cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไข้หวัดใหญ่สเปน
การตายระลอกสอง
การระบาดทั่วระลอกที่สองในปี 1918 นั้นร้ายแรงและมีผู้เสียชีวิตมากยิ่งกว่าครั้งแรก การระบาดรอบแรกนั้นคล้ายกับโรคไข้หวัดใหญ่ทั่วไป ผู้ที่มีความเสี่ยงมากที่สุดคือผู้ป่วยและผู้สูงอายุ ขณะที่ผู้ที่ยังเด็ก ผู้มีสุขภาพแข็งแรงหายป่วยได้ง่าย เดือนสิงหาคม เมื่อการระบาดระลอกที่สองเริ่มขึ้นในฝรั่งเศส เซียร์ราลีโอน และสหรัฐอเมริกา ไวรัสได้กลายพันธุ์ในสายพันธุ์ที่อันตรายกว่าเดิมมาก ตุลาคม 1918 เป็นเดือนที่มีอัตราการตายสูงที่สุดของการระบาด
ความรุนแรงที่เพิ่มขึ้นนี้มีสาเหตุมาจากสถานการณ์ของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ในการดำรงชีวิตของพลเรือน การคัดเลือกโดยธรรมชาติสนับสนุนไวรัสสายพันธุ์อ่อน ผู้ที่ป่วยหนักพักรักษาตัวอยู่บ้าน ไวรัสสายพันธุ์อ่อนก็ดำรงวงจรชีวิต และแพร่กระจายสายพันธุ์อ่อนต่อไป ในสนามเพลาะ การคัดเลือกโดยธรรมชาติกลับตรงกันข้าม ทหารที่มีไวรัสสายพันธุ์อ่อนอยู่ในที่ที่พวกเขาอยู่ ในขณะที่ผู้ป่วยหนักถูกส่งตัวโดยรถไฟที่มีคนหนาแน่นไปโรงพยาบาลสนามที่มีผู้คนหนาแน่น และกระจายเชื้อไวรัสร้ายแรงออกไป การระบาดระลอกสองเริ่มขึ้น และไข้หวัดใหญ่แพร่กระจายไปทั่วโลกอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ดังนั้น ผลที่สุดก็คือ ในช่วงการระบาดทั่ว เจ้าหน้าที่สาธารณสุขให้ความสนใจเมื่อไวรัสมาถึงสถานที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ทางสังคม (มองหาไวรัสสายพันธุ์ร้ายแรง)
ความจริงที่ว่าคนส่วนใหญ่ที่หายจากการติดเชื้อจากการระบาดรอบแรกได้มีภูมิคุ้มกัน แสดงให้เห็นว่ามันจะต้องเป็นไข้หวัดสายพันธุ์เดียวกัน ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือในโคเปนเฮเกนซึ่งมีอัตราการตายรวมกันเพียง 0.29% (0.02% ในรอบแรกและ 0.27% ในรอบที่สอง) เพราะได้รับเชื้อจากการระบาดรอบแรกที่อันตรายน้อยกว่า สำหรับอัตราการตายของประชากรในการระบาดรอบที่สองที่มากกว่านั้น เกิดจากกลุ่มเสี่ยง เช่น ทหารในสนามเพลาะ
ระลอกที่สามปี 1919 และระลอกที่สี่ปี 1920
ในเดือนมกราคม 1919 ไข้หวัดใหญ่สเปนระลอกที่สามได้ระบาดที่ออสเตรเลีย จากนั้นก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วผ่านไปยังยุโรปและสหรัฐอเมริกาจนถึงเดือนมิถุนายนปี 1919 ประเทศส่วนใหญ่ที่ได้รับผลกระทบได้แก่ สเปน, เซอร์เบีย, เม็กซิโก และบริเตนใหญ่ ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตหลายแสนคน แม้การระบาดระลอกสามจะรุนแรงน้อยกว่าระลอกที่สอง แต่ก็ยังมีผู้เสียชีวิตมากกว่าระลอกแรก
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1920 มีการระบาดเล็ก ๆ เกิดขึ้นเป็นระลอกที่สี่ ในพื้นที่โดดเดี่ยวประกอบด้วย มหานครนิวยอร์ก สหราชอาณาจักร, ออสเตรีย, สแกนดิเนเวีย และบางเกาะในหมู่เกาะอเมริกาใต้ มีอัตราการตายต่ำมาก
ชุมชนที่ถูกทำลาย
<!--
Even in areas where mortality was low, so many adults were incapacitated that much of everyday life was hampered. Some communities closed all stores or required customers to leave orders outside. There were reports that healthcare workers could not tend the sick nor the gravediggers bury the dead because they too were ill. Mass graves were dug by steam shovel and bodies buried without coffins in many places.
Several Pacific island territories were hit particularly hard. The pandemic reached them from New Zealand, which was too slow to implement measures to prevent ships, such as the SS Talune, carrying the flu from leaving its ports. From New Zealand, the flu reached Tonga (killing 8% of the population), Nauru (16%), and Fiji (5%, 9,000 people).
Worst affected was Western Samoa, formerly German Samoa, which had been occupied by New Zealand in 1914. 90% of the population was infected; 30% of adult men, 22% of adult women, and 10% of children died. By contrast, Governor John Martin Poyer prevented the flu from reaching neighboring American Samoa by imposing a blockade. The disease spread fastest through the higher social classes among the indigenous peoples, because of the custom of gathering oral tradition from chiefs on their deathbeds; many community elders were infected through this process.
In New Zealand, 8,573 deaths were attributed to the 1918 pandemic influenza, resulting in a total population fatality rate of 0.7%. Māori were 8 to 10 times as likely to die as Pakeha, because of their relative poverty, more crowded housing, rural population and lesser immunity to disease.
In Ireland, the Spanish flu accounted for 10% of the total deaths in 1918.-->
พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเพียงเล็กน้อย
<!--China may have experienced a relatively mild flu season in 1918 compared to other areas of the world. However, there was no centralised collection of health statistics in the country at the time, and some reports from its interior suggest that mortality rates from influenza were perhaps higher in at least a few locations in China in 1918. However, at the very least, there is little evidence that China as a whole was seriously affected by the flu compared to other countries in the world. Although medical records from China's interior are lacking, there was extensive medical data recorded in Chinese port-cities, such as then British-controlled Hong Kong, Canton, Peking, Harbin and Shanghai. This data was collected by the Chinese Maritime Customs Service, which was largely staffed by non-Chinese foreigners, such as the British, French, and other European colonial officials in China. As a whole, accurate data from China's port cities show astonishingly low mortality rates compared to other cities in Asia. For example, the British authorities at Hong Kong and Canton reported a mortality rate from influenza at a rate of 0.25% and 0.32%, much lower than the reported mortality rate of other cities in Asia, such as Calcutta or Bombay, where influenza was much more devastating. Similarly, in the city of Shanghai – which had a population of over 2 million in 1918 – there were only 266 recorded deaths from influenza among the Chinese population in 1918. If extrapolated from the extensive data recorded from Chinese cities, the suggested mortality rate from influenza in China as a whole in 1918 was likely lower than 1% – much lower than the world average (which was around 3–5%). In contrast, Japan and Taiwan had reported a mortality rate from influenza around 0.45% and 0.69% respectively, higher than the mortality rate collected from data in Chinese port cities, such as Hong Kong (0.25%), Canton (0.32%), and Shanghai. In Japan, 257,363 deaths were attributed to influenza by July 1919, giving an estimated 0.4% mortality rate, much lower than nearly all other Asian countries for which data are available. The Japanese government severely restricted sea travel to and from the home islands when the pandemic struck.
In the Pacific, American Samoa and the French colony of New Caledonia also succeeded in preventing even a single death from influenza through effective quarantines. In Australia, nearly 12,000 perished.
By the end of the pandemic, the isolated island of Marajó, in Brazil's Amazon River Delta had not reported an outbreak. Saint Helena also reported no deaths.
