cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ผลระยะยาวของโควิด-19
คำจำกัดความของสหราชอาณาจักร
สถาบันแห่งชาติเพื่อความเป็นเลิศด้านสุขภาพและการแพทย์ (NICE) ของอังกฤษ แบ่งคำจำกัดความทางคลินิกของโควิด-19 ออกเป็น 3 แบบ:
NICE อธิบายคำว่า ผลระยะยาวของโควิด-19 ว่าใช้ "นอกเหนือจากคำจำกัดความของกรณีทางคลินิก" โดยเป็น "ที่ใช้กันทั่วไปในการอธิบายอาการและอาการแสดงที่ดำเนินต่อไปหรือพัฒนาหลังจากโควิด-19 เฉียบพลันซึ่งมีทั้ง โควิด-19 ที่มีอาการต่อเนื่อง (ตั้งแต่ 4 ถึง 12 สัปดาห์) และกลุ่มอาการหลังโควิด-19 (12 สัปดาห์ขึ้นไป)"
คำจำกัดความของสหรัฐ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 สถาบันสุขภาพแห่งชาติ (NIH) กล่าวว่าอาการของผลระยะยาวของโควิด-19 อาจรวมถึงความเหนื่อยล้า หายใจถี่ "ภาวะสมองล้า (Brain Fog)" ความผิดปกติของการนอนหลับ มีไข้เป็นพัก ๆ อาการระบบทางเดินอาหาร ความวิตกกังวล และภาวะซึมเศร้า อาการอาจคงอยู่เป็นเวลาหลายเดือนและมีตั้งแต่ไม่รุนแรงไปจนถึงทำให้ทุพพลภาพ โดยจะมีอาการใหม่เกิดขึ้นหลังจากช่วงเวลาของการติดเชื้อ ผู้อำนวยการ NIH ฟรานซิส คอลลินส์ กล่าวว่าเงื่อนไขนี้สามารถเรียกรวมกันว่าผลสืบเนื่องฉับพลันหลังการติดเชื้อ SARS-CoV-2 (Post-Acute Sequelae of SARS-CoV-2; PASC)
อาการ
ผู้ป่วยโควิดระยะยาวรายงานอาการต่อไปนี้ ประกอบด้วย
พ.ศ. 1710
พุทธศักราช 1710 ใกล้เคียงกับ
ดุสิต ศิริวรรณ
ดุสิต ศิริวรรณ อดีตรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และอดีตผู้ปฏิบัติหน้าที่โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของนายธานินทร์ กรัยวิเชียร
ประวัติ
ดุสิต ศิริวรรณ เกิดเมื่อวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2489 เป็นบุตรของนายประสงค์ กับ นางเอียง ศิริวรรณ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาจิตวิทยา คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 4010
งานราชการ
ดุสิต ศิริวรรณ เคยเป็นอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร และมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ วิทยาเขตพลศึกษา ต่อมาได้ไปช่วยราชการเป็นอาจารย์ที่คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นที่ปรึกษาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร (วปอ.) ทั้งนี้ ยังได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัยผู้ทรงคุณวุฒิของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ตั้งแต่วันที่ 4 สิงหาคม 2558 เป็นต้นไป
งานการเมือง
ดุสิต ศิริวรรณ เคยได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในคณะรัฐมนตรี(ครม.) คณะที่ 39 ของประเทศไทย และปฏิบัติหน้าที่โฆษกประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ในรัฐบาลของนายธานินทร์ กรัยวิเชียร ในระหว่างปี พ.ศ. 2519- พ.ศ. 2520 เป็นอดีตสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ วันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2516  อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในระหว่างปี พ.ศ. 2534 - 2535 และอดีตสมาชิกวุฒิสภาสองสมัยระหว่างปี พ.ศ. 2535 - 2543
คดีหมิ่นประมาทอดีตรองผู้ว่าฯ กทม.
ดุสิต ศิริวรรณ และนายสมัคร สุนทรเวช ซึ่งร่วมกันจัดรายการโทรทัศน์ "เช้าวันนี้ที่เมืองไทย" ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5 (ททบ.5) และ "สมัคร-ดุสิต คิดตามวัน" ทางสถานีโทรทัศน์โมเดิร์นไนน์ ถูกนายสามารถ ราชพลสิทธิ์ รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครในขณะนั้น เป็นโจทก์ยื่นฟ้องเป็นจำเลยในความผิดฐานหมิ่นประมาท โดยการโฆษณา  โดยทั้งสองกล่าวหาว่านายสามารถทุจริตในโครงการจัดซื้อจัดจ้างของกรุงเทพมหานครในรายการโทรทัศน์
ศาลมีคำวินิจฉัยว่า การกระทำของทั้งคู่เป็นการหมิ่นประมาทใส่ความโจทก์ให้ได้รับความเสียหาย ถูกดูหมิ่นเกลียดชังจริง ทั้งนี้สมัครได้เคยกระทำผิดฐานหมิ่นประมาทมาแล้วหลายครั้ง โดยศาลปรานีให้รอการลงโทษไว้เพื่อให้ปรับตัวเป็นคนดี แต่สมัครกลับกระทำผิดซ้ำในความผิดเดิมอีก ศาลมีคำสั่งจำคุกสมัคร สุนทรเวช และนายดุสิต ศิริวรรณ รวม 4 กระทง ๆ ละ 6 เดือน รวมจำคุกคนละ 24 เดือน โดยไม่รอลงอาญา ต่อมาเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2551 ศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น  ให้จำคุกนายสมัคร สุนทรเวช อดีตนายกรัฐมนตรี และนายดุสิต ศิริวรรณ 2 ปี โดยไม่รอลงอาญา และใช้เงินสด 200,000 บาท ประกันตัวไป
ระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา ศาลได้มีคำสั่งให้จำหน่ายคดีของนายสมัคร สุนทรเวช เนื่องจากถึงแก่ความตาย สำหรับกรณีของนายดุสิต ศิริวรรณ นั้น ศาลฎีกาได้มีคำพิพากษาเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 2556 ให้แก้คำพิพากษาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์  เป็นให้รอการกำหนดโทษ  เนื่องจากการกระทำของนายดุสิตฯ ตามที่โจทก์ฟ้องนั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายต่อส่วนรวม นอกจากนี้ นายดุสิตฯ ได้ประกอบคุณงามความดี ตลอดจนไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน คำพิพากษาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ที่พิพากษาให้ลงโทษจำคุกนายดุสิตฯ นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วยจึงพิพากษาแก้ให้รอการกำหนดโทษเป็นระยะเวลา 2 ปี นับตั้งแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาศาลฎีกา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56
นูระหลานจอมภูต
นูระหลานจอมภูต (Nurarihyon no Mago) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น วาดโดย ฮิโรชิ ชิอิบาชิ (Hiroshi Shiibashi) ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นในนิตยสารโชเน็นจัมป์โดยสำนักพิมพ์ชูเอชะ
เรื่องย่อ
ยามเมื่อความมืดมิดมาเยือน เหล่าภูตพรายเริงร่า มนุษย์ล้วนหวาดกลัว และสิ่งที่ภูตพรายเทิดทูนราวกับเจ้าชีวิต นั่นคือนูราริเฮียง (จอมภูต) 'ริคุโอะ' ผู้มีเชื้อสายจอมภูต 1ใน 4 และเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มนูระรุ่นที่3 เด็กหนุ่มผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับคุณปู่ซึ่งเป็นนูราริเฮียง และสมาชิกในบ้านอีกหลายคน(ที่เป็นภูตผีทั้งนั้น) เขาเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรกับเรื่องนี้ ความเรียบง่ายนี้น่าจะเป็นเช่นนี้ต่อไป แต่เมื่อวันที่เขาอายุครบ 13 ปี มาเยือน ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปตลอดกาล ริคุโอะสามารถเปลี่ยนร่างเป็นภูตตอนกลางคืนได้ แต่ว่าปีศาจหลายๆตนที่เป็นแกนนำของกลุ่มก็ยังไม่ยอมรับริคุโอะเป็นผู้นำอยู่ดี แม้ว่าริคุโอะจะแสดงฝีมือในการปราบขบวนอสูรชิโกกุแล้วก็ตาม ริคุโอะจึงจัดตั้งขบวนร้อยอสูรของตนขึ้นเสียเอง โดยที่เป้าหมายคือการเป็นจอมภูตเหมือนนูราริเฮียงผู้เป็นปู่
ตัวละครที่เป็นมนุษย์
เด็กหนุ่มผู้เป็นหลานของนูราริเฮียงผู้นำแห่งกลุ่มนูระและเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สาม มีสายเลือดของปีศาจอยู่ 1 ใน 4 ทำให้สามารถกลายร่างเป็นภูตได้เมื่อถึงยามค่ำคืน รักสงบ ชอบช่วยเหลือผู้อื่นจนกลายเป็นเบ๊ เช่น ช่วยเปลี่ยนน้ำในแจกัน ช่วยลบกระดาน ช่วยถอนหญ้าในสนามหญ้า และแม้ช่วงแรกๆจะเกลียดชังปีศาจเพราะเคยเห็นปีศาจคุยโอ้อวดเรื่องความเลวกัน แต่ก็เข้าใจได้ในเวลาต่อมา ถูกแต่งตั้งให้เป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของกลุ่มคิโยจูจิ
