cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์
การพัฒนา
สคริปต์ภาษาอังกฤษมีขนาดเกือบสี่เมกะไบต์ แต่เวิร์กกิงดีไซส์แปลเสร็จในเวลาเพียงแปดสัปดาห์หลังจากช่วงการเขียนโปรแกรมมาราธอน ในระหว่างการแปล ผู้พัฒนาได้หาเวลาใส่อารมณ์ขันของตัวเองลงในข้อความของเกม โดยวางเป็นประโยคต่าง ๆ เช่น คุณเคยลองว่ายน้ำในเลมอนเจลโลหรือเปล่า? และการอ้างอิงวัฒนธรรมประชานิยมที่น่าสนใจมากมายที่ไม่มีในเวอร์ชันดั้งเดิม รวมถึงการพาดพิงถึงโฆษณาอเมริกัน, ผู้มีชื่อเสียง, ภาษาปาก, ผลิตภัณฑ์ และความคิดเก่าที่คร่ำครึของเกมเล่นตามบทบาท
เสียง
เพลงสำหรับลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์ แต่งโดยโนริยูกิ อิวาดาเระ, ฮิโรชิ ฟูจิโอกะ, อิซาโอะ มิโซงูชิ และโยชิอากิ คูโบเดระ ซึ่งใช้ความสามารถด้านเสียงของเซกาซีดี เพื่อสร้างซีดี-ดีเอ คุณภาพซีดี เกมดังกล่าวมีรูปแบบธีมฉากเปิด "ลูนาร์" ซึ่งดำเนินการโดยมายูมิ ซูโด ในเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นต้นฉบับ ส่วนเวอร์ชันภาษาอังกฤษที่ไม่มีชื่อเป็นท่อนที่จัดเรียงเล็กน้อยโดยนักร้องชื่อชิยา อัลเมดา ซึ่งมีเนื้อเพลงใหม่โดยวิกเตอร์ ไอร์แลนด์ ผู้ซึ่งตั้งใจให้เพลงฟังดู "น่ารัก" น้อยลงโดยมี "ความรู้สึกเร่งด่วน" มากขึ้น
ลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์ ออริจินัลซาวด์แทร็ก ได้เปิดตัวเฉพาะในญี่ปุ่นโดยโตชิบา-อีเอ็มไอ เรเคิดส์ เมื่อวันที่ 22 เมษายน ค.ศ. 1992 สองเดือนก่อนการเปิดตัวจริงของเกม อัลบัมนี้มีธีมการเปิดและการจบเวอร์ชันภาษาญี่ปุ่นเต็มรูปแบบ รวมถึงการจัดเตรียมคาราโอเกะ ธีมฉากหลังของเกมส่วนใหญ่นำเสนอเป็นเพลงหลายเพลงแทนที่จะเป็นแทร็กแยกต่างหาก แม้ว่าจะไม่เคยมีการเปิดตัวเวอร์ชันอเมริกาเหนืออย่างเป็นทางการ แต่เพลงหลายเพลงที่นำเสนอในอัลบัมนี้ได้รับการจัดให้เป็นพิเศษในซาวด์แทร็กโบนัสที่พบในฉบับสะสมของลูนาร์: ซิลเวอร์สตาร์สตอรีคอมพลีต รวมถึงธีมเปิดภาษาอังกฤษ
เสียงพูด
ทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษที่ดัดแปลงจากลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์ มีบทสนทนาที่พูดได้ประมาณสิบห้านาทีจากนักพากย์ที่มีชื่อเสียงหลายคน แม้ว่าเกมจะมีตัวละครหลักและตัวสนับสนุนจำนวนมาก แต่จริง ๆ แล้วมีเพียงห้าตัวเท่านั้นที่เปล่งเสียงออกมาในระหว่างลำดับเรื่องราวที่เฉพาะเจาะจง โดยเวอร์ชันญี่ปุ่นมีคิกูโกะ อิโนอูเอะ พากย์เป็นทั้งอเล็กซ์และลูนา, เร ซากูมะ พากย์เป็นนอล, โคอิจิ คิตามูระ พากย์เป็นมังกรขาวที่ชื่อควาร์ก และโรกูโร นายะ พากย์เป็นกาเลียน ส่วนเวอร์ชันภาษาอังกฤษประกอบด้วยผู้มีชื่อเสียงทางโทรทัศน์ใหม่ ๆ เป็นส่วนใหญ่ และพนักงานของเวิร์กกิงดีไซส์ เช่น แอชลีย์ พาร์กเกอร์ เอนเจล พากย์เป็นอเล็กซ์, รอนดา กิบสัน พากย์เป็นลูนา, แจ็กกี พาวเวอส์ พากย์เป็นนอล, ฮัล เดลาฮูส พากย์เป็นควาร์ก และจอห์น ทรูต พากย์เป็นกาเลียน ในขณะที่นักพากย์ภาษาญี่ปุ่นทั้งหมดถูกแทนที่สำหรับเกมรีเมกในระบบเพลย์สเตชัน แต่นักพากย์ต้นฉบับภาษาอังกฤษทุกคนจะกลับมาบรรเลงบทเดิมอีกครั้ง
การตอบรับ
ลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์ ได้รับการตอบรับอย่างดีในญี่ปุ่นโดยขายได้ประมาณ 100,000 ชุด โดยขายหมดทั้งการผลิตในญี่ปุ่นในปีแรกหลังจากวางจำหน่าย ซึ่งเกือบมากเท่ากับเมกะ ซีดี เอง นับเป็นเกมยอดนิยมเกมแรกของเมกาซีดี ซึ่งเซกาให้เครดิตเพียงเพื่อผลักดันยอดขายของระบบในภูมิภาคนั้น ๆ เกมดังกล่าวยังคงเป็นเกมเมกาซีดีที่ขายดีที่สุดตลอดกาลในประเทศญี่ปุ่น และมียอดขายสูงสุดเป็นอันดับสองทั่วโลกรองจากโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก ซีดี นอกจากนี้ ผู้อ่านนิตยสารเมกาไดรฟ์บีปของญี่ปุ่นได้โหวตให้เกมนี้เป็นเกมเมกาไดรฟ์เล่นตามบทบาทอันดับหนึ่งเป็นเวลา 17 เดือนติดต่อกันก่อนที่จะถูกเอาชนะโดยไชนิงฟอร์ซ II
เวอร์ชันภาษาอังกฤษที่วางจำหน่ายในปีถัดไปได้รับการตอบรับที่คล้ายคลึงกัน โดยสคิดของนิตยสารเกมแฟนกล่าวถึงเกมนี้ว่าเป็น "วิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่ดีที่สุดที่ผมเคยเล่นเป็นภาษาอังกฤษ" โดยยกย่องในกราฟิก, เสียง และเรื่องราวของเกมที่ "คิดและดำเนินการได้ดี" บรรณาธิการของนิตยสารดังกล่าวยังยกย่องให้เป็นเกมเล่นตามบทบาทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน ค.ศ. 1993 ส่วนนิตยสารเกมโปรได้วิจารณ์ในทำนองเดียวกันว่า "ไม่ใช่แค่วิดีโอเกมเล่นตามบทบาทในระบบเซกา ซีดี ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา แต่เป็นหนึ่งในเกมที่ดีที่สุดในระบบเซกา" ซึ่งให้คุณค่ากับการแปลเกมเป็นพิเศษ ขณะที่นิตยสารเกมเพลเยอส์ได้อธิบายว่ามันเป็น "วิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่สมบูรณ์และคุ้มค่ากับเวลาของคุณ" แต่พบข้อผิดพลาดในกราฟิกตัวละครขนาดเล็กของเกมที่ "ดูเหมือนวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทอื่น ๆ" และคุณค่าในการกลับมาเล่นอีกครั้งที่แทบไม่มีอยู่จริง และนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลีมีผู้วิจารณ์ห้าคน ได้แก่ เอ็ด, ดาโน, อัล, ซูชิ-เอกซ์ และไมค์ ได้ให้คะแนนเกมที่ 9, 8, 7, 7 และ 7 ตามลำดับ ตั้งแต่ระดับ "คุ้มค่า" ไปจนถึง "แทบไม่มีที่ติ" นิตยสารดังกล่าวยกย่องเพลงประกอบของเกม แต่อธิบายลำดับการต่อสู้ว่า "ค่อนข้างน่าเบื่อ" ส่วนคู่มือผู้ซื้อวิดีโอเกม ค.ศ. 1999 ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลีได้ระบุคะแนน 4 รายการ ได้แก่ 9, 8, 7 และ 7 โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 7.75 จาก 10 คะแนนโดยรวม และอธิบายว่าเกมนี้เป็น "หนึ่งในวิดีโอเกมเล่นตามบทบาทที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา"
นิตยสารเมกะได้จัดอันดับเกมดังกล่าวไว้ที่ #8 ของเกมเมกะ ซีดี ยอดเยี่ยมตลอดกาล ครั้นใน ค.ศ. 2006 ลูนาร์ได้ติดอันดับ 113 ในรายการ "วิดีโอเกมในยุคของพวกเขา" ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์เกมมิงมันทลี และเว็บไซต์วันอัป.คอม ซึ่งเป็นการเฉลิมฉลองเกมที่ถือว่าดีที่สุดในช่วงแรกของการเปิดตัว ส่วนนิตยสารรีโทรเกมเมอร์ได้รวมภาคเดอะซิลเวอร์สตาร์ไว้ในสิบอันดับสูงสุดของเกมเมกะ ซีดี โดยสังเกตว่ามี "ซาวด์แทร็กที่น่าทึ่ง" และ การปรับปรุงให้เข้ากับตะวันตกที่ "ยอดเยี่ยม"
สิ่งสืบทอด
ในฐานะเกมแรกของซีรีส์ลูนาร์ ภาคเดอะซิลเวอร์สตาร์ได้สร้างธีมและตัวละครจำนวนมากที่จะได้เห็นในภาคต่อ ๆ ไป เกมดังกล่าวตามมาด้วยภาคลูนาร์: อีเทอร์นอลบลู ใน ค.ศ. 1994 ซึ่งเป็นภาคต่อโดยตรงที่เนื้อเรื่องแต่งให้เกิดขึ้นหนึ่งเมื่อพันปีในอนาคตของภาคเดอะซิลเวอร์สตาร์' และมีการอ้างอิงถึงภาคต้นฉบับเป็นจำนวนมาก ส่วนภาคอื่น ๆ ที่ตามมา รวมถึงลูนาร์: วอล์กกิงสกูล ใน ค.ศ. 1996 และลูนาร์: ดรากอนซอง ใน ค.ศ. 2005 จะทำหน้าที่เป็นพรีเควลของเกม ซึ่งเกิดขึ้นหลายร้อยปีก่อนเรื่องราวของเกมภาคนี้
