cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คลีเมนต์ โวโรชีลอฟ
ทางการเมือง
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โวโรชีลอฟ เป็นสมาชิกของคณะกรรมการป้องกันรัฐ (พ.ศ. 2484-2487) เขาได้บัญชากองทัพโซเวียตในช่วงสงครามฤดูหนาวตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2482 ถึงมกราคม พ.ศ. 2483 แต่เนื่องจากการวางแผนของสหภาพโซเวียตที่ไม่ดีและไร้ความสามารถของโวโรชีลอฟ ทำให้กองทัพแดงบาดเจ็บล้มตายถึง 185,000 นาย หลังจบสงครามฤดูหนาว สตาลิน ได้ตะโกนต่อว่าใส่ โวโรชีลอฟ ในการประชุมกองทัพ โวโรชีลอฟ ได้กล่าวโทษว่าเป็นความล้มเหลวของสตาลินในการกำจัดนายพลที่ดีที่สุดกองทัพแดงในช่วงการกวาดล้างครั้งยิ่งใหญ่หลังจากนั้นตามคำบอกเล่าของนีกีตา ครุชชอฟ โวโรชีลอฟ ได้เอามือลงทุบจานใส่ลูกหมูย่าง นีกีตา ครุชชอฟได้กล่าวอีกว่าเป็นเพียงครั้งเดียวที่เขาเคยเห็น โวโรชีลอฟ ระเบิดอารมณ์ใส่ โวโรชีลอฟ ได้กลายเป็นแพะรับบาปสำหรับความล้มเหลวครั้งแรกในฟินแลนด์ หลังจากนั้นเขาก็ถูกแทนที่โดย เซมิออน ตีโมเชนโค และไปดำรงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีกระทรวงวัฒนธรรม
โวโรชีลอฟ ได้ถกเถียงเรื่องจำนวนของเจ้าหน้าที่กองทัพโปแลนด์ที่บันทึกในกันยายน พ.ศ. 2482 ควรจะได้รับการปล่อยตัว แต่ภายหลังเขาได้ลงนามในคำสั่งในการสังหารหมู่กาตึน พ.ศ. 2483
หลังจากการรุนรานสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายนปี พ.ศ. 2484 โวโรชีลอฟ กลายเป็นผู้บัญชาการช่วงสั้น ๆของกองกำลังภาคตะวันตกเฉียงเหนือ (กรกฎาคม-สิงหาคม พ.ศ. 2484) ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2484 เขากลายเป็นผู้บัญชาการแนวรบเลนินกราดร่วมกับผู้บัญชาการทหาร Andrei Zhdanov เขาแสดงความกล้าหาญในการรบอย่างมากในการต้านการโจมตีทางปืนใหญ่อย่างหนักที่ Ivanovskoye เมื่อถึงจุดหนึ่งเขารวบรวมกองถอยทัพและเขาได้โจมตีรถถังเยอรมันอาวุธด้วยปืนพกขณะกำลังถอย อย่างไรก็ตามเขาล้มเหลวที่จะป้องกันไม่ให้เยอรมันรอบเลนินกราดและเขาถูกไล่ออกและแทนที่ด้วยจอมพลเกออร์กี จูคอฟในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2484 แต่ถึงอย่างไรสตาลินยังมีความจำเป็นสำหรับการเป็นผู้นำทางการเมืองในช่วงสงครามดังนั้น โวโรชีลอฟ ยังคงเป็นหุ่นเชิดที่สำคัญ
ในการประชุมที่เตหะราน พ.ศ. 2486 เกิดเรื่องน่าอายในพีธีมอบ "ดาบแห่งสตาลินกราด" จากวินสตัน เชอร์ชิล โวโรชีลอฟได้รับดาบจากสตาลินแต่แล้วเขาจับดาบผิดด้านทำให้ดาบหลุดจากฝักตกลงบนนิ้วเท้าของสตาลินต่อหน้าสามผู้นำมหาอำนาจ
ใน พ.ศ. 2488-2490 โวโรชีลอฟ ได้เขามาดูแลรัฐบาลคอมมิวนิสต์ในฮังการี
ในปี พ.ศ. 2495, โวโรชีลอฟได้รับการแต่งตั้งเป็นสมาชิกของคณะกรรมการบริหารของคณะกรรมการกลาง หลังตายของสตาลินใน 5 มีนาคม พ.ศ. 2496 ได้มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของผู้นำของสหภาพโซเวียต ที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2496 โวโรชีลอฟ ได้ขึ้นมาเป็นประธานคณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุด 26 มิถุนายน 1953 โวโรชีลอฟ, มาเลนคอฟและครุชชอฟมีส่วนร่วมในการจับกุมลัฟเรนตีย์ เบรียา‎หลังจากการตายของสตาลิน
ช่วงเกษียณ
หลังจากครุชชอฟได้ไล่สมาชิกเก่ายุคสตาลินออกเช่น มาเลนคอฟ กับ โมโลตอฟริ่ช เป็นต้น โวโรชีลอฟ ก็เริ่มวางมือจากการเมือง วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 คณะผู้บริหารสูงสุดแห่งสภาโซเวียตสูงสุดได้รับการร้องขอ โวโรชีลอฟ ในการเกษียณอายุและเขายังเป็นโปลิตบูโรจนถึง 16 กรกฎาคม พ.ศ. 2503
รางวัลและเกียรติยศ
รถถังหนักรุ่น เควี (KV tank (Kliment Voroshilov tank)) ที่ถูกใช้ในสงครามโลกครั้งที่สองถูกตั้งชื่อตาม โวโรชีลอฟ มีสองเมืองถูกตั้งชื่อตามเขา โวโรชีลอฟกราด ในยูเครน (ปัจจุบันคือเมือง ลูฮานสค์) และ โวโรชีลอฟ ในโซเวียตตะวันออกไกล (ปัจจุบันคือเมือง อุซซูริสก์) เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่สถาบันการศึกษาในกรุงมอสโก เมืองสตัฟโรปอล เคยถูกเรียกว่าเมือง โวโรชีลอฟ ตั้งแต่พ.ศ. 2478-2486 โวโรชีลอฟ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในฐานะที่เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ของเมืองตุรกี อิซมีร์ ในพฤศจิกายน พ.ศ. 2476 ใน อิซมีร์ มียังถนนชื่อโวโรชีลอฟ. ในปี พ.ศ. 2494 มันก็เปลี่ยนชื่อเป็น "Plevne Bulvari"
อ้างอิง
18811969
ปชาบดี ตัณฑปุตตะ
การศึกษา
มัธยมศึกษาตอนต้น : โรงเรียนเบตงวีระราษฏร์ประสาน
มัธยมศึกษาตอนปลาย : โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย
มหาวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (หลักสูตรนานาชาติ)
สภากรรมการองคมนตรี
สภากรรมการองคมนตรี เป็นคณะที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งองคมนตรี จำนวน 40 คน ตั้งเป็น สภากรรมการองคมนตรี ทำหน้าที่พิจารณาร่างกฎหมาย ต่อมาได้โปรดเกล้าฯ แต่งตั้งองคมนตรี ขึ้นใหม่ทุกปีในวันที่ 4 เมษายน เนื่องในพระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา ในขณะที่กฎหมายกำหนดให้องคมนตรี ดำรงตำแหน่งจนถึงสิ้นรัชกาล และมีกำหนดหลังจากนั้นอีก 6 เดือน  เมื่อสิ้นรัชกาลจึงมีองคมนตรีมากถึง 233 คน
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแต่งตั้งคณะที่ปรึกษาขึ้นสามคณะ ประกอบด้วย อภิรัฐมนตรีสภา เสนาบดีสภา และ สภากรรมการองคมนตรี โดยอาศัยอำนาจตาม พระราชบัญญัติองคมนตรี พุทธศักราช ๒๔๗๐ ซึ่งทรงตราขึ้นมาใช้บังคับแทน พระราชบัญญัติปรีวีเคาน์ซิล พุทธศักราช ๒๔๑๗ ประกอบด้วยกรรมการองคมนตรีจำนวน 40 คน ซึ่งจะทรงตั้งจากองคมนตรี มีหน้าที่ประชุมปรึกษาหารือ ถวายความเห็นเกี่ยวกับสวัสดิภาพแห่งบ้านเมืองและประชาชน โดยกำหนดให้กรรมการองคมนตรี อยู่ในตำแหน่งได้ครั้งละ 3 ปี หลังจากนั้นอาจจะทรงแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งซ้ำอีกก็ได้
สภากรรมการองคมนตรี ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว มีทั้งสิ้น 2 ชุด คือ ชุดที่หนึ่ง ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ 2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474 และชุดที่สอง ตั้งแต่ 1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 คณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
ชุดที่หนึ่ง พ.ศ. 2470 - 2474
(2 กันยายน 2470 - 31 มีนาคม 2474)
ชุดที่สอง พ.ศ. 2474 - 2475
(1 เมษายน 2474 - 31 มีนาคม 2476)  สิ้นสุดลงเมื่อคณะราษฎรได้มีประกาศยกเลิกพระราชบัญญัติองคมนตรี เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2475
เหตุยิงกันในตูลูซและมงโตบ็อง พ.ศ. 2555
'''เหตุยิงกันในตูลูซและมงโตบ็อง พ.ศ. 2555''' เป็นชุดการโจมตีด้วยปืนสามครั้งต่อทหารฝรั่งเศสและพลเรือนชาวยิว ในเมืองมงโตบ็องและเมืองตูลูซ แคว้นมีดี-ปีเรเน ประเทศฝรั่งเศส  เบ็ดเสร็จแล้ว มีผู้เสียชีวิตทั้งสิ้นเจ็ดคน รวมทั้งผู้ก่อการ และมีผู้ได้รับบาดเจ็บอีกห้าคน ในจำนวนนี้ สี่คนได้รับบาดเจ็บสาหัส ตำรวจระบุตัวผู้ก่อการว่าเป็นชาวฝรั่งเศสมุสลิมวัย 23 ปี นาม โมฮัมเหม็ด เมราห์ ผู้อ้างความเกี่ยวข้องกับกลุ่มอิสลามหัวรุนแรงอัลกออิดะฮ์ แม้ความสัมพันธ์นี้จะเป็นที่โต้แย้ง ระหว่างการล้อมและการต่อสู้ด้วยปืน วันที่ 22 มีนาคม ผู้ก่อการถูกยิงและวิสามัญฆาตกรรมโดยหน่วยยุทธวิธีปฏิบัติการพิเศษของตำรวจฝรั่งเศส RAID