ปีศาจหิมะที่เป็นข้ารับใช้ของผู้นำของกลุ่มนูระรุ่นที่3 (นูระ ริคุโอะ) คอยช่วยเหลือและดูแลริคุโอะที่เป็นนายน้อยของกลุ่มนูระมาตลอด เวลาอยู่ที่โรงเรียนจะอยู่ในร่างมนุษย์ แอบชอบริคุโอะในร่างที่เป็นมนุษย์และร่างภูต เพื่อนหญิงสมัยเด็กที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลของริคุโอะ กลัวภูตผีปีศาจเป็นที่สุดแต่กลับเป็นคนเจอบ่อยที่สุด เรียนอยู่ห้องเดียวกันกับริคุโอะตั้งแต่อนุบาลจนถึงปัจจุบันรวมเป็นเวลา 8 ปี เมื่อตอนที่อายุครบ 13 ปีเคยถูกปีศาจกระจกไล่ตามฆ่า แอบชอบริคุโอะในร่างภูตอยู่ซึ่งเป็นเหตุทำให้ไม่ค่อยกินเส้นกับซึราระ(ปีศาจหิมะ)อยู่บ่อยๆ เพื่อนร่วมชั้นของริคุโอะ มาจากตระกูลองเมียวจิเพื่อฝึกฝนตนเองโดยมีความฝันว่าจะปราบ นูราริเฮียง ให้ได้โดยไม่รู้เลยว่าได้พบกับตัว นูราริเฮียง เองตั้งหลายครั้ง ในช่วงแรกๆคิดว่าริคุโอะในร่างภูตเป็นนูราริเฮียงแต่ก็รู้ว่าไม่ใช่ในภายหลัง
ตานแนะ
พระเจ้าตานแนะ (တန်နက်, ; ค.ศ. 859–904) เป็นกษัตริย์แห่งราชวงศ์พุกาม ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 876–904 ภายหลังจากการสวรรคตของพระเจ้าปยีน-บย่า พระราชบิดาของพระองค์เป็นพระอัยกาของพระเจ้าอโนรธามังช่อ ปฐมกษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม
นูระหลานจอมภูต
องค์กรปีศาจและกลุ่มต่างๆที่ปรากฏในเรื่อง
องค์กรปีศาจ เป็นการรวมกันของปีศาจในแต่ละท้องถิ่นทั้งจากสมัครใจเข้าร่วมและจากการถูกปราบจนยอมศิโรราบ เกิดเป็นการรวมกลุ่มกันของกลุ่มปีศาจหลายๆกลุ่มจนกลายเป็นกลุ่มอำนาจใหญ่ซึ่งคุมพื้นที่แต่ละภูมิภาคของญี่ปุ่นคล้ายคลึงกับแก๊งค์ยากูซ่าและกลุ่มผู้มีอิทธิพล ซึ่งกลุ่มปีศาจเหล่านี้จะคอยสร้างความน่ากลัวเพื่อให้มนุษย์เกรงขามและศรัทธา และบ่อยครั้งก็ยังเกิดการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจกันทั้งจากระหว่างกลุ่มและภายในกลุ่มเช่นกัน
ตานแนะ
พระเจ้าตานแนะโปรดม้าเป็นพิเศษ รวมถึงชื่นชอบการฝึกทหารม้า ภายหลังพระองค์ถูกซะเลงะคเว่ซึ่งเป็นคนเลี้ยงม้าแย่งชิงราชบัลลังก์และสำเร็จโทษเมื่อ ค.ศ. 904
อ้างอิง
859 904
นูระหลานจอมภูต
ขบวนร้อยอสูรกลุ่มนูระ
ตราลักษณ์ประจำกลุ่ม "เกรงขาม"
กลุ่มปีศาจซึ่งคุมอำนาจอยู่ในพื้นที่แถบคันโตในปัจจุบัน เป็นกลุ่มใหญ่ซึ่งมีอำนาจมากตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งปัจจุบันแม้จะอ่อนแอลงไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังถือได้ว่าเป็นกลุ่มที่ยังมีอิทธิพลสูงอยู่
เด็กหนุ่มผู้เป็นหลานของนูราริเฮียงผู้นำแห่งกลุ่มนูระและเป็นผู้สืบทอดรุ่นที่สาม มีสายเลือดของปีศาจอยู่ 1 ใน 4 ทำให้สามารถกลายร่างเป็นปีศาจได้เมื่อถึงยามค่ำคืน มีนิสัยรักสงบ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น และแม้ช่วงแรกๆจะเกลียดชังปีศาจแต่ก็เข้าใจได้ในเวลาต่อมา ส่วนร่างปีศาจนั้นจะมีนิสัยขรึมแต่ก็ดูเข้มแข็ง องอาจ น่าเกรงขามสมฐานะผู้สืบทอด มีอาวุธเป็นดาบที่มีชื่อว่า "เนเนะคิริมารุ"(เดิมดาบเนเนะคิริมารุมีชื่อว่า "นุเอะคิริมารุ") ที่มีพลังในการสังหารปีศาจที่ได้รับมาจากปู่ และในเวลาต่อมาได้ถูกปู่ส่งไปฝึกฝนที่โทโนะ และได้วิชาฮัตสึและเฮียวอิมา ริคุโอะกลับมาที่บ้านใหญ่อีกครั้งเพื่อเตรียมตัวไปโค่นฮะโกโรโมะกิตซึเนะ และได้รับการช่วยเหลือจากนูราริเฮียงด้วยการมอบปราการลอยฟ้าทาคาระบุเนะ(เรือมหาสมบัติ)ให้เพื่อบินไปเกียวโต
ปัจจุบัน รับตำแหน่งผู้นำสูงสุดรุ่นที่3แห่งกลุ่มนูระ หลังจากทราบความจริงเรื่องฮะโกโรโมะกิตซึเนะและผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องโศกนาฏกรรมนี้ทั้งหมด ซึ่งคนผิดแท้จริงคือเซย์เมย์ และริคุโอะได้ขอร้องให้เคย์คะอิน อากิฟุสะช่วยซ่อมดาบเนเนะคิริมารุที่แตกสลายไปพราะถูกเซย์เมย์ทำลาย และดำเนินการยับยั้งแผนการบ้านโกคะโดอินรวมถึงฝึกฝนฝีมือเพื่อเข้าสู้กับเซย์เมย์ด้วย
เจ้าหญิงที่มีพลังในการรักษา และเป็นเจ้าของ เนเนะคิริมารุที่แท้จริงก่อนจะมอบมันให้เป็นของ นูระริเฮียง เคยถูก โฮโกโรโมะ คิทสึเนะ จับตัวไปเพื่อกินเครื่องในแต่ก็ได้รับการช่วยเหลือไว้ได้ทันโดยขบวนร้อยอสูรและนูราริเฮียง หลังจากได้รับการช่วยเหลือก็ได้แต่งงานกับนูราริเฮียงและให้กำเนิดริฮัง ก่อนที่จะเสียชีวิตด้วยอาการป่วย
ริฮังเคยมีคนรัก คือปีศาจชื่อยามาบุกิ โอโตเมะที่เจอกันช่วงที่ริฮังออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่ในวันฝนตก ทว่าตัวริฮังนั้นมีคำสาปทำให้ไม่สามารถมีลูกกับปีศาจได้ ดังนั้นแม้จะอยู่กินกับโอโตเมะมาหลายปีก็ยังไม่มีลูก แต่ปีศาจตนอื่นกับโอโตเมะไม่รู้เรื่องคำสาปจึงคิดว่าเป็นเพราะภรรยาที่มีปัญหา โอโตเมะจึงหนีไปจากกลุ่มนูระและตรอมใจตายในเวลาต่อมา ก่อนจะถูกเรียกวิญญาณกลับมาอีกครั้งในร่างเด็กผู้หญิง ถูกฝังคำสั่งว่าให้ฆ่าริฮัง แต่หากริฮังกล่าวบทกลอนดอกยามาบุกิที่โอโตเมะเขียนทิ้งท้ายไว้ก่อนจะจากไปเมื่อไหร่ก็จะจำความได้ ดังนั้นเมื่อริฮังพบกับโอโตเมะและรู้สึกคุ้นเคยเหมือนภรรยาเก่าจึงเผลอเอ่ยบทกลอนออกมา ในขณะเดียวกันโอโตเมะที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็หยิบดาบแทงทะลุร่างริฮังเสียชีวิตต่อหน้าต่อตาริคุโอะ พร้อมกันนั้นความทรงจำก็กลับคืนมาหลังจากที่ได้ยินบทกลอนที่เป็นกุญแจ และถูกฮะโกโรโมะกิตซึเนะแทรกแซงวิญญาณที่สับสนและเจ็บปวดทำให้กลายเป็นปีศาจจิ้งจอกไปในที่สุด มีสมญานามว่า"ปลาโค่ยท่องราตรี"
หนึ่งในคนสนิทของริคุโอะ บุตรสาวคนเดียวของปีศาจหิมะเซ็ตซึระซึ่งเคยติดตามนูราริเฮียงรุ่นที่1 มีใบหน้าสวยน่ารัก ลักษณะผมยาวและมีดวงตาเป็นวงๆซ้อนกัน นิสัยเป็นคนซุ่มซ่าม แต่ก็รักและภักดีต่อริคุโอะมาก โดยปกติจะคอยดูแลริคุโอะในร่างมนุษย์โดยการแฝงตัวเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนและใช้ชื่อ "โออิคาวะ ซึราระ" มีพลังในการควบคุมหิมะและน้ำแข็ง เช่นวิชา พายุหิมะต้องสาป ฟูเซย์คาคุเรย์(วายุกระซิบสังหาร)และ ภูเขาหิมะต้องสาป(ทำให้ง่วงนอนเหมือนอยู่บนภูเขาหิมะ) เป็นปีศาจตนที่สองที่มอบความเกรงขามให้เป็นมาโทอิ(อาภรณ์อสูร)ดาบน้ำแข็งให้กับริคุโอะต่อจากเซ็น ปัจจุบันได้รับตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์คนสนิทของริคุโอะ
ปีศาจหนึ่งในคนสนิทของริคุโอะ ลักษณะเป็นปีศาจที่มีร่างกายใหญ่ กำยำแข็งแรง นิสัยมุทะลุบ้าพลัง แต่ก็มีความภักดีต่อริคุโอะ เป็นหนึ่งในผู้ดูแลริคุโอะในร่างมนุษย์เช่นเดียวกับซึราระโดยใช้ชื่อในร่างมนุษย์ว่า "คุราตะ" กลายเป็นขวัญใจของแก๊งค์มอเตอร์ไซค์จนตั้งกลุ่มนักซิ่ง "ขบวนร้อยอสูร" ขึ้นมา
ปีศาจวิหค หนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนูระและเป็นผู้นำสายเซ็นอิปปะ เป็นปีศาจที่มีร่างกายอ่อนแอเพราะผลจากพิษที่ขนที่ใช้ในการทำยาพิษซึ่งเป็นความสามารถของตน นับถือริคุโอะเป็นนายมาตั้งแต่แรก และยังนับถือกันเป็นพี่น้องกันมาแต่อดีต เรียกได้ว่าเป็นพี่น้องร่วมสาบาน และยังเป็นคนแรกที่มอบมาโทอิ(อาภรณ์อสูร)ปีกพิษแก่ริคุโอะเป็นครั้งแรก ไม่ค่อยพอใจที่ริคุโอะชอบเห็นว่าตนอ่อนแอและทิ้งตนไว้ที่บ้านใหญ่เสมอโดยไม่พาไปร่วมผจญอันตรายด้วยกัน
