cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แบทแมน
เคนให้กำเนิดแบทแมนในต้นปี ค.ศ. 1939 โดยใช้ประโยชน์จากความนิยมของซูเปอร์แมนของดีซี แม้ว่าเคนมักจะอ้างว่าเป็นผู้สร้างเพียงผู้เดียว แต่ฟิงเกอร์ได้พัฒนาแนวคิดของตัวละครอย่างมากจากซูเปอร์ฮีโรทั่วไปให้กลายเป็นสิ่งที่เหมือนค้างคาวมากกว่า ตัวละครได้รับตีพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนแยกชื่อว่า แบทแมน ในปี ค.ศ. 1940 แต่เดิมแบทแมนเปิดตัวในฐานะศาลเตี้ยที่โหดเหี้ยมซึ่งมักฆ่าหรือทำให้อาชญากรพิการ แต่ได้พัฒนาเป็นตัวละครที่มีจรรยาบรรณที่เข้มงวดและความยุติธรรม แบทแมนไม่มีพลังพิเศษ ไม่เหมือนกับฮีโรส่วนใหญ่ เขาใช้อาศัยสติปัญญา, ทักษะการต่อสู้และความมั่งคั่งของเขาแทน ในทศวรรษ 1960 ละครโทรทัศน์ แบทแมน ใช้สุนทรียศาสตร์แบบ แคมป์ ซึ่งยังคงเกี่ยวข้องกับตัวละครตัวนี้หลายปีหลังละครจบ ผู้สร้างหลายคนเริ่มสร้างผลงานที่ให้ตัวละครกลับสู่รากเหง้าที่มืดมนของเขาในทศวรรษ 1970 และ 1980 โดยมีจุดสูงสุดในปี ค.ศ. 1986 ด้วยหนังสือการ์ตูนมินิซีรีส์ เดอะดาร์กไนต์รีเทิร์นส โดย แฟรงก์ มิลเลอร์
ดีซีได้นำเสนอแบทแมนในหนังสือการ์ตูนหลายเล่ม รวมถึงการ์ตูนที่ตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์ เช่น เวอร์ติโกและแบล็กเลเบล การ์ตูนแบทแมนที่ดำเนินเรื่องยาวนานที่สุด ดิเทคทิฟคอมิกส์ เป็นหนังสือการ์ตูนที่ตีพิมพ์มาอย่างยาวนานที่สุดในสหรัฐ แบทแมนมักปรากฏตัวร่วมกับฮีโรดีซีคนอื่น ๆ เช่น ซูเปอร์แมนและวันเดอร์วูแมน, ในฐานะสมาชิกขององค์กร เช่น จัสติซลีก และ เอาต์ไซเดอร์ส นอกจาก บรูซ เวย์น แล้ว ยังมีตัวละคนอื่น ๆ ได้สวมบทบาทเป็นแบทแมนในโอกาสต่าง ๆ เช่น ฌอง-ปอล แวลลีย์ / แอซรีล ในเนื้อเรื่อง "ไนต์ฟอลล์" ในปี ค.ศ. 1993–1994; ดิก เกรย์สัน, โรบินคนแรก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 ถึง 2011; และ เจซ ฟอกซ์, ลูกชายของลูเซียส พันธมิตรของเวย์น ในปี ค.ศ. 2021 ดีซียังได้ตีพิมพ์การ์ตูนที่มีแบทแมนรูปแบบอื่น รวมถึงตัวละครที่เห็นใน เดอะดาร์กไนต์รีเทิร์นส และเรื่องอื่น ๆ ที่ตามมา, แบทแมนจากเหตุการณ์ แฟลชพอยต์ และอีกหลายตัวจากเนื้อเรื่องใน เอลซ์เวิร์ลส์
แบทแมนเป็นหนึ่งในตัวละครที่โดดเด่นที่สุดในวัฒนธรรมประชานิยม โดยได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในฮีโรในหนังสือการ์ตูนและตัวละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างมา เขาเป็นหนึ่งในซูเปอร์ฮีโรที่ประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์มากที่สุด และหน้าตาของเขาถูกนำเสนอในสื่อและสินค้าลิขสิทธิ์ต่าง ๆ ที่วางจำหน่ายทั่วโลก ซึ่งรวมถึงสายของเล่น เช่น เลโก้ แบทแมน และวิดีโอเกมชุด เช่น แบทแมน: อาร์แคม แบทแมนได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์คนแสดงและแอนิเมชัน เช่น ละครโทรทัศน์ แบทแมน แสดงโดย แอดัม เวสต์ และในภาพยนตร์ แสดงโดย ไมเคิล คีตัน ใน แบทแมน (1989), แบทแมน รีเทิร์นส ตอน ศึกมนุษย์เพนกวินกับนางแมวป่า (1992) และ เดอะ แฟลช (2023), คริสเตียน เบล ใน อัศวินรัตติกาล ไตรภาค (2005–2012), เบน แอฟเฟล็ก ใน จักรวาลขยายดีซี (2016–ปัจจุบัน) และ โรเบิร์ต แพตตินสัน ใน เดอะ แบทแมน (2022) นอกจากนี้ แบทแมนให้เสียงโดย เช่น เควิน คอนรอย, เจสัน โอมารา, วิลล์ เออร์เนตต์และคีอานู รีฟส์
การสร้าง
ฟิงเกอร์แนะนำว่าให้ตัวละครใส่ผ้าคลุมศีรษะแทนที่จะเป็นหน้ากากดอมิโนธรรมดา, ผ้าคลุมแทนที่จะเป็นปีกและให้ใส่ถุงมือ เขายังแนะนำให้ถอดส่วนสีแดงออกจากชุดเดิม ฟิงเกอร์กล่าวว่าเขาคิดค้นชื่อ บรูซ เวย์น เป็นชื่อที่แท้จริงของตัวละคร "ชื่อของ บรูซ เวย์น นั้นนำมาจาก รอเบิร์ต บรูซ ผู้รักชาติชาวสกอตแลนด์ เวย์น, เป็นเพลย์บอย, เป็นชายพวกผู้ดี ผมค้นหาชื่อที่บ่งบอกถึงลัทธิล่าอาณานิคม ผมลองใช้ชื่อ แอดัมส์, แฮนคอก ... จากนั้นผมก็นึกถึง "แมด แอนโทนี เวย์น" ต่อมาเขากล่าวว่าการแนะนำของเขาได้รับอิทธิพลมาจาก เดอะแพนทอม ของลี ฟอล์ก ตัวละครการ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์ซึ่งเคนก็คุ้นเคยเช่นกัน
เคนและฟิงเกอร์ดึงเอาวัฒนธรรมยอดนิยมร่วมสมัยในช่วงทศวรรษ 1930 เพื่อเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างรูปลักษณ์, บุคลิก, วิธีการและอาวุธของแบท-แมน โดยนำรายละเอียดมาจาก นิยายโพล์ป, การ์ตูนช่อง, พาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์และรายละเอียดอัตชีวประวัติที่อ้างอิงถึงตัวเคนเอง แบทแมนเป็นตัวละครฮีโรที่มีฐานะเป็นคนชนชั้นสูงและมีตัวตนสองด้าน ซึ่งเคยมีตัวละครลักษณะนี้มาก่อนใน เดอะสการ์เล็ตพิมเพอร์เนล (สร้างโดย บาโรนีสส์ เอมมูชกา โอกซี, 1903) และ โซร์โร (สร้างโดย จอห์นสตัน แมกคัลลี, 1919) แบทแมนทำวีรกรรมของเขาอย่างลับ ๆ หลีกเลี่ยงความสงสัยด้วยการทำงานห่างจากที่สาธารณะ และทำเครื่องหมายงานของเขาด้วยสัญลักษณ์ลายเซ็น เหมือนกับตัวละครที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ เคนบอกว่าภาพยนตร์เรื่อง เดอะมาร์กออฟโซร์โร (1920) และ เดอะแบทวิสเปอร์ส (1930) มีอิทธิพลในการสร้างสัญลักษณ์ของตัวละคร ฟิงเกอร์ทำให้ตัวละครกลายเป็นนักสืบผู้เก่งกาจ โดยเขาได้รับแรงบันดาลใจมาจากตัวละครฮีโรในนิยายโพล์ป เช่น ด็อกซาเวจ, เดอะชาโดว์, ดิก เทรซีและเชอร์ล็อก โฮมส์
บ็อบ เคนให้รายละเอียดการมีส่วนร่วมของบิล ฟิงเกอร์ในการสร้างแบทแมน ในอัตชีวประวัติของเขาในปี 1989: "วันหนึ่งผมโทรหาบิลและพูดว่า 'ผมมีตัวละครใหม่เรียกว่าเดอะแบท-แมน และผมได้วาดภาพร่างเบื้องต้นแบบหยาบ ๆ ผมอยากให้คุณดู' เขามาหาและผมก็แสดงภาพวาดให้เขาดู ในตอนนั้น ผมมีเพียงแค่หน้ากากดอมิโนเล็ก ๆ เหมือนที่โรบินสวมในเวลาต่อมา บนใบหน้าของแบทแมน บิลพูดว่า 'ทำไมไม่ทำให้เขาดูเหมือนค้างคาวมากขึ้นและสวมผ้าคลุมหัวให้กับเขาและเอาลูกตาออกและกรีดตาเพื่อให้เขาดูลึกลับมากขึ้น?' ตอนนั้น เดอะแบท-แมนสวมชุดยูเนียนสีแดง, ปีก, ลำตัวและหน้ากากเป็นสีดำ ผมคิดว่าสีแดงกับสีดำจะเข้ากันได้ดี บิลกล่าวว่าชุดนั้นสว่างเกินไป 'เปลี่ยนสีให้เป็นสีเทาเข้มเพื่อให้ดูเป็นลางไม่ดีมากขึ้น' ผ้าคลุมดูเหมือนปีกค้างคาวแข็งสองข้างติดอยู่กับแขนของเขา ขณะที่บิลกับผมกำลังพูดคุยกัน เราคิดได้ว่าปีกเหล่านี้จะยุ่งยากเมื่อแบท-แมนกำลังต่อสู้และได้เปลี่ยนมันเป็นผ้าคลุม, ทำให้ปลายแหลมเหมือนปีกค้างคาวเมื่อเขากำลังต่อสู้หรือกำลังโหนเชือกลงมา นอกจากนี้ เขายังไม่ได้สวมถุงมือและเราจึงเพิ่มมันเข้าไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ทิ้งรอยนิ้วมือ"
การใส่ชื่อผู้สร้างในเวลาต่อมา
บ็อบ เคนเซ็นสัญญาไม่แสดงความเป็นเจ้าของในตัวละครเพื่อแลกกับ การมีชื่อของเขาอยู่ในการ์ตูนแบทแมนทั้งหมด ท่ามกลางค่าตอบแทนอื่น ๆ แต่เดิมนั้นไม่ได้เขียนว่า "แบทแมน สร้างโดย บ็อบ เคน" โดยเขียนเพียงแค่ชื่อของเขาบนหน้าชื่อเรื่องของแต่ละเรื่อง ชื่อของเขาหายไปจากหนังสือการ์ตูนในช่วงกลางทศวรรษ 1960 ถูกแทนที่โดยชื่อของนักเขียนและศิลปินของแต่ละเรื่อง ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 เมื่อ เจอร์รี ซีเกลและโจ ชูสเตอร์ เริ่มได้รับการใส่ชื่อ "สร้างโดย" ในชื่อเรื่องของซูเปอร์แมน พร้อมกับ วิลเลียม มอลตัน มาร์สตัน ได้รับการใส่ชื่อสำหรับการสร้าง วันเดอร์วูแมน เรื่องราวของแบทแมนจึงเริ่มมีการใส่ "สร้างโดย บ็อบ เคน" เพิ่มเติมร่วมชื่อคนอื่น ๆ
