cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
การท่องเที่ยวในกรุงเทพมหานคร
การที่เป็นกรุงเทพฯ เป็นประตูแก่ผู้มาเยือน ทำให้กรุงเทพฯ เป็นพื้นที่ที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากที่สุดในไทย ถึงนักท่องเที่ยวต่างประเทศจะมีจำนวนมาก แต่การท่องเที่ยวภายในประเทศก็ถือว่ามีความสำคัญ ใน พ.ศ. 2553 กรมการท่องเที่ยวระบุว่ามีนักท่องเที่ยวชาวไทย 26,861,095 คนและชาวต่างชาติ 11,361,808 คนเดินทางเข้ามาในกรุงเทพฯ มีแขกเข้าพักกว่า 15,031,244 คน คิดเป็นร้อยละ 49.9 ของห้องพักทั่วกรุง นักท่องเที่ยวชาวจีนที่มาเยือนกรุงเทพฯ ใช้จ่ายเงินเป็นจำนวนมาก ซึ่งส่วนมากจะใช้จ่ายในอุตสาหกรรมค้าปลีก โดยเฉลี่ยแล้วนักท่องเที่ยวชาวจีนจะอาศัยอยู่ในไทยเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์โดยจะใช้เงินประมาณ 1,000–1,300 ดอลลาร์ต่อคน หรือคิดเป็นคนละ 167 ดอลลาร์ต่อวัน
สถานที่ท่องเที่ยวรูปแบบต่าง ๆ และวิถีชีวิตของชุมชนเป็นสิ่งที่ดึงดูดนักท่องเที่ยวหลากหลายกลุ่มให้เดินทางเข้ามาในกรุงเทพฯ พระบรมมหาราชวัง วัดรวมถึงพิพิธภัณฑ์ เป็นรูปแบบของการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม มีห้างสรรพสินค้า ร้านค้า ร้านอาหารหลากหลายรูปแบบ หลากหลายราคาให้เลือกลอง นอกจากนี้แล้ว กรุงเทพฯ ยังขึ้นชื่อเรื่องสถานบันเทิงและวิถีชีวิตยามค่ำคืน ถึงแม้ว่ากรุงเทพฯ จะมีชื่อเสียงไปทั่วโลกในเรื่องการท่องเที่ยวทางเพศ แต่รัฐบาลก็ยังไม่ออกมายอมรับ
วัดและพระราชวัง
กรุงเทพฯ  เป็นศูนย์กลางของปริมณฑล และเป็นเมืองหลวงของประเทศไทยมาตั้งแต่ พ.ศ. 2325 กรุงเทพฯ มีวังอยู่หลายแห่ง และบางแห่งยังเป็นที่ประทับของพระมหากษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์อยู่ ส่วนวังบางแห่งก็เปิดให้ประชาชนภายนอกสามารถเข้ารับชมได้ มีวังหลายแห่งถูกใช้เป็นที่ทำการของรัฐบาล สถานศึกษารวมถึงพิพิธภัณฑ์ พระบรมมหาราชวังเป็นพระราชวังที่ประทับของพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรไทยอย่างเป็นทางการมาตั้งแต่สมัยก่อตั้งกรุงรัตนโกสินทร์จนถึงสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นอกจากนี้พระบรมมหาราชวังยังเป็นที่ตั้งของวัดพระศรีรัตนศาสดารามอันเป็นที่ประดิษฐาน พระพุทธมหามณีรัตนปฏิมากร หรือพระแก้วมรกต พระพุทธรูปคู่บ้านคู่เมืองของไทย ทำให้วัดพระศรีรัตนศาสดารามเป็นวัดที่สำคัญที่สุดในประเทศ พระตำหนักจิตรลดารโหฐานซึ่งเป็นวังสมัยใหม่นั้น อดีตเคยเป็นที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรและสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง
จากวัดที่มีอยู่มากมายในกรุงเทพฯ มีเพียงไม่กี่วัดเท่านั้นที่ได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยว ยกตัวอย่างเช่นวัดอรุณ ซึ่งเป็นวัดที่สำคัญแห่งหนึ่งในประวัติศาสตร์ ย้อนกลับไปในสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินยกทัพออกจากกรุงศรีอยุธยาและเดินทัพเข้าสู่ธนบุรีใน พ.ศ. 2310 ท่านได้ใช้วัดนี้เป็นที่พักทัพ จุดเด่นของวัดอรุณคือ พระปรางค์วัดอรุณฯ ที่สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2363 มีความสูงจากฐานถึงยอด 81.85 เมตร เป็นโครงสร้างที่สูงที่สุดในกรุงเทพฯ ก่อนที่จะมีตึกระฟ้าสมัยใหม่
วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร หรือ วัดโพธิ์ เป็นวัดที่ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของพระบรมมหาราชวัง วัดโพธิ์เป็นวัดที่ใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯ ภายในวัดมี วิหารพระพุทธไสยาสน์ อันเป็นที่ประดิษฐานของ พระพุทธไสยาสน์ พระนอนองค์ใหญ่ยาว 46 เมตร พระบาทของพระพุทธไสยาสน์แต่ละข้าง กว้าง 1.5 เมตร ยาว 5 เมตร
วัดสุทัศนเทพวรารามราชวรมหาวิหาร หรือ  วัดสุทัศน์ เป็นพระอารามหลวงชั้นเอก ชนิดราชวรมหาวิหาร และถือเป็นวัดประจำรัชกาลของพระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร มีสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นคือ เสาชิงช้า บริเวณหน้าวัด
วัดสระเกศราชวรมหาวิหาร หรือ วัดภูเขาทอง มีสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นคือ พระบรมบรรพต ซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้บนยอด ในอดีตเคยมีอหิวาตกโรคระบาดในกรุงเทพฯ ทำให้ประชาชนเสียชีวิตกว่า 60,000 คน ศพที่เผาไม่ทัน ก็ถูกกองสุมกันอยู่ในบริเวณวัด ทำให้ฝูงแร้งแย่งไปลงทึ้งกินซากศพ
สวนสาธารณะ
สวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ เป็นสวนสาธารณะที่สร้างขึ้นเนื่องใน "วโรกาสมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถครบ 5 รอบ ภายในสวนสาธารณะมีสระน้ำขนาดใหญ่ที่แตกแต่งด้วยน้ำพุ 3 แห่งพร้อมดอกบัวสายพันธุ์ไทยและต่างประเทศ
สวนลุมพินี เป็นสวนสาธารณะแห่งแรกของไทย เริ่มจากที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชทานไว้ให้เป็นพื้นที่สวนสาธารณะแก่ชาวกรุงเทพฯ
อุทยานเฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี เป็นสวนสาธารณะที่อยู่ใกล้กับวัดอนงคารามวรวิหาร แขวงสมเด็จเจ้าพระยา ในอดีตเคยเป็นที่ประทับของสมเด็จย่าในสมัยเด็ก ภายในสวนสาธารณะมีบ้านจำลองเมื่อครั้งทรงพระเยาว์ อาคารพิพิธภัณฑ์ที่เป็นห้องจัดแสดงนิทรรศการของสมเด็จย่าตลอดจนประวัติของชุมชนวัดอนงคาราม
สวนนาคราภิรมย์ เป็นสวนสาธารณะขนาดเล็กใกล้พระบรมมหาราชวัง มีลักษณะเป็นสวนริมแม่น้ำเจ้าพระยา แต่ในปัจจุบันแปรสภาพเป็นลานจอดรถแล้ว
พิพิธภัณฑ์
พิพิธภัณฑ์ในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นพิพิธภัณฑ์ต่าง ๆ ที่อยู่ในมหาวิทยาลัย เช่น พิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัย พิพิธภัณฑสถานธรรมชาติวิทยาแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พิพิธภัณฑ์เทคโนโลยีทางภาพ เป็นต้น
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หอศิลป เป็นหอศิลป์และเป็นหนึ่งในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติของไทย แต่เดิมแล้วเคยเป็นโรงกษาปณ์ ภายในมีการจัดแสดงผลงานศิลปะไทยดั้งเดิม งานศิลปะร่วมสมัย ภาพถ่าย และภาพวาดสีน้ำมัน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร เป็นพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติแห่งแรกของประเทศไทย ตั้งอยู่บริเวณพระราชวังบวรสถานมงคล หรือส่วนหนึ่งของที่ประทับวังหน้า ภายในพิพิธภัณฑ์ประกอบด้วยหมู่พระที่นั่งต่าง ๆ ได้แก่ พระที่นั่งศิวโมกขพิมาน พระที่นั่งพุทไธสวรรย์ พระที่นั่งอิศราวินิจฉัย หมู่พระวิมาน พระที่นั่งอิศเรศราชานุสรณ์ อาคารประพาสพิพิธภัณฑ์ และอาคารมหาสุรสิงหนาท
นิทรรศน์รัตนโกสินทร์ เป็นนิทรรศการถาวรเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของกรุงรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะในพื้นที่เกาะเมือง พิพิธภัณฑ์แห่งใหม่ล่าสุดของกรุงเทพฯ ฯ เปิดให้บริการใน พ.ศ. 2553 ตั้งอยู่บริเวณถนนราชดำเนินกลาง
วังสวนผักกาด ในอดีตเคยเป็นวังที่ประทับของพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนครสวรรค์ศักดิพินิต ปัจจุบันแปรสภาพเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ภายในประกอบไปด้วย ตำหนักไทยโบราณ 8 หลัง ซึ่งภายในตำหนักโบราณมีการจัดแสดงศิลปะและโบราณวัตถุที่มาจากการสืบทอดภายในตระกูลทั้งที่ค้นพบในประเทศและต่างประเทศ
พระที่นั่งวิมานเมฆ เป็นพระที่นั่งที่สร้างด้วยไม้สักทองที่ใหญ่ที่สุดในโลก ในอดีตเคยเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวังฤดูร้อนในเกาะสีชัง ก่อนที่จะย้ายมาที่พระราชวังดุสิตหลังวิกฤตการณ์ ร.ศ. 112 ใน พ.ศ. 2443 แต่ในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2562 ทางสำนักข่าวบีบีซีประเทศไทย ได้เผยแพร่คำยืนยันจากเจ้าหน้าที่ของสำนักพระราชวัง ว่าขณะนี้พระที่นั่งวิมานเมฆไม่เปิดให้นักท่องเที่ยวหรือบุคคลภายนอกเข้าชมแล้ว
พิพิธภัณฑ์การแพทย์ศิริราช เป็นกลุ่มพิพิธภัณฑ์ภายในโรงพยาบาลศิริราช ตั้งอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา ภายในพิพิธภัณฑ์มีพิพิธภัณฑ์การแพทย์ขนาดเล็ก 7 แห่ง เป็นแหล่งข้อมูลสำคัญแก่นักศึกษาและผู้ที่มีความสนใจทางการแพทย์
พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น กรุงเทพมหานครเขตบางกอกน้อย เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงนิทรรศการที่บอกเล่าถึงอดีตและสภาพในปัจจุบันของเขตบางกอกน้อย มีสิ่งที่น่าสนใจคือการจำลองย่านชุมชนช่าง
มิวเซียมสยาม เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่บนถนนสนามไชย เป็นแหล่งการเรียนรู้หนึ่งที่เน้นจุดมุ่งหมายในการแสดงตัวตนของชนในชาติ เรียนรู้รากเหง้าของชาวไทย โดยเน้นไปที่กลุ่มชนในเขตเมืองบางกอก
ข้าวสารมิวเซียม ตั้งอยู่บริเวณชั้น 2 ของบ้านไกรจิตติ เป็นพิพิธภัณฑ์ที่แสดงประวัติความเป็นมาของถนนข้าวสาร โดยจะบอกเล่าแง่มุมการดำเนินชีวิตของคนสมัยก่อน ก่อนที่จะเป็นถนนท่องเที่ยวสายหลักที่นักท่องเที่ยวทั่วทุกมุมโลกมาเยือน
พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก เป็นพิพิธภัณฑ์ตั้งอยู่ที่บ้านเลขที่ 273 ซอยเจริญกรุง 43 ถนนเจริญกรุง เขตบางรัก เป็นพิพิธภัณฑ์ที่รวบรวมข้าวของเครื่องใช้โบราณ และสิ่งต่าง ๆ เพื่อบอกเล่าวิถีชีวิตชาวบางกอกในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เรือพระราชพิธี เป็นพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเรือพระราชพิธีที่ใช้ในกระบวนพยุหยาตราทางชลมารค อันเป็นพระราชประเพณีเก่าแก่ดังเดิมที่มีมาแต่โบราณ
ศูนย์ประวัติศาสตร์เยาวราช หรือ พิพิธภัณฑ์วัดไตรมิตรวิทยารามวรวิหาร เป็นพิพิธภัณฑ์ที่จัดแสดงวิถีชีวิตความเป็นมาของผู้คนในเยาวราช โดยเฉพาะชาวจีนโพ้นทะเลที่อาศัยอยู่ในสำเพ็งในอดีต
บำรุงชาติสาสนายาไทย หรือ บ้านหมอหวาน เป็นร้านขายยาของ หมอหวาน รอดม่วง หมอเชลยศักดิ์ที่มีชีวิตอยู่ในสมัยรัชกาลที่ 5 - 8 (พ.ศ. 2413 - 2488) ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบโคโลเนียล สร้างขึ้นตั้งแต่ประมาณ พ.ศ. 2467 เป็นร้านขายยาแผนไทยที่สืบทอดกิจการกันมากว่า 4 ชั่วอายุคน สภาพปัจจุบัน ด้านหน้าอาคารยังคงเป็นร้านขายยาไทย ที่ทำการของกิจการหมอหวาน และ พิพิธภัณฑ์อุปกรณ์ทางการแพทย์และเภสัช แผนไทยและแผนตะวันตก ส่วนด้านหลังของอาคารเป็นที่พักอาศัยของทายาทหมอหวาน
การล่องเรือ
กรุงเทพมหานครในอดีตนั้นมีแม่น้ำลำคลองมากมายหลายสาย จนได้รับฉายาว่า "เวนิสตะวันออก"  คลองจึงเป็นเส้นทางสัญจรที่สำคัญมากของกรุงเทพฯ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่จากการพัฒนาประเทศและการเข้ามาของถนนและรถยนต์ทำให้คลองหลายสายถูกถมเพื่อสร้างเป็นเส้นทางจราจรแก่รถยนต์แทน คลองที่เหลือรอดอยู่จึงเป็นตัวแทนของวิถีชีวิตริมน้ำแบบดั้งเดิมที่ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุค คลองและแม่น้ำบางสายในกรุงเทพฯ สามารถเช่าเรือหรือนั่งเรือเพื่อชมความงามของภูมิทัศน์ริมน้ำได้
การล่องเรือในแม่น้ำเจ้าพระยา ถือเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวรูปแบบหนึ่งที่น่าสนใจในเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ บริษัทล่องเรือในแม่น้ำเจ้าพระยามีหลายบริษัทและหลายรูปแบบให้เลือก การล่องเรือในแม่น้ำเจ้าพระยามีสิ่งดึงดูดมากมายไม่ว่าจะเป็น ภูมิทัศน์ริมน้ำอย่าง วัด พระราชวัง สิ่งก่อสร้างและวิถีชีวิตริมแม่น้ำ
วัฒนธรรม
พิพิธภัณฑ์บ้านจิม ทอมป์สัน บ้านเรือนไทยของจิม ทอมป์สัน ผู้ที่เข้ามาช่วยฟื้นฟูและส่งเสริมอุตสาหกรรมไหมในประเทศไทยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง บ้านของเขาถูกดัดแปลงและปรับเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์หลังจากที่หายตัวไปอย่างลึกลับระหว่างพำนักอยู่ที่มาเลเซีย
บ้านซอยสวนพลู เป็นบ้านไม่ทรงไทยโบราณของหม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช ตั้งอยู่ในเลขที่ 19 ซอยพระพินิจ ซึ่งเป็นซอยย่อยของซอยสวนพลู ถนนสาทรใต้ เขตสาทร ประกอบด้วยเรือนไทยโบราณจำนวน 5 หลัง และเป็นหนึ่งในโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียนโดยกรมศิลปากร
วัดหว้าเอน (จังหวัดนครปฐม)
วัดหว้าเอน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ฝั่งทิศตะวันออกของลำน้ำบางแขม ในหมู่ที่ 10 บ้านไร่ ตำบลโพรงมะเดื่อ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม
พื้นที่บริเวณรอบวัดหว้าเอนน่าจะมีชุมชนโบราณมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยา แต่สันนิษฐานกันว่าตัววัดในปัจจุบันน่าจะสร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ โดยพิจารณาจากอุโบสถเก่าและหมู่กุฏิเรือนไทยซึ่งพบได้ตามวัดที่สร้างขึ้นในสมัยอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้นริมฝั่งลำน้ำต่าง ๆ ในภาคกลางและภาคตะวันตก วัดเริ่มตั้งเมื่อประมาณ พ.ศ. 2445 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปีเดียวกัน
อุโบสถเก่ามีขนาด 5 ห้อง ได้รับการซ่อมแซมส่วนหลังคาด้วยการมุงด้วยกระเบื้องดินเผาเคลือบใหม่ ส่วนหน้าบันเป็นปูนปั้นรูปมงกุฎวางบนพานรองเหนือแท่นฐาน ประดับสองข้างด้วยฉัตรและคชสีห์ พื้นภายในปูด้วยกระเบื้องเคลือบแบบใหม่เช่นเดียวกัน ไม่มีภาพจิตรกรรมภายใน กำแพงแก้วเดิมโดยรอบถูกรื้อลงไปหมดแล้ว เหลือเพียงร่องรอยฐานรากให้เห็นซากวิหารน้อย ปัจจุบันเหลือให้เห็นเพียงส่วนฐานและราวบันไดทางขึ้น ส่วนเหนือขึ้นไปพังลงมาหมดแล้ว ไม่เหลือหลักฐานเดิมให้เห็นเลย ปัจจุบันใช้เป็นส่วนครัวของวัด กุฏิมีลักษณะเป็นกุฏิไม้ทรงไทยล้อมรอบลานพื้นไม้ตรงกลางซึ่งใช้เป็นทั้งสถานที่ฉันภัตตาหารและปฏิบัติศาสนกิจอื่น ๆ มีบันไดทางขึ้นก่ออิฐถือปูนก่อประชิดกับหมู่กุฏิเรือนไทยทางด้านหน้าทิศใต้ 1 ทาง และทั้งสองฟากข้างทิศเหนือด้านละ 1 ทาง
วัดคลองตาคล้าย
วัดคลองตาคล้าย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 2 บ้านคลองตาคล้าย ตำบลไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่ 23 ไร่ และมีที่ธรณีสงฆ์จำนวน 1 แปลง เนื้อที่ 52 ไร่ 3 งาน 84 ตารางวา
วัดคลองตาคล้ายสร้างเมื่อ พ.ศ. 2450 ชาวบ้านที่ได้มาบุกเบิกถางป่ากระทุ่มมืดและมาจับจองที่ดินทำนาในบริเวณบ้านคลองตาคล้ายได้ช่วยกันสร้างวัด โดยนายวิง วิงประวัติ เป็นผู้บริจาคที่ดินเพื่อสร้างวัด และเนื่องจากวัดตั้งอยู่ริมคลองตาคล้าย จึงเรียกชื่อวัดตามที่ตั้งว่า "วัดคลองตาคล้าย" วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2459 นับเป็นการสร้างอุโบสถหลังแรกของวัดนี้ ต่อมาได้สร้างอุโบสถหลังใหม่แทนหลังเดิม อุโบสถหลังใหม่ได้ประกอบพิธีผูกพัทธสีมาเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535
อาคารเสนาสนะสำคัญได้แก่ อุโบสถ กว้าง 8 เมตร ยาว 23 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2514 ลักษณะทรงไทย มีช่อฟ้า ใบระกา บัวปลายเสา คันทวย หน้าบันประดับด้วยกระจกและปิดทอง ภายในประดิษฐานพระประธานนามว่า หลวงพ่อบัวขาว กุฏิสงฆ์ จำนวน 9 หลัง สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2510 เป็นต้นมา และศาลาการเปรียญ กว้าง 18.50 เมตร ยาว 50.50 เมตร
วัดพุทธปัญญา
วัดพุทธปัญญา เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเขน อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
วัดพุทธปัญญาตั้งวัดเมื่อวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2542 โดยนางสาวไสว ทองแจ้ง บริจาคที่ดินถวายหลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ เพื่อสร้างวัดถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชในมหามงคลสมัยพระราชพิธีกาญจนาภิเษก วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2556
อาคารเสนาสนะได้แก่ อุโบสถกลางน้ำซึ่งประดิษฐานพระพุทธแสนสุข กว้าง 17.50 เมตร ยาว 17.50 เมตร ศาลาการเปรียญ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กทรงไทยประยุกต์ 2 ชั้น หอสวดมนต์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2541 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ กุฏิสงฆ์ เป็นอาคารไม้และอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ ศาลาอเนกประสงค์ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2547 เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ และศาลาบำเพ็ญกุศล สร้างด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ส่วนปูชนียวัตถุสำคัญมีพระประธานประจำศาลาการเปรียญปางมารวิชัย สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548 และพระอรหันต์ 8 ทิศ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2548
โปรตอน (โครงการดาวเทียม)
โปรตอน (Протон ) เป็นดาวเทียมตรวจจับรังสีคอสมิกและอนุภาคมูลฐาน สี่ดวงของสหภาพโซเวียต เข้าสู่วงโคจรในปี พ.ศ. 2508–2511 โดยสามดวงแรกส่งโดยจรวดทดสอบ УР-500 (อักษรโรมัน: UR-500 ) ซึ่งเป็นขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) และอีกหนึ่งดวงส่งโดยจรวด Протон-К (อักษรโรมัน: Proton-K ) ดาวเทียมทั้งสี่ดวงทำภารกิจสำเร็จ โดยดวงสุดท้ายกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกในปี พ.ศ. 2512
การออกแบบดาวเทียม
โปรตอน 1–3 มีขนาดเท่ากันโดยมีมวล 12,200 กิโลกรัม (26,900 ปอนด์) โดยมีบรรจุภัณฑ์ทางวิทยาศาสตร์ที่พัฒนาขึ้นภายใต้การดูแลของนักวิทยาศาสตร์ เซอร์เกย์ นิโคลาเยวิช เวียร์นอฟ (Серге́й Никола́евич Вернóв) จากสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์-ฟิสิกส์นิวเคลียร์ของมหาวิทยาลัยมอสโก การทดลองประกอบด้วยกล้องโทรทรรศน์รังสีแกมมา, กล้องโทรทรรศน์ตรวจจับการเปล่งแสงวับ (scintillator) และอุปกรณ์นับตามสัดส่วนสำหรับตรวจวัดอนุภาคจากการไอออไนเซชันของแก๊ส ตัวนับสามารถระบุพลังงานทั้งหมดของอนุภาคคอสมิกพลังงานสูงพิเศษแต่ละอนุภาคได้ทีละอนุภาคซึ่งเป็นความสามารถที่ไม่เคยมีในดาวเทียมมาก่อน แม้ว่าอุปกรณ์ดังกล่าวจะได้รับการพัฒนาขึ้นก่อนหน้านั้นแปดปี โดยศาสตราจารย์ นาอูม เลโอนีโดวิช กริโกรอฟ (Нау́м Леони́дович Григо́ров) แต่ УР-500 เป็นจรวดบูสเตอร์รุ่นแรกที่มีประสิทธิภาพมากพอที่จะส่งดาวเทียมที่มีเครื่องวัดอนุภาคที่มีความอ่อนไหวเข้าสู่วงโคจรได้ ตัวนับสามารถวัดรังสีคอสมิกด้วยระดับพลังงานได้ถึง 100 ล้านอิเล็กตรอนโวลต์ (eV)
โปรตอน 3 ยังติดตั้งกล้องโทรทรรศน์ ตรวจจับการเปล่งแสงวับจากการแผ่รังสีเชเรนคอฟของแก๊ส (gas-Cherenkov-scintillator) เพื่อพยายามตรวจจับอนุภาคพื้นฐานที่ได้รับการตั้งสมมติฐานใหม่คือควาร์ก บรรจุภัณฑ์การทดลองทั้งหมดมีมวล 4,000 กก. (8,800 ปอนด์) และประกอบด้วยชิ้นส่วนโลหะ, พลาสติก และพาราฟิน
โทรมาตรถ่ายทอดผ่านสัญญาณนำทาง (beacon) ที่ 19.910 เมกะเฮิร์ตซ แผงโซลาร์เซลล์สี่แผงจ่ายพลังงานให้กับดาวเทียมซึ่งระบายความร้อนแผงด้วยเครื่องแลกเปลี่ยนความร้อน ดาวเทียมมีความเสถียรในการหมุนโดยระบบควบคุมทิศทางถูกควบคุมโดยเครื่องยนต์เจ็ต มีระบบควบคุมความชื้น ระบบทั้งหมดถูกควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ภายใน
โปรตอน 4 มีมวลที่มากกว่าคือ 17,000 กิโลกรัม (37,000 ปอนด์) โดยมีเครื่องมือหลักคือแคลอรีมิเตอร์ไอออไนเซชันที่ประกอบด้วยแท่งเหล็กและตัวเปล่งแสงวับพลาสติก อุปกรณ์ตรวจวัดที่ประกอบด้วยคาร์บอนหนึ่งก้อนและโพลีเอทิลีนอีกชิ้นหนึ่ง ซึ่งให้ข้อมูลเกี่ยวกับรังสีคอสมิกและสเปกตรัมของพลังงานจากการชนกันที่เป็นไปได้ของอนุภาครังสีคอสมิกกับนิวเคลียสของอนุภาคในชั้นบรรยากาศของไฮโดรเจน, คาร์บอน และเหล็ก ที่เกิดขึ้นในวงโคจร และยังคงดำเนินการค้นหาควาร์ก
โปรตอน 2
โปรตอน 2 ที่แทบจะเหมือนกับโปรตอน 1 ถูกส่งขึ้นสู่วงโคจรเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2508 เวลา 12:28 น. UTC จากฐานส่ง 81/23 ที่ไบโคนูร์คอสโมโดรม และกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2509 ในช่วงเวลาของการส่ง ผู้เชี่ยวชาญชาวอเมริกันเชื่อว่าโปรตอนรุ่นแรกเป็นส่วนประกอบของสถานีอวกาศทดลองเนื่องจากน้ำหนักของดาวเทียมและโซเวียตใช้คำว่า "สถานี" ในการระบุถึงดาวเทียมสังเกตการณ์
โปรตอน 3
หลังจากการทดสอบครั้งที่สามของการปล่อยจรวด УР-500 ในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2509 เวลา 14:39 น. UTC ไม่ประสบความสำเร็จ โปรตอน 3 ก็ได้ถูกนำขึ้นสู่วงโคจรโลกในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2509 เวลา 12:57 น. ในการทดสอบจรวดครั้งที่สี่และเป็นครั้งสุดท้าย โดยเป็นดาวเทียมดวงแรก ๆ ที่ติดตั้งอุปกรณ์ค้นหาควาร์ก และอนุภาคมูลฐานอื่น ๆ ซึ่งเป็นส่วนย่อยของอิเล็กตรอน ดาวเทียมดังกล่าวกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2509
โปรตอน 4
หลังจากสิ้นสุดการทดสอบจรวด УР-500 (ปัจจุบันถูกกำหนดชื่อเป็น "โปรตอน") จรวดรุ่นนี้และรุ่นต่อมาส่วนใหญ่ถูกนำมาใช้ในการปล่อยยานอวกาศไปยังดวงจันทร์ในโครงการซอนด์ (Зонд) อย่างไรก็ตามในวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2511 เวลา 11:40 น. UTC ดาวเทียมโปรตอน 4 ซึ่งเป็นรุ่นสุดท้ายและมีขนาดใหญ่กว่ามากถูกปล่อยขึ้นสู่วงโคจรผ่านจรวดโปรตอน Протон-К จากฐานส่ง 81/24 ที่ไบโคนูร์คอสโมโดรม เพื่อดำเนินการค้นหาควาร์กต่อไป และเสริมการวัดรังสีคอสมิกของดาวเทียมโปรตอนรุ่นก่อนหน้า  ดาวเทียมโปรตอนดวงสุดท้ายนี้กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศโลกในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2512
สิ่งตกทอด
ดาวเทียมโปรตอนได้รับการประกาศจากสื่อมวลชนของโซเวียตว่าเป็นจุดเริ่มต้นของขั้นตอนใหม่ในการสำรวจอวกาศของสหภาพโซเวียต ความสำเร็จของโปรตอนทำให้ วลาดีมีร์ เชโลเมย์ มีสถานะในอุตสาหกรรมจรวดของโซเวียตเทียบเท่ากับ เซียร์เกย์ โคโรเลฟ (Серге́й Королёв) แห่ง ОКБ-1 (ผู้พัฒนา สปุตนิก, วอสตอก และวอสฮอด) และ มีฮาอิล ยันเกล (Михаил Янгель) จาก ОКБ-456 (ผู้ออกแบบขีปนาวุธทางทหารคนสำคัญ) จรวด УР-500 เดิมชื่อ (Геркулес ) หมายถึงเฮอร์คิวลิส ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น "โปรตอน" เมื่อมีการรายงานข่าวที่สับสนทำให้ชื่อของจรวดนำส่งและวัสดุที่บรรทุกกลายเป็นชื่อเดียวกัน แม้ว่าโปรตอนจะไม่เคยใช้ในบทบาทขีปนาวุธข้ามทวีป แต่ก็กลายเป็นจรวดนำส่งที่ประสบความสำเร็จเป็นพิเศษสำหรับส่งดาวเทียมเชิงพาณิชย์ซึ่งให้บริการได้ดีจนถึงในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1990
วัดหางดง (อำเภอหางดง)
วัดหางดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหางดง อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่
วัดหางดงสร้างเมื่อ พ.ศ. 2320 แต่ตามประวัติของกรมการศาสนาแจ้งว่าสร้างประมาณปี พ.ศ. 2027 เดิมชื่อว่า วัดสันดอนแก้ว หรือ วัดดอนแก้ว สร้างในปลายสมัยพระเจ้าติโลกราช (พ.ศ. 1985–2030) เมื่อทางราชการได้มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองมีการตั้งแขวงแม่ท่าช้าง เป็นอำเภอหางดง จึงได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบ้านดง เพื่อให้สอดคล้องกับชื่อหมู่บ้าน และเปลี่ยนมาเป็น "วัดหางดง" จนถึงปัจจุบัน
วิหารเป็นสถาปัตยกรรมแบบล้านนาที่มีความงดงามมากแห่งหนึ่ง รูปแบบทรวดทรงของวิหารมีลักษณะคล้ายคลึงกับวัดต้นเกว๋น อำเภอหางดง ซึ่งมีประวัติว่าสร้างในตอนต้นพุทธศตวรรษที่ 25 เข้าใจว่าวัดหางดงก็คงจะสร้างขึ้นในระยะเวลาใกล้เคียงกัน วิหารมีแผนผังที่มุขยื่นออกด้านข้างซึ่งควรเป็นแผนผังของวิหารราวต้นพุทธศตวรรษที่ 25 ที่หน้าแหนบวิหารและเสาภายในวิหารประดับด้วยลายปูนปั้นที่มีฝีมือเป็นเอกลักษณ์ นอกจากนี้ยังมีภาพจิตรกรรมฝาผนังแต่ยังเขียนไม่เสร็จ วัดมีธรรมาสน์ชนิดไม้ทาชาดเขียนลายทองประดับกระจก ศิลปะล้านนา พุทธศตวรรษที่ 25 กว้างยาว 149 เซนติเมตร สูง 492 เซนติเมตร
การบูชาพระคัมภีร์
การบูชาพระคัมภีร์ (Bibliolatry จากภาษากรีกโบราณ: βιβλίον biblion, "หนังสือ" และคำต่อท้าย -λατρία -latria, "การบูชา") เป็นการบูชาหนังสือ การไหว้รูปเคารพหนังสือ หรือทำให้หนังสือเป็นพระเจ้า โดยเป็นรูปแบบหนึ่งของการบูชารูปปั้น โองการจากคัมภีร์บางศาสนาสั่งห้ามไม่ให้บูชาสัญลักษณ์ แต่ต่อมาโองการจากคัมภีร์ทำให้มีความศักดิ์สิทธิ์เหมือนรูปปั้น และผู้ศรัทธาอาจจบลงที่การบูชาหนังสือ การบูชาพระคัมภีร์สามารถนำไปสู่ลัทธิฟื้นฟู (revivalism), ไม่อนุญาตตำหนิ และการข่มเหงหลักคำสอนที่ไม่เป็นที่นิยม
ศาสนาคริสต์ใช้คำนี้ถึงผู้ที่ความจงรักภักดีต่อคัมภีร์ไบเบิลแบบสุดขั้ว หรือหลักคำสอนของผู้ที่ไม่เข้าใจคำภีร์ไบเบิล (biblical inerrancy) ผู้สนับสนุนความไม่เข้าใจในพระคัมภีร์ไบเบิลมักชี้จุดยืนยันความเชื่อของตน (เช่น 2 ทิโมธี 3:16–17 ) การตีความว่าคัมภีร์ไบเบิลเป็นหลักฐานอันสมบูรณ์จากพระผู้เป็นเจ้า นักวิจารณ์มองว่าเป็นรูปแบบการบูชา ดังตัวอย่างจากยอห์น 5:39–40 เพื่อระบุว่าพระเยซูตรัสแก่มนุษยชาติให้มีความสัมพันธ์กับพระเจ้ามากกว่าการตามกฎหมายอย่างหน้ามืดตามัว
ในอดีต ศาสนาคริสต์ไม่อนุมัติให้สักการะคัมภีร์ไบเบิล โดยสักการะพระเจ้าเท่านั้น ชาวคริสต์บางส่วนเชื่อว่าอำนาจในพระคัมภีร์มาจากพระเจ้า ผ่านทางแรงบันดาลใจจากโองการ ไม่ใช่ในตัวโองการ คำว่า "การบูชาพระคัมภีร์" ไม่ได้สื่อถึงความเชื่อ แต่ในอภิปรายผลเทววิทยาอาจใช้คำว่า การดูหมิ่น (pejorative) เพื่อสื่อถึงการปฏิบัติของฝ่ายตรงข้าม. ฝ่ายตรงข้ามอาจใช้คำว่า "การบูชาพระคัมภีร์" กับบางกลุ่ม ได้แก่ โปรเตสแตนต์แบบมูลฐานนิยมกับอีแวนจาลิคัล เช่น ขบวนการคิงเจมส์เท่านั้น (King James Only movement) ที่สนับสนุนความไม่เข้าใจในพระคัมภีร์ และ โซลาสคริปตูรา (พระคัมภีร์คืออำนาจศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียว)
การีม ลากวก
การีม ฟลอร็อง ลากวก (Karim Florent Laghouag; 4 สิงหาคม ค.ศ. 1975 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าโอลิมปิกชาวฝรั่งเศส เขาเป็นตัวแทนประเทศของเขาในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งประเภททีม และจบอันดับที่ 28 ในประเภทบุคคลด้วยม้าที่ชื่อ อ็องเตเบ
ลากวกเข้าร่วมการแข่งเวิลด์อีเควสเทรียนเกมส์ (ในปี ค.ศ. 2006 และ 2010) และในอีเวนติงชิงแชมป์ยุโรปสามครั้ง (ในปี ค.ศ. 2009, 2013 และ 2015) เขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงจากประเภททีมในปี ค.ศ. 2013 และ 2015 ในขณะเดียวกัน ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคืออันดับที่ 10 จากการแข่งเวิลด์เกมส์ 2006 ซึ่งจัดขึ้น ณ อาเคิน ประเทศเยอรมนี
โชนัง (จังหวัดชิบะ)
โชนัง (長南町 (Chōnan-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น ณ วันที่ 1 ธันวาคม 2020 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 7,743 คน 3240 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 120 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 65.38 km2
ภูมิศาสตร์
โชนังตั้งอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขากลางคาบสมุทรโบโซ มีพื้นที่ราบค่อนข้างน้อย เมืองนี้ยังคงมีแหล่งเกษตรกรรมเช่นเดียวกับเทศบาลอื่น ๆ ในภูมิภาค มีสนามกอล์ฟหลายแห่งตั้งอยู่เป็นหย่อม ๆ ในพื้นที่ โชนังตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจังหวัดชิบะ ห่างจากชิบะ เมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ประมาณ 25 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 50 ถึง 60 กิโลเมตร
ภูมิอากาศ
โชนังมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในโชนังคือ 15.1 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1684 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.9 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.3 °C
สถิติประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโชนังได้ลดลงเรื่อย ๆ ตลอด 70 ปีที่ผ่านมา
ประวัติศาสตร์
โชนังเต็มไปด้วยแหล่งโบราณคดีจากยุคโจมง ยุคยาโยอิ และยุคโคฟุง ภายใต้การปฏิรูปริตสึเรียวในยุคนาระ พื้นที่ที่เป็นโชนังในปัจจุบันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นคาซูซะ มีการตั้งวัดในพุทธนิกายเท็นไดสองแห่งในช่วงเวลานี้ ได้แก่ วัดคาซาโมริจิ และวัดโชฟูกูจิ ในตอนท้ายของยุคเฮอัง พื้นที่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้นำทหาร ไทระ โนะ ทาดัตสึเนะ และได้รับช่วงควบคุมพื้นที่ต่อโดยทายาทในยุคคามากูระ ในปี 1456 ตระกูลทาเกดะได้สร้างปราสาทโชนังขึ้น ต่อมาหลังจากการก่อตั้งรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ โชนันได้กลายเป็นศูนย์กลางการกระจายสินค้าหลัก ที่เด่นที่สุดก็คือเกลือ โดยผ่านคาบสมุทรโบโซ เมืองโชนันในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1955 จากการรวมเมืองโชนังเดิมกับหมู่บ้านข้างเคียง ได้แก่ นิชิมูระ ฮิงาชิมูระ และโทโยซากะ
การปกครอง
โชนังมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 13 คน เมืองโชนัง รวมทั้งเทศบาลอื่นในอำเภอโชเซ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ
ผลผลิตทางการเกษตรหลักของโชนังคือ ข้าว อีกทั้งเมืองนี้ยังมีการเพาะเห็ดชิตาเกะ และรากบัว นอกจากนี้ยังมีฟาร์มโคนมขนาดเล็กตั้งอยู่จำนวนหนึ่ง
การศึกษา
โชนังมีโรงเรียนที่สังกัดเทศบาลเมือง ได้แก่ โรงเรียนประถม 1 แห่ง โรงเรียนมัธยมต้น 1 แห่ง และเมืองนี้ไม่มีโรงเรียนมัธยมปลาย
รถไฟ
โชนังไม่มีรถไฟให้บริการ
รายชื่อสายการบินในประเทศบรูไน
นี่คือรายชื่อสายการบินที่ให้บริการในประเทศบรูไน
บอมเบอร์แมน '94
บอมเบอร์แมน '94 (ボンバーマン'94; Bomberman '94) เป็นวิดีโอเกมจากซีรีส์บอมเบอร์แมน ซึ่งพัฒนาและเผยแพร่โดยฮัดสันซอฟต์สำหรับพีซี เอนจิน และวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1993 ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาได้รับการพัฒนาขึ้นใหม่โดยเวสโตน และเผยแพร่อีกครั้งโดยเซกาในฐานะเมกาบอมเบอร์แมน (Mega Bomberman) ในเซกา เมกาไดรฟ์/เจเนซิสเมื่อปี ค.ศ. 1994 ในพื้นที่อื่น ๆ ซึ่งบอมเบอร์แมน '94 เวอร์ชันพีซี เอนจิน ได้วางจำหน่ายนอกประเทศญี่ปุ่นในเวลาต่อมาผ่านระบบเวอร์ชวลคอนโซลของวี และระบบเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก ของเพลย์สเตชัน 3
เกมดังกล่าวรองรับโหมดผู้เล่นเดี่ยวและหลายผู้เล่น ในโหมดผู้เล่นเดี่ยว ผู้เล่นจะหาเส้นทางผ่านวงกตหลายด่าน, ทำลายสิ่งมีชีวิตด้วยระเบิด ส่วนในโหมดหลายผู้เล่น ผู้เล่นเอาชนะกันและกันด้วยระเบิด
สำหรับพอร์ตเมกาไดรฟ์/เจเนซิสนั้นมีความแตกต่างบางประการ เช่น ตัวเลือกน้อยลงในในโหมดหลายผู้เล่น และเพลงที่แตกต่างกัน (ตัวอย่างเช่น เพลงของแจมมิงจังเกิลได้รับการนำกลับมาใช้ซ้ำในฐานะด่านแรกของซูเปอร์บอมเบอร์แมน 4 แต่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเวอร์ชันอื่น ๆ)
บอมเบอร์แมน '94 ต้นตำรับได้วางจำหน่ายครั้งแรกนอกประเทศญี่ปุ่นในระบบเวอร์ชวลคอนโซลในทวีปอเมริกาเหนือ ส่วนพอร์ตสำหรับโทรศัพท์เคลื่อนที่เปิดตัวในปี ค.ศ. 2008 (โดยเปลี่ยนชื่อเป็นบอมเบอร์แมน '08) และเกมภาคก่อนอย่างบอมเบอร์แมน '93 ได้รับการวางจำหน่ายแทนเมื่อบอมเบอร์แมน '94 วางจำหน่ายในระบบเวอร์ชวลคอนโซลของญี่ปุ่น
ทั้งนี้ บอมเบอร์แมน '94 ได้รับการวางจำหน่ายในระบบเพลย์สเตชัน เน็ตเวิร์ก ของญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม ค.ศ. 2009 สำหรับเล่นในเพลย์สเตชัน 3 และเพลย์สเตชัน พอร์เทเบิล ซึ่งต่อมาได้รับการเผยแพร่ในทวีปอเมริกาเหนือเมื่อวันที่ 2 มิถุนายน ค.ศ. 2011
โครงเรื่อง
ชาวแพลเนตบอมเบอร์อาศัยอยู่อย่างสงบสุข โดยได้รับการคุ้มครองจากวิญญาณทั้งห้า จนกระทั่งบิวเกลียร์ผู้ชั่วร้ายและกองทัพหุ่นยนต์ของเขาบุกเข้ามา ภาพวิญญาณซึ่งเป็นแหล่งที่มาของพลังเวทมนตร์ของวิญญาณ ได้ถูกทำลายและแยกแพลเนตบอมเบอร์ออกเป็นห้าส่วน ซึ่งบอมเบอร์แมนได้มาถึงเพื่อฟื้นฟูสภาพของภาพวิญญาณ และทำให้แพลเนตบอมเบอร์รวมกันอีกครั้ง
รูปแบบการเล่น
เกมดังกล่าวตั้งอยู่ในหกพื้นที่ ได้แก่ แจมมิงจังเกิล, เวกซิงวอลเคโน, สแลมมิงซี, แครงกิงคาสเซิล, แธรชชิงทุนดรา และดาวหางประดิษฐ์ของบิวเกลียร์ เนื่องจากเมกาไดรฟ์และเจเนซิสไม่มีพอร์ตคอนโทรลเลอร์ที่ห้า เมกาบอมเบอร์แมนจึงรองรับผู้เล่นสี่คนเท่านั้นแทนที่จะเป็นห้าคน นี่เป็นเกมแรกในซีรีส์ที่ใช้การออกแบบที่ทันสมัยของไวต์บอมเบอร์แมน บอมเบอร์แมน '94 ยังแนะนำลูอีที่ปรากฏในซีรีส์ นอกจากนี้ บอมเบอร์แมน '94 ยังแนะนำตัวละครที่กลับมาอีกหลายตัว เช่น บอมเบอร์หญิงและเด็ก (ซึ่งเป็นสกินหลายผู้เล่น) เรด/กรีน/บลูบอมเบอร์ และตัวร้ายรอง ซึ่งอาจเกิดจากการรวมสกิน "ปกติ" เข้ากับสีที่สอดคล้องกัน
เดโมเทคโนโลยีแฟกเตอร์ไฟฟ์
ก่อนที่โปรเจกต์เมกาบอมเบอร์แมนจะได้รับการกำหนดเป้าหมายในฐานะพอร์ตเมกาไดรฟ์/เจเนซิสของบอมเบอร์แมน '94 แฟกเตอร์ไฟฟ์ได้รับการขอร้องโดยบริษัทฮัดสันให้พัฒนาสิ่งที่จะเป็นภาคแรกของซีรีส์บอมเบอร์แมนสำหรับระบบเมกาไดรฟ์/เจเนซิส ซึ่งมีชื่อรหัสแล้วคือเมกาบอมเบอร์แมน เพื่อเป็นการพิสูจน์แนวคิด แฟกเตอร์ไฟฟ์ได้นำเสนอการสาธิตเทคโนโลยีที่อนุญาตให้ผู้เล่นแปดคนเล่นและต่อสู้ในเวลาเดียวกันโดยใช้เซกาทีมเพลเยอร์อะแดปเตอร์สองตัว บริษัทฮัดสันรู้สึกประทับใจกับชิ้นงานนี้ แต่ในที่สุดพวกเขาก็พิจารณางานใหม่และอนุญาตโครงการเมกาบอมเบอร์แมนให้กับเวสโตน โค. ซึ่งเป็นผู้สร้างซีรีส์วันเดอร์บอยเพื่อทำการแปลงบอมเบอร์แมน '94 สำหรับพีซีเอนจินโดยตรง สู่ระบบเมกาไดรฟ์/เจเนซิส เพื่อให้บริษัทเซกาได้เป็นผู้เผยแพร่
การตอบรับ
นิตยสารเกมโปรได้ให้บทวิจารณ์ในเชิงบวกแก่เวอร์ชันเจเนซิส โดยสรุปว่า "เลเวลใหม่, ศัตรูใหม่ และสัมผัสใหม่ ๆ มากมายทำให้เกมนี้เป็นหนึ่งในเหล่าบอมเบอร์ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา" พวกเขารู้สึกถูกใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเลเวลใหม่ และการเพิ่มพลังของสัตว์ ผู้วิจารณ์ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลีได้รับการแบ่งการวิจารณ์ ในขณะที่เอ็ด เซมเรด และซูชิ-เอกซ์ ได้ตอบสะท้อนต่อเกมโปรว่าเลเวลใหม่และการเพิ่มพลังของสัตว์ทำให้ส่วนประกอบของบอมเบอร์แมนภาคใหม่นั้นแข็งแกร่ง ส่วนแดนยอน คาร์เพนเทอร์ และอัล มานูเอล ต่างรู้สึกว่ามันไม่ได้แตกต่างจากเวอร์ชันซูเปอร์แฟมิคอมมากพอที่จะคุ้มค่าต่อการได้รับ ในทางตรงกันข้าม ผู้วิจารณ์สำหรับนิตยสารเนกซ์เจเนอเรชันแย้งว่าเกมดังกล่าวแตกต่างจากเวอร์ชันซูเปอร์แฟมิคอมมากเกินไป และการเพิ่มพลังและสัตว์แบบใหม่ทำให้ "ความเรียบง่ายที่สวยงามของต้นฉบับ" หายไป อย่างไรก็ตาม เขาแนะนำให้ "เจ้าของเครื่องเจเนซิสใด ๆ เล่นกับเพื่อนสามคน ด้วยมัลติแทปหนึ่งตัว"
หอชมเมืองร้อยเอ็ด
หอชมเมืองร้อยเอ็ด หรือ หอโหวด ๑๐๑ (Roi Et Tower) เป็นหอคอยอยู่ในจังหวัดร้อยเอ็ด ตั้งอยู่ภายในสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ร้อยเอ็ด บริเวณด้านหน้าศาลากลางจังหวัดและบึงพลาญชัย เปิดทำการเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม พ.ศ. 2563 มีพื้นที่ใช้สอยจริงจำนวน 12 ชั้น เทียบเท่าความสูงของตึก 35 ชั้น มีความสูง 123 เมตร รวมพื้นที่ทั้งหมด 3,621 ตารางเมตร หอชมเมืองสร้างตามยุทธศาสตร์การพัฒนาเมืองร้อยเอ็ด 4.0 เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชื่อ "โครงการสามเหลี่ยมการท่องเที่ยวสาเกตนคร" โดยมีการเชื่อม 3 อำเภอเข้าด้วยกัน ได้แก่ อำเภอเมืองร้อยเอ็ด อำเภอธวัชบุรี และอำเภอหนองพอก หอชมเมืองหรือหอโหวด ๑๐๑ ตั้งชื่อตามเครื่องดนตรีพื้นบ้านอีสาน "โหวด" ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีประจำจังหวัดและถูกนำมาออกแบบเป็นรูปทรงของอาคาร และชื่อจังหวัด "๑๐๑" ภายในอาคารประดับตกแต่งโดยสอดแทรกเรื่องราวท้องถิ่นกับความร่วมสมัย เช่น ดอกอินทนิลบก ดอกไม้ประจำจังหวัด ที่ทำจากคริสตัล เป็นต้น
วัดบางเกาะเทพศักดิ์
ประวัติ
วัดบางเกาะเทพศักดิ์วัดโบราณสมัยกรุงศรีอยุธยา ตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้สร้าง และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 เจ้าอาวาสรูปปัจจุบันระบุว่า แต่เดิมชื่อว่า วัดเกาะกาหลง ต่อมาเปลี่ยนชื่อมาเป็น วัดบางเกาะกรรณิการาม ใกล้กับวัดนี้มีวัดร้างอยู่หนึ่งวัด คือ "วัดจำปาศักดิ์" จนเมื่อ พ.ศ. 2496 ได้รวมสองวัดเป็นวัดเดียว ใช้ชื่อว่า "วัดบางเกาะเทพศักดิ์"
อาคารเสนาสนะและปูชนียวัตถุ
อุโบสถหลังเก่าซึ่งน่าจะร่วมสมัยกับอุโบสถวัดบางกุ้ง แต่ปัจจุบันอุโบสถได้รับการบูรณะซ่อมแซมใหม่แล้วในปี พ.ศ. 2425 พระมณฑปอาคารรูปทรงสี่เหลี่ยม หลังคาเครื่องไม้และสร้างซ้อนกันเป็นชั้น ๆ จำนวน 7 ชั้น โดยยอดบนสุดมีขนาดเล็กรูปทรงคล้ายจอมแห มุงกระเบื้องดินเผา
ปูชนียวัตถุ ได้แก่ พระพุทธรูปทรงเครื่องใหญ่พระพุทธรูปสำริดประทับนั่งขัดสมาธิราบบนฐานบัว แสดงปางมารวิชัย พระพุทธรูปหินทรายแดงภายในระเบียงพระมณฑป และบริเวณวัดพบชิ้นส่วนพระพุทธรูปจำนวนหนึ่งเป็นพระพุทธรูปหินทรายแดง พอกทับด้วยปูนปั้นลงรักปิดทอง ประทับนั่งแสดงปางสมาธิและปางมารวิชัย ศิลปะอยุธยาตอนปลายถึงรัตนโกสินทร์ตอนต้น บริเวณหน้าอุโบสถเป็นที่ประดิษฐานของเทพทันใจ ภายในอุโบสถประดิษฐานของ หลวงพ่อเพชรมงคลอุดมโชค พระประธานองค์ใหญ่ปางสะดุ้งมารที่สร้างขึ้นในช่วงสมัยปลายกรุงศรีอยุธยา วิหารพระศรีสมุทรศักยมุนีเป็นวิหารจัตุรมุขที่สร้างด้วยหินอ่อนเกือบทั้งหลัง ภายในประดิษฐาน พระศรีสมุทรศักยมุนี ซึ่งหล่อด้วยทองเหลืององค์ใหญ่ปางอุ้มบาตร สูง 3 เมตร 80 เซนติเมตร บริเวณฝาผนังเป็นที่เก็บรวบรวมวัตถุสิ่งของต่าง ๆ ที่ล้ำค่า เช่น รูปภาพ ตาลปัตร และอื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ยังเป็นที่ประดิษฐานของพระบรมสารีริกธาตุและพระธาตุเขี้ยวแก้วบรรจุอยู่ด้านในผอบ ซึ่งพระอาจารย์ทรัพย์ อดีตเจ้าอาวาสได้จำลองมาจากประเทศศรีลังกา และสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร ประทานให้วัดบางเกาะเทพศักดิ์แห่งนี้
ตำบลมะลิกา
มะลิกา เป็นตำบลในอำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ. 2563 ตำบลนี้มีประชากร 4,364 คน
ประวัติ
มีการก่อตั้งตำบลมะลิกาในวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2538 จากการแยก 8 หมู่บ้านจากตำบลแม่อาย
เขตการปกครอง
ตำบลมะลิกาแบ่งออกเป็น 10 หมู่บ้าน ได้แก่
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
พื้นที่ตำบลมีองค์กรปกครองท้องถิ่น 2 องค์กร ได้แก่
พงษ์ลดา พิมลพรรณ
พงษ์ลดา พิมลพรรณ นักแสดงผู้ได้รับรางวัลตุ๊กตาทองสาขานักแสดงสบทบหญิงยอดเยี่ยมคนแรกของเมืองไทย
เบื้องต้น
ผกา พุดเสน เป็นชาวจังหวัดจันทบุรี ภายหลังการเข้าวงการเธอได้เปลี่ยนชื่อเป็น พงษ์ลดา พิมลพรรณหรือพงษ์ผกา พิมลพรรณ
เข้าสู่วงการ
เข้าสู่วงการจากการประกวดนางสาวไทยรุ่นเดียวกันกับอมรา อัศวนนท์ โดยผู้ได้ตำแหน่งในปีนั้นคือ อนงค์ อัชชวัฒนา จากนั้นเธอจึงได้เข้าสู่วงการโดยแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกนักสืบพราน ตอน จำเลยไม่พูด ส่งผลให้เธอได้รางวัลตุ๊กตาทองในปีถัดมา ต่อมาในยุคมิตร - เพชรา พงษ์ลดาก็หันมารับบทบาทแม่และบทแสดงสมทบอื่น ๆ อีกทั้งยังเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ในนามลดาพรรณภาพยนตร์ ผลงานการสร้าง เช่น ชโลมเลือด(2506), หยกแก้ว(2508), เลิศชาย(2507) เป็นต้น
สูงวัย
ในช่วงที่เธอเริ่มมีอายุเธอมักได้รับบทแม่หรือผู้ใหญ่ใจดีโดยบทบาทที่ทุกคนจำได้ เช่น คุณสาย ในเรื่อง สี่แผ่นดิน
หม่า ซือฉุน
หม่า ซือฉุน (เกิด 14 มีนาคม พ.ศ. 2531) หรือ ซานดรา หม่า เป็นนักแสดงหญิงชาวจีน
ตีโบ วาแล็ต
พันโท ตีโบ วาแล็ต (Thibaut Vallette; 18 มกราคม ค.ศ. 1974 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าชาวฝรั่งเศส เขาเป็นตัวแทนประเทศของเขาในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งประเภททีม เขาเป็นนายทหารอาชีพในกองกำลังอัลไพน์ (Chasseurs Alpins) ก่อนที่จะรายงานตัวเข้าสู่กาเดรอนัวร์ที่ซูเมอร์
วาแล็ตยังเข้าร่วมการแข่งอีเวนติงชิงแชมป์ยุโรป 2015 ซึ่งจัดขึ้นที่แบลร์คาสเซิล โดยเขาได้รับเหรียญทองแดงทั้งในประเภททีมและประเภทบุคคล
ตลาดกลาง (พนมเปญ)
ตลาดกลางกรุงพนมเปญ (Marché central de Phnom Penh) หรือ พซา ทม ทเม็ย (ផ្សារធំថ្មី, "ตลาดใหญ่แห่งใหม่") เป็นตลาดและจุดหมายตาแห่งหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา โดยเป็นอาคารแบบอาร์ตเดโกสีเหลือง มีโดมสูง 26 เมตร มีอาคารปีกทรงหลังคาโค้ง แยกออกมาสี่ด้าน ออกแบบโดย Jean Desbois สถาปนิกชาวฝรั่งเศส และควบคุมการก่อสร้างโดย Louis Chauchon ซึ่งเป็นสถาปนิกชาวฝรั่งเศสเช่นกัน ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2480 กล่าวกันว่าที่นี่เป็นตลาดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของเอเชีย ภายในอาคารมีร้านรวงและสินค้าหลากหลาย
ครั้นตลาดกลางทรุดโทรมลง จึงมีการบูรณะปรับปรุงอาคารตลาดกลางใหม่ช่วง พ.ศ. 2552–2554 ด้วยทุนสนับสนุนจากสำนักงานพัฒนาฝรั่งเศส (French Development Agency) โดยใช้งบประมาณทั้งหมด 4.2 ล้านดอลลาร์สหรัฐ มีการซ่อมแซมโครงสร้างที่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กทั้งหมด และเพิ่มพื้นที่ตั้งแผงค้าขายบริเวณอาคารปีกทั้งสี่ด้าน
แม่น้ำปาเปโนโอ
แม่น้ำปาเปโนโอ (Papeno'o) เป็นแม่น้ำในเกาะตาฮีตี เฟรนช์พอลินีเชีย โดยบริเวณต้นน้ำอยู่บริเวณแนวเทือกเขาของตาฮีตีทางตะวันออกของศูนย์กลางเมืองปาเปเอเต และปากน้ำอยู่บริเวณอ่าวตาฮีตีใกล้กับปาเปเอโน แม่น้ำมีความยาว 20 ไมล์ และมีความกว้างปากแม่น้ำ 10 ฟุต น้ำทั้งหมดไหลลงมหาสมุทรแปซิฟิก แม่น้ำก่อตัวจากการละลายของหิมะของเขาโอโรเฮนา ซึ่งตั้งอยู่ตอนกลางของตาฮีตี และไหลไปทางเหนือมุ่งสู่อารูเอ เมื่อไหลไปทางเหนือ แม่น้ำจะสะสมน้ำจากหิมะที่ละลายเพิ่มขึ้น จนทำให้เป็นแม่น้ำที่มีความกว้าง 10 ฟุตเป็นระยะทาง 12 ไมล์ก่อนลงสู่มหาสมุทร ปาหแม่น้ำตั้งอยู่ใกล้กับอารูเอ จุดสูงสุดของแม่น้ำแห่งนี้อยู่ที่ 4,000 ฟุตในบริเวณเทือกเขาของตาฮีตี ส่วนจุดต่ำสุดอยู่ที่ 2 ฟุต เมื่อแม่น้ำปาเปโนโอบรรจบกับมหาสมุทร
ออนเดอะกราวด์
การวางองค์ประกอบเพลง
"ออนเดอะกราวด์" ถูกเขียนขึ้นโดยโรเซ, เอมี อัลเลน, ราอุล กูบีนา, จอน เบลเลียน, จอร์เจน โอเดอการ์ด และเท็ดดี พัก เป็นเพลงแนวอิเล็กโทรป็อปและป็อปที่มีองค์ประกอบเป็นซินท์ป็อปและจังหวะดนตรีอีดีเอ็มที่เสริมด้วยกีตาร์โปร่ง  คอร์ดของเพลงดำเนินด้วยท่อนเวิร์สที่เป็นเสียงลมแทรก (breathy voice) ตามด้วยท่อนคอรัสที่มีลักษณะแดนซ์ป็อปอย่างหนักหน่วง และจบลงด้วยเสียงของโรเซที่เพิ่มสูงขึ้น  ด้านเนื้อเพลง "ออนเดอะกราวด์" เป็นเพลงที่โรเซเล่าเรื่องเกี่ยวกับชีวิตที่ประสบความสำเร็จ จนมาตระหนักได้ว่าตัวตนของเธอเองคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ในด้านสัญกรณ์ดนตรี (musical notation) เขียนขึ้นในคีย์ซีเมเจอร์ด้วยเทมโป 189 จังหวะต่อนาที และมีความยาว 2 นาที 48 วินาที
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอกำกับโดยฮัน ซา-มิน และเผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 12 มีนาคม ค.ศ. 2021 บนช่องอย่างเป็นทางการของแบล็กพิงก์ในยูทูบ หลังจากมิวสิกวิดีโอถูกเผยแพร่ "ออนเดอะกราวด์" ทำลายสถิติเพลง "เจนเทิลแมน" ของไซ หลังจากมียอดวิวมากที่สุดใน 24 ชั่วโมงแรกของศิลปินเดี่ยวชาวเกาหลีใต้ ด้วยจำนวน 41.6 ล้านครั้ง
การแสดง
ในวันที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 2021 โรเซแสดงเพลง "ออนเดอะกราวด์" ในรายการ อินกีกาโย ทางช่องเอสบีเอส และรายการ เดอะทูไนต์โชว์สตาร์ริงจิมมีแฟลลอน ทางช่องเอ็นบีซีในวันที่ 16 มีนาคม โรเซยังแสดงเพลง "ออนเดอะกราวด์" ในรายการ เอ็มเคานต์ดาวน์ ในวันที่ 18 มีนาคม โชว์! มิวสิกคอร์ ในวันที่ 20 มีนาคม และ อินกีกาโย อีกครั้งในวันที่ 21 มีนาคม
อุทยานแห่งชาติเออัว
อุทยานแห่งชาติเออัวเป็นอุทยานแห่งชาติบนเกาะเออัว ประเทศตองงา อุทยานแห่งนี้เป็นอุทยานป่าไม้แห่งชาติเพียงแห่งเดียวของประเทศ ครอบคลุมพื้นที่ 4.51 sqkm อุทยานตั้งอยู่ทางตะวันออกของเกาะ ครอบคลุมด้วยพืชป่าดิบชื้นกว้าง 800 m ส่วนทางตะวันตกติดกับหน้าผาสูงชันที่ทอดยาวลงไปสู่มหาสมุทร ซึ่งมีถ้าเป็นจำนวนมาก อุทยานได้รับสถานะอุทยาแห่งชาติเมื่อ ค.ศ. 1992 และพื้นที่นี้ได้รับการปกป้องโดยองค์การระหว่างประเทศเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (IUCN)
กุ้ยเหริน
กุ้ยเหริน (貴人) เป็นฐานันดรพระภรรยาในจักรพรรดิจีน ปรากฎครั้งแรกสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ถือเป็นตำแหน่งบาทบริจาริกาชั้นสูงสุด แต่ยังมีสถานะเป็นสามัญชนและไม่ถือว่าเป็นเจ้า
ในสมัยราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นเฉิงรับสามพี่น้องตระกูลจ้าวเข้าเป็นนางสนม สามพี่น้องทำให้จักรพรรดิโปรดปรานมาก ท้ายที่สุด พระองค์ทรงถอดยศสวีฮองเฮา (許皇后) ลงเป็นสามัญชน และให้กักบริเวณอดีตฮองเฮาไว้ในตำหนักเย็น หลังจากนั้น นางจึงถูกเรียกว่า ฉางติ้งกุ้ยเหริน (长定贵人 กุ้ยเหรินตำหนักเย็น)
เทศบาลตำบลสร้างก่อ
เทศบาลตำบลสร้างก่อ เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลสร้างก่อ ในอำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลสร้างก่อ ก่อนที่ต่อมาจะแบ่งแยกพื้นที่สภาตำบลจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลสร้างก่อใน พ.ศ. 2537 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 3 ของอำเภอกุดจับ ปัจจุบันเขตเทศบาลตำบลสร้างก่อมีประชากร 4,004 คน
เทศบาลตำบลตาลเลียน
เทศบาลตำบลตาลเลียน เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลตาลเลียน ในอำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลตาลเลียน ก่อนที่ต่อมาจะแบ่งแยกพื้นที่สภาตำบลจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลตาลเลียนใน พ.ศ. 2537 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 2 ของอำเภอกุดจับ ปัจจุบันเขตเทศบาลตำบลตาลเลียนมีประชากร 3,715 คน
พื้นที่เทศบาลตำบลตาลเลียนตั้งอยู่ที่ป่าสงวนแห่งชาติป่ากุดจับทางทิศตะวันตกของอำเภอกุดจับ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 17 กิโลเมตร อยู่ห่างจากตัวจังหวัดอุดรธานี 41 กิโลเมตร สามารถเดินทางมาได้โดยทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2263 (สายอุดรธานี–หนองแวง) สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดสองแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลทุ่งตาลเลียน
เขตโฎนปึญ
เขตโฎนปึญ (ខណ្ឌដូនពេញ, "เขตยายเพ็ญ") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 7.44 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 155,069 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 11 แขวง กับ 134 หมู่บ้าน ชื่อเขตนั้นตั้งตามจุดกำเนิดของกรุงพนมเปญ โดยตำนานพื้นบ้านระบุว่ามีหญิงคนหนึ่งชื่อยายเพ็ญ หรือโฎนปึญ อาศัยอยู่บริเวณนี้ วันหนึ่งยายเพ็ญพบพระพุทธรูปลอยมาตามน้ำ นางจึงไปขอแรงชาวบ้านช่วยกันถมดินเป็นภูเขาเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปบนเขา ด้วยเหตุนี้เขาดังกล่าวจึงมีชื่อว่าพนมเปญ หรือภนุมปึญ
เขตโฎนปึญถือเป็นย่านธุรกิจสำคัญของเมืองหลวงเพราะเป็นที่ตั้งของห้างสรรพสินค้าสุริยา และตลาดกลางกรุงพนมเปญ รวมทั้งเป็นที่ตั้งโบราณสถานที่สำคัญของชาติคือ พระบรมราชวังจตุมุขสิริมงคล วัดพระแก้วมรกต วัดพนม วัดปทุมวดีราชวราราม วัดอุณาโลม และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติกัมพูชา
อนุสาวรีย์บุซลุจา
อนุสาวรีย์สภาพรรคคอมมิวนิสต์แห่งบัลแกเรีย (Дом паметник на БКП; Monument House of the Bulgarian Communist Party) หรือรู้จักในชื่อ อนุสาวรีย์บุซลุจา (Buzludzha Monument) ตั้งอยู่บนยอดเขาบุซลุจาในประเทศบัลแกเรียตอนกลาง สร้างขึ้นโดยรัฐบาลพรรคคอมมิวนิสต์บัลแกเรียและมีพิธีเปิดในปี 1981 อนุสาวรีย์นี้เป็นการระลึกถึงเหตุการณ์ในปี 1891 ที่ซึ่งกลุ่มของนักคอมมิวนิสม์นิยม นำโดยดิมิตาร์ บลาโกเอฟ รวมตัวกันอย่างลับ ๆ ในพื้นที่แถบนี้เพื่อตั้งกลุ่มขบวนการสังคมนิยมขึ้น ต่อมาได้กลายมาเป็นพรรคสังคมนิยมประชาธิปไตยบัลแกเรีย (Bulgarian Social Democratic Party) ที่ซึ่งต่อมาเป็น พรรคคอมมิวนิสต์บัลแกเรีย
การก่อสร้าง
การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในวันที่ 23 มกราคม 1974 ภายใต้การออกแบบของสถาปนิก Georgi Stoilov อดีตนายกเทศบาลของเมืองโซเฟียและผู้ร่วมก่อตั้งสมัชชาสถาปนิกในบัลแกเรีย พื้นที่ที่สร้างนั้นเป็นยอดเขาที่ถูกระเบิดด้วยทีเอ็นทีให้ราบเรียบก่อนการก่อสร้าง ทำให้ความสูงของเขาลดลงจาก 1441 m เป็น 1432 m หินราว 15,000 ลูกบาศก์เมตรถูกขนย้ายออกจากพื้นที่ รวมงบประมาณการก่อสร้างอยู่ที่ 14,186,000 เลฟ หรือเทียบเท่าราว US$35 ในปัจจุบัน
ในวัฒนธรรมสมัยนิยม
ภาพยนตร์แอคชั่นปี 2916 เรื่อง Mechanic: Resurrection ถ่ายทำที่นี่แต่มีการเพิ่มเอฟเฟกต์พิเศษเข้าไปให้อาคารนี้ตั้งอยู่ริมหาดและมีลานเฮลิคอปเตอร์ติดอยู่ นอกจากนี้ยังปรากฏในภาพยนตร์ตลกปี 2018 เรื่อง I Feel Good
เทศบาลตำบลเชียงเพ็ง
เทศบาลตำบลเชียงเพ็ง เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลเชียงเพ็ง ในอำเภอกุดจับ จังหวัดอุดรธานี เดิมมีฐานะเป็นสภาตำบลเชียงเพ็ง ก่อนที่ต่อมาจะแบ่งแยกพื้นที่สภาตำบลจัดตั้งเป็นสุขาภิบาลเชียงเพ็งใน พ.ศ. 2537 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 นับเป็นเทศบาลตำบลแห่งที่ 4 ของอำเภอกุดจับ ปัจจุบันเขตเทศบาลตำบลเชียงเพ็งมีประชากร 4,020 คน
เขตเทศบาลตำบลเชียงเพ็งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอกุดจับ อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอประมาณ 15 กิโลเมตร อยู่ห่างจากตัวจังหวัดอุดรธานี 16 กิโลเมตร สามารถเดินทางมาได้โดยทางหลวงชนบท อด.3001 [สายแยกทางหลวงหมายเลข 216 (กม.ที่ 124+357) – บ้านหนองสร้างไพร] สภาพสังคมมีโรงเรียนทั้งหมดหนึ่งแห่งและมีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนึ่งแห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลสร้างแป้น
เขตปรำปีร์เมียะเกอะรา
เขตปรำปีร์เมียะเกอะรา (ខណ្ឌប្រាំពីរមករា, "เขตวันที่เจ็ดมกราคม") เป็นเขตหนึ่งของกรุงพนมเปญ ประเทศกัมพูชา มีพื้นที่ 2.21 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 71,092 คน แบ่งการปกครองออกเป็น 8 แขวง กับ 33 หมู่บ้าน เป็นเขตที่มีขนาดพื้นที่เล็กที่สุดแต่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในพนมเปญ ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวเขมร รองลงมาเป็นชาวจีน เวียดนาม และชาวต่างชาติอื่น ๆ ชื่อเขตตั้งเพื่อระลึกถึงวันที่ทหารอาสาสมัครเวียดนามเข้ายึดกรุงพนมเปญ ช่วยเหลือประชาชนกัมพูชาให้หลุดพ้นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์จากเงื้อมมือของเขมรแดงกลุ่มปล โปต เมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2522 หลังจากนั้นจึงตั้งกลุ่มเขมรแดงแปรพักตร์ หนึ่งในนั้นมีฮุน เซน ขึ้นอำนาจแทน ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งมิตรภาพ ความสามัคคี และความร่วมมือระหว่างกัมพูชากับเวียดนาม
เขตปรำปีร์เมียะเกอะราเป็นที่ตั้งของโรงเรียนนานาชาติแคนาดา พนมเปญ และเป็นที่ตั้งของตลาดโอรุสซี ซึ่งเป็นตลาดใหญ่แห่งหนึ่งของพนมเปญ
พระราชพงศาวลีราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์
แผนผังลำดับครอบครัวราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์เป็นการสันนิฐานและการตีความ แผนผังลำดับครอบครัวราชวงศ์ที่สิบเก้าแห่งอียิปต์เริ่มต้นจากการแต่งตั้งให้ ฟาโรห์รามเสสที่ 1 ให้เป็นรัชทายาทของฟาโรห์ฮอร์เอมเฮบ ซึ่งเป็นฟาโรห์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่ 18 ซึ่งพระองค์ไม่มีพระราชโอรส ฟาโรห์รามเสสที่ 1 สืบเชื้อสายต่อถึงฟาโรห์รามเสสที่ 2 มหาราชซึงพระองค์มีโอรสธิดามากมาย
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์รามเสสที่ 2 มหาราช มีการสืบราชสันติวงศ์ไม่ชัดเจน ไม่ทราบสัญชาติของฟาโรห์อเมนเมสเซและความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพระองค์กับฟาโรห์ซิพทาห์
มาตีเยอ เลอมวน
มาตีเยอ เลอมวน (Mathieu Lemoine; 17 เมษายน ค.ศ. 1984 – ) เป็นนักกีฬาขี่ม้าโอลิมปิกชาวฝรั่งเศส เขาเป็นตัวแทนประเทศของเขาในการแข่งโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ซึ่งเขาได้รับรางวัลเหรียญทองในการแข่งขันประเภททีม และจบอันดับที่ 15 ในประเภทบุคคลด้วยม้าที่ชื่อบาร์ต
เลอมวนยังเข้าร่วมการแข่งอีเวนติงชิงแชมป์ยุโรป 2015 ซึ่งจัดขึ้นที่แบลร์คาสเซิล โดยเขาได้รับรางวัลเหรียญทองแดงในประเภททีม
รายชื่อสายการบินในประเทศกาตาร์
นี่คือรายชื่อของสายการบินที่ให้บริการในประเทศกาตาร์
ประชาธิปไตยแบบโซเวียต
ประชาธิปไตยแบบโซเวียต หรือประชาธิปไตยแบบสภา เป็นระบบการเมืองซึ่งสภา (soviet, โซเวียต) ที่มาจากการเลือกตั้งทางตรงเป็นผู้ใช้อำนาจปกครอง สภารับผิดชอบโดยตรงต่อผู้เลือกตั้ง และถูกผูกมัดด้วยคำสั่งโดยใช้แบบจำลองการมีผู้แทนที่ได้รับมอบหมาย อาณัติแบบเด็ดขาด (imperative mandate) เช่นนี้แตกต่างจากอาณัติเสรี (free mandate) ซึ่งผู้แทนที่ได้รับเลือกตั้งรับผิดชอบต่อมโนธรรมของตนเท่านั้น ผู้แทนอาจถูกไล่ออกจากตำแหน่งหรือถูกออกเสียงถอดถอนเมื่อใดก็ได้ ในประชาธิปไตยแบบโซเวียต ผู้ออกเสียงจัดระเบียบเป็นหน่วยพื้นฐาน ตัวอย่างของหน่วยเหล่านี้เช่น คนงานของบริษัท ๆ หนึ่ง, ผู้อยู่อาศัยในเขต ๆ หนึ่ง หรือทหารในค่าย ๆ หนึ่ง ผู้ออกเสียงส่งผู้แทนเป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่สาธารณะ ซึ่งปฏิบัติหน้าที่เป็นสภานิติบัญญัติ รัฐบาลและศาลในคน ๆ เดียว โดยไม่มีการแยกใช้อำนาจตามแบบประชาธิปไตยของจอห์น ล็อกและมงแต็สกีเยอ สภานี้มีการเลือกตั้งในหลายระดับ คือในระดับที่อยู่อาศัยและธุรกิจจะส่งไปยังสภาท้องถิ่นในสภาเต็มคณะ (plenary assembly) และสภาเหล่านี้จะส่งผู้แทนสมาชิกไปในสภาระดับสูงขึ้นไป ระบบผู้แทนนี้ดำเนินต่อไปจนถึงสภาโซเวียตในระดับรัฐ กระบวนการเลือกตั้งจึงเกิดขึ้นจากระดับล่างขึ้นบน ระดับของสภาปกติมักขึ้นอยู่กับระดับการบริหารราชการแผ่นดิน
โอตากิ (จังหวัดชิบะ)
โอตากิ (大多喜町 (Ōtaki-machi)) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้เป็นที่รู้จักเนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับฮนดะ ทาดากัตสึ แม่ทัพในยุคเอโดะ และปราสาทที่มีชื่อเสียงที่ตั้งอยู่ในเมืองนี้ ณ วันที่ 1 มกราคม 2019 เมืองนี้มีประชากรประมาณ 8,982 คน 3,820 ครัวเรือน ความหนาแน่นประชากร 69 คนต่อตารางกิโลเมตร และมีพื้นที่ทั้งหมด 129.87 sqkm เป็นเมืองที่มีพื้นที่มากที่สุดในจังหวัดชิบะ (ไม่นับนคร)
ที่มาของชื่อ
ชื่อของเมืองโอตากิในภาษาญี่ปุ่นประกอบด้วยตัวอักษรคันจิ 3 ตัว ได้แก่ ตัวแรก โอ (大) หมายถึง "ใหญ่", ตัวที่สอง ทะ (多) หมายถึง "มาก", และตัวที่สาม คิ (喜) หมายถึง "ความสุข"
ภูมิศาสตร์
โอตากิเป็นเมืองที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล ตั้งอยู่ใจกลางคาบสมุทรโบโซ ห่างจากนครชิบะ เมืองหลวงของจังหวัดชิบะ ประมาณ 35 กิโลเมตร และห่างจากใจกลางโตเกียว 60 ถึง 70 กิโลเมตร พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของโอตากิเป็นภูเขา โดยมีระดับความสูงค่อย ๆ ลดลงไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง พื้นที่ประมาณร้อยละ 70 ของโอตากิปกคลุมไปด้วยป่า มีแม่น้ำอิซูมิไหลผ่านเมืองไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และมีแม่น้ำโยโรไหลผ่านพื้นที่ทางตะวันตกของเมืองไปทางทิศเหนือ เมืองนี้ทอดตัวจากตะวันออกไปตะวันตกประมาณ 12 กิโลเมตร และจากเหนือไปใต้ประมาณ 19 กิโลเมตร
ภูมิอากาศ
โอตากิมีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Köppen Cfa) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่อากาศเย็นสบายและมีหิมะตกเล็กน้อย อุณหภูมิเฉลี่ยต่อปีในโอตากิคือ 14.9 °C ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีอยู่ที่ 1828 มิลลิเมตร โดยเดือนกันยายนเป็นเดือนที่ฝนตกชุกที่สุด อุณหภูมิจะสูงสุดโดยเฉลี่ยในเดือนสิงหาคมที่ประมาณ 25.5 °C และต่ำสุดในเดือนมกราคมที่ประมาณ 5.3 °C
สถิติประชากร
จากข้อมูลการสำรวจสำมะโนประชากรของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโอตากิได้ลดลงในช่วง 70 ปีที่ผ่านมา และมีจำนวนประชากรในปัจจุบันน้อยกว่าเมื่อหนึ่งศตวรรษที่แล้ว
ประวัติศาสตร์
<!--
Early history
Ōtaki was settled in prehistoric times, as evidenced by the Jōmon period remains in Oikawa. In the Asuka period the Ōtaki region became part of Kazusa Province at the western end of the Tōkaidō region, which was formed as a result of the Taika Reform of 654. In the Sengoku period Ōtaki was established as a castle town, which successively controlled by different regional clans, most notably the Takeda clan and the Toki clan. The Ōtaki region ultimately came under the control of the powerful Awa Province-based Satomi clan in 1544.
Edo Period
In 1590 Tokugawa Ieyasu took control of all of Kazusa Province. Ieyasu granted Ōtaki to his famed general Honda Tadakatsu, and established the Ōtaki Domain as a 100,000 koku feudal domain. Tadakatsu built Ōtaki Castle on the site of the earlier castle and laid out a large-scale castle town. Honda Tadakatsu's placement at Ōtaki was a strong buffer against the military power of the Satomi clan to the south. The ownership of the castle changed hands many times after Honda Tadakatsu's control, but from 1703 the Matsudaira clan held the castle for nine generations. Despite the Matsudaira clan's control of the castle, the majority of the Ōtaki region was controlled as tenryō territory by hatamoto in direct service to the Tokugawa shogunate. In 1609 a Spanish galleon, the San Francisco, ran aground near Ōtaki. The survivors were housed in Ōtaki Castle, and later, the sailors were given a ship by the shogunate to return to Mexico. One of the survivors was Governor General of the Philippines Rodrigo de Vivero, who was subsequently granted an audience with shōgun Tokugawa Ieyasu.
Modern Period
After the Meiji Restoration the administrative structure of the region changed frequently. Ōtaki was successively part of Ōtaki Prefecture, then Kisarazu Prefecture, before becoming part of the present-day Chiba Prefecture. On April 1, 1889, under the same administrative reforms, the four villages of Oikawa, Nishihata, Fusamoto, Kamitaki and the town of Ōtaki were formed. The five were brought together to become present-day town of Ōtaki on October 5, 1954. -->
การปกครอง
โอตากิมีการปกครองรูปแบบสภา–นายกเทศมนตรี โดยมีนายกเทศมนตรีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรง และมีสภาประเภทสภาเดี่ยวที่มีสมาชิกจำนวน 12 คน เมืองโอตากิ รวมทั้งนครคัตสึอูระ ประกอบกันเป็นเขตเลือกตั้งที่ให้สมาชิกสภาจังหวัดชิบะจำนวน 1 คน ในแง่ของการเมืองระดับชาติ เมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเขตเลือกตั้งที่ 11 ของจังหวัดชิบะในการเลือกตั้งสภาผู้แทนราษฎรแห่งรัฐสภาญี่ปุ่น
เศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของโอตากิส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการผลิตข้าว การป่าไม้ และการผลิตถ่านไม้แบบดั้งเดิม แต่หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองอุตสาหกรรมทั้งสามได้ลดลง เมืองนี้มีการเพาะปลูกเห็ดชิตาเกะและหน่อไม้เป็นผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรเสริม กิจการท่องเที่ยวได้เพิ่มขึ้นจากการเปิดให้เข้าชมปราสาทโอตากิ เขตป่าไม้ประจำจังหวัดโอตากิ และจุดชมวิวต่าง ๆ มีการสร้างสนามกอล์ฟในโอตากิ แต่ก็ก่อเกิดปัญหาอย่างน้ำท่วมและการทำลายป่า
เทศกาลปราสาท
โอตากิเป็นสถานที่จัดงาน โอชิโระ-มัตสึอูริ หรือเทศกาลปราสาท จัดขึ้นในเดือนกันยายน ซึ่งประกอบด้วยการละเล่นและการเดินขบวนแห่ต่าง ๆ ในบริเวณโรงเรียนประถมของเมือง โดยมักมีตัวแทนจากเมืองพี่น้องของโอทากิซึ่งก็คือ เกร์นาบากา ประเทศเม็กซิโก มาเยี่ยมเยือนและเข้าร่วมเทศกาลนี้
วัดตระกวน
ลักษณะทางกายภาพ
โบราณสถานปรากฏภายในวัดมีเจดีย์ระฆังทรงกลม ก่ออิฐ และมีอุโบสถประกอบที่ด้านหน้าหรือด้านทิศตะวันออก
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงสำรวจวัดตระกวนเมื่อ พ.ศ. 2450 พบวัดที่ชาวบ้านเรียกว่าวัดตะกอน หรือวัดตาควน ทรงสันนิษฐานว่าชื่อวัดที่ถูกน่าจะเป็น วัดตระกวน ซึ่งเป็นภาษาเขมร แปลว่า ผักบุ้ง ในภาษาไทย
ขณะทรงสำรวจบริเวณวัดตระกวนมีเจดีย์ใหญ่องค์หนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว มีโบสถ์ทางทิศตะวันออกหลังหนึ่ง นอกจากนั้นยังพบหัวมังกร (มกร) ตกอยู่ หน้าตาเป็นมังกรไทย ทำด้วยดินเผาเคลือบสีขาว (สังคโลก) มีลายดำเหมือนกับชามสวรรคโลก ทรงเข้าใจว่าน่าจะใช้ครอบปลายราวบันไดเช่นเดียวกับบันไดนาค หรืออาจเป็นเครื่องประดับอื่น เช่น ช่อฟ้า และใบระกา ซึ่งข้อสันนิษฐานดังกล่าวได้พบหลักฐานจากการขุดวัดทั่วไปในสมัยสุโขทัย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการใช้เป็นเครื่องประดับหลังคาตามที่พระองค์ทรงสันนิษฐานไว้
ชื่อวัดตระกวนปรากฏในจารึกวัดสรศักดิ์ ที่เล่าเรื่องเมื่อราวกลางพุทธศตวรรษที่ 20 กล่าวถึงมหาเถรธรรมไตรโลก เป็นน้าพระยาของพ่อเจ้าอยู่หัว พ่อเจ้าอยู่หัวได้เสด็จมารับมหาเถรไปจอดไว้ในวัดตระกวน ก่อนที่จะทำการฉลองวัดสรศักดิ์ที่สร้างใหม่ แสดงให้เห็นว่าน่าจะเป็นวัดที่อยู่ใกล้กับวัดสรศักดิ์ ดังนั้นแสดงให้เห็นว่าวัดนี้มีอยู่ก่อนวัดสรศักดิ์