทางการของธงดาวเดียว (Lone Star Flag) ที่ยังเป็นธงประจำรัฐเท็กซัสมาจนถึงทุกวันนี้
การเมืองภายในสาธารณรัฐมาจากความขัดแย้งระหว่างคนสองกลุ่ม ได้แก่พรรคชาตินิยม นำโดยลามาร์ ซึ่งต้องการให้สาธารณรัฐเท็กซัสดำรงอยู่เป็นรัฐเอกราชต่อไป และสนับสนุนให้มีการขับไล่ชนพื้นเมืองอเมริกันออกจากดินแดน รวมถึงขยายอาณาเขตของเท็กซัสไปยังทิศตะวันตกจนถึงมหาสมุทรแปซิฟิก ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามของคนกลุ่มแรก นำโดยฮิวสตัน สนับสนุนให้เท็กซัสผนวกดินแดนเข้ากับสหรัฐอเมริกา และอยู่ร่วมกับชนพื้นเมืองอเมริกันอย่างสันติ รัฐสภาเท็กซัสในขณะนั้นขัดแย้งกันถึงขนาดที่มีการผ่านมติเพื่ออ้างสิทธิ์ในดินแดนแคลิฟอร์เนียเป็นครั้งที่สอง หลังจากที่ครั้งแรกถูกคัดค้านให้ตกไปโดยอำนาจของประธานาธิบดีฮิวสตัน ด้วยคะแนนเสียงเกินสองในสามจนทำให้อำนาจในการยับยั้งของประธานาธิบดีเป็นโมฆะ จนกระทั่งมีการเลือกตั้งประธานาธิบดีในปี ค.ศ. 1844 ซึ่งผลการลงคะแนนแสดงให้เห็นว่ากลุ่มคะแนนเสียงแบ่งออกเป็นสองกลุ่มตามภูมิภาคอย่างเห็นได้ชัด โดยภูมิภาคตะวันตกที่เป็นดินแดนใหม่ในเท็กซัสสนับสนุนผู้สมัครพรรคชาตินิยม เอ็ดเวิร์ด เบิร์ลสัน ในขณะที่เขตปลูกฝ้าย โดยเฉพาะทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำทรินิตี สนับสนุนแอนสัน โจนส์
เผ่าโคแมนชีเป็นชนเผ่าอเมริกันพื้นเมืองหลักที่ต่อต้านการปกครองของสาธารณรัฐเท็กซัส ในปลายทศวรรษที่ 1830 แซม ฮิวสตันได้ทำการเจรจาสงบศึกกับชนเผ่าโคแมนชี แต่เมื่อลามาร์ขึ้นมาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจากฮิวสตันในปี 1838 เขาก็พลิกนโยบายกลายเป็นการต่อกรกับชนเผ่าอินเดียน และเริ่มสงครามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวโคแมนชี ด้วยการรุกรานโคแมนชีเรีย ดินแดนของชาวโคแมนชี ทำให้เผ่าโคแมนชีตอบโต้เท็กซัสด้วยการบุกโจมตีในที่ต่าง ๆ หลังจากที่การเจรจาสงบศึกในปี 1840 จบลงด้วยการสังหารหมู่ผู้นำโคแมนชี 34 คนในซานอันโตนีโอ ชาวโคแมนชีก็เปิดฉากการโจมตีครั้งใหญ่ลึกเข้าไปในดินแดนเท็กซัส เป็นที่รู้จักในนามว่า การบุกโจมตีครั้งใหญ่แห่งปี 1840 ภายใต้การบังคับบัญชาของพอตซานาควาฮิป (ฉายาบัฟฟาโลฮัมป์ หรือหลังกระบือ) นักรบเผ่าโคแมนชีประมาณ 500-700 นาย บุกผ่านห้วยเขาแห่งแม่น้ำกัวดาลูป ทำการสังหารประชาชนและปล้นสะดมไปตลอดทางจนถึงชายฝั่งของอ่าวเม็กซิโก ที่ซึ่งพวกเขาทำการเผาเมืองวิกตอเรียและลินน์วิลล์ เมื่อฮิวสตันได้เป็นประธานาธิบดีอีกครั้งในปี 1841 ทั้งฝ่ายเท็กซัสและโคแมนชีต่างก็หมดกำลังจากสงคราม จึงทำให้เจรจาสงบศึกในที่สุด
แม้ว่าเท็กซัสจะเป็นรัฐที่ปกครองตนเอง แต่เม็กซิโกปฏิเสธที่จะยอมรับเท็กซัสเป็นรัฐเอกราช ในวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1842 กองกำลังเม็กซิโกกว่า 500 นาย นำโดยราฟาเอล บัสเกซ ทำการรุกรานเท็กซัสเป็นครั้งแรกตั้งแต่มีการปฏิวัติมา พวกเขาร่นถอยกลับไปยังแม่น้ำรีโอแกรนด์หลังจากเข้ายึดครองแซนแอนโทนีโอเป็นเวลาสั้น ๆ ในเวลาต่อมาทหารเม็กซิโกอีก 1,400 นาย นำโดยนายพลรับจ้างชาวฝรั่งเศส อาดรีย็อง โวล เปิดฉากโจมตีเป็นครั้งที่สองและเข้ายึดเมืองแซนแอนโทนีโอได้อีกครั้งในวันที่ 11 กันยายน ปี 1842 ทหารอาสาสมัครเท็กซัสจึงทำการตอบโต้ในยุทธการที่ซาลาโดครีก แต่ต้องตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อทหารเม็กซิโกและชาวเผ่าเชอโรคีที่อาศัยอยู่ในเท็กซัสในวันที่ 18 กันยายนในเหตุการณ์ที่เรียกว่า การสังหารหมู่ดอว์สัน แต่ในเวลาต่อมากองทัพเม็กซิโกก็ถอนทัพออกจากเมืองแซนแอนโทนีโอกลับไปยังเม็กซิโก
หนึ่งในผลกระทบที่เกิดจากการรุกรานเท็กซัสของเม็กซิโกคือความขัดแย้งที่เพิ่มมากขึ้นระหว่างกลุ่มพรรคการเมือง ซึ่งรวมไปถึงเหตุการณ์หนึ่งที่เรียกว่า สงครามจดหมายเหตุเท็กซัส โดยเหตุเริ่มมาจากการที่ประธานาธิบดีแซม ฮิวสตันสั่งให้ย้ายจดหมายเหตุออกจากออสตินเพื่อปกป้องคลังจดหมายเหตุแห่งชาติของเท็กซัส โดยมีนัยยะเพื่อเริ่มดำเนินการย้ายเมืองหลวงจากออสตินไปยังฮิวสตัน แต่ประชาชนและทหารอาสาสมัครของเมืองออสตินได้ใช้กำลังบังคับให้คลังจดหมายเหตุกลับมาที่ออสตินเหมือนเดิม เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ประธานาธิบดีฮิวสตันถูกตำหนิโดยรัฐสภาเท็กซัส และเสริมสร้างความมั่นคงในสถานะความเป็นเมืองหลวงของออสตินจนมาถึงทุกวันนี้
นอกจากนี้ยังมีความวุ่นวายภายในประเทศ โดยเกิดสงครามที่ดินระหว่างเทศมณฑลแฮร์ริสันกับเทศมณฑลเชลบีในภูมิภาคตะวันออกของเท็กซัส ซึ่งเป็นข้อพิพาทระหว่างเขตที่มีระยะเวลายืนยาวถึง 5 ปี ตั้งแต่ปี 1839 จนถึง 1844 โดยมีผู้เกี่ยวข้องได้แก่เทศมณฑลแนคะโดชิส, แซนออกัสติน และเทศมณฑลอื่น ๆ ทางภาคตะวันออก ในที่สุดนายอำเภอของเทศมณฑลแฮร์ริสัน จอห์น เจ. เคนเนดี กับผู้พิพากษาเขต โจเซฟ ยู. ฟิลด์ส ก็ช่วยยุติข้อพิพาทโดยการเข้าร่วมกับฝ่ายรักษากฎหมายบ้านเมือง โดยในความขัดแย้งนี้ ประธานาธิบดีฮิวสตันจำเป็นจะต้องใช้ทหารอาสาสมัครถึง 500 นายเพื่อช่วยในการยุติข้อพิพาท
การปกครอง
หลังจากได้รับอิสรภาพ ในเดือนกันยายน ปี 1836 ชาวเท็กซัสก็จัดการเลือกตั้งลงคะแนนเพื่อเลือกสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสมาชิกเข้าสู่รัฐสภา ประกอบไปด้วยวุฒิสมาชิกจำนวน 14 คนและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 29 คน รัฐธรรมนูญฉบับแรกนั้นอนุญาตให้ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐเท็กซัสดำรงตำแหน่งแค่สองปีเท่านั้น แต่ต่อมาได้เพิ่มวาระเป็นสามปีให้กับประธานาธิบดีในสมัยต่อๆ มา
การประชุมรัฐสภาสาธารณรัฐเท็กซัสครั้งแรกเริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม 1836 ที่เมืองโคลัมเบีย (เวสต์โคลัมเบียในปัจจุบัน) สตีเฟน เอฟ. ออสติน ผู้ได้รับสมญานาม “บิดาแห่งเท็กซัส” ถึงแก่อนิจกรรมเมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1836 หลังจากดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศให้สาธารณรัฐใหม่ได้เพียงแค่สองเดือน เนื่องจากในช่วงสถาปนารัฐ เกิดสงครามต่อสู้เพื่ออิสรภาพอยู่ จึงมีการกำหนดให้เมืองห้าแห่งมีหน้าที่เป็นเมืองหลวงชั่วคราวของเท็กซัสในปี 1836 ได้แก่เมืองวอชิงตัน-ออน-เดอะ-แบรซัส, แฮร์ริสเบิร์ก, แกลวิสตัน, วิลาสโก และโคลัมเบีย ต่อมาได้มีการย้ายเมืองหลวงไปที่ฮิวสตัน ซึ่งเป็นเมืองสร้างใหม่ ในปี 1837 ในปี 1839 เมืองหลวงถูกย้ายอีกครั้งไปยังนิคมเล็กๆ บริเวณชายแดนเลียบแม่น้ำโคลาราโด ที่เรียกว่าวอเตอร์ลู ซึ่งได้มีการผังเมืองใหม่ที่เมืองดังกล่าว และทำการเปลี่ยนชื่อเสียใหม่เป็นเมืองหลวงชื่อว่าออสติน
