cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เอสพี ศุภมิตร
เอสพี ศุภมิตร เป็นค่ายเพลงในอดีตของไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อต้นปี พ.ศ. 2532 โดย นายกองเอก ประชา มาลีนนท์  มี เจริญ เอี่ยมพึ่งพร และ กิตติ โรจน์ชลาสิทธิ์ เข้าร่วมเป็นหุ้นส่วนในระยะแรก  บริหารงานโดย คุณจิรเดช ชินสุวพลา  และ ไบรอัน มาร์คาร์   โดยเป็นค่ายเพลงที่รวบรวมคนเบื้องหลังและคนเบื้องหน้าที่มีความสามารถ รวมทั้งดารานักแสดงในสังกัดช่อง 3 ที่เข้าหาโอกาสทางด้านเสียงเพลงออกสู่ท้องตลาด ได้ชื่อว่าเป็น ค่ายเพลงในเครือสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของประเทศ  จึงทำให้การโปรโมทผลงานเพลงของบริษัทออกอากาศทางช่อง 3 เป็นหลัก และทางช่องอื่นได้เป็นบางรายการ โดยศิลปินเบอร์แรก คือ อภิญญา มาลีนนท์ (ต้อม) ผู้ประกาศข่าวของสถานีนั่นเอง
เริ่มแรก เอสพีฯ ได้ให้ ออนป้า เป็นผู้จัดจำหน่าย แต่ด้านหลังของกล่องเทปสลักโลโก้ของเอสพีฯ ทั้งนี้เพื่อสร้างความจดจำแก่ผู้บริโภค แต่ในปลายปี พ.ศ. 2534  ได้เปิดบริษัท จีพีซี แมกเนท  รับผลิตและจัดจำหน่ายเทปเพลงของศิลปินหลากหลายแนวเพลงควบคู่กัน โดยเริ่มด้วยเทปเพลงของ ปวีณา ชารีฟสกุล ซึ่งย้ายจากครีเอเทียแล้วมาเซ็นสัญญากับช่อง 3   จนค่ายเอสพีฯ ปิดตัวลงในกลางปี พ.ศ. 2537 อาจเนื่องมาจากปัญหาการบริหารดำเนินงานไม่เป็นที่น่าพอใจ
หลังจากปิดค่าย ของ เอสพี ศุภมิตร และ การตั้งค่ายเพลงรอบใหม่ของ ช่อง 3
หลังจากการปิดตัวลงของค่าย เอสพี ศุภมิตร ไบรอัน มาร์คาร์ หนึ่งในผู้บริหารของเอสพี ศุภมิตร ได้ก่อตั้ง บริษัท เวิลด์มีเดียซัพพลายส์ จำกัด และต่อมาได้เปลี่ยนเป็น เทโร เอ็นเตอร์เทนเมนท์ โดยได้ก่อตั้งค่าย เทโร เรคคอร์ด เมื่อปี 2539 ต่อมาปี 2541 ได้ร่วมทุนกับ บีอีซีเวิลด์ ของช่อง 3 เปลี่ยนชื่อเป็น บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ กลายเป็นค่ายเพลงส่วนหนึ่งของทางช่อง 3 โดยปริยาย ปี 2545 ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงสู่ความเป็นสากลเมื่อ โซนี่ มิวสิค ไทยแลนด์ ได้ร่วมทุน และควบรวมเปลี่ยนชื่อเป็น " โซนี่ มิวสิค บีอีซี เทโร " และปี 2547 บีอีซี เทโร ได้ถอนหุ้นไปในช่วงหนึ่งโดย โซนี่ มิวสิค ได้ควบกับ บีเอ็มจี กลายเป็น โซนี่ บีเอ็มจี ก่อนที่ บีเอ็มจี จะล้มละลายไปทำให้ต้องเปลี่ยนชื่อบริษัทเป็น โซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และในปี 2556 บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ได้ทำการควบรวมกับ โซนี่ มิวสิค เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และได้เปลี่ยนชื่อเป็น บีอีซี-เทโร มิวสิค จนถึงปัจจุบัน
ส่วนช่อง 3 ได้ก่อตั้งค่ายเพลงเฉพาะในส่วนเพลงประกอบละคร ต่อมากลายเป็นค่ายเพลงเต็มรูปแบบ โดยใช้ชื่อว่า แชนเดอเลียร์ มิวสิค ในปี 2557 โดยมี ณรงค์วิทย์ เตชะธนะวัฒน์ ดูแลการผลิตและนั่งแท่นบริหาร นับเป็นการก่อตั้งค่ายเพลงครั้งที่ 2 ในรอบ 19 ปีของช่อง 3 โดยศิลปินเบอร์แรกของค่ายแชนเดอร์เลียร์คือ พีค กองทัพ หรือชื่อในวงการคือ กองทัพ พีค บุตรชายของนักแสดงรุ่นใหญ่ ปราบ ยุทธพิชัย
ฤทธิพร อินสว่าง ไกรภพ จันทร์ดี ป้อม ออโต้บาห์น  สุนารี ราชสีมา ปราโมทย์ วิเลปะนะ ธรากร สุขสมเลิศ  แอนนี่ บรู๊ค  สล็อตแมชชีน ฯลฯ
เชิงอรรถ
แรกชื่อ เอส.พี.ศุภมิต ไม่มีร.เรือ ต่อมาเข้าปีที่สอง พระอาจารย์ที่คุณประชา มาลีนนท์ ( ผู้ก่อตั้ง ) นับถือ ได้อนุญาตให้เพิ่มร.เรือเข้าไปจึงเป็น เอส.พี.ศุภมิตร
การ์โลส เอสลิม
การ์โลส เอสลิม เอลู อากลามัซ (Carlos Slim Helú Aglamaz, 28 มกราคม พ.ศ. 2483 — ) เป็นเจ้าของธุรกิจสื่อสารในเม็กซิโก และเป็นมหาเศรษฐีอันดับ 1 ของโลก ใน พ.ศ. 2550 แทนที่บิลล์ เกตส์ แต่ในปีต่อมาเขาก็ได้เสียตำแหน่งที่หนึ่งไป และ พ.ศ. 2555 เอสลิมได้ครองตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับที่ 1 ของโลก
Grammosolen
Grammosolen เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Solanaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือเซาท์ออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แพลลัส
แพลลัส (Pallas, Πάλλας) ในตำนานเทพปกรณัมกรีก มีเทพและเทพีหลายองค์ที่มีนามว่า "แพลลัส" อีกทั้งยังรวมไปถึงเจ้าชายองค์หนึ่งด้วย
เทพีแพลลัสองค์แรกนั้นเป็นฉายาของอะธีนา บางแหล่งอ้างว่า เทพีแพลลัส เป็นเพื่อนเล่นขององค์เทพี ซึ่งเทพีแพลลัสเป็นพระธิดาของเทพไทรทัน หรือเทพไทรโทนิส ซึ่งเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ของนาง วันหนึ่ง ขณะที่เทพีแพลลัสและเทพีอะทีนากำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เทพซูส ก็ปรากฏร่างต่อหน้าทั้งสองพร้อมกับโล่ของพระองค์ ด้วยความตกใจกลัวจึงทำให้เทพีแพลลัสลืมหลบการโจมตีของเทพีอะทีนา นางได้เสียชีวิต และเทพีอะทีนาโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของนางและเปลี่ยนนามของนางเป็น "แพลลัส อะทีนา" นอกจากนี้เทพีอะทีนายังแกะสลักรูปปั้นของเทพีแพลลัสจากลำต้นของต้นไม้ซึ่งเรียกว่าพัลเลเดียม (Palladium) ซึ่งเทพีอะทีนาได้ทิ้งไว้กับเทพซูส ต่อมาอิเล็กตรา ผู้ถูกเกี้ยวโดยเทพซูสได้หนีพระองค์โดยการซ่อนตัวอยู่หลังรูปปั้นดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เมื่อเทพซูสพบตัวอิเล็กตรา พระองค์ได้โยนรูปปั้นลงไปยังดินแดนแห่งอิเลียม (Ilium) หรือซึ่งก็คือกรุงทรอย  นั่นเอง และ ณ ที่นี้อีลัส ได้สร้างวิหารเก็บรูปปั้นของเทพีแพลลัสเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีบางแหล่งได้อ้างว่าแพลลัสเป็นเทพเจ้าเก่าแก่ที่ถูกรวมเข้ากับเทพีอะทีนาโดยชาวเอเธนส์เอง
แพลลัสยังเป็นไททันตนหนึ่งอีกด้วย ไททันแพลลัสเป็นโอรสของไททันคริอุซ และเทพียูริเบีย และเป็นพระสวามีของเทพีสติกซ์ ด้วย พระองค์เป็นพระบิดาของเทพซีลุส เทพีไนกี้  เทพคราตอส และเทพีไบอา (และบางครั้งยังเป็นพระบิดาของเทพีอีออส และไททันเซเรเน่ ด้วย) เทพแพลลัสองค์นี้เป็นเทพแห่งปัญญา อาอีซอนหรืออาอีธอน คือชื่อของม้าของพระองค์
เทพมีปีกเก่าแก่องค์หนึ่งก็มีนามว่าแพลลัสเช่นกัน ซึ่งปีกของพระองค์จะอยู่ที่ข้อเท้า หรือไม่ก็กลางหลัง เช่นเดียวกับเทพีติดปีกยุคเก่าแก่องค์อื่น ๆ ตามที่ตำนานหนึ่งได้กล่าวไว้ เทพแพลลัสองค์นี้เป็นพระบิดาของเทพีอะทีนาและได้พยายามข่มขืนนาง องค์เทพีจึงสังหารเทพแพลลัสและฉีกผิวหนังของพระองค์มาทำเป็นโล่อีจิส
กระบี่ (อาวุธ)
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายว่า อาวุธชนิดหนึ่ง ใบแบนยาว ปลายแหลม มีคมข้างหนึ่งหรือทั้ง 2 ข้าง ด้ามสั้น ที่ด้ามถืออาจมีโกร่งหรือไม่มีก็ได้ มีฝัก
อาศรมวาสิกบรรพ
อาศรมวาสิกบรรพ (, आश्रमवासिक पर्व) แปลว่า "บรรพแห่งอาศรม" เป็นหนังสือบรรพที่ 15 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน  เป็นเรื่องราวของท้าวธฤตราษฎร์ ที่ออกผนวชพร้อมกับ นางคานธารี นางกุนตี และสัญชัยสารถี ต่อมาเหล่ากษัตริย์ทั้ง 3 องค์สิ้นพระชนม์ด้วยไฟป่า เหลือเพียงสัญชัยเท่านั้นที่รอดชีวิต และไปอาศัยอยู่ที่เทือกเขาหิมาลัย บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อัศวเมธิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ เมาสลบรรพ
เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
อาศรมวาสิกบรรพ ประกอบไปด้วย 3 บรรพย่อย รวมทั้งหมด 39 ตอน ดังนี้
บรรพนี้กล่าวถึงเหตุการณ์หลังจากยุธิษฐิระ ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไปได้ประมาณ 15 ปี ท้าวธฤตราษฎร์และพระนางคานธารี ซึ่งอยู่ในราชสำนักกับหลาน ๆ พวกปาณฑพ ก็ตัดสินใจไปบำเพ็ญพรตใช้ชีวิตบั้นปลายในป่า โดยมีพระนางกุนตี ท้าววิฑูร สัญชัยร่วมตามเสด็จไปด้วย แม้จะอยู่ป่าตัดขาดจากโลกภายนอกแต่พวกปาณฑพก็ไปเยี่ยมเยียนบ้างเป็นครั้งคราว
สติกซ์
สติกซ์ (Styx) เป็นพระธิดาของไททันโอเชียนัส (Oceanus) และไททันเทธีส (Tethys) และเป็นมเหสีของเทพพาลลัส (Pallas) ลูกๆ ของนางคือเทพซีลุส (Zelus) เทพีไนกี้ (Nike) เทพคราตอส (Cratos) และเทพีไบอา (Bia) (และบางครั้งยังรวมไปถึงเทพีอีออส (Eos) อีกด้วย)
อาศรมวาสิกบรรพ
เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
ในที่สุดท้าววิฑูรก็เสียชีวิตและวิญญาณของท้าววิฑูร ซึ่งเป็นธรรมเทพที่มาจุติในโลกมนุษย์ก็เข้าไปหลอมรวมอยู่กับท้าวยุธษฐิระซึ่งเป็นธรรมเทพในโลกมนุษย์เช่นกัน
สติกซ์
เทพีสติกซ์ช่วยเหลือเทพซุส (Zeus) ในสงครามกับเหล่าไททันที่เรียกว่า ไททันโนมาเคีย (Titanomachia) นางเป็นองค์แรกที่เข้าช่วยเหลือมหาเทพ ด้วยเหตุนี้เองนามของนางจึงได้รับเกียรติให้เป็นข้อผูกมัดคำสาบานของเหล่าทวยเทพ
อาศรมวาสิกบรรพ
เนื้อเรื่องและบรรพย่อย
ในช่วงบั้นปลายของชีวิตท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารีและพระนางกุนตีได้รับพรพิเศษจากฤๅษีวยาส ทำให้ได้มีโอกาสเห็นบรรพบุรุษที่อยู่ในเทวโลก และหลังจากนั้นอีกสองปี หลังการพบปะกันครั้งสุดท้ายกับพวกปาณฑพที่ไปเยี่ยม ก็มีข่าวจากในป่ามาแจ้งยังราชสำนักกรุงหัสตินาปุระให้ท้าวยุธษญิระได้ทราบว่า บัดนี้ท้าวธฤตราษฎร์ พระนางคานธารี และพระนางกุนตีต่างเสียชีวิตไปพร้อม ๆ กัน เพราะเกิดไฟไหม้ป่าในอาณาบริเวณที่ตั้งอาศรมบำเพ็ญพรตไปเรียบร้อยแล้ว
ผู้ครองราชรัฐลักเซมเบิร์ก
แกรนด์ดยุกแห่งลักเซมเบิร์ก (Grand Duke of Luxembourg, Groussherzog vu Lëtzebuerg, Grand-duc de Luxembourg, Großherzog von Luxemburg) เป็นประมุขแห่งรัฐแห่งราชรัฐลักเซมเบิร์ก เริ่มต้นจากการปรับฐานะของลักเซมเบิร์กเป็นแกรนด์ดัชชี เมื่อวันที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1815 ในบริเวณของดัชชีลักเซมเบิร์กในอดีต โดยตอนแรกใช้ประมุขแห่งรัฐเป็นแบบรัฐร่วมประมุขกับสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์จนถึงปีค.ศ. 1890 ซึ่งปกครองโดยราชวงศ์ออเรนจ์-นัสเซา ลักเซมเบิร์กในปัจจุบันเป็นประเทศเดียวในโลกที่มีสถานะเป็นแกรนด์ดัชชี และตั้งแต่ปีค.ศ. 1815 มีประมุขปกครองรวมทั้งสิ้นเก้าพระองค์ โดยมีแกรนด์ดยุกอ็องรีเป็นองค์ปัจจุบัน
บทบาทตามรัฐธรรมนูญ
รัฐธรรมนูญแห่งลักเซมเบิร์กได้ระบุถึงบทบาทของแกรนด์ดยุกไว้ดังนี้:
หลังจากการแก้ไขรัฐธรรมนูญ (มาตรา 34) เมื่อเดือนธันวาคม ค.ศ. ​2008 มีเหตุสืบเนื่องจากกรณีที่ทรงไม่รับรองพระราชบัญญัติการการุณยฆาต ทำให้ร่างพระราชบัญญัติมิจำเป็นจะต้องได้รับการเห็นชอบจากประมุขแห่งรัฐ (พระราชานุมัติ) แต่อย่างไรก็ตามจะต้องมีการลงพระนามาภิไธยอย่างเป็นทางการถึงจะตราเป็นกฎหมายได้
เยฟเกนี ซาเมียติน
เยฟเกนี อีวาโนวิช ซาเมียติน (Евге́ний Ива́нович Замя́тин, Yevgeny Ivanovich Zamyatin; 20 มกราคม (ปฏิทินจูเลียน) / 1 กุมภาพันธ์ (ปฏิทินกริกอเรียน) ค.ศ. 1884 – 10 มีนาคม ค.ศ. 1937) เป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์และงานวิจารณ์การเมืองชาวรัสเซีย
เขาร่ำเรียนด้านวิศวกรรมต่อเรือ ก่อนจะเข้าร่วมกับกลุ่มบอลเชวิกเมื่ออายุได้ 18 ปี ซาเมียตินถูกจับกุมระหว่างการปฏิวัติ ค.ศ. 1905 พร้อมถูกส่งตัวไปยังไซบีเรีย เขาหลบหนีกลับมายังเซนต์ปีเตอร์เบิร์ก แล้วย้ายหนีไปยังฟินแลนด์ในสมัยที่ยังอยู่ใต้อำนาจของจักรวรรดิรัสเซีย (Grand Duchy of Finland) เพื่อศึกษาต่อ หลังสำเร็จการศึกษา เขาทำงานเป็นวิศวกรต่อเรือในหลายประเทศ พร้อม ๆ กับเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก งานเขียนของเขามักมีเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์สังคมการเมืองของสหภาพโซเวียตโดยเฉพาะในยุคหลังการปฏิวัติปี ค.ศ. 1917
งานเขียนชิ้นสำคัญคือ We (1921) นวนิยายที่มีอิทธิพลอย่างสูงและสร้างแรงบันดาลใจให้กับวรรณกรรมแนวดิสโทเปีย (dystopia) ในยุคต่อมา ทั้งกับ โลกวิไลซ์ (Brave New World) (1932) ของอัลดัส ฮักซลีย์ (Aldous Huxley) และ หนึ่ง-เก้า-แปด-สี่ (Nineteen Eighty-Four) (1949) ของจอร์จ ออร์เวลล์ (George Orwell) อนึ่ง นวนิยายชิ้นนี้เป็นงานเขียนชิ้นแรกที่ถูกแบนโดยกองเซนเซอร์ของโซเวียต
ประวัติ นาควัชระ
ประวัติ นาควัชระ มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Prawat Nagvajara เป็นนักกีฬาสกีชาวไทย ซึ่งเป็นนักกีฬาเพียงคนแรกในประเทศไทยที่ได้เข้าแข่งขันในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว โดยได้เข้าแข่งขันมาแล้ว 3 ครั้ง คือ ในกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว 2002, โอลิมปิกฤดูหนาว 2006 และโอลิมปิกฤดูหนาว 2014 ซึ่งปัจจุบัน นาย ประวัติอาศัยอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เขากล่าวไว้ว่าเขานั้นไม่เคยเห็นหิมะเลยจากระทั่งอายุ17 ปี ได้มาเป็นนักศึกษาปี1 ที่ Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา ตลอดเวลารับใช้ชาติเขายังได้อุทิศการสอนอยู่ที่ Drexel University ฟิลาเดลเฟีย ในปี2006 เขาได้บันทึกว่าเป็นนักกีฬาอายุมากที่สุด ในประเภทใช้ความอดทน Endurance Sport ซึ่งในขณะนั้นเขามีอายุ 47ปี
ประวัติ
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา (B.S., Electrical Engineering, Northeastern University)
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า จาก Northeastern University ประเทศสหรัฐอเมริกา (M.S., Electrical Engineering, Northeastern University)
สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอก จาก Boston University ประเทศสหรัฐอเมริกา (Ph.D., Boston University (1989)
ปัจจุบัน อ.ประวัติ นาควัชระ เป็นอ.สอนอยู่ที่ภาควิชา Electrical and Computer Engineering ณ Drexel University, Philadelphia, USA
อ้างอิง
ประวัติ อ.ประวัติ นาควัชร
โอลิมปิกหน้าหนาว2014 อ.ประวัติ นาควัชร
New York Times 2002
WSJ 2013
เจ้าสามกรม
เจ้าสามกรม เป็นคำเรียกพระราชโอรส 3 พระองค์ในสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศที่ประสูติแต่พระสนม ได้แก่ กรมหมื่นจิตรสุนทร กรมหมื่นสุนทรเทพ และ กรมหมื่นเสพภักดี พระองค์เจ้าทั้ง 3 พระองค์เป็นพระราชโอรสที่มีพระชันษาเป็นผู้ใหญ่และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเสด็จสวรรคตของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) ภายหลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เจ้าสามกรมถูกสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ทั้ง 3 พระองค์
พระประวัติ
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศมีพระราชโอรสที่ประสูติแต่พระสนมหลายพระองค์ ที่ถือว่าเป็นผู้ใหญ่มี 4 พระองค์ ได้แก่ พระองค์เจ้าแขก พระองค์เจ้ามังคุด พระองค์เจ้ารถ และพระองค์เจ้าปาน ภายหลังการเสด็จขึ้นครองราชสมบัติแห่งกรุงศรีอยุธยาของสมเด็จพระราชบิดาของพระองค์แล้ว พระองค์เจ้าทั้ง 4 พระองค์ได้รับการสถาปนาให้ทรงกรม ได้แก่
เจ้าสามกรมทรงขัดแย้งกับเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ขณะดำรงพระยศเป็นกรมพระราชวังบวรสถานมงคล สาเหตุหนึ่งมาจากการที่กรมพระราชวังบวรมีพระบัณฑูรให้ตำรวจมานำตัวเจ้ากรม ปลัดกรมและนายเวรปลัดเวรของเจ้าสามกรมมาถามความว่า เจ้ากรมนั้นเป็นแต่หมื่น เหตุใดจึงตั้งบรรดาศักดิ์กันในกรมให้เป็นขุนซึ่งนับว่าทำสูงเกินว่าศักดิ์ จึงมีพระบัณฑูรให้ลงพระราชอาญาโบยหลังคนละ 15 ทีบ้างคนละ 20 ทีบ้าง
หลังจากนั้นไม่นาน กรมหมื่นสุนทรเทพทำเรื่องกราบทูลสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวเป็นการลับว่า พระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรเสด็จเข้ามาลอบทำชู้กับเจ้าฟ้านิ่มและเจ้าฟ้าสังวาลย์ถึงในพระราชวังหลายครั้ง สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวจึงมีพระราชดำรัสให้หาพระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรเพื่อนำตัวมาสอบความ เมื่อพระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรรับเป็นสัจแล้ว จึงมีพระราชดำรัสลงพระราชอาญาเฆี่ยน แล้วให้เสนาบดีและลูกขุนพิพากษาโทษ ท้าวพระยามุขมนตรีและลูกขุนกราบบังคมทูลว่า โทษของพระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรเป็นมหันตโทษขอพระราชทานให้สำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ตามขัตติยประเพณี สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวตรัสขอชีวิตไว้แต่ให้นาบพระนลาฏแล้วถอดให้เป็นไพร่เสีย ส่วนเจ้าฟ้านิ่มและเจ้าฟ้าสังวาลย์ให้ลงพระราชอาญาเฆี่ยนองค์ละ 30 ที พร้อมทั้งถอดเป็นไพร่เช่นกัน เจ้าฟ้าสังวาลย์อยู่ได้ 3 วันก็สิ้นพระชนม์ ส่วนพระมหาอุปราชกรมพระราชวังบวรต้องรับพระราชอาญาเฆี่ยนและเสด็จสวรรคตลง สมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสให้นำพระศพทั้งสองไปฝังยังวัดไชยวัฒนาราม
ภายหลังการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เจ้าฟ้ากรมขุนพรพินิตขณะมีพระอิสริยยศที่กรมพระราชวังบวรสถานมงคล เสด็จขึ้นครองราชย์มีพระนามว่า สมเด็จพระเจ้าอุทุมพร แต่ก่อนพิธีบรมราชาภิเษกนั้นเกิดเหตุการณ์ไม่สงบ อันเนื่องมาจากเจ้าสามกรมได้พยายามแย่งชิงราชสมบัติ แต่สมเด็จพระเจ้าอุทุมพรทรงขอให้พระราชาคณะ 5 รูป มีพระเทพมุนีเป็นประธาน ไปเกลี้ยกล่อมจนสำเร็จ และพระองค์ได้ราชาภิเษกขึ้นครองราชย์ ต่อมา เจ้าสามกรมถูกจับกุมตัวและสำเร็จโทษด้วยท่อนจันทน์ โดยนำพระศพไปฝัง ณ วัดโคกพระยาตามโบราณราชประเพณี
พระโอรสธิดา
มีพระโอรสธิดา 3 พระองค์ ประสูติแต่พระองค์เจ้าหญิงกระแห คือ พระธิดา 1 พระองค์ไม่ปรากฏนามหม่อมมารดา คือ และพระธิดาอีก 1 พระองค์ประสูติแต่หม่อมมูล คือ
มีพระธิดา 1 พระองค์ที่ประสูติแต่พระองค์เจ้าหญิงยี่สุ่น คือ มีพระโอรสธิดา 4 พระองค์ประสูติแต่หม่อมทองอยู่ คือ และพระโอรสอีก 2 พระองค์ประสูติแต่หม่อมชื่น คือ
มีพระโอรสธิดา 1 พระองค์ ประสูติแต่หม่อมเจ้าจัน คือ
วงศ์ปลาสลิดทะเล
ระวังสับสนกับ ปลาสลิดหิน
ปลาวงศ์อื่น ดูที่ วงศ์ปลากะพงสลิด
มีลักษณะโดยรวม คือ มีลำตัวแบบรูปไข่และแบนด้านข้าง หัวมีขนาดเล็ก เกล็ดมีขนาดเล็ก ครีบหางมีทั้งแบบตัดตรงและเว้าลึก ครีบหลังมีหนามแหลมคมและจะกางออก ซึ่งจะมีต่อมพิษที่เงี่ยงของครีบหลัง ครีบก้น และครีบท้อง เพื่อใช้ในการป้องกันตัว เป็นปลาที่กินพืชเป็นอาหารหลัก โดยมีพฤติกรรมการกินแบบแทะเล็มคล้ายกระต่าย อันเป็นที่มาของชื่อสามัญในภาษาอังกฤษ
มักพบในเขตชายฝั่งตามพื้นท้องทะเล, กองหินหรือแนวปะการัง และในดงหญ้าทะเล เป็นปลาที่สามารถรับประทานได้ แต่จะเป็นอันตรายต่อมนุษย์เมื่อมือเปล่าจับ หนามเหล่านี้จะทิ่มตำ
การจำแนก
มีอยู่เพียงสกุลเดียว คือ Siganus แบ่งออกได้เป็น 32 ชนิด และจากการศึกษาพบในน่านน้ำไทยประมาณ 15 ชนิด
กรณีพิพาทอโยธยา
กรณีพิพาทอโยธยา เป็นประเด็นถกเถียงในเชิงรัฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ สังคมและศาสนาในประเทศอินเดีย อันเกี่ยวกับที่ดินหนึ่งในเมืองอโยธยา รัฐอุตตรประเทศ ปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นเกี่ยวข้องกับการควบคุมพื้นที่ที่ชาวฮินดูเชื่อว่าเป็นสถานที่ประสูติของพระราม เทพเจ้าของฮินดู การเป็นที่ตั้งในทางประวัติศาสตร์ของมัสยิดบาบรี และประเด็นถกเถียงว่าก่อนหน้าที่จะเป็นมัสยิดนั้นพื้นที่นี้เคยเป็นโบสถ์พราหมณ์มาก่อนหรือไม่
มัสยิดที่เคยตั้งอยู่บนที่ดินผืนนี้คือมัสยิดบาบรีที่ถูกทำลายระหว่างกิจกรรมการเมืองหนึ่งที่ท้ายที่สุดได้กลายเป็นการวิวาทอย่างรุนแรงในวันที่ 6 ธันวาคม 1992 ต่อมากรณีพิพาทถึงความเป็นเจ้าของของที่ดินผืนนี้ได้ถูกนำส่งเข้าตัดสินโดยศาลสูงอลาหาบาดที่ซึ่งออกคำตัดสินในวันที่ 30 กันยายน 2010 มีใจความว่า ผู้พิพากษาประจำศาลสูงอลาหาบาดสามคนได้ระบุให้ที่ดินขนาด 2.77 acre ที่เป็นปัญหานี้แบ่งออกเป็นสามส่วนเท่า ๆ กัน โดยส่วนแรกเป็นของฮินดูมหาสภาเพื่อใช้งานเกี่ยวกับความเชื่อที่เกี่ยวกับรามลัลล พระรามปางประสูติ, ส่วนที่สองเป็นของคณะกรรมการซุนนีวักฟ์ (Sunni Waqf Board), และส่วนสุดท้ายเป็นของนิรโมหีอขร นิกายหนึ่งของฮินดู ถึงแม้ผลการตัดสินของผู้พิพากษาทั้งสามคนจะไม่มีความเป็นเอกฉันท์ในตัวเองถึงกรณีว่ามัสยิดบาบรีนั้นสร้างขึ้นโดยการทำลายโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมหรือไม่ แต่ได้มีข้อตกลงร่วมว่ามีโครงสร้างของโบสถ์พราหมณ์หลังเดิมที่เก่าแก่กว่ามัสยิดอยู่
สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010
สรุปเหรียญพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 เป็นรายชื่อของจำนวนเหรียญประเภทต่าง ๆ ที่ชาติต่าง ๆ ที่เข้าร่วมพาราลิมปิกระหว่างการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูหนาว 2010 ในเมืองแวนคูเวอร์ ประเทศแคนาดา ตั้งแต่วันที่ 12-21 มีนาคม พ.ศ. 2553
กรณีพิพาทอโยธยา
การสืบพยานหลักฐานโดยผู้พิพากษาห้าคนภายใต้ศาลสูงสุดอินเดียได้ดำเนินไปในเดือนสิงหาคมถึงตุลาคม 2019 ในวันที่ 9 พฤศจิกายน 2019 ศาลสูงนำโดยหัวหน้าผู้พิพากษาศาลสูงสุดของอินเดีย ราชัน โกโกอี ได้ประกาศคำตัดสินใจความว่าได้ยกเลิกคำตัดสินเดิมเมื่อปี 2010 และให้ที่ดินตกเป็นของรัฐบาลโดยอ้างจากบันทึกการเสียภาษี นอกจากนี้ยังมีคำสั่งให้มอบที่ดินนี้แก่คณะกรรมการเพื่อสร้างโบสถ์พราหมณ์ขึ้น และให้รัฐบาลมอบที่ดินขนาดห้าเอเคอร์ทดแทนให้กับคณะกรรมการซุนนีวักฟ์เพื่อสร้างมัสยิดขึ้นใหม่แทนในพื้นที่เดิม
ในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2020 รัฐบาลอินเดียได้ประกาศตั้งชื่อคณะกรรมการดูแลโบสถ์พราหมณ์ขึ้นในชื่อ ศรีรามชนมภูมิตีรถเกษตร และการก่อสร้างโบสถ์พราหมณ์ได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 5 สิงหาคม 2020 โดยมีนายกรัฐมนตรีนเรนทระ โมทีเดินทางไปประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์ร่วมกับโยคีอาทิตยนาถ ผู้ว่าการรัฐอุตตรประเทศ
รามชนมภูมิ (สถานที่ประสูติของพระราม)
ในคัมภีร์ครุฑปุราณะระบุว่าอโยธยาเป็นหนึ่งในเจ็ดสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่บุคคลหนึ่งสามารถเข้าถึงโมกษะได้ เพื่อหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด
มัสยิดบาบรี (มัสยิดของจักรพรรดิบาบูร์)
จักรพรรดิบาบูร์ทรงเป็นจักรพรรดิพระองค์แรกของจักรวรรดิโมกุล เชื่อกันว่าหนึ่งในนายพลของจักรวรรดิ มีร์บากี ได้สร้างมัสยิดบาบรี ("มัสยิดของจักรพรรดิบาบูร์") ขึ้นในปี 1528 ตามพระกระแสรับสั่ง นักสำรวจของบริษัทอีสต์อินเดีย ฟรานซิส บูชานานรายงานว่าเขาพบจารึกบนผนังมัสยิดระบุไว้ดังที่กล่าวมาข้างต้น นอกจากนี้เขายังบันทึกคำบอกเล่าของชาวท้องถิ่นที่เชื่อกันว่ามัสยิดนี้สร้างขึ้นโดยจักรพรรดิออรังเซบ ((r. 1658 – 1707)) หลังทรงทำลายโบสถ์พระรามที่เคยตั้งอยู่เดิม
เอกสารเก่าแก่ที่สุดที่บันทึกการมีอยู่ของมัสยิดนั้นเป็นบันทึกของชัย สิงห์ที่สอง ขุนนางราชปุตในราชสำนักโมกึล ผู้ซึ่งซื้อที่ดินของมัสยิดและที่ดินโดยรอบในปี 1717 ในเอกสารของเขาได้ระบุถึงอาคารของมัสยิดที่มีสามโดม ที่กลับระบุว่าเป็น "สถานที่ประสูติ" (ฉถี; chhathi) ในพื้นที่ด้านหน้ายังพบ "แท่นบูชา" (จพุตร; chabutra) ที่ซึ่งพบศาสนิกชนเข้ามาประกอบพิธีกรรมบูชา รายละเอียดทั้งหมดได้รับการยืนยันโดยนักบวชเยซูอิต Joseph Tieffenthaler ในครึ่งศตวรรษถัดมา Tieffenthaler ยังระบุต่ออีกว่า "ที่เห็น [มีการบูชาโดยชาวฮินดูอยู่ด้วยนี้] ด้วยเมื่อครั้งหนึ่งในอดีตกาลเคยเป็นที่ที่พระเพสจัน (Beschan) [หมายถึงพระวิษณุ] ได้ประสูติในปางอวตารเป็นพระราม"
ทั้งชาวฮินดูและมุสลิมได้มีการระบุไว้ว่าล้วนเข้ามาประกอบพิธีกรรมใน "มัสยิด-มนเทียร" (mosque-temple) นี้ โดยชาวมุสลิมประกอบพิธีในมัสยิด และชาวฮินดูอยู่นอกมัสยิดแต่ยังอยู่ในที่ดิน หลังอินเดียตกอยู่ภายใต้การปกครองของบริเตน รัฐบาลบริเตนได้แบ่งพื้นที่ทั้งสองออกจากกันเพื่อป้งอกันการวิวาทกัน ในปี 1949 ภายหลังอินเดียได้รับเอกราช ได้มีคนนำเทวรูปของพระรามไปประดิษฐานภายในมัสยิด อันเป็นฉนวนให้เกิดการวิวาทตามมา
โททัลวอร์: โชกุน 2
โททัลวอร์: โชกุน 2 เป็นเกมวางแผนบนคอมพิวเตอร์ พัฒนาโดยครีเอทีฟแอสเซมบลี และจัดจำหน่ายโดยเซก้า เป็นเกมล่าสุดในซีรีส์ โททัลวอร์ และเนื้อหาย้อนกลับไปในญี่ปุ่นสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 16 ของโททัลวอร์ภาคแรก โชกุน: โททัลวอร์ ซึ่งเนื้อหาของเกมหลังจากนั้นเกิดขึ้นในยุโรป เกมเริ่มวางจำหน่ายวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2554
ท้องเรื่อง
เนื้อหาของเกมโชกุน 2 เกิดขึ้นในยุคศักดินาญี่ปุ่นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 หลังสงครามโอนิน ประเทศได้แตกออกเป็นแคว้นเล็กแคว้นน้อยภายใต้อิทธิพลของตระกูลต่าง ๆ ที่แข่งขันกัน นำโดยขุนศึกท้องถิ่น ซึ่งต่างฝ่ายต่างก็พยายามต่อสู้เพื่อครอบครองประเทศ ผู้เล่นจะรับบทเป็นหนึ่งในขุนศึกเหล่านี้ โดยมีเป้าหมายพิชิตเหนือตระกูลอื่นและอ้างสิทธิ์ปกครองเหนือญี่ปุ่น รุ่นมาตรฐานของเกมจะมีตระกูลให้เลือกเล่นอยู่แปดตระกูล (ในโหมดฝึกเล่นจะมีตระกูลที่เก้าเข้ามาด้วย) แต่ละตระกูลจะเริ่มเกมที่ตำแหน่งแตกต่างกันและมีความเข้มแข็งทางการเมืองและทางทหารแตกต่างกัน
ตัวเกมเปลี่ยนท้องเรื่องจากยุโรปในเกมโททัลวอร์ก่อนหน้า และกลับมาสู่ท้องเรื่องแรกในซีรีส์โททัลวอร์ แต่ได้มีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการเล่นของโชกุน 2 ถึงแก่น ตัวอย่างเช่น เพื่อสะท้อนถึงลักษณะการทำสงครามในเอเชียตะวันออก ปัญญาประดิษฐ์ของเกมจึงถูกออกแบบมาตามหลักตำราพิชัยสงครามของซุนวู และเช่นเดียวกัน เมื่อเปรียบเทียบกับเกม เอ็มไพร์: โททัลวอร์ ที่ครอบคลุมเกือบทั้งโลก เกมใหม่นี้เน้นเฉพาะหมู่เกาะญี่ปุ่น (ยกเว้น ฮอกไกโด) และลดจำนวนประเภทยูนิตลง
แบบการเล่น
มีแปดตระกูลในญี่ปุ่นซึ่งผู้เล่นเลือกเล่นได้ ตระกูลทั้งหมดมีข้อได้เปรียบในแง่หนึ่ง ๆ เพื่อที่จะให้แต่ละตระกูลมีรูปแบบการเล่นแตกต่างกันไป ตระกูลโจโซคาเบะ (Chosokabe) เริ่มที่แคว้นโทสะ (Tosa) และสามารถสร้างยูนิตทหารราบยิงธนูเหนือกว่าตระกูลอื่น ตระกูลดาเตะ (Date) เริ่มที่แคว้นอิวาเตะ (Iwate) และสามารถสร้างยูนิตซามูไรถือดาบโนะดะชิ (no-dachi) เหนือกว่าตระกูลอื่น ตระกูลโฮโจ (Hojo) เป็นผู้สร้างที่เก่งกาจและเริ่มที่แคว้นอิสึ (Izu) ตระกูลโมริ (Mori) มีประวัติศาสตร์ชำนาญทะเลมาช้านาน โดยเริ่มที่แคว้นอาคิ (Aki) ตระกูลโอดะ (Oda) เป็นผู้ปกครองที่มีความสามารถในการใช้งานอะชิงะรุ (ashigaru) ที่มีประสิทธิภาพ และเริ่มที่แคว้นโอวาริ (Owari) ตระกูลชิมะสึเริ่มที่แคว้นซัตสึมะ (Satsuma) และสามารถสร้างยูนิตซามูไรที่ถือคาตานะเหนือกว่าตระกูลอื่น ตระกูลทาเคดะ (Takeda) เริ่มที่แคว้นคาอิ (Kai) และสามารถสร้างทหารม้าที่เหนือกว่าตระกูลอื่นและเสียค่าบำรุงน้อยกว่า ตระกูลโทะกุงะวะ (Tokugawa) มีความสัมพันธ์ทางการทูตดีกว่าตระกูลอื่นและสามารถสร้างนักรบนินจาได้ดีกว่า เริ่มที่แคว้นมิคาวะ (Mikawa) ตระกูลอุเอสึงิ (Uesugi) เริ่มที่แคว้นเอจิโกะ (Echigo) และมีความพิเศษในศาสนาพุทธ โดยสามารถสร้างและรักษาพระนักรบได้ง่ายกว่าตระกูลอื่น
ใน โชกุนสอง ไดเมียวและแม่ทัพจะมีลักษณะเฉพาะเหมือนเดิม แต่ที่เหนือกว่าเดิมก็คือจะมีค่าประสบการณ์อย่างชัดเจน มีลักษณะเฉพาะ รวมถึงมีค่าความจงรักภัคดี
ส่วนการต่อสู้นั้นแผนที่ในการสู้รบจะใหญ่ขึ้น แต่การรบทางบกกับทางน้ำยังแยกออกจากกันอยู่ ทีมพัฒนาเกมได้เน้นการวางทหารในตำแหน่งที่เสถียรกว่าเดิมรวมถึงการรบทางน้ำที่สมจริงยิ่งขึ้นกว่าภาคนโปเลียน ระบบป้อมปราการจะเป็นปราสาทญี่ปุ่นซึ่งจะมีการขยายออกเป็นชั้นๆ แทนการสร้างปราสาทแบบยุโรปและป้อมปราการ การรบทางน้ำจะเน้นการบอร์ดเรือมากขึ้น มีการยิงธนูใส่เรือ
แพตช์เสริมภาคอิคโค อิคคิ
แพจเสริมภาคอิคโค อิคคิ (วางจำหน่ายเมื่อ 26 พฤษภาคม 2011) ซึ่งส่วนใหญ่จะเน้นที่ยูนิตของอิคโค อิคิ ให้เสถียรมากขึ้น มียูนิตพระมากขึ้น
เดโม
เดโมถูกประกาศโดยสตรีมเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ โดยเดโมดังกล่าวจะกล่าวครอบคลุมถึงวิธีเล่น สงครามตัวอย่างศึกเซคิงะฮะระและสาระนุกรมของเกมส์ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
อ้างอิง
http://shogun2.heavengames.com/
นกพิราบ
นกพิราบ เป็นนกในวงศ์นกพิราบและนกเขา (Columbidae) โดยปกติคำว่า "นกพิราบ" จะหมายถึงนกพิราบเลี้ยง (รวมถึงนกพิราบแฟนซีด้วย) ส่วนนกพิราบนอกเหนือจากนี้จะเรียกว่า "นกพิราบป่า"
ซึ่งนกพิราบป่านั้นเป็นที่รวมของเชื้อโรคชนิดต่าง ๆ ที่ติดต่อมาสู่มนุษย์ได้ อาทิ โรคสมองอักเสบจากเชื้อรา, ปอดอักเสบ, ท้องเสีย, เครียด หรือแม้กระทั่งหมัดจากตัวนก
นกพิราบมีถิ่นอาศัยในสิ่งแวดล้อมเปิดและกึ่งเปิดในพื้นที่เกษตรกรรมและในเมือง หน้าผาและขอบหินถูกใช้เป็นที่ทำรังวางไข่ของนกในป่า นกพิราบมีถิ่นกำเนิดในยุโรป แอฟริกาเหนือ และทางตะวันตกของเอเชีย ก่อนที่จะแพร่กระจายไปตามเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก เพราะเป็นนกที่มีการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยเฉพาะในเมืองได้ดีมาก คาดว่ามีประชากรนกในธรรมชาติประมาณ 17 - 28 ล้านตัวในยุโรป ปัจจุบันนกพิราบเป็นนกที่พบได้ในทุกทวีปทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
นกพิราบ เป็นนกที่มนุษย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี ในสมัยโบราณจะใช้ในการสื่อสาร เนื่องจากเป็นนกที่มีประสาทสัมผัสเป็นอย่างดีในการที่จะหาทางกลับมาสู่ถิ่นฐานที่จากมา แม้ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตามด้วยการใช้สนามแม่เหล็กโลกแบบเดียวกับเต่าทะเล อีกทั้งยังใช้แสงแดดและจมูกในการดมกลิ่นอีกด้วย
อีกทั้ง ยังนิยมเลี้ยงกันเพื่อการบินแข่งขันกันด้วย และเลี้ยงเป็นสัตว์เศรษฐกิจเพื่อบริโภคเนื้อ และมีการพัฒนาสายพันธุ์ต่าง ๆ ให้มีลักษณะสวยจากธรรมชาติเพื่อการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงาม
นอกจากนี้แล้ว นกพิราบยังถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ในทางสากลหมายถึง "สันติภาพ" โดยมักใช้รูปนกพิราบคาบช่อมะกอก
คำว่า "พิราบ" ในภาษาไทยนั้น มาจากคำว่า "วิราว", "พิราว" หรือ "พิราพ" ซึ่งเป็นภาษาสันสกฤตแปลว่า "เสียงร้อง"
เขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟ
เขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟ (Черниговская губерния; Чернігівська губернія) เป็นเขตผู้ว่าการ (guberniya) ของจักรวรรดิรัสเซียในภูมิภาคทางประวัติศาสตร์ของฝั่งซ้ายของยูเครน ซึ่งได้รับการก่อตั้งใน ค.ศ. 1802 จากพื้นที่ของเขตผู้ว่าการมาโลรอสซียา และมีศูนย์กลางการปกครองอยู่ที่เชียร์นีกอฟ ในขณะที่เขตผู้ว่าการมาโลรอสซียาเดิมได้แปลงสภาพไปเป็นเขตข้าหลวงมาโลรอสซียา ซึ่งประกอบไปด้วย เขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟ, เขตผู้ว่าการปอลตาวา และเขตผู้ว่าการฮาร์คอฟ ซึ่งถูกเพิ่มเข้ามาในเวลาต่อมา
ใน ค.ศ. 1919 อันสืบเนื่องมาจากการรุกรานไปทางทิศตะวันตกโดยบอลเชวิค ทำให้เทศมณฑลทางตอนเหนือ 4 เขต ถูกยกให้กับเขตผู้ว่าการโกเมลซึ่งถูกปกครองโดยสหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย และใน ค.ศ. 1926 เทศมณฑลดังกล่าวถูกโอนถ่ายให้เป็นของเขตผู้ว่าการเบรียนสค์ ซึ่งในปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเบรียนสค์ของประเทศรัสเซีย
ใน ค.ศ. 1925 เขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟถูกยุบลง ซึ่งทำให้ดินแดนของตนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขตกลูฮอฟ โคโนตอป เนชึน และเชียร์นีกอฟของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตยูเครน ใน ค.ศ. 1932 แคว้นแชร์นีฮิวถูกก่อตั้งขึ้นบนพื้นที่หลักของดินแดนเขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟในอดีต นับตั้งแต่ ค.ศ. 1939 เป็นต้นมา พื้นที่เขตในบางส่วนได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นซูมือ ก่อนที่พื้นที่ดังกล่าวจะกลายเป็นพรินซิพาลิตีแชร์นีฮิว และแคว้นแชร์นีฮิว (นับตั้งแต่สมัยสหภาพโซเวียตจนมาถึงทุกวันนี้)
พรมแดนของเขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟมีความสอดคล้องกับเขตแดนของแคว้นแชร์นีฮิวในสมัยใหม่อย่างคร่าว ๆ ซึ่งรวมไปถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นซูมือ และพื้นที่เล็กน้อยของแคว้นกือยิว นอกจากนี้ยังรวมไปถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของแคว้นเบรียนสค์ในประเทศรัสเซียอีกด้วย
เขตการปกครอง
เขตผู้ว่าการเชียร์นีกอฟมีเทศมณฑล (Uezd) ทั้งหมด 15 เขต ประกอบด้วย
มหาวิทยาลัยเคนต์สเตต
มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2453 โดยเป็นวิทยาลัยสำหรับฝึกสอนครู ต่อมาจึงพัฒนาเป็นมหาวิทยาลัย และได้เปิดสอนทั้งสาขาศิลปะและวิทยาศาสตร์ ปัจจุบันมหาวิทยาลัยมีพื้นที่ทั้งหมด 1000 acres และมีอาคารทั้งหมด 119 หลัง มหาวิทยาลัยเริ่มเป็นที่รู้จักในช่วงในระดับนานาชาติเมื่อทศวรรษปลายที่ 60 ต่อช่วงยุด ต้นทศวรรษที่ 70 อันเนืองมาจากเหตุการณ์การเคลื่อนไหวเพื่อต่อต้านการทำสงครามเวียดนามของรัฐบาลสหรัฐอเมริกาโดยนักศึกษา อันนำไปสู่เหตุการณ์การยิงผู้ประท้วงเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2513
ปัจจุบัน(กันยายน พ.ศ. 2553)หากพิจารณาจากจำนวนนักศึกษาแล้ว มหาวิทยาลัยเคนต์สเตตเป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับสองในรัฐโอไฮโอ โดยมีนักศึกษาทั้งหมด 41,365 คน ในแปดวิทยาเขต 26,589 ในวิทยาเขตเคนต์
บัญญัติ บรรทัดฐาน
บัญญัติ บรรทัดฐาน (เกิด 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2485) เป็นนักการเมืองชาวไทย ดำรงตำแหน่งประธานกรรมการสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และอดีตหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
ประวัติ
บัญญัติเกิดเมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ที่ อำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เดิมชื่อ "เก้าแซ่ แซ่ลิ้ม" เป็นชาวไทยเชื้อสายจีนไหหลำ มีภรรยาคือ จิตติมา สังขะทรัพย์ และบุตรชาย 1 คน คือ ณัฏฐ์ บรรทัดฐาน
บทบาททางการเมือง
บัญญัติ บรรทัดฐาน เป็นรองหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 จนถึงปี พ.ศ. 2546 จึงก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าพรรคในเดือนเมษายนตามการเลือกของสมาชิกพรรค หลังจากชวน หลีกภัย หมดวาระไป และไม่ประสงค์จะดำรงตำแหน่งต่อ บัญญัติ ได้ลาออกจากตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ หลังการเลือกตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 เมื่อพรรคไม่ประสบความสำเร็จ ซึ่งบัญญัติได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ถ้าพรรคพ่ายแพ้การเลือกตั้งจะขอลาออก
ได้รับฉายาว่า "บัญญัติ 10 ประการ" เนื่องจากมักพูดหรือให้สัมภาษณ์ติดคำว่า "ประการ" และ "ประการต่อไป"
นายบัญญัติมีบทบาทสำคัญในการต่อสู้คดียุบพรรค โดยได้ดำรงตำแหน่งเป็น ประธานคณะทำงานเตรียมสำนวนคดี และสามารถนำพาพรรครอดพ้นคดียุบพรรคได้สำเร็จ ในขณะที่พรรคคู่แข่งคือ พรรคไทยรักไทย ถูกศาลวินิจฉัยให้ยุบพรรค
ปัจจุบันบัญญัติ บรรทัดฐาน เป็นสมาชิกสภาที่ปรึกษาพรรคประชาธิปัตย์
ในปี พ.ศ. 2562 หลังการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้รับเลือกตั้ง และได้รับการกล่าวถึงทางสื่อมวลชนว่าเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้ที่จะถูกเสนอชื่อเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร แต่ต่อมาพรรคประชาธิปัตย์ ได้มีมติเสนอชื่อ ชวน หลีกภัย
สำหรับการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 บัญญติได้เป็นผู้สมัครรับเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ ของพรรคประชาธิปัตย์ ในลำดับที่ 3 ในฐานะ อดีตหัวหน้าพรรค รองจาก จุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ หัวหน้าพรรค และ ชวน หลีกภัย อดีตหัวหน้าพรรค
ฝันอเมริกัน
นิยามของความฝันอเมริกันดังกล่าว ณ ปัจจุบันยังคงเป็นหัวข้อที่ยังถกเถียงอภิปรายกันมากอยู่ และเช่นกันที่ “ชุดของความเชื่อ การตั้งข้อสมมุติฐานและรูปแบบของการประพฤติปฏิบัติที่เกี่ยวข้องกับความฝันอเมริกันที่เกาะตัวกันอย่างหลวมๆ ในขณะนี้ ซึ่งประกอบด้วย (1) เสรีภาพของบุคคลในการเลือกวิถีการดำเนินชีวิต (2) โอกาสที่จะเข้าถึงความมั่งคั่งได้โดยเสรี และ (3) การเสาะแสวงหาและการแลกเปลี่ยนเป้าประสงค์ร่วมระหว่างบุคคลกับสังคมของตน”
ในขณะที่คำว่า “ความฝันอเมริกัน” ในปัจจุบันมักเชื่อมโยงกับการอพยพมาตั้งถิ่นฐานในอเมริกาเป็นอย่างมากอยู่ แต่บุคคลที่เกิดในอเมริกาก็ยังถือว่า “การแสวงหาความฝันอเมริกัน” ของพวกเขาคือ “การที่จะได้ดำรงชีวิตตามแบบความฝันอเมริกัน” อยู่
ประวัติ
นิยามโดยรวมของ “ความฝันอเมริกัน” ปรากฏครั้งแรกในหนังสือประวัติศาสตร์ที่เขียนโดยเจมส์ ทรัสโลว์ อดัมส์ ชื่อ “มหากาพย์แห่งอเมริกา” (The Epic of America - พ.ศ. 2474
"'ถ้าเป็นดังที่ข้าพเจ้าพูดที่ว่า ถ้าทุกสิ่งทุกย่างที่เราได้บันทึกไว้แล้วทั้งหมดคือสิ่งที่เราจะต้องให้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง อเมริกาก็คงไม่ใช่ของขวัญที่ดีที่มีความเด่นเฉพาะสำหรับมนุษยชาติ แต่ก็มีความฝันอเมริกันที่เป็นความฝันถึงแผ่นดินที่ซึ่งจะให้ชีวิตที่ดีกว่า ให้ความร่ำรวยได้มากกว่าและให้โอกาสแก่ทุกคนที่มีความสามารถ' [น. 404]"
แต่อย่างไรก็ดี แนวคิดความฝันอเมริกันมีประวัติย้อนหลังไปถึงคริสต์ศตวรรษที่ 16 (ประมาณ พ.ศ. 2044 – พ.ศ. 2143 หรือระหว่างรัชสมัยของสมเด็จพระเชษฐาธิราชกับรัชสมัยของพระนเรศวรมหาราช) โดยระหว่างคริสต์วรรษที่ 16-17 ได้มีการส่งเสริมให้ชาวอังกฤษย้ายไปตั้งถิ่นฐานในอาณานิคมของอังกฤษในอเมริกา ภาษาที่จะใช้และสัญญาที่จะให้สิ่งต่างๆ แก่ผู้อพยพกลายเป็นพื้นฐาน 3 แนวทางของเรื่องปรัมปราอเมริกันที่เกี่ยวพันกันคือ: อเมริกามีทุกอย่างที่เหลือเฟือ, อเมริกาคือดินแดนแห่งโอกาส และอเมริกาเป็นดินแดนแห่งพรหมลิขิต อเมริกาในฐานะเป็นดินแดนแห่งความเหลือเฟือปรากฏชัดเจนในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 (ประมาณ พ.ศ. 2144 - พ.ศ. 2243) มากกว่าความฝันอเมริกันดังที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน จุดกลางของความฝันอยู่ที่แผ่นดินที่ยังเป็นธรรมชาติของอเมริกา รวมทั้งคำถามที่ว่าจะต้องทำอย่างไรกับแผ่นดินนี้ และจะอยู่ร่วมกับผู้อื่นบนผืนแผ่นดินอเมริกาได้อย่างไร
คตินิยมของความฝันอเมริกัน
ไม่ว่าเนื้อหาของความฝันอเมริกันของแต่ละแนวจะเป็นอย่างไร ทั้งหมดจะรวมความเชื่อในโอกาสที่จะมีความสำเร็จในรูปใดรูปหนึ่งซึ่งอาจเป็นความสำเร็จเชิงปริมาณหรือเชิงคุณภาพก็ได้ ดังนั้น เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ดีขึ้นถึงความฝันอเมริกันแนวต่างๆ ดังกล่าว จึงอาจเป็นการดีที่จะต้องนิยามวิธีการวัดความสำเร็จในแนวต่างๆ เหล่านั้นด้วย ในหนังสือเรื่อง “การเผชิญกับความฝันอเมริกัน: เชื้อชาติ, ชนชั้น, และจิตวิญาณของชาติ” เจนิเฟอร์ ฮอชส์ไชลด์ (Jennifer Hochschild) ได้กล่าวไว้ในหนังสือของเธอว่า นิยามของความสำเร็จเกี่ยวข้องกับทั้งการวัดและเนื้อหาของมัน เจนิเฟอร์ได้จำแนกความสำเร็จที่นับได้ว่ามีบรรทัดฐานสำคัญและมีการประพฤติปฏิบัติที่ตามมาออกเป็น 3 ประเภท
ความสำเร็จขั้นสัมบูรณ์ (Absolute success) - “ในกรณีนี้ การบรรลุความฝันอเมริกันส่อความหมายไปถึงการเข้าถึงขั้นเริ่มเปลี่ยนสู่ความอยู่ดีกินดีที่สูงกว่าที่เริ่มต้นแต่ก็ไม่ระดับโอ่อ่าหรูหรา "
ความสำเร็จเชิงการแข่งขัน (Competitive success) – ความต้องการบรรลุถึงชัยชนะที่มีต่อผู้อื่น ความสำเร็จของฉันหมายถึงความล้มเหลวของเธอ ผู้แข่งขันส่วนใหญ๋คือตัวบุคคลซึ่งมีทั้งบุคคลที่เป็นที่รู้จักและมีตัวตน (เช่นคู่แข่งในวงการเทนนิส) หรือเป็นบุคคลที่ไม่เป็นที่รู้จักและเป็นนามธรรม (เช่นการแข่งขันในการสมัครงาน)
ความสำเร็จเชิงสัมพัทธ์ (Relative success) “ในกรณีนี้ การบรรลุถึงความฝันอเมริกันประกอบด้วยการดีกว่าผู้อื่นโดยการเปรียบเทียบกับผู้อื่นในบางแง่มุม หรืออาจเปรียบเทียบกับบุคคลหนึ่งตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็ก หรือกับบุคคลในประเทศบ้านเกิด กับตัวละครในหนังสือ กับคนเชื้อชาติอื่นหรือเพศอื่นหรือกับใครก็ได้ที่พอจะนำมาเปรียบเทียบด้วย ความสำเร็จเชิงสัมพัทธ์ไม่ส่อความไปถึงเส้นขีดเริ่มเปลี่ยนไปสู่ความกินดีอยู่ดี และอาจจะมีหรืออาจจะไม่มีการวางเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงในการเปรียบเทียบระดับแห่งความสำเร็จที่มีความต่อเนื่องก็ได้
แม้บางคนอาจเชื่อว่าความฝันอเมริกันยังมีความไม่เท่าเทียมอยู่ในสังคม และเชื้อชาติ เพศ ระดับชั้นของสังคมและพื้นฐานของสังคมยังคงมีผลอย่างสำคัญต่อโอกาสในชีวิตอยู่บ้างก็ตาม ชาวอเมริกันส่วนใหญ่ยังคงมีความเชื่อมั่นในความฝันอเมริกันอยู่มาก ถ้าเราถูกขอให้อธิบายความขัดแย้งระหว่างความเชื่อที่เรามีอยู่และความจริงที่เป็นอยู่ พวกเราหลายคนก็คงพยามยามตอบไปโดยไม่ได้สืบย้อนกลับไปถึงที่ว่าเราเองได้เข้าใจในความฝันอเมริกันมาตั้งแต่ต้นอย่างไร วิธีหนึ่งที่จะทำให้เกิดความเข้าใจความฝันอเมริกันได้ดียิ่งขึ้น อาจได้แก่การศึกษากรอบงานที่ทำโดยฮอชส์ไชลด์ที่ได้กำหนดคตินิยมของความฝันอเมริกันไว้เป็นหลักของความสำเร็จ 4 ข้อ ตามมุมมองของโฮชไชลด์ หลักดังกล่าวเหล่านี้ได้บ่งชี้ถึงความฝันอเมริกัน รวมทั้งข้อบกพร่องที่มีอยู่ในตัวโดยการตอบคำถามเกี่ยวกับการไขว่คว้าหาความสำเร็จที่ยกมาดังนี้:
คำถาม ใครบ้างที่พอจะไขว่คว้าหาความสำเร็จในความฝันอเมริกันได้
คำตอบ- “ทุกคน ไม่ว่าจะมีกำเนิด มีพื้นฐานทางครอบครัวหรือมีประวัติส่วนตัวมาอย่างไร” (18) จุดบกพร่อง มีความล้มเหลว ไม่น่าเชื่อถือในแง่ของความเท่าเทียม เช่น ความลำเอียงด้านเชื้อชาติและเพศ (26)
คำถาม ไขว่คว้าหาอะไร? คำตอบ- “เป็นที่คาดหวังได้อย่างพอมีเหตุผล แม้จะไม่ประกันได้ว่าจะประสบความสำเร็จแน่นอน” (18). จุดบกพร่อง ล้มเหลวในการที่จะบอกได้แน่นอนถึงการขาดแคลนทรัพยากรและโอกาสที่จะเป็นขวากหนามให้ทุกคนมีโอกาสที่บรรลุความสำเร็จได้ตามที่คาดหวังไว้" (27)
คำถาม ไฝ่หาความสำเร็จกันอย่างไร? คำตอบ- “โดยการประพฤติปฏิบัติและการสืบสันดานโดยการควบคุมตนเอง” (18) จุดบกพร่อง มีการละเว้นความจริงที่ว่า ถ้ามีบุคคลผู้ที่จะอ้างว่าประสบความสำเร็จได้ บุคคลผู้นั้นจะต้องยอมรับความรับผิดชอบในความล้มเหลว ดังนั้น ผู้ล้มเหลวจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนไม่เก่งและขาดกำลังใจ (30).
คำถาม ทำไมความสำเร็จจึงคุ้มกับการไขว่คว้า? คำตอบ- “ความสำเร็จที่แท้จริงมีความสัมพันธ์กับคุณธรรม” (18) จุดบกพร่องความล้มเหลวหมายถึงบาป นอกจากนี้ การลดค่าของผู้แพ้ลงทำให้คนทั่วไปเชื่อว่าโลกมีแต่ความเสมอตัวทั้งๆ ที่ไม่ใช่ (30)
นอกเหนือไปจากจุดบกพร่องของบุคคลในแต่ละกลุ่มที่ฮอชส์ไชลด์ยืนยันที่ว่าจุดบกพร่องรวมใน คตินิยมความฝันอเมริกัน ก็คือการเน้นที่ “พฤติกรรมของปัจเจกบุคคลมากกว่าความสำเร็จทางกระบวนการทางเศรษฐกิจ อุปสรรคด้านสิ่งแวดล้อม หรือโดยโครงสร้างทางการเมืองที่ใช้อธิบายระเบียบสังคม” (36) ฮอชส์ไชลด์ยังได้กล่าวต่อไปอีกว่า ระเบียบสังคมเกิดขึ้นได้ก็เนื่องจากสถาบันต่างๆ ของเรามีขึ้นเพื่อประกันความล้มเหลวบางส่วน และคตินิยมความฝันอเมริกันไม่ “ช่วยชาวอเมริกันให้รับได้หรือแม้แต่จะได้รู้ถึงความจริงอันนั้น” (37).
การอพยพครั้งแรกๆ
การอพยพมาตั้งถิ่นฐานในสหรัฐฯ ในครั้งแรกๆ จะอยู่ในบริเวณแผ่นดินที่มีผู้คนเบาบางและยังไม่พัฒนา จนกระทั่งถึงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ประมาณ พ.ศ. 2400) ปริมาณของที่ดินที่จะมีให้แก่ผู้อพยพ การหมดไปของการครองที่ดินแบบชนาธิปไตยหรือโดยชนชั้นสูง และนโยบายของรัฐบาลกลางที่สนับสนุนสนับสนุนการตั้งถิ่นฐาน (โดยการกำจัด หรือ ย้ายชาวอินเดียนแดงที่เป็นชนพื้นเมือง และในบางกรณีมีการให้ที่ดินฟรีแก่ผู้อพยพ) เหล่านี้ หมายถึงการมีที่ดินได้โดยง่ายของผู้อพยพเกือบทุกคน มีการเก็งกำไรที่ดิน ดังที่มาร์ก ทเวนได้พรรณนาไว้ในหนังสือเรื่อง “ยุคทอง: เรื่องราวในวันนี้" ( The Gilded Age: A Tale of Today) รวมทั้งการยกที่ดินของรัฐเพื่อสาธารณประโยชน์ (Land grants) เพื่อให้นายทุนเจ้าของรถไฟได้สร้างความร่ำรวยมากขึ้น ในช่วงระหว่าคริสต์ศตวรรษที่ 19 รถไฟสายข้ามทวีปได้เปิดประตูสู่ตะวันตกเพื่อการค้าและการตั้งถิ่นฐาน มีการพัฒนาการผลิตจำนวนมากทางอุตสาหกรรมและการค้นพบน้ำมันที่มีมากมายมหาศาลที่สามารถนำมาใช้ผลิตพลังงานพื้นฐานเพื่อการผลิตเหล่านี้ ได้เพิ่มโอกาสทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมากแก่คนงานและนักธุรกิจ รวมทั้งการยกระดับมาตรฐานความเป็นอยู่ของคนอเมริกันให้สูงขึ้น ในศตวรรษที่ 19 เรื่องราวเกี่ยวกับ “จากกระยาจกสู่มหาเศรษฐี” ( rags to riches) เช่นเรื่องราวของแอนดรูว์ คาร์เนกี และจอห์น ดี. รอกกีเฟลเลอร์ รวมทั้งนักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงเช่น ฮอเรโช อัลเจอร์ ได้สร้างความเชื่อที่ว่า ความสามารถและการทำงานหนักสามารถนำไปสู่ความมั่งคั่งได้
การเกิดภาวะข้าวยากหมากแพงและความอดหยากจากโรคระบาดมันฝรั่งในไอร์แลนด์ และการทำลายป่าในที่ราบสูงของสกอตแลนด์และผลกระทบจากสงครามนโปเลียนได้ส่งผลอย่างรุนแรงในยุโรปตะวันตกทำให้เกิดการอพยพระลอกมหาศาลสู่อเมริกา ชาวสแกนดิเนเวียและชาวเยอรมันที่อพยพเข้ามาในช่วง พ.ศ. 2350 – พ.ศ. 2440 ส่วนใหญ่มักตั้งถิ่นฐานทำฟาร์มในแถบกลางของภาคตะวันตก (Midwest) และประมาณช่วง พ.ศ. 2395 – พ.ศ. 2440 มีการระดมคนจากภาคใต้และภาคตะวันออกของยุโรปมาเป็นคนงานในอุตสาหกรรมใหม่ของสหรัฐฯ ชาวยิวที่หนีจากการกดขี่ทางศาสนา และการถูกระดมไปเป็นทหารในจักรวรรดิรัสเซียต่างอพยพเข้ามามากประมาณช่วง พ.ศ. 2415 – พ.ศ. 2470 ชาวอเมริกัน-เอเชียเริ่มข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 (ประมาณ พ.ศ. 2344 – พ.ศ. 2443) เพื่อหางานทำในอเมริกาตะวันตก ปัจจุบันมีผู้อพยพจากเอเชียใต้ ลาตินอเมริกาและสหภาพโซเวียตเดิมหลั่งไหลมาไขว่คว้าหาความฝันอเมริกัน
Graecobolanthus
Graecobolanthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
ถิ่นกำเนิดคือทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โลเรนโซ เด เมดีชี
ลอเรนโซ เดอ เมดิชิ (Lorenzo de’ Medici หรือ Lorenzo il Magnifico; Lorenzo the Magnificent) (1 มกราคม ค.ศ. 1449 – 9 เมษายน ค.ศ. 1492) เป็นรัฐบุรุษคนสำคัญของฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลีในยุคเรอเนซองส์ ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความสำคัญในทางการปกครอง นอกจากนั้นลอเรนโซ เดอ เมดิชิยังเป็นเป็นนักการทูต, ผู้อุปถัมภ์ผู้มีปัญญา, ศิลปิน, และกวี ลอเรนโซ เดอ เมดิชิมีชีวิตอยู่ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดของสมัยเรอเนซองส์ หลังจากลอเรนโซ เดอ เมดิชิเสียชีวิตยุคทองของเรอเนซองส์ก็สิ้นสุดลง ความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างแคว้นต่างๆของอิตาลีที่ลอเรนโซพยายามยึดไว้ก็แตกหักลง  เพียงสองปีหลังจากลอเรนโซเสียชีวิตฝรั่งเศสก็รุกรานอิตาลีระหว่างปี ค.ศ. 1494-1498 ซึ่งเป็นการเริ่มสมัยการยึดครองของคาบสมุทรอิตาลีโดยชาวต่างประเทศเป็นเวลาทั้งสิ้นเกือบ 400 ปี
ข้อมูลเพิ่มเติม
14491492
เมาสลบรรพ
เมาสลบรรพ (, मौसल पर्व) แปลว่า "บรรพแห่งไม้ตะบอง" เป็นหนังสือบรรพที่ 16 ของ มหาภารตะ มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ  นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด เป็นเรื่องราวของความพินาศของเหล่ากษัตริย์ยาทวะหรือยาทพ     จากไม้ตะบอง (เมาสละ แปลว่า ตะบอง) วาระสุดท้ายของพระพลราม พระกฤษณะและกรุงทวารกา บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก อาศรมวาสิกบรรพ ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ มหาปรัสถานิกบรรพ
เนื้อเรื่อง
เมาสลบรรพ มีเนื้อหาทั้งหมด 9 ตอน ไม่มีบรรพย่อยใด ๆ นับว่าเป็นบรรพหนึ่งในมหาภารตะที่สั้นที่สุด
คำสาปของพระนางคานธารีเป็นจริงตามที่พระนางลั่นวาจาเอาไว้ เพราะบรรดาพี่น้องยาทพแห่งแคว้นทวารกาของพระกฤษณะต่างก็ทำศึกสงครามฆ่ากันเองจนตายหมดสิ้น พลรามซึ่งเป็นพี่ชายของกฤษณะก็ตายในสงครามในหมู่พี่น้องกันเองด้วย
ครุยวิทยฐานะไทย
ครุยวิทยฐานะไทย เป็นชุดพิธีการซึ่งสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทยโดยถือรับธรรมเนียมปฏิบัติมาจากพิธีการสำเร็จการศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาทางตะวันตก ปัจจุบันครุยวิทยฐานะใช้ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรเพื่อแสดงถึงปริญญาวิทยฐานะที่ได้จากการสำเร็จการศึกษา
ครุยวิทยฐานะสำหรับสถาบันอุดมศึกษาของรัฐจะกำหนดไว้ในพระราชกฤษฎีกาหรือกฎหมายอื่น ส่วนสถาบันอุดมศึกษาของเอกชนกำหนดไว้ในข้อบังคับของตน การใช้ครุยวิทยฐานะสำหรับมหาวิทยาลัยรัฐโดยไม่ชอบนั้นมีโทษ
อนึ่ง มีการเข้าใจผิดว่าครุยวิทยฐานะไทยเป็นเป็นเสื้อครุยที่ได้รับพระราชทานจากพระมหากษัตริย์ไทย ซึ่งมีเพียงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเท่านั้นที่ได้รับพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ภายหลังจากการก่อตั้งมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง สถาบันอุดมศึกษาอื่น ๆ จึงได้ออกแบบครุยวิทยฐานะขึ้นเองโดยไม่ต้องขอพระราชทาน แต่ถูกเข้าใจผิดว่าครุยวิทยฐานะไทยทั้งหมดเป็นของพระราชทานและให้ความสำคัญในมุมมองของความศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ
ประเทศไทยมีแนวคิดเกี่ยวกับการใช้ครุยวิทยฐานะในปี พ.ศ. 2457 โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้ผู้สำเร็จการศึกษาในชั้นบัณฑิตจากโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวอยู่สามารถใช้ครุยเพื่อเป็นเกียรติยศได้ อย่างไรก็ตามในขณะนั้นโรงเรียนข้าราชการพลเรือนฯ จัดการเรียนการสอนได้เพียงระดับประกาศนียบัตรเท่านั้น จึงไม่มีการจัดสร้างเสื้อครุยเพื่อแสดงว่าเป็นผู้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาในขณะนั้น
เมื่อโรงเรียนข้าราชการพลเรือนของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้รับการประดิษฐานขึ้นเป็นจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2460 และสามารถจัดการศึกษาถึงระดับปริญญาได้เป็นผลสำเร็จเมื่อปี พ.ศ. 2471 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงมีความคิดที่จะสร้างเสื้อครุยสำหรับบัณฑิตจุฬาฯ และออกเป็นพระราชกำหนดเสื้อครุยบัณฑิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปี พ.ศ. 2473 ถือเป็นครั้งแรกที่มีการใช้ครุยวิทยฐานะสำหรับผู้สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาในประเทศไทย
เมื่อประเทศไทยได้ขยายการศึกษาในระดับอุดมศึกษา สถาบันอุดมศึกษาต่าง ๆ จึงได้จัดสร้างครุยวิทยฐานะเป็นลักษณะเฉพาะของตนเองมาจนถึงปัจจุบัน
รูปแบบของครุยวิทยฐานะ
ครุยวิทยฐานะไทยในปัจจุบันมีหลากหลายรูปแบบ ซึ่งแต่ละสถาบันอุดมศึกษาจะกำหนดรูปแบบของครุยวิทยฐานะให้มีลักษณะเฉพาะของตนเอง โดยสามารถจำแนกเป็นสองแบบหลัก ๆ ดังนี้
รูปแบบตามพระราชพิธีไทยแบบโบราณ
ครุยวิทยฐานะรูปแบบนี้มีลักษณะคล้าย ๆ ชุดครุยพระยาแรกนา หรือขุนนางสมัยโบราณหรือที่เรียกว่าครุยเทวดา โดยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกที่ใช้ครุยวิทยฐานะในรูปแบบนี้ ครุยวิทยฐานะรูปแบบนี้สามารถแยกตามชนิดเนื้อผ้าและสีได้ดังนี้
รูปแบบตามแบบตะวันตก
ครุยวิทยฐานะประเภทนี้มีลักษณะแบบครุยจะเป็นครุยคลุมใช้เนื้อผ้าทึบสีดำหรือสีอื่น ๆ อาจประดับฮูดหรือหมวกคล้ายกับครุยวิทยฐานะที่ใช้ในประเทศแถบตะวันตก โดยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เป็นสถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกที่ใช้ครุยวิทยฐานะในรูปแบบนี้ ครุยวิทยฐานะรูปแบบนี้สามารถแยกลักษณะได้ดังนี้
แผนฟินแลนด์
แผนฟินแลนด์ หรือ ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์ หรือ ปฏิญญาฟินแลนด์ เป็นทฤษฎีสมคบคิดที่ได้รับการกล่าวถึงเป็นครั้งแรกโดยปราโมทย์ นาครทรรพ ทางหนังสือพิมพ์ผู้จัดการและเว็บไซต์ผู้จัดการออนไลน์ ซึ่งสนธิ ลิ้มทองกุลและกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยนำมาเผยแพร่จนเป็นที่รู้จักในวงกว้าง ในบทความของปราโมทย์ นาครทรรพ ระบุว่า แผนนี้ถือกำเนิดขึ้นในปี พ.ศ. 2542 ที่ประเทศฟินแลนด์ กล่าวหาว่า ทักษิณ ชินวัตรได้สมคบคิดกับอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย เพื่อล้มล้างราชวงศ์จักรี ยึดอำนาจการปกครองราชอาณาจักรไทย ก่อตั้งสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์ และล้มล้างการปกครองระบอบประชาธิปไตย
ทฤษฎีนี้ได้ส่งผลกระทบในด้านลบ และสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของทักษิณ ชินวัตร แม้ไม่เคยมีผู้ใดแสดงหลักฐานพิสูจน์ว่าแผนสมคบคิดนี้มีจริง ทักษิณ ชินวัตรและอดีตผู้นำและผู้ร่วมพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยได้ปฏิเสธในเวลาต่อมาว่าแผนสมคบคิดนี้ไม่มีจริง และฟ้องร้องดำเนินคดีกับปราโมทย์ นาครทรรพ และบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ คณะทหารผู้ยึดอำนาจการปกครองซึ่งก่อรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549 ได้อ้างแผนการดังกล่าวเป็นสาเหตุของรัฐประหาร
จนเมื่อวันที่ 25 มีนาคม 2552 ศาลอาญาพิพากษาให้จำคุกปราโมทย์ นาครทรรพเป็นเวลา 1 ปี ปรับ 1 แสนบาท แต่ให้รอลงอาญา 2 ปี ในความผิดฐานหมิ่นประมาทด้วยการโฆษณา ดูหมิ่นด้วยการโฆษณาจากกรณีดังกล่าว
เบื้องหลัง
การประท้วงขับไล่นายกรัฐมนตรีทักษิณ ชินวัตรขยายวงกว้างขึ้นในช่วง พ.ศ. 2548-2549 โดยมีหลายปัจจัยประกอบกันเป็นเหตุผลในการขับไล่ รวมไปถึงการปรากฏตัวในพิธีทำบุญที่วัดพระศรีรัตนศาสดารามในเดือนเมษายน พ.ศ. 2548 การยกเลิกรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ ซึ่งมีสนธิ ลิ้มทองกุลเป็นผู้ดำเนินรายการในเดือนกันยายน พ.ศ. 2548 แผนที่จะส่งมอบการควบคุมโรงเรียนรัฐบาลให้แก่ประชาคมท้องถิ่นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2548 การขายหุ้นกลุ่มบริษัทชินคอร์ป ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2549 และการกล่าวหาว่าทักษิณมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำลายศาลท่านท้าวมหาพรหม โรงแรมเอราวัณในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2549
เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2549 ก่อนหน้างานฉลองสิริราชสมบัติครบ 60 ปีของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช หนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ซึ่งสนธิ ลิ้มทองกุลเป็นเจ้าของนั้น ได้ตีพิมพ์รายละเอียดของทฤษฎี "แผนฟินแลนด์" "ปฏิญญาฟินแลนด์" หรือ "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์" ซึ่งเนื้อหาในบทความกล่าวหาว่าทักษิณ ชินวัตรและอดีตผู้นำนักศึกษาในขบวนการเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตยในช่วงพุทธทศวรรษ 2510 ได้พบปะกันในประเทศฟินแลนด์ใน พ.ศ. 2542 เพื่อริเริ่มแผนการเพื่อจัดตั้งการปกครองแบบพรรคการเมืองเดียว ล้มล้างสถาบันพระมหากษัตริย์และสถาปนาสาธารณรัฐและจัดการเลือกตั้งสำหรับผู้ว่าราชการจังหวัด บทความ "ยุทธศาสตร์ฟินแลนด์:แผนเปลี่ยนการปกครองไทย ?" ความยาว 5 ตอน เขียนขึ้นโดยปราโมทย์ นาครทรรพ ได้ตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อวันที่ 17, 19, 22, 23 และ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับทักษิณได้ขยายรวมไปถึงสมาชิกพรรคไทยรักไทยคนอื่นด้วย ได้แก่ พรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช (เลขาธิการนายกรัฐมนตรี) จาตุรนต์ ฉายแสง (รองนายกรัฐมนตรี) สุธรรม แสงประทุม (รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย) และภูมิธรรม เวชยชัย (รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม) ซึ่งทั้งหมดเคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยหลังเหตุการณ์ 6 ตุลา
ทฤษฎีดังกล่าวได้รับความสนใจจากนักวิจารณ์ที่มีชื่อเสียงหลายคน รวมไปถึงผู้นำพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ชัยอนันต์ สมุทวณิช สมาชิกวุฒิสภา โสภณ สุภาพงษ์ นักเขียน และผู้นำพรรคประชาธิปัตย์ ถาวร เสนเนียม
อย่างไรก็ตาม ทฤษฎีดังกล่าวไม่มีหลักฐานยืนยันเพื่อสนับสนันการกล่าวหาดังกล่าวแต่อย่างใด สนธิกล่าวว่าแหล่งข่าวของเขาเป็นผู้ "เอาใจออกห่าง" ในพรรคไทยรักไทย
รายละเอียด
เนื้อหาของแผนฟินแลนด์ ระบุว่า ทักษิณ ชินวัตร ได้สมคบคิดกับอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ยึดอำนาจการปกครอง และก่อตั้งรัฐคอมมิวนิสต์ ประเด็นสำคัญที่กล่าวถึงในแผนฟินแลนด์ ประกอบด้วย
การดัดแปลงและการปฏิเสธ
จากทฤษฎีดั้งเดิม ได้มีการดัดแปลงทฤษฎีดังกล่าวเป็นอื่นด้วย รวมไปถึงการอ้างว่าแผนการนี้เกี่ยวข้องกับกลุ่มโพ้นทะเลซึ่งมีเจตนาจะล้มล้างราชวงศ์จักรี การอ้างว่าการยุบรวมสื่อเป็นองค์ประกอบหลักของทฤษฎีสมคบคิดดังกล่าว การอ้างว่าแผนการดังกล่าวมีเจตนาที่จะรักษารูปแบบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ลดพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์จนเหลือเพียงในนามเท่านั้น และการอ้างว่ากฎหมายได้รับการออกแบบมาเพื่อการกระจายอำนาจการปกครองออกจากศูนย์กลางไปยังจังหวัดอื่น ๆ ของไทยเพิ่มยิ่งขึ้น และการอ้างว่าทักษิณต้องการสถาปนารัฐบาลตามรูปแบบของประเทศประชาธิปไตยตะวันตก
การดัดแปลงอีกแบบหนึ่งอ้างว่าผู้สมรู้ร่วมคิดกับทักษิณเป็นอดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย ซึ่งรวมไปถึง รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงคมนาคม ภูมิธรรม เวชยชัย และได้ปรับใช้ทฤษฎีของมาร์กซิสต์ดั้งเดิมเพื่อกำหนดแนวทางยุทธศาสตร์ของพรรคไทยรักไทยในการส่งเสริมทุนนิยม การอ้างดังกล่าวระบุว่าประเทศไทยระหว่างพุทธทศวรรษ 2510 ยังคงเป็นสังคมกึ่งศักดินา และมีความจำเป็นจะต้องเปลี่ยนแปลงเป็นสังคมทุนนิยมอันเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงไปเป็นสังคมนิยม กลุ่มคอมมิวนิสต์ได้ทำงานร่วมกับทักษิณเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจทุนนิยมของไทยเต็มตัว ทำลายสิ่งที่เหลือของยุคศักดินา และแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ในขณะเดียวกับที่สร้างเผด็จการพรรคการเมืองเดียว เพื่อที่จะสร้างเผด็จการสังคมนิยมในอนาคต
การกล่าวหาดังกล่าวได้รับการปฏิเสธจากทักษิณ ชินวัตร และผู้นำพรรคไทยรักไทย รวมไปถึงสุรพงษ์ สืบวงศ์ลีและพรหมินทร์ เลิศสุริย์เดช
ผลที่ตามมา
การกล่าวหาได้ส่งผลกระทบในด้านลบต่อความนิยมของทักษิณและรัฐบาล ทักษิณจำต้องใช้เวลาและทุนทางการเมืองของตน เพื่อป้องกันความเสียหาย โดยอธิบายจุดยืนของเขา และสาบานว่าเขาจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์
ในบทบรรณาธิการ หนังสือพิมพ์ซึ่งมีเนื้อหาต่อต้านทักษิณทรงอิทธิพล เดอะ เนชั่น เขียนว่า "ประเด็นที่ว่าทฤษฎีดังกล่าวมีอยู่จริงหรือไม่นั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะพิสูจน์ แต่สนธิและคนอื่น ๆ ควรจะรู้มากกว่าจะทำให้สถานการณ์ทางการเมืองที่ปะทุขึ้นง่ายให้เลวร้ายลงไปอีกด้วยการกล่าวหาอย่างขาดความรับผิดชอบซึ่งอาจยั่วยุให้เกิดความเกลียดชังและความรุนแรงระหว่างสองฝ่ายที่มีความเห็นแตกต่างกัน"
เดอะ เนชั่นยังได้กล่าวต่อไปว่าแผนฟินแลนด์ ไม่ว่าจะมีอยู่จริงหรือไม่ก็ตาม แต่การอุทธรณ์ของราชวงศ์กลาย ๆ ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายแก่พรรคไทยรักไทย นักวิจารณ์หลายคนได้เปรียบเทียบความคล้ายกันระหว่างการกล่าวหาแผนการฟินแลนด์กับการกล่าวหาที่ใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมในการปราบปรามการเดินขบวนนักเรียนในเหตุการณ์ 6 ตุลา ซึ่งในบริบทของวิกฤตการณ์ทางการเมืองในปัจจุบันอาจสร้างความชอบธรรมให้แก่การก่อรัฐประหาร  กองทัพไทยประสบความสำเร็จในการรัฐประหารโค่นรัฐบาลทักษิณเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 ซึ่งหนึ่งในคณะผู้ยึดอำนาจการปกครองได้อ้างเหตุผลของรัฐประหารว่าทักษิณหมิ่นพระบรมเดชานุภาพของพระมหากษัตริย์
การฟ้องร้องและคำตัดสิน
30 พฤษภาคม พ.ศ. 2549 ทักษิณ ชินวัตรพร้อมกับธนา เบญจาธิกุล ทนายความจากพรรคไทยรักไทย ได้ยื่นฟ้องสนธิ ลิ้มทองกุล บรรณาธิการ ขุนทอง ลอเสรีวานิช คอลัมนิสต์ ปราโมทย์ นาครทรรพ ผู้บริหาร เสาวลักษณ์ ธีรานุจรรงค์ และเว็บมาสเตอร์ ปัญจภัทร อังคสุวรรณ ในข้อหาหมิ่นประมาท การฟ้องร้องมีเนื้อหากล่าวหาว่าบทความดังกล่าวมีเจตนาทำลายพรรคไทยรักไทยและอนาคตทางการเมืองของทักษิณโดยการทำให้สาธารณชนเชื่อว่าพรรคมีแผนการล้มล้างราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่การฟ้องร้องดังกล่าวได้รับการวิพากษ์วิจารณ์และอ้างว่าทักษิณพยายามเซ็นเซอร์สื่อ
คดีแผนฟินแลนด์มีความคืบหน้าที่ศาลอาญา โดยในวันที่ 8 ตุลาคม พ.ศ. 2550 พยานโจทย์ได้ประกาศชื่อพยานฝ่ายโจทก์จำนวน 12 คน ระบุชื่อ นายสุขุม นวลสกุล เป็นพยานปากที่ 1 ร้อยตำรวจเอกนิติภูมิ นวรัตน์ เป็นพยานปากที่ 2 นายสมัคร สุนทรเวช เป็นพยานปากที่ 4 พลตำรวจเอกโกวิท วัฒนะ เป็นพยานปากที่ 6
25 มีนาคม พ.ศ. 2552 ศาลอาญาอ่านคำพิพากษาคดีหมายเลขดำที่ อ.1747/2549 ที่ทักษิณ ชินวัตรและพรรคไทยรักไทยเป็นโจทก์ยื่นฟ้องสนธิและพวกเป็นจำเลยรวม 11 คน โดยมีความเห็นว่า แม้จะมีการกล่าวถึงปฏิญญาฟินแลนด์ แต่ไม่มีการยืนยันว่า ข้อตกลงดังกล่าวจะมีจริงหรือไม่ ซึ่งแม้การกล่าวเสวนาของจำเลยจะใช้ถ้อยคำที่เกินเลยไปบ้าง แต่ก็เป็นไปในลักษณะของการแสดงความคิดเห็นโดยสุจริต และโจทก์เป็นบุคคลสาธารณะ ตัดสินยกฟ้องจำเลยทั้ง 11 ราย