cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
การเปลี่ยนสภาพอาณานิคม
ท่ามกลางขนบธรรมเนียมประเพณี เจ้าชายฌูเอาทรงริเริ่มดำเนินประเพณีโปรตุเกสโบราณในบราซิลคือ "ไบฌา-เมา" (beija-mão) ที่ซึ่งพระองค์ทรงชื่นชอบอย่างมาก และที่ซึ่งสร้างความประทับใจในพสกนิกรบราซิลและกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนานพื้นบ้านของพวกเขา พระองค์เสด็จออกรับพสกนิกรเกือบทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ แถวของประชาชนยาวเหยียดเพื่อเข้าเฝ้าและทรงรับของกำนัลจากทั้งขุนนางและสามัญชน ตามคำกล่าวของจิตรกร อ็องรี เลแว็ก ที่ว่า "เจ้าชาย ร่วมกับรัฐมนตรี กรมวังและพระบรมวงศานุวงศ์และข้าราชบริพารทางราชการ ได้รับการถวายฎีกาทั้งหมดที่ซึ่งเสนอแก่พระองค์ ทรงฟังทุกเรื่องราวที่ไม่พอพระทัยอย่างตั้งพระทัยแน่วแน่ ทรงวิงวอนแก่ผู้ร้องทุกข์ทุกคน ทรงปลอบโยนคนหนึ่ง ทรงให้กำลังใจคนอื่น ๆ........ มารยาทที่หยาบคาย วาทะที่คุ้นเคย การยืนกรานในบางสิ่ง การขยายความในอื่น ๆ ไม่มีผู้ใดเบื่อพระองค์เลย ดูเหมือนว่าพระองค์จะทรงลืมแล้วเสียว่าทรงเป็นเจ้านายพวกเขา และพวกเขาจดจำพระองค์ได้ในฐานะของพ่อ" มานูเอล จี โอลีเวย์รา ลีมา ได้เขียนเกี่ยวกับพระองค์ว่า "ไม่ทรงเคยปฏิเสธการเผชิญหน้าหรือคำร้อง และผู้ถวายฎีกาทุกคนประหลาดใจว่าทำไมพระองค์ทรงทราบอย่างดีถึงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา ครอบครัวของพวกเขา แม้เหตุการณ์เล็กน้อยที่ซึ่งได้เกิดขึ้นในอดีตและที่ซึ่งพวกเขาไม่เชื่อว่าสามารถล่วงรู้ถึงพระกรรณของพระองค์ได้อย่างไร" ตลอดเวลาที่พระองค์ประทับในบราซิล เจ้าชายฌูเอาทรงก่อตั้งสถาบันต่าง ๆ จำนวนมากมายอย่างเป็นทางการและการบริการสาธารณะต่าง ๆ และทรงผลักดันเศรษฐกิจ, วัฒนธรรมและวิถีชีวิตประจำชาติตามพื้นที่ต่าง ๆ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้ถูกยึดโดยส่วนใหญ่ เพราะความต้องการในสิ่งที่จำเป็นของการบริหารจัดการจักรวรรดิใหญ่ในดินแดนที่แต่ก่อนเคยขาดแคลนทรัพยากร เพราะว่าความคิดที่มีอิทธิพลได้ดำเนินต่อไปที่ซึ่งเชื่อว่าบราซิลยังคงเป็นอาณานิคม ได้ให้สิ่งที่ถูกคาดว่าราชสำนักที่นี่ควรจะกลายเป็นอดีตราชธานีเมื่อสถานการณ์ทางการเมืองในยุโรปกลับสู่ภาวะปกติ อย่างไรก็ตาม การพัฒนาในสิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นรากฐานสำหรับเอกราชของบราซิลในอนาคต นี้ไม่ได้กล่าวถึงสิ่งอำนวยความสะดวกและความก้าวหน้าทั้งหมด ลำดับของวิกฤตทางการเมืองได้เกิดขึ้นเพียงเวลาสั้น ๆ หลังจากพระองค์เสด็จมาถึงด้วยการรุกรานกาแยน (ค.ศ. 1809) ในเฟรนช์เกียนาของฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2352 ในการโต้กลับสำหรับการที่ฝรั่งเศสเข้ารุกรานโปรตุเกส, ปัญหาทางเศรษฐกิจที่รุนแรง และความลำบากจากข้อตกลงทางการค้าที่กำหนดในปี พ.ศ. 2353 โดยพันธมิตรอย่างอังกฤษ ที่ซึ่งในการปฏิบัติการเอ่อล้นของตลาดเล็ก ๆภายในด้วยสิ่งเล็กน้อยที่ไร้ค่าและการส่งออกที่เป็นผลเสีย และในการก่อตั้งอุตสาหกรรมใหม่ในชาติ หนี้สินของชาติได้เพิ่มจำนวนทวีคูณถึง 20 และการคอร์รัปชั่นแพร่กระจายอยู่ทั่วไปในสถาบันใหญ่ ๆ รวมทั้งธนาคารแห่งบราซิลแห่งแรก ที่ซึ่งสิ้นสุดด้วยการล้มละลาย เช่นเดียวกับราชสำนักที่ฟุ่มเฟือยและสิ้นเปลือง, สะสมอภิสิทธิ์ต่าง ๆ และดำรงไว้ซึ่งกองทหารที่ประจบสอพลอและฉวยโอกาส กงสุลอังกฤษ เจมส์ เฮนเดอร์สัน ได้สังเกตการณ์ว่า ราชสำนักในยุโรปส่วนน้อยเท่านั้นที่จะมีขนาดใหญ่เท่ากับราชสำนักโปรตุเกส  ลอเรนติโน โกเมซได้เขียนไว้ว่า เจ้าชายฌูเอาทรงพระราชทานยศอันเป็นมรดกตกทอดมากมายในช่วงแปดปีแรกในบราซิลซึ่งมากกว่าประวัติศาสตร์การพระราชทานยศก่อนหน้านี้ในรอบสามร้อยปีแห่งราชาธิปไตยโปรตุเกส ไม่ได้มีการนับการพระราชทานเครื่องยศมากกว่า 5,000 ยศและการยกย่องเกียรติยศในเครื่องราชอิสริยาภรณ์โปรตุเกส
เมื่อจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ในปี พ.ศ. 2358 มหาอำนาจยุโรปได้พบปะกันในการประชุมใหญ่แห่งเวียนนาเพื่อจัดระบบแผนที่ทางการเมืองในภาคพื้นทวีปใหม่ โปรตุเกสได้เข้ามีส่วนร่วมในการเจรจาต่อรองแต่ต้องให้นักวางแผนการชาวบริติชหรืออังกฤษที่ขัดแย้งกันในการสนับสนุนราชวงศ์บรากังซา อัครราชทูตโปรตุเกสในคองเกรส เคานต์แห่งปัลเมลา ได้เสนอแนะให้เจ้าชายผู้สำเร็จราชการยังคงประทับอยู่ในบราซิล ดังที่คำแนะนำของบุคคลผู้ทรงอำนาจอย่างเจ้าชายตาแลร็อง เพื่อจำกัดความแข็งแกร่งระหว่างราชธานีกับอาณานิคม รวมทั้งการเสนอแนะให้ยกระดับบราซิลเป็นราชอาณาจักรรวมกับโปรตุเกส ผู้แทนจากสหราชอาณาจักรก็ยังยุติด้วยการสนับสนุนข้อเสนอนี้ ที่ซึ่งเป็นผลให้เกิดการสถาปนาสหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2358 เป็นสถาบันที่ได้รับการพิจารณาผ่านทางกฎหมายอย่างรวดเร็วโดยชาติต่าง ๆ
สืบราชบัลลังก์
สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส พระราชมารดาของเจ้าชายฌูเอาเสด็จสวรรคตในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2359 สิริพระชนมายุ 81 พรรษา ครองสิริราชสมบัติรวมระยะเวลา 39 ปีด้วยพระอาการสติวิปลาสเกือบตลอดรัชกาล ซึ่งทรงดำรงพระชนม์ชีพยืนยาวที่สุดในบรรดากษัตริย์โปรตุเกสนับตั้งแต่สถาปนาราชอาณาจักรโปรตุเกส การสวรรคตของพระนางเป็นการเปิดทางให้แก่ผู้สำเร็จราชการในการขึ้นครองราชสมบัติ แต่พระองค์ทรงเริ่มปกครองในฐานะกษัตริย์ตั้งแต่วันนั้น พระองค์ไม่ทรงได้อุทิศพระองค์ในฐานะกษัตริย์โดยทันทีและทรงได้รับการสรรเสริญเท่านั้นในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2361 ด้วยงานเฉลิมฉลองอย่างใหญ่โต ขณะที่พระราชกรณียกิจหลากหลายได้ประดามาล่วงหน้าก่อนแล้ว สมเด็จพระราชินีการ์โลตา โคอากีนาผู้ทะเยอทะยาน ทรงริเริ่มวางแผนการลับเพื่อต่อต้านความสนใจของประชาชนชาวโปรตุเกสในขณะที่ทรงประทับอยู่ในยุโรป และในเวลาอันสั้นหลังจากการมาถึงของพระนางในบราซิล ทรงทำการก่อตั้งและสนับสนุนกองทหารสเปนและนักชาตินิยมในดินแดนรีโอเดลาปลาตา(ปัจจุบันคือ อาร์เจนตินาและอุรุกวัย) ด้วยทรงปรารถนาในการเพิ่มพระราชอำนาจของพระนางเอง บางครั้งทรงปรารถนาเป็น ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งสเปน บางครั้งทรงปรารถนาเป็น สมเด็จพระราชินีนาถแห่งราชาธิปไตยใหม่ที่ประดิษฐานโดยการสนับสนุนจากอาณานิคมสเปนในทวีปอเมริกาใต้ บางครั้งทรงปรารถนาที่จะถอดถอนพระสวามีออกจากราชบัลลังก์ นี่แสดงให้เห็นว่าการอภิเษกสมรสของพระเจ้าฌูเอาซึ่งมีความหมายที่เป็นไปไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ทรงแสดงท่าทีที่อดทนอดกลั้น และทรงพยายามบังคับให้ทั้งสองพระองค์ปรากฏพระองค์ร่วมกันในที่สาธารณะ ในขณะที่พระนางการ์โลตาทรงได้รับการสนับสนุนจากผู้เห็นใจจำนวนมาก แผนการของพระนางมักล้มเหลวอย่างไม่แตกต่าง ทั้ง ๆ ที่พระนางทรงประสบความสำเร็จในการแทรกแซงอิทธิพลของพระสวามีโดยทรงมีส่วนร่วมโดยตรงในการเมืองอาณานิคมของสเปน นำไปสู่การเข้ายึดครองเมืองมอนเตวิเดโอในปี พ.ศ. 2360 และการผนวกแคว้นคิสพลาตินาในปี พ.ศ. 2364
