cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ปีแยร์-แอเมอริก โอบาเมอย็องก์
ปีแยร์-แอเมอริก เอมีลียาโน ฟร็องซัว โอบาเมอย็องก์ (Pierre-Emerick Emiliano François Aubameyang, ; เกิด 18 มิถุนายน ค.ศ. 1989) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวกาบอง ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้าให้แก่ออแล็งปิกเดอมาร์แซย์ สโมสรในลีกเอิงและทีมชาติกาบองเขามีชื่อเสียงในด้านความเร็ว การจบสกอร์ และการเคลื่อนไหวในขณะไม่ครองบอล
เขาเกิดในลาวาล ประเทศฝรั่งเศส เป็นลูกชายของปีแยร์ โอบาเมอย็องก์ อดีตนักฟุตบอลทีมชาติกาบอง เขาเริ่มต้นอาชีพนักฟุตบอลกับทีมเยาวชนของเอซี มิลาน แต่ไม่เคยลงเล่นให้กับทีมชุดใหญ่ของสโมสรเลย เขามักถูกยืมตัวไปหลายสโมสรในฝรั่งเศส ก่อนที่แซ็งเตเตียนจะซื้อตัวไปในปี ค.ศ. 2011 เขาช่วยให้ทีมชนะเลิศ กุปเดอลาลีก ในฤดูกาล 2012–13 เขาย้ายร่วมทีมโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์ ในปี ค.ศ. 2013 ในฤดูกาล 2016–17 เขาเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในบุนเดิสลีกา และชนะเลิศเดเอ็ฟเบ-โพคาล เขาสร้างสถิติเป็นผู้เล่นที่ทำประตูให้โบรุสซีอาดอร์ทมุนท์สูงที่สุดตลอดกาลเป็นลำดับที่หก  ในปี ค.ศ. 2018 เขาได้เซ็นสัญญาร่วมทีมอาร์เซนอลด้วยราคาค่าตัว 56 ล้านยูโร ทำให้ในขณะนั้นเขาเป็นผู้เล่นชาวแอฟริกาที่ค่าตัวสูงที่สุด ก่อนจะถูกนีกอลา เปเป ทำลายสถิติไป แต่ยังคงเป็นผู้เล่นชาวกาบองที่ค่าตัวสูงที่สุดตลอดกาล เขาเป็นผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุดในพรีเมียร์ลีก ฤดูกาล 2018–19 และช่วยให้ทีมชนะเลิศเอฟเอคัพในปี ค.ศ. 2020 ในปี ค.ศ. 2022 เขายกเลิกสัญญากับอาร์เซนอลด้วยความยินยอมร่วมกัน และย้ายร่วมทีมบาร์เซโลนาในสเปน
โอบาเมย็องก์เป็นผู้ทำประตูสูงสุดตลอดกาลให้แก่ทีมชาติกาบอง โดยเขาได้ลงเล่นมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2009 ในวัย 19 ปี เขาได้ลงเล่นในแอฟริกันคัพออฟเนชันส์ 4 ครั้ง รวมถึงยังเป็นตัวแทนแข่งขันในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่สหราชอาณาจักร ในปี ค.ศ. 2016 เขาเป็นชาวกาบองคนแรก และเป็นคนที่เกิดในยุโรปคนที่สองที่ได้รับรางวัลนักฟุตบอลแอฟริกายอดเยี่ยมแห่งปี เขาประกาศอำลาทีมชาติอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 2022 หลังจากลงเล่น 73 นัดและยิงได้ 30 ประตู
เชลซี
ณ วันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 2022 เชลซีประกาศทำสัญญาให้โอบาเมอย็องก์เข้าร่วมสโมสรภายใต้สัญญา 2 ปี ทางบาร์เซโลนายืนยันว่าค่าตัวของเขาอยู่ที่ 12 ล้านยูโร (10.3 ล้านปอนด์)
ชีวิตส่วนตัว
โอบาเมอย็องก์เกิดที่ลาวาล ประเทศฝรั่งเศส เขาเป็นลูกชายของปีแยร์ โอบาเมอย็องก์ อดีตนักฟุตบอลทีมชาติกาบอง และน้องชายร่วมบิดากับกาตีลีนาและวีลี ซึ่งทั้งคู่เล่นให้กับทีมเยาวชนมิลาน แม่ของเขาเป็นชาวสเปน เขาแต่งงานกับ Alysha Behague และมีลูกชายสองคนชื่อว่า Curtys และ Pierre
เขาสามารถพูดหลายภาษา เช่น ภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ สเปน อิตาลี และเยอรมัน
เกียรติประวัติ
แซ็งเตเตียน
อาร์เซนอล
กาบอง
รางวัลส่วนตัว
เครื่องอิสริยาภรณ์
จอยซ์ ฮาเวิร์ด
จอยซ์ ฮาเวิร์ด (28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1922 – 23 พฤศจิกายน ค.ศ. 2010) เป็นนักแสดงและนักเขียนหญิงชาวอังกฤษ
ฮิบะกง
ฮิบะกง  หรือ ฮินะกง  ชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตลึกลับขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่พบในประเทศญี่ปุ่น มีลักษณะคล้ายกึ่งมนุษย์กึ่งลิง ซึ่งเป็นกรณีเดียวกันกับ เยติในเทือกเขาหิมาลัย และบิ๊กฟุตในป่าลึกของสหรัฐอเมริกา
การพบเห็นฮิบะกงครั้งแรก เกิดขึ้นในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 ในพื้นที่ใกล้กับภูเขาฮิบะ ใกล้กับจังหวัดทตโตะริ ในจังหวัดฮิโระชิมะ 3 วันหลังจากการพบเห็นนั้น มีรายงานมีผู้พบเห็นสัตว์ลักษณะคล้ายลิงมีขนยาวเดินผ่านทุ่งนาในชนบทนอกเมืองไซโจ มีประจักษ์พยานพบเห็นทั้งหมดในปีนั้นรวม 12 ราย รวมถึงมีการพบรอยเท้าในหิมะในเดือนธันวาคมอีกด้วย
ต่อมามีการพบเห็นฮิบะกงมากขึ้น ในพื้นที่รอบภูเขาฮิบะ ในช่วงฤดูร้อนระหว่างปี ค.ศ. 1971-1973 เนื่องจากมีการล่าสัตว์เพิ่มมากขึ้น ทำให้สัตว์ป่าทั้งหลายต่างหนีลงมาจากภูเขา ในวันที่ 15 สิงหาคม ค.ศ. 1974 มีการถ่ายรูปฮิบะกงได้เป็นครั้งแรก เป็นรูปที่มันหลบซ่อนอยู่หลังต้นพลับ ขนาดของรอยเท้าที่วัดได้ยาวประมาณ 20 เซนติเมตร (9 นิ้ว) พบในบริเวณใกล้เคียง
แต่หลังจากปี ค.ศ. 1974 แล้ว การพบเห็นฮิบะกงแทบจะไม่ปรากฏมีอีกเลย จนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 1980 มีการรายงานพบเห็นมันเดินข้ามแม่น้ำซึ่งเป็นพรมแดนใกล้เมืองยะมะโนะ ซึ่งตอนนี้ฮิบะกงเป็นที่รู้จักในชื่อ ยะมะกง (Yamagon) มันถูกพบเห็นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1981 ที่ถนนใกล้กับสถานีอนามัย แต่รายงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1982 ที่เมืองมิซูกิ ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกราว 30 กิโลเมตร จากเมืองยะมะโนะ แต่ในครั้งนี้ยะมะกงมีลักษณะแปลกไปจากสัตว์ประเภทเดียวกันตัวอื่น ๆ คือ มีรายงานว่ามันถือสิ่งที่ดูคล้ายเป็นเครื่องมือที่ทำจากหินเหมือน ขวาน อีกด้วย
โดยรวมแล้วฮิบะกงมีขนสีน้ำตาล, แดง หรือน้ำตาลดำ ในบางรายงานระบุมีขนสีขาวบนแขนหรือหน้าอกด้วย มีกลิ่นตัวเหม็น ใบหน้าปกคลุมด้วยขน มีจมูกเชิด และแววตาแลดูฉลาด ลักษณะใบหน้าบางครั้งระบุว่าค่อนข้างยาวแต่แบนและยื่นออกมามากกว่ามนุษย์ ส่วนศีรษะรายงานส่วนใหญ่มักบอกตรงกันว่า มีขนาดใหญ่และเป็นรูปทรงสามเหลี่ยมหัวกลับ
ฮิบะกงมีรูปร่างเล็กกว่าบิ๊กฟุตหรือซาสควอซท์ ที่พบในทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉลี่ยแล้วฮิบะกงมีความสูงประมาณ 5 ฟุต และหนักประมาณ 180 ปอนด์ แต่ฮิบะกงมีความคล้ายกับลิงไม่มีหางมากกว่าซาสควอทซ์ โดยฮิบะกงถูกอธิบายว่า มีลักษณะเหมือนกอริลลา และมักจะเคลื่อนย้ายที่อยู่บ่อยๆ
พระตำหนักสระยอ
พระตำหนักสระยอ ตั้งอยู่ริมธารน้ำใต้ธารทองแดง จังหวัดสระบุรี สร้างขึ้นเพื่อเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง เมื่อครั้งเสด็จนมัสการพระพุทธบาท ณ ริมธารน้ำใต้ธารทองแดง หากสังเกตลักษณะฐานรากของพระตำหนักที่ใช้ก้อนหินนำมาก่อสอปูน จะดูคล้ายกับพระตำหนักต่างๆในบริเวณอำเภอพระพุทธบาท ซึ่งสร้างสมัยอยุธยาตอนปลายในคำให้การของขุนโขลน มีชื่อเรียกพระตำหนักนี้ว่า ‘ตำหนักพระนารายณ์เป็นท้ายสระยอ’ จึงเชื่อกันว่า สมเด็จพระนารายณ์มหาราชโปรดเกล้าฯ ให้สร้าง  โดยเลียนแบบพระตำหนักธารเกษมเพื่อสะดวกในการเสด็จประทับราชยานต่างๆ ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของตัวตำหนักมีสระยอให้ได้เดินเที่ยวชม
ประวัติ
สมเด็จพระเจ้าปราสาททองทรงให้สร้างเป็นที่ประทับเมื่อเสด็จมานมัสการพระพุทธบาทบริเวณนั้น ปัจจุบันเหลือแต่รอยและฐานพระตำหนัก
อำเภอกุดรัง
กุดรัง เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดมหาสารคาม มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 9 และมีประชากรมากเป็นอันดับ 10 ของจังหวัด
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอกุดรังตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังนี้
ประวัติ
ท้องที่อำเภอกุดรังเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอบรบือ ทางราชการได้แบ่งพื้นที่การปกครองออกมาตั้งเป็น กิ่งอำเภอกุดรัง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทยลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2538 โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน ปีเดียวกัน และต่อมาในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2550 ได้มีพระราชกฤษฎีกายกฐานะขึ้นเป็น อำเภอกุดรัง โดยมีผลบังคับตั้งแต่วันที่ 8 กันยายน ปีเดียวกัน
