cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
นิก โพเวลล์
นิโคลาส เอดวาร์ด "นิก" โพเวลล์ (Nicholas Edward "Nick" Powell) เกิดเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2537 เป็นนักฟุตบอลชาวอังกฤษ เล่นในตำแหน่งกองกลาง ลงเล่นให้ทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 16 ปีจนถึงทีมชาติอังกฤษรุ่นอายุไม่เกิน 21 ปี เริ่มต้นเล่นให้กับครูว์อเล็กซานดรา หลังจากนั้นย้ายมาเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด เมื่อปี ค.ศ. 2012 ปัจจุบันเล่นให้กับสโตกซิตี
ภาษากรีกคอยนี
ภาษากรีกคอยนีมีรูปแบบการเขียนทั้งในแบบวรรณกรรมไปจนถึงภาษาพูด เนื่องจากเป็นภาษาหลักในจักรวรรดิไบแซนไทน์ ทำให้ภาษานี้พัฒนาไปเป็นภาษากรีกสมัยกลาง ซึ่งภายหลังกลายเป็นภาษากรีกสมัยใหม่
คำว่า คอยนี หรือ คอยเน่ (Koine) มาจากคำกรีกว่า ἡ κοινὴ διάλεκτος แปลว่า ภาษาสำเนียงกลาง โดยคำกรีก คอยแน (κοινή) หมายถึง "ที่ใช้ร่วมกัน" ในประเทศกรีซเรียกภาษานี้ว่า "ภาษาภูมิภาคเฮลเลนิสติก" (Ελληνιστική Κοινή) เมื่อภาษากรีกคอยนี กลายมาเป็นภาษาที่ใช้ในวงการวรรณกรรม เมื่อราวศตวรรษที่ 1 ก่อนค.ศ. จึงเกิดการแยกภาษาคอยนีที่เป็นภาษาพูด และที่เป็นภาษาเขียนออกจากกัน โดยถือว่าภาษาเขียนของ กรีกคอยนี เป็นภาษาวรรณกรรมหลังยุคคลาสสิก ส่วนภาษาพูดถือว่าเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน ไมใช่ภาษาหนังสือ ฯ บางท่านก็เรียกภาษากรีกคอยนีว่าเป็น "ภาษาสำนวนอเล็กซานเดรีย" (Ἀλεξανδρέων διάλεκτος) ซึ่งถือเป็นสำเนียงสากลของภาษากรีกในสมัยนั้น
ภาษากรีกคอยนีมีบทบาทในทางวรรณกรรมมาก โดยเป็นภาษาสื่อสารของยุคหลังคลาสสิก ที่นักวิชาการ และนักเขียนใช้อย่างแพร่หลาย รวมถึง พลูทาร์ก และโพลีบิอัส นอกจากนี้ กรีกคอยนียังเป็นภาษาของพระคริสต์ธรรมใหม่ และของเซปตัวจินท์ (Septuagint) หรือคัมภีร์พระคริสต์ธรรมเก่าภาษากรีกฉบับแปลศตวรรษที่ 3 นอกจากนี้งานเขียนทางเทววิทยาของเหล่าปิตาจารย์แห่งคริสตจักรในช่วงแรกๆ ก็เป็นภาษากรีกคอยนีเกือบทั้งหมด ปัจจุบันภาษานี้ยังใช้อยู่ในฐานะภาษาทางพิธีกรรมของศาสนจักรกรีกออร์โธด็อกซ์
เทือกเขาปามีร์
เทือกเขาปามีร์ (Pamir Mountains) เป็นเทือกเขาในเอเชียกลาง บริเวณจุดบรรจบของเทือกเขาหิมาลัยกับ เทียนชาน เทือกเขาการาโกรัม เทือกเขาคุนหลุน เทือกเขาฮินดูกูช และเทือกเขาฮินดูราช ที่ถือเป็นหุบเขาที่สูงที่สุดในโลก เทือกเขาปามีร์ตั้งอยู่ในจังหวัดกอร์โน-บาดัคชานของประเทศทาจิกิสถานโดยส่วนใหญ่
วัดบางกระสอบ
วัดบางกระสอบ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 10 บ้านบางกระสอบ ตำบลบางกระสอบ อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ
วัดสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2387 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว นายดวงและนางทรัพย์ สองสามีภรรยา ได้บริจาคทรัพย์สินสร้างวัดขึ้น วันหนึ่งได้ไปขุดค้นที่สะพานท้ายวัด จอบได้ฟันกระทบปากโอ่ง และขุดลงไปก็พบเงินพดด้วงจำนวนมาก ประมาณ 40–50 ปีบ โอ่งนี้มีอายุกว่า 700 ปี เมื่อสร้างเสร็จจึงได้ตั้งชื่อวัดว่า วัดใหม่ตาดวงยายทรัพย์ และต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็นทางการว่า "วัดบางกระสอบ" ตามชื่อของตำบล
โบราณวัตถุอื่น คือ พระพุทธรูปประธานปางมารวิชัยในวิหาร (พระรัตนโภคะ) เป็นปูนปั้นติดที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ อายุราว พ.ศ. 2000 ร่วมสมัยโคลงกำสรวลสมุทร ในอดีตวัดบางกระสอบเป็นชุมทางคมนาคมยุคต้นอยุธยา อยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องคลองสำโรง (เส้นทางหลักไปบางปะกง)
วัดบางกระสอบนี้เป็นสถานที่ให้กำเนิดพระปิดตาที่วงการพระเครื่องนิยมเล่นหากัน
น้ำส้มสายชู
น้ำส้มสายชู เป็นของเหลวที่ได้จากกระบวนการหมัก มีองค์ประกอบหลักคือกรดน้ำส้ม (กรดอะซิติก) น้ำส้มสายชูทั่วไปมีความเข้มข้นของกรดตั้งแต่ 4% ถึง 8% โดยปริมาณ และอาจสูงถึง 18% หากเป็นน้ำส้มสายชูที่ได้จากการดอง น้ำส้มสายชูหมักโดยธรรมชาติยังมีกรดชนิดอื่น ๆ ในปริมาณเล็กน้อย เช่น กรดทาร์ทาริก และ กรดซิตริก มนุษย์รู้จักการผลิตและใช้น้ำส้มสายชูมาตั้งแต่สมัยโบราณ  น้ำส้มสายชูเป็นองค์ประกอบสำคัญของอาหารยุโรป อาหารเอเชีย และตำรับอาหารอื่น ๆ และยังสามารถนำมากำจัดคราบได้อีกด้วย
คำว่า "vinegar" มาจากคำในภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส vin egre แปลว่าไวน์ที่เปรี้ยว
น้ำส้มสายชูเป็นองค์ประกอบสำคัญของอาหารยุโรป อาหารเอเชีย และตำหรับอาหารอื่นๆ น้ำส้มสายชู (Vinegar)เป็นของเหลวที่ได้จากกระบวนการหมัก คำว่า vinegar มาจากคำว่า vin aigre เป็นภาษาฝรั่งเศส แปลว่า ไวน์เปรี้ยว เพราะน้ำส้มสายชู ในสมัยเริ่มต้นได้จากการหมักทำให้ได้กรดน้ำส้ม (actetic acid) ซึ่ง มีคุณสมบัติที่ให้รสเปรี้ยว เพราะไม่มีพิษต่อร่างกายประเภทของน้ำส้มสายชูนั้นแบ่งออกเป็น 3 ชนิด ได้แก่น้ำส้มสายชูหมัก คือน้ำส้มสายชูที่ได้จากการหมัก เมล็ดธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวโพด ผลไม้ เช่น สับปะรด แอปเปิล หรือ น้ำตาล กากน้ำตาล (molass)น้ำส้มสายชูกลั่น เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการนำเอทธิลอัลกอฮอล์กลั่นเจือจาง มาหมักกับเชื้อน้ำส้มสายชู หรือเมื่อหมักแล้วนำไปกลั่น หรือได้จากการนำน้ำส้มสายชูหมักมากลั่น น้ำส้มสายชูกลั่นจะต้องมีลักษณะใส ไม่มีตะกอน และมีปริมาณกรดน้ำส้มไม่น้อยกว่า 4%น้ำส้มสายชูเทียม เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการนำเอากรดน้ำส้ม ซึ่งสังเคราะห์ขึ้นทางเคมี เป็นกรดอินทรีย์มีฤทธิ์เป็นกรดอ่อนมีความเข้มข้นประมาณ 95% มาเจือจางจนได้ปริมาณกรด 4-7% ลักษณะใส ไม่มีสี กรดน้ำส้มที่นำมาเจือจางจะต้องมีความบริสุทธิ์สูงจึงเหมาะสมที่จะนำมาเป็นอาหารได้ส่วนคำว่า "น้ำส้มสายชู" ซึ่งเป็นคำไทยนั้น น่าจะมาจากหลักฐานที่ว่า เมื่อหลายพันปี ที่ผ่านมา ประเทศจีนเข้าใจเทคนิคของการหมักน้ำส้มสายชูจากธัญพืช ในหนังสือโจว หลี่ ประพันธ์โดยโจวกง เมื่อปี ค.ศ.1058 นั้นได้บันทึกถึงการหมักน้ำส้มสายชู และสมัยชุนชิวจ้านกว๋อ ปรากฏว่ามีโรงกลั่นน้ำส้มสายชูแล้ว หนังสือบันทึกวิชาการสำคัญ ฉีหมินเย่าซู（齊民要術） ได้กล่าวไว้ว่า “ชู่ 醋” คือน้ำส้มสายชูจีนในปัจจุบัน ในสมัยโบราณเขียนคำว่าชื่อ “ชู่” 醋 ได้อีกว่า “ 酢” หรือ “醯” และได้บันทึกขั้นตอนของการหมักน้ำส้มสายชูอย่างละเอียด นักประวัติศาสตร์นามว่าห่าวซู่โหว(郝樹候) ได้สำรวจที่ไท้เอวี๋ยน และพบว่าก่อนค.ศ.479 เมื่อตั้งเมืองจิ้นหยาง（晉陽）แล้วก็มีผู้คนทำน้ำส้มสายชูจีน คนถิ่นอื่นจึงเรียกคนซานซีว่า “เหล่าซีเอ๋อร์（老醯兒）”คำว่า “ซี-醯” ซึ่งเป็นเสียงพ้องของคำว่า “ชู่-醋” อักษรในสมัยโบราณการนำอักษรชู่โบราณมาเรียกคนซานซีนั้น สะท้อนถึงเวลาที่เก่าแก่และคนจำนวนมากในการหมักน้ำส้มสายชูจีน ในประวัติศาสตร์ ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวได้ว่า ซานซีเป็นแหล่งกำเนิดของการหมักน้ำส้มสายชูของจีน และประวัติของการหมักน้ำส้มสายชูอย่างน้อยก็มีอายุมากกว่า 2,480 ปี จึงเป็นที่น่าเข้าใจได้ว่า คำว่า "น้ำส้ม" มาจากรสชาติที่เปรี้ยว และคำว่า "สายชู" น่าจะมาจากแหล่งกำเนิดคือ "ซานซี" หรือ "ซานชู่" จนมาเป็นคำว่า "น้ำส้มซานชู่" หรือ "น้ำส้มสายชู"
