cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ดิกนีตี้ รีเทิร์นส์
โรงงานในฝัน
"...เสื้อผ้าที่เรารับจากโรงงานอื่นมาทำ รับต่อกันมาหลายทอด ตัวหนึ่งทำ 20-30 ขั้นตอน แต่เราได้ค่าแรงตัวละ 16 บาท ซึ่งมันน้อยมาก ถ้าเรารับเองทำเอง ไม่ต้องผ่านใคร ชีวิตความเป็นอยู่ของเราน่าจะดีกว่านี้..." (สุนี นามโส, สมาชิก"กลุ่มโซลิดาริตี้")
"...บางครั้งคนภายนอกก็บอกว่า เรายังต้องทำงานหนักไม่ต่างจากที่โรงงานเดิม แต่เรารู้ว่ามันต่าง เพราะที่นี่ไม่มีใครบังคับ ไม่มีนายจ้างคอยเอารัดเอาเปรียบ ไม่มีใครคอยขู่ตะคอกด่า และที่สำคัญที่สุดมันเป็นโรงงานของพวกเราเอง..." (มานพ แก้วผกา, สมาชิก"กลุ่มโซลิดาริตี้")
จากวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2546 - ถึงปัจจุบัน เส้นทางยาวไกลและยากลำบาก ที่สำคัญคือปัญหาจากภาระส่วนตัวรุมเร้า ทำให้สมาชิกหลายคนจำใจต้องแยกทางออกไป ปัจจุบัน สมาชิกกลุ่มโซลิดาริตี้จึงเหลือสมาชิกเพียงแค่ 16 คน
รางวัลของการทุ่มเททำงานหนักและอดออม ก็คือภาระหนี้ธนาคารรวมทั้งดอกเบี้ย เป็นเงิน 875,280 บาท ได้ถูกปลดเปลื้องลงหมดสิ้นแล้วด้วยฝีมือแรงงาน และกำลังใจของพวกเขาเอง และหนี้อีกส่วนซึ่งก้อนเล็กกว่าก็กำลังถูกปลดเปลื้องให้หมดภายในเร็ววัน
นอกเหนือจากการทุ่มเททำงานหนัก และเข้าร่วมกิจกรรมของขบวนการแรงงานทุกครั้งที่มีโอกาสแล้ว ภารกิจที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของกลุ่มคือการพยายามฟัฒนาฝีมือ แม้ว่าแต่ละคนจะเป็นอดีตผู้ผลิตเสื้อผ้าให้กับแบรนด์เนมชื่อดังก้องโลก ซึ่งหมายความว่ากลุ่มโซลิดาริตี้ไม่เป็นรองใคร แต่พวกเขาไม่ได้นิ่งนอนใจ และพยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอ ทั้งด้วยการค้นคว้าและเข้าร่วมการฝึกอบรมต่างๆ อุปสรรคสำคัญของพวกเขาในวันนี้คือโอกาสที่จะได้แสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์ ไปทั่วโลกก็เท่านั้นเอง
วัตถุประสงค์
รูปแบบของโครงการโน เชนส์ คือ จัดให้มีการประกวดออกแบบเสื้อยืด 4 ครั้งต่อปี ซึ่งรับความร่วมมือกันโดยตรงของศิลปิน นักออกแบบ และผู้สะสมผลงานศิลปะ กับคณะทำงานของลา อลาเมดา และ ดิกนิตี้ รีเทิร์นส์ การคัดเลือกครั้งแรกจะเกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2553 แรงผลักดันที่เกิดจากความร่วมมือกันผลิตสินค้านี้ซึ่งได้รับการปรับเปลี่ยน ให้ใหม่อยู่เสมอด้วยความร่วมมือของศิลปิน และพันธกิจที่สหกรณ์ทั้งสองแห่งยึดมั่นมาโดยตลอด จะทำให้โน เชนส์สามารถเป็นเวทีที่แสดงให้เห็นถึงการต่อสู้ของผู้ใช้แรงงานทั่วโลก เชื่อมโยงศิลปิน ผู้บริโภค และผู้สนับสนุนไว้ด้วยเป้าหมายที่สำคัญนี้ ขณะที่รักษาแรงผลักดันนี้ไว้ให้มั่นคงตลอดระยะเวลาการทำโครงการ ทั้งลา อลาเมดา และดิกนิตี้ รีเทิร์นส์ จะยังคงเปิดกว้างในแง่ของการร่วมมือกับโรงงานอันมีผู้ใช้แรงงาน เป็นเจ้าของที่อยากจะร่วมผลิตสินค้าภายใต้ตราสัญลักษณ์ โน เชนส์
ฟาโรห์คาเซเคมวี
คาเซเคมวี (ประมาณ 2690 ปีก่อนคริสตกาล; Ḫꜥj-sḫm.wj หรือถอดออกเป็น Kha-sekhemui) เป็นฟาโรห์พระองค์สุดท้ายของราชวงศ์ที่สองแห่งอียิปต์ ปรากฏที่เกี่ยวข้องกับพระองค์น้อยมาก นอกจากว่าพระทรงเป็นผู้นำการดพเินการทางทหารที่สำคัญหลายครั้ง และสร้างป้อมอิฐโคลนที่รู้จักกันในนาม ชูเน็ท อัล เซบิบ
ช่วงเวลาแห่งรัชสมัย
ฟาโรห์คาเซเคมวีทรงปกครองเป็นระยะเวลาเกือบ 18 ปี โดยรัชสมัยของพระองค์รุ่งเรืองในช่วงต้นศตวรรษที่ 27 ก่อนคริสตกาล ช่วงเวลาที่แน่นอนในการครองราชย์ของพระองค์ในลำดับประวัติศาสตร์อียิปต์ยังคลุมเครือ แต่น่าจะอยู่ในช่วงระหว่าง 2690–2670 ปีก่อนคริสตกาล
จากการศึกษาของโทบี วิลกินสัน เกี่ยวกับศิลาแห่งปาแลร์โมในพระราชพงศาวดารแห่งอียิปต์โบราณ ซึ่งเป็นเอกสารจากสมัยราชวงศ์ที่ 5 ที่เขียนขึ้นเกือบจะร่วมสมัยเดียวกับพระองค์ได้บันทึกว่าพระองค์ทรงครองราชย์เป็นรยะเวลา 17 ปีครึ่ง หรือเกือบ 18 ปีเต็ม วิลกินสันได้เสนอว่าปีที่ 18 นั้นอาจะเป็น "ปีเต็มหรือไม่ถึงปี" เนื่องจาก ศิลาแห่งปาแลร์โมและชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้องได้บันทึกถึงปีที่ 3-6 และปีที่ 12-18 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ และบันทึกในปีสุดท้ายแห่งการครองราชย์ของพระองค์ยังหลงเหลือในสภาพที่สมบูรณ์ การนับจำนวนปศุสัตว์นั้นเกิดขึ้นเป็นประจำทุกๆ สองปีในช่วงราชวงศ์ที่สองจากในศิลาแห่งปาแลร์โม (ปีของการนับปศุสัตว์ คือ ปีที่ 6, 7 และ 8 ซึ่งยังคงหลงเหลือไว้ในเอกสารรวมถึงปีเต็มหลังจากการนับปศุสัตว์ตามลำดับ) ซึ่งสามารถประมาณได้ว่าพระองค์ทรงครองราชย์อย่างถูกต้องประมาณ 18 ปี (หรือประมาณ 18 ปี 2 เดือน 23 วันจากศิลาแห่งปาแลร์โม)
พระราชประวัติ
เห็นได้ชัดว่า ฟาโรห์คาเซเคมวีทรงดำเนินโครงการก่อสร้างจำนวนมาก เมื่ออียิปต์รวมเข้าเป็นอาณาจักรอีกครั้ง พระองค์ทรงโปรดให้สร้างในก้อนหินที่อัลกับ เฮียราคอนโพลิส และอไบดอส ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพระองค์ได้ทรงสร้างสุสานที่มีเอกลักษณ์และใหญ่โตที่อไบดอส ซึ่งเป็นสุสานหลวงแห่งสุดท้ายที่สร้างขึ้นในหมุู่สุสานแห่งนั้น (สุสาน วี) ซึ่งเป็นสุสานที่มีลักษณะรูปสี่เหลี่ยมคางหมูมีความยาวประมาณ 70 เมตร (230 ฟุต) และกว้าง 17 เมตร (56 ฟุต) ทางด้านเหนือและกว้าง 10 เมตร (33 ฟุต) ทางด้านใต้ สุสานดังกล่าวถูกแบ่งออกเป็น 58 ห้อง ก่อนที่จะมีการค้นพบเมื่อเร็วๆ นี้จากราชวงศ์ที่หนึ่ง ห้องฝังพระบรมศพตรงกลางถือเป็นโครงสร้างก่ออิฐที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยสร้างขึ้นจากหินปูนที่ถูกขุดขึ้นมา และมีการขุดค้นพบคทาทองคำและหินคาร์เนเลียนของฟาโรห์ ตลอดจนหม้อหินใบเล็กๆ ที่ทำขึ้นอย่างสวยงามหลายใบพร้อมฝาทองคำเปลว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจรปล้นสุสานก่อนหน้านี้ได้พลาดไป ในความเป็นจริง เพตรีได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งของจำนวนหนึ่งที่ถูกนำออกไปในระหว่างการขุดค้นของเอมีล อาเมลีโน ส่วนสิ่งของอื่นๆ ได้แก่ เครื่องมือหินเหล็กไฟ เครื่องมือและภาชนะทองแดงต่างๆ ภาชนะหิน และภาชนะดินเผาที่บรรจุเมล็ดพืชและผลไม้ นอกจากนี้ยังมีวัตถุเคลือบขนาดเล็ก ลูกปัดคาร์เนเลียน เครื่องมือจำลอง งานจักสาน และตราประทับจำนวนมาก
ฟาโรห์คาเซเคมวีทรงสร้างกำแพงล้อมที่เนเคนและที่อไบดอส (ปัจจุบันรู้จักกันในนาม ชูเน็ท อัล เซบิบ) และพระองค์ทรงถูกฝังไว้ที่นั่นในสุสานที่อุมมุลกะอับ พระองค์อาจจะสร้างกิสร์ อัมมุดิร์ ที่ซักกอเราะฮ์
คำจารึกบนแจกันหินบันทึกว่าพระองค์ "ทรงต่อสู้กับศัตรูทางเหนือที่เนเคบ" ซึ่งหมายความว่าอียิปต์ล่างอาจจะรุกรานและเกือบยึดเมืองหลวงของเนเคนไปได้
พระราชวงศ์
พระมเหสีของฟาโรห์คาเซเคมวี คือ พระราชินีนิมาอัตฮัป ซึ่งเป็นพระราชมารดาของพระราชโอรส-ธิดาของกษัตริย์ ซึ่งทั้งสองพระองค์เป็นพระราชบิดาและพระราชมารดาของฟาโรห์ดโจเซอร์ และพระมเหสีของพระองค์พระนามว่า เฮเทปเฮอร์เนบติ นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ว่าพระราชโอรสของฟาโรห์คาเซเคมวี คือ ฟาโรห์เซเคมเคต และฟาโรห์ซานัคเต ซึ่งฟาโรห์ทั้งสองพระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ต่อจากฟาโรห์ดโจเซอร์
พระนางนิมาอัตฮัปทรงเป็นเจ้าหญิงจากทางเหนือที่มีบรรดาศักดิ์เป็น "พระราชมารดาแห่งกษัตริย์"
แมตต์ เจอรัลด์
แมตต์ เจอรัลด์ (Matthew Gerald) เป็นนักแสดงและนักเขียนบทชาวอเมริกัน เจอรัลด์เกิดที่ไมแอมี รัฐฟลอริดา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เขาเป็นที่รู้จักกันดีจากการรับบท เมลวิน พอตเตอร์ ในเรื่อง แดร์เดวิล ของเน็ตฟลิกซ์, รับบท สิบโทไลล์ เวนฟลีต ในเรื่อง อวตาร ภาพยนตร์ไซไฟของ เจมส์ คาเมรอน และ Ray Speltzer นักล่าที่เข้าใจยากในเรื่อง Dexter ของโชว์ไทม์
อ้างอิง
1970
โรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม
โรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม เป็นโรงเรียนรัฐบาลประจำอำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์ เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษา ประเภทสหวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ ก่อตั้งเมื่อ วันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 โรงเรียนมีเนื้อที่ 88 ไร่ 2 งาน 42 ตารางวา บริเวณทิศตะวันออกของโบราณสถานปรางค์กู่สวนแตง ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของอำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์
ประวัติ
โรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม ได้รับการอนุมัติให้จัดตั้งเป็นโรงเรียนโดยชวน หลีกภัย รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2527 จัดการเรียนการสอนประเภทสหศึกษา สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ เปิดทำการเรียนการสอนเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2527 ผู้บริหารโรงเรียนคนแรกชื่อ เรืองศิลป์ สิริสุวลักษณ์ ผู้อำนวยการโรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม รักษาการในตำแหน่งครูใหญ่โรงเรียน ต่อมาเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2527 กรมสามัญศึกษา ได้แต่งตั้งนายวสินัย เสร็จวัฒนารักษ์ มาดำรงตำแหน่งครูใหญ่เป็นคนแรก จำนวนนักเรียนที่เปิดสอนในปีแรก มีจำนวน 3 ห้องเรียน 151 คน สถานที่เรียนครั้งแรกได้อาศัยศาลาวัดราษฎร์ศรัทธาธารและหอประชุมโรงเรียนบ้าน ก.ม.ศูนย์ เป็นสถานที่เรียนในช่วงแรก และได้รับความอนุเคราะห์ครูจากโรงเรียนพุทไธสง จำนวน 5 คน มาจัดทำการเรียนการสอนชั่วคราว ต่อมากรมสามัญศึกษาได้บรรจุครูจำนวน 6 คน มาปฏิบัติหน้าที่ในการเรียนการสอนนักเรียนเป็นการถาวร ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2527 และได้ย้ายมาจัดตั้งโรงเรียนในที่ดินสาธารณประโยชน์ จำนวน 88 ไร่ 2 งาน 42 ตารางวา บริเวณทิศตะวันออกของโบราณสถานปรางค์กู่สวนแตง จนถึงปัจจุบัน
วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 โรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม ได้ย้ายมาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์ เขต 4 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ปี พ.ศ. 2554 โรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม ได้ย้ายมาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ปัจจุบันโรงเรียนกู่สวนแตงพิทยาคม ตั้งอยู่เลขที่ 120 หมู่ที่ 1 ชุมชน ก.ม.ศูนย์ ถนนอรุณประเสริฐ ตำบลหนองแวง อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์ เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 มีเขตพื้นที่บริการการศึกษา ครอบคลุมพื้นที่อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ทั้งอำเภอ
รายชื่อเกิร์ลกรุปในประเทศเกาหลีใต้
เกิร์ลกรุปเคป็อป หมายถึงกลุ่มไอดอลหญิงล้วนของเกาหลีใต้ซึ่งมีสัดส่วนส่วนใหญ่ของอุตสาหกรรมเคป็อป เกิร์ลกรุปเกาหลีได้ช่วยในการเผยแพร่และส่งเสริมวัฒนธรรมเกาหลีทั่วโลกผ่านการแสดงความโดดเด่นและความนิยม กลุ่มรุ่นแรกจากปลายยุค 90 และต้นยุค 2000 เช่น เอส.อี.เอส., ฟิงเคิล และ เบบีวี.โอ.เอ็กซ์. ถูกอ้างถึงว่าเป็นการสร้างรากฐานเหล่านี้ในฐานะเกิร์ลกรุปหญิงล้วนที่ประสบความสำเร็จกลุ่มแรกในเกาหลีและผ่านการเข้าร่วมในกระแส ฮันรยู เวฟ แรก ในปี 2550 เป็นต้นไป กลุ่มรุ่นที่สอง เช่น เกิลส์เจเนอเรชัน,คารา, ที-อารา, วันเดอร์เกิลส์, ทูเอนีวัน, ซิสตาร์ และ เอพิงก์ ได้ฟื้นฟูเกิร์ลกรุปที่ได้รับความนิยมในประเทศเกาหลีและทั่วโลกผ่านช่วงที่สองของ ฮันรยู กลุ่มที่เริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงของรุ่นในช่วงต้นปี 2012 เช่น เอโอเอ และ อีเอ็กซ์ไอดี ช่วยขับเคลื่อนรุ่นที่สามด้วยกลุ่มที่เดบิวต์ในปี 2012 เป็นต้นไปเช่น แบล็กพิงก์, ทไวซ์, เรดเวลเวต, จีเฟรนด์, มามามู, โมโมแลนด์ และ ไอโอไอ ที่มี ก้าวขึ้นสู่ความโดดเด่นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาและมีส่วนทำให้เกิดความสนใจและชื่นชม เค-ป็อป อย่างกว้างขวาง
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2540–2545)
รุ่นที่ 1 นำเสนอดนตรีป็อปสไตล์ตะวันตก โดยเน้นไปที่ป็อปและฮิปฮอปเป็นหลัก เอส.อี.เอส. วงกลุ่มสามที่ก่อตั้งโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ในปี ค.ศ. 2540 โดยมีคู่แข่งคือฟิงเคิล ซึ่งเป็นเกิร์ลกรุปที่มีสมาชิก 4 คนภายใต้ดีเอสพีมีเดีย ทำให้มีฐานแฟนคลับมากขึ้น
Homalosciadium
Homalosciadium เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของออสเตรเลีย
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ท้าวศรีจุฬาลักษณ์
ท้าวศรีจุฬาลักษณ์ เป็นชื่อตำแหน่งพระสนม ในสมัยอยุธยาตำแหน่งนี้เป็นเชื้อพระวงศ์จากราชวงศ์พระร่วง อาจหมายถึง
ภาษาบีซู
การกระจายตามเขตภูมิศาสตร์
มีผู้พูดภาษาบีซูทั้งหมดราว 3,000 คน โดยในประเทศจีนมี 2,000 คน (พ.ศ. 2542) โดยเป็นผู้ที่พูดได้ภาษาเดียว 500 คน พบบริเวณสิบสองปันนา ในมณฑลยูนนานตะวันตกเฉียงใต้ หมู่บ้านเหมิ่งเจอ (勐遮乡, Mĕngzhē) ในอำเภอเหมิงไห่ (勐海县, Mĕnghǎi) ในเขตหมู่บ้านจิ่งซิ่น (景信乡, Jǐngxīn) ฟู่หยาน (富岩镇, Fùyán) และหนานหย่า (南雅乡, Nányǎ) ในอำเภอเมิ่งเหลียน (孟连县, Mènglián) และบางส่วนของอำเภอซีเหมิง (西盟县, Xīméng) ผู้พูดภาษานี้ในจีนกำลังเปลี่ยนไปใช้ภาษาละหู่หรือภาษากะได ส่วนใหญ่ใช้ในหมู่ผู้ใหญ่ และเด็กใช้ภาษานี้กับผู้ใหญ่ ผู้พูดภาษานี้ในจีนร้อยละ 80 พูดภาษาละหู่ ภาษากะได หรือภาษาจีนได้ด้วย และมีร้อยละ 10 ที่พูดภาษาเหล่านี้ได้ทั้งหมดรวมทั้งภาษาฮานี
วรรณยุกต์
ภาษาบีซูถิ่นดอยชมภูมีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ 3 หน่วยเสียง ได้แก่
ระบบการเขียน
ตัวเขียนภาษาบีซูอักษรไทยตามที่คณะกรรมการจัดทำระบบเขียนภาษาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ด้วยอักษรไทย สำนักงานราชบัณฑิตยสภา ได้กำหนดไว้ มีดังนี้
ดาโฮมีย์
ดาโฮมีย์ (Dahomey) หรือ ดาออแม (Dahomey) เป็นชื่อเก่าของประเทศเบนิน อาจหมายถึง
พรมแดนรัสเซีย–ยูเครน
พรมแดนรัสเซีย–ยูเครน (Russia–Ukraine border) เป็นพรมแดนระหว่างประเทศระหว่างสหพันธรัฐรัสเซียและประเทศยูเครน บนแผ่นดินมีพรมแดนติดกับแคว้น (ภูมิภาค) 5 แห่งของยูเครนและ 5 แคว้นของสหพันธรัฐรัสเซีย ปัญหาพรมแดนสมัยใหม่ได้ดำเนินต่อมานับตั้งแต่การล่มสลายของจักรวรรดิรัสเซียในปี ค.ศ. 1917
ในปี ค.ศ. 2014 รัฐบาลยูเครนได้เปิดเผยแผนการสร้างระบบป้องกันที่มีกำแพงล้อมรอบพรมแดนกับรัสเซียชื่อ "โปรเจคต์วอลล์" ซึ่งจะมีค่าใช้จ่ายเกือบ 520 ล้านดอลลาร์ ใช้เวลา 4 ปีกว่าจะเสร็จสมบูรณ์และอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ณ ปี ค.ศ. 2015
ครัว
ครัว คือโรง เรือน หรือห้องสำหรับทำกับข้าวของกิน ในทางตะวันตก ครัวทันสมัยจะประกอบด้วยอุปกรณ์อย่างเตา อ่างล้างจานที่อาจมีอุปกรณ์ทำน้ำร้อน น้ำเย็น มีตู้เย็นและชั้นใส่ของ บางบ้านมีเตาอบไมโครเวฟ เครื่องล้างจานหรืออุปกรณ์ไฟฟ้าอื่น ๆ หน้าที่ของห้องครัวมีไว้สำหรับประกอบอาหาร
เหลียง จฺวิ้นหรง
ประวัติ
เหลียง จฺวิ้นหรงเริ่มปั่นจักรยานตอนอายุ 6 ขวบ โดยพ่อของเขาเป็นนักกีฬาจักรยานเสือภูเขา เหลียง จ้าวหลินพี่ชายของเขาเป็นนักกีฬาจักรยานถนน และเหลียง ไข่ฮว่าน้องสาวของเขาเป็นสมาชิกของทีมจักรยานฮ่องกง
ในปี ค.ศ. 2011 เหลียง จฺวิ้นหรงได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันกีฬาระหว่างเมืองสาธารณรัฐประชาชนจีนครั้งที่ 7 ประเภทจักรยานถนน ที่เมืองหนานชาง มณฑลเจียงซี สาธารณรัฐประชาชนจีน ในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ ของปีเดียวกันนี้ในการแข่งขันจักรยานเยาวชนชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 18 ที่จังหวัดนครราชสีมา ประเทศไทย เขาได้รับรางวัลเหรียญทองเงินจากการแข่งขันประเภทจักรยานถนนไทม์ไทรอัล
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2012 เหลียง จฺวิ้นหรงได้รับรางวัล 4 เหรียญทอง และ 2 เหรียญเงินจากการแข่งขันจักรยานเยาวชนชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 19 ซึ่งจัดขึ้นที่กัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ต่อมาเขาได้รับเลือกให้เป็นนักกีฬาเยาวชนดีเด่นประจำปี ค.ศ. 2012 ของสถาบันกีฬาฮ่องกง (Hong Kong Sports Institute)
ในปี ค.ศ. 2016 เหลียง จฺวิ้นหรงได้เข้าแข่งขันกีฬาจักรยานในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ประเภทจักรยานลู่ ออมเนียม ซึ่งเขาทำผลงานได้เป็นอันดับ 11
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์นอร์เซกา 1969
วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์นอร์เซกา 1969 (1969 Men's NORCECA Volleyball Championship) เป็นครั้งแรกของการแข่งขัน ระหว่างวันที่ 2–7 สิงหาคม ณ เม็กซิโกซิตี, เม็กซิโก
เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ
เซียร์เกย์ อะนาโตลเยวิช ออฟชินนิคอฟ (Сергей Анатольевич Овчинников; Sergei Anatolyevich Ovchinnikov; 25 มกราคม ค.ศ. 1969 – 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012) เป็นหัวหน้าโค้ชวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติรัสเซีย เขากระทำการอัตวินิบาตกรรมในช่วงสามสัปดาห์ภายหลังจากที่ทีมของเขาเป็นฝ่ายแพ้วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติบราซิลในวอลเลย์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 รอบควอเตอร์ไฟนอล
ประวัติ
เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ ได้รับการฝึกฝนที่โรงเรียนกีฬาประจำสเวียร์ดลอฟสค์ และในภายหลังได้เล่นให้กับสโมสรวอลเลย์บอลของรัสเซียหลายสโมสร ทั้ง CSKA, SKA (ฮาบารอฟสค์), เนฟยานิค (ยาโรสลาฟ), ออคตัน (โนโวคายบีเชฟสค์) และ เนฟยานิค (ยูฟา)
เขาเริ่มอาชีพโค้ชใน ค.ศ. 1998 เมื่ออดีตเพื่อนร่วมทีมอย่าง เซียร์เกย์ ชิลยาพนิคอฟ ได้เชิญออฟชินนิคอฟ ให้ทำหน้าที่ผู้ฝึกสอนทีม เนฟยานิค (ยาโรสลาฟ) ในฐานะผู้ช่วยผู้ฝึกสอน เขาเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนของการสอดแนมสำหรับผู้เล่นระดับเยาวชน ใน ค.ศ. 2001 เขามีส่วนร่วมกับสตาฟฟ์ประจำทีม เนฟยานิค (ยูฟา)
เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม ค.ศ. 2012 ได้มีการพบร่างของ เซียร์เกย์ ออฟชินนิคอฟ ในวัย 43 ปี ซึ่งอยู่ในสภาพถูกแขวนคออยู่ในห้องพักของโรงแรม ณ ค่ายฝึกในเมืองโพเรค ประเทศโครเอเชีย ภายหลังจากตำรวจโครเอเชียตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ ก็ไม่ได้พบหลักฐานการก่อเหตุฆาตกรรมแต่อย่างใด โดยได้สรุปเหตุการณ์นี้ว่าเป็นการฆ่าตัวตาย
พระคณานัมธรรมเมธาจารย์ (ณรงค์ ติ่นเรียน)
พระคณานัมธรรมเมธาจารย์  นามเดิม ณรงค์ ล้อไพบูลย์ ฉายา ติ่นเรียน มีสมณศักดิ์เป็น เทียบพระราชาคณะชั้นเทพ เป็นพระภิกษุมหายาน รูปปัจจุบันดำรงตำแหน่งเจ้าคณะใหญ่อนัมนิกายและเจ้าอาวาสวัดสมณานัมบริหาร (เกี๋ยงเพื๊อกตื่อ)
ประวัติ
พระคณานัมธรรมเมธาจารย์ มีนามเดิมว่า ณรงค์ ล้อไพบูลย์ เกิดวันพุธ ขึ้น ๑๒ ค่ำ เดือน ๗ ปีมะโรง ตรงกับวันที่ 30 พฤษภาคม พุทธศักราช 2471 ที่ตำบลท่าเรือ อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เป็นบุตรของ นายฮั่วฮะ ล้อไพบูลย์ กับ นางกลิ่น ล้อไพบูลย์
วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2488 บรรพชาสามเณร ที่โรงเจฮะอี่ตั๊ว ตำบลดำเนินสะดวก อำเภอดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี พระอุปัชฌาย์ พระอาจารย์โหพัฒน์นที่
อินเจนูอิตี
อินเจนูอิตี (Ingenuity) เป็นเฮลิคอปเตอร์หุ่นยนต์ขนาดเล็ก ซึ่งอยู่บนดาวอังคาร ตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 มันประสบความสำเร็จในการบินขับเคลื่อนควบคุมโดยใช้แรงยกจากชั้นบรรยากาศบนดาวเคราะห์ใด ๆ นอกจากโลกเป็นครั้งแรก ในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2564 โดยบินขึ้นเป็นแนวดิ่ง รักษาความสูง และลงจอด เฮลิคอปเตอร์ขนาดเล็กลอยขึ้นประมาณ 3 m และอยู่เหนือพื้น 39.1 วินาที ก่อนกลับสู่พื้นผิวดาวอังคาร
อินเจนูอิตีเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจมาร์ส 2020 ของนาซา, โดรนอากาศยานปีกหมุนร่วมแกนขนาดเล็กนี้ ทำหน้าที่เป็นตัวสาธิตเทคโนโลยีสำหรับความเป็นไปได้ในการใช้ยานสำรวจบินได้บนดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ พร้อมทั้งศักยภาพในการสำรวจตำแหน่งแห่งความสนใจ และสนับสนุนการวางแผนเส้นทางขับเคลื่อนของยานสำรวจดาวอังคารในอนาคต อินเจนูอิตี ปัจจุบันอยู่บนพื้นผิวดาวอังคาร โดยมันถูกเก็บไว้ด้านใต้ของยานสำรวจเพอร์เซเวียแรนส์ระหว่างการเดินทางไปดาวอังคาร มันถูกปล่อยลงบนพื้นผิวในวันที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2564  ประมาณ 60 วันหลังจากการลงจอดของเพอร์เซเวียแรนส์ ณ จุดลงจอดออกเตเวีย อี บัตเลอร์ ในหลุมอุกกาบาตเจซีโร หลังจากที่มันปล่อยเฮลิคอปเตอร์ลงบนพื้นผิวแล้ว ยานสำรวจดาวอังคารนั้นขับเคลื่อนออกมาประมาณ 100 m จากเฮลิคอปเตอร์เพื่อให้มี "เขตกันชน" ซึ่งเป็นเขตที่อินเจนูอิตี้ได้ทำการบินครั้งแรก  การบินครั้งแรกนั้นเกิดนั้นในวันที่ 19 เมษายน พ.ศ. 2564 ณ เวลา 14:15น. UTC+7 (7:15น. UTC) พร้อมกับการถ่ายทอดสดผ่านสัญญาณต่อเนื่องในอีก 3 ชั่วโมงต่อมา (17:15น. UTC+7, 10:15น. UTC) ยืนยันการบินสำเร็จ
อินเจนูอิตี ขนชิ้นส่วนผ้าจากปีกของไรต์ไฟลเออร์ เครื่องบินของพี่น้องไรต์ อากาศยานขับเคลื่อนควบคุมลำแรกของมนุษยชาติบนโลก และจุดบินขึ้นและลงจอดแรกของอินเจนูอิตีถูกตั้งชื่อว่า ลานพี่น้องไรต์ ก่อนการบินของอินเจนูอิตี การบินครั้งแรกในทุกประเภทบนดาวเคราะห์ดวงอื่นนอกจากโลกคือ การบินบอลลูนไร้แรงขับบนดาวศุกร์ โดยยานอวกาศ เวกา 1 ของสหภาพโซเวียตในปี พ.ศ. 2528
การออกแบบ
เนื่องจากชั้นบรรยากาศของดาวอังคารมีความหน้าแน่นเพียง 1⁄100 ของชั้นบรรยากาศโลกที่ระดับน้ำทะเล มันจึงยากขึ้นมากสำหรับอากาศยานที่จะสร้างแรงยก ความยากที่ถูกชดเชยเพียงบางส่วนโดยแรงโน้มถ่วงที่ต่ำกว่าของดาวอังคาร (ประมาณ 1⁄3 ของแรงโน้มถ่วงโลก) การบินใกล้กับพื้นผิวดาวอังคารถูกอธิบายว่า เทียบเท่ากับการบินที่ความสูงกว่า 27000 m เหนือพื้นโลก ความสูงที่ไม่เคยไปถึงโดยเฮลิคอปเตอร์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน ชั้นบรรยากาศดาวอังคารนั้นส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ ทำให้อินเจนูอิตี ต้องหมุนใบพัดที่ 2,400 รอบต่อนาที เพื่อที่จะลอยอยู่ ซึ่งเป็นประมาณห้าเท่าของรอบใบพัดที่จำเป็นบนโลก
อินเจนูอิตี นั้นถูกออกแบบมาเป็นตัวสาธิตเทคโนโลยีโดยห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นเพื่อประเมินว่าเทคโนโลยีนี้สามารถบินได้อย่างปลอดภัย และมอบการสร้างแผนที่และนำทางที่จะช่วยให้ข้อมูลเพื่มเติมสำหรับผู้ควบคุมภารกิจในอนาคต สามารถวางแผนเดินทาง และหลีกเลี่ยงอันตราย รวมถึงระบุจุดสนใจสำหรับยานสำรวจดาวอังคาร  อินเจนูอิตี นั้นถูกออกแบบเพื่อมอบภาพมุมสูงที่มีความคมชัดประมาณสิบเท่าของภาพจากวงโคจร และจะมอบภาพของลักษณะบางอย่างที่อาจบดบังจากกล้องของยานสำรวจดาวอังคาร เพอร์เซเวียแรนส์ มีการคาดหมายว่าการสำรวจแบบนี้อาจจะช่วยให้ยานสำรวจดาวอังคารในอนาคตขับไปได้ไกลกว่าเดิมถึงสามเท่าต่อโซล
อินเจนูอิตี ใช้ใบพัดหมุนย้อนร่วมแกน เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 4 ft น้ำหนักบรรทุกของมันเป็นกล้องมองลงความละเอียดสูงสำหรับการนำทาง ลงจอด และสำรวจพื้นผิว และระบบสื่อสารสำหรับส่งข้อมูลสู่ยานสำรวจดาวอังคาร เพอร์เซเวียแรนส์ แม้ว่ามันจะเป็นอากาศยาน มันถูกสร้างขึ้นด้วยรายละเอียดคุณลักษณะจำเพาะของยานอวกาศเพื่อให้มันสามารถทนอัตราเร่งและการสั่นขณะส่งจรวดได้ มันยังมีระบบที่สามารถต้านทานรังสีและสามารถทำงานในสภาพเย็นจัดของดาวอังคาร สนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่ไม่สม่ำเสมอของดาวอังคารทำให้การใช้เข็มทิศในการนำทางเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นมันจึงใช้กล้องติดตามดวงอาทิตย์ซึ่งอยู่รวมกับระบบนำทางด้วยแรงเฉี่อยของห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น ตัวป้อนข้อมูลเข้าเพิ่มเติมได้แก่ ไจโรสโคป, การวัดระยะทางจากภาพ, เครื่องวัดความเอียง, เครื่องวัดความสูง และเครื่องตัวจับสิ่งอันตราย มันถูกออกแบบให้ใช้เซลล์แสงอาทิตย์เพื่อเติมไฟฟ้าเข้าสู่แบตเตอรี่ของมัน ซึ่งเป็นแบตเตอรี่ลิเธียมไอออนของโซนี่หกก้อน ซึ่งมีประจุพลังงาน 35 - 40 Wh
ระยะเวลาในการบินนั้นไม่ได้ถูกจำกัดโดยพลังงาน แต่ถูกจำกัดโดยความร้อนส่วนเกิน ที่ทำให้มอเตอร์ร้อนขึ้นขณะบินที่อัตรา 1 เคลวินต่อวินาที
อินเจนูอิตี ใช้หน่วยประมวลผลสแนปดรากอน 801 ของควอลคอมม์ กับระบบปฏิบัติการลินุกซ์ ท่ามกลางความสามาถอื่น ๆ หน่อยประมวลผลนี้ควบคุมขั้นตอนวิธีนำทางด้วยภาพผ่านการประมาณการอัตราเร็ว ซึ่งหาจากลักษณเฉพาะซึ่งติดตามโดย กล้องมองลงนำทางขาวดำซึ่งมีเซนเซอร์ชัตเตอร์ครอบคลุม โอวี7251 ของออมนิวิสชัน หรือผ่านกล้องมองขอบฟ้าถ่ายพื้นผิว หน่วยประมวลผลควอลคอมม์นั้นเชื่อมต่อกับไมโครคอนโทรลเลอร์ที่ควบคุมการบินสองหน่วย เพื่อปฏิบัติการควบคุมการบินที่จำเป็น มันยังขนตัววัดแรงเฉี่อยชนิดสำหรับโทรศัพท์มือถือ บีเอ็มไอ-160 ของบอร์ช, เซ็นเซอร์วัดความเอียง เอสซีเอ100ที-ดี02 ของมูราตะ และเครื่องวัดความสูงเลเซอร์ ไลดาร์ไลท์ วี3 ของการ์มิน
การสื่อสารกับยานสำรวจดาวอังคารนั้นผ่านการเชื่อมต่อทางวิทยุด้วยโพรโทคอลสื่อสารพลังงานต่ำของซิกบี บนคลื่น 914 MHz ดำเนินการผ่านชิปเซตไซเฟลคซ์ 02 ซึ่งติดอยู่ทั้งในยานสำรวจดาวอังคารและเฮลิคอปเตอร์ดาวอังคาร ระบบสื่อสารนั้นถูกออกแบบมากดเพื่อส่งข้อมูลที่ 250 kbit/s ในระยะทางถึง 1000 m. เฮลิคอปเตอร์สำรวจดาวอังคารใช้เสาอากาศแบบเสาเดี่ยวน้ำหนักเบาบนเซลล์แสงอาทิตย์ของเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งใช้เป็นระนาบพื้นขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบให้สามารถสื่อสารได้เท่ากันในทุกทิศทาง ยานสำรวจดาวอังคารขนเสาอากาศแบบเสาเดียวสำหรับสื่อสารกับเฮลิคอปเตอร์เช่นกัน แม้จะเป็นเสาอากาศที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก
รายละเอียดภารกิจ
ภายหลังจากการปล่อยตัว ยานสำรวจดาวอังคารได้เคลื่อนออกมาจากโดรนประมาณ 100 m ไปให้มีเขตการบินปลอดภัย เฮลิคอปเตอร์ อินเจนูอิตี นั้นถูกคาดว่าจะสามารถบินขึ้นได้ห้าครั้ง ระหว่างช่วงทดสอบสามสิบวัน ในระยะเริ่มต้นในภารกิจของยานสำรวจดาวอังคาร ในการบินแต่ละครั้ง มีการวางแผนการบินที่ความสูงตั้งแต่ 3 - 5 m เหนือพื้นดิน ถึงกระนั้น ในไม่ช้า อินเจนูอิตี สามารถบินไปสูงกว่าความสูงที่วางแผนไว้ได้ การบินครั้งแรกเป็นการลอยตัวที่ความสูง 3 m นานประมาณ 40 วินาที และรวมถึงมีการถ่ายภาพยานสำรวจดาวอังคารด้วย ภายหลังจากความสำเร็จของการบินครั้งแรก การบินครั้งต่อๆ มาจึงมีความทะเยอทะยานมากขึ้น เพราะเวลาที่ถูกจัดสรรไว้สำหรับบการใช้งานเฮลิคอปเตอร์ลดลงไปเรื่อยๆ เจพีแอลแจ้งว่า ภารกิจอาจจะจบก่อนครบช่วงสามสิบวัน ในกรณีที่เป็นไปได้สูงว่าเฮลิคอปเตอร์จะตก  ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่ไม่เกิดขึ้น ในการบิน 90 วินาที ต่อครั้ง อินเจนูอิตี สามารถเดินทางไปได้ไกลถึง 50 m ในแนวระนาบ และกลับมายังจุดเริ่มต้น โดยนั้นก็เป็นเป้าหมายที่ถูกก้าวข้ามอย่างรวดเร็วในการบินครั้งที่สี่  อินเจนูอิตี ใช้ระบบควบคุมอัตโนมัติระหว่างการบินของมัน ซึ่งถูกวางแผนและออกคำสั่งจากระยะไกลโดยผู้ควบคุมที่ ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่น (เจพีแอล) มันสื่อสารกับยานสำรวจดาวอังคาร เพอร์เซเวียแรนส์ โดยตรง ทั้งก่อนและหลังการลงจอดแต่ละครั้ง
ภายหลังการบินสำเร็จสามครั้งแรก วัตถุประสงค์นั้นถูกเปลี่ยนจากการสาธิตเทคโนโลยี เป็นการสาธิตการปฏิบัติการ เป้าหมายนั้นเปลี่ยนไปสู่การสนับสนุนภารกิจของยานสำรวจดาวอังคาร โดยการทำแผนที่และดูลาดเลาภูมิประเทศ ระหว่างที่ อินเจนูอิตี จะสนับสนุน เพอร์เซเวียแรนส์ มากขึ้น ตัวยานสำรวจดาวอังคารจะให้ความสนใจกับเฮลิคอปเตอร์ลดลง และจะเลิกถ่ายภาพการบินของมัน ผู้จัดการเจพีแอลแจ้งว่า ขั้นตอนการถ่ายภาพใช้เวลา "มหาศาล" ดึงภารกิจหลังของโครงการในการหาร่องรอยของสิ่งมีชีวิตโบราณให้ช้าลง ในวันที่ 30 เมษายน 2021 การบินครั้งที่สี่สามารถถ่ายภาพสีได้เป็นจำนวนมาก และได้สำรวจพื้นผิวด้วยกล้องสำรวจขาว-ดำ ในวันที่ 7 พฤษภาคม อินเจนูอิตี ได้บินไปยังจุดลงจอดใหม่ได้สำเร็จ
ในวันที่ 5 กรกฎาคม 2021 ภายหลังจากช่วงการสาธิตการปฏิบัติการนั้นสำเร็จ ภารกิจนั้นถูกต่อไปอย่างไม่มีกำหนด.
ประวัติปฏิบัติการ
เพอร์เซเวียแรนส์ ปล่อยโล่ป้องกันเศษชิ้นส่วนของ อินเจนูอิตี ในวันที่ 21 มีนาคม 2021 และตัวเฮลิคอปเตอร์ถูกปล่อยตัวลงจากด้านใต้ของยานสำรวจดาวอังคารสู่พื้นผิวดาวอังคารในวันที่ 3 เมษายน 2021. ในวันนั้น กล้องทั้งสองตัวของเฮลิคอปเตอร์ถูกทดสอบในการถ่ายภาพพื้นหลุมอุกกาบาตเจซีโรภายใต้เงาของยานสำรวจดาวอังคาร เป็นทั้งภาพสี และขาว-ดำ เป็นครั้งแรก
แผ่นใบพัดของ อินเจนูอิตีนั้นถูกปลดออกได้สำเร็จในวันที่ 8 เมษายน 2021 (โซลที่ 48 ของภารกิจ) และตัวเฮลิคอปเตอร์ได้ทำการทดสอบการหมุนของโรเตอร์ที่ความเร็วต่ำ 50 รอบต่อนาที
มีความพยายามทดสอบการหมุนโรเตอร์ที่ความเร็วสูงในวันที่ 9 เมษายน แต่ล้มเหลวเนื่องจากการหมดอายุของตัวตั้งเวลาเฝ้าระวัง — มาตรการทางซอฟต์แวร์สำหรับป้องกันเฮลิคอปเตอร์จากการปฏิบัติการผิดปกติในสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด ในวันที่ 12 เมษายน เจพีแอลแจ้งว่า สามารถระบุวิธีแก้ไขซอฟต์แวร์เพื่อแก้ปัญหาได้แล้ว แต่เพื่อประหยัดเวลา เจพีแอลตัดสินใจที่จะใช้มาตรการแก้ปัญหาทางอ้อม ซึ่งผู้จัดการแจ้งว่า มีโอกาส 85% ที่จะสำเร็จ และเป็นขั้นตอนที่จะ "ส่งผลกระทบน้อยที่สุด" แก่เฮลิคอปเตอร์
ในวันที่ 16 เมษายน 2021 อินเจนูอิตี ผ่านการทดสอบการหมุนโรเตอร์ที่ความเร็วสูงสุด 2400 รอบต่อนาที ในขณะที่ยังคงอยู่บนพื้นผิว สามวันต่อมา ในวันที่ 19 เมษายน เจพีแอลบินเฮลิคอปเตอร์นี้เป็นครั้งแรก ในความพยายามในการบินครั้งที่สี่ปัญหาจากตัวตั้งเวลาเฝ้าระวังเกิดขึ้นอีกครั้ง คณะผู้ควบคุมจึงปรับกำหนดการบินใหม่ ซึ่งประสบความสำเร็จในวันที่ 30 เมษายน ในวันที่ 25 มิถุนายน เจพีแอลแจ้งว่า ได้มีการอัปเดตซอฟต์แวร์ในสัปดาห์ก่อนหน้าเพื่อแก้ไขปัญหาจากตัวตั้งเวลาเฝ้าระวังอย่างถาวร และการทดสอบการหมุนโรเตอร์ในการบินครั้งที่แปดได้ยืนยันว่าการแก้ไขใช้งานได้
คณะผู้ควบคุม อินเจนูอิตี วางแผนที่จะบินเฮลิคอปเตอร์ทุกสองถึงสามสัปดาห์ระหว่างภารกิจของมันที่ถูกต่อไปอย่างไม่มีกำหนด ความสามารถในการบินของเฮลิคอปเตอร์ที่ยาวกว่าที่คาดนั้นทำให้มันเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนฤดูบนดาวอังคาร ซึ่งความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศ ณ ตำแหน่งของมันเบาบางลงไปอีก คณะควบคุมการบินเตรียมพร้อมโดยการสั่งให้ อินเจนูอิตี ทำการทดสอบภาคพื้นดิน หมุนโรเตอร์ให้เร็วกว่าเดิม เพื่อให้ได้แรงยกที่จำเป็น เจพีแอลแจ้งว่าความเร็วโรเตอร์ที่วางแผนไว้สูงขึ้นที่ 2700 รอบต่อนาที จะทำให้เกิดความเสี่ยงใหม่ เช่น การสั่น การใช้พลังงาน และแรงต้านางอากาศพลศาสตร์หากปลายใบพัดเข้าถึงความเร็วเสียง ความเร็วในการทดสอบอยู่ที่ 2800 รอบต่อนาที ทำให้มีระยะสำหรับการเพิ่มรอบหากความเร็วใบพัดที่วางแผนไว้ที่ 2700 รอบต่อนาทีนั้นไม่เพียงพอ อินเจนูอิตี จะพบกับอีกหนึ่งความท้าทายเพื่อจะยังคงความสามารถในการทำงานไว้ระหว่างฤดูหนาวบนดาวอังคารและการเรียงตัวระหว่างดาวอังคารกับดวงอาทิตย์ ซึ่งดาวอังคารจะเคลื่อนไปหลังดวงอาทิตย์ ตัดการสื่อสารกับโลก บังคับให้เฮลิคอปเตอร์และยานสำรวจดาวอังคารและต้องหยุดปฏิบัติการณ์ชั่วคราว การปิดตัวจะเกิดขึ้นในช่วงกลางเดือนตุลาคม ซึ่งจะมีการเตรียมการก่อนตั้งแต่ช่วงกลางเดือนกันยายน อินเจนูอิตี จะอยู่คงที่ ณ ตำแหน่งของมัน 175 m จาก เพอร์เซเวียแรนส์ และจะสื่อสารสถานะของมันทุกอาทิตย์กับยานสำรวจดาวอังคารสำหรับการตรวจสอบสภาพ จากเฮลิคอปเตอร์ยังรับคำสั่งหลังจากผ่านสภาพที่รุนแรงของช่วงขาดการสื่อสาร เจพีแอลอาจตัดสินใจบินมันต่อ มิเช่นนั้นคณะผู้ควบคุมจะตัดสินใจยุติภารกิจ
เบนิน (แก้ความกำกวม)
เบนิน (Benin) อาจหมายถึง
เจ้าจอมมารดาแสง (แก้ความกำกวม)
เจ้าจอมมารดาแสง สามารถหมายถึง
โจฮิว
โจฮิว (พ.ศ. 717-771) เป็นขุนพลชาวจีนของรัฐ วุยก๊ก ใน สมัยสามก๊ก ของจีน เป็นหลานชายของขุนศึก โจโฉ โจฮิวเริ่มต้นอาชีพของเขาในปลาย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เป็นนายทหารภายใต้โจโฉ ในช่วงเริ่มต้นของ ยุทธการที่ฮันต๋ง ในปี ค.ศ. 217-219 เขาเอาชนะสองแม่ทัพศัตรู เตียวหุย และ ม้าเฉียว ต่อมาในอาชีพของเขา เขากลายเป็นผู้บัญชาการทหารระดับจังหวัด และต่อสู้ในศึกต่าง ๆ กับรัฐคู่แข่งของวุยก๊ก ง่อก๊ก เขาถึงแก่กรรมในปี ค.ศ. 228 หลังจากการพ่ายแพ้ของวุยก๊กที่ ศึกเซ็กเต๋ง
ดูเพิ่ม
228
เออร์เนสต์ วิลเลียม กูดปาสเจอร์
เออร์เนสต์ วิลเลียม กูดปาสเจอร์ (Ernest William Goodpasture, 17 ตุลาคม ค.ศ. 1886 – 20 กันยายน ค.ศ. 1960) เป็นแพทย์ชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองคลากส์วิลล์ในรัฐเทนเนสซี เป็นบุตรของอัลเบิร์ต เวอร์จิล กูดปาสเจอร์กับเจนนี วิลสัน ดอว์สัน เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยแวนเดอบิลต์ก่อนจะเรียนจบระดับปริญญาเอกด้านการแพทย์ที่โรงเรียนแพทย์จอนส์ฮอปกินส์ในปี ค.ศ. 1912 หลังจากนั้นกูดปาสเจอร์ทำงานที่โรงพยาบาลของโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดและเป็นแพทย์ในกองทัพเรือสหรัฐในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ในปี ค.ศ. 1919 กูดปาสเจอร์ศึกษาการระบาดของไข้หวัดใหญ่และพบผู้ป่วยมีอาการไอเป็นเลือดและหน่วยไตอักเสบเฉียบพลัน ภายหลังเขาพบว่าเป็นกลุ่มอาการกูดปาสเจอร์ซึ่งเป็นโรคภูมิต้านตนเองที่ภูมิคุ้มกันทำลายเยื่อฐานของปอดและไต สองปีต่อมา กูดปาสเจอร์ย้ายไปทำงานที่โรงเรียนแพทย์ที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์และเป็นผู้อำนวยการห้องปฏิบัติการในเมืองพิตต์สเบิร์ก
ในปี ค.ศ. 1924 กูดปาสเจอร์ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านพยาธิวิทยาที่มหาวิทยาลัยแวนเดอร์บิลต์ ก่อนจะดำรงตำแหน่งคณบดีโรงเรียนแพทย์จนเกษียณในปี ค.ศ. 1955 เขาเสียชีวิตด้วยอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเหตุขาดเลือดที่เมืองแนชวิลล์ในปี ค.ศ. 1960
นิโคไล นิโคลาแอฟ
นิโคไล นิโคลาแอฟ (Nikolai Nikolaeff; เกิด 26 ธันวาคม พ.ศ. 2524) เป็นนักแสดงชาวออสเตรเลียที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการรับบทในซีรีส์โทรทัศน์เรื่องSea Patrol, พาวเวอร์เรนเจอร์ จังเกิลฟิวรี และ แดร์เดวิล
นิโคลาแอฟเกิดในเมลเบิร์น มีเชื้อสายรัสเซียและยูเครน เขาเริ่มการแสดงเมื่ออายุสิบสองปีและเข้าเรียนในโรงละครเยาววิกตอเรีย เขาเข้าเรียนที่โรงเรียน Caulfield Grammar และเมื่ออายุสิบหกปี นิโคลาแอฟได้รับบทนำในเรื่อง Crash Zone ซึ่งนำไปสู่บทบาทอื่น ๆ ในซีรีส์โทรทัศน์สำหรับเด็ก เขาสำเร็จการศึกษาด้านศิลปะที่ มหาวิทยาลัยโมนาชในคอลฟิลด์
อ้างอิง
1981
พายุโทกาเงะ
โทกาเงะ เป็นชื่อพายุหมุนเขตร้อนในรายชื่อชุดที่ 5 ลำดับที่ 5 ของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกฝั่งเหนือ ส่งโดยประเทศญี่ปุ่น
พายุโทกาเงะนั้นอาจหมายถึง
วัดเกาะวาลุการาม
วัดเกาะวาลุการาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลสวนดอก อำเภอเมืองลำปาง จังหวัดลำปาง มีพื้นที่ 9 ไร่ 2 งาน
วัดเกาะวาลุการามตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2430 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2449 ที่ตั้งเดิมเป็นเกาะกลางแม่น้ำวังจึงได้ชื่อว่า วัดเกาะ แต่จากประวัติของวัดระบุว่าสร้างขึ้นในพุทธศวรรษที่ 25 เป็นพ่อค้า แม่ค้า พาณิชย์ คหบดีที่ตั้งเคหสถานบ้านเรือน ในแถวตลาดจีน และอื่น ๆ อาคารหลังแรกของวัดเป็นกุฏิไม้ไผ่ หลังคามุงตอนตึง (ตองควง) ฝาขัดแตะ ตั้งอยู่บริเวณข้างต้นโพธิ์ใหญ่ ซึ่งเวลานี้ได้ล้มโค่นลงแล้ว กุฏิพระนอนน่าจะสร้างระหว่าง พ.ศ. 2427–2430 มีเจ้าอาวาสรูปแรกเป็นพระธุดงค์จากจังหวัดจันทบุรีนามหลวงพ่อกริ่ม เป็นเจ้าอาวาสช่วง พ.ศ. 2427
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถที่มีศิลปะผสมผสานไทย ล้านนา และพม่า ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนโดยชาวพื้นเมืองชื่อ ปวน หรือ ป.สุวรรณสิงห์ เจดีย์ทรงระฆังคว่ำศิลปะแบบพม่าสร้างราวประมาณ พ.ศ. 2460 ศาลาการเปรียญเก่าทรงไทยภาคกลาง มณฑปพระพุทธบาทจำลองสี่รอยทำจากหินอ่อนแกะสลักเป็นรูปพระพุทธบาท ซ้อนกัน 4 รอย จากเมืองมัณฑะเลย์ ประเทศพม่า และนำมาประดิษฐานไว้ที่วัดเกาะวาลุการาม เมื่อ พ.ศ. 2467 สร้างถวายโดยหลวงกำจรวานิช-นางบุญชู สินานนท์ ปูชนียวัตถุที่สำคัญคือ พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ปางห้ามญาติ และปางไสยาสน์ (พระนอน) ซึ่งระบุว่าสร้างเมื่อ พ.ศ. 2145 โดยมีเจ้าหัวแสนหลวงไนเป็นองค์อุปถัมภ์
เขตเศรษฐกิจจำเพาะของรัสเซีย
สหพันธรัฐรัสเซียมีเขตเศรษฐกิจจำเพาะที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 4 ของโลกด้วยพื้นที่ 7,566,673 ตารางกิโลเมตร (2,921,509 ตารางไมล์) เขตจำกัด 200 ไมล์ทะเล (370.4 กิโลเมตร; 230.2 ไมล์)
ภูมิศาสตร์
เขตเศรษฐกิจจำเพาะของรัสเซียมีพรมแดนติดกับประเทศนอร์เวย์ ฟินแลนด์ สวีเดน เอสโตเนีย ลิทัวเนีย และโปแลนด์ไปทางทิศตะวันตก ติดกับสหรัฐทางทิศตะวันออก ติดกับประเทศญี่ปุ่น เกาหลีเหนือ และเกาหลีใต้ทางตะวันออกเฉียงใต้และอาเซอร์ไบจาน คาซัคสถาน จอร์เจีย ตุรกี และยูเครนทางทิศใต้
Himalaiella
Himalaiella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Asteraceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ อิหร่านถึงจีนและ อินโดจีน ไต้หวัน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ประเทศเนปาลในเอเชียนเกมส์
ประเทศเนปาล เข้าร่วมแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ครั้งแรกในเอเชียนเกมส์ 1951 ที่จัดขึ้น ณ กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย มีคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเนปาล เป็นผู้รับผิดชอบส่งนักกีฬาเนปาลเข้าร่วมการแข่งขัน ทีมชาติเนปาลได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันทั้งหมด 0 เหรียญทอง 2 เหรียญเงิน 22 เหรียญทองแดง รวมทั้งสิ้น 24 เหรียญ
รายชื่อถนนในจังหวัดนนทบุรี
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 307
ดูที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 307
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340
ดูที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 345
ดูที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 345
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346
ดูที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 346
ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่
ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ หรือ สนามบินหาดใหญ่ (IATA: HDY, ICAO: VTSS) ตั้งอยู่เลขที่ 99 หมู่ 3 ถนนสนามบิน ตำบลคลองหลา อำเภอคลองหอยโข่ง จังหวัดสงขลา 90115 บริหารงานโดย บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) โดยมีผู้อำนวยการท่าอากาศยานหาดใหญ่ดูแล เป็นท่าอากาศยานที่สำคัญ เนื่องจากเป็นประตูสำหรับชาวมุสลิมที่ต้องการไปแสวงบุญที่นครมักกะฮ์ ประเทศซาอุดีอาระเบีย โดย Saudi Arabian Airlines และ การบินไทย ท่าอากาศยานหาดใหญ่มีเที่ยวบินมากเป็นอันดับ 5 ของประเทศ รองจาก ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ  ท่าอากาศยานดอนเมือง ท่าอากาศยานภูเก็ต ท่าอากาศยานเชียงใหม่  ตามลำดับ ปัจจุบันมีผู้โดยสารประมาณ  4,869,113 คน โดยเส้นทางในประเทศและต่างประเทศ เที่ยวบิน 9,203 เที่ยวบินและสินค้าประมาณ 12,965 ตันใช้บริการท่าอากาศยานแห่งนี้ ทั้งนี้ ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่ มีความสามารถในการรองรับเที่ยวบินได้ 48 เที่ยวบิน/ชม. รองรับผู้โดยสารได้ปีละ 3,000,000 คน และรองรับสินค้าได้ ปีละ 41,800 ตัน รองรับเครื่องบินขนาดใหญ่ได้สูงสุด Boeing 747-400
การพัฒนาท่าอากาศยาน
บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) (ทอท.) ตระหนักถึงความสำคัญการดำเนินธุรกิจท่าอากาศยานโดยเฉพาะอย่างยิ่งโครงการพัฒนาท่าอากาศยานหาดใหญ่ จะเป็นการพัฒนาเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของท่าอากาศยานหาดใหญ่ให้สามารถรองรับปริมาณการจราจรทางอากาศและผู้โดยสารที่เพิ่มขึ้นได้จนถึงปี 2568 กล่าวคือ จะพัฒนาเพิ่มขีดความสามารถของระบบทางวิ่งทางขับจากเดิม 20 เที่ยวบินต่อชั่วโมง ให้เพิ่มเป็น 34 เที่ยวบิน ต่อชั่วโมง, ปรับปรุงอาคารผู้โดยสารให้สามารถรองรับผู้โดยสารได้เพิ่มขึ้นจาก 2.55 ล้านคนต่อปีเป็น 5 ล้านคนต่อปี, ปรับปรุงอาคารคลังสินค้า ให้สามารถรองรับได้เพิ่มขึ้นจาก 13,800 ตันต่อปี เป็น 25,000 ต่อปี และขยายพื้นที่จอดรถยนต์ให้รองรับเพิ่มขึ้นจาก 650 คัน เป็น 1,100 คัน โดยมีเนื้องานตามโครงการพัฒนาท่าอากาศยานหาดใหญ่ (ปี 2558-2560) ดังนี้
กบชะง่อนผาภูหลวง
กบชะง่อนผาภูหลวง (Phu Luang cliff frog ; ) เป็นกบเฉพาะถิ่นชนิดใหม่ที่ค้นพบใน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวง จังหวัดเลย ค้นพบโดย นายธัญญา จั่นอาจ จากองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.)
ขนาดตัวยาว 63-96.5 มิลลิเมตร หัวแคบเรียว มีขนาดด้านยาวมากกว่าด้านกว้าง จุดกลางหน้าผาก เห็นได้ชัดเจนแผ่นหูเห็นได้ชัดเจน มีถุงใต้คางที่บริเวณมุมของคอ ปลายนิ้วขยายออกเป็นแผ่นขนาดใหญ่ ผิวหนังเรียบ ยกเว้นที่ผิวใต้ต้นขา มีตุ่มหยาบไม่มีต่อมที่โคนขาหน้า สันต่อมที่เหนือแผ่นหูเห็นไม่ชัด ไม่มีสันต่อมที่ขอบหลัง หัวและลำตัวด้านหลังสีเขียว ด้านข้างของหัวและสีข้างสีน้ำตาลเข้ม ผิวด้านท้ายของต้นขาหน้า ครึ่งด้านท้องของสีข้าง ผิวของต้นขา แข้ง และตีนดำพร้อมด้วยลวดลายสีเหลืองสด ขอบปากบนมีเส้นสีเหลือง ขอบปากล่างดำ ใต้คอมีแต้มสีน้ำตาล ถุงใต้คอดำ ท้องขาว แผ่นพังผืดที่ยึดระหว่างนิ้วตีนสีน้ำตาลอมม่วงพบอาศัยเฉพาะในบริเวณลำธารต้นน้ำในป่าดิบเขาของจังหวัดเลย ตัวเมียใหญ่กว่าตัวผู้ ประมาณ 10 มิลลิเมตร อาศัยบนต้นน้ำสูงเกิน 1,000 เมตรจากระดับน้ำทะเล พบตัวเมียน้อยกว่าตัวผู้
ทะเลสาบอี้นเล่
ทะเลสาบอี้นเล่ (အင်းလေးကန်, ) หรือไทใหญ่เรียกว่า หนองอางเล เป็นทะเลสาบน้ำจืด ตั้งอยู่ในบริเวณภูเขาชานในรัฐชาน ห่างจากเมืองตองจีประมาณ 25 กิโลเมตร ในประเทศพม่า เป็นทะเลสาบที่ใหญ่เป็นอันดับสองของพม่ามีพื้นที่ประมาณ 44.9 ตารางไมล์ (116 ตารางกิโลเมตร) ตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 2,900 ฟุต (880 เมตร) ในช่วงฤดูแล้งความลึกของน้ำเฉลี่ยอยู่ที่ 7 ฟุต (2.1 เมตร) โดยมีจุดที่ลึกที่สุดคือ 12 ฟุต (3.7 เมตร) แต่ในช่วงฤดูฝนสามารถเพิ่มขึ้นได้กว่า 5 ฟุต (1.5 เมตร)
แม้ว่าทะเลสาบจะไม่ใหญ่มากนักแต่ก็มีสัตว์สายพันธุ์เฉพาะถิ่น หอยทากกว่า 20 สายพันธุ์ และปลา 9 ชนิดพบว่าไม่มีที่ไหนในโลก บางส่วนของสัตว์เฉพาะถิ่นเหล่านี้ เช่น ปลาซิวซอ-บว่า ปลาซิวกาแล็กซี มีความสำคัญในเชิงพาณิชย์เล็กน้อยสำหรับการค้าให้แก่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ และมีนกนางนวลหัวสีน้ำตาลและสีดำอพยพกว่า 20,000 ตัวในเดือนพฤศจิกายน ธันวาคมและมกราคม
ทะเลสาบแห่งนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนที่เรียกตนเองว่า ชาวอี้นต้า (Intha) ชนเผ่านี้อาศัยอยู่รอบทะเลสาบอี้นเล่มานานนับร้อยปีแล้ว โดยใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการทำการเกษตรบนเกาะวัชพืชที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเองกลางลำน้ำในทะเลสาบ
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 ได้กลายเป็นสถานที่แห่งแรกของพม่าในเขตสงวนชีวมณฑลโลก เป็นหนึ่งใน 20 แห่งที่เพิ่มขึ้นจากการประชุมครั้งที่ 27 ของยูเนสโก ในโครงการมนุษย์และชีวมณฑล (MAB) และคณะกรรมการประสานงานนานาชาติ (ICC)
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ ชื่อย่อ คมช. (Council of National Security - CNS) เป็นคณะบุคคลที่แปรสภาพมาจากคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ซึ่งได้กระทำการยึดอำนาจการปกครองประเทศไทยสำเร็จเมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2549 คณะมนตรีฯ บัญญัติขึ้นตามมาตรา 34 ของ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ. 2549 มีหน้าที่ในการรักษาความสงบเรียบร้อย และความมั่นคงแห่งชาติ ประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ มีอำนาจหน้าที่ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ แต่งตั้งและถอดถอนนายกรัฐมนตรี ประธานสภา และรองประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ สมาชิกสมัชชาแห่งชาติ และคณะกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญ รวมทั้งยังสามารถประชุมร่วมกับนายกรัฐมนตรี คณะรัฐมนตรีได้ด้วย โดยอำนาจหน้าที่เหล่านี้ มีในบทบัญญัติ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พ.ศ. 2549
สมาชิก
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ ประกอบด้วยบุคคลตามประกาศคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (คปค.) ฉบับที่ 24 ลงวันที่ 29 กันยายน พ.ศ. 2549 หรืออาจแต่งตั้งเพิ่ม จำนวนรวมทั้งหมดไม่เกิน 15 คน คือ
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ ชุดล่าสุด ประกอบด้วย
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ ได้มีประกาศคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการสรรหาบุคคลเพื่อแต่งตั้งเป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ ลงวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2549 กำหนดให้มีคณะกรรมการกำกับดูแลการสรรหาสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ คณะหนึ่ง เรียกโดยย่อว่า "กคส." และประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติได้มีคำสั่งที่ 8/2549 เรื่อง แต่งตั้งคณะกรรมการกำกับดูแลการสรรหาสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ (กดส.) ลงวันที่ 19 ตุลาคม 2549 เพื่อทำหน้าที่กำกับดูแลการสรรหาสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ มีหน้าที่และความรับผิดชอบตามประกาศคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ ลง 19 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยให้หน่วยราชการ รัฐวิสาหกิจ และหน่วยงานอื่นของรัฐให้การสนับสนุนการดำเนินงานของคณะกรรมการชุดนี้ นอกจากนั้นยังกำหนดให้สำนักงานเลขาธิการคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ และสำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร อำนวยความสะดวกและให้การสนับสนุนการดำเนินงานของคณะกรรมการชุดนี้ด้วย
สิ้นสุดวาระ
คณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาตินำโดย พลอากาศเอก ชลิต พุกผาสุข แถลงข่าวจบภารกิจเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 โดยกล่าวว่า ขณะนี้ประเทศไทยกลับสู่สภาวะปกติอย่างสมบูรณ์ตามระบอบประชาธิปไตย ดังนั้น เพื่อให้เป็นไปตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ 2550 คมช.จึงขอจบภารกิจ พร้อมทั้งขอขอบคุณประชาชนทุกคน ในโอกาสที่ คมช.สิ้นสุดหน้าที่ และฝากความหวังไว้กับรัฐบาลใหม่ที่มาจากการเลือกตั้งให้ทำทุกอย่างภายใต้เจตนารมณ์ แก้ไขปัญหาประเทศชาติ
18 กันยายน
วันที่ 18 กันยายน เป็นวันที่ 261 ของปี (วันที่ 262 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 104 วันในปีนั้น
กระจก (แก้ความกำกวม)
กระจก อาจหมายถึง
แฮหัวซง
แฮหัวซง (อังกฤษ:Xiahou Shang,จีนตัวเต็ม:夏侯尚,จีนตัวย่อ:夏侯尚)เป็นตัวละครในวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์เรื่องสามก๊ก เป็นหลานและบุตรบุญธรรมของแฮหัวเอี๋ยนได้ออกศึกในการต้านกองทัพเล่าปี่ที่นำโดยฮองตง ถูกเกาทัณฑ์ของฮองตงเสียชีวิต แต่ในประวัติศาสตร์ แฮหัวซงยังคงรับใช้วุยก๊กเรื่อยมาจนถึงปี ค.ศ. 225 ในสมัยพระเจ้าโจผีแห่งวุยก๊ก โดยบุตรสาวของแฮหัวซงอย่างแฮหัวฮุยได้แต่งงานกับสุมาสู บุตรชายของสุมาอี้
185 255
ความโปร่งใส (ฟิสิกส์)
โปร่งใส หมายถึงการที่สามารถมองทะลุไปเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหรือภายในได้ ในกรณีที่โปร่งใสโดยสมบูรณ์นั่นหมายความว่าจะมองไม่เห็นวัตถุนั้นเลยราวกับไม่มีตัวตนอยู่เลย นอกจากนี้ ถ้ามองผ่านได้บางส่วนโดยเห็นมืดหรือมัวลงไปบ้างจะเรียกว่า โปร่งแสง และถ้าหากไม่ปล่อยให้มองทะลุได้จะเรียกว่า ทึบแสง
ในขณะเดียวกันคำนี้ก็เป็นคำเปรียบเปรยในความหมายและบริบทต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถูกนำมาใช้เกี่ยวกับการเปิดเผยสภาพการบริหารและการดำเนินงานขององค์กร (ดูที่ ความโปร่งใส (การเมือง))
การที่ให้แสงผ่านได้
โดยทั่วไป "โปร่งใส" จะใช้กับแสง (แสงที่มองเห็นได้) และเนื่องจากแสงเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดหนึ่ง จึงมีการสรุปทางวิทยาศาสตร์ว่าเมื่อสารหนึ่ง ๆ มีลักษณะ "โปร่งใส" สำหรับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ย่านความถี่หนึ่ง ๆ จะไม่มีอันตรกิริยาเกิดขึ้นระหว่างสสารกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านั้นเลย นั่นหมายความว่าไม่มีการดูดกลืน การกระเจิง หรือ การสะท้อน เกิดขึ้น ถ้าหากมีการดูดกลืนหรือกระเจิงเกิดขึ้น แสงที่ผ่านวัตถุนั้นจะมีค่ำลดลง นั่นคือมีความโปร่งใสน้อยลง
เมื่อสารดูดกลืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า สารนั้นจะปรากฏเป็นสีขึ้นมาตามสีที่เสริมกันของความยาวคลื่นที่สารนั้นดูดซับไว้ ตัวอย่างเช่น คลอโรฟิลล์ดูดซับแสงที่มีความยาวคลื่น 680–700 นาโนเมตร ซึ่งตรงกับสีแดง จึงปรากฏเป็นสีคู่ตรงข้ามคือสีเขียว
เมื่อพิจารณาคลื่นย่านความถี่ต่าง ๆ
เมื่อสสารทำให้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเกิดการกระเจิง สสารนั้นก็จะปรากฏเป็นสีขึ้นได้ การกระเจิงเกิดขึ้นเมื่อสสารมีโครงสร้างหน่วยพอ ๆ กับความยาวคลื่นของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ตัวอย่างเช่น น้ำไม่ดูดกลืนแสงที่มองเห็นได้ ดังนั้นในสภาวะปกติจึงดูโปร่งใส แต่เมื่อกลายเป็นอนุภาคขนาดเล็กจะเกิดการกระเจิงแสงขึ้นได้จึงกลายเป็นทึบแสง นี่คือสาเหตุที่หมอกและไอน้ำมีลักษณะเป็นสีขาว
ดังนั้นถ้าจะประเมินว่าวัสดุนั้นโปร่งใสหรือไม่ ต้องมีการระบุความยาวคลื่นของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป้าหมาย กระจกที่เรียกว่ากระจกใสนั้นโดยทั่วไปหมายถึงว่าเกือบจะโปร่งใสต่อแสงที่มองเห็นได้ แต่อาจไม่สามารถส่องผ่านรังสีอัลตราไวโอเลตได้มากนัก ดังนั้นสำหรับสิ่งมีชีวิตที่สามารถรับรู้ถึงแสงอัลตราไวโอเลตได้แล้ว จึงไม่สามารถกล่าวได้ว่าโปร่งใส ในทางกลับกัน หากสิ่งมีชีวิตใดมีความไวต่อรังสีเอกซ์ มนุษย์จะถูกสังเกตว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่โปร่งแสง
ตัวอย่างสิ่งที่โปร่งใส
มีสิ่งมีชีวิตหลายประเภทที่ร่างกายโปร่งใส เช่น แมงกะพรุน ปลาบางชนิด เนื้อเยื่อภายในของกระบองเพชร สำหรับในร่างกายมนุษย์นั้น ถุงน้ำคร่ำ และ กระจกตา มีความโปร่งใส ส่วนเล็บนั้นโปร่งแสง
ตัวอย่างและเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วได้รับการทำให้โปร่งใสด้วยสารเคมีเพื่อการสังเกต เช่น ตัวอย่างโครงกระดูกโปร่งใสที่ทำให้ตัวโครงกระดูกดูโดดเด่น สถาบันวิจัยบางแห่ง เช่น RIKEN กำลังพัฒนาน้ำยาทำโปร่งใสที่สามารถใช้สำหรับการวิจัยที่แม่นยำยิ่งขึ้น
วัสดุโปร่งใสต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูงในการผลิต รวมถึงพวกภาชนะแก้วและเครื่องประดับในยุคก่อนที่จะมีเทคโนโลยีการผลิตเป็นจำนวนมาก ทุกวันนี้ นอกจากแก้วทั่วไปแล้ว เรซินสังเคราะห์ใส เช่น ถุงพลาสติก สามารถผลิตจำนวนมากได้ในต้นทุนที่ต่ำ เป็นเรื่องยากที่จะผลิตวัสดุโปร่งใสขนาดใหญ่ที่มีทั้งความโปร่งใสสูงและความทนทานสูง แต่ด้วยการพัฒนาทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ทำให้วัสดุโปร่งใสต่าง ๆ ได้รับการพัฒนาและผลิตได้ง่ายขึ้น ปัจจุบัน วัสดุที่มีความโปร่งใสสูง เช่น อะคริลิกที่ใช้ในตู้ปลาและแก้วควอตซ์ที่ใช้ในใยแก้วนำแสง
การวัดความโปร่งใส
ความโปร่งใสเป็นสิ่งที่สามารถวัดได้ โดยอาจมีนิยามแตกต่างกันไป ปริมาณทางฟิสิกส์ที่ใช้ในการวัดความโปร่งใสได้แก่
ขบวนการผู้กล้าไดโนเสาร์ เคียวริวเจอร์ เดอะมูวี่ บทเพลงแห่งความกล้ากาบูรินโจะ
ขบวนการผู้กล้าไดโนเสาร์ เคียวริวเจอร์ เดอะมูวี่ บทเพลงแห่งความกล้ากาบูรินโจะ (Zyuden Sentai Kyoryuger: Gaburincho of Music 劇場版 獣電戦隊キョウリュウジャー GABURINCHO OF MUSIC (Gekijōban Jūden Sentai Kyōryūjā Gaburincho Obu Myūjikku)) เป็นภาพยนตร์ชุดซูเปอร์เซ็นไตซีรีส์จากทีวีซีรีส์เรื่องขบวนการผู้กล้าไดโนเสาร์ เคียวริวเจอร์ ผลิตโดยบริษัทโตเอะ เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2013 ควบคู่กับ มาสค์ไรเดอร์วิซาร์ด เดอะมูวี่ ศึกพิชิตโลกเวทมนตร์
โอคิตะ โซโกะ
โอคิตะ โซโกะ เป็นตัวละครในหนังสือการ์ตูนและภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องกินทามะ ผลงานของฮิเดอากิ โซราจิ
ข้อมูลตัวละคร
โอคิตะ โซโกะ เป็นหัวหน้าหน่วยที่ 1 แห่งของกองกำลังตำรวจพิเศษติดอาวุธชินเซ็นงุมิ และเป็นนักดาบที่เก่งที่สุดในชินเซ็นกุมิ แต่มักจะใช้บาซูก้าเป็นอาวุธมากกว่า โอคิตะนั้นกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก ได้มิตสึบะที่เป็นพี่สาวคอยเลี้ยงดู ต่อมาได้เข้าเป็นศิษย์สำนักดาบที่บูซุ ร่วมสำนักเดียวกับคอนโด้ อิซาโอะและฮิจิคาตะ โทชิโร่ โดยมีฐานะเป็นศิษย์พี่ของฮิจิคาตะแม้จะมีอายุน้อยกว่า เพราะฮิจิคาตะมาร่วมสำนักในภายหลังสุด ต่อมาทั้งสามคนรวมศิษย์ร่วมสำนักจึงได้เดินทางเข้าเอโดะ แล้วโอคิตะก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่ 1 แห่งชินเซ็นงุมิ
โอคิตะเป็นคนที่ดูใสซื่อ หน้าตาสวยน่ารัก นิสัยร่าเริงคล้ายกับเด็ก และโอคิตะยังรักพี่สาวมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่สาว โอคิตะจะแปลงร่างเป็นแมวน้อยแสนเชื่องขึ้นมาทันที แต่ความจริงแล้ว โอคิตะมีนิสัยป่าเถื่อน มักจะใช้วิธีรุนแรงในการแก้ปัญหา จนถูกฮิจิคาตะเรียกว่า เจ้าชายแห่งดาวซาดิสม์ โอคิตะ ถ้าสู้นานๆเข้ากับคู่ต่อสู้ที่มีฝีมือสูสี ด้านมืดในใจจะถูกปลุกขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล แม้แต่ฮิจิคาตะและคอนโดยังระแวดระวังด้านมืดของโอคิตะอยู่ไม่น้อย
โอคิตะไม่ชอบฮิจิคาตะตั้งแต่เจอกันครั้งแรก และมักจะชอบลอบทำร้ายฮิจิคาตะ หรือแม้แต่จะลอบสังหารถ้ามีโอกาส เพราะโอคิตะนอกจากจะหวังตำแหน่งรองหัวหน้าของฮิจิคาตะแล้ว โอคิตะยังคิดว่าฮิจิคาตะมาแย่งสิ่งสำคัญในชีวิตของเขาไปจนหมด ทั้งคอนโด้และมิตสึบะ และอีกเหตุผลหนึ่งคือฮิจิคาตะปฏิเสธรักของมิตสึบะแบบไม่ใยดี
แม้ตัวโอคิตะเองจะเข้าใจดีว่าการที่ฮิจิคาตะไม่รับรักพี่สาวนั้นคือสิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว เพราะทั้งเขาและฮิจิคาตะต่างรู้ว่าชีวิตที่อยู่กับดาบ เลือด การต่อสู้และอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ ไม่สามารถทำให้มิตซึบะมีความสุขได้ แต่กระนั้นความชิงชังที่ฝังลึกก็ทำให้เขารู้สึกขัดแย้งกันในตัวว่าควรจะเกลียดฮิจิคาตะในเรื่องนี้ดีหรือไม่ กระทั่งมิตซึบะเสียชีวิตไป
ทางด้านความสัมพันธ์กับร้านรับจ้างสารพัด โอคิตะเข้ากันได้ดีกับพวกของกินโทกิ โดยเรียกกินโทกิว่า ลูกพี่ เพราะโอคิตะก็เคารพกินโทกิเหมือนกัน แต่มักจะทะเลาะกับคางุระเสมอ และนับเป็นคู่กัดตลอดกาล
ชื่อของโอคิตะ
ชื่อ โอคิตะ โซโกะ มีที่มาจากชื่อของ โอคิตะ โซจิ หัวหน้าหน่วยหนึ่งแห่งกลุ่มชินเซ็นงุมิในประวัติศาสตร์จริง
การปรากฏตัวบนปก
โอคิตะปรากฏตัวบนหน้าปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะ เล่มที่ 9 และยังปรากฏตัวบนสันปกของหนังสือการ์ตูนกินทามะเล่ม 10
ดูเพิ่ม
List of Gin Tama characters
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (Faculty of Nursing, Chiang Mai University) เป็นสถาบันการศึกษาพยาบาลศาสตร์ในสังกัดของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ตั้งอยู่บริเวณเดียวกับโรงพยาบาลมหาราชนครเชียงใหม่ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์สุขภาพ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยคณะพยาบาลศาสตร์ได้จัดการเรียนการสอนในหลักสูตรระดับประกาศนียบัตร ระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท และระดับปริญญาเอก ทั้งในหลักสูตรภาษาไทย(Regular programs) และหลักสูตรนานาชาติ(International programs)
== ประวัติความเป็นมา == คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีประวัติความเป็นมายาวนานนับตั้งแต่รัฐบาลมีดำริให้ก่อตั้ง"โรงเรียนแพทย์"ขึ้นในส่วนภูมิภาคในปีพ.ศ. 2499 คณะรัฐมนตรีในขณะนั้นได้มีมติให้สร้างโรงเรียนแพทย์แห่งที่สาม(ถัดจากคณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล และคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์)ขึ้นในส่วนภูมิภาค โดยได้เลือกให้จัดตั้งโณงเรียนแพทย์แห่งใหม่นี้ขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ และให้อนู่ในสังกัดของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข(ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยมหิดล) ในขณะนั้นเองมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ได้เสนอให้จัดตั้ง“โรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย” ขึ้นพร้อมกัน และได้จัดเตรียมบุคคลากรทางด้านวิชาการด้วยการรับสมัครพยาบาลทั่วไปเพื่อสอบคัดเลือกไปศึกษาต่อในประเทศสหรัฐอเมริกาด้วยทุนจากองค์การบริหารวิเทศกิจของสหรัฐอเมริกา (United States Organization Mission; USOM)
ปี พ.ศ. 2502 ได้มีพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งคณะแพทยศาสตร์เชียงใหม่ ในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ และให้โรงเรียนพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยเป็นแผนกวิชาด้านการพยาบาลเรียกชื่อว่า “แผนกพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย” เริ่มต้นเปิดสอนหลักสูตรประกาศนียบัตรผู้ช่วยพยาบาล ในปี พ.ศ. 2503 หลักสูตรอนุปริญญาพยาบาลและอนามัยในปี พ.ศ. 2504 และหลักสูตรประกาศนียบัตรผดุงครรภ์ ในปี พ.ศ. 2507
เมื่อรัฐบาลได้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ขึ้นในปีพ.ศ. 2508 คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลนครเชียงใหม่ได้ถูกโอนย้ายจากสังกัดของมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ให้มาอยู่ในสังกัดของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และได้เปลี่ยนชื่อเป็นคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ แผนกวิชาการพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยจึงเปลี่ยนสถานะเป็นแผนกวิชาหนึ่งของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ และหลังจากนั้นในปีพ.ศ. 2509 แผนกวิชาการพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยได้เปิดสอนในระดับปริญญตรี วิทยาศาสตร์บัณฑิต(การพยาบาล) ในปีพ.ศ. 2511 แผนกวิชาพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัยได้เปลี่ยนชื่อเป็นภาควิชาพยาบาลผดุงครรภ์และอนามัย คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
พ.ศ. 2514 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มีมติให้ภาควิชาต่างๆ ที่กำลังดำเนินการจัดตั้งเป็นคณะ ดำเนินงานในฐานะโครงการจัดตั้งคณะ เพื่อให้มีความคล่องตัวขึ้นมากกว่าเมื่อเป็นภาควิชา ภาควิชาพยาบาลฯ จึงมีชื่อว่า “โครงการจัดตั้งคณะพยาบาลศาสตร์” ไปด้วย (คำสั่งมหาวิทยาลัย ที่ 462/2514 ลงวันที่ 22 กรกฎาคม 2514) และในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2515 คณะกรรมการบริหารสภาการศึกษาแห่งชาติมีมติอนุมัติให้จัดตั้งเป็นคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จึงได้ถือเอาวันที่ 15 สิงหาคม 2515 เป็นวันสถาปนาคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ในปี พ.ศ. 2551 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้แยกตัวออกจากส่วนราชการเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐบาล จึงทำให้คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เปลี่ยนสภาพจากส่วนงานราชการเป็นส่วนงานในกำกับของรัฐบาล
อันดับโลก
การจัดอันดับของ QS world university ranking by subject
ผลการจัดอันดับ ประจำปี 2023
- สาขา Nursing
หน่วยงานและภาควิชา
ในปัจจุบัน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้แบ่งส่วนงานออกเป็น 4 ส่วนงานหลัก ได้แก่ - งานการเงิน การคลัง และพัสดุ
- งานนโยบายและแผน และการประกันคุณภาพการศึกษา
- งานบริการการศึกษาและพัฒนาคุณภาพนักศึกษา
- งานบริหารงานวิจัย บริการวิชาการ และวิเทศสัมพันธ์
- งานบริการทั่วไป - กลุ่มวิชาการพยาบาลศัลยศาสตร์
- กลุ่มวิชาการพยาบาลสาธารณสุข
- กลุ่มวิชาการพยาบาลกุมารเวชศาสตร์
- กลุ่มวิชาการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต
- กลุ่มวิชาการพยาบาลพื้นฐาน
- กลุ่มวิชาการพยาบาลสูติศาสตร์และนรีเวชวิทยา
- กลุ่มวิชาการพยาบาลอายุรศาสตร์
- กลุ่มวิชาบริหารการพยาบาล - ศูนย์พัฒนาคุณภาพการศึกษาพยาบาลและนวัตกรรม (Center for Quality Development in Nursing Education and Innovation: CNEI)
- ศูนย์วิจัยทางการผดุงครรภ์  (Midwifery Research Center: MRC)
- ศูนย์พัฒนาระบบสุขภาพชุมชน(Center of Community Health System Development: CCSD )
- ศูนย์สร้างเสริมสุขภาพ อาชีวอนามัยและความปลอดภัยในคนทำงานภาคเหนือ (The Center for Occupational Health and Safety for Workers in the Northern Region: COHSN)
- ศูนย์การดูแลทางสุขภาพจิต (Center for Mental Health and Psychiatric Care: MHCC)