ปีศาจหนึ่งในคนสนิทของนูราริเฮียงมาแต่แรกเริ่มก่อตั้ง ปกติจะอยู่ในรูปร่างอีกาขนาดเล็ก แต่แม้จะเป็นปีศาจก็มีหัวสมัยใหม่ ชอบหาข้อมูลผ่านนิตยสารไม่ก็อินเทอร์เน็ตผ่านมือถืออยู่เรื่อยๆ มีลูกด้วยกัน 3 ตนเป็น ชาย 2 หญิง 1 ซึ่งทั้ง 3 ถูกเรียกว่า "ซันบะการาสึ"
ปีศาจซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนูระ ลักษณะเป็นพระหนุ่ม ต่อสู้โดยการเรียกอาวุธจำนวนมากออกมาจากแขนเสื้อเป็นคนที่สี่ที่มอบมาโทอิ(อาภรณ์อสูร)หมื่นสรรพวุธให้แก่ริคุโอะในตอนที่สู้กันคิโดอุมารุและฮะโกโรโมะกิตสึเนะ และยังเป็นอดีตมือสังหารของกลุ่มร้อยตำนานอีกด้วย ทั้งยังเคยลอบสังหารและต่อสู้กับนูระ ริฮังมาอีกด้วย ทว่าเมื่อตระหนักว่าตัวเองรับใช้คนผิดจึงแปรพักตร์มาช่วยฝั่งนูระและยินยอมแลกจอกกับริฮังจนกลายเป็นคนระดับสูงคนหนึ่งของกลุ่มนูระไป ปีศาจซึ่งเป็นหนึ่งในคนสนิทของริคุโอะ เป็นปีศาจหน้าตาหล่อเหลาซึ่งจะมีส่วนหัวลอยออกจากตัวอยู่ตลอด(ดูเผินๆจะเหมือนริคุโอะร่างมนุษย์) มีความสามารถในการต่อสู้ด้วยเส้นเชือก ในอดีตเคยถูกปีศาจฆ่าตายและเมื่อฟื้นขิ้นมาก็ได้ออกล้างแค้นปีศาจในเมือง จนริฮังต้องไปกำจัด เมื่อผีหัวขาดแพ้เคะโจโรก็มาขวางเอาไว้ ริฮังจึงพูดเตือนสติผีหัวขาด และผีหัวขาดจึงยินยอมแลกจอกกับริฮังในคืนเดียวกันนั้นเอง ภายหลังเข้าร่วมขบวนร้อยอสูรจนได้รับฉายาว่า ผีหัวขาดสายป่านสังหารแห่งโจชู ถึงหน้าตาจะหล่อเหลาแต่แพ้เหล้าอย่างแรง
ปีศาจแห่งน้ำหนึ่งในคนสนิทของริคุโอะ ใช้วิชาการต่อสู้แบบนินจาที่เรียกว่า คัปปะนินโป ชอบอยู่ในบึงน้ำ และตอนนอนจริงๆจะไปอยู่ในแม่น้ำ เพื่อรอลุ้นว่าตื่นมาแล้วจะถูกน้ำพัดไปโผล่ที่ไหน เป็นปีศาจตาโตหน้าตาน่ารัก นิสัยเหมือนเด็กๆและชอบฟังเพลงมาก(พกหูฟังติดตัวอยู่เสมอ) ปัจจุบันเป็นองครักษ์สนิทของรุ่นที่สาม
ปีศาจผมยาวสมาชิกของกลุ่มนูระ ลักษณะภายนอกดูเป็นวัยแรกสาวใหญ่ มีหน้าที่หลักคือติดตามริคุโอะ ห้ามปรามความวุ่นวายของบรรดาปีศาจตัวเล็กตัวน้อยในกลุ่ม และเป็นแม่ครัวอีกตนหนึ่ง เป็นเพื่อนในอดีตของผีหัวขาด (ถูกแฟนคลับเชียร์ให้คู่กับผีหัวขาดอยู่เนืองๆ)
ปีศาจวัว หนึ่งในระดับผู้บริหารของกลุ่มนูระ ซึ่งเดิมทีเป็นมนุษย์และมีชื่อเดิมว่า "อุเมวากะมารุ" แต่เมื่อมารดาของตนถูกปีศาจฆ่า ด้วยความโกรธแค้นก็ทำให้เขาฆ่าปีศาจตนนั้นจนตัวเองต้องกลายเป็นปีศาจไปด้วย พร้อมกับตั้งกลุ่มปีศาจขึ้นมาก่อนจะถูกกลุ่มนูระปราบในสมัยของรุ่นที่ 1 และได้เข้ากลุ่มนูระในเวลานั้นพร้อมคุมพื้นที่หุบเขาเนจิเรเมะซึ่งเป็นเขตชายแดนอิทธิพลด้านตะวันตกของกลุ่ม จึงถือได้ว่าเป็นคนเก่าแก่ ได้ทำการก่อกบฏขึ้นเพื่อกระตุ้นให้ริคุโอะเกิดความตระหนักในการรับสืบทอดกลุ่มซึ่งในตอนหลังก็ได้รับการยกโทษ มีนิสัยเงียบขรึม เยือกเย็น จงรักภักดีต่อกลุ่มอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ถ้าเหล้าเข้าปากจนเมาเมื่อไหร่จะจับปีศาจแถวๆนั้นมากรอกเหล้าให้เมาตามๆกันไป
ผีหวงของ อาศัยอยู่ในบึง จะขโมยและดึงลงสู่บึงและและจะคืนของให้เมื่อเบื่อของเก่าแล้ว เคยขโมยเนเนะคิริมารุจากริคุโอะเพื่อแลกกับภรรยาของปีศาจตัวหนึ่ง และได้คุโรอุมารุ(ซันบะการาสึ ปีกสีดำแดง)เอาดาบคืนมาเพื่อแลกกับฮะโอ(เสื้อคลุมสัญลักษณ์เกรงขาม)ของตัวเอง และได้ริคุโอะตามไปหักคอเอาคืนมาอีกทีหนึ่งโดยแลกกับกล้องยาสูบของนูราริเฮียง
มารดาของริคุโอะ เป็นหญิงสาวสวย ผมสั้น อายุ30ปี เป็นคนใจดีและรักครอบครัว ปกติจะอยู่ในครัว (เป็นแม่ครัวประจำกลุ่มคนหนึ่ง) เข้าใจผิดตั้งแต่พบกับ นูระ ริฮัน ครั้งแรกว่ากลุ่มนูระเป็นเพียงแก็งค์ยากูซ่า และพกปืนสั้นขนาดเล็กติดตัวไว้เสมอ
กลุ่มกิวคิ
ตราลักษณ์ประจำกลุ่ม"พรั่นพรึง"
กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูรมีหน้าที่ปกป้องเขตแดนบริเวณเขาเนริจิมะเขตชายแดนด้านตะวันตกของกลุ่ม
ปีศาจวัวหนึ่งในระดับผู้บริหารของกลุ่มนูระ ซึ่งเดิมทีเป็นมนุษย์และมีชื่อเดิมว่า "อุเมวากะมารุ" แต่เมื่อมารดาของตนถูกปีศาจฆ่า ด้วยความโกรธแค้นก็ทำให้เขาฆ่าปีศาจตนนั้นจนตัวเองต้องกลายเป็นปีศาจไปด้วย และได้เข้ากลุ่มนูระในเวลานั้นพร้อมคุมพื้นที่หุบเขาเนจิเรเมะซึ่งเป็นเขตชายแดนอิทธิพลด้านตะวันตกของกลุ่ม จึงถือได้ว่าเป็นคนเก่าแก่ ได้ทำการก่อกบฏขึ้นเพื่อกระตุ้นให้ริคุโอะเกิดความตระหนักในการรับสืบทอดกลุ่มซึ่งในตอนหลังก็ได้รับการยกโทษ มีนิสัยเงียบขรึม เยือกเย็น จงรักภักดีต่อกลุ่มอย่างมาก และนับถือนูราริเฮียงเสมือนพ่อแท้ๆและเอ็นดูริคุโอะเหมือนลูกชายและเคารพในสิทธิ์การตัดสินใจของริคุโอะด้วย
นายน้อยประจำกลุ่ม มีนิสัยมุทะลุ ไม่ฟังใครนอกจากกิวคิ มีฝีมือในการใช้ดาบและเขี้ยวของปีศาจวัว ชอบอยู่บนต้นไม้เหมือนริคุโอะ
ผู้ช่วยของโกะซึมารุโดยบนหัวจะมีกะโหลกม้าสวมอยู่เสมอ ซึ่งเมื่อถอดออกจะมีใบหน้าเหมือนเด็กผู้หญิง มีนิสัยขี้เล่น รักสนุก มีความสามารถในการควบคุมสัตว์ปีศาจได้ระดับหนึ่ง
กลุ่มแมวผี
ผู้โชคร้ายจากการโดนแส้สายลมจนสลบไป
กลุ่มเซ็นอิปปะ(กลุ่มเภสัช)
กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูร
ปีกของเซ็นเป็นปีกพิษสีม่วงใสที่แผ่ออกจากกิ่งก้านสีดำ เพียงแค่สะบัดหรือสัมผัสเท่านั้นจะต้องพิษร้ายแรงถึงตายทันที ซึ่งเป็นความสามารถของมาโทอิที่มอบให้ริคุโอะไปด้วย มาโทอิดาบพิษนั้น เมื่อกวัดแกว่งดาบ จะปลดปล่อยขนนกพิษออกไปโจมตีศัตรูพร้อมกับคลื่นดาบที่รุนแรง
กลุ่มวานรปีศาจ
กลุ่มย่อยของปีศาจที่อยู่ในสายของขบวนร้อยอสูร
ปีศาจวานรหนึ่งในระดับผู้บริหารของกลุ่มนูระ มีพละกำลังและความแข็งแกร่งกว่านูระริเฮียงรุ่นที่ 1 เป็นอย่างมาก แต่นับถือรุ่นที่ 1 จากใจถูกสังหารโดย มุจิ แห่งขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ
ภูมิเทพ
เป็นภูมิเทพที่มีพลังในการรักษาโรคโดยที่ต้องนำนกกระเรียนพันตัวมาเซ่นไหว้ เพราะไม่มีใครมาเซ่นไหว้ทำให้ตัวของเขาตัวเล็กลงและอ่อนแอ แต่เมื่อยายของเด็กสาวที่ป่วยอยู่นำนกกระเรียนพันตัวมาเซ่นไหว้ พลังของเขาก็กลับมาอีกครั้งทำให้กลายเป็นผู้ชายร่างใหญ่และมีพลังทำให้ความปรารถนาของยายคนนั้นเป็นจริง คือทำให้หลานหายอีกครั้ง เซ็นบะเป็นสมาชิกของกลุ่มนูระคนหนึ่ง แต่เพราะเป็นเทพบนบานศาลกล่าวเลยไปอยู่ที่บ้านใหญ่ไม่ได้
ภูมิเทพที่ใส่ชุดกิโมโน ปกติจะอยู่ในศาลเจ้า เธอถูกสาปแช่งโดยโซเดะโมงิซามะแต่ถูกคุโรตะโบช่วยไว้ เดิมทีเป็นมนุษย์เมื่อ400ปีที่แล้วเพราะพลังของเธอที่ทำให้น้ำตาเป็นไข่มุกทำให้ถูกฮาโกโรโมะ-กิตซึเนะจ้องเล่นงานหลังจากที่ถูกกลุ่มนูระช่วยเอาไว้เธอก็ย้ายมาที่เอโดะ
กลุ่มขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ
กลุ่มปีศาจซึ่งมีฐานกำลังอยู่ในพื้นที่ของชิโกกุ มีความทะเยอทะยานที่จะยึดครองแถบพื้นที่เดิมของกลุ่มนูระ แต่เมื่อพ่ายแพ้ต่อกลุ่มนูระก็ล่าถอยกลับไป
ชื่อเดิมคือ อินุงามิ เกียวบุ ทามะซึสะ โดย อินุงามิ เดียวบุ ดานุกิ เพื่อให้เรียนรู้ความผิดพลาด เคยเป็นผู้นำกลุ่มขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ บุตรชายคนที่ 8 จากภรรยาคนที่ 88 ของ "อินุงามิ เกียวบุ ดานุกิ" มีความทะเยอทะยานที่จะปกครองแผ่นดินทั้งหมดด้วยพลัง นิสัยเป็นพวกเย่อหยิ่ง มีความหยิ่งผยองทะเยอทะยานสูง โดยเขาได้รับดาบนาม "ค้อนจอมมาร" ซึ่งสามารถดูดกลืนพลังจากปีศาจที่ฆ่ามาเพิ่มให้ผู้ใช้จึงตัดสินใจทำสงครามกับกลุ่มนูระ แต่แล้วก็ถูกปราบโดยริคุโอะซึ่งท้ายที่สุดก็กลับไปชิโกกุแต่โดยดี ปัจจุบันกลับมาร่วมมือกับกลุ่มนูระติดตามริคุโอะไปปราบองเมียวจิจากบ้านโกคะโดอิน