The death toll in Russia has been estimated at 450,000, though the epidemiologists who suggested this number called it a "shot in the dark". If it is correct, Russia lost roughly 0.4% of its population, meaning it suffered the lowest influenza-related mortality in Europe. Another study considers this number unlikely, given that the country was in the grip of a civil war, and the infrastructure of daily life had broken down; the study suggests that Russia's death toll was closer to 2%, or 2.7 million people. -->
แอสไพรินเป็นพิษ
ในปี 2009 ในบทความที่ตีพิมพ์ใน Clinical Infectious Diseases (วารสารโรคติดเชื้อทางคลินิก) คาเรน สตาร์โค (Karen Starko) เสนอว่าแอสไพรินเป็นพิษมีส่วนสำคัญต่อการเสียชีวิต บนพื้นฐานจากรายงานการชันสูตรพลิกศพผู้ที่เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่ในช่วงเวลา "death spike" ครั้งใหญ่ในเดือนตุลาคม 1918 ซึ่งเกิดขึ้นไม่นานหลังจากแพทย์ทหารของกองทัพสหรัฐและ Journal of the American Medical Association แนะนำให้ใช้ยาแอสไพรินปริมาณมากขนาด 8 ถึง 31 กรัมต่อวันเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา ยาปริมาณนี้ทำให้ผู้ป่วย 33% เกิดอาหารหายใจเร็วกว่าปกติ และผู้ป่วย 3% เกิดอาการปอดบวมน้ำ
สตาร์โกยังตั้งข้อสังเกตว่าการเสียชีวิตจำนวนมากในช่วงแรกแสดงให้เห็นว่าปอดมีน้ำหรือมีน้ำเลือดซึมซ่าน ในขณะที่ผู้เสียชีวิตในช่วงปลายแสดงอาการปอดอักเสบจากแบคทีเรีย เธอกล่าวว่าเหตุการณ์แอสไพรินเป็นพิษเป็นเพราะ "พายุมหาประลัย" ของเหตุการณ์สิทธิบัตรยาแอสไพรินของไบเออร์หมดอายุ หลายบริษัทรีบวิ่งเข้าไปทำกำไรและเพิ่มอุปทาน ซึ่งเกิดขึ้นใกล้เคียงกับเหตุการณ์ไข้หวัดใหญ่สเปน และอาการของแอสไพรินเป็นพิษยังไม่เป็นที่รู้จักในเวลานั้น
สมมติฐานอัตราการตายทั่วโลกที่สูงนั้นเกิดจากแอสไพรินเป็นพิษนี้ถูกตั้งคำถามในจดหมายถึงวารสารที่ตีพิมพ์ในเดือนเมษายน 2010 โดย แอนดรูว์ นอยเมอร์ (Andrew Noymer) และ เดซี่ แคาร์รออน (Daisy Carreon) จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เออร์ไวน์ และ นีล จอห์นสัน (Niall Johnson) คณะกรรมาธิการความปลอดภัยและคุณภาพการดูแลสุขภาพออสเตรเลีย พวกเขาตั้งคำถามถึงทฤษฎีการใช้ประโยชน์ได้กว้างขวางของแอสไพริน เนื่องจากอัตราการตายสูงในประเทศต่างๆ เช่น อินเดีย ที่มีแอสไพรินน้อยหรือไม่มีการเข้าถึงเลย เมื่อเทียบกับอัตราการตายในบางสถานที่ที่แอสไพรินมีมากมาย
จุดสิ้นสุดของการระบาด
หลังจากการระบาดรุนแรงรอบที่สองในช่วงปลายปี 1918 ผู้ป่วยรายใหม่ลดลงอย่างฉับพลัน แทบจะไม่ผู้ป่วยเลยหลังจากผ่านจุดระบาดสูงสุดในคลื่นลูกที่สอง ตัวอย่างเช่นในฟิลาเดลเฟีย มีผู้เสียชีวิต 4,597 รายเมื่อสิ้นสุดสัปดาห์ในวันที่ 16 ตุลาคม แต่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายนไข้หวัดใหญ่กลับหายตัวไปจากเมืองอย่างไร้ร่องรอย คำอธิบายหนึ่งสำหรับการลดลงอย่างรวดเร็วของโรคนี้คือ แพทย์มีประสิทธิภาพมากขึ้นในการป้องกันและรักษาโรคปอดบวมที่พัฒนาขึ้นหลังจากผู้ป่วยติดเชื้อไวรัส อย่างไรก็ตาม จอห์น แบร์รี่ (John Barry) ระบุไว้ในหนังสือ The Great Influenza: The Epic Story of the Deadliest Plague In History ของเขาว่า นักวิจัยไม่พบหลักฐานที่สนับสนุนคำอธิบายนี้ ยังมีบางกรณีที่ผู้ป่วยถึงแก่ชีวิตในมีนาคม 1919 ผู้เล่นคนหนึ่งในการแข่งขันรอบรองชนะเลิศถ้วยสแตนลีย์ 1919 ได้เสียชีวิตจากไข้หวัดใหญ่สเปน
ผลกระทบระยะยาว
จากการศึกษาปี 2006 ใน Journal of Political Economy (วารสารเศรษฐศาสตร์การเมือง) พบว่า "เด็กในครรภ์ระหว่างการระบาดทั่วจะมีความสำเร็จทางการศึกษาลดลง, อัตราความพิการทางร่างกายเพิ่มขึ้น, รายได้ลดลง, สถานะทางเศรษฐกิจและสังคมที่ตกต่ำ, และได้รับเงินโอนสูงขึ้นเมื่อเทียบกับรุ่นอื่น" จากการศึกษาปี 2018 พบว่าการระบาดใหญ่ลดความสำเร็จทางการศึกษาในประชากร
เอ็ม61 วัลแคน
เอ็ม61 วัลแคน (ภาษาอังกฤษ: M61 Vulcan) เป็นปืนที่ทำงานด้วยระบบไฮดรอลิก มีหกลำกล้อง ระบายความร้อนด้วยอากาศ และยิงด้วยระบบแบบปืนกลแกทลิ่งในอัตราการยิงที่สูงอย่างมาก มันเป็นปืนใหญ่หลักที่ใช้กับอากาศยานทางทหารของสหรัฐอเมริกามากว่าห้าทศวรรษ เอ็ม61 เดิมที่ถูกสร้างขึ้นโดยเจเนรัล อิเลคทริคและต่อมาก็เป็นเจเนรัล ไดนามิกส์ ในประเทศไทย กองทัพอากาศไทยรับเข้าประจำการครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2531
การพัฒนา
เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพบกสหรัฐฯ เริ่มตระหนักถึงปืนสำหรับอากาศยานในอนาคต ความเร็วที่มากขึ้นของเครื่องยนต์เจ็ทหมายถึงการยิงให้โดนเป้านั้นจะยากขึ้นหากไม่เพิ่มอัตราการยิงของปืน ในขณะที่การออกแบบของเยอรมนีที่ถูกยึดได้นั้นแสดงให้เห็นถึงปืนใหญ่ที่มีลำกล้องเดี่ยวซึ่งมันมีข้อจำกัดในการป้อนกระสุน ทางกองทัพต้องการสิ่งที่ดีกว่า โดยผสมอัตราการยิงที่สูงและความไว้ใจได้
ด้วยความต้องการดังกล่าว เจเนรัลอิเลคทริคได้นำความคิดเก่ามาใช้ใหม่ซึ่งนั่นก็คือปืนแกทลิ่งที่มีหลายลำกล้อง แกทลิ่งแบบดั้งเดิมนั้นไม่เป็นที่นิยมก็เพราะมันต้องอาศัยพลังงานจากภายนอกเพื่อหมุนลำกล้อง แต่แบบใหม่ที่นำมาใช้กับเครื่องยนต์เจ็ทนั้นใช้พลังงานไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพแทน และมันให้การทำงานที่ดีกว่าอาวุธที่ใช้ระบบแก๊ส ด้วยการที่มีหลายลำกล้องอัตราการยิงจึงอาจต่ำกว่าแบบลำกล้องเดี่ยวในขณะที่ยังคงให้อัตราการยิงที่โดยรวมแล้วเหนือกว่า
กองทัพประกาศทำสัญญากับเจเนรัล อิเลคทริคในปีพ.ศ. 2489 ในโครงการวัลแคน (Project Vulcan) อาวุธที่มีหกลำกล้องสามารถยิงกระสุนได้ 7,200 นัดต่อนาที ถึงแม้ว่านักออกแบบชาวยุโรปจะใช้ปืนขนาด 30 ม.ม.เพื่อพลังการยิงที่ดีกว่า ทางกองทัพสหรัฐฯ เน้นไปที่กระสุน .60 คาลิเบอร์ที่ทรงพลังโดยคาดว่าความเร็วของกระสุนจะทำให้จัดการกับเป้าหมายที่เคลื่อนที่ได้เร็วง่ายกว่า ต้นแบบแรกของ .60 คาลิเบอรนั้นมีชื่อว่าที45 ใช้ยิงในปีพ.ศ. 2492 มันสามารถทำการยิงได้ 2,500 นัดต่อนาทีซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 4,000 นัดต่อนาทีในปี 2493 ในต้นปีพ.ศ. 2493 กองทัพอากาศสหรัฐฯ ตัดสินใจว่าความเร็วเพียงลำพังอาจไม่เพียงพอใจะทำลายเป้าหมายได้ ในที่สุดกระสุนขนาด 20x12 ม.ม.ถูกกำหนดให้เป็นกระสุนที่สมดุลทั้งการระเบิดและความเร็ว
การพัฒนาเอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์เปิดตัวที171 วัลแคน (ต่อมาถูกเรียกว่าเอ็ม61) ซึ่งมีปัญหากับระบบป้อนกระสุนแบบเชื่อมติดซึ่งมันเสียหายจากสภาพอสกาศและอื่นๆ ระบบเติมกระสุนแบบไร้สายเชื่อมต่อถูกพัฒนาขึ้นให้กับเอ็ม61เอ1 ซึ่งต่อมากลายเป็นปืนใหญ่หลักในอากาศยานของสหรัฐฯ ดูเหมือนว่ามันยัคงเข้าประจำการอย่างน้อยก็ขนถึงทศวรรษถัดไป
ต่อมาเจเนรัล อิเลคทริคได้ขายอาวุธพร้อมการออกแบบและเครื่องมือในการสร้างเอ็ม61 ให้กับมาร์ติน มาเรทต้า หลังจากที่มาร์ตินรวมเข้ากับล็อกฮีดปืนกลแบบหมุนก็ตกอยู่ในความรับผิดชอบของล็อกฮีด มาร์ติน บริษัทระบบอาวุธล็อกฮีด มาร์ตินตกเป็นของของเจเนรัล ไดนาสิกส์ในเวลาต่อมา ผู้ซึ่งในปัจจุบันผลิตเอ็ม61 และแบบต่างๆ ของมัน
