cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แดนซ์
ในช่วงต้นทศวรรษที่ 2010 คำว่า "electronic dance music" และ "EDM" ได้มาเป็นจุดขายให้กับวงการเพลงอเมริกา สื่อมวลชนพยายามที่จะเปลี่ยนโฉมวัฒนธรรมเรฟของอเมริกาใหม่ ถึงอย่างไรก็ตามวงการเพลงพยายามใช้คำย่อ EDM มาเป็นจุดขาย ซึ่งรวมไปถึงดนตรีแดนซ์แนวย่อยด้วย ได้แก่ เฮาส์, เทคโน, แทรนซ์, ดรัมแอนด์เบส, ดั๊บสเตป, และแนวย่อยอื่น ๆ
อูตางาวะ คูนิซาดะ
อูตางาวะ คูนิซาดะ (ค.ศ. 1786 - ค.ศ. 1865) เป็นจิตรกรภาพพิมพ์แกะไม้อูกิโยะชาวญี่ปุ่นคนสำคัญและมีชื่อเสียงของคริสต์ศตวรรษที่ 19
คูนิซาดะและประวัติศาสตร์ศิลปะ
ในตอนปลายของสมัยเอโดะ (ค.ศ. 1600 – ค.ศ. 1867) ฮิโรชิเงะ คูนิโยชิ (Kuniyoshi) และคูนิซาดะเป็นศิลปินสามคนที่เป็นตัวแทนอันดีของการสร้างงานภาพพิมพ์สีของญี่ปุ่นของเอโดะ แต่ในบรรดานักสะสมภาพพิมพ์ญี่ปุ่นชาวยุโรปและอเมริกันที่เริ่มขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ถือว่างานของจิตรกรทั้งสามเป็นที่มีคุณภาพด้อยกว่างานอูกิโยะแบบคลาสสิก ซึ่งเป็นผลทำให้ความนิยมภาพพิมพ์ของศิลปินทั้งสามลดถอยลง และทำให้ได้ชื่อว่าเป็นงานศิลปะของ "ความฟุ้งเฟ้อ" (decadent)
เมื่อมาถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1930 และคริสต์ทศวรรษ 1970 งานของฮิโรชิเงะ และ คูนิโยชิก็ได้รับการนำมาพิจารณาใหม่ที่ทำให้ได้รับการยกฐานะว่าเป็นปรมาจารย์ของศิลปะภาพพิมพ์ แต่งานของคูนิซาดะก็ยังคงไม่ได้รับการเลื่อนฐานะให้เท่าเทียมกับจิตรกรทั้งสองดังกล่าว ยกเว้นแต่ภาพเหมือนนักแสดง (Yakusha-e) และภาพเหมือนของสตรีผู้มีความงาม (บิจิงงะ) ที่เขียนในระยะแรกของการเป็นศิลปิน และงานเขียนภาพเหมือนของศีรษะของนักแสดงในบั้นปลายของชีวิตแล้ว งานอื่น ๆ นอกไปจากนั้นของคูนิซาดะก็ถือกันว่าเป็นงานที่มีคุณภาพต่ำ จนกระทั่งเมื่อมาถึงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อยาน ฟาน เดิสบวร์กเขียนหนังสือเกี่ยวกับการวิวัฒนาการของงานศิลปะของคูนิซาดะ และเมื่อเซบาสเตียน อิซเซิร์ดเขียนงานศึกษาอย่างละเอียดเกี่ยวกับผลงานของคูนิซาดะ ทัศนคติเกี่ยวกับคูนิซาดะจึงได้เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงว่าเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของศิลปะภาพพิมพ์ของญี่ปุ่น
ประวัติ
แม้ว่าเรื่องราวชีวิตของคูนิซาดะจะไม่มีรายละเอียดเท่าใดนัก แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ทราบกันเป็นที่แน่นอน คูนิซาดะเกิดในปี ค.ศ. 1786 ที่ฮนโจะ (Honjo) ทางตะวันออกของเอโดะ ชื่อเดิมคือซูมิดะ โชโงโรที่ 9 (角田庄五朗) และรู้จักกันในชื่อซูมิดะ โชโซ (角田庄蔵) ด้วย ครอบครัวมีกิจการที่สืบกันมาในตระกูลทำเรือข้ามฟากที่ทำรายได้ให้แก่ครอบครัว บิดาของคูนิซาดะเป็นกวีสมัครเล่นที่มีชื่อเสียงพอสมควรผู้มาเสียชีวิตเพียงปีเดียวหลังจากที่คูนิซาดะเกิด ดูเหมือนว่าคูนิซาดะจะมีพรสวรรค์ทางการเขียนภาพมาตั้งแต่ยังเด็ก
งานพิมพ์แรกที่ทราบลงวันที่ในปี ค.ศ. 1807 ที่มีลักษณะการออกแบบที่เด่น และต่อมางานพิมพ์ที่ทำระหว่าง ค.ศ. 1809 ถึง ค.ศ. 1810 แต่ในปี ค.ศ. 1808 คูนิซาดะก็เริ่มเขียนภาพประกอบให้กับหนังสือประกอบภาพ และเริ่มเป็นที่รู้จักกันแพร่หลาย ในปี ค.ศ. 1809 คูนิซาดะก็ได้รับการกล่าวถึงว่าเป็น "ดาราของจิตรกร" ของสำนักศิลปินอูตางาวะ และไม่นานหลังจากนั้นก็ได้รับการเปรียบเทียบว่ามีฝีมืออย่างน้อยก็เท่าเทียมกันกับอาจารย์ในด้านการเขียนภาพประกอบ
ภาพเหมือนของนักแสดงภาพแรกที่คูนิซาดะเขียนในไม่ปี ค.ศ. 1808 ก็ปี ค.ศ. 1809 และภาพชุดบิจิงงะและภูมิทัศน์ของเอโดะก็เริ่มทำในช่วงเดียวกัน เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1813 คูนิซาดะก็กลายเป็น "ดารา" ของบรรดาศิลปินในเอโดะ (รายชื่อศิลปินยอดนิยมร่วมสมัยลำดับคูนิซาดะไว้เป็นที่สองรองจากโทโยกูนิ) คูนิซาดะดำรงความเป็นผู้นำทางศิลปะภาพพิมพ์แกะไม้ต่อมาจนกระทั่งมาเสียชีวิตเมื่อต้นปี ค.ศ. 1865
ราวต้นปี ค.ศ. 1810 คูนิซาดะก็เริ่มใช้ชื่อ "โกโตเต" (Gototei) ที่เป็นนัยยะถึงกิจการเรือข้ามฟากของบิดา ชื่อนี้ใช้ในการวาดออกแบบภาพดาราคาบูกิเกือบทุกชิ้นมาจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1842 ราวปี ค.ศ. 1825 คูนิซาดะก็เริ่มใช้ชื่อ "โคโจโระ" (Kochoro) ในการวาดภาพที่ไม่เกี่ยวกับคาบูกิ ชื่อนี้มาจากการรวมนามแฝงของปรมาจารย์ทางจิตรกรรมฮานาบูซะ อิตโจ (Hanabusa Itcho) และฮานาบูซะ อิกเก (Hanabusa Ikkei) ผู้ดำเนินตามรอยอิตโจ ที่คูนิซาดะเริ่มเรียนแนวศิลปะการเขียนแบบใหม่ระหว่างปี ค.ศ. 1824 ถึงปี ค.ศ. 1825
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1844 คูนิซาดะจึงได้รับชื่อศิลปินของอาจารย์โทโยกูนิมาใช้ โดยเริ่มด้วยการลงชื่อว่า "คูนิซาดะผู้มาใช้ชื่อโทโยกูนิที่ 2" อยู่ชั่วระยะหนึ่ง ระหว่างปี ค.ศ. 1844 ถึงปี ค.ศ. 1845 คูนิซาดะก็ลงชื่องานทุกชิ้นว่า "โทโยกูนิ" (บางครั้งก็เพิ่มชื่อห้องเขียนภาพหน้าชื่อเป็น "โคโจโระ โทโยกูนิ" และ "อิชิโยไซ โทโยกูนิ") แม้ว่าคูนิซาดะจะเรียกตนเองว่า "โทโยกูนิที่ 2" แต่อันที่จริงแล้วคูนิซาดะควรจะเป็น "โทโยกูนิที่ 3" ซึ่งก็ยังคงเป็นปัญหาที่ยังไม่ลงตัวถึงสาเหตุที่คูนิซาดะละเลยโทโยกูนิผู้เป็นทั้งลูกศิษย์และลูกเขยของโทโยกูนิผู้ที่ก็ได้รับชื่อศิลปิน "โทโยกูนิ" เช่นกันและได้เป็นผู้นำของสำนักศิลปินอูตางาวะอย่างถูกต้องระหว่างปี ค.ศ. 1825 จนกระทั่งเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1835
วันเสียชีวิตของคูนิซาดะตรงกับวันที่ 15 ของเดือนสิบสองของปีแรกของเก็นจิ แหล่งข้อมูลหลายแหล่งให้ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องเป็นปี ค.ศ. 1864 อันที่จริงแล้ววันที่ของปฏิทินจีน/ญี่ปุ่นตรงกับวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 1865 ของปฏิทินจูเลียน
งานศิลปะ
ตั้งแต่เริ่มเป็นศิลปินจนกระทั่งเสียชีวิตคูนิซาดะก็เป็นผู้นำแนวนิยมใหม่ทางด้านศิลปะภาพพิมพ์แกะไม้ของญี่ปุ่นมาโดยตลอด และเป็นผู้มีหัวก้าวหน้าและรู้ใจตลาด ขณะเดียวกันก็วิวัฒนาการผลงานและลักษณะการสร้างงานศิลปะของตนเองอยู่ตลอดเวลา บางครั้งการเปลี่ยนแปลงก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่สร้างแนวทางใหม่และไม่ขังตัวอยู่กับกรอบงานศิลปะที่ตั้งกันขึ้นมาโดยศิลปินร่วมสมัยบางท่าน
นอกจากนั้นแล้วก็ยังสร้างผลงานไว้เป็นจำนวนมาก ที่กล่าวกันว่างานเขียนของคูนิซาดะมีด้วยกันราว 14,500 ชิ้น หรือ 22,500 แผ่น ซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าคูนิซาดะอาจจะออกแบบพิมพ์แกะไม้ราวระหว่าง 20,000 ถึง 25,000 แบบด้วยตนเอง หรือ 35,000 ถึง 40,000 แผ่น
นอกจากงานตามแบบตระกูลงานของสำนักศิลปินอูตางาวะแล้ว งานส่วนใหญ่ของคูนิซาดะก็เป็นภาพพิมพ์ของคาบูกิและนักแสดง ราว 60% ของงานออกแบบอยู่ในกลุ่มนี้ นอกจากนั้นแล้วก็เป็นงานบิจิงงะหรือภาพสตรีราว 15% ซึ่งมากกว่าศิลปินร่วมสมัยผู้ใด ระหว่างปี ค.ศ. 1820 ถึงปี ค.ศ. 1860 คูนิซาดะก็สร้างงานภาพเหมือนเป็นจำนวนมากของนักมวยปล้ำซูโม่ และระหว่างปี ค.ศ. 1835 ถึงปี ค.ศ. 1850 ก็แทบจะเป็นผู้เดียวที่ผูกขาดการเขียนภาพพิมพ์เก็นจิ จนกระทั่งหลังจาก ค.ศ. 1850 เท่านั้นที่ศิลปินผู้อื่นเริ่มจะสร้างงานศิลปะในแบบที่คล้ายกับที่ว่า นอกจากนั้นแล้วคูนิซาดะก็ยังออกแบบซูริโมโนะ
งานเขียนคูนิซาดะที่ได้รับจ้างเป็นการส่วนตัวไม่ค่อยเป็นที่ทราบกันเท่าใดนัก และสามารถที่จะเปรียบเทียบได้กับปรมาจารย์ภาพอูกิโยะอื่นๆ ได้ งานเขียนภาพประกอบส่วนใหญ่ยังไม่ได้รับการศึกษา แต่ที่ทราบคืองานออกแบบทางด้าน "ภาพยวนอารมณ์" (Shunga) ที่ได้รับการตีพิมพ์ในหนังสือต่างๆ แต่เพราะการเซนเซอร์ทำให้ลงชื่อแต่เพียงบนปกโดยใช้นามแฝงว่า "Matahei" ส่วนภาพพิมพ์ภูมิทัศน์ และ ซามูไรของคูนิซาดะยิ่งหาดูได้ยากกว่าภาพประเภทอื่นขึ้นไปอีก ซึ่งมีเพียงราว 100 แบบในแต่ละกลุ่ม
ราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1840 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1850 เป็นช่วงที่งานภาพพิมพ์แกะไม้เป็นที่นิยมกันเป็นอันมากในญี่ปุ่น ระหว่างช่วงนี้คูนิซาดะก็ร่วมมือกับฮิโรชิเงะ หรืออาจจะกับคูนิโยชิด้วยก็เป็นได้ในการสร้างงานชุดใหญ่สามชุด และ ในโครงการย่อยอีกบางโครงการ แต่การร่วมมือเป็นการร่วมมือทางการเมืองเพื่อการต่อต้านของการเซ็นเซอร์ของกฎหมายการปฏิรูปเท็มโป (Tenpo reforms) และเริ่มราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1850 ก็เริ่มมีภาพชุดที่แต่ละส่วนลงชื่อโดยลูกศิษย์หลายคนของคูนิซาดะ เพื่อที่จะเป็นการเผยแพร่ผลงานของศิลปินแต่ละคน ลูกศิษย์คนสำคัญรวมทั้งโทโยฮาระ คูนิจิกะ, อูตางาวะ ซาดาฮิเดะ และอูตางาวะ คูนิซาดะที่ 2
แหล่งข้อมูลอื่น
1786 1865
เมาวี
เกาะเมาวี (Maui; ) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของในหมู่เกาะฮาวาย มีพี้นที่ 1,883.5 ตารางกิโลเมตร และเป็นเกาะที่ใหญ่อันดับที่ 17 ในสหรัฐอเมริกา เมาวีเป็นส่วนหนึ่งของของรัฐฮาวาย และมีขนาดใหญ่ที่สุดในเกาะทั้งสี่ของเมาวีเคาน์ตี
ในปี พ.ศ. 2543 เกาะเมาวีมีประชากร 117,644 คน ที่มีประชากรมากเป็นลำดับ 3 ของหมู่เกาะฮาวาย ต่อจากโฮโนลูลูและ Hawi'i (ฮาวายอิ) เมืองใหญ่ที่สุดบนเกาะ คือ Kahului (คาฮุลุย) มีประชากร 20,146 คน ที่ตั้งของเมาวีเคาน์ตี คือ Wailuku(วัยลุคุ)และเมืองสำคัญอื่นๆ รวมถึง Kīhei(คิเฮ) Lahaina(ละฮัยนะ) Makawao(มะคะเวา) Pa'ia (พะเอีย) Kula(คุละ) Ha'iku(ฮาอิคุ) Hana(ฮะนะ) Ka'anapali (คะอะนะพะลิ) Wailea (วัยเล) Makena (มะคินะ)และ Kapalua (คะพะลัว)
จันทโครพ
จันทโครพ เป็นตัวเอกในนิทานเรื่องจันโครพ มีฐานะเป็นเจ้าชาย ถูกโจรป่าทำร้ายระหว่างการเดินทางกลับเมือง เหตุเพราะไม่เชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์
เรื่องย่อ
เจ้าชายจันทโครพแห่งเมืองพาราณสี เมื่อเขาเติบโตเป็นหนุ่ม ได้ออกแสวงหาอาจารย์เพื่อรำเรียนวิชา แล้วได้เจอกับพระฤๅษี ได้ร่ำเรียนวิชาจากท่านจนสำเร็จ จากนั้น จึงได้เดินทางกลับบ้านเมืองของตน แต่ก่อนที่จะออกเดินทางฤๅษีได้มอบผอบแก้วให้แล้วสั่งกำชับว่าห้ามเปิดจนกว่าจะถึงบ้านเมือง แต่จันทโครพได้เสียสัตย์แอบเปิดผอบนั้นเสียก่อน ซึ่งในผอบมีนางโมราได้ปรากฏตัวออกมา จันทโครพก็ได้พานางโมราเดินทางต่อไปแต่ ระหว่างทางได้พบกับโจรป่า ซึ่งเห็นนางโมราเข้าจึงคิดแย่งชิง จันทโครพก็ถูกโจรป่าฆ่าตาย (นางโมราเห็นจันทโครพตาย ก็ย่อมไม่ได้ตำแหน่งอัครมเหสีจึงไปอยู่กับโจรป่า เพราะจันทโครพสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งอัครมเหสีให้)
แต่จันทโครพยังไม่ถึงความตายพระอินทร์จึงมาชุบชีวิตให้จันทโครพ แล้วบอกว่าเนื้อคู่ที่แท้จริงอยู่ทางทิศเหนือ แล้วพระอินทร์ก็สาปนางโมราให้เป็นชะนี (โจรป่าคิดว่าวันหนึ่งถ้านางโมราได้เจอคนอื่นที่ดีกว่าตน จะต้องทิ้งตนไปแน่ เพราะขนาดจันทโครพผู้ที่เป็นถึงองค์ชายนางยังทิ้งได้ ดังนั้นโจรป่าจึงหนีไป นางโมราจึงออกตามหาโจรป่า) จันทโครพได้เดินทางไปทางที่พระอินทร์บอก ก็พบถ้ำหนึ่งที่มียักษ์คอยเฝ้าอยู่จันทโครพจึงคิดว่าในถ้ำนั้นมีเนื้อคู่ของตนอยู่จึงฆ่ายักษ์ตนนั้น แล้วเดินเข้าไปก็พบผู้หญิงคนหนึ่งชื่อนางมุจลินทร์จึงอยู่กินกัน แล้วจันทโครพคิดถึงพ่อแม่จึงพานางมุจลินทร์หนี (ตอนนั้นนางมุจลินทร์ท้องอ่อนๆด้วย) แล้วเดินไปสักพักก็เหนี่อยแล้วเผลอหลับไปทั้งคู่ นางยักษ์เกาศิกีซึ่งอาศัยอยู่ลุ่มน้ำบริเวณนั้น เมื่อเห็นเจ้าชายจันทโครพก็เกิดหลงรัก เลยคิดกำจัดนางมุจลินทร์ นางยักษ์เกาศิกีจึงนำตัวนางมุจลินทร์ไปฟาดกับต้นไม้แล้วเหวี่ยงไปสุดแรง จากนั้นก็ปลอมตัวเป็นนางมุจลินทร์ไปนอนข้างจันทโครพ รวมถึงเป่ามนต์สะกดใส่จันทโครพเพื่อให้ไม่ต้องสงสัยในตน เมื่อจันโครพเดินทางมาถึงเมืองก็ขอนอนพักผ่อน แล้วพอตอนกลางคืนนางยักษ์เกาศิกีก็ไปกินวัวของชาวบ้าน โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าของวัวดูอยู่ เจ้าของวัวจึงไปบอกพระราชา (พ่อของจันทโครพ) (นางยักษ์ได้นำเสื้อผ้าที่เลอะเลือดไปซ่อนไว้) แต่ตอนนั้นดึกมากแล้วจึงพูดกันพรุ่งนี้เช้า
เมื่อเช้าแล้วจันทโครพได้ปลุกนางมุจลินทร์ปลอม โดยไม่บอกเรื่องคดีแปลกประหลาด แต่นางยักษ์ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยแสร้งบอกว่าไม่สบาย จันทโครพออกมาเข้าเฝ้าคนเดียว แล้วพระโหราธิบดีก็ตรวจดูดวงให้จันทโครพแล้วบอกว่าพรุ่งนี้ให้จันทโครพพานางมุจลินทร์มาด้วย พอวันรุ่งขึ้นพระโหราธิบดีถามนางมุจลินทร์เกี่ยวกับเวลาที่เกิด แต่นางยักษ์ไม่รู้จึงบอกวันผิดๆไปพระโหราจึงบอกว่า บัดนี้ความจริงเปิดเผยแล้วเจ้าไม่ใช่คนแต่เจ้าเป็นนางยักษ์ นางยักษ์หน้าถอดสี จันทโครพจึงฆ่านางยักษ์เกาศิกีตายแล้วออกตามหานางมุจลินทร์จนพบ และตอนนั้นนางมุจลินทร์ได้คลอดบุตรชายชื่อจันทวงศ์ทั้งสามจึงอยู่กันอย่างมีความสุข
วันแห่งทะเล
วันแห่งทะเล หรือวันทะเล ตรงกับวันจันทร์ที่ 3 ของเดือนกรกฎาคมของทุกปีในประเทศญี่ปุ่น เพื่อเป็นการขอบคุณท้องทะเลที่มีความสำคัญต่อประเทศญี่ปุ่นเป็นอย่างมากในการค้าขายกับต่างประเทศ
ประวัติ
ในช่วงยุคเมจิ ณ ขณะนั้น ยังไม่มีเรือที่ทำหน้าที่เปรียบเสมือนประภาคารที่คอยสอดส่องดูแลบนพื้นผิวน้ำ จึงมีการสร้างเรือเมจิ มารุขึ้นในปี 1874 โดยทำหน้าที่เป็นการค้นหาและการขนส่งทรัพยากรที่จำเป็นในการสร้างประภาคาร ต่อมาในปี 1897 ได้ถูกขายให้กับโรงเรียนการเดินเรือโตเกียว เพื่อการฝึกสอนกะลาสีก่อนที่จะถูกสหรัฐอเมริกายึดไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง นอกจากนี้เรือเมจิ มารุ ยังทำหน้าที่เป็นเรือหลวงของจักรพรรดิในการเสด็จฯ จากจังหวัดอาโอโมริมุ่งหน้าสู่ภูมิภาคโทโฮกุและกลับเข้าเทียบท่าเรือที่เมืองโยโกฮามะ จังหวัดคานางาวะ ในวันที่ 20 กรกฎาคม 1876 จากเหตุการณ์ดังกล่าว รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารในขณะนั้น โชโซะ มูราตะ ได้กำหนดให้ไว้ที่เรือเมริ มารุเข้าเทียบเท่าเรือเป็น "วันระลึกท้องทะเล " ในปี 1941 แต่ต่อมาได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็น "วันแห่งทะเล" ตามพระราชบัญญัติวันหยุดราชการ ค.ศ. 1948 จวบจนถึงปัจจุบัน
การเฉลิมฉลอง
ผู้คนส่วนใหญ่มักจะไปทะเลหรือชายหาด นอกจากนี้ยังมีการจัดเทศกาลโคมไฟตามชายหาดเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองและรำลึกถึงความสำคัญของท้องทะเล
สะพานใหม่
thumb|350px|[[ถนนพหลโยธินย่านสะพานใหม่ (มุมมองจากสะพานลอย) ใน พ.ศ. 2550 ก่อนมีการก่อสร้างรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท ส่วนต่อขยาย]] สะพานใหม่ เป็นย่านการค้าตั้งอยู่บริเวณส่วนใหญ่ในแขวงอนุสาวรีย์ เขตบางเขน และบางส่วนในแขวงคลองถนน เขตสายไหม คือบริเวณสองข้างทางของถนนพหลโยธิน ตั้งแต่ด้านทิศใต้คือวงเวียนอนุสาวรีย์พิทักษ์รัฐธรรมนูญ ไปจนถึงด้านทิศเหนือคือสะพานข้ามคลองสอง (คลองสองหรือคลองถนนคือคลองสายเดียวกัน) ระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร เหตุที่ย่านการค้านี้ชื่อ สะพานใหม่ เนื่องจากสะพานข้ามคลองสองนั้นมีชื่อเต็มว่า สะพานสุกรนาคเสนีย์ ซึ่งสร้างใหม่แทนสะพานของเดิม (ไม่ทราบปีที่สร้าง) ชาวบ้านในละแวกนั้นจึงเรียกกันว่า สะพานใหม่ และติดปากมาจนถึงปัจจุบัน
สะพานใหม่มีตลาดสดที่สำคัญคือ ตลาดยิ่งเจริญ ก่อตั้งโดย นางสุวพีร์ ธรรมวัฒนะ มารดาของนายห้างทอง ธรรมวัฒนะ อดีตนักการเมือง เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2498 มีเนื้อที่ 30 ไร่ ชาวบ้านก็เรียกตลาดสดนี้ว่า ตลาดสะพานใหม่ ด้วยเช่นกัน
วิจารณญาณ
วิจารณญาณ (อ่านว่า วิจาระนะยาน) หมายถึงปัญญาที่สามารถรู้หรือให้เหตุผลที่ถูกต้อง ปัญญาสามารถในการพิจารณาจัดแจง วางแผน สืบสวน แสวงหา ไตร่ตรองเหตุผล เรียกว่า วิจารณปัญญา ก็มี
วิจารณญาณเป็นเครื่องมือในการสังเกตคิดค้น และตัดสินวินิจฉัยในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เป็นเครื่องมือของโยนิโสมนสิการ มีลักษณะเฟ้นหาไตร่ตรองข้อเท็จจริงด้วยเหตุผลรอบคอบและรอบด้าน ทำให้ฉุกคิดไม่ตัดสินใจโดยรีบด่วนจนเกิดความผิดพลาด เป็นให้การสรุปผลหรือตัดสินเรื่องนั้นๆ ถูกต้องถ่องแท้ หรือผิดพลาดน้อยที่สุด
วิจารณญาณเป็นเรื่องของปัญญา เหตุผลและข้อเท็จจริง มิใช่เป็นเรื่องของทัศนะและการคาดเดา
การศึกษาสมัยใหม่ในประเทศพัฒนาแล้วหลายประเทศได้นำกระบวนการคิดในลักษณะนี้มารวมไว้ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน เรียกว่า "การคิดเชิงวิจารณ์"
กองรบพิเศษที่ 1 (สหรัฐ)
กองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ) (1st Special Forces Group (Airborne); อักษรย่อ: 1st SFG (A)) เป็นหน่วยหนึ่งของกรมหน่วยรบพิเศษแห่งกองทัพบกสหรัฐ ซึ่งได้รับการออกแบบมาเพื่อกรีธาพลและปฏิบัติภารกิจทั้งเก้าทั่วพื้นที่ปฏิบัติการของหน่วยบัญชาการอินโด-แปซิฟิก ได้แก่ การสงครามนอกแบบ, การป้องกันภายในให้กับมิตรประเทศ, การปฏิบัติภารกิจโดยตรง, การปราบปรามการก่อกบฏ, การลาดตระเวนพิเศษ, การต่อต้านการก่อการร้าย, ยุทธการทางข้อมูลข่าวสาร, การต่อต้านการแพร่ขยายอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการสนับสนุนกองกำลังรักษาความมั่นคง
ประวัติหน่วย
กองรบนี้เป็นหนึ่งในกองแรกของหน่วยรบพิเศษที่เกิดขึ้นอย่างเป็นทางการ กองนี้รับผิดชอบปฏิบัติการในแปซิฟิก ปัจจุบัน กองพันที่ 1 ประจำการอยู่ที่จังหวัดโอกินาวะ ในขณะที่กองพันที่ 2, 3, 4 และกองสนับสนุนประจำการอยู่ที่ฐานร่วมลูวิส–แมคคอร์ด รัฐวอชิงตัน
ประวัติของกองรบพิเศษที่ 1 เริ่มต้นที่ค่ายแบรกก์ รัฐนอร์ทแคโรไลนาใน ค.ศ. 1955 กองกำลังพิเศษปฏิบัติการปลดประจำการสี่หน่วย ได้แก่ 12, 13, 14, และ 16 - ได้รับการคัดเลือกจากกองรบพิเศษที่ 77 และโอนไปยังเขตสงครามแปซิฟิกในปีถัดไป กองรบพิเศษที่ 1 ได้เคลื่อนพลอย่างเป็นทางการที่ค่ายบักเนอร์ จังหวัดโอกินาวะ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1957 โดยมีพันโท เอ. สก็อต แมดดิง เป็นผู้บัญชาการ และจ่าสิบเอก โรเบิร์ต แอล. วอส เป็นจ่าสิบเอกพิเศษ ทั้งนี้ กองรบพิเศษที่ 1 มีความเด่นดังจากการมีทหารหน่วยรบพิเศษคนแรกและคนสุดท้ายที่ถูกสังหารในเวียดนาม ได้แก่ ร้อยเอก แฮร์รี เครเมอร์ ซึ่งถูกสังหารเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1957 และร้อยเอก ริชาร์ด เอ็ม. รีส ซึ่งถูกสังหารเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1973 หลายทศวรรษต่อมา ทหารกองรบพิเศษที่ 1 อีกคนหนึ่งได้กลายเป็นชาวอเมริกันคนแรกที่เสียชีวิตโดยการยิงของศัตรูในประเทศอัฟกานิสถาน ซึ่งคือ จ่าสิบโท นาธาน แชปแมน ที่ถูกสังหารเมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 2002
กองรบพิเศษที่ 1 ในจังหวัดโอกินาวะเป็นหนึ่งในสองกองกำลังปฏิบัติการพิเศษ/กองกำลังรักษาความมั่นคง (SAF) ที่ได้รับการสถาปนาอยู่รอบ ๆ กองรบพิเศษ ส่วนอีกกองกำลังได้รับการสถาปนาอยู่รอบ ๆ กองรบพิเศษที่ 8 ประเทศปานามา ทั้งนี้ กองกำลังปฏิบัติการพิเศษ/กองกำลังรักษาความมั่นคงทวีปเอเชีย ซึ่งจากกองที่ 1 สามารถจัดกองกำลังสำหรับภารกิจในขอบแปซิฟิกได้ตลอดเวลา โดยในช่วงสงครามเวียดนาม ได้ส่งทีมไปเวียดนามเพื่อปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราวหกเดือน นอกจากนี้ ยังดำเนินการศูนย์ฝึกการรบค่ายฮาร์ดีในพื้นที่ฝึกตอนเหนือของโอกินาวะเพื่อฝึกหน่วยรบพิเศษ, เนวีซีล และนาวิกโยธินสหรัฐที่กรีธาพลไปยังเวียดนาม ตลอดจนได้รับรางวัลหน่วยกิตติมศักดิ์จากผลงานในช่วง ค.ศ. 1973
แล้วมีการรื้อฟื้นโดยเป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตโดยรวมในการสนับสนุนความพยายามเชิงกลยุทธ์ของสหรัฐในทวีปเอเชีย หน่วยนี้มุ่งเน้นไปที่พื้นที่ปฏิบัติการของหน่วยบัญชาการแปซิฟิก แต่ได้กรีธาพลนอกทวีปเอเชียเป็นประจำเพื่อสนับสนุนผู้บังคับบัญชารวมกันทั่วโลก สมาชิกหน่วยสนับสนุนการรักษาความมั่นคงเขตสงครามภายในพื้นที่ปฏิบัติการหน่วยบัญชาการแปซิฟิก, ปฏิบัติการฉุกเฉินประเทศเฮติ, เอเชียกลาง และบอสเนีย โดยชุดปฏิบัติการ "แอลฟา" ได้กรีธาพลสู่ประเทศเฮติเพื่อปฏิบัติภารกิจของทีมสนับสนุนแนวร่วมเมื่อ ค.ศ. 1993–1994 เพื่อสนับสนุนกองกำลังเฉพาะกิจร่วม 190 แห่งสหรัฐ และปฏิบัติการกองกำลังผสมนานาชาติที่สนับสนุนปฏิบัติการสนับสนุนประชาธิปไตย ทั้งนี้ หน่วยรบพิเศษกองทัพบกสหรัฐเพิ่มเติมได้ดำเนินการปฏิบัติการศูนย์ระหว่างประเทศเพื่อการเก็บกู้ทุ่นระเบิดด้านมนุษยธรรมแห่งนครเจนีวาในประเทศลาว, ไทย, กัมพูชา และเวียดนาม โดยได้รับเหรียญราชการด้านมนุษยธรรมจากความพยายามของพวกเขาทั้งในประเทศลาวและไทย นอกจากนั้น หน่วยย่อยจากกองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ) ดำเนินการฝึกร่วมกับหน่วยทหารจากรัฐที่ตั้งขึ้นใหม่จากอดีตสหภาพโซเวียตที่สนับสนุนการพัฒนากองพันเอเชียกลาง (CENTRASBAT) ซึ่งเป็นกองกำลังรักษาสันติภาพระดับภูมิภาคในช่วงกลางคริสต์ทศวรรษ 1990 เมื่อสิ้นสุดสหัสวรรษ ทหารกองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ) ได้เข้าประจำการในกองกำลังรักษาเสถียรภาพในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา
หลังจากวินาศกรรม 11 กันยายน สมาชิกของกองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ) ได้กรีธาพลไปสนับสนุนปฏิบัติการเสรีภาพยั่งยืนที่ประเทศอัฟกานิสถาน และหมุนเวียนกองพันสู่ประเทศฟิลิปปินส์อย่างต่อเนื่อง โดยเริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2002 หน่วยของกองรบพิเศษที่ 1 (ส่งทางอากาศ) ได้กรีธาพลสู่การสงครามนอกแบบในภาคใต้ของฟิลิปปินส์ และร่วมกับกองทัพฟิลิปปินส์ (AFP) เพื่อช่วยเหลือรัฐบาลฟิลิปปินส์ (GOP)
วอลเลย์บอลชายทีมชาติยูเครน
วอลเลย์บอลชายทีมชาติยูเครน (Чолові́ча збі́рна Украї́ни з волейбо́лу) เป็นทีมชาติของประเทศยูเครน ทีมนี้ได้รับการบริหารโดยสหพันธ์วอลเลย์บอลยูเครน และเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขันวอลเลย์บอลระดับนานาชาติ
มารี เออเจนี เลอเลย์
มารี เออเจนี เลอเลย์ (Marie Eugenie Le Lay) ชื่อเล่น ส้ม (เกิด 2 มีนาคม พ.ศ. 2535) เป็นนักแสดง พิธีกร และนักร้องลูกครึ่งฝรั่งเศส-ไทย โดยมีบิดาเป็นชาวฝรั่งเศสและมีมารดาเป็นชาวไทย บิดาและมารดาของมารีพบกันที่จังหวัดภูเก็ต จากนั้นจึงได้พากันย้ายไปที่ประเทศฝรั่งเศสและได้ให้กำเนิดมารีที่นั้น แต่ต่อมาบิดาและมารดาของมารีได้หย่าร้างกัน โดยมารีได้ย้ายกลับมายังประเทศไทยกับมารดา นอกจากนั้น มารียังมีน้องสาวต่างมารดาอีก 1 คน ผ่านการสมรสใหม่ของบิดา
มารีแจ้งเกิดจากเวทีการประกวด LG Starz Talent ในปี พ.ศ. 2551 ด้วยการเป็น 1 ใน 5 ผู้ชนะเลิศการประกวด เคยเป็นศิลปินสังกัดค่ายจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ในช่วงหนึ่งเคยเป็นทั้งศิลปินเดี่ยว และศิลปินดูโอ้ร่วมกับ "อะตอม กฤชกนก สวยสด" (หรือ อะตอม ไมค์ไอดอล) ในนาม "Zom&Atom (ส้ม-อะตอม)" ในโปรเจกต์ Jump And Play ต่อมาได้มีผลงานกับค่าย Spicy Disc จนถึงปี พ.ศ. 2566
ส้ม มารี เริ่มมีชื่อเสียงจากการ Cover เพลงลง Youtube ในนาม zommarie
เรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่โรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) ๒ สายศิลป์-ฝรั่งเศส จากนั้นจึงออกมาสอบเทียบระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในหลักสูตร General Educational Development สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีหลักสูตรนิเทศศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต ด้วยคะแนนเกียรตินิยมอันดับ 1 และจบการศึกษาระดับปริญญาโทจาก วิทยาลัยนวัตกรรมดิจิทัลและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยรังสิต
ชีวิตส่วนตัว
มารี เออเจนี เลอเลย์ คบหาดูใจ โจ๊ก - เกียรติยศ เกียรติสูงส่ง ดีเจคลื่น อีเอฟเอ็ม 94 และทำช่องยูทูบ jokekiattiyos โดยยังไม่มีแพลนจะแต่งงาน ส้ม มารี มีน้องสาวต่างมารดา 1 คน คือ ลอร่า เออเจนี่ เลอเลย์ โดยเธอเรียนอยู่ที่ฝรั่งเศส
จักรพันธ์ ตัณฑะสุวรรณะ
จักรพันธ์ ตัณฑะสุวรรณะ (ชื่อเล่น:ก้อง) เป็นนักแสดงชายชาวไทย
ประวัติ
จักรพันธ์ ตัณฑะสุวรรณะ เกิดเมื่อวันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2526
พรรคพลังประชาชน (พ.ศ. 2541)
พรรคพลังประชาชน (อักษรย่อ: พปช. People Power Party) เป็นพรรคการเมืองไทยในอดีต มีสมชาย วงศ์สวัสดิ์ เป็นหัวหน้าพรรค เลขาธิการพรรคคือสุรพงษ์ สืบวงศ์ลี โฆษกพรรคคือกุเทพ ใสกระจ่าง ส.ส.ส่วนใหญ่ของพรรคแต่เดิมมาจากพรรคไทยรักไทย พรรคพลังประชาชนมีนโยบายประชานิยมและมีฐานเสียงที่เข้มแข็งในภาคเหนือ ภาคกลาง และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พรรคกลายเป็นผู้นำของรัฐบาลผสมหลังจากที่รัฐบาลทหารสนับสนุนการเลือกตั้งทั่วไปในปี พ.ศ. 2550 พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ซึ่งเป็นแกนนำในการเคลื่อนไหวต่อต้านทักษิณ สาบานว่าจะต่อต้านพรรคพลังประชาชนหลังจากที่พรรคตัดสินใจแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2551 รองหัวหน้าพรรคคือยงยุทธ ติยะไพรัช ถูกตั้งข้อหาทุจริตการเลือกตั้งในระหว่างการเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2550 ข้อหาเหล่านี้นำไปสู่การยุบพรรคโดยคำตัดสินของศาลรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2551
ประวัติ
พรรคพลังประชาชนก่อตั้งเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 โดยมีพันตำรวจโทกานต์ เทียนแก้ว เป็นหัวหน้าพรรคและดำรงอยู่ในฐานะพรรคขนาดเล็กเป็นเวลาหลายปี ซึ่งพรรคได้ส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งคือการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร เมื่อ วันอาทิตย์ที่ 23 กรกฎาคม 2543 โดยทางพรรคได้ส่งผู้สมัครคือ พันตำรวจโท กานต์ หัวหน้าพรรคแต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาทางพรรคส่งผู้สมัครรับเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2544, 2548 และ 2549 แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 อดีตสมาชิกพรรคไทยรักไทยส่วนใหญ่ตัดสินใจสมัครเป็นสมาชิกพรรคพลังประชาชนหลังจากที่พรรคไทยรักไทยถูกยุบหลังการรัฐประหาร พ.ศ. 2549 และลงสมัครรับเลือกตั้งในฐานะผู้สมัครของพรรคพลังประชาชนในการเลือกตั้งทั่วไป พ.ศ. 2550  ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากพรรคไทยรักไทยถูกยุบโดยคำสั่งของศาลรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 อีกทั้งยังมีคำสั่งห้ามอดีตกรรมการบริหารพรรคจำนวน 111 คนเล่นการเมืองเป็นเวลา 5 ปี เช่น ทักษิณ ชินวัตร อดีตหัวหน้าพรรค
อดีตผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครและอดีตหัวหน้าพรรคประชากรไทย นายสมัคร สุนทรเวช ซึ่งภายหลังประกาศตัวเป็น 'นอมินี' ของทักษิณ ชินวัตร และ นายแพทย์สุรพงษ์ สืบวงศ์ลี อดีตรัฐมนตรีในรัฐบาลพรรคไทยรักไทย ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคและเลขาธิการพรรคพลังประชาชนตามลำดับ เมื่อวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550
สัญลักษณ์ของพรรค
ส่วนสัญลักษณ์ของพรรคในปัจจุบัน เป็นตัวอักษรไทย พ สีน้ำเงิน โดยเส้นทแยงจากล่างซ้ายขึ้นบนขวาเป็นสีแดง และขาว ซึ่งมีส่วนคล้ายคลึงกับสัญลักษณ์ของพรรคไทยรักไทย ที่เป็นตัวอักษรไทย ท สีน้ำเงิน ที่มีเส้นทแยงจากล่างซ้ายขึ้นบนขวา เป็นสีแดง ขาว และน้ำเงิน
2549
ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร เมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2549 พรรคส่งผู้สมัครในระบบบัญชีรายชื่อจำนวน 5 คน ได้คะแนน 305,015 คะแนน ไม่ได้รับเลือก และส่งผู้สมัครแบบแบ่งเขต ได้รับเลือกจำนวน 3 คนในการลงคะแนนรอบที่ 2 วันที่ 23 เมษายน 2549 ที่จังหวัดกระบี่ เขต 1 และเขต 3 และจังหวัดตรัง เขต 2 โดยเป็นพื้นที่ในเขตฐานเสียงของพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งผู้มีสิทธิ์ส่วนใหญ่ลงคะแนนเสียงให้ เพื่อไม่ให้ผู้สมัครจากพรรคไทยรักไทยได้รับเลือก และคะแนนเสียงที่ได้ น้อยกว่าคะแนนเลือกที่จะไม่เลือก (No Vote)
ในการลงคะแนนเสียงเลือกตั้ง รอบที่ 2 เมื่อวันที่ 23 เมษายน ปีเดียวกัน ผู้สมัครในนามพรรคพลังประชาชน ที่จังหวัดสงขลา เขต 2 ถูกกรรมการการเลือกตั้งตัดสิทธิ์ เนื่องจากเป็นผู้สมัครระบบบัญชีรายชื่อ เวียนเทียนมาสมัครใหม่ในระบบแบ่งเขต
2550
ใน การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 พรรคพลังประชาชนได้จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทั้งหมด 233 คน โดยมีแบบแบ่งเขต 199 คน และแบบบัญชีรายชื่อ 34 คน กลายเป็นพรรคอันดับหนึ่ง และเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล โดยมีพรรคชาติไทย, พรรคเพื่อแผ่นดิน, พรรคมัชฌิมาธิปไตย, พรรครวมใจไทยชาติพัฒนา, และ พรรคประชาราช เข้ามาร่วมรัฐบาลด้วย
นายสมัคร สุนทรเวช ในฐานะหัวหน้าพรรค
การเข้ามาของนายสมัครทำให้เกิดข้อวิจารณ์ในสังคม เนื่องจากแกนนำส่วนหนึ่งของพรรค ถูกมองว่า “ซ้ายจัด” เคยเข้าป่า ร่วมต่อสู้กับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา ขณะที่นายสมัคร เป็นสัญลักษณ์ของอุดมการณ์ “ขวาสุดขั้ว” โดยนายแพทย์สุรพงษ์ ได้กล่าวถึงข้อวิจารณ์ในกรณีดังกล่าวว่า “ผมว่าคนที่คิดอย่างนี้เป็นคนที่ใช้ประสบการณ์เดิมเมื่อ 30 ปีที่แล้วมาพูด อุดมการณ์ซ้ายกับขวานั้นเป็นแนวคิดเรื่องการบริหารประเทศในอดีต ที่แยกออกจากกันระหว่างฝ่ายทุนนิยมกับสังคมนิยม แต่ทุกวันนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไป เพราะสังคมประชาธิปไตยสมัยใหม่ต้องเดินทางสายกลาง ฉะนั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่ยืนยันจะต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ไม่ว่าพื้นเพความคิดจะเป็นซ้ายหรือขวา ถ้ามีจุดยืนที่จะทวงคืนประชาธิปไตยให้กลับสู่บ้านเมืองโดยเร็วที่สุดแล้วละก็ เราพร้อมที่จะร่วมมือ”
การกล่าวโทษและการลาออก
รัฐบาลอายุ 5 เดือนของนายสมัคร สุนทรเวช ตกที่นั่งลำบากในวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 หลังจากนายนพดล ปัทมะ ซึ่งเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศลาออกจากตำแหน่ง รองหัวหน้าพรรคและประธานสภาผู้แทนราษฎรคือนายยงยุทธ ติยะไพรัช ถูกห้ามเล่นการเมืองเป็นเวลา 5 ปี หลังศาลฎีกามีคำพิพากษาข้อหาซื้อเสียง จากนั้น นายไชยา สะสมทรัพย์ ต้องพ้นจากตำแหน่งเพราะปกปิดทรัพย์สินของภรรยา
ศาลรัฐธรรมนูญมีคำตัดสินเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคมว่านายนพดล ปัทมะ และคณะรัฐมนตรีทั้งหมดกระทำการโดยไม่ขอความเห็นชอบจากรัฐสภาสำหรับข้อตกลงทวิภาคีกับกัมพูชา โดยนายนพดลในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศได้ลงนามในข้อตกลงเมื่อเดือนมิถุนายนเพื่อสนับสนุนกัมพูชาในการขอสถานะมรดกโลกสำหรับปราสาทพระวิหารอายุ 900 ปี พรรคฝ่ายค้านยื่นคำร้องต่อรองประธานวุฒิสภานายนิคม ไวยรัชพานิช ให้ถอดถอนนายนพดล ปัทมะ ประเด็นปราสาทพระวิหาร ซึ่งนายนพดลถูกกล่าวหาว่าทำผิดมาตรา 190 และมาตรา 270 ของรัฐธรรมนูญ พรรคฝ่ายค้านยื่นญัตติไม่ไว้วางใจก่อนที่นายนพดลจะลงจากตำแหน่ง
รัดทำมะนวย ฉบับหัวคูณ
วันที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 มีงานปฐมนิเทศผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น ส.ส.ของพรรคพลังประชาชน โดยภายในงาน มีการแจกหนังสือวิพากษ์วิจารณ์ข้อบกพร่องของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ชื่อหนังสือว่า “รัดทำมะนวย ฉบับหัวคูณ” เขียนโดย พ.ต.อ.ประจักษ์ศิลป์ สุพรรณเภสัช ซึ่ง พ.ต.อ.ประจักษ์ศิลป์ ชี้แจงว่า ชื่อหนังสือได้นำมาจากเนื้อหาบางส่วนในบทความของ สุจิตต์ วงศ์เทศ และ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่เขียนไว้ว่า รัดทำมะนวยปล้นอำนาจประชาชน และ ไอ้พวกทุจริตมันเป็นพวกหัวคูณ คือคิดอะไรแต่เรื่องผลประโยชน์ของตัวเอง โดยการคูณ คูณ คูณ คูณ ว่าเป็นเงินเท่าไร โดยนำคำจากทั้งสองบทความ มาสมาสกันเป็นชื่อหนังสือ
ต่อมา น.ต.ประสงค์ สุ่นศิริ ประธานคณะกรรมาธิการวิสามัญศึกษา และส่งเสริมการสร้างคุณธรรมและจริยธรรมฯ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ และอดีตประธานคณะกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ ฉบับ พ.ศ. 2550 ได้ออกแถลงการณ์ประณามหนังสือเล่มดังกล่าว ว่าทำให้ผู้อ่านเข้าใจรัฐธรรมนูญ ที่ถือเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ ไปในทางที่ไม่สุภาพ (ผวนแล้วเป็นคำหยาบ)
ยุบพรรคการเมือง
ดูบทความหลักที่: คดียุบพรรคการเมือง พ.ศ. 2551
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา
มหาอำมาตย์โท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา พระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าจันทรทัตจุฑาธาร ทรงเป็นองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  และพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และเป็นรัฐมนตรี ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว​ พระองค์เป็นต้นราชสกุลจันทรทัต
พระประวัติ
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้าจันทรทัตจุฑาธาร ประสูติเมื่อวันอังคาร เดือนอ้าย แรม 13 ค่ำ ปีวอก โทศก จ.ศ. 1222 ตรงกับวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2403 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 51 ในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาโหมด พระสนมโท มีพระโสทรเชษฐภคินี 1 พระองค์ ได้แก่ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามณฑานพรัตน์
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงรับราชการในกรมราชเลขานุการ ผู้ช่วยกระทรวงว่าการต่างประเทศ อธิบดีกรมศึกษาธิการ เมื่อ พ.ศ. 2439 ถึงวันที่ 3 มีนาคม ร.ศ. 111 จึงโปรดให้เลื่อนเป็นอธิบดีกรมพยาบาล มีหน้าที่ควบคุมดูแลกิจการศิริราชพยาบาล จัดการศึกษาวิชาแพทย์ ควบคุมโรงพยาบาลอื่น ๆ จนกระทั่งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดฯ ให้ยุบกรมพยาบาล และโอนย้ายหน่วยงานต่างๆ ในสังกัด ไปสังกัดกระทรวงธรรมการ กระทรวงนครบาล กระทรวงมหาดไทย และโรงเรียนราชแพทยาลัยต่อมาในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2439 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาขึ้นเป็นพระองค์เจ้าต่างกรม มีพระนามตามจารึกในพระสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา คชนาม ทรงศักดินา 15000
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระองค์ท่านดำรงตำแหน่งมหาอำมาตย์ตรี ผู้พิพากษาในกระทรวงยุติธรรม
พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าจันทรทัตจุฑาธาร ทรงสนพระทัยและทรงศึกษาเกี่ยวกับตำนานพระบรมสารีริกธาตุ และพระอรหันตสาวกธาตุ ทรงนิพนธ์หนังสือ "ตำราพระธาตุ" ซึ่งเป็นตำราเก่าแก่โบราณ บันทึกลักษณะสัณฐานและการจำแนกพระธาตุ
พระโอรสและพระธิดา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิวิธวรรณปรีชา ทรงเป็นต้นราชสกุลจันทรทัต มีหม่อม 2 ท่าน ได้แก่ โดยมีพระโอรสธิดารวมทั้งหมด 13 พระองค์ เป็นชาย 9 พระองค์ และหญิง 4 พระองค์
หม่อมเจ้าอุรคินทร์ จันทรทัต มีหม่อมอีก 1 คน คือ หม่อมบัวผัด ชัยวุฒิ มีบุตรธิดา 7 คน
ป้อมมหาไชย
ป้อมมหาไชย โบราณสถานประเภทป้อมที่ตั้งอยู่บริเวณตลาดหัวรอ ตำบลหัวรอ อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ป้อมมหาไชยสันนิษฐานว่าสร้างขึ้นก่อนรัชสมัยของ สมเด็จพระมหาจักรพรรดิ เพราะใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ได้กล่าวถึงป้อมมหาไชยว่าใน สงครามพระเจ้าตะเบ็งชเวตี้ ได้มีการปรากฏชื่อป้อมมหาไชยที่ยิงปืนใหญ่ถล่มกองทัพพม่า
ในพระนิพนธ์เรื่อง ไทยรบพม่า ของ สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าดิศวรกุมาร กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ซึ่งเรียบเรียงขึ้นหลังเสียกรุงประมาณ 160 ปีได้เล่าไว้ว่า
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศบูร์กินาฟาโซ
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศบูร์กินาฟาโซทั้งสิ้น 3 แหล่ง
สถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น
ประเทศบูร์กินาฟาโซมีสถานที่ที่ได้ขึ้นบัญชีรายชื่อเบื้องต้น (Tentative List) เพื่อพิจารณาเป็นแหล่งมรดกโลกในอนาคตทั้งสิ้น 5 แห่ง
กัญญ์กุลณัช ปัญญากิตตินันท์
ประวัติ
น้ำเกิดเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2537 เดิมชื่อ อรุณพร ฐิติปัญญาวุฒิ ภายหลังเปลี่ยนเป็น กุลณัช ฐิติปัญญาวุฒิ และชื่อปัจจุบันคือ กัญญ์กุลณัช ปัญญากิตตินันท์ เป็นบุตรสาวคนโตในพี่น้องสองคน สำเร็จชั้นมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนสุรนารีวิทยา และเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่ คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลังจากจบปีที่ 1 น้ำได้ยื่นสอบอีกครั้งและเข้าศึกษาใน คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เพลง
ค่ายเพลง True Fantasia
ALIZ Band
ค่ายเพลง Muzik Move Records
คอนเสิร์ต
'''พ.ศ. 2558'''
'''พ.ศ. 2559'''
'''พ.ศ. 2560'''
'''พ.ศ. 2561'''
เดอะเม็ท
เดอะเม็ท (The Met) เป็นอาคารที่สูงเป็นอันดับ 14 ของประเทศไทย ตั้งอยู่บนถนนสาทรใต้ เขตสาทร กรุงเทพมหานคร มีความสูง 228 เมตร หรือ สูง 69 ชั้น มีเนื้อที่โครงการ 7 ไร่ 40 ตารางวา มีประเภทของห้องคือ 2-4 ห้องนอน, Duplex และ Penthouse เนื้อที่ 456 ตารางเมตร
ตึกเดอะเม็ท เป็นของบริษัท Pebble Bay Company Limited-Hotel Properties Limited สถาปนิกออกแบบโดย WOHA Limited+Tandem Architects ตามแผนการก่อสร้างเดิม เริ่มก่อสร้างในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548 แล้วเสร็จในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2552
คอนเซ็ปต์ของโครงการ เดอะเม็ท คือ “การพักอาศัยบนอาคารสูงในเขตเมืองร้อน” มีการออกแบบที่ทันสมัย โดยคำนึงถึงเรื่องการไหลเวียนของอากาศ นอกจากนี้ โครงการ เดอะ เม็ท ยังให้ความเป็นส่วนตัวสูง โดยแต่ละยูนิตจะมีโถงลิฟท์ส่วนตัว สิ่งอำนวยความสะดวกระดับหรูครบครันถึง 3 ชั้น รวมถึงสระว่ายน้ำขนาด 50 เมตร สนามเทนนิส และสกาย เทอเรส บนชั้นที่ 28 และ 47 ซึ่งสามารถชมทัศนียภาพอันสวยงามของกรุงเทพฯ
ปัจจุบัน การก่อสร้างโครงสร้างหลักของอาคารซึ่งสูง 66 ชั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว การติดตั้งลิฟท์โดยสารความเร็วสูงจำนวน 22 ตัว การตกแต่งสวนบนอาคาร รวมทั้งการตกแต่งผนังอาคารภายนอกด้วยวัสดุอะลูมิเนียมแคลดดิ้ง ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นเดียวกัน
ปกรณัมของเหล่าภูต
ปกรณัมของเหล่าภูตเป็นนวนิยาย แนว ลึกลับซับซ้อน, โรแมนซ์, เหนือธรรมชาติ ที่เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่งโดย นิชิโอะ อิชิน ภาพประกอบโดย Vofan วางจำหน่ายในประเทศญี่ปุ่นโดย สำนักพิมพ์ โคดันฉะ โดยเป็นเรื่องเกี่ยวกับนักเรียนไฮสคูล ชั้นปีที่ 3 อารารากิ คิโยมิ ซึ่งเคยสู้และกลายเป็นแวมไพร์ ทำให้เขาเข้าไปเกี่ยวพันกับ วิญญาณ,ภูต,ผี,ปีศาจ ไปจนถึงเทพ และทำให้เขาต้องช่วยเหลือบุคคลเหล่านั้น.
สำหรับอนิเมะ ผลิตโดย SHAFT เป็นจำนวนทั้งสิ้น 12 ตอน ระหว่างเดือน กรกฎาคม -กันยายน พ.ศ. 2552 และออกอากาศทางอินเทอร์เน็ตอีก 3 ตอน ระหว่าง พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 และ มิถุนายน พ.ศ. 2553,ส่วนภาคต่อมา ปกรณัมของเทียม ออกอากาศระหว่าง มกราคม-มีนาคม พ.ศ. 2555,ส่วนอนิเมะของ ปกรณัมของวิฬาร์ (นิลบท) ออกอากาศในวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2555 และ ปกรณัม ซีซั่น 2 ได้วางแผนที่จะออกอากาศในช่วงกรกฎาคม พ.ศ. 2556 อีกด้วย. ส่วนภาพยนตร์อนิเมะจะเป็นช่วงที่กล่าวถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งหมด มีชื่อเรื่องว่า ปกรณัมของตำหนิ
ด้านดีวีดีและบูลเรย์ของเรื่องนี้ ตั้งแต่วางจำหน่ายจนถึงปัจจุบันสามารถจำหน่ายได้มากกว่า 1 ล้านแผ่น ถือว่าเป็นอนิเมะช่วงฉายดึกที่มียอดขายมากที่สุดเท่าที่มีการบันทึกมา
ดไวต์ เกย์ล
เกย์ลเริ่มต้นอาชีพกับชุดเยาวชนของสโมสรฟุตบอลอาร์เซนอล ต่อมาเขาย้ายไปเล่นให้กับหลายสโมสรในลีกล่างของอังกฤษ ก่อนที่จะย้ายมาเล่นในพรีเมียร์ลีกครั้งแรกกับคริสตัลพาเลซ ต่อมาในปี ค.ศ. 2016 เขาเซ็นสัญญากับนิวคาสเซิลยูไนเต็ด
เกียรติประวัติ
คริสตัลพาเลซ
นิวคาสเซิลยูไนเต็ด
ส่วนตัว
ประเทศลักเซมเบิร์กในโอลิมปิกฤดูหนาว 2022
ประเทศลักเซมเบิร์ก จะเข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว ครั้งที่ 24 ค.ศ. 2022 (พ.ศ. 2565) ที่กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 4-20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติลักเซมเบิร์กเป็นตัวแทนประเทศลักเซมเบิร์กในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เลิร์นวิทโปเกมอน: ไทปิงแอดเวนเจอร์
เลิร์นวิทโปเกมอน: ไทปิงแอดเวนเจอร์ (Learn with Pokémon: Typing Adventure) เป็นวิดีโอเกมแนวการเรียนการสอนที่พัฒนาโดยบริษัทจีเนียสโซโนริตี จำหน่ายโดยบริษัท โปเกมอน จำกัดและนินเท็นโด ออกจำหน่ายสำหรับนินเท็นโด ดีเอส ในประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2554 ในยุโรปในวันที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2555 และในออสตราเลเซียในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2556 ตัวเกมมาพร้อมกับคีย์บอร์ดซึ่งเป็นอุปกรณ์เสริมที่พิมพ์คำสั่งเชื่อมต่อบลูทูธ ส่วนวิธีเล่นพิมพ์ตามตัวหนังสือปรากฏตัวชื่อโปเกมอน ตัวเกมเป็นเกม โปเกมอน เวอร์ชันภาษาอังกฤษเกมเดียวที่ไม่ได้มีการวางจำหน่ายในอเมริกาเหนือ
เทศบาลตำบลทุ่งใส
ทุ่งใส เป็นเทศบาลตำบลในอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช มีพื้นที่ 46,250 ไร่ หรือ 74 ตารางกิโลเมตร ตามลักษณะภูมิศาสตร์จัดอยู่บริเวณภาคใต้ฝั่งตะวันออกของประเทศไทย ห่างจากกรุงเทพมหานครไปทางทิศใต้ประมาณ 700 กิโลเมตร เป็นท้องถิ่นที่ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมและทำการประมง ประมาณร้อยละ 80 และการค้าขาย รับจ้าง ทั้งนี้เนื่องจากตำบลทุ่งใสมีพื้นที่เหมาะสำหรับทำการเกษตรและติดชายฝั่งทะเล
ประวัติ
เป็นตำบลที่แยกตัวออกจากตำบลสิชล เมื่อวันที่ 7 กันยายน 2538 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 31 สิงหาคม 2538 เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ในพื้นที่ตอนบนของอำเภอสิชลอยู่ติดกับเทศบาลตำบลสิชลและองค์การบริหารส่วนตำบลสิชล และอยู่ห่างจากเทศบาลนครนครศรีธรรมราช 75 กิโลเมตร
อาณาเขต
เทศบาลตำบลทุ่งใส ตั้งอยู่ทางทิศเหนือขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
ชุมชน
เทศบาลตำบลทุ่งใสประกอบด้วยชุมชน 8 ชุมชน
บัณฑิตรัตติกาล
บัณฑิตรัตติกาล (밤을 걷는 선비) เป็นซีรีส์โทรทัศน์ของเกาหลีใต้ปี ค.ศ. 2015 ที่สร้างจากมันฮวาที่มีชื่อเดียวกันซึ่งเขียนโดยโจ จู-ฮี และวาดภาพประกอบโดยฮัน ซึง-ฮี  นำแสดงโดยอี จุน-กี, อี ยู-บี, ชิม ชาง-มิน, อี ซู-ฮย็อก และคิม โซ-อึน ออกอากาศทางช่องเอ็มบีซี ตั้งแต่วันที่ 8 กรกฎาคม ถึง 10 กันยายน ค.ศ. 2015 ในวันพุธและพฤหัสบดี เวลา 21:55 น. (เวลามาตรฐานเกาหลี) จำนวน 20 ตอน
ละครเรื่องนี้เป็นการกลับมารวมตัวของอี จุน-กีและคิม โซ-อึนซึ่งทั้งคู่แสดงร่วมกันในภาพยนตร์เรื่อง Fly, Daddy, Fly ในปี ค.ศ. 2006
เรื่องย่อ
โช ยัง-ซุน (อี ยู-บี) เป็นลูกสาวของขุนนางที่ครอบครัวสูญเสียทุกอย่างเมื่อพ่อของเธอถูกใส่ร้ายในข้อหากบฏ ยัง-ซุนเริ่มปลอมตัวเป็นผู้ชายเป็นคนขายหนังสือและได้พบกับคิม ซ็อง-ย็อล (อี จุน-กี) บัณฑิตผู้หล่อเหลาและลึกลับซึ่งทำงานที่ฮงมุงกวัน คิม ซ็อง-ย็อลใช้เวลา 120 ปีในฐานะแวมไพร์ผู้พิทักษ์ซึ่งมีหน้าที่กำจัดแวมไพร์ตัวอื่น ๆ ในฐานะแวมไพร์ผู้พิทักษ์ เขาสามารถออกไปเผชิญแสงแดดตราบเท่าที่เขาสวมเสื้อคลุมสีดำพิเศษของเขา
1 พฤศจิกายน
วันที่ 1 พฤศจิกายน เป็นวันที่ 305 ของปี (วันที่ 306 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 60 วันในปีนั้น
กุสตาฟ ยานี
วิเตซ กุสตาฟ ยานี (Gusztáv Jány) เป็นผู้บัญชาการฮังการีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้บังคับบัญชากองทัพฮังการีที่สองในยุทธการที่สตาลินกราดต่อมาเขาถูกตัตสินว่ามีความผิดในข้อหาก่ออาชญากรรมสงครามและประหารชีวิต
หมายเหตุ
18831947
นิราศเมืองแกลง
นิราศเมืองแกลง เป็นผลงานกวีนิพนธ์แบบกลอนประพันธ์โดยสุนทรภู่ เป็นนิราศเรื่องแรกของเขาที่ได้แต่งขึ้นในปี พ.ศ. 2349 มีใจความกล่าวถึงการเดินทางโดยเรือเพื่อไปยังเมืองแกลง โดยมีศิษย์ 2 คนร่วมโดยสารไปด้วยกัน คือ น้อยกับพุ่ม และมีผู้นำทางชื่อนายแสง เป้าหมายการเดินทางของสุนทรภู่ไม่ปรากฏแน่ชัด บ้างว่าเขาต้องการไปบวชกับบิดา บ้างว่าเขาเดินทางไปขอเงินเพื่อกลับมาแต่งงาน นักวิชาการยังไม่สามารถหาข้อสรุปได้ว่าสุนทรภู่กลับไปทำไม แต่ทางจังหวัดระยองได้นำเรื่องราวอิงประวัติศาสตร์ในช่วงนั้นไปสร้างเป็นอนุสาวรีย์สุนทรภู่ที่เมืองแกลง
เนื้อหาโดยย่อ และเส้นทางการเดินทาง
เป็นอันว่าสุนทรภู่ถูกใช้ไปราชการด่วนจนถึงกับไม่มีเวลาไปบอกลาแม่จันได้เลย เหตุที่ว่าสุนทรภู่ต้องไปด้วยราชการก็เนื่องจากความท่อนหนึ่งว่า
ผู้ร่วมทางของสุนทรภู่ในการเดินทางคราวนี้ ได้แก่ นายแสง เป็นผู้นำทาง และน้อยกับพุ่ม ศิษย์น้องสองคน ทั้งหมดล่องเรือไปตามแม่น้ำเจ้าพระยา ลัดเลาะคลองบางนาไปออกมาแม่น้ำบางปะกงแล้วลงสู่ทะเล เลียบริมทะเลไปขึ้นฝั่งที่บริเวณหาดบางแสน จากนั้นจึงเดินเท้าต่อ สุนทรภู่ได้แวะพักที่บ้านขุนรามอยู่เป็นหลายวัน ก่อนจะออกเดินทางต่อไปเมืองแกลง ซึ่งในเวลานั้นเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนอยู่ในป่าทึบ หนทางจะไปถึงนั้นแสนกันดารและเต็มไปด้วยอันตราย ทั้งคณะเดินทางกันต่อจนไปถึงเมืองระยอง ถึงตรงนี้ นายแสงมิได้ร่วมเดินทางต่อไปด้วย
สุนทรภู่กับน้องทั้งสองเดินทางต่อไปอีกจนถึงบ้านกร่ำ เมืองแกลง ได้พบบิดาของตนซึ่งบวชเป็นพระมาตลอดนับแต่สุนทรภู่เกิด สุนทรภู่ได้ถือศีลกินเจอยู่กับบิดาพักหนึ่ง แล้วเกิดล้มป่วยเป็นไข้ ต้องพักรักษาตัวอยู่นานหลายเดือนกว่าจะเดินทางกลับมาถึงพระนครศรีอยุธยาของบันชา
รายชื่อแหล่งมรดกโลกในประเทศโมซัมบิก
องค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ได้ขึ้นทะเบียนแหล่งมรดกโลกของประเทศโมซัมบิกทั้งสิ้น 1 แหล่ง
ชิฮารุ ซาวาชิโระ
ชิฮารุ ซาวาชิโระ ( 沢城 千春<rt>さわしろ ちはる</rt>, 20 ธันวาคม 1987 -) เป็นนักพากย์และนักแสดงชาวญี่ปุ่น สังกัดสเตย์ลัก เกิดที่โตเกียว นักพากย์ มิยุกิ ซาวาชิโระ เป็นพี่สาวของเขา
ปราสาทสมบัติกัลยอสโตร
ปราสาทสมบัติคากริออสโทร ( The Castle of Cagliostro) เป็นภาพยนตร์อนิเมะในปี ค.ศ. 1979 ที่กำกับโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่กล่าวถึง "จอมโจรลูแปง"
ปราสาทสมบัติคากริออสโทร อนิเมะเรื่องที่สองที่ถูกเขียนและกำกับโดย ฮายาโอะ มิยาซากิ (ซึ่งร่วมกำกับในทีวีซีรีส์ Lupin III ภาคแรก และกำกับ 2 ภาคหลัง) ก่อนที่จะก่อตั้งสตูดิโอจิบลิ Cagliostro เป็นเรื่องของ จอมโจรหนุ่มนาม Lupin III ผู้ซึ่งเป็นหลานของอาร์แซน ลูแปง ตัวละครชื่อดังของ มอริซ เลอบลังก์ แฟนๆ ของมังงะดั้งเดิมของ Lupin III ไม่ชอบใจภาพยนตร์เรื่องนี้นัก เมื่อลูแปงกลายเป็นคนที่มีบุคลิกต่างไปจากดั้งเดิมอย่างสิ้นเชีง
เนื้อเรื่องย่อ
ลูแปงกับจิเก็นคู่หู และโกเอม่อนนักรบซามูไรออกเดินทางเพื่อจัดการขบวนการทำแบงก์ปลอม ณ ปราการของเคานต์แห่งคากริออสโทร
จังหวัดกว๋างนาม
กว๋างนาม (Quảng Nam) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม เป็นที่ราบตามแนวชายฝั่ง ทางตะวันตกติดกับประเทศลาว ในจังหวัดกว๋างนามนี้มีแหล่งท่องเที่ยวสำคัญชื่อเมืองฮอยอันซึ่งได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมเมื่อ พ.ศ. 2542
วาลา (มิดเดิลเอิร์ธ)
วาลาร์ (Valar) เป็นชื่อเรียกชนชั้นสูงในชนเผ่า ไอนัวร์ (Ainur) ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน มีกล่าวถึงอยู่มากในตำนานเรื่องซิลมาริลลิออน ชนเผ่าไอนัวร์เป็นชนเผ่าที่ถือกำเนิดมาจากพระเจ้าสูงสุดในโลกอาร์ดา คือมหาเทพอิลูวาทาร์  เป็นพวกที่ช่วยมหาเทพสร้างพิภพต่างๆ และตระเตรียมสถานที่ให้พร้อมสำหรับเหล่าบุตรแห่งอิลูวาทาร์ กล่าวคือเป็นผู้ช่วยสร้างโลกอาร์ดานั่นเอง  ชาวมนุษย์มักเรียกเหล่าไอนัวร์ว่า "เทพ"
คำว่า "วาลาร์" เป็นคำภาษาเอลฟ์ หมายถึง "พลังอำนาจแห่งพิภพ" รูปคำ วาลาร์ (Valar) เป็นพหูพจน์ คำเอกพจน์คือ วาลา (Vala)
พระนามของปวงเทพ
ต่อไปนี้เป็นพระนามของคณะเทพวาลาร์ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในหมู่เอลฟ์และมนุษย์ สำหรับพระนามในภาษาอื่นอาจมีที่เรียกแตกต่างออกไป เช่นเทพีเอลเบเร็ธในภาษาซินดาริน (หมายถึงเทพีวาร์ดา) หรือเทพมาฮัลในภาษาคนแคระ (หมายถึงเทพอาวเล เทพผู้สร้างคนแคระ) เป็นต้น
เจ้าจอมมารดาเขียน ในรัชกาลที่ 4
เจ้าจอมมารดาเขียนมีนามเรียกขานทั่วไปว่า "เขียนอิเหนา" ด้วยเป็นละครหลวงที่รำเป็นตัวอิเหนาได้งดงามไม่มีใครสู้ เป็นเจ้าจอมที่รัชกาลที่ 4 โปรดมากท่านหนึ่ง เมื่อพระราชโอรสคือ พระองค์เจ้าวรวรรณากร (พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ - 2404-2474) ประสูตินั้น รัชกาลที่ 4 พระราชทานกริชให้ นอกเหนือจากพระแสงดาบที่พระราชทานพระราชโอรสทุกพระองค์ โดยมีรับสั่งว่า "เป็นลูกอิเหนา"
เจ้าจอมมารดาเขียน ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อพ.ศ. 2484 รวมอายุ 99 ปี เป็นเจ้าจอมมารดาในรัชกาลที่ 4 ซึ่งเสียชีวิตเป็นลำดับสุดท้าย
บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ
บริษัท บริการเชื้อเพลิงการบินกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) (Bangkok Aviation Fuel Services PCL., ชื่อย่อ: BAFS) บริษัทก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2526 โดยคณะรัฐมนตรีอนุมัติให้ดำเนินการตามความเห็นและมติสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติในการจัดตั้งโครงการเติมน้ำมันอากาศยาน ปัจจุบันบริษัทเป็นบริษัทเดียวที่ได้รับสิทธิจากรัฐบาลไทยในการดำเนินธุรกิจจัดเก็บ และให้บริการเติมน้ำมันเชื้อเพลิงแก่อากาศยานทุกประเภทและทุกเที่ยวบิน ณ ท่าอากาศยานดอนเมือง โดยบริษัทให้บริการเชื้อเพลิงการบินอย่างครบวงจรทั้ง 3 ระบบ คือ ระบบคลังน้ำมันอากาศยานระบบส่งน้ำมันอากาศยานผ่านท่อฯ และระบบเติมน้ำมันอากาศยาน โดยมีลูกค้าหรือผู้ว่าจ้างเติมน้ำมัน
นอกจากการให้บริการของบริษัทที่ท่าอากาศยานดอนเมือง และท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ บริษัทได้ให้บริการเติมน้ำมันอากาศยานสำหรับเครื่องบินไอพ่นให้แก่สายการบินบางกอกแอร์เวย์ ณ ท่าอากาศยานภูมิภาค 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี และท่าอากาศยานสุโขทัย โดยบริษัทได้รับสัญญาอนุญาตให้ดำเนินการให้บริการเติมน้ำมันอากาศยานจากบริษัท การบินกรุงเทพ จำกัด โดยขยายระยะเวลาการให้ดำเนินการเป็น 25 ปี เริ่มตั้งแต่ปี 2543 ถึง 2567
พระแสน
พระแสน อาจหมายถึง
บอมเบอร์ (ไวรัสคอมพิวเตอร์)
บอมเบอร์ (Bomber) เป็นไวรัสคอมพิวเตอร์แบบรหัสโพลีมอร์ฟิคที่ฝังตัวอยู่ในหน่วยความจำของระบบปฏิบัติการดอส เป็นไวรัสที่กระจายแบบรวดเร็ว ในปี 2002 และเป็นการการติดเชื้อแบบไม่ให้ผู้ใช้งานรู้ ไวรัสประเภทนี้ตรงกันข้ามกับไวรัสคอมพิวเตอร์ปกติที่จะแทรกคำสั่งเข้ากับระบบปฏิบัติการและเปลี่ยนการทำงานของคอมพิวเตอร์  ซึ่งไวรัสบอมเบอร์จะแทรกโค้ดบางส่วนลงในตำแหน่งสุ่มภายในระบบ เมื่อเครื่องติดเชื้อแล้วไฟล์จะถูกควบคุมและถูกถ่ายโอน
วิธีการติดไวรัสทำให้การตรวจหาไวรัสทำได้ยากด้วยโปรแกรมป้องกันไวรัสธรรมดา การที่จะนำไวรัสออกนั้นจะต้องสแกนไฟล์ทั้งหมดเพื่อตรวจหาไวรัส ขนาดไฟล์ของไวรัสบอมเบอร์อยู่ที่ประมาณ 4096 ไบต์ มีข้อความดังต่อไปนี้:
COMMANDER BOMBER WAS HERE [DAME] [DAME]
เกาะไซปัน
เกาะไซปัน (Sa’ipan; Seipél; อดีตในSaipán และ彩帆島; Saipan) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาของสหรัฐอเมริกา ในมหาสมุทรแปซิฟิก มีเนื้อที่ประมาณ 115 ตารางกิโลเมตร อยู่ห่างจากเกาะกวมไปทางเหนือประมาณ 190 กิโลเมตร รายงานจากสำมะโน ค.ศ. 2020 ของสำนักงานสำรวจสำมะโนประชากรสหรัฐ ประชากรบนเกาะไซปันมี 43,385 คน ลดลง 10% จากจำนวนใน ค.ศ. 2010 ที่ 48,220 คน
เกาะไซปันมีชื่อเสียงจากการรบที่เกาะไซปันในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพสหรัฐอเมริกาส่งนาวิกโยธินยกพลขึ้นบกที่ชายหาดทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเกาะ เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1944 และทำการสู้รบกับทหารญี่ปุ่นเป็นเวลาสามสัปดาห์ ก่อนจะจบลงด้วยการเสียชีวิตของทหารญี่ปุ่นเกือบทั้งหมด รวมทั้งครอบครัวชาวญี่ปุ่นอีกหลายพันคน โดยการฆ่าตัวตายที่หน้าผาบันไซ และหน้าผาฆ่าตัวตาย ทางตอนเหนือของเกาะ โดยไม่มีการประกาศยอมแพ้
เทศบาลตำบลมหาราช
เทศบาลตำบลมหาราช เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลหัวไผ่และตำบลมหาราช อำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลมหาราชที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2499 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ในปี พ.ศ. 2564 เขตเทศบาลมีประชากร 3,224 คน
ในวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลหัวไผ่กับสภาตำบลมหาราช รวมเข้ากับพื้นที่เทศบาลตำบลมหาราช จึงทำให้เขตเทศบาลครอบคลุมตำบลหัวไผ่และตำบลมหาราชทั้งหมด
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอมหาราช พื้นที่เทศบาลอยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยาประมาณ 27.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 97.1 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ ด้านตะวันตกของเขตเทศบาลมีคลองบางแก้วและแม่น้ำลพบุรีไหลผ่านเป็นแหล่งน้ำสำคัญ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 13.52 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 8,450.0 ไร่
