cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สงบศึก ธรรมวิหาร
เกียรติประวัติ
นับแต่แรกเข้าเรียนในโรงเรียนนาฏศิลป ปี พ.ศ. 2492 (อายุได้ 8 ขวบ) จนถึงปี  พ.ศ. 2501 รวมเป็นเวลา  10  ปี  นอกจากการเรียนเพลงต่าง ๆ ในหลักสูตรแล้ว  ครูหลวงบำรุงฯ มักจะเรียกหาให้ไปต่อเพลงเวลาพักเที่ยงกับท่านเพียงลำพัง  ในบทเพลงเดี่ยวฆ้องวงใหญ่ที่ท่านได้ประดิษฐ์ขึ้นโดยเฉพาะ  และไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดได้รับถ่ายทอดบทเพลงดังกล่าวกับครูหลวงบำรุงฯ ไว้อีก   ฉะนั้นเป็นการแสดงให้เห็นว่า  ผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึกเป็นที่ไว้วางใจในการถ่ายทอดความรู้ของครูหลวงบำรุงฯ  อย่างมาก  นอกจากนี้ครูหลวงบำรุงฯ ยังกรุณาฝากฝังให้เรียนระนาดเอกและระนาดทุ้มกับขุนบรรจงทุ้มเลิศ(ปลั่ง  ประสานศัพท์)  ท่านเป็นทายาทแท้ ๆ ของ พระยาประสานดุริยศัพท์(แปลก  ประสานศัพท์) โดยท่านผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก สามารถเรียนเพลงเดี่ยวจนถึงขั้นสูงสุดคือเพลงกราวใน  ที่นักดนตรีไทยอาวุโสทั้งหลายลงความเห็นว่าเป็น  "ยอดแห่งเพลงเดี่ยวดนตรีไทย" ของทั้งระนาดเอกและระนาดทุ้ม   โดยในสมัยนั้น ถือว่ามีความโดดเด่นเหนือเพื่อนรุ่นเดียวกันที่สามารถบรรเลงเดี่ยวเพลงกราวใน  อันเป็นเพลงที่ใช้ทักษะขั้นสูงได้ทั้งครบทั้งระนาดเอก ระนาดทุ้ม และฆ้องวงใหญ่  ซึ่งถ้าผู้เรียนที่มีฝีมือไม่ถึง  ครูก็จะไม่สอนให้  ทั้งนี้ครูหลวงบำรุงได้มอบไม้ระนาดเอกชั้นเยี่ยมไว้ให้เป็น  "ไม้คู่มือ"  แต่เกิดอุบัติเหตุเสียหายจากความอิจฉาริษยาของคน  คนไทยจึงได้ฟังเสียงระนาดอยู่เพียงเท่านี้  กิเลสชนิดนี้เป็นอันตรายต่อชาวไทยในทุกๆเรื่อง  ทุกๆวงการ
แต่ถึงอย่างไรก็ตามฝีมือการตีระนาดทั้งไม้แข็งและไม้นวมของผศ.สงบศึก ธรรมวิหาร ยังคงเป็นที่กล่าวขวัญและชมเชยของบุคคลทั่วไป  เช่น  มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมท  ชมว่า  "ตีระนาดได้อารมณ์"  ดร.เสรี  หวังในธรรม  ว่า  "ตีระนาดไม้แข็งเหมือนครูเผือด" สามีครูท้วม  ประสิทธิ์กุล  ว่า  "ตีระนาดไม้นวมเหมือนไอ้เหลิม"  (ครูเฉลิมบัวทั่ง)  ครูประสิทธิ์  ถาวร  ว่า  "ตีระนาดโขนลื่นเป็นปลาไหลเชียว"  ครูประสงค์  พิณพาทย์  ว่า  "ตีระนาดโขนไม่มีใครสู้"  ครูนัฐพงษ์  โสวัตร  ได้ยินผศ..สงบศึกบรรเลงระนาดในงานครั้งหนึ่งที่ทำเนียบรัฐบาลก็ชมว่า  "ตีระนาดไหว"  และในงานไหว้ครูครั้งหนึ่ง นายสุรเดช  กิ่มเปี่ยม  นักระนาดมือเยี่ยมของกรมศิลปากร  ถึงกับขอเดินตามกลุ่มไปด้วย  บอกว่า  "อยากรู้นักว่าไปกินอะไรมาถึงได้ตีระนาดไหวจัง"
