cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปลาเขี้ยวก้าง
ชื่อวิทยาศาสตร์ของมันนั้นมาจากภาษากรีกโดย malakos ความหมาย "อ่อน" และ osteon แปลว่า "กระดูก" ส่วนสาเหตุที่ใช้ชื่อนี้ก็มาจากขากรรไกรของมันที่ดูผิดปกติจากปลาอื่น ๆ นั้นเอง
สปีชีส์
ปลาเขี้ยวก้าง แบ่งออกเป็น 2 สปีชีส์หลักได้แก่:
สถานที่พบ
ปลาชนิดนี้สามารถพบได้ทั่วไปในมหาสมุทรต่างๆเช่นมหาสมุทรแปซิฟิก,มหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรอินเดีย ยกเว้นในที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่มีความลึกตังแต่500 เมตร (1,600 ฟุต) และพวกมันไม่ค่อยมีการย้ายถิ่นขึ้นมาบนน้ำตื้นแบบปลาทะเลลึกทั่วไป
ซิดนีย์ เหล่า
ซิดนีย์ เหล่า แสกเฉิ่ง (劉錫祥; Sidney Lau Sek-cheung; เสียชีวิต 1987) เป็นครูสอนภาษากวางตุ้งในกองฝึกอบรมรัฐบาลแผนกภาษาจีน และครูใหญ่ของโรงเรียนสอนภาษาของรัฐบาลฮ่องกง เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยซุน ยัตเซ็น มณฑลกวางตุ้ง สาธารณรัฐประชาชนจีน
ตำราเรียน
เหล่าเขียนชุดตำราเรียนในช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1970 เพื่อสอนผู้พูดภาษาอังกฤษให้พูดภาษากวางตุ้งได้ ในตอนแรกชุดตำรานี้ใช้เพื่อสอนชาวตะวันตกที่ย้ายภูมิลำเนามาทำงานในกองกำลังตำรวจฮ่องกงและหน่วยงานของรัฐอื่น ๆ ต่อมาได้นำชุดตำรานี้มาใช้เป็นหลักในการสอนในรายการวิทยุสำหรับชาวต่างชาติ
หนังสือที่เหล่าเขียนได้แนะนำระบบถอดเป็นอักษรโรมันของตนเอง ซึ่งแตกต่างจากระบบเยลที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย และระบบอื่นก่อนหน้านี้อีก 9 ระบบ ตรงที่ระบบนี้จะใช้ตัวเลขเป็นตัวยกเพื่อระบุเสียงวรรณยุกต์ โดยวิธีการนี้ได้ถูกลอกเลียนแบบในอีก 16 ปีต่อมาโดยผู้คิดค้นระบบยฺหวิดเพ็ง ซึ่งใช้กันน้อยแต่เป็นที่นิยมในทางวิชาการ ในฮ่องกงมีอีกระบบที่ใช้กันโดยทั่วไปรองจากระบบของเหล่าและระบบเยล คือ ระบบรัฐบาลฮ่องกง หรือระบบการถอดเป็นอักษรโรมันมาตรฐาน (Standard Romanisation) ที่พัฒนาโดยเจมส์ ไดเออร์ บอล (James Dyer Ball) และแอ็นสท์ โยฮันน์ ไอเทิล (Ernst Johann Eitel) ซึ่งระบบของเหล่ามีรากฐานมาจากระบบนี้เป็นส่วนมาก
พจนานุกรมของเหล่าซึ่งมีชื่อว่า A Practical Cantonese-English Dictionary มีคำศัพท์ภาษากวางตุ้ง 22,000 รายการ จัดพิมพ์โดยรัฐบาลฮ่องกงในปี 1977 และได้รับคำวิจารณ์อยู่ในเกณฑ์ดีโดย Dew ในวารสารภาษาศาสตร์จีน (Journal of Chinese Linguistics)
ประวัติศาสนาพุทธ
พระพุทธศาสนา หรือ ศาสนาพุทธ (buddhasāsana พุทฺธสาสนา, buddhaśāsana พุทธศาสนา) เป็นศาสนาที่มีพระพุทธเจ้าเป็นพระศาสดา มีพระธรรมที่พระองค์ทรงตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง และตรัสสอนไว้เป็นหลักคำสอนสำคัญ มีพระสงฆ์ (ภิกษุ ภิกษุณี) สาวกผู้ตัดสินใจออกบวชเพื่อศึกษาปฏิบัติตนตามคำสั่งสอน ธรรม-วินัย ของพระบรมศาสดา เพื่อบรรลุสู่จุดหมายคือพระนิพพาน และสร้างสังฆะ เป็นชุมชนเพื่อสืบทอดคำสอนของพระบรมศาสดา รวมเรียกว่า พระรัตนตรัย  นอกจากนี้ในพระพุทธศาสนา ยังประกอบคำสอนสำหรับการดำรงชีวิตที่ดีงาม สำหรับผู้ที่ยังไม่ออกบวช (คฤหัสถ์ - อุบาสก และอุบาสิกา)  ซึ่งหากรวมประเภทบุคคลที่ที่นับถือและศึกษาปฏิบัติตนตามคำสั่งสอนของพระบรมศาสดา แล้วจะจำแนกได้เป็น 4 ประเภท คือ ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา หรือที่เรียกว่า พุทธบริษัท 4
ศาสนาพุทธเป็นศาสนาอเทวนิยม ปฏิเสธการมีอยู่ของพระเป็นเจ้าหรือพระผู้สร้าง และเชื่อในศักยภาพของมนุษย์ ว่าทุกคนสามารถพัฒนาจิตใจ ไปสู่ความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ได้ ด้วยความเพียรของตน กล่าวคือ ศาสนาพุทธ สอนให้มนุษย์บันดาลชีวิตของตนเอง ด้วยผลแห่งการกระทำของตน ตาม กฎแห่งกรรม มิได้มาจากการอ้อนวอนขอจากพระเป็นเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์นอกกาย คือ ให้พึ่งตนเอง เพื่อพาตัวเองออกจากกอง ทุกข์ มีจุดมุ่งหมายคือการสอนให้มนุษย์หลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวงในโลกด้วยวิธีการสร้าง ปัญญา ในการอยู่กับความทุกข์อย่างรู้เท่าทันตามความเป็นจริง วัตถุประสงค์สูงสุดของศาสนาคือการหลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวงและวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด เช่นเดียวกับที่พระศาสดาทรงหลุดพ้นได้ด้วยกำลังสติปัญญาและความเพียรของพระองค์เอง ในฐานะที่พระองค์ก็ทรงเป็นมนุษย์ มิใช่เทพเจ้าหรือทูตของพระเจ้าองค์ใด ศาสนาพุทธมีอายุล่วงมา 2,500 ปี
พระพุทธเจ้า พระองค์ปัจจุบันคือพระโคตมพุทธเจ้า มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายสิทธัตถะ ได้ทรงเริ่มออกเผยแผ่คำสอนในชมพูทวีป ตั้งแต่สมัยพุทธกาล แต่หลังปรินิพพานของพระพุทธเจ้า พระธรรมวินัยที่พระองค์ทรงสั่งสอน ได้ถูกรวบรวมเป็นหมวดหมู่ด้วยการสังคายนาพระธรรมวินัยครั้งแรก จนมีการรวบรวมขึ้นเป็นพระไตรปิฎก ซึ่งเป็นหลักการสำคัญที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมาตลอดของฝ่าย เถรวาท ที่ยึดหลักไม่ยอมเปลี่ยนแปลงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า แต่ในการสังคายนาพระธรรมวินัยครั้งที่สอง ได้เกิดแนวคิดที่เห็นต่างออกไป ว่าธรรมวินัยสามารถปรับปรุงเปลี่ยนแปลงได้ตามเวลาและสถานการณ์เพื่อความอยู่รอดแห่งศาสนาพุทธ แนวคิดดังกล่าวจึงได้เริ่มก่อตัวและแตกสายออกเป็นนิกายใหม่ในชื่อของ มหายาน ทั้งสองนิกายได้แตกนิกายย่อยไปอีกและเผยแพร่ออกไปทั่วดินแดนเอเชียและใกล้เคียง บ้างก็จัดว่า วัชรยาน เป็นอีกนิกายหนึ่ง แต่บ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของนิกายมหายาน แต่การจัดมากกว่านั้นก็มี หลักพื้นฐานสำคัญของปฏิจสมุปบาท เป็นเพียงหลักเดียวที่เป็นคำสอนร่วมกันของคติพุทธ
ปัจจุบันศาสนาพุทธได้เผยแผ่ไปทั่วโลก โดยมีจำนวนผู้นับถือส่วนใหญ่อยู่ในทวีปเอเชีย ทั้งในเอเชียกลาง เอเชียตะวันออก และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันศาสนาพุทธ ได้มีผู้นับถือกระจายไปทั่วโลก ประมาณ 700 ล้านกว่าคน หรืออาจมีถึงหลัก 1 พันล้านกว่าคน (อาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา) ด้วยมีผู้นับถือในหลายประเทศ ศาสนาพุทธจึงเป็นศาสนาสากล
ชาติกำเนิด
พระโคตมพุทธเจ้า หรือ พระพุทธเจ้าองค์ปัจจุบัน    มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายสิทธัตถะ เป็นพระโอรสของพระเจ้าสุทโธทนะและพระนางสิริมหามายา ประสูติในราชตระกูลศากยวงศ์ แห่งกรุงกบิลพัสดุ์ พระองค์ทรงออกผนวชเมื่อพระชนมายุ 29 พรรษา บำเพ็ญเพียรอยู่ 6 ปี จึงตรัสรู้เมื่อพระชนมายุ 35 พรรษา และทรงประกาศพระศาสนาอยู่ 45 ปี จึงเสด็จปรินิพพานเมื่อพระชนมายุได้ 80 พรรษา ซึ่งเป็นการเริ่มต้นของการนับปีพุทธศักราช
หลังจากพระพุทธเจ้าตรัสรู้แล้ว ได้เสด็จไปโปรดพระปัญจวัคคีย์ ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี พระองค์ตรัสธัมมจักกัปปวัตตนสูตร เป็นปฐมเทศนาแก่พระปัญจวัคคีย์ เมื่อจบพระธรรมเทศนา ดวงตาเห็นธรรมอันปราศจากธุลีมลทิน จึงเกิดขึ้นแก่พระโกณฑัญญะ จนทำให้บรรลุเป็นพระโสดาบัน พระโกณฑัญญะจึงกราบทูลขออุปสมบทในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ซึ่งนับเป็นพระสงฆ์องค์แรกในโลก และพระรัตนตรัยจึงเกิดขึ้นในโลกเช่นกันในวันนั้น ต่อมา พระองค์ได้ทรงแสดงธรรมอื่น ๆ เพื่อโปรดพระปัญจวัคคีย์ที่เหลืออีก 4 องค์ จนบรรลุเป็นพระโสดาบันทั้งหมด หลังจากพระปัญจวัคคีย์บรรลุเป็นพระโสดาบันหมดแล้ว พระองค์ทรงแสดงธรรมอนัตตลักขณสูตร ซึ่งทำให้พระปัญจวัคคีย์บรรลุเป็นพระอรหันต์ทั้งสิ้น
ต่อจากนั้น พระองค์ได้เสด็จไปแสดงธรรมโปรดพระยสะและพวกอีก 54 ท่าน จนบรรลุเป็นพระอรหันต์ทั้งหมด ในครั้งนั้นจึงมีพระอรหันต์รวมทั้งพระองค์ด้วยทั้งสิ้น 61 พระองค์ พระพุทธเจ้าจึงพระดำริให้พระสาวกออกประกาศศาสนา โดยมีพระปฐมวาจาในการส่งพระสาวกออกประกาศศาสนาว่า