ระบบศาลยุติธรรมมาจากการแต่งตั้งโดยรัฐสภา ซึ่งรวมไปถึงศาลฎีกาอันประกอบไปด้วยผู้พิพากษาสูงสุดที่มาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดี กับผู้ช่วยผู้พิพากษาสูงสุดอีกสี่คน ซึ่งมาจากการลงคะแนนของทั้งสภาบนและสภาล่าง โดยมีวาระดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสี่ปีและสามารถได้รับการคัดเลือกอีกครั้งได้ ผู้ช่วยผู้พิพากษาสูงสุดแต่ละท่านยังเป็นผู้รับผิดชอบเขตศาลแต่ละแห่งจากสี่แห่ง ฮิวสตันเสนอชื่อเจมส์ คอลลินสเวิร์ธให้เป็นผู้พิพากษาสูงสุดคนแรก ในส่วนของระบบศาลในแต่ละเทศมณฑลประกอบไปด้วยผู้พิพากษาหนึ่งคนและผู้ช่วยผู้พิพากษาอีกสองคน ซึ่งมาจากการเลือกตั้งของคณะผู้พิพากษาศาลแขวงในเทศมณฑลนั้นๆ นอกจากนี้แต่ละเทศมณฑลยังมีนายอำเภอหนึ่งนาย เจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพหนึ่งนาย ผู้พิพากษาศาลแขวง และเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่ประจำเทศมณฑลมีวาระการทำงานสองปี รัฐสภาจัดแบ่งเทศมณฑลออกเป็น 23 เขต โดยขอบเขตของแต่ละท้องที่มักจะตรงกับเขตของเทศบาลที่มีอยู่แล้ว
ในปี 1839 เท็กซัสกลายเป็นชาติแรกในโลกที่ประกาศใช้ข้อกำหนดการยกเว้นเคหสถาน ซึ่งกำหนดไว้ว่า สถานที่อยู่หลักของประชาชนไม่สามารถถูกยึดโดยเจ้าหนี้ได้
เขตแดน
เริ่มแรก ผู้นำของเท็กซัสตั้งใจที่จะขยายแนวพรมแดนของประเทศไปจนถึงมหาสมุทรแปซิฟิก ในสุดท้ายแล้วตัดสินใจที่จะอ้างสิทธิ์พรมแดนที่แม่น้ำริโอแกรนด์ ซึ่งรวมพื้นที่ส่วนใหญ่ของนิวเม็กซิโกเข้าไปด้วย แต่ในความเป็นจริงแล้ว เท็กซัสไม่เคยมีอำนาจปกครองในดินแดนดังกล่าวเลย นอกจากนี้ ผู้นำเท็กซัสยังมีความคิดที่จะสร้างรางรถไฟไปยังอ่าวแคลิฟอร์เนียเพื่อทำการค้ากับชาวอินเดียตะวันออก, ชาวเปรูและชาวชิลี หลังจากที่สงบศึกกับเม็กซิโกแล้ว ขณะที่ทำการเจรจาหาความเป็นไปได้ที่จะผนวกเท็กซัสเข้ามาในสหรัฐอเมริกา ในช่วงปลายปี 1836 รัฐบาลเท็กซัสได้มอบคำสั่งให้รัฐมนตรีวาร์ตันในวอชิงตันซึ่งระบุไว้ว่า ถ้าประเด็นเรื่องพรมแดนกลายเป็นปัญหา เท็กซัสยินยอมที่จะถอยร่นเขตแดนที่อ้างสิทธิ์ไว้กลับมาที่สันปันน้ำระหว่างแม่น้ำนูเอซิสกับแม่น้ำริโอแกรนด์ และไม่อ้างสิทธิ์ปกครองดินแดนนิวเม็กซิโกอีกต่อไป
ความสัมพันธ์ทางการทูต
ในวันที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1837 ประธานาธิบดีสหรัฐ แอนดรูว์ แจ็คสันได้แต่งตั้งให้อัลซี ลาบอนช์ เป็นอุปทูตประจำสาธารณรัฐเท็กซัส ซึ่งถือเป็นการรับรองอย่างเป็นทางการว่าเท็กซัสเป็นสาธารณรัฐที่เป็นเอกราช ประเทศฝรั่งเศสรับรองเท็กซัสอย่างเป็นทางการในวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1839 โดยแต่งตั้งให้อัลพอนซ์ ดูบัว ดี ซาลินยี ดำรงตำแหน่งเป็นอุปทูต สถานอัครราชทูตฝรั่งเศส (French Legation) ถูกสร้างขึ้นในปี 1841 และในปัจจุบันก็ยังคงตั้งอยู่ในออสตินในฐานะสิ่งก่อสร้างแบบมีโครงสร้างที่เก่าแก่ที่สุดในเมือง ในทางกลับกัน สถานทูตสาธารณรัฐเท็กซัสถูกสร้างขึ้นในกรุงปารีส ซึ่งปัจจุบันได้กลายไปเป็นโรงแรมโฮเทลดีวองเดิม ตั้งอยู่ในข้างๆ กับจตุรัสพลาสวองเดิม ในท้องถิ่นการปกครองที่สองของปารีส
สาธารณรัฐเท็กซัสยังได้รับการรับรองทางการทูตจากประเทศเบลเยียม, เนเธอร์แลนด์ และสาธารณรัฐยูกาตัง สหราชอาณาจักรไม่รับรองเท็กซัสอย่างเป็นทางการเนื่องด้วยสัมพันธไมตรีอันดีที่มีต่อเม็กซิโก แต่ยอมรับสินค้าของเท็กซัสเข้าสู่ท่าเรือของบริเตนโดยเป็นไปตามเงื่อนไขที่ตนกำหนด อาคารสถานทูตสาธารณรัฐเท็กซัสยังคงตั้งอยู่ในกรุงลอนดอน โดยตั้งอยู่ตรงข้ามกับประตูพระราชวังเซนต์เจมส์ ปัจจุบันอาคารดังกล่าวได้กลายเป็นที่ตั้งของร้านขายหมวก แต่ยังคงมีป้ายแผ่นเหล็กระบุไว้ว่าเป็นสถานทูตเท็กซัส อีกทั้งยังมีภัตตาคารชื่อว่า Texas Embassy (สถานทูตเท็กซัส) ตั้งอยู่ใกล้เคียง
ความเป็นรัฐในสหรัฐ
ในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1845 รัฐสภาสหรัฐ ผ่านกฎหมายที่อนุญาตให้สหรัฐอเมริกาสามารถผนวกสาธารณรัฐเท็กซัสเข้าไปเป็นรัฐ ในวันที่ 1 มีนาคม ประธานาธิบดีสหรัฐ จอห์น ไทเลอร์ลงนามรับรองกฎหมาย โดยกฎหมายบัญญัติวันผนวกไว้เป็นวันที่ 29 ธันวาคมของปีเดียวกัน เมื่อเห็นว่าสหรัฐ กำลังจะดำเนินการผนวกเท็กซัสเข้าไปเป็นรัฐ ชาร์ลส เอลเลียตและอัลพอนซ์ ดี ซาลินยี อัครราชทูตแห่งเท็กซัสของบริเตนและฝรั่งเศสตามลำดับ จึงถูกรัฐบาลส่งไปยังกรุงเม็กซิโกซิตีเพื่อพบกับรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศของเม็กซิโก ทั้งสองประเทศได้ลงนามใน “รัฐบัญญัติทางการทูต” โดยเม็กซิโกเสนอที่จะรับรองเท็กซัสเป็นรัฐเอกราช โดยพรมแดนจะถูกกำหนดภายใต้การไกล่เกลี่ยของบริเตนและฝรั่งเศส ประธานาธิบดีเท็กซัส แอนสัน โจนส์ยื่นของเสนอของทั้งสหรัฐ และเม็กซิโกไปยังการชุมนุมของผู้ที่ได้รับการคัดเลือกเป็นพิเศษ ณ กรุงออสติน โดยข้อเสนอของสหรัฐ ได้รับการสนองรับโดยมีเสียงค้านเพียงหนึ่งเสียง ในขณะที่ข้อเสนอของเม็กซิโกไม่ได้รับการพิจารณาให้ลงคะแนน ตามกฤษฎีกาที่ ปธน. โจนส์ออกมาก่อนหน้านี้ ข้อเสนอที่ได้รับการสนองรับมากที่สุด จึงเข้าสู่กระบวนการลงคะแนนระดับชาติ
ในวันที่ 13 ตุลาคม ค.ศ. 1845 ผู้ลงคะแนนส่วนมากในเท็กซัสเห็นชอบกับข้อเสนอของสหรัฐ อีกทั้งยังเห็นชอบกับร่างรัฐธรรมนูญที่สนับสนุนระบบทาส และสนับสนุนให้ผู้ย้ายถิ่นนำทาสมายังเท็กซัสด้วย รัฐธรรมนูญดังกล่าวได้รับการสนองรับโดยรัฐสภาสหรัฐ ในเวลาต่อมา ทำให้เท็กซัสกลายเป็นรัฐของสหรัฐ ในวันเดียวกับที่วันที่มีบังคับใช้กฎหมายผนวกเท็กซัส (ซึ่งทำให้เท็กซัสมีสถานะเป็นรัฐในทันที โดยไม่ต้องมีสถานะเป็นอาณาเขตมาก่อน) หนึ่งในแรงจูงใจที่ทำให้เกิดการผนวกขึ้นมาจากการที่รัฐบาลเท็กซัสก่อหนี้ไว้มหาศาลซึ่งรัฐบาลสหรัฐ ตกลงที่จะรับไว้หลังจากที่ผนวกแล้ว โดยหนึ่งในข้อตกลงในข้อตกลงประนีประนอมแห่งปี 1850 ระบุไว้ว่าเพื่อแลกกับการรับรองการจ่ายหนี้จำนวน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เท็กซัสจะยุติการอ้างสิทธิ์ในดินแดนที่เป็นส่วนหนึ่งของรัฐโคโลราโด, แคนซัส, โอคลาโฮมา, นิวเม็กซิโก และไวโอมิงในปัจจุบัน อันเป็นดินแดนที่เท็กซัสไม่เคยควบคุมและเป็นดินแดนที่รัฐบาลกลางยึดมาจากเมกซิโกในช่วงต้นของสงครามเม็กซิโก-อเมริกาโดยมีอำนาจปกครองเหนือดินแดนดังกล่าวโดยตรง
