cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เนเฟอร์ติติ
เนเฟอร์ติติ (1370 - 1330 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นราชินีของฟาโรห์อาเมนโฮเทป ที่ 4 แห่งอียิปต์ (ภายหลังได้เปลี่ยนพระนามมาเป็นแอเคนาเทน) และพระสัสสุของฟาโรห์ตุตันคามุน กล่าวกันว่าเนเฟอร์ติติอาจเคยขึ้นเสวยราชสมบัติครองบัลลังก์อียิปต์เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากพระราชสวามีสวรรคต และก่อนที่ฟาโรห์ตุตันคามุนจะเถลิงราชสมบัติ แต่ก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันในหมู่นักวิชาการ ชื่อของพระนางอาจแปลได้โดยสังเขปว่า โฉมงามผู้มาสู่ และยังพ้องกับคำเรียกเครื่องประดับชนิดหนึ่งที่เป็นลูกปัดทองคำรูปยาวรี ดังที่เราเห็นรูปปั้นของเธอสวมใส่อยู่เสมอ ลูกปัดชนิดนี้เรียกว่า ลูกปัด "เนเฟอร์"
เนเฟอร์ติติโด่งดังจากพระรูปปั้นท่อนบน ที่ตอนนี้จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์นอยเอส ในนครเบอร์ลิน พระรูปปั้นดังกล่าวเป็นพระรูปที่ถูกทำเลียนแบบซ้ำมากที่สุดในบรรดาศิลปวัตถุของไอยคุปต์ สร้างขึ้นโดยประติมากร Djhutmose และถูกค้นพบในห้องทำงานศิลปะของเขา พระรูปปั้นท่อนบนนี้มีชื่อเสียงโด่งดังเนื่องจากเป็นตัวอย่างของความเข้าใจอย่างถ่องแท้ของชาวอียิปต์โบราณเกี่ยวสัดส่วนขององค์ประกอบบนใบหน้า
พระนางถูกเรียกขานมากมายหลายชื่อ ที่วิหารคาร์นัก มีศิลาจารึกที่ขานพระนางว่าเป็น 'ผู้สืบทอด' 'ที่สุดของผู้เป็นที่โปรดปราน' 'ผู้มีสเน่ห์' 'ผู้แผ่ความสุข' 'ชายาผู้อ่อนหวาน' 'ผู้เป็นที่รัก' 'ผู้ปลอบประโลมหัวใจขององค์ราชาในวัง' 'ผู้มีถ้อยคำอ่อนโยน' 'ชายาแห่งอียิปต์ตอนบนและอียิปต์ตอนล่าง' 'ชายาของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่' 'ผู้ที่กษัตริย์ทรงรัก' 'สตรีแห่งดินแดนทั้งสอง' 'เนเฟอร์ติติ'
ต้นตระกูลของเนเฟอร์ติติ
ไม่มีใครทราบว่าบิดามารดาของเนเฟอร์ติติเป็นใคร แต่มีผู้เห็นพ้องต้องกันว่าเธออาจเป็นธิดาของเอย์ ผู้ที่ได้เป็นฟาโรห์ในเวลาต่อมา กับมเหสีที่มีชื่อว่าเทย์ อีกทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าเนเฟอร์ติติแท้จริงคือเจ้าหญิงทาดูเคปา ธิดาของกษัตริย์ทัชรัตตาแห่งมีทานนี ในม้วนคัมภีร์โบราณมีการกล่าวถึงชื่อนีเมรีธิน เป็นอีกชื่อหนึ่งของพระนาง แต่ก็ยังไม่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ ยังมีผู้เสนอแนวคิดว่าพระนางเป็นธิดา หรือพระญาติกับฟาโรห์อาเมนโฮเทปที่สาม หรือไม่ก็เป็นชนชั้นสูงของชาวเธบ อีกทฤษฎีหนึ่งยกให้เนเฟอร์ติติเป็นธิดาของซีตามุน น้องสาวต่างมารดาของอาเมนโฮเทปที่สาม โดยมีพระราชินีเอียเรเป็นพระมารดาของนาง เอียเรเคยมีตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท แต่ตำแหน่งดังกล่าวต้องสิ้นสุดลงเมื่ออาเมนโฮเทปที่สามขึ้นครองบัลลังก์ ซีตามุนถูกเลี้ยงดูให้เป็นมเหสีของทีเย แต่ก็ไม่มีหลักฐานว่าพระนางมีโอรสธิดากับผู้ใดหรือไม่ มีหลักฐานอย่างหนึ่งที่บ่งบอกว่าทั้งซีตามุนและเนเฟอร์ติติต่างก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน นั่นคือชื่อของทั้งคู่ต่างก็หมายความว่า "ผู้เลอโฉม" เนเฟอร์ติตินับถือเทพเพียงองค์เดียว นั่นก็คืออาตอน ทั้งนี้ อาเคนาเตน สวามีของพระนางอาจเป็นพระบิดา หรือไม่ก็พี่ชายต่างมารดาของฟาโรห์ตุตันคามุน ขึ้นอยู่กับว่าจะนับญาติแบบไหน
วันที่เนเฟอร์ติติอภิเษกสมรสกับอาเมนโฮเทปที่สี่ และต่อมาได้รับการสถาปนาเป็นพระชายาของพระองค์นั้นไม่อาจระบุได้แน่นอน อย่างไรก็ดี ทั้งคู่มีบุตรสาวด้วยกันหกคน ตามรายชื่อและปีเกิดต่อไปนี้:
ในปีที่สี่ของการครองราชย์ (1346 ปีก่อนคริสตกาล) อาเมนโฮเทปที่สี่ได้เริ่มสร้างศาสนสถานเพื่อบูชาเทพอาเตน และยังเชื่ออีกว่าปีเดียวกันนี้พระองค์ได้เริ่มก่อสร้างอาเคตาเตน เมืองหลวงแห่งใหม่ ซึ่งปัจจุบันนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อเมืองอามาร์นา ในปีที่ห้าของการครองราชย์ (1345 ปีก่อนคริสตกาล) อาเมนโฮเทปที่สี่ ได้เปลี่ยนพระนามของพระองค์อย่างเป็นทางการเป็นอาเคนาเตน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของศาสนสถานแห่งใหม่ คาดกันว่าเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในวันที่ 2 มกราคมของปีนั้น ในปีที่เจ็ดของการครองราชย์ (1343 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการย้ายเมืองหลวงจากกรุงธีบ ไปยังอามาร์นา แม้ว่าจะยังมีการก่อสร้างต่อไปอีกถึงสองปี จนกระทั่ง 1341 ปีก่อนคริสตกาล เมืองใหม่ถูกอุทิศให้กับศาสนาใหม่ของทั้งคู่ เชื่อกันว่ารูปปั้นครึ่งตัวอันโด่งดังของเนเฟอร์ติติถูกสร้างขึ้นในปีนี้เอง
อักษรจารึกชิ้นหนึ่งระบุว่าราววันที่ 21 พฤศจิกายน ในปีที่ 12 ของการครองราชย์ (1338 ปีก่อนคริสตกาล) ได้มีการกล่าวถึงเมเคตาเตน พระธิดาเป็นครั้งสุดท้าย จึงเชื่อกันว่านางอาจจะสิ้นพระชนม์ไม่นานหลังจากนั้น รูปสลักนูนต่ำในสุสานของอาเคนาเตนในสุสานกษัตริย์แห่งอามาร์นามีรูปงานศพของนาง
การหายสาบสูญไปอย่างลึกลับ
<!-- In year 14 of Akhenaten's reign (1336 BC), Nefertiti herself vanishes from the historical record, and there is no word of her after that date. Theories include a sudden death that was so emotionally painful to her husband that he forbade her being mentioned, or a fall from favor and subsequent replacement that led to its being politically incorrect to discuss her. Regardless, the verifiable knowledge of this episode has been completely lost to history.
Her disappearance coincides with the rise of co-ruler Smenkhkare to the throne and the mention of Akhenaten's new Queen Kiya. Smenkhkare is thought to have been married to her daughter Meritaten. It has been suggested that Smenkhkare replaced Nefertiti as Akhenaten's chief consort and that the two Pharaohs were lovers. In any case both Smenkhkare and Akhenaten died in 1334 BC/1333 BC. Akhenaten died after at least 29 years of life, and seventeen years of reign. Smenkhkare had been his co-ruler for four years. There are also theories that identify Nefertiti with Smenkhkare.
They were succeeded by Tutankhaten, who is thought to have been a son of either Amenhotep III or Akhenaten, and was probably a younger brother of Smenkhkare. He married Nefertiti's daughter Ankhesenpaaten. The royal couple were young and inexperienced, by any estimation of their age. Some theories believe that Nefertiti was still alive and had an influence on them. If this is the case that influence and presumably her own life would have ended by year 3 of Tutankhaten's reign (1331 BC). In that year, Tutankhaten changed his name to Tutankhamun, as evidence of his worship of Ammon, and abandoned Amarna to return the capital to Thebes. If Nefertiti was Tadukhipa she would be about thirty-five years old at the time.