โมฮัมเหม็ด เมราห์
โมฮัมเหม็ด เมราห์ (محمد مراح‎; 10 ตุลาคม 2531 - 22 มีนาคม 2555) ถูกระบุว่าเป็นมือปืนก่อเหตุดังกล่าว เขาเป็นพลเมืองฝรั่งเศสมุสลิม เกิดแก่พ่อแม่ชาวฝรั่งเศสเชื้อสายแอลจีเรีย
เมราห์มีประวัติยืดยาวเป็นเยาวชนผู้กระทำผิดอาญา โดยถูกพิพากษาลงโทษแล้วถึง 15 ครั้ง ตามข้อมูลอัยการภาคฝรั่งเศส เขาถูกจับกุมครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2548 และถูกจำคุกช่วงสั้นๆ สองครั้งใน พ.ศ. 2550 และ 2552 ซึ่งการพิพากษาลงโทษมีรายงานว่ารวม การลักขโมยและการกระทำผิดเกี่ยวกับการขับขี่
เมราห์อ้างว่าตนเป็นสมาชิกกลุ่มอัลกออิดะฮ์และว่า เหตุจูงใจสำหรับการก่อเหตุของเขาเป็นไปเพื่อแสดงความเคารพต่อศาสนาอิสลาม เพื่อแก้แค้นให้กับการเสียชีวิตของเด็กชาวปาเลสไตน์ (ด้วยการโจมตีโรงเรียนยิว) และโจมตีกองทัพฝรั่งเศสสำหรับการไปมีส่วนในอัฟกานิสถาน เขาว่าเขาเสียใจเพียงไม่สามารถก่อการฆาตกรรมได้มากกว่านี้ เขาต่อต้านรัฐบัญญัติห้ามปกปิดใบหน้าในสาธารณสถาน เมราห์ถ่ายวิดีโอการฆาตกรรมของเขาทั้งหมด และตามข้อมูลของอัยการฝรั่งเศส เขากล่าวว่า "คุณฆ่าพี่น้องของผม ผมฆ่าคุณ" และ "อัลลอหุ อักบัร" ระหว่างที่ก่อเหตุ
โกงกางใบเล็ก
โกงกางใบเล็ก เป็นไม้ขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ที่ขึ้นได้ในดินเลนที่ค่อนข้างอ่อน ลึกและมีน้ำทะเลท่วมถึงตลอดเวลา ดังนั้นจึงพบไม้ชนิดนี้ขึ้นตามชายฝั่งทะเลริมแม่น้ำ, ชายคลองและป่าชายเลน สามารถพบได้ในตอนเหนือของประเทศออสเตรเลีย (รัฐควีนส์แลนด์ และนอร์เทิร์นเทร์ริทอรี), กวม, ประเทศอินเดีย, ประเทศอินโดนีเซีย, ประเทศมาเลเซีย, ประเทศมัลดีฟส์, ภูมิภาคไมโครนีเซีย, นิวแคลิโดเนีย, ประเทศปาปัวนิวกินี, ประเทศฟิลิปปินส์, ประเทศสิงคโปร์, หมู่เกาะโซโลมอน, ประเทศศรีลังกา, ไต้หวัน, ประเทศไทย ประเทศวานูอาตู และประเทศเวียดนาม
มีชื่อพื้นเมืองดังนี้: โกงกาง (ระนอง), โกงกางใบเล็ก (ภาคกลาง), พังกาทราย (กระบี่), พังกาใบเล็ก (พังงา)
ไฮโปทาลามัส
ไฮโปทาลามัส (hypothalamus) มาจากภาษากรีซ ὑποθαλαμος แปลว่า ใต้ทาลามัส เป็นโครงสร้างของสมองที่อยู่ใต้ทาลามัส (thalamus) แต่เหนือก้านสมอง (brain stem) ทำหน้าที่เชื่อมโยงการทำงานของระบบประสาทและระบบต่อมไร้ท่อ โครงสร้างนี้เป็นโครงสร้างหลักที่อยู่ด้านล่างของไดเอนเซฟาลอน (diencephalon) พบในสมองของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมทุกชนิด ในมนุษย์มีขนาดประมาณเมล็ดอัลมอนด์
ไฮโปทาลามัสทำหน้าที่ควบคุมกระบวนการเมแทบอลิซึมบางอย่าง และหน้าที่อื่นๆ ของระบบประสาทอัตโนมัติ (Autonomic Nervous System) ไฮโปทาลามัสทำหน้าที่สังเคราะห์และหลั่งฮอร์โมนประสาท (neurohormones) ซึ่งมักเรียกว่า hypothalamic-releasing hormones ซึ่งทำหน้าที่ในการกระตุ้นหรือยับยั้งการหลั่งฮอร์โมนจากต่อมใต้สมอง (pituitary gland)
โกงกางใบเล็ก
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
โกงกางใบเล็กเป็นไม้ต้นขนาดใหญ่ สูง 25-35 ม. ระบบรากเป็นระบบรากแก้วมีรากเสริมออกมาเหนือโคนต้น 3-8 กม. รากที่โคนต้นหรือรากค้ำยันลำต้นแตกแขนงระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ ทำมุมเกือบตั้งฉากกับลำต้นและหักเกือบเป็นมุมฉากลงดินเพื่อพยุงลำต้น เรือนยอดรูปกรวยคว่ำแคบ ๆ
ไฮโปทาลามัส
ไฮโปทาลามัสทำหน้าที่ควบคุมอุณหภูมิร่างกาย, ความหิว, ความกระหายน้ำ, ความเหนื่อยล้า, ความโกรธ และจังหวะรอบวัน (Circadian rhythm)
ไฮโปทาลามัสเป็นศูนย์ควบคุมอุณหภูมิของร่างกาย การเต้นของหัวใจ ความดันเลือด ความหิว การนอนหลับ การหลั่งฮอร์โมนของต่อมไร้ท่อ การหลั่งน้ำย่อยจากกระเพาะอาหาร ความสมดุลของน้ำในร่างกายและการแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึก
โกงกางใบเล็ก
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ลำต้นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 30-50 ซม. เปลือกสีเทาคล้ำหรือเทาอมชมพู แตกเป็นร่องตื้น ๆ ตามยาวทั่วไปและอาจมีร่องสั้น ๆ แตกตามขวางคั่นระหว่างร่องยาวอย่างไม่เป็นระเบียบ เมื่อทุบเปลือกทิ้งไว้สักครู่จะพบว่าเปลือกในจะมีสีแสดถึงแดงเลือดหมู
ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงตรงข้ามสลับทิศทางตั้งฉาก ใบคู่ล่างๆ จะร่วงไปเหลือแต่คู่ใบ 2-4 คู่ เป็นกลุ่มที่ปลายกิ่ง รูปรี กว้าง 4-8 ซม. ยาว 7-18 ซม. ปลายแหลมหรือเป็นติ่งแหลมเล็กยาว แข็ง สีดำ โคนรูปลิ่ม เส้นกลางใบด้านล่างสีแดงเรื่อ ๆ หรือชมพูอมแดง เส้นแขนงใบปรากฏราง ๆ แผ่นใบหนา ก้านใบยาว 1.5-3.5 ซม. มักมีสีแดงเรื่อ ๆ หูใบแคบ ปลายแหลมยาวประกบกันเป็นคู่ระหว่างคู่ใบ เห็นได้ชัดที่ปลายกิ่ง ยาว 4-9 ซม. สีชมพู ร่วงง่าย ใบเล็กกว่าโกงกางใบใหญ่
ดอกสมบูรณ์เพศ ช่อดอกสั้นมาก ออกตามง่ามใบที่ใบร่วงไปแล้ว ก้านช่อดอกยาว 0.6-2 ซม. ตรงปลายก้านช่อมีดอกที่ไม่มีก้านหรือมีก้านสั้น 1 คู่ ดอกตูมรูปไข่ ยาว 1.2-1.6 ซม. ใบประดับที่ฐานดอกติดกันคล้ายรูปถ้วย กลีบเลี้ยง 4 กลีบ รูปไข่ กว้าง 6-8 มม. ยาว 0.7-1.2 ซม. กลีบหนา ปลายแหลม ต่อมาจะโค้งลงเกือบแนบก้านดอก กลีบดอก 4 กลีบ ร่วงง่าย รูปใบหอก กว้าง 1-2 มม. ยาว 0.7-1.2 ซม. สีเหลืองอมเขียวหรือเหลืองอ่อน ขอบกลีบไม่มีขน เกสรเพศผู้ 12 อัน ก้านชูอับเรณูสั้นมากหรือไม่ปรากฏชัด
ผลมีรูปไข่กลับยาว 2-3 ซม. สีน้ำตาลคล้ำ ผิวค่อนข้างขรุขระ เมล็ดงอกได้ในขณะที่ผลยังติดอยู่กับต้น ลำต้นใต้ใบเลี้ยงรูปทรงกระบอก เรียงโค้งเล็กน้อย ยาว 30-40 ซม. เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-1.2 ซม. มีขนาดโตขึ้นที่ส่วนปลาย ผิวเป็นมัน สีเขียวหรือเขียวอมม่วง ค่อนข้างเรียบหรือมีตุ่มขรุขระกระจัดกระจาย เมื่อร่วงหล่นลงสู่พื้นจะปักลงในดิน
เสริม 2561 พบว่าใบของโกงกางเป็นสมุนไพร ไว้คลาดร้อน เครียด ปวดท้องรุนแรง แต่ควรต้มก่อน สามารถรวมกับอย่างอื่นเพื่อเปลี่ยนรสชาติได้
มิตามะ
คำภาษาญี่ปุ่น มิตามะ เป็นคำที่ใช้กล่าวถึงจิตวิญญาณของคามิหรือวิญญาณของคนตาย ประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัว อักษรตัวแรกคือ มิ  เป็นคำที่ใช้แสดงความนับถือ ส่วนอักษรตัวหลังคือ ทามะ  มีความหมายว่า "จิตวิญญาณ" คู่ตัวอักษร 神霊 อ่านว่า มิตามะ ใช้กล่าวถึงจิตวิญญาณของคามิโดยเฉพาะ คำว่า มิตามาชิโระ  เป็นคำไวพจน์ของชินไต วัตถุภายในศาลเจ้าชินโตอันเป็นที่สิงสถิตของคามิ
คำจำกัดความในภาษาญี่ปุ่นของ มิตามะ ในยุคแรก ๆ ซึ่งพัฒนาขึ้นในภายหลังโดยนักคิดหลายคน เช่น โมโตริ โนรินางะ ยืนยันว่ามิตามะประกอบด้วย "จิตวิญญาณ" หลายดวง ซึ่งค่อนข้างเป็นอิสระต่อกัน คำจำกัดความที่ได้รับการพัฒนามากที่สุดคืออิจิเร ชิคง ทฤษฎีในลัทธิชินโตที่ว่าจิตวิญญาณ  ของทั้งคามิและมนุษย์ประกอบด้วยจิตวิญญาณหลักหนึ่งดวงและวิญญาณย่อยสี่ดวง วิญญาณย่อยสี่ดวง ได้แก่ อาระ-มิตามะ, นิงิ-มิตามะ , ซากิ-มิตามะ  และคูชิ-มิตามะ