ลักษณะที่โดดเด่นของผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก คือ  เป็นบุคคลที่มีฝีมือเป็นที่ประจักษ์ตั้งแต่วัยเด็กสมัยเรียนอยู่ในโรงเรียนนาฏศิลป(วิทยาลัยนาฏศิลปกรุงเทพฯ  ในปัจจุบัน)  สามารถแสดงฝีมือเดี่ยวฆ้องวงใหญ่ต่อหน้าสาธารณชน  โดยเฉพาะเวทีสังคีตศาลา  กรมศิลปากร และได้รับความไว้วางใจจากอาจารย์มนตรี  ตราโมท (ศิลปินแห่งชาติ)  ซึ่งครูผู้ใหญ่ของกรมศิลปากรในสมัยนั้นเสนอแต่งตั้งให้เป็นข้าราชการทำหน้าที่สอนในโรงเรียนนาฏศิลปขณะที่ยังเป็นนักเรียน  โดยเสนอต่ออาจารย์ธนิต  อยู่โพธิ์  อธิบดีกรมศิลปากรขณะนั้น  และได้รับอนุมัติตามเสนอ  นับเป็นความภาคภูมิใจและเป็นเกียรติประวัติอย่างมาก  กล่าวคือ ผู้ที่รับการเสนอชื่อรวมทั้งสิ้น 4 คน ได้แก่ ทัศนีย์ ขุนทอง, วัฒนา แดงสวัสดิ์, รัศมี คงลายทอง, และสงบศึก ธรรมวิหาร นับเป็นการแต่งตั้งเป็นข้าราชการตำแหน่งต่ำอัตรารุ่นแรกและรุ่นเดียวได้รับเงินเดือนขั้นแรกเกือบเทียบเท่ากับข้าราชการทั่วไปคือ 425 บาท
อนึ่ง ดนตรีไทยในสมัยนั้นประกอบไปด้วยดนตรีไทยสำนักต่าง ๆ  ล้วนมีความเข้มแข็งและมีเอกลักษณ์เป็นของตนเอง  อย่างไรก็ตามหลวงบำรุงจิตรเจริญ          เป็นบรมครูผู้เคยทำหน้าที่เป็นหัวหน้าวงปี่พาทย์หลวง  และได้รับเชิญให้เป็นครูสอนในกรมมหรสพ  และเปลี่ยนชื่อเป็นกรมศิลปากร  ในเวลาต่อมา  เห็นได้ว่าทางราชการให้ยึดแบบแผนของหลวงบำรุงจิตรเจริญ      ในฐานะแบบแผนดนตรีไทยของชาติ  ซึ่งต้องส่งเสริมให้มีการสืบทอดในระบบโรงเรียนนาฏศิลป        และยังคงสืบทอดแบบแผนดังกล่าวมาจนถึงปัจจุบัน  หลังจากหลวงบำรุงจิตรเจริญถึงแก่กรรม  ผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก  ได้เรียนดนตรีไทยเพิ่มเติมกับครูท่านอื่น ๆ ที่เข้ามารับช่วงการสอนต่อจากหลวงบำรุงจิตรเจริญ  ได้แก่ ครูมนตรี ตราโมท(ศิลปินแห่งชาติ), ครูประสิทธิ์ ถาวร(ศิลปินแห่งชาติ), ครูบาง  หลวงสุนทร, ครูสอน  วงฆ้อง,  ครูพริ้ง  กาญจนผลิน,  ครูเทียบ  คงลายทอง,  ครูท้วม  ประสิทธิกุล(ศิลปินแห่งชาติ)  และครูลิ้นจี่  จารุจรณ  ซึ่งท่านเหล่านี้ล้วนเป็นบรมครูดนตรีไทยทั้งสิ้น