วัดอาวุธวิกสิตาราม
วัดอาวุธวิกสิตาราม [อา-วุด-วิ-กะ-สิ-ตา-ราม] เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ สังกัดคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ใน พ.ศ. 2532 กองทัพบกได้อนุญาตใช้สถานที่วัดเป็นฌาปนสถานกองทัพบกเพื่อบริการสมาชิกฌาปนสถานกิจสงเคราะห์กองทัพบกหรือข้าราชการทหารที่ตั้งอยู่ฝั่งธนบุรี วัดอาวุธวิกสิตารามเป็นสำนักเรียนโดยการจัดการการศึกษาพระปริยัติธรรมแก่พระภิกษุสามเณร ทั้งแผนกธรรมและบาลีมาตั้งแต่ พ.ศ. 2530
ประวัติ
เดิมชาวบ้านเรียกว่า วัดปากคลองบางพลัด หรือ วัดบางพลัดนอก มีเรื่องเล่าว่า มีพระและชาวบ้านจำนวนหนึ่งอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยาเมื่อครั้งเสียกรุง พ.ศ. 2310 เข้ามาตั้งรกราก ต่อมา พ.ศ. 2422 จึงได้ตั้งเป็นวัดขึ้น พันเอก พระยาอาวุธภัณฑ์เผด็จ (ท้วม) เจ้ากรมคลังแสงในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้อุปถัมภ์วัดและบูรณปฏิสังขรณ์เสนาสนะสงฆ์แล้วขอพระราชทานนามวัดใหม่ พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามวัดว่า "วัดอาวุธวิกสิตาราม" ใน พ.ศ. 2442 มีความหมายว่า "วัดพระยาอาวุธฯ และคุณหญิงแย้มฯ" ซึ่งเป็นผู้บูรณปฏิสังขรณ์
วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 1 เมื่อวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2441 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งที่ 2 เมื่อวันที่ 12 เมษายน พ.ศ. 2511 วัดยกฐานะเป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ เมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2539 ปัจจุบันเป็นที่ตั้งโรงเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม สังกัดกรุงเทพมหานคร และได้รับคัดเลือกจากกรมการศาสนา กระทรวงศึกษาธิการ เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจ้าปี พ.ศ. 2539
อาคารเสนาสนะ
พระอุโบสถเป็นทรงไทย หลังคาลดสามชั้นประดับช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ หน้าบันเจาะเป็นช่องเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปปางลีลาประกอบลายปูนปั้นกนกเปลวและกระจกสี บานหน้าต่างด้านนอกเป็นไม้แกะสลักรูปเทพนมประดับกระจก ส่วนบานประตูเป็นไม้แกะสลักรูปกินรียืนประนมมือและรูปดอกไม้ต่าง ๆ ประดับกระจก พระประธานคือ พระพุทธชินราชจำลอง และบนฐานชุกชีเดียวกันนั้นยังเป็นที่ประดิษฐานพระอัครสาวก 4 องค์ยืนประนมหัตถ์และพระพุทธรูปปางต่าง ๆ ภายนอกพระอุโบสถมีพระสยามเทวาธิราช เสาหินพระเจ้าอโศก และธรรมจักร
บูดาเปสต์
บูดาเปสต์ (Budapest, ) หรือ บูดอแป็ชต์ (Budapest, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในฮังการี และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 9 ในสหภาพยุโรปตามจำนวนประชากรในเขตเมือง เมืองนี้มีประชากรประมาณ 1.8 ล้านคน (ค.ศ. 2011) บนพื้นที่ประมาณ 525 ตารางกิโลเมตร (203 ตารางไมล์) บูดาเปสต์เป็นทั้งเมืองและมณฑลและเป็นศูนย์กลางของเขตเมืองบูดาเปสต์ซึ่งมีพื้นที่ 7,626 ตารางกิโลเมตร (2,944 ตารางไมล์) และมีประชากร 3,303,786 ซึ่งประกอบด้วย 33% ของประชากรฮังการี
บูดาเปสต์กลายเป็นเมืองที่มีอาณาเขตครอบคลุมทั้ง 2 ฝั่งของแม่น้ำดานูบหลังจากการรวมกันของเมือง 3 เมือง ใน พ.ศ. 2416 (ค.ศ. 1873) โดยทางฝั่งขวา (ฝั่งตะวันตก) ได้แก่ เมืองบูดอ (Buda) และโอบูดอ (Óbuda) เข้ากับเมืองแป็ชต์ (Pest) ทางฝั่งซ้าย (ฝั่งตะวันออก) ประวัติความเป็นมาของบูดาเปสต์ เริ่มต้นเมื่อการตั้งถิ่นฐานของชาวเคลต์ในยุคแรก แล้วเปลี่ยนเป็นเมืองอาควินคัม (Aquincum) ของโรมัน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแพนโนเนียตอนล่าง ชาวฮังการีเข้ามาในดินแดนในช่วงปลายศตวรรษที่ 9 ในการพิชิตที่ราบพันโนเนียของชาวฮังการี หลังจากนั้น พื้นที่ของบูดาเปสต์ในปัจจุบันถูกพวกมองโกลปล้นสะดม ระหว่าง ค.ศ. 1241–1242 หลังการถอยร่นทัพมองโกล กรุงบูดาที่ก่อตั้งขึ้นใหม่ กลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางของวัฒนธรรมมนุษยนิยม ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาช่วงศตวรรษที่ 15  หลังการพ่ายแพ้ของราชอาณาจักรฮังการี ณ ยุทธการที่โมเฮ็คส์ ในปี ค.ศ. 1526 ตามมาด้วยการปกครองของออตโตมันเกือบ 150 ปี หลังจากการยึดบูดาคืนในปี ค.ศ. 1686 ภูมิภาคนี้ได้เข้าสู่ยุคใหม่แห่งความรุ่งเรืองโดยเมืองบูดาเปสต์กลายเป็นเมืองที่เจริญระดับโลก หลังจากการรวมกันของเมืองบูดอ เมืองโอบูดอ และ เมืองแป็ชต์ ในวันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1873 บูดาเปสต์ยังกลายเป็นเมืองหลวงร่วมของจักรวรรดิออสเตรีย - ฮังการี ซึ่งเป็นมหาอำนาจในยุโรปที่สลายไปในปี ค.ศ. 1918 หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เมืองนี้เป็นจุดโฟกัสของการปฏิวัติฮังการีในปี ค.ศ. 1848 การรบที่บูดาเปสต์ในปี ค.ศ. 1945 และการปฏิวัติฮังการี ในปึ ค.ศ. 1956 จากสหภาพโซเวียต
บูดาเปสต์เป็นเมืองระดับโลกอัลฟ่า ที่มีจุดแข็งในด้านการค้า การเงิน สื่อ ศิลปะ แฟชั่น การวิจัย เทคโนโลยีการศึกษา และ ความบันเทิง เป็นศูนย์กลางทางการเงินของฮังการีและได้รับการจัดอันดับให้เป็นนครที่มีการพัฒนาเศรษฐกิจเมืองเร็วเป็นอันดับ 2 ในยุโรป บูดาเปสต์เป็นสำนักงานใหญ่ของสถาบันนวัตกรรมและเทคโนโลยีแห่งยุโรป (European Institute of Innovation and Technology), European Police College และสำนักงานต่างประเทศแห่งแรกของสำนักงานส่งเสริมการลงทุนของจีน (China Investment Promotion Agency) วิทยาลัยและมหาวิทยาลัยกว่า 40 แห่งตั้งอยู่ในบูดาเปสต์ รวมถึงมหาวิทยาลัยเอิตเวิช โลรานด์ (ELTE) มหาวิทยาลัย Semmelweis และมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีและเศรษฐศาสตร์บูดาเปสต์ (BME)
รถไฟใต้ดินบูดาเปสต์ซึ่งเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1869 ให้บริการผู้โดยสารกว่า 1.27 ล้านคนต่อวัน ในขณะที่รถรางให้บริการผู้โดยสาร 1.08 ล้านคนต่อวัน พื้นที่ตอนกลางของบูดาเปสต์ริมแม่น้ำดานูบได้รับการจัดให้เป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโก และมีอนุสรณ์สถานที่โดดเด่นหลายแห่งรวมถึงอาคารรัฐสภาฮังการี (Hungarian Parliament Building) และ ปราสาทบูดา (Buda Castle) เมืองนี้ยังมีน้ำพุร้อนใต้พิภพราว 80 แห่ง ระบบถ้ำน้ำร้อนที่ใหญ่ที่สุด โบสถ์ที่ใหญ่เป็นอันดับสอง และ อาคารรัฐสภาที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก บูดาเปสต์ดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติประมาณ 12 ล้านคนต่อปี ทำให้เป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยมในยุโรป เมืองนี้ได้รับเลือกให้เป็นจุดหมายปลายทางของยุโรปที่ดีที่สุดประจำปี 2019 ซึ่งเป็นผลสำรวจสำคัญที่จัดทำโดย EBD ซึ่งเป็นองค์กรการท่องเที่ยวที่เป็นพันธมิตรกับคณะกรรมาธิการยุโรป นอกจากนี้ยังติดอันดับ Best European Destinations 2020 โดย Big7Media บูดาเปสต์ยังได้รับการจัดอันดับให้เป็นเมืองที่ดีที่สุดอันดับ 3 ของยุโรปในแบบสำรวจที่คล้ายกันซึ่งจัดทำโดย นิตยาสาร Which?