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอกุดรังแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 85 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอกุดรังประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
มิสเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ 2016
มิสเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ 2016 เป็นการประกวดมิสเตอร์เนชันแนลไทยแลนด์ครั้งที่ 1 การประกวดรอบตัดสินจัดขึ้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2559 ณ เดอะ เวสทิน แกรนด์ สุขุมวิท กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย โดยผู้ชนะการประกวดในครั้งนี้ คือ คุณอาทิตย์ เมฆอากาศ (ซีเกมส์) ซึ่งจะได้เป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวดมิสเตอร์เนชันแนล 2016
ผู้เข้าประกวด
20 ผู้เข้าประกวดที่ได้รับการยืนยัน:
ไอเทต
ไอเทต หรือเรียกอีกชื่อว่า อาเทต เป็นสตรีในราชสำนักของอียิปต์โบราณ เป็นพระชายาในเจ้าชายเนเฟอร์มาอัตที่ 1 ผู้เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของฟาโรห์สเนเฟรู ซึ่งเป็นที่รู้จักในตำแหน่งของขุนนางระดับสูงและหัวหน้านักบวชแห่งเทพีบาสเทต นางเป็นมารดาของเจ้าหญิงสามพระองค์และเจ้าชายอีกหลายพระองค์ และหนึ่งในบุตรชายนามว่า เฮมิอูนู เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งขุนนางจากพระบิดา โดยศพของนางและเจ้าชายเนเฟอร์มาอัตที่ 1 ถูกฝังอยู่ที่มาสตาบาหมายเลขที่ 16 ในเมืองไมดุม
ด้านครอบครัว
บุตรทั้งหมดสิบห้าพระองค์ถูกบันทึกอยู่ในมาสตาบาในเมืองไมดุม โดยที่เจ้าหญิงดเจฟาเซน เจ้าหญิงไอเซซู และเจ้าชายเฮมิอูนู, เจ้าชายไอซู, เจ้าชายเทตา และเจ้าชายเคนติเมเรส ถูกพบในภาพสลักที่เจริญชันษาแล้ว ในขณะที่เจ้าหญิงปาเกติและเจ้าชายไอติเซน, อินคาเอฟ, เซิฟคา, เวเฮมคา, เซปเซสคา, คาเคนต์, อังค์เฮอเซเรเทฟ, อังค์เฮอเฟเนดเจฟ, บูเนบ, เซปเซสเนบ และเนบเคเนต ถูกพบในภาพสลักอยู่ในวัยเยาว์ โดยเจ้าชายเฮมิอูนู ผู้ที่ถูกสันนิษฐานว่าเป็นขุนนางที่วางแผนสร้างมหาพีระมิดแห่งคูฟูและมักจะถูกอ้างถึงว่าเป็นนักสถาปนิกอีกด้วย
การถ่ายฝากตัวอ่อน
การถ่ายฝากตัวอ่อน (อังกฤษ: embryo transfer) เป็นการนำตัวอ่อนที่เกิดจากการผสมพันธุ์ระหว่างตัวอสุจิของพ่อพันธุ์และไข่ของแม่พันธุ์ที่คัดเลือกไว้ แล้วเก็บออกมาจากมดลูกของแม่พันธุ์ ต่อจากนั้นนำไปฝากใส่ไว้ให้เติบโตในมดลูกของตัวเมียอีกตัวหนึ่งจนคลอด
ท็อปอวอร์ด 2008
ท็อปอวอร์ด 2008 (Top Awards 2008) จัดเมื่อวันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2552 ที่หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย เป็นการมอบรางวัลให้แก่คนบันเทิง โดยนิตยสารทีวีพูลร่วมกับสวนดุสิตโพลล์ ให้ประชาชนส่งผลโหวตจากผลงานการแสดงของเหล่าดาราช่วงปี 2551 โดยปีนี้เป็นปีแรกที่มีการมอบรางวัลให้สาขาภาพยนตร์ ท็อป อวอร์ด 2008 มีรางวัลทั้งหมด 20 รางวัลดังนี้ (ผู้ที่พิมพ์ตัวหนาคือผู้ที่ได้รับรางวัล)
การถ่ายฝากตัวอ่อน
การถ่ายฝากตัวอ่อนประกอบด้วยสัตว์เพศเมียที่เป็นตัวให้ (donor) และตัวรับ (recipients) ซึ่งมีได้หลายตัว
ตัวให้จะเป็นแม่พันธุ์ที่คัดเลือกไว้ ซึ่งสัตว์บางประเภท เช่นโค กระบือ จะตกไข่ครั้งละ 1 ใบ แต่ถ้าต้องการให้ตกไข่มากขึ้น ก็ต้องใช้ฮอร์โมนกระตุ้นรังไข่ให้สร้างไข่ได้มากกว่าปกติ ซึ่งจะทำให้แม่พันธุ์มีไข่ตกมากกว่าครั้งละ 1 ใบ เมื่อแม่พันธุ์สามารถตกไข่ได้ครั้งละหลายใบ ก็จะมีโอกาสผสมเป็นตัวอ่อนได้หลายตัวในคราวเดียวกัน
ตัวรับเป็นสัตว์เพศเมียที่ไม่ได้รับการเลือกเป็นแม่พันธุ์ ตัวรับมีได้หลายตัว เพื่อรับตัวอ่อนจากแม่พันธุ์ให้มาเจริญเติบโตในมดลูกของตัวรับจนถึงกำหนดคลอด ตัวรับจะต้องมีสภาพร่างกายที่เป็นปกติ มีมดลูกที่พร้อมจะรับการฝังตัวของตัวอ่อน ดังนั้น ตัวรับมักจะเป็นพันธุ์พื้นเมืองเพราะจะแข็งแรงกว่า ในบางกรณีก่อนการถ่ายฝากตัวอ่อนอาจต้องมีการฉีดฮอร์โมนให้ตัวรับ เพื่อเตรียมสภาพของมดลูกให้พร้อมที่ตั้งท้องตามปกติ
ปิยะวัฒน์ อินทรพิมพ์
ปิยะวัฒน์ อินทรพิมพ์ เป็นนักฟุตบอลชาวไทย ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตู ก่อนหน้านี้เขาเคยเล่นให้กับไทยยูเนียน สมุทรสาคร ,ศรีสะเกษ และขอนแก่น ในไทยลีก 2 รวมทั้งภูเก็ต และสุพรรณบุรี
ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว
ภาวะไม่รู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะเสียการระลึกรู้ความเคลื่อนไหว หรือ ภาวะบอดความเคลื่อนไหว (akinetopsia หรือ cerebral akinetopsia หรือ motion blindness) เป็นโรคทางประสาทจิตวิทยาที่มีน้อยมากอย่างหนึ่ง  ที่คนไข้ไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวในลานสายตา  ถึงแม้ว่าจะสามารถเห็นวัตถุที่อยู่นิ่งๆ ได้โดยไม่มีปัญหาอะไร  คือ    โลกปรากฏโดยปราศจากความเคลื่อนไหว  ความรู้ที่มีเกี่ยวกับภาวะนี้  ได้มาจากกรณีศึกษาในคนไข้ผู้หนึ่งเรียกว่า  "แอลเอ็ม"  ในปัจจุบัน  ยังไม่มีวิธีการรักษาที่ได้ผลสำหรับผู้มีภาวะนี้
ประเภทของโรค
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวรู้จักกันว่าเป็นโรคทางประสาทจิตวิทยา เพราะว่า  ความเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างของสมอง  (โดยทั่วไปคือรอยโรค)  เข้าไปรบกวนระบบการทำงานที่ทำเข้าใจข้อมูลเกี่ยวกับความรู้สึก  ซึ่งในกรณีนี้ก็คือข้อมูลทางสายตา  การประมวลผลความเคลื่อนไหวทางตา  เป็นกิจของสมองเฉพาะที่  ดังนั้น   จึงเป็นไปได้ที่จะมีความเสียหายต่อการรับรู้ความเคลื่อนไหวทางตาเท่านั้น  เหมือนกับปัญหาการรับรู้สีที่เกิดขึ้นโดยลำพังในภาวะเสียการระลึกรู้สี
ลักษณะของโรค
ภาวะบอความเคลื่อนไหวเป็นความไม่สามารถที่จะเห็นความเคลื่อนไหว แม้ว่าจะมีความชัดเจนของการเห็น  การตรวจจับแสงกระพริบ  การเห็นแบบสองตา  และการเห็นสีที่เป็นปกติ  ระบบอื่นๆที่ไม่มีปัญหา  (คือไม่เป็นเหตุแห่งภาวะบอความเคลื่อนไหว)  รวมทั้ง  การรับรู้ปริภูมิทางตา  การบ่งบอกรูปร่าง  การบ่งบอกวัตถุ  และการบ่งบอกใบหน้า  นอกจากเข้าไปรบกวนการรับรู้ความเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานแล้ว  ภาวะบอดความเคลื่อนไหวยังรบกวนการเคลื่อนไหวทางกายที่ประสานกับตา  เช่นการเอื้อมมือออกไปหยิบจับวัตถุ และการรับวัตถุ เพราะว่าเมื่อทำกิจการงานทางกาย  การรับรู้ความเคลื่อนไหวของตนปรากฏว่ามีความสำคัญ
เธอไม่รู้จักว่าควรจะหยุดเทเมื่อไร เพราะไม่สามารถรู้ความเคลื่อนไหวของน้ำที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในถ้วย  LM และคนไข้อื่นๆ ยังบ่นด้วยว่า  มีปัญหาในการติดตามประเด็นในการสนทนา  เพราะว่า  ความเคลื่อนไหวของปากและการแสดงออกทางสีหน้า  ไม่ปรากฏ
LM กล่าวว่า เธอไม่รู้สึกปลอดภัยเมื่อมีคน  2  คนเดินไปมาในห้อง  เพราะว่า  "คนนี้เดี๋ยวก็ไปอยู่ตรงนี้  เดี๋ยวก็ไปอยู่ตรงโน้น  แต่ฉันไม่เห็นเขาเดินไป"  คนไข้ต้องอนุมานความเคลื่อนไหวโดยเปรียบเทียบความเปลี่ยนแปลงของตำแหน่งของวัตถุหรือบุคคล  LM และคนไข้อื่นๆ ได้พรรณนาว่า  การข้ามถนนและการขับรถก็เป็นสิ่งที่ยากยิ่ง  LM ต้องเริ่มฝึกตนให้ประเมินระยะห่างของวัตถุโดยเสียง
รอยโรคในสมอง
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวเป็นความบกพร่องที่เกิดขึ้นภายหลัง คือไม่ได้เกิดแต่กำเนิด  ที่เกิดจากรอยโรคในคอร์เทกซ์สายตา และเพราะว่า  เซลล์ประสาทของคอร์เทกซ์กลีบขมับกลาง (คือเขตสายตา MT) ตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไหว ดังนั้น  MT  จึงเป็นเขตที่ประมวลผลความเคลื่อนไหวในเปลือกสมอง  ในกรณีของ LM รอยโรคที่เกิดขึ้นมีในทั้งสองซีกของสมอง  และสมมาตรกัน  ในขณะเดียวกัน  ก็ยังมีขนาดเล็กพอที่จะไม่ทำลายระบบทางสายตาอย่างอื่นๆ
แต่ว่า รอยโรคในซีกเดียวของสมองบางกรณี  ก็เข้าไปทำการรับรู้ความเคลื่อนไหวให้เสียหายเช่นกัน  ภาวะบอดความเคลื่อนไหวโดยรอยโรคนั้นมีน้อย  เพราะว่า  ความเสียหายในสมองกลีบท้ายทอย  มักจะทำระบบอื่นๆ เกี่ยวกับการเห็นให้เสียหายด้วย  ภาวะนี้มีปรากฏสืบเนื่องมาจาก  traumatic brain injury  (แผลบาดเจ็บในสมอง ตัวย่อ TBI) ด้วย
การกระตุ้นด้วยแม่เหล็กผ่านกะโหลก
ภาวะบอดความเคลื่อนไหวสามารถเหนี่ยวนำให้เกิดได้โดยลำพังและชั่วคราว โดยเทคนิคการกระตุ้นด้วยแม่เหล็กผ่านกะโหลก  (transcranial magnetic stimulation ตัวย่อ TMS) ที่เขตสายตา MT  (หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า  เขตสายตา V5)  ในบุคคลปกติ ซึ่งทำที่พื้นผิวขนาด 1 ซม² ของกะโหลกที่สัมพันธ์กับตำแหน่งของเขตสายตา V5. ด้วยพลัง TMS เป็นระยะเวลา 800 ไมโครวินาทีและตัวกระตุ้นทางตาที่ปรากฏเป็นระยะเวลา 28 มิลลิวินาทีเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 11 องศาต่อวินาที V5 จะระงับการทำงานเป็เวลา 20-30 มิลลิวินาที เทคนิคนี้ได้ผล -20 มิลลิวินาที และ +10 มิลลิวินาที ก่อนและหลังการเริ่มของตัวกระตุ้น  ส่วนการเข้าไประงับเขตสายตา V1 ด้วยเทคนิคนี้เหนี่ยวนำให้เกิดภาวะนี้  60-70 วินาทีหลังการเริ่มของตัวกระตุ้น  การใช้เทคนิคนี้กับ V1 จึงไม่มีประสิทธิภาพในการเหนี่ยวนำภาวะบอดความเคลื่อนไหวเท่ากับใช้กับ V5
โรคอัลไซเมอร์
นอกจากปัญหาในด้านการทรงจำแล้ว คนไข้โรคอัลไซเมอร์อาจจะมีภาวะบอดความเคลื่อนไหวในระดับต่างๆ กัน  ซึ่งเพิ่มความงุนงงสับสนให้กับคนไข้  แม้ว่า  เพแลคและฮอยต์จะได้ทำข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้โรคอัลไซเมอร์กรณีหนึ่ง  แต่ก็ยังไม่มีงานวิจัยที่ทำเป็นจริงเป็นจังในเรื่องนี้
เขตสายตา V5
เขตสายตา V5 หรือที่รู้จักกันว่า  เขตสายตา MT อยู่ทางด้านข้างและด้านล่างของสมองกลีบขมับ  ใกล้จุดเชื่อมของส่วนที่ยื่นขึ้นของร่องกลีบขมับด้านล่าง  (inferior temporal sulcus) และ ร่องกลีบท้ายทอยด้านข้าง  (lateral occipital sulcus)  เซลล์ประสาททั้งหมดใน V5 เลือกตัวกระตุ้นโดยความเคลื่อนไหว  และโดยมากเลือกความเคลื่อนไหวที่มีทิศทางเฉพาะ  หลักฐานของกิจเฉพาะของ V5 พบครั้งแรกในไพรเมต  รอยโรคหรือการระงับการทำงานของ V5 ทำให้เกิดภาวะบอดความเคลื่อนไหว
เขตสายตา V1
V1 หรือที่รู้จักกันว่าคอร์เทกซ์สายตาขั้นปฐม เป็นส่วนเดียวกับเขตบร็อดแมนน์ 17  ความสามารถในการประมวลข้อมูลทางสายตาของ V1 เป็นที่รู้จักกันดี  แต่ว่า  ในปัจจุบัน  เป็นที่รู้กันว่า  V1  ไม่ใช่เป็นทางเข้าทางประสาททางเดียวที่นำไปสู่การรับรู้คือการเห็นในคอร์เทกซ์ ยกตัวอย่างเช่น  ข้อมูลทางตาที่เกี่ยวข้องกับความเคลื่อนไหวสามารถเดินทางไปถึง V5 ได้โดยไม่ต้องผ่าน V1 และไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมีสัญญาณป้อนกลับจาก V5 ไปสู่ V1   เพื่อเห็นความเคลื่อนไหวแบบง่ายๆ  สัญญาณที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวเดินทางไปถึง V1 (60–70 มิลลิวินาที) and V5 (< 30 มิลลิวินาที) รวดเร็วไม่เท่ากัน โดยที่ V5 มีการทำงานที่เป็นอิสระจาก V1
คนไข้ภาวะเห็นทั้งบอดมีความเสียหายใน V1 แต่เพราะว่า V5 ไม่มีความเสียหาย คนไข้ยังสามารถมีความรู้สึกต่อความเคลื่อนไหวทั้งๆ ที่ไม่มีการรับรู้ (คือว่าคนไข้แจ้งว่าไม่เห็นอะไรแต่กลับมีพฤติกรรมที่ตอบสนองต่อความเคลื่อนไหวนั้น)  นั่นก็คือ   การระงับการทำงานของ V1 จำกัดการเห็นความเคลื่อนไหว  แต่ไม่ได้ระงับโดยสิ้นเชิง
ทางสัญญาณด้านล่างและด้านหลัง
ทฤษฎีอีกอย่างหนึ่งเกี่ยวกับการจัดระเบียบของสมองที่เอื้ออำนวยการเห็น ก็คือ  สมมุติฐานทางสัญญาณสองทาง  ซึ่งประกอบด้วยทางสัญญาณด้านล่างสำหรับการเห็น  และทางสัญญาณด้านหลังสำหรับการการกระทำ  (เช่นการหยิบจับหรือการคว้าจับ)  มีการเสนอว่า  เขตสายตา V5  ส่งสัญญาณให้กับทางสัญญาณทั้งสองคือเพื่อการเห็นและเพื่อการกระทำ
คนไข้ของพ็อตเซิล และเร็ดลิช
ในปี ค.ศ. 1911 พ็อตเซิลและเร็ดลิช รายงานถึงคนไข้หญิงวัย 58 ปีผู้หนึ่ง  ผู้มีความเสียหายในสมองด้านหลังทั้งสองซีก  เธอได้พรรณนาถึงการเคลื่อนไหวเหมือนกับว่า  วัตถุอยู่นิ่งๆ แต่ปรากฏในตำแหน่งต่างๆ สืบต่อกัน  นอกจากนั้นแล้ว  เธอยังสูญเสียลานสายตาไปมาก  และมี  ภาวะเสียการสื่อความโดยชื่อ  (anomic aphasia )
คนไข้ของโกลด์สไตน์และเก็ลบ์
ในปี ค.ศ. 1918 โกลด์สไตน์และเก็ลบ์  รายงานถึงชายวัย 24 ปีผู้ประสบกับแผลกระสุนปืนในสมองด้านหลัง  คนไข้รายงานว่าไม่มีการรับรู้ความเคลื่อนไหว  คือ  เขาสามารถกำหนดตำแหน่งใหม่ของวัตถุหนึ่ง เช่นซ้าย ขวา บน ล่างได้  แต่ว่า  ไม่เห็น "อะไรๆ ในระหว่าง"
แม้ว่า โกลด์สไตน์และเก็ลบ์ได้เชื่อว่า  คนไข้มีความเสียหายในสมองกลีบท้ายทอยซีกซ้ายส่วนข้าง  (lateral)  และส่วนกลาง  (medial)  ภายหลังกลับปรากฏว่าสมองกลีบท้ายทอยทั้งสองซีกมีปัญหา เพราะปรากฏความสูญเสียลานสายตาร่วมศูนย์กลาง  (คือเป็นวงกลมเริ่มจากศูนย์กลาง) ทั้งสองข้าง  คือคนไข้เสียลานสายตาไปมากกว่า 30 องศาและไม่สามารถบ่งชี้วัตถุทางตาโดยชื่อ
คนไข้ชื่อแอลเอ็ม
รายละเอียดที่รู้กันทุกวันนี้เกี่ยวกับภาวะบอดความเคลื่อนไหว มาจากการศึกษาคนไข้ชื่อ แอลเอ็ม (LM) เป็นหญิงวัย 43 ปีที่รับเข้าโรงพยาบาลในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1978 ผู้บ่นถึงอาการปวดศีรษะและอาการรู้สึกหมุน LM ถูกวินิจฉัยว่ามีภาวะหลอดเลือดมีลิ่มเลือด (thrombosis)  ใน superior sagittal sinus  (โพรงไซนัสแบ่งซ้ายขวาด้านบน)  ซึ่งมีผลให้เกิดรอยโรคในคอร์เทกซ์สายตาด้านหลังที่สมมาตรในสมองทั้งสองข้าง  รอยโรคเหล่านี้ถูกยืนยันด้วยภาพสมองโดยโพซิตรอนอีมิสชันโทโมกราฟี  (PET)  และการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก (MRI) ในปี ค.ศ. 1994
LM มีการรับรู้ความเคลื่อนไหวที่น้อยมาก ซึ่งอาจจะได้รับการรักษาไว้โดยเป็นกิจของ V1 หรือกิจของเขตสายตาในชั้นสูงๆ ขึ้นไป  หรือกิจที่ไม่ถูกทำลายใน V5
LM ไม่พบวิธีรักษาใดๆ ที่ได้ผล ดังนั้น  จึงฝึกที่จะหลบเลี่ยงสถานการณ์ที่มีตัวกระตุ้นที่เคลื่อนไหวหลายๆ ตัว  เช่นโดยไม่มองหรือไม่เพ่งดูตัวกระตุ้นเหล่านั้น  เธอได้พัฒนาวิธีการบรรเทาปัญหาที่มีประสิทธิภาพ  จนสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้  นอกจากนั้นแล้ว  เธอยังสามารถประเมินระยะทางของยานพาหนะที่เคลื่อนไหวโดยใช้เสียง  เพื่อที่จะข้ามถนนได้
LM ถูกทดสอบในในความสามารถ 3 อย่างเทียบกับหญิงวัย 24 ปีผู้มีการเห็นที่ปกติ คือ
การเห็นทางตาอย่างอื่น ๆ นอกจากการเห็นความเคลื่อนไหว
ไม่ปรากฏหลักฐานว่า LM มีความบกพร่องในการแยกแยะสีไม่ว่าจะเป็นส่วนกลางหรือส่วนนอกของลานสายตา เวลาในการรู้จำวัตถุและศัพท์ทางตา  สูงกว่าปกติเล็กน้อยเทียบกับกลุ่มควบคุม  แต่ไม่มีความหมายที่สำคัญทางสถิติ  เธอมีลานสายตาที่เป็นปกติและไม่มีดวงมืดในลานเห็น (scotoma)
ปัญหาในการเห็นความเคลื่อนไหว
ความรู้สึกของ LM เกี่ยวกับความเคลื่อนไหวขึ้นอยู่กับทิศทางของความเคลื่อนไหว (คือแนวนอน หรือแนวตั้ง) ความเร็ว และถ้าเธอเพ่งตรึงอยู่ที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว หรือติดตามวัตถุนั้นด้วยตาหรือไม่ แสงสว่างวงกลมถูกใช้เป็นตัวกระตุ้นเป้าหมาย
ในการทดลองหลายงาน LM  แจ้งว่า  มีความรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวในแนวนอนที่ความเร็ว 14 องศาต่อวินาที  ในจุดลานสายตาหนึ่ง  เมื่อกำลังเพ่งตรึงดูที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว  โดยมีความยากลำบากในการเห็นความเคลื่อนไหวที่มีความเร็วที่ต่ำกว่าหรือสูงกว่านี้  ถ้าสามารถติดตามแสงทดลองที่กำลังเคลื่อนอยู่ด้วยตา  เธอจะมีการเห็นการเคลื่อนไหวแนวนอนบางอย่างจนกระทั่งถึงระดับความเร็ว 18 องศาต่อวินาที
สำหรับการเคลื่อนไหวแนวตั้ง LM สามารถเห็นความเคลื่อนไหวที่มีความเร็วน้อยกว่า 10 องศาต่อวินาที ถ้าเพ่งตรึง (ที่ตรงกลางของทางการเคลื่อนไหว), หรือจนกระทั่งถึงความเร็ว 13 องศาต่อวินาที  ถ้าติดตามจุดที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยตา  เธอพรรณนาประสบการณ์รับรู้ของตัวกระตุ้นที่มีความเร็วสูงกว่า 18 (แนวนอน) และ 13 (แนวตั้ง) องศาต่อวินาทีว่า "จุดแสงหนึ่งซ้ายหรือขวา" หรือ "จุดแสงบนหรือล่าง" และ  "บางครั้ง  ตำแหน่งต่างๆ ในระหว่างไปตามลำดับ"  แต่ไม่เคยเลยว่า  เป็นความเคลื่อนไหว
การเคลื่อนไหวในแนวลึก
เพื่อที่จะกำหนดการรับรู้ความเคลื่อนไหวในแนวลึก ผู้ทำการทดลองได้ทำการเคลื่อนลูกบาศก์ไม้สีดำบนโต๊ะ  ไปทางคนไข้หรือไปจากคนไข้  ในเขตที่คนไข้เห็นได้  หลังจากการทดลอง 20 ครั้งที่ความเร็ว 3 หรือ 6 องศาต่อวินาที  คนไข้ไม่มีความรู้สึกที่ชัดเจนเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว  แต่ว่า  เธอรู้ว่า  วัตถุนั้นได้เปลี่ยนตำแหน่ง  รู้ขนาดของลูกบาศก์นั้น  และสามารถตัดสินระยะห่างของลูกบาศก์นั้นกับวัตถุอื่นที่อยู่ใกล้ๆ ได้อย่างถูกต้อง
ส่วนในและส่วนนอกของลานสายตา
การตรวจจับความเคลื่อนไหวในส่วนในและส่วนนอกของลานสายตาถูกทดสอบ ภายในลานสายตาด้านใน  LM  สามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวบางอย่างได้  โดยที่ความเคลื่อนไหวในแนวนอนง่ายที่จะแยกแยะกว่าความเคลื่อนไหวในแนวตั้ง  ในลานสายตารอบนอก  LM  ไม่สามารถตรวจจับความเคลื่อนไหวในทิศทางใดๆ เลย  ความสามารถในการตัดสินความเร็วก็ถูกทดลองด้วย  เธอประเมินความเร็วที่สูงกว่า 12 องศาต่อวินาทีต่ำเกินไป
ปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหว และปรากฏการณ์ฟาย
การทดลองด้วยปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหว (motion aftereffect ) โดยใช้ลายริ้วในแนวตั้งที่เคลื่อนไปในแนวขวาง และลายก้นหอยที่หมุนไป  เธอสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวในลายทั้งสอง  แต่แจ้งว่า  มีปรากฏการณ์หลังตัวกระตุ้นเคลื่อนไหวของลายริ้วในการทดลอง 3 ครั้งใน 10 และไม่รายงานปรากฏการณ์หลังของลายก้นหอยเลยโดยประการทั้งปวง  นอกจากนั้นแล้ว  เธอก็ไม่แจ้งถึงความเคลื่อนไหวในแนวลึกของลายก้นหอยเลย
ส่วนในการทดลองด้วยปรากฏการณ์ฟาย (phi phenomenon ) จุดกลมๆ 2 จุดปรากฏโดยสลับกัน  สำหรับคนปกติแล้ว  ย่อมปรากฏว่า  จุดหนึ่งเคลื่อนที่จากตำหน่งหนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง  แต่สำหรับ LM แล้ว  ไม่ว่าจะใช้วิธีการอย่างไร  เธอก็ไม่เห็นการเคลื่อนไวใดๆ เลย  เธอแจ้งทุกครั้งว่า  เป็นจุดแสง 2 จุดที่ไม่มีความสัมพันธ์กัน
การเคลื่อนมือและตา โดยอาศัยการติดตามด้วยตา
LM สามารถติดตามทิศทางของเส้นลวดที่ยึดไว้กับแผ่นกระดานด้วยนิ้วชี้มือขวา การทดลองทำโดยอาศัยสัมผัสอย่างเดียวเท่านั้น  (โดยปิดตา)  หรืออาศัยตาอย่างเดียวเท่านั้น  (มีกระจกปิดกระดานอยู่) หรือโดยสัมผัสและตา  เธอทำได้ดีที่สุดในกรณีสัมผัสอย่างเดียวเท่านั้น  และแย่ที่สุดในกรณีตาอย่างเดียวเท่านั้น  นอกจากนั้นแล้ว  เธอไม่ได้รับประโยชน์อะไร ๆ จากข้อมูลทางตาในกรณีสัมผัสและตา  เธอรายงานว่า  ปัญหาอยู่ระหว่างนิ้วกับตา  คือ  เธอไม่สามารถติตตามนิ้วของเธอด้วยตาได้  ถ้าเธอเคลื่อนนิ้วของเธอเร็วเกินไป
คนไข้โรคอัลไซเมอร์ของเพแลคและฮอยต์
ในปี ค.ศ. 2000 ชายวัย 70 ปี ปรากฏอาการของภาวะบอดความเคลื่อนไหว เขาได้หยุดขับรถเมื่อ 2 ปีก่อนเพราะว่าไม่สามารถ "เห็นความเคลื่อนไหวเมื่อขับรถ" ได้  ภรรยาของเขาสังเกตเห็นว่า  เขาไม่สามารถตัดสินความเร็วหรือระยะห่างของรถอีกคันหนึ่ง  เขามีปัญหาในการดูโทรทัศน์ที่มีกิจกรรมหรือมีการเคลื่อนไหวมาก  เช่นการกีฬา  หรือทีวีโชว์ที่เต็มไปด้วยกิจกรรม
เขามักจะวิจารให้ภรรยาของตนฟังว่า เขาไม่สามารถเห็นอะไรๆ ที่เกิดขึ้นได้ เมื่อวัตถุหนึ่งเริ่มเคลื่อนไหว  มันก็จะหายไป  แต่ว่า  เขาสามารถดูข่าวได้  เพราะว่าไม่มีการเคลื่อนไหวมาก  นอกจากนั้นแล้ว  เขายังปรากฏอาการของ  Balint's syndrome  คือ  simultanagnosia อย่างอ่อนๆ optic ataxia และ oculomotor apraxia
คนไข้ TBI ของเพแลคและฮอยต์
ในปี ค.ศ. 2003 ชายวัย 60 ปีบ่นว่าไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวทางตาที่เกิดขึ้นหลัง traumatic brain injury  (แผลบาดเจ็บในสมอง ตัวย่อ TBI) เมื่อ 2 ปีที่แล้ว  ที่เสาไฟต้นสนขนาดใหญ่หักลงมาตีศีรษะของตน  เขาได้ให้ตัวอย่างปัญหาของตนในฐานะผู้ล่าสัตว์  คือ  เขาไม่สามารถสังเกตเห็นสัตว์ที่ล่า  ไม่สามารถติดตามนักล่าคนอื่น  และไม่สามารถเห็นสุนัขของตนที่เข้ามาหา   แทนที่การเห็นโดยปกติ  วัตถุเหล่านี้ปรากฏแก่เขาในตำแหน่งหนึ่ง  แล้วก็อีกตำแหน่งหนึ่ง  โดยไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆ ในระหว่างตำแหน่ง 2 ที่เหล่านั้น เขามีปัญหาในการขับรถและติดตามการสนทนาเป็นกลุ่ม  เขาจะหลงตำแหน่งเมื่ออ่านหนังสือไม่ว่าจะเป็นในแนวตั้งหรือในแนวนอน  และไม่สามารถจินตนาการภาพ 3 มิติจากแผนผัง 2 มิติ
บลอนดี (สุนัข)
บลอนดีมีบทบาทในโฆษณาชวนเชื่อโดยวาดภาพฮิตเลอร์เป็นคนรักสัตว์ ในวันที่ 29 เมษายน ค.ศ. 1945 หนึ่งวันก่อนตาย ฮิตเลอร์แสดงความสงสัยเกี่ยวกับแคปซูลไซยาไนด์ที่ได้รับจากไฮน์ริช ฮิมเลอร์ เพื่อตรวจสอบประสิทธิภาพของแคปซูล ฮิตเลอร์สั่งให้ ดร. Werner Haase ไปทดสอบกับบลอนดีเม็ดหนึ่ง ซึ่งทำให้มันตาย
Scalpellomorpha
Scalpellomorpha เป็นอันดับของเพรียงลูกโอ๊กในชั้น Thecostraca มีประมาณ 11 วงศ์ใน 3 วงศ์ใหญ่ และมากกว่า 450 สปีชีส์ที่อธิบายไว้ใน Scalpellomorpha
ซือหม่า หลุน
สุมา หลุน หรือ ซือหม่า หลุน (ก่อน ค.ศ. 249 - 5 มิถุนายน ค.ศ. 301) เป็นลูกชายคนสุดท้องของสุมาอี้ กุนซือคนสำคัญของฝ่ายวุยก๊กในสมัยสามก๊ก สันนิษฐานว่าทรงประสูติก่อน ค.ศ. 249 (พ.ศ. 792) เพราะสุมาอี้ผู้เป็นบิดานั้นถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 251 (พ.ศ. 794) เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในช่วงสงครามแปดอ๋อง
ประวัติ
ต่อมาในปี ค.ศ. 299 เจี่ยหนานเฟิง ได้ทำการปลดรัชทายาทองค์ปัจจุบันที่เกิดจากนางสนมทิ้ง จนทำให้เกิดกบฏขุนนางที่สนับสนุนองค์รัชทายาท สุมาหลุนเองได้เข้าร่วมกบฏครั้งนี้ด้วย แต่ว่าเขากลับมีแผนการร้ายอื่นอยู่ในใจ เขาทำตัวเหมือนเป็นสายลับสองหน้ายุยงให้เจี่ยหนานเฟิงสังหารองค์รัชทายาททิ้งเพื่อจัดการปัญหาที่ต้นเหตุ ซึ่งเจี่ยหนานเฟิงเชื่อคำแนะนำของเขา องค์รัชทายาทจึงถูกลอบสังหารลงในปี ค.ศ. 300 จากนั้นสุมาหลุน ได้นำกำลังเข้าจับกุม เจี่ยหนานเฟิง และฆ่าล้างบางคนในตระกูลของเธอ สุดท้ายบีบบังคับให้เธอกินยาพิษฆ่าตัวตาย ทำให้เขาได้รับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการมาครอง แต่ด้วยการยั่วยุของที่ปรึกษาเขา ซุนฮิว (Sun Xiu) ทำให้เขาปลดพระเจ้าจิ้นฮุ่ยทิ้งและแต่งตั้งตัวเองเป็นฮ่องเต้แทน พระเจ้าจิ้นฮุ่ย ได้ถูกกักตัวอยู่แต่ในคฤหาสน์ ส่วนว่าที่รัชทายาทองค์ถัดไปล้วนถูกเขาสังหารสิ้น
การกระทำอันอุกอาจของสุมาหลุน ทำให้เกิดความไม่พอใจขึ้นทั่วทุกหนแห่ง เขาจึงตบรางวัลให้กับเชื้อพระวงศ์และขุนนางมากมายเพื่อลดกระแสต่อต้านลง แต่ยังมีอ๋องอยู่อีก 3 คนที่ทำให้เขาเป็นกังวล ได้แก่ สุมาจ่ง (Sima Jiong) อ๋องแห่งแคว้นฉี, สุมาหยิง (Sima Ying) อ๋องแห่งเซงโต๋ (เฉิงตู) และ สุมาหยง (Sima Yong) อ๋องแห่งเหอเป่ย์ เนื่องจากพวกเขาทุกคนล้วนมีกำลังทหารส่วนตัวที่แข็งแกร่งอยู่ ซุนฮิว จึงได้วางแผนจะส่งลูกน้องคนสนิทไปทำงานด้วยเพื่อหวังให้ช่วยสอดส่องพฤติกรรม สุมาจ่ง เป็นคนแรกที่ตอบปฏิเสธและประกาศตัวเป็นกบฏโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อคืนอำนาจให้พระเจ้าจิ้นฮุ่ย สุมาหยิง, สุมาอ้าย (Sima Ai) และอ๋องอีกจำนวนนึงขอเข้าร่วมด้วย ทางด้าน สุมาหยง นั้นตอนแรกว่าจะเข้าร่วมกับ สุมาหลุน แต่เมื่อเห็นจำนวนอันมหาศาลของกองทัพกบฏรีบกลับลำมาอยู่ฝ่ายนี้ด้วยอีกคนนึง ต่อหน้ากองทัพกบฏที่มีกำลังทหารมากกว่ากันหลายเท่า กองทัพของสุมาหลุน จึงพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง
สุมาหลุน ถูกจับกุมและปลดออกจากตำแหน่งฮ่องเต้ทั้งที่พึ่งครองราชย์ได้เพียงแค่ 3 เดือน พระเจ้าจิ้นฮุ่ย ได้ถูกเชิญกลับมาดำรงตำแหน่งฮ่องเต้อีกครั้งนึง ส่วนสุมาหลุน นั้นถูกบีบบังคับให้ฆ่าตัวตาย ลูกชายทุกคนของสุมาหลุน, ซุนฮิวและลูกน้องที่เหลือทั้งหมดล้วนถูกประหารทิ้ง
ปลาโรซี่บาร์บ
ปลาโรซี่บาร์บ (Rosy barb; ) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง มีถิ่นกำเนิดในภูมิภาคเอเชียใต้ จากอัฟกานิสถานถึงบังกลาเทศ
มีลำตัวเพรียวยาวและแบนข้าง พื้นลำตัวมีสีแดงอมส้ม แผ่นหลังสีเขียวมะกอก เกล็ดมีขนาดเล็กเป็นมันแวววาวระยิบระยับ ลำตัวบริเวณใกล้โคนหางมีจุดสีดำอยู่ ข้างละ 1 จุด เพศผู้จะมีสีแดงเข้มและหางยื่นยาวกว่าเพศเมีย
จัดเป็นปลาขนาดเล็ก ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 14 เซนติเมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยประมาณ 3-4 เซนติเมตร นิยมอยู่รวมกันเป็นฝูง กระจายพันธุ์ในประเทศอินเดีย บริเวณรัฐอัสสัมและรัฐเบงกอล
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม เช่นเดียวกับปลาในวงศ์นี้ชนิดอื่น ๆ เช่น ปลาเสือสุมาตรา (Puntigrus tetrazona), ปลาเสือข้างลาย (P. partipentazona) เป็นต้น สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้ในตู้เลี้ยงเช่นเดียวกับปลาวงศ์เดียวกันชนิดอื่น ๆ โดยปลาจะมีพฤติกรรมผสมพันธุ์เป็นหมู่ ไข่จะฟักเป็นตัวในเวลาประมาณ 24 ชั่วโมง โดยจะวางไข่ติดกับพืชไม้น้ำหรือสาหร่าย ซึ่งปัจจุบันได้มีการเพาะขยายพันธุ์จนมีสีสันสวยงามกว่าปลาที่พบในธรรมชาติ และมีครีบต่าง ๆ ที่ยาวกว่าเพื่อเพิ่มความสวยงามอีกด้วย
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2007
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์แอฟริกา 2007 (2007 African Women's Volleyball Championship) เป็นการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิง จำนวน 10 ทีม ระหว่างวันที่ 5-11 กันยายน 2007 ที่ไนโรบี ประเทศเคนยา ทีมชนะเลิศที่ได้สิทธิ์เข้าแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงเวิลด์คัพ 2007 ระหว่างวันที่ 2-16 พฤศจิกายน 2007 ที่ประเทศญี่ปุ่น
ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ
ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบ (exhaustive ballot) เป็นระบบการลงคะแนนที่ใช้เลือกผู้ชนะเพียงรายเดียว โดยในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้ผู้ลงคะแนนเสียงเดียวเพื่อเลือกผู้สมัครโดยปกติ อย่างไรก็ตามหากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด ผู้สมัครรายที่ได้คะแนนน้อยที่สุดจะตกรอบและจะมีการลงคะแนนในรอบถัดไป โดยกระบวนการนี้จะทำซ้ำจนกว่าจะได้ผู้สมัครที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
ระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้มีความคล้ายคลึงกับระบบสองรอบโดยแตกต่างเพียงแค่ประเด็นหลัก ๆ เท่านั้น ในระบบสองรอบนั้นหากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดในรอบแรกนั้น จะเลือกเพียงแค่ผู้สมัครสองรายที่มีคะแนนสูงสุดเพื่อเข้าแข่งขันในรอบที่สอง (รอบตัดสิน) โดยในรอบที่สองผู้ชนะคือผู้ที่ได้คะแนนเสียงข้างมาก ส่วนในระบบบัตรลงคะแนนหลายรอบนี้มีการกำจัดผู้สมัครเพียงรอบละหนึ่งคนดังนั้นจะต้องทำกระบวนการเดิมซ้ำ ๆ จนกว่าจะได้ผู้สมัครที่มีคะแนนเสียงข้างมาก (ในบางสถานการณ์นั้น ผู้สมัครมากกว่าสองรายอาจจะตกรอบพร้อมกันได้หากเมื่อนำคะแนนเสียงทุกคนรวมกันแล้วได้น้อยกว่าผู้สมัครลำดับที่สูงขึ้นถัดไป โดยการ "การกำจัดหมู่" นั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงลำดับของการกำจัดผู้สมัครได้ไม่เหมือนในระบบสองรอบ)
เนื่องจากระบบนี้จำเป็นจะต้องให้ผู้ลงคะแนนลงคะแนนเสียงหลายครั้งจึงไม่เหมาะกับการใช้ในการเลือกตั้งขนาดใหญ่ โดยมากนิยมใช้ในการเลือกตั้งที่มีผู้ลงคะแนนเพียงหลักร้อยคน เช่น การเลือกนายกรัฐมนตรี หรือการเลือกประธานสภา ในปัจจุบันใช้ระบบนี้ในรูปแบบแตกต่างกันไปเพื่อเลือกตั้งคณะมนตรีสมาพันธรัฐสวิส มุขมนตรีสกอตแลนด์ ประธานรัฐสภายุโรป และประธานสภาสามัญชนแคนาดา สภาสามัญชนสหราชอาณาจักร และรัฐสภาสกอตแลนด์ การคัดเลือกเมืองเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกและฟุตบอลโลก]
การลงคะแนนและการนับคะแนน
ในแต่ละรอบนั้นผู้ลงคะแนนสามารถกาเครื่องหมายเลือกผู้สมัครที่ต้องการ หากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด (เกินครึ่งหนึ่ง) ในรอบแรก จะต้องตัดผู้สมัครรายที่ได้คะแนนน้อยที่สุดออกในขณะที่ผู้สมัครทั้งหมดที่เหลือผ่านเข้าไปในรอบที่สอง และหากยังไม่มีผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดอีกผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดก็จะตกรอบ ในรอบที่สามหากยังไม่มีผู้สมัครรายใดที่ได้คะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดอีกผู้สมัครที่ได้คะแนนน้อยที่สุดในรอบก็จะตกรอบ โดยกระบวนการนี้จะถูกทำซ้ำหลายรอบจนกว่าจะได้ผู้สมัครรายเดียวที่มีคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด หากจำเป็น จะทำการเลือกตั้งจนกว่าจะเหลือเพียงผู้สมัครสองคนสุดท้าย และหากเกิดกรณีนี้ขึ้นผู้ชนะจะต้องได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาด
ในระหว่างการลงคะแนนในแต่ละรอบ ผู้ลงคะแนนสามารถเปลี่ยนใจไปเลือกผู้สมัครรายอื่นได้โดยอิสระ ยกเว้นรายที่ตกรอบไปแล้ว
ตัวอย่าง
สมมติว่าประชากรในรัฐเทนเนสซีของสหรัฐนั้นออกเสียงเลือกเมืองหลวงสำหรับรัฐใหม่ โดยประชากรนั้นหนาแน่นอยู่รอบ ๆ เมืองหลักทั้งสี่เมืองซึ่งอยู่คนละด้านของรัฐ ในตัวอย่างนี้ให้สมมติว่าเขตเลือกตั้งทั้งหมดนั้นอยู่ในเขตเมืองทั้งสี่ และประชากรทั้งหมดต้องการให้เมืองหลวงอยู่ใกล้กับเมืองของพวกเขามากที่สุด
ผู้สมัครชิงตำแหน่งเมืองหลวงของรัฐเทนเนสซีได้แก่
รอบที่ 1 ในรอบแรกนั้นทุกคนออกเสียงเลือกเมืองของตัวเองซึ่งได้ผลลัพธ์ดังนี้
รอบที่ 2 เนื่องจากไม่มีผู้สมัครรายใดได้คะแนนเสียงเกินครึ่งหนึ่งในรอบแรก ดังนั้นแชตตานูกา ซึ่งได้คะแนนน้อยที่สุดในรอบแรกนั้นตกรอบ และเหลือผู้สมัครเพียงแค่สามรายเข้าแข่งขันต่อในรอบที่ 2 ในรอบนี้ผู้สนับสนุนแชตตานูกานั้นหันไปเลือกลงคะแนนให้น็อกซ์วิลล์แทน เนื่องจากอยู่ใกล้ที่สุด โดยในเมืองอื่นนั้นไม่มีใครเปลี่ยนผลการลงคะแนน ดังนั้นผลลัพธ์ในรอบที่สองเป็นดังนี้
ผลลัพธ์ ในรอบที่สามน็อกซ์วิลล์ได้รับคะแนนเสียงข้างมากเด็ดขาดจึงเป็นผู้ชนะ
พระตำหนักเขาน้อย
พระตำหนักเขาน้อย ตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาน้อยทางทิศใต้ ถนนสะเดา ตำบลบ่อยาง อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2454
ปัจจุบัน
พระตำหนักเขาน้อยปัจจุบันคือจวนผู้ว่าราชการจังหวัดสงขลา
การคัดเลือกเจ้าภาพโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
การคัดเลือกเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014 มีเมื่องที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพทั้งหมด 9 เมือง ได้แก่
เมืองที่ผ่านการคัดเลือก 3 เมืองสุดท้าย