เมื่อกล่าวถึงผู้บรรเลงระนาดเอกโขนละครของกรมศิลปากร นับตั้งแต่รุ่นใหญ่คือครูพริ้ง  ดนตรีรสเป็นต้นมา  นับว่าครูพริ้ง    ดนตรีรสเป็นผู้มีความสามารถโดดเด่น   ด้านการตีระนาด ในวงปี่พาทย์ประกอบการแสดงโขนละครของกรมศิลปากร กล่าวกันว่าเป็นผู้ที่ตีระนาดประกอบโขนละครได้ดีที่สุด ส่วนรุ่นถัดลงมานั้นจึงเป็นรุ่นของผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก   เมื่อมีงานบรรเลงปี่พาทย์ ของกรมศิลปากร  ในความควบคุมของอาจารย์มนตรี  ตราโมท(ศิลปินแห่งชาติ) ไม่ว่าจะเป็นการแสดงโขนละครวาระต่าง ๆ การบันทึกเสียงบทเพลงต่างๆ ของกรมศิลปากร  ตลอดจนการบรรเลงเพลงหน้าพาทย์ชั้นสูงในพิธีไหว้ครูตามวิทยาลัยนาฏศิลปภูมิภาคต่าง ๆ  ผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึกจะรับหน้าที่บรรเลงระนาดเอกในวงปี่พาทย์พิธีโดยตลอด  ในเรื่องของการตีระนาดประกอบโขนนั้น  ผศ.สงบศึกได้คิดกลวิธีต่างๆ ในการที่จะให้ผู้เล่นโขนเต้นสบาย  และได้อารมณ์จนเป็นแบบฉบับของกรมศิลปากรมาจนถึงปัจจุบัน ในยุคปัจจุบันนี้นับว่าผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก ธรรมวิหาร  เป็นบุคลากรที่ก่อให้เกิดคุณูปการแก่แวดวงดนตรีไทยอย่างโดดเด่น  นับตั้งแต่ ก่อน พ.ศ. 2500 เป็นต้นมา ท่านได้ทำหน้าที่บรรเลงดนตรีไทยเพื่อการเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทยในโอกาสต่าง ๆ อย่างอเนกอนันต์ ผลงานที่เกิดขึ้นล้วนมีคุณค่าต่อองค์ความรู้ดนตรีไทย อาทิ สื่อบันทึกเสียงที่สำคัญ ของประวัติศาสตร์การบันทึกเสียงดนตรีไทย รวมไปถึงตำราดนตรีไทย   เป็นต้น  ในด้านการถ่ายทอดดนตรีไทยนั้นท่านได้มีส่วนสร้างบุคลากรดนตรีไทยที่มีคุณภาพ  ทำหน้าที่เป็นหลักวิชาการดนตรีไทยของประเทศและประจำอยู่ในหน่วยงานสำคัญต่าง ๆ อาทิ  กรมศิลปากร  จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  และวิทยาลัยนาฏศิลปทั่วประเทศ  เมื่อเอ่ยชื่อ “ป๋าหงบ”  หรือ “อาจารย์สงบศึก”  แล้ว  ในวงการดนตรีไทยทั่วประเทศย่อมเกิดทัศนคติที่ดี  ท่านเป็นที่รักใคร่ของมิตรสายวิชาชีพเดียวกันเสมอ ๆ อีกทั้งยกย่องในความรู้ความสามารถของท่าน ปัจจุบันท่านยังคงรักงานสอนแม้ว่าท่านจะเกษียณอายุราชการมาเป็นเวลามากกว่า   9  ปีแล้ว  ปัจจุบันนี้หากจะหาผู้ที่มีอาวุโสและความรู้ในแบบแผนของกรมมหรสพ อันเป็นแบบแผนหลักของชาติอย่างแท้จริงนั้น หนึ่งในบุคคลที่ต้องอ้างอิงถึงคือผู้ช่วยศาสตราจารย์สงบศึก  ธรรมวิหาร
รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ของไทย
รายพระนาม รายนาม เสนาบดีและรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์
รายชื่อวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
รายชื่อวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยอาณาจักรหุ่นยนต์
โดราเอมอน ตอน โนบิตะ ตะลุยอาณาจักรหุ่นยนต์ เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 80 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 23 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 9 มีนาคม ค.ศ. 2002 และเข้าฉายในประเทศไทยเมื่อวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) โดยใช้ชื่อตอนว่า "โนบิตะ ตะลุยอาณาจักรหุ่นยนต์"
เรื่องย่อ
ณ อาณาจักรหุ่นยนต์ ดินแดนที่หุ่นยนต์และมนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข แต่เมื่ออาณาจักรถูกปกครองด้วยราชินีแจนซึ่งมีความแค้นกับหุ่นยนต์เพราะมีเเรื่องราวฝังใจในอดีตที่สะเทือนใจจนทำให้เสียพ่อไป(ราชาองค์ก่อน) เธอมีความต้องการล้างโปรแกรมให้หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกเป็นเพียงแค่เครื่องมือรับใช้มนุษย์เท่านั้น ทำให้หุ่นยนต์จำนวนมากโดนจับไปล้างโปรแกรม ไม่เว้นแม้แต่ มาเรีย หุ่นยนต์แม่นมของราชินีและลูกชาย โปโกะ ที่เลี้ยงดูแลเธอและผูกพันกันมาตั้งแต่เด็ก สองแม่ลูกพยายามที่จะหนีการจับของทหารหุ่นยนต์ มาเรียโดนทหารจับได้แต่โปโกะนั้นสามารถหนีรอดมาได้อย่างหวุดหวิดจากการเปิดประตูมิติโดยไม่ได้ตั้งใจ
ฝั่งโลกมนุษย์ ซึเนโอะได้นำหุ่นยนต์สุนัขที่แสนฉลาดมาโชว์เพื่อนๆดูตามประสา ทำให้ทุกคนอยากมีบ้างโดยเฉพาะโนบิตะที่ต้องการอยากได้หุ่นยนต์สัตว์เลี้ยงจึงสั่งหุ่นยนต์จากโลกอนาคตโดยแอบโดราเอมอนสั่งจากกระเป๋าสำรอง ระหว่างการขนส่งสินค้าได้มีโปโกะออกมาจากประตูมิติด้วยโดยบังเอิญแต่โนบิตะไม่รู้ โปโกะนั้นโดนไลล่าจนได้รับบาดเจ็บแต่เขาก็เดินหาแม่ทั่วเมืองจนมาสลบอยู่ที่ลานกว้างที่ โดราเอมอน โนบิตะ ชิซุกะ ไจแอนท์ และซึเนโอะกำลังอยู่แถวนั้นพอดี ทำให้พวกเขาสงสารละต้องการนำเขาไปรักษาและนำกลับที่ๆเขามา ระหว่างการเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรคจากการตามล่าจากทหารหุ่นยนต์จนเครื่องไทม์แมชชีนพัง แต่โชคดีที่ได้รับช่วยเหลือจากหมอรักษาหุ่นยนต์และนักวิทยาศาสตร์เอาไว้ ระหว่างที่อยู่ที่นั้นพวกเขาได้ผจญภัยและร่วมช่วยเหลือให้อาณาจักรกลับมาสงบสุขเหมือนดังเดิม
มรกต (แก้ความกำกวม)
มรกต อาจหมายถึง
เขืองสยาม
