cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดูโฮม
ธุรกิจ
บริษัทดำเนินธุรกิจค้าปลีก ค้าส่ง สินค้าภายใต้ตราสินค้าของกลุ่มบริษัทฯ และสินค้าภายใต้ตราสินค้าอื่น จากข้อมูล ณ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2562 มีสินค้าภายใต้ตราสินค้าของกลุ่มบริษัทฯ มากกว่า 22,000 หน่วยเก็บสินค้า โดยสามารถแบ่งตามประเภทของกลุ่มสินค้าได้เป็น 3 ประเภท ดังนี้ กลุ่มวัสดุก่อสร้าง เช่น เหล็กรูปพรรณ คิ้วไม้ ปูน ลวด และสินค้าโครงสร้างพื้นฐานอื่นๆ เป็นต้น, กลุ่มวัสดุซ่อมแซม เช่น เครื่องมือช่าง เกษตรสวน-อุปกรณ์ประปา อุปกรณ์ไฟฟ้า อุปกรณ์สุขภัณฑ์ เป็นต้น และกลุ่มวัสดุตกแต่ง เช่น เครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ภายในบ้าน เครื่องนอน กิ๊ฟช๊อป เป็นต้น
นอกจากนั้นบริษัทยังมีรายได้จากการให้บริการ อย่าง บริการจัดส่งสินค้า บริการบำรุงรักษาและซ่อมแซม บริการประกอบและติดตั้ง บริการให้คำปรึกษาและดำเนินการออกแบบตกแต่ง และบริการจัดหาสินค้าพิเศษ
บริษัทย่อย
จากข้อมูล ณ วันที่ 31 มีนาคม 2562 ดูโฮม มีบริษัทย่อย 4 บริษัท ดังนี้
แต่บริษัท KIDDEE และ Dohome Automation ยังไม่ได้มีการประกอบธุรกิจ
แม่น้ำแควน้อย (จังหวัดกาญจนบุรี)
แม่น้ำแควน้อย หรืออีกชื่อคือ แม่น้ำไทรโยค เป็นแม่น้ำสายสำคัญสายหนึ่งทางภาคตะวันตกของประเทศไทย เกิดจากลำน้ำใหญ่สามสายจากเทือกเขาตะนาวศรี ได้แก่ แม่น้ำบีคี่ใหญ่ แม่น้ำซองกาเลีย และแม่น้ำรันตี ไหลไปรวมกันที่ด้านใต้ของด่านสามสบในเขตอำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี จากนั้นไหลผ่านเขตอำเภอทองผาภูมิ อำเภอไทรโยค และอำเภอเมืองกาญจนบุรี แล้วจึงไหลไปรวมกับแม่น้ำแควใหญ่กลายเป็นแม่น้ำแม่กลอง มีความยาวประมาณ 330 กิโลเมตร สองฝั่งแม่น้ำเป็นภูเขาสูงชัน มีการสร้างเขื่อนวชิราลงกรณ (เขื่อนเขาแหลม) กั้นแม่น้ำแควน้อยที่อำเภอทองผาภูมิ มีเนื้อที่ผิวน้ำ 353 ตารางกิโลเมตร (220,625 ไร่) ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนในท้องที่อำเภอสังขละบุรีและอำเภอทองผาภูมิ
ภูมิประเทศโดยทั่วไปในลุ่มน้ำแควน้อยเป็นภูเขาใหญ่น้อยเรียงสลับซับซ้อนและสูงชัน บางแห่งเป็นหน้าผาสูง บางแห่งเป็นที่ราบ ลำน้ำแควน้อยไหลผ่านภูมิประเทศที่สวยงาม มีน้ำตก มีห้วย และลำธารเล็ก ๆ ไหลลงลำน้ำเกือบตลอดสาย สภาพป่าส่วนใหญ่เป็นป่าไม้เบญจพรรณและป่าดงดิบ มีป่าไผ่แซมอยู่ทั่วไป มีป่าสงวนและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าหลายแห่ง ได้แก่ ป่าสงวนแห่งชาติเขาช้างเผือก เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร ป่าสงวนแห่งชาติห้วยเขย่ง ป่าสงวนแห่งชาติเขาพระฤๅษีและเขาบ่อแร่ และป่าสงวนแห่งชาติวังใหญ่–แม่น้ำน้อย
แม่น้ำบีคี่ใหญ่
แม่น้ำบีคี่ใหญ่มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรีใกล้ชายแดนไทย–พม่า ในเขตอำเภอทองผาภูมิ ลำน้ำไหลขึ้นไปทางทิศเหนือค่อนไปทางทิศตะวันออก ผ่านเขาปลายลำปิล๊อก เข้าเขตอำเภอสังขละบุรี ช่วงนี้มีลำน้ำสาขาที่สำคัญคือ ห้วยบีคี่ ซึ่งมีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรีที่พรมแดนไทย–พม่าเช่นเดียวกัน แต่อยู่ในเขตอำเภอสังขละบุรี ไหลมาทางทิศตะวันตกสมทบกับแม่น้ำบีคี่ใหญ่ที่บ้านมอญ น้ำยังคงไหลขึ้นสู่ทิศเหนือค่อนไปทางทิศตะวันออกจนกระทั่งอีกประมาณ 6 กิโลเมตร จะถึงสามสบ ลำน้ำหักเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก เรียกว่าแม่น้ำแควน้อย ไหลลงตอนใต้ต่อไป
แม่น้ำซองกาเลีย
แม่น้ำซองกาเลียมีทิศทางการไหลจากทิศเหนือลงสู่ทิศใต้ มีต้นกำเนิดจากเทือกเขาตะนาวศรี บริเวณด่านเจดีย์สามองค์ มีลำห้วยหลายสายไหลมาสมทบแม่น้ำซองกาเลีย ไหลลงใต้ผ่านอำเภอสังขละบุรี และไหลลงแม่น้ำแควน้อยที่สามสบ
แม่น้ำรันตี
แม่น้ำรันตีไหลมาจากทิศตะวันออก มีต้นกำเนิดจากภูเขากั้นลุ่มน้ำแควน้อยกับแควใหญ่ ไหลมาบรรจบกับแม่น้ำซองกาเลียก่อน อีกประมาณครึ่งกิโลเมตร จึงไหลบรรจบเป็นลำน้ำแควน้อย
แรน
แรน (Rennes; Roazhon) เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของบริตานีทางตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศฝรั่งเศส แรนเป็นเมืองหลวงของแคว้นเบรอตาญและจังหวัดอีเลวีแลน ตัวเมืองตั้งอยู่บนเนินระหว่างที่ที่แม่น้ำอีลและแม่น้ำวีแลนมาบรรจบกัน ตัวเมืองทางตอนใต้ของตัวเมืองต่ำกว่าทางตอนเหนือ แรนเป็นที่ตั้งของมหาวิหารแซ็ง-ปีแยร์แห่งแรน
เหงียน เติ๊น สุง
เหงียน เติ๊น สุง (Nguyễn Tấn Dũng; 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2492 — ) คืออดีตนายกรัฐมนตรีของเวียดนาม ได้รับการแต่งตั้งจากรัฐสภาเวียดนาม เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหลังจากที่ฟาน วัน ขาย นายกรัฐมนตรีคนก่อนหน้าลาออก เหงียน เติ๊น สุงได้รับเลือกให้เป็นผู้นำอันดับสามของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามต่อจากประธานาธิบดีเจือง เติ๊น ซาง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมฝุ่ง กวาง ทัญ
ฟรันทซ์ วรานิทซ์คี
ฟรันทซ์ วรานิทซ์คี (Franz Vranitzky) เป็นนักการเมืองชาวออสเตรีย เป็นสมาชิกของพรรคประชาธิปไตยแห่งออสเตรีย (SPÖ) เขาเป็นนายกรัฐมนตรีออสเตรีย จาก ค.ศ. 1986 ถึง ค.ศ. 1997
เซิร์ต
เซิร์ต (Sirte บางครั้งเขียน Sirt, Surt, Sert หรือ Syrte ; سِرْت, ) เป็นนครในประเทศลิเบีย ตั้งอยู่ทางชายฝั่งทิศใต้ของอ่าวซีดรา เซิร์ตตั้งอยู่ครึ่งทางระหว่างเมืองตริโปลีกับเบงกาซี เมืองตั้งถิ่นฐานช่วงต้นศตวรรษที่ 20 โดยชาวลิเบียเชื้อสายอิตาลี บนพื้นที่ป้อมปราการศตวรรษที่ 19 ที่สร้างโดยชาวตริโปลีเชื้อสายออตโตมัน และได้เติบโตเป็นนครหลังสงครามโลกครั้งที่สอง
เนื่องจากเป็นบ้านเกิดของมูอัมมาร์ กัดดาฟี ทำให้รัฐบาลกัดดาฟีชื่นชอบนครนี้ นครนี้เป็นที่มั่นสุดท้ายของผู้จงรักภักดีต่อกัดดาฟี และกัดดาฟีถูกฆ่าโดยกองกบฏที่นี่ในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2011 ในช่วงสงคราม เซิร์ตเกือบกลายเป็นซากปรักหักพัง โดยมีอาคารหลายแก่งถูกทำลายหรือเสียหาย หลังสงครามกลางเมือง 6 เดือน พลเมืองเกือบ 60,000 คน (มากกว่าร้อยละ 70 ของประชากรก่อนสงคราม) กลับมายังนครนี้
มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์
มาร์กาเรต เบิร์ก-ไวต์ (Margaret Bourke-White; 14 มิถุนายน ค.ศ. 1904 – 27 สิงหาคม ค.ศ. 1971) เป็นช่างภาพหญิงชาวอเมริกันที่ถ่ายภาพแนวสารคดี (en:Photojournalism) ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะช่างภาพชาวต่างชาติคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ถ่ายภาพโรงงานอุตสาหกรรมในสหภาพโซเวียต ทั้งยังเป็นช่างภาพและนักข่าวสงคราม (War photographer) คนแรกที่เป็นผู้หญิงที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบ  และนอกจากนี้ยังเป็นช่างภาพหญิงคนแรกของนิตยสารไลฟ์ (en:Life Magazine)  ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตปรากฏบนปกนิตยสารดังกล่าวในฉบับปฐมฤกษ์  เธอเสียชีวิตด้วยโรคพาร์กินสันเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 1971 ณ รัฐคอนเนทิคัต หลังจากเริ่มมีอาการของโรคดังกล่าวเมื่อ 8 ปีก่อนหน้านั้น
มาร์กาเร็ต นับเป็นช่างภาพหญิงคนสำคัญคนหนึ่งของวงการถ่ายภาพของโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในวงการภาพถ่ายสารคดีและภาพข่าว
ประวัติ
มาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์ เป็นบุตรสาวของโจเซฟ ไวท์ (Joseph White) ชาวยิว-โปแลนด์ และ มินนี่ บูร์ก (Minnie Bourke) สตรีอังกฤษเชื้อสายไอริช  เธอเกิดในย่านเดอะบรองซ์ (The Bronx) ทางตอนเหนือของมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา แต่ไปเติบโตที่บาวนด์ บรู๊ค รัฐนิวเจอร์ซี และจบการศึกษาระดับมัธยมจาก เพลนฟิลด์ ไฮสกูล (Plainfield High School) ทั้งนี้ เมื่อแรกเกิด เธอมีชื่อว่า มาร์กาเร็ต ไวท์ (Margaret White) แต่ในปี 1927 เธอได้เติมนามสกุลแม่ลงไปในชื่อของตัวเองแล้วใส่ขีดคั่น (Hyphen) จึงกลายเป็น Margaret Bourke-White อย่างที่โลกรู้จักมาจนถึงปัจจุบัน
เนื่องจากพ่อของมาร์กาเร็ตเป็นวิศวกรและนักประดิษฐ์ เธอจึงเรียนรู้ที่จะเป็นพวกสมบูรณ์แบบนิยม ในขณะที่แม่ก็เป็นแม่บ้านที่มีความคิดริเริ่มในเรื่องต่างๆ ซึ่งทำให้เธอมีความปรารถนาจะพัฒนาตนเองอยู่เสมอ  โรเจอร์ พี่ชายของมาร์กาเร็ตบรรยายถึงพ่อแม่ของพวกเขาว่า ทั้งคู่เป็นนักคิดอิสระผู้ใส่ใจในการสร้างความก้าวหน้าให้ตนเองและมนุษยชาติอย่างจริงจัง โรเจอร์จึงกล่าวว่า ไม่เคยสงสัยในความสำเร็จของน้องสาวเลย โดยกล่าวถึงอุปนิสัยส่วนตัวของเธอว่า ไม่ใช่คนสันโดษหรือไร้มนุษยสัมพันธ์  และนอกจากโรเจอร์แล้ว มาร์กาเร็ตยังมีพี่สาวอีก 1 คน ชื่อ รูธ ไวท์ ซึ่งมีชื่อเสียงจากงานที่อเมริกัน บาร์  แอสโซซิเอชั่น (American Bar Association) ในชิคาโก
ภายหลังการเสียชีวิตของพ่อ เธอก็ลาออกจากมหาวิทยาลัยดังกล่าว แล้วเปลี่ยนที่เรียนอีก 2-3 แห่ง หนึ่งในนั้นคือ มหาวิทยาลัยมิชิแกน ซึ่งเธอเป็นสมาชิกสโมสรหญิง Alpha Omicron Pi, Purdue University ในรัฐอินเดียนา และมหาวิทยาลัย Case Western Reserve ในเคลฟแลนด์ โอไฮโอ และในที่สุดก็จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยคอร์แนลด้วยวุฒิศิลปศาสตร์บัณฑิตในปี 1927  หนึ่งปีต่อมา มาร์กาเร็ตย้ายจากนิวยอร์กไปยังเคลฟแลนด์ โอไฮโอ แล้วเริ่มสร้างสตูดิโอถ่ายภาพเชิงพาณิชย์ โดยสร้างผลงานภาพถ่ายเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมและอุตสาหกรรม  ทั้งนี้ ในปี 1924 ระหว่างที่ยังเรียนหนังสือ เธอแต่งงานกับเอเวอร์เรตต์ แชปแมน (Everett Chapman) แต่หย่าร้างกันในอีก 2 ปีต่อมา
ภาพถ่ายเชิงสถาปัตยกรรมและการพาณิชย์
หนึ่งในลูกค้าของ มาร์กาเร็ต คือ โอทิส สตีล คัมพานี (Otis Steel Company) ความสำเร็จของเธอเกิดจากทั้งเทคนิคส่วนตัว และทักษะต่างๆ ที่เรียนรู้จากผู้คน ซึ่งประสบการณ์จากการทำงานให้บริษัทโอทิสเป็นตัวอย่างที่ดีในเรื่องนี้ ดังที่อธิบายไว้ในหนังสือ ‘พอร์ตเทรต ออฟ มายเซลฟ์’ (Portrait of Myself) ซึ่งเธอเขียนขึ้นในภายหลัง
เริ่มแรกนั้น มีการคัดค้านที่จะปล่อยให้เธอถ่ายภาพด้วยเหตุผลหลายอย่าง อย่างแรก คือ การทำเหล็กเป็นอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับกองทัพ ดังนั้นพวกเขาต้องมั่นใจว่ามันจะไม่กระทบต่อความปลอดภัยของชาติ อย่างที่สอง เธอเป็นผู้หญิง และในยุคนั้นผู้คนก็ยังสงสัยว่า ผู้หญิงและกล้องที่บอบบางของเธอจะสามารถทนต่อความร้อนสูง ความเสี่ยง ความสกปรก และสถานการณ์ต่างๆ ได้หรือไม่
ภาพถ่ายเชิงสารคดี (en:Photojournalism)
ในปี 1929 มาร์กาเร็ตตกลงรับตำแหน่งบรรณาธิการร่วมและช่างภาพที่นิตยสารฟอร์จูน (en:Fortune Magazine) จนถึงปี 1930  ต่อมา เฮนรี่ ลูซ (en:Henry Luce) เจ้าพ่อแห่งวงการนิตยสารจ้างเธอเป็นช่างภาพข่าวหญิงคนแรกของไลฟ์แมกกาซีน (en:Life Magazine) เมื่อปี 1936   ภาพการก่อสร้างเขื่อน Fort Peck ของมาร์กาเร็ตได้ปรากฏบนหน้าปกฉบับปฐมฤกษ์ เมื่อ 23 พฤศจิกายน ในปีเดียวกันนั้นเอง โดยเป็นภาพที่ได้รับความนิยมมากถึงขนาดมีการนำไปพิมพ์ในชุดแสตมป์ที่ระลึกฉลอง 100 ปีของการไปรษณีย์สหรัฐ โดยถูกใช้เป็นภาพตัวแทนของยุคทศวรรษ 1930
อย่างไรก็ตาม แม้เธอตั้งชื่อภาพว่า New Deal, Montana: Fort Peck Dam แต่ความจริงแล้วมันคือภาพของทางน้ำล้นซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวเขื่อนไปทางตะวันออก 3 ไมล์ ตามเว็บเพจของเหล่าทหารช่างของกองทัพสหรัฐ (United States Army Corps of Engineers)
ช่วงกลางยุคทศวรรษ 1930 มาร์กาเร็ตถ่ายภาพผู้ประสบภัยแล้งในเหตุการณ์ดัสต์โบวล์ (en:Dust Bowl) ซึ่งเป็นพายุฝุ่นที่เกิดจากการเพาะปลูกผิดวิธีจนหน้าดินแห้งเป็นฝุ่น และถูกลมพัดปลิวว่อนกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่ในอเมริกา ตีพิมพ์ลงในนิตยสารไลฟ์ ฉบับวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 1937
อีกหนึ่งภาพที่มีชื่อเสียงของมาร์กาเร็ตคือ ภาพกลุ่มคนผิวดำผู้ประสบภัยแล้งยืนอยู่หน้าป้ายที่มีข้อความว่า “มาตรฐานการใช้ชีวิตที่สูงที่สุดในโลก” (World's Highest Standard of Living) โดยมีภาพวาดครอบครัวคนขาวนั่งอยู่ในรถยนต์ ซึ่งถ่ายไว้เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 1937 ต่อมาภาพถ่ายดังกล่าวกลายเป็นจุดเริ่มต้นในการออกแบบปกอัลบั้ม There's No Place Like America Today ของ เคอร์ทิส เมย์ฟิลด์ (Curtis Mayfield) ศิลปินผิวสีชาวอเมริกันเมื่อปี 1975
ในปี 1939 มาร์กาเร็ตแต่งงานกับ เออร์สกิน คอลด์เวลล์ (Erskine Caldwel) นักเขียนนวนิยาย และหย่าร้างกันในปี 1942 ทั้งคู่เคยร่วมงานกันในหนังสือชื่อ You Have Seen Their Faces ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับสถานการณ์ทางตอนใต้ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจโลก (Great Depression) ตีพิมพ์เมื่อปี 1937
นอกจากนี้ เธอยังเดินทางไปยังทวีปยุโรปเพื่อบันทึกว่าเยอรมนี ออสเตรีย และเชกโกสโลวาเกียถูกปฏิบัติอย่างไรเมื่ออยู่ภายใต้ลัทธินาซี และรัสเซียถูกจัดการอย่างไรภายใต้ลัทธิคอมมิวนิสต์ ขณะที่อยู่ในรัสเซีย เธอได้ถ่ายภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ยากคือ โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) มีรอยยิ้ม เช่นเดียวกับภาพแม่และย่า (หรือยาย?) ของเขาขณะเยือนจอร์เจีย
มาร์กาเร็ตทำงานเป็นช่างภาพให้นิตยสารไลฟ์จนถึงปี 1940 แต่ก็กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้งเมื่อปี 1941-42 และอีกครั้งในปี 1945 จนกระทั่งกึ่งเกษียณเมื่อปี 1957 อันเป็นช่วงที่เธอยุติอาชีพการเป็นช่างภาพนิตยสาร ต่อมาจึงเกษียณเต็มขั้นในปี 1969 ทั้งนี้ มาร์กาเรตเริ่มมีห้องแล็บครั้งแรกที่นิตยสารไลฟ์แห่งนี้เอง
สงครามโลกครั้งที่ 2
มาร์กาเร็ตเป็นนักข่าวหญิงคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสมรภูมิรบระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 เธอเดินทางไปยังสหภาพโซเวียตในปี 1941 โดยเป็นช่างภาพชาวต่างชาติเพียงคนเดียวในกรุงมอสโควขณะที่กองทัพเยอรมันกำลังบุกโจมตี เธอสามารถจับภาพทะเลเพลิงเหล่านั้นไว้ได้ ขณะที่สงครามกำลังดำเนินอยู่ เธอยังติดตามกองทัพอากาศของสหรัฐในแอฟริกาเหนือ อิตาลี และเยอรมัน โดยเข้าสู่สมรภูมิที่กำลังต่อสู่กันในประเทศอิตาลี  นอกจากนี้ยังเคยอยู่ในสถานการณ์การทำลายล้างในเมอร์ดิเตอร์เรเนียน เคยเกยตื้นบนอาร์คติก  ไอส์แลนด์ และรอดตายจากเหตุการณ์เฮลิคอปเตอร์ตกที่เชซาพีค (Chesapeake) หลังจากนั้นเธอก็เป็นที่รู้จักในหมู่พนักงานของนิตยสารไลฟ์ในนาม ‘แม็กกี้ ผู้ทำลายไม่ได้’ (Maggie the Indestructible)
หลังสงคราม เธอเขียนหนังสือชื่อว่า Dear Fatherland, Rest Quietly ซึ่งช่วยให้เธอรับมือกับความเหี้ยมโหดที่พบเห็นระหว่างและหลังสงคราม
การบันทึกความรุนแรงในการแบ่งแยกดินแดนระหว่างอินเดียกับปากีสถาน
มาร์กาเร็ตมีชื่อเสียงพอๆ กันทั้งจากภาพมหาตมา คานธีกับเครื่องปั่นด้าย (Gandhi at his Spinning Wheel) และภาพโมฮัมเหม็ด อาลี จินนาห์ (Mohammed Ali Jinnah) ผู้สถาปนาปากีสถานขณะนั่งบนเก้าอี้ โดยที่ Somini Sengupta นักหนังสือพิมพ์หญิงชื่อดังชาวอินเดีย เจ้าของรางวัล George Polk Award ปี 2004 สาขาผู้สื่อข่าวต่างประเทศกล่าวว่า “มาร์กาเร็ตคือหนึ่งในผู้บันทึกเหตุการณ์ที่มีประสิทธิภาพที่สุดในเหตุการณ์ความรุนแรงที่ปะทุขึ้นในการแบ่งแยกอินเดียกับปากีสถาน เธอบันทึกภาพท้องถนนที่กลาดเกลื่อนไปด้วยซากศพ เหยื่อที่ตายโดยดวงตายังเบิกโพลง ผู้อพยพกับดวงตาที่เหม่อลอย ภาพถ่ายของเธอดูเหมือนกรีดร้องอยู่บนหน้ากระดาษ”
ภาพถ่ายจำนวน 66 ภาพของมาร์กาเร็ตถูกรวบรวมไว้ในหนังสือนวนิยายชื่อ en:Train to Pakistan ของ en:Khushwant Singh ซึ่งตีพิมพ์เมื่อปี 1956 โดยมีการพิมพ์ซ้ำเมื่อปี 2006 ภาพถ่ายจำนวนมากในหนังสือเล่มนี้ถูกจัดแสดงที่ศูนย์การค้า The posh shopping center Khan Market ในเมืองเดลี ประเทศอินเดีย
อัลเฟรด (en:Alfred Eisenstaedt) ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและผู้ร่วมงานของมาร์กาเร็ตกล่าวว่า เธอมีความสามารถพิเศษในการอยู่ถูกที่ถูกเวลา ซึ่งเธอได้สัมภาษณ์และถ่ายภาพมหาตมา คานธีเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนการลอบสังหารในปี 1948 ที่สำคัญคือ ไม่มีงานไหนหรือภาพใดไม่สำคัญสำหรับเธอ
ภาพยนตร์ที่เกี่ยวข้อง
อย่างไรก็ตาม ชีวประวัติของมาร์กาเร็ต บูร์ก ไวท์ ยังถูกผลิตเป็นภาพยนตร์เรื่อง Double Exposure: The Story of Margaret Bourke-White เมื่อปี 1989  และยังมีภาพยนตร์เรื่อง Gandhi (คานธี) ปี 1982 ที่มีฉากมาร์กาเร็ตเดินทางไปถ่ายภาพและพูดคุยกับคานธีอีกด้วย
แหล่งเก็บสะสมผลงานภาพถ่าย
ภาพถ่ายของมาร์กาเร็ตอยู่ที่บรูคลินมิวเซียม (en:Brooklyn Museum) เมืองเคลฟแลนด์, พิพิธภัณฑ์ศิลปะ (en:Museum of Art), พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ (Museum of Modern Art) ในนิวยอร์ก และหอสมุดรัฐสภา (en:Library of Congress) ในวอชิงตัน ดี.ซี.
ยูนิกซ์
ยูนิกซ์ (Unix แต่ชื่อตามเครื่องหมายการค้าคือ UNIX) เป็นระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์แบบหลายงาน หลายผู้ใช้ ที่เริ่มพัฒนาโดยกลุ่มพนักงานของห้องปฏิบัติการ AT&T Bell Labs โดยกลุ่มนักพัฒนาที่เป็นที่รู้จัก คือ Ken Thompson, Dennis Ritchie และ Douglas McIlroy
ประวัติ
ในทศวรรษที่ 60 สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT), AT&T Bell Labs และบริษัท General Electric ได้ร่วมมือกันวิจัยระบบปฏิบัติการที่ชื่อว่า Multics (ย่อมาจาก Multiplexed Information and Computing Service) โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อทำงานบนเครื่องเมนเฟรมรุ่น GE-645 แต่ภายหลัง AT&T ได้ถอนตัวออกจากโครงการนี้
Ken Thompson ซึ่งเป็นหนึ่งในทีมพัฒนาในขณะนั้น ได้เขียนเกมบนเครื่อง GE-645 ชื่อว่าเกม Space Travel และพบปัญหาว่าเกมทำงานได้ช้ากว่าที่ควร เขาจึงย้ายมาเขียนเกมใหม่บนเครื่อง PDP-7 ของบริษัท DEC แทนด้วยภาษาแอสเซมบลี โดยความช่วยเหลือของ Dennis Ritchie ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้ Thompson หันมาพัฒนาระบบปฏิบัติการบนเครื่อง PDP-7
ระบบปฏิบัติการนี้มีชื่อว่า UNICS ย่อมาจาก Uniplexed Information and Computing System เนื่องจากว่าการออกเสียงสามารถสะกดได้หลายแบบ และพบปัญหาชื่อใกล้เคียงกับ Multics ภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็น Unix
การพัฒนายูนิกซ์ในช่วงนี้ยังไม่ได้รับความสนับสนุนด้านการเงินจาก Bell Labs เมื่อระบบพัฒนามากขึ้น Thompson และ Ritchie จึงสัญญาว่าจะเพิ่มความสามารถในการประมวลผลคำ (Word Processing) บนเครื่อง PDP-11/20 และเริ่มได้รับการตอบรับจาก Bell Labs ในปีค.ศ. 1970 ระบบปฏิบัติการยูนิกซ์จึงได้รับการเรียกชื่ออย่างเป็นทางการ โปรแกรมประมวลผลคำมีชื่อว่า roff และหนังสือ UNIX Programmer's Manual ตีพิมพ์ครั้งแรกวันที่ 3 พฤศจิกายน ค.ศ. 1987
ค.ศ. 1973 ได้เขียนยูนิกซ์ขึ้นมาใหม่ด้วยภาษาซีใช้ได้ทั้งเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล มินิคอมพิวเตอร์และเมนเฟรมคอมพิวเตอร์ สามารถทำงานได้หลายงานพร้อมกัน ดังนั้น ยูนิกส์จึงใช้ได้กับเครื่องที่เชื่อมโยงและต่อกับปลายทางได้หลายเครื่องพร้อมกัน ลักษณะการติดต่อกับผู้ใช้เป็นทั้งแบบ Command-line และ GUI ทำให้สะดวกต่อการนำยูนิกซ์ไปทำงานบนเครื่องชนิดอื่นมากขึ้น ทาง AT&T ได้เผยแพร่ยูนิกซ์ไปยังมหาวิทยาลัย และหน่วยงานต่างๆ ของรัฐบาล โดยสัญญาการใช้งานเปิดเผยซอร์สโค้ด ยกเว้นเคอร์เนลส่วนที่เขียนด้วยภาษาแอสเซมบลี
ยูนิกซ์เวอร์ชัน 4,5 และ 6 ออกในค.ศ. 1975 ได้เพิ่มคุณสมบัติ pipe เข้ามา ยูนิกซ์เวอร์ชัน 7 ซึ่งเป็นเวอร์ชันสุดท้ายที่พัฒนาแบบการวิจัย ออกในค.ศ. 1979 ยูนิกซ์เวอร์ชัน 8,9 และ 10 ออกมาในภายหลังในทศวรรษที่ 80 ในวงจำกัดเฉพาะมหาวิทยาลัยบางแห่งเท่านั้น และเป็นต้นกำเนิดของระบบปฏิบัติการ Plan 9
ค.ศ. 1982 AT&T นำยูนิกซ์ 7 มาพัฒนาและออกขายในชื่อ Unix System III แต่บริษัทลูกของ AT&T ชื่อว่า Western Electric ยังคงนำยูนิกซ์รุ่นเก่ามาขายอยู่เช่นกัน เพื่อยุติความสับสนทางด้านชื่อ AT&T จึงรวมการพัฒนาทั้งหมดจากบริษัทและมหาวิทยาลัยต่างๆใน Unix System V ซึ่งมีโปรแกรมอย่าง vi ที่พัฒนาโดย Berkeley Software Distribution (BSD) จากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ รวมอยู่ด้วย ยูนิกซ์รุ่นนี้สามารถทำงานได้บนเครื่อง VAX ของบริษัท DEC
ยูนิกซ์รุ่นที่เป็นการค้าไม่เปิดเผยซอร์สโค้ดอีกต่อไป ทางมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ จึงพัฒนายูนิกซ์ของตัวเองต่อเพื่อเป็นทางเลือกกับ System V การพัฒนาที่สำคัญที่สุดคือเพิ่มการสนับสนุนโพรโทคอลสำหรับเครือข่าย TCP/IP เข้ามา
บริษัทอื่นๆ เริ่มพัฒนายูนิกซ์บนเครื่องคอมพิวเตอร์ระบบของตนเอง โดยส่วนมากใช้ยูนิกซ์ที่ซื้อสัญญามาจาก System V แต่บางบริษัทเลือกพัฒนาจาก BSD แทน หนึ่งในทีมพัฒนาของ BSD คือ Bill Joy มีส่วนในการสร้าง SunOS (ปัจจุบันคือ โซลาริส) ของบริษัทซัน ไมโครซิสเต็มส์
ค.ศ. 1981 ทีมพัฒนา BSD ได้ออกจากมหาวิทยาลัยและก่อตั้งบริษัท Berkeley Software Design, Inc (BSDI) เป็นบริษัทแรกที่นำ BSD มาขายในเชิงการค้า ในภายหลังเป็นต้นกำเนิดของระบบปฏิบัติการ FreeBSD, OpenBSD และ NetBSD
หลังจากนั้นไม่นาน AT&T ขายสิทธิ์ในการถือครองยูนิกซ์ให้กับบริษัทโนเวลล์ และโนเวลเองได้สร้างยูนิกซ์ของตัวเองที่ชื่อ UnixWare ซึ่งพัฒนามาจากระบบปฏิบัติการ NetWare เพื่อแข่งกับระบบปฏิบัติการวินโดวส์เอ็นทีของไมโครซอฟท์
ค.ศ. 1995 โนเวลขายส่วนต่างๆ ของยูนิกซ์ให้กับบริษัท Santa Cruz Operation (SCO) โดยโนเวลยังถือลิขสิทธิ์ของยูนิกซ์ไว้ ค.ศ. 2000 SCO ขายสิทธิ์ส่วนของตนเองให้กับบริษัท Caldera ซึ่งเปลี่ยนชื่อภายหลังเป็น SCO Group ซึ่งเป็นสาเหตุในการดำเนินคดีละเมิดลิขสิทธิ์กับลินุกซ์
อินทูเดอะวอยด์
อินทูเดอะวอยด์ (Into the Void) เป็นซิงเกิลของวงแบล็ค ซับบาธ จากอัลบั้ม Master of Reality และมีศิลปินต่างๆที่นำเพลงนี้ไปคัพเวอร์ได้แก่ Kyuss, Sleep, Cavity, Exhorder, Lumsk, Soundgarden, Melvins, Monster Magnet, และ Orange Goblin ในปี 1993 Grammy Awards ได้มีการเปลี่ยนชื่อเพลงนี้เป็น "Into the Void (Sealth)" และได้รับการเสนอชื่อให้เป็นผลงานเพลงเมทัลที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ปราสาทโดเวอร์
ปราสาทโดเวอร์ (Dover Castle) เป็นป้อมปราการและพระราชวังสร้างในสมัยศตวรรษที่ 11 ตั้งอยู่บนเนินติดกับหน้าผาสีขาวด้านทิศตะวันออกของเมืองโดเวอร์ แคว้นเคนต์ ซึ่งถือเป็นเมืองหน้าด่านในอดีต  ทำให้ปราสาทนี้ได้ชื่อว่าประตูสู่อังกฤษ หรือกุญแจสู่อังกฤษ ตัวปราสาทประกอบด้วยหอรบขนาดใหญ่เป็นพิเศษ ล้อมรอบด้วยกำแพงฉนวนชั้นใน ชั้นกลาง และชั้นนอก จึงถือได้ว่าเป็นปราสาทที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในอังกฤษ ปัจจุบันปราสาทอยู่ภายใต้การดูแลของสำนักงานศิลปากรแห่งชาติอังกฤษ (English Heritage)
ประวัติ
เมืองโดเวอร์เป็นเมืองหน้าด่านตั้งประจันหน้าเมืองดันเคิร์ก (หรือ เดิงแกร์ก) ในฝรั่งเศส เป็นหนึ่งในท่าเรือทั้งห้าหรือซิงก์พอตส์ (cinque ports) ซึ่งสถาปนาในสมัยพระเจ้าวิลเลียมผู้พิชิต ในอดีตเมื่อผู้ใดจะเดินทางจากยุโรปภาคพื้นทวีปเข้าสู่เกาะอังกฤษจะต้องแลเห็นเมืองนี้ก่อนเสมอ ครั้นถึงสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ปราสาทโดเวอร์ก็ถูกสร้างขึ้น ประกอบด้วยหอรบขนาดใหญ่เป็นพิเศษ หุ้มรอบด้วยกำแพงฉนวนใน และกำแพงฉนวนนอกหลังจากที่พระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ ออกพระราชโองการแมกนาคาร์ตาอันขัดกับพระราชประสงค์แล้ว บรรดาขุนนางที่ต้องการจะล้มราชบัลลังก์ก็ก่อกบฏขึ้น โดยทูลเชิญพระเจ้าหลุยส์ที่ 8 แห่งฝรั่งเศสให้ก่อสงคราม เรียกว่า สงครามขุนนางครั้งที่หนึ่ง ครานั้นเอง มีการสู้รบกันที่ปราสาทโดเวอร์ โดยมีการพยายามขุดใต้หอรบและปราสาทแต่ก็ล้มเหลว ต่อมาครั้นถึงสมัยสงครามนโปเลียน ได้มีการสร้างอุโมงค์ใต้ดินสำหรับให้พลทหารอาศัย เมื่อร้างราสงครามอุโมงค์ก็ว่างลง จนกระทั่งถึงสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง ได้เปิดใช้อุโมงค์ดังกล่าวอีกครั้งโดยติดตั้งเครื่องชุมสายโทรศัพท์ โต๊ะบังคับการปืนใหญ่ต่อสู้อากศยาน และโต๊ะบังคับการเรือ ณ ที่นี้เอง เบอร์แทรม แรมเซย์ (Bertram Ramsay) ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นพลเรือโท ได้บัญชาการการอพยพทหารฝ่ายสัมพันธมิตรที่ถอยร่นจากฝ่ายนาซีเยอรมัน ช่วยชีวิตทหารได้เป็นจำนวนมาก โดยมีวินสตัน เชอร์ชิลล์ มาตรวจเยี่ยมและร่วมวางแผนในครั้งนั้นด้วย ปัจจุบันปราสาทโดเวอร์เป็นโบราณสถานประเภท 1 ภายใต้กฎหมายสหราชอาณาจักร
หมายเหตุ
<references group="ม" />
ยก ชูบัว
ยก ชูบัว หรือ โนรายก เป็นโนราที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง เป็นบุตรนายเลิศ นางเอี่ยม ชูบัว เกิดเมื่อ พ.ศ. 2465 ที่บ้านทะเลน้อย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนวัดทะเลน้อย อุปสมบท 1 พรรษา มีฉายาว่า ธมฺมทินฺโน สอบได้นักธรรมตรี จากสนามสอบวัดสุวรรณวิชัย อำเภอควนขนุน เมื่อลาสิกขาได้รับคัดเลือกให้รับราชการตำรวจอยู่ 2 ปี ณ สถานีตำรวจภูธร อำเภอเมืองพัทลุง และระยะดังกล่าวได้แต่งงานกับนางสาวกล่ำ พงค์ชนะ ไม่มีบุตร เมื่ออกจากราชการได้ย้ายครอบครัวมาอยู่ที่อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
โนรายกหัดรำโนรามาตั้งแต่อายุ 8 ขวบ โดยหัดกับโนราเลื่อน พงค์ชนะ บ้านทะเลน้อย และอยู่ประจำคณะโนราเลื่อนมาจนอายุ 16 ปี จึงแยกมาตั้งคณะเอง ในระยะที่แยกโรงใหม่ ๆ เมื่อถึงหน้าแล้งโนรายกจะนำคณะไปแสดงอยู่ประจำในเขตจังหวัดภูเก็ตและพังงา ครั้งถึงหน้าฝนก็นำคณะกลับพัทลุง ช่วงที่ว่างจากการแสดงในระยะดังกล่าว โนรายกได้ไปฝึกรำทำบทกับโนราวัน (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ซึ่งเป็นโนราที่มีชื่อเสียงมากในการรำทำบทในสมัยนั้น ฝึกอยู่ประมาณ 6 เดือนก็ชำนาญ กลับมาทำพิธีผูกผ้าแล้วเข้าอุปสมบทและรับราชการตำรวจตามลำดับดังกล่าวแล้ว ออกจากตำรวจก็มารำโนราหาเลี้ยงชีพเพียงอย่างเดียว
ผลงาน
ด้วยโนรายกมีความสามารถทั้งการรำ ร้องกลอนและตลกจึงมีผู้เรียกหาไปแสดงมิได้ขาด ได้ประชันกับโนราดี ๆ ในภาคใต้เกือบทุกคณะ ได้แสดงทั่วทั้ง 14 จังหวัดภาคใต้ และบางจังหวัดในภาคกลาง การแสดงครั้งสำคัญที่นับเป็นเกียรติประวัติ ได้แก่ รำให้ทูตวัฒนธรรมของ 25 ประเทศชมที่กรุงเทพฯ รำออกรายการโทรทัศน์ ซึ่ง หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช จัดขึ้นเป็นพิเศษ รำถวายสมเด็จพระบรมราชชนนีในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่เกาะอาดัง จังหวัดสตูล ครั้งนี้ได้รับพระราชทานเหรียญที่ระลึกด้วย ได้รับเชิญจากกรมศิลปากรให้ไปรำที่โรงละครแห่งชาติพร้อมกับขุนอุปถัมภ์นรากร เมื่อ พ.ศ. 2518 ในครั้งนี้ได้รับเกียรติบัตรจากกรมศิลปากร และพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าเฉลิมพลฑิฆัมพรได้ประทานเทริดให้ 1 ยอด และในปี พ.ศ. 2526 สถานบันทักษิณคดีศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ได้เชิญพร้อมด้วยโนราอีก 7 คณะไปรำในรายการ "มหกรรมโนรา" ที่โรงละครแห่งชาติและที่ศูนย์สังคีต ธนาคารกรุงเทพ เป็นต้น
โนรายกยังได้รับเกียรติให้เป็นครูสอนโนราแก่นักเรียนนักศึกษาและผู้สนใจในสถาบันการศึกษาหลายแห่ง ได้แก่ สถาบันราชภัฎนครศรีธรรมราช มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ โรงเรียนธัญเจริญ และโรงเรียนเกษตรชลธี อำเภอระโนด สำหรับที่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์นั้น สามารถตั้งคณะโนราของมหาวิทยาลัยขึ้นได้สำเร็จ และได้เผยแพร่ให้เป็นที่รู้จักันอย่างกว้างขวาง เคยได้รับเชิญไปสอนที่วิทยาลัยนาฏศิลปนครศรีธรรมราช ที่สถาบันราบภัฎสงขลา และสถานศึกษาอื่น ๆ อีกหลายแห่ง
นอกจากรำโนราและเป็นครูสอนโนราแล้ว โนรายกยังเคยรับราชการเป็นประโยชน์แก่ท้องถิ่นหลายหน้าที่ด้วยกันนอกจากเคยเป็นตำรวจดังกล่าวแล้ว ยังเคยเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน ผู้ช่วยกำนัน นายทะเบียนประจำตำบล และเป็นผู้สื่อข่าวประจำตำบล
จากการที่โนรายกได้ใช้ชีวิตการเป็นศิลปินมาร่วม 50 ปี (จนถึง พ.ศ. 2529) ตลอดระยะเวลาดังกล่าว ได้พยายามรักษาแบบแผนของโนราแบบดั้งเดิมเอาไว้อย่างมั่นคง พยายามแทรกความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องโนราให้แก่ผู้ชม ได้สอนลูกศิษย์ลูกหาเอาไว้มากมาย และได้ช่วยเหลือสังคมดังกล่าวมาแล้ว สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติจึงได้มีมติยกย่องให้เป็นศิลปินพื้นเมืองดีเด่นประจำปี พ.ศ. 2528 และต่อมา เมื่อปี พ.ศ. 2530 ได้รับการยกย่องเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (โนรา) ซึ่งนับเป็นเกียรติประวัติอันสูงส่งแก่ชีวิตและวงศ์ตระกูล
โนรายก ชูบัว ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ. 2549 หลังล้มป่วยด้วยโรคชรามาระยะหนึ่ง โดยได้รับพระราชทานเพลิงศพวันที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ณ วัดราษฎร์บำรุง ตำบลระโนด อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา
จุสก์
จุสก์ เอ/เอส (Jysk A/S; เขียนในสไตล์บริษัทคือ JYSK;, แฟรนไชส์ในต่างประเทศดำเนินงานภายใต้ชื่อต่าง ๆ) เป็นร้านค้าปลีก ซึ่งขายของใช้ในครัวเรือน เช่น ที่นอน, เฟอร์นิเจอร์ และเครื่องตกแต่งภายในสัญชาติเดนมาร์ก จุสก์เป็นผู้ค้าปลีกรายใหญ่ที่สุดของเดนมาร์กที่ดำเนินงานในต่างประเทศ โดยรวมแล้วบริษัทมีสาขา 2,586 แห่งใน 50 ประเทศ และมีพนักงานมากกว่า 22,000 คน มูลค่าการซื้อขายในปีงบประมาณ 16/17 เท่ากับ 3.36 พันล้านยูโร
จุสก์ (หมายถึงจัตแลนดิก) ได้รับการก่อตั้งโดยลาร์ส ลาร์เซน ซึ่งเปิดร้านสาขาแรกบนซิลเคบอร์กไวจ์ที่เมืองออร์ฮูสของประเทศเดนมาร์กในเดือนเมษายน ค.ศ. 1979 โดยโลโก้มุ่งเสนอห่านตัวหนึ่ง ซึ่งมีเรื่องราวประวัติศาสตร์ของแบรนด์นี้
ค.ศ. 1979–1989
เมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1979 จุสก์เซเงทอสเลเยอร์แห่งแรกของโลกได้เปิดทำการในออร์ฮูส ประเทศเดนมาร์ก ซึ่งยังคงเปิดดำเนินการอยู่จนถึงปัจจุบัน
ครั้นใน ค.ศ. 1984 จุสก์เซเงทอสเลเยอร์ได้เปิดห้างร้านสาขาแรกนอกประเทศ ซึ่งคือเดนิสเชิสเบ็ทเท็นลาเกอร์ในประเทศเยอรมนี และแฟรนไชส์ของจุสก์ได้เปิดสาขาแรกในกรีนแลนด์เช่นกัน ส่วนใน ค.ศ. 1986 แฟรนไชส์ของจุสได้เปิดร้านสาขาแรกในหมู่เกาะแฟโร กระทั่งใน ค.ศ. 1987 จุสก์ได้ขยายไปยังประเทศไอซ์แลนด์ และเปิดร้านในโคปาโวกูร์
ค.ศ. 2000–2009
ใน ค.ศ. 2000 จุสก์ได้เปิดสาขาแรกในประเทศโปแลนด์ ส่วนใน ค.ศ. 2001 สาขาในเดนมาร์ก, สวีเดน และฟินแลนด์ เปลี่ยนชื่อจากจุสก์เซเงทอสเลเยอร์, จุสก์เบดลอเกร์ และจุสก์วัวเดอวารัสโต มาเป็นจุสก์ กระทั่งใน ค.ศ. 2004 จุสก์ได้เปิดสาขาแรกในประเทศฮังการี ครั้นใน ค.ศ. 2008 จุสก์นอร์ดิกได้เปิดคลังสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของยุโรปเหนือในอุลดุม ที่จัตแลนด์ตอนกลาง ซึ่งขณะนี้คลังสินค้าดังกล่าวมีพื้นที่ 64,000 ตร.ม. และใน ค.ศ. 2008 จุสก์ได้เปิดสาขาแรกในสหราชอาณาจักร โดยสาขาแมนส์ฟีลด์และลิงคอล์นเปิดในเดือนเมษายน จากนั้นสาขาแบล็กเบิร์นและยอร์กก็เปิดทำการในฤดูร้อน
ค.ศ. 2010–2019
ใน ค.ศ. 2010 จุสก์ได้รับพระราชโองการแต่งตั้งในฐานะผู้จัดส่งแด่สมเด็จพระราชินีแห่งเดนมาร์ก นอกจากนี้ ใน ค.ศ. 2010 นิตยสารพนักงานของจุสก์อย่าง โกจุสก์ ได้รับรางวัลหลายรางวัล เช่น นิตยสารพนักงาน ค.ศ. 2010 ในเดนมาร์ก และในฐานะนิตยสารพนักงานที่ดีที่สุดอันดับสองในทวีปยุโรป ครั้นใน ค.ศ. 2011 จุสก์ได้เปิดตัวช่องโทรทัศน์ของตัวเองใน www.jysk.tv ส่วนใน ค.ศ. 2013 จุสก์ได้เปิดสาขาแรกในเยเรวาน เมืองหลวงของประเทศอาร์มีเนีย ซึ่งนี่เป็นห้างร้านจุสก์แห่งแรกในคอเคซัส กระทั่งใน ค.ศ. 2014–2015 จุสก์ได้เปิดร้านในมัลตามันอังเกรก และเปจาเต็นวิลเลจในจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซีย จุสก์ได้ขยายตัวอย่างต่อเนื่องในประเทศอินโดนีเซีย เนื่องจากบริษัทเปิดสาขาใหม่สี่แห่งที่มาร์โกซิตีเดโพก, กูนินกันซิตี และหมู่บ้านปลูอิตในจาการ์ตา รวมถึงอิออนมอลล์ บีเอสดี ซิตี ในตังเกรัง ครั้นเมื่อ ค.ศ. 2016 จุสก์ได้ขยายสาขาโดยเปิดห้างร้านแรกในประเทศสิงคโปร์ที่จงปาหลู่พลาซา ตลอดจนสองห้างร้านในประเทศเบลารุส, ห้างร้านแรกในประเทศทาจิกิสถาน, และห้างร้านแรกในทบิลีซี ส่วนใน ค.ศ. 2017 ได้ขยายการเปิดห้างร้านที่สามในมินสค์ และห้างร้านแรกในแบรสต์ รวมถึงห้างร้านแรกในประเทศคูเวต ครั้นใน ค.ศ. 2018 จุสก์ได้เปิดห้างร้านแรกในดูไบ ส่วนใน ค.ศ. 2019 จุสก์ได้เปิดห้างร้านแรกในประเทศไทย และเปิดห้างร้านแรกในบากู ตลอดจนเปิดศูนย์กลางโลจิสติกส์แห่งที่ 4 ในประเทศบัลแกเรีย - ดีซีบี (ศูนย์กระจายสินค้าโบยูริสเต) และจุสก์ได้เปิดสาขาแรกในสาธารณรัฐไอร์แลนด์ ซึ่งตั้งอยู่ในเนอิส คัมพานีคิลแดร์ โดยมีการวางแผนที่จะเป็นห้างร้านแรกจาก 15 แห่ง (ต่อมาปรับปรุงเป็น 40 แห่ง) ทั่วประเทศ กระทั่งปัจจุบันมีห้างร้านเปิดดำเนินการในเนอิส, ดรอฮาดา, แนวัน, พอร์ทลิช, ยอล, ลิเมอริก, สไลโก และแซนทรี (ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2020)
ส่วนลาร์ส ลาร์เซน ผู้ก่อตั้งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ค.ศ. 2019
ค.ศ. 2020–ปัจจุบัน
ใน ค.ศ. 2020 จุสก์ได้เปิดสาขาแรกในมอสโก ส่วนสาขาในประเทศออสเตรีย เดิมชื่อ "เดนีเชสเบ็ทเทินลาเกอร์" ได้รับการรีแบรนด์เป็น "จุสก์" เมื่อ ค.ศ. 2020 ขณะที่สาขาในประเทศเยอรมนี เดิมคือ "เดนีเชสเบ็ทเทินลาเกอร์" ได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น "จุสก์" เมื่อ ค.ศ. 2021 และจุสก์ที่ประเทศอินโดนีเซียได้ปิดตัวลง
คุณเซ็นโกะ เทพจิ้งจอกคอยช่วยเหลือ
คุณเซ็นโกะ เทพจิ้งจอกคอยช่วยเหลือ หรือ คุณเซ็นโกะเทพจิ้งจอกจอมป่วน เป็นซีรีส์ มังงะ ตลกญี่ปุ่นโดย Rimukoro ได้รับการสนใจอย่างต่อเนื่องทางอินเทอร์เน็ตผ่านเว็บไซต์ Comic Newtype ของ Kadokawa Shoten ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2017 และได้รับการ ดัดแปลงเป็นอนิเมะ จาก Doga Kobo ฉายวันที่ 10 เมษายน 2019
พล็อต
คุโรโตะ นากาโนะ เป็นมนุษย์เงินเดือนหนุ่มมีชีวิตที่ไม่มีความสุขและเครียดซึ่งเกือบจะถูกครอบครองโดยงานของเขาใน บริษัท ที่เขาทำงานให้ คืนหนึ่งช่วงเวลาที่เขาเปิดประตูบ้านของเขาเขาพบเด็กน้อยที่น่ารักพร้อมหูจิ้งจอกกำลังทำอาหารเย็น ชื่อของเธอคือ Senko, เทพจิ้งจอกอายุ 800 ปีและเธอ ถูกส่งมาบนโลกจากโลกวิญญาณเพื่อบรรเทา Nakano จากชีวิตที่ไม่มีความสุขของเขาและช่วยเขาค้นหาความสุขอีกครั้ง ณ จุดนั้นชีวิตของ Nakano จึงเริ่มเปลี่ยนไป
ตัวละคร
Senko (仙狐)
พากษ์เสียงโดย: Azumi Waki
Senko เป็นซูนคินอายุ 800 ปีที่ถูกส่งมาจากโลกแห่งวิญญาณเพื่อปลดปล่อยนากาโนะจากชีวิตที่ทำงานหนักและเครียดของเขา เธอดีใจที่จะทำอาหารและทำความสะอาดบ้านของเขา เธอย้ายเข้ามาที่บ้านของนากาโนะและทำตัวเหมือนภรรยาและแม่ที่เป็นประโยชน์
เธอชอบที่จะเล่นกับเขาเช่นนอนบนตักเพื่อให้แน่ใจว่าเขาได้นอนหลับพักผ่อนเพียงพอ เธอจะเสียใจถ้า Nakano จัดลำดับความสำคัญการทำงานมากกว่าสุขภาพของเขา
Nakano (中野)
พากษ์เสียงโดย: Junichi Suwabe
Nakano เป็นมนุษย์เงินเดือนและทำงานในบริษัทมืดแห่งหนึ่ง ก่อนที่ เซนโกะ จะมาเขาใช้ชีวิตอยู่กับงานอย่างไม่หยุดหย่อน นอนดึก กินอาหารที่ไม่มีประโยชน์ และอยู่อย่างโดดเดี่ยว ส่วนใหญ่เขาต้องตื่นแต่เช้ามารอรถไฟขบวนแรกไปทำงานและหลังจากเสร็จสิ้นสายกลับบ้านรถไฟขบวนสุดท้าย นากาโนะเติบโตขึ้นมาในชนบทพร้อมกับปู่ย่าตายายของเขาหลังจากที่ย้ายไปอยู่ที่ชานเมืองของเมืองใหญ่เพื่อทำงาน ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นหลังจาก Senko เข้ามาในชีวิตของเขา
สุขภาพและจิตของนากาโนะดีขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปเนื่องจากการดูแลของเซนโกะ ดูเหมือนว่าเขาจะมีกำลังใจเมื่อจับหางหรือหูของ Senko เนื่องจากความนุ่มนวลของ เขาไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะใช้นิ้วของเขาผ่านขนของเธอ Senko ยอมให้เขาอย่างไม่เต็มใจขณะที่เธอรู้ว่าอะไรทำให้เขามีความสุข
Shiro (シロ)
พากษ์เสียงโดย: Maaya Uchida
Kōenji (高円寺)
Sora (夜空)
พากษ์เสียงโดย: Eri Kitamura
อนิเมะ
มีการประกาศเปิดตัวอนิเมะทางซีรีส์เมื่อวันที่ 2 ธันวาคม 2018 ซีรีส์นี้เป็นแอนิเมชันโดย Doga Kobo และกำกับการแสดงโดย Tomoaki Koshida โดยมี Yoshiko Nakamura เป็นผู้กำกับ และ Miwa Oshima ผู้ออกแบบตัวละคร Yoshiaki Fujisawa ผู้เขียนเพลง
กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร
กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เร หรือ กลุ่มอาการกีแยง-บาร์เร (Guillain–Barré syndrome) เป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง (autoimmune disorder) อย่างหนึ่งซึ่งเกิดกับระบบประสาทส่วนปลาย ส่วนใหญ่ถูกกระตุ้นโดยการอักเสบติดเชื้อเฉียบพลัน กลุ่มอาการนี้ตั้งชื่อตามแพทย์ชาวฝรั่งเศสชื่อ Guillain, Barré และ Strohl ซึ่งได้อธิบายกลุ่มอาการนี้ไว้ในปี ค.ศ. 1961 บางครั้งเรียกว่าอาการชาแบบแลนดรี (Landry's paralysis) ตามแพทย์ชาวฝรั่งเศสที่ได้อธิบายโรคคล้ายกันนี้ไว้ในปี ค.ศ. 1859 โรคนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่มพยาธิสภาพของเส้นประสาทส่วนปลาย (peripheral neuropathy) กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรถูกแบ่งออกเป็นหลายประเภท แต่ส่วนใหญ่เมื่อกล่าวถึงกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรจะหมายถึงประเภทที่พบบ่อยที่สุด คือประเภทที่มีพยาธิภาพของเส้นประสาทหลายเส้นแบบทำลายไมอิลินโดยการอักเสบเฉียบพลัน หรือเอไอดีพี (acute inflammatory demyelinating polyneuropathy, AIDP) กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรเป็นโรคที่พบน้อยโดยมีอุบัติการณ์อยู่ที่ 1–2 ต่อ 100,000 ประชากร ส่วนใหญ่อาการมักรุนแรงและปรากฏเป็นอาการอ่อนแรงแบบเป็นจากปลายมาหาต้น (ascending paralysis) โดยมีอาการอ่อนแรงของขา ค่อย ๆ ลามมายังแขนและใบหน้าพร้อมกับการหายไปของรีเฟลกซ์เอ็นลึก (deep tendon reflex) หากได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีด้วยการเปลี่ยนน้ำเลือด (plasmapheresis) หรือการให้อิมมูโนกลอบูลินทางหลอดเลือดดำ (intravenous immunoglobulin) ร่วมกับการรักษาประคับประคอง (supportive treatment) แล้วผู้ป่วยส่วนใหญ่สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ อย่างไรก็ดีหากมีภาวะแทรกซ้อนทางปอดรุนแรงหรือมีความผิดปกติของระบบประสาทอัตโนมัติแล้วอาจเสียชีวิตได้ กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรเป็นหนึ่งในสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการเป็นอัมพาตที่ไม่ได้เกิดจากการบาดเจ็บ
สาเหตุ
กลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรทุกรูปแบบเกิดจากการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันเพื่อต่อต้านแอนติเจนจากภายนอก (เช่น เชื้อโรค) แต่ภูมิคุ้มกันที่สร้างกลับไปทำลายเนื้อเยื่อประสาทของผู้ป่วยแทน ปรากฏการณ์นี้เรียกว่า "molecular mimicry" เป้าหมายที่ถูกระบบภูมิคุ้มกันทำลายเชื่อว่าเป็นสารประกอบที่พบได้เป็นปริมาณมากในเนื้อเยื่อประสาทส่วนปลายของมนุษย์ชื่อว่า แกงกลิโอไซด์ (ganglioside) เชื้อโรคที่ชักนำให้เกิดภาวะผิดปกติทางภูมิคุ้มกันดังกล่าวที่พบบ่อยที่สุดคือเชื้อแบคทีเรีย Campylobacter jejuni  รองลงมาคือเชื้อไซโตเมกาโลไวรัส (cytomegalovirus; CMV) อย่างไรก็ตามมีจำนวนผู้ป่วยร้อยละ 60 ที่ไม่พบว่าเกิดจากการติดเชื้อใดนำมาก่อน ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดการกระตุ้นจากการติดเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ หรือจากปฏิกิริยาทางภูมิคุ้มกันต่อเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่ พบว่ามีอุบัติการณ์ของกลุ่มอาการกิลแลง-บาร์เรเพิ่มขึ้นหลังจากการให้วัคซีนไข้หวัดใหญ่ ในช่วงระหว่างการเกิดโรคไข้หวัดหมูระบาดทั่วในปี ค.ศ. 1976–1977 แต่จากการศึกษาทางระบาดวิทยาในภายหลังพบว่าการให้วัคซีนไข้หวัดใหญ่มีอัตราเสียงที่จะชักนำให้การเกิดกลุ่มอาการนี้เพิ่มขึ้นน้อยมาก (คือเพิ่มขึ้นน้อยกว่า 1 รายในการให้วัคซีน 1 ล้านคน) หรือแทบไม่มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้นเลย
ผลจากการที่ระบบภูมิคุ้มกันเข้ามาทำลายเนื้อเยื่อประสาทส่วนปลาย ทำให้เยื่อไมอีลินซึ่งเป็นปลอกไขมันหุ้มรอบเส้นประสาทเสียหาย และทำให้การส่งกระแสประสาทถูกหยุดชะงัก และทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาต และอาจพบร่วมกับความรู้สึกสัมผัสและประสาทอัตโนมัติถูกรบกวน
ในรายที่เป็นไม่มาก แอกซอนของเส้นประสาท (ส่วนนำประสาทขาออกของเซลล์ประสาท) จะยังทำงานได้และกลับสู่สภาพปกติได้อย่างรวดเร็วถ้าเยื่อไมอีลินถูกซ่อมแซมได้เป็นปกติ ในรายที่มีอาการมากแอกซอนอาจเสียหาย และการฟื้นสภาพต้องขึ้นกับการซ่อมแซมของเยื่อไมอีลิน ประมาณร้อยละ 80 ของผู้ป่วยจะสูญเสียเยื่อไมอีลินไป อีกร้อยละ 20 จะสูญเสียแอกซอน
ฟังก์ชันไดแกมมา
ในทางคณิตศาสตร์ ฟังก์ชันไดแกมมา (digamma function) คือฟังก์ชันที่นิยามว่าเป็นอนุพันธ์ลอการิทึม (logarithmic derivative) ของฟังก์ชันแกมมา กล่าวคือ ซึ่งฟังก์ชันไดแกมมา เป็นฟังก์ชันโพลีแกมมา (polygamma function) อันดับที่ 1
หมอ (แก้ความกำกวม)
หมอ สามารถหมายถึง
เซเวนซิสเตอส์
เซเวนซิสเตอส์ (อังกฤษ: Seven Sisters) บ้างก็เรียก "หน้าผาเจ็ดสาวน้อย" เป็นหน้าผาหินชอล์กจำนวนเจ็ดลูกเรียงกันติดกับช่องแคบอังกฤษ และวนอุทยาน ตั้งอยู่ระหว่างเมืองไบรตันและอีสต์บอร์น ท้องที่จังหวัดอีสต์ซัสเซกซ์ หน้าผานี้มักสับสนกับหน้าผาสีขาวแห่งโดเวอร์ เพราะถูกใช้แทนกันโดยนักถ่ายทำรายการโทรทัศน์และภาพยนตร์ เซเวนซิสเตอส์ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่อง เช่น ตราบาปลิขิตรัก และแฮร์รี พอตเตอร์กับถ้วยอัคนี
ด้านตะวันตกของเซเวนซิสเตอส์เป็นลุ่มลำห้วยขนาดเล็กชื่อคุกเมียร์ (River Cuckmere) ส่วนด้านตะวันออก เป็นช่องว่างระหว่างหน้าผาสองชุด เรียกช่องว่างนั้นว่า เบอร์ลิงแกป (Birling Gap) ที่ดินทั้งหมดอยู่ในความดูแลของมูลนิธิเพื่อประวัติศาสตร์และธรรมชาติ หรือแนชันแนลทรัสต์ (National Trust)
วีกเกสต์ลิงก์
วีกเกสต์ลิงก์ (Weakest Link) คือรายการควิซโชว์ ออกอากาศครั้งแรกในสหราชอาณาจักรทางช่อง BBC Two และ BBC One เมื่อวันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2543 ออกแบบรายการโดย ฟินตัน คอยล์ (Fintan Coyle)และ เคธี ดันนิง (Cathy Dunning) พัฒนาเพื่อการออกอากาศโดย บีบีซี เอนเทอร์เทนเมนท์ เป็นรายการที่ถอดแบบมาดำเนินรายการในรูปแบบภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก ถูกเรียกว่า "เกมโชว์แบบเรียลลิตี้" เพราะมีลักษณะคล้ายเรียลลิตี้โชว์ และเป็นรากฐานแห่งเรียลลิตี้โชว์ในปัจจุบัน ในสหราชอาณาจักร ดำเนินรายการโดย แอนน์ รอบินสัน (Anne Robinson) โดยในวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2549 ออกอากาศเป็นตอนที่ 1,000 ส่วนในวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2555 นั้นได้ออกอากาศตอนสุดท้าย
รูปแบบทั่วไปของรายการ
รูปแบบต้นฉบับมีลักษณะการแข่งขันแบบเป็นกลุ่ม 8-9 คน โดยผลัดกันตอบคำถามความรู้ทั่วไป เวลาในการตอบคำถามเวอร์ชันต้นฉบับจะมีเริ่มต้นที่ 3 นาที รอบถัดไปลดลงทีละ 10 วินาทีส่วนรอบสุดท้ายจะมีเวลา 1 นาที 30 วินาที เป้าหมายในแต่ละรอบคือการตอบคำถามให้ถูกต้องติดต่อกันเพื่อสะสมเงินรางวัลตามขั้น หากตอบคำถามผิดเงินรางวัลที่สะสมตามขั้นจะหายไป ก่อนการถามคำถามของผู้ดำเนินรายการผู้เข้าแข่งขันสามารถพูดคำว่า "เก็บ" ได้ (ภาษาอังกฤษ"Bank") ซึ่งจะทำให้เงินรางวัลตามขั้นที่สะสมถูกเก็บไว้เป็นเงินรางวัลรวมอย่างปลอดภัย และการสะสมเงินรางวัลก็จะเริ่มต้นขึ้นใหม่ เมื่อผู้ดำเนินรายการถามคำถามแก่ผู้เข้าแข่งขันแล้วผู้เข้าแข่งขันไม่สามารถตอบคำถามได้ หรือไม่ตอบคำถาม ก็จะถือว่าตอบคำถามผิด และเมื่อเวลาในการตอบคำถามของในแต่ละรอบหมดลงเงินรางวัลสะสมที่ไม่ได้ถูกเก็บก็จะหายไป
ในแต่ละรอบการแข่งขันผู้เล่นแต่ละท่านจะต้องลงคะแนนให้แก่ผู้เข้าแข่งขันท่านอื่นที่คิดว่าเป็น "จุดอ่อน" ผู้ที่ได้รับการลงคะแนนมากที่สุดจะถูกกำจัดออกไปจากเกม (กรณีคะแนนโหวตเสมอกันจะให้ผู้ที่แกร่งในแต่ละรอบเป็นผู้กำจัดออก) เมื่อมีผู้เข้าแข่งขันถูกกำจัดออกไป จะต้องสัมภาษณ์กับทีมงาน รวมทั้ง เวลาในการตอบคำถามในรอบต่อไปก็จะถูกลดลง 10 หรือ 15 วินาที ขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศ
การลงคะแนน
เมื่อจบการถามคำถามในแต่ละรอบ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องลงคะแนนให้ผู้เล่นที่พวกเขาคิดว่าเป็น "จุดอ่อน" ซึ่งผู้ที่เป็นจุดอ่อนอาจจะเข้าข่ายกรณีดังต่อไปนี้
ในขณะลงคะแนนมีเพียงผู้ชมทางบ้านเท่านั้นที่ทราบผ่านทางผู้บรรยายว่าใครคือผู้ที่แกร่งที่สุด และใครคือจุดอ่อน โดยมาจากสถิติในการตอบคำถาม (ซึ่งในบ้างเทปจะให้คนดูในห้องส่งโหวตให้) ส่วนในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันกำลังแข่งขันนั้นจะถูกกระตุ้นให้ไร้ความปราณีแก่ผู้เข้าแข่งขันท่านอื่น การลงคะแนนเป็นกลยุทธ์หนึ่งของผู้เล่นที่มีไหวพริบที่จะทำให้ตนชนะ และทำให้มีเงินรางวัลรวมมากที่สุด ระหว่างการลงคะแนนให้กับผู้เข้าแข่งขันที่เป็นจุดอ่อนผู้ดำเนินรายการจะถามผู้เข้าแข่งขันว่าเขาลงคะแนนให้ใคร และทำไมถึงลงคะแนนให้ผู้เข้าแข่งขันท่านนั้น เมื่อถึงเวลาในการกำจัดผู้เข้าแข่งขันออก ผู้ดำเนินรายการจะกล่าวคำว่า "คุณคือจุดอ่อนของทีม เชิญค่ะ" (You are the weakest link — goodbye!) (!אתה החוליה החלשה, שלום) (Jij bent de zwakste schakel, Tot ziens) (Vous êtes le maillon faible)
กลยุทธ์ในการแข่งขัน
ผู้เล่นที่ตอบคำถามผิดบางครั้งอาจจะไม่ถูกเพ่งเล็ง นักวิเคราะห์แนะนำว่าการตอบคำถามถูกอย่างน้อยร้อยละ 60 จะเหมาะสมที่สุด ถ้าน้อยกว่านี้จะเสี่ยงต่อการถูกลงคะแนนให้ออกในสถานะจุดอ่อน เนื่องจากเงินรางวัลที่ผู้ชนะจะได้จะมาจากคำถามที่แต่ละคนตอบถูก ถ้าทำได้ดีมากกว่านั้นก็อาจจะถูกเพ่งเล็งจากผู้เข้าแข่งขันท่านอื่น โดยเกรงว่าผู้เข้าแข่งขันคนนั้นจะเป็นผู้ชนะ การวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์เกี่ยวกับเงินรางวัลรวม แนะนำให้ใช้วิธีเก็บเงินรางวัลหลาย ๆ วิธี โดยหากไม่เก็บเมื่อเงินรางวัลสะสมมากสุดก็เก็บเงินรางวัลสะสมในทุก ๆ คำถาม ส่วนมากกลุ่มผู้เข้าแข่งขันจะเก็บเงินรางวัลสะสมในทุก ๆ 3 - 4 คำถาม
รอบสุดท้าย
เมื่อเหลือผู้เข้าแข่งขัน 2 ท่าน พวกเขาจะต้องร่วมกันแข่งขันเกมในรอบสุดท้าย โดยจะมีกติกาเหมือนดังรอบก่อน ๆ มีเวลา 1 นาที 30 วินาที (90 วินาที) แต่ในรอบนี้เงินรางวัลที่สะสมได้เมื่อหมดรอบจะถูกเพิ่มเป็น 2 เท่าหรือ 3 เท่าก่อนที่จะถูกรวมเข้าไปในเงินรางวัลรวมเพื่อเป็นเงินรางวัลให้แก่ผู้ชนะเกม ในรอบนี้จะไม่มีผู้ที่ถูกกำจัดออก
รอบตัวต่อตัว
ในแต่ละตอน มีเงินรางวัลรวมมากที่สุด ซึ่งผู้ชนะได้รับเงินรางวัลสูงถึง 10,000 ปอนด์ และในตอนการแข่งขันของผู้มีชื่อเสียงเพื่อการกุศลมีเงินรางวัลสูงถึง 50,000 ปอนด์
ความสำเร็จของรายการ
ในสหราชอาณาจักร แอนน์ รอบินสัน (Anne Robinson) เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รายการประสบความสำเร็จโดยในรายการกำจัดจุดอ่อนนี้เธอจะพูดจาเสียดสี แหน็บแนม และตำหนิ กลุ่มผู้เข้าแข่งขันที่ไม่สามารถทำเงินรางวัลสะสมได้ตามเป้าหมาย ซึ่งเป็นจุดขายของรายการ จนทำให้คำพูดที่กล่าวว่า "คุณคือจุดอ่อนที่สุดของทีม เชิญค่ะ" (อังกฤษ: You are the weakest link — goodbye!) เป็นคำพูดที่ติดปากผู้ชมอย่างรวดเร็ว (ผู้ที่คิดคำพูดนี้ขึ้นมาคือ Jeremy Paxman ผู้ดำเนินรายการ University Challenge) ผู้บรรยายในฉบับสหราชอาณาจักรคือ Jon Briggs
หลาย ๆ องค์ประกอบของรายการนี้มีแรงบันดาลใจมาจากรายการ บิ๊ก บราเธอร์ และ เกมเศรษฐี แต่ทว่า รูปแบบของรายการนั้นค่อนข้างจะแปลกไปจากรายการอื่นอย่างชัดเจน กล่าวคือมีการเปิดฉากต่อสู้กันทางสีหน้า ท่าทางและวาจาของผู้เข้าแข่งขัน โดยใช้ผู้ดำเนินรายการเป็นตัวกระตุ้น ในบางประเทศรายการถูกสื่อต่าง ๆ วิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก แต่อย่างไรก็ตาม ในหลาย ๆ ประเทศ รายการนี้ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก
รายการภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก
Legend: ยังออกอากาศอยู่; ยกเลิกการออกอากาศแล้ว;
กำจัดจุดอ่อน (ไทย)
รูปแบบภาษาไทย มีชื่อรายการว่า "กำจัดจุดอ่อน" เริ่มออกอากาศทาง สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545 ผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) (ในชื่อ บางกอกการละคอน) ดำเนินรายการโดย ดร. กฤษติกา คงสมพงษ์ ในเวลา 22.20 น.- 23.20 น. ทุกคืนวันพฤหัสบดี รูปแบบรายการเป็นมีลักษณะแบบเดียวกันในหลายประเทศ (กติกาจะเหมือนกับของเวอร์ชันสหรัฐอเมริกา) จำนวนผู้เข้าแข่งขันมีทั้งหมด 8 ท่าน โดยมาจากการคัดเลือกจากทางบ้านเพื่อชิงเงินรางวัลสูงสุด 1,000,000 บาท
สื่อต่าง ๆ ในไทย
รายการกำจัดจุดอ่อนที่ฉายในประเทศไทยนั้นเป็นที่นิยม ต่อมาได้ถูกล้อเลียนในรูปแบบสื่อต่าง ๆ เช่น ตลก การ์ตูน รวมไปถึงเกมคอมพิวเตอร์
ภาคตลก
สำหรับตลกกำจัดจุดอ่อนนั้นจะเป็นการแสดงตลกล้อเลียนรายการ ซึ่งมีการเปลี่ยนชื่อรายการเป็นชื่ออื่น ๆ เช่น
กลุ่มคอมมิวนิสต์ นิยมสาธารณรัฐ พลเมืองและนิเวศวิทยา
กลุ่มคอมมิวนิสต์, สาธารณรัฐนิยม และประชาชาติ (groupe communiste, républicain, citoyen (CRC)) เป็นกลุ่มการเมืองหนึ่งในหกกลุ่มในวุฒิสภาฝรั่งเศส โดยเป็นกลุ่มที่นิยมซ้ายจัด โดยรวบรวมสมาชิกวุฒิสภาสังกัดพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส (PCF) และพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเรอูนียง (PCR) และพรรค MUP ซึ่งเป็นพรรคการเมืองร่วมอุดมการณ์เดียวกัน
ในปัจจุบันมีสมาชิกในวุฒิสภาจำนวน 21 ที่นั่ง โดยมีประธานกลุ่มคือ นางนิโกล บอร์โว
สุลต่านอัดอัลเลาะห์ มูฮัมหมัด ชาห์ที่ 2
สุลต่านอัดอัลเลาะห์ มูฮัมหมัด ชาห์ที่ 2 เป็นสุลต่านองค์ที่16แห่งรัฐเกอดะฮ์ พระองค์เป็นบุตรของสุลต่านดเซียดดิน มูคาร์ราม ชาห์ พระองค์ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ.1687-1698 โดยครองราชย์ 11 ปี
การรักษาแบบมุ่งเป้า
การรักษาแบบมุ่งเป้า (Targeted therapy) เป็นวิธีการรักษาด้วยยาอย่างหนึ่งโดยใช้ยาที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์มะเร็งด้วยวิธีการไปทำปฏิกิริยากับโมเลกุลเป้าหมาย (targeted molecule) ที่จำเป็นต่อการเจริญของเซลล์มะเร็ง แทนที่จะไปยับยั้งการเจริญของเซลล์ที่มีการแบ่งตัวเร็วอย่างเคมีบำบัดทั่วไป ทางทฤษฎีแล้วการรักษามะเร็งแบบมุ่งเป้า น่าจะได้ประสิทธิภาพดีกว่าและเป็นอันตรายต่อเซลล์ปกติน้อยกว่าการรักษาในปัจจุบัน
แม้ในภาษาอังกฤษการใช้คำนี้ก็ยังมีความไม่แน่นอนอยู่ โดยบางครั้งมีการกล่าวว่าการรักษาด้วยวิธีเหล่านี้นั้นยังมีความจำเพาะไม่มากพอ คำ targeted therapy นี้หลายครั้งก็ยังถูกใส่เครื่องหมายคำพูดเอาไว้ (เช่น ใช้เป็น "targeted therapy" หรือ 'targeted therapy')
ฮอเรซ แอนดี
ฮอเรซ แอนดี (Horace Andy) เกิดเมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 เป็นนักร้องเร้กเก้และนักแต่งเพลงจากจาเมกามีเพลงที่รู้จักกันคือเพลง "Government Land", "You Are My Angel", "Skylarking" แล ฉบับคัฟเวอร์ "Ain't No Sunshine". ซึ่งเขามักจะได้ร้องเพลงให้กับวงแมสซีฟแอตแทกอย่างเพลง "One Love" "Hymn of the Big Wheel" "Spying Glass" "Angel" "Man Next Door" "Everywhen" และ "Name Taken"
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา
ศุภนร ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา เป็นนักกรีฑาทีมชาติไทย (กระโดดไกล) เกิดเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2535 ที่ จ.เชียงใหม่ ได้รับเหรียญทองจากการแข่งขันกระโดดไกลในซีเกมส์ 2009 ที่สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2558 ได้เหรียญทองจากการแข่งขันกรีฑาประเภทกระโดดไกล (ชาย) ในการแข่งขันกีฬาซีเกมส์ 2015 ณ ประเทศสิงคโปร์
ประวัติ
ตีโต้ (ชื่อจริง ศุภนร อ่านว่า สุ-พะ-นะ-ระ แปลว่า ชายผู้มีความเจริญ) มีส่วนสูง 185 ซม. เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ เป็นบุตรของหม่อมหลวงจักรีพันธ์ ศุขสวัสดิ และ นางอรวัลย์ ศุขสวัสดิ ณ อยุธยา โดยพ่อมีอาชีพเป็นทนายความ และมีน้องชาย 1 คน ชื่อ น้องตีต้า อายุ 15 ปี ปัจจุบันตีโต้กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
สำหรับชื่อเล่น ตีโต้ นั้นมีที่มาจากการที่ บรรพบุรุษของเขาต้องการให้บุตรชายของตระกูล มีอักษร ต.เต่า นำหน้าชื่อ จะเป็นชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ เขาเริ่มเล่นกีฬามาตั้งแต่ 9 ขวบ โดยเล่นทั้งลีลาศ บาสเกตบอล  และกรีฑา ทั้งวิ่งและกระโดดไกล แต่ที่ถนัดที่สุดก็คือกระโดดไกล และได้ติดเป็นนักกีฬาของโรงเรียนด้วย โดยมีนาวาอากาศตรีสังวร ทวีเฉลิมดิษฐ์ อดีตนักเขย่งก้าวกระโดดทีมชาติไทย เจ้าของเหรียญเงิน กีฬาซีเกมส์ เป็นผู้ฝึกสอนคนแรก โดยก่อนเข้ามาฝึกซ้อมกับสมาคมฯ เขาทำได้เพียง 5.50 ม.เท่านั้น จากนั้นก็เริ่มพัฒนาตัวเองมาต่อเนื่อง จนเข้าตาแมวมองของสมาคมกรีฑาแห่งประเทศไทยฯ จึงถูกดึงเข้าสู่แคมป์ทีมชาติในเวลาต่อมา แต่เมื่อผ่านไป 2 ปี ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศไทยปี 2552 เขาทำสถิติได้ถึง  7.40 ม. ผ่านเกณฑ์สหพันธ์กรีฑานานาชาติ ทำให้ได้ไปแข่งขันกรีฑาเยาวชนชิงแชมป์โลก 2009 และได้เหรียญทองมาครองได้เป็นคนแรกของไทย ด้วยสถิติ 7.65 ม.
เสนาะฉันท์
เสนาะฉันท์ เป็นพระนิพนธ์ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ  กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
ลักษณะคำประพันธ์	โคลงสี่สุภาพ
ที่มาของเรื่อง พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ได้ทรงนิพนธ์ไว้และทรงส่งเข้าประกวดราชบัณฑิตยสภา เมื่อพ.ศ. 2470 ได้ทรงเขียนบันทึกไว้ว่า "ชวดรางวัล" ซึ่งหมายความว่า ไม่ได้รางวัล แต่อย่างไรก็ดี บทโคลงนี้เป็นที่นิยมยกย่องกันมานานว่า มีความไพเราะ ใช้โวหารลึกซึ้งคมคาย เด่นเป็นพิเศษที่มีการใช้โวหารอุปมาต่างๆ กันไปโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การอุปมาว่า เสียงของกวีนิพนธ์นั้น เสนาะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก เสียงนกการเวกนั้นไพเราะปานใด หนังสือไตรภูมิโลกวินิจฉัยกถา ของพระยาธรรมปรีชา (แก้ว) กวีในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ได้พรรณนาไว้ ดังนี้ เสียงนกการเวกส่งสำเนียงหวานไพเราะดังกึกก้อง สัตว์จตุบาททั้งหลายได้ยินยังเคลิบเคลิ้ม  เสือโคร่งไล่ติดตามเนื้อน้อย ๆ  ยังลืมตน เคลิบเคลิ้มฟังเสียงไพเราะ  ฝ่ายเนื้อน้อย ๆ  ก็ลืมกลัวหยุดฟังเสียงนกเช่นกัน  หมู่ปักษาชาติทั้งหลายได้ฟังเสียงนกการเวกต่างก็ราปีกหยุดฟังเสียงนิ่งราวรูปปั้นที่มีบุคคลนำไปติดไว้บนเพดาน แม้แต่ปลาก็ลืมตนลอยตัวตรง ๆ  หยุดฟังเสียงนกการเวกเช่นกัน ชื่อ "เสนาะฉันท์" นี้ มิใช่เป็นชื่อที่ท่านผู้ทรงนิพนธ์ได้ตั้งไว้ หากแต่เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่ เพื่อสะดวกในการอ้างอิงถึงในหนังสือเล่มนี้ คำว่า "ฉันท์" หมายถึงคำประพันธ์ทุกชนิด
ถอดคำประพันธ์ บทที่ 1    ฟ้าร้องเสียงกระหึ่มกึกก้องท้องฟ้า เสียงปี่พาทย์ดีดสีบรรเลงอันน่าเพลิดเพลิน ไม่อาจทำให้สะเทือนอารมณ์ได้เท่ากับความไพเราะของบทกวี ถ้อยคำของสาวงามอันเป็นที่รักไม่อาจเทียบเท่าความไพเราะของกวีนิพนธ์ บทที่ 2    นกการเวกที่เปล่าเปลี่ยวใจส่งเสียงร้องดังระงมถึงสวรรค์ ไม่อาจเทียบได้กับความไพเราะของกวีนิพนธ์อันลึกซึ้ง อาทิตย์และจันทร์ส่องแสงอยู่กลางฟ้า ทำให้โลกเจิดจรัส หรือยามเมฆครึ้มที่บดบังแสง ก็ยังไม่งามเท่ากับคำพรรณนาของกวีนิพนธ์
คุณค่าในการอ่าน โคลงสี่สุภาพทั้ง 2 บทนี้เป็นที่นิยมยกย่องกันมานานว่ามีความไพเราะ     มีโวหารลึกซึ้ง คมคายและมีลักษณะเด่นในการใช้โวหารภาพพจน์ เป็นบทกวีที่ดีเด่นในเชิงเปรียบเทียบ  โดยอุปมาว่าเสียงไพเราะของกวีนิพนธ์นั้น  ไพเราะยิ่งกว่าเสียงแห่งนกการเวก
ในด้านการใช้คำ จะเห็นได้ว่ากวีใช้คำที่ง่าย   ถึงแม้จะไม่มีปรากฏอยู่ในพจนานุกรมก็ตาม  เช่นคำว่า  พรึ้ม  สะดิ้งฤดี  แสงสอึ้ง  ซึ่งการอ่านบทกวีนี้ต้องอาศัยจินตนาการและการอ่านออกเสียง  จึงจะสมบูรณ์ทั้งรสคำและรสความ
ด่าง (แก้ความกำกวม)
ด่าง อาจหมายถึง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย มีรากฐานมาตั้งแต่สมัย ราชอาณาจักรเซอร์เบีย สืบเนื่องจนถึงสมัยราชอาณาจักรยูโกสลาเวีย โดย สมเด็จพระราชาธิบดีทรงเป็นประธานแห่งอิสริยาภรณ์ เป็นผู้พระราชทานให้กับผู้กระทำคุณความดีให้แก่ประเทศชาติ เนื่องในวันสำคัญของชาติ มีดังนี้.
มนัญญา ไทยเศรษฐ์
มนัญญา ไทยเศรษฐ์ เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ อดีตนายกเทศมนตรีเมืองอุทัยธานี นักการเมืองชาวไทย
ประวัติ
มนัญญา ไทยเศรษฐ์ เป็นลูกสาวของเดชา กับปาลี้ ไทยเศรษฐ์ และเป็นน้องสาวของชาดา ไทยเศรษฐ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุทัยธานีหลายสมัย มีบุตรชายคือ เจเศรษฐ์ ไทยเศรษฐ์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดอุทัยธานี มนัญญาเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนอุทัยวิทยาคม ต่อมาเข้าเรียนที่คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต (ปัจจุบัน คือ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต) และปริญญาตรีอีกแห่งหนึ่งที่คณะบริหารธุรกิจเพื่อสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
การเมือง
มนัญญา ไทยเศรษฐ์ เป็นนักการเมืองท้องถิ่น เคยดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีเมืองอุทัยธานี จังหวัดอุทัยธานี จนกระทั่งลาออกจากตำแหน่งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2562 ต่อมาวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2562 จึงได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ในรัฐบาลพลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา สัดส่วนของพรรคภูมิใจไทย ดูแลรับผิดชอบงานของกรมวิชาการเกษตร และมีนโยบายในการห้ามใช้สารคลอร์ไพริฟอส และพาราควอต ในภาคการเกษตรของประเทศไทย
อะแคนโธเซฟาลา
อะแคนโธเซฟาลา เป็นไฟลัมหนึ่งของสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง จำพวกหนอนปรสิตมักรู้จักกันอีกชื่อนึงว่า อะแคนโธเซฟาลัน,หรือ หนอนหัวหนาม ลักษณะเด่นของสัตว์ชนิดนี้คือ "งวงที่มีหนาม" ซึ่งมีไว้สำหรับเจาะผนังลำไส้ของเหยื่อจำพวกปลา(พบมากใน ปลาบลูฟิช(Blue Fish)),สัตว์เลี้อยคลาน,สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ดำรงชีวิตแบบปรสิต
ออลทูเวล
สวิฟต์แสดงเพลงนี้ในงานประกาศผลรางวัลแกรมมีประจำปี ครั้งที่ 56 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 โดยรวมอยู่ในรายการเพลงของเรดทัวร์ (2013–14) และอยู่ในรายการเพลงในการแสดงของคอนเสิร์ตอื่น ๆ ของเธอ "ออลทูเวล" ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องโดยการอ้างอิงจาก "ผ้าพันคอ" ที่ได้กลายเป็นปรากฏการณ์วัฒนธรรมประชานิยม นักวิจารณ์เพลงทั่วโลกยกย่องให้ "ออลทูเวล" เป็นเพลงที่ดีที่สุดของสวิฟต์ โดยได้รับคำชมเป็นพิเศษในด้านอารมณ์ความรู้สึกและการแต่งเนื้อร้องที่เน้นรายละเอียด เพลงนี้ปรากฏอยู่ในรายชื่อเพลงที่ดีที่สุดของสื่อสิ่งพิมพ์หลายฉบับ เช่น 500 เพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลของโรลลิงสโตน ฉบับปรับปรุง ค.ศ. 2021 (อันดับที่ 69)
หลังจากการมีประเด็นปัญหาด้านการถือสิทธิ์เพลงของเธอ สวิฟต์ได้บันทึกเสียง "ออลทูเวล" อีกครั้ง และในเวอร์ชัน "เท็นมินิตเวอร์ชัน" ที่ไม่มีการย่อเพลง ในอัลบั้มบันทึกซ้ำของเธอ เรด (เทย์เลอร์เวอร์ชัน) เผยแพร่ผ่านทางรีพับลิกเรเคิดส์ อำนวยการสร้างโดยสวิฟต์ และแจ็ก แอนโตนอฟฟ์ เวอร์ชันความยาว 10 นาที ผสมผสานการผลิตแบบป็อปร็อก และมีส่วนที่ตัดแต่งสำหรับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2012 "ออลทูเวล (เท็นมินิตเวอร์ชัน)" ติดอันดับชาร์ตทั่วโลกและกลายเป็นเพลงที่ยาวที่สุดที่สามารถขึ้นอันดับหนึ่งในบิลบอร์ดฮอต 100 นักวิจารณ์กล่าวถึงเวอร์ชัน 10 นาทีว่า พวกเขาชื่นชมโครงสร้างของเพลงและบริบทที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น การนำเสนอในรายการสิ้นปีจำนวนหลายรายการ และขนานนามว่าเป็นจุดเด่นในด้านอาชีพ เพลงได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี สาขาเพลงแห่งปี ภาพยนตร์สั้นประกอบกำกับโดยสวิฟต์ได้รับรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ สาขาวิดีโอยอดเยี่ยมแห่งปี และรางวัลแกรมมี สาขามิวสิกวิดีโอยอดเยี่ยม
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, อุษาคเนย์ หรือ เอเชียอาคเนย์ เป็นอนุภูมิภาคของทวีปเอเชีย ประกอบด้วยประเทศต่าง ๆ ซึ่งทิศเหนือติดจีน ทิศตะวันตกติดอินเดีย ทิศตะวันออกติดปาปัวนิวกินี และทิศใต้ติดออสเตรเลีย ภูมิภาคนี้เป็นภูมิภาคเดียวในทวีปเอเชียที่มีอาณาเขตบางส่วนอยู่ในซีกโลกใต้ ทั้งนี้เอเชียตะวันออกเฉียงใต้แบ่งเป็นสองภาคภูมิศาสตร์ ได้แก่