cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไฮเปอเรียนกันดั้ม
ไฮเปอเรียนG
เนื่องจากสหพันธ์แอตแลนติกครองอำนาจส่วนใหญ่ในกลุ่มพันธมิตรโลกไว้ จึงบีบบังคับทางการเมืองให้ยูเรเซียนหยุดการพัฒนาโมบิลสูทของตัวเองเสีย แต่บริษัทแอคทายออนได้พัฒนาไฮเปอเรียนต่อมาเป็นรุ่นทดลองผลิตจำนวนมากสำหรับรบภาคพื้นดินจำนวนสิบสองเครื่องเรียกว่า CAT1-XG(1~12)/12 ไฮเปอเรียนG โดยเปลี่ยนส่วนเซนเซอร์เป็นแบบแด็กเกอร์ เพื่อประหยัดพลังงานของอามิวเร ลูมิเอลจึงถอดแบ็คแพ็คด้านซ้ายออกเหลือแต่ด้านขวาจึงใช้อามิวเรลูมิเอลป้องกันได้แค่ด้านหน้า ส่วนด้านซ้ายจะเป็นล็อกสำหรับแก็บอาวุธ อามิวเร ลูมิเอลที่แขนถูกถอดออกและใช้โล่ของแด็กเกอร์แทน ไฮเปอเรียนGเป็นโมบิลสูทที่ใช้งานโดยสาธารณรัฐเอเชียตะวันออก เครื่องหมายเลขหนึ่งนั้นเป็นของทรี โซเซียสซึ่งเป็นคอมแบทโคออดิเนเตอร์โซเซียสซีรีส์ซึ่งยังเหลืออยู่ในกองทัพพันธมิตรโลก ส่วนเครื่องหมายเลขสองนั้นมอบให้ไก มุราคุโมะที่ได้รับการจ้างให้ต่อสู้กับกองโจรต่อต้านและทาเป็นสีน้ำเงิน แต่ไกพบว่าไฮเปอเรียนGไม่สามารถต่อสู้ได้ดีนักในพื้นที่ป่าทึบ จึงดัดแปลงกันดั้มแอสเทรย์บลูเฟรมเป็นร่างสามแล้วใช้งานแทน
โยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น
โยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น หรือ แคว้นโยนก (พ.ศ. 1200–1650) เป็นรัฐของชาวไทยวน ที่ตั้งอยู่แถบลุ่มน้ำโขงตอนกลาง อันเป็นที่ราบลุ่มของน้ำแม่กก เป็นที่ตั้งแหล่งชุมชนที่มีมาอย่างช้านานซึ่งเป็นอาณาจักรแรกของชนชาติไทย ตั้งแต่ประมาณปี 1200-1650 อาณาจักรโยนก ก็ล่มสลายลงเมื่อเกิดการแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ จึงอพยพย้ายเมืองหลวงมาเป็นเวียงปรึกษาแทน ซึ่งมีเรื่องราวปรากฏอยู่ในตำนานสิงหนติกุมาร (มีหลายชื่อเรียก เช่น ตำนานโยนกนครเชียงแสน ตำนานโยนกนคร ตำนานโยนกไชยบุรีศรีช้างแส่น แล้วแต่ผู้จารจะเขียนกำกับ แต่เนื้อหาคล้ายกันหมด) และตำนานพระธาตุดอยตุง ถ้ำปุ่ม ถ้ำปลา ถ้ำเปลวปล่องฟ้า แต่ยังไม่มีการค้นพบหลักฐานที่เก่าถึงยุคสมัยจริง
ตำนานสิงหนติกุมาร
ตามตำนานสิงหนติกุมาร (ไม่ใช่สิงหนวัติ หรือ สิงหนวติ เพราะไม่ปรากฏในเอกสารใบลานชั้นต้น ซึ่งปรากฏเพียง สิงหนติ) กล่าวว่า เจ้าสิงหนติราชกุมาร โอรสของพระเจ้าเทวกาลแห่งนครไทยเทศ หรือ เมืองราชคฤห์ ได้ทำการอพยพผู้คนออกจากนครไทยเทศ เดินทางไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จนมาถึงชัยภูมิที่เคยเป็นแคว้นสุวรรณโคมคำในอดีต ไม่ไกลแม่น้ำโขงมากนัก ซึ่งตอนนั้นมีชาวลัวะอาศัยอยู่ตามป่าเขาในบริเวณดอยดินแดน (ดอยตุง) มีหัวหน้าชื่อ ปู่เจ้าลาวกุย เจ้าสิงหนติได้พบกับพญานาคชื่อพันธุนาคราช ซึ่งจำแลงกายเป็นพราหมณ์มาพูดคุย และแนะนำให้สร้างเมืองในที่บริเวณนั้น แล้วกลับเป็นพญานาคช่วยขุดคูเมืองให้ เจ้าสิงหนติจึงตั้งเมืองบริเวณนั้น และนำชื่อตนประสมกับชื่อพญานาคเป็นชื่อเมืองว่า เมืองนาคพันธุสิงหนตินคร จากนั้นเจ้าสิงหนติได้แผ่อำนาจปราบปรามเมืองอุโมงคเสลานคร ซึ่งเป็นเมืองของพวกขอม และมีอำนาจเหนือกลุ่มชนพื้นถิ่นดั้งเดิมในแถบนั้นทั้งหมด ในสมัยพญาพันธนติ กษัตริย์องค์ที่ 2 ได้เปลี่ยนชื่อเมืองมาเป็น เมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น โดยเอาเหตุนิมิตเมื่อช้างมงคลของพญาสิงหนติเห็นพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์ ก็เกิดการตกใจร้องเสียงดัง "แส่นสะเคียร" (ช้างแส่น คือ ช้างสั่น ส่วน แส่นสะเคียร แปลว่า สั่นสะเทือน เป็นอากัปกิริยาของช้างคำรามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว)
เมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นมีกษัตริย์ปกครองต่อๆกันมา จนสมัยพระองค์พังคราช กษัตริย์องค์ที่ 42 เสียเมืองให้กับพระยาขอม เมืองอุโมงคเสลานคร และถูกเนรเทศไปเป็นแก่บ้านเวียงสี่ทวง ส่งส่วยให้พระยาขอมเป็นทองคำปีละ 4 ทวงหมากพินน้อย (คือมะตูมลูกเล็กนำมาผ่าซีก 4 ส่วน นำทองคำหลอมลงไปเพียง 1 ซีก) ที่เวียงสี่ทวง พระองค์พังคราชมีลูกชาย 2 คน คนโตชื่อ ทุกขิตะกุมาร คนที่2ชื่อ พรหมกุมาร เมื่อพรหมกุมารอายุได้ 13 ปี จึงมีความคิดที่จะสู้กับพระยาขอม ได้ไปจับช้างที่แม่น้ำโขงและตีพานคำ(พาน อ่านว่าปาน คือเครื่องดนตรีล้านนาชนิดหนึ่ง คล้ายฆ้องแต่ไม่มีโหม่ง ใช้ตี)แห่เข้าเวียงสี่ทวง และทำการขุดคูเมือง ปรับปรุงกำแพงและประตูเมือง แล้วเปลี่ยนชื่อเวียงสี่ทวงเป็น เวียงพานคำ (สันนิฐานว่าเวียงสี่ทวงและเวียงพานคำควรอยู่บริเวณเมืองโบราณที่เรียกว่าเวียงแก้ว บริเวณสามเหลี่ยมทองคำ อ.เชียงแสน และเวียงสี่ทวงกับเวียงพานคำไม่ควรอยู่บริเวณเมืองโบราณที่ อ.แม่สาย เพราะตำนานหลายฉบับกล่าวว่าบริเวณนั้นเป็นเมืองหิรัญนครเงินยาง) และทำการซ่องสุมผู้คน สู้รบกับพระยาขอมจนได้รับชนะ ขับไล่พวกขอมและสามารถชิงเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นกลับคืนมาได้ ถวายเมืองคืนพระองค์พังคราช ส่วนพระองค์พรหมราช(พรหมกุมาร) ได้กลัวว่าจะมีข้าศึกมาอีก จึงไปสร้างเมืองใหม่ คือ เวียงไชยปราการ(สันนิษฐานว่าควรอยู่บริเวณ บ้านร่องห้า (ร่องห้าทุ่งยั้ง) ต.ผางาม อ.เวียงชัย จ.เชียงราย) เมื่อสิ้นพระองค์พรหมราชแล้ว พระองค์ไชยสิริ พระโอรสได้ครองเวียงไชยปราการต่อมา แต่ถูกเมืองสุธรรมวดีเข้ามาคุกคามอีก พระองค์ไชยสิริจึงพาชาวเมืองอพยพลงไปทางใต้ และตั้งเมืองที่เมืองกำแพงเพชร
ส่วนเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่นนั้น มีกษัตริย์ครองเมืองต่อมา จนถึงสมัยพระองค์มหาไชยชนะ ชาวเมืองจับได้ปลาไหลเผือกยักษ์จากแม่น้ำกก แล้วนำมาแบ่งกันกินทั้งเมืองยกเว้นแม่หม้ายเฒ่าหนึ่งคน และในคืนนั้นเมืองโยนกก็ล่มสลายลงกลายเป็นหนองน้ำใหญ่ ยกเว้นแม่หม้ายเฒ่าเพียงคนเดียวที่รอดตาย (สันนิฐานว่าอาจเกิดแผ่นดินไหวจนเมืองถล่มลง จึงมาผูกเรื่องในตำนาน ปัจจุบันสันนิฐานว่าเวียงโยนกฯอยู่บริเวณเวียงหนองหล่ม ตั้งอยู่ระหว่าง ต.โยนก อ.เชียงแสน กับ ต.จันจว้า อ.แม่จัน จ.เชียงราย) ขุนพันนาและนายบ้านกับประชาชนที่รอดตายจึงรับเลี้ยงดูแม่หม้ายเฒ่า และประชุมปรึกษาเลือกนายบ้านผู้หนึ่ง ชื่อขุนลัง ให้เป็นผู้นำ และช่วยกันสร้างเมืองใหม่ริมฝั่งแม่น้ำโขงฝั่งตะตก และอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองโยนกนครฯ เรียกว่าเวียงเปิกสา (เวียงปรึกษา) ผู้ที่ครองเวียงเปิกสานั้นจะต้องได้รับการปรึกษาคัดเลือกจากประชาชนในเมืองทั้งหมด คล้ายกับแนวทางของระบอบประชาธิปไตย เรียกว่า ไพร่แต่งเมือง รวมเป็นขุนผู้ครองเวียงเปิกสา 16 คน เป็นอันจบตำนานสิงหนติกุมาร
สิงหนติ หรือ สิงหนวัติ
ในประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 61 ตำนานสิงหนวติกุมาร เรียกชื่อเจ้าสิงหนติราชกุมารว่า สิงหนวติกุมาร และมีการเผยแพร่และเพี้ยนไปเป็น สิงหนวัติกุมาร และเป็นชื่อที่แพร่หลายใช้ในปัจจุบัน แต่จากการสำรวจและปริวรรตเอกสารใบลานต้นฉบับภาษาล้านนาของตำนานโยนกแล้ว กลับพบว่าเขียนว่า สิงหนติ ไม่พบว่ามีการเขียนชื่อ สิงหนวติ หรือ สิงหนวัติ ในตำนานทุกฉบับ จึงสรุปว่าควรใช้ สิงหนติ ซึ่งเป็นชื่อที่ถูกต้อง
รายพระนามกษัตริย์ผู้ครองเมืองโยนกนครไชยบุรีราชธานีศรีช้างแส่น
(หมายเหตุ รายชื่อกษัตริย์ราชวงศ์สิงหนติ อ้างอิงจากตำนานสิงหนติโยนก ฉบับวัดลำเปิง จ.เชียงราย เป็นหลัก)
ไช่ ซือเป้ย
ซิสลีย์ ชอย หรือ ไช่ ซือเป้ย/ ชอย ซี พูย ภาษากวางตุ้ง (ชื่อภาษาอังกฤษ:  Sisley Choi Sea Pui ) เป็น นักแสดงหญิงชาวฮ่องกง
ประวัติ
