cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วังเบลนิม
สถาปนิก
แต่การสร้างวังเบลนิมมิได้เป็นไปตามที่คาดเพราะความขัดแย้งในเรื่องค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างที่ทำให้แวนบรูห์ถูกกล่าวหาว่าเป็นแบบสถาปัตยกรรมที่หรูหราจนเกินกว่าเหตุ และไม่เหมาะสมจากพรรควิกผู้มีอำนาจในการปกครองอังกฤษในขณะนั้น ในขณะเดียวกันแวนบรูห์ก็ไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากซาราห์เอง เพราะความที่ผิดหวังจากการที่ไม่ได้คริสโตเฟอร์ เร็นมาเป็นสถาปนิก ซาราห์จึงมักจะขัดจอห์น แวนบรูห์ไปเสียทุกขั้นตอนไม่ว่าจะเป็นเรื่องผังการออกแบบไปจนถึงรสนิยมการตกแต่ง แต่อันที่จริงแล้วปัญหาส่วนหนึ่งมาจากความต้องการของรัฐบาลและซาราห์ที่ไม่ตรงกันกับสถาปนิก  รัฐบาลผู้เป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างต้องการสร้างสิ่งที่ควรค่าต่อการเป็นอนุสาวรีย์ แต่ซาราห์นอกจากจะต้องการสิ่งก่อสร้างที่ควรค่าต่อสามีแล้วก็ยังต้องการจะสร้างเบลนิมให้เหมาะแก่การเป็นที่อยู่อาศัยด้วย  ความประสงค์สองอย่างนี้เป็นความประสงค์ที่ออกจะขัดแย้งกันในการออกแบบสิ่งก่อสร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 18 ปัญหาอีกประการหนึ่งคือระหว่างการก่อสร้างเมื่อเริ่มแรกดยุกมักจะออกสงครามทิ้งให้ซาราห์เป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างเพียงลำพังคนเดียวกับจอห์น แวนบรูห์ เพราะความที่ทราบว่างบประมาณในการก่อสร้างมีจำนวนจำกัด ซาราห์จึงพยายามยับยั้งความคิดอันเลิศลอยต่างๆ ของแวนบรูห์ แต่ซาราห์มักจะทำด้วยอารมณ์แทนที่จะด้วยเหตุผลที่แท้จริง ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
หลังจากการเปลี่ยนแปลงแบบครั้งสุดท้ายเซอร์จอห์น แวนบรูห์ก็ถูกห้ามไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้องกับการสร้างวังเบลนิมอีกต่อไปโดยสิ้นเชิง แต่แวนบรูห์ก็ได้ถือโอกาสไปดูวังเบลนิมขณะที่ดัชเชสมาร์ลบะระไม่อยู่ในปี ค.ศ. 1719 แต่ในปี ค.ศ. 1725 แวนบรูห์และภรรยาถูกห้ามเข้าโดยเด็ดขาดแม้เพียงจะชมอุทยาน เมื่อพยายามที่จะเข้าชมวังเบลนิมเมื่อสร้างเสร็จในฐานะผู้ชมทั่วไป หลังจากจอห์น แวนบรูห์ออกจากโครงการแล้วนิโคลัส ฮอคสมัวร์ก็ดำเนินการเป็นผู้ดูแลการก่อสร้างต่อจนเสร็จ
แบบบาโรกของวังเบลนิมของเซอร์จอห์น แวนบรูห์เป็นที่ต้องตาต้องใจของสาธารณชนและในที่สุดก็กลายมาเป็นแบบที่เข้ามาแทนสถาปัตยกรรมพาลเลเดียน ส่วนแวนบรูห์ตั้งแต่หลังจากที่มีปัญหาในโครงการก่อสร้างวังเบลนิมแล้วก็มิได้รับสัญญาก่อสร้างโครงการใหญ่อื่นๆ อีกนอกจากคฤหาสน์ซีตันเดอลาวาลฮอลล์ ซื่งเป็นงานออกแบบชิ้นสุดท้ายที่ถือว่าเป็นงานชิ้นเอกที่แวนบรูห์ที่นำลักษณะแบบบาโรกที่ใช้ในการออกแบบวังเบลนิมมาประยุกต์ แต่แวนบรูห์มาเสียชีวิตไม่นานก่อนที่คฤหาสน์ซีตันเดอลาวาลฮอลล์จะสร้างเสร็จ
ทุนการก่อสร้าง
ผู้ใดหรือองค์การใดบ้างที่เป็นผู้มีความรับผิดชอบในเรื่องค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างวังเบลนิมยังไม่เป็นที่ชัดเจนมาจนถึงปัจจุบันนี้ แต่ที่แน่คือรัฐบาลอังกฤษนำโดยพระราชินีนาถแอนน์มีความต้องการที่จะมอบที่พำนักอันเหมาะสมต่อวีรบุรุษของชาติ แต่ความใหญ่โตเท่าใดนั้นเป็นปัญหาที่ไม่มีการระบุอย่างชัดเจน ในปี ค.ศ. 1705 ซิดนีย์ โกโดลฟิน เอิร์ลแห่งโกโดลฟินที่ 1 องคมนตรีการคลังลงนามในประกาศแต่งตั้งให้เซอร์จอห์น แวนบรูห์เป็นสถาปนิก และบรรยายโครงการตามที่แวนบรูห์เสนอ แต่ในประกาศมิได้ระบุพระนามของพระราชินีนาถแอนน์หรือรัฐบาลแต่อย่างใด ซึ่งเป็นผลทำให้ต่อมารัฐบาลสามารถบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบเมื่อเรื่องการเมืองและค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างเริ่มจะเป็นปัญหามากขึ้น  และที่น่าสนใจคือเมื่อวังเบลนิมถูกมอบให้ดยุกแห่งมาร์ลบะระภายในไม่กี่เดือนหลังจากที่ได้รับชัยชนะในยุทธการเบลนิม ในขณะที่ดยุกมาร์ลบะระยังคงติดพันกับการยุทธการอยู่ในยุโรป
ในปี ค.ศ. 1705 เมื่อเริ่มการก่อสร้างดยุกมาร์ลบะระใช้ทุนส่วนตัวไปทั้งสิ้นเป็นจำนวน £60,000 รัฐบาลลงมติสมทบทุนในการก่อสร้างแต่มิได้ระบุเป็นที่แน่นอนว่าจำนวนเท่าใด และจำนวนเงินสำหรับค่าใช้จ่ายที่เกินเลยไปจากงบประมาณเดิมที่ตั้งไว้ ฉะนั้นเงินทุนในการก่อสร้างวังเบลนิมจึงเป็นปัญหามาตั้งแต่เริ่มโครงการ พระราชินีนาถแอนน์เองก็พระราชทานทรัพย์บางส่วนเมื่อเริ่มแรกแต่ต่อมาก็เริ่มที่จะไม่ทรงเต็มพระทัยที่จะพระราชทานเพิ่มเติม ซึ่งอาจจะเป็นผลมาจากความขัดแย้งส่วนพระองค์กับดัชเชสแห่งมาร์ลบะระพระสหายสนิทที่เพิ่มมากขึ้น หลังจากที่เกิดความขัดแย้งครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ. 1712 แล้ว เงินทุนสนับสนุนจากรัฐบาลทั้งหมดก็ถูกยุบเลิก ขณะที่ทางโครงการลงทุนไปแล้วทั้งสิ้น £220,000 ในจำนวนนั้น £45,000 เป็นค่าจ้างแรงงาน ซึ่งเป็นสาเหตที่ทำให้ดยุกและดัชเชสมาร์ลบะระต้องหนีหนี้และลี้ภัยไปยังแผ่นดินใหญ่ยุโรปและไม่ได้กลับมาอังกฤษจนพระราชินีนาถแอนน์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม ค.ศ. 1714
เมื่อกลับอังกฤษดยุกแห่งมาร์ลบะระผู้ขณะนั้นมีอายุได้ 64 ปีก็ตัดสินใจสร้างวังเบลนิมต่อให้เสร็จด้วยเงินทุนส่วนตัว โครงการสร้างจึงเริ่มขึ้นอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1716 แต่ก็ด้วยงบประมาณที่จำกัด ในปี ค.ศ. 1717 ดยุกมาร์ลบะระก็ล้มป่วยลงด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ซึ่งทำให้ดัชเชสมาร์ลบะระกลายเป็นผู้รับผิดชอบในการดูแลโครงการต่อมาด้วยตนเอง ดัชเชสกล่าวหาว่าเซอร์จอห์น แวนบรูห์เป็นผู้ที่ทำให้ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างสูงกว่าที่ควรจะเป็นและเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมที่ดัชเชสเองก็ไม่เคยถูกใจมาตั้งแต่ต้น หลังจากความขัดแย้งครั้งนั้นแล้ว เซอร์จอห์น แวนบรูห์ก็ออกจากโครงการ ช่างหิน ช่างก่อสร้างและช่างฝีมืออื่นๆ ที่ดัชเชสจ้างมาหลังจากนั้นก็มีฝีมือที่ด้อยกว่าช่างที่แวนบรูห์จ้าง ช่างฝีมือเช่น กรินนิง กิบบอนส์ไม่ยอมทำงานให้กับดัชเชสเมื่อค่าแรงงานต่ำกว่าที่เคยได้รับ  แต่กระนั้นช่างชุดหลังนำโดยช่างทำเฟอร์นิเจอร์เจมส์ มัวร์ก็สามารถเลียนแบบช่างชุดแรกได้จนเสร็จ
หลังจากที่ดยุกมาร์ลบะระถึงแก่อสัญกรรมในปี ค.ศ. 1722 การสร้างวังเบลนิมและอุทยานให้เสร็จกลายมาเป็นโครงการสำคัญของดัชเชสมาร์ลบะระ ในปี ค.ศ. 1723 นิโคลัส ฮอคสมัวร์ถูกเรียกตัวกลับมาให้ออกแบบ "ประตูชัย" ที่ทางเข้าวูดสต็อคตามแบบประตูชัยไททัส นอกจากนั้นฮอคสมัวร์ก็ยังออกแบบการตกแต่งภายในของห้องสมุด; เพดานห้องทางการต่างๆ; รายละเอียดห้องรองๆ อีกหลายห้อง; และอาคารภายนอกอีกหลายหลัง ดัชเชสดูแลการก่อสร้างวังเบลนิมให้เป็นเกียรติแก่ดยุกแห่งมาร์ลบะระจนสำเร็จโดยใช้งบประมาณที่น้อยลงกว่าเดิม และใช้ช่างฝีมือที่ด้อยกว่าแต่ถูกกว่าทำในบริเวณที่ไม่เด่น วันสร้างเสร็จไม่เป็นที่ทราบแน่นอนแต่ในปี ค.ศ. 1735 ดัชเชสแห่งมาร์ลบะระก็ยังต่อรองราคารูปปั้นของพระราชินีนาถแอนน์สำหรับตั้งในห้องสมุด  ในปี ค.ศ. 1732 ดัชเชสบันทึก “ชาเปลสร้างเสร็จและกว่าครึ่งของที่บรรจุศพพร้อมที่จะก่อตั้ง”
แบบและสถาปัตยกรรม
ผังวังเบลนิมของแวนบรูห์เป็นแผนแบบได้สัดส่วนที่ดูเด่นเมื่อมองมายังตัววังจากที่ไกล เนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 7 เอเคอร์หรือ 28,000 ตารางเมตร แต่เมื่อดูใกล้ลักษณะด้านหน้าของตัวอาคารประกอบด้วยงานหินก้อนโตและสิ่งตกแต่งต่างๆ ที่ค่อนข้างเทอะทะที่ทำให้ดูหนักกว่าที่ควรจะเป็น
