cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เอ็มอาร์ทีวี-4
ข้อมูลช่อง
เอ็มอาร์ทีวี 4 ออกอากาศเมื่อเดือน พฤษภาคม ค.ศ. 2004  เป็นช่องที่เข้าร่วมดำเนินกิจการโดย เอ็มอาร์ทีวี และฟอร์เอเวอร์กรุ๊ป ออกอากาศรายการตั้งแต่เวลา 07.00 ถึง 23.00 เอ็มอาร์ทีวีอยู่ภายใต้การควบคุมของ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเทคโนโลยี ปัจจุบัน เอ็มอาร์ทีวีออกอากาศตลอด 24 ชั่วโมง
งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์
งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ-ธรรมศาสตร์ หรือ งานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์-จุฬาฯ เป็นการแข่งขันฟุตบอลประเพณีระหว่างจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 2 มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของประเทศไทย เริ่มจัดกิจกรรมครั้งแรกในวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2477 แต่ละมหาวิทยาลัยจะสลับกันเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันทุกปี ชื่อของมหาวิทยาลัยที่เป็นเจ้าภาพจะได้รับเกียรติให้ขึ้นต้นชื่องานฟุตบอลประเพณีในปีนั้น สถานที่จัดการแข่งขันจะไม่สลับตามเจ้าภาพ แต่จะจัดงานที่สนามศุภชลาศัย กรีฑาสถานแห่งชาติ เป็นประจำทุกปี กองเชียร์ของมหาวิทยาลัยเจ้าภาพจะใช้อัฒจันทร์ฝั่งทิศเหนือ อีกฝ่ายจะใช้อัฒจันทร์ฝั่งทิศใต้
กิจกรรมภายในงานอาจแบ่งเป็น 2 ส่วน คือ การแข่งขันฟุตบอล และกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างนิสิตจุฬาฯ กับนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เช่น การเดินพาเหรด การเชียร์ การแปรอักษร ขบวนพาเหรดล้อการเมืองและกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ ในทุกๆ ปี บรรยากาศภายในงานจะถ่ายทอดสดผ่านทาง โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย และ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ตามลำดับ ยกเว้น ครั้งที่ 70 (มีการถ่ายทอดสดผ่านทางช่องไบรต์ทีวีร่วมอยู่ด้วย) และ ครั้งที่ 72 และ 74 ที่ถ่ายทอดสดเฉพาะช่องไทยรัฐทีวีในระบบความคมชัดสูง รายได้หลังหักค่าใช้จ่ายจากการจัดงานทุกปีจะนำไปบริจาคเป็นสาธารณกุศล
ผลการแข่งขันถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ชนะ 24 ครั้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยชนะ 18 ครั้ง และเสมอกัน 32 ครั้ง
ประวัติ
งานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯ–ธรรมศาสตร์ ได้จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2477 โดยกลุ่มนักเรียนโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เพื่อสร้างความสามัคคีนิสิตในหมู่นิสิตนักศึกษาทั้งสองมหาวิทยาลัย เนื่องจากมุมมองของนักเรียนในสมัยก่อนว่า ผู้เข้าศึกษาในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสำเร็จมัธยมศึกษา ส่วนผู้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง (ชื่อในขณะนั้น) ไม่สำเร็จมัธยมศึกษา ทำให้มีการดูถูกกันหรือไม่สนิทสนมกันเหมือนเดิม จึงเป็นแรงบันดาลใจให้นิสิตนักศึกษาทั้งสองมหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมสานความสามัคคีและสร้างความปรองดองระหว่างกัน โดยมีแบบอย่างจากการแข่งขันเรือประเพณีระหว่างมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดและ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ในสหราชอาณาจักร และการแข่งขันเบสบอลประเพณีระหว่างมหาวิทยาลัยเคโอและมหาวิทยาลัยวาเซดะในประเทศญี่ปุ่น แต่กลุ่มผู้ริเริ่มถนัดและสนใจกีฬาฟุตบอลมาตั้งแต่เมื่ออยู่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จึงตกลงที่จะจัดการแข่งขันฟุตบอลขึ้น
ผู้ริเริ่มฝ่ายจุฬาฯ ประกอบด้วย ประถม ชาญสันต์ เป็นหัวหน้านิสิตคณะอักษรศาสตร์ในขณะนั้น กับทั้งประสงค์ ชัยพรรค และประยุทธ์ สวัสดิ์สิงห์ เวลานั้น หม่อมราชวงศ์สุมนชาติ สวัสดิวัฒน์ นายกสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำเรื่องเสนอผ่านกองกิจการนิสิตซึ่งมีหม่อมราชวงศ์สลับ ลดาวัลย์ เป็นผู้รับผิดชอบ เพื่อขออนุมัติจัดงานจากอธิการบดี ส่วนผู้ริเริ่มฝ่ายธรรมศาสตร์ คือ ต่อศักดิ์ ยมนาค และบุศย์ สิมะเสถียร ได้ทำเรื่องเสนอเดือน บุนนาค เลขาธิการมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง เพื่อขออนุมัติจากผู้ประศาสน์การ เมื่อได้รับฉันทานุมัติจากมหาวิทยาลัยทั้งสองแล้ว งานก็ได้เริ่มขึ้นโดยมีธรรมศาสตร์เป็นเจ้าภาพ จัดที่ท้องสนามหลวงเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2477 และมีการเก็บค่าผ่านประตูคนละ 1 บาท รายได้ทั้งหมดมอบให้แก่สมาคมปราบวัณโรคซึ่งเป็นโรคที่ร้ายแรงที่สุดในขณะนั้น
ปีต่อมา ย้ายสถานที่จัดการแข่งขันมายังสนามฟุตบอลโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จนปี พ.ศ. 2492 ย้ายมาที่สนามศุภชลาศัยถึงปัจจุบัน รายได้ที่เหลือจากการหักค่าใช้จ่ายแล้วมอบให้แก่หน่วยงานการกุศลทุกครั้ง จนปี พ.ศ. 2521 จึงเริ่มนำรายได้ถวายพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร โดยเสด็จพระราชกุศลตามพระราชอัธยาศัย
การพระราชทานถ้วยรางวัลมีขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2492 เมื่อสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี พระบรมราชินี เสด็จมาเป็นองค์ประธาน จนปี พ.ศ. 2495 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เสด็จพระราชดำเนินมาเป็นองค์ประธานและพระราชทานถ้วยรางวัลด้วยพระองค์เอง แต่ปัจจุบัน โปรดให้ผู้แทนพระองค์มาแทน เหตุการณ์ที่ทำให้ต้องยกเลิกการจัดงานฟุตบอลประเพณีมีหลายครั้ง เช่น พ.ศ. 2485 เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ทั่วกรุงเทพมหานคร, พ.ศ. 2487–2491 เกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา, พ.ศ. 2494 เกิดกบฏแมนฮัตตัน, พ.ศ. 2516 – 2518 องค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เห็นว่าการจัดงานฟุตบอลประเพณีใช้งบประมาณมาก เป็นกิจกรรมที่ฟุ่มเฟือย, พ.ศ. 2557 เกิดวิกฤตการณ์ทางการเมือง, พ.ศ. 2560 ยกเลิกกิจกรรมเพื่อเป็นการแสดงความอาลัยในช่วงพระราชพิธีพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 ยกเลิกกิจกรรมเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 โดยยังคงไม่มีการกลับมาจัดการแข่งขันแต่อย่างใดมาจนถึงปัจจุบัน
ขบวนพาเหรด
ตามธรรมเนียมก่อนเข้าสู่การแข่งขัน จะมีการเดินพาเหรดขบวนล้อการเมือง โดยกลุ่มอิสระล้อการเมือง ม.ธรรมศาสตร์ เป็นส่วนหนึ่งในงานฟุตบอลประเพณีธรรมศาสตร์-จุฬาฯ เป็นสิ่งแสดงความคิดความอ่านทางการเมืองของนักศึกษาที่จะต้องโตขึ้นไปอยู่ในสังคมที่ถูกขับเคลื่อนโดยแรงขับทางการเมือง ไม่ว่าจะด้านเศรษฐกิจ สังคมวัฒนธรรม ดังนั้น การทำล้อการเมืองแสดงผ่านหุ่น ผ่านข้อความในป้ายผ้า เป็นบทกลอน จะสะท้อนความคิดเห็นของนักศึกษาหลากหลายคณะในมหาวิทยาลัยจากการเรียนในวิชาต่างๆ ออกมาเป็นตัวหุ่น เป็นป้ายผ้า ซึ่งล้อการเมืองมีมาทุกสมัย ไม่ว่าจะเป็นในยุครัฐบาลที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง หรือรัฐบาลสมัยประชาธิปไตยครึ่งใบ หรือรัฐบาลที่มาจากเสียงข้างมากกว่าหลายล้านเสียงก็ตาม ตรงนี้ล้อการเมืองก็ยังอยู่มาเรื่อยๆ ซึ่งเป็นบรรทัดฐานของการล้อที่ไม่ว่าการเมืองจะเป็นอย่างไร ล้อการเมืองจะไม่ขาดช่วงไปจากสังคมไทย
