cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โทรทัศน์ความละเอียดสูงยิ่ง
ดูเพิ่ม
Teledu diffiniad uchel HDTV
พระราชกฤษฎีกา
พระราชกฤษฎีกา (พ.ร.ฎ.)​ หรือ รัฐกฤษฎีกา (decree) คือบทบัญญัติแห่งกฎหมายที่พระมหากษัตริย์ทรงตราขึ้นโดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนด เพื่อใช้ในการบริหารราชการแผ่นดิน โดยคำแนะนำของคณะรัฐมนตรี มีศักดิ์ต่ำกว่ารัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ ประมวลกฎหมาย และพระราชกำหนด
การตราพระราชกฤษฎีกา
การตราพระราชกฤษฎีกา รัฐมนตรีซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวข้องจะอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนดนั้น ๆ เสนอร่างพระราชกฤษฎีกาต่อคณะรัฐมนตรีให้พิจารณา โดยร่างพระราชกฤษฎีกานั้น จะต้องไม่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ พระราชบัญญัติ หรือพระราชกำหนดที่เกี่ยวข้อง
จากนั้นจึงนำไปประกาศในราชกิจจานุเบกษา บังคับใช้ต่อไป
นิโจ อิเอะโกะ
นิโจ อิเอะโกะ (二条舎子 (Nijō Ieko); 9 ตุลาคม 2259 ~ 14 มีนาคม 2333) พระสนมแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยเป็นพระสนมใน จักรพรรดิซากูรามาจิ จักรพรรดิองค์ที่ 115 และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดินีโกะ-ซากูรามาจิ จักรพรรดิองค์ที่ 117
1716 1790
คมบูจะ
คมบูจะ เป็นเครื่องดื่มที่ทำขึ้นโดยการเทน้ำร้อนลงบนสาหร่ายคมบุแห้งที่สับละเอียดหรือเป็นผงแล้ว บางชนิดอาจมีการเติมเกลือลงไปเล็กน้อย บางชนิดมีการใส่อาราเระ และบางชนิดมีการเติมเกียวกูโระลงไปด้วย
ภาพรวม
มีเอกสารบันทึกไว้ว่าคมบูจะเป็นเครื่องดื่มที่ดื่มเพื่อความเพลิดเพลินมาตั้งแต่โบราณเนื่องจากรสชาติอูมามิของคมบุและธรรมเนียมการดื่มชา และยังมีเอกสารที่ จักรพรรดิมูราคามิได้นำมาใช้เป็นยาในยุคเฮอังอีกด้วย โดยทั่วไปแล้วคาดว่าเป็นหนึ่งในชาปรุงแต่งซึ่งมีอยู่ตั้งแต่ในสมัยเอโดะ
มักพบคมบูในรูปแบบผงที่ประกอบด้วยน้ำตาล เกลือ และ สารชูรส เพื่อปรับรสชาติ แต่ก็มีที่ไม่ใส่สารชูรสอยู่เหมือนกัน
ตูร์เดอฟร็องส์ 1903
ตูร์เดอฟร็องส์ 1903 เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรก โดยได้รับการสนับสนุนจากหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ซึ่งเป็นชื่อเดิมของหนังสือพิมพ์รายวัน L'Équipe การแข่งขันจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1-19 กรกฎาคม โดยแบ่งเป็น 6 สเตจ (stage) รวมระยะทางกว่า 2428 km โดยผู้ชนะในรายการนี้ได้แก่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin)
คมบูจะ
คมบูจะที่ใช้เป็นเครื่องปรุงรส
ไม่เพียงแต่ใช้เป็นเครื่องดื่มเท่านั้น แต่ยังเป็น เครื่องปรุงรสแทนเกลือหรือโชยุ เพื่อลดปริมาณเกลือ กลูตาเมตซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของสารชูรส ถูกสร้างขึ้นจากผลการวิจัยเกี่ยวกับรสชาติอูมามิของคมบุ ดังนั้นคมบูจะจึงถูกนำมาใช้แทนสารชูรสด้วย
คณะผู้แทนทางทูตของประเทศเกาหลีเหนือ
รายชื่อสถานเอกอัครราชทูตและสถานกงสุลใหญ่ของเกาหลีเหนือในต่างประเทศ (ไม่รวมสถานกงสุลใหญ่กิตติมศักดิ์)
ตูร์เดอฟร็องส์ 1903
การแข่งขันถูกจัดขึ้นมาเพื่อโปรโมทหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ภายหลังจากที่ยอดจำหน่ายเริ่มดิ่งลงจากการแข่งขันกับหนังสือพิมพ์ Le Vélo ที่วางจำหน่ายมาอย่างยาวนาน เดิมการแข่งขันมีกำหนดจะเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน แต่ถูกเลื่อนออกไป 1 เดือน และเพิ่มเงินรางวัลมากขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากมีจำนวนผู้สมัครเข้าแข่งขันน้อยจนเป็นที่น่าผิดหวัง การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ในครั้งแรกจัดการแข่งขันบนถนน เมื่อเทียบกับการแข่งขันแกรนด์ทัวร์ (Grand Tours) การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มีจำนวนสเตจ (stage) ที่น้อยกว่า แต่มีระยะทางไกลกว่าที่แข่งขันอยู่ในปัจจุบัน ผู้เข้าแข่งขันไม่จำเป็นต้องปั่นครบทั้ง 6 สเตจ (stage) แม้ว่าการเข้าแข่งขันครบทุกช่วงจะเป็นสิ่งจำเป็นในการจัดอันดับผู้ชนะโดยพิจารณาจากผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดเส้นทางการแข่งขันที่เรียกว่า general classification.
โมรีซ กาแรง เป็นผู้ชนะในสเตจแรกตั้งแต่การแข่งขันรอบ pre-race favourite และยังคงเป็นผู้นำตลอดการแข่งขัน เขายังเป็นผู้ชนะในสองสเตจ (stage) สุดท้าย โดยมีเวลานำผู้เข้าแข่งขันทีทำเวลารองลงไปถึง 3 ชั่วโมง ยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) เพิ่มขึ้นถึง 6 เท่า ทั้งระหว่างและภายหลังการแข่งขัน ซึ่งทำให้การแข่งขันดังกล่าวถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนต้องมีการจัดขึ้นอีกครั้งในปีถัดมา และยังส่งผลให้หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (Le Vélo) ต้องปิดตัวลงในช่วงเวลาดังกล่าวด้วย
ที่มา
ภายหลังจากเหตุการณ์เรื่องเดรฟุส (Dreyfus affair) จบลง หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (Le Vélo) ได้ถูกแย่งพื้นที่โฆษณาไป และมีการจัดตั้งหนังสือพิมพ์ขึ้นใหม่โดยใช้ชื่อว่า โลโต้เวโล (L'Auto-Vélo) ในปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) ซึ่ง Henri Desgrange อดีตนักแข่งขันจักรยานรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) หนังสือพิมพ์ดังกล่าวได้ถูกกดดันให้เปลี่ยนชื่อเป็นโลโต้ (L'Auto) Desgrange ต้องการรักษาฐานลูกค้าซึ่งเป็นแฟนคลับของการแข่งขันจักรยาน ซึ่งมียอดซื้อสูงถึง 20,000 ฉบับ
เมื่อ Desgrange และลูกจ้างชื่อ Géo Lefèvre กลับมาจากการแข่งขันจักรยาน Marseille–Paris Lefèvre ได้แนะนำให้จัดการแข่งขันรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งคล้ายกับการแข่งขัน six-day races ที่โด่งดังและจัดการแข่งขันอยู่ Desgrange จึงนำเสนอแนวคิดดังกล่าวให้แก่ Victor Goddet ผู้ดูแลด้านการเงิน ซึ่งตอบตกลงและการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ก็ถูกประกาศลงในหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903)
เดิมการแข่งขันกำหนดจัดขึ้นระยะเวลา 5 อาทิตย์ เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน ไปจนถึงวันที่ 5 กรกฎาคม โดยมีค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 20 ฟรังค์ (francs) ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวทำให้มีผู้สนใจเข้าร่วมการแข่งขันน้อยมาก โดยมีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพียง 15 คน ทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียง 1 อาทิตย์ก็จะเริ่มการแข่งขันแล้ว Desgrange จึงตัดสินใจเลื่อนกำหนดการแข่งขันออกไปเป็นวันที่ 1 ถึง 9 กรกฎาคม โดยเพิ่มเงินรางวัลให้สูงขึ้นถึง 20,000 ฟรังค์ และลดค่าสมัครเข้าแข่งขันให้เหลือเพียง 10 ฟรังค์ รวมทั้งยังการันตีว่า ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้ดีที่สุด 50 รายแรกจะได้รับเงินอย่างน้อย 5 ฟรังค์ ต่อวัน ซึ่งผลจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวทำให้มีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 79 คน และเข้าแข่งขันจริงจำนวน 60 คน
Géo Lefévre ทำหน้าที่เป็นกรรมการจัดงาน ผู้ตัดสิน และ ผู้จับเวลา โดย Henri Desgrange เป็นกรรมการจัดงานทั่วไป (directeur-général) ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดตามการแข่งขันก็ตาม
กฎ และ เส้นทางการแข่งขัน
การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) มีทั้งหมด 6 สเตจ (stage) หากเทียบกับสเตจของการแข่งขันสมัยใหม่ สเตจตูร์เดอฟร็องส์มีระยะทางที่ยาวมากกว่าปกติโดยมีระยะทางเฉลี่ยมากกว่า 400 km ในขณะที่ระยะทางเฉลี่ยของการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) มีเพียง 171 km ผู้เข้าแข่งขันจะได้พัก 1-3 วัน ระหว่างการเดินทางข้ามแต่ละสเตจ และเส้นทางส่วนมากจะราบเรียบ โดยมีเพียงสเตจเดียวเท่านั้นที่มีภูเขารวมอยู่ด้วย การแข่งขันจะเป็นแบบรายบุคคล และชำระค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 10 ฟรังค์ (€87.50 at 2003 prices) สำหรับการแข่งขันประเภทจัดอันดับผู้ชนะโดยนับจากเวลารวมที่น้อยที่สุด (general classification) หรือ 5 ฟรังค์ สำหรับการแข่งขันในแต่ละสเตจ  และเนื่องจากระยะทางที่ยาวของแต่ละสเตจ ทุกสเตจจะเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ก่อนฟ้าสางยกเว้นสเตจแรก และสำหรับสเตจสุดท้ายเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ 21:00
การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรกไม่มีการปั่นข้ามภูเขาแต่มีการปั่นผ่านช่องเทือกเขาเล็กน้อย ช่องเทือกเขาแรก คือ des Echarmeaux (712 m) ซึ่งอยู่ในช่วงต้นของสเตจที่เริ่มจากกรุงปรารีสไปเมืองลียง (Lyon) ในปัจจุบันคือถนนสายเก่าที่วิ่งจากเมืองโอเติง (Autun) ไปเมืองลียง นอกจากนี้ยังมีช่องเทือกเขา col de la République (1161 m) ซึ่งอยู่ในสเตจที่เริ่มจากเมืองลียงไปเมืองมาร์แซย์ หรือในปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ col du Grand Bois ซึ่งอยู่ติดชายแดนของเมืองแซ็งเตเตียน (St-Étienne)
ในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) นักแข่งจักรยานอาชีพสามารถจ้างผู้นำหน้า (pacer) เพื่อให้นำทางระหว่างการแข่งขันได้ แต่ Desgrange ได้สั่งห้ามการกระทำดังกล่าว ซึ่งแท้จริงแล้ววัตถุประสงค์แรกเริ่มคือ ต้องการให้ใช้ผู้นำหน้าเฉพาะสเตจสุดท้ายและระยะทางยาวที่สุด อย่างไรก็ตาม การจ้างผู้นำหน้าได้ถูกยกเลิกไปหลังการแข่งขันสเตจที่ 5
ตลอดเส้นทางการแข่งขันจะมีเจ้าหน้าที่ประจำจุดเพื่อให้มั่นใจได้ว่าผู้เข้าแข่งขันปั่นจักรยานในเส้นทางที่ถูกต้อง  ในสมัยนั้นเสื้อสีเหลือง (yellow jersey) ซึ่งมอบให้แก่ผู้ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดการแข่งขัน (general classification) ยังไม่ได้นำมาใช้ แต่จะได้รับสายรัดข้อมือสีเขียวแทน
ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลาได้เร็วที่สุด 8 อันดับแรกของแต่ละสเตจได้รับรางวัลตั้งแต่ 50 ฟรังค์ ไปจนถึง 1,500 ฟรังค์ แตกต่างกันไปในแต่ละสเตจ และสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุด 14 อันดับแรก ก็ได้รับรางวัลด้วยเช่นกัน คือ ผู้ชนะอันดับแรกได้รับ 3,000 ฟรังค์ และ ลำดับที่ 14 ได้รับ 25 ฟรังค์ ผู้เข้าแข่งขันอีก 7 คนที่แข่งจนครบเวลาของประเภท general classification ได้รับรางวัลคนละ 95 ฟรังค์ (5 ฟรังค์ต่อวัน สำหรับการแข่งขันทั้งหมด 19 วัน) โดยมีข้อกำหนดว่า พวกเขาจะต้องไม่ได้รับเงินรางวัลเกิน 200 ฟรังค์ และมีความเร็วเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า 20 km/h ในสเตจอันใดอันหนึ่ง
ผู้เข้าแข่งขัน
การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ในสมัยนั้นแตกต่างกับการแข่งขันในปัจจุบัน คือ อนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันซึ่งออกจากการแข่งขันกลางคันในแต่ละสเตจสามารถเริ่มการแข่งขันใหม่ได้อีกในสเตจถัดไป แต่เวลารวมที่เขาทำได้จะไม่นำมานับรวมสำหรับการคัดเลือกผู้ชนะประเภท general classification ซึ่งทำให้ Hippolyte Aucouturier ซึ่งออกจากการแข่งขันไปในสเตจแรกกลับมาเป็นผู้ชนะในสเตจที่ 2 และ 3 รวมถึง Charles Laeser ผู้ชนะของสเตจที่ 4 ก็แข่งขันในสเตจที่ 3 ไม่จบด้วยเช่นกัน
ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 60 คน มีทั้งนักแข่งอาชีพ (professionals) และกึ่งอาชีพ (semi-professionals) ประกอบด้วยผู้เข้าแข่งขันจากประเทศฝรั่งเศสจำนวน 49 คน เบลเยียม 4 คน สวิสเซอร์แลนด์ 4 คน เยอรมัน 2 คน และอิตาลี 1 คน โดยในจำนวนนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ประกอบธุรกิจผลิตจักรยานจำนวน 21 คน และที่เหลือ 39 คน เข้าแข่งขันด้วยตนเอง ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 24 คน เข้าแข่งขันเฉพาะบางสเตจเท่านั้น โดยในการแข่งขันรายการนี้ มีนักปั่นจักรยานที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันถือโอกาสเข้าร่วมปั่นในบางสเตจด้วย นักปั่นรายหนึ่งเข้าร่วมทั้งในสเตจที่ 2 และ 4 และอีกสามรายเข้าร่วมในบางส่วนของสเตจที่ 2 นอกจากนี้ยังมีรายหนึ่งเข้าร่วมในสเตจที่ 3 อีก 15 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 4 และอีก 4 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 5
รายละเอียดการแข่งขัน
ผู้ชนะในรอบ pre-race favourites ได้แก่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin) และ Hippolyte Aucouturier กาแรง ขึ้นนำในการแข่งขันตั้งแต่ออกจากจุดเริ่มต้นและเป็นผู้ชนะของสเตจแรกซึ่งมีระยะทาง 471 km จากกรุงปารีสถึงเมืองลียง การแข่งขันเริ่มขึ้นในเวลา 15:16 น. โดยผู้เข้าแแข่งปั่นด้วยความเร็ว 35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ผู้เข้าแข่งขันที่ล้มเลิกกลางคันรายแรกหยุดที่ระยะทางประมาณ 50 km. กาแรง และ Emile Pagie เป็นผู้นำในการแข่งขันโดยถึงจุด control point ที่เมืองเนอแวร์ (Nevers) เวลา 23:00 น. กาแรงคาดการณ์ว่า พวกเขาจะถึงเส้นชัยในเวลา 8:00 ของเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ช่วงกลางคืน คู่แข่งของกาแรง, Aucouturier, มีอาการตะคริวที่ท้องทำให้ไม่สามารถแข่งจนจบสเตจได้ นอกจากนี้ การทำผิดกฎของการแข่งขันเป็นครั้งแรกก็เกิดขึ้นตั้งแต่สเตจแรก โดย Jean Fischer ได้ใช้รถยนต์สำหรับ pacer ซึ่งถือว่าผิดกฎ Pagie ล้มลงแต่ก็ลุกกลับขึ้นมาได้อีก เขาและกาแรง รั้งตำแหน่งผู้นำในการแข่งขันตลอดคืนนั้น จนกระทั่งเวลา 9:00 น. ทั้งคู่จึงเข้าเส้นชัยที่เมืองลียง โดยกาแรงเข้าเส้นชัยก่อนหน้า Pagie เพียงแค่ 1 นาที
ถึงแม้ว่า Aucouturier จะล้มเลิกการแข่งขันกลางคันในสเตจแรก และไม่ได้รับการพิจารณารางวัลประเภทผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดเส้นทางการแข่งขัน (general classification) แต่เขาก็แข่งขันในสเตจที่เหลือทั้งหมด โดยในสเตจที่สอง เขาเป็นผู้ชนะในประเภท sprint และในเสตจที่สาม นักปั่นหลายรายซึ่งแข่งขันในประเภท general classification เริ่มออกตัวจากจุดเริ่มต้นก่อนนักปั่นรายอื่น ๆ ล่วงหน้าถึง 1 ชั่วโมง ซึ่งรวมไปถึง Aucouturier ด้วยเช่นกัน ในช่วงท้ายของเสตจที่สาม กลุ่มของผู้เข้าแข่งขัน 4 ราย ได้ฉีกหนีออกไปก่อนโดย Eugène Brange เป็นผู้ชนะประเภท sprint โดย Aucouturier เข้าเส้นชัยในเวลา 27 นาทีต่อมา ซึ่งหมายความว่า เขาใช้เวลาในการแข่งขันเร็วกว่า 33 นาที ดังนั้น เขาจึงได้รับตำแหน่งผู้ชนะของสเตจนี้ไปครอง กาแรงยังคงเป็นผู้นำในการแข่งขัน เนื่องจาก Pagie พลาดไปในสเตจที่สองจนทำให้ต้องออกจาการแข่งขัน ในสเตจที่สี่ Aucouturier ยังคงเป็นผู้นำในการแข่งขันและดูเหมือนว่าน่าจะเป็นผู้ชนะติดต่อกันสามสเตจ แต่เนื่องจากเขาถูกจับได้ว่าใช้แรงต้านลมจากรถยนต์ช่วยเพิ่มความเร็วของจักรยานจึงถูกให้ออกจากการแข่งขัน Charles Laeser ชาวสวิสเซอร์แลนด์ (ซึ่งยกเลิกการแข่งขันไปในสเตจที่สาม) จึงคว้าชัยชนะไปครอง และเป็นผู้ชนะรายแรกที่ไม่ใช่พลเมืองของฝรั่งเศส ในสเตจที่สาม ผู้เข้าแข่งขันแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม และ Laeser อยู่ในกลุ่มที่สองเพราะว่าเขาไม่สามารถเข้าแข่งขันในประเภท general classification ได้ Laeser เข้าเส้นชัยเป็นลำดับที่เจ็ดโดยใช้เวลามากกว่านักแข่งหกรายแรกถึง 50 นาที แต่เนื่องจากเขาปั่นในระยะทางที่เร็วกว่าพวกนั้นถึง 4 นาที จึงทำให้เขาได้รับตำแหน่งผู้ชนะของสเตจที่สามไปครอง
ในเวลานั้น กาแรงยังคงเป็นผู้นำของการแข่งขัน โดยมี Emile Georget ตามหลังอยู่ถึงสองชั่วโมง ในสเตจที่ห้า ยางรถของ Georget แบนทั้งสองเส้น และเขายังผล็อยหลับไประหว่างที่หยุดพักข้างทาง จึงทำให้เขาไม่สามารถเอาชนะได้ กาแรงจึงยังคงเป็นผู้นำในการแข่งขันต่อไปด้วยการคว้าชัยชนะในสเตจนี้ไปครอง โดยมีสามชั่วโมงนำหน้าคนอื่นอยู่นับจนถึงวันสุดท้ายของการแข่งขัน กาแรงขอร้องให้นักปั่นคนอื่นในกลุ่มที่เป็นผู้นำการแข่งขันอยู่ปล่อยให้เขาเป็นผุ้ชนะในสเตจ แต่ Fernand Augereau ปฏิเสธคำร้องขอของเขา และต่อมา Augereau ก็พลาดล้มลง จึงทำให้เหลือแต่ กาแรง Pothier และ Pasquier ที่ยังคงแข่งขันต่อไป โดย Pothier ก็ไม่สามารถปั่นเข้าเส้นชัยได้ ในขณะที่กาแรงเป็นผู้ชนะในประเภท sprint ไปอย่างง่ายดาย Augerau ได้รับเงินรางวัล 100 ฟรังค์ จาก Velo-Sport Nantes สำหรับผู้ที่ทำเวลาได้เร็วที่สุดในกิโลเมตรสุดท้ายของสเตจใน  Nantes velodrome สเตจสุดท้ายเป็นสเตจที่มีระยะทางยาวที่สุดคือ 471 km จากเมือง,  Nantes ไปยัง Velodrome ในกรุงปารีส โดยมีผู้เข้าชมการแข่งขันกว่า 20,000 คน ร่วมเป็นสักขีพยานชัยชนะในสเตจที่สามของกาแรง โดยทำเวลาไปได้ 2 ชั่วโมง 59 นาที 31 วินาที โดยเวลาดังกล่าวยังคงเป็นเวลาที่ดีที่สุดของการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์
ผลการแข่งขันในแต่ละสเตจ
การแข่งขันในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ไม่มีการกำหนดกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันระหว่างการแข่งขันในสเตจทางเรียบและสเตจที่มีภูเขา ดังนั้น รูปภาพที่แสดงด้านล่างเป็นเพียงการแสดงให้เห็นว่า สเตจใดมีภูเขาอยู่ด้วย
ผลการแข่งขันประเภท General Classification
ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 21 คน เข้าร่วมแข่งขันจนครบทั้งหมด 6 สเตจ โดยเวลาในแต่ละสเตจของนักปั่นจักรยานเหล่านี้ได้นำไปนับรวมสำหรับผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุด (general classification) โดยผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะ
หลังการแข่งขัน
ยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญอันเป็นผลมาจากการจัดแข่งขันนี้ ภายหลังจบการแข่งขัน หนังสือฉบับพิเศษที่จัดพิมพ์จำนวนจำกัดได้ถูกจัดพิมพ์ขึ้น 130,000 ฉบับ และยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์ปกติได้พุ่งสูงขึ้นจากเดิม 25,000 ฉบับ เป็น 65,000 ฉบับ ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของยอดขายนี้ทำให้การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์กจัดขึ้นอีกในปี พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904) นักปั่นจักรยานได้กลายมาเป็นวีรบุรุษของชาติ ในขณะที่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin) ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันในปี พ.ศ. 2447 อีกครั้งกลับไม่สามารถรักษาตำแหน่งแชมป์เอาไว้ได้เนื่องจากเขาถูกตัดสิทธิ์จึงทำให้ขาดคุณสมบัติ โมรีซ กาแรง ได้ใช้เงินรางวัลที่เขาได้รับจากชัยชนะในปี พ.ศ. 2446 รวมทั้งหมด 6,075 ฟรังค์ (francs) (เทียบเท่ามูลค่าประมาณ 40,000 เหรียญสหรัฐอเมริกา และ 23,000 ปอนด์ ในปี 2549 ) ซื้อสถานีบริการน้ำมันและใช้ชีวิตที่เหลือของเขาอยู่ที่นั่นจนสิ้นอายุขัย
ชาหมัก
ชาหมัก อาจหมายถึง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ (สำเนียงเซี่ยงไฮ้: Zånhae Zyzoe Pohvehguoe; Shanghai Natural History Museum) เป็นพิพิธภัณฑ์ในเมืองเซี่ยงไฮ้ที่จัดแสดงประวัติศาสตร์ธรรมชาติ และเป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ธรรมชาติที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศจีน เดิมตั้งอยู่ในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ ต่อมาในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในสวนประติมากรรมจิ้งอาน
ที่ตั้ง
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติเซี่ยงไฮ้ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2499 และจัดแสดงภายในอาคารตลาดการค้าฝ้ายเซี่ยงไฮ้ (Shanghai Cotton Exchange Building) ซึ่งเป็นอาคารเก่าแบบอังกฤษที่สร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2466 ต่อมาถูกย้ายไปที่ทำการใหม่ เลขที่ 260 ถนนหยานอานตะวันออก ในเขตหวงผู่ ใกล้กับแยกตัดถนนเหอหนานใต้ อาคารได้รับการขึ้นทะเบียนให้เป็นอาคารมรดกทางวัฒนธรรมโดยรัฐบาลเทศบาลเซี่ยงไฮ้ในปี พ.ศ. 2537 อย่างไรก็ตามถูกบดบังทัศนียภาพจากถนนยกระดับหยานอาน ที่ถูกสร้างขึ้นภายในระยะไม่กี่เมตรหน้าอาคาร
ในปี พ.ศ. 2558 พิพิธภัณฑ์ถูกย้ายไปยังอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ขนาด 40,000 ตารางเมตร ภายในสวนประติมากรรมจิ้งอาน (Jing'an Sculpture Park) ร่วมออกแบบโดยบริษัทสถาปนิกเพอร์กินแอนด์วิลล์ (Perkins and Will Architects) จากสหรัฐ และสถาบันการออกแบบสถาปัตยกรรมและการวิจัยของมหาวิทยาลัยถงจี้ ในวงงบประมาณ 1.3 พันล้านหยวน
สิ่งจัดแสดงและนิทรรศการ
พิพิธภัณฑ์มีสิ่งจัดแสดงและสะสมจำนวนมากกว่า 240,000 ชิ้น ได้แก่ ต้วอย่างสัตว์ 62,000 ชิ้น, ต้วอย่างพืช 135,000 ชิ้น, ต้วอย่างซากโบราณยุคหิน 1,700 ชิ้น และต้วอย่างหินแร่ 1,700 ชิ้น ซึ่งซากสิ่งมีชีวิตจำนวนมากเป็นชนิดที่หายากหรือเป็นชนิดเฉพาะถิ่นที่พบในประเทศจีนเท่านั้น เช่น ช้างแมมมอธแม่น้ำหวง, ซาลาแมนเดอร์ยักษ์, แพนด้ายักษ์, แอลลิเกเตอร์จีนจากแม่น้ำแยงซี
วันเวิลด์ (ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์)
วันเวิลด์ (One World) เป็นภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์ประเภทตลกขบขันความยาวครึ่งชั่วโมง ออกอากาศทางทีเอ็นบีซีระหว่างปี ค.ศ. 1998 ถึง 2001 ภาพยนตร์ชุดนี้มีเรื่องราวประเด็นชีวิตประจำวันของครอบครัวเบลกที่อยู่ในไมแอมี โดยมีคุณคือคือเดฟ เบลก อดีตนักเบสบอลและภรรยาของเขาที่เป็นศิลปิน ชื่อแคเรน ได้รับเลี้ยงบุตรวัยรุ่น 6 คน ต่างเชื้อชาติและสัญชาติ รายการนี้ผลิตโดยปีเตอร์ เองเจลพรอดักชันส์ โดยมีอยู่ 3 ฤดูกาล
เดอะเดย์ยูเวนต์อะเวย์: เดอะเบสต์ออฟเอ็มทูเอ็ม
เดอะเดย์ยูเวนต์อะเวย์: เดอะเบสต์ออฟเอ็มทูเอ็ม (The Day You Went Away: The Best of M2M) เป็นอัลบั้มสุดท้ายและอัลบั้มรวมเพลงฮิตของดูโอแนวทีนป็อปสัญชาตินอร์เวย์ เอ็มทูเอ็ม วางขายในปี 2003 หลังจากที่เอ็มทูเอ็มแยกวงไปแล้วในปี 2002
อัลบั้มรวมมีเพลงนี้บรรจุทุกซิงเกิ้ลจากทั้ง 2 อัลบั้มของวง คือ Shades of Purple และ The Big Room และมีบางเพลงที่มีฉบับอคูสติก ยังมีเพลงในภาษาจีนกลาง ได้แก่ "Pretty Boy" และภาษาสเปนในเพลง "Everything You Do" สำหรับเพลง "Everything" นั้นตัดทอนให้สั้นลงโดยไม่มีเฟดเพลงออก และเพลง "Everything You Do" ได้ทำการบันทึกเสียงใหม่และร้องใหม่ ยังมีเพลงใหม่อีก 3 เพลงคือ "Not to Me", "Is You" และ "Wait for Me" ดิสก์แผ่นที่ 2 บรรจุมิวสิกวิดีโอและภาพยนตร์ และมีภาพเบื้องหลังเมื่อครั้งที่มากรุงเทพและนอร์เวย์
มาริสา บราวน์จากออลมิวสิกให้ 5 ดาวแก่อัลบั้มนี้ โดยสรุปไว้ว่า "นี่เป็นเอ็มที่เอ็มมากกว่าต้องการ แต่ยังทำผลงานได้เยี่ยมทีสุด" อย่างไรก็ดีมีความผิดพลาดในเนื้อเพลง "Don't Say You Love Me" ที่ใช้ในฉบับ Pokémon: The First Movie แทนที่จะเป็นฉบับอัลบั้มอย่าง  Shades of Purple
สินี หงษ์มานพ
สินี หงษ์มานพ เกิดเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2510 เป็นนักแสดงชาวไทย เริ่มเข้าสู่วงการจอแก้วด้วยการเป็นนางเอกละครจักรๆ วงศ์ๆ โดยส่วนมากคู่กับ ชาตรี พิณโณ และ ศักดิ์สิทธิ์ ทวีกุล ผลงานที่สร้างชื่อเสียงคือ เทพสามฤดู, แก้วหน้าม้า, นางสิบสอง, พระสุธน-มโนราห์ ฯลฯ ต่อมาจึงมีผลงานละครอื่นๆ ตามมาเช่น ปราสาทมืด, ห้องหุ่น เป็นต้น
ปัจจุบันสมรสแล้ว มีลูกชายที่อยู่ในวงการบันเทิงเช่นกัน ชื่อ นล หงษ์มานพ
เซ็ตไตโชเน็น
เซ็ตไตโชเน็น เป็นภาพยนตร์การ์ตูนญี่ปุ่นแนวลึกลับ ออกแพร่ภาพในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่วันที่ 21 พฤษภาคม ถึง 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2548 ทางช่อง NHKBS2
เนื้อเรื่อง
ในหน้าร้อนปีหนึ่ง อะยุมุ ไอซาวะ จากโยโกฮาม่าถูกส่งไปอาศัยอยู่ ณ เมืองเล็กๆ ในชนบทแห่งหนึ่งซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา หลังจากมาถึงได้ไม่นานเด็กท้องถิ่นคนหนึ่งก็บอกให้เขาไปพบและเล่นกับวัคคุง เด็กผู้ชายลึกลับที่รออะยุมุมานานกว่าสิบปี...
แนวร่วมแรงงานเยอรมัน
แนวร่วมแรงงานเยอรมัน(Deutsche Arbeitsfront, DAF) เป็นองค์กรสหภาพแรงงานแห่งชาติสังคมนิยมซึ่งถูกแทนที่สหภาพแรงงานอิสระต่างๆของสาธารณรัฐไวมาร์ ภายหลังจากอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้ขึ้นสู่อำนาจ.หลังจากพรรคนาซีในปี ค.ศ. 1933 ได้จัดงานเฉลิมฉลองวันแรงงาน จักรวรรดิไรซ์ที่สามไม่ได้เป็นเพียงสหภาพแรงงานทั้งหมดของรัฐบาล แต่ได้กำหนดสมาชิกสหภาพให้มีหน้าที่คำสั่งที่จำเป็นต้องปฏิบัติตาม บังคับให้คนงานทุกคนเข้าร่วมสหภาพที่รัฐได้ดำเนินการ.
แอนิเมชันโคเบะ
แอนิเมชันโคเบะ เป็นงานโปรโมตอนิเมะที่จัดขึ้นเป็นประจำทุกปีโดยเมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น จัดขึ้นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 ถายในงานจะมีการมอบรางวัลแอนิเมชันโคเบะ  ให้กับผู้ที่มีผลงานโดดเด่นด้านอนิเมะ
สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ
สุกฤษณ์ ศรีเปารยะ เป็นมือเบสวงแคลชและเฉด ปัจจุบันได้ออกไปทำทีมจักรยาน
ประวัติ
สุ่มเกิดเมื่อวันที่ 21 มกราคม พ.ศ. 2525 มีน้องชาย 1 คน สุ่มจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมหิดล สุ่มและเพื่อนร่วมวงแคลชได้เข้าสู่วงการเพลงจากการประกวดฮอตเวฟมิวสิกอวอร์ดส์ ครั้งที่ 2 ในปี พ.ศ. 2540 ซึ่งขณะนั้นใช้ชื่อวงว่า "ลูซิเฟอร์" แต่ไม่ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศ และกลับมาประกวดอีกครั้งในครั้งที่ 3 ปี พ.ศ. 2541 คราวนี้หลุดมาคว้ารองอันดับ 1 ได้สำเร็จ จึงเซ็นสัญญากับจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ค่าย อัพจี และเปลี่ยนชื่อมาเป็น แคลช หลังจากแคลชออกอัลบั้มมาถึง 7 อัลบั้ม แคลชได้ยุบวงไปในปี พ.ศ. 2554 จากการแยกทางของ ปรีติ บารมีอนันต์ นักร้องนำ สุ่มและยักษ์ - อนันต์ ดาบเพ็ชรธิกรณ์ จึงไปทำวงเฉดกับแบน, เล้ง และเหมี่ยว
ปี พ.ศ. 2559 ได้เปลี่ยนชื่อวงเป็นวง ทรูปทาวเวอร์ (Troop Tower) และวงเฉดได้ยุบลงเนื่องจากสมาชิกในวงบางคนได้ออกไปจากวงเพื่อภารกิจบางประการ เช่นเดียวกับสุ่มที่ออกไปทำทีมจักรยาน
ชีวิตส่วนตัว สุ่มและเพื่อนร่วมวงแคลชยังได้เปิดร้านอาหารกึ่งผับชื่อแคลงก์ (Clank) ที่บริเวณถนนศรีนครินทร์ หลังห้างซีคอนสแควร์ ซึ่งเป็นหุ้นส่วนร่วมกับขันเงิน และเดย์ จากวงไทยเทเนี่ยม
วัดใหม่เทพนิมิตร (จังหวัดสระบุรี)
วัดใหม่เทพนิมิตร เป็นวัดในพระพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีพระอธิการองอาจ อตฺตสาโร เป็นเจ้าอาวาสสังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ 34 หมู่ที่ 10 ตำบลหนองโรง อำเภอหนองแค จังหวัดสระบุรี ที่ดินที่ตั้งวัดมีเนื้อที่ 13 ไร่ 80 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 14432
อาณาเขต
ทิศเหนือ                    จดที่ดินเอกชน ทิศใต้                      จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันออก                 จดที่ดินเอกชน ทิศตะวันตก                  จดที่ดินร้านค้าเอกชน วัดใหม่เทพนิมิตร ตั้งเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2536 พื้นที่ตั้งวัดเป็นที่ราบลุ่ม เดิมเป็นที่ทำนาอยู่ริมถนนคันคลองชลประทาน ได้รับพระราชทานวิสูงคามสีมา เมื่อ พ.ศ. 2538 เขตวิสูงคามสีมา กว้าง 24 เมตร ยาว 46 เมตร
การบริหารและการปกครอง
มีเจ้าอาวาสที่ทราบนาม คือ
นพดล มาตรศรี
นพดล มาตรศรี เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรี 2 สมัย ปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา และเป็นกรรมการบริหารพรรคชาติไทยพัฒนา
ประวัติ
นพดล มาตรศรี (ชื่อเล่น กิมเลี้ยง) เกิดเมื่อวันที่ 25 กันยายน พ.ศ. 2509 สำเร็จการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนอู่ทอง ระดับปริญญาตรี ศิลปศาสตร์บัณฑิต (ศิลปศาสตร์) และระดับปริญญาโท รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ (นโยบายสาธารณะ) จากมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
นพดล สมรสกับนางวาสนา มาตรศรี
การทำงาน
นพดล มาตรศรี เคยเป็นผู้ใหญ่บ้านในพื้นที่ตำบลพลับพลาไชย อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี ต่อมาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาจังหวัด และเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุพรรณบุรี นายนพดล เป็นนักการเมืองที่เป็นคนสนิทของ บรรหาร ศิลปอาชา
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
การแข่งขันวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก จะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 2019 ถึง เดือนมกราคม ค.ศ. 2020 จะมีสิบสองทีมที่ผ่านการคัดเลือกได้แก่: เจ้าภาพ, ทีมชนะเลิศในแต่ละกลุ่มของรอบคัดเลือกระดับโลก และทีมชนะเลิศจากการแข่งขันรอบคัดเลือกระดับทวีปห้าทวีป
นพดล มาตรศรี
การทำงาน
กระทั่งในปี 2551 พรรคชาติไทยถูกศาลรัฐธรรมนูญตัดสินยุบพรรค และตัดสิทธิ์ทางการเมืองกรรมการบริหารพรรค จึงต้องมีการเลือกตั้งใหม่ในพื้นที่จังหวัดสุพรรณบุรี นายนพดลจึงได้ลงสมัครรับเลือกตั้งในนามพรรคชาติไทยพัฒนา และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรสมัยแรก ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554 เขาได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสุพรรณบุรีเป็นสมัยที่ 2 และในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 เขาได้ย้ายมาลงสมัครรับเลือกตั้งในแบบบัญชีรายชื่อ ลำดับที่ 4 ของพรรคชาติไทยพัฒนา และได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นสมัยที่ 3
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
การตัดสินลำดับจากผลการแข่งขัน
สำหรับการแข่งขันรอบคัดเลือก ยกเว้นรอบคัดเลือกโซนอเมริกาเหนือ
นพดล มาตรศรี
การทำงาน
นายนพดล ได้รับเลือกในการประชุมใหญ่พรรคชาติไทยพัฒนา ครั้งที่ 1/2561 เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เป็นกรรมการบริหารพรรค
วอลเลย์บอลหญิงในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก
ประเทศเจ้าภาพ
เอฟไอวีบีได้กำหนดที่ว่างสำหรับประเทศเจ้าภาพในกีฬาโอลิมปิกเกมส์ 2020
ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย
ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย เป็นอดีตนักกีฬาวอลเลย์บอลชายทีมชาติไทย ผู้ทำหน้าที่ในตำแหน่งตัวรับอิสระ และเป็นกำลังสำคัญให้แก่ทีมชาติไทยชุดแชมป์ซีเกมส์ 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย
ประวัติ
ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย เริ่มเล่นวอลเลย์บอลเมื่ออายุ 10 ขวบ สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมต้นจากโรงเรียนกีฬา จังหวัดอุบลราชธานี ระดับมัธยมปลายจากโรงเรียนกีฬา จังหวัดสุพรรณบุรี แล้วจึงมาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ รวมถึงวิทยาลัยพละ วิทยาเขตสุพรรณบุรี
วันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ปิยะรัฐเข้าแข่งขันรายการวอลเลย์บอลสโมสรชายชิงแชมป์เอเชีย 2011 ที่ประเทศอินโดนีเซีย ให้แก่สโมสรช้าง โดยเป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมวอลเลย์บอลอัล เรย์ยาน จากประเทศกาตาร์ที่ 2–3 เซต และในวันที่ 28 กรกฎาคม ปิยะรัฐซึ่งทำหน้าที่ร่วมกับสโมสรช้าง ได้เป็นฝ่ายแพ้ต่อทีมซะไกเบลเซอร์ส จากประเทศญี่ปุ่น 1–3 เซต ในรอบ 8 ทีมสุดท้าย
วันที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2554 สโมสรวอลเลย์บอล อุดรธานี ได้มีการแถลงการเปิดตัวสมาชิกใหม่ของทีม โดยให้ปิยะรัฐ ตุ้นทัพไทย ซึ่งทำหน้าที่ในตำแหน่งลิเบอโร เข้าแข่งขันระดับอาชีพในไทยแลนด์ลีก 2012
พ.ศ. 2556 เขาสามารถแสดงผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมเมื่อครั้งที่อยู่ร่วมกับทีมเชียงราย วีซี ในศึกไทยแลนด์ลีก 2013 จนได้รับการเรียกตัวกลับสู่ทีมชาติไทยอีกครั้งในการแข่งขันซีเกมส์ 2013 ที่ประเทศพม่า
วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์โลก 2014 รอบคัดเลือก โซนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่จังหวัดนครปฐม ปิยะรัฐได้เป็นหนึ่งในผู้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเวียดนามที่ 3–1 เซต จากนั้น ในวันที่ 27 มิถุนายน เขาได้เป็นผู้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติพม่าที่ 3–0 เซต   รวมถึงเป็นฝ่ายชนะทีมชาติอินโดนีเซีย ส่งผลให้ทีมชาติไทยเป็นที่ 1 ของโซนอาเซียน และเข้าสู่รอบคัดเลือกโซนเอเชียได้สำเร็จ
วันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2556 ในการแข่งขันวอลเลย์บอลชายชิงแชมป์เอเชีย 2013 ที่จัดขึ้น ณ ดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ปิยะรัฐซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวรับอิสระ ได้มีส่วนช่วยให้ทีมชาติไทยเป็นฝ่ายชนะทีมชาติเลบานอน 3–1 เซต โดยมีมนต์ชัย สุภจิรกุล เป็นผู้ฝึกสอน
เจ้าชายบอริส เจ้าชายแห่งทาร์โน
เจ้าชายบอริส เจ้าชายแห่งทาร์โน (His Royal Highness Boris, Prince of Turnovo) ทรงเป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ ใน เจ้าชายคาร์ดัม เจ้าชายแห่งทาร์โน กับ มิเรียม เด อุนเกรีย อี โลเปโซร์ ทรงมีพระอนุชาร่วมพระอุทร 1 พระองค์คือ เจ้าชายแบร์ตินแห่งบัลแกเรีย รัชทายาทลำดับที่ 3 แห่งราชบัลลังก์
เห็ดชาแดง
เห็ดชาแดง (หงฉาจวิน) หรือ คอมบูชา (kombucha) หรือ ไชนืย กริบ (чайный гриб, เห็ดชา) เป็นเครื่องดื่มหมักที่มีต้นกำเนิดใน มองโกเลียตะวันออก และต่อมาได้รับความนิยมในไซบีเรีย ประเทศรัสเซีย ทำโดยการเติมน้ำตาลลงไปในชาแดงหรือชาเขียว แล้วแช่ดองมวลที่มีลักษณะเป็นเจลคล้ายเห็ดที่เพาะในอาหารเลี้ยงเชื้อ ทิ้งเอาไว้เป็นเวลา 12 ถึง 14 วันเพื่อหมัก
ในประเทศญี่ปุ่น เห็ดชาแดงถูกเรียกว่า โคจากิโนโกะ (紅茶キノコ) ได้รับความนิยมในฐานะอาหารเพื่อสุขภาพตั้งแต่ทศวรรษที่ 1970 เนื่องจากสามารถปลูกได้ที่บ้าน จึงแพร่กระจายแบบปากต่อปาก และได้รับความนิยมจากสื่อพิมพ์ "วิถีสุขภาพเห็ดชาแดง" (紅茶キノコ健康法)
ในยุโรปหรือออสเตรเลียถูกวางขายเป็นอาหารสุขภาพโดยเรียกว่า kombucha  นอกจากนี้ยังมีรส มะม่วง สตรอว์เบอร์รี และ โรสฮิป ที่แปรรูปสำหรับตลาดตะวันตก และได้รับความนิยมขึ้นมาในญี่ปุ่นด้วย จากการนำเข้ามาในช่วงปี 2014 ถึง 2016 ในญี่ปุ่นจึงมีการใช้คำว่า "คมบูจะ" (コンブチャ) สำหรับเรียกเครื่องดื่มชนิดนี้ด้วย
ชื่อ
แม้จะถูกเรียกว่า kombucha แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคมบูจะ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มในญี่ปุ่นที่ทำจากสาหร่ายคมบุ และมีที่มาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
คาดการณ์ว่าผู้พูดภาษาอังกฤษเข้าใจผิดว่าอาหารเลี้ยงเชื้อที่เป็นวุ้นนั้นเป็นสาหร่ายคมบุ เลยสับสนกับคมบูจะ จึงเรียกว่า kombucha ในภาษาอังกฤษ
เขตสหพันธ์ของประเทศรัสเซีย
เขตสหพันธ์ (федеральные округа) คือกลุ่มของหน่วยองค์ประกอบของประเทศรัสเซีย เขตสหพันธ์ไม่ได้รับการกล่าวถึงในรัฐธรรมนูญรัสเซียและไม่ใช่หน่วยองค์ประกอบโดยตรงของประเทศ แต่ได้รับการกำหนดไว้เพื่อความสะดวกในการปกครองและการดำเนินการของหน่วยงานรัฐบาลกลางเท่านั้น เขตสหพันธ์แต่ละเขตประกอบด้วยหน่วยองค์ประกอบหลายหน่วย และแต่ละเขตมีผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มของประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซียในเขตสหพันธ์ เขตสหพันธ์และตำแหน่งผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มได้รับการจัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2543 ตามกฤษฎีกาของประธานาธิบดี "เพื่อรับประกันการใช้อำนาจตามรัฐธรรมนูญของประธานาธิบดีแห่งสหพันธรัฐรัสเซีย" ผู้แทนผู้มีอำนาจเต็มได้รับการแต่งตั้งจากประธานาธิบดีและเป็นลูกจ้างของสำนักประธานาธิบดี
คลับบ้าฮาต๊อง
คลับบ้าฮาต๊อง เป็นมังงะที่วาดโดยนาโมริ ตีพิมพ์ในนิตยสาร Comic Yuri Hime S ครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2551 ก่อนจะย้ายไปตีพิมพ์ในนิตยสาร Comic Yuri Hime ในเดือนกันยายน 2553 มีการสร้างอนิเมะภาคแรกจำนวน 12 ตอนโดยสตูดิโอ Dogakobo ออกฉายตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม ถึง 20 กันยายน พ.ศ. 2554 และได้มีการสร้างภาคสองโดยสตูดิโอเดิม ออกฉายในวันที่ 2 กรกฎาคม ถึง 20 กันยายน พ.ศ. 2555 โดยในประเทศไทย ฉบับอนิเมะทั้ง 2 ภาค TIGA เป็นผู้ถือลิขสิทธิ์
เนื้อเรื่องย่อ
คลับบ้าฮาต๊อง มีเนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของนักเรียนหญิงในโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งในเมืองทะกะโอะกะ จังหวัดโทะยะมะ ในปีก่อนหน้าที่เรื่องจะเริ่มต้นขึ้น โทชิโน่ เคียวโกะ และ ฟุนามิ ยุยได้ก่อตั้งชมรมบันเทิงขึ้นโดยใช้ห้องของชมรมชงชา ต่อมา อาคาสะ อาคาริ เพื่อนสมัยเด็กของเคียวโกะและยุย ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ และได้เข้าร่วมชมรมพร้อมกับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ โยชิคาวะ จินัตสึ
ชมรมการบันเทิง
นักพากย์ : ชิโอริ มิกามิ
นางเอกของเรื่อง ตัวละครหลักที่ปัจจุบันแทบจะไม่ใช่ไปแล้ว เป็นเด็กสาวที่เรียกได้ว่าไม่มีจุดเด่นอะไรเลยจนกลายเป็นจุดเด่นขึ้นมา
มีนิสัยสุภาพ ใจดี และเป็นคนรักสัตว์ เธอสามารถล่องหนได้เมื่อมีใครพูดคำว่า "อัคคาริน~!" เป็นเพื่อนกับเคียวโกะและยุยมาตั้งแต่เด็กๆ
เพราะพ่อแม่เป็นเพื่อนกันมาก่อน ด้วยความที่เธอค่อนข้างจืดจางทำให้มักโดนแหย่มุขแกล้งทุกครั้งไป
นักพากย์ : ยูกะ โอสึโบะ
สาวไฮเปอร์ ผู้ก่อตั้งชมรมการบันเทิง เธอชอบจินัตสึ อนิเมะมิราคุรุน รวมไปถึงชอบทานไอศกรีมรัม เรซิ่น เอามากๆ มีงานอดิเรก
เป็นการวาดโดจิน มักจะลากยุยเข้าไปเอี่ยวให้ช่วยเรื่องโดจินเสมอ เมื่อถึงงานคอมิเกะก็จะลากยุยไปช่วยขายโดจินอีกด้วย เห็นแบบนี้
ความจริงเป็นคนที่เรียนเก่ง อ่านหนังสือก่อนสอบคืนเดียวก็สามารถทำข้อสอบได้ แถมได้ที่หนึ่งซะด้วย
นักพากย์ : มินามิ สึดะ
สาวคูลนักตบมุกของเรื่อง มีความเป็นผู้ใหญ่ที่สุด เป็นคนขี้เหงาแต่บางทีก็ปากแข็ง เป็นลูกคู่ช่วยเคียวโกะตบมุก เป็นคนที่มีความคิด
อยู่บนความเป็นจริงพอสมควร ทำให้หลายครั้งเธอจะปรามเคียวโกะที่เพ้อเจ้อหรือรบกวนคนอื่นจนเกินไป ชอบเล่นเกมแนวผจญภัย
มีนิสัยชอบเก็บเลเวลไว้สูงๆแล้วจัดการกับบอส เจ้าตัวจะหลุดขำได้ง่ายถ้าเป็นมุกที่ถูกยิงมาจากอายาโนะ
นักพากย์ : รูมิ โอคุโบะ
เพื่อนร่วมชั้นของอาคาริ เป็นเด็กสาวที่ดูจากภายนอกแล้วน่ารักไม่มีพิษภัย กระนั้นเธอมีจิตใจสวนทางกับภาพลักษณ์อย่างสิ้นเชิง
แต่ไม่ได้เป็นคนไม่ดีแต่อย่างใด เป็นคนที่มีทักษะทางศิลปะเข้าขั้นอันตราย เดิมเธอต้องการเข้าชมรมชงชา เมื่อทราบว่าชมรมชงชาถูก
ยุบไปแล้ว เธอจึงเข้าชมรมการบันเทิงแทนโดยการชักชวนของเคียวโกะ ชอบยุยและไม่ชอบเคียวโกะอย่างมาก
สภานักเรียน
นักพากย์ : ซากิ ฟุจิตะ
เป็นรองประธานนักเรียนและเพื่อนร่วมชั้นของเคียวโกะและยุย เป็นคนปากไม่ตรงกับใจเอามากๆ และขี้อาย สามารถยิงมุขให้ยุย
หลุดขำได้ เธอค่อนข้างชอบเคียวโกะเป็นพิเศษ แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองเอาซะเลยทำให้เป็นเรื่องยาก
เธอเป็นคู่แข่งเรื่องคะแนนสอบของเคียวโกะ และมักเรียกเคียวโกะด้วยชื่อเต็ม ชอบกินพุดดิ้ง มีเพื่อนสนิทคือจิโตเสะ
นักพากย์ : อากิ โทโยซากิ
เป็นเพื่อนสนิทของอายาโนะและเพื่อนร่วมชั้นของเคียวโกะและยุย เป็นคนที่อารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา ใจเย็นและพูดจาเนิบนาบ
ความสามารถพิเศษคือถ้าหากถอดแว่นแล้วจะสามารถจินตนาการ(จิ้น)ได้ ส่งผลให้เลือดกำเดาไหล ซึ่งค่อนข้างเป็นปัญหา
จิโตเสะชอบจินตนาการระหว่างอายาโนะและเคียวโกะเป็นพิเศษ ชอบของดองมาก มีน้องสาวฝาแฝดชื่อจิซึรุ
นักพากย์ : เอมิริ คาโต
เพื่อนร่วมชั้นของอาคาริกับจินัตสึ เป็นทั้งเพื่อนสนิทในสมัยเด็กและคู่แข่งตลอดกาลของฮิมาวาริ มีนิสัยบ้าบอคล้ายกับเคียวโกะ
ค่อนข้างออกไปทางเอาแต่ใจและขี้โวยวายมากกว่า เธอมีปมด้อยเรื่องหน้าอกที่แบนราบ ทำให้ยิ่งไม่ชอบฮิมาวาริเข้าไปอีก
จึงมักเรียกฮิมาวาริว่าปีศาจหน่มน้ม โดยเนื้อแท้แล้วสองคนนี้สนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ๆ
เพื่อนร่วมชั้นของอาคาริกับจินัตสึ เป็นทั้งเพื่อนสนิทในสมัยเด็กและคู่แข่งตลอดกาลของซากุราโกะ นิสัยแตกต่างจากซากุราโกะ
อย่างสิ้นเชิง เป็นคนเรียบร้อย มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือน และเอาการเอางาน อีกทั้งยังคอยสอนการบ้านให้ซากุราโกะ
ฮิมาวาริมักจะกังวลเรื่องน้ำหนักของตัวเอง
นักพากย์ : ซาโอริ โกโต
ประธานนักเรียน เธอเป็นคนที่พูดเสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน สนิทกับอาจารย์นิชิงากิเป็นพิเศษ
แหล่งข้อมูลอื่น
′
ราชสำนักใต้
ราชสำนักใต้ (南朝 (Nanchō)) ราชสำนักที่จักรพรรดิ 4 พระองค์ปกครองในช่วง ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ โดยปกครองในช่วงปี ค.ศ. 1338 - ค.ศ. 1392 ซึ่งยุคนี้ได้สิ้นสุดลงเมื่อ จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ จักรพรรดิองค์สุดท้ายแห่งราชสำนักใต้ได้ประกาศยอมแพ้ต่อ จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ แห่ง ราชสำนักเหนือ
ที่มาของชื่อมาจากที่ตั้งเมืองหลวงของราชสำนักใต้คือโยชิโนะ (ปัจจุบันคืออำเภอหนึ่งใน จังหวัดนาระ) นั้นตั้งอยู่ทางใต้ของ นครหลวงเคียวโตะ เมืองหลวงของ ราชสำนักเหนือ ซึ่งบางทีก็เรียกว่า ราชสำนักโยะชิโนะ
โดยราชสำนักใต้มีชื่อราชสกุลว่า ไดกากูจิ ซึ่งมีที่มาจากชื่อพระตำหนักที่ใช้ว่าราชการในวัดของ จักรพรรดิโกะ-อุดะ พระราชโอรสของ จักรพรรดิคะเมะยะมะ ผู้เป็นต้นราชสกุล
จุดเริ่มต้น
จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งก่อนที่จะกลายมาเป็นยุคราชสำนักเหนือ-ใต้เริ่มต้นมาจากการที่ จักรพรรดิโกะ-ซะงะ ซึ่งครองสิริราชสมบัติระหว่างปี ค.ศ. 1242 - ค.ศ. 1246 และทรงเป็น ไดโจโฮโอ (มหาธรรมราชา) ได้บีบบังคับ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ สละราชบัลลังก์ให้กับ เจ้าชายสึเนะฮิโตะ ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิคะเมะยะมะ เมื่อปี ค.ศ. 1260 หลังจากนั้นเจ้าชายจากราชสกุล จิเมียวอิง ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะและราชสกุล ไดกะกุจิ ที่สืบเชื้อสายจากจักรพรรดิคะเมะยะมะก็ได้ผลัดกันเป็นจักรพรรดิสืบต่อกันมาจนถึงรัชสมัย จักรพรรดิโกะ-ไดโงะ ที่ขึ้นสืบราชบัลลังก์เมื่อปี ค.ศ. 1318 สืบต่อจาก จักรพรรดิฮะนะโซะโนะ ที่มาจากราชสกุลจิเมียวอิง
จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1331 จักรพรรดิโกะ-ไดโงะทรงพยายามก่อการโค่นอำนาจ รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ แต่ไม่สำเร็จจึงถูกเนรเทศไปเจ้าชายคะซุฮิโตะที่รัชทายาทจากราชสกุลจิเมียวอิงจึงได้ขึ้นสืบราชบัลลังก์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโคงง
โรงพยาบาลในประเทศไทย
โรงพยาบาล (หรืออาจใช้ว่า สถานพยาบาล หรือ ศูนย์การแพทย์) เป็นสถานที่สำหรับการบริการทางด้านสุขภาพ โดยมักที่จะมุ่งเน้นทางด้านการส่งเสริม ป้องกัน รักษา และฟื้นฟูภาวะความเจ็บป่วย หรือโรคต่างๆ ทั้งทางร่างกายและทางจิตใจ ในประเทศไทยมีการให้บริการทั้งโรงพยาบาลรัฐบาล โรงพยาบาลเอกชน รวมทั้งคลินิก ที่เปิดบริการโดยทั่วไป
โรงพยาบาลรัฐบาล
โรงพยาบาลส่วนใหญ่ในประเทศไทยเป็นโรงพยาบาลรัฐบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยโรงพยาบาลในส่วนภูมิภาคจะขึ้นตรงกับสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดหรืออำเภอต่าง ๆ มีหลากหลายระดับตามขีดความสามารถ แต่สำหรับโรงพยาบาลในส่วนกลาง (กรุงเทพมหานคร) จะขึ้นตรงกับกรมการแพทย์ เช่น โรงพยาบาลราชวิถี โรงพยาบาลเลิดสิน โรงพยาบาลนพรัตนราชธานี โรงพยาบาลสงฆ์ เป็นต้น
สำหรับโรงพยาบาลเฉพาะทางอื่น ๆ ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขทั้งในส่วนกลาง และในส่วนภูมิภาคจะขึ้นตรงกับกรมการแพทย์ทั้งหมด เช่น สถาบันมะเร็งแห่งชาติ สถาบันโรคทรวงอก สถาบันประสาทวิทยา สถาบันโรคผิวหนัง สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี เป็นต้น ยกเว้นโรงพยาบาลเฉพาะทางที่ดูแลรักษาผู้ป่วยทางด้านจิตเวชจะขึ้นตรงกับกรมสุขภาพจิต เช่น สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา โรงพยาบาลศรีธัญญา สถาบันกัลยาณ์ราชนครินทร์ สถาบันราชานุกูล เป็นต้น
นอกเหนือจากโรงพยาบาลรัฐบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุขแล้ว ในประเทศไทยยังมีโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาลสังกัดหน่วยงานอื่น ๆ เช่น สภากาชาดไทย กระทรวงกลาโหม กระทรวงศึกษาธิการ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รวมทั้งกรุงเทพมหานคร อีกด้วย โดยโรงพยาบาลหรือสถานพยาบาลรัฐบาลทั้งหมดจะให้บริการประชาชนตามสิทธิการรักษาในโครงการหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย
โรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์ในมหาวิทยาลัยที่ไม่ได้เป็นสถาบันผลิตแพทย์
โรงพยาบาลประเภทนี้เป็นสถานพยาบาลในมหาวิทยาลัยที่ตั้งขึ้นเพื่อรองรับการบริการทางการแพทย์ทั่วไป และการแพทย์เฉพาะทาง รวมทั้งการค้นคว้าวิจัยต่าง ๆ โดยไม่ได้เป็นสถาบันหลักในการทำการเรียนการสอนของนิสิต และนักศึกษาแพทย์ ซึ่งมีดังนี้
โรงพยาบาลศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก
ในปี พ.ศ. 2537 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบให้กระทรวงสาธารณสุขร่วมมือกับทบวงมหาวิทยาลัย จัดทำ “โครงการร่วมผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท” เพื่อแก้ไขความขาดแคลนแพทย์ในส่วนภูมิภาค โดยร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ต่างๆ ในการร่วมผลิตแพทย์ ดังนั้นเพื่อให้การดำเนินงานมีประสิทธิภาพและบรรลุเป้าหมายตามวัตถุประสงค์ ทางกระทรวงสาธารณสุขจึงจัดตั้ง “สำนักงานบริหารโครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท” ในปี พ.ศ. 2540 เพื่อรับผิดชอบโครงการดังกล่าว สำนักงานนี้มีฐานะเทียบเท่ากองในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข โดยใช้ชื่อย่อว่า “สบพช.”
สำหรับการจัดการเรียนการสอนนั้น ในระดับชั้นปรีคลินิก (ชั้นปี 1-3) จะทำการเรียนการสอนที่คณะแพทยศาสตร์ (สำนักวิชาแพทยศาสตร์ / วิทยาลัยแพทยศาสตร์) ประจำมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ทั้งในกรุงเทพมหานครและส่วนภูมิภาค ส่วนในระดับชั้นคลินิก (ชั้นปี 4-6) จะอาศัย โรงพยาบาล ทั้งโรงพยาบาลทั่วไป (บางแห่ง) และโรงพยาบาลศูนย์ (บางแห่ง) ในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขจัดตั้งเป็นสถาบันสมทบในการเรียนและฝึกปฏิบัติงานของนิสิตนักศึกษาแพทย์ โดยใช้ชื่อว่า ศูนย์แพทยศาสตรศึกษา ชั้นคลินิก ปัจจุบัน ทาง สบพช. มีการจัดตั้งศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิกขึ้นในโรงพยาบาลต่าง ๆ ที่เข้าร่วมเป็นสถาบันสมทบในการร่วมผลิตแพทย์เพื่อบริหารและจัดการเรียนการสอนนิสิตนักศึกษาแพทย์ในโรงพยาบาลอันเป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษา ชั้นคลินิก เหล่านั้น อย่างมีประสิทธิภาพ โดยให้เป็นหน่วยงานหนึ่งของโรงพยาบาลนั้นๆ ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก ทั่วประเทศ มีจำนวน 41 แห่ง
โรงพยาบาลส่วนกลาง
โรงพยาบาลรัฐบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุขในส่วนกลาง จะขึ้นตรงต่อกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข โดยมีดังนี้
โรงพยาบาลส่วนภูมิภาค
เป็นโรงพยาบาลในสังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข เป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดหรืออำเภอต่าง ๆ มีหลากหลายระดับตามขีดความสามารถ
โรงพยาบาลศูนย์ (ระดับ A)
โรงพยาบาลศูนย์ (รพศ.) เป็นโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดประจำภูมิภาคที่มีขีดความสามารถระดับตติยภูมิ (Tertiary Care) มีจำนวนเตียงมากกว่า 500 เตียง ปัจจุบันมีทั้งหมด35แห่ง จำแนกตามเขตสุขภาพ
โรงพยาบาลทั่วไป (ระดับ S และ M1)
โรงพยาบาลทั่วไป (รพท.) เป็นโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเป็นโรงพยาบาลประจำจังหวัดทั่วไปหรือโรงพยาบาลประจำอำเภอขนาดใหญ่ที่มีขีดความสามารถระดับทุติยภูมิ (Secondary Care) มีจำนวนเตียง 120 - 500 เตียง ในประเทศไทยมีอยู่ 86 แห่ง (รวมโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชสระแก้ว) จำแนกตามภาค ดังนี้
โรงพยาบาลชุมชน (ระดับ M2 F1 F2 และ F3)
โรงพยาบาลชุมชน (รพช.) เป็นโรงพยาบาลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข โดยเป็นโรงพยาบาลประจำอำเภอทั่วไป มีขีดความสามารถระดับปฐมภูมิ (Primary Care) หรือระดับทุติยภูมิ (Secondary Care) ในบางแห่ง มีจำนวนเตียง 10 - 120 เตียง ในประเทศไทยมีอยู่ 723 แห่ง
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล
เดิมนั้นคือสถานีอนามัย หรือศูนย์สุขภาพชุมชน เป็นสถานพยาบาลประจำตำบลสังกัดกระทรวงสาธารณสุข หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีขีดความสามารถระดับปฐมภูมิ (Primary Care) โดยเกือบทั้งหมดจะไม่รับผู้ป่วยใน และไม่มีแพทย์ทำงานอยู่เป็นประจำ แต่จะอาศัยความร่วมมือกับแพทย์ในโรงพยาบาลชุมชน ในปี พ.ศ. 2552 รัฐบาลของนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ มีนโยบายที่จะพัฒนาสถานีอนามัย หรือศูนย์สุขภาพชุมชนให้มีศักยภาพมากขึ้น จึงจัดสรรงบประมาณในโครงการไทยเข้มแข็ง พ.ศ. 2555 เพื่อยกระดับสถานีอนามัย หรือศูนย์สุขภาพชุมชนให้เป็นโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช
ดูบทความหลักที่: โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช (รพร.) เป็นโรงพยาบาลชุมชนประจำอำเภอสังกัดกระทรวงสาธารณสุข (ยกเว้นโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชสระแก้วที่เป็นโรงพยาบาลทั่วไปประจำจังหวัด ) มีขีดความสามารถระดับปฐมภูมิ (Primary Care) หรือระดับทุติยภูมิ (Secondary Care) ในบางแห่ง มีจำนวนเตียง 30 - 200 เตียง ดำเนินการโดยมูลนิธิโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช โดยโครงการก่อสร้างโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2520 ในสมัยรัฐบาลนายกรัฐมนตรีศาสตราจาย์ธานินทร์ กรัยวิเชียร  ซึ่งมีดำริที่จะสร้างโรงพยาบาลอำเภอ ขนาด 30 เตียง ในอำเภอท้องถิ่นทุรกันดารในขณะนั้น จำนวน 20 แห่ง ทั่วทุกภาคของประเทศ เพื่อน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายเป็นของขวัญแด่สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เนื่องในวโรกาสพระราชพิธีอภิเษกสมรส 3 มกราคม พ.ศ. 2520  ปัจจุบันในประเทศไทยมีโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช 21 แห่ง ดังนี้
โรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติกาญจนาภิเษก
ดูบทความหลักที่: พระราชพิธีกาญจนาภิเษก พ.ศ. 2539
โรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา
ดูบทความหลักที่: พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 80 พรรษา 5 ธันวาคม 2550
สภากาชาดไทย
เป็นโรงพยาบาลในสังกัดของสภากาชาดไทย คือโรงพยาบาลที่ขึ้นตรงกับสภากาชาดไทย (โดยไม่ได้จัดเป็นหน่วยงานรัฐบาล)) เป็นสภากาชาดประจำประเทศไทย มีภารกิจปกป้องชีวิตและสุขภาพของมนุษย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ร.ศ. 112 (พ.ศ. 2436) เดิมเรียก "สภาอุณาโลมแดงแห่งชาติสยาม" มีอยู่ทั้งหมด 2 แห่ง
สำนักการแพทย์ กรุงเทพมหานคร
เป็นหน่วยงานในสังกัดกรุงเทพมหานครที่มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับการให้บริการตรวจรักษาพยาบาล การส่งเสริมสุขภาพและป้องกันโรค บริหารจัดการระบบบริการการแพทย์ฉุกเฉิน การจัดการศึกษา ฝึกอบรมและพัฒนาทางวิชาการแพทย์และการพยาบาล โดยมีโรงพยาบาลในสังกัดทั้งสิ้น 11 แห่ง ประกอบด้วย
โรงพยาบาลเอกชน
เป็นโรงพยาบาลที่จัดตั้งโดยเอกชน มีทั้งที่เป็นบริษัทจำกัด และบริษัทมหาชนจำกัดด้วย โรงพยาบาลเอกชนบางแห่งเป็นโรงพยาบาลเฉพาะด้าน เช่น โรงพยาบาลทางด้านโรคตา โรงพยาบาลทันตกรรม เป็นต้น บางแห่งก็มีมากกว่าหนึ่งแห่งในกลุ่มบริษัทเดียวกัน
อัยรัน
อัยรัน (ตุรกีและayran) เป็นเครื่องดื่มโยเกิร์ตเย็นที่เป็นที่นิยมในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ เอเชียกลาง เอเชียใต้ ยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียเหนือ และยุโรปตะวันออก องค์ประกอบหลักคือโยเกิร์ต น้ำ และเกลือ   ชื่อท้องถิ่นอื่น ๆ ของเครื่องดื่มนี้หรือรูปแบบคล้ายกัน เช่น ชโลมเบ (شلومبې); ชาลัป (чалап); ชินีนะฮ์ (شنينة); แชกิลมัสต์ ; ซีโนกาลา ; ดัลเลอ (dhallë); เดากา ; แด็ว ;  โด (เคิร์ดกลาง: دۆ); ทัน (թան); อัยรอน (عيران); อัยเรียน (айрян); อารีอานี ; ไอรัน (αΐραν) เป็นต้น
คำว่า อัยรัน มาจากรากศัพท์ในภาษาเตอร์กิกเก่าว่า adır- ซึ่งแปลว่า 'แยก' (เทียบ ayır- 'แยก' ในภาษาตุรกี; เทียบ айраг 'นมม้า' ในภาษามองโกล และเทียบ уйран 'หางเนยเหลว' ในภาษาชูวัช) และได้รับการกล่าวถึงใน ทะเบียนภาษาของกลุ่มชนเตอร์กิก ซึ่งมะห์มูด อัลกาชเฆาะรี รวบรวมไว้ในศตวรรษที่ 11 แต่ไม่ได้ระบุวิธีการทำเอาไว้
การเตรียม
อัยรันและดูฆนั้นเสิร์ฟแบบเย็นและมักเสิร์ฟเคียงเนื้อย่างหรือข้าว โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน อัยรันได้จากการผสมโยเกิร์ตกับน้ำเย็นหรือน้ำใส่น้ำแข็ง บางครั้งอาจนำไปอัดลมและแต่งกลิ่นรสด้วยสะระแหน่ มีการบรรยายถึงเครื่องดื่มนี้ไว้ว่าเป็น "โยเกิร์ตเจือจาง" และ "เครื่องดื่มที่ให้ความสดชื่นที่สุด ทำโดยการผสมโยเกิร์ตกับน้ำใส่น้ำแข็ง"
วิธีการทำเครื่องดื่มนี้ตามธรรมเนียมของกลุ่มชนอิหร่านนั้นใช้นมโดยตรง ไม่ใส่โยเกิร์ต โดยใช้ถุงที่มักทำมาจากหนังกวางหรือหนังแกะ [เรียกว่า แมชก์ ในอิหร่าน และ มัสกา  ในอัฟกานิสถาน] เริ่มจากการกรอกนมลงไปในถุงหนังสัตว์นั้น จากนั้นเขย่าถุงไปเรื่อย ๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมง บางครั้งอาจแขวนถุงหนังสัตว์ไว้กับโครงสร้างไม้และเชือกเพื่อช่วยทุ่นแรงในการเขย่า  ในปากีสถานบางครั้งเรียกดูฆหรืออัยรันว่า นัมกีนลัสซี
จังหวัด
จังหวัด หรือมณฑล (province) คือชื่อเรียกหน่วยการปกครองระดับหนึ่ง โดยปกติจะเป็นระดับใหญ่ที่สุดในประเทศ หรือรัฐ (ลำดับแรกในการแบ่งการปกครอง) คำว่าจังหวัดใช้เรียก province ในประเทศไทย ส่วนมณฑลใช้กับบางประเทศ เช่น มณฑลยูนนาน (Yunnan Province) ในประเทศจีน หรือ
มาร์ธา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์
มาร์ธา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์  (Martha Beatrice Potter Webb, พ.ศ. 2401 - พ.ศ. 2486) เป็นนักสังคมนิยม นักเศรษฐศาสตร์ชาวอังกฤษ ทั้งยังได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นนักปฏิรูปด้วย และเป็นสมาชิกคนสำคัญของสมาคมเฟเบียน (Fabian Society) ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำหน้าที่เป็นปากเป็นเสียงคุ้มครองผลประโยชน์ให้กับชนชั้นกรรมาชีพโดยตรง
ประวัติ
เบียทริซ เวบบ์เกิดเมื่อวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2401 ตรงกับในรัชสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย (Queen Victoria, พ.ศ. 2380 - พ.ศ. 2444) ที่เมืองกลอสเตอร์ในมณฑลกลอสเตอร์เชอร์ (Gloucestershire) บิดาของเธอคือริชาร์ด พอตเตอร์ (Richard Potter) เป็นบุคคลที่มีฐานะดีและคุณปู่ของเธอก็เคยเป็นสมาชิกรัฐสภาของอังกฤษด้วย ในวัยเยาว์เบียทริซ เวบบ์ได้รับการศึกษาไม่มากนัก แต่ทว่าเธอก็เป็นเด็กที่ฉลาดสนใจการอ่านหนังสือปรัชญา วิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ ใน พ.ศ. 2426 เบียทริซ เวบบ์ได้เข้าเป็นสมาชิกของสมาคมองค์กรการกุศล (Charity Organization Society : COS) ซึ่งเป็นองค์กรที่พยายามให้ความช่วยเหลือคนยากจน แต่เธอเห็นว่าการทำงานในองค์กรการกุศลไม่ใช่หนทางแก้ปัญหาความยากจน เบียทริซ เวบบ์มองเห็นว่าสาเหตุปัญหาของความยากจน คือ ปัญหามาตรฐานการศึกษาต่ำ ปัญหาการไม่มีที่อยู่ และปัญหาสาธารณสุข
ด้านชีวิตครอบครัว เบียทริซ เวบบ์เคยพลาดหวังเรื่องความรักกับโจเซฟ เชมเบอร์เลน (Joseph Chamberlain) ซึ่งเป็นนักการเมือง ต่อมาเธอได้รู้จักกับซิดนีย์ เวบบ์ (Sidney Webb, พ.ศ. 2402 - พ.ศ. 2490) ซึ่งเป็นนักปฏิรูปสังคม นักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ ทั้งยังเป็นสมาชิกของสมาคมเฟเบียน และได้สมรสกันใน พ.ศ. 2435 ทั้งคู่เป็นบุคคลที่มีบทบาทเคียงข้างกันมาอย่างตลอด จนเบียทริซ เวบบ์ได้รับการกล่าวถึงไว้ว่าเปรียบเสมือนกับ “ลมหายใจของสามีเธอ” บทบาทสำคัญของซิดนีย์และเบียทริซ เวบบ์คือการวางแนวนโยบายสังคมนิยมระยะยาวให้อังกฤษ และผลักดันการก่อตั้ง London School of Economics (LSE) ใน พ.ศ. 2438
ในช่วงครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 อังกฤษมีความเคลื่อนไหวภายในประเทศเป็นอย่างมากทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การเมือง และสังคม ประเด็นศึกษาประการหนึ่งที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมากจากนักวิชาการในปัจจุบัน คือ สภาพสังคมของอังกฤษโดยเฉพาะเรื่องความเป็นอยู่ของชนชั้นกรรมาชีพหรือชนชั้นแรงงาน และความเคลื่อนไหวของกลุ่มปัญญาชนเพื่อยกระดับความเป็นอยู่ของชนชั้นดังกล่าวให้มีมาตรฐานที่ดีขึ้น ความเคลื่อนไหวของกลุ่มปัญญาชนที่สมควรกล่าวถึงคือการก่อตั้งสมาคมเฟเบียนใน พ.ศ. 2427 ซึ่งเบียทริซ เวบบ์ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกของสมาคมเฟเบียนเหมือนกับซิดนีย์ เวบบ์สามีของเธอด้วย สมาคมนี้มีบทบาทและเป้าหมายคือ
"เสนอแนวทางปฏิรูปประเทศเพื่อช่วยเหลือประชาชนจำนวนมากที่กำลังได้รับความเดือดร้อนจากระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมและเสรีนิยม ... ยึดหลักการเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไป (gradualism) โดยอาศัยกลไกของระบบรัฐสภา และเสนอแนวทางแก้ไขผ่านองค์กรหรือพรรคการเมืองที่มีบทบาทอยู่แล้ว ... เป็นแนวคิดสังคมนิยมที่โดดเด่นที่สุดของอังกฤษในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20"
แนวความคิดของสมาคมเฟเบียนมีอิทธิพลอย่างมากต่อการปฏิรูปสังคมอังกฤษในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผลงานสำคัญของสมาคมคือ Fabian Essays ได้รับการตีพิมพ์ใน พ.ศ. 2432 ซึ่งเป็นการรวบรวมคำบรรยายของสมาชิกของสมาคม โดยมีจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ (George Bernard Shaw) เป็นบรรณาธิการ นักเขียนสำคัญคนอื่น เช่น เอช. จี. เวลส์ (H. G. Wells) ซิดนีย์และเบียทริซ เวบบ์ เป็นต้น สมาชิกของสมาคมยังมีบทบาทในการผลักดันการก่อตั้งพรรคแรงงาน (Labour Party) จนสำเร็จใน พ.ศ. 2449 และยังคงเป็นพรรคการเมืองที่มีบทบาทในอังกฤษมาจนกระทั่งปัจจุบัน
เตารังสีแสงอาทิตย์
เตารังสีแสงอาทิตย์ (solar furnace) คือสิ่งก่อสร้างสำหรับจับแสงอาทิตย์เพื่อใช้สร้างอุณหภูมิสูงๆ โดยมากใช้ในงานอุตสาหกรรม วิธีการทำโดยใช้กระจกโค้ง (หรือแถบกระจกจำนวนมาก) ทำหน้าที่เป็นจานสะท้อนแบบพาราโบลา เพื่อรวมแสงให้อยู่ที่จุดโฟกัสจุดหนึ่ง อุณหภูมิที่จุดโฟกัสอาจสูงถึง 3,500 °C (6,330 °F) ได้ ความร้อนนี้จะนำไปใช้ในการผลิตไฟฟ้า หลอมเหล็ก ผลิตเชื้อเพลิงไฮโดรเจน หรือวัสดุนาโน (nanomaterials)
คำว่า "เตารังสีแสงอาทิตย์" อาจหมายถึงงานที่พัฒนาขึ้นไป คือระบบความร้อนจากการรวมแสงอาทิตย์ โดยอาศัยกระจกพาราโบลาหรือ heliostat ซึ่งปัจจุบันสามารถทำอุณหภูมิได้ถึง 538 °C (1,000 °F) เตารังสีแสงอาทิตย์ขนาดใหญ่ที่สุดคือที่เมือง Odeillo จังหวัดปีเรเน-ออรีย็องตาล ประเทศฝรั่งเศส เปิดใช้งานเมื่อปี ค.ศ. 1970 มีแผงกระจกเรียบสำหรับใช้รวมแสงอาทิตย์เพื่อสะท้อนไปยังกระจกโค้งขนาดใหญ่ จากนั้นจึงจัดโฟกัสรังสีแสงอาทิตย์ไปยังพื้นที่ที่มีขนาดเท่าหม้อต้ม สามารถทำอุณหภูมิได้ถึง 3,500 °C (6,330 °F) ขึ้นกับกระบวนการที่ติดตั้ง ตัวอย่างเช่น
มาร์ธา เบียทริซ พอตเตอร์ เวบบ์
ประวัติ
สองสามีภรรยาตระกูลเวบบ์ได้ร่วมกันก่อตั้งและตีพิมพ์วารสาร New Statesman ซึ่งเป็นวารสารที่เผยแพร่แนวคิดในการปฏิรูปของนักสังคมนิยมคนสำคัญ บทบาทความสำคัญของสามีภรรยาตระกูลเวบบ์คงมีมากขึ้นเรื่อยๆ ตามลำดับ ที่สำคัญประการหนึ่งนั้นเห็นได้จากการที่บ้านของทั้งคู่ในกรุงลอนดอนได้กลายเป็น “สถานที่ชุมนุมของบรรดานักสังคมนิยม” (Socialist Salon) มาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เบียทริซ เวบบ์ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งในคณะกรรมาธิการของรัฐบาลหลายคณะ กระทั่งใน พ.ศ. 2467 ซิดนีย์ เวบบ์ซึ่งเป็นผู้แทนของพรรคแรงงานได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาสามัญ (House of Commons) และได้รับแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมาธิการการค้า (President of the Board of Trade) และใน พ.ศ. 2472 ซิดนีย์ เวบบ์ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นบารอนพาสฟิลด์ (Baron Passfield) จากพระเจ้าจอร์จที่ 5แต่เบียทริซ เวบบ์ผู้เป็นภรรยาปฏิเสธที่จะใช้บรรดาศักดิ์เลดีพาสฟิลด์ (Lady Passfield) ตามสามีของเธอ
การเดินทางอีกครั้งของเบียทริซ เวบบ์ใน พ.ศ. 2475 เบียทริซ เวบบ์พร้อมกับสามีเดินทางไปยังสหภาพโซเวียต (Soviet Union) ครั้งนี้เธอได้เห็นถึงข้อจำกัดในเสรีภาพทางการเมืองของโซเวียตซึ่งเธอรู้สึกไม่ยินดีนัก แต่เบียทริซ เวบบ์ก็รู้สึกชมชอบกับการพัฒนาอย่างรวดเร็วทางด้านสาธารณสุขและการศึกษาของโซเวียตซึ่งจะนำไปสู่ “ความมั่นคงทางเศรษฐกิจและความเสมอภาคของสตรี” และเธอก็ได้เขียนผลงานเกี่ยวกับโซเวียตไว้ใน ค.ศ. 1935 เบียทริซ เวบบ์ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 30 เมษายน ค.ศ. 1943 ตรงกับรัชสมัยพระเจ้าจอร์จที่ 6 (George VI, ค.ศ. 1936-1952) ที่เมืองลิปฮุค (Liphook) มณฑลแฮมป์เชียร์ (Hampshire)
ผลงาน
ตลอดเวลาที่เบียทริซ เวบบ์ดำรงชีวิตอยู่ เธอมีผลงานการเขียนแนวสังคมนิยมและเศรษฐศาสตร์มากมาย ทั้งที่เป็นผลงานการเขียนของเธอเองและที่เธอเขียนร่วมกับซิดนีย์ เวบบ์ ผู้เป็นสามี เช่น
อ้างอิง
1858 1943
ทาชเคนต์
ทาชเคนต์ (Tashkent, ) หรือ ตอชเกนต์ (Toshkent/Тошкент/تاشکند, ) หรือชื่อเก่า ชอช เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของประเทศอุซเบกิสถาน รวมถึงเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในภูมิภาคเอเชียกลาง โดยมีประชากร 2,485,900 คนในปี 2018 เมืองตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ใกล้พรมแดนกับประเทศคาซัคสถาน