ตามทฤษฏี วิญญาณแต่ละดวงที่ประกอบกันเป็นจิตวิญญาณมีลักษณะเฉพาะและหน้าที่ของตัวเอง วิญญาณเหล่านี้มีอยู่ในเวลาเดียวกันและเติมเต็มซึ่งกันและกัน ในนิฮนโชกิ เทพโอนามูจิ (โอกูนินูชิ) ได้พบกับคูชิ-มิตามะและซากิ-มิตามะของตนในรูปของโอโมโนนูชิแต่ไม่รู้จัก วิญญาณทั้งสี่อาจจะมีความสำคัญแตกต่างกัน เหล่านักคิดต่างอธิบายปฏิสัมพันธ์ระหว่างวิญญาณทั้งสี่ที่แตกต่างกันออกไป
โบอิง 757
โบอิง 757 (Boeing 757) เป็นอากาศยานแบบใช้เครื่องยนต์ 2 ตัว มีพิสัยบินระยะกลาง-ไกล ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยเริ่มให้บริการมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1983 เพื่อทดแทนโบอิง 727 และเสริมในเส้นทางที่เป็นจุดอ่อนของ767 ทั้งนี้เครื่องบิน 757 ลำที่ 1,050 และเป็น 757 ลำสุดท้าย ผลิตแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2004 และส่งมอบให้กับช่างไห่แอร์ไลน์ โดยมีโบอิง วาย1และโบอิง 787 ดีมไลน์เนอร์เป็นรุ่นทดแทนต่อไป
ภาพรวม
โบอิง 757 เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ โดยมีระบบครีบและหางเสือเดียว แต่ละปีกมีแผ่นแสลทห้าแผง, แฟลปแบบหนึ่งและสองชั้น, เอละรอนภายนอก และสปอยเลอร์หกแผง โดยส่วนมาก ระบบปีกจะมีลักษณะเหมือนกันทั้งรุ่น 757 ลำตัวเครื่องบินมีการรวมพื้นผิวปีกพลาสติกเสริมคาร์บอนไฟเบอร์, เคฟลาร์แฟร์ริ้งและแผงการเข้าถึง ซึ่งช่วยลดน้ำหนักโดยรวม 2,100 ปอนด์ (950 กิโลกรัม)
เพื่อกระจายน้ำหนักของเครื่องบินบนพื้นดิน บนโบอิง 757 มีอุปกรณ์เชื่อมโยงไปถึงล้อลงจอดทั้งสามที่พับเก็บได้ ที่มีสี่ล้อในแต่ละล้อหลักและสองสำหรับล้อบริเวณหัวเครื่อง ล้อลงจอดได้รับการออกแบบมาให้สูงกว่าเครื่องบินลำตัวแคบก่อนหน้าของโบอิง เพื่อให้กิจกรรมบนพื้นดินมีความง่ายขึ้น ในปีค.ศ. 1982 โบอิง 757-200 กลายเป็นอากาศยานไอพ่นลำแรกที่เสนอเบรกคาร์บอนที่มีความยั่งยืน บนรุ่น 757-300 ที่ยวกว่า บริเวณหางเครื่องจะติดตั้งเทลสกิดที่พับเก็บได้ เพื่อป้องกันความเสียหายหากส่วนหางสัมผัสกับพื้นผิวทางวิ่งในระหว่างการบินขึ้น
นอกจากระบบอุปกรณ์การบินทั่วไปและระบบคอมพิวเตอร์แล้ว โบอิง 757 ยังใช้หน่วยพลังงานเสริมระบบพลังงานไฟฟ้าและชิ้นส่วนไฮดรอลิกเดียวกับบนเครื่องบินโบอิง 767 โดยนักบินที่มีใบอนุญาตสำหรับการบินโบอิง 757 แล้ว ยังสามารถบินเครื่องบินโบอิง 767 ได้ สิ่งนี้จะช่วยลดคาใช้จ่ายสำหรับสายการบินมีเครื่องบินทั้งสองประจำการในฝูงบิน
ระบบการบิน
ห้องนักบินของ 757 ใช้หน้าจอ CRT ของ Rockwell Collins หกจอเพื่อแสดงเครื่องมือการบิน เช่นเดียวกับระบบเครื่องมือการบินอิเล็กทรอนิกส์ (EFIS) และตัวบ่งชี้เครื่องยนต์และระบบแจ้งเตือนลูกเรือ (EICAS) ระบบเหล่านี้ช่วยให้นักบินสามารถจัดการงานตรวจสอบที่วิศวกรการบินทำก่อนหน้านี้ได้ ระบบการจัดการการบินที่ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่ารุ่นก่อนที่ใช้บนโบอิง 747 ที่มีระบบนำทางและฟังก์ชันอื่นๆ เป็นแบบอัตโนมัติ ในขณะที่ระบบลงจอดอัตโนมัติช่วยอำนวยความสะดวกในการลงจอดด้วยเครื่องมือ ILS ในสภาพทัศนวิสัยต่ำกว่า 490 ฟุต (150 ม.) ระบบนำร่อง (IRS) ซึ่งเปิดตัวพร้อมกับ 757-200 เป็นระบบแรกที่มีคุณสมบัติไจโรแสงเลเซอร์ บนเครื่อง 757-300 ห้องนักบินได้รับการอัพเกรดประกอบด้วยคอมพิวเตอร์จัดการการบิน Honeywell Pegasus, EICAS และระบบซอฟต์แวร์ที่ได้รับการปรับปรุง
เพื่อรองรับห้องนักบินแบบเดียวกับของโบอิง 767 บนโบอิง 757 มีส่วนจมูกที่โค้งมนมากกว่าเครื่องบินลำตัวแคบรุ่นก่อนๆ พื้นที่ที่ได้ทำให้ไม่มีสิ่งกีดขวางการมองเห็นของแผงและมีที่ว่างสำหรับที่นั่งผู้สังเกตการณ์ มุมมองของนักบินที่คล้ายกันกับ 767 เป็นผลมาจากพื้นห้องนักบินที่ลาดลงและหน้าต่างห้องนักบินด้านหน้าแบบเดียวกัน
ห้องโดยสาร
การตกแต่งภายในของโบอิง 757 ช่วยให้สามารถจัดที่นั่งได้มากถึงหกที่นั่งต่อแถวโดยมีทางเดินตรงกลางเดียว เดิมทีปรับให้เหมาะสมสำหรับเที่ยวบินโดยเฉลี่ยสองชั่วโมง ห้องโดยสารของโบอิง 757 โดดเด่นด้วยไฟภายในห้องโดยสารและการออกแบบสถาปัตยกรรมห้องโดยสารที่มุ่งสร้างความประทับใจที่กว้างขวางยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับ 767 ที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะที่มีความยาวของกระเป๋าเก็บเสื้อผ้าและห้องครัวชั้นประหยัดด้านหลังเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน บนโบอิง 757 ได้มีการออกแบบสไลเดอร์อพยพใหม่ ซึ่งไม่ได้ติดตั้งไว้สำหรับการลงจอดในน้ำ ทางออกหลักของเครื่องบิน 757 มีลักษณะเป็นแพเลื่อนแบบรวมที่คล้ายกับที่พบใน 747 ในช่วงทศวรรษที่ 1980 โบอิงได้ปรับเปลี่ยนการออกแบบภายในของเครื่องบินลำตัวแคบลำอื่นให้คล้ายกับรุ่น 757
ในปีค.ศ. 1998 โบอิง 757-300 ได้เปิดตัวการตกแต่งภายในที่ได้รับการออกแบบใหม่ซึ่งได้รับมาจากโบอิง 737 NG และโบอิง 777 รวมถึงแผงเพดานแกะสลัก ไฟส่องสว่าง และที่เก็บสัมภาระเหนือศีรษะขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมราวจับแบบต่อเนื่องเสริมที่ติดตั้งไว้ที่ฐานสำหรับความยาวห้องโดยสารทั้งหมด การตกแต่งภายในของ 757-300 กลายเป็นตัวเลือกสำหรับ 757-200 รุ่นใหม่ทั้งหมดในภายหลัง ในปีค.ศ. 2000 สัมภาระพกพาแบบมีล้อได้รับความนิยมมากขึ้น เดลตาแอร์ไลน์เริ่มติดตั้งส่วนต่อขยายช่องเก็บสัมภาระเหนือศีรษะบนรุ่น 757-200 เพื่อให้มีพื้นที่เก็บสัมภาระเพิ่มเติม และอเมริกันแอร์ไลน์ก็ทำเช่นเดียวกันในปีค.ศ. 2001 ที่เก็บสัมภาระขนาดใหญ่ขึ้นเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดภายในหลังการขาย ซึ่งรวมถึงแผงเพดานและไฟส่องสว่างที่ได้รับการปรับปรุงใหม่
โบอิง 757-200
757-200 เป็นรุ่นแรกที่ถูกพัฒนาและเข้าประจำการ โดยเปิดตัวกับอีสเทิร์นแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1983 โดยเครื่องบินลำแรกๆ จะใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535 ต่อมาก็ได้เปลี่ยนเป็นเครื่องยนต์ RB211-535E4 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1984 และยังมีตัวเลือกเครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4B รวมถึง Pratt & Whitney PW2037 และ PW2040
รุ่น 757-200 ได้รับการเสนอให้มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด 255,000 ปอนด์ (116,000 กก.) สายการบินบางแห่งอ้างถึงรุ่นน้ำหนักรวมที่สูงกว่าพร้อมการรับรองอีท็อป (ETOPS) ว่า "757-200อีอาร์"  แต่ผู้ผลิตไม่ได้ใช้ชื่อนี้
โบอิง 757-200PF
757-200PF รุ่นขนส่งสินค้าของ 757-200 โดยเปิดตัวกับยูพีเอสแอร์ไลน์ในปีค.ศ. 1987 โดยในการออกแบบรุ่นนี้ ได้พุ่งเป้าที่ตลาดการส่งมอบสินค้าข้ามคืน เครื่องบินสามารถจุสินค้าหรือพาเลท ULD ได้สูงสุด 15 ตู้บนพื้นที่หลักในปริมาณสูงถึง 6,600 ลูกบาศก์ฟุต (190 ) 1,830 ลูกบาศก์ฟุต (52 m3) 757-200PF มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่ 255,000 ปอนด์ (116,000 กิโลกรัม) เมื่อบรรทุกเต็มที่เครื่องบินสามารถบินได้สูงถึง 3,150 ไมล์ทะเล (5,830 กม.) เนื่องจากเครื่องบินบรรทุกสินค้าไม่ได้มีผู้โดยสารใด ๆ จึงสามารถใช้เที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้โดยปราศจากข้อจำกัด ETOPS 757 รุ่นนี้ใช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B ของโรลส์-รอยซ์ หรือ PW2037 และ PW2040 ของแพรตแอนด์วิทนีย์