ไช่ ซือเป้ย เกิดเมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2534 ในฮ่องกง ไช่ ซือเป้ย ศึกษาระดับประถมศึกษาที่ Precious Blood Primary School ระดับมัธยมศึกษาที่ St. Paul's Secondary School เมื่ออายุ 13ปี เธอได้ไปเรียนที่นิวซีแลนด์ และใช้ชีวิตเพียงลำพังในช่วงที่เรียนอยู่ต่างประเทศ เธอได้รับเงินค่าขนมจากการทำงานพิเศษ ล้างรถและอื่นๆ ดังนั้นเธอจึงได้เรียนรู้และใช้ชีวิตแบบมีอิสระตั้งแต่วัยเด็ก ระดับมหาวิทยาลัยเธอศึกษาที่ มหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก สาขา ชาติพันธุ์วิทยา ที่ มหาวิทยาลัยไฮเดลเบิร์ก ประเทศเยอรมนี ดังนั้นเธอจึงเข้าใจภาษาเยอรมันและใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว แต่อย่างไรก็ตามในปี 2013 เธอได้ถอนตัวออกจากการศึกษา และเดินกลับไปยังฮ่องกงเพื่อเข้าร่วมการประกวด Miss Hong Kong เธอได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับ1 จากการประกวด Miss Hong Kong ในปี 2013 และได้เซ็นสัญญาเป็นนักแสดงกับทาง สถานีโทรทัศน์ทีวีบี ฮ่องกง
TVB Anniversary Awards
! Note
TVB Star Awards Malaysia
! Note
ฟูจิซาโตะ
ฟูจิซาโตะ (藤里町 (Fujisato-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดอากิตะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 3,180 คน 1,354 ครัวเรือน มีความหนาแน่นของประชากร 11 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 281.98 sqkm
ภูมิศาสตร์
ฟูจิซาโตะตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดอากิตะ ทางทิศเหนือติดกับจังหวัดอาโอโมริ โดยมีเส้นแบ่งอาณาเขตคือเทือกเขาชิรากามิ ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก ตัวเมืองตั้งอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ ที่บริเวณฐานของเทือกเขาชิรากามิ ในฤดูร้อนจะเต็มไปด้วยสีเขียวขจีของเนินเขา สีส้มในฤดูใบไม้ร่วง และปกคลุมด้วยหิมะสีขาวในฤดูหนาว และเนื่องจากตั้งอยู่กลางภูเขา อุณหภูมิในฟูจิซาโตะจึงอาจเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดในตอนกลางคืน โดยมีปริมาณหิมะที่มีแนวโน้มที่ค่อนข้างสูงกว่าในเขตเทศบาลข้างเคียง
ภูมิอากาศ
ฟูจิซาโตะมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน Cfa) มีความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างฤดูกาลอย่างมาก โดยในฤดูร้อนจะอบอุ่นจนถึงร้อน (และมักจะชื้น) และฤดูหนาวที่หนาวเย็น (บางครั้งอาจหนาวจัด) มีปริมาณน้ำฝนอย่างมีนัยสำคัญตลอดทั้งปี แต่จะมีฝนตกหนักสุดในตั้งแต่เดือนสิงหาคมถึงตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปีในฟูจิซาโตะอยู่ที่ 10.3 °C ปริมาณน้ำฝนรายปีเฉลี่ยอยู่ที่ 1471 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่มีฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมอยู่ที่ประมาณ 24.3 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ -2.1 °C
ประวัติศาสตร์
บริเวณที่เป็นฟูจิซาโตะในปัจจุบันเดิมเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเดวะในอดีต ซึ่งปกครองโดยตระกูลซาตาเกะในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นผู้ปกครองแคว้นศักดินาคูโบตะภายใต้รัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ เมื่อมีการจัดตั้งระบบเทศบาลสมัยใหม่ในวันที่ 1 เมษายน 1884 พื้นที่แห่งนี้ได้ถูกจัดระเบียบเป็นหมู่บ้านต่าง ๆ ขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ จังหวัดอากิตะ หมู่บ้านฟูจิซาโตะก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 31 มีนาคม 1955 จากการควบรวมหมู่บ้านฟูจิโงโตะและหมู่บ้านคาซูเงะ ทั้งสองขึ้นกับอำเภอยามาโมโตะ ต่อมาหมู่บ้านฟูจิซาโตะก็ได้รับการยกฐานะเป็นเมืองเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1963
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น ประชากรของฟูจิซาโตะทำยอดสูงสุดประมาณปี 1950 และลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของฟูจิซาโตะมาจากการเกษตรเป็นหลัก
การศึกษา
ฟูจิซาโตะมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง และโรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
การขนส่ง
ฟูจิซาโตะไม่มีรถไฟให้บริการ และไม่มีทางหลวงแผ่นดินผ่าน ถนนสายหลักในเมืองจะเป็นทางหลวงจังหวัดอากิตะหมายเลข 200 และ 317
ซิมพาทีฟอร์เดอะเดวิล
ซิมพาทีฟอร์เดอะเดวิล (Sympathy for the Devil) เป็นเพลงของเดอะโรลลิงสโตนส์ แต่งโดยมิก แจ็กเกอร์ เป็นเพลงแทร็กที่ 1 ของอัลบัม Beggars Banquet ที่วางจำหน่ายในปี ค.ศ. 1968 นิตยสารโรลลิงสโตนได้จัดให้เพลงนี้อยู่ในอันดับที่ 32 ของ 500 เพลงยอดเยี่ยมตลอดกาล จากการจัดอันดับในปี 2004
เพลงนี้ขับร้องโดยมิก แจ็กเกอร์ มีจุดเด่นที่เสียงกลองคองกาในจังหวะแซมบา ล้อไปกับการบรรเลงเปียโน กีตาร์เบส มาราคัส สลับกับเสียงคอรัส "WOO WOOS" โดยสมาชิกในวงตลอดทั้งเพลง
เนื้อเพลงบรรยายทัศนะของบุคคลที่หนึ่งผ่านมุมมองของลูซิเฟอร์ ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์ของวงแย่ลงจากที่ถูกโจมตีมาก่อนหน้า จากเพลง Let's Spend the Night Together ว่าส่งเสริมเรื่องผิดศีลธรรม และจากอัลบัมก่อนหน้า คือ Their Satanic Majesties Request ว่าส่งเสริมลัทธิบูชาซาตาน และยิ่งถูกโจมตีว่าทางวงส่งเสริมความรุนแรงในหมู่วัยรุ่น หลังเกิดเหตุประท้วงการเหยียดผิว และเกิดจลาจลหลายครั้งในสหรัฐอเมริกาในปี 1968 หลังอัลบัม  Beggars Banquet นี้วางจำหน่าย
ในระหว่างการบันทึกเสียงอัลบัม Beggars Banquet นั้น ฌอง-ลุค โกดาร์ด ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศสได้ถ่ายทำภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับการทำงานของวงเดอะโรลลิงสโตน เดิมใช้ชื่อภาพยนตร์ว่า One on One ต่อมาได้เปลี่ยนไปใช้ชื่อภาพยนตร์ตามชื่อเพลง ว่า Sympathy for the Devil
ศิลปินที่เคยนำเพลงนี้มาบันทึกเสียงใหม่ เช่น กันส์แอนด์โรสเซส (ปี 1994), ออซซี ออสบอร์น (ปี 2005) ศิลปินที่เคยนำเพลงนี้มาร้องในการแสดงสด เช่น เพิร์ลแจม ยูทู บองโจวี
เวิลด์เฮฟวี่เวทแชมเปียนชิป (โอมาฮา)
เวิลด์เฮฟวี่เวทเรสต์ลิงแชมเปียนชิป (World Heavyweight Wrestling Championship) เป็นตำแหน่งแชมป์โลกมวยปล้ำอาชีพ ของสมาคมในเครือเนชันนัลเรสต์ลิงอัลไลแอนซ์ ในโอมาฮา, รัฐเนแบรสกา ก่อตั้งเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1957 ต่อมาแชมป์โลก NWA ของฝั่งโอมาฮา ได้ยุติลง พร้อมกับรวมเข้ากับแชมป์โลก AWA World Heavyweight Championship โดยแชมป์โลก AWA เอาชนะแชมป์โลก NWA ของฝั่งโอมาฮา Fritz Von Erich ในวันที่ 7 กันยายน ค.ศ. 1963
ประเทศบังกลาเทศในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบังกลาเทศ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบังกลาเทศเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบังกลาเทศไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ว่ายน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สถาบันสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเนเธอร์แลนด์
สถาบันสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมแห่งชาติเนเธอร์แลนด์ (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu; ตัวย่อ: RIVM) เป็นสถาบันวิจัยซึ่งขึ้นกับองค์การอิสระของกระทรวงสาธารณสุข สวัสดิการและกีฬาแห่งเนเธอร์แลนด์
RIVM ดำเนินงานเพื่อเผยแพร่การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อมซึ่งเอื้อต่อการอยู่อาศัยอย่างปลอดภัยโดยการรวบรวมงานวิจัยและความรู้จากทั่วโลก ผลการวิจัยจะถูกใช้เพื่อสนับสนุนรัฐบาลเนเธอร์แลนด์ในการกำหนดนโยบาย โดยมีงานหลัก ได้แก่
RIVM มีเจ้าหน้าที่จำนวนมากกว่า 1,400 คน ซึ่งหลายคนทำงานในหลายสาขาวิชา