จึงทำให้พระพุทธศาสนามีความเจริญรุ่งเรือง และแผ่ขยายไปในชมพูทวีปอย่างรวดเร็ว ชาวชมพูทวีปพากันละทิ้งลัทธิเดิม แล้วหันมานับถือเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนามากขึ้นโดยลำดับและเผยแผ่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน
พุทธศาสนาหลังพระพุทธองค์ปรินิพาน
เมื่อพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว พระพุทธศาสนายังเจริญในอินเดียสืบมา ความเจริญของพุทธศาสนาขึ้นกับว่าได้รับการส่งเสริมจากผู้มีอำนาจในสมัยนั้นหรือไม่ ถ้ามีก็มีความรุ่งเรืองมาก อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลากาลล่วงไป ความขัดแย้งอันเกิดจากการตีความพระธรรมคำสอนและพระวินัยไม่ตรงกันได้เกิดขึ้นในหมู่พระสงฆ์ จึงมีการแก้ไขโดยมีการจัดทำสังคายนาร้อยกรองพระธรรมวินัยที่ถูกต้องไว้เป็นหลักฐานสำหรับยึดถือเป็นแบบแผนต่อไป
การสังคายนาครั้งที่ 1
การสังคายนาครั้งที่ 1 กระทำขึ้น หลังจากพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพานได้ 3 เดือน ณ ถ้ำสัตบรรณคูหา กรุงราชคฤห์ โดยพระมหากัสสปะเป็นประธาน พระเจ้าอชาตศัตรูเป็นองค์อุปถัมภ์ พระอานนท์เป็นผู้ให้คำตอบเกี่ยวกับพระธรรม และพระอุบาลีเป็นผู้ให้คำตอบเกี่ยวกับพระวินัย มีพระอรหันต์เข้าร่วมในการสังคายนา 500 รูป กระทำ 7 เดือนจึงแล้วเสร็จ
การสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะพระสุภัททะกล่าวจาบจ้วงพระธรรมวินัยหลังพุทธปรินิพพานเพียง 9 วัน ทำให้พระมหากัสสปะ ดำริจัดสังคายนาขึ้น ในการสังคายนาครั้งนี้ พระอานนท์ได้กล่าวถึงพุทธานุญาตให้สงฆ์ถอนสิกขาบทเล็กน้อยได้ แต่ที่ประชุมตกลงกันไม่ได้ว่าสิกขาบทเล็กน้อยคืออะไร พระมหากัสสปะจึงให้คงไว้อย่างเดิม
เมื่อสังคายนาเสร็จแล้ว พระปุราณะพร้อมบริวาร 500 รูป จาริกมายังแคว้นราชคฤห์ ภิกษุที่เข้าร่วมสังคายนาได้แจ้งเรื่องสังคายนาให้พระปุราณะทราบ พระปุราณะแสดงความเห็นคัดค้านเกี่ยวกับสิกขาบทบางข้อและยืนยันปฏิบัติตามเดิม ซึ่งแสดงให้เห็นเค้าความแตกแยกในคณะสงฆ์ แต่ไม่ถือว่าเป็นสังฆเภท เนื่องจากพระปุราณะยึดถือตามพุทธานุญาตที่ทรงให้สงฆ์ถอนสิกขาบทเล็กน้อยได้
การสังคายนาครั้งที่ 2 : การแตกนิกาย
เมื่อพุทธปรินิพพานล่วงไป 89 ปี ภิกษุชาววัชชี เมืองเวสาลี ได้ตั้งวัตถุ 10 ประการ ซึ่งผิดไปจากพระวินัย ทำให้มีทั้งภิกษุที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วย จนเกิดการแตกแยกในหมู่สงฆ์ พระยสกากัณฑบุตร ได้จาริกมาเมืองเวสาลี และทราบเรื่องนี้ ได้พยายามคัดค้าน แต่ภิกษุชาววัชชีไม่เชื่อฟัง ภิกษุที่สนับสนุนพระยสกากัณฑบุตรจึงนำเรื่องไปปรึกษาพระเถระผู้ใหญ่ในขณะนั้นได้แก่ พระเรวตะ พระสัพกามีเถระ เป็นต้น จึงตกลงให้ทำการสังคายนาขึ้นอีกครั้ง
ภิกษุชาววัชชีไม่ยอมรับและไม่เข้าร่วมการสังคายนานี้ แต่ไปรวบรวมภิกษุฝ่ายตนประชุมทำสังคายนาต่างหาก เรียกว่า มหาสังคีติ และเรียกพวกของตนว่า มหาสังฆิกะ ทำให้พุทธศาสนาในขณะนั้นแตกเป็น 2 นิกาย คือ ฝ่ายที่นับถือมติของพระเถระครั้งปฐมสังคายนาเรียก เถรวาท ฝ่ายที่ถือตามมติของอาจารย์ของตนเรียก อาจาริยวาท
อีกราว 100 ปีต่อมา สงฆ์ทั้ง 2 ฝ่ายมีการแตกนิกายออกไปอีก หลักฐานฝ่ายภาษาบาลีว่าแตกไป 18 นิกาย หลักฐานฝ่ายภาษาสันสกฤตว่า แตกไป 20 นิกาย ได้แก่
การสังคายนาครั้งที่ 3
เกิดขึ้นในสมัยพระเจ้าอโศกมหาราช เพื่อกำจัดพวกเดียรถีย์ปลอมบวชในพระพุทธศาสนา มีพระโมคคัลลีบุตรติสสะเป็นประธาน ใช้เวลา 9 เดือนจึงสำเร็จ ในการสังคายนาครั้งนี้ พระโมคคัลลีบุตรติสสะ ได้แต่งกถาวัตถุขึ้น เพื่ออธิบายธรรมให้แจ่มแจ้ง
หลังจากการสังคายนาสิ้นสุดลง พระเจ้าอโศกฯได้ส่งสมณทูต 9 สายออกเผยแผ่พระพุทธศาสนา คือ
กำเนิดมหายาน
พระพุทธศาสนามหายานเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 6-7 โดยเป็นคณะสงฆ์ที่มีความเห็นต่างจากนิกายเดิมที่มีอยู่ 18 - 20 นิกายในขณะนั้น แนวคิดของมหายานพัฒนามาจากแนวคิดของนิกายมหาสังฆิกะและนิกายที่แยกไปจากนิกายนี้ จุดต่างจากนิกายดั้งเดิมคือคณะสงฆ์กลุ่มนี้ให้ความสำคัญกับการเป็นพระโพธิสัตว์และเน้นบทบาทของคฤหัสถ์มากกว่าเดิม จึงแยกออกมาตั้งนิกายใหม่ เหตุที่มีการพัฒนาลัทธิมหายานขึ้นนั้นเนื่องจาก คณาจารย์ที่สำคัญของนิกายมหายานคือ พระอัศวโฆษ พระนาคารชุน พระอสังคะ พระวสุพันธุ เป็นต้น หลังจากการก่อตัว พุทธศาสนามหายานซึ่งมีจุดเด่นคือสามารถปรับตัวให้เข้ากับความเชื่อดั้งเดิมที่แตกต่างไปในแต่ละท้องถิ่นได้ง่ายกว่าพุทธศาสนาเถรวาทซึ่งเป็นแบบดั้งเดิมได้แพร่กระจายออกจากอินเดียไปในทวีปเอเชียหลายประเทศ
อินเดียและความเสื่อมของพุทธศาสนา
จนกระทั่ง ยุคจักรวรรดิปาละในเบงกอล พุทธศาสนามหายานรุ่งเรืองอีกครั้ง และได้แพร่หลายไปยังสิกขิมและภูฏาน ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13-17 เมื่อจักรวรรดิปาละปกครองด้วยกษัตริย์ราชวงศ์เสนะที่นับถือศาสนาฮินดู ศาสนาพุทธจึงเสื่อมลง
ศาสนาพุทธในอินเดียเริ่มเสื่อมลงอย่างช้า ๆ ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ความเสื่อมในอินเดียตะวันออกเริ่มตั้งแต่จักรวรรดิปาละหันไปส่งเสริมศาสนาฮินดูไวษณพนิกาย ส่วนในอินเดียเหนือเริ่มเสื่อมตั้งแต่ พ.ศ. 1736 เมื่อชาวเติร์กที่นับถือศาสนาอิสลาม นำโดยมูฮัมหมัด คิลญี บุกอินเดียและเผามหาวิทยาลัยนาลันทา ตั้งแต่ พ.ศ. 1742 เป็นต้นไป ศาสนาอิสลามแพร่เข้าสู่พิหาร ทำให้ชาวพุทธโยกย้ายไปทางเหนือเข้าสู่เทือกเขาหิมาลัยหรือลงใต้ไปที่ศรีลังกา นอกจากนั้น ความเสื่อมของศาสนาพุทธยังเป็นผลมาจากการฟื้นตัวของศาสนาฮินดู ภายใต้การนำของขบวนการต่าง ๆ เช่น อัธไวตะ ภักติ และการเผยแผ่ศาสนาของนักบวชลัทธิซูฟี
พุทธศาสนาในเอเชียกลาง
ดินแดนเอเชียกลางได้รับอิทธิพลพุทธศาสนาตั้งแต่สมัยพุทธกาล มีกล่าวในเอกสารของฝ่ายเถรวาทว่า พ่อค้าสองคนจากแบกเทรีย คือ ตปุสสะและภัลลิกะ ได้พบพระพุทธเจ้าและปฏิญาณตนเป็นอุบาสก เมื่อกลับไปบ้านเมืองของตนได้สร้างวัดในพุทธศาสนาขึ้น
เอเชียกลางเป็นดินแดนสำคัญในการติดต่อระหว่างจีน อินเดีย และเปอร์เซีย การุกรานของชาวฮั่นโบราณใน พ.ศ. 343 ไปทางตะวันตกเข้าสู่ดินแดนที่ได้รับอารยธรรมจากกรีกโดยเฉพาะอาณาจักรแบกเทรียทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมขึ้น การขยายตัวของพุทธศาสนาขึ้นสู่ทางเหนือทำให้เกิดอาณาจักรพุทธในเอเชียกลาง เมืองบนเส้นทางสายไหมหลายเมืองเป็นเมืองพุทธที่ต้อนรับนักเดินทางทั้งจากตะวันตกและตะวันออก
พุทธศาสนาเถรวาทแพร่หลายเข้าสู่ดินแดนของชาวเติร์กก่อนที่จะผสมผสานกับนิกายมหายานที่แพร่หลายเข้ามาภายหลัง ดินแดนดังกล่าว คือ บริเวณที่เป็นประเทศปากีสถาน รัฐแคชเมียร์ อัฟกานิสถาน อิหร่านตะวันออกและแนวชายฝั่ง อุซเบกิสถาน เติร์กเมนิสถาน และทาจิกิสถาน อาณาจักรโบราณในสมัยนั้น คือ แคว้นคันธาระ แบกเทรีย พาร์เทีย และซอกเดีย ศาสนาพุทธในบริเวณนี้ได้แพร่ต่อไปยังจีน อิทธิพลของความเชื่อท้องถิ่นทำให้ศาสนาพุทธในบริเวณนี้แตกเป็นหลายนิกาย นิกายที่โดดเด่น คือ นิกายธรรมคุปตวาทและนิกายสรวาสติวาทิน
ศาสนาพุทธในเอเชียกลางเสื่อมลงเมื่อศาสนาอิสลามแพร่หลายเข้ามาในบริเวณนี้ มีการทำลายสถูปจำนวนมากในสงครามในพุทธศตวรรษที่ 12 ศาสนาพุทธมีท่าทีว่าจะฟื้นตัวขึ้นอีกเมื่อเจงกีสข่านรุกรานเข้ามาในบริเวณนี้ มีการจัดตั้งดินแดนของอิลข่านและชะกะไตข่าน เมื่อพุทธศตวรรษที่ 18 แต่อีก 100 ปีต่อมา ชาวมองโกลส่วนใหญ่หันไปนับถือศาสนาอิสลาม ทำให้ศาสนาอิสลามแพร่หลายไปทั่วเอเชียกลาง
พุทธศาสนาในพาร์เทีย
ศาสนาพุทธแพร่ไปทางตะวันตกถึงพาร์เทียอย่างน้อยถึงบริเวณเมิร์บในมาร์เกียนาโบราณ ซึ่งปัจจุบันอยู่ในเติร์กเมนิสถาน ชาวพาร์เทียจำนวนมากมีบทบาทในการแพร่กระจายของพุทธศาสนาโดยนักแปลคัมภีร์ชาวพาร์เทียจำนวนมากแปลคัมภีร์พุทธศาสนาเป็นภาษาจีน