ในขณะที่ขบวนสะท้อนสังคม ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย รับผิดชอบโดยกลุ่มสะท้อนสังคม เป็นการนำปัญหาของสังคมที่เกิดในรอบปี โดยการนำเสนอผ่านงานศิลปะ อาทิตัวหุ่น และป้ายผ้า ซึ่งการสะท้อนสังคมเป็นหนึ่งในกระบอกเสียงที่สามารถทำได้ในฐานะนิสิต โดยเป็นการแสดงความคิดเห็นที่ไม่มีถูกผิด เพียงแค่ต้องอยู่ในกรอบเท่านั้น
การอัญเชิญพระเกี้ยว
อย่างไรก็ดี เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2564 องค์การบริหารสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (อบจ.) มีมติในการประชุมสามัญ 29:0 เสียง เห็นควรให้มีการยกเลิกกิจกรรมการคัดเลือกผู้อัญเชิญพระเกี้ยวในงานฟุตบอลประเพณีฯ เนื่องจากเห็นว่าเป็นธรรมเนียมที่สะท้อนถึงความไม่เท่าเทียม และพบว่ามีการบังคับนิสิตให้มาแบกเสลี่ยงโดยอ้างว่าจะมีผลต่อคะแนนการคัดเลือกผู้มีสิทธิ์ใช้หอพัก
ประธานเชียร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ผู้นำเชียร์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยหรือฝั่งจุฬาจะเรียกว่า "ประธานเชียร์" นอกจากจะทำหน้าที่นำเชียร์ ควบคุมจังหวะการร้องเพลงเชียร์ของสแตนด์แล้ว ยังทำหน้าที่เป็นตัวแทนของนิสิตจุฬา ในการประชาสัมพันธ์งานฟุตบอลประเพณีฯ และบำเพ็ญประโยชน์แก่สาธารณะอีกด้วย ในระยะแรกนั้นผู้นำเชียร์หรือประธานเชียร์จะเป็นผู้ให้จังหวะปรบมือแก่กองเชียร์ ต่อมามีการเปลี่ยนแปลงท่าทางของผู้นำเชียร์ขึ้นใหม่ โดยเน้นหลักการสำคัญของผู้นำเชียร์แห่งจุฬาฯ นั้น มี 5 ประการ ได้แก่ การให้จังหวะ การควบคุมกองเชียร์ ความสวยงาม ความพร้อมเพรียง และรูปแบบในการนำเสนอ มีการแต่งตัวให้สวยงาม สร้างสีสันให้กับสแตนด์เชียร์ การสรรหาผู้นำเชียร์ฯ จากการเปิดรับสมัครคัดเลือกอย่างเป็นทางการจากนิสิตทั่วไป ไม่จำกัดคณะและชั้นปี ในแต่ละปีนั้นมีจำนวนผู้ผ่านการคัดเลือกแตกต่างกันออกไปตามความเหมาะสมของผู้สมัครในปีนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วมักมีจำนวนเฉลี่ยรุ่นละ 11-13 คน
จุฬาฯคทากร
จุฬาฯคทากรมีหน้าที่หลักคือ การเดินนำขบวนพาเหรดของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย นอกจากนั้นยังมีหน้าที่แสดงควงคทาประกอบเพลงประจำมหาวิทยาลัยอีกด้วย
ทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์
ในอดีตผู้ที่ทำหน้าที่เป็นผู้นำในขบวนอัญเชิญธรรมจักร ถ้วยพระราชทาน ป้ายนามมหาวิทยาลัยวิชาธรรมศาสตร์และการเมือง และดรัมเมเยอร์ ได้มาจากการคัดเลือกเช่นเดียวกับการอัญเชิญพระเกี้ยวของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนกระทั่งหลังเหตุการณ์ 14 ตุลาในปี พ.ศ. 2516 ประเพณีการคัดเลือกก็ได้งดไป เนื่องจากถูกมองว่าเป็นความฟุ่มเฟือยและเกิดเป็นที่มาของคำขวัญว่า "ธรรมจักรเป็นของชาวธรรมศาสตร์ทุกคน ทุกคนจึงมีสิทธิในการอัญเชิญได้" จึงคงไว้เพียงขบวนอัญเชิญธรรมจักรและรับสมัครทุกคนที่สนใจร่วมแบกเสลี่ยงอัญเชิญโดยไม่มีผู้แทน จนกระทั่งปี พ.ศ. 2544 สมาคมธรรมศาสตร์ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ฟื้นฟูผู้นำในขบวนอัญเชิญธรรมจักรและดรัมเมเยอร์และทำหน้าที่ในการบำเพ็ญประโยชน์ ตลอดจนการรณรงค์และส่งเสริมให้นักศึกษาร่วมทำกิจกรรมเพื่อสังคมกันมากขึ้นกลับมา ในชื่อว่า "ทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์" โดยเริ่มตั้งแต่ 2545 เป็นต้นมา หน้าที่ของทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์คือเป็นตัวแทนนักศึกษาในการนำขบวนพาเหรดทั้งหมดของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เข้าสู่สนาม โดยเป็นผู้อัญเชิญป้ายนามมหาวิทยาลัย ถ้วยพระราชทาน อัญเชิญพานพุ่มนำขบวนอัญเชิญธรรมจักรและดรัมเมเยอร์ รวมถึงการบำเพ็ญประโยชน์ทั้งภายในและภายนอกมหาวิทยาลัย การคัดเลือกทูตกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์จะพิจารณาถึงทั้งลักษณะ บุคลิก ความรู้ความสามารถ ทั้งในด้านการเรียน และในความรู้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ การมีจิตอาสา มีคุณธรรมและพร้อมที่จะช่วยเหลือแก่สังคม
แม่ทัพเชียร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้นำเชียร์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์หรือฝั่งธรรมศาสตร์จะเรียกว่า "แม่ทัพเชียร์" เป็นตัวแทนนักศึกษาของมหาวิทยาลัยสำหรับทำหน้านำกองเชียร์ร้องเพลงส่งเสียงเชียร์ ประกอบรหัส สัญญาณ การเคลื่อนไหวร่างกาย หรืออุปกรณ์ เพื่อความพร้อมเพรียง ความสวยงาม และความสนุกสนานของการเชียร์และแปรอักษร โดยทางมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีแนวคิดและต้นแบบแรงบันดาลใจจาก ผู้ควบคุมวงดนตรีหรือวาทยากร ที่ทำหน้าที่นำการเล่นดนตรีวงใหญ่หรือการร้องประสานเสียง ผู้นำเชียร์นั้นนอกจากจะมีท่วงท่าสง่างาม ยังมีรหัสสัญญาณมือที่สื่อความหมายสามารถประยุกต์ใช้กับการร้องเพลงเป็นหมู่คณะของกองเชียร์
ผลการแข่งขัน
ผลการแข่งขันจนนับจากปี พ.ศ. 2477 ถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ชนะ 24 ครั้ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ชนะ 18 ครั้ง และเสมอกัน 32 ครั้ง ดังนี้
ดูเพิ่ม
__INDEX__
ฟรังค์-วัลเทอร์ ชไตน์ไมเออร์
ฟรังค์-วัลเทอร์ ชไตน์ไมเออร์ (Frank-Walter Steinmeier; เกิด 5 มกราคม ค.ศ. 1956) เป็นประธานาธิบดีเยอรมนีตั้งแต่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2560 โดยก่อนหน้านี้ได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ (ระหว่างปี พ.ศ. 2548 - 2552 และ 2556 - 2560) และรองนายกรัฐมนตรีระหว่างปี พ.ศ. 2550 - 2552 อีกด้วย
จังหวัดพังงาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดพังงา พ.ศ. 2550''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2550 กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2550 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 1 เขตเลือกตั้ง มีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้ 2 คน จำนวนที่นั่งเท่าเดิมจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2549 แต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 2 คน
คะแนนรวมทั้งหมดในกลุ่มจังหวัดที่ 8
กลุ่มจังหวัดที่ 8 ประกอบไปด้วยจังหวัดสุราษฎร์ธานี จังหวัดพังงา จังหวัดนครศรีธรรมราช จังหวัดกระบี่ จังหวัดภูเก็ต จังหวัดตรัง จังหวัดพัทลุง จังหวัดสตูล จังหวัดสงขลา จังหวัดปัตตานี จังหวัดนราธิวาส และจังหวัดยะลา
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน กลุ่มจังหวัดที่ 8
คะแนนรวมเฉพาะจังหวัดพังงา
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบสัดส่วน จังหวัดพังงา
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยจังหวัดพังงาทั้งจังหวัด
ทัวร์มาลีน
ทัวร์มาลีน (Tourmaline) เป็นแร่ในกลุ่มซิลิเกต ที่มีส่วนประกอบของอะลูมิเนียม เหล็ก แมกนีเซียม โซเดียม ลิเทียมหรือโปแตสเซียม
แซม บายรัม
ซามูเอล มาร์ก บายรัม (Samuel Mark Byram; เกิด 16 กันยายน ค.ศ. 1993) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งแบ็กขวาให้กับนอริชซิตี
แหล่งข้อมูลอื่น
1993
เอ็มพี4
M4a (ย่อมาจาก MPEG-4 audio) เป็นไฟล์เสียงคล้าย MP3 หรือ AAC แต่ออกแบบมาเพื่อสำหรับใช้กับสมาร์ทโฟนแบบใหม่ เช่น ไอโฟน ไอแพด ขนาดไฟล์ใหญ่ประมาณ 10 MB หรือมากกว่านั้นก็ได้ (ต้องอยู่ที่ขนาดของความยาวไฟล์ด้วยว่ากี่นาที หรือชั่วโมง)
วิล โครรี
วิล โครรี เป็นนักแสดงละครเงียบชาวอังกฤษ
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเซนต์คิตส์และเนวิสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศเซนต์คิตส์และเนวิสไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เทเบิลเทนนิส
