cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ยูยูฮาคุโช: ทัวร์นาเมนต์แทกติกส์
โหมดเกม
การไล่ตาม – ในการต่อสู้ไล่ตาม ผู้เล่นจะต้องไล่ตามและทำลายปีศาจเต่าในชุดวิ่ง ซึ่งจะต้องทำให้ได้ก่อนที่นักวิ่งดังกล่าวจะไปถึงสี่เหลี่ยมสีน้ำเงินบนแผนที่
กำหนดเวลาปลายทาง – ผู้เล่นต้องนำทางสมาชิกในทีมอย่างน้อยหนึ่งคนไปยังช่องสี่เหลี่ยมสีแดงบนแผนที่ โดยมีปีศาจกระจายอยู่ทั่วแผนที่เพื่อขัดขวางผู้เล่น
กำหนดเวลาประตูระบาย – รูปแบบของการรบประตูระบายนี้เป็นการผสมผสานระหว่างการรบแบบกำหนดเวลาและการทำลายศัตรูทั้งหมด ผู้เล่นต้องรอเป็นระยะเวลาหนึ่งในช่องสี่เหลี่ยมสีแดงบนแผนที่จนกว่าประตูระบายจะถูกทำลาย โดยหลังจากที่ประตูระบายถูกทำลาย ผู้เล่นจะต้องทำลายปีศาจที่เหลือ
การตอบรับ
เกมดังกล่าวได้รับ "บทวิจารณ์โดยทั่วไปไม่เป็นที่โปรดปราน" ตามเว็บไซต์รวบรวมบทวิจารณ์อย่างเมทาคริติก
เวย์น ธีโบด์
เวย์น ธีโบด์ (อังกฤษ: Wayne Thiebaud) เกิดที่เมืองเมซา รัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 และเป็นที่รู้จักกันในนามของศิลปินที่สร้างสรรค์งานจิตรกรรมในหัวข้อของสิ่งของในชีวิตประจำวัน หรือของกิน ไม่ว่าจะเป็นขนมเค้ก ขนมอบ พาย ไอศกรีมโคน เครื่องสำอางหรือรองเท้า แม้ว่างานส่วนใหญ่ของเขาจะถูกสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 50-60 ธีโบด์ก็ถูกนับว่าเป็นจิตรกรชาวอเมริกันที่อยู่ในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต (อังกฤษ:Pop Art)งานของเขามักจะใช้สีสันที่ฉูดฉาดและเกินจริง และมีการใช้เงาที่มีลักษณะพิเศษเพื่อนำเสนอผลงาน
ชีวประวัติ การศึกษาและอาชีพ
เวย์น ธีโบด์ (Wayne Thiebaud) เกิดที่เมืองเมซา รัฐแอริโซนา ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 ช่วงอายุหกปีครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ที่ลองบีช รัฐแคลิฟอร์เนีย ทำให้ช่วงชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ของธีโบด์จะอาศัยอยู่ที่ทางตอนใต้ของแคลิฟอร์เนีย ถึงแม้ว่ารากฐานครอบครัวจะอยู่ทางฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ก็ตาม นอกจากนี้ธีโบด์ยังได้ใช้เวลาหลายปีอาศัยที่ฟาร์มปศุสัตว์ของคุณลุงในยูทาห์ (Utah) อีกด้วย จนกระทั่งช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนหนึ่งในช่วงมัธยมศึกษาตอนปลาย เขาได้เข้าทำงานกับเดอะวอลต์ดิสนีย์สตูดิโอ (the Walt Disney Studios) เป็นช่วงเวลาสั้นๆในปี ค.ศ. 1936-1937 ในฐานะผู้วาดตัวการ์ตูนให้แลดูมีชีวิตชีวา กระนั้นช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อนถัดมาในปี ค.ศ. 1938 ธีโบด์ได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนแฟรงค์วิกกินส์เทรด (Frank Wiggins Trade School) ในลอสแอนเจลิส (Los Angelis) เพื่อเรียนรู้การวาดภาพตามที่เขาได้ตั้งใจเอาไว้และเริ่มที่จะเรียนรู้การวาดภาพที่เกี่ยวกับการค้า
อย่างไรก็ตามอาชีพนักวาดการ์ตูนและนักออกแบบกราฟิกก็ต้องถูกขัดจังหวะโดยการผันตนเองไปรับใช้ชาติในสงครามโลกครั้งที่สอง (World War II) ในกองทัพทหารอากาศ แต่ด้วยทักษะด้านศิลปะทำให้เขาไม่ต้องเข้าร่วมรบใดๆ ระหว่างช่วงสงครามธีโบด์ได้แต่งงานกับแพทริเชีย เพทเทอร์สัน (Patricia Petterson) และมีลูกด้วยกันถึงสองคนคือ ทวิงกา ธีโบด์ (Twinka Thiebaud) และ มัลลารี แอน ธีโบด์ (Mallary Ann Thiebaud) ในปี ค.ศ. 1945 และ 1951 ตามลำดับ
หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองยุติลง ธีโบด์หันกลับมายึดอาชีพเดิมและทำงานออกแบบให้กับบริษัทยาเร็กซอลล์ (Rexall Drugstore) ในลอสแอนเจลิส จนทำให้พบกับโรเบิร์ต มัลลารี (Robert Mallary) เพื่อนร่วมงาน ด้วยเหตุนี้ทำให้ธีโบด์เริ่มหันมาศึกษาวิจิตรศิลป์ (Fine Art) และเพิ่มพูนความรู้ให้แก่ตนเอง จนกระทั่งปี ค.ศ. 1949-1950 ธีโบด์เข้าศึกษาที่วิทยาลัยรัฐแซน โฮเซ่ (San Jose State College) (ปัจจุบันคือ San Jose State University) และย้ายไปที่วิทยาลัยรัฐแคลิฟอร์เนีย (California State College) (ปัจจุบันคือ California State University) ในปี ค.ศ. 1950-1953 จนจบระดับปริญญาโทและปริญญาเอก
ธีโบด์ใช้เวลาทั้งหมดในช่วงทศวรรษที่ 50 ด้วยการเป็นครูสอนศิลปะที่วิทยาลัยแซคราเมนโตจูเนียร์ (Sacramento Junior College) (ปัจจุบันคือ Sacramento City College) และดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาศิลปะ ในปี ค.ศ. 1954-1956 และ ปี ค.ศ. 1958-1960 อย่างไรก็ตามในช่วงปี ค.ศ. 1956-1957 ธีโบด์ได้ใช้ช่วงปีนี้ไปกับการหยุดพักผ่อนในนิวยอร์ก (New York) และได้ทำความรู้จักกับศิลปินชั้นแนวหน้าของอเมริกาในยุคนั้นไม่ว่าจะเป็น ศิลปินลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบนามธรรม (Abstract Expressionism) วิลเลม เดอ คูนนิ่ง (Willem De Kooning) และ โรเบิร์ต เราส์เชนเบิร์ก (Robert Rauschenberg) กับแจสเปอร์ จอนส์ (Jesper Johns) ศิลปินในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต (Pop Art) ซึ่งศิลปินเหล่านี้ก็เป็นตัวแปรที่สำคัญที่ส่งอิทธิพลให้กับธีโบด์เป็นอย่างมาก จากความประทับใจในผลงานของศิลปินเหล่านั้น ธีโบด์ได้เริ่มหันมาวาดภาพบนผืนผ้าใบขนาดเล็กเกี่ยวกับภาพอาหารหรือขนาดต่างๆ ด้วยสีสันที่สดใสพร้อมกับการลงสีอย่างพิถีพิถัน ฉูดฉาด และให้ลักษณะเงาที่สมจริงจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นพาย ขนมเค้ก ลูกกวาด หรือไอศกรีมโคน ซึ่งงานเหล่านี้ก็มักจะถูกจัดวางอยู่ตามหน้าต่างร้านค้าต่างๆ ในขณะภาพหุ่นนิ่ง (Still Life) ธรรมดาทั่วไปมักจะถูกลงสีในขณะที่เฝ้าสังเกตสิ่งเหล่านั้น ธีโบด์กลับวาดภาพอาหารทั้งหมดจากความทรงจำและจินตนาการของเขาเอง
หลังจากที่เขากลับมาที่แคลิฟอร์เนีย ในช่วงทศวรรษที่ 50 ไม่มีหอศิลป์ใดเลยในแซคราเมนโตที่เขาจะสามารถจัดแสดงผลงานของตนเองได้ ธีโบด์จึงทำการจัดแสดงผลงานของเขาในทุกๆ ที่ที่เขาสามารถจะวางผลงานไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นในร้าค้า ร้านอาหาร หรือแม้แต่ในโรงภาพยนตร์ จนกระทั่งเขาพบหอศิลป์ในแซคราเมนโตซึ่งปัจจุบันเป็นที่รู้จักกันในนาม อาร์ตติส คอนเท็มโพรารี่ แกเลอรี่ (Artists Contemporary Gallery) และ พอนด์ ฟาร์ม (Pond Farm)
ในปี ค.ศ. 1958 ธีโบด์ได้อย่าร้างกับภรรยาของเขา และลูกสาวของเขา ทวิงกา ก็ได้กลายมาเป็นนางแบบให้แก่ศิลปินชื่อดัง นักเขียนและจิตรกร กระนั้นธีโบด์ก็ได้แต่งงานอีกครั้งหนึ่งกับผู้ผลิตภาพยนตร์สาว เบ็ตตี้ จีน แครร์ (Betty Jean Carr) และรับลูกชายของเธอ แมธทิว (Matthew) มาเลี้ยงซึ่งในภายหลังก็ได้กลายมาเป็นศิลปินเช่นเดียวกัน ต่อมาทั้งสองก็ได้มีลูกอีกหนึ่งคนคือ พอล ธีโบด์ (Paul Thiebaud) นักซื้อขายงานศิลปะ และผู้ดูแลหอศิลป์