ประวัติ
RIVM ถูกก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1910 เมื่อห้องปฏิบัติการสาธารณสุขกลางถูกก่อตั้งขึ้น และขนาดปัจจุบันของหน่วยงานเกิดจากการรวมสถาบันของรัฐบาลสามแห่งเข้าด้วยกันในปี ค.ศ. 1984 จนกระทั่ง RIVM กลายมาเป็นองค์กรขนาดใหญ่และซับซ้อน โดยมีความเชื่อมโยงระหว่างประเทศและการดำเนินงานที่หลากหลาย
รูปสิบสองเหลี่ยม
ในทางเรขาคณิต รูปสิบสองเหลี่ยม (dodecagon) คือ รูปหลายเหลี่ยมที่มี 12 ด้าน และมี 12 มุม'''
รูปสิบสองเหลี่ยมปกติ หรือ รูปสิบสองเหลี่ยมด้านเท่า นั้นมีมุมภายในมุมละ 150° ส่วนพื้นที่ของรูปสิบสองเหลี่ยมด้านเท่า ที่มีความยาวด้าน a เท่ากับ
วัดเขาสุกิม
วัดเขาสุกิม (ราษฎร์บูรณะคุณาราม) เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี มีเนื้อที่ในการขออนุญาตสร้างวัด จำนวน 6 ไร่ 50 ตารางวา มีเนื้อที่เป็นของวัด 3,344 ไร่ ต่อมาได้ยกที่ให้โรงเรียนมัธยมวัดเขาสุกิม 50 ไร่ และโรงพยาบาลวัดเขาสุกิม 14 ไร่ จึงเหลือเนื้อที่ของวัด 3,280 ไร่
วัดเขาสุกิมตั้งวัดเมื่อวันที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2515 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2516 ก่อนที่จะสร้างวัด ชาวบ้านบริเวณเขาสุกิมได้เห็นแสงสว่างแวววาวอยู่บนยอดเขา มีลำแสงคล้ายพญานาคระยิบระยับ ส่วนมากจะเป็นวัน 8 ค่ำ กับ 15 ค่ำ ต่อมามีพระธุดงค์องค์ชื่อ ท่านพระอาจารย์สมชาย ฐิตวิริโย  มาปักกลดอยู่ที่บ้านเนินดินแดง เพราะเห็นว่าเนินดินแดงเป็นสถานที่สงบจึงได้สร้างที่พักสงฆ์ ราว พ.ศ. 2500 ภายหลังเมื่อพระธุดงค์ทราบว่าเขาสุกิมเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงพร้อมด้วยอุบาสกอุบาสิกาช่วยกันสร้างเป็นที่พักสงฆ์อีกแห่งหนึ่ง ประกอบด้วยนายขาว นายมา นายสง่า และมีอีกมากที่มาช่วยสร้าง โดยย้ายที่พักสงฆ์เนินดินแดงมาพักอยู่ที่พักสงฆ์ที่สร้างใหม่ คือ บริเวณเขาสุกิม
บ่อน้ำมันฝาง
บ่อน้ำมันฝาง หรือ ศูนย์พัฒนาปิโตรเลียมภาคเหนือ เป็นแหล่งน้ำมันดิบบนบกแห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่ที่ตำบลแม่คะ อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ดำเนินการโดยกรมการพลังงานทหาร
ประวัติ
บ่อน้ำมันฝาง ถูกค้นพบเมื่อราวปี พ.ศ. 2464 เนื่องจากชาวบ้านพบน้ำมันลักษณะสีดำไหลซึมขึ้นมาบนผิวดิน เมื่อความทราบถึงเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ จึงมีดำริให้กันบ่อน้ำมันไว้เป็นของราชการ ทำให้คนทั่วไปเรียกว่า "บ่อหลวง" หรือ "บ่อเจ้าหลวง"
ในปี พ.ศ. 2477 กรมเชื้อเพลิงทหารบก ได้เข้ามาสำรวจและการจ้างนักธรณีวิทยาชาวสวิสเซอร์แลนด์ 2 คน ทำการสำรวจแต่ยังไม่พบอะไรมากนัก กระทั่งระหว่างปี พ.ศ. 2492-2499 ได้มีหน่วยสำรวจน้ำมันฝางเข้ามาดำเนินการภายใต้กรมโลหะกิจ ขุดเจาะแหล่งน้ำมันไชยปราการ สร้างโรงกลั่นน้ำมันทดลองขนาดเล็ก ทำการกลั่นน้ำมันเป็นครั้งคราว แต่ละครั้งได้น้ำมันดิบครั้งละประมาณ 1,000 ลิตร
ในปี พ.ศ. 2499 งานบ่อน้ำมันฝางได้โอนไปขึ้นกับกรมพลังงานทหาร และในปีเดียวกันนั้น ได้มีการสำรวจและรายงานว่า น้ำมันดิบที่อำเภอฝางมีมากพอสามารถกลั่นออกมาขายได้ และเสนอให้มีการสำรวจเพื่อตั้งโรงกลั่นน้ำมันขนาด 1,000 บาเรลขึ้น ดังนั้นเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2499 กรมพลังงานทหาร จึงได้เริ่มพัฒนาการผลิตน้ำมันที่แหล่งน้ำมันฝางอย่างเป็นทางการ
โรงเรียนนายสิบทหารบก
โรงเรียนนายสิบทหารบก (Army Non Commissioned Officer School; ค่ายโยธินศึกษามหามงกุฏ) (อักษรย่อ: รร.นส.ทบ.) เป็นโรงเรียนหลักที่ผลิตนายทหารชั้นประทวนให้กับกองทัพบก โดยรับสมัครผู้ที่สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หรือเทียบเท่าโดยจะรับสมัครสอบคัดเลือกบุคคลพลเรือน ทหารกองประจำการ ทหารกองหนุน พลอาสาสมัคร (ประจำการ) และอาสาสมัครทหารพราน เข้าเป็นนักเรียนนายสิบทหารบก หลักสูตร 1 ปี และศึกษาต่อ ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการอีกจำนวน 6 เดือน จึงได้รับการแต่งตั้งยศเป็น"สิบตรี"
โรงเรียนนายสิบทหารบกเดิมตั้งอยู่ภายใน ค่ายธนะรัชต์ หมู่ที่ 3 ตำบลเขาน้อย อำเภอปราณบุรี จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77160 ปัจจุบันได้ย้ายไปที่ค่ายโยธินศึกษามหามงกุฎ (ค่ายสมเด็จพระสุริโยทัย เดิม) ตำบลหนองแก อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ 77110 ตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2557
ประวัติ
เมื่อปี พ.ศ. 2424 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จัดตั้งโรงเรียนสำหรับให้การศึกษาแก่ผู้ที่จะเป็นนายร้อย นายสิบ ขึ้นในกรมมหาดเล็ก โดยโรงเรียนทั้งสองแห่งต่างแยกกันดำเนินการ จนกระทั่ง ปี พ.ศ. 2430 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีพระราชดำริว่าการแยกกันดำเนินการทำให้ขาดความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมโรงเรียนทั้งสองแห่งเข้าด้วยกัน เรียกว่า “โรงเรียนทหารสราญรมย์” และได้ตราข้อบังคับสำหรับโรงเรียนขึ้นเรียกว่า “บัญญัติโรงเรียนทหารสราญรมย์” ข้อบังคับฉบับนี้แสดงให้เห็นว่าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงเป็นผู้พระราชทานกำเนิดวิชาชีพทหารขึ้นในสังคมไทย และวางรากฐานทางการทหารไว้อย่างมั่นคงนับตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนนายสิบ ได้มีการพัฒนาปรับปรุง และปิดอัตรารวมทั้งยุบเลิกหลายครั้ง เพื่อให้สอดคล้องกับสภาวะความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคมและการทหารของประเทศ ต่อมาเมื่อวันที่ 23 มิ.ย. 2510 กองทัพบกได้อนุมัติให้จัดตั้งโรงเรียนนายสิบทหารบกขึ้นอีกครั้ง โดยให้ขึ้นการบังคับบัญชาต่อ กรมยุทธศึกษาทหารบก มีที่ตั้งปกติ ณ ค่ายธนะรัชต์ โรงเรียนนายสิบทหารบก จึงยึดถือวันที่ 23 มิ.ย. ของทุกปี เป็นวันสถาปนาของหน่วย ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา สำหรับการปรับปรุงหลักสูตรนับตั้งแต่การสถาปนาหน่วยขึ้นมานั้นสรุปได้ดังนี้
ปีพ.ศ. 2511 เปิดหลักสูตรการศึกษาของนักเรียนนายสิบทหารบก เป็นหลักสูตร 2 ปี โดยศึกษารวมกันที่โรงเรียนนายสิบทหารบก ในชั้นปีที่ 1 และแยกศึกษา ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการ ในชั้นปีที่ 2
ปีพ.ศ. 2530 โรงเรียนนายสิบทหารบก ได้รับพระราชทานธงไชยเฉลิมพล เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2530
ปีพ.ศ. 2533 กองทัพบก ได้ปิดการบรรจุกำลังพลโรงเรียนนายสิบทหารบก และแปรสภาพเป็นหน่วยฝึกกำลังพลสำรองกองทัพบก
ปีพ.ศ. 2539 กองทัพบก กำหนดให้เปิดหลักสูตรนักเรียนนายสิบทหารบกอีกครั้ง เป็นหลักสูตร 2 ปี โดยศึกษารวมกันในชั้นปีที่ 1 ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก และแยกศึกษา ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการ ในชั้นปีที่ 2
ต่อมาในปีพ.ศ. 2545 กองทัพบก ได้ปรับปรุงหลักสูตรนักเรียนนายสิบทหารบก เป็นหลักสูตร 1 ปี โดยศึกษา ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก 10 เดือน และศึกษา ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการ 2 เดือน
ปีพ.ศ. 2550 ได้ปรับปรุงหลักสูตรการศึกษานักเรียนสิบทหารบก ศึกษา ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก จำนวน 6 เดือน และศึกษา ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการ จำนวน 6 เดือน โดยแบ่งนักเรียนนายสิบ เข้ารับการศึกษา จำนวน 2 ผลัด
ปีพ.ศ. 2559 ได้รับพระราชทานนามค่ายว่า "ค่ายโยธินศึกษามหามงกุฏ"