ผลการแข่งขันดังนี้ :
Qualification Legend: Q=Main Bracket (medal); qB=Consolation Bracket (non-medal)
คลองสุนัขหอน
คลองสุนัขหอน เป็นคลองสายหนึ่งที่เชื่อมระหว่างแม่น้ำท่าจีนในจังหวัดสมุทรสาคร กับแม่น้ำแม่กลองในจังหวัดสมุทรสงคราม ในอดีตเป็นที่ตั้งชุมชนและเป็นเส้นทางคมนาคมที่สำคัญแห่งหนึ่ง
ประวัติ
คลองสุนัขหอนมีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาแล้วจนเกิดชุมชนเรียกว่า ตำบลสุนัขหอน ซึ่งปรากฏใน นิราศท่าดินแดง ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก นิราศตามเสด็จลำน้ำน้อย ของพระยาตรัง ส่วน นิราศพระแท่นดงรัง ของสามเณรกลั่น อธิบายไว้ว่า "...ถึงเขตแขวงแหล่งหลักสุนัขหอน เรือสลอนรายรอถือถ่อไสว ทั้งพ่วงแพแซ่ซ้อนอีกมอญไทย บ้างมาไปปะกันเสียงครั่นครื้น..." ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าให้สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์ (ดิศ บุนนาค) เป็นแม่กองขุดคลองสุนัขหอนเมื่อปี พ.ศ. 2377 โดยใช้แรงงานกุลีจีน และขอแรงกระบือจากชาวบ้านด้วย คิดเป็นเงิน 102 ชั่ง 4 ตำลึง 1 สลึง 1 เฟื้อง แต่เสร็จเมื่อปีใดไม่ปรากฏ
ปัจจุบันตำบลสุนัขหอนได้เปลี่ยนชื่อเป็นตำบลลาดใหญ่ ขึ้นกับอำเภอเมืองสมุทรสงคราม คลองสุนัขหอนยังคงเป็นเส้นทางคมนาคมของคนในท้องถิ่น และเป็นสถานท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ที่นักท่องเที่ยวสามารถชมหิ่งห้อยยามค่ำคืน
ลักษณะ
คลองสุนัขหอนเป็นคลองที่แยกจากแม่น้ำท่าจีน ผ่านตำบลท่าจีน ตำบลบางกระเจ้า ตำบลบ้านบ่อ ตำบลบางโทรัด ตำบลกาหลง ตำบลนาโคก อำเภอเมืองสมุทรสาคร และตำบลโรงเข้ อำเภอบ้านแพ้ว บรรจบกับแม่น้ำแม่กลอง อำเภอเมืองสมุทรสงคราม ระยะทางยาวประมาณ 30 กิโลเมตร
อาวุธนิวเคลียร์
อาวุธนิวเคลียร์ เป็นวัตถุระเบิดซึ่งมีอำนาจทำลายล้างมาจากปฏิกิริยานิวเคลียร์ ไม่ว่าจะเป็นปฏิกิริยาฟิชชัน (atomic bomb) อย่างเดียว หรือ ฟิชชันและฟิวชัน (hydrogen bomb) รวมกัน ปฏิกิริยาทั้งสองปลดปล่อยพลังงานปริมาณมหาศาลจากสสารปริมาณค่อนข้างน้อย การทดสอบระเบิดฟิชชัน (อะตอม) ลูกแรกปลดปล่อยพลังงานออกมาเทียบเท่ากับทีเอ็นทีประมาณ 20,000 ตัน การทดสอบระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์ ("ระเบิดไฮโดรเจน") ลูกแรก ปลดปล่อยพลังงานออกมาเท่ากับทีเอ็นทีประมาณ 10,000,000 ตัน
อาวุธเทอร์โมนิวเคลียร์สมัยใหม่ที่หนักกว่า 1,100 กิโลกรัมเล็กน้อย สามารถก่อให้เกิดแรงระเบิดเทียบเท่ากับการจุดระเบิดทีเอ็นทีมากกว่า 1.2 ล้านตัน ดังนั้น กระทั่งวัตถุนิวเคลียร์ลูกเล็ก ๆ ที่ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าระเบิดธรรมดา สามารถทำลายล้างนครทั้งนครได้ ด้วยแรงระเบิดไฟและกัมมันตรังสี อาวุธนิวเคลียร์ถูกพิจารณาว่าเป็นอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูง และการใช้และควบคุมอาวุธนิวเคลียร์ได้กลายเป็นจุดสนใจสำคัญของนโยบายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศนับแต่ถือกำเนิดขึ้น
มีอาวุธนิวเคลียร์เพียงสองชิ้นเท่านั้นที่เคยใช้ตลอดห้วงการสงคราม ทั้งสองครั้งโดยสหรัฐอเมริกายามสงครามโลกครั้งที่สองใกล้ยุติ วันที่ 6 สิงหาคม พ.ศ. 2488 วัตถุประเภทจุดระเบิดยูเรเนียม (uranium gun-type) ชื่อรหัสว่า "ลิตเติลบอย" ถูกจุดระเบิดเหนือนครฮิโรชิมาของญี่ปุ่น อีกสามวันให้หลัง วันที่ 9 สิงหาคม วัตถุประเภทจุดระเบิดภายในพลูโตเนียม (plutonium implosion-type) ชื่อรหัสว่า "แฟตแมน" ระเบิดเหนือนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น การทิ้งระเบิดทั้งสองลูกส่งผลให้ชาวญี่ปุ่นเสียชีวิตไปประมาณ 200,000 ศพ ส่วนใหญ่เป็นพลเรือน จากการบาดเจ็บฉับพลันที่ได้รับจากการระเบิด
นับแต่การทิ้งระเบิดฮิโรชิมาและนางาซากิ อาวุธนิวเคลียร์ถูกจุดระเบิดกว่าสองพันโอกาสเพื่อจุดประสงค์ด้านการทดสอบและสาธิต มีเพียงไม่กี่ชาติที่ครอบครองอาวุธนิวเคลียร์หรือถูกสงสัยว่ากำลังแสวงหาอาวุธนิวเคลียร์ ประเทศที่ทราบว่าเคยจุดระเบิดอาวุธนิวเคลียร์ และได้รับการรับรองว่าครอบครองอาวุธนิวเคีลยร์ คือ สหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียต (รัสเซียเป็นผู้สืบทอดอำนาจนิวเคลียร์) สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส สาธารณรัฐประชาชนจีน อินเดีย ปากีสถาน และเกาหลีเหนือ นอกเหนือจากนี้ อิสราเอลยังถูกเชื่ออย่างกว้างขวางว่าครอบครองอาวุธนิวเคลียร์ แต่ไม่ได้รับการรับรองว่ามี รัฐหนึ่ง แอฟริกาใต้ เคยยอมรับว่ามีอาวุธนิวเคลียร์ที่ทำขึ้นก่อนหน้านี้ในอดีต แต่นับแต่นั้นได้แยกประกอบคลังแสงของตนและส่งให้กับผู้คุ้มครองนานาชาติ
สหพันธ์นักวิทยาศาสตร์อเมริกาประเมินว่ามีหัวรบนิวเคลียร์กว่า 15,700 หัวทั่วโลกใน พ.ศ. 2558 โดยมีราว 4,120 หัวถูกเก็บไว้ในสถานะ "ปฏิบัติการ" คือ พร้อมใช้งานได้ทันที
แคเมรอน ไกรมส์
เทรเวอร์ ลี แคดเดล (Trevor Lee Caddell; 30 กันยายน ค.ศ. 1993) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกันที่รู้จักใน Impact Wrestling, Pro Wrestling Guerilla (PWG) และสมาคมอิสระอื่นๆในชื่อ เทรเวอร์ ลี (Trevor Lee)  ในสมาคม WWE ได้ใช้ชื่อว่า แคเมรอน ไกรมส์ (Cameron Grimes)
รายชื่อประเทศเรียงตามการส่งออกเครื่องยนต์
ด้านล่างนี้เป็น10 อันดับรายชื่อประเทศเรียงตามการส่งออกเครื่องยนต์ ซึ่งเป็นข้อมูลจากปี 2012 โดย The Observatory of Economic Complexity
อ้างอิง
atlas.media.mit.edu - Observatory of Economic complexity - Countries that export Combustion Engines (2012)
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดราชบุรี เขต 3 แทนตำแหน่งที่ว่าง พ.ศ. 2565
ที่มา
เมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ได้มีมติชี้มูลความผิดปารีณา ไกรคุปต์ ว่าฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรฐานจริยธรรมอย่างร้ายแรง ในกรณีบุกรุกเขตป่าสงวนและเขตป่าไม้รวม 711 ไร่ ปารีณาถูกศาลฎีกาสั่งหยุดปฏิบัติหน้าที่เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2564 และให้พ้นจากตำแหน่ง ในวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2565 และยังสั่งให้เพิกถอนสิทธิเลือกตั้งเป็นเวลา 10 ปี ตามกฎหมายกำหนดให้ต้องจัดให้มีการเลือกตั้งใหม่ภายใน 45 วันนับตั้งแต่ตำแหน่งนั้นว่างลง
ผู้สมัคร
คณะกรรมการการเลือกตั้งได้กำหนดวันรับสมัครรับเลือกตั้งในวันที่ 21-25 เมษายน พ.ศ. 2565 โดยพรรคการเมืองที่ส่งผู้สมัครมีรายชื่อดังต่อไปนี้
กลุ่มภาษาซัมบัล
กลุ่มภาษาซัมบัล (Sambalic languages; lenguas zambales) มีผู้พูดส่วนใหญ่ในจังหวัดซัมบาเลส ประเทศฟิลิปปินส์
ประชากร
ภาษาที่มีผู้พูดมากที่สุดในกลุ่มภาษาซัมบัลคือภาษาซัมบัล ภาษาโบลีเนา และภาษาโบโตลันซึ่งมีผู้พูดประมาณ 200,000, 105,000 และ 72,000 คน ตามลำดับ จากสถิติประชากร ค.ศ. 2007 ของ National Statistical Coordination Board (NSCB)
ตัวอย่าง
ข้อความข้างล่างเป็นภาษิตประจำชาติฟิลิปปินส์ที่แปลเป็นภาษาโบลีเนา ภาษาโบโตลัน และภาษาซัมบัล และข้อความเดิมในภาษาตากาล็อก
พาราลิมปิกฤดูร้อน
สหรัฐและสหราชอาณาจักรเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อน 2 ครั้ง มากกว่าประเทศอื่นๆ ส่วนประเทศอื่นๆ ที่ได้เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อน ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศแคนาดา ประเทศจีน ประเทศกรีซ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศญี่ปุ่น ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศเกาหลีใต้ ประเทศสเปน และประเทศเยอรมนีตะวันตก ในพาราลิมปิกฤดูร้อน 2016 ประเทศบราซิลเป็นเจ้าภาพการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในอเมริกาใต้ ที่นครรีโอเดจาเนโร โตเกียวจะเป็นเมืองแรกที่เป็นเจ้าภาพพาราลิมปิกฤดูร้อนมากกว่าหนึ่งครั้ง: 1964 และ 2020
โดยมีเพียง 12 ประเทศที่ได้เข้าร่วมการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่ ประเทศอาร์เจนตินา ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศเบลเยียม ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศไอร์แลนด์ ประเทศอิสราเอล ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และสหรัฐ และมีเพียง 7 ประเทศที่ได้รับเหรียญทองอย่างน้อยหนึ่งเหรียญในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้ง ได้แก่ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศออสเตรีย ประเทศฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ประเทศอิตาลี ประเทศเนเธอร์แลนด์ และสหรัฐ
สหรัฐเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขันพาราลิมปิกฤดูร้อนทั้งหมด 8 ครั้ง: 1964, 1968, 1976, 1980, 1984, 1988, 1992 และ 1996 ประเทศจีนเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดในการแข่งขัน 5 ครั้งหลังสุด 2004, 2008, 2012, 2016 และ 2020 นอกจากนี้ อิตาลี (1972), เยอรมนีตะวันตก (1972) และออสเตรเลีย (2000) ยังเป็นประเทศที่มีอันดับเหรียญรางวัลสูงสุดประเทศละหนึ่งครั้ง
เควี 41
หลุมฝังพระศพ KV41 ตั้งอยู่ในหุบเขากษัตริย์ในประเทศอียิปต์เป็นสุสานสุดท้ายที่ถูกค้นพบโดย วิกเตอร์ ลอเรต และยังไม่ได้ขุดค้นหรือตรวจสอบ เจ้าของเดิมของหลุมฝังพระศพนี้ยังชัดเจน แต่อาจจะเป็นของพระนางเตติสฮอร์ริ
อาโอโมริ (เมือง)
อาโอโมริ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดอาโอโมริ ทางตอนเหนือของภูมิภาคโทโฮกุ ประเทศญี่ปุ่น ใน ค.ศ. 2023 คาดว่ามีประชากรประมาณ 267,777 คน มีขนาดพื้นที่ 824.61 ตารางกิโลเมตร
ภูมิศาสตร์
อาโอโมริตั้งอยู่กึ่งกลางของจังหวัดระหว่างชายฝั่งด้านใต้ของอ่าวอาโอโมริซึ่งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง และภูเขาฮักโกดะทางทิศใต้
เศรษฐกิจ
เมืองอาโอโมริเป็นศูนย์กลางพาณิชยกรรมของจังหวัดอาโอโมริ อาชีพเกษตรกรรมและการประมงคิดเป็นเพียง 4 เปอร์เซ็นต์ ของเศรษฐกิจโยรวมของเมืองเท่านั้น อีก 16.2 เปอร์เซ็นต์เป็นอุตสาหกรรมการผลิต และอีก 78.2 เปอร์เซ็นต์ เป็นอุตสาหกรรมบริการ
ไมคาห์ คริสเตนสัน
ไมคาห์ มาคานาไมคาลานี คริสเตนสัน (Micah Makanamaikalani Christenson; เกิด 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1993 –) เป็นนักวอลเลย์บอลชายชาวอเมริกัน ในตำแหน่งมือเซตให้กับเซนิต-คาซันและทีมชาติสหรัฐ
ชีวิตส่วนตัว
คริสเตนเซนเกิดที่โฮโนลูลู รัฐฮาวาย เป็นบุตรของโรเบิร์ตและชาร์ลีน คริสเตนสัน พ่อแม่ของเขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยฮาวายในฮิโล ซึ่งโรเบิร์ต พ่อของเขาเล่นบาสเก็ตบอล และชาร์ลีน แม่ของเขาชนะการแข่งขันวอลเลย์บอลในสหรัฐสามครั้งและได้รับการเสนอชื่อเข้ารับรางวัลออล-เมริกันสองสมัย โจแอนนาน้องสาวของเขาเล่นวอลเลย์บอลในทีมมหาวิทยาลัยเซาเทิร์นยูทาห์ คริสเตนสันเริ่มเล่นวอลเลย์บอลอาชีพในปี ค.ศ. 2005 กับสโมสรเอสิกส์ ควิกซิลเวอร์ เขายังเล่นบาสเก็ตบอลและเป็นผู้เล่นเกเตอเรดสองสมัยในฮาวาย
ผลงานระดับอาชีพ
คริสเตนสันเป็นนักบาสเก็ตบอลและวอลเลย์บอลให้กับโรงเรียนกาเมฮาเมฮาในโฮโนลูลู ซึ่งเขาสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 2011 เขาพาทีมคว้าแชมป์ในการแข่งขันชิงแชมป์ระดับรัฐ 3 รายการ (บาสเก็ตบอลในปี ค.ศ. 2009 และ ค.ศ. 2011 และวอลเลย์บอลในปี ค.ศ. 2011) และเล่นการแข่งขันของรัฐทั้งหมดหกรายการ เขาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียและเล่นให้กับทีมวอลเลย์บอลชายยูเอสซีโทรจันส์ เขาเริ่มเล่นในทีมชาติเยาวชนสหรัฐ ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์นอร์เซกา 2010 ที่แคนาดาและยังลงเล่นในวอลเลย์บอลยุวชนชายชิงแชมป์โลก 2009 ที่อิตาลี ในปี ค.ศ. 2011 เขาได้ลงเล่นให้กับทีมชาติเยาวชนสหรัฐในการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์โลก 2011 ที่บราซิลโดยทีมได้อันดับสี่ ซึ่งเป็นทีมอันดับที่สูงสุดของสหรัฐในการแข่งขันจนถึงปัจจุบัน และเป็นหัวหน้าทีมชาติเยาวชนสหรัฐที่ได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันวอลเลย์บอลเยาวชนชายชิงแชมป์นอร์เซกา 2012 ที่โคโลราโดสปริงส์
เขามีกำหนดลงเล่นให้กับทีมเยาวชนของสหรัฐในปี ค.ศ. 2013 แต่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมทีมชาติชุดใหญ่แทน เขาได้เปิดตัวในทีมชาติสหรัฐ ในการแข่งขันชิงแชมป์นอร์เซกา 2013 ที่แคนาดา ซึ่งทีมชาติสหรัฐได้รับรางวัลชนะเลิศ คริสเตนเซนได้รับรางวัลเสิร์ฟยอดเยี่ยมและเซ็ตยอดเยี่ยมในทัวร์นาเมนต์นี้ นอกจากนี้เขายังเข้าร่วมการแข่งขันเวิลด์แกรนด์แชมเปียนคัพ 2013 อีกด้วย ในปี 2014 เขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันเวิลด์ลีกซึ่งจัดขึ้นที่ฟลอเรนซ์ ประเทศอิตาลี เขาเริ่มเล่นทีมชาติชุดใหญ่เมื่ออายุ 20 ปี ซึ่งเป็นผู้เล่นที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ทีมชาติสหรัฐ
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 300 ปีกองทัพเรือรัสเซีย"
เหรียญที่ระลึก "300 ปีแห่งกองทัพเรือรัสเซีย" (Юбилейная медаль «300 лет Российскому флоту») เป็นเหรียญที่ระลึกที่จัดทำโดยรัฐบาลรัสเซียสำหรับผู้ช่วยเหลือในกองทัพเรือรัสเซียหรือผู้ได้มีส่วนสำคัญในกองทัพเรือรัสเซีย เนื่องในวาระครบรอบ 300 ปีการสถาปนากองทัพเรือรัสเซีย เหรียญได้รับการสถาปนาเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 โดยประกาศจากประธานาธิบดีฉบับที่ 176
ลักษณะเหรียญ
เหรียญที่ระลึก "ครบรอบ 300 ปีกองทัพเรือรัสเซีย" มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 32 มิลลิเมตร ด้านหน้าเป็นรูปพระฉายาลักษณ์ของจักรพรรดิปีเตอร์ที่ 1 แห่งรัสเซีย และอาคารที่ทำการกองทัพรัสเซียพร้อมคำว่า "300 ปีแห่งกองทัพเรือรัสเซีย" ("300 лет Российскому флоту") ข้างหลังเขียนว่า "1696-1996" รวงไม้โอ็คประกบข้างพร้อมสมอเรือสองสมอเรืออยู่ตรงกลาง
ปัญหาการตัดสินใจ
ปัญหาการตัดสินใจ (decision problem) เป็นปัญหาในทฤษฎีการคำนวณได้และทฤษฎีความซับซ้อนในการคำนวณ ซึ่งพิจารณาค่าอินพุตและตอบเพียงว่า "ใช่" หรือ "ไม่ใช่" เท่านั้น เช่นปัญหาที่ถามว่าจำนวนเต็ม x เป็นจำนวนเฉพาะใช่หรือไม่
มุมมองต่อปัญหาการตัดสินใจ
ในมุมมองของภาษารูปนัย ปัญหาการตัดสินใจสามารถมองเป็น ปัญหาสมาชิก (member problem) ได้ โดยมองว่าปัญหาการตัดสินใจเป็นการพิจารณาว่าอินพุตที่เข้ามาเป็นสมาชิกของ (membership) เซตหรือไม่? หรือเป็นสมาชิกของ ภาษาหรือไม่ ยกตัวอย่างเช่น กำหนดให้ P1 แทนปัญหาที่ว่าจำนวนเต็ม x เป็นจำนวนเฉพาะใช่หรือไม่ ถ้าเราให้ Prime เป็นเซตของจำนวนเฉพาะ เราก็สามารถเปลี่ยนปัญหา P เป็นปัญหาสมาชิกได้ว่า P1 จำนวนเต็ม x เป็นสมาชิกของเซต Prime หรือไม่ นั่นเอง
เรายังสามารถมองปัญหาบนจำนวนเต็มใดๆ เป็นปัญหาการตัดสินใจจำนวนอนันต์แบบนับได้ได้เช่น กำหนดให้ P2 แทนปัญหาที่ถามว่าจำนวนเต็ม xมีตัวประกอบเฉพาะจำนวนกี่ตัว เราก็สามารถใช้ปัญหาการตัดสินใจช่วยโดยการไล่ถามบนเซตของจำนวนเต็มว่า ...
ถ้าไล่ถามแล้วพบว่าข้อใดตอบว่าใช่ เราก็สามารถตอบได้ว่าจำนวนเต็มดังกล่าวเป็นคำตอบของปัญหา P2
การตัดสินได้และการรับรองได้
การพิจารณาว่าปัญหาการตัดสินใจหนึ่งๆ เป็นปัญหาที่แก้ได้หรือไม่เป็นประเด็นที่สำคัญในทฤษฎีการคำนวณได้ ทฤษฎีการคำนวณได้ จึงได้นิยามศัพท์คำว่า การตัดสินได้ และ การรับรองได้ โดยนิยามไว้ดังนี้ จะสังเกตเห็นว่า ปัญหาที่ตัดสินได้ย่อมเป็นปัญหาที่รับรองได้ไปด้วยและปัญหาที่ตัดสินไม่ได้อาจเป็นปัญหาที่รับรองได้ก็ได้ ยกตัวอย่างปัญหาที่ตัดสินไม่ได้แต่รับรองได้เช่น ปัญหาการยุติการทำงาน เป็นต้น
ซัมมุ
ซัมมุ (山武市 (Sanmu-shi)) เป็นนครในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 2012 มีจำนวนประชากร 55,054 คน มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 146.38 ตารางกิโลเมตร ในอดีตมีชื่อเสียงด้านอุตสาหกรรมป่าไม้ ปัจจุบันประกอบอาชีพเกษตรกรรมขนาดเล็ก ปลูกผักชนิดต่าง ๆ เช่น แคร์รอต แตงโม และถั่วลิสง เป็นเมืองพักอาศัยรองรับจากเมืองชิบะ และโตเกียว
พระเจ้าฟ้ารั่ว
พระเจ้าวาริหู หรือ พระเจ้าฟ้ารั่ว (ဝါရေဝ်ရောဝ်, ဝါရီရူး, ; 20 มีนาคม ค.ศ. 1253 – ประมาณ 14 มกราคม ค.ศ. 1307) เป็นปฐมกษัตริย์ในเมืองเมาะตะมะ ซึ่งปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตประเทศพม่า ทรงครองราชสมบัติระหว่าง ค.ศ. 1287 ถึง 1307 พระองค์มีพระปรีชาสามารถทั้งด้านการต่างประเทศและการทหาร ทรงปกครองอาณาจักรมอญในพม่าตอนล่างช่วงการล่มสลายของอาณาจักรพุกามประมาณปี ค.ศ. 1280 กระทั่งพระองค์ถูกปลงพระชนม์ในปี ค.ศ. 1307 แต่สายราชสกุลที่สืบเชื้อสายจากพระองค์ก็ปกครองราชอาณาจักรหงสาวดีจนกระทั่งล่มสลายในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 16
พระเจ้าฟ้ารั่วประสูติ เมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1253 โดยมีพระนามเดิมว่า มะกะโท (แมะกะตู) ต่อมาใน ค.ศ. 1272 ขณะพระชนมายุได้ 19 พรรษาก็ติดตามบิดาไปค้าขายที่อาณาจักรสุโขทัยในรัชสมัยพ่อขุนบานเมือง กษัตริย์รัชกาลที่ 2 แห่งราชวงศ์พระร่วง พระองค์ได้เข้ารับราชการในราชสำนักสุโขทัยโดยเริ่มจากตำแหน่งควาญช้างกระทั่งทำความดีความชอบเรื่อยมาจนได้รับปูนบำเหน็จเป็นขุนวังในรัชสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราช กษัตริย์รัชกาลที่ 3 แห่งราชวงศ์พระร่วง และมีใจผูกพันรักใคร่กับเจ้านางสร้อยดาว พระราชธิดาของพ่อขุนรามคำแหงมหาราชและได้พาเจ้านางสร้อยดาวหนีไป
ใน ค.ศ. 1285 เมื่อพระองค์ออกจากสุโขทัยกลับมายังเมาะตะมะ ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับอลิมามาง เจ้าเมืองเมาะตะมะที่ราชสำนักพุกามส่งมาปกครอง ในที่สุดพระองค์สามารถสังหารอลิมามางสำเร็จ พร้อมกับสถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์ และประกาศอิสรภาพจากอาณาจักรพุกามเมื่อ ค.ศ. 1287 เมื่อสถาปนาพระองค์เป็นกษัตริย์เมืองเมาะตะมะแล้ว พระองค์ได้ส่งพระราชสาส์นมาขอขมาพ่อขุนรามคำแหงมหาราช ซึ่งพ่อขุนรามคำแหงมหาราชได้พระราชทานอภัยโทษ และได้พระราชทานพระนามกษัตริย์มะกะโท ตามจารึกในสุพรรณบัฏว่า พระเจ้าฟ้ารั่ว แต่ชาวมอญเรียกว่า พระเจ้าวาโรตะละไตเจิญภะตาน หรือ สมิงวาโร พระองค์ใช้เวลาเกือบสิบปีจัดการศัตรูทางการเมืองจนหมดสิ้น กระทั่งสามารถรวบรวมแผ่นดินมอญให้เป็นปึกแผ่นได้สำเร็จใน ค.ศ. 1296 พระองค์ยังได้รับการยอมรับจากราชวงศ์หยวนของจีนในปี ค.ศ. 1298
พระเจ้าฟ้ารั่วเสด็จสวรรคต เมื่อวันที่ 14 มกราคม ค.ศ. 1307 เนื่องจากถูกปลงพระชนม์โดยพระราชโอรส 2 พระองค์ของพระเจ้าตะยาพยาแห่งกรุงหงสาวดี อดีตพันธมิตรของพระเจ้าฟ้ารั่ว เพื่อแก้แค้นให้กับพระบิดาที่ถูกพระเจ้าฟ้ารั่วจับสำเร็จโทษ และเนื่องจากพระเจ้าฟ้ารั่วสวรรคตโดยไร้รัชทายาททำให้มะกะตาพระอนุชาได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็นพระเจ้ารามประเดิด
ไว้อาลัย
การตอบรับ
เพลง "ไว้อาลัย" ติดอันดับสูงสุด 2 จากการจัดอันดับของ ซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ต ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
เจ้าชายต็อก-โอชิริน นามนานซือเหริน
ต็อก-โอชิริน นามนานซือเหริน (มองโกเลีย: Төгс-Очирын Намнансүрэн; จีน: 那木囊蘇倫; ทิเบต: རྣམ་སྣང་སྲུང་།; ค.ศ. 1878 - เมษายน ค.ศ. 1919) ตำแหน่งเต็มคือ เซนโนโยนข่าน นามนานซือเหริน (Сайн ноён хан Намнансүрэн, Good Noyan Khan Namnansuren) เป็นเจ้าชายผู้สืบทอดตำแหน่งมาตั้งแต่โบราณของมองโกลและทรงอำนาจมาก และเป็นผู้ที่มีความโดดเด่นในช่วงยุคต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยเป็นผู้นำในการเรียกร้องเอกราชของมองโกเลีย พระองค์ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนแรกของราชอาณาจักรมองโกเลียในคณะรัฐบาลของพระมหากษัตริย์ซึ่งก็คือ บอจด์ ข่าน ตั้งแต่ปีค.ศ. 1912 จนถึง ค.ศ. 1915 บอจด์ ข่านทรงโปรดเกล้าให้ยุบเลิกตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และเปลี่ยนให้นามนานซือเหรินมาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีกระทรวงสงคราม แต่ถึงกระนั้นอำนาจยังคงเทียบเท่านายกรัฐมนตรีอยู่ดี
อ้างอิง
18781919
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ (Hull classification symbol) คือสัญลักษณ์ในการจัดประเภทของเรือ (บางครั้งถูกเรียกว่า รหัสตัวเรือ หรือ หมายเลขตัวเรือ) ถูกใช้งานโดยกองทัพเรือสหรัฐ หน่วยยามฝั่งสหรัฐ และองค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) เพื่อระบุเรือตามประเภทของเรือและภารกิจย่อยของเรือประเภทนั้น ๆ ระบบนี้คล้ายคลึงกับระบบหมายเลขชายธงที่ราชนาวีอังกฤษและกองทัพเรือในยุโรปและประเทศอื่น ๆ ในเครือจักรภพใช้งาน
เควี 36
หลุมฝังศพ KV36 ตั้งอยู่ในหุบเขาของกษัตริย์อียิปต์ได้ถูกใช้สำหรับฝังศพของมาไอเฮอร์ปริ จากในช่วงราชวงศ์ที่สิบแปด
หลุมฝังศพของมาไอเฮอร์ปริ เป็นห้องขนาดเล็กหลุมฝังศพด้วยห้องที่ด้านล่างบนฝั่งตะวันตก ในห้องที่ฝังศพไม่ได้รับการตกแต่ง เป็นกับทุกฝังศพห้องไม่ใช่เชื้อวงศ์ในหุบเขากษัตริย์ มีขนาดยาว 3.90 เมตรและกว้าง 4.10 เมตร
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือ
กองทัพเรือสหรัฐ
ตัวอย่างชื่อเรือในระบบนี้ เช่น
ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2450 เรือบางลำยังถูกเรียกอีกทางหนึ่งด้วยรหัสตัวอักษรเดี่ยว หรือรหัสสามตัวอักษร ตัวอย่างเช่น ยูเอสเอส อินเดียน่า (เรือประจัญบาน หมายเลข 1) อาจเรียกว่า ยูเอสเอส อินเดียน่า (B-1) และ ยูเอสเอส โอลิมเปีย (เรือลาดตระเวน หมายเลข 6) อาจเรียกว่า ยูเอสเอส โอลิมเปีย (C-6) ในขณะที่ ยูเอสเอส เพนซิลเวเนีย (เรือลาดตระเวนหุ้มเกราะ หมายเลข 4) อาจเรียกว่า ยูเอสเอส เพนซิลเวเนีย (ACR-4) อย่างไรก็ตาม แทนที่จะมีการใช้งานระบบรหัสใหม่แทนที่ของเก่า รหัสเหล่านี้กลับยังถูกใช้ร่วมกันและถูกใช้สลับกัน จนกระทั่งระบบแบบใหม่ถูกคิดและใช้งานขึ้นเมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2463