พุทธศาสนาในแอ่งตาริม
บริเวณตะวันออกของเอเชียกลาง (เตอร์เกสถานของจีน แอ่งตาริม และเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์) พบศิลปะทางพุทธศาสนาจำนวนมาก ซึ่งแสดงอิทธิพลของอินเดียและกรีก ศิลปะเป็นแบบคันธาระ และจารึกเขียนด้วยอักษรขโรษฐี
ดินแดนเอเชียกลาง เป็นตัวเชื่อมสำคัญในการเผยแผ่ศาสนาพุทธไปทางตะวันออก ผู้แปลคัมภีร์เป็นภาษาจีนรุ่นแรก ๆ เป็นชาวพาร์เทีย ชาวกุษาณ หรือชาวซอกเดีย การติดต่อแลกเปลี่ยนพุทธศาสนาระหว่างเอเชียกลางกับเอเชียตะวันออกพบมากในพุทธศตวรรษที่ 15 ทำให้ศาสนาพุทธเข้าไปตั้งมั่นในจีนจนปัจจุบัน
พุทธศาสนาในจีน
คาดว่าพุทธศาสนาเข้าสู่จีนเมื่อพุทธศตวรรษที่ 6 โดยผ่านเอเชียกลาง (แม้จะมีเรื่องเล่าว่ามีพระภิกษุเข้าไปถึงประเทศจีนตั้งแต่สมัยพระเจ้าอโศกมหาราช) จนในพุทธศตวรรษที่ 13  จีนจึงกลายเป็นศูนย์กลางที่สำคัญของพุทธศาสนา ใน พ.ศ. 610 มีการก่อตั้งศูนย์กลางการเผยแผ่พุทธศาสนาในจีนโดยพระภิกษุสององค์ คือพระกาศยปะมาตังคะ และพระธรรมรักษ์ ใน พ.ศ. 611 พระเจ้าหมิงตี้แห่งราชวงศ์ตงฮั่นได้สร้างวัดม้าขาวซึ่งยังคงอยู่จนถึงปัจจุบัน อยู่ใกล้กับเมืองหลวง คือ เมืองลั่วหยาง คัมภีร์ทางพุทธศาสนามหายานแปลเป็นภาษาจีนครั้งแรกโดยพระภิกษุจากกุษาณ โลก๊กเสมา ในเมืองลั่วหยาง ระหว่าง พ.ศ. 721- 732 ศิลปะทางพุทธศาสนายุคแรก ๆ ได้รับอิทธิพลจากศิลปะแบบคันธาระ
พุทธศาสนาในจีนรุ่งเรืองมากในยุคราชวงศ์ถัง ราชวงศ์นี้ได้เปิดกว้างต่อการรับอิทธิพลจากต่างชาติ และมีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับอินเดีย มีพระภิกษุจีนเดินทางไปอินเดียมากในช่วงพุทธศตวรรษที่ 9-16 เมืองหลวงในสมัยราชวงศ์ถัง คือ ฉางอาน กลายเป็นศูนย์กลางสำคัญของพุทธศาสนาและเป็นแหล่งเผยแผ่ศาสนาต่อไปยังเกาหลีและญี่ปุ่น
อย่างไรก็ตาม อิทธิพลจากต่างชาติกลายเป็นผลลบในตอนปลายของราชวงศ์ถัง ใน พ.ศ. 1388 จักรพรรดิหวู่ซุง ประกาศให้ศาสนาจากต่างชาติ ได้แก่ ศาสนาคริสต์ ศาสนาโซโรอัสเตอร์ และศาสนาพุทธ เป็นศาสนาที่ผิดกฎหมาย หันไปสับสนุนลัทธิเต๋าแทน ในสมัยของพระองค์มีการทำลายวัด คัมภีร์และบังคับให้พระภิกษุสึก ความรุ่งโรจน์ของพุทธศาสนาจึงสิ้นสุดลง พุทธศาสนานิกายสุขาวดีและนิกายฌานยังคงรุ่งเรืองต่อมา และกลายเป็นนิกายเซนในญี่ปุ่น นิกายฌานในจีนมีอิทธิพลในสมัยราชวงศ์ซ้อง
พุทธศาสนาในเกาหลี
พุทธศาสนาเข้าสู่เกาหลีเมื่อราว พ.ศ. 915 เมื่อราชทูตจากจีนนำคัมภีร์และภาพวาดไปยังอาณาจักรโคกูรยอ ศาสนาพุทธรุ่งเรืองในเกาหลีโดยเฉพาะนิกายเซนในพุทธศตวรรษที่ 12 จนกระทั่ง ถึงยุคของการฟื้นฟูลัทธิขงจื๊อในสมัยราชวงศ์โชซ็อนตั้งแต่ พ.ศ. 1935 ศาสนาพุทธจึงเสื่อมลง
พุทธศาสนาในญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นได้รับพุทธศาสนาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 11 โดยพระภิกษุชาวเกาหลีนำคัมภีร์และศิลปะทางพุทธศาสนาเข้าสู่ญี่ปุ่น เมื่อสิ้นสุดยุคของเส้นทางสายไหม พร้อม ๆ กับการเสื่อมของพุทธศาสนาในอินเดีย เอเชียกลางและจีน ญี่ปุ่นยังคงรักษาความรุ่งเรืองทางพุทธศาสนาไว้ได้ ตั้งแต่ พ.ศ. 1253 เป็นต้นมา มีการสร้างวัดและรูปเคารพจำนวนมากในเมืองหลวงคือเมืองนารา โดยการนำแบบแผนทางวัฒนธรรมจีนเข้ามาผสมผสานในศิลปะแบบญี่ปุ่นจากการเดินทางมาของหลวงจีนเจี้ยนเจิน พุทธศิลป์แบบญี่ปุ่นรุ่งเรืองในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13 – 18 ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 17 – 18 พุทธศาสนานิกายเซนรุ่งเรือง รวมทั้งศิลปะที่สืบเนื่องจากนิกายเซนด้วย พุทธศาสนายังคงรุ่งเรืองในญี่ปุ่นจนถึงปัจจุบัน
พุทธศาสนาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 6 การค้าทางบกผ่านเส้นทางสายไหมถูกจำกัดเนื่องจากการขยายตัวในตะวันออกกลางของจักรวรรดิเปอร์เซีย และการเป็นศัตรูกับโรม ชาวโรมันที่ต้องการสินค้าจากตะวันออกไกลจึงทำการค้าทางทะเล ติดต่อระหว่างทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกับจีน ผ่านอินเดีย ในช่วงเวลานี้เองอินเดียมีอิทธิพลเหนือเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาก ตั้งแต่ภาคใต้ของพม่า ภาคกลางและภาคใต้ของไทย กัมพูชาตอนล่างและภาคใต้ของเวียดนาม การค้าชายฝั่งเจริญขึ้นมาก
ผลจาการเผยแผ่อารยธรรมอินเดียเข้าสู่บริเวณนี้ ภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตแพร่เข้ามาพร้อมกับศาสนาพุทธทั้งฝ่ายเถรวาทและมหายาน ศาสนาพราหมณ์ได้เผยแผ่เข้ามาในบริเวณนี้เช่นกัน พร้อมกับวรรณคดีสำคัญ คือ รามายณะและมหาภารตะ
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 10 – 18 เอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีจักรวรรดิที่รุ่งเรืองทางด้านพุทธศาสนาและศิลปะอยู่สองแห่ง ความเชื่อสำคัญในยุคนี้เป็นแบบมหายาน จักรวรรดิที่มีอิทธิพลทางใต้บริเวณหมู่เกาะ คือ อาณาจักรศรีวิชัย ส่วนทางเหนือ คือ อาณาจักรขอมหรือเขมรโบราณ ที่มีการสร้างรูปพระโพธิสัตว์มาก
อาณาจักรศรีวิชัย
นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าอาณาจักรศรีวิชัยมีศูนย์กลางอยู่มี่ปาเล็มบัง บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย นับถือพุทธมหายานหรือวัชรยานภายใต้การอุปถัมภ์ของกษัตริย์ราชวงศ์ไศเลนทร์ หลวงจีนอี้จิงบันทึกไว้ว่าที่ปาเล็มบังมีภิกษุมากกว่า 10,000 รูป ท่านอตีศะเคยมาศึกษาที่นี่ ก่อนเข้าไปเผยแผ่พุทธศาสนาในทิเบต
ศิลปะทางพุทธศาสนาของศรีวิชัยแพร่หลายไปทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เรียกว่า ศิลปะศรีวิชัย ส่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ คือ บุโรพุทโธ (สร้างเมื่อราว พ.ศ. 1323) ในเกาะชวา อาณาจักรศรีวิชัยเสื่อมลงเนื่องจากความขัดแย้งกับราชวงศ์โจฬะในอินเดีย ก่อนจะรับอิทธิพลอารยธรรมอิสลามในพุทธศตวรรษที่ 18
อาณาจักรขอม
ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 14 - 18 พุทธศาสนามหายานและศาสนาฮินดูรุ่งเรืองในอาณาจักรขอม มีการสร้างศาสนสถานมากมายทั้งในไทยและกัมพูชา รวมทั้งนครวัด มหายานรุ่งเรืองที่สุดในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ผู้สร้างนครธม มหายานเสื่อมลงในพุทธศตวรรษที่ 16 ไล่เลี่ยกับความเสื่อมของมหายานในอินเดีย จากนั้น พุทธศาสนาเถรวาทลัทธิลังกาวงศ์เข้ามามีอิทธิพลแทนที่
กำเนิดวัชรยาน
พุทธศาสนานิกายวัชรยาน หรือ พุทธศาสนาลัทธิตันตระ กำเนิดขึ้นครั้งแรกทางตะวันออกของอินเดีย เมื่อราว พ.ศ. 700 - 1200 บางครั้งจัดเป็นส่วนหนึ่งของมหายานแต่บางครั้งก็แยกตัวเองออกมาต่างหาก หลักปรัชญาของวัชรยานเป็นแบบเดียวกับมหายาน แต่มีวิธีการหรือ "อุปาย" ต่างไป โดยมีการใช้ญาณทัศน์และโยคะอื่น ๆ เข้ามา การฝึกเหล่านี้ได้อิทธิพลจากลัทธิตันตระของศาสนาฮินดู วัชรยานในทิเบต ก่อตั้งโดยท่านปัทมสัมภวะ
วัชรยานยุคแรก ผู้ฝึก เรียกว่า มหาสิทธา มักอยู่ตามป่า จนกระทั่งราว พ.ศ. 1400 วัชรยานจึงแพร่เข้าสู่มหาวิทยาลัยทางพุทธศาสนาในยุคนั้น คือ มหาวิทยาลัยนาลันทาและมหาวิทยาลัยวิกรมศิลา วัชรยานเสื่อมจากอินเดียเมื่อราว พ.ศ. 1700 ซึ่งเป็นผลสืบเนื่องมาจากการรุกรานอินเดียของชาวมุสลิม ทำให้ขาดผู้อุปถัมภ์พุทธศาสนา วัชยานได้แพร่หลายไปสู่ทิเบตและกลายเป็นพุทธศาสนานิกายหลักที่นั่น บางส่วนได้แพร่หลายต่อไปยังจีนและญี่ปุ่นเกิดเป็นนิกายเชนเหยน หรือมี่จุงในจีน และนิกายชินกอนในญี่ปุ่น
การฟื้นฟูนิกายเถรวาท
พระเจ้าอโนรธามังช่อ กษัตริย์ผู้ก่อตั้งจักรวรรดิพม่าครั้งแรกเป็นผู้รับพุทธศาสนาเถรวาทลัทธิลังกาวงศ์นี้เข้าสู่พม่า มีการสร้างเจดีย์ในเมืองหลวงมากมาย แม้ในกาลต่อมา อำนาจของพม่าเสื่อมถอยลงเพราะถูกมองโกลรุกราน และไทยมีอำนาจขึ้นแทน พุทธศาสนานิกายเถรวาทก็ยังคงเป็นนิกายหลักในพม่า