ภาครีเมค
ลูนาร์: เดอะซิลเวอร์สตาร์ ได้รับการสร้างขึ้นใหม่หลายครั้งโดยนักพัฒนาและผู้เผยแพร่หลายรายสำหรับคอนโซลหลายรุ่นระหว่าง ค.ศ. 1996 ถึง 2009 ซึ่งเกมเหล่านี้มีการปรับปรุงกราฟิกและเสียง รวมถึงสคริปต์แบบขยาย
ชัยชาญ หาญนาวี
พันเอก ชัยชาญ หาญนาวี (19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 – 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561) เป็นนายทหารชาวไทย ผู้ตกเป็นเชลยศึกที่ถูกคุมขังยาวนานที่สุดที่เรือนจำฮัวโลในกรุงฮานอยเมื่อช่วงสงครามเวียดนาม
ประวัติ
ชัยชาญ เกิดวันที่ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2474 เป็นคนชาวพระนครศรีอยุธยา
ชัยชาญ แต่งงานเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2502 แต่ไม่มีลูกด้วยกัน
การรับราชการ
ชัยชาญ เข้ารับราชการทหารในปีพ.ศ. 2495 สังกัดกองพันทหารม้าที่ 4 กรมทหารม้าที่ 2 ในจังหวัดพระนคร และในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2498 ชัยชาญย้ายไปอยู่ที่กองรบพิเศษที่ 1 ค่ายวชิราลงกรณ์ จังหวัดลพบุรี
การเป็นเชลยศึก
วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2508 เป็นวันหยุดที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของชัยชาญไปอย่างถาวร มีนักบินอเมริกันกลุ่ม แอร์อเมริกา ชวนไปเป็น สปอตเตอร์ เดินทางโดยเครื่องบินจากเชียงลมไปส่งเสบียงตามฐานในลาว ปรากฏว่าถูกยิงจนเครื่องบินตก ทหารในเครื่องเสียชีวิตเกือบหมด เหลือเพียงชัยชาญกับนักบิน แม้พยายามหลบหนีแต่สุดท้ายก็ถูกจับได้
ค่ายเดียนเบียนฟู
หลังเป็นเชลยศึกที่ค่ายเดียนเบียนฟู ชัยชาญถูกซ้อมอย่างหนัก ความทารุณและโหดร้าย รวมทั้งสภาพจิตใจภายใต้ภาวะกดดันเช่นนั้น เขาผ่านมันมาได้ด้วยจิตใจอันเด็ดเดี่ยว ด้วยเกียรติของชายชาติทหาร ความกตัญญูต่อแผ่นดินเกิดเป็นที่รักยิ่ง ท่านถูกจับใส่ขื่อคาอยู่นานถึง 2 ปี 10 เดือน ต้องนอนแช่ขี้แช่เยี่ยวของตัวเอง ได้อาบน้ำเดือนละครั้ง ไม่ได้พูดไม่ได้คุยกับใครเป็นเวลาถึง 5 ปีเนื่องจากถูกขังเดี่ยว และสุดท้ายต้องถูกเข้าห้องมืดอีก 6 เดือน
ค่ายฮัวโล
หลังจากนั้นถูกส่งไปค่ายที่ในฮานอย ไปอยู่ที่นั่น 1 ปีก็ได้รับหน้าที่เป็นคนทำความสะอาด จึงทำให้ได้พบปะเชลยศึกคนอื่น จนไปเจอเชลยนักบินเวียดนามใต้ ทีแรกก็พูดกันไม่รู้เรื่องต้องใช้ภาษามือกัน จนกระทั่งท่านเรียนรู้ภาษาได้บ้าง นายทหารเวียดนามก็ให้ท่านช่วยแอบลักลอบส่งกระดาษรหัสลับติดต่อกับเชลยศึกคนอื่น ๆ ซึ่งส่วนมากก็เป็นทหารอเมริกัน จนในที่สุดนายทหารเวียดนามก็สอน แตะโค้ด ให้กับชัยชาญ และก็พยายามศึกษาภาษาอังกฤษจนใช้สื่อสารได้ การกระทำของชัยชาญเสี่ยงต่อชีวิตมากเพราะถ้าโดนจับได้ตายสถานเดียว ชัยชาญขโมยกระดาษดินสอให้กับเชลยศึก แม้กระทั่งลักลอบแบ่งอาหารให้เชลยคนอื่นที่แย่กว่าท่าน จนรัฐบาลอเมริกาเจรจากับเวียดนามเหนือ เรื่องให้ปล่อยตัวเชลยศึกจากค่ายฮัวโล การเจรจาเป็นผลสำเร็จ เวียดนามเหนือปล่อยเชลยศึกกลับบ้าน แต่ชัยชาญยังไม่ได้รับการปล่อยตัว
ค่ายเฝอเยน
ชัยชาญถูกส่งไปที่ เฝอเยน ซึ่งมีเชลยศึกทหารไทยอยู่ 216 นาย ในระหว่างที่อยู่ที่นั่นถูกทรมานทารุณหนัก เพราะเวียดนามเหนือต้องการให้ท่านเกลี้ยกล่อมเชลยศึกไทยให้เป็นคอมมิวนิสต์ แต่ท่านไม่ยอม
ปล่อยเชลยศึกไทย
ในขณะเดียวกันหลายเดือนต่อมา อดีตเชลยศึกชาวอเมริกันที่ท่านช่วยไว้ก็ได้มีการถามไถ่กันว่ามีข่าวคราวว่าท่านไปอยู่ไหนเป็นอย่างไรบ้าง แต่ไม่มีใครรู้ พวกเขาจึงรวมตัวกันไปร้องเรียนต่อรัฐบาลอเมริกาให้ช่วยตามหา สุดท้ายหาเจอและนำไปสู่การเจรจากันระหว่างอเมริกา, ไทย และเวียดนามเหนือให้ปล่อยเชลยศึกทหารไทย
เขาได้เลื่อนยศหลัง"ตาย" เป็นร้อยเอก ตามธรรมเนียมของกองทัพ เมื่อพบว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงกลับไปรับราชการอย่างเดิม แต่ยศ"ร้อยเอก"ไม่ถูกถอดคืน เพราะเคยมีหลักปฏิบัติลักษณะนี้ในกระทรวงกลาโหมมาแล้วครั้งหนึ่ง กรณีที่พบว่าผู้ถูกแทงบัญชีว่าตายและได้รับเลื่อนยศยังมีชีวิตอยู่ กระทรวงกลาโหมก็อนุมัติเข้ารับราชการเป็นนายทหารตามยศใหม่ได้
การแก่กรรม
เมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 ชัยชาญป่วยเนื่องจากเส้นเลือดใหญ่ในสมองอุดตัน จากนั้นเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล และเสียชีวิตอย่างสงบในเวลา 23.45 น. ของวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ในวัย 87 ปี
เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2561 พ.อ. แลร์รี่ เรดม่อน ผู้ช่วยทูตฝ่ายทหารบกสหรัฐอเมริกา สถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศไทย ร่วมพิธีสวดพระอภิธรรมศพ พ.อ. ชัยชาญ ที่ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมาที่จังหวัดลพบุรี โดยพ.อ. เรดมอน ได้มอบจดหมายแสดงความเสียใจจากเอกอัครราชทูตเดวีส์ให้แก่คุณรัชนียากร บุตรสาวของ พ.อ. ชัยชาญ เป็นทหารรบพิเศษแห่งกองทัพไทยผู้ตกเป็นเชลยศึกที่ถูกคุมขังยาวนานที่สุดที่เรือนจำฮัวโลในกรุงฮานอยในช่วงสงครามเวียดนาม พ.อ. ชัยชาญ เป็นเชลยศึกผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกันกับวุฒิสมาชิกสหรัฐฯ จอห์น แมคเคน พล.ร.อ. เจมส์ สตอคเดล และเหล่าทหารผู้กล้าอีกหลายนาย ท่านถูกคุมขังอยู่ที่เรือนจำฮัวโลเป็นระยะเวลาเกือบสิบปี
หินอัคนี
หินอัคนี (igneous มาจากภาษาละติน; ignis แปลว่า ไฟ) คือหนึ่งในหิน 3 ประเภทหลัก อีก 2 ประเภทได้แก่ หินตะกอน (sedimentary rock) และหินแปร (metamorphic rock) หินอัคนีเกิดจากการเย็นตัวและแข็งตัวของหินหนืด (magma) หรือหินหลอมเหลว (lava) หินอัคนีสามารถแบ่งออกเป็น 2 ประเภทหลักได้แก่ หินอัคนีพุ (volcanic rock) และหินอัคนีแทรกซอน (Igneous rock)
หินอัคนีแทรกซอน
หินอัคนีแทรกซอนเกิดจากการเย็นตัวและแข็งตัวของหินหนืดภายใต้เปลือกโลกซึ่งถูกล้อมรอบด้วยหินต้นกำเนิด หินหนืดมีการเย็นตัวอย่างช้าๆทำให้เกิดเนื้อผลึกที่มีขนาดใหญ่และเนื้อหินหยาบ แร่องค์ประกอบในหินสามารถแยกได้ด้วยตาเปล่าและสามารถกินได้
หินอัคนีพุ
หินอัคนีพุเกิดการเย็นตัวและแข็งตัวของหินหนืดบนผิวโลก หินหนืดมีการเย็นตัวอย่างรวดเร็วทำให้เกิดเนื้อผลึกที่มีขนาดเล็กและเนื้อหินละเอียด หินหลอมละลายที่มีหรือไม่มีผลึกและฟองอากาศเรียกว่าหินหนืด (magma) หินหนืดโผล่ขึ้นมาที่ผิวโลกเนื่องจากมีความหนาแน่นน้อยกว่าหินต้นกำเนิด หินหนืดที่โผล่ขึ้นมาไม่ว่าจะอยู่ใต้น้ำหรือบนบก เรียกว่า หินหลอมเหลว (lava)
ปริมาณหินอัคนีพุที่ประทุจากการระเบิดของภูเขาไฟในแต่ละปีขึ้นอยู่กับการเกิดธรณีแปรสัณฐานของแผ่นเปลือกโลก
หินหนืดที่เกิดจากปะทุของภูเขาไฟมีลักษณะที่แตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับอุณหภูมิและองค์ประกอบ หินหนืดที่มีอุณหภูมิสูงมีส่วนประกอบบะซอลต์ซึ่งมีลักษณะคล้ายดินน้ำมันที่เย็นตัว หินหนืดที่มีองค์ประกอบปานกลางเช่นแอนดีไซต์มีแนวโน้มที่เกิดจากการผสมกันของกรวยกรวดภูเขาไฟ (เถ้าธุลีภูเขาไฟ, หินเถ้าภูเขาไฟ) หินหนืดที่มีสีอ่อนเช่นหินไรโอไลต์มักจะเกิดจากการปะทุที่อุณหภูมิต่ำ
หินหนืดสีอ่อนและสีปานกลางมักจะมีการปะทุที่รุนแรงซึ่งเกิดจากการปลดปล่อยแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์และน้ำ การระเบิดของตะกอนภูเขาไฟรวมทั้งหินเถ้าภูเขาไฟและหินกรวดเหลี่ยมภูเขาไฟเรียกว่า เทบพรา (tephra) เถ้าธุลีตะกอนภูเขาไฟขนาดเล็กจะเกิดการระเบิดและแผ่ตัวตกสะสมในบริเวณกว้าง
เนื่องจากว่าหินหลอมเหลวเย็นตัวและตกผลึกอย่างรวดเร็วจึงได้ผลึกที่มีขนาดเล็ก ถ้าผลึกถูกรบกวนขณะเย็นตัวลักษณะที่ได้ส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อแก้วเช่นหินออบซิเดียน ถ้าหินหลอมเหลวมีการเย็นตัวอย่างช้าๆผลึกที่ได้จะมีขนาดใหญ่
เนื่องจากแร่ส่วนใหญ่ของหินอัคนีพุมีขนาดเล็กจึงจำแนกประเภทได้ยากกว่าหินอัคนีแทรกซอน โดยทั่วไปแร่องค์ประกอบของหินอัคนีพุสามารถจำแนกภายใต้กล้องจุลทรรศน์(Microscope) โดยอาจใช้ LM ได้
หินอัคนีระดับตื้น
หินอัคนีระดับตื้นเกิดที่ความลึกระหว่างหินอัคนีพุและหินอัคนีแทรกซอน หินอัคนีระดับตื้นพบในปริมาณมากมักพบบริเวณพนังหิน (dike), พนักแทรกชั้น (sills) หรือหินอัคนีรูปเห็ด (laccoliths)
การจำแนกประเภทของหินอัคนี
การจำแนกหินอัคนีขึ้นอยู่กับการเกิด, เนื้อผลึก, แร่, องค์ประกอบทางเคมีและลักษณะสัณฐานของรูปร่างหินอัคนี
การจำแนกหินอัคนีมีหลากหลายวิธีซึ่งหินแต่ละประเภทก็ให้ข้อมูลเกี่ยวกับสภาพการเกิดที่แตกต่างกัน ลักษณะสำคัญ 2 ประการที่ใช้ในการจำแนกหินอัคนีคือขนาดผลึกซึ่งขึ้นอยู่กับการเย็นตัวของหิน และแร่องค์ประกอบ แร่ฟันม้า (feldspar), แร่เขี้ยวหนุมาน (quartz), แร่โอลิวีน (olivine), แร่ไพรอกซีน (pyroxene), แร่แอมฟีโบล (amphibole)และแร่กลีบหิน (mica) เป็นแร่ที่มีความสำคัญในการจำแนกประเภทของหินอัคนี
การจำแนกอย่างง่ายคือการแยกโดยใช้แร่ฟันม้าและแร่เขึ้ยวหนุมาน โดยหินที่มีปริมาณแร่เขี้ยวหนุมานสูงจัดเป็นแร่ที่มีปริมาณซิลิกาสูง (silica-oversaturated) และหินที่มีปริมาณแร่ฟันม้าสูงจัดเป็นแร่ที่มีปริมาณซิลิกาต่ำ (silica-undersaturated)
หินอัคนีที่มีผลึกขนาดใหญ่สามารถจำแนกได้ด้วยตาเปล่าเรียกว่า เนื้อทรรศน์ (phaneritic) และที่ไม่สามารถแยกได้ด้วยตาเปล่าเรียกว่า เนื้อจุล (aphanitic) โดยทั่วไปหินอัคนีแทรกซอนจะมีลักษณะเนื้อทรรศน์ และหินอัคนีพุจะมีลักษณะเนื้อจุล
การจำแนกทางเคมี
ทางเคมี :
การจำแนกโดยแร่
ปริมาณแร่ - ระหว่างหินสีอ่อน(felsic)และหินสีเข้ม (mafic)
ตัวอย่างการจำแนก
หินแกรนิต คือหินอัคนีแทรกซอนที่มีองค์ประกอบของแร่ส่วนใหญ่เป็นแร่เขี้ยวหนุมาน(แร่ควอร์ช)และแร่ฟันม้า(แร่เฟลด์สปาร์) มีเนื้อผลึกแบบเนื้อทรรศน์ คือสามารถมองเห็นแร่ได้ด้วยตาเปล่า
วัดดอนมูล (อำเภอท่าวังผา)
วัดดอนมูล เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลศรีภูมิ อำเภอท่าวังผา จังหวัดน่าน
จากพงศาวดารน่านกล่าวว่าเมื่อ พ.ศ. 2399 พระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชได้กวาดต้อนชาวไทลื้อจากสิบสองปันนาเข้าในเขตจังหวัดน่าน ตั้งเป็นชุมชนไทลื้อ สร้างวัดดอนมูลเมื่อ พ.ศ. 2375 และสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2380 โดยเจ้าหลวงอนุภาพ มีพระปัญญาเป็นเจ้าอาวาส ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2532 และกรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2543 ขึ้นทะเบียนเป็นอาคารควรค่าแก่การอนุรักษ์จากสมาคมสถาปนิกสยาม เมื่อ พ.ศ. 2553
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ วิหารทรงไทลื้อก่ออิฐถือปูนแบบใช้ผนังรับน้ำหนัก ขนาด 6 ห้องทรงจั่วที่ต่อหลังคาปีกนกโดยรอบ ผนังจึงหนาถึง 50 เซนติเมตร เดิมเจาะช่องหน้าต่างไม่มีบานหน้าต่างต่อมาได้ขยายออกและใส่บานหน้าต่าง ประตูหน้าเข้าทางทิศตะวันออก ส่วนประตูข้างเข้าทางทิศใต้ มีบันไดพญานาคเข้าสู่ตัววิหาร ช่วงเสาที่ 2 จากทิศตะวันออกประดิษฐานพระประธานก่ออิฐถือปูนลงรักปิดทอง หลังคามุงด้วยไม้แป้นเกล็ดตกแต่งช่อฟ้าใบระกาหางหงส์เป็นรูปสัตว์ในป่าหิมพานต์ เช่น นกหัสดีลิงค์ กินนร หงส์ หน้าบันแต่งลายประจำยามในช่องสี่เหลี่ยมแบบลูกฟัก ประดับกระจกเงาที่ตอนกลางหน้าบัน
อนุสาวรีย์วีรชน
อนุสาวรีย์วีรชน เป็นเสาโอเบลิสก์สูง 10 ชั้นที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติของจีน เพื่ออุทิศให้กับผู้พลีชีพในการต่อสู้เพื่อการปฏิวัติในช่วงศตวรรษที่ 19 และ 20 ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจัตุรัสเทียนอันเหมิน กรุงปักกิ่ง สร้างขึ้นตามมติของการประชุมเต็มคณะครั้งแรกของ การประชุมปรึกษาหารือทางการเมืองของประชาชนจีน ลงนามรับรองเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน ค.ศ. 1949 เริ่มการก่อสร้างตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1952 จนถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1958 สถาปนิกของอนุสาวรีย์คือ เหลียง ซือเฉิง (梁思成) โดยมีองค์ประกอบบางส่วนที่ออกแบบโดย หลิน ฮุ่ยหยิน (林徽因) ภรรยาของเขา วิศวกรโยธา เฉิน จื้อเต๋อ (陈志德) มีส่วนสำคัญในการทำให้การออกแบบสำเร็จในขั้นสุดท้าย
อนุสาวรีย์วีรชนยังทำหน้าที่เป็นจัดกิจกรรมการไว้ทุกข์ขนาดใหญ่ซึ่งต่อมากลายเป็นการประท้วงและความไม่สงบ เช่น การเสียชีวิตของอดีตนายกรัฐมนตรี โจว เอินไหล (ซึ่งต่อมาเป็น กรณีเทียนอันเหมินในปี 1976 ) และ หู เหยาปัง (ซึ่งต่อมาพัฒนาเป็น การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปี 1989 ซึ่งอ้างว่าเป็นขบวนการต่อต้านรัฐบาลพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในขณะนั้น)
การออกแบบและก่อสร้าง
บนฐานของอนุสาวรีย์เป็นภาพนูนต่ำขนาดใหญ่ที่แสดงตอนสำคัญๆ แปดตอนของการปฏิวัติ ซึ่งสามารถอ่านตามลำดับเวลาตามเข็มนาฬิกาจากทิศตะวันออก:
ที่ด้านหน้าของอนุสาวรีย์มีข้อความจารึกด้วยลายมือของประธานเหมาเจ๋อตง ซึ่งอ่านว่า "ความรุ่งโรจน์ชั่วนิรันดร์แด่วีรชน" ด้านหลังของอนุสาวรีย์มีคำจารึกโดยเหมาเจ๋อตุง ความว่า
"ความรุ่งโรจน์อันเป็นอมตะแก่วีรชนผู้สละชีวิตในสงครามปลดแอกประชาชนและการปฏิวัติในช่วงสามปีที่ผ่านมา! เกียรติอันเป็นอมตะแด่วีรชนผู้สละชีวิตในสงครามปลดแอกประชาชนและการปฏิวัติในรอบ 30 ปีที่ผ่านมา! ความรุ่งโรจน์อันเป็นอมตะของวีรชน นับตั้งแต่ทศวรรษที่ 1840 ที่ได้สละชีวิตในการต่อสู้หลายครั้งเพื่อต่อต้านศัตรูทั้งในและต่างประเทศ เพื่อต่อสู้เพื่อเอกราชของชาติและของ เสรีภาพของประชาชน!"