เอ7วี
เอ7วี (A7V)  เอ7วี เป็นรถถังที่สร้างขึ้นในเยอรมันช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ช่วงปี ค.ศ.  1918 มีการสั่งสร้างขึ้นมาประมาณ 100 คันหรืออาจจะน้อยกว่านั้น หนึ่งร้อยแชสซีได้รับคำสั่งในช่วงต้นปี 2460, 10 จะต้องเสร็จสิ้นในการต่อสู้กับยานเกราะหุ้มเกราะและที่เหลือเป็นcarriersberlandwagen ผู้ให้บริการขนส่งสินค้า หมายเลขที่ติดตั้งเกราะนั้นเพิ่มขึ้นเป็น 20 ต่อมาพวกมันถูกใช้งานตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงตุลาคม 2461 และเป็นรถถังเดียวที่ผลิตโดยเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเพื่อใช้ในการต่อสู้
ประวัติ
หลังจากการปรากฏตัวของรถถังอังกฤษคันแรกในแนวรบด้านตะวันตกในเดือนกันยายนปี 1916 กระทรวงสงครามของเยอรมันได้จัดตั้งคณะกรรมการภายใต้การอุปถัมภ์ของAllgemeines Kriegsdepartement, Abteilung 7 Verkehrswesen("General War Department, Section 7, Transportation"), เพื่อตรวจสอบการพัฒนารถถัง
โครงการออกแบบและสร้างรถถังเยอรมันคันแรกนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของโจเซฟวอลเมอร์หนึ่งในนักออกแบบรถยนต์ชั้นแนวหน้าของเยอรมนี มันมีน้ำหนักประมาณ 30 ตันสามารถข้ามคูน้ำได้กว้างถึง 1.5 เมตรมีอาวุธยุทโธปกรณ์รวมทั้งปืนใหญ่ที่ด้านหน้าและด้านหลังรวมถึงปืนกลหลายกระบอกและความเร็วสูงสุดอย่างน้อย 12 กม. / ชม. เกียร์วิ่งนั้นมีพื้นฐานมาจากรถแทรกเตอร์ American Holtซึ่งคัดลอกมาจากตัวอย่างที่ยืมมาโดยกองทัพออสเตรีย หลังจากมีแผนเริ่มต้นร่วมกับกองทัพในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2459 การออกแบบได้ขยายออกไปเป็นแชสซีสากลที่สามารถใช้เป็นฐานสำหรับทั้งรถถังและอาวุธÜberlandwagen ("ยานพาหนะทางบก")
ต้นแบบตัวแรกเสร็จสมบูรณ์โดยDaimler-Motoren-Gesellschaftที่ Berlin-Marienfelde และทดสอบเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1917 การจำลองไม้ของรุ่นสุดท้ายเสร็จในเดือนพฤษภาคมปี 1917 และแสดงใน Mainz พร้อมบัลลาสต์ 10 ตันเพื่อจำลองน้ำหนักของชุดเกราะ. ในระหว่างการออกแบบขั้นสุดท้ายปืนใหญ่หันหน้าไปทางด้านหลังจะถูกลบออกและจำนวนปืนกลเพิ่มขึ้นเป็นหก A7V ก่อนการผลิตครั้งแรกผลิตในเดือนกันยายน 2460 ตามด้วยรูปแบบการผลิตครั้งแรกในเดือนตุลาคม 2460 รถถังถูกมอบให้กับหน่วยจู่โจมรถถังที่ 1 และ 2 ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2460 แต่ละแห่งมีเจ้าหน้าที่ห้านายและทหาร 109 นาย
การตั้งชื่อ
ชื่อของรถถังนั้นมาจากชื่อขององค์กรหลักAllgemeines Kriegsdepartement, Abteilung 7 (Verkehrswesen) (กรมสงครามทั่วไป, หมวด 7, การขนส่ง) ในเยอรมันรถถังนี้เรียกว่าSturmpanzerwagen (โดยประมาณ "รถหุ้มเกราะจู่โจม")
อาวุธยุทธภัณฑ์
A7V นั้นมีอาวุธปืนกลขนาด 7.92 มม. MG08 หกตัวและปืนใหญ่Maxim-Nordenfelt 5.7 ซม.ที่ด้านหน้า * ปืนใหญ่เหล่านี้บางส่วนเป็นปืนที่ผลิตจากอังกฤษและถูกยึดครองในช่วงแรกของสงครามในเบลเยียม คนอื่น ๆ ถูกจับในรัสเซียในปี 2461 และดูเหมือนว่าจะมีสำเนาของรัสเซีย    A7V บางตัวถูกสร้างด้วยปืนกลสองกระบอกหันไปข้างหน้าแทนที่จะเป็นปืน 57 มม. ส่วนใหญ่ถูกดัดแปลงให้มีขนาด 57 มม. ก่อนเข้ารับบริการ หมายเลข 501 เข้ามามีส่วนร่วมในการกระทำที่เซนต์เควนตินก่อนที่เธอจะพอดี 57 มม.
จักรวรรดิซาเซเนียน
จักรวรรดิซาเซเนียน (, Sasanian Empire) เป็นจักรวรรดิเปอร์เชียจักรวรรดิสุดท้ายก่อนที่ศาสนาอิสลามจะเข้ามาเป็นมหาอำนาจในเอเชียตะวันตกเป็นเวลากว่าสี่ร้อยปี อาร์ดาเชอร์ที่ 1 ทรงก่อตั้งราชวงศ์ซาเซเนียนหลังจากที่ทรงชนะอาร์ตาบานัสที่ 4 จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งจักรวรรดิพาร์เธียน และมาสิ้นสุดลงเมื่อยาซเดเกิร์ดที่ 3 (Yazdegerd III) มาพ่ายแพ้หลังจากที่ทรงใช้เวลาถึงสิบสี่ปีในการต่อต้านจักรวรรดิรอชิดีนซึ่งเป็นหนึ่งในรัฐเคาะลีฟะฮ์ที่เกิดขึ้นภายหลัง
จักรวรรดิซาเซเนียนหรือที่เรียกว่า “Eranshahr” (“จักรวรรดิอิหร่าน”) ตั้งอยู่ในบริเวณที่เป็นปัจจุบันคืออิหร่าน, อิรัก, อาร์มีเนีย, ทางตอนใต้ของคอเคซัส (รวมทั้งทางตอนใต้ของดาเกสตาน), ตะวันตกเฉียงใต้ของเอเชียกลาง, ตะวันตกของอัฟกานิสถาน, บางส่วนของตุรกี, บางส่วนของซีเรีย, บริเวณริมฝั่งทะเลของคาบสมุทรอาหรับ, บริเวณอ่าวเปอร์เซีย และบางส่วนของทางตะวันตกเฉียงใต้ของปากีสถาน
ประวัติศาสตร์ยุคก่อนหน้า
330 ปีก่อนคริสตกาล จักรวรรดิอะคีเมนียะห์ถูกทำลายด้วยน้ำมือของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช วัฒนธรรมเปอร์เซียที่เหลืออยู่ได้กลายเป็นจักรวรรดิพาร์เธียน
323 ปีก่อนคริสตกาล พระเจ้าอเล็กซานเดอร์เสด็จสวรรคต ที่ราบสูงอิหร่านตกเป็นของซิลูกอส นิกาตอร์ หนึ่งในคณะเดียดอคีหรือเหล่าแม่ทัพของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ ซิลูกอส นิกาตอร์ได้ก่อตั้งรัฐเฮลเลนิสต์ชื่อว่าจักรวรรดิซิลูซิดขึ้นบนพื้นที่ของประเทศอิหร่านในปัจจุบัน ในยุครุ่งเรืองที่สุดจักรพรรดิแผ่ขยายอาณาเขตจนกินพื้นที่ของประเทศตุรกีและประเทศปากีสถานในปัจจุบัน วัฒนธรรมซิลูซิดเป็นการผสมผสานกันระหว่างวัฒนธรรมเกรโค-มาซิโดเนียนกับวัฒนธรรมอิหร่าน ประชาชนซึ่งเป็นชาวอิหร่านจึงไม่ได้มองผู้นำซึ่งเป็นชาวซิลูซิดว่าเป็นพวกเดียวกับตน
155 ปีก่อนคริสตกาล ชาวพาร์เธียนพิชิตอาณาเขตอิหร่านทั้งหมดของจักรวรรดิซิลูซิด ชาวพาร์เธียนเป็นชาวอิหร่านตะวันออกเฉียงเหนือ มีวัฒนธรรมที่แตกต่างจากชาวอิหร่านในจักรวรรดิลิซูซิดที่ได้รับอิทธิพลของอารยธรรมเฮลเลนิสต์
จุดเริ่มต้นของราชวงศ์ซาสซานิยะห์
ตำนานเปอร์เซียเล่าว่า ซาสซานเป็นนักบวชแห่งแพร์ซโพลิส มีบุตรชายนามว่าบาบักเป็นเจ้าชายของแคว้นเล็กๆ ที่ชื่อว่าคูร์ เจ้าชายบาบักได้สังหารพระเจ้าโกซีร์ กษัตริย์ผู้ปกครองมณฑลเปอร์ซิส และตั้งตนเป็นกษัตริย์คนใหม่ พระเจ้าบาบักได้ส่งต่ออำนาจให้พระโอรสนามว่าชาปูร์ซึ่งต่อมาประสบอุบัติเหตุสิ้นพระชนม์ อำนาจจึงตกเป็นของพระอนุชานามว่าอาร์ดาเชร์ พระเจ้าอาร์ตาเบนุสที่ 5 กษัตริย์ราชวงศ์อาร์ซาซิยะห์ (ราชวงศ์พาร์เธียน) คนสุดท้ายของเปอร์เซียต่อต้านการขึ้นครองราชย์ของพระเจ้าอาร์ดาเชร์ ในปี ค.ศ. 224 พระเจ้าอาร์ดาเชร์จึงทำสงครามล้มล้างอำนาจของพระเจ้าอาร์ตาบานุส ในปี ค.ศ. 226 พระเจ้าอาร์ดาเชร์ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งเหล่ากษัตริย์ เป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ซาสซานิยะห์
การปกครองแบบฟิวดัลของราชวงศ์อาร์ซาซิยะห์ถูกเปลี่ยนเป็นการปกครองแบบมีกษัตริย์เป็นศูนย์กลางทางอำนาจ แต่มีการกระจายอำนาจให้แก่เจ้าขุนมูลนายคนอื่นๆ พระเจ้าอาร์ดาเชร์ได้รับการสนับสนุนจากนักบวชเนื่องจากทรงฟื้นฟูศาสนาโซโรอัสเตอร์ ทรงปลุกขวัญกำลังใจประชาชนด้วยการประกาศว่าพระองค์จะกำจัดอิทธิพลของอารยธรรมเฮลเลนิสต์ให้หมดไปจากเปอร์เซีย ทรงชำระแค้นลูกหลานของพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ด้วยการทำสงครามพิชิตดินแดนเดิมของจักรวรรดิอะคีเมนียะห์กลับคืนมาได้ทั้งหมด พระองค์ทำสงครามขยายอาณาเขตเปอร์เซียไปจนถึงแม่น้ำโอซอสทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และแม่น้ำยูเฟรติสทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ เมื่อทรงสวรรคตในปี ค.ศ. 241 ราชบัลลังก์ตกเป็นของพระโอรสนามว่าชาปูร์