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1961 หลายสิ่งกลับเปลี่ยนแปลงไป เขาได้พบกับ อัลลัน สโตน นักซื้อขายงานศิลปะในนิวยอร์ก และภายหลังก็ได้กลายมาเป็นตัวแทนที่ผูกขาดในการซื้อขายงานศิลปะของธีโบด์ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนที่สนิทสนมกันอีกด้วย ในปี ค.ศ. 1962 เขาก็ได้จัดแสดงผลงานเป็นครั้งแรกใน อัลลัน สโตน แกเลอรี่ (Allan Stone Gallery) ซึ่งภายในงานผลงานของเขาก็ถูกจัดแสดงรวมไว้กับงานของรอย ลิคเท็นสไตล์ (Roy Lichtenstein), จิม ไดน์ (Jim Dine) และแอนดี้ วอร์ฮอล (Andy Warhol) ทำให้ธีโบด์นั้นขึ้นมาเป็นที่รู้จักในแวดวงศิลปะ และเวลาถัดมาในปีเดียวกัน ซิดนีย์ แจนิส แกเลอรี่ (Sidney Janis Gallery) ก็ได้จัดนิทรรศการแสดงผลงานในชื่อ International Exhibition of the New Realists ซึ่งเช่นเดียวกันผลงานของธีโบด์ก็ถูกนำไปรวมกับผลงานของวอร์ฮอล ลิคเท็นสไตล์และ เจมส์ โรเซ็นควิสท์ (James Rosenquist) ซึ่งนิทรรศการจัดแสดงผลงานครั้งนี้ก็ทำให้ศิลปะในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ต กลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นขึ้นมาในช่วงทรรศวรรษที่ 60 กลางทศวรรษที่ 60 ธีโบด์เริ่มหันมาลงมือสร้างงานภาพพิมพ์อย่างจริงจังเช่นเดียวเดียวกับงานจิตรกรรมในครั้งอดีต
ในช่วงทศวรรษที่ 70 เขาหันกลับมาสานต่อการสร้างงานจากการเฝ้าสังเกตสิ่งของในชีวิตประจำวันเช่นเดิม ไม่ว่าจะเป็นรองเท้าหรือเครื่องสำอาง โดยงานจิตรกรรมส่วนใหญ่ของเขามักจะเป็นภาพภูมิทัศน์ของซานฟรานซิสโก เป็นเวลาตลอด 20 ปีที่เขาได้สร้างงานเหล่านี้ด้วยรายละเอียดที่สมจริงเพื่อค้นหาความสวยงามในความทรงจำของฉากที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกวัน
จนมาถึงช่วงทศวรรษที่ 80 เป็นต้นมา ธีโบด์ได้รับเกียรติยศและชื่อเสียงจากผลงานของตนเองเป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งรางวัล National Medal of Arts ที่ให้สำหรับศิลปินที่โดดเด่นในสหรัฐอเมริกา โดยประธานาธิบดีวิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตัน (William J. Clinton) หรือที่รู้จักกันในนาม บิล คลินตัน (Bill Clinton) ในปี ค.ศ. 1994 และในปี ค.ศ. 2001 ก็ได้มีนิทรรศการรำลึกถึงผลงานของธีโบด์ที่พิพิธภัณฑ์วิทนีย์ (Whitney Museum) ในนิวยอร์กเพื่อสรรเสริญผลงานของเขา หลังจากนั้นในปี ค.ศ. 2006 เพื่อนสนิทและตัวแทนผู้ซื้อขายผลงานศิลปะของธีโบด์ อัลลัน สโตนก็ได้เสียชีวิตลง และตำแหน่งตัวแทนผู้ซื้อขายผลงานศิลปะของเขาก็กลายมาเป็นของพอล ลูกชายของเขาจนกระทั่งพอลเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 2009
ในปี 2010 ชื่อของเขาก็ถูกบันทึกลงในหอเกียรติยศแคลิฟอร์เนีย (The California Hall of Fame) ที่พิพิธภัณฑ์แคลิฟอร์เนีย (The California Museum) อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ธีโบด์ได้เกษียณจากงานสอนศิลปะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลายทศวรรษที่เขาได้อุทิศไปแก่การสอนได้กลายเป็นอิทธิพลหลักที่สำคัญแก่ศิลปินและศิลปะอเมริกา นักเรียนจำนวนมากของเขาได้เรียนรู้ถึงความแตกต่างในฐานะศิลปินและอาชีพศิลปิน ในช่วงอายุ 90 ปีของธีโบด์ เขายังคงวาดภาพต่างๆ อยู่ ผลงานขนาดใหญ่ที่แสนล้ำค่าของเขายังคงสร้างความประทับใจให้แก่ผู้ชมทั่วไปอยู่เสมอในมุมมองที่มีเอกลักษณ์ของความสวยงามและมนต์เสน่ห์ของสิ่งของในชีวิตประจำวัน
แนวคิดและผลงาน
ลักษณะในชิ้นงานของธีโบด์มักจะสร้างโครงร่างของวัตถุที่มีลักษณะชัดเจนจนทำให้นึกถึงภาพการ์ตูน เขามักจะใช้สีสันที่สดใสและรุนแรงตัดกับฉากหลังที่มีสีอ่อนกว่าเพื่อบรรยายถึงตัววัตถุหลักภายในภาพให้ชัดเจน อีกทั้งยังใช้การแสดงเงาในลักษณะพิเศษของการโฆษณาที่มีความเข้มสมจริง ซึ่งลักษณะเงาเช่นนี้ชี้ให้เห็นว่าธีโบด์ได้ให้ความสำคัญในเรื่องของแสงเป็นอย่างมากดังที่เห็นในตัวอย่าง Candy Counter (1969) จะเห็นได้ว่างานในช่วงแรกของธีโบด์นี้มีลักษณะการใช้เส้นสีสร้างให้เกิดเส้นในลักษณะแนวนอน ซึ่งเส้นเหล่านี้ไม่ได้มีความหมายใดเลย มันอาจจะเป็นเพียงเส้นขอบของโต๊ะก็ได้ แต่ในความจริงมันเป็นเพียงการใช้สีเพื่อสร้างความสนุกให้กับภาพ และหากสังเกตใกล้ๆ จะพบว่าโครงสร้างของภาพหรือสิ่งของนั้นไม่ปกติแต่มีการลงสีที่เหมาะสมแทน
ในช่วงทศวรรษที่ 50 เขาได้เห็นงานศิลปะลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบนามธรรมจากศิลปินชื่อดังอย่าง วิลเลม เดอ คูนนิ่ง และ โรเบิร์ต เราส์เชนเบิร์ก จนทำให้เขาหันมาสร้างสรรค์ผลงานลงบนผืนผ้าใบขนาดเล็กในหัวข้อเดิมที่เกี่ยวกับอาหารต่างๆ อย่างไรก็ตามตัวธีโบด์เองไม่ได้นำกรอบความคิดของศิลปะในกระแสความเคลื่อนไหวป็อปอาร์ตมาใช้สักเท่าไหร่นัก โดยส่วนใหญ่แล้วงานของเขามักจะกล่าวถึงการล้อเลียน เสียดสีหรือวิพากษ์วิจารณ์วิธีทางด้านพาณิชย์และสังคมการบริโภคเสียมากกว่า ธีโบด์ต้องการที่จะอธิบายตัวตนของเขาว่าเป็นจิตรกรหัวโบราณที่สนใจในงานเพื่อการโฆษณา การ์ตูน หรือภาพประกอบการค้า นอกจากนี้เขายังแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของตัวเขาท่ามกลางความร่วมสมัยผ่านฝีมือที่มีความพิถีพิถันและการตอกย้ำถึงอุดมการณ์ของตนเองโดยไม่สนใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลกของศิลปะ
กล่าวโดยสรุปได้ว่างานที่ธีโบด์สร้างขึ้นมานั้นไม่ได้เป็นเพียงความต้องการหรือความปรารถนาในอาหารดังที่เห็นในภาพ หากแต่เป็นความทรงจำที่ได้พบเห็นครั้งยังเป็นเด็กตามฝาผนัง กำแพงหรือหน้าต่างในร้านค้า ร้านอาหาร หรือโรงภาพยนตร์ แต่สิ่งที่ธีโบด์ต้องการจะสื่อถึงไม่ได้มีเพียงภาพอาหารหรือภาพภูมิทัศน์เพียงอย่างเดียว ในปัจจุบัน ธีโบด์ยังคงวาดภาพในหัวข้อที่เกี่ยวข้องกับสิ่งของในชีวิตประจำวันที่เราสามารถพบเห็นได้บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็น เครื่องสำอางหรือรองเท้า ที่ถูกวาดออกมาเป็นจำนวนมากเพื่อล้อไปกับบริบททางสังคมแบบอุตสาหกรรมที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน อีกทั้งการลงสีที่หลากหลายกับแสงที่สว่างเพื่อที่จะเน้นถึงสิ่งที่เขาต้องการเน้นย้ำ เช่นคน สถานที่หรือสิ่งของ และต้องการที่จะสะท้อนให้เห็นถึงมุมมองในอดีตของวัฒนธรรมป็อป และฉากหรือภูมิทัศน์ของอเมริกาที่ผู้ชมสามารถบ่งบอกถึงสถานที่ได้อย่างง่ายดาย
แหล่งข้อมูลอื่น
Susan Goldman Rubin. (2007). Delicious: The Art and Life of Wayne Thiebaud.
