cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ หรือเป็นที่รู้จักในนาม เจ้าป้า (16 พฤษภาคม พ.ศ. 2478 — 13 มีนาคม พ.ศ. 2548) เป็นเจ้านายฝ่ายเหนือ ธิดาของเจ้ากาวิละวงศ์ กับเจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่ และเป็นนัดดาของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย
ชีวิตตอนต้น
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ เกิดเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2478 ในครอบครัวชนชั้นเจ้านายฝ่ายเหนือแห่งนครเชียงใหม่ เป็นธิดาคนเล็กจากทั้งหมด 3 คนของเจ้ากาวิละวงศ์ กับเจ้าศิริประกาย ณ เชียงใหม่ มีพี่ชายและพี่สาวคือ เจ้าพงษ์กาวิล ณ เชียงใหม่ และเจ้าศิริกาวิล สิงหรา ณ อยุธยา
เมื่อแรกเกิดได้รับพระราชทานชื่อจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ว่า "ประกายกาวิล" ต่อมาพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา และหม่อมกอบแก้ว อาภากร ณ อยุธยา ซึ่งขณะนั้นได้ประทับอยู่ในเชียงใหม่และได้เข้าพบเจ้าแก้วนวรัฐ พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภาทรงสังเกตว่าหม่อมกอบแก้วมองธิดาน้อยด้วยความเอ็นดู เจ้ากาวิละวงศ์เห็นเช่นนั้นจึงกล่าวขึ้นว่า "ยกให้หม่อมเป็นแม่อุปถัมภ์แล้ว ขอให้โตขึ้นสวยเหมือนหม่อมยิ่งดี" หม่อมกอบแก้วก้มลงมองเด็กน้อยพลางกล่าวกับพระสวามีว่า "ทรงประทานชื่อซิเพคะ จะได้เป็นที่รู้กันว่าเขายกให้เรา ต่อไปจะได้จำกันได้" พระองค์เจ้าอาทิตย์ทิพอาภา ผู้เป็นสวามี จึงตรัสถามว่า "ชื่อกอบแก้วอีกคนไหม" แต่เมื่อไปเติมชื่อรวมเข้านามพระราชทานนั้น ตัว บ.ใบไม้กลับหายไป จึงเหลือเพียง "กอแก้วประกายกาวิล" นับแต่นั้น
การศึกษา
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล เข้ารับการศึกษาระดับประถมศึกษาที่โรงเรียนเรยีนาเชลีวิทยาลัย จังหวัดเชียงใหม่ จนอายุได้ 10 ขวบ จึงย้ายลงมาเป็นนักเรียนประจำที่โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย จังหวัดพระนคร เมื่ออายุได้ 12 ปี ก็ศึกษาต่อที่สหราชอาณาจักรในระดับมัธยมศึกษาที่ราเวนส์คอฟต์ (Raven's Croft) ในอีสต์บอร์น ระดับเตรียมอุดมศึกษาที่วิทยาลัยเทคนิคเซาแทมป์ตัน (Southampton Technical College) แล้วย้ายไปลอนดอนเพื่อเรียนด้านเลขาที่วิทยาลัยพิตแมน (Pitman College) และเข้าศึกษาด้านมารยาทและการเข้าสังคมที่ลูซี เคลย์ตัน (Lucy Clayton) ก่อนย้ายไปที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสเพื่อศึกษาต่อด้านภาษา มารยาท และการเข้าสังคมจนจบหลักสูตร
ทั้งนี้เจ้ากอแก้วประกายกาวิล สามารถใช้ภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสได้อย่างคล่องแคล่ว
การทำงาน
ด้านการทำงาน เจ้ากอแก้วประกายกาวิลเรียนจบกลับเมืองไทย พ.ศ. 2499 ทำงานที่บริษัท CTO. Lines สาขาประเทศไทย ในสังกัดบริษัทเคี่ยงหงวน จำกัด พ.ศ. 2503 ทำงานด้านเลขานุการและมัคคุเทศก์บริษัทซีต้า แทรเวล พ.ศ. 2505 ประชาสัมพันธ์โรงแรมชวลิต (โรงแรมแอมบาสซาเดอร์) พ.ศ. 2519 ประชาสัมพันธ์ศูนย์บริหารร่างกายโจแอนดรูว์ พ.ศ. 2524 ตราบจนสิ้นชีวิต อยู่ในตำแหน่งที่ปรึกษาด้านประชาสัมพันธ์และการตลาดของบริษัทเดอะมอลล์กรุ๊ป
ถึงแก่กรรม
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ ถึงแก่กรรมด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตกรุนแรง จากที่เข้ารับการรักษาตัวด้วยโรคปอดอักเสบทั้งสองข้าง และโรคเนื้องอกในสมอง เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ถึงแก่กรรมเมื่อเวลาประมาณ 10.30 น. วันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2548 ณ โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ กรุงเทพมหานคร สิริอายุได้ 69 ปี
โดยศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลาเสถียรไทย วัดธาตุทอง ทั้งนี้พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชพระราชทานหีบทองทึบประดับเกียรติยศ รับพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และทรงรับในพระบรมราชานุเคราะห์ 7 วัน ซึ่งศพของเจ้ากอแก้วประกายกาวิลได้รับการตกแต่งให้สวยงามในเครื่องแต่งกายโทนสีม่วง และมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุวัดธาตุทองเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2548
ชีวิตส่วนตัว
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล ณ เชียงใหม่ สมรสกับ พลตำรวจโท ทิพย์ อัศวรักษ์ มีบุตร 1 คน คือ ทินกร อัศวรักษ์ (ชื่อเล่น: กุ๊กกี้; เสียชีวิต 27 มิถุนายน พ.ศ. 2558) ต่อมาหย่าขาดจากกัน แล้วใช้ชีวิตคู่กับพระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรานนท์ธวัช 6 ปี ก่อนเป็นคู่ชีวิตเอดิลเบอร์โต้ โรเมโร ชาวฟิลิปปินส์ อดีตบรรณาธิการหนังสือพิมพ์บิสเนส เดย์ แต่ชีวิตคู่ครั้งหลังกับนายโรเมโรนี้เจ้ากอแก้วประกายกาวิลได้แท้งไปเสียสองครั้ง จึงไม่มีบุตรด้วยกัน
เจ้ากอแก้วประกายกาวิล สูบบุหรี่ตั้งแต่อายุ 14 ปี สวมเสื้อเกาะอกมาตั้งแต่อายุ 20 ปี ดื่มเหล้า แต่งหน้าจัด แต่งกายฉูดฉาด ซึ่งขัดประเพณีนิยมในขณะนั้นจนขึ้นชื่อว่าเป็นสาวเปรี้ยวแห่งยุค โดยมีเอกลักษณ์ประจำตัวในปัจฉิมวัยคือย้อมผมสีม่วงอันรวมไปถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่มีสีเดียวกันด้วย ที่เธอเคยกล่าวถึงผมสีม่วงนี้ว่า "ทีแรกเลย ป้าต้องการสีเปลือกมังคุด แต่ไม่รู้ว่าช่างเขาผสมยังไง ผสมไปผสมมามันก็กลายเป็นสีนี้ไปได้ พอออกมาอย่างนี้เราก็เออ สวยดีแฮะก็เลยเอาสีนี้ก็สีนี้แหละชอบ" ในอดีตเคยประกวดนางงามแปซิฟิกของสายการบินแพนอเมริกัน (ปัจจุบันคือ สายการบินแพนอเมริกันเวิลด์) ด้วยความสามารถทางภาษาทำให้เธอติด 1 ใน 3 ทีเดียว
นอกจากนี้ยังเป็นเจ้าของสมญา "เจ้าแม่แห่งการตัดริบบิ้น" สถิติบันทึกเคยตัดริบบิ้นวันเดียว 8 งาน เนื่องจากงานแรกที่เจ้าป้าได้รับเชิญให้ไปตัดริบบิ้นก็พบว่ามีกิจการรุ่งเรือง เจ้าของกิจการจำนวนมากจึงให้เจ้าป้าไปตัดอยู่เสมอ ๆ ด้วยเจ้าป้ารู้จังหวะจะโคนเวลาที่จะตัด รู้ว่าควรจรดกรรไกรตอนไหน และเว้นเวลาให้นักข่าวเตรียมกล้องก่อนตัด ส่วนฉายา "สาวสองพันปี" นั้น เพราะเจ้ากอแก้วประกายกาวิลนั้นยังสวยตลอดเวลา ไม่ว่าจะในวัยใดก็ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองโทรม เจ้ากอแก้วประกายกาวิลจะเปรยอยู่เสมอ ๆ เกี่ยวกับทัศนคติจากคนรอบตัว "คนมอง ก็อยากมองเอง ช่วยอะไรไม่ได้ เราบังคับเขาไม่ได้แม้ว่าเขาจะเห็นเราตลกเอาเราไปล้อเลียนก็เถอะ แต่เราถือว่าเขาให้เกียรติเรา มันต้องมีอะไรสักอย่างหนึ่งสิที่ทำให้เขานึกถึงเรา เพราะฉะนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย..."
เรือบรรทุกอากาศยานชินาโนะ
ชินะโนะ (信濃) ได้ชื่อตามจังหวัดโบราณของญี่ปุ่น ชินะโนะ เป็นเรือบรรทุกอากาศยานของกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เดิมได้รับการวางกระดูกงูเรือเป็นลำที่ 3 ในเรือประจัญบานชั้นยามาโตะ ตัวเรือที่เสร็จสมบูรณ์บางส่วนของชินะโนะถูกเปลี่ยนเป็นเรือบรรทุกอากาศยานใน ค.ศ. 1942 ระหว่างสร้างเสร็จไปได้ครึ่งหนึ่ง เป็นเวลากว่าสองปีที่ชินะโนะได้รับการปรับปรุงขนานใหญ่เพื่อให้ปฏิบัติหน้าที่เป็นเรือบรรทุกอากาศยานสนับสนุนขนาดใหญ่ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว เรือชินะโนะมีระวางขับน้ำเต็มที่ 73,000 ตัน นับเป็นเรือบรรทุกอากาศยานที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยสร้างมา ณ เวลานั้น
การออกแบบและการสร้าง
<!--Shinano was initially designed as the third Yamato-class battleship battleship with her keel was laid down in June 1940 at the Yokosuka Naval Dockyard. Named after the ancient Shinano Province, the vessel would have been one of the three largest battleships ever constructed. In mid-1941, construction on Shinano′s hull was temporarily suspended, so as to allow personnel and equipment to be utilized for other naval projects in response to approaching hostilities. Had she been completed as a battleship, her armament and armor would have been nearly identical to that of her sister ships JAPANESE BATTLESHIP Yamato and JAPANESE BATTLESHIP Musashi.
Following Japan's disastrous losses at the Battle of Midway, in which four of Japan's six fleet carriers were lost, the decision was made to convert Shinano′s unfinished hull to an aircraft carrier. Fortuitously her hull had been only 45 percent completed by that time, with structural work complete up to the lower deck and only major machinery parts installed. The new design for Shinano gave her hangar decks a lot of open space to facilitate jettisoning aircraft and ordnance in case of need, and her amidships belt armor was lightened somewhat. The conversion began in June 1942. Special attention was given to the on board gasoline tanks, even though built to withstand a 155mm shell. Many lessons had been learned from the loss of the carrier Taiho, on which Shinano´s flight deck would be modeled, which showed the fuel tank arrangement to be faulty. Torpedo hits in the vicinity could potentially permit gasoline vapors to leak beyond the cofferdam and there were also the worry of puncture by debris. Both of these worries were alleviated by pouring 2, 400 metric tons of cement into the void spaces around the tanks as protection, little else could be done due to the advanced state of construction. Another lesson from the Taiho resulted in the decision to install large ventilation fans on the hangar deck in case of damage to the gasoline system. Portable canvas wind scoops could also be rigged over the elevator opening to force more air inside.
The conversion process also placed a heavy emphasis on flight-deck armor, similar to the design of the British Illustrious-class aircraft carrier. The flight deck was designed to withstand 454 kg bombs, the largest in the arsenal of the United States Navy that could be carried by dive bombers. Shinano was primarily designed as a support carrier, with extensive facilities for aircraft repair and refitting. Shinano herself was intended to have a small fighter complement for defensive purposes, but was not intended to act as a fleet carrier despite her size; instead, she was to carry reserve aircraft, fuel and ordinance in support of carrier task forces. Shinano was officially launched on 8 October 1944, with Captain Toshio Abe in overall command of the vessel. Everything did not go according to plan however. During the floating-out procedure one of the caissons at the end of the dock was not ballasted and lifted as the water neared the level of the harbor. The sudden inrush of water pushed the carrier into the forward end of the dock, damaging the bow structure below the waterline and necessitating another dry-dock for repairs. Repairs were finally completed at the 26 October, and with a full-load displacement of 72000 LT, Shinano was the largest aircraft carrier ever built — a record she would hold until USS Forrestal (CV-59)—with a displacement of 80000 LT—was launched in 1954.
The ship's very existence was kept a closely-guarded secret. A tall fence was erected on three sides of the graving dock, and those working on the conversion were confined to the yard compound. Serious punishment—up to and including death—awaited anyone who breathed a word about Japan's new carrier. As a result, Shinano was the only major warship built in the 20th century never to have been officially photographed during its construction. -->
การขึ้นระวางประจำการและการอับปาง
วันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ชินะโนะได้ขึ้นระวางประจำการอย่างเป็นทางการที่เมืองโยะโกะซุกะ ซึ่งก่อนหน้านั้นมีเวลาเพียงสองสัปดาห์เพื่อเตรียมเรือประจำการและสำหรับการทดสอบเรือเล็กๆ น้อยๆ โดยในวันที่ 1 ตุลาคม ลูกเรือได้รายงานต่อคณะกรรมการว่าลูกเรือร้อยละ 70 - 75 ไม่มีประสบการณ์เดินเรือในทะเลมาก่อน จากความกังวลที่เพิ่มขึ้นในความปลอดภัยของเรือเนื่องมาจากมีการบินผ่านของเครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐ ดังนั้นกองทัพเรือญี่ปุ่นจึงมีคำสั่งให้ชินะโนะเดินทางไปเมืองคุเระเพื่อเตรียมเรือประจำการในส่วนที่เหลือที่นั่น คำสั่งของกองทัพเรือต้องการใช้ชินะโนะออกเดินทางไปยังคุระไม่เกินวันที่ 28 พฤศจิกายน แต่ผู้บังคับการเรือ นาวาเอกโทะชิโอะ อะเบะ (Toshio Abe) ได้ร้องขอให้วันแล่นเรือยืดออกไป ประตูผนึกน้ำส่วนใหญ่ยังไม่ได้ติดตั้ง อุปกรณ์ทดสอบคุณภาพอากาศยังไม่ได้รับการจัดการ ยังมีรูจำนวนมากที่เว้นว่างไว้สำหรับสายไฟ ช่องอากาศและท่ออากาศยังไม่ได้ปิดผนึก ไม่มีทั้งระบบท่อน้ำดับเพลิงและระบบระบายน้ำที่เสร็จสมบูรณ์ เช่น เครื่องสูบน้ำยังไม่ได้ส่งมอบ และเขายังต้องการเวลาเพื่อฝึกลูกเรือใหม่
คำขอของอะเบะถูกปฏิเสธ ชินะโนะออกเดินทางตามกำหนดการเมื่อเวลา 18:00 น. ในวันที่ 28 พฤศจิกายน โดยมีเรือพิฆาต อิโซะกะเซะ (Isokaze) ยุจิกะเซะ (Yukikaze) และ ฮะมะกะเซะ (Hamakaze) เป็นเรือคุ้มกัน<!--. Abe commanded a crew of 2,176 officers and men. Also on board were 300 shipyard workers and 40 civilian employees. Watertight doors and hatches were left open for ease of access to machinery spaces, as were some manholes in the double and triple bottomed hull. Abe would have preferred a daytime passage, but was unable to get Naval Command to provide air support. She also carried six Shinyo suicide boats, and 50 Ohka suicide rockets. Her orders were to go to Kure, where she would complete her fitting-out and commence to the Inland Sea after which Shinano was to take the Ohka east for "the relief of the Philippines". Abe was due to be promoted to rear admiral once Shinano completed her fitting-out, and take command of a fleet of attack carriers being built up in the east. Although Shinano was to act as a support carrier, she was also assigned her own air group, commanded by Lieutenant Commander Yoshio Shiga, a veteran of the attack on Pearl Harbor. Shiga's air group would have already been aboard when Shinano sortied for Kure, but four of the carrier's 12 boilers were not in service due to lack of parts. This cut her top speed from 27 kn to 21 kn — too slow for planes to launch without a headwind.
At 21:00, the American submarine USS Archer-Fish (SS-311)—commanded by Commander Joseph F. Enright—picked up Shinano′s task group on her radar. Normally, Shinano would have been able to outrun Archer-Fish. However, the submarine was able to remain in pursuit of Shinano because the zig-zagging pattern of Shinano and her escorts—intended to avoid submarine attack—inadvertently turned the task group back into the sub's path on several occasions. Abe's zig-zagging was guided by his assumption that Archer-Fish was part of an American "wolfpack". He believed that Archer-Fish was being used as a decoy to lure away one of the escorting destroyers, allowing the rest of the pack a clear shot at Shinano. He actually ordered one of the destroyers to turn back when he spotted it trying to ram Archer-Fish, in part because he believed it left Shinano′s bow exposed to an ambush. Additionally, Shinano was slowed because it was only running on four of her six operational boilers on two propeller shafts. Shinano was slowed further mid-pursuit after a bearing overheated one of the shafts, forcing lower operating RPMs of that engine. As a result, Shinano was forced to reduce its top speed to the same speed as most American subs.
On November 29 Abe was still worrying about the submarine spotted 48 hours earlier, and all three following destroyers kept changing course erratically. Once again the zig-zagging put Shinano into the path of Archer-Fish. At 3:05 am, Archer-Fish dived. One of the destroyers on Shinano's starboard beam broke away and set course straight for Archer-Fish, positioned in front of the carrier group and preparing to fire at the moment of the destroyer's change in course. Captain Enright ordered a descent to 62 feet, the destroyer passing overhead seemingly unaware of them, after which Archer-Fish rose back to 60 feet. At 3:15 am, Archer-Fish fired six shallow-running torpedoes in sequence before diving to 400 feet to escape a depth charge attack from the escorts. Enright later said he set the torpedoes to run shallow in hopes of capsizing it.
Four of the six torpedoes found their mark. The first torpedo struck Shinano towards the stern, ripping through the hull into refrigerated areas and one of the empty aviation gasoline-storage tanks. The explosion also killed the sleeping engineering personnel in the compartments above. The second torpedo struck some 8 seconds after the first and 50 yards ahead into the starboard outboard propeller shaft, flooding the outboard engine-room. The third torpedo took out the No. 3 fireroom, killing every man on watch. The fourth and final torpedo detonating against the starboard air compressor room, flooding it and neighboring magazines while also rupturing the starboard oil-tank.