บิล ฟิงเกอร์ ไม่ได้รับการใส่ชื่อเช่นกัน ขณะที่เขาได้รับการใส่ชื่อในงานของดีซีอื่น ๆ ตั้งแต่ทศวรรษ 1940 เขาเริ่มได้รับการใส่ชื่ออย่างจำกัด สำหรับงานเขียนแบทแมนของเขา ในทศวรรษ 1960 ตัวอย่าง ในหน้าจดหมายของ แบทแมน ฉบับที่ 169 (กุมภาพันธ์ 1965) บรรณาธิการ จูเลียส ชวาร์ตซ์ ใส่ชื่อเขาในฐานะเป็นผู้สร้าง เดอะริดเลอร์ หนึ่งในตัวร้ายประจำของแบทแมน อย่างไรก็ตาม สัญญาของฟิงเกอร์ทำให้เหลือแค่ค่าจ้างของการเขียนในแต่ละหน้ากับไม่มีชื่อของเขา เคนเขียนว่า "บิลรู้สึกท้อแท้ที่ขาดความสำเร็จครั้งใหญ่ในอาชีพการงานของเขา เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้ใช้ศักยภาพในการสร้างสรรค์อย่างเต็มที่และความสำเร็จนั้นก็ผ่านเขาไป" ช่วงเวลาที่ฟิงเกอร์เสียชีวิตในปี 1974 ดีซียังไม่ได้ใส่ชื่อของฟิงเกอร์ว่าเป็นผู้สร้างร่วมของแบทแมนอย่างเป็นทางการ
เจอร์รี รอบินสัน ผู้ทำงานร่วมกับฟิงเกอร์และเคนในการ์ตูนช่วงในเวลานั้น ได้วิพากษ์วิจารณ์เคนที่ไม่สามารถแบ่งปันชื่อของเขาได้ เขานึกถึงฟิงเกอร์ที่ไม่พอใจตำแหน่งของเขา โดยกล่าวในบทสัมภาษณ์เมื่อปี 2005 กับ เดอะคอมิกส์เจอนอล:
"บ็อบทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยมากขึ้น, เพราะในขณะที่เขาทำงานเยี่ยงทาสกับแบทแมน, เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในความสำเร็จใด ๆ หรือเงินที่บ็อบเริ่มได้รับ, นั่นคือเหตุผลว่าทำไม ... [เขา] กำลังจะออกจาก [งานของเคน] ... [เคน] ควรใส่ชื่อบิลว่าเป็นผู้สร้างร่วม, ผมรู้ เพราะผมเคยอยู่ที่นั่นมาก่อน ... นั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่ผมจะไม่มีวันให้อภัยบ็อบ, คือการไม่ใส่ใจบิลหรือรับรู้บทบาทสำคัญของเขาในการสร้างแบทแมน เหมือนกันกับซีเกลและชูสเตอร์, มันควรจะเหมือนกัน, การใส่ชื่อเป็นผู้สร้างร่วมในการ์ตูนช่อง, นักเขียน, และศิลปิน"
แม้ว่าเคนจะปฏิเสธข้อเรียกร้องของฟิงเกอร์ในตอนแรกที่สร้างตัวละครขึ้นมา เขาได้เขียนจดหมายเปิดผนึกถึงแฟน ๆ ในปี 1965 ว่า "สำหรับผมแล้วดูเหมือนว่า บิล ฟิงเกอร์ ไม่ได้แสดงความรู้สึกว่าเขาและไม่ใช่ตัวเองที่สร้างแบทแมน เช่นเดียวกับโรบินและตัวร้ายนำทั้งหมดและตัวละครตัวอื่น ๆ คำพูดของเขาหลอกลวงและไม่เป็นความจริงอย่างสิ้นเชิง" เคนเองก็แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการขาดการใส่ชื่อของฟิงเกอร์ "ปัญหาในการเป็นนักเขียนหรือศิลปิน 'ผี' คือคุณต้องอยู่อย่างไม่เปิดเผยตัวโดยไม่มี 'เครดิต' อย่างไรก็ตาม หากใครต้องการ 'เครดิต' คนนั้นก็ต้องเลิกเป็น 'ผี' หรือผู้ตามและกลายเป็นผู้นำหรือผู้ริเริ่ม"
ในปี 1989 เคนทบทวนสถานการณ์ของฟิงเกอร์ โดยนึกถึงในบทสัมภาษณ์: "ในสมัยนั้นมันเป็นเหมือน, ศิลปินคนหนึ่งและเขามีชื่อของเขาอยู่ใน [การ์ตูนช่อง] — นโยบายของดีซีในหนังสือการ์ตูนคือ ถ้าคุณไม่สามารถเขียนมันได้ ให้หานักเขียนคนอื่น ๆ แต่ชื่อของพวกเขาจะไม่ปรากฏบนหนังสือการ์ตูนที่เขียนเสร็จแล้ว ดังนั้นบิลไม่เคยขอผมให้เขียน [ชื่อใต้เรื่อง] เลย และผมก็ไม่เคยอาสา — ผมเดาว่าเพราะอีโกของผมในตอนนั้น และฉันก็รู้สึกแย่จริง ๆ เมื่อเขา [ฟิงเกอร์] เสียชีวิต"
ในเดือนกันยายน 2015 ดีซีเอ็นเทอร์เทนเมนต์ เปิดเผยว่าฟิงเกอร์จะได้รับการใส่ชื่อของเขา ในฐานะเป็นผู้สร้างแบทแมนใน แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม ภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโรฉายปี 2016 และปีที่สองของละครโทรทัศน์ ก็อตแธม หลังจากมีการตกลงกันระหว่างตระกูลฟิงเกอร์กับดีซี ฟิงเกอร์จะได้รับการใส่ชื่อของเขา ในฐานะเป็นผู้สร้างแบทแมนครั้งแรกในการ์ตูน แบทแมนแอนด์โรบินอีเทอร์นอล ฉบับที่ 3 และ แบทแมน: อาร์แคมไนต์เจเนซิส ฉบับที่ 3 ในเดือนตุลาคม 2015 โดยเขียนว่า "แบทแมน สร้างโดย บ็อบ เคนร่วมกับบิล ฟิงเกอร์"
ช่วงปีแรก
เรื่องราวของแบทแมนเรื่องแรกมีชื่อว่า "เดอะเคสออฟเดอะเคมิคอลซินดีเคต" ตีพิมพ์ลงใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 27 (พฤษภาคม 1939) ฟิงเกอร์กล่าวว่า "เดิมทีแบทแมนถูกเขียนขึ้นในลักษณะของโพล์ป" และจากอิทธิพลนี้เห็นได้ชัดว่า แบทแมนแสดงความสำนึกผิดเพียงเล็กน้อยเมื่อฆ่าหรือทำให้อาชญากรพิการ แบทแมนได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นตัวละครยอดนิยม ด้วยการมีหนังสือการ์ตูนเดี่ยวเป็นของตัวเองในปี 1940 ขณะที่ยังคงตีพิมพ์ใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ช่วงเวลานั้น ดีเทกทิฟคอมิกส์ เป็นสำนักพิมพ์ที่มียอดขายสูงสุดและมีอิทธิพลมากที่สุดในอุตสาหกรรม แบทแมนและฮีโรตัวอื่น ๆ ของบริษัท เช่น ซูเปอร์แมน เป็นเสาหลักของความสำเร็จของบริษัท ตัวละครทั้งสองปรากฏตัวคู่กันใน เวิร์ลส์ไฟเนสต์คอมิกส์ ซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า เวิร์ลส์เบสต์คอมิกส์ ซึ่งเปิดตัวครั้งแรกในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1940 มีผู้สร้างรวมไปถึง เจอร์รี รอบินสันและดิก สแปรง ยังทำงานกับการ์ตูนช่องในช่วงเวลานั้น
ตั้งแต่การ์ตูนช่องแบทแมนในช่วงแรกเรื่อยมา ตัวละครได้มีการเพิ่มองค์ประกอบและภาพวาดที่มีการพัฒนามากขึ้น เคนระบุว่าในหกเล่มแรกเขาวาดกรามของตัวละครได้เด่นชัดมากขึ้นและวาดหูของเครื่องแบบยาวขึ้น "ประมาณหนึ่งปีต่อมาเขาเกือบจะเป็นคนเต็มตัว, แบทแมนที่เป็นผู้ใหญ่ของผม" เคนกล่าว เข็มขัดสารพัดประโยชน์เฉพาะตัวของแบทแมน ปรากฏครั้งแรกใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 29 (กรกฎาคม 1939), ตามมาด้วย แบทาแรง อาวุธคล้ายกับบูมเมอแรง และยานพาหนะธีมค้างคาวคันแรก แบทเพลน ใน ฉบับที่ 31 (กันยายน 1939) ต้นกำเนิดของตัวละครได้รับการเปิดเผยครั้งแรกใน ฉบับที่ 23 (พฤศจิกายน 1939) เขียนโดยฟิงเกอร์ ตีแผ่เรื่องราวในสองหน้าที่สร้างบุคลิกที่ครุ่นคิดของแบทแมน ตัวละครที่ขับเคลื่อนโดยการเสียชีวิตของพ่อแม่ของเขา โดยแสดงให้เห็นถึง บรูซ เวย์น ในวัยเด็กที่เห็นการฆาตกรรมพ่อแม่ของเขา ด้วยน้ำมือของโจรจี้ชิงทรัพย์ หลายวันต่อมา ที่หลุมศพของพวกเขา บรูซสาบานว่า "ด้วยวิญญาณของพ่อแม่ [ผมจะ] ล้างแค้นให้ความตายของพวกคุณ โดยใช้ชีวิตที่เหลือต่อสู้กับอาชญากรทุกคน"
แบทแมนที่ได้รับอิทธิพลจากโพล์ปเริ่มลดลงใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 38 (เมษายน 1940) ด้วยการแนะนำตัว โรบิน คู่หูรุ่นน้องของแบทแมน โรบินนั้นมาจากคำแนะนำของฟิงเกอร์ เพราะแบทแมนต้องการ "วอตสัน" ซึ่งเป็นคนที่แบทแมนสามารถคุยด้วยได้ ยอดขายเพิ่มขึ้นเกือบเป็นสองเท่า แม้ว่าเคนจะชอบให้แบทแมนลุยเดี่ยวมากกว่าและมันก็จุดประกายให้เกิด "คู่หูเด็ก" อย่างแพร่หลาย ในฉบับแรกของการ์ตูนเดี่ยวเรื่องแยกชุด แบทแมน ไม่เพียงแต่จะเป็นการเปิดตัว โจ๊กเกอร์และแคตวูแมน คู่ปรับตลอดกาลของแบทแมน ยังมีเรื่องราวก่อนที่โรบินจะปรากฏตัว เป็นเรื่องราวที่แบทแมนยิงยักษ์ขนาดใหญ่บางตัวเสียชีวิต ซึ่งแต่เดิมนั้นจะตีพิมพ์ใน ดีเทกทิฟคอมิกส์ ฉบับที่ 38 เรื่องราวดังกล่าวทำให้บรรณาธิการ วิตนีย์ เอลส์เวิร์ธ ออกคำสั่งว่าตัวละครไม่สามารถฆ่าหรือใช้ปืนได้อีกต่อไป
ในปี 1942 นักเขียนและศิลปินผู้อยู่เบื้องหลังของการ์ตูนแบทแมน เริ่มสร้างองค์ประกอบพื้นฐานส่วนใหญ่ของตำนานแบทแมน ในหลายปีต่อมาหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ดีซีคอมิกส์ "ใช้แนวทางบรรณาธิการหลังสงครามที่ลดการให้ความสำคัญกับคำวิจารณ์ทางสังคมมากขึ้นเพื่อสนับสนุนจินตนาการที่เบาสมองของเด็กและเยาวชน" ผลกระทบของแนวทางนี้เห็นได้ชัดในการ์ตูนเรื่อง แบทแมน ในช่วงหลังสงคราม ที่ได้ลบภาพ "โลกที่มืดมนและน่ากลัว" ของการ์ตูนช่องในช่วงต้นทศวรรษ 1940 แทนที่ด้วย แบทแมนเป็นพลเมืองที่น่านับถือและเป็นเหมือนบิดาที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ "สดใสและมีสีสัน"
ทศวรรษ 1950 และช่วงต้นทศวรรษ 1960