As can be seen by the suggested identifications between Tadukhipa, Nefertiti, Smenkhkare and Kiya, the records of their time and their lives are largely incomplete, and the findings of both archaelogists and historians may develop new theories vis-à-vis Nefertiti and her precipitous exit from the public stage. -->
นครมายา
นครมายาเป็นศูนย์กลางประชากรของอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัสในมีโซอเมริกา ทำหน้าที่พิเศษทางการบริหาร การค้า การผลิต และศาสนาซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของนครโบราณทั่วโลก นครมายามีแนวโน้มที่จะตั้งอยู่กระจัดกระจายมากกว่ากลุ่มนครในสังคมอื่น ๆ แม้แต่ภายในมีโซอเมริกาเอง อันเป็นผลมาจากการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมแบบที่ลุ่มเขตร้อนซึ่งเอื้อต่อการผลิตอาหารท่ามกลางพื้นที่ที่ใช้ประกอบกิจกรรมอื่น ๆ นครมายาไม่มีผังเมืองแบบตาตารางอย่างนครในที่สูงทางตอนกลางของเม็กซิโก (เช่น เตโอตีวากาน, เตนอชตีตลัน) กษัตริย์มายาปกครองอาณาจักรจากพระราชวังที่ตั้งอยู่ใจกลางนคร นครต่าง ๆ มักตั้งอยู่ในบริเวณที่สามารถควบคุมเส้นทางการค้าหรือสามารถจัดส่งผลผลิตที่จำเป็น สิ่งนี้ทำให้อติชนที่ควบคุมการค้าสามารถเพิ่มพูนความมั่งคั่งและสถานะของตนเอง นครเหล่านี้สามารถจัดสร้างวิหารสำหรับประกอบพิธีสาธารณะได้ จึงดึงดูดผู้คนให้เข้ามาอาศัยมากขึ้น นครที่มีสภาพเอื้ออำนวยต่อการผลิตอาหารและเข้าถึงเส้นทางการค้าได้มีแนวโน้มที่จะพัฒนาเป็นเมืองหลวงของบรรดาแว่นแคว้นมายาในยุคเริ่มแรก
ความสัมพันธ์ทางการเมืองระหว่างนครรัฐมายาสมัยคลาสสิกมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับความสัมพันธ์ระหว่างนครรัฐในกรีซสมัยคลาสสิกและอิตาลีสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา นครบางนครเชื่อมโยงกันโดยตรงผ่านถนนหินปูนที่เรียกว่า ซักเบ แต่วัตถุประสงค์ของการสร้างถนนเหล่านี้จะเป็นไปเพื่อการค้า การเมือง หรือศาสนานั้นยังไม่สามารถสรุปได้อย่างแน่ชัด
อุ้มรัก
อุ้มรัก เป็นละครโทรทัศน์ แนวโรแมนติกดราม่าออกอากาศทางช่อง 3 วันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 น. เรื่องราวเกี่ยวกับการตั้งท้องที่ไม่ตั้งใจ ของนางแบบสาวไฮโซ ณภัทร กับ ช่างภาพ  ราเชนทร์
เรื่องย่อ
ณภัทร (แอน ทองประสม) ดาราสาวไฮโซเอาแต่ใจ เข้าสู่วงการความงามตามคำแนะนำของ แอนนา (เจมี่ บูเฮอร์) นางแบบสาวเพื่อนสนิท ในการถ่ายงานโฆษณาชิ้นหนึ่ง ณภัทร ได้พบกับ ราเชนทร์ (ธีรเดช วงศ์พัวพันธ์) หนุ่มปากจัด เชนต่อว่าต่อขานณภัทรที่ไปสาย ทำให้การพบหน้ากันครั้งแรก จึงจบลงด้วยบรรยากาศของความไม่เป็นมิตรกัน
ต่อมา ในปาร์ตี้วันเกิดของนิตยสารชื่อดัง เชนได้รับเชิญมาพร้อมกับ จัสมิน (ตุ๊ก ชนกวนัน) นางแบบที่ตกเป็นข่าวกิ๊กกันอยู่ ในงานนั้น ณภัทรแข่งดื่มเหล้า จนเมามาย ไม่ได้สติ ทำให้ณภัทรต้องพากลับไปนอนที่ห้อง แต่เกิดอุบัติเหตุเมื่อกระเป๋าของ กัญ อุไร กับจัสมิสลับกัน แบงค์ ที่เมามายเช่นกันจึงไขกุญเข้าห้องถูก แล้วคืนนั้นทั้งคู่ก็มีอะไรกัน
เมื่อณภัทรตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองได้มีอะไรกับเชน ก็ร้องไห้เสียใจ ต่อว่าเชนต่าง ๆ นานา เชนก็รู้สึกผิดและขอรับผิดชอบ แต่เธอไม่ต้องการจึงขับไล่เขาออกไป และหลังจาก นั้น ณภัทรก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ พยายามที่จะเอาเด็กออก แต่ก็ทำไม่ลง จึงพยายามที่จะ หาพ่อให้ลูกในท้องแทน ในขณะที่เชนก็พยายามตื้อที่จะขอเป็นรับผิดชอบโดยตลอด เพราะเขาปมในใจ เมื่อพ่อแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ทำให้เชนอยากเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีให้ได้
และแล้วความลับเรื่องท้องของณภัทรก็แตก เพราะจัสมินที่ไปทำงานด้วยกัน จับได้และแจ้งให้นักข่าวทราบ ทำให้เชนต้องประกาศว่าตนเองเป็นพ่อเด็ก และกำลังจะแต่งงาน กับณภัทร ซึ่งในขณะนั้นหนีไปหาพ่อที่ต่างประเทศ หลังจากทราบข่าวการแถลงข่าวของ เชน ทำให้ณภัทรต้องยอมแต่งงาน โดยมีข้อแม้ว่าถ้าเด็กเป็นผู้ชาย เชนจะได้ลูกไป แต่ถ้าเป็นผู้หญิง ลูกจะตกเป็นของเธอ
ณภัทรได้ลูกสาว ทำให้เชนไม่กล้าที่จะเข้าไปหาณภัทรอีก เพราะสัญญาที่ให้ไว้ และเข้าใจว่าณภัทรกำลังจะแต่งงานกับมาร์ค ทำให้เชนตัดสินใจไปอยู่ต่างประเทศ เพื่อเป็นการตัดใจจากณภัทรและลูก และเขาได้จัดนิทรรศการภาพถ่าย "อุ้มรัก" เพื่อแสดงความรักที่เขามีทั้งหมดต่อณภัทรและลูก ในวันเดินทาง ณภัทรได้มีโอกาสมาดูนิทรรศการ และได้เจอเชนอีกครั้ง ณภัทรจึงขอร้องให้เชนกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง จึงทำให้ทั้งเขาและเธอกลับมาเป็นครอบครัวที่มีความสุขอีกครั้งหนึ่ง โดยมีน้องโฟโต้เป็นโซ่ทองคล้องใจของเค้าทั้งสอง
ราเชนทร์ หรือ ราเชน
ชื่อพระเอกของเรื่องที่ว่าคือ ราเชนทร์ *ไม่ทราบนามสกุล ตามในวีดิทัศน์ละครใช้คำว่าราเชน โดยไม่มีตัวการันต์ต่อท้ายคำว่าเชน
เพลงประกอบละคร
'''พ.ศ. 2549'''
เส้นขนานที่ 3 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 3 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 3 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลกในมหาสมุทรอาร์กติก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
ปลานีออน
ปลานีออน หรือ ปลานีออนเตตร้า (อังกฤษ: neon, neon tetra; ชื่อวิทยาศาสตร์: Paracheirodon innesi) เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาคาราซิน
ข้อมูลทั่วไป
เป็นปลาขนาดเล็กที่มีนิสัยชอบอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ในระดับกลางน้ำในป่าดิบชื้นที่มีไม้น้ำหนาแน่นในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของโคลัมเบีย, ภาคตะวันออกของเปรู, และทางภาคตะวันตกของบราซิล มีรูปทรงยาวรี คล้ายเม็ดข้าวสาร ตาโต มีครีบบางใสยาวพอประมาณทั้ง 7 ครีบ (ครีบว่าย 2 ครีบท้อง 2 ครีบกระโดง 1 ครีบทวาร 1 ครีบหาง 1) มีครีบไขมันขนาดเล็ก ที่โคนหาง ลำตัวมีเกล็ดขนาดเล็กมันวาวปกคลุมทั้งตัว โดยที่ส่วนหลังจะสีเหลือบเขียวมะกอก มีเส้นเรืองแสงสีเขียวอมฟ้าพาดตั้งแต่จมูกผ่านลูกตายาวไปสุดที่ครีบไขมัน อันเป็นที่มาของชื่อ ปลานีออน ส่วนท้องเป็นสีขาวเงิน หลังจากช่องท้องไปถึงโคนหางมีสีแดงสด ขนาดโตเต็มที่ไม่เกิน 1 นิ้ว
การเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
ด้วยความสวยงามจึงนิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงามอีกชนิดหนึ่ง ที่มีทั้งการส่งออกจากอเมริกาใต้ และเพาะขยายพันธุ์ได้ในหลายประเทศ เช่น อินโดนีเซีย, สิงคโปร์, ไทย เป็นต้น อุณหภูมิที่เหมาะสมของปลานีออนคือไม่เกิน 30 องศาเซลเซียส ปลานีออนจะมีนิสัยรักสงบ สามารถเลี้ยงเป็นฝูงได้ ทั้งยังสามารถเลี้ยงร่วมกับปลาอื่น ๆ ที่มีขนาดไล่เลี่ยกันได้อีกด้วย แต่ปลานีออนจะมีนิสัยขี้ตื่น ชอบกระโดด ดังนั้นสำหรับการเลี้ยงในตู้จึงควรจะมีฝาปิดให้มิดชิดด้วยเพื่อกันการที่ปลานีออนจะกระโดดออกมาตายนอกตู้ หากเป็นไปได้ ควรมีสถานที่ซ่อนเวลาที่ปลานีออนตกใจ ด้วยการหาขอนไม้, หิน หรือพรรณไม้น้ำมาเป็นที่ซ่อน
การเพาะขยายพันธุ์
ปลานีออนเป็นปลาอีกชนิดหนึ่งที่สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยง โดยใช้อัตราส่วนตัวผู้ 2–3 ต่อตัวเมีย 1 ตัว โดยปลาที่พร้อมที่จะผสมพันธุ์จะเห็นพฤติกรรมปลาตัวผู้ว่ายเคลียคลอตัวเมียอยู่ตลอดเวลา ซึ่งปลาที่มีพฤติกรรมเช่นนี้ควรแยกออกมาไว้ในตู้ที่จะใช้เพาะขยายพันธุ์
ตู้ที่ใช้สามารถใช้ตู้ขนาดเล็ก เพียงความกว้าง 20 หรือ 24 นิ้วก็สามารถใช้ได้ พื้นตู้อาจเป็นพื้นโล่งหรือมีสาหร่ายหรือสาหร่ายเทียมหรือเชือกฟางฝอยวางที่พื้นก้นตู้เพื่อป้องกันปลากินไข่ตัวเอง นำปลาชุดที่ไล่ผสมพันธุ์แยกออกมาปล่อยไว้ เมื่อปลาชินกับสถานที่อยู่และตัวเมียไข่สุกเต็มที่ ปลาจะวางไข่เม็ดลักษณะใสเม็ดขนาดเล็กหล่นลงมามากมาย เมื่อปลาวางไข่หมดแล้ว อาจนำเพศผู้ไปรวมฝูงดังเดิมแล้วนำตัวเมียแยกไว้พักฟื้นต่างหาก 1–2 วันก่อนปล่อยกลับไปรวมฝูงดังเดิม ไข่จะใช้เวลาฟักเป็นตัวราว 3 วัน ลูกปลาที่เกิดใหม่มีขนาดจิ๋วคล้ายเส้นด้าย อนุบาลลูกปลาด้วยอาหารขนาดเล็กหรือไรน้ำขนาดจิ๋ว เมื่อปลามีอายุได้ 3–6 เดือนก็พร้อมที่จะผสมพันธุ์
พระอัฎฐารส