คำอธิบาย
วัลแคนเป็นปืนแกทลิ่งโดยที่ปืนแต่ละกระบอกจะมีทั้งหมดหกลำกล้องโดยจะหมุนไปพร้อมๆ กัน ลำกล้องที่มากสร้างอัตราการยิงที่สูงถึง 100 นัดต่อวินาทีและมันยังทำให้มีอายุการใช้งานที่ยาวนานขึ้นเพราะลดการกัดกร่อนและความร้อนลง ด้วยการที่มันอาจขัดข้องหรือล้มเหลวได้หากกระสุนใช้ไปมากถึง 10,000 นัดมันจึงเป็นอาวุธที่ไว้ใจได้อย่างมาก ความสำเร็จของโครงการวัลแคนและแบบต่อๆ มาของมันทำให้เกิดปืนแบบใหญ่ขึ้นมาโดยมีชื่อเรียกว่าปืนใหญ่วัลแคน ซึ่งบางครั้งก็สร้างความสับสน
เอ็ม61 สำหรับเครื่องบินส่วนใหญ่นั้นขับเคลื่อนด้วยไฮดรอลิกและไฟฟ้า การหมุนของปืน ลำกล้องที่รวมกัน และระบบเติมกระสุนจะถูกหมุนโดยมอเตอร์ไฮดรอลิกผ่านทางระบบชาฟท์ที่ยืดหยุ่น กระสุนถูกยิงโดยระบบไฟฟ้าที่ซึ่งกระแสไฟฟ้าจากการยิงนำผ่านทางหมุดเมื่อกระสุนแต่ละนัดถูกหมุนเข้าสู่ตำแหน่งยิง สำหรับรุ่นที่ให้พลังงานตัวเอง จีเอยู-4 (ถูกเรียกว่าเอ็ม130ในทางทหาร) เป็นระบบแก๊สที่ใช้แก๊สจากสามลำกล้องทำให้กลไกทำงาน มันจะมีน้ำหนักมากกว่าแบบไฟฟ้าประมาณ 4.58 กิโลกรัม แต่ไม่ต้องการพลังงานจากภายนอก
รุ่นที่เล็กกว่าของวัลแคนถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้กับเอฟ-22 แร็พเตอร์โดยเรียกว่าเอ็ม61เอ2 โดยรวมแล้วมันเหมือนกับเอ็ม61เอ1 เพียงแต่มีลำกล้องที่ผอมกว่าเพื่อลดน้ำหนักเป็น 91.6 กิโลกรัม ระบบหมุนยังได้รับการดัดแปลงเพื่อนำเอาชิ้นส่วนใดก็ตามที่ไม่ต้องการออกและแทนที่เหล็กบางชิ้นด้วยวัสดุที่เบากว่า เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทก็ใช้วัลแคนรุ่นนี้เช่นกัน
อัตราการยิงของวัลแคนโดยปกติจะอยู่ที่ 6,000 นัดต่อนาที ถึงแม้ว่าบางรุ่น (อย่างที่เครื่องเอเอ็มเอ็กซ์และเอฟ-106 เดลต้า ดาร์ทใช้) จะมีอัตราการยิงที่ต่ำกว่า และรุ่นอื่นๆ ก็มีอัตราการยิงที่เลือกได้ทั้ง 4,000 หรือ 6,000 นัดต่อนาที ลำกล้องขนาดเบากว่าของเอ็ม61เอ2 ทำให้มีอัตราการยิงที่ค่อนข้างมากกว่าประมาณ 6,600 นัดต่อนาที
กระสุน
จนเมื่อปีพ.ศ. 2523 เอ็ม61 ได้ใช้กระสุนแบบเอ็ม50 ตลอดมา โดยปกติแล้วจะยิงกระสุน 100 กรัมที่ความเร็วประมาณ 3,380 ฟุต/วินาที กระสุนแบบอื่นอย่างเจาะเกราะ ระเบิดเพลิง และสำหรับฝึกก็มีให้ใช้เช่นเดียวกัน ประมาณปีพ.ศ. 2531 ได้มีกระสุนใหม่ออกมา มันเป็นกระสุนพีจียู-28/บี ซึ่งปัจจุบันเป็นแบบมาตรฐานสำหรับเครื่องบินของกองทัพเรือและกองทัพอากาศสหรัฐฯ พีจียู-28/บีเป็นกระสุนแรงฉุดต่ำที่ถูกออกแบบมาเพื่อเพิ่มความเร็วที่ปากกระบอก ซึ่งเพิ่มไปถึง 3,450 ฟุต/วินาที มันเป็นกระสุนแบบกึ่งเจาะเกราะและระเบิดเพลิง มันเพิ่มระยะอย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งความแม่นยำ และพลังเหนือกว่ากระสุนแบบเอ็ม56เอ3 พีจียู-28/บีก็ใช่ว่าจะไม่มีปัญหาเลย ในปีพ.ศ. 2543 มีการรายความความปลอดของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ถึงการจุดชนวนในอุบัติเหตุ 24 ครั้ง (หลายครั้งก็รุนแรง) ใน 12 ปีเทียบกับเพียง 2 ครั้งตลอดเวลาการใช้งานของกระสุนเอ็ม56 รายงานคาดว่าพีจียู-28/บีนั้นมีปัญหามากกว่า 80% ที่กองทัพอากาศสหรัฐฯ อนุญาตให้มีได้ จากปัญหาความปลอดภัยจีงทำให้ถูกจำกัดการใช้เฉพาะเหตุฉุกเฉินในการสงคราม ในปี พ.ศ. 2543
การใช้งาน
วัลแคนถูกใช้งานครั้งแรกกับเอฟ-104 สตาร์ไฟเตอร์ ปืนนี้ยังถูกใช้กับเอฟ-105 ธันเดอร์ชิฟในการต่อสู้กับเครื่องบินมิกของโซเวียตเหนือเวียดนามอีกด้วย มันถูกติดตั้งในเครื่องเอ-7ดี คอร์แซร์ 2 ของกองทัพอากาศที่ซึ่งมันเข้าแทนที่ปืนใหญ่กระบอกคู่ของกองทัพเรือ และต่อมามันก็ถูกนำไปใช้กับเครื่องเอ-7อีของกองทัพเรือ และกับเครื่องบินรบในอนาคต มันถูกออกแบบให้เข้ากับเอฟ-4อี แฟนทอม 2 เอฟ-4 รุ่นก่อนหน้านี้ไม่มีปืนใหญ่เพราะเชื่อว่าขีปนาวุธนั้นทำให้ปืนหมดความจำเป็น ประสบการณ์ต่อสู้ในเวียดนามแสดงให้เห็นว่าปืนก็สามารถมีประสิทธิภาพได้มากกว่าขีปนาวุธนำวิถีในหลายๆ สถานการณ์ และปืนที่ด้านนอกก็ไม่น่าพอใจเท่ากับปืนที่อยู่ภายใน
ต่อมาวัลแคนถูกใส่เข้าไปในรายชื่ออาวุธของเอฟ-106 เดลต้า ดาร์ทบางรุ่นและเอฟ-111 อาร์ดวาร์ค มันยังถูกใช้กับเครื่องบินรบยุคที่สามอย่าง เอฟ-14 ทอมแคท เอฟ-16 ไฟท์ติ้งฟอลคอน และเอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท เครื่องบินอื่นที่ใช้มันก็มีทั้งเอเอ็มเอ็กซ์ของอิตาลี/บราซิล (เฉพาะของอิตาลีเท่านั้น) และเอฟ-22 แร็พเตอร์ มันถูกใช้เพื่อยิงจากทางด้านข้างของเอซี-119 บ้างก็ใช้กับเอซี-130 และถูกใช้เป็นป้อมปืนที่หางทั้งของเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบบี-58 ฮัสท์เลอร์และบี-52 สตราโตฟอร์เทรส
รุ่นแบบสองตำแหน่ง เอสยูยู-16/เอ (หรือเอ็ม12 โดยกองทัพบกสหรัฐฯ) และเอสยูยู-23/เอ (เอ็ม25) ถูกสร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2503 มักถูกใช้กับเอฟ-4 รุ่นที่ไม่มีปืน เอสยูยู-16/เอใช้แบบเอ็ม61เอ1 ที่เป็นไฟฟ้าพร้อมกับเครื่องอัดอากาศเพื่อให้มันทำงาน มันทำให้เกิดแรงฉุดทางอากาศพลศาสตร์อย่างมากในความเร็วสูง ในขณะที่ความเร็วต่ำกว่า 644 กิโลเมตร/ชั่วโมงก็ไม่ได้ให้อากาศไหลเวียนพอที่จะให้อัตราการยิงสูงสุด รุ่นต่อมาค่อเอสยูยู-23/เอที่ใช้วัลแคนแบบให้พลังตัวเองจีเอยู-4/เอ พร้อมกับสตาร์ทเตอร์ไฟฟ้าเพื่อเพิ่มความเร็ว ทั้งสองแบบจะดีดปลอกกระสุนเปล่าและกระสุนที่ยังไม่ยิงแทนที่จะนำกลับมาใช้ใหม่ ทั้งสองใช้บรรจุกระสุนได้ 1,200 นัดและน้ำหนักได้ 733 กิโลกรัมและ 780 กิโลกรัมตามลำดับ ในช่วงการใช้งานในสงครามเวียดนามมันได้พิสูจน์ให้เห็นว่าใมันไม่แม่นยำ มันไม่แข็งพอที่จะป้องกันการสะท้อนเมื่อทำการยิง และการใช้อย่างซ้ำๆ อาจทำให้มันแย่ได้
แบบที่มีลำกล้องสั้นกว่ามีชื่อว่าเอ็ม195ถูกพัฒนาขึ้นให้กับเฮลิคอปเตอร์เอเอช-1จี คอบรา แบบนี้มีกล่องกระสุนอยู่ที่ขาหยั่งและทำให้เอช-1 มีระบบการยิงที่ไกลขึ้นก่อนที่จะมีการใช้เอ็ม197
เอ็ม61 ยังถูกใช้โดยกองทัพเรือสหรัฐฯ กับระบบฟาแลงซ์ มาร์ค 15 และระบบป้องกันทางอากาศเอ็ม163 วีเอดีเอส ทั้งสองถูกพิจารณาว่าไม่เพียงพอต่อภัยคุกตามจากขีปนาวุธและอากาศยานในปัจจุบันและถูกแทนที่ด้วยเอฟไอเอ็ม-92 สติงเกอร์และขีปนาวุธอาร์ไอเอ็ม-116
อาโรน
อาโรน (ศัพท์ศาสนายูดาห์และศาสนาคริสต์) หรือ ฮารูน (ศัพท์ศาสนาอิสลาม) (Aaron; אַהֲרֹן Ahărōn; هارون Hārūn) เป็นพี่ชายของโมเสส และเป็นผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์ ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นปุโรหิตประจำเผ่าเลวี และเป็นมหาปุโรหิตองค์แรกของวงศ์วานอิสราเอล เมื่อโมเสสยังศึกษาอยู่ในราชสำนักอียิปต์จนกระทั่งลี้ภัยไปอยู่มีเดียน อาโรนกับมีเรียมพี่สาวยังอาศัยอยู่กับญาติที่ภาคตะวันออกของอียิปต์และเริ่มมีชื่อเสียงมากจากการใช้วาทศิลป์ เมื่อคราวที่โมเสสขอให้ฟาโรห์ปล่อยตัวชาวอิสราเอลจากการเป็นเชลย อาโรนก็ได้ทำหน้าที่เป็นนบี (โฆษก) ให้กับพี่ชายของตนเมื่อต้องพูดกับชาวอิสราเอลและเจรจากับฟาโรห์ ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดนักว่าอาโรนมีชีวิตอยู่เมื่อใด แต่คาดว่าราว 1600 ถึง 1200 ก่อนคริสต์ศักราช
