cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เจมส์ ดีน
ชีวิตช่วงแรกและการศึกษา
เจมส์ ไบรอน ดีน เกิดเมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1931 ที่ห้องอยู่อาศัยเซเวนเกเบิส์ บริเวณหัวมุมถนนหมายเลข 4 และถนนแม็กเคลอร์ ในเมเรียน รัฐอินดีแอนา เขาเป็นบุตรคนเดียวของไมด์เรด มารี (วิลสัน) และวินตัน ดีน หกปีต่อมา พ่อของเขาออกจากฟาร์มไปเป็นช่างทันตกรรม ดีนย้ายไปอยู่กับครอบครัวในแซนตามอนิกา รัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเบรนต์วูดพับลิกในย่านเบรนต์วูด ณ ลอสแอนเจลิส หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ย้ายเข้าโรงเรียนประถมศึกษาแมกคินลีย์ ครอบครัวของเขาอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายปี ตามคำบอกเล่าของไมเคิล ดิแอนเจลิส กล่าวว่า ดีนสนิทสนมกับแม่ของเขามากและเป็น "เพียงคนเดียวที่เข้าใจเขา" ในปี 1938 แม่ของดีนมีอาการปวดท้องเฉียบพลันและน้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็ว เธอเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งมดลูกเมื่อดีนอายุได้ 9 ขวบ พ่อของดีนไม่อาจเลี้ยงบุตรของตนได้ จึงส่งไปอาศัยอยู่กับป้าและอาของเขาที่ชื่อ ออร์เทนส์ และ มาร์คัส วินสโลว์ ในฟาร์มของพวกเขาที่แฟร์เมานต์ รัฐอินดีแอนา เขาถูกเลี้ยงดูแลในความเชื่อแบบเควกเกอร์ พ่อของเขาร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สองและแต่งงานใหม่ในเวลาต่อมา ในช่วงวัยรุ่น ดีนได้ขอคำแนะนำจากศิษยาภิบาลแห่งคริสตจักรเมทอดิสต์ในท้องถิ่นชื่อ บาทหลวงเจมส์ ดีวีร์ด (James DeWeerd) ซึ่งดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อดีน โดยเฉพาะความสนใจในอนาคตของเขาทั้งการสู้วัวกระทิง การแข่งรถ และละครเวที ตามคำกล่าวของบิลลี เจ. ฮาร์บิน ดีนมี "ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับศิษยาภิบาลของเขา โดยเริ่มตั้งแต่ไฮสกูลปีสุดท้ายและทนทุกข์อยู่นานหลายปี" ความสัมพันธ์ทางเพศของพวกเขายังถูกอิงในหนังสือปี 1994 Boulevard of Broken Dreams: The Life, Times, and Legend of James Dean ของพอล อเล็กซานเดอร์ ในปี 2011 มีรายงานว่าดีนเคยบอกกับเอลิซาเบธ เทย์เลอร์ว่า เขาถูกศาสนาจารย์ทารุณกรรมทางเพศประมาณสองปีหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต ยังมีรายงานอื่น ๆ เกี่ยวกับชีวิตของดีนที่ชี้ให้เห็นว่า เขาถูกทารุณกรรมทางเพศโดยดีวีร์ดทั้งตอนเป็นเด็กและวัยรุ่นตอนปลาย
ผลการเรียนโดยรวมของดีนนั้นดีเยี่ยมและถือเป็นนักเรียนที่มีชื่อเสียง เขาได้เล่นในทีมเบสบอลและบาสเกตบอล เรียนการแสดง ตลอดจนแข่งขันการพูดในที่สาธารณะผ่านสมาคมวาทศิลป์ของโรงเรียนมัธยมอินดีแอนา หลังจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมแฟร์เมานต์ในเดือนพฤษภาคม 1949 เขาก็ย้ายกลับมาอยู่รัฐแคลิฟอร์เนียพร้อมกับสุนัขของเขาที่ชื่อ แมกซ์ โดยอาศัยอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงของเขา ดีนลงทะเบียนเรียนกฎหมายล่วงหน้าที่วิทยาลัยแซนตามอนิกา ก่อนย้ายเข้ามหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแอนเจลิส (UCLA) เป็นเวลาหนึ่งภาคเรียน และเปลี่ยนวิชาเอกเป็นการละคร ซึ่งส่งผลให้เขาเหินห่างกับพ่อ ขณะเรียนอยู่ที่นี่ ดีนได้รับเลือกจากกลุ่มนักแสดง 350 คนให้แสดงเป็น แมลคัม ในเรื่อง แม็คเบ็ธ ในเวลานั้นเขายังได้แสดงเวิร์กช็อปกับเจมส์ วิตมอร์ ในเดือนมกราคม 1951 เขาลาออกจาก UCLA เพื่อประกอบอาชีพนักแสดงแบบเต็มเวลา
ช่วงแรก
ภายหลัง ดีนได้สมัครเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนการแสดงของลี สตราสเบิร์ก ครูสอนการแสดงที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ซึ่ง เจมส์ ดีนได้กล่าวถึงโรงเรียนสอนการแสดงแห่งนี้ในจดหมายที่เขียนถึงครอบครัวว่า เป็นโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มีนักแสดงชื่อดังมากมายที่เคยเรียนที่นี่ ทั้ง มาร์ลอน แบรนโด ซึ่งเป็นนักแสดงที่ดีนชื่นชอบ Julie Harris, Arthur Kennedy, Mildred Dunnock, Eli Wallach มันเป็นที่สิ่งดีที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตนักแสดง และที่นั่นเองที่เขาได้
สนิทสนมกับ Carroll Baker นักแสดงผู้ซึ่งภายหลังได้มาร่วมแสดงกับเขาในเรื่อง Giant (1956) ในยุคช่วงต้นทศวรรษที่ 50 ดีนก็ได้เริ่มมีผลงานการแสดงทางโทรทัศน์เล็กๆ น้อยๆ มากมาย เช่น รายการ Kraft Television Theater, Studio One, Lux Video Theatre และ Robert Montgomery Presents เป็นต้น
East of Eden
ในปี 1953 ผู้กำกับ Elia Kazen กำลังมองหานักแสดงนำเพื่อเล่นบท Cal Trask เด็กหนุ่มที่มีความสับสนทางอารมณ์ มีทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนแอ เขียนบทโดย Paul Osborn ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากวรรณกรรมคลาสสิคปี 1952 เขียนโดย John Steinbeck วรรณกรรมคลาสสิกอเมริกา เนื้อเรื่องสะท้อนปัญหาสังคม นำเสนอฉากชีวิตแห่งสองตระกูลในห้วงเวลาระหว่างสงครามสองครั้ง อันพัวพันกัน ที่หุบเขาสลีนัส แวลลีย์ และมีชายสองพี่น้องเป็นตัวละครหลัก
ก่อนที่เจมส์ ดีนจะเข้ามาแสดงบท Cal เดิมทีผู้กำกับต้องการให้ Marlon Brando มารับบทบาทหากแต่เจมส์ ดีนผู้ที่ในตอนนั้นยังเป็นนักแสดงหนุ่มไม่มีประสบการณ์นักกลับเข้าสายตาผู้เขียนบท หลังจากนั้น ดีนได้พบกับ สไตน์เบ็ก นักเขียนรางวัลโนเบลไพรซ์ ซึ่งไม่พอใจในอารมณ์แปรปรวนของเขา แต่กลับเชื่อว่าเจมส์ ดีนจะเข้าถึงและแสดงตัวตนของ Cal ออกมาได้ดี ดีนออกจากนิวยอร์กหลังจากได้รับบท Cal ในวันที่ 8 เมษายน 1954 และกลับไปที่ลอสแอนเจลิสเพื่อเริ่มการถ่ายทำ
ผลงานการแสดงส่วนมากนั้นไม่มีการเตรียมบทพูดก่อน หากแต่เป็นการแสดงสดของดีน และฉากที่เป็นที่พูดถึงมากที่สุดนั้นคือฉากที่พ่อของคาลปฏิเสธเงินที่คาลหามาให้จากการเก็งกำไรในช่วงสงครามโลก คาลผู้ที่ควรจะวิ่งหนีจากพ่อของเขาตามที่บทได้เขียนไว้ ดีนกลับพุ่งเข้าใส่และกอดพ่อของเขาอย่างเต็มอ้อมแขน ร้องไห้อย่างเต็มไปด้วยความรู้สึก ผู้กำกับเก็บฉากดังกล่าวไว้และกลายเป็นฉากหนึ่งที่น่าจดจำเมื่อภาพยนตร์ออกฉายในปี 1954 ผลงานการแสดงของดีนในเรื่อง East of Eden สะท้อนไปถึงบทบาทต่อไปของเขาอย่าง Jim Stark ในเรื่อง Rebel without a cause หรือเข้าฉายในประเทศไทยในชื่อ วัยอันตราย ทั้งสองบทบาทเป็นบทบาทของเด็กหนุ่มที่ไม่ถูกยอมรับในสังคม เต็มไปด้วยปัญหา ปรารถนาที่จะเป็นที่ยอมรับของผู้เป็นพ่อ
จากการแสดงที่น่าจดจำของดีนใน East of Eden เขาได้เข้าชิงรางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมและเป็นนักแสดงคนแรกของประวัติศาสตร์ออสการ์ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลหลังจากที่เสียชีวิตแล้ว นอกจากนี้ East of Eden ยังเป็นภาพยนตร์เรื่องเดียวที่เขานำแสดงและเขาได้ดูเมื่อยังมีชีวิตอยู่