พระอัฎฐารส เป็นพระนามของพระพุทธปฏิมา มีลักษณะเป็นพระพุทธรูปประทับยืนขนาดใหญ่ที่นิยมสร้างกันในสมัยสุโขทัย ปัจจุบันมีอยู่ 6 องค์ คือที่วัดมหาธาตุจำนวน 2 องค์ และที่วัดตะพานหิน จังหวัดสุโขทัย ที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุและวัดวิหารทอง จังหวัดพิษณุโลก และที่วัดเจดีย์หลวง จังหวัดเชียงใหม่
คติ
พระอัฎฐารสตีความตามนามได้ว่า "อัฎฐะ" แปลว่า แปดรวมกับ "รส" ซึ่งเข้าใจว่าเพี้ยนมาจากคำว่า "ทศ" แปลว่า สิบ รวมความแล้วหมายถึง พระยืนสูงถึงสิบแปดศอก
ชื่อเรียกพระปฏิมานี้ปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกหลักที่ 1 ว่า "....กลางเมืองสุโขทัยนี้ มีพิหาร มีพระพุทธรูปทอง มีพระอัฏฐารศ" และ "...ในกลางอรัญญิก มีพิหารอันณึ่งมนใหญ่ สูงงามแก่กม มีพระอัฏฐารศอันณึ่ง ลุกยืน...." ในตำนานมูลศาสนาได้กล่าวถึงการสร้างพระพุทธรูปสูง 18 ศอกในสมัยหริภุญชัย
คติความเชื่อในการสร้างงานปฏิมากรรมพระอัฎฐารสเกิดขึ้นเมื่อใดไม่สามารถบอกได้ชัด ปรากฏปฏิมากรรมอิริยาบถยืนขนาดสูงใหญ่ ที่ประเทศศรีลังกาและถูกเรียกว่า "มีขนาดเท่าพระพุทธเจ้าขณะมีพระชนม์ชีพ" สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยพระเจ้าปรักกรมพาหุที่ 1 (Parakramabahu I) ซึ่งครองราชย์ พ.ศ. 1696–1729
นอกจากนี้ยังมีคติพระอัฎฐารสในความหมาย "พระสี่อิริยาบถ" ได้แก่ วัดพระพายหลวง วัดเชตุพน อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย และวัดพระสี่อิริยาบถ จังหวัดกำแพงเพชร กล่าวคือไม่ได้ว่าอยู่ในอิริยาบถใด ปางใด ในความสูง 18 ศอก ก็จัดอยู่ในกรอบพระอัฎฐารส
ต้านทู่น
ต้านทู่น (သန်းထွန်း) หรือที่เรียกร่วมกับคำนำหน้าชื่อว่า ตะคีนต้านทู่น (သခင်သန်းထွန်း) เกิดที่เมืองกะญุ-กวี่นในพม่าภายใต้การปกครองของอังกฤษเมื่อ พ.ศ. 2454 เป็นนักการเมืองชาวพม่าและผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ตั้งแต่ พ.ศ. 2488 จนกระทั่งถูกลอบสังหารเมื่อ พ.ศ. 2511 รวมอายุได้ 57 ปี
การต่อสู้เพื่อเอกราช
ต้านทู่นประกอบอาชีพเป็นครูหลังจากจบจากวิทยาลัยฝึกหัดครูในย่างกุ้ง และชื่นชอบงานเขียนแนวมาร์กซิสต์ เขาเข้าร่วมในสมาคมเราชาวพม่าเมื่อ พ.ศ. 2479 และเป็นพันธมิตรกับพรรคคนจนของ ดร.บะมอ เพื่อสร้างกลุ่มพันธมิตรเสรี เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งชมรมหนังสือนากานี (นาคแดง) กับตะคีนนุใน พ.ศ. 2480 ซึ่งมีบทบาทในการแปลหนังสือเกี่ยวกับลัทธิมากซ์เป็นภาษาพม่า เขาถูกอังกฤษจับคุมขังใน พ.ศ. 2483 พร้อมกับตะคีนนุ, ตะคีนโซ่, ดร.บะมอ และจอเญ่น
หลังจากจัดตั้งรัฐบาลหุ่นนำโดย ดร.บะมอ ใน พ.ศ. 2485 ต้านทู่นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดินและเกษตรกรรม เขาได้แต่งงานกับคีนจี้ (ခင်ကြီး) ซึ่งเป็นน้องสาวของคีนจี (ခင်ကြည်) ภรรยาของอองซาน อองซานแต่งงานไม่นานหลังจากที่ได้เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการสงคราม กองทัพเอกราชพม่าเปลี่ยนชื่อเป็นกองทัพป้องกันพม่า ต้านทู่นได้ประสานงานกับตะคีนโซ่ที่จัดตั้งองค์การต่อต้านญี่ปุ่นเพื่อสู้รบใต้ดิน ส่งตะคีนเต้นเพและทินชเวไปอินเดียเพื่อติดต่อกับรัฐบาลอาณานิคมที่ลี้ภัยไปอยู่ที่ศิมลา หลังจากที่สงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลง ญี่ปุ่นเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ถอนทัพออกไป ต้านทู่นเข้าร่วมในสันนิบาตเสรีภาพประชาชนต่อต้านฟาสซิสต์ ซึ่งเกิดจากการรวมตัวกันของพรรคคอมมิวนิสต์พม่า พรรคประชาชนปฏิวัติหรือต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคสังคมนิยมพม่าและกองทัพแห่งชาติพม่า
สงครามกลางเมือง
เมื่อพรรคคอมมิวนิสต์ธงแดงของตะคีนโซ่แยกตัวออกจากพรรคคอมมิวนิสต์พม่าเมื่อ พ.ศ. 2489 และได้ออกไปต่อสู้ใต้ดิน ต้านทู่นและสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ที่เหลือยังคงร่วมมือกับสันนิบาตเสรีภาพประชาชนจนเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2489 ต้านทู่นถูกบีบให้ออกจากตำแหน่งเลขาธิการทั่วไป และพรรคคอมมิวนิสต์พม่าซึ่งต่อมาเรียกว่าพรรคธงขาวออกจากสันนิบาตเสรีภาพประชาชนในเดือนตุลาคม
หลังจากที่พม่าได้รับเอกราชในวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2491 สันนิบาตเสรีภาพประชาชนที่มีพรรคสังคมนิยมเป็นพรรคที่มีบทบาทสูงได้ขึ้นสู่อำนาจ และอูนุได้เป็นนายกรัฐมนตรี พรรคคอมมิวนิสต์พม่ายังคงต่อสู้โดยการเดินขบวนและนัดหยุดงาน ต้านทู่นได้จัดตั้งกองโจรเพื่อต่อสู้กับรัฐบาล มีฐานที่มั่นในภาคกลางของพม่าบริเวณปยีนมะนา ต้านทู่นซึ่งเป็นประธานพรรคได้ส่งสมาชิกไปฝึกกับกองทัพปฏิวัติของจีน บางส่วนเดินทางกลับมาหลังจากมีการเจรจาสันติภาพใน พ.ศ. 2506 ที่พรรคคอมมิวนิสต์พม่าส่งตัวแทนไปเจรจากับรัฐบาลทหารของพม่า ต้านทู่นได้กลับไปจัดตั้งกลุ่มสู้รบอีกหลังจากที่การเจรจาล้มเหลว ใน พ.ศ. 2510 เขาได้จัดตั้งการปฏิวัติวัฒนธรรมแบบของเขาเอง และได้เผยแพร่ภาพการสังหารหมู่นักศึกษาโดยรัฐบาลทหารของเนวีนใน พ.ศ. 2505 เขาถูกสายลับของฝ่ายรัฐบาลที่แฝงตัวเข้าไปเป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ลอบสังหารเมื่อ 24 กันยายน พ.ศ. 2511
ยูเอชที (วงดนตรี)
ยูเอชที (UHT) เป็นบอยแบนด์สัญชาติไทย มีสมาชิกจำนวน 6 คน เริ่มมีผลงานเพลงครั้งแรกในปี พ.ศ. 2537 สังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และถือเป็นบอยแบนด์วงแรกของแกรมมี่
ประวัติ
UHT เกิดจากการชักชวนของ เรวัติ พุทธินันทน์ ในปี พ.ศ. 2537 โดยเป็นการรวมตัววัยรุ่นทั้ง 6 คน ที่อาจฝากผลงาน ละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์มาก่อนหน้านี้
โดยออกอัลบั้มแรก ที่ชื่อว่า ดูดีดีนะเพื่อน และชุดต่อมา ในปี พ.ศ. 2539 UHT Summer Time และกลับมาอีกครั้งหลังจาก ที่แยกกันไปนาน 10 ปีเต็ม ในอัลบั้ม 2 U (พ.ศ. 2546) และ อัลบั้ม Red Message ในปีถัดมา
ยูเอชที กลับมารวมตัวอีกครั้งในปี 2555 โดยถ่ายแบบให้นิตยสาร สุดสัปดาห์ ฉบับครบรอบ 30 ปี และ กัปตัน เต็ม 2 สมาชิกวง ยังได้เป็นเกสท์รับเชิญในคอนเสิร์ต Green Concert # 15 Club Friday Based On True Story อีกด้วย
ในปี 2556 วงยูเอชที มีคอนเสิร์ต 6.2.13 ซึ่งเป็นการรวมตัวของศิลปินใน 6.2.12 ที่เคยดังในอดีต มาให้แฟนเพลงได้ย้อนเวลาแห่งความสุขด้วยกัน
โอตกูตูร์
โอตกูตูร์ (haute couture, "การตัดเย็บชั้นสูง, แฟชั่นชั้นสูง") เป็นการสร้างสรรค์เครื่องแต่งกายให้เข้ากับผู้สวมใส่โดยเฉพาะ โอตกูตูร์เป็นแฟชั่นหรูหราที่ทำขึ้นด้วยมือตั้งแต่เริ่มจนจบ ทำอย่างมีคุณภาพสูง แพง และบางครั้งใช้ใยผ้าที่ไม่ธรรมดาและการเย็บอย่างบรรจงในรายละเอียด และจบงานด้วยช่างเย็บผู้มากประสบการณ์และมีฝีมือซึ่งมักใช้เทคนิคที่ทำด้วยมือและใช้เวลานานอย่างมาก
สมาชิกอย่างเป็นทางการ
การจะประกาศว่าตนเป็นกูตูริเยร์จะต้องได้รับการรับรองจากกระทรวงอุตสาหกรรมฝรั่งเศสอย่างเป็นทางการ ซึ่งปัจจุบันสมาชิกสมาคมโอต์ กูตูร์มีเพียง 15 แบรนด์เท่านั้น คือ
สมาชิกร่วม
กลุ่มแฟชั่นเฮาส์ที่มีกระบวนการผลิตและตัดเย็บเข้าข่ายมาตรฐานของโอต์ กูตูร์ แต่ไม่ได้มีสำนักงานหลักอยู่ในฝรั่งเศส
สมาชิกทั่วไป
กลุ่มแฟชั่นเฮาส์ที่ได้รับเชิญเป็นครั้งคราวแต่ไม่ได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ
สมาชิกเดิม
• Anna May
• Anne Valérie Hash
• Atelier Gustavolins
• Balenciaga
• Callot Soeurs
•
• Christian Lacroix
• Ektor Von Hoffmeister
• Emilio Pucci
• Erica Spitulski
• Erik Tenorio
• Escada
• Fred Sathal
• Gai Mattiolo
• Germaine Lecomte
• Grès
• กี ลาร็อช
• Hanae Mori
• Jacques Garreau
• Jacques Heim
• Jean Patou
• Jean-Louis Scherrer
• Jeanne Lafaurie
• Joseph
• Lecoanet Hemant
• Loris Azzaro
• Louis Féraud
• Lucien Lelong
• Lucile Manguin
• Louise Chéruit
• Mad Carpentier
• Madeleine Vionnet
• Madeleine Vramant
• Maggy Rouff
• Mainbocher
• Mak Shoe
• Marcel Rochas
• Marcelle Chaumont
• Marcelle Dormoy
• Martial et Armand
• Nina Ricci
• Paco Rabanne
• Paul Poiret
• Philippe et Gaston
• Pierre Balmain
• Pierre Cardin
• Seraglio
• Robert Piguet
• Ted Lapidus
• Sophie
• Vera Borea
• Yiqing Yin
• อีฟว์ แซ็ง โลร็อง
สุจาริณี วิวัชรวงศ์
