cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตาล
ทางตาล
ส่วนทางตาลตอนโคน ซึ่งอยู่ติดกับต้นตาลนั้น มีจำนวน 2 แฉก เมื่อทางตาลแก่จัดจนใบแห้งจะร่วงหล่นลงมาเอง ชาวบ้านเรียกส่วนโคนนี้ว่า “ขาตาล” มีลักษณะบางและแบน จึงเหมาะกับการนำมาตัดใช้เป็นคราด หากต่อด้ามหรือทำเป็นกาบก็จะเรียกว่า “กาบตาล” สำหรับกอบสิ่งของที่เป็นกอง เช่น ใช้กอบมูลวัว กอบขี้เถ้า กอบเมล็ดข้าว เป็นต้น
อนึ่ง ขาตาลขณะที่แก่จัดแต่ยังไม่ถึงกับแห้งกรอบ ให้ตัดเฉพาะส่วนที่เป็นขาตาล นำมาทุบด้วยของแข็งหรือสันขวาน จนเส้นใยฟุ้งกระจายดีแล้ว จึงนำแปรงที่ทำจากตะปูแปรงส่วนที่ไม่ต้องการออก จนเหลือแต่เส้นในเป็นเส้นฝอยเรียบวางเรียงเส้นขนานกัน จากนั้นนำไปมัดรวมกันคล้ายมัดวุ้นเส้น หรือเส้นหมี่ แล้วนำไปตากแดดให้แห้งสนิท แล้วมัดรวมเป็นมัดใหญ่เพื่อส่งจำหน่ายร้านรับซื้อ สำหรับเป็นแปรงหยากไย่ หรือทำไม้กวาด
ลำต้น
ลำต้นตาล ที่อายุมากกว่า 50 ปีขึ้นไป จัดว่าลำต้นแก่พอสมควร สามารถนำเปลือกนอก ซึ่งมีความแข็งและมีเสี้ยนตาล เป็นเส้นสีดำแทรกอยู่ในเนื้อไม้ หากนำมาแปรรูปแล้วจะได้ไม้กระดาน ขนาด 4-6 นิ้ว หรือนำมาประดิษฐ์เป็นเฟอร์นิเจอร์ได้หลายรูปแบบ
ซอรี
ซอรี เป็นเมืองหลักของจังหวัดมอแซนแดรอน และเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศอิหร่านในระยะเวลาสั้น ๆ ตั้งอยู่ทางเหนือของประเทศ ระหว่างที่ลาดชันของเทือกเขาแอลโบร์ซ และชายฝั่งทิศใต้ของทะเลแคสเปียน ซอรีเป็นเมืองใหญ่และมีประชากรมากที่สุดของจังหวัดมอแซนแดรอน
พระราชาชาวนา
พระราชาชาวนา (Farmer Giles of Ham) เป็นงานประพันธ์ประเภทเรื่องสั้น ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ซึ่งเขียนขึ้นเมื่อปี ค.ศ.1937 และได้ตีพิมพ์เมื่อปี ค.ศ.1949 เป็นงานเขียนชิ้นหนึ่งที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับ ปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของโทลคีน เนื้อเรื่องหลักเกี่ยวกับการขับเคี่ยวกันระหว่างชาวนาไจลส์ (Giles) กับมังกรเจ้าเล่ห์ชื่อ คริโซฟิแล็กซ์ (Chrysophylax) โดยดำเนินเรื่องบนพื้นเพแบบแฟนตาซีอังกฤษยุคกลาง ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตลึกลับ และเหล่าอัศวิน วิธีการเล่าเรื่องเป็นแบบนิทานพื้นบ้าน โดยสมมุติว่าเป็นตำนานเก่าแก่เรื่องหนึ่งของประเทศอังกฤษ
ฉบับภาษาไทยแปลครั้งแรกโดย 'สุธัชริน' ใช้ชื่อเรื่องว่า กษัตริย์ชาวไร่ ต่อมาในปี พ.ศ. 2550 สำนักพิมพ์แพรวเยาวชน ได้จัดพิมพ์ใหม่ ใช้ชื่อว่า พระราชาชาวนา แปลโดย 'ฤดูร้อน'
ร็อคแมน X8
ร็อคแมน X8 (ロックマンX8) หรือ เมกาแมน X8 (Mega Man X8) เป็นวิดีโอเกมชุดที่ 8 ของซีรีส์ ร็อคแมน X โดยวางจำหน่ายในวันที่ 10 มีนาคม ค.ศ.2005 ที่ประเทศญี่ปุ่นวางจำหน่ายในเครื่องเล่นเกม เพลย์สเตชัน 2
เนื้อเรื่อง
ใน 21XX มนุษย์มีการเจริญเติบโตโดยขณะนี้เมื่อ Reploids กลายเป็น Maverick และการก่อกบฏของพวกเขาไม่มีที่สิ้นสุด ต้องขอบคุณเทคโนโลยีใหม่ที่มนุษย์เริ่มอพยพไปยังดวงจันทร์กับ "โครงการ Jakob" ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ, ลิฟต์ Jakob วงถูกสร้างขึ้นในหมู่เกาะกาลาปากอส, และรุ่นใหม่ขั้นสูงของ Reploids ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำงานในพื้นผิวของดวงจันทร์ อย่างไรก็ตาม Vile จับ Reploid ในความดูแลของโครงการ Jakob, Lumine และการโจมตีหลาย Maverick แตกออกทั่วโลกHunters Maverick ต้องต่อสู้กับ Mavericks ในขณะที่พยายามหา Lumine
เกี่ยวกับการเดินทางกลับ, เอ็กซ์และศูนย์ไตร่ตรองธรรมชาติของวิวัฒนาการ Reploid และความตายสุดท้ายของซิกม่าในขณะที่คริสตัลของ Axl ให้เรืองแสงสลัวลางไม่ดี
ต่อมา Lumine ของหยุดความตายผลิตในอนาคตของชิปสำเนาใน Reploids คนรุ่นใหม่ แต่เนื่องจากความจำเป็นสำหรับพวกเขาในการพัฒนาของการท่องเที่ยวในพื้นที่, การผลิตชิปสำเนาเริ่มต้นอีกครั้งเวลาต่อมา
อาวุธและท่าไม้ตายของเอ็กซ์
nova strike - โนว่าสไตร์ กระโดด+อาวุธพิเศษ sho-ryu-ken-โชริวเคน กดขึ้น+อาวุธพิเศษ
มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา
ประวัติ
"มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา" เดิมมีชื่อว่า มารศรี หินลาด มีชื่อเล่นว่า "ศรี" เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2463 (แต่ข้อมูลโดยกรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ระบุเกิดเมื่อ 2 มกราคม พ.ศ. 2465) ที่มณฑลปราจีนบุรี (จังหวัดปราจีนบุรี) บิดาชื่อผัน หินลาด มารดาชื่อลม่อม หินลาด มารศรี เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงจากการเป็นนักแสดงตลกจำอวดขณะอายุได้ 17 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2482 ร่วมกับ อบ บุญติด, ดอกดิน กัญญามาลย์, สุคนธ์ คิ้วเหลี่ยม และ สมควร กระจ่างศาสตร์ ในยุคสมัยที่ละครเวทีเฟื่องฟู ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 รวมถึงยังได้แสดงร่วมกับนักแสดงรุ่นราวคราวเดียวกันที่มากฝีมือหลายท่าน อาทิ ส.อาสนจินดา, สุลาลีวัลย์ สุวรรณทัต, รัตนาภรณ์ อินทรกำแหง ณ ราชสีมา, คุณครูชาลี อินทรวิจิตร, มาลี เวชประเสริฐ, สุรสิทธิ์ สัตยวงษ์, กัณฑรีย์ นาคประภา, ป๊าต๊อก, ชูศรี มีสมมนต์, จุลี โอศิริ เป็นต้น อันเป็นการแจ้งเกิดในวงการแสดงของมารศรี ต่อมาสมรสกับหม่อมหลวงรุจิรา อิศรางกูร และได้ทำงานเป็นนักพากย์ภาพยนตร์ในชื่อ "รุจิรา - มารศรี" เป็นคู่นักพากย์ที่มีชื่อเสียงและเป็นที่นิยมของผู้ชมภาพยนตร์มายาวนานร่วมครึ่งศตวรรษ ก่อนจะมาผันตัวเป็นนักแสดงในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ชีวิตครอบครัว มีบุตร-ธิดาสามคน และอยู่ในวงการบันเทิง ได้แก่
สำหรับละครเวทีที่สร้างชื่อให้กับ มารศรี มากที่สุดคือ ละครเวทีเรื่อง "วนิดา" (2486) จากบทประพันธ์ของ ‘วรรณสิริ’ โดยเป็นนักแสดงหญิงคนแรกที่รับบทเป็น "วนิดา วงศ์วิบูลย์" หญิงสาวที่ถูกบิดาสั่งจับแต่งงานกับ พันตรีประจักษ์ มหศักดิ์ นายทหารม้าที่ต้องมารับเคราะห์กรรมแทนน้องชาย ที่ติดหนี้กู้เงินจาก นายดาว บิดาของวนิดา จนต้องเกือบถูกฟ้องล้มละลาย ชีวิตของพันตรีประจักษ์และวนิดาต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยเฉพาะฝ่ายของพันตรีประจักษ์ที่มีคู่หมั้นหมายไว้อยู่ก่อนแล้ว ดีที่ว่า วนิดา มีกำลังใจที่เข้มแข็งในการพยายามหาข้อเท็จจริง เพื่อลบล้างมลทินย่าของเธอ คือ "คุณหญิงมณฑา" ที่ถูกใส่ร้ายป้ายสีจาก คุณนายน้อม แม่ของพันตรีประจักษ์ว่าคบชู้ จนต้องระเห็จออกจากบ้านมหศักดิ์ โดยมีพันตรีประจักษ์นั้นคอยช่วยเหลือด้วยใจยุติธรรมเป็นที่ตั้ง
เมื่อละครเวทีได้รับความนิยมลดลง จึงได้ผันตัวจากนักแสดงละครเวทีเป็นนักแสดงในภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ในเวลาต่อมา โดยเป็นทั้งนักแสดงนำ นางเอก นางร้าย และนักแสดงสมทบ
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย หมายถึงความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศเบลารุสกับประเทศรัสเซีย ทั้งสองประเทศมีพรมแดนทางบก และถือเป็นสหภาพรัฐเหนือชาติ ซึ่งรัสเซียเป็นหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจและการเมืองที่ใหญ่ที่สุดรวมทั้งสำคัญที่สุดของเบลารุส ทั้งสองเป็นสมาชิกขององค์การระหว่างประเทศต่าง ๆ รวมถึงเครือรัฐเอกราช, สหภาพศุลกากรยูเรเซียน, องค์การสนธิสัญญาความมั่นคงร่วมกัน และสหประชาชาติ
มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา
ประวัติ
มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา ได้รางวัลต่างๆ มากมาย อาทิ
ก่อนที่จะหยุดพักออกจากการแสดง ในช่วงกลางปี 2555 เนื่องด้วยอายุที่มากขึ้นและสุขภาพ รวมระยะเวลาในการทำงานในวงการทั้งสิ้น 73 ปี ซึ่งถือได้ว่าเป็น นักแสดงหญิงที่ทำงานอยู่ในวงการแสดงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย จนได้รับฉายาว่า "ศิลปิน 5 แผ่นดิน"