เปช
เปช (Pécs) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศฮังการี ตั้งอยู่บนพื้นที่ลาดเอียงของเทือกเขาเมเซก ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ ใกล้กับชายแดนประเทศโครเอเชีย
ก่อตั้งขึ้นในชื่อ Sopianae โดยชาวโรมันในช่วงเริ่มต้นของศตวรรษที่ 2 บริเวณที่ชนชาวเคลต์และแพนโนนิอาศัยอยู่ ในศตวรรษที่ 4 เป็นเมืองหลวงของจังหวัดวาเลเรีย และเป็นศูนย์กลางของคริสเตียนช่วงแรก สุสานคริสเตียนยุคแรกของยุคนั้นได้รับการบรรจุเป็นมรดกโลกของยูเนสโกในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000
เขตรับผิดชอบของสังฆนายกได้ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1009 โดยพระเจ้าอิชต์วานที่ 1 แห่งฮังการี และมีการตั้งมหาวิทยาลัยแห่งแรกของฮังการีที่เมืองเปชเมื่อปี ค.ศ. 1367 โดยพระเจ้าหลุยส์ที่ 1 แห่งฮังการี (ยังคงเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในเปช มีนักศึกษา 34,000 คน ) ในปี 2000 ได้รับเลือกให้เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมของยุโรป ร่วมกับเมืองเอสเซินและอิสตันบูล
ทั้งผิดก็ยังรัก
"ทั้งผิดก็ยังรัก" เป็นซิงเกิลของวงเอบีนอร์มัล ในปี พ.ศ. 2557 ประพันธ์เนื้อร้อง-ทำนองโดย ฟองเบียร์ (ปฏิเวธ อุทัยเฉลิม) และเรียบเรียงโดย เอบีนอร์มัล ออกจำหน่ายและมิวสิกวิดีโอเผยแพร่ในวันที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2557 และในปี พ.ศ. 2558 ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบละครโทรทัศน์เรื่อง เงาใจ เรื่องไฟหิมะ ในปี พ.ศ. 2562 และเรื่อง เพลิงปริศนา ในปี พ.ศ. 2564
ดนตรีของเพลง
ดนตรีของเพลงนี้ เป็นเพลงรักแบบเจ็บๆที่ไปรัก คนที่ไม่สิทธิ์แม้แต่จะคิด ผนวกกับซาวน์ดนตรีช้าๆ แต่ยังคงซิกเนเจอร์ของพวกเขาอย่างครบถ้วนท­ุกตัวโน้ตในแบบป็อปร็อก อีกหนึ่งความพิเศษของเพลงนี้คือ ได้มือคีย์บอร์ดในตำนานอย่าง “บอย สันธาน เลาหวัฒนาวิทย์ ” แห่งวง “ไมโคร” มาร่วมเสริมความเพราะในซิงเกิ้ลนี้­ด้วย
การตอบรับ
เพลง "ทั้งผิดก็ยังรัก" ได้ติดอันดับสูงสุด 8 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2557 และติดอันดับสูงสุด 8 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2557 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
องเนอช็องฌ์ปา (เพลง)
"องเนอช็องฌ์ปา" (On ne change pas, "เราไม่เปลี่ยน") เป็นซิงเกิลที่ 3 และซิงเกิลทางการค้าสุดท้ายของเซลีน ดิออนจากอัลบั้มซีลซูว์ฟีแซแดเม ออกจำหน่ายเมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2542 ในบางประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส
ภูมิหลังและการเผยแพร่
หลังจากอัลบั้มเดอกลายเป็นอัลบั้มภาษาฝรั่งเศสที่ขายดีตลอดกาล ดิออนกับฌ็อง-ฌัก กอลด์มานจึงร่วมกันบันทึกอีกอัลบั้มหนึ่งด้วยกัน ซีลซูว์ฟีแซแดเมได้รับการบันทึกในช่วงกันยายน ค.ศ. 1997 ถึงกรกฎาคม ค.ศ. 1998 และผลิตโดยกอลด์มานกับเอริก บ็องซี
เพลงนี้เป็นอีกเพลงหนึ่งที่เป็นผลงานการประพันธ์และอำนวยการสร้างโดยฌ็อง-ฌัก โกลด์แมน
มิวสิกวิดีโอเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" อำนวยการสร้างโดย Gilbert Namiand ในปี พ.ศ. 2542 และได้บรรจุในภายหลังลงในดีวีดีรวมมิวสิกวิดีโอ องเนอช็องฌ์ปา เซลีนปรากฏเพียงรูปถ่ายในช่วงวัยเยาว์ของเธอ ซึ่งถ่ายเมื่อตอนเธออายุเพียง 8 ปี
ซิงเกิลนี้ออกจำหน่ายในประเทศในยุโรป ได้อันดับที่ 16 ในเบลเยียม, 17 ในฝรั่งเศส "องเนอช็องฌ์ปา" ไม่ได้รับสถานะในฝรั่งเศสกบยอดขายกว่า 234,000 แผ่นซึ่งควรได้รับซิลเวอร์ (125,000 แผ่น)
ฉบับการแสดงสดในเพลง "องเนอช็องฌ์ปา" ได้บันททึกในดีวีดีบันทึกการแสดงสด โอเกอร์ดูว์สตาด
ในปี พ.ศ. 2548 เพลงนี้ได้รับการบรรจุใน องเนอช็องฌ์ปา อัลบั้มรวมเพลงยอดนิยม
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซิงเกิลซีดี 2 เพลง - (ยุโรป)
กฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตัน
กฎความโน้มถ่วงสากลของนิวตัน (Newton's law of universal gravitation) ระบุว่า แต่ละจุดมวลในเอกภพจะดึงดูดจุดมวลอื่นๆ ด้วยแรงที่มีขนาดเป็นสัดส่วนโดยตรงกับผลคูณของมวลทั้งสอง และเป็นสัดส่วนผกผันกับค่ากำลังสองของระยะห่างระหว่างกัน นี่คือกฎฟิสิกส์ทั่วไปที่ได้จากการสังเกตการณ์ของไอแซก นิวตัน เป็นส่วนหนึ่งของกลศาสตร์ดั้งเดิม และเป็นส่วนสำคัญอยู่ในงานของนิวตันชื่อ Philosophiae Naturalis Principia Mathematica ("the Principia") ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1687
กฎดังกล่าวแสดงเป็นสมการได้ดังนี้
โดยที่:
200px|ไดอะแกรมของมวลทั้งสองกำลังดึงดูดซึ่งกันและกัน
สมมติว่าระบบเอสไอ (SI units), F มีหน่วยวัดเป็นนิวตัน (N), m1 และ m2 เป็นกิโลกรัม (kg), r ในหน่วยเมตร (m) และ ค่าคงที่ G จะประมาณเท่ากับ 6.674 นิวตัน เมตร2 กิโลกรัม−2 ค่าคงที่ G เป็นค่าที่ถูกกำหนดได้อย่างถูกต้องเป็นครั้งแรกจากผลการทดลองของคาเวนดิช (Cavendish experiment) ที่ดำเนินการโดย เฮนรี คาเวนดิช นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษในปี ค.ศ. 1798, แม้ว่าคาเวนดิชจะไม่ได้คำนวณค่าเชิงตัวเลข G ด้วยตัวของเขาเองก็ตาม การทดลองครั้งนี้ยังเป็นครั้งแรกของการทดสอบทฤษฎีของนิวตันของความโน้มถ่วงระหว่างมวลในห้องปฏิบัติการอีกด้วย  มันเกิดขึ้นหลังจากเวลาผ่านไป 111 ปี หลังจากการประกาศตีพิมพ์คัมภีร์ Principia ของนิวตันและ 71 ปีหลังจากการตายของนิวตัน, จึงยังไม่มีใครสามารถทำการคำนวณสมการของนิวตันให้สามารถใช้ค่าของ G; ได้แทนเขา ซึ่งมีแต่เขาผู้เดียวเท่านั้นที่สามารถคำนวณแรงที่สัมพันธ์กับแรงอื่น ๆ ได้
กฎของความโน้มถ่วงของนิวตันมีลักษณะคล้ายกฏของคูลอมบ์ (Coulomb's law) ของแรงทางไฟฟ้า, ซึ่งจะใช้ในการคำนวณหาขนาดของแรงทางไฟฟ้าที่เกิดขึ้นระหว่างวัตถุที่มีประจุไฟฟ้าสองก้อน  กฎทั้งสองนี้ ต่างก็เป็น "กฏกำลังสองผกผัน" (inverse-square laws) ที่แรงจะเป็นสัดส่วนผกผันกับกำลังสองของระยะห่างระหว่างวัตถุ
กฎของนิวตันถูกแทนที่ด้วยทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ แต่ยังใช้เป็นการประมาณค่าที่ยอดเยี่ยมของผลแห่งความโน้มถ่วงในการประยุกต์ส่วนใหญ่ จำเป็นต้องใช้สัมพัทธภาพเฉพาะเมื่อมีความจำเป็นสำหรับความแม่นยำอย่างยิ่งเท่านั้น หรือเมื่อจัดการกับสนามความโน้มถ่วงที่เข้มจัด เช่น สนามความโน้มถ่วงที่พบใกล้กับวัตถุที่มีขนาดใหญ่และหนาแน่นอย่างยิ่ง หรือที่ระยะใกล้มาก (เช่นวงโคจรของดาวพุธรอบดวงอาทิตย์)
รูปแบบเวกเตอร์
thumb|200px|สนามแรงโน้มถ่วงรอบโลกจากมุมมองด้วยตาเปล่า
กฎความโน้มถ่วงสากลสามารถเขียนเป็นสมการเวกเตอร์ (vector equation) เพื่ออธิบายสำหรับทิศทางของแรงโน้มถ่วงเช่นเดียวกับขนาดของมัน ในสูตรนี้ปริมาณที่เป็นตัวหนาเป็นตัวแทนของเวกเตอร์
where
วิชคิง
วิชคิงแห่งอังก์มาร์ (Witch King of Angmar) หรือ ราชาภูติ หรือ พญาโหงแห่งอังก์มาร์ เป็นตัวละครตัวหนึ่งในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ในเรื่อง เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ เป็นหัวหน้าของเหล่านาซกูล หรือภูตแหวน ที่ทำหน้าที่รับใช้จอมมารเซารอน เนื่องจากตกอยู่ใต้อำนาจของเซารอนหลังจากยอมรับแหวนแห่งอำนาจของมนุษย์ทั้งเก้าวงมาไว้ในครอบครองด้วยความโลภ ในปกรณัมของโทลคีนไม่ได้เอ่ยถึงชื่อจริงของเขา รวมถึงเหล่านาซกูลอื่น ๆ ด้วย แต่จากข้อมูลบางส่วนในงานเขียนที่ยังไม่เสร็จของเขา บ่งชี้ว่ามีแม่ทัพนูเมนอร์อย่างน้อย 3 คนที่ได้รับแหวนแห่งอำนาจ และหนึ่งในสามคนนี้น่าจะได้เป็นวิชคิงในเวลาต่อมา
เขาได้ชื่อว่าเป็น วิชคิง "แห่งอังก์มาร์" เนื่องจากสามารถโจมตีอาณาจักรอาร์นอร์ ยึดดินแดนมาส่วนหนึ่งก่อตั้งเป็นอาณาจักรอังก์มาร์ได้ จากนั้นก็โจมตีดินแดนส่วนอื่นของอาร์นอร์จนอาณาจักรล่มสลายลงในที่สุด แม้ภายหลังเหล่านาซกูลจะย้ายมายังมินัสมอร์กูลแล้ว ก็ยังคงเรียกชื่อราชันขมังเวทว่า "วิชคิงแห่งอังก์มาร์" อยู่
ในช่วงศึกที่ฟอร์นอสต์ครั้งอังมาร์แตก กลอร์ฟินเดลได้ทำนายชะตาของวิชคิงไว้ว่า "อวสานของเขาจะไม่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของบุรุษใด" ซึ่งผลลัพธ์ก็เป็นดังที่ว่า เมื่อเอโอวีน (นางเป็นสตรี) พร้อมด้วยฮอบบิท เมอเรียด็อค แบรนดี้บั๊ก ได้สังหารเขาในศึกที่ทุ่งเพลานอร์ หน้ามินาสทิริธ ครั้งสงครามแหวน
เขาเป็นคนแทงโฟรโดรบนหอคอยแห่งอะมอนซูล (เวเตอร์ท็อป) ด้วยกริชมอร์กูล และทำลายประตูใหญ่ของมินาสทิริธด้วยมนต์ของเขา และหักไม้เท้าของแกนดาร์ฟในศึกเพลานอร์
อารียา ไดวารี
อารียา อารยา ไดวารี (Ariya Arya Daivari; ; เกิด 11 เมษายน ค.ศ. 1989) นักมวยปล้ำอาชีพชาวอิหร่าน-อเมริกันที่เซ็นสัญญาปล้ำในรุ่นครุยเซอร์เวทกับWWE เป็นน้องชายของอดีตนักมวยปล้ำ WWE ชอว์น ไดวารี
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสาทสมร
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสาทสมร (4 เมษายน พ.ศ. 2426 — 10 สิงหาคม พ.ศ. 2456) เป็นพระราชธิดาลำดับที่ 26 ในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ที่ประสูติแต่จอมมารดายิ้ม
พระประวัติ
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสาทสมร ประสูติเมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2426 เป็นพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญ ที่ประสูติแต่จอมมารดายิ้ม
เมื่อทรงพระเยาว์พระองค์เจ้าประสาทสมร กับพระราชธิดาในกรมพระราชวังบวรวิไชยชาญอีกสองพระองค์ คือ พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากมุทมาลี และพระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีสุดสวาดิ ทั้งสามพระองค์ทรงได้รับพระราชทานโสกันต์จากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวในพระบรมมหาราชวัง พร้อมกันกับพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นพิไชยมหินทโรดม พระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเยาวภาพงศ์สนิท และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสุทธวิไลยลักษณาพระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ และหม่อมเจ้าอีก 10 องค์ ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย
พระราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าประสาทสมร สิ้นพระชนม์วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2456 สิริพระชันษา 30 ปี พระราชทานเพลิงพระศพ ณ พระเมรุ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2457 พระราชทานเพลิงพร้อมกับ พระเจ้าราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่นวรวัฒน์สุภากร และพระเจ้าราชวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าสนั่น
บิกแบนด์
บิ๊กแบนด์ (Big band) เป็นลักษณะการรวมกันของการเล่นดนตรีในดนตรีแจ๊ส ได้รับความนิยมในยุคสวิง ต้นทศวรรษ 1930 จนถึงปลายยุค 1940 บิ๊กแบนด์โดยทั่วไปมักประกอบด้วยนักดนตรีประมาณ 12 ถึง 25 คน เล่นเครื่องดนตรีแซกโซโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน และเครื่องให้จังหวะ
คำว่า แจ๊สแบนด์, สเตจแบนด์, แจ๊สออร์เคสตร้า, โซไซตีแบนด์ และแด๊นสแบนด์ อาจมีใช้อธิบายถึงบิ๊กแบนด์ก็ได้
วากาดูกู
วากาดูกู (Ouagadougou) เป็นเมืองหลวงของประเทศบูร์กินาฟาโซ เป็นศูนย์กลางด้านการบริหาร คมนาคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของประเทศ เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ มีประชากร 1,475,223 คน (จากข้อมูล ค.ศ. 2006) กรุงวากาดูกูมีอุตสาหกรรมการแปรรูปอาหาร และสิ่งทอ มีสนามบินนานาชาติ มีสายรถไฟไปเมืองอาบีจาน ประเทศโกตดิวัวร์ และกายาทางตอนเหนือ และมีทางด่วนไปเมืองนีอาเม ประเทศไนเจอร์
รางวัลรามอน แมกไซไซ
รางวัลรามอน แมกไซไซ หรือ รางวัลแมกไซไซ (Ramon Magsaysay Award) เป็นรางวัลที่ก่อตั้งขึ้น เมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 1957 โดยคณะกรรมการของกองทุนร็อกกี้เฟลเลอร์ บราเธอร์ส (Rockefeller Brothers Fund) ซึ่งมีสำนักงานอยู่ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาโดยการสนับสนุนของรัฐบาลฟิลิปปินส์ รางวัลแมกไซไซนั้น ถือเสมือนหนึ่งรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพของเอเชียเลยทีเดียว
ประวัติ
รางวัลนี้ได้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเชิดชูเกียรติแก่นายรามอน แมกไซไซ อดีตประธานาธิบดีของฟิลิปปินส์ และเพื่อเป็นแบบอย่างอันดีงามของการอุทิศตนทำงานบริการประชาชนในสังคมประชาธิปไตย โดยมีมูลนิธิรางวัลรามอน แมกไซไซ (Ramon Magsaysay Award Foundation) เป็นผู้มอบรางวัลแก่บุคคลและนิติบุคคลในเอเชีย ที่ประสบความสำเร็จอันดียิ่งในแต่ละสาขา โดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติ สัญชาติ ศาสนา และเพศ
ประเภท
แบ่งเป็น 6 สาขาด้วยกัน ได้แก่
วัดบ้านทุ่งเสรี
วัดบ้านทุ่งเสรี เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงสวนหลวง เขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร
วัดบ้านทุ่งเสรี หรือ วัดบ้านทุ่ง หรือ วัดทุ่งเสรี ตั้งวัดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2528 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2529 แต่เดิมชื่อว่า วัดทุ่งกระแจะแม้นเขียน ที่ดินซึ่งอยู่ตามแนวคลองลาว มาบรรจบกับคลองกระจะฝั่งเหนือจนถึงริมคลองแสนแสบ บางตอนเป็นที่ดินพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแม้นเขียน พระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย พระองค์เจ้าแม้นเขียนทรงเป็นมีน้ำพระทัยเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนาอย่างลึกซึ่ง ทรงเห็นว่า ขณะนั้นมีบรรดาข้าทาสบริพารตลอดจนประชาชนชาวพุทธอยู่อาศัยใกล้ ๆ กับบริเวณที่นาของพระองค์เป็นจำนวนมากแต่บริเวณที่ใกล้เคียงแถวนั้นกลับไม่มีวัด จึงดำริสร้างวัดขึ้น ในที่ดิน อันเป็นราชทรัพย์ส่วนพระองค์ระหว่างคลองลาว บรรจบกับคลองกระจะรวมเป็นเนื้อที่ประมาณ 9 ไร่เศษ และได้ขนานนามวัดนี้ว่า "วัดบ้านทุ่งกระแจะแม้นเขียน" ซึ่งชาวบ้านทั่วไปพากันเรียกสั้นๆว่า "วัดบ้านทุ่ง"
วัดบ้านทุ่งแม้นเขียนในสมัยนั้นเป็นวัดที่มีถาวรวัตถุมั่นคงมีอุโบสถ กุฏิพระภิกษุสามเณร ศาลาการเปรียญและเจดีย์องค์ใหญ่ประดิษฐาน วัตถุมงคลหน้าอุโบสถ 1 องค์ มีสระน้ำขนาดใหญ่สำหรับใช้สอย 1 สระ มีกำแพงอิฐโดยรอบทั้ง 4 ด้านมีพระภิกษุและสามเณรอยู่ปฏิบัติศาสนกิจ เป็นจำนวนมาก มีการปกครองที่จัดแบ่งออกเป็น 2 คณะ เรียกว่า คณะบน และคณะล่าง แต่วัดบ้านทุ่งกระแจะแม้นเขียนก็มาถึงคราวเสื่อมโทรมลงไปภายหลังจากที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงประกาศเลิกทาส บรรดาพวกทาสไพร่หลวงทั้งหลาย ทั้งทาสไพร่หลวงเชื้อสายลาวตตลอดจนทาสใต้เรือนเบี้ยอื่น ๆ ต่างก็ได้รับความเป็นไท มีอิสระเสรีภาพโดยทั่วกัน จึงได้อพยพโยกย้ายกลับบ้านเดิมของตน พระภิกษุก็ได้ย้ายสำนักไปด้วย เมื่อพระองค์หาพระชนม์ไม่ แล้ววัดบ้านทุ่งแม้นเขียนก็คงจะหาผู้อุปการะเกื้อหนุนได้ยาก เพราะชาวไทยพุทธที่อยู่อาศัยใกล้กับวัดมีอยู่น้อย และคงจะต้องประสบกับความเดือดร้อนอย่างแน่นอน จึงได้ทรงอุทิศที่ดินทุ่งนาซึ่งเป็นพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์อีกจำนวน 2 แปลงประทานให้แก่วัดเพื่อเก็บผลประโยชน์ไว้ทำนุบำรุงรักษาวัดนี้ต่อไป ที่ดินที่ประทานนี้คือที่ดินจากริมคลองกระจะฝั่งเหนือตรงข้ามกับวัดยาว ไปจรดริมคลองแสนแสบ มีเนื้อที่ประมาณ 80 ไร่เศษ อนึ่ง หลักฐานจากหอสมุดแห่งชาติ ปรากฏว่าเดิม วัดนี้มีที่ดินธรณีสงฆ์ ตามโฉนดเลขที่ 1913 เนื้อที่ 51 ไร่ 1 งาน 80 วา กับโฉนดเลขที่ 1917 เนื้อที่ 33 ไร่ 2 งาน 80 วา รวมเป็นเนื้อที่ทั้งสิ้น 85 ไร่ งาน 60 วา หรือ 34,060 ตารางวา มีหลวงปู่นวม เจ้าอาวาสวัดบ้านทุ่งแม้นเขียนรูปสุดท้าย ภายหลังหลังมรณภาพของหลวงพ่อนวมแล้ว วัดบ้านทุ่งแม้นเขียนจึงว่างพระสงฆ์และได้กลายเป็นวัดร้างมาตั้งแต่บัดนั้น
จนกระทั่ง พระครูปลัดเสนอ ศิษย์เอกของหลวงพ่อคล้ายวาจาสิทธิ์ อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้พัฒนาสร้างขึ้นใหม่ และตั้งเป็นวัดและตั้งชื่อตามหมู่บ้านบริเวณใกล้เคียง ปูชนียวัตถุที่สำคัญภายในวัด ได้แก่ รูปเหมือนพ่อท่านคล้าย วาจาสิทธิ์หลวงปู่ทวดเหยียบน้ำทะเลจืด เจ้าแม่กวนอิม องค์พ่อจตุคามรามเทพ และครูบาอาจารย์อีกหลายรูป
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา (University of Phayao Hospital) เป็นโรงพยาบาลในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา ในเขตภาคเหนือ เป็นศูนย์กลางของการศึกษาและค้นคว้าวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ และเป็นศูนย์กลางการให้บริการทางการแพทย์และการสาธารณสุขประจำภูมิภาคล้านนาตะวันออก
ประวัติ
ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เดิมเป็นศูนย์การแพทย์ ในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 มหาวิทยาลัยพะเยาได้มีโครงการก่อสร้างศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา บนพื้นที่หน้ามหาวิทยาลัยพะเยา โดยได้รับงบประมาณก่อสร้างจำนวน 1,200 ล้านบาท และในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 14.21 น. สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงวางศิลาฤกษ์อาคารศูนย์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการจัดการเรียนการสอนและการฝึกปฏิบัติงานวิชาชีพของนิสิตหลักสูตรสาขาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพ รวมทั้งเป็นศูนย์บริการด้านสุขภาพและการรักษาพยาบาลบุคลากร นิสิตและประชาชนจังหวัดพะเยา ตลอดจนพื้นที่ใกล้เคียง ครอบคลุมจังหวัดแพร่ น่าน เชียงรายและลำปาง ประกอบด้วย โรงพยาบาลขนาด 200 เตียง, โรงพยาบาลทันตกรรม, อาคารเรียน, อาคารที่พักแพทย์และหอพักนิสิต และแล้วเสร็จในปี 2560
ต่อมาในคราวประชุมสภามหาวิทยาลัยพะเยา ครั้งที่ 3/2558 เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 ได้มีการอนุมัติให้ดำเนินการจัดตั้งศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยาขึ้น เป็นส่วนงานอื่นของมหาวิทยาลัยและประกาศลงในราชกิจานุเบกษา เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 มีผลบังคับใช้ในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เป็นต้นไป และในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2561 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ได้ทรงพระกรุนาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา
ต่อมา มติสภามหาวิทยาลัยพะเยา ในคราวประชุมครั้งที่ ๗/๒๕๖๓ เมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๖๓ จึงออกประกาศไว้ดังนี้ ให้รวมยุบศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยากับคณะแพทยศาสตร์ โดยให้ศูนย์การแพทย์และโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา เป็นหน่วยงานที่อยู่ภายใต้คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา และเปลี่ยนชื่อเป็น "โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยพะเยา"
ปลาหางนกยูง
ปลาหางนกยูง เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาสอด (Poeciliidae)
ลักษณะและความเป็นมา
เป็นปลาน้ำจืดที่มีขนาดเล็กมาก มีความยาวไม่เกิน 5 เซนติเมตร มีจุดเด่นคือครีบหางที่มีขนาดใหญ่ ตัวผู้และตัวเมียมีความแตกต่างกันจนเห็นได้ชัด กล่าวคือ ตัวผู้มีขนาดลำตัวที่เล็กกว่ามาก แต่มีสีสันและครีบที่สวยงามกว่า ขณะที่ตัวเมียตัวใหญ่กว่า ท้องอูม สีสันและครีบเครื่องเล็กกว่า และยังมีปลาหางนกยูงที่มี 2 เพศในตัวเดียวกัน ทำให้สามารถสืบพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศได้
มีการกระจายพันธุ์บริเวณทวีปอเมริกากลางจนถึงอเมริกาใต้ อาศัยอยู่ในแหล่งน้ำจืดจนถึงน้ำกร่อยที่มีกระแสน้ำไหลเอื่อย ๆ เป็นปลาอาศัยอยู่รวมเป็นฝูง หากินบริเวณผิวน้ำ โดยกินทั้งพืชและสัตว์น้ำรวมถึงแมลงหรือตัวอ่อนแมลงขนาดเล็กด้วย
วัดควนปรง
วัดควนปรง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลท่ามิหรำ อำเภอเมืองพัทลุง จังหวัดพัทลุง
ปลาหางนกยูง
ลักษณะและความเป็นมา
ปลาหางนกยูงเป็นปลาที่เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นปลาสวยงาม ในประเทศไทยได้มีการนำเข้ามาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 โดยนิยมเลี้ยงกันในอ่างบัว เพราะเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายมาก มีสีสันสวยงาม สามารถเลี้ยงรวมกันเป็นฝูงได้โดยเริ่มต้นจากตัวเดียว แต่อาจมีปัญหาในการมองเห็นและเลี้ยงดู ทำให้ผู้คนไม่นิยมซื้อมาตัวเดียว จากการเป็นปลาผิวน้ำและเป็นปลาขนาดเล็ก ทำให้การเลี้ยงปลาหางนกยูงในอ่างบัว ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องให้ออกซิเจนเหมือนปลาชนิดอื่น ๆ  อีกทั้งการแพร่ขยายพันธุ์ก็กระทำได้ง่ายมาก เนื่องจากเป็นปลาที่ปฏิสนธิภายในตัว และออกลูกเป็นตัว โดยปลาตัวเมียเมื่อได้รับการผสมแล้วจะสามารถให้ลูกไปได้ราว 2-3 ครอก ซึ่งการขยายพันธุ์ก็เพียงแค่จับปลาตัวผู้และตัวเมียมาเลี้ยงไว้รวมกันก็สามารถให้ลูกได้แล้ว โดยปลาที่มีความพร้อมที่จะขยายพันธุ์จะมีอายุตั้งแต่ 3 เดือนขึ้นไป
ปัจจุบัน ปลาหางนกยูงได้ถูกพัฒนาสายพันธุ์ให้มีสีสันและลวดลายรวมทั้งขนาดลำตัวให้แตกต่าง สวยงามไปจากพันธุ์ดั้งเดิมในธรรมชาติเยอะมาก มีหลายสายพันธุ์ เช่น "ทักซิโด้", "กร๊าซ", "คอบร้า", "โมเสก", "หางดาบ", "นีออน" เป็นต้น
จากความเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายขยายพันธุ์ง่าย ทำให้กระทรวงสาธารณสุขได้รณรงค์ให้คนไทยเลี้ยงปลาหางนกยูงไว้ในภาชนะที่ใส่น้ำในบ้านเพื่อกินลูกน้ำและยุงเพื่อเป็นการป้องกันโรคต่าง ๆ ที่เกิดจากยุง และในปัจจุบัน ปลาหางนกยูงได้กลายเป็นชนิดพันธุ์ต่างถิ่นชนิดหนึ่งในประเทศไทยไปแล้ว มีการพบในแหล่งน้ำธรรมชาติทั่วไปปะปนกับปลาขนาดเล็กพื้นเมืองทั้งหลาย ซึ่งปลาหางนกยูงส่วนใหญ่ในธรรมชาติที่พบนั้น จะมีลำตัวใส ไม่มีลวดลายทั้งนี้เนื่องจากเป็นผลจากการผสมภายในสายเลือดเดียวกัน
วัดควนปรง
อาคารเสนาสนะ
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถหลังใหม่สร้างเมื่อ พ.ศ. 2501 ด้วยการก่ออิฐถือปูน เดิมเป็นอุโบสถไม้ทรงโถงไม่มีฝาผนังแบบศิลปะพื้นบ้านทั่วไป ภายในอุโบสถมีพระประธานปูนปั้นปางมารวิชัย ประดิษฐานบนฐานชุกชีหันพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออก ฝีมือช่างพื้นเมืองศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ สองข้างพระประธานมีพระพุทธรูปศิลาขาว (หินอ่อน) ศิลปะพม่าจำนวน 3 องค์ซึ่งย้ายมาจากหอไตร
ปลาหางนกยูง
ลักษณะและความเป็นมา
นอกจากนี้แล้ว ในทางวิชาการ จากการทดลองของนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยเอ็กซิเตอร์ ประเทศอังกฤษ ที่ได้ออกแบบสถานการณ์กระตุ้นระดับความเครียดของปลาหางนกยูงจากธรรมชาติในตรินิแดดและโตเบโก เพื่อสังเกตพฤติกรรมของปลาแต่ละตัว พบว่า ปลาหางนกยูงมีพฤติกรรมที่หลากหลายในการรับมือกับความเครียด เช่น บางตัวพยายามจะที่จะหลบหนีออกมา, บางตัวก็สังเกตอย่างระมัดระวัง สรุปได้ว่า การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของปลาหางนกยูงขึ้นอยู่กับสถานการณ์ เช่น ทุกตัวจะเคร่งเครียดขึ้นในสถานการณ์ที่เครียดมากขึ้น
วัดควนปรง
อาคารเสนาสนะ
หอไตรพระอุ่น เป็นอาคารไม้ทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลังคามุงด้วยกระเบื้องดินเผาลักษณะเป็นชั้น ๆ อิทธิพลศิลปะจีน
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย-การต่อสู้
พรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซีย – การต่อสู้ (Indonesian Democratic Party – Struggle) เป็นพรรคการเมืองในอินโดนีเซีย นำโดยเมกาวาตี ซูการ์โนปูตรี เมกาวตีได้เป็นประธานาธิบดีของอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2544 – 2547 แนวคิดหลักของพรรคคือปัญจศีล
จุดกำเนิด
ในการประชุมระดับชาติ พ.ศ. 2536 เมกาวตี ซูการ์โนปุตรีได้รับเลือกเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปไตยอินโดนีเซียซึ่งเป็นพรรคการเมืองในยุคระเบียบใหม่ การเลือกตั้งนี้ไม่เป็นที่ยอมรับของรัฐบาล และยังพยายามผลักดัน บูดี อาร์โยโน คู่แข่งให้เป็นหัวหน้าพรรค การประชุมครั้งพิเศษถูกจัดขึ้นในที่ๆรัฐบาลคาดหวังว่าอาร์โยโนจะได้รับเลือก แต่เมกาวตีชนะอีกครั้ง
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2542
พรรคนี้ได้คะแนน 33% ซึ่งได้คะแนนสูงสุดแต่ไม่ได้เสียงข้างมากอย่างแท้จริง เพราะไม่ได้เป็นแนวร่วมกับพรรคการเมืองใด ในครั้งแรกตัวเลือกแข่งขันเป็นประธานาธิบดีมีเมกาวตีและฮาบิบี แต่ต่อมา ฮาบิบีถอนตัวและโกลการ์หันไปสนับสนุนอับดุลเราะห์มาน วาฮีด ทำให้วาฮิดได้เป็นประธานาธิบดี เมกาวตีประท้วงแต่ไม่สำเร็จ เธอได้รับเลือกเป็นรองประธานาธิบดี ต่อมา วาฮิดถูกสภาถอดถอนในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 เมกาวตีในฐานะรองประธานาธิบดีได้เป็นประธานาธิบดีแทน
การเลือกตั้ง พ.ศ. 2547
พรรคนี้ได้คะแนนเสียงเพียง 18.5% และไม่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2552 พรรคได้คะแนนเสียง 14% และไม่ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีอีกเช่นกัน
อังก์มาร์
อังก์มาร์ (Angmar) คือชื่อดินแดนแห่งหนึ่งบนทวีปมิดเดิลเอิร์ธ ในจินตนิยายของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ชุด เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทวีปในอาณาจักรอาร์นอร์ของชาวมนุษย์ดูเนไดน์ ภายหลังตกไปอยู่ใต้อำนาจของเหล่านาซกูล
ต่อมาเมื่อเหล่านาซกูลยกลงมาโจมตีอาณาจักรกอนดอร์ และยึดเอามินัสอิธิลไปได้ จึงทิ้งให้อังก์มาร์กลายเป็นเมืองร้าง แล้วย้ายมายังมินัสอิธิลซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น มินัสมอร์กูล แทน
อ้างอิง
Platser i Tolkiens värld
รังสีแกมมา
รังสีแกมมา (Gamma radiation, Gamma ray) มีสัญลักษณ์เป็นตัวอักษรกรีกว่า γ เป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดหนึ่ง ที่มีช่วงความยาวคลื่นสั้นกว่ารังสีเอกซ์ (X-ray) โดยมีความยาวคลื่นอยู่ในช่วง 10-20 ถึง 10-22 หรือคลื่นที่มีความยาวคลื่นน้อยกว่า 10-20 นั่นเอง รังสีแกมมามีความถี่สูงมาก ดังนั้นมันจึงประกอบด้วยโฟตอนพลังงานสูงหลายตัว รังสีแกมมาเป็นการแผ่รังสีแบบ ionization มันจึงมีอันตรายต่อชีวภาพ รังสีแกมมาถือเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีพลังงานสูงที่สุดในบรรดาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดต่าง ๆ ที่เหลือทั้งหมด การสลายให้รังสีแกมมาเป็นการสลายของนิวเคลียสของอะตอมในขณะที่มีการเปลี่ยนสถานะจากสถานะพลังงานสูงไปเป็นสถานะที่ต่ำกว่า แต่ก็อาจเกิดจากกระบวนการอื่น
การค้นพบ
การค้นพบรังสีแกมมา โดย พอล อูริช วิลลาร์ด (Paul Ulrich Villard) นักฟิสิกส์ฝรั่งเศส วิลลาร์ด ค้นพบรังสีแกมมาจากการศึกษากัมมันตภาพรังสีที่ออกมาจากเรเดียม ซึ่งถูกค้นพบมาก่อนแล้วว่าบางส่วนจะเบนไปทางหนึ่ง เมื่อผ่านสนามแม่เหล็กบางส่วนจะเบนไปอีกทางหนึ่ง กัมมันตภาพรังสีทั้งสองประเภทนี้ คือ รังสีแอลฟา และรังสีบีตา
รังสีแกมมากับปฏิกิริยานิวเคลียร์
ปฏิกิริยานิวเคลียร์ คือปฏิกิริยาที่เกิดความเปลี่ยนแปลงกับนิวเคลียสของอะตอม ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มหรือการลด โปรตอนหรือนิวตรอนในนิวเคลียสของอะตอม เช่นปฏิกิริยานี้
จะเห็นได้ว่าโซเดียม ได้มีการรับนิวตรอนเข้าไป เมื่อนิวเคลียสเกิดความไม่เสถียร จึงเกิดการคายพลังงานออกมา และพลังงานที่คายออกมานั้น เมื่ออยู่ในรูปคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแล้ว มันก็คือรังสีแกมมานั่นเอง
โดยทั่วไป รังสีแกมมาที่แผ่ออกมาจากนิวเคลียสของอะตอมที่ไม่เสถียรนั้น มักจะมีค่าพลังงานที่แตกต่างกันไปตามแต่ละชนิดของไอโซโทป ซึ่งถือเป็นคุณลักษณะประจำไอโซโทปนั้น ๆ
การประยุกต์ใช้งาน
ในปัจจุบันถึงแม้ว่ารังสีแกมมาจะไม่เป็นที่รู้จักและใช้งานอย่างแพร่หลายทั่วไปในปัจจุบัน เหมือนอย่างคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดอื่น ๆ ที่คนทั่วไปมักรู้จักกันดี เช่น คลื่นวิทยุ คลื่นไมโครเวฟ หรือแม้แต่รังสีเอกซ์ ที่มีความคล้ายคลึงกับรังสีแกมมาที่สุดแล้ว เนื่องจากการใช้ประโยชน์ของรังสีแกมมา ไม่ค่อยได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของผู้คนเท่าไร ส่วนใหญ่มักจะใช้ในงานวิจัยและอุตสาหกรรมอื่น ๆ ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย แต่คุณสมบัติพิเศษของมันในเรื่องของพลังงานที่สูงกว่าคลื่นชนิดอื่น ๆ จึงทำให้สามารถใช้ประโยชน์ได้ในงานต่าง ๆ ดังต่อไปนี้
เทคโนโลยีพันธุกรรม (Genetic Technology)
รังสีแกมมาใช้ในการเหนี่ยวนำให้เกิดการกลายพันธุ์ในสิ่งมีชีวิต เพราะมันมีพลังงานสูง ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกับดีเอ็นเอ โดยปกติสารพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตมีหน้าที่ควบคุมลักษณะต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิต เมื่อเซลล์ที่มีการเปลี่ยนแปลงสารพันธุกรรมจะทำให้เกิดหน่วยพันธุกรรมที่เปลี่ยนแปลงไป เช่น สีของดอก รูปลักษณะของลำต้น ใบ เป็นต้น
กล้องโทรทรรศน์รังสีแกมมา
เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นบนเอกภพเช่นการชนกันของดวงดาวหรือหลุมดำ การระเบิดจะก่อให้เกิดรังสีแกมมาที่มีพลังงานสูงมากเดินทางข้ามอวกาศมายังโลกของเรา เนื่องจากชั้นบรรยากาศจะกรองเอารังสีแกมมาจากอวกาศออกไปจนหมดสิ้น รังสีแกมมาเหล่านั้นจึงไม่สามารถทำอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ได้ แต่ก็ทำให้การศึกษารังสีแกมมาที่เกิดจากเหตุการณ์บนอวกาศไม่สามารถทำได้เช่นกัน จึงมีความจำเป็นที่จะต้องศึกษารังสีแกมมาที่มาจากอวกาศเหนือชั้นบรรยากาศเท่านั้น ดังนั้นกล้องโทรทัศน์รังสีแกมมาจำเป็นที่จะต้องติดตั้งอยู่บนดาวเทียมเท่านั้น
การถนอมอาหาร
เทคโนโลยีการถนอมอาหารนั้นมีหลากหลายวิธี โดยสาระสำคัญทั้งหมดอยู่ที่การพยายามฆ่าเชื้อโรคไปจากอาหารและ/หรือป้องกันไม่ให้เชื้อโรคเจริญเติบโตอยู่ได้ โดยทั่วไปแล้วการใช้ความร้อนเป็นวิธีที่ธรรมดาสามัญและนับได้ว่าเป็นวิธีที่ค่อนข้างได้ผลมาก หากเพียงแต่การใช้ความร้อน เป็นการบีบบังคับว่าอาหารนั้นจำเป็นที่จะต้องสุกจึงจะถนอมไว้ได้ เพื่อตัดปัญหานี้ การใช้ฉายรังสีจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
เนื่องจากการฉายรังสีที่มีพลังงานสูง เช่นรังสีแกมมานี้ จะไปทำลายเซลล์สิ่งมีชีวิต ร่วมไปถึงสารพันธุกรรมต่าง ๆ ทำให้เซลล์สิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ตาย โดยที่ไม่กระทบกระเทือนกับอาหาร ถึงแม้ว่าการดูดซึมรังสีของอาหารจะทำให้เกิดความร้อนขึ้นมาเล็กน้อย แต่สิ่งนั้นก็ก่อให้เกิดความผิดเพี้ยนของรสชาติอาหารไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าการฉายรังสีดูเหมือนจะเป็นหนทางที่ดีในการถนอมอาหาร แต่กลุ่มผู้บริโภคบางส่วนก็มีแนวคิดที่ว่าการฉายรังสีอาจทำให้เกิดปฏิกิริยาบางอย่างกับอาหารแล้วทำให้เกิดสารที่เป็นพิษต่อร่างกายได้ จึงทำให้การใช้เทคโนโลยีการฉายรังสีไม่เป็นที่แพร่หลายเท่าใดนัก
การแพทย์
ในทางการแพทย์ใช้รังสีแกมมาทำลายเซลล์มะเร็ง ใช้วินิจฉัยโรคในร่างกายของมนุษย์ หรือ ศึกษาการทำงานของต่อมไทรอยด์
กันดั้มดิวนาเมส
GN-002 กันดั้มดิวนาเมส(ガンダムデュナメス ;Gundam Dynames) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มดับเบิลโอ ออกแบบโดยทาคายูกิ ยานาเซะ
เนื้อเรื่อง
กันดั้มดิวนาเมสเป็นกันดั้มประจำตัวของกันดั้มไมสเตอร์ ล็อกออน สตราตอส หรือชื่อจริงว่า นีล ดีแลนดี ชื่อดิวนาเมสมาจากคำว่า dunamis ในภาษากรีกที่แปลว่า ความดีงาม
กันดั้มดิวนาเมสนั้นได้รับความเสียหายอย่างหนักในการต่อสู้กับ GNW-002 กันดั้มโธรนซไว ของอาลี อัลซาเซส และล็อกออนได้เสียชีวิตขณะยิงอาวุธจากGNอาร์มโดยตรงเพื่อทำลายกันดั้มโธรนซไว