แบทแมนเป็นหนึ่งในตัวละครซูเปอร์ฮีโรไม่กี่ตัวที่ได้รับการตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ความสนใจของหนังสือการ์ตูนแนวนี้เริ่มลดลงในช่วงทศวรรษ 1950 ในตอน "เดอะไมตีเอสต์ทีมอินเดอะเวิร์ล" ในหนังสือการ์ตูน ซูเปอร์แมน ฉบับที่ 76 (มิถุนายน 1952) แบทแมนร่วมมือกับซูเปอร์แมนเป็นครั้งแรก ทั้งคู่ต่างค้นพบตัวตนที่แท้จริงของแต่ละฝ่าย หลังเรื่องราวดังกล่าวประสบความสำเร็จ หนังสือการ์ตูน เวิร์ลไฟเนสต์คอมิกส์ ได้มีการปรับปรุงใหม่ โดยให้มีเนื้อเรื่องที่ทั้งสองคนทำงานร่วมกัน แทนที่จะทำงานแยกกันเหมือนที่เคยตีพิมพ์ก่อนหน้านี้ การรวมทีมของตัวละครคือ "ความสำเร็จทางการเงินในยุคนั้นที่มีไม่มากนัก" เนื้อเรื่องชุดนี้ดำเนินไปจนกระทั่งหนังสือการ์ตูนดังกล่าวยกเลิกตีพิมพ์ในปี 1986
การ์ตูนแบทแมนเป็นหนึ่งในหนังสือการ์ตูนที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ เมื่ออุตสาหกรรมหนังสือการ์ตูนอยู่ภายใต้การควบคุม จากการตีพิมพ์หนังสือ เซดักชันออฟเดอะอินโนเซนต์ ของ เฟรดริก เวิร์ทเดม นักจิตวิทยา ในปี 1954 วิทยานิพนธ์ของเวิร์ทเดมระบุว่าเด็ก ๆ เลียนแบบการก่ออาชญากรรมมาจากในหนังสือการ์ตูน และผลงานเหล่านี้ทำให้ศีลธรรมของเยาวชนเสียหาย เวิร์ทเดมวิจารณ์ว่าการ์ตูนแบทแมนสนับสนุนการรักร่วมเพศอย่างโจ่งแจ้งและแบทแมนกับโรบินถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นคู่รักกัน การวิจารณ์ของเวิร์ทเดม ทำให้เกิดการประท้วงจากสาธารณชนในทศวรรษ 1950 จนในที่สุดก็นำไปสู่การก่อตั้ง คอมิกส์โคดอะตอริตี (ซึ่งในปัจจุบันไม่มีอุตสาหกรรมหนังสือการ์ตูนไหนใช้งานแล้ว) แนวโน้มที่จะเป็น "แบทแมนที่สดใสกว่า" ในช่วงหลังสงครามก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น หลังจากการเปิดตัวคอมิกส์โคด นักวิชาการได้เสนอว่ามีการนำตัวละครของ แบทวูเมน (ในปี 1956) และ แบท-เกิร์ล (ก่อนบาร์บารา กอร์ดอน) (ในปี 1961) เป็นการหักล้างข้อกล่าวหาที่ว่าแบทแมนและโรบินเป็นเกย์และเรื่องราวก็เริ่มสดใสมากขึ้นและเบาสมอง
ในปลายทศวรรษ 1950 เรื่องราวของแบทแมนค่อย ๆ กลายเป็นแนวนิยายวิทยาศาสตร์มากขึ้น ซึ่งเป็นความพยายามที่จะเลียนแบบความสำเร็จของตัวละครดีซีตัวอื่น ๆ ที่อยู่ในแนวนี้ มีการเปิดตัวตัวละครใหม่ ๆ เช่น แบทวูเมน, แบท-เกิร์ล ต้นฉบับ, เอซเดอะแบท-ฮาวด์ และ แบท-ไมต์ การผจญภัยของแบทแมนมักเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดหรือเอเลี่ยนอวกาศที่แปลกประหลาด ในปี 1960 แบทแมนเปิดตัวด้วยการเป็นสมาชิก จัสติซลีกออฟอเมริกา ในหนังสือการ์ตูน เดอะเบรฟแอนด์เดอร์โบลด์ ฉบับที่ 28 (กุมภาพันธ์ 1960) และได้ปรากฏตัวในหนังสือการ์ตูนจัสติซลีกหลายเล่ม ซึ่งเริ่มต้นตีพิมพ์ในปีเดียวกัน
บรูซ เวย์น
ตัวตนที่แท้จริงของแบทแมนคือ บรูซ เวย์น นักอุตสาหกรรมเศรษฐีชาวอเมริกัน เมื่อตอนเขาเป็นเด็ก เขาได้เห็นภาพการฆาตกรรมของพ่อแม่ของเขา ดร. โทมัส เวย์นและมาร์ธา เวย์น ทำให้เขาสร้างตัวตนแบทแมนขึ้นมาและต่อสู้กับอาชญากรเพื่อแสวงหาความยุติธรรม บรูซ เวย์นอาศัยอยู่ที่ คฤหาสน์เวย์น บ้านส่วนตัวของเขานอกเมืองกอแทมซิตี เวย์นหลีกเลี่ยงการถูกสงสัยด้วยการใช้ชีวิตเป็นเพลย์บอยธรรมดาที่ใช้ชีวิตอย่างเฉื่อยชา จากสมบัติของครอบครัวและผลกำไรของ เวย์นเอ็นเทอร์ไพรส์ ซึ่งเป็นกลุ่มบริษัทที่เขาได้รับการสืบทอดมา เขาสนับสนุนการกุศลผ่านมูลนิธิเวย์นที่ไม่แสวงหาผลกำไรของเขา เขายังเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในฐานะบุคคลสังคมชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง ในสาธารณะ เขามักปรากฏตัวในบริษัทของผู้หญิงที่มีสถานะสูง ซึ่งกระตุ้นให้เกิดการซุบซิบในแท็บลอยด์ แม้ว่า บรูซ เวย์น จะมีชีวิตที่โรแมนติก แต่กิจกรรมศาลเตี้ยของเขาในฐานะแบทแมน ก็กินเวลาส่วนใหญ่ของเขามากที่สุด
เรื่องราวในยุคสมัยใหม่หลายเรื่อง ได้แสดงให้เห็นถึงภาพลักษณ์ของ บรูซ เวย์น เป็นเพลย์บอยหรูหราและฟุ่มเฟือย ที่เป็นฉากหน้า นี่คือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับซูเปอร์แมนในเส้นเรื่องหลัง ไครซิส ที่ตัวตน คลาร์ก เค้นต์ คือตัวตนที่แท้จริง ขณะที่ตัวตน ซูเปอร์แมน คือฉากหน้า ใน แบทแมนอันแมสก์ทึด สารคดีโทรทัศน์เกี่ยวกับจิตวิทยาของตัวละคร นักพฤติกรรมศาสตร์ เบนจามิน คาร์นีย์ ระบุว่า บุคลิกของแบทแมนถูกขับเคลื่อนโดยความเป็นมนุษย์โดยกำเนิดของ บรูซ เวย์น ว่า "แบทแมน, เพื่อผลประโยชน์ทั้งหมดและเวลาทั้งหมดที่ บรูซ เวย์น ทุ่มเทให้กับมัน, ในที่สุดมันก็เป็นเครื่องมือสำหรับความพยายามของ บรูซ เวย์น ที่จะทำให้โลกดีขึ้น" หลักการของบรูซ เวย์น คือ ความปรารถนาที่จะป้องกันอันตรายในอนาคตและปฏิญาณว่าจะไม่ฆ่า บรูซ เวย์นเชื่อว่าการกระทำของเรากำหนดเรา, เราล้มเหลวด้วยเหตุผลและทุกอย่างเป็นไปได้
นักเขียนเรื่องราวของแบทแมนและซูเปอร์แมนหลายคน มักจะเปรียบเทียบความแตกต่างของทั้งสองคน มีการตีความที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับนักเขียน, เรื่องราวและช่วงเวลา แกรนต์ มอร์ริสัน ระบุว่าฮีโรทั้งสองคน "เชื่อในสิ่งเดียวกัน" แม้ว่าพวกเขาจะทำหน้าที่เป็นฮีโรในช่วงเวลากลางวันและกลางคืนซึ่งแตกต่างกัน เขาสังเกตเห็นความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา บรูซ เวย์นและคลาร์ก เคนต์ อยู่ในชนชั้นทางทางสังคนที่แตกต่างกัน "บรูซมีพ่อบ้าน, คลาร์กมีเจ้านาย" ในหนังสือ อันลีชชิงเดอะซูเปอร์ฮีโรอินอัสออลล์ ของ ที. เจมส์ มัสเลอร์ ได้สำรวจขอบเขตว่าความมั่งคั่งส่วนตัวมากมายของ บรูซ เวย์น มีความสำคัญในเรื่องราวชีวิตของเขาและบทบาทสำคัญที่มีต่อความพยายามของเขาในฐานะแบทแมน
วิล บรูกเกอร์ เขียนในหนังสือของเขา แบทแมนอันแมสก์ทึด ว่า "การยืนยันตัวตนที่แท้จริงของแบทแมนขึ้นอยู่กับผู้อ่านวัยเยาว์ ... เขาไม่จำเป็นต้องเป็น บรูซ เวย์น เขาต้องการแค่ชุดสูทและอุปกรณ์, ความสามารถ, และที่สำคัญที่สุดคือศีลธรรม, ความเป็นมนุษย์ มีเพียงความรู้สึกเกี่ยวกับเขา: 'พวกเขาเชื่อใจเขา ... และพวกเขาไม่เคยผิด"
ตัวละครสมทบ
แบทแมนมีปฏิสัมพันธ์กับทั้งวายร้ายและเพื่อนร่วมงาน ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป ก็ได้พัฒนาเป็นกลุ่มตัวละครสมทบที่แข็งแกร่ง
พันธมิตร
อัลเฟรด เพนนีเวิร์ธ เป็นพ่อบ้านผู้ซื่อสัตย์ของแบทแมน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน แบทแมน ฉบับที่ 16 (1943) เขาทำหน้าที่เปรียบเสมือนพ่อของบรูซ เวย์น และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา อัลเฟรดเลี้ยงดูบรูซตั้งแต่พ่อแม่ของเขาถูกฆาตกรรมและรู้จักเขาในระดับส่วนตัว บางครั้งอัลเฟรดก็ทำหน้าที่เป็นคู่หูของแบทแมนและผู้อาศัยคนอื่น ๆ ในคฤหาสน์เวย์น นอกเหนือจากบรูซ ตัวละคร "ให้ [ยืม] สัมผัสที่อบอุ่นกับสภาพแวดล้อมของแบทแมนและ [พร้อม] ที่จะมอบมือที่มั่นคงและความมั่นใจ" ให้กับฮีโรและคู่หูของเขา
ผลกระทบทางวัฒนธรรมและมรดก
แบทแมนกลายเป็นตัวละครที่มีชื่อเสียงในวัฒนธรรมประชานิยม เป็นตัวละครที่เป็นที่รู้จักทั่วโลก การปรากฏตัวของตัวละครขยายไปไกลกว่าต้นกำเนิดในหนังสือการ์ตูนของเขา มีเหตุการณ์ เช่น การฉายภาพยนตร์ แบทแมน เมื่อปี 1989 และการวางจำหน่ายสินค้าพ่วงภาพยนตร์ ที่ทำให้ "พาแบทแมนออกไปสู่แนวหน้าของสาธารณะ" ในบทความฉลองครบรอบหกสิบปีของตัวละคร, เดอะการ์เดียน เขียนว่า "แบทแมนเป็นภาพที่ถูกเบลอโดยการคิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ที่ไม่สิ้นสุด ซึ่งนั่นก็คือวัฒนธรรมมวลชนสมัยใหม่ เขาเป็นทั้งบุคคลที่มีชื่อเสียงและสินค้าในเวลาเดียวกัน วัฒนธรรมที่สมบูรณ์แบบสำหรับศตวรรษที่ 21"
ในสื่ออื่น