ขณะที่สถานการณ์ในโปรตุเกสยังไม่มีความสงบสุข จากการว่างกษัตริย์และการถูกทำลายล้างจากสงครามคาบสมุทร และเป็นผลกระทบให้เกิดผู้คนอดอยากจำนวนมากและการอพยพย้ายถิ่นฐานออกไปจำนวนมาก จากการขับไล่การรุกรานของฝรั่งเศสครั้งสุดท้ายจากเมืองใหญ่ได้กลายการอารักขาโดยอังกฤษ ซึ่งควบคุมโดยนายพล วิลเลียม คารร์ เบเรสฟอร์ด ผู้ซึ่งปกครองด้วยกำปั้นเหล็ก ตั้งแต่พระเจ้าฌูเอาทรงสืบราชบัลลังก์ ชาวโปรตุเกสพยายามบีบบังคับให้พระองค์เสด็จกลับ เริ่มชักนำให้เกิดการจลาจลของพวกเสรีนิยม และการก่อตั้งองค์กรลับต่าง ๆ ด้วยเป้าหมายที่นำมาซึ่งการประชุมคอร์เตสโปรตุเกส (Portuguese Cortes) ซึ่งเป็นภาษาในยุคกลางหมายถึงตัวแทนของแคว้นต่าง ๆ ในโปรตุเกส ที่ซึ่งไม่ได้มีการพบปะกันอีกนับตั้งแต่พ.ศ. 2241 เหมือนกับพวกเสรีนิยมที่สร้างความวุ่นวายในบราซิล ในปี พ.ศ. 2360 เกิดกบฏเปร์นัมบูกันในเมืองเรซีฟี เป็นการเคลื่อนไหวของกลุ่มนิยมสาธารณรัฐที่ซึ่งทำการก่อตั้งรัฐบาลขึ้นเองในรัฐเปร์นัมบูกูและการกบฏก็ขยายวงกว้างไปทั่วบราซิล แต่ในที่สุดก็ถูกปราบลงอย่างราบคาบ กลับไปที่โปรตุเกส ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2363 ได้เกิดการปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363 ที่เมืองโปร์ตู และได้ทำการก่อตั้งรัฐบาลเองที่ควบคุมโดยคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง และได้ส่งผลกระทบในลิสบอน ที่ซึ่งมีการเข้าพบ "นายพลเพื่อจุดประสงค์พิเศษ" (General Extraordinary) และ "กลุ่มคอร์เตสรัฐธรรมนูญ" (Constituent Cortes) หรือ Cortes Gerais Extraordinárias e Constituintes ได้จัดตั้งรัฐบาล และได้มารวมกันเพื่อทำการเลือกคณะผู้แทนโดยปราศจากการขอพระราชวินิจฉัยจากพระเจ้าฌูเอา การเคลื่อนไหวครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากหมู่เกาะมาเดย์รา, อะโซร์สและครอบงำไปถึงกาว-ปาราและรัฐบาเยียในบราซิล นำมาด้วยการลุกฮือของกองทัพในนครริโอเดอจาเนโร
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2364 กลุ่มคอร์เตสได้มาประชุมกันที่ลิสบอนและมีพระราชกฤษฎีกาให้จัดตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเพื่อใช้อำนาจในพระนามของพระเจ้าฌูเอา ได้ปล่อยตัวนักโทษทางการเมืองจำนวนมากและเรียกร้องให้พระมหากษัตริย์เสด็จกลับ ในวันที่ 20 เมษายน พระเจ้าฌูเอาทรงเรียกประชุมขุนนางที่กรุงรีโอเพื่อทำการเลือกผู้แทนพระองค์ไปยังกลุ่มคอร์เตสรัฐธรรมนูญ แต่ในวันต่อมาเกิดการประท้วงที่จตุรัสและผู้ประท้วงถูกปราบปรามอย่างรุนแรง ในบราซิลได้มีความคิดเห็นส่วนใหญ่ต้องการให้พระมหากษัตริย์เสด็จกลับโปรตุเกสซึ่งหมายความว่าจะต้องละทิ้งบราซิลความเป็นเอกราชของบราซิลและลดสถานะของบราซิลให้กลับเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสดังเช่นกาลก่อน ภายใต้กระแสความกดดัน พระเจ้าฌูเอาทรงดำเนินทางเป็นกลางโดยทรงส่งมกุฎราชกุมารเปดรู พระโอรสไปยังลิสบอนเพื่อให้เป็นผู้พระราชทานรัฐธรรมนูญและก่อตั้งรัฐบาลใหม่ขั้นพื้นฐาน อย่างไรก็ตามองค์มกุฎราชกุมารที่ซึ่งมีพระดำริในทางเสรีนิยมได้ปฏิเสธแผนการของพระราชบิดา วิกฤตการณ์ได้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นและเป็นการยากที่จะหวนกลับไปสู่ระบอบเก่า พระเจ้าฌูเอามีพระบรมราชโองการสถาปนาให้มกุฎราชกุมารเปดรูเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่บราซิลและพระองค์เองได้เสด็จออกจากบราซิลเพื่อไปลิสบอนในวันที่ 25 เมษายน หลังจากทรงประทับในบราซิลมาเป็นเวลา 13 ปี แผ่นดินที่ซึ่งพระองค์ทรงดำริถึงทุกเมื่อเสมอมา
เสด็จนิวัติโปรตุเกส
สัมพันธภาพของพระองค์กับเจ้าชายมีเกล พระโอรสกลับไม่สามารถดำรงได้ อันเนื่องมาจากอิทธิพลของพระมารดาเข้าแทรกแซง เจ้าชายมีเกลทรงก่อการกบฏเมษายน หรือ Abrilada โดยกองทหารรักษาการณ์ในลิสบอนในวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2367 กลุ่มกบฏได้อ้างว่าเพื่อต้องการกำจัดองค์กรฟรีเมสันและป้องกันพระมหากษัตริย์จากแผนการลอบปลงพระชนม์ของพวกฟรีเมสันที่ซึ่งทำการต่อต้านพระองค์ แต่พระเจ้าฌูเอากลับทรงถูกนำพระองค์มาเพื่อคุ้มครองในพระราชวังเบงปอชตา นักการเมืองจำนวนมากที่เป็นศัตรูกับเจ้าชายมีเกลยังคงถูกจับกุมอยู่ที่ไหนสักแห่ง พระประสงค์ของเจ้าชายทรงต้องการขู่ให้พระราชบิดาสละราชบัลลังก์ มีการตื่นตัวถึงสถานการณ์ คณะเจรจาฝ่ายทหารได้ควบคุมและเข้าไปยังพระราชวังเบงปอชตา ได้บอกให้พระมหากษัตริย์ไม่ให้ทำการต่อต้านมาก และได้ฟื้นฟูอิสรภาพของพระมหากษัตริย์ ในวันที่ 9 พฤษภาคม จากคำปรึกษาของคณะทูตที่เป็นมิตรกัน พระเจ้าฌูเอาทรงแสร้งที่จะเสด็จประพาสเมืองคาซิเอส แต่ในความเป็นจริงพระองค์เสด็จไปหลบภัยในเรือรบของอังกฤษที่ซึ่งเทียบท่ารอพระองค์อยู่ พระองค์มีพระราชวินิจฉัยจากเรือเฮสเอ็มเอส วินเซอร์ คาสเซิลทรงกล่าวประณามพระโอรส มีพระบรมราชโองการปลดพระโอรสออกจากตำแหน่งสั่งการในกองทัพ และให้พระโอรสปล่อยนักโทษทางการเมือง เจ้าชายมีเกลทรงถูกเนรเทศ ด้วยการที่กลุ่มกบฏถูกกำจัด ทั้งกลุ่มเสรีนิยมและกลุ่มสมบูรณาญาสิทธิ์ได้ออกมายังถนนเพื่อเฉลิมฉลองการดำรงอยู่ของรัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมาย ในวันที่ 14 พฤษภาคม พระมหากษัตริย์เสด็จกลับพระราชวังเบงปอชตา มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งสภารัฐมนตรีอีกครั้งหนึ่งและทรงแสดงความเมตตาต่อผู้ที่เคยร่วมก่อการกบฏ แต่ก็ยังไม่มีการเตือนพระราชินีจากการก่อการสมคบคิด ตำรวจได้ค้นพบแผนการกบฏต่อไปในวันที่ 26 ตุลาคม และเป็นหลักฐานที่พระเจ้าฌูเอามีพระบัญชาให้จับกุมพระมเหสีโดยกักบริเวณแต่ในพระตำหนักที่พระราชวังหลวงเกลุช
ยามบั้นปลายและการสวรรคต
ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าฌูเอามีพระบรมราชโองการเปิดเมืองท่าเสรีในลิสบอนแต่กฎหมายก็ไม่เป็นผล มีพระบรมราชโองการให้เพิ่มการไต่สวนในการสืบสวนในกรณีที่พระสหายเก่า มาควิสแห่งลูเลเสียชีวิต แต่คำพิพากษาสูงสุดไม่เคยได้รับการช่วยเหลือ ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2367 พระองค์ทรงพระราชทานอภัยโทษแก่ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวพันกับการลุกฮือที่ปอร์โต ยกเว้นเจ้าหน้าที่เก้าคนได้ถูกเนรเทศ ในวันเดียวกันรัฐธรรมนูญฉบับเก่าแห่งพระราชอาณาจักรได้ถูกนำกลับมาบังคับใช้ และกลุ่มคอร์เตสได้เปิดประชุมเพื่อร่างฉบับใหม่ การเปลี่ยนรัฐธรรมนูญเป็นการเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย โดยเฉพาะอุปสรรคกับสเปนและกลุ่มผู้สนับสนุนในสมเด็จพระราชินี
อย่างไรก็ตาม ปัญหาใหญ่ของโปรตุเกสในเวลานี้เกี่ยวข้องกับเอกราชของบราซิล จนกระทั่งแหล่งทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ การสูญเสียบราซิลได้ส่งผลเสียทางเศรษฐกิจที่รุนแรงต่อโปรตุเกส ความตื่นตัวในการพยายามเอาชนะอดีตอาณานิคมได้รับการพิจารณา แต่แนวคิดนี้ต่อมาถูกละทิ้ง ความยากลำบากในการเจรจาต่อรองและการประชุมหารือในการรับรองจากยุโรปในรีโอเดจาเนโร ด้วยความเป็นกลางและแรงกดดันจากอังกฤษ ส่งผลในการรับรองเอกราชครั้งสุดท้ายในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2368 ในเวลาเดียวกัน พระเจ้าฌูเอาทรงปลดปล่อยนักโทษชาวบราซิลและทรงอนุญาตให้สิทธิทางการค้าระหว่างสองชาติ ได้มีการยอมรับในเจ้าชายเปดรูปกครองในฐานะพระประมุขแห่งบราซิลด้วยพระอิสริยยศ "จักรพรรดิ" พระเจ้าฌูเอาทรงรักษาเกียรติยศของพระองค์ในฐานะจักรพรรดิแห่งบราซิลเพียงในพระนาม จากเวลานี้ พระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยลงในเอกสารในฐานะ "จักรพรรดิและพระเจ้าฌูเอาที่ 6" (Sua Majestade o Imperador e Rei Dom João VI) บราซิลได้รับเงินทุนบางอย่างที่ซึ่งบราซิลได้กู้ยืมมาจากโปรตุเกส ไม่มีสนธิสัญญาใดกล่าวถึงสิทธิในการสืบราชบัลลังก์ทั้งสอง แต่จักรพรรดิเปดรู ยังคงดำรงพระอิสริยยศในฐานะมกุฎราชกุมารแห่งโปรตุเกสและแอลการ์ฟ อย่างเป็นนัยว่าทรงเป็นรัชทายาทในราชบัลลังก์โปรตุเกส
ในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2369 พระเจ้าฌูเอาขณะเสด็จกลับจากพระอารามเฮียโรนิไมท์ และทรงเข้าบรรทมที่พระราชวังเบงปอชตาด้วยพระอาการน่าเป็นห่วง พระองค์ทรงเจ็บปวดทรมานหลายวันจากพระอาการต่าง ๆ รวมทั้งอาเจียนและการสั่นอย่างรุนแรง พระองค์ทรงปรากฏองค์ด้วยพระพลานามัยที่ดีขึ้นแต่ด้วยความรอบคอบ พระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธยแต่งตั้งให้ เจ้าหญิงอิซาเบล มารีอาแห่งโปรตุเกส พระราชธิดาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในกลางคืนของวันที่ 9 มีนาคม พระอาการประชวรของพระองค์กลับแย่ลงและเสด็จสวรรคตในเวลาประมาณ 5 โมงเช้าของวันที่ 10 มีนาคม สิริพระชนมายุ 58 พรรษา เจ้าหญิงผู้สำเร็จราชการทรงยอมรับในทันทีทันใดภายในรัฐบาลของโปรตุเกสและจักรพรรดิเปดรูทรงได้รับการยอมรับในฐานะองค์รัชทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายในฐานะ พระเจ้าเปดรูที่ 4 แห่งโปรตุเกส แพทย์หลวงประจำราชสำนักยังไม่สามารถกำหนดเหตุการสวรรคตของพระเจ้าฌูเอาได้ในท้ายที่สุด แต่มีการสงสัยกันว่าทรงถูกวางยาพิษ พระวรกายของพระองค์ถูกตบแต่งและทำพระราชพิธีฝังพระศพที่สุสานหลวงแห่งกษัตริย์โปรตุเกส วิหารหลวงแห่งพระราชวงศ์บรากังซาในพระอารามเซา วิเซนเต เดอ ฟอรา ในคริสต์ทศวรรษที่ 1990 คณะผู้ตรวจสอบได้ค้นพบและขุดหม้อเซรามิกทรงจีนขึ้นมาจากหลุมที่ซึ่งบรรจุพระอันตะ(ลำไส้)ของพระองค์ ชิ้นส่วนของพระหทัยของพระองค์ได้ถูกทำให้ชื้นและได้รับการตรวจสอบที่ซึ่งมีการพบปริมาณสารหนูปริมาณมากพอสำหรับฆ่าคนได้สองคน เป็นการยอมรับอย่างเป็นนัยว่าทรงถูกลอบปลงพระชนม์ด้วยยาพิษ
ชีวิตส่วนพระองค์
เมื่อทรงพระเยาว์ขณะทรงดำรงเป็นเจ้าชายฌูเอา พระองค์มีพระบุคลิกภาพที่แตกต่างออกไป ทรงศรัทธาในศาสนาอย่างแรงกล้า ทรงดำรงพระชนม์ชีพท่ามกลางบาทหลวงและเข้าร่วมพิธีมิสซาในโบสถ์ประจำวัน อย่างไรก็ตาม โอลิเวียรา ลิมาได้ยืนยันว่าทรงค่อนข้างแสดงพระองค์ศรัทธาในศาสนาอย่างแรงกล้า สิ่งนี้ได้สะท้อนให้เก็นถึงวัฒนธรรมโปรตุเกสในยุคสมัยนั้นเพียงเท่านั้น และพระมหากษัตริย์... "....ทรงเข้าพระทัยในศาสนา ด้วยส่วนประกอบของขนบธรรมเนียมประเพณีและระเบียบวินัยทางศีลธรรม เท่านั้นสามารถเป็นประโยชน์สำหรับรัฐบาลที่ดีในรูปแบบ, การปกครองแบบบิดาและลักษณะเฉพาะของพระองค์ เพื่อราษฎรที่ซึ่งถูกปกครองสืบต่อด้วยพระราชอำนาจ เนื่องมาจากสิ่งนี้ พระองค์ทรงเป็นอย่างซ้ำ ๆ ในฐานะแขกของคณะสงฆ์และทรงอุปถัมภ์นักประพันธ์เพลงศาสนา แต่ก็มิได้ทรงถูกอธิบายว่าเป็นคนเจ้าสำราญและมีรสนิยมมีการยอมรับในอิสระของพระองค์ทางความคิดหรือทรงผิดธรรมชาติในการอดทนกับความกังขาของบุคคลอื่น ...พระองค์มักสร้างโรงครัวจำนวนมากในพระอารามและห้องสวดมนต์ เพราะว่า (ในเวลาต่อมา) เกี่ยวกับการปฏิบัติกิจทางศาสนาและใน(ก่อนหน้านี้)การคำนึงถึงศาสตร์ในการทำอาหาร และในระยะเวลาของการปฏิบัติกิจทางศาสนาทรงเน้นการปฏิบัติที่เพียงพอสำหรับพระองค์เอง ในห้องสวดมนต์หลวง พระองค์ทรงพอพระทัยอย่างยิ่งด้วยสติสัมปชัญญะจากนั้นทรงสวดมนต์ด้วยจิตวิญญาณ: andantes ทรงประทับนั่งสมาธิ"
พระองค์ทรงให้คุณค่ากับบทเพลงทางศาสนาอย่างมากและทรงเป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยมในงานทางศิลปะแต่พระองค์ไม่โปรดกิจกรรมการออกกำลังกายอย่างมาก พระองค์ทรงทุกข์ทรมานจากภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรงเป็นครั้งคราว ซึ่งอาจจะทรงได้รับพันธุกรรมโรคนี้มาจากพระมารดาหรือพระอัยกา ทรงเกลียดชังในการเปลี่ยนแปลงกิจวัตรประจำวันรวมทั้งฉลองพระองค์ พระองค์ทรงฉลองพระองค์ตัวเดียวจนกระทั่งขาด ทรงบังคับให้มหาดเล็กในวังของพระองค์เย็บฉลองพระองค์ตัวนั้นในตอนที่ทรงสวมอยู่ขณะที่บรรทม พระองค์ทรงทรมานจากพระอาการตื่นตกใจอย่างรุนแรงเมื่อทรงได้ยินเสียงฟ้าร้อง โดยทรงประทับแต่ในห้องด้วยหน้าต่างที่ถูกปิดและทรงไม่ต้อนรับผู้ใด
ชีวิตการอภิเษกสมรสของพระองค์ถือเป็นคู่ที่ไม่มีความสุข ได้มีข่าวลือแพร่กระจายว่าเมื่อมีพระชนมายุ 25 พรรษา พระองค์ทรงตกหลุมรักยูจีเนีย ฌูเซ เดอ เมเนเซส หญิงชาวสเปนผู้ติดตามพระมเหสีของพระองค์ เธอได้ตั้งครรภ์และมีการสงสัยว่าพระองค์ทรงเป็นบิดาของบุตรในครรภ์ กรณีนี้ถูกทำให้เงียบและหญิงสาวถูกส่งตัวกลับสเปนที่ได้ให้กำเนิดบุตร เธอได้ให้กำเนิดบุตรสาว ซึ่งไม่มีหลักฐานปรากฏชื่อของเธอ ยูจีเนียดำรงชีวิตอย่างสงบในสำนักชีและพระองค์ให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่เธอเสมอมา นักประวัติศาสตร์ โทเบียส มอนเตย์โรและแพทริค วิลค์เคนได้บันทึกเป็นสัญญาณว่า พระเจ้าฌูเอามีพระบุคลิกไปในทางความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศได้นำมาซึ่งหายนะในชีวิตสมรสของพระองค์ ที่ซึ่งทรงประทับห่างจากพระมเหสีโดยมักทรงปรากฏพระองค์ร่วมกันในงานพระราชพิธีสำคัญ คู่รักของพระองค์ในความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นคนรับใช้คนโปรดของพระองค์ ฟรานซิสโก เดอ เซาซา โลบาโต ผู้ซึ่งตามบันทึกของนักประวัติศาสตร์ โดยปกติเขามักจะมีหน้าที่สำเร็จความใคร่ให้กับเจ้านาย ในขณะที่อาจจะได้รับการปองร้ายทีเดียว บาทหลวงนามว่า มีเกล ได้พบกับฉากนั้นโดยบังเอิญและเป็นผลให้บาทหลวงถูกส่งตัวไปยังแองโกลาแต่ก็ไม่ได้เขียนบันทึกคำให้การก่อนที่จะออกไป โดยไม่คำนึงถึงความเป็นจริงและความไม่ถูกต้องของการเรียกร้อง รูฟิโน เดอ เซาซาได้รับเกียรติยศมากมาย ซ้อนท่ามกลางข้อครหาในที่ปรึกษาของพระมหากษัตริย์ เขาได้เป็นเลขาธิการแห่งคาซา โด อินเฟนตาโด, เลขาธิการสำนักคุณธรรมและอำนวยการ (Mesa de Consciência e Ordens) และเป็นผู้ว่าการป้อมปราการซานตา ครูซ และได้รับพระอิศริยยศชั้น บารอนและหลังจากนั้นเป็นไวส์เคานท์แห่งวิลลา โนวา ดา ไรน์ฮา
ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ปลอดภัยและฉุกเฉินของรีโอเดจาเนโรที่ประทับส่วนพระองค์ของพระมหากษัตริย์เป็นอย่างง่าย ๆ ในทางกลับกันกับพระญาติที่แยกตัวโดดเดี่ยวในโปรตุเกส พระองค์ทรงกลายเป็นผู้กระตือรืนร้นทางร่างกายมากขึ้นและมีความสนพระทัยในธรรมชาติ พระองค์ทรงย้ายบ่อย ๆ ระหว่างปาโค เดอ เซา กริสโตบาวและวังอุปราชในเมือง ทรงพำนักบางครั้งที่เกาะปาเควตา, เกาะโกเวอร์นาดอร์ ที่พราเอีย แกรนเดอ(ชายหาดที่นิเตรอย) และที่พระตำหนักหลวงแห่งซานตา ครูซ พระองค์เสด็จออกล่าสัตว์และบรรทมอย่างมีความสุขในเต้นหรือภายใต้ต้นไม้ พระองค์โปรดชนบททั้ง ๆ ที่มีบึงแห่งยุงชุมและแมลงอื่น ๆ และความร้อนในป่าเขตร้อนที่ไหม้เกรียมที่ซึ่งเป็นสภาพที่ชาวโปรตุเกสและชาวต่างชาติส่วนใหญ่เกลียดมาก
พระราชมรดก