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย
ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
หลังจากที่สหภาพโซเวียตล่มสลาย รัฐรัสเซียที่ตั้งขึ้นใหม่พยายามที่จะรักษาการควบคุมพื้นที่หลังสหภาพโซเวียต โดยการสร้างองค์การระดับภูมิภาคขึ้นในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1991 – ซึ่งคือเครือรัฐเอกราช (CIS) อย่างไรก็ตาม ประเทศเบลารุส เช่นเดียวกับสาธารณรัฐอื่น ๆ ในเครือรัฐเอกราช เริ่มถอยห่างจากประเทศรัสเซีย ซึ่งในขณะนั้นกำลังพยายามรักษาเสถียรภาพของเศรษฐกิจที่พังทลาย และความสัมพันธ์กับโลกตะวันตก
มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา
ผลงานการแสดง
มารศรีมีผลงานการแสดงทั้งแนวชีวิตและแนวชวนหัว กับงานพากย์ภาพยนตร์ตั้งแต่ยุค 16 มม.จนถึงยุคหนังสโคป 35 มม. เช่น บาปทรมาน, วนิดา, สายโลหิต, นันทาวดี, ไทรโศก, ผู้ชนะสิบทิศ, เป็ดน้อย (ไม่ใส่เครดิตร่วมแสดง), เกาะสวาทหาดสวรรค์, มันมากับความมืด, เขาชื่อกานต์, สันติ-วีณา, โอวตี่, เครือฟ้า และอีกหลายเรื่องเป็นผู้พากย์เสียงลงฟิล์ม เช่น ละครเร่ รวมทั้งงานแสดงละครโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียง เช่น คมพยาบาท (ทางช่อง 4 บางขุนพรหม เมื่อพ.ศ. 2512) จนถึงปัจจุบัน
ความสัมพันธ์เบลารุส–รัสเซีย
ต้นคริสต์ทศวรรษ 1990
ในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 รัสเซียกังวลว่าการมีส่วนร่วมในต่างประเทศใกล้เคียง เช่น เบลารุส จะเสี่ยงต่อความสัมพันธ์ที่พยายามสร้างร่วมกับโลกตะวันตก อย่างไรก็ตาม เมื่อเนโทเริ่มขยายไปทางตะวันออก รัสเซียพบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ด้านหนึ่ง กำลังเผชิญกับการล่มสลายของกลุ่มภูมิรัฐศาสตร์ขนาดใหญ่ที่เคยควบคุม ส่วนอีกด้านหนึ่ง ก็รู้สึกว่าโลกตะวันตกกำลังพยายามแยกมันโดยอาศัยการล้อมรอบของยุโรป โดยการรวบรวมบรรดาชิ้นส่วนอดีตจักรวรรดิของตน ซึ่งสิ่งนี้ได้นำไปสู่การเพิ่มเพิ่มความสำคัญ ของความสัมพันธ์ที่ดีต่อประเทศเบลารุส
เลิฟเกม
เลิฟเกม (LoveGame) เป็นเพลงที่ 4 โดยศิลปินและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เลดีกากา จากสตูดิโออัลบั้ม เดอะเฟม (2008) เขียนโดย เลดีกากา และ เรดวัน, และผลิตโดย เรดวัน ถูกปล่อยทั่วโลกวันที่ 24 มีนาคม 2009
มารศรี อิศรางกูร ณ อยุธยา
ผลงานการแสดง
ได้รับรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม รางวัลสุพรรณหงส์ทองคำ ครั้งที่ 6 ประจำปีพ.ศ. 2529 จากเรื่อง โอวตี่ และการเชิดชูเกียรติในฐานะศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง ประจำปีพ.ศ. 2542 และรางวัลเกียรติยศคนทีวี จัดโดยรางวัลโทรทัศน์ทองคำ ประจำปีพ.ศ. 2548 ร่วมกับ พิชัย วาสนาส่ง และ สินีนาฏ โพธิเวส
เลิฟเกม
รายชื่อเพลง
Australian CD single
UK 7-inch Vinyl (Limited Edition)
LoveGame (Chew Fu GhettoHouse Fix) iTunes single
UK iTunes Remix EP
US and Canadian iTunes remix single
iTunes remixes (Bonus Track Version)
Germany 'The Remixes' CD single
UK CD single
ลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2555
ลีกภูมิภาค ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฤดูกาล 2555 เป็นการแข่งขันของฟุตบอลลีกภูมิภาค ดิวิชั่น 2 ในส่วนของสโมสรที่อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประจำปี 2555 ฤดูกาลนี้มีสโมสรเข้าร่วมทั้งหมด 16 สโมสร จาก 16 จังหวัด โดยที่ทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจะได้สิทธิ์เข้าไปแข่งในระบบลีกกับทีมชนะเลิศและรองชนะเลิศจากอีก 4 ภูมิภาค เพื่อหาทีมที่ดีที่สุด 4 ทีมเลื่อนชั้นขึ้นไปดิวิชัน 1 ในฤดูกาลต่อไป
ตารางคะแนน
แก้ไขล่าสุด วันอาทิตย์ที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2555
หมู่เกาะเบาน์ตี
หมู่เกาะเบาน์ตี (Bounty Islands) เป็นกลุ่มเกาะเล็ก ๆ 13 เกาะที่ไม่มีคนอยู่อาศัย มีพื้นที่ 330 เอเคอร์ ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของมหาสมุทรแปซิฟิก เป็นส่วนหนึ่งของประเทศนิวซีแลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออก/ใต้ ของเกาะใต้ ราว 670 กม. และตั้งอยู่ทางทิศใต้-ตะวันตกของหมู่เกาะแชทัม หมู่เกาะได้ลงทะเบียนขึ้นเป็นมรดกโลก
หลิวเจียว
หลิวเจียว (สิ้นพระชนม์ 178 ปีก่อนคริสตกาล) พระราชอนุชาของ จักรพรรดิฮั่นเกาจู่. ในช่วงต้นพระชนม์ชีพของพระองค์, พระองค์ศึกษาที่เมืองหลวงของ ราชวงศ์ฉิน อย่าง เสียนหยาง ในฐานะบัณฑิต, แต่พระองค์ต้องออกจากสำนักหลังจากเหตุการณ์ที่เรียกว่า เผาตำรา ฝังบัณฑิต. หลังจาก หาน ซิ่น หนึ่งในขุนพลเอกของ จักรพรรดิฮั่นเกาจู่ ซึ่งได้รับแต่งตั้งเป็น ฉู่หวัง สูญเสียตำแหน่งใน 201 ปีก่อนคริสตกาล, จักรพรรดิฮั่นเกาจู่จึงตัดสินพระทัยแบ่งดินแดนของฉู่ให้กับพระเชษฐาและพระอนุชาของพระองค์ โดยเจ้าชายหลิวเจียวได้รับความไว้วางพระทัยมากที่สุด
เกาะบูเกนวิลล์
เกาะบูเกนวิลล์ (Bougainville Island; ตอกปีซิน: Bogenvil) เป็นเกาะในมหาสมุทรแปซิฟิก โดยเป็นเกาะใหญ่ที่สุดในหมู่เกาะโซโลมอน แต่เป็นส่วนหนึ่งของประเทศปาปัวนิวกินี เกาะมีพื้นที่ 9,300 ตารางกิโลเมตร มีจุดสูงสุดคือ ยอดเขาบัลบี สูง 2,700 เมตร
ภูมิภาคปกครองตนเองบูเกนวิลล์จะกลายเป็นเอกราชจากปาปัวนิวกินีใน ค.ศ. 2027
การลงประชามติเอกราช
ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2019 มีการจัดประชามติที่ไม่มีผลผูกพันว่าบูเกนวิลล์ควรเป็นรัฐเอกราชจากปาปัวนิวกินีหรือไม่ ผลตอบรับจำนวนมากอยู่ในฝั่งยอมรับ โดยมีผู้โหวตสนับสนุนถึง 98% ทำให้รัฐบาลปาปัวนิวกินีและบูเกนวิลล์ยอมรับให้ภูมิภาคนี้เป็นเอกราชโดยสมบูรณ์ใน ค.ศ. 2027
Desmosomatidae
Desmosomatidae เป็นสกุลของไอโซพอดที่อยู่ในวงศ์ Isopoda
แมนยูนิเวิร์สโมเดล 2011
นายแบบจักรวาล 2011 (Men Universe Model 2011) เป็นการจัดการประกวดนายแบบจักรวาลครั้งที่ 4 จัดขึ้นเมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 ณ ตา กานา, สาธารณรัฐโดมินิกัน ในปีนี้มีผู้เข้าประกวด 42 คน จากทั่วโลก โดยฆวน ปาโบล โกเมซ จากเวเนซูเอลา ครองตำแหน่งนายแบบจักรวาลประจำปีนี้
Desmosomatidae
สปีชีส์ในสกุลนี้ ได้แก่:
แมนยูนิเวิร์สโมเดล 2011
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวดนายแบบจักรวาล 2011 โดยไม่รวมผู้ชนะและผู้ที่เข้ารอบ
ประเทศบราซิลในโอลิมปิกฤดูหนาว 2018
สกีลงเขา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
สกีข้ามทุ่ง
ผลการแข่งขันดังนี้ :
โปเก็น ทัวร์นาเมนต์
โปเก็น ทัวร์นาเม็นท์ (Pokkén Tournament, ) เป็นวิดีโอเกมต่อสู้พัฒนาโดยบริษัท บันไดนัมโคเอ็นเตอร์เทนเมนต์และจำหน่ายโดย เดอะโปเกมอนคอมพานี ออกจำหน่าย เกมอาเขดญี่ปุ่นในวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 2015 และ วียูทั่วโลกในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2016 และ นินเท็นโดสวิตช์ใช้ชื่อเกมว่า โปเก็น ทัวร์นาเม็นท์ ดีเอกซ์ (Pokkén Tournament DX) จำหน่ายทั่วโลกในวันที่ 22 กันยายน ค.ศ. 2017
กะหรี่
กะหรี่ อาจหมายถึง
เอิร์ลแห่งแอรันเดิล
เอิร์ลแห่งแอรันเดิล (Earl of Arundel) เป็นเอิร์ลที่เก่าแก่ที่สุดในอังกฤษ ในปัจจุบันตำแหน่งเอิร์ลนี้เป้นของดยุกแห่งนอร์ฟอล์ก เอิร์ลนี้ถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1138 โดยเซอร์ วิลเลียม ดอบิกนี จนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13 เอิร์ลนี้ถูกเรียกบ่อยครั้งว่าเป็นเอิร์ลแห่งซัสเซ็กส์
ยุทธการที่ด่านกิสุยก๋วน