โบอิง 757 รุ่นนี้มีประตูห้องเก็บสัมภาระหลักขนาดใหญ่ที่เปิดขึ้นด้านบนลำตัวด้านข้างของพอร์ตข้างหน้า ถัดจากประตูขนส่งสินค้าขนาดใหญ่นี้เป็นประตูทางออกที่นักบินใช้ ทางออกฉุกเฉินอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกละเว้นและหน้าต่างห้องโดยสารและสิ่งอำนวยความสะดวกผู้โดยสารจะไม่สามารถใช้ได้ เมื่อมีการติดตั้งอุปกรณ์สำหรับการดำเนินงานข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกระยะไกลเพิ่มขึ้น 757-200PF ของยูพีเอสแอร์ไลน์มีหน่วยพลังงานเสริมที่ได้รับการอัพเกรดอุปกรณ์ดับเพลิงภายในพื้นที่สินค้าเพิ่มเติม โบอิง 757-200PF มีการผลิตรวม 80 ลำ
โบอิง 757-200M
757-200M หรือรู้จักกันในนาม 757-200 คอมบิ (757-200 Combi) เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่สามารถบรรทุกสินค้าบนห้องโดยสารหลัก โดยเริ่มให้บริการกับรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ในปีค.ศ. 1988  รุ่นนี้ยังคงมีการใช้หน้าต่างและประตูห้องโดยสารของ 757-200 ในขณะที่เพิ่มประตูสินค้าด้านข้างของพอร์ตไปข้างหน้าในลักษณะของ 757-200PF รอยัลเนปาลแอร์ไลน์ซึ่งมีฐานในกาฐมาณฑุ ได้สั่งซื้อ 757-200M รวมกับ 757-200 อีกหนึ่งลำในปีค.ศ. 1986
เนปาลแอร์ไลน์ได้สั่งซื้อ 757-200M เพื่อตอบสนองความต้องการสำหรับเครื่องบินที่สามารถบรรทุกผู้โดยสารและการขนส่งสินค้าได้และดำเนินการออกจากท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ที่ความสูง 4,400 ฟุต (1,300 ม.) 757-200m สามารถบรรทุกพาเลทสินค้าได้สองถึงสี่พาเลทบนห้องโดยสารหลักพร้อมกับผู้โดยสาร 123 ถึง 148 คนในพื้นที่ห้องโดยสารที่เหลือ 757-200M ใช้เครื่องยนต์ Rolls-Royce RB211-535E4 และมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่เพิ่มขึ้น 240,000 ปอนด์ (110,000 กิโลกรัม) และเป็นตัวอย่างการผลิตเพียงอย่างเดียวที่สั่ง
ในปี 2561 สายการบินเนปาลได้ปลดประจำการโบอิง 757-200M ลำนี้ โดยพวกเขาพยายามขายในราคา 7 ล้านดอลลาร์จากนั้น 5.4 ล้านดอลลาร์จากนั้น 4.2 ล้านดอลลาร์ ข้อตกลงดังกล่าวลดลงและสายการบินเนปาลวางแผนที่จะให้บริการเพื่อรักษามูลค่า
โบอิง 757-200 SF/PCF
757-200SF เป็นรุ่นดัดแปลงของ 757-200 ที่ได้เปลี่ยนจากการขนส่งผู้โดยสารเป็นการขนส่งสินค้า ตามคำสั่งซื้อ 34 ลำพร้อมกับ 10 ตัวเลือกของดีเอชแอล โดยเปิดตัวกับดีเอชแอลในปีค.ศ. 2001 ด้วยเครื่องบินของบริติชแอร์เวย์ในอดีต เครื่องบินถูกดัดแปลงที่ศูนย์วิชิต้าของโบอิง และยังมีการดัดแปลงกับ Israel Aerospace Industries และ ST Aerospace Services
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2006 เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรสประกาศแผน 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซื้อเครื่องบินกว่า 80 ลำ เพื่อนำมาทดแทนโบอิง 727 ที่เก่ากว่าโดยอ้างว่า คำสั่งซื้อนี้จะเป็นการลดค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน 25% พร้อมกับผลประโยชน์ทางเสียง
757-200PCF เป็นรุ่นดัดแปลงจากรุ่นขนส่งผู้โดยสารเป็นรุ่นขนส่งสินค้าที่พัฒนาโดยพรีซิชั่นคอนเวนชั่น ซึ่งได้รับการรับรองในปีค.ศ. 2005 รายงานในปีค.ศ. 2019 มีค่าใช้จ่าย $ 5 ล้านต่อเครื่องบิน และคล้ายกับ SF ที่สามารถจุพาเลทได้ 15 แผง ความแตกต่างจากภายนอกรวมถึงการถอดประตูสไตล์ผู้โดยสารไปข้างหน้าและแทนที่ด้วยประตูลูกเรือขนาดเล็ก -200PF ภายในประตูสินค้าหลักไม่ได้รวมเข้ากับระบบไฮดรอลิกและระบบเตือนภัยเครื่องบินและทำงานแทนจากระบบไฮดรอลิกที่มีอยู่ในตัวเองแม้ว่าจะขับเคลื่อนโดยเครื่องบินไฟฟ้า ภายในต้นปีค.ศ. 2020 รุ่น -200PCF มีการส่งมอบทั้งหมด 120 ลำ
โบอิง 757-300
757-300 เป็นรุ่นขยายของ 757-200 โดยเริ่มให้บริการกับสายการบินคอนดอร์ในปีค.ศ. 1999 ด้วยความยาว 178.7 ฟุต (54.5 ม.) รุ่น 757-300 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ยาวที่สุด ในขณะที่สั้นกว่าดักลาส ดีซี-8-61/63 ประมาณ 57.1 เมตร (187 ฟุต) โดยออกแบบมาเพื่อให้บริการตลาดสายการบินเช่าเหมาลำและเป็นเครื่องบินทดแทนการทดแทนต้นทุนต่ำสำหรับโบอิง 767-200, ในรุ่น 757-300 มีการใช้การออกแบบขั้นพื้นฐานของ 757 ดั้งเดิม แต่มีการขยายลำตัวไปข้างหน้าและท้ายของปีก มีการระบุน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดที่สูงขึ้นถึง 272,500 ปอนด์ (123,600 กิโลกรัม) ในขณะที่ความจุเชื้อเพลิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นผลให้พิสัยการบินเพิ่มขึ้น 3,395 ไมล์ทะเล (6,288 กม.) 757-300 .ช้เครื่องยนต์ RB211-535E4B จาก Rolls-Royce และ PW2043 จาก Pratt & Whitney เนื่องจากความยาวที่มากขึ้น 757-300 จึงมี เทลสกิดแบบพับเก็บได้บนลำตัวท้ายเรือเพื่อป้องกันไม่ให้หางเครื่องบินชนเข้ากับพื้นทางวิ่ง
ผู้ให้บริการ
ผู้ให้บริการโบอิง 757 รายใหญ่ที่สุดคือ เดลตาแอร์ไลน์, เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์; เดลตาแอร์ไลน์เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดโดยมีฝูงบิน 757 ลำจากเครื่องบิน 127 ลำในปีค.ศ. 2018
ตลอดระยะเวลาของโครงการ มีการสร้างโบอิง 757 จำนวน 1,050 ลำ โดยมีการส่งมอบเครื่องบิน 1,049 ลำ ต้นแบบ 757 ยังคงอยู่กับผู้ผลิตเพื่อวัตถุประสงค์ในการทดสอบ ในเดือนสิงหาคม ค.ศ. /020 เครื่องบินโบอิ้ง 757 จำนวน 642 ลำจากทุกรุ่นให้บริการในเชิงพาณิชย์กับสายการบินเดลตาแอร์ไลน์ (127) เฟดเอกซ์ เอกซ์เพรส (107) ยูพีเอสแอร์ไลน์ (75) ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (72)และ ไอซ์แลนด์แอร์ (27) และ อื่น ๆ ที่มีเครื่องบินประเภทนี้น้อยกว่า
ลัดวิเจียเล็ก
ลัดวิเจียเล็ก เป็นพืชใบเลี้ยงคู่ที่เป็นไม้น้ำในสกุลลัดวิเจีย วงศ์พญารากดำ ใช้เป็นไม้ประดับสวยงาม
ภูเขาไฟเอเรบัส
ภูเขาไฟเอเรบัส (Mount Erebus) เป็นภูเขาไฟมีพลังที่อยู่ใต้สุดของโลกและเป็นสูงเป็นอันดับ 2 ในทวีปแอนตาร์กติการองจากภูเขาไฟซีย์เล ภูเขาลูกนี้เป็นภูเขาบนเกาะที่สูงเป็นอันดับ 6 ของโลก สูง 3,794 เมตรตั้งอยู่บนเกาะรอสส์ที่เป็นที่ตั้งของภูเขาดับสนิทอย่างภูเขาเทเรอะและภูเขาเบิรด์
ธรณีวิทยาและวิทยาภูเขาไฟ
ภูเขาไฟเอเรบัสเป็นภูเขาไฟที่มีกิจกรรมทางภูเขาไฟมากที่สุดในแอนตาร์กติกาและยังเป็นจุดปะทุของจุดร้อนเอเรบัสในปัจจุบัน ยอดปล่องภูเขาไฟมีทะเลสาบหินโฟโนไลต์หลอมเหลวซึ่งเป็นหนึ่งในห้าของทะเลสาบลาวาที่อยู่ถาวรบนโลก เอเรบัสเป็นภูเขาไฟที่ประทุแบบสตรอมโบเลียนตามทะเลสาบลาวาหรือตามรอยแตกทั้งหมดของปล่องภูเขาไฟ ภูเขาไฟลูกนี้มีความโดดเด่นทางวิทยาศาสตร์เนื่องจากกิจกรรมการปะทุต่อเนื่องอยู่ในระดับต่ำและผิดปกติทำให้ช่วยให้ศึกษาการประทุแบบสตรอมโบเลียนได้อย่างใกล้ชิด ภูเขาลูกนี้มีลักษณะเฉพาะร่วมกับภูเขาไฟบนโลกเพียงไม่กี่แห่ง เช่นภูเขาไฟสตรอมโบลีในประเทศอิตาลี การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ของภูเขาไฟลูกนี้ค่อนข้างสะดวกเนื่องจากอยู่ห่างจากที่ตั้งของฐานสกอตของนิวซีแลนด์และสถานีแม็คเมอร์โดของสหรัฐเพียง 35 กม.
ภูเขาไฟเอเรบัสจัดเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้นโดยครึ่งล่างเป็นรูปโล่ด้านบนเป็นกรวยภูเขาไฟสลับชั้น ส่วนประกอบที่ปะทุออกมาจากเอเรบัสจะเป็นพวกผลึกดอก อะนอร์โทเคลส เทไฟร์ทและหินโฟโนไลต์ซึ่งเป็นส่วนประกอบของลาวาในภูเขาไฟ ส่วนประกอบของการระเบิดที่เก่าแก่ที่สุดมีส่วนประกอบไม่ต่างกันแต่จะมีหินบาซาไนต์หลอมเหลวที่หนืดซึ่งเป็นส่วนที่ทำให้เป็นรูปโล่บริเวณตีนเขา หินบาซาไนต์และหินโฟโนไลต์หลอมเหลวจำนวนเล็กน้อยทำให้เกิดสันเขาแฟรงและสถานที่อื่น ๆ รอบภูเขาไฟเอเรบัส ภูเขาไฟเอเรบัสเป็นภูเขาไฟที่ปะทุโฟโนไลต์เพียงแห่งเดียวในโลกในปัจจุบัน
ชื่อและการค้นพบ
เจมส์ คลาร์ก รอสส์ค้นพบภูเขาลูกนี้ในวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2384 (เห็นระหว่างการปะทุ) อีกทั้งยังตั้งชื่อให้ภูเขาลูกนี้และภูเขาเทเรอะตามชื่อเรือหลวงเอเรบัสและเรือหลวงเทเรอะ
สยาม สังวริบุตร
สยาม สังวริบุตร เป็นผู้กำกับการแสดงและควบคุมการผลิตละครโทรทัศน์ของ บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด มาอย่างต่อเนื่อง
ครอบครัว
สยาม สังวริบุตร มีบุตรชายทั้งหมด 3 คน คือ ฬอน คณวัชร สังวริบุตร, ปลื้ม ศิรวิชญ์ สังวริบุตร , ใหม่ ศิรวงศ์ สังวริบุตร และปัจจุบันได้สมรสใหม่กับ สุนทรา สังวริบุตร
ผลงานกำกับการแสดง
'''พ.ศ. 2534'''
'''พ.ศ. 2535'''
'''พ.ศ. 2536'''
'''พ.ศ. 2537'''
'''พ.ศ. 2538'''
'''พ.ศ. 2539'''
เขตฮิงาชิซูมิโยชิ
เขตฮิงาชิซูมิโยชิ เป็นหนึ่งใน 24 เขตการปกครองของนครโอซากะ จังหวัดโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น มีสถานที่สำคัญคือ โคมางาวะช็อปปิงอาเขต นากาอิปาร์ค นากาอิสเตเดียม และคินโชสเตเดียม
สยาม สังวริบุตร
ผลงานกำกับการแสดง
'''พ.ศ. 2540'''
'''พ.ศ. 2541'''
'''พ.ศ. 2542'''
'''พ.ศ. 2543 '''
'''พ.ศ. 2544'''
'''พ.ศ. 2551'''
'''พ.ศ. 2556'''
'''พ.ศ. 2558'''
'''พ.ศ. 2560'''
'''พ.ศ. 2564'''
'''พ.ศ. 2566'''
รางวัล
รางวัลเทพทอง ในฐานะบุคคลดีเด่น ด้านวิทยุโทรทํศน์ ได้แก่ “คุณสยาม สังวริบุตร” จากสมาคมนักวิทยุและโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ฯ
'''พ.ศ. 2535'''
เซเลรอน
เซเลรอน (Celeron) เป็นชื่อแบรนด์ของซีพียู x86 ของทางอินเทล โดยเน้นกลุ่มเป้าหมายที่คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลราคาย่อมเยา โพรเซสเซอร์เซเลรอนสามารถทำงานได้เหมือนตัวอื่นทั่วไป แต่ประสิทธิภาพจะต่ำกว่าโดยมักจะมี หน่วยความจำแคชที่น้อยกว่า หรือมีคุณสมบัติที่น้อยกว่า
สยาม สังวริบุตร
รางวัล
'''พ.ศ. 2538'''
เซเลรอน
เซเลรอนเปิดตัวเมื่อเดือนเมษายน 2541 ซีพียูภายใต้ชื่อเซเลรอนตัวแรกพัฒนาจาก เพนเทียม II และต่อมาได้พัฒนาบนฐานของ เพนเทียม III, เพนเทียม 4, เพนเทียม M และ คอร์ 2 ดูโอ ตามลำดับ โดยการออกแบบเซเลรอนรุ่นล่าสุด (2552) พัฒนาบนฐานของ คอร์ 2 ดูโอ วูล์ฟเดลสำหรับเดสก์ทอป และ เพนรินสำหรับแล็ปท็อป โดยทำงานลักษณะของคอร์แยกจากกันอิสระ แต่มีแคชเพียง 25% เมื่อเทียบกับซีพียูคอร์ 2 ดูโอทั่วไป และถัดไปจะพัฒนาบนแซนดีบริดจ์
สยาม สังวริบุตร
รางวัล
'''พ.ศ. 2539'''
'''พ.ศ. 2541'''
'''พ.ศ. 2542'''
'''พ.ศ. 2557'''
'''พ.ศ. 2558'''
'''พ.ศ. 2561'''
'''พ.ศ. 2562 '''
มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน
มาร์เชอ เกย์ ฮาร์เดน (Marcia Gay Harden) เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1959 เป็นนักแสดงภาพยนตร์ ละครเวที ชาวอเมริกัน ฮาร์เดนแจ้งเกิดในผลงานภาพยนตร์เรื่อง The First Wives' Club (1996) จากนั้นเธอได้แสดงหลากหลายบทบาท รวมถึงในหนังตลกเรื่อง Flubber (1997) และ Meet Joe Black (1998) เธอได้รับรางวัลออสการ์ในสาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม จากบทลี แครสเนอร์ ในเรื่อง Pollock (2000) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงในสาขาเดียวกันอีกครั้งใน Mystic River (2003) เธอแสดงทั้งในภาพยนตร์กระแสที่ประสบความสำเร็จและภาพยนตร์นอกกระแสอย่างเช่น Space Cowboys (2000), Mona Lisa Smile (2003), Into the Wild (2007), The Mist (2007) รวมถึง Whip It (2009)
ในปี 2009 ฮาร์เดนได้รับรางวัลโทนีจากการแสดงละครบรอดเวย์เรื่อง God of Carnage เธอยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอมมีและรางวัลแซกอวอร์ดส 2 ครั้ง แต่ไม่ได้รางวัล
อ้างอิง
1959
เส้นเมริเดียนที่ 128 องศาตะวันออก
เส้นเมริเดียน 128 องศาตะวันออกของกรีนิช คือ เส้นลองจิจูดที่ลากจากขั้วโลกเหนือผ่านมหาสมุทรอาร์กติก ทวีปเอเชีย ออสเตรเลีย มหาสมุทรอินเดีย มหาสมุทรใต้ และแอนตาร์กติกา เข้าสู่ขั้วโลกใต้
เส้นเมริเดียนที่ 128 องศาตะวันออก เป็นรูปแบบเส้นวงกลมใหญ่ของเส้นเมริเดียนที่ 52 องศาตะวันตก
จากขั้วโลกสู่ขั้วโลก
เริ่มจากขั้วโลกเหนือ มุ่งหน้าทางใต้สู่ขั้วโลกใต้ โดยเส้นเมริเดียนที่ 128 องศาตะวันออกลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="130" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอาร์กติก ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลลัปเตฟ ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลญี่ปุ่น ! scope="row" | 🇰🇵 ! scope="row" | 🇰🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลจีนตะวันออก ! scope="row" | 🇯🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลจีนตะวันออก ! scope="row" | 🇯🇵 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลฮัลมาเฮรา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | อ่าวเกา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลฮัลมาเฮรา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลโมลุกกะ ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลเจรัม ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลบันดา ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลติมอร์ ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรใต้ ! แอนตาร์กติกา
รายชื่อประเทศตามอัตราการเสียชีวิต
รายชื่อประเทศตามอัตราการเสียชีวิต อ้างอิงจาก CIA The World Factbook
เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555
'''เหตุระเบิดในกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2555''' เป็นระเบิดต่อเนื่องที่เกิดขึ้นในกรุงเทพมหานครเมื่อวันอังคารที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 ซึ่งตรงกับวันวาเลนไทน์ เป็นเหตุให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บ 5 คน ทางการไทยแถลงว่า เหตุระเบิดเป็นความพยายามที่ล้มเหลวของผู้ถือสัญชาติอิหร่านในการลอบสังหารทูตอิสราเอล ชาวอิหร่านหลายคนถูกจับกุมและถูกกล่าวหาจากเหตุดังกล่าว มีคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส
เบื้องหลัง
เหตุระเบิดนี้เกิดขึ้นหนึ่งวันหลังเหตุโจมตีทูตอิสราเอลในกรุงทบิลิซี ประเทศจอร์เจีย และกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย ทางการอิสราเอลแถลงว่า รัฐบาลอิหร่านอยู่เบื้องหลังเหตุระเบิด ซึ่งรัฐบาลอิหร่านปฏิเสธ
การระเบิด
การระเบิดครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 15.00 น. ที่หน้าโรงเรียนเกษมพิทยา ใกล้กับตู้โทรศัพท์สาธารณะ ภายในซอยปรีดีพนมยงค์ 31 ซึ่งเป็นซอยแยกของซอยสุขุมวิท 71 แขวงพระโขนงเหนือ เขตวัฒนา โดยผู้ต้องหาได้เดินออกมาเซฟเฮาส์ที่เช่าไว้ เหตุระเบิดได้พัดพาบางส่วนของหลังคาอาคารไป จากนั้นชายได้หลบหนีออกจากบ้าน โมราดี ผู้ได้รับบาดเจ็บและมีเลือดออก พยายามโบกมือเรียกแท็กซี เมื่อคนขับ ที่เห็นอาการของเขา ปฏิเสธที่จะรับเขาไป เขาก็ได้โยนระเบิดมือไปยังแท็กซี่นั้น ระเบิดมือทำความเสียหายแก่พาหนะ และทำให้คนขับได้รับบาดเจ็บ เจ้าหน้าที่ตำรวจผู้สนองต่อเหตุระเบิดจากนั้นพยายามหยุดโมราดี ผู้พยายามหลบหนีโดยโยนระเบิดมืออีกลูกหนึ่งใส่ ระเบิดมือกระเด็นจากต้นไม้และกลับใส่เขา เกิดระเบิดและตัดขาทั้งสองข้างของเขาขาด
โดยบุคคลแรกที่ถ่ายรูปและวิดีโอคลิปภาพเหตุการณ์นี้ได้เป็นคนแรก ซึ่งได้เผยแพร่ต่อมาทั้งในสื่อสาธารณะและโซเชียลเน็ตเวิร์กต่าง ๆ เป็นชายผู้ขับขี่มอเตอร์ไซด์รับจ้าง อายุ 39 ปี ชื่อ เดชชาติ พวงเกษ ที่ขับขี่อยู่ในแถบนั้นมากว่า 6 ปีแล้ว โดยได้เผยแพร่ลงบล็อกของตัวเองในโอเคเนชั่น ก่อนที่จะถูกส่งต่อไปต่าง ๆ
กูรา
กูรา (Góra) เป็นเมืองทางตะวันตกของประเทศโปแลนด์ ห่างจากเมืองวรอตสวัฟ 69 กิโลเมตร อยู่ในเขตจังหวัดดอลนือชล็อนสก์ มีเนื้อที่ 13.65 ตารางกิโลเมตร ในปี ค.ศ. 2006 มีประชากร 12,574 คน เมื่อเดือนมกราคม ค.ศ. 1741 เมืองถูกยึดครองโดยราชอาณาจักรปรัสเซีย
เทศบาลตำบลแม่ลานนา
เทศบาลตำบลแม่ลานนา เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ 1–5, 11–14 รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของหมู่ 6–10 ตำบลห้วยอ้อ (เฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลตำบลห้วยอ้อ) ในอำเภอลอง จังหวัดแพร่ ในปี พ.ศ. 2565 เขตเทศบาลมีประชากรทั้งหมด 6,442 คน
เทศบาลเดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลห้วยอ้อที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2516 แล้วได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2539 วันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2551 กระทรวงมหาดไทยเห็นว่าเมื่อองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยอ้อมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้น จึงได้รับการจัดตั้งขึ้นเป็นเทศบาลตำบล โดยให้เปลี่ยนชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยอ้อเป็น "แม่ลานนา" เนื่องจากองค์การบริหารส่วนตำบลห้วยอ้อมีชื่อพ้องกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภายในตำบลเดียวกันคือเทศบาลตำบลห้วยอ้อ ทำให้เข้าใจผิดและเกิดความสับสนในการติดต่อราชการ และจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลแม่ลานนา ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยโดยมีผลในวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2551
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณโดยรอบของศูนย์ราชการอำเภอลอง อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอลองประมาณ 2.8 กิโลเมตร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดแพร่ประมาณ 44.5 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 563 กิโลเมตรตามทางรถยนต์ และใช้เวลา 9 ชั่วโมง 38 นาที ถึงกรุงเทพมหานครผ่านทางรถไฟ มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 109.31 ตารางกิโลเมตรหรือคิดเป็น 68,318.75 ไร่
ก้านกล้วย (แฟรนไชส์)
ก้านกล้วย เป็นแฟรนไชส์แอนิเมชันสามมิติอิงประวัติศาสตร์ของไทย ประกอบไปด้วยภาพยนตร์เรื่องก้านกล้วย, ก้านกล้วย 2 และซีรีส์ทางโทรทัศน์ ก้านกล้วยผจญภัย สร้างโดยกันตนาแอนิเมชัน โดยใช้ตัวละครเอกคือพระคชาธารในสมเด็จพระนเรศวรมหาราช นามว่า "ก้านกล้วย" หรือ "เจ้าพระยาปราบหงสาวดี" ภาพยนตร์ภาคแรกและซีรีส์นั้นจะเป็นแนวผจญภัยและเน้นไปทางธรรมชาติและวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของชาวไทยในสมัยอยุธยา ส่วนภาพยนตร์ภาค 2 จะเป็นแนวแฟนตาซีและผจญภัย เน้นทางโลกเวทมนตร์และอภินิหาร เนื้อเรื่องบางส่วนนั้นสร้างจากประวัติศาสตร์ไทย ในช่วงสงครามสยาม - พม่า ซึ่งภาคแรกนั้นสร้างจากเหตุการณ์การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 1 จนถึงสงครามยุทธหัตถี ส่วนภาคสองได้แรงบันดาลใจจากเหตุการณ์ที่ทัพอยุธยาเข้าตีกรุงหงสาวดีเพื่อปลดปล่อยเชลย
ก้านกล้วย เป็นแอนิเมชันที่สร้างด้วยเทคนิคคอมพิวเตอร์อีกเรื่องหนึ่งของไทย ซึ่งก่อนหน้านี้มีภาพยนตร์แอนิเมชันที่ใช้เทคนิคดังกล่าว คือ ปังปอนด์ และ แอนิเมชันซึ่งถือเป็นเรื่องแรกของไทยคือ สุดสาคร ซึ่งเป็นแอนิเมชันสองมิติ
การ์ตูนโทรทัศน์
ก้านกล้วย ได้ถูกนำมาดัดแปลงเป็น ภาพยนตร์การ์ตูนทางโทรทัศน์ ทางช่อง 7 โดยใช้ชื่อว่า "ก้านกล้วย ผจญภัย" จัดฉายทุกวันอาทิตย์ เวลา 17.00-17.30 น. โดยมีเนื้อหารายละเอียดมากขึ้น และใช้ตัวละครที่มีอยู่เดิม
การตอบรับ
ก้านกล้วย ได้รับการยกย่องจากนิรันดร์ บุญยรัตพันธุ์ ว่าเป็นผลงานการ์ตูนไทยในระดับนานาชาติ และภาพยนตร์นี้ได้รับการเปิดตัวในรูปแบบดีวีดีที่สหรัฐอเมริกา ในช่วงเดือนกันยายน ค.ศ. 2008 โดยใช้ชื่อในเวอร์ชันอเมริกันคือ The Blue Elephant
บริษัทเพอร์เซ็ปต์พิคเจอร์คอมพานีของอินเดีย ได้ซื้อสิทธิ์ภาพยนตร์และเปิดตัวในเวอร์ชันภาษาฮินดีโดยใช้ชื่อ Jumbo ซึ่งนักแสดงอินเดียชื่อ อักษัย กุมาร เป็นผู้ให้เสียงพากย์ตัวเอกของเรื่องที่ใช้ชื่อในเวอร์ชันนี้ว่า จัมโบ้
เจมส์ วัตต์
เจมส์ วัตต์ (James Watt) เป็นวิศวกรเครื่องกล, นักประดิษฐ์ และนักเคมีชาวสกอต เขาเป็นผู้ปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำปี 1712 ของโทมัส นิวโคเมน จนสำเร็จเป็นเครื่องจักรไอน้ำวัตต์ในปี 1776) นำไปสู่การปฏิวัติอุตสาหกรรมซึ่งนำความเปลี่ยนแปลงมโหฬารสู่สหราชอาณาจักรและส่วนอื่นของโลก เขาเป็นผู้บัญญัติศัพท์ "แรงม้า" เป็นวิธีคำนวณประสิทธิภาพการทำงานของเครื่องจักร และชื่อของเขาได้รับไปตั้งเป็น หน่วยกำลังไฟฟ้าในระบบหน่วยเอสไอ
ชีวิตช่วงต้น
เจมส์ วัตต์ เกิดในเมืองกรีนนอค (Greenock) ประเทศสกอตแลนด์ บิดามีนามว่านายโทมัส วัตต์ ช่างไม้และช่างต่อเรือผู้เป็นเจ้าของเรือและรับเหมางานช่าง มารดาเป็นผู้มีการศึกษาจากตระกูลผู้ดี ทั้งคู่เป็นคริสเตียนที่เคร่งครัด แต่ฐานะทางครอบครัวค่อนข้างยากจน เขาจึงต้องเรียนที่บ้านโดยมีมารดาเป็นผู้สอน เขาถนัดคณิตศาสตร์และสนใจเทววิทยาของสกอตแลนด์ แต่อ่อนวิชาภาษาละตินและภาษากรีกโบราณ แต่เขาก็ได้รับพื้นฐานงานช่างจากการช่วยงานบิดา
มารดาของเจมส์เสียชีวิตเมื่อเขาอายุ 17 ปี และบิดาก็เริ่มสุขภาพไม่ดี เขาจึงไปหางานทำที่เมืองกลาสโกว์ ได้งานผู้ช่วยช่างในร้านทำเครื่องใช้แห่งหนึ่ง โดยหลังเลิกงานยังเรียนต่อในช่วงเย็นถึงค่ำ การโหมงานและเรียนทำให้สุขภาพของวัตต์อ่อนแอมาก ทำให้เขาต้องลาออกจากงานและเดินทางไปกรุงลอนดอนเพื่อเรียนการผลิตเครื่องชั่งตวงวัด เมื่อเรียนได้ปีเศษก็เกิดสงครามเจ็ดปี รัฐบาลเกณฑ์ชายหนุ่มเข้าฝึกทหารแต่วัตต์ไม่ชอบสงครามจึงกลับเมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ ตั้งใจจะตั้งต้นธุรกิจเครื่องชั่งตวงวัดของตน แต่เนื่องจากขาดคุณสมบัติ เพราะกฎหมายของเมืองต้องจดทะเบียนกับสมาคมพ่อค้า ซึ่งผู้จดทะเบียนได้ต้องเป็นบุตรของพ่อค้าหรือเคยฝึกงานอย่างน้อยเจ็ดปีในสมาคมช่างกลาสโกว์ เขาจึงถูกระงับใบอนุญาตทั้งที่สกอตแลนด์กำลังขาดแคลนช่างทำเครื่องชั่งตวงวัด ทำให้วัตต์ต้องหางานอย่างอื่นทำ
ในที่สุดวัตต์ก็พบทางออก อาจารย์คนหนึ่งที่มหาวิทยาลัยกลาสโกว์ให้โอกาสวัตต์ทำงานในตำแหน่งพนักงานผู้ช่วยอาจารย์ (ช่างซ่อมเครื่องมือ) ทำหน้าที่ดูแล ประดิษฐ์และซ่อมบำรุงเครื่องมือ เครื่องจักร สื่อการสอน โดยได้รับค่าจ้างปีละ 35 ปอนด์ วัตต์ได้ตั้งร้านและโรงงานขนาดเล็กภายในมหาวิทยาลัยนั้นเองเมื่อค.ศ. 1757 หนึ่งในอาจารย์เหล่านั้นคือโจเซฟ แบล็ค นักฟิสิกส์เคมีชาวสกอตซึ่งเป็นผู้ค้นพบว่าอากาศประกอบด้วยสารหลายชนิดและค้นพบก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพื่อนสนิทและที่ปรึกษาของเขา
ชีวิตครอบครัว
ค.ศ. 1764) วัตต์แต่งงานกับ มาร์กาเรต มิลเลอร์ ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง มีลูกด้วยกัน 5 คน แต่ตายเสียแต่ยังเด็ก 3 คน และภรรยาของวัตต์ก็ตายในการคลอดเมื่อค.ศ. 1773 ต่อมาในค.ศ. 1776 เขาแต่งงานอีกครั้งกับ แอนน์ แม็คเกรเกอร์ ลูกสาวของช่างย้อมสีในกลาสโกว์ผู้ช่วยชีวิตเขา
ชีวิตงานและผลงาน
หลังจากเปิดร้าน 4 ปี วัตต์เริ่มทำงานเกี่ยวกับเครื่องจักรไอน้ำด้วยการแนะนำของเพื่อนของวัตต์เองคือศาสตราจารย์จอห์น โรบินสัน (John Robison) ขณะนั้นเขายังไม่เคยรู้จักกลไกเครื่องจักรไอน้ำเลย แต่ก็มีความสนใจมาก และได้พยายามลองสร้างจากเครื่องจักรต้นแบบ ซึ่งผลไม่น่าพอใช้ แต่ก็ยังมุทำงานต่อไปและเริ่มศึกษาทุกอย่างที่เกี่ยวข้องเท่าที่จะทำได้ และก็ได้ค้นพบด้วยตนเองเกี่ยวกับ นัยสัมพันธ์ของ ความร้อนแฝง (latent heat) ที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของเครื่องจักร โดยไม่รู้ว่าแบล็คได้ค้นพบอย่างโด่งดังไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน
ในปีพ.ศ. 2306 วัตต์ได้ทราบว่ามหาวิทยาลัยกลาสโกว์เป็นเจ้าของเครื่องจักรไอน้ำต้นแบบของ นิวโคเมน (Newcomen engine) ซึ่งเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยนั้น แต่เครื่องต้นแบบถูกส่งไปซ่อมพัฒนาที่ลอนดอน ซึ่งทำให้วัตต์ได้แนวทางที่จะปรับปรุงต่อจากเครื่องจักรที่ขนาดใหญ่แต่ทำงานล่าช้านี้ ให้กะทัดรัดขึ้นและให้ทำงานได้แบบต่อเนื่อง(ไม่มีจังหวะนิ่ง) วัตต์จึงร้องขอให้มหาวิทยาลัยนำเครื่องจักรต้นแบบดังกล่าวกลับมาให้เขาซ่อมเองโดยไม่คิดค่าตอบแทน
การผลิตเครื่องจักรเต็มรูปแบบ นอกจากจะต้องใช้ความวิริยะอุตสาหะอย่างยาวนานแล้ว ยังต้องใช้เงินทุนจำนวนมากในการประดิษฐ์และดำเนินการจดสิทธิบัตรเครื่องจักรกลหนัก (ground-breaking) ซึ่งเป็นข้อบังคับในยุคนั้น ทุนส่วนหนึ่งมาจากภรรยา แต่ส่วนใหญ่มาจากแบล็ค ขณะที่การประกอบชิ้นส่วนได้รับสนับสนุนจาก จอห์น โรบัค (John Roebuck) ผู้ก่อตั้งโรงงานรีดเหล็กคาร์รอน ใกล้ฟัลเคิร์ค (Falkirk) ซึ่งช่วยจัดหาหุ้นส่วน พ.ศ. 2316 (1773) วัตต์เริ่มปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำ แต่ความยุ่งยากประการใหญ่อยู่ที่การไสกลึงลูกสูบและกระบอกสูบให้เข้ากัน ทั้งคนงานรีดขณะนั้นก็เป็นช่างตีเหล็กมากกว่าเป็นช่างเครื่องจักรกล เมื่อใช้เวลาทดลองวิจัยนาน ผู้ให้ทุนจึงเลิกไป
โดยนำเครื่องยนต์ทั้งหมดมาใส่ไว้ในโลหะทรงกระบอก ต่อท่อให้ไอน้ำเข้าในในเครื่องจักรโดยตรง เพื่อให้ขนาดเครื่องจักรเล็กลง ซึ่งไอน้ำจะเข้าไปดันลูกปืน เพื่อให้เครื่องทำงาน ในระยะแรก ยังมีปัญหา เพราะเมื่อไอน้ำควบแน่นเป็นน้ำ จะทำให้ไอน้ำที่ส่งเข้าไปใหม่กลายเป็นหยดน้ำไปด้วย ทำให้เครื่องจักรทำงานได้ไม่เต็มที่หรือหยุดไป โรบัคเริ่มไม่มั่นใจว่าวัตต์จะประดิษฐ์เครื่องจักรไอน้ำได้ ทั้งยังล้มละลาย จึงไม่อาจสนับสนุนเงินทุนให้เขาอีก เพื่อประหยัดเงินทุน วัตต์ถูกบีบคั้นให้เริ่มรับจ้างเป็นช่างรังวัดถึง 8 ปี และหลังจากทดลองหลายครั้ง เขาแสดงให้เห็นว่า ความร้อนจากไอน้ำถึงประมาณ 80% ถูกสิ้นเปลืองไปเป็นความร้อนใน กระบอกสูบ เพราะไอน้ำในนั้นถูกควบแน่นจากการฉีดน้ำเย็น
อีกต่อมาไม่นาน มัทธิว โบลตัน (Matthew Boulton) เจ้าของโรงงานอุตสาหกรรมหล่อและเครื่องเคลือบโซโฮ ใกล้เบียร์มิงแฮม (Birmingham) ได้เข้าช่วยเหลือเป็นผู้ถือหุ้นใหม่ ในที่สุดวัตต์ก็สามารถแก้ปัญหาได้ในปี พ.ศ. 2319 โดยต่อท่อส่งไอน้ำใหม่เข้าไป แยกต่างหากจากท่อที่ให้ไอน้ำเย็นซึ่งจะกลายเป็นหยดน้ำเป็นอีกท่อหนึ่ง ทำให้ไอน้ำควบแน่นในห้องที่แยกจาก ลูกสูบ เพื่อรักษาอุณหภูมิในกระบอกสูบให้เท่ากับอุณหภูมิขณะอัดไอน้ำ ในไม่ช้าเขาก็สร้างเครื่องต้นแบบที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น และนำมาใช้งานได้จริง เมื่อปลาย พ.ศ. 2308 (1765)
วัตต์จดสิทธิบัตรเครื่องจักรไอน้ำนี้ในชื่อ เครื่องควบแน่นแยก (separate condenser)
ความช่วยเหลือด้านการดำเนินการทางสิทธิบัตรจากโบลตัน ทำให้วัตต์ได้สิทธิบัตรอย่างถูกต้อง ในชื่อเครื่องจักรไอน้ำแบบวัตต์ Watt Steam Engine ซึ่งได้ปรับปรุงให้ทำงานเรียบขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้นไปอีก เครื่องจักรไอน้ำที่เขาสร้าง เป็นประโยชน์ในการเพิ่มศักยภาพการผลิตทางอุตสาหกรรม และเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว นับเป็นจุดเริ่มสู่พัฒนาการของเครื่องจักรต่างๆ และมีผลต่อเนื่องแก่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในทุกแขนง ในที่สุดวัตต์ก็ได้คนงานรีดที่ยอดเยี่ยม ขณะที่ความยากในการประกอบกระบอกสูบขนาดใหญ่ที่แน่นพอดีกับลูกสูบ ก็ถูกแก้ไขโดย จอห์น วิลคินสัน (John Wilkinson) ผู้พัฒนาเทคนิคคว้านลำกล้องที่เที่ยงตรงสำหรับปืนใหญ่ และเมื่อ พ.ศ. 2319 (1776) เครื่องจักรไอน้ำตัวแรกก็ถูกติดตั้งและเริ่มทำงานในอุตสาหกรรมพาณิชย์ เป็นเครื่องสูบแบบเคลื่อนไหวสวนทางเท่านั้น (only reciprocating motion)
การสั่งซื้อมากขึ้นเป็นเทน้ำเทท่า ตลอด 5 ปีถัดไป วัตต์ยุ่งอยู่กับการติดตั้งเครื่องจักรมากขึ้นๆ ส่วนใหญ่จากตำบล คอร์นวอลล์ (Cornwall) สั่งซื้อเครื่องสูบน้ำในเหมือง วัตต์ได้ลูกจ้างคนสำคัญคือ วิลเลียม เมอร์ดอช (William Murdoch) ซึ่งเป็นกำลังสำคัญและต่อมาได้ร่วมถือหุ้นกับพวกเขา ขอบข่ายงานประยุกต์สิ่งประดิษฐ์กว้างขวางขึ้นอย่างมาก หลังจากโบลตันแนะนำให้วัตต์แปลง การเคลื่อนไหวแบบสวนทาง ของลูกสูบ ให้ทำงานแบบหมุน เพื่อการโม่, การทอ และการสีข้าว
แม้ว่า ข้อเหวี่ยง (crank) ดูเหมือนจะเป็นทางออกที่มีเหตุผลเพื่อแปลงหนี้ของห้างหุ้นส่วนวัตต์แอนด์โบลตันที่ถูกเบียดบังเพราะการจดสิทธิบัตรสิ่งนี้ โดยผู้ถือหุ้น จอห์น สตีด และเพื่อน ก็เสนอแนะให้จดสิทธิบัตรแบบพ่วง (cross-licensing) กับเครื่องควบแน่นภายนอก (external condensor) แต่วัตต์คัดค้านเสียงแข็ง (เพราะเป็นการเอาเปรียบผู้ใช้เครื่องจักรไอน้ำ) แล้วพวกเขาก็จดสิทธิบัตรจำกัดเพียง เฟืองสุริยะ (sun and planet gear) เท่านั้น เมื่อ พ.ศ. 2324 (1781)
ตลอดกว่าหกปีต่อมา เขาปรับปรุงและประยุกต์สิ่งประดิษฐ์ที่ใช้กับเครื่องจักรไอน้ำและอุปกรณ์เสริมอีกจำนวนหนึ่ง เช่น และการปรับปรุงอื่นอีกมากที่ประดิษฐ์ง่ายกว่าและเพิ่มการติดตั้งไม่ขาดสาย (ค่านี้อาจเทียบใหม่เป็น 33,00 ฟุต/1 ปอนด์/1 นาที ก็ได้ ซึ่งเป็นค่ามาตรฐานของ 1 แรงม้า ในปัจจุบัน)
เมื่อ พ.ศ. 2337 (1794) ทั้งสองได้จดทะเบียน ห้างหุ้นส่วนจำกัด โบลตันแอนด์วัตต์ (Boulton and Watt) ซึ่งประกอบเครื่องจักรไอน้ำแต่เพียงผู้เดียว และประสบความสำเร็จมากตลอด 25 ปี กลายเป็นวิสาหกิจขนาดใหญ่ ประมาณ พ.ศ. 2367 (1824) ก็ได้ผลิต เครื่องจักรไอน้ำ 1164 (1164 steam engines) ที่มีกำลังแรงม้า(ตามนิยามในสมัยนั้น)ถึง 26,000 แรงม้า โบลตันพิสูจน์แล้วว่าเป็นนักธุรกิจที่ยอดเยี่ยม แล้วทั้งคู่ก็สร้างโชคชะตาได้ในที่สุด
วัตต์เป็นนักประดิษฐ์ที่กระตือรือร้น พร้อมกับจินตนาการเปี่ยมล้นซึ่งนำทางให้สำเร็จ เพราะเขาสามารถพบ"การปรับปรุงที่มากกว่าหนึ่ง"เสมอ เขาทำงานด้วยมืออย่างคล่องแคล่ว และยังสามารถใช้เครื่องวัดทางวิทยาศาสตร์อย่างมีระบบเพื่อตรวจผลการสร้างและปรับปรุงของเขา และเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงกลไกที่กำลังทำงานด้วยอยู่ วัตต์เป็นสุภาพบุรุษที่ได้รับการนับถือจากผู้มีชื่อเสียงท่านอื่นในวงการปฏิวัติอุตสาหกรรม เขาเป็นสมาชิกสำคัญของสมาคมจันทรา (Lunar Society) และเป็นที่ต้องการตัวมากขึ้นอีกหลังจากได้พูดคุยคบหา มีผู้สนใจการขยับขยายขอบข่ายงานของเขาเสมอ เขาเป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างขัดสน เพราะเขาเกลียดการซื้อขายเอาเปรียบและทำสัญญากลโกงกับผู้ที่แสวงหาเครื่องจักรไอน้ำไปใช้งานเป็นอย่างมาก ทำให้เขาเกษียณตัวเองในเวลาต่อมา บุคคลที่เกี่ยวข้องทั้งเพื่อนฝูงและหุ้นส่วนชอบอัธยาศัยและคบหาได้นาน และมักวิตกแทนเรื่องปัญหาการเงินเสมอ
ชีวิตบั้นปลาย
วัตต์เกษียณตัวเองเมื่อ พ.ศ. 2343 (1800) ปีเดียวกับที่สิทธิบัตรของเขาและทะเบียนห้างหุ้นส่วนที่ร่วมกับโบลตันหมดอายุ เขาโอนหุ้นของห้างหุ้นส่วนให้บุตร แล้วโบลตัน, เจมส์ วัตต์ จูเนียร์ กับ เมอร์ดอช ได้หาหุ้นส่วนเพิ่มและทำให้กิจการมั่นคง วัตต์ยังคงทำงานประดิษฐ์ติดพันต่ออีกหลังเกษียณ เช่น คิดค้นวิธีใหม่ในการวัดระยะทางด้วยกล้องโทรทรรศน์, ประดิษฐ์เครื่องคัดลอกจดหมาย, ปรับปรุงตะเกียงน้ำมันก๊าด, เครื่องจักรไอน้ำรีดผ้า (mangle) และเครื่องจักรแกะลอกงานแกะสลัก
วัตต์และภรรยาคนที่สองเดินทางท่องเที่ยวฝรั่งเศสและเยอรมนี แล้วซื้อบ้านและที่ดินในเวลส์ ซึ่งต้องบูรณะซ่อมแซมเป็นอย่างมาก
เจมส์ วัตต์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2362 ที่บ้านของเขาในย่าน ฮีทฟิลด์ แถบ แฮนด์สวอร์ท (Handsworth) ของ เวสต์มิดแลนด์ส ใน สตัฟฟอร์ดไชร์ ขณะอายุ 83 ปี ภรรยาของเขาตายหลังจากนั้น 13 ปี
เจมส์ วัตต์ มีชีวิตอยู่ระหว่างสมัยต้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศในสมัยอยุธยา และ ปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ใน สมัยรัตนโกสินทร์
บริบท (บทวิจารณ์)
วัตต์กับโบลตัน ต่อสู้แข่งขันกับวิศวกร เช่น โจนาทาน ฮอร์นโบลเวอร์ ผู้พยายามพัฒนาเครื่องจักร แต่ไม่มีสิทธิบัตรให้วิจารณ์
แม้ว่าจะมีการประดิษฐ์เกิดขึ้นมากมายเพราะเขา แต่ก็มีผู้มีบางคนโต้แย้งว่า ที่แท้แล้ววัตต์คิดค้นนวัตกรรมต้นฉบับเพียงอันเดียวจากสิทธิบัตรจำนวนมากที่เขาจด อย่างไรก็ตามไม่มีใครแย้งเรื่องที่นวัตกรรมเดียวนั้นเขาได้ประดิษฐ์จริง ก็คือ เครื่องสันดาปแยก (separate condenser) ซึ่งเป็นการฝึกหัดเพื่อเตรียมแนวความคิดที่สร้างชื่อแก่เขา เพราะเขาตั้งใจให้สิทธิบัตรเชื่อถือได้ในความปลอดภัย และทำให้แน่ใจได้ว่า ไม่มีใครได้ฝึกหัดและคิดค้นสิ่งประดิษฐ์นั้นได้อย่างเขา
ถ้อยคำในจดหมายที่ส่งให้โบลตันเมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2327 (1784) กล่าวว่า:
วัตต์จดสิทธิบัตรการประยุกต์ เฟืองสุริยะ กับเครื่องจักรไอน้ำเมื่อ พ.ศ. 2324 (1781) และกับรถจักรไอน้ำเมื่อ พ.ศ. 2327 (1784) ทั้งสองชิ้นได้ถูกโต้แย้งอย่างหนักว่า แท้แล้วคิดค้นขึ้นโดยลูกจ้างของเขา วิลเลียม เมอร์ดอช ซึ่งวัตต์บอกไว้เองในจดหมายที่ส่งให้โบลตันเมื่อ 3 มกราคม พ.ศ. 2325 (1782) กล่าวถึงการทดสอบเฟืองสุริยะว่า:
แต่วัตต์ไม่เคยจดสิทธิบัตรในชื่อเมอร์ดอช ลูกจ้างผู้ยังอยู่กับโบลตันแอนด์วัตต์เกือบทั้งชีวิตของเขา และโบลตันแอนด์วัตต์ก็ยืนยันจะใช้เฟืองสุริยะต่อไปในเครื่องจักรเหวี่ยงของพวกเขา แม้ว่าสิทธิบัตรจะหมดอายุเมื่อ พ.ศ. 2337 (1794)
สรุปผลงาน
วัตต์ปรับปรุงเครื่องจักรไอน้ำจากเครื่องจักรนิวโคเมน ซึ่งแทบไม่พัฒนามา 50 ปี ให้เป็นแหล่งพลังที่เปลี่ยนโลกแห่งงานอุตสาหกรรม และเป็นกุญแจนำมาซึ่งการปฏิวัติอุตสาหกรรม ถือเป็นมรดกแก่มนุษย์ชาติ
ความสำคัญนั้นอาจไม่เกินจริงที่ว่า มันมอบโลกยุคใหม่แก่พวกเรา กลไกสำคัญคือการนำเครื่องจักรพ้นจากงานถ่านหินที่ห่างไกลมาสู่งานอุตสาหกรรม ซึ่งมีกลศาสตร์ วิศวกร และช่างซ่อมจำนวนมาก ที่ได้รับโอกาสจากข้อดีและขีดความสามารถของมัน และเป็นเวทีให้กำเนิดนักประดิษฐ์ผู้พัฒนาปรับปรุง เครื่องจักรไอน้ำทำให้เกิดงานอุตสาหกรรมใหม่ๆ จากที่มีขึ้นอยู่กับพลังงานน้ำ(ที่ไม่สามารถทำงานได้ตลอดปีและต้องตั้งโรงงานใกล้แม่น้ำ) มาเป็นสามารถทำงานได้ทั้งปี และสามารถตั้งโรงงานได้เกือบทุกที่
เครื่องจักรไอน้ำได้เด่นชัดขึ้นเมื่อ ความดันสูงในหม้อน้ำที่ได้รับการปรับปรุง ทำให้สร้างเครื่องจักรได้ประสิทธิภาพสูงขึ้น และนำไปสู่การปฏิวัติการขนส่ง ในไม่ช้าก็ประกอบเป็นรูปเป็นร่างของ รถจักรไอน้ำ (locomotive) และ เรือกลไฟ (steamboat)
เกียรติประวัติ
การปกครองส่วนท้องถิ่นได้ควบกิจการเมื่อ พ.ศ. 2517 (1974) เป็นส่วนหนึ่งของ สถาบันวัตต์ ซึ่งก่อตั้งโดยลูกชายของเขา (ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็น วิทยาลัยเจมส์วัตต์ James Watt College) หอสมุดยังเก็บของสะสมประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบ้านและเอกสารสำคัญของ อินเวอร์ไคลด์ (Inverclyde) และมีรูปประติมากรรมนั่งขนาดใหญ่พร้อมกล่องรับบริจาคในโถงทางเข้า
แอนนา แพควิน
แอนนา ฮีลีน แพควิน (Anna Helene Paquin; เกิด 24 กรกฎาคม ค.ศ. 1982) เป็นนักแสดงชาวนิวซีแลนด์-แคนาดา มีผลงานการแสดงที่ประสบความสำเร็จจากภาพยนตร์เรื่อง The Piano ที่เธอได้รับรางวัลออสการ์ สาขานักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ในปี 1994 เมื่อเธออายุ 11 ปี ถือเป็นผู้ชนะที่อายุน้อยที่สุดเป็นอันดับ 2 ในประวัติศาสตร์ของรางวัลออสการ์ ความนิยมในตัวเธอเริ่มมีมากขึ้นในเกือบคริสต์ทศวรรษหลังต่อมา เมื่อเธอแสดงในภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่าง She's All That, Almost Famous และภาพยนตร์ในชุด X-Men
แพควินได้รับเสียงวิจารณ์ที่ดีในบท ซูกี สแตกเฮาส์ ในซีรีส์ทางช่องเอชบีโอเรื่อง True Blood ที่เธอได้รับรางวัลลูกโลกทองคำในสาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม ประเภทซีรีส์ดรามาทางโทรทัศน์ ในปี 2009
อ้างอิง
1982
จาง จฺวีเจิ้ง
จาง จฺวีเจิ้ง (ชาตะ: 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1525, เทศมณฑลเจียงหลิง มณฑลหูเป่ย์; มตะ: 9 กรกฎาคม ค.ศ. 1582, กรุงปักกิ่ง; ) เป็นมหาอำมาตย์ (Grand Secretary) แห่งราชวงศ์หมิงของประเทศจีน ในรัชศกหลงชิ่งและว่านลี่
ประวัติ
จาง จฺวีเจิ้งได้เผชิญประสบการณ์ความผันผวนอันร้ายกาจทางการเมืองนับแต่เริ่มรับราชการเมื่ออายุยี่สิบหกปีในรัชศกหลงชิ่ง ซึ่งการปกครองอ่อนแอและเกิดการฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างกว้างขวาง ก่อนจะไต่เต่าขึ้นมาตามตำแหน่งเรื่อย ๆ ต่อมาจาง จฺวีเจิ้งได้ร่วมมือกับมหาอำมาตย์เกา ก่ง ในการบริหารราชการร่วมกัน ก่อนจะหันไปร่วมมือกับมหาขันทีชื่อ เฝิง เป่า  เพื่อบีบบังคับให้เกา ก่งออกจากราชการกลับไปยังบ้านเกิด และจาง จฺวีเจิ้งก็เข้าสวมตำแหน่งมหาอำมาตย์แทน
แม้จะได้ตำแหน่งมาโดยวิธีการอันมิชอบ ทว่า การบริหารอย่างประเสริฐ และรัฐประศาสโนบายอันเข้มแข็งด้านการต่างประเทศและเศรษฐกิจ ซึ่งจาง จฺวีเจิ้งดำเนินไปในระยะเวลาสิบปีของการอยู่ในตำแหน่งมหาอำมาตย์นั้น ส่งผลให้ยุคสมัยของเขารุ่งเรืองที่สุดในราชวงศ์หมิง จาง จฺวีเจิ้งเป็นที่ขึ้นชื่อในเรื่องการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง การจำกัดเอกสิทธิ์ของชนชั้นสูง และการสำรวจที่ดินเพื่อปฏิรูประบบภาษี ในบั้นต้นรัชศกว่านลี่ซึ่งเสวยราชย์แต่ทรงพระเยาว์นั้น จาง จฺวีเจิ้งยังปฏิบัติหน้าที่สำคัญหลายประการ ทั้งเป็นพระอาจารย์ของพระมหากษัตริย์ และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เป็นอาทิ ในฐานะพระอาจารย์นั้น จาง จฺวีเจิ้งมีอิทธิพลต่อพระมหากษัตริย์ และพยายามประคับประคองพระมหากษัตริย์ตลอดพระชันษาอันเยาว์วัยให้ตลอดรอดฝั่ง ทว่าเมื่อว่านลี่เจริญพระชันษาขึ้น กลับทรงเบื่อหน่ายและมีพระราชหฤทัยรังเกียจจาง จฺวีเจิ้งขึ้นโดยลำดับ เหตุว่ามีพระราชสันดานใฝ่ในกามราคะ และมีพระราชประสงค์จำนงหมายจะบริหารอำนาจการปกครองโดยลำพัง ขณะที่จาง จฺวีเจิ้งกลับคอยกวดขันพระราชจริยวัตรเป็นอาจิณ นอกจากนี้ จาง จฺวีเจิ้งยังมิอาจควบคุมรายจ่ายของราชสำนัก เหตุว่าว่านลี่ทรงใช้พระราชทรัพย์เปลืองไปในทางปรนเปรอพระองค์เป็นอันมาก
ยืม (กฎหมาย)
ยืม (loan; prêt, /เปร/) หมายความว่า "ขอสิ่งของมาใช้ชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้วคืนให้หรือใช้คืน" ในทางกฎหมายเป็นสัญญาประเภทสัญญามีชื่อ ซึ่งบุคคลฝ่ายหนึ่ง เรียกว่า "ผู้ให้ยืม" (lender) ส่งมอบทรัพย์สินของตนให้แก่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่ง เรียกว่า "ผู้ยืม" (borrower) เพื่อให้ผู้ยืมใช้สอย และผู้ยืมจะได้คืนทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้ให้ยืมเมื่อเขาใช้สอยเสร็จแล้ว แบ่งเป็นสองประเภท ได้แก่