กรอบเวลาตั้งแต่ทศวรรษที่ 1840 มีวัตถุประสงค์เพื่อรวมประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของจีนที่เริ่มต้นจากสงครามฝิ่น ดังนั้นจึงกำหนดกรอบช่วงเวลาของทศวรรษที่ 1840 ถึง 1940 ว่าเป็นศตวรรษที่ต่อต้านจักรวรรดินิยมและปฏิวัติ
การจัดกิจกรรมรำลึก
การจัดกิจกรรมรำลึกที่อนุสาวรีย์วีรชนอยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักงานบริหารเหตุการณ์สำคัญของคณะกรรมการบริหารพื้นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน กฎที่เข้มงวดนำถูกนำไปใช้ในการดำเนินการในบริเวณใกล้เคียงกับอนุสาวรีย์ นับตั้งแต่การประท้วงในปี 2532 (ซึ่งอนุสาวรีย์เป็นจุดรวมพลของผู้ประท้วง) รัฐบาลได้สั่งห้ามไม่ให้ปีนอนุสาวรีย์เกินกำแพงป้องกันโดยไม่ได้รับการอนุญาติล่วงหน้า เช่นเดียวกับการถ่ายภาพและการถ่ายวีดีโอ ปัจจุบันผู้ประสงค์จะวางพวงมาลาที่อนุสาวรีย์ต้องแจ้งคณะกรรมการล่วงหน้าอย่างน้อย 5 วัน
นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1980 เป็นธรรมเนียมปฏิบัติในการเยือนของบุคคลสำคัญจากต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากพันธมิตรทางประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐประชาชนจีน เช่น ประเทศในยุคหลังโซเวียต เพื่อวางพวงมาลาที่อนุสาวรีย์เมื่อมาเยือนปักกิ่ง บางหน่วยงานในประเทศ เช่น ตำรวจและทหาร บางครั้งจะวางพวงมาลาที่อนุสาวรีย์ด้วย
สแตนลีย์ บอลดวิน
สแตนลีย์ บอลดวิน เอิร์ลบอลดวินแห่งบิวดลีย์ (Stanley Baldwin, 1st Earl Baldwin of Bewdley) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษจากพรรคอนุรักษนิยม เขาทำงานในรัฐบาลอังกฤษคาบเกี่ยวในช่วงเวลาตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสงครามโลกครั้งที่สอง และได้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีถึงสามครั้ง และเป็นนายกรัฐมนตรีเพียงคนเดียวที่ดำรงตำแหน่งในสามรัชกาล (พระเจ้าจอร์จที่ 5, พระเจ้าเอดเวิร์ดที่ 8 และ พระเจ้าจอร์จที่ 6)
เขาเข้าเป็นสมาชิกสภาสามัญชนในค.ศ. 1908 ในฐานะผู้แทนราษฎรจากบิวดลีย์ ซึ่งบิดาของเขา อัลเฟรด บอลด์วิลด์ ก็เป็นอดีตผู้แทนจากเมืองนี้เช่นเดียวกันตั้งแต่ค.ศ. 1892 หลังบิดาถึงแก่กรรมในปีค.ศ. 1908 เขาก็ได้รับการเสนอชื่อจากสมาคมพรรคอนุรักษนิยมในท้องถิ่นให้เข้ารับเลือกตั้งต่อจากบิดา เขาทำงานทางการเมืองไปกระทั่งเกษียณตัวเองในปีค.ศ. 1937 หลังเกษียณตนเองได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็น เอิร์ลบอลดวินแห่งบิวดลีย์
บอลดวินได้มีโอกาสเป็นรัฐมนตรีคลังในรัฐบาลของเดวิด ลอยด์ จอร์จ แต่ในปีค.ศ. 1922 เขาเป็นแกนนำในการผลักดันให้สมาชิกพรรคฯ เลิกการสนับสนุนลอยด์ จอร์จ ซึ่งต่อมาเขาได้เป็นรัฐมนตรีคลังในรัฐบาลของแอนดริว บอนาร์ ลอว์ จนกระทั่งลอว์ได้ลาออกเนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพในเดือนพฤษภาคม 1923 บอลดวินก็ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นนายกรัฐมนตรีและหัวหน้าพรรคอนุรักษนิยมต่อจากลอว์ อย่างไรก็ตาม จากข้อขัดแย้งภายในพรรคเรื่องประเด็นภาษีศุลกากร ก็ทำให้บอลดวินเสียเสียงข้างมากในสภาไป และทำให้แรมเซย์ แมคโดนัลจากพรรคแรงงานสามารถจัดตั้งรัฐบาลจากเสียงข้างน้อยได้ ในช่วงทศวรรษจากนี้ บอลดวินและแมคโดนัลถือเป็นสองคู่แข่งทางการเมืองในระดับประเทศ
อ้างอิง
18671947
วัดโพธิ์เจดีย์ลอย
วัดโพธิ์เจดีย์ลอย แต่เดิมเป็นวัดร้างที่สร้างขึ้นมาหลายร้อยปี จนเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้มีพระสงฆ์มาจำพรรษาอยู่ ชาวบ้านจึงร่วมกันสร้างเจดีย์ขึ้นภายในวัด ในขณะที่ชาวบ้านกำลังช่วยกันขนอิฐ ปูน ทราย จากเตาเผาที่ผลิดขึ้นเองเพื่อสร้างเจดีย์ ได้เกิดเหตุอาเพศขึ้นในอากาศ ท้องฟ้าเกิดมืดครึ้มเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน ติดต่อกัน เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว ชาวบ้านไม่สามารถออกจากบ้านไปประกอบอาชีพได้ตามปกติ จนเมื่อท้องฟ้าแจ่มใสเป็นปกติ ชาวบ้านก็ได้เห็นองค์เจดีย์ลอยอยู่เหนือพื้นดิน ขนาดกลองเพลใบย่อมกลิ้งผ่านไปมาได้ ทำให้ชาวบ้านเชื่อว่าเทวดาได้สร้างขึ้นมา ต่อมาเจดีย์ที่ลอยอยู่นั้นเกิดภัยทางธรรมชาติ ชะล้างและดินหินทรายได้เข้าทับถม ทำให้ฐานของเจดีย์ลอยต่ำลง พอที่จะให้ไก่ฟักไข่เท่านั้น ชาวบ้านที่ยากจนได้งพากันมาอาศัยพึ่งเงินและทองที่อยู่ใต้ฐานองค์เจดีย์ ยืมไปใช้จ่าย ถึงเวลาก็นำกลับคืนเข้ายังที่เดิม แต่บางคนก็ไม่คืน นำไปใช้ในทางที่ผิด ตั้งแต่นั้นมาองค์พระเจดีย์ก็จมลงใต้ดิน จนถีงปัจจุบัน โดยในวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 ของทุกปี ชาวบ้านจะร่วมกันทำบุญตักบาตร จัดมหรสพสมโภช สรงน้ำองค์พระเจดีย์ และเปลี่ยนผ้าสามสีที่ห่มองค์เจดีย์เป็นประจำทุกปี
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าวัดโพธิ์เจดีย์ลอยตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2385 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2548
สิ่่งก่อสร้างที่สำคัญ คือ เจดีย์ลอย เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงระฆังขนาดเล็ก สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2385 ขนาดความกว้าง 4 เมตร ความ สูง 9.19 เมตร และวิหารก่ออิฐถือปูน
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2015
พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี ฤดูกาล 2015 เป็นการแข่งขันครั้งที่ 7 ของ พรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. อาร์เซนอล, เอฟเวอร์ตัน, สโตก ซิตี และ สิงคโปร์ ซีเลคชัน XI เข้าร่วมการแข่งขันสำหรับพรีเมียร์ลีกเอเชียโทรฟี. จะจัดขึ้นที่ประเทศสิงคโปร์ที่ สนามกีฬาแห่งชาติ ตั้งแต่วันที่ 15–18 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015). นัดชิงอันดับที่ 3/4 และนัดชิงชนะเลิศเล่นในวันที่ 18 ของเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 (ค.ศ. 2015).
รอบรองชนะเลิศ
เวลาเตะทั้งหมดคือเวลาท้องถิ่น (UTC+08:00).
อำเภอปาซีร์มัซ
อำเภอปาซีร์มัซ (Jajahan Pasir Mas) เป็นอำเภอของรัฐกลันตัน ประเทศมาเลเซีย มีพื้นที่ 614.15 ตารางกิโลเมตร ทางเหนือติดกับอำเภอตุมปัต ทางใต้ติดกับอำเภอตานะฮ์เมระฮ์ ทางตะวันออกติดกับอำเภอโกตาบารู และทางตะวันตกติดกับอำเภอสุไหงโก-ลกของประเทศไทย
ประชากร
จากการสัมมโนในปี ค.ศ.2010 มีประชากรอยู่ 185,741 คน
เกษม อุประ
เกษม อุประ เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนครครั้งแรกในปี พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคความหวังใหม่ ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย
ประวัติ
เกษม อุประ เกิดเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2501 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี การศึกษาศาสตรบัณฑิต (กศ.บ.) สาขาศึกษาศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยมหาสารคาม) และปริญญาโท ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ศศ.ม.) สาขารัฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง
การทำงาน
เกษม อุประ เคยรับราชการครูก่อนจะเข้าสู่งานการเมืองโดยการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนครในปี พ.ศ. 2544 เขตเลือกตั้งที่ 7 สังกัดพรรคความหวังใหม่ เอาชนะอดีต ส.ส.อวยชัย สุขรัตน์ จากพรรคชาติพัฒนา และอดีต ส.ส.วัชรินทร์ ศรีถาพร จากพรรคเสรีธรรมไปได้ เป็น ส.ส.สมัยแรก
ในปี 2548 เขาได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง ในนามพรรคไทยรักไทย และได้รับเลือกตั้งต่อเนื่องทุกครั้ง ในปี พ.ศ. 2554, พ.ศ. 2562, พ.ศ. 2566
เขาเคยได้รับแต่งตั้งเป็นเลขานุการคณะกรรมาธิการการแรงงาน และรองประธานคณะกรรมาธิการการแรงงาน
คริส วิลเลียมส์
คริส วิลเลียมส์ (Chris Williams) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ นักเขียนบทภาพยนตร์ และแอะนิเมเตอร์ชาวอเมริกัน ในวอลท์ ดิสนีย์ แอนิเมชัน สตูดิโอส์ เป็นผู้กำกับภาพยนตร์สั้น Glago's Guest และเป็นผู้กำกับร่วมของภาพยนตร์เรื่อง โบลท์ ซูเปอร์โฮ่ง ฮีโร่หัวใจเต็มร้อย และ บิ๊กฮีโร่ 6
ประวัติ
วิลเลียมส์เกิดที่รัฐมิสซูรี และใช้ชีวิตช่วง 25 ปีแรกที่เมืองวอเตอร์ลู รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา ที่ซึ่งพ่อของเขาเป็นอาจารย์สอนวิชาจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยวอเตอร์ลู วิลเลียมส์ศึกษาที่วิทยาลัยเชอริดัน ในหลักสูตรแอนิเมชัน หลังจากจบการศึกษาก็ได้เข้าทำงานกับดิสนีย์ และย้ายมาอยู่ที่ลอสแอนเจลิส
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2553 มีการรายงานจากหลายแหล่งข่าวว่าวิลเลียมส์จะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง The King of the Elves ของฟิลิป เค. ดิก   อย่างไรก็ดี ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2556 ได้มีการประกาศวิลเลียมส์จะได้ร่วมกำกับภาพยนตร์ของดิสนีย์อีกเรื่องหนึ่งคือ บิ๊กฮีโร่ 6 ภาพยนตร์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูนของมาร์เวลคอมิกส์ในชื่อเรื่องเดียวกัน โดยเป็นผู้กำกับร่วมกับดอน ฮอลล์
แบร์รี แบนแนน
แบร์รี แบนแนน (Barry Bannan) เกิดเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1989 เป็นนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองกลางให้กับสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ในแชมเปียนชิปอังกฤษ และยังเล่นให้กับทีมชาติสกอตแลนด์
ก่อนย้ายเข้ามาแอสตันวิลลา แบนแนนเคยเล่นให้กับดาร์บีเคาน์ตีและแบล็กพูล
1989
โรงเรียนเมืองถลาง
โรงเรียนเมืองถลาง เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ประจำอำเภอถลาง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 14 จัดการศึกษาแบบสหศึกษา เริ่มเปิดการสอนเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม  2514 โรงเรียนตั้งอยู่ในดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ มีวีรกรรมอันหาญกล้าของท้าวเทพกระษัตรีและท้าวศรีสุนทรที่ได้รวบรวมชาวถลางต่อสู้กับข้าศึกอย่างกล้าหาญ ข้อความด้านล่างเป็นคติพจน์ประจำโรงเรียน
คดีระหว่างบริษัทมอนซานโต้แคนาดากับชไมเซอร์
คดีระหว่างบริษัทมอนซานโต้แคนาดากับชไมเซอร์ (Monsanto Canada Inc v Schmeiser) [2004] 1 S.C.R. 902, 2004 SCC 34 เป็นคดีบรรทัดฐานของศาลสูงสุดของประเทศแคนาดา เรื่องสิทธิของสิทธิบัตรสำหรับเทคโนโลยีชีวภาพ ระหว่างเกษตรกรผักกาดชาวแคนาดาคือ เพอร์ซี ชไมเซอร์ กับบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพเพื่อการเกษตรมอนซานโต้ ศาลฯ นั่งพิจารณาปัญหาว่า พืชดัดแปรพันธุกรรมที่ปลูกโดยเจตนาของชไมเซอร์นั้นเป็น "การใช้" (use) เซลล์พืชดัดแปรพันธุกรรมที่จดสิทธิบัตรของมอนซานโต้หรือไม่ ศาลฯ มีคำวินิจฉัยชี้ขาดด้วยฝ่ายข้างมาก 5-4 ว่าเป็น คดีนี้ได้รับความสนใจจากชนทั่วโลก ที่เข้าใจผิดกันอย่างกว้างขวางว่า อะไรจะเกิดขึ้นถ้าไร่ของเกษตรกรเกิดปนเปื้อนโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยเมล็ดพันธุ์ที่จดสิทธิบัตร ทว่าเมื่อพิจารณาคดี ข้อเรียกร้องที่เกี่ยวกับเมล็ดพันธุ์จดสิทธิบัตรในแปลงที่ถูกปนเปื้อนในปี 2540 ก็ล้วนถูกถอนไปหมดแล้ว และศาลเพียงแต่พิจารณาเรื่องเมล็ดพันธุ์ที่ปลูกในแปลงปี 2541 ซึ่งชไมเซอร์จงใจเก็บรวบรวมจากพืชผลแปรพันธุกรรมที่ได้อย่างไม่ได้ตั้งใจในปี 2540 แล้วปลูกโดยเจตนาในปีต่อมา และสำหรับพืชผลในปี 2541 ชไมเซอร์เองก็ไม่ได้พยายามสู้ความโดยอ้างว่าเกิดการปนเปื้อนโดยอุบัติเหตุเลย
พื้นเพ
บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพมอนซานโต้ พัฒนาและจดสิทธิบัตรยีนทนยาฆ่าวัชพืชไกลโฟเสตสำหรับพืชวงศ์ผักกาด canola แล้วผลิตเมล็ดผักกาดที่มียีนจดสิทธิบัตรที่มีคุณสมบัติทนต่อไกลโฟเสต โดยบริษัทวางตลาดเมล็ดพันธุ์โดยใช้ชื่อทางการค้าว่า Roundup Ready Canola เกษตรกรที่ใช้ระบบการปลูกพืชเช่นนี้ สามารถควบคุมวัชพืชโดยใช้ยาฆ่าวัชพืช Roundup โดยไม่ทำพืชที่ทนยาให้เสียหาย ผู้ที่ใช้ต้องเซ็นสัญญากับมอนซานโต้ ผู้กำหนดว่าต้องซื้อเมล็ดพันธุ์ใหม่ทุก ๆ ปี ราคาเมล็ดพันธุ์พืชจะรวมค่าธรรมเนียมอนุญาตให้ใช้สิทธิบัตร บริษัทเริ่มวางตลาดในแคนาดาในปี 2539 และโดยปีต่อมา ก็กลายเป็น canola ที่ปลูกในแคนาดาถึง 25%
ที่มาของเมล็ดพันธุ์สิทธิบัตรในแปลงของชไมเซอร์
ดังที่สืบความได้ในศาลรัฐบาลกลางชั้นต้น นายเพอร์ซี ชไมเซอร์เป็นเกษตรกรผักกาดในเมืองบรูโน รัฐซัสแคตเชวัน ผู้พบพืชทนยา Roundup ในพืชผลของเขาในปี 2540 คือเขาได้ใช้ยา Roundup เพื่อกำจัดวัชพืชรอบ ๆ เสาไฟฟ้าและคูน้ำที่ติดกับถนนสาธารณะที่วิ่งไปข้าง ๆ แปลงพืชของเขาแปลงหนึ่ง แล้วสังเกตเห็นว่า ต้นผักกาดบางส่วนที่ได้ฉีดสเปรย์กลับรอดมาได้ เขาจึงทดสอบโดยฉีดยากับอีกแปลงหนึ่งที่มีบริเวณ 3-4 เอเคอร์ (7.59-10.11 ไร่) ใกล้ ๆ กัน แล้วพบว่า ต้นผักกาดถึง 60% ไม่ตาย ในช่วงเก็บเกี่ยว ชไมเซอร์จึงสั่งให้คนงานคนหนึ่งเก็บเกี่ยวแปลงนั้น แล้วเก็บเมล็ดพืชต่างหากจากพืชผลที่ได้ในที่อื่น แล้วใช้เมล็ดพืชที่ได้ปลูกในเขตพื้นที่ 1,000 เอเคอร์ (2529 ไร่) ในปีต่อมาคือปี 2541
ในช่วงเวลานั้น มีเกษตรกรหลายคนในบริเวณนั้นที่ใช้ Roundup Ready canola ชไมเซอร์อ้างว่า เขาไม่ได้ปลูกพืชเหล่านั้นเองในปี 2540 และแปลงไร่ผักกาดของเขาเกิดการปนเปื้อนโดยอุบัติเหตุ แม้ว่าที่มาของพืชที่พบในแปลงของชไมเซอร์ในปี 2540 จะไม่ชัดเจน ศาลชั้นต้นพบว่า สำหรับพืชผลปี 2541 ""...ไม่มีแหล่งที่มาที่เสนอ (โดยชไมเซอร์) ที่สามารถจะอธิบายอย่างมีเหตุผลถึงความหนาแน่นและความกว้างขวางของพืช canola พันธุ์ Roundup Ready ที่มีคุณภาพในระดับการค้า ที่พบจากการทดสอบพืชผลของชไมเซอร์""
ความขัดแย้ง
ในปี 2541 มอนซานโต้พบว่า ชไมเซอร์กำลังเพาะปลูกพืชที่ทนต่อ Roundup แล้วจึงติดต่อเขาเพื่อให้เซ็นสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิบัติแลกกับการจ่ายค่าธรรมเนียมเพื่อทำสัญญา ชไมเซอร์ปฏิเสธโดยอ้างว่า การปนเปื้อนในปี 2540 เป็นอุบัติเหตุ และเขาเป็นเจ้าของเมล็ดพันธุ์ที่เขาเก็บเกี่ยวได้ จึงสามารถปลูกพืชได้ตามความปรารถนาเพราะเป็นทรัพย์ของตน ดังนั้น มอนซานโต้จึงฟ้องชไมเซอร์ฐานละเมิดสิทธิบัตร โดยฟ้องในศาลรัฐบาลกลางของประเทศแคนาดาในวันที่ 6 สิงหาคม 2541 ต่อมา การต่อรองคดีนอกศาลล้มเหลวในวันที่ 10 สิงหาคม 2541 มีผลเป็นชไมเซอร์ฟ้องบริษัทกลับในศาลโดยเรียกร้องค่าเสียหายเป็นมูลค่า 10 ล้านดอลล่าร์แคนาดา ในฐานการหมิ่นประมาท การบุกรุก และการปนเปื้อนแปลงไร่ของเขา แต่ว่า โดยถึงปี 2550 ชไมเซอร์ก็ยังไม่ได้เริ่มดำเนินคดีการฟ้องกลับในศาล
สิทธิของสิทธิบัตรกับสิทธิทรัพย์สิน
เกี่ยวกับปัญหาสิทธิของสิทธิบัตรและสิทธิของเกษตรกรที่จะใช้เมล็ดพันธุ์พืชเก็บเกี่ยวจากแปลงของตน มอนซานโต้อ้างว่า เพราะว่า บริษัทได้จดสิทธิบัตรสำหรับยีน และเซลล์ผักกาดที่เป็นประเด็นก็มียีนที่ว่า บริษัทจึงมีสิทธิตามกฎหมายที่จะควบคุมการใช้พืช รวมทั้งการปลูกเมล็ดพันธุ์พืชที่เก็บเกี่ยวได้จากพืชที่มียีนแม้ว่าพืชจะเกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุ ส่วนชไมเซอร์ยืนยันว่า เขามี "สิทธิของเกษตรกร" ที่จะทำตามใจของตนได้ เมื่อใช้พืชที่เก็บเกี่ยวมาจากแปลงของตน รวมทั้งพืชที่เกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุ และว่า สิทธิในทรัพย์สินที่มีรูปร่างเช่นนี้มีอำนาจเหนือสิทธิในสิทธิบัตรของมอนซานโต้
แต่ว่า กฎหมายแคนาดาไม่ได้กล่าวถึง "สิทธิของเกษตรกร" ตามที่ว่า คือ ศาลเห็นว่า สิทธิของชาวนาในการเก็บเกี่ยวและปลูกเมล็ดพันธุ์ เป็นเพียงสิทธิของเจ้าของทรัพย์ในการใช้ทรัพย์สินของตนตามที่ต้องการ และดังนั้น สิทธิในการใช้เมล็ดพันธุ์จึงมีข้อจำกัดตามกฎหมายเหมือนกับการใช้ทรัพย์สินอย่างอื่น ๆ รวมทั้งข้อจำกัดที่มาจากสิทธิบัตรในกรณีนี้ ศาลได้ลิขิตความเห็นไว้ว่า ""เกษตรกรที่ไร่ของตนมีเมล็ดพืชหรือพืช ที่มาจากเมล็ดพันธุ์ที่ล้นเข้ามาในแปลงหรือว่ามีลมพัดเข้ามาในแปลง จะเป็นต้นที่เกี่ยวแล้วหล่นเข้ามา หรือแม้จะเป็นต้นจากเมล็ดที่เกิดโดยละอองเรณูที่นำเขามาในไร่ของตนโดยสัตว์ นก หรือลม อาจจะเป็นเจ้าของเมล็ดพันธุ์หรือพืชที่อยู่ในไร่ของตนแม้ว่าจะไม่ได้ปลูกด้วยตนเอง แต่ว่า เขาไม่ได้มีสิทธิที่จะใช้ (use) ยีนที่จดสิทธิบัตร ใช้เมล็ด หรือใช้พืช ที่มียีนหรือเซลล์ที่จดสิทธิบัตร""
ความโด่งดัง
กรณีนี้ ได้รับความสนใจจากประชาชนและสื่อมวลชนอย่างกว้างขวาง ก่อนที่คดีจะไปถึงศาลชั้นต้นเสียอีก มีการวาดภาพเป็นการต่อสู้กันระหว่างยักษ์ใหญ่กับหนูน้อย คือระหว่างมอนซานโต้กับชาวนา หรือเป็นการขโมยผลงานวิจัยและพัฒนาที่ทำมานานหลายปี กลุ่มพิทักษ์สิ่งแวดล้อมและผู้ต่อต้านพันธุวิศวกรรมได้สนับสนุนสิทธิของชไมเซอร์ ผู้ได้ให้คำสัมภาษณ์เกี่ยวกับกรณีนี้ไปทั่วโลก ส่วนบางพวกวาดภาพกรณีนี้ว่า เป็นการต่อสู้กันระหว่างบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพขนาดยักษ์ กับกลุ่มต่อต้านเทคโนโลยีชีวภาพที่ใหญ่และมีทุนสนับสนุนเท่าเทียมกัน แล้วแสดงความเป็นห่วงว่า ทั้งความเท็จจริงและบริบทของคดีนี้ ถูกบิดเบือนโดยชไมเซอร์ โดยกลุ่มสิ่งแวดล้อม และโดยกลุ่มต่อต้านพันธุวิศวกรรมต่าง ๆ
คดีนี้ ยังวาดภาพอีกด้วยว่า เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการกำหนดขอบเขตกฎหมายเกี่ยวกับเทคโนโลยีชีวภาพ รวมทั้งพันธุวิศวกรรม และการเป็นเจ้าของสิ่งมีชีวิตระดับสูง และเป็นคดีที่มักจะเชื่อมกับคดีหนูแปรพันธุกรรมที่ใช้ในการทดลองโรคมะเร็งที่เรียกว่าหนูฮาร์วาร์ด หรือ Oncomouse ที่ในปี 2545 ศาลสูงสุดแคนาดาได้ปฏิเสธสิทธิบัตร คดีหนูฮาร์วาร์ดเป็นคดีตั้งบรรทัดฐานในแคนาดา เกี่ยวกับการเป็นเจ้าของสิ่งมีชีวิตระดับสูง แม้ว่าการตัดสินของแคนาดาจะไม่เข้ากับการตัดสินของศาลในประเทศสหรัฐอเมริกาและยุโรป ที่ให้สิทธิบัตรกับหนูฮาร์วาร์ด แต่ว่า ศาลสูงสุดแคนาดาในที่สุดก็บ่งชี้อย่างพิถีพิถันว่า คดีนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับยีนในเมล็ดพันธุ์ ไม่ใช่เรื่องสิ่งมีชีวิตในระดับสูง เป็น "คดีแรกที่ศาลสูงสุดของประเทศไหนก็ตาม ได้ตัดสินเรื่องสิทธิบัตรเกี่ยวกับพืชและยีนเมล็ดพันธุ์พืช"
คดีในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์
ศาลรัฐบาลกลางแคนาดาชั้นต้น ได้ตัดสินปัญหาเรื่องการละเมิดสิทธิบัตรและ "สิทธิของเกษตรกร" ให้มอนซานโต้ชนะ และเช่นกันในระดับศาลอุทธรณ์ โดยศาลทั้งสองพบว่า จุดหลักของการละเมิดสิทธิบัตรของชไมเซอร์ในพืชผลปี 2541 ก็คือ เขารู้หรือควรจะรู้คุณลักษณะของเมล็ดพันธุ์ทนยาไกลโฟเสตที่ตนได้เก็บไว้แล้วปลูก
การดำเนินคดีในศาลรัฐบาลขั้นต้นทำในวันที่ 5 มิถุนายน 2543 ในเมือง Saskatoon รัฐซัสแคตเชวัน แต่ว่า การโจทย์เกี่ยวกับพืชที่พบในแปลงชไมเซอร์ในปี 2540 ได้ยกฟ้องก่อนที่จะไปถึงศาล และศาลพิจารณาเพียงแค่เรื่องพืชในแปลงปี 2541 ซึ่งเป็นปีที่ชไมเซอร์ไม่ได้พยายามสู้ความโดยอ้างว่า มีการปนเปื้อนโดยอุบัติเหตุ หลักฐานแสดงว่า อัตราของพืชทนไกลโฟเสตในแปลงชไมเซอร์ปี 2541 อยู่ที่ระดับ 95-98% และว่า ระดับความหนาแน่นของพืชเช่นนี้ไม่สามารถเกิดได้โดยอุบัตเหตุ ซึ่งเป็นมูลฐานที่ศาลใช้ตัดสินว่า ชไมเซอร์รู้หรือ "ควรจะรู้" ว่าเขาได้ปลูกพืช Roundup Ready canola ในปี 2541 ดังนั้น ปัญหาว่า พืชที่เข้ามาในแปลงของเขาในปี 2540 เป็นอุบัติเหตุหรือไม่ จึงไม่สำคัญ ถึงอย่างนั้นก็ดี ในศาลชั้นต้น มอนซานโต้ได้แสดงหลักฐานเพียงพอที่ทำให้ศาลเชื่อว่า พืชที่เกิดขึ้นในปี 2540 ก็คงไม่ได้เกิดโดยอุบัติเหตุ ศาลกล่าวว่า เชื่อถือได้ "ตามดุลความน่าจะเป็น" (ซึ่งเป็นมาตรฐานในคดีแพ่งว่า "เป็นไปได้มากกว่าที่จะไม่ใช่" คือมีความน่าจะเป็นสูงกว่า 50%) ว่า พืชที่พบในปี 2540 ไม่ได้เกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุ เช่น การตกจากรถบรรทุก หรือพัดมาตามลม ดังที่ชไมเซอร์ได้เสนอ
ส่วนในสื่อสาธารณชน ผู้สนับสนุนชไมเซอร์อ้างว่า คำอธิบายของเขายังไม่ได้กำจัดความเป็นไปได้ว่า การเก็บเกี่ยวแล้วปลูกพืชจากเขตที่ถูกสเปรย์เป็นอุบัติเหตุ ที่เกิดจากการสื่อสารที่ผิดพลาดระหว่างชไมเซอร์กับคนงาน หรือว่าเขาไม่ได้ตั้งสติที่จะสั่งคนงานให้หลีกเลี่ยงใช้เมล็ดพันธุ์พืชในการปลูก ส่วนผู้สนับสนุนมอนซานโต้อ้างว่า การประมาทเลินเล่อเช่นนี้ไม่น่าเชื่อถือ เนื่องจาก อย่างไรก็ดี ตามกฎหมายแล้ว ความประมาทเลินเล่อเช่นนี้ไม่สามารถใช้เป็นข้ออ้างแก้การละเมิดสิทธิบัตรได้ และดังนั้น จึงไม่สำคัญ เพราะว่า สิทธิบัตรเป็นเรื่องกฎหมายแพ่ง และดังนั้น ความจงใจละเมิด จึงไม่ได้เป็นองค์การตัดสินว่าได้ละเมิดสิทธิบัตรหรือไม่ แต่ว่าในจุดนี้ ศาลอุทธรณ์ต่อมาให้ข้อสังเกตว่า การปนเปื้อนทางยีนโดยอุบัติเหตุที่ไม่ได้อยู่ในอำนาจของเกษตรกร ควรจะเป็นข้อยกเว้นในกฎที่ว่า ความจงใจไม่ได้เป็นประเด็นในการโต้แย้งเรื่องสิทธิบัตร
ศาลชั้นต้นได้สรุปว่า "ตามดุลความน่าจะเป็น จำเลยได้ละเมิดข้อเรียกร้องจำนวนหนึ่งของโจทก์ภายใต้สิทธิบัตรแคนาดาหมายเลข 1,313,830 โดยไม่ได้รับความยินยอมหรือการอนุญาตจากโจทก์ ด้วยการปลูกแปลง canola ในปี 2541 ด้วยเมล็ดพันธุ์ที่เก็บจากปี 2540 ที่จำเลยรู้ หรือควรจะรู้ว่า ทนต่อยา Roundup ซึ่งเป็นพืชที่เมื่อทดสอบก็พบว่า มียีนและเซลล์ที่เป็นข้อเรียกร้องภายใต้สิทธิบัตรของโจทก์ จำเลยยังละเมิดสิทธิบัตรของโจทก์เพิ่มขึ้นอีกโดยการขายเมล็ดพันธุ์ที่เก็บเกี่ยวได้ในปี 2541"
ต่อมา ศาลอุทธรณ์จึงได้ดำเนินคดีที่เมืองเดียวกันเริ่มวันที่ 15 พฤษภาคม 2545 แล้วตัดสินให้การตัดสินของศาลชั้นต้นคงยืน
ศาลอุทธรณ์เน้นความสำคัญโดยเฉพาะของการที่ชไมเซอร์ใช้เมล็ดพันธุ์ทั้ง ๆ ที่รู้ ในการตัดสินว่ามีการละเมิดสิทธิบัตร แล้วตั้งข้อสังเกตว่า ในกรณีที่มีการปนเปื้อนโดยอุบัติเหตุ หรือที่เกษตรกรรู้ถึงการมีอยู่ของยีนสิทธิบัตรแต่ไม่ทำการเพื่อเพิ่มจำนวนพืช ศาลอาจจะตัดสินแตกต่างออกไปได้ ศาลไม่ได้ปรับชไมเซอร์โดยส่วนบุคคล แต่ปรับบริษัทเกษตรของชไมเซอร์คือบริษัทชไมเซอร์วิสาหกิจจำกัด โดยที่ชไมเซอร์ทำการเป็นกรรมการของบริษัท
ต่อมา มีการยื่นฎีกาต่อศาลสูงสุด ซึ่งตกลงที่จะฟังความในเดือนพฤษภาคม 2546 แล้วจึงเริ่มดำเนินคดีในวันที่ 20 มกราคม 2547 ประเด็นพิจารณาของศาลสูงสุดก็คือ การเพาะปลูกผักกาดแปรพันธุกรรมของชไมเซอร์เป็นการใช้ (use) เซลล์พืชแปรพันธุกรรมซึ่งเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมอนซานโต้หรือไม่
ชไมเซอร์มีองค์การนอกภาครัฐ 6 องค์กรเป็นผู้ช่วยสนับสนุนในศาล คือ องค์กรนิยมการเมืองฝ่ายซ้าย สภาชาวแคนาดา (Council of Canadians), กลุ่มปฏิบัติการเกี่ยวกับความเสื่อม เทคโนโลยี และการรวมอำนาจ (Action Group on Erosion, Technology and Concentration), กลุ่มพิทักษ์สิ่งแวดล้อมคลับเซียร์รา (Sierra Club), สหภาพเกษตกรแห่งชาติ (National Farmers Union), มูลนิธิการวิจัยเพื่อวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนิเวศน์ (Research Foundation for Science, Technology and Ecology), ศูนย์ประเมินเทคโนโลยีนานาชาติ (International Center for Technology Assessment), และรัฐมนตรีกระทรวงอัยการรัฐออนแทรีโอ (Attorney General of Ontario)
ข้ออ้างและคำโต้แย้ง
ข้อต่อสู้หลักของชไมเซอร์ในศาลก็คือ เนื่องจากเขาไม่ได้ใช้ยาฆ่าวัชพืช Roundup สำหรับผักกาดของเขา เขาจึงไม่ได้ "ใช้" สิ่งประดิษฐ์ของมอนซานโต้ แต่ศาลปฏิเสธข้ออ้างนี้ คือกล่าวว่า สิทธิบัตรที่ให้กับสิ่งประดิษฐ์นี้ ไม่ได้กำหนดว่าต้องใช้ยา Roundup เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งประดิษฐ์ ดังนั้น จึงไม่มีเหตุที่จะเริ่มกำหนดว่า ต้อใช้ยาจึงจะเรียกว่า เป็นการใช้สิ่งประดิษฐ์ ซึ่งก็หมายความว่า สิทธิบัตรห้ามการใช้สิ่งประดิษฐ์โดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่ว่าจะเป็นวิธีใดก็ตาม ไม่ใช่ห้ามแค่การใช้ตามที่มุ่งหมายโดยไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น
ศาลพิจารณาประเด็นว่า การเพาะปลูกพืชแปรพันธุกรรมทั้ง ๆ ที่รู้ หรือควรจะรู้ เป็นการ "ใช้" เซลล์พืชอันเป็นสิ่งประดิษฐ์ของมอนซานโต้หรือไม่ แม้ว่าจะไม่ได้ฉีดพืชด้วยยา Roundup และดังนั้น การมียีนเช่นนี้จึงไม่ได้มีประโยชน์อะไรเพิ่มขึ้นสำหรับเกษตรกร ศาลตัดสินเห็นพ้องด้วยกับมอนซานโต้ โดยถือว่า การใช้ยีนและเซลล์ที่จดสิทธิบัตรของชไมเซอร์ เป็นเหมือนกับการใช้เครื่องยนต์ที่มีชิ้นส่วนที่จดสิทธิบัตร คือ "ไม่สามารถแก้ตัวได้ว่า สิ่งที่ใช้ไม่ได้จดสิทธิบัตร เป็นเพียงแต่ส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น" ศาลยังถือด้วยว่า โดยปลูกผักกาดแปรพันธุกรรมที่ทนต่อยา Roundup ชไมเซอร์ใช้หรือได้ ประโยชน์จากการรับประกันสืบเนื่องจากสิ่งประดิษฐ์ นั่นก็คือ เขามีโอกาสเลือกใช้ยา Roundup กับพืชถ้ามีเหตุ ซึ่งศาลพิจารณาว่า เหมือนกับการติดตั้งเครื่องสูบที่จดสิทธิบัตรบนเรือ คือ แม้ว่าจะไม่ได้ติดเครื่องสูบ แต่ก็มีโอกาสใช้ถ้ามีเหตุ
การตัดสิน
วันที่ 21 พฤษภาคม 2547 ศาลสูงสุดตัดสินเห็นพ้องด้วยกับมอนซานโต้เป็นคะแนนเสียง 5-4 แต่ชไมเซอร์ก็ได้ชัยชนะเป็นบางส่วนด้วย เพราะศาลตัดสินว่า เขาไม่ต้องจ่ายมอนซานโต้กำไรที่ได้จากพืชผลในปี 2541 เพราะว่า ยีนที่มีอยู่ในพืชไม่ได้สร้างประโยชน์ให้แก่เขา และเขาไม่ได้กำไรเพิ่มขึ้นจากคุณสมบัติที่เป็นสิ่งประดิษฐ์ แม้ว่ากำไรที่ชไมเซอร์ได้จากการเพาะปลูกจะค่อนข้างน้อย คือแค่ 19,832 ดอลลาร์แคนาดา (ประมาณ 617,370 บาทในปี 2547 เปรียบเทียบกับรายได้ประชากรเฉลี่ยต่อปีที่ 1,234,686 บาท) แต่ว่า เพราะไม่ต้องจ่ายค่าเสียหาย เขาจึงไม่ต้องจ่ายค่าทนายให้มอนซานโต้ ซึ่งมีมูลค่าหลายแสนดอลลาร์แคนาดา และมีค่าสูงกว่าค่าทนายของตน
เหตุผลของศาล
ฝ่ายเสียงข้างมากของศาลไม่เห็นด้วยกับข้อต่อสู้ว่า การใช้ (use) เซลล์หรือยีนจดสิทธิบัตร จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อใช้ในบริบทของตน และการที่ชไมเซอร์ไม่ได้ใช้ยาฆ่าวัชพืช Roundup ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาไม่ได้ใช้ยีนนั้น ๆ คือจริง ๆ แล้ว แม้ว่าพืชจะสืบพันธุ์ต่อไปได้โดยมนุษย์ไม่ต้องทำอะไร แต่ว่า สถานการณ์จริงในเกษตรกรรมปัจจุบันหมายความว่า มนุษย์จะทำการที่ช่วยการเจริญเติบโตของพืช ดังนั้น การทำเกษตรกรรมจึงเป็นการ "ใช้" ยีนพืช
ศาลตัดสินว่า ชไมเซอร์ละเมิดสิทธิการผูกขาดผักกาดพิเศษของมอนซานโต้ โดยเก็บแล้วปลูกเมล็ดพันธุ์พืชเพื่อผลประโยชน์ทางการค้าของตน ดังนั้น ชไมเซอร์จึงละเมิดมาตราที่ 42 ของกฎหมายสิทธิบัตรแคนาดา แต่ว่า ศาลไม่เห็นด้วยกับค่าเสียหายที่ศาลชั้นต้นปรับ เพราะว่า ไม่มีผลประโยชน์โดยตรงที่เกิดขึ้นจากการใช้พืชนั้น ๆ
ในการตัดสิน ศาลบอกอย่างชัดเจนว่า เรื่องที่ตัดสินเป็นเรื่องการละเมิดสิทธิบัตรอย่างเดียว และประเด็นอื่น ๆ เกี่ยวกับพันธุวิศวกรรมในเกษตรกรรมไม่ได้อยู่ในขอบเขตของคดี คือ
ความเห็นแย้งของศาล
เหตุผลของฝ่ายเห็นแย้งส่วนน้อยในศาล คล้ายกับที่พบในเสียงข้างมากที่เป็นฝ่ายตัดสินในคดี "วิทยาลัยฮาร์วาร์ดกับกรรมาธิการสิทธิบัตรแคนาดา [Harvard College v. Canada (Commissioner of Patents)]" ที่สรุปว่า แม้ว่าบริษัทจะสามารถจดสิทธิบัตรผลิตภัณฑ์และกระบวนการ แต่ก็ไม่สามารถจดสิทธิบัตรสิ่งมีชีวิตระดับสูงเช่นพืชทั้งต้น คือ "สิทธิเรียกร้องเกี่ยวกับเซลล์พืช ไม่สามารถขยายผ่านจุดที่เซลล์แปรพันธุกรรมเริ่มเพิ่มจำนวนแล้วจำแนกออกเป็นเนื้อเยื่อพืชส่วนต่าง ๆ ซึ่ง ณ จุดนี้จะกลายเป็นข้อเรียกร้องกับทุก ๆ เซลล์ในพืช" ซึ่งเป็นการขยายสิทธิบัตรออกมากเกินไป นอกจากนั้นแล้ว สิทธิบัตรควรจะจำกัดอยู่ที่พืชต้นพันธุ์เท่านั้น และไม่ควรขยายไปถึงลูกหลาน
ผล
ศาลทั้งสามชั้นให้ข้อสังเกตว่า การปนเปื้อนโดยอุบัติเหตุที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเกษตรกรนั้น ไม่ใช่ประเด็นในคดี แต่ว่า การที่ชไมเซอร์ได้กำหนด แยกแยะ แล้วเก็บเมล็ดพันธุ์พืชที่ทนต่อยา Roundup เป็นตัวกำหนดประเด็นของคดี นอกจากนั้นแล้ว ศาลชั้นอุทธรณ์ยังกล่าวถึงเหตุการณ์อย่างหนึ่งที่อาจเป็นไปได้ ที่เกษตรกรรู้ถึงความปนเปื้อนจากเมล็ดแปรพันธุกรรม แต่ไม่ทำอะไรที่จะเพิ่มจำนวนของพืช ศาลกล่าวว่า ยังไม่ชัดเจนว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเป็นการละเมิดสิทธิบัตรหรือไม่ แต่มันเป็นประเด็นที่ไม่ต้องตัดสินในกรณีของชไมเซอร์
ข้อตัดสินของศาลเพิ่มความคุ้มครองให้กับบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพในแคนาดา และได้กำหนดประเด็นที่ไม่ได้ทำให้ชัดในข้อตัดสินคดีหนูฮาร์วาร์ด ซึ่งเป็นคดีที่ศาลตัดสินว่า "สิ่งมีชีวิตในระดับสูง (higher lifeform)" เช่นสัตว์ หรือโดยปริยายคือพืช ไม่สามารถจดสิทธิบัตรได้ ซึ่งจริง ๆ แล้วทำให้แคนาดาไม่เหมือนกับประเทศจี8 อื่น ๆ ที่ให้จดสิทธิบัตรได้ ในคดีบริษัทมอนซานโต้กับชไมเซอร์ ศาลกำหนดว่า การคุ้มครองยีนและเซลล์ที่จดสิทธิบัตร ขยายไปถึงยีนที่พบในพืชทั้งหมด แม้ว่าพืชโดยตนเองซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงจะไม่สามารถจดสิทธิบัตรได้ ความเห็นข้างมากที่มีมูลฐานจากบรรทัดฐานคือเครื่องกล เป็นหลักการตัดสินของศาล ดั้งนั้น เรื่องนี้จึงตกเป็นหน้าที่ของรัฐสภาแคนาดาที่จะแยกแยะระหว่างเครื่องกลและสิ่งมีชีวิตตามพิจารณาญาณของตน
มีละครสารคดีในปี 2548 ที่แสดงการต่อสู้ในศาล โดยมีชื่อว่า Seeds (เมล็ดพันธุ์) แสดงในเมืองมอนทรีออล โดยบทละครมาจากคำพูดคำต่อคำที่ได้จากแหล่งข้อมูลต่าง ๆ
คดีนี้เป็นเรื่องที่อ้างอิงกันอย่างกว้างขวางในกลุ่มต่อต้านสิ่งมีชีวิตแปรพันธุกรรม โดยสัมพันธ์กับความกลัวว่า บริษัทจะสามารถเรียกร้องความเป็นเจ้าของต่อพืชผลของเกษตรกร เนื่องจากการมีละอองเรณูหรือเมล็ดพันธุ์พืชแปรพันธุกรรมที่ไม่ได้ตั้งใจ "แต่ว่า บันทึกของศาลแสดงว่า นี่ไม่ใช่เป็นแค่เมล็ดเพียง 2-3 เมล็ดตกลงมาจากรถบรรทุกที่วิ่งผ่านไป แต่เป็นการที่ชไมเซอร์เพาะปลูกพืชผลที่เป็นพืช Roundup Ready ในอัตราสุทธิ 95-98% เป็นความบริสุทธิระดับการค้าที่สูงกว่าที่จะคาดหวังได้จากเหตุการณ์ที่ไม่ได้ตั้งใจหรือเป็นอุบัติเหตุ ศาลไม่สามารถอธิบายได้ว่า เมล็ดพันธุ์ไม่กี่เมล็ดหรือละอองเรณูไม่กี่ละอองที่หลุดเข้ามา จะกลายเป็นพืชส่วนใหญ่ในแปลงหลายร้อยเอเคอร์ โดยไม่มีการร่วมมือจากชไมเซอร์ได้อย่างไร โดยกล่าวว่า ‘...ไม่มีแหล่งที่มาที่เสนอ (โดยชไมเซอร์) ที่สามารถจะอธิบายอย่างมีเหตุผลถึงความหนาแน่นและความกว้างขวางของพืช canola พันธุ์ Roundup Ready ที่มีคุณภาพในระดับการค้า ที่พบจากการทดสอบพืชผลของชไมเซอร์’" พูดได้อีกอย่างก็คือ ถ้าแม้ว่าการมีเมล็ดพันธุ์ของมอนซานโต้ในที่ดินของเขาดั้งเดิมในปี 2540 จะเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจก็ดี แต่ว่า พืชผลของมอนซานโต้ที่พบในปี 2541 เป็นเรื่องที่ตั้งใจ
อะโฮะเงะ
อะโฮะเงะ หรือ ผมยื่น หมายถึงผมที่มีลักษณะเป็นกระจุกยื่นออกมาจากศีรษะของตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่น คาดว่ามีการเริ่มใช้อะโฮะเงะมาตั้งแต่ พ.ศ. 2496 โดย โอะซุมะ เท็นซุกะ ปัจจุบันอะโฮะเงะพบได้แพร่หลายในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องต่าง ๆ
มาซาลา
มสาลา หรือที่นิยมเรียกว่า มาซาลา (Masala, Massala) เป็นเครื่องปรุงรสหรือเครื่องเทศอย่างหนึ่ง ที่ใช้ในการปรุงอาหารอินเดีย รวมถึงอาหารอื่น ๆ ในภูมิภาคเดียวกัน โดยคำว่า "มาซาลา" หรือ "มาซซาลา" เป็นภาษาอูรดู หมายถึง "เครื่องเทศผสม"
มาซาลา ไม่ได้มีรสเผ็ดจัดแบบพริกขี้หนู หากแต่มีความจัดจ้านด้วยเครื่องเทศหลากหลายชนิด มาซาลาทำจากเครื่องเทศหลายชนิด เช่น กระวาน, กานพลู, ขมิ้น, ยี่หร่า, หญ้าฝรั่น, อบเชย, พริก, เม็ดพริกไทย หรืออื่น ๆ อีกหลากหลายเพราะมาซาลามีความหลากหลายกันออกไปตามสูตร
อาหารอินเดียหลายชนิดที่มีส่วนผสมของมาซาลา เช่น โดไซ รวมถึงผสมเข้าไปในอาหารหรือของหวานหรือขนมขบเคี้ยวชนิดต่าง ๆ เช่น มันฝรั่งทอดมาซาลา, ข้าวโอ๊ตมาซาลา, ขนมปังอบกรอบมาซาลา หรือแม้แต่ไอศกรีม หรือน้ำอัดลมกลิ่นมาซาลาที่หาซื้อทั่วไปตามร้านสะดวกซื้อหรือซูเปอร์มาร์เก็ต
แม้มาซาลาจะอยู่ในวัฒนธรรมอาหารอินเดียมากมาย แต่ชาวอินเดียก็ใช่ว่าทุกคนจะชื่นชอบมาซาลาไม่ และในปัจจุบันมีการผลิตมาซาลาสังเคราะห์ออกจำหน่าย
จักรพรรดิคัมมุ
จักรพรรดิคัมมุ (桓武天皇 (Kammu-tennō)) จักรพรรดิองค์ที่ 50 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้จัดเรียงไว้ใน รายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น และเป็นช่วงที่พระราชอำนาจของจักรพรรดิเรืองอำนาจถึงจุดสูงสุด โดยพระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิคาชิวาบาระ ซึ่งมีที่มาจากพระนามสุสานของพระองค์
จักรพรรดิคัมมุครอง ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ระหว่างปี ค.ศ. 781 - ค.ศ. 806
ในเวลาต่อมาพระนาม คาชิวาบาระ ของจักรพรรดิคัมมุได้ถูกนำไปใช้เป็นพระนามของจักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ จักรพรรดิในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16
พระราชประวัติ
จักรพรรดิคัมมุมีพระนามเดิมก่อนจะขึ้นสืบ ราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศ ว่า เจ้าชายยามาเบะ (山部) เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในจักรพรรดิโคนิง จักรพรรดิองค์ที่ 49 และประสูติก่อนที่จักรพรรดิโคนิงจะขึ้นครองราชย์ อ้างอิงจาก โชกุนิฮงงิ พระราชมารดาของจักรพรรดิคัมมุ, ยามาโตะ โนะ นีงาซะ (ภายหลังเรียกว่าทากาโนะ โนะ นีงาซะ) เป็นทายาทรุ่นที่ 10 ของพระเจ้ามูรยองแห่งแพ็กเจ
และนอกจากนี้ยังเป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิอีก 3 พระองค์คือจักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51, จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และ จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53
เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคัมมุ
เจ้าชายยะมะเบะมิได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเนื่องจากพระอนุชาต่างพระราชมารดาของพระองค์คือ เจ้าชายโอะซะเบะ ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีคือ เจ้าหญิงอิโนะเอะ พระราชธิดาในจักรพรรดิโชมุได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์สาปแช่งจักรพรรดิโคนิงทำให้จักรพรรดินีและเจ้าชายโอะซะเบะถูกปลดและถูกเนรเทศเจ้าชายยะมะเบะจึงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทแทน
พระราชวงศ์
จักรพรรดิคัมมุมีพระราชโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 36 พระองค์
อ้างอิง
806
คำถามแบบโสกราตีส
คำถามแบบโสกราตีส (Socratic questioning) หมายถึงระเบียบวิธีการตั้งคำถามสำหรับใช้ในการค้นหาความคิดในหลายๆ ทิศทางเพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆ ซึ่งรวมถึงการค้นหาความคิดที่ซับซ้อน เพื่อค้นหาความจริงในเรื่องต่างๆ เพื่อเปิดประเด็นความคิดและปัญหา เพื่อเปิดเผยสมมุติฐาน เพื่อวิเคราะห์แนวคิด เพื่อแยกความแตกต่างในสิ่งที่เรารู้จากสิ่งที่เราไม่รู้ และเพื่อติดตามการประยุกต์ความคิดอย่างมีตรรกะ กุญแจสำคัญสำหรับบ่งความแตกต่างของคำถามแบบโสกราตีส โดยตรงก็คือ คำถามแบบโสกราตีสเป็นคำถามที่เป็นระบบ มีระเบียบวิธีที่ชัดเจน มีความลึกและปกติจะพุ่งจุดศูนย์รวมไปที่แนวคิดพื้นฐาน หลักการ ทฤษฎี ประเด็นปัญหา หรือตัวปัญหา
คำถามแบบโสกราตีสมักมุ่งไปที่การเรียนการสอน และมีประโยชน์ในฐานะเป็นแนวความคิดทางการศึกษา โดยเฉพาะในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา
ปอลและเอลเดอร์ (Paul and Elder, The Art of Socratic Questioning, 2006) ให้ความเห็นว่า อาจารย์ผู้สอน นิสิตนักศึกษา รวมทั้งผู้สนใจในการลงลึก ย่อมสามารถและควรตั้งคำถามแบบโสกราตีสและควรต้องเข้าไปมีบทบาทในในการถกเถียงนั้นๆ ด้วย
ความประสงค์ของอาจารย์ผู้สอนในการใช้คำถามแบบโสกราตีสในการสอน อาจเป็นเพื่อการเจาะลึกเข้าไปในความคิดของนิสิตนักศึกษา เพื่อดูว่าความคิดของนิสิตนักศึกษาในเรื่องที่กำลังศึกษานั้นๆ มีความลึกซึ้งเพียงใดในประเด็นของเรื่องราวหรือเนื้อหาวิชาเพียงใด หรือเป็นการใช้เพื่อเป็นแบบจำลองคำถามแบบโสกราตีสสำหรับนิสิตนักศึกษา หรือเพื่อใช้ช่วยนิสิตนักศึกษาวิเคราะห์แนวคิดหรือสร้างแนวทางการใช้เหตุผล นิสิตนักศึกษาควรจะต้องเรียนรู้คำถามแบบโสกราตีสเพื่อตนเองจะได้เริ่มนำไปใช้ในการหาเหตุผลในประเด็นปัญหาที่ซับซ้อน เพื่อเป็นการช่วยให้เกิดความเข้าใจและให้สามารถประเมินความคิดของผู้อื่น และติดตามไปจนบรรลุในประเด็นความคิดของตนเองหรือความคิดของผู้อื่นได้เป็นผลสำเร็จ
ในการเรียนการสอน อาจารย์ผู้สอนสามารถใช้คำถามแบบโสกราตีสได้อย่างน้อยเพื่อวัตถุประสงค์สองประการคือ
คำถามแบบโสกราตีสเป็นช่องเปิดความสว่างที่ทำให้แลเห็นถึงความสำคัญของการตั้งคำถามในการเรียนรู้ (ที่จริงแล้วโสกราตีสเองก็คิดว่าการตั้งคำถามเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งของการป้องกันตนของผู้สอนเท่านั้น) คำถามแบบโสกราตีสเปิดทางสว่างให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างความคิดที่เป็นระบบ กับ ความคิดที่แตกย่อยไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เป็นการสอนให้เราเจาะลึกลงไปที่ก้นบึ้งแห่งความคิดของเรา สอนให้เราเข้าใจถึงคุณค่าของการพัฒนาสำนึกที่เต็มไปด้วยคำถามสำหรับการตักตวงจากการเรียนอย่างมีความลึกซึ้ง
ทั้งความคิดเชิงวิจารณ์ และ คำถามแบบโสกราตีส นำมาสู่ผลอย่างเดียวกันในตอนสุดท้ายคือ การคิดเชิงวิจารณ์ เป็นเครื่องมือเชิงแนวคิดเพื่อให้ความเข้าใจว่าจิตสำนึกทำงานอย่างไรในการมุ่งแสวงหาความหมายและความจริง คำถามแบบโสกราตีส เป็นตัวสร้างเครื่องมือเหล่านั้นสำหรับสร้างกรอบคำถามที่จำเป็นยิ่งในการติดตามเจาะหาความหมายและความจริง
เป้าหมายของการคิดเชิงวิจารณ์ได้แก่การใช้เพื่อเป็นฐานในการยกระดับความคิดให้เกิดขึ้นในการคิด ใช้เป็นเสียงหรือสำนึกภายในที่มีพลังในการให้เหตุให้ผล เป็นตัวคอยกำกับเตือนสติตนเอง ช่วยประเมินและช่วยสร้างสิ่งใหม่ –ในทิศทางที่มีเหตุมีผลมากขึ้น ทั้งในการคิด ความรู้สึกและการกระทำ การถกเถียงแบบโสกราตีสช่วยเพิ่มพูนพลังภายในด้วยการพุ่งจุดศูนย์รวมของประเด็นแบบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมได้ด้วยตนเองด้วยคำถามที่มีระเบียบวิธีการ
โชอิจิ ฟูนากิ
โชอิจิ ฟูนากิ Shoichi Funaki (船木 勝一) (เกิด August 24, 1968) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและผู้บรรยายชาวญี่ปุ่นสังกัด WWE เป็นแชมป์ WWE Cruiserweight Championship 1 สมัย และแชมป์ WWE Hardcore Championship 1 สมัย ปัจจุบันได้ทำงานกับ WWE ในฐานะผู้บรรยายฝั่งภาษาญี่ปุ่น
อีฟนิ่ง ไฟฟ์
อีฟนิ่งไฟฟ์ (ภาษาญี่ปุ่น : <span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">イブニング・ファイブ <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">,  Evening Five<sup class="t_nihongo_help noprint"><span class="t_nihongo_icon" style="color: #00e; font: bold 80% sans-serif; text-decoration: none; padding: 0 .1em;">? )  เป็นรายการประเภทข่าว ผลิตโดยสถานีโทรทัศน์กระจายเสียงโตเกียว ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2005 ถึง 27 มีนาคม ค.ศ. 2009 ออกอากาศทุกวันเวลา 17:50 ถึง 18:15 ทางสถานีโทรทัศน์เจเอ็นเอ็น
เพลงเปิดรายการ
(ตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม ค.ศ. 2005 ถีง 30 มีนาคม ค.ศ. 2008) (ตั้งแต่วันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2008 ถีง 27 มีนาคม ค.ศ. 2009)
ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1980
ยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ 1980 เป็นการแข่งขันฟุตบอลที่จัดขึ้นที่สนามกีฬา ซานเตียโก เบร์นาเบว ในกรุง มาดริด ประเทศสเปน เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1980 เพื่อตัดสินหาผู้ชนะการแข่งขันฟุตบอลยูโรเปียนคัพ ฤดูกาล 1979-80 รอบชิงชนะเลิศ แชมป์เก่า นอตทิงแฮมฟอเรสต์ จาก อังกฤษ เอาชนะ ฮัมบัวร์เกอร์ เอ็สเฟา จาก เยอรมนีตะวันตก ด้วยสกอร์ 1-0 ในนาทีที่ 21 จอห์น โรเบิร์ตสัน ยิงประตูผ่าน รูดี้ คาร์กัส ผู้รักษาประตูฮัมบัวร์เกอร์เป็นประตูชัยของเกม จากนั้นฟอเรสต์ก็ตั้งรับอย่างแน่นหนา นอตทิงแฮมฟอเรสต์ กลายเป็นแชมป์ยูโรเปียนคัพ 2 สมัยติดต่อกัน
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติกัมพูชา
วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติกัมพูชา เป็นตัวแทนของประเทศกัมพูชาในการแข่งขันวอลเลย์บอลนานาชาติรวมถึงนัดกระชับมิตร
ทีมนี้เคยได้อันดับที่ 3 ในการแข่งวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 1970 ที่กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย
กรกฎาคม พ.ศ. 2558
'''กรกฎาคม พ.ศ. 2558''' เป็นเดือนที่ 7 ของปี พ.ศ. 2558 วันแรกของเดือนเป็นวันพุธ และวันสุดท้ายของเดือนเป็นวันศุกร์