สุจาริณี วิวัชรวงศ์ (เกิด 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2505) หรือนามเดิมคือ หม่อมสุจาริณี มหิดล ณ อยุธยา เคยเป็นหม่อมในพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะดำรงพระอิสริยยศเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร และเป็นอดีตนักแสดงชาวไทย มีชื่อแรกเกิดว่า ยุวธิดา ผลประเสริฐ ชื่อเล่น เบ๊นซ์ และเคยใช้ชื่อในการแสดงว่า ยุวธิดา สุรัสวดี มีผลงานการแสดงภาพยนตร์และละครจำนวนหนึ่งช่วงปี พ.ศ. 2520–2522 แล้วออกจากวงการบันเทิง ท่านเป็นพระมารดาใน สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา
ปัจจุบันสุจาริณีและพระราชโอรสทั้งสี่องค์ ได้แก่ จุฑาวัชร วิวัชรวงศ์, วัชรเรศร วิวัชรวงศ์, จักรีวัชร วิวัชรวงศ์ และวัชรวีร์ วิวัชรวงศ์ พำนักอยู่สหรัฐ ซึ่งทั้งสี่องค์ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์ชั้นหม่อมเจ้า
วัดเจริญรัตนาราม
วัดเจริญรัตนาราม เดิมชื่อว่า วัดใหม่เจริญผล ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2469 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2469 ทั้งเจริญขึ้นและเสื่อมทรุดลง ต่อมานายหวล และนางกิมซ่วน เพชรรัตน์ ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัดอีก 10 ไร่ 30 ตารางวา และได้รับศาสนสถานให้ใหม่ เช่น กุฏิสงฆ์ ได้รับอนุญาตให้จัดตั้งเป็นวัดใหม่เมื่อ พ.ศ. 2472 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2531 ตามบันทึกของกองพุทธศาสนสถานกรมการศาสนา ลูกหลานเครือญาติของตระกูลเพชรรัตน์ ได้อุปถัมภ์ค้ำชูมาโดยตลอด จึงเปลี่ยนชื่อว่า วัดเพชรรัตน์ราษฎร์บำรุง ต่อมาทางราชการได้เปลี่ยนชื่อใหม่ว่า "วัดเจริญรัตนาราม"
สุจาริณี วิวัชรวงศ์
ชีวิตตอนต้น
สุจาริณีมีชื่อแต่แรกเกิดว่า ยุวธิดา ผลประเสริฐ เป็นธิดาของธนิต ผลประเสริฐ และเยาวลักษณ์ โกมารกุล ณ นคร (วงศ์นาคน้อย) สำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยนาฏศิลป
ธนิต ผลประเสริฐ (ชื่อเดิม เรือง ) บิดาของเธอเป็นอดีตนักแต่งเพลงและนักดนตรีของวงดนตรีสุนทราภรณ์ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาได้สมัครเป็นหน่วยกล่อมขวัญในกองทัพไทยช่วงสงครามเกาหลี และสงครามเวียดนาม ทั้งนี้บันทึกจากหนังสือ "อนุสรณ์สุนทราภรณ์ครบรอบ 30 ปี" ระบุว่าธนิตเขียนทำนองเพลงให้วงดนตรีสุนทราภรณ์จำนวน 300 – 400 เพลง ส่วนมารดาเป็นอดีตนักร้องวงดนตรีสุนทราภรณ์ มีผลงานเพลงจำนวนหนึ่ง
วัดเจริญรัตนาราม
สิ่งสำคัญของวัด ได้แก่ อุโบสถใหม่ไม้สัก หลังงามแกะสลักเรื่อง รามเกียรติ์ และมณฑปซึ่งพระอาจารย์บุญมี อดีตเจ้าอาวาสเป็นผู้สร้าง
สุจาริณี วิวัชรวงศ์
ในวงการบันเทิง
สุจาริณีเข้าสู่วงการแสดงจากการชักนำของศรินทิพย์ ศิริวรรณ โดยใช้ชื่อในการแสดงว่า ยุวธิดา สุรัสวดี และยุวธิดา ผลประเสริฐ ที่เป็นชื่อจริงด้วย แสดงละครโทรทัศน์เรื่อง "กฎแห่งกรรม" และ "มนุษย์ประหลาด" จากนั้นรับบทตัวประกอบในภาพยนตร์ "15 หยก ๆ 16 ไม่หย่อน" (พ.ศ. 2520) กำกับโดยชนะ คราประยูร และบทรองใน "เลือดในดิน" (พ.ศ. 2520) คู่กับสรพงศ์ ชาตรี และอรัญญา นามวงศ์ กำกับโดยสมสกุล ยงประยูร และได้รับบทนำเป็น ช้อย ในภาพยนตร์เรื่อง "แสนแสบ" (พ.ศ. 2521) คู่กับไพโรจน์ สังวริบุตร กำกับโดยไพรัช กสิวัฒน์ "ไอ้ถึก" (พ.ศ. 2522) คู่กับสรพงศ์ ชาตรี กำกับโดยจรัล พรหมรังสี อำนวยการสร้างโดยชาญ มีศรี และ "หัวใจที่จมดิน" (พ.ศ. 2522) กำกับโดยเชาว์ มีคุณสุต คู่กับพิศมัย วิไลศักดิ์, พิศาล อัครเศรณี, อุเทน บุญยงค์ และมารศรี ณ บางช้าง
ช่วงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2522 ยุวธิดาได้ออกจากวงการบันเทิง โดยปรากฏตามข่าวเพียงว่า "เธอ ยุวธิดา ผลประเสริฐ อดีตนางเอกดาวรุ่งหันหลังให้กับวงการบันเทิงด้วยความจำเป็นหลายประการ..."
อภิเษกสมรสและการหย่า
พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว ขณะนั้นยังดำรงพระยศเป็นสยามมกุฎราชกุมาร ทรงอภิเษกสมรสกับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถแล้ว ได้มีปฏิสันถารกับสุจาริณีที่ขณะนั้นเป็นนักแสดงสาวที่มีชื่อเสียง และมีความสัมพันธ์ต่อกันช่วงปี พ.ศ. 2522-2530 ก่อนอภิเษกสมรสกัน สุจาริณีได้ให้ประสูติพระโอรส-ธิดา จำนวนห้าองค์ ได้แก่
ล่วงมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 ทั้งสองได้อภิเษกสมรส โดยมีพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร กับสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเสด็จพระราชดำเนินมาร่วมพิธี แต่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนีพันปีหลวงมิได้เสด็จพระราชดำเนินด้วย หลังพระราชพิธีอภิเษกสมรสจึงเปลี่ยนชื่อเป็น หม่อมสุจาริณี มหิดล ณ อยุธยา ทั้งยังได้รับการแต่งตั้งให้มียศเป็น พันตรีหญิง แห่งกองทัพบกไทย และปรากฏตัวร่วมกับสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ในพระราชพิธีต่าง ๆ หลังพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนีเมื่อพ.ศ. 2539 หม่อมสุจาริณีและพระโอรส-ธิดาทั้งห้าองค์ได้ลี้ภัยไปยังประเทศอังกฤษด้วยเหตุขัดแย้งกับสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ทำให้มีการโปรยใบประกาศรอบพระตำหนักนนทบุรี กล่าวหาว่าหม่อมสุจาริณีคบชู้กับพลอากาศเอกอนันต์ รอดสำคัญ ผู้ช่วยสมุหราชองครักษ์ ตามมาด้วยการถอดยศทหารอากาศคนดังกล่าว ด้วยข้อหาผิดวินัยและหลบหนีคดีอาญา
หลังหม่อมสุจาริณีลี้ภัยไปยังต่างประเทศ เธอและพระโอรสทั้งสี่องค์ถูกถอดจากฐานันดรศักดิ์และตำแหน่ง และใช้นามสกุลพระราชทานว่า วิวัชรวงศ์ ขณะที่หม่อมเจ้าบุษย์น้ำเพชร พระธิดาองค์เล็ก ได้กลับสู่ประเทศไทยโดยอยู่ในการดูแลของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ปัจจุบันคือสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าสิริวัณณวรี นารีรัตนราชกัญญา ส่วนสุจาริณีและพระโอรสทั้งสี่องค์ได้พำนักในสหรัฐจนถึงปัจจุบัน
อุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพเฉลิมพระเกียรติ บึงฉวาก
[[== อุทยานผักพื้นบ้านเฉลิมพระเกียรติบึงฉวาก ดำเนินการโดยกรมส่งเสริมการเกษตร พื้นที่ 26 ไร่ จัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นการเฉลิมฉลองเนื่องในวโรกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช มีพระชนมายุครบ 72 พรรษา รวมทั้งสร้างจิตสำนึกให้ประชาชนทั่วไปเห็นคุณค่า และอนุรักษ์พืชผักพื้นบ้าน โดยการรวบรวมพืชผักพื้นบ้านจากทั่วทุกภูมิภาคของประเทศไทย กว่า 500 ชนิด เพื่อให้ประชาชนทั่วไปได้ศึกษาถึงการปลูก การขยายพันธุ์ การบริโภค ตลอดจน คุณประโยชน์อื่น ๆ ของผักพื้นบ้าน ทั้งประเภทไม้ยืนต้น ไม้พุ่ม ไม้ล้มลุก ไม้เถาเลื้อย ไม้น้ำ และไม้ในที่ชื้นแฉะ ภายในอุทยานมีการจัดภูมิทัศน์อย่างสวยงาม มีอาคารศูนย์ข้อมูล มีห้องสมุดให้บริการความรู้เกี่ยวกับผักพื้นบ้าน ห้องแสดงนิทรรศการ ห้องจำหน่ายผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จากผักพื้นบ้าน นอกจากนี้ยังมีการส่งเสริมให้เกษตรกรบริเวณรอบบึงฉวาก มีรายได้จากการจำหน่ายต้นพันธุ์ และผลผลิตจากผักพื้นบ้าน โดยมีเจ้าหน้าที่ให้บริการความรู้อย่างต่อเนื่อง จุดเที่ยวชม ภายในอุทยานผักพื้นบ้าน
ศูนย์บริการท่องเที่ยวเกษตร บริเวณอาคารเอนกประสงค์ แสดงข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวภายในบึงฉวาก อาคารสำนักงาน ประกอบด้วย ห้องประชุม/ชมวีดิทัศน์ ห้องแสดงนิทรรศการผักพื้นบ้าน ห้องสมุด /ศูนย์ข้อมูลผักพื้นบ้าน และห้องจำหน่ายผลิตภัณฑ์ ลานเอนกประสงค์ อยู่บริเวณใจกลางอุทยาน ประกอบด้วย ซุ้มไม้เลื้อย ซุ้มไม้กระทะ ซุ้มสามเหลี่ยม ที่นั่งพักผ่อน พร้อมถังขยะ สวนไม้น้ำ จัดแสดงพันธุ์พืชน้ำหลายชนิด เรือนเพาะชำกล้าไม้ สำหรับปลูกซ่อมบำรุงภายในอุทยาน และแจกจ่ายแก่เกษตรกรผู้สนใจ โรงเรือนปลูกพืชระบบระบายน้ำ สำหรับทดสอบการปลูกพืชจากภูมิภาคต่าง ๆ และการปลูกพืชไร้ดิน
อุทยานผักพื้นบ้านเพื่อการยังชีพ เฉลิมพระเกียรติบึงฉวาก ได้รวบรวมผักพื้นบ้านจากทั่วทุกภาคของประเทศไทยกว่า 500 ชนิด มีทั้งไม้ยืนต้น ไม้เลื้อย ไม้ล้มลุกและไม้ชื้นแฉะ สิ่งที่น่าสนใจได้แก่ น้ำเต้าสี่เหลี่ยม บวบหอมขนาดใหญ่ เป็นต้น นอกจากนี้ยังมีโรงปลูกพืชระบบระเหยน้ำ และสาธิตการปลูกพืชไร้ดินให้ชม ==]]
มิสซูปราเนชันแนล 2023
มิสซูปราเนชันแนล 2023 (Miss Supranational 2023) เป็นการจัดประกวดมิสซูปราเนชันแนล ครั้งที่ 14 โดย ลาเลลา เอ็มสวาเน มิสซูปราเนชันแนล 2022 จาก แอฟริกาใต้ เป็นผู้สวมมงกุฎให้กับ อันเดรอา อากิเลรา จาก เอกวาดอร์ เป็นมิสซูปราเนชันแนล 2023
ฟุล เมทัล พานิก!