ผังของวังเบลนิมเป็นสี่เหลี่ยมใหญ่ จากด้านหน้าทางใต้เป็นห้องพักเอก (state apartment) ทางตะวันออกเป็นห้องพักส่วนตัว (private apartment) ของดยุกและดัชเชสแห่งมาร์ลบะระ ทางด้านตะวันตกทั้งแนวแต่เดิมออกแบบเพื่อให้เป็นระเบียงสำหรับแขวนภาพเขียน บล็อกกลางกระหนาบสองข้างด้วยบล็อกสี่เหลี่ยมสองข้างล้อมลานสี่เหลี่ยม บล็อกทางตะวันออกของตัวอาคารเป็นครัว บริเวณซักเสื้อผ้า และห้องทำงานที่เกี่ยวกับการดูแลวัง ทางตะวันตกติดกับชาเปลเป็นโรงม้าและที่สอนการขี่ม้าภายในตัวอาคาร บล็อกกลางและบล็อกทางตะวันออกและตะวันตกออกแบบเพื่อให้ผู้ดูเกิดความประทับใจเมื่อมาถึงวัง นอกจากนั้นก็ยังเต็มไปด้วยเสา รูปปั้นแบบเรอเนสซองซ์ และสิ่งตกแต่งต่างๆ ทำให้เหมือนเมืองเล็กๆ ที่เมื่อมองขึ้นไปทำให้ผู้ดูจะมีความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ภายใต้ลานหน้ามหาวิหารเซนต์ปีเตอร์ในกรุงโรมและไม่มีความสลักสำคัญเมื่อเทียบกับความใหญ่โตของสิ่งก่อสร้าง สิ่งตกแต่งอื่นๆ รอบๆ เป็นฝีมือของช่างชั้นครูเช่นกรินลิง กิบบอนส์
ในคริสต์ศตวรรษที่ 18 การออกแบบที่อยู่อาศัยเพื่อให้ความสะดวกสบายของผู้อยู่อาศัยเป็นความสำคัญรองลงมาจากความสง่างามของตัวสิ่งก่อสร้าง โดยเฉพาะในการก่อสร้างวังเบลนิม สถาปนิกคำนึงถึงการสร้างสิ่งก่อสร้างที่มิใช่แต่จะเป็นเพียงเป็นที่อยู่อาศัยแต่เป็นอนุสาวรีย์ที่แสดงถึงความมีอำนาจ ความยิ่งใหญ่ และความมีวัฒนธรรมอันสูงส่งของชาติ ในการที่จะสร้างสิ่งก่อสร้างให้เป็นอนุสาวรีย์แวนบรูห์เลือกสถาปัตยกรรมแบบบาโรก แต่เป็นบาโรกแบบทิ้งความอ่อนช้อย แวนบรูห์ใช้ความใหญ่โตและความหนักของหินเพื่อแสดงความแข็งแกร่งและใช้แสงเงาของโครงสร้างเป็นเครื่องตกแต่ง แบบทางเข้าที่ขึงขังใหญ่โตทางด้านเหนือเลียนแบบทางเข้าตึกแพนเธียนในกรุงโรมมากกว่าที่จะเป็นทางเข้าที่อยู่อาศัย นอกจากนั้นแวนบรูห์ก็ยังใช้ "บรรยากาศของความเป็นปราสาท" เช่นการตกแต่งด้วยหอเตี้ยๆ แต่ละมุมของบล็อกและบนหอก็ตกแต่งซ่อนปล่องไฟ ตัวหอทำให้นึกถึงทางเข้าของวัดของอียิปต์โบราณซึ่งทำให้ผู้เดินเข้ามีความรู้สึกว่าเหมือนแพนเธียนมากขึ้นไปอีก
วังเบลนิมมีทางไปสู่ตัววังสองทาง ทางหนึ่งเป็นถนนที่ตรงไปยังประตูเหล็กดัดเข้าประธารมณฑล อีกทางหนึ่งเป็นทางที่น่าประทับใจยิ่งไปกว่าทางแรก ทางลานตะวันออกเป็นประตูตะวันออก ที่ออกแบบเช่นเดียวกับประตูชัยของโรมันแต่ลักษณะออกไปทางอียิปต์มากกว่าโรมัน ตอนบนของประตูแคบกว่าตอนล่างซึ่งเป็นการลวงตาที่ทำให้ดูเหมือนว่าประตูสูงกว่าความเป็นจริง ตัวประตูใช้เป็นที่เก็บน้ำสำหรับใช้ในวัง จากประตูมองผ่านลานตะวันออกไปจะเห็นประตูที่สองภายใต้หอนาฬิกา การใช้ความลึกที่ทำให้มองเห็นสิ่งก่อสร้างภายในได้เพียงบางส่วนเท่านั้นนี้ทำให้ผู้ชมมีความรู้สึกเหมือนมองเข้าไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญสำหรับเป็นที่พำนักสำหรับผู้เป็นเจ้าของ
การเน้นความสำคัญของดยุกว่าเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่มิใช่แสดงออกแต่เพียงภายนอกตัวอาคารแต่รวมไปถึงการตกแต่งภายในและการตกแต่งอุทยานด้วย สิ่งที่แสดงความสำเร็จในชีวิตของดยุกเริ่มด้วย "เสาชัย" ซึ่งเป็นเสาสูงที่มีรูปปั้นของดยุกตั้งอยู่บนแท่นตอนบนสุดของเสาและรายละเอียดของชัยชนะในยุทธการต่างๆ ทางเข้าตัววังนำไปสู่ซุ้มใหญ่และโถงรับรอง ซึ่งมีภาพเขียนโดยเจมส์ ธอร์นฮิลล์ของดยุกบนเพดาน จากนั้นก็เป็นประตูทางเข้าใหญ่สลักด้วยหินอ่อนและมีคำขวัญของดยุกจารึกอยู่ข้างบนว่า "Nor could Augustus better calm mankind" ไปยังห้องรับรอง (Saloon) ซึ่งเป็นห้องที่ได้รับการตกแต่งมากที่สุด ซึ่งเป็นที่ที่ตั้งใจจะให้ตัวดยุกนั่งบนบัลลังก์
ความตั้งใจของสถาปนิกก็เพื่อจะแสดงให้เห็นถึงชัยชนะของดยุกแห่งมาร์ลบะระที่มีต่อพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แต่ดยุกมาถึงแก่อสัญกรรมเสียก่อนที่จะเสร็จ ความสำคัญในการก่อสร้างจึงเปลี่ยนไปเป็นการสร้างชาเปล เอิร์ลโกโดลฟินเพื่อนของดยุกเปลี่ยนที่ตั้งแท่นบูชาจากทางตะวันออกที่ตั้งกันตามปกติไปเป็นทางตะวันตก ซึ่งอนุสรณ์มหึมาและโลงหินของดยุกกลายเป็นสิ่งที่เด่นโดยไม่มีอะไรมาลบ ดัชเชสจ้างวิลเลียม เค้นท์ให้เป็นผู้สร้างอนุสรณ์โดยมีตัวดยุกเป็นจูเลียส ซีซาร์ และดัชเชสเป็นซีซารินา รูปแกะนูนที่ฐานเป็นการแสดงความพ่ายแพ้ของจอมพลทาลลาร์ด เมื่อสร้างชาเปลเสร็จร่างของร่างของดยุกก็ได้รับการนำกลับมาเบล็นไฮม์จากแอบบีเวสต์มินสเตอร์ ร่างของดยุกและดัชเชสแห่งมาร์ลบะระคนต่อๆ มาก็ได้รับฝังภายใต้ห้องใต้ดินภายในชาเปล
ภายใน
ตำแหน่งการวางห้องต่างๆในวังเบลนิมเป็นไปตามธรรมเนียมนิยมของการออกแบบสิ่งก่อสร้างในยุคนั้น โดยมีห้องพักเอกที่เรียงตามลำดับความสำคัญจากที่สำคัญน้อยที่สุดไปยังห้องที่สำคัญที่สุด คฤหาสน์หรือวังอย่างเช่นเบล็นไฮม์จะมีห้องหลักสองชุดและห้องที่สำคัญที่สุดในตัวอาคารคือห้องรับรองกลาง (Central Saloon (B) ซึ่งใช้เป็นห้องเลี้ยงรับรองอย่างเป็นทางการ ถัดสองข้างห้องรับรองกลางออกไปจึงจะเป็นห้องหลักทั้งสองชุดลดหลั่นความสำคัญลงตามลำดับจากห้องรับรองกลาง แต่ขณะเดียวกันก็เพิ่มความเป็นส่วนตัวมากขึ้น: ห้องแรก (C) เป็นห้องรับแขกสำคัญๆ, ถัดไป L เป็นห้องนั่งเล่นส่วนตัว, ต่อจากนั้น M เป็นห้องนอนซึ่งเป็นห้องที่เป็นส่วนตัวที่สุด ห้องเล็กระหว่างห้องนอนและลานภายในตั้งใจจะออกแบบให้เป็นห้องแต่งตัว ตำแหน่งการจัดห้องหลักชุดที่สองก็เช่นเดียวกันกับชุดแรก ห้องพักเอกต่างๆ เป็นห้องที่สร้างขึ้นสำหรับแขกสำคัญๆ เช่นพระมหากษัตริย์ผู้อาจจะเสด็จมาประทับที่วัง ห้องทางด้านตะวันออกหรือด้านซ้ายของผังทั้งสองด้าน (O) เป็นห้องของดยุกและดัชเชส
ห้องต่างๆ ทั้งห้องพักเอกและห้องรองภายในวังเบลนิมอยู่ในระดับเดียวกันหมด ฉะนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสร้างบันไดเอก (Grand Staircase) บันไดใหญ่ของวังเบลนิมอยู่ภายในประธารมณฑลที่นำไปสู่ทางเข้าทางด้านเหนือ ภายในตัววังมีบันไดบ้างแต่ไม่มีบันไดที่ออกแบบอย่างหรูหราเช่นบันไดภายในวังใหญ่ๆ ในวังสมัยนั้น บนเพดานของทางเข้าทางด้านเหนือเป็นภาพเขียนโดยเจมส์ ธอร์นฮิลล์ ที่เป็นภาพของดยุกแห่งมาร์ลบะระคุกเข่าต่อหน้าบริทานเนียขณะที่ยื่นแผนที่ที่แสดงยุทธการเบลนิม โถงสูงถึง 67 ฟุตแต่ก็เป็นเพียงโถงที่นำไปสู่ห้องรับรองกลาง
จากด้านเหนือของห้องสมุดเป็นที่ตั้งของออร์แกนที่สร้างโดยเฮนรี วิลลิส ช่างสร้างออร์แกนที่สำคัญที่สุดในอังกฤษในสมัยนั้น ซึ่งผู้เล่นเข้าไปเล่นได้โดยเดินเข้าไปทางที่ยกพื้นไปยังชาเปล H2 ชาเปลตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกของตัววังตรงกันข้ามกับครัวที่ตั้งอยู่ทางด้านตะวันตก การวางผังอย่างสมดุลกันเช่นนี้เป็นการเน้นถึงดุลยภาพทางใจและทางกายตามอารมณ์ขันของแวนบรูห์หรือไม่ก็ตัวดัชเชสเอง ระยะทางระหว่างครัวไปยังห้องกินข้าว (O) ค่อนข้างไกลและอาจจะเป็นเพราะความร้อนของอาหารสำคัญน้อยกว่าการที่จะต้องสูดกลิ่นครัวหรือการที่ต้องอยู่ใกล้เคืยงกับผู้รับใช้
อุทยานและสวน
ตัววังเบลนิมตั้งอยู่กลางอุทยาน สิ่งแรกที่แวนบรูห์เห็นภาพเมื่อเริ่มวางแผนวังในปี ค.ศ. 1704 ก็คือการออกแบบวังอันยิ่งใหญ่ โดยมีอุทยานใหญ่และมีลำธารเล็กใหลเลื้อยอยู่ท่ามกลางโดยมีสะพานที่สวยที่สุดในยุโรปข้าม ซึ่งขัดกับความคิดของคริสโตเฟอร์ เร็นที่ว่าควรจะแบ่งสายน้ำให้เป็นสามสายโดยมีสะพานเด่นใหญ่อยู่ตรงกลางที่ใหญ่พอที่จะจุห้องได้สามสิบห้อง สะพานนี้ใหญ่โตจนอเล็กซานเดอร์ โปปค่อนว่า