Abe quickly ordered a damage report and sounded battle stations. He initially thought Shinano had enough armor to withstand the damage, and ordered the navigator to maintain full speed. However, within minutes Shinano had already listed roughly 10 degrees to starboard. Archer-Fish's crew later reported seeing Shinano listing only minutes after the last torpedo hit. The executive officer later reported that only minutes after the last torpedo hit, he heard air rushing through gaps in the watertight doors which had been left untested before departure—a sign that seawater was rapidly entering the ship, proving the doors unfit. Though severe, the damage to Shinano was at first judged to be manageable, and the carrier continued under way. The crew were confident in Shinano´s armor and its strength, which translated into lax efforts to save the ship initially. Captain Abe ordered a change of course towards Shiono Point and for the ship to be righted by counter-flooding, which reduced the list to 7 degrees.
At dawn Shinano was still making 18 knots with the remaining boilers and machinery when the starboard boiler-room flooded completely and increased the list to 20 degrees, at which point the port trimming tanks valves rose above the waterline and became ineffective. Speed dropped to 10 knots and the port boiler rooms were ordered flooded in desperation, stemming the list momentarily before it continued. All efforts to control the flooding failed, in part because most of the crew was not well-trained in damage control. No flooding boundaries were set up either, which would be the norm, and few portable pumps were available or properly used by the inexperienced crew.
At 06:00, Shinano´s boiler feed water was exhausted. At 7:45 am, she lost all power, and ceased all forward motion shortly afterward. Panic increasingly spread among the crew who were also confused by the mix of civilian and naval personnel in similar uniform, the first of which openly "disobeyed" orders given to them. At 08:50, Captain Abe messaged the destroyers Hamakaze and Isokaze to take her in tow, to attempt beaching her on Cape Ushio. However, the two escorts only displaced 5000 LT between them, not nearly enough to overcome the list. The first cables snapped under the strain from pulling the waterlogged ship, and the second attempt was aborted for fear of injury to the men.
At 10:18, Abe gave the order to abandon ship; by this time Shinano was listing 30 degrees to starboard. As she heeled her flightdeck touched the water, which flowed into the open deck elevator; sucking mobs of sailors back into the ship as she sunk. At 10:57 Shinano finally capsized and sank 200 km southeast of Shingū (32°N, 137°W), her stern slipping under first with the bow pointing skyward. She took 1,435 men and officers to their deaths, including Abe and both of his navigators. Rescued were 55 officers, 993 petty officers and men, plus 32 civilians for a total of 1,080 survivors. The survivors of Shinano's sinking were quarantined in Japan for several months following her sinking. -->
พายุไต้ฝุ่นรามสูร (พ.ศ. 2551)
พายุไต้ฝุ่นรามสูร หรือที่ในประเทศฟิลิปปินส์เรียกว่า พายุไต้ฝุ่นบุตโชย (Butchoy) เป็นพายุหมุนเขตร้อนขนาดใหญ่ และมีความรุนแรงที่สุดในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกทางตะวันตกในช่วงปี พ.ศ. 2551 พายุไต้ฝุ่นรามสูรเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 5, พายุโซนร้อนลูกที่ 2 และพายุไต้ฝุ่นลูกที่ 2 ในฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2551 ก่อตัวขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เนื่องมาจากความปั่นป่วนในเขตร้อนชื้น วันรุ่งขึ้น มีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนความแปรปรวนที่กำลังพัฒนาเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้พัฒนาเป็นพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม พายุโซนร้อนรามสูรได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพายุไต้ฝุ่นในวันรุ่งขึ้น พายุไต้ฝุ่นรามสูรมีลมแรงสูงสุดที่ 10 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และมีความเร็วลมคงที่ 1 นาทีที่ 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (180 ไมล์ต่อชั่วโมง) ตามลำดับ ซึ่งทำให้พายุไต้ฝุ่นรามสูรเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ตามมาตราแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน หลังจากความรุนแรงสูงสุด พายุไต้ฝุ่นรามสูรก็อ่อนกำลังลง และลดระดับให้กลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในวันที่ 12 พฤษภาคม ก่อนที่จะเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน จนกระทั่งหลายชั่วโมงต่อมาก็สลายไปทางเหนือทะเลตะวันออกของประเทศญี่ปุ่น นอกจากนี้ ยังเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในโลกผูกกับพายุไต้ฝุ่นชังมีในปี พ.ศ. 2551 อีกด้วย
พายุไต้ฝุ่นรามสูรมีความรุนแรงมากกว่าพายุไซโคลนนาร์กิส นั้นไม่ใช่เรื่องปกติ แม้ว่าจะไม่เกิดแผ่นดินถล่มโดยตรง แต่คลื่นพายุชั้นนอกทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 ราย ในภาคกลางของประเทศฟิลิปปินส์ซึ่งมีรายงานน้ำท่วม และดินถล่มด้วย พายุยังส่งผลกระทบต่อชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศญี่ปุ่นด้วยคลื่นแรง
หางจากพายุไต้ฝุ่นรามสูรที่พัดถล่มประเทศฟิลิปปินส์ขณะพัดผ่านทางใต้ของประเทศญี่ปุ่น ลมแรงที่เกิดจากพายุทำให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่ออาคารบางแห่ง และต้นไม้จำนวนมาก ซึ่งมีน้ำหนักเป็นตันบางส่วนถูกถอนรากถอนโคน ความเสียหายอาจเกิดจากพายุทอร์นาโด แต่ไม่มีคำอธิบายสำหรับความเป็นไปได้นี้ สร้างความเสียหายรวม 11 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (214,109 ดอลลาร์สหรัฐ) ภายในประเทศญี่ปุ่น พื้นที่เกษตรกรรมประมาณ 10 เฮกตาร์ ได้รับความเสียหายโดยรวมแล้ว พายุไต้ฝุ่นรามสูรคร่าชีวิตผู้คนไป 4 ราย บาดเจ็บอีก 40 ราย และสร้างความเสียหายมูลค่า 9.6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทั้งในประเทศฟิลิปปินส์ และประเทศญี่ปุ่น
ประเทศฟิลิปปินส์
เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พายุไต้ฝุ่นรามสูรถล่มเมืองชายฝั่งจังหวัดซารังกานี พ่อกับลูก 2 ราย จมน้ำเสียชีวิตจากคลื่นทะเลที่เกิดจากพายุไต้ฝุ่นรามสูร หลังจากช่วยชีวิตลูกของเขาไว้ กระทรวงมหาดไทยสหรัฐระบุว่ามี 127 ครอบครัว ออกจากเมืองไมทุม และเคียมบาแล้ว ในขณะที่พืชผลมูลค่าสูงกว่า 100 เฮกตาร์ ได้ถูกทำลายไปแล้วเนื่องจากสัญญาณพายุเริ่มขึ้นในวันอาทิตย์ 11 พฤษภาคม น้ำท่วมฉับพลัน ลมแรงกระทบพืชผล และทรัพย์สินมูลค่า 40 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (778,581 ดอลลาร์สหรัฐ) ไม่รวมสิ่งอำนวยความสะดวก และโครงสร้างของรัฐบาล ต่อมาในวันนั้น เรือลำหนึ่งที่บรรทุกคน 17 คน ได้พลิกคว่ำเนื่องจากคลื่นลมที่เกิดจากพายุไต้ฝุ่นรามสูร ผู้โดยสารทั้งหมดได้รับการช่วยเหลือในวันรุ่งขึ้นโดยหน่วยยามฝั่งของประเทศฟิลิปปินส์ ฝนตกหนักจากแถบนอกของพายุไต้ฝุ่นรามสูรทำให้เกิดน้ำท่วม และโคลนถล่มในประเทศฟิลิปปินส์ ลมแรงยังพัดต้นไม้จำนวนมาก หนึ่งในนั้น ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 60 เซนติเมตร (2.0 ฟุต) ตกลงบนเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า 3 ราย คร่าชีวิตคน 2 ราย และบาดเจ็บสาหัสอีก 2 ราย ในจาโร เมืองอิโลอิโลมีแม่น้ำล้นตลิ่งท่วมท้นอำเภอ รายงานท้องถิ่นระบุว่ามีน้ำในพื้นที่ลึกถึงเอวในคาอัวยัน เด็กหญิงอายุ 15 ปี จมน้ำเสียชีวิตหลังจากถูกพัดพาไปขณะข้ามสะพาน น้ำท่วมในเมืองฮิโนบาอัน ทำลายบ้าน 6 หลัง และเสียหายอีก 24 หลัง ประมาณ 3,153 ครอบครัว ได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นรามสูรในประเทศฟิลิปปินส์
พายุนอกเขตร้อนที่รุนแรงจากหางพายุของพายุไต้ฝุ่นที่พัดถล่มประเทศฟิลิปปินส์หลังจากที่พายุไต้ฝุ่นรามสูรกลายเป็นพายุนอกเขตร้อน ทำให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงต่ออาคาร และต้นไม้จำนวนมากถูกถอนรากถอนโคน ในวิซายัสตะวันตกพืชผลทางการเกษตร และโครงสร้างพื้นฐานอย่างน้อย 11 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (214,109 ดอลลาร์สหรัฐ) ในเนกรอสตะวันตก และทำให้บารังไกย์ 40 แห่ง ในจังหวัดอีโลอีโลประสบภัยพิบัติในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา จังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัลสูญเสียพืชผลทางการเกษตร การประมง ปศุสัตว์ และสัตว์ปีกไปเกือบ 5 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (97,322 ดอลลาร์สหรัฐ) ความเสียหายไร่นา ไร่ข้าวโพดใน 5 เมือง และ 1 เมือง เสียหายถึง 2.5 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (48,661 ดอลลาร์สหรัฐ) การสูญเสียการประมงในสามพื้นที่รวมเป็น 2.3 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (44,768 ดอลลาร์สหรัฐ) กรมโยธาธิการ และทางหลวงในวิซายัสตะวันตกยังรายงานด้วยว่าความเสียหายของถนนจากบาโคโลดไปทางตอนใต้ของเนกรอสอยู่ที่ประมาณ 6 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (116,787 ดอลลาร์สหรัฐ) ชาวบ้านมากกว่า 200 คน ใน 5 เมือง และเมืองทางตอนใต้ของจังหวัดเนโกรสโอกซีเดนตัลได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมที่คร่าชีวิตเด็กหญิงอายุ 15 ปี 2 ราย ข้ามแม่น้ำในคาอัวยัน เมื่อวันพุธที่ผ่านมา
ตามรายงานของสภาประสานงานด้านภัยพิบัติระดับภูมิภาคสำนักงานป้องกันพลเรือน 6 รายงาน ในจังหวัดอีโลอีโล บารังไกย์ถูกน้ำท่วม 40 แห่ง ได้รับการประกาศภายใต้ภาวะภัยพิบัติโดยสภาเทศบาลเมืองในระหว่างการประชุมพิเศษเมื่อวันศุกร์ ผู้คนประมาณ 40,000 คน จาก 8,000 ครอบครัว ในจังหวัดอีโลอีโลได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว โดยอิงจากตัวเลขของสำนักงานสวัสดิการสังคม และการพัฒนาของบ้านเมือง ความเสียหายอาจเกิดจากพายุทอร์นาโด ที่อาจเกิดขึ้นได้แม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะไม่ได้รับการยืนยัน มีผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างน้อย 40 ราย และความเสียหายรวมเป็น 61 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (1.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ)
ประเทศญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ออกคำเตือนสำหรับพื้นที่โตเกียวเนื่องจากพายุไต้ฝุ่นรามสูรคาดว่าจะเกิดแผ่นดินถล่มใกล้กับเมือง ขณะที่พายุโซนร้อนกำลังแรงรามสูรกลายเป็นเขตนอกเขตร้อน พายุพัดเข้าชายฝั่งประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ทำให้เกิดลมกระโชกแรงสูงถึง 85 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (50 ไมล์ต่อชั่วโมง) และเป็นคลื่นสูงเป็นเวลาหลายชั่วโมง พายุไต้ฝุ่นรามสูรอยู่ใกล้ทะเลทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะชิชิจิมะ ประเทศญี่ปุ่น ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (30 ไมล์ต่อชั่วโมง) และคลื่นสูงถึง 580 เซนติเมตร (20 ฟุต) พื้นที่เกษตรกรรมประมาณ 10 เฮกตาร์ (24.7 เอเคอร์) ได้รับความความเสียหายจากพายุโซนร้อนกำลังแรงรามสูรประมาณจำนวน 770 ล้านเยน (8.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในความสูญเสียทางการเกษตร
พ.ศ. 2034
พุทธศักราช 2034 ใกล้เคียงกับ
ผู้นำ
สำหรับผู้นำประเทศอื่น ๆ ดู รายชื่อผู้นำประเทศ พ.ศ. 2034
Auerbachia
Auerbachia เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Auerbachiidae.
รอย ฮิลตัน
'''รอย ฮิลตัน ''' (23 มีนาคม ค.ศ. 1943 – 6 มกราคม ค.ศ. 2019) เป็นนักอเมริกันฟุตบอล  ตำแหน่งป้องกันในเนชันแนลฟุตบอลลีก ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1965 จนถึงปี ค.ศ. 1975
Auerbachia
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในออสเตรเลีย
รอย ฮิลตัน
ฮิลตันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 2019 ด้วยวัยอายุ 75 ปี ซึ่งฮิลตันเป็นโรคสมองเสื่อม
Auerbachia
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พ.ศ. 2035
พุทธศักราช 2035 ใกล้เคียงกับ
ซูดานแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 109
ซูดานแอร์เวย์ เที่ยวบินที่ 109 เป็นเที่ยวบินของสายการบินซูดานแอร์เวย์ ออกเดินทางจากกรุงอัมมาน ประเทศจอร์แดน มุ่งหน้าสู่กรุงคาร์ทูม ประเทศซูดาน โดยแวะพักที่ดามัสกัส ประเทศซีเรีย ได้ประสบอุบัติเหตุตกในกรุงคาร์ทูม ทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 30 คน
สัมประสิทธิ์แคปปาของโคเฮน
สัมประสิทธิ์แคปปาของโคเฮน (Cohen's kappa) เป็นค่าสัมประสิทธิ์ตัวชี้วัดทางสถิติ ระหว่างผู้ให้ความเห็นสองฝ่าย ว่ามีความเห็นตรงกันมากหรือน้อยอย่างไร โดยค่าสูงสุดที่เป็นไปได้คือ 1.0 หมายถึงทุกฝ่ายเห็นตรงกันหมด ส่วน 0.0 หมายถึง ไม่มีฝ่ายใดเห็นตรงกันเลย
ธงชาติอังกฤษ
ธงชาติอังกฤษ มีชื่อเรียกว่า ธงเซนต์จอร์จ มีลักษณะเป็นกากบาทสีแดง ใช้เป็นสัญลักษณ์ของประเทศอังกฤษตั้งแต่ยุคกลาง โดยได้รับสถานะเป็นธงชาติของอังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 16
เมื่อครั้งราชอาณาจักรอังกฤษรวมกับราชอาณาจักรสกอตแลนด์ภายใต้พระเจ้าเจมส์ที่ 1 แห่งอังกฤษ (หรือเจมส์ที่ 6 แห่งสกอตแลนด์) ธงเซนต์จอร์จก็ได้รวมกับธงเซนต์แอนดรูว์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสกอตแลนด์ และเกิดเป็นธงสหภาพหรือยูเนียนแจ็ครุ่นดั้งเดิม ซึ่งธงนี้ต่อมาก็เป็นธงชาติของสหราชอาณาจักร และรวมกับธงเซนต์แพทริกของไอร์แลนด์ ซึ่งเป็นยูเนียนแจ็กรุ่นปัจจุบัน
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ (上海灘) เป็นละครชุดคลาสสิกใน พ.ศ. 2523 ของ TVB จากฮ่องกง ซีรียส์ชุดนี้ได้รับการฉายซ้ำ, ถูกจดจำ และถูกนำไปใช้ในภาพยนตร์เรื่องอื่นหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งเพลงเริ่มละครก็กลายมาเป็นเพลงป๊อปในภาษาจีนกวางตุ้งที่ได้รับการจดจำ
เนื้อเรื่องโดยสรุป
สวี่เหวินเฉียง (โจวเหวินฟะ) เดินทางมาแสวงโชคในเซี่ยงไฮ้ ได้พบกับติงลี่ (หลี่เหลียงเหว่ย) และร่วมกันสร้างอาณาจักรอาชญากรในช่วงค.ศ. 1920 ยุคของสาธารณรัฐจีน แต่ทั้งคู่เองก็ต้องประสบปัญหารักสามเศร้ากับฟ่งชิงชิง (เจ้าหย่าจือ) เช่นกัน
อิทธิพลเชิงวัฒนธรรม
มีอยู่สองฉากในเรื่องนี้ที่ถูกนำมาล้อเลียนบ่อยครั้งในภาพยนตร์หลายเรื่องและทีวีโชว์ในฮ่องกงหลายตอน หนึ่งคือฉากแต่งงานของติงลี่และฟางชิงชิง อีกหนึ่งฉากคือฉากการตายของสวี่เหวินเฉียง โจวเหวินฟะกลายมาเป็นที่รู้จักและกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในฮ่องกง และฉากที่เขาถูกลอบสังหารนอกภัตตาคารนั้น ก็กลายมาเป็นหนึ่งในฉากที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเชิงวัฒนธรรมของวงการละครทีวีฮ่องกง
เพลงเปิดตัว
เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ เดอะ มูฟวี่ คือภาพยนตร์ที่ถูกฉายใน พ.ศ. 2539 ซึ่งเป็นเรื่องราวใน 16 ปีให้หลังเหตุการณ์ในละครชุดนี้ แต่ก็ยังคงใช้เพลงเดิมเป็นเพลงเปิดตัว
การถูกทำซ้ำ, กล่าวถึง และนำไปใช้ในวงการบันเทิง
ละครชุดนี้ประสบความสำเร็จทั่วเอเชีย และมีอีกสองภาคที่ได้ถูกทำออกมาใน พ.ศ. 2526 ส่งผลให้โจวเหวินฟะได้รับความนิยมสูงขึ้นจากละครชุดนี้ และทำให้ หลี่เหลียงเหว่ย แจ้งเกิดในบทติงลี่จนเป็นที่จดจำ
พลัสวัน
พลัสวัน (Plus One) คือวงดนตรีบอยแบนด์ ชาวอเมริกัน สมาชิกของวงประกอบไปด้วย เนต โคล, เกบ คอมบ์ส, Jeremy Mhire, เจสัน เพอร์รี และนาธาน วอลเตอร์ส ก่อตั้งและรวมวงภายหลังค่ายที่สังกัดประสบความสำเร็จกับวงบอยแบนด์อย่างเอ็นซิงก์ และแบ็กสตรีตบอยส์
พลัสวันออกจำหน่ายอัลบั้มแรกชื่อว่า เดอะพรอมิส (The Promise) ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2543 และแยกย้ายกันไปในปี พ.ศ. 2546 ภายหลังออกอัลบั้มสุดท้ายที่ชื่อว่า เอ็กซ์โซดัส (Exodus)
อายิโนะโมะโต๊ะ
บริษัทอาจิโนโมโตะ จำกัด (Ajinomoto Co., Inc. ) (tyo: 2802) หรือจดทะเบียนในประเทศไทยว่า อายิโนะโมะโต๊ะ เป็นบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น ผลิตสินค้าประเภทผงชูรส, น้ำมัน (อาหาร), สารให้ความหวาน, กรดอะมิโนและยารักษาโรค อีกทั้งยังเป็นผู้ผลิตแอสปาร์แตมรายใหญ่ที่สุดของโลก ครองสัดส่วนการตลาด 40 เปอร์เซ็นต์
คำว่า "อาจิโนโมโตะ" (味の素) เป็นคำภาษาญี่ปุ่น แปลเป็นภาษาไทยได้ว่า "แก่นแท้ของรสชาติ" ซึ่งบริษัทได้ใช้เป็นเครื่องหมายการค้าของผลิตภัณฑ์ผงชูรส บริษัทมีสำนักงานใหญ่อยู่ในเขตชูโอ โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีเครือข่ายสาขาอีกกว่า 100 ประเทศ รวมทั้งในประเทศไทย
อายิโนะโมะโต๊ะในประเทศไทย
สาขาแรกในประเทศไทย ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2503 โดยมีชื่อว่า บริษัทอายิโนะโมะโต๊ะ (ประเทศไทย) จำกัด ในขณะนั้นตั้งสำนักงานอยู่บริเวณถนนราชวงศ์ กรุงเทพมหานคร และตั้งโรงงานบริเวณอำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2512 ย้ายสำนักงานมาตั้งที่บริเวณสวนมะลิ ซึ่งต่อในปี พ.ศ. 2523 ได้ย้ายสำนักงานจากบริเวณสวนมะลิ มาในตำแหน่งปัจจุบัน ณ บริเวณ ถนนศรีอยุธยา
Trilosporidae
Trilosporidae เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Multivalvulida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์
นายพันเอก พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ (2 ธันวาคม พ.ศ. 2426 - 12 สิงหาคม พ.ศ. 2478) มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าออศคาร์นุทิศ อดีตประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล
พระประวัติ
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ มีพระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าออศคาร์นุทิศ จักรพันธุ์ เป็นพระโอรสในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ประสูติแต่หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์ (ราชสกุลเดิม ศิริวงศ์) ได้รับพระราชทานพระนามจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ตามพระนามของสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 แห่งสวีเดน เพื่อเป็นที่ระลึกในเหตุการณ์ที่เจ้าชายออสการ์ เบอร์นาดอตต์ เคานต์แห่งวิสบอร์ก พระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าออสการ์ที่ 2 เสด็จฯ เยือนประเทศไทยในปี พ.ศ. 2427 ซึ่งสมเด็จเจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี ได้ถวายการรับเสด็จ และกราบทูลว่า
วันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2441 พระองค์เจ้าออศคาร์นุทิศทรงผนวชเป็นสามเณร ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยมีพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ หม่อมเจ้าพระสถาพรพิริพรตเป็นพระศีลาจารย์ และผนวชเป็นภิกษุเมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2447 ณ พระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม โดยพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นวชิรญาณวโรรส เป็นพระอุปัชฌาย์ พระญาณวราภรณ์ (ม.ร.ว.ชื่น สุจิตฺโต) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ ผนวชแล้วเสด็จไปประทับ ณ วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร
วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2459 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานตราตั้งเป็นองคมนตรี ณ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัยมไหยสูรยพิมาน
วันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2471 ได้รับโปรดเกล้าให้เป็นผู้รั้งตำแหน่งราชเลขานุการในพระองค์ จนถึงวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2472 จึงได้รับโปรดเกล้าให้ดำรงตำแหน่งราชเลขานุการในพระองค์
เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2478 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงสละราชสมบัติ ที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรได้มีมติเห็นชอบตามกฎมณเฑียรบาล ให้พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าอานันทมหิดล เป็นพระมหากษัตริย์ สืบพระราชสันตติวงศ์ เป็นพระองค์ที่ 8 แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ แต่เนื่องจากขณะนั้นมีพระชนมายุเพียง 9 พรรษา และกำลังศึกษาอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ทางรัฐสภาจึงได้กราบทูลเชิญสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า ให้ทรงดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ได้ทรงปฏิเสธด้วยเหตุผลว่าพระองค์ทรงพระชราภาพมากแล้ว และได้ข้อสรุปว่า ให้มีพระกรุณาโปรดเกล้าแต่งตั้งเป็นคณะบุคคล เป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จำนวน 3 คน จนกว่าจะทรงบรรลุนิติภาวะ คือ
พระองค์เจ้าออศคาร์นุทิศ ประทับอยู่ที่วังบริเวณตำบลสนามกระบือ ใกล้คลองรอบกรุง เป็นวังหนึ่งในจำนวน 6 วังที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานที่สร้างให้กับพระราชนัดดา 6 พระองค์ ซึ่งเป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อ ถนนหลานหลวง ในปัจจุบัน
สิ้นพระชนม์
ในระหว่างที่เป็นประธานคณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ทรงเผชิญปัญหาหลายด้าน โดยเฉพาะการปรับลดเงินปีพระบรมวงศานุวงศ์จนทำให้เจ้านายบางพระองค์ไม่พอพระทัย พระองค์จึงมักไม่ได้รับความเคารพจากเจ้านายบางพระองค์ในระหว่างเสด็จในพระราชพิธีต่าง ๆ ส่วนหม่อมเจ้าพูนพิศมัย ดิศกุล ทรงบันทึกว่ากรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ทรงถูกกดดันจากการที่รัฐบาลฟ้องศาลเพื่อริบพระราชทรัพย์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ต่อมายังมีปัญหาอื่น ๆ ทั้งเรื่องราชการและส่วนพระองค์รุมเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ประกอบทรงพระประชวรเรื้อรัง มีพระกายซูบผอมดำลงเรื่อย ๆ จนประชวรพระโรคซึมเศร้า ในที่สุดจึงปลงพระชนม์พระองค์เองด้วยการยิงพระแสงปืนเข้าในพระโอษฐ์ สิ้นพระชนม์บนที่บรรทมเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2478 โดยกรมตำรวจบันทึกรายงานการไต่สวนว่าสาเหตุมาจากทรง ประสบกับเหตุลำบากพระทัยในการปฏิบัติงานในฐานที่ทรงเป็นผู้จัดการพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ของพระปกเกล้าฯ มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2478 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
พระโอรส-ธิดา
พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นอนุวัตน์จาตุรนต์ เสกสมรสกับหม่อมจำรัส จักรพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม ปิยะวัตร; พฤษภาคม พ.ศ. 2427 – กันยายน พ.ศ. 2501) และหม่อมหวน จักรพันธุ์ ณ อยุธยา (สกุลเดิม บุนนาค; มิถุนายน พ.ศ. 2428 – 6 มีนาคม พ.ศ. 2512) มีพระโอรสธิดารวม 5 องค์
พ.ศ. 2554
พุทธศักราช 2554 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2011 เป็นปีปกติสุรทินที่วันแรกเป็นวันเสาร์ตามปฏิทินเกรกอเรียน และเป็น
Spinavaculidae
Spinavaculidae เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Multivalvulida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรีย (Austrian Netherlands) เป็นอาณาจักรส่วนใหญ่ในเนเธอร์แลนด์ใต้ระหว่าง ค.ศ. 1714 จนถึง ค.ศ. 1797 โดยเริ่มต้นจากการยึดครองจากเนเธอร์แลนด์ของสเปนอันเป็นผลจากสนธิสัญญาราสตัทท์ ใน ค.ศ. 1714 และสิ้นสุดในการปฏิวัติฝรั่งเศสโดยการควบรวมเขตแดนซึ่งเป็นผลจากยุทธการที่สปรีมงใน ค.ศ. 1794 และการสงบศึกบาเซิล ใน ค.ศ. 1795 อย่างไรก็ตามออสเตรียก็ไม่ยอมละทิ้งการอ้างสิทธิ์ในดินแดนนี้จนกระทั่ง ค.ศ. 1797 ตามผลของสนธิสัญญากัมโปฟอร์มีโอ
เนเธอร์แลนด์ของออสเตรียนั้นครอบคลุมเขตแดนที่ไม่ติดต่อกันในดินแดนของเบลเยียมภาคกลาง และภาคตะวันตกในปัจจุบัน รวมถึงบริเวณส่วนใหญ่ของลักเซมเบิร์ก โดยคั่นกลางด้วยราชรัฐมุขนายกลีแยฌ ภาษาที่ใช้เป็นหลักคือเยอรมัน ดัตช์ และฝรั่งเศส รวมทั้งปิการ์ดและวัลลูน
เอ็นทีที โดโคโม
บริษัทเอ็นทีที โดโคโม อิงค์ (NTT Docomo, Inc.; ; tyo: 9437, nyse: DCM, lse: NDCM) เป็นผู้นำในการให้บริการเครือข่ายโทรศัพท์เคลื่อนที่รายใหญ่ในญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่ ซันโนะปาร์คทาวเวอร์ เขตชิโยดะ โตเกียว
เพ็ญเพ็ชร เพ็ญกุล
เพ็ญเพชร เพ็ญกุล (เกิด 31 มีนาคม พ.ศ. 2517) ชื่อเล่น แจ๊บ เป็นนักแสดงและนักร้องชาวไทย จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัยและปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยสวนดุสิต (ขณะนั้นยังเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต) คณะวิทยาการจัดการ เอกนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุโทรทัศน์ มีผลงานการแสดงทั้งละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ เคยออกผลงานอัลบั้มเพลงชุด อีกหนึ่งแจ๊บ ในปี พ.ศ. 2540 เคยได้รับรางวัลสุรัสวดี ดาวรุ่งฝ่ายชายจากภาพยนตร์ เร็วกว่าใจไกลเกินฝัน
ในช่วงปี2558–2559 ภรรยาได้แท้งลูกคนที่ 2
Acaulidae
Acaulidae เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Anthoathecata.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เดวิด อีโจร์
เดวิด อีโจร์ (10 มกราคม ค.ศ. 1932 – 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019) เป็นผู้บัญชาการทหารไนจีเรีย ตั้งแต่เดือน มกราคม ค.ศ. 1971 จนถึงเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1975  เคยเข้าร่วมสงครามกลางเมืองเบียฟรา  เดวิด อีโจร์ เสียชีวิตเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2019 ด้วยวัย 87 ปี
ยุงลาย
Aedes หรือยุงลาย เป็นสกุลของยุง ซึ่งดั้งเดิมกระจายพันธุ์ในเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน แต่ปัจจุบันเพราะกิจกรรมของมนุษย์ ยุงลายบางสปีชีส์กระจายทั่วทุกทวีป ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา
สกุลยุงลาย มีมากกว่า 700 สปีชีส์ บางสปีชีส์เป็นพาหะของปรสิตก่อโรคระบาดร้ายแรงหลายโรค โดยที่สำคัญได้แก่ ไข้เลือดออก, ไข้เหลือง, โรคเท้าช้าง, ไข้ซิกา, โรคชิคุนกุนยา, ไข้ไนล์ตะวันตก และ ไข้สมองอักเสบม้าตะวันออก
ลักษณะ
ลักษณะเด่นประจำสกุลที่ใช้จำแนกได้ง่ายคือสังเกตได้ง่ายจาก ลายสีดำสลับขาว ตามลำตัวและขา และอีกเอกลักษณ์ของสกุลคือ มักตื่นตัวและกัดเฉพาะในกลางวัน ซึ่งต่างจากยุงสกุลอื่น ที่มักกัดบ่อยในตอนเช้าและพลบค่ำ
การค้นพบและจำแนก
โยฮันน์ วิลเฮล์ม เมเกน นักกีฏวิทยาชาวเยอรมัน พรรณนาและตั้งชื่อสกุลครั้งแรกในปี ค.ศ. 1818 โดยมาจากภาษากรีกโบราณ "ἀηδής" (aēdēs) แปลว่า "ไม่พึงประสงค์" หรือ "น่ารังเกียจ" สปีชีส์แรกในสกุลนี้ที่ถูกศึกษาคือ Aedes cinereus
สกุลยุงลายแบ่งออกเป็นหลายสกุลย่อย เช่น Aedes, Diceromyia, Finlaya, Stegomyia ฯลฯ แบ่งย่อยมากกว่า 700 สปีชีส์ การจัดประเภทถูกแก้ไขในปี 2009
บทบาทในการระบาดของโรค
สมาชิกของสกุลยุงลาย ล้วนเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องพาหะของเชื้อไวรัสก่อโรคหลายโรค โดยสองสปีชีส์ที่โดดเด่นที่สุดของสกุล คือ ยุงลายบ้าน (Aedes aegypti) และ ยุงลายสวน (Aedes albopictus) ซึ่งเป็นพาหะ ไข้เลือดออก, ไข้เหลือง, ไข้ซิกา , โรคเท้าช้าง, โรคชิคุนกุนยา, ไข้ไนล์ตะวันตก, ไข้สมองอักเสบม้าตะวันออก และโรคอื่นอีกมากที่มักไม่เป็นที่รู้จัก ขณะที่ ยุงลายพอลินีเชีย (Aedes polynesiensis) เป็นพาหะ โรคเท้าช้าง ในพอลินีเชีย
โรคติดเชื้อไวรัสเหล่านี้มักมีอาการไข้ และสมองอักเสบ ในบางกรณีเป็นสาเหตุการเสียชีวิตจำนวนมาก
ปัจจุบันมีวัคซีนป้องกันบางโรคเช่น ไข้เหลือง ฯลฯ แต่มาตรการที่ดีกว่าคือป้องกันถูกยุงกัด ได้แก่
บัสตียา
บัสตียา (Bastia, ; Bastìa, ) เป็นเทศบาลและเมืองหลักของจังหวัดโอต-กอร์ส ประเทศฝรั่งเศส ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะคอร์ซิกา ตรงส่วนฐานของแหลมกัปกอร์ส
กิง กีนานจาร์
กิง กีนานจาร์ (เสียชีวิต 20 มกราคม ค.ศ. 2019)  เป็นผู้สื่อข่าวชาวอินโดนีเซีย  และถูกเป็นเครื่องมือในการรักษาเสรีภาพของการกดดันในช่วงการเปลี่ยผ่านสู่ยุคก่อนซูฮาร์โต ซึ่งถูกกักขังและถูกปล่อยตัวในปี ค.ศ. 1998
แซนดี้ ธอม
แซนดี้ ธอม (Sandi Thom หรือมีชื่อจริงว่า Alexandria "Sandi" Thom) เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวสก็อต เจ้าของเพลงดังอันดับ 1 ในอังกฤษอย่าง "I Wish I Was a Punk Rocker (With Flowers in My Hair)"
กิง กีนานจาร์
ภายหลังการสิ้นสุดอำนาจของซูฮาร์โต กิงได้ทำงานในสถานีวิทยุกานคาร์ ซึ่งเป็นสำนักข่าวในการเรียกร้องและเปลี่ยนผ่านประเทศ และทำงานให้กับดอยช์ เวเลย์และบรรษัทแพร่ภาพกระจายเสียงอังกฤษ ก่อนที่จะเสียชีวิตในเดือนมกราคม ค.ศ. 2019 ด้วยวัย 55 ปี
แซนดี้ ธอม
ประวัติ
นักร้องนักแต่งเพลงวัย 24 ชาวสก็อต อย่างแซนดี้ ธอม เธอมีเงินไม่มากพอที่จะออกทัวร์คอนเสิร์ต จึงตัดสินใจติด เว็บแคม ในแฟลตของเธอในเซาธ์ลอนดอน และเล่นสดในชั้นใต้ดินถ่ายทอดเป็น เว็บคาสต์ ทางอินเทอร์เน็ต เหมือนอย่างศิลปินที่ใช้วิธีนี้ได้ผลมาแล้วเช่น Arctic Monkeys, Gnarls Barkley และ Clap You Hands Say Yeah
กีฬายูโดในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47
กีฬายูโดในกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 47 เป็นการแข่งขันกีฬายูโดที่จัดขึ้นในจังหวัดศรีสะเกษ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 7–11 มีนาคม พ.ศ. 2565 โดยได้จัดขึ้นที่อาคารศูนย์ฝึกกีฬาในร่ม 120 ปี สมเด็จย่า โรงเรียนเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ ในครั้งนี้จะมีการแข่งขันทั้งหมด 24 รายการ ซึ่งมีการชิงชัยเหรียญรางวัลรวมทั้งสิ้น 96 เหรียญ
แซนดี้ ธอม
ประวัติ
แซนดี้ ธอม เรียกโชว์ของเธอว่า ’21 Nights from Tooting’ ถ่ายทอดผ่านทาง myspace.com และเว็บไซต์ของเธอเอง sandithom.com เชิญชวนในแฟนๆ ติดตามดูเธอเล่นสดทางอินเทอร์เน็ตหรือจะมาดูกันที่ชั้นใต้ดินที่แฟลตของเธอก็ได้ (รับคนได้มากสุด10 คนและช่วยเอาเครื่องดื่มและถุงนอนมาเอง) จากคนดู 70 คนในคืนแรก ข่าว webcast gig แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว จนในตอนท้ายของทัวร์ (ทางเน็ต) มีคนดูการแสดงของเธอมากถึง 70,000 คน รวมทั้งคนในอเมริกา รัสเซีย และ นิวซีแลนด์
วัดตะพานหิน
วัดตะพานหิน หรือ วัดสะพานหิน ตั้งอยู่นอกเขตกำแพงเมืองเก่าสุโขทัยทางทิศตะวันตก โดยอยู่ในเขตอรัญวาสี หรือวัดป่า วัดนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาสูงประมาณ 200 เมตร บริเวณทางเดินขึ้นโบราณสถานมีทางเดินปูลาดด้วยหินชนวนจากตีนเขาขึ้นไปเป็นระยะทาง 300 เมตร สิ่งสำคัญภายในวัด ได้แก่ พระประธานเป็นพระพุทธรูปยืนขนาดใหญ่ เป็นที่ประดิษฐานพระปางประทานอภัย สูง 12.50 เมตร เรียกว่า พระอัฏฐารส
แซนดี้ ธอม
ประวัติ
ในอังกฤษ ฝ่ายคัดสรรศิลปินของ RCA Label Group ได้ให้สัมภาษณ์นักเรียนสำหรับหนังสือพิมพ์ของโรงเรียนเกี่ยวกับอิทธิพลของาสื่ออินเทอร์เน็ตว่าเป็นสื่อสำคัญแค่ไหนในโลกธุรกิจปัจจุบัน และนักเรียนคนนั้นเอ่ยถึง webcast ‘world’ tour ของ แซนดี้ ธอม
วัดตะพานหิน
สถาปัตยกรรม
บนลานวัดมีเจดีย์ทรงยอดดอกบัวตูมขนาดไม่สูงมากนัก มีวิหารก่อด้วยอิฐ เสาก่อด้วยศิลาแลง ภายในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานอภัย ซึ่งมีความสูงสง่าเช่นเดียวกับพระพุทธรูปในเขตเมืองอย่างที่วัดมหาธาตุ โดยมีชื่อเรียกว่า พระอัฏฐารส โดยที่อาณาจักรสุโขทัยนั้น ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานพุทธศิลป์จากความศรัทธาในพระพุทธศาสนาที่ได้รับมาจากประเทศศรีลังกา กล่าวคือในประเทศศรีลังกาตั้งแต่ช่วงปลายสมัยอนุราธปุระ และในสมัยโปลนนาลุวะ นั้น มีความนิยมในการสร้างวิหารเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปยืนที่มีความสูงเช่นนี้ด้วย ตัวอย่างที่กล่าวได้ว่าเป็นต้นแบบให้กับพระอัฏฐารสในสุโขทัย คือ พระอัฏฐารสในวิหารลังกาดิลก
แซนดี้ ธอม
ประวัติ
สองอาทิตย์ต่อจากนั้นแซนดี้ ธอม ได้เซ็นสัญญาสำหรับ 5 อัลบั้มกับ RCA Label Group พิธีการเซ็นสัญญาถูกถ่ายทอดจากชั้นใต้ดินที่เธอเคยใช้เล่นสด เป็นการเซ็นสัญญาถ่ายทอดเว็บคาสต์ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ค่ายเทปเมเจอร์เลยทีเดียว
วัดตะพานหิน
สถาปัตยกรรม
สำหรับพระอัฏฐารสที่วัดสะพานหินเป็นพระพุทธรูปปางประทานอภัยสร้างตามคติของลังกาที่ว่า พระพุทธเจ้ามีความสูงเท่ากับ 18 ศอก โดยสร้างเป็นพระพุทธรูปยกพระหัตถ์ข้างใดข้างหนึ่งขึ้น หันฝ่าพระหัตถ์ออก ปลายนิ้วพระหัตถ์ตั้งขึ้นเรียกว่าการแสดงปางประทานอภัย
ประวัติ
พระอัฏฐารสซึ่งหมายถึงพระพุทธรูปประทับยืนที่นิยมสร้างกันในสมัยสุโขทัย สันนิษฐานกันว่า พระอัฎฐารสนี้ คือพระพุทธรูปยืนขนาดใหญ่ที่ศิลาจารึกหลักที่ 1 กล่าวถึงเมืองสุโขทัยสมัยพ่อขุนรามคำแหงมหาราชว่า "…ในกลางอรัญญิก มีพิหารอันณึ่งมนใหญ่ สูงงามแก่กม มีพระอัฎฐารสอันณึ่งลุกยืน… " และสันนิษฐานกันอีกว่า วัดสะพานหินนี้น่าจะเป็นวัดที่พ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงช้างเผือกชื่อ รูจาคีรี ขึ้นไปนบพระทุกวันข้างขึ้น 15 ค่ำและข้างแรม 15 ค่ำ
การเดินทาง
วัดนี้อยู่นอกเขตกำแพงเมืองเก่าสุโขทัยทางทิศตะวันตก สามารถขี่จักรยาน หรือมาโดยรถยนต์ได้ และนักท่องเที่ยวต้องลงชื่อในสมุดเยี่ยมก่อนเดินเท้าขึ้นไปสักการะ ใช้เวลาเดินเท้าขึ้นไปประมาณ 10-15 นาทีก็จะถึงยอดเขา  นักท่องเที่ยวสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่งดงามของเมืองเก่าสุโขทัยได้จากบนยอดเขานี้
แซนดี้ ธอม
แหล่งข้อมูลอื่น
1981
ท่าอากาศยานนานาชาติคาร์ทูม
ท่าอากาศยานนานาชาติคาร์ทูม (อาหรับ: مطار الخرطوم الدولي) เป็นท่าอากาศยานหลักของเมืองคาร์ทูม เมืองหลวงของประเทศซูดาน ในอนาคต ท่าอากศยานนี้จะถูกทดแทนด้วยท่าอากาศยานนานาชาตินิวคาร์ทูมซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป 40 กิโลเมตรทางใต้ของใจกลางเมืองคาร์ทูม ซึ่งมีแพลนไว้ว่าจะประกอบด้วยสองรันเวย์ความยาว 4000 เมตร, อาคารผู้โดยสารขนาด 86,000 ตารางเมตร และโรงแรมขนาด 300 ห้อง  ดำเนินการก่อสร้างโดยบริษัทไชน่าฮาร์เบอร์เอ็นจิเนียริ่ง (CHEC) บริษัทก่อสร้างสัญชาติจีน
เอเชียตะวันตกเฉียงใต้
เอเชียตะวันตกเฉียงใต้ (Southwest Asia) หรืออาจเรียกว่า เอเชียตะวันตก (West Asia, Western Asia) ล้อมรอบด้วยทะเล 5 แห่งคือทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทะเลดำ ทะเลแคสเปียน ทะเลอาหรับ ทะเลแดง และดินแดนในภูมิภาคนี้มีความเจริญทางอารยธรรมอย่างมากเช่น อารยธรรมลุ่มแม่น้ำไทกริส-ยูเฟรทีส ภูมิภาคนี้มีพื้นที่ประมาณ 6,835,500 ตารางกิโลเมตร มีศาสนาที่สำคัญคือศาสนาอิสลาม ศาสนายูดาห์ของอิสราเอล และมีนับถือศาสนาคริสต์ในไซปรัส ปัจจุบันภูมิภาคนี้ยังคงมีความแตกแยกกันในเรื่องเชื้อชาติและศาสนา
บางประเทศอาจถูกจัดให้อยู่ในทวีปยุโรปแทน เนื่องจากมีลักษณะทางวัฒนธรรมจากทวีปยุโรปมากกว่า ได้แก่ ตุรกี ไซปรัส อาร์มีเนีย จอร์เจีย และอาเซอร์ไบจาน
บุญข้าวจี่
ทำบุญข้าวจี่ วันเพ็ญเดือน 3 เป็นวันมาฆบูชา รุ่งขึ้นวันแรม 1 ค่ำก็ถวายข้าวจี่ เรียกว่าวันทำบุญเนื่องในวันมาฆบูชานั่นเอง ข้าวจี่คือเอาข้าวเหนียวปั้นเป็นก้อนเอาไม้เสียบย่างไฟเหมือนไก่ย่าง เมื่อข้าวสุกเกรียมแล้วก็เอาไข่ซึ่งตีไว้แล้วทาแล้วย่างซ้ำอีกกลายเป็นไข่เคลือบข้าวเหนียว เสร็จแล้วถอดไม้ออกแล้วเอาน้ำอ้อยหรือน้ำตาลที่เป็นก้อนยัดใส่แทนกลายเป็นข้าวเหนียวยัดไส้ แล้วถวายพระเณรฉันตอนเช้า ส่วนมากชาวบ้านจะรีบทำแต่เช้ามืด พอสว่างก็ลงศาลาการเปรียญ (ชาวบ้านเรียกหอแจก) นิมนต์พระเณรเจริญพระพุทธมนต์แล้วฉัน เป็นทั้งงานบุญและงานรื่นเริงประจำแต่ละหมู่บ้าน เพราะได้ทำข้าวจี่ไปถวายพระหลังจากพระฉันแล้วก็เลี้ยงกันเองสนุกสนาน มีคำพังเพยอีสานว่า
"เดือนสามค้อยเจ้าหัวคอยปั้นเข้าจี่ เข้าจี่บ่ใส่น้ำอ้อยจัวน้อยเช็ดน้ำตา"
เดือนนี้ชาวนาส่วนใหญ่ถือกันตั้งแต่โบราณมาว่าเป็นเดือนสู่ขวัญข้าว คือมีการถวายข้าวเปลือกพระและนิยมทำบุญบ้าน สวดมนต์เสร็จพิธีสงฆ์ แล้วก็สู่ขวัญข้าวตามธรรมเนียมพราหมณ์ บางบ้านก็ทำเล็กน้อยพอเป็นพิธี คือเอาข้าวไปถวายสงฆ์แล้วทำพิธีตุ้มปากเล้าเล็กน้อยเป็นการบูชาคุณของข้าวในเล้าหรือยุ้ง
"เถิงเมื่อเดือนสามได้จงพากันทำเข้าจี่ ไปถวายสงฆเจ้าเอาแท้หมู่บุญ"
ทั้งนี้ประเพณีบุญข้าวจี่จัดขึ้นโดยทั่วไปในภาคอีสาน โดยเฉพาะบริเวณแถบ อ.พังโคน และ อ.สว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร โดยจะมีการทำบุญและกิจกรรมการละเล่นต่างๆในงาน
Phoriospongia
Phoriospongia เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Chondropsidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบใน มาเลเซีย และออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ชานะ
ชานะ สามารถหมายถึง
เทพธิดาม้าขาว
เนื้อเรื่อง
ในอดีตนานมาแล้ว เกิดความปั่นป่วนขึ้นในยุทธภพ เพราะแผนที่ปราสาทฮาปูมี ซึ่งซ่อนสมบัติมูลค่ามหาศาลได้ปรากฏขึ้น ข่าวคราวของแผนที่ได้แพร่สะพั ภายในยุทธภพจึงเกิดการหลั่งโลหิตขึ้น
ในที่สุดแผนที่นี้ ก็ได้ตกมาอยู่ในมือของ หลีซา ฉายา ม้าขาว และภรรยา นาม ซาเนี้ยจื้อ ฉายา กระบี่เล็กทองเงิน ซึ่งถูกไล่ล่าจนมาถึงทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ที่แห่งนี้เองที่ทั้งคู่ ได้ทอดร่างกลายเป็นศพ เหลือรอดเพียงบุตรสาวของพวกเขา นาม หลีบุ๋นซิ่ว
หลีบุ๋นซิ่วอาศัยพาหนะของมารดา ซึ่งก็คือม้าสีขาว หลบหนีไปถึงที่ตั้งของชนเผ่าชาวซาฮัค อาศัยอยู่กับชายชราแซ่โก้ย พวกชาวยุทธ์ที่ไล่ล่า ก็มาปล้นสะดมเผ่าซาฮัค จึงทำให้เผ่านี้เกลียดชังชาวฮั่น
หลีบุ๋นซิ่วได้หลงรักซูปูบุตรชายของซูรูคนักรบอันดับหนึ่งของซาฮัค แต่ไม่อาจสมหวังด้วยกันได้ ซูปูจึงแต่งงานกับอามาน ส่วนหลีบุ๋นซิ่วก็โดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง
ไม
ไม หรือ มาอิ หรือ มะอิ อาจหมายถึง
Tribrachium
Tribrachium เป็นสกุลของฟองน้ำที่อยู่ในวงศ์ Ancorinidae มีเพียยงสปีชีส์เดียวคือ Tribrachium schmidtii.
ไพรมหากาฬ
ไพรมหากาฬ เป็นตอนที่หนึ่งของเพชรพระอุมาจำนวน 4 เล่ม ได้แก่ไพรมหากาฬ เล่ม 1 - 4
ไพรมหากาฬ เล่ม 1
ในช่วงเวลาประมาณบ่ายโมง รพินทร์ ไพรวัลย์ พรานล่าสัตว์ หัวหน้าหมู่บ้านหนองน้ำแห้งได้นำสัตว์ที่ดักได้มาส่งแก่นายอำพล ผู้อำนวยการบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์ ที่สถานีส่งสัตว์ออกขายต่างประเทศ และได้รับการนำแนะจากนายอำพลให้รู้จักกับคณะเดินทางจากพระนคร ที่ต้องการว่าจ้างรพินทร์ ให้เป็นพรานนำทางเพื่อออกติดตามค้นหา หม่อมราชวงศ์อนุชา วราฤทธิ์ หรือพรานชด ซึ่งเป็นน้องของ พันโทหม่อมราชวงศ์เชษฐา วราฤทธิ์ พี่ชายของ หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์ และเพื่อนของ พันตรีไชยยันต์ อนันตรัย ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปในป่าลึก คณะนายจ้างมีรายละเอียดข้อมูลเพียงคร่าว ๆ ที่พรานชดประชากร ออกเดินทางเข้าป่าเพื่อค้นหา "ขุมทรัพย์เพชรพระอุมา" ที่เป็นตำนานเล่าขาน โดยที่รพินทร์ ไพรวัลย์ ได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับขุมทรัพย์เพชรพระอุมาที่เคยได้ยินจากหนานไพร ครูพรานของรพินทร์ให้คณะนายจ้างทราบ และข่าวคราวของพรานชด ที่เคยพบที่โป่งกระทิงในขณะที่พรานชดกับหนานอิน พรานคู่ใจกำลังจะออกเดินทางเพื่อค้นหาขุมทรัพย์เพชรพระอุมา
วันรุ่งขึ้นรพินทร์เสนอเงื่อนไขสัญญาจ้างในการเป็นพรานนำทางคือเงินสดจำนวนสองแสนบาท สำหรับดูแลแม่ที่แก่ชราและทรัพย์สมบัติหนึ่งในสามส่วนของขุมทรัพย์เพชรพระอุมาถ้าค้นหาพบ ก่อนออกเดินทางหนึ่งสัปดาห์คณะนายจ้างได้เตรียมสัมภาระในการเดินทาง อีกสองวันต่อมาจึงล่วงหน้ามายังหมู่บ้านหนองน้ำแห้งพร้อมกับสัมภาระ เสบียงที่ทยอยขนมาโดยรถจี๊ปของบริษัทไทยไวล์ดไลฟ์ สำหรับอาวุธปืนชนิดต่าง ๆ และกระสุนจะมาถึงในวันรุ่งขึ้น รพินทร์นำพรานพื้นเมืองสี่คนได้แก่พรานบุญคำ พรานจัน พรานเกิดและพรานเส่ย พรานคู่ใจของเขาไปด้วย แต่เมื่อทั้งหมดพร้อมออกเดินทางเพื่อติดตามค้นหาบุคคลที่สูญหาย ได้มีกะเหรี่ยงพเนจรชื่อแงซาย มาสมัครเป็นคนรับใช้ ขอติดตามร่วมคณะนายจ้างไปโดยที่ไม่ต้องการค่าตอบแทน เชษฐาซักไซ้ไล่เลียงประวัติของแงซายและรับไว้ให้ร่วมคณะเดินทาง รุ่งขึ้นทั้งหมดออกจากหมู่บ้านหนองน้ำแห้งแต่เช้า ถึงเขาโล้นในตอนบ่าย รพินทร์จัดเกมส์เบา ๆ สำหรับทดสอบฝีมือในการยิงปืนให้คณะนายจ้างในการไล่ราวเลียงผา ซึ่งก่อนหน้านั้นในระหว่างการเดินทาง เชษฐายิงกวางได้หนึ่งตัว ไชยยันต์ยิงหมูป่าได้อีกหนึ่งตัวเพื่อใช้สำหรับเป็นเสบียงในการเดินทาง
ไพรมหากาฬ เล่ม 2
พรานบุญคำเดินทางกลับมาจากบริษัทไวล์ดไลฟ์ของนายอำพล ภายหลังจากที่นำหนังไอ้กุดไปมอบให้ในเวลาประมาณสี่โมงเย็น พร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่ถูกโขลงของไอ้แหว่งถล่มปางพักที่พุบอนเมื่อสามชั่วโมงที่ผ่านมา ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโป่งกระทิง พรานบุญคำเอาชีวิตรอดมาได้ด้วยการหลบเข้าไปในกอไผ่ แต่อินลูกหาบที่ติดตามไปด้วยเสียชีวิตคาที่ ในวันรุ่งขึ้นรพินทร์และคณะนายจ้างย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่พรานบุญคำและอินถูกโขลงช้างถล่ม โดยมีพรานบุญคำเป็นผู้นำทาง พบเจอกับซากของอินที่เละจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ปืนของพรานบุญคำหล่นอยู่บริเวณกอไผ่ ในระหว่างเดินทางกลับพบกับโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์พาเชษฐาไปดูช้างใหญ่ด้วยวิธีการคลานคืบแบบชนิดประชิดตัวกลางโขลงช้าง ซึ่งสร้างความตื่นตกใจระคนทึ่งในตัวของรพินทร์เป็นอย่างมาก แต่โขลงช้างได้กลิ่นมนุษย์ที่อยู่เหนือลม ทำให้เกิดการปะทะกันระหว่างโขลงของไอ้แหว่ง รพินทร์และคณะนายจ้างซึ่งยิงช้างใหญ่ล้มถึง 8 ตัว
ในวันรุ่งขึ้นของการเดินทาง รพินทร์นำคณะนายจ้างไปนั่งห้างที่เตรียมไว้โดยแบ่งเป็นคู่ ๆ คือคู่ที่หนึ่งรพินทร์และดาริน คู่ที่สองเชษฐากับพรานบุญคำและคู่ที่สามไชยยันต์กับเกิด ขณะนั่งห้างดารินแสดงฝีมือในการยิงปืนด้วยการยิงกระทิงโทนขนาดใหญ่ในตอนดึก แต่กลับถูกอาถรรพณ์ของป่าเล่นงานทั้งคืนจนต้องทำพิธีขอขมาเจ้าป่าเจ้าเขา เชษฐาที่นั่งห้างคู่กับพรานบุญคำโชคไม่ดีที่สัตว์ไม่เข้าทางปืนทำให้ไม่ได้อะไรติดมือกับปางพัก แต่สำหรับไชยยันต์เกิดไปยิงลูกกระทิงตายแต่แม่กระทิงกลายเป็นกระทิงลำบาก ถ้าปล่อยไว้จะเป็นอันตรายทำให้ไชยยันต์ต้องออกตามล่าแม่กระทิงที่ยิงไว้เมื่อคืนกับรพินทร์ แต่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น รพินทร์ถูกกระทิงเหยียบได้รับบาดเจ็บในขณะที่ไชยยันต์ยิงกระทิงลำบากซึ่งถูกเสือสามตัวรุมล้อมเล่นงานอยู่ได้สำเร็จ