ในภาคภาพยนตร์ โมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลโอ อเวคเคนนิงออฟเดอะเทรลเบลซเซอร์ กันดั้มดิวนาเมสได้รับการซ่อมแซมและปรับปรุงสมรรถนะเป็น GN-002RE กันดั้มดิวนาเมสรีแพร์ โดยมีGNเวอเนียร์มากกว่าเดิมทำให้ความเร็วสูงขึ้น แต่ใช้ถังประจุอนุภาคGNแทนGNไดรฟ์ กันดั้มดิวนาเมสรีแพร์เป็นกันดั้มที่ไลล์ใช้ก่อนจะได้กันดั้มซาบาเนียมา
เครูดิมกันดั้ม
เครูดิมกันดั้มเป็นกันดั้มประจำตัวของล็อกออน สตราตอส ซึ่งก็คือไลล์ ดีแลนดี น้องชายฝาแฝดของนีลที่ตายไปแล้ว เครูดิมกันดั้มยังคงลักษณะของโมบิลสูทแบบพลซุ่มยิงไว้ โดยมีระบบเซนเซอร์ที่ได้รับการปรับปรุงให้เหนือกว่าของกันดั้มดิวนาเมส เมื่อเครูดิมใช้ระบบทรานแซมนั้นเครูดิมจะใช้งานอุปกรณ์โฮโลสกรีน สร้างภาพจำลองสามมิติซึ่งเพิ่มความเร็วในการประมวลผลของระบบเล็งเป้า ทำให้ความแม่นยำของเครูดิมกันดั้มเพิ่มขึ้นอย่างมาก
อาวุธหลักของเครูดิมกันดั้มก็คือGNสไนเปอร์ไรเฟิลทูว์ ซึ่งสามารถพับลำกล้องเป็นปืนวัลแคนสามลำกล้องที่สามารถยิงอย่างต่อเนื่องได้ เครูดิมกันดั้มไม่มีบีมเซเบอร์ แต่GNบีมพิสทอลทูว์นั้นสามารถพับลำกล้องเป็นเหมือนขวานและยังหุ้มบีมโค้ตติ้งจึงสามารถใช้ต่อสู้ในระยะประชิดได้ ด้านการป้องกันตัวนั้น เครูดิมกันดั้มจะมีอาวุธเรียกว่าGNชิลด์บิท ซึ่งเป็นอาวุธควบคุมระยะไกลที่ควบคุมด้วยฮาโร่ ซึ่งGNชิลด์บิทนี้ใช้ได้ทั้งเป็นโล่สำหรับป้องกันตัวและยิงโจมตีศัตรู เมื่อไม่ใช้งานนั้น GNชิลด์บิทคู่หนึ่งจะติดอยู่ที่ไหล่ซ้าย ส่วนที่เหลือจะติดอยู่กับเอวเพื่อชาร์จพลังงานจากGNไดรฟ์
ในช่วงท้ายเรื่อง เครูดิมกันดั้มได้รับการปรับปรุงอีกครั้งเป็น GN-006GNHW/R (GN Heavy Weapons Rifle) โดยติดตั้ง GNไรเฟิลบิท ซึ่งเป็นอาวุธบิทขนาดใหญ่ที่มีพลังทำลายสูงกว่าชิลด์บิทเอาไว้ เมื่อไม่ใช้งานนั้น GNไรเฟิลบิทคู่หนึ่งจะติดอยู่กับไหล่ขวาคู่กับGNสไนเปอร์ไรเฟิลทูว์ ส่วนที่เหลือจะติดกับเอวแทนGNชิลด์บิทที่ประกอบกันเป็นแผงโล่ขนาดใหญ่และย้ายไปไว้ที่ไหล่ซ้ายแทน
ชื่อเครูดิมนั้นมาจาก เครูบิม (cherubim) ซึ่งเป็นเทวทูตคณะรองลงมาจากเซราฟิมในคริสต์ศาสนา
กันดั้มซาบาเนีย
GN-010 กันดั้มซาบัญญ่า (ガンダムサバーニャ; Gundam Zabanya) ปรากฏตัวในภาพยนตร์ อเวคเคนนิงออฟเดอะเทรลเบลซเซอร์ และนับเป็นรุ่นพัฒนาของเครูดิมกันดั้ม
กันดั้มซาบัญญ่าเป็นกันดั้มประจำตัวของล็อกออน สตราตอส มีลักษณะต่างจากกันดั้มของล็อกออนเครื่องก่อนๆตรงที่เน้นการต่อสู้ด้วยบิทมากกว่า ในห้องบังคับจึงไม่มีกล้องเล็งแบบพิเศษอีก แต่ส่วนหัวของกันดั้มซาบาเนียก็ยังมีเซนเซอร์ของสไนเปอร์โหมดอยู่ ในห้องควบคุมของกันดั้มซาบาเนียจะมีฮาโร่ทั้งหมดสองตัวเพื่อให้ช่วยควบคุมบิทได้อย่างมีประสิทธิภาพ
กันดั้มสดัลซูด
GNY-002 กันดั้มสดัลซูด (ガンダムサダルスード; Gundam Sadalsuud)เป็นกันดั้มรุ่นที่สองของเซอเลสเทียลบีอิงซึ่งเป็นเครื่องต้นแบบของกันดั้มดิวนาเมส รวมทั้งยังเป็นโมบิลสูทที่มีบทบาทในเนื้อเรื่องของนิยายประกอบภาพ กันดั้ม 00P ชื่อสดัลซูดมาจากดาวซาดัลซัด ซึ่งเป็นดาวที่สว่างที่สุดในกลุ่มดาวคนแบกหม้อน้ำ ซึ่งเป็นตัวแทนของไพ่ทาโรต์ เดอะสตาร์
กันดั้มสดัลซูดได้รับการพัฒนาให้ใช้ระบบเซนเซอร์ที่มีประสิทธิภาพสูง เนื่องจากมีเซนเซอร์อยู่ทั่วตัวทำให้มีเกราะของสดัลซูดไม่ทนทานนัก อาวุธหลักของสดัลซูดก็คือบาซูก้าลูกโม่ซึ่งสามารถบรรจุกระสุนได้หลายแบบและมีบีมเซเบอร์ไว้ใช้ป้องกันตัวในระยะประชิด เกราะไหล่ซ้ายของสดัลซูดเป็นแผงโล่ขนาดใหญ่ที่ติดเซนเซอร์ซึ่งสามารถเลื่อนตำแหน่งได้ไว้ กันดั้มสดัลซูดเป็นกันดั้มประจำตัวของเด็กหญิงลึกลับ กันดั้มไมส์เตอร์ 874 (ฮานาโย)
ในมังงะ โมบิลสูทกันดั้ม 00F ซึ่งดำเนินเรื่องคู่ไปกับภาคอะนิเมะ กันดั้มสดัลซูดได้โอนไปเป็นหนึ่งในกันดั้มที่องค์กร เฟเรชเต ใช้เพื่อสนับสนุนการทำงานของเซอเลสเทียลบีอิงอย่างลับๆ และได้รับการดัดแปลงเป็น GNY-002F กันดั้มสดัลซูดแบบ F โดยเสริมเกราะให้แข็งแกร่งขึ้นโดยที่ไม่ทำให้ประสิทธิภาพของระบบเซนเซอร์ลดลง และยังเพิ่มแผงโล่ติดเซนเซอร์ที่ไหล่ขวาอีกข้าง ซึ่งเกราะที่เสริมเข้าไปนี้ทำให้เปลี่ยนสีเป็นโทนสีน้ำเงินแทนสีน้ำเงินบนพื้นขาวแบบเดิม และขณะปฏิบัติการจะสวมหน้ากากแบบครอบแก้วเพื่อปิดบังว่าเป็นกันดั้ม นอกจากนั้นยังสามารถใช้GNสไนเปอร์ไรเฟิลแบบเดียวกับของกันดั้มดิวนาเมสได้
GNR-001D GNอาร์มแบบ D
กันดั้มดิวนาเมสนั้นสามารถประกอบกับยาน GNอาร์ม ซึ่งเป็นยานสนับสนุนของเซอเลสเทียลบีอิงได้ ยาน GNอาร์มนี้ติดตั้งอาวุธไว้เป็นGNแคนน่อนและสามารถติดตั้งอาวุธเสริมได้ โดยแบบ Dซึ่งใช้กับดิวนาเมสนี้จะเป็น GNไรเฟิลสองลำกล้องขนาดใหญ่และGNมิสไซล์พ็อด GNอาร์มนี้ไม่มีเครื่องกำเนิดพลังงานในตัวและจะใช้พลังงานจากGNไดรฟ์ของกันดั้มในขณะที่ประกอบร่าง ซึ่งGNอาร์มจะสามารถสร้างบาเรียร์ GNฟิลด์ได้
GN-002/DG014 กันดั้มดิวนาเมสตอร์ปิโด
ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชุด กันดั้ม 00V
GN-006/SA เครูดิมกันดั้มซาก้า
ปรากฏตัวในเรื่องสั้นชุด กันดั้ม 00V
เป็นเครูดิมกันดั้มซึ่งเปลี่ยนอุปกรณ์เป็นแบบ SAGA (Special Assault Gundam Arms) โดยเอียน วาชติ ผู้พัฒนานั้นได้ใช้แนวคิดดาบเจ็ดเล่มของกันดั้มเอกเซียมาประยุกต์เป็นปืนเจ็ดกระบอก ซาก้านั้นเป็นอุปกรณ์สำหรับใช้ในการโจมตีฐานของศัตรูจึงเน้นการต่อสู้ในพื้นที่จำกัด อาวุธปืนของเครูดิมกันดั้มซาก้าจึงเป็นแบบที่ใช้งานได้คล่องตัวขึ้น โดยเปลี่ยนGNสไนเปอร์ไรเฟิลทูว์เป็นปืนกลGNบีมคาร์ไบน์แทน และเพิ่มปืนกล GNซับมาชีนกันกับGNพิสทอลของกันดั้มดิวนาเมสเข้าไป เนื่องจากไม่มีGNชิลด์บิทจึงใช้การเสริมเกราะให้หนาขึ้นและทาสีดำให้เหมาะกับการต่อสู้ในยามค่ำคืนแทน
แหล่งข้อมูลอื่น
機動戦士ガンダム00シリーズの登場兵器
ดูซดูซอน
ดูซดูซอน เป็นเมืองในอำเภอเมฮ์แรบอน เทศมณฑลแซรอบ จังหวัดอาเซอร์ไบจานตะวันออก ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 เมืองนี้มีประชากร 3,557 คนใน 664 ครัวเรือน
โมคุจิน
โมคุจิน (木人; Mokujin) เป็นตัวละครหุ่นไม้จากเกมซีรีส์เทคเคน ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 3 ไม่มีรูปแบบการต่อสู้เป็นของตัวเอง หากแต่เป็นผู้ใช้รูปแบบการต่อสู้ของตัวละครอื่นแบบแรนดอมที่เปลี่ยนแปลงไปในแต่ละยก ทั้ง กังฟู, มวยปล้ำ, มวยสากล, นินจึตสึ, ยูโด, เทควันโด, ไอคิโด รวมทั้งมวยไทยแบบเดียวกันกับบรูซ เออร์วิน ตัวละครดังกล่าวได้รับแรงดลบันดาลใจจากภาพยนตร์ชุด ถล่ม 20 มนุษย์ไม้ (少林木人巷) ซึ่งนำแสดงโดยเฉินหลง
เนื้อเรื่องย่อ
โมคุจินเป็นหุ่นไม้โอ๊กเก่าอายุ 2,000 ปี ที่ต้องการฝึกฝนวิชาการต่อสู้ ซึ่งเดิมเขาถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์มาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน แต่เมื่อเทพเจ้าแห่งการต่อสู้ซึ่งมีชื่อว่าออการ์ได้ตื่นขึ้น ส่งผลให้มันได้รับความเป็นตัวตนและสามารถกระทำการต่างๆได้ด้วยตนเอง ผู้คนบางรายกล่าวว่ามันได้รับแรงดลบันดาลใจที่จะช่วยนักต่อสู้ป้องกันตัว ซึ่งมีเพียงพระเจ้ากับโมคุจินเท่านั้นที่รู้วัตถุประสงค์ที่แน่ชัด
ในเทคเคนแท็กทัวร์นาเมนท์มีการระบุว่าออการ์, เดวิลจิน และอันโนว์ ได้ปรากฏตัวขึ้น นั่นทำให้โมคุจินต้องปฏิบัติภารกิจอีกครั้งในการหยุดยั้งความชั่วร้ายจากปีศาจทั้งสาม เมื่อโมคุจินได้รับชัยชนะศึกดังกล่าว เขาก็ใช้ลานต่อสู้ของฟอเรสท์ ลอว์ นำโมคุจินรายอื่นอีก 40 รายเพื่อร่ายรำมวยจีนอย่างพร้อมเพรียง
ฉากจบ