ปีพ.ศ. 2562 ได้ปรับปรุงหลักสูตรการศึกษานักเรียนสิบทหารบก ศึกษา ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก จำนวน 1 ปี และศึกษา ณ โรงเรียนเหล่าสายวิทยาการ จำนวน 6 เดือน โดยเข้าศึกษาพร้อมกันจำนวน 1,980 นาย โดยไม่มีการแบ่งผลัด
การแยกเหล่า
โรงเรียนนายสิบทหารบกมีโรงเรียนเหล่าสายวิทยาการให้นักเรียนเลือกไปศึกษาจำนวน 13 เหล่า ให้นักเรียนเลือกศึกษาโดยจะเรียงตามคะแนนที่ได้จากการเรียน ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก โดยแต่ละปีจะมีโค้วต้าให้ไปศึกษาต่อ ณ โรงเรียนเตรียมทหาร ในส่วนของ โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า ปีการศึกษาละ 20 นาย ส่วนนักเรียนที่คะแนนลดลงมานั้นจะมีเหล่าให้เลือกแต่ละผลัด ดังนี้ ปัจจุบันโรงเรียนนายสิบทหารบก ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรการศึกษานักเรียนสิบทหารบก ศึกษา ณ โรงเรียนนายสิบทหารบก จำนวน 1 ปี และศึกษา ณ รร.เหล่าสายวิทยาการ จำนวน 6 เดือน *โดยไม่มีการแบ่งผลัด*
สัญลักษณ์ประจำโรงเรียน​
เมื่อปีพ.ศ. 2510 กองทัพบกได้ดำริให้จัดตั้งโรงเรียนนายสิบทหารบกขึ้นโดยเป็นหน่วยขึ่นตรงกองทัพบกฝากการบังคับบัญชาไว้กับกรมยุทธศึกษาทหารบกมีที่ตั้งในค่ายธนะรัชต์ โดยอยู่ฝั่งทิศเหนือ และศูนย์การทหารราบที่ย้ายมาจากค่ายสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มาเข้าที่ตั้งใหม่ ค่ายธนะรัชต์เช่นกัน โดยอยู่ทางทิศใต้ เพื่อตอบสนองความต้องการของกองทัพบกที่ต้องการเพิ่มกำลังพล ในการป้องกันภัยคุกคามของผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ (ผกค.) โดยให้มีขีดความสามารถในการผลิตนักเรียนนายสิบ ปีละ 2,000 นาย โดยมี พ.อ. สนาน คงพันธ์ เป็นผู้บังคับการในพื้นที่โรงเรียนนายสิบแห่งใหม่ ในค่ายธนะรัชต์ก็ยังคงมีต้นจันขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง อยู่ใกล้โรงเลี้ยงด้านเขาฉลักฉลามให้สืบทอดเป็นตำนาน ต่อมาไม่นานต้นจันต้นนี้ก็ถึงกาลตามอายุขัยได้ตายลงไป หลังจากนั้นก็ปิดการบรรจุอัตราการจัดเฉพาะกิจ 4150 แปรสภาพเป็นโรงเรียนการกำลังสำรอง กรมการกำลังสำรอง ในปีพ.ศ. 2533
การแบ่งกองร้อย
สัญลักษณ์ประจำกองร้อยนักเรียนนายสิบ ในปี พ.ศ. 2540 กองทัพบกได้อนุมัติให้เปิดการเรียน การสอนนักเรียนนายสิบขึ้นใหม่ ทั้งนี้ พล.อ. เชษฐา ฐานะจาโร ผู้บัญชาการทหารบก ดำริว่านายทหารประทวนใน กองทัพบก ควรจะมาจากสถาบันเดียวกัน เพื่อจะได้มีความรักใคร่กลมเกลียวมีรุ่นพี่ รุ่นน้อง เพื่อให้เกิดความรักความสามัคคี ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการประสานการปฏิบัติงานอันจะเป็นผลดีแก่กองทัพ
ในการเปิดหลักสูตรนักเรียนนายสิบ ในปีพ.ศ. 2540 อันเป็นรุ่นที่ 1 นั้น กองทัพบก ได้มอบหมายให้ กรมยุทธศึกษาทหารบก และ ศูนย์การทหารราบ ดำเนินการเป็นหน่วยรับผิดชอบ ศูนย์การทหารราบให้การสนับสนุนบุคลากร สถานที่ และยุทโธปกรณ์ต่าง ๆ หน่วยขึ้นตรงกองทัพบกให้การสนับสนุนกำลังพลมาช่วยราชการเพื่อร่วมกันฝึก นักเรียนนายสิบ รุ่นนี้จนกว่าจะมีการอนุมัติ หน่วยที่มีการจัดรูปแบบอัตราการจัดเฉพาะกิจ (อฉก.) 4150 และบรรจุกำลังพลในปีต่อมา นักเรียนนายสิบ รุ่นที่ 1 มีจำนวน 1,009 นาย (กองทัพบก 1,000 นาย และ กองบังคับการสืบสวนสอบสวน 9 นาย) มีกรมนักเรียนเป็นหน่วยปกครองบังคับบัญชา ประกอบด้วย กองพันนักเรียนนายสิบที่ 2 กองพัน ๆ ละ 4 กองร้อย รวม 8 กองร้อย หนึ่งกองร้อยมีนักเรียนนายสิบ จำนวน 126 – 127 นาย
พล.ท. ปรีชา แคล้วปลอดทุกข์ เจ้ากรมยุทธศึกษาทหารบก (จก.ยศ.ทบ.) (ยศในขณะนั้น) ได้ให้นโยบายในการปกครองนักเรียนนายสิบ ว่า ควรจะกำหนดสีประจำหน่วย (กองร้อย) พร้อมทั้งกำหนดสัญลักษณ์ไว้เป็นธงประจำกองร้อย เพื่อให้เป็นที่รวมจิตใจ ดำรงความเป็นหน่วย สร้างความรัก ความสามัคคีให้เกิดขึ้นเป็น ความสามัคคีของกลุ่ม โรงเรียนนายสิบทหารบก จึงได้ดำเนินการจัดทำธงประจำกองร้อยขึ้นมา และกำหนดสัตว์สัญลักษณ์ให้กับกองร้อย นักเรียนนายสิบทั้ง 8 กองร้อย ขึ้น ซึ่งสัตว์ที่กำหนดเป็นสัญลักษณ์ประจำหน่วยดังกล่าว เป็นสัตว์ที่มีลักษณะเด่น เป็นเอกลักษณ์ที่ควรปลูกฝังให้มีในคุณลักษณะทหาร หรือแนวคิดในการต่อสู้ทางยุทธวิธี
ปัจจุบันโรงเรียนนายสิบทหารบก ได้แบ่งกองพันนักเรียน 3 กองพัน กองร้อยนักเรียน 12 กองร้อย และแต่ละกองร้อยจะมีสัตว์ที่เป็นชื่อเรียกกองร้อยแต่ละกองร้อยดังนี้
วัดพระเจดีย์งาม
วัดพระเจดีย์งาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ่อตรุ อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา มีที่ดินที่ตั้งวัด 62 ไร่ 3 งาน 99 ตารางวา เป็นพื้นที่ราบมีที่สวนและนาล้อมรอบ
ประวัติ
วัดพระเจดีย์งาม หรือ วัดเจดีย์งาม ชื่อของวัดเติมคำว่า "พระ" เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2540 สันนิษฐานว่าวัดน่าจะสร้างมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 13 ร่วมสมัยกับอาณาจักรศรีวิชัย บ้างระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 1210 ในสมัยอยุธยาตามที่ปรากฏในแผนที่ภาพกัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง เรียกวัดนี้ว่า วัดพระไจดีงาม ขึ้นกับวัดเขียนบางแก้วเมืองพัทลุง จากหลักฐานทางโบราณคดีพบว่าวัดมีการพัฒนาต่อเนื่องกันมาเรื่อยมาจนถึงสมัยอยุธยาและรัตนโกสินทร์ องค์เจดีย์น่าจะสร้างมาตั้งแต่สมัยพุทธศตวรรษที่ 18 ต่อมาได้บูรณปฏิสังขรณ์เปลี่ยนแปลงให้เป็นแบบทรงลังกา
อาคารเสนาสนะ
ทะเบียนโบราณวัตถุสถานทั่วราชอาณาจักรบันทึกสิ่งสำคัญภายในวัดไว้ว่ามีเจดีย์ 1 องค์ มีพระพุทธรูปก่อล้อมรอบเจดีย์ เจดีย์ก่อด้วยอิฐถือปูนสูงแต่พื้นดินตลอดยาวประมาณ 18 วา ฐานเป็นรูปสี่เหลี่ยม กว้างด้านละ 7 วา และวิหารพระโพธิสัตว์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเจดีย์พระมหาธาตุ ฐานเดิมก่อด้วยอิฐดินเผาและ อิฐ ปะการังตามหนังสือกัลปนาวัดหัวเมืองพัทลุง สมัยสมเด็จพระเอกาทศรถระบุว่า พระมหาเถระได้สร้างวิหารขึ้น ภายในวิหารพระโพธิสัตว์ประดิษฐานพระพุทธรูปปูนปั้นปางสมาธิ ชาวบ้านเรียกกันว่า พระโพธิสัตว์ศรีอาริยเมตไตรย
วัดยังมีอุโบสถมหาอุด ไม่ทราบว่าสร้างสมัยใด ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อพระใหม่ ศาลาการเปรียญสร้างเมื่อ พ.ศ. 2471 หอไตรกลางน้ำสร้างเมื่อ พ.ศ. 2535 กุฏิโบราณสร้างเมื่อ พ.ศ. 2442 หลังคาทรงปั้นหยา กุฏิโบราณอีกหลังสร้างเมื่อ พ.ศ. 2469 และมีกุฏิถือปูนสร้างเมื่อ พ.ศ. 2517 หอฉันภายในมีธรรมาสน์และธรรมจักรจำลองสลักหินสมัยพระเจ้าอโศก
รูปสิบสามเหลี่ยม
ในทางเรขาคณิต รูปสิบสามเหลี่ยม (triskaidecagon) คือ รูปหลายเหลี่ยมที่มี 13 ด้าน และมี 13 มุม'''
รูปสิบสามเหลี่ยมปกติ หรือ รูปสิบสามเหลี่ยมด้านเท่า นั้นมีมุมภายในมุมละ 152.308° ส่วนพื้นที่ของรูปสิบสามเหลี่ยมด้านเท่า ที่มีความยาวด้าน a เท่ากับ
หม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ
หม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ เป็นหม่อมในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
ประวัติ
หม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ เป็นชาวบางกอกใหญ่ ธนบุรี เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีแรม 14 ค่ำ เดือน 9 ปีจอ ตรงกับวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2417 ในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นธิดาของหม่อมราชวงศ์ตาบ มนตรีกุล บุตรหม่อมเจ้าแบน โอรสในสมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี มารดาชื่อยิ้ม (สกุลเดิมศิริวันต์) สายราชสกุลมนตรีกุล ของหม่อมหลวงต่วนศรี เป็นสายที่มีความสามารถสูงในเชิงละครมาตั้งแต่สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษมนตรี ผู้เป็นต้นราชสกุลนี้