แผนอุทยานอีกแผนหนึ่งของแวนบรูห์ก็คือการสร้างแปลงดอกไม้ (Parterre) ที่ยาวเกือบครึ่งไมล์และกว้างเท่ากับด้านใต้ นอกจากนั้นภายในอุทยานยังเป็นที่ตั้งของเสาแห่งชัยชนะของดยุกแห่งมาร์ลบะระ ที่มาสร้างภายหลังจากที่ท่านถึงแก่อสัญญกรรมไปแล้ว เสาที่ว่านี้สูง 134 ฟุตตั้งอยู่ตอนปลายถนนต้นเอ็ลมที่นำไปสู่ตัววัง แวนบรูห์ตั้งใจจะสร้างเสาโอบิลิสค์ (Obelisk) ให้เป็นที่หมายของวังเดิมที่เป็นของสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ซึ่งทำให้ดัชเชสกล่าวค่อนว่าถ้าขืนสร้างเสาโอบิลิสค์ให้เป็นสัญลักษณ์ของพระมหากษัตริย์ต่างๆ บ้านเมืองก็เห็นจะเต็มไปด้วยของแปลกๆ ฉะนั้นแวนบรูห์จึงไม่ได้สร้างเสาโอบิลิสค์ตามที่ตั้งใจเอาไว้
ภายหลังที่ดยุกแห่งมาร์ลบะระถึงแก่อสัญญกรรมไปแล้วดัชเชสก็เพิ่มการลงแรงลงใจกับการสร้างวังเบลนิมให้เสร็จสิ้น ตัวอุทยานเกือบมิได้เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใดตั้งแต่ลานเซลอต บราวน์ หรือ “บราวน์ผู้สามารถ” สร้างไว้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1764 ดยุกที่ 4 แห่งมาร์ลบะระ จ้างบราวน์ให้ออกแบบปรับปรุงอุทยานเป็นอุทยานแบบภูมิทัศน์ (Landscape Garden) โดยการปลูกต้นไม้เพิ่มขึ้นและสร้างสิ่งก่อสร้างต่างๆ ที่ทำให้สวนงามขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทะเลสาบใหญ่ที่สร้างโดยการกักน้ำจากแม่น้ำ
จากทะเลสาบก็เป็นน้ำตกเป็นระยะๆ ทะเลสาบมาคอดตรงสะพานใหญ่ที่แวนบรูห์สร้างไว้และลำน้ำที่แต่เดิมเป็นสามสายมารวมกันกลายเป็นสายเดียว ความใหญ่โตของทะเลสาบเกิดจากการที่ลานเซลอต บราวน์จมชั้นล่างๆ ของสะพานลงไปในทะเลสาบซึ่งทำให้สะพานที่เคยใหญ่โตเตี้ยลง ภูมิทัศน์ซึ่งกลายมาเป็นลักษณะสำคัญของอุทยานภูมิทัศน์ของอังกฤษต่อมา นอกจากนั้นลานเซลอต บราวน์ก็ยังได้ปูหญ้าเป็นส่วนใหญ่บนส่วนที่เคยเป็นแปลงดอกไม้ และลานหน้าวัง แต่ลานหน้าวังมาถูกปูด้วยหินเมื่อต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ต่อมาโดยดยุกที่ 5 แห่งมาร์ลบะระ ก็ตกแต่งสวนเพิ่มโดยการเพิ่มสิ่งก่อสร้างตกแต่งที่ทำให้ผู้มาเยือนสวนตื่นเต้นสนุกสนาน เช่นท่อนไม้ที่อยู่ดีๆ ก็กลิ้งข้ามสนามได้เป็นต้น สถาปนิกเซอร์วิลเลียม เชมเบอร์สและผู้ช่วย จอห์น เย็นเป็นผู้สร้างกระท่อมฤดูร้อนที่เรียกว่า "เทวสถานไดแอนนา" บนฝั่งทะเลสาบซึ่งเป็นที่ที่วินสตัน เชอร์ชิลขอ เคลเม็นไทน์แต่งงานเมื่อปี ค.ศ. 1908 แต่สวนแบบอิตาลีและสวนน้ำออกแบบโดยดูเชนและดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 ทั้งหมด
ตกยาก
หลังจากที่ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ถึงแก่อสัญญกรรม และหลังจากการเสียชีวิตของบุตรชายอีกสองคนต่อมา วังเบลนิมก็ตกไปเป็นของเฮ็นเรียตตา โกดอลฟิน ดัชเชสแห่งมาร์ลบะระที่ 2 ตามพระราชกฤษฎีกาที่ได้รับการอนุมัติเป็นกรณีพิเศษ เพราะตามปกติแล้วบุตรชายเท่านั้นที่จะมีสิทธิในการรับตำแหน่งดยุกจากบิดา เมื่อเฮ็นเรียตตาถึงแก่กรรมวังเบลนิมก็ตกไปเป็นของชาร์ลส์ สเปนเซอร์ ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 3 ผู้เป็นบุตรของแอนน์ เชอร์ชิลลูกสาวคนที่สองของดยุกแห่งมาร์ลบะระ
ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ในฐานะที่เป็นนายทหารก็มิใช่จะร่ำรวยเท่าใดนักและสมบัติที่หามาได้ส่วนใหญ่ก็นำไปใช้ในการสร้างวังเบลนิมเสียแทบหมดสิ้น เมื่อเทียบกับตระกูลดยุกด้วยกันแล้วตระกูลมาร์ลบะระก็ออกจะไม่มั่งคั่งเท่าตระกูลอื่นๆ แต่พอที่ใช้ชีวิตได้อย่างสะดวกสบายได้มาจนมาถึงสมัยของจอร์จ สเปนเซอร์ เชอร์ชิล ดยุกที่ 5 แห่งมาร์ลบะระ (ค.ศ. 1766 ถึง ค.ศ. 1840) ผู้ผลาญสมบัติของตระกูลจนหมดสิ้นจนจำต้องขายอสังหาริมทรัพย์บางส่วนและของมีค่าในวังเบลนิมไปบ้างแต่ตัววังเบลนิมรอดมาได้ แต่เมื่อดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 5 ถึงแก่อสัญญกรรมฐานะของตระกูลมาร์ลบะระก็อยู่ในสภาวะที่ค่อนข้างง่อนแง่น
ในปี ค.ศ. 1870 ฐานะทางการเงินของตระกูลมาร์ลบะระก็ยิ่งทรุดหนักยิ่งขึ้นไปอีก จนในที่สุดในปี ค.ศ. 1875 ดยุกที่ 7 แห่งมาร์ลบะระ ต้องประมูลขายภาพเขียน “การแต่งงานของคิวปิดและไซคี” (Marriage of Cupid and Psyche) และ อัญมณีมาร์ลบะระ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น £10,000 แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะกู้ฐานะของตระกูลได้ ในปี ค.ศ. 1880 ดยุกจึงจำต้องยื่นคำร้องต่อรัฐสภาให้แยกระหว่างตัววังและสมบัติข้าวของภายในตัววังจากกันตามพระราชบัญญัติการบริหารอสังหาริมทรัพย์ของวังเบลนิม ค.ศ. 1880 (Blenheim Settled Estates Act of 1880) ซึ่งเป็นพระราชบัญญัติที่อนุญาตให้ตระกูลมาร์ลบะระขายข้าวของภายในวังเบลนิมได้โดยไม่ต้องขายตัววัง สิ่งแรกที่ดยุกขายคือ ห้องสมุดซันเดอร์แลนด์ ในปี ค.ศ. 1882 ที่รวมทั้งต้นฉบับมีค่าเช่น “จดหมายเหตุของโฮเรซ” (The Epistles of Horace) ที่ตีพิมพ์ที่เมืองแคนในปี ค.ศ. 1480 และงานของ โจซีฟัสที่ตีพิมพ์ที่เมืองเวโรนาในปี ค.ศ. 1648 หนังสือทั้ง 18,000 เล่มนำเงินมาให้เกือบ £60,000 แต่การขายก็มิได้หยุดยั้งแต่เพียงเท่านั้น ภาพเขียน “พระแม่มารีอันซิเดอี” (Ansidei Madonna) โดย ราฟาเอล ขายได้ £70,000 ภาพพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 1 แห่งอังกฤษทรงม้าโดย แอนโทนี แวน ไดค์ ขายได้ £17,500 และ ในที่สุดภาพเขียน “รูเบนส์, ภรรยาเฮเลนา โฟมองท์ และลูกชายปีเตอร์ พอล”  (Rubens, His Wife Helena Fourment, and Their Son Peter Paul) โดย ปีเตอร์ พอล รูเบนส์ ซึ่ง บรัสเซลส์ มอบให้ ดยุกแห่งมาร์ลบะระ ในปี ค.ศ. 1704 ก็ถูกขาย ปัจจุบันภาพนี้เป็นของ พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันที่นครนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา
ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9
ชาร์ลส์ สเปนเซอร์-เชอร์ชิล ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 (ค.ศ. 1871 ถึง ค.ศ. 1934) ได้ชื่อว่าเป็นผู้ช่วยให้วังเบลนิมและครอบครัวรอดพ้นมาจากการล้มละลาย เมื่อได้รับวังเบลนิมมาเมื่อปี ค.ศ. 1892 ท่านดยุกก็ต้องพยายามหาวิธีแก้ปัญหาการสูญเสียวังอย่างเร่งด่วน วิธีเดียวที่สุภาพบุรุษที่อยู่ในฐานะทางสังคมเช่นดยุกที่ถูกห้ามไม่ให้ทำมาหากินเช่นผู้อื่น ก็คือการแต่งงานกับผู้มีฐานะดีพอที่จะแก้ปัญหาทางการเงินของครอบครัวได้ ฉะนั้นในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1896 ดยุกก็ขอคอนซูเอลโล แวนเดอบิลท์แต่งงานอย่างปราศจากความรักโดยไม่ปิดบัง คอนซูเอลโลเป็นบุตรีคนสวยและทายาทของเจ้าของการรถไฟชาวอเมริกันผู้ร่ำรวยมหาศาล การแต่งงานเป็นที่ตกลงกันหลังจากการต่อรองเงื่อนไขต่างๆ อย่างยืดยาวระหว่างดยุกและบิดาและมารดาของคอนซูเอลโล มารดาของคอนซูเอลโลมีความต้องการมิใช่แต่เพียงการจัดการแต่งงาน แต่รวมไปถึงตำแหน่งดัชเชส ซึ่งในที่สุดก็ได้มาโดยการที่วิลเลียม แวนเดอบิลท์บิดาของคอนซูเอลโลต้องจ่ายเงินจำนวนทั้งสิ้น $2,500,000 (ประมาณ 1,900,000,000 บาทในปี ค.ศ. 2007) เป็นค่าฐานันดรในรูปของหุ้น 50,000 หุ้นของบริษัทรถไฟบีชครีคและการันตีเงินปันผลอย่างต่ำ 4% ต่อปีโดยบริษัทรถไฟนิวยอร์กเซ็นทรัล นอกจากนั้นแล้วคู่บ่าวสาวยังได้รับรายได้ประจำปีอีกปี ละ $100,000 ต่อคนจนตลอดชีพ ต่อมาคอนซูเอลโลกล่าวอ้างว่าตนถูกขังอยู่ในห้องจนกระทั่งยอมตกลงที่จะแต่งงาน คู่บ่าวสาวจดทะเบียนกันที่วัดเซนต์ทอมัสเอพิสเคอพัลที่นครนิวยอร์ก ภายในรถหลังจากจดทะเบียนแล้วดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 ก็บอกกับคอนซูเอลโลว่าตนรักผู้หญิงคนอื่นแล้วและจะไม่ยอมกลับมาสหรัฐอเมริกาอีกตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะความที่ตน “เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่ใช่อังกฤษ”
การซื้อสิ่งของที่ขายไปแล้วกลับคืนมายังวังเบลนิมก็เริ่มขึ้นทันทีหลังจากการฉลองการแต่งงาน โดยเริ่มด้วยอัญมณีมาร์ลบะระ พรมแขวนผนัง จิตรกรรม และเครื่องเรือนถูกซื้อจากยุโรปเพื่อนำมาตกแต่งวังที่โล่งโถงจากเครื่องเรือนที่ถูกขายไปก่อนหน้านั้น นอกจากนั้นดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 ยังได้เริ่มการบูรณปฏิสังขรณ์และการตกแต่งภายในวังด้วยการตกแต่งแบบปิดทองเลียนแบบการตกแต่งภายในพระราชวังแวร์ซายส์ การตกแต่งภายในกลายเป็นงานเลียนแบบการตกแต่งวังสำคัญๆ ต่างๆ ในยุโรป เป็นการทำให้ความตั้งใจของแวนบรูห์ที่จะให้วังเบลนิมเป็นคู่แข่งของพระราชวังแวร์ซายส์สำเร็จในที่สุด  แต่การบูรณปฏิสังขรณ์และการตกแต่งก็มิได้ปราศจากข้อบกพร่อง (ซึ่งดยุกแห่งมาร์ลบะระเองก็ยอมรับว่าผิดหวังในภายหลัง) แต่บางอย่างก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นการปรับปรุงให้ดีขึ้น ผลจากการตกแต่งใหม่ทำให้ห้องรับรองและห้องนอนเอกถูกย้ายไปอยู่ชั้นบนของตัวอาคารทำให้ความหมายและความสำคัญของห้องลดลง
ภายในตัววังก็มีการขยายและตกแต่งอย่างหรูหราสมฐานะเจ้าของวังผู้เป็นดยุก เจ้าหน้าที่ดูแลภายในวังมีด้วยกันทั้งหมดประมาณ 40 ภายนอก 50 รวมทั้งพนักงานจัดการล่าสัตว์ (Gamekeeper) 12 คน ช่างไฟฟ้า ช่างไม้ คนจัดดอกไม้ ผู้ดูแลตำหนักเล็กๆ และผู้เล่นคริกเก็ตอาชีพเพื่อดูแลให้ทีมคริกเก็ตของวังประสบความสำเร็จ ผู้ดูแลตำหนักแต่งเครื่องแบบเสื้อคลุมนอกดำกระดุมเงินและท็อพแฮ็ท เจ้าหน้าที่ล่าสัตว์แต่งเสื้อคลุมนอกเขียวกำมะหยี่กระดุมทองเหลืองและหมวกบิลลิค็อค
รัฐบาลเวียดนามอิสระ
ประวัติ
รัฐบาลเวียดนามอิสระเป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ที่ก่อตั้งเมื่อ 30 เมษายน พ.ศ. 2538 โดยเหงียน ฮวางซัน มีเป้าหมายเพื่อล้มล้างรัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามไม่ว่าจะโดยการเมืองหรือกำลังทหาร รัฐบาลเวียดนามอิสระกล่าวอ้างว่ามีสมาชิก 6,000 คนและมีผู้สนับสนุน 100,000 คน ซึ่งมีค่ายลับอยู่ตามแนวชายแดนเวียดนาม-กัมพูชา ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2541 นายกรัฐมนตรีของรัฐบาลเวียดนามอิสระคือ เหงียน ฮูจาญถูกตำรวจรัฐแคลิฟอร์เนียร์จับในข้อหาออกพันธบัตรทองคำโดยไม่ได้รับอนุญาต ในปี พ.ศ. 2542 คณะกรรมการความมั่นคงของสหรัฐระบุว่ารัฐบาลเวียดนามอิสระพัวพันกับกลยุทธการขายที่ผิดกฎหมาย
เป้าหมายทางการเมือง
เป้าหมายของรัฐบาลเวียดนามอิสระมี 4 ประการคือ
วังเบลนิม
ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9
หลังจากหย่ากับคอนซูเอลโลแล้วดยุกแห่งมาร์ลบะระก็แต่งงานใหม่กับแกลดิส ดีคอนชาวอเมริกันเช่นกันผู้เพื่อนเก่าของคอนซูเอลโลเอง ดีคอนเป็นผู้มีลักษณะนิสัยที่ออกจะแปลกและน่าสนใจ (eccentric) และมีพรสวรรค์ทางศิลปะอยู่บ้าง ซึ่งจะเป็นได้จากภาพเขียนของตาของดีคอนซึ่งยังคงอยู่บนเพดานของซุ้มทางด้านเหนือ บนเนินต่างระดับระดับล่างตกแต่งด้วยสฟิงซ์สร้างตามแบบดีคอนโดย ดับเบิลยู วาร์ด วิลลิส ในปี ค.ศ. 1930 ระหว่างที่พำนักอยู่ที่วังเบลนิมก่อนที่จะแต่งงานกับดยุกแห่งมาร์ลบะระดีคอนก็มีความสำพันธ์กับเจ้าชายวิลเฮล์ม มกุฎราชกุมารแห่งปรัสเซีย ซึ่งทำให้เป็นเรื่องร่ำลือกันอยู่ระยะหนึ่ง วิลเฮล์มถึงกับประทานแหวนให้ หลังจากแต่งงานกับดยุกแล้วดีคอนก็มักจะวางปืนไว้ข้างจานขณะที่รับประทานอาหารเย็นกับดยุก  ดยุกเองก็เริ่มเบื่อดีคอนและต้องปิดวังเบลนิมเป็นการชั่วคราวและปิดน้ำไฟเพื่อจะไล่ดีคอนออกจากวัง ในที่สุดทั้งสองก็แยกกันอยู่แต่ก็มิได้หย่าร้างกัน  ดยุกถึงแก่อสัญกรรมในปี  ค.ศ. 1934 และดีคอนในปี  ค.ศ. 1977
รัฐบาลเวียดนามอิสระ
กิจกรรม
ใน พ.ศ. 2542 ตำรวจเวียดนามจับกุมสมาชิกของกลุ่ม 38 คน พร้อมด้วยวัตถุระเบิดหนัก 37 กิโลกรัม เพื่อวางระเบิดที่อนุสาวรีย์โฮจิมินห์เพื่อก่อกวนงานฉลองของเวียดนาม ต่อมาในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2543 รัฐบาลเวียดนามอิสระถูกตั้งข้อสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการลอบวางเพลิงสถานทูตเวียดนามในอังกฤษ
วังเบลนิม
ดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9
หลังจากดยุกแห่งมาร์ลบะระที่ 9 ถึงแก่อสัญกรรม จอห์น สเปนเซอร์-เชอร์ชิล (ค.ศ. 1898-ค.ศ. 1972) บุตรชายคนโตของดยุกและคอนซูเอลโล ก็ได้สืบเชื้อสายเป็นดยุกแห่งมาร์ลบะระ0 ผู้ที่หลังจากเป็นหม้ายมาเป็นเวลาสิบเอ็ดปีก็แต่งงานใหม่เมื่ออายุ 74 ปีกับ ฟรานซส์ ลอรา ชาร์เตอริสภรรยาเก่าของไวเคานต์ลองที่ 2 และเอิร์ลแห่งดัดลีย์ที่ 3 ฟรานซส์เป็นหลานสาวของเอิร์ลแห่งเวย์มิสที่ 11 แต่ก็เป็นการแต่งงานกันเพียงระยะสั้นเมื่อดยุกแห่งมาร์ลบะระ0 มาถึงแก่อสัญกรรมเพียงหกอาทิตย์หลังจากการแต่งงาน ฟรานซส์ ลอรา ชาร์เตอริสผู้รู้สึกว่าเบล็นไฮม์เป็นสถานที่ที่ออกจะเศร้าและไม่มีชีวิตจิตใจก็ย้ายออกจากวังไม่นานหลังจากนั้น ฟรานซส์เรียกเบล็นไฮม์ว่า "The Dump" ในหนังสือชีวประวัติ “เสียงหัวเราะจากเมฆ” (Laughter from a Cloud) ฟรานซส์เสียชีวิตในปี  ค.ศ. 1990 ที่กรุงลอนดอน
ปัจจุบัน
วังเบล็นไฮม์ปัจจุบันยังเป็นวังของดยุกแห่งมาร์ลบะระซึ่งปัจจุบันคือจอห์น จอร์จ แวนเดอบิลท์ สเปนเซอร์-เชอร์ชิล ทุกปีชั่วระยะเวลาหนึ่งดยุกก็ยังพำนักอยู่ที่วังเบล็นไฮม์ในห้องที่เดิมเคยเป็นที่พำนักของดยุกแห่งมาร์ลบะระ และดัชเชส
รัฐบาลเวียดนามอิสระ
กิจกรรม
ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2544 สมาชิกคนสำคัญของกลุ่มคือ โว สุกวัน ถูกจับในข้อหาพยายามวางระเบิดสถานทูตเวียดนามในประเทศไทย การจับกุมนี้ทำให้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเรียกร้องให้สหรัฐเลิกให้การสนับสนุนรัฐบาลเวียดนามอิสระ และให้หน่วยตำรวจลับเข้าไปสืบสวนกรณีของ เหงียน ฮูจาญและองค์กรของเขา รวมทั้งแสดงหลักฐานการสนับสนุน โว สุกวันของชาวเวียดนามในสหรัฐ ล่าสุดมีการจับกุมชาวสหรัฐ 3 คน ที่พยายามเข้าไปจัดตั้งสถานีวิทยุกระจายเสียงต่อต้านคอมมิวนิสต์ในเวียดนาม
เศรษฐกิจ
รัฐบาลเวียดนามอิสระมีงบประมาณที่ปรากฏ 1 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี ส่วนใหญ่มาจากการบริจาคของนักธุรกิจชาวเวียดนามทั่วโลก
วังเบลนิม
ปัจจุบัน
วังเบล็นไฮม์และสวนเปิดให้ประชาชนเข้าชมสิบเดือนต่อปีแต่อุทยานเปิดตลอดปี ภายในตัววังผู้ดูจะมีมัคคุเทศน์นำ สวนครัวเดิมปัจจุบันเปลี่ยนเป็นสวนวงกต (hedge maze)
วังเบล็นไฮม์ได้รับเลือกโดยองค์การยูเนสโกให้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในปี ค.ศ. 1987
ฉากภาพยนตร์
วังเบล็นไฮม์ใช้เป็นฉากในภาพยนตร์เช่น
บอร์นโฮล์ม
บอร์นโฮล์ม (Bornholm) เป็นเกาะของประเทศเดนมาร์ก ตั้งอยู่ในทะเลบอลติก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเดนมาร์ก ทางทิศใต้ของสวีเดน และทางทิศเหนือของประเทศโปแลนด์ มีอุตสาหกรรมที่สำคัญคือการประมง ศิลปะและงานหัตถกรรม และการทำแก้วและเครื่องปั้นดินเผา และการท่องเที่ยวในฤดูร้อน ในสมัยโบราณเป็นที่พำนักของโจรสลัด ต่อมาในปี ค.ศ. 1510 สันนิบาตฮันซาได้เข้ายึดเกาะนี้ และตกอยู่ใต้การปกครองของเดนมาร์ก ลือเบค และสวีเดน ตามลำดับ จนตกเป็นของเดนมาร์กในปี ค.ศ. 1660
พรรคใหม่
พรรคใหม่ (ย่อ: ม.) เป็นพรรคการเมืองไทยที่จดทะเบียนก่อตั้งพรรคเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 เป็นพรรคการเมืองที่ได้รับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566
ประวัติ
พรรคใหม่ ก่อตั้งขึ้นโดยมีการประชุมร่วมกันจัดตั้งพรรคการเมือง เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 และยื่นจดทะเบียนตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560 เป็นพรรคการเมืองเลขที่ 5/2565 ตั้งแต่วันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 ใช้ชื่อว่า "พรรคใหม่" ชื่อย่อ "ม." และใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "NEW PARTY" โดยมีตราสัญลักษณ์พรรคเป็นรูป "กำปั้น"
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2566
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 พรรคใหม่ส่งผู้สมัครแบบแบ่งเขต จำนวน 4 คน และแบบบัญชีรายชื่อจำนวน 10 คน ได้รับหมายเลข 1 โดยนำเสนอนโยบายล้างบางทุจริต และการปฏิรูประบบราชการทุกหน่วยงาน การยกเลิกเครดิตบูโร การจำกัดสิทธิถือครองที่ดิน เพิ่มสวัสการที่อยู่อาศัย รักษาพยาบาล และกองทุนวัยรุ่นสร้างตัว ให้ผู้เรียนจบใหม่มีเงินทุนใช้ประกอบอาชีพ และได้รับเลือกตั้ง ส.ส.แบบบัญชีรายชื่อ จำนวน 1 ที่นั่ง
หลังการเลือกตั้ง พรรคใหม่ได้เปิดตัวเข้าร่วมรัฐบาลกับพรรคก้าวไกล ในฐานะพรรคที่ได้รับที่นั่งสูงสุดในสภาผู้แทนราษฎร แต่ต่อมาได้ประกาศถอนตัวจากการเข้าร่วมจัดตั้งรัฐบาล เนื่องจากเกิดกระแสต่อต้านจากกลุ่มผู้สนับสนุนพรรคก้าวไกลในสื่อสังคมออนไลน์ "กูไม่เอาพรรคใหม่" หลังมีหนึ่งในคณะกรรมการบริหารพรรคใหม่ ถูกเปิดเผยว่าเคยมีการเผยแพร่คลิปพูดถึงกรณียืนยันไม่แก้ไขกฎหมายความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์ไทย
พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม
พรรคกิจกรรมประชาชนแห่งเวียดนาม (People's Action Party of Vietnam; Đảng Nhân Dân Hành Động Việt Nam) เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์พลัดถิ่นของเวียดนาม มีที่ตั้งในสหรัฐ ผู้นำพรรคคือเหงียน ซิบิญ และดร.เหงียน ซวนงาย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2534 เป้าหมายของพรรคคือรวมชาวเวียดนามให้เป็นเอกภาพภายใต้ระบอบประชาธิปไตยและดำเนินนโยบายทางงด้านการศึกษา การดูแลสุขภาพ เศรษฐกิจและสิทธิมนุษยชน มีการจัดตั้งสำนักงานในกัมพูชาแต่ถูกจับกุมและส่งตัวไปดำเนินคดีในเวียดนาม พวกเขาพยายามเข้าไปรณรงค์เพื่อหาเสียงสนับสนุนในเวียดนามแต่สมาชิกของกลุ่ม 21 คน ที่เข้าไปในเวียดนามถูกจับขังคุกนานกว่า 2 ปี
จังหวัดนนทบุรีในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนนทบุรี พ.ศ. 2554''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 6 เขตเลือกตั้ง จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี 2550 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
บรรยากาศการเลือกตั้ง
25 พฤษภาคม ที่ห้องประชุมองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี นายยงยุทธ วิชัยดิษฐ หัวหน้าพรรคเพื่อไทย พร้อมด้วย พ.อ.อภิวันท์ วิริยะชัย ผู้สมัคร สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อพรรคเพื่อไทย นำผู้สมัคร สมาชิกสภาผู้แทนนนทบุรี พรรคเพื่อไทย มาสมัครครบทั้ง 6 เขต คือเขต 1 นายนิทัศน์ ศรีนนท์ เขต 2 นายอุดมเดช รัตนเสถียร เขต 3 นางวไลพร อัจฉริยะประสิทธิ์ เขต 4 นายมนตรี ตั้งเจริญถาวร เขต 5 นายวันชัย เจริญนนทสิทธิ์ และ เขต 6 นายฉลอง เรี่ยวแรง โดยมีนักการเมืองท้องถิ่น ระดับนายกเทศมนตรี นายกองค์การบริหารส่วนตำบลที่ใกล้ชิดกับผู้สมัครแต่ละเขต นำกองเชียร์ สวมเสื้อสีแดงประมาณ 1,000 คน มาให้กำลังใจ
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดนนทบุรี
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลบางเขน ตำบลตลาดขวัญ ตำบลสวนใหญ่ ตำบลบางไผ่ ตำบลบางศรีเมือง และตำบลบางกร่าง)
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบไปด้วยอำเภอเมืองนนทบุรี (เฉพาะตำบลท่าทราย ตำบลบางกระสอ ตำบลไทรม้า และตำบลบางรักน้อย) และอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลท่าอิฐ)
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบไปด้วยอำเภอบางกรวย และอำเภอบางใหญ่ (เฉพาะตำบลบางใหญ่ ตำบลบางแม่นาง ตำบลบางม่วง และตำบลบางเลน)
เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบไปด้วยอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลปากเกร็ด ตำบลบางพูด ตำบลบ้านใหม่ ตำบลคลองเกลือ ตำบลบางตลาด และตำบลเกาะเกร็ด)
เขตเลือกตั้งที่ 5
เขตการเลือกตั้งที่ 5 ประกอบไปด้วยอำเภอปากเกร็ด (เฉพาะตำบลบางตะไนย์ ตำบลคลองพระอุดม ตำบลคลองข่อย ตำบลบางพลับ และตำบลอ้อมเกร็ด) อำเภอบางบัวทอง (เฉพาะตำบลพิมลราช ตำบลโสนลอย ตำบลบางรักพัฒนา และตำบลบางรักใหญ่) และอำเภอบางใหญ่ (เฉพาะตำบลเสาธงหิน)
เขตเลือกตั้งที่ 6
เขตการเลือกตั้งที่ 6 ประกอบไปด้วยอำเภอไทรน้อย อำเภอบางใหญ่ (เฉพาะตำบลบ้านใหม่) และอำเภอบางบัวทอง (เฉพาะตำบลบางคูรัด ตำบลบางบัวทอง ตำบลละหาร และตำบลลำโพ)
ท้าวเวสวัณ
ท้าวเวสวัณ (वैश्रवण Vaiśravaṇa ไวศฺรวณ; वेस्सवण Vessavaṇa เวสฺสวณ) หรือ ท้าวเวสสุวัณ เป็นเทพเจ้าแห่งยักษ์ เป็นหนึ่งในจาตุมหาราช ผู้คุ้มครองและดูแลโลกมนุษย์ สถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ในรามเกียรติ์เป็นโอรสของท้าวลัสเตียนกับนางศรีสุมณฑา มีพระอนุชาคือ ท้าวกุเปรัน ท้าววัสวตีวัณ (เจ้าแห่งสวรรค์ชั้นที่ 6) ทรงอิทธิฤทธิ์อานุภาพมาก เคยตัดเศียรของท้าวราวัณขาดไป 1 เศียร ครองโลกบาลทิศเหนือ ท้าวเวสวัณคือท้าวกุเวร ในศาสนาฮินดู
ในคัมภีร์ทางพุทธศาสนา ได้กล่าวถึงท้าวเวสสุวัณ ว่าเป็น 1 ใน 5 ผู้มีสุดยอดอาวุธวิเศษ คือ วชิราวุธของพระอินทร์ ไม้ตะบองของท้าวเวสสุวัณ  นัยตาของพระยม ผ้าพันคอของอาวาฬกยักษ์  และจักรแก้วของพระเจ้าจักรพรรดิ
ในพระอภิธรรมของเถรวาท ได้จัดให้ยมทูตและนายนิรยบาลที่ลงโทษสัตว์นรกในนรกนั้นเป็นเทวดาประเภทยักษ์ ซึ่งเป็นบริวารของท้าวเวสสุวัณโดยตรง จึงถือกันว่าท้าวเวสสุวัณเป็นจ้าวแห่งวิญญาณที่ควบคุมเหล่าภูตผีปีศาจสัมภเวสีต่างๆอีกด้วย ผ่านยมทูตและนิรยบาลนั่นเอง
คนไทยโบราณนิยมนำผ้ายันต์รูปยักษ์ผูกไว้ที่หัวเตียงเด็กเพื่อป้องกันวิญญาณชั่วร้ายไม่ให้มารังควานแก่เด็ก ท้าวกุเวรองค์นี้มีกล่าวถึงในอาฏานาฏิยปริตรว่านำเทวดาในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกามาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า และได้ถวายสัตย์ที่จะดูแลพระพุทธเจ้าและเหล่าสาวกไม่ให้ยักษ์หรือบริวารอื่น ๆ ของท้าวจตุโลกบาลไปรังควาน โดยมอบบทอาฏานาฏิยปริตรให้แก่พระสงฆ์ เพื่อไว้สวดเพื่อขับไล่ภูตผีปีศาจที่จะมารบกวน และเชื่อว่าถ้าสวดอาฏานาฏิยปริตร โดยพระสงฆ์ จะขับไล่ภูตผีอาถรรพ์มนต์ดำได้ทั้งสิ้น ปัจจุบันจะเรียกการสวดอาฏานาฏิยปริตรอีกชื่อหนึ่งว่าการสวด"ภาณยักษ์"นั่นเอง
ท้าวกุเวรนั้น บางทีก็เรียกว่าท้าวไวศรวัน (เวสสุวัณ) ภาษาทมิฬเรียก "กุเวร" ว่า "กุเปรัน" ซึ่งมีเรื่องอยู่ในรามเกียรติ์ว่า เป็นพี่ต่างมารดาของทศกัณฐ์ และทศกัณฐ์ไปแย่งบุษบกของท้าวกุเวรไป ท้าวกุเวรมีรูปร่างพิการผิวขาว มีฟัน 8 ซี่ และมีขาสามขา (ภาพท้าวเวสวัณจึงมักเขียนท่ายืนแยงแย่ ถือไม้กระบองยาว อยู่หว่างขา) เมืองท้าวกุเวรชื่อ "อลกา" อยู่บนเขาหิมาลัย มีสวนอุทยานอยู่ไหล่เขาแห่งหนึ่งของเขาพระสุเมรุ ชื่อว่า "สวนไจตรต" หรือ "มนทร" มีพวกกินนรและคนธรรพ์เป็นผู้รับใช้ ท้าวกุเวรเป็นโลกบาลประจำทิศเหนือ คนจีนเรียกว่า "ตัวเหวิน" (多聞) คนญี่ปุ่นเรียกว่า "บิชะมนเตง" (毘沙門天（びしゃもんてん)
เชื่อกันว่าการบูชาท้าวเวสสุวัณจะทำให้ค้าขายดี และเชื่อว่าจะทำให้ทรัพย์สมบัติมั่นคง ไม่มีใครจะมาทำลายหรือแย่งชิงไปได้เพราะท้าวเวสสุวัณเป็นผู้ชื่อว่าปกป้องรักษาขุมทรัพย์สมบัติ(ตามตำนานที่ท้าวเวสสุวัณจะสั่งให้คุยหกะยักษ์เฝ้ารักษาขุมทรัพย์ไว้) รวมทั้งเชื่อว่าการบูชาท้าวเวสสุวัณจะป้องกันมนต์ดำจากผู้ไม่หวังดีที่มุ่งประสงค์ให้กิจการค้าขายหรือครอบครัวเดือดร้อนอยู่ไม่สุข หรือใช้เล่ห์เหลี่ยมมาแกล้ง เพื่อเป็นการทำลายคู่แข่งทางการค้า
สัญลักษณ์ของอัยการ
ต่อมาใน พ.ศ. 2503 ได้มีกฎหมายออกมากำหนดให้ข้าราชการอัยการใช้เครื่องหมายนี้มาประดับบนอินทรธนูเพื่อบ่งแสดงให้เห็นว่าข้าราชการอัยการแตกต่างจากข้าราชการพลเรือน และต่อมาใน พ.ศ. 2513 ก็ได้มีประกาศสำนักนายกรัฐมนตรีกำหนดให้ใช้รูปท้าวกุเวร (หรือท้าวเวสสุวัณ) เป็นเครื่องหมายราชการของกรมการสารวัตรทหารบกซึ่งเป็นหน่วยงานรักษาความสงบเรียบร้อยของฝ่ายทหาร
ส่วนพระไพศรพณ์ยังคงเป็นสัญลักษณ์ประดับบ่าเสื้อเครื่องแบบอัยการทั้งสองข้างตลอดมา และใน พ.ศ. 2535 สำนักงานอัยการสูงสุดก็ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตให้ใช้รูปพระมหาพิชัยมงกุฎ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของตราแผ่นดินวางอยู่บนตราชั่งซึ่งเป็นเครื่องหมายของนักกฎหมาย ประกอบกับอีก 3 รูปรวมกันเป็นเครื่องหมายราชการของสำนักอัยการสูงสุด คือ พระแว่นสุริยกานต์ พระขรรค์ รองรับด้วยช่อชัยพฤกษ์
เกล็ดความรู้เกี่ยวกับท้าวเวสสุวัณกับคุยหกะยักษ์
สารานุกรมไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่มที่ 3 หน้า 1439 กล่าวถึงท้าวกุเวรหรือท้าวเวสวัณไว้ว่า กุเวร-ท้าว พระยายักษ์ผู้เป็นเจ้าแห่งขุมทรัพย์มียักษ์ และคุยหกะ (ยักษ์ผู้เฝ้าขุมทรัพย์) เป็นบริวาร
สมัยหนึ่งพระโพธิสัตว์เสวยชาติเกิดเป็นบิดาของเด็กหญิงตาบอด พระโพธิสัตว์รักและสงสารลูกสาวตาบอดคนนี้มาก อยู่มาวันหนึ่งได้ยินข่าวว่ามีหมอที่เก่งดุจเทวดา จึงเดินทางนำลูกสาวตาบอดไปหาหมอคนนั้น เพื่อให้รักษาดวงตาของลูกสาว หมอจึงบอกว่าต้องใช้สมุนไพรชนิดหนึ่งมาทำเป็นเครื่องประกอบยาจึงรักษาโรคตาของลูกสาวได้ แต่หมอไม่มีสมุนไพรชนิดนั้น และสมุนไพรชนิดนั้นหายาก ต้องไปเอาในสถานที่แห่งหนึ่ง ที่อันตรายมากจึงจะได้มา เมื่อคนเป็นพ่อรู้สถานที่และลักษณะสมุนไพรแล้ว จึงฝากภรรยาให้ดูแลบุตรสาวในขณะที่ตนเองไปหาสมุนไพร ถ้าหายไปนานเกินไปแปลว่าตายแล้ว เมื่อฝากฝังเรียบร้อยจึงออกเดินทางไปหายาสมุนไพร คนเป็นพ่อนั้นได้เดินทางเข้าสู่พื้นที่ของคุยหกะยักษ์หรือยักษ์ผู้เฝ้าขุมทรัพย์ ซึ่งเป็นบริวารของท้าวเวสสุวัณรักษาอยู่ โดยท้าวเวสสุวัณให้ยักษ์ให้รักษาสิ่งสำคัญบางอย่าง และให้อนุญาตไว้ว่าใครเข้ามาในอาณาเขตที่เฝ้ารักษาให้ฆ่าและจับกินเป็นอาหารได้ จึงทำให้คนเป็นพ่อนั้นถูกยักษ์จับและจะกินเป็นอาหาร แต่ท้าวเวสสุวัณได้ให้ปริศนาธรรมเอาไว้ ถ้าใครตอบได้ ห้ามฆ่าเด็ดขาด เพื่อให้โอกาสกับคนมีบุญ คนยังมีโชค ยังไม่ถึงคราวตาย ผู้มีปัญญา และคนมีธรรมะ ได้รอดชีวิต ซึ่งแต่ละสถานที่จะให้ปริศนาธรรมที่แตกต่างกันกับยักษ์คุยหกะแต่ละตน ซึ่งยักษ์คุยหกะตนนี้ได้ปริศนาธรรมชื่อว่าพรหมวิหารปัญหา ซึ่งถามว่า ในพรหมวิหารทั้ง 4 คือ เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา ข้อไหนสำคัญที่สุด ผู้เป็นพ่อจึงพิจารณาว่า ลูกสาวของตนตาบอด นำอาหารดี เสื้อผ้าสวยๆให้ใส่ก็ไม่ช่วยให้มีความสุข คนที่ป่วยเป็นโรคที่ทุกข์ทรมาณต่อให้หาอาหาร การแสดงดีๆอย่างไร ก็ไม่ช่วยให้มีความสุขได้ คำตอบจึงไม่ใช่เมตตา จึงพิจารณาต่อไปว่า ลูกสาวของเขาตาบอด จึงไม่มีใครมาอิจฉาริษยาลูกสาวเขาแน่ๆ ลูกสาวของเขาไม่ต้องการมุทิตา คำตอบจึงไม่ใช่มุทิตา ลูกสาวเขาตาบอด ไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร จึงไม่ต้องการให้ใครวางเฉยหรือให้อภัยเพราะไปสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่น ลูกสาวเขาไม่ต้องการอุเบกขา คำตอบจึงไม่ใช่อุเบกขา แต่ลูกสาวของเขาต้องการพ้นทุกข์ ต้องการหายตาบอด ลูกสาวของเขาต้องการความกรุณา คำตอบจึงต้องเป็นกรุณาแน่ๆ จึงตอบคำถามยักษ์คุยหกะไปว่ากรุณา ยักษ์จึงเฉลยว่าถูกต้องแล้ว จึงฆ่าคนเป็นพ่อไม่ได้ ตามคำสั่งท้าวเวสสุวัณ จึงปล่อยตัวคนเป็นพ่อแล้วถามว่ามาทำอะไรที่นี้ จึงได้คำตอบว่ามาหาสมุนไพรลักษณะเช่นนี้นำไปรักษาดวงตาลูกสาว ยักษ์รู้จักจึงชี้บอกต้นสมุนไพร ให้คนเป็นพ่อ คนเป็นพ่อจึงได้ต้นสมุนไพรและกลับบ้านไปเพื่อนำสมุนไพรให้หมอนำไปรักษาดวงตาลูกสาวจนหายเป็นปกติ
ดังนั้น ในพุทธคุณทั้ง 3 คือ ปัญญาธิคุณ กรุณาธิคุณ บริสุทธิคุณ หนึ่งในนั้นคือกรุณา ไม่ใช่เมตตา มุทิตา หรืออุเบกขา เพราะกรุณา เป็นธรรมที่สำคัญที่สุดใน พรหมวิหาร 4
พระโพธิสัตว์เกิดเป็นเจ้าชาย ที่หลงเข้าไปในพื้นที่ของยักษ์คุยหกะ ซึ่งยักษ์คุยหกะนั้นได้รับปริศนาธรรมชื่อว่าเทวธรรมปัญหา คือถามว่าธรรมที่ทำให้คนเป็นเทวดาคืออะไร พระโพธิสัตว์ตอบว่าหิริโอตัปปะและกตัญญูกตเวที ซึ่งเป็นคำตอบที่ถูกต้องเช่นกัน เพราะแม้จะยังไม่ตายผู้มีธรรมสองอย่างนี้ได้ขึ้นชื่อเป็นเทวดาตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่
โอสการ์ (นักฟุตบอล)
โอสการ์ ดุส ซังตุส อิงโบอาบา ฌูนีโอร์ (Oscar dos Santos Emboaba Junior) หรือรู้จักในชื่อ ออสการ์ เกิดวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1991 เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกให้แก่สโมสรฟุตบอลเซี่ยงไฮ้ เอสไอพีจีในไชนีสซูเปอร์ลีก และฟุตบอลทีมชาติบราซิล
ชีวิตส่วนตัว
ตอนอายุ 3 ขวบ พ่อของโอสการ์เสียชีวิตจากอุบัติเหตุจราจร ในเวลานั้น แม่ของโอสการ์กำลังตั้งท้อง Gabriela พี่/น้องสาวของเขา โอสการ์กล่าวว่าตอนโตขึ้น เขามีความทรงจำเกี่ยวกับพ่อน้อย และหวังว่าพ่อน่าจะดูเขาเล่นฟุตบอลตอนวัยเด็ก โอสการ์ยังกล่าวอีกว่า เขาเติบโตในสภาพยากจนและครอบครัวของเขาไม่มีอะไรติดตัวเลย โอสการ์ยกความสำเร็จในฟุตบอลให้แก่ Sueli แม่ของเขาที่เลี้ยงดูเด็กสามคน (รวมโอสการ์) ด้วยตัวคนเดียว เธอหาเงินจากการทำและขายเสื้อในบ้านเกิดของครอบครัว เนื่องจากเธอไม่สามารถทำงานให้กับบริษัทได้
โอสการ์แต่งงานกับ Ludmila แฟนวัยเด็กที่เป็นชาวบราซิลเชื้อสายญี่ปุ่น ทั้งคู่อยู่ด้ายกันตั้งแต่ ค.ศ. 2009 ทั้งคู่แต่งงานใน ค.ศ. 2011 โอสการ์นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่สวดภาวนาก่อนลงเล่นเพื่อให้ตนรู้สึกสงบและให้ความเชื่อมั่นแก่ตนเอง เขาเริ่มเรียนภาษาอังกฤษตอนย้ายไปที่ลอนดอนและกลายเป็นเพื่อนบ้านกับฆวน มาตา อดีตเพื่อนร่วมทีม และGiorgos Karagounis กองกลางที่เกษียณ ก่อนจะเดินทางไปที่สโมสร โอสการ์กับภรรยามีลูกสาวชื่อ Júlia ที่เกิดใน ค.ศ. 2014 และ Caio ลูกชายที่เกิดใน ค.ศ. 2016
เกียรติประวัติ
อิงเตร์นาซีโยนัล
บราซิล อายุไม่เกิน 23 ปี
หลุยส์แห่งลอแรน-โวเดมง
หลุยส์แห่งลอร์แรน-โวเดมองท์ สมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศส (Louise de Lorraine-Vaudémont) (30 เมษายน ค.ศ. 1553 - 29 มกราคม ค.ศ. 1601) หลุยส์แห่งลอร์แรน-โวเดมองท์ เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งฝรั่งเศสในพระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งฝรั่งเศส ระหว่างวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1575 ถึงวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1589
หลุยส์แห่งลอร์แรน-โวเดมองท์ประสูติเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1553 ในตระกูลลอร์แรนทรงเป็นบุตรีของนิโคลาส์ ดยุคแห่งแมร์เคอร์ (Nicholas, Duke of Mercoeur) และมากาเร็ตแห่งเอกมงท์ ชีวิตของพระองค์เมื่อยังทรงพระเยาว์เป็นชีวิตที่ไม่ค่อยมีความสุขเท่าใดนักเพราะการขาดความรักจากบิดาและมารดาเลี้ยง ซึ่งทำให้ทรงเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ที่เงียบขรึมและตรงต่อหน้าที่ นอกจากนั้นก็ยังทรงเป็นผู้เคร่งศาสนา
หลุยส์ทรงพบกับอองรี ดยุคแห่งอองชู ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1574 ผู้เพิ่งได้รับการเลือกให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปแลนด์เมื่อทรงไปเยี่ยมลุงของหลุยส์ ชาร์ลส์ที่ 3 ดยุคแห่งลอร์แรน (Charles III, Duke of Lorraine) (สามีของโคลดน้องสาวของอองรี) ระหว่างการเดินทางไปยังโปแลนด์ อองรีทรงตกหลุมรักหลุยส์ผู้ที่นอกไปจากว่าจะมีพระเกศาสีทอง, พระสิริโฉมงาม และทรงเป็นผู้มีกิริยาอ่อนหวาน แล้วก็ยังทรงมีลักษณะคล้ายมารีแห่งคลีฟ เจ้าหญิงแห่งคองเด (Marie de Clèves) ที่อองรีตกหลุมรักอย่างถอนพระองค์ไม่ขึ้น อองรีทรงจำหลุยส์ได้แม้เมื่อจากไปแล้วเป็นเวลานาน
เมื่อพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 9 พระเชษฐาเสด็จสวรรคตโดยไม่มีรัชทายาท อองรีก็ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ในตอนแรกหลุยส์ก็ไม่ได้อยู่ในการพิจารณาในตำแหน่งพระราชินี เพราะอองรีพยายามให้มารีหย่ากับสามีอองรีที่ 1 แห่งบูร์บอง เจ้าชายแห่งคองเด (Henri I de Bourbon, prince de Condé) เพื่อที่พระองค์จะได้เสกสมรสกับมารีได้ แต่มารีมาเสียชีวิตด้วยอาการปอดอักเสบ อองรีจึงตัดสินพระทัยที่จะเสกสมรสกับหลุยส์แม้ว่าจะทรงถูกคัดค้านโดยพระราชมารดาและที่ปรึกษาของพระองค์
อองรีและหลุยส์เสกสมรสกันเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1575 สองวันหลังจากที่ทรงทำพิธีบรมราชาภิเษก อองรีเป็นผู้ออกแบบฉลองพระองค์ของหลุยส์ด้วยพระองค์เอง และทรงทำให้การแต่งงานต้องเลื่อนจากตอนเช้าไปเป็นตอนค่ำเพราะทรงมัวยุ่งอยู่การแต่งพระเกษาของหลุยส์ แต่ในที่สุดทั้งสองพระองค์ก็ได้เข้าพิธีเสกสมรสที่มหาวิหารนอเทรอดามแห่งแรงส์ โดยคาร์ดินัลแห่งบูร์บอง
แม้ว่าพระราชินีหลุยส์จะทรงมีความรักและความชื่นชมในตัวพระสวามีและพระองค์ทรงเอาพระทัยพระชายา แต่ทั้งสองพระองค์ก็ไม่มีพระราชโอรสธิดาด้วยกัน เชื่อกันว่าทรงแท้งในฤดูใบไม้ผลิของปี ค.ศ. 1576 ฉะนั้นพระเจ้าอองรีที่ 3 แห่งนาวาร์พระสวามีของพระขนิษฐาของอองรี (มาร์เกอรีตแห่งวาลัวส์) จึงกลายเป็นรัชทายาทโดยพฤตินัยซึ่งเป็นผู้ที่เป็นที่ขัดแย้ง ซึ่งทำให้เพิ่มความกดดันในการพยายามมีพระราชโอรสมากยิ่งขึ้น หลุยส์ทรงซูบลงและทรงมีความซึมเศร้า พระสวามีก็พยายามทุกทางที่จะมีพระราชโอรสโดยการสักการะและเดินทางไปแสวงบุญ
ในปี ค.ศ. 1589 พระราชินีหลุยส์ทรงได้รับวังเชอนงโซ และประทับอยู่ที่นั่นเมื่อทรงได้รับข่าวการปลงพระชนม์ของพระสวามีเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1589 หลังจากนั้นก็ทรงทุกข์หนักยิ่งขึ้น ทรงดำรงชีวิตอยู่ที่เชอนงโซโดยทรงสวดมนต์และวิปัสนา ทรงล้อมรอบพระองค์ด้วยชีจนวังเป็นเหมือนสำนักชี และมักทรงเสื้อขาวซึ่งเป็นสีไว้ทุกข์หลวง จึงเป็นที่รู้จักกันว่า “พระราชินีขาว” ห้องนอนสร้างใหม่แต่เพดานเป็นของเดิม ตกแต่งด้วยสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของการไว้ทุกข์เช่น น้ำตาเงิน, widows' cordons, มงกุฎหนาม, และอักษรกรีก “l” (แลมบ์ดา) แทน “Louise” ซึ่งเป็นอักษรย่อของพระองค์เองไขว้กับอักษร “H” แทน “Henri III”
พระราชินีหลุยส์สิ้นพระชนม์เมื่อ 29 มกราคม ค.ศ. 1601 ที่มูแลงส์, อัลลีเยร์ พระศพบรรจุไว้ที่คอนแวนต์คาร์ปูแช็งส์ แต่ในปี ค.ศ. 1817 พระศพของพระองค์ก็ถูกย้ายไปบรรจุที่มหาวิหารแซงต์เดอนีส์
ดูเพิ่ม
1553 1601
ชนาธิป โพธิ์ทองคำ
ชนาธิป โพธิ์ทองคำ (เกิด 16 สิงหาคม พ.ศ. 2535) ชื่อเล่น แชมป์ เป็นนักแสดงชาวไทย สังกัดสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เป็นที่รู้จักในบทบาท “ไตรทศ“ จากละครเรื่อง ระเริงไฟ (2560)
ประวัติ
ชนาธิป โพธิ์ทองคำ จบการศึกษาในระดับปริญญาตรีจาก คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ ภาควิชาวิศวกรรมเคมี
ชนาธิป เริ่มเข้าวงการบันเทิงด้วยการเข้าร่วมประกวดโครงการ “Yaris The PRESENTER 2014 ค้นหาคนที่ใช่ในสไตล์ที่เป็นคุณ” ฝ่าด่านผู้ประกวดกว่า 6,000 คน จนสามารถคว้าตำแหน่งผู้ชนะเลิศ ได้รับเลือกให้เป็นพรีเซ็นเตอร์ในภาพยนตร์โฆษณา โตโยต้า ยาริส
ช่วงเดือนเมษายน 2558 ที่ผ่านมาหนุ่มแชมป์ มีโอกาสได้รับเลือกให้เล่นเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอเพลง "ที่รัก" ของ แอน ธิติมา ในโปรเจกต์พิเศษ The Ladies รู้ทันผู้ชาย รู้ใจผู้หญิง แสดงร่วมกับวรรณรท สนธิไชย และ อลิส ทอย
สำหรับผลงานละครเรื่องแรกในซีรีส์เลือดมังกร แรด โดยแชมป์ รับบทเป็น กริช พระรองของเรื่องคู่กับ ณัฏฐณิชา ดังวัธนาวณิชย์ ต่อมา ผู้จัด กัญจน์ ภักดีวิจิตร ให้ชนาธิปรับบทพระเอกครั้งแรก โดยรับบท คัมภีร์ ประกบคู่นางเอก ลักษณ์นารา เปี้ยทา เป็น 1 ในคู่ 3 พระนาง ในละครเรื่อง สงครามเพลง ที่หนุ่มกัญจน์รับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์เรื่องแรกเช่นกัน
อ้างอิง
1992
พ.ศ. 1026
พุทธศักราช 1026 ใกล้เคียงกับ
คิตะฮิโรชิมะ (จังหวัดฮกไกโด)
คิตะฮิโรชิมะ เป็นนครในจังหวัดฮกไกโด ประเทศญี่ปุ่น มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับนครซัปโปโระ คิตะฮิโรชิมะได้รับการยกฐานะจากเมืองเป็นนครเมื่อวันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1996
ดาวทอง ชูวัฒนะ
ดาวทอง ชูวัฒนะ เกิดเมื่อ 27 มีนาคม พ.ศ. 2507 สถิติการชก 44 ครั้ง ชนะ 32 (น็อค 28) แพ้ 12
พ.ศ. 1025
พุทธศักราช 1025 ใกล้เคียงกับ
โรงเรียนวชิราลัย
โรงเรียนวชิราลัย เป็นโรงเรียนเอกชน ตั้งอยู่ใน ตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีนางราตรี ตนเล็ก เป็นผู้รับใบอนุญาต และมีนายคนอง  ตนเล็ก เป็นผู้บริหาร โรงเรียนวชิราลัยมีอุดมการณ์ ความมุ่งหวังสูงสุดที่จะปลูกฝัง อบรม จัดการเรียนรู้ให้มีประสบการณ์แก่นักเรียนทุกคนอย่างเต็มกำลังความสามารถโดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ผ่านการศึกษาจากโรงเรียนจะต้องเป็นบุคคลที่มีคุณสมบัติตามปรัชญาของโรงเรียน
คำขวัญประจำโรงเรียน
"คนดี มีวินัย กายและใจอดทน (Great one Discipline Toughness)"
ปรัชญาของโรงเรียน
"ผู้มีการศึกษาดี ต้องเลี้ยงตัวเอง เลี้ยงพ่อแม่ และช่วยเหลือประเทศชาติได้ (Well-educated person have to be responsible for themselves, their parents and their nation)"
ดูเพิ่ม
ในปัจจุบันโรงเรียนแห่งนี้ได้ให้ความสนใจเรื่องนักฟุตบอลเป็นอย่างมาก มีความใกล้เคียงกับโรงเรียนชายล้วนสูง การประกาศเกียรติคุณให้นักฟุตบอลนั้นมักจะยิ่งใหญ่ ส่วนรางวัลทางวิชาการนั้นจะมีการพูดเป็นขวัญกำลังใจ จำกัดสิทธิ์ให้นักฟุตบอลอย่างดีเยื่ยม สภาพสังคมแล้วแต่ตัวบุคคล มีการให้โควต้าเข้ามหาลัยเท่า รร. อื่นแต่การแข่งขันน้อย เหมาะกับนักกีฬาเป็นอย่างยิ่ง
Omalodes
Omalodes เป็นสกุลของด้วงที่อยู่ในวงศ์ Histeridae มีมากกว่า 60 สปีชีส์ในสกุลนี้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พ.ศ. 1024
พุทธศักราช 1024 ใกล้เคียงกับ
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบแพ้คัดออก
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบแพ้คัดออก เป็นการแข่งขันในรอบที่สองในการแข่งขันฟุตบอลแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ต่อจากรอบแบ่งกลุ่ม โดยจะเริ่มแข่งขันในวันที่ 5 กรกฎาคมกับรอบ 16 ทีมสุดท้ายและสิ้นสุดในวันที่ 19 กรกฎาคมซึ่งเป็นวันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศซึ่งจะจัดที่ สนามกีฬาแห่งชาติไคโร ใน ไคโร. ทั้งหมด 16 ทีม (สองทีมที่ดีที่สุดจากแต่ละกลุ่ม และสี่ทีมอันดับสามที่ดีที่สุด) จะได้ผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก.