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้ซื้อเรือและเรือพาณิชย์และเรือส่วนตัวจำนวนมาก เพื่อนำมาใช้เป็นเรือลาดตระเวน เรือสงครามทุ่นระเบิด และเรือช่วยรบในการสนับสนุนเรือรบต่าง ๆ บางลำมีชื่อเหมือนกัน เพื่อง่ายต่อการติดตามเรือเหล่านั้นทั้งหมด กองทัพเรือสหรัฐได้กำหนดหมายเลขประจำตัวเฉพาะให้กับเรือเหล่านั้น เรือที่เห็นว่าเหมาะสมสำหรับงานลาดตระเวนจะได้รับหมายเลขส่วนการลาดตระเวน (Section patrol: SP) ในขณะที่เรือที่มีวัตถุประสงค์เฉพาะอื่น ๆ จะได้รับ "หมายเลขประจำตัว" โดยทั่วไปจะใช้ตัวย่อว่า "หมายเลขรหัส" หรือ "รหัส" เรือและพาหนะทางน้ำบางลำเปลี่ยนจาก SP เป็นหมายเลขรหัส หรือจากหมายเลขรหัสเปลี่ยนเป็น SP โดยไม่มีการเปลี่ยนเลขเฉพาะของตัวเรือเอง และเรือและพาหนะทางน้ำบางลำที่ได้รับการกำหนดหมายเลข เพื่อรอการเข้าประจำการทางเรือแต่กลับไม่ถูกนำเข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐ การกำหนดหมายเลข SP และเลขรหัสนั้น เป็นการกำหนดจากส่วนกลางและเป็นการกำหนดแบบรันต่อเนื่องกันโดยไม่ใช้ร่วมกันในทั้ง 2 รูปแบบ ตัวอย่างเช่น ทั้ง "SP-435" และ "Id No. 435" หมายเลข SP และรหัส จะถูกใช้ในวงเล็บหลังชื่อเรือแต่ละลำซึ่งเป็นคนละลำเพื่อใช้ระบุตัวตน แม้ว่าระบบนี้จะใช้การลงวันที่ล่วงหน้าเช่นเดียวกับระบบการจัดประเภทลำเรือสมัยใหม่ แต่หมายเลขของมันไม่ได้ถูกเรียกในขณะนั้นว่า "รหัสตัวเรือ" หรือ "หมายเลขตัวเรือ" แต่ก็มีการใช้งานในลักษณะที่คล้ายคลึงกันกับระบบปัจจุบันและถือได้ว่าเป็นต้นแบบของระบบเหล่านั้น
กองเรือรัษฎากรสหรัฐและยามฝั่งสหรัฐ
กองเรือรัษฎากรสหรัฐ ได้รวมเข้ากับ หน่วยช่วยชีวิตของสหรัฐ ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2458 เพื่อก่อตั้งหน่วยยามฝั่งสหรัฐที่ทันสมัย โดยเปลี่ยนแปลงภายหลังที่กองทัพเรือได้เริ่มกำหนดหมายเลขประจำตัวทะเบียนเรือรบในทศวรรษ 1890 โดยเรือของยามฝั่งสหรัฐแบบคัตเตอร์มีหมายเลขในวงเล็บเรียกว่าหมายเลขประจำตัวทะเบียนเรือตามหลังชื่อ เช่น (Cutter No. 1) ฯลฯ ระบบนี้ยังคงมีการใช้งานอยู่ จนกระทั่งระบบการจัดประเภทตัวเรือที่ทันสมัยของกองทัพเรือสหรัฐเริ่มใช้งานในปี พ.ศ. 2463 ซึ่งรวมถึงเรือยามฝั่งและพาหนะทางน้ำอื่น ๆ ของหน่วย
หน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ของสหรัฐ
เช่นเดียวกับกองทัพเรือสหรัฐฯ หน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นการเดินเรือในนามของรัฐบาลสหรัฐ และเป็นหน่วยงานก่อนหน้าของ องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) ได้ใช้ระบบหมายเลขตัวเรือสำหรับกองเรือของตนในศตวรรษที่ 20 เรือที่ใหญ่ที่สุดซึ่งเป็นเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 1" ถูกจัดประเภทเป็น "เรือสำรวจสมุทรศาสตร์" และได้รับการตั้งชื่อว่า "OSS" สำหรับเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 2" ได้รับการกำหนด "MSS" โดยใช้สำหรับ "เรือสำรวจขนาดกลาง" และเรือสำรวจสมุทรศาสตร์ "หมวดที่ 3" มีขนาดเรือที่เล็กกว่า ได้รับการจัดเป็นประเภท "CSS" และหมวดที่ 4 "เรือสำรวจชายฝั่ง" นั้นใช้ชื่อว่า "ASV" สำหรับ "เรือเสริมในการสำรวจ" รวมถึงเรือที่มีขนาดเล็กกว่าด้วย
องค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ
หน่วยบริหารปลาและสัตว์ป่า ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2483 และจัดโครงสร้างใหม่เป็นองค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ (USFWS) ในปี พ.ศ. 2499 ใช้ระบบหมายเลขตัวเรือสำหรับเรือวิจัยการประมงและเรือลาดตระเวน ประกอบด้วย "FWS" ตามด้วยหมายเลขระบุเฉพาะ ในปี พ.ศ. 2513 NOAA เข้าควบคุมเรือเดินทะเลของสำนักงานประมงพาณิชย์ของ USFWS โดยในฐานะที่กลายเป็นส่วนหนึ่งของกองเรือ NOAA ท้ายที่สุดกองเรือเดิมเหล่านั้นก็ได้รับการจัดประเภทใหม่ภายใต้ระบบหมายเลขตัวเรือของ NOAA
กองทัพเรือสหรัฐ
กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้คิดค้นและใช้งานระบบการจัดประเภทลำเรือที่สมัยใหม่ เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2463 โดยยกเลิกหมายเลขหมวดลาดตระเวน "หมายเลขประจำตัว" และระบบหมายเลขอื่น ๆ ที่อธิบายไว้ข้างต้น ในระบบใหม่ สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือทั้งหมดต้องมีตัวอักษรอย่างน้อยสองตัว โดยในประเภทพื้นฐาน สัญลักษณ์ คืออักษรตัวแรกของชื่อประเภท สองตัว ยกเว้นในเรือบรรทุกเครื่องบิน
การรวมกันของสัญลักษณ์และหมายเลขตัวเรือ ระบุถึงเรือของกองทัพเรือสมัยใหม่ที่ไม่เหมือนใคร เรือที่ได้รับการปรับแต่งซ่อมบำรุงอย่างหนักหรือดัดแปลงใหม่อาจจะได้รับสัญลักษณ์ใหม่แต่ยังคงหมายเลขลำเรือไว้ หรือได้รับสัญลักษณ์ใหม่ทั้งชุด ตัวอย่างเช่น เรือลาดตระเวนปืนหนัก ยูเอสเอส บอสตัน (CA-69) ถูกแปลงให้กลายเป็นเรือลาดตระเวนติดอาวุธนำวิถี โดยเปลี่ยนหมายเลขตัวเรือเป็น CAG-1 นอกจากนี้ ระบบของสัญลักษณ์ยังมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้งทั้งตั้งแต่เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2450 จนกระทั่งระบบสมัยใหม่เริ่มใช้งานในปี พ.ศ. 2463 ดังนั้น ในบางครั้งสัญลักษณ์ของเรือจึงสามารถเปลี่ยนแปลงได้โดยไม่ได้ดำเนินการปรับแต่งหรือติดตั้งอะไรเพิ่มเติมกับตัวเรือรบจริง ๆ
หมายเลขตัวเรือจะกำหนดขึ้นตามการจัดประเภทตัวเรือ โดยสามารถใช้หมายเลขซ้ำได้ในระหว่างประเภท อาทิ CV-1 คือเรือบรรทุกเครื่องบิน ยูเอสเอส แลงลีย์ และ BB-1 เป็นเรือประจัญบาน ยูเอสเอส อินเดียน่า
ประเภทของเรือและการจัดประเภทของเรือมีการใช้งานและหายไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซึ่งสัญลักษณ์ต่างๆ จำนวนมากด้านล่างนี้ที่ไม่ได้ถูกใช้งานในปัจจุบัน ทะเบียนเรือของกองทัพเรือสหรัฐได้เก็บรักษาข้อมูลไว้ในฐานข้อมูลออนไลน์ของเรือในกองทัพเรือสหรัฐฯ ซึ่งแสดงสัญลักษณ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงปี พ.ศ. 2518 กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้กำหนดให้ "เรือฟริเกต" เป็นเรือรบผิวน้ำประเภทหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าเรือพิฆาตและเล็กกว่าเรือลาดตระเวน ในกองทัพเรืออื่น ๆ โดยทั่วไปแล้วเรือดังกล่าวจะเรียกว่า "เรือบัญชาการ" (Flotilla leader) หรือ "เรือคุ้มกันเรือพิฆาต" (Destroyer leader) ด้วยเหตุนี้ กองทัพเรือสหรัฐฯ จึงใช้ "DL" สำหรับ "เรือฟริเกต" ในช่วงก่อนปี 1975
ในขณะที่ "เรือฟริเกต" ในกองทัพเรืออื่นๆ มีขนาดเล็กกว่าเรือพิฆาต และคล้ายกับสิ่งที่กองทัพเรือสหรัฐฯ เรียกว่า "เรือพิฆาตคุ้มกัน" (Destroyer escort) และ "เรือคุ้มกันมหาสมุทร" (Ocean escort) หรือ "DE"
ในปี พ.ศ. 2518 ได้มีการจัดประเภทเรือใหม่ของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยเรือลาดตระเวน เรือฟริเกต และเรือคุ้มกันมหาสมุทร ถูกนำมาจัดประเภทใหม่ให้สอดคล้องกับการจัดประเภทของประเทศอื่น ๆ เพื่อความเข้าใจที่ง่ายและชัดเจนขึ้นของชื่อเรียก และช่วยลด "ช่องว่างของเรือลาดตระเวน" กับกองทัพเรือโซเวียต ด้วยการกำหนดใหม่ให้เรือที่แต่เดิมถูกกำหนดให้เป็น "เรือฟริเกต" เปลี่ยนเป็น "เรือลาดตระเวน"
กองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ
หากสัญลักษณ์การจัดประเภทลำเรือของกองทัพเรือสหรัฐฯ ขึ้นต้นด้วย "T-" แสดงว่าเป็นส่วนหนึ่งของกองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ (Military Sealift Command) มีลูกเรือส่วนใหญ่เป็นพลเรือน และเป็นเรือ "เรือเดินสมุทรสหรัฐ" (United States Naval Ship: USNS) ที่ไม่ได้อยู่ในกองเรือประจำการ ตรงข้ามกับ "เรือรบสหรัฐ" (United States Ship: USS) ที่มีลูกเรือเป็นทหารทั้งหมด
ยามฝั่งสหรัฐ
หากสัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือขึ้นต้นด้วย "W" แสดงว่าเป็นเรือคัตเตอร์ในประจำการของหน่วยยามฝั่งของสหรัฐอเมริกา จนกระทั่งปี พ.ศ. 2508 หน่วยยามฝั่งใช้รูปแบบรหัสการจัดประเภทตัวเรือของกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยขึ้นต้นด้วย "W" ในปี พ.ศ. 2508 หน่วยยามฝั่งสหรัฐได้ยกเลิกการจำแนกประเภทตามภารกิจของกองทัพเรือเนื่องจากไม่ตรงกับภารกิจของตัวเอง และพัฒนารูปแบบประเภทใหม่ของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง WHEC สำหรับ "เรือคัตเตอร์ความทนทานสูง" และ WMEC สำหรับ "เรือคัตเตอร์ความทนทานปานกลาง"
องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ
องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA) เป็นส่วนหนึ่งของกระทรวงพาณิชย์สหรัฐ รวมถึง National Oceanic and Atmospheric Administration Commissioned Officer Corps (หรือ "NOAA Corps") ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดของหน่วยงานบริการในเครื่องแบบของสหรัฐอเมริกา และ ดำเนินการเกี่ยวกับเรือวิจัยและสำรวจทางทะเล กองเรือของ NOAA ยังใช้ระบบสัญลักษณ์จัดประเภทตัวเรือ ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า "หมายเลขตัวเรือเรือ" สำหรับเรือของตน
หลังจาก NOAA เข้ารับช่วงดูแลเรือของหน่วยสำรวจชายฝั่งและภูมิศาสตร์ของสหรัฐ และ สำนักประมงพาณิชย์ องค์การบริหารปลาและสัตว์ป่าแห่งสหรัฐ ในปี พ.ศ. 2513 หน่วยงานก็ได้นำระบบการจัดประเภทเรือแบบใหม่มาใช้ โดยในระบบนี้ กองเรือ NOAA แบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่ ๆ คือ เรือวิจัย และเรือสำรวจ
เรือวิจัย ซึ่งรวมถึงเรือวิจัยสมุทรศาสตร์และการประมง จะได้รับหมายเลขตัวเรือที่ขึ้นต้นด้วย "R" ในขณะที่เรือสำรวจ ซึ่งโดยทั่วไปแล้วเป็นเรือสำรวจอุทกศาสตร์ จะได้รับหมายเลขตัวเรือที่ขึ้นต้นด้วย "S" โดยตัวอักษรนั้น จะถูกตามด้วยตัวเลขจำนวนสามหลัก ตัวเลขหลักแรกระบุ "ชั้น" (เช่น ขนาด) ของเรือ NOAA ซึ่งแบ่งตามน้ำหนักรวมและแรงม้าของเรือ ในขณะที่ตัวเลขสองหลักถัดไป จะถูกรันต่อจากหลักแรกเพื่อสร้างหมายเลขระบุตัวตนสามหลักที่ไม่ซ้ำกัน
โดยทั่วไป หมายเลขตัวเรือของ NOAA แต่ละหมายเลขจะถูกเขียนและเว้นช่องว่างระหว่างตัวอักษรและตัวเลขสามหลัก เช่น NOAAS Nancy Foster (R 352) หรือ NOAAS Thomas Jefferson (S 222)
รหัสการจัดประเภทตัวเรือของกองทัพเรือสหรัฐ
ระบบการกำหนดชื่อเรือแบบตัวอักษรและตัวเลขของกองทัพเรือสหรัฐฯพร้อมกับหมายเลขลำเรือ เป็นการพยายามที่จะการกำหนดอัตลักษณ์เพื่อจัดหมวดหมู่เรือทุกประเภทมาเป็นเวลาหลายสิบปี อาทิ เรือผิวน้ำ เรือช่วยรบ และเรือลากจูง แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงรายละเอียดและขยายรูปแบบออกไปมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ระบบนี้ยังคงมีการใช้งานที่คงเดิมมาตั้งแต่เริ่มประกาศใช้อย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2463 โดยมันยังคงเป็นรูปแบบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการจัดการและใช้ระบุตัวตนสำหรับการติดตามเรือรบเหล่านี้ในทะเล และยังถูกใช้เป็นหมายเลขสำหรับติดแสดงบริเวณหัวเรือ (และในหลายลำที่ติดอยู่ในบริเวณท้ายเรือ) ของเรือส่วนใหญ่ในกองทัพเรือสหรัฐ
การกำหนดชื่อเรือและระบบหมายเลขตัวเรือนั้นต้องย้อนกลับไปถึงช่วงปลายทศวรรษ 1880 เมื่อหมายเลขประจำประเภทเรือได้ถูกกำหนดให้กับเรือรบที่สร้างใหม่ส่วนใหญ่ของ "สตีลนาวี" รุ่นใหม่ ซึ่งในช่วงสามสิบปีต่อมา หมายเลขเดียวกันนี้ถูกรวมเข้ากับรหัสการจัดเก็บข้อมูลเรือที่เจ้าหน้าที่ธุรการของกองทัพเรือใช้เพื่อสร้างระบบการจัดประเภทตัวเรือในเวอร์ชันที่ยังไม่เป็นทางการซึ่งจะถูกเริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2463 โดยการใช้หมายเลขเฉพาะของเรือนั้นมีจุดเริ่มต้นที่ต้องย้อนกลับไปจนถึงยุคที่โด่งดังที่สุดอย่าง เรือปืน "Jeffersonian" ในช่วงต้นทศวรรษ 1800 และเรือปืน "Tinclad" ของกองเรือมิสซิสซิปปีในสงครามกลางเมือง
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ต้องเข้าใจว่าตัวอักษรและตัวเลขบนตัวเรือนั้นไม่ใช่ตัวย่อ และไม่ควรที่จะถือเป็นตัวย่อในการจำแนกประเภทของเรือ ดังนั้น "DD" จึงไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่า "Destroyer (เรือพิฆาต)" "SS" หมายถึง "Submarine (เรือดำน้ำ)" และ "FF" คือรหัสประเภทที่ถูกกำหนดขึ้นหลังปี พ.ศ. 2518 สำหรับ "Frigate (เรือฟริเกต)"
รหัสการจัดประเภทตัวเรือสำหรับเรือที่เข้าประจำการในกองทัพเรือสหรัฐนั้น อยู่ภายใต้คำสั่งเลขานุการกองทัพเรือ 5030.8B
เรือรบ
เรือรบนั้นถูกออกแบบมาสำหรับเข้าร่วมปฏิบัติการในการรบ โดยที่มาของสองตัวอักษรนั้นมาจากความต้องการในการจัดประเภทย่อย ๆ ของเรือลาดตระเวนแบบต่าง ๆ
ประเภทเรือผิวน้ำ
เรือผิวน้ำคือเรือที่ออกแบบมาเพื่อต่อสู้กับกองกำลังของข้าศึกในทะเลเปิดเป็นหลัก เรือผิวน้ำหลัก ๆ ได้แก่ เรือประจัญบาน เรือลาดตระเวน และเรือพิฆาต เรือประจัญบานมีอาวุธหนักและเกราะที่หนามาก เรือลาดตระเวนมีอาวุธและเกราะพอสมควร ส่วนเรือพิฆาตและเรือรบขนาดเล็กมีอาวุธและเกราะน้อยกว่าสองประเภทข้างต้น ก่อนปี พ.ศ. 2463 เรือถูกเรียกว่า " no. X" (<ประเภท> หมายเลข X) โดยประเภทจะอ่านออกเสียงแบบเต็มประโยค ซึ่งประเภทมักถูกย่อในรายการเรือ เป็น "B-X", "C-X", "D-X" และอื่น ๆ ตัวอย่างเช่น ก่อนปี 2463 ยูเอสเอส มินนิโซตา (BB-22) จะถูกเรียกว่า "ยูเอสเอส มินนิโซตา, เรือประจัญบาน หมายเลข 22" ด้วยการอ่าน และ "ยูเอสเอส มินนิโซตา บี-22" ด้วยการเขียนหรือพิมพ์แบบลายลักษณ์อักษร หลังปี 2463 ชื่อเรือจะถูกเขียนและอ่านว่า "ยูเอสเอส มินนิโซตา (บี-22)" โดยการลดขนาดชื่อเรียกนั้น จะแบ่งเป็นประเภทคือ:
ประเภทเรือดำน้ำ
เรือดำน้ำหมายถึงเรือประเภทดำน้ำที่ขับเคลื่อนได้ตัวเองทั้งหมด (โดยปกติแล้วจะเริ่มต้นด้วย SS) โดยให้ความหมายความรวมทั้งเรือดำน้ำที่ในการรบ การสนับสนุน หรือการวิจัยและพัฒนาซึ่งแทบจะไม่มีขีดความสามารถในการรบเลยก็ตาม แม้ว่าเรือดำน้ำบางประเภท รวมถึงเรือดำน้ำดีเซล-ไฟฟ้าทั้งหมดที่เคยมีอยู่จะเลิกใช้งานจากกองทัพเรือสหรัฐแล้วก็ตาม แต่กองทัพเรือประเทศอื่น ๆ ยังคงใช้เรืองานเรือดำน้ำที่ใช้รหัสประเภท SS, SSA, SSAN, SSB, SSC, SSG, SSM และ SST อยู่ โดยเฉพาะหลังจากเกิดระบบ AIP (ระบบขับเคลื่อนที่ไม่ใช้อากาศจากภายนอก; Air Independent Propulsion) แบบใหม่ขึ้นมา ทั้งรหัสประเภท SSI และ SSP ถูกนำมาใช้เพื่อแยกแยะประเภทภายในกองทัพเรือสหรัฐ ซึ่งในภายหลังได้เลือกใช้รหัสประเภทSSP ส่วนรหัสประเภท SSK ที่ถูกเลิกใช้งานโดยกองทัพเรือสหรัฐยังคงใช้เรียกขานและเรียกแทนความหมายเดียวกับ SS โดยใช้สำหรับเรือดำน้ำโจมตี/ลาดตระเวนด้วยไฟฟ้าดีเซลภายในกองทัพเรือสหรัฐ และถูกใช้อย่างเป็นทางการโดยกองทัพเรือสหราชอาณาจักรและ บริษัทอังกฤษ เช่น Jane's Information Group
ประเภทเรือตรวจการณ์ผิวน้ำ
เรือตรวจการณ์ผิวน้ำ คือเรือที่มีภารกิจครอบคลุมลึกออกไปจากชายฝั่งเข้าไปในพื้นที่ทะเลหลวง โดยมีคุณสมบัติในการปฏิบัติการอย่างต่อเนื่องและมีความคงทนทะเลสูง ทำให้มีขีดความสามารถในการปฏิบัติการในทะเลได้เกินกว่า 48 ชั่วโมงโดยไม่ต้องรับการสนับสนุน ซึ่งรวมไปถึงการสงครามแม่น้ำในช่วงสงครามเวียดนาม ปัจจุบันเหลือประจำการอยู่เพียงไม่กี่ลำ
ประเภทสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก
เรือสงครามสะเทินน้ำสะเทินบก หมายความรวมถึงเรือทุกลำที่มีขีดความสามารถในการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบก และมีลักษณะเฉพาะสำหรับการปฏิบัติการได้ยาวนานในพื้นที่ทะเลหลวง ประกอบไปด้วยสองรูปแบบคือ: เรือยกพลขึ้นบก สร้างขึ้นเพื่อเดินทางข้ามมหาสมุทร และ เรือระบายพล ออกแบบมาเพื่อการนำกำลังทหารจากเรือไปยังชายฝั่งเพื่อทำการบุก
สัญลักษณ์การจัดประเภทตัวเรือของกองทัพเรือสหรัฐสำหรับเรือที่มีดาดฟ้าเรือที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับอากาศยาน:
เรือยกพลขึ้นบก
เรือระบายพล (Landing Craft)
การสนับสนุนการรบนอกประเทศ
ดำเนินงานโดย กองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ มีคำนำหน้าเรือว่า "เรือเดินสมุทรสหรัฐ" (United States Naval Ship: USNS) สัญลักษณ์การจัดประเภทขึ้นต้นด้วย "T-"
ประเภทการสงครามทุ่นระเบิด
เรือสงครามทุ่นระเบิด คือเรือที่มีหน้าที่หลักในการสงครามทุ่นระเบิดในทะเลหลวง
ประเภทป้องกันชายฝั่ง
เรือป้องกันชายฝั่ง คือเรือที่มีภารกิจในการลาดตระเวนและสกัดกั้นในบริเวณชายฝั่ง
เรือช่วยรบ
เรือช่วยรบ ได้รับการออกแบบมาสำหรับปฏิบัติการในหลากหลายบทบาทเพื่อสนุบสนุนเรือรบและการปฏิบัติการทางเรืออื่น ๆ
ประเภทการส่งกำลังบำรุง
เรือที่มีความสามารถในการส่งกำลังบำรุงด้วยการรับส่งสิ่งของกลางทะเล (Underway Replenishment: UNREP) ให้กับเรือภายในกองเรือ
ประเภทการขนส่งเคลื่อนที่
เรือขนส่งเคลื่อนที่เป็นเรือที่มีขีดความสามารถในการให้การสนับสนุนในด้านของวัสดุโดยตรงให้กับหน่วยที่ต้องการใช้วัสดุนั้น ๆ ซึ่งปฏิบัติการอยู่ห่างไกลจากท่าเรือหลักของตน
เรือสนับสนุน
เรือสนับสนุนไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเข้าร่วมในสนามรบ แต่โดยปกติจะไม่มีการติดอาวุธ สำหรับเรือที่มีลูกเรือเป็นพลเรือน ในเรือที่เป็นเจ้าของ หรือดำเนินการโดยกองบัญชาการการลำเลียงทางทหารของกองทัพเรือสหรัฐ และกองบริหารการเดินเรือ (US Maritime Administration: MARAD) สัญลักษณ์การจัดประเภทขึ้นต้นด้วย "T-"
ประเภทเรือบริการ
เรือบริการเป็นเรือในสังกัดของกองทัพเรือ (รวมถึงเรือที่ไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเอง) ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการทำงานโดยทั่วไปให้กับกองเรือหรือฐานทัพตามแนวชายฝั่ง อักษรต่อท้าย "N" หมายความว่าเรือนั้นไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเอง
เรือเหาะ
แม้ว่าในทางเทคนิคแล้ว อากาศยานก่อนช่วงสงครามโลกครั้งที่สองอย่างเรือเหาะแบบมีโครง (rigid airships) จะยู่อยู่ภายใต้ระเบียบปฏิบัติเดียวกับเรือผิวน้ำและเรือดำน้ำในประจำการ ด้วยการประดับธงสหรัฐที่ท้ายเรือเหาะ และใช้คำนำหน้าว่า ยูเอสเอส แต่จากนั้นอากาศยานเบากว่าอากาศ (อาทิ เรือเหาะ) ยังคงประดับธงของสหรัฐอยู่ด้านท้ายและยังถูกมองว่าเป็นอากาศยานหลักอยู่ดี
เรือเหาะแบบมีโครง (Rigid airships) :
อากาศยานเบากว่าอากาศ:
การกำหนดการจัดประเภทชั่วคราว
การกำหนดการจัดประเภทชั่วคราวของกองทัพเรือสหรัฐ เป็นอีกหนึ่งรูปแบบในการกำหนดประเภท ใช้ในการระบุตัวตนชั่วคราว มักจะเกิดขึ้นในช่วงที่มีการเรียกระดมพลแบบกระทันหัน เช่น ในช่วงก่อนและระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง หรือในช่วงสงครามเกาหลี เมื่อพิจารณาแล้วมีความจำเป็นในขณะนั้นและเรือนั้นไม่มีประเภทอย่างเป็นทางการในกองทัพเรือ
ตัวอย่างเช่น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เรือพาณิชย์จำนวนหนึ่งถูกร้องขอหรือถูกมอบมาให้กองทัพเรือสหรัฐ เพื่อให้เป็นไปตามข้อกำหนดของกองทัพเรือสหรัฐในสภาวะระดมพล รวมเรือยอร์ชที่กองทัพเรือได้รับมอบมาในช่วงต้นของสงครามโลกครั้งที่สองนั้นเป็นที่ต้องการเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งกองทัพเรือที่ได้รับเรือมาแล้วอาจจะจำแนกประเภทเรือแต่ละชนิดได้ไม่สมบูรณ์มากนักเนื่องจากระยะเวลาที่เร่งรีบในการจัดหามา
เรือของกองทัพเรือสหรัฐปล่อยลงน้ำด้วยชื่อชั่วคราว หรือระบุชื่อเป็นประเภท YMS หรือ PC เนื่องจากไม่สามารถจำแนกขณะก่อสร้างได้ว่ามันจะถูกใช้งานในภารกิจใด ในบรรดาเรือเหล่านี้ หลายลำเป็นเรือที่มีความยาว 150 ถึง 200 ฟุตพร้อมกับเครื่องยนต์กำลังสูง ซึ่งอาจจะกำหนดหน้าที่ให้เป็นเรือกวาดทุ่นระเบิด เรือตรวจการณ์ เรือปราบเรือดำน้ำ เรือพี่เลี้ยงเครื่องบินทะเล เรือลากจูง หรืออื่น ๆ เมื่อสามารถหาภารกิจให้เรือเหล่านั้นได้แล้ว เรือลำนั้นจะถูกกำหนดประเภทให้ใหม่
เรือของยามฝั่งสหรัฐ
ช่วงก่อนปี พ.ศ. 2508 เรือคัตเตอร์ยามฝั่งสหรัฐใช้ชื่อการจัดประเภทเช่นเดียวกับกองทัพเรือสหรัฐ แต่จะใช้อักษร "W" นำหน้าเพื่อระบุว่าเป็นเรือในประจำการของยามฝั่ง โดยพิจารณาใช้ชื่อประเภทในเรือที่มีความยาวเกินกว่า 65 ฟุต และมีลูกเรือประจำการอยู่ตลอด คือเรือคัตเตอร์
รหัสการจัดประเภทตัวเรือขององค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ
ตัวเลขหลักที่สองและหลักที่สามมีไว้สำหรับกำหนดหมายเลขตัวเรือด้วยการผสมชุดตัวเลขเรียงกันไปแบบไม่ซ้ำกัน
ซาราห์ คเนาส์
ซาราห์ เดเรเมอร์ คเนาส์ (Sarah DeRemer Knauss) (คำเรียกตามหลังชื่อและนามสกุลของหญิงที่แต่งงานแล้ว คลาร์ก; 24 กันยายน ค.ศ. 1880 – 30 ธันวาคม ค.ศ. 1999) เป็นบุคคลที่มีอายุเกิน 110 ปีชาวอเมริกัน เธอเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดที่เคยมีมาของสหรัฐ และเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดเป็นอันดับสามในเอกสารที่ได้รับการรับรองโดยสมบูรณ์ โดยมีชีวิตอยู่ถึง 119 ปี กับ 97 วัน
ประวัติ
ซาราห์ เดเรเมอร์ คเนาส์ เกิดเมื่อวันที่ 24 กันยายน ค.ศ. 1880 โดยเป็นธิดาของวอลเตอร์ และอะมีเลีย คลาร์ก ในฮอลลีวูด เทศมณฑลลูเซิร์น รัฐเพนซิลเวเนีย เธอแต่งงานกับอับราฮัม ลินคอล์น คเนาส์ (มีชีวิตช่วง ค.ศ. 1878–1965) ใน ค.ศ. 1901 ซึ่งอับราฮัมเคยเป็นคนฟอกหนัง ต่อมาเขากลายเป็นผู้นำพรรคริพับลิกันที่มีชื่อเสียงในเทศมณฑลลีไฮ รัฐเพนซิลเวเนีย และเป็นพนักงานทะเบียนโฉนดของเทศมณฑลนี้ โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 1937 จนกระทั่งเกษียณอายุใน ค.ศ. 1951 พวกเขามีลูกคนเดียวคือแคทริน ซึ่งเกิดใน ค.ศ. 1903 และเสียชีวิตใน ค.ศ. 2005 เมื่ออายุ 101 ปี ส่วนอับราฮัมสามีของซาราห์เสียชีวิตใน ค.ศ. 1965 เมื่ออายุ 86 ปี
ใน ค.ศ. 1995 คเนาส์ได้รับการตั้งข้อสังเกตว่าเธอมีความสุขกับชีวิตเพราะเธอยังมีสุขภาพที่ดี และสามารถ "ทำสิ่งต่าง ๆ" ได้ เมื่ออายุได้ 116 ปี คเนาส์ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ครองสถิติช่วงชีวิตยืนยาวระดับชาติคนใหม่ของสหรัฐ จากนั้นจึงคิดว่าน่าจะเป็นแคร์รี ซี. ไวต์ (ตามรายงานใน ค.ศ. 1874–1991) ครั้นใน ค.ศ. 1998 เธอกลายเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดในโลกหลังจากมารี-หลุยส์ เมเยอร์ ชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศสวัย 117 ปีเสียชีวิต โดยก่อนที่เธอจะเสียชีวิต เธอมีชีวิตอยู่หกชั่วอายุคนในครอบครัวของเธอ
คเนาส์ครองสถิติในฐานะเป็นบุคคลที่มีเอกสารหลักฐานที่อายุยืนที่สุดจากสหรัฐจนถึงปัจจุบัน และเป็นบุคคลที่มีเอกสารหลักฐานครบถ้วนที่เก่าแก่ที่สุดเป็นอันดับสาม ด้วยอายุ 119 ปี 97 วัน อับดับสอง คือ คาเนะ ทานากะ ซึ่งเป็นชาวญี่ปุ่นที่มีอายุเกิน 110 ปี ด้วยอายุ 119 ปี 107 และ อันดับหนึ่ง คือ ฌาน กาลม็อง ซึ่งเป็นชาวฝรั่งเศสที่มีอายุเกิน 110 ปี ด้วยอายุ 122 ปี 164 วัน ซาราห์ คเนาส์ ได้รับการยอมรับว่าเป็นบุคคลที่มีอายุยืนที่สุดในโลกโดยบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ตั้งแต่วันที่ 16 เมษายน ค.ศ. 1998 จนกระทั่งเธอเสียชีวิตในปีถัดไปด้วยอายุ 119 ปี 97 วัน