หม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณ มีศักดิ์เป็นหลาน ของ หม่อมราชวงศ์สนอง มนตรีกุล
หม่อมเจ้าแบน มนตรีกุล และ หม่อมราชวงศ์ตาบ มนตรีกุล ซึ่งเป็นท่านปู่และบิดาของหม่อมหลวงต่วนศรี ก็มีความรู้ความสามารถและสนใจปลูกฝังวิชาการละครตกทอดมาตามลำดับจนถึงหม่อมหลวงต่วนศรี ท่านจึงรอบรู้ทั้งในกระบวนรำและดนตรีตลอดจนการขับร้อง โดยเฉพาะจะเข้นั้นหม่อมหลวงต่วนศรี เล่นได้ดีมาก เมื่อท่านได้มาเป็นหม่อมของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์นั้น ท่านได้เป็นศิษย์ของเจ้าจอมมารดาเขียน ในรัชกาลที่ 4 ซึงเป็นพระมารดาของกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ เจ้าจอมมารดาเขียนก็เป็นตัวละครเอกมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 4 เป็นตัวเอก (เรียกกันเป็นสมญาว่า เขียนอิเหนา เขียนสังคามารตา) จึงได้มรดกการร่ายรำและเพลงการ ตกทอดมาอีกเป็นอันมาก ความรู้ของหม่อมหลวงต่วนศรี จึงมีอุดมสมบูรณ์ในเชิงละครทุกประการ
เมื่อกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ทรงตั้งคณะละครนฤมิตรขึ้น ท่านก็เป็นกำลังสำคัญในการแต่งเพลงในละครร้องทุกเรื่อง บทละครนั้น กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ทรงนิพนธ์อย่างรวดเร็วและท่านก็บรรจุเพลงได้อย่างรวดเร็วทันท่วงทีด้วย เรียกว่าไวกันกันทั้งคู่ วิธีการนั้นคือ ท่านจะเป็นผู้ดีดจะเข้และร้องเพลงไปพร้อมกัน รวมทั้งคิดท่ารำตีบทให้เสร็จที่ขั้นชื่อมากคือเรื่องพระลอ ละครเรื่องแรกที่ท่านมีส่วนช่วยเหลือมากคือเรื่องอาหรับราตรี ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็นละครหลวงนฤมิตร จนเมื่อเกิดเป็นโรงละครปรีดาลัยขึ้น ก็เรียกละครปรีดาลัย เพลงต่าง ๆ ในเรื่อง สาวเครือฟ้า ตุ๊กตายอดรัก พระเจ้าสีป๊อมินทร์ ขวดแก้วเจียรนัย ฯลฯ ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของท่านทั้งสิ้น ความเป็นอัจฉริยะทางดนตรีของท่านเห็นได้จากการแต่งเพลงและบรรจุเพลงลงในละครแต่ละเรื่อง เพราะปรากฏว่า ท่านแต่งเพลงเร็วมากและมีลูกเล่นยักเยื้องแพรวพราว เพลงสำเนียงลาวต่างๆ ที่ท่านนำมาบรรจุลงในละครเรื่องพระลอนั้น จริงอยู่ของเก่าก็มีอยู่บ้างแล้วเหมือนกัน แต่ท่านสามารถเปลี่ยนทำนองจนเกิดเป็นเพลงแนวใหม่ขึ้นได้อย่างฉับไว คุณสมบัติข้อนี้จะเห็นได้จากละครเรื่องพระเจ้าสิป๊อมินทร์ อีกเรื่องหนึ่ง เพราะท่านให้กำเนิดเพลงสำเนียงพม่าขึ้นมาใหม่ มีชื่อแปลกๆถึงกว่า 50 เพลง อาทิ พม่าพ้อ พม่าวอน พม่าพิโรธ พม่าตังคียก พม่าพรึม พม่าเหเฮ พม่าละห้อย และที่สำคัญคือเพลง พม่าประเทศ (ซึ่งในสมัยต่อมาสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยนำไปใช้ประกอบสัญญาณเทียบเวลา) ฯลฯ มากมายสุดจะพรรณนา ท่านมีอายุยืนมาก และความจำดีจนวาระสุดท้ายเมื่อท่านอายุเกิน 90 ปี ยังนั่งดูละครโทรศัน์ของกรมศิลปากรบ่อย ๆ ท่านสามารถติชมวิจารณ์ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะถ้าเล่าเรื่องพระลอ แล้ว ท่านจะตั้งใจดูเป็นพิเศษ ถ้าเห็นผิดไปจากแนวเดิมของท่านก็แสดงความขุ่นข้องในใจทุกคราวไป
ท่านถึงแก่กรรมด้วยโรคหัวใจวาย เมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2517 รวมอายุได้ 99 ปี 4 เดือน ในการนี้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานโกศราชนิกุล และพระราชทานพระบรมราชานุเคราะห์ ในคราวพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส วันจันทร์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2517 โดยสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินีในรัชกาลที่ 7 เสด็จพระราชดำเนินมาทรงเป็นประธานในการพระราชทานเพลิงศพ
โอรส/ธิดา
หม่อมหลวงต่วนศรี วรวรรณมีโอรส/ธิดากับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ 2 พระองค์ ได้แก่
เหตุแทงคนในนิส พ.ศ. 2563
เมื่อเช้าของวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2563 ได้มีผู้เสียชีวิต 3 คนจากการถูกแทงด้วยมีดที่มหาวิหารแม่พระแห่งนิสอันเป็นมหาวิหารโรมันคาทอลิกในเมืองนิส ประเทศฝรั่งเศส โดยชายผู้ตะโกนว่า "อัลลอฮุอักบัร!" ผู้ต้องหาเป็นชาวตูนิเซียซึ่งถูกตำรวจยิงก่อนที่จะนำตัวไปคุมขัง นายกเทศมนตรีเมืองนิสได้กล่าวว่าเหตุที่เกิดขึ้นเป็น "เหตุโจมตีก่อการร้าย" โดยกล่าวว่าเป็นผลมาจากแนวคิดอิสลามสุดโต่ง
Hymenoceridae
Hymenoceridae เป็นวงศ์ของครัสเตเชียนวงศ์หนึ่ง จำพวกกุ้ง ใช้ชื่อวงศ์ว่า Hymenoceridae
เหตุแทงคนในนิส พ.ศ. 2563
ภูมิหลัง
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ประเทศฝรั่งเศสตกเป็นเป้าหมายของการโจมตีก่อการร้ายของกลุ่มญิฮาดซึ่งขับเคลื่อนโดยรัฐอิสลามอิรักและลิแวนต์และกลุ่มก่อการร้ายอัลกออิดะฮ์ พร้อมกับผู้ก่อการร้ายแบบกระทำการคนเดียวซึ่งได้รับแนวคิดเหล่านี้จากสองกลุ่มข้างต้น เมืองนิสเคยเกิดเหตุมาแล้วในการโจมตีโดยใช้รถบรรทุกไล่ชนผู้คน เมื่อปี พ.ศ. 2559 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต 86 คน สถานที่เกิดเหตุขึ้นห่างจากที่เกิดเหตุปัจจุบันไป 0.8 km 12 วันต่อมาหลังเกิดเหตุโจมตีในปี พ.ศ. 2559 ฌัก อาแมล ถูกฆาตรกรรมในเหตุโจมตีที่โบสถ์ในแคว้นนอร์ม็องดี
Hymenoceridae
มีลักษณะทั่วไปมีเปลือกคลุมหัวและลำตัวเรียบ ลำตัวแบนข้าง ขอบปลายของสันหางมีหนาม 2 คู่ third maxilliped 3 ปล้องสุดท้ายแผ่แบนปล้องที่ 2 กว้างกว่าปล้องที่ 3 ก้ามของขาเดินคู่ที่ 2 แผ่แบน บางครั้งแบนใหญ่เหมือนใบไม้ ขอบด้านในของก้ามคู่ที่สองเป็นรอยหยักเหมือนฟันเลื่อย เป็นกุ้งที่มีขนาดเล็ก มีความยาวประมาณ 1-5 เซนติเมตร มีรูปร่างแปลกตา สีสันสดใส
เหตุแทงคนในนิส พ.ศ. 2563
ภูมิหลัง
สี่สัปดาห์ก่อนเกิดเหตุ แอมานุแอล มาครง ประธานาธิบดีฝรั่งเศส ได้กล่าวว่า ศาสนาอิสลามกำลังตกอยู่ "ในสภาวะวิกฤต" ทั่วทุกมุมโลก อันเป็นการสร้างความไม่พอใจแก่ชาวมุสลิมอย่างมาก โดยเขารับปากว่าจะเสนอร่างกฎหมายโดยเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฏหมายในปี พ.ศ. 2448 ว่าด้วยจะแยกคริสตจักรกับรัฐออกจากกันภายในประเทศฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ สองสัปดาห์ต่อมา ซามุแอล ปาตี ครูสอนประวัติศาสตร์ถูกถูกฆาตกรรมและตัดศีรษะในกงฟล็อง-แซ็งตอนอรีน โดยเยาวชนอายุ 18 ปี เป็นชาวเชเชนมุสลิมซึ่งได้รับสถานะผู้ลี้ภัยในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2563 หลังจากที่ครูแสดงภาพการ์ตูนจากนิตยสาร ชาร์ลีแอบโด ซึ่งมีภาพการล้อเลียนศาสดามุฮัมมัดให้นักเรียนดู หลังจากเหตุฆาตกรรม มาครงได้กล่าวว่า นิตยสารการ์ตูนนี้สามารถแสดงภาพล้อเลียนของศาสดามุฮัมมัดได้ เพราะเป็นเรื่องของเสรีภาพในการแสดงออก จากเหตุการณ์การกล่าวของมาครงนั้น เรเจป ไตยิป แอร์โดอัน ประธานาธิบดีตุรกี ได้เรียกร้องให้อารยประเทศคว่ำบาตรสินค้าที่ผลิตในประเทศฝรั่งเศส เกิดการประท้วงจำนวนมากในประเทศมุสลิม โดยมีการเผารูปภาพของมาครง และการชุมนุมต่อต้านฝรั่งเศสอย่างรุนแรง
Hymenoceridae
การจำแนก
ทั่วโลกพบ 2 สกุล จำนวนอย่างน้อย 3 ชนิด (บางข้อมูลว่า 4 ชนิด ) ในทะเลอันดามันสำรวจพบ 2 สกุล 2 ชนิด
เหตุแทงคนในนิส พ.ศ. 2563
เหตุการณ์
เหตุโจมตีเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2563 เวลา 08:30 นาฬิกา ภายในบริเวณมหาวิหารแม่พระแห่งนิส อันเป็นมหาวิหารโรมันคาทอลิกที่ตั้งอยู่ใจกลางในเมืองนิส ผู้ก่อเหตุได้สังหาร 3 คน โดยหนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิงโดยตอนแรกถูกระบุว่าโดนมีดตัดศีรษะ ต่อมา ถูกระบุอย่างเป็นทางการว่ามีบาดแผลขนาดลึกตรงลำคอของผู้เสียชีวิตเท่านั้น
เหตุโจมตีเกิดขึ้นในระยะเวลา 28 นาที ในระหว่างนั้น ผู้ก่อเหตุตะโกนคำว่า "อัลลอฮุอักบัร!" ตลอดเวลา ตำรวจพื้นที่สี่นายเข้าระงับเหตุโดยการยิงใส่ผู้ก่อเหตุ ในขณะระหว่างปะทะผู้ก่อเหตุยังคงตะโกนว่า "อัลลอฮุอักบัร" จากนั้นเข้าจึงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส วัตถุพยานในที่เกิดเหตุพบว่ามีคัมภีร์อัลกุรอาน, มีด 3 เล่ม, และโทรศัพท์ 2 เครื่อง
เฌราลด์ ดาร์มาแน็ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยฝรั่งเศส กล่าวว่า ตำรวจเข้าควบคุมภายในเมืองเป็นที่เรียบร้อย หน่วยทำลายล้างวัตถุระเบิดประจำการในที่เกิดเหตุ หน่วยต่อต้านการก่อร้ายเข้าพื้นที่ลานตระเวนรอบพื้นที่ของมหาวิหาร
ผู้ก่อเหตุ
ผู้ต้องหาที่เชื่อได้ว่าก่อเหตุโจมตี เป็นชายชาวตูนิเซียอายุ 21 ปี มีชื่อว่า อิบรอฮีม อัลอิสซาวี (إبراهيم العيساوي) เขาเติบโตขึ้นในเมืองสฟักซ์, ประเทศตูนิเซีย เขาเดินทางออกนอกประเทศในฐานะผู้อพยพ จุดหมายปลายทางแรกของเขาเริ่มที่เกาะลัมปูเดซา, ประเทศอิตาลี ท่ามกลางการระบาดของโรคติดเชื้อโควิด-19 ในประเทศตูนิเซีย เขาเลยถูกกักตัวเพื่อตรวจหาเชื้อเป็นระยะเวลา 20 วัน โดยเวลาส่วนใหญ่ในการกักตัว เขามักจะใช้เวลากับโทรศัพท์เป็นส่วนใหญ่ จากการรายงานจาก กอร์เรียเร เดลลา เซรา หนังสือพิมพ์รายวันของประเทศอิตาลี อัลอิสซาวีได้ถูกแจ้งให้ออกจากประเทศ เนื่องจากการเข้าเมืองแบบผิดกฎหมาย โดยกำหนดระยะเวลาสำหรับการออกจากประเทศแบบสมัครใจถึงวันที่ 9 ตุลาคม แต่ความเคลื่อนไหวของเขาก็ไม่ได้รับการติดตาม แทนที่เขาควรออกจาประเทศอิตาลี เขากลับไปยังเมืองบารี เมืองท่าทางตอนใต้ของประเทศแทน โดยไม่มีข้อบ่งชี้ถึงความร่วมมือใด ๆ จากเขา หลังจากที่เขาถึงเมืองบารี เขาเดินทางต่อไปยังเมืองนิส ประเทศฝรั่งเศสในวันต่อมา เขาเข้ามาในประเทศโดยได้รับการอำนวยความสะดวกเป็นบัตรประจำตัวผู้ลี้ภัย ออกโดยผู้ลี้กัยกาชาด (องค์กรนอกภาครัฐ)
จากบทสัมภาษณ์ของสำนักข่าว อัลอราบียา ภายหลังจากเหตุโจมตี แม่ของอัลอิสซาวีได้กล่าวว่า เธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อลูกของเธอไปอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศส เพราะเขาไม่รู้ภาษาและไม่มีคนที่รู้จักในที่นั้น พี่ชายของเขาได้กล่าวกับบีบีซีนิวส์ว่า อัลอิสซาวีอ้างว่าเขารู้จักคนในประเทศฝรั่งเศส โดยเขาจะขอความช่วยเหลือกับบุคคลนี้ เพื่อนบ้านให้สัมภาษณ์กับอัลอราบียาว่า อัลอิสซาวีทำงานเป็นช่างเครื่อง และงานหลากหลายประเภทในประเทศตูนิเซีย โดยไม่มีการส่อพฤติกรรมรุนแรงแต่อย่างใด
หัวหน้าฝ่ายกฎหมายกำลังต่อต้านการก่อการร้าย ฌ็อง-ฟร็องซัว ริการ์ต ได้กล่าวว่า ผู้ก่อเหตุไม่ได้อยู่ในรายชื่อของหน่วยข่าวกรองว่าเป็นภัยคุกคามอย่างการก่อการร้าย
เยฟเกนี ลิฟชิซ
เยฟเกนี มีไฮโลวิช ลิฟชิซ (Евгений Михайлович Лифшиц; 21 กุมภาพันธ์ 1915 – 29 ตุลาคม 1985) หรือ แยวแฮน มือไคลอวึช ลิฟชึตส์ (Євген Михайлович Ліфшиць) เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวโซเวียตที่เน้นศึกษาด้านฟิสิกส์ดาราศาสตร์
วัดควนแร่
วัดควนแร่ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลควนมะพร้าว อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
วัดควนแร่ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2106	ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2211 ที่ตั้งของวัด อยู่ทางทิศเหนือติดกับกำแพงเมืองพัทลุงโบราณสถานในสมัยอยุธยา ซึ่งมีซากปรักหักพังเหลือเป็นเพียงเนินกำแพงเตี้ย ๆ ทางทิศเหนือติดกับวัดควนแร่  ส่วนวัดควนแร่ไม่มีประวัติการก่อสร้างที่แน่ชัด สันนิษฐานจากรูปแบบสถาปัตยกรรมคงสร้างในสมัยอยุธยา กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดขอบเขตที่ดินโบราณสถานในราชกิจจานุเบกษา (ฉบับพิเศษ) เล่ม 102 ตอนที่ 180 วันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 หน้า 138 พื้นที่ประมาณ 2 งาน  16 ตารางวา
วัดมีเจดีย์ซึ่งมีลักษณะศิลปะอยุธยา เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนตั้งอยู่หน้าอุโบสถ ปัจจุบันพังทลายลงเหลือเพียงส่วนฐานกว้างประมาณ 10 เมตร สูงประมาณ 5 เมตร ปูชนียวัตถุที่สำคัญพบพระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร หล่อด้วยสำริด ขนาดสูงประมาณ 34 เซนติเมตร ผู้ค้นพบคือนายช้อย  เพชรกาฬ  ขุดพบทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของกำแพงเมืองโบราณ ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สงขลา รวมถึงพบพระพุทธรูปสำริดปางห้ามญาติศิลปะอยุธยา นอกจากนี้ภายในอุโบสถยังมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัย จำนวน 3 องค์ สององค์อยู่ด้านซ้ายด้านขวาของพระประธาน  เป็นพระพุทธรูปทรงเครื่อง พระเศียรสวมเทริดยอดแหลม  ด้านหน้าพระประธานมีพระพุทธรูปปูนปั้นปางมารวิชัยสมัยรัตนโกสินทร์จำนวน 3 องค์ นำมาจากวัดควนแร่ตก (ร้าง)
เขตเท็มเพิลโฮฟ-เชอเนอแบร์ค
เท็มเพิลโฮฟ-เชอเนอแบร์ค (Tempelhof-Schöneberg) เป็นเขตที่ 7 ของกรุงเบอร์ลิน จัดตั้งขึ้นในปีค.ศ. 2001 จากการควบรวมเขตเท็มเพิลโฮฟเข้ากับเขตเชอเนอแบร์ค เขตนี้ตั้งอยู่ทางใต้ของเมือง เป็นที่ตั้งของท่าอากาศยานเบอร์ลินเท็มเพิลโฮฟ
แขวง
เขตเท็มเพิลโฮฟ-เชอเนอแบร์คประกอบด้วยแขวง (Ortsteil) จำนวน 6 แขวงเรียงจากเหนือถึงใต้:
สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์
สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ พรีม่า (Pharmaceutical Research and Manufacturers Association, PReMA) เป็นองค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลกำไร มีสมาชิกสมาคมเป็นบริษัทที่มีหรือเกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนายาใหม่หรือยานวัตกรรม และเป็นหนึ่งในสมาชิกของสมาพันธ์ผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์นานาชาติ (IFPMA) ซึ่งมีสมาคมด้านเภสัชภัณฑ์ต่าง ๆ ทั่วโลกร่วมเป็นสมาชิก
ประวัติความเป็นมาของสมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์
ในสมัยรัชกาลที่ 5 ในขณะนั้นโรงพยาบาลศิริราชได้ริเริ่มใช้ยาแผนปัจจุบันในประเทศไทยเป็นครั้งแรก บริษัทสมาชิกของ PReMA จึงได้เริ่มมีส่วนร่วมในงานด้านสาธารณสุขของประเทศนับแต่นั้น โดยการแพทย์สมัยใหม่ การใช้ยาสมัยใหม่ เครื่องมือทางการแพทย์และวิทยาการอันทันสมัยมีเพิ่มมากขึ้น บริษัทต่าง ๆ ในธุรกิจอุตสาหกรรมยาจึงได้ปรึกษากันถึงความเป็นไปได้ในการที่จะก่อตั้งสมาคมขึ้นเพื่อเป็นตัวกลางในการประสานงานกับภาครัฐในหลากหลายประเด็นที่เกิดขึ้นภายในวงการเภสัชอุตสาหกรรม
สมาคมผู้ผลิตเภสัชภัณฑ์ หรือ PPA ก็ได้เปลี่ยนชื่อและตราสัญลักษณ์ใหม่เป็น Pharmaceutical Research and Manufacturers Association, PReMA หรือ สมาคมผู้วิจัยและผลิตเภสัชภัณฑ์ เมื่อวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2547 และใช้ชื่อนี้จนถึงปัจจุบัน
บริษัทสมาชิกของสมาคม
ปัจจุบันพรีม่ามีสมาชิกทั้งหมด 36 บริษัท แบ่งเป็นสมาชิกสามัญ 32 บริษัท และสมาชิกสมทบ 4 บริษัท ซึ่งบริษัทที่จะมาเป็นสมาชิกได้ต้องเป็นบริษัทที่มุ่งเน้นด้านการวิจัยและพัฒนายาเท่านั้น
ลีอา ซาลองกา
เลอา ซาลองกา' (Lea Salonga) เป็นนักร้องและนักแสดงชาวฟิลิปปินส์ มีชื่อเสียงจากการรับบทเป็น คิม หญิงสาวชาวเวียดนามจากละครเวทีเวสต์เอนด์ ของ คลอดด์-มิเชล โชนเบิร์ก, อัลเลน บูบลิล และ ริชาร์ด มอลต์บี เรื่อง มิสไซง่อน ในปี 1989   ซึ่งในเวลาต่อมา เธอได้รับบทเดียวกันนี้ในละครบรอดเวย์ที่นิวยอร์ก คู่กับโจนาทาน ไพรซ์  บทบาทในละครเวทีเรื่องนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลโทนี และรางวัลโอลิเวียร์
ซาลองกายังได้รับบทเป็น เอโปนีน และ ฟองตีน ในละครเวทีเรื่อง เหยื่ออธรรม (Les Misérables) ที่นิวยอร์ก ในปี 1993 โดยเป็นนักแสดงชาวเอเชียคนแรกที่ได้รับบทนี้ ต่อมาเธอได้ร่วมงานกับดิสนีย์ โดยพากย์เสียงและร้องเพลงนำในภาพยนตร์แอนิเมชันหลายเรื่อง ได้แก่ อะลาดิน (1992), มู่หลาน (1998) และ  มู่หลาน 2 (2004)
ประเทศบรูไนดารุสซาลามในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศบรูไนดารุสซาลาม เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติบรูไนดารุสซาลามเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศบรูไนดารุสซาลามไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
วัดท้ายตลาด (จังหวัดเพชรบุรี)
วัดท้ายตลาด เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเขาย้อย อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ 9 ไร่ 2 งาน มีที่ธรณีสงฆ์ จำนวน 2 แปลง เนื้อที่ 21 ไร่ 2 งาน 36 ตารางวา
วัดท้ายตลาดตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 แต่เดิมเป็นวัดร้าง ต่อมาชาวบ้านได้นิมนต์พระครูอ่อน จันทรโชติ จากวัดเฟื้อสุธรรมมาเป็นเจ้าอาวาส ได้บูรณปฏิสังขรณ์ และสร้างอาคารเสนาสนะเพิ่มขึ้น ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2469 เขตวิสุงคามสีมา กว้าง 10 วา ยาว 12 วา
สายชูโอ (รถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ)
สายชูโอ (สาย 4) เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าใต้ดินในนครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ในระบบรถไฟใต้ดินเทศบาลโอซากะ โดยมีแนวเส้นทางใต้ถนนชูโอ ตัวย่อของสถานีขึ้นต้นด้วยตัว C
ยาโรสลาฟ เฮย์รอฟสกี
ยาโรสลาฟ เฮย์รอฟสกี (20 ธันวาคม ค.ศ. 1890 – 27 มีนาคม ค.ศ. 1967) เป็นนักเคมีและนักประดิษฐ์ชาวเช็ก เกิดที่กรุงปราก ราชอาณาจักรโบฮีเมีย (ปัจจุบันอยู่ในประเทศเช็กเกีย) เป็นบุตรของเลโอโปลด์และคลารา (นามสกุลเดิม ฮาเนิล ฟอน เคิร์ชทอย) เฮย์รอฟสกี เฮย์รอฟสกีเรียนวิชาเคมี, ฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยชาลส์ ระหว่าง ค.ศ. 1910–1914 เฮย์รอฟสกีเดินทางไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เฮย์รอฟสกีทำงานเป็นนักเคมีและนักรังสีวิทยาในโรงพยาบาลทหาร หลังสงคราม เฮย์รอฟสกีทำงานเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์บี. เบราเนอร์ที่สถาบันเคมีวิเคราะห์ มหาวิทยาลัยชาลส์ ต่อมาในปี ค.ศ. 1926 เฮย์รอฟสกีดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านเคมีฟิสิกส์คนแรกของมหาวิทยาลัยชาลส์
ในปี ค.ศ. 1922 เฮย์รอฟสกีค้นพบกระบวนการโพลาโรกราฟี ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธีวัดศักย์ไฟฟ้าทางไฟฟ้าเคมี การค้นพบและการพัฒนากระบวนการนี้ทำให้เฮย์รอฟสกีได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมี ในปี ค.ศ. 1959
ด้านชีวิตส่วนตัว เฮย์รอฟสกีแต่งงานกับมารี คอราโนวาในปี ค.ศ. 1926 มีบุตรด้วยกัน 2 คน เฮย์รอฟสกีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1967 ต่อมาชื่อของเขาได้รับการนำไปตั้งเป็นชื่อของแอ่งดวงจันทร์
เคเซ็นนูมะ
เคเซ็นนูมะ (気仙沼市 (Kesennuma-shi)) เป็นนครในจังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลนครเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1953 ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสุดของจังหวัดมิยางิ มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 333.37 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากร 58,270 คน
ทางด้านทิศตะวันออกติดกับอ่าวฮิโรตะและอ่าวเคเซ็นนูมะ มหาสมุทรแปซิฟิก
พื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองถูกทำลายจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮกุ ค.ศ. 2011
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ด (St. Edward's Crown) เป็นหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์แห่งสหราชอาณาจักรและเป็นกกุธภัณฑ์ที่สำคัญที่สุดชิ้นหนึ่ง โดยเรียกชื่อตามพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขี โดยใช้เป็นมงกุฎราชาภิเษก (Coronation crown) อย่างเป็นทางการในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 เป็นต้นมา
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์ปัจจุบันสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1661 โดยมีลักษณะคล้ายกับมงกุฎองค์เดิมโดยต่างเพียงแค่ส่วนโค้งซึ่งทำแบบศิลปะบารอกแทน ซึ่งใช้สำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ทำจากทองคำสูง 30 ซม. หนัก 2.23 กิโลกรัม ประดับด้วยอัญมณีและรัตนชาติกว่า 444 ชิ้น โดยสร้างขึ้นแทนมงกุฎองค์เดิมที่ถูกทำลายในสมัยของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ระหว่างสงครามกลางเมือง และเชื่อกันว่าเป็นมงกุฎที่สร้างเลียนแบบมงกุฎของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดธรรมสักขีที่มีองค์ประกอบบางส่วนมาจากมงกุฎของสมเด็จพระเจ้าอัลเฟรดมหาราช
ภายหลังจากปีค.ศ. 1689 มงกุฎองค์นี้ไม่ได้ถูกใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกเลยกว่า 200 ปี โดยในปีค.ศ. 1911 พระเจ้าจอร์จที่ 5 ได้รื้อฟื้นการใช้มงกุฎองค์นี้ในพระราชพิธีนี้ขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง และถือปฏิบัติต่อเนื่องเป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน (ยกเว้นพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8) โดยมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดได้นำมาใช้เป็นสัญลักษณ์ประกอบตราอาร์ม และตราสัญลักษณ์ต่างๆ ในประเทศในราชอาณาจักรเครือจักรภพเพื่อแสดงถึงพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดปัจจุบันถูกเก็บรักษาอยู่ที่หอคอยแห่งลอนดอนร่วมกับมงกุฎอิมพีเรียลสเตตและเครื่องราชกกุธภัณฑ์อื่น ๆ
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์เดิม
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์เดิมทรงสวมโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดเมื่อวันคริสต์มัส ค.ศ. 1065 และว่ากันว่าเป็นมงกุฎที่ใช้ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ในวันคริสตมาสปีต่อมา ค.ศ. 1066 เพื่อเป็นการแสดงว่าทรงสืบราชบัลลังก์ต่อจากพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดมิใช่ด้วยการพิชิตอังกฤษของพระองค์ และใช้กันต่อมาในบรรดาพระมหากษัตริย์นอร์มันจนถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้ทรงได้รับการสวมมงกุฎครั้งแรกโดยบาทหลวงแห่งวินเชสเตอร์ที่กลอสเตอร์ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1216
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดองค์ปัจจุบัน
สร้างขึ้นสำหรับพระราชพิธีบรมราชาภิเษกสมเด็จพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 ว่ากันว่าบางส่วนสร้างจากทองจากมงกุฎเดิมที่ถูกทำลายโดยครอมเวลล์ และมีไข่มุกที่เป็นของสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 มงกุฎที่ถูกทำลายอาจจะเป็นมงกุฎที่สร้างเลียนแบบมงกุฎของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพที่ไม่ใช่มงกุฎเดิมที่หายไปในสมัยของสมเด็จพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษในปี ค.ศ. 1216 แต่แสตนลีย์อ้างว่าเครื่องราชกกุธภัณฑ์มีอยู่จน ค.ศ. 1642 และเก็บไว้ที่แอบบีเวสต์มินสเตอร์จนกระทั่งถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 8.
ตัวมงกุฎบนฐานประกอบด้วยกางเขนแพตตี สี่กางเขนที่ฐานสลับกับสัญลักษณ์ดอกลิลลีจำนวนสี่ดอก เหนือจากฐานขึ้นไปเป็นโค้งสองโค้งที่มีกางเขนอยู่ข้างบน ตรงกลางมงกุฎเป็นหมวกกำมะหยี่ที่มีขอบเป็นขนเออร์มิน เดิมประดับด้วยอัญมณีที่เช่ามาเฉพาะเมื่อมีการราชาภิเษก โดยเมื่อเสร็จสิ้นพระราชพิธีก็ถอดคืนเหลือแต่โครงมงกุฎเปล่าๆ และแต่ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1911 เป็นต้นมาก็ได้มีการฝังอัญมณีอย่างถาวร ประกอบด้วยอัญมณี 444 ชิ้น ประกอบด้วยอะความารีนทรงกุหลาบ 345 เม็ด โทปาซสีขาว 37 เม็ด ทัวร์มาลีน 27 เม็ด ทับทิม 12 เม็ด แอเมทิสต์ 7 เม็ด ไพลิน 6 เม็ด เพทาย 2 เม็ด โกเมน 1 เม็ด ทับทิมสปิเนล 1 เม็ด และคาร์บันเคิล 1 เม็ด ไข่มุกเทียมบริเวณส่วนโค้งด้านบนและบริเวณฐานของมงกุฎได้ถูกเปลี่ยนเป็นทอง ซึ่งในสมัยนั้นใช้วัสดุเป็นทองคำเคลือบแพลตตินัม โดยได้ถูกสร้างให้มีขนาดเล็กลงเพื่อให้เข้ากับพระเจ้าจอร์จที่ 5 ซึ่งเป็นพระมหากษัตริย์ที่ทรงมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดเป็นพระองค์แรกในรอบ 200 ปี
พระราชพิธีบรมราชาภิเษก
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดใช้ทรงในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกของพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรจำนวนเจ็ดพระองค์ ได้แก่ พระเจ้าชาลส์ที่ 2 (ค.ศ. 1661), พระเจ้าเจมส์ที่ 2 (ค.ศ. 1685), พระเจ้าวิลเลียมที่ 3 แห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1689), พระเจ้าจอร์จที่ 5 (ค.ศ.1911), พระเจ้าจอร์จที่ 6 (ค.ศ.1937), สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 (ค.ศ. 1953) และ สมเด็จพระเจ้าชาลส์ที่ 3 (ค.ศ. 2023)
สมเด็จพระราชินีนาถแมรีที่ 2 และสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์ ได้เลือกทรงมงกุฎเพชรของพระองค์เอง พระเจ้าจอร์จที่ 1 พระเจ้าจอร์จที่ 2 พระเจ้าจอร์จที่ 3 และพระเจ้าวิลเลียมที่ 4 ได้เลือกทรงมงกุฎพระเจ้าจอร์จที่ 1 ส่วนพระเจ้าจอร์จที่ 4 ทรงมงกุฎราชาภิเษกองค์ใหญ่ที่จัดสร้างขึ้นใหม่สำหรับพระองค์เอง
สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย และสมเด็จพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 7 ทรงเลือกทรงมงกุฎอิมพีเรียลสเตท ในพระราชพิธีบรมราชาภิเษกแทนมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดเนื่องจากน้ำหนักซึ่งหนักถึงสองกิโลกรัมกว่าๆ (2,155 กรัม)
ในกรณีที่ไม่ได้ใช้มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดทรงในระหว่างพระราชพิธี มงกุฎจะถูกเชิญไว้บนแท่นบูชาในระหว่างพระราชพิธีบรมราชาภิเษก แต่ไม่พบการปฏิบัติเช่นนี้ในคราของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย
หลังจากปี ค.ศ. 1689 มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดมิได้ถูกใช้ในการราชพิธีบรมราชาภิเษกพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักรนานกว่าสองร้อยปี จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1911 สมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 ทรงเลือกมงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดในพระราชพิธีราชาภิเษก นับตั้งแต่นั้นมุงกุฏก็ได้ถูกใช้มาตลอดจนถึงรัชสมัยปัจจุบัน
ตราสัญลักษณ์
มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดใช้เป็นสัญลักษณ์ปรากฏในตราสัญลักษณ์ ตราอาร์ม และตราอื่นๆ ใช้สำหรับราชอาณาจักรเครือจักรภพ (Commonwealth Realms) โดยแสดงออกซึ่งพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1953 โดยมีพระบรมราชโองการ ใช้ตรามงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดแทนตรามงกุฎทิวดอร์ (ซึ่งใช้ตั้งแต่ค.ศ. 1902) นับตั้งแต่ปีที่ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นต้นมา อนึ่งการใช้ตราสัญลักษณ์มงกุฎเซนต์เอ็ดเวิร์ดจะต้องได้รับพระบรมราชานุญาตเท่านั้น
รูปสิบเก้าเหลี่ยม
ในทางเรขาคณิต รูปสิบเก้าเหลี่ยม (enneadecagon) คือ รูปหลายเหลี่ยมที่มี 19 ด้าน และมี 19 มุม'''
รูปสิบเก้าเหลี่ยมปกติ หรือ รูปสิบเก้าเหลี่ยมด้านเท่า นั้นมีมุมภายในมุมละ 161.052° ส่วนพื้นที่ของรูปสิบเก้าเหลี่ยมด้านเท่า ที่มีความยาวด้าน a เท่ากับ
รัศมีของวงกลมล้อมของรูปสิบเก้าเหลี่ยมปกติ ที่มีความยาวด้าน a เท่ากับ (มุมวัดเป็นองศา)
ศิขัณทิน
ศิขัณทิน (शिखण्डी, ) เป็นตัวละครที่เป็นบุคคลที่มีลักษณะของสองเพศในมหากาพย์ฮินดูเรื่องมหาภารตะ แรกเกิดเป็นเพศหญิง เป็นธิดาของท้าวทรุปัท กษัตริย์แห่งแคว้นปัญจาละ ภายหลังได้เปลี่ยนเพศเป็นชาย ศิขัณทินเป็นพี่ชายของเทราปที ตัวละครเอกหญิงของมหากาพย์และภรรยาร่วมของพี่น้องปาณฑพ
ศิขัณทินเป็นการกลับชาติมาเกิดของพระนางอัมพาผู้เคยถูกภีษมะทำให้เสียเกียรติ ศิขัณทินร่วมรบในสงครามทุ่งกุรุเกษตรในฝ่ายปาณฑพที่เป็นน้องเขย และเป็นตัวแปรสำคัญในการเสียชีวิตของภีษมะ นอกจากการมีส่วนร่วมในการสังหารภีษมะแล้ว ศิขัณทินยังได้รบกับยอดนักรบอย่างอัศวัตถามา กฤปาจารย์ และกฤตวรมัน
ในการแสดงหุ่นกระบอกวายังของชวา ศิขัณทินเป็นที่รู้จักในชื่อ ซรีกันดี (Srikandi) เกิดเป็นเพศชายและเปลี่ยนเป็นเพศหญิง และกลายเป็นภรรยาคนที่สองของอรชุนแห่งฝ่ายปาณฑพ ถัดจากเทราปทีที่เป็นภรรยาคนแรก
ออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน
ออริจินัลเน็ตแอนิเมชัน ( ย่อ: ONA) รู้จักในประเทศญี่ปุ่นว่า เว็บอนิเมะ (ウェブアニメ (Webu Anime)) เป็นอนิเมะที่เผยแพร่ผ่านทางอินเทอร์เน็ตโดยตรง โอวีเออาจจะถูกนำไปออกฉายทางโทรทัศน์หรือทำเป็นแผ่นดีวีดีในภายหลัง อินเทอร์เน็ตเป็นหนึ่งในช่องทางใหม่สำหรับการเผยแพร่แอนิเมชันที่ได้รับความนิยมจากเว็บไซต์สื่อแบบส่งต่อเนื่องที่เพิ่มขึ้นในประเทศญี่ปุ่น
ประเทศภูฏานในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2010
ประเทศภูฏาน เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 2010 (พ.ศ. 2553) ที่ประเทศสิงคโปร์ ระหว่างวันที่ 14-26 สิงหาคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติภูฏานเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศภูฏานไม่ได้รับเหรียญรางวัล
เทควันโด
ผลการแข่งขันดังนี้ :
แอนดรูว์ โคล
แอนดรูว์ อะเลกซานเดอร์ โคล (Andrew Alexander Cole) หรือโดยมากเป็นที่รู้จักในชื่อ แอนดี โคล (Andy Cole) ชื่อที่รู้จักทั่วไปในคริสต์ทศวรรษ 1990 แต่ในปี ค.ศ. 2000 เขาขอให้เรียกชื่อเขาว่า แอนดรูว์ โคล เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1971 ที่นอตทิงแฮม นอตทิงแฮมเชอร์
ในฐานะนักฟุตบอลเขาเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าตั้งแต่ปี ค.ศ. 1988 ถึง 2008 เป็นที่เป็นจดจำมากที่สุดเมื่อครั้งอยู่กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก เขาอยู่กับสโมสร 6 ปี และได้รับถ้วยรางวัลหลายครั้ง เขายังเล่นให้กับสโมสรระดับต้น ๆ อย่าง อาร์เซนอล, นิวคาสเซิลยูไนเต็ด, แบล็กเบิร์นโรเวอส์, ฟูลัม, แมนเชสเตอร์ซิตี, พอร์ตสมัท และซันเดอร์แลนด์ และเล่นให้กับทีมอื่นอย่าง บริสตอลซิตี เบอร์มิงแฮมซิตี เบิร์นลีย์ และนอตทิงแฮมฟอเรสต์
โคลเป็นผู้ยิงประตูสูงสุดเป็นอันดับ 4 ในประวัติศาสตร์พรีเมียร์ลีก โดยยิงได้ 187 ประตูในลีก โดยอันดับ 1 คือ อลัน เชียเรอร์ ที่ยิงได้ 260 ประตู
อ้างอิง
1971
พอล โรบสัน
พอล ลีรอย โรบสัน (Paul Leroy Robeson: ; 9 เมษายน ค.ศ. 1898 – 23 มกราคม ค.ศ. 1976) เป็นนักดนตรีเบสทุ้ม นักศิลปินคอนเสิร์ตและละครเวทีและนักแสดงภาพยนตร์ที่เป็นที่มีชื่อเสียงทั้งของเขา ความสำเร็จทางวัฒนธรรมการเคลื่อนไหวทางการเมืองของเขา เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนรัตเกอร์สและมหาวิทยาลัยโคลัมเบียเขาเป็นนักกีฬาดาวเด่นในวัยเยาว์ เขายังศึกษาภาษาสวาฮิลีและสัทศาสตร์ที่วิทยาลัยบูรพคดีศึกษาและการศึกษาแอฟริกา มหาวิทยาลัยลอนดอนที่กรุงลอนดอนใน ค.ศ. 1934 กิจกรรมทางการเมืองของเขาเริ่มต้นด้วยการมีส่วนร่วมของเขากับแรงงานที่ว่างงานและนักศึกษาต่อต้านจักรวรรดินิยมซึ่งเขาได้พบในอังกฤษและยังคงมีการสนับสนุนสำหรับกลุ่มนิยมสาธารณรัฐเหตุในสงครามกลางเมืองสเปนและขัดแย้งกับลัทธิฟาสซิสต์ ในสหรัฐเขาเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิพลเมืองและการรณรงค์เพื่อความยุติธรรมทางสังคมอื่นๆ ความเห็นอกเห็นใจของเขาสำหรับสหภาพโซเวียตและลัทธิคอมมิวนิสต์และคำวิจารณ์ของรัฐบาลสหรัฐและนโยบายต่างประเทศทำให้เขาถูกขึ้นบัญชีดำในช่วงยุคแมคคาร์
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี
มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดลพบุรี เป็นสาขามหาวิทยาลัยแต่ไม่เทียบเท่าวิทยาเขตของ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ที่ตั้งอยู่ใน อำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี