cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ตำบลกู่สวนแตง
สาธารณสุข
มีโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 1 แห่ง คือ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล บ้านบาก
วัดดาวเรือง (อำเภอชุมแพ)
วัดดาวเรือง ตั้งอยู่ที่ บ้านดอนหัน หมู่ที่ 9 ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น  เป็นชนิดวัดราษฎร์  สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2499-2502
ประวัติ
วัดดาวเรือง ตั่งอยู่เลขที่ 79 บ้านดอนหัน หมู่ 9 ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ที่ดินตั่งวัดมีเนื้อที่ 6 ไร่ 2 งาน 88 ตะรางวา น.ส.3 ก. เลขที่ 1480 อาณาเขต ทิศเหนือประมาณ 2 เส้น จดถนนสาธารณะ ทิศใต้ประมาณ 2 เส้น 2 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันออกประมาณ 2 เส้น 6 วา จดถนนสาธารณะ ทิศตะวันตกประมาณ 2 เส้น 9 วา จดถนนสาธารณะ  อาคารเสนาสนะประกอบด้วยศาลาการเปรียญ กว้าง 10 เมตร ยาว 12.50 เมตร เป็น อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ 2528 และกุฎิสงฆ์ 2 หลัง เป็นอาคารไม้ 1 หลัง ครึ่งตึกครึ่งไม้ 1 หลัง ปูชนียวัตถุมี พระพุทธรูป 1 องค์ ขนาดหน้าตักกว้าง 2 เมตร สูง 3.50 เมตร วัดดาวเรือง ตั้งเมื่อ พ.ศ 2465 เคยย้ายที่ตั้งวัดประมาณปี พ.ศ 2499-2502 ชาวบ้านเรียกว่า วัดดอนหัน การบริหารและการปกครอง มีเจ้าอาวาสเท่าที่ทราบนาม คือ รูปที่ 1 พระอธิการนวล พ.ศ 2465-2469 รูปที่ 2 พระอธิการหอม พ.ศ 2469-2488 รูปที่ 3 พระอธิการพิพัฒน์ ฐนฺตฺตโม พ.ศ 2488-2494 รูปที่ 4 พระอธิการสมบูรฌ์ เกสโว พ.ศ 2503-2513 รูปที่ 5 พระอธิการทองดี จกฺกธมฺโม พ.ศ 2513-2528 รูปที่ 6 พระอธิการแซ้ง สุนฺทรธมฺโม พ.ศ 2517-2518 รูปที่ 7 พระอธิการวิไล อภิจนฺโท พ.ศ 2518-2521 รูปที่ 8 พระอธิการผา อานนฺโท พ.ศ 2521-2524 รูปที่ 9 พระอธิการมาก ญาณวโร พ.ศ 2524-2525 รูปที่ 10 พระอธิการทองแดง จนฺทกาโม พ.ศ 2525-2526 รูปที่ 11 พระอธิการแก้ว กตฺติธมฺโม พ.ศ 2526-2529 รูปที่ 12 พระอธิการบุญสนอง ทีปธมฺโม พ.ศ 2529-2530 รูปที่ 13 พระอธิการทองอินทร์ จรปญฺโญ พ.ศ 2530-2531 รูปที่ 14 พระอธิการบุญสนอง ทีปธมฺโม พ.ศ 2531-2532 รูปที่ 15 พระแสน ติกฺขปญฺโญ พ.ศ 2532-2534 รูปที่ 16 พระอธิการสาวท สิริปุญฺโญ พ.ศ 2534-2535 รูปที่ 17 พระประสิทธิ์ ทีปธมฺโม พ.ศ 2535- เป็นต้นมา การศึกษามีโรงเรียนปริยัติธรรมแผกธรรม เปิดสอนเมื่อ พ.ศ 2505
ษะมูด
ษะมูด (ثَمُوْد) เป็นชนเผ่าอาหรับโบราณ หรือสมาพันธ์ชนเผ่า ที่ครอบครองคาบสมุทรอาหรับ ทางตะวันตกเฉียงเหนือระหว่างปลายศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตศักราช เมื่อพวกเขาได้รับการยืนยันในแหล่งที่มาของอัสซีเรีย และศตวรรษที่ 5 เมื่อพวกเขาทำหน้าที่เป็น ผู้ช่วย ของโรมัน อาณาจักรษะมูดเป็นอาณาจักรแรกที่มีอยู่บนคาบสมุทรอาหรับ ตามแหล่งข่าวของอัสซีเรียและโรมัน ความเชื่อของชาวอาหรับถือว่าอาณาจักรษะมูดถูกทำลายโดยอัลลอฮ์ ไม่มีกฎหมายเป็นลายลักษณ์อักษร แต่หัวหน้าเผ่ามีบทบาทเป็นผู้ปกครอง พวกษะมูดถูกกล่าวถึงในแหล่งอารยธรรมเมโสโปเตเมีย ร่วมสมัยคลาสสิก และอาหรับ รวมถึงในจารึกในวิหารที่สร้างขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 160 เพื่อพระเจ้า ʾlhʾ โดยพวกทาษะมูดเอง เป็นไปได้ว่าหลายกลุ่มที่ไม่เกี่ยวข้องใช้ชื่อของษะมูด พวกเขาอาจพูดภาษาอาหรับโบราณ  พวกษะมูดไม่ได้มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษกับอักษรทามูดิก ซึ่งเป็นศัพท์รวมสำหรับระบบการเขียนที่มีการศึกษาต่ำของอาระเบียโบราณ อัลกุรอาน กล่าวถึงพวกษะมูดเป็นตัวอย่างของกลุ่มชนที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ในสมัยโบราณซึ่งถูกทำลายโดยอัลลอฮ์ เพราะบาปของพวกเขา ตามคัมภีร์อัลกุรอานและตัฟซีรความเชื่อ การยกย่องของอิสลาม พวกษะมูดเป็นชนเผ่าอาหรับ ยุคแรกที่ปฏิเสธสาส์นของนบีศอลิห์ เมื่อพวกเขาตัดเอ็นร้อยหวายของอูฐตัวเมียที่อัลลอฮ์ทรงส่งมาให้ แม้ว่านบีจะเตือน พวกเขาก็ถูกทำลายล้าง ยกเว้นนบีศอลิห์และชนเผ่าที่ชอบธรรมเพียงไม่กี่คน
แหล่งที่มาก่อนอิสลาม
คำว่า ษะมูด ปรากฏในพงศาวดาร ของกษัตริย์พระเจ้าซาร์กอนที่ 2 แห่งอัสซีเรีย (722—705 ก่อนคริสต์ศตวรรษ) ซึ่งจารึกไว้ที่ ดุรชัรกูริน ในฐานะ "Ta-mu-di" ผู้คนถูกกล่าวถึงพร้อมกับเอฟาห์, "อิบาดีดี้" และ "มัรซิมานิ" โดยเป็นส่วนหนึ่งของ "ชาวอาหรับที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายที่ห่างไกลซึ่งไม่รู้จักผู้ดูแลหรือเจ้าหน้าที่และมีไม่นำเครื่องราชบรรณาการไปถวายพระราชาองค์ใด" ซาร์กอนเอาชนะชนเผ่าเหล่านี้ตาม บันทึก ของเขา และบังคับให้พวกเขาเนรเทศไปยังสะมาเรีย  นักประวัติศาสตร์อิสราเอลเอฟาห์
เอฟาห์กลับคาดเดาว่าพวกษะมูดและชนเผ่าอาหรับอื่นๆ อาจทำข้อตกลงกับซาร์กอนเพื่อค้าขายในสะมาเรีย ซึ่งนักประวัติศาสตร์อัสซีเรียมองว่าเป็นการยอมจำนน
จดหมายที่ยังมีชีวิตอยู่จากนะโบดีอุส กษัตริย์แห่งบาบิโลนในศตวรรษที่หก มีคำสั่งให้ "Te-mu-da-a Ar-ba-aa" ซึ่งดูเหมือนเป็น "ษะมูดอาหรับ" จะได้รับเงินหลายตะลันต์ บุคคลนี้น่าจะเป็นพ่อค้าหรือข้าราชการในราชสำนักบาบิโลน
ษะมูดยังถูกกล่าวถึงในแหล่งคลาสสิกอีกด้วย คำพูดที่รอดตายจากอกาทาร์คิเดส บนทะเลเอริเทรียน จากศตวรรษที่สองก่อนคริสตศักราช รายงานว่าชาวอาหรับษะมูดอาศัยอยู่ในตอนใต้ของอ่าวอัลอะเกาะบะฮ์  ในทางเดินที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงของพลินีผู้อาวุโส นักประวัติศาสตร์ชาวโรมในศตวรรษที่หนึ่ง ดูเหมือนจะพบษะมูดที่เมือง "Baclanaza" ซึ่งไม่ปรากฏชื่อ ทอเลมี ซึ่งมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่สอง เขียนว่าชนเผ่า "ษะมูดิตัย" อาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลแดง และชนเผ่า "ษะมูเดนอย" อาศัยอยู่ทางบกทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาระเบีย—หรือทั้งสองอย่างอาจอ้างอิงถึงษะมูด—ในขณะที่ยุเรนิอุสร่วมสมัยของเขาเชื่อว่า พวกษะมูดเป็นเพื่อนบ้านกับชาวนาบาเทียน พวกษะมูดยังเข้าร่วมกับกองทัพโรมันในฐานะผู้ช่วย และ Notitia Dignitatum กล่าวถึงนักรบษะมูดสองหน่วยที่รับใช้จักรวรรดิโรมัน หน่วยหนึ่งอยู่ในอียิปต์และอีกหน่วยอยู่ในปาเลสไตน์
มีการกล่าวถึงษะมูดไม่บ่อยนักในแหล่งอาหรับร่วมสมัยของชนพื้นเมือง แม้ว่าจารึกซาไฟติก สองแผ่นที่สลักไว้ในช่วงระหว่างศตวรรษที่หนึ่งก่อนคริสตศักราชและศตวรรษที่สี่จะอ้างถึง "ปีแห่งสงครามระหว่าง Gšm และเผ่าของษะมูด [ snt ḥrb gšm ʾl ṯmd ] ". ข้อยกเว้นที่สำคัญคือวิหารที่อัรรุวาฟา ทางตะวันตกเฉียงเหนือของซาอุดีอาระเบีย คำจารึกของวิหาร (ในภาษากรีกโบราณ และ ภาษาอาราเมอิกของนาบาเทียน ) ระบุว่าสร้างโดยนักบวชชื่อ Šʿdt แห่ง "Thamūd of Robathū" สำหรับ ʾlhʾ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเทพผู้อุปถัมภ์ของชนเผ่า โดยการสนับสนุนของรัฐบาลโรมัน  โรบาตู น่าจะเป็นชื่อโบราณของ อัรรูวาฟา สมัยใหม่  พวกทามูดที่เป็นปัญหาคือกองกำลังเสริมของโรมัน ดังที่จารึกระบุอย่างชัดเจน:
เพื่อความผาสุกของผู้ครองโลกทั้งปวง... จักรพรรดิมาร์กุส เอาเรลิอุสและจักรพรรดิลูกิอุส เวรุส ผู้พิชิตชาวอาร์เมเนีย นี่คือวิหารที่สร้างขึ้นโดยกลุ่มชนเผ่าของษะมูด ผู้นำของหน่วย เพื่อให้มันถูกสร้างขึ้นด้วยมือของพวกเขา และเป็นสถานที่เคารพบูชาของพวกเขาตลอดไป... โดยการสนับสนุนของควินตุส อันติสตีอุส แอดเวนตุส ผู้ว่าราชการ
แต่ถึงแม้จะมีชนเผ่าที่เรียกว่า ษะมูด ในช่วงปลายศตวรรษที่สี่ กวีชาวอาหรับในศตวรรษที่ 6 ซึ่งผลงานของเขาถูกเก็บรักษาไว้ในแหล่งหลังอิสลามได้กล่าวถึงชาวษะมูดว่าเป็นชนเผ่าโบราณที่สาบสูญไปนาน ความไม่จีรังของสรรพสิ่ง เป็นไปได้ว่าพวกษะมูดไม่ใช่เผ่าเดียว และเผ่าอื่นใช้ชื่อษะมูดตามชื่อเผ่าเดิมที่สูญพันธุ์ไปแล้ว
แหล่งที่มาของอิสลาม
แหล่งข่าวอิสลามอาหรับระบุว่า พวกษะมูดเป็นชนเผ่าอาหรับยุคแรกที่สูญพันธุ์ไปแล้วในสมัยโบราณ
ษะมูดถูกกล่าวถึงยี่สิบสามครั้งใน อัลกุรอาน ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบทเรียนทางศีลธรรมเกี่ยวกับการทำลายล้างประชาชาติบาปของพระเจ้า ซึ่งเป็นบรรทัดฐานสำคัญในอัลกุรอาน ตามคัมภีร์อัลกุรอาน พวกษะมูดเป็นผู้สืบทอดชาติที่แล้วซึ่งเรียกว่า อ๊าด ซึ่งถูกทำลายเพราะบาปของพวกเขาเช่นกัน พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านที่แกะสลักลงไปในภูเขา อัลลอฮ์ทรงเลือกนบีศอลิห์ เพื่อเตือนชาวษะมูดที่นับถือพระเจ้าหลายองค์ว่าพวกเขาควรเคารพบูชาอัลลอฮ์เพียงพระองค์เดียว คนในเผ่าปฏิเสธที่จะฟังเขา โดยบอกว่า ศอลิห์เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา และเรียกร้องหมายสำคัญจากอัลลอฮ์ พระเจ้าทรงส่งอูฐตัวเมีย หนึ่งลงมาเพื่อเป็นสัญญาณของพระองค์ และศอลิห์บอกกับประชาชาติของท่าน พวกเขาไม่ควรทำร้ายอูฐและปล่อยให้มันดื่มน้ำจากบ่อของพวกเขา แต่พวกษะมูดได้ตัดเอ็นร้อยหวายของมันหรือไม่ก็ทำให้มันบาดเจ็บ อัลลอฮ์จึงทรงทำลายเผ่านี้ ยกเว้นนบีศอลิห์และผู้ศรัทธาอีกนิดหน่อย วิธีการทำลายของชาวษะมูดโดยอัลลอฮ์ ได้แก่ สายฟ้า พายุ เสียงกัมปนาท และแผ่นดินไหว เสียงกัมปนาทซึ่งเป็นเสียงที่ดังมากอาจก่อให้เกิดแผ่นดินไหว ตามที่นักวิชาการบางคนกล่าว เรื่องราวที่นำเสนอในซูเราะฮ์ อันนัมล์ยังกล่าวถึงคนชั่วเก้าคนของษะมูดซึ่งต้องรับผิดชอบต่อการลงโทษของพระเจ้าต่อประชาชนของพวกเขาในทันที  ในเรื่องเล่าที่ชวนให้นึกถึงคำอธิบายของชาวยิวเกี่ยวกับมรณกรรมของเมืองสะดูม
และยังษะมูด (เราได้ส่ง) พี่น้องคนหนึ่งของพวกเขาคือศอลิห์ เขากล่าวว่า “โอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย! พวกท่านสักการะอัลลอฮ์เถิด พวกท่านไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากพระองค์ พระองค์ทรงบังเกิดพวกท่านพำนักอยู่ในนั้น อังนั้น พวกท่านจงขออภัยต่อพระองค์ และจงกลับเนื้อกลับตัวต่อพระองค์ แท้จริงพระเจ้าของฉันนั้นทรงอยู่ใกล้ทรงตอบรับเสมอ” พวกเขากล่าวว่า “โอ้ ศอลิห์เอ๋ย ! แน่นอนท่านเคยเป็นความหวังในหมู่พวกเรามาก่อน บัดนี้ ท่านจะห้ามมิให้เราเคารพอิบาดะฮ์สิ่งที่บรรพบุรุษของเราเคารพอิบาดะฮ์อยู่กระนั้นหรือ? และแท้จริงพวกเราอยู่ในการสงสัยต่อสิ่งที่ท่านเรียกร้องเชิญชวนเรายังสิ่งนั้น” เขากล่าวว่า “โอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย ! พวกท่านไม่เห็นดอกหรือ หากฉันมีหลักฐานอันชัดแจ้งจากพระเจ้าของข้า และพระองค์ทรงประทานความเมตตา จากพระองค์แก่ข้า ดังนั้นผู้ใดเล่าจะช่วยข้าให้พ้นจากอัลลอฮ์ หากข้าฝ่าฝืนพระองค์ ดังนั้น พวกท่านจะไม่เพิ่มสิ่งใดให้แก่ข้าเลยนอกจากการขาดทุนเท่านั้น และโอ้กลุ่มชนของข้าเอ๋ย! นี่คืออูฐตัวเมียของอัลลอฮ์ เป็นสัญญาณหนึ่งแก่พวกท่านดังนั้นพวกท่านจงปล่อยมันให้หากินตามลำพังในแผ่นดินของอัลลอฮ์ และอย่าก่อความทุกข์ยากแก่มัน มิฉะนั้นแล้ว การลงโทษอันรวดเร็วจะประสบแก่พวกท่าน” ต่อมาพวกเขาได้ฆ่า ดังนั้นเขากล่าวว่า “พวกท่านจงสุขสำราญในบ้านของพวกท่านสามวัน นั่นคือสัญญาที่ไม่โกหก” ดังนั้น เมื่อพระบัญชาของเราได้มาถึง เราได้ช่วยศอลิห์และบรรดาผู้ศรัทธาร่วมกับเขาให้รอดพ้น ด้วยความเมตตาจากเรา และจากความอดสูของวันนั้น แท้จริงพระเจ้าของเจ้านั้นเป็นผู้ทรงพลัง ผู้ทรงอำนาจ และเสียงกัมปนาท ได้คร่าบรรดาผู้อธรรม แล้วพวกเขาได้กลายเป็นผู้นอนพังพาบตายในบ้านของพวกเขา ประหนึ่งว่า พวกเขามิได้เคยอยู่ในนั้นมาก่อน พึงทราบเถิด! แท้จริงษะมูดนั้นปฏิเสธศรัทธาพระเจ้าของพวกเขา พึงทางเถิด! จงห่างไกลจากความเมตตาเถิดสำหรับษะมูด
ตัฟซีรของอิสลามเพิ่มรายละเอียดให้กับบันทึกของอัลกุรอาน ดังนั้น พวกษะมูดจึงเป็นชนเผ่าที่มีอำนาจและบูชารูปเคารพซึ่งอาศัยอยู่ในเมืองอัลหิจญร์ซึ่งปัจจุบันเรียกว่ามะดาอินศอลิห์ แปลว่า เมืองแห่งศอลิห์ อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาระเบีย เมื่อนบีศอลิห์เริ่มประกาศเตาฮีด พวกษะมูดเรียกร้องให้ท่านพิสูจน์ความเป็นนบีของท่านโดยนำอูฐตั้งท้องออกมาจากหินแข็ง เมื่อพระผู้เป็นเจ้าทรงอนุญาตให้นบีทำเช่นนี้ ชาวเผ่าบางคนติดตามนบีศอลิห์ ในขณะที่ผู้นำที่มีอำนาจหลายคนยังคงต่อต้านเขา หลังจากคลอดลูก อูฐจะดื่มน้ำทั้งหมดจากบ่อน้ำทุกๆ สองวัน จากนั้นจึงผลิตน้ำนมจำนวนมหาศาลให้กับผู้คน แต่มันขาดสะบั้นและในที่สุดฆ่าโดยชาวษะมูด 9 คน ซึ่งตอนนั้นพยายามฆ่านบีศอลิห์ด้วยตัวเองแต่ล้มเหลว หลังจากล้มเหลวในการช่วยชีวิตผู้คนของเขา นบีศอลิห์เตือนว่าพวกเขาจะถูกทำลายหลังจากสามวัน ในวันแรกผิวของพวกเขาจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง วันที่สอง สีแดง; และในวันสุดท้ายของการทำลายล้าง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นและพวกษะมูดก็ถูกทำลายล้าง  ทัศนะของชาวมุสลิมดั้งเดิมคือการทำลายษะมูดเกิดขึ้นก่อนการประกาศศาสนาของนบีอิบรอฮีม
หะดีษที่เก็บรักษาไว้ในคอลเลกชัน เศาะฮีห์ บุคอรี บรรยายว่านบีมุฮัมมัด เรียกอัลหิจญร์ว่า "ดินแดนแห่งษะมูด" และไม่อนุญาตให้กองทหารของเขาดื่มจากบ่อน้ำหรือใช้น้ำ และห้ามเข้าไปในซากปรักหักพัง "เว้นแต่ ร้องไห้เถิด เกรงว่าจะเกิดอะไรแก่ท่าน" โครงสร้างหินของอัลหิจญร์ส่วนใหญ่มาจากยุคนาบาเทียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในศตวรรษที่ 1 อิบนุ สะอ์ด นักปราชญ์ชาวมุสลิมในศตวรรษที่ 9 เชื่อว่าชาวษะมูดคือชาวนาบาเทียน
บทกวีของ อุมัยยะฮ์ อิบนุ อะบีสัลต์ ชาวมักกะฮ์ร่วมสมัยกับนบีมุฮัมมัดผู้ปฏิเสธที่จะรับอิสลาม มีการอ้างอิงถึงอูฐและษะมูด ในบันทึกของอุมัยยะฮ์ไม่มีนบีศอลิห์ ในทางกลับกัน อูฐกลับถูกฆ่าโดย "กุดาร บิน ซาลิฟ" คนหนึ่ง และลูกอูฐยืนอยู่บนก้อนหินและสาปแช่งษะมูด ซึ่งนำไปสู่การทำลายล้างของเผ่า ยกเว้นผู้หญิงง่อยคนเดียวที่ไว้ชีวิตเพื่อเผยแพร่ข่าวสารแห่งการทำลายล้าง ไม่ว่าบทกวีนี้จะเป็นของอุมัยยะฮ์โดยแท้หรือเป็นการสร้างหลังอิสลามก็เป็นเรื่องของการถกเถียงกัน
แหล่งข่าวอิสลามบางแห่งอ้างว่าเผ่าบนูษากิฟ ซึ่งเป็นชนเผ่าอาหรับจากเมืองฏออีฟ ในสมัยนบีมุฮัมมัด สืบเชื้อสายมาจากผู้รอดชีวิตจากชาวษะมูด
อักษรทามูดิก
อักษรทามูดิกเป็นชื่อรวมของจารึกประมาณ 15,000 ชิ้นจากทั่วอาระเบีย ซึ่งยังไม่ได้รับการศึกษาอย่างถูกต้องและระบุว่าเป็นภาษาอื่น ชื่อนี้เป็นการเรียกชื่อผิดตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 เมื่อข้อความดังกล่าวถูกค้นพบในพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับชาวษะมูดในความเชื่ออิสลาม ไม่มีความเกี่ยวข้องเป็นพิเศษระหว่างคัมภีร์เหล่านี้กับเผ่าษะมูด
ฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานประเภท ค. ประจำปี 2551/52
การแข่งขันฟุตบอลถ้วยพระราชทาน ถ้วย ค ของประเทศไทย จัดขึ้นระหว่างวันที่ 8 ธันวาคม 2551 - 29 มกราคม 2552 โดยมีจำนวนทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งสิ้น 28 ทีม แบ่งการแข่งขันเป็น 8 สายในรอบแรก โดยทีมที่ได้อันดับที่หนึ่งและสองของแต่ละสาย จะไปแข่งขันต่อในรอบแพ้คัดออก โดยทำการแข่งขันที่ สนามฟุตบอลบางกอกกล๊าส
เทาเจียด
เทาเจียด (เสียชีวิต ค.ศ. 181) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า เฉา เจี๋ย ชื่อรอง ฮั่นเฟิง   เป็นขันทีราชสำนักและขุนนางชาวจีนในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เทาเจียดขึ้นมามีอำนาจในรัชสมัยของพระเจ้าเลนเต้ (ฮั่นหลิงตี้; ครองราชย์ ค.ศ.168–189) มีส่วนร่วมในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกับฝ่ายตรงข้ามที่นำโดยเตาบู (โต้ว อู่) และตันผวน (เฉิน ฝัน) ในรัชสมัยของพระเจ้าฮวนเต้ (ฮันหฺวันตี้; ครองราชย์ ค.ศ. 146–168) และต้นรัชสมัยของพระเจ้าเลนเต้ ต่อมาเฝิงฝาง ลูกเขยของเทาเจียดกลายเป็นหนึ่งใน 8 นายกองพันของกองทัพอุทยานตะวันตก
ในช่วงต้นของนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่อง สามก๊ก ที่ประพันธ์ในศตวรรษที่ 14 เทาเจียดได้รับการระบุให้เป็นขันทีคนหนึ่งในกลุ่มสิบขันที แม้ว่าตามประวัติศาสตร์จริงแล้วเทาเจียดไม่ได้เป็นสมาชิกของกลุ่มสิบขันที
ประวัติ
เฉาเจี๋ยเริ่มทำรับราชการในตำแหน่งเสี่ยวหฺวังเหมิน (小黃門) เมื่อต้นรัชสมัย จักรพรรดิฮั่นชุ่นตี้ (ครองราชย์ ค.ศ. 125–144) ต่อมาเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นจงฉางชื่อ (中常侍) ในรัชสมัยพระเจ้าฮวนเต้ (ครองราชย์ ค.ศ. 146–168) เทาเจียดยังได้รับการแต่งตั้งให้ตำแหน่งเฟิ่งเชอตูเว่ย์ (奉車都尉) หรือนายกองรถม้า
ในปี ค.ศ. 168 เทาเจียดได้รับบรรดาศักดิ์เซียงโหฺวแห่งเตียงฮัน (長安鄉侯 ฉางอันเซียงโหว) จากความชอบในการมีส่วนช่วยให้พระเจ้าเลนเต้ได้ขึ้นครองราชย์ เนื่องจากเวลานั้นพระเจ้าเลนเต้ยังทรงพระเยาว์ พระพันปีหลวงเตา (โต้วไท่โฮฺ่ว; มเหสีม่ายของพระเจ้าเลนเต้), ขุนพลใหญ่เตาบู (บิดาของพระพันปีหลวงเตา) และ ราชครูตันผวนจึงเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน เตาบูและตันผวนเป็นผู้นำกลุ่มขุนนางในราชสำนักที่ขัดแย้งกับกลุ่มขันทีที่มีเทาเจียดและคนอื่น ๆ เป็นตัวแทนกลุ่ม เมื่อเทาเจียดและกลุ่มขันทีได้ยินว่าฝ่ายเตาบูและตันผวนวางแผนกำจัดพวกตน เทาเจียดและกลุ่มขันทีจึงกระทำรัฐประหารยึดอำนาจฝ่ายตรงข้ามด้วยความช่วยเหลือของหวัง ฝู่ (王甫) จู ยฺหวี่ (朱瑀) ก้ง ผู่ (共普), จาง เลี่ยง (張亮) และคนอื่น ๆ เตาบูและตันผวนถูกจับและถูกประหารชีวิต  ในขณะที่พระพันปีหลวงเตาถูกกักบริเวณ หลังการรัฐประหาร เทาเจียดได้เลื่อนตำแหน่งเป็น “เสนาบดีราชองครักษ์แห่งตำหนักฉางเล่อ” (長樂衛尉 ฉางเล่อเว่ย์เว่ย์) นอกจากนี้ยังได้บรรดาศักดิ์เป็น "โหฺวแห่งยีหยง" (育陽侯 ยวี่หยางโหฺว) พร้อมได้กินส่วย 3,000 ครัวเรือน พันธมิตรที่ร่วมกับเทาเจียดในการทำรัฐประหารก็ได้รับบรรดาศักดิ์โหฺวและเกียรติยศอื่น ๆ จากพระเจ้าเลนเต้
ในปี ค.ศ. 169 เทาเจียดได้รับตำแหน่งเป็นจงฉางชื่อ (中常侍) อีกครั้ง ไม่นานหลังจากนั้น เทาเจียดได้รับการแต่งตั้งเป็นต้าฉางชิว (大長秋) หรือมหาดเล็กผู้รับใช้จักรพรรดินี ในปี ค.ศ. 172 เมื่อพระพันปีหลวงเตาสิ้นพระชนม์ระหว่างถูกกักบริเวณ เทาเจียดและหวัง ฝู่ทูลโน้มน้าวพระเจ้าเลนเต้ให้จัดพิธีศพของพระพันปีหลวงเตาเยี่ยงพิธีศพของพระสนมทั่วไปแทนที่จะจัดพิธีศพให้เหมาะกับสถานภาพ และไม่ให้ฝังพระศพด้วยกับพระบรมศพของพระเจ้าฮวนเต้ แต่ความพยายามทูลโน้มน้าวของทั้งคู่ไม่สำเร็จ เพราะขุนนางสองคนคือ เฉินฉิว (陳球) เสนาบดีตุลาการ (廷尉 ถิงเว่ย์) และหลี่ เสียน (李咸) เสนาบดีกลาโหม (太尉 ไท่เว่ย์) ทูลโน้มน้าวพระเจ้าเลนเต้ให้จัดพิธีศพของพระพันปีหลวงเตาเยี่ยงพิธีศพของพระพันปีหลวงและให้ฝังพระศพด้วยกันกับพระเจ้าฮวนเต้ ในปีเดียวกันนั้น เทาเจียด หวัง ฝู่ และคนอื่น ๆ ใส่ร้ายหลิว คุย (劉悝) อ๋องแห่งปุดไฮ (勃海王 ปั๋วไห่หฺวัง) และเป็นพระอนุชาของพระเจ้าฮวนเต้ว่าเป็นกบฏ ต่อมาหลิว คุยฆ่าตัวตายในคุก พระเจ้าเลนเต้บำเหน็จรางวัลให้เทาเจียดและหวัง ฝู่ที่เปิดเผย "การเป็นกบฏ" ของหลิว คุย โดยให้เพิ่มจำนวนครัวเรือนที่เรียกเก็บส่วย ญาติ ๆ ของทั้งคู่ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางในราชสำนักฮั่น
ในปี ค.ศ. 179 เทาเจียดได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ (尚書令 ชั่งชูลิ่ง) เทาเจียดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 181 และได้รับการแต่งตั้งย้อนหลังให้เป็นขุนพลทหารม้าและรถศึก (車騎將軍 เชอฉีเจียงจฺวิน)
Paratrigonoides
สปีชีส์นี้พบได้ในโคลัมเบีย
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912
ประเทศโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 5 ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ระหว่างวันที่ 6-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโปรตุเกสเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 6 คน ใน 3 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโปรตุเกสไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี
รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี หรือ รางวัลตุ๊กตาทอง เป็นรางวัลที่มอบให้แก่บุคคลในวงการผลิตภาพยนตร์ไทย ที่มีผลงานดีเด่นที่สุดในสาขาต่าง ๆ ในแต่ละปี โดยหอการค้ากรุงเทพ จัดพิธีมอบรางวัลนี้เป็นครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2500 และผลัดเปลี่ยนผู้จัดทุกปีจนถึง พ.ศ. 2508 หลังจากนั้นได้งดไปหลายปี
สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทยได้จัดงานประกาศผลรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดีอีกครั้ง ตั้งแต่ครั้งที่ 9 (นับเป็นครั้งที่หนึ่งใหม่) ประจำปี พ.ศ. 2516-17 เป็นต้นมา และจัดเป็นประจำทุกปี หรือ ปีเว้นปี จนถึงครั้งที่ 36 (นับใหม่เป็นครั้งที่ 28) ในปี พ.ศ. 2549 จากนั้นได้เว้นช่วงไปประมาณ 7 ปี แล้วกลับมาจัดใหม่สำหรับผลงานปี พ.ศ. 2555
ประวัติ
ต่อมา มีการออกแบบรางวัลขึ้นใหม่ เป็นรูป พระสุรัสวดี ซึ่งเป็นเทพีแห่งความรู้ และภาษา ของอินเดีย เป็นผู้อุปถัมภ์ การศิลปะ การดนตรี และการศึกษา ออกแบบโดยนายจิตร บัวบุศย์ อาจารย์ใหญ่โรงเรียนเพาะช่าง โดยความเห็นชอบของนายธนิต อยู่โพธิ์ อธิบดีกรมศิลปากร จึงเปลี่ยนชื่อเรียกเป็น รางวัลพระสุรัสวดี แต่สื่อมวลชนและประชาชนยังคงนิยมเรียกว่ารางวัลตุ๊กตาทอง พิธีมอบรางวัลตุ๊กตาทอง จัดต่อเนื่องทุกปีตั้งแต่ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2500 จนถึงครั้งที่ 8 พ.ศ. 2509 ก็ได้หยุดการจัดงานเป็นเวลา 9 ปี และได้รื้อฟื้นขึ้นใหม่ ในปี พ.ศ. 2517 โดย สมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทย
พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธาน และ พระราชทานรางวัล ในงานประกาศผลรางวัลตุ๊กตาทอง ครั้งที่ 7 ประจำปี พ.ศ. 2507 เมื่อวันที่ 17 มีนาคม พ.ศ. 2508 ณ หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ ครั้งที่ 8 ประจำปี พ.ศ. 2508 เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2509 ณ เวทีลีลาศ สวนอัมพร ยังความซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ ที่ทรงมีต่อผู้จัดงาน และผู้รับพระราชทานรางวัล เป็นอย่างสูง เมื่อสมาคมผู้สื่อข่าวบันเทิงแห่งประเทศไทยรื้อฟื้นพิธีมอบรางวัลขึ้นมาเมื่อ พ.ศ. 2517 จึงใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า รางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี ตราบจนปัจจุบัน
เกาะโหลน
เกาะโหลน เป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างไปทางทิศใต้ของเกาะภูเก็ตประมาณ 5 กิโลเมตร อยู่ในความดูแลของตำบลราไวย์ อำเภอเมืองภูเก็ต จังหวัดภูเก็ต พื้นที่กว่า 3,000 ไร่
เกาะโหลนมีชุมชนหมู่บ้านเกาะโหลน แต่เดิมทีนั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ แต่เป็นเกาะที่เต็มไปด้วยป่าที่สมบูรณ์ จนเมื่อ 100 กว่าปีก่อน ได้มีชาวสตูลซึ่งนับถือศาสนาอิสลาม ได้เดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้และได้ตั้งบ้านเรือนอาศัยอยู่ จนตั้งเป็นบ้านเกาะโหลนเมื่อ พ.ศ. 2480 มีผู้ใหญ่บ้านคนแรก ชื่อนายดล สองเมือง มีประชากร 33 ครัวเรือน ปัจจุบันชุมชนนับถือศาสนาอิสลามกว่าร้อยละ 80 และนับถือศาสนาพุทธร้อยละ 20
จุดเด่นของเกาะโหลน ได้แก่ มีปู 7 สี นกเงือก น้ำตกโตนไทรซึ่งเป็นน้ำตกเล็ก ๆ และชาวบ้านทำผ้าบาติก ชาวบ้านประกอบอาชีพประมง ทั้งการหาหอย หาปู หาปลา และหมึกโวยวาย ซึ่งเป็นหมึกสายชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ในรูใต้ผืนทราย
เดิมประชาชนบ้านเกาะโหลน มีรายได้จากการทำสวน ทำประมงหาปลา ภายหลังมีนายทุนมาซื้อที่ดินบนเกาะโหลน ได้สร้างบังกะโล บ้านพัก สำหรับนักท่องเที่ยว
นิธิดล ป้อมสุวรรณ
นิธิดล ป้อมสุวรรณ (เกิด 6 กันยายน พ.ศ. 2531) ชื่อเล่น ไนซ์ ​ แต่นิยมเรียกกันว่า ไนกี้ เป็นนักแสดง นายแบบ และพิธีกรชาวไทย เข้าสู่วงการอย่างเต็มตัวในบท "พ่อสุข" จากละครเรื่อง เรือนเสน่หา (2556) และได้เป็นพระเอกเรื่องแรกโดยรับบท "ศุวิล/ลม" จากละครเรื่อง จ้าวพายุ (2556)
ประวัติ
นิธิดล ป้อมสุวรรณ มีชื่อเล่นก่อนเข้าวงการว่า "ไนซ์" เกิดตรงกับ วันอังคารที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2531 (ค.ศ.1988) ตรงกับแรม 10 ค่ำ เดือน 9 ปีมะโรง ราศีสิงห์ มีภูมิลำเนาอยู่ที่ ต.มหาชัย อ.เมือง จ.สมุทรสาคร เป็นบุตรคนรองของ มานิตย์ ป้อมสุวรรณ กับ อัจฉรา ป้อมสุวรรณ มีพี่สาวชื่อ ณัฐชนก ป้อมสุวรรณ และมีน้องชายชื่อ จิรวัฒ ป้อมสุวรรณ ทางครอบครัวมีกิจการขายแก๊สหุงต้ม โดยส่วนตัวนิธิดลมีความชื่นชอบทางด้านการทหาร ครอบครัวเองก็ให้การสนับสนุน จึงตัดสินใจสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร แต่สอบไม่ผ่าน หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยจึงตัดสินใจเข้าสู่งานวงการบันเทิงอย่างจริงจัง ท่ามกลางการไม่เห็นด้วยของพ่อและแม่ที่อยากให้ทำงานอย่างอื่นมากกว่างานด้านวงการบันเทิง
การเข้าสู่วงการบันเทิงไทย
ในช่วงมัธยมปลาย มีคนมาติดต่อและขอถ่ายรูป จนได้รับงานโฆษณาชิ้นแรก เป็นโฆษณา ทเวลฟ์ พลัส หลังจากนั้นก็เริ่มมีงานเข้ามาเรื่อยๆ โดยส่วนใหญ่จะเป็นงานถ่ายโฆษณา พอถึงช่วงเข้ามหาวิทยาลัย มีคนชักจูงให้ เดินแบบ ถ่ายแบบ จนกระทั่งแสดงเป็นพระเอกมิวสิควีดีโอเพลง อาทิ เพลง เพื่อนคนสุดท้าย กอดหน่อยได้ไหม ไม่ขอก็จะให้ (ทั้งนี้หนุ่มไนซ์ยังมีโอกาสได้แสดงมิวสิควิดีโอเพลงให้กับทางวงการบันเทิงประเทศจีนอีกด้วย) เป็นต้น ซึ่งผลจากการแสดงมิวสิควีดีโอเพลง ส่งผลให้เป็นที่พูดถึง และเป็นที่รู้จักพอควร จึงมีการติดต่อจากค่ายเอ็กแซ็กส์ให้ไปออดิชั่นเป็นนักแสดงของทางค่าย จนได้รับเลือกให้เป็นนักแสดงในสังกัด จากนั้นได้มีการเปลี่ยนชื่อเล่นจาก ไนซ์ เป็น ไนกี้ ในเวลาต่อมา แล้วเริ่มแจ้งเกิดในวงการบันเทิงอย่างเต็มตัวในบทบาทแรกคือ สุข จากละครเรื่อง  เรือนเสน่หา และได้ขึ้นแท่นเป็นพระเอกของค่ายจากเรื่อง จ้าวพายุ โดยรับบทเป็น ลม หรือ ศุวิล
อ้างอิง
ไนกี้ นิธิดล ป้อมสุวรรณ ประวัตินักแสดงหนุ่มมาดเท่ ว่าที่พระเอกดาวรุ่ง
ไนกี้-นิธิดล'พักร่างพาเที่ยวบ้านเกิดตะลอนทัวร์ไหว้พระ ชมเมือง"มหาชัย"
ฟิตแอนด์เฟิร์ม"ไนกี้-นิธิดล"
ข้อมูลของ นิธิดล ป้อมสุวรรณ ++ MagazineDee.com
ปืนกลเบาเบรน
ปืนเบรน หรือมักจะเรียกเพียงเบรนเท่านั้น เป็นหนึ่งในชุดปืนกลเบา(LMG)จากอังกฤษในปี 1930 และถูกใช้งานตั้งแต่ปี 1992 ในขณะที่ได้เป็นที่รู้จักเป็นอย่างดีในขณะที่ได้เป็นปืนกลเบาประจำกายทหารราบแห่งแรกในกองทัพอังกฤษและเครือจักรภพในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองและยังคงใช้งานในช่วงสงครามเกาหลีและก็ยังเห็นว่ายังคงใช้งานอยู่ในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 20 รวมทั้งสงครามฟอล์กแลนด์ ในปี ค.ศ. 1982 แม้ว่าจะติดตั้งด้วยขาตั้งปืน(bipod) แต่ก็สามารถขาตั้งกล้องหรือติดตั้งบนยานพาหนะ
เบรน เป็นรุ่นที่ได้รับอนุญาตของปืนกลเบา ZGB 33 ของเชโกสโลวาเกีย ซึ่งในทางกลับกัน เป็นรุ่นที่ได้แก้ไขแลเวของ ZB vz. 26 ซึ่งเจ้าหน้าที่กองทัพอังกฤษได้ทำการทดสอบในระหว่างการแข่งขันอาวุธปืนในช่วงปี ค.ศ. 1930 ต่อมาภายหลังเบรนมีจุดเด่นที่กล่องบรรจุกระสุนที่อยู่ด้านบนแบบโค้ง ปากปืนมีรูปแบบเป็นกรวยและสามารถเปลี่ยนลำกล้องได้อย่างรวดเร็ว
ชื่อเบรนมาจากคำว่า บราโน ( Brno) เมืองหนึ่งในเชโกสโลวาเกียในโมราเวีย ซึ่ง ZB vz. 26 ได้รับการออกแบบ (ในโรงงานZbrojovka Brno) และเอ็นฟิลด์ ซึ่งเป็นที่ตั้งโรงงานผลิตอาวุธยุโธปกรณ์ขนาดเล็กของอังกฤษ นักออกแบบคือ Václav Holek,นักประดิษฐ์อาวุธปืนและวิศวกรออกแบบ
ในปี ค.ศ. 1950 ปืนเบรนจำนวนมากที่สามารถเข้ากับกระสุนขนาด 7.62×51มม. นาโต้และแก้ไขเพื่อเข้ากับกล่องบรรจุกระสุนจากปืนไรเฟิลรุ่น L1 (รุ่นของเครือจักรภพของ FN FAL)เป็นปืนกลเบา L 4 มันได้ถูกแทนที่ในกองทัพอังกฤษในส่วนของปืนกลเบาด้วย L7 ปืนกลวัตถุประสงค์ทั่วไป (general-purpose machine gun-GPMG) อาวูธปืนที่หนักกว่าสายพาน.นี่คือทำให้มันสมบูรณ์ด้วยอาวุธยิงสนับสนุนขนาดเบา L86 ยิงด้วยกระสุนขนาด 5.56×45 มม. นาโต้ การได้นำเบรนออกไปและถูกใช้งานเฉพาะในการติดตั้งบนยานพาหนะบางคัน เบรนยังคงผลิตโดยโรงงานผลิตอาวุธปืนของอินเดียซึ่งเป็นปืนกลขนาด 7.62มม 1 บี
เขตโยโดงาวะ
เขตโยโดงาวะ (淀川区 (Yodogawa-ku)) เป็น 1 ใน 24 เขตของนครโอซากะ ประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของนครโอซากะ
เศรษฐกิจ
บริษัทนิสชินฟูดส์มีที่ตั้งสำนักงานใหญ่ปัจจุบันอยู่ที่เขตโยโดงาวะ ซึ่งได้ย้ายมาจากที่เก่าเมื่อปี 1977 หลังจากที่การก่อสร้างอาคารเสร็จสมบูรณ์
การขนส่ง
สถานีรถไฟในที่ตั้งอยู่ในเขต ได้แก่ สถานีชินโอซากะ (สถานีโอซากะใหม่) ซึ่งเป็นสถานีปลายทางของโทไกโดชิงกันเซ็งที่เชื่อมกับโตเกียว และซันโยชิงกันเซ็งที่เชื่อมกับฟูกูโอกะ
พะโค
พะโค, บะโก (ပဲခူးမြို့; ဗဂေါ) หรือ หงสาวดี (ဟံသာဝတီ; ဟံသာဝတဳ หงสาวะโตย) เป็นเมืองหลักของภาคพะโค ตั้งอยู่ใกล้เมืองเมาะตะมะ ทางตอนใต้ของประเทศพม่า นครหงสาวดีเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรหงสาวดีของชาวมอญ และอาณาจักรตองอูของชาวพม่า
ประวัติ
พะโคหรือหงสาวดีตั้งอยู่ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำพะโค เป็นเมืองของชาวมอญมาก่อนในอดีต พระเจ้าตะเบ็งชเวตี้เคยเสด็จเข้ามาทำพิธีเจาะพระกรรณที่ฐานพระธาตุมุเตาขณะที่ยังอยู่ในเขตของมอญอยู่ ก่อนที่พระเจ้าตะเบ็งชะเวตี้จะทำสงครามยึดครองหงสาวดีจากชาวมอญ ในปี พ.ศ. 2082 และสถาปนาเป็นศูนย์กลางอำนาจของราชวงศ์ตองอู เดิมเมืองหงสาวดีเก่ายุคมอญอยู่บริเวณตะวันออกของพระธาตุมุเตา ต่อมาจึงย้ายและสร้างให้ใหญ่กว่าเดิมในยุคพม่า
หงสาวดีเจริญรุ่งเรืองสุดในรัชสมัยของพระเจ้าบุเรงนอง เนื่องจากพระองค์ให้ทรงสร้างพระราชวังของพระองค์ที่ชื่อ กัมโพชธานี ซึ่งนับเป็นพระราชวังใหญ่โตมีประตูทางเข้าออกถึง 10 ประตู สร้างโดยเกณฑ์ข้าทาสจากเมืองขึ้นต่าง ๆ โดยหนึ่งในนั้นมีเมืองเชียงใหม่และอยุธยารวมอยู่ด้วย จนถึงสมัยพระเจ้านันทบุเรงหลังศึกยุทธหัตถีแล้ว นัดจินหน่องได้ผูกมิตรกับเมืองยะไข่และอยุธยาเพื่อเข้าตีหงสาวดี แต่มหาเถรเสียมเพรียมได้ยุยงให้ตองอูไม่เข้ากับอยุธยา ดังนั้นเมื่อทัพตองอูมาถึงหงสาวดีก็ได้เข้าตีและล้อมเมืองเอาไว้ เมื่อทางหงสาวดีทราบข่าวว่าพระนเรศวรปราบทหารตามแนวชายแดนสำเร็จแล้วจึงเปิดประตูเมืองรับทัพตองอู พระเจ้านันทบุเรงมอบสิทธิ์ขาดในการบัญชาการทัพแก่นัดจินหน่องและเชิญพระเจ้านันทบุเรงไปประทับ ณ ตองอู เพื่อเตรียมรับทัพพระนเรศวร ตองอูได้กวาดต้อนพลเรือนและทรัพย์สินไปยังตองอู ทิ้งเมืองให้ยะไข่ปล้นและเผาเมือง ส่วนพระนเรศวรมาถึงหงสาวดีก็เหลือแต่เมืองที่ถูกเผาแล้ว พระนเรศวรจึงยกทัพไปตีตองอูต่อ หลังจากนั้น ศูนย์กลางอำนาจของพม่าได้ย้ายไปยังอังวะ, อมรปุระ และมัณฑะเลย์ตามลำดับ จนถึงวันที่พม่าเสียเอกราชให้แก่อังกฤษ
สัญลักษณ์ของเมือง
สัญลักษณ์เป็นรูปหงส์คู่ มีตำนานของชาวมอญเล่าว่า พระพุทธเจ้าเสด็จมาถึงเมืองหงสาวดีที่สมัยก่อนยังคงเป็นชายหาดริมทะเล พระพุทธเจ้าทรงเห็นหงส์สองตัวว่ายน้ำเล่นกัน จึงทำนายออกมาว่าภายหลังจะเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ชาวมอญจึงถือเอาตำนานเรื่องนี้มาเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของเมือง นอกจากนี้ตำนานยังกล่าวว่าหงส์คู่นั้นตัวเมียขี่ตัวผู้ จึงมีคำทำนายว่าต่อไปผู้หญิงจะเป็นใหญ่ ซึ่งผู้หญิงคนนั้นคือ พระนางเชงสอบู กษัตรีย์ของชาวมอญนั่นเอง
ปัจจุบัน พะโคเป็นเมืองที่ทำรายได้ให้แก่ประเทศพม่าด้วยความที่เป็นเมืองท่องเที่ยว มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และศิลปวัฒนธรรม
ประวัติของไม้กางเขนแท้
ดูบทความหลักที่ สัตยกางเขน
ประวัติของสัตยกางเขน หรือ ตำนานของสัตยกางเขน หรือ (Legend of the True Cross หรือ History of the True Cross) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยเปียโร เดลลา ฟรานเชสกา จิตรกรสมัยสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี
“ตำนานของสัตยกางเขน” เป็นงานที่สันนิษฐานกันว่าเขียนก่อนปี ค.ศ. 1447 และเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 สำหรับวัดซานฟรานเชสโก, อเรซโซในประเทศอิตาลี เป็นงานเขียนชิ้นที่ใหญ่ที่สุดและถือกันว่าดีที่สุดของเปียโร และเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของงานเขียนในสมัยเรอเนซองส์ตอนต้น
เนื้อหาของภาพมาจากตำนานที่เป็นที่นิยมกันมากที่ปรากฏในหนังสือ “ตำนานทอง” เกี่ยวกับประวัติของนักบุญที่เขียนโดยจาโคบัส เด โวราจิเน (Jacobus da Varagine) ในคริสต์ศตวรรที่ 13th เป็นเรื่องประวัติความเป็นมาของสัตยกางเขน (True Cross)-ที่เชื่อกันว่าเป็นไม้จากสวนอีเด็นที่นำมาใช้ทำกางเขนที่ใช้ในการตรึงกางเขนของพระเยซู งานชิ้นนี้แสดงให้เห็นถึงความเชี่ยวชาญในการเขียนแบบทัศนียภาพและการใช้สี และในใช้เรขาคณิตในการวางภาพ และการสร้างภาพซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของงานของเปียโตร
ฉากในภาพ
ฉากสำคัญในงานชิ้นนี้ก็ได้แก่
เปียโรมิได้วาดตามตำนานทั้งหมดแต่สอดแทรกบางภาพที่นอกไปจากตำนานรวมทั้งภาพ “การพบปะระหว่าง พระเจ้าโซโลมอนกับพระราชินีแห่งชีบา” ซึ่งตามปฏิทินแล้วเป็นเรื่องคนละสมัยแต่หัวใจของภาพก็เพื่อเป็นการเน้นชัยชนะของสงครามสองสงครามที่คริสต์ศาสนจักรได้รับชัยชนะต่อผู้นอกรีต (paganism) ภาพชุดจบลงด้วยภาพการประกาศของเทพซึ่งมิใช่เป็นส่วนหนึ่งของตำนานแต่เปียโตรคงตั้งใจจะแฝงความหมายของภาพที่มีความหมายที่ครอบคลุมความคิดทั้งหมด
ปีที่วาดภาพไม่ทราบเป็นที่แน่นอนแต่เชื่อกันว่าวาดหลังปี ค.ศ. 1447 เมื่อมีหลักฐานว่าตระกูลบัชชิจ่ายค่าจ้างสำหรับจิตรกรรมฝาผนังแต่มิได้ระบุนามของจิตรกรที่จ้าง ภาพเขียนคงจะเขียนเสร็จราวปี ค.ศ. 1466 บริเวณพิธีเขียนราวต้นและกลางคริสต์ทศวรรษ 1450 แม้ว่าเปียโรจะเป็นผู้ออกแบบงานแต่งานเขียนบางส่วนก็ทำโดยผู้ช่วยซึ่งเป็นเรื่องปกติในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังหรือภาพใหญ่ๆ ในสมัยนั้น โดยเฉพาะที่เห็นได้ชัดก็คืองานของจิโอวานนิ ดา ปิอามอนเต (Giovanni da Piamonte)
Paratrigona
Paratrigona เป็นสกุลของผึ้งที่อยู่ในวงศ์ Apidae.
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอเมริกาใต้
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แอร์ปูซาน
แอร์ปูซาน เป็นสายการบินต้นทุนต่ำสัญชาติเกาหลีใต้ มีฐานบินอยู่ที่เมืองปูซาน โดยเป็นบริษัทลูกของเอเชียน่าแอร์ไลน์
อรรถกถามูลปริยายวรรค
อรรถกถามูลปริยายวรรค เป็นส่วนหนึ่งของคัมภีร์ปปัญจสูทนี พระสูตรในมูลปริยายวรรคมี 10 พระสูตร ได้แก่ มูลปริยายสูตร, สัพพาสวสังวรสูตร, ธรรมทายาทสูตร, ภยเภรวสูตร, อนังคณสูตร, อากังเขยยสูตร, วัตถูปมสูตร, สัลเลขสูตร, สัมมาทิฏฐิสูตร และสติปัฏฐานสูตร ซึ่งพระอรรถกถาจารย์ได้มีคำอธิบายตามลำดับ ดังนี้
อรรถกถา มูลปริยายสูตร พระสูตรนี้ว่าด้วยเรื่องราวอันเป็นมูลธรรมทั้งปวง กล่าวคือพื้นฐานของปุถุชน, ภิกษุผู้เป็นเสขะ, ภิกษุผู้เป็นพระอรหันต์ขีณาสพ และภูมิของพระศาสดา ซึ่งผู้รจนาอรรถกถาได้อธิบายเพิ่มเติมถึงความหมายของบุคคลเหล่านี้ และให้ความรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับคุณลักษณะต่างๆ เช่น การระบุว่า พระอนาคามี และพระขีณาสพชั้นสุทธาวาส ย่อมมีเฉพาะในเวลาที่พระพุทธเจ้า เสด็จอุบัติขึ้นเท่านั้น ก็พระพุทธเจ้าทั้งหลายไม่ทรงอุบัติขึ้น แม้ตลอดอสงไขยกัลป ในกาลนั้น ภูมินั้นย่อมว่างเปล่า พระอรหันต์นั้น ท่านเห็นโทษในความกำหนัด พิจารณาเห็นทุกข์อยู่เป็นผู้ หลุดพ้นแล้ว ด้วยอัปปณิหิตวิโมกข์. ท่านเห็นโทษในโทสะ พิจารณาเห็นโดยความ เป็นของไม่เที่ยง เป็นผู้หลุดพ้นแล้วด้วยอนิมิตตวิโมกข์. ท่านเห็นโทษในโมหะ พิจารณาในความเป็นอนัตตาอยู่ เป็นผู้หลุดพ้นแล้วด้วยสุญญตวิโมกข์ และการระบุว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลายกับเหล่าพระสาวก ไม่มีความแตกต่างกัน ในการละกิเลส ด้วยมรรคนั้น ก็จริง ถึงกระนั้น ก็ยังมีความแตกต่างกัน ในเรื่องความรอบรู้ เป็นต้น
อรรถกถา สัพพาสวสังวรสูตร ว่าด้วยการสำรวมระวังอาสวะทุกชนิด พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า ที่ชื่อว่าอาสวะ เพราะไหลไป เพราะหมักดองอยู่นาน และอาสวะที่พึงละเพราะสังวรนั้น เป็นข้อปฏิบัติเบื้องต้น ของโสดาปัตติมรรคและ ของมรรคทั้ง 3 เหล่านั้นทั้งหมด ทั้งนี้ พระเถระพรรณนาว่า อาสวะบางเหล่า ย่อมไม่เกิดขึ้นด้วยอำนาจ การอุทเทศ(การท่องจำ) ปริปุจฉา (การสอบถาม) ปริยัติ(การเล่าเรียน) นวกรรม(การก่อสร้าง) โยนิโสมนสิการ (การพิจารณาโดยแยบคาย) (อ.สัพพาสวสังวรสูตร)
อรรถกถา ธรรมทายาทสูตร ว่าด้วยผู้รับมรดกธรรม โดยสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสสอนภิกษุทั้งหลายให้เป็นผู้รับมรดกธรรม ( ธัมมทายาท ) อย่าเป็นผู้รับมรดกอามิส ( อามิสทายาท) พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า ภิกษุผู้เห็นแก่ ปัจจัยย่อมสิ้นเดชอับแสงระหว่างบริษัท 4 คล้ายกับถ่านไฟ ที่ดับแล้ว ส่วนภิกษุผู้มีจิตหวนกลับจากปัจจัย เป็นผู้หนักในธรรมประพฤติ ครอบงำอามิสอยู่เป็นนิตย์ ย่อมมีเดชคล้ายกับราชสีห์ พร้อมกันนี้ ยังยกตัวอย่างพฤติกรรมที่เกิดจากบาปธรรม ของภิกษุผู้เป็นอามิสทายาท เช่น ย่อมโกรธคนอื่นที่ได้ลาภ
อรรถกถา ภยเภรวสูตร ว่าด้วยความกลัวและสิ่งที่กลัว สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงความที่พระองค์ว่ามีกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม อาชีวะ บริสุทธิ์ ไม่มีความอยากได้มาก จึงจิตตั้งมั่น มีปัญญา มิหวั่นเกรงสิ่งใด พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า สติมี 2 อย่าง คือ สติประกอบด้วยปัญญา สติที่ไม่ประกอบด้วยปัญญา สติที่ไม่ประกอบด้วยปัญญา ย่อมหย่อนกำลัง สติที่หย่อนกำลัง จะทำหน้าที่ ของสติไม่ได้ ภิกษุหลงลืมสติ ขาดสัมปชัญญะ(ปัญญา) ย่อมไม่สามารถจะ ทำแม้เพียงการกำหนดอารมณ์ได้เลย พร้อมอธิบายว่า การถึงพระรัตนตรัยเป็นสรณะ สามารถกำจัดความกลัวได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสรณะที่เป็นโลกุตตระ ย่อมมีสามัญญผล 4 เป็นวิบาก ส่วนการถึงสรณะ ที่เป็นโลกิยะ ย่อมมีภพสมบัติ และโภคสมบัติ เป็นผล
อรรถกถา อนังคณสูตร ว่าด้วยบุคคลผู้ไม่มีกิเลส กล่าวคือ บุคคลทั้งหลายแบ่งเป็นพวกที่ไม่รู้ตามความจริง จะเป็นผู้มีราคะ โทสะ โมหะ มีกิเลส มีจิตเศร้าหมองทำกาลกิริยา ส่วนพวกที่รู้ตามความจริง ถ้ามีกิเลสก็พยายามเพื่อละกิเลส ถ้าไม่มีกิเลส ราคะก็จะไม่ตามรบกวน ในที่สุดก็จะเป็นผู้ไม่มีราคะ โทสะ โมหะ ไม่มีกิเลส ไม่มีจิตเศร้าหมองทำกาลกิริยา พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า กิเลส พระพุทธองค์ ตรัสเรียกว่า อังคณะ(เป็นเหมือนเนิน) กิเลสเพียงดังเนินนั้น ได้แก่ ราคะ โทสะ โมหะ หรือ หมายถึง มลทินอย่างใด อย่างหนึ่ง หรือ เปือกตม
อรรถกถา อากังเขยยสูตร ว่าด้วยความหวังของภิกษุ ได้แก่ ความหวังขนาดธรรมดา ให้เป็นที่รักเคารพของเพื่อนพรหมจารีขึ้นไปจนถึงความหวังขั้นสูงสุด คือการทำให้แจ้งเจโตวิมุติ ปัญญาวิมุติ อันไม่มีอาสวะ (เป็นพระอรหันต์) พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวข้อปฏิบัติให้ถึงความหวังสูงสุดว่า ศีลที่ ขาด ทะลุ ด่าง พร้อย จะจัดเป็นศีลที่บริบูรณ์ไม่ได้ เปรียบเหมือนนาที่ ประกอบด้วยโทษ 4 อย่าง และปาฏิโมกขสังวร ศีลนั้นของผู้ใด ไม่ด่างพร้อย ผู้นั้นย่อมสามารถที่จะรักษาศีล ที่เหลือให้ดำรงอยู่ตามปกติได้ เปรียบเหมือนบุรุษผู้มีศีรษะไม่ขาด ก็อาจรักษา ชีวิตไว้ได้
อรรถกถา วัตถูปมสูตร พระสูตรอุปมาด้วยผ้าที่ย้อมสี กล่าวคือ เมื่อจิตเศร้าหมอง ทุคคติ เป็นหวังได้  เปรียบเหมือนผ้าที่เศร้าหมองมีมลทินจับ พระอรรถกถาจารย์อธิบายว่า จิตนี้เป็นธรรมชาติ ประภัสสร ก็จิตนั้นแลเศร้าหมองไป เพราะอุปกิเลส ที่จรมา จิตนั้นเมื่อได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ บุคคลก็สามารถทำให้ประภัสสร ยิ่งขึ้นอีกได้ ความพยายามในการชำระจิตนั้น ย่อมไม่ไร้ผล นอกจากนี้ ท่านยังแจกจแงถึงการการละกิเลสว่ามีอยู่ 2 อย่าง คือ ละตามลำดับกิเลส ละตามมรรค, โสดาปัตติมรรค ย่อมละ ความลบหลู่คุณท่าน ความตีเสมอ ความริษยา ความตระหนี่ มารยา โอ้อวด. อนาคามิมรรค ย่อมละความพยาบาท ความโกรธ ความผูกโกรธ ความเลินเล่อ. อรหันตมรรค ย่อมละความเพ่งเล็ง ความหัวดื้อ ความแข่งดี ความถือตัว ความดูหมิ่นท่าน ความมัวเมา
อรรถกถา สัลเลขสูตร ว่าด้วยการขัดเกลากิเลส กล่าวคือ ภิกษุพึงทำความขัดเกลากิเลสในพุทธศาสนา นี้ คือ งดเว้นจากกิเลส 44 ประเภท พระอรรถกถาจารย์อธิบายว่า อย่างไรก็ตาม ผู้ใดเมื่อไม่เห็นการฟุ้งขึ้นแห่งกิเลสที่ข่มไว้ด้วยสมถะ หรือที่ข่มไว้ได้ด้วยวิปัสสนา ย่อมเข้าใจว่า ตนเองเป็น พระโสดาบันบ้าง เป็นพระอรหันต์บ้าง ดังเช่นเรื่องของพระมหาเถระในหังกนวิหาร รูปหนึ่ง ในจิตตลดาบรรพต สำคัญว่าตนเป็น พระอรหันต์ จนพรรษา 60 ล่วงแล้ว
อรรถกถา สัมมาทิฏฐิสูตร สูตรว่าด้วยความเห็นชอบ โดยยกอาการรู้จักอกุศลและมูลรากของอกุศล การรู้จักกุศลและมูลรากของกุศลขึ้นแสดง ตามด้วยปริยายข้ออื่นๆ อีก 15 ข้อ และโดยรู้จักสิ่งนั้น เหตุเกิดของสิ่งนั้นความดับของสิ่งนั้น ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับสิ่งนั้น พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า สัมมาทิฏฐิ มี 2 อย่าง คือ โลกิยะ และโลกุตตระ, คนที่มีสัมมาทิฏฐิ มี 3 ประเภท คือ ปุถุชน เสกขบุคคล (ผู้ต้องศึกษา) อเสกขบุคคล (ผู้ไม่ต้องศึกษา) และกล่าววว่า การวิรัติ (เจตนาที่งดเว้นจากความชั่ว) แยกออกเป็น 3 อย่าง คือ สัมปัตตวิรัติ (เว้นได้ซึ่งสิ่งที่ประจวบเข้า) สมาทานวิรัติ (เว้นด้วยการสมาทาน) สมุจเฉทวิรัติ (เว้นได้โดยเด็ดขาด)
อรรถกถา สติปัฏฐานสูตร พระสูตรว่าด้วยการตั้งสติ 4 ประการ และอานิสงส์ แห่งการเจริญสติปัฏฐาน 4 พระอรรถกถาจารย์อธิบายเพิ่มเติมว่า ชาวกุรุรัฐ ผู้ที่ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงพระสูตรนี้ให้สดับนั้น เป็นผู้มีร่างกาย และจิตใจเหมาะสมเป็นนิจ มีกำลังปัญญา สามารถ รับฟัง พระธรรมเทศนาอันลึกซึ้งได้ และชี้แจงว่า พระพุทธเจ้าทรงแสดง สติปัฏฐานสูตร เป็นธรรมเครื่องนำออกในระยะ 7 ปี ด้วยอำนาจเวไนยบุคคล (ผู้พอจะแนะนำสั่งสอนได้) ผู้มีสติปัญญาปานกลาง เท่านั้น
ปลาปักเป้าแอมะซอน
ปลาปักเป้าแอมะซอน (South American puffers, Amazon puffers, Brazilian puffers) เป็นชื่อของปลาปักเป้า 2 ชนิดที่อยู่ในสกุล Colomesus ในวงศ์ปลาปักเป้าฟันสี่ซี่ (Tetraodontidae)
ทั้ง 2 ชนิดนี้ได้แก่ C. psittacus และ C. asellus จัดเป็นปลาปักเป้าที่มีขนาดเล็ก มีนิสัยไม่ดุร้ายและชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำมีเปลือก อาทิ กุ้ง, หอย หรือปู มีการกระจายพันธุ์ในลุ่มแม่น้ำแอมะซอนแถบประเทศเปรู, เวเนซุเอลา, โคลอมเบีย, กายอานา และบราซิล
ความแตกต่างของทั้ง 2 ชนิดนี้ กล่าวคือ C. psittacus มีขนาดความยาวเต็มที่ได้ถึง 30 เซนติเมตร และเป็นปลาสองน้ำที่อพยพไปมาระหว่างน้ำจืด-น้ำกร่อย-ทะเล ในขณะที่ C. asellus มีขนาดเล็กกว่า โดยมีขนาดเฉลี่ยประมาณ 8 เซนติเมตร โตเต็มที่ได้ถึง 15 เซนติเมตร และมีแถบสีดำที่บริเวณหลังและเป็นวงแหวนบริเวณโคนครีบหาง และจะอาศัยอยู่เฉพาะแค่ในน้ำกร่อยกับน้ำจืดเท่านั้น
ทั้ง 2 ชนิดนี้ นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม โดยเฉพาะในชนิด C. asellus มีการจำหน่ายในประเทศไทยด้วย จัดเป็นปลานำเข้าที่ราคาไม่แพง
วีนีซียุส ฌูนีโยร์
วีนีซียุส โฌแซ ไปเชา จี โอลีเวย์รา ฌูนีโยร์ (Vinícius José Paixão de Oliveira Júnior; เกิด 12 กรกฎาคม ค.ศ. 2000) หรือรู้จักในชื่อ วีนีซียุส ฌูนีโยร์ (Vinícius Júnior) เป็นนักฟุตบอลชาวบราซิล ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งกองหน้าให้กับเรอัลมาดริดและทีมชาติบราซิล
แหล่งข้อมูลอื่น
2000
แม่พระซอลลี
พระแม่มารีซอลลิ (ภาษาอังกฤษ: Solly Madonna) เป็นภาพเขียนสีน้ำมันที่เขียนโดยราฟาเอลจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลีที่ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่ หอศิลป์ในกรุงเบอร์ลินในประเทศเยอรมนี ราฟาเอลเขียนภาพ “พระแม่มารีซอลลิ” ราวระหว่างปี ค.ศ. 1500 ถึงปี ค.ศ. 1504
“พระแม่มารีซอลลิ” เป็นงานเขียนหนึ่งในชิ้นแรกๆ ที่ราฟาเอลเขียนที่ยังเห็นอิทธิพลของเปียโตร เปรูจิโนผู้เป็นครูอย่างเห็นได้ชัด สิ่งสองสิ่งจากภาพนี้ที่จะพบในงานต่อๆ มาของราฟาเอลคือพระแม่มารีอ่านหนังสือเช่นในภาพ “พระแม่มารีและพระบุตร” ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะนอร์ตันไซมอน, “พระแม่มารีคอนเนสตาบิเล”, “พระแม่มารีโคลอนนา” และ “พระแม่มารีคาร์เดลลิโน” และเช่นเดียวกับภาพสุดท้ายคือนก
“พระแม่มารีซอลลิ” ตั้งชื่อตามเจ้าของเดิมนายธนาคารอังกฤษเอ็ดเวิร์ด ซอลลิ
ภาษาลีสู่
ภาษาลีซอ หรือ ลีสู่ (ลีสู่: ꓡꓲ-ꓢꓴ, ꓡꓲ‐ꓢꓴ ꓥꓳꓽ หรือ ꓡꓲꓢꓴ; ; လီဆူဘာသာစကား, ) หรือ ภาษาโยบิน ภาษาเยายิน มีผู้พูดทั้งหมด 723,000 คน พบในจีน 580,000 คน (พ.ศ. 2542) ในจำนวนนี้พูดได้ภาษาเดียว 467,869 คน ในยูนนานตะวันตก พบในอินเดีย 1,000 คน (พ.ศ. 2543) ในรัฐอรุณาจัลประเทศ พบในพม่า 126,000 (พ.ศ. 2530) ในรัฐว้า ชายแดนติดกับรัฐอัสสัมของอินเดียหรือในรัฐฉาน พบในไทย 16,000 คน (พ.ศ. 2536) ในจังหวัดเชียงใหม่ เชียงราย ตาก สุโขทัย กำแพงเพชร บางส่วนอพยพมาจากพม่า
จัดอยู่ในตระกูลภาษาจีน-ทิเบต ตระกูลภาษาย่อยทิเบต-พม่า สาขาพม่า-โลโล สาขาย่อยโลโล มีหลายสำเนียงแต่ความแตกต่างระหว่างสำเนียงมีไม่มาก ในจีนเป็นภาษาที่ใช้ในทางศาสนาคริสต์ การปกครองและในโรงเรียน ส่วนใหญ่พูดภาษาจีนได้ด้วย ในจำนวนนี้มี 150,000 คนสามารถพูดภาษาไป๋ ภาษาทิเบต ภาษาน่าซี ภาษาไทลื้อ หรือภาษาจิ่งเผาะได้ด้วย เขียนด้วยอักษรโรมัน หรืออักษรฟราเซอร์ เป็นภาษาพูดของชาวลีซอ มีสามสำเนียงคือ หัว ไป่ และลู ใกล้เคียงกับภาษาลาฮูและภาษาอาข่า และมีความสัมพันธ์กับภาษาพม่า ภาษาจิ่งเผาะ และภาษายิ
อัลโด ฟัน ไอก์
อัลโด ฟัน ไอก์ (Aldo Van Eyck; 16 มีนาคม พ.ศ. 2461, ดรีแบร์เคิน, จังหวัดยูเทรกต์, ประเทศเนเธอร์แลนด์ – 13 มกราคม พ.ศ. 2542, ลุเนินอานเดอแฟ็คต์) เป็นสถาปนิกชาวดัตช์ ในวัยเด็กศึกษาอยู่ที่สหราชอาณาจักร แล้วได้ศึกษาต่อด้านสถาปัตยกรรมที่สถาบันเทคโนโลยีแห่งสหพันธ์สวิสในเมืองซือริช ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ หลังจากสำเร็จการศึกษา ฟัน ไอก์ ได้เป็นอาจารย์ประจำคณะสถาปัตยกรรมอยู่ที่สถาบันสถาปัตยกรรมอัมสเตอร์ดัมระหว่างปี พ.ศ. 2497 ถึงปี พ.ศ. 2502 หลังจากนั้น ได้เป็นศาสตราจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแด็ลฟต์ในช่วงปี พ.ศ. 2509 ถึงปี พ.ศ. 2527 และเป็นบรรณาธิการนิตยสารด้านสถาปัตยกรรม Forum ในช่วงปี พ.ศ. 2502 ถึงปี พ.ศ. 2506 และปี พ.ศ. 2510
ฟัน ไอก์ ยังเป็นสมาชิกสภาสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ระหว่างประเทศ (Congrès international d'architecture moderne, CIAM) และได้ก่อตั้งกลุ่มสถาปนิก "Team10" ขึ้น
ฟัน ไอก์ ได้รับรางวัลเหรียญทองจากราชสถาบันสถาปนิกอังกฤษ (Royal Institute of British Architects, RIBA) ในปี พ.ศ. 2533
แหล่งข้อมูลอื่น
19181999
นครรัฐน่าน
นครรัฐน่าน บ้างเรียก อาณาจักรน่าน หรือ รัฐปัว เป็นนครรัฐอิสระ ขนาดเล็กในอดีตรัฐหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่บนที่ราบลุ่มแม่น้ำน่าน เดิมเรียกว่าเมืองกาว, แคว้นกาว, รัฐกาว, กาวเทศ หรือ กาวน่าน
แรกก่อตั้งและการยึดครองของพะเยา
นครรัฐน่านถูกสถาปนาขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18 โดยการนำของพญาภูคา มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองย่าง (ปัจจุบันอยู่ในเขตบ้านเสี้ยว ตำบลยม อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน) ขณะที่ ราชวงษปกรณ์ พงศาวดารน่าน ที่รวบรวมโดยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชช่วงรัตนโกสินทร์เพียงฉบับเดียว ที่ระบุว่า ราชวงศ์กาวนี้สืบเชื้อสายมาจากพญาลาวกอ โอรสพญาลวจังกราช เมื่อปี พ.ศ. 1220 ซึ่งเนื้อหาดังกล่าวไม่มีความสัมพันธ์กับตอนที่สองจนถึงยุคพระเจ้าสุริยวงษ์ผริตเดชโดยไม่กล่าวถึงราชวงศ์ลวจังกราชอีกเลย
ใน พื้นเมืองน่าน ได้กล่าวถึงพญาภูคา มีพระโอรสสองพระองค์คือขุนนุ่นและขุนฟอง พญาภูคาจึงให้องค์พี่ไปสร้างเมืองหลวงพระบางปกครองชาวลาว และองค์น้องไปสร้างเมืองปัว (หรือ วรนคร) ปกครองชาวกาว
ครั้นขุนฟองพิราลัย เจ้าเก้าเถื่อนราชบุตรจึงครองเมืองปัวสืบมา ส่วนพญาภูคาเองก็มีชนมายุมาก มีพระราชประสงค์ให้พระนัดดามากินเมืองต่อ จึงส่งเสนาอำมาตย์ไปอัญเชิญ ด้วยเจ้าเก้าเถื่อนเกรงพระทัยพระอัยกาจึงเสด็จครองเมืองย่างต่อ โดยให้นางพญาแม่ท้าวคำพินครองเมืองปัวแทน ในช่วงเวลาดังกล่าวเมืองปัวกำลังอ่อนแอ พญางำเมืองเจ้าผู้ครองนครรัฐพะเยา จึงสบโอกาสยกทัพมาปล้นเมืองปัว หลังจากนั้นก็ให้นางอั้วสิม พระชายา และเจ้าอามป้อม ราชบุตร มากินเมืองปัว ในช่วงเวลาเดียวกับที่พญางำเมืองตีเมืองปัวนั้น นางพญาแม่ท้าวคำพินผู้ทรงพระหน่อได้เสด็จลี้ภัยไปที่บ้านห้วยแร้งแล้วให้กำเนิดโอรสชื่อเจ้าขุนใส เมื่อเจ้าขุนใสเจริญพระชันษาก็ได้เป็นขุนนางรับใช้พญางำเมือง พญางำเมืองก็สถาปนาเป็น "เจ้าขุนใสยศ" ครองเมืองปราด เมื่อเจ้าขุนใสยศมีกำลังพลมากขึ้นก็ทรงยกทัพขึ้นต่อสู้จนสามารถยึดเมืองปัวคืนมาได้ พร้อมกับได้นางอั้วสิมในพญางำเมืองมาเป็นพระชายาด้วย และสถาปนาพระองค์เองขึ้นเป็น พญาผานอง (หรือ ผากองผู้ปู่) ปกครองเมืองปัวอย่างรัฐอิสระ
การขยายตัวและปัญหาระหว่างรัฐ
ในรัชกาลพญาผานอง นครรัฐอิสระนี้เริ่มมีเสถียรภาพ หลังมีการขยายตัวของเมืองเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ยังทรงร่วมมือกับพญาคำฟูกษัตริย์ล้านนาเข้าปล้นแคว้นพะเยาในรัชกาลพญาคำลือ และเริ่มมีปัญหาระหองระแหงกับล้านนาอันเนื่องมาจากการถูกเอารัดเอาเปรียบในกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ปล้นมาจากพะเยา
รัชสมัยพญาครานเมือง (หรือ การเมือง หรือ กรานเมือง) ได้ทำการย้ายเมืองหลวงลงมายังภูเพียงแช่แห้ง เมื่อปี พ.ศ. 1902 ด้วยมีความอุดมสมบูรณ์ และสามารถติดต่อค้าขายกับเมืองทางใต้ได้สะดวกกว่าเมืองหลวงเก่า และได้ทรงสร้างพระธาตุแช่แห้ง เพื่อดึงดูดความสนใจและสร้างศูนย์รวมจิตใจแก่ทวยราษฎร์ หลังได้รับพระธาตุและพระพิมพ์มาจากอาณาจักรสุโขทัย ที่เป็นรัฐเครือญาติ แต่ความสัมพันธ์อันดีดังกล่าวสร้างความไม่ชอบใจแก่อาณาจักรอยุธยานัก ที่ช่วงเวลานั้นอยุธยาพยายามขยายอำนาจสู่สุโขทัย พญาครานเมืองจึงถูกกษัตริย์อยุธยาลอบวางยาพิษจนสิ้นพระชนม์ทันที และยิ่งทวีความร้าวฉานเมื่อพญาผาคอง (หรือ ผากองผู้หลาน) ส่งทัพไปช่วยพระมหาธรรมราชาที่ 2 แห่งสุโขทัย รบกับสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 1 แห่งกรุงศรีอยุธยา แต่ผลคือทัพน่านที่ยกไปช่วยนั้นแตก และถูกกรุงศรีอยุธยาจับเป็นเชลยอันมาก และท้าวคำตัน รัชกาลถัดมา ก็ถูกกรุงศรีอยุธยาลอบปลงพระชนม์อีกครั้งโดยใส่ยาพิษในน้ำอาบองค์สรงเกศ
อนึ่งในรัชกาลพญาผาคอง (หรือ ผากองผู้หลาน) นั้น ได้มีการย้ายเมืองหลวงจากภูเพียงแช่แห้งมายังเวียงใต้ หรือเมืองน่านในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 1911 โดยให้เหตุผลว่าขาดแคลนน้ำ และเวียงนั้นไม่สามารถรองรับประชาชนจำนวนมากได้
ความขัดแย้งภายในและการล่มสลาย
นครรัฐน่านประสบปัญหาอีกครั้งเมื่อท้าวเมืองแพร่ยกทัพมาปล้นและครองเมืองน่านครั้งหนึ่ง และอีกครั้งเมื่อช่วงปี พ.ศ. 1942-1943 ซึ่งเจ้าเมืองน่านจึงหนีไปพึ่งเจ้าสุโขทัย และได้รับการช่วยเหลือจนกระทั่งยึดอำนาจคืนสำเร็จทั้งสองครั้ง แต่กระนั้นการเมืองภายในราชวงศ์ภูคาก็ชิงอำนาจกันเสียเอง คืออินทแก่นท้าว ถูกเจ้าแพงและเจ้าหอพรหมผู้น้องยึดอำนาจได้ อินทแก่นท้าวจึงไปขอความช่วยเหลือจากสุโขทัยและยึดอำนาจคืน
ปลายพุทธศตวรรษที่ 20 บรรดาแว่นแคว้นและนครรัฐต่าง ๆ ค่อย ๆ ถูกรัฐที่ใหญ่กว่าผนวก อาณาจักรสุโขทัยล่มสลายและรวมเข้ากับกรุงศรีอยุธยาในปี พ.ศ. 1981 แต่นครรัฐน่านที่ห่างไกลยังคงเป็นนครรัฐอิสระขนาดเล็กอยู่อย่างโดดเดี่ยว ก่อนถูกผนวกเข้ากับอาณาจักรล้านนาใน ปี พ.ศ. 1992 ใน พื้นเมืองน่าน กล่าวว่าพระเจ้าติโลกราชทรงยกทัพจากพะเยามาทางเมืองปง เมืองควร เข้าล้อมเมืองน่าน และ "ตั้งอม็อกสินาดยิงเข้าทางประตูอุทยาน โห่ร้องเข้าคุ้มเวียง" อินทแก่นท้าวหนีไปพึ่งพระยาเชลียง พระเจ้าติโลกราชจึงแต่งตั้งท้าวผาแสงพระโอรสเจ้าแพงกินเมืองสืบมา ครั้นสิ้นท้าวผาแสงก็หาขุนนางมากินเมืองแทน ดังปรากฏ ความว่า "...แต่นั้นมาชื่อว่าพระญาบ่มีแลย่อมว่าเจ้าเมืองว่าอั้นมาแล..."
การปกครอง
น่านมีกษัตริย์จากราชวงศ์ภูคาเป็นประมุข ปกครองตนเองแบบนครรัฐอิสระที่ถูกตั้งขึ้นด้วยเงื่อนไขท้องถิ่นที่มิใช่อิทธิพลของวัฒนธรรมอินเดีย และเนื่องด้วยที่ตั้งของน่านเป็นชายขอบของรัฐที่เข้มแข็ง ประวัติศาสตร์ของน่านจึงมีความพยายามรักษาสถานะความเป็น "นครรัฐ" ให้อยู่รอด
น่านเคยถูกพะเยายึดครองช่วงต้นศตวรรษที่ 19 และปลายศตวรรษนั้นก็กลับเป็นนครรัฐอิสระดังเดิม แต่จากการขยายอำนาจของอาณาจักรล้านนาและอยุธยาทำให้น่านสถาปนาความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย แม้จะได้รับการช่วยเหลือจากสุโขทัยก็ตามแต่เจ้านายในราชวงศ์กาวเองกลับแย่งชิงอำนาจกันเองทำให้รัฐขาดเสถียรภาพ จนเมื่อพันธมิตรอย่างอาณาจักรสุโขทัยสลายตัวและรวมเข้ากับอยุธยาในปี พ.ศ. 1981 ไม่นานหลังจากนั้นน่านเองก็สลายตัวและรวมเข้ากับล้านนาในปี พ.ศ. 1992
ประชากร
น่านมีชนพื้นเมืองดั้งเดิมคือชาวกาวเป็นชนชาติหนึ่งโดยเอกเทศ แต่ต้นกำเนิดของชนชาติกาวก่อนมายังเมืองปัวยังเป็นปริศนา สรัสวดี อ๋องสกุลได้ตั้งข้อสังเกตว่าพญาภูคาอาจมีความเกี่ยวข้องกับเมืองภูคาทางตอนเหนือของประเทศลาว และตั้งข้อสังเกตว่าไทกาว, ไทลาว และไทเลือง (บรรพบุรุษราชวงศ์สุโขทัย) มีความสัมพันธ์กัน แต่เธอก็กล่าวว่าเป็นเพียงข้อสันนิษฐานที่ต้องสืบค้นต่อไป
ใน พื้นเมืองน่าน ได้กล่าวถึงพญาภูคา มีพระโอรสสองพระองค์คือขุนนุ่นและขุนฟอง พญาภูคาจึงให้องค์พี่ไปสร้างเมืองหลวงพระบางปกครองชาวลาว โดยตำนานให้ภาพของเมืองปัวและหลวงพระบางเป็นพี่น้องกัน ลาวและกาวมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันตั้งถิ่นฐานใกล้กัน
หลักฐานที่กล่าวถึงชาวกาวที่เก่าแก่ที่สุดคือ ศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 1 ด้านที่ 4 ปรากฏความว่า "ทังมา กาว ลาว และไทยเมืองใต้หล้าฟ้าฏ..ไทยชาวอูชาวของมาออก" พื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด เรียกเมืองปัวซึ่งเป็นเมืองของชาวกาวว่า "เมืองกาว" หรือ "เมืองกาวเทศ" และกล่าวว่าเป็นคนไทกลุ่มหนึ่งความว่า "เมื่อนั้นชาวกาวไทยทั้งหลาย" และ "เมื่อตติยสักกราช ๗๒๗ ตัว ปีกัดใค้ สนำกุญชรชาวกาวไทยเรียกร้องกันมาแปลงโรงหลวง" ในตำนานพื้นเมืองเชียงใหม่เรียกกษัตริย์น่านว่า "พระญากาวน่าน" และเรียกประชาชนชาวน่านว่า "กาวน่าน" ซึ่งสอดคล้องกับศิลาจารึกสุโขทัยหลักที่ 45 พ.ศ. 1935 เรียกผีบรรพบุรุษของกษัตริย์น่านว่า "ด้ำพงศ์กาว" ซึ่งยืนยันถึงบรรพบุรุษของกษัตริย์น่านว่าเป็นชาวกาว ในจารึกวัดบูรพาราม ด้านที่ 1 อ้างถึงปี พ.ศ. 1939 กษัตริย์สุโขทัยได้ขยายอาณาเขตไปยังเมืองกาว ดังความว่า "ท่านได้ปราบต์ ทั้งปกกาว" ปกหมายถึงรัฐคือรัฐกาวนั่นเอง ส่วนจารึกวัดบูรพารามด้าน 2 ซึ่งเป็นภาษาบาลี เรียกปกกาวว่า "กาวรฏฺ" และกล่าวต่อว่าตั้งอยู่ทางทิศอุดรของสุโขทัย
หลังจากการสร้างเมืองน่านเป็นต้นมา ประชาชนส่วนใหญ่เริ่มนิยมเรียกชื่อตามเมืองคือน่านแทนชื่อชนชาติ ผู้คนในเมืองน่านก็เรียกตัวเองว่าชาวน่านแทนชาวกาวดังปรากฏหลักฐานในพื้นเมืองน่าน ฉบับวัดพระเกิด จนกล่าวได้ว่าตั้งแต่กลางพุทธศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา คำว่า "กาว" ได้หายไปจากเมืองน่านแล้ว เหลือเพียงแต่ร่องรอยที่ปรากฏในเอกสารโบราณเท่านั้น และทุกวันนี้ชาวจังหวัดน่านเองก็ไม่รู้จักคำว่าชาวกาวแล้ว
ภูมิศาสตร์
น่านเป็นนครรัฐในหุบเขาพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขา มีที่ราบลุ่มแม่น้ำน่านทางตอนบนขนาดเล็กเป็นตอน ๆ ในลักษณะแนวยาวทิศเหนือ-ใต้ขนาบโดยเทือกเขาผีปันน้ำทางตะวันตก และเทือกเขาหลวงพระบางทางตะวันออก ที่ราบแบ่งได้เป็นสองตอน คือตอนเหนือเป็นที่ราบขนาดเล็กต้นแม่น้ำน่านเป็นที่ตั้งของเมืองปัว และที่ราบตอนล่างอันเป็นตั้งของเมืองน่านซึ่งมีความอุดมสมบูรณ์กว่า สามารถติดต่อค้าขายกับเมืองทางใต้ได้อย่างสะดวก นอกจากนี้น่านยังมีที่ราบขนาดเล็กอีกหลายแห่งกระจายตัวในหุบเขาอีกด้วย ถือว่าน่านมีที่ราบขนาดใหญ่และกว้างขวางกว่านครรัฐแพร่ซึ่งเป็นรัฐจารีตร่วมสมัย แม้กระนั้นนครรัฐน่านก็ประสบปัญหามีพื้นที่ทำการเกษตรจำกัด และประชากรเบาบาง
ด้วยเหตุที่น่านถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสามารถติดต่อเมืองอื่น ๆ ได้ยาก ทำให้น่านเป็นเมืองโดดเดี่ยว มีพัฒนาการที่ล่าช้ากว่ารัฐจารีตที่รายรอบ และ พื้นเมืองน่าน ซึ่งเป็นตำนานพื้นเมืองของน่านช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ 19 ก็ไม่ได้กล่าวถึงอาณาจักรสุโขทัยหรือล้านนาช่วงนั้นเลย โลกของผู้เขียนตำนานขีดวงไว้เพียงแถบลุ่มแม่น้ำน่านเท่านั้น อย่างไรก็ตามน่านตั้งอยู่บนและควบคุมเส้นทางการติดต่อระหว่างล้านนาตะวันออกกับหลวงพระบางในแนวตะวันออกถึงตะวันตก และเป็นปราการที่สำคัญของล้านนาด้วย ดังปรากฏในรัชสมัยพระเจ้าติโลกราช เวียดนามได้คุกคามหลวงพระบางและน่าน โดยน่านได้ต่อต้านอย่างเข้มแข็งจนเวียดนามพ่ายไปในที่สุด
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
นครรัฐน่านมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับรัฐหลวงพระบาง (หลัง พ.ศ. 1700) และรัฐสุโขทัยที่มีบรรพบุรุษจากเมืองน่านชื่อ "ปู่ฟ้าฟื้น" ดังปรากฏใน จารึกปู่สบถหลาน อันเป็นคำสัตย์ว่าสองรัฐจะไม่สู้รบกันเมื่อปี พ.ศ. 1935
วิกิพีเดียภาษาดัตช์
วิกิพีเดียภาษาดัตช์ (Nederlandstalige Wikipedia) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาดัตช์ เริ่มสร้างเมื่อ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาดัตช์มีบทความ บทความ (September 2023) เป็นวิกิพีเดียภาษาที่ 4 ที่มีบทความมากกว่า 1 ล้านบทความ ตามหลังภาษาอังกฤษ, เยอรมัน และฝรั่งเศส
วิกิพีเดียภาษาดัตช์เป้นวิกิพีเดียที่เป็นที่ยอดนิยมในประเทศเนเธอร์แลนด์ บางครั้งก็ได้รับความนิยมในประเทศเบลเยียม อย่างไรก็ตาม ในประเทศซูรินาม วิกิพีเดียภาษาดัตช์มีความนิยมอยู่ในอันดับที่สอง รองจากภาษาอังกฤษ ส่วนในประเทศเบลเยียม วิกิพีเดียภาษายอดนิยมมักเป็นภาษาฝรั่งเศส
ประวัติ
วิกิพีเดียภาษาดัตช์ได้รับการจัดตั้งขึ้นในวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2001 และมีบทความถึง 100,000 บทความในวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 2005 จากนั้นจึงมีผู้สร้างบทความที่ 500,000 ในวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 2008 ในการศึกษาวิจัยของ Multiscope ใน ค.ศ. 2006 วิกิพีเดียภาษาดัตช์ถูกจัดให้เป็นเว็บไซต์ภาษาดัตช์ที่ดีที่สุดเป็นอันดับ 3 ด้วยคะแนน 8.1 เป็นรองเพียงกูเกิลและจีเมล
อินเทอร์เน็ตบอต
บทความส่วนใหญ่ในวิกิพีเดียภาษาดัตช์ (59%) สร้างขึ้นโดยอินเทอร์เน็ตบอต ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2011 บอตบางตัวสร้าง 80,000 บทความ (เทยบเท่ากับ 10% ของจำนวนบทความภาษานี้ทั้งหมด) ภายใน 11 วัน
Peponapis
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอเมริกา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
จังหวัดของประเทศตุรกี
ประเทศตุรกีแบ่งออกเป็น 81 จังหวัด (il) แต่ละจังหวัดแบ่งออกเป็นอำเภอ (ilçe) ที่ตั้งรัฐบาลจังหวัดตั้งอยู่ในอำเภอกลาง (merkez ilçe) อำเภอกลางมักมีชื่อของจังหวัด (เช่นเมืองวานเป็นอำเภอกลางของจังหวัดวาน) ยกเว้นสามแห่ง ดังนี้:
แต่ละจังหวัดบริหารโดยผู้ว่าการ (vali) ที่แต่งตั้งโดยกระทรวงมหาดไทย
รายชื่อจังหวัด
ด้านล่างนี้คือรายชื่อ 81 จังหวัดของประเทศตุรกีตามเลขป้ายทะเบียนยานพาหนะ เดิมทีเคยเรียงตามลำดับอักษร หลังจากจังหวัดซองกุลดัค (รหัสที่ 67) ลำดับจะไม่เป็นไปตามภาษาตุรกี แต่เป็นไปตามวันก่อตั้งจังหวัด
กล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส
จุดเกาะต้นและจุดเกาะปลาย
กล้ามเนื้อนี้มีจุดเกาะต้นอยู่ที่ส่วนด้านข้างของส่วนกลาง 1/3 ของพื้นผิวด้านหลังของส่วนกลางของกระดูกอัลนาใต้ต่อจุดเกาะต้นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus) และเกาะจากเอ็นเยื่อระหว่างกระดูก (interosseous membrane)
ส่วนปลายของกล้ามเนื้อเป็นเอ็นกล้ามเนื้อ ผ่านเข้าไปในช่องในเอ็นดอร์ซัล คาร์ปัล (dorsal carpal ligament) ที่แยกมาเฉพาะสำหรับเอ็นกล้ามเนื้อนี้ เอ็นทอดตัวลงในร่องแคบเฉียงที่อยู่ด้านหลังของปลายล่างของกระดูกเรเดียส
จากนั้นเอ็นกล้ามเนื้อจะทอดเฉียงข้ามเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ คาร์ไพ เรเดียลิส ลองกัส และเบรวิส (Extensor carpi radialis longus and brevis) และมีช่องว่างรูปสามเหลี่ยมเรียกว่า อนาโตมิคัล สนัฟฟ์ บอกซ์ (anatomical snuff box) คั่นแบ่งเอ็นกล้ามเนื้อนี้และเอ็นกล้ามเนื้อเอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส เบรวิส (Extensor pollicis brevis) ซึ่งมีหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery) อยู่ด้านใน ก่อนที่เอ็นจะเข้าไปเกาะที่ฐานของกระดูกนิ้วมือท่อนปลายของนิ้วหัวแม่มือ
ความสัมพันธ์
เอ็นของกล้ามเนื้อแอบดักเตอร์ พอลิซิส ลองกัส (Abductor pollicis longus), เอกซ์เทนเซอร์ พอลิซิส ลองกัส และเบรวิส (Extensor pollicis longus and brevis) ทอดข้ามเหนือหลอดเลือดแดงเรเดียล (radial artery)