ฉากจบของโมคุจิน มีทั้งแบบขบขัน และให้แง่คิดที่หลากหลาย กล่าวคือ ในฉากจบของเทคเคนภาค 3 โมคุจินฝ่ายสามีถูกโมคุจินฝ่ายภรรยาใช้หมัดอัปเปอร์คัทอยู่เป็นประจำ ซึ่งโมคุจินฝ่ายสามีมักถูกใช้งานให้ไปช่วยตักน้ำ แต่ขากลับเขากลับแวะเล่นเกมตู้ ซึ่งโมคุจินฝ่ายภรรยาได้มาพบเข้าพอดี เธอจึงใช้หมัดเสยใส่โมคุจินฝ่ายสามีอีกครั้งหนึ่งเป็นการลงโทษ ในฉากจบภาคแท็กทัวร์นาเม้นท์ โมคุจินกับเท็ตสึจินต่างพากันฝึกร่ายรำมวยจีนแบบวูซู รวมถึงรูปแบบอื่นๆที่สวยงามอีกมากมาย ในภาค 5 เมื่อมันได้ปราบจินปาจิลงแล้ว ดวงจิตของมันก็ดับลง พร้อมกับทิ้งร่างร่วงลงสู่ผืนดิน แล้วแสงสว่างจากฟากฟ้าก็ได้สาดส่องลงมายังร่างของมัน ก่อนที่จะมีใบไม้ขนาดเล็กเติบโตขึ้นที่ปลายจมูกของเขา อันเป็นสัญลักษณ์แห่งการมีชีวิตครั้งใหม่ สำหรับฉากจบในภาค 6 จะมีเสียงของผู้หญิงเล่าเรื่องในลักษณะของเทพนิยายพร้อมภาพประกอบ ซึ่งโมคุจินได้ขับรถข้ามภูเขา, มหาสมุทร และทะเลทราย ในที่สุดเขาก็ได้พบกับจอมปีศาจซึ่งมีชื่อว่า ดาร์ค-ลอร์ด แล้วทำการต่อสู้กัน ก่อนที่โมคุจินจะก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ซึ่งเป็นการล้อเลียนฉากจบของจิน คาซามะ ในเทคเคน ภาค 5 นั่นเอง
ในเกมอื่น
โมคุจิน ยังเป็นตัวละครที่ได้รับเลือกเป็นตัวละครพิเศษที่ร่วมกับแพ็คแมน ในเกม สตรีทไฟท์เตอร์ X เทคเคน ที่ปรากฏตัวในเวอร์ชัน เพลย์สเตชัน 3 และ เพลย์สเตชันวิต้า โดยเฉพาะ
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 แห่งเดนมาร์ก (ค.ศ. 1314 - ค.ศ. 1364) พระองค์ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กระหว่างปีค.ศ. 1326 ถึง ค.ศ. 1329 ในขณะที่พระองค์ยังไม่บรรลุนิติภาวะ พระองค์ยังครองตำแหน่งเป็น ดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 ดยุกแห่งชเลสวิช ในปีค.ศ. 1325 - 1326 และในปีค.ศ. 1330 - 1364 พระองค์เป็นกษัตริย์ฝ่ายผู้ทรยศต่อต้านรัชกาลที่ไม่ประสบความสำเร็จของพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก แต่การครองราชย์ของพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3 ก็ทรงถูกต่อต้านจากเหล่าข้าราชบริพารด้วย รัชกาลของพระองค์สิ้นสุดลงเมื่อพระองค์สละราชบัลลังก์ บางครั้งมีการสับสนว่า วัลเดมาร์ยุวกษัตริย์ (ราวค.ศ. 1209 - 1231) เป็นกษัตริย์พระองค์เดียวกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 3
พระประวัติ
พระบิดาของกษัตริย์วัลเดมาร์คือ อีริคที่ 2 ดยุกแห่งชเลสวิก และพระมารดาของพระองค์คือ อเดเลดแห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ธิดาในไฮน์ริชที่ 1 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค เมื่อพระเจ้าคริสตอฟเฟอร์ที่ 2 แห่งเดนมาร์ก พระญาติห่างๆ ของพระองค์และเป็นคู่แข่งทางราชตระกูลถูกเนรเทศออกไปจากบัลลังก์ เหล่าขุนนางฮ็อลชไตน์และเดนมาร์กพยายามสรรหากษัตริย์พระองค์ใหม่ พวกเขาได้เลือกดยุกวัลเดมาร์ที่ 5 แห่งชเลสวิช วัย 11 พรรษาเป็นพระมหากษัตริย์ ซึ่งเป็นประมุขของสายตระกูลอเบลที่สืบเชื้อสายมาจากพระเจ้าอเบลแห่งเดนมาร์ก ด้วยยังทรงพระเยาว์ เกอร์ฮาร์ดที่ 3 เคานท์แห่งฮ็อลชไตน์-เรนส์บวร์ค ผู้เป็นพระปิตุลาฝ่ายพระมารดาและเป็นผู้รับจำนองทื่ดินรายใหญ่ที่สุดของเดนมาร์ก ได้เป็นผู้สำเร็จราชการและเป็นผู้ปกครองพระมหากษัตริย์ ("grev Gert" or "Den kullede Greve")
การครองราชย์ของกษัตริย์วัลเดมาร์ที่ 3 มีความเข้มงวดน้อยกว่าสมัยกษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 มีข้อกำหนดใหม่บางประการเช่น ปราสาทของราชวงศ์ทั้งหมดในสคาเนียต้องถูกทำลาย และขุนนางทุกคนมีสิทธิที่จะเสริมสร้างที่อยู่อาศัยของตน ข้อตกลงที่สำคัญนี้เรียกว่า คอนสติตูชิโอ วัลเดมาเรียนา ซึ่งเป็นการสัญญาว่าในอนาคต คนๆ เดียวจะไม่สามารถปกครองทั้งชเลสวิชและเดนมาร์กพร้อมกันได้ กษัตริย์วัลเดมาร์จึงยอมยกดินแดนที่เป็นมรดกของพระบิดา คือ ชเลสวิช ให้แก่เคานท์เกอร์ฮาร์ด ผู้เป็นสมเด็จลุงและผู้ปกครอง เกอร์ฮาร์ดจึงเป็นชาวฮ็อลชไตน์คนแรกที่ได้เป็นดยุก และใช้นามว่า เกอร์ฮาร์ด ดยุกแห่งจัตแลนด์ (จัตแลนด์ใต้ หรือ ชเลสวิช)
ในทางปฏิบัติ เดนมาร์กถูกขุนนางครอบงำอย่างสิ้นเชิง สิ่งนี้ไม่เป็นที่นิยมในหมู่ชาวนา ขุนนางส่วนหนึ่งเป็นชาวต่างชาติและหลายคนตั้งอัตราเก็บภาษีใหม่ ในปีค.ศ. 1328 ชาวนาในเกาะเชลลันด์ก่อกบฏ แต่ก็ถูกปราบปราม และมีกบฏในคาบสมุทรจัตแลนด์ในปีค.ศ. 1329 การกบฏในจัตแลนด์ประสบความสำเร็จกว่า แต่สุดท้ายก็ถูกปราบปรามเช่นกัน สุดท้าย เคานท์เกอร์ฮาร์ดประกาศยอมแพ้ในนามของกษัตริย์ และในปีค.ศ. 1329 กษัตริย์คริสตอฟเฟอร์ที่ 2 เสด็จกลับคืนสู่ราชบัลลังก์ อดีตกษัตริย์วัลเดมาร์กลับไปครองชเลสวิชเช่นเดิม
ในปีค.ศ. 1340 อดีตกษัตริย์ทรงให้ขนิษฐาคือ เฮลวิกแห่งชเลสวิช อภิเษกสมรสกับพระเจ้าวัลเดมาร์ที่ 4 แห่งเดนมาร์ก กษัตริย์พระองค์ใหม่ ในช่วงปลายการครองตำแหน่งของพระองค์ ได้มีการเปลี่ยนแปลงนโยบายต่อเดนมาร์ก โดยมีสงครามต่อกันสลับกับการร่วมมือกัน
ดยุกวัลเดมาร์สิ้นพระชนม์ในปีค.ศ. 1364 พระองค์เสกสมรสกับรีชาร์ดิสแห่งชเวรีน ธิดาในกุนเซลินที่ 6 เคานท์แห่งชเวรีน ทั้งสองมีบุตรชายสองคน คือ วัลเดมาร์ (ค.ศ. 1338 - 1360) และเฮนริก ดยุกแห่งชเลสวิช (ค.ศ. 1342 - 1375) เฮนริกสืบตำแหน่งดัชชีชเลสวิชต่อจากบิดา
อ้างอิง
13141364
พระกฤษณะ
พระกฤษณะ (, ; कृष्ण, ) เป็นเทพเจ้าองค์สำคัญในศาสนาฮินดู หนึ่งในแปดอวตารของพระวิษณุ และในบางธรรมเนียมบูชาในฐานะสวยัมภควัน หรือพระเจ้าสูงสุด พระกฤษณะเป็นเทพเจ้าแห่งการปกป้องดูแล, ความเมตตา, ความอ่อนโยน และความรัก  รวมถึงเป็นหนึ่งในเทพเจ้าฮินดูที่ได้รับการบูชาแพร่หลายที่สุด ชาวฮินดูเฉลิมฉลองวันประสูติของพระกฤษณะทุกปีในเทศกาลกฤษณชันมาษฏมีตามปฏิทินฮินดู ซึ่งตรงกับเดือนสิงหาคมถึงกันยายนตามปฏิทินเกรกอเรียน
เรื่องราวในพระชนม์ชีพของพระกฤษณะเรียกว่า "กฤษณลีลา" พระกฤษณะทรงเป็นตัวละครสำคัญในมหาภารตะ, ภควตาปุราณะ, พรหมไววรรตปุราณะ และ ภควัตคีตา นอกจากนี้ยังปรากฏการกล่าวถึงพระองค์ในเอกสารเชิงปรัชญา, เทววิทยา และ ปรัมปราวิทยาฮินดูอีกหลายชิ้นงาน ในวรรณกรรมต่าง ๆ มีเขียนถึงพระกฤษณะในรูปปางต่าง ๆ กัน ทั้งในรูปเทพเจ้าองค์น้อย, เทพเจ้าที่ขี้เล่น, วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ไปจนถึงพระเป็นเจ้าผู้สูงสุดแห่งจักรวาล ประติมานวิทยาของพระกฤษณะจึงเป็นการสะท้อนตำนานต่าง ๆ เหล่านี้ ผ่านการแสดงรูปปางพระองค์ในแต่ละช่วงวัย เช่นในรูปของทารกกำลังกินเนย, เด็กชายกำลังบรรเลงปี่ขลุ่ยหรือคู่กับพระราธา และในรูปของผู้ทรงราชรถกำลังสนทนาอย่างน่าเกรงขามกับอรชุน
พระนามหรือพระนามคล้ายกันของพระกฤษณะปรากฏในเอกสารและวัฒนธรรมที่อายุเก่าแก่ถึง 1000 ปีก่อนคริสต์กาล ในบางธรรมเนียมย่อย มีการบูชาพระกฤษณะในฐานะ สวยัมภควัน (พระเจ้าสูงสุด) ในธรรมเนียมเช่นกฤษณลัทธิ ธรรมเนียมย่อยเหล่านี้เติบโตขึ้นในยุคขบวนการภักติในยุคกลาง วรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับพระกฤษณะยังมีอิทธิพลมากต่อศิลปนาฏกรรมมากมาย เช่น ภารตนาฏยัม, กถกาลี, กูชีปูดี, โอฑิสสี และ มณีปุรีนาฏกรรม มีการบูชาพระกฤษณะทั่วไปในทุกคติธรรมเนียมของศาสนาฮินดู และมีบูชามากเป็นพิเศษในแถบวฤนทาวัน รัฐอุตตรประเทศ, ทวารกะ และ ชูนครห์ รัฐคุชราต; บูชาในรูปปางชคันนาถ ในโอริศา, มายาปุระ รัฐเบงกอลตะวันตก; บูชาในรูปปางวิโฐพา ในปัณฒรปุระ รัฐมหาราษฏระ, ศรีนาถจี ในนาถทวาระ รัฐราชสถาน, อุทุปีกฤษณะในรัฐกรณาฏกะ, ปรรถสารถี ในรัฐทมิฬนาฑู, อรันมุละ, รัฐเกรละ และ คุรุวยูรัปปัน ในคุรุวยูร รัฐเกรละ นับตั้งแต่ทศวรรษ 1960s เป็นต้นมา คติการบูชาพระกฤษณะยังเผยแผ่ไปยังโลกตะวันตกและแอฟริกา โดยเฉพาะจากกิจการของอิสก์คอน
ชาเอิร์ลเกรย์
ชาเอิร์ลเกรย์ (Earl Grey tea) คือ ชาแดงชนิดผสมประเภทหนึ่ง สันนิษฐานว่าพยายามปรุงเพื่อเลียนแบบชาเจิ้งซานเสียวจ่ง มีกลิ่นหอมของน้ำมันมะกรูดอันเป็นเอกลักษณ์  ชาเอิร์ลเกรย์เป็นที่นิยมทั้งในสหราชอาณาจักรและทั่วทั้งโลก ในสหราชอาณาจักรนิยมดื่มชานี้กันอย่างแพร่หลายเป็นกิจวัตรประจำวัน
ในปี ค.ศ. 2010 ผลสำรวจความคิดเห็นของประชาชนในสหราชอาณาจักรต่อชาเอิร์ลเกรย์ พบว่าชาวสหราชอาณาจักรส่วนน้อยมีความเห็นว่า การดื่มชาเอิร์ลเกรย์มีความเชื่อมโยงกับความหรูหราและเกี่ยวข้องกับชนชั้นสูง ทว่า มุมมองจากจากต่างชาติมักมองว่าชาเอิร์ลเกรย์เป็นเครื่องดื่มที่แสดงถึงชนชั้นและความมีระดับ นอกจากนี้ความคิดเห็นดังกล่าวยังครอบคลุมถึงวัฒนธรรมการดื่มชายามบ่ายแบบอังกฤษอีกด้วย