ยุทธการที่ด่านกิสุยก๋วน เป็นสงครามสมมติที่ปรากฏในนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่ประพันธ์ในศตวรรษที่ 14 เรื่องสามก๊กผลงานของล่อกวนตง เป็นการสงครามระหว่างกองทัพฝ่ายตั๋งโต๊ะและฝ่ายพันธมิตรขุนศึกและขุนนางระดับภูมิภาค (รู้จักกันในนามพันธมิตรกวานตง) โดยเป็นส่วนหนึ่งของการทัพปราบตั๋งโต๊ะ ในปี ค.ศ. 190 ในช่วงเหตุการณ์ที่นำไปสู่ยุคสามก๊ก สงครามครั้งนี้ไม่มีการบันทึกในจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ) ซึ่งเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออกและยุคสามก๊กที่มีความน่าเชื่อถือ
ภูมิหลัง
ในปี ค.ศ. 190 ตั๋งโต๊ะเข้าเมืองลกเอี๋ยง เมืองหลวงของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และเข้ากุมอำนาจราชสำนัก ตั๋งโต๊ะผูกขาดอำนาจรัฐและปกครองด้วยความโหดร้ายทารุณ ภายหลังในปีเดียวกัน ขุนศึกและขุนนางระดับภูมิภาคหลายคนได้ร่วมกันก่อตั้งกองทัพพันธมิตรเพื่อต่อต้านตั๋งโต๊ะโดยมีอ้วนเสี้ยวเป็นผู้นำ อ้วนเสี้ยวมอบหมายให้อ้วนสุดน้องชายให้รับผิดชอบเรื่องเสบียงสำหรับกองทัพพันธมิตร และแต่งตั้งให้ซุนเกี๋ยนเป็นทัพหน้าเข้าโจมตีด่านกิสุยก๋วน (汜水關 ซื่อฉุ่ยกวาน) หนึ่งในด่านภูเขาที่มุ่งสู่เมืองลกเอี๋ยง
ตั๋งโต๊ะทราบข่าวศึกก็ตื่นตกใจเป็นอย่างมาก แต่ลิโป้บุตรบุญธรรมได้เสนอตัวยกทัพด้วยตนเองไปสังหารข้าศึก ฝ่ายฮัวหยงขุนพลคนหนึ่งของตั๋งโต๊ะได้ยินดังนั้นจึงก้าวออกมาและอาสานำทัพไปรบกองทัพพันธมิตร ตั๋งโต๊ะมีความยินดีจึงแต่งตั้งฮัวหยงให้มีตำแหน่งเซียวฉีเซี่ยวเว่ย์ (驍騎校尉) ให้นำทหาร 50,000 นายไปรักษาด่านกิสุยก๋วน พร้อมให้ลิซก, โฮจิ้น และเตียวหงิมติดตามไปเป็นผู้ช่วย
การปะทะครั้งแรก
ซุนเกี๋ยนมาถึงด่านพร้อมด้วยขุนพลคือเทียเภา, อุยกาย, ฮันต๋ง และโจเมา (祖茂 จู่ เม่า) โฮจิ้นนำทหาร 5,000 นายออกมารับมือซุนเกี๋ยน แต่ถูกเทียเภาใช้ทวนแทงเข้าอกตาย ซุนเกี๋ยนรุกเข้าประชิดด่านแต่ถูกพลเกาทัณฑ์ฝ่ายข้าศึกยิงขับไล่จนต้องล่าถอยไปไปอยู่ที่เลียงต๋ง (梁東 เหลียงตง) แล้วรายงานชัยชนะให้กับอ้วนเสี้ยว พร้อมกันนั้นก็ส่งคนมาเร่งเสบียงจากอ้วนสุด
ซุนเกี๋ยนพ่ายแพ้
อ้วนสุดไม่ทำการส่งเสบียงไปให้ซุนเกี๋ยนเพราะไม่ต้องการให้ซุนเกี๋ยนได้ความดีความชอบมากที่สุด จึงเกิดความระส่ำระสายในหมู่ทหารของซุนเกี๋ยนขึ้นเพราะขาดเสบียง สายสืบของฮัวหยงในค่ายของซุนเกี๋ยนรายงานฮัวหยงถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ลิซกจึงแนะนำให้ฮัวหยงใช้โอกาสนี้เข้าปล้นค่ายของซุนเกี๋ยน
ครั้นเวลาเที่ยงคืน ฮัวหยงนำทหารเข้าโจมตีทางด้านหน้าค่ายของซุนเกี๋ยน ซุนเกี๋ยนจึงยกออกมารบ กองกำลังแยกของลิซกได้ลอบไปยังหลังค่ายของซุนเกี๋ยนแล้วจุดไฟขึ้น ซุนเกี๋ยนถูกล้อมไว้จึงพยายามตีฝ่าวงล้อมไปพร้อมกับโจเมา โจเมาเห็นว่าซุนเกี๋ยนสวมผ้าโพกศีรษะสีแดงสะดุดตา จึงแนะนำให้ซุนเกี๋ยนมอบผ้าโพกศีรษะให้ตนสวม ซุนเกี๋ยนทำตามแล้วหลบหนีไปได้ ฝ่ายโจเมาใช้ผ้าโพกศีรษะของของซุนเกี๋ยนล่อให้ฮัวหยงไล่ตามมา จากนั้นโจเมาพยายามจะทำให้ฮัวหยงประมาทแต่ไม่สำเร็จ กลับเป็นฝ่ายถูกฮัวหยงสังหาร
เทียเภา, อุยกาย, ฮันต๋งกลับมารวมพลกับซุนเกี๋ยนได้ ซุนเกี๋ยนร้องไห้ให้กับการตายของโจเมาและรายงานความพ่ายแพ้ให้แก่อ้วนเสี้ยว
กวนอูสังหารฮัวหยง
วันถัดมา ฮัวหยงยกไปที่ค่ายของกองทัพพันธมิตรและท้าทายให้มาสู้ตัวต่อตัว ยูสิดขุนพลของอ้วนสุดรับคำท้าของฮัวหยง แต่ถูกฆ่าตายภายในสามเพลงรบ พัวหองขุนพลของฮันฮกออกไปสู้กับฮัวหยงก็เสียทีถูกสังหารเช่นกัน
กวนอูซึ่งขณะนั้นเป็นเพียงทหารขี่ม้าถือเกาทัณฑ์ของเล่าปี่ (ซึ่งเข้าร่วมกองทัพพันธมิตรโดยอยู่ในสังกัดของกองซุนจ้าน) ได้อาสาออกไปสู้กับฮัวหยง แต่กลับถูกอ้วนสุดดูถูกว่าเป็นเพียงทหารเลว  แต่โจโฉแนะนำว่าควรอนุญาตให้กวนอูไปสู้ กวนอูให้คำสัตย์ว่าจะนำศีรษะของฮัวหยงมาให้ได้ หากไม่สำเร็จก็พร้อมรับโทษประหารชีวิต โจโฉนำจอกใส่สุราอุ่นยื่นให้กวนอูแต่กวนอูไม่รับบอกว่าตนจะสังหารฮัวหยงก่อนจึงกลับมาดื่ม ภายในเวลาไม่นาน กวนอูกก็กลับมาพร้อมศีรษะของฮัวหยง กวนอูรับสุราที่ยังคงอุ่นอยู่มาดื่ม เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักว่าเป็นเหตุการณ์  "สังหารฮัวหยงโดยสุรายังอุ่น" (温酒斩华雄)
ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์
สงครามครั้งนี้ไม่มีการกล่าวถึงในหลักฐานทางประวัติศาสตร์อย่างจดหมายเหตุราชวงศ์ฮั่นยุคหลัง (โฮ่วฮั่นซู) และจดหมายเหตุสามก๊ก (ซันกั๋วจื้อ) ในความเป็นจริง ด่านกิสุยก๋วนและด่านเฮาโลก๋วนหมายถึงด่านภูเขาแห่งเดียวกันใกล้เมืองเอ๊งหยง (สิงหยาง) แต่ถูกกล่าวด้วยชื่อที่แตกต่างกันสองชื่อ
อย่างไรก็ได้ ชีวประวัติของซุนเกี๋ยนในจดหมายเหตุสามก๊กได้กล่าวถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับผ้าโพกศีรษะของซุนเกี๋ยนที่คล้ายคลึงกับในนิยาย แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับฮัวหยง ความว่าเมื่อซุนเกี๋ยนตั้งค่ายอยู่ที่เลียงต๋ง (梁東 เหลียงตง) ซุนเกี๋ยนได้ถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงจากกองทหารของตั๋งโต๊ะที่นำมาโดยซีเอ๋ง ซุนเกี๋ยนนำทหารม้าหลายสิบนายตีฝ่าวงล้อมออกไป ตตอนนั้นซุนเกี๋ยนสวมผ้าโพกศีรษะสีแดง จึงถอดออกแล้วมอบให้โจเมา (祖茂 จู่ เม่า) สวม ทหารตั๋งโต๊ะเห็นผ้าโพกศีรษะก็จำได้ว่าเป็นของซุนเกี๋ยนจึงไล่ตามโจเมาไป ขณะที่ซุนเกี๋ยนใช้เส้นทางอื่นหลบหนีไปได้ โจเมาเหนื่อยล้าจึงลงจากหลังม้าแล้วผูกผ้าโพกศีรษะเข้ากับเสาเรือนที่ถูกไฟไหม้ แล้วจึงซ่อนตัวในพุ่มไม้ใกล้ ๆ ทหารของตั๋งโต๊ะมาถึงเห็นผ้าโพกศีรษะที่เสาเรือนจึงเข้าล้อมไว้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นแค่เสาเรือนถอนกำลังจากไป โจเมาไม่ได้ถูกสังหารในการรบที่เลียงต๋ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับโจเมาหลังเหตุการณ์ครั้งนั้นไม่มีการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ โฮจิ้นไม่ได้ถูกสังหารในสงครามครั้งนั้น โฮจิ้นยังคงรับราชการกับลิฉุยและกุยกีภายหลังการเสียชีวิตของตั๋งโต๊ะ
ชีวประวัติของซุนเกี๋ยนยังได้กล่าวถึงเหตุการณ์ที่ซุนเกี๋ยนเอาชนะกองทหารของตั๋งโต๊ะที่หยางเหริน (陽人; เชื่อว่าปัจจุบันคืออำเภอเวินเฉฺวียน เมืองหรู่โจว มณฑลเหอหนาน) และตัดศีรษะของฮัวหยงซึ่งเป็นแม่ทัพฝ่ายตั๋งโต๊ะได้ในการรบครั้งนั้น
วัฒนธรรมสมัยนิยม
ในด้านวงวรรณกรรมจีน สงครามนี้เป็นที่รู้จักว่าเป็นศึกแรกที่สร้างชื่อเสียงให้กวนอู
เหตุการณ์ยังปรากฏในวิดีโอเกมต่าง ๆ เช่น Sangokushi Eiketsuden, Sangokushi Sousouden และ ไดนาสตีวอริเออร์ ของค่ายเกม Koei
กองทัพอากาศไทย
กองทัพอากาศไทย (อักษรย่อ: ทอ., Royal Thai Air Force : RTAF) เกิดขึ้นภายหลังจากการจัดตั้งกองทัพอากาศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นกองทัพอากาศหน่วยแรกของโลกเพียง 4 ปีเท่านั้น ถือได้ว่าเป็นกองทัพอากาศที่ก่อตั้งเป็นลำดับแรก ๆ ของเอเชีย และมีวีรกรรมครั้งสำคัญเกิดขึ้นมากมายในช่วงกรณีพิพาทไทย-อินโดจีนฝรั่งเศส ปัจจุบันมีกองบัญชาการอยู่ที่เขตสายไหม เขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร และภายในปี พ.ศ. 2554 หลังจากได้รับมอบฝูงบิน Gripen กับเครื่องบินเตือนภัยทางอากาศจากบริษัท Saab และการปรับปรุงครึ่งชีวิตให้กับฝูงบิน F-16A/B ให้มีมาตรฐานเทียบเท่ากับรุ่น C/D กองทัพอากาศไทยจะมีอิทธิพลทางอากาศมากเป็นอันดับที่สองในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รองจากสิงคโปร์ในแง่ของขีดความสามารถและความทันสมัยของอากาศยาน
ประวัติ
แนวความคิดที่ให้มีเครื่องบินใช้ในราชการ ได้เริ่มขึ้นในรัชสมัยของ พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 เมื่อชาวเบลเยี่ยมชื่อ ชาร์ล ว็อง แด็ง บอร์น (Van Den Born) ได้นำเครื่องบินปีก 2 ชั้น แบบอองรี ฟาร์ม็อง 4 (Henry Farman IV) มาแสดงการบินในประเทศไทยเป็นครั้งแรก ณ สนามม้าสระปทุม เพื่อเป็นการแสดงการบินสู่สายตาประชาชนชาวไทยในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2453 (ค.ศ. 1910) จอมพล สมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ขณะนั้นทรงดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหารบกทรงเห็นความจำเป็นที่ประเทศไทยจะต้องจัดหาอากาศยานไว้ป้องกันประเทศ จึงทรงดำริจัดตั้งกิจการการบินขึ้นเป็นแผนกหนึ่งของกองทัพบก อยู่ที่สนามราชกรีฑาสโมสร (สนามม้าสระปทุม) อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของนายพลโท พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน และส่งนายทหารไปเรียนวิชาการบินที่ประเทศฝรั่งเศส จำนวน 3 นายประกอบด้วย
นายพันตรี หลวงศักดิ์ศัลยาวุธ (สุนี สุวรรณประทีป) ต่อมาเป็น พล.อ.ท.พระยาเฉลิมอากาศ นายร้อยเอก หลวงอาวุธสิขิกร (หลง สินศุข) ต่อมาเป็น นาวาอากาศเอก พระยาเวหาสยานศิลปสิทธิ์ นายร้อยโท ทิพย์ เกตุทัต ต่อมาเป็น นาวาอากาศเอก พระยาทะยานพิฆาต ทั้งสามท่านได้เข้าเรียนที่บริษัทนีเออร์ปอร์ต (Nieuport Company) ในเดือนมกราคมปี พ.ศ. 2454
หลังจากท่านทั้งสามสำเร็จวิชาการบิน ก็ได้ซื้อเครื่องบิน 2 แบบ 8 ลำ คือ Nieuport และ Breguet แบบละ 4 ลำ โดยระยะแรกได้ใช้สนามม้าสระปทุมเป็นสนามบิน แต่ด้วยปัญหาบางประการทำให้สนามม้าสระปทุมไม่สามารถรองรับกิจการการบินที่เติบโตขึ้นได้ จอมพล สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ ทรงย้ายที่ตั้งแผนกการบิน มาที่ตำบลดอนเมืองตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2457 และทรงยกฐานะ กิจการบิน เป็น"กองบินทหารบก" ในวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2457 ต่อมากระทรวงกลาโหมได้ยึดถือวันนี้เป็น "วันที่ระลึกกองทัพอากาศ"
หลังจากนั้นกิจการการบินได้เติบโตเรื่อยมา โดยกองบินทหารบกได้เข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี พ.ศ. 2460 กับฝ่ายสัมพันธมิตร ทำให้ชื่อเสียงและเกียรติภูมิ ของชาติ เป็นที่ยอมรับ และได้รับการยกย่องเป็นอันมาก และในวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2461 กองบินทหารบกจึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "กรมอากาศยานทหารบก" หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2464 กระทรวงกลาโหมได้พิจารณาเห็นว่า กำลังทางอากาศไม่ได้เป็นกำลังเฉพาะในด้านยุทธศาสตร์ทางทหารเท่านั้น แต่มีประโยชน์อย่างกว้างขวางต่อกิจการด้านอื่น ๆ อีกด้วย ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2464 จึงได้แก้ไขการเรียกชื่อจาก "กรมอากาศยานทหารบก" เป็น "กรมอากาศยาน" โดยให้อยู่ในบังคับบัญชาของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมโดยตรง และในวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2478 จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "กรมทหารอากาศ" และวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2480 จึงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น "กองทัพอากาศ" มียศและเครื่องแต่งกายเป็นของตนเอง โดยนาวาอากาศเอก พระเวชยันตรังสฤษฎ์ เป็นผู้บัญชาการทหารอากาศคนแรก จึงถือเอาวันนี้เป็น "วันกองทัพอากาศ" และยกย่องถวายพระเกียรติจอมพล สมเด็จพระเชษฐาธิราช เจ้าฟ้าจักรพงษ์ภูวนาถ กรมหลวงพิษณุโลกประชานาถ ว่าเป็น "พระบิดาแห่งกองทัพอากาศไทย" และยกย่องนายทหาร 3 ท่าน ที่ไปเรียนวิชาการบินรุ่นแรกว่าเป็น "บุพการีทหารอากาศ"
กองทัพอากาศได้สร้างวีรกรรมและยุทธเวหาไว้มากมาย โดยเข้าร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่ 2 และสงครามอินโดจีน สามารถสร้างความพรั่นพรึงให้กับอริราชศัตรูของชาติได้อย่างมาก
ปัจจุบัน กองทัพอากาศมีกำลังทางอากาศทั้งสิ้น 12 กองบิน กับ 1โรงเรียนการบิน โดยมีอากาศยานรวมเกือบ 320 ลำ
นอกจากนี้ กองทัพอากาศดอนเมือง ยังเคยเป็นสถานที่แข่งขันรายการเกมโชว์ทางโทรทัศน์อัจฉริยะข้ามคืน ล้านที่ 3 อีกด้วย
ภารกิจ
กองทัพอากาศมีหน้าที่เตรียมกำลังกองทัพอากาศ การป้องกันราชอาณาจักร และดำเนินการเกี่ยวกับการใช้กำลังกองทัพอากาศตามอำนาจหน้าที่ของกระทรวงกลาโหม มีผู้บัญชาการทหารอากาศเป็นผู้บังคับบัญชารับผิดชอบ
เอฟูกุ มงอิง
ณ วันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1316 (ปีที่ 5 ในศักราชโชวะ) เธอบวชเป็นภิกษุณีและได้รับชื่อใหม่เป็น ชินเนียว เก็ง (真如源)
อ้างอิง
1271 1342
ปรัชญาดนตรี
นิยามของดนตรี
"การอธิบายแนวคิดทางดนตรีมักเริ่มต้นจากความคิดที่ว่าดนตรีมีการจัดระบบเสียง พวกเขาได้กล่าวว่าการอธิบายในลักษณะนี้กว้างเกินไป เนื่องจากมีหลายกรณีของการจัดระบบเสียงที่ไม่เป็นเพลง  เช่น  คำพูดของมนุษย์ และเสียงที่เกิดจากสัตว์และเครื่องจักรที่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์"   มีวิธีการแสดงลักษณะของดนตรีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ที่มีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า "เสียง"   ลักษณะของดนตรีที่เป็นที่นิยม   ได้แก่  ทำนอง (ระดับเสียงที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน)  เสียงประสาน (ระดับเสียงที่มีหลายกลุ่ม และไม่จำเป็นต้องทำให้เกิดเสียงในเวลาเดียวกัน ตามคอร์ดที่เป็นรูปแบบ), จังหวะ  บีท และ ลักษณะของเสียง (หรือที่เรียกว่า "สีสันของเสียง")   อย่างไรก็ตาม   ดนตรีอันอึกทึก อาจเกิดจากกระแสเสียงเป็นหลัก   เพลง Musique concrete  มักประกอบจากรูปแบบเสียงตามธรรมชาติที่ไม่ใช่เสียงดนตรี  ในการเพิ่มเติมแบบสุ่มบางครั้ง   ดนตรีแอมเบียนต์ อาจประกอบขึ้นมาจากการบันทึกเสียงของสัตว์ป่าหรือธรรมชาติ   การกำเนิดรูปแบบของดนตรีแนวอาว็อง-การ์ดในศตวรรษที่ 20  เป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับแนวคิดทางดนตรีแบบดั้งเดิมที่เชื่อว่าดนตรีดำรงอยู่โดยมีพื้นฐานมาจากท่วงทำนองและจังหวะ ซึ่งเป็นการอธิบายลักษณะดนตรีแบบกว้างๆ <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2013)">ต้องการอ้างอิง  ]
ดนตรีสัมบูรณ์ กับ ดนตรีโปรแกรม
มีการถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์กับดนตรีโปรแกรมในช่วงยุคโรแมนติกตอนปลาย  ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีสัมบูรณ์" โต้แย้งว่าดนตรีบรรเลงไม่ได้ถ่ายทอดอารมณ์หรือจินตภาพไปยังผู้ฟัง   พวกเขาอ้างว่าดนตรีไม่ได้ "เกี่ยวกับ" บางสิ่งอย่างชัดเจนและมันไม่ได้เป็นสิ่งแทนธรรมชาติ แนวคิดเกี่ยวกับดนตรีสมบูรณ์ที่พัฒนาขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ในผลงานของนักเขียนแนวโรแมนติกชาวเยอรมันยุคแรก  อย่างเช่น  Wilhelm Heinrich Wackenroder,  Ludwig Tieck  และ  E.T.A. Hoffmann  ผู้สนับสนุนแนวคิด "ดนตรีโปรแกรม" เชื่อว่าดนตรีสามารถถ่ายทอดอารมณ์และจินตภาพออกมาได้   ตัวอย่างเพลงดนตรีโปรแกรม ได้แก่  Symphonie fantastique ของ แบร์ลีโยซ ซึ่งเป็นการพรรณนาของนักประพันธ์เพลงที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับศิลปินที่วางยาพิษฆ่าตัวตายด้วยฝิ่นในช่วงการเคลื่อนไหวครั้งที่สี่   มีการคัดค้านส่วนใหญ่เกี่ยวกับดนตรีสัมบูรณ์ที่ใช้เครื่องดนตรีบรรเลง เช่น นักประพันธ์เพลงอย่าง ริชาร์ด  วากเนอร์ และนักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช  นิทเช่อ และ ฟรีดริช  เฮเกล   ผลงานของวากเนอร์ส่วนใหญ่เป็นการเขียนโปรแกรมและมักใช้เสียงร้อง  เขากล่าวว่า "ดนตรีไม่สามารถไปได้ไกลมากกว่านี้  เนื่องจากเป็นเพียงแค่คำพูด ... ซึ่งคำพูดมีฐานะที่สูงกว่าโทนเสียง"    นิทเช่อได้เขียนแสดงความคิดเห็นมากมายซึ่งเป็นการยกย่องผลงานเพลงของวากเนอร์  แต่ในความเป็นจริงเขาเป็นเพลงนักแต่งเพลงมือสมัครเล่น.
นักปรัชญาโรแมนติกคนอื่นและผู้สนับสนุนดนตรีสัมบูรณ์ เช่น  โยฮันน์ ฟ็อน เกอเธ่เห็นว่าดนตรีไม่เป็นแค่เพียง "ภาษา" ของมนุษย์ผู้ซึ่งเป็นตัวประทานเท่านั้น   แต่ยังมีความหมายอันสัมบูรณ์ที่เหนือกว่าในการมองหาขอบเขตของความเป็นระเบียบและความงามที่สูงส่งกว่า   บางคนแสดงความเชื่อมโยงทางวิญญาณกับดนตรี   ในท่อนที่สี่ของผลงานชิ้นสำคัญอย่าง  The World as Will and Representation (1819)  อาร์เทอร์  โชเปนฮาวด์ กล่าวว่า "ดนตรีเป็นคำตอบของความลึกลับแห่งชีวิต   ความลึกซึ้งที่สุดของศิลปะทั้งหมดนี้เป็นการแสดงออกถึงความคิดที่ลึกซึ้งที่สุดของชีวิต " ใน "ช่วงเวลาชั่วขณะของการเร้าอารมณ์ทางเพศหรือความรู้สึกทางเพศในทางดนตรี"   ท่อนหนึ่งของ Either /or (1843),  Søren Kierkegaard ตรวจสอบความลึกซึ้งทางดนตรีของโมสาร์ท  และธรรมชาติของความรู้สึกในผลงานของดอน  โจวันนี (Don Giovanni)
ความหมายและวัตถุประสงค์
ในปี 1997 หนังสือ The Mind Works  ของ Steven  Pinker ได้ขนานนามดนตรี "auditory cheesecake"    ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวลีดังกล่าวนับว่ามีประโยชน์ต่อความท้าทายสำหรับนักดนตรีและนักจิตวิทยาผู้ซึ่งเชื่อเช่นนั้น    หนึ่งในนั้น คือ Philip Ball เขาได้เขียนหนังสือที่ชื่อว่า Music Instinct  ซึ่งเขาได้ตั้งข้อสังเกตว่าดนตรีดูเหมือนจะเข้าถึงแกนกลางของความหมายในการเป็นมนุษย์: บอลเขียนว่า "มีคำพูดของวัฒนธรรมระดับโลกที่กล่าวว่า 'ฉันไม่ใช่ดนตรี' จะไม่มีความหมายต่อไป ซึ่งคล้ายกับการพูดว่า "ฉันไม่ได้มีชีวิต"   ในการถกเถียงเรื่องการถ่ายทำภาพยนตร์ Ball แนะนำว่าดนตรีอาจได้รับพลังอารมณ์ผ่านความสามารถในการเลียนแบบผู้คน บางทีความสามารถในการดึงดูดเราอยู่ในความสามารถของดนตรีในการตั้งค่าความคาดหวังเมื่อรบกวน
สุนทรียศาสตร์ของดนตรี
ในประเพณีก่อนสมัยใหม่ สุนทรียศาสตร์ของดนตรีหรือสุนทรียภาพทางดนตรีได้สำรวจมิติทางคณิตศาสตร์และจักรวาลวิทยาของการจัดระเบียบจังหวะและการประสานเสียง  ในศตวรรษที่สิบแปดมุ่งเน้นไปที่ประสบการณ์การฟังเพลงและคำถามเกี่ยวกับความงามและความเพลิดเพลินทางดนตรีของมนุษย์ ( plaisir และ jouissance)     ต้นกำเนิดของการเปลี่ยนแปลงปรัชญานี้มาจาก Baumgarten ในศตวรรษที่ 18  และตามมาด้วยค้านท์   ในงานเขียนของพวกเขา สุนทรียศาสตร์ยุคโบราณ  หมายถึงการรับรู้ทางประสาทสัมผัสซึ่งได้รับความหมายแฝงในปัจจุบัน   ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา นักปรัชญามักจะเน้นประเด็นต่าง ๆ นอกเหนือจากความงามและความเพลิดเพลิน   ยกตัวอย่างเช่น  ความสามารถของดนตรีในการแสดงอารมณ์เป็นประเด็นกลาง
สุนทรียศาสตร์เป็นสาขาย่อยของปรัชญา  ผู้ที่ผลิตผลงานชิ้นสำคัญในศตวรรษที่ 20  ได้แก่  Peter Kivy, Jerrold Levinson, Roger Scruton และ Stephen Davies   อย่างไรก็ตามนักดนตรี กับ นักวิจารณ์ดนตรีจำนวนมาก  รวมถึงผู้ที่ไม่ใช่นักปรัชญาหลายคนได้มีส่วนร่วมในสุนทรียศาสตร์ของดนตรี   ในศตวรรษที่ 19 มีการถกเถียงที่สำคัญเกิดขึ้นระหว่าง Eduard Hanslick นักวิจารณ์ดนตรี  นักดนตรี และนักประพันธ์เพลง Richard Wagner Harry Partch และ นักดนตรี่ท่านอื่น ๆ เช่น Kyle Gann ได้ศึกษาและพยายามทำให้ ดนตรี microtonal เป็นที่นิยมและมีการใช้บันไดเสียงทางเลือก   นอกจากนี้นักประพันธ์เพลงสมัยใหม่จำนวนมาก เช่น La Monte Young, Rhys Chatham และ Glenn Branca ให้ความสนใจอย่างมากกับระบบการปรับเสียง  เรียกว่า  ทำนองเสียง
มีแนวโน้มที่หนักแน่นในทางสุนทรียศาสตร์ของดนตรีเพื่อเน้นความสำคัญยิ่งของโครงสร้างการจัดวางองค์ประกอบ  แม้กระนั้นประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศาสตร์ขอดนตรี รวมถึง เนื้อเพลง  เสียงประสาน การสะกดจิต  อารมณ์  การเคลื่อนจังหวะชั่วขณะ  เสียงสะท้อน  ความสนุกสนาน  และ สีสัน (ดู พัฒนาการทางดนตรี )
เรามักจะคิดว่าดนตรีมีความสามารถที่จะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ สติปัญญา และ จิตวิทยา   มันสามารถระงับความโดดเดี่ยวของเราหรือกระตุ้นความหลงใหลของเรา   พลาโต ได้เสนอในผลงาน Republic ว่าดนตรีมีผลโดยตรงต่อจิตวิญญาณ   ดังนั้น  เขาเสนอว่าดนตรีของระบอบการปกครองในอุดมคติจะถูกควบคุมโดยรัฐอย่างใกล้ชิด (Book VII)
การศึกษาในระบบ
การศึกษาในระบบ (Formal Education; Formal Learning) โดยทั่วไปแล้วจัดการเรียนการสอนโดยครูวิชาชีพอย่างเป็นระบบ ซึ่งมักเป็นการจัดการเรียนการสอนในระดับโรงเรียน วิทยาลัย และในระดับมหาวิทยาลัย องค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนาได้จัดการศึกษาในระบบเป็น 1 ใน 3 รูปแบบทางการศึกษา ซึ่งประกอบไปด้วย การศึกษาในระบบ การศึกษานอกระบบ และการศึกษาตามอัธยาศัย สำหรับการศึกษาในระบบนั้นเป็นการศึกษาที่มีการกำหนดจุดมุ่งหมาย วิธีการศึกษา ระยะเวลาในการศึกษา การวัดประเมินผล หลักสูตรและเงื่อนไขการศึกษาที่แน่นอน โดยในประเทศไทยแบ่งการศึกษาในระบบออกเป็น 2 รูปแบบคือการศึกษาในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและการศึกษาในระดับอุดมศึกษา
หิน เหล็ก ไฟ
หิน เหล็ก ไฟ (Stone Metal Fire, ตัวย่อ: SMF) เป็นวงดนตรีแนวร็อกและเฮฟวี่เมทัลสัญชาติไทย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2534 สังกัด อาร์เอส โปรโมชัน และเรียลแอนด์ชัวร์
ประวัติ
ต่อมาในปีเดียวกัน เกิดการเปลี่ยนแปลงสมาชิก คือ ณรงค์ ศิริสารสุนทร (รงค์) จากวง Burn และ ดิ โอฬาร โปรเจ็คต์ ได้มาทำหน้าที่เล่นเบส, สมาน ยวนเพ็ง (หมาน) จากวง 50 Miles รับหน้าที่เล่นกลอง และ จักรรินทร์ ดวงมณีรัตนชัย (ป๊อป) จากวง Force ของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่มารับหน้าที่เล่นกีตาร์เพิ่มอีกหนึ่งคน โดย ทิวา สาระจูฑะ (บรรณาธิการนิตยสารสีสัน) ตั้งชื่อวงให้ว่า หิน เหล็ก ไฟ (ชื่อภาษาอังกฤษ Stone Metal Fire ตัวย่อ SMF)
15 มีนาคม พ.ศ. 2536 หิน เหล็ก ไฟ ออกอัลบั้มชุดแรกซึ่งมีชื่อเดียวกับชื่อวง สังกัดค่าย อาร์เอส โปรโมชัน โดยได้บันทึกเสียงที่ห้องอัด เซ็นเตอร์ สเตจ ของแอ๊ด คาราบาว เพลงที่ได้รับความนิยมในอัลบั้มนี้ได้แก่ ยอม, เพื่อเธอ, นางแมว, พลังรัก, สู้, ร็อคเกอร์ โดยอัลบั้มหิน เหล็ก ไฟ เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายมากกว่า 1 ล้านตลับ และได้รับรางวัลสีสันอะวอร์ดส์ ครั้งที่ 6 (พ.ศ. 2536) สาขาศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยม และโปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังมีการจัดแสดงคอนเสิร์ต ช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ต (Short Charge Shock Rock Concert) ครั้งที่ 1 ที่อินดอร์ สเตเดียม หัวหมาก ซึ่งถือว่าเป็นปรากฏการณ์ใหม่ของวงการดนตรีไทย และคอนเสิร์ต ช็อต ชาร์จ ช็อค ร็อก คอนเสิร์ต ก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก โดยเป็นคอนเสิร์ตของศิลปินไทยที่มียอดผู้ชมมากที่สุดในปี พ.ศ. 2536 จนต้องจัดครั้งต่อมาในปี พ.ศ. 2537, พ.ศ. 2538 และ พ.ศ. 2556
หิน เหล็ก ไฟ ออกอัลบั้มอีกเป็นชุดที่ 2 และวางแผงอัลบั้มในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2538 ใช้ชื่อชุดว่า คนยุคเหล็ก มีเพลงที่ได้รับความนิยมเช่น คนยุคเหล็ก, หลงกล, มั่วนิ่ม, คิดไปเอง เป็นต้น จากนั้นได้ประกาศพักและยุบวงในปลายปี พ.ศ. 2538
ต้นปี พ.ศ. 2539 โป่ง ปฐมพงศ์ สมบัติพิบูลย์ กับ ป๊อป จักรรินทร์ ดวงมณีรัตนชัย ได้จัดตั้งวงใหม่ชื่อวง เดอะ ซัน ออกอัลบั้มอีกทั้งสิ้น 3 ชุดระหว่างปี พ.ศ. 2539 - พ.ศ. 2543 (โดยปี พ.ศ. 2543 เดอะ ซันได้ย้ายสังกัดไปอยู่กับ เบเกอรี่มิวสิค ออกอัลบั้ม ถนนพระอาทิตย์ และเปลี่ยนมือกลองเป็น ปิงปอง ดำรงสิทธิ์ ศรีนาค จากวง ไฮ-ร็อก)
วันที่ 5 สิงหาคม 2545 สมาน ยวนเพ็ง หรือ หมาน (อดีตมือกลองของวงในช่วง พ.ศ. 2534 - 2537) เสียชิวิตด้วยโรคมะเร็งในกระเพาะอาหาร
วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2546 หิน เหล็ก ไฟ ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง และเล่นคอนเสิร์ตทรัพย์สินทางปัญญาฯ ณ สวนลุมไนท์บาซาร์
ในปี พ.ศ. 2548 หิน เหล็ก ไฟ ได้กลับมาทำอัลบั้มอีกครั้ง โดยมีปิงปอง ดำรงสิทธิ์ ศรีนาค จากวง ไฮ-ร็อก รับหน้าที่มือกลองเช่นเดียวกับเดอะ ซันชุดที่ผ่านมา และเพิ่มสมาชิกใหม่เข้ามาอีก คือ หมู ประทีป วรภัทร์ ในตำแหน่งคีย์บอร์ด และออกอัลบั้มเป็นชุดที่ 3 วางแผงอัลบั้มวันแรกในวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ใช้ชื่อชุดว่า Never Say Die มีเพลงที่ได้รับความนิยมคือ ศรัทธา
ปี พ.ศ. 2549 ออกอัลบั้มชุดที่ 4 Acoustique นำ 11 บทเพลงดังมาทำใหม่ในสไตล์อคูสติกผสมกับแนวลูกทุ่ง รวมกับ 2 เพลงใหม่ "อภัย" และ "ดีดี" รวมทั้งหมด 13 เพลง วางแผงในวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2549
วันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2556 หิน เหล็ก ไฟได้แสดงสดในคอนเสิร์ต Short Charge Shock Rock Legend เหล็ก พันธุ์ เสือ ร่วมกับเสือ ธนพล อินทฤทธิ์ และร็อกอำพัน ที่อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี
ปี พ.ศ. 2557 ได้รับรางวัล Seed Hall Of Fame ใน Seed Awards ครั้งที่ 9 ประจำปี พ.ศ. 2556
วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 ปรีชา ทองนพ หรือ แจ็ค (อดีตมือกลองยุคก่อตั้งวง พ.ศ. 2534) เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว
ผลงาน
สตูดิโออัลบั้ม
คอนเสิร์ต
ซิงเกิล
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1980
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1980 เป็นการประกวดร้องเพลงโดยจัดขึ้นที่เมืองเดอะเฮก ประเทศเนเธอร์แลนด์ จัดขึ้นโดยสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป โดยมีเพลงที่เข้าประกวด 19 เพลง 19 ประเทศ โดยเพลงที่ชนะคือ What's Another Year ขับร้องโดย Johnny Logan ตัวแทนจากไอร์แลนด์
การออกอากาศ
มูลนิธิการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นแม่ข่ายในการออกอากาศ โดยออกอากาศไปยังประเทศดังต่อไปนี้
ไมเคิล ไครช์ตัน
จอห์น ไมเคิล ไครช์ตัน (John Michael Crichton, ; 23 ตุลาคม ค.ศ. 1942 – 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008) เป็นนักเขียนและผู้ผลิตภาพยนตร์ชาวอเมริกัน หนังสือของเขาขายไปมากกว่า 200 ล้านเล่มทั่วโลก และนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์มากกว่า 12 เล่ม งานวรรณกรรมของเขานำเสนอเทคโนโลยีอย่างมาก และมักอยู่ในหมวดหมู่นิยายวิทยาศาสตร์, techno-thriller และนิยายเชิงการแพทย์
การประกวดเพลงยูโรวิชันปี 1980
ผู้นำเสนอเพลง
ในปีนี้มีสิ่งที่น่าจดจำอีกอย่างนั้นก็คือผู้นำเสนอเพลง โดยแต่ละประเทศจะส่งตัวแทนออกมาพูดเกี่ยวกับความเป็นมาของเพลงที่เข้าประกวด โดยตัวแทนนี้อาจมาจากการเป็น พิธีกรในรอบคัดเลือกตัวแทนระดับประเทศ ผู้บรรยาย นักร้องที่เคยเป็นตัวแทน นักแต่งเพลง นักประพันธ์ทำนอง หรือ เป็นศิลปิน นักข่าว พิธีกร นักแสดงที่โด่งดังในสมัยนั้น
ไมเคิล ไครช์ตัน
ไครช์ตันได้รับปริญญาด้าน M.D. จากโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดใน ค.ศ. 1969 แต่เขาไม่ไปในด้านนั้น โดยหันไปทางการเขียนแทน เดิมเขาแต่งเรื่องด้วยนามแฝง ไครช์ตันก็มีส่วนในอุตสาหกรรมภาพยนตร์และโทรทัศน์ด้วย ใน ค.ศ. 1973 เขาเป็นคนเขียนบทและกำกับ เวสต์เวิลด์ และยังเป็นผู้สร้างรายการโทรทัศน์ อีอาร์ (1994–2009) และมีการนำนิยายบางส่วนของเขาไปทำเป็นภาพยนตร์ โดยเรื่องที่โด่งดังที่สุดคือแฟรนไชส์ จูราสสิค พาร์ค
ไครช์ตันถูกวิจารณ์จากมุมมองที่ขัดแย้งในด้านปัญหาทางวิทยาศาสตร์ โดยเรื่องที่โด่งดังที่สุดคือมุมมองการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศของเขา
ชีวิตส่วนตัว
ใน ค.ศ. 1992 ไครช์ตันถูกจัดเป็นหนึ่งใน 50 บุคคลที่หล่อและสวยงามที่สุดของนิตยสาร People
เขาแต่งงาน 5 ครั้ง โดย 4 ครั้งสิ้นสุดที่การหย่า: Joan Radam (1965–1970), Kathleen St. Johns (1978–1980), Suzanna Childs (1981–1983) และนักแสดงสาว Anne-Marie Martin (1987–2003) แม่ของ Taylor Anne (เกิด ค.ศ. 1989) ลูกสาวของเขา ในช่วงที่เสียชีวิต ไครช์ตันแต่งงานกับ Sherri Alexander (แต่งงาน ค.ศ. 2005) โดยตั้งครรภ์ลูกชาย 6 เดือนที่มีชื่อว่า จอห์น ไมเคิล ทอดด์ ไครช์ตัน ซึ่งเกิดในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009
ป่วยและเสียชีวิต
ดักลาส พี่/น้องชายของไครช์ตัน รายงานว่า ไครช์ตันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองในช่วงต้น ค.ศ. 2008 โดยไม่มีการเผยแพร่การเป็นมะเร็งแก่สาธารณชนจนกระทั่งเสียชีวิต ตอนที่เสียชีวิต เขากำลังรักษาด้วยเคมีบำบัด และแพทย์กับญาติของไครช์ตันคาดหวังว่าเขาจะฟื้นตัว เขาเสียชีวิตตอนอายุ 66 ปีในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008
ที-70
ที-70 เป็นรถถังเบาที่ถูกใช้งานโดยกองทัพแดงในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เข้ามาแทนที่รถถังสอดแนมที-60 สำหรับการลาดตระเวนและที-50 รถถังเบาทหารราบสำหรับสนับสนุนแก่ทหารราบ รถถังเบาที-80 เป็นรุ่นที่ถูกพัฒนามากขึ้นของที-70 ด้วยพลทหารสองคนบนป้อมปืน-มันถูกผลิตขึ้นเพียงจำนวนที่น้อยมากเมื่อการผลิตรถถังเบาได้ถูกยกเลิก ที-90 ปืนต่อต้านอากาศยานอัตตาจร เป็นยานพาหนะต้นแบบที่ติดตั้งด้วยปืนกลคู่ ตัวฐานรถถังของที-70
ที-70 ถูกติดตั้งด้วยปืน 45 มม. L/46 รุ่น 38 ทำให้สามารถยิงได้สี่-ห้านัด และปืนกลเดกเตียริออฟ ขนาด 7.62 ที่ติดตั้งพร้อมกับกระบอกปืนใหญ่บนป้อมปืน รถถังคันนี้ถูกปฏิบัติการโดยพลขับและผู้บัญชาการที่ทำหน้าที่โหลดกระสุนและยิงปืน ความหนาของเกราะบนด้านหน้าป้อมปืนคือ 60 มิลลิเมตร ป้อมปืนด้านข้างและหลัง: 35 มิลลิเมตร ลำตัวด้านหน้าและด้านข้าง: 45 มิลลิเมตร หลังคาและช่วงล่าง 10 มิลลิเมตร
เฮตบรีด
เฮตบรีด (Hatebreed) เป็นวงฮาร์ดคอร์ที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี จากเมืองบริดจ์พอร์ตและนิวฮาเวน รัฐคอนเนตทิคัต ก่อตั้งวงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1994 โดยเจมีย์ แจสตา, เดฟ รุสโซ, แลร์รี ดไวเยอร์ และคริส บีตตี สำหรับสมาชิกปัจจุบันประกอบด้วย เจมีย์ แจสตา (ร้องนำ) แฟรงก์ โนวิเนก (กีตาร์) คริส บีตตี (กีตาร์เบส) เวย์ โลซิแนก (กีตาร์ลีด) และแมตต์ เบิร์น (กลอง) แนวเพลงของวงเฮดบรีดสามารถจำแนกได้ว่าเป็นแนวเมทัลคอร์ ที่ได้รับอิทธิพลจากเดธเมทัล และกรูฟเมทัล แนวเพลงของพวกเขายังเป็นอิทธิพลให้กับวงเมทัลคอร์สมัยใหม่อีกด้วย
วังเกอเลียน
วังเกอเลียน (Wang Kelian) เป็นหมู่บ้านในรัฐปะลิส ประเทศมาเลเซีย ตั้งอยู่ที่ชายแดนมาเลเซีย–ไทย ตัวหมู่บ้านเป็นที่โด่งดังเพราะมีนักท่องเทียวมาเที่ยวที่ตลาดริมชายแดนทั้งสองฝั่ง แต่อย่างไรก็ตาม หมู่บ้านนี้เสียความโด่งดังไป เนื่องจากการมีการพบสุสานหมู่ (Mass Graves) ของเหยื่อจากการค้ามนุษย์ในปี ค.ศ. 2015
ภูมิศาสตร์
วังเกอเลียนตั้งอยู่ทางเหนือของรัฐปะลิส และเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่อยู่ทางเหนือสุดในคาบสมุทรมาเลย์ ตั้งอยู่ที่ตีนภูเขานากาวัน (Nakawan Range) และล้อมรอบด้วยภูเขา โดยมีถนน R15 ที่เชื่อมต่อวังเกอเลียนกับส่วนอื่นของรัฐปะลิสซึ่งอยู่ห่างไป 10 กิโลเมตร ทางทิศใต้ ส่วนทางเหนือคือชายแดนไปประเทศไทยอยู่ห่างไป 4 กิโลเมตร ทางตะวันออกคือปาดังเบซาร์ ซึ่งเป็นทางผ่านแดนหลักของรัฐปะลิสอยู่ห่างไป 20 กิโลเมตร และทางใต้คือกันการ์ เมืองหลวงของรัฐ อยู่ห่างไป 33 กิโลเมตร
ตลาดชายแดน
ตัวหมู่บ้านเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่รู้จักกันทั้งนักท่องเที่ยวและคนในท้องถิ่น เพราะมีตลาดอยู่ทั้งสองฝั่ง ทางรัฐบาลไทยและมาเลเซียอนุญาตให้ผู้คนข้ามประเทศได้โดยทางฝั่งมาเลย์ต้องแสดงบัตรประจำตัวก่อนถึงจะผ่านได้ แต่ฝั่งไทยสามารถข้ามได้โดยไม่ต้องแสดงอะไรทั้งสิ้น โดยที่ทั้งสองประเทศมีข้อแม้ให้ไปไม่ห่างจากชายแดนภายในรัศมี 1 กิโลเมตร
สุสานหมู่วังเกอเลียน
ในปี ค.ศ. 2015 มีการค้นพบสุสานหมู่ซึ่งเชื่อว่าเป็นชาวโรฮีนจาที่ตกเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์ในป่าทางตอนเหนือของวังเกอเลียนในเขตที่มีชื่อว่าวังบุรมา มีรายงานว่ามีศพกว่า 139 คน และค่ายกักกัน 29 แห่งในระหว่างการปฏิบัติการของตำรวจมาเลเซีย ทางตำรวจบอกว่าค่ายถูกทำลายก่อนการการสืบสวนจะเสร็จสิ้น
วัดดอนกลาง (จังหวัดปัตตานี)
วัดดอนกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอน อำเภอปะนาเระ จังหวัดปัตตานี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 13 ไร่ 1 งาน 34 ตารางวา มีที่ธรณีสงฆ์ 14 แปลง เนื้อที่ 229 ไร่ 3 งาน 49 ตารางวา พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม
วัดดอนกลางสร้างขึ้นเป็นวัดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2345 ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2360 ได้ผูกพัทธสีมาเมื่อประมาณ พ.ศ. 2365 วัดดอนกลางมีอดีตเจ้าอาวาสคือ พระวุฒิชัยธรรมธาดา (ชัย ติสฺสโร) ท่านได้ตั้ง "โรงเรียนดอนปะนาเระ" ซึ่งเป็นโรงเรียนลำดับที่ 6 ของโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดปัตตานี ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น "โรงเรียนวุฒิชัยวิทยา"
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูน เพดานไม้หลังคามุงกระเบื้อง กว้าง 10 เมตร ยาว 15.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2475 หอสวดมนต์กว้าง 8 เมตร ยาว 9 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2458 โครงสร้างเป็นอาคารไม้ กุฏิสงฆ์จำนวน 10 หลัง เป็นกุฏิปูนชั้นเดียว 1 หลัง เป็นอาคารไม้ 9 หลัง และหอฉันกว้าง 16 เมตร ยาว 19 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2480 เป็นอาคารไม้ สำหรับปูชนียวัตถุมีพระประธานในอุโบสถ พระเพลาหว้าง 6 ฟุต ปางสมาธิ พระพุทธรูปปางอุ้มบาตร สร้างด้วยไม้ 1 องค์ ขนาดสูง 6 ฟุต 4 นิ้ว พระพุทธรูปปางสมาธิอีก 1 องค์ พระเพลากว้าง 3 ฟุต สร้างเมื่อ พ.ศ. 2507 และมีเจดีย์หลวงพ่อขอม
เชบอคซารย์
เชบอคซารย์ (Cheboksary; ; Чебокса́ры; Шупашкар, tr. Šupaškar) เป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐชูวัช ประเทศรัสเซีย และเป็นท่าเรือริมแม่น้ำวอลกา
ภูมิศาสตร์
เมืองนี้ตั้งอยู่ในภูมิภาควอลกาอัพแลนด์ และตั้งอยู่บนชายฝั่งของอ่างเก็บน้ำเชบอคซารย์ มีพื้นที่ 250.9 ตารางกิโลเมตร (96.9 ตารางไมล์) มีโนโวเชบ็อกซาร์สค์เป็นเมืองบริวาร ตั้งอยู่ประมาณ 6 กิโลเมตร (3+1⁄2 ไมล์) ทางตะวันออกของเชบอคซารย์
ข้อมูลประชากร
ประชากร: เมืองเชบอคซารย์ ร่วมกับเมืองบริวารโนโวเชบ็อกซาร์สค์ ก่อให้เกิดการรวมตัวแบบหลายจุดศูนย์กลางที่มีประชากรมากกว่า 680,000 คน
องค์ประกอบทางชาติพันธุ์
ประชากรของเชบอคซารย์ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์หลักสองกลุ่มดังนี้ ชาวชูวัช (62%) และชาวรัสเซีย (34%) การแต่งงานแบบผสมเชื้อชาติเป็นเรื่องปกติธรรมดา
ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน
ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน (শেখ মুজিবুর রহমান Shekh Mujibur Rôhman ปริวรรตตามอักษร: เศข มุชิพุร์ ระห์มาน ปริวรรตตามเสียง: เซค มุจิบุร์ โระห์มาน; 17 มีนาคม ค.ศ. 1920 – 15 สิงหาคม ค.ศ. 1975) เป็นผู้ก่อตั้งประเทศบังกลาเทศ เขาได้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีระหว่าง 17 เมษายน ค.ศ. 1971 จนถูกลอบสังหารในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1975 และยังเป็นผู้นำสันนิบาตอวามีอีกด้วย เขาเป็นที่รู้จักในนาม บังกลาบันธุ (เพื่อนของเบงกอล) และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้นำการปลดปล่อยบังกลาเทศ และยังถูกเปรียบเทียบกับบรรดาบิดาของชาติในยุคศตวรรษที่ 20 อีกหลายคน ชีค ฮาซีนา วาเจด เป็นนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันของบังกลาเทศ
ในฐานะผู้สนับสนุนลัทธิสังคมนิยม เราะห์มานไต่เต้าขึ้นจากตำแหน่งของสันนิบาตอวามีและกลุ่มการเมืองปากีสถานตะวันออก ในฐานะนักพูดที่มีพลังและมีความดึงดูดใจ เขาได้รับความนิยมจากการต่อต้านการเลือกปฏิบัติต่อชนชาติเบงกอลในปากีสถาน ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ของรัฐ ท่ามกลางความตึงเครียดอย่างหนัก เขาได้เรียกร้องเงื่อนไข 6 ประการ และถูกกักขังโดยระบอบของจอมพลอายุบ ข่าน ด้วยข้อหากบฏ เราะห์มานได้นำสันนิบาตอวามีชนะการเลือกตั้งทั่วไปในปากีสถานในปี 1970 แม้จะได้เสียงข้างมาก แต่สันนิบาตอวามีกลับถูกกลุ่มรัฐบาลทหารของปากีสถานห้ามจัดตั้งรัฐบาล จากการละเมิดสิทธิพลเมืองของรัฐบาลทหาร ทำให้เกิดการต่อต้านทั่วปากีสถานตะวันออก เราะห์มานได้ประกาศให้ชาวบังกลาเทศต่อสู้เรียกร้องเอกราชระหว่างการปราศรัยในวันที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1971 และในวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1971 ทหารปากีสถานได้ตอบโต้การประท้วงด้วยการเปิดฉากปฏิบัติการส่องไฟ (Operation Searchlight; অপারেশন সার্চলাইট) ซึ่งเราะห์มานได้ถูกจับและถูกขังเดี่ยวในปากีสถานตะวันตก ขณะที่พลเมือง,นักเรียน,ปัญญาชน,นักการเมืองและกลุ่มต่อต้านทหารได้ถูกสังหารเป็นจำนวนมาก หลังจากการปลดปล่อยบังกลาเทศแล้ว เราะห์มานได้ถูกปล่อยจากเรือนจำปากีสถานและกลับไปยังธากาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1972
เราะห์มานได้เป็นนายกรัฐมนตรีของบังกลาเทศภายใต้ระบอบรัฐสภาซึ่งได้ถูกสถาปนาขึ้นในประเทศใหม่นี้ รัฐบาลได้ร่างรัฐธรรมนูญที่ออกไปทางสังคมนิยมและประชาธิปไตยแบบโลกวิสัย สันนิบาตอวามีได้ชนะการเลือกตั้งทั่วไปครั้งแรกของประเทศในปี ค.ศ. 1973 อย่างไรก็ตาม เราะห์มานต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายของการว่างงานอย่างเกรียวกราด ความยากจน และการทุจริต ซึ่งความอดอยากในบังกลาเทศ ได้เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1974 รัฐบาลของเขาถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเพิกเฉยต่อการรับรองสิทธิของชนกลุ่มน้อยและมีการละเมิดสิทธิมนุษยชนโดยกลุ่มทหาร โดยเฉพาะกลุ่มทหารอาสาสมัครรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ ท่ามกลางความวุ่นวายทางการเมือง เราะห์มานได้ผลักดันระบบสังคมนิยมพรรคเดียวขึ้นมาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1975 ซึ่ง 6 เดือนต่อมา เขาและครอบครัวได้ถูกลอบสังหารโดยกลุ่มทหารที่หักหลังเขาระหว่างการทำรัฐประหารและกฏอัยการศึกได้ถูกใช้ในภายหลัง
เสื้อเกราะกันกระสุน
เสื้อเกราะกันกระสุน (ballistic vest หรือ bullet-resistant vest มักจะเรียกว่า bulletproof vest) เป็นเกราะส่วนบุคคลที่ช่วยดูดกลืนแรงกระแทกและลดหรือหยุดการเจาะเข้าไปในร่างกายจากลูกกระสุนอาวุธปืนและกระสุนลูกแตกจากการระเบิด โดยสวมบนลำตัว เสื้อเกราะแบบอ่อนทำจากเส้นใยถักหรือลามิเนตหลายชั้นและสามารถป้องกันผู้สวมใส่จากปืนพกและปืนไรเฟิลลำกล้องปืนขนาดเล็ก และชิ้นส่วนเล็ก ๆ จากวัตถุระเบิด เช่น ระเบิดมือ
เสื้อเหล่านี้มักจะมีแผ่นป้องกันอันตรายจากกระสุนใส่เข้าไปในเสื้อ แผ่นโลหะหรือเซรามิกสามารถใช้กับเสื้อเกราะแบบอ่อนได้ ซึ่งเป็นการป้องกันเพิ่มเติมจากปืนไรเฟิลโดยรอบ และส่วนประกอบโลหะหรือชั้นเส้นใยที่ทออย่างแน่นหนาสามารถให้ความต้านทานเกราะแบบนิ่มต่อการแทงและเฉือนจากมีด รวมถึงอาวุธระยะใกล้ที่คล้ายคลึงกัน เสื้อเกราะแบบนิ่มมักจะสวมใส่โดยกองกำลังตำรวจ, พลเมืองส่วนบุคคลที่มีความเสี่ยงต่อการถูกยิง (เช่น ผู้นำประเทศ), เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และองครักษ์ ในขณะที่เสื้อเกราะเสริมแผ่นแข็งส่วนใหญ่จะถูกสวมใส่โดยทหาร, หน่วยยุทธวิธีตำรวจ, ทีมช่วยเหลือตัวประกัน
ชุดเกราะอาจรวมเสื้อเกราะกันกระสุนกับสิ่งของป้องกันอื่น ๆ เช่น หมวกกันน็อคคอมแบท เสื้อเกราะสำหรับตำรวจและทหารอาจประกอบด้วยไหล่กันกระสุนและส่วนประกอบเกราะป้องกันด้านข้าง รวมถึงเจ้าหน้าที่ทำลายล้างวัตถุระเบิดสวมชุดเกราะหนักและหมวกนิรภัยที่มีกระบังหน้าตลอดจนการป้องกันกระดูกสันหลัง
เสื้อเกราะกันกระสุนใช้ชั้นของเส้นใยที่แข็งแรงมากในการ "ต้าน" และทำให้กระสุนผิดรูปร่าง, แบนเป็นทรงดอกเห็ด และกระจายแรงไปยังส่วนที่ใหญ่กว่าของใยเสื้อเกราะ เสื้อเกราะดูดซับพลังงานจากกระสุนเปลี่ยนรูป มันถูกหยุดยั้งก่อนที่มันจะสามารถเจาะสิ่งทอได้อย่างสมบูรณ์ บางชั้นอาจถูกเจาะแต่เป็นกระสุนที่เสียโฉม ซึ่งพลังงานถูกดูดซับโดยพื้นที่เส้นใยที่ใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น
ในขณะที่เสื้อเกราะสามารถป้องกันกระสุนเจาะเกราะ เสื้อเกราะและผู้สวมใส่ยังได้รับการดูดซับแรงกระตุ้นของกระสุน แม้ไม่มีการเจาะ กระสุนหนักมีกำลังเพียงพอที่จะทำให้เกิดการบาดเจ็บชนิดไม่มีแผลภายใต้จุดกระแทก โดยทั่วไปข้อมูลจำเพาะเสื้อเกราะจะรวมทั้งข้อกำหนดความต้านทานการเจาะและขีดจำกัดของปริมาณแรงกระแทกที่ส่งไปยังร่างกาย
ในด้านอื่น ๆ กระสุนบางนัดสามารถทะลุเสื้อเกราะได้ แต่ก็ยังสร้างความเสียหายได้น้อยต่อผู้สวมใส่เนื่องจากการสูญเสียความเร็วหรือมวล/รูปทรงขนาดเล็ก
สิ่งทอเสื้อเกราะอาจเสริมด้วยโลหะ (เหล็กกล้าหรือไทเทเนียม), เซรามิก หรือแผ่นพอลิเอทิลีนที่ให้การป้องกันเป็นพิเศษในพื้นที่สำคัญ แผ่นเกราะแข็งเหล่านี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพกับกระสุนปืนพกและปืนไรเฟิลหลากหลายประเภท เสื้อเกราะกันกระสุนที่อัพเกรดเหล่านี้กลายเป็นมาตรฐานในการใช้งานทางทหาร ในขณะที่เสื้อเกราะอ่อนไม่ได้ผลกับปืนไรเฟิลทหาร ส่วนผู้คุมในเรือนจำและตำรวจมักจะใส่เสื้อเกราะที่ออกแบบมาเพื่อต่อต้านอาวุธมีดและของมีคม เสื้อเกราะเหล่านี้อาจรวมถึงสิ่งที่ปกคลุมผิวหน้า และสิ่งทอพาราอะรามิดที่เป็นแผ่น หรือส่วนประกอบโลหะ
ก่อนยุคสมัยใหม่
ใน ค.ศ. 1538 ฟรันเชสโก มาเรีย เดลลา โรเวเร มอบหมายให้ฟีลิปโป เนโกรลี สร้างเสื้อเกราะกันกระสุน ส่วนใน ค.ศ. 1561 จักรพรรดิมัคซีมีลีอานที่ 2 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ได้รับการบันทึกในฐานะการทดสอบเกราะของเขาจากการยิงปืน ในทำนองเดียวกัน ใน ค.ศ. 1590 เซอร์ เฮนรี ลี คาดว่าเสื้อเกราะของเขาจะเป็น "การป้องกันปืนพก" ซึ่งประสิทธิภาพที่แท้จริงของมันเป็นที่ถกเถียงในเวลานั้น สำหรับศัพทมูลวิทยาของ "กระสุน" และรูปแบบคำคุณศัพท์ของ "กันทะลุ" ในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 16 จะมุ่งเสนอคำว่า "กันกระสุน" หลังจากนั้นไม่นาน
ในช่วงสงครามกลางเมืองอังกฤษ ทหารม้าไอรอนไซด์ของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ ได้จัดให้มีหมวกนิรภัยเคปไลน์ และเสื้อเกราะกันปืนคาบศิลาซึ่งประกอบด้วยแผ่นเกราะสองชั้น (ในการศึกษาต่อมาที่เกี่ยวข้องกับรังสีเอกซ์ชั้นที่สามถูกค้นพบ ซึ่งอยู่ระหว่างชั้นนอกและชั้นใน) ชั้นนอกถูกออกแบบมาเพื่อดูดซับพลังงานของกระสุน และชั้นในที่หนาขึ้นจะหยุดการเจาะต่อไป เกราะจะเว้าแหว่งฉกรรจ์ แต่ก็ยังเป็นประโยชน์ หนึ่งในคำอธิบายที่บันทึกแรกของการใช้ชุดเกราะแบบอ่อนถูกค้นพบในยุคกลางของญี่ปุ่น ด้วยชุดเกราะที่ผลิตจากผ้าไหม
ยุคอุตสาหกรรม
หนึ่งในตัวอย่างแรกของชุดเกราะกันกระสุนที่ขายในเชิงพาณิชย์ผลิตโดยช่างตัดเสื้อในดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ ในคริสต์ทศวรรษ 1840 โดยหนังสือพิพม์เดอะคอร์กเอกซาไมเนอร์รายงานเกี่ยวกับสายธุรกิจของเขาในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1847
โมบิลสูท กันดั้ม F91
โมบิลสูท กันดั้ม F - 91 เป็นการเล่าเรื่องราวถึง กลุ่ม ครอสโบน แวนการ์ด ที่นำกำลังทหารเข้ารุกรานโคโลนี ฟรอนเทียร์ โคโลนีอันอยู่ใต้การปกครองของสหพันธ์โลก ซีบุค อาโน ผู้อาศัยอยู่ใน โคโลนี ฟรอนเทียร์  หมายเลข4  และเพื่อน ขณะที่กำลังหลบหนีจากการโจมตี กลุ่ม ครอสโบน แวนการ์ด ได้เข้ามาลักพาตัวเพื่อนของ ซีบุค อาโน ที่ชื่อ เซซิลี แฟร์ชาย ซึ่งเป็น ลูกสาวของหัวหน้ากลุ่ม ครอสโบน แวนการ์ด อาโน และเพื่อนที่เหลือจึงหนีไป ด้วยยานกู้ภัยและ ถูกคนของทางกองทัพสหพันธโลกยื้อตัวเข้าไปช่วยในสงครามเพื่อแย่งชิง ฟรอนเทียร์ คืนภายหลังเมื่อกองทัพโลกรู้ว่า อาโนนั้นคือนิวไทบ์ที่หายากยิ่งแล้ว จึงใช้เพื่อนและน้องสาวของอาโนบังคับให้อาโนออกสู้ ด้วยโมบิลสูทรุ่น ทดลองที่ชื่อF-91 หลังจากที่อาโน พบขึ้นขับF-91ในสนามรบก็พบกับ เซซิลี แฟร์ชาย  อีกครั้งในครั้งนี้เธอเป็นนักบินของกลุ่มครอสโบน เมื่อทั้งคู่รู้ตัวว่ากำลังสู้กับใคร ทั้งคู่จึง ร่วมมือกันทำลายแผนของกลุ่มครอสโบน ที่จะใช้ บัคและโมบิลอาเมอ ราเฟิลเซีย ทำลายล้างระบบของสหพันธ์ที่กำลังปกครอง โคโลนีอยู่
ฮันบก
' (ศัพท์ที่ใช้ในเกาหลีใต้) หรือ ' เป็นเครื่องแต่งกายพื้นเมืองเกาหลี โดยไม่เพียงแค่ชาวเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือเท่านั้นที่สวมใส่เครื่องแต่งกายนี้ แต่ยังมีโชซ็อน-จก (เกาหลี-จีน) ชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน ที่สวมใส่ด้วย  ศัพท์  มีความหมายตรงตัวว่า “เครื่องแต่งกายเกาหลี” มีรายละเอียดชุดฮันบกบนฝาผนังสมัยโคกูรยอในเกาหลี เนื่องจากความโดดเดี่ยวระหว่างกันประมาณ 50 ปี ทำให้รูปแบบในเกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ และโชซ็อน-จก ที่กลุ่มชนเกาหลีจากทั้งสามประเทศสวมใส่ ได้รับการพัฒนาแตกต่างกัน  นับตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1990 ชุดแบบเกาหลีใต้กับแบบเกาหลีเหนือดูคล้ายคลึงกันมากขึ้น เช่นเดียวกันกับชุดในประเทศจีน นับตั้งแต่การปฏิรูปเศรษฐกิจจีน มีการแลกเปลี่ยนกันระหว่างทั้งสองเกาหลีมากขึ้น นำไปสู่ทั้งการพัฒนาและการเปลี่ยนแปลงแบบโชซ็อน-จกในประเทศจีน แบบโชซ็อน-จกบางรูปแบบได้รับอิทธิพลและแรงบันดาลใจจากแบบทั้งเกาหลีใต้และเกาหลีเหนือ
ภาพยุคแรกสุดสามารถสืบได้ถึงสมัยสามราชอาณาจักรเกาหลี (57 ปีก่อน ค.ศ. ถึง ค.ศ. 668) โดยมีต้นตอจากกลุ่มชนเกาหลีดั้งเดิมในบริเวณที่ปัจจุบันคือเกาหลีตอนเหนือและแมนจูเรีย ชุดนี้ยังพบในงานศิลปะที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังสุสานอาณาจักรโคกูรยอในคริสต์ศตวรรษที่ 4 ถึง 6 โดยที่โครงสร้างพื้นฐานของจักตั้งขึ้นตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไปเป็นอย่างน้อย สมัยโบราณประกอบด้วย (เสื้อ),  (กางเกง),  (กระโปรง) และ  (เสื้อคลุม) โครงสร้างหลักของได้รับการออกแบบให้มีความสะดวกต่อการเคลื่อนย้าย และผสมผสานหลายแม่ลายของลัทธิมู คุณสมบัติโครงสร้างพื้นฐานเหล่านี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ที่มีการสวมใส่ในปัจจุบัน มีลวดลายจากในสมัยราชวงศ์โชซ็อน โดยเฉพาะชุดที่ชนชั้นสูงและเชื้อพระวงศ์สวมใส่  อย่างไรก็ตาม ในอดีต สามัญชน  ไม่ได้รับอนุญาตให้สวมสิ่งที่ปัจจุบันรู้จักกันในฐานะ และสวมได้เฉพาะ (เครื่องแต่งกายสามัญชน) ซึ่งโดยทั่วไปจะมีสีขาวหรือสีขาวนวล สามัญชนสามารถสวมชุดได้เฉพาะในวันแต่งงานและในโอกาสพิเศษต่าง ๆ  การใช้เสื้อผ้าสีขาวอย่างกว้างขวางในหมู่คนทั่วไปทำให้เกาหลีได้รับการกล่าวขานเป็น "คนนุ่งห่มขาว" ปัจจุบัน ชาวเกาหลีสมัยใหม่สวมในโอกาสและเหตุการณ์ที่เป็นทางการหรือกึ่งทางการ เช่น งานแต่งงาน เทศกาล งานเฉลิมฉลอง และงานพิธีต่าง ๆ ใน ค.ศ. 1996 รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวของเกาหลีใต้ จัดตั้ง "วัน" ขึ่้น เพื่อส่งเสริมให้พลเมืองเกาหลีใต้สวม
เกาหลีเหนือ
ชุดฮันบก ของสตรีในเกาหลีเหนือนั้น ชุดจะเป็นสีเดียวกันทั้งชุด ทั้งท่อนบน และท่อนล่าง ปกเสื้อจะมีขนาดเล็กกว่า คอลึกกว่า ชุดฮันบกในเกาหลีใต้ ส่วนชุดฮันบกของบุรุษนั้นในงานพิธีการต่าง ๆ จะใส่ชุดสูทสากลแทน