ชีวิตส่วนตัว
นักเขียนบท William Bast หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขา Bast ทั้งคู่เป็นรูมเมทในช่วงศึกษาอยู่ที่ UCLA และนิวยอร์ก Bast และเจมส์ ดีนยังสนิทสนมกันเป็นเวลากว่าห้าปีก่อนที่ดีนจะเสียชีวิต
ช่วงศึกษาที่ UCLA ดีนคบหากับ Beverly Wills นักแสดงของสถานีโทรทัศน์ซีบีเอส และคบหากับเพื่อนในชั้นเรียนการแสดง Jeanette Lewis Bast เริ่มเขียนชีวประวัติเป็นคนแรกและกว่าวว่าเขาและเจมส์ ดีนยังมีความสัมพันธ์ทางเพศกันในระยะสั้นๆที่โรงแรม Borrego Springs เมืองซานดิเอโก รัฐแคลิฟอร์เนีย
ในช่วงที่อยู่ที่นิวยอร์ก ดีนได้รู้จักกับ Barbara Glenn ทั้งคู่เลิกลากันหลังจากคบหากันเป็นเวลาสองปีโดยที่จดหมายรักของทั้งคู่ถูกประมูลขายเป็นเงินประมาณหนึ่งล้านบาท
หนึ่งในความสัมพันธ์ที่โด่งดังมากที่สุดของเจมส์ ดีนนั่นคือช่วงที่เขาคบกับนักแสดงชาวอิตาเลียน Pier Angeli ทั้งสองพบกันในตอนที่ Angeli ถ่ายหนังเรื่อง The Silver Chalice (1954) เธอให้สัมภาษณ์ในวัยสิบสี่ปีหลังจากสิ้นสุดความสัมพันธ์ ทั้งคู่ใช้เวลาด้วยกันอยู่ที่ชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย ในกระท่อมที่ห่างไกลจากผู้คน ทั้งคู่พูดคุยกันถึงเรื่องราวและปัญหาต่างๆในวงการหนัง ชีวิตและชีวิตหลังความตาย เธอกล่าวว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นดังโรมิโอ กับ จูเลียต
ภายหลังทั้งคู่ก็ยุติความสัมพันธ์ลงสามเหตุเนื่องจากแรงกดดันจากฝ่ายแม่ของเธอที่ไม่ยอมรับในการแต่งตัว และพฤติกรรมต่างๆเช่น การแต่งตัว ไม่ตรงต่อเวลา แข่งรถ ดื่มแอลกอฮอล์ และที่ดีนเองไม่นับถือศาสนาคริสต์ นิกายคาทอลิก แม่ของเธอกล่าวว่าพฤติกรรมเหล่านี้เป็นสิ่งรับไม่ได้ในอิตาลี มากไปกว่านั้นบริษัท Warner Bros ที่ดีนทำงานเป็นนักแสดงอยู่นั้นพยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้เขาแต่งงาน และดีนเองยังบอกกับ Pier Angeli ว่าเขาเองไม่อยากแต่งงาน ต่อมาเพื่อนนักแสดงที่ร่วมงานกับเขาในเรื่อง East of Eden กล่าวว่าจริงๆแล้วดีนต้องการจะแต่งงานกับเธอและพร้อมที่จะเลี้ยงลูกของเขาให้เติบโตในแบบอย่างคาทอลิก
นักวิจารณ์บางคนเช่น William Bast และ Paul Alexander เชื่อว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจจะเป็นเพียงการโปรโมต ในชีวประวัติของ Elia Kazen ผู้กำกับ East of Eden ไม่เชื่อว่าดีนจะประสบความสำเร็จในการคบหาดูใจกับใคร ถึงแม้เขาเองจะรับรู้ความสัมพันธ์ของเจมส์ ดีน และ Pier Angeli ในกองถ่ายก็ตาม
Pier Angeli เคยกล่าวในบทสัมภาษณ์อธิบายความสัมพันธ์อันเพ้อฝันของทั้งคู่อย่างชัดเจนเกี่ยวกับการพบเจอที่ทะเล ซึ่งภายหลัง John Hewlett ผู้เขียนอัตชีวประวัติของดีนกล่าวว่าเป็นเพียงความปรารถนาของนักแสดงหญิงอย่างที่ Bast เคยกล่าวไว้ก่อนหน้า
หลังจากการถ่ายทำ East of Edem สิ้นสุดลงในปี 1954 ดีนกลับไปที่นิวยอร์ก ในระหว่างนั้น Angeli ประกาศหมั้นกับนักร้อง-นักแสดงชาวอิตาลี Vic Damone อย่างปุบปับ สื่อต่างตกตะลึง ดีนเองในระหว่างนั้นยังแสดงท่าทีไม่พอใจกับการประกาศนั้น Angeli และ Damone แต่งงานกันภายหลังไม่กี่เดือน
ต่อมาดีนก็คบหากับนักแสดงชาวสวิสเซอร์แลนด์ Ursula Andress เธอถูกพบเห็นกับเจมส์ ดีนในรถสปอร์ตและอยู่กับเขาในวันที่เขาซื้อรถ Porsche 550 spyder ซึ่งเป็นรถที่เขาขับในอุบัติเหตุรถยนต์
การเสียชีวิต
30 กันยายน ค.ศ. 1955 เจมส์ ดีน และช่างยนต์ของเขา รอล์ฟ วูเทอริช ได้ขับรถ Porsche 550 Spyder สีเงินเปิดประทุนคู่ใจของเขา ออกจากเมืองลอสแอนเจลิส เพื่อไปเข้าร่วมงานแข่งรถที่เมืองซาลีน่าส์ แคลิฟอร์เนีย ขณะที่เขาขับรถอยู่บนทางหลวงสาย 466 ช่วงเมืองโชเลม แคลิฟอร์เนีย รถจากเลนฝั่งตรงข้ามซึ่งขับโดยนักศึกษาวัย 23 ปี นาย Donald Turnupseed ซึ่งไม่ได้สังเกตเห็นรถของดีน ได้เลี้ยวตัดหน้าเลนของเขา เพื่อจะเข้าสู่ทางหลวงสาย 41 ทำให้รถทั้งสองคันประสานงากันอย่างจัง
ผลจากอุบัติเหตุจากรายงานของตำรวจที่ประสบเหตุ พบว่านาย Donald เพียงจมูกฟกช้ำและได้รับบาดแผลที่ศีรษะด้านหน้าเล็กน้อย รอล์ฟ วูเทอริช ช่างยนต์ กระเด็นตกจากรถขากรรไกรหัก และได้รับบาดเจ็บตามร่างกายเล็กน้อย ในขณะที่เจมส์ ดีน ได้รับบาดเจ็บอาการสาหัส ตำรวจจึงรีบนำส่งโรงพยาบาลทันที เขาทนพิษบาดแผลไม่ไหวสิ้นใจเมื่อเวลา 17.59 น. ของวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1955 ซึ่งขณะนั้น เจมส์ ดีน มีอายุได้เพียง 24 ปี
อ้างอิง
1931 1955
เอเวอเรสต์ มนุษย์หิมะเพื่อนรัก
เอเวอเรสต์ มนุษย์หิมะเพื่อนรัก (Abominable) เป็นภาพยนตร์แอนิเมชันตลกขับขันอเมริกันที่ออกฉายใน ค.ศ. 2562 ผลิตโดย ยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ ภาพยนตร์เขียนบทและกำกับโดย จิล คัลตัน และแสดงนำโดย โคลอี เบนเน็ต, อัลเบิร์ต ไจ่, เทนซิง นอร์เกย์ เทรนเนอร์, เอ็ดดี้ อิซซาร์ด, ซาร่าห์ พอลสัน, โจว ไฉ่ฉิน, และมิเชล หว่อง
การตอบรับ
รอตเทนโทเมโทส์รายงานว่าร้อยละ 82 ของผู้วิจารณ์ 169 คนได้ให้ความเห็นในเชิงบวก ขณะที่คะแนนเฉลี่ยของภาพยนตร์อยู่ที่ 6.7 เต็ม 10 คะแนน เมทาคริติกรายงานว่าภาพยนตร์มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 61 เต็ม 100 คะแนน ซึ่งประเมินโดยผู้วิจารณ์ 28 คน
ผลรวมเชซาโร
ผลรวมเชซาโรตั้งชื่อตามชื่อของ แอร์เนสโต เชซาโร นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาลี
ศิวกร ชุ่มชื่น
ศิวกร ชุ่มชื่น  อดีตนายแบบโดมอนแมน เป็นอดีตสมาชิกวงยูโฟร์ ค่ายคีตา เอนเตอร์เทนเมนท์
ประวัติ
เริ่มเข้าวงการบันเทิงโดยเป็นนายแบบโดมอนแมนหลังได้รางวัลอันดับ2 หลังจากนั้นจิมมี่ก็ได้เป็นศิลปิน นักร้องบอยแบนด์วงยูโฟร์ ที่มาแทนเบียร์ที่เสียชีวิตไป ปัจจุบันจิมมี่ทำธุรกิจเบื้องหลัง
โพสต์ทูเดย์
โพสต์ทูเดย์ ก่อกำเนิดเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ในเครือบางกอกโพสต์ เป็นหนังสือพิมพ์ธุรกิจรายวันฉบับภาษาไทย ที่ตีพิมพ์จำหน่ายในประเทศไทย ของบางกอกโพสต์ ที่นำเสนอข้อมูล ข่าวสาร ทั้งด้าน เศรษฐกิจ และลีลาชีวิต
เมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 นาย สุทธิเกียรติ จิราธิวัฒน์ ประธานกรรมการบริหาร บริษัท โพสต์ พับลิชชิง จำกัด (มหาชน) ได้เรียกประชุมคณะผู้บริหารและมีมติว่าจะปิดหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ และหนังสือพิมพ์เอ็มทูเอฟ(ฟรีเปเปอร์) ภายในเดือนมีนาคม 2562 โดยให้เหตุผลว่า จากสาเหตุการขาดทุนอย่างต่อเนื่องและจะปรับเปลี่ยนเป็นสื่อดิจิตัล จากการปิดตัวของเอ็มทุเอฟและโพสต์ทูเดย์ทำให้บริษัทเลิกจ้างพนักงาน 200 คน ในส่วนของบางกอกโพสต์ยังมีคงอยู่
จำนวนสามเหลี่ยม