ข้อตกลงของการผนวกเคยเป็นประเด็นให้ถกเถียงกันในด้านเนื้อหาสาระทางประวัติศาสตร์ แต่ในปัจจุบันเหลือเพียงความเชื่อเดียวที่เล่าว่าในข้อตกลงมีบทบัญญัติหนึ่งที่ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเท็กซัสมีสิทธิ์ที่จะแบ่งแยกจากสหรัฐ แต่ก็มีการถกเถียงกันว่าทุกรัฐล้วนมีสิทธิ์นี้อยู่แล้วโดยนัย แม้ว่าศาลสูงสุดแห่งสหรัฐอเมริกาจะตัดสินคดีระหว่างรัฐเท็กซัสกับไวท์ในปี 1869 โดยตัดสินว่าไม่มีรัฐใดมีสิทธิ์ที่จะแบ่งแยกออกจากสหรัฐ เพียงฝ่ายเดียว อย่างไรก็ตาม ข้อตกลงมีบทบัญญัติอยู่สองข้อที่ทำให้เท็กซัสมีสิทธิ์แตกต่างจากรัฐอื่น ข้อหนึ่งระบุว่ารัฐเท็กซัสมีสิทธิ์เห็นชอบหรือไม่เห็นชอบที่จะสถาปนารัฐใหม่ขึ้นมาอีกสี่รัฐโดยแบ่งอาณาเขตตามพื้นที่ของเท็กซัส (โดยรัฐใหม่ที่อยู่เหนือแนวประนีประนอมมิสซูรีจะมีสถานะเป็นรัฐอิสระ) ข้อตกลงไม่ได้เพิ่มข้อยกเว้นพิเศษที่อยู่นอกเหนือจากบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญสหรัฐว่าด้วยความเป็นรัฐ สิทธิ์ที่จากสถาปนารัฐใหม่ไม่ได้ถูกสงวนไว้ให้เท็กซัสอย่างที่เป็นที่กล่าวกัน ข้อสองระบุว่าเท็กซัสไม่ต้องจำนนพื้นที่ให้กับรัฐบาลกลาง แม้ว่าเท็กซัสจะจำนนพื้นที่ที่อ้างสิทธิ์ครอบครองแต่ไม่ได้ครอบครองจริงให้กับรัฐบาลกลางก็ตาม แต่พื้นที่ที่เท็กซัสมีอาณาเขตอยู่จริงก็ไม่ได้ถูกจำนนให้กับรัฐบาลกลางแต่อย่างใด ดังนั้น พื้นที่ที่รัฐบาลกลางครอบครองในรัฐเท็กซัสนั้นถือว่าถูกซื้อมา ซึ่งหมายความว่ารัฐบาลแห่งรัฐมีสิทธิ์เหนือแหล่งน้ำมันสำรอง ซึ่งในเวลาต่อมาถูกนำมาใช้เพื่อเป็นทุนสนับสนุนระบบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัยของรัฐ ผ่านกองทุนมหาวิทยาลัยถาวร นอกจากนี้ รัฐเท็กซัสยังควบคุมแหล่งน้ำมันสำรองนอกชายฝั่งเป็นระยะ 3 โยชน์ทะเล (9 ไมล์ทะเล หรือ 16.668 กม.) ต่างจากรัฐอื่นๆ ที่มีสิทธิ์ครอบครองออกจากฝั่งไปแค่ 3 ไมล์ทะเล (5.56 กม.) มีความเชื่อผิดๆ ว่าเท็กซัสเป็นรัฐเดียวที่เป็นเอกราชก่อนที่จะมาเป็นรัฐในสหรัฐ นี่ไม่ใช่ความจริงเนื่องจากก่อนที่จะรวมกันเป็นสหรัฐ อาณานิคมผู้ก่อตั้งทั้ง 13 อาณานิคมต่างก็เคยเป็นรัฐเอกราชมาก่อนที่จะกลายมาเป็นรัฐในสหรัฐ ในปี 1778 นอกจากนี้สาธารณรัฐเวอร์มอนต์ก็ถูกสถาปนาเป็นรัฐเอกราชในปี 1777 และมีรัฐบาลเป็นของตนเองเรื่อยมาจนกระทั่งเข้าร่วมกับสหรัฐ ในปี 1791 ส่วนฮาวายก็เคยเป็นรัฐที่มีเอกราชทางการเมืองมาก่อนที่จะเข้าร่วมกับสหรัฐ โดยเป็นถิ่นฐานของชนพื้นเมืองมาแต่โบราณ จนกระทั่งสถาปนาเป็นราชอาณาจักร, สาธารณรัฐ และดินแดนของสหรัฐ ตามลำดับ ก่อนที่จะได้รับความเป็นรัฐฯ ในปี 1959
สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16
สมเด็จพระสันตะปาปากิตติคุณเบเนดิกต์ที่ 16 (Benedictus XVI, Benedict XVI) อดีตประมุขคริสตจักรโรมันคาทอลิก เป็นชาวเยอรมัน มีพระนามเดิมว่า โยเซฟ รัทซิงเงอร์ (Joseph Ratzinger) (เกิดเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2470 - 31 ธันวาคม พ.ศ. 2565 )
วัยเด็ก
เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองอุบัติขึ้น พระองค์เข้าร่วมเป็นสมาชิกของหน่วยยุวชนฮิตเลอร์ (เด็กชายทุกคนในปี ค.ศ. 1941 (พ.ศ. 2484) ต้องเข้าร่วม) เมื่อกองทัพเยอรมันต้องการกำลังทหาร พระองค์ก็ถูกเกณฑ์เข้าไปเป็นพลปืนต่อต้านอากาศยาน ซึ่งพระองค์มีหน้าที่ดูแลเครื่องบินและต่อมาทรงย้ายไปประจำที่ศูนย์สื่อสารทางโทรศัพท์ ต่อมาในปี 1944 (พ.ศ. 2487) พระองค์และเพื่อนร่วมชั้นก็ออกจากกองต่อต้านอากาศยาน แต่กลับถูกเกณฑ์อีกครั้งเพื่อไปประจำที่ชายแดนซึ่งติดต่อกับประเทศฮังการี พระองค์มีหน้าที่ติดตั้งอุปกรณ์ไว้ป้องกันกองทัพรถถังโซเวียต ในเดือนพฤศจิกายนปีนั้น พระองค์ก็ออกจากกองทัพและมุ่งหน้ากลับบ้าน สามสัปดาห์ผ่านไปพระองค์ก็ได้รับหมายเรียกให้รับการฝึกเป็นทหารราบ แต่ทรงไม่เคยต้องออกไปยังแนวหน้า
ในเดือนเมษายน 1945 (พ.ศ. 2488) (ก่อนหน้านาซีจะยอมแพ้ไม่นาน) พระองค์ก็หนีทัพและกลับไปยังหมู่บ้านของพระองค์ แต่ภายหลังสงคราม พระองค์ถูกจับในฐานะเชลยเนื่องจากทัพฝ่ายสัมพันธมิตรสรุปว่าพระองค์เป็นทหาร พระองค์ต้องไปเข้าค่ายกักกันเชลยศึก พระองค์ออกจากค่ายเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2488 พระองค์ได้เริ่มเดินด้วยเท้าเป็นระยะทาง 120 กิโลเมตรเพื่อกลับหมู่บ้าน แต่ได้รับการช่วยเหลือจากรถส่งนมที่พาพระองค์ไปส่งที่เมืองเธราน์ชไตน์ (Traunstein) เมื่อพระองค์กลับถึงบ้าน ก็ได้พบกับพี่ชายซึ่งได้รับการปล่อยตัวมาจากค่ายเชลยศึกในประเทศอิตาลีเช่นเดียวกัน
การศึกษา
ในปี 1945 (พ.ศ. 2488) หลังจากที่พระองค์กลับถึงบ้าน พระองค์ก็ได้เข้าศึกษาต่อที่เซมินารีแห่งหนึ่งในเมืองไฟรซิงก์ (Freising) หลังจากนั้นก็ไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยลุดวิก-มักซีมีเลียน (Ludwig-Maximilian) ในเมืองมิวนิก ในที่สุด เมื่อปี 1951 (พ.ศ. 2494) พระองค์ก็ได้บวชเป็นบาทหลวงโดยมีพระคาร์ดินัลมีคาเอล ฟอน เฟาล์ฮาเบอร์ อาร์ชบิอปแห่งมิวนิกในขณะนั้นเป็นผู้โปรดศีลอนุกรม ระหว่างนั้นพระองค์ยังทรงเขียนวิทยานิพนธ์ขึ้น 2 ฉบับ โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับนักบุญออกัสตินแห่งฮิปโป (เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2496) และนักบุญโบนาเวนตูรา (เสร็จเมื่อ พ.ศ. 2500) ในปี 1958 (พ.ศ. 2501) พระองค์ก็ได้เป็นอาจารย์สอนที่วิทยาลัยไฟรซิงก์
งานทางศาสนา
ต่อมาพระองค์เป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยบอนน์ ตั้งแต่ พ.ศ. 2502 ถึง พ.ศ. 2506 เมื่อพระองค์ย้ายไปสอนที่มหาวิทยาลัยมึนสเตอร์ ในปี ค.ศ. 1966 (พ.ศ. 2509) พระองค์ได้เป็นอาจารย์สอนวิชาเทววิทยา ณ มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน (Tübingen) ระหว่างนี้เองที่พระองค์ได้เห็นขบวนการมากมายที่อาจทำให้คำสอนของคาทอลิกผิดเพื้ยนไป เช่นขบวนการเรียกร้องสิทธิของพวกรักร่วมเพศ ปี ค.ศ. 1969 (พ.ศ. 2512) พระองค์ก็กลับไปยังรัฐบาวาเรีย บ้านเกิดของพระองค์เพื่อไปสอนที่มหาวิทยาลัยเรเกนสบูร์ก (Regensburg)
ในปี 1972 (พ.ศ. 2515) พระองค์ได้ร่วมกับฮันส์ เอิร์ส วอน บาลธาซาร์, อองริ เดอ ลูบัค และวอลเตอร์ แกสแปร์ ก่อตั้งวารสารทางศาสนาขึ้นมาชื่อว่าคอมมูนิโอ (Communio, ปัจจุบันวารสารนี้ตีพิมพ์ใน 17 ภาษา และเป็นหนึ่งวารสารคาทอลิกที่สำคัญที่สุด) พระองค์ยังเป็นผู้ที่เขียนบทความลงในวารสารนี้อีกด้วย
พระคาร์ดินัล
ในเดือนมีนาคม 1977 (พ.ศ. 2520) ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นอาร์ชบิชอปแห่งมิวนิก และในเดือนมิถุนายนปีเดียวกัน ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัลโดยสมเด็จพระสันตะปาปาปอลที่ 6 (ในการเลือกตั้งพระสันตะปาปาใน พ.ศ. 2548 พระองค์เป็นหนึ่งในพระคาร์ดินัลที่มีสิทธิเลือก 3 คนที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2)
25 พฤศจิกายน ค.ศ. 1981 (พ.ศ. 2524) สมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 แต่งตั้งให้เป็นสมณมนตรีว่าการสมณะกระทรวงหลักความเชื่อ นอกจากนี้ยังทรงเคยดำรงตำแหน่ง
6 พฤศจิกายน ค.ศ. 1998 (พ.ศ. 2541) ได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าคณะพระคาร์ดินัล
30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2002 (พ.ศ. 2545) ได้รับเลือกเป็นหัวหน้า (Dean) คณะพระคาร์ดินัล
พ.ศ. 2529 – พ.ศ. 2535 เป็นประธานคณะกรรมการจัดทำหนังสือคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก
10 พฤศจิกายน ค.ศ. 1999 (พ.ศ. 2542) ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยมาเรียซานติสสิมาอัสสุนตา Maria Santissima Assunta
13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 (พ.ศ. 2543) ได้รับเกียรติเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสถาบันวิทยาศาสตร์ในสันตะสำนัก (Pontifical Academy of Sciences)
ทรงเคยเป็นสมาชิกในคณะกรรมการสมณกระทรวงของสันตะสำนัก (Curial Membership)
และเลขาธิการของนครรัฐวาติกัน (Second Section) ด้านความสัมพันธ์กับรัฐอื่น
เป็นสมเด็จพระสันตะปาปา
หลังจากสมเด็จพระสันตะปาปายอห์น ปอลที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 2 เมษายน 2548 พระองค์ก็ทรงได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาเมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2548 เมื่อพระชนมายุ 78 พรรษา เป็นสมเด็จพระสันตะปาปาที่มีอายุมากที่สุดที่เคยได้รับเลือก นับตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 7 (พ.ศ. 2273) และเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาชาวเยอรมันพระองค์แรกตั้งแต่สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 (1522–1523) (สมเด็จพระสันตะปาปาเอเดรียนที่ 6 ทรงเป็นชาวเยอรมันด้วย เพราะในสมัยของพระองค์ เนเธอร์แลนด์รวมอยู่ในจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกครองโดยบรรพบุรุษของชาวเยอรมันในปัจจุบัน) (สมเด็จพระสันตะปาปาองค์สุดท้ายก่อนหน้าพระองค์ที่มาจากดินแดนที่อยู่ในเขตเยอรมนีปัจจุบันคือสมเด็จพระสันตะปาปาวิกเตอร์ที่ 2 ซึ่งดำรงตำแหน่งในปี 1055-1057)
การเลือกตั้งพระสันตะปาปาคราวนี้ใช้เวลาเพียง 2 วันเท่านั้น และมีการลงคะแนนทั้งหมด 4 ครั้ง ซึ่งถือว่าเร็วมากเมื่อเทียบกับการเลือกตั้งพระสันตะปาปาครั้งที่ผ่าน ๆ มา
สละสมณศักดิ์
วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 สำนักวาติกันมีแถลงการณ์ว่า สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 จะทรงสละตำแหน่งในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 เนื่องจากมีพระชนมายุมากขึ้นจึงไม่ทรงสามารถปฏิบัติพระกรณียกิจได้อย่างเต็มที่  นับเป็นพระสันตะปาปาพระองค์ที่ 11 ที่สละตำแหน่ง เมื่อสละตำแหน่งแล้วจึงดำรงพระสถานะเป็นสมเด็จพระสันตะปาปากิตติคุณ
เมื่อวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2563 สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ทรงเป็นสมเด็จพระสันตะปาปาที่มีพระชนมายุยืนที่สุดในประวัติศาสตร์ แซงหน้าสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 13 ที่สิ้นพระชนม์เมื่อ พ.ศ. 2446
รายชื่อตอนในเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน
รายชื่อตอนในการ์ตูนทีวีแอนิเมชันของประเทศสหรัฐอเมริกาเรื่องเบ็นเท็น: พลังเอเลี่ยน BEN10: Alien Force
ฤดูกาลที่ 3
ตอนใหม่ของเบ็นเท็นพลังเอเลี่ยน ใน 10 ตอนแรกจะฉายในวันจันทร์เวลา 19.00 โดยจะฉายครั้งละสองตอน ตอนแรกจะเป็นตอนของสัปดาห์ก่อนหน้า และตอนที่สองจะเป็นตอนใหม่ของสัปดาห์นั้นๆ ส่วนอีก 10 ตอนหลัง จะเริ่มฉายตั้งแต่เดือนกันยายน โดยฉายสองตอนใหม่ติดกันในวันอาทิตย์เวลา 10.00
เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์
เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ (Persona 5 Strikers) เป็นวิดีโอเกมแนวแอ็กชันเล่นตามบทบาทที่พัฒนาโดยโอเมกาฟอร์ซและ P-Studio และจัดจำหน่ายโดยแอตลัส ตัวเกมเป็นวิดีโอเกมข้ามฝั่งระหว่างแฟรนไชส์ ไดนาสตีวอริเออร์ ของโคเอะเทคโม และชุดเกม เพอร์โซนา ที่พัฒนาโดยแอตลัส เนื้อเรื่องของเกมถูกเซ็ตฉากในช่วงครึ่งปีหลังจากเหตุการณ์ในเกม เพอร์โซนา 5 (ค.ศ. 2016) และติดตามโจ๊กเกอร์และจอมโจรมายาแห่งหัวใจที่เหลือในขณะที่พวกเขาสืบสวนเหตุการณ์ลึกลับที่เกี่ยวข้องกับผู้คนทั่วประเทศญี่ปุ่น
เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ วางจำหน่ายในญี่ปุ่นสำหรับนินเท็นโด สวิตช์และเพลย์สเตชัน 4 ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ก่อนที่จะวางจำหน่ายทั่วโลกสำหรับคอนโซลเดียวกันและไมโครซอฟท์ วินโดวส์ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 ตัวเกมได้รับกระแสวิจารณ์ในแง่บวกจากนักวิจารณ์และขายได้มากกว่า 1.5 ล้านชุดภายในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021
การพัฒนา
การพัฒนาเกม เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ เริ่มขึ้นในช่วงเวลาที่เกม เพอร์โซนา 5 วางจำหน่ายในญี่ปุ่นในเดือนกันยายน ค.ศ. 2016 ซึ่งเป็นที่รู้จักในชื่อ เพอร์โซนา วอริเออร์ ตัวเกมเปิดตัวครั้งแรกในชื่อ เพอร์โซนา 5 เอส ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2018 และเปิดตัวอย่างเต็มรูปแบบในเดือนเมษายน ค.ศ. 2019 ตัวเกมได้รับการพัฒนาร่วมกันโดยสตูดิโอโอเมกาฟอร์ซของโคเอะเทคโมและ P-Studio ของแอตลัส และวางจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด สวิตช์และเพลย์สเตชัน 4 ในญี่ปุ่นในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2020 ในชื่อ เพอร์โซนา 5 สแครมเบิล: เดอะแฟนทอมสไตรเกอร์ ตัวเกมอำนวยการผลิตโดย Daisuke Kaneda และ Kenichi Ogasawara โดย Atsushi Kitajoh จากแอตลัสและ Gota Masuoka และ Ayana Hira จากโคเอะเทคโมทำหน้าที่ประพันธ์เพลง เดโมของเกมถูกปล่อยในวันที่ 6 กุมภาพันธ์
ตัวเกมสำหรับนักสะสมสำหรับทั้งสองแพลตฟอร์มเรียกว่า "Treasure Box" ประกอบด้วยตัวเกม อาร์ตบุ๊ค เพลงประกอบ แผ่นบลูเรย์ที่มีเบื้องหลังการประพันธ์เพลงประกอบ ผ้าขนหนู กระเป๋าเดินทาง และ แพคเกจที่มีภาพประกอบใหม่ ผู้เล่นที่สั่งซื้อเกมล่วงหน้าจะได้รับชุดเนื้อหาดาวน์โหลดเพลงของชุดเกม เพอร์โซนา ฟรีที่สามารถเล่นได้ในเกม นอกจากนี้ ผู้เล่นที่มีเซฟเกมจากเกม เพอร์โซนา 5 หรือ เพอร์โซนา 5 รอยัล บนพลย์สเตชัน 4 หรือเล่นเกม ซูเปอร์สแมชบราเธอร์ส อัลติเมต บนนินเท็นโด สวิตช์จะปลดล็อกแทร็กเพลงในเกม เพอร์โซนา 5 เพิ่มเติม เกมเวอร์ชันต่าง ๆ วางจำหน่ายโดยเซกาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ฮ่องกง ไต้หวัน และเกาหลีใต้ในวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 2020 และวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือและยุโรปในวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2021 พร้อมกับมีการพอร์ตลงไมโครซอฟท์ วินโดวส์
การบันทึกเสียงพากย์ภาษาอังกฤษของตัวเกมมีกำหนดจะเริ่มในเดือนเมษายน ค.ศ. 2020 ก่อนที่จะล่าช้าเนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด 19 ต่อมานักพากย์ได้รับอุปกรณ์เสียงจากแอตลัสเพื่อให้พวกเขาสามารถทำงานที่บ้านได้
ผลตอบรับ
เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ ได้รับ "บทวิจารณ์ที่เป็นที่ชื่นชอบโดยทั่วไป" จากเว็บไซต์การรวบรวมบทวิจารณ์เมทาคริติก
ไมเคิล ไฮแฮม จาก เกมสปอต ให้คะแนนเกมที่ 8/10 โดยเขียนว่า: "องค์ประกอบอาร์พีจีของเพอร์โซนา 5 โดดเด่นในการต่อสู้แบบแอ็กชัน และแม้ว่าเนื้อเรื่องอาจไม่หวือหวามากนัก แต่จอมโจรมายาก็ยังไม่ลืมสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่"
ยอดขาย
เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ ขายได้ 162,410 ชุดในช่วงสัปดาห์แรกที่ขายในญี่ปุ่น โดยมียอดขาย 115,995 และ 46,415 ชุดบนเพลย์สเตชัน 4 และนินเท็นโด สวิตช์ตามลำดับ สิ่งนี้ทำให้เวอร์ชันเพลย์สเตชัน 4 เป็นเกมขายปลีกที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่นตลอดทั้งสัปดาห์ โดยเวอร์ชันนินเท็นโด สวิตช์เป็นเกมที่ขายดีที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศตลอดสัปดาห์เดียวกัน การวางจำหน่ายในเอเชียเปิดตัวใน 5 อันดับแรกในไต้หวันและเกาหลีใต้สำหรับทั้งสองแพลตฟอร์ม โดยขายได้มากกว่า 480,000 ชุดทั่วเอเชียภายในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2020  ตัวเกมขายได้กว่า 500,000 ชุดทั่วเอเชียภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 ในสหรัฐ เกม เพอร์โซนา 5 สไตรเกอร์ เป็นเกมที่ขายดีที่สุดอันดับสามของเดือนกุมภาพันธ์ 2021 รองจากเกม Super Mario 3D World + Bowser's Fury และเกม คอลล์ออฟดิวตี: แบล็กออฟส์ โคลด์วอร์ ตัวเกมทำยอดขายได้กว่า 1.5 ล้านชุดทั่วโลกในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021
โมกมัน
โมกมัน เป็นพืชในวงศ์ตีนเป็ด (Apocynaceae) กระจายพันธุ์ในอนุทวีปอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และจีนตอนใต้ ลักษณะเป็นไม้ต้นผลัดใบ สูงได้ถึง 20 เมตร ใบรูปรียาว 3-18 เซนติเมตร ก้านใบยาว 2-7 มิลลิเมตร ช่อดอกยาว 2-7 เซนติเมตร ก้านดอกยาว 0.5-1 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงรูปไข่ ยาว 1-3 มิลลิเมตร ดอกสีขาวอมเขียว เหลืองอ่อนหรือสีชมพู หลอดกลีบดอกยาว 3-7 มิลลิเมตร กลีบรูปขอบขนานยาว 0.8-1.5 เซนติเมตร โคนเรียว มีกะบัง 2 ชั้นแผ่กว้าง ด้านนอกมีขนกระจาย กะบังหน้ากลีบดอกแนบติดกลีบดอกประมาณกึ่งหนึ่ง จักเป็นคลื่น กะบังระหว่างกลีบดอกรูปตัววี สั้นกว่ากะบังหน้ากลีบดอกเล็กน้อย เกสรเพศผู้ติดบนคอหลอดกลีบดอก อับเรณูยาว 5-6 มิลลิเมตร รังไข่เกลี้ยง ก้านเกสรเพศเมียรวมยอดเกสรยาว 6-8 มิลลิเมตร ผลรูปกระสวยติดกัน แห้งแยกกัน ยาว 10-34 เซนติเมตร มีช่องอากาศ เมล็ดยาว 1.5-1.7 เซนติเมตร กระจุกขนยาว 5-6 เซนติเมตร โมกมันนิยมปลูกเป็นไม้ประดับ เปลือกต้นและรากใช้แก้พิษสัตว์กัดต่อยและโรคไต นอกจากนี้ยังใช้ย้อมสีได้ เนื้อไม้ใช้ทำของใช้
ตำบลร่องคำ
ตำบลร่องคำ เป็นหนึ่งในสามตำบลของอำเภอร่องคำ จังหวัดกาฬสินธุ์ อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดกาฬสินธุ์ประมาณ 38 กิโลเมตร ทั้งพื้นที่ของตำบลร่องคำบริหารโดยเทศบาลตำบลร่องคำ
ประวัติ
ตำบลร่องคำเดิมอยู่ในพื้นที่ตำบลสามัคคี อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ ได้มีการจัดตั้งสุขาภิบาลร่องคำเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 ต่อมาในปี พ.ศ. 2516 ได้มีการจัดตั้งตำบลร่องคำโดยแยกออกจากตำบลสามัคคี ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ได้เปลี่ยนแปลงฐานะจากสุขาภิบาลร่องคำเป็นเทศบาลตำบลร่องคำ และได้ยุบรวมสภาตำบลร่องคำเข้ากับเทศบาลตำบลร่องคำเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547
หมู่บ้าน
ตำบลร่องคำแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 13 หมู่บ้าน ดังนี้
สถานศึกษา
สถานศึกษาในตำบลร่องคำมีดังนี้
โรงเรียนรัฐบาล
โรงเรียนเอกชน
ยานพิฆาตดารา
"ในระยะใกล้ขนาดนั้น, เราไม่รอดจากยานพิฆาตพวกนั้นแน่!"
- ผู้การอัคบาร์, ขณะในยุทธการเอนดอร์
ยานพิฆาตจักรวรรดิ (Star Destroyer) เป็นคำที่ใช้เพิ่อบรรยายถึงยานหลวงขนาดกลางทั้งของสาธารณรัฐกาแลกติก, จักรวรรดิกาแลกติก, สาธารณรัฐใหม่, สหพันธรัฐพันธมิตรอิสระกาแลกติก, พันธมิตรที่ถูกขับไล่, จักรวรรดิเฟล, และจักรวรรดิซิธของดาร์ธ ไครท์, ในฐานะเป็นยานรบติดอาวุธหนัก คำนี้มีต้นคิดจากความคิดที่ว่ายานรบมีอำนาจการยิงมากพอที่จะทำลายดาวทั้งดวง, และไม่จำเป็นต้องแสดงถึงแต่ยานพิฆาตเท่านั้น
เอกลักษณ์
คำดั้งเดิมเกิดขึ้นในสาธารณรัฐเก่าและแสดงถึงยานที่สามารถทำลายระบบดาวทั้งดวงด้วยอำนาจการยิงที่หนักหน่วงของมัน รูปทรงคล้ายมีดสั้นเพราะว่ามันง่ายต่อการรวมศูนย์ยิงไปข้างหน้า ยานใดก็ตามที่มีรูปร่างแบบนี้, ก็อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นแบบหนึ่งของยานพิฆาตดารา แม้กระนั้นก็ตาม, มีหลายรุ่นที่ถูกออกแบบให้ปืนของยานเล็กไปที่ด้านข้างของยานเพื่อขัดขว้างระยะมองเห็นของทั้งสองฝ่ายในด้านอื่น
ในคำจำกัดความ, ยานพิฆาตดารามีความเกี่ยวข้องกับยานทั่วไปซึ่งทำให้ยานขนาดกลางและยานอื่นดูเล็กลงไปและเป็นขนาดหลักในยานรบของจักรวรรดิและเล็กกว่ายานลาดตระเวนดารา ด้วยการบรรยายถึงสตาร์เดรดนอทเอ็กซ์ซิคิวเตอร์เป็นหลัก, ยานพิฆาตดารา/ลาดตระเวนพิเศษมีความยาว 3.8 กิโลเมตร
ในสงครามโคลน, ยานพิฆาตดาราเหล่านี้ถูกพิจจารณาว่าเป็นยานรบขนาดกลาง ด้วยขนาดที่เพิ่มขึ้นของยานในช่วงเวลาของจักรวรรดิ, ยานพิฆาตดาราใช้แทนยานที่เล็กกว่าในกองทัพยานจักรวรรดิ ในการต่อสู้, ยานพิฆาตดารามักมีการออกแบบของยานพิฆาตร่วมสมัย, คล้ายกับการที่ยานรบดาราขนาดกลางในการออกแบบแบบร่วมสมัยของยานรบขนาดเล็ก การออกแบบยานพิฆาตดารามักถูกใช้กับยานรบที่มีความยาว 900 เมตรจนถึงหลายกิโลเมตร แต่โดยทั่วไปแล้วคำนี้จะรวมไว้ทั้งยานที่เล็กกว่าและใหญ่กว่า
ในช่วงจักรวรรดิกาแลกติกที่สอง, ยานพิฆาตดาราถูกบรรยายว่าเป็นยานที่ใหญ่ที่สุดและทรงพลังที่สุดในขณะนั้น, นำการออกแบบบางอย่างมากจากสตาร์เดรดนอทอย่างเอกซ์ซิคิวเตอร์และแสดงบทบาทเป็นยานประจัญบานขนาดใหญ่แม้จะมีกรอบขนาดเล็กก็ตาม ยานพิฆาตดาราหลายรุ่นในยุคต่างๆ ทำหน้าที่เป็นยานขนส่ง ในหลายกรณี, พวกมันบรรจุยานขับไล่ตั้งแต่หนึ่งถึงหลายหน่วย
การออกแบบในช่วงแรก
ในสงครามแมนดาลอเรียนเมื่อ 3,963 ปีก่อนยุทธการยาวิน รูปแบบยานรบของแมนดาลอเรียนถูกใช้โดยกองยานนีโอครูเซเดอร์ของแมนดาลอเรียน นอกจากนี้ ยานรูปทรงคล้ายลิ่มอย่างยานลาดตระเวน อินเตอร์ดิกเตอร์-คลาสและยานลาดตระเวนประจัญบาน เซนจูเรียน-คลาสถูกสร้างขึ้นเพื่อสาธารณรัฐกาแลกติกในสงครามมและต่อมาก็ทำหน้าที่ในจักรวรรดิซิธที่ก่อตั้งโดยดาร์ธ เรแวน ตัวอย่างเช่นลิเวียแธนและราเวนเจอร์
การพัฒนาในช่วงสงครามโคลน
ยานพิฆาตดาราที่มีรูปทรงคล้ายลิ่มอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชนิดยาน ได้ทำหน้าที่ในกองทัพเรือของสาธารณรัฐในเวลาต่อมาในช่วงสงครามโคลน การออกแบบที่มีชื่อเสียงที่สุดในตอนนั้นคือยานพิฆาตดารา วิคตอรี เฟิร์ส-คลาสและยานพิฆาตดารา วีเนเตอร์-คลาส ซึ่งถูกจัดว่ามีขนาดใหญ่ ยานพิฆาตดาราอื่นๆ ของสาธารณรัฐอย่างอิมเพอร์เรเตอร์และยานพิฆาตดารา เทกเตอร์-คลาสกลายมาเป็นยานที่มีชื่อเสียงทางลบเมื่อพวกมันทำหน้าที่ในกองทัพเรือของจักรวรรดิ การออกแบบของยานพิฆาตดาราแบบใหม่นั้นเกิดขึ้นจากความสำเร็จของยานจู่โจม แอคคลาเมเตอร์ เฟิร์ส-คลาส
ในช่วงสงครามโคลน วิศวกรรมโรธาน่าได้ผลิตยานพิฆาตขนาดใหญ่และยานประจัญบานออกมาโดยมีต้นแบบมาจากแอคคลาเมเตอร์-คลาส ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้ก็ตามหากมันถูกเรียกว่ายานพิฆาตดารา นอกจากนี้ ในช่วงแรกของสงคราม ดาวกริซมอลท์เป็นหนึ่งในดาวอุตสาหกรรมมากมายที่วิจัยหาหนทางที่จะแซงหน้าคู่แข่งอย่างโรธาน่า แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าผลออกมาเป็นเช่นไร
การใช้งานของจักรวรรดิและสาธารณรัฐใหม่
ในช่วงเวลาของจักรวรรดิ ยานรูปทรงลิ่มที่มีขนาดเล็กกว่าและพึ่งพาตัวเองไม่ได้มากมายอย่างยานลาดตระเวน อิมโมบิไลเซอร์ 418และยานลาดตระเวน บรอดไซด์-คลาสมักถูกมองว่าเทียบเท่ากับยานพิฆาตดาราขนาดเล็ก ในกรณีของบรอดไซด์ มันดูจะด้อยกว่าตั้งแต่'ยานพิฆาตดารา'จนถึง'ยานลาดตระเวน' เนื่องมาจากมันด้อยในเรื่องอำนาจการยิงและความคล่องตัว
ขณะที่ยานพิฆาตดาราทำหน้าที่เป็นผู้ร่วมรบที่แข็งแกร่งที่สุดในหลายๆ กองยานที่ประด้วยตั้งแต่ยานลาดตระเวนลงมา พวกมันจะทำหน้าที่คุ้มกันเมื่อมีการสร้างยานประจัญบานในกองทัพเรือของสาธารณรัฐหรือยานรบของจักรวรรดิที่มีขนาดใหญ่กว่าอย่างเอ็กซ์ซีคิวเตอร์-คลาส ทั้งสาธารณรับและจักรวรรดิใช้ระบบของยานที่มีขนาดใหญ่และทรงพลังกว่ายานพิฆาตดารา โดยมีตั้งแต่ยานลาดตระเวนดาราจนไปถึงสตาร์เดรดนอท ยานขนาดใหญ่มากมายแบบนี้ในทางทหารจะหมายถึงซูเปอร์สตาร์เดสทรอยเยอร์ขนาดยักษ์
สาธารณรัฐใหม่ยังคงใช้รูปทรงลิ่มในการออกแบบยานพิฆาตดาราในเวลาต่อๆ มา อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ยานพิฆาตดาราทุกลำจะใช้รูปทรงลิ่ม
บริษัทผู้ผลิตยานพิฆาตดาราที่มีชื่อเสียงตลอดกาลคือควทไดรฟ์ยาร์ด เรนดิลิสตาร์ไดรฟ์ และบริษัทวิศวกรรมของสาธารณรัฐ
รูปแบบที่คงเดิม
ถึงแม้ว่าพันธมิตรกบฏยังคงใช้และผลิตยานพิฆาตดาราต่อไป ต่อมาพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเรียกยานใหม่ของพวกเขาว่า"ยานประจัญบานบรรทุกเครื่องบิน"เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนกับสัญลักษณ์อันน่าหวาดกลัวของจักรวรรดิ เมื่อถึงสงครามซิธ-จักรวรรดิ จักรวรรดิที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งได้ใช้ยานพิฆาตดารา เพลเลออน-คลาส ซึ่งถูกบรรยายเอาไว้ว่าเป็นหนึ่งในยานรบที่ทรงพลังที่สุดและใหญ่ที่สุดในเวลานั้น จักรวรรดิซิธที่นำโดยดาร์ธ ไครท์ในเวลาต่อมาได้สร้างแอดวานซ์เซดสตาร์เดสทรอยเยอร์ที่มีขนาดใหญ่กว่ามากและหุ้มเกราะหนัก ชื่ออิมเพอร์เรียส ซึ่งถูกขโมยโดยพันธมิตรกาแลกติกที่หลงเหลือซึ่งนำโดยการ์ สตาซิ เมื่อมันสามารถปฏิบัติการได้
แอดวานซ์เซดสตาร์เดสทรอยเยอร์
แอดวานซ์เซดสตาร์เดสทรอยเยอร์อิมเพอร์เรียสถูกสร้างขึ้นโดยมอน คาลามาริ ชิปยาร์ดให้กับจักรวรรดิซิธของดาร์ธ ไครท์ มันถูกขโมยพันธมิตรกาแลกติกที่หลงเหลือ
ยานพิฆาตดารา กลาดิเอเตอร์-คลาส
กลาดิเอเตอร์-คลาสเป็นยานพิฆาตดาราขนาดเล็กที่ถูกใช้เพื่อเข้ายึดระบบดาวที่ห่างไกลหรือคุมกฎระเบียบ มันมีความยาวทั้งสิ้น 500 เมตร และมีโรงเก็บยานขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ที่ตรงส่วนหน้าของตัวยานพร้อมกับช่องปล่อยยานที่หัวยาน
ยานพิฆาตดารา อิมเพอร์เรเตอร์/อิมพีเรียล เฟิร์ส-คลาส
อิมเพอร์เรเตอร์-คลาสที่มีควายาว 1,600 เมตรถูกสร้างขึ้นในช่วงแรกของสงครามโคลน แต่กลับถูกพบเห็นอย่างมากในช่วงรุ่งโรจน์ของจักรวรรดิกาแลกติก หลังจากการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่ มันได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็นอิมพีเรียล แต่ชื่อเดิมก็ยังคงถูกใช้อยู่ในบางเอกสารของทางการ มันได้กลายมาเป็นสัญลักษณ์แห่งการกดขี่ข่มเหงของจักรวรรดิและถูกใช้ยาวนานหลายสิบปี แม้กระทั่งนานหลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิและการก่อตั้งสาธารณรัฐใหม่ และต่อมาก็พันธมิตรกาแลกติก ผู้ซึ่งมียานแบบนี้เป็นจำนวนมากในครอบครองและใช้มันในกองทัพเรือ
ยานพิฆาตดารา อิมพีเรียล เซคอัน-คลาส
อิมพีเรียล เซคอัน-คลาสถูกใช้หลังจากรุ่นแรกของมันได้ปรากฏตัวไม่กี่ปี พร้อมกับการตกแต่งที่เพิ่มขึ้น มันได้กลายมาเป็นพื้นฐานของกองทัพเรือจักรวรรดิ พร้อมกับอิมพีเรียล 1ที่ถูกนำมาทำใหม่ให้คล้ายคลึงกันกับรุ่นที่สอง
แอลัน เชียเรอร์
ต่อมาด้วยค่าตัว 15 ล้านปอนด์ ทำให้เชียเรอร์ได้กลับมาเล่นในถิ่นเซนต์เจมส์พาร์ก และก็ค้าแข้งอยู่ทีมนิวคาสเซิลยูไนเต็ดเป็นเวลาเกือบสิบปี และก็ทำลายสถิติยิงประตูตลอดกาลของแจ็กกี มิลเบิร์น รวมถึงเป็นผู้ครองตำแหน่งยิงประตูมากที่สุดในศึกพรีเมียร์ชิพ อยู่ในปัจจุบันอีกด้วย ในส่วนของทีมชาติอังกฤษ ที่เขาเคยก้าวขึ้นไปทำหน้าที่กัปตันทีมนั้น เชียเรอร์ลงเล่นให้ทีมชาติ 63 นัด ยิงไป 30 ประตู ปัจจุบันเชียเรอร์ว่างงาน หลังจากดำรงตำแหน่งผู้จัดการทีมนิวคาสเซิลยูไนเต็ด ในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 2009
เปิดฉาก
แอลัน เชียเรอร์ เกิดที่เมืองนิวคาสเซิล เติบโตขึ้นในย่านกอสฟอร์ธ (Gosforth) ในครอบครัวชั้นแรงงาน เริ่มให้ความสนใจกับเกมฟุตบอลตั้งแต่อายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น แอลันไม่ต่างอะไรจากเด็กในวัยเดียวกัน ใช้ชีวิตเตะฟุตบอลกระทบกำแพง เล่นบอลกับเพื่อนๆ บนถนนคอนกรีตของเมืองนิวคาสเซิล เขาฝึกฝนทุกวัน โดยมากกับเด็กโตกว่ามาก การที่เขามีพ่อเป็น ทูน อาร์มี ขนานแท้ ฟุตบอลจึงไม่เคยห่างไกลจากชีวิตของเชียเรอร์เลย เขาจึงเป็นแฟนของนิวคาสเซิลเช่นเดียวกับผู้เป็นพ่อ และฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้ลงสนามภายใต้เสื้อสีขาว - ดำ
มันไม่ใช่แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ ของเด็กชายตัวผอม ตั้งแต่วินาทีแรกที่เท้าของเขาได้สัมผัสลูกฟุตบอล เขาก็ต้องการลงแข่งในเกมจริงๆ และการที่มีใจมั่นคงต่อการจะเป็นนักเตะอาชีพให้ได้นี่เอง ทำให้เวลาต่อมาเขาเริ่มฉายแสงความสามารถออกมาให้เห็น มากพอที่จะทำให้เขารู้ตัวว่า เขาต้องทำได้แน่ถ้ามุ่งมั่นทุ่มเทให้กับมัน จากแค่เล่นฟุตบอลในยามว่าง เขาจริงจังกับมันมากขึ้น เริ่มเล่นฟุตบอลกับทีมโรงเรียนกอสฟอร์ธ ไฮ ตอนอายุ 12 เป็นกัปตันทีมและเล่นได้หลายตำแหน่ง โดยมากจะเป็นมิดฟิลด์ แต่ศูนย์หน้า คือตำแหน่งที่เขาทำได้ดีที่สุด ครั้งหนึ่งเขาเคยทำได้ถึง 13 ประตูในเกมเดียวให้กับทีม
สิ่งที่ชัดเจนคือ เชียเรอร์มีอะไรพิเศษในตัว จึงได้รับการสนับสนุนให้ไปลองทีมกับ วอลเซนด์ บอยส์ คลับ เป็นการก้าวอีกระดับจากแค่ฟุตบอลระดับโรงเรียน และที่นี่เองก็เป็นจุดเริ่มต้นของนักเตะดังๆ หลายคน เช่น ปีเตอร์ เบียดสลีย์, สตีฟ บรูซ และรุ่นหลังๆ อย่าง สตีฟ วัตสัน, ลี คล๊าก, ร็อบบี้ เอลเลียต, ไมเคิล คาร์ริค และ แอลัน ธอมป์สัน และเชียเรอร์ก็พาชื่อตัวเองไปอยู่ในลิสต์เช่นกัน เขาเป็นนักเตะคนสำคัญของทีม ก่อนที่จะเปลี่ยนมาเล่นให้กับ แครมลิงตัน จูเนียร์ส เอฟซี
ถึงจะถูกนิวคาสเซิลปฏิเสธ แจ็ค ฮิกซ์สัน แมวมองที่เชียเรอร์ให้ความเคารพก็ยังดูแลเชียเรอร์เป็นอย่างดี เขารู้ดีว่าเขาต้องได้เป็นส่วนหนึ่งของสโมสรอาชีพสักแห่งเป็นแน่ ด้วยความมั่นใจในสายตาของฮิกซ์สัน ที่มองเห็นแววของเชียเรอร์ตั้งแต่อายุเพียง 13 ปี การใส่ใจที่ฮิกซ์สันมีมอบให้ ประกอบกับความใกล้ชิดกับครอบครัว ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจให้เป็นตัวแทนของเชียเรอร์ ตัวแจ็คเองก็ไม่ต่างอะไรกับแอลัน เขาเป็นชาวจอร์ดี้ที่มีความผูกพันกับเกมมากมาย ทำงานกับหลายสโมสรในฐานะแมวมอง และสิ่งที่เขามองเห็นในตัวเชียเรอร์นั้นก็เหนือกว่าแค่พรสวรรค์ ทั้งสองจึงเข้ากันได้ดี แจ็คจึงเปรียบเสมือนสมาชิกคนนึงในครอบครัวบิ๊กอัล ในเวลาต่อมา
ไม่เพียงแต่จะถูกปฏิเสธจากนิวคาสเซิลยูไนเต็ด เท่านั้น เชียเรอร์ยังถูกปฏิเสธจาก เวสต์บรอมวิช อัลเบี้ยน, ซันเดอร์แลนด์ และ แมนเชสเตอร์ซิตี อีกด้วย แต่ในที่สุดแจ็คก็ผลักดัน จนให้เชียเรอร์ได้มีโอกาสทดสอบฝีเท้ากับเซาแทมป์ตันจนได้ ผลที่ตามมาคือเขาต้องย้ายจากถิ่นไทน์ไซด์ที่คุ้นเคย จากครอบครัว และเพื่อน เพื่อแลกกับก้าวย่างที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต แต่อย่างไรก็ตามความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า และความมุ่งมั่นที่จะคว้าโอกาสมาให้จงได้ ทำให้เชียเรอร์ทุ่มไปทั้งหมดที่เขามี
เชียเรอร์ เทพบุตรแห่งเดอะ เดล
หลังช่วงทดสอบฝีเท้าอันยาวนาน เชียเรอร์ได้เซ็นสัญญาเป็นนักเตะฝึกหัดกับเซาแทมป์ตัน ทีมดิวิชั่น 1 ในขณะนั้นด้วยวัยเพียง 15 ปี แม้ว่าจะต้องอยู่ไกลจากบ้านเกิด แต่ที่นั่นก็ไม่ได้แย่นัก เพราะมีทีมโค้ชที่เป็นชาวจอร์ดี้หลายคน ไม่ว่าจะเป็น เดฟ เมอร์ริงตัน และมิดฟิลด์ของทีมอย่าง ทอมมี วิดดริงตัน ทำให้เชียเรอร์รู้สึกสบายใจที่นั่นไม่ต่างจากเป็นบ้านอีกแห่งหนึ่ง และทุกครั้งที่เชียเรอร์เกิดคิดถึงบ้านขึ้นมา สโมสรก็อนุญาตให้เขากลับบ้านที่นิวคาสเซิลได้ทุกๆ สุดสัปดาห์ และเนื่องจากเซาแทมป์ตัน มีชื่อเสียง ในเรื่องการดูแลนักเตะเยาวชนในทีมเป็นอย่างดี จึงเป็นสาเหตุสัญคัญที่ทำให้เชียเรอร์เซ็นสัญญากับทีมนี้
15 เดือนแรกในรัง เดอะ เดล คือช่วงเวลาแห่งการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบที่จะดูแลตัวเอง และที่นี่เอง ที่ทำให้เขาได้พบกับภรรยาในอนาคต เขาและเลนย่า พบกันที่ผับแห่งหนึ่ง แต่อย่างไรก็ดี สิ่งที่อยู่ในสมองของเชียเรอร์คือฟุตบอล มากกว่าความรัก ความรักเมื่อแรกพบครั้งนั้น ช่วยให้ชีวิตเขาที่เมืองแห่งนี้เข้าที่เข้าทางได้เร็วขึ้น เมื่อไม่มีปัญหาความรัก กองหน้าคนเก่งทำงานอย่างหนักในแต่ละวัน นอกจากฝึกหนักกับสโมสรตามปกติแล้ว เขายังออกวิ่งวันละ 3 ไมล์ ยกน้ำหนักสร้างกล้ามเนื้อ เตรียมพร้อมทางด้านจิตใจให้กับตัวเอง เพื่อให้พร้อมรับความกดดันสำหรับการก้าวขึ้นสู้ทีมชุดใหญ่ แม้จะมีอายุเพียงเท่านี้ แต่เชียเรอร์มีความเชื่อมั่นอย่างสูงว่าเขาจะประสบความสำเร็จ แต่กระนั้นตัวเขาเองก็อดที่จะเซอร์ไพรซ์ไม่ได้ เมื่อการได้ลงเล่นเป็นตัวจริงให้กับเซาแทมป์ตัน เกิดขึ้นหลังจากเขาจากบ้านเกิดเพียงแค่ 2 ปีเท่านั้น
เพียงแค่นาทีที่ 5 ในฐานะนักเตะอาชีพครั้งแรกในชีวิต โดยมีคู่แข่งเป็นทีมอย่างอาร์เซนอล ที่กำลังบินสูงอยู่บนตารางคะแนนดิวิชั่น 1 เชียเรอร์ยิงประตูที่หนึ่ง...และสอง...และสาม ใช่...เชียเรอร์ทำแฮททริก ในเกมที่นักบุญเอาชนะได้อย่างไม่อาจลืมเลือน 4-2 ส่งผลให้เขากลายเป็นนักเตะ ที่อายุน้อยที่สุดที่ทำแฮททริกได้ในลีกสูงสุดของประเทศ เพียง 17 ปี กับอีก 240 วัน ผลงานอันยอดเยี่ยมถูกตามมาด้วยสัญญาในฐานะนักเตะอาชีพด้วยค่าตัว 25 ปอนด์ต่อสัปดาห์ ชีวิตที่เขาเคยรู้จักได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาถูกพูดถึงไปทั่วในวงการฟุตบอลอังกฤษ ชื่อของเขาปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ต่อไปอีกหลายวันทีเดียว
อย่างไรก็ตาม นิโคลให้โอกาสเชียเรอร์ลงสนามอีกเพียงแค่ 4 นัดในฤดูกาลนั้น และเพียง 10 นัดในปีถัดมา แม้จะทำได้ 3 ประตูในการลงสนามนัดแรกในฐานะนักเตะอาชีพ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่สามารถส่งลูกบอลไปสู่ก้นตาข่ายได้อีกเลย และแน่นอน ตัวเชียเรอร์เองก็ไม่ได้แฮปปี้กับสถานการณ์เช่นนี้ ที่ตัวเขาถูกส่งกลับไปเป็นตัวสำรอง หลังจากเริ่มนัดแรกได้อย่างมหัศจรรย์ แต่เขาก็ยอมรับชะตาของตัวเอง และเข้าใจสโมสร เนื่องจากโอกาสที่ได้รับครั้งต่อๆ มา เขาก็ทำประตูไม่ได้เลย เจ้าตัวจึงตัดสินใจตั้งหลักใหม่เพื่อให้ได้กลับไปลงเล่นอีกครั้ง เขาเพียงแค่ต้องอุทิศเวลามากขึ้น และคว้าทุกโอกาสที่มีแล้วทำประตูให้ได้กับทุกโอกาสที่ได้รับ และนี่คือสิ่งที่เชียเรอร์ทำในฤดูกาลที่สามในฐานะนักเตะอาชีพ ลงเล่นทั้งหมด 35 นัด ยิงไป 5 ประตู ขณะเดียวกันความคาดหวังที่เขาจะต้องทำประตูให้ได้ยิ่งมีมากขึ้น โดยเฉพาะจากสื่อ แต่คนที่รู้จักเขาดีไม่ได้กังวลในตัวเชียเรอร์เลย แม้เขาจะทำประตูได้ค่อนข้างน้อยสำหรับการกลับมาอีกครั้ง เพราะเขาได้แสดงให้เห็นว่า เขาไม่ใช่เพียงแค่เครื่องจักรทำประตู และแฟนบอลนักบุญก็รับนักเตะหนุ่มวัย 20 ปีคนนี้เข้าไว้ในอ้อมอกอ้อมใจเรียบร้อยแล้ว สำหรับการทำงานอย่างหนักเพื่อให้ได้ผลงานที่ดี
และตัวเชียเรอร์เองก็พอใจในตัวเองเช่นกัน เขาต้องการเพียงได้ลงเล่นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเขารู้ดีว่าประตูจะตามมาแน่นอน และฤดูกาลที่สี่ของเขากับสโมสรก็บ่งบอกอย่างดี 14 ประตู จาก 48 นัดในทุกรายการ เขากลับมาในฐานะกองหน้าที่แข็งแกร่ง และยังได้รับเลือกให้ติดทีมชาติอังกฤษชุดอายุต่ำกว่า 21 ปีไปสู้ศึก Toulon Tournament อีกด้วย และทัวร์นาเมนต์นี้ก็มหัศจรรย์มาก สำหรับทั้งตัวเชียเรอร์เองและชาวอังกฤษทั้งประเทศ อังกฤษเอาชนะฝรั่งเศสได้ในนัดชิง และเชียเรอร์ก็ทำประตูได้ในนัดนี้ จบทัวร์นาเมนต์ในฐานะดาวซัลโว 7 ประตู จาก 4 นัด และได้รับการโหวตให้เป็นนักเตะทรงคุณค่าประจำทัวร์นาเมนต์อีกด้วย
เชียเรอร์ เดอะ โรเวอร์
ซัมเมอร์ปี 1992 ฮอตชอตก็ได้ฮอตสมชื่อ เพราะเป็นนักเตะที่เป็นที่ต้องการตัวอย่างหนัก แม้ว่าเซาแทมป์ตันจะออกมาประกาศว่า กองหน้าคนนี้ไม่ได้มีไว้ขาย แต่เงินทองก็ทำให้คนเปลี่ยนคำพูดได้เสมอ แล้วอีกอย่างนักบุญก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะปฏิเสธเงิน 3.3 ล้านปอนด์ ที่ถือเป็นสถิติค่าตัวนักเตะของเกาะอังกฤษในขณะนั้นได้ด้วย ตอนนั้นมีทั้ง แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และ แบล็กเบิร์นโรเวอร์ส ที่พร้อมจะคว้าตัวเชียเรอร์ไปร่วมทีม และเชียเรอร์ก็ตัดสินใจเลือกแบล็กเบิร์น เพราะเป็นทีมแรกที่ออกมาแสดงความสนใจในตัวเขา แม้ว่าเขาจะฟังข้อเสนอของ แมนฯ ยู อย่างมีมารยาท แต่ในใจของเขาได้มีคำตอบให้กับตัวเองแล้ว เชียเรอร์ พร้อมภรรยาที่กำลังตั้งท้อง 7 เดือน ออกเดินทางตามถนนแห่งชีวิตที่ทอดยาวไปยังแลงคาเชียร์ เพื่อเริ่มต้นบรรทัดต่อไปของชีวิตคนทั้งคู่
แต่มีเรื่องที่คนทั่วไปอาจไม่รู้ คือในตอนนั้น นิวคาสเซิลยูไนเต็ด นำโดย เควิน คีแกน และ เซอร์ จอห์น ฮอลล์ ผู้เข้ามาปลดหนี้ให้สาลิกาดง ก็มีความสนใจในตัวเชียเรอร์เช่นกัน แต่ก็ต้องค้างแผนการไว้แค่นั้น เมื่อเชียเรอร์เซ็นต์สัญญากับแบล็กเบิร์นไปเสียก่อน แม้ว่าเชียเรอร์จะเป็นแฟนนิวคาสเซิลโดยสายเลือด แต่แบล็กเบิร์นก็เป็นคำตอบที่ดีในขณะนั้น เพราะตอนนั้นนิวคาสเซิลเป็นทีมในดิวิชั่น 2 ขณะที่แบล็กเบิร์นพึ่งได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในพรีเมียร์ชิพใหม่ แถมยังมีแบ็คด้านการเงินจากนักธุรกิจร้อยล้าน แจ็ค วอล์คเกอร์ กุหลาบไฟที่นำโดย เคนนี ดัลกลิช ในขณะนั้น ก็เปรียบเสมือนเค้กที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม และเชียเรอร์ก็คือน้ำตาลไอซ์ซิ่ง ที่ตกแต่งเค้กก้อนนั้นให้ทั้งงามและหอมหวานยิ่งขึ้น
สำหรับคนที่เป็นกองหน้าที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ตลอดอาชีพค้าแข่งกับทั้ง เซลติก, ลิเวอร์พูล และ สก็อตแลนด์ อย่าง ดัลกลิช ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าเชียเรอร์นี่แหละจะนำเกียรติยศมาสู่ทีม ทางด้านฝั่ง อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน ก็คงอดจะรู้สึกไม่ได้ว่า เขาได้ทำเป้าหมายอันดับหนึ่งหลุดมือไปเสียแล้ว เมื่อในนัดเปิดตัวกับแบล็กเบิร์นเชียเรอร์ทำได้ 2 ประตูอย่างงดงาม แม้ว่าจบเกมทีมจะทำได้เพียงเสมอกับคริสตัล พาเลซไป 3-3 ที่เซลเฮิร์สท์ ปาร์กก็ตาม
จะว่าไปแล้วช่วงเวลานั้นเปรียบเสมือนยุคมืดของวงการฟุตบอลอังกฤษ มีฮูลิแกนอยู่ทั่วทุกหัวระแหง ประกอบกับโศกนาฏกรรมที่ฮิลส์โบโรห์ที่ตามหลอกหลอนแฟนบอลอังกฤษ การฟื้นตัวของวงการฟุตบอลในขณะนั้นเป็นไปอย่างเชื่องช้าและเจ็บปวด การมีสกาย เทเลวิชั่นถ่ายทอดสดการแข่งขันทางโทรทัศน์ กอปรกับแคมเปญให้สนามฟุตบอลทุกสนามเปลี่ยนเป็นที่นั่งให้หมด ก็กระตุ้นวงการฟุตบอลได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การเกิดใหม่ของบรรดานักเตะดาวรุ่ง จึงไม่ต่างอะไรจากการเกิดใหม่อีกครั้ง ของเสน่ห์ฟุตบอลระดับชาติในอังกฤษ
และเชียเรอร์ ในลุคเด็กหนุ่มนิสัยดีมีเสน่ห์ มีความเป็นมืออาชีพทั้งในและนอกสนาม จึงเข้าไปนั่งในใจแฟนบอลอังกฤษได้ไม่ยากเย็น ฟุตบอลยุคใหม่ โกลเด้น บอยคนใหม่ เหมาะเจาะอะไรถึงเพียงนี้ เกมฟุตบอลในสมัยนี้เริ่มเปลี่ยนไป ค่าเหนื่อยสูง ค่าตัวแพงกลายเป็นเรื่องปกติ และแบล็กเบิร์นก็เป็นอีกทีมที่พร้อมจะจ่ายหนัก ซื้อนักเตะบิ๊กเนมหลายคนมาเสริมทีม ในราคาแบบบิ๊กๆ แต่เงินจำนวนมหาศาลที่มี ก็ไม่สามารถทำให้นักเตะอันดับหนึ่งของทีม รอดพ้นเงื้อมมือของมัจจุราชที่เรียกว่า อาการบาดเจ็บ ได้ เชียเรอร์ต้องพลาดการลงสนามในช่วงท้ายของฤดูกาล ต่อเนื่องไปจนถึงช่วงต้นของฤดูกาล 1993-94 ด้วย
เชียเรอร์ได้รับอาการบาดเจ็บบริเวณเส้นเอ็น ในแมตช์บ็อกซิ่ง เดย์ กับ ลีดส์ ทำให้เขาต้องอดลงสนามถึง 9 เดือนเต็มๆ เลยทีเดียว ซึ่งนี่ก็ไม่ได้เป็นการสูญเสียสำหรับรังอีวู้ด ปาร์กเท่านั้น แต่เป็นการสูญเสียสำหรับทีมชาติอังกฤษด้วยเช่นกัน ทีมชาติอังกฤษชุด กุนซือหัวผักกาด เกรแฮม เทย์เลอร์ คุมทีม มีอันต้องไม่ผ่านรอบคัดเลือกฟุตบอลโลก '94 ที่สหรัฐ เพราะขาดกองหน้าตัวสำคัญอย่างเชียเรอร์ และความฝันของเชียเรอร์ที่จะได้สวมเสื้อสีขาวของทีมชาติอังกฤษ ในเวทีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ก็มีอันต้องรอไปก่อนอีกหลายปีกว่าจะได้เติมเต็ม