cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
ลักษณะทางภูมิศาสตร์
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีลักษณะทางภูมิประเทศเป็นภูเขาสลับซับซ้อน และเป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำลำธารที่สำคัญเช่น แม่น้ำแควน้อยและแม่น้ำแควใหญ่ พื้นที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร มีความสูงโดยเฉลี่ยมีความสูงอยู่ที่ ประมาณ 800–1,200 เมตรจากระดับน้ำทะเล และมีเขาใหญ่เป็นยอดเขาที่สูงที่สุด ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรซึ่งมีความสูง 1,800 เมตรจากระดับน้ำทะเล และเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่าหายากหลายชนิด บางชนิดใกล้สูญพันธุ์ หรือเป็นสัตว์เฉพาะถิ่นหรือสัตว์ถิ่นเดียว เช่น ช้างป่า, กระทิง, เสือชนิดต่าง ๆ, ไก่ฟ้าหลังเทา, นกเงือก, เลียงผา, เสือดาว, เสือดำ, หมาใน, นกยูงไทย และแมลงป่าชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย
พระนางคำผูย
พระอัครมเหสีเจ้าหญิงคำผูย (ພຣະອັຄມະເຫສີເຈົ້າຍິງຄຳຜູຍ พระอัคมะเหสีเจ้ายิงคำผูย, Queen Kamabuyi , ประสูติ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ณ หลวงพระบาง ประเทศลาว — 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ณ ค่ายสัมมนาใกล้บ้านสบฮาว เมืองเชียงค้อ แขวงหัวพัน ประเทศลาว) พระอัครมเหสีในพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา พระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งราชอาณาจักรลาว
พระประวัติ
พระนางคำผูย ประสูติเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 ณ เมืองหลวงพระบาง ประเทศลาว พระธิดาในองค์สมเด็จเจ้าฟ้าชายคำพัน เจ้ากรมมหาเสนาบดี กับเสด็จเจ้าหญิงคำอ้วน ต่อมาพระนางคำผูยได้อภิเษกสมรสกับพระบาทสมเด็จพระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนา เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2473 มีพระโอรส-ธิดาทั้งหมด 6 พระองค์ ได้แก่
พระนางได้ดำรงพระอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระราชินีแห่งลาว" (Queen of Laos) พระนางและพระสวามีได้ประกอบพระราชกรณียกิจทางสาธารณะและงานประเพณีการกุศลอย่างสม่ำเสมอ ในวันที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 พระเจ้ามหาชีวิตศรีสว่างวัฒนาทรงสละราชบัลลังก์ ก่อนการสถาปนา สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว 1 อาทิตย์ โดยฝ่ายปะเทดลาวได้ทำการรัฐประหารยึดอำนาจและเปลี่ยนแปลงการปกครอง พระนางและพระราชวงศ์ทรงถูกส่งไปจองจำที่ค่ายสัมมนาที่หมู่บ้านสบฮาว ภายหลังพระนางก็สิ้นพระชนม์ในวันที่ 12 ธันวาคม พ.ศ. 2524 สิริพระชนมายุ 69 พรรษา บางส่วนเชื่อว่าสิ้นพระชนม์เนื่องจากการขาดสารอาหาร
วินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์
วินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์ (Windows Live Messenger หรือ WLM) เป็นโปรแกรมประเภทเมสเซนเจอร์ ซึ่งเป็นฟรีแวร์ จากไมโครซอฟท์ สำหรับวินโดวส์ เอกซ์พี วินโดวส์ วิสตา และวินโดวส์โมบาย ซึ่งก่อนหน้านี้จะรู้จักกันในชื่อของ "เอ็มเอสเอ็นเมสเซนเจอร์" (MSN Messenger) และยังเป็นที่นิยมอย่างสูงในประเทศไทย ผู้ใช้มักยังเรียกสั้น ๆ ว่า "เอ็มเอสเอ็น"หรือ"เอ็ม" ตามชื่อเก่า วินโดวส์ไลฟ์เมสเซนเจอร์ เป็นส่วนหนึ่งของชุดบริการออนไลน์วินโดวส์ไลฟ์ สามารถรองรับระบบปฏิบัติการ วินโดวส์เอ็กพี ขึ้นไป
รุ่นเสถียรล่าสุดคือ 14.0.8117.416 ซึ่งออกเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550 เป็นรุ่นที่รองรับทั้งหมด 34 ภาษา และเป็นรุ่นแรกที่รองรับการแสดงผลภาษาไทย ซึ่งประเทศไทยมีผู้ใช้ วินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์อยู่ประมาณ 2.5 ล้านคน โดยส่งข้อความโดยเฉลี่ย 70 ล้านข้อความต่อวัน หรือประมาณ 2.2 พันล้านข้อความต่อเดือน
ในวันที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2556 วินโดวส์ไลฟ์เมสเซนเจอร์ได้ปิดตัวลงอย่างเป็นทางการและได้ย้ายบัญชีผู้ใช้ทั้งหมดไปที่โปรแกรมสไกป์แทน
ประวัติ
ชื่อแรกที่ออกมาคือ เอ็มเอสเอ็น แมสเซ็นเจอร์ เซอร์วิซ ออกเมื่อปี 1999 ที่ให้บริการขั้นพื้นฐาน เช่น การส่งข้อความโต้ตอบ รายชื่อผู้คนที่ติดต่อ ที่รองรับภาษาอังกฤษเท่านั้น จากนั้นจึงเพิ่มแบนเนอร์โฆษณาและฟีเจอร์ต่างๆ และปรับหน้าตาโปรแกรมให้สอดคล้องกับการใช้งานของผู้ใช้ ต่อมาได้ออก เอ็มเอสเอ็น เวอร์ชัน 3 ในปี 2000 สามารถส่งไฟล์ระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ และจากเครื่องคอมพิวเตอร์ไปยังโทรศัพท์ รวมทั้งเพิ่มความสามารถของด้านไฟล์เสียง ปีถัดมาได้เปลี่ยนแปลงทางด้านยูสเซอร์ อินเทอร์เฟซ และการการแบ่งกลุ่มของรายชื่อผู้ติดต่อ มีการเปลี่ยนชื่อจากเอ็น แมสเซ็นเจอร์ เซอร์วิซ เป็น เอ็มเอสเอ็น แมสเซ็นเจอร์
ในปี 2003 เพิ่มฟีเจอร์ต่างๆ เช่น อิโมติคอน ภาพแทนตัว และภาพพื้นหลัง และในปี 2005 เพิ่มฟีเจอร์ อย่างเช่น วิงค์ รูปภาพเคลื่อนไหว อิโมติคอน และแบ๊คกราวด์ และยังเพิ่มการใช้งานของ Voice Clip ที่สามารถอัดเสียงได้นาน 15 วินาที และสามารถส่งต่อไปยังผู้อื่นได้ ต่อมาในปี 2006 เอ็มเอสเอ็น แมสเซ็นเจอร์ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น วินโดวส์ ไลฟ์ แมสเซ็นเจอร์ โดยได้เพิ่มลูกเล่นต่างๆ เช่น การโทรศัพท์จากคอมพิวเตอร์ไปยังเครื่องโทรศัพท์ และ วินโดวส์ ไลฟ์ ทูเดย์ และยังรองรับการใช้งานภาษาไทย
ในปี 2007 ได้เปิดตัวโปรแกรมเวอร์ชัน 8.5 ได้ปรับปรุงเพิ่มอย่างเช่น ชื่อและรูปภาพของผู้ใช้งานจะปรากฏบนคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องที่เข้าใช้งาน และยังสามารถ ส่งเอสเอ็มเอสผ่านทางเอ็มเอสเอ็น และเพิ่มเมนู report abuse ด้วย
i'm
i'm  เป็นโครงการที่ริเริ่มจากวินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์ ซึ่งออกแบบเพื่อให้รายได้จากการโฆษณาไปยังมูลนิธิ หรือองค์กร ที่ไม่หวังผลกำไร โดยผู้ใช้สามารถเลือกองค์กรที่ต้องการได้ตามที่แสดงในตารางด้านล่าง ด้วยการใส่โค้ดที่ต้องการนำหน้าชื่อในวินโดวส์ไลฟ์ เมสเซนเจอร์ 8.1 หรือสูงกว่า
โพรโทคอล
เอ็มเอสเอ็นเมสเซนเจอร์ใช้ โปรโตรคอล Mobile Status Notification (MSNP) บน TCP (และบางครั้งก็ใช้ HTTP เพื่อจัดการกับพร็อกซี่) ในการเชื่อมต่อไปยังบริการดอตเน็ตเมสเซนเจอร์ โดยผ่านพอร์ต 1863 ของ messenger.hotmail.com ปัจจุบันโพรโทคอลนี้ได้พัฒนามาถึงรุ่นที่ 13 แล้ว (MSNP13) ซึ่งเอ็มเอสเอ็นเมสเซนเจอร์ 7.5 และไคลเอนต์อื่นๆก็ใช้โพรโทคอลรุ่นนี้อยู่ โพรโทคอลรุ่นนี้ถูกเปิดเผยเพียงบางส่วนเท่านั้น ไมโครซอฟท์เคยเปิดเผยโพรโทคอลรุ่นที่ 2 (MSNP2) สำหรับนักพัฒนาในปี ค.ศ. 1999 ที่ Internet Draft แต่ไม่เคยเปิดเผยรุ่นที่ 8, 9, 10, 11 หรือ 12 ต่อสาธารณชนเลย บริการดอตเน็ตเมสเซนเจอร์อนุญาตให้ใช้โพรโทคอลรุ่นที่ 8 ขึ้นไปในการเชื่อมต่อเท่านั้น คำสั่งต่างๆในโปรโตรคอลรุ่นที่ 8, 9, 10, 11, 12 จะสามารถรู้ได้โดยใช้โปรแกรมดักจับเช่น Ethereal. MSNP13 จะยังคงใช้เป็นโพรโทคอลใน Windows Live Messenger 8
วินโดวส์ไลฟ์เมสเซนเจอร์ใช้โพรโทคอล Microsoft Status Notification (MSNP) บน TCP (และบางครั้งก็ใช้ HTTP เพื่อจัดการกับพร็อกซี่) ในการเชื่อมต่อไปยังบริการดอตเน็ตเมสเซนเจอร์ โดยผ่านพอร์ต 1863 ของ messenger.hotmail.com ปัจจุบันโพรโทคอลนี้ได้พัฒนามาถึงรุ่นที่ 14 แล้ว (MSNP14) ซึ่งวินโดวส์ไลฟ์เมสเซนเจอร์ และไคลเอนต์อื่นๆ ก็ใช้โพรโทคอลรุ่นนี้อยู่. MSNP14 เพิ่มส่วนในการใช้งานร่วมกันในแบบ interoperability กับ Yahoo Messenger โพรโทคอลรุ่นนี้ถูกเปิดเผยเพียงบางส่วนเท่านั้น ไมโครซอฟท์เคยเปิดเผยโพรโทคอลรุ่นที่ 2 (MSNP2) สำหรับนักพัฒนาในปี พ.ศ. 2542 ที่ Internet Draft แต่ไม่เคยเปิดเผยรุ่นที่ 8, 9, 10, 11, 12, 13 หรือ 14 ต่อสาธารณชนเลย บริการดอตเน็ตเมสเซนเจอร์ในขณะนี้อนุญาตให้ใช้โพรโทคอลรุ่นที่ 8 ขึ้นไปในการเชื่อมต่อเท่านั้น คำสั่งต่างๆในโปรโตรคอลรุ่นที่ 8, 9, 10, 11, 12, 13 และ 14 จะสามารถรู้ได้โดยใช้โปรแกรมดักจับเช่น Wireshark.
ฮุ่ยเหนิง
พระฮุ่ยเหนิง (慧能 หรือ 惠能) ออกเสียงว่า "เว่ยหลาง" เป็นพระภิกษุชาวจีนที่มีชีวิตสมัยราชวงศ์ถัง เป็นสังฆปรินายกองค์ที่ 6 ในนิกายเซนนับจากพระโพธิธรรม หลังจากสืบทอดบาตรจีวรและธรรมจากพระสังฆปริณายกองค์ก่อน คือ หวางยั่น (ฮ่งยิ้ม) เป็นพระสังฆปริณายกแห่งนิกายเซนองค์ที่ 5 เจ้าอาวาสวัดตุงซั่น
"สำหรับคำสอนของฉันทั้งหมด นับแต่ได้กล่าวเทศนาในวัดไทฟันตราบจนบัดนี้ จงคัดลอกเป็นเล่มแล้วแจกจ่ายกันไปก็ได้ แต่ให้ชื่อว่า สูตรอันประกาศบนมหาบัลลังก์แห่งธรรมรถ จงทะนุถนอม ไว้ให้ดี แล้วมอบต่อกันไปตามอนุชนแต่ละรุ่น เพื่อช่วยเหลือสัตว์ทั้งปวง บุคคลที่สั่งสอนตามคำสอนนี้ เป็นผู้ที่สั่งสอนตามธรรมแท้ พอแล้วสำหรับธรรม ส่วนการรับช่วงจีวรนั้น ถือว่าเป็นการสิ้นสุดกัน เพราะเหตุใดหรือ? เพราะว่าท่านทั้งหลายต่างก็ศรัทธาต่อคำสอนของฉันโดยพร้อมมูล ทั้งท่านก็ปราศจากความเคลือบแคลงสงสัยใดๆ แล้ว ท่านย่อมสามารถสืบต่อจุดประสงค์อันสูงยิ่งของสำนักเราให้ลุล่วงไปได้ นอกจากนั้นตามความหมายในโศลกของท่านโพธิธรรม พระสังฆปริณายกองค์แรกผู้ถ่ายทอดพระธรรมและบาตรจีวรท่านก็ไม่ประสงค์จะให้มอบแก่ใครต่อไปอีก โศลกนั้นคือ:-
จุดประสงค์ในการมาดินแดนนี้ ก็เพื่อถ่ายทอดพระธรรม สำหรับปลดปล่อยสัตว์ที่ถูกครอบงำไว้ ด้วยความหลงผิด เมื่อมีกลีบครบห้ากลีบ ดอกไม้นั้นก็สมบูรณ์ หลังจากนั้นไป ผลจะปรากฏขึ้นเองตามธรรมชาติ"
และเมื่อมีคำถามในเรื่องการถ่ายทอดธรรมอันเร้นลับที่ว่าไม่มีการเผยแพร่ต่อสาธารณชนตามที่อนุตรธรรมกล่าวอ้าง ก็ได้กล่าวถึงในที่ประชุมก่อนเว่ยหล่างมรณภาพเช่นกัน ใจความว่า
ที่ประชุมถามว่า "ใครครับ พระคุณท่าน ที่ท่านได้ถ่ายทอดขุมกำเนิดแห่งดวงตาของธรรมแท้?" พระสังฆปริณายกตอบว่า "มนุษย์ในหลักธรรมย่อมได้รับ และบรรดาผู้ซึ่งหลุดพ้นแล้วจากความคิดเห็นอันเฉียบขาด ย่อมเข้าใจ"
ซึ่งจะเห็นได้ว่าธรรมนั้นมิใช่สิ่งเร้นรับอันใดเลย
ปัจจุบันประเทศไทยเอง ก็มีการจัดสร้างรูปเหมือนของของพระฮุ่ยเหนิง ที่สร้างตามรูปแบบสรีระที่ไม่เน่าเปื่อยของท่าน ซึ่งพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จทรงเททองหล่อรูปเหมือนของพระฮุ่ยเหนิง เพื่อประดิษฐานบนหอบูรพาจารย์ มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย ตำบลหอมเกร็ด อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เมื่อวันอาทิตย์ที่ 13 กันยายน 2558 ซึ่งถือเป็นการเผยแพร่อาจาริยคุณ ในประเทศไทย อย่างเป็นทางการ ต่อมาพระธรรมาจารย์หมิงเซิงมหาเถระ รองประธานสำนักพุทธศาสนาแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประธานสำนักพุทธศาสนามณฑลกวางตุ้ง เจ้าอาวาสวัดกวางเซี้ยว เมืองกวางโจว ได้เมตตามอบรูปหล่อพระสังฆนายก "หุ่ยเหนิง" เนื้อทองเหลือง สูง 1.98 เมตร จากวัดกวงเซี้ยว ที่จัดสร้างเพียง 3 องค์
(วัดกวงเซี้ยว แห่งนี้เป็นวัดที่ท่านหุ้ยเหนิง ได้ปลงผมใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ และได้นำเกศาบรรจุไว้ในสถูป 7 ชั้น ซึ่งปัจจุบันยังคงอยู่ และยังเป็นสถานที่พระอาจารย์โพธิธรรม(ตั๊กม้อ) ได้เคยพักอาศัยเมื่อ 2 พันกว่าปีก่อนด้วย) โดยรูปปฏิมานี้ ได้ปั้นและหล่อโดยช่างฝีมือ ชื่อ พ่านเคอ เป็น 1 ใน 4 ช่างปั้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของจีน
เพื่ออัญเชิญกลับสู่ประเทศไทย และประดิษฐานเป็นการถาวร เปิดให้สาธุชนได้เข้ากราบสักการะ ภายในหอบูรพาจารย์ มูลนิธิพุทธจักษุวิชชาลัย พุทธมณฑลสาย 6 ถือเป็นนิมิตหมายมงคล แห่งการเผยแผ่พระพุทธธรรมมหายาน สายฌาน(เซ็น) และบารมีธรรมแห่งพระบูรพาจารย์ จากต้นกำเนิดสู่ประเทศไทย.
นกชาปีไหน
นกชาปีไหน มีขนาดลำตัวเท่า ๆ กับไก่แจ้ มีขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณ 40-41 เซนติเมตร มีลำตัวขนาดใหญ่ แต่มีหัวขนาดเล็กและมีเนื้อนูนเป็นตุ่มบริเวณจมูก ขนตามลำตัวเป็นสีเขียวเหลือบเทา ขนหางสีขาว แต่จะมีขนบริเวณคอห้อยยาวออกมาเหมือนสร้อยคอ  ซึ่งขนนี้จะยาวขึ้นเมื่อนกมีอายุมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีขาขนาดใหญ่แข็งแรง เพราะเป็นนกที่ชอบเดินหากินตามพื้น สีของมันน่าจะมีไว้เพื่อดึงดูดตัวเมีย
นกชาปีไหน แม้จะเป็นนกที่หากินบนพื้นดินเป็นหลัก แต่ก็เป็นนกที่สามารถบินได้ มีรายงานว่าสามารถบินข้ามไปมาระหว่างเกาะต่าง ๆ ได้ เป็นนกที่หากตกใจจะบินหรือกระโดดขึ้นบนต้นไม้ และไม่ค่อยส่งเสียงร้องนัก นานครั้งจึงจะได้ยินเสียงร้องทีหนึ่ง แบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย (ดูในตาราง)
พบกระจายพันธุ์เฉพาะหมู่เกาะต่าง ๆ บริเวณทะเลอันดามันและอินโด-แปซิฟิก เช่น หมู่เกาะนิโคบาร์, หมู่เกาะอันดามัน, หมู่เกาะโซโลมอนและปาเลา ในประเทศไทยจัดเป็นนกที่หาได้ยากมากชนิดหนึ่ง โดยจะอาศัยอยู่ในป่าดิบหรือป่าชายหาดของหมู่เกาะสิมิลัน, หมู่เกาะสุรินทร์ หรือหมู่เกาะอ่างทอง รวมถึงอุทยานแห่งชาติธารโบกขรณี เท่านั้น
เป็นนกที่ถูกจัดให้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักรราช 2535 แต่ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วโดยทางการของไทย เมื่อปี พ.ศ. 2538 พบว่านกชาปีไหนสามารถวางไข่ได้ตลอดทั้งปี โดยสร้างรังแบบหยาบ ๆ รูปร่างคล้ายจาน โดยใช้กิ่งไม้และใบไม้แห้งวางไข่ ครั้งละเพียง 1 ฟอง มีขนาด 31.64x45.0 มิลลิเมตร น้ำหนัก 25.05 กรัม พ่อและแม่นกช่วยกันฟักไข่ มีระยะฟัก 25-29 วัน แม่นกสามารถจะวางไข่ชุดใหม่ต่อไปได้หลังจากลูกนกมีอายุได้ประมาณ 40 วัน ลูกนกออกจากไข่ไม่มีขนปกคลุมตัว จัดอยู่ในพวกอัลติเชียล (นกที่บินไม่ได้) พ่อและแม่นกช่วยกันเลี้ยงดูลูกนกจนมีอายุได้ 34-36 วัน ลูกนกจึงจะทิ้งรังและกินอาหารเองได้ ขนชุดแรกขึ้นปกคลุมตัวสมบูรณ์หมด เมื่อลูกนกมีอายุได้ 3 เดือน และเมื่อมีอายุ 7 เดือน มีการผลัดขนปีกชุดแรก และมีขนชุดใหม่งอกขึ้นมาแทนที่
อัมพฤกษ์ครึ่งซีก
อัมพฤษกษ์ครึ่งซีก (hemiparesis) คือภาวะที่มีการอ่อนแรงของร่างกายซีกใดซีกหนึ่ง เป็นภาวะที่คล้ายคลึงกับอัมพาตครึ่งซีก (hemiplegia) แต่ไม่รุนแรงเท่า ผู้ป่วยอัมพฤกษ์ครึ่งซีกจะพอขยับแขนขาข้างที่อ่อนแรงได้บ้าง เพียงแต่จะไม่มีกำลังมากเท่าปกติ
โรคที่เป็นสาเหตุของอัมพฤกษ์ครึ่งซึกมีอยู่หลายอย่าง ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับสมองและไขสันหลัง โรคหรือภาวะซึ่งมีอาการอัมพฤกษ์ครึ่งซึกเป็นอาการหลักหรือเกี่ยวข้องเช่น ไมเกรน การบาดเจ็บที่ศีรษะ กล้ามเนื้อฝ่อ โรคหลอดเลือดสมอง เนื้องอกสมอง และอัมพาตสมองใหญ่ เป็นต้น
อาคัตสึกิ
ORB-01 อาคัตสึกิ(ญี่ปุ่น:アカツキ ;อังกฤษ:Akatsuki) เป็นโมบิลสูทซึ่งมีบทบาทสำคัญในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะ โมบิลสูทกันดั้มซี้ดเดสทินี ออกแบบโดยคุนิโอะ โอคาวาระ
อาคัตสึกิเป็นโมบิลสูทของอาณาจักรอ็อบซึ่งพัฒนาโดยสถาบันมอเกนเรตตามคำสั่งของอุสุมิ ยูระ อัสฮา โดยใช้พื้นฐานมาจากสไตรค์กันดั้ม มีลักษณะเด่นคือเกราะซึ่งเป็นระบบป้องกันและสะท้อนบีม ยาตะโนะคางามิ เกราะนี้ประกอบด้วยแผ่นสะท้อนบีมขนาดเล็กจำนวนมากซึ่งเมื่อถูกโจมตีด้วยบีม ระบบคอมพิวเตอร์ของอาคัตสึกิจะปรับให้สะท้อนลำแสงไปหาศัตรูโดยอัตโนมัติ ซึ่งยาตะโนะคางามินี้ทำให้อาคัตสึกิเป็นสีทองทั้งตัว (คล้ายกับเฮียะกุชิกิในภาคโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม) อาวุธหลักของอาคัตสึกิจะเป็นอุปกรณ์มาตรฐาน คือบีมไรเฟิล โล่ และบีมเซเบอร์ โดยบีมเซเบอร์นั้นเป็นแบบสองปลายที่สามารถแยกออกจากกันได้ เนื่องจากใช้พื้นฐานของสไตรค์กันดั้ม จึงได้จำลองระบบสไตรเกอร์แพ็คมาเป็นยูนิตอุปกรณ์เสริมสองแบบ คือ โอวาชิ ซึ่งเป็นปีกขนาดใหญ่ติดตั้งบูสเตอร์เสริมทำให้อาคัตสึกิสามารถบินกลางอากาศด้วยความเร็วสูงได้ กับ ชิรานุอิ สำหรับใช้งานในอวกาศ ซึ่งเป็นดรากูนซิสเต็ม(DRAGOON - Disconnected Rapid Armament Group Overlook Operation Network) อาวุธควบคุมจากระยะไกลด้วยระบบสื่อสารแบบควอนตัมซึ่งไม่ถูกรบกวนด้วยนิวตรอนแจมเมอร์เหมือนคลื่นวิทยุ เมื่อใช้งาน ดรากูนจะแยกออกไปจากอาคัตสึกิและสามารถยิงโจมตีศัตรูจากทิศทางต่างๆกันได้ ดรากูนของอาคัตสึกิยังสามารถสร้างบีมบาเรียร์ซึ่งป้องกันปืนใหญ่โพซิตรอนของยานมิเนอร์วาได้ จุดด้อยของดรากูนซิสเต็มก็คือมีแต่นักบินที่มีความสามารถพิเศษในการรับรู้สภาพรอบตัวจึงจะควบคุมดรากูนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
การพัฒนาอาคัตสึกินั้นเริ่มตั้งแต่ในช่วงเนื้อเรื่องของสงครามครั้งแรก แต่เนื่องจากเทคโนโลยีในขณะนั้นยังไม่พร้อม และค่าใช้จ่ายในการสร้างอาคัตสึกิยังเทียบได้กับ M1 แอสเทรย์ถึง 20เครื่องจึงไม่อาจสร้างให้ใช้งานได้ หลังสงครามครั้งแรก เอริก้า ซิมมอนส์ก็ได้พัฒนาอาคัตสึกิต่อมาอย่างลับๆจนสมบูรณ์และมอบให้กับคางาริ ยูระ อัสฮาเพื่อใช้ปกป้องอ็อบ แต่เนื่องจากฝีมือที่อ่อนด้อยจึงไม่สามารถต่อสู้กับเดสทินีกันดั้มของชิน อาสึกะได้ หลังการต่อสู้ที่อ็อบ คางาริจึงได้มอบอาคัตสึกิให้นีโอ ลอน๊อคเพื่อให้ช่วยเหลือยานอาร์คแองเจิลในการต่อสู้กับซาฟท์ต่อไป
ร็อคแมน 5 กับดักของบลูส์!?
ร็อคแมน 5 กับดักของบลูส์!? หรือ เมก้าแมน 5 (Mega Man 5) เป็นเกมร็อคแมนลำดับที่ 5 และเป็นเกมในแฟมิคอม วางจำหน่ายในวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ. 1992
เนื้อเรื่อง
ในปี ค.ศ. 20xx หลังจากโลกสงบสุข จู่ๆได้เกิดหุ่นยนต์ปริศนาจู่โจมในเมืองพร้อมลักพาตัว ดร.ไลท์ ร็อคจึงเห็นแต่ว่าแผนการครั้งนี้เป็นของบลูส์ ซึ่งได้หายตัวไปพร้อมทิ้งผ้าพันคอสีเหลืองเอาไว้
วิธีการเล่นเกม
ในร็อคแมนภาคนี้มีลูกเล่นต่างๆในด่านเช่นด่านของกราวิตี้แมนสามารถกลับหัวได้และฉากเวฟแมนสามารถขับยานเจ็ทสกีได้รวมไปถึงเก็บตัวอักษรคำว่า 「R」「O」「C」「K」「M」「A」「N」「5」 เพื่อที่จะได้อาวุธคือบีทและเพิ่มถังใหม่คือถัง M สามารถพี้นพลังชีวิตและอาวุธได้
กง
กง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hanguana malayana) เป็นพืชใบเลี้ยงเดี่ยวอยู่ในวงศ์กง เป็นพืชจำพวกไม้ล้มลุก เมื่อโตเต็มที่อาจสูงถึง 2 เมตร มีไหลลอยน้ำได้ ใบเป็นรูปใบหอกเรียว ยาว 20-120 เซนติเมตร ปลายใบแหลมยาว โคนใบรูปลิ่ม แผ่นใบค่อนข้างหนา เส้นแขนงใบเรียงขนานกัน มีเส้นแขนงใบย่อยตัดขวางจำนวนมาก กาบใบยาวหุ้มลำต้น ก้านใบช่วงล่างยาวกว่าช่วงปลายต้น ช่อดอกแบบแยกแขนง ยาวได้ถึง 120 เซนติเมตร
ดอกของกงจะออกเดี่ยว ๆ หรือเป็นกระจุกเล็ก ๆ บนช่อแยกแขนง มีกลีบรวม 6 กลีบ วงนอก 3 กลีบ ยาว 2-2.5 มิลลิเมตร วงใน 3 วงยาวกว่าวงนอกเล็กน้อย มีสีเหลืองอมเขียวหรือสีขาว มีจุดสีแดงด้านใน เกสรเพศผู้ติดอยู่ที่โคนกลีบรวม ยาวประมาณ 0.3 เซนติเมตร เกสรเพศผู้ที่เป็นหมันขนาดเล็กในดอกเพศเมีย เกสรเพศเมียติดทน ส่วนผล เมื่อสุกจะมีสีแดง รูปรี ยาวประมาณ 2 เซนติเมตร
ต้นกงมีการกระจายพันธุ์กว้าง พบตั้งแต่ประเทศศรีลังกา เวียดนาม และแถบคาบสมุทรมลายู ส่วนในประเทศไทยพบเฉพาะภาคใต้ ขึ้นในน้ำตามลำห้วย ป่าพรุ ที่ชื้นแฉะ หรือขึ้นตามพื้นดินที่ลาดชันในป่าดิบชื้น ขึ้นตั้งแต่ระดับน้ำทะเลจนถึงประมาณ 700 เมตร
ชื่อพ้องและชื่อท้องถิ่น
ต้นกงมีชื่อพ้องหลายชื่อ รวมถึงในประเทศไทยมีการเรียกชื่อแตกต่างกันในแต่ละที่ ดังนี้
ธาตุหมู่ 3
ธาตุหมู่ 3 (group 3 element) ธาตุเหล่านี้ทุกตัวอยู่ในหมู่ 3 เพราะว่าวงโคจรชั้นนอกของอะตอมของมันมีอิเล็กตรอน 3 ตัว สแคนเดียมอิตเทรียม และธาตุในกลุ่มแลนทาไนด์ยกเว้นโพรมีเทียมสามารถพบได้ในธรรมชาติ โพรมีเทียม แอกทิเนียม โพรแทกทิเนียม เนปทูเนียม และอะเมริเซียม ถึงลอว์เรนเซียมสังเคราะห์ขึ้นในห้องทดลองไม่พบในธรรมชาติเลย
ธาตุหมู่ 3 คือ อนุกรมเคมีของธาตุเคมีของหมู่ในตารางธาตุซึ่งประกอบด้วย
ธาตุหมู่ 4
ธาตุหมู่ 4 (Group 4 element) คืออนุกรมเคมีของธาตุเคมีในตารางธาตุ ที่มีจำนวนอิเล็กตรอนในวงโคจรชั้นนอกสุดของอะตอมเท่ากับ 4 ซึ่งประกอบด้วย
เทศบาลตำบลควนกลาง
เทศบาลตำบลควนกลาง เทศบาลตำบลควนกลาง ตั้งอยู่ในเขตอำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช ระยะทางจากเทศบาลตำบลควนกลางถึงที่ว่าการอำเภอพิปูน ประมาณ 15 กิโลเมตร โดยแบ่งเขตการปกครอง ออกเป็น 6 หมู่บ้าน เนื้อที่ทั้งหมดของตำบลควนกลาง มีเนื้อที่ประมาณ 29.5 ตารางกิโลเมตร หรือ 18,437.5 ไร่
ประวัติ
จากการสอบถามคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านได้ความว่า บ้านควนกลางนี้เป็นชื่อหมู่บ้านหนึ่งของตำบล ตั้งอยู่ที่ หมู่ 1 ในปัจจุบัน ด้วยเหตุที่เรียกเช่นนี้มีอยู่ว่าพื้นที่บริเวณนั้นเป็นเนินสูง ในช่วงฤดูฝนที่มีน้ำไหลบ่าน้ำท่วมไม่ถึงแต่จะมีน้ำล้อมรอบเนินนี้ และแม้กระทั่งเกิดอุทกภัยเมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2531 ที่ผ่านมาน้ำก็ยังท่วมไม่ถึงเช่นกัน ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมานี้เป็นเพียงประวัติพอสังเขปเท่านั้น
ภูมิศาสตร์
เทศบาลตำบลควนกลาง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกขอตัวเมืองนครศรีธรรมราช
สภาพทั่วไป
ลักษณะภูมิประเทศของเทศบาลตำบลควนกลาง สภาพพื้นที่ส่วนใหญ่ของตำบลควนกลางเป็นที่ราบเชิงเขามีแม่น้ำตาปีไหลผ่านกั้นระหว่างตำบลควนกลางกับตำบลกะทูน และมีคลองไหลผ่านพื้นที่ 4 สาย คือ คลองดินแดง คลองกะทูน คลองระแนะ โดยไหลมารวมกับแม่น้ำตาปีในตำบลควนกลาง
การแบ่งเขตปกครอง
เทศบาลตำบลควนกลางแบ่งเขตปกครองประกอบด้วย 6 หมู่บ้าน ดังนี้
อลังการศิลป์
อลังการศิลป์ หรือ ศิลปะตกแต่ง หรือ อาร์ตเดโค (Art Deco) เป็นขบวนการการออกแบบนานาชาติระหว่าง ค.ศ. 1925 ถึง ค.ศ. 1939 ที่มีผลต่อศิลปะการตกแต่งเช่น สถาปัตยกรรม การออกแบบภายใน และการออกแบบอุตสาหกรรม รวมทั้งทัศนศิลป์เช่นแฟชั่น, จิตรกรรม, เลขนศิลป์ (graphic arts) และภาพยนตร์ ขบวนการนี้เป็นการผสมผสานระหว่างลักษณะศิลปะกับขบวนการหลายแบบในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ซึ่งได้แก่ลัทธิคลาสสิกใหม่, ลัทธิเค้าโครง (Constructivism), ลัทธิบาศกนิยม, ลัทธิสมัยใหม่, นวศิลป์ และลัทธิอนาคตนิยม อลังการศิลป์นิยมกันอย่างสูงสุดในยุโรปและสหรัฐอเมริกาในสมัยรู้จักกันว่า "Roaring Twenties" และนิยมกันอย่างกว้างขวางในสหรัฐอเมริกาตลอดคริสต์ทศวรรษ 1930 แม้ว่าขบวนการออกแบบหลายขบวนการเริ่มจากความคิดทางการเมืองหรือทางปรัชญา แต่อลังการศิลป์มีรากมาจากการตกแต่งเท่านั้น ในขณะนั้นทัศนคติต่ออลังการศิลป์ถือกันว่าเป็นศิลปะของความหรู ความมีประโยชน์ทางการใช้สอย และความเป็นสมัยใหม่
ความนิยมในอลังการศิลป์เริ่มลดถอยลงในปลายคริสต์ทศวรรษ 1930 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1940 และในที่สุดก็หมดความนิยมไปจนมาในคริสต์ทศวรรษ 1980 ก็เริ่มมีความนิยมกันขึ้นอีกครั้งหนึ่ง อลังการศิลป์มีอิทธิพลลึกซึ้งต่อขบวนการศิลปะหลายขบวนการต่อมาเช่นกลุ่มเมมฟิส (Memphis Group) และศิลปะประชานิยม (pop art) ตัวอย่างของงานยังเห็นได้ทั่วไปในเกือบทุกประเทศตั้งแต่สหรัฐอเมริกา, สหราชอาณาจักร, สเปน, คิวบา, ฟิลิปปินส์, โรมาเนีย และบราซิล ตัวอย่างที่เด่นยังเห็นได้จากสถาปัตยกรรมตามเมืองใหญ่ ๆ เช่นตามนครนิวยอร์ก อาทิ ตึกไครสเลอร์ที่ออกแบบโดยวิลเลียม แวน แอเลน (William Van Alen) และตึกเอ็มไพร์สเตต
องค์ประกอบร่างกาย
ในด้านสมรรถภาพทางกาย องค์ประกอบร่างกาย (body composition) ใช้อธิบายร้อยละของไขมัน กระดูก น้ำและกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์ เนื่องจากเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อกินพื้นที่ในร่างกายมากกว่าเนื้อเยื่อไขมัน องค์ประกอบร่างกายและน้ำหนักเป็นตัวกำหนดส่วนที่ไม่ใช่ไขมันของร่างกาย (leanness) คนสองคนซึ่งเป็นเพศเดียวกันและมีน้ำหนักตัวเท่านั้นอาจดูต่างกันสิ้นเชิงเพราะมีองค์ประกอบร่างกายต่างกัน
ความหนาแน่นของร่างกาย
การประมาณค่าองค์ประกอบร่างกายที่แม่นยำที่สุดมาจากความหนาแน่นของร่างกายด้วยวิธีเข้าสมการความหนาแน่นเศษส่วน ซึ่งระบุว่าความหนาแน่นรวมของสารผสมที่มีสสารมากกว่าหนึ่งชนิด (ที่มีความหนาแน่นต่างกัน) สามารถคำนวณได้จากสัดส่วนและความหนาแน่นของสสารองค์ประกอบที่ทราบแต่ละชนิด สำหรับการหาค่าอค์ประกอบร่างกายมักสันนิษฐานว่าประกอบด้วยสี่สสารพื้นฐาน ("แบบจำลองสี่ส่วน") โดยมีสมการรูปทั่วไปดังนี้
ในสิ่งแวดล้อมห้องปฏิบัติการวิจัย ความหนาแน่นรวมของร่างกาย (Db) คำนวณได้จากมวลและปริมาตร (Db = มวล/ปริมาตร) สามารถหามวลของร่างกายได้โดยชั่งน้ำหนักของบุคคลบนตราชั่งง่าย ๆ ปริมาตรของร่างกายหาได้ง่ายที่สุดและแม่นยำที่สุดโดยการให้บุคคลจุ่มตัวลงในน้ำทั้งตัวและคำนวณปริมาตรของน้ำจากน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ (โดย "การชั่งน้ำหนักใต้น้ำ") สัดส่วนของน้ำ โปรตีนและแร่ธาตุในร่างกายหาได้จากการทดสอบทางเคมีและการวัดทางรังสี (radiometric) ความหนาแน่นของน้ำ ไขมัน โปรตีนและแร่ธาตุสามารถวัดหรือกะประมาณเอาก็ได้ แล้วจัดเรียงสมการใหม่เพื่อแก้หาสัดส่วนของไขมัน (f) จากค่าอื่น
สภาร่างรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. 2539
'''สภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2539''' (ส.ส.ร.) เป็นสภาที่มีหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 เกิดขึ้นในสมัยรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 2540
ที่มา
สภาร่างรัฐธรรมนูญชุดนี้ ที่ประชุมรัฐสภาสรุปให้ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 99 คน โดยมีที่มาจากตัวแทนที่มาจากการเลือกตั้งประชาชนทางอ้อมทั้งหมด 76 จังหวัด และตัวแทนนักวิชาการ เสนอรายชื่อโดยสถาบันการศึกษา จำนวน 23 คน
ส่วนสมาชิกที่เป็นของตัวแทนประชาชนมีที่มา 3 ขั้นตอนดังนี้
1.จากการเลือกตั้งของประชาชนในจังหวัดนั้น ๆ
2.ให้ผู้สมัครคัดเลือกกันเองให้เหลือจังหวัดละ 10 คน รวมเป็น 760 คน
3.จากนั้นจึงส่งรายชื่อทั้ง 760 คน ให้สมาชิกรัฐสภาซึ่งประกอบด้วยสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา คัดเลือกขั้นสุดท้ายให้เหลือจังหวัดละ 1 คน รวม 76 คน
โดยสมาชิกที่กล่าวถึงทั้งที่มาจากการเลือกตั้งและตัวแทนนักวิชาการก็คือสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ หรือ สสร.
ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2539 คือ นายอุทัย พิมพ์ใจชน
รายนามสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ
รายนามสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2539 จำนวน 99 คน
การแต่งตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญแทนตำแหน่งที่ว่าง
สงครามตองอู–อยุธยา (ค.ศ. 1662–1664)
สงครามตองอู–อยุธยา (ค.ศ. 1662–1664) เป็นสงครามระหว่างราชวงศ์ตองอูแห่งพม่าและกรุงศรีอยุธยาของไทยในช่วง ค.ศ. 1662–1664
ภูมิหลัง
ใน ค.ศ. 1664 กองทัพแมนจูซึ่งอยู่นอกกำแพงเมืองจีนบุกเข้ายึดเป่ย์จิงเมืองหลวงของราชวงศ์หมิง ประกาศล้มเลิกราชวงศ์หมิง และจัดตั้งราชวงศ์ชิงขึ้นแทนที่ ภายในสองปีถัดมา ขณะที่ราชวงศ์ชิงพยายามขยายอำนาจเข้าสู่ภาคเหนือของจีนนั้น จู โหยวหลาง (朱由榔) จักรพรรดิพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์หมิงใต้กับผู้ภักดีที่ยังเหลือก็พยายามรวมตัวกันอยู่ทางใต้ ครั้นปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1659 องค์ชายตัวหนี (多尼) แห่งราชวงศ์ชิงนำทัพเข้ายึดยฺหวินหนาน (雲南) ไว้ได้ ทำให้จู โหยวหลาง หลีกลี้เข้าสู่พม่าซึ่งอยู่ใกล้เคียงและเวลานั้นมีผู้ปกครอง คือ พระเจ้าปีนดะเลแห่งราชวงศ์ตองอู
การรุกรานครั้งแรก
ใน ค.ศ. 1660 กองทัพจีนบุกถึงอังวะเพื่อตามจับตัวจู โหยวหลาง และใน ค.ศ. 1661 พระอนุชาของพระเจ้าปีนดะเลยึดอำนาจ ถอดพระเจ้าปีนดะเลออกจากราชสมบัติ แล้วขึ้นครองราชย์แทน ทรงพระนาม พระเจ้าปเย สมเด็จพระนารายณ์แห่งกรุงศรีอยุธยาทรงเล็งเห็นว่า อาจเป็นโอกาสที่อำนาจของพม่าในล้านนาเริ่มคลอนแคลน ควรจะส่งทัพไปโจมจับล้านนามาเป็นเมืองขึ้น จึงทรงดำเนินการตามนั้น แม้การทัพครั้งนี้จะทำได้เพียงยึดลำปางและเมืองเล็กเมืองน้อยแห่งอื่น ๆ แต่ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1662 ก็เบนเข็มไปเมาะตะมะ ครั้งนี้ยึดชายฝั่งตะนาวศรีตอนบนได้ โชคยังดีสำหรับพม่าที่ปัญหากับจีนได้สิ้นลง จึงส่งทัพบกทัพเรือมายึดเมาะตะมะและทวายคืนได้ภายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1662 แล้วยกตามตีทัพอยุธยาที่ถอยหนีไป แต่ถูกอยุธยาตีโต้บริเวณกาญจนบุรี เสียหายยับเยิน
ผลสืบเนื่อง
เหตุการณ์เหล่านี้นับเป็นการศึกใหญ่ครั้งสุดท้ายระหว่างตองอูกับอยุธยาจนถึง ค.ศ. 1760 กระนั้น ก็มีการปะทะกันประปรายในช่วง ค.ศ. 1675–1676 และ ค.ศ. 1700–1701
วัดปรกสุธรรมาราม
วัดปรกสุธรรมาราม เป็นวัดในพุทธศาสนาเถรวาท สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ที่บ้านวัดปรก หมู่ที่ ๖ ตำบลบางแค อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นวัดที่มีศาสนสถานสำคัญ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวประจำจังหวัดสมุทรสงคราม
ประวัติ
วัดปรกสุธรรมาราม เป็นวัดโบราณวัดหนึ่ง ตั้งอยู่ริมคลองสองด้าน คือ คลองแควอ้อม กับคลองวัว  แต่เดิมเป็นป่ารกชัฏไม่ค่อยมีบ้านเรือน บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะแก่การบำเพ็ญสมณธรรม หลวงปู่เพ็ง อดีตเจ้าอาวาสองค์แรกของวัดบางแคใหญ่ (ประมาณ พ.ศ. ๒๓๕๗) ได้ใช้บริเวณนี้ เป็นสถานที่อยู่ปริวาสกรรม ร่วมกับพระภิกษุที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงเสมอ ๆ ในเวลาออกพรรษา จึงสันนิษฐานว่าบริเวณนี้น่าจะมีสำนักสงฆ์อยู่ก่อนแล้ว ต่อมาคุณหญิงเกษม ณ บางช้าง บ้านอยู่ เมืองราชบุรี ได้ถวายที่ดินให้สร้างวัด เมื่อ พ.ศ. ๒๓๗๑ เนื้อที่ ๑๐ ไร่ ๓ งาน ๔๒ ตารางวา ได้ขอจัดตั้งเป็นวัด เมื่อ พ.ศ. ๒๓๘๕ อุโบสถหลังแรกเป็นทรงไทย ไม้เนื้อแข็ง ได้รับวิสุงคามสีมา ครั้งแรก พ.ศ. ๒๔๑๙ ต่อมาสมัยหลวงปู่สินเจ้าอาวาสรูปที่ ๕ ได้รื้ออุโบสถหลังเดิมแล้วสร้างใหม่แบบก่ออิฐถือปูน ได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ตลอดมา จนกระทั่งอุโบสถเก่าชำรุดทรุดโทรมมาก จึงได้สร้างอุโบสถหลังใหม่ขึ้น และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๓ กรกฎาคม ๒๕๓๕
โพโลควานี
โพโลควานี (Polokwane แปลว่า "สถานที่แห่งความปลอดภัย" ในภาษาโซโทเหนือ ) หรือชื่อเดิม ปีเตอส์เบิร์ก เป็นเมืองหลวงของจังหวัดลิมโปโปในประเทศแอฟริกาใต้ และเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่เหนือกว่าจังหวัดเคาเต็ง โดยโพโลควานีเป็นหนึ่งในเมืองที่ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2010
ประชากร
การสำมะโนครัวเมื่อปี 2011 เปิดเผยว่าโพโลควานีมีประชากร 130,028 คนจาก 43,846 ครัวเรือน
ย่านชานเมือง
ย่านชานเมืองที่เป็นที่รู้จัก ได้แก่ เวสเทนเบิร์ก (Westenburg), เนอร์วานา (Nirvana), เบนดอร์ (Bendor), เวลเกเลเกน (Welgelegen), มอเรเกลิด (Moregloed), อันนาเดล (Annadale), ไอวีเดล (Ivydale), ฟลอราพาร์ก (Flora Park), เฟานาพาร์ก (Fauna Park), เพนีนาพาร์ก (Penina Park), ไอวีพาร์ก (Ivy Park), ฮอสพิทัลพาร์ก (Hospital Park), สเตอร์พาร์ก (Ster Park), ดัลมาดา (Dalmada), บรอดแลนส์ (Broadlands), วูดแลนส์ (Woodlands), เซาเทิร์นเกตเวย์ (Southern Gateway) และทอร์นฮิลล์ (Thornhill) กลุ่มย่านชานเมืองขนาดใหญ่หรือคลัสเตอร์มีอยู่ 3 แห่ง ได้แก่
ภูมิอากาศ
โพโลควานีมีสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้ง แม้ว่าที่ตั้งของเมืองจะอยู่ในช่วงทรอปิกออฟแคปริคอร์น แต่ก็มีสภาพภูมิอากาศที่สูงด้วยที่ตั้งบนที่ราบสูง 1,230 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล อุณหภูมิโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 21–22 องศาเซลเซียสในเดือนมกราคม และลดลงถึง 11 องศาเซลเซียสในเดือนกรกฎาคม
โพโลควานีมีภูมิอากาศที่ค่อนข้างแห้ง มีฝนตกในฤดูร้อนและแห้งแล้งในฤดูหนาว ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยนต่อปีอยู่ที่ 495 mm เดือนธันวาคม-มกราคม เป็นเดือนที่มีฝนตกมากที่สุด และเดือนกรกฎาคมมีฝนตกน้อยที่สุด
อำเภออัมพวา
อัมพวา เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสมุทรสงคราม ซึ่งอำเภออัมพวาเป็นอำเภอที่มีพื้นที่มากที่สุดของจังหวัดสมุทรสงคราม โดยมีประวัติเมื่อก่อนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ มีผู้คนมาตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่ไม่มากนักต่อมาเมื่อเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 ปี พ.ศ. 2310 ผู้คนอพยพมาอยู่กันมากขึ้น เพราะมีทำเลเหมาะแก่การเพาะปลูกและเป็นที่อยู่อาศัย ตามหลักฐานที่พอจะค้นคว้าได้นั้น ปรากฏว่า ทึ่ว่าการอำเภออัมพวาในอดีตได้อาศัยศาลาการเปรียญของวัดอัมพวันเจติยาราม ต่อมาได้ย้ายข้ามคลองอัมพวาไปอยู่ที่ศาลาการเปรียญวัดท้ายตลาด ตำบลบางกะพ้อม ซึ่งอยู่ห่างจากสถานที่เดิมไปประมาณ 400 เมตร และได้ย้ายมาอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองมาจนทุกวันนี้ และคงใช้ชื่ออัมพวา เพราะบริเวณนี้เดิมเป็นเรือกสวน มีต้นมะพร้าว และต้นมะม่วงอยู่เป็นจำนวนมาก ต้นมะพร้าวนั้นเป็นพืชหลักของสมุทรสงครามและมีอยู่ทั่วไป ส่วนต้นมะม่วงมีการปลูกอยู่อย่างหนาแน่นที่บริเวณนี้ จึงใช้ชื่ออัมพวามาตลอด ปัจจุบันมี นายยุทธนา  โพธิวิหค ดำรงตำแหน่งเป็นนายอำเภออัมพวาคนปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภออัมพวามีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภออัมพวาแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 12 ตำบล 96 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภออัมพวาประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 13 แห่ง ได้แก่
ฟาโรห์ฮอร์
ฮอร์ อาวอิบเร หรือ ฮอร์ที่ 1 (Hor) เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณในราชวงศ์ที่สิบสาม ซึ่งครองราชย์อยู่ระหว่าง 1777 ถึง 1775 ปีก่อนคริสต์ศักราชหรือเพียงไม่กี่เดือนในราว 1760 ปีก่อนคริสตกาล หรือ 1732 ปีก่อนคริสตกาล ในสมัยช่วงระหว่างกลางที่สอง พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในบันทึกพระนามแห่งตูริน ว่า อาอู-อิบ-รา พระองค์เป็นที่รู้จักมาจากหลักฐานที่หลุมฝังพระศพของพระองค์ที่เกือบจะสมบูรณ์ซึ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ.1894 และรูปสลักไม้ดวงพระวิญญาณขนาดเท่าตัวของพระองค์
หลักฐานรับรอง
พระนามของฟาโรห์ฮอร์ อาวิบเร ปรากฏอยู่บนบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน ซึ่งเป็นบันทึกพระนามที่รวบรวมขึ้นในช่วงต้นสมัยรามเสส พระนามของพระองค์ปรากฏอยู่ในคอลัมน์ที่ 7 บรรทัดที่ 17 (หรือ คอลัมน์ที่ 6 บรรทัดที่ 17 ตามการอ่านแบบการ์ดิเนอร์ ) นอกเหนือจากบันทึกพระนามแห่งตูรินแล้ว พระองค์ก็ยังคงไม่ได้รับการยืนยันการมีตัวตนของพระองค์จนกระทั่งมีการค้นพบหลุมฝังพระบรมศพที่อยู่ในสภาพที่ดีในเดาะฮ์ชูรในราวปี ค.ศ. 1894 โดยฌาค เดอ มอร์แกน ดูด้านล่าง
หลักฐานรับรองเพิ่มเติมของฟาโรห์ฮอร์ก็ปรากฏให้เห็นตั้งแต่นั้นมา ซึ่งประกอบด้วยฝาโถที่ไม่ทราบที่มาและแผ่นโลหะ ซึ่งขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์เบอร์ลิน ซึ่งทั้งคู่ปรากฏพระนามของพระองค์จารึกไว้ พบแผ่นโลหะอีกแผ่นหนึ่งที่ปรากฏพระนามของพระองค์ที่พีระมิดแห่งอเมนเอมฮัตที่ 1 ที่อัลลิชต์ พบแผ่นดินเผาหลายแผ่นที่ปรากฏพระนามของฟาโรห์จากราชวงศ์ที่สิบสามหลายพระองค์ และที่สำคัญกว่านั้น ซุ้มประตูหินแกรนิตที่ปรากฏคาร์ทูชของฟาโรห์ฮอร์และฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว ผู้ซึ่งขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ปรากฏในตำแหน่งที่ใกล้เคียงกัน โดยถูกค้นพบที่เมืองทานิสในบริเวณดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ ซุ้มประตูดังกล่าวน่าจะมีต้นกำเนิดในเมืองเมมฟิสและมาถึงบริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำในช่วงสมัยการปกครองของชาวฮิกซอส จากหลักฐานนี้ นักไอยคุปต์วิทยา คิม รีฮอล์ตเสนอความเห็นว่า ฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาวบาว เป็นพระราชโอรสและทรงเป็นผู้สำเร็จราชการร่วมกับฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร
รัชสมัย
ตามที่รีฮอล์ตและดาร์เรล เบเกอร์กล่าว ฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร ทรงเป็นผู้ปกครองพระองค์ที่สิบห้าของราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ หรืออีกทางหนึ่ง เดตเลฟ ฟรานเคอ และเยอร์เกน ฟอน เบ็คเคอราทได้มองว่า พระองค์เป็นฟาโรห์พระองค์ที่สิบสี่ของราชวงศ์   และไม่พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องกันระหว่างฟาโรห์ฮอร์และฟาโรห์เรนเซเนบ ผู้ซึ่งเป็นผู้ปกครองก่อนหน้าของพระองค์ ส่งผลให้รีฮอล์ตและเบเกอร์เสนอความเห็นว่า พระองค์เป็นผู้แย่งชิงพระราชบัลลังก์มา
ระยะเวลาในรัชสมัยของฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร ได้สูญหายไปบางส่วนในส่วนที่เสียหายของบันทึกพระนามกษัตริย์แห่งตูริน และไม่ทราบแน่ชัด จากการอ่านบันทึกพระนามแห่งตูรินครั้งล่าสุดโดยรีฮอล์ต ร่องรอยที่หลงเหลืออยู่ได้ระบุจำนวนวันเป็น "[... และ] 7 วัน" ขณะที่การอ่านบันทึกพระนามแห่งตูรินโดยอลัน การ์ดิเนอร์ในปี ค.ศ. 1950 ได้อ่านเป็น "[...] 7 เดือน" สิ่งนี้ทำให้นักวิชาการ เช่น มิโรสลาฟ เวอร์เนอร์ และดาร์เรล เบเกอร์ เชื่อว่า ฟาโรห์ฮอร์ทรงครองราชย์เป็นระยะเวลาอันสั้น ในขณะที่การอ่านของรีฮอล์ตส่งผลให้ระยะเวลาการครองราชย์ของพระองค์นั้นยาวนานขึ้น และรีฮอล์ตได้ระบุรัชสมัยของฟาโรห์ฮอร์อยู่ที่จำนวน 2 ปี ไม่ว่าในกรณีใด ฟาโรห์ฮอร์จะต้องครองราชย์เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่นานพอที่จะเตรียมการสร้างพีระมิด ซึ่งยังคงเป็นที่ฝังพระบรมศพทั่วไปสำหรับฟาโรห์ในช่วงต้นของราชวงศ์ที่สิบสาม โดยไม่ต้องคำนึงถึงระยะเวลาในรัชสมัยของพระองค์ และดูเหมือนว่าฟาโรห์เซเคมเรคูทาวี คาบาว และฟาโรห์ดเจดเคเปอร์รู ไดขึ้นครองราชย์ต่อจากพระองค์ ซึ่งทั้งสองพระองค์เป็นพระราชโอรสของฟาโรห์ฮอร์ อาวอิบเร
สถานที่ฝังพระบรมศพ
ฟาโรห์ฮอร์เป็นที่ทราบอย่างมากมาจากหลุมฝังพระบรมศพที่อยู่ในสภาพที่ดีซึ่งค้นพบในปี ค.ศ. 1894 โดยฌาค เดอ มอร์แกน ซึ่งทำงานร่วมกับจอร์จส์ เลอเกรน และกุสตาฟ เฌอกีเออร์ที่เมืองเดาะฮ์ชูร โดยภายในหลุมฝังพระบรมศพนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าปล่องที่สร้างขึ้นที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของพีระมิดของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 3 จากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์ เดิมทีหลุมฝังพระบรมศพถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสมาชิกของราชสำนักของฟาโรห์อเมนเอมฮัต และต่อมาได้ขยายให้ใหญ่ขึ้นสำหรับฟาโรห์ฮอร์ด้วยการเพิ่มห้องฝังพระบรมศพหินและห้องมุข
ถึงแม้ว่าหลุมฝังพระบรมศพจะถูกปล้นไปในสมัยโบราณ แต่ก็ยังมีห้องที่มีรูปสลักไม้ดวงพระวิญญาณของฟาโรห์ขนาดเท่าของจริงที่หายาก โดยรูปสลักดังกล่าวเป็นหนึ่งในตัวอย่างศิลปะอียิปต์โบราณที่มีการทำซ้ำบ่อยที่สุด และขณะนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ภายใต้แคตตาล็อกหมายเลข CG259 และเป็นหนึ่งในรูปสลักไม้ที่ถูเก็บรักษาไว้สภาพอย่างดีและสามารถหลงเหลืออย่ได้จากสมัยโบราณ และแสดงให้เห็นประเภทศิลปะที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นศิลปะของอียิปต์มาก่อน แต่แทบจะไม่สามารถอยู่หลงเหลือได้ในสภาพที่ดีเช่นนี้ หลุมฝังพระบรมศพยังพบโลงไม้ผุปิดทองบางส่วนของฟาโรห์ ถึงแม้ว่าหน้ากากไม้พระบรมศพถูกได้ถูกแกะส่วนที่ฉาบทองคำออกไปแล้วแต่หน้ากากก็ยังติดอยู่กับพระสิรัฐิ (กะโหลกศีรษะ) ซึ่งบริเวณดวงตาของหน้ากากนั้นทำจากหินประดับด้วยทองสัมฤทธิ์ นอกจากนี้ ยังพบกล่องคาโนปิกของฟาโรห์ฮอร์พร้อมภาชนะคาโนปิกด้วย พระบรมศพของพระองค์ได้ถูกค้นพบก่อนหน้าและเครื่องประดับอัญมณีที่ตกแต่งพระบรมศพก็ได้ถูกปล้นไป โดยหลงเหลือเพียงพระอัฐิของฟาโรห์ฮอร์ที่เหลืออยู่ในโลงพระบรมศพของพระองค์ และสันนิษฐานว่าพระองค์น่าจะเสด็จสวรรคตเมื่อพระองค์มีพระชนมพรรษาสี่สิบพรรษา วัตถุโบราณอื่น ๆ จากหลุมฝังพระบรมศพ ได้แก่ รูปสลักขนาดเล็ก, แจกันไม้และแจกันหินอลาบาสเตอร์, เครื่องประดับบางส่วน, จารึกหินอลาบาสเตอร์จำนวนสองชิ้นที่จารึกด้วยอักษรอียิปต์โบราณที่ทาด้วยสีน้ำเงิน และไม้ฝัดข้าว คทา และไม้เท้าจำนวนหนึ่ง ซึ่งทั้งหมดถูกพบในกล่องไม้ยาว สิ่งเหล่านี้ถูกหักเป็นชิ้น ๆ โดยเจตนา และภายในหลุมฝังพระบรมศพยังเป็นที่เก็บของอาวุธต่างๆ เช่น กระบองหินแกรนิต และกริชที่มีใบมีดเป็นทองคำ และเครื่องปั้นดินเผาจำนวนมาก
ถัดจากหลุมฝังพระบรมศพของฟาโรห์ฮอร์ ได้ค้นพบหลุมฝังพระศพของ ' พระราชธิดาแห่งกษัตริย์' พระนามว่านุบเฮเทปติ-เคเรด ซึ่งปราศจากการรบกวนจากโจรปล้นสุสาน ซึ่งพระองค์น่าจะเป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ฮอร์ หรือเป็นพระราขธิดาของฟาโรห์อเมนเอมฮัตที่ 3
ลุยจี เซราฟีนี
ลุยจิ เซอราฟินี (อิตาลี: Luigi Serafini ; เกิดเมื่อวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ.1949 ในกรุงโรม) เป็นศิลปินชาวอิตาลี เป็นที่รู้จักในผลงานชื่อโคเด็กซ์ เซราฟินีอานุสเมื่อปีค.ศ.1981 เผยแพร่โดยแฟรนโก มาเรีย ริชชี
อาชีพ
ในช่วงคริสตทศวรรษที่1980 เขาได้ทำงานเป็นสถาปนิกและคนออกแบบงานที่มิลาน โดยของส่วนใหญ่มักจะมีภาษาจำลองเช่นเก้าอี้ซานต้า ซัสสไปรัล หรือหลอดไฟและแก้วที่มีอาร์เทไมด์ เขาเคยสร้างฉาก ไฟและออกแบบชุดแก่บัลเลต์วง "เดอะแจ๊สคาเลนเดอร์" โดยเฟรดเดอริก แอชตันที่โรงอุปรากรลา สกาลา ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ.2007 เขาจัดงาน "ontological exhibition" ลูน่า แพ็ค ที่ PAC ในมิลาน  แล้วให้ความคิดเห็นในสื่ออิตาลี
เมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ.2008 เขาติดตั้งโพลี่โครมชื่อว่า "Balançoires sans Frontières" (Altalene senza Frontiere) เสร็จที่แคสตาเซกน่า ประเทศสวิตเซอร์แลนด์
โคเด็กซ์ เซราฟินีอานุส
โคเด็กซ์ เซราฟินีอานุสถูกเผยแพร่ในรุ่นลิมิเตดอิดีชั่น 5000 เล่มในปี 1981 และเผยแพร่เรื่อยๆ ตามที่เขาต้องการ
งานอื่นๆ
ในปี 1984 เขาได้แต่งเรื่องพูลซิเนลโลพีเดีย (พิคโคล่า) โดยใช้นามแฝง พี. เซทรูโล (เผยแพร่โดยลองกาเนสซี่) โดยมีรายละเอียดเกี่ยวกับหน้ากากเนเปิลของพูลชิเนลลาโดยเล่มนี้หายากกว่าโคเด็กซ์ และในปี 2008 ได้มีการพิมพ์ในบางครั้ง
แอนตินิวตรอน
แอนตินิวตรอน เป็นปฏิยานุภาคของนิวตรอน มันแตกต่างจากนิวตรอนเฉพาะในบางคุณสมบัติที่มีขนาดเท่ากันแต่มีเครื่องหมายตรงข้ามกัน มันมีมวลเท่ากันกับนิวตรอนและไม่มีประจุไฟฟ้าสุทธิ แต่มีจำนวนแบริออนตรงข้าม (+1 สำหรับนิวตรอน, −1 สำหรับแอนตินิวตรอน) นี่เป็นเพราะแอนตินิวตรอนประกอบด้วยปฏิควาร์ก ในขณะที่นิวตรอนประกอบด้วยควาร์ก แอนตินิวตรอนประกอบด้วยหนึ่งปฏิควาร์กขึ้นและสองปฏิควาร์กลง
เนื่องจากแอนตินตรอนเป็นกลางทางไฟฟ้าจึงไม่สามารถสังเกตได้โดยตรง ผลิตภัณฑ์จากการประลัยกับสสารธรรมดาจะถูกสังเกตแทน ในทางทฤษฎีแอนตินิวตรอนอิสระควรสลายตัวเป็นแอนติโปรตอน โพซิตรอน และนิวตริโน ในกระบวนการที่คล้ายกับการสลายให้อนุภาคบีตาของนิวตรอนอิสระ มีข้อเสนอเชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการแกว่งของนิวตรอน-แอนตินิวตรอน กระบวนการที่บ่งบอกถึงการละเมิดกฏการอนุรักษ์เลขแบริออน
แอนตินิวตรอนถูกค้นพบในการชนกันของโปรตอน-แอนติโปรตรอนที่ Bevatron โดย Bruce Cork ในปี 1956 หนึ่งปีหลังจากค้นพบแอนติโปรตอน
กีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – รอบคัดเลือก
การแข่งขันกีฬาเทเบิลเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 รอบคัดเลือก เป็นการแข่งขันเทเบิลเทนนิสเพื่อคัดเลือกนักกีฬาเข้าแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเลื่อนการแข่งขันไปในปี ค.ศ. 2021 เนื่องจากการการระบาดของโคโรนาไวรัส โดยมีโค้วต้าทั้งหมด 172 คน แต่ละประเทศส่งนักกีฬาได้สูงสุด 6 คน ประกอบด้วย ประเภทเดี่ยว ชาย 1 คน หญิง 1 คน ในประเภททีม ชาย 1 ทีม หญิง 1 ทีม และคู่ผสม 1 ทีม
ประเทศอียิปต์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912
ประเทศอียิปต์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 5 ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) ที่กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ระหว่างวันที่ 6-22 กรกฎาคม พ.ศ. 2455 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติอียิปต์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 1 คน ใน 1 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศอียิปต์ไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ฟันดาบ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ร็อคแมน 6 การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์!!
ร็อคแมน 6 การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ เป็นเกมร็อคแมนลำดับที่ 6 และเป็นเกมสุดท้ายที่ลงในแฟมิคอมวางขายในวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1993
เนื้อเรื่อง
หลังจากโลกสงบสุขอีกครั้งได้มีบรุษลึกลับที่ชื่อว่ามิสเตอร์ Xได้ให้นักวิทยาศาตร์ต่างประเทศสร้างหุ่นยนต์ต่างหลังจากการประกวดหุ่นยนต์ทั้งหมดได้หายไปซึ่งแท้จริงแล้วเป็นแผนการของมิสเตอร์ Xซึ่งบอกว่าเป็นเบื้องหลังของดร.ไวลี่ร็อคแมนจึงต้องสู้กับหุ่นนานาชาติของมิสเตอร์ Xให้จนได้
วิธีการเล่นเกม
ในร็อคแมน 6นั้นได้ปรับเปลี่ยนตัวช่วยอย่างรัชจากการเป็นอุปกรณ์ช่วยเหลือมาเป็นอแดปเตอร์ทั้ง 2 รูปแบบคือเจ็ทและพาวเวอร์และวิธีเก็บตัวอักษร B E A Tจากปราบบอสในทางลับ
ถั่วพร้า
ถั่วพร้า เป็นพืชประเภทหนึ่งที่ได้รับความสนใจในปัจจุบัน เพราะเป็นพืชที่ให้ธาตุไนโตรเจนในปริมาณสูง  จึงนำมาทำเป็นปุ๋ยพืชสดได้เป็นอย่างดี  ซึ่งทางภาครัฐก็ให้การสนับสนุนในการเพาะปลูก  เนื่องจากสามารถเพาะปลูกได้ง่าย  มีค่าใช้จ่ายต่ำในการนำมาใช้ประโยชน์  และไม่ส่งกระทบต่อสิ่งแวดล้อม
ลักษณะภายนอก
ลักษณะลำต้นของถั่วพร้าเป็นเถา ซึ่งสามารถเลื้อยสูงได้ถึง 10 เมตร  อย่างไรก็ตาม  จากข้อมูลของกรมวิชาการเกษตรพบว่า  สามารถปลูกในลักษณะไม้พุ่มได้  เพราะลำต้นมีเนื้อไม้แข็งเป็นแกน  โดยจะมีความสูงประมาณ 60 – 120 เซนติเมตร  ลักษณะของใบเป็นใบรวมแบบสามใบ (trifoliolate)  มีรูปร่างมนค่อนข้างกลมคล้ายไข่  ยาว 7 – 12 เซนติเมตร  ดอกเป็นกลุ่ม  มีสีชมพู  แต่ถั่วพร้าเมล็ดแดงจะมีความแตกต่างคือ  ปลายดอกจะมีสีแดง   ทั้งสองชนิดมีกลีบเลี้ยงโค้ง  ส่วนบนมีสีขาว  ภายในดอกมีเกสรครบทั้งสองเพศ  และส่วนใหญ่ (ประมาณร้อยละ 80 ของการติดผล) จะผสมพันธุ์กันเองภายในดอก
ลักษณะของฝักจะมีรูปร่างคล้ายดาบ ห้อยปลายลง  เมื่อสุกจะมีสีเหลืองคล้ายฟางข้าว  ถั่วพร้าเมล็ดยาวจะมีขนาดฝักกว้าง 3 – 3.5 เซนติเมตร  ยาว 15 – 35 เซนติเมตร  เมล็ดมีสีขาวคล้ายงาช้าง  มีขนาด 1.5 – 2 เซนติเมตร  ขั้วเมล็ด (hilum) ยาว 0.5 – 1 เซนติเมตร  ในขณะที่ถั่วพร้าเมล็ดแดงจะมีขนาดฝักกว้างประมาณ 3.5 – 5 เซนติเมตร  ยาวประมาณ 20 – 40 เซนติเมตร  เมล็ดมีสีแดงอมน้ำตาล  มีขนาด 2 – 3.5 เซนติเมตร  ขั้วเมล็ดยาว 1.5 – 2 เซนติเมตร
สภาพแวดล้อมในการเจริญเติบโต
ถั่วพร้าเป็นพืชที่เจริญเติบโตได้ดีในสภาพอากาศแบบร้อนชื้น มีแดดจัด  มีอุณหภูมิระหว่าง 20 – 30 องศาเซลเซียส  ปริมาณน้ำฝนระหว่าง 900 – 1500 มิลิเมตรต่อปี  และสภาพดินเป็นดินเหนียวที่ระบายน้ำได้ดี
อย่างไรก็ตาม ถั่วพร้าสามารถเพาะปลูกได้ในพื้นที่แห้งแล้งที่มีปริมาณน้ำฝนประมาณ 700 มิลลิเมตรต่อปี  หรือในพื้นที่ชุ่มที่มีปริมาณน้ำฝนถึง 4,500 มิลิเมตรต่อปี  นอกจากนี้ยังสามารถเจริญเติบโตได้ในที่ร่ม  ในดินเค็ม  ดินที่ขาดธาตุอาหาร  หรือแม้กระทั่งดินที่มีสภาพความเป็นกรดในระดับ pH 4.5  และสามารถเพาะปลูกได้ในระดับความสูงถึง 1,000 เมตร จากระดับน้ำทะเล
ดังนี้จึงกล่าวได้ว่า ถั่วพร้าเป็นพืชที่สามารถเจริญเติบโตได้ดีในทุกภาคของประเทศไทย
วิธีการเพาะปลูก
วิธีการเพาะปลูกที่ใช้ปฏิบัติกันอยู่มี 3 วิธี คือ
โรคและศัตรูพืช
นอกจากนี้ถั่วพร้ายังเป็นพาหะ (host) ของไวรัสที่ทำให้เกิดโรคจุดในมะเขือเทศ (tomato spotted wilt virus, TSWV) และทำให้ประชากรของไส้เดือน (nematode) ภายในดินลดลง
การใช้เป็นปุ๋ยพืชสด
นิยมปฏิบัติอยู่ 2 วิธี คือ
ในการไถกลบถั่วพร้าพื้นที่ 1 ไร่ จะให้น้ำหนักสดประมาณ 2.5 - 4 ตัน  ซึ่งจะได้ธาตุไนโตรเจนประมาณ 10 - 20 กิโลกรัม  เทียบเท่ากับการใส่ปุ๋ยยูเรียปริมาณ 23 – 48 กิโลกรัม  หรือปุ๋ยแอมโมเนียมซัลเฟตปริมาณ 47 – 95 กิโลกกรัม  โดยมีปริมาณร้อยละของไนโตเจน  ฟอสฟอรัส  และโพแทสเซียมประมาณ 2.00 - 2.95,  0.30 - 0.40  และ 2.20 - 3.00 หน่วยตามลำดับ  อย่างไรก็ตามน้ำหนักมวลชีวภาพและปริมาณธาตุอาหารขึ้นกับปัจจัยของดินและการจัดการ
ซูว็อน
ซูว็อนเป็นเมืองที่ยังคงกลิ่นอายของวัฒนธรรมโบราณของเกาหลี โดยเริ่มจากการเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ จนในปัจจุบันเป็นเมืองอุตสาหกรรมและวัฒนธรรมที่สำคัญของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน โดยซูว็อนเป็นเมืองเดียวในเกาหลีใต้ที่ยังคงมีกำแพงเมืองที่มีสภาพสมบูรณ์อยู่ โดยกำแพงเมืองนี้ถือเป็นสถานที่ท่องเที่ยวหลักที่นักท่องเที่ยวอยากมาชมของจังหวัดคย็องกี เช่นเดียวกับการเป็นเมืองอุตสาหกรรม ซูว็อนเป็นที่ตั้งของโรงงานใหญ่ของซัมซุง อิเล็กทรอนิกส์ ซูว็อนมีทางด่วนสองสาย, เครือข่ายรถไฟของชาติและรถไฟไต้ดินของนครพิเศษโซล ซึ่งทำให้เกิดความสะดวกในการเดินทาง การท่องเที่ยว และการขนส่ง
ซูว็อนยังมีสโมสรฟุตบอลที่มีเชื่อเสียงอย่างซูว็อนซัมซุงบลูวิงส์ ซึ่งเป็นแชมป์เค-ลีก 4 สมัย และเป็นแชมป์เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2 สมัย
ประวัติ
เมื่อครั้งชนเผ่าโบราณซูว็อนเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ โมซูกุก (ฮันกึล: 모수국) ระหว่างยุคราชอาณาจักรทั้งสาม พื้นที่เมืองซูว็อนและฮวาซ็องในปัจจุบันถูกเรียกว่า แมโฮลกุน (매홀군)
ใน พ.ศ. 2135 ระหว่างสงครามการบุกครองเกาหลีของญี่ปุ่น ผู้บัญชาการอีควังได้พยายามปฏิบัติการให้กองกำลังของเขาเข้าสู่เมืองหลวง โซล (ในเวลานั้นเรียกว่าฮันซ็อง) กองกำลังถูกถอนออกไป อย่างไรก็ตามภายหลังจากข่าวว่าเมืองหลวงถูกยึดถึงผู้บัญชาการ กองทัพก็โตขึ้นไดยมีกำลัง 50,000 นายพร้อมทั้งมีกองกำลังอาสาสมัครอีกจำนวนหนึ่ง โดยอีควังและผู้บัญชาการที่ไม่ได้ประจำการอีกจำนวนหนึ่งได้พิจารณาเป้าหมายที่จะกอบกู้เมืองหลวงอีกครั้งหนึ่ง และได้รวบรวมกำลังไว้ทางตอนเหนือของซูว็อน
การก่อสร้างป้อมฮวาซ็อง
ในสมัยราชวงศ์โชซ็อน พระเจ้าซ็องโจ ได้ประสบความล้มเหลวในท้ายที่สุดในความพยายามที่จะให้ซูว็อนเป็นเมืองหลวงใน พ.ศ. 2339 ส่วนหนึ่งของโครงการย้ายเมืองหลวงคือป้อมฮวาซ็อง ป้อมปราการกำแพงที่ล้อมรอบทั้งทั้งเมือง โดยเหตุผลบางส่วนมีความตั้งใจที่จะให้เป็นป้อมปราการเพื่อปกป้องสุสานของพระบิดาพระองค์ เจ้าชายรัชทายาทซาโด
การก่อสร้างกำแพงเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรก ๆ ของเกาหลีที่จ่ายค่าแรงให้กับแรงงาน (ปกติก่อนหน้านี้จะใช้วิธีเกณฑ์แรงงาน โดยกำแพงยังคงอยู่ถึงปัจจุบัน ถึงแม้ว่ากำแพง(รวมทั้งป้อม)จะได้รับความเสียหายอย่างมากจากสงครามเกาหลี
เริ่มแรกการก่อสร้างป้อมฮวาซ็องได้ก่อสร้างโดยคำแนะนำของนักปราชญ์ช็อง ยัก-ย็อง ภายหลังการสวรรคตของพระเจ้าซ็องโจไม่นาน (พ.ศ. 2343) กระดาษขาวที่แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับการก่อสร้างได้ถูกตีพิมพ์ เป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้เพราะถูกนำมาใช้เป็นแบบในการก่อสร้างใหม่ในช่วงทศวรรษที่ 1970
ครั้งหนึ่งกำแพงของป้อมปราการเคยล้อมเมืองซูว็อนทั้งเมืองไว้ แต่เมืองซูว็อนในยุคปัจจุบันได้ขยายไปไกลกว่าตัวกำแพงป้อมมาก ในปัจจุบันกำแพงป้อมฮวาซ็องได้ถูกกำหนดให้เป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก และป้อมฮวาซ็องได้ถูกนำมาใช้ในการประชาสัมพันธ์เมืองเสมอ
สงครามเกาหลี
สงครามเกาหลีได้สร้างผลกระทบอย่างมากต่อเมืองซูว็อน โดยเมืองเปลี่ยนผู้ยึดครองระหว่างสงครามถึงสี่ครั้ง ภายหลังการปะทุของสงครามเพียงไม่นานหน่วยเครื่องบินขับไล่ที่ 49ของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาได้ถูกส่งจากญี่ปุ่นไปยังเกาหลี โดยภารกิจแรกคือเคลื่อนย้ายพลเรือนจากซูว็อนและคิมโพ แต่หลังจากนั้นไม่นานกองทัพเกาหลีเหนือก็เคลื่อนมาถึงเมืองซูว็อน ก่อนหน้ายุทธการโอซันไม่นาน การสู้รบระหว่างกองกำลังของสหรัฐฯกับเกาหลีเหนือก็ได้เริ่มขึ้นครั้งแรก ในวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2493 สิ่งป้องกันได้สร้างขึ้นบนถนนระหว่างซูว็อนและรอบ ๆ โอซัน (ซึ่งขณะนั้นยังอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายใต้) ในวันต่อมากองกำลังของฝ่ายเหนือได้มุ่งหน้ามายังทางใต้ ตามมาด้วยการปะทะกันยาวนาน 3 ชั่วโมงครึ่ง โดยทหารอเมริกาสูญเสียไป 142 นาย และทหารเกาหลีเหนือ 42 นาย ทำให้กองกำลังของสหรัฐจำต้องล่าถอยไป การปะทะกันครั้งนี้ทำให้กองกำลังของฝ่ายเหนือเคลื่อนพลลงไปยังโอซันช้ากว่ากำหนดการ 7 ชั่วโมง
ในวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2493 กองกำลังกรีก ได้ย้ายไปตั้งอยู่ที่ซูว็อนอยู่ติดกับกองพลทหารม้าที่ 1 ของกองทัพสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่วันที่ 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2494 แกบบี้ กาเบรียสกี ยอดนักบินของกองทัพอากาศสหรัฐอเมริกาได้มาประจำการอยู่ที่ฐานทัพอากาศ เค-13 เมืองซูว็อน โดยตอนสิ้นสุดของสงครามเมืองซูว็อนอยู่กับเกาหลีใต้
ภูมิศาสตร์
ซูว็อนตั้งอยู่ทางตอนเหนือของที่ราบคย็องกี และอยู่ทางทิศใต้ของโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ โดยมีอาณาเขตติดต่อกับอึยวังทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ, ยงอินทางทิศตะวันออก, ฮวาซ็องทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และมีอาณาเขตติดกับอันซันเล็กน้อยทางทิศตะวันตก
รอบ ๆ ซูว็อนมีเขาเพียงเล็กน้อย โดยเขาที่สูงสุดของเมืองคือ ควังคโยซันซึ่งอยู่ทางเหนือของเมืองติดกับยงอิน โดยมีความสูง 582 เมตร (1,909 ฟุต) เหนือระดับน้ำทะเล
คลองส่วนใหญ่ที่ไหลผ่านซูว็อนมีต้นกำเนิดมาจากภูเขาควังคโยหรือยอดเขาบริเวณรอบ ๆ เมือง คลองซูว็อน (ซูว็อนช็อน) เป็นคลองที่สำคัญที่สุดของเมือง (และมีคลองที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งคือคลองชุงโบ) โดยไหลผ่านเมืองไปยังทิศใต้และไหลลงสู่ทะเลเหลืองทางอ่าวอันซัน
ซูว็อนไม่มีทะเลสาบที่เกิดตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตามเมืองซูว็อนก็มีอ่างเก็บน้ำขนาดเล็กหลายแห่ง เช่น ซอโฮ (서호) อยู่ใกล้กับ สถานีฮวาโซ, อ่างเก็บน้ำอิลว็อน (일원 저수지) อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยซ็องคยุนวัน, อ่างเก็บน้ำบัมแบ็ต (밤밭 저수지) ใกล้กับสถานีมหาวิทยาลัยซ็องคยุนวัน, อ่างเก็บน้ำอิลฮวัง (일왕 저수지) ใกล้กับสวนสาธารณะมันซ็อก, อ่างเก็บน้ำพาจัง (파장 저수지) อยู่ทางตอนเหนือของเมืองซูว็อนทางออกไปทางด่วยย็องดง, อ่างเก็บน้ำควังคโย (광교 저수지) อยู่บริเวณตีนเขาควังคโย, อ่างเก็บน้ำว็อนช็อนและซินแด (원천 저수지 & 신대 저수지) อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยอาจู (아주대학교), อ่างเก็บน้ำคึมโก๊ก (금곡 저수지), อ่างเก็บน้ำขนาดเล็กบริเวณตีนเขาชิลโบ, และอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่วังซง (왕송 저수지), ซึ่งบริเวณของอ่างเก็บน้ำส่วนใหญ่อยู่ในเขตเมืองอึยวังแต่ตัวเขื่อนตั้งอยู่ซูว็อน
สันเขาที่มีขนาดสูงน้อยที่สุดของเมืองคือ ภูเขาชิลโบ โดยมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเล 239 เมตร ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกโดยมีพรมแดนติดกับอันซัน เมืองซูว็อนตั้งอยู่ห่างจากอ่าวทะเลเหลือง 6 กิโลเมตร
เขตการปกครอง
ซูว็อนแบ่งออกเป็น 4 คู (เขต):
เขตที่ตั้งขึ้นใหม่ที่สุดของเมืองคือ เขตย็องทงซึ่งแยกออกมาจากเขตพัลดัล เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 โดยเขตทั้งหมดมีการเขตการปกครองย่อยแยกออกเป็น 42 ทง
ประชากร
ประชากรในซูว็อนเป็นชาย 50.2% มีเพียงเขตพัลดัล เขตเดียวที่ประชากรหญิงเยอะกว่าประชากรชาย มีชาวต่างชาติอาศัยอยู่ในซูว็อน 1.85%  เขตที่มีชาวต่างชาติมากที่สุดคือเขตพัลดัล ข้อมูลเพิ่มเติมของประชากรในซูว็อนในแต่ละเขตดูได้จากตารางข้างล่างนี้
โดยภาพรวมประชากรในซูว็อนมีแนวโน้มเพิ่มมากขึ้น แต่ประชากรที่เป็นชาวเกาหลีมีแนวโน้มลดลง เช่น ในช่วงเดือนธันวาคม พ.ศ 2550 ถึงเดือนมกราคม พ.ศ. 2551 ประชากรชาวเกาหลีของเมืองลดลง 585 คน แต่ประชากรชาวต่างชาติกลับมีจำนวนเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน แสดงให้เห็นว่าประชากรชาวต่างชาติกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในช่วงครึ่งปีแรกของปี พ.ศ 2550 มีชาวต่างชาติลงทะเบียนเข้าอยู่อาศัยในซูว็อนเพิ่มขึ้น 13% มีเพียงเขตคว็อนซ็อนเท่านั้นที่มีประชากรเพิ่มขึ้น ส่วนเขตจังอันและเขตย็องทง มีประชากรลดน้อยลง
การศึกษา
เมืองซูว็อนมีมหาวิทยาลัยทั้งหมด 11 แห่ง และมีวิทยาลัย 2 แห่ง ประกอบไปด้วย มหาวิทยาลัยซ็องกยุนกวันวิทยาเขตวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ, มหาวิทยาลัยคย็องกี, มหาวิทยาลัยอาจู, มหาวิทยาลัยคย็องฮี, วิทยาลัยสาธารณสุขทงนัม, มหาวิทยาลัยดิจิทัลกุกเจ, โรงเรียนสอนศาสนาเทววิทยาฮัปดงและวิทยาลัยสตรีซูว็อน. มหาวิทยาลัยซูว็อน แท้จริงแล้วไม่ได้ตั้งอยู่ที่ซูว็อนแต่ตั้งอยู่ที่เมืองฮวาซ็อง ส่วนมหาวิทยาลัยแห่งชาติโซลวิทยาเขตเกษตรศาสตร์ ตั้งอยู่ที่เมืองซูว็อนจนกระทั่งปี พ.ศ. 2548 จึงย้ายไปอยู่เขตควานัค, โซล
ซูว็อนมีวิทยาลัยชุมชน 2 แห่ง โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 37 แห่ง, โรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 33 แห่ง, โรงเรียนประถามศึกษา 81 แห่งและโรงเรียนอนุบาล 107 แห่ง
อุตสาหกรรม
ซัมซุงเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมที่ทำให้เกิดการจ้างงานมากที่สุดในเมือง ความจริงแล้วซัมซุงมีโรงงานหลักอยุ่ที่โซล แต่ในช่วงเริ่มต้นของสงครามเกาหลี สิ่งของหลายอย่างของซัมซุงได้รับความเสียหาย ผู้ก่อตั้ง อี บย็อง-ช็อล (이병철) ได้ฝืนทำธุรกิจอีกครั้งในปี พ.ศ. 2494 ส่วนซัมซุงอิเล็กทรอนิกส์ได้ก่อตั้งที่เมืองซูว็อนในปี พ.ศ. 2512 และปัจจุบันได้เป็นสำนักงานใหญ่และโรงงานอุตสาหกรรมกลางใจเมือง ส่วนกลุ่มอุตสาหกรรมอื่น ๆ ก็ประกอบด้วยเอสเค, ซัมซุงอิเล็กทริกส์, ซัมซุงแอลอีดี, ซัมซุงเอสดีไอและอื่นๆอีกมากมาย
วัฒนธรรม
ป้อมฮวาซ็องเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญของเมือง สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2399 ในอดีตป้อมฮวาซ็องเคยล้อมเมืองทั้งเมืองไว้ แต่เมืองซูว็อนในปัจจุบันได้ขยายขอบเมืองออกไปไกลกว่าขอบกำแพงป้อมมาก ป้อมฮวาซ็องได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของยูเนสโก พระราชวังแฮกุงอยู่ภายในป้อมฮวาซ็อง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจอีกแห่งหนึ่ง หลังจากการขยายทางรถไฟสายบุนดังเสร็จ เพียงไม่กี่สถานีจากซูว็อนไปถึงสถานีซิลกัล เมืองยงอิน ซึ่งเป็นเมืองที่มีสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญเช่น หมู่บ้านโบราณเกาหลี และ เอเวอร์แลนด์
สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ
ทางเดินรอบ ๆ กำแพงของป้อมฮวาซ็องเป็นที่นิยมของคนในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวและการเดินพักผ่อนหย่อนใจและเที่ยวชม สวนสาธารณะมันซ็อกทางตอนเหนือของเมืองมีเส้นทางวิ่ง 1.2 กิโลเมตรรอบ ๆ ทะเลสาบ ส่วนสิ่งสันทนาการอื่น ๆ ของสวนสาธารณะประกอบด้วย สนามเทนนิส (ในร่มและกลางแจ้ง), สนามฟุตบอลและสนามสเก็ตบอร์ด และยังมีสวนสาธารณะอื่น ๆ อีกมากมายรอบเมืองรวมทั้งสกีรีสอร์ทและสถานที่ปีนเขา โดยทั้งหมดนี้อยู่ห่างจากซูว็อนไม่ไกลและเดินทางสะดวก
สถานที่ท่องเที่ยว
ป้อมฮวาซ็อง โดยมีโปรแกรมท่องเที่ยวป้อมมากมายให้นักท่องเที่ยวได้เลือกหลากหลายเส้นทาง
กีฬา
ซูว็อนมีสนามกีฬาหลากหลายประเภทเช่นสนามกีฬาการยิงธนู, สนามแบตมินตัน, ลานโบว์ลิ่ง, สระว่ายน้ำในร่ม, สนามเทนนิสและสนามฟุตบอล
สนามกีฬาซูว็อนยิมเนเซียมเคยเป็นสถานที่จัดกีฬาแฮนด์บอลในโอลิมปิกฤดูร้อน 1988 โดยสนามกีฬาแห่งนี้มีความจุ 5,145 ที่นั่ง
ซูวอนเวิลด์คัพสเตเดียมเคยเป็นสถานที่จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 2002 ปัจจุบันเป็นสนามทีมเหย้าของทีมซูวอนซัมซุงบลูวิงส์ ทีมจากเคลีก, ทีมจากเคลีกแชลแลนจ์ ทีมซูว็อนเอฟซีใช้สนามซูว็อนสปอร์ตคอมเพล็กซ์ เป็นสนามเหย้า
ซูว็อนยังเป็นมีทีมเบสบอลอย่างทีมฮุนไดยูนิคอร์น (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็นทีมเน็คเซ็นฮีโร ตั้งอยู่ที่โซล) ซึ่งเคยใช้สนามซูว็อนสปอร์ตคอมเพล็กซ์ เป็นสนามเหย้า
สิ่งบันเทิง
ซูว็อนมีโรงภาพยนตร์ระบบมัลติเพล็กซ์ 3 โรง ประกอบด้วย เมกาบอกซ์ และ ซีจีวี โรงภาพยนตร์ตั้งอยู่ที่ สถานีรถไฟซูว็อน ซึ่งอยู่ใจกลางเมือง เช่นเดียวกับโรงภาพยนตร์ 'คิเน๊กซ์ 5 ซึ่งอยู่ในเขตย็องทง และยังมีโรงภาพยนตร์อื่น ๆ ในเมืองแต่ฉายภาพยนตร์ต่างประเทศน้อยกว่าเช่น เซเนมาทาวน์, โรงภาพยนตร์แทฮัน, โรงภาพยนตร์พิคคาเดลลี, โรงภาพยนตร์จุงอัง, โรงภาพยนตร์โรแยล, โรงภาพยนตร์ดาโน และ ดาโนฮอลล์อาร์ต''
ว็อนช็อนในเขตย็องทงมีสวนสนุก อยู่ 2 แห่งคือ ว็อนช็อนกรีนแลนด์และว็อนช็อนเลคแลนด์
การคมนาคม
ซูว็อนเป็นศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งประจำภูมิภาค และสถานีรถไฟซูว็อนเป็นจุดพักที่สำคัญของทางรถไฟสายคย็องบูซึ่งวิ่งระหว่างโซลกับปูซาน ทั้งยังมีบริการรถโดยสารไปยังสถานีรถไฟฟ้าความเร็วสูงเคทีเอกซ์ที่ควังมย็อง ซูว็อนเชื่อมต่อกับโซลและเมืองใกล้เคียงอื่น ๆ ด้วยรถโดยสารแบบด่วนด้วยจุดขาออกตลอดทั้งเมือง ซูว็อนมีสถานีขนส่งสองแห่งเป็นสถานีรถระหว่างเมืองและรถด่วนที่เชื่อมต่อไปได้ทั่วทั้งประเทศเกาหลีใต้ คือ สถานีขนส่งซูว็อน ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับ 'โฮเทล รามาดา' และสถานีขนส่งซูว็อนตะวันตก ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยซ็องกยูนกวัน รถไฟเคทีเอกซ์มีจุดพักที่จำกัดเพียงไม่กี่สถานีในการวิ่งระหว่างโซลและปูซาน