ฟุล เมทัล พานิก! เป็นนิยายวิทยาศาสตร์แนวแอคชัน แต่งโดย โชจิ กาโต ลงตีพิมพ์ในนิตยสารดรากอนแม็กกาซีนรายเดือน ของบริษัทฟุจิมิโชะโบ มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับ โซสุเกะ ซาการะ ทหารหนุ่มแห่งกองกำลังพิทักษ์ความสงบสุขของโลกชื่อ มิทริล ที่ถูกส่งไปเป็นองครักษ์ของ จิโดริ คานาเมะ สาวน้อยอารมณ์ร้ายผู้กำความลับสู่เทคโนโลยีอาวุธสงครามอันร้ายกาจ เนื้อเรื่องของ ฟุล เมทัล พานิก! มีจุดเด่นคือการผสมผสานมุขตลก ชีวิตนักเรียนญี่ปุ่น และฉากต่อสู้ที่ตื่นเต้น ได้อย่างลงตัว
ฟุล เมทัล พานิก! ถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนมาแล้วถึง 3 ภาค (บทความนี้จะกล่าวถึงเฉพาะภาพยนตร์การ์ตูนภาคแรก ซึ่งใช้ชื่อเดียวกันกับนิยาย) และเป็นหนังสือการ์ตูน 1 เรื่อง
มิสซูปราเนชันแนล 2023
การประกวดซูปราแชท
รอบที่ 1 ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศ
ผู้เข้าประกวด
มีผู้เข้าประกวด 65 คนที่ได้รับการยืนยันแล้ว ดังนี้
ฟุล เมทัล พานิก!
เพลงภาคเสริม Minami Kaze
มิสซูปราเนชันแนล 2023
กลับมาเข้าร่วม
เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2018: เข้าร่วมการประกวดครั้งล่าสุดในปี ค.ศ. 2021:
ฟุล เมทัล พานิก!
เพลงภาคสอง Sore Ga Ai Deshou
มิสซูปราเนชันแนล 2023
การเข้าร่วมประกวดระดับนานาชาติในเวทีอื่น
ผู้เข้าประกวดที่เข้าร่วมประกวดในเวทีอื่นๆในระดับนานาชาติด้วย มีดังต่อไปนี้ :
มิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนล มิสอินเตอร์คอนติเนนตัล
วันหยุดในประเทศลัตเวีย
รายชื่อวันหยุดในประเทศลัตเวีย:
วงศ์หอยขม
หอยขม หรือภาษาในบางท้องถิ่นเรีอกว่า หอยจุ๊บ หรือหอยดูด  เป็นที่รู้จักกันดีและมีขายในตลาดทั่วไป  เป็นหอยฝาเดียวที่พบเฉพาะในแหล่งน้ำจืดเท่านั้น  นิยมนำมาทำอาหาร เช่น แกงคั่วหอยขม แกงอ่อมหอยขม และอื่น ๆ อีกมากมาย  โดยส่วนมากจะพบจากแหล่งธรรมชาติ  โดยชาวบ้านในท้องที่เก็บมาขาย  หรือพบบริเวณบ่อเลี้ยงปลา  ซึ่งเป็นผลพลอยได้สำหรับเจ้าของบ่อเลี้ยงปลา  แต่ในปัจจุบันมีการทำฟาร์มเพื่อการเพาะเลี้ยงหอยขมในกระชังโดยเฉพาะ  หอยขมเป็นสัตว์ที่มีความอดทนต่อสภาพแวดล้อม  เลี้ยงง่าย  เจริญเติบโตเร็ว และขยายพันธุ์เร็ว
ชีววิทยาของหอยขม
หอยขม มีชื่อภาษาอังกฤษว่า  Pond snail, Marsh snail, River snail  มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า   Viviparidae ในประเทศไทยพบว่ามีความหลากหลายของหอยในวงศ์หอยขมมากพอสมควร เช่น ชนิด Filopaludina martensi
ลักษณะภายนอก
หอยขมเป็นหอยในกลุ่มหอยฝาเดียว มีเปลือกเป็นรูปกรวยรูปไข่  ลักษณะเป็นเกลียวเวียนขวาเรียวขึ้นไปถึงยอดปลายแหลม  หอยขมแต่ละชนิดจะมีความหนาของเปลือก  ความสูง  ความโค้งและร่องลึกที่ผิวเปลือกที่แตกต่างกันไป  เกลียววงยอดสุดมีขนาดเล็กเรียกว่า apex เป็นวงที่เกิดก่อนวงอื่น  ถัดลงมา 2 วง เรียกว่า spire  วงล่างสุดเรียกว่า body whorl  บริเวณนี้มีช่องเปิดขนาดใหญ่ให้ส่วนหัวและส่วนเท้ายื่นออกมาได้ เรียกว่า aperture  ขอบในของช่องเปิดเรียกว่า inner lip ขอบนอกของช่องเปิดเรียกว่า outer lip  แกนกลางของเปลือกเป็นท่อกลวงบิดโค้งเป็นเกลียวเรียกว่า columella  มีช่องเปิด umbellicus  ส่วนของฝาปิดเปลือกเป็นแผ่นบาง ๆ เรียกว่า operculum  มีลายรูปวงรีอยู่ตรงกลางฝาปิดเป็นวงการแสดงการเจริญเติบโต  สีของเปลือกขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย  เปลือกหอยขมแบ่งออกเป็น 3 ชั้น คือ ชั้น Periostracum เป็นชั้นนอกสุดประกอบด้วยสารอินทรีย์พวกโปรตีน cochiolin  ชั้น Prismatic อยู่ชั้นกลางของเปลือก  มีความหนาและแข็ง  ส่วนใหญ่ประกอบด้วยหินปูน  และชั้นในสุดคือ Nacreous  ประกอบด้วยสารอินทรีย์จำพวกโปรตีนลักษณะเป็นสีมุขมันวาว  ซึ่งเป็นสารประกอบ calcite ในรูปผลึกหินปูน
ลักษณะภายใน
มีการแบ่งลำตัวออกเป็น 3 ส่วน คือ ส่วนหัว ส่วนก้อนอวัยวะภายในเรียกว่า visceral mass และส่วนของเท้า
ส่วนหัว มีหนวด 1 คู่  สามารถยืดหดได้  ติดกับโคนหวดหนวดมีตาสีดำ 1 คู่อยู่บนก้านตา  ปากมีลักษณะคล้ายท่อกลวงหรืองวงอยู่ตรงกลางระหว่างหนวด เรียกว่า siphon
ส่วนเท้า กล้ามเนื้อเท้าจะยึดติดกับฝาปิดเปลือก  กล้ามเนื้อเท้าเป็นแผ่นแบน ๆ กว้าง ๆ จะเคลื่อนที่ในลักษณะเป็นคลื่นแบบตัวหนอน  การทำงานของกล้ามเนื้อเท้าจะทำงานไล่จากส่วนหน้าไปยังส่วนท้ายติดต่อกัน  เวลาหอยขมเคลื่อนที่ไปจะยื่นส่วนหัว ส่วนเท้า และ siphon ออกมาจากเปลือก
การกินอาหาร
หอยขมมีปาก ระบบทางเดินอาหารเริ่มจากปาก  อาหารที่ลอยอยู่ในน้ำ เช่น แพลงก์ตอนเล็ก ๆ สามารถถูกดูดเข้าไปในช่องใต้ปากได้  นอกจากนี้ภายในปากก็จะมี redula  ซึ่งมีลักษณะแข็งทำหน้าที่คล้ายเป็นฟันใช้ขูดแทะอาหารที่ติดอยู่กับวัสดุ เช่น ตะไคร่น้ำ  ภายในช่องปากมีท่อเปิดจากต่อมน้ำลาย  ต่อจากช่องปากคือหลอดอาหาร  กระเพาะอาหาร  ลำไส้  และทวาร ตามลำดับ  อาหารของหอยขมได้แก่  ตะไคร่น้ำ พืชน้ำ แพลงก์ตอน และอินทรีย์สารที่เน่าเปื่อย
การหายใจ
หอยขมหายใจด้วยเหงือก เหงือกจะอยู่ในช่อง mantle cavity  โดยน้ำจะไหลผ่านช่องนี้ไปทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนก๊าซระหว่างน้ำกับเส้นเลือดบริเวณเหงือก
การสืบพันธุ์
หอยขมมีอวัยวะเพศทั้งเพศผู้และเพศเมียอยู่ในตัวเดียวกัน สามารถผสมตัวเองหรือผสมข้ามโดยการมาประกบกันได้  และการผสมพันธุ์ได้ด้วยตัวของมันเองจะทำได้เมื่ออายุได้ 60 วัน  หอยขมออกลูกเป็นตัวครั้งละ ประมาณ 40-50 ตัว ลูกหอยขมที่ออกมาใหม่ ๆ จะมีวุ้นหุ้มอยู่  แม่หอยขมจะใช้หนวดแทงวุ้นจนแตกเพื่อให้ลูกหอยหลุดออกจากวุ้น  ลูกหอยขมสามารถเคลื่อนไหวได้ทันทีเมื่อออกจากตัวแม่  ระยะที่จะพบเห็นชุกชุมอยู่ในช่วงเดือนธันวาคม-พฤษภาคม  มีอายุขัยตั้งแต่ 3-11 ปี
แหล่งอาศัย
หอยขมมักอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำจืดธรรมชาติทั่วไป เช่น คู หนอง คลอง บึง และในนาข้าว ที่เป็นพื้นดินหรือโคลน  ที่ระดับน้ำตั้งแต่ 10 ซม. ถึง 2 ม. โดยใช้เท้ายึดเกาะอยู่ตามวัตถุต่าง ๆ เช่น เสา สะพาน ตอไม้ พันธุ์ไม้น้ำ หรือจมอยู่ในโคลน  หอยขมมักอยู่ในน้ำที่ไม่ไหลแรงนักหรือเป็นน้ำนิ่งในที่ร่ม  มีการแพร่กระจายไปทั่วทุกภูมิภาคของประเทศไทย  สามารถพบได้ทั่วไปในทุกจังหวัด  และมีการแพร่กระจายทั่วไปในประเทศใกล้เคียง เช่น พม่า ลาว เวียดนาม และกัมพูชา รวมถึงในจีน และ ญี่ปุ่น และแอฟริกา
พยาธิจากหอยขม
ในธรรมชาติหอยเป็นสัตว์ที่เป็นพาหะในการนำพยาธิมาสู่ผู้บริโถคในห่วงโซ่อาหาร เนื่องจากวงจรชีวิตของพยาธิในระยะตัวอ่อนจะเข้ามาฝังตัวในหอย  โดยเฉพาะในหอยน้ำจืด  สำหรับในหอยขมมีชนิดพยาธิที่ตรวจพบดังต่อไปนี้ - Echinostoma malayanum
- Echinostoma revolutum - Echinostoma malayanum - Echinostoma ilocanum
- Angiostrongylus cantonensis
อำเภอดอนตาล
ดอนตาล  เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมุกดาหาร
ประวัติศาสตร์