คาซูตาดะ ทานากะ
คาซูตาดะ ทานากะ เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น
เฮดีส
เฮดีส หรือ ฮาเดส (Hades, ; Ἅιδης/ᾍδης, Hāidēs) เป็นเทพเจ้าแห่งนรกของกรีกโบราณ พระนามของพระองค์จึงกลายมาเป็นชื่อเรียกถิ่นของผู้ตาย
ในเทพปกรณัมกรีก ฮาเดสเป็นโอรสองค์โตของโครนัสและเรีย เมื่อซุสโค่นโครนัส บิดาของตนสำเร็จ ก็ได้แต่งตั้งเทพโพไซดอน ปกครองมหาสมุทร และให้ฮาเดสปกครองดินแดนยมโลก
เทพฮาเดสเป็นผู้ปกครองนรกซึ่งมีแต่ความมืดมิดและน่ากลัว จึงไม่ได้ขึ้นไปบนเขาโอลิมปัสบ่อยนัก อีกทั้งเทพองค์อื่น ๆ ก็ไม่ชอบที่จะต้อนรับอีกด้วย ดังนั้นฮาเดสจึงไม่มีชื่อเป็นหนึ่ง ในเทพโอลิมปัส เฉกเช่นองค์อื่น
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
เฮดีส ในวัฒนธรรมสมัยนิยมมักถูกสร้างให้เป็นตัวละครฝ่ายร้าย เช่น การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง เซนต์เซย่า ฮาดีสเป็นเทพเจ้าที่หวังยึดครองโลกมาแต่ครั้งเทพนิยาย ภาคสุดท้ายของการ์ตูนชุดนี้เป็นเรื่องของเหล่าเซนต์ต่อสู้กับเหล่าสเป็คเตอร์ของเฮดีส  เฮดีสมีรูปร่างที่งดงามและหลงใหลรูปตัวเองมาก จึงซ่อนร่างที่แท้จริงไว้ในปราสาทที่เอเริเซี่ยน จึงอาศัยอันโดรเมด้า ชุนเป็นร่างสิงสถิตย์แทน
หรือ ภาพยนตร์การ์ตูนของวอลต์ ดิสนีย์ เรื่อง Hercules ในปี พ.ศ. 2540 (ค.ศ. 1997) เฮดีสก็เป็นตัวโกงในเรื่องด้วย
ในวิดีโอเกมเพอร์โซนา 2 ในชุดเมกามิเทนเซย์ เฮดีสเป็นเพอร์โซนาของเอคิจิ มิชินะ โดยมีลักษณะเป็นชายคลุมหน้าและมีโล่ที่เป็นหัวกะโหลก
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน (ภาพยนตร์)
แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) ภาพยนตร์ลำดับที่ 3 โดยวอร์เนอร์ บราเดอร์ส พิกเจอร์ส จากวรรณกรรมเยาวชน แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ คริส โคลัมบัส ผู้กำกับภาคที่ 1 และ 2 กับเดวิด เฮย์แมนเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ จากนิยายโดย เจ.เค. โรว์ลิ่ง นำแสดงโดย แดเนียล แรดคลิฟฟ์, รูเพิร์ท กรินท์, เอ็มม่า วัตสัน โดยในภาพยนตร์ภาคนี้ ไมเคิล แกมบอน ได้เข้ามารับบท อัลบัส ดัมเบิลดอร์ แทน ริชาร์ด แฮร์ริส ที่เสียชีวิตก่อนการเข้าฉายของแฮร์รี่ พอตเตอร์กับห้องแห่งความลับ
เนื้อเรื่องย่อ
แฮร์รี่ กำลังปิดเทอมอยู่บ้าน ในขณะนั้นป้ามาร์จ พี่ของลุงเวอร์นอน มาเยี่ยมบ้าน เมื่อมาถึงบ้านป้ามาร์จเริ่มด่าแฮร์รี่ แฮร์รี่พยายามทนเพราะถ้าเขาทำตัวดี ลุงจะเซ็นใบตอบรับการไปฮอกส์มีดของนักเรียนปีสามให้ แต่เมื่อป้ามาร์จเริ่มด่าแฮร์รี่และพูดถึงพ่อแม่เขาต่างๆนานา แฮร์รี่จึงทนไม่ได้เสกคาถาเป่าลมใส่คุณป้าจนลอยออกไป แฮร์รี่ซึ่งรู้ว่ากฎของโรงเรียนคือห้ามใช้เวทมนตร์ต่อหน้ามักเกิ้ลเมื่ออายุยังไม่ถึง 17ปี แฮร์รี่จึงเก็บของและหนีออกนอกบ้านไป
เมื่อแฮร์รี่มาถึงที่ถนนแห่งหนึ่งและพบเขากับหมาดำตัวใหญ่ และพบกับรถเมล์อัศวินราตรี เขารู้เรื่องฆาตกรที่ยังลอยนวลอยู่นั่นคือซิเรียส แบล็ก ที่มีข้อหาฆ่ามักเกิ้ล 13 คน และว่ากันว่าเขาคือลูกน้องมือขวาของลอร์ดโวลเดอมอร์ เมื่อถึงที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว เขาพบรัฐมนตรีกระทรวง เขาให้ตัดสินแฮร์รี่ไร้ความผิดและสามารถกลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์ได้เหมือนเดิม และเขาก็พบรอนกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว ในคืนนั้นเองนายวิสลีย์ได้บอกเขาว่าแบล็กต้องการตามล่าและฆ่าแฮร์รี่
ในวันขึ้นรถไฟ เขาและเพื่อนๆนั่งห้องเดียวกันกับอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่ รีมัส ลูปิน โดยเขาพบกับผู้คุมวิญญาณ เขาช่วยขับไล่ผู้คุมวิญญาณให้ วันที่เขาเรียนวิชาพยากรณ์ศาสตร์ ถ้วยชาของเขาปรากฏลางมรณะกริมขึ้น ในตอนบ่ายวันนั้นพวกเขาเรียนกับแฮกริด แฮกริดนำตัวฮิปโปกริฟที่ชื่อว่า บัคบีค มาสอน และแฮร์รี่สามารถขึ้นขี่ได้ แต่มัลฟอยไปท้าทายมันและถูกข่วนแขนจนได้รับบาดเจ็บ   ในวันที่พวกรอนไปเที่ยวฮอกมีดส์ รูปของสุภาพสตรีอ้วนหายไป และพบเธอ เธอบอกว่าซีเรียสแบล็กกำลังอยู่ในปราสาทแห่งนี้  ในวันที่พวกเขาแข่งควิดดิชแฮร์รี่เห็นกริมและพบกับผู้คุมวิญญาณจู่โจมจนตกจากไม้กวาด ไม้กวาดของเขาปลิวไปตกที่ต้นวิลโลว์ จอมหวดทำให้หักและเสียหาย
เขาขอร้องให้ลูปินสอนคาถาที่ขับไล่ผู้คุมวิญญาณ เขาเรียนกับลูปินเรื่องคาถาที่สามารถขับไล่ผู้คุมวิญญาณได้นั่นคือคาถาผู้พิทักษ์  และเขาสามารถทำได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกันบัคบีคถูกตัดสินประหาร  ในวันที่ไปฮอกมีดส์ครั้งสุดท้ายเขาพบกับเฟร็ดและจอร์จที่ให้แผนที่ตัวกวนกับเขา แฮร์รี่เดินไปทางลับ และพบกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่ แต่เขาก็ได้รู้ว่าซิเรียส แบล็กเคยเป็นเพื่อนกับพ่อแม่เขา และหักหลังพ่อกับแม่ อีกอย่างซิเรียสเป็นพ่อทูนหัวของแฮร์รี่ แฮร์รี่แค้นใจมาก จึงอยากแก้แค้น
วันที่ประหารบัคบีคเขาไปหาแฮกริดและพบกับสแคบเบอร์หนูของรอนที่หายไป หลังจากนั้นพวกเขาออกจากมาจากบ้านแฮรกริด แต่รอนถูกหมาลากเข้าไปในโพรง แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ตามไปและพบว่าหมาคือซิเรียส แฮร์รี่พยายามฆ่าซิเรียสแต่ลูปินขวางไว้ และเผยความจริงว่าซิเรียสนั้นบริสุทธิ์ แต่คนที่หักหลังพ่อแม่แฮร์รี่คือปีเตอร์ เพ็ตดิกรูว์ซึ่งแปลงร่างเป็นหนูของรอน พวกเขาจับปีเตอร์ได้ แต่ในขณะเดียวกันลูปินแปลงร่างเป็นมนุษย์หมาป่าและทำร้ายซิเรียสจนเขาตกลงไปเจอผู้คุมวิญญาณ แฮร์รี่ไปช่วยแต่ก็ต้านไม่ไหว แต่ก็มีคนมาช่วยแฮร์รี่เสกคาถาผู้พิทักษ์ใส่ผู้คุมวิญญาณ แต่พอแฮร์รี่ฟื้นขึ้นมา ปรากฏว่าซีเรียสถูกจับและกำลังจะถูกมอบจุมพิตจากผู้คุมวิญญาณ พวกเขาจึงใช้เครื่องย้อนเวลาย้อนไปในอดีตเพื่อช่วยบัคบีคและซิเรียส
ความสำเร็จของภาพยนตร์
ถึงแม้ว่าภาคนี้จะได้อัลฟอนโซ กัวรอนผู้กำกับคนใหม่มากำกับให้ก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันก็ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่ทำรายได้น้อยที่สุดในบรรดาแฮร์รี่ พอตเตอร์ฉบับภาพยนตร์ แต่ถึงกระนั้นแฮร์รี่ พอตเตอร์ภาคนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อให้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยมแต่ภายหลังก็พลาดรางวัลไป
เกม
ความสำเร็จจากภาคก่อนทำให้บริษัทElectronic Artได้ผลิตแฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันในรูปแบบวิดีโอเกมต่อจากภาคที่แล้ว ซึ่งครั้งนี้ได้เพิ่มเทคนิคสมจริงให้มากว่าเดิมและยังสามารถดำเนินเหตุการณ์ต่างๆตามเนื้อเรื่องได้ คุณสมบัติของภาคนี้ก็คือสามารถต่อสู้กับผู้คุมวิญาณด้วยคาถาผู้พิทักษ์ได้อีกด้วย
ดนตรีประกอบภาพยนตร์
ถึงแม้ภาพยนตร์จะทำรายได้น้อยที่สุดแต่อัลบั้มดนตรีประกอบภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบันกลายเป็นอัลบั้มเพลงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในบรรดาอัลบั้มทุกอัลบั้มของแฮร์รี่ พอตเตอร์ และที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือดนตรีประกอบภาพยนตร์ของเรื่อง แฮร์รี่ พอตเตอร์กับนักโทษแห่งอัซคาบัน ได้รับรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยมอีกด้วย เพลงในอัลบั้มมีดังนี้
อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย
อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย (Rosa von Österreich) ทรงเป็นพระธิดาพระองค์สุดท้องใน อาร์ชดยุกเพเทอร์ แฟร์ดีนันท์ แห่งออสเตรีย กับ เจ้าหญิงมาเรีย คริสตินาแห่งบูร์บง-ซิซิลีทั้งสอง โดยทรงมีพรพระอิสริยยศและฐานันดรศักดิ์มาแต่แลกประสูติคิอ เฮอร์อิมพิเรียลไฮนีส อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย เจ้าหญิงแห่งทัสกานี เจ้าหญิงแห่งโบฮิเมีย และเจ้าหญิงแห่งออสเตรีย พระชนม์ชีพในวัยเยาว์ของพระองค์นั้นถูกเลี้ยงดูมากับพระเชษฐา พระภคินีในซัลทซ์บวร์ค และ เวียนนา จนสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ครอบครัวของพระองงค์ยึงย้ายไปประทับที่ลูเซิร์น สวิตเซอร์แลนด์
เสกสมรส
อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย ทรงเสกสมรสกับ ฟิลิปป์ อัลเบรชท์ ดยุกแห่งเวือร์ทเทิมแบร์ค เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1928 มีพระบุตรคือ
อาร์ชดัชเชสโรซาแห่งออสเตรีย สิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 17 กันยายน ค.ศ. 1983 สิริพระชันษา 76 ปี ซึ่งก่อนวันประสูติปีที่ 77 เพียง 5 วัน
โคล่า (แก้ความกำกวม)
โคล่า อาจหมายถึง
อูราระ ทากาโนะ
อูราระ ทากาโนะ เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 1961 กรุ๊ปเลือดบี
เค็ง ทาเกอูจิ
เค็ง ทาเกอูจิ เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1978 กรุ๊ปเลือดเอ
อาหารเจ้อเจียง
อาหารเจ้อเจียง หรือเป็นที่รู้จักกันในชื่อว่า เจ้อไช่ เป็นหนึ่งในแปดตระกูลการทำอาหารของอาหารจีน มีต้นกำเนิดมาจากวิธีการปรุงอาหารแบบเก่าแก่ในมณฑลเจ้อเจียง ซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเซี่ยงไฮ้และมีศูนย์กลางอยู่ที่หางโจว เมืองหลวงอันเก่าแก่ของจีน โดยทั่วไป อาหารเจ้อเจียงนั้นจะไม่เลี่ยน แต่มีรสชาติที่สดใหม่และนุ่มนวลพร้อมกับกลิ่นหอมกลมกล่อม
รูปแบบ
อาหารเจ้อเจียงประกอบไปด้วยรูปแบบอย่างน้อยสามรูปแบบ โดยแต่ละรูปแบบมีต้นกำเนิดมาจากเมืองสำคัญในมณฑล:
ตูร์
ตูร์ (Tours) เป็นนครทางตะวันตกของประเทศฝรั่งเศส เป็นศูนย์กลางการปกครองของจังหวัดแอ็งเดรลัวร์ เป็นเมืองใหญ่ที่สุดของแคว้นซ็องทร์-วาลเดอลัวร์ จากข้อมูลปี ค.ศ. 2012 เมืองมีประชากร 134,978 คน ส่วนเขตมหานครมีประชากร 483,744 คน
เมืองตูร์ตั้งอยู่ฝั่งล่างของแม่น้ำตูร์ ระหว่างเมืองออร์เลอ็องกับชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ตูร์ยังเป็นจุดเส้นชัยของการแข่งขันจักรยานประจำปี ปารีส–ตูร์
ยูกิ มาซูดะ
ยูกิ มาซูดะ เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น บ้านเกิดอยู่ที่ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เกิดวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1973
รอแดซ
รอแดซ (Rodez, หรือ ; Rodés, ) ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของประเทศฝรั่งเศส เป็นเมืองหลักของจังหวัดอาแวรงของแคว้นอ็อกซีตานี ชาวเมืองรอแดซเรียกว่า "Ruthenois"
ประวัติ
รอแดซเป็นบริเวณที่มีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 5 ที่ก่อตั้งโดยเคลต์ หลังจากการครองบครองโดยโรมัน รอแดซก็ได้รับชื่อว่า "เซโกดูนุม" (Segodunum) ระหว่างสมัยจักรวรรดิก็รู้จักกันในนาม "เมืองรูเตโนรุม" (Civitas Rutenorum) ที่เพี้ยนมาเป็นชื่อปัจจุบัน หลังจากการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน วิซิกอทก็ยึดรอแดซ ต่อมาก็ถูกยึดโดยแฟรงก์ และถูกปล้นทำลายโดยอาหรับในปี ค.ศ. 725 หลังจากนั้นก็ถูกยึดครองโดยกองทัพของดยุกแห่งอากีแตนและเคานต์แห่งตูลูซ ระหว่างสงครามร้อยปีก็ถูกยึดครองโดยกองทัพอังกฤษ
ระหว่างยุคกลางปัญหาใหญ่ของรอแดซคือความขัดแย้งระหว่างเคานต์แห่งรอแดซและบิชอปแห่งรอแดซผู้พยายามแสดงอำนาจในบริเวณต่าง ๆ ของเมืองที่แยกกันด้วยกำแพงเมือง เคานต์แห่งรอแดซสามารถต่อต้านอำนาจของพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ฝรั่งเศสมาจนกระทั่งเคานต์จอห์นที่ 4 ยอมสวามิภักดิ์ต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 11 ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 ศตวรรษต่อมาบิชอปฟร็องซัว เดแต็งก็ทำการก่อสร้างอาสนวิหารแม่พระแห่งรอแดซ
เคานต์คนสุดท้ายของรอแดซ อ็องรีที่ 6 ผู้ต่อมาขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าอ็องรีที่ 4 แห่งฝรั่งเศสขายบรรดาศักดิ์ให้เป็นทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ในปี ค.ศ. 1589 เมืองรอแดซยังคงรุ่งเรืองทางการค้าต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่มาสูญเสียความสำคัญเมื่อวีลฟร็องช์-เดอ-รูแอร์ก ได้รับการยกขึ้นเป็นเมืองหลวงเมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสเริ่มขึ้น
เศรษฐกิจ
รอแดซเป็นเมืองศูนย์กลางทางการเกษตรกรรมมาแต่ดั้งเดิม
การคมนาคม
รอแดซมีสนามบิน "สนามบินรอแดซ-มาร์ซียัก" ที่ตั้งอยู่ที่เมืองซาล-ลา-ซูร์ส
โปรเจกต์รันเวย์
โปรเจกต์รันเวย์ (Project Runway) เป็นรายการเรียลลิตีโชว์แข่งขันการออกแบบแฟชั่นเสื้อผ้าของสหรัฐ โดยเปิดโอกาสให้ผู้ที่มีความสามารถในการออกแบบเสื้อผ้า เข้าแข่งขันออกแบบแฟชั่นเสื้อผ้าตามโจทย์หรือเงื่อนไขที่กำหนด และเมื่อสิ้นสุดรายการในแต่ละสัปดาห์ ผู้ออกแบบจะถูกคัดออกสัปดาห์ละ 1 คน ผ่านการตัดสินโดยกรรมการ โปรเจ็คต์รันเวย์เริ่มออกอากาศครั้งแรกเมื่อ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ทางช่องบราโว ดำเนินรายการตั้งแต่ ฤดูกาลที่ 1-16 โดยนางแบบ ไฮดี คลุม และฤดูกาลที่ 17-18 โดยนางแบบ คาร์ลี คลอสส์
ในประเทศไทย โปรเจกต์รันเวย์ออกอากาศในภาคภาษาไทย ทางช่องทรูอินไซด์ ผ่านกล่องรับสัญญาณทรูวิชั่นส์ และต่อมาในปี พ.ศ. 2564 เจเคเอ็น โกลบอล มีเดีย (ปัจจุบันคือเจเคเอ็น โกลบอล กรุ๊ป) ได้ซื้อลิขสิทธิ์มาทำในรูปแบบของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่า โปรเจกต์รันเวย์ไทยแลนด์ (Project Runway Thailand) ออกอากาศทางช่องเจเคเอ็น 18 ในปี พ.ศ. 2565 ดำเนินรายการโดย แอน - จักรพงษ์ จักราจุฑาธิบดิ์ และมีเมนเทอร์คือ ธรณ ชัชวาลวงศ์
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ
ตราสัญลักษณ์ พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ 5 ธันวาคม พุทธศักราช 2542 ออกแบบโดย นายนิรันดร์ ไกรสรรัตน์ พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม พระราชทานตราสัญลักษณ์ดังกล่าว (ซึ่งเป็นแบบที่ได้รับรางวัลที่ 1 ในการประกวดตราสัญลักษณ์ฯ โดยกรมศิลปากร) สำหรับใช้ในพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ จากการทูลเกล้าทูลกระหม่อมถวายแบบโดยรัฐบาล เพื่อทรงเลือกแบบที่เหมาะสม ดังที่ปรากฏนี้
ความหมายของตราสัญลักษณ์ฯ
ตราสัญลักษณ์พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ ประกอบด้วย อักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร ภายใต้พระมหาพิชัยมงกุฎ อยู่ตรงกลาง ประดิษฐานอยู่เหนือพระที่นั่งอัฐทิศอุทุมพรราชอาสน์ เป็นการแสดงความหมายว่า พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร  มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงเป็นศูนย์รวมดวงใจของคนไทยทั้งชาติ ทรงเป็นที่ยึดเหนี่ยว และเป็นที่เคารพบูชาอย่างสูงสุดของประชาชน สีเหลืองของอักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร เป็นสีประจำวันพระบรมราชสมภพ อยู่บนพื้นวงกลมสีน้ำเงิน ซึ่งหมายถึงพระมหากษัตริย์ ล้อมรอบด้วย ตราพระแสงจักร และมีเลข 9 บนอักษรพระปรมาภิไธยย่อ ภปร ซึ่งหมายถึง ทรงเป็น พระมหากษัตริย์พระองค์ที่ 9 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ มีสัปตปฎลเศวตฉัตร ประกอบอยู่ 2 ข้าง ซ้ายและขวา และมีนพปฎลมหาเศวตฉัตร ประดิษฐานอยู่เบื้องบนสุด
เส้นกรอบรอบนอก ที่ออกแบบให้มีลักษณะ เป็น 4 แฉก หรือ 4 ส่วน แทนประชาชนชาวไทย ทั่วทุกภาคของประเทศ ที่อยู่ภายใต้ พระบรมโพธิสมภารของพระองค์ ด้วยความร่มเย็นเป็นสุข สีพื้นจึงเป็นสีเขียว อันแสดงถึงความสงบร่มเย็น และอุดมสมบูรณ์ มีดอกบัว 4 ดอก แทรกตรงกลางระหว่างแฉกทั้ง 4 แสดงความหมายเป็นการเทิดทูนบูชา ในวโรกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 6 รอบ
รัศมีสีทองโดยรอบ เปรียบได้ดังพระบุญญาบารมี พระมหากรุณาธิคุณ และ น้ำพระราชหฤทัย ที่แผ่ไพศาลไปทั่วทุกทิศ ทั้งในและต่างประเทศทั่วโลก ยังความปลาบปลื้ม มาสู่พสกนิกรทุกหมู่เหล่า
พระนางคำอุ่น
พระอัครมเหสีคำอุ่น (ພຣະອັຄມະເຫສີຄຳອຸ່ນ พระอัคมะเหสีคำอุ่น, Queen Kham-Oun) (15 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 - 5 มิถุนายน พ.ศ. 2458) เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2428 พระองค์ทรงราชาภิเษกสมรสกับสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวงศ์ ทรงเป็นสมเด็จพระบรมราชชนนี ในสมเด็จพระเจ้าศรีสว่างวัฒนา พระองค์เสด็จสวรรคต ณ พระราชวังหลวงพระบาง สิริพระชนมายุ 30 พรรษา
เคโก ซากาอิ
เคโก ซากาอิ เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น อยู่ในสังกัด 81produce บ้านเกิดอยู่ที่จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น
ทัสตาร์
ทัสตาร์ หรือ ดัสตาร์(ਦਸਤਾਰ, dastār มาจาก ) หรือ ปักรี (ਪਗੜੀ; pagṛi) หรือ ปักก์ (ਪੱਗ; pagg) คือเครื่องสวมศีรษะที่เกี่ยวข้องกับศาสนาซิกข์ และเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมซิกข์ การสวมทัสตาร์หรือผ้าโพกศีรษะนั้นถือเป็นข้อบังคับพื้นฐานที่ทั้งบุรุษและสตรีชาวซิกข์ต้องปฏิบัติตาม ทัสตาร์เป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ ความรักและเคารพในตนเอง ความกล้าหาญ ความกตัญญู และความผูกพันและเคารพในศาสนา ในชาวซิกข์ขาลสา (ซิกข์ที่ผ่านการอมฤตสัญชร หรือ ปาหุลแล้ว) จะต้องไว้ผมยาว (เกศ (ศาสนาซิกข์)) ซึ่งเป็นหนึ่งในข้อบังคับ "ก 5 ประการ" ชาวซิกข์ถือว่าการสวมทัสตาร์นั้นเป็นส่วนสำคัญของเอกลักษณ์ชาวซิกข์ที่ไม่เหมือนศาสนิกชนศาสนอื่น ๆ (unique Sikh identity) นอกจากนี้การสวมทัสตาร์ยังเป็นเหมือนการเตือนใจไม่ให้ทำความผิด เพราะด้วยการโพกทัสตาร์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของชาวซิกข์ การทำผิดนั้นจะนำมาซึ่งความเสื่อมเสียต่อศาสนิกชนทั้งมวล
ประวัติ
ทัสตาร์เป็นส่วนสำคัญของซิกข์มาตั้งแต่สมัยของศรีคุรุนานักเทพจิ ทั้งคุรุอมรทาส และคุรุอรชุน ล้วนได้รับทัสตาร์พิเศษเมื่อแต่งตั้งเป็นคุรุศาสดา
คุรุโควินทสิงห์เคยระบุไว้ว่า "Kangha dono vaqt kar, paag chune kar bandhai." อันแปลว่า "จงกังฆา (หวี) ผมของท่านวันละสองครั้ง และพันม้วนผ้าโพกศีรษะ (ทัสตาร์) ของท่านอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ทำ"
เกิทซ์ ฟ็อน แบร์ลิชชิงเงิน
ก็อทฟรีท "เกิทซ์" ฟ็อน แบร์ลิชชิงเงิน (Gottfried „Götz“ von Berlichingen) สมญา เกิทซ์กำปั้นเหล็ก (Götz mit der eisernen Hand) เป็นอัศวินจักรวรรดิ ทหารรับจ้าง และกวีชาวเยอรมันฟรังเคิน เกิดราวค.ศ. 1480 ในตระกูลขุนนางจากเมืองแบร์ลิชชิงเงิน (ปัจจุบันคือเมืองเชินทัลในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค)
เกิทซ์เป็นทหารที่เก่งกาจ ออกรบครั้งแรกขณะมีอายุเพียงสิบเจ็ดปี เขาสูญเสียแขนข้างขวาจากกระสุนปืนใหญ่ในการทำศึกในฐานะทหารรับจ้างของดยุกแห่งบาวาเรียในค.ศ. 1504 ทำให้เขาต้องสวมมือเทียมที่ทำจากเหล็กแทน เป็นที่มาของสมญากำปั้นเหล็ก นอกจากนี้เขายังถูกเรียกว่า โรบินฮูดแห่งเยอรมนี เพราะในเวลาที่ปลอดสงคราม เขามักจะจับตัวชนชั้นสูงมาเรียกค่าไถ่หรือดักปล้นกองขบวนสินค้า
เกิทซ์เป็นผู้นำฝ่ายกบฏชาวนาในสงครามชาวนาเมื่อค.ศ. 1524 ถึง 1525 แต่เมื่อชาวนาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เกิทซ์อ้างว่าตนเองถูกบีบบังคับให้เป็นผู้นำ ศาลหลวงแห่งจักรวรรดิจึงตัดสินว่าเขาไม่มีความผิด อย่างไรก็ตาม ฝ่ายสันนิบาตชวาเบินยังคงต้องการเอาผิดกับเขา จึงล่อเขาไปยังเมืองเอาคส์บวร์คและอ้างข้อหาเก่าทำการคุมขังเขา เกิทซ์ถูกปล่อยตัวในค.ศ. 1530 โดยสาบานว่าตนเองจะกลับไปพำนักที่บริเวณฮอร์นแบร์คเท่านั้น
เกิทซ์ซื้อปราสาทฮอร์นแบร์คตั้งอยู่ริมแม่น้ำเน็คคาร์ และอาศัยอยู่ที่นั่น ต่อมาในค.ศ. 1540 จักรพรรดิคาร์ลที่ 5 ทรงปลดพันธนาการเขาจากคำสาบาน เกิทซ์เข้าร่วมรบ เพื่อต่อต้านจักรวรรดิออตโตมันของสุลัยมานผู้เกรียงไกรในค.ศ. 1542 และมีส่วนร่วมในการรุกรานฝรั่งเศสในค.ศ. 1544 หลังจากนั้นเขากลับไปพำนักอยู่ที่ปราสาทฮ็อร์นแบร์คจนเสียชีวิตในค.ศ. 1562 ขณะมีอายุ 81 ปี เขาแต่งงานสองครั้ง มีลูกสาวสามคนและลูกชายเจ็ดคน
อ้างอิง
14801562
สาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวีเนีย
ในช่วงต้นปี 1990 รัฐบาลได้รื้อระบบการปกครองแบบพรรคเดียวที่ก่อตั้งโดยสันนิบาตคอมมิวนิสต์ และนำระบอบประชาธิปไตยแบบหลายพรรคมาใช้ สาธารณรัฐสโลวีเนียได้ปลดชื่อ "สังคมนิยม" ไม่นานหลังจากนั้น และในปลายปี 1990 ประชาชนลงคะแนนเสียงเพื่อแยกตัวเป็นเอกราชได้สำเร็จ ซึ่งประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1991 และประสบความสำเร็จหลังจากสงครามสิบวันในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ
ชื่อ
สาธารณรัฐมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า รัฐสหพันธ์สโลวีเนีย (Federalna Slovenija,) จนถึงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เมื่อเปลี่ยนชื่อเป็น สาธารณรัฐประชาชนสโลวีเนีย (Ljudska republika Slovenija,). ใช้ชื่อนี้จนถึงวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2506 เมื่อมีการเปลี่ยนชื่ออีกครั้ง คราวนี้เป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวีเนีย (Socialistična republika Slovenija, ).
เมื่อวันที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2533 สาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวีเนียได้ถอนคำนำหน้า "สังคมนิยม" ออกจากชื่อ และกลายเป็นสาธารณรัฐสโลวีเนีย แต่ยังคงเป็นรัฐที่เป็นส่วนประกอบของสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมแห่งยูโกสลาเวียจนถึงวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 เมื่อมีการตรากฎหมายส่งผลให้ ความเป็นอิสระ
อิสรภาพ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2532 สภาแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมสโลวีเนียได้ผ่านการแก้ไขรัฐธรรมนูญหลายฉบับ ซึ่งนำระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภามาสู่ประเทศ ในปีเดียวกันนั้น Action North ได้รวมฝ่ายค้านและจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ให้เป็นประชาธิปไตยในสโลวีเนียเป็นปฏิบัติการป้องกันครั้งแรกจากการโจมตีของผู้สนับสนุนของมีลอเชวิช ซึ่งนำไปสู่เอกราชของสโลวีเนีย
คำว่า 'สังคมนิยม' ถูกลบออกจากชื่อของรัฐในขณะนั้นเมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2533 โครงสร้างพื้นฐานสำหรับผู้ที่ต้องการถูกล้มล้างไปมาก ถ้าใครก็ตามตามมาดูกันแบบเปิดครั้งแรกสำหรับการเยี่ยมชม 8 เมษายน พ.ศ. พ.ศ. 2533 ฝ่ายค้านได้รับชัยชนะในการเลือกตั้งสมาชิกรัฐสภา หรือที่เรียกว่ากลุ่มพันธมิตร DEMOS ที่นำโดย โจเช ปุชนิก ผู้คัดค้าน ในเวลาเดียวกัน มิลาน คูคาน อดีตประธานสมัชชาคอมมิวนิสต์แห่งสโลวีเนีย (ZKS) ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐ รัฐสภาที่ได้รับการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยได้เสนอชื่อผู้นำพรรคคริสเตียนเดโมแครต โลเจช ปีเตอร์เล เป็นนายกรัฐมนตรี ซึ่งยุติการปกครองยาวนาน 45 ปีของพรรคคอมมิวนิสต์อย่างได้ผล ในช่วงเวลานี้ สโลวีเนียยังคงรักษาธงและตราอาร์มแบบเก่า และสัญลักษณ์ส่วนใหญ่ก่อนหน้านี้ไว้ เนื่องจากรอการสร้างสัญลักษณ์ใหม่ที่จะตามมาภายหลังเอกราช เพลงชาติเก่า นาเปรจ ซาสตาวา สลาเว ถูกแทนที่ด้วย ซดราฟวิลคา ในเดือนมีนาคม 1990
เมื่อวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2533 การลงประชามติเกี่ยวกับเอกราชจัดขึ้นในสโลวีเนีย ซึ่ง 94.8% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง (88.5% ของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งทั้งหมด) ลงมติเห็นชอบให้แยกสโลวีเนียออกจากยูโกสลาเวีย เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2534 กฎหมายเกี่ยวกับเอกราชของสโลวีเนียได้ผ่านสภา หลังจากสงครามสิบวันสั้น ๆ กองทหารของสโลวีเนียก็ได้รับเอกราช ภายในสิ้นปีนี้ ความเป็นอิสระได้รับการยอมรับจากประชาคมระหว่างประเทศในวงกว้าง
ถนนบรรทัดทอง
ถนนบรรทัดทอง เป็นถนนเส้นหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ในพื้นที่ 2 เขตคือ เขตปทุมวันและเขตราชเทวี
ลักษณะทางกายภาพ
ถนนบรรทัดทองมีจุดเริ่มต้นตั้งแต่แยกสะพานเหลืองตัดกับถนนพระรามที่ 4 เป็นเส้นแบ่งเขตการปกครองระหว่างแขวงรองเมืองกับแขวงวังใหม่ในเขตปทุมวันจนถึงคลองแสนแสบ และไปสิ้นสุดที่แยกเพชรพระราม ตัดกับถนนเพชรบุรี เป็นถนนที่ตัดผ่านสนามกีฬาแห่งชาติ หรือที่นิยมเรียกกันว่า สนามศุภชลาศัย จึงทำให้มีร้านจำหน่ายอุปกรณ์กีฬาและชุดกีฬาจำนวนมากบริเวณนั้นด้วย โดยทั้งนี้ถนนบรรทัดทองทองมิใช่ถนนประทัดทอง หรือ ถนนพระรามที่ 6 ในปัจจุบัน
ภูมิทัศน์เมือง
ภูมิทัศน์เมือง แม้จะเป็นคำที่ไม่คุ้นเคยโดยทั่วไป หรือมักใช้กันเฉพาะในวิชาชีพทางสถาปัตยกรรม แต่ความหมาย และความเข้าใจนั้น เป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว นั่นเป็นเพราะชีวิตผู้คนส่วนใหญ่ต่างดำรงชีพในสังคมเมืองที่ประสบพบเห็นความงามของเมืองจนชินตา อย่างไรก็ตามการสร้างความเข้าใจตามความหมาย และแนวคิดเกี่ยวกับภูมิทัศน์เมือง ย่อมช่วยให้เห็นคุณค่าของความงดงามของเมืองที่เกิดจากการใช้ธรรมชาติ และการสรรสร้างของมนุษย์ เพื่อปั้นแต่งเมืองแต่ละเมืองให้เกิดความสวยงามที่แตกต่างกัน คำว่า"ภูมิทัศน์เมือง" เป็นคำแปลที่มาจากศัพท์ภาษาอังกฤษว่า "Urban Landscape" หรือ "Townscape" ซึ่งเกิดจากการรวมกันของคำว่า Urban หรือ Town ที่แปลว่า "เมือง" ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ใช้แสดงลักษณะพื้นที่เมืองที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพง หรือเป็นพื้นที่ในเขตรัศมีที่แยกตัวจากพื้นที่ชนบท   และมีแบบแผนของการจัดองค์กรภายใน  และคำว่า Landscape ที่แปลว่า "ภูมิทัศน์" หมายถึง การรับรู้สภาพแวดล้อมภูมิประเทศทั้งที่ปรากฏตามจริง และภาพลักษณ์ในจิตใจที่รู้สึกได้ (เกริก  กิตติคุณ, ภูมิทัศน์เมือง, หน้า 1-2)
ความหมายภูมิทัศน์เมือง
การ์ดอน คัลเลน (Gordon Cullen, 1961, p. 8) สถาปนิกผู้ศึกษาภูมิทัศน์เมือง ได้ให้ความหมายภูมิทัศน์เมืองว่า สิ่งแวดล้อตามเส้นทาง และพื้นที่นอกอาคารที่สามารถมองเห็นและรับรู้ได้ในเมือง ไม่ว่าเป็นลักษณะและรูปทรงที่โอบล้อมจุดที่เรายืนอยู่ โดยจะมีการเปลี่ยนแปลงการรับรู้ภูมิทัศน์เมืองจากการเคลื่อนที่จากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งภายในเมือง หรือ ศิลปะการสร้างเมืองที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้สายสัมพันธ์ทางสายตาระหว่างมนุษย์กับสภาพแวดล้อมในเมือง ที่เน้นการรับรู้สภาพแวดล้อมโดยการมองเห็น และการสร้างสรรค์สภาพแวดล้อมที่ตอบรับและสอดคล้องกับการรับรู้ของผู้คนโดยผ่านทางการจัดวางองค์ประกอบทางกายภาพในสภาพแวดล้อมของเมือง เป็นศูนย์กลางของกิจกรรมในเมือง และในบางครั้ง จุดสังเกตและจุดศูนย์รวมก็รวมอยู่ในสถานที่เดียวกัน
เควิน ลินซ์ (Kevin Lynch, 1977, p. 46) สถาปนิกชาวอเมริกันนักวางผัง ได้ให้นิยาม ภูมิทัศน์เมือง ว่าเป็นการรวมองค์ประกอบในการรับรู้ของเมืองจากผู้พบเห็น ซึ่งประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 5 อย่าง คือ ทางสัญจร (Paths)  ขอบเขต (Edges) ย่าน (Districts) จุดศูนย์รวม (Nodes) และจุดหมายตา (Landmarks) โดยองค์ประกอบทั้ง 5 ประการ จะสร้างมโนทัศน์ในการรับรู้เมืองของผู้สังเกต หากสภาพแวดล้อมของเมืองมีการจัดองค์ประกอบที่เหมาะสม ก็จะทำให้เกิดจินตภาพที่ชัดเจนและ ส่งผลให้เมืองนั้นๆมีความน่าประทับใจต่อผู้พบเห็นในที่สุด
อาชิฮารา โยชิโนบุ (Ashihara Yoshinobu,Translated by Lynne E. Riggs, 1983, p. 39) ให้ความหมายของภูมิทัศน์เมือง คือ ภาพรวมของเมืองซึ่งเกิดจากองค์ประกอบทางกายภาพต่างๆซึ่งปรากฏแก่สายตา และก่อให้เกิดผลทางอารมณ์และความรู้สึกแก่ผู้รับรู้องค์ประกอบ โดยคุณลักษณะของภูมิทัศน์เมืองถูกกำหนดขึ้นจากความสัมพันธ์ระหว่างถนนและกลุ่มอาคารในพื้นที่เมือง ซึ่งองค์ประกอบสำคัญที่กำหนดคุณลักษณะของภูมิทัศน์เมืองในปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อภูมิทัศน์เมือง ได้แก่ วัสดุที่ใช้ (Materials) ขนาดสัดส่วน (Proportions) และเส้นรอบรูป (Profiles) หรือ เส้นขอบที่มองจากด้านหน้าอาคาร และด้านข้างอาคาร
อาจกล่าวได้ว่า ภูมิทัศน์เมือง คือ “การรวมเข้าด้วยกันระหว่างสภาพทางธรรมชาติ และงานสร้างสรรค์ของมนุษย์ โดยการออกแบบหรือปรับปรุงคุณภาพทางทัศนียภาพในสภาพแวดล้อมที่เป็นส่วนของเมือง เพื่อให้เกิดความร่มรื่น สวยงาม มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันในแต่ละเมือง”
องค์ประกอบภูมิทัศน์เมือง
จากอดีตการเลือกที่ตั้งของเมืองตามจุดมุ่งหมายเพื่อการป้องกันการรุกรานจากข้าศึกศัตรู การสร้างเมืองโดยอาศัยสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ จึงถูกกำหนดเป็นปัจจัยแรกขององค์ประกอบเมือง ต่อมาเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงจากชนบทไปสู่ความเป็นเมือง และเกิดการขยายตัวจากศูนย์กลางเมืองไปชานเมืองมากขึ้น สภาพแวดล้อมของเมืองถูกกำหนดตามสิ่งที่มนุษย์สร้าง โดยมีโครงข่ายคมนาคมขนส่งเป็นตัวเชื่อมโยงชุมชนต่างๆองค์ประกอบของเมือง มีปัจจัยที่หลากหลายทั้งทางกายภาพ และสังคมตามสิ่งปลูกสร้างทางสถาปัตยกรรมของพื้นที่เมืองและพื้นที่ว่าง อันก่อให้เกิดสภาพภูมิทัศน์ในแต่ละเมืองที่แตกต่างกัน โดยได้แบ่งประเภทขององค์ประกอบภูมิทัศน์ ดังนี้
1. องค์ประกอบภูมิทัศน์เมือง ตามลักษณะสภาพแวดล้อมทางภูมิประเทศของเมือง (Natural Environment)
2. องค์ประกอบภูมิทัศน์เมือง ตามสภาพแวดล้อมทางที่มนุษย์สร้างสรรค์ (Manmade Build Environment) ได้แก่ สภาพแวดล้อมของเมืองที่เกิดขึ้นจากการกระทำของมนุษย์ และสิ่งปลูกสร้างของชุมชนที่อยู่โดยรอบพื้นที่ของเมือง
เมื่อพิจารณาในแง่ของการวิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบของเมือง และประเมินเงื่อนไขขององค์ประกอบโดยพิจารณาจากรูปทรงทางผังเมือง ลักษณะและตำแหน่งที่ตั้ง ซึ่งองค์ประกอบสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของเมืองจากปัจจัยสภาพภูมิประเทศ และสภาพทางธรรมชาติ (Landform and Nature) โดยการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างสภาพภูมิประเทศกับภูมิทัศน์เมือง และสถาปัตยกรรมใน 3 รูปแบบ ได้แก่ (Spreiregen, Paul D., 1965, page 51-52)
1. ภูมิทัศน์เมืองที่ตอบรับกับสภาพภูมิประเทศทั้งในเชิงสุนทรียภาพและประโยชน์ใช้สอย
2. การประเมินความสัมพันธ์ และผลกระทบระหว่างงานสถาปัตยกรรมในเมืองกับพื้นที่ธรรมชาติ
3. การตัดสินใจว่าพื้นที่ใดควรปล่อยให้คงอยู่ตามธรรมชาติ เพื่อช่วยเสริมสร้างคุณค่าให้กับเมือง
ความสัมพันธ์ขององค์ประกอบเมืองตามสภาพแวดล้อมที่มนุษย์สร้างสรรค์ (Manmade Build Environment)	 จากการประเมินเงื่อนไขขององค์ประกอบโดยพิจารณาจากรูปลักษณะของงานสถาปัตยกรรม ทางสัญจร และตำแหน่งของที่ตั้งตามสภาพแวดล้อมในชุมชนเมือง ได้แบ่งองค์ประกอบเมืองทางกายภาพที่มนุษย์สร้างสรรค์ 7 องค์ประกอบ ได้ดังนี้ (วรรณศิลป์ พีรพันธุ์, 2538, หน้า 5-18)
1. การวางผังเมือง (Urban Planning)
2. เส้นทางคมนาคม (Routes)
4. กระสวนและลักษณะของเนื้อเมือง (Pattern, Grain and Texture)
5. ย่านของเมือง (The Districts of a City)
7. รายละเอียดประกอบเมือง (Details)
ภาพลักษณ์ หรือจินตภาพของเมือง (Image of the city) เควิน ลินซ์สถาปนิกชาวอเมริกัน (Kevin Lynch, 1977, Pages 47 - 48)  ได้ศึกษาองค์ประกอบของเมือง ที่ได้จากการสังเกต ที่ประกอบด้วย เอกลักษณ์ (Identity)  โครงสร้าง  (Structure) และความหมาย  (Meaning) ส่วนประกอบทั้งสามต่างมีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด สิ่งต่างๆที่ก่อให้เกิดจินตภาพได้ชัดเจนต้องมีคุณสมบัติด้านเอกลักษณ์ และโครงสร้างอย่างชัดเจนปรากฏเป็นร่องรอยในความทรงจำแก่ผู้พบเห็น โดยเป็นมโนภาพของเมืองด้านความงามที่มีลักษณะเฉพาะอันชัดเจน แตกต่างไปจากเมืองอื่น อันชวนให้ระลึกถึงและจดจำได้ง่าย ซึ่งจะมีลักษณะแตกต่างกันออกไป ตามลักษณะทางกายภาพ เศรษฐกิจและสังคม รวมถึงผู้คนและกิจกรรมต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองนั้นๆ โดย Kevin Lynch  พบว่ามีองค์ประกอบทางกายภาพของเมือง (The City Image and Its Elements) ที่ผู้คนมักใช้ในการสร้างจินตภาพขึ้นในใจระหว่างตนเอง และสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับเมือง ให้แนวคิดองค์ประกอบในการรับรู้ของเมือง ทำให้ได้ภาพของเมืองในการค้นหาสภาพแวดล้อมทางกายภาพของเมืองจากผู้พบเห็นที่ช่วยให้ผู้คนใช้ในการสร้างมโนภาพของตัวเองเกี่ยวกับเมือง  ตามองค์ประกอบพื้นฐาน 5 ประการดังนี้  (วิมลสิทธิ์ หรยางกูล, 2537, 157-161)
1. เส้นทาง (Path) ทางสัญจร เป็นช่องทางการเคลื่อนที่ใช้สัญจรไปมา เช่น ถนน ทางรถไฟ ทางด่วน ทางเท้า เป็นต้น เส้นทางเหล่านี้เป็นส่วนที่มีความสำคัญมากต่อการเดินทางของผู้คนในเมือง ในขณะที่ผู้คนเคลื่อนไหวผ่านเส้นทาง ผู้คนมีโอการสเห็นส่วนต่างๆของเมืองตามเส้นทาง และเกิดความสัมพันธ์กับองค์ประกอบอื่นๆของเมือง
3. ย่าน (Districts) เป็นบริเวณพื้นที่ชุมชนที่มีขนาดของพื้นที่ตามลักษณะเฉพาะของชุมชน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเมือง มีเอกลักษณ์ของบริเวณอันเกิดจากลักษณะเฉพาะร่วมกันของบริเวณที่ผู้สังเกตเข้าสู่ภายในเมืองได้ โดยแต่ละพื้นที่จะมีสภาพความเป็นอยู่ที่แตกต่างกันตามโครงสร้างทางสังคม วิถีชีวิตของชุมชนจะแสดงลักษณะกิจกรรมของผู้คนที่ปรากฏเป็นย่านที่มีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันในเมือง
4. ชุมทาง (Node) จุดศูนย์รวม หรือ ชุมทาง มักเป็นจุดศูนย์กลางของเส้นทาง เช่น บริเวณสี่แยก หรือ ชุมทางสถานีขนส่งต่างๆ ชุมทางสถานีรถไฟใต้ดิน อาจเป็นสถานที่ซึ่งมีกิจกรรมหนาแน่นบริเวณจัตุรัสใจกลางเมือง จุดศูนย์รวมจึงเป็นจุดเด่นเฉพาะตัวของย่านในเมือง เกิดความสัมพันธ์กับเส้นทางต่างๆที่รวมกันเป็นชุมทางเมื่อมาถึงและเดินทางเชื่อมต่อไปยังที่อื่นๆ
5. ภูมิสัญลักษณ์ (Landmark) จุดสังเกต หรือ จุดหมายตา เป็นจุดอ้างอิง หรือ ภูมิสัญลักษณ์ที่ใช้เป็นจุดหมายตา แตกต่างจากชุมทาง ที่บุคคลไม่สามารถเข้าสู่ภายในจุดหมายตาได้ โดยทำหน้าที่เป็นสัญญาณชี้แนะสำหรับสภาพแวดล้อม เช่น ป้าย อาคารสำคัญๆ อนุสาวรีย์ เป็นต้น ภาพแสดง 5 องค์ประกอบหลักตามจินตภาพเมือง (Image of the city) ของลินซ์ (เกริก กิตติคุณ, 2552, หน้า 27.)
ภาพแสดงจินตภาพในการรับรู้พื้นที่บริเวณเกาะรัตนโกสินทร์ ของนักท่องเที่ยว (เกริก กิตติคุณ, 2552, หน้า 29.)
การวิเคราะห์ภูมิทัศน์เมือง
Larry W. Canter (บัณฑิต จุลาศัย, 2547, หน้า 109)   สรุปเทคนิคสำหรับการศึกษาวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมทางด้านสุนทรียภาพไว้ 5 วิธี ดังนี้
1.การใช้แบบสอบถาม 2.การบรรยายพร้อมภาพประกอบ 3.การใช้หุ่นจำลอง 4.การใช้เทคนิคภาพซ้อน 5.การสร้างภาพโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์
การคาดการณ์ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น (เกริก กิตติคุณ, ภูมิทัศน์เมือง,หน้า 72) เป็นการคาดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นระหว่างการก่อสร้างโครงการและเมื่อโครงการแล้วเสร็จ เพื่อการประเมินผลกระทบที่จะมีต่อสุนทรียภาพของเมือง โดยการคาดการณ์เพื่อการวิเคราะห์ผลกระทบทางสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะในเรื่องของสุนทรียภาพที่เกี่ยวข้องกับโครงการก่อสร้างที่ก่อผลกระทบต่อชุมชน ทั้งนี้รายงานการศึกษาเพื่อวิเคราะห์ผลกระทบที่จะมีต่อภูมิทัศน์ของเมือง โดยการสร้างภาพจำลอง (Simulation) ซึ่งสามารถทำได้หลายวิธี เช่น การวาดภาพเพื่อแสดงโครงการที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่พร้อมคำอธิบายแสดงถึงการวิเคราะห์สภาพปัญหาของพื้นที่โครงการ และเปรียบเทียบสภาพพื้นที่จริงก่อนโครงการก่อสร้างที่ยังไม่เกิดขึ้น กับสภาพพื้นที่จริงหลังโครงการก่อสร้างแล้วเสร็จ เพื่อแสดงให้เห็นภาพจำลองจากการวาดรูปมุมมองแสดงทัศนียภาพโดยรวมของโครงการแล้วว่าไม่ได้ส่งผลกระทบทางสุนทรียภาพ การสร้างหุ่นจำลอง (Mass Model) ที่ถูกต้องตามมาตราส่วน เพื่อเปรียบเทียบผลกระทบทางการมองเห็นเสมือนว่าโครงการได้ก่อสร้างแล้วเสร็จในพื้นที่ การใช้ภาพที่สร้างสรรค์จินตนาการด้วยเทคนิคคอมพิวเตอร์ เพื่อสร้างภาพสามมิติของโครงการ และภาพเคลื่อนไหว (3D Animation) เพื่อแสดงให้เห็นภาพรวมของโครงการกับพื้นที่โดยรอบ ส่วนวิธีการที่ใช้กันมากที่สุด และได้ผลการการวิเคราะห์ทัศนียภาพของเมืองอย่างง่าย คือ   การสร้างภาพจำลองซ้อนทับภาพถ่าย (Photomontage) โดยใช้หลักการถ่ายภาพโครงการ  และภาพพื้นที่บริเวณโดยรอบ แล้วนำมาสร้างภาพจำลองซ้อนทับภาพถ่าย โดยมีวัตถุประสงค์ของการสร้างภาพจำลอง คือ เพื่อทำให้เกิดความเข้าใจ (Comprehension) ได้ว่าโครงการที่จะเกิดในอนาคตเป็นอย่างไร เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือได้ (Credibility) ว่าถูกต้องตามความเป็นจริง และปราศจากอคติ (Lack of Bias) ไม่โน้มเอียงไปในทางที่จะทำให้เกิดความสวยงามหรือน่าเกลียดเกินความเป็นจริง โดยใช้คุณสมบัติของภาพจำลองที่สามารถเป็นตัวแทนของโครงการในพื้นที่ได้อย่างแท้จริง มองภาพเหมือนจริง (Accuracy)  และมองเห็นภาพได้ชัดเจน (Visual Clarity) อยู่ในขอบเขตของความจริง มีความถูกต้อง และสามารถตรวจสอบได้ (Legitimacy) โดยเฉพาะในกรณีที่มีข้อสงสัยในด้านความน่าเชื่อถือ จะต้องสามารถอธิบายได้
แนวทางการจัดการภูมิทัศน์เมือง
แนวทางการพัฒนาเมืองที่ยั่งยืน ควรคำนึงถึงเอกลักษณ์ของเมือง ทางด้านสิ่งแวดล้อม สังคม  วัฒนธรรม   และเศรษฐกิจรวมเข้าด้วยกัน  โครงการก่อสร้างที่ส่งผลกระทบในทางลบที่มีต่อภูมิทัศน์เมือง โดยไม่ได้คำนึงเอกลักษณ์เฉพาะและวิถีชีวิตของเมือง   ได้ทำลายบรรยากาศการรับรู้ทางสุนทรียภาพที่ส่งผลกระทบต่อภูมิทัศน์เมือง ทั้งนี้แนวทางการจัดการภูมิทัศน์เมืองที่เสริมสร้างการพัฒนาและการอนุรักษ์อย่างสอดคล้องกัน ควรยึดถือปฏิบัติ ดังนี้ (เกริก  กิตติคุณ, ภูมิทัศน์เมือง,หน้า 82 – 93)