cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
อเมริกันแอร์ไลน์
พันธมิตรการบินและข้อตกลงการบินร่วม
อเมริกันแอร์ไลน์เป็นสมาชิกของพันธมิตรการบินวันเวิลด์และได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
กิจการร่วมค้า
นอกจากข้อตกลงการบินร่วมแล้ว อเมริกันแอร์ไลน์ได้ทำกิจการร่วมค้าระหว่างสายการบินดังต่อไปนี้:
ฝูงบินปัจจุบัน
ณ เดือนตุลาคม ค.ศ. 2022 อเมริกันแอร์ไลน์มีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
อุบัติเหตุและอุบัติการณ์
ณ เดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 อเมริกันแอร์ไลน์ได้สูญเสียเครื่องบินเกือบหกสิบลำ ส่วนใหญ่เป็นเครื่องบินขับเคลื่อนด้วยใบพัด รวมทั้งเครื่องบินใบพัดเครื่องบินล็อกฮีด แอล-188 อีเลคตร้า 3 ลำ (หนึ่งในนั้น อุบัติเหตุเครื่องบินตกในปี 2502 ของเที่ยวบิน 320 ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิต) อุบัติเหตุสองครั้งที่มีผู้เสียชีวิตสูงสุดในประวัติศาสตร์การบินของสายการบินและสหรัฐ ได้แก่ เที่ยวบินที่ 191 ในปีค.ศ. 1979 และเที่ยวบินที่ 587 ในปีค.ศ. 2001
วินาศกรรม 11 กันยายน พ.ศ. 2544
การโจมตี 11 กันยายน (เรียกอีกอย่างว่า 9/11) เป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้ายโดยกลุ่มก่อการร้ายอิสลามอัลกออิดะฮ์   ซึ่งได้ทำการปล้นจี้เครื่องบินทั้งหมดสี่ลำ โดยอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11 พุ่งเข้าชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ และอเมริกันแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 77 พุ่งเข้าชนอาคารเพนตากอน และยังมีเครื่องบินของยูไนเต็ดแอร์ไลน์อีกสองลำที่ถูกสลัดอากาศจี้ คือ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 175 ซึ่งชนตึกเวิลด์เทรดหลังเที่ยวบินที่ 11 และยูไนเต็ดแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 93 ที่ได้ตกลงในทุ่งหญ้าในเพนซิลเวเนีย หลังจากการต่อสู้ระหว่างผู้โดยสารกับสลัดอากาศจนทำให้สลัดอากาศไม่บรรลุเป้าหมาย เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในเช้าวันอังคารที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2544 การโจมตีครั้งนี้คร่าชีวิตผู้คนไปเกือบ 3,000 คน รวมทั้งผู้ก่อการร้ายทั้ง 19 คน โดยได้มีความเสียหายให้กับมากกว่า 10 พันล้านดอลลาร์
ฟุจิวะระ โนะ ทะบิโกะ
ฟุจิวะระ โนะ ทะบิโกะ (藤原 旅子 (Fujiwara no Tabiko) ; 1302 – 12 มิถุนายน 1331) พระชายาใน จักรพรรดิคัมมุ จักรพรรดิองค์ที่ 50 และเป็นพระราชมารดาใน จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53
เมื่อจักรพรรดิจุนนะขึ้นสืบราชบัลลังก์ใน พ.ศ. 1366 ก็ได้สถาปนาพระราชมารดาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วขึ้นเป็น พระราชชนนี
759 788
ศิวกร เลิศชูโชติ
ศิวกร เลิศชูโชติ ชื่อเล่น กาย เป็นนักแสดงชายชาวไทย เคยเป็นผู้ชนะการประกวด Freshy Boy & Girl 2014 โดยมีผลงานซีรีส์เรื่องแรก คือ Kiss the Series รักต้องจูบ ในบท “เฟิร์ส” จากนั้นก็เริ่มมีผลงานซีรีส์เรื่องอื่นๆ เรื่อยมา เช่น Slam Dance ทุ่มฝันสนั่นฟลอร์ ในบท “บาส” และ SOTUS S The Series ในบท “หยง”
ประวัติ
กาย (ศิวกร เลิศชูโชติ) เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2535 ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีมีพี่น้อง 4 คน เป็นบุตรคนที่สอง กายจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนสุราษฎร์ธานี กายเคยชนะการประกวดเฟรชชี่บอยแอนด์เกิร์ล 2014 บายเมดิแคร์ ประจำปี 2557 ในตำแหน่งชนะเลิศเฟรชชี่บอย 2014 ขณะกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 4 คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิชาภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีในปีต่อมา
ในปี พ.ศ. 2559 กายมีผลงานซีรีส์เรื่องแรก คือ Kiss the Series รักต้องจูบ ในบท “เฟิร์ส” และปีต่อมาก็เริ่มมีผลงานซีรีส์มากขึ้น เช่น U-Prince Series ตอน เซอร์เวย์, Slam Dance ทุ่มฝันสนั่นฟลอร์ และSOTUS S The Series และได้มีผลงานเพลงแรกคือ อะไรก็ได้ในใจเธอ ประกอบซีรีส์เรื่อง U-Prince Series ตอน ไบรอัน ปัจจุบัน กายเป็นนักแสดงในสังกัดของจีเอ็มเอ็มทีวี
ไอพุตที่ 1
ไอพุตที่ 1 เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งอียิปต์ซึ่งเป็นธิดาของฟาโรห์อูนัส เป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่ห้าของอียิปต์ เธอได้สมรสกับฟาโรห์เตติ ซึ่งฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่หกของอียิปต์ และมีบุตรชายคือฟาโรห์เปปิที่ 1
ลูเกรติอา
ลุเกรติอา (Lucretia; ) เป็นบุคคลในตำนานในประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐโรมัน สามีของลุเกรติอาคือลูกิอุส ตาร์ควินิอุส ก็อลลาตินุส (Lucius Tarquinius Collatinus) พ่อคือสปูริอุส ลูเกรติอุส ตริซิปิตินุส (Spurius Lucretius Tricipitinus) และพี่ชายปูบลิอุส ลูเกรติอุส ตริซิปิตินุส (Publius Lucretius Tricipitinus) ตามตำนานของโรมการข่มขืนของลุเกรติอาและการฆ่าตัวตายที่ตามมาเป็นสาเหตุที่นำมาซึ่งการล้มราชบัลลังก์ของโรมและการก่อตั้งโรมเป็นสาธารณรัฐ
ตามคำกล่าวของ ลิวี (Livy) นักประวัติศาสตร์โรมันแล้ว กษัตริย์แห่งโรมมีโอรสชื่อแซกตุส ตาร์ควินุส (Sextus Tarquinius) ผู้มีนิสัยดุร้าย ผู้เป็นผู้ข่มขืนสตรีในครอบครัวขุนนางชื่อนางลุเกรติอาในปี 509 ก่อนคริสต์ศักราช เซ็กซทัสขู่ลุเกรติอาว่าจะฆ่าถ้าไม่ยอมให้ข่มขืน และจะนำร่างที่เปลือยเปล่าของลุเกรติอาไปวางเคียงข้างกับทาส เพราะการเป็นนัยว่ามีความสัมพันธ์กับชนชั้นที่ต่ำกว่าถือว่าเป็นสิ่งที่น่าอับอายเป็นอันมาก ลุเกรติอาจึงต้องจำยอม หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลุเกรติอาก็เรียกพี่น้องมารวมกัน และเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นลุเกรติอาก็ฆ่าตัวตาย ครอบครัวของลุเกรติอามาพบร่างของลุเกรติอาปักด้วยมีดที่หน้าอก
ลูกิอุส ยูลิอุส บรูตุส พี่ชายของลุเกรติอาจึงยุยงผู้คนในกรุงโรมให้ลุกขึ้นต่อต้านกษัตริย์โดยนำร่างของลุเกรติอาไปแสดงให้ผู้คนดู บรูทัสและสามีของลุเกรติอาเป็นผู้นำการแข็งข้อ จนในที่สุดก็ขับทาร์ควิเนียสออกจากกรุงโรมไปลี้ภัยอยู่ที่อีทรูเลีย (Etruria) ระบบกษัตริย์แห่งโรมได้ล่มสลายลง และนำไปสู่การก่อตั้งสาธารณรัฐโรมัน ในที่สุดสามีและพี่ชายของลุเกรติอาก็ได้เป็นกงสุลคนแรกของโรม
ลุเกรติอาในศิลปะ
การฆ่าตัวตายของลุเกรติอาเป็นหัวข้อที่นิยมกันมากในงานศิลปะทุกแขนง ในด้านจิตรกรรมก็เช่นกันในบรรดาจิตรกรที่รวมทั้งทิเชียน, แรมบรังด์, อัลเบรชท์ ดือเรอร์, ราฟาเอล, ซานโดร บอตติเชลลี, จอร์จ บรู (ผู้พ่อ) (Jörg Breu the Elder), โยฮันเนส โมรีลส์ (Johannes Moreelse), ดาเมีย แคมเพนีย์ (Damià Campeny) และอื่นๆ
เรื่องของลุเกรติอาเป็นตัวอย่างที่ดีของเรื่องแฝงคำสอนที่เป็นที่นิยมกันในยุคกลาง เจฟฟรีย์ ชอเซอร์ บันทึกในหนังสือ “ตำนานของสตรีที่ดี” (The Legend of Good Women), จอห์น เกาเออร์ (John Gower) ใน “Confessio Amantis” (เล่ม 7), และจอห์น ลิดเกท (John Lydgate) ใน “Fall of Princes”  นอกจากนั้นก็ยังปรากฏในโคลง “การข่มขืนของลุเกรติอา” ในปี ค.ศ. 1594 โดย วิลเลียม เชกสเปียร์ และยังได้รับการกล่าวถึงใน “Titus Andronicus” และ “As You Like It” ด้วย
ลุเกรติอาปรากฏในโคลง “Appius and Virginia” โดย จอห์น เว็บเสตอร์ (John Webster) และทอมัส เฮย์วูด (Thomas Heywood):
ต่อมาก็มีบทละคร “การข่มขืนของลุเกรติอา” (The Rape of Lucrece) ในปี ค.ศ. 1607 โดยทอมัส เฮย์วูด ลุเกรติอาปรากฏในงานของดานเต อลิเกียริ ในตอนลิมโบที่มีไว้สำหรับขุนนางชาวโรมและผู้นอกศาสนาผู้มีจริยธรรมในแคนโตที่ 4 ใน “ไตรภูมิดานเต” ส่วนคริสตีน เดอ พิซานใช้ลุเกรติอาเช่นเดียวกับนักบุญออกัสตินในหนังสือ “City of Ladies” ที่ป้องกันศักดิ์ศรีของสตรี