จำนวนสามเหลี่ยม คือจำนวนของสิ่งของที่สามารถวางเรียงเป็นสามเหลี่ยมด้านเท่าได้ จำนวนสามเหลี่ยมตัวที่ n เกิดจากการสร้างสามเหลี่ยมด้านเท่าที่มีความยาวด้าน n ดังที่แสดงในแผนภาพด้านขวา
ลำดับของจำนวนสามเหลี่ยม เริ่มจากตัวที่ 0 ได้แก่
จำนวนสามเหลี่ยมสามารถเขียนได้โดยสูตร
มัสยิดเต้าไว่
มัสยิดเต้าไว่ หรือ มัสยิดฮาร์บิน เป็นมัสยิดในอำเภอเต้าไว่ ฮาร์บิน มณฑลเฮย์หลงเจียง ประเทศจีน เป็นมัสยิดที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลเฮย์หลงเจียง
ประวัติ
มัสยิดเดิมสร้างขึ้นในรัชสมัยจักรพรรดิกวังซฺวี่แห่งราชวงศ์ชิงใน ค.ศ. 1897 จากนั้นมีการขยายต่อเติมอาคารใน ค.ศ. 2003
สถาปัตยกรรม
บริเวณมัสยิดประกอบด้วยโถงละหมาด สำนักงาน และสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ครอบคลุมพื้นที่ 426 ตารางเมตร โถงละหมาดตั้งอยู่กลางพื้นที่ที่อยู่ตรงข้ามประตูหลัก โดยสามารถจุคนได้ถึง 600 คน
กระหม่อมหลัง
กระหม่อมหลัง หรือ ขม่อมหลัง (posterior fontanelle หรือ occipital fontanelle) เป็นกระหม่อมบนกะโหลกศีรษะ มีรูปร่างเป็นสามเหลี่ยมและอยู่ที่จุดบรรจบของรอยประสานหว่างขม่อม (sagittal suture) และรอยประสาทแลมบ์ดอยด์ (lambdoidal suture) กระหม่อมนี้จะปิดภายใน 6-8 สัปดาห์หลังคลอดและเมื่อปิดแล้วจะเป็นรอยประสานที่เรียกว่า แลมบ์ดา (lambda)
จำนวนทรงสี่หน้า
จำนวนทรงสี่หน้า คือจำนวนของสิ่งของที่สามารถวางเรียงเป็นทรงสี่หน้าด้านเท่าได้ จำนวนทรงสี่หน้าตัวที่ n เกิดจากผลรวมของจำนวนสามเหลี่ยม n ตัวแรก
จำนวนทรงสี่หน้า 10 ตัวแรก ได้แก่
ไคเซ็ง
คำจำกัดความ
เนื้อหาของกิจกรรมไคเซ็นคือ การปรับปรุงแก้ไขอุปกรณ์เครื่องจักร และการสร้างเครื่องมือใหม่ๆPokayokeขึ้นมาเป็นต้น เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานให้ก้าวหน้าและ รักษาความปลอดภัยในการทำงาน, ป้องกันการเกิดคุณภาพที่ไม่ดีขึ้น ในสิ่งเหล่านี้ที่เกี่ยวข้องกับการผลิต ไคเซ็น(การปรับปรุงให้ดีขึ้น) เป็นการปฏิบัติงานโดยใช้สติปัญญาของคนงานในการทำกิจกรรมเองซึ่งไม่ได้เป็นคำสั่งจากเบื้องบน จึงเป็นลักษณะเฉพาะพิเศษของกิจกรรมนี้ ทางฝ่ายโรงงานหรือกิจการ ส่วนใหญ่ก็ได้คอยช่วยเหลือรองรับทางกิจกรรมที่เป็นรูปแบบของQC circleเป็นต้นเสียส่วนใหญ่ หรือ ไคเซ็นคือไม่ใช่เป็นการกิจกรรมที่เสร็จสิ้นแค่ครั้งเดียวแต่จะทำอย่างต่อเนื่องและไม่มีที่สิ้นสุด
กิจกรรมไคเซ็น กับกิจกรรม QC circle นั้นในวงการอุตสาหกรรมการผลิตของญี่ปุ่นแล้วส่วนใหญ่จะใช้ร่วมกันหรือทำร่วมกัน
ไคเซ็นได้ถูกนับรวมในคำจำกัดความพื้นฐานของระบบการผลิตแบบโตโยต้า เข้าไปด้วย ตัวอย่างเช่น การใช้สติปัญญาของพนักงานในการปรับปรุงงานด้านทอผ้าของอุปกรณ์การผลิตโดยใช้ของจากบริษัทอื่นแทนบ้าง และของที่ไม่เพียงพอหรือขาดจะไม่ซื้อแต่พวกตนเองจะทำการสร้างและปรับปรุงขึ้นมา และการสร้างแก้ไขนั้นจะอยู่ในระบบไม่เกินงบประมาณที่วางไว้ เป็นต้น ในการผลิตแบบระบบโตโยต้านั้นจะมีเกร็ดสาระที่ลึกๆในหลายอย่าง
วงการอุตสาหกรรมและโรงงานของญี่ปุ่นได้ขยายและพัฒนาไปในต่างประเทศ ในขณะเดียวกันก็ได้ส่งผู้ชำนาญงานไปฝึกอบรมพนักงานในท้องถิ่น และในปีค.ศ. 1980 ณ MITเป็นแกนนำในการทำวิจัยความแข็งแกร่งของวงการอุตสาหกรรมญี่ปุ่น เป็นต้น สิ่งนี้เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดของวงการการผลิตของญี่ปุ่นจึงทำให้ขยายไปยังต่างประเทศ
รายชื่อผลงานของลิงคินพาร์ก
รายชื่อผลงานของวงดนตรีร็อกชาวอเมริกัน ลิงคินพาร์ก ประกอบด้วย 6 สตูดิโออัลบั้ม, 5 อัลบั้มบันทึกการแสดงสด, 2 อัลบั้มรวมเพลง, 2 รีมิกซ์อัลบั้ม, 3 อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์, 12 วิดีโออัลบั้ม, 21 อีพี, 29 ซิงเกิล, 17 ซิงเกิลโปรโมต และ 36 มิวสิกวิดีโอ ลิงคินพาร์กก่อตั้งขึ้นในอะกูราฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ในปี พ.ศ. 2539 โดย ไมค์ ชิโนดะ (นักร้องนำและกีตาร์), แบรด เดลสัน (กีตาร์) และ รอบ บัวร์ดอน (กลอง) ส่วน โจ ฮาห์น และ เดฟ ฟาร์เรล เข้าร่วมวงในเวลาต่อมา และในปี พ.ศ. 2542 เชสเตอร์ เบนนิงตัน ก็ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในวง
ลิงคินพาร์กมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกในปี พ.ศ. 2543 ด้วยอัลบั้มเปิดตัวของวง ไฮบริดทีโอรี (Hybrid Theory) ซึ่งติดอันดับสูงสุดในอันดับที่ 2 ใน บิลบอร์ด 200 เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่เจ็ดแห่งปี 2000 และได้รับการรับรองระดับเพชร และระดับ 4× ทองคำขาวในยุโรป ซิงเกิลที่สี่จากอัลบั้มนี้ "อินดิเอ็นด์" (In the End) ติดอันดับสูงสุดในอันดับที่ 2 ใน บิลบอร์ดฮอต 100 (สูงที่สุดในงานเพลงของลิงคินพาร์ก) และติดอันดับอยู่ในชาร์ตเป็นเวลา 38 สัปดาห์ ด้วยยอดจำหน่ายในสัปดาห์แรก 810,000 สตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 ของลิงคินพาร์ก เมทีโอรา (Meteora) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2546 เข้าสู่ บิลบอร์ด 200 ในอันดับที่ 1 ทำให้เป็นอัลบั้มที่มียอดจำหน่ายสูงสุดอันดับที่สามแห่งปี
ในปี พ.ศ. 2550 ออกสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 3 มินิตส์ทูมิดไนต์ (Minutes to Midnight) เป็นอัลบั้มแรกที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต บิลบอร์ด 200 ด้วยยอดจำหน่าย 623,000 ชุด ในสัปดาห์แรก อะเทาซันด์ซันส์ (A Thousand Suns) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2553 เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สามที่ติดอันดับแรกในชาร์ต บิลบอร์ด 200 แต่ยอดจำหน่ายในสัปดาห์แรกจำหน่ายได้น้อยกว่าครึ่งของที่เคยติดอันดับหนึ่งมาก่อน—240,000 ชุด ลิฟวิงทิงส์ (Living Things) ออกจำหน่ายในปี พ.ศ. 2555 ด้วยยอดจำหน่าย 223,000 ชุด ในสัปดาห์แรก และต่อมาได้เป็นสตูดิโออัลบั้มชุดที่สี่ที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต
ลิงคินพาร์กออกจำหน่ายผลงานอัลบั้มได้มากกว่า 60 ล้านชุดทั่วโลก และ 24,712,000 ชุดในสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 มีซิงเกิล 11 ซิงเกิลที่ติดอันดับหนึ่งในชาร์ต บิลบอร์ด เพลงอัลเทอร์เนทีฟ  สองซิงเกิล "ครอว์ลิง" และ "นัมบ์/อานคอร์" ได้รับรางวัลแกรมมี  ลิงคินพาร์กอันเดอร์กราวด์ เป็นแฟนคลับของวงที่เป็นทางการ โดยจะออกอีพีเป็นประจำทุกปี ซึ่งประกอบไปด้วยแทร็กหายาก เดโม แทร็กบันทึกการแสดงสด และรีมิกซ์
เพลงในรูปแบบอื่น
<!-- === Soundtracks === DO NOT ADD SOUNDTRACKS. Only add them if the song of the soundtrack is by Linkin Park (the whole band and not just Chester or Mike) and if the song of the soundtrack is unreleased material. No transformers soundtrack,queen of the dammed, the experiment, etc.
อลงกต มณีกาศ
นายแพทย์อลงกต มณีกาศ (เกิด 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2509) สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม เขต 3 เป็นอดีตรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม อดีตโฆษกพรรคเพื่อแผ่นดิน และอดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร จังหวัดนครพนม ได้รับการตั้งฉายาว่า "หมอขวัญใจคนยาก" ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนมครั้งแรกใน พ.ศ. 2550 ในสังกัดพรรรคเพื่อแผ่นดิน และปัจจุบันเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม เขต 3 ในการเลือกตั้งสมาชิกผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม พ.ศ. 2566 สังกัดพรรคภูมิใจไทย
ประวัติ
อลงกต มณีกาศ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ที่อำเภอปลาปาก จังหวัดนครพนม เป็นบุตรของนายอนันต์ กับนางมาลี มณีกาศ สำเร็จการศึกษาแพทยศาสตรบัณฑิต สาขาเวชศาสตร์ทั่วไป จากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
การทำงาน
อลงกต มณีกาศ รับราชการเป็นแพทย์ จนได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลปลาปาก ต่อมาจึงได้หันเหเข้ามาทำงานการเมือง โดยได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม ในปี พ.ศ. 2550 สังกัดพรรคเพื่อแผ่นดิน และยังเป็นโฆษกพรรคเพื่อแผ่นดินอีกด้วย ต่อมาได้ตัดสินใจลงสมัคร ส.ส. ในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา
ใน พ.ศ. 2561 อลงกตได้ย้ายมาสังกัด พรรคพลังประชารัฐ อลงกตลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดนครพนมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง ต่อมาได้เข้าร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย และได้รับแต่งตั้งเป็นรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม
ในปี 2565 นายแพทย์อลงกต ได้ลาออกจากตำแหน่งรองนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม โดยให้เหตุผลว่าต้องการเตรียมลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในครั้งหน้า โดยป้องกันการครหาว่าใช้ตำแหน่งหน้าที่ในการหาเสียง และเป็นการเอาเปรียบคู่แข่งขัน
ในปี 2566 อลงกตลงสมัครรับเลือกตั้งในพื้นที่จังหวัดนครพนมในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 และได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดนครพนม เขต 3
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
อลงกต มณีกาศ ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 2 สมัย คือ
เต่านาหัวใหญ่
เต่านาหัวใหญ่ หรือ เต่านามลายู (Malayan snail-eating turtle; ) เป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง จำพวกเต่า ในวงศ์เต่านา (Geoemydidae)
เต่านาหัวใหญ่ เป็นเต่าที่พบได้บ่อยที่สุดในประเทศไทย สามารถพบได้ทั่วไปตั้งแต่นาข้าว, ท้องร่องสวน หรือแม่น้ำลำคลองต่าง ๆ ทั่วทุกภาคของประเทศ และพบได้ในประเทศใกล้เคียง เช่น กัมพูชา และมาเลเซีย
เป็นเต่าที่กินหอยฝาเดียวและหอยสองฝาเป็นอาหารหลัก โดยใช้ปากขบกัดเปลือกหอยให้แตก จากนั้นจึงใช้เล็บฉีกเอาเนื้อหอยออกมากิน เดิมเคยถูกจัดให้เป็นชนิดเดียวกับเต่านาอีสาน (M. subtrijuga) แต่ต่อมาได้มีการศึกษาใหม่ พบว่าแท้จริงแล้วแยกออกเป็น 2 ชนิด ในปี ค.ศ. 2004
วัดบางเตยกลาง
วัดบางเตยกลาง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบางเตย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี
วัดบางเตยกลางสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2330 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ต่อมาชาวมอญอพยพหนีสงครามมาอยู่ปะปนกับคนไทย วัดนี้จึงมีสภาพเป็นวัดมอญแปลง มอญเรียกว่า เพี้ยฮะปร้าง แต่ภายหลังเรียกผิดเพี้ยนไปเป็น วัดเปิ้ง ต่อมาพระยามหัยสวรรค์กลับจากการรบกับเงี้ยว เป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์ให้ดีขึ้นกว่าเดิมจึงเปลี่ยนเป็นชื่อวัดเป็น วัดลิ้มกลีบอัมไพรมหัยสวรรค์ (ลิ้มกลีบเป็นภรรยาพระยาอำภัยมหัยสวรรค์) แต่ต่อมาพระครูธีรานุวัตรเปลี่ยนชื่อเป็น "วัดบางเตยกลาง" จนถึงปัจจุบันนี้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2420 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาใหม่เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2527
สิ่งสำคัญในวัด ได้แก่ อุโบสถมีลักษณะทรงไทยโบราณ และมีพระพุทธรูปเก่าแก่ปางสมาธิเพชรจึงมีชื่อเรียกว่า หลวงพ่อเพชร พระยืนปางห้ามสมุทร ปางห้ามญาติของเก่าแก่ รูปปั้นหลวงพ่อพระครูธีรานุวัตร (หลวงปู่หอม) และโอ่งดินเผาสมัยของชุมชนไทยเชื้อสายมอญ
พระเกจิอาจารย์ชื่อดังของวัด คือ พระครูธีรานุวัตร หรือ หลวงพ่อหอม รามธัมโม หนึ่งในพระปฏิบัติดีรูปหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี ท่านได้เริ่มบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะที่ชำรุดทรุดโทรมมากในขณะนั้น โดยสร้างกุฏิ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ หอระฆัง และสร้างอุโบสถหลังใหม่หมด ยังนิยมสร้างพระเครื่องมาก มีทั้งพระสมเด็จ ตะกรุด เหรียญและพระพิมพ์ต่าง ๆ มากมาย วัตถุมงคลได้รับความนิยมอย่างมาก โดยปฏิบัติอยู่ในศีลเคร่งครัดมาก จนชาวบ้านนับถือมาก
อุทโยคบรรพ
อุทโยคบรรพ แปลว่า "บรรพแห่งความพยายาม" เป็นหนังสือบรรพที่ 5 ของ มหาภารตะ ประกอบไปด้วยบรรพย่อย 10บรรพ รวมทั้งสิ้น 199 ตอน   เป็นเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก วนบรรพ และวิราฏบรรพ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับฝ่ายเการพและฝ่ายปาณฑพเตรียมการรบ พระกฤษณะพยายามสร้างสันติภาพแก่ทั้งสองฝ่ายแต่ล้มเหลว (อุทโยคะ แปลว่า ความพยายาม) ก่อนสงครามจะเปิดฉาก พระกฤษณะจึงได้สาธยายคำสอนภควัทคีตาแก่อรชุน เพื่อลบข้อสงสัยและความท้อแท้ของอรชุนในการทำสงครามครั้งนี้ บรรพนี้มีเนื้อหาต่อเนื่องมาจาก ส่วนบรรพต่อไปจากนี้คือ ภีษมบรรพ
เนื้อเรื่อง และบรรพย่อย
พี่น้องปาณฑพทั้ง 5 คนได้เปิดเผยตัวทั้ง ๆ ที่ยังไม่ครบเวลาหนึ่งปีในช่วงซ่อนตัวปีที่สิบสาม ซึ่งถ้าหากทำตามสัญญาได้ครบก็สามารถเข้าไปครอบครองอาณาจักรแต่เดิมที่ยกให้ทุรโยธน์ไปได้ แต่ทางทุรโยธน์บอกว่าไม่ได้ทำตามสัญญา เพราะฉะนั้นพวกปาณฑพจะต้องลี้ภัยในป่าต่อไปอีกสิบสามปีเหมือนกับเริ่มนับหนึ่งใหม่ เรื่องนี้ไม่สามรถหาข้อยุติได้ จึงต้องตัดสินด้วยการทำสงคราม
ในขณะที่ความพยายามจะหาทางตกลงเพื่อหลีกเลี่ยงสงครามดำเนินไปนั้น ต่างฝ่ายต่างก็พยายามก่อตั้งพันธมิตรเพื่อเตรียมทำสงครามใหญ่ พระกฤษณะเองก็ได้รับการติดต่อจากสองฝ่ายเพื่อให้ร่วมกับฝ่ายตนและตกลงยกกองทหารของตนให้กับทุรโยธน์ไป ในขณะที่ตกลงให้คำแนะนำ และให้การสนับสนุนฝ่ายปาณฑพตามคำขอของอรชุน
ท้าวศัลยะทรงตัดสินใจเข้าร่วมรบกับฝ่ายเการพ แม้จะมีฐานะเป็นลุงของฝ่ายปาณฑพโดยทำหน้าที่เป็นสารถีให้กับกรรณะ แต่ท้าวศัลยะก็รับปากกับยุธิษฐิระว่าแม้จะต้องทำหน้าที่เป็นสารถีบังคับรถม้าศึกให้กรรณะ แต่ก็จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อมืให้กรรณะได้เปรียบในการทำศึก
ในระหว่างการเจรจาเพื่อหาทางยุติสงคราม ทุรโยธน์ปฏิเสธที่จะทำข้อตกลงสันติภาพ แม้ว่าบรรดาผู้อาวุโสไม่ว่าจะเป็นท้าวธฤตราษฎร์ ผู้เป็นบิดาและพระนางคานธารีผู้เป็นมารดาจะขอร้องก็ตามที ส่วนพระกฤษณะเองก็ใช้ความพยายามอย่างหนัก เพื่อชักชวนให้กรรณะมาอยู่ข้างฝ่ายปาณฑพเช่นเดียวกับพระนางกุนตีก็ยอมเปิดเผยตัวในระหว่างไปพบเป็นการส่วนตัวกับกรรณะ ว่าเป็นแม่ที่ให้กำเนิดเพื่อขอให้กรรณะย้ายข้างมาอยู่กับฝ่ายปาณฑพแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ กรรณะตัดสินใจอยู่กับฝ่ายเการพเพื่อย้ำมิตรภาพระหว่างตนกับทุรโยธน์ แม้จะรู้ความลับชาติกำเนิดแล้วว่าตนเองเป็นลูกพระอาทิตย์กับพระนางกุนตีก็ตามที
เมื่อถึงเวลากองทหารฝ่ายเการพและปาณฑพก็เดินทางเข้าสู่สมรภูมิรบที่ทุ่งกุรุเกษตร ทางฝ่ายปาณฑพมีธฤตทยุมัน เป็นผู้บัญชาการรบ ส่วนท้าวภีษมะรับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการรบฝ่ายเการพ
"ขุนพลสัญชัย" ซึ่งเป็นคนสนิทของท้าวธฤตราษฎร์ ได้รับอำนาจพิเศษให้สามารถเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสมรภูมิและเป็นคนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับท้าวธฤตราษฎร์ฟัง และเป็นที่น่าสังเกตว่า สถานการณ์สู้รบในสงครามที่เกิดขึ้นผู้อ่านได้รับรู้เรื่องทั้งหมดผ่านการเล่าเรื่องและอาจจะรวมถึงการตีความสำคัญของสัญชัยเป็นสำคัญ
ในตอนนี้เองที่เรื่องราวอันเป็นบทสนทนาโต้ตอบที่มีความยาวประมาณ 18 บทซึ่งรู้จักกันในชื่อว่า "ภควัทคีตา" ได้สอดแทรกเข้ามาเป็นเนื้อหาหลัก เนื้อหาในบทสนทนาเป็นตอนที่กฤษณะสั่งสอนอรชุนมิให้ลังเลในการทำสงคราม แม้ว่าศัตรูจะเป็นญาติของตนก็ตามที บทสนทนาอันสวยสดงดงามและมีความยาวพอสมควรดังกล่าว เป็นรื่องราวที่แยกออกมาต่างหากจากเนื้อหาที่กล่าวถึงสงครามบนทุ่งกุรุเกษตร
ดาวบริวารของดาวพลูโต
ดาวบริวารของดาวพลูโตมีทั้งหมด 5 ดวง ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่า 1 กิโลเมตร ได้แก่ แครอน สติกซ์ นิกซ์ เคอร์เบอรอส และไฮดรา โดย แครอนเป็นดาวบริวารที่ใหญ่ที่สุด โคจรไปพร้อมกับการหมุนรอบตัวเองของดาวพลูโต และมีมวลมากพอที่จะทำให้ระบบดาวพลูโต–แครอน เป็นดาวเคราะห์แคระคู่
ประวัติ
แครอน ดาวบริวารในและใหญ่สุดของดาวพลูโต ถูกค้นพบโดยเจมส์ คริสตี เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2521 เกือบศตวรรษหลังจากที่ดาวพลูโตถูกค้นพบ การค้นพบครั้งนี้ได้นำไปสู่การประมาณขนาดของดาวพลูโตใหม่ ซึ่งเมื่อก่อนเคยสันนิษฐานว่ามวลที่สังเกตได้และแสงสะท้อนของระบบมาจากดาวพลูโตเพียงอย่างเดียว
ดาวบริวารอีกสองดวงถูกถ่ายภาพได้ โดยคณะนักสำรวจดาวพลูโตที่กำลังเตรียมการสำหรับภารกิจนิวฮอไรซันส์บนกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 โดยดาวบริวารทั้งสองดวงได้รับชื่อชั่วคราวว่า S/2005 P1 และ S/2005 P2 ต่อมาสหพันธ์ดาราศาสตร์สากลได้ตั้งชื่อดาวบริวารทั้งสองดวงอย่างเป็นทางการว่า นิกซ์ (หรือ พลูโต II) และไฮดรา (หรือ พลูโต III) ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2549 เคอร์เบอรอส ดาวบริวารดวงที่สี่ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 โดยถูกตรวจจับได้โดยกล้องโทรทรรศน์อวกาศฮับเบิล ขณะกำลังค้นหาวงแหวนของดาวพลูโต และดาวบริวารดวงสุดท้าย สติกซ์ ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 ระหว่างการสำรวจหาความอันตรายที่อาจเกิดกับยานนิวฮอไรซันส์
กุสตาฟ โฮลส์
กุสตาฟ โฮลส์ (21 กันยายน ค.ศ. 1874–25 พฤษภาคม ค.ศ. 1934) เป็นนักดนตรีชาวอังกฤษ โดยโอสต์โด่งดังจากเพลงตับ เดอะ พลาเนตส์
โอสต์เรียนใน Royal College of Music ในกรุงลอนดอน โดยเขาได้แรงจูงใจจาก Grieg, Wagner Richard Strauss และ Ralph Vaughan Williams
ชื่อเต็มของโฮลส์คือ Gustavus Theodor von Holst แต่เขาได้ตัด "von" จากชื่อของเขาเพื่อตอบสนองการต่อต้านเยอรมันในอังกฤษระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 และทำให้เป็นทางการในพินัยกรรมเมื่อปี ค.ศ. 1918
ช่วงเริ่มต้น
โฮลส์เกิดในวันที่ 21 กันยายน ค.ศ. 1874 ที่บ้านเลขที่ 4 Pittville Terrace (ชื่อในปัจจุบัน:Clarence Road), เมืองเชลันแฮม กลอสเตอร์เชอร์ ประเทศอังกฤษ บ้านของเขาได้เปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ ในปี ค.ศ. 1974
กุสตาฟวัส วอน โฮลส์ (เป็นปู่ของโฮลส์เกิดปี 1799) ได้ย้ายจากเมืองไรกา ประเทศลัตเวีย ไปยังประเทศอังกฤษพร้อมกับพ่อแม่ของเขาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เขากลายมาเป็นครูสอนและนักประพันธ์เพลงสำหรับฮาร์พชื่อดัง อดอล์ฟ วอน โฮลส์  ผู้เป็นพ่อของโฮลส์เป็นนักเล่นหีบเพลงและนักร้องประสานเสียงที่โบสถ์ออล์เซนทส์ใน Pittville พ่อของโฮลส์ได้สอนการเล่นเปียโนให้กับเขาด้วย <!-- He also gave both piano lessons and recitals, most regularly at the Assembly Rooms. Holst's mother, Clara von Holst, was a singer who bore two sons, Gustav and Emil Gottfried, before she died in 1882: Gustav was then eight. Following his wife's death, Adolph von Holst moved with his sons to 1 Vittoria Walk, Cheltenham, and eventually married Mary Thorley Stone in 1885: she gave birth to two further sons, Matthias Ralph and Evelyn Thorley.
A frail child whose early recollections were musical, Holst was taught to play piano and violin, and began composing when he was about twelve. He also started trombone when his father thought this might improve his son's asthma. He was educated at Cheltenham Grammar School for Boys.
He attended the Royal College of Music on a scholarship, where he studied with Charles Villiers Stanford and where in 1895 he met fellow student Ralph Vaughan Williams, who became a lifelong friend. Vaughan Williams's own music was in general quite different from Holst’s, but he praised Holst's work abundantly and the two men developed a shared interest in exploring and maintaining the English vocal and choral tradition as found primarily in folk song, madrigals and church music.
Holst had hoped to build his career partly as a pianist, but stricken from adolescence with a nerve condition that increasingly affected the movement of his right hand, he eventually gave up the piano for the trombone.
To earn a living in the period before he had a satisfactory income from his compositions, he played the trombone in the Carl Rosa Opera Company and in a popular orchestra called the "White Viennese Band", conducted by Stanislas Wurm. The music was cheap and repetitive and not to Holst's liking, and he referred to this kind of work as "worming" (a pun on Wurm's name, which means "worm" in German) and regarded it as "criminal". His need to "worm" came to an end as his compositions became more successful, and his income was given stability by his teaching posts.
Holst was drawn to socialism during these years and attended lectures and speeches by George Bernard Shaw – with whom he shared a passion for vegetarianism – and by William Morris, both of whom were among the UK's most outspoken supporters of the socialist movement. The poetry of Walt Whitman also had a profound effect, as it did with many of his contemporaries, and he set Whitman's words in The Mystic Trumpeter (1904). He also set poetry by Thomas Hardy and Robert Bridges.
During these years Holst also became interested in Hindu mysticism and spirituality, and this interest led to the composition of several works set to translations of Sanskrit texts, including: Sita (1899–1906), a three-act opera based on an episode in the Ramayana; Sāvitri (1908), a chamber opera based on a tale from the Mahabharata; 4 groups of Hymns from the Rig Veda (1908–14) ; and two texts originally by Kalidasa: Two Eastern Pictures (1909–10) and The Cloud Messenger (1913). The texts of these last three works were translated by Holst himself.
To make these translations from Sanskrit to English, Holst enrolled at University College London (UCL) to study the language as a 'non-matriculated' student. On 14 January 1909 he paid 5 guineas for Sanskrit classes during the spring and summer terms of that year. The UCL records also show that during this time he moved from 23 Grena Road in Richmond, to 10 The Terrace in Barnes. On 19 October 1909 he re-enrolled at UCL for the autumn term and paid 3 guineas "special fee" for his Sanskrit classes of "2 hours a week". The records end at this point, and so it seems he only spent one year as a student at UCL.
Musical career
Holst was the musical director at James Allen's Girls' School for sixteen years In 1905, Holst was appointed Director of Music at St Paul's Girls' School in Hammersmith, London. In 1907, Holst also became director of music at Morley College. These were the most important of his teaching posts, and he retained both until the end of his life.
During the first two decades of the 20th century, musical society as a whole (and Holst's friend Vaughan Williams in particular) became interested in old English folksongs, madrigal singers, and Tudor composers. Holst shared in his friend’s admiration for the simplicity and economy of these melodies, and their use in his compositions is one of his music’s most recognisable features.
Holst was an avid rambler. He walked extensively in Italy, France and England. He also travelled outside the bounds of Europe, heading to French-controlled Algeria in 1908 on doctor's orders as a treatment for asthma and the depression that crippled him after his submission failed to win the Ricordi Prize, a coveted award for composition. His travels in the Arab and Berber land, including an extensive cycling tour of the Algerian Sahara, inspired the suite Beni Mora, written upon his return.
After the lukewarm reception of his choral work The Cloud Messenger in 1912, Holst was again off travelling, financing a trip to Spain with fellow composers Balfour Gardiner and brothers Clifford and Arnold Bax with funds from an anonymous donation. Despite being shy, Holst was fascinated by people and society, and had always believed that the best way to learn about a city was to get lost in it. In Girona, Catalonia, he often disappeared, only to be found hours later by his friends having abstract debates with local musicians. It was in Spain that Clifford Bax introduced Holst to astrology, a hobby that was to inspire the later Planets suite. He read astrological fortunes until his death, and called his interest in the stars his "pet vice".
Shortly after his return in 1913, St Paul's Girls School opened a new music wing, and Holst composed the still popular St Paul's Suite for the occasion. In 1913, Stravinsky premiered The Rite of Spring, sparking riots in Paris and caustic criticism in London. A year later, Holst first heard Schoenberg’s Five Pieces for Orchestra, an "ultra-modern" set of five movements employing "extreme chromaticism" (the consistent use of all 12 musical notes). Although he had earlier lampooned the stranger aspects of modern music, the new music of Stravinsky and Schoenberg influenced his work on The Planets.
Holst and wife Isobel bought a cottage in Thaxted, Essex and, surrounded by medieval buildings and ample rambling opportunities, he started work on the suite that would become his best known work, the orchestral suite The Planets. (The theme from "Jupiter" has been adapted as a hymn tune under the name of "Thaxted", and is usually sung to the words "I Vow to Thee My Country".)
At the onset of World War I, Holst tried to enlist but was rejected because of his bad eyes, bad lungs and bad digestion. In wartime England, Holst was persuaded to drop the "von" from his name, as it aroused suspicion. His new music, however, was readily received as "patriotic" and English music was demanded at concert halls, partly due to a ban on all "Teutonic" music. Towards the end of the war he was offered a post within the YMCA’s educational work programme as musical director and he set off for Salonica (present day Thessaloniki, Greece) and Constantinople (now Istanbul) in 1918. While he was teaching music to troops eager to escape the drudgery of army life, The Planets Suite was being performed to audiences back home. Shortly after his return after the war’s end, Holst composed Ode to Death, based upon a poem by Walt Whitman.
During the years 1920–1923, Holst's popularity grew through the success of The Planets and The Hymn of Jesus (1917) (based on the Apocryphal gospels), and the publication of a new opera, The Perfect Fool (a satire of a work by Wagner). Holst became something of "an anomaly, a famous English composer", and was busy with conducting, lecturing and teaching obligations. He hated publicity; he often refused to answer questions posed by the press and when asked for his autograph, handed out prepared cards that read, "I do not hand out my autograph". Always frail, after a collapse in 1923 he retired from teaching to devote the remaining (eleven) years of his life to composition.
Later life
In the following years, Holst took advantage of new technology to publicise his work through sound recordings and the BBC’s wireless broadcasts. Holst began to conduct the London Symphony Orchestra for the Columbia company in 1924, using the acoustic process; his recordings of the period include the Beni Mora suite, the Marching Song and (remarkably) the complete Planets. Although, as his daughter Imogen noted, he couldn't quite achieve the gradual fade-out of women's voices and orchestra he had written (owing to the limitations of early recording), it was a landmark recording of the work. Holst conducted it again, with the same orchestra and for the same company, in an electrical recording of 1926. This performance was later issued on LP and CD format.
In 1927, he was commissioned by the New York Symphony Orchestra to write a symphony. He took this opportunity to work on an orchestral piece based on Thomas Hardy's Wessex, a work that would become Egdon Heath and which would be first performed a month after Hardy’s death, in his memory. By this time, Holst was "going out of fashion", and the piece was poorly reviewed. However, Holst is said to have considered the short, subdued but powerful tone poem his greatest masterpiece. The piece has been much better received in recent years, with several recordings available.
Holst had a lifetime of poor health, which worsened due to a concussion during a backward fall from the conductor's podium, from which he never fully recovered. In his final four years, Holst grew ill with stomach problems. One of his last compositions, the Brook Green Suite, named after the land on which St Paul’s Girls’ School was built, was performed for the first time a few months before his death. Holst died on 25 May 1934, of complications following stomach surgery, in London. His ashes were interred at Chichester Cathedral in West Sussex, with Bishop George Bell giving the memorial oration at the funeral.
Audio biography
ในปี ค.ศ. 2007 สถานีวิทยุ BBC ช่อง 4 ได้เปิด The Bringer of Peace ซึ่งเป็นอัตชีวประวัติของโฮลส์ที่กลัวว่าจะไม่ประสบความสำเร็จจากการแต่งเพลง เดอะ พลาเนตส์
ผลงาน
ผลงานที่ทำให้โฮลส์โด่งดังคือ เดอะ พลาเนตส์ ซึ่งเป็นเพลงตับ มีทั้งหมด 7 เพลงด้วยกันประกอบไปด้วยดาวเคราะห์ 7 ดวงได้แก่ ดาวพุธ, ดาวศุกร์, ดาวอังคาร, ดาวพฤหัสบดี, ดาวเสาร์, ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ซึ่งมีการเรียงลำดับดังนี้
นกกาน้ำ
นกกาน้ำ เป็นนกที่อยู่ในวงศ์ Phalacrocoracidae ซึ่งมีเพียงสกุลเดียว คือ Phalacrocorax
ลักษณะ
เป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ มีลักษณะทั่วไปคล้ายอีกา กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส
อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก (P. niger),  นกกาน้ำปากยาว (P. fuscicollis) และนกกาน้ำใหญ่ (P. carbo)  ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง
วิวัฒนาการ
นกกาน้ำเป็นนกโบราณหรือมีวิวัฒนาการต่ำมาก และมีเชื้อสายใกล้ชิดกันมากกับนกในวงศ์ Anhingidae หรือนกอ้ายงั่ว ซึ่งมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก แต่ลักษณะของปากแตกต่างกัน นักบรรพชีวินวิทยาเคยขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ของบรรพบุรุษของนกทั้งสองวงศ์ในทวีปอเมริกาเหนือซึ่งมีอายุย้อนหลังไปถึงเมื่อราว 60,000,000 ปีที่ผ่านมา สันนิษฐานว่านกอ้ายงั่วมีวิวัฒนาการจนแตกต่างจากนกกาน้ำเมื่อราว 30,000,000 ปีที่ผ่านมา
นักบรรพชีวินวิทยาขุดค้นพบซากดึกดำบรรพ์ หรือซากฟอสซิล ของนกกาน้ำได้ 24 ชนิด และชนิดที่เก่าแก่ที่สุดมีอายุย้อนหลังไปถึงยุคเทอร์เชียรีตอนต้น เมื่อราว 50,000,000 ปีที่ผ่านมา ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำ 24 ชนิดนี้มีลักษณะแตกต่างกันจนสามารถแยกออกได้ถึง 4 สกุล คือ สกุล Graculavus, สกุล Actiornis, สกุล Pliocarbo และสกุล Phalacrocorax ที่พบในปัจจุบัน
สำหรับนกกาน้ำในสกุล Phalacrocorax ซึ่งเป็นสกุลที่มีวิวัฒนาการสูงสุด และยังคงมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงปัจจุบัน นักบรรพชีวินวิทยาได้วิเคราะห์ซากดึกดำบรรพ์ของนกกาน้ำในสกุลนี้ที่ขุดค้นพบได้ แล้วสันนิษฐานว่านกกาน้ำในสกุลนี้เกิดขึ้นมาบนโลกตั้งแต่ยุคโอลิโกซีน เมื่อราว 40,000,000 ปีมาแล้ว
รูปร่าง
รูปทรงของนกกาน้ำจะมีลักษณะอวบอ้วน แต่ค่อนข้างเพรียวยาวเหมือนกับตอร์ปิโด มีลำคอยาว หัวค่อนข้างเล็กยาว และปากยาว จึงเหมาะสมที่จะพุ่งตัวลงไปแหวกว่ายอยู่ใต้น้ำอย่างแคล่วคล่อง แต่ในเวลาที่ยืนอยู่บนพื้นดินริมน้ำหรือเกาะอยู่บนต้นไม้ ลำตัวของนกกาน้ำยกขึ้นค่อนข้างตั้งตรง เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก แต่มักหดลำคอเป็นรูปตัว S และทำหลังโก่ง
แต่ในขณะว่ายน้ำ ลำตัวของนกกาน้ำดูค่อนข้างเพรียว เพราะขาอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายของลำตัวมาก เหมาะที่จะพุ่งตัวแหวกว่ายอยู่ในน้ำเป็นอย่างยิ่ง ไม่เหมือนนกในวงศ์ใด นอกจากนกอ้ายงั่วซึ่งมีลักษณะใกล้ชิดกับนกกาน้ำเท่านั้น อย่างไรก็ดี ในขณะบินนกกาน้ำดูคล้ายนกเป็ดน้ำมาก และนกตัวผู้และนกตัวเมียเหมือนกันจนแยกความแตกต่างระหว่างเพศไม่ได้ แต่นกตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่าและน้ำหนักมากกว่านกตัวเมียเล็กน้อย
ความสัมพันธ์กับมนุษย์
ในแถบเอเชียตะวันออก เช่น จีน หรือญี่ปุ่น มีการเลี้ยงนกกาน้ำไว้เพื่อให้หาปลาให้ชาวประมง โดยเฉพาะในญี่ปุ่น กระทำกันจนเป็นประเพณีหรือวัฒนธรรม
นอกจากนี้แล้ว ในอังกฤษ นกกาน้ำถือเป็นต้นแบบให้แก่นกไลเวอร์ อันเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองลิเวอร์พูล และตราสัญลักษณ์ของสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูลด้วย
เส้นขนานที่ 56 องศาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 56° ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
โรเม สไตรด์
โรเม สไตรด์ (Romee Strijd; เกิด 19 กรกฎาคม 1995) เป็นนางแบบชาวดัตช์ เธอเป็นนางฟ้าวิกตอเรียส์ซีเคร็ตตั้งแต่ปี ค.ศ. 2015
เลด(II) ไอโอไดด์
เลด(II) ไอโอไดด์ (Lead(II) iodide) เป็นเกลือที่มีสูตรทางเคมี PbI2 ที่อุณหภูมิห้องสารนี้มีเป็นของแข็งแบบผลึกสีเหลือง และเปลี่ยนสีเป็นสีส้มและแดงเมื่อได้รับความร้อน สารนี้เคยถูกเรียกว่า plumbous iodide
สารนี้ใช้ในการสร้างโซลาร์เซลล์ ตัวตรวจสอบรังสีเอกซ์และรังสีแกมมา รวมถึงใช้ในการสอนวิชาเคมีในหลาย ๆ เรื่อง
ภาษาโตฟา
ภาษาโตฟา เป็นภาษากลุ่มเตอร์กิกใช้พูดในบริเวณอีร์กุส ออบลาสต์ในรัสเซีย ใกล้เคียงกับภาษาตูวัน ซึ่งมีสำเนียงลูกผสมระหว่างสองภาษาเกิดขึ้นคือ สำเนียงตูฮาและเซนเจล ตูวัน วึ่งถือเป็นสำเนียงของทั้งสองภาษา ภาษานี้มีการพัฒนาเสียงวรรณยุกต์ระดับต่ำสำหรับสระเสียงสั้น
รัฐโตกังจิงช์
โตกังจิงช์ (Tocantins) เป็นหนึ่งในรัฐของประเทศบราซิล รัฐก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 โดยแยกออกมาจากรัฐโกยาช ทางตอนเหนือ และเริ่มก่อตั้งเมืองหลวงที่ชื่อเปามัช ในปี ค.ศ. 1989 เป็นรัฐที่ใหม่ที่สุดและยังใหม่มาก การพัฒนายังช้า อาคารต่าง ๆ เป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของรัฐ
จามิโรไคว
จามิโรไคว (Jamiroquai) เป็นวงจากอังกฤษ ที่ นำโดยนักร้องนำ เจย์ (เจสัน) เคย์ แจ้งเกิดในยุคปฏิวัติทางดนตรีของเอซิดแจ๊ส เมื่อต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 จนถึงวันนี้ที่เขาเป็นสัญลักษณ์ของดนตรีฟังก์หัวก้าวหน้า จามิโรไควคือศิลปินอังกฤษที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นมากที่สุดอีกคนหนึ่ง ชื่อเสียงของเขาโด่งดังไปทั่วยุโรปไม่ว่าจะเป็นฝรั่งเศส สเปน อิตาลี อเมริกาใต้ แอฟริกาใต้ ออสเตรเลีย และญี่ปุ่น รวมทั้งอเมริกาเหนือตลาดดนตรีที่ใหญ่ที่สุดของโลก
การรวมตัวและประวัติของวง
ชื่อวง Jamiroquai มาจากการรวมคำ 2 คำคือ jam session (การที่นักดนตรีมาร่วมแจมกับวงดนตรีอื่น ๆ) กับ iroquai (มาจาก Iroquois ซึ่งเป็นชื่อชนเผ่าอินเดียนแดงเผ่าหนึ่ง) มีสมาชิกคนสำคัญของวงคือ Jay Kay ซี่งเป็นทั้งนักร้องนำและผู้เรียบเรียง ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงมีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง โดย Jay Kay เป็นผู้ผลักดันในเกิดวงดนตรีนี้ขึ้นมา หลังจากที่เขาพลาดจากการสมัครเป็นนักร้องให้แก่วง The Brand New Heavies
อันดับซิงเกิล ในอังกฤษ
จากอัลบั้ม Emergency on Planet Earth:
จากอัลบั้ม The Return of the Space Cowboy:
เป็นแขกรับเชิญ ให้กับ M-beat
จากอัลบั้ม Travelling Without Moving:
จากอัลบั้ม Godzilla Soundtrack/Some editions of Synkronized:
จากอัลบั้ม Synkronized:
ซิงเกิล:
จากอัลบั้ม A Funk Odyssey:
จากอัลบั้ม Dynamite:
จากอัลบั้ม High Times: Singles 1992-2006:
เอ็มทูเอฟ
เอ็มทูเอฟ (M2F) เป็นหนังสือพิมพ์รายวันไทยขนาดแทบลอยด์ในประเทศไทย ที่ผลิตเนื้อหาแบ่งเป็นรูปเล่มใหม่ในเครือเดียวกับหนังสือพิมพ์ โพสต์ทูเดย์ และบางกอกโพสต์ โดยเริ่มออกฉบับปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2554 มีจำนวนพิมพ์วันละ 420,000 ฉบับในช่วงเริ่มต้น และขยับเป็น 600,000 ฉบับในปีพ.ศ. 2557 โดยมีการตรวจสอบรับรองยอดพิมพ์โดยองค์กรต่างประเทศ HKABC ที่นานาประเทศให้การยอมรับและเชื่อถือ มีรายได้หลักจากการโฆษณาเพียงทางเดียว ตั้งกลุ่มผู้อ่านเป้าหมายที่มีรายได้สูง นักเดินทาง และพนักงานบริษัท ในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายหลักของกลุ่มลูกค้าที่ซื้อพื้นที่โฆษณา โดยแบ่งวิธีการเข้าถึงผู้อ่านเป็นสองส่วน ประกอบด้วย เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ 2562 สุทธิเกียรติ จิราธิวัฒน์ ประธานกรรมการบริหาร บริษัท โพสต์พับลิชชิงจำกัด (มหาชน) (ปัจจุบันคือ บริษัท หนังสือพิมพ์ บางกอกโพสต์ นิวส์เปเปอร์ จำกัด (มหาชน)) ได้ออกมากล่าวถึงนิตยสารโพสต์ทูเดย์และเอ็มทูเอฟ จะปิดตัวลงในเดือนมีนาคม 2562 ด้วยเหตุผลปัญหาขาดทุน และจะเปลี่ยนเป็นสื่อพิมพ์ดิจิตอลแทนเพื่อตอบสนองผู้อ่าน
แฟร์ไชลด์รีพับลิค เอ-10 ธันเดอร์โบลท์ 2
เอ-10 ธันเดอร์โบลท์ 2  (A-10 Thunderbolt II)  เอ-10 บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 1972 และเริ่มประจำการในกองบินกองทัพอากาศสหรัฐเมื่อวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1976
A-10 เป็นเครื่องบินไอพ่นโจมตีแบบแรกของสหรัฐฯ ที่สนับสนุนหน่วยภาคพื้นดิน โดยเฉพาะการปราบรถถังและรถเกราะลำเลียงพล ด้วยปืนกลขนาดใหญ่ A-10 สามารถบรรทุกอาวุธได้มาก สามารถบินลาดตระเวนได้เป็นเวลานาน มีความคล่องตัวสูงสามารถบินเข้าโจมตีด้วยอัตราเร็วต่ำ มีเกราะป้องกันหัองนักบินเครื่องยนต์และระบบบังคับการบิน เดิมทีนั้นชื่อของA-10 "ธันเดอร์โบลท์" มาจากพี-47 ธันเดอร์โบลท์ที่ใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เพราะเนื่องจากเครื่องบินทั้งสองมีประสิทธิภาพในการทำลายภาคพื้น จึงมีชื่อเหมือนกัน มันเป็นเครื่องบินรบที่ให้การสนับสนุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ เอ-10 มีชื่อเล่นว่า"วอร์ธอก" (Warthog) หรือเรียกสั้นๆ ว่า"ฮอค" (Hog) ภารกิจรองลงมาคือมันจะทำหน้าที่นำอากาศยานลำอื่นๆ เข้าสู่เป้าหมายบนพื้นดิน เอ-10 ที่ทำหน้าที่ดังกล่าวเป็นหลักจะถูกเรียกว่าโอเอ-10
ที่มาของ A-10
ในช่วงสงครามโลกครั่งที่ 2 ที่การพัฒนาเครื่องบินโจมตีแบบทั่วๆไปของกองทัพอากาศสหรัฐนันเริ่มเงียบลง จากการที่มีการออกแบบเครื่องบินทางยุทธวิถี ในการปล่อยอาวุธนิวเคลียร์ที่มีความเร็วสูงอย่าง McDonnell F-101 Voodoo และ Republic F-105 Thunderchief แต่เมื่อสหรัฐได้เข้าสู่สงครามเวียดนาม เครื่องบินโจมตีหลักที่มี ก็คือ Douglas A-1 Skyraider มันเป็นเครื่องบินโจมตีเพียงแบบเดียวที่บรรทุกอาวุธได้เยอะ และบินลอยลำได้นานเหนื่อพื่นที่เป้าหมาย แต่ด้วยการที่มันเป็นเครื่องบินใบพัก ทำให้มันมีความเร็วที่ต่ำกว่าเสียงและเสี่ยงต่อการถูกยิงด้วยปืนต่อต้านอากาศยาน อีกทั่งมันถูกใช้มานานตั่งแต่สงครามเกาหลี
การพัฒนา A-10 Thunderbolt II
ด้วยการขาดขีดความสามารถที่ทันสมัยและมีประสิทธิภาพ ในวันที 7 มิถุนายน ปี 1961 รัฐมนตรีกลาโหมสหรัฐ Robert McNamara ได้สั่งการให้กองทัพอากาศสหรัฐให้พัฒนาเครื่องบินทางยุทธวิถีสองแบบ โดยแบบแรกจะใช้ในภารกิจขัดขว้างทางอากาศ หรือ Air Intercept และอีกแบบหนึ่งโฟกัสไปที่เครื่องบินขับไล่ทิ้งระเบิด โดยโครงการแรกได้เกิดเป็นโครงการ Tactical Flighter Experimental  หรือ TFX ต้นกำเนิดของเครื่องบิน General Dynamics F-111 Aardvark และอีกโครงการ  ต้นกำเนิดของตระกูลเครื่องบินขับไล่อย่าง McDonnell Douglas F-4  PHANTOM II  ซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องบินขับไล่ที่ดีและมีความสามารถในการทิ้งระเบิดอีกด้วย แต่ข้อเสียของ PHANTOM  จะมี ประสิทธิภาพที่ตำเมื่ออยู่ในความเร็วที่ต่ำและมีระยะเวลาในการลอยลำอยู่เหนือพื่นเป้าหมายที่น้อยอีกทั่งยังมีราคาที่แพงจนเกินไป
ในช่วงเวลาเดียวกันนันกองทัพบกสหรัฐ จึงได้เริ่มนำ เฮลิคอปเตอร์ แบบ Bell UH-1 Iroquois หรือ Huey เข้าประจำการ โดยถูกกำหนดให้ทำหน้าที่หลักในการลำเลียงกำลังพล และไม่นานหลังจากประจำการมันก็ได้ถูกดัดแปลงให้ติดปืนหลายประเภท จนกล้ายเป็น เฮลิคอปเตอร์ ที่รู้จัก กันในชื่อ Gunship มันได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความสำเร็จในการต่อสู้กับข้าศึกที้ไม่ได้หุ้มเกราะหนามากนัก จากนันไม่นานก็มีการ พัฒนา เฮลิคอปเตอร์ โจมตีเป็น Bell AH-1 Cobra ที่ติดอาวุธด้วยจรวดนำวิถี  BGM-71 Tow ซึ่งสามารถทำลายรถถังได้จากระยะไกล
การมาของ เฮลิคอปเตอร์ โจมตีนี้ ทำให้กองทัพสหรัฐ มีการปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์ในการป้องกันจากกองทัพรถถัง วอร์ซอ แพท ในยุคสงครามเย็น มาใช้งาน เฮลิคอปเตอร์ โจมตีมากกว่าที่จะใช้อาวุธนิวเคลียร์ ทางยุทธวิถี อันเป็นแผน ที่ Nato ยึดถือมาตั่งแต่ ยุค 1950
เฮลิคอปเตอร์ Cobra เป็น เฮลิคอปเตอร์ ที่ผลิตได้อย่างรวดเร็วที่ซึ่งมีพื่นฐานมาจาก UH-1 Iroquois มันถูกนำเสนอออกมาในยุค 1960 โดยการออกแบบแบบชั่วคราว จนกระทั่ง กองทัพบกสหรัฐ เริ่มต้นโครงการ Advanced Aerial Fire Support System และก็ทัพบกสหรัฐได้เลือก เฮลิคอปเตอร์ แบบ Lockheed AH-56 Cheyenna มันดูจะมีขีดความสามารถที่ดีและความเร็วที่สูงในช่วงแรกของการผลิต การพัฒนาโครงการ เฮลิคอปเตอร์ โจมตีแบบใหม่นี้ทำให้กองทัพอากาศสหรัฐกังวลเป็นอย่างมากที่ได้เห็น ขีดความสามารถ ของ เฮลิคอปเตอร์โจมตีในการจัดการกับกองทัพรถถัง ที่เอาชนะหลังนิยมการใช้อาวุธนิวเคลียร์ในยุโรป ทำให้ในปี 1966 ทำให้กองทัพอากาศสหรัฐ ได้ทำการศึกษาขีดความสามารถในการสนับสนุน ทางอากาศอย่างใกล้ชิด หรือ Close air support  (CAS) จึงทำให้พบช่องโหวต ที่ เฮลิคอปเตอร์ Cheyenna ไม่สามารถทำได้ การศึกษานี้ชี้ชัดว่ากองทัพอากาศสหรัฐ ต้องการเครื่องบินโจมตีธรรมดา ที่ราคาไม่แพง และต้องมีความสามารถที่มากกว่าหรือเทียบเท่ากับเครื่องบินโจมตีแบบเดิมอย่าง  A-1 Skyraider และควรที่จะพัฒนาหลักนิยม ยุทธวิถี และหลักการปฎิบัติต่างๆของการใช้เครื่องบินแบบใหม่นี้b ต่อภารกิจที่เคยใช้ เฮลิคอปเตอร์โจมคีมาก่อน
วันที่ 8 กันยายน 1966 พลอากาศเอก JOHN P McConnell   ผู้บัญชาการกองทัพอากาศสหรัฐในขณะนันสังการให้ออกแบบและพัฒนาเครื่องบินสำหรับภารกิจ Cas โดยเฉพาะ  และในวันที่  22 ธันวาคม ปีเดียวกัน ข้อกำหนดและความต้องการต่างๆ ได้ถูกร่างขึ้นเป็นโครงการ Cas A-X หลังจากนันโครงการ Attack Experimental  ก็ถูกตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ  คำร้องขอสำหรับข้อมูลสำหรับโครงการ A-X นันได้ถูกส่งต่อไปยัง บริษัททางการป้องกันประเทศกว่า  21 บริษัท ในเดือน พฤษภาคม ปี 1970 กองทัพอากาศสหรัฐ ได้ปรับปรุงคำขอข้อเสนอสำหรับเครื่องบินแบบนี้ หลังจากที่กองกำลังรถถังของโซเวียต มีความสามารถในการรบทุกสภาพอากาศในการปฎิบัติการ ทำให้มีการปรับเปลี่ยนหลายๆจุดไปจนถึงมีการเพิ่มขนาดของปืนที่ติดตั่งบนเครื่องบินเป็นปืนใหญ่ลำกล้องหมุนขนาด 30mm ความเร็วสูงสุดของเครื่องบินกำหนดไว้เป็น  400 น็อต  ระยะการวิ่งขึ้นเป็น 4000 ฟุต หรือ 1200 เมตร  บรรทุกอาวุธได้ 16000  ปอนด์  มีรัศมีทำการรบที่  285 ไมล์ หรือ 460 กิโลเมตร
โครงการ A-X จะเป็นการพัฒนาเครื้องบินโจมตีแบบแรก ของกองทัพอากาศสหรัฐที่ถูกออกแบบ CAS โดยเฉพาะ โดนบริษัทที่ถูกคัดเลือกในการแข่งขันคือ Northrop ที่สร้างเครื่องบินต้นแบบ  YA-9A และ Fairchild Republic  ที่เสนอเครื่องบินต้นแบบ YA-10A ในขณะที่ General electric  และ Philco-Ford ให้แข่งขันพัฒนาปืนใหญ่ลำกล้องหมุนขนาด 30 MM GAU-8 ในวันที่18 มกราคม ปี 1973 กองทัพอากาศสหรัฐได้ประกาศให้เครื่องบินต้นแบบ YA-10A ของ Fairchild Republic เป็นผู้ชนะการแข่งขัน และ General electric  ได้ถูกเลือกเป็นผู้ผลิตปืนใหญ่ขนาด 30 MM  ในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน