cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โนเฮจิ
โนเฮจิ (野辺地町 (Noheji-machi)) เป็นเมืองในจังหวัดอาโอโมริ ประเทศญี่ปุ่น เมืองนี้มีประชากรประมาณ 12,956 คนใน 6,466 ครัวเรือน และมีความหนาแน่นประชากรที่ 168 คนต่อตารางกิโลเมตร เมืองนี้มีพื้นที่รวม 81.68 sqkm
ภูมิศาสตร์
โนเฮจิตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอ่าวมุตสึที่ฐานของคาบสมุทรชิโมกิตะ
เทศบาลใกล้เคียง
จังหวัดอาโอโมริ
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนญี่ปุ่น ประชากรโนเฮจิเพิ่มขึ้นสูงสุดประมาณ ค.ศ. 1970 และปัจจุบันลดลงมาตลอด 50 ปี
หม่อมอินทปัต
พระประวัติ
หม่อมอินทปัต ประสูติเมื่อพ.ศ. 2323 พระราชโอรสในสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาท ประสูติแต่เจ้าจอมมารดาตัน เมื่อครั้งพระบิดายังดำรงพระยศเป็น เจ้าพระยาสุรสีห์พิษณุวาธิราช (บุญมา) แม่ทัพมณฑลฝ่ายเหนือและผู้สำเร็จราชการเมืองพิษณุโลก ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
หลังจากที่สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริย์ศึกได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์จักรี พระองค์ในฐานะพระราชโอรสในกรมพระราชวังบวรสถานมงคลจึงได้เลื่อนขึ้นเป็น พระเจ้าหลานเธอ พระองค์เจ้าอินทปัต
คราวสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทประชวรใกล้สวรรคต พระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัต และพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) ได้ร่วมกันคิดการกบฎ และร่วมมือกันตั้งกองเกลี้ยกล่อมหาคนที่ดีมีวิชาความรู้มาทดลองกันในวังพระองค์เจ้าลำดวน ถ้าพลั้งพลาดล้มตายลงก็ฝังเสียในกำแพงวังเป็นหลายคน ครั้นสมเด็จพระบวรราชเจ้ามหาสุรสิงหนาทสวรรคตแล้ว พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงให้ข้าราชการที่สัตย์ซื่อคิดไปเข้าเกลี้ยกล่อม จึงได้ความจริงมากราบทูลทรงทราบทุกประการ ครั้น ณ วันเสาร์ เดือน 3 ขึ้น 2 ค่ำ ก็ให้จับพระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัต มาชำระรับเป็นสัตย์ ซัดถึงพระยากลาโหมราชเสนา (ทองอิน) ครั้นมาถึง ณ วันอังคาร เดือน 3 ขึ้น 5 ค่ำ จับพระยากลาโหม (ทองอิน) กับพรรคพวกได้สิ้น พระยากลาโหม (ทองอิน) ให้การว่าวันถวายพระเพลิงเป็นวันจะลงมือทำการประทุษร้าย จึงโปรดให้ถอดพระองค์เจ้าลำดวน พระองค์เจ้าอินทปัตเสียจากเกียรติยศพระองค์เจ้าแล้วเอาหม่อมลำดวน หม่อมอินทปัต ไปสำเร็จโทษเสียด้วยท่อนจันทน์ ส่วนพระยากลาโหมราชเสนากับพรรคพวกนั้น ให้เอาไปประหารชีวิต
นายกรัฐมนตรีเบลเยียม
รัชสมัยพระเจ้าอาลแบร์ที่ 1
(ค.ศ. 1909–1934) ! style="background:#FFA500" rowspan=2|22 ! style="background:#FFA500"| 23 ! style="background:#FFA500"| 24 ! style="background:#FFA500"| 25 ! style="background:#FFA500"| 26 ! style="background:#FFA500" rowspan=2| 27 ! style="background:#FFA500"| 28 ! style="background:#FFA500"| (20)
รัชสมัยพระเจ้าเลออปอลที่ 3
(ค.ศ. 1934–1951, โดยผู้สำเร็จราชการตั้งแต่ ค.ศ. 1944) ! style="background:#FFA500"| (24) ! style="background:#FFA500" rowspan=2| 29 ! style="background:#0000BB; color:white"| 30 ! style="background:#FF0033; color:white"| 31 ! style="background:#FFA500" rowspan=6| 32
ภายใต้ผู้สำเร็จราชการ เจ้าชายชาร์ล เคานต์แห่งฟลานเดอส์
(สำเร็จราชการแทนพระเจ้าเลออปอลที่ 3 ระหว่าง ค.ศ. 1944–1950) ! style="background:#FF0033; color:white" rowspan=2| 33 ! style="background:#FF0033; color:white"| (31) ! style="background:#FF0033; color:white"| (33) ! style="background:#FF0033; color:white"| 34 ! style="background:#FF0033; color:white" rowspan=2| (31) ! style="background:#FFC500"| 35 ! style="background:#FFC500"| 36
รัชสมัยพระเจ้าโบดวง
(ทรงเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระเจ้าเลออปอลที่ 3 ระหว่าง ค.ศ. 1950–1951; ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1951–1993) ! style="background:#FFC500"| 37 ! style="background:#FFC500"| 38 ! style="background:#FF0033; color:white"| (33) ! style="background:#FFC500" rowspan=3| (35) ! style="background:#FFC500"| 39 ! style="background:#FFC500"| 40 ! style="background:#FFC500"| 41 ! style="background:#FFA500" rowspan=2| (35) ! style="background:#FF0033; color:white" rowspan=2|42 ! style="background:#FFA500" rowspan=2|43 ! style="background:#FFC500" | (41) ! style="background:#FFA500" rowspan=4|44 ! style="background:#FFA500" | 45 ! style="background:#FFA500" rowspan=5|(44) ! style="background:#FFA500" rowspan=2|46
รัชสมัยสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป
(ค.ศ. 2013–ปัจจุบัน) ! style="background:#0000FF; color:white" | 51 ! style="background:#0000FF; color:white" | 52 ! style="background:#0000FF; color:white" | 53
วัดนาคนิมิตร
วัดนาคนิมิตร เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงจอมทอง เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร วัดมีเนื้อที่ 5 ไร่ 1 งาน
วัดนาคนิมิตรตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2405 บางครั้งชาวบ้านเรียก วัดนาค สร้างขึ้นโดยตระกูลสุขประมูล นอกจากนั้นยังได้ถวายเครื่องเบญจรงค์ประดับหน้าบันอุโบสถ แต่เดิมวัดแวดล้อมไปด้วยสวนผลไม้ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2410
เมื่อปี พ.ศ. 2410 ชาวบ้านได้พบพระพุทธรูปเนื้อปูนปั้นในพงหญ้า จึงได้อัญเชิญประดิษฐานและสร้างวัด พระพุทธรูปองค์นี้มีนามว่า หลวงพ่อหิน อุโบสถของวัดมีบานประตูหน้าต่างลงรักปิดทองอย่างสวยงาม ประตูด้านหน้ามีลวดลายเทวดา ด้านขวาของอุโบสถเป็นวิหารหลวงพ่อหิน วัดยังมีเจ้าแม่กวนอิมพันมือ
สำหรับงานประจำปีของวัดจัดขึ้นปลายเดือนมีนาคมถึงต้นเดือนเมษายน ตรงกับวันเสาร์-อาทิตย์ ในวันเข้าพรรษามีการจัดกิจกรรมปฏิบัติธรรมข้ามคืน
จังหวัดระยองในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2554
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดระยอง
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขตเลือกตั้งที่ 1
เขตการเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองระยอง [ยกเว้นตำบลห้วยโป่ง ตำบลมาบตาพุด ตำบลทับมา และตำบลเนินพระ (นอกเขตเทศบาลนครระยอง)]
เขตเลือกตั้งที่ 2
เขตการเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอแกลง และอำเภอเขาชะเมา
เขตเลือกตั้งที่ 3
เขตการเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภอวังจันทร์ อำเภอบ้านค่าย อำเภอปลวกแดง และอำเภอนิคมพัฒนา [เฉพาะตำบลมะขามคู่ ตำบลพนานิคม และตำบลนิคมพัฒนา (นอกเขตเทศบาลตำบลมาบข่า)]
เขตเลือกตั้งที่ 4
เขตการเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอบ้านฉาง อำเภอเมืองระยอง [เฉพาะตำบลห้วยโป่ง ตำบลมาบตาพุด ตำบลทับมา และตำบลเนินพระ (นอกเขตเทศบาลนครระยอง)] และอำเภอนิคมพัฒนา [เฉพาะตำบลมาบข่าและตำบลนิคมพัฒนา (ในเขตเทศบาลตำบลมาบข่า)]
เจฟฟรีย์ ดูม็อง
เจฟฟรีย์ ดูม็อง (Geoffrey Doumeng) เกิดวันที่ 9 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 ที่นาร์บอนน์ เป็นนักฟุตบอลกองกลางชาวฝรั่งเศส ผู้ซึ่งเล่นให้แก่สโมสรฟุตบอลชลบุรี ในไทยพรีเมียร์ลีก และโตโยต้า ลีกคัพ 2555
ประวัติ
เจฟฟรีย์ ดูม็อง เป็นนักฟุตบอลชาวฝรั่งเศสที่มีประสบการณ์การแข่งขันในลีกเอิง กว่า 100 แมตช์กับกับสโมสรมงต์เปลลิเยร์เอชเอสซี, เอเอสน็องซี, วาล็องเซียนส์เอฟซี, อาร์ซีล็องส์ และตูร์เอฟซี และในวันที่ 22 ธันวาคม ค.ศ. 2011 เว็บไซต์ทางการของสโมสรฟุตบอลชลบุรี ได้รายงานถึงการร่วมทีมของ เจฟฟรีย์ ดูม็อง ซึ่งเป็นอดีตกองกลางจากตูร์เอฟซี ซึ่งเป็นทีมในลีกเดอซ์ ของประเทศฝรั่งเศส และสามารถทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม รวมทั้งสามารถประสานกับ พิภพ อ่อนโม้ และ เทิดศักดิ์ ใจมั่น ได้เป็นอย่างดี โดยเป็นนักฟุตบอลคนแรกที่ วิทยา เลาหกุล ตัดสินใจให้เซ็นสัญญาร่วมทีมในการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีกฤดูกาลหน้า
การแข่งขันของเขาที่ได้รับการกล่าวขานในไทยพรีเมียร์ลีก 2555 อาทิ เป็นผู้ทำประตูนำ 1-0 ให้แก่สโมสรฟุตบอลชลบุรี ก่อนที่ทีมดังกล่าวจะชนะสโมสรฟุตบอลการท่าเรือไทย 4-0 ในวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2012 และวิทยา เลาหกุล ได้มีแผนการให้ เจฟฟรีย์ ดูม็อง เข้าแข่งขันในฐานะกองหน้า ในรายการเอเอฟซีคัพ 2555 เมื่อครั้งที่พบกับ ซิตี้เซนต์ แอธแลนติก ซึ่งมีขึ้นในวันที่ 11 เมษายน ค.ศ. 2012 ที่สนามมงก๊อกสเตเดี้ยม เจฟฟรีย์ ดูม็อง ยังเป็นหนึ่งในนักเตะที่ทาง วิทยา เลาหกุล ได้คาดหมายให้เป็นนักเตะหลักในการแข่งขันเอเอฟซีคัพ 2555 เมื่อครั้งที่สโมสรฟุตบอลชลบุรี พบกับ ย่างกุ้ง ยูไนเต็ด ในวันที่ 24 เมษายน ค.ศ. 2012 และเขาได้เข้าแข่งขันในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 ในฐานะนักเตะคนสำคัญของทีม เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรฟุตบอลเจนิฟู้ด สมุทรสงคราม
ในวันที่ 11 กันยายน ค.ศ. 2012 เขาได้รับเลือกให้เป็นตัวหลักของทีมตั้งแต่เริ่มเกมในนัดที่พบกับสโมสรฟุตบอลบางกอกกล๊าส และในการแข่งขันเอเอฟซีคัพ 2555 รอบ 8 ทีมสุดท้าย ซึ่งจัดขึ้นในวันที่ 18 กันยายน ค.ศ. 2012 ที่ชลบุรีสเตเดียม ทางสโมสรได้ส่งเขาเป็นตัวหลักในช่วงครึ่งหลัง เมื่อครั้งที่พบกับสโมสรกีฬาอัลชอร์ตา จากซีเรีย
เจ้าฟ้าโสริยะวงศ์สว่าง
เจ้าฟ้าชายโสริยะวงศ์สว่าง (ສົມເດັຈເຈົ້າຟ້າຊາຍໂສຣິຍະວົງສ໌ສວ່າງ; 22 มกราคม พ.ศ. 2480 – 2 มกราคม พ.ศ. 2561) เป็นพระราชโอรสองค์เล็กในพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนากับสมเด็จพระราชินีคำผูย พระองค์อภิเษกสมรสกับเจ้าดาราวรรณ โสริยะวงศ์สว่าง มีพระโอรส-ธิดา 4 พระองค์คือ เจ้าสุธีระ โสริยะวงศ์สว่าง เจ้าทัยวันต์ โสริยะวงศ์สว่าง เจ้าพลวันต์ โสริยะวงศ์สว่าง เจ้ากฤษณชิน โสริยะวงศ์สว่าง
หลังจากการยึดประเทศลาวโดยกองทัพคอมมิวนิสต์ในเดือนสิงหาคม 1975 ในเดือนพฤศจิกายนปี 1975 พระองค์จึงเสด็จฯ ลี้ภัยออกจากประเทศลาวโดยการข้ามแม่น้ำโขงมายังประเทศไทย แล้วพระองค์ทรงรับพระราชภาระในองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตเป็นพระประมุขแห่งพระราชวงศ์ล้านช้างทั้งหมด เพราะพระองค์มีพระชนมพรรษามากที่สุดในพระราชวงศ์ และทรงทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้กับเจ้าสุริวงศ์ สว่าง พระภาติยะ
พระองค์ทรงประทับอยู่ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส และทรงทำงานที่เรโนลต์
พระองค์เสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 2 มกราคม พ.ศ. 2561 ณ กรุงปารีส สิริพระชนมายุ 81 พรรษา
ภาษาจีนหมิ่น
ภาษาหมิ่น (BUC: Mìng ngṳ̄) เป็นหนึ่งในภาษาของตระกูลภาษาจีน พูดทางตะวันออกเฉียงใต้ ของมณฑลฝูเจี้ยน และผู้ที่อพยพไปมณฑลกวางตุ้ง หูหนาน และไต้หวัน แบ่งย่อยได้เป็น ภาษาหมิ่นเหนือ (Min Bei) ภาษาหมิ่นใต้หรือภาษาจีนฮกเกี้ยน(Min nan) และสำเนียงอื่นๆ เป็นภาษาหลักของชาวจีน ในฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย และภาคใต้ของประเทศไทย
ความหลากหลาย
ภาษาหมิ่นต้งเป็นภาษาที่มีศูนย์กลางที่เมืองฝูโจว สำเนียงฝูโจวถือเป็นสำเนียงมาตรฐานของสำเนียงหมิ่นต้ง ภาษาหมิ่นหนานโดดเด่นทางภาคใต้ของมณฑลฝูเจี้ยนและทางตะวันออกของมณฑลกวางตุ้ง ภาษาหมิ่นผูเซียนแต่เดิมเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนาน แต่ได้รับอิทธิพลจากภาษาหมิ่นต้งสำเนียงฝูโจว สำเนียงซยงเหวินที่ใช้พูดในเกาะไหหลำ ซึ่งบางครั้งจะแยกเป็นภาษาต่างหาก แต่เดิมเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนาน แต่ต่อมามีลักษณะทางสัทวิทยาเปลี่ยนไปมากขึ้น
ภาษาหมิ่นหนานยังเรียกตามสถานที่ที่ภาษานั้นใช้พูด เช่น ภาษาไต้หวัน สำเนียงอมอยแห่งเซี่ยเหมินเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นหนานที่ใช้พูดทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน สำเนียงแต้จิ๋วกลายเป็นสำเนียงที่สำคัญอีกสำเนียงหนึ่ง
Glossika ได้แบ่งภาษาจีนหมิ่นออกเป็น 8 สำเนียงคือ ภาษาหมิ่นเหนือหรือหมิ่นเป่ย์ในเขตหนานผิงของฝูเจี้ยนแต่สำเนียงเจียนโอวเป็นสำเนียงมาตรฐานของภาษาหมิ่นเป่ย์ ภาษาหมิ่นเชาเจียงในบริเวณหนานผิงตะวันออกและใกล้เคียง ถ้าแบ่งอย่างกว้างจะนับเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นเป่ย์ ภาษาหมิ่นตะวันออก หรือหมิ่นต้งในฝูโจวและนิงเต ภาษาหมิ่นกลางหรือหมิ่นจ้งในเขตซานมิง ภาษาหมิ่นผูเซียนในเขนผูเซียน ภาษาหมิ่นใต้หรือหมิ่นหนานในจ้างโจว ชวานโจวและเซี่ยเหมิน รวมทั้งบนเกาะไต้หวัน (สำเนียงฮกเกี้ยน) และทางตะวันออกของกวางตุ้ง (สำเนียงแต้จิ๋ว) บางครั้งจัดให้สำเนียงฮกเกี้ยนและแต้จิ๋วเป็นภาษาต่างหาก ภาษาเหล่ยโจวบนคาบสมุทรเหล่ยโจว มณฑลกวางตุ้ง และภาษาไหหลำบนเกาะไหหลำ ถ้าแบ่งอย่างกว้างจะรวมภาษาเหล่ยโจวกับภาษาไหหลำเป็นภาษาเดียวกัน หรือเป็นสำเนียงของภาษาหมิ่นใต้
ภาษาหมิ่นใต้ในกวางตุ้งเรียกฮกโล ในไหหลำเรียกซยงเหวินหรือซยงโจว ฮวา ภาษาหมิ่นใต้เป็นสำเนียงที่โดดเด่นของชาวจีนในฟิลิปปินส์ที่รู้จักกันในชื่อภาษาลันนัง ในไต้หวัน ภาษาหมิ่นใต้เรียกว่าเฮอเล่อโอย ซึ่งใช้พูดเป็นภาษาแม่ของประชากรส่วนใหญ่ ภาษาหมิ่นหนานจะถูกเรียกว่าภาษาจีนฮกเกี้ยนในสิงคโปร์ มาเลเซีย อินโดนีเซีย ประเทศไทย และประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะสำเนียงแต้จิ๋ว
ประวัติ
ยังเป็นที่โต้แย้งในบรรดานักประวัติศาสตร์ว่าภาษาจีนหมิ่นเกิดขึ้นเมื่อใด แต่ได้มีการอธิบายการอพยพหลายครั้งที่ส่งผลต่อภาษาจีนหมิ่น ได้แก่
ระบบการเขียน
เมื่อมีการใช้อักษรจีนเขียนภาษาที่ไม่ใช่ภาษาจีนกลางจะใช้ตัวอักษรที่มีความเกี่ยวข้องกับภาษาที่ใช้ และประดิษฐ์อักษรใหม่สำหรับคำที่ไม่มีในภาษาจีนดั้งเดิม ในบางกรณีมีการออกเสียงต่างไป หรืออาจจะมีความหมายต่างไป ซึ่งการเขียนภาษาจีนกวางตุ้งได้ใช้การเขียนในลักษณะนี้ ในที่สุด การเขียนแบบนี้จะไม่เป็นที่เข้าใจสำหรับผู้พูดภาษาจีนกลาง เพราะมีการเปลี่ยนแปลงของไวยากรณ์ คำศัพท์ และใช้ตัวอักษรที่ไม่มีในภาษาจีนกลางจำนวนมาก
วัดโพธิทอง
วัดโพธิทอง [โพ-ทอง] เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่บริเวณที่คลองลัดขี้เหล็กตัดกับคลองเจ้าคุณ ในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
ภาษาจีนหมิ่น
ระบบการเขียน
มีความพยายามใช้อักษรละตินในการเขียนภาษาหมิ่น บางกลุ่มใช้อักษรละตินแบบที่ใช้โดยมิชชันนารีหรือเจียวฮุย ลัวมาจือ (ภาษาจีน: 教會羅馬字; พินอิน: Jiaohui Luomazi) สำหรับภาษาหมิ่นใต้ จะใช้ระบบการเขียนด้วยอักษรละตินที่เรียก เปะอั่วจี (Pe̍h-ōe-jī; POJ) และระบบสำหรับภาษาหมิ่นตะวันออกที่เรียก ปั้งอั๋วเส (Bàng-uâ-cê; BUC) ทั้งสองระบบคิดค้นโดยมิชชันนารีขาวต่างชาติในพุทธศตวรรษที่ 24 มีการเขียนแบบไม่เป็นทางการที่ใช้อักษรจีนควบคู่กับอักษรละตินสำหรับคำที่ไม่มีอักษรจีนกำกับ
วัดโพธิทอง
วัดโพธิทองตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2450 เดิมชื่อ วัดทุ่ง ไม่ทราบผู้สร้างว่าเป็นใคร แต่สันนิษฐานว่าตระกูลบุนนาคเป็นผู้สร้าง เพราะตระกูลนี้มีสวนและที่นาอยู่บริเวณนี้ และให้ชาวเขมรที่อพยพมาทำไร่ทำนาบริเวณคลองเจ้าคุณ ต่อมาคลองนี้เรียกว่า คลองเขมร ที่ตั้งวัดอยู่ปลายสุดของสวนและนาที่เขมรทำอยู่ เดิมอุโบสถทำด้วยไม้ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของวัด แต่ไม่ปรากฏว่าสร้างอุโบสถเมื่อใด คาดว่าอุโบสถหลังนี้ได้ถูกยกเลิกไปหลังผูกพัทธสีมาอุโบสถหลังใหม่เมื่อปี พ.ศ. 2450 ต่อมาในปี พ.ศ. 2507 ได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น "วัดโพธิทอง" ด้วยเหตุผลที่ว่าบริเวณคลองบางปะแก้วมีวัดโพธิ์แก้วอยู่ทางต้นคลอง จึงตั้งชื่อ "วัดโพธิทอง" ควบคู่กันไป วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2513
อุโบสถหลังใหม่สร้างแทนหลังเดิมเมื่อ พ.ศ. 2515 บูรณะซ่อมแซมเมื่อ พ.ศ. 2543 เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติโอกาสมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2555 ได้บูรณะอีกครั้ง ภายในอุโบสถประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย หน้าตัก 60 นิ้ว มีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างสถาบันเพาะช่าง ยังมีภาพเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เช่น ภาพพระราชกรณียกิจ หอฉันของวัดมี 2 ชั้น และมีศาลาไม้เก่าแก่
ตำบลสวายจีก
ตำบลสวายจีก เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์ มีพื้นที่ทั้งหมดประมาณ 58.23 ตารางกิโลเมตร หรือประมาณ 36,395 ไร่ ประชากรในปี พ.ศ. 2562 มีจำนวน 11,668 คน ทั้งพื้นที่ของตำบลบริหารโดยองค์การบริหารส่วนตำบลสวายจีก โดยที่ทำการองค์การบริหารส่วนตำบลห่างจากศาลากลางจังหวัดบุรีรัมย์ประมาณ 11.5 กิโลเมตร
หมู่บ้าน
ตำบลสวายจีกแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 19 หมู่บ้าน ดังนี้
วัด
วัดในตำบลสวายจีก 6 แห่ง ได้แก่
หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์
หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์ (22 เมษายน พ.ศ. 2400 - 14 มิถุนายน พ.ศ. 2473) เป็นหม่อมห้ามสะใภ้หลวงในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์
ประวัติ
หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์ (เดิม : หม่อมราชวงศ์สว่าง ศิริวงศ์) เกิดวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2400 ในสมัยรัชกาลที่ 4 เป็นธิดาพระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้ามงคลเลิศกับหม่อมพลบ ศิริวงศ์ ณ อยุธยา และเป็นพระนัดดาในสมเด็จพระบรมราชมาตามหัยกาเธอ กรมหมื่นมาตยาพิทักษ์
ต่อมาสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี (พระอิสริยยศในขณะนั้น) ทรงสู่ขอมาเป็นหม่อมห้ามสะใภ้หลวง และให้ประสูติพระโอรสพระธิดารวม 5 พระองค์ คือ
พระโอรสธิดาทุกพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจาตุรนต์รัศมี กรมพระจักรพรรดิพงษ์ แรกประสูติดำรงพระยศเป็นหม่อมเจ้า ยกเว้นที่ประสูติแต่หม่อมราชวงศ์สว่าง สะใภ้หลวง ดังพระราชหัถเลขาในรัชกาลที่ 5 ตอนหนึ่งว่า
"...หญิงหว่างออกลูกเป็นชาย ทรงมีความยินดีนัก ด้วยเหมือนดังหมาย ขออย่าให้มีอันตรายประการใดเลย แต่ให้เรียกกันเป็นหม่อมเจ้าก่อนตามยศเดิม เมื่อมาเฝ้าเมื่อใดจึงจะตั้งให้เป็นพระองค์เจ้า จะได้เป็นเกียรติและถูกต้องตามแบบอย่างแต่ก่อนมา..."
หม่อมราชวงศ์สว่าง จักรพันธุ์ ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2473 เวลา 13.10 น. สิริอายุ 74 ปี
อำเภอกัวลาเตอเริงกานู
อำเภอกัวลาเตอเริงกานู (Daerah Kuala Terengganu) เป็นอำเภอในรัฐตรังกานู ประเทศมาเลเซีย โดยมีพื้นที่ 210.21 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรอยู่ 343,284 คนใน ค.ศ. 2010 พื้นที่อำเภอจรดแม่น้ำตรังกานูซึ่งไหลคั่นอำเภอกัวลาเนอรุซทางเหนือและตะวันตก ทางใต้ติดกับอำเภอมารัง และทางตะวันออกติดกับทะเลจีนใต้ โดยมีกัวลาเตอเริงกานูเป็นเมืองหลวง
เขตการปกครอง
อำเภอกัวลาเตอเริงกานูแบ่งออกเป็น 20 ตำบล ได้แก่:
วัดสีสุก (กรุงเทพมหานคร)
วัดสีสุก เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงบางมด เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร
วัดสีสุกตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2420 สร้างโดยนายสีและนางสุก ศรีมา เป็นผู้ถวายที่ดินและสร้างวัด เดิมยกบ้านตนเองเป็นกุฏิสงฆ์และได้สร้างอุโบสถถวาย ได้ตั้งชื่อว่าวัดสีสุกตามชื่อผู้สร้าง วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2420 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2509 วัดสีสุกยังได้สร้างโรงเรียนประถมศึกษาและโรงเรียนมัธยมศึกษา (โรงเรียนบางมดวิทยา) วัดยังเป็นที่ตั้งของศูนย์บริการสาธารณสุข 29 สาขาบางมด
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถสร้างด้วยอิฐ อุโบสถหลังที่ 2 สร้างในปี พ.ศ. 2507 ภายในประดิษฐานพระประธาน เป็นพระพุทธชินราช นามว่า หลวงพ่อสีสุก อุโบสถหลังใหม่ได้รับการปฏิสังขรณ์อีกครั้งในปี พ.ศ. 2554 หลังอุทกภัยครั้งใหญ่ บานประตูหน้าต่างของอุโบสถแกะสลักลวดลายสวยงาม ภายในมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเล่าเรื่องราวพุทธประวัติ ในวัดยังมีวิหารพระครูสุกิจวรรัตน์ (หลวงปู่ชิด ปุสุโส)
อาเนิร์ส ลีเนอกอร์
อาเนิร์ส โรเซินครันซ์ ลีเนอกอร์ (Anders Rosenkrantz Lindegaard) เกิดเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1984 เป็นนักฟุตบอลชาวเดนมาร์กในตำแหน่งผู้รักษาประตู ปัจจุบันเล่นให้กับเฮลซิงเบิร์กในออลสเวนส์คาน เขาเคยเล่นให้กับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในพรีเมียร์ลีก
สโมสร
Aalesund
แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
ดุกเดอดีฌง
ดุกเดอดีฌง (Ducs de Dijon) เป็นทีมฮอกกี้น้ำแข็งฝรั่งเศสซึ่งตั้งฐานอยู่ในดีฌงโดยร่วมแข่งขันในลีกมากนุส ปัจจุบันทีมนี้ใช้ชื่อ "ดุกเดอดีฌง" (เหล่าดุ๊กแห่งเมืองดีฌง)
ค.ศ. 1969 - 1983
สโมสรนี้ก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1969 โดยการก่อตั้งสโมสรนี้เกิดขึ้นภายหลังที่มีการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวที่เกรอนอบล์
สโมสรนี้ได้เปิดตัวครั้งแรกในการแข่งแอ็ฟแอ็ฟอัชเฌดีวีซียง 1 ฤดูกาล 1971-1972
ผ่องศรี แซ่จึง
ผ่องศรี แซ่จึง เป็นนักการเมืองชาวไทย ได้รับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษครั้งแรก ในปี 2544 สังกัดพรรคชาติไทย และเป็นสมาชิกวุฒิสภาจังหวัดศรีสะเกษในปี 2549 ปัจจุบันสังกัดพรรคเพื่อไทย และเป็นประธานคณะกรรมการพัฒนาสตรีอำเภอราษีไศล
ประวัติ
ผ่องศรี แซ่จึง เดิมชื่อ ผ่องศรี เย็นใจ เกิดเมื่อวันที่ 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2493 สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี การศึกษบัณฑิต (กศ.บ.) สาขามัธยมศึกษา จากวิทยาลัยวิชาการศึกษา เธอสมรสกับ ปวีณ แซ่จึง
การทำงาน
ผ่องศรี แซ่จึง สมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดศรีสะเกษครั้งแรก ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2544 สังกัดพรรคชาติไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยแรก ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2548 เธอไม่ได้ลงสมัครรับเลือกตั้งโดยให้สามี (ปวีณ แซ่จึง) ลงรับสมัครแทน
ผ่องศรี แซ่จึง ลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้งในการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2549 และได้รับเลือกตั้งเป็นลำดับที่ 1
ผ่องศรี แซ่จึง กลับมาลงสมัครรับเลือกตั้งอีกครั้ง ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในสังกัดพรรคเพื่อไทย และได้รับเลือกตั้งเป็น ส.ส.สมัยที่ 2 ส่วนนายปวีณ ลงสมัครรับเลือกตั้งในระบบบัญชีรายชื่อ
ในปี 2565 นายปวีณเปิดตัวย้ายไปร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทย ส่งผลให้เธอถูกกล่าวถึงว่าจะย้ายไปร่วมงานกับพรรคภูมิใจไทยในการเลือกตั้งครั้งต่อไป
อำเภอสามง่าม
ประวัติ
อำเภอสามง่าม เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดพิจิตร ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยมตอนใต้ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชาชนส่วนใหญ่มีอาชีพในการทำนา  นอกจากนั้นยังมีการทำไร่และทำประมงน้ำจืด แต่เดิมนั้น “สามง่าม” เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ  ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำยม มีคลองสำคัญชื่อ คลองสามง่าม ไหลลงสู่แม่น้ำยม มองเห็นเป็นสามแฉก จึงเรียกหมู่บ้านนี้ว่า “สามง่าม” และทางราชการจัดตั้งเป็นตำบลสามง่ามขึ้นอยู่อำเภอท่าหลวง
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสามง่ามตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสามง่ามแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 5 ตำบล 80 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอสามง่ามประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 7 แห่ง ได้แก่
การคมนาคม
มีเส้นทางคมนาคมที่สำคัญคือ
รางวัลพานแว่นฟ้า
รางวัลพานแว่นฟ้า เป็นรางวัลการประกวดผลงานเขียน วรรณกรรมการเมือง จัดโดยสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยและรัฐสภาไทย เพื่อสนับสนุนการปกครองระบอบประชาธิปไตยในระบบรัฐสภา อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข และให้ประชาชนได้ใช้เสรีภาพแสดงออกทางการเมืองและสืบสานวรรณกรรมการเมืองให้มีส่วนปลุกจิตสำนึกประชาธิปไตย จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2545 ในวาระครบรอบ 70 ปี ของรัฐสภา โดยได้จัดประกวดวรรณกรรมเรื่องสั้นการเมืองขึ้นเป็นครั้งแรก และในปี พ.ศ. 2546 ได้เพิ่มประเภทบทกวีการเมืองเข้าประกวดด้วย รวมทั้งแบ่งเป็นระดับนักเรียนและระดับประชาชน จนถึงปี พ.ศ. 2548 ได้ยกเลิกการแบ่งระดับไป การประกวดรางวัลพานแว่นฟ้าได้จัดต่อเนื่องกันมาทุกปี (เว้นปี 2557 มีการยกเลิกการประกวดกลางคัน โดยอ้างความเหมาะสมกับสภาพสถานการณ์ทางการเมือง เนื่องจากมีการรัฐประหาร) นับเป็นรางวัลทางวรรณกรรมที่ทรงอิทธิพลอีกรางวัลหนึ่งในยุคนี้
รางวัลพานแว่นฟ้า รับผลงานส่งเข้าประกวดทุกๆ ต้นปี โดยจะรับผลงานประเภทต่างๆ และประกาศผลการประกวดในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของเดือนพฤศจิกายน หรือสัปดาห์แรกของเดือนธันวาคม อันเป็นวาระของวันรัฐธรรมนูญ(10 ธันวาคม)
รางวัลพานแว่นฟ้าเกียรติยศ
ในปี พ.ศ. 2554 อันเป็นปีครบรอบหนึ่งทศวรรษของรางวัลพานแว่นฟ้า คณะกรรมการรางวัลพานแว่นฟ้า ได้พิจาณาเลือกสรรวรรณกรรมการเมืองรางวัลพานแว่นฟ้าเกียรติยศ 10 รางวัล ได้แก่
โดยการมอบรางวัลดังกล่าว เป็นการมอบให้กับผลงานของนักเขียนไทยในอดีตที่มีเนื้อหาสาระแสดงทัศนะหรือสะท้อนประเด็นเกี่ยวกับประชาธิปไตยในสังคมไทยในอดีตและปัจจุบันได้อย่างลุ่มลึก หลากหลาย งดงาม สมควรเผยแพร่ให้เป็นแบบอย่างเพื่อปลุกเร้าหรือเป็นแรงบันดาลใจแก่ผู้รักประชาธิปไตยในสังคมไทย
ปัญหาการตัดสิน
การตัดสินรางวัลพานแว่นฟ้า ครั้งที่ 4 ประจำปี พ.ศ. 2548 เกิดปัญหาเนื่องจากนางลลิตา ฤกษ์สำราญ รองประธานสภาผู้แทนราษฎร พรรคไทยรักไทย ในฐานะประธานจัดประกวด มีความเห็นส่วนตัวว่าวรรณกรรมที่ได้รับการตัดสินให้รับรางวัล ทั้งประเภทเรื่องสั้น ที่มี นายปองพล อดิเรกสาร และบทกวี ที่มี นายเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ เป็นประธาน มีเนื้อหาของตัวละครในเรื่อง ตีแผ่พฤติกรรมคอรัปชั่นของรัฐมนตรี (เรื่องสมมุติ) และพลิกมติให้เรื่องสั้น 2 เรื่องที่ควรจะได้รับรางวัลชนะเลิศและรองชนะเลิศให้ตกไป และไม่ได้รางวัลใดๆ เรื่องสั้น 2 เรื่องดังกล่าวคือ พญาอินทรี ของ จรัญ ยั่งยืน และ กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด ของ 'อาลี โต๊ะอิลชา' หรือ ศิริวร แก้วกาญจน์ โดยให้เหตุผลเรื่องสถานการณ์ทางการเมืองในขณะนั้น  การตัดสินดังกล่าวได้รับการต่อต้านจากคณะกรรมการประกวด รวมทั้งเสียงต่อต้านจากบุคคลในวงการวรรณกรรม นับเป็นเรื่องประหลาดที่คณะกรรมการไม่รับรองผลการตัดสินของกรรมการเสียงข้างมาก ทั้งที่การประกวดวรรณกรรมการเมือง เพื่อส่งเสริมประชาธิปไตย แต่ตัวประธานไม่เป็นประชาธิปไตย และนำการเมืองไปแทรกแซงวงการวรรณกรรม รอยด่างครั้งนี้ ทำให้รางวัลพานแว่นฟ้าซบเซาไปในระยะหนึ่ง
เมื่อปี พ.ศ. 2549 ศิริวร แก้วกาญจน์ ส่งเรื่องสั้น 'กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด' และบทกวี 'การปะทะของแสงและเงา' เข้าประกวดรางวัลพานแว่นฟ้า ปรากฏว่าเกิดกรณีตัดสิทธิผลงานด้วยเหตุผลทางการเมือง ซึ่งต่อมา ศิริวร ได้ขยาย 'กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด' ให้เป็นนวนิยาย ปรากฏว่าด้วยความโดดเด่นของเนื้อหา และกลวิธีการเล่า ทำให้นวนิยายเรื่องนี้เข้ารอบสุดท้ายของรางวัลซีไรต์ ปี พ.ศ. 2549 ปีต่อมา เขาส่งบทกวีสองบท ได้แก่ 'จดหมายของแม่' และ 'เพลงละเมอของเด็กชายและเพลงกล่อมของแม่' เข้าประกวดรางวัลพานแว่นฟ้าอีกครั้ง ในนามของ 'ปัณณ์ เลิศธนกุล' และ 'อันวาร์ หะซัน' ตามลำดับ ปรากฏว่าบทกวีทั้งสองได้รับรางวัลชนะเลิศและรองชนะเลิศ ตามลำดับ โดยคณะกรรมการไม่รู้ว่า บทกวีสองชิ้นนี้เป็นผลงานของ ศิริวร เพราะเขาใช้นามปากกาที่ต่างกันในการส่งเข้าประกวด การกระทำดังกล่าวเป็นการกระทำที่ผิดกติกาของการประกวด เขาจึงไม่แสดงตัวในวันรับรางวัล ความลับดังกล่าวถูกปิดเงียบ จนเมื่อปี พ.ศ. 2551 ศิริวร ได้พิมพ์รวมบทกวีชุดใหม่ชื่อ 'ฉันอยากร้องเพลงสักเพลง' โดยมีบทกวีที่ได้รับรางวัลทั้งสองชิ้นรวมอยู่ด้วย พร้อมเขียนหมายเหตุพาดพิงถึงรางวัลพานแว่นฟ้าไว้ด้วย ศิริวร จงใจพิสูจน์บางอย่าง และการจงใจนี้นำไปสู่การฝ่าฝืนกฎ แต่น่าแปลกที่กลับไม่เกิดปฏิกิริยาใดๆ ในแวดวงวรรณกรรมเลย นับเป็นรอยด่างอีกครั้งที่กรรมการตัดสินรางวัลถูกท้าทาย
เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2552 นายวัฒน์ วรรลยางกูร นักเขียนรางวัลศรีบูรพา ได้แถลงข่าวเรียกร้องเสรีภาพในการเขียนและวิพากษ์วิจารณ์ให้กับกลุ่มนักเขียนศิลปินประชาธิปไตย โดยขอให้ผู้มีอำนาจในบ้านเมืองยอมรับความในคิดเห็นที่แตกต่าง สร้างความเสมอภาคและเสรีภาพในการพูดความจริง และต่อมาได้ประกาศลาออกจากการเป็นกรรมการตัดสินรางวัลพานแว่นฟ้า นับเป็นรอยด่างอีกครั้งที่กรรมการรางวัลพานแว่นฟ้ายังอยู่ภายใต้วังวนการเมืองเลือกข้าง
ในปี 2556 เป็นปีที่การประกวดรางวัลพานแว่นฟ้า มีเรื่องอื้อฉาวอีกครั้ง เมื่อกรรมการจำนวน 14 คน ที่นำโดยนายเจน สงสมพันธุ์ นายกสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ประกาศถอนตัวจากการเป็นกรรมการตัดสิน เนื่องมาจากมีความเห็นไม่ลงรอยกับกรรมการใหม่ที่มาจากสายคนเสื้อแดง ที่นำโดยนายรวี สิริอิสสระนันท์ หรือ วาด รวี ที่เสนอแนวทางการปรับโครงสร้างและเงื่อนไขในการประกวดเรื่องสั้นและบทกวีหลายประการ แม้กระนั้น การประกวดก็ดำเนินการต่อไป จนในที่สุด มีการตัดสินให้บทกวีเรื่อง เบี้ย ของ อรุณรุ่ง สัตย์สวี ได้รับรางวัลพานแว่นฟ้าแห่งรัฐสภาไทยยอดเยี่ยม ได้รับโล่เกียรติยศ พร้อมเข็มและเกียรติบัตร ของประธานรัฐสภา และเงินรางวัล 1 แสนบาท ทั้งที่ตามกติการะบุว่าบทกวีต้องมีขนาดความยาว 6 - 12 บท แต่บทกวีเรื่อง เบี้ย มีความยาว 14 บทครึ่ง ซึ่งผิดหลักเกณฑ์ที่ได้ประกาศไปแล้ว แต่กรรมการได้ชี้แจงว่าบทกวีดังกล่าวสมควรได้รับรางวัลชนะเลิศ เพราะคุณค่าของบทกวีย่อมไม่ถูกกดกักไว้ด้วยแบบแผนใดๆ ทั้งสิ้น ทำให้เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ถึงความไม่เหมาะสมของคณะกรรมการรางวัลพานแว่นฟ้า ภายหลังเหตุการณ์ดังกล่าว วาด รวี ได้แสดงความรับผิดชอบต่อความไม่เป็นธรรมที่เกิดขึ้น โดยประกาศลาออกจากคณะกรรมการวรรณกรรมแห่งรัฐสภา และจะไม่เป็นกรรมการตัดสินวรรณกรรมใดๆ อีกตลอดชั่วชีวิต ปี 2557 มีการยกเลิกการประกวดกลางคัน โดยอ้างความเหมาะสมกับสภาพสถานการณ์ทางการเมือง เนื่องจากมีการรัฐประหาร
ปี 2558 สำนักเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎรกลับมาจัดการประกวดอีกครั้ง โดยให้งดวรรณกรรมการเมือง แต่จัดประกวดวรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟ้าเฉลิมพระเกียรติ เนื่องในโอกาสครบ 120 ปี แห่งวันพระบรมราชสมภพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาประชาธิปกฯ พระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยจัดประกวดวรรณกรรมประเภท กวีนิพนธ์ และสารคดี เท่านั้น และเนื่องจากเป็นวรรณกรรมเฉลิมพระเกียรติ จึงต้องคำนึงถึงความถูกต้องของพระราชประวัติเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก รวมถึงความถูกต้องของฉันทลักษณ์ ทำให้คณะกรรมการตัดสินรางวัลต้องตรวจสอบความถูกผิดของผลงานทุกชิ้นอย่างถี่ถ้วน ทำให้มีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า เหตุที่มีผู้ส่งผลงานเข้าร่วมประกวดน้อยอาจเนื่องจากความพิเศษของหัวข้อรางวัลดังกล่าว
อาสนวิหารกลอสเตอร์
อาสนวิหารกลอสเตอร์ (Gloucester Cathedral) เป็นอาสนวิหารที่ตั้งอยู่ตอนเหนือของเมืองกลอสเตอร์ ประเทศอังกฤษ แต่เดิมเป็นแอบบีย์ที่อุทิศให้นักบุญเปโตร เมื่อราวปี ค.ศ. 678 หรือ 679 มาจนกระทั่งเปลี่ยนเป็นอาสนวิหาร (cathedral)  เมื่อปี ค.ศ. 1541
ประวัติ
เมื่อปี ค.ศ. 1072 พระเจ้าวิลเลียมที่ 1แห่งอังกฤษ แต่งตั้งให้อธิการแซร์ลอ (Serlo) จากมง-แซ็ง-มีแชล (ประเทศฝรั่งเศส) มาปกครองอาสนวิหารนี้ ตอนนั้นอารามอยู่ในสภาพที่เสื่อมโทรมมาก แซร์ลอทุ่มตัวสร้างวัดขึ้นมาใหม่จนเป็นที่เห็นกันทุกวันนี้ ต่อมาท่านก็ได้รับแต่งตั้งขึ้นเป็นดีนของอาสนวิหารเอ็กซีเตอร์ วอลเตอร์ กลอสเตอร์ (Walter Gloucester) นักประวัติศาสตร์ของอารามนี้ได้เป็นอธิการอารามเมื่อปี ค.ศ. 1381 อาสนวิหารกลอสเตอร์เดิมขึ้นอยู่กับมุขมณฑลวูสเตอร์ (Worcester) จนถึงปี ค.ศ. 1541 จากนั้นก็ย้ายไปขึ้นกับมุขมณฑลทูกสบรี (Tewkesbury) โดยมีจอห์น เวกแมน (John Wakeman) อธิการองค์สุดท้ายได้เป็นบิชอป มุขมณฑลทูกสบรีครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของกลอสเตอร์เชอร์รวมถึงบางส่วนเฮริฟอร์ดเชอร์และวิลท์เชอร์
อาสนวิหารนี้เป็นอาสนวิหารที่เดิมสร้างแบบโรมาเนสก์แต่ต่อมาต่อเติมเป็นแบบกอทิกที่สวยงามมาก ภายในมีบานหน้าต่างประดับกระจกสี ในช่องเล็ก ๆ ของบานหนึ่งซึ่งทำเมื่อปี ค.ศ. 1350 มีรูปคล้ายคนเล่นกอล์ฟ เชื่อกันว่าเป็นหลักฐานชิ้นแรกที่กล่าวถึงกีฬาเล่นกอล์ฟ รูปนี้ทำขี้นก่อนรูปที่พบสกอตแลนด์ ประมาณ 300 ปี นอกจากนั้นก็ยังมีรูปคนเล่นฟุตบอลซึ่งเชื่อกันว่าเป็นรูปการเล่นฟุตบอลที่เป็นหลักฐานเก่าที่สุดจากยุคกลาง
การก่อสร้างและสถาปัตยกรรม
ตัวโบสถ์เดิมเป็นแบบโรมาเนสก์ หรือ นอร์มัน ตามที่เรียกกันที่ประเทศอังกฤษ การต่อเติมภายหลังเป็นแบบกอทิกหลายยุค ตัววัดลึก 420 ฟุต กว้าง 144 ฟุต มีหอกลางที่ต่อเติมเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 15 สูง 225 ฟุต ข้างบนมียอดสี่ยอด ตัวโบสถ์ด้านในเป็นเพดานสมัยอังกฤษตอนต้น มีห้องใต้ดินสำหรับเก็บศพ (Crypt) แบบโรมาเนสก์อยู่ภายใต้บริเวณร้องเพลงสวด ห้องใต้ดินของอาสนวิหารนี้เป็นเพียงหนึ่งในสี่ของสถานที่แบบเดียวกันนี้ที่หลงเหลืออยู่ในประเทศอังกฤษ อีกสามแห่งอยู่ที่ อาสนวิหารวูสเตอร์ อาสนวิหารวินเชสเตอร์  และอาสนวิหารแคนเทอร์เบอรี จากนั้นก็มีหอประชุมนักบวช
ระเบียงฉันนบถด้านใต้เป็นสถาปัตยกรรมกอทิกเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ซึ่งเป็นสมัยสุดท้ายของสถาปัตยกรรมกอทิกแบบอังกฤษ เพดานเป็นโค้งใบพัดหรือที่เรียกว่าเพดานพัด เหมือนกับทางด้านเหนือ ภายในตัววัด ทางด้านใต้เป็นลักษณะที่เรียกว่าสถาปัตยกรรมกอทิกวิจิตร บริเวณที่ทำพิธีเป็นลวดลายเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ทำทับงานเดิมที่เป็นแบบโรมาเนสก์ มีโบสถ์น้อยประกบทั้งสองข้าง ระหว่างโบสถ์น้อยสองส่วนนี้เป็นโบสถ์น้อยแม่พระ หน้าต่างทางด้านตะวันออกเป็นแบบเด็คคอเรทีฟแต่งด้วยกระจกสีสมัยยุคกลาง
สิ่งที่สวยงามที่สุดภายในโบสถ์นี้คือซุ้มที่ฝังพระศพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 ที่ถูกปลงพระชนม์ที่ปราสาทบาร์คลี (Berkeley Castle) อาสนวิหารนี้มั่งคั่งขึ้นมาด้วยรายได้จากนักแสวงบุญที่มาถวายความเคารพที่ฝังพระศพนี้ ในโบสถ์น้อยทางด้านข้างมีอนุสรณ์ที่ทำจากไม้บ็อกโอ๊ก (bog oak) ของโรเบิร์ต เคอธอส ดยุกแห่งนอร์ม็องดี (Robert Curthose) ผู้เป็นพระโอรสองค์โตของ พระเจ้าวิลเลียมที่ 1 ซึ่งเป็นผู้อุปถัมภ์คนสำคัญของโบสถ์ และยังมีอนุสรณ์ที่น่าจดจำของนายแพทย์เอ็ดเวิร์ด เจนเนอร์ อารามแห่งนี้เป็นสถานที่ประกอบพิธีราชาภิเษกของพระเจ้าเฮนรีที่ 3 เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1216 ซึ่งมีบันทึกเป็นภาพในหน้าต่างกระจกสีทางทิศใต้
ทางเดินกลาง ทางเดินข้าง
โถงทางเดินกลางรายด้านแนวเสาโรมาเนสก์สูงกว่า 9 เมตรเป็นเสาเดิมของโบสถ์ ภายในกลวงถมด้วยวัสดุก่อสร้าง ตอนล่างของเสาจะออกสีแดงซึ่งเป็นผลจากการความร้อนจากหลังคาที่ร่วงลงมาหลังจากเกิดไฟไหม้สองครั้ง หลังคาเดิมเป็นไม้เมื่อสร้างหลังคาใหม่ครั้งสุดท้ายจึงเปลี่ยนวัสดุก่อสร้างเป็นหิน ทรงเพดานเป็นแบบกอทิกอังกฤษยุคแรก โค้งจึงยังไม่แหลมมาก
สิ่งที่น่าสนใจของอาสนวิหารคือโถงทางเดินข้างที่กระหนาบทางเดินกลางด้านเหนือเป็นของเดิมตั้งแต่สร้างโบสถ์เป็นแบบโรมาเนสก์สังเกตได้จากหน้าต่างเป็นโค้งมนแต่งรอบโค้งบนด้วยรอยหยัก แต่ทางเดินข้างด้านใต้เป็นแบบกอทิกรายด้วยหน้าต่างโค้งแหลม สาเหตที่เป็นคนละแบบเพราะทางเดินด้านใต้ทรุดเพราะสร้างบนที่ซึ่งเดิมเคยเป็นคูของโรมัน เมื่อกำแพงทรุดก็เป็นอันตรายที่อาจจะดึงตัวอาสนวิหารตามไปด้วย  ถ้ายืนมองจากมุมหนึ่งจะเห็นได้ว่ากำแพงด้านตะวันออกของวัดจะเอียงไปทางด้านนอกอาสนวิหาร จึงจำเป็นต้องสร้างและเสริมใหม่เป็นกอทิกวิจิตร ซึ่งจะเห็นได้จากรูปดอกไม้ตกแต่งรอบหน้าต่าง  ว่ากันว่าในวันหนึ่ง ๆ ช่างแกะหินจะแกะได้เพียง 5 ดอก เมื่อดูแต่ละหน้าต่างจะมีดอกไม้ตกแต่งเป็นร้อยแสดงให้เห็นถึงความอุตสาหะของผู้ก่อสร้างสมัยนั้น
ด้านนี้มีหน้าต่างประดับกระจกสีที่น่าสนใจสองหน้าต่างหนึ่งเป็นรูปพิธีราชาภิเษกพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ผู้ยังทรงพระเยาว์ที่อาสนวิหารนี้ และเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษองค์เดียวที่ราชาภิเษกที่อาสนวิหารนี้ พระเจ้าเฮนรีที่ 3 เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าจอห์นแห่งอังกฤษ เหนือพระเศียรมิได้เป็นมงกุฏแต่เป็นที่รัดแขนของพระมารดา เพราะเกวียนเครื่องราชภัณฑ์ไปล่มลงในหนองที่ทางตะวันออกของอังกฤษจึงไม่มีอะไรเหลือ
หน้าต่างประดับกระจกสีทางด้านตะวันออกอีกบานหนึ่งเป็นรูปการสร้างอนุสรณ์ที่ฝังพระศพ และการฝังพระศพของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 2 โดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 ผู้เป็นพระราชโอรสที่อาสนวิหารนี้
บริเวณสวดมนต์และร้องเพลงสวด
บริเวณนี้อยู่หลังฉากหินมหึมาแยกจากโถงกลางมาเป็นศักดิ์สิทธิสถาน บริเวณนี้ได้รับการปรับปรุงครั้งใหญ่โดยเปลี่ยนจากแบบโรมาเนสก์เดิมเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ซึ่งเป็นสมัยปลายกอทิกที่เน้นแนวดิ่ง เมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 14 ในรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 เพื่อให้สมพระเกียรติกับการเป็นสถานที่ที่เป็นที่ฝังพระศพพระราชบิดา โครงสร้างเดิมที่เป็นโรมาเนสก์มิได้ถูกรื้อทั้งหมดทิ้งแต่ “ปะหน้า” ด้านศักดิ์สิทธิสถานด้วยกอทิก ฉะนั้นถ้าออกไปทางด้านนอกศักดิ์สิทธิสถาน (ทางเดินรอบบริเวณสวดมนต์) จะเห็นว่าหน้าต่างที่เห็นด้านในเป็นกอทิกด้านนอกจะยังคงเป็นโรมาเนสก์   ภายในบริเวณสวดมนต์มีหน้าต่างประดับกระจกสีรอบด้านทำให้มีแสงส่องผ่านกระจกสีเข้ามาได้ทั่วถึงทำให้มีลักษณะโปร่ง เพดานประดับด้วยปุ่มหินนับร้อย แต่ชิ้นที่สำคัญที่สุดเป็นรูปพระเยซูประทานพร ล้อมรอบด้วยชิ้นทูตสวรรค์เล่นดนตรี
ครึ่งทางด้านใต้เป็นที่นั่งของนักร้องเพลงสวดและนักบวชที่แกะสลักเสลาอย่างสวยงาม ภายใต้ที่นั่งเป็นเก้าอี้อิงซึ่งเป็นคันยื่นออกมาราวหกนิ้วเมื่อพับม้านั่ง นักพรตคณะเบเนดิกตินต้องอธิษฐานวันละแปดหน เวลาสวดก็ต้องยืนทำให้บางครั้งเมื่อย ฉะนั้นภายใต้เก้าอี้พับจะมีที่รองนั่งสั้น ๆ ยื่นออกมา กล่าวกันว่าใช้สำหรับให้พระเอนเวลาเมื่อยจะได้ไม่เห็นว่านั่ง การแกะสลักภายใต้ที่นั่งจะพบมากที่สุดในประเทศอังกฤษ ส่วนใหญ่ถูกทำลายไปมาก ลักษณะการแกะสลักก็น่าสนใจเพราะจะไม่เป็นศิลปะศาสนาแต่จะเป็นศิลปะชาวบ้านและเป็นการแสดงความมีอารมณ์ขันของช่างสลักไม้ เช่นอาจจะทำเป็นรูปสามีภรรยาตบตีกัน ภาพเงือก ภาพผู้หญิงทำอาหาร ภาพการเก็บเกี่ยว แต่ละอันก็จะไม่ซ้ำกัน
นอกจากนั้นในบริเวณนี้ยังมีอาสนะบิชอป แต่สิ่งที่แปลกกว่าอาสนวิหารคืออาสนวิหารกลอสเตอร์มีที่นั่งตรงกันข้ามกับบิชอปแต่มีขนาดใหญ่กว่าที่นั่งของบิชอป ที่ทำขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณต่อนายกเทศมนตรีของเมืองกลอสเตอร์ในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ที่สามารถพูดหว่านล้อมให้ทหารของกองทัพของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ย้ายม้าไปผูกนอกอาสนวิหาร ไม่เช่นนั้นอาสนวิหารก็คงจะเสียหายมากกว่านั้น
ด้านเหนือของบริเวณสวดมนต์เป็นฉากแท่นบูชาขนาดใหญ่สร้างในสมัยฟื้นฟูกอทิกในสมัยสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย อยู่หน้าบานกระจกประดับสีที่ใหญ่ที่สุดในอาสนวิหารที่เรียกว่า “The Great East Window”
คูหาสวดมนต์พระแม่มารี
ด้านหลังของบริเวณสวดมนต์และร้องเพลงสวดเป็นทางเดินรอบ (Ambulatory) จากทางเดินออกไปมีคูหาสวดมนต์สามคูหา คูหาที่สำคัญที่สุดอยู่ตรงกลางเรียกว่า Lady chapel เป็นคูหาสวดมนต์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งสำหรับคูหาสวดมนต์แบบนี้ในอังกฤษ ตัวคูหามีหน้าต่างกระจกล้อมรอบจนไม่มีกำแพงดูเหมือนเรือนกระจก
ระเบียง
ระเบียงฉันนบถทางด้านเหนือของอาสนวิหารเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ ซึ่งเป็นสมัยปลายกอทิกที่เน้นเส้นดิ่ง รอบระเบียงเป็นซุ้มโค้งสลักด้วยหินอย่างวิจิตรตลอดทั้งสี่ด้าน ตัวระเบียงล้อมรอบลานสี่เหลี่ยม  เพดานเป็นแบบเพดานพัด ซึ่งเป็นลักษณะเอกลักษณ์ของอังกฤษ ทางด้านเหนือของระเบียงเป็นหอประชุมนักบวช ซึ่งเป็นที่ประชุมอ่านพระคัมภีร์ประจำวันเป็นบทบท ในสมัยโบราณ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อห้อง  ทางด้านนี้เคยเป็นทางเข้าหอที่พระพำนักอยู่แต่มาถูกทำลายในสมัย พระเจ้าเฮนรีที่ 8 พร้อมกับโรงฉันของพระ  ทางด้านเหนือของระเบียงเป็นซุ้มแคบยาวเกือบตลอดแนวภายในมีรางตลอดซึ่งใช้เป็นบริเวณซักล้าง  ทางด้านใต้มีคูหาเล็ก ๆ ตลอดแนวใช้เป็นที่ที่นักบวชทำกิจกรรมต่าง ๆ
หน้าต่างประดับกระจกสี
สิ่งที่เด่นที่สุดของอาสนวิหารกลอสเตอร์คือหน้าต่างประดับกระจกสีแบบเพอร์เพ็นดิคิวลาร์ซึ่งมีรอบอาสนวิหาร แต่ที่สำคัญคือบานใหญ่มหึมา 5 บาน และหน้าต่างโดย ทอมัส เด็นนี (Thomas Denny)
ออร์แกน
ออร์แกนถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1666 โดยโธมัส แฮร์ริส และเป็นออร์แกนของโบสถ์สมัยศตวรรษที่ 17 ที่สมบูรณ์เพียงหลังเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในสหราชอาณาจักร ท่อลมที่ปรากฏที่ด้านหน้าของเครื่องยังคงใช้งานได้ ออร์แกนได้รับการขยายขนาดและแก้ไขโดยผู้สร้างออร์แกนเกือบทุกรายในสหราชอาณาจักร รวมทั้งเฮนรี "ฟาเธอร์" วิลลิส ที่บำรุงรักษาออร์แกนในปี ค.ศ. 1847 และทำการสร้างใหม่ในปี ค.ศ. 1888–89 ออร์แกนถูกสร้างใหม่อีกครั้งในปี ค.ศ. 1920 โดย แฮร์ริสัน & แฮร์ริสัน
ในปี ค.ศ. 1971 ฮิลล์, นอร์แมนและเบียร์ด ได้ทำการออกแบบใหม่ทั้งหมด ภายใต้การดูแลของจอห์น แซนเดอร์ส นักออร์แกนของอาสนวิหารและที่ปรึกษาราล์ฟ ดาวเนส ในปี ค.ศ. 1999 นิโคลสัน & โค ได้ทำการซ่อมแซมใหญ่ออร์แกน โดยมีการซ่อมแซมซาวด์บอร์ด ระบบท่อ และการจ่ายลม และปรับปรุงระบบคอมพิวเตอร์ ในปี ค.ศ. 2010 นิโคลสันยังได้เพิ่ม Trompette Harmonique solo reed
ออร์แกนประกอบด้วยสี่แป้นคีย์บอร์ดและสี่คันเหยียบ ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อเล่นจากตำแหน่งฉากกางเขน ให้สามารถรับฟังไปจนถึงฝั่งตะวันออกและตะวันตกของอาสนวิหาร ส่วนขยายเสียง (Swell) ตั้งอยู่ที่กึ่งกลางของเครื่องที่ระดับคอนโซลและควบคุมโดยแป้นเหยียบสองอัน อันหนึ่งสำหรับแต่ละด้านของเครื่อง ตรงเหนือ Swell คือส่วนประกอบขนาดใหญ่ของออร์แกนซึ่งแบ่งออกเป็นส่วนตะวันออกและตะวันตก ประกอบด้วยส่วนประสานเสียงสองส่วนหลักที่แยกจากกัน คีย์บอร์ดแป้นที่สี่คือออร์แกนขนาดเล็กสำหรับด้านตะวันตก (West Positive) มีการทำงานเช่นเดียวกับของออร์แกนประสานเสียงสำหรับฝั่งตะวันตกของอาสนวิหาร
ที่ฝังพระศพของโรเบิร์ต เคอธอส
โรเบิร์ต เคอธอส (Robert Curthose) เป็นพระราชโอรสพระองค์ใหญ่ของพระเจ้าวิลเลียมที่ 1 แต่มิได้ขึ้นเป็นพระเจ้าแผ่นดินอังกฤษต่อจากพระราชบิดา ได้เป็นเพียงดยุกแห่งนอร์ม็องดีที่เป็นตำแหน่งเดิมของพระราชบิดา เมื่อ โรเบิร์ต เคอธอสมีชีวิตอยู่ก็มีความประสงค์อยากจะฝังร่างของท่านเองเมื่อตายไปที่อาสนวิหารกลอสเตอร์ อนุสรณ์ของโรเบิร์ต เคอธอสทำจากไม้บอกโอค ทาสีอย่างสวยงามตั้งอยู่ทางด้านเหนือนอกบริเวณพิธีติดกับฉากแท่นบูชาเอก แต่ว่าร่างของโรเบิร์ตเองว่ากันว่าถูกฝังไว้ภายในหอประชุมสงฆ์ภายในระเบียง
ที่ฝังพระศพของพระเจ้าออสริคแห่งเมอร์เซีย
ทางด้านเหนือนอกบริเวณพิธีติดกับฉากแท่นบูชาเอกเป็นอนุสรณ์พระเจ้าออสริกแห่งเมอร์เซีย (Prince Osric of Mercia) ผู้เป็นผู้สร้างอาสนวิหาร เป็นรูปพระเจ้าออสริคนอนราบอุ้มอาสนวิหารในมือซ้าย รูปคล้ายกันนี้อีกรูปหนึ่งอยู่ด้านขวาของทางเข้าอาสนวิหารด้านใต้คู่กับบาทหลวงเซอร์โลทางด้านซ้ายผู้เป็ผู้มีบทบาทสำคัญในการบูรณะอาสนวิหาร
เกร็ดน่ารู้
อาสนวิหารกลอสเตอร์ใช้เป็นฉากถ่ายภาพยนตร์เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ตอนที่หนึ่ง สอง และหก เมื่อปี ค.ศ. 2000
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิก
ประเทศนอร์เวย์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกในปี ค.ศ. 1900 และได้ส่งนักกีฬาไปแข่งขันทุกครั้งนับแต่นั้นมา ยกเว้นโอลิมปิกฤดูร้อน 1980 ที่มอสโก ซึ่งพวกเขาเข้าร่วมในการคว่ำบาตรที่นำโดยชาวอเมริกัน เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ การแข่งขันในปี ค.ศ. 1904 ที่เซนต์หลุยส์ สหรัฐ อย่างไรก็ตาม ในตอนต้นของศตวรรษที่ 21 ได้มีการค้นพบว่านักมวยปล้ำ ชาร์ลส์ อีริคเซ่น และ เบิร์นฮอฟฟ์ แฮนเซ่น เป็นชาวนอร์เวย์ที่พำนักอยู่ในอเมริกาซึ่งเหรียญโอลิมปิกฤดูร้อน 1904 เคยเป็นของสหรัฐ ยังคงมีสัญชาตินอร์เวย์อยู่ในช่วงเวลาดังกล่าว พวกเขาได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันมวยปล้ำรุ่นเวลเตอร์เวทและเฮฟวี่เวทตามลำดับ
โรเบิร์ต คิโยซากิ
โรเบิร์ต โทรุ คิโยซากิ เกิดเมื่อ 8 เมษายน 1947 เป็นนักธุรกิจและนักเขียนชาวอเมริกัน เขาเป็นผู้ก่อตั้งของบริษัทริชแด๊ดคัมพานี ซึ่งเป็นบริษัทเอกชนที่ทำงานด้านการศึกษาด้านการเงิน ให้ความรู้ด้านการเงินส่วนบุคคลและความรู้ด้านธุรกิจผ่านหนังสือและวิดีโอ รายได้ส่วนใหญ่ของบริษัทมาจากแฟรนไชส์งานสัมมนาพ่อรวยสอนลูก ซึ่งจัดโดยกลุ่มเอกชนและใช้เครื่องหมายการค้าของคิโยซากิโดยมีค่าใช้จ่าย นอกจากนี้ยังเป็นผู้คิดค้นเกมกระดานและเกมคอมพิวเตอร์ชุดแคชโฟลว์ ("กระแสเงินสด") เพื่อให้ความรู้ด้านการเงินและธุรกิจกับทั้งเด็กและผู้ใหญ่
คิโยซากิเขียนหนังสือมาแล้วกว่า 26 เล่ม เล่มที่มีชื่อเสียงสุดคือหนังสือชุด พ่อรวยสอนลูก (Rich Dad Poor Dad" ทีได้รับการแปลไปถึง 51 ภาษา และขายได้กว่า 27 ล้านเล่มทั่วโลก และยังถูกวิพากษ์วิจารณ์จากการสนับสนุนแนวทางปฏิบัติที่มีความหมิ่นเหม่ทางกฎหมาย และถูกมองว่าเป็นแนวทางเพื่อ "การรวยเร็ว"
ปลาอมไข่ครีบยาว
มีครีบหลังแบ่งออกเป็น 2 ส่วนจากกันชัดเจนและมีครีบที่ยาวมาก มีก้านครีบแข็ง 8 ก้าน ก้านครีบอ่อน 14 ก้าน ครีบก้นมีก้านครีบแข็ง 2 ก้าน และก้านครีบอ่อน 13 ก้าน ครีบหางยาวเป็นรูปส้อมชัดเจน ลำตัวมีสีขาวเงิน มีแถบสีดำพาดขวางผ่านลำตัว 3 แถบ คือ ที่ตา, ที่ครีบหลังอันที่ 1 และครีบหลังอันที่ 2 มีแถบดำตามความยาวของครีบหลัง ครีบก้น และครีบหางทั้งด้านบนและด้านล่าง มีจุดสีขาวกระจายทั่วลำตัวและครีบต่าง ๆ ยกเว้นครีบอก ที่มีลักษณะโปร่งแสง การเกิดจุดสีขาวของปลานี้จะแตกต่างกันไปเป็นเอกลักษณะเฉพาะตัว
เป็นปลาที่อยู่รวมกันเป็นฝูงตั้งแต่ไม่กี่ตัวจนถึงหลายร้อยตัวในแนวปะการังร่วมกับสิ่งมีชีวิตอย่างอื่น ปลาในวัยรุ่นมักหลบซ่อนอยู่ตามหญ้าทะเล, สาหร่าย, เม่นทะเล, ดาวขนนก, ปะการัง, ปะการังอ่อน โดยใช้เป็นที่ซ่อนภัยจากผู้ล่า อาศัยอยู่ในความลึกตั้งแต่ 0.5-6 เมตร แต่มักพบในความลึกประมาณ 1.5-2.5 เมตร ออกหากินในเวลากลางวัน โดยกินสัตว์น้ำขนาดเล็กเป็นอาหาร เช่น แพลงก์ตอน, ครัสเตเชียนขนาดเล็ก เป็นต้น
พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วไปในทะเลแถบอินโด-แปซิฟิก แต่ไม่พบในน่านน้ำไทย แต่จะพบชุกชุมที่เกาะบังไก ประเทศอินโดนีเซีย
ปลาอมไข่ครีบยาว เป็นปลาที่แพร่ขยายพันธุ์ได้ง่ายและไวมาก โดยการสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 2005 พบมีประชากรอยู่ประมาณ 2.4 ล้านตัว แต่ถูกจับไปเลี้ยงเป็นปลาสวยงามถึงปีละ 700,000-900,000 ตัวต่อปี โดยอายุขัยโดยเฉลี่ยอยู่ได้ราว 2.5 ปี โดยพบที่อายุยืนสูงสุดถึง 4-5 ปี
เป็นปลาที่ปัจจุบันเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง โดยปลาตัวผู้จะอมใข่และกระทั่งลูกปลาฟักเป็นตัว และพัฒนากลายมาเป็นลูกปลา ซึ่งพ่อปลาจะดูแลลูกปลาจนกว่าจะเติบโตอย่างแข็งแรงที่จะเอาตัวรอด จึงปล่อยไป แต่ปลาที่มีขายกันในตลาดปลาสวยงามส่วนใหญ่ ยังเป็นปลาที่จับมาจากแหล่งน้ำในธรรมชาติ
เอชแอนด์ดี
เอชแอนด์ดี (한결, 도현) เป็นนักร้องดูโอชาวเกาหลีใต้ที่ก่อตั้งโดย พอคเก็ตดอลสตูดิโอในปี พ.ศ. 2563 ทั้งคู่เปิดตัวเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2563 ด้วยเพลง Soulmate
ก่อนเดบิวต์
ก่อนที่พวกเขาจะเดบิวต์ในฐานะดูโอสมาชิกทั้งสองได้เข้าร่วมในฐานะผู้เข้าแข่งขันในหลายรายการ ก่อนหน้านี้ฮันกยุลเคยเดบิวต์ในฐานะสมาชิกของ IM วงบัลลาดของ Yama และ Hotchicks เอนเตอร์เทนเมนต์ และในปี พ.ศ. 2560 และ 2561 ได้เข้าร่วมรายการ เดอะยูนิต ร่วมกับสมาชิกของเขา กลุ่มนี้จะถูกยกเลิกเนื่องจากไม่มีความเคลื่อนไหวตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดฮย็อนเคยแข่งขันในรายการ Under Nineteen ในปี พ.ศ. 2561 และ 2562
ต่อมาในปี 2562 ทั้งฮังกยุลและโดฮย็อนได้เข้าแข่งขันในรายการพรอดิวซ์เอ็กซ์ 101ซึ่งเป็นตัวแทนของเอ็มบีเคเอนเตอร์เทนเมนต์ร่วมกับคิม ยองซัง เด็กฝึกหัดจากสถานี MBK ในตอนจบของรายการ ฮันกยุลและโดฮย็อนได้อันดับที่ 7 และ 8 ตามลำดับ ทำให้พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของรายการเปิดตัวสมาชิกของกลุ่ม เอ็กซ์วัน พวกเขาได้เร่วมกับวงจนถึงยุบวงในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2563
หลังจากการยุบวง X1 ทั้งสองได้จัดงานแฟนมีทติ้งชื่อ "Happy Day" ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563
ไทสัน ฟิวรี
ไทสัน ลุก ฟิวรี (อังกฤษ : Tyson Luke Fury) เกิด 12 สิงหาคม 2531 นักมวยสากลอาชีพชาวอังกฤษแชมป์โลก WBC และเดอะริงรุ่นเฮฟวี่เวท อดีตแชมป์โลก WBA (Super), IBF, WBO, IBO, The Ring โดยการเอาชนะ วลาดีมีร์ คลิทช์โก แชมป์โลกชาวยูเครนที่ครองตำแหน่งมายาวนานในเยอรมนี ในเดือนธันวาคม 2019 ฟิวรีได้รับการจัดอันดับให้เป็นรุ่นเฮฟวี่เวทที่ดีที่สุดในโลกโดย The Ring รองจากคณะกรรมการจัดอันดับมวยข้ามชาติและอันดับที่สี่โดย BoxRec
ประวัติ
ในฐานะมือสมัครเล่นความโกรธเป็นตัวแทนของทั้งอังกฤษและไอร์แลนด์ในขณะที่เขาเกิดในแมนเชสเตอร์กับครอบครัวชาวไอริชเดินทางและสืบเชื้อสายครอบครัวตระกูลญาติในเบลฟัสต์และกัลเวย์ [2] เขาได้รับรางวัล ABA super-heavyweight ในปี 2551 ก่อนที่จะเปลี่ยนอาชีพในปีนั้นเมื่ออายุ 20 ปี หลังจากชนะตำแหน่งนักมวยชาวอังกฤษสองครั้งเขาก็กลายเป็นแชมป์ของอังกฤษและเครือจักรภพในปี 2554 ด้วยการเอาชนะ Dereck Chisora ​​14-0 จากนั้นเขาก็ชนะการแข่งขันรายการไอริชและ WBO Inter-Continental ก่อนที่จะเอาชนะ Chisora ​​อีกครั้งในการแข่งขันรอบปี 2557 สำหรับเกมเวทยุโรปและ WBO International ความสำเร็จนี้พร้อมกับบันทึก 24-0 ของเขาตั้งค่าการจับคู่กับ Klitschko ซึ่ง Fury ชนะโดยการตัดสินใจเป็นเอกฉันท์
ความโกรธถูกถอดชื่อ IBF ของเขา 10 วันหลังจากการแข่งขัน Klitschko ในขณะที่เขาไม่สามารถที่จะให้การต่อสู้กับผู้ท้าชิงบังคับของ IBF, Vyacheslav Glazkov เนื่องจากมาตราแข่งขันในสัญญาของเขากับ Klitschko การแข่งขัน Klitschko ไม่เป็นจริงเมื่อความโกรธได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาสุขภาพจิตที่นำไปสู่โรคพิษสุราเรื้อรังการเพิ่มน้ำหนักอย่างมากและการใช้ยาเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจและถูกตั้งข้อหาการละเมิดต่อต้านยาสลบ ในปี 2559 เขาย้ายตำแหน่ง WBA, WBO และ IBO; แหวนปลดเขาจากตำแหน่งที่เหลือสุดท้ายของเขาในต้นปี 2561 ต่อมาในปี 2561 หลังจากใช้งานนานกว่าสองปีของความโกรธความท้าทายสำหรับ WBC เฮฟวี่เวทชื่อกับ Deontay Wilder การต่อสู้เป็นคอนโทรวาสิคัลลีเพื่อดึงความโกรธชนะหลายคนเชื่อ   ความแข็งแกร่งของ Fury ต่อ Wilder (รวมถึงการฟื้นตัวจากการล้มลงอย่างหนักในรอบสุดท้าย) ทำให้เขาได้รับคัมแบ็กแห่งปีจาก The Ring และรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย
กระบี่ไร้คู่เปรียบ
กระบี่ไร้คู่เปรียบ ปรากฏอยู่ในนิยายเรื่อง "ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า" หนึ่งในยอดศาสตราวุธเทียบเท่ากับกระบี่เลิศภพจบแดน ดาบดื่มหิมะและกระบี่กิเลนไฟ เดิมเป็นกระบี่คู่กายของเทพกระบี่ แห่งตระกูลตู้กู ที่ตกทอดมาถึงตู้กูอี้ฟาง น้องชาย ได้ชื่อว่า " ไร้คู่เปรียบ " เนื่องจากฝีมืออันไร้คู่ต่อสู้ของเทพกระบี่ เป็นอาวุธที่สงป้าปรารถนาอยากจะได้ จึงส่งปู้จิ้งอวิ๋นไปยังตระกูลตู้กูเพื่อฆ่าล้างตระกูลและแย่งชิงกระบี่นี้มา ต่อมาจึงเป็นอาวุธชิ้นแรกของปู้จิ้งอวิ๋น
การเคลื่อนไหวทางการเมือง
การเคลื่อนไหวทางการเมือง เป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมในด้านของการเมือง โดยมีการจัดภายใต้ประเด็นใดประเด็นหนึ่งหรือหลายประเด็นเพื่อรวมตัวกลุ่มคน โดยการเคลื่อนไหวทางการเมืองมีเป้าหมายในการผลักดันแนวคิดทางการเมืองให้กับประชาชนในการดำเนินการอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งมีผลกระทบกับบุคคลหลายกลุ่มไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลเอกชนหรือประชาชนทั้งทางตรงและทางอ้อมเพราะเมื่อมีการเรียกร้องหรือมีการประชุมเกี่ยวกับทางการเมืองก็ล้วนต้องส่งผลกระทบขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆซึ่งก็ล้วนแต่จะมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงไปใน ๒ ลักษณะ คือทางที่ดีและไม่ดี
สาส์นลับที่สาบสูญ
สาส์นลับที่สาบสูญ (The Lost Symbol) เป็นนวนิยายแนวลึกลับ/ระทึกขวัญ เขียนโดย แดน บราวน์ เนื้อหาเกี่ยวกับการผจญภัยครั้งที่ 3 ของ โรเบิร์ต แลงดอน ศาสตราจารย์ด้านสัญลักษณ์วิทยาแห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด หลังสร้างชื่อในเล่มก่อนหน้า คือ รหัสลับดาวินชี
เรื่องย่อ
เช้าวันหนึ่ง โรเบิร์ต แลงดอน ได้รับโทรศัพท์จากผู้ช่วยของ "ปีเตอร์ โซโลมอน" ซึ่งเป็นเพื่อนและผู้ที่แลงดอนเคารพเหมือนครูอาจารย์มานานหลายปี ตั้งแต่เขายังเป็นหนุ่มน้อย ให้เดินทางไปบรรยายที่กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ณ อาคารแคปิตอล หรือรัฐสภา เมื่อไปถึง แลงดอนจึงรู้ว่าไม่มีงานบรรยาย แต่กลับพบเหตุการณ์ระทึกมากมาย เริ่มตั้งแต่พบมือของปีเตอร์ที่ถูกตัดออก ขณะเดียวกัน "แคเทอรีน โซโลมอน" น้องสาวของปีเตอร์ ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ทางจิต ผู้เพิ่งประสบความสำเร็จในการค้นพบครั้งสำคัญ ก็ถูกชายลึกลับคนเดียวกับที่ลักพาตัวปีเตอร์ไปตามล่า แลงดอนจึงต้องพยายามช่วย...
ทั้งสองต้องพยายามไขรหัสลับ เพื่อนำไปสู่ความรู้ที่จะสั่นสะเทือนโลก ซึ่งถูกปกปิดและเก็บเป็นความลับสืบทอดมานานของกลุ่มเมสัน และในขณะเดียวกันก็ต้องช่วยชีวิตของปีเตอร์ให้ได้ด้วย
ชาวออสเตรเลีย
ชาวออสเตรเลีย (Australians) มักเรียกตามสำนวนภาษาปากว่า ออสซี เป็นพลเมือง สัญชาติ และบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประเทศออสเตรเลีย‎
วัดทองศาลางาม
วัดทองศาลางาม เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงปากคลองภาษีเจริญ เขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร วัดมีที่ดินตั้งวัด 20 ไร่
วัดทองศาลางามตั้งเป็นวัดเมื่อ พ.ศ. 2300 เดิมชื่อ วัดทองล่าง บ้างเรียก วัดทอง ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2320 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2548 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว มีชาวบ้านพายเรือผ่านมาทางคลองบางหลวง ได้เห็นศาลาริมน้ำมีความงดงาม จึงคาดว่าเป็นเหตุให้ชื่อวัดดังนี้โดยต่อหลังชื่อวัดทอง ศาลาริมน้ำมีสภาพทรุดโทรมมากจึงถูกรื้อออกในเวลาต่อมา และยกหน้าบันของศาลาริมน้ำนี้มาไว้เป็นหน้าบันของศาลาการเปรียญแทน
พระอุโบสถกว้าง 11.75 ยาว 21.25 เมตร ก่อสร้างแบบทรงไทยก่ออิฐถือปูน ภายในพระอุโบสถหลังใหม่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางประทานพร มีนามว่า พระพุทธรัตนโกสินทร์ ศาลาการเปรียญกว้าง 10 ยาว 21 เมตร ก่อสร้างด้วยไม้ กุฏิสงฆ์มี 9 หลัง สร้างด้วยไม้ 2 หลัง เป็นครึ่งตึกครึ่งไม้ 6 หลัง
ประเทศกาบูเวร์ดี
กาบูเวร์ดี (Cabo Verde, ) มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า สาธารณรัฐกาบูเวร์ดี (República de Cabo Verde) เป็นประเทศเกาะที่ตั้งอยู่บนกลุ่มเกาะภูเขาไฟประมาณ 10 เกาะในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลาง ห่างจากชายฝั่งทวีปแอฟริกาไปทางทิศตะวันตก 570 กิโลเมตร (350 ไมล์) ทุกเกาะมีเนื้อที่รวมกันประมาณ 4,000 ตารางกิโลเมตร (1,500 ตารางไมล์) เกาะสามเกาะในจำนวนนี้ (ได้แก่ เกาะซัล, เกาะโบวาวิชตา และเกาะไมยู) มีลักษณะค่อนข้างราบ แห้ง และเต็มไปด้วยทราย ส่วนเกาะอื่น ๆ โดยทั่วไปจะมีภูมิประเทศที่ขรุขระและมีพืชพรรณขึ้นอยู่มากกว่า
การลดลงของการค้าทาสในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ส่งผลให้เกิดวิกฤตทางเศรษฐกิจ ประกอบกับทรัพยากรทางธรรมชาติที่มีน้อยและการลงทุนอย่างยั่งยืนที่ไม่เพียงพอจากชาวโปรตุเกส ชาวหมู่เกาะจึงเริ่มรู้สึกไม่พอใจเจ้าอาณานิคมที่ยังคงปฏิเสธที่จะให้คนในท้องถิ่นมีอำนาจปกครองตนเองมากขึ้น อามิลการ์ กาบรัล นักเขียน นักคิด และนักชาตินิยมได้เป็นผู้นำการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องเอกราชของกาบูเวร์ดี (และกินี-บิสเซา) จากโปรตุเกส แต่ก็ถูกลอบสังหารในวันที่ 20 มกราคม ค.ศ. 1973 ลูอิช กาบรัล และอาริชตีดึช ปึไรรา จึงก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำขบวนการและดำเนินการแทนจนกระทั่งหมู่เกาะแห่งนี้ได้รับเอกราชในปี ค.ศ. 1975
ประชากรส่วนใหญ่ของกาบูเวร์ดีเป็นชาวครีโอลเลือดผสมระหว่างชาวโปรตุเกสกับชาวแอฟริกา กรุงไปรยาเมืองหลวงเป็นที่อาศัยของประชากรจำนวนเกือบหนึ่งในสี่ของประชากรทั้งประเทศที่มีอยู่ประมาณ 5 แสนคน จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2013 พบว่า เกือบร้อยละ 35 ของประชากรทั้งหมดอาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท และอัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ประมาณร้อยละ 85 (จำแนกเป็นร้อยละ 91 ของประชากรชายอายุ 15 ปีขึ้นไป และร้อยละ 83 ของประชากรหญิงอายุ 15 ปีขึ้นไป) ในทางการเมือง กาบูเวร์ดีเป็นประเทศที่มีระบอบประชาธิปไตยที่เสถียรมากประเทศหนึ่ง การพัฒนาคุณภาพชีวิตและความเติบโตทางเศรษฐกิจที่โดดเด่นของกาบูเวร์ดี (แม้ว่าจะขาดแคลนทรัพยากร) ก็เป็นที่ยอมรับจากนานาชาติ โดยประเทศและองค์กรระหว่างประเทศต่าง ๆ มักจะให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอยู่เสมอ อนึ่ง กาบูเวร์ดีได้รับการจัดให้เป็นประเทศกำลังพัฒนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 เป็นต้นมา
ชื่อประเทศกาบูเวร์ดีมีที่มาจากชื่อกัป-แวร์ คาบสมุทรเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลบนชายฝั่งของประเทศเซเนกัลในปัจจุบัน ในครั้งแรกแหลมนี้ได้รับการตั้งชื่อเป็นภาษาโปรตุเกสว่า "กาบูเวร์ดี" (cabo แปลว่า แหลม และ verde แปลว่า สีเขียว) เมื่อนักสำรวจชาวโปรตุเกสสังเกตเห็นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1444 ซึ่งเป็นเวลาไม่กี่ปีก่อนที่พวกเขาจะมาพบหมู่เกาะแห่งนี้ แต่เดิมหมู่เกาะและประเทศนี้มีชื่อเรียกเป็นภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสว่า "เคปเวิร์ด" (Cape Verde) และ "กัป-แวร์" (Cap-Vert) ตามลำดับ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 2013 เอกอัครราชทูตผู้แทนถาวรของเคปเวิร์ดได้แจ้งต่อสหประชาชาติว่า ชื่อประเทศของตนจะไม่มีการแปลจากภาษาโปรตุเกสไปเป็นภาษาอื่นอีกแม้ว่าจะอยู่ในบริบทของภาษานั้นก็ตาม และเน้นว่าชื่อเรียกอย่างเป็นทางการของประเทศในภาษาอังกฤษคือ "Republic of Cabo Verde" และในภาษาฝรั่งเศสคือ "République de Cabo Verde"
การโจมตีเคมีที่ดูมา
วันที่ 7 เมษายน 2561 เกิดการโจมตีเคมีตามรายงานในนครดูมา (Douma) ประเทศซีเรีย โดยมีผู้เสียชีวิตตามกล่าวหาประมาณ 42 –70 คน รัฐบาลซีเรียและพันธมิตรคัดค้านรายงานนี้ซึ่งปฏิเสธว่าไม่มีการโจมตีเคมีใด ๆ เกิดขึ้น
เหตุโจมตี
กลุ่มแพทย์ เฝ้าสังเกตและนักเคลื่อนไหวหลายกลุ่ม รวมทั้งหมวกขาว (White Helmets) ซึ่งเป็นกลุ่มอาสาสมัครกู้ภัย รายงานว่าเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพซีเรียหย่อนระเบิดถังใส่นครดูมา    ระเบิดนั้นซึ่งต้องสงสัยว่าใส่ยุทโธปกรณ์เคมีอย่างแก๊สคลอรีนและซาริน  ทำให้เกิดอาการชักรุนแรงในบางคน เช่นเดียวกับทำให้ขาดอากาศหายใจ