ในช่วงเวลาไม่กี่ปีในการประทับที่บราซิลของพระเจ้าฌูเอา พระองค์มีพระบรมราชโองการจัดตั้งกลุ่มสถาบัน โครงการ และบริการหลายอย่าง ซึ่งทำให้ประเทศมีการพัฒนาอย่างกว้างขวางทางด้านเศรษฐกิจ การบริหารราชการ กฎหมาย วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด และบางอย่างก็ไม่สมบูรณ์หรือไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง ตามที่อีปอลีตู ฌูเซ ดึ กอชตา ได้วิจารณ์อย่างเสียดสีไว้ ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ พระองค์ทรงเป็นผู้ก่อตั้งอิงเปรงซาเรฌีอา (สำนักพิมพ์แห่งแรกของประเทศ), สวนพฤกษศาสตร์รีโอเดจาเนโร, คลังสรรพาวุธทหารเรือ, ฟาบรีกาจีปอลโวรา (โรงงานผลิตดินปืน), ฝ่ายดับเพลิงของเมืองรีโอเดจาเนโร, กองเรือพาณิชย์นาวีของบราซิล และโรงพยาบาลการกุศลที่รู้จักกันในนาม "กาซาดุสอิสโปสตุส" พระองค์ยังทรงก่อตั้งแผนการศึกษามากมายในรีโอ, เปร์นัมบูกู, บาเยีย และสถานที่อื่น ๆ โดยมีการเรียนการสอนในวิชาทางศาสนาและเทววิทยาศีลธรรม แคลคูลัสเชิงปริพันธ์ กลศาสตร์ อุทกพลศาสตร์ เคมี เลขคณิต เรขาคณิต ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ พฤกษศาสตร์ เกษตรกรรม และอื่น ๆ พระองค์ยังทรงส่งเสริมให้มีการก่อตั้งสมาคมและสถาบันมากมายเพื่อการศึกษาวิทยาศาสตร์ วรรณคดี และศิลปะ เช่น ฌุงตาวาซีนีกา (บริหารจัดการวัคซีนไข้ทรพิษ), ราชสมาคมนักอักษรศาสตร์แห่งบาเยีย, สำนักวิทยาศาสตร์และวิจิตรศิลป์, สถาบันวิทยาศาสตร์และศิลปะแห่งรัฐรีโอเดจาเนโร, สำนักกายวิภาคศาสตร์ ศัลยศาสตร์ และแพทยศาสตร์แห่งรีโอเดจาเนโร สถาบันวิชาการปืนใหญ่ การเสริมกำลัง และการออกแบบหลวง, โรงเรียนนายเรือ, โรงเรียนเตรียมทหาร, หอสมุดแห่งชาติบราซิล, พิพิธภัณฑ์หลวง (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบราซิล), โรงละครหลวงเซาฌูเอา (ปัจจุบันคือโรงละครฌูเอาไกตานู) รวมทั้งทรงเกณฑ์ผู้บรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ และอุปถัมภ์นักดนตรีแห่งโบสถ์หลวงคนอื่น ซึ่งรวมทั้งบาทหลวงโฌเซ เมารีซีอู นักประพันธ์เพลงชั้นนำชาวบราซิลในรัชสมัยของพระองค์ ทรงสนับสนุนการมาของคณะมีเซาอาร์ติสชีกาฟรังเซซา เป็นผลให้เกิดการก่อตั้งสำนักวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และงานฝีมือหลวง ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสำนักวิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งมหาวิทยาลัยสหพันธ์แห่งรีโอเดจาเนโรในปัจจุบัน ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อการเริ่มต้นการศึกษาและการผลิตงานศิลปะในบราซิล นโยบายของพระเจ้าฌูเอานำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบอย่างกว้างขวาง เริ่มต้นด้วยการเปิดท่าเรือและการยกเลิกระบบการค้าผูกขาดของโปรตุเกส ทำให้สหราชอาณาจักรกลายเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์มหาศาล ในทางหนึ่ง ผู้ค้าซึ่งมีฐานในบราซิลต้องเผชิญหน้ากับการแข่งขันที่แข็งแกร่งจากต่างชาติ ในทางตรงกันข้าม ก็ได้ส่งเสริมการผลิตสิ่งใหม่ ๆ และกิจกรรมทางเศรษฐกิจอื่น ๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยถูกสั่งห้าม ล้มเหลว หรือไม่เคยเกิดขึ้นในบราซิล ในเวลาเดียวกัน พระองค์ทรงก่อตั้งหน่วยงานการบริหารจัดการในระดับสูงอย่างกระทรวงการสงคราม กระทรวงการต่างประเทศ และกระทรวงสมุทรและดินแดนโพ้นทะเล; สภาแห่งชาติและการคลัง สภาทหารสูงสุด หอจดหมายเหตุทางทหาร ทบวงการยุติธรรมและทบวงมโนธรรมและระเบียบ กาซาจีซูปลีกาเซา (สภาสูง) กองกำกับการตำรวจ ธนาคารแห่งแรกของบราซิล คณะกรรมการการค้า เกษตรกรรม โรงงาน และการเดินสมุทร และไปรษณีย์กลาง รวมทั้งทรงให้ชาวบราซิลเข้ามามีอำนาจในตำแหน่งบริหารและการจัดการ ซึ่งช่วยลดความตึงเครียดระหว่างคนพื้นเมืองกับชาวโปรตุเกสลงได้ พระองค์ยังทรงสนับสนุนการผลิตทางเกษตรกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝ้าย ข้าว และอ้อย ทรงเปิดเส้นทางและสนับสนุนการพัฒนาเส้นทางน้ำภายในแผ่นดิน เป็นการกระตุ้นการเคลื่อนไหวของประชาชน สินค้า และผลิตภัณฑ์ระหว่างภูมิภาค
ข้อโต้แย้ง
ตามรายงานของปีเดรอิราและคอสตา พระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสจำนวนน้อยที่จะมีการนิยมจินตนาการในพระบรมสาทิสลักษณ์เทียบเท่าพระเจ้าฌูเอาที่ 6 ที่ซึ่งแต่ละพระบรมสาทิสลักษณ์ของพระองค์แตกต่างกันมาก ๆ "แต่นาน ๆ ครั้งก็เป็นผลดี....มันไม่แปลกที่ซึ่งความยากลำบากในชีวิตสมรสและพระราชวงศ์และการอ้างอิงถึงบุคลิกลักษณะของพระองค์และธรรมเนียมประจำพระองค์เอง การนำมาซึ่งภาพล้อเลียนแบบง่าย ๆ และการเคลื่อนไหวอย่างตรงไปตรงมา ถ้าไม่ใช่ประเพณีที่ตลกขบขัน" กษัตริย์ทรงได้รับความนิยมในการแสดงถึงความขี้เกียจ, ความเขลาและความซุ่มซ่าม ทำให้เชื่อฟังโดยภรรยาที่ปากร้าย การขยะแขยงคนตะกละผู้ซึ่งมักจะมีไก่อบในกระเป๋าเสื้อโค้ตของพระองค์ที่เสวยตลอดเวลาด้วยมือที่เต็มด้วยคราบน้ำมัน เรื่องที่เป็นตัวอย่างได้คือภาพยนตร์บราซิลเรื่อง การ์โลตา โคอากีนา - เจ้าหญิงแห่งบราซิล (Carlota Joaquina – Princesa do Brasil) (พ.ศ. 2538) การเขียนล้อเลียนที่รวมด้วยบทวิจารณ์ทางสังคมที่เฉียบคม งานเขียนนั้นได้สร้างผลกระทบสะท้อนกลับอย่างมากมาย แต่ตามรายงานคำวิจารณ์ของโรนัลโด เวนฟาส "มันเป็นเรื่องราวที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาดในหลายรูปแบบ, การเป็นตัวอย่างที่ผิด, ความไม่แน่ชัด, การประดิษฐ์" สำหรับนักประวัติศาสตร์ ลูอิซ คาร์ลอส วิลลัลตา "มันสร้างการโจมตีอย่างกว้าง ๆ ในความรู้ทางประวัติศาสตร์" ในทางกลับกันผู้อำนวยการคาร์ลา คามูราติบอกกล่าวอย่างเจตนา "สร้างเรื่องเล่าแบบภาพยนตร์ที่ซึ่งกำหนดประเภทของนวนิยายทางประวัติศาสตร์ด้วยหน้าที่เกี่ยวกับการสอนและในเวลาเดียวกันจะเสนอผู้ตรวจสอบความรู้ในอดีตและช่วยเหลือในฐานะประชาชน ที่นึกถึงเกี่ยวกับปัจจุบัน....มันไม่ได้เสนอความรู้ทางประวัติศาสตร์ใหม่ ๆ ของผู้ตรวจสอบ ในทางนี้ มันได้นำมาซึ่งผู้ตรวจสอบทางพฤติกรรมที่ผิดศีลธรรมทางโลกีย์มากกว่าเรื่องเล่าที่ส่งผลกระทบสะท้อนในประวัติศาสตร์บราซิล"
การมองภาพแทนอย่างหลากหลายของพระเจ้าฌูเอาในขอบเขตบุคลิกลักษณะที่ทรงมีน้ำหนักมากเกินไป, รูปร่างใหญ่กว่าปกติ, ไม่เป็นระเบียบที่ซึ่งบุคลิกมีภูมิฐานและสง่างาม สำหรับจิตรกรวาดภาพเหมือน นักวิจัย อิสเมเนีย เดอ ลิมา มาร์ตินส์ ได้เขียนไว้ว่า "ถ้าคือข้อตกลงท่ามกลางผู้เขียนทั้งหมด ผู้ซึ่งอาศัยหลักฐานของพวกเขา ผู้ซึ่งใกล้ชิดกับพระองค์สำหรับพระเมตตาและสุภาพ ทั้งหมดนี้เป็นข้อโต้เถียงอย่างรุนแรง ในขณะที่การตรัสตรงๆถึงสีหน้าของพระองค์อย่างรัฐบุรุษ บางคนพิจารณาว่าพระองค์ทรงขี้ขลาดและไม่เหมาะสำหรับการปกครอง ในเหตุการณ์อื่นๆ พระเจ้าฌูเอาที่ 6 ทรงสร้างรอยที่ลบไม่ออกในประวัติศาสตร์ลูโซ-บราซิล ข้อเท็จจริงที่ซึ่งปรากฏทั่วในปัจจุบัน ท่ามกลางบทบาททางประวัติศาสตร์ที่ซี่งยืนกรานเหนือการคาดคะเนของกษัตริย์ ทั้งๆที่การเปลี่ยนแปลงที่ซึ่งฝึกฝนประสบการณ์เหนือเหตุการณ์ในศตวรรษที่ 20"