ตัวละครของแบทแมนปรากฏตัวในสื่อต่าง ๆ นอกเหนือจากหนังสือการ์ตูน เช่น การ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์, หนังสือ, ละครวิทยุ, โทรทัศน์, การแสดงบนเวทีและภาพยนตร์หลายเรื่อง การดัดแปลงครั้งแรกของแบทแมนคือการ์ตูนช่องในหนังสือพิมพ์รายวัน เปิดตัวครั้งแรกวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1943 ในปีเดียวกัน ตัวละครได้ถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ฉายเป็นตอน จำนวน 15 ตอน ชื่อว่า แบทแมน โดยมี ลูอิส วิลสัน กลายเป็นนักแสดงคนแรกที่แสดงเป็นแบทแมนบนหน้าจอ ถึงแม้ว่าแบทแมนจะไม่มีละครวิทยุเป็นของตัวเอง ตัวละครปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในละครวิทยุ ดิแอดเวนเจอร์สออฟซูเปอร์แมน เริ่มต้นในปี 1945 ในบางครั้งที่นักพากย์ซูเปอร์แมน บัด คอลล์เยอร์ จำเป็นต้องหยุดพัก ภาพยนตร์ฉายเป็นตอนเรื่องที่สอง แบทแมนแอนด์โรบิน ฉายในปี 1949 โดยมี รอเบิร์ต ลาเวอรี แสดงเป็นแบทแมน การดัดแปลงในช่วงทศวรรษ 1940 นั้น "ช่วยทำให้ [แบทแมน] เป็นที่รู้จักของคนหลายล้านคนที่ไม่เคยซื้อหนังสือการ์ตูน"
ในเรื่องสั้น "เดอะโจ๊กเกอร์ส์เกรเทสต์ไทรอัมฟ์" ในหนังสือรวมเรื่องสั้น ''คัมแบก, ดร. คาลีการี'' ของ โดนัลด์ บาร์ทัม ตีพิมพ์เมื่อปี 1964 แบทแมนถูกแสดงเพื่อจุดประสงค์ในการล้อเลียนเป็นคนรวยที่พูดภาษาฝรั่งเศสที่อวดเก่ง
ภาพยนตร์
หลังภาพยนตร์เรื่อง ไอ้มนุษย์ค้างคาว ที่สร้างจากละครโทรทัศน์ แสดงนำโดย แอดัม เวสต์ ฉายเมื่อปี ค.ศ. 1966 ยี่สิบสามปีต่อมา วอร์เนอร์บราเธอส์ ได้ฉายภาพยนตร์คนแสดงเรื่อง แบทแมน ในปี ค.ศ. 1989 กำกับโดย ทิม เบอร์ตัน และแสดงนำโดย ไมเคิล คีตัน เป็นตัวละครตามชื่อเรื่อง ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปีที่ฉายและเป็นภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดอันดับที่ห้าในเวลานั้น ภาพยนตร์ยังชนะเลิศรางวัลออสการ์ สาขากำกับศิลป์ยอดเยี่ยม ความสำเร็จของภาพยนตร์ ทำให้มีการสร้างภาคต่ออีกสามเรื่อง ได้แก่ แบทแมน รีเทิร์นส ตอน ศึกมนุษย์เพนกวินกับนางแมวป่า (1992), แบทแมน ฟอร์เอฟเวอร์ ศึกจอมโจรอมตะ (1995) และ แบทแมน & โรบิน (1997) โดยภาพยนตร์สองเรื่องหลังกำกับโดย โจเอล ชูมาเกอร์ และเปลี่ยนนักแสดงแบทแมนจากคีตันเป็น วัล คิลเมอร์และจอร์จ คลูนีย์ ตามลำดับ ภาพยนตร์เรื่องที่สองของชูมาเกอร์นั้นประสบความล้มเหลว ทั้งทำเงินได้น้อยกว่าภาพยนตร์สามเรื่องแรกและได้รับคำวิจารณ์ที่ย่ำแย่ ส่งผลให้วอร์เนอร์บราเธอส์ประกาศยกเลิกภาพยนตร์ภาคต่อซึ่งได้วางแผนเอาไว้แล้ว ชื่อว่า แบทแมน อันเชนดึด และเป็นการสิ้นสุดภาพยนตร์ชุดแรก
ตั้งแต่ปี 2008 แบทแมนได้ปรากฏในภาพยนตร์แอนิเมชันลงแผ่นหลายเรื่อง ภายใต้แบนเนอร์ ดีซียูนิเวิร์สแอะนิเมเต็ดออริจินอลมูฟวีส์ เควิน คอนรอย กลับมารับบทเดิมให้เสียงของแบทแมนในภาพยนตร์แอนิเมชันหลายเรื่อง และมีนักแสดงที่มีชื่อเสียงคนอื่น ๆ ให้เสียงแบทแมน ได้แก่ เจเนมี ซิสโต, วิลเลียม บอลด์วิน, บรูซ กรีนวูด, เบน แมกเคนซีและปีเตอร์ เวลเลอร์ แบทแมนในรูปแบบเลโก้ปรากฏตัวเป็นตัวละครหลักในภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่อง เดอะ เลโก้ มูฟวี่ (2014) โดยมี วิลล์ เออร์เนตต์ เป็นคนให้เสียงของแบทแมน เออร์เนตต์กลับมารับบทให้เสียงเดิมในภาพยนตร์เรื่องแยก เดอะ เลโก้ แบทแมน มูฟวี่ (2017)
ในปี 2016 เบน แอฟเฟล็ก เริ่มแสดงเป็นแบทแมนใน จักรวาลขยายดีซี ในภาพยนตร์เรื่อง แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม กำกับโดย แซ็ก สไนเดอร์ แบรนดอน สปิงค์ แสดงเป็น บรูซ เวย์น วัยเด็ก ในภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน แอฟเฟล็กยังปรากฏตัวเป็นแบทแมนในฐานะนักแสดงรับเชิญใน ทีมพลีชีพ มหาวายร้าย (2016) ของเดวิด เอเยอร์ แอฟเฟล็กกลับมารับบทเดิมในภาพยนตร์เรื่อง จัสติซ ลีก ในปี 2017 ซึ่งดำเนินเรื่องอยู่ในจักรวาลขยายดีซีเช่นกัน
โรงเรียนหาดใหญ่พิทยาคม
โรงเรียนหาดใหญ่พิทยาคม  (อักษรย่อ: ญ.พ.) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสงขลา สตูล สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้ประกาศจัดตั้งโดยกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2538 ณ บ้านพรุเตาะ หมู่ที่ 4 ตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา มีเนื้อที่จำนวน 59 ไร่ 17 ตารางวา ประกอบด้วยอาคารเรียน 2 หลัง และอาคารเรียนชั่วคราว 3 หลัง ปัจจุบันมีนักเรียนประมาณ 479 คน
ประวัติการก่อตั้งโรงเรียน
โรงเรียนหาดใหญ่พิทยาคม อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสงขลา สตูล สำนักงานการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้ประกาศจัดตั้งโดยกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2538 ณ บ้านพรุเตาะ หมู่ที่ 4 ตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ในพื้นที่รกร้างว่างเปล่า จำนวน 59 ไร่ 17 ตารางวา ซึ่งได้รับการสนับสนุนและผลักดัน ให้ใช้เป็นสถานที่จัดตั้งโรงเรียนโดย นายเฉลียว แก้วสิ้นสุด กำนันตำบลทุ่งใหญ่ นายสมพร ช่วยกุลผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 4 ตำบลทุ่งใหญ่และสมาชิกตำบลทุ่งใหญ่
เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์
ฟรานซีส สกอตต์ คีย์ ฟิตซ์เจอรัลด์ หรือ '''เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์''' (F.Scott Fitzgerald; ค.ศ. 1896-1940) บุตรชายคนเดียวของครอบครัวชนชั้นกลางที่ร่ำรวยแห่งมินนิโซตา ชื่อเขาตั้งชื่อตามญาติห่างๆ ซึ่งเป็นผู้เขียนเพลงชาติสหรัฐฯ เขาเขียนเรื่องสั้นตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่ออายุเพียง 15 ปี  เคยเรียนที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตันแต่ไม่จบ จึงสมัครเข้าเป็นทหารเมื่อปี ค.ศ. 1917 แต่ตรงข้ามกับเฮมิงเวย์ ฟิตซ์เจอรัลด์ไม่เคยเดินทางไปยังสมรภูมิสงครามในยุโรปและไม่เคยเห็นการสู้รบใดๆ
หลังจากความสำเร็จของ This Side of Paradise (ค.ศ. 1920) และการแต่งงานกับเซลด้า ฟิตซ์เจอรัลด์ สาวผู้เปี่ยมเสน่ห์และเป็นนักเขียนเช่นเดียวกัน ชีวิตของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวก็แทบไม่เคยร้างราจากงานเลี้ยง  ชีวิตหรูหราฟู่ฟ่าของคนทั้งคู่จึงโด่งดังยิ่งกว่างานเขียน  ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เซลดาป่วยเป็นโรคจิตเภทและเสียชีวิตในเหตุการณ์ไฟไหม้โรงพยาบาลโรคจิตเมื่อปี ค.ศ. 1948 สกอตต์ยังคงปั่นเรื่องสั้นไปลงนิตยสารขายดีเพื่อหาเงินมาจ่ายหนี้ก้อนโต เขาป่วยเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง และเสียชีวิตด้วยหัวใจวายในสภาพแทบไม่มีใครเหลียวแลเมื่ออายุเพียง 44 ปี
แหล่งข้อมูลอื่น
บทความนี้ นำข้อความบางส่วนหรือทั้งหมด มาจากเว็บไซต์ วรรณกรรมดอตคอม ซึ่งเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าว อนุญาตให้เผยแพร่ต่อได้ โดยไม่สงวนลิขสิทธิ์ 18961940
กระบวนการอาร์
กระบวนการอาร์ (R-process) คือกระบวนการสังเคราะห์นิวเคลียสที่เกิดขึ้นในการยุบตัวในแกนกลางของมหานวดารา (ดูเพิ่มใน การสังเคราะห์นิวเคลียสของซูเปอร์โนวา) และในการระเบิดของอาวุธนิวเคลียร์ ซึ่งเป็นตัวการทำให้เกิดนิวเคลียสอะตอมของธาตุโลหะหนักชนิดที่มีนิวตรอนมากเป็นจำนวนมากกว่าครึ่งหนึ่งของทั้งเอกภพ คุณลักษณะของกระบวนการนี้คือการจับตัวของนิวตรอนอย่าง "รวดเร็ว" (rapid - เป็นที่มาของชื่อกระบวนการอาร์) ใน seed nucleus ซึ่งโดยมากจะเป็น Ni-56 กลไกการสร้างโลหะหนักที่สำคัญอีกกระบวนการหนึ่งคือ กระบวนการเอส ซึ่งการสังเคราะห์นิวเคลียสจะเป็นการจับตัวนิวตรอน "อย่างช้า" มักเกิดขึ้นในดาวยักษ์แดงในแขนงดาวยักษ์เชิงเส้นกำกับ กระบวนการทั้งสองนี้เป็นกระบวนการสำคัญในวิวัฒนาการทางเคมีของดาราจักรในการสร้างธาตุที่หนักกว่าเหล็ก