เวลาทั้งหมดจะเป็นเวลาท้องถิ่น ได้แก่ CAT (UTC+2).
รูปแบบการแข่งขัน
ในรอบแพ้คัดออก ถ้าผลการแข่งขันเสมอกันในเวลา 90 นาที จะมีการต่อเวลาพิเศษออกไปอีก 30 นาที โดยแบ่งเป็นครึ่งละ 15 นาที แต่ละทีมจะมีสิทธิ์ส่งตัวสำรองคนที่ 4 ได้ ถ้าหลังจากหมดเวลาพิเศษแล้วยังเสมอกันอีก จะตัดสินด้วยการดวลลูกโทษ ในนัดชิงอันดับที่สาม, ถ้าสกอร์ยังคงเสมอกันอีกในเวลา 90 นาที จะมีการดวลลูกโทษตัดสินหาผู้ชนะทันทีโดยปราศจากการต่อเวลาพิเศษ.
ซีเอเอฟได้กำหนดการประกบคู่แข่งขันในรอบ 16 ทีมสุดท้ายดังนี้:
การประกบคู่ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย
ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย ทีมอันดับที่สามที่ผ่านเข้ารอบจะไปพบกับทีมชนะเลิศของกลุ่มเอ บี ซี ดี อีและเอฟ โดยการประกบคู่จะขึ้นกับว่าทีมอันดับที่สามจากกลุ่มใดผ่านเข้ารอบมา ดังนี้
ทีมที่ผ่านเข้ารอบ
สองอันดับแรกจากแต่ละกลุ่มของหกกลุ่มบวกกับทีมอันดับที่สามที่ดีที่สุดอีกสามทีมจะผ่านเข้าสู่รอบแพ้คัดออก.
สายการแข่งขัน
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
โมร็อกโก พบ เบนิน
<section begin=R16-1 /><section end=R16-1 />
ยูกันดา พบ เซเนกัล
<section begin=R16-2 /><section end=R16-2 />
ไนจีเรีย พบ แคเมอรูน
<section begin=R16-3 /><section end=R16-3 />
อียิปต์ พบ แอฟริกาใต้
<section begin=R16-4 /><section end=R16-4 />
มาดากัสการ์ พบ สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก
<section begin=R16-5 /><section end=R16-5 />
แอลจีเรีย พบ กินี
<section begin=R16-6 /><section end=R16-6 />
มาลี พบ โกตดิวัวร์
<section begin=R16-7 /><section end=R16-7 />
กานา พบ ตูนิเซีย
<section begin=R16-8 /><section end=R16-8 />
เซเนกัล พบ เบนิน
<section begin=QF1 /><section end=QF1 />
ไนจีเรีย พบ แอฟริกาใต้
<section begin=QF2 /><section end=QF2 />
มาดากัสการ์ พบ ตูนิเซีย
<section begin=QF4 /><section end=QF4 />
เซเนกัล พบ ตูนิเซีย
<section begin=SF1 /><section end=SF1 />
โมจิ
วิธีการทำ
การทำโมจินั้นเริ่มจากการนำข้าวเหนียวไปนึ่งให้สุกและนำมาตำให้เหนียวกันดีก็จะได้โมจิสด
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบแพ้คัดออก
แอลจีเรีย พบ ไนจีเรีย
<section begin=SF2 /><section end=SF2 />
โมจิ
ขนมที่ทำจากโมจิ
แป้งโมจินำไปย่างหรือทำให้สุกก่อนราดด้วยน้ำเชื่อม หรือทำขนมอื่น ๆ เช่น ถั่วแดงกวน มีชื่อเรียกต่างกัน เช่น
แอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2019 รอบแพ้คัดออก
รอบชิงอันดับที่ 3
<section begin=TPP /><section end=TPP />
โมจิ
ขนมที่ทำจากโมจิ
ขนมญี่ปุ่นเกือบทุกประเภทมีการใช้โมจิเป็นส่วนผสมหลัก
โพธิจิต
โพธิจิต (बोधिचित्त; 菩提心 ผูถีซิน) หมายถึง จิตที่มุ่งต่อการตรัสรู้เพื่อประโยชน์แก่สัตวโลก คำว่า โพธิจิต เป็นคำสมาส จากคำว่า โพธิ (การตรัสรู้) + จิต ดังนั้น โพธิจิต จึงแปลว่า จิตแห่งการตรัสรู้
แนวคิดเรื่องโพธิจิตปรากฏในหลายคัมภีร์ของฝ่ายมหายาน เช่น วิมลกีรตินิรเทศสูตร มหาปรัชญาปารมิตาศาสตร์ มหาไวโรจนสูตร เป็นต้น โดยแต่ละคัมภีร์แสดงนัยของโพธิจิตแตกต่างกันไป เมื่อนิกายมหายานแพร่ไปถึงประเทศจีน พระเถราจารย์ชาวจีนหลายรูปได้แต่งคัมภีร์ขยายความแนวคิดโพธิจิตต่อไปอีกจนแพร่หลาย จนกลายเป็นแนวคิดสำคัญอย่างหนึ่งของนิกายมหายานจวบจนปัจจุบัน
การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมรัสเซีย
การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกม (Конференция Разработчиков Игр) หรือ ครี (КРИ) เป็นงานประจำปีสำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับวิดีโอเกม, ผู้เผยแพร่ และผู้จัดจำหน่ายวิดีโอเกมในประเทศรัสเซีย และดินแดนโดยรอบ การแสดงยังมีการนำเสนอรางวัลการประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมประจำปี รางวัลวิดีโอเกมระดับมืออาชีพสำหรับวิดีโอเกมในประเทศรัสเซียเท่านั้น การเข้าร่วมการประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมมีขนาดค่อนข้างเล็กกว่าการประชุมนักพัฒนาซอฟต์แวร์ที่รู้จักกันดีในต่างประเทศ ส่วนใหญ่เนื่องมาจากความหนาแน่นของประชากรในทางภูมิศาสตร์มหาศาลที่ครอบคลุมการประชุมและความยากลำบากในการขนส่ง ปัจจุบันเครือข่ายวิดีโอเกมของรัสเซียแพร่ระบาดโดยซอฟต์แวร์ละเมิดลิขสิทธิ์ แต่ด้วยการเผยแพร่ในรูปแบบดิจิตอลและกฎหมายต่อต้านการละเมิดลิขสิทธิ์ของรัสเซีย การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมได้เติบโตขึ้นในแต่ละปีเพื่อรองรับการเข้าร่วมประชุมระยะไกล และเพื่อสร้างและปกป้องมาตรการต่อต้านการละเมิดลิขสิทธิ์
นับตั้งแต่การจัดงานครั้งแรกใน พ.ศ. 2546 การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมได้กลายเป็นงานแสดงสินค้าเกมวิดีโอเกมชั้นนำของรัสเซียอย่างรวดเร็ว ทำให้นักพัฒนาซอฟต์แวร์ได้มีโอกาสแบ่งปันประสบการณ์, พบปะกับเพื่อนร่วมงานและสื่อสารความคิดของตนเอง และทำงานกับสาธารณชนที่เป็นมืออาชีพ การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมยังดึงดูดผู้แทนจากภาคอุตสาหกรรมที่ไม่เพียงแต่จากกลุ่มประเทศในอดีตสหภาพโซเวียต แต่ยังมาจากต่างประเทศด้วยเช่นกัน การประชุมผู้พัฒนาวิดีโอเกมทุกปีได้รับการเข้าร่วมโดยนักพัฒนาเกมที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นที่รู้จักทั่วโลก
เรื่องนางนพมาศ หรือ ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์
เรื่องนางนพมาศ หรือ ตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์ เป็นหนังสือที่เชื่อกันว่าแต่งขึ้นในสมัยสุโขทัย ผู้แต่งคือ นางนพมาศ หรือ "ท้าวศรีจุฬาลักษณ์" แต่หนังสืออาจชำรุดเสียหาย และได้มีการแต่งขึ้นใหม่ในสมัยรัตนโกสินทร์ แต่คงเนื้อหาเดิมของโบราณ เพิ่งมีการชำระและตีพิมพ์เผยแพร่เป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2457
สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงพระนิพนธ์ไว้ในคำนำว่า ในเรื่องโวหารนั้น หนังสือเล่มนี้สังเกตได้ว่าแต่งในราวสมัยรัชกาลที่ 2 – รัชกาลที่ 3 เพราะถ้าเทียบสำนวนกับหนังสือรุ่นสุโขทัย อย่างไตรภูมิพระร่วง หรือหนังสือรุ่นอยุธยา ซึ่งเห็นชัด ว่าหนังสือนางนพมาศใหม่กว่าอย่างแน่นอน และยังมีที่จับผิดในส่วนของเนื้อหา ที่กล่าวถึงชาติฝรั่งต่างๆ โดยเฉพาะอเมริกัน ซึ่งเพิ่งเกิดใหม่
สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพได้ทรงกราบทูลรัชกาลที่ 5 ว่าหนังสือที่ปรากฏนี้คงไม่ได้เก่าขนาดสุโขทัยเป็นแน่ รัชกาลที่ 5​ ก็ทรงเห็นอย่างนั้น แต่มีนักปราชญ์รุ่นก่อนๆ เช่นรัชกาลที่ 4 หรือ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท เชื่อว่าน่าจะมีตัวฉบับเดิมที่เก่าแก่ แต่ต้นฉบับอาจชำรุดขาดไป มาถึงสมัยรัตนโกสินทร์จึงมีการแก้ไขเพิ่มเติมให้สมบูรณ์เท่าที่จะทำได้ และเล่าสืบกันมาว่าในครั้งรัชกาลที่ 3 ได้ทรงพระราชนิพนธ์แทรกไว้ตอนหนึ่ง คือ ตอนที่ว่าด้วย “พระศรีมโหสถลองปัญญานางนพมาศ” จนจบ “นางเรวดีให้โอวาทของนพมาศ” ซึ่งกินเนื้อที่ ราว 1 ใน 3 ของเรื่อง