cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สเปซแจม ทะลุมิติมหัศจรรย์
โครงเรื่อง
เอเลี่ยนแคระทั้ง 5 พายานอวกาศจากสวนสนุกโมรอนมายังโลกของลูนีย์ทูนส์ตามคำสั่งของบอสใหญ่ที่อยู่ใต้ดิน และเมื่อยานอวกาศลงจอดเอเลี่ยนแคระทั้ง 5 ก็พบกับบั๊กส์ บันนี่และนายพรานที่ไล่กวดกันเป็นกิจวัตร เอเลี่ยนสีส้มแจ้งถึงสาเหตุของการมาแก่บั๊กส์ บันนี่ ที่ต้องการได้ตัวบั๊กส์ บันนี่และเพื่อน ๆ ไปยังสวนสนุกโมรอน
ผลงานด้านเบสบอลของจอร์แดนที่ทำสถิติเฉลี่ยต่ำสุดที่ 214 คะแนน ทำให้เจฟ ลูกชายของเขาถูกเพื่อน ๆ ล้อเลียนถึงฝีมือด้านเบสบอลของจอร์แดน สถานีโทรทัศน์ออกข่าวกีฬาผลงานด้านเบสบอลของเขาและแนะนำให้เลิกเล่นเบสบอลและไปเล่นกีฬากอล์ฟแทน เจฟและลูก ๆ อีก 2 คนดูข่าวกีฬาในโทรทัศน์และให้คำแนะนำด้านทักษะการเล่นเบสบอลแก่จอร์แดนก่อนจะเปลี่ยนมาดูการ์ตูนของลูนีย์ทูนส์แทน แต่ภาพการ์ตูนในโทรทัศน์กลับไม่มีตัวการ์ตูนแสดง กลายเป็นภาพว่างเปล่าแทน
เหล่าตัวการ์ตูนลูนีย์ทูนส์ที่หายไปจากจอโทรทัศน์ กำลังประชุมเกี่ยวกับการกลายเป็นนักโทษของเหล่าเอเลี่ยนแคระ ที่จะพาทั้งหมดไปยังสวนสนุกโมรอน บั๊กส์ บันนี่ขอต่อรองเหล่าเอเลี่ยนแคระด้วยการแข่งขันบาสเกตบอล ถ้าผลการแข่งขันออกมาแพ้ ลูนีย์ทูนส์ทั้งหลายจะต้องกลายเป็นนักโทษและของเล่นชิ้นใหม่ของสวนสนุกโมรอน แต่เหตุการณ์กลับกลายเป็นพวกเอเลี่ยนแคระทั้งหมด แย่งชิงเอาพรสวรรค์ด้านบาสเกตบอลจากนักกีฬาบาสเกตบอลเอ็นบีเอทั้ง 5 คนในการแข่งขันลีกเอ็นบีเอ
หลังจากแย่งชิงเอาพรสวรรค์มาจากนักบาสเกตบอลเอ็นบีเอ เอเลี่ยนแคระทั้ง 5 ก็กลายสภาพจากเอเลี่ยนตัวเล็ก ๆ กลายเป็นมอนสเตอร์ยักษ์ ที่มีพลังและพรสวรรค์เต็มเปี่ยม ทำให้บั๊กส์ บันนี่และลูนีย์ทูนส์ต้องหาผู้ช่วยในการแข่งขันบาสเกตบอลกับเอเลี่ยนแคระ และไมเคิล จอร์แดนก็คือบุคคลที่จะมาช่วยเหลือเหล่าลูนีย์ทูนส์
จอร์แดนและสแตน มาออกรอบตีกอล์ฟพร้อมกับแลร์รี่ หลังจากตีกอล์ฟจนได้โฮลอินวันแรกในชีวิต แต่ภายหลังจากล้วงลูกกอล์ฟจากหลุม จอร์แดนกลับถูกดูดหายลงไปในหลุมแทนและไปโผล่ที่โลกของลูนีย์ทูนส์ จอร์แดนเผชิญหน้ากับเหล่าตัวการ์ตูนและบั๊กส์ บันนี่ และถูกขอร้องให้ช่วยเหลือในการแข่งบาสเกตบอลกับเอเลี่ยนแคระ
เพลงประกอบภาพยนตร์
เพลงประกอบภาพยนตร์ สเปซแจม ทะลุมิติมหัศจรรย์ ประพันธ์โดยเจมส์ นิวตัน ฮาร์วาร์ด รวมทั้งสิ้น 14 เพลง ซึ่งเพลงที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในภาพยนตร์เรื่องนี้มีทั้งหมด 4 เพลง ได้แก่ Fly Like an Eagle, The Winner, Space Jam และ  I Believe I Can Fly ซึ่งสำหรับ Space Jam นั้น ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เปิดตัวไตเติลของภาพยนตร์เรื่องนี้ และเพลงอื่น ๆ อีกภายในอัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ สเปซแจม ทะลุมิติมหัศจรรย์ ดังนี้
แคว้นอิซุ
แคว้นอิซุ (伊豆国 (Izu-no-kuni)) เป็นแคว้นศักดินาโบราณของญี่ปุ่นซึ่งปัจจุบันคือพื้นที่ส่วนหนึ่งของจังหวัดชิซูโอกะ
ในยุคเซ็งโงกุ แคว้นอิซุได้กลายเป็นฐานอำนาจของตระกูลอูเอ็ตสึงิ ตระกูลซามูไรที่ทรงอำนาจและอิทธิพลตระกูลหนึ่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16
การระเหิด
การระเหิด (sublimation หรือ primary drying) คือปรากฏการณ์ที่สสารเปลี่ยนสถานะจากของแข็งกลายเป็นไอหรือก๊าซ ที่อุณหภูมิต่ำกว่าจุดหลอมเหลว โดยไม่ผ่านสถานะของเหลว
การระเหิด
การระเหิดคือเทคนิคของการทำสารให้บริสุทธิอีกหนทางหนึ่ง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนสถานะของสารจากของแข็งให้กลายเป็นไอ โดยไม่ผ่านการเป็นสถานะของเหลว โดยสารประกอบดังกลาวนั้น จะต้องเป็นสารประกอบที่มีความดันไอสูง และส่วนของสิ่งเจือปนจะต้องมีความดันไอต่ำ เมื่อการลดความดันลงจนถึงจุดสมดุล ระหว่างสถานะของแข็งและก๊าซ จะเกิดการระเหิดของอนุภาคของสารนั้น การระเหิดเกิดขึ้นได้เพราะอนุภาคในของแข็งมีการสั่น และชนกับอนุภาคข้างเคียงตลอดเวลา ทำให้มีการถ่ายเทพลังงานจลน์ระหว่างอนุภาค เช่นเดียวกับในของเหลวและก๊าซ
กกดอกขาว
กกดอกขาว เป็นพืชจำพวกหญ้าเป็นกกที่มีอายุยืนหลายปี มีลำต้นอยู่ใต้ดิน (rhizome) เลื้อยทอดขนานไปกับดิน ชูส่วนที่เป็นยอดและช่อดอก สูง 15–20 เซนติเมตร มีกาบหุ้มลำต้นสีน้ำตาลอมแดง ลำต้นมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 1.5–2 มิลลิเมตร ระบบรากเป็นระบบรากฝอยออกตามข้อของลำต้นใต้ดิน ใบ เป็นใบเดี่ยวออกจากส่วนโคนของลำต้น ใบมีรูปร่างเรียว ยาวประมาณ 5–15 เซนติเมตร ขอบใบเรียว มีปลายใบที่แหลม ฐานใบมีสีน้ำตาลแดงแผ่ห่อหุ้มลำต้น ดอกออกเป็นช่อแบบเฮด (head) มีดอกย่อยเป็นจำนวนมากอัดแน่นอยู่ที่ปลายยอดของลำต้น ส่วนของลำต้นที่ชูช่อดอกจะมีรูปร่างเป็นสามเหลี่ยมที่ฐานของช่อดอกมีแผ่นรองดอกสีเขียวคล้ายใบ (bracts) จำนวน 3 ใบ เป็นใบยาว 1 ใบ และใบสั้น 2 ใบ ในช่อดอกประกอบด้วยดอกย่อย 2 ดอก คือดอกด้านล่างจะมีกาบ (glume) สีเขียวใส พับงอเข้าหากัน ปลายแหลม ดอกด้านบนจะมีกาบยาวกว่าด้านล่าง มีเกสรตัวผู้ 3 อัน อับละอองเกสร 2 อัน ส่วนเกสรตัวเมียมีรังไข่อยู่เหนือฐานรองดอก ปลายยอดเกสรตัวเมียแยกเป็น 2 แฉก ช่อดอกดูเป็นสีเขียวอ่อน เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเมื่อแก่ ผล เป็นชนิดอะคีน (achene) รูปร่างแบบไข่กลับหัว มีสีน้ำตาล
ลักษณะทั่วไป
ต้น เป็นพรรณไม้ประเภทเดียวกับหญ้า ลำต้นมีลักษณะเป็นเส้นเล็กยาวและเป็นเหลี่ยม ผิวเรียบ มีสีเขียว ลำต้นมีความสูงประมาณ 4–20 นิ้ว ลำต้นมีรากมาก เมื่อขยี้ดม มีกลิ่นหอม
ใบ ใบมีลักษณะเป็นเส้น ยาวแคบ ปลายใบแหลม โคนใบเป็นสีม่วง ขนาดของใบกว้างประมาณ 1.5–3 มม. ยาวประมาณ 1–4 นิ้ว
ดอก ดอกออกเป็นช่อ มีรูปทรงกลม ติดกันเป็นกลุ่มแน่น สีเขียวออกขาว ยาวประมาณ 4–8 มม. ดอกออกบริเวณปลายยอด โคนดอกมีกลีบรองช่อดอก 3 กลีบ มีลักษณะคล้ายใบยาวประมาณ 1.6–5 นิ้ว ดอกเมื่อแก่เต็มที่จะหลุดร่วงไป
ผล ผลมีลักษณะค่อนข้างแบน กลมรี
ส่วนที่ใช้ ทั้งลำต้น และรากเหง้า
แหล่งที่พบ
พบขึ้นอยู่ทั่วไปตามธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณที่มีความชุ่มชื้นหรือในนาข้าว ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นที่ที่มีน้ำขัง แพร่กระจายพันธุ์ด้วยเมล็ด
การขยายพันธุ์
ขยายพันธุ์ด้วยการใช้เมล็ด แพร่กระจายพันธุ์ด้วยเมล็ด และส่วนของลำต้นใต้ดิน ซึ่งจะเลื้อยแผ่ขยายออกไป
สรรพคุณ
ราก มีรสฝาด แก้ผดผื่น คันตามผิวหนัง แก้ลมพิษ แก้พิษภายใน แก้ตับไตพิการ บำรุงกำลัง ขับระดู ขับปัสสาวะ หัว รสหอมร้อน ต้มเอาน้ำดื่ม แก้ไข้ แก้ไอ แก้เจ็บคอ แก้บิดมูกเลือด แก้ปวดกระดูก แก้หลอดลมอักเสบ ขับลมในกระเพาะอาหาร ถ่ายเป็นมูกเลือด ไอกรน ไข้มาลาเรีย ปวดข้อ ปวดกระดูก โรคดีซ่าน ตับอักเสบ อืดแน่นท้อง ขับเสมหะ หรือใช้ภายนอก นำมาต้มเอาน้ำ หรือตำพอกบริเวณแผลมีหนองบวมอักเสบ ผิวหนังเป็นผดผื่นคัน แผลเจ็บจากการหกล้ม แผลมีดบาด กระดูกหัก และพิษงูกัด
ชื่ออื่น ๆ
หญ้ากกตุ้มหู, หญ้ากกดอกขาว, หญ้าขนหนู, หญ้าหน่วยฝ้าย, หญ้าแห้วหมูเล็ก หญ้าหัวโม่ง (สุราษฏร์ธานี), จุยโงวซัง (水蜈蚣 จีน-แต้จิ๋ว)
เจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก
เจ้าชายไมเคิลแห่งกรีซและเดนมาร์ก (Πρίγκιπας Μιχαήλ της Ελλάδας, ประสูติ 7 มกราคม ค.ศ. 1939) เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน ฟ้าชายคริสโตเฟอร์ กับ สมเด็จหญิงฟรานคอซิส พระองค์เป็นพระราชนัดดาของ จอร์จที่ 1 กับ ราชินีโอลกา พระองค์เป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน อดีตดยุกแห่งเอดินบะระ พระราชสวามีใน เอลิซาเบธที่ 2  และยังมีศักดิ์เป็น พระปิตุลา (อาชาย) ใน ชาลส์ที่ 3
ปิ๊ง-นิ้ง
เบลล์ล่า ซิสเตอร์ (อังกฤษ: Bella Sister) เป็นอดีตศิลปินดูโอ้พี่-น้องภายใต้ค่ายกามิกาเซ่ ซึ่งถือเป็นศิลปินรุ่นแรกของค่าย ส่วนใหญ่ผู้คนจะจดจำชื่อวงของพวกเธอในชื่อ "ปิ๊ง-นิ้ง (Nink-Ping)" ประกอบด้วยสมาชิกจำนวนสองคนคือ ปิ๊ง - เปี่ยมรัก หัตถกิจโกศล และ นิ้ง เปี่ยมปีติ หัตถกิจโกศล