ปีศาจทานุกิอันเป็นนายเหนือหัวของเหล่าปีศาจแห่งชิโกกุ บิดาของทามะซึกิ ในอดีตได้นำเหล่าปีศาจทานุกิเพื่อหมายจะบุกยึดปราสาทของมนุษย์ แต่แล้วก็ต้องถูกจัดการโดยนักรบผู้ถือครองดาบ "ค้อนจอมมาร" จนต้องมาอยู่อย่างสงบ รู้จักกับนูราริเฮียงจากที่เมื่อก่อนได้รับข้อเสนอว่าจะให้ความช่วยเหลือระหว่างการต่อสู้โดยแลกเปลี่ยนที่จะต้องไปเป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูรของกลุ่มนูระ
ปีศาจสุนัข หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เดิมทีแล้วเป็นลูกหลานของผู้โดนวิชาสาปแช่งย้อนคืนจึงมีพลังของปีศาจสุนัขแฝงอยู่ จะมีพลังมากขึ้นเมื่อเกิดความโกรธแค้น สุดท้ายก็ถูกกำจัดโดยทามะซึกิ
ปีศาจล้างหัตถ์ หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ ลักษณะเป็นพวกบ้าพลังไม่ต่างอะไรกับอาโอตะโบ แต่ก็แพ้อาโอตะโบในสภาพ"อัญเชิญจอมพลัง"
ปีศาจเข็ม หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นปีศาจหญิงที่ภักดีต่อทามะซึกิอย่างมาก แต่สุดท้ายก็ถูกสังหารด้วยน้ำมือทามะซึกิเพื่อมาเป็นพลังให้ค้อนจอมมาร
นกกระจอกราตรี หนึ่งในผู้บริหารของขบวน 88 อสูรแห่งชิโกกุ เป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งใน7เงาพเนจรมีพลังในการทำให้คนตาบอดได้ชั่วคราว ในภายหลังได้ทรยศทามาซึกิ
ปีศาจแส้วายุ หนึ่งในปีศาจแห่งชิโกกุ ถูกส่งมาเพื่อสังหารปีศาจของกลุ่มนูระ มีความสามารถในการควบคุมลมได้เหมือนแส้ สายลมของมุจิเป็นพิษ ทำให้ผู้คนป่วยไข้ สุดท้ายถูกจัดการโดยนูราริเฮียง
ปีศาจนกเพลิงเคยโจมตี ยูระ มาแล้วหลังจากนั้นก็ตายเพราะกลุ่ม ซันบะการาสุ
กลุ่มขบวนร้อยอสูรแห่งเกียวโต
กลุ่มปีศาจที่มีอำนาจยิ่งใหญ่ในแถบคันไซมาแต่สมัยโบราณ ซึ่งมีช่วงหนึ่งที่กลุ่มเกือบต้องล่มสลายเพราะผู้นำถูกจัดการโดยนูราริเฮียง แต่ก็ฟื้นกลับมาได้ในที่สุดและกำลังสั่งสมกำลังเพื่อความยิ่งใหญ่อีกครั้ง
ปีศาจจิ้งจอกอาภรสวรรค์ ผู้นำแห่งกลุ่มขบวนร้อยอสูรแห่งเกียวโต เป็นปีศาจที่ทรงพลังมากแม้จะเทียบกับนุราริเฮียง ซึ่งจะแฝงตนเองเป็นบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ สามารถสั่งสมพลังให้เพิ่มพูนจากการกินเครื่องในของผู้มีพลังพิเศษ และมีความสามารถในการเกิดใหม่จากการเข้าสิงสู่ร่างอื่น โดยเมื่อเกิดใหม่มาทุกครั้งจะไม่สูญเสียพลังที่สะสมมา อดีตเคยถูกนุราริเฮียงจัดการจนต้องสูญเสียพลังที่สะสมมาทั้งหมด ทำให้มันแค้นเคืองนุราริเฮียงมากและสาปแช่งไว้ก่อนจะหายไป ซึ่งปัจจุบันได้กลับมาในร่างใหม่อีกครั้งเป็นเด็กสาวสวยแต่งกายด้วยชุดนักเรียนสีดำ เป็นผู้สังหารพ่อของริคุโอะทำให้ริคุโอะตัดสินใจยกขบวนร้อยอสูรของตัวเองไปสู้เพื่อตัดบ่วงกรรม
แต่แท้ที่จริงแล้ว ร่างที่ฮะโกโรโมะกิตซึเนะสิงอยู่คืออดีตภริยาของริฮันที่ตายไปแล้วถูกคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งในร่างเด็กผู้หญิง(ริฮันถูกคำสาปจิ้งจอกทำให้ไม่สามารถมีบุตรกับปีศาจได้ นางจึงไม่อาจมีบุตรให้กลุ่มนูระได้เช่นกัน ทำให้ถูกสงสัยและกีดกัน สุดท้ายได้เสียชีวิตไป) และถูกควบคุมจิตใจไว้ เมื่อนางแทงดาบใส่ริฮันจนสิ้นชีวิตก็เพิ่งรู้สึกตัว แต่ถูกควบคุมไว้อีกครั้ง และกลายเป็นจิ้งจอกอาภรณ์สววรค์เต็มตัว ปัจจุบันเสียชีวิตเนื่องจากถูกเซย์เมย์ฆ่าเพราะจิตสำนึกกระตุ้นให้เอาตัวเข้าปกป้องริคุโอะ และริคุโอะตัดสินใจมอบร่างของฮะโกโรโทะกิตซึเนะให้กับเคียวคตสึและกลุ่มเกียวโต
ปีศาจแมงมุมยักษ์บ้าการต่อสู้ที่มีความแข็งแกร่งและพละกำลังมหาศาลจนสามารถเอาชนะขบวนร้อยอสูรของริคุโอะได้มาแล้วครั้งหนึ่ง ยอมช่วยเหลือฮาโกโรโมะกิตซึเนะก็เพื่อให้นางคลอด นูเอะ ออกมาเพื่อให้เป็นคู่ต่อสู้ของตน ภายหลังถอยกลับไปพักเพื่อรอสู้กับนูเอะอีกครั้ง เป็นปีศาจที่ถึงแม้จะถูกฟันขาดครึ่งตัวแล้วก็ยังไม่ตาย ซึจิงุโมะเคยสู้กับริคุโอะหลายครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งได้เล่นงานริคุโอะปางตาย และได้จับตัวซึราระไปเป็นตัวประกันให้ริคุโอะมาหาตน ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ริคุโอะที่ผสานความเกรงขามเข้ากับคามะอิทาจิ อิตากุเป็นมาโทอิเคียวได้ฟันซึจิงุโมะจนบาดเจ็บสาหัสพ่ายศึกไปในที่สุด ปัจจุบัน ได้เฝ้ารอคอยสงครามครั้งสุดท้ายระหว่างกลุ่มนูระและกลุ่มเกียวโตอยู่อย่างเงียบๆ ภายหลังถูกจัดการโดยอาเบะ โนะ เซย์เมย์ (นูเอะ)
ปีศาจที่มีวิชาเป็นสายฟ้า อดีตเป็นยักษ์ที่ถูกมนุษย์เลี้ยงเอาไว้ก่อนจะได้หัวหน้ายักษ์ตนหนึ่งรับไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม ภายหลังเมื่อพ่อบุญธรรมถูกนูเอะสังหาร จึงได้นำเอาร่างกายส่วนหนึ่งของพ่อมาติดไว้บนใบหน้าต่างสุสานรวมทั้งใช้ไม้ปิดไว้ต่างป้ายหลุมศพ อิบารากิโดจินั้น เกือบจะสามารถกำจัดผีหัวขาดและเคะโจโรมาแล้ว หลังจบศึกเกียวโตได้ตามอาเบะ โนะ เซย์เมย์ไปที่นรกด้วยกัน
ปีศาจที่มีความสามารถเข้าสิงจิตใจของมนุษย์ได้ เคยเข้าสิงอาคิฟุสะมาแล้ว ภายหลังคาดว่าน่าจะร่วมมือกับโยชิซึเนะ เพื่อทำให้นายของตนเป็นใหญ่ ภายหลังได้ค้อนจอมมารมาครอบครอง และว่ากันว่าคือผู้สังหารพ่อริคุโอะ และได้ใช้ความสามารถบางอย่างลบความทรงจำของทุกตน เพื่อที่จะเข้ามาในกลุ่ม ความจริงแล้วเป็นส่วนลูกตาของซัมโมโตะโกโรซาเอมอน ถูกกำจัดโดยริคุโอะ และเป็นผู้มอบค้อนจอมมารให้อาเบะ โนะ เซย์เมย์
ปีศาจหนังกระทิง เป็นปีศาจที่ฟันเร็วที่สุด ในอดีตเคยเฝ้าประตูราโชม่อน ภายหลังพ่ายแพ้ให้กับริคุโอะ(ในสถานะมาโทอิกับคุโรตะโบ) แต่ยังรอดมาได้ มีความแค้นส่วนตัวกับนูราริเฮียง และมีลูกน้องตามอยู่ 2 คน เคยไปที่โทโนะบ่อยครั้ง ภายหลังตามอาเบะ โนะ เซย์เมย์ไปยังนรกด้วยกัน
เป็นปีศาจเคียวคตสึ เคยจัดการเคย์คะอินลำดับที่ 6 มาแล้ว มีความสามารถคือ การควบคุมงู และสนิทกับฮาโกโรโมะกิตซึเนะเป็นพิเศษ ปัจจุบันกลับเกียวโตไปพร้อมกับกลุ่มที่ยังเหลืออยู่และพาร่างของฮะโกโรโมะกิตซึเนะกลับไปด้วย โดยริคุโอะเป็นผู้อนุญาตให้เธอนำร่างของจิ้งจอกอาภรณ์สวรรค์กลับไปเอง
ลูกของฮาโกโรโมะกิตซึเนะที่จะกำเนิดออกมาอีกไม่นาน แท้จริงแล้วคือ อาเบะ โนะ เซย์เมย์ หรือนามในกลุ่มอสูรคือ นูเอะ ผู้ปกครองโลกมนุษย์และปีศาจ โดยนูเอะนั้นได้กำจัดพ่อบุญธรรมของอิบาราคิโดจิ และสู้กับซึจิงุโมะมาแล้วเมื่อ 1000 ปีก่อน เป็นบุคคลที่ซึจิงุโทะเฝ้ารอจะสู้ด้วยมากที่สุดถึงขนาดยอมร่วมมือกับฮะโกโรโมะกิตซึเนะเพื่อให้เธอคลอดนูเอะออกมา เมื่อคลอดออกมาแล้วอาเบะ โนะ เซย์เมย์ได้ทำการสังหารแม่ตัวเอง(ฮาโกโรโมะกิตซึเนะร่างจริง)ลงแล้วจัดกการสังหารซึจิคุโมะ ก่อนที่จะสู้กับริคุโอะแต่ริคุโอะก็พ่ายแพ้ ก่อนที่อาเบะ โนะ เซย์เมย์จะกลับไปยังนรกพร้อมด้วยปีศาจเกียวโตคิโดมารุ อิบารากิโดจิ และปีศาจอีกจำนวนนึงไปด้วย อาเบะ โนะ เซย์เมย์นั้นยังมีผู้อยู่เบื้องหลังอีก 2 คนซึ่ง 1 ใน 2 น่าจะเป็น ซันโมโตะโกโรซาเอมอน
กลุ่มตำนานร้อยเรื่องเล่าแห่งเกียวโต
เป็นกลุ่มที่เคยมีอำนาจในสมัยเอโดะ โดยเป็นกลุ่มที่สร้างปีศาจมากมาย นับว่าเป็นกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลุ่มนึง ราชาปีศาจ แต่เดิมเป็นเศรษฐีที่สร้างตำนานและปีศาจจำนวนมากให้เอโดะ โดยการเล่าตำนาน100ร้อยเรื่องแล้วเรียกปีศาจในเรื่องออกมา ต่อมากลุ่มนี้ถูกทำลายลงโดยนูระ ริฮัน ทำให้ซันโมโตะเล่าเรื่องเปลี่ยนตัวเองกลายเป็นราชาปีศาจ ชื่อว่าซันโมโตะโกโรซาเอมอน มีพลังแข็งแกร่งมาก โดยจะแบ่งร่างได้หลายร่างตามอวัยวะ สุดท้ายก็ถูกกำจัดลงโดยนูระ ริฮัน แต่ก่อนตายได้แยกอวัยวะบางส่วนออกไปเพื่อเป็นตัวแทนของตนและเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการกำเนิดของเซเมย์ ปากของซันโมโตะโกโรซาเอมอน เป็นส่วนที่ดูจะฉลาดหลักแหลมที่สุด มีความสามารถในการสร้างปีศาจเช่นเดียวกับซันโมโตะร่างต้น มีหน้าที่ในการเล่าเรื่อง ต่อมาได้ทรยศซันโมโตะและโดนดูดกลืนตัวตนไปครึ่งนึง แต่หนีรอดมาได้โดยความช่วยเหลือของ อาเบะ โนะ อะริยูกิ ผู้นำสูงสุดของบ้านโกคะโดอินรุ่นที่3 ส่วนสมองของซันโมโตะโกโรซาเอมอน เป็นศูนย์กลางของอวัยวะที่แยกออกมาทั้งหมด ซึ่งไม่มีความสามารถใดๆมากนัก(หรือเรียกว่าเป็นส่วนที่อ่อนแอที่สุดก็ว่าได้) สุดท้ายโดนเอ็นโชทรยศจนเกือบตาย แต่ได้ทำการรวมอวัยวะคืนชีพให้ซันโมโตะโกโรซาเอมอน แต่สุดท้ายก็โดนริคุโอะ จัดการ
กลุ่มหมู่บ้านปีศาจแห่งโทโนะ
กลุ่มปีศาจรับจ้างที่อาศัยอยู่กันในป่าซึ่งว่ากันว่าเป็น ถิ่นกำเนิดของปีศาจหลากหลายตน เช่น คัปปะ เจ้าหญิงหิมะ คามะอิทาจิ เป็นต้น เนื่องจากเป็นพื้นที่กันดารทำให้ปีศาจในดินแดนนี้พึ่งพาและฝึกฝนตนเองจนแข็งแกร่ง กลายเป็นขุมกำลังสำคัญสำหรับองค์กรปีศาจทั่วประเทศที่จะรับเหล่าปีศาจบางตนเข้าสังกัด โดยโทโนะครองตนเองเป็นอิสระเรื่อยมาไม่ขึ้นกับใครและไม่ฟังคำสั่งของผู้ใด ปีศาจคัปปะเฒ่า ผู้นำแห่งกลุ่มปีศาจแห่งโทโนะ ในอดีตเคยพบกับปู่ของริคุโอะมาก่อน
ปีศาจที่พาริคุโอะมายังโทโนะ มีลักษณะคือหน้าและศีรษะขนาดใหญ่
คามาอิทาจิ ผู้ฝึกสอนการสำแดงความเกรงขามให้แก่ริคุโอะ ใช้เคียวเป็นอาวุธ ในยามที่ใช้การปลดปล่อยความเกรงขามจะกลายร่างเป็นตัววีเซิลที่มีแขนเป็นเคียว และเป็นผู้มอบพลังโมโทอิ (อาภรณ์อสูร) ดาบวายุให้กับริคุโอะเป็นคนที่สาม
อามาโนะจากุ อสูรขวางโลก เป็นปีศาจที่ไม่สามารถระบุเพศได้ รู้เพียงแต่ว่าในยามเช้าจะกลายเป็นชาย และยามราตรีจะกลายเป็นหญิ มีนิสัยห้าวๆไม่ว่าจะอยู่ในร่างชายหรือหญิงและมักจะถือว่าร่างต้นของตัวเองคือเพศชายอยู่ตลอดจึงไม่มีการสงวนตัวเองแม้แต่น้อยยามเป็นเพศหญิง ทำได้แม้แต่ลงแช่น้ำในบ่อผู้ชาย
ชื่อ อาวาชิมะ มาจากชื่อบุตรของจอมเทพอิซานางิกับเทพีอิซานามิ ผู้เกิดมามีลักษณะของสองเพศในคนเดียว
นุมะคัปปะ ปีศาจคัปปะที่อาศัยอยู่ในหนองน้ำ ท่าทางสนิทกับคัปปะของกลุ่มนูระเป็นพิเศษ
ปีศาจวานรสมิง
ภูตหิมะที่อาศัยในโทโนะ สนิทกับยูคาริเป็นพิเศษ
ซาชิกิวาราชิ เด็กเทพอารักษ์หรือเทพแห่งโชคลาภที่มีความสามารถในการเรียกโชคแก่ผู้อยู่ใกล้เคียง มีนิสัยตรงไปตรงมาและพูดแทรกขึ้นมาคนเดียวบ่อยครั้ง
ตระกูลแห่งจอมเวทย์องเมียวจิ เคย์คะอิน
ตระกูลองเมียวจิที่ทำหน้าที่ปราบปีศาจหรือผลิตอุปกรณ์ในการปราบปีศาจตั้งแต่สมัยโบราณ ถูกสาปโดยฮาโกโรโมะกิตซึเนะในตอนที่กำลังจะผนึกจนทำให้ลูกหลานของตระกูลหลักทุกคนต้องมีอันเป็นไปก่อนจะได้สืบทอดตระกูล ทำให้ต้องแก้ปัญหาโดยการรับคนจากตระกูลสาขามาเป็นผู้สืบทอด
องเมียวจิอัจฉริยะเจ้าบ้านแห่งตระกูลเคย์คะอินรุ่นที่ 13 เมื่อ 400 ปีก่อนเป็นผู้ที่ผนึกฮาโกโรโมะกิตซึเนะและเป็นรุ่นแรกที่ถูกสาปอีกด้วย มีความสามารถหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นการสร้างผนึก การตีดาบปราบปีศาจ ซึ่งเนเนะคิริมารุ ก็เป็นฝีมือของเขา รู้จักเป็นการส่วนตัวกับ นูราริเฮียง รุ่นที่ 1 ปัจจุบันได้ติดตามยูระไปช่วยเหลือริคุโอะในการกำจัดฮะโกโรโมะกิตซึเนะ มีนิสัยขี้เล่น ชอบแกล้ง และทำตามใจตัวเอง แต่เป็นคลังข้อมูลและแหล่งสนับสนุนให้ขบวนร้อยอสูรได้ดีทีเดียว ชอบเรียกนูราริเฮียงว่านูระจัง
องเมียวจิที่เป็นพี่ชายของยูระ มีชิคิงามิสายวารี ชื่อปลอมคือกาโร ชื่อจริงๆคือเก็นเก็น(วจีพจน์) และใช้คำพูดในการลวงหลอกคู่ต่อสู้ โดยพูดว่า "เขมือบซะ กาโร" แต่แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ให้กาโรเขมือบ แต่เป็น"เขมือบกาโรซะ"(เพราะไม่ได้พูดว่า กาโร เขมือบซะ) แต่ให้ศัตรู"เขมือบ"กาโรเข้าไป เพื่อควบคุมสสารต่างๆในร่างศัตรู เคยถูกหวังว่าจะเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป มีคู่หูคือมามิรุ
องเมียวจิที่มีฝีมือสูงกว่าริวจิ เคยเป็นเพื่อนเล่นของยูระ ถูกเรียกตัวมาเพื่อป้องกันผนึกระเซ็น มีชิคิงามิสายฟ้าและชอบปฏิบัติตามคำสั่งของริวจิ มีความสามารถในการใช้ชิคิงามิสูงกว่ายูระ
องเมียวจิอัจฉริยะผู้มีความสามารถในการสร้างดาบภูตมาตั้งแต่ยังเล็กจนถูกเก็งตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปแต่ก็ต้องเสียตำแหน่งให้กับยูระไปจึงพยายามจะก้าวข้ามความสามารถของตนขึ้นไปอีก ในศึกกับฮาโกโรโมะคิตสึเนะ เขาได้เสียท่าให้กับมินะโกโรชิจิโซโดนแทรกแซงช่องว่างทางจิตใจและโดนควบคุม จนร่วมมือกับเหล่าปีศาจเกียวโตสร้างอาวุธทำลายข่ายมนต์ แต่แล้วก็ได้ริวจิและยูระช่วยเหลือกลับมาเป็นคนเดิม ภายหลังได้รับการขอร้องจากยูระและริคุโอะให้ตีดาบเนเนะกิริมารุขึ้นมาใหม่หลังจากดาบหักเนื่องจากการต่อสู้กับเซเมย์
องเมียวจิผู้เฝ้าผนึกที่ห้า ผู้มุ่งหมายจะเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไปจึงคิดค้นวิชาทำยาเสริมพลังธาตุหยาง ซึ่งมีผลให้ร่างกายมีกล้ามขึ้นเป็นมัดๆ แต่แล้วก็ต้องจบชีวิตลงในพริบตาด้วยน้ำมือของฮาโกโรโมะคิตสึเนะ
นูระ ริคุโอะ
ดาบที่นูราริเฮียงเห็นวางอยู่เลยหยิบมาจากโยฮิเมะผู้เป็นย่าของริคุโอะ มีพลังในการฟาดฟันเหล่าภูตพราย แต่เป็นดาบที่ไม่มีผลหากนำไปฟันมนุษย์ แท้จริงแล้วเป็นดาบที่องเมียวจิอัจฉริยะ เคย์คะอิน ฮิเดโมโตะเป็นคนสร้างขึ้นมา แต่เมื่อเห็นว่านูราริเฮียงใช้ได้ดีจึงมอบให้ไป
ใช้ความเกรงขามสะกดศัตรู ให้ไม่สามารถรับรู้การมีตัวตนของผู้ใช้วิชาได้
สร้างงูไฟจากในชามเหล้าที่ใส่เหล้าปีศาจชื่อดัง ซากุระ เผาพลาญศัตรูจนกว่าระลอกคลื่นในชามเหล้าจะสงบลง
ใช้ความเกรงขามสะกดปีศาจฝ่ายตรงข้าม ด้วยการสร้างเงาจำแลงให้เหมือนกับว่าโจมตีโดนเจ้าตัวแต่การโจมตีนั้นทะลุผ่านร่างกายไป หรือเรียกได้ว่าทิ้งภาพลวงตาของตัวเองไว้เพื่อหลอกศัตรูนั่นเอง
คือการที่ริคุโอะสามารถใช้พลังของปีศาจที่อยู่ในกลุ่มขบวนร้อยอสูรของตนได้ ซึ่งการจะได้รับพลังของปีศาจตนนั้นจำเป็นจะต้องมีความเชื่อใจกันอย่างที่สุดระหว่างผู้นำกลุ่มและผู้ติดตาม ซึ่งเมื่อได้รับพลังแล้วจะปรากฏรอยสักที่แสดงถึงพลังที่ได้รับมานั้นบนแผ่นหลังบริเวณไหล่ทั้ง 2 ข้าง ว่ากันว่าพลังนี้เกิดขึ้นครั้งแรกในยุคของนูราริเฮียงรุ่นที่ 2 ริฮัง (พ่อของริคุโอะ) ซึ่งถือว่าเป็นยุคที่ขบวนร้อยอสูรแข็งแกร่งที่สุด
อย่างไรก็ตาม ปีศาจที่มีเลือดปีศาจเต็มตัวจะไม่สามารถใช้หรือฝึกฝนมาโทอินี้ได้ เงื่อนไขหนึ่งในสองอย่างของมาโทอิคือต้องมีสายเลือดเป็นมนุษย์อยู่ด้วย ดังนั้นริฮังที่เป็นลูกครึ่งปีศาจและริคุโอะที่มีเลือดปีศาจ1ใน4จึงใช้มาโทอิได้
การสำแดงความเกรงขามของริคุโอะในตอนแรก คือการใช้ฮัตสึในการลบร่างของตัวเองออกไปจากสายตาศัตรู แต่หลังจากได้รับการชี้แนะ ประจวบกับนึกถึงเรื่องในอดีตเข้าพอดี ริคุโอะจึงหาตัวตนที่แท้จริงออกมาได้ กลายเป็นความตรงข้ามของความสามารถลบร่าง นั่นคือ การทำให้เห็นร่าง แต่ไม่สามารถสัมผัสตัวได้ นั่นคือในสายตาของศัตรูจะเห็นเหมือนว่าได้ฟันริคุโอะแล้ว แต่ที่ฟันไปเป็นเพียงภาพลวงตา (หลอกและพรางตัวจากทัศนวิสัยของศัตรู) เป็นความสามารถที่แท้จริงของสายเลือดนูราริเฮียง
เคียวกะซุยเง็ตสึ มีความหมายถึง จันทราบนผิวน้ำ ซึ่งนูราริเฮียงเปรียบเปรยไว้ แม้จะทำให้ผิวน้ำกระเพื่อม แต่ก็ไม่หายไป กลับล่องลอยอย่างเลือนราง มาจากอักษรสี่ตัวคือ กระจก บุปผา จันทรา วารี ซึ่งท่านี้เหนือกว่าเมย์เคียวชิซุย น้ำนิ่งที่เมื่อปรากฏรอยกระเพื่อมแล้วจะสลายไป
ผีหัวขาด/คุบินาชิ
เชือกป่านที่ทำจากเส้นใยปีศาจแมงมุมและเส้นผมของเคะโจโร ยิ่งดิ้นเชือกยิ่งรัดแน่น เป็นที่มาของฉายา "ป่านสังหารแห่งโจชู" ของผีหัวขาด ใช้พลิกแพลงได้หลากหลาย และหากใช้ร่วมกับเฮียวอิ ป่านจะแข็งแกร่งราวกับเหล็ก แม้ใช้อาวุธฟาดฟันก็ไม่อาจตัดขาดได้
ภูตหิมะ/ปีศาจหิมะ/เจ้าหญิงหิมะ
สร้างทวนขึ้นมาจากน้ำแข็ง ปรากฏครั้งแรกในการต่อสู้กับโยซึสึเมะ(ปีศาจวิหคดำ)และอีกครั้งในตอนที่พยายามจะหลบหนีจากการจับกุมของซึจิคุโมะ ที่จับตัวเองเป็นตัวประกันเพื่อล่อให้ริคุโอะมาสู้กับตน
เป็นท่าที่เมื่อใครโดนเข้าไปแล้ว จะง่วงนอนทันทีเหมือนอยู่บนยอดเขา เคยใช้ครั้งเดียวตอนจามิ ใช้ในการสะกดเพื่อนๆของริคุโอะให้หลับ ในขณะที่ตัวริคุโอะสืบหาความจริงเกี่ยวกับจามิ
คุโรตะโบ
ปลดปล่อยอาวุธในร่างกายของตนทั้งหมดออกมาจากแขนเสื้อ ซึ่งกระทั่งตัวคุโรตะโบเองก็ไม่อาจคะเนได้ว่าจริงๆแล้วอาวุธทั้งหมดที่ตัวเองปล่อยออกมาได้มีกี่เล่มกันแน่
มาโทอิที่คุโรมอบให้ริคุโอะเพื่อสอนการใช้อาภรณ์อสูรอย่างจริงจัง โดยให้ริคุโอะนำความเกรงขามของตัวเองไปห่อหุ้มเหมือนเสื้อผ้าและผสานการโจมตีเข้าด้วยกัน มีความโดดเด่นด้านการโจมตีอย่างหนักหน่วงและรับการจู่โจมอย่างมีประสิทธิภาพด้วยอาวุธมากมายที่ออกมารวดเดียวใส่ศัตรู เหมาะกับการรับมือกับศัตรูที่ว่องไวรวดเร็ว
อาโอตะโบะ
ปลดปล่อยพละกำลังของตนเองที่ตนเองสะกดไว้เพื่อให้อยู่ในโลกมนุษย์ได้
คัปปะ
สร้างลูกบอลน้ำเพื่อโจมตีศัตรูโดยขนาดใหญ่เล็กนั้นขึ้นอยู่กับระยะเวลาในการสร้าง
จามิ
ตัวของจามินั้นในสมัยเป็นมนุษย์เป็นซามูไรที่มีฝีมือ และในปัจจุบันแม้จะเป็นภูตไปแล้วแต่ฝีมือก็ไม่ได้ตกลงไปตามกาลเวลา
เซน
ขนปีกของเซนนั้นมีพลังในการที่เป็นยาพิษร้ายแรงหลายชนิดอยู่ ยามเมื่อกางออกจะทำให้คู่ต่อสู้ติดพิษนั้นและทำให้เกิดอาการต่างๆตามพิษที่ได้รับ
โชเอย์
ปลดปล่อยความเกรงขามออกจากร่างเพื่อใช้ความสามารถขั้นต่อไปหรือเพิ่มพละกำลังให้แก่ร่างกาย บรรจุความเกรงขามที่ปลดปล่อยต่อมาจากหน้ากากจอมปีศาจลงในดาบเล่มใหญ่ที่ตนพกไว้กับตัวอยู่เสมอ มีพลังในการฟันช่องว่างระหว่างมิติภูตกับโลกมนุษย์ได้
「Fast Forward」
เนื้อเพลง-Maynard Plant、tax / แต่งและเรียบเรียง-Maynard Plant / นักร้อง-MONKEY MAJIK (ประกอบตอนที่ 1-13)
「Sunshine」
เนื้อเพลง-Maynard Blaise、tax / แต่งและเรียบเรียง-Maynard Blaise / นักร้อง-MONKEY MAJIK (ประกอบตอนที่ 14-25)
「Sparky☆Start」
เนื้อเพลง-Rie Otsuka / แต่งและเรียบเรียง-Kohei tsunami (ประกอบตอนที่ 1-13)
「Symphonic☆Dream」
(ประกอบตอนที่ 14-23)
「Brilliant☆Message」
(ประกอบตอนที่ 24)
สุธี มีนชัยนันท์
ดร.สุธี มีนชัยนันท์ ผู้นำชาวไทยเชื้อสายจีน ประธานกิตติมศักดิ์ถาวรหอการค้าไทย-จีน ประธานมูลนิธิกู้ภัยร่มไทร ประธานกรรมการเกียรติคุณมูลนิธิเทียนฟ้า คหบดีเมืองมีนบุรี และมหาเศรษฐีที่ดินมูลค่าหลายหมื่นล้าน
ประวัติ
ดร.สุธี มีนชัยนันท์ เป็นคนไทยเชื้อสายจีน เดิมแซ่โง้ว ต้นตระกูลเป็นคหบดีเก่าเมืองมีนบุรี ประกอบธุรกิจหลายแขนง อาทิ โรงสีข้าว รับเหมาก่อสร้างสาธารณูปโภคให้แก่ภาครัฐ พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ และค้าวัตถุก่อสร้าง
สุธี มีนชัยนันท์ มีอสังหาริมทรัพย์หลายแห่งและที่ดินหลายพันไร่ในกรุงเทพมหานคร มูลค่าหลายหมื่นล้านบาท ปัจจุบันเป็นประธานกิตติมศักดิ์แก่มูลนิธิหลายแห่งในประเทศไทย ทั้งยังบริจาคทรัพย์สินและที่ดิน ให้แก่ ภาครัฐ วัด โรงเรียน วิทยาลัย โรงพยาบาล  และ มูลนิธิอื่นๆ หลายแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ
เวลาในประเทศชิลี
เวลาในประเทศชิลี แบ่งเขตเวลาออกเป็น 3 แบบ ได้แก่
ประวัติ
ก่อนวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2558 ชิลีใช้เวลามาตรฐาน 2 เขตเวลา แต่ละเขตเวลามีเวลาออมแสง ดังนี้ เวลาออมแสง ใช้ในช่วงฤดูร้อน (ราวเดือนธันวาคมถึงกุมภาพันธ์) ได้แก่
ชิลีใช้เวลามาตรฐานดังกล่าวมาตลอดปี 2558 ซึ่งในขณะเดียวกันทางการได้รับคำวิจารณ์จากสาธารณะในเรื่องผลกระทบของการใช้เวลาเดียวตลอดปี ทั้งเรื่องอัตราการขาดเรียนที่เพิ่มขึ้นของนักเรียนในช่วงฤดูหนาว คอมพิวเตอร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไม่สามารถแสดงเวลาที่ถูกต้อง (ตามเวลามาตรฐานที่รัฐบาลกำหนด) รวมทั้งยังมีรายงานว่าผลผลิตชาวสวนลดลงกว่า 15% เมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าเนื่องจากชั่วโมงทำงานของแรงงานไม่สอดคล้องกับช่วงเวลาที่มีแสงอาทิตย์ทำให้งานไม่เกิดประสิทธิภาพ นอกจากนี้ยังทำให้ผู้ผลิตต้องจัดหาแสงสว่างเพิ่มเติมทำให้ปริมาณการใช้ไฟฟ้าสูงขึ้น จนกระทั่งปี พ.ศ. 2559 ทางการชิลีตัดสินใจเปลี่ยนแปลงเวลามาตรฐานให้สอดคล้องกับฤดูกาล โดยในชิลีแผ่นดินใหญ่กำหนดให้ใช้เขตเวลา UTC−04:00 ในช่วงฤดูหนาว ตั้งแต่เสาร์ที่สองของเดือนพฤษภาคมถึงเสาร์ที่สองของเดือนสิงหาคม นอกเหนือจากนี้ให้ใช้เขตเวลา UTC−03:00 ปี พ.ศ. 2560 ได้มีการตั้งเขตเวลาขึ้นใหม่ในแคว้นมากายาเนสและลาอันตาร์ตีกาชีเลนา โดยใช้ค่า UTC−03:00 เดียวตลอดทั้งปี ทำให้ชิลีแผ่นดินใหญ่มีเวลาที่ต่างกัน 2 เวลาเป็นครั้งแรก
พ.ศ. 1711
พุทธศักราช 1711 ใกล้เคียงกับ
ดรูว์ แบร์รีมอร์
ดรูว์ ไบรธ์ แบร์รีมอร์ (Drew Blyth Barrymore) เกิดเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1975 เป็นนักแสดงหญิงชาวอเมริกัน และยังเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ เธอเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในตระกูลแบร์รีมอร์ ครอบครัวนักแสดง เริ่มการแสดงตั้งแต่อายุได้ 11 เดือน แบร์รีมอร์มีผลงานภาพยนตร์บนจอใหญ่ครั้งแรกในเรื่อง Altered States ในปี 1980 หลังจากนั้นแสดงในบทแจ้งเกิดใน E.T. the Extra-Terrestrial ทำให้เธอกลายเป็นนักแสดงเด็กที่เป็นที่รู้จักมาที่สุดคนหนึ่ง
หลังจากประสบความอลหม่านในชีวิตวัยเด็กที่ทั้งติดยาและแอลกอฮอล์ และผ่านการบำบัด ซึ่งเธอนำมาเขียนในอัตชีวประวัติตัวเองในปี 1990 เรื่อง Little Girl Lost แบร์รีมอร์ก้าวสู่ความสำเร็จจากนักแสดงเด็กสู่นักแสดงสาวกบผลงานภาพยนตร์ รวมทั้งเรื่องที่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่อย่างเช่น Poison Ivy, Bad Girls, Boys on the Side, และ Everyone Says I Love You ต่อจากนั้นก็มีภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้ เช่นเรื่อง The Wedding Singer และแสดงในภาพยนตร์ดราม่าเรื่อง Lucky You ร่วมกับอีริก บานา
ในปี 1995 เธอกับเพื่อนที่ชื่อ แนนซี จูโวเนน ก่อตั้งบริษัทโปรดักชันที่ชื่อ ฟลาวเวอร์ฟิล์มส ที่มีผลงานสร้างเรื่องแรกคือ Never Been Kissed ที่เธอร่วมแสดงด้วยในปี 1999 และมีผลงานการสร้างภายใต้ชื่อเธออย่างเรื่อง Charlie's Angels, 50 First Dates, และ Music and Lyrics เช่นเดียวกับหนังคัลต์ที่ชื่อ Donnie Darko โครงการล่าสุดของเธอเช่น He's Just Not That into You, Beverly Hills Chihuahua, และ Everybody's Fine เธอยังมีชื่ออยู่บนฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม และยังได้ขึ้นปากนิตยสารพีเพิลปี 2007 ฉบับ 100 สิ่งสวยงามที่สุด
แบร์รีมอร์ เป็นทูตต่อต้านความหิวโหยให้กับ United Nations World Food Programme (WFP) เธอยังได้บริจาคเงินกว่า 1 ล้านเหรียญสหรัฐให้กับโครงการ ในปี 2007 เธอเป็นนางแบบให้กับ CoverGirl และเป็นโฆษกให้กับเครื่องสำอางให้กับไลน์ใหม่ล่าสุดของอัญมณีกุชชี
แหล่งข้อมูลอื่น
1975
สหรัฐ (แก้ความกำกวม)
สหรัฐ (United States) อาจหมายถึง
รายชื่อสถานีโทรทัศน์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
รายชื่อสถานีโทรทัศน์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด
หมู่เกาะบริติชลีเวิร์ด (British Leeward Islands) เป็นดินแดนอาณานิคมของสหราชอาณาจักรในทะเลแคริบเบียนระหว่าง พ.ศ. 2376 ถึง พ.ศ. 2503 ซึ่งประกอบด้วยดินแดนต่าง ๆ ได้แก่ แอนติกา, บาร์บูดา, หมู่เกาะบริติชเวอร์จิน, มอนเซอร์รัต, เซนต์คิตส์, เนวิส, แองกวิลลา และดอมินีกา เฉพาะดอมินีกานั้นเป็นดินแดนของหมู่เกาะแห่งนี้จนถึง พ.ศ. 2483
ซีซีทีวี 11
ซีซีทีวี 11 เป็นสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีน ออกอากาศรายการประเภทงิ้ว  ในประเทศจีน เริ่มออกอากาศ วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2541
ไลโปโซม
ไลโปโซม หรือ ลิโปโซม (liposome) เป็นถุงเล็กๆ รูปกลมที่มีเยื่อหุ้มสองชั้นเป็นลิพิด (lipid bilayer) อย่างน้อยหนึ่งคู่ สามารถใช้ส่งสารอาหารและยาเข้าไปในเซลล์ เช่น อนุภาคนาโนลิพิด (lipid nanoparticle) ที่ใช้ในวัคซีนเอ็มอาร์เอ็นเอ ลิโปโซมสามารถทำได้โดยแตกเยื่อหุ้มชีวภาพที่มีอยู่ (เช่น โดยใช้เสียงความถี่สูง)
ช่วงอายุเมฆาลายัน
ในธรณีกาล ช่วงอายุเมฆาลายัน (Meghalayan age) เป็นช่วงอายุล่าสุดหรือหินช่วงอายุชั้นบนสุดของยุคควอเทอร์นารี นอกจากนี้ยังเป็นการแบ่งที่อยู่ในระดับบนหรือล่าสุดในบรรดาการแบ่งย่อยสามช่วงอายุของสมัยหรือหินสมัยโฮโลซีน โดยได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการโดยคณะกรรมมาธิการการลำดับชั้นหินสากลในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 พร้อมด้วยช่วงอายุ/หินช่วงอายุกรีนแลนด์เดียนและนอร์ทกริปเปียนที่อยู่ก่อนหน้า จุดและแหล่งชั้นหินแบบฉบับขอบทั่วโลก (GSSP) ของช่วงอายุนี้ คือ การก่อตัวของถ้ำ Krem Mawmluh ในรัฐเมฆาลัย ซึ่งเป็นรัฐทางตอนเหนือของประเทศอินเดีย ซึ่งถ้ำ Mawmluh เป็นหนึ่งในถ้ำที่ยาวและลึกที่สุดในประเทศอินเดีย และมีเงื่อนไขที่เหมาะสมแก่การเก็บรักษาไว้ซึ่งสัญญาณทางเคมีของการเปลี่ยนช่วงอายุ ชั้นหินแบบฉบับแทรกทั่วโลก (global auxiliary stratotype) ของช่วงอายุนี้ คือ แกนน้ำแข็งจากภูเขาโลแกนในประเทศแคนาดา
ช่วงอายุเมฆาลัยเริ่มต้นขึ้นเมื่อ 4,200 ปีก่อนปัจจุบัน (ประมาณปี 2250 ก่อนสากลศักราช (BCE) หรือปี 7750 ตามปฏิทินโฮโลซีน (HE)) ซึ่งเปิดช่องว่างที่เป็นไปได้สำหรับการสร้างแอนโทรโปซีนขึ้น เฮลามาและโอยโนเนน (2562) ระบุวันที่เริ่มต้นของช่วงอายุเมฆาลัย คือ ปี 2190 ถึง 1990 ก่อนสากลศักราช ช่วงอายุนี้เริ่มต้นขึ้นในช่วงความแห้งแล้ง 200 ปีที่ส่งผลกระทบต่ออารยธรรมมนุษย์ในเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก เมโสโปเตเมีย ลุ่มแม่น้ำสินธุ และ ลุ่มแม่น้ำแยงซี โดยสแตนลีย์ ฟินนีย์ เลขาธิการแห่งสหพันธ์ธรณีวิทยาสากลระบุว่า "ความเป็นจริงที่ว่าจุดเริ่มต้นของช่วงอายุนี้ เกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ที่เกิดจากเหตุการณ์ทางสภาพภูมิอากาศโลกนั้น ทำให้ช่วงอายุนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว"
พ.ศ. 1712
พุทธศักราช 1712 ใกล้เคียงกับ
ก้าวต่อไป พิสูจน์ใจนักสู้
ก้าวต่อไป พิสูจน์ใจนักสู้ (School Ties) เป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1992 กำกับโดยโรเบิร์ต แมนเดล เป็นภาพยนตร์เปิดตัวนักแสดงอย่าง เบรนแดน เฟรเซอร์, แมตต์ เดมอน, เบน แอฟเฟล็ก, คริส โอ'ดอนเนลล์ และโคล เฮาเซอร์ นอกจากนั้นยังมีนักแสดงอื่นอย่าง แรนดอลล์ เบทินคอฟฟ์และแอนโทนี แรปป์
เบรนแดน เฟรเซอร์ รับบทนำ แสดงเป็นเดวิด กรีน นักเรียนยิวระดับไฮสคูลที่ย้ายมาจากโรงเรียนรัฐบาลเพนซิลวาเนีย มายังนิวอิงแลนด์ จากการได้รับทุนด้านกีฬา
ทอมมี ฮิลฟิเกอร์
โทมัส เจคอบ ฮิลฟิเกอร์ (Thomas Jacob Hilfiger, เกิด 24 มีนาคม ค.ศ. 1951) เป็นนักออกแบบแฟชันชาวอเมริกัน ผู้ก่อตั้งบริษัททอมมี ฮิลฟิเกอร์
ประวัติ
ฮิลฟิเกอร์เกิดที่เมืองเอลมีรา (Elmira)ในรัฐนิวยอร์ก ในครอบครัวชาวไอร์แลนด์ที่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายโรมันคาทอลิก ฮิลฟิเกอร์เป็นลูกคนที่สองจากพี่น้องทั้งหมดเก้าคน ชีวิตในวัยเด็กฝันอยากจะเป็นนักออกแบบ ในปี พ.ศ. 2512 ขณะที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยม เขาเริ่มอาชีพขายกางเกงยีนส์ขาบาน 20 ตัวด้วยเงิน 150 ดอลลาร์ เมื่อมีอายุ 18 ปี ฮิลฟิเกอร์เรียนรู้ด้วยตัวเองด้วยการก่อตั้งร้าน เดอะ พีเพิล เพลส ในนิวยอร์ก แต่เนื่องจากร้านนั้นไม่ได้มียอดขายตามที่ตั้งเป้าและไม่มีใครสนใจแล้ว อีก 7 ปีต่อมา เดอะ พีเพิล เพลส ได้ล้มละลายลง
หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2527 ฮิลฟิเกอร์ได้ก่อตั้ง ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ขึ้นมา เขาเริ่มวางจำหน่ายชุดเสื้อผ้าสำหรับผู้ชายที่โดดเด่นของเขาเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2527 เสื้อที่มีกระดุมติดที่ปก ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ และเสื้อผ้าแบบคลาสสิกอื่น ๆ ที่เขานำมาปรับปรุงให้ทันสมัยได้รับการตอบรับทันทีจากผู้บริโภค และสร้างยอดขายได้ถึง 11 ล้านดอลลาร์ในเวลาไม่ถึง 2 ปี ปัจจุบันชุดเสื้อผ้าของเขาประกอบด้วยผลิตภัณฑ์ประเภทต่าง ๆ ที่เหมาะกับความต้องการในการดำเนินชีวิตของผู้บริโภคที่ทันสมัย แบรนด์ทอมมี ฮิลฟิเกอร์ ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของอเมริกันแท้ ๆ และยังคงได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในยี่ห้อที่เป็นที่ยอมรับกันมากที่สุดระดับโลก
ในปี พ.ศ. 2522 ฮิลฟิเกอร์ย้ายเข้ามาอยู่ในนครนิวยอร์กเพื่อดำเนินอาชีพเป็นนักออกแบบแฟชัน เขาได้แนะนำเสื้อผ้าชุดใหม่ที่โดดเด่นชุดแรกของเขาในปี พ.ศ. 2527 หลังจากนั้นก็ได้ขยายผลิตภัณฑ์และการจัดจำหน่ายออกไป รวมถึงออกผลิตภัณฑ์เสื้อผ้าบุรุษ เสื้อผ้าสตรี เสื้อผ้ายีนส์ เสื้อผ้าเด็ก ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวเนื่องกันที่ได้รับอนุญาต น้ำหอม และเครื่องประดับบ้านด้วย
รีบีน ซูลากอ
รีบีน ซูลากอ (ريبين سولاقا, เกิด 12 เมษายน 1992) เป็นนักฟุตบอลชาวสวีเดน-อิรักเชื้อสายอัสซีเรียและนิกายแคลเดียนคาทอลิก เขาเคยเล่นในตำแหน่งกองหลังให้แก่บุรีรัมย์ ยูไนเต็ดและเคยเล่นให้แก่ทีมชาติอิรัก เขาเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่มีความสูงมากที่สุดในทีมชาติ โดยสูง 1.93 m มีความโดดเด่นในด้านความแข็งแกร่งและการผ่านบอล
สโมสรอาชีพ
ซูลากอเริ่มต้นเล่นฟุตบอลกับสโมสรเอสกิลสตูนาซิตี ซึ่งเขาได้ลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ด้วยวัยเพียง 15 ปี ต่อมาหลังจบฤดูกาล 2012 เขาตัดสินใจไม่ต่อสัญญากับสโมสร และย้ายไปดาลเคิร์ดในฤดูกาล 2013 ต่อมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เขาเซ็นสัญญาสามปีกับสโมสรกีฬาลุงสกิล และในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 เขาเซ็นสัญญากับสโมสรฟุตบอลซีเรียนสกา แต่ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกัน เขาถูกปล่อยยืมตัวให้กับเอเอฟซี ยูไนเต็ด AFC United.
เอลเวรัม
ซูลากอเซ็นสัญญากับสโมสรเอลเวรัมในลีกนอร์เวย์เมื่อฤดูกาล 2016 เขาพาทีมเลื่อนชั้นสู่ลีกระดับสองได้สำเร็จ และได้ขยายสัญญากับทีมไปจนถึงฤดูกาล 2017 อย่างไรก็ตาม เขาย้ายออกจากสโมสรในช่วงกลางฤดูกาลและย้ายไปเล่นในกาตาร์
อัลมัรคียะฮ์
วันที่ 9 กรกฎาคม ค.ศ. 2017 ซูลากอเซ็นสัญญากับสโมสรอัลมัรคียะฮ์ในกาตาร์ เขาได้ลงเล่นนัดแรกให้กับสโมสรเมื่อวันที่ 16 กันยายน โดยได้ลงเล่นครบนาที 90 ช่วยให้ทีมเอาชนะทีมใหญ่อย่าง Al-Sadd อย่างพลิกความคาดหมาย นั่นทำให้เขามีชื่อติดทีมยอดเยี่ยมในลีกประจำสัปดาห์นั้น
ราดนิกินิซ
ซูลากอย้ายไปราดนิกินิซซึ่งอยู่ภายใต้การคุมทีมของ Milorad Kosanović เพื่อเสริมความแข็งแกร่งในแนวรับ เขาเซ็นสัญญากับสโมสรเซอร์เบียเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม ค.ศ. 2019 หนึ่งวันก่อนที่ตลาดซื้อขายผู้เล่นจะปิด
บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2021 ซูลากอได้ย้ายมาบุรีรัมย์ ยูไนเต็ดในไทยลีก และได้ทำการเปิดตัวกับสโมสรอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม โดยเขาจะสวมเสื้อหมายเลข 22 ต่อมาในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2022 เขาทำประตูแรกในนามสโมสรในการแข่งขันช้าง เอฟเอคัพ 2564–65 รอบ 16 ทีมสุดท้าย ช่วยให้ทีมเปิดบ้านเอาชนะแชมป์เก่าอย่างลีโอ เชียงราย ยูไนเต็ดไปได้ 4–1 ผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศได้สำเร็จ
ทีมชาติ
วันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2015 ซูลากอลงเล่นนัดแรกให้กับทีมชาติอิรักในนัดที่บุกไปแพ้ญี่ปุ่น 4–0 ที่โยโกฮามะ ต่อมา เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติในฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือก และมีชื่อติดทีมชาติชุดลุยศึกเอเชียนคัพ 2019
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2022 เขาประกาศเลิกเล่นทีมชาติด้วยเหตุผลส่วนตัว
ชีวิตส่วนตัว
ซูลากอเกิดที่ชานเมืองอันกาวาในอัรบีล ประเทศอิรัก เขามีเชื้อสายอัสซีเรีย ต่อมาใน ค.ศ. 2002 เขาในวัย 10 ปี ได้ย้ายไปสวีเดนพร้อมกับครอบครัว
อันดับหน่อไม้ฝรั่ง
อันดับหน่อไม้ฝรั่ง หรือ Asparagales เป็นอันดับของพืชใบเลี้ยงเดี่ยวที่ใช้การจัดจำแนกพืชระบบ APG III ตั้งชื่อตามวงศ์ Asparagaceae อันดับนี้เสนอขึ้นครั้งแรกโดย Huber เมื่อ พ.ศ. 2520 และต่อมาได้นำไปใช้ในระบบดาลเกรน (Dahlgren system) ใน พ.ศ. 2528 ก่อนหน้านี้ สมาชิกส่วนใหญ่ของอันดับนี้เคยอยู่ในอันดับ  Liliales ซึ่งเป็นที่รวมของพืชใบเลี้ยงเดี่ยวที่กลีบรวมมีสี และไม่สะสมแป้งในเอนโดสเปิร์ม แต่จากการศึกษาทางด้านดีเอ็นเอได้แสดงให้เห็นว่าอันดับ Liliales  ควรแบ่งออกเป็นอย่างน้อย 3 อันดับคือ Liliales, Asparagales และ Dioscoreales
ผาแดงนางไอ่
ผาแดงนางไอ่ เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่รู้จักกันแพร่หลายทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยโดยเฉพาะทางตอนบนของภาคในบริเวณจังหวัดสกลนคร จังหวัดอุดรธานี จังหวัดขอนแก่น จังหวัดกาฬสินธุ์ จังหวัดร้อยเอ็ด และจังหวัดมหาสารคาม เป็นต้น รวมถึงในประเทศลาวด้วย
ปรากฏหลักฐานการจารลงในใบลานทั้งตัวอักษรธรรมและอักษรไทยน้อยหลายสำนวน และมักไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นผู้แต่งและแต่งไว้ตั้งแต่เมื่อใด สำนวนที่รู้จักกันแพร่หลายคือสำนวนที่ปรีชา พิณทอง ได้เลือกมาชำระใหม่เมื่อ พ.ศ. 2524 นอกจากสำนวนเก่ายังมีสำนวนที่แต่งขึ้นใหม่ เช่น สำนวนในหนังสือ รวมนิทานพื้นบ้านอีสาน ชุดที่ 5 ของเตชวโรภิกขุ (อินตา กวีวงศ์) (พ.ศ. 2544) ยังมีวรรณกรรมอีสานสำหรับเยาวชน เช่น ผาแดงนางไอ่ เขียนโดย พิพัฒน์ ประเสริฐสังข์ (พ.ศ. 2555) ด้านเพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับผาแดงนางไอ่ เช่น "ไอ่คำรำพัน" (ขับร้องโดย นกน้อย อุไรพร) และ "วาสนาภังคี" (ขับร้องโดย วิเศษ เวณิกา) เป็นต้น
เนื้อหา
ณ นครเอกชะทีตา (หรือเมืองสุวรรณโคมคำ) มีพระยาขอมเป็นกษัตริย์ พระยาขอมมีพระธิดานามว่า "นางไอ่คำ" หรือ "นางไอ่" ผู้มีความงดงามยิ่งนักซึ่งเป็นที่รักและหวงแหนมาก จึงสร้างปราสาท 7 ชั้นให้อยู่พร้อมเหล่าสนม นางกำนัลคอยดูแลอย่างดี จนเรื่องไปถึงหูของ "ท้าวผาแดง" ท้าวผาแดงจึงแอบมาหานางไอ่ที่วัง โดยผ่านทางคนใช้เป็นแม่สื่อ จนทั้งสองได้รักกันและสัญญาว่าจะมาสู่ขอตามประเพณี
ตอนนั้นพญาขอมรู้แล้วว่าท้าวผาแดงจะมาสู่ขอนางไอ่ จึงตรัสว่า หากบั้งไฟของพญาขอมสูงกว่าจะไม่ยกนางไอ่ให้ แต่ถ้าของท้าวผาแดงสูงกว่าก็จะยกนางไอ่ให้ การประลองครั้งนี้ท้าวผาแดงพ่ายแพ้ไป
ด้านท้าวภังคี แปลงเป็นกระรอกขึ้นมาเที่ยวงาน แต่นายพรานจับได้จึงนำไปให้นางไอ่เอาไปแกง ท้าวภังคีจึงอธิษฐานว่า ขอให้เนื้อของตนอร่อยที่สุดและเลี้ยงคนได้ทั้งเมือง ชาวบ้านจึงพากันแย่งกินแกงกระรอก บริวารของท้าวภังคีเห็นจึงนำเรื่องไปบอกท้าวสุทโธนา เหล่าพญานาคผุดขึ้นมานับหมื่นนับแสนตัว ถล่มเมืองชะทีตาจมลงใต้บาดาลทันที คงเหลือไว้เป็นดอน 3–4 แห่ง ซึ่งเป็นที่อยู่ของพวกแม่ม่ายที่ไม่ได้กินเนื้อกระรอกเผือกจึงรอดตาย
ท้าวผาแดงเป็นห่วงนางไอ่จึงพานางควบม้าหนีอันตรายไป แต่ก็หนีไม่พ้นทัพพญานาคที่ทำให้แผ่นดินถล่มตามมาติด ๆ ในที่สุดก็กลืนพระธิดาไอ่คำได้จมหายไปใต้พื้นดิน ส่วนท้าวผาแดงปลอดภัยและกลับเมืองจึงอธิษฐานว่า จะขอตายเพื่อไปเอานางไอ่กลับมาแล้วก็กลั้นใจตายไปต่อสู้กับพญานาค สู้จนน้ำบาดาลขุ่น พระอินทร์จึงได้ลงมาระงับศึก ให้ผีกลับเมืองผีให้นาคากลับเมืองนาคา ส่วนนางไอ่ก็รอเนื้อคู่ของตนในเมืองบาดาลต่อไป จนกว่าจะมีพระพุทธเจ้าองค์ใหม่
ผลสืบเนื่อง
มีความเชื่อว่าการเกิดของหนองหานและแอ่งน้ำทั่วไปในภาคอีสานมาจากตำนานเรื่องนี้
สถานที่ที่มีชื่อเกี่ยวข้องกับตำนาน เช่น บ้านน้ำฆ้อง บ้านกงพาน บ้านเซียบ บ้านเซียงแหว ห้วยสามพาด ห้วยกลองศรี หนองแหวน ดอนแม่หม้าย ในจังหวัดอุดรธานี หรือ บ้านกระนวน บ้านหลุมเลา ในจังหวัดขอนแก่น เป็นต้น
ประเพณีงานบุญบั้งไฟในเดือนหก ในการแห่ขบวนบั้งไฟมักปรากฏเรื่องราวของท้าวผาแดงกับนางไอ่ร่วมอยู่ในขบวนแห่ด้วยเสมอ
มันสำปะหลัง
มันสำปะหลัง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Manihot esculenta (L.) Crantz) เป็นพืชหัวชนิดหนึ่ง เป็นพืชอาหารที่สำคัญอันดับ 5 รองจากข้าวสาลี ข้าวโพด ข้าว และมันฝรั่ง ชื่อสามัญเรียกหลายชื่อเช่น Cassava, Yuca, Mandioa, Manioc, Tapioca ชาวไทยเดิมเรียกกันว่า มันสำโรง มันไม้ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่า มันต้นเตี้ย ภาคใต้เรียกมันเทศ (แต่เรียกมันเทศว่า "มันหลา") คำว่า "สำปะหลัง" ที่นิยมเรียกอาจมาจากคำว่า "ซำเปอ (Sampou)" ของชวาตะวันตก
มันสำปะหลังมีแหล่งกำเนิดแถบที่ลุ่มเขตร้อน (lowland tropics) มีหลักฐานแสดงว่าปลูกกันในโคลัมเบีย และเวเนซุเอลา มานานกว่า 3,000–7,000 ปีมาแล้ว นิยมใช้เป็นอาหารเลี้ยงสัตว์ สามารถปลูกได้ง่ายในพื้นที่ร้อน และร้อนชื้น จึงได้มีการสนับสนุนแก่ประเทศที่กำลังพัฒนาที่มีสภาพภูมิอากาศดังกล่าวปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจ
ชนิดและสายพันธุ์
มันสำปะหลังที่ปลูกเชิงเกษตรกรรม มีสองชนิด คือ
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ไม้พุ่ม สูง 1.3–5 เมตร รากแบบสะสมอาหาร (tuberous root) สายพันธุ์ที่นิยมปลูกสูงประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลาง 10–1.5 เซนติเมตร ใบมีร่องลึก 3–7 ร่อง มีหูใบ ก้านใบยาว ดอกเป็นช่อดอก ผลแบบแคปซูลทรงกลม ประมาณ 1.2 เซนติเมตร มี 3 เมล็ดใน 1 ผล
การจำแนกสายพันธุ์ใช้คุณลักษณะหลายอย่างช่วยในการจำแนกเช่น สีของใบอ่อน สีก้านใบ สีลำต้น ขนที่ยอดอ่อน ลักษณะทรงต้น หูใบ
การเพาะปลูก
ใช้กิ่งปักชำ ระยะเวลาเก็บเกี่ยวประมาณ 1 ปี ถึง 1 ปี 4 เดือนขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ปลูก เป็นพืชที่ทนแล้งได้