ในนวนิยาย “พาเมลา” โดยซามูเอล ริชาร์ดสัน (Samuel Richardson) ในปี ค.ศ. 1740 มิสเตอร์บีกล่าวถึงลุเกรติอาว่าเป็นตัวอย่างที่พาเมลาไม่ควรกลัวว่าจะเสียชื่อเสียงถ้ามิสเตอร์บีจะข่มขืนพาเมลา แต่พาเมลาก็แก้ว่าให้อ่านให้ดี
ความสนใจในลุเกรติอามารื้อฟื้นอีกครั้งในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ใน “Le Viol de Lucrèce” ที่เป็นบทละครที่เขียนในปี ค.ศ. 1931 โดยอันเดร โอเบย์ (André Obey) และในอุปรากร “การข่มขืนของลุเกรติอา” โดยเบ็นจามิน บริต์เต็น (Benjamin Britten) ในปี ค.ศ. 1946
ไดฟูกุ
ไดฟูกุโมจิ หรือ ไดฟูกุ ( "มหาโชคลาภ") เป็นวางาชิ (ขนมหวานญี่ปุ่นจำพวกหนึ่ง) ประกอบด้วยโมจิ (เค้กข้าวเหนียว) รูปร่างกลมขนาดเล็ก สอดไส้ด้วยไส้หวาน โดยทั่วไปเป็นไส้อังโกะ (ถั่วแดงกวนที่ทำจากถั่วอาซูกิ) ไดฟูกุเป็นวากาชิยอดนิยมในญี่ปุ่นและมักเสิร์ฟพร้อมกับชาเขียว ไดฟูกุมีหลายแบบ ที่พบมากที่สุดคือโมจิสีขาว สีเขียวอ่อน หรือสีชมพูอ่อนที่สอดไส้อังโกะ ไดฟูกุมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 4 เซนติเมตร (1.5 นิ้ว) ไดฟุกุเกือบทั้งหมดหุ้มด้วยแป้งข้าวเจ้า แป้งข้าวโพด หรือแป้งมันฝรั่งชั้นบาง ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ไดฟูกุติดกันเองหรือติดนิ้ว แม้ว่าโมจิตสึกิจะเป็นวิธีการดั้งเดิมในการทำโมจิและไดฟูกุ แต่ก็สามารถปรุงไดฟูกุในเตาไมโครเวฟได้เช่นกัน
ประวัติ
ไดฟูกุเดิมเรียกว่า ฮาบูไตโมจิ ( เค้กข้าวลงพุง) เนื่องจากลักษณะของใส่ไส้ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ไดฟูกูโมจิ ( เค้กข้าวพุงใหญ่) แล้วเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น ไดฟูกูโมจิิ ( เค้กข้าวมหาโชคลาภ) บ่งถึงการนำมาซึ่งความโชคดี เนื่องจากคำว่า "ฟูกุ" ในภาษาญี่ปุ่นที่มีความหมายว่า "ท้อง" พ้องเสียงกับคำว่า "ฟูกุ"  ที่มีความหมายว่า "โชคลาภ"  ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ไดฟูกุได้รับความนิยมและผู้คนเริ่มรับประทานไดฟูกุแบบย่าง ใช้สำหรับเป็นของขวัญในโอกาสพิธีการต่าง ๆ
รูปแบบต่าง ๆ
บางรูปแบบยัดไส้ผลไม้ทั้งผล ผลไม้รวมและอังโกะ หรือเมลอนบด บางรูปแบบหุ้มด้วยน้ำตาลไอซิงหรือผงโกโก้
กันยายน พ.ศ. 2556
'''กันยายน พ.ศ. 2556''' เป็นเดือนที่ 9 ของปี พ.ศ. 2556 วันแรกของเดือนเป็นอาทิตย์ วันสุดท้ายของเดือนเป็นวันจันทร์
เป็นเอก การะเกตุ
เป็นเอก การะเกตุ เกิดวันที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2533 เป็นนักกีฬาเทควันโดชายทีมชาติไทย ซึ่งได้เข้าร่วมการแข่งขันเทควันโดในเอเชียนเกมส์ 2010 และสามารถเอาชนะ ซู ยองเซ็ง ซึ่งเป็นนักกีฬาเทควันโดจากประเทศจีน ด้วยคะแนน 6-2 ก่อนเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ ในรุ่นน้ำหนักไม่เกิน 58 กก. โดยมีชเว ยองซอก ผู้ฝึกสอนชาวเกาหลีใต้เป็นผู้ให้การดูแล โดยเป็นเอกได้แพ้ให้กับ หยาง เหว่ยเฉิน จากจีนไทเป และได้รับรางวัลเหรียญเงิน
เป็นเอก การะเกตุ เป็นบุตรชายของ นายกิตติ การะเกตุ และนางบงกช ภัทรดิลก เป็นเอกสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี) และระดับปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และได้รับคัดเลือกให้เป็นทูตของสมาคมเทควันโดแห่งประเทศไทย รวมถึงได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันเทควันโดในโอลิมปิก 2012
วัดพระหลวงธาตุเนิ้ง
วัดพระหลวงธาตุเนิ้ง วัดพระหลวง ตั้งอยู่เลขที่ 177 หมู่ที่ 5 ตำบลพระหลวง อำเภอสูงเม่น จังหวัดแพร่ นับเป็นโบราณสถานเก่าแก่ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการตั้งถิ่นฐานของชาวบ้านพระหลวงในปัจจุบัน วัดนี้ไม่ปรากฏหลักฐานชัดเจนว่าสร้างขึ้นในสมัยใด
เครื่องอิสริยาภรณ์เมฆมงคล
เครื่องอิสริยาภรณ์เมฆมงคล (Order of Propitious Clouds, ) เป็นเครื่องอิสริยาภรณ์แห่งสาธารณรัฐจีน เครื่องอิสริยาภรณ์นี้สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1941 มีจำนวน 9 ชั้น สำหรับมอบให้กับชาวไต้หวันที่ทำคุณประโยชน์แก่ประเทศชาติ รวมถึงผู้มีเกียรติจากต่างประเทศ ซึ่งในระหว่างปี ค.ศ. 1943 ถึง ค.ศ. 1945 มีผู้ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์นี้กว่า 20 คน
วัดเขาเหลือ
วัดเขาเหลือ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลหน้าเมือง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี
ประวัติ
จากหลักฐานทางโบราณคดีและศิลปกรรม วัดเขาเหลือน่าจะสร้างขึ้นในสมัยกรุงศรีอยุธยา โดยบริเวณนี้เดิมเป็นที่ตั้งของเมืองเก่าราชบุรีในสมัยนั้น โดยมีวัดมหาธาตุเป็นศูนย์กลางของชุมชน วัดเขาเหลือจึงเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในเขตกำแพงเมือง โดยตั้งอยู่บริเวณหน้าประตูเมืองราชบุรีด้านทิศใต้ ในปี พ.ศ. 2459 ยังคงปรากฏเสาประตูอยู่ ปัจจุบันเสาประตูนี้เจ้าอาวาสวัดเขาเหลือได้นำไปเก็บรักษาไว้ สำหรับที่มาของชื่อวัด เดิมเรียกกันว่า วัดของเหลือ เนื่องจาก วัดได้นำสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ มาจากวัดใกล้เคียงอย่างวัดมหาธาตุเพื่อสร้างวัด เวลาผ่านไปจึงเรียกเพี้ยนมาเป็น "วัดเขาเหลือ" อีกเหตุผล คือ เป็น วัดของบเหลือ
กรมศิลปากรประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน และกำหนดเขตที่ดินโบราณสถาน ในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 113 ตอนพิเศษ 50 ง วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2539 มีพื้นที่โบราณสถาน 1 ไร่ 83 ตารางวา
โบราณสถาน
โบราณสถานที่สำคัญ คือ วิหารแกลบลักษณะเฉพาะของสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย เป็นอาคารเครื่องก่อขนาด 3 ห้อง โครงสร้างเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหมด ลักษณะหลังคาเป็นจั่วลาดลงเล็กน้อย ด้านหน้าและด้านหลังมีมุขยื่น ส่วนของหลังคาทั้งหมดฉาบปูนเรียบ เครื่องลำยองเป็นปูนปั้นเรียบ ยอดจั่วและหางหงส์ปั้นเป็นรูปดอกบัวตูม หน้าบันก่ออิฐถือปูนเรียบ ผนังด้านหน้ามีประตูตรงกลาง ด้านหลังทึบ ด้านข้างมีซุ้มหน้าต่างด้านละ 3 ซุ้ม แต่มีหน้าต่างจริงเพียงช่องเดียว ฐานอาคารเป็นฐานบัวลูกฟักแอ่นโค้งคล้ายท้องเรือสำเภา ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ค่อนข้างลบเลือน เป็นภาพเรื่องพุทธประวัติเทพชุมนุม และภาพยักษ์
เจดีย์ ตั้งอยู่บริเวณด้านหลังวิหารแกลบ ลักษณะเป็นเจดีย์ย่อมุมไม้สิบสอง ก่ออิฐถือปูนขนาดค่อนข้างใหญ่ ฐานเจดีย์เป็นฐานบัวลูกฟักซ้อนกัน องค์ระฆังย่อมุม มีบัลลังก์รองรับปล้องไฉนและส่วนยอดกลม
โคโยตี้ (แก้ความกำกวม)
โคโยตี้ หรือ ไคโยตี้ อาจหมายถึง
ซูเกร
ซูเกร (Sucre) เป็นเมืองหลวงของประเทศโบลิเวีย มีประชากร (ใน ค.ศ. 2006) ทั้งหมด 247,300 คน อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 2,750 เมตรหรือ 9,022 ฟุต เมืองนี้ยังได้รับการจดทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกใน ค.ศ. 1990 อีกด้วย
ซูเกรเป็นเมืองที่ได้ฉายาว่า "นครสี่นาม" เนื่องจากมีชื่อมาแล้วสี่ชื่อ โดยแรกเริ่มใช้ชื่อว่า "ลาปลาตา" (La Plata) และเปลี่ยนเป็น "ชาร์กัส" (Charcas) และเปลี่ยนเป็น "ชูกิซากา" (Chuquisaca) และเปลี่ยนเป็น "ซูเกร" ใน ค.ศ. 1839 ดังในปัจจุบัน เพื่อเป็นเกียรติแก่ประธานาธิบดีคนแรกของโบลิเวีย คือ อันโตนิโอ โฆเซ เด ซูเกร
เจ้าจอมมารดาอัมพา ในรัชกาลที่ 2
เจ้าจอมมารดาอัมพา มีสมญาในการแสดงว่า อัมพากาญจหนา เป็นพระสนมในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มีพระทายาทสืบเชื้อสายในสายราชสกุลกปิตถา และปราโมช
ประวัติ
เจ้าจอมมารดาอัมพา เป็นธิดาคนที่สามจากทั้งหมดเจ็ดคนของพระยาอินทรอากร (อิน ไกรฤกษ์ หรือ โง้ว แซ่หลิม) กับมารดาชาวจีนไม่ปรากฏนาม และเกิดในประเทศจีน มีพี่น้องคือ เสง (ช.), มิน (ช.), ไม้เทศ (ญ.), เถาวัลย์ (ญ.), กลีบ (ญ.) และมุ่ย (ช.)