ลักษณะชาติพันธุ์ประชากรของอำเภอดอนตาลส่วนใหญ่สืบเชื้อสายจากเผ่ากะเลิงหรือลาวกะเลิง 1 ใน 8 เผ่าชาติพันธุ์ดั้งเดิมของจังหวัดมุกดาหาร จัดอยู่ในกลุ่มภาษาออสโตรเอเชียติค ตระกูลภาษาเดียวกันกับแขมร์-มอญ ลักษณะการใช้ภาษามีคำร่วมกับภาษาข่า ภาษาโซ่ (กะโซ่) และภาษาลาวบรรดาเผ่า
กลุ่มที่ 1 อพยพมาจากเมืองหนองบัวลุ่มภูหรือเมืองจำปานครกาบแก้ว ฝั่งขวาน้ำโขง จังหวัดหนองบัวลำภูในปัจจุบัน นำโดย อาชญาซาวมุงคุณ (ท้าวซาวมงคล)
กลุ่มที่ 2 อพยพจากดงเขนยแก้งกอก เมืองจำพอนแก้งกอก ฝั่งซ้ายน้ำโขง แขวงสุวรรณเขตในปัจจุบัน นำโดย ท้าวราชาบุตรโคตร (เจ้าราชบุตรโคตร) ต่อมาเป็นเจ้าเมืองดอนตาลคนแรก
กลุ่มที่ 3 อพยพจากเมืองคง นครจำปาศักดิ์ ฝั่งซ้ายน้ำโขง แขวงจำปาศักดิ์ในปัจจุบัน นำโดย ท้าวกินรี (เจ้าจันทกินรี) ต่อมาเป็นเจ้าเมืองมุกดาหารคนแรก
ท้าวราชาบุตรโคตรและท้าวกินรี 2 พี่น้องเป็นบุตรเจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์เจ้าเมืองหลวงโพนสิม หลังสมเด็จพระเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร (ครองราชย์ราว พ.ศ. 2256-2280) ขึ้นเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์จำปาศักดิ์ ได้โปรดให้เจ้าจารย์จันทรสุริยวงศ์ไปรักษาเมืองตะโปน เมืองพิน เมืองนอง เมืองโพนสิม ครั้นเจ้าจารย์จันทสุริยวงศ์สิ้นแล้วท้าวกินรีอยู่รักษาเมืองหลวงโพนสิม ต่อมาจึงอพยพไพร่พลบางส่วนลงใต้แล้วข้ามโขงไปตั้งรกรากที่ดอนตาลอยู่กับพี่ชายคือท้าวราชาบุตรโคตร ท้าวราชาบุตรโคตรสร้างหอโฮงขึ้นที่ฝั่งโขงทิศตะวันออกวัดท่า ปัจจุบันเรียกว่าท่าโฮง เมื่อเจ้านายทั้ง 3 กลุ่มขึ้นเป็นใหญ่ที่บ้านดอนตาลแล้วจึงปรึกษากันให้เฒ่าบ้านแก่เมืองคือ พ่อเฒ่าเซียงปา พ่อเฒ่าซุมพู (ชมพู) พ่อเฒ่าอึ่ง แม่เฒ่ามุน (มน) และแม่เฒ่าคำ ไปอัญเชิญเจ้าปู่มเหสักหรือเจ้าโฮงแป้นแผ่นทองเหลืองลงมาจากเมืองหนองบัวลุ่มภู แล้วสร้างหอโฮงให้สถิตที่ริมน้ำโขงเมืองดอนตาลเรียกว่าศาลเจ้าปู่ดอนตาล โดยประกอบพิธีเลี้ยงต่อจากบุญเดือน 6 ของทุกปี
มุขปาฐะพื้นเมืองระบุว่ารัชสมัยพระเจ้าไชยเชษฐาธิราชที่ 3 หรือสมเด็จพระเจ้าศิริบุญสาร (ครองราชย์ราว พ.ศ. 2294-2322) พระยาตากเมืองธนบุรีให้ทัพสยามบุกทำลายนครเวียงจันทน์และหัวเมืองลาว ท้าวกินรียอมผูกไมตรีเดินทางเข้ากรุงเทพฯ จึงสถาปนาขึ้นเป็นเจ้าพระยาจันทรศรีโสราชอุปราชามันธาตุราช เจ้าประเทศราชมุกดาหาร ส่วนท้าวราชาบุตรโคตรผู้พี่ไม่ยอมอ่อนน้อมจึงไม่เดินทางขึ้นกรุงเทพฯ ไปรับตราตั้ง เป็นเหตุให้ไม่ได้รับนามยศเหมือนผู้น้อง ต่อมาดอนตาลถูกยุบลงเป็นหมู่บ้านเช่นเดิม
ราวต้น พ.ศ. 2400 หัวเมืองลาวฝั่งขวาตกเป็นเมืองส่วยของสยาม บ้านดอนตาลถูกยกขึ้นเป็นกองส่วยขึ้นเมืองมุกดาหาร นายกองมีบรรดาศักดิ์เป็นที่ พระบำรุงสวัสดิ์ (ต้นสกุลบำรุงสวัสดิ์) หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นมณฑลเทศาภิบาลแล้วถูกลดฐานะเป็นตำบลขึ้นอำเภอมุกดาหาร จังหวัดนครพนม ต่อมายกฐานะเป็นกิ่งอำเภอดอนตาลเมื่อ 26 มกราคม พ.ศ. 2506 แบ่งการปกครองออกเป็น 7 ตำบล 77 หมู่บ้าน มีพระราชกฤษฏีกาตั้งเป็นอำเภอเมื่อ พ.ศ. 2517 ต่อมา พ.ศ. 2525 มีพระราชบัญญัติจัดตั้งจังหวัดมุกดาหาร อำเภอดอนตาลกลายเป็นอำเภอหนึ่งที่ขึ้นจังหวัดมุกดาหาร
ในอดีตอำเภอดอนตาลเป็นพื้นที่สงครามแผ่ขยายของลัทธิคอมมิวนิสต์จาก สปป.ลาว และ สส.เวียดนาม จัดเป็นพื้นที่สีแดงของแนวร่วมผู้ก่อการปลดปล่อยคอมมิวนิสต์หลายตำบลหลายหมู่บ้าน ถือเป็นเป็นอำเภอแรกที่ผู้เข้าร่วมขบวนการปลดปล่อยยินยอมออกมามอบตัวกับทางราชการไทย
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอดอนตาลตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอดอนตาลแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 7 ตำบล 63 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอดอนตาลประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
พรมแดนธรรมชาติ
อำเภอดอนตาลติดกับพรมแดนธรรมชาติคือแม่น้ำโขง
วัฏจักรทางชีวธรณีเคมี
วัฏจักรชีวธรณีเคมี (Biogeochemical cycle) โดยนิยามเชิงนิเวศวิทยาคือวงจรหรือแนวกระบวนการที่เกี่ยวกับการที่ธาตุหลักทางเคมีหรือโมเลกุลเคลื่อนที่ผ่านสภาพแวดล้อมของระบบนิเวศทั้งที่มีชีวิต (ชีวภาพ) และไม่มีชีวิต (ธรณีภาพ) โดยหลักการแล้ว วัฏจักรทุกวัฏจักรย่อมซ้ำกระบวนการเสมอ แม้ว่าในบางวัฏจักร จะใช้เวลาซ้ำกระบวนการนานมาก โดยการเปลี่ยนรูปนี้จะเกิดผ่านทั้งบรรยากาศ น้ำ และบนบก รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากปัจจัยทางกายภาพและชีวภาพ สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีส่วนร่วมในวัฏจักร แต่ที่มีบทบาทมากที่สุดคือจุลินทรีย์ เพราะมีกระบวนการทางเมตาบอลิซึมที่หลากหลาย
แหล่งพลังงานสำคัญของการหมุนเวียนของแร่ธาตุต่างๆคือพลังงานจากแสงอาทิตย์ และพลังงานจากสารที่อยู่ในสภาพรีดิวซ์ พลังงานเหล่านี้จะถ่ายทอดไปในระบบนิเวศและทำให้ระบบนิเวศทำงานได้ ธาตุที่มีการหมุนเวียนในวัฏจักรนี้ มีทั้งธาตุอาหารหลัก เช่น คาร์บอน ไนโตรเจน ไฮโดรเจน ออกซิเจน ฟอสฟอรัส และกำมะถัน ธาตุอาหารรอง ได้แก่ แมกนีเซียม โปตัสเซียม โซเดียม และธาตุฮาโลเจน ธาตุอาหารเสริม ได้แก่ โบรอน โคบอลต์ โครเมียม ทองแดง โมลิบดินัม นิกเกิล ซีลีเนียม และสังกะสี ธาตุที่ไม่จำเป็นต่อสิ่งมีชีวิต สามารถเข้ามาหมุนเวียนในวัฏจักรได้เช่นกัน เช่น โลหะหนักต่างๆ
วิภาษวิธี
วิภาษวิธี (dialectic) เป็นวิธีการถกเถียงเพื่อระงับความไม่ลงรอยซึ่งอยู่กลางปรัชญายุโรปและอินเดียมาแต่สมัยโบราณ คำว่า dialectic กำเนิดในกรีซโบราณ และเพลโตทำให้แพร่หลายในบทสนทนาโสเครตีส วิภาษวิธีเป็นวจนิพนธ์ระหว่างบุคคลตั้งแต่สองคนขึ้นไปที่มีมุมมองต่างกันเกี่ยวกับหัวเรื่องหนึ่ง ซึ่งปรารถนาสถาปนาความจริงของสสารที่มีการถกเถียงด้วยเหตุผลชี้นำ
คำว่า วิภาษวิธี ไม่เป็นไวพจน์กับคำว่า การอภิปราย (debate) แม้ตามทฤษฎี ผู้อภิปรายไม่จำเป็นต้องมีอารมณ์ร่วมในมุมมองของตน แต่ในทางปฏิบัติ ผู้อภิปรายมักแสดงความยึดติดทางอารมณ์ซึ่งอาจบดบังการตัดสินด้วยเหตุผลได้ ผู้อภิปรายชนะโดยการโน้มน้าวฝ่ายตรงข้าม พิสูจน์ว่าการให้เหตุผลของตัวถูกต้อง หรือพิสูจน์ว่าการให้เหตุผลของฝ่ายตรงข้ามผิดรวมกัน การอภิปรายไม่จำเป็นต้องระบุผู้ชนะหรือผู้แพ้ชัดเจนในทันที ทว่า บ่อยครั้งผู้ชนะชัดเจนมักตัดสินโดยผู้พิพากษา คณะลูกขุนหรือโดยการเห็นพ้องต้องกันของกลุ่ม คำว่า วิภาษวิธี ยังไม่เป็นไวพจน์กับคำว่า วาทศิลป์ คือ วิธีหรือศาสตร์วจนิพนธ์ซึ่งมุ่งโน้มน้าว แจ้งหรือกระตุ้นผู้ฟัง นักวาทศิลป์มักใช้มโนทัศน์ เช่น logos หรือการอุทธรณ์เหตุผล pathos หรือการอุทธรณ์อารมณ์ และ ethos หรือการอุทธรณ์จริยศาสตร์ โดยเจตนาเพื่อชักจูงผู้ฟัง
เส้นขนานที่ 4 องศาเหนือ
เส้นขนานที่ 4 องศาเหนือ คือวงกลมละติจูดที่ 4 องศา ด้านเหนือของระนาบศูนย์สูตรโลกในมหาสมุทรอาร์กติก เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
เกาะนิวไอร์แลนด์
เกาะนิวไอร์แลนด์ (New Ireland) เป็นเกาะขนาดใหญ่ในประเทศปาปัวนิวกินี มีพื้นที่ราว 7,404 กม² เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดนิวไอร์แลนด์ ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะนิวบริเตน ซึ่งทั้งสองเกาะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะบิสมาร์ก
ในปี ค.ศ. 1616 นักเดินเรือชาวดัตช์ชื่อ จาคอบ เล แมร์และวิลเลม ชเกาะเทน พบเกาะ แต่ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก จนตกเป็นดินแดนอารักขาของเยอรมนีใน ค.ศ. 1884 หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนในอาณัติของออสเตรเลีย ในสงครามโลกครั้งที่สอง ญี่ปุ่นได้ยึดครองในระหว่างปี ค.ศ. 1942-1944
ยัตซา
ยัตซา (သမိန်ဗြာဇ္ဇ, ?–มีนาคม ค.ศ. 1413) หรือในราชาธิราชเรียก สมิงพ่อเพชร อัครมหาเสนาบดีร่วมแห่งหงสาวดีและผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพหงสาวดีจาก ค.ศ. 1388 ถึง 1413 ระหว่างรัชสมัย พระเจ้าราชาธิราช เขาเป็นเจ้าเมืองสำคัญที่ มย่องเมียะ (ค.ศ. 1390–1413) และ โดนวู่น (ค.ศ. 1388–1390) ร่วมกับเพื่อนร่วมงานของเขา เทียนมานียุต และ สมิงนครอินทร์ ยัตซาเป็นส่วนสำคัญในภารกิจรวมแผ่นดินที่พูดภาษามอญในปลายคริสต์ทศวรรษ 1380 เช่นเดียวกับ สงครามสี่สิบปี การต่อสู้กับอาณาจักรที่พูดภาษาพม่า อาณาจักรอังวะ จนเขาถึงแก่กรรม
รูปปั้นอาทิโยคีศิวะ
อาทิโยคีศิวะ (ஆதியோகி சிவன்; Adiyogi Shiva) เป็นรูปปั้นขนาด 112 ft, 147 ft และ 25 m แสดงรูปพระศิวะกับติรุนมัม ตั้งอยู่ในโกยัมบุตตูร รัฐทมิฬนาฑู ได้รับการบันทึกไว้โดย กินเนสเวิลด์เรเคิดส์ ให้เป็นรูปปั้นท่อนบนร่างกาย (bust) ที่ใหญ่ที่สุดในโลก รูปปั้นออกแบบโดยสัธคุรุ ชัคคี วสุเทวะ และมีนํ้าหนักรวมกว่า 500 t  โดย อาทิโยคี แปลว่า "โยคี (ผู้ปฏิบัติโยคะ) คนแรก"
สถานีวงเวียนใหญ่
ประวัติ
จนกระทั่งวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 กรุงเทพมหานครได้ลงนามสัญญาจัดซื้อและติดตั้งระบบการเดินรถ ส่วนที่ 1 (ระบบอาณัติสัญญาณ) กับบริษัท บอมบาร์ดิเอร์ ทรานสปอร์เทชั่น ซิกแนล (ประเทศไทย) งบประมาณ 368 ล้านบาท กรอบระยะเวลาดำเนินการ 12 เดือน และเมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ได้ดำเนินการจัดซื้อและติดตั้งระบบการเดินรถ (ไฟฟ้าและเครื่องกล) ส่วนที่ 2 (ระบบสื่อสาร, ระบบจ่ายไฟฟ้า, ระบบควบคุมและจัดเก็บข้อมูลและระบบประกอบอาคารในสถานีที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับระบบรถไฟฟ้า) กับกลุ่มบริษัท AAT Consortium จำกัด งบประมาณ 675 ล้านบาท และลงนามในสัญญาว่าจ้างเมื่อวันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2551 ใช้ระยะเวลาติดตั้งระบบประมาณ 300 วัน
เมื่อส่วนต่อขยายนี้ดำเนินการเสร็จสิ้น กรุงเทพมหานครได้เปิดทดลองเดินรถไฟฟ้าช่วงสะพานตากสิน-วงเวียนใหญ่ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาเป็นครั้งแรก โดยทดสอบระบบอาณัติสัญญาณและระบบที่เกี่ยวข้องระหว่างวันที่ 1 มีนาคม - 12 เมษายน พ.ศ. 2552 และเริ่มทดลองให้บริการ (Trial Run) โดยไม่มีผู้โดยสารตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2552 ต่อมา กรุงเทพมหานครได้เปิดให้บริการแก่ประชาชนอย่างเป็นทางการโดยไม่คิดค่าโดยสารระหว่างวันที่ 15 พฤษภาคม - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2552 หลังจากนั้นจึงจะเก็บค่าโดยสารตามระยะทาง ซึ่งหลังจากเปิดให้บริการตั้งแต่เวลา 08.00 น. วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 พบว่าสถานีวงเวียนใหญ่มีผู้ใช้บริการ 28,800 เที่ยวคน/วัน และสถานีกรุงธนบุรีมีผู้ใช้บริการ 12,000 เที่ยวคน/วัน รวม 40,800 เที่ยวคน/วัน และวันที่ 18 พฤษภาคม มีผู้โดยสารมากขึ้นเป็น 43,500 เที่ยวคน/วัน คาดว่าในอนาคตจะมีผู้โดยสารมาใช้บริการส่วนต่อขยายนี้ถึงวันละ 50,000 เที่ยวคน/วัน
ที่ตั้ง
บริเวณโดยรอบสถานีเป็นชุมชนที่พักอาศัยหนาแน่น มีโครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียมใหม่เป็นจำนวนมากหลังจากที่มีโครงการส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าเกิดขึ้น จากสถานีสามารถเดินทางไปยังชุมชนและย่านค้าเครื่องหนังบริเวณถนนเจริญรัถ ใกล้ตลาดวงเวียนใหญ่และถนนลาดหญ้าได้ โดยใช้เส้นทางผ่านซอยสารภี 3 ระยะทางประมาณ 400 เมตร
ก่อนหน้าที่ส่วนต่อขยายรถไฟฟ้าจะเปิดให้บริการ ผู้โดยสารจากฝั่งธนบุรีจำนวนมากต้องโดยสารเรือข้ามฟากที่ท่าเรือเป็ปซี่หรือเดินทางข้ามสะพานสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชเพื่อเข้าสู่ระบบรถไฟฟ้าที่สถานีสะพานตากสินและสถานีสุรศักดิ์ แต่จากการเปิดให้บริการที่สถานีวงเวียนใหญ่ ทำให้ผู้โดยสารรถประจำทางจากถนนสมเด็จพระเจ้าตากสินและบริเวณวงเวียนใหญ่สามารถเข้าสู่ระบบรถไฟฟ้าได้โดยตรง ซึ่งที่ตั้งของสถานีวงเวียนใหญ่ห่างจากสถานีแรกของฝั่งธนบุรีคือ สถานีกรุงธนบุรี เพียง 640 เมตรเท่านั้น
สถานีแห่งนี้เคยใช้ชื่อในโครงการระหว่างการก่อสร้างว่า "สถานีแยกตากสิน" เพราะตั้งอยู่ใกล้ทางแยกตากสิน (แต่จุดกึ่งกลางสถานียังห่างจากทางแยกถึงประมาณ 400 เมตร เนื่องด้วยข้อจำกัดจากโครงสร้างสะพานข้ามทางแยกตากสิน) ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น "สถานีวงเวียนใหญ่" ในปัจจุบัน สอดคล้องกับวงเวียนใหญ่ที่ถือเป็นจุดหมายตาที่สำคัญในย่านนี้ แม้ที่ตั้งวัดจากจุดกึ่งกลางสถานีจะอยู่ห่างจากสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ของเส้นทางรถไฟสายแม่กลอง ถึง 800 เมตรและห่างจากพระบรมราชานุสาวรีย์ สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ณ วงเวียนใหญ่กว่า 1 กิโลเมตร
สถานีวงเวียนใหญ่ไม่ได้เป็นสถานีปลายทางอีกต่อไป เนื่องจากเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม ส่วนต่อขยายวงเวียนใหญ่-บางหว้า ได้เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการตั้งแต่วันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2556
รูปแบบของสถานี
เป็นแบบมีชานชาลาอยู่ 2 ข้าง (Side Platform Station) ขนาดมาตรฐาน กว้างประมาณ 20 เมตร ยาวประมาณ 150 เมตร ประกอบด้วยชั้นขายบัตรโดยสาร และชานชาลา ในส่วนหลังคาชานชาลามีการออกแบบให้ป้องกันฝนสาดและแดดส่อง โดยเชื่อมปิดหลังคาทั้งหมด
ภายในสถานี จัดแสดงนิทรรศการบริเวณชั้นขายบัตรโดยสารด้านทิศตะวันตก โดยมีแบบจำลองของสถานีวงเวียนใหญ่-กรุงธนบุรี และประวัติของโครงการรถไฟฟ้าสายสีลม ส่วนต่อขยายตากสิน-บางหว้า ช่วงที่ 1 (สะพานตากสิน-แยกตากสิน)
ทางเข้า-ออก
จุดรวมพลอยู่ที่ทางออก 1 บริเวณถนนกรุงธนบุรี และทางออก 4 บริเวณถนนกรุงธนบุรี
สถานีรถไฟทางไกล สถานีวงเวียนใหญ่
สถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ (ตัวย่อ: งญ.) เป็นสถานีรถไฟระดับ 1 ตั้งอยู่ที่ถนนริมทางรถไฟ (วงเวียนใหญ่-ตลาดพลู) ใกล้วงเวียนใหญ่ แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี เป็นสถานีต้นทางของทางรถไฟสายแม่กลอง
<!--
สถานีรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม สถานีวงเวียนใหญ่
สถานีวงเวียนใหญ่ (Wongwian Yai Station; รหัสสถานี: RS09) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในเส้นทาง รถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม ตั้งอยู่บริเวณใกล้กับสถานีรถไฟวงเวียนใหญ่ ของทางรถไฟสายแม่กลอง
ที่ตั้ง
ใต้ถนนเจริญรัถ ใกล้กับสถานีรถไฟทางไกล สถานีวงเวียนใหญ่ ในพื้นที่แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
แผนผังสถานี
หมายเหตุ : หมายเลขชานชลาอ้างอิงตามหมายเลขชานชลาในสถานีกลางบางซื่อ
สถานีรถไฟฟ้าสายสีม่วง สถานีวงเวียนใหญ่
สถานีวงเวียนใหญ่ (Wongwian Yai Station; รหัสสถานี: PP25) เป็นสถานีรถไฟใต้ดินในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม ตั้งอยู่ใต้ถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของวงเวียนใหญ่ ตัวสถานีมีความยาว 360 เมตร อยู่ลึกจากระดับผิวดิน 24 เมตร มีทางเดินเชื่อมต่อกับสถานีวงเวียนใหญ่ของรถไฟฟ้าชานเมือง สายสีแดงเข้ม และรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม
ที่ตั้ง
ใต้ถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน ใกล้กับอาคารห้างสรรพสินค้าเมอรี่คิงส์เดิม ในพื้นที่แขวงบางยี่เรือ เขตธนบุรี และแขวงคลองต้นไทร เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร
ทางเข้า-ออก
สถานีวงเวียนใหญ่ มีทางเข้า-ออก 4 จุด ได้แก่
-->
รถโดยสารประจำทาง
ถนนกรุงธนบุรี มุ่งหน้า แยกตากสิน รถขสมก. สาย 76 84 รถเอกชน สาย 167
ถนนกรุงธนบุรี มุ่งหน้า สะพานตากสิน รถขสมก. สาย 3 76 84 4-18 รถเอกชน สาย 120 167
โครงการรถรับ-ส่ง (Shuttle Bus)
ในอนาคตทาง กรุงเทพมหานคร จะจัดให้บริการรถประจำทาง (Shuttle Bus) เพื่อรับ-ส่งผู้โดยสารในฝั่งธนบุรีมายังสถานีวงเวียนใหญ่ 10 เส้นทาง ได้แก่ สายสีแดง (สายใต้ใหม่), สายสีส้ม (ตั้งฮั่วเส็ง), สายสีชมพู (สนามหลวง 2), สายสีม่วง (เดอะมอลล์), สายสีน้ำเงิน (แม็คโครบางบอน), สายสีฟ้า (โลตัส พระราม 2), สายสีน้ำตาล (จัสโก้ประชาอุทิศ), สายสีเขียวอ่อน (สุขสวัสดิ์), สายสีเขียวเข้ม (บิ๊กซีราษฎร์บูรณะ) และสายสีเหลือง (แม็คโครจรัญสนิทวงศ์)
หน้าต่างเนวาร์
หน้าต่างเนวาร์ (नेवार झ्याल; เนวาร ฌยาล) เป็นคำเรียกหน้าต่างไม้ที่แกะสลักอย่างวิจิตร อันเป็นองค์ประกอบที่มีลักษณะเด่นของสถาปัตยกรรมเนปาลแบบธรรมเนียม รวมถึงได้รับการบรรยายไว้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมและงานช่างของวัฒนธรรมเนวาร์ ระดับชั้นของความซับซ้อนและวิจิตรในการแกะสลักหน้าต่างเนวาร์มาถึงจุดสูงสุดในตอนกลางของศตวรรษที่ 18 หน้าต่างเนวาร์สามารถพบได้ตามพระราชวัง, บ้านเรือน และศาสนสถานต่าง ๆ ทั่วทั้งเนปาลมณฑล
ชื่อ, เสาข้าง และบานหน้าต่าง ประดับประดาด้วยเทวรูป, ประติมากรรมรูปสัตว์ในตำนาน, มังกร, นาค, นกยูง, หม้อกลัศ และองค์ประกอบอื่น ๆ และหน้าต่างอาจถูกครอบด้วยฉัตรเชิงพิธีกรรม บ้านเรือเนวาร์มักใช้หน้าต่างรูปแบบที่ต่างกันไปในแต่ละชั้นของบ้าน ต่างกันไปตามการใช้สอย ในช่วงศตวรรษ 21 หน้าต่างแบบเนวาร์เริ่มกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งเนื่องมาจากความนิยมในงานสถาปัตยกรรมเนวาร์ อันเป็นผลมาจากการท่องเที่ยวและความตระหนักในวัฒนธรรมที่มีเพิ่มขึ้น
หนึ่งในรูปแบบที่พบมากที่สุดของหน้าต่างเนวาร์คือ สันชญา (เทวนาครี: सँझ्या; Sanjhyā) ซึ่งเประกอบด้วยสามหน่วย และมักตั้งอยู่ตรงจุดกลางของฟาซาด ส่วนใหญ่มักใช้เป็นหน้าต่างของชั้นสามของอาคาร
คิมิ โนะ โตนาริ เดะ โคอิชิเตรุ!
คิมิ โนะ โตนาริ เดะ โคอิชิเตรุ! (キミのとなりで恋してる！) เป็นเกมวิชวลโนเวลสำหรับผู้ใหญ่ภาษาญี่ปุ่น สร้างโดย Alcot Honey Comb และเผยแพร่เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน 2014 เป็นแผ่นเกม และสามารถดาวน์โหลดได้เมื่อ 20 พฤศจิกายน 2015 เป็นเรื่องเกี่ยวยายของเขา Chiyo กังวลเกี่ยวกับอนาคตของหลานชาย หลังจากที่พ่อแม่ของเขาล้มเหลวในการแต่งงานและให้เขาหาเจ้าสาวขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเขาไม่สามารถทำได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ เขาจะถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เธอเลือก
เทศบาลเมืองคลองหลวง
เทศบาลเมืองคลองหลวง เป็นเทศบาลเมืองแห่งหนึ่งในอำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลคลองหนึ่งและตำบลคลองสอง ได้รับการยกฐานะเป็นเทศบาลเมือง เมื่อปี พ.ศ. 2547
ประวัติ
สุขาภิบาลคลองหลวงได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นเทศบาล เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 ตามพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาล พ.ศ. 2542 เป็นเทศบาลตำบลคลองหลวง และได้มีประกาศกระทรวงมหาดไทยเปลี่ยนแปลงฐานะจากเทศบาลตำบลคลองหลวงเป็น "เทศบาลเมืองคลองหลวง" เมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2547
ที่ตั้งและอาณาเขต
โดยมีอาณาเขตติดต่อดังนี้
ชุมชน
เทศบาลเมืองคลองหลวง มีทั้งหมด 54 ชุมชน ดังนี้
วัดโมกข์
วัดโมกข์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลตลาด อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ วัดตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาทางทิศตะวันออกของวัด และติดคลองลัดหลวงทางทิศตะวันตก
วัดโมกข์ตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2390 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2418 เขตวิสุงคามสีมากว้าง 12 เมตร ยาว 24 เมตร ผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2496 เดิมเป็นบ้านของพระยาสมิงสามแหลก ซึ่งเป็นปลัดเมืองนครเขื่อนขันธ์ในสมัยนั้น ท่านมีศรัทธายกบ้านและที่ดินทั้งหมดให้เป็นวัดมอญเรียกว่า เภ่โมกตอน
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติไปตามลำดับเวลา ศาลาการเปรียญครึ่งตึกครึ่งไม้ หอสวดมนต์อาคารไม้ กุฏิจำนวน 7 หลัง ส่วนมากเป็นอาคารทรงไทย ครึ่งตึกครึ่งไม้และทรงปั้นหยา หอระฆัง เมรุเผาศพมีหน้าบันและคันทวยตกแต่งด้วยรูปหงส์ ศาลาอเนกประสงค์ประดับคันทวยรูปหงส์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญของวัดโมกข์ คือ หลวงพ่อพระพุทธสิหิงค์
โฮยาเดเซเรน
โฮยาเดเซเรน (Joya de Cerén; ) เป็นแหล่งโบราณคดีแห่งหนึ่งในหุบเขาซาโปติตัน จังหวัดลาลิเบร์ตัด ประเทศเอลซัลวาดอร์ ห่างจากกรุงซานซัลวาดอร์ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 36 กิโลเมตร ประกอบด้วยหมู่บ้านเกษตรกรรมในอารยธรรมมายาสมัยก่อนโคลัมบัส คาดกันว่าแหล่งนี้มีการตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่าง ค.ศ. 200 ถึง ค.ศ. 600