วัดสะแก (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
วัดสะแก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลธนู อำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
วัดสะแก เดิมตั้งอยู่ที่วัดคลังทอง หรือวัดโกโรโกโส ในปัจจุบัน สร้างเป็นวัดขึ้นในสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา กรมการศาสนาระบุตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2310 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2325 โดยย้ายจากวัดคลังทองข้ามฝั่งมาตำบลธนู เหตุที่ย้ายจากวัดคลังทอง เพราะเมื่อถึงหน้าน้ำ น้ำจะท่วมทุกปี ที่ตั้งปัจจุบันของวัดเป็นเนินสูง มีต้นไม้นานาชนิด เช่น ต้นตะเคียน มะขวิด จัน เป็นต้น หลังศาลาใหญ่มีสระน้ำ ขอบสระน้ำเต็มไปด้วยต้นสะแก งิ้ว มะม่วง คาง สะเดา แสมสาร ตะเคียน ส่วนสระน้ำนั้นคงขุดดินมาถม เพื่อจะสร้างอุโบสถหลังเก่า ต่อมามีเรือขุด ชื่อ เรือหลวงจบกระบวนยุทธ ได้มาทำการขุดลอกคลอง ทางวัดได้ให้พ่นดินกลบสระน้ำจนเต็มและเอาต้นไม้ออก คณะศิษย์ได้ขอพื้นดินนามาถมจนเต็มลานวัด
เดิมมีเนื้อที่ 13 ไร่ 3 งาน 21 ตารางวา ต่อมา พ.ศ. 2522 หลวงปู่ดู่ พรหมปัญโญ ได้มอบเงินให้ผู้ใหญ่เชิด หัสถีรักษ์ ซื้อที่นาของนางมา ตรีวิทย์ กับนายสังเวียน พงษ์ดนตรี เพิ่มอีกประมาณ 2 ไร่ และถมที่ด้านทิศตะวันออกของวัด ซึ่งไม่ได้ใช้ประโยชน์และเป็นที่สาธารณะอีกประมาณ 1 ไร่
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถกว้าง 15 เมตร ยาว 28 เมตร ผนังด้านนอกเป็นหินอ่อน ภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารพิชัยปูนปั้นลงรักปิดทอง วิหารพระศรีอริยเมตไตรย ประดิษฐานพระศรีอริยเมตไตรยทรงเครื่องประดับด้วยพลอยลงรักปิดทอง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2540 วิหารหลวงปู่ดู่สร้างราว พ.ศ. 2539 จัดแสดงอัฐบริขารหลวงปู่ดู่ และกุฏิหลวงปู่ดู่
ไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำมาก
ไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำมาก (Very-low-density lipoprotein; VLDL) เป็นไลโพโปรตีนชนิดหนึ่งที่ผลิตจากตับ VLDL เป็นหนึ่งในไลโพโปรตีนห้ากลุ่มหลัก (ไคโลไมครอน, VLDL, IDL, LDL, HDL) ที่ช่วยให้ไขมันและคอเลสเตอรอลสามารถละลายในน้ำและเดินทางขนส่งได้ภายในเลือด VLDL ประกอบขึ้นในตับ จากไตรกลีเซอไรด์, คอเลสเตอรอล และ อะโพลิโพโปรตีน VLDL จะถูกเปลี่ยนในกะแสเลือดเป็นไลโพโปรตีนหนาแน่นต่ำ (LDL) และ ไลโพโปรตีนหนาแน่นปานกลาง (IDL) อนุภาคของ VLDL มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 30–80 nm VLDL ช่วยขนส่งผลิตภัณฑ์จากภายในเซลล์ ในขณะที่ไคโลไมครอนบนส่งผลิตภัณฑ์จากภายนอกเซลล์ (จากการกิน)
VLDL ขนส่งไตรกลีเซอไรด์, ฟอสโฟลิพิด, คอเลสเตอรอล และ คอเลสเตอริลเอสเทอร์จากภายในเซลล์ VLDL จึงเป็นเสมือนกลไกสำหรับการขนส่งลิพิดภายในร่างกาย รวมถึงขนส่งแมสเซนเจอร์ไฮโดรฟอบิกในระยะไกล เช่น มอร์ฟอเจนIHH
โรงเรียนประชาพัฒนา
โรงเรียนประชาพัฒนา เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางประจำตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 26 กระทรวงศึกษาธิการ เดิมเป็นโรงเรียนสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม ตั้งอยู่ที่ ตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม ปัจจุบันเปิดสอนในช่วงชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลาย รูปแบบสหศึกษา
ประวัติโรงเรียน
ตามนโยบายของกรมสามัญศึกษาที่ต้องการขยายโอกาสทางการเรียนไปสู่ชนบทท้องที่ตำบล เพื่อเปิดโอกาสให้นักเรียนในชนบทได้มีโอกาสเรียนต่อในระดับสูงขึ้น ทางตำบลประชาพัฒนาจึงได้มีการประชุมปรึกษาหารือ เพื่อขอเปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลขึ้น เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2534 โดยมี นายสม หล่อวัตร ผู้ช่วยผู้อำนวยการโรงเรียนวาปีปทุม เข้าร่วมการประชุมและชี้แนะวิธีการในการดำเนินการขอเปิดโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบล ที่ประชุมมีมติขอเปิดโรงเรียน โดยเป็นสาขาของโรงเรียนวาปีปทุม ใช้พื้นที่สาธารณะประโยชน์ จำนวน  50  ไร่  หมู่ที่ 4  ตำบลประชาพัฒนา  อำเภอวาปีปทุม  จังหวัดมหาสารคาม
โรงเรียนวาปีปทุมสาขาประชาพัฒนา ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนเอกเทศ เมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2537 โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนประชาพัฒนา สำนักงานสามัญศึกษาจังหวัดมหาสารคาม  โดยมีนายสายเดิร  บุญตรา  ผู้อำนวยการสามัญศึกษาจังหวัดมหาสารคาม  ได้แต่งตั้งให้ นายสุจินต์  จงจิตต์ ปฏิบัติหน้าที่ผู้บริหารโรงเรียนในระยะแรก  ในเวลาต่อมากรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้ นายไพจิตร  ปริวัฒนากุล  ดำรงตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียนประชาพัฒนา
อาคาร สถานที่
โรงเรียนประชาพัฒนา ตั้งอยู่บนพื้นที่สาธารณะประโยชน์ จำนวน 50 ไร่ หมู่ที่ 4 ตำบลประชาพัฒนา อำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม ภายในประกอบด้วยอาคารเรียนถาวร 3 หลัง อาคารเอนกประสงค์-โรงอาหาร และสนามฟุตบอล
หลักสูตร
โรงเรียนประชาพัฒนา เปิดให้การศึกษาขั้นพื้นฐานระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ช่วงชั้นที่ 3-4) ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน แผนการศึกษาแห่งชาติ ปัจจุบัน องค์กรหลักของสถานศึกษาที่มีหน้าที่จัดการเรียนรู้ ได้แก่ กลุ่มสาระการเรียนรู้ต่างๆ รวม 8 กลุ่ม คือ
ไมเคิล โอนีลล์
ไมเคิล แอนดรูว์ มาร์ติน โอนีลล์ MBE (เกิดวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1969) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวไอร์แลนด์เหนือ ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมของนอร์เทิร์นไอร์แลนด์
โอนีลล์เริ่มต้นเล่นฟุตบอลอาชีพกับสโมสรท้องถิ่นอย่างโคลเรน ก่อนที่จะย้ายไปเล่นให้แก่หลายสโมสรในอังกฤษ สกอตแลนด์ และสหรัฐ เขาเคยเล่นให้แก่ทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ 31 นัด ยิงได้ 4 ประตู
โอนีลล์เริ่มต้นอาชีพผู้จัดการทีมฟุตบอลกับสโมสรเบรชินในช่วงปี 2006–2008 ต่อมาเขาย้ายไปคุมแชมรอกโรเวอส์ ซึ่งเขาช่วยให้ทีมชนะเลิศลีกสองสมัยและเซตันตาคัพหนึ่งสมัย เขารับตำแหน่งเป็นผู้จัดการทีมชาตินอร์เทิร์นไอร์แลนด์ใน ค.ศ. 2011 และคุมทีมผ่านรอบคัดเลือกจนได้ไปเล่นในรอบสุดท้ายของฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 และในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 โอนีลล์ได้เข้ารับตำแหน่งผู้จัดการทีมของสโตกซิตี
วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม
วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลกลางดง อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา
พระพุทธสกลสีมามงคล หรือ ชาวบ้านเรียกว่า หลวงพ่อขาว มีขนาดหน้าตักกว้าง 27.25 เมตร สูง 45 เมตร หมายถึง พระพุทธองค์โปรดเวไนยสัตว์อยู่ 45 พรรษา หรือเรียกว่า ทรงทำพุทธกิจอยู่ 45 พรรษา หลังจากที่ตรัสรู้แล้ว สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ตั้งอยู่บนยอดเขาสูงจากระดับพื้นดิน 112 เมตร หรือ 56 วา หมายถึง พระพุทธคุณ 56 ประการ ทางซ้ายและทางขวาขององค์พระพุทธรูปสร้างโค้งเว้าในลักษณะใบโพธิ์ ต้องขึ้นบันไดทั้งหมด มี 1,250 ขั้น หมายถึง จำนวนพระอรหันต์ที่ไปชุมนุมกันโดยมิได้นัดหมายในวันมาฆบูชา
นิ่วท่อน้ำดีรวม
ในการตรวจร่างกายของผู้ป่วยด้วยนิ่วในท่อน้ำดีรวมมักไม่พบอาการเมอร์ฟี ซึ่งช่วยแยกโรคนี้จากถุงน้ำดีอักเสบได้ อาการดีซ่านที่แสดงออกทางผิวหนังและตาขาวเป็นลักษณะทางกายภาพสำคัญของการอุดตันของน้ำดี และอาจพบอุจจาระสีเคลย์ หากพบอาการข้างต้นร่วมกับไข้และหนาวสั่น แพทย์อาจพิจารณาตรวจ ascending cholangitis เพิ่มเติม
ผู้มีนิ่วน้ำดีราว 70% ไม่แสดงอาการ และมักตรวจพบโดยบังเอิญขณะทำการอัลตราซาวด์ วานวิจัยหนึ่งพบว่า 10% ของผู้มีนิ่วน้ำดีจะแสดงอาการ_ายมนระยะเวลา 5 ปีนับตั้งแต่ตรวจพบ และ 20 ปีใน 20% ของผู้ป่วย
เพทิดีน
เพทิดีน (Pethidine ชื่อโดย INN) หรือ meperidine (USAN) (มีชื่ออื่น ๆ อีกดังนี้: isonipecaine; lidol; operidine; pethanol; piridosal; Algil®; Alodan®; Centralgin®; Demerol®; Dispadol®; Dolantin®; Dolestine®; Dolosal®; Dolsin®; Mefedina®) เป็นยาในกลุ่มโอปิออยด์ที่ออกฤทธิ์เร็ว มีฤทธิ์เป็นยาบรรเทาปวดด้วย   ในสหรัฐอเมริการู้จักกันทั่วไปในชื่อ เมเพอริดีน โดยมีชื่อการค้าว่า ดีเมอรอล (Demerol)
ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล
ศตวรรษ : ศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล - ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล - ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล
ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล อยู่ระหว่าง 300 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 201 ปีก่อนคริสตกาล
ทศวรรษและปีคริสต์ศักราช
BC = ก่อนคริสตกาล
โอริเวอร์ บีเวอร์
โอริเวอร์ บีเวอร์ เกิดเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2514 เป็นนักแสดงลูกครึ่งไทย - เยอรมนี มารดาเป็นชาวเยอรมนีส่วนบิดาเป็นชาวไทย เป็นพี่ชายคนโตของ วาเนสซ่า บีเวอร์ มีน้องชายคนกลางชื่อ มาร์ค บีเวอร์ จบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกริก
สาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย
สาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย (RSR; โรมาเนีย Republica Socialistă România, อังกฤษ Socialist Republic of Romania) เป็นรัฐคอมมิวนิสต์ ตั้งแต่ ค.ศ. 1947 ถึง ค.ศ. 1989 โดยในระหว่างปี 1947 ถึง ปี 1965 รัฐแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า สาธารณรัฐประชาชนโรมาเนีย (Romanian People's Republic) ประเทศนี้เคยอยู่ในรัฐบริวารโซเวียต ค่ายตะวันออก ด้วยการปกครองของพรรคคอมมิวนิสต์โรมาเนีย
ด้วยการสิ้นสุดของสงครามโลกครั้งที่สอง, ราชอาณาจักรโรมาเนีย เป็นอดีตสมาชิกของฝ่ายอักษะ ถูกยึดครองโดยสหภาพโซเวียต ที่มีบทบาทในฝ่ายสัมพันธมิตร วันที่ 6 มีนาคม 1945 หลังจากถูกสังหารหมู่ โซเวียตได้สนับสนุนและก่อตั้งรัฐบาลคอมมิวนิสต์ขึ้น ในธันวาคม ปี 1947 กษัตริย์มีไฮที่ 1ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ และสาธารณรัฐประชาชนโรมาเนียได้ก่อตั้งขึ้น
กีฬากอล์ฟในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬากอล์ฟในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬากอล์ฟที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 8–11 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นทสนามกองบิน 21 จังหวัดอุบลราชธานี ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 4 รายการ คือ ประภทบุคคลชาย ประเภทบุคคลหญิง ประเภททีมชาย และประเภททีมหญิง ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 12 เหรียญ
ซาซิท็อกซิน
ซาซิท็อกซิน (saxitoxin, ย่อ STX) เป็นสารแอลคาลอยด์ที่มีสูตรเคมีคือ C10H17N7O4 มีมวลโมเลกุล 299.29 ละลายในน้ำ เมทานอลและเอทานอล แต่ไม่ละลายในตัวทำละลายอินทรีย์ ตรวจพบครั้งแรกในปี ค.ศ. 1957 และสกัดได้ครั้งแรกจากหอยสกุล Saxidomus ซึ่งอยู่ในชั้นไบวาลเวียหรือหอยสองฝา
เนื่องจากเป็นสารพิษร้ายแรง จึงความพยายามในการนำซาซิท็อกซินมาใช้เป็นอาวุธชีวภาพ ในปี ค.ศ. 1943 กองทัพสหรัฐจัดตั้งโครงการพัฒนาสารพิษหลายชนิด เช่น ซาซิท็อกซิน, ชีวพิษโบทูลินัม และแอนแทรกซ์เป็นอาวุธชีวภาพ แต่ต่อมาในปี ค.ศ. 1969 ประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันประกาศยกเลิกโครงการและสั่งทำลายอาุวธทั้งหมด อย่างไรก็ตาม มีการเปิดเผยภายหลังว่ากองทัพสหรัฐไม่ได้ทำลายอาวุธชีวภาพซาซิท็อกซินทั้งหมด ซาซิท็อกซินมีชื่อเรียกทางทหารว่า Agent TZ และเป็นอาวุธเคมีประเภท 1 ตามอนุสัญญาว่าด้วยอาวุธเคมี
คริสโตเฟอร์ โทลคีน
คริสโตเฟอร์ จอห์น รูเอล โทลคีน (Christopher John Reuel Tolkien, 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 – 16 มกราคม พ.ศ. 2563) คือบุตรคนสุดท้ายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ผู้เขียนลอร์ดออฟเดอะริงส์ เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากการนำผลงานที่บิดาได้เขียนค้างไว้มาเรียบเรียงและตีพิมพ์ เขายังเป็นผู้วาดแผนที่ในเรื่องลอร์ดออฟเดอะริงส์ด้วย โดยได้ลงชื่อไว้ว่า C. J. R. T. The J.
เมื่อเดือนเมษายน 2550 คริสโตเฟอร์ได้ตีพิมพ์นวนิยายที่บิดาได้เขียนเล่มใหม่ "ตำนานบุตรแห่งฮูริน (The Children of Húrin)" ซึ่งโทลคีนได้ทำการเขียนในช่วงปี พ.ศ. 2494 - 2500 (ช่วงที่เก่าแก่ที่สุดคือที่ขียนเมื่อปี พ.ศ. 2461) ซึ่งเขาเขียนเกือบจะจบแล้วแต่ก็ได้เลิกเขียนก่อน
ผลงาน เล่มสุดท้าย ที่คริสโตเฟอร์ โทลคีนตีพิมพ์ขึ้นมาคือเรื่อง "การล่มสลายของกอนโดลิน (The Fall of Gondolin)" ถูกตีพิมพ์เมื่อปี 2018 ซึ่งเป็นงานเขียนปกรณัม ชิ้นแรก ที่ เจ.อาร์.อาร์.โทลคีนเขียนขึ้นมา
ประวัติ
คริสโตเฟอร์เกิดเมื่อวันที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2467 (ค.ศ. 1924) ที่เมืองลีดส์ ประเทศอังกฤษ เป็นลูกคนที่สามและเป็นบุตรชายคนเล็กของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน กับเอดิธ โทลคีน เขาได้เข้ารับการศึกษาที่ดรากอนสคูล (Dragon School) ในเมืองเชอร์เวล และต่อมาจึงเข้าโรงเรียนโอราโทรี (Oratory School) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาได้เข้าทำงานเป็นนักบินในกองทัพอากาศอังกฤษ ซึ่งก่อนหน้านั้นเขาได้เข้าศึกษาภาษาอังกฤษที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
ชีวิตส่วนตัว
คริสโตเฟอร์อาศัยอยู่กับภรรยาคนที่สองที่ประเทศฝรั่งเศส คือ เบลลี โทลคีน (สกุลเดิม คลาส) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975 พวกเขามีบุตรด้วยกันสองคน คือ อดัม โทลคีน และเรเชล แคลร์ โทลคีน นอกจากนั้นเขายังมีบุตรอีกคนกับภรรยาคนแรก ไซมอน โทลคีน ทำงานเป็นทนายและนักเขียน
คริสโตเฟอร์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 2020 ที่เมือง Draguignan ประเทศฝรั่งเศส
ผลงาน
คริสโตเฟอร์ โทลคีน เป็นผู้เรียบเรียงผลงานของ เจ.อาร์.อาร์.โทลคีน และนำออกตีพิมพ์หลังจากโทลคีนถึงแก่กรรม ดังนี้
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2009–10
ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก ฤดูกาล 2009-10 นี้จะเป็นฤดูกาลที่ 55 ของการแข่งขันฟุตบอลสโมสรยุโรป โดยการแข่งขันนี้ จัดโดย ยูฟ่า และเป็นฤดูกาลที่ 18 ในการใช้ชื่อ ยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
ทีมที่มีคุณสมบัติเข้าการแข่งขัน
ทีมสโมสรทั้งหมด 76 ทีมที่จะมีส่วนร่วมในการแข่งขันครั้งนี้ จะมาจาก 52 สมาชิกของ ยูฟ่า (ยกเว้น ประเทศลิกเตนสไตน์ ที่ยังไม่มีการแข่งขันฟุตบอลลีกในประเทศ)
ด้านล่างนี้เป็นคุณสมบัติการเข้าแข่งขันของลีกในแต่ละประเทศ
รอบคัดเลือกรอบแรก
นัดแรกลงเล่นในวันที่ 30 มิถุนายน และ 1 กรกฎาคม, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 7 และ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009).
† Order of legs reversed after original draw
รอบคัดเลือกรอบสอง
นัดแรกลงเล่นในวันที่ 14 และ 15 กรกฎาคม, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 21 และ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009).
รอบคัดเลือกรอบสาม
รอบคัดเลือกรอบสามได้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน: หนึ่งส่วนสำหรับเส้นทางแชมเปียนส์และหนึ่งส่วนสำหรับเส้นทางไม่ได้เป็นแชมเปียนส์. นัดแรกจะลงเล่นในวันที่ 28 และ 29 กรกฎาคม, และนัดที่สองจะลงเล่นในวันที่ 4 และ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2552 (ค.ศ. 2009). ทีมที่แพ้ในสองส่วนจะได้เข้าสู่ รอบเพลย์ออฟ ของ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2009–10.
!colspan="6"|เส้นทางแชมเปียนส์
!colspan="6"|เส้นทางไม่ได้เป็นแชมเปียนส์
รอบเพลย์ออฟ
!colspan="6"|เส้นทางแชมเปียนส์
!colspan="6"|เส้นทางไม่ได้เป็นแชมเปียนส์
ณชญาดา รุ่งสว่าง
แหล่งข้อมูลอื่น
1994
แดน เชชท์มัน
แดน เชชท์มัน (דן שכטמן, Dan Shechtman; เกิด 24 มกราคม พ.ศ. 2484 ในเทลอาวีฟ ) เป็นศาสตราจารย์แห่งภาควิชาวัสดุศาสตร์ที่สถาบันเทคโนโลยีเทคเนียน-อิสราเอล, รองศาสตราจารย์แห่งห้องปฏิบัติการอาเมส กระทรวงพลังงานสหรัฐอเมริกา และศาสตราจารย์แห่งภาควิชาวัสดุศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยไอโอวาสเตต เมื่อวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2535 ขณะที่กำลังหยุดพักผ่อนที่สำนักงานมาตรฐานแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. แชคมันน์ค้นพบควอซีคริสตัล (quasicrystal) ซึ่งได้เปิดศาสตร์ใหม่แห่งคริสตัลที่มีคาบแบบกึ่งเป็นรอบ (quasiperiodic crystals) เขาได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีประจำ พ.ศ. 2554 สำหรับ "การค้นพบควอซีคริสตัล"
อะลี อัลฮับซี
อะลี บิน อับดุลลอฮ์ บิน ฮาริบ อัลฮับซี (อาหรับ:علي بن عبد الله بن حارب الحبسي, เกิดเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม ค.ศ. 1981) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวโอมาน ตำแหน่งผู้รักษาประตู เคยเล่นในระดับพรีเมียร์ลีกให้กับโบลตัน วอนเดอเรอส์และวีแกน แอทเลติก และเป็นอดีตกัปตันทีมชาติโอมาน โดยเป็นผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมชาติโอมานตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002–2015
อะลี อัลฮับซี จัดเป็นนักฟุตบอลในตำแหน่งผู้รักษาประตูที่เป็นชาวเอเชียคนแรกที่ได้ลงเล่นในลีกชั้นนำของยุโรป โดยเคยลงสนามในเกมระดับพรีเมียร์ลีกกับโบลตัน วอนเดอเรอส์ และวีแกน แอทเลติก
Uwu
หรือ  และ   เป็นสัญรูปอารมณ์แสดงถึงความน่ารัก โดยอักษร   แทนตา ส่วน   แทนปาก
อะลี อัลฮับซี
แหล่งข้อมูลอื่น
1981
Uwu
การใช้งาน
มักใช้เพื่อแสดงความน่ารัก, ความสุข หรือความอ่อนนุ่ม  ปรากฏเป็นที่นิยมมากในแฟนดอมเฟอรี นอกจากนี้ยังมีอีกรูปแบบหนึ่งคือ   (มักใช้ความความรู้สึกตกใจ "นี่มันอะไรกัน?")
ประวัติศาสตร์
ปรากฏหลักฐานเก่าแก่ที่สุดอยู่ราวปี 2005 ในแฟนฟิกชั่นของอะนิเมะหนึ่ง แต่ต้นกำเนิดของ  ยังคงไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ส่วนใหญ่เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากห้องแชททางอินเทอร์เน็ต ในปี 2014, สัญรูปอารมณ์นี้ปรากฏแพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ตบนทัมเบลอร์ และกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยอินเทอร์เน็ต
นางนาก
นางนาก เป็นภาพยนตร์ไทยแนวสยองขวัญที่มีเค้าโครงเรื่องจากแม่นาคพระโขนง กำกับโดยนนทรีย์ นิมิบุตร เขียนบทโดยวิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ผลิตและจัดจำหน่ายโดยไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จทั้งในด้านรายได้และรางวัล
เนื้อเรื่องย่อ
ในรัชกาลที่ 4 เกิดสุริยคราสขึ้น ผู้คนแตกตื่น เหมือนกับเป็นเหตุบอกลางร้าย มาก (วินัย ไกรบุตร) ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารรบที่ชายแดน ปล่อยให้เมียสาวที่กำลังท้องแก่ชื่อ นาก (อินทิรา เจริญปุระ) อยู่เพียงคนเดียว นากต้องลำบากตรากตรำทำนาอยู่คนเดียวทั้ง ๆ ที่ท้องแก่ใกล้คลอด เมื่อเจ็บท้องใกล้คลอด มีลางร้ายนกแสกบินผ่านหลังคาบ้าน นากเสียชีวิตพร้อมลูกขณะคลอด แต่วิญญาณของนางยังคงไม่ไปไหน วนเวียนอยู่บริเวณบ้านและรอคอยการกลับมาของผัวรัก และเมื่อมากกลับมา ผู้คนพยายามบอกมากเกี่ยวกับเรื่องนากที่ตายไปแล้ว มากไม่เชื่อ นากเองก็อาละวาดหักคอผู้คนที่พยามยามบอกเรื่องนี้แก่มาก
เทคนิคงานสร้าง
ถ่ายทำด้วยกล้อง ARRIFLEX BL-4, 435, 535B 35mm บันทึกเสียง sync sound on location
ความสำเร็จและคำวิจารณ์
นางนาก เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สองในการกำกับของ นนทรีย์ นิมิบุตร ที่ประสบความสำเร็จมาแล้วอย่างงดงามจาก 2499 อันธพาลครองเมือง เมื่อ 2 ปีก่อน (พ.ศ. 2540) ซึ่งในเรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จเช่นกัน โดยที่เนื้อเรื่องก็คือเนื้อเรื่องของแม่นาคพระโขนงที่คนไทยรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ทว่า ครั้งนี้ ได้เปลี่ยนรายละเอียดต่าง ๆ ที่เคยคุ้นเคยให้สมจริงมากที่สุด เช่น เรียกชื่อแม่นาคว่า นางนาก, มีเหตุการณ์สุริยคราสเป็นฉากเปิดเรื่อง หรือ ให้นางนากยืนกลับหัวบนขื่อ ตามความเชื่อที่เล่ากันมา เป็นต้น
โดยภาพยนตร์สามารถทำเงินได้กว่า 149.6 ล้านบาท ถือว่าทำลายสถิติของ Titanic ภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดเรื่องใหญ่ที่เข้าฉายเมื่อปีที่แล้วด้วยซ้ำ
แคว้นเปนซา
แคว้นเปนซา (Пе́нзенская о́бласть, Penzenskaya oblast) เป็นหน่วยองค์ประกอบของสหพันธรัฐรัสเซีย (แคว้น) ศูนย์กลางการบริหารคือเมืองเปนซา มีประชากร 1,386,186 คนจากการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2553
แม่น้ำสายหลัก
แคว้นเปนซามีแม่น้ำมากกว่า 3,000 สาย; ความยาวรวม 15,458 กิโลเมตร แม่น้ำที่ใหญ่ที่สุดคือ:
แจ็คเกอร์ เด็นเกคิไต
แจ็คเกอร์ เด็นเกคิไต หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า J.A.K.Q. Dengekitai เป็นละครโทรทัศน์โทคุซัทสึชุดจากละครชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์ ลำดับที่ 2 ของประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศทางสถานี ทีวีอาซาฮี ทุกวันเสาร์ เวลา 19.30 - 20.00 น. ตามเวลาประเทศญี่ปุ่น ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 เมษายน ถึง 24 ธันวาคม พ.ศ. 2520 มีจำนวนตอนทั้งหมด 35 ตอน
ประวัติ
มีปรากฏการณ์คือ การปรากฏตัวครั้งแรกของนักรบสีขาว เริ่มเรื่องด้วยนักรบเพียง 4 คน และภายหลังมีคนที่ 5 มาช่วย มีการนำปืนใหญ่มาใช้เป็นครั้งแรก มีพาหนะที่เป็นแบบเฉพาะสำหรับนักรบทุกคน ชุดของนักรบหญิงเป็นแบบที่สวมกระโปรงทับกางเกง มีการ Crossover กับขบวนการก่อนหน้า (และไม่มีปรากฏอีกจนกระทั่งถึงเรื่อง โอเรนเจอร์)
เรื่องย่อ
องค์กร ไครม์ เป็นองค์กรมาเฟียลึกลับที่แข็งแกร่งที่สุด ได้บุกโจมตีญี่ปุ่น ผบ.คุจิระอิ ไดสุเกะหัวหน้ากองกำลังพิเศษด้านวิทยาศาสตร์นานาชาติ (ISSIS <International Science Special Investigation Squad>) จึงรวบรวมหนุ่มสาวผู้ที่มีความสามารถ 4 คนจากวิชาชีพต่างๆ เข้ามาผ่าตัดแปลงร่างให้กลายเป็นไซบอร์กเพื่อเข้าต่อสู้กับองค์กรไครม์ที่ลึกลับ
รายชื่อตอนและปีศาจไซบอร์กไครม์ที่ปรากฏ
1.4 ไพ่!! ผู้กล้าหาญนามนั้นคือ JAKQ (4カード!! 切り札はJAKQ)เดวิลคิลเลอร์
3.5 ไฟฟ้า!! เสียงร้องเสือดำ(5フラッシュ！！ ほえろパンサー)เดวิลไมท์
4.1 โจ๊กเกอร์!! จุดตายของอาชญกรรมที่สมบูรณ์แบบ(1ジョーカー！！ 完全犯罪の死角)เดวิลกันต์
5.4 สเปซ!! เพลงของการทรยศ(3スナップ！！ 裏切りのバラード)เดวิลเดธล่า
6.9โป๊กเกอร์!! กับดักของหญิงสาว(9ポーカー！！ 美女の罠)เดวิลอเมซอน
7.8 ซุเปเปอร์ คาร์!! ความเร็ว 300 กิโลเมตร(8スーパーカー！！ 超速300キロ)เดวิลอิเล็กทริก
8.6 เป้าหมาย!! ดอกไม้ระเบิด(6ターゲット!! 爆発する花)เดวิลฟาวเวอร์
9.7 เส้นตรง!! ฤทธิ์หมัดขุมนรก(7ストレート!! 地獄の必殺拳)เดวิลสไปร์เดอร์
10. 11 คอเลคชั่น!! เชิญชวนสู่ความสุข(11コレクション!! 幸福への招待)เดวิลเคน
12.10 พีระมิด!! ตามหาหน้ากากทองคำ(10ピラミッド!! 黄金仮面の迷路)เดวิลสฟิงซ์
13.แบบทดสอบสีฟ้า!! ความลับของห้องปิดตาย(青いキークイズ!! 密室殺人の謎・なぞ)เดวิลกู
14.ซุปเปอร์ คาร์!! ความแรง!!ลำดับยอดเยี่ยม!!(オールスーパーカー!! 猛烈!! 大激走!!)เดวิลวูฟซ์
15.ความลึกลับสีแดง!! เรื่องผีและแวมไพร์ (真赤なオカルト!! 怪談・吸血鬼)เดวิลมัมมี่
17.ปีศาจสีดำ!! เรื่องราวผีสิง บ้านแห่งอเวจี(黒い悪魔つき!! 怪談・地獄の家)เดวิลอาคุมะ
18.วังวนสีนํ้าเงิน!! แผนลับของสปายสองหน้า(青いうず潮!! 秘密スパイの顔)เดวิลฟิชชินกุ
19.การผจญภัยสุดตะลึง!! กำจัดอสูรในถํ้าศักดิ์สิทธ์ที่แสนลึกลับ(真赤な大冒険!! 底なし魔境の鬼退治)เดวิลแอสเลติก
20.ผู้ส่งสารแห่งความมืด!! สัตว์ประหลาดโปร่งใส วิ่งผ่านความมืด(暗黒の使者!! 透明怪物が闇を走る)เดวิลแบม
21.ยุคเบสบอลสีชมพู!! ลูกตีของไคร์ม(バラ色の野球時代!! クライムの強打者)เดวิลแบทเทิล
22.การโต้กลับครั้งใหญ่ !!กองทัพระเบิดพลีชีพจู่โจม(赤い大逆転!! 自爆軍団を攻撃せよ)เดวิลสแควป
23.มนุษย์วิหคสีขาว! บิ๊กวัน(白い鳥人！ビッグワン)แม่มดอะตอมมิก
24.ปีศาจ？หรือนางฟ้า?! มนุษย์เป่าขลุ่ยผู้แปลกประหลาด(悪魔か？天使か?! 不思議な笛吹き男)นางฟ้าเทวดา
25.ชนะ？หรือตาย?! ยานพหนะกองพลปีศาจลาดตระเว้น(勝利か？死か?! 鬼将軍と機械化軍団)นายพลอัลลิงแฮม
26.ผู้บุกรุก?! เรือโจรสลัดอวกาศลึกลับ(インベーダーか!? 謎の宇宙海賊船)กัปตันโกสต์
27.ความทะเยอะทะยานของจอมเผด็จการ!! ทำลาย! ค่ายมรณะ(独裁者の野望!! 砕け！死の収容所)จอมเผด็จการคุโรโกะดากุล
28.ความลับของฉัน！สัตว์ประหลาดซ่อนอยู่ในกระเป๋า(ぼくの秘密！ポケットの中の宇宙怪物)เทนตาคุรุสุ ยูโดะ
29.ฉันจะเปลี่ยน 7 สี！ ไอออน โควร์ปะทะบิ๊กวัน(行くぞ七変化！鉄の爪対ビッグワン) ผู้นำตั๊กแตนตำข้าว
30.หมายเลขสังหาร！พิษร้ายคอบร้าซิด (死を呼ぶ暗号！猛毒コブラツイスト)มหาปุโรหิต คอบร่า
31.มฤตยูสีแดง！สายลับในโรงเรียนประถมปี 4(赤い衝撃！スパイは小学四年生)ปลาวาลเพรชฆาต
32.อันไหนล่ะ?!อันตรายบิ๊กวัน(どっちが本もの?! 危うしビッグワン)ผู้บัญชาการคาเมเลี่ยน
33.การทำลายล้างขบวนการไฟฟ้า เรียนการทำอาหารของไคร์ม(電撃隊全滅か?! クライムのお料理教室)พลเอกเรือบัคโฟโร่
34.แทรกซึม! เกาะป้อมไคร์ม(潜入！クライム要塞島)มหาราชอิคารุส
35.ชัยชนะครั้งใหญ่! ลาก่อนแจ็คเกอร์(จบ)(大勝利! さらばジャッカー)มนุษย์เงิน
เอลเลียต เพจ
เอลเลียต เพจ (Elliot Page) ชื่อเกิด เอลเลน เกรซ ฟิลพอตส์-เพจ (Ellen Grace Philpotts-Page) เกิดวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1987 เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ชาวแคนาดา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ และรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม จากบทบาทในภาพยนตร์เรื่อง Juno
เพจเป็นที่รู้จักในบทบาทใน Hard Candy, Smart People, Whip It, แวนยา ฮาร์กีฟส์ ในซีรีส์ The Umbrella Academy และบทแคเทอรีน "คิตตี" ไพรด์ ใน X-Men: The Last Stand เขายังได้รับรางวัลจากประเทศบ้านเกิดในเรื่อง Pit Pony และ Marion Bridge เช่นเดียวกับในรายการโทรทัศน์อย่าง Trailer Park Boys และ ReGenesis
ในปี 2008 เพจได้รับการเสนอชื่อของนิตยสารไทม์ ในหัวข้อ 100 บุคคลที่มีอิทธิพลที่สุด และติดอันดับ 86 ของนิตยสารเอฟเอชเอ็ม ในหัวข้อผู้หญิงที่เซ็กซี่ที่สุดในโลก ในเดือนมิถุนายน 2008 เขายังมีชื่ออยู่ในนิตยสารเอนเตอร์เทนเมนต์วีกลี ในหัวข้อดาราเอ-ลิสต์ ในอนาคต
ประวัติ
เพจเกิดและเติบโตในเมืองแฮลิแฟกซ์ รัฐโนวาสโกเชีย ประเทศแคนาดา เป็นลูกชายของมาร์ธา ฟิลล์พอตส์ อาชีพครู และเดนนิส เพจ อาชีพกราฟิกดีไซน์เนอร์ เขาเข้าเรียนใน Halifax Grammar School จนถึงเกรด 10 ก่อนที่จะมาเข้าเรียนใน Queen Elizabeth High School และในปี 2005 เพจก็จบการศึกษาจาก Shambhala School
เพจใช้เวลาสองปีในเมืองโตรอนโต รัฐออนตาริโอ เพื่อศึกษาด้าน Interact Program ใน Vaughan Road Academy ร่วมกับมาร์ก เรนดัล (Mark Rendall) นักแสดงชาวแคนาดาผู้เป็นเพื่อนสนิท
นอกจากนี้แล้ว เพจยังชื่นชอบการเล่นหุ่นตัวต่อและการปีนต้นไม้อีกด้วย
อาชีพ
เพจเริ่มเข้าสู่วงการเมื่อปี 1997 เมื่ออายุได้ 11 ปี เขาประสบความสำเร็จกับบทนางเอกวัยเรียนท้องกับแฟนหนุ่ม ในหนังรัก-ตลกเรื่อง Juno ที่ออกฉายเมื่อปี 2007 จนทำให้เพจมีชื่อเสียงมาก
ชีวิตส่วนตัว
ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2014 เพจได้ประกาศด้านชีวิตรักว่าตนเองเป็นเกย์ ในปีเดียวกันเพจได้ออกเดทกับศิลปินสาวชื่อว่า ซาแมนธา ทอมัส จนถึง 2017 เพจก็ได้ประกาศเลิกกับทอมัสแล้ว และในปี 2018 เขาได้แต่งงานกับแดนเซอร์สาวชื่อว่า เอมมา พอร์ตเนอร์ (ที่มีอายุน้อยกว่า 8 ปี) และอาศัยอยู่นครนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา
ในปี 2020 เพจได้ประกาศว่าตนเป็นคนข้ามเพศ และขอให้ใช้สรรพนามแทนตัวว่า "เขา" (he/him/they-them) พร้อมทั้งเปิดเผยชื่อใหม่ว่า เอลเลียต เพจ
ในปี 2021 เพจได้ประกาศว่าเขาได้หย่าร้างกับภรรยาของเขา เอมมา พอร์ตเนอร์ แล้ว หลังใช้ชีวิตสมรสมายาวนานถึง 3 ปี หลังเปิดตัวว่าเป็นผู้ชายข้ามเพศไม่นาน
อ้างอิง
1987
เอียน วัตคินส์
เอียน วัตคินส์ (Ian Watkins)  เกิดเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม ปี ค.ศ. 1977 ในพอนตีพิดด์, เวลส์ เป็นนักร้องนำและเป็นสมาชิกผู้ร่วมก่อตั้งวงอัลเทอร์เนทีฟนาม ลอสท์โพรเฟ็ทส์ (lostprophets)
ประวัติ
เอียนเคยเป็นมือกลองของวงฮาร์ดคอร์นาม "พับบลิก ดิสทัวแบนซ์" (Public Disturbance) โดยมี ไมค์ ลิวอิส (มือกีตาร์) เป็นเพื่อนร่วมวงเดียวกัน นอกจากนี้แล้ว เขาก็ยังเคยเป็นมือกลองของวงอื่น ๆ อีกด้วย เขาเข้าเรียนในโรงเรียนฮอว์โธร์น และได้รู้จักสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงจากในโรงเรียนนี้
หลังจากที่ได้ก่อตั้งวงลอสท์โพรเฟ็ทส์ เขาได้ทำผลงานออกมาสามอัลบั้ม คือ เดอะเฟกซาวด์ออฟโปรเกรส (thefakesoundofprogress), สตาร์ต ซัมติง (Start Something) และ ลิเบอเรชัน ทรานมิสชัน (Liberation Transmission)
ความจริงแล้วเอียนอยากเป็นมือกลองของวงมากว่าที่จะมาเป็นนักร้อง อาจจะเป็นเพราะว่า เขาเริ่มหัดเล่นกลองครั้งแรกตั้งแต่อายุ 14 ปี แต่เมื่อตอนก่อตั้งวงใหม่ ๆ ไม่มีใครเป็นนักร้องของวง เขาจึงต้องมารับหน้านี้เอง
ถูกจำคุก
เอียนถูกจับเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2012 จากข้อหาละเมิดทางเพศกับเด็ก, ครอบครองรูปภาพและเผยแพร่ภาพไม่เหมาะสมของเด็ก, ครอบครองรูปภาพเปลือยของสัตว์ที่ดูรุนแรงเกินเหตุ และข้อหาข่มขืนเด็กอายุ 1 ขวบ รวม 23 คดี ล่าสุดสมาชิกที่เหลือของวง Lostprophets ได้โพสต์ยุบวงเรียบร้อยแล้ว
แหล่งข้อมูลอื่น
1977