ประวัติ
หลักจากนั้นทั้ง2ก็ได้เป็นศิลปินทางค่าย จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และได้มีผลงานเพลงชุด Play Time 1-2 ร่วมกับ นิโคล เทริโอ และ ชาช่า-อริต์ตา รามณรงค์ และมีผลงานอัดสปอตผลิตภัณฑ์หลากหลายชนิด เช่น ทเวลพลัสโคโลญจ์ โดเนอาหารเช้า จีนี่ นิทานเด็กหลายๆ เรื่องด้วยกัน
โดยทั้งคู่มีผลงานร่วมกับในชื่อเพลง "ฟ้าลืมหรือเปล่า" แต่ไม่ได้ถูกปล่อยออกมา
ปี 2552 ปิ๊งได้ร้องเพลงผ่านทาง "โซเชียลเน็ตเวิร์ค" เช่น ยูทูบ, Soundcloud , itunes โดยใช้ชื่อว่า "PIAMLOVE (เปี่ยมเลิฟ)" ซึ่งเป็นเพลงที่ร้องcoverทั้งไทยและต่างประเทศ เช่นเพลงไทย แพ้ใจ , ฝันไปหรือเปล่า , ละลาย , ใจเอย , สายตาคู่นั้น , สักวันหนึ่ง ส่วนเพลงต่างประเทศ We Found Love (Acoustic Cover) , Hate That I Love You (Acoustic Cover) , Far Away (Acoustic Cover) , The Girl Who Can't Be Moved (Acoustic Cover) ฯลฯ และยังได้ออกอัลบั้มเพลงถึง3อัลบั้มด้วยกันแต่จำหน่ายหรือดาวน์โหลดที่ iTunes เช่นอัลบั้ม PIAMLOVE (2009) อัลบั้ม This Love/Hiding This Love - Single (2010) อัลบั้ม Jellodays (2011) อัลบั้ม More Than You Know (2012)
ปี 2555 ปิ๊งได้มีวงดนตรีกับนิ้งโดยใช้ชื่อว่า "THE PIAMS (เดอะเปี่ยมส์)" และได้ออกSingleเมื่อปี2556 ชื่อเพลงว่า "Need You Now" สามารถฟังเพลงผ่านทาง "โซเชียลเน็ตเวิร์ค" เช่น ยูทูบ, Soundcloud , itunes และดาวน์โหลดเพลงได้ที่ itunes เท่านั้น
อัลบั้ม / ซิงเกิล พิเศษ
NINK-PINK ตอนอยู่ค่าย KAMIKAZE ใช้ชื่อวงว่า BELLA SISTER
โพลีไซทีเมีย เวอรา
โพลีไซทีเมีย เวอรา (polycythemia vera) หรือภาวะเม็ดเลือดแดงมากแบบปฐมภูมิ (primary polycythemia) เป็นโรคกลุ่มไขกระดูกเจริญผิดปกติ (โรคไมอิโลโปรลิเฟอเรตีฟ) อย่างหนึ่ง ซึ่งไขกระดูกสร้างเม็ดเลือดแดงออกมามากผิดปกติ ผู้ป่วยจะมีปัญหาสุขภาพจากการที่เลือดซึ่งมีเม็ดเลือดแดงมากเกินไปนั้นข้นกว่าเลือดปกติ ส่วนใหญ่พบในผู้สูงอายุ อาจมีอาการหรือไม่มีก็ได้
อิงก็อลชตัท
อิงก็อลชตัท (Ingolstadt,, สำเนียงออสเตรีย-บาวาเรีย: ) เป็นเมืองในรัฐบาวาเรีย ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำดานูบ จากข้อมูลเมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2011 เมืองมีประชากร 125,407 คน มีการกล่าวถึงชื่อเมืองนี้เป็นครั้งแรกใน ค.ศ. 806 ตั้งขึ้นเป็นเมืองเมื่อ ค.ศ. 1250
เมืองนี้เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองที่เป็นต้นกำเนิดของสมาคมลับชื่ออิลลูมินาตี และเป็นสถานที่ดำเนินเรื่องในวรรณกรรมแฟรงเกนสไตน์โดยแมรี เชลลีย์ ที่วิกเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ นักวิทยาศาสตร์ สร้างปีศาจขึ้นมา
ประชากร
การเติบโตของประชากรตั้งแต่ ค.ศ. 1450:
เมืองพี่น้อง
อิงก็อลชตัทเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
โรงพยาบาลอุบลรักษ์ ธนบุรี
โรงพยาบาลดังกล่าวเป็นของบริษัท อุบลรักษ์ จำกัด และมีพนักงาน 290 คน โดยเป็นบริษัทย่อยของธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป
โรงพยาบาลนี้ให้การตอบสนองฉุกเฉินตลอด 24 ชั่วโมง และมีแผนกทันตกรรม, ออร์โธปิดิกส์, กุมารเวช และไต ตลอดจนห้องคลอดและห้องเด็ก รวมถึงเอื้ออำนวยการตรวจเอกซ์เรย์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและการถ่ายภาพอัลตราซาวด์ 4 มิติ โดยให้คำปรึกษาทางการแพทย์เป็นภาษาอังกฤษ, ไทย และลาว
นอกจากนี้ โรงพยาบาลอุบลรักษ์ได้จัดวัคซีนให้แก่ชาวลาว
กองอาทมาตประกาศศึก
กองอาทมาตประกาศศึก เป็นหนังสือการ์ตูนไทยแนวแอคชันอิงประวัติศาสตร์ เขียนโดย "พงษ์พัฒน์ เพชรรัตน์" ลิขสิทธิ์เป็นของ "บริษัท อาทมาต ครีเอชั่น" จัดจำหน่ายในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ. 2550 โดยเนื้อเรื่องอิงเหตุการณ์เกิดขึ้นจริงในปี พ.ศ. 2302 ซึ่งเป็นสมัยของสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ (สมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์) จากวีรกรรมที่กล้าหาญของกองกำลังอาสาที่วิเศษชัยชาญทั้ง 400 คน ที่ชื่อว่า "กองอาทมาต"
กองอาทมาตประกาศศึกได้ถูกส่งเข้าประกวดในงาน "การ์ตูนนานาชาติ" (International Manga Award) ครั้งที่ 3 ที่ประเทศญี่ปุ่น และทำให้ "พงษ์พัฒน์ เพชรรัตน์" ผู้เขียน ได้รับรางวัลชมเชย เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ส่วนรางวัลชนะเลิศเป็นของ "จักรพันธ์ ห้วยเพชร" จากเรื่อง "สตรีทบอลสะท้านฟ้า" ซึ่งเป็นการ์ตูนไทยเช่นเดียวกัน
เนื้อเรื่อง
กองอาทมาตประกาศศึก เป็นเรื่องราวของกองกำลังอาสาที่วิเศษชัยชาญทั้ง 400 คน ที่ชื่อว่า "กองอาทมาต" ที่ก่อตั้งในสมัย "สมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์" ในปี พ.ศ. 2302 ที่อาจหาญสู้กองกำลังพม่าของพระเจ้ามังระราชบุตร ซึ่งมีจำนวนมากกว่า การต่อสู้ของกองอาทมาตไม่ได้หวังชัยชนะ แต่เพื่อหน่วงทัพพม่าให้นานที่สุด
ตัวละคร
ตัวละครหลัก ได้แก่
เมลเบิร์น
เมลเบิร์น (Melbourne, ออกเสียงว่า /ˈmel.bən/ หรือ /ˈmæl.bən/) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศออสเตรเลีย รองจากนครซิดนีย์ เมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงของรัฐวิกตอเรีย เมลเบิร์นก่อตั้งใน พ.ศ. 2378 (ค.ศ. 1835) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ประกอบด้วยเมืองที่รวมตัวกันของเทศบาลท้องถิ่น 31 แห่ง มีประชากรมากกว่า 5 ล้านคน (19% ของประชากรออสเตรเลียตามการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2564 ) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของใจกลางเมือง และชาวเมืองมักเรียกกันว่า "ชาวเมลเบอร์เนียน"
พื้นที่ของเมลเบิร์นเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอะบอริจินวิกตอเรียมากว่า 40,000 ปี และทำหน้าที่เป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่มชน พื้นเมืองในท้องถิ่น Kulin ในบรรดาห้าชนชาติของคูลิน ผู้ปกครองดั้งเดิมของดินแดนที่ล้อมรอบเมลเบิร์น ได้แก่ชนชาติบุนเวรุง วาธารองและวู รัน ด์ เจรี การ ตั้งถิ่นฐานทางอาญาอายุสั้นถูกสร้างขึ้นที่พอร์ตฟิลลิป จากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมนิวเซาท์เวลส์ของ อังกฤษ ในปี 1803 แต่ก็ไม่สำเร็จจนกระทั่งปี 1835 เมื่อผู้ตั้งถิ่นฐานอิสระมาถึงจากดินแดน Van Diemen's Land (ปัจจุบันคือแทสเมเนีย ) ที่เมลเบิร์นก่อตั้งขึ้น มันถูกรวมเข้าเป็น นิคมของ คราวน์ ในปี พ.ศ. 2380 และตั้งชื่อตามนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ในขณะนั้น วิ ลเลียม แลมบ์ ไวเคานต์เมลเบิร์นที่ 2 ในปี พ.ศ. 2394 สี่ปีหลังจากที่สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียประกาศให้เป็นเมือง เมลเบิร์นก็กลายเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมใหม่ของรัฐวิกตอเรีย ในช่วงทศวรรษที่ 1850 วิกตอเรีย ยุค ตื่นทองเมืองนี้เข้าสู่ช่วงเฟื่องฟูยาวนาน ซึ่งในช่วงปลายทศวรรษที่ 1880 ได้เปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดแห่งหนึ่งของโลก หลังจากสหพันธรัฐออสเตรเลียในปี พ.ศ. 2444 ทำหน้าที่เป็นที่นั่งชั่วคราวของรัฐบาลของประเทศใหม่จนกระทั่งแคนเบอร์รากลายเป็นเมืองหลวงถาวรในปี พ.ศ. 2470 [20]ปัจจุบัน เป็นศูนย์กลางทางการเงิน ชั้นนำ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกและอยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ทั่วโลก ดัชนีศูนย์การเงิน
ประวัติและรากฐานในยุคแรกเริ่ม
มีหลักฐานชาวอะบอริจินออสเตรเลียอาศัยอยู่ในพื้นที่เมลเบิร์นเป็นเวลาอย่างน้อย 40,000 ปี เมื่อชาวยุโรปเข้ามาตั้งถิ่นฐานในศตวรรษที่ 19 พบว่ามีชาวKulin อย่างน้อย 20,000 คนจากกลุ่มภาษาที่แตกต่างกันสามกลุ่มคือ Wurundjeri, BunurongและWathaurongอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ โดยเป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่ม พันธมิตร แห่งชาติ Kulinและเป็นแหล่งอาหารและน้ำที่สำคัญ
การตั้งถิ่นฐานของอังกฤษครั้งแรก ในวิกตอเรียจากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมทัณฑสถานของนิวเซาท์เวลส์ก่อตั้งขึ้นโดยพันเอกเดวิด คอลลินส์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2346 ที่อ่าวซัลลิแวนใกล้กับซอร์เรนโตในปัจจุบัน ในปีต่อมา เนื่องจากเห็นว่าขาดแคลนทรัพยากร ผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้จึงย้ายไปที่ดินแดนแวนดีเมน (ปัจจุบันคือรัฐแทสเมเนีย) และก่อตั้งเมืองโฮบาร์ต จะใช้เวลา 30 ปีก่อนที่จะมีการพยายามตั้งถิ่นฐานอีกครั้ง
ยุคตื่นทองยุคของรัฐวิกตอเรีย
การค้นพบทองคำในรัฐวิกตอเรียในช่วงกลางปี ​​พ.ศ. 2394 ทำให้เกิดการตื่นทองและเมลเบิร์น ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญของอาณานิคมก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่เดือนประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจาก 25,000 เป็น 40,000 คน ทำให้การเติบโตแบบทวีคูณเกิดขึ้น และในปี พ.ศ. 2408 เมลเบิร์นก็แซงหน้าซิดนีย์ในฐานะเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของออสเตรเลีย
ภูมิศาสตร์
เมลเบิร์นอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ ภายในรัฐวิกตอเรีย ในทางธรณีวิทยา มันถูกสร้างขึ้นบนจุดบรรจบกันของลาวาควอเท อร์นารีที่ไหลไปทางทิศตะวันตก หินโคลนไซลูเรียน ทางทิศตะวันออก และการสะสมตัวของทรายโฮโลซีน ทางตะวันออกเฉียงใต้ตามแนว พอร์ตฟิลลิป ชานเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนเซลวินซึ่งตัดผ่านภูเขามาร์ธาและแครนบอร์น ส่วนตะวันตกของพื้นที่มหานครอยู่ภายในชุมชนพืชหญ้าที่ราบลุ่มภูเขาไฟวิคตอเรีย และทางตะวันออกเฉียงใต้จะอยู่ในเขตGippsland Plains Grassy Woodland
เมลเบิร์นทอดยาวไปตามแม่น้ำ YarraไปทางYarra Valleyและเทือกเขา Dandenongไปทางทิศตะวันออก มันทอดตัวไปทางเหนือผ่านหุบเขาที่เป็นลูกคลื่นของแม่น้ำสาขาของYarra— Moonee Ponds Creek (ไปทางสนามบิน Tullamarine), Merri Creek, Darebin Creekและแม่น้ำ Plenty — ไปจนถึงทางเดินเติบโตชานเมืองด้านนอกของ CraigieburnและWhittlesea
ชายหาดริมอ่าวที่สำคัญของเมลเบิร์นอยู่ในแถบชานเมืองต่างๆ ตามแนวชายฝั่งของอ่าวพอร์ตฟิลลิป ในพื้นที่เช่นPort Melbourne, Albert Park , St Kilda , Elwood , Brighton , Sandringham , Mentone , Frankston , Altona , Williamstownและ Werribee South ชายหาดสำหรับ เล่นเซิร์ฟที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากย่านธุรกิจของเมลเบิร์นไปทางใต้ 85 กม. (53 ไมล์) ในบริเวณชายหาดด้านหลังของRye, SorrentoและPortsea
สภาพภูมิอากาศ
เมลเบิร์นมีภูมิอากาศแบบมหาสมุทร พอสมควร ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfb ) โดยมีพรมแดนติดกับภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้น ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfa ) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด เมลเบิร์นเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องสภาพอากาศ ที่เปลี่ยนแปลงบ่อย เนื่องจากตั้งอยู่บนรอยต่อของพื้นที่ร้อนภายในและมหาสมุทรทางใต้ที่เย็น ความแตกต่างของอุณหภูมินี้จะเด่นชัดที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน และอาจทำให้หน้าหนาวก่อตัวขึ้นได้ แนวปะทะที่ หนาวเย็นเหล่านี้สามารถทำให้เกิดสภาพอากาศที่รุนแรงได้หลายรูปแบบตั้งแต่พายุไปจนถึง พายุ ฝนฟ้าคะนองและ มี ลูกเห็บตกอุณหภูมิลดลง และฝนตกหนัก อย่างไรก็ตาม ฤดูหนาวมักจะคงที่มาก แต่ค่อนข้างชื้นและมักมีเมฆมาก แม้ว่าจะไม่มีเมฆครึ้มเท่าพื้นที่ในแผ่นดินใหญ่หรือที่ไกลออกไปทางตะวันตก เช่นWarrnamboolเนื่องจากตำแหน่งที่อยู่ใต้ลม ของเมลเบิร์น เมื่อเทียบกับลมตะวันตก ซึ่งเห็นได้จากฤดูหนาวที่แห้งแล้งตามมาตรฐานวิกตอเรียตอนใต้. อย่างไรก็ตาม เมืองนี้สัมผัสกับระบบทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งแสดงให้เห็นได้จากฤดูหนาวที่มืดครึ้มและมีฝนตกปรอยๆ
เมลเบิร์นยังมีแนวโน้มที่จะมีฝักบัวแบบพาความร้อนแยกตัวซึ่งก่อตัวขึ้นเมื่อสระน้ำเย็นไหลผ่านรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีความร้อนในตอนกลางวันมาก ฝนเหล่านี้มักจะตกหนักและอาจรวมถึงลูกเห็บ พายุหิมะ และอุณหภูมิที่ลดลงอย่างมาก แต่ก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยมีแนวโน้มที่อากาศแจ่มใสอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่มีแดดจัดและค่อนข้างสงบ และอุณหภูมิกลับสูงขึ้นเป็นเท่าเดิมก่อนที่จะมีฝนตก สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้ในระยะเวลาไม่กี่นาทีและสามารถทำซ้ำได้หลายครั้งต่อวัน ทำให้เมลเบิร์นมีชื่อเสียงในด้าน "สี่ฤดูในหนึ่งวัน" ซึ่งเป็นวลีที่เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมในท้องถิ่น อุณหภูมิต่ำสุดเป็นประวัติการณ์คือ −2.8 °C (27.0 °F) เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2412 อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้ในเมืองเมลเบิร์นคือ 46.4 °C (115.5 °F) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แม้ว่าบางครั้งจะเห็นหิมะที่ระดับความสูงที่สูงขึ้นในเขตชานเมือง แต่ก็ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในย่านศูนย์กลางธุรกิจตั้งแต่ปี 1986
อุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลอยู่ในช่วงตั้งแต่ 14.6 °C (58.3 °F) ในเดือนกันยายนถึง 18.8 °C (65.8 °F) ในเดือนกุมภาพันธ์ ที่พอร์ตเมลเบิร์นช่วงอุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลจะเท่ากัน
โครงสร้างเมือง
เขตเมืองของเมลเบิร์นมีขนาดประมาณ 2,704 ตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่ที่สุดในออสเตรเลียและใหญ่เป็นอันดับที่ 33 ของโลก
เมลเบิร์นได้กลายเป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของออสเตรเลีย โดยมีผู้อยู่อาศัยประมาณ 19,500 คนต่อตารางกิโลเมตร และเป็นที่ตั้งของตึกระฟ้ามากกว่าเมืองอื่นๆ ของออสเตรเลีย
เวิลด์แชมเปียนชิพโป๊กเกอร์
ภาคแรกของซีรีส์ เวิลด์แชมเปียนชิพโป๊กเกอร์ ได้รับความนิยมโดยทั่วไปเมื่อได้รับการเปิดตัว ส่วนเว็บไซต์เกมสปอตได้วิจารณ์ถึงการขาดความประณีตแต่ให้การยอมรับในส่วนของผู้เล่นหลายคน สำหรับเวอร์ชันเกมคิวบ์ได้รับการยกเลิกไปก่อนที่จะมีการผลิต
เวิลด์แชมเปียนชิพโป๊กเกอร์ 2: ฟีเจอริงฮาวเวิร์ด เลเดอเรอร์
ภาคต่อของเกมนี้ไดรับการเปิดตัวในปีถัดมา และได้ปรับปรุงภายหลังจากที่พบคำวิจารณ์บางส่วนในเวอร์ชันก่อนหน้า เว็บไซต์เกมสปอตได้ให้การยกย่องด้านปัญญาประดิษฐ์ของเกม รวมถึงการใช้ออนไลน์ของทุกระบบแพลตฟอร์ม
เวิลด์แชมเปียนชิพโป๊กเกอร์: ฟีเจอริงฮาวเวิร์ด เลเดอเรอร์ "ออลอิน"
ภาคสามของซีรีส์นี้ได้รับการเปิดตัวครั้งแรกหลังจากการเปิดตัวในภาคสองได้เก้าเดือนในระบบเพลย์สเตชัน 2, เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล และเอกซ์บอกซ์ 360 โดยมีความคิดเห็นต่อเกมภาคนี้อยู่ที่ประดับปานกลางซึ่งได้รับคะแนนรวมน้อยกว่าในภาคก่อน เว็บไซต์เกมสปอตได้วิจารณ์เกมนี้ว่าไม่ได้มีการนำเสนอองค์ประกอบใหม่ดังที่เคยทำไว้ในแฟรนไชส์​​การแข่งขัน ส่วนระบบวีได้รับการเปิดตัวใน ค.ศ. 2007 ซึ่งได้รับการพัฒนาโดยพอยท์ออฟวิว ซึ่งเป็นที่รู้จักกันว่าจะช่วยให้ผู้เล่นสามารถใช้ฟังก์ชันการเคลื่อนไหวของวีรีโมทสำหรับการเล่นเกม
รายชื่อวัดในจังหวัดสมุทรปราการ
รายชื่อวัดในจังหวัดสมุทรปราการ
เจมส์ เทียน
เจมส์ เทียน (James Tien) หรือ เถียน จุ้น (田俊) เกิดวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1942 ซึ่งมาจากมณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน เขาปรากฏในภาพยนตร์เกือบ 70 เรื่อง โดยเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นฮ่องกงเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งรับบทในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวร่วมกับดาราอย่างบรูซ ลี, เฉินหลง และหง จินเป่า บ่อยครั้งที่เขาเล่นเป็นดาวร้ายหรือรับบทสมทบ แล้วเขาก็ได้ถอนตัวออกจากวงการภาพยนตร์ฮ่องกงในปี ค.ศ. 2000
ประวัติ
เจมส์ เทียน เกิดที่เฉาอัน ในมณฑลกวางตุ้ง เขาและครอบครัวชาวอังกฤษเชื้อสายจีนของเขาได้ย้ายถิ่นฐานมาสู่ฮ่องกงในปี ค.ศ. 1958 แล้วเขาก็ได้เป็นนักเรียนที่ ฟูเช็งโอเปราสคูล ในไต้หวัน เช่นเดียวกันกับนักแสดงอย่างแองเจลา เมา และฟิลิปส์ กวอก
อาชีพการแสดงของเขาเริ่มในปลายยุค 1960 เมื่อเขาได้ร่วมงานกับสตูดิโอชอว์บราเธอร์ ในค.ศ. 1969 เขาได้รับบทสำคัญครั้งแรกในภาพยนตร์เรื่อง จ้าวยุทธจักร (Raw Courage) ซึ่งกำกับโดยหลอเว่ย ภายหลังจากการปรากฏตัวในภาพยนตร์ของชอว์บราเธอร์เป็นจำนวนมากแล้ว เขาก็ย้ายมาอยู่สังกัดโกลเด้นฮาร์เวสท์ และได้รับแสดงในบทของลูกพี่ลูกน้องของเฉาอันที่ บรูซ ลี แสดงในภาพยนตร์เรื่องไอ้หนุ่มซินตึ๊งในค.ศ. 1971 ตามมาด้วยการรับบทในภาพยนตร์ลำดับต่อไปของบรูซ ลี ซึ่งก็คือไอ้หนุ่มซินตึ๊ง ล้างแค้น และมีความตั้งใจที่จะเป็นดาราสมทบในภาพยนตร์ชุดไอ้หนุ่มซินตึ๊ง เกมมังกรด้วยเช่นกัน แต่บทบาทของเขาในภาพยนตร์ดังกล่าวก็ลดลงเนื่องด้วยการเสียชีวิตของบรูซ ลี ในค.ศ. 1973
ในค.ศ. 1976 เขาก็ได้เริ่มงานกับจอห์น วู ในภาพยนตร์เรื่อง หนุ่มแต้จิ๋วถล่มยุทธจักร (Hand of Death) ภาพยนตร์ยังได้เกื้อหนุนความโดดเด่นช่วงแรกให้กับสามนักแสดงดังอย่าง หง จินเป่า, เฉินหลง และหยวนเปียว หนึ่งปีต่อมา เขายังได้ปรากฏตัวในผลงานกำกับแรกของหงจินเป่าเรื่องซานเต๋อนักพรตตีนเหล็ก (The Iron-Fisted Monk) จากนั้น เขายังได้รับบทแสดงร่วมกับสามดาราดังกล่าวในภาพยนตร์โกลเด้นฮาร์เวสท์อีกหลายเรื่อง ซึ่งบ่อยครั้งมักจะเล่นเป็นอันธพาลหรือตัวร้าย เขามีบทบาทร่วมกับเฉินหลงในภาพยนตร์เรื่องไอ้หนุ่มพันมือ 2 (Spiritual Kung Fu) ในค.ศ. 1978, ไอ้หนุ่มหมัดฮา (The Fearless Hyena) กับเฉินหลง สู้ตาย (Dragon Fist) ในค.ศ. 1979 รวมทั้งแสดงร่วมกับหยวนเปียวในภาพยนตร์เรื่องไอ้หนุ่มเหลือขอ (The Prodigal Son) ในค.ศ. 1982, บ้าเบรคหลุด (Rosa) กับกล้าแล้วต้องบ้า (Righting Wrongs) ในค.ศ. 1986 และเขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ที่หงจินเป่า นำแสดงอย่างเช่น หินกินเหล็ก (Millionaire's Express) กับหน่วยปฏิบัติการสายฟ้าแลบ (Eastern Condors) ในปีค.ศ. 1986 และฟัดใหญ่คนโคตรเซียน (The Gambling Ghost) ในค.ศ. 1991 เทียนยังมีบทบาทในภาพยนตร์ที่ดาราทั้งสามแสดงในภาพยนตร์เรื่องเดียวกันอย่างเฉินหลง มือปราบจมูกหิน (Winners and Sinners) ในค.ศ. 1983, 7 เพชฌฆาตสัญชาติฮ้อ (My Lucky Stars) ในค.ศ. 1985 และมังกรหนวดทอง (Dragons Forever) ในค.ศ. 1988
ในช่วงปลายอาชีพการแสดงของเขา เทียนได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์ที่หลิวเต๋อหัวนำแสดงเรื่อง ตำรวจตัดตำรวจ (Lee Rock) กับตำรวจตัดตำรวจ 2 (Lee Rock 2) ในค.ศ. 1991 และเขาได้รับบทบาทการแสดงในภาพยนตร์เรื่อง How to Meet the Lucky Stars ในค.ศ. 1996 ซึ่งเป็นภาคสุดท้ายของซีรีส์ Lucky Stars ก่อนที่เขาจะอำลาวงการในเวลาต่อมา อย่างไรก็ตาม เขาก็ได้ปรากฏตัวอีกครั้งของการสัมภาษณ์ในภาพยนตร์ชุด Bruce Lee in G.O.D. ในปีค.ศ. 2000
ประเทศมอริเชียสในโอลิมปิก
ประเทศมอริเชียส เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1984 และส่งนักกีฬาไปแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกรายการตั้งแต่นั้นมา ประเทศมอริเชียสไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว มอริเชียสยังสนับสนุนการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ซึ่งนำโดยชาวอเมริกัน ที่กรุงมอสโก
ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกที่ปักกิ่งปี 2008 บรูโน จูลี่ได้รับเหรียญโอลิมปิกเหรียญแรกของมอริเชียสโดยไปถึงรอบรองชนะเลิศมวยสากลรุ่นแบนตัมเวต และได้รับเหรียญทองแดง
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติของมอริเชียสก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2514 โดยราม รูฮี ซึ่งยังคงเป็นเลขาธิการคณะกรรมการโอลิมปิกจนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี พ.ศ. 2551 ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลในปี พ.ศ. 2515
กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 – ประเภทบุคคลชาย
กีฬาสเกตลีลาในโอลิมปิกเยาวชนฤดูหนาว 2020 ประเภทบุคคลชาย เป็นการแข่งขันกีฬาสเกตลีลาที่จัดขึ้นในเมืองโลซาน, ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ กำหนดแข่งขันระหว่างวันที่ 10, 12 มกราคม ค.ศ.2020 โดยได้จัดขึ้นที่ Lausanne Skating Arena ซึ่งการแข่งขันกีฬาสเกตลีลาครั้งนี้มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 15 คน จาก 13 ประเทศ
Short program
Short program จัดขึ้นในวันที่ 10 มกราคม พ.ศ.2563 เวลา 16:00 น.
Free skating
Free skating จัดขึ้นในวันที่ 12 มกราคม พ.ศ.2563 เวลา 14:00 น.
ชีนีเซลโลบัลซาโม
ชีนีเซลโลบัลซาโม (Cinisello Balsamo) เป็นเทศบาลในจังหวัดมีลาโน แคว้นลอมบาร์เดีย ประเทศอิตาลี ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 10 กม. จากศูนย์กลางของมิลาน เมืองมีประชากรราว 74,000 คน เทศบาลในปัจจุบันก่อตั้งขึ้นโดยชีนีเซลโล และ บัลซาโม จึงได้ตั้งชื่อเมืองเป็นเกียรติให้กับทั้งสอง เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม ค.ศ. 1972
อุทยานแห่งชาติน้ำพอง
อุทยานแห่งชาติน้ำพอง ตั้งอยู่ในท้องที่ของอำเภออุบลรัตน์ อำเภอบ้านฝาง อำเภอหนองเรือ อำเภอมัญจาคีรี อำเภอโคกโพธิ์ไชย จังหวัดขอนแก่น  รวมทั้งพื้นที่บางส่วนของอำเภอบ้านแท่น อำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ
ลักษณะภูมิประเทศ
สภาพพื้นที่โดยทั่วไป มีลักษณะสัณฐานเป็นเทือกเขาหินทรายสูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางคล้ายกับเทือกเขาทั่วๆ ไปของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประกอบด้วยเทือกเขาสำคัญ ๆ ได้แก่ เทือกเขาภูพานคำ ภูเม็ง และภูผาดำภูผาแดง ซึ่งเทือกเขาเหล่านี้ทอดตัวเป็นแนวยาวจากทิศเหนือสู่ทิศใต้ ขนานกับอ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ เป็นแหล่งกำเนิดต้นน้ำลำธารส่วนหนึ่งของลำน้ำที่สำคัญหลายสาย เช่น ลำน้ำพอง ลำน้ำเชิญ ลำน้ำชี เป็นต้น แบ่งพื้นที่ได้เป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่อยู่ในเทือกเขาภูพานคำ ด้านทิศเหนือและด้านทิศใต้อยู่ในเทือกเขาภูเม็ง และเทือกเขาภูผาดำ-ภูผาแดง พื้นที่ด้านทิศตะวันตกมีสภาพลาดชันสลับกับหน้าผาในบางช่วงจรดที่ราบอ่างเก็บน้ำด้านล่าง ส่วนพื้นที่ด้านทิศตะวันออกเป็นที่ราบเชิงเขามีความสูงโดยเฉลี่ยประมาณ 600 เมตร
ลักษณะภูมิอากาศ
ฤดูกาลของอุทยานแห่งชาติน้ำพองแบ่งออกเป็น 3 ฤดู คือ โดยอุณหภูมิเฉลี่ยทั้งปี ต่ำสุด 23.8 องศาเซลเซียส และสูงสุด 30.7 องศาเซลเซียส ซึ่งได้รับอิทธิพลจากร่องความกดอากาศสูงทางตอนใต้ของประเทศจีน
พืชพรรณและสัตว์ป่า
พื้นที่ประมาณร้อยละ 80 ของอุทยานแห่งชาติน้ำพองปกคลุมไปด้วยป่าเต็งรัง บริเวณที่ราบลุ่มและหุบเขาของอุทยานแห่งชาติ ทั้งในเทือกเขาภูพานคำและเทือกเขาภูเม็งมีสภาพเป็นป่าดิบแล้งที่สมบูรณ์ สลับกับป่าเบญจพรรณ ป่าทุ่งหญ้า และป่าไผ่ขึ้นกระจายอยู่ทั่วไปในบางพื้นที่ จัดเป็นป่าต้นน้ำลำธารที่ไหลลงสู่เขื่อนอุบลรัตน์ บริเวณนี้ยังเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าและแหล่งสมุนไพรที่สำคัญของอุทยานอีกด้วย พันธุ์ไม้มีค่าและพบเห็นได้ทั่วไป เช่น เต็ง รัง เหียง พลวง พะยูง กระบก ประดู่ แดง มะพอก ตะเคียนหิน เป็นต้น พืชพื้นล่างจำพวกปรงป่า เถาวัลย์ ไม้หนามชนิดต่างๆ รวมทั้งสมุนไพรนานาพันธุ์อีกมากมาย
สำหรับสัตว์ป่า ส่วนใหญ่มักอาศัยอยู่ในป่าดิบแล้งบริเวณเทือกเขาภูเม็ง เพราะเป็นแหล่งหากินและที่อยู่อาศัยที่อุดมสมบูรณ์และถูกรบกวนจากมนุษย์น้อยมาก สัตว์ป่าที่พบเห็นเป็นสัตว์ขนาดกลางและขนาดเล็ก อาทิ หมูป่า เก้ง หมาจิ้งจอก เม่น นิ่ม กระต่ายป่า ไก่ป่า งู และนกชนิดต่าง ๆ เป็นต้น
ระบบรับข้อมูลอุตุนิยมวิทยาโดยอัตโนมัติ
ระบบรับข้อมูลอุตุนิยมวิทยาโดยอัตโนมัติ (Automated Meteorological Data Acquisition System) หรือเรียกโดยย่อว่า อาเมดัส (AMeDAS; ) เป็นเครือข่ายสังเกตการณ์บนผิวโลกด้วยความละเอียดสูง ซึ่งสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (Japan Meteorological Agency) พัฒนาขึ้นใช้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับภูมิอากาศในภูมิภาคต่าง ๆ และตรวจสอบการพยากรณ์อากาศ เริ่มทำงานเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517 ปัจจุบันมีสถานีสาขาอยู่ราวหนึ่งพันสามร้อยแห่งทั่วประเทศญี่ปุ่น และในจำนวนนี้ ราวหนึ่งพันหนึ่งร้อยแห่งไม่มีมนุษย์ควบคุม
อุทยานแห่งชาติน้ำพอง
เขาภูเม็ง
เป็นภูเขาที่สำคัญของชาวตำบลบ้านเม็ง และอีกหลายพื้นที่ในอำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น
คำโพน
เป็นบ่อหินลักษณะกลมคล้ายปล่องภูเขาไฟ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง ประมาณ 5 เมตร ลึก 1.5 เมตร สันนิษฐานว่าน่าจะเกิดจากรากฏการณ์การกัดเซาะของทรายเป็นเวลายาวนานจนเกิดเป็นหลุม หรืออาจเป็นปล่องภูเขาไฟในอดีต
พลังงานนิวเคลียร์
พลังงานนิวเคลียร์ หรือ พลังงานปรมาณู (nuclear power, nuclear energy) เป็นพลังงานรูปแบบหนึ่งที่ได้จากการคายความร้อนในปฏิกิริยานิวเคลียร์ เพื่อประโยชน์ในการสร้างความร้อนและผลิตไฟฟ้า นิวเคลียร์ เป็นคำคุณศัพท์ของคำว่า นิวเคลียส ซึ่งเป็นแก่นกลางของอะตอมธาตุ ซึ่งประกอบด้วยอนุภาคโปรตอน และนิวตรอน ซึ่งยึดกันได้ด้วยแรงของอนุภาคไพออน
พลังงานนิวเคลียร์ หมายถึง พลังงานไม่ว่าลักษณะใด ๆ ก็ตาม ซึ่งเกิดจากนิวเคลียสอะตอมโดย
พลังงานนิวเคลียร์ บางครั้งใช้แทนกันกับคำว่า พลังงานปรมาณู นอกจากนี้พลังงานนิวเคลียร์ยังครอบคลุมไปถึงพลังงานรังสีเอกซ์ด้วย (พ.ร.บ. พลังงานเพื่อสันติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2508) พลังงานนิวเคลียร์ สามารถปลดปล่อยออกมาเป็นพลังงานหลายรูปแบบ เช่น พลังงานความร้อน รังสีแกมมา อนุภาคเบต้า อนุภาคอัลฟา อนุภาคนิวตรอน เป็นต้น
ปัจจุบัน ปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน ขององค์ประกอบใน actinide series ของตารางธาตุได้ผลิตพลังงานนิวเคลียร์ส่วนใหญ่ในการให้บริการโดยตรงแก่มนุษย์ กับกระบวนการสลายตัวของ นิวเคลียร์ส่วนใหญ่ในรูปแบบของพลังงานความร้อนใต้พิภพและเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเทอร์โม ไอโซโทป สำหรับการนำไปใช้เฉพาะอย่างจะใช้ประโยชน์จากปฏิกิริยาที่เหลือ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ (ฟิชชัน) ไม่รวมการใช้งานในกองทัพเรือ ให้พลังงานประมาณ 5.7% ของพลังงาน ของโลกและ 13% ของกระแสไฟฟ้าของโลกในปี 2012 ในปี 2013 หน่วยงานพลังงานปรมาณูนานาชาติ รายงานว่ามี 437 เครื่องปฏิกรณ์พลังงานนิวเคลียร์กำลังใช้งานอยู่ ใน 31 ประเทศ แม้ว่าจะมีบางเครื่องปฏิกรณ์ที่ไม่ได้ทำการผลิตไฟฟ้าอีกแล้ว นอกจากนี้ยังมีเรือประมาณ 140 ลำที่ใช้พลังงานนิวเคลียร์ในการขับเคลื่อนโดยเครื่องปฏิกรณ์ราว 180 เครื่อง   ขณะที่ในปี 2013 การได้รับพลังงานสุทธิจากเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นที่ยั่งยืน ไม่รวมแหล่งพลังงานฟิวชั่นตามธรรมชาติเช่นจากดวงอาทิตย์ ยังคงเป็นพื้นที่ต่อเนื่องของการวิจัยด้านฟิสิกส์และวิศวกรรมระหว่างประเทศ กว่า 60 ปีหลังจากความพยายามครั้งแรก การผลิตพลังงานฟิวชั่นในเชิงพาณิชย์ยังคงไม่น่าจะเกิดขึ้นก่อนปี 2050
มีการอภิปรายอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับพลังงานนิวเคลียร์ ฝ่ายเสนอ เช่น สมาคมนิวเคลียร์โลก (World Nuclear Association), IAEA และ นักสิ่งแวดล้อมพลังงานนิวเคลียร์ ยืนยันว่า พลังงานนิวเคลียร์มีความปลอดภัย เป็นแหล่งพลังงานยั่งยืนที่ช่วยลดการปล่อยก๊าซคาร์บอน ฝ่ายค้าน เช่น กลุ่มกรีนพีซสากล และ หน่วยบริการข้อมูลทรัพยากรและนิวเคลียร์ (Nuclear Information and Resource Service (NIRS)), ยืนยันว่า พลังงานนิวเคลียร์สร้างภัยคุกคามจำนวนมากต่อมนุษย์และสิ่งแวดล้อม
นับถึงปี 2012 ตามข้อมูลของ IAEA ทั่วโลกมี 68 เครื่องปฏิกรณ์พลังงานนิวเคลียร์ในงานของพลเรือนอยู่ระหว่างการก่อสร้างใน 15 ประเทศ ประมาณ 28 แห่งในจำนวนนั้นอยู่ในสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) ซึ่งเป็นเครื่องปฏิกรณ์ของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ล่าสุด ซึ่งจะเชื่อมต่อเข้ากับกริด (ไฟฟ้า)ในเดือนพฤษภาคม 2013 ในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ปี 2013 ได้เดินเครื่องในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Hongyanhe ในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ในสหรัฐอเมริกาเครื่องปฏิกรณ์ Generation III ตัวใหม่สองเครื่องอยู่ระหว่างการก่อสร้างใน Vogtle เจ้าหน้าที่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์สหรัฐอเมริกาคาดหวังว่า เครื่องปฏิกรณ์ใหม่ 5 เครื่องจะนำมาให้บริการในปี 2020 ทุกเครื่องในโรงไฟฟ้าที่มีอยู่เดิม. ในปี 2013 เครื่องปฏิกรณ์เก่าและไม่มีประสิทธิภาพในการแข่งขันสี่เครื่องจะถูกปิดอย่างถาวร
ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิ ที่ญี่ปุ่นในปี 2011 ที่เกิดขึ้นในเครื่องปฏิกรณ์ที่ออกแบบมาจาก Generation II ปี 1960 ตัวหนึ่ง ย้ำเตือนให้ทำการตรวจสอบใหม่ในความปลอดภัยของนิวเคลียร์และนโยบายพลังงานนิวเคลียร์ในหลายประเทศ เยอรมนีตัดสินใจที่จะปิดเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ทั้งหมดของประเทศภายในปี 2022 และอิตาลีได้สั่งห้ามสร้างโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ หลัง Fukushima ในปี 2011 สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศได้ลดการประมาณการเพิ่มกำลังการผลิตไฟฟ้านิวเคลียร์ที่จะสร้างขึ้นจนถึงปี 2035 ลงครึ่งหนึ่ง
ต้นกำเนิด
การแสวงหาพลังงานนิวเคลียร์ในการผลิตไฟฟ้าได้เริ่มทันทีหลังจากการค้นพบในต้นศตวรรษที่ 20 ที่ธาตุกัมมันตรังสี, เช่น เรเดียม, ปล่อยพลังงานออกมาจำนวนมหาศาลตามหลักการของความเท่าเทียมกันของมวลกับพลังงาน (mass–energy equivalence) อย่างไรก็ตาม วิธีการใช้ประโยชน์จากพลังงานดังกล่าวก็ยังทำไม่ได้ในทางปฏิบัติ เพราะธาตุที่มีกัมมันตรังสีอย่างเข้มข้น โดยธรรมชาติของพวกมัน มีอายุสั้น (การปลดปล่อยพลังงานสูงมีความสัมพันธ์กับครึ่งชีวิตสั้น) อย่างไรก็ตาม ความฝันของการใช้ประโยชน์ "พลังงานปรมาณู" ค่อนข้างเข้มแข็ง แม้ว่าจะถูกเมินเฉยจากบิดาของฟิสิกส์นิวเคลียร์เช่น Ernest Rutherford ว่าเป็นแค่ "แสงจันทร์" อย่างไรก็ตาม สถานการณ์นี้เปลี่ยนแปลงไปในปลายปี 1930s เมื่อมีการค้นพบนิวเคลียร์ฟิชชัน
ในปี 1932 เจมส์ แชดวิกค้นพบนิวตรอน ซึ่งได้รับการยอมรับในทันทีว่าเป็นเครื่องมือที่มีศักยภาพสำหรับการทดลองนิวเคลียร์เพราะมันไม่มีประจุไฟฟ้า การทดลองด้วยการระดมยิงวัสดุด้วยนิวตรอนทำให้ Frédéric และ Irène Joliot-Curie ได้ค้นพบกัมมันตภาพรังสีที่ถูกสร้างขึ้นในปี 1934 ซึ่งยอมให้ทำการสร้างองค์ประกอบที่เหมือนเรเดียมด้วยราคาน้อยกว่าเรเดียมธรรมชาติ งานต่อไปโดย Enrico Fermi ในปี 1930s เน้นการใช้นิวตรอนช้าในการเพิ่มประสิทธิภาพของกัมมันตภาพรังสีที่เกิด การทดลองที่ระดมยิงยูเรเนียมด้วยนิวตรอนทำให้ Fermi เชื่อว่าเขาได้สร้างองค์ประกอบ transuranic ขึ้นใหม่ซึ่งได้รับการขนานนามว่า hesperium
แต่ในปี 1938 นักเคมีเยอรมันอ็อตโต ฮาห์น และฟริตซ์ Strassmann พร้อมกับนักฟิสิกส์ชาวออสเตรีย ลีซ ไมต์เนอ และหลานชายของไมต์เนอร์, อ็อตโต โรเบิร์ต Frisch ดำเนินการทดลองกับผลิตภัณฑ์ของยูเรเนียมที่ถูกรุมยิงด้วยนิวตรอน เพื่อเป็นวิธีการตรวจสอบไกลออกไปของสิ่งที่ Fermi อ้างถึง พวกเขาเชื่อว่านิวตรอนค่อนข้างเล็กได้แยกนิวเคลียสของอะตอมยูเรเนียมขนาดใหญ่ออกเป็นสองชิ้นที่เท่ากันอย่างหยาบ ๆ ที่ขัดแย้งกับ Fermi สิ่งนี่เป็นผลที่น่าแปลกใจอย่างยิ่ง: รูปแบบอื่น ๆ ทั้งหมดของการสลายตัวของนิวเคลียร์ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ เท่านั้นกับมวลของนิวเคลียส ในขณะที่กระบวนนี้ - ถูกขนานนามว่า "ฟิชชัน" เมื่ออ้างอิงถึงทางชีววิทยา - เกี่ยวข้องกับการแตกออกที่สมบูรณ์ของนิวเคลียส นักวิทยาศาสตร์จำนวนมาก รวมถึง Leó Szilárd ที่เป็นหนึ่งในคนแรก ที่ยอมรับว่าถ้าปฏิกิริยาฟิชชันปล่อยนิวตรอนเพิ่มเติม ปฏิกิริยานิวเคลียร์ลูกโซ่อย่างยั่งยืนด้วยตนเองได้เกิดขึ้น ทันทีที่การทดลองได้รับการยืนยันและประกาศออกไปโดย Frédéric Joliot-Curie ในปี 1939 นักวิทยาศาสตร์ในหลายประเทศ (รวมทั้งสหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, และสหภาพโซเวียต) เรียกร้องรัฐบาลของพวกเขาเพื่อให้การสนับสนุนการวิจัยนิวเคลียร์ฟิชชัน แค่บนยอดของสงครามโลกครั้งที่สอง เพื่อการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์
ในประเทศสหรัฐอเมริกา ที่ทั้ง Fermi และ Szilárd ได้อพยพเข้าไป นี้นำไปสู่​​การสร้างเครื่องปฏิกรณ์ด่วยมือมนุษย์เป็นครั้งแรก ที่รู้จักกันในชื่อ Chicago Pile-1 ซึ่งประสบความสำเร็จเกี่ยวกับสารวิกฤตในเดือน 2 ธันวาคม 1942 งานชิ้นนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแมนฮัตตัน ซึ่งทำให้ได้ยูเรเนียมสมรรถนะสูงและได้สร้างเครื่องปฏิกรณ์ขนาดใหญ่จะก่อให้เกิดพลูโตเนียมสำหรับใช้ในอาวุธนิวเคลียร์ครั้งแรก ซึ่งต่อมาถูกนำมาใช้ในการทำลายเมืองฮิโรชิมาและนางาซากิ
อ้นเมืองจีน
อ้นเมืองจีน หรือ อ้นจีน (Chinese bamboo rat; ) เป็นสัตว์ฟันแทะชนิดหนึ่ง จำพวกอ้น
พลังงานนิวเคลียร์
ต้นกำเนิด
ค่าใช้จ่ายที่สูงอย่างไม่คาดคิดในโครงการอาวุธนิวเคลียร์สหรัฐอเมริกา อีกทั้งการแข่งขันกับสหภาพโซเวียตและความปรารถนาที่จะกระจายการปกครองระบอบประชาธิปไตยทั่วโลก ได้สร้าง "... ความกดดันให้กับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลางในการพัฒนาอุตสาหกรรมพลังงานนิวเคลียร์พลเรือนที่จะช่วยแสดงให้เห็นความจำเป็นที่ต้องใช้ค่าใช้จ่ายที่สูงมากของรัฐบาล" ในปี 1945 หนังสือพ็อกเก็ตบุ๊กชื่อ ยุคปรมาณู (The Atomic Age) ประกาศอำนาจของอะตอมที่ไม่ได้เปิดออกให้ใช้ในชีวิตประจำวันและวาดภาพอนาคตที่เชื้อเพลิงฟอสซิลจะไม่ได้ถูกนำมาใช้ นักเขียนวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่ง เดวิด Dietz เขียนว่าแทนที่จะเติมถังน้ำมันรถยนต์ของคุณสองหรือสามครั้งต่อสัปดาห์ คุณจะเดินทางทั้งปีด้วยเม็ดของพลังงานปรมาณูขนาดเท่ายาเม็ดวิตามิน เกลน Seaborg ประธานคณะกรรมาธิการพลังงานปรมาณูเขียนว่า "จะมีกระสวยระหว่างโลกกับดวงจันทร์ขับเคลื่อนด้วยนิวเคลียร์ หัวใจเทียมขับเคลื่อนด้วยนิวเคลียร์ สระว่ายน้ำให้ความร้อนด้วยพลูโตเนียมสำหรับนักดำน้ำสกูบา และอื่น ๆ อีกมากมาย" การคาดการณ์ที่ดีเกินไปเหล่านี้ยังไม่ได้รับการเติมเต็ม
สหราชอาณาจักร, แคนาดา, และรัสเซียดำเนินการในช่วงปลายปี 1940s และต้นปี 1950s ไฟฟ้าถูกผลิตขึ้นเป็นครั้งแรกโดยเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 1951 ที่สถานีทดลอง EBR-I ใกล้ Arco, รัฐไอดาโฮ ซึ่งเริ่มผลิตประมาณ 100 กิโลวัตต์ งานวิจัยยังได้ทำกันอย่างเข้มข้นอย่างมากในสหรัฐอเมริกาในการขับเคลื่อนทางทะเลด้วยนิวเคลียร์ ที่มีเครื่องปฏิกรณ์เพื่อการทดสอบที่ได้รับการพัฒนาในปี 1953 (ในที่สุด USS Nautilus เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ลำแรกที่จะเปิดตัวในปี 1955) ในปี 1953 ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ไอเซนฮาว, กล่าวในสุนทรพจน์เรื่อง "ปรมาณูเพื่อสันติ" ของเขาที่องค์การสหประชาชาติ ได้เน้นความจำเป็นในการพัฒนาการใช้ประโยชน์ "เพื่อสันติ" จากพลังงานนิวเคลียร์อย่างรวดเร็ว ตามด้วยการแก้ไขพระราชบัญญัติพลังงานปรมาณูปี 1954 ซึ่งอนุญาตให้เปิดเผยอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีเครื่องปฏิกรณ์ของสหรัฐและการสนับสนุนการพัฒนาโดยภาคเอกชน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการเรียนรู้อย่างมีนัยสำคัญ ที่มีหลาย ๆ การหลอมละลายของแกนกลางขั้นต้นบางส่วนและอุบัติเหตุที่เครื่องปฏิกรณ์ตัวทดลองและสิ่งอำนวยความสะดวกการวิจัย
อ้นเมืองจีน
นับเป็นอ้นที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยมีความยาวได้ถึง 50 เซนติเมตร น้ำหนักได้ถึง 40 กิโลกรัม พบกระจายพันธุ์ในป่าไผ่ของมณฑลยูนานตอนล่าง เช่น สิบสองปันนา ในประเทศจีน และเขตที่ติดต่อกับพม่า และเวียดนาม
พลังงานนิวเคลียร์
ในช่วงปีแรก ๆ
เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 1954 โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ Obninsk ของสหภาพโซเวียตเป็นโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์เพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าแห่งแรกของโลกสำหรับกริด (ไฟฟ้า), และผลิตพลังงานไฟฟ้าประมาณ 5 เมกะวัตต์.
ในปี 1955 "การประชุมที่เจนีวาครั้งแรก"ขององค์การสหประชาชาติ, ในเวลานั้นเป็นที่รวมของนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่ใหญ่ที่สุดในโลก, ประชุมกันเพื่อสำรวจเทคโนโลยี. ในปี 1957 EURATOM ได้รับการเปิดตัวเคียงข้างประชาคมเศรษฐกิจยุโรป (ตัวหลังขณะนี้เป็นสหภาพยุโรป). ในปีเดียวกันยังเห็นการเปิดตัวขององค์การพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (International Atomic Energy Agency, IAEA).
สถานีพลังงานนิวเคลียร์เพื่อการพานิชย์แห่งแรกของโลก, คาลเดอฮอลล์ที่ Windscale ประเทศอังกฤษถูกเปิดในปี 1956 มีกำลังการผลิตเริ่มต้นที่ 50 เมกะวัตต์ (หลังจากนั้นเป็น 200 MW). เครื่องกำเนิดไฟฟ้านิวเคลียร์เชิงพาณิชย์เครื่องแรกที่เปิดดำเนินงานในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเครื่องปฏิกรณ์ Shippingport (Pennsylvania, ธันวาคม 1957)
หนึ่งในองค์กรแรกที่พัฒนาพลังงานนิวเคลียร์คือกองทัพเรือสหรัฐ, เพื่อวัตถุประสงค์ในการขับเคลื่อนเรือดำน้ำและเรือบรรทุกเครื่องบิน. เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ลำแรก, USS Nautilus (SSN-571), ได้ออกสู่ทะเลในเดือนธันวาคม 1954. เรือดำน้ำนิวเคลียร์ของสหรัฐสองลำ, USS แมงป่องและ USS Thresher ได้หายไปในทะเล. เรือดำน้ำนิวเคลียร์โซเวียตและรัสเซียแปดลำได้หายไปในทะเลเช่นกัน. นี่รวมทั้งอุบัติเหตุของเครื่องปฏิกรณ์ในเรือดำน้ำโซเวียต K-19 ในปี 1961 ซึ่งส่งผลให้มีการเสียชีวิต 8 รายและมากกว่า 30 รายสัมผ้สกับรังสีเกินขนาด. อุบัติเหตุเครื่องปฏิกรณ์เรือดำน้ำโซเวียต K-27 ในปี 1968 ส่งผลให้บาดเจ็บสาหัส 9 รายและ 83 รายได้รับบาดเจ็บอื่น ๆ. นอกจากนี้เรือดำน้ำโซเวียต K-429 จมสองครั้ง แต่ถูกกู้ขึ้นมาได้ทั้งสองครั้ง. อุบัติเหตุนิวเคลียร์และรังสีหลายครั้งมีความเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุเรือดำน้ำนิวเคลียร์.
กองทัพสหรัฐยังมีโครงการพลังงานนิวเคลียร์, เริ่มต้นในปี 1954. โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ SM-1 ที่ป้อม Belvoir รัฐเวอร์จิเนีย, เป็นเครื่องปฏิกรณ์พลังงานเครื่องแรกในสหรัฐอเมริกาเพื่อจัดหาพลังงานไฟฟ้าให้กับกริดไฟฟ้าเชิงพาณิชย์ (VEPCO), ในเดือนเมษายน ปี 1957, ก่อน Shippingport. เครื่อง SL-1 เป็นเครื่องปฏิกรณ์พลังงานนิวเคลียร์เพื่อการทดลองของกองทัพสหรัฐที่สถานีทดสอบปฏิกรณ์แห่งชาติในภาคตะวันออกของไอดาโฮ. มันผ่านประสบการณ์ที่เลวร้ายเมื่อไอน้ำระเบิดและการหลอมละลายของนิวเคลียร์ในเดือนมกราคม 1961, ซึ่งฆ่าผู้ใช้งานไปสามราย. ในสหภาพโซเวียตใน'สมาคมการผลิต Mayak' มีอุบัติเหตุเกิดขี้นหลายครั้ง รวมทั้งการระเบิดที่ปล่อยกากกัมมันตรังสีระดับสูงออกมา 50-100 ตัน, ได้ปนเปื้อนดินแดนขนาดใหญ่ในเทือกเขาอูราลตะวันออกและก่อให้เกิดการเสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก. ระบอบการปกครองของสหภาพโซเวียตเก็บอุบัติเหตุครั้งนี้เป็นความลับไว้ประมาณ 30 ปี. ในที่สุด เหตุการณ์นี้ถูกจัดอยู่ในอันดับ 6 ในเจ็ดอันดับบนสเกล INES (เพียงแค่อันดับที่สามของความรุนแรงเท่านั้นเมื่อเทียบกับภัยพิบัติเชอร์โนบิลและ ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิ).
พัฒนาการ
กำลังการผลิตนิวเคลียร์ที่ติดตั้งเรียบร้อยแล้วได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในขั้นต้น, โดยเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 1 กิกะวัตต์ (GW) ใน 1960 เป็น 100 GW ในปี 1970s และ 300 GW ในปลายปี 1980s. ตั้งแต่ปลายปี 1980s กำลังการผลิตทั่วโลกได้เพิ่มขึ้นช้าลงอย่างมาก, คือมีเพียง 366 GW ในปี 2005. ระหว่างราวปี 1970 และปี 1990, มากกว่า 50 GW ของกำลังการผลิตอยู่ระหว่างการก่อสร้าง (สูงสุดมากกว่า 150 GW ในช่วงปลายยุค 70s และช่วงต้นยุค 80s), ในปี 2005, ประมาณ 25 GW ของกำลังการผลิตใหม่มีการวางแผน. มากกว่าสองในสามของโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ทั้งหมดที่ถูกสั่งซื้อหลังมกราคม 1970 ถูกยกเลิกในที่สุด. รวมแล้ว 63 หน่วยนิวเคลียร์ถูกยกเลิกในสหรัฐอเมริการะหว่างปี 1975 และ 1980.
ในช่วงปี 1970s และ 1980s การเพิ่มขึ้นของค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจ (ที่เกี่ยวข้องกับเวลาในการก่อสร้างที่ขยายออกไปส่วนใหญ่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบและการดำเนินคดีความดันกลุ่ม) และการลดลงของราคาเชื้อเพลิงฟอสซิลที่ทำให้โรงไฟฟ้​​าพลังงานนิวเคลียร์ที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างในขณะนั้นมีความน่าสนใจน้อยลง. ในปี 1980s (สหรัฐ) และปี 1990s (ยุโรป), การไม่เจริญเติบโตของโหลดและการเปิดเสรีกระแสไฟฟ้ายังทำให้การเพิ่มขึ้นของกำลังการผลิตสำหรับโหลดพื้นฐานขนาดใหญ่ที่มีใหม่ไม่น่าสนใจ .
วิกฤตการณ์น้ำมันในปี 1973 มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในประเทศฝรั่งเศสและญี่ปุ่น, ซึ่งได้พึ่งพาน้ำมันมากขึ้นในการผลิตไฟฟ้าตลอดมา (39% และ 73% ตามลำดับ) จึงตัดสินใจที่จะลงทุนในพลังงานนิวเคลียร์.
การคัดค้านพลังงานนิวเคลียร์ในท้องถิ่นบางแห่งเกิดขึ้นในช่วงต้นปี 1960s, และในปลายปี 1960s สมาชิกบางคนของชุมชนวิทยาศาสตร์เริ่มแสดงออกถึงความกังวลของพวกเขา. ความกังวลเหล่านี้เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุนิวเคลียร์, การขยายการใช้นิวเคลียร์, ค่าใช้จ่ายสูงของโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์, การก่อการร้ายนิวเคลียร์และการกำจัดกากกัมมันตรังสี. ในช่วงต้น 1970S, มีการประท้วงขนาดใหญ่ที่เกี่ยวกับโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์ที่ถูกนำเสนอใน Wyhl, เยอรมนี. โครงการถูกยกเลิกไปในปี 1975 และการประสบความสำเร็จในการต่อต้านนิวเคลียร์ที่ Wyhl เป็นแรงบันดาลใจให้มีการคัดค้านพลังงานนิวเคลียร์ในส่วนอื่น ๆ ของยุโรปและอเมริกาเหนือ. เมื่อกลางปี 1970s การเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์ได้ทำเกินกว่าการประท้วงและการเมืองในประเทศเพื่อให้ได้รับความสนใจและมีอิทธิพลมากขึ้น, และพลังงานนิวเคลียร์กลายเป็นประเด็นของการประท้วงของประชาชนที่สำคัญ. แม้ว่าจะไม่มีองค์กรประสานงานเป็นหนึ่งเดียว, และไม่ได้มีเป้าหมายที่แน่นอน, ความพยายามของการเคลื่อนไหวไ​​ด้รับการความสนใจอย่างมาก. ในบางประเทศ ความขัดแย้งเรื่องไฟฟ้​​านิวเคลียร์ "ได้มาถึงความรุนแรงที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ของการถกเถียงทางเทคโนโลยี".
ในฝรั่งเศส, ระหว่างปี 1975 ถึง 1977, ประชาชนราว 175,000 คนออกมาประท้วงต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในการเดินขบวนสิบครั้ง. ในเยอรมนีตะวันตก, ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ปี 1975 ถึงเดือนเมษายน 1979, ประชาชนราว 280,000 คนเข้าร่วมในการเดินขบวนเจ็ดครั้งที่สถานที่ติดตั้งนิวเคลียร์. ยังมีความพยายามที่จะเข้ายึดในสถานีหลายครั้งอีกด้วย. ในผลพวงของอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์ในปี 1979, ประชาชนราว 120,000 คนเข้าร่วมการเดินขบวนต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในกรุงบอนน์. ในเดือนพฤษภาคมปี 1979 ประชาชนราว 70,000 คนรวมทั้งผู้ว่าราชการจังหวัดแคลิฟอร์เนียในขณะนั้น, เจอร์รี่ บราวน์, เข้าร่วมการเดินขบวนและการชุมนุมต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์ในกรุงวอชิงตันดีซี. กลุ่มพลังต่อต้านนิวเคลียร์เกิดขึ้นในทุกประเทศที่ได้มีโครงการไฟฟ้านิวเคลียร์. บางส่วนขององค์กรต่อต้านพลังงานนิวเคลียร์เหล่านี้จะถูกรายงานว่ามีการพัฒนาความเชี่ยวชาญอย่างมากในประเด็นการใช้พลังงานและการใช้พลังงานนิวเคลียร์.
ความกังวลเกี่ยวกับสุขภาพและความปลอดภัย, อุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์ในปี 1979 และ ภัยพิบัติเชอร์โนบิลในปี 1986 เป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุในการหยุดการก่อสร้างโรงงานใหม่ในหลายประเทศ, แม้ว่าองค์กรนโยบายสาธารณะ, สถาบัน Brookings, จะระบุว่าหน่วยนิวเคลียร์แห่งใหม่, ในเวลาที่ทำการพิมพ์ในปี 2006, ยังไม่ได้มีการสร้างขึ้นในสหรัฐอเมริกาเนื่องจากความต้องการไฟฟ้าที่อ่อนแอและค่าใช้จ่ายเกินงบที่โรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์เนื่องจากปัญหาด้านกฎระเบียบและการก่อสร้างล่าช้า. ในตอนท้ายของปี 1970s มันก็เป็นที่ชัดเจนว่าพลังงานนิวเคลียร์เกือบจะไม่เติบโตอย่างมากเหมือนกับที่ครั้งหนึ่งเคยเชื่อว่าเป็นอย่างนั้น. ในที่สุด คำสั่งซื้อกว่า 120 เครื่องปฏิกรณ์ในสหรัฐอเมริกาถูกยกเลิกอย่างสิ้นเชิง และการก่อสร้างเครื่องปฏิกรณ์ใหม่ ๆ ต้องหยุดชะงัก. เรื่องในหน้าปกหนังสือ"Forbes magazine"ออกเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1985 แสดงความคิดเห็นในความล้มเหลวโดยรวมของโครงการพลังงานนิวเคลียร์ของสหรัฐ, กล่าวว่ามัน "อยู่ในอันดับภัยพิบัติที่บริหารได้ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ธุรกิจ".
ไม่เหมือนกับอุบัติเหตุที่เกาะทรีไมล์, อุบัติเหตุที่ร้ายแรงมากที่เชอร์โนบิลไม่ได้เพิ่มกฎระเบียบที่มีผลกระทบต่อเครื่องปฏิกรณ์ของประเทศตะวันตกเนื่องจากเครื่องปฏิกรณ์เชอร์โนบิลมีการออกแบบแบบ RBMK ที่มีปัญหาในการใช้เฉพาะในสหภาพโซเวียตเท่านั้น, ตัวอย่างเช่นการขาดอาคารเก็บกัก "ที่แข็งแกร่ง". เครื่องปฏิกรณ์ RBMK เหล่านี้หลายเครื่องยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน. อย่างไรก็ตาม ได้มีการเปลี่ยนแปลงในเครื่องปฏิกรณ์ทั้งสองอย่าง (ใช้ยูเรเนียมสมรรถนะสูงที่ปลอดภัยกว่า) และในระบบควบคุม (ป้องกันการปิดระบบความปลอดภัย), ท่ามกลางสิ่งอื่น ๆ, เพื่อลดความเป็นไปได้ของการเกิดอุบัติเหตุที่ซ้ำกัน.
องค์การระหว่างประเทศ, เพื่อส่งเสริมความตระหนักด้านความปลอดภัยและการพัฒนาอาชีพที่ผู้ประกอบการในโรงงานนิวเคลียร์, ถูกจัดตั้งขึ้น: สมาคมผู้ประกอบการนิวเคลียร์โลก (World Association of Nuclear Operators (WANO)).
การคัดค้านในไอร์แลนด์และโปแลนด์ได้ป้องกันโครงการนิวเคลียร์ที่นั่น, ในขณะที่ออสเตรีย (1978), สวีเดน (1980) และอิตาลี (1987) (ได้รับอิทธิพลจากเชอร์โนบิล) ได้ลงคะแนนในประชามติที่จะต่อต้านหรือรื้อถอนพลังงานนิวเคลียร์. ในเดือนกรกฎาคม 2009, รัฐสภาอิตาลีผ่านกฎหมายที่ยกเลิกผลของการลงประชามติก่อนหน้านี้และได้อนุญาตให้เริ่มต้นทันทีของโครงการนิวเคลียร์ของอิตาลี. หลังจากภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟูกูชิมะไดอิจิ, ได้มีประกาศพักชำระหนี้เป็นเวลาหนึ่งปีสำหรับการพัฒนาพลังงานนิวเคลียร์ ตามด้วยการลงประชามติที่กว่า 94% ของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง (ออกมาใช้สิทธิ์ 57%) ปฏิเสธแผนการสำหรับพลังงานนิวเคลียร์ใหม่.
ภายหลัง สงครามโลกครั้งที่สอง ที่อุบัติขึ้นในปีพุทธศักราช 2482 และสิ้นสุดลงในปีพุทธศักราช 2488 นั้น ญี่ปุ่นได้รับความเสียหายอย่างมาก จากการที่สหรัฐอเมริกาได้ใช้อาวุธแบบใหม่โจมตีญี่ปุ่น โดยทิ้งระเบิดปรมาณูลูกแรกลงที่เมืองฮิโรชิมา ซึ่งเป็นฐานบัญชาการกองทัพบกของญี่ปุ่นทางตอนใต้ ประชาชนชาวญี่ปุ่นในเมืองดังกล่าวได้เสียชีวิตไป 80,000 คน และในจำนวนเท่า ๆ กันได้รับบาดเจ็บ ตึกรามบ้านช่องกว่า 60% ได้ถูกทำลายลง ซึ่งรวมทั้งตึกที่ทำการของรัฐบาล ย่านธุรกิจ และย่านที่อยู่อาศัย และในอีกสามวันต่อมา ระเบิดปรมาณูลูกที่สองก็ถูกทิ้งลงที่เมืองนางาซากิ ซึ่งเป็นเมืองท่าชายทะเลมีโรงงานอุตสาหกรรมเป็นจำนวนมาก ชาวญี่ปุ่นได้เสียชีวิตระหว่าง 35,000 ถึง 40,000 คน และได้รับบาดเจ็บในจำนวนที่ไล่เลี่ยกัน จากความเสียหายอย่างมหันต์ในคราวนั้น ทำให้ญี่ปุ่นต้องยอมเซ็นสัญญาสันติภาพ ซึ่งระบุให้จักรพรรดิและรัฐบาลญี่ปุ่นอยู่ใต้การปกครองของผู้บัญชาการสูงสุดของทหารสัมพันธมิตร
ในปีพุทธศักราช 2496 ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา ได้ประกาศริเริ่มดำเนินโครงการ "ปรมาณูเพื่อสันติ" ขึ้น และในอีกสองปีต่อมา สหประชาชาติได้จัดให้มีการประชุมขึ้นที่กรุงเจนีวา มีนักวิทยาศาสตร์กว่า 4,000 คน จาก 73 ชาติ ได้เข้าร่วมประชุมและพิจารณาถึงการนำพลังงานนิวเคลียร์มาใช้ในทางสันติ เพื่อแสดงให้ชาวโลกทราบว่า พลังงานนิวเคลียร์ที่ใคร ๆ เห็นว่าเป็นมหันตภัยร้ายแรงสำหรับมนุษย์นั้น อยู่ในวิสัยที่อาจจะควบคุม และนำมาใช้เป็นประโยชน์ได้เช่นกัน และโครงการนี้ได้กระตุ้นให้ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกก่อตั้งสถาบันวิจัยและพัฒนาด้านพลังงานนิวเคลียร์ขึ้นในประเทศของตน เพื่อนำพลังงานนิวเคลียร์มาใช้ประโยชน์ในทางสันติ และช่วยการพัฒนาประเทศในด้านต่าง ๆ
พลังงานนิวเคลียร์ (Nuclear energy) หมายถึง พลังงานไม่ว่าในลักษณะใดซึ่งเกิดจากการปลดปล่อยออกมาเมื่อมีการแยก, รวมหรือแปลงนิวเคลียส (หรือแกน) ของปรมาณู คำที่ใช้แทนกันได้คือ พลังงานปรมาณู (Atomic energy) ซึ่งเป็นคำที่เกิดขึ้นก่อนและใช้กันมาจนติดปาก โดยอาจเป็นเพราะมนุษย์เรียนรู้ถึงเรื่องของปรมาณู (Atom) มานานก่อนที่จะเจาะลึกลงไปถึงระดับนิวเคลียส แต่การใช้ศัพท์ที่ถูกต้องควรใช้คำว่า พลังงานนิวเคลียร์ อย่างไรก็ดีคำว่า Atomic energy ยังเป็นคำที่ใช้กันอยู่ในกฎหมายของหลายประเทศ สำหรับประเทศไทยได้กำหนดความหมายของคำว่าพลังงานปรมาณู ไว้ในมาตรา 3 แห่งพ.ร.บ.พลังงานปรมาณูเพื่อสันติ พ.ศ. 2504 ในความหมายที่ตรงกับคำว่า พลังงานนิวเคลียร์ และต่อมาได้บัญญัติไว้ในมาตรา3 ให้ครอบคลุมไปถึงพลังงานรังสีเอกซ์ด้วย การที่ยังรักษาคำว่าพลังงานปรมาณูไว้ในกฎหมาย โดยไม่เปลี่ยนไปใช้คำว่าพลังงานนิวเคลียร์แทน จึงน่าจะยังคงมีประโยชน์อยู่บ้าง เพราะในทางวิชาการถือว่า พลังงานเอกซ์ไม่ใช่พลังงานนิวเคลียร์ การกล่าวถึง พลังงานนิวเคลียร์ในเชิงปริมาณ ต้องใช้หน่วยที่เป็นหน่วยของพลังงาน โดยส่วนมากจะนิยมใช้หน่วย eV, KeV (เท่ากับ1,000 eV) และ MeV (เท่ากับ 1,000,000 eV) เมื่อกล่าวถึงพลังงานนิวเคลียร์ปริมาณน้อย และนิยมใช้หน่วยกิโลวัตต์- ชั่วโมง หรือ เมกะวัตต์-วัน เมื่อกล่าวถึงพลังงานปริมาณมาก ๆ โดย: 1MWd=เมกะวัตต์-วัน = 24,000 กิโลวัตต์-ชั่วโมง และ 1MeV=1.854x10E-24 MWd
อันตรายและความเสี่ยง
การทำงานที่เกี่ยวข้องกับสารกัมมันตภาพรังสีเป็นเวลานานอาจทำให้เนื้อเยื่อบางส่วนของร่างกายเสียหาย หรือก่อให้เกิดมะเร็งในส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้ อาทิเช่น มะเร็งเม็ดเลือดขาว และยังทำให้ผู้ที่ได้รับมีความผิดปกติทางเซลล์พันธุกรรมเช่น สัตว์เกิดไม่มีแขน ไม่มีขา ไม่มีตา ไม่มีสมอง และยังทำลายคนที่ไม่รู้วิธีป้องกันป่วยลง แต่อันตรายจากรังสีในปัจจุบันที่ได้รับมากที่สุดคือ ถ่านไฟฉายแต่จะเป็นรังสีจากโคบอล 60 ซึ่งมีวิธีการคือ อย่าแกะสังกะสีออก และใช้แล้วควรทิ้งทันที โดยทั่วไปรังสีที่เจอเป็นอันดับ 2 คือ รังสีเอกซ์ตามโรงพยาบาลในห้องเอกซ์เรย์ ซึ่งจะมีป้ายเตือนไว้หน้าห้องแล้ว และไม่ควรที่จะเข้าใกล้มากนัก หากพบว่ามีวัตถุที่แผ่รังสี ควรที่จะหลีกไป แล้วแจ้งเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง หากไม่แน่ใจก็ให้สอบถามผู้รู้เช่น ครูโรงเรียนมัธยม หรือเจ้าหน้าที่
อุบัติเหตุเกี่ยวกับการแผ่รังสีและพลังงานนิวเคลียร์รวมถึงโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่เชอร์โนบิล (1986), ที่ Fukushima Daiichi (2011) และที่เกาะทรีไมล์ (1979). นอกจากนี้ยังมีอุบัติเหตุที่เกิดในเรือดำน้ำนิวเคลียร์. . ในแง่ของการสูญเสียชีวิตต่อหน่วยของพลังงานที่สร้างขึ้น, นักวิเคราะห์ได้รายงานว่าพลังงานนิวเคลียร์ได้ก่อให้เกิดการเสียชีวิตต่อหน่วยของพลังงานน้อยกว่าหน่วยพลังงานที่สร้างขึ้นจากแหล่งที่สำคัญของการผลิตพลังงานอื่น ๆ การผลิตพลังงานจากถ่านหิน, ปิโตรเลียม, ก๊าซธรรมชาติและไฟฟ้าพลังน้ำได้ก่อให้เกิดการเสียชีวิตต่อหน่วยของพลังงานที่สร้างขึ้นมีจำนวนมากกว่าอันเนื่องมาจากมลพิษทางอากาศและผลกระทบที่เกิดอุบัติเหตุ. อย่างไรก็ตาม ค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจของอุบัติเหตุโรงไฟฟ้​​านิวเคลียร์จะสูงและการลอมละลาย (meltdowns) อาจต้องใช้เวลาหลายทศวรรษในการทำความสะอาด. ค่าใช้จ่ายในการเคลื่อนย้ายมนุษย์ในพึ้นที่ที่ได้รับผลกระทบและการดำรงชีวิตที่สูญเสียไปยังมีค่ามหาศาลอย่างมีนัยสำคัญ.
การนำพลังงานนิวเคลียร์มาใช้
ในปี 2011 โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ผลิต 10% ของกระแสไฟฟ้าของโลก ในปี 2007, IAEA รายงานว่า มีเครื่องปฏิกรณ์พลังงานนิวเคลียร์ 439 เครื่องกำลังปฏิบัติงานในโลก ใน 31 ประเทศ. แต่อย่างไรก็ตาม หลายประเทศในขณะนี้ได้หยุดการดำเนินงานอันเนื่องมาจากภัยพิบัตินิวเคลียร์ที่ฟูกูชิมะ ในขณะที่พวกเขามีการประเมินในด้านความปลอดภัย. ในปี 2011 การผลิตพลังงานนิวเคลียร์ทั่วโลกลดลง 4.3 % เป็นการลดลง ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์, ตามหลังการลดลงอย่างรวดเร็วในญี่ปุ่น(-44.3%) และ เยอรมนี (-23.2%).
ตั้งแต่พลังงานนิวเคลียร์เชิงพาณิชย์เริ่มขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1950, ปี 2008 เป็นปีแรกที่ ไม่มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ใหม่ที่ถูกเชื่อมต่อกับกริด แม้ว่าจะมีสองเครื่องได้รับการเชื่อมต่อในปี 2009
การผลิตต่อปีของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์มีแนวโน้มลดลงเล็กน้อยตั้งแต่ปี 2007, ลดลง 1.8% ในปี 2009 ลงมาที่ 2558 TWh หรือเพียง 13-14% ของความต้องการไฟฟ้าของโลก. ปัจจัยหนึ่งในการลดลงของพลังงานนิวเคลียร์ตั้งแต่ปี 2007 คือเนื่องจากการปิดเป็นเวลานานของเครื่องปฏิกรณ์ขนาดใหญ่ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Kashiwazaki - Kariwa ในประเทศญี่ปุ่นหลังจากแผ่นดินไหวที่ นีงะตะ-Chuetsu-โอกิ.Kashiwazaki - Kariwa