เมื่อวันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2553 คณะกรรมการโอลิมปิกสากล ได้ประกาศชื่อเมือง 3 เมืองสุดท้ายที่เข้ารอบสุดท้าย ได้แก่
เบรชชากัลโช
เบรชชากัลโช หรือ เบรชชา (Brescia) เป็นสโมสรฟุตบอลอิตาลี ตั้งอยู่ที่เมืองเบรชชาในแคว้นลอมบาร์เดีย ปัจจุบันลงเล่นในเซเรียอา
เบรชชาเคยแข่งขันในเซเรียบีถึง 61 ฤดูกาล และมี 18 ฤดูกาลติดต่อกัน (1947–48 ถึง 1964–65) ที่พวกเขาอยู่ในลีกรองนี้ โดยพวกเขาเคยชนะเลิศเซเรียบี 4 สมัย ฤดูกาลบนเซเรียอาที่ดีที่สุดคือฤดูกาล 2000–01 ซึ่งพวกเขาจบอันดับที่ 8 นับตั้งแต่ศตวรรษที่ 21 เป็นต้นมา เบรชชาได้เข้าร่วมแข่งขันอินเตอร์โตโตคัพสองครั้ง โดยเคยเข้าชิงชนะเลิศในปี 2001 ซึ่งสุดท้ายก็ไปแพ้ด้วยกฎประตูทีมเยือนต่อปารีแซ็ง-แฌร์แม็ง สีของสโมสรคือสีน้ำเงินและขาว สนามเหย้าของสโมสรคือสตาดีโอมารีโอรีกามอนตี ความจุ 16,743 ที่นั่ง
พันธุ์พื้นเมือง
พันธุ์พื้นเมือง (landrace) หมายถึง สัตว์ หรือพืช ที่ปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมโดยธรรมชาติ และสภาพแวดล้อมโดยทั่วไปที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอาศัยอยู่ (หรือแหล่งกำเนิด) สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีพัฒนาการโดยธรรมชาติ และมีส่วนเกี่ยวข้องกับการปรับปรุงพันธุ์แบบดั่งเดิมโดยมนุษย์น้อยมาก พันธุ์พื้นเมืองมีความหมายค่อนข้างแตกต่างจากความหมายของ breed และมีความหมายครอบคลุมถึงความหลากหลายของ phenotype และ genotype ซึ่งเป็นพื้นฐานของ formalised breed ที่มีความเป็นพันธุ์แท้สูง (highly-bred formalized breeds) ในบางครั้ง formalised breed ยังมีชื่อ “พันธุ์พื้นเมือง” อยู่แม้ว่าจะไม่เป็นพันธุ์พื้นเมืองที่แท้จริงก็ตาม
พืช
มีหลากหลายความหมายของพันธุ์พื้นเมืองที่ถูกนำมาใช้ทางด้านพฤษศาสตร์ “ ประชากรพันธุ์พื้นเมืองมีลักษณะที่แสดงออกที่มีความแปรปรวนสูง แต่พืชเหล่านี้มีลักษณะทางสัณฐานวิทยาที่สามารถจำแนกออกได้และมีพันธุกรรมที่แน่นอน โดยปกติเกษตรกรจะมีชื่อเฉพาะประจำท้องถิ่นพันธุ์พื้นเมืองจะมีลักษณะและคุณสมบัติที่เฉพาะ บางชนิดมีอายุสั้นและบางชนิดมีอายุยาวพันธุ์พื้นเมืองแต่ละชนิดมีการปรับตัวต่อชนิดดินที่เฉพาะจากการที่ทำการจำแนกดินเป็นส่วนย่อยๆ เช่น หนักหรือเบา อุ่นหรือเย็น แห้งหรือเปียก แข็งหรืออ่อน พืชเหล่านี้อาจถูกจำแนกด้วยการนำไปใช้ เช่น ในจำพวกธัญพืชพันธุ์พื้นเมืองที่แตกต่างกันถูกนำมาใช้ผลิตแป้ง porridge bulgur และผลิตเบียร์ เป็นต้น ประชากรพันธุ์พื้นเมืองมีการปรับตัวต่อสภาพอากาศ การเพาะปลูก โรคและแมลง แต่นั้นไม่สำคัญเท่ากับพืชเหล่านั้นมีความหลากหลายด้านพันธุกรรม เป็นประชากรที่มีความสมดุลในความเสมอภาคของสภาพแวดล้อมเชื้อที่ก่อให้เกิดโรคและการเปลี่ยนแปลงทางด้านพันธุกรรม นอกจากนั้นมีผู้ให้ความหมายอื่นๆ ว่า autochthonous landrace หมายถึงพืชที่มีความต้านทานสูงต่อภาวะเครียดจากสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตทำให้มีเสถียรภาพการให้ผลผลิตสูงและผลผลิตอยู่ระดับปานกลางภายใต้ระบบเกษตรที่มีการดูแลรักษาและจัดการที่ไม่ค่อยดี
กระบวนการวิวัฒนาการ
พันธุ์พื้นเมืองเจริญเติบโตจากเมล็ด (พันธุ์ป่า) ซึ่งไม่ได้เกิดจากการคัดเลือก และการตลาดของบริษัทเมล็ดพันธุ์ หรือพัฒนาการจากนักปรับปรุงพันธุ์ พันธุ์พื้นเมืองเป็นพันธุ์ที่มี heterogenous สูง แต่มีลักษณะปกติที่เหมือนกันในกลุ่ม พันธุ์พื้นเมืองมีคุณสมบัติเฉพาะ และคัดเลือกให้มีความสม่ำเสมอในช่วงเวลานาน เพื่อคงไว้ของคุณลักษณะของประชากร และวิวัฒนาการไปสู่เกษตรกรในการใช้ประโยชน์ เช่นในกรณี Maruti ของถั่วมะแฮะ
ในทางกลับกันพันธุ์สมัยใหม่ได้มีการเพาะปลูกมานาน โดยเกษตรกรและไม่สามารถคงไว้ได้ ซึ่งตามหลักของการคงไว้ตามการปรับปรุงพันธุ์สามารถที่จะวิวัฒนาการไปสู่พันธุ์พื้นเมืองได้
ความสำคัญของการใช้พันธุ์พื้นเมืองของเกษตรกร จากการรวบรวมการกระจายธัญพืชในยุโรป แสดงให้เห็นว่าการใช้พันธุ์พื้นเมืองมีสัดส่วนลดลง พันธุ์พื้นเมืองมีการเพาะปลูกโดย บรรพบุรุษ (ancestor) เป็นหลัก ก่อนที่นักปรับปรุงพันธืจะเริ่มปรับปรุงพันธุ์ในศรรตวรรษที่ 20
แต่พันธุ์พื้นเมืองบางพันธุ์ยังคงมีใช้ในยุโรปโดยเกษตรกร มีการเพาะปลูกต่อเนื่องกันตลอดมา พันธุ์พื้นเมืองได้มีการรักษาไว้โดย enthusiasts ซึ่งเป็นผู้ค้นหาแนวทางในการคงไว้ด้านการเกษตรและคุณค่าของอาหาร พันธุ์พื้นเมืองมีคุณค่าที่เป็นองค์ประกอบในการทำอาหารพื้นเมืองและเครื่องดื่มพื้นบ้านท้องถิ่น โดยใช้เป็นวัตถุดิบ
สุนัขพื้นเมือง
ตัวอย่างสุนัขพื้นเมืองมีความแตกต่างมากขึ้นอยู่กับแหล่งกำเนิดและเป้าหมายพันธุ์ Border Collies ได้จากประเทศสกอตแลนด์ และทางตอนเหนือของอังกฤษ ลักษณะเด่นมีส่วนได้มาจากแพะที่อยู่ชายแดน และแพะ Salukis พันธุ์พื้นเมืองจากตระวันออกกลาง พันธุ์พื้นเมืองไม่ได้บอกมากว่าปรับปรุงพันธืแล้วเป็นลักษณะใด ยกตัวอย่างเช่น Border Collies พันธุ์พื้นเมืองมีความแปรปรวนด้านลักษณะที่เห็น จากหูตั้งตรงเป็นหูตูบ และลักษณะอื่นๆที่แตกต่าง อย่างไรก็ตามแม้ว่าลักษณะทั่วๆไปจะปรากฏ แต่ยังดูออกว่าเป็น Border Collies พันธุ์พื้นเมืองและการแสดงออกก็เป็นคล้ายๆแพะ ซึ่งเป็นตัวแทนที่ถูกต้องของสายพันธุ์นั้น
สัตว์อื่นๆ
พันธุ์พื้นเมืองรวมทั้งสัตว์ท้องถิ่นหลายชนิด ตัวอย่างเช่น Shetland sheep, Welsh mountain sheep, New Forest pony, Coloured Cob และ Exmoor pony บ่อยครั้งการคัดเลือกได้ทำจากประชากรพื้นเมือง เพื่อสร้าง pedigree breeds ตัวอย่างเช่น New Forest pony อาศัยอยู่ในเขตกึ่งป่าของ New Forest ไม่ใช่ pedigree สัตว์พื้นเมือง ในขณะที่เป็นสัตว์เลี้ยงและปรับปรุงพันธุ์สำหรับ formal breed
สุกรพื้นเมือง (เช่น Danish Landrace) ได้จากพันธุ์พื้นเมืองจริงๆ และม้าที่ปรับปรุงพันธุ์ได้พันธุ์แท้ และไม่มีการเปลี่ยนแปลงจากต้นกำเนิดพันธุ์ป่า หรือพันธุ์พื้นเมืองในระยะแรก แม้ว่าคำนี้จะไม่ค่อยได้ใช้ในการปรับปรุงพันธุ์ม้า อย่างไรก็ตาม ม้า Arabian และ Andalusian จะมีส่วนต่างๆที่ได้รับจากบรรพบุรุษ
โซนิ
โซนิ มักเติมคำสุภาพ "โอะ-" ไว้ด้านหน้าเป็น โอโซนิ เป็นซุปของญี่ปุ่นใส่โมจิ อาหารชนิดนี้มีการเกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับตรุษญี่ปุ่นและอาหารตามธรรมเนียมโอเซจิ การเตรียมโซนิมีความแตกต่างกันไปตามแต่ละบ้านและแต่ละภูมิภาค
ศัพทมูล
โซนิ เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นโดยใช้ตัวอักษรคันจิสองตัว อักษรตัวแรก มีความหมายว่า "สารพัด" หรือ "ผสม" อักษรตัวที่สอง  แปลว่า " เคี่ยว" หรือ "ต้ม" จึงสันนิษฐานว่าคำนี้มาจากการที่โซนิประกอบด้วยอาหารสารพัด (เช่น โมจิ ผัก และ อาหารทะเล) ต้มด้วยกัน ก่อนหน้านี้ ในสังคมซามูไรจะเรียกอาหารนี้ว่า "烹雑" (โฮโซ; Hōzō) โดย  เป็นคำโบราณที่แปลว่า "เคี่ยว" หรือ "ต้ม"
ต้นกำเนิด
ว่ากันว่าโซนิมีพื้นฐานมาจากอาหารในสังคมซามูไร เชื่อกันว่าเป็นอาหารที่ปรุงในสนามรบ ต้มรวมโมจิ ผัก และ อาหารแห้ง รวมถึงส่วนผสมอื่น ๆ ด้วยกัน เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าอาหารต้นตำรับนี้ซึ่งในตอนแรกมีเฉพาะในหมู่ซามูไรเท่านั้น ได้กลายเป็นอาหารหลักของคนทั่วไปในที่สุด โซนิได้รับการเสิร์ฟครั้งแรกโดยเป็นส่วนหนึ่งของอาหารค่ำแบบฟุลคอร์ส (ฮนเซ็น เรียวริ) จึงถือกันว่าเป็นอาหารที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับซามูไร
ประเพณีการรับประทานโซนิในวันปีใหม่มีขึ้นตั้งแต่ช่วงปลายยุคมูโรมาจิ (ค.ศ. 1336–1573) อาหารนี้ใช้ถวายแด่เทพเจ้าในพิธีวันสิ้นปี
น้ำสต๊อก
โซนิมีความหลากหลายตามภูมิภาคต่าง ๆ ในประเทศญี่ปุ่น ในหลายภูมิภาครวมถึงภูมิภาคคันโต โซนิประกอบด้วยซุปใสที่เรียกว่า ซูมาชิจิรุ ซึ่งปรุงรสด้วยดาชิ น้ำสต๊อกที่ทำจากปลาโอแถบแห้งและ/หรือสาหร่ายคมบุและซอสถั่วเหลือง ในภูมิภาคคันไซและชิโกกุตะวันออก โซนิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะขาว ส่วนโซนิในบางส่วนของจังหวัดฟูกูอิทำจากน้ำสต๊อกของมิโซะแดง ในภูมิภาคทตโตริ-อิซูโมะ มีการใช้ซุปถั่วแดงหลายชนิดสำหรับทำโซนิ
โมจิ
การเตรียมโมจิ สำหรับทำโซนินั้นแตกต่างกันไปตามภูมิภาค ในภูมิภาคคันโตและภูมิภาคโทโฮคุ โมจิจะถูกหั่นเป็นสี่เหลี่ยมแล้วย่างก่อนใส่น้ำสต๊อก ในภูมิภาคคันไซและภูมิภาคชูโงกุ นิยมโมจิทรงกลมต้มสุก ในภูมิภาคคิวชู ส่วนใหญ่นิยมโมจิทรงกลม แต่การย่าง-ต้มมีความแตกต่างไปตามพื้นที่ ในบางพื้นที่ใช้เผือกหรือ เต้าหู้แทนโมจิ โซนิชนิดนี้พบได้ในบางเกาะหรือในพื้นที่ภูเขาที่ปลูกข้าวได้ไม่มากนัก
จังหวัดศรีสะเกษ
ศรีสะเกษ เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศไทย อยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง ลักษณะภูมิประเทศทางตอนใต้เป็นที่สูง และค่อย ๆ ลาดต่ำไปทางเหนือลงสู่ลุ่มแม่น้ำมูลซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของจังหวัด ปัจจุบันมีเนื้อที่ 8,840 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยอำเภอ 22 อำเภอ มีประชากรราว 1.47 ล้านคน ประกอบด้วยกลุ่มชาติพันธุ์หลากหลาย ซึ่งพูดภาษาถิ่นต่าง ๆ กัน อาทิ ภาษาลาว (สำเนียงลาวใต้ซึ่งใช้ครอบคลุมทั้งฝั่งอุบลราชธานีและจำปาศักดิ์) ภาษากูย ภาษาเยอ และภาษาเขมรถิ่นไทย ส่วนใหญ่เป็นพุทธศาสนิกชนและนับถือผีมาแต่เดิม
มีการตั้งถิ่นฐานในจังหวัดศรีสะเกษมาแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ จนเกิดพัฒนาการที่เข้มข้นในสมัยอาณาจักรขอมซึ่งได้ทิ้งมรดกทางวัฒนธรรมหลายประการไว้ เช่น ปราสาทหินและปรางค์กู่ ครั้นในสมัยอาณาจักรอยุธยาตอนปลาย ได้มีการยกบ้านปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวน(บริเวณใกล้ ๆ ปราสาทกุด หรือปราสาทสี่เหลียมโคกลำดวน วัดเจ็ก อำเภอขุขันธ์ ในปัจจุบัน) เป็นเมืองขุขันธ์ พ.ศ. 2449 ได้มีการย้ายเฉพาะ ศาลากลางเมืองขุขันธ์ จากที่ตั้งเดิม คืออำเภอเมืองขุขันธ์ ไปตั้งบริเวณศาลากลางเมืองศีร์ษะเกษ แต่ยังคงใช้ชื่อ ศาลากลางเมืองขุขันธ์ ส่วนพื้นที่ อำเภอเมืองขุขันธ์  เมืองขุขันธ์  ประเทศสยาม ยังอยู่ที่ตั้งแห่งเดิม โดยเหตุผลที่ย้ายเฉพาะ ศาลากลางเมืองขุขันธ์ จากที่ตั้งเดิมก็เพื่อความมั่นคง กล่าวคือ
พ.ศ. 2459 ตรงกับวันที่ วันที่ 19 พฤษภาคม 2459 ร. 6 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เปลี่ยนคำว่า "เมือง" เป็น "จังหวัด" ผู้ว่าราชการเมือง เรียกว่า "ผู้ว่าราชการจังหวัด" เมืองขุขันธ์ จึงเปลี่ยนนามจากเดิมเป็น จังหวัดขุขันธ์ พ.ศ. 2460 พื้นที่ของ อำเภอเมืองขุขันธ์  จังหวัดขุขันธ์ ประเทศสยาม  ยังคงอยู่ที่ตั้งเดิม  แต่ต่อมาวันที่ 29 เมษายน 2460 อำเภอเมืองขุขันธ์   ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอห้วยเหนือ  และอำเภอเมืองศีร์ษะเกษ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอศีร์ษะเกษ (ที่มา : ราชกิจจานุเบกษาเล่ม 34 หน้า 40 วันที่ 29 เม.ย. 2460) พ.ศ. 2481 เปลี่ยนชื่อจังหวัดขุขันธ์ เป็นชื่อ จังหวัดศีร์ษะเกษ เปลี่ยนชื่อ อำเภอห้วยเหนือ เป็นชื่อ อำเภอขุขันธ์ ตั้งแต่วันที่ 14 พฤษจิกายน 2481 เป็นต้นมา
แหล่งท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญในจังหวัดศรีสะเกษ เช่น อุทยานแห่งชาติเขาพระวิหาร ผามออีแดง สวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ ศรีสะเกษ ปรางค์กู่ ปราสาทสระกำแพงน้อย ปราสาทสระกำแพงใหญ่ ปราสาทเยอ ปราสาทบ้านปราสาท ปราสาทโดนตวล บึงนกเป็ดน้ำไพรบึง เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าพนมดงรัก และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยศาลา ส่วนด้านเศรษฐกิจนั้นพึ่งพาเกษตรกรรมเป็นหลัก พืชเศรษฐกิจที่สำคัญ คือ ข้าวหอมมะลิ ผลไม้ เช่น ทุเรียน และเงาะ พืชสวน เช่น หอมแดง กระเทียม และยางพารา ตลอดจนพืชไร่ เป็นต้นว่า มันสำปะหลัง และถั่วลิสง
ก่อนประวัติศาสตร์
หลักฐานทางโบราณคดีในพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ แสดงให้เห็นการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ในพื้นที่นี้ย้อนหลังไปตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ (สมัยก่อนที่จะมีการใช้ตัวอักษรหรือภาษาเขียน จารึกเรื่องราวต่างๆในสังคมมนุษย์) ตอนปลาย ในยุคเหล็กราว 2,500 ปีมาแล้ว เช่น แหล่งภาพสลักบริเวณผาเขียน-ผาจันทน์แดง ในเขตอำเภอขุนหาญ ตามแนวเทือกเขาพนมดงรัก อันเป็นเขตพื้นที่สูงทางตอนใต้ของจังหวัดแนวชายแดนไทย-กัมพูชา นอกจากนั้นยังร่องรอยชุมชนสมัยเหล็กอยู่ในบริเวณพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำมูล ทางตอนเหนือของจังหวัด เช่น กลุ่มชุมชนโบราณในเขตอำเภอราษีไศล ซึ่งปรากฏร่องรอยชุมชนที่มีหลักฐานโครงกระดูกมนุษย์ ที่ได้รับการฝังศพพร้อมกับวัตถุอุทิศอันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้ที่ทำด้วยเหล็กและภาชนะดินเผา ตลอดจนแบบแผนพิธีกรรมฝังศพแบบวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล-ชี หรือที่เรียกว่า"วัฒนธรรมทุ่งกุลาร้องไห้"
สมัยทวารวดี
ต่อมาในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12-16 (ประมาณ 1,400 - 1,200 ปีมาแล้ว) ชุมชนสมัยเหล็ก (โดยเฉพาะที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำมูล ทางตอนเหนือของจังหวัด) ได้มีพัฒนาการต่อมาเป็นชุมชนในพุทธศาสนา นิกายเถรวาทหรือหินยาน มีการจารึกเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ด้วยตัวอักษรหรือภาษาเขียนแบบโบราณ จึงจัดเป็นช่วง "ยุคหรือสมัยประวัติศาสตร์" ตอนต้น รวมทั้งมีการวางผังเมืองอย่างเป็นระบบ โดยการขุดคูน้ำและสร้างคันดินล้อมรอบเมือง เพื่อใช้เป็นแหล่งเก็บกักน้ำในฤดูแล้งและใช้เป็นแนวป้องกันน้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก ชุมชนโบราณสำคัญที่มีลักษณะผังเมืองดังกล่าวนี้ เช่น เมืองโบราณที่มีคูน้ำ-คันดินในเขตอำเภอราษีไศล, เมืองโบราณโคกขัณฑ์(គោកខណ្ឌ)ซึ่งเป็นที่ตั้งตัวอำเภอขุขันธ์ในปัจจุบัน
สมัยขอมหรือเขมรโบราณ
ในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13-17 (ประมาณ 1,300 - 900 ปีมาแล้ว) ก็มีชุมชนอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งได้รับกระแสวัฒนธรรมแบบขอมโบราณตั้งถิ่นฐานอยู่ในเขตตอนกลางและตอนล่างของพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งเป็นกลุ่มชนที่นับถือเทพเจ้าในศาสนาพราหมณ์-ฮินดู (ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13-16) และพุทธศาสนา นิกายมหายาน (ช่วงพุทธศตวรรษที่ 17) โดยปรากฏเป็นชุมชนขนาดน้อยใหญ่กระจัดกระจายอยู่หลายแห่ง หลายชุมชมมีการก่อสร้างศาสนาสถานซึ่งเป็นที่รู้จักกันในปัจจุบันคือปราสาทหินโบราณ เช่น ปราสาทหินสระกำแพงใหญ่ ปราสาทหินสระกำแพงน้อย ใน เขตอำเภออุทุมพรพิสัย ปราสาทบ้านปราสาท อำเภอห้วยทับทัน ปราสาทกู่สมบูรณ์ อำเภอบึงบูรพ์ ปราสาททามจาน(หรือปราสาทบ้านสมอ) ปราสาทปรางค์กู่ อำเภอปรางค์กู่ ปราสาทตาเล็ง อำเภอขุขันธ์ ปราสาทเยอ อำเภอไพรบึง ปราสาทภูฝ้าย ปราสาทพระวิหารและพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์บริเวณพะลานหินเขตผามออีแดง ปราสาทโดนตวล อำเภอกันทรลักษ์ ปราสาทหนองปราสาท ปราสาทตำหนักไทร อำเภอขุนหาญ เป็นต้น โบราณสถานที่เรียกว่าปราสาทหินแบบศิลปะขอมที่พบเป็นจำนวนมากในจังหวัดศรีสะเกษ ส่งผลให้จังหวัดศรีสะเกษได้รับสมญานามว่า "เมืองปรางค์ร้อยกู่" หรือ "นครร้อยปราสาท"
สมัยอยุธยา
การสร้างบ้านแปงเมืองซึ่งเป็นต้นเค้าของการพัฒนามาเป็นจังหวัดศรีสะเกษ ได้ปรากฏชัดขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยาตอนกลาง ตั้งแต่ พ.ศ. 2232 ในระยะนั้น เดิมเมืองขุขันธ์ หรือพื้นที่จังหวัดศรีสะเกษปัจจุบัน มีกลุ่มชนเผ่าที่ถูกราชสำนักกรุงเทพ เรียกว่า เขมรป่าดง จำนวน 6 กลุ่ม อาศัยอยู่กันมานานแล้วและได้ตั้งเป็นชุมชน ต่าง ๆ ดังนี้
ชุมชนชาวเขมรป่าดงดังกล่าวได้อยู่อาศัยเรื่อยมาจนล่วงเข้าสู่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย ใน พ.ศ. 2302 รัชกาลสมเด็จพระที่นั่งสุริยามรินทร์ พญาช้างเผือกมงคลในราชสำนักแตกโรงมาจากจากกรุงศรีอยุธยา หนีเข้าป่าไปรวมอยู่กับโขลงช้างป่าในเทือกเขาพนมดงรัก ตากะจะหรือตาไกรและเชียงขัน พร้อมด้วยหัวหน้าชนเผ่าเขมรป่าดงได้รับอาสาตามจับพญาช้างเผือกได้แล้วนำส่งถึงกรุงศรีอยุธยา ด้วยความชอบในครั้งนี้จึงโปรดเกล้าฯ พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้ "ตากะจะ" หรือ "ตาไกร" เป็น "หลวงแก้วสุวรรณ" ตำแหน่งหัวหน้านายกอง ปกครองหมู่บ้าน โดยโปรดให้ยก บ้านปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวนขึ้นเป็น เมือง "ขุขันธ์" ซึ่งอยู่ที่บริเวณใกล้ปราสาทกุด หรือปราสาทสี่เหลี่ยมโคกลำดวน วัดเจ็ก อำเภอขุขันธ์ในปัจจุบัน จนล่วง พ.ศ. 2306 หลวงแก้วสุวรรณนำเครื่องบรรณาการถวายพระเจ้าอยู่หัว ณ กรุงศรีอยุธยา ความชอบครั้งนี้ได้โปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์ให้หลวงแก้วสุวรรณ เป็นพระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน ตำแหน่งเจ้าเมืองขุขันธ์คนแรก
หม่อมอมรวงศ์วิจิตร กล่าวไว้ในพงศาวดารหัวเมืองมณฑลอีสานกล่าวว่า เดิมพื้นที่ในมณฑลลาวทางนี้ เมื่อก่อนจุลศักราชได้ 1,000 ปี ก็เป็นทำเลป่าดง (เป็นการเรียกไปเองของสมัยกรุงศรีอยุธยา) ซึ่งเป็นที่อาศัยของพวกคนอันสืบเชื้อสายมาแต่ขอม ต่อมาเรียกกันว่า "กูย (กวย)" ซึ่งยังมีอาศัยอยู่ในฝั่งโขงตะวันออก ซึ่งปรากฏหลักฐานการสร้างปราสาทหิน และจากอิฐดินเผาจำนวนมากมีกระจายอยู่ทั่วไปในแถบอิสานใต้ ละโว้ (ลพบุรี) ไปจนถึงในเขตภาคกลาง (สมัยกรุงศรีอยุธยา หรือสมัยอาณาจักรทาวราวดี) และภาคเหนือตอนล่าง
เมืองศรีสะเกษมีประวัติความเป็นมาที่ยาวนานตั้งแต่ยุคขอมเรืองอำนาจแต่ที่นี้จะกล่าวถึงประวัติเมืองศรีสะเกษในช่วงที่เริ่มสร้างบ้านแปลงเมืองใหม่และเริ่มเป็นที่รู้จัก เมืองศรีสะเกศ เมืองศีร์ษะเกษหรือเมืองศรีสะเกษ ในเอกสารบางฉบับอาจจะสะกดแตกต่างกัน เพื่อแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลทางภาษาในยุคสมัยนั้น ๆ ซึ่งในปัจจุบันใช้คำสะกดว่า “ศรีสะเกษ”
เมืองศรีสะเกศปรากฏความในตำนานเอกสารโบราณของอาณาจักรล้านช้างเกี่ยวกับการกำเนิดอาณาจักรล้านช้างร่มขาวจำปาศักดิ์ สืบเนื่องมาจากเหตุการณ์ทางการเมืองทำให้อาณาจักรล้านช้างแบ่งออกเป็น 3 อาณาจักร คือ อาณาจักรล้านช้างร่มขาวเวียงจันทน์ อาณาจักรล้านช้างร่มขาวหลวงพระบาง และอาณาจักรล้านช้างร่มขาวจำปาศักดิ์ ปรากฏความเมื่อพุทธศักราช 2237 อาณาจักรล้านช้างเกิดความระส่ำระสาย มีความขัดแย้งทางการเมืองเกิดขึ้น เนื่องจากพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชเจ้านครหลวงเวียงจันทน์สวรรคต พระยาเมืองจันทน์เป็นขบถแย่งชิงราชสมบัติ และต้องการได้พระนางมังคลา ราชธิดาของพระเจ้าสุริยวงศาธรรมิกราชมาเป็นมเหสี แต่พระนางไม่ยินยอมจึงได้หนีไปอาศัยอยู่กับพระครูยอดแก้ว แห่งวัดโพนเสม็ดหรือที่เรารู้จักกันในนาม เจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็ก (ญาคูขี้หอม) ขณะนั้นพระนางกำลังทรงพระครรภ์ ท่านพระครูยอดแก้วจึงส่งไปอยู่ภูชะง่อนหอคำ ได้ประสูติพระโอรสทรงพระนามว่า “เจ้าหน่อกษัตริย์” ฝ่ายพระยาเมืองจันทน์เห็นราษฎรนับถือท่านพระครูยอดแก้วมากจึงคิดกำจัด ท่านพระครูยอดแก้วได้ทราบจึงพาราษฎรพร้อมทั้งศิษยานุศิษย์ประมาณ 3,000 คน อพยพหนีจากเวียงจันทน์ไปอยู่ที่บ้านงิ้วพันลำสมสนุก แขวงเมืองนครพนม แล้วให้คนเชิญเอาเจ้าหน่อกษัตริย์ที่ภูชะง่อนหอคำไปอยู่ด้วย เมื่อพระครูไปถึงตำบลใดก็มีราษฎรนิยมนับถือเข้าเป็นพวกด้วยเป็นอันมาก ท่านพระครูได้พาเหล่าราษฎรผู้ติดตามลงไปถึงแดนเขมร แขวงเมืองบันทายเพชร แสดงความจำนงจะอยู่ในเขตแดนเขมร แต่ขุนนางท้องถิ่นกลับเรียกเอาเงินครอบครัวละ 8 บาท ท่านพระครูเห็นว่าจะเป็นการเดือดร้อนแก่ราษฎร จึงอพยพขึ้นตามลำน้ำโขงถึงนครกาละจำปานาคบุรีศรี จึงหยุดตั้งพักอยู่ที่เมืองนั้น ราษฎรที่อพยพตามมาก็แยกย้ายกันไปอยู่ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ปะปนกับพวกข่าส่วยเขมรซึ่งเป็นชนเผ่าดั้งเดิม ฝ่ายเจ้านางแพง เป็นผู้ปกครองนครกาละจำปานาคบุรีศรี เห็นผู้คนนับถือพระครูเป็นจำนวนมาก ประกอบกับ เจ้านางแพงเป็นสตรีจึงมอบอำนาจการปกครองให้ท่านพระครูยอดแก้วเป็นผู้สำเร็จราชการแทน ท่านพระครูยอดแก้วเห็นว่า กิจการบ้านการเมืองเป็นเรื่องของฆราวาส ไม่เหมาะสมแก่สมณวิสัย จนถึงพุทธศักราช 2252 เกิดโจรผู้ร้ายชุกชุม มีการทะเลาะวิวาทกันขึ้น ท่านพระครูจึงให้อำมาตย์ไปเชิญเจ้าหน่อกษัตริย์กับพระมารดาซึ่งอยู่บ้านงิ้วสมสนุกลงไปยังเมืองกาละจำปานาคบุรีศรี พระครูพร้อมด้วยเสนาอำมาตย์ จึงอัญเชิญเจ้าหน่อกษัตริย์ขึ้นครองราชสมบัติเป็นเอกราชตามราชประเพณี และเปลี่ยนนามเมืองนคร กาละจำปานาคบุรีศรี เป็นนครจำปาศักดิ์นัคบุรีศรี เมื่อพุทธศักราช 2256 ทรงพระนามว่า เจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูร
เมื่อเจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรขึ้นครองราชสมบัติแล้วจึงได้รีบจัดการปกครองบ้านเมือง ตั้งตำแหน่งท้าวพระยาเสนาซ้ายขวา ตามแบบกรุงศรีสัตนาคนหุตครบทุกตำแหน่ง และทรงสร้างวัดหลวงแห่งใหม่เรียกว่า "วัดหลวงใหม่" แล้วนิมนต์ท่านพระครูยอดแก้วเข้าไปปกครองวัดนั้น พระครูยอดแก้วจึงได้รับการยกย่องเป็นเจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็ก เมื่อส่งมอบหน้าที่ปกครองบ้านเมืองแก่เจ้าสร้อยศรีสมุทรพุทธางกูรแล้ว เจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กจึงจัดส่งศิษย์ที่มีความรู้ความสามารถออกไปรักษาดินแดนและตั้งเมืองต่าง ๆ โดยให้ขึ้นตรงต่ออำนาจปกครองของนครจำปาศักดิ์ ตั้งแต่บัดนั้นอาณาเขตนครจำปาศักดิ์จึงแผ่ครอบคลุมบริเวณพื้นที่อีสานตอนใต้ ได้แก่บริเวณจังหวัดอุบลราชธานี จังหวัดศรีสะเกษ จังหวัดสุรินทร์ และจังหวัดบุรีรัมย์ ในปัจจุบัน สำหรับศิษย์เอกที่เจ้าราชครูหลวงโพนสะเม็กแห่งนครจำปาศักดิ์ ส่งออกไปหาที่สร้างบ้านแปลงเมืองปรากฏตามหลักฐานมีหลายท่าน ดังนี้
สมัยธนบุรี
ลุถึงสมัยกรุงธนบุรี ระหว่างปี พ.ศ. 2319–2321 สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (พระเจ้าตากสิน) โปรดเกล้าฯ มีรับสั่งให้พระยาจักรี (ทองด้วง) ไปทำศึกปราบกบฏกับเวียงจันทน์ พระไกรภักดีศรีนครลำดวน (ตากะจะ) และหลวงปราบ ได้เกณฑ์กำลังไปช่วยรบอย่างเข้มแข็งจนได้รับชัยชนะทุกครั้ง ถือว่ามีความดีความชอบจึงได้โปรดเกล้าฯ เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น “พระยาไกรภักดีศรีนครลำดวน
สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น
ใน พ.ศ. 2325 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกโปรดให้แยกบ้านโนนสามขาสระกำแพงออกจากเมืองขุขันธ์ แล้วตั้งเป็นเมืองใหม่คือ เมืองศรีสะเกษ ต่อมาใน พ.ศ. 2354 เมืองขุขันธ์ ขอพระราชทานพระกรุณา โปรดเกล้าฯ ยกบ้านลังเสนเป็น เมืองกันทรลักษณ์ แล้วย้ายเมืองกันทรลักษณ์มาอยู่ที่บ้านลาวเดิม และยกบ้านแบบเป็น เมืองอุทุมพรพิสัย แล้วย้ายไปอยู่ที่บ้านปรือ ต่อมาใน พ.ศ. 2386 ได้จัดตั้งบ้านลำโดมใหญ่ เป็น เมืองเดชอุดม ขึ้นกับเมืองขุขันธ์ ต่อมาใน พ.ศ. 2388 ได้ตั้งบ้านไพรตระหมักและบ้านตาสี เป็น เมืองมโนไพร ขึ้นกับเมืองขุขันธ์ (ปัจจุบันอยู่ในเขตประเทศกัมพูชา เรียกว่า เมืองมะลูเปรย)