พุทธศาสนานิกายเถรวาทจากลังกาแพร่หลายเข้าสู่ประเทศไทยที่นครศรีธรรมราชและสุโขทัยเมื่อราว พ.ศ. 1800 และยังคงนับถือสืบเนื่องมาจนปัจจุบัน พุทธศาสนานิกายเถรวาทได้แพร่หลายจากไทยไปยังลาวและกัมพูชา ที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของไทยมาก่อน ส่วนดินแดนในเขตหมู่เกาะของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เคยนับถือนิกายมหายานเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลามเกือบทั้งหมด
พุทธศาสนาในโลกตะวันตก
มีหลักฐานว่าพุทธศาสนาแพร่หลายไปถึงตะวันตกมานาน ชาดก ซึ่งเป็นคัมภีร์หนึ่งในพระไตรปิฎกของพุทธศาสนา มีผู้แปลเป็นภาษาซีเรียค และภาษาอาหรับ เช่น Kalilag and Dammag พุทธประวัติแปลเป็นภาษากรีกโดย จอห์นแห่งดามัสกัส ได้เป็นที่แพร่หลายในหมู่ชาวคริสต์ในนามของบาร์ลาอัมและโยซาฟัต เรื่องนี้เป็นที่นิยมของชาวคริสต์ จนกระทั่ง เมื่อประมาณ พ.ศ. 1800 ชาวคริสต์ยกย่องโยซาฟัตให้เป็นนักบุญแห่งนิกายคาทอลิก
ความสนใจในพุทธศาสนาเริ่มขึ้นอีกครั้งในยุคอาณานิคม เมื่อมหาอำนาจตะวันตกได้มีโอกาสศึกษาศาสนาในรายละเอียดมากขึ้น ปรัชญาในยุโรปสมัยนั้นได้รับอิทธิพลจากศาสนาในตะวันออกมาก การเปิดประเทศของญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2396 ทำให้มีการยอมรับศิลปวัฒนธรรมญี่ปุ่น รวมทั้งวัฒนธรรมเกี่ยวกับศาสนาพุทธด้วย งานแปลคัมภีร์ทางพุทธศาสนาเป็นภาษาตะวันตกเริ่มขึ้นโดย Max Muller ผู้จัดพิมพ์ Sacred Books of the East "คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์แห่งตะวันออก" มีการจัดตั้งสมาคมบาลีปกรณ์เพื่อจัดพิมพ์พระไตรปิฎกและคัมภีร์ทางพุทธศาสนาอื่นๆ แต่ความสนใจยังจำกัดในหมู่ปัญญาชน
ศาสนาพุทธเริ่มเป็นที่สนใจของชาวยุโรปอย่างกว้างขวาง ในพุทธศตวรรษที่ 25 หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2เป็นต้นมา ความเชื่อทางศาสนาของชาวตะวันตกเปลี่ยนไปเน้นที่ความเชื่อของปัจเจกบุคคลมากขึ้น ทำให้ศาสนาพุทธเป็นที่ดึงดูดใจ จากการที่มีข้อพิสูจน์ให้พิสูจน์ได้ด้วยการปฏิบัติด้วยตนเอง มีการตั้งองค์กรทางพุทธศาสนาระดับโลกโดยชาวพุทธจากเอเชีย ยุโรป และอเมริกาเหนือรวม 27 ประเทศที่ศรีลังกาเมื่อ พ.ศ. 2493 ในชื่อองค์กรพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งโลก
ประเทศอังกฤษ
พุทธศาสนาเข้าสู่อังกฤษครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2448 โดย J.R. Jackson เป็นผู้ก่อตั้งพุทธสมาคมในอังกฤษ และ Charls Henry Allen Bernett ผู้ซึ่งต่อมาบวชเป็นพระภิกษุในพม่า มีฉายาว่า "อานันทเมตเตยยะ" เป็นพระภิกษุชาวอังกฤษคนแรก คณะสงฆ์ไทยส่งคณะทูตไปเผยแผ่ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2507 และได้สร้างวัดไทยชื่อวัดพุทธปทีปในลอนดอน
ประเทศเยอรมนี
มีการตั้งสมาคมเผยแผ่พระพุทธศาสนาครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2446 ต่อมามีชาวเยอรมันไปบวชเป็นพระภิกษุที่ศรีลังกา การเผยแผ่พุทธศาสนาในเยอรมันชะงักไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และถูกห้ามในสมัยของฮิตเลอร์ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 จึงมีการฟื้นฟูพุทธศาสนาโดยพระภิกษุจากพม่า และมีการติดต่อกับพุทธสมาคมในศรีลังกา มีวัดไทยในเบอร์ลินเช่นกัน
สหรัฐอเมริกา
พุทธศาสนาเข้าสู่สหรัฐอเมริกาตั้งแต่ พ.ศ. 2448 โดยเป็นพุทธศาสนาจากจีนและญี่ปุ่น ในยุคต่อมาจึงเป็นพุทธศาสนาแบบทิเบต ใน พ.ศ. 2504 มหาวิทยาลัยวิสคอนซินเปิดสอนปริญญาเอกสาขาพุทธศาสตร์เป็นแห่งแรกในสหรัฐ คณะสงฆ์ไทยสร้างวัดไทยแห่งแรกในสหรัฐเมื่อ พ.ศ. 2515
มาร์ช
มาร์ช (march) หมายถึง เพลงแบบหนึ่งซึ่งประพันธ์ไว้ใช้ในการเดินแถวและ​สวนสนาม เช่น การเดินแถวของทหาร และ​การ​สวนสนาม​ของทหาร​ เป็นต้น เพื่อให้การเดินแถวมีระเบียบเรียบร้อยไม่สับสน โดยจะมีจังหวะการเดินตามจังหวะเพลง
ประเภทของเพลงมาร์ช
การเดินแบบ Slow March นั้นจะแตกต่างจาก Quick March โดยที่การเดินแบบ Slow March จะย่างเท้าก้าวละ 2 จังหวะ โดยจังหวะที่หนึ่งจะเตะเท้าออกไปข้างหน้า ปลายเท้าชี้ตรง ฝ่าเท้าขนานกับพื้น จังหวะที่สองจึงวางเท้าลง
ส่ม ภัค เสี่ยน
ส่ม ภัค เสี่ยน เป็น ภาพยนตร์ไทยแนวตลกสนุกสนาน ออกฉายเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2560 กำกับโดย บุษราคัม วงษ์คำเหลา และร่วมแสดงโดย เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา, ภาคิน คำวิลัยศักดิ์, รุ่งรัตน์ เหม็งพานิช, คริสโตเฟอร์ เชฟ, ภคภรณ์ เลิศช่ำชองสกุล, วัชรพงษ์ ปัทมะ,เพชร สหรัตน์ และสุนารี ราชสีมา ภาพยนตร์ทำรายได้ 74.9 ล้านบาท
เรื่องย่อ
เรื่องราวของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง “เสี้ยน” (ภาคิน คำวิลัยศักดิ์) ที่คบหาดูใจกับ “แสงระวี” หรือ “ส้ม” (บุษราคัม วงษ์คำเหลา) มาตั้งแต่สมัยเรียน จนเมื่อส้มได้เข้าไปทำงานที่กรุงเทพ เสี้ยนก็ยังเฝ้าคอยส้มกลับมา แต่กลับพบว่าส้มไม่ได้กลับมาคนเดียว แต่พามาจากกรุงเทพ ชื่อ “จักรพันธ์” หรือ “จักร” (กรวัฒน์ สุวรัตนานนท์) แฟนใหม่กลับมาด้วยและเตรียมแต่งงานกัน ทำให้เสี้ยนต้องทำทุกทางเพื่อชิงส้มกลับมา ส่วน “ภัค” (รุ่งรัตน์ เหม็งพานิช) ที่เป็นน้องรหัสของเสี้ยนที่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ไปๆมาๆบ้านเสี้ยนบ่อยเข้ามีใจให้เสี้ยนในที่สุด จึงเกิดเป็นเรื่องราวรักสามเส้าในที่สุด
และในหมู่บ้านยังมี “พระมหาชัย” (เพ็ชรทาย วงษ์คำเหลา) พระที่คนในหมู่บ้านให้ความเคารพนับถือ ที่พูดอะไรให้คำแนะนำอะไร ชาวบ้านก็เชื่อฟังทำตาม และไม่พ้นที่พระมหาชัยจะเข้ามีส่วนกับความรักวุ่นๆของหนุ่มสาวในครั้งนี้
หนองหอย
หนองหอย อาจหมายถึง
ตำบลหนองหอย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)
ตำบลหนองหอย เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันพื้นที่บางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลตำบลหนองหอย และบางส่วนอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยส่วนที่เป็นเทศบาลตำบลมีพื้นที่ 3.67 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากร 7,817 คน
ประวัติ
แต่เดิมในพื้นที่ตำบลหนองหอย ในหมู่บ้านเสาหินมีหนองน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอุดมสมบูรณ์ มีทั้งนกและหอยในหนองน้ำแห่งนี้มากมาย โดยเฉพาะหอยซึ่งมีมาก จนชาวบ้านเรียกกันว่า หนองหอย จึงเป็นชื่อของตำบลหนองหอยในปัจจุบัน
ตำบลหนองหอยเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหอย เป็นเทศบาลตำบลหนองหอยเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 11 พฤษภาคม 2550
ภูมิศาสตร์
ตำบลหนองหอยอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศใต้ มีพื้นที่ 2,290 ไร่ หรือประมาณ 3.67 ตารางกิโลเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ซึ่งมีลำเหมืองธรรมชาติไหลผ่านหลายสาย พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นชุมชน
อาณาเขตของตำบลหนองหอย มีดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลหนองหอยประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ประชากร
จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2561 ตำบลหนองหอยมีประชากรทั้งสิ้น 14,127 คน รายละเอียดจำแนกตามเพศและเขตการปกครองมีดังนี้
การคมนาคม
ถนนสายหลักในตำบลหนองหอย มีดังนี้
พ.ศ. 1867
พุทธศักราช 1867 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 1867
ตำบลชุมพวง
ชุมพวง เป็นตำบลตำบลหนึ่งในอำเภอชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา โดยมีพื้นที่ความรับผิดชอบอยู่ในองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ เทศบาลตำบลชุมพวง และ องค์การบริหารส่วนตำบลชุมพวง
การปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ของตำบลชุมพวง อยู่ในความรับผิดชอบองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น 2 หน่วยงาน คือ
หอยเชลล์
หอยเชลล์ หรือ หอยพัด (scallop) เป็นสัตว์มอลลัสกาฝาคู่อาศัยอยู่ในทะเล จัดอยู่ในวงศ์ Pectinidae หอยเชลล์พบได้ทุกมหาสมุทรของโลก หอยเชลล์จำนวนมากเป็นแหล่งอาหารราคาสูง ทั้งเปลือกสีสว่าง รูปพัดของหอยเชลล์บางตัว พร้อมกับแบบร่องเว้าแผ่ออกจากศูนย์กลาง ทำให้มีค่าสำหรับนักสะสมหอย
โดยชื่อสามัญในภาษาอังกฤษคำว่า "scallop" แผลงมาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า escalope หมายถึง "เปลือก"
กายวิภาค
เช่นเดียวกับหอยนางรมแท้ (วงศ์ Ostreidae) หอยเชลล์มีกล้ามเนื้อปิดฝาอยู่ตรงกลาง ดังนั้นข้างในเปลือกของหอยมีแผลเป็นกลางอันเป็นลักษณะเฉพาะ เป็นจุดยึดสำหรับกล้ามเนื้อนี้ กล้ามเนื้อปิดฝาของหอยเชลล์ใหญ่กว่าและพัฒนากว่ากล้ามเนื้อปิดฝาของหอยนางรม เพราะพวกมันเป็นนักว่ายน้ำที่กระตือรือร้น ชาวประมงและนักวิทยาศาสตร์บางคนบอกว่า หอยเชลล์เป็นสัตว์อพยพ แต่มีหลักฐานสนับสนุนน้อยอยู่ เปลือกของมันค่อนข้างมีลักษณะสม่ำเสมอ ซึ่งทำให้นึกถึงหอยทะเลต้นแบบ และเพราะรูปทรงเรขาคณิตที่น่าพอใจนี้เอง ทำให้เปลือกหอยเชลล์เป็นของประดับตกแต่งทั่วไป
หอยเชลล์มีตาธรรมดามากถึง 100 ดวง (จากการศึกษาล่าสุดพบว่ามีมากถึง 200 ดวง ) ร้อยอยู่รอบขอบแมนเทิลของมันเหมือนกับร้อยลูกปัด ดวงตาเหล่านี้มีจำนวนไม่คงที่ เพราะธรรมดาสำหรับหอยประเภทนี้ที่จะงอกตาใหม่เพิ่ม ทั้งยังงอกใหม่เวลาบาดเจ็บได้ด้วย หากมันสูญเสียดวงตาทั้งหมด มันจะกลับมาเหมือนเดิมภายในสองเดือน ดวงตาเหล่านี้เป็นดวงตาสะท้อนแสง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราวหนึ่งมิลลิเมตร มีโครงสร้างของผลึกใสหรือคริสตัล รูปทรงสี่เหลี่ยมทำหน้าที่สะท้อนแสงเข้าสู่เรตินา  โดยมีเรตินาซึ่งมีความซับซ้อนกว่าเรตินาของหอยฝาคู่แบบอื่น ตาของมันประกอบด้วยเรตินาสองประเภท ประเภทหนึ่งตอบสนองต่อแสง และอีกประเภทหนึ่งขับความมืดออกไป อย่างเช่น เงาของผู้ล่าที่อยู่ใกล้ ๆ ดวงตาเหล่านี้ไม่สามารถแยกแยะรูปทรงได้ แต่รับรู้การเปลี่ยนแปลงลักษณะของแสงและการเคลื่อนไหวได้
ดวงตาสะท้อนแสงนี้แทนเลนส์ที่ข้างในตาเรียงรายไปด้วยกระจกซึ่งสะท้อนภาพไปโฟกัสที่จุดกึ่งกลาง ธรรมชาติของดวงตาเหล่านี้หมายความว่า หากดวงหนึ่งจ้องเข้าไปในรูม่านตาของดวงตา ดวงตานั้นจะเห็นภาพเดียวกับที่สิ่งมีชีวิตนั้นเห็น โดยสะท้อนกลับออกมา หอยเชลล์สกุล Pecten มีดวงตาสะท้อนแสงขนาดถึง 100 มิลลิเมตร อยู่ตรงขอบเปลือก ซึ่งสามารถตรวจจับวัตถุเคลื่อนไหวขณะที่เคลื่อนผ่านเลนส์ต่อเนื่องกัน
มาตราโตรีโน
มาตราโตรีโน (Torino scale) เป็นมาตราที่นักดาราศาสตร์ใช้จำแนกความอันตรายของวัตถุใกล้โลก เช่น ดาวเคราะห์น้อย และดาวหาง อาศัยข้อมูลสองส่วนคือโอกาสในการชนโลก และพลังงานจลน์ของวัตถุซึ่งบอกถึงความเสียหายหากเกิดการชน มาคำนวณเป็นเลขระดับ 0 ถึง 10 ซึ่งบอกถึงความอันตรายจากน้อยไปมาก
มาตราโตรีโนในปัจจุบัน
มาตราโตรีโนใช้สีขาว สีเขียว สีเหลือง สีส้ม และสีแดง เพื่อจำแนกความเป็นอันตรายของวัตถุดังกล่าว
เอ็ม1918 ปืนไรเฟิลอัตโนมัติบราวนิง
ปืนไรเฟิลอัตโนมัติบราวนิง (Browning Automatic Rifle-BAR) เป็นตระกูลของปืนไรเฟิลอัตโนมัติและปืนกลสัญชาติอเมริกันที่ถูกใช้งานโดยสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่น ๆ มากมายในช่วงศตวรรษที่ 20 รูปแบบหลักของปืน BAR คือ เอ็ม1918 ลำกล้องปืนสำหรับกระสุนปืนไรเฟิลขนาด .30-06 สปริงฟิลด์ และออกแบบโดยจอห์น บราวนิงในปี ค.ศ. 1917 สำหรับกองกำลังรบนอกประเทศอเมริกันในทวีปยุโรปเพื่อใช้แทนปืน Chauchat และ ปืนกลเอ็ม1909 Benét–Mercié ที่ฝรั่งเศสสร้างขึ้นมา เมื่อกองทัพสหรัฐได้ประสบปัญหามาก่อนหน้านี้
BAR ถูกออกแบบมาเพื่อให้ทหารราบพกมันในช่วงระหว่างการจู่โจม ก้าวไปข้างหน้าในขณะที่สนับสนุนด้วยสายสะพานปืนพาดบ่าหรือยิงจากบริเวณสะโพก แนวคิดนี้จึงถูกเรียกว่า "การเดินยิง"—แม้ว่าจะมีความจำเป็นสำหรับทหารแต่ละคนในช่วงการทำสงครามสนามเพลาะ  BAR ไม่เคยมีอยู่กับความหวังแต่เดิมของกระทรวงสงครามอย่างสิ้นเชิง อย่างเช่น ไรเฟิล หรือ ปืนกล
กองทัพสหรัฐ ในทางปฏิบัติ ได้ใช้ BAR เป็นปืนกลเบาซึ่งมักจะยิงด้วยขาตั้งทราย(ได้รับการแนะนำในรุ่นหลังปี ค.ศ. 1938) รูปแบบดั้งเดิมของ M1918 BAR คือ the Colt Monitor Machine Rifle, ยังคงเป็นอาวุธปืนอัตโนมัติที่เบาที่สุดสำหรับกระสุนปืนไรเฟิลขนาด .30-06 สปริงฟิลด์ แม้ว่าความจุที่จำกัดแบบมาตราฐานของซองกระสุน 20 นัด มักมีแนวโน้มที่จะขัดขวางประโยชน์ในบทบาทครั้งนี้
แม้ว่าอาวุธนี้จะได้เห็นถึงการใช้งานในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่ BAR ไม่ได้กลายเป็นปืนที่ถูกใช้งานแบบมาตราฐานในกองทัพสหรัฐจนกระทั่งปี ค.ศ. 1938 เมื่อมันได้ถูกนำใช้กับหน่วยทีมในฐานะที่เป็นปืนกลเบาขนาดพกพา BAR ได้แสดงให้เห็นในการใช้งานอย่างกว้างขวางในทั้งสงครามโลกครั้งที่สอง และสงครามเกาหลี และแสดงให้เห็นถึงการใช้งานที่จำกัดในสงครามเวียดนาม กองทัพสหรับได้เริ่มยุติใช้งาน BAR ในปลายปี ค.ศ. 1950 เมื่อได้มีความตั้งใจที่จะถูกแทนที่ด้วยรูปแบบของทีมอาวุธปืนอัตโนมัติ(SAW) คือ เอ็ม14 และไม่มีปืนกลเบาแบบพกพาจนกระทั่งได้มีการนำปืนกลเอ็ม60 ในปี ค.ศ. 1957
ฟุตซอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย
ฟุตซอลหญิงชิงแชมป์เอเชีย (AFC Women's Futsal Championship) เป็นการแข่งขันฟุตซอลหญิงในทวีปเอเชีย จัดโดย สมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย
จัดขึ้นครั้งแรกในปีพ.ศ. 2558 ที่ประเทศมาเลเซีย ระหว่างวันที่ 17–26 กันยายน พ.ศ. 2558
บ้าบอ
บ้าบอ เป็นเพลงของวงดนตรีซิลลี่ ฟูลส์ จากสตูดิโออัลบั้มที่ 4 จุยซี ประพันธ์คำร้องโดย ณัฐพล พุทธภาวนา แต่งทำนองโดย ณัฐพล พุทธภาวนา, ทรงพล จูประเสริฐ และเรียบเรียงโดย ทรงพล จูประเสริฐ, ซิลลี่ ฟูลส์ ออกจำหน่ายในวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2545
มิวสิกวีดีโอ
มิวสิกวีดีโอนี้ ถ่ายทำกันที่ สตูดิโอ 125 ย่านเหน่งจ๋าย กำกับโดย มนชนก สมใจเพ็ง เนื้อหาของเพลงออกทางเบื่อกับความเปลี่ยนไปของผู้หญิงสมัยใหม่ ซึ่งเรื่องมากเหมือนกัน โดยนำเอาผู้หญิงบางคน ซึ่งเป็นตัวแทนของความเรื่องมากวุ่นวาย มาใส่ไว้ในตัวโตเป็นร้อยๆ คน เมื่อผู้หญิงวุ่นวายเรื่องมากเท่าใด ความเป็นตัวของตัวเองก็เริ่มหายไป จนเหมือนคนไร้จิตวิญญาณ ควบคุมตัวเองไม่ได้ ตัวลอยขึ้น ลอยขึ้น และเมื่อมันถึงจุดทนไม่ได้ทีนี้ บ้าบอ สลัดตัวผู้หญิงหลุดออกไปให้หมด เพื่อความเป็นตัวเองจะได้กลับคืนมา
การตอบรับ
เพลง "บ้าบอ" ในการจัดอันดับของ 104.5 แฟต เรดิโอ สามารถขึ้นอันดับ 1 ได้เป็นเวลา 2 สัปดาห์
จอห์นนี่ เลียร์
จอห์นนี่ เลียร์ (Johnny Lear) หรือ จอห์นนี โอลันเดรีย เลียร์ นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2523 สถิติการชก 34 ครั้ง ชนะ 17 (น็อค 7) เสมอ 2 แพ้ 15
ประวัติ
เลียร์ขึ้นชกมวยสากลครั้งแรกเมื่อ 30 กันยายน พ.ศ. 2543 ชนะน็อค จุน อัลโกโซ ยก 3 ที่ ฟิลิปปินส์ จากนั้น ขึ้นชกชนะเป็นส่วนใหญ่ จนได้ชิงแชมป์ PABA รุ่นแบนตัมเวทเมื่อ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 แพ้น็อค พูนสวัสดิ์ กระทิงแดงยิม ยก 2 ไม่ได้แชมป์ ต่อมาได้ครองแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวท เมื่อ 28 กันยายน พ.ศ. 2545 ชนะคะแนน เรย์ ลีกัส จากนั้น ขึ้นชิงแชมป์เงารุ่น แบนตัมเวท WBC ที่ว่าง แพ้คะแนนโดยเทคนิค โรเจอร์ กาลิเซีย เมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2546 จากนั้นก็เสียแชมป์ฟิลิปปินส์ แพ้น็อค อัลวิน เฟลิซิดา ยก 8 เมื่อ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2546 ต่อมา ขึ้นชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทอีกแต่ไม่สำเร็จ ทำได้เพียงเสมอกับ โจเอล บัวยา เมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2547 แล้วมาชกในไทย แพ้น็อค นภาพล เกียรติศักดิ์โชคชัย ยก 3 เลียร์ยังชกชนะต่อเนื่องอีกหลายครั้ง จนได้ชิงแชมป์ฟิลิปปินส์รุ่นแบนตัมเวทอีกครั้งเมื่อ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2549 แพ้คะแนน ไมเคิล โดมิงโก ไม่ได้แชมป์ แล้วมาชิงแชมป์ WBO เอเชียรุ่นแบนตัมเวทที่ว่างเมื่อ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2549 แพ้น็อค รัตนชัย ส.วรพิน ยก 4 และมาชกแพ้คะแนน ฟ้าใส ศักดิ์กรีรินทร์ เลียร์ขึ้นชกมวยครั้งสุดท้ายเมื่อ 16 กันยายน พ.ศ. 2550 เสมอกับ เดียน เบอร์มูเดซ จากนั้นก็แขวนนวมไป
สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา
สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา (Stadio Diego Armando Maradona) หรือชื่อเดิม สนามกีฬาซันปาโอโล (Stadio San Paolo) เป็นสนามฟุตบอลในเขตฟูโอรีกรอตตา ชานเมืองด้านตะวันตกของนครนาโปลี ประเทศอิตาลี เป็นสนามฟุตบอลที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของประเทศ รองจากซานซีโรในมิลาน และสตาดีโอโอลิมปีโกในโรม สนามฟุตบอลแห่งนี้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลรอบคัดเลือกในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1960 ที่กรุงโรม ปัจจุบันมักใช้สำหรับการแข่งขันฟุตบอลและเป็นสนามเหย้าของสโมสรกีฬาฟุตบอลนาโปลี สนามฟุตบอลแห่งนี้สร้างขึ้นใน ค.ศ. 1959 ได้รับการปรับปรุงใน ค.ศ. 1989 สำหรับฟุตบอลโลก 1990 และอีกครั้งใน ค.ศ. 2018 สนามฟุตบอลแห่งนี้รองรับผู้ชมได้ 60,240 คน แต่ในอดีตมีผู้ชมเกือบ 90,000 คน
ประวัติศาสตร์
แม้ว่านาโปลีจะอยู่ในเซเรีย ซี 1 ในฤดูกาล 2005-06 นาโปลีก็ประสบความสำเร็จในการมีผู้ชมในบ้านเฉลี่ยสูงสุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศสำหรับฤดูกาลนั้น โดยมีเพียงเอซีมิลานและอินเตอร์มิลานเท่านั้นที่มีผู้ชมมากกว่า เกมสุดท้ายของนาโปลีในฤดูกาลนั้นดึงดูดผู้ชมถึง 51,000 คน ซึ่งตอนนี้ถือเป็นสถิติตลอดกาลของเซเรีย ซี 1
สนามฟุตบอลแห่งนี้ยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันฟุตบอลยูโร 2008 รอบคัดเลือกระหว่างอิตาลีกับลิทัวเนียอีกด้วย สนามแห่งนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2019 รวมถึงการเปลี่ยนรั้วโลหะเป็นกระจกกั้นและเปลี่ยนที่นั่ง ซึ่งหมายความว่าความจุของสนามลดลงจาก 60,240 เหลือ 54,726 ที่นั่ง ทางสนามได้เป็นเจ้าภาพในพิธีเปิดและการแข่งขันกรีฑา
หลังจากการเสียชีวิตของดิเอโก มาราโดนา อดีตตำนานนักเตะของนาโปลีในวันอังคารที่ 25 พฤศจิกายน ค.ศ. 2020 นายกเทศมนตรีเมืองคือ ลุยจิ เด มาจิสทริส และประธานสโมสรนาโปลี ออเรลิโอ เด ลอเรนติส เสนอให้เปลี่ยนชื่อสนามเป็น "สนามกีฬาดิเอโก อาร์มันโด มาราโดนา" และในวันศุกร์ที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 2020 ข้อเสนอก็ได้ผ่านความเห็นชอบจากสภาเทศบาลเมือง
การล้อมไทร์ (ค.ศ. 1187)
การล้อมไทร์ (Siege of Tyre) เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายนักรบครูเสดกับมุสลิมราชวงศ์อัยยูบิด (Ayyubid) ที่เมืองไทร์ เกิดขึ้นระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187–1 มกราคม ค.ศ. 1188
หลังยุทธการฮัททินในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1187 พื้นที่ส่วนใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์รวมถึงเยรูซาเลมตกอยู่ใต้อำนาจของศอลาฮุดดีน นักรบครูเสดบางส่วนได้หนีไปที่เมืองไทร์ ซึ่งเป็นเมืองชายฝั่งเลแวนต์ที่ฝ่ายคริสต์ปกครองอยู่ ในขั้นแรกเรจินัลด์แห่งไซดอน (Reginald of Sidon) ตกลงจะให้เมืองนี้ยอมจำนนแก่ศอลาฮุดดีน แต่ต่อมาคอนราดแห่งมงแฟรา (Conrad of Montferrat) ได้ยกทัพมาที่เมืองนี้และประกาศจะไม่ยอมจำนน เรจินัลด์จึงถอนตัวจากเมือง ส่วนคอนราดสร้างปราการและคูเมืองต่าง ๆ ไว้รอรับศึกกับทัพมุสลิม ทัพมุสลิมบางส่วนมาถึงเมืองนี้ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1187 ก่อนทั้งหมดจะตามมาในอีก 13 วันต่อมา
หลังการสู้รบอย่างยาวนาน ศอลาฮุดดีนคิดว่าหนทางเดียวที่จะยึดเมืองนี้ได้คือทางทะเล เขาจึงสั่งกองเรือ 10 ลำจากแอฟริกาเหนือ ในช่วงแรกกองเรือมุสลิมได้เปรียบในการรบ แต่ระหว่างคืนวันที่ 29–30 ธันวาคม กองเรือครูเสดได้โจมตีเรือรบมุสลิม 5 ลำ ส่วนที่เหลือถูกสั่งให้ถอนกำลัง ศอลาฮุดดีนสั่งให้ทัพมุสลิมโจมตีเมืองอีกครั้งแต่ก็ล้มเหลว สูญเสียกำลังพลไปมากมาย เขาจึงปรึกษากับผู้นำคนอื่น ๆ และประเมินสถานการณ์ก่อนจะสั่งถอยทัพไปที่เมืองเอเคอร์ การล้อมสิ้นสุดลงในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1188
ยุทธการครั้งนี้ช่วยเพิ่มขวัญกำลังใจของนักรบครูเสดและมีผลต่อสงครามครูเสดครั้งที่ 3 ในเวลาต่อมา แต่สำหรับศอลาฮุดดีน ยุทธการครั้งนี้แสดงให้เห็นถึงจุดอ่อนของกองทัพหากต้องต่อสู้เป็นเวลายาวนาน
มาร์ช (แก้ความกำกวม)
มาร์ช (March) อาจหมายถึง
การผ่าท้องทำคลอด
การผ่าท้องทำคลอด (Caesarean section) หรือ ซี-เซกชัน (C-section) หรือ ซีซาร์ (Caesar) เป็นหัตถการทางศัลยศาสตร์กระทำโดยการผ่าที่บริเวณส่วนท้องของมารดา (ผ่าท้องและผ่ามดลูก) เพื่อให้ทารกในครรภ์คลอด มักทำเมื่อการคลอดทางช่องคลอดอาจเสี่ยงอันตรายต่อสุขภาพหรือชีวิตของมารดาหรือเด็ก แม้ในปัจจุบันจะมีการผ่าท้องทำคลอดตามความประสงค์ของมารดามากขึ้น  องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าอัตราการผ่าท้องทำคลอดควรทำต่อเมื่อมีความจำเป็นทางการแพทย์เท่านั้น โดยปกติแล้วการผ่าท้องทำคลอดจะใช้เวลาประมาณ 45 นาทีถึงหนึ่งชั่วโมง
ชนิด
การผ่าท้องทำคลอดมีหลายชนิด ความแตกต่างของแต่ละชนิดอยู่ที่แนวการผ่ามดลูกซึ่งไม่เกี่ยวกับรอยผ่าที่ผิวหนัง
ข้อบ่งชี้
การผ่าท้องทำคลอดควรทำต่อเมื่อการคลอดทางช่องคลอดอาจทำให้ทารกหรือมารดามีความเสี่ยง มิใช่ว่าภาวะที่ระบุไว้ด้านล่างทั้งหมดที่เป็นข้อบ่งชี้บังคับ และในหลายกรณีที่สูติแพทย์จะต้องตัดสินให้มารดาได้ผ่าท้องทำคลอดเป็นรายๆ ไป ข้อบ่งชี้ของการผ่าท้องทำคลอด เช่น
ภาวะแทรกซ้อนของการเจ็บครรภ์และปัจจัยที่ขัดขวางการคลอดทางช่องคลอด เช่น
ภาวะแทรกซ้อนอื่นๆ ของการตั้งครรภ์ ภาวะที่เกิดก่อนหรือเกิดร่วมกับการตั้งครรภ์ เช่น
ประวัติศาสตร์
มารดาของพระเจ้าพินทุสาร (เกิด พ.ศ. 223, ครองราชย์ พ.ศ. 246-270) ผู้เป็นจักรพรรดิพระองค์ที่ 2 แห่งราชวงศ์โมริยะ บังเอิญกินยาพิษและเสียชีวิตในขณะใกล้ถึงกำหนดคลอด จาณักยะผู้เป็นครูของพระเจ้าจันทรคุปต์ได้ตัดสินใจผ่าท้องของพระราชินีเพื่อรักษาชีวิตของทารกเอาไว้ จึงช่วยชีวิตของทารกผู้จะเติบโตมาเป็นพระเจ้าพินทุสารไว้ได้
HST
HST อาจหมายถึง
ธันวาคม พ.ศ. 2564
ธันวาคม พุทธศักราช 2564 เป็นเดือนที่ 12 ของปี พ.ศ. 2564 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์
โนเอล ซุงกาอิด
โนเอล ซุงกาอิด (Noel Sungahid) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ สถิติการชก 47 ครั้ง ชนะ 20 (น็อค 17) เสมอ 5 แพ้ 22
จักรพรรดินิโคไลที่ 2 แห่งรัสเซีย
จักรพรรดินีโคไลที่ 2 อะเลคซันโดรวิช โรมานอฟ หรือ จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 (18 พฤษภาคม ค.ศ. 1868 - 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918) เป็นที่รู้จักกันภายในคริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ว่า นักบุญนิโคลัสผู้รับพระทรมาน ทรงเป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซีย พระมหากษัตริย์แห่งคองเกรสโปแลนด์ และแกรนด์ดยุกแห่งฟินแลนด์พระองค์สุดท้าย ทรงปกครองจักรวรรดิรัสเซียตั้งแต่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1894 จนถึงการสละราชสมบัติของพระองค์ ในวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1917 ระหว่างรัชสมัยของพระองค์ พระองค์ทรงสนับสนุนการปฏิรูปทางด้านเศรษฐกิจและด้านการเมือง โดยนายกรัฐมนตรีเซอร์เกย์ วิทเทอ และเปตอร์ สโตลีปีน พระองค์ทรงสนับสนุนในการปรับปรุงจักรวรรดิให้ทันสมัย โดยอาศัยเงินกู้จากต่างประเทศ และความสัมพันธ์อันใกล้ชิดกับฝรั่งเศส แต่พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะให้สภาที่ตั้งขึ้นมาใหม่ (สภาดูมา) มีบทบาทสำคัญ ในท้ายที่สุด ความเจริญก้าวหน้าก็อ่อนแอลงโดยความยึดมั่นของจักรพรรดินิโคลัส ต่อการปกครองแบบอัตตาธิปไตย  การต่อต้านฝ่ายชนชั้นสูงที่รุนแรง และความพ่ายแพ้ที่ยังดำเนินต่อไปของกองทัพรัสเซีย ในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นและสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง   ในเดือนมีนาคม การสนับสนุนของสาธารณชนต่อจักรพรรดินิโคลัสได้ล่มสลาย และพระองค์ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการสิ้นสุดการปกครองรัสเซียโดยราชวงศ์โรมานอฟ ที่มีมายาวนานถึง 304 ปี (ค.ศ. 1613 – 1917)
จักรพรรดินิโคลัสทรงลงนามในความตกลงระหว่างอังกฤษและรัสเซีย ค.ศ. 1907 ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อเป็นการตอบโต้ความพยายามของเยอรมนี ในการได้รับอิทธิพลในภูมิภาคตะวันออกกลาง ความตกลงนี้ได้ยุติเกรตเกมที่ได้เผชิญหน้ากันระหว่างรัสเซียและจักรวรรดิบริติช พระองค์ทรงตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับพันธมิตรระหว่างฝรั่งเศสและรัสเซีย และจะเสนออนุสัญญากรุงเฮก ค.ศ. 1899 ที่ไม่ประสบความสำเร็จ เพื่อสนับสนุนการลดอาวุธและการแก้ไขปัญหาข้อพิพาทระหว่างประเทศโดยสันติ ภายในจักรวรรดิเอง พระองค์ทรงถูกวิพากษ์วิจารณ์จากการปราบปรามฝ่ายตรงข้ามของรัฐบาล และการรับรู้ถึงความผิดพลาดหรือการนิ่งเฉยต่อโศกนาฏกรรมโฮดึนคา, การสังหารหมู่ชาวยิว, วันอาทิตย์นองเลือด และการปราบปรามในการปฏิวัติรัสเซีย ค.ศ.​ 1905 ด้วยความรุนแรง ความนิยมของพระองค์ถูกทำลายเพิ่มมากขึ้นในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น เมื่อกองเรือบอลติกของรัสเซียถูกทำลายล้างในยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ ประกอบกับการที่รัสเซียสูญเสียอิทธิพลเหนือแมนจูเรียและเกาหลี และการผนวกตอนใต้ของเกาะซาฮาลินโดยญี่ปุ่น
ภายใต้การปกครองของพระองค์ รัสเซียปราชัยอย่างน่าขายหน้าในสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ซึ่งกองเรือบอลติกรัสเซียเกือบถูกทำลายสิ้นที่ยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ ความตกลงอังกฤษ-รัสเซียซึ่งออกแบบมาเพื่อตอบโต้ความพยายามของเยอรมนีเพื่อเพิ่มอิทธิพลในตะวันออกกลาง ยุติเกมใหญ่ระหว่างรัสเซียกับสหราชอาณาจักร ในฐานะประมุขแห่งรัฐ จักรพรรดินิโคลัสทรงอนุมัติการระดมพลรัสเซียในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1914 อันเป็นจุดเริ่มต้นของการเข้ามามีส่วนของรัสเซียในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อันเป็นสงครามซึ่งทำให้มีชาวรัสเซียเสียชีวิต 3.3 ล้านคน
จักรพรรดินิโคลัสที่ 2 สละราชสมบัติให้หลังการปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1917 ซึ่งระหว่างนั้น พระองค์และพระบรมวงศานุวงศ์ถูกจำคุกทีแรกที่พระราชวังอเล็กซานเดอร์ที่จักรพรรดิสคอยเซโล แล้วต่อมาในจวนผู้ว่าราชการในโตบอลสค์ และท้ายสุดที่บ้านอีปาตีฟในเยคาเตรินบุร์ก ในฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1918 นิโคลัสถูกส่งตัวให้สภาโซเวียตอูราลท้องถิ่นโดยผู้ตรวจการ วาซิลี ยาคอฟเลฟ ซึ่งต่อมาได้รับใบเสร็จลายลักษณ์เมื่อมีการส่งมอบตัวนิโคลัสเหมือนพัสดุ นิโคลัส พระชายา อะเลคซันดรา ฟอโดรอฟนา พระราชโอรส อะเลคเซย์ นีโคลาเยวิช พระราชธิดาสี่พระองค์ โอลกา นีคะลายีฟนา, ตะตยานา นีคะลายีฟนา, มารีเยีย นีคะลายีฟนา, อะนัสตาซียา นีคะลายีฟนา แห่งรัสเซีย และแพทย์ประจำพระองค์ เอฟเกนี บอตคิน มหาดเล็ก อเล็กเซย์ ตรุปป์ นางสนองพระโอษฐ์ในจักรพรรดินี อันนา เดมีโดวา และพ่อครัวประจำพระองค์ อีวาน ฮารีโตนอฟ ถูกบอลเชวิคประหารชีวิตในห้องเดียวกันในคืนวันที่ 16/17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918
ซาเรวิช
ในปี 1881 พระอัยกาของจักรพรรดินิโคลัสที่ 2 จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 2 ถูกลอบปลงพระชนม์หน้าพระราชวังฤดูหนาวในเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก และเสด็จสวรรคตหลังจากนั้นไม่นาน โดยพระราชโอรสของจักรพรรดิอเลคซันดร์ที่ 2 ได้ขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิอะเลคซันดร์ที่ 3 และยกพระอิสริยยศของพระบรมวงศานุวงศ์ในราชวงศ์โรมานอฟทุกพระองค์รวมถึงตัวพระองค์เองด้วยที่เลื่อนขึ้นไปเป็นซาเรวิชนิโคลัส มกุฎราชกุมารแห่งรัสเซีย ซึ่งหลังจากการลอบปลงพระชนม์ของพระอัยกา ทำให้ราชวงศ์ต้องอพยพไปประทับยัง พระราชวังอนิชคอฟ (Anichkov Palace) แทน
หลังจากที่นิโคลัสได้รับตำแหน่งซาเรวิชมาได้ไม่นาน ในปี 1890 ซาเรวิชนิโคลัสได้เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วทั้งเอเชีย เพื่อดูการเมืองการปกครอง และวัฒนธรรมของเหล่าชาติในเอเชีย ซึ่งในการท่องเที่ยวครั้งนี้พระองค์ไปพร้อมกับ น้องชายแกรนด์ดยุคจอร์ช อเล็กซานโดรวิช และลูกพี่ลูกน้องเจ้าชายจอร์ชแห่งกรีกและเดนมาร์ก โดยทั้งสามคนได้เดินทางไปยังประเทศอียิปต์เป็นที่แรก ต่อด้วยประเทศอินเดีย สิงคโปร์ รวมถึงสยามด้วย โดยซาเรวิชนิโคลัสได้เข้าพบพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในปี 1891 ซึ่งทางสยามได้จัดงานต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ อีกทั้งยังเชิญซาเรวิชไปสด็จไปทอดพระเนตรการคล้องช้างที่อยุธยาและประทับที่วังบางปะอินด้วย ซึ่งจากเหตุนี้เมื่อพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสยุโรปและรัสเซีย ทางราชสำนักรัสเซียก็ต้อนรับอย่างดีเช่นกัน การเดินทางของพระองค์จบลงที่ประเทศญี่ปุ่น หลังความพยายามลอบสังหารพระองค์ที่ญี่ปุ่นล้มเหลว หรือที่เรียกว่ากรณีโอตสึ ทำให้พระองค์เดินทางกลับเซนต์ปีเตอร์เบิร์กในเวลาไม่นานหลังจากนั้น ก่อนที่จะมีแผนให้สร้างทางรถไฟสายทรานส์-ไซบีเรียเพื่อการคมนาคมระหว่างผั่งตะวันตกและตะวันออกให้สะดวกขึ้น ต่อมาในปี 1893 พระองค์ก็ได้เสด็จเยือนลอนดอนเมืองหลวงของจักรวรรดิอังกฤษ เพื่อเป็นตัวแทนของจักรวรรดิรัสเซียในการเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสของพระเจ้าจอร์จที่ 5 (ขณะนั้นยังคงดำรงตำแหน่งดยุกแห่งยอร์ก) กับมาเรียแห่งเท็ค ซึ่งในการมาเยือนในครั้งนี้ สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียได้กล่าวถึงใบหน้าของทั้งพระองค์และพระเจ้าจอร์จที่ 5 ว่ามีความคล้ายจนแทบจะเหมือนฝาแฝดกันเลยทีเดียว
แหล่งค้นคว้าเพิ่มเติม
​
มินคินซุพะยา
สิริสุรัตนเทวี (သီရိသုရတနာဒေဝီ, Sīrisuratanadevi) เป็นที่รู้จักจากพระราชทินนาม มินคินซุพะยา (မင်းခင်းစုဖုရား) เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะเกวมิบะยา และเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ชั้นสูงของราชวงศ์โก้นบอง
พระชนม์ชีพช่วงต้น
มินคินซุพะยาประสูติในพระราชวังมัณฑะเลย์ เป็นพระราชธิดาในพระเจ้ามินดง ประสูติแต่มะเกวมิบะยา เดิมมีพระราชทินนามกินเมืองเลไกง์ (MY လယ်ကိုင်း) ก่อนเปลี่ยนไปกินเมืองมินคิน (MY မင်းခင်း) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1861 พระองค์เข้าพระราชพิธีเจาะพระกรรณ (MY နားထွင်းမင်္ဂလာ) เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1868 ตามธรรมเนียมพม่า
ต่อมาเมื่อพระเจ้าสีป่อขึ้นเสวยราชสมบัติกรุงพม่าแล้วสืบพระราชชนกแล้ว มินคินซุพะยาพร้อมด้วยเจ้านายฝ่ายในพระองค์อื่นเข้าร่วมในพระราชพิธีเพื่อแสดงความความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์ เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ค.ศ. 1878 และทรงร่วมในพระราชพิธีขึ้นพระอู่ (MY ပုခက်တင်မင်္ဂလာ) ของเจ้าหญิงเมียะพะยาจี พระราชธิดาพระองค์ใหญ่ในพระเจ้าสีป่อ กับพระนางศุภยาลัต เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1883
สิ้นพระชนม์
22 เมษายน ค.ศ. 1883 มินคินซุพะยาทรงละเมิดกฎมนเทียรบาลฐานมีความสัมพันธ์ทางเพศกับงะตู (MY ငတု) หรือ ไอ้ตู ซึ่งเป็นชายสามัญชน ในวันถัดมาสมาชิกในครอบครัวของมินคินซุพะยาและบ่าวรับใช้ส่วนพระองค์ถูกส่งไปเป็นทาส ใช้แรงงานที่เจดีย์มานอองวาคินโกน (Man Aung Yadana Wakhingone Pagoda) ต่อมาในวันที่ 25 เมษายนปีเดียวกันนั้น หลวงพ่อได้เรียกร้องให้ปล่อยตัวบ่าวของมินคินซุพะยาเป็นอิสระ ส่วนมินคินซุพะยายังถูกจำสนมอยู่ในเขตพระตำหนักเพื่อรอคำพิพากษาต่อไป
มินคินซุพะยาถูกประหารชีวิตเมื่อเวลา 18.00 น. ของวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1884
เครื่องถ้วยอิมาริ
เครื่องถ้วยอิมาริ (Imari porcelain) เป็นเครื่องถ้วยศิลปะแบบญี่ปุ่น แต่ได้อิทธิพลจากเกาหลี มีประวัติการผลิตมาตั้งแต่สมัย ต้นศตวรรษที่ 17 สมัยเมจิ โดยชื่อ อิมาริ คือเมืองท่าสำคัญแห่งหนึ่งของเกาะคิวชู แต่แหล่งผลิตแท้จริงแล้วอยู่ที่เมืองอาริตะ บางครั้งเรียกว่า เครื่องถ้วยญี่ปุ่นจากเตาอาริตะแบบอิมาริ
โฮเออร์ดัคชไตน์
โฮเออร์ดัคชไตน์ (Hoher Dachstein) เป็นภูเขาหินปูนในประเทศออสเตรีย ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของประเทศ มีความสูง 2,995 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล และสูง 2,136 เมตรจากฐานเขา มีฐานเขาขนาดราว 20x30 กิโลเมตร ครอบคลุมอาณาเขตของรัฐสติเรีย และรัฐอัปเปอร์ออสเตรีย ภูเขาแห่งนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของแหล่งมรดกโลก "ภูมิทัศวัฒนธรรมฮัลชตัท-ดัคชไตน์/ซัลทซ์คัมเมอร์กูท"
พ.ศ. 1868
พุทธศักราช 1868 ใกล้เคียงกับ
รายชื่อธงในประเทศอังกฤษ
หน้านี้คือรายการธงต่าง ๆ ที่มีการใช้อยู่ในประเทศอังกฤษ สำหรับธงอื่น ๆ ที่มีการใช้ในอังกฤษและสหราชอาณาจักร ดูเพิ่มเติมที่ ธงในสหราชอาณาจักร สำหรับการใช้ศักราชในบทความนี้ใช่ปีคริสต์ศักราช เพื่อความสะดวกในการอ้างอิงถึงประวัติศาสตร์สากลเป็นหลัก
นาร์ธาน บาร์เซโลนา
นาร์ธาน บาร์เซโลนา (Nathan Barcelona) นักมวยสากลชาวฟิลิปปินส์ เกิดเมื่อ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2509 ที่เมืองวาเลนเซีย ประเทศฟิลิปปินส์ สถิติการชก 73 ครั้ง ชนะ 25 (น็อค 10) เสมอ 2 แพ้ 46
ถนนดำรงรักษ์
ถนนดำรงรักษ์ เป็นถนนเส้นหนึ่งของเขตป้อมปราบศัตรูพ่าย กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่เลียบคลองมหานาคเกือบตลอดทั้งสาย เริ่มต้นตั้งแต่ถนนราชดำเนินนอกบริเวณเชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ในพื้นที่แขวงบ้านบาตร จากนั้นผ่านหน้าวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร และตัดผ่านถนนจักรพรรดิพงษ์บริเวณเชิงสะพานนริศดำรัส เข้าสู่พื้นที่แขวงคลองมหานาค ผ่านหน้าวัดสิตาราม และไปสิ้นสุดที่ถนนกรุงเกษมบริเวณตลาดโบ๊เบ๊ ปลายถนนเป็นจุดจอดของรถโดยสารประจำทางปรับอากาศสาย 37 ขององค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพ (ขสมก.)
ตำบลประสุข
ประสุข เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอชุมพวง จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลประสุข ตั้งห่างจากอำเภอชุมพวงประมาณ 12 กิโลเมตร
ยอดขี้ข้า ไอ้หน้าแมว
ยอดขี้ข้า ไอ้หน้าแมว(Kimi ga Aruji ga ore de)เป็นนวนิยายญี่ปุ่นที่เขียนโดย มินาโตะ ซอฟเสร็จวันที่ 25 พฤษภาคม 2007 นวนิยายนี้ได้ดัดแปลงมาเป็นการ์ตูนและ PC กับ Playstation 2 เกม นวนิยายนี้เป็นแนว ฮาเร็ม และ เอดชิ
ตำบลประสุข
การปกครอง
ตำบลประสุข แบ่งการปกครองออกเป็น 21 หมู่บ้าน คือ
วัดสมรโกฏิ (กรุงเทพมหานคร)
วัดสมรโกฏิ [สะ-หฺมอ-ระ-โกด] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของคลองบางระมาด ในแขวงฉิมพลี เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
หนังสือ ประวัติวัดทั่วราชอาณาจักร ของกรมการศาสนาระบุว่า วัดสมรโกฏิสร้างขึ้นเมื่อราว พ.ศ. 2294 ในสมัยอยุธยาตอนปลาย ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2319 สันนิษฐานว่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นน่าจะเป็นสำนักเรียนที่สำคัญแห่งหนึ่ง เนื่องจากปรากฏในเอกสารโบราณ เมื่อปีขาล โทศก จ.ศ. 1192 (พ.ศ. 2373) ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวว่า มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากวัดสมรโกฏิเล่าเรียนคัมภีร์มูลกัจจายน์ได้จนถึงชั้นเอก โดยบันทึกว่าชื่อ "วัดสมรโกษบางลมาศ"
ปี พ.ศ. 2543 เจ้าอาวาสในสมัยนั้นได้ปรับปรุงอุโบสถใหม่โดยใช้แผ่นใยขัดขัดภาพจิตรกรรมฝาผนังออกและปูวอลเปเปอร์แทน
ราวปี พ.ศ. 2546–2547 ชาวบ้านร่วมใจกันบริจาคที่ดินของตนเพื่อตัดถนนจากถนนตัดใหม่คือถนนราชพฤกษ์เข้าสู่ซอยวัดสมรโกฏิและทำซุ้มประตูวัดขึ้นใหม่
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถเป็นอุโบสถมหาอุด ตั้งขนานไปกับคลองบางระมาด มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง ประตูด้านหน้า 2 ช่อง ด้านหลังไม่มีประตู ผนังด้านหลังภายนอกติดแผ่นหินอ่อน จารึกการบูรณะใน พ.ศ. 2538 ซึ่งได้เปลี่ยนลวดลายหน้าบัน เดิมเป็นหน้าบันปูนปั้นประดับด้วยถ้วยชาม ในปัจจุบันเป็นรูปธรรมจักร ด้านหน้ามีมุข หน้าบันเป็นปูนปั้นรูปพระนารายณ์ 4 กร ยืนบนนาค เดิมไม่มีมุข เพิ่งสร้างเพิ่มเติมเมื่อ พ.ศ. 2500 ภายในอุโบสถประดิษฐาน พระธนนายก พระพุทธรูปประธานแบบสุโขทัย ปางมารวิชัย ลักษณะพระพักตร์ยิ้มแย้ม อิ่มเอิบ เดิมมีจิตรกรรมฝาผนังแต่ได้ปูวอลเปเปอร์แทน อกเลาประตูเป็นไม้แกะสลักลวดลายต่าง ๆ เช่น พระนารายณ์ พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ ครุฑ มีภาพจับและรูปสัตว์เล็ก ๆ แทรกอยู่ รูปแบบศิลปะน่าจะเก่าแก่ถึงสมัยอยุธยาตอนปลายหรือต้นรัตนโกสินทร์ ปัจจุบันมีสภาพลบเลือน ทั้งยังถูกทาสีทองทับจนหนา ด้านหลังบานประตูหน้าต่างเขียนภาพจิตรกรรมเป็นรูปเทพทวารบาล ยืนถือพระขรรค์ น่าจะมีอายุราวสมัยรัชกาลที่ 4–5
ภายนอกมีเสมารอบอุโบสถ น่าจะสลักขึ้นจากหิน แต่มาปั้นปูนทับ แล้วทาสีขาวหมดทุกใบ ตั้งอยู่บนฐานเตี้ย ๆ ประดับลวดลายง่าย ๆ เอวเสมาเป็นกระหนกเล็ก ๆ งอนขึ้น ใบเสมาเอกสลักจากหินอ่อนแบบที่นิยมกันในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ถูกปิดประดับด้วยกระจกสีจนหมด
วิหารตั้งอยู่ในกำแพงแก้วข้างอุโบสถ หน้าบันปั้นปูนทาสีเป็นลายธรรมจักร มีหน้าต่างด้านละ 3 ช่อง มีประตูด้านหน้า 1 ช่อง ไม่มีประตูหลัง วิหารได้รับการบูรณะระหว่างปี พ.ศ. 2524–2527 ภายในประดิษฐาน หลวงพ่อดำ น่าจะอายุราวสมัยอยุธยาตอนปลาย เพิ่งมีการลงรักปิดทองหลวงพ่อดำใหม่ทั้งองค์เมื่อ พ.ศ. 2548 ซึ่งคาดว่าลงรักปิดทองเพื่อซ่อมแซมร่องรอยผุพังชำรุด ข้างวิหารมีพระปรางค์ขนาดเล็กประดิษฐานอยู่องค์หนึ่ง
ศาลาการเปรียญเป็นอาคารไม้ทรงไทย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2499 บูรณะเมื่อ พ.ศ. 2530 ภายในมีธรรมาสน์ซึ่งมีจารึกอยู่บนพนักพิงหลังว่าสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2459 หอระฆังได้รับการบูรณะใหม่แต่ยังคงลักษณะเดิมในสมัยอยุธยาตอนปลาย หมู่กุฏิเป็นอาคารไม้เรือนไทย
วัดยังมีโรงเรียนพระปริยัติธรรม เป็นอาคารขนาดเล็ก ตั้งอยู่นอกเขตสังฆาวาส สร้างใน พ.ศ. 2535