ยุคก่อนประวัติศาสตร์จนถึงยุคจักรวรรดิโรมัน
การตั้งถิ่นฐานครั้งแรกในดินแดนบูดาเปสต์มีขึ้นโดยชาวเคลต์ ก่อนคริสต์ศตวรรษที่ 1 ต่อมาดินแดนแห่งนี้ได้ถูกครอบครองโดยจักรวรรดิโรมัน การตั้งถิ่นฐานของชาวโรมันจึงมีขึ้นในแถบนี้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นการบันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เป็นลายลักษณ์อักษร ในพื้นที่กรุงบูดาเปสต์ในปัจจุบัน โดยได้เริ่มมีการบันทึกโดยกองทหารโรมัน จักรวรรดิโรมันได้ก่อตั้งเมืองชื่อว่า เมืองอาควินคุม (Aquincum) ซึ่งกลายเป็นเมืองหลักของแคว้นพันโนเนียล่าง (Pannonia Inferior)โดยมีชื่อเมืองว่า อาควินคุม (Aquincum) ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อประมาณ ค.ศ. 89 บนฝั่งตะวันตกของแม่น้ำดานูบ (ในพื้นที่โอบูดอ (Óbuda) ในปัจจุบัน) เมืองอาควินคัมจาก ค.ศ. 106 ถึงต้นศตวรรษที่ 4 อาควินคุมกลายเป็นศูนย์กลางของแคว้นพันโนเนีย (Pannonia) ตอนล่าง ชาวโรมันสร้างถนน อัฒจันทร์ ห้องอาบน้ำ และ บ้านที่มีพื้นอุ่น ภายในค่ายทหารที่มีป้อมปราการแห่งนี้ โดยมีประชากรประมาณ 20,000 คน บางครั้งจักรพรรดิโรมันก็ไปเยี่ยมชมพระราชวังของผู้ว่าการรัฐที่สร้างขึ้นบนเกาะโอบูดอ (Óbuda-sziget) ในปัจจุบัน ในพื้นที่ของเมืองบูดาเปสต์ปัจจุบัน มีซากปรักหักพันซึ่งเคยเป็นที่ตั้งค่ายเสริมของจักรวรรดิโรมันหลายแห่ง (เช่น อาเบร์ทฟอลวอ (Albertfalva), คัมโปนา (Campona)) และป้อมปราการต่อต้าน (เช่น คอนตรา-อาควินคุม (Contra-Aquincum)) เมืองอาควินคุมของโรมันเป็นเมืองโรมันที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดีที่สุดในฮังการี โบราณสถานแห่งนี้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีส่วนด้านในแบบเปิดโล่ง
การพิชิตดินแดนของเผ่าฮังการี
ชนเผ่าฮังการีที่นำโดยผู้นำเผ่าอาร์พาด (Árpád) เดินทางบนหลังม้าออกจากบ้านเกิดเดิมทางตอนเหนือของบัลแกเรีย (เดิมต้นตระกูลของเผ่าฮังการี อยู่ในแถบเทือกเขาอูรัลในไซบีเรีย) โดยซาร์ซิเมียน (Tsar Simeon) หลังจากการรบที่บูห์ตอนใต้ (Battle of Southern Buh) ได้เข้ามาตั้งรกรากในดินแดนนี้ช่วงปลายศตวรรษที่ 9 โดยแทนที่ผู้ตั้งถิ่นฐานชาวบัลแกเรียที่ตั้งถิ่นฐานในเมืองบูดาและเมืองแป็ชต์ และอีกหนึ่งศตวรรษต่อมา ชาวฮังการีจึงได้ก่อตั้งราชอาณาจักรฮังการีอย่างเป็นทางการ [18] การวิจัยระบุว่าที่อยู่อาศัยของราชวงศ์อาร์พาด (Árpád dynasty) เป็นจุดเริ่มต้นของอำนาจศูนย์กลางใกล้กับเขตกรุงบูดาเปสต์ในปัจจุบัน จากข้อมูลของอาโนนิมุส (Anonymus) หลังจากการพิชิตที่ราบพันโนเนีย ผู้นำเผ่าฮังการี นามว่า อาร์พาด (Árpád) ได้เลือกบูดอวาร็อต (Budavárat) อดีตเมืองของอัลติลาเดอะฮุน ผู้เป็นต้นตระกูล ให้เป็นที่พักของชนเผ่าของเขาเนื่องจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์เป็นศูนย์กลางของแอ่งที่ราบ ผู้นำเผ่าอาร์พาดถูกฝังที่นี่ในปี ค.ศ. 907 ในแฟเฮแร็จฮาซ (Fehéregyház) ที่อยู่ใกล้เคียงกับปราสาทบูดอวาร์ ในปัจจุบัน บูดอวาร็อตเชื่อกันว่าอยู่ในเขตโอบูดอ (Óbuda) (แม้ว่าจะมีนักโบราณคดีบางคนที่ระบุว่าอยู่ที่ แป็ชต์ฮิแด็กคูต Pesthidegkút หรือในเทือกเขาปิลิช (Pilis hegység) ที่อยู่ใกล้เคียงก็ตาม)
ยุคกลาง
กรุงบูดาเปสต์มีตำนานของบิชอปนามว่า แกลเลิร์ต (Bishop Gellért) ผู้ถูกลอบสังหารโดยกลุ่มกบฏนอกรีต ข้างภูเขาแกลเลิร์ต (Gellért-hegy) (หรือชื่อเดิมคือภูเขาแป็ชต์) โดยตามตำนานเขาแทงและถูกกระแทกลงมาจากเนินเขาในถังไม้
การรุกรานของเผ่าตาตาร์ในศตวรรษที่ 13 ทำให้ชาวฮังการีได้ตระหนักถึงความสำคัญในการปกป้องพรมแดนของที่ราบพันโนเนียให้แน่นหนายิ่งขึ้น กษัตริย์เบลอที่ 4 แห่งฮังการี จึงโปรดเกล้าฯให้สร้างกำแพงหินเสริมรอบเมืองต่างๆ และตั้งพระราชวังของพระองค์เองไว้บนยอดเนินเขาบูดอ ในปี ค.ศ. 1361 กรุงบูดาจึงได้กลายเป็นเมืองหลวงของฮังการีอย่างเป็นทางการนับแต่นั้น บทบาททางวัฒนธรรมของบูดอมีความสำคัญอย่างยิ่งในรัชสมัยของกษัตริย์แมทเธียส คอร์วินุส (Matthias Corvinus) โดยวัฒนธรรมในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาของอิตาลี มีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาทางศิลปวัฒนธรรมในกรุงบูดาเปสต์ ห้องสมุดของกษัตริย์แมทเธียส คอร์วินุส ที่มีชื่อว่า บิบลิโอเธกา คอร์วิเนียนา (Bibliotheca Corviniana) เป็นแหล่งรวบรวมพงศาวดารประวัติศาสตร์และผลงานทางปรัชญาและวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุโรปในศตวรรษที่ 15 และมีขนาดเป็นอันดับสองรองจากหอสมุดวาติกันเท่านั้น หลังจากการก่อตั้งมหาวิทยาลัยฮังการีแห่งแรกในเมืองเปช ในปี ค.ศ. 1367 (มหาวิทยาลัยเปช University of Pécs) มหาวิทยาลัยแห่งที่สองได้รับการจัดตั้งขึ้นในโอบูดอ (Óbuda) ในปี ค.ศ. 1395 (มหาวิทยาลัยโอบูดอ University of Óbuda) หนังสือฮังการีเล่มแรกพิมพ์ในบูดอในปี ค.ศ. 1473 บูดอมีประชากรประมาณ 5,000 คน ในปี ค.ศ. 1500
การยึดครองของจักรวรรดิออตโตมัน
ในปี ค.ศ. 1686 จักรวรรดิออตโตมันพิชิตบูดอได้ในในปี ค.ศ. 1526 และ1529 จนในที่สุดก็เข้ายึดครองในปี ค.ศ. 1541 การปกครองของจักรวรรดิออตโตมันกินเวลานานกว่า 150 ปี ชาวเติร์กได้สร้างสถานที่อาบน้ำที่โดดเด่นมากมายภายในเมือง ห้องอาบน้ำบางแห่งที่ชาวเติร์กสร้างขึ้นระหว่างการปกครอง ยังคงใช้งานได้ในอีก 500 ปีต่อมา เช่น โรงอาบน้ำรูดอช (Rudas Baths) และ โรงอาบน้ำคิราย (Király Baths) ในปี ค.ศ. 1547 จำนวนชาวคริสเตียนในเขตบูดาเปสต์ ลดลงเหลือหลักพัน และในปี ค.ศ. 1647 ก็ลดลงเหลือเพียงประมาณ 70 คน ส่วนทางตะวันตกของที่ราบที่ไม่มีคนปกครอง ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ฮับส์บูร์กในฐานะราชวงศ์ผู้ปกครองฮังการี
ในปี ค.ศ. 1686 สองปีหลังจากการปิดล้อมบูดอที่ไม่ประสบความสำเร็จ การบุกครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้น เพื่อยึดคืนเมืองหลวงของฮังการี คราวนี้กองทัพของโฮลีลีก (Holy League) มีขนาดใหญ่เป็นสองเท่าโดยมีทหารกว่า 74,000 คน ประกอบด้วย ชาวเยอรมัน โครเอเชีย ดัตช์ ฮังการี อังกฤษ สเปน เช็ก อิตาลี ฝรั่งเศส เบอร์กันดี เดนมาร์ก และ สวีเดน รวมทั้งชาวยุโรปอื่น ๆ ในฐานะทหารอาสาสมัคร ทหารปืนใหญ่และเจ้าหน้าที่ กองกำลังชาวคริสต์ได้ยึดเมืองบูดอ และในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ดินแดนฮังการีในอดีตทั้งหมดยกเว้นพื้นที่ใกล้เมืองทิมิโซอารา ได้ถูกยึดคืนจากพวกเติร์กทั้งหมด มีการลงนามยินยอมคืนดินแดนที่ราบพันโนเนีย ในสนธิสัญญาคาร์โลวิทซ์ (Karlowitz) ในปี ค.ศ. 1699 เป็นยอมรับอย่างเป็นทางการว่าแสดงการสิ้นสุดการปกครองที่ราบพันโนเนียของจักรวรรดิออตโตมัน และในปี ค.ศ. 1718 ราชอาณาจักรฮังการีทั้งหมด รวมทั้งเมืองทิมิโซอารา ก็เป็นอิสระจากการปกครองของพวกออตโตมันในที่สุด
ภูมิประเทศ
บูดาเปสต์ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ณ ศูนย์กลางของที่ราบพันโนเนีย ตั้งอยู่บนเส้นทางโบราณที่เชื่อมระหว่างเนินเขาทรานส์ดานูเบียกับที่ราบใหญ่ฮังการี หากเดินทางด้วยถนน กรุงบูดาเปสต์จะมีระยะห่างจากกรุงเวียนนาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ 216 กิโลเมตร (339 ไมล์) ห่างจากกรุงวอร์ซอไปทางทิศใต้ 545 กิโลเมตร (339 ไมล์) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงมอสโก 1,565 กิโลเมตร (697 ไมล์) ห่างไปทางทิศเหนือของกรุงเอเธนส์ 1,122 กิโลเมตร (697 ไมล์) ห่างจากกรุงมิลานไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ 788 กิโลเมตร (490 ไมล์) และห่างจากกรุงปรากของสาธารณรัฐเช็กไป 443 กิโลเมตร (275 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้
กรุงบูดาเปสต์มีพื้นที่ 525 ตารางกิโลเมตร (203 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ในเขตฮังการีตอนกลาง (Közép-Magyarország) กรุงบูดาเปสต์ถูกล้อมรอบด้วยเขตที่อยู่อาศัยในเทศมณฑลแป็ชต์ (Pest megye) กรุงบูดาเปสต์มีการขยายตัวออกจากศูนย์กลางเป็นระยะทาง 25 และ 29 กม. (16 และ 18 ไมล์) ในทิศทางเหนือ - ใต้และ ตะวันออก - ตะวันตก ตามลำดับ แม่น้ำดานูบไหลเข้าสู่เมืองจากทางเหนือ ซึ่งล้อมรอบเกาะกลางน้ำสองเกาะ คือเกาะโอบูดา และเกาะมากาเร็ต เกาะที่สาม คือ เกาะแชแป็ล (Csepel Island) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะบูดาเปสต์ดานูบ (Budapest Danube islands) แต่การแบ่งเขตของเกาะนี้ มีเพียงปลายทางเหนือสุดเท่านั้นที่อยู่ในเขตเมือง แม่น้ำที่แยกทั้งสองส่วนของเมืองมีความกว้าง 230 ม. ที่จุดที่แคบที่สุดในบูดาเปสต์ เขตแป็ชตจ์ (Pest) ทางตะวันออกของเมือง ตั้งอยู่บนที่ราบฮังการีใหญ่ ส่วนทางบูดา (Buda) ฝั่งเมืองตะวันตกค่อนข้างเป็นเนินเขาสลับซับซ้อน
เมื่อถึงจุดนี้ ณ เมืองบูดาเปสต์ แม่น้ำดานูบจะมีการเลี้ยวย้อนมาทางใต้ (จากเดิมไหลไปทางตะวันออก ในประเทศสโลวาเกีย) เนื่องจากมีเกาะเล็ก ๆ อยู่กลางแม่น้ำ เมืองนี้มีความแตกต่างทางภูมิประเทศ: เมืองบูดาถูกสร้างขึ้นบนระเบียงแม่น้ำที่สูงขึ้นและมีเนินเขาทางด้านตะวันตก ในขณะที่เมืองแป็ชต์ที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก แผ่กระจายออกไปบนที่ราบและมีลักษณะเป็นดินทรายบนฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ภูมิประเทศของเมืองแป็ชต์ มีการขยายเพิ่มขึ้น โดยมีการไล่ระดับไปทางตะวันออกเล็กน้อย ส่วนทางตะวันออกสุดของเมืองแป็ชต์ อยู่ที่ระดับความสูงเดียวกันกับเนินเขาที่เล็กที่สุดของเมืองบูดา (Gellért Hill และ Castle Hill)
เนินเขาของเมืองบูดา ประกอบด้วยหินปูนและโดโลไมต์เป็นส่วนใหญ่ น้ำที่ไหลผ่านสร้างระบบถ้ำหินงอกหินย้อย (speleothems) ขึ้นภายในหุ่บเหบเขา โดยระบบถ้ำที่มีชื่อเสียงที่สุดคือถ้ำปาลเวิดยิ (Pálvölgyi) (ความยาวรวม 7,200 ม. หรือ 23,600 ฟุต) และถ้ำแซมเลอแฮ็ดยิ (Szemlőhegyi) (ความยาวรวม 2,200 ม. หรือ 7,200 ฟุต) เนินเขาก่อตัวขึ้นในยุคไทรแอสซิก จุดที่สูงที่สุดของเนินเขาและบูดาเปสต์คือ ภูเขายาโน็ช (János-้hegy) สูงจากระดับน้ำทะเล 527 เมตร (1,729 ฟุต) จุดต่ำสุดคือแนวของแม่น้ำดานูบซึ่งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 96 เมตร (315 ฟุต) บูดาเปสต์ยังอุดมไปด้วยพื้นที่สีเขียว จากพื้นที่ 525 ตารางกิโลเมตร (203 ตารางไมล์) ของเมืองนั้น 83 ตารางกิโลเมตร (32 ตารางไมล์) เป็นพื้นที่สีเขียว ซึ่งประกอบด้วยสวนสาธารณะและป่าไม้ ป่าของเนินเขาบูดาได้รับการคุ้มครองทางสิ่งแวดล้อม
ความสำคัญของเมืองในแง่ของการจราจรนั้นสำคัญมาก เนื่องจากถนนสายหลักในยุโรป (European roads) และเส้นทางรถไฟในยุโรป (European railway) หลายสายนำไปสู่บูดาเปสต์ แม่น้ำดานูบเป็นทางน้ำที่สำคัญและภูมิภาคนี้ในใจกลางของที่ราบพันโนเนียนั้นตั้งอยู่บนถนนเส้นทางการค้า บูดาเปสต์เป็นหนึ่งในสามเมืองหลวงของโลกที่มีบ่อน้ำพุร้อน (อีกแห่งคือ กรุงเรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ และ กรุงโซเฟีย ประเทศบัลแกเรีย) น้ำพุร้อน 125 แห่งผลิตน้ำร้อนได้ 70 ล้านลิตร (15,000,000 แกลลอนหรือ 18,000,000 แกลลอนสหรัฐ) ต่อวัน โดยน้ำร้อนมีอุณหภูมิสูงถึง 58 องศาเซลเซียส น้ำเหล่านี้บางส่วนมีฤทธิ์ทางยาเนื่องจากมีแร่ธาตุที่มีคุณค่าทางการแพทย์
ภูมิอากาศ
กรุงบูดาเปสต์มีสภาพภูมิอากาศแบบภาคพื้นทวีปชื้น (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน อยู่ในโซน Cfa-Cfb-Dfa-Dfb) โดยมีฤดูหนาวที่ค่อนข้างเย็นและฤดูร้อนที่อบอุ่น ตามข้อมูลภูมิอากาศในปี ค.ศ. 1971-2000 เมื่อใช้ไอโซเทอร์ม 0 °C ในฤดูหนาว (พฤศจิกายนถึงต้นเดือนมีนาคม) กรุงบูดาเปสต์มีอากาศหนาวเย็นและเมืองได้รับแสงแดดเพียงเล็กน้อย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมามีหิมะตกค่อนข้างบ่อยในเมืองและมีอุณหภูมิในตอนกลางคืนที่ -10 ° C (14 ° F) เป็นปรกติ ระหว่างกลางเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ (มีนาคมและเมษายน) จะเห็นสภาพที่แปรปรวน โดยอุณหภูมิเฉลี่ยจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว อยู่ไม่คงที่ มีฝนตกบ้างประปราย ฤดูร้อนอันยาวนานของบูดาเปสต์ มีความยาวตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงกลางเดือนกันยายน โดยมีอากาศอบอุ่นหรืออบอุ่นมาก นอกจากนี้ยังมีฝนตกหนักอย่างกะทันหันโดยเฉพาะในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน ฤดูใบไม้ร่วงในกรุงบูดาเปสต์ (กลางเดือนกันยายนถึงปลายเดือนตุลาคม) มีฝนเล็กน้อยและมีแดดจัดเป็นเวลานาน โดยมีอุณหภูมิปานกลาง อุณหภูมิมักจะหนาวเย็นลงอย่างกะทันหันในช่วงปลายเดือนตุลาคมหรือต้นเดือนพฤศจิกายน
ปริมาณฝนเฉลี่ยรายปีในบูดาเปสต์อยู่ที่ประมาณ 23.5 นิ้ว (596.9 มม.) โดยเฉลี่ยมีฝนตก 84 วันและมีแสงแดด 1988 ชั่วโมง (จาก 4383 ชั่วโมงที่เป็นไปได้) ในแต่ละปี ตั้งแต่เดือนมีนาคมถึงเดือนตุลาคมปริมาณแสงแดดโดยเฉลี่ยจะเท่ากับประมาณที่เห็นในอิตาลีตอนเหนือ (เมืองเวนิส)
เมืองตั้งอยู่บนรอยต่อระหว่างโซนความแข็งแกร่ง (hardiness zone) (โซนภูมิอากาศที่เหมาะสมต่อการเกษตรกรรม) โซน 6 และโซน 7
นกยูงคองโก
นกยูงคองโก (Congo peacock, Congo peafowl; ) เป็นไก่ฟ้าจำพวกนกยูงชนิดหนึ่ง ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae)
นกยูงคองโก นับเป็นนกยูงเพียงชนิดเดียวที่อยู่ในสกุล Afropavo เพียงชนิดเดียว และไม่ใช่นกยูงที่อาศัยอยู่ในทวีปเอเชียด้วย โดยมีถิ่นกำเนิดแถบบริเวณลุ่มแม่น้ำคองโกในตอนกลางของทวีปแอฟริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ.1913 ถึง ค.ศ.1936 นักปักษีวิทยาเคยเห็นแต่เพียงขนเพียงเส้นเดียวบนหมวกของชาวพื้นเมืองเท่านั้นจนกระทั่ง เจมส์ แชปลิน นักปักษีวิทยาชาวอเมริกันได้เห็นตัวจริงที่สตั๊ฟไว้ในพิพิธภัณฑ์คองโก ประเทศเบลเยี่ยม โดยตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ผิดเป็นนกยูงไทยด้วย จึงได้ศึกษาอย่างจริงจัง บันทึกรายละเอียดต่าง ๆ และ ตั้งชื่อให้ใหม่ในครั้งนั้น
นกยูงคองโกมีขนาดตัวเล็กกว่า รวมถึงตัวผู้ไม่มีขนหางที่ยาวรวมถึงไม่มีแววมยุราเหมือนนกยูงสกุล Pavo ส่วนบนของตัวเป็นสีเขียว คอและส่วนล่างของลำตัว รวมถึงปลายหางเป็นสีม่วงแกมดำ แต่ในตัวเมียส่วนที่เป็นสีม่วงจะเป็นสีน้ำตาลหมด ตัวผู้มีหงอนเป็นเส้นแข็ง ๆ คล้ายขนหมูเป็นกระจุกสีขาว และติดกับสีขาวเป็นกระจุกสีดำอยู่ทางด้านหลัง  ทั้งตัวผู้และตัวเมียมีรูปร่างป้อมอ้วนสั้น thumb|left|ส่วนหัวของตัวผู้ ชอบอาศัยอยู่ตามป่าที่มีฝนชุกที่ระดับความสูง 1,200-1,500 ฟุต เป็นนกที่จับคู่แบบคู่เดียวตลอดชีวิต มักจะพบออกหากินเป็นคู่ ชอบนอนบนต้นไม้สูง ๆ และมักจะส่งเสียงร้องในเวลากลางคืน ในขณะที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้วย เป็นนกที่ไม่ค่อยตื่นกลัวมนุษย์มากนัก ตัวผู้มักจะรำแพนบ่อยทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์ ปกติจะวางไข่ครั้งละ 3-4 ฟอง ใช้เวลาฟักประมาณ 26 วัน ตัวผู้จะมีขนสวยสมบูรณ์ในปีที่ 2  แต่การเพาะเลี้ยงขยายพันธุ์ในที่เลี้ยงทำได้ยากมาก จึงพบมีการเลี้ยงกันแต่ในสวนสัตว์ขนาดใหญ่เท่านั้น
เซตนับได้
เซตนับได้ (countable set) คือเซตที่มีภาวะเชิงการนับ (จำนวนของสมาชิก) เหมือนกับบางเซตย่อยของเซตของจำนวนธรรมชาติ ในทางตรงข้าม เซตที่ไม่สามารถนับได้เรียกว่า เซตนับไม่ได้ (uncountable set) ศัพท์คำนี้นิยามโดยเกออร์ก คันทอร์ สมาชิกของเซตนับได้สามารถถูกนับจำนวนได้ในครั้งหนึ่ง ๆ ถึงแม้ว่าการนับนั้นจะไม่มีวันสิ้นสุดก็ตาม สมาชิกทุก ๆ ตัวของเซตจะถูกจับคู่กับจำนวนธรรมชาติจำนวนใดจำนวนหนึ่งในที่สุด
นิยาม
เซต S จะเรียกว่า เซตนับได้ ถ้ามีฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่ง f จาก S ไปยังจำนวนธรรมชาติ N = {0, 1, 2, 3, ...}
ถ้า f เป็นฟังก์ชันทั่วถึง และกลายเป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งทั่วถึง (เนื่องจาก f ได้นิยามให้เป็นฟังก์ชันหนึ่งต่อหนึ่งแล้ว) ดังนั้น S จะเรียกว่า เซตอนันต์นับได้
จากนิยามข้างต้นจะเห็นว่าศัพท์คำนี้มีความหมายไม่ครอบคลุม ผู้แต่งตำราบางท่านจึงใช้ศัพท์เซตนับได้อธิบายถึงเซตอนันต์นับได้แทน และไม่รวมเซตจำกัดเข้าไปด้วย
แผนที่ลิ้น
แผนที่ลิ้น หรือ แผนที่ตุ่มรับรส เป็นความเข้าใจผิดที่พบบ่อยอย่างหนึ่ง โดยกล่าวว่าแต่ละส่วนของลิ้นทำหน้าที่รับรสต่าง ๆ กันไป มีการอธิบายแนวคิดนี้ด้วยแผนผัง และเคยสอนทั่วไปในโรงเรียน แต่ผลวิจัยสมัยใหม่พิสูจน์แล้วว่าไม่เป็นความจริง ทุกส่วนของลิ้นรับรสได้ทุกรส แม้บางส่วนจะรับรสบางรสได้มากกว่าก็ตาม
ประวัติ
ทฤษฎีที่เป็นจุดเริ่มต้นของแนวคิดแผนที่ลิ้นนี้มาจากผลงานวิชาการ Zur Psychophysik des Geschmackssinnes ของชาวเยอรมันชื่อ D.P. Hanig ซึ่งเขียนขึ้นในไป พ.ศ. 2444 ต่อมา Edwin G. Boring ซึ่งเป็นนักจิตวิทยาที่มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดได้แปลงานของ D.P. Hanig ผิดพลาด โดยได้สรุปว่าแต่ละส่วนของลิ้นทำหน้าที่รับรสเพียงแค่ 1 รสเท่านั้น และเป็นที่มาของการจัดทำแผนที่ลิ้นขึ้น
เนื้อหางานวิจัยของ D.P. Hanig จริง ๆ แล้วแสดงให้เห็นว่ามีแต่ละส่วนของลิ้นที่ความไวของการรับรสแตกต่างกัน "เล็กน้อย" (minute) ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปความแตกต่างของความไวนี้ก็ถูกนำไปตีความผิด และถูกเขียนลงตำราเพียงว่าลิ้นแต่ละส่วนมีการรับสัมผัสแตกต่างกัน
การรุกเลนินกราด–นอฟโกรอด
การรุกทางยุทธศาสตร์เลนินกราด–นอฟโกรอด เป็นการรุกทางยุทธศาสตร์ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง การรุกเริ่มโดยกองทัพแดงในวันที่ 14 มกราคม 1944 โดยโจมตีกลุ่มกองทัพเยอรมันเหนือ โดยแนวรบวอลฮอฟ และ แนวรบเลนินกราดของโซเวียต และบางส่วนจากแนวรบบอลติกที่ 2 โดยมีเป้าหมายหลักคือยุดิการล้อมเลนินกราด ประมาณ 2 สัปดาห์ต่อมา กองทัพแดงสามารถควบคุมทางรถไฟมอสโก-เลนินกราดคืนมาได้ และในวันที่ 26 มกราคม 1944 โจเซฟ สตาลิน ประกาศว่าการล้อมเลนินกราดได้ยุติลงแล้ว และกองกำลังเยอรมันได้ถอยออกจากแคว้นเลนินกราด มีการเฉลิมฉลองการยุดิการล้อมเลนินกราดที่กินเวลา 900 วันที่เลนินกราด ด้วยการยิงปืนใหญ่สลุต 324 นัด การรุกทางยุทธศาสตร์จบลงในวันที่ 1 มีนาคม เมื่อกองบัญชาการสามัญของสหภาพโซเวียต (Stavka) สั่งให้กองกำลังในแนวรบเลนินกราดไปปฏิบัติงานข้ามแม่น้ำนาร์วา ขณะที่แนวรบบอลติกที่ 2 กำลังปกป้องดินแดนที่ได้ยึดครองจากการบุกคืนของกองทัพน้อยที่ 16 ของเยอรมัน
หอพระนาก
หอพระนาก ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ของพระอุโบสถ ใกล้กับพระวิหารยอดตรงกันข้ามกับ หอพระมณเฑียรธรรม พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้า ฯ ให้สร้างขึ้นในระยะที่ 2 ของการสร้างวัดพระศรีรัตนศาสดาราม เมื่อขยายเขตพระระเบียงออกไปทางด้านทิศเหนือ เพื่อประดิษฐานพระพุทธรูปหล่อและแผลงด้วยนาก ซึ่งอัญเชิญมาจากพระนครศรีอยุธยา และถือพระนากเป็นพระประธานในการ “เปตพลี” (การอุทิศกุศลแก่ผู้ล่วงลับไปแล้ว) ลักษณะของหอพระนากในรัชกาลนี้ ไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีรูปร่างอย่างไร
ในสมัยรัชกาลที่ 3 หอพระนากคงจะชำรุดทรุดโทรมจึงโปรดเกล้า ฯ ให้ซ่อมแปลงหอพระนาก แล้วประดิษฐานพระพุทธรูปต่าง ๆ หลายสิบองค์ มีทั้งหุ้มทองบ้าง หุ้มเงินบ้าง หุ้มนากบ้าง รวมทั้งรูปพระเชษฐบิดร คือรูปสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ซึ่งสร้างกรุงศรีอยุธยา ที่แปลงเป็นพระพุทธรูปแล้วนั้นก็ประดิษฐานอยู่ด้วย ส่วนพระอัฐิเจ้านายนั้นเก็บอยู่ในตู้ผนังด้านหลังพระวิหาร
ในสมัยรัชกาลที่ 5 เมื่อเตรียมงานสมโภชพระนครครบ 100 ปี โปรดเกล้า ฯ ให้สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเทวะวงศ์วโรปการ เมื่อครั้งดำรงพระอิศริยยศเป็น พระเจ้าน้องยาเธอ กรมหมื่นเทวะวงศ์วโรปการปฏิสังขรณ์หอพระนาก ซ่อมแซมช่อฟ้า ใบระกา และหลังคา รวมทั้งลงรักปิดทองซุ้มประตูหน้าต่างภายนอกทั้งหมด ตลอดจนเขียนผนังเพดาน ทำตู้ ปูพื้น และทำพระโกศทรงพระอัฐิในหอพระนากทั้งหมด ส่วนพระพุทธรูปทั้งหมดที่ประดิษฐานอยู่ในหอพระนาก โปรดเกล้า ฯ ให้อัญเชิญไปประดิษฐานไว้บนพระวิหารยอด อย่างไรก็ตามด้วยความเคยชินที่เคยเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปแผลงด้วยนากเช่นนี้ จึงยังคงเรียกว่า "หอพระนาก" มาตราบจนทุกวันนี้
ในสมัยรัชกาลที่ 7 เมื่อเตรียมงานสมโภชพระนครครบ 150 ปี โปรดเกล้า ฯ ให้ปฏิสังขรณ์ทั้งภายนอกและภายในทั้งหลัง เขียนลายผนังด้านในใหม่เป็นลายพุ่มข้าวบิณฑ์อย่างเดิม แล้วทำพระโกศทรงพระอัฐิเจ้านายที่ยังไม่มีพระโกศที่บรรจุทั้งหมด สิ่งที่เพิ่มเติมคือ เจาะผนังด้านทิศตะวันตกให้เป็นช่องสร้างเป็นพระวิมานประดิษฐานพระบวรอัฐิ พระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบวชราชเจ้า กรมพระราชวังบวรสถานมงคล ในรัชกาลที่ 1 รัชกาลที่ 2 และ รัชกาลที่ 3 เบื้องหน้าพระวิมานสร้างเป็นซุ้มคูหาตั้งพระเบญจาแบบย่อเก็จด้านหน้า ด้านหลังติดผนังสำหรับเป็นที่ประดิษฐานพระโอศทรงพระอัฐิเจ้านายในพระบรมราชจักรีวงศ์ ระหว่างการบูรณะหอพระนากได้อัญเชิญพระบวรอัฐิและพระอัฐิ ไปพักไว้ท้ายจรนำปราสาทพระเทพบิดรเป็นการชั่วคราว เมื่อการบูรณะสำเร็จแล้ว ใน พ.ศ. 2475 จึงได้เชิญพระบวรอัฐิและพระอัฐิขึ้นประดิษฐานในหอพระนากตามตำแหน่งที่จัดไว้
ในรัชกาลที่ 9 ได้มีการเสริมหน้าต่างกระจกขึ้นอีกชั้นหนึ่ง นอกหน้าต่างลายรดน้ำของเดิม เพื่อป้องกันการเสียหายของลายรดน้ำเมื่อถูกแดดฝน พร้อมทั้งทำเหล็กม้วนปิดซุ้มคูหาที่ตั้งพระบวรอัฐิและพระอัฐิ
พระบวรอัฐิและพระอัฐิ
พระโกศในหอพระนากมีจำนวน 263 พระโกศโดยแบ่งเป็นหมู่ดังต่อไปนี้
โดยมีรายพระนาม ดังนี้
แอชตัน คาร์เตอร์
แอชตัน บัลด์วิน คาร์เตอร์ (Ashton Baldwin Carter) หรือ แอช คาร์เตอร์ เป็นอดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมสหรัฐ คนที่ 25 และยังเป็นนักฟิสิกส์ อดีตอาจารย์วิชาวิทยาศาสตร์และกิจการต่างประเทศประจำมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด เขาได้รับการเสนอชื่อเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมโดยประธานาธีบดี บารัค โอบามา และได้รับการรับรองโดยวุฒิสภาสหรัฐด้วยคะแนนเสียง 93–5 โดยดำรงตำแหน่งต่อจาก ชัค เฮเกล
คาร์เตอร์จบการศึกษาระดับศิลปศาสตรบัณฑิต วิชาโทฟิสิกส์และประวัติศาสตร์ยุคกลางจากมหาวิทยาลัยเยล ภายหลังได้รับการเชิดชูประกาศนียบัตรการศึกษาในปี ค.ศ. 1976 เขาก็ได้รับทุน Rhodes Scholarship ศึกษาต่อในระดับปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดในด้านฟิสิกส์ทฤษฎี และจบการศึกษาในปี 1979 เขาทำงานเกี่ยวกับทฤษฏีควอนตัมโครโมไดนามิกส์ ซึ่งตั้งสมมติฐานมาจากทฤษฎีสนามควอนตัมเพื่ออธิบายพฤติกรรมของปฏิกิริยานิวเคลียร์และโครงสร้างของอนุภาคย่อยของอะตอม จากนั้นเขาจึงร่วมกับคณะวิจัยเพื่อศึกษาในด้านฟิสิกส์ทฤษฎีที่มหาวิทยาลัยร็อกกีเฟลเลอร์ ระหว่างปี 1979 ถึง 1980 และต่อมาที่ศูนย์เอ็มไอทีระหว่างปี 1982 ถึง 1984
คาร์เตอร์เริ่มเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮาวาร์ดตั้งแต่ปี 1986 ซึ่งต่อมาเขาได้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมฝ่ายนโยบายความมั่นคงระหว่างประเทศ ในรัฐบาลของ ประธานาธิบดี บิล คลินตัน ระหว่างปี 1993–1996
แอชตัน คาร์เตอร์ เสียชีวิตอย่างกะทันหันเมื่อคืนวันจันทร์ที่ 24 ตุลาคม ค.ศ. 2022 ตามเวลาท้องถิ่น ด้วยอาการหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน ขณะมีอายุ 68 ปี
กางเขนแพตตี
กางเขนแพตตี (Cross Pattée, Cross Patty, Cross Pate) เป็นสัญลักษณ์รูปแบบหนึ่งของกางเขนคริสเตียน ซึ่งมีลักษณะของแขนแคบเข้าตรงช่วงกลางของกางเขน โดยจะเริ่มจากเป็นเส้นตรงหรือเส้นโค้ง และจะค่อย ๆ กว้างออกที่บริเวณช่วงปลายทั้งสี่ด้าน โดยได้พบหลักฐานการใช้สัญลักษณ์กางเขนแพตตีในงานศิลปะยุคกลางตอนต้น อาทิเช่น งานปกสมุดทำด้วยโลหะซึ่งจัดสร้างโดยพระราชินีเธโอเดลินดา เพื่อใช้ถวายให้กับมหาวิหารมอนซา ในปี ค.ศ. 628 และยังพบบนปกหลังของกอสเปลของลินโด (Lindau Gospels) ซึ่งเป็นงานสมัยคริสต์ศตวรรษที่ 8 ปัจจุบันเก็บรักษาอยู่ที่หอสมุดมอร์แกน ตัวอย่างในยุคแรกของการใช้เป็นตราสัญลักษณ์ในอังกฤษ (ราวคริสต์ศตวรรณที่ 12) พบในตราอาร์มของบารอนเบิร์กเลย์
ความหมาย
คำว่า pattée นั้นเป็นคำศัพท์ภาษาฝรั่งเศส ซึ่งเมื่อนำมาใช้กับคำว่ากางเขน หรือ Croix จะรวมกันเป็นคำเต็มว่า la croix pattée แปลตามศัพท์ว่า "กางเขนที่มีขา" คำว่า patte เป็นคำนามแปลว่าเท้า ซึ่งใช้ในสัตว์เป็นส่วนใหญ่
กางเขนนี้มีแขนสี่ด้านค่อย ๆ บานออก ซึ่งแต่ละด้านมีลักษณะคล้ายขาของจอก หรือของเชิงเทียน ในภาษาเยอรมันเรียกว่า Tatzenkreuz มาจากคำว่า Tatze แปลว่าเท้า โดยสันนิษฐานว่าคำนี้มีรากมาจากคำกริยาภาษาละตินว่า pateo แปลว่า เปิดออก หรือ กางออก โดยสามารถพบได้ในตราสัญลักษณ์ของพระเจ้าสตีเฟนแห่งอังกฤษ (ค.ศ. 1135 - 1154)
ชินจิ โอโนะ
ชินจิ โอโนะ เป็นนักฟุตบอลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 27 กันยายน 1979 เล่นในตำแหน่งกองกลาง ปัจจุบันค้าแข้งอยู่กับสโมสรฮกไกโด คอนซาโดเล ซัปโปโระ ในเจลีก 1 ของญี่ปุ่น
โอโนะได้รับฉายาว่า "อัจฉริยะ" เป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่ประสบความสำเร็จมากคนหนึ่งของวงการฟุตบอลเอเชีย มีทัศนวิสัยที่ดี เทคนิคเยี่ยม การจ่ายบอลที่แม่นยำ แม้ตำแหน่งจะเป็นกองกลาางตัวรุก แต่สามารถเล่นได้สารพัดตำแหน่งตั้งแต่กองกลาง กองกลางตัวรับ หรือแม้กระทั่งปีก
อูราวะ เรดไดมอนส์
โอโนะเกิดและโตที่จังหวัดชิซูโอกะ และเริ่มเล่นฟุตบอลอาชีพกับอูราวะ เรดไดมอนส์ในเจลีกเมื่อปี 1998 และในปีเดียวกันนั้น ก็มีชื่อติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่ไปลุยศึกฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศสในวัยเพียงแค่ 18 ปีนับว่ามีอายุน้อยที่สุดในทีม หลังจากนั้นเริ่มเข้าตาสโมสรต่างชาติมากขึ้นเมื่อได้ลงเล่นในรายการฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก 1999 ที่ประเทศไนจีเรีย โดยรับหน้าที่เป็นกัปตันทีมฟุตบอลทีมชาติญี่ปุ่นรุ่นอายุไม่เกิน 20 ปี โดยนำทีมเข้าถึงรอบชิงชนะเลิศ แต่ในปีต่อมา โอโนะมีปัญหาอาการบาดเจ็บที่หัวเข่ารุนแรงในรอบคัดเลือกรายการโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 กับทีมรุ่นอายุไม่เกิน 2 ปี ทำให้พลาดโอกาสเล่นในช่วงที่เหลือของฤดูกาลและกีฬาโอลิมปิกรอบคัดเลือก
ไฟเยอโนร์ด
หลังจากทำผลงานได้ดีในรายการฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพปี 2001 สโมสรไฟเยอโนร์ดจึงได้ดึงตัวไปร่วมทีมเพื่อลุยศึกเอเรอดีวีซี ลีกสูงสุดของประเทศเนเธอร์แลนด์ในปี 2001 และในฤดูกาลแรกก็สามารถพาไฟเยอโนร์ดคว้าแชมป์ยูฟ่าคัพได้ในปี 2002 สร้างประวัติศาสตร์เป็นนักเตะชาวญี่ปุ่นคนแรกที่ได้ชูถ้วยแชมป์ยุโรป แต่หลังจากนั้น โอโนะมีปัญหาอาการบาดเจ็บที่เอ็นทำให้ไม่ได้ลงเล่นเป็นเวลานาน โดยเฉพาะในฤดูกาล 2004-05 ที่พลาดการลงสนามเป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้สโมสรตัดสินใจขายออกไป อย่างไรก็ตาม โอโนะถือว่าเป็นนักเตะที่ประสบความสำเร็จในเมืองรอตเทอร์ดามไม่น้อย แม้กระทั่งเวสลีย์ สไนเดอร์ อดีตนักฟุตบอลทีมชาติเนเธอร์แลนด์ยังเคยยอมรับว่าชินจิ โอโนะ เป็นนักฟุตบอลที่ต่อกรด้วยยากที่สุด
กลับอูราวะ เรดไดมอนส์
หลังจากนั้นในปี 2006 โอโนะเดินทางกลับมาค้าแข้งที่เจลีกอีกครั้งกับต้นสังกัดเดิม โดยเซ็นสัญญา 3 ปี
โบคุม
ในช่วงตลาดหน้าหนาวปี 2008 สโมสรโบคุมในประเทศเยอรมนีในระดับบุนเดิสลีกาได้ซื้อตัวโอโนะไปร่วมทีม และโอโนะได้ประเดิมสนามเป็นครั้งแรกในวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ปี 2008 ในเกมที่พบกับแวร์เดอร์ เบรเมนและทำสองแอสซิสต์ช่วยให้โบคุมบุกเอาชนะเบรเมนได้เป็นครั้งแรก แต่ในช่วงสองปีต่อมา โอโนะได้รับบาดเจ็บรุนแรงจนทำให้ได้ลงสนามให้กับโบคุมไปเพียงแค่ 34 นัด แม้จะทำไป 4 แอสซิสต์แต่สโมสรยังไม่ประทับใจในผลงาน และเมื่อช่วงพักเบรกหน้าหนาวของฤดูกาล 2009-10 โอโนะตัดสินใจขอย้ายกลับญี่ปุ่นด้วยเหตุผลส่วนตัว และสโมสรก็ยินยอมปล่อยตัวภายใต้เงื่อนไขที่ว่าสโมสรต้องหาตัวแทนให้ได้ก่อน ชื่อของโอโนะในวัย 30 ปีนั้นทำให้สโมสรในญี่ปุ่นหลายแห่งสนใจ
ชิมิซุ เอส-พัลส์
เมื่อวันที่ 9 มกราคม 2010 โอโนะได้มาค้าแข้งที่จังหวัดชิซูโอกะบ้านเกิดอีกครั้งด้วยการเซ็นสัญญากับชิมิซุ เอส-พัลส์ ด้วยค่าตัวเพียง 300,000 ยูโร เพราะสัญญากับโบคุมกำลังจะหมดในช่วงฤดูร้อนปี 2010 โอโนะให้เหตุผลในการกลับมาครั้งนี้ว่าอยากจะกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับภรรยาและลูกๆที่อยู่ที่ญี่ปุ่น
เวสเทิร์นซิดนีย์ วอนเดอเรอส์
ในวันที่ 28 กันยายน 2012 โอโนะได้ย้ายไปร่วมกับเวสเทิร์นซิดนีย์ วอนเดอเรอส์ในเอลีกของประเทศออสเตรเลียด้วยสัญญาสองปี และได้ลงประเดิมสนามในวันที่ 6 ตุลาคม ในเกมที่เสมอแบบไร้สกอร์กับเซนทรัลโคสต์ มาริเนอร์ส ซึ่งเป็นเกมแรกของฤดูกาล หลังจากนั้นช่วยยิงประตูให้กับทีมหลายครั้ง แต่ตัดสินใจกลับญี่ปุ่นอีกครั้ง โดยในวันที่ 16 มกราคม 2014 สโมสรได้ประกาศว่าโอโนะจะกลับญี่ปุ่นหลีงจากจบฤดูกาลในช่วงฤดูร้อน ซึ่งในตอนนั้น โอโนะตกเป็นข่าวกับทีมในเจลีก ดิวิชัน 2อย่างคอนซาโดเล ซัปโปโระที่สนใจจะดึงตัวไปร่วมทีมในช่วงครึ่งฤดูกาลหลัง หวังจะขึ้นลีกสูงสุด และในวันที่ 4 พฤษภาคม 2014 โอโนะเล่นเกมเอลีกเป็นนักสุดท้ายในเกมที่พบกับบริสเบน โรร์
คอนซาโดเล ซัปโปโระ
หลังจากหมดสัญญากับทีมเอลีก โอโนะกลับญี่ปุ่นอีกครั้งด้วยการเซ็นสัญญากับคอนซาโดเล ซัปโปโระในเดือนพฤษภาคม 2014
ระดับนานาชาติ
เมื่อไหร่ก็ตามที่โอโนะมีสภาพร่างกายที่ฟิตสมบูรณ์ มักจะถูกเรียกตัวติดทีมชาติเสมอ โดยได้ลงประเดิมสนามในนามทีมชาติชุดใหญ่ในวันที่ 1 เมษายน 1998 ในเกมอุ่นเครื่องกับทีมชาติเกาหลีใต้ หลังจากมีชื่อติดทีมชาติชุดลุยศึกฟุตบอลโลก 1998 ก็กลายเป็นกำลังหลักในการลุยฟุตบอลโลก 2002 ที่เกาหลีใต้และญี่ปุ่นร่วมกันเป็นเจ้าภาพ โอโนะมาทุกระดับตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 16 ปี และยังเป็นหนึ่งในสามผู้เล่นที่อายุเกินโควตาสำหรับการลงเล่นฟุตบอลโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ที่กรุงเอเธนส์ อย่างไรก็ตาม อาการบาดเจ็บทำให้โอโนะพลาดการลงช่วยทีมในรอบคัดเลือกรอบสุดท้ายของฟุตบอลโลก 2006 และพลาดรายการคอนเฟเดอเรชันส์คัพปี 2003 และ 2005 แต่ก็กลับมาฟิตทันติดทีมชาติลุยศึกฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายเป็นครั้งที่ 3 ในชีวิตที่เยอรมนี
สถิติระดับสโมสร
ข้อมูลล่าสุด 23 กุมภาพันธ์ 2016. 1 รวมทั้งรายการยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก รอบคัดเลือก ยูฟ่าซูเปอร์คัพ เจแปนนีสซูเปอร์คัพ ฟีฟ่าคลับเวิร์ลด์คัพ และเอลีกไฟนอลซีรีส์
มงกุฎทิวดอร์
มงกุฎทิวดอร์ (Tudor Crown) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า มงกุฎพระเจ้าเฮนรีที่ 8 (Henri VIII's Crown) เป็นมงกุฎองค์หลักซึ่งใช้ทรงโดยพระมหากษัตริย์ของอังกฤษและสหราชอาณาจักรช่วงรัชสมัยของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 จนถึงช่วงสงครามกลางเมืองในปีค.ศ. 1649 โดยมงกุฎองค์นี้ได้ถูกขนานนามโดยนักประวัติศาสตร์ศิลปะ เซอร์รอย สตรอง ว่าเป็น"ผลงานชิ้นเอกของช่างศิลป์ราลสำนักสมัยทิวดอร์" และรูปร่างลักษณะของมงกุฎก็ได้รับการเปรียบเทียบกับมงกุฎแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
ประวัติ
มงกุฎองค์นี้ไม่ปรากฎหลักฐานปีที่จัดสร้างขึ้น แต่สันนิษฐานว่าพระเจ้าเฮนรีที่ 7 หรือพระราชโอรส พระเจ้าเฮนรีที่ 8 ได้ทรงให้จัดสร้างขึ้น โดยพบหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรในสมุดจดบันทึกเครื่องเพชรของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ในปีค.ศ. 1521 โดยเรียกมงกุฎองค์นี้ว่า "มงกุฎทองคำ" โดยมีลักษณะงดงามและประณีตมากกว่ามงกุฎจากยุคกลางที่ทรงใช้มาก่อน โดยมงกุฎองค์นี้ประกอบด้วยเส้นโค้ง 2 เส้นตัดกัน มีกางเขนแพตตีจำนวน 5 ตำแหน่ง และเฟลอ-เดอ-ลีสจำนวน 5 ตำแหน่ง ซึ่งประดับประดาด้วยรัตนชาติได้แก่ เพชร มรกต ทับทิม แซฟไฟร์ ไข่มุก และในช่วงสมัยหนึ่งได้ประดับยอดด้วยทับทิมเจ้าชายดำ บริเวณเฟลอ-เดอ-ลีสตำแหน่งกึ่งกลางของมงกุฎมีภาพเขียนพระเยซู พระนางมารีย์พรหมจารี และนักบุญจอร์จ เพื่อที่จะใช้แสดงถึงพระราชอำนาจของพระเจ้าเฮนรีที่ 8 ที่ทรงเป็นประมุขแห่งคริสตจักรแห่งอังกฤษ นอกจากนี้ยังพบบันทึกของมงกุฎองค์นี้อีกหลายครั้งในเอกสารปีค.ศ. 1532, 1550, 1574 และ 1597
ตราอาร์ม
ในระหว่างช่วงปีค.ศ. 1902 ถึง 1953 ภาพวาดมงกุฎทิวดอร์ได้ถูกนำมาใช้ในตราพระราชลัญจกร และตราสัญลักษณ์ต่างๆ ในประเทศต่างๆ ที่เป็นราชอาณาจักรเครือจักรภพ เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของสถาบันพระมหากษัตริย์ และพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์
ในปีค.ศ. ​2022 พระเจ้าชาลส์ที่ 3 ทรงเลือกใช้มงกุฎทิวดอร์บนตราพระราชลัญจกร
มงกุฎองค์ใหม่
ในปีค.ศ. 2012 ได้มีการจัดสร้างมงกุฎทิวดอร์องค์จำลองโดยอาศัยรูปแบบจากงานวิจัยของ Historic Royal Palaces โดยให้แฮรี คอลลินส์ อดีตนายช่างอัญมณีประจำราชสำนัก โดยใช้เทคนิคต่างๆ ในการขึ้นงานโลหะเหมือนในสมัยทิวดอร์ โดยใช้อัญมณี และไข่มุกทั้งสิ้นกว่า 344 เม็ดในการประดับ โดยได้จัดแสดงอยู่ ณ Royal Chapel ที่พระราชวังแฮมป์ตันคอร์ต
ความสัมพันธ์แคนาดา–ไทย
ประเทศแคนาดาได้สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับราชอาณาจักรไทยในปี พ.ศ. 2504 ประเทศแคนาดามีสถานเอกอัครราชทูตในกรุงเทพมหานคร และประเทศไทยมีสถานเอกอัครราชทูตในออตตาวา เช่นเดียวกับสถานกงสุลใหญ่ในโทรอนโต, เอ็ดมันตัน, แวนคูเวอร์ และมอนทรีออล ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองประเทศได้เป็นมิตรกันตลอดมา ทั้งสองประเทศเป็นสมาชิกของความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก และแคนาดาอยู่ในการประชุมอาเซียนว่าด้วยความร่วมมือด้านการเมืองและความมั่นคงในภูมิภาคเอเชีย-แปซิฟิก
ความสัมพันธ์ทางการทูตและการเยี่ยมเยือนทั้งสองฝ่าย
ความสัมพันธ์ทางการทูตได้รับการสถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2504 โดยในปี พ.ศ. 2510 พระมหากษัตริย์และพระราชินีแห่งประเทศไทยได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนแคนาดา ส่วนนายกรัฐมนตรี เปรม ติณสูลานนท์ ได้เดินทางเยือนประเทศแคนาดาในปี พ.ศ. 2527 และนายกรัฐมนตรี ชวน หลีกภัย ได้เดินทางเยือนประเทศดังกล่าวในปี พ.ศ. 2537 สำหรับนายกรัฐมนตรีแคนาดา ฌ็อง เครเตียง และพีเอร์ ทรูโด ได้เดินทางเยือนไทยในปี พ.ศ. 2526 และ 2540 ส่วนนายกรัฐมนตรี สตีเฟน ฮาร์เปอร์ ได้เดินทางเยือนไทยในปี พ.ศ. 2555 ด้วยเช่นกัน ในระหว่างการเยือน ความเป็นไปได้ของข้อตกลงการค้าเสรีระหว่างทั้งสองประเทศได้มีการหารือกัน
วิทยาลัยเพื่อการค้นคว้าระดับรากฐาน มหาวิทยาลัยนเรศวร
ประวัติ
วิทยาลัยเพื่อการค้นคว้าระดับรากฐาน มหาวิทยาลัยนเรศวร เริ่มแรกเป็นการรวมตัวกันของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาฟิสิกส์ ศึกษาศาสตร์ฟิสิกส์ และวิศวกรรมไฟฟ้า เป็นฟอรัมฟิสิกส์ทฤษฎีระดับนักศึกษา (Students' Forum for Theoretical Physics: SFTP) ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สมาชิกในขณะนั้นคือ บุรินทร์ กำจัดภัย, ศุภปิยะ ทวีวิไลศิริกุล (ศุภปิยะ สิระนันท์), นราธิป สงมี และเดชา ศุภพิทยาภรณ์ มีที่ทำการซึ่งได้รับการอนุเคราะห์จากห้องปฏิบัติการวิจัยสารเซรามิคส์ซูเปอร์คอนดัคเตอร์ที่ภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่ปรึกษาของฟอรัมในขณะนั้นคือ ผศ.ดร.สดชื่น วิบูลยเสข และ รศ.ดร.นิกร มังกรทอง
เมื่อวันที่ 18 มกราคม พ.ศ.2549 ที่ประชุมมาสเตอร์ทาพาเอียน (คณาจารย์) มีมติให้ยกฐานะสำนักเรียนท่าโพธิ์เป็น สถาบันสำนักเรียนท่าโพธิ์ สำหรับฟิสิกส์ทฤษฎีและจักรวาลวิทยา (The Tah Poe Academia Institute for Theoretical Physics and Cosmology) โดยยังคงมีชื่อย่อเดิมคือ TPTP และชื่อสั้นคือ สถาบันสำนักเรียนท่าโพธิ์ (The Tah Poe Academia Institute) โดยมีคณะกรรมการ 3 ชุดคือ คณะกรรมการที่ปรึกษา สภาทาพาเอียนและสภาวิชาการ และให้ บุรินทร์ กำจัดภัย ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ (Headmaster) ต่อมาวันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2554 มีประกาศสภามหาวิทยาลัยนเรศวรเรื่อง จัดตั้งส่วนงานและการแบ่งส่วนงานในมหาวิทยาลัยนเรศวร ให้จัดตั้งวิทยาลัยเพื่อการค้นคว้าระดับรากฐาน ขึ้น โดยมีผลบังคับใช้ย้อนหลังตั้งแต่วันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2554 เป็นต้นไป และให้โอนกิจการที่เกี่ยวข้องกับ (1) ด้านการวิจัย (2) การจัดการเรียนการสอน (3) สถานีฟิสิกส์ศึกษาและการบริการวิชาการ (4) สัมมนาท่าโพธิ์ (5) การสร้างความตระหนักของประชาชนต่อวิทยาศาสตร์ สถาบันสำนักเรียนท่าโพธิ์สำหรับฟิสิกส์ทฤษฎีและจักรวาลวิทยา ไปอยู่ภายใต้การบริหารจัดการที่เป็นทางการของวิทยาลัยเพื่อการค้นคว้าระดับรากฐานด้วย โดยให้คงเหลือไว้แต่กิจการเกี่ยวกับการสอบข้ามฟาก การสอบเลื่อนชั้นและการเป็นสภาการศึกษาไว้
หลักสูตร
IF เป็นโรงเรียนฟิสิกส์ที่ฝึกนักวิจัยระดับหลังปริญญาเอก (Postdoctoral Training School) โดยมุ่งเน้นการผลิตอาจารย์ฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยที่มีคุณภาพสูงและสามารถเป็นผู้นำทางวิชาการได้ด้วยตัวเอง และมีหลักสูตรการศึกษาดังนี้
การตั้งชื่อดาวฤกษ์
การตั้งชื่อดาวฤกษ์ (และวัตถุท้องฟ้าอื่นๆ) ดำเนินการโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล ชื่อดาวฤกษ์จำนวนมากที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบันนี้สืบทอดมาแต่อดีตก่อนจะมีการก่อตั้งสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล แต่ยังมีชื่ออื่นๆ โดยเฉพาะชื่อของดาวแปรแสง (รวมทั้งโนวาและซูเปอร์โนวา) ซึ่งได้รับการตั้งชื่อเพิ่มเติมอยู่ตลอดเวลา อย่างไรก็ดี ดาวฤกษ์ส่วนใหญ่แล้วไม่มีชื่อเรียก แต่จะเรียกขานกันด้วยหมายเลขรหัสแคตาล็อก บทความนี้จะกล่าวถึงกระบวนการที่ใช้ในการตั้งชื่อดาวฤกษ์โดยสังเขป
ชื่อเฉพาะ
ดาวฤกษ์สว่างมากที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ามักมีชื่อเรียกมาแต่โบราณกาล โดยมากเป็นคำมาจากภาษาอารบิก และอีกจำนวนหนึ่งจากภาษาละติน ดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อดาวฤกษ์ดั้งเดิม
ในทางปฏิบัติแล้ว ชื่อดั้งเดิมจะใช้เรียกกันโดยทั่วไปสำหรับดาวสว่างมากๆ เท่านั้น (เช่น ซิริอุส อาร์คตุรุส เวกา เป็นต้น) หรือดาวจำนวนหนึ่งที่แม้จะไม่สว่างมากนัก แต่มีความ "น่าสนใจ" (เช่น ดาวอัลกอล ดาวเหนือ ดาวมิรา เป็นต้น) สำหรับดาวฤกษ์สว่างอื่นๆ ที่มองเห็นด้วยตาเปล่า มักนิยมเรียกขานด้วยระบบการตั้งชื่อของไบเออร์
นอกเหนือจากชื่อดาวแบบดั้งเดิมแล้ว ยังมีดาวที่ "น่าสนใจ" อีกจำนวนหนึ่งซึ่งมีชื่อเป็นภาษาอังกฤษใหม่ เช่น ดาวเบอร์นาร์ด ซึ่งมีค่าการเคลื่อนที่เฉพาะสูงที่สุดในบรรดาดาวฤกษ์ที่เรารู้จัก และยังเป็นดาวที่จางที่สุดเท่าที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ดูเพิ่มเติมที่ รายชื่อดาวฤกษ์ซึ่งตั้งตามนามบุคคล
ระบบไบเออร์
โยฮัน ไบเออร์ ได้เสนอระบบการตั้งชื่อดาวฤกษ์ที่สว่างที่สุดในแต่ละกลุ่มดาวตามลำดับอักษรกรีก (บางครั้งก็ใช้ภาษาละติน แต่พบไม่บ่อยนัก) ซึ่งเป็นระบบที่ยังคงใช้งานกันอย่างแพร่หลาย ดูเพิ่มเติมที่ การตั้งชื่อระบบไบเออร์
หมายเลขแฟลมสตีด
ระบบการตั้งลำดับหมายเลขของดาวฤกษ์ในกลุ่มดาวของ จอห์น แฟลมสตีด เป็นอีกระบบหนึ่งที่นิยมแพร่หลาย ถึงแม้ว่าระบบอักษรกรีกของไบเออร์จะเป็นที่นิยมมากกว่า ดูเพิ่มเติมที่ การตั้งชื่อระบบแฟลมสตีด
หมายเลขกูลด์
เบนจามิน กูลด์ กำหนดหมายเลขให้กับดาวฤกษ์ในท้องฟ้าซีกใต้ในรูปแบบที่คล้ายคลึงกับระบบของเฟลมสตีดที่กำหนดให้ดาวในท้องฟ้าซีกเหนือ ดาวฤกษ์บางดวงยังคงเรียกขานตามระบบนี้อยู่ แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเป็นที่นิยมแล้ว ดูเพิ่มเติมที่ ระบบการตั้งชื่อดาวฤกษ์ของกูลด์
หมายเลขเฮเวลิอุสและโบเดอ
ทั้งโยฮันเนส เฮเวลิอุส และ โยฮัน เอเลิร์ท โบเดอ ได้กำหนดระบบตัวเลขสำหรับดาวฤกษ์ในกลุ่มดาวเอาไว้คล้ายคลึงกัน หมายเลขดาวในระบบนี้ไม่ค่อยเป็นที่ใช้งานกันแล้ว แต่ในปัจจุบันยังมีบางหมายเลขที่บังเอิญถูกนำไปใช้โดยเข้าใจผิดว่าเป็นระบบหมายเลขของเฟลมสตีด ตัวอย่างที่โด่งดังคือ 47 นกทูแคน ซึ่งเป็นหมายเลขที่กำหนดจากระบบของโบเดอ
การตั้งชื่อดาวแปรแสง
ดาวแปรแสงซึ่งมิได้มีการกำหนดชื่อไว้ในระบบไบเออร์ จะได้รับการตั้งชื่อเป็นพิเศษเพื่อระบุว่าเป็นดาวแปรแสง ดูเพิ่มเติมที่ ระบบการตั้งชื่อดาวแปรแสง
สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์
มีวิธีการตั้งชื่อดาวฤกษ์ที่เป็นที่ใช้งานกันอย่างแพร่หลายคือ การใช้บัญชีรายชื่อดาวฤกษ์ ซึ่งรวบรวมขึ้นโดยนักดาราศาสตร์ด้วยกลวิธีและวัตถุประสงค์ต่างๆ กัน มีบัญชีรายชื่อดาวฤกษ์อยู่เป็นจำนวนมาก ดูเพิ่มเติมที่ สารบัญแฟ้มดาวฤกษ์
การค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบ
เมื่อมีการตรวจพบดาวเคราะห์โคจรรอบดาวฤกษ์ ดาวฤกษ์นั้นจะได้รับการตั้งชื่อตามชื่อของกล้องดูดาวหรือชื่อปฏิบัติการที่ค้นพบนั้น และหมายเลขตามเป็นจำนวนดาวเคราะห์ที่ค้นพบแล้วในปฏิบัติการนั้นๆ เช่น เอชเอที-พี-9, วอสป์-1, โคโรต-1, เคปเลอร์-4.
การขายชื่อดาว
มีบริษัทจำนวนหนึ่งที่ขายสิทธิในชื่อของดาวฤกษ์เพื่อให้เป็นอนุสรณ์ การขายชื่อดาวนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับการตั้งชื่อดาวฤกษ์อย่างเป็นทางการโดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล อีกทั้งชื่อเหล่านั้นก็ไม่เป็นที่ยอมรับในแวดวงวิทยาศาสตร์หรือองค์กรใดๆ ดังนั้น ดาวฤกษ์ดวงหนึ่งๆ อาจมีชื่อที่แตกต่างกันได้หลายชื่อตามแต่ละบริษัท หรืออาจมีหลายชื่อในบริษัทเดียวกันก็ได้ นอกจากนั้นในแวดวง แฟนคลับของศิลปิน ก็ยังนิยม ซื้อดวงดาวต่างๆในจักรวาล โดยมีการตั้งชื่อ และซื่อขายดวงดาวต่างๆให้กับศิลปินและดาราที่ตนเองชื่นชอบ
ฉากแท่นบูชาเมรอด
ฉากแท่นบูชาเมรอด (Mérode Altarpiece) หรือ ฉากแท่นบูชาการประกาศของเทพ (Annunciation Altarpiece) เป็นจิตรกรรมแผงที่เขียนโดยโรเบิร์ต กัมปิน จิตรกรสมัยศิลปะเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตัน นครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
โรเบิร์ต กัมปินเขียนภาพ "ฉากแท่นบูชาเมรอด" ระหว่างปี ค.ศ. 1425 ถึงปี ค.ศ. 1428 แต่บ้างก็เชื่อว่าเขียนโดยผู้ติดตามหรือเป็นงานก๊อบปี้จากงานดั้งเดิมของกัมปิน ในปัจจุบันพิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันให้คำบรรยายภาพนี้ว่าเขียนโดย "โรเบิร์ต กัมปิน และผู้ช่วย" "ฉากแท่นบูชาเมรอด" ถือกันว่าเป็นภาพเขียนที่งดงามที่สุดของสมัยเนเธอร์แลนด์เริ่มแรกในนิวยอร์กและในทวีปอเมริกาเหนือ จนกระทั่งการมาถึงของภาพ "การประกาศของเทพ" โดยยัน ฟัน ไอก์  "ฉากแท่นบูชาเมรอด" กลายเป็นงานเขียนที่มีชื่อที่สุดของฟัน ไอก์ ที่อาจจะเป็นเพราะฟัน ไอก์ใช้สร้างเหตุการณ์ให้เกิดขึ้นภายในที่อยู่อาศัยโดยมีภูมิทัศน์เมืองลิบ ๆ ที่เห็นจากหน้าต่าง
เนื้อหาของภาพ
"ฉากแท่นบูชาเมรอด" เป็นบานพับภาพที่ประกอบด้วยแผงสามแผงที่อาจจะได้รับจ้างสร้างสำหรับเป็นใช้ส่วนตัวเพราะมีขนาดค่อนข้างเล็ก ภาพเหมือนผู้อุทิศอยู่บนแผงซ้าย ถัดไปเป็นภาพผู้อุทิศสตรีที่มีสาวใช้อยู่ข้างหลังที่สันนิษฐานว่าเป็นส่วนที่มาเขียนเพิ่มภายหลังโดยจิตรกรคนอื่น ซึ่งอาจจะเขียนหลังจากผู้อุทิศแต่งงาน ผู้อุทิศดูเป็นผู้เป็นชนชั้นกลางจากเมเคอเลิน (Mechelen) ที่มีหลักฐานบันทึกในตูร์แน (Tournai) ในปี ค.ศ. 1427 จากตราประจำตระกูลบนหน้าต่างประดับกระจกสีบนแผงกลางของภาพ แผงกลางเป็นภาพการประกาศของเทพ โดยมีร่างเล็ก ๆ ของพระเยซูถือกางเขนลอยลงยังเวอร์จินแมรีซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการตั้งครรภ์โดยการกระทำของพระเจ้า ทางแผงขวาเป็นภาพของนักบุญโยเซฟ ที่กำลังทำงานไม้ง่วนอยู่ ซึ่งเป็นภาพที่ไม่ไคร่เห็นบ่อยนัก และสิ่งที่แปลกอีกอย่างหนึ่งคือตามพระคัมภีร์แล้ว นักบุญโยเซฟและเวอร์จินแมรีไม่ได้แต่งงานกันจนกระทั่งหลังจากการประกาศของเทพ แต่ในภาพนี้ดูราวกับว่าสองคนอยู่ด้วยกันแล้ว
งานเขียนนี้ตั้งแสดงอยู่ในเดอะคลอยสเตอส์ (The Cloisters) ที่เป็นสาขาหนึ่งของพิพิธภัณฑ์เมโทรโปลิตันสำหรับแสดงศิลปะจากยุคกลาง แต่แผงกลางมีอีกฉบับหนึ่งที่อยู่ที่บรัสเซลส์ซึ่งงานจะเป็นงานฉบับดั้งเดิมของกัมปิน เดิมงานเขียนเป็นของตระกูลอาเรินแบร์คและตระกูลเมรอด (เจ้านายชาวเบลเยียม) ก่อนที่จะมาขายในตลาดศิลปะ
สัญลักษณ์
รูปสัญลักษณ์ภายในภาพเป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาต่าง ๆ แต่ความหมายของแต่ละอย่างก็ยังเป็นที่ถกเถียงกัน นักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวอเมริกันไมเออร์ ชาพีโร (Meyer Schapiro) เป็นผู้ริเริ่มการศึกษาสัญลักษณ์ของกับดักหนู และต่อมานักประวัติศาสตร์ศิลปะชาวเยอรมันเออร์วิน พานอฟสกี มาเพิ่มเติมการวิจัยต่อที่รวมทั้งรายละเอียดต่าง ๆ เช่นเครื่องเรือน ข้อถกเถียงที่คล้ายคลึงกันนี้เป็นข้อถกเถียงทั่วไปสำหรับจิตรกรรมเนเธอร์แลนด์เริ่มแรก และรายละเอียดของสัญลักษณ์บางอย่างที่พบในภาพนี้ที่ปรากฏเป็นครั้งแรก ต่อมาก็พบในภาพการประกาศของเทพโดยจิตรกรคนอื่น ๆ
ม้วนหนังสือและหนังสือบนโต๊ะหน้าเวอร์จินแมรีเป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ และบทบาทของแมรีและพระเยซูเป็นการทำให้คำพยากรณ์ในอดีตกลายมาเป็นความจริง ดอกลิลีในแจกันบนโต๊ะเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นพรหมจารีของแมรี สิงโตที่ตกแต่งบนแขนเก้าอี้อาจจะเป็นเป็นเครื่องหมายที่ระบุความสำคัญของที่นั่ง ที่อาจจะเป็นสัญลักษณ์ของบัลลังก์แห่งปัญญา (Throne of Wisdom) หรือบัลลังก์ของโซโลมอน ซึ่งพบในภาพเขียนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นภาพเขียนทางศาสนาหรือไม่เช่นใน "ภาพเหมือนอาร์นอลฟีนี" (Arnolfini Portrait) ของฟัน ไอก์ การจัดที่สำหรับซักล้างทางด้านหลังของภาพเป็นการจัดที่แปลกกว่าการตกแต่งภายในโดยทั่วไปที่อาจจะเกี่ยวข้องกับการมีอ่างพิสซีนา (piscina) สำหรับนักบวชล้างมือระหว่างพิธีมิสซา โต๊ะสิบหกเหลี่ยมอาจจะหมายถึงประกาศกฮีบรูสิบหกคน และโดยทั่วไปแล้วโต๊ะจะหมายถึงแท่นบูชา โดยมีผู้ทำพิธีเป็นเทวดาเกเบรียลที่แต่งตัวอย่างนักบวช ภาพเขียนนี้ก็เช่นเดียวกับภาพ "การประกาศของเทพ" ของยัน ฟัน ไอก์ ที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ ที่ซับซ้อนที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างการประกาศของเทวดาเกเบรียลกับพิธีมิสซาของศีลศักดิ์สิทธิ์ (Sacraments) ของศีลมหาสนิท (Eucharist) แมรีนั่งบนพื้นเพื่อเป็นการแสดงความถ่อมตัว รอยพับบนเสื้อตรงเข่าเล่นกับแสงที่ดูเหมือนดวงดาวที่อาจจะเป็นนัยเปรียบเทียบว่าพระองค์เป็นดาราแห่งดารา
บนแผงขวาเป็นภาพนักบุญโยเซฟผู้เป็นช่างไม้กำลังสร้างกับดักหนูซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการดักและการทำลายปีศาจของพระเยซู ที่เป็นอุปมาที่นักบุญออกัสตินแห่งฮิปโปใช้สามครั้ง: "กางเขนของพระองค์คือกับดักของปีศาจ; เหยื่อที่ถูกจับได้คือความตายของพระองค์" ถ้าดูอีกมุมมองหนึ่งนักบุญโยเซฟก็อาจจะกำลังทำเครื่องมือทำเหล้าองุ่นที่ใช้กันในสมัยนั้นซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเหล้าองุ่นสำหรับศีลมหาสนิทและสัญลักษณ์ของพระทรมานของพระเยซู สัญลักษณ์ของกับดักหนูอาจจะอยู่นอกหน้าต่างของนักบุญโยเซฟด้วยก็ได้ ที่บางคนเห็นกับดักจากหน้าต่างซึ่งก็เป็นสัญลักษณ์เดียวกันที่เป็นการใช้พระเยซูเป็นเหยื่อในการจับซาตาน ตัวอย่างนี้หายากในภาพเขียนอื่นแต่ก็พอมีให้เห็นอยู่บ้าง
เบื้องหลังการจ้างงาน
บานพับภาพมีความเกี่ยวข้องกับเมเคอเลินในเบลเยียมอยู่เป็นเวลานาน ชายบนแผงกลางอาจจะมาจากตระกูลอิมแบร็คต์ (Ymbrechts, Imbrechts) หรืออิงเคิลแบร็คตส์ (Inghelbrechts) ของเมเคอเลิน ใน ค.ศ. 1966 เฮลมุต นิกเกิลพบเหตุผลที่สนับสนุนความสัมพันธ์นี้ ชายมีหนวด ที่ยืนอยู่ในฉากหลัง (เขียนเพิ่มภายหลัง) ในบานภาพซ้าย ดูเหมือนจะแต่งตัวแบบนักส่งข่าวของเมือง โดยมีตราบนหน้าอกเสื้อที่เป็นตราประจำเมืองเมเคอเลิน