ทั้งนี้พระยาอินทรอากรผู้บิดา เป็นน้องชายของพระยาไกรโกษา (เริก ไกรฤกษ์) ที่ถวายตัวรับราชการต่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีในตำแหน่งเสมียนกรมท่าซ้าย ติดต่อค้าขายกับประเทศจีน จนลุมาสมัยรัชกาลที่ 1 จึงเลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น "พระยาไกรโกษา" และเป็นต้นสกุลไกรฤกษ์สืบมา ส่วนน้องชายของท่านคือ มุ่ย เป็นต้นสกุลนิยะวานนท์ และมีหลานสาวเข้ารับราชการฝ่ายในคือ เจ้าจอมมารดาเลื่อน ในรัชกาลที่ 5
เจ้าจอมมารดาอัมพาได้รับการเลี้ยงดูอย่างกุลสตรีจีนและถูกมัดเท้าเล็กตามธรรมเนียม จนอายุได้ 8 ขวบบิดาจึงนำมาอำรุงเลี้ยงต่อในไทย จึงแก้มัดเท้าดังกล่าวออกเสียและอบรมอย่างกุลสตรีไทยสืบมา เมื่ออยู่ในไทยได้เพียงปีเดียว บิดาก็ถวายตัวไปเป็นนางละครรุ่นเล็กของรัชกาลที่ 1 ด้วยมีความสามารถในการแสดงละครไทยได้อย่างงดงามและมีชื่อเสียงโดยเฉพาะบทนางกาญจหนาในวรรณคดีเรื่องอิเหนา จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นครูละครและมีโรงละครเป็นของตนเองในเวลาต่อมา จากการมีชื่อเสียงประกอบกับความงามดังกล่าวสมเด็จเจ้าฟ้ากรมหลวงอิศรสุนทร (ต่อมาคือ พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย) จึงทรงมีจิตปฏิพัทธ์และมีความสัมพันธ์กันในเวลาต่อมา และให้ประสูติกาลพระราชบุตร 6 พระองค์ คือ
ทั้งนี้เจ้าจอมมารดาอัมพายังเป็นสตรีที่เจ้าระเบียบ แต่งกายเป็นนางในตลอดชีพคือนุ่งสไบตามสีของวัน แม้จะมีฐานะเป็นเจ้าจอมมารดาของกษัตริย์ไทยแต่เจ้าจอมมารดาอัมพาก็ไม่เคยลืมกำพืดของตน เมื่อมีญาติมาเฝ้าในวังท่านก็จะเจรจาโต้ตอบด้วยภาษาจีนเสมอ ซ้ำยังสอนภาษาจีนแก่เหล่านางในด้วยกันอีกด้วย ในช่วงที่สมเด็จเจ้าฟ้ามงกุฏออกผนวช เจ้าจอมมารดาอัมพาก็ทำเครื่องเสวยส่งจากวังทั้งเช้าและเพล จนพระภิกษุเจ้าฟ้ามงกุฏทรงซาบซึ้งนัก หลังสืบราชสมบัติเป็นรัชกาลที่ 4 แล้ว ก็ทรงตรัสเรียกท่านว่า "แม่พา" อยู่เสมอถือเป็นการให้เกียรติอย่างสูง ทั้งนี้เจ้าจอมมารดาอัมพามักทูลเกล้าถวายเงินอยู่เสมอ และปรารภว่า "ในหลวงแผ่นดินนี้ท่านยากจน ทรงผนวชมาแต่ทรงพระเยาว์ และลาผนวชมาเสวยราชสมบัติ ไม่มีเวลาสะสมราชทรัพย์ เงินแผ่นดินนั้นต้องทรงใช้จ่ายในราชการแผ่นดิน จะใช้สอยส่วนพระองค์อัตคัด" พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงรับเงินดังกล่าวไว้ด้วยความเต็มพระทัย
โคโยตี (องค์กร)
โคโยตี (COYOTE) เป็นชื่อองค์กรเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องสิทธิของผู้ประกอบอาชีพทางเพศองค์กรหนึ่ง มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีขึ้นให้แก่หญิงนครโสเภณี ชายแมงดา และแม่เล้า ตลอดจนลบล้างมลทินที่สังคมมีต่ออาชีพในทางเพศ ก่อตั้งขึ้นในรัฐแคลิฟอร์เนียเมื่อ พ.ศ. 2516 โดยมาร์โก เซนต์ เจมส์ หญิงนครโสเภณีซึ่งผันตัวมาเป็นนักนิยมสิทธิสตรี ปัจจุบัน องค์กรโคโยตี้มีนางนอร์มา จีน อัลโมโดวาร์ (Norma Jean Almodovar) เป็นผู้อำนวยการ และมีสำนักงานสาขาที่นครซานฟรานซิสโก
ชื่อขององค์กรมาจากภาษาอังกฤษว่า "COYOTE" ซึ่งย่อมาจาก "Call Off Your Old Tired Ethics" แปลว่า "อย่าไปใส่ใจขนบธรรมเนียมเก่าแก่ล้าสมัยของคุณอีกเลย" มาร์โกได้คำนี้มาจากการที่ทอม รอบบินส์ นักเขียนนวนิยายชาวอเมริกันผู้หนึ่ง เรียกขานเธอว่า "แม่จิ้งจอกสาวนักล่อลวง" (coyote trickster) และได้ดัดแปลงเป็นคำย่อของดังกล่าวเพื่อให้เข้ากับวัตถุประสงค์ขององค์กรตามลำดับ
นางมาร์โกนั้นมีความเห็นว่า อาชีพทางเพศควรมีความเท่าเทียมเสมอกับอาชีพอื่น ๆ โดยเคยเขียนบทความตอนหนึ่งใน พ.ศ. 2516 ว่า "ไม่ควรจะมีความแตกต่างอย่างมากมายระหว่างการได้รับสินจ้างสำหรับการให้บริการทางเพศชั่วโมงหนึ่ง การรับจ้างพิมพ์ดีดชั่วโมงหนึ่ง หรือการแสดงบนเวทีชั่วโมงหนึ่ง"
องค์กรโคโยตีให้บริการคำแนะนำอย่างมืออาชีพและการฝึกหัดสำหรับการบริการสังคมและองค์กรที่บังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับผู้ประกอบอาชีพทางเพศ สมาชิกขององค์กรยังได้รับการเรียกตัวเป็นพยานผู้เชี่ยวชาญในศาลหลายต่อหลายครั้งอีกด้วย นอกจากนี้ องค์กรโคโยตียังดำเนินงานเกี่ยวกับการให้ความรู้ในด้านการประกอบอาชีพทางเพศ การร่วมประเวณีอย่างปลอดภัย โรคเอดส์ และโรคส่งผ่านทางเพศสัมพันธ์ แก่สาธารณชนทั่วไป ผู้ประกอบอาชีพทางเพศ และลูกค้าของผู้ประกอบอาชีพทางเพศ
รถไฟฟ้าโอดะกีว
รถไฟฟ้าโอดะกีว (Odakyu Electric Railway Co., Ltd.) เป็นบริษัทรถไฟฟ้าเอกชนของญี่ปุ่น เป็นที่รู้จักกันในการบริการรถไฟด่วนพิเศษสาย โรมานซ์คาร์ ในเส้นทางระหว่างโตเกียวกับเมือง โอดาวาระ, เอโนชิมะ, เมืองใหม่ทามะ, และฮาโกเนะ
บริษัทรถไฟฟ้าโอดะกีวเป็นบริษัทหลักหนึ่งในกลุ่มบริษัทโอดะกีว ซึ่งประกอบไปด้วยบริษัทย่อยอีก 106 บริษัท ในหลายธุรกิจ เช่น รถไฟฟ้าเอโนชิมะ, ทางรถไฟฮาโกเนะโทซัน, รถไฟฟ้าโอดะกีวบัส, ห้างสรรพสินค้าโอดะกีว, และโรงแรมไฮแอตรีเจนซี่โตเกียว
007 ยอดพยัคฆ์ราชินี
007 ยอดพยัคฆ์ราชินี (On Her Majesty's Secret Service) เป็นภาพยนตร์แนวสายลับฉายเมื่อปี ค.ศ. 1969 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่หกใน ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ที่สร้างโดย อีออนโปรดักชันส์ ดัดแปลงจากนวนิยายชื่อเดียวกันของเอียน เฟลมมิง เมื่อปี ค.ศ. 1963 ฌอน คอนเนอรี ประกาศเลิกรับบทเป็น เจมส์ บอนด์ หลังเขาแสดงใน จอมมหากาฬ 007 อีออนโปรดักชันส์ได้เลือก จอร์จ เลเซนบี นายแบบที่ยังไม่เคยผ่านงานแสดงมาก่อน มารับบทบอนด์แทน ระหว่างการถ่ายทำ เลเซนบีประกาศว่าเขาจะแสดงเป็นบอนด์แค่ภาพยนตร์เรื่องเดียว
ในภาพยนตร์ บอนด์เผชิญหน้า โบลเฟลด์ (เทลลี ซาวาลาส) ผู้วางแผนจะเรียกค่าไถ่จากโลกโดยขู่ว่าจะแพร่เชื้อโรคลงในแหล่งอาหารของโลก ผ่านกลุ่มผู้หญิงที่ถูกล้างสมอง ชื่อว่า "นางฟ้าแห่งความตาย" ระหว่างทางบอนด์ได้พบกับ คอนเทสซา เทเรซา ดิ วิเซนโซ (ไดอานา ริกก์) ซึ่งทั้งสองคนได้ตกหลุมรักกันและแต่งงานในที่สุด
007 ยอดพยัคฆ์ราชินี เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องเดียวที่กำกับโดย ปีเตอร์ อาร์. ฮันต์ (เป็นการกำกับภาพยนตร์ครั้งแรกของเขา) ซึ่งเขาเคยทำหน้าที่เป็นนักตัดต่อภาพยนตร์และผู้กำกับกองที่สองในภาพยนตร์บอนด์ก่อนหน้านี้ ฮันต์ร่วมกับ อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลีและแฮรรี ซอลต์ซแมน ตัดสินใจสร้างภาพยนตร์ให้มีความสมจริงมากขึ้นและดำเนินเรื่องให้ใกล้เคียงกับนวนิยาย ภาพยนตร์ถ่ายทำตั้งแต่เดือนตุลาคม ค.ศ. 1968 ถึงเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1969 โดยถ่ายทำที่ สวิตเซอร์แลนด์, อังกฤษและโปรตุเกส หลังภาพยนตร์ฉาย ถึงแม้ว่าจะไม่ทำเงินเท่ากับ จอมมหากาฬ 007 ภาพยนตร์บอนด์ก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ทำเงินสูงสุดในปีนั้น คำวิจารณ์จากนักวิจารณ์ในช่วงที่ภาพยนตร์ฉายนั้นหลากหลาย แต่เมื่อเวลาผ่านไปภาพยนตร์กลับได้รับคำชมมากขึ้นและปัจจุบันก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในภาพยนตร์ชุด โดยภาพยนตร์มักจะได้รับการยอมรับว่า เป็นหนึ่งในภาพยนตร์บอนด์ที่มีการดัดแปลงที่ซื่อสัตย์ที่สุดต่อนวนิยายของเอียน เฟลมมิง
เรื่องย่อ
เจมส์ บอนด์ (George Lazenby) ก็ยังคงตามล่า โบลเฟลด์ (Telly Savalas) ต่อไป แม้องค์กร SPECTRE จะโดนถล่มจนย่อยยับไปแล้วก็ตาม ซึ่งบอนด์ก็ได้พบเงื่อนงำว่า โบลเฟลด์ ได้หลบหนีไปเปิดคลินิกรักษาภูมิแพ้อยู่บนเทือกเขาที่ห่างไกล บอนด์เลยตามไปสืบ ก็พบว่าเป็นความจริง โบลเฟลด์อยู่ที่นั่น และมันกำลังวางแผนร้ายที่จะทำลายอู่ข้าวอู่น้ำของโลก โดยมันบอกว่าจะไม่ทำอย่างนั้นหากเมื่อมันล้างมือมาใช้ชีวิตดั่งคนปกติแล้วทางการจะไม่เอาผิดมัน บอนด์จึงต้องขัดขวางมันอีกเช่นเคย ซึ่งในตอนนี้บอนด์พบกับเทรซี่ หญิงสาวที่เขาคิดว่าจะใช้ชีวิตไปด้วยกันตลอดชีวิต
ความยุ่งยากในการหาบอนด์คนใหม่
หลังจากที่ฌอน คอนเนอรี่ แสดงเป็นเจมส์ บอนด์ได้อย่างยอดเยี่ยมมาถึง 5 ครั้ง ฌอนได้ตัดสินใจลาออกจากการรับบทเจมส์บอนด์ ทำให้ผู้อำนวยการสร้างต้องรีบหาบอนด์คนใหม่ และสามารถล่ารายชื่อชาวอังกฤษมาได้ 3 คน ได้แก่ ทิโมธี ดาลตัน, โรเจอร์ มัวร์ และ เจเรมี เบล็ตต์ แต่เจเรมี กับ โรเจอร์ บอกว่า เขามีคิวต้องไปทำรายการโทรทัศน์ และ ต้องไปแสดงภาพยนตร์เรื่องอื่นอีกมาก ขอเวลาสองสามปี ส่วนทิโมธี บอกว่า เขายังเด็กเกินไปที่จะรับบทนี้ ถ้าจะให้ฌอนกลับมาแสดงจะดีกว่า และไม่พบใครอื่นที่ตรงกับลักษณะของบอนด์ ที่เอียน เฟลมิ่ง บัญญัติไว้ จึงจำต้องทิ้งไพ่ใบสุดท้าย โดยเอาดารานักแสดงชาวออสเตรเลียคนหนึ่งที่ลักษณะสรีระตรงกับลักษณะของบอนด์ในนวนิยายมาแสดง เขาชื่อ จอร์จ เลเซนบี้
แต่เนื่องจากเจมส์ บอนด์ เป็นสายลับอังกฤษ ดังนั้นการนำชาวออสเตรเลียมาแสดงบทบาทนี้ ทำให้ชาวอังกฤษต่อต้านอย่างมาก เขารับบทเป็นบอนด์ในตอนนี้เพียงตอนเดียว ผู้สร้างก็จำต้องติดต่อให้ฌอน คอนเนอรี่กลับมาอีกครั้ง พอดีกับ โรเจอร์ มัวร์ สามารถเคลียร์ตารางงานได้ จึงถูกเรียกตัวมาทดสอบ และได้รับบทเจมส์ บอนด์ต่อจากฌอน)
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ
โดเมนระดับบนสุดตามรหัสประเทศ เป็นโดเมนระดับบนสุดซึ่งใช้โดยประเทศหรือเขตปกครอง ประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัว โดยส่วนใหญ่จะใช้ตามรหัสประเทศ ISO 3166-1 alpha-2 เช่น th สำหรับประเทศไทย
อ้างอิง
Top-Level-Domain Domaine de premier niveau Seznam vrhnjih internetnih domen
.uk
.uk เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับสหราชอาณาจักร เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2528
ซีบรา
ซีบรา, ชื่อจริง  เป็นแร็ปเปอร์ญี่ปุ่น เข้าเป็นสมาชิกวง King Giddra ออกผลงานในปี 1995 หลังจากนั้นเขาออกอัลบั้มเดี่ยวครั้งแรกในปี 1997 เขาได้แต่งเพลงโฆษณาในสไตล์ฮิปฮอปแบบคลาสสิกให้กับ ไนกี้ เพื่อใช้ในการโปรโมทการแข่งขัน NBA ของประเทศญี่ปุ่น ที่ชื่อว่าเพลง  “Rapper’s Delight” โดยเนื้อร้องล้อเลียนมาจากเพลง “Player’s delight”
เขาออกผลงานอัลบั้มชุดที่ 2 ที่ชื่อว่า Based on A True Story มียอดขายระดับแผ่นทองขายมากกว่า 250,000 แผ่น และ ได้อันดับอัลบั้มขายดีอันดับที่ 3 ในชารจ์เพลงของญี่ปุ่น และ ซิงเกิล Never Enuff ก็ได้รับความนิยมอย่างยิ่ง เป็นเพลงซึ่งแต่งให้กับภาพยนตร์เรื่อง Brother ของผู้กำกับมีชื่ออย่าง ทาเคชิ คิตาโนะ
เขาร่วมถ่ายรายการกับทางเอ็มทีวีญี่ปุ่น ที่ชื่อ MTV STAR TOUR ในปี 2003 เขายังได้รับรับรางวัล มิวสิกวิดีโอสาขาเพลงฮิปฮอปยอดเยี่ยมจากงาน MTV Video Music Awards Japan ต่อมาในปี 2005 เขาทำรายการโทรทัศน์กับ Yakult Swallows ที่ชื่อ  Beatpark ซึงเป็นรายการเกี่ยวกับ ฮิปฮอป รายการแรกของญี่ปุ่น และ ในปีนั้นเขาได้แสดงละครเรื่อง The blues of 15 years old
เขาออกอัลบั้ม The new beginning ในปี 2006 และได้ร่วมงานพัทยา มิวสิก เฟสติวัล ที่พัทยา ต่อมาเดือนตุลาคม 2006 เขาเป็นพิธีกรหลักให้กับรายการฮิปฮอปชื่อ Sugar Hill Street ถัดจากนั้น 1 ปี เขาออกอัลบั้ม World of Music
1971
เจียงเซี่ย (สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม)
เจียงเซี่ย เป็นเมโซนีคิด (mesonychid) ที่พบในชั้นหินยุคหนงชาน (Nongshanian; 濃山期) ในสมัยพาลีโอซีนตอนต้นของจีน โดยอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุล Dissacus และ Hukoutherium
Jinagxia chaotoensis ได้รับชื่อตามสถานที่ค้นพบในมณฑลเจียงซี ประเทศจีน
ส่วนตัดต่ำสุด
Network Flow Problem
ในทษฎีกราฟ Flow network หรือ transportation network เป็นกราฟแบบมีทิศทาง  (Directed graph) ที่เส้นเชื่อมแต่ละเส้นนั้นจะมีค่าความจุ (Capacity) แต่ละเส้นเชื่อมจะรองรับ flow โดยปริมาณของ flow มีขนาดไม่เกินความจุ
จำนวนการตัดน้อยที่สุด
กราฟที่มี n จุด สามารถมีการตัดขั้นต่ำได้
บริเวณที่เต็มไปด้ว ไซเคิลอย่างง่ายจำนวน n จุดนี้มี minimum cuts.
Minimum cut problem
-นิยาม st-cut (cut) เป็นการแบง่โหนดออกเป็นเซต (A,B) ที่มี 𝑠 ∈ 𝐴และ 𝑡 ∈ 𝐵 นิยาม
-ความจุของ cut คือผลรวมความจุของเสน้เช่อืมทอ่ีอกจาก A ไป B
ชัง ย็อง-ชิล
ชัง ย็อง-ชิล(Jang Yeongsil; 장영실; ประมาณ ค.ศ. 1390 – หลัง ค.ศ. 1442) เป็นนักประดิษฐ์ นักวิทยาศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเกาหลี เขาเป็นผู้ประดิษฐ์มาตรวัดปริมาณน้ำฝนและมาตรวัดปริมาณน้ำ เดิมเขาเป็นทหารองครักษ์ แต่เนื่องจากพระเจ้าเซจงมหาราชทรงเห็นถึงความสามารถของเขา จึงทรงตั้งให้เขาเป็นขุนนางขั้น 3 และมาตรวัดทั้ง 2 ชิ้นนี้ก็กลายเป็นเทคโนโลยีที่สำคัญในสมัยราชวงศ์โชซอน
คั่นหน้า
ในรายละเอียดของเวิลด์ไวด์เว็บ คั่นหน้า หรือ บุ๊กมาร์ก  (bookmark) คือตัวระบุแหล่งทรัพยากรสากล (Uniform Resource Identifier; URI) ที่เก็บไว้ค้นในภายหลัง เว็บเบราว์เซอร์ในปัจจุบันทั้งหมดมีคุณสมบัติบุ๊กมาร์ก บุ๊กมาร์กถูกเรียกเป็น ของโปรด (favorites) หรือ ทางลัดอินเทอร์เน็ต (Internet shortcuts) บนอินเทอร์เน็ตเอ็กซ์พลอเรอร์ ซึ่งมีความหมายเดียวกันกับ บุ๊กมาร์ก ตั้งแต่สงครามเบราว์เซอร์ครั้งแรก
มีการใช้บุ๊กมาร์กบนเบราว์เซอร์มาตั้งแต่เว็บโมเสกใน ค.ศ. 1993 บนเว็บโมเสกเรียกบุ๊กมาร์กว่า ฮอตลิสต์ และรุ่นเก่าของโอเปร่า เว็บช่วงแรกที่มีคุณสมบัติบุ๊กมาร์ก ได้แก่ ไวโอลาดับเบิลยูดับเบิลยูดับเบิลยู (ViolaWWW) และเซลโล
เบราว์เซอร์รุ่นใหม่เริ่มขยายคุณสมบัติ "บุ๊กมาร์ก" ให้รวมความหลากหลายของการบันทึกลิงก์ มอซิลลา ไฟร์ฟอกซ์ได้แนะนำไลฟ์บุ๊กมาร์กใน ค.ศ. 2004 แต่อย่างไรก็ตาม ทางมอซิลลานำคุณสมบัตินี้ออกใน ค.ศ. 2018
การใช้งาน
ในโปรแกรมค้นดูเว็บส่วนใหญ่จะมีคำสั่งในรายการเลือกด้านบน โดยเลือกไปที่ "คั่นหน้า" (หรือ เฟเวอริต) แล้วเลือก "ใส่เพิ่ม" หรือ "จัดการ" เพื่อทำการลบหรือจัดเรียงคั่นหน้าที่ต้องการ
.jp
.jp เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับประเทศญี่ปุ่น เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2529
ดูเพิ่ม
Toppdomän
ครูครับ...ผมจะตบเพื่ออกอึ๋ม
ครูครับ...ผมจะตบเพื่ออกอึ๋ม (おっぱいバレー; Oppai Volleyball) เป็นนวนิยายของมุเนะโนะริ มิซุโนะ และได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ใน ค.ศ. 2009
เนื้อเรื่องย่อ
มิคะโกะ (นำแสดงโดยฮะรุกะ อะยะเซะ) ซึ่งเป็นครูสาวคนใหม่ ได้ย้ายมายังโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง และเธอมีความกระตือรือร้นในการทำหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนแก่ชมรมวอลเลย์บอลชาย ทว่า เธอได้พบว่าชมรมนี้เสมือนเป็นชมรมร้างที่มีแต่นักเรียน 5 คนที่ไม่สนใจในวอลเลย์บอล และเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องผู้หญิง
มิคะโกะพยายามกระตุ้นให้เด็กหนุ่มสนใจต่อการฝึกซ้อมวอลเลย์บอล และเผลอให้คำสัญญาว่าหากพวกเขาชนะการแข่ง เธอจะเปิดหน้าอกให้เด็กหนุ่มเหล่านี้ดู ส่งผลให้พวกเขาตั้งใจฝึกซ้อมกันเป็นพิเศษ ซึ่งเธอเองก็มีความรู้สึกอึดอัดต่อคำสัญญาและมีความสุขที่เด็กหนุ่มตั้งใจฝึกซ้อมในเวลาเดียวกัน และเธอก็ได้เรียนรู้ถึงการเรียกความมั่นใจที่เคยสูญเสียไป ให้กลับคืนมาจากพวกเขาด้วยเช่นกัน
สิ่งสืบเนื่อง
ครูครับ...ผมจะตบเพื่ออกอึ๋ม เคยได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่สหมงคลฟิล์มเลือกจัดจำหน่ายในกิจกรรมการกุศล เพื่อหารายได้โดยไม่หักค่าใช้จ่ายสำหรับช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหวและคลื่นสึนามิในโทโฮะกุ พ.ศ. 2554
ศาลสูงสุดสหรัฐ
ศาลสูงสุดสหรัฐ (Supreme Court of the United States: SCOTUS) เป็นศาลสูงสุดในฝ่ายตุลาการกลางของสหรัฐ จัดตั้งขึ้นตามรัฐธรรมนูญสหรัฐ มาตรา 3 ใน ค.ศ. 1789 มีเขตอำนาจชั้นอุทธรณ์ (appellate jurisdiction) ในลำดับสุดท้าย ซึ่งโดยมากเป็นอำนาจในการใช้ดุลพินิจสำหรับคดีที่อุทธรณ์คำวินิจฉัยของศาลกลางและศาลรัฐทั้งปวงเกี่ยวกับประเด็นข้อกฎหมายกลาง ทั้งมีเขตอำนาจชั้นต้น (original jurisdiction) สำหรับคดีหลากหลายรูปแบบ นอกจากนี้ ในระบบกฎหมายสหรัฐ คำวินิจฉัยของศาลสูงสุดในการตีความกฎหมายรัฐธรรมนูญกลางยังถือเป็นที่สุด แม้จะเพียงมีขึ้นในบริบทของคดีหนึ่ง ๆ ที่ศาลมีเขตอำนาจก็ตาม
ปรกติแล้ว ศาลประกอบด้วยประธานศาล (Chief Justice) หนึ่งคน และตุลาการสมทบ (Associate Justice) อีกแปดคน ซึ่งประธานาธิบดีเสนอชื่อให้วุฒิสภารับรอง เมื่อได้รับแต่งตั้งแล้ว ตุลาการดำรงตำแหน่งจนกว่าจะเสียชีวิต ลาออก เกษียณอายุ หรือถูกถอดเพราะมีการฟ้องให้ขับออกจากตำแหน่ง (impeachment) แต่ยังไม่เคยมีตุลาการถูกถอดด้วยวิธีนี้ ตุลาการแต่ละคนมีเสียงหนึ่งเสียงในการลงคะแนน หลาย ๆ คดีมีการวินิจฉัยด้วยคะแนนเสียงเอกฉันท์ และศาลออกนั่งบัลลังก์ ณ อาคารศาลสูงสุดสหรัฐ ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี.
ในวาทกรรมสมัยใหม่ มักมองกันว่า ตุลาการเหล่านี้มีปรัญชาและการตีความกฎหมายไปในทางอนุรักษนิยม ทางสายกลาง หรือทางเสรีนิยม
โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์
โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ (อังกฤษ: Suwannakhuha Pittayasan School; อักษรย่อ: ส.พ. — SWP) เรียกอย่างย่อว่า สุวรรณพิทย์ เป็นโรงเรียนสหศึกษาระดับมัธยมศึกษาขนาดกลาง เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลาย ประจำอำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย หนองบัวลำภู เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สหวิทยาเขตวังแสนสุวรรณ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติ
โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ สังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย หนองบัวลำภู (เขต 19 เดิม) ตั้งอยู่เลขที่ 433 หมู่ 4 ตำบลสุวรรณคูหา อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นโรงเรียนสหศึกษา จัดการศึกษาระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (ม.1 - ม.6 ) สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ มีเนื้อที่ทั้งหมด 100 ไร่ ได้รับอนุญาตให้เปิดทำการเรียนการสอน เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2518  โดยอาศัยอาคารเรียนโรงเรียนบ้านกุดผึ้ง ตำบลบ้านโคก อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดอุดรธานี (อดีต)  โดยมีนายสมิท  จันทยุทธ รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่ ต่อมาทางราชการย้ายกิ่งอำเภอสุวรรณคูหามาตั้งที่ บ้านหนองกุง ตำบลบ้านโคก อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดอุดรธานี โรงเรียนได้ย้ายจากบ้านกุดผึ้ง มาอยู่ที่โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์จนถึงปัจจุบัน สำหรับชื่อ สุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ นั้น มีความหมายว่า แหล่งสร้างสรรค์ความรู้แห่งสุวรรณคูหา หรือ แหล่งสร้างสรรค์ความรู้แห่งแดนถ้ำทอง (สุวรรณคูหา แปลว่า ถ้ำทอง)
รูปแบบการบริหารโรงเรียน เป็นโรงเรียนสหศึกษา นักเรียนเดินทางเช้าไป เย็นกลับ เปิดสอนในระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย และระดับอนุปริญญา(วิทยาลัยชุมชน หน่วยจัดโรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ จังหวัดหนองบัวลำภู) เปิดสอนในสาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจและการศึกษาปฐมวัย ตามความ ต้องการ ของท้องถิ่น เป็นโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการหนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝัน ตามนโยบายของรัฐบาลเมื่อปีพ.ศ. 2546 เป็นต้นมา
โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ ได้รับรองให้เป็นโรงเรียนในโครงการหนึ่งอำเภอ หนึ่งโรงเรียนในฝันเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ปีการศึกษา 2548 และได้รับการประเมินคุณภาพการศึกษาภายนอกรอบที่ 2 จากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (สมศ.)  ภาพรวมอยู่ในระดับดี นั่นคือ โรงเรียนได้บริหารจัดการและดำเนินกิจกรรมตามภารกิจปกติของสถานศึกษา เพื่อพัฒนาคุณภาพของผู้เรียนอย่างต่อเนื่อง สร้างความมั่นใจให้กับผู้รับบริการทางการศึกษา ทั้งผู้รับบริการโดยตรง ได้แก่ ผู้เรียน ผู้ปกครอง และผู้รับบริการทางอ้อมได้แก่ สถานประกอบการ ประชาชน และสังคมโดยรวม โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์มีนักเรียนประมาณ 1,018 คน
นับตั้งแต่ปีการศึกษา 2561 เป็นต้นไป โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ ได้ยกระดับคุณภาพการศึกษานั่นคือการเข้าสู่โรงเรียนมาตรฐานสากล (World-Class Standard School) ที่มีเป้าหมายอยู่ที่นักเรียนจะต้องเป็นเลิศด้านวิชาการ การสื่อสารสองภาษา ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ นับเป็นโรงเรียนที่ 5 ของจังหวัดหนองบัวลำภูที่ได้เป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล
ปัจจุบัน โรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ ตั้งอยู่เลขที่ 433 หมู่ที่ 4 ตำบลสุวรรณคูหา อำเภอสุวรรณคูหา จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นโรงเรียนประจำอำเภอสุวรรณคูหา และเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางเช่นเดียวกับโรงเรียนนาวังศึกษาวิช มีอาคารเรียน 4 หลัง อาคารประกอบ 3 หลัง อาคารชั่วคราว 1 หลัง หอประชุมใหญ่ชั้นเดียว 1 หลัง มีผู้อำนวยการโรงเรียนคือนายรังสรรค์ ศึกรักษา และโรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์ได้รับการจัดอันดับให้อยู่ในอันดับที่ 8 ของจังหวัดหนองบัวลำภู รองจากโรงเรียนหนองบัวพิทยาคาร โรงเรียนศรีบุญเรืองวิทยาคาร โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ โรงเรียนนาวังศึกษาวิช โรงเรียนฝั่งแดงวิทยาสรรค์ โรงเรียนกุดดินจี่พิทยาคม และโรงเรียนกุดสะเทียนวิทยาคาร เมื่อวัดจากผลการทดสอบระดับชาติโดยใช้ค่าเฉลี่ยของโรงเรียนเป็นมาตรฐาน
.ch
.ch เป็นโดเมนอินเทอร์เน็ตระดับบนสุดตามรหัสประเทศ (ccTLD) สำหรับสวิตเซอร์แลนด์ เริ่มใช้ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2530
โรงพยาบาลพุทธโสธร
โรงพยาบาลพุทธโสธร เป็นโรงพยาบาลหลักของจังหวัดฉะเชิงเทรา ประเทศไทย และจัดอยู่ในประเภทโรงพยาบาลระดับภูมิภาคของกระทรวงสาธารณสุข โดยมีศูนย์แพทยศาสตรศึกษาโครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท ซึ่งจัดอบรมแพทย์ให้แก่คณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ประวัติ
ใน พ.ศ. 2478 ได้มีการเปิดสถานีอนามัยริมฝั่งแม่น้ำบางปะกงในเมืองฉะเชิงเทรา ภายใต้การบริหารงานของเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา โดยได้ขยายเป็นโรงพยาบาลใน พ.ศ. 2482 และตั้งชื่อว่าโรงพยาบาลเมืองฉะเชิงเทรา กระทั่ง พ.ศ. 2493 ได้โอนย้ายโรงพยาบาลมาสังกัดกรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข และ พ.ศ. 2518 ได้โอนย้ายโรงพยาบาลไปยังสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุขอีกครั้ง เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2554 โรงพยาบาลได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาลพุทธโสธร เพื่อแสดงความเคารพสักการะ 'หลวงพ่อพุทธโสธร' ณ วัดโสธรวรารามวรวิหาร
เมื่อวันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ทางโรงพยาบาลได้ร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จัดอบรมแพทย์ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท (CPIRD)
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก สังกัดกระทรวงสาธารณสุข สถาบันร่วมผลิตแพทย์กับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตั้งอยู่ในเขตภาคตะวันออก ณ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประวัติ
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร กระทรวงสาธารณสุขร่วมมือกับคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในการร่วมผลิตใน โครงการร่วมผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบท และ โครงการกระจายแพทย์หนึ่งอำเภอหนึ่งทุน
กระทรวงสาธารณสุขและมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ลงนามความร่วมมือผลิตแพทย์เพื่อชาวชนบท ในวันที่ 18 มิถุนายน 2550 เริ่มดำเนินการก่อสร้างอาคารศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร เมื่อปี พ.ศ. 2551 แล้วเสร็จปี พ.ศ. 2554 งบประมาณการก่อสร้าง 147 ล้านบาท ซึ่งปัจจุบันรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่มีภูมิลำเนาในจังหวัดฉะเชิงเทรา ปราจีนบุรี สระแก้ว และนนทบุรี
คำสั่งกระทรวงสาธารณสุข ที่ 652/2550 ลงวันที่ 19 กรกฎาคม 2550 เรื่อง จัดตั้งศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร ดังนี้ ให้จัดตั้ง "ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก" โดยใช้ชื่อย่อว่า "ศพค" เป็นหน่วยงานภายในของโรงพยาบาลพุทธโสธรศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก มีฐานะเป็นฝ่ายหนึ่งของโรงพยาบาลพุทธโสธร และมีผู้อำนวยการศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก รับผิดชอบในการปฏิบัติราชการ โดยอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลพุทธโสธร ให้ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก มีหน้าที่จัดการเรียนการสอนชั้นคลินิกให้กับนักศึกษาแพทย์ในโครงการร่วมกับคณะแพทยศาสตร์ที่เกี่ยวข้องในมหาวิทยาลัยที่ร่วมผลิต
ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร รับสมัครบุคคลเข้าศึกษาในหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ผ่านทางคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในระบบรับตรงประจำปีตามประกาศมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
หลักสูตรการศึกษา
ปัจจุบัน ศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิก โรงพยาบาลพุทธโสธร จัดการเรียนการสอนในระดับชั้นคลินิก ตามหลักสูตรแพทยศาสตรบัณฑิต ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ใน 1 หลักสูตร คือ
ระยะเวลาในการศึกษา
ใช้ระยะเวลาในการศึกษาตลอดหลักสูตรรวม 6 ปี ดังนี้
เล่งโฉ
เล่งโฉ เป็นขุนพลชาวจีน รับใช้ภายใต้ขุนศึกซุนเซ็กและซุนกวนในช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นบิดาของเล่งทอง (凌统) เขาถูกฆ่าโดยกำเหลง หลังจากการซุ่มโจมตีที่แฮเค้า
เก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก
เก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก หรือ เก็ตเตอร์โรโบอาร์ก เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่นสร้างโดยโก นาไงและเค็น อิชิกาวะ และวาดภาพโดยอิชิกาวะ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Super Robot Magazine ของสำนักพิมพ์ฟูตาบาชะตั้งแต่วันที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2544 ถึง 19 กันยายน พ.ศ. 2556 รวบรวมเป็นหนังสือการ์ตูนรวมเล่ม (ทังโกบง) 3 เล่มขณะยังไม่จบสมบูรณ์เนื่องจากการเสียชีวิตของอิชิกาวะ เรื่องราวของเก็ตเตอร์โรบอตอาร์กเกิดขึ้น 10 ปีให้หลังจากชินเก็ตเตอร์โรบอตและเก็ตเตอร์โรบอตโก เรื่องราวเกี่ยวกับทีมเก็ตเตอร์ใหม่นำโดยฮายาโตะเพื่อหยุดยั้งการรุกรานของ Dinosaur Empire และ Andromeda Flow Country โดยใช้หุ่นรบใหม่ชื่อเก็ตเตอร์โรบอตอาร์ก ได้รับการดัดแปลงเป็นซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์โดยสตูดิโอ Bee Media และ Studio A-Cat ออกอากาศตั้งแต่วันที่ 4 กรกฎาคมถึง 26 กันยายน พ.ศ. 2564
จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ
จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะ (後亀山天皇 (Go-Kameyama-tennō)) เป็นจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่นองค์ที่ 99 ตามประเพณีสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ปกครองตั้งแต่ ค.ศ. 1383 ถึง 21 ตุลาคม ค.ศ. 1392 พระองค์กลายเป็นจักรพรรดิองค์สุดท้ายของราชสำนักใต้ พระนามเดิมของพระองค์คือ เจ้าชายฮิโรนาริ (煕成親王)
พระนามของพระองค์นั้นนำมาจากพระนามของ จักรพรรดิคะเมะยะมะ จักรพรรดิในช่วง คริสต์ศตวรรษที่ 13 ผู้เป็นต้นราชสกุล ไดกะกุจิ ที่ปกครอง ราชสำนักใต้ เมื่อใส่คำว่า โกะ (後) เข้าไปพระนามของพระองค์จึงมีความหมายว่า จักรพรรดิคะเมะยะมะยุคหลัง หรือ จักรพรรดิคะเมะยะมะที่ 2
ราชตระกูล
พระองค์เป็นพระราชโอรสองค์ที่สองของจักรพรรดิโกะ-มูรากามิ จักรพรรดิองค์ที่ 97 พระมารดาของพระองค์คือ ฟูจิวาระ โนะ คัตสึโกะ (藤原勝子) หรือที่รู้จักกันดีในนาม คากิมง-อิง (嘉喜門院)
โดยไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับจักรพรรดินีหรือพระสนมของพระองค์ ส่วนเจ้าชายสึเนอัตสึ (恒敦親王) เชื่อว่าเป็นพระราชโอรสของพระองค์
พระราชประวัติ
จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะสืบราชบัลลังก์ในยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ที่วุ่นวาย ซึ่งผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศได้รวบรวมผู้สนับสนุนโดยรู้จักกันในชื่อราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ จักรพรรดิโกะ-คาเมยามะกลายเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ของราชสำนักใต้เมื่อจักรพรรดิโชเกซึ่งเป็นพระเชษฐาสละราชบัลลังก์ในปี ค.ศ. 1383 เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1392 ในการเจรจาสันติภาพระหว่างราชสำนักเหนือกับราชสำนักใต้ พระองค์ได้ร้องขอสันติภาพจากอาชิกางะ โยชิมิตสึ; และต่อมาพระองค์ก็เสด็จกลับไปยังเมืองหลวงซึ่งพระองค์ได้ส่งมอบไตรราชกกุธภัณฑ์ให้แก่ราชสำนักเหนือซึ่งเป็นคู่แข่งของพระองค์
ตามเงื่อนไขของสนธิสัญญาราชสำนักเหนือและราชสำนักใต้ควรจะสลับกันสืบราชสันตติวงศ์ อย่างไรก็ตาม สนธิสัญญาฉบับนี้ถูกยกเลิกในปี ค.ศ. 1412 เมื่อจักรพรรดิโกะ-โคมัตสึซึ่งเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 100 จากราชสำนักเหนือได้ทรยศต่อสนธิสัญญาดังกล่าวโดยสละราชสมบัติให้กับพระราชโอรสองค์โปรดของพระองค์ ต่อจากนั้นจึงไม่มีผู้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จากราชสำนักใต้ได้ประทับบนราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศอีกเลย จนถึงปี ค.ศ. 1911 รัฐบาลญี่ปุ่นในรัชสมัยของจักรพรรดิเมจิได้ประกาศว่าจักรพรรดิผู้อ้างสิทธิ์จากราชสำนักใต้เป็นจักรพรรดิโดยชอบธรรม แม้ว่าจักรพรรดิหลังจากนั้นรวมถึงจักรพรรดิเมจิจะสืบเชื้อสายมาจากราชสำนักเหนือก็ตาม ด้วยเหตุผลที่ว่าราชสำนักใต้ยังครอบครองไตรราชกกุธภัณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์อยู่ ดังนั้นจึงเปลี่ยนจักรพรรดิจากอดีตราชสำนักเหนือให้กลายเป็นเพียงผู้อ้างสิทธิ์
แหล่งข้อมูลอื่น
1350 1424
ดมีตรี อุสตีนอฟ
ดมีตรี เฟโอโดโรวิช อุสตีนอฟ (Дми́трий Фёдорович Усти́нов; Dmitriy Feodorovich Ustinov; 30 ตุลาคม พ.ศ. 2451 – 20 ธันวาคม พ.ศ. 2527) เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมของสหภาพโซเวียต พ.ศ. 2519 จนกระทั่งเขาตาย
ชีวิตในวัยเด็ก
ดมีตรี เฟโอโดโรวิช อุสตีนอฟเกิดในครอบครัวชนชั้นแรงงานในซามารา เมื่อความหิวโหยรุนแรงขึ้นในช่วงสงครามกลางเมือง พ่อที่กำลังป่วยของเขาจึงย้ายไปซามาร์กันต์ ทิ้งดมีตรีไว้ให้ทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ไม่นานนักในปี พ.ศ. 2465 พ่อของเขาก็เสียชีวิต ในปี พ.ศ. 2466 เขาและแม่ของเขาย้ายไปยังเมืองมาคาเรฟ (ใกล้อีวาโนโว) ที่ซึ่งเขาทำงานเป็นผู้ดูแลเครื่องจักรในโรงงานกระดาษ หลังจากนั้นไม่นานในปี พ.ศ. 2468 แม่ของเขาเสียชีวิต
อุสตีนอฟเข้าร่วมพรรคคอมมิวนิสต์ในปี พ.ศ. 2470 ในปี พ.ศ. 2472 เขาเริ่มการฝึกอบรมที่คณะกลศาสตร์ในสถาบันเทคนิคโปลีในอีวาโนโว หลังจากนั้น อุสตีนอฟ ย้ายไปที่โรงเรียนเทคนิคอุดมศึกษาบาวแมนกรุงมอสโก จากนั้นในเดือนมีนาคมปี พ.ศ. 2475 เขาเข้า สถาบันวิศวกรรมเครื่องกลทหารในเลนินกราดจากที่เขาจบการศึกษาในปี พ.ศ. 2477 หลังจากนั้นเขาทำงานเป็นวิศวกรก่อสร้างในสถาบันวิจัยปืนใหญ่ทางทะเลเลนินกราด ในปี พ.ศ. 2480 เขาได้รับการย้ายไปที่โรงงานผลิตอาวุธหลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นผู้อำนวยการของโรงงาน
การรับใช้ชาติและหลังสงคราม
ในช่วงที่นาซีบุกสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2484 สตาลินได้แต่งตั้งอุสตีนอฟ วัย 32 ปีเป็นผู้บังคับการกรมอาวุธยุทโธปกรณ์ เขาดูแลการอพยพใหญ่ของอุตสาหกรรมป้องกันจาก การล้อมเลนินกราด ไปทางทิศตะวันออกของเทือกเขายูรัล กว่า 80 โรงงานทหารได้อพยพลูกจ้างคนงานช่างเทคนิคและวิศวกรรวมกันมากกว่า600,000คน สตาลินได้ให้เหรียญฮีโร่พรรคสังคมนิยมแรงงานในภายหลัง หลังสงคราม อุสตีนอฟ, เกออร์กี มาเลนคอฟ, และมิฮาอิล ครุนนิเชฟ เริ่มโครงการขีปนาวุธโซเวียตและจรวด เป็นแรงผลักดันในการสร้างขีปนาวุธและโครงการอวกาศของโซเวียต
ยุคเบรจเนฟ-โคซีกิน
เลโอนิด เบรจเนฟ ได้เข้ามากุมอำนาจหลังการโค่นล้มครุชชอฟ อุสตีนอฟถูกลดตำแหน่งไปยังกรมอุตสาหกรรมป้องกันประเทศ ในปี พ.ศ. 2508 เบรจเนฟแต่งตั้งให้อุสตีนอฟเป็นสมาชิกผู้สมัครของโปลิตบูโรและเลขานุการของคณะกรรมการกลางกำกับดูแลของทหาร, อุตสาหกรรมป้องกันประเทศและการรักษาความปลอดภัย นอกจากนี้เขายังอยู่ในความดูแลของการพัฒนาระเบิดเชิงกลยุทธ์ของสหภาพโซเวียตและระบบขีปนาวุธข้ามทวีป เขาออกคำสั่งในเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ. 2513 ให้มีออกแบบพัฒนาของสถานีอวกาศอวกาศของโซเวียต
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม
ในปี พ.ศ. 2519 หลังจากที่อันเดรย์ เกรชโค เสียชีวิตเมื่อวันที่ 26 เมษายน อุสตีนอฟกลายเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมและได้รับการเลื่อนยศเป็นนายพลใน 29 เมษายน เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคมเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นจอมพลของสหภาพโซเวียต แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีอาชีพทหารก่อน ร่วมกันกับจอมพล นีโคไล ตีโฮนอฟ อุสตีนอฟได้ลงมือเริ่มแผนการเพิ่มประสิทธิภาพและทันสมัยการพัฒนาของสหภาพโซเวียตของวิทยาศาสตร์ทหาร ในปี พ.ศ. 2522 เขายืนยันอย่างมั่นใจว่า "กองกำลังติดอาวุธของสหภาพโซเวียตอยู่ในระดับสูงที่ช่วยให้ความสำเร็จของงานที่กำหนดโดยพรรคและประชาชน"อิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของทหารโซเวียตให้ อุสตีนอฟ บทบาทในเครมลิน
ในปี พ.ศ. 2522 ฮะฟีซอลลาห์ อะมีน ได้ลอบสังหารผู้นำของอัฟกานิสถาน นูร์ มูฮัมหมัด ตะรากี ในเดือนตุลาคม อุสตีนอฟและอันโดรปอฟมีความเชื่อมั่นสำหรับการแทรกแซงทางทหารของสหภาพโซเวียตในอัฟกานิสถานจะเพิ่มขึ้นแข็งแกร่งในโซเวียตโปลิตบูโร รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของสหภาพโซเวียตอันเดรย์ โกรมืยโค ให้การสนับสนุนสำหรับการแทรกแซง
หลังการเข้ามาของกองกำลังสหรัฐในอ่าวเปอร์เซียหลังจากวิกฤตการณ์ตัวประกันอิหร่านยิ่งทำให้เกิดความตื่นตระหนกในโซเวียต อุสตีนอฟ คิดว่า "ถ้าชาวอเมริกันทำเตรียมการทั้งหมดเหล่านี้ใต้จมูกของเราแล้วทำไมเราควรจะเข้าแทรกเพื่อปกป้องการสูญเสียอัฟกานิสถาน?" ในเดือนพฤศจิกายน อุสตีนอฟและอันโดรปอฟเริ่มที่จะกำหนดแผนการอุสตีนอฟ-อันโดรปอฟ ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2522 โปลิตบูโร ได้รับการอนุมัติแผนการอุสตีนอฟ-อันโดรปอฟ วันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2522 สหภาพโซเวียตได้ส่งกองทัพเข้ามาในอัฟกานิสถาน ในช่วงต้นทศวรรษที่ 1980 การพัฒนาของโครงการกระสวยอวกาศในสหรัฐอเมริกาทำให้เกิดความกังวลมากในสหภาพโซเวียต ขณะที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม อุสตีนอฟ รับรายงานจากนักวิเคราะห์ของเขาว่ากระสวยอวกาศสหรัฐอาจถูกนำมาปรับใช้ยิงขีปนาวุธนิวเคลียร์ตามพื้นที่เหนือดินแดนของสหภาพโซเวียต อุสตีนอฟ จึงกังวลเกี่ยวกับกระสวยอวกาศสหรัฐจึงมีการให้การพัฒนากระสวยอวกาศโซเวียตบูรัน อย่างเติมที่
โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007
ในปี พ.ศ. 2535 บอริส เยลต์ซิน ประธานาธิบดีรัสเซียเปิดเผยบันทึกลับสุดยอด 5 ฉบับสืบมาจากปลายปี พ.ศ. 2526 บันทึกที่ได้รับการเขียนภายในสัปดาห์เดียวกับที่เครื่องบินโคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007 ถูกยิงตก บทบันทึกเหล่านี้ถูกตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ Izvestia จำนวน 228 บน 16 ตุลาคม พ.ศ. 2535 ตามที่บันทึกเหล่านี้สหภาพโซเวียตก็สามารถที่จะกู้คืน "กล่องดำ" จากโคเรียนแอร์ไลน์ 007 และถอดรหัสเทป หลังจากนั้นเป็นต้นมา อุสตีนอฟพร้อมกับวิคตอร์ เชบรีคอฟ (Viktor Chebrikov) หัวหน้าเคจีบีแนะนำให้ยูรี อันโดรปอฟ ครอบครองกล่องสีดำเอาไว้และไม่บอกแก่ประชาชน เพื่อเอาไว้ในการต่อสู้กับสหรัฐในเหตุการณ์โคเรียนแอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 007 "'ในการเชื่อมต่อกับทั้งหมดที่กล่าวถึงข้างต้นดูเหมือนดีกว่าที่จะไม่โอนบันทึกเที่ยวบินไปยังองค์การระหว่างประเทศการบินพลเรือน (ICAO) หรือบุคคลที่สามที่จะถอดรหัสเนื้อหาของพวกเขา ความจริงที่ว่าบันทึกอยู่ในความครอบครองของสหภาพโซเวียตจะถูกเก็บไว้เป็นความลับ ตอนนี้เรามีความตระหนักทั้งสหรัฐอเมริกาหรือญี่ปุ่นที่จะรู้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับบันทึกการบิน เราจำเป็นเพื่อป้องกันการเปิดเผยข้อมูลในอนาคตใด ๆ . '(บันทึกที่5)"
บั้นปลายชีวิต
วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2527 อุสตีนอฟไม่ได้เป็นประธานในการสวนสนามที่จัตุรัสแดงในวันครบรอบ 67 ปี การปฏิวัติเดือนตุลาคม จอมพล เซียร์เกย์ โซโคลอฟ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมคนที่ 1 ทำหน้าที่แทนอุสตีนอฟทั้งตรวจสอบทหารและกล่าวสุนทรพจน์ อุสตีนอฟเป็นโรคปอดบวมในช่วงปลายเดือนตุลาคม การผ่าตัดฉุกเฉินจะต้องมีการดำเนินการเพื่อแก้ไขหลอดเลือดที่โป่งพองในลิ้นเอออร์ตา ตับและไตของเขาเสื่อมโทรมในภายหลัง ในที่สุดก็เสียชีวิต พิธีศพของเขาได้รับเกียรติให้เป็นพิธีศพของรัฐ เถ้าถ่านของเขาถูกฝังอยู่ในกำแพงเครมลิน 24 ธันวาคม พ.ศ. 2527
อ้างอิง
19081984
ปาร์กเกว็ลย์
ปาร์กเกว็ลย์ (Parc Güell) เป็นคอมเพลกซ์สวนที่มีองค์ประกอบด้านสถาปัตยกรรม ตั้งอยู่บนเนินเขาการ์เม็ล ในเขตกราซิอา เมืองบาร์เซโลนา แคว้นกาตาลุญญา ประเทศสเปน ออกแบบโดยอันตอนี เกาดี สถาปนิกชาวกาตาลา และสร้างตั้งแต่ปี ค.ศ. 1900 ถึง ค.ศ. 1914 มีพื้นที่ครอบคลุม 0.1718 ตารางกิโลเมตร ทำให้เป็นหนึ่งในงานด้านสถาปัตยกรรมที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปใต้ โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งในสถานที่ตั้งมรดกโลก ที่เป็นงานของอันตอนี เกาดี
พระครูธรรมานุกูล (ภู จนฺทเกสโร)
หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร (พ.ศ. 2373 - 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476) เป็นพระเกจิอาจารย์ชื่อดังแห่งวัดอินทรวิหาร
ประวัติ
หลวปู่ภู วัดอินทรวิหาร ท่านเกิดเมื่อปี พ.ศ. 2373 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาเจษฎาบดินทร์ ฯ พระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยบิดามีนามว่า นายคง โยมมารดามีนามว่า นางอยู่ เมื่ออายุได้ 9 ปี บิดามารดาท่านได้พาท่านไปบรรพชาเป็นสามเณรตรงกับปี พ.ศ. 2382 ที่วัดท่าคอย ได้ศึกษาเล่าเรียกอักขระสมัย (ภาษาขอม) และหนังสือไทย กับท่านอาจารย์ วัดท่าแค จนกระทั่งเมื่อมีอายุ 21 ปี ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุเมื่อปี พ.ศ. 2394 ณ พัทธสีมา วัดท่าคอย โดยมี พระอาจารย์อ้น วัดท่าคอย เป็นพระอุปัชฌาย์พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์คำ วัดท่าแค เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอาจารย์มา วัดน้ำหัด เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้ฉายานามทางพระว่า "จนฺทสโร" หลังจากอุปสมบทแล้วท่านได้มาจำพรรษาอยู่ที่สำนักวัดท่าแคชั่วระยะหนึ่งก็ได้ออกเดินธุดงค์ จากจังหวัดตากมาพร้อมกับพระพี่ชาย คือ หลวงปู่ใหญ่ หลวงปู่ภูท่านได้เข้าไปในกรุงเทพมหานคร ได้ไปจำพรรษาอยู่ที่วัดสระเกศ แล้วได้ไปช่วยรักษาคนไข้ที่บาดเจ็บ เป็นอหิวาตักโรค  ต่อมาท่านได้ย้ายไปจำพรรษาที่วัดสามปลื้ม ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นวัดจักรวรรดิ์ราชาวาสและได้ย้ายไปจำพรรษาอยู่ วัดโมลีโลกยาราม (วัดท้ายตลาด) ตามลำดับ และท่านได้ย้ายมาจำพรรษาอยู่ที่วัดอินทรารามเมื่อปี พ.ศ. 2432 และได้รับตำแหน่งเจ้าอาวาสเมื่อปี พ.ศ. 2434 ท่านได้รับสมณศักดิ์เป็นพระครูกิตติมศักดิ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๖๓ จนถึงวันมรณภาพเป็นเวลา ๑๓ ปี ท่านถึงแก่มรณภาพเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2476 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปก ฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระจริยาวัตร
หลวงพ่อท่านได้ออกธุดงค์เป็นประจำไม่เคยขาด ร่วมเดินธุดงค์ไปกับท่านเจ้าประคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) เป็นบางครั้งบางคราวบางทีท่านออกธุดงค์ก็มีพระภิกษุติดตามด้วยท่านได้เล่าให้ฟังว่า ถึงเรื่องแปลกๆที่ด้ออกรุกขมูลไปตามป่าเขามากมายหลายเรื่องซึ่งล้วนแล้วแต่ตื่นเต้นน่าอ่านมาก ตลอดระยะเวลาที่ท่านมีชิวิตอยู่ ท่านไม่เคยปล่อยเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ มุ่งหน้าปฏิบัติมีพุทธภูมิเป็นที่ตั้ง การร่ำเรียนวิชาอาคมมา ก็เพียงเพื่อช่วยเหลือ ผู้ที่กำลังทุกข์จากโรคภัยไข้เจ็บนับว่าท่านมีเมตตาธรรมสูงส่ง ท่านปฏิบัติธรรมอย่าเคร่งครัด และออกบิณฑบาตเป็นประจำทุกวัน แต่ความจริงท่านไม่จำเป็นต้องออกก็ได้ เพราะ เจ้าฟ้าสมเด็จกรมพระนครสวรรค์พินิจ ได้จัดอาหารมาถวายทุกวัน แต่ท่านก็ออกไปบิณฑบาต เพราะเป็นกิจของสงฆ์ ท่านฉันจังหันเสร็จแล้ว ก็จะครองผ้าลงโบสถ์และลั่นดานประตู เพื่อมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนท่าน จะเจริญพุทธมนต์ถึง ๑๔ ผูก วันละ ๗ เที่ยวแล้วจึงนั่งวิปัสสนากรรมฐานต่อไปจนถึงเที่ยวทุกๆวัน ท่านเคยเล่าให้ศิษย์ใกล้ชิดฟังว่า ขณะที่นั่งกรรมฐานอยู่พอได้เวลาเที่ยง ทางการจะยิงปืนใหญ่ (เพื่อบอกเวลาว่าเที่ยงแล้ว)ในขณะที่ยิงปืนใหญ่ กูหงายหลังทุกทีท่านพักได้ชั่วครู่ก็จะบำเพ็ญเจริญภาวนาต่อไปจนถึงตีหนึ่ง จึงจะจำวัด ท่านสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า อย่างเช่น ในเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ เป็นประชาธิปไตย เป็นต้น
พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก
พระเจ้าโอลาฟที่ 1 แห่งเดนมาร์ก (Oluf หรือ โอลัฟ; ราว ค.ศ. 1050 – 18 สิงหาคม ค.ศ. 1095) ทรงมีพระสมัญญานามว่า โอลาฟ ผู้หิวกระหาย ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์กในช่วงปี ค.ศ. 1086 ถึง ค.ศ. 1095 หลังจากการสวรรคตของพระเชษฐาคือ พระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระองค์เป็นพระราชโอรสนอกสมรสของพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์ก และเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์ พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิงเงอเกิร์ดแห่งนอร์เวย์ พระราชธิดาในพระเจ้าฮารัลด์ ฮาร์ดราดาแห่งนอร์เวย์ แต่พระองค์ไม่ทรงมีพระราชโอรส ราชบัลลังก์จึงได้แก่พระเจ้าอีริคที่ 1 แห่งเดนมาร์ก พระราชอนุชา
พระราชประวัติ
เจ้าชายโอลาฟประสูติราวปี ค.ศ. 1050 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าสเวนที่ 2 แห่งเดนมาร์กกับพระสนมไม่ปรากฎนาม ในช่วงรัชกาลของพระเจ้าคนุตที่ 4 แห่งเดนมาร์ก พระเชษฐา เจ้าชายโอลาฟทรงได้เป็นดยุกแห่งชเลสวิช ในปี ค.ศ. 1085 เจ้าชายโอลาฟทรงจัดตั้งเลดัง เพื่อโจมตีอังกฤษ กษัตริย์คนุตทรงถ่วงเวลาและพระองค์ไม่สามารถร่วมเป็นผู้นำการเรดังได้ ในขณะที่กองเรือไวกิงเริ่มเบื่อหน่ายท่าทีรีรอของพระองค์ เจ้าชายโอลาฟจึงทรงรับหน้าที่นี้แทนเพื่อคลายความกังวลของเหล่าทหาร กษัตริย์คนุตทรงกลับเกรงกลัวว่าเจ้าชายโอลาฟจะไปเข้าพวกกับขุนนาง และเจ้าชายโอลาฟเองทรงขุ่นข้องพระทัยในความทะเยอทะยานทางราชวงศ์ของกษัตริย์คนุต และเจ้าชายทรงมองพระโอรสของกษัตริย์คนุตคือ เจ้าชายคาร์ล ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานอา เป็นคู่แข่งทางอำนาจคนสำคัญ กษัตริย์คนุตทรงตำหนิเจ้าชายโอลาฟ ว่าทรงก่อปัญหา พระองค์จึงให้เจ้าชายอีริค พระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งซึ่งต่อมาคือ กษัตริย์อีริคที่ 1 ดำเนินการล่ามโซ่ตรวนเจ้าชายโอลาฟ และทรงเนรเทศเจ้าชายโอลาฟไปยังแฟลนเดอส์ภายใต้การควบคุมของโรแบร์ที่ 1 เคานท์แห่งแฟลนเดอส์
พระมหากษัตริย์แห่งเดนมาร์ก
กษัตริย์คนุตทรงถูกปลงพระชนม์ที่โบสถ์นักบุญอัลบันในโอเดนเซ เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1086 ตามมาด้วยการกบฏในจัตแลนด์เหนือ โอลาฟทรงได้รับการประกาศเป็นพระมหากษัตริย์โดยการประชุมสภาขุนนางที่วีบอร์ก ทั้ง ๆ ที่ พระองค์ทรงถูกกักบริเวณอยู่ในแฟลนเดอส์ มีการแลกเปลี่ยนตัวประกันระหว่างกษัตริย์โอลาฟที่ 1 กับพระอนุชาอีกพระองค์หนึ่งคือ เจ้าชายนีลส์ เพื่อให้กษัตริย์โอลาฟได้เสด็จนิวัติเดนมาร์ก เมื่อกษัตริย์โอลาฟกลับมา เจ้าชายอีริคจึงเสด็จหนีไปยังสคาเนีย กษัตริย์โอลาฟเป็นพระราชโอรสองค์ที่สามของกษัตริย์สเวนที่ได้ครองราชย์
รัชกาลของกษัตริย์โอลาฟที่ 1 ประสบปัญหาพืชผลล้มเหลวและภาวะอดอยากหลายปีติดต่อกัน จากบันทึกประวัติศาสตร์ของอาริลด์ ฮูทเฟลด์ใน  "Danmarks Riges Krønike" บรรยายว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฤดูใบไม้ผลิแห้งแล้งมากราวกับถูกไฟไหม้ และในฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าก็เปิดและฝนตกลงมาบ่อยจนผู้คนล่องลอยไปพร้อมขอนไม้ เพื่อตัดยอดเมล็ดธัญพืชที่ชูโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ความหิวโหยของผู้คนเพิ่มขึ้นอย่างมากจนพวกเขาต้องขุดดินเพื่อหารากไม้กิน คนที่มั่งมีเริ่มผ่ายผอมลง คนยากคนจนล้มตายเพราะอดอยาก ความป่วยไข้และความอดอยากมาเยี่ยมเยียนผู้คนทั้งบ้านใหญ่และบ้านน้อย ในความพยายามให้กษัตริย์คนุตที่ 4 ได้รับการประกาศเป็นนักบุญ กษัตริย์โอลาฟทรงได้พระสมัญญานามว่า "ผู้หิวกระหาย" จากความกระหายที่อวดอ้างภาพลักษณ์ของกษัตริย์คนุตที่ 4 ในภาพของความงดงามทางศาสนา ในช่วงนั้นมีการเชื่อกันว่าภาวะทุพภิกขภัยถูกส่งมาโดยพระเจ้าในฐานะเป็นการลงโทษของพระเจ้าสำหรับการมรณสักขีการล่วงเกินทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์อย่างกษัตริย์คนุตที่ 4 แซ็กโซ แกรมมาติคัส นักพงศาวดาร ได้อธิบายถึง ความหิวโหยว่าเป็นปรากฏการณ์ของชาวเดนมาร์กอย่างแท้จริง แม้ว่าจะมีการอธิบายในเวลาภายหลังว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทั่วยุโรปในช่วงปีนั้น
กษัตริย์โอลาฟที่ 1 ทรงตัดขาดเดนมาร์กจากการปฏิรูปเกรกอเรียน โดยพระองค์สนับสนุนผู้อ้างตนเป็นพระสันตะปาปาเคลเมนต์ที่ 3 แทน ในช่วงรัชกาลของกษัตริย์โอลาฟ กฎหมายบางส่วนของกษัตริย์คนุตถูกยกเลิก และอำนาจของฝ่ายบาทหลวงและราชวงศ์ลดลง ส่วนอำนาจขุนนางเพิ่มมากขึ้น เมื่อสแกล์ม วีดพยายามขอความช่วยเหลือจากกษัตริย์โอลาฟให้ทรงช่วยล้างแค้นการตายของพี่ชายของเขาในการทำสงครามกับชาวเวนด์ แต่กษัตริย์โอลาฟกลับไม่สามารถรวบรวมกำลังพลเพื่อช่วยเขาได้ ขุนนางเริ่มเข้ามาเกี่ยวข้องในงานของศาสนจักรมากขึ้น และขุนนางชาวจัตแลนด์อย่าง อัสเชอร์ ทอร์คิลสัน ได้เป็นอาร์กบิชอปแห่งลุนด์ จากการแต่งตั้งจากกษัตริย์โอลาฟในปี ค.ศ. 1089
อ้างอิง
1095
สตริปเปอร์
นักระบำเปลื้องผ้า หรือ สตริปเปอร์ (stripper) คือนักเต้นยั่วยวนมืออาชีพที่เต้นอยู่บนเวทีหรือบริเวณพื้นที่ที่จัดให้ในสถานเริงรมย์ ลานกิจกรรม หรือในสถานที่ส่วนตัว โดยผู้เต้นจะทำหน้าที่เย้าแหย่ผู้ชมเพื่อสร้างปฏิสัมพันธ์และได้รับเงินทิปเป็นค่าตอบแทน โดยในระหว่างเต้นสตริปเปอร์จะทำการเปลื้องผ้าออกทีละส่วน
สตริปเปอร์แบ่งเป็นสามประเภทหลักคือ