ในทางการปกครอง พระเจ้าฌูเอาทรงได้รับแรงสนับสนุนที่แข็งแกร่งเสมอ ที่มีชื่อเสียงคือ โรดริโก เดอ เซาซา โควทินโฮ เคานท์ที่ 1 แห่งลินฮาเรซ, อันโตนิโอ เดอ อเราโจ อี อเซเวโด เคานท์ที่ 1 แห่งบาร์คาและโตมัส อันโตนิโอ เดอ วิลลา โนวา โปรตุเกส ผู้ซึ่งได้รับการพิจารณาว่าเป็นผู้ให้คำปรึกษาในพระราชกรณียกิจของพระเจ้าฌูเอาจำนวนมาก แต่ตามรายงานของจอห์น ลุคค็อก ผู้สังเกตการณ์ที่เชื่อถือได้ในยุคสมัยนั้น "เจ้าชายผู้สำเร็จราชการทรงถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ขาดความกระตือรือร้นหลายครั้ง สำหรับฉัน พระองค์นั้นทรงเป็นผู้มีความเฉียบแหลมอย่างมากและบุคลิกภาพที่แข็งแกร่งมากกว่าคุณลักษณะที่เห็นโดยทั่วไปจากทั้งมิตรและศัตรูของพระองค์ พระองค์ทรงอยู่ในพฤติการณ์แวดล้อมใหม่ ที่ซึ่งทรงได้รับการทดสอบ การยอมรับพวกเขาด้วยตวามอดทน ถ้าทรงถูกยั่งยุ พระองค์จะแสดงพระองค์ด้วยความกระฉับกระเฉงและฉับไว" พระองค์ทรงได้รับการสรรเสริญด้วยบุคลิกแห่งการเป็นกษัตริย์ การยืนยันใหม่ถึงพระเมตตาและความสนพระทัย งานประพันธ์คลาสสิคของโอลิเวียรา ลิมา เรื่อง Dom João VI no Brasil(พ.ศ. 2451) เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญที่มีความเชื่อถือได้สำหรับการเริ่มต้นของกระบวนการฟื้นฟูสภาพเดิมขนานใหญ่ของพระเจ้าฌูเอา เขาได้ทำการค้นคว้าเอกสารนับไม่ถ้วนในช่วงยุคสมัยนั้นโดยปราศจากการค้นหาบทบรรยายซึ่งไม่น่าพอใจเกี่ยวกับกษัตริย์โดยชาวบราซิลหรือเอกอัครราชทูตและนักการทูตต่างๆที่ได้รับการยอมรับในราชสำนัก ในทางกลับกัน เขาได้พบการบรรยายจำนวนมากที่ซึ่งแต่งแต้มด้วยสีอันเป็นที่ชื่นชอบ ดังเช่น หลักฐานจากแฮนเดอร์สัน กงสุลบริติชและซัมเทอร์ รัฐมนตรีสหรัฐอเมริกา ผู้ซึ่ง"ชื่นชอบอย่างมากที่จะกำหนดพระองค์ให้เป็นกษัตริย์โดยตรง โดยความชอบธรรมที่ถูกต้องตามกฎหมาย จากนั้นทรงพบปะกับคณะรัฐมนตรีของพระองค์....การคิดว่าพระองค์ในสถานการณ์นี้ทรงมีความก้าวหน้ามากพอกว่าข้าราชสำนักของพระองค์" เอกสารทางการทูตยังคงยืนยังถึงวิสัยทัศน์ทางการเมืองของพระองค์ที่กว้างไกล ความตั้งพระทัยที่จะให้บราซิลมีความสำคัญในทวีปอเมริกาโดยสามารถเทียบเคียงสหรัฐอเมริกา การรับเอามาของวาทกรรมที่ใกล้เคียงกับหลักการเทพลิขิตของสหรัฐอเมริกา พระองค์ทรงยืนยันในอำนาจอันชอบธรรมของพระองค์โดยปราศจากความรุนแรง มากด้วยพระอารมณ์ที่สามารถชักจูงได้และสุภาพ การจัดการทางการระหว่างประเทศของพระองค์ แม้ว่าในบางครั้งจะไม่ประสบความสำเร็จและค่อนข้างจะนำมาซึ่งความทะเยอทะยานแห่งลัทธิจักรวรรดินิยม แต่ในทางอื่นๆมากมายถือเป็นการมองการณ์ไกลและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้ เป็นการแสดงด้วยท่าทางมากมายบรรยายที่ซึ่งยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ในอาณานิคมบราซิล
ถึงอย่างไรก็ตาม นายพลแห่งกองทัพฝรั่งเศส ฌอง-อันดอเช ชูโนต์ ได้บรรยายพระองค์ในฐานะ "บุรุษผู้อ่อนแอ หวาดระแวงทุกๆคนและทุกๆสิ่ง ริษยาอำนาจสั่งการของพระองค์แต่ซึ่งไม่สามารถพอในการสร้างความเคารพ พระองค์ถูกปกครองโดยคุณพ่อ (ในที่นี้คือ บาทหลวง) และสามารถดำรงพระองค์ภายใต้การข่มขู่ให้เกรงกลัว" และนักประวัติศาสตร์ชาวบราซิลหลายๆคน เช่น แพนเดีย คาลอเกราส, โตเบียส มอนเตย์โรและลูอิส นอร์ตัน ได้บรรยายพระองค์เปรียบเหมือนสีดำมืดมิด ท่ามกลางชาวโปรตุเกส เช่น โจอาควิม เปดรู เดอ ดอลิเวียรา มาร์ตินส์และราอูล บรานเดา บรรยายว่า พระองค์ทรงถูกพรรณาร่ำไปในฐานะบุคคลที่ตลกล้อเลียนจนกระทั่งอนุรักษนิยมถูกฟื้นคืนในปี พ.ศ. 2469 เมื่อเขาเริ่มต้นที่จะหาผู้ปกป้อง เช่น ฟอร์ทูนาโด เดอ อัลเมดา, อัลเฟรโด ปิเมนตาและวาเลนทิม อเล็กซานเดร มันเป็นบางอย่างที่ซึ่งจำนวนมากถูกทำให้ไม่จงรักภักดีต่อพระองค์ ที่ซึ่งทรงขึ้นภาษีและการเป็นหนี้ที่แย่ลง,เพิ่มจำนวนตำแหน่งและสิทธิพิเศษสืบทางสายโลหิต ที่ซึ่งไม่ทรงสามารถระงับความขัดแย้งภายในที่เพิ่มขึ้นมากหรือการกำจัดการคอร์รัปชัน และที่ซึ่งเสด็จออกจากบราซิลช่วงระยะใกล้จะล้มละลายเมื่อพระองค์ทำให้ท้องพระคลังว่างเปล่าในการเสด็จกลับโปรตุเกส
อะไรก็ตามบุคลิกของพระองค์ สำคัญต่อรัชกาลของพระองค์สำหรับช่วยจดจำการโหมกำลังการผลิตในบราซิลและเป็นเอกภาพอย่างแท้จริงที่ซึ่งเป็นชาติที่มิอาจโต้แย้งได้ กิลเบอร์โต เฟรเรยืนยันว่า "พระเจ้าฌูเอาที่ 6 ทรงเป็นบุคคลหนึ่งผู้ซึ่งมีบทบาทมหาศาลในการสถาปนาชาติ.....พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างที่ดีเลิศในฐานะบุคคลกลาง....ระหว่างประเพณี ที่ซึ่งพระองค์ทำให้เป็นรูปธรรม และนวัตกรรม ที่ซึ่งพระองค์ทรงเปิดรับและยกระดับ ในระหว่างที่ซึ่งสร้างความมั่นใจแก่อนาคตของชาวบราซิล" ในความเห็นของลอเรนติโน โกเมซ "ไม่มียุคสมัยใดในประวัติศาสตร์บราซิลยืนยันแน่นอนอย่างลึกซึ้งและการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วใน 13 ปีที่ซึ่งราชสำนักโปรตุเกสประทับอยู่ที่รีโอเดจาเนโร" นักวิชาการเช่น โอลิเวียรา ลิมา, มาเรีย โอดิลา ดา ซิลวา ดิเอส, โรเดอริค บาร์แมนและลอเรนติโน ดังที่กล่าวมาก่อนแล้ว เชื่อว่าพระเจ้าฌูเอาไม่เคยคิดเสด็จมาที่อเมริกาและก่อตั้งรัฐบาลกลางที่เข้มแข็ง บางทีคือแผ่นดินใหญ่บราซิลด้วยความแตกต่างเกี่ยวกับดินแดนที่สำคัญที่ซึ่งมีส่วนที่แตกออกมาของชาติที่แตกต่างกัน ซึ่งเกิดขึ้นกับชาติอาณานิคมเพื่อนบ้านอย่างสเปน ความคิดเห็นนี้ถูกร่วมโดยนายพลเรือบริติช ซิดนีย์ สมิธ ผู้บัญชาการกองเรือรบที่ซึ่งคุ้มกันเรือโปรตุเกสให้เดินทางไปยังบราซิล
เร็วๆนี้พระราชประวัติได้มีการแยกข้อเท็จจริงออกจากตำนานและโต้ตอบด้วยตำนานเย้ยหยันที่ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยบุคคลแวดล้อมพระเจ้าฌูเอาและที่ซึ่งขาดแคลนเอกสารมาสนับสนุน ลูเซีย บาสโตสได้เตือนที่ซึ่งแม้กระทั่งวันนี้พวกเราจำเป็นที่จะระมัดระวังในการวางเรื่องที่แน่นอนในบริบทของประวัติศาสตร์ ดังเช่น ข้อถกเถียงในการฉ้อราษฎร์บังหลวง ไม่มีที่ซึ่งแม้ว่าสิ้นเปลืองมหาศาลและการสบประมาท ในเวลานั้นไม่มีการชัดแจ้งในการแบ่งระหว่างการคลังสาธารณะและพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของกษัตริย์ และในตรรกะของยุคสมัยเก่า "พระมหากษัตริย์ทรงเป็นเจ้าของประเทศ....ที่ซึ่งกระจายส่วนของแบบที่ว่า พระมหากษัตริย์ทรงเป็นผู้แจกจ่ายความยุติธรรมและการแย่งชิง" ในคำพูดของลีอันโดร โลโยลา "จากการศึกษาวิจัยใหม่ที่ปรากฏออกมา ผู้ซึ่งมีข้อจำกัดของพระองค์ แต่ผู้ซึ่งเผชิญหน้าสถานการณ์ที่เป็นอันตรายโดยสิ้นเชิงและมีชีวิตต่อไป ทั้งๆที่การปกครองประเทศขนาดเล็ก, ยากจน, ทรุดโทรม ดังเช่นโปรตุเกสในจุดเริ่มต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19" ก่อนที่ศัตรูของพระองค์จะสวรรคตที่เซนต์เฮเลนา ศัตรูผู้ทรงอำนาจสูงสุดอย่างนโปเลียน กล่าวถึงพระองค์ว่า "เขาเป็นบุคคลเดียวที่หลอกข้าได้" มาควิสแห่งคาราเวลาสกล่าวสรรเสริญพระองค์ในวุฒิสภาบราซิลในช่วงการเสด็จสวรรคตของพระเจ้าฌูเอา ได้กล่าวว่า "เราทั้งมวล ณ ที่นี้มีเหตุผลมากมายที่จะกล่าวสรรเสริญระลึกถึงพระเจ้าฌูเอาที่ 6 พวกเราล้วนสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ สำหรับผลประโยชน์มากมายที่ทรงมอบแก่พวกเรา พระองค์ทรงยกระดับบราซิลให้เป็นราชอาณาจักร ทรงจัดหาสิ่งที่ดีสำหรับพวกเราทั้งมวล ทรงดูแลพวกเราเสมอมาด้วยความรัก และชาวบราซิลทั้งหมดทั้งมวลมีความผูกพันกับพระองค์เสมอ"
การอภิเษกสมรสและทายาท
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงการ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปนในปี พ.ศ. 2328 มีพระโอรส-ธิดาร่วมกัน 9 พระองค์ได้แก่
อ้างอิง
1767 1826
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน)
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) เป็นสถานพยาบาล ประเภทองค์การมหาชน แห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลบ้านแพ้ว อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร
ประวัติ
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว เริ่มก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2508 โดยการบริจาคที่ดิน สนับสนุนกำลังทรัพย์ในการก่อสร้าง บนพื้นที่ 9 ไร่ 1 งาน 80 ตารางวา มีสถานะโรงพยาบาลชุมชน ขนาด 10 เตียง จนพัฒนาเรื่อยมาเป็นโรงพยาบาลอำเภอ ขนาด 30 เตียง
หลังจากเกิดวิกฤติเศรฐกิจในปี พ.ศ 2540 รัฐบาลที่นำโดย พลฯเอกชวลิต ยงใจยุทธ และรัฐบาลที่นำโดยนายชวน หลีกภัย ได้กำหนดแผนแม่บทการปฏิรูประบบการบริหารภาครัฐขึ้น ซึ่งได้รับการอนุมัติจากคณะรัฐมนตรีเมื่อเมษายน พ.ศ. 2542 และสาระสำคัญส่วนหนึ่งของการปฏิรูป คือ การทบทวนบทบาทภารกิจของงานที่ภาครัฐดำเนินการอยู่นั้น มีประสิทธิภาพหรือไม่ ขณะเดียวกันในปี พ.ศ. 2542 รัฐสภาได้ตราพระราชบัญญัติองค์การมหาชนขึ้น เพื่อเป็นเครื่องมือทางกฎหมาย สำหรับปรับเปลี่ยนระบบการบริหารส่วนราชการ ประเภทที่จัดบริการสาธารณะให้เป็นระบบที่คล่องตัวขึ้นกว่าระบบราชการทั่วไป โรงพยาบาลของรัฐเป็นส่วนราชการที่เข้าข่ายกลุ่มที่อาจเปลี่ยนไปเป็นระบบองค์การมหาชนด้วย
เมื่อปลายปี พ.ศ. 2540 ประเทศไทยเริ่มระสํ่าระสายจากพิบัติภัยเศรษฐกิจ นักวิชาการจาก สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) กระทรวงสาธารณสุข ได้นำเสนอแนวคิดแก่ผู้แทน ธนาคารพัฒนาเอเชีย (ภาษาอังกฤษ : Asian Development Bank : ADB) เรื่องการเพิ่มประสิทธิภาพของโรงพยาบาล ด้วยการออกนอกระบบราชการเพื่อเพิ่มความอิสระในการบริหารงาน ซึ่งส่งผลให้กระทรวงสาธารณสุข แสดงเจตจำนงในการเริ่มโครงการนำร่องแปรรูปโรงพยาบาลรัฐ ไปสู่ระบบใหม่ที่มีความเป็นอิสระคล่องตัวกว่าเดิม โดยเจตจำนงนี้เป็นพันธะส่วนหนึ่ง ของการที่รัฐบาลรับเงินกู้จากธนาคารระหว่างประเทศแห่งนี้ด้วย
ในช่วงปี พ.ศ. 2541 รัฐบาลไทยได้ทำการศึกษาแนวทางการแปรรูปโรงพยาบาล โดยได้ใช้ทุนวิจัยบางส่วนจากธนาคารพัฒนาเอเชีย(จึงเรียกโครงการนี้ว่า"โครงการเอดีบี") โดยเน้นให้ใช้แนวทางรูปแบบองค์การมหาชน ไม่มุ่งเน้นแบบทุนนิยมหรือ Corporatized จึงมีการใช้ศัพท์ใหม่ว่า Autonomous Hospital เพื่อความชัดเจน โดยประยุกต์แนวคิดจากองค์การมหาชน จึงเกิดแนวคิดโรงพยาบาลในกำกับของรัฐ
รายชื่อโรงพยาบาลที่กระทรวงสาธารณสุขได้ประกาศนำร่องในการปฏิรูปโรงพยาบาล 7แห่ง
ในจำนวนนี้โรงพยาบาลบ้านแพ้วอาจถือได้ว่ามีความพร้อมมากที่สุด โดยเฉพาะด้านความมุ่งมั่นและการสนับสนุนของชุมชน(ปัจจุบันมีแค่ โรงพยาบาลบ้านแพ้วแห่งเดียวเท่านั้น ที่ออกนอกระบบ)
ในระยะเวลาช่วงเดียวกับการศึกษาโครงการเอดีบี สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) ได้สนับสนุนทุนวิจัย แก่ชุดโครงการวิจัยเรื่องนี้ด้วย   โดยในช่วงปี พ.ศ. 2542 สวรส. ได้ให้ความสำคัญกับการสร้างความเข้าใจและการมีส่วนร่วมของสังคม และมีส่วนผลักดันให้นโยบายนี้เป็นที่รู้เห็นของสาธารณชนมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดรัฐบาลได้อนุมัติหลักการร่างพระราชกฤษฏีกาจัดตั้งโรงพยาบาลบ้านแพ้วเป็นองค์การมหาชน เมื่อธันวาคม พ.ศ. 2542 กระทั่งได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งโรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2543 ในวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2543
โรงพยาบาลบ้านเพ้ว(องค์การมหาชน) เป็นองค์การมหาชนแห่งแรก และได้เริ่มดำเนินการตั้งแต่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา ต่อมาได้เปิด โรงพยาบาลจักษุบ้านแพ้ว โดยมี พญ.พัทธ์ศรัณย์ ธนะสุพรรณ เป็นผู้อำนวยการ
การให้บริการ
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) ให้บริการในพื้นที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร และเขตพื้นที่ใกล้เคียง นอกจากนี้ยังมีการให้บริการโดยการจัดตั้งสาขาการให้บริการ และศูนย์สุขภาพชุมชนในชุมชนต่างๆ ได้แก่
การดำเนินงาน
โรงพยาบาลบ้านแพ้ว มีแนวทางการบริหารตามพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งโดย "คณะกรรมการโรงพยาบาลบ้านแพ้ว" ปัจจุบันมีนายแพทย์ พิศิษฐ์ ศรีประเสริฐ อดีตรองปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นประธานกรรมการ โดยในปีงบประมาณ พ.ศ. 2558 โรงพยาบาลบ้านแพ้ว มีรายได้จากการดำเนินงานสูงกว่าค่าใช้จ่าย จำนวน 97.55 ล้านบาท และจากการประเมินองค์การมหาชนของสำนักงาน ก.พ.ร. เมื่อปี พ.ศ. 2558 พบว่าโรงพยาบาลบ้านแพ้ว ได้รับการประเมินในระดับดีเด่น
อวยชัย กองสี
อวยชัย กองสี เจ้าของฉายา นกกระจิบ เกิดวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2522 ที่กรุงเทพมหานคร เป็นทั้งนักกีฬาหมากรุกไทยและหมากรุกสากล รวมถึงเป็นเจ้าของตำแหน่งแชมป์หมากรุกสากลของไทย ตลอดจนเป็นผู้ฝึกสอนหมากรุกให้แก่นักหมากรุกหลายราย นอกจากนี้ เขายังได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันหมากรุกอาเซียนในซีเกมส์ 2011 ที่ปาเลมบัง ที่ซึ่งอวยชัยสามารถทำได้ 4 คะแนนเต็ม โดยเป็นฝ่ายชนะนักหมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์จากทั้ง 4 ประเทศ และนับเป็นเหรียญทองแรกในประวัติศาสตร์ของสมาคมหมากรุกแห่งประเทศไทย
อวยชัย กองสี ยังเป็นตัวแทนทีมชาติไทยเข้าแข่งขันหมากรุกสากลโอลิมเปียดครั้งที่ 36, 37, 39 และ 40 ทั้งนี้ ทางสมาพันธ์หมากรุกโลกได้จัดให้เขาอยู่ในอันดับ 3 ของประเทศ สำหรับผู้ที่สร้างผลงานอย่างต่อเนื่อง
ประวัติ
อวยชัย กองสี หรือ อวยชัย แซ่ลี้ เป็นบุตรคนโตของนายหล่าย แซ่ลี้ และนางงามพิษ กองสี ซึ่งอวยชัยสำเร็จการศึกษาระดับชั้นประถมศึกษาจากโรงเรียนวัดดอนยานนาวา ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนนิพัธท์วิทยา ซึ่งปัจจุบัน เขาศึกษาที่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อวยชัยเริ่มมีความสนใจต่อหมากรุกอย่างจริงจังเมื่ออายุได้ 20 ปี โดยในช่วงแรกเขาได้เล่นกับเพื่อนและแพ้มาโดยตลอด แต่แล้วเขาก็ได้เริ่มทำการจดวิเคราะห์รูปหมากอยู่หลายครั้ง ที่ซึ่งแม้กระนั้นเขาก็ยังแพ้อยู่ กระทั่งเขาเริ่มสั่งสมประสบการณ์และพัฒนาฝีมือขึ้นตามลำดับ เขาได้ฉายาว่า "นกกระจิบ" เนื่องด้วยอวยชัยเป็นคนที่พูดเร็วอย่างฉะฉาน ผู้ใหญ่แถววัดดอนยายาวาจึงตั้งฉายานี้ให้แก่เขา
อวยชัยสามารถครองแชมป์การแข่งขันมหกรรมหมากรุกสุดยอดเซียนได้ถึง 2 สมัย ทั้งในปี พ.ศ. 2548 และ 2549 ซึ่งรายการดังกล่าวจัดเป็นรายการหมากรุกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ที่จัดขึ้นโดยตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ก่อนที่เขาจะเข้าแข่งขันในฐานะนักกีฬาทีมชาติไทยครั้งแรกในซีเกมส์ 2003 แต่ไม่ได้รับเหรียญรางวัลในการแข่งครั้งนั้น
กระทั่งเขาได้เข้าแข่งขันอีกครั้งในซีเกมส์ 2011 เมื่อครั้งที่เขาเป็นฝ่ายชนะนคร ตรีสอาด ในการคัดเลือกตัวแทนทีมชาติไทยเพียงคนเดียว ของรายการหมากรุกอาเซียนที่กติกาเหมือนหมากรุกไทยเกือบทั้งหมด ที่ซึ่งเขาสามารถเป็นฝ่ายชนะนักหมากรุกระดับแกรนด์มาสเตอร์ทั้ง 4 ประเทศ โดยอวยชัยได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันดังกล่าว และนับเป็นเหรียญทองแรกของประวัติศาสตร์หมากรุกอาเซียนที่มีการบรรจุขึ้นเป็นครั้งแรก
พ.ศ. 2555 อวยชัยเข้าแข่งขันรายการเปิดคลังประลองขุน ครั้งที่ 1 ที่ทางกระทรวงการคลังกับโรงงานยาสูบร่วมกันจัดขึ้น โดยเขาได้พบกับสุชาติ ชัยวิชิต หรือที่รู้จักกันในชื่อ "เซียนป่อง" จากการแข่งขันครั้งนี้เอง ที่ทั้งคู่ไม่สามารถเอาชนะกันได้ และเสมอ 3 กระดานติดต่อกัน จึงต้องตัดสินด้วยรอบอมาเกดอน ซึ่งสุชาติได้ขอถอนตัว โดยยอมให้อวยชัยเข้าพบกับนคร ตรีสอาด ในรอบชิงชนะเลิศต่อไป
ตำบลนาดี (อำเภอเมืองสมุทรสาคร)
ประวัติ
ตำบลนาดีเดิมชื่อ ตำบลบางปิ้ง เมื่อครั้งเกิดน้ำท่วมใหญ่ในปี พ.ศ. 2485 ทำให้ไร่นาเสียหายมาก นายสิงห์ ภาสวัสดิ์ นายอำเภอเมืองสมุทรสาครขณะนั้น ได้ดำเนินการขุดคลองผ่านตำบลบางปิ้ง ตำบลคอกกระบือ และตำบลบ้านเกาะ มีขนาดกว้าง 4 วา ยาว 11 กิโลเมตรเศษ ตั้งชื่อว่า คลองสี่วาพาสวัสดิ์ และได้เปลี่ยนชื่อจากตำบลบางปิ้งเป็นตำบลนาดี เพื่อให้สอดคล้องกับพื้นที่ในการประกอบอาชีพทำนาข้าว
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในพื้นที่คือเทศบาลตำบลนาดี เดิมมีฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลนาดี โดยยกฐานะจากสภาตำบลเมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 ต่อมาเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 ได้มีการยกฐานะเป็นเทศบาลตำบลดังปัจจุบัน
ภูมิศาสตร์
ตำบลนาดีมีพื้นที่ 23.817 ตารางกิโลเมตร (14,886 ไร่) มีลักษณะภูมิประเทศ เป็นที่ราบลุ่ม มีลำคลองไหลผ่าน ซึ่งมีคลองสี่วาพาสวัสดิ์เป็นคลองสายหลัก พื้นที่ส่วนใหญ่ในอดีตทำการเกษตร ปัจจุบันโรงงานอุตสาหกรรมเข้ามาตั้งฐานการผลิตเพิ่มขึ้น รวมทั้งโครงการบ้านจัดสรร ทำให้สภาพดินที่เคยอุดมสมบูรณ์ เหมาะสมแก่การเพราะปลูกและทำการเกษตร กลับกลายเป็นพื่นที่สร้างโรงงานอุตสาหกรรม มีการสร้างเขื่อนลุกล้ำเขตคลอง ทำให้คลองที่เดิมทีมีขนาดที่ กว้าง มีขนาดที่แคบลง อีกทั้งยังมีน้ำเน่าเสีย ที่ปล่อยจากอุตสาหกรรม ปลาที่เคยมี ในคลองก็เรียกได้ว่า แทบไม่มีเลยก็ว่า ได้ ต่างจากก่อนหน้านี้ ที่เคยมียอยกปลา ไม่ต่ำกว่า 6 ยอ ตลอดคลองสี่วา
สถานศึกษา
ประถมศึกษา 3 แห่ง
มัธยมศึกษา 1 แห่ง
การคมนาคม
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 (ถนนพระรามที่ 2) ผ่านตำบลนาดี ระหว่างกิโลเมตรที่ 23–27 รอยต่อระหว่างตำบลมหาชัยกับตำบลคอกกระบือ อำเภอเมืองสมุทรสาคร เป็นถนนสายหลักที่มุ่งสู่ภาคใต้ เริ่มต้นจากเขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร สิ้นสุดที่ตำบลวังมะนาว อำเภอปากท่อ จ.ราชบุรี ระยะทาง 84 กิโลเมตร ผ่านสถานที่สำคัญของตำบลนาดีได้แก่ เคหะชุมชนมหาชัย หมู่ที่ 4
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3242 (ถนนเอกชัย) ผ่านตำบลนาดี รอยต่อระหว่างตำบลมหาชัยกับตำบลคอกกระบือ และยังขนานกับเขตตำบลโคกขาม อำเภอเมืองสมุทรสาคร เป็นถนนสายหลักที่เชื่อมระหว่างเขตเทศบาลนครสมุทรสาคร (ตัวเมืองมหาชัย) กับเขตบางบอน กรุงเทพมหานคร
* ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3091 (ถนนเศรษฐกิจ 1) ผ่านตำบลนาดี ระหว่างกิโลเมตรที่ 13–16 รอยต่อระหว่างตำบลท่าทราย อำเภอเมืองสมุทรสาคร กับตำบลคลองมะเดื่อ อำเภอกระทุ่มแบน เป็นเส้นทางหลักที่พาดผ่านสำนักงานเทศบาลตำบลนาดี เป็นถนนขนาด 4 ช่องจราจร เชื่อมต่อระหว่างตัวเมืองมหาชัย จังหวัดสมุทรสาคร ถนนพระรามที่ 2 กับถนนเพชรเกษม และมีถนนพุทธสาครแยกออกจากทางแยกต่างระดับกระทุ่มแบน ไปยังถนนพุทธมณฑล สาย 4 และอำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม ระยะทางประมาณ 21 กิโลเมตร
* ถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ เป็นถนนที่อยู่ในความดูแลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร เชื่อมต่อระหว่างถนนเศรษฐกิจกับถนนเอกชัย ตำบลคอกกระบือ ขนานไปกับคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ระยะทาง 5 กิโลเมตร
* ทางหลวงชนบท สค.4019  แยกทางหลวงหมายเลข 3091 (กิโลเมตรที่ 16.000) – บ้านวัดเกาะ (ถนนเศรษฐกิจ–บ้านเกาะ) เป็นถนนที่อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวงชนบท แยกถนนเศรษฐกิจที่หน้าสถานีไฟฟ้าแรงสูงสมุทรสาคร มุ่งหน้าไปยังเขตเทศบาลตำบลบางปลา ตำบลบ้านเกาะ ข้ามสะพานแม่น้ำท่าจีน ไปสิ้นสุดที่วัดเกาะ ระยะทางถึงวัดเกาะประมาณ 7 กิโลเมตร และยังมีเส้นทางเล็ก ๆ เชื่อมต่อไปยังถนนสายพระรามที่ 2 – วัดสวนส้ม ตำบลบ้านเกาะ ระยะทาง 9.290 กิโลเมตร
* ทางหลวงชนบท สค.4016 แยกทางหลวงหมายเลข 3091 (กิโลเมตรที่ 15.000) – บ้านท่าเสา (ถนนเศรษฐกิจ–พันธุวงศ์) เป็นถนนที่อยู่ในความดูแลของกรมทางหลวงชนบท แยกถนนเศรษฐกิจที่หน้าถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ ขนานไปกับคลองสี่วาพาสวัสดิ์ สิ้นสุดที่วัดพันธุวงศ์ ตำบลบ้านเกาะ ระยะทางประมาณ 5 กิโลเมตร และยังมีเส้นทางต่อเนื่องขนานไปตามแม่น้ำท่าจีน มุ่งหน้าสู่ ตำบลดอนไก่ดี อำเภอกระทุ่มแบน ระยะทาง 9.050 กิโลเมตร ในอดีตเป็นถนนที่เชื่อมกับถนนเลียบคลองสี่วาพาสวัสดิ์ได้ ภายหลังกรมทางหลวงได้ก่อสร้างถนนเศรษฐกิจ ขยายเป็น 4 ช่องจราจร และมีเกาะกลางถนนกั้นอยู่
รถโดยสารประจำทาง
ถนนเศรษฐกิจ
17
17 (สิบเจ็ด) เป็นจำนวนธรรมชาติที่อยู่ถัดจาก 16 (สิบหก) และอยู่ก่อนหน้า 18 (สิบแปด)
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในโอลิมปิกฤดูหนาว 2014
ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 22 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองโซชี ประเทศรัสเซีย ระหว่างวันที่ 7-23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกสวิตเซอร์แลนด์เป็นตัวแทนประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 163 คน ใน 12 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ศึกเดือด 5 วิพลิกชะตา
ศึกเดือด 5 วิพลิกชะตา หรือ ประชันหน้า 5 วิเปิดศึกมรณะ เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น เขียนเรื่องโดยไซโซ ฮาราวาตะ และวาดภาพโดยคาชิวะ มิยาโกะ เผยแพร่ในแอปพลิเคชัน MangaONE และเว็บไซต์ Ura Sunday ของสำนักพิมพ์โชงากูกังตั้งแต่เดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 และได้รับการรวบรวมตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) ถึงเล่มที่ 16 ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2564 เป็นมังงะรีเมกของเว็บคอกมิกชื่อเรื่องเดียวกันที่ฮาราวาตะวาด ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอซินเนอร์จีเอสพี และ Vega Entertainment (ร่วมด้วยซีจีแอนิเมชันโดย Studio A-Cat) ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 13 กรกฎาคมถึง 28 กันยายน พ.ศ. 2564
อารามกลูว์นี
กีโยมที่ 1 ดยุกแห่งอากีแตนโปรดให้สร้างอารามแห่งนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 910 และแต่งตั้งแบร์นงเป็นอธิการองค์แรกของอาราม ขึ้นตรงต่อสมเด็จพระสันตะปาปาเซอร์จิอุสที่ 3 พระองค์เดียว อารามแห่งนี้มีชื่อเสียงจากการที่เหล่านักพรตในอารามถือปฏิบัติตามวินัยของนักบุญเบเนดิกต์อย่างเคร่งครัด จึงถือได้ว่าคณะเบเนดิกตินถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่อารามแห่งนี้ จนกลายเป็นผู้นำด้านการใช้ชีวิตอารามวาสีแบบตะวันตก ในช่วงการปฏิรูปฝรั่งเศสอารามถูกปล้มสดมภ์และถูกทำลายจนเสียหายเกือบหมด
ออนเดอะโรด
ออนเดอะโรด (On the Road) เป็นนวนิยายเขียนโดยนักเขียนชาวอเมริกัน แจ็ก เครูแอ็ก เนื้อเรื่องยึดตามการเดินทางของเครูแอ็กและเพื่อนของเขาข้ามอเมริกา หนังสือถูกมองว่าเป็นงานเขียนของชนรุ่นหลังสงคราม ได้แก่ บีตเจเนอเรชัน และกลุ่มวัฒนธรรมแปลกแยก โดยตัวเอกใช้ชีวิตต่อต้านดนตรีแจ๊ส กวีนิพันธ์ และการใช้ยาเสพติด นวนิยายตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1957 มีตัวละครสำคัญหลายตัวในการเคลื่อนไหวบีต เช่น วิลเลียม เอส. บาโรส์ (โอลด์บูลลี) และอัลเลน กินส์เบิร์ก (คาร์โล มากส์) ถูกแทนด้วยตัวละครหลายตัวในหนังสือ รวมถึงตัวเครูแอ็กเองที่เป็นผู้บรรยายเรื่อง ซอล พาราไดส์
อย่ากลัวมืด! ถ้าไม่กลัวตาย!
'''อย่ากลัวมืด! ถ้าไม่กลัวตาย!''' (Don't Be Afraid of the Dark) ภาพยนตร์สยองขวัญแฟนตาซีสัญชาติฮอลลีวู้ด ออกฉายในปี ค.ศ. 2011
เนื้อเรื่อง
แซลลี่ เด็กผู้หญิงวัย 8 ขวบ มาเยือนโรดไอแลนด์ เพื่อหา อเล็กซ์ พ่อของเธอและ คิม แฟนสาวคนใหม่ของอเล็กซ์ ณ คฤหาสน์ทรงวิคตอเรียน ที่ก่อสร้างในยุคศตวรรษที่ 19 ที่พวกเขากำลังบูรณะอยู่ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอก และบ้านใหม่ที่หรูหราของเธอก็ดูเหมือนจะเป็นคุกที่เหน็บหนาวและไร้การเหลียวแล เพราะเธอเองก็ถูกแม่ทิ้งมาให้หาอเล็กซ์ ผู้เป็นพ่อ
อเล็กซ์ ที่มัวแต่สนใจโปรเจ็กต์ยิ่งใหญ่และความใฝ่ฝันในฐานะสถาปนิกของตัวเอง ห่างเหินกับลูกสาวของเขา และความพยายามของคิมในการสานสายสัมพันธ์กับแซลลี่ก็ลงเอยด้วยความหงุดหงิดทุกครั้งไป
แซลลี่ พบความอบอุ่นและหนทางหลบหนีด้วยการสำรวจคฤหาสน์หลังนี้ด้วยตัวคนเดียว และแม้ว่าจะได้รับคำเตือนจาก แฮร์ริส ชายชราผู้ดูแลบ้าน เธอก็ดึงดันจะออกผจญภัย ในที่สุดก็ค้นพบห้องใต้ดินลับ ที่ไม่มีใครย่างเท้าก้าวเข้าไปนับตั้งแต่การหายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อร้อยปีก่อนของผู้สร้างคฤหาสน์หลังนี้ นักวาดภาพธรรมชาติชื่อดัง อีเมอร์สัน แบล็ควู้ด ห้องใต้ดินที่มืดมิดแห่งนี้ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสตูดิโอส่วนตัวของแบล็ควู้ด ได้เก็บงำความลับเกี่ยวกับอดีตของสถานที่ที่ไม่มั่นคงและมืดมิดนี้ เพราะแซลลี่ได้พบกับเสียงลึกลับเล็ก ๆ ที่ดังก้องมาจากช่องทิ้งขี้เถ้าของห้องใต้ดิน เสียงลึกลับนั้นพยายามบอกกับแซลลี่ว่า มันต้องการจะเป็นเพื่อนกับเธอ และอเล็กซ์ พ่อของเธอไม่เคยคิดรักเธอเลย แต่เมื่อเจ้าของเสียงเหล่านั้นปรากฏตัว แซลลี่ก็ได้รู้ว่า มันน่ากลัวกว่าที่คิด
เบื้องหลัง
Don't Be Afraid of the Dark เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแฟนตาซีในแนวเทพนิยายที่มีภูติตัวจิ๋ว หรือนางฟ้า อยู่ในเรื่อง ที่นำกลับมาสร้างใหม่จากเรื่อง  Don't Be Afraid of the Dark ชื่อเดียวกันในปี ค.ศ. 1973 ของไนเจล แมคคีนด์
สำหรับเรื่องนี้ ได้มี กิลเยอร์โม เดล โทโร ผู้กำกับฯชื่อดังชาวเม็กซิกันเป็นผู้ร่วมเขียนบทและอำนวยการสร้าง โดยมี 	ทรอย นิกซีย์ เป็นผู้กำกับฯ
อัฒจันทร์
อัฒจันทร์ หรือ อรรธจันทร์ มีความหมายตรงตัวว่า ดวงจันทร์ครึ่งซีก ทั้งนี้ หมายถึง ที่นั่งเป็นขั้น ๆ สำหรับดูการแสดงมีลักษณะเป็นรูปครึ่งวงกลม
กฎของวานดอล์ฟ
กฎของวานดอล์ฟ (Warnsdorff's rule) เป็นวิธีการแบบฮิวริสติกสำหรับการหาวิธีการเดินม้าหมากรุก กล่าวโดยสรุปคือในการเดินม้าแต่ละครั้งนั้นจะต้องเป็นไปตามกฎ กล่าวคือ กำหนดให้ ในทุกช่องที่สามารถเดินไปจากช่องปัจจุบัน(ซึ่งไม่นับรวมถึงช่องที่เคยเดินผ่านไปแล้ว) จะมีค่าเท่ากับจำนวนช่องที่ช่องดังกล่าวสามารถเดินต่อไปได้ตามกฎของการเดินม้าหมากรุก(ซึ่งไม่นับรวมถึงช่องที่เคยเดินผ่านไปแล้ว) การเลือกช่องต่อไปสำหรับการเดินม้าจะพิจารณาเลือกช่องที่มีค่าน้อยที่สุด ซึ่งหากมีหลายช่องที่มีค่าน้อยที่สุดเท่ากันก็อาจมีทางเลือกได้หลายทาง นอกจากกลวิธีดังกล่าวในการแก้ปัญหานี้ยังมีกลวิธีอื่นๆอีกหลายหลายวิธี เช่น กลวิธีของโพ และกลวิธีของสไควเออร์และคูล โดยทั่วไปกฎของวานส์ดอล์ฟ จะนำไปประยุกต์ใช้กับเรื่องกราฟได้ ในเรื่องของทฤษฎีกราฟ การเดินม้าหมากรุกแต่ละครั้ง จะเดินไปยังปมที่อยู่ติดกันด้วยดีกรีที่น้อยที่สุด ถึงแม้ว่าปัญหาทางเดินของแฮมิลตันจะจัดอยู่ในเรื่องของกลุ่มปัญหาเอ็นพีแบบยาก โดยปกติแล้วในการใช้วิธีการแบบฮิวริสติกในหลายๆกราฟสามารถแก้ปัญหาได้ด้วยอัตราการเติบโตแบบเชิงเส้น แต่สำหรับปัญหาทางเดินม้าหมากรุกนี้จัดเปนกรณีพิเศษ
วิธีดำเนินการเพื่อประยุกต์กับกฎดังกล่าว
กฎของวานดอล์ฟสามารถใช้ได้กับจุดเริ่มต้นที่ช่องใดก็ได้ของตารางหมากรุก จำนวนครั้งที่เดินได้ก็คือจำนวนตัวเลขที่บรรจุในแต่ละช่อง ซึ่งตามกฎแล้ว จะต้องเดินไปยังช่องที่มีตัวเลขน้อยที่สุดนั่นเอง จากนั้นก็เลือกเดินตามกฎต่อไปจนกว่าจะเดินได้ครบทุกช่อง
เออาร์-10
เออาร์-10 (AR-10) เป็นปืนรุ่นแรกๆ ก่อนที่จะพัฒนามาเป็นปืนเอ็ม16 ออกแบบโดยยูจีน สโตเนอร์ (Eugene Stoner) แห่งบริษัทแฟร์ไชลด์ แอร์คราฟท์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประสบปัญหาลำกล้องแตกเมื่อยิงต่อเนื่องเวลานาน ขนาดกระสุน 7.62 × 51 มิลลิเมตร NATO (.308 Win cal.) ทำงานด้วยระบบแก๊ส น้ำหนัก 3.29-4.05 กิโลกรัม ความเร็วกระสุน 820 เมตร/วินาที ระยะหวังผล 630 เมตร (700 หลา) เป็นปืนที่ออกแบบก้าวล้ำยุค (ขณะนั้น ปีค.ศ.1956) ส่วนประกอบ มีเหล็ก อะลูมิเนียม และพลาสติก ประเทศที่นำปืนเออาร์-10 ประจำการได้แก่ กัวเตมาลา,ซูดาน,โปรตุเกส,อิตาลี,คิวบา,และสหภาพพม่า
สตีเวน พีนาร์
สตีเวน เจอโรม พีนาร์ (Steven Jerome Pienaar) (เกิดวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวแอฟริกาใต้ ปัจจุบันสังกัดสโมสรฟุตบอลเอฟเวอร์ตัน เขาสามารถเล่นได้ทั้งปีกซ้าย และปีกขวา และ เขายังเป็นเล่นให้กับทีมชาติแอฟริกาใต้ ในฟุตบอลอาชีพของเขา ยังเคยเล่นให้กับ อาแจ็กซ์เคปทาวน์, อาแจ็กซ์, โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ และ เอฟเวอร์ตัน
อ้างอิง
1982
นาม ยิ้มแย้ม
นาม ยิ้มแย้ม เกิดเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2479 ที่อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ จบการศึกษาจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ เนติบัณฑิตไทย เป็นประธานคณะธรรมาภิบาล พรรคพลังธรรมใหม่ อดีตผู้พิพากษาหัวหน้าคณะในศาลฎีกา เป็นประธาน คณะอนุกรรมการสืบสวนสอบสวนข้อเท็จจริงเพิ่มเติมสรุปกรณี สุเทพ เทือกสุบรรณ เลขาธิการพรรคประชาธิปัตย์ กล่าวหามีกระบวนการว่าจ้างพรรคการเมืองให้ลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปเมื่อวันที่ 2 เมษายน 2549  ซึ่งคณะอนุกรรมการนี้ดำเนินการสืบสวนตามมติของคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2549 ซึ่งผลการสืบสวนของคณะอนุกรรมการชุดนี้ มีมติให้ยุบพรรคไทยรักไทยและให้ดำเนินคดีตามกฎหมายกับคณะกรรมการบริหารพรรคด้วย นาม ยิ้มแย้ม เข้ามาทำงานกับคณะกรรมการการเลือกตั้ง ฝ่ายสืบสวนสอบสวน ในคณะของสวัสดิ์ โชติพานิช อดีตประธานศาลฎีกา และกรรมการการเลือกตั้ง ฝ่ายสืบสวนสอบสวน ชุดที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2540
นาม ลงสมัครเป็นคณะกรรมการการเลือกตั้ง ชุดที่ 3 แต่ไม่ได้รับการคัดเลือกจากที่ประชุมวุฒิสภา ในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2549 ต่อมาภายหลังการรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้รับการทาบทามจากคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ให้ดำรงตำแหน่งคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ปปช.) แต่แล้วก็ไม่ได้รับการแต่งตั้ง โดยมีชัย ฤชุพันธุ์ ที่ปรึกษาฝ่ายกฎหมาย คปค.ให้เหตุผลว่า เนื่องจากนายนามมีอายุเกิน 70 ปี ซึ่งอาจเป็นข้อโต้แย้งถึงคุณสมบัติในการดำรงตำแหน่ง ปปช. ในภายหลังได้
นาม ยิ้มแย้ม ได้รับการแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการตรวจสอบการกระทำที่ก่อให้เกิดความเสียหายแก่รัฐ (คตส.) ตามประกาศคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ฉบับที่ 30 เมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2549 โดยทำหน้าที่เป็นประธาน
ในคดียุบพรรคไทยรักไทยและพรรคประชาธิปัตย์ นามถูกกล่าวหาจากทางพรรคไทยรักไทยว่ามีความสนิทสนมกับชวน หลีกภัย อดีตหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ แต่ทั้งนามและพรรคประชาธิปัตย์ ได้ออกมาปฏิเสธ อีกทั้งการพิจารณาของคณะตุลาการรัฐธรรมนูญก็มิได้เชื่อถือในกรณีนี้
กุชรันวาลา
กุชรันวาลา (ปัญจาบ, گُوجرانٚوالا) เป็นเมืองอุตสาหกรรมทางทิศเหนือ-ตะวันออกในแคว้นปัญจาบ ประเทศปากีสถาน เป็นเมืองใหญ่อันดับ 6 ของประเทศ (ค.ศ. 2012) มีประชากรราว 2,569,090 คน (ค.ศ. 2011) เป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตรวดเร็วที่สุดของโลก ตั้งอยู่เหนือระดับน้ำทะเลปานกลาง 226 ม. (744 ฟุต) เมืองมีชื่อเสียง ในการผลิตอ้อย แตงโม และธัญพืช ในการส่งออก
สำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ
สำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ (United Nations Office on Drugs and Crime, UNODC; Office des Nations unies contre la drogue et le crime) เป็นสำนักงานของสหประชาชาติที่ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2540 โดยชื่อแรกสุดคือ หน่วยกำกับควบคุมยาเสพติดและอาชญกรรม โดยเป็นการรวมระว่างแผนโครงการควบคุมยาเสพติดสหประชาชาติ (UNDCP) และกองควบคุมเหตุอาชญกรรมและความยุติธรรมในอาชญกรรมในสำนักงานสหประชาชาติ ณ กรุงเวียนนา สำนักงานยังเป็นสมาชิกของกลุ่มพัฒนาแห่งสหประชาชาติ และต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น สำนักงานว่าด้วยยาเสพติดและอาชญากรรมแห่งสหประชาชาติ ในปี พ.ศ. 2545 ในปี พ.ศ. 2559-2560 สำนักงานมีงบประมาณถึง 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
เอคาร์ต ทอเลอ
เอคาร์ต ทอเลอ (, ชื่อเกิด Ulrich Leonard Tölle เกิดวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948) เป็นชาวเยอรมัน อาศัยอยู่ในประเทศแคนาดา รู้จักกันในนามนักประพันธ์หนังสือ พลังแห่งจิตปัจจุบัน (The Power of Now ) และโลกใหม่ ตื่นรู้สู่จุดหมายแห่งชีวิต (A New Earth: Awakening to your Life's Purpose) ใน ค.ศ. 2011 วอตคินส์รีวิวบรรจุชื่อเขาในรายชื่อผู้ที่มีอิทธิพลทางจิตวิญญาณที่สุดในโลก ใน ค.ศ. 2008 นักเขียนคนหนึ่งจากหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์เรียกทอเลอว่า "นักเขียนที่มีชื่อเสียงด้านจิตวิญญาณที่สุดในสหรัฐอเมริกา"