เขืองสยามหรือเขืองแดง เป็นไม้เลื้อยในวงศ์ Smilacaceae ลำต้นเป็นสันและมีหนามตรงหรืองอโค้ง ปลายใบเป็นตุ่ม เนื้อใบหนา สีเขียวเป็นมัน ด้านบนมีเส้นแขนงใบเป็นร่องลึก ดอกช่อ ผลกลม ออกดอกช่วงเดือนสิงหาคม – ตุลาคม เป็นไม้ถิ่นเดียวในประเทศไทย พบตามป่าดิบชื้น ทางภาคเหนือและภาคตะวันตก ใช้เป็นยาสมุนไพร พบครั้งแรกในประเทศไทยชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่ประเทศไทย
วัยซนคนการ์ตูน
วัยซนคนการ์ตูน เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดย สึงูมิ โอบะ และวาดภาพโดย ทาเกชิ โอบาตะ เริ่มลงตีพิมพ์ในนิตยสารโชเน็นจัมป์ ของสำนักพิมพ์ชูเอชะ ตั้งแต่วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2551  เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ มาชิโระ โมริทากะ และ ทาคากิ อาคิโตะ สองคู่หูนักเรียนมัธยมที่จับมือร่วมกันเขียนการ์ตูนเพื่อทำความฝันในการก้าวสู่การเป็นนักเขียนการ์ตูนอาชีพ
เนื้อเรื่อง
เด็กหนุ่มชื่อ มาชิโระ โมริทากะ อายุ 14 ปี เป็นเด็กมัธยมต้นปีที่ 3 สุดแสนจะธรรมดา ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่มีความฝันใด ๆ แอบชอบผู้หญิงที่ชื่ออาซึกิ มิโฮะ เด็กผู้หญิงที่เคยพบสมัยประถม และได้มาเข้าโรงเรียนเดียวกันในชั้นมัธยมต้น ซึ่งก็ไม่คิดจะสารภาพรัก เพราะคิดว่าถึงสารภาพรักไปก็คงต้องแห้วอยู่ดี ปล่อยให้เป็นไปอย่างนี้ดีกว่า มีอยู่วันหนึ่งที่โรงเรียนให้เรียนแค่ครึ่งวันเพราะว่าใกล้สอบ เลยปล่อยให้นักเรียนกลับบ้านไปอ่านหนังสือ แต่ว่ามาชิโระกลับลืมสมุดจดไว้ที่โรงเรียน และในนั้นเขาได้วาดรูปของ อาซึกิ ไว้ด้วย เลยกลัวว่าจะมีคนมาเจอ เลยกลับมาเอา และได้พบกับทาคากิ อาคิโตะ เพื่อนร่วมห้องที่เป็นอัจฉริยะ สอบได้อันดับหนึ่งของโรงเรียนได้ถือสมุดของเขาอยู่ ทำให้เขาตกใจว่าทาคากิ ต้องรู้แล้วว่าเขาชอบอาซึกิ มาชิโระเลยขอสมุดคืน โดยที่ทาคากิบอกว่าต้องมีข้อแลกเปลี่ยน โดยการจับมือเขียนการ์ตูนกับเขา มาชิโระจึงตกใจมากเพราะไม่คิดว่า เด็กที่เรียนเก่งอย่างทาคากิ จะฝันอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน
แต่เขาได้ปฏิเสธไปเพราะว่า อาของเขาที่เป็นนักเขียนการ์ตูนที่ตายไปแล้ว เคยบอกกับเขาว่านักเขียนการ์ตูน ถ้าไม่มีพรสวรรค์จริง ๆ ก็เป็นแค่นักเสี่ยงดวง และเขาก็ได้กลับบ้านไปโดยไม่สนใจสมุดจดเลย เย็นวันนั้นทาคากิได้โทรหาเขา เรียกให้เขาไปพบที่บ้านของอาซึกิ โดยบอกว่ามีเรื่องจะสารภาพกับอาซึกิ มาชิโระเลยรีบไปที่นั่นโดยทันที เพราะคิดว่าทาคากิจะสารภาพรักกับอาซึกิ เมื่ออาซึกิออกมา ทาคากิก็รีบถามคำถามกับอาซึกิ โดยถามว่า อาซึกิอยากจะเป็นนักพากย์ใช่ไหม มาชิโระตกใจมากเพราะไม่คิดว่าอาซึกิ อยากจะเป็นนักพากย์ แถมอาซึกิยังตอบว่าใช่อีก ยิ่งทำให้มาชิโระตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อทาคากิจะสารภาพ ทำให้มาชิโระต้องตกตะลึงเพราะว่า การสารภาพนั่นเป็นการบอกว่า พวกเขาจะเป็นนักเขียนการ์ตูน โดยที่มาชิโระจะเป็นคนวาดภาพให้ เมื่ออาซึกิยินอย่างนั้น ก็เลยดีใจมากรีบมาจ้องที่หน้าของมาชิโระทันที แล้วบอกว่า คิดอยู่แล้วว่ามาชิโระจะต้องเป็นคนวาดภาพ ทำให้มาชิโระสับสน ปนเรื่องของเขา กับเรื่องของอาของเขา ที่เคยเขียนจดหมายให้กำลังใจกับคนที่อาของเขาชอบ และอยากจะแต่งงานด้วย มาชิโระคิดไปคิดมา เลยพลั้งปากออกไปว่า ถ้าการ์ตูนของเขาได้เป็นอนิเมะ และอาซึกิได้เป็นนักพากย์ ให้มาแต่งงานกันได้ไหม ทาคากิได้ยินอย่างนั้นถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ อาซึกิออกอาการเขินอาย แล้ววิ่งเข้าบ้านไปทันที แล้วตอบกลับมาทางอินเตอร์โฟนว่า จะให้สัญญา ถ้าฝันเป็นจริงแล้วจะแต่งงานด้วย แต่ว่ามีข้อแม้คือ จะไม่พบหน้ากันอีกจนกว่าจะถึงตอนนั้น โดยจะคุยกันเพียงแค่ทางเมล์เท่านั้น มาชิโระตอบตกลงทันที ซึ่งการส่งเมล์นี้ไปซ้ำรอยกับที่คุณอาของเขาเคยทำไว้
และพวกมาชิโระยังได้รู้อีกว่า คนที่คุณอาของมาชิโระชอบ และส่งจดหมายให้กำลังใจกันนั้น เป็นคุณแม่ของอาซึกิ พวกมาชิโระเลยไปถามให้แน่ใจ และก็ได้รู้ว่าใช่ไม่ผิดตัวแน่ หลังจากนั้นพวกเขาก็ตั้งใจเขียนต้นฉบับ โดยเรื่องแรกที่เขียนนั้นมีชื่อว่า "Double Earth โลกคู่ขนาน" เมื่อเขียนเสร็จพวกเขาก็ไม่รอช้าเอาไปส่งที่ชูเอชะทันที และก็ได้พบกับบ.ก.ที่ชื่อว่า ฮัตโตริ มาชิโระบอกกับทาคากิว่า ถ้าเขาเสิร์ฟน้ำชาให้แสดงว่าต้นฉบับนั้นผ่าน และพวกเขาก็ทำได้ แต่ว่าเรื่องนั้นยังไม่ดีพอที่จะได้ลงตีพิมพ์ ให้พวกเขากลับไปคิดเรื่องกันใหม่ โดยให้นามบัตรกับพวกเขาไว้ ต่อมาไม่นาน พวกเขาก็ส่งต้นฉบับเรื่องที่สามให้คุณฮัตโตริอีก คือเรื่อง เงินตรา ปัญญา พิชิตโลก ซึ่งได้ลงตีพิมพ์ในอากามารุ จัมป์ โดยสองคนนี้ก็เปลี่ยนมาใช้นามปากกาว่า อาชิโรกิ มุโตะ เพื่อป้องกันความวุ่นวาย แต่ปรากฏว่าผลคะแนนจากแบบสอบถามในอากามารุจัมป์ของเรื่องนี้มาเป็นอันดับสาม ซึ่งมาชิโระบอกว่ายังไม่ดีพอ มาชิโระจึงตัดสินใจจะเปลี่ยนจากการเขียนการ์ตูนสายมารที่เขียนอยู่นั้น มาเขียนการ์ตูนบู๊สายหลักแทน เรื่องสายหลักที่พวกเขานำไปให้คุณฮัตโตริดูนั้น ยังไม่ดีและสนุกพอ คุณฮัตโตริจึงบอกว่าให้กลับมาเขียนสายมารเหมือนเดิม แต่มาชิโระกับทาคากิก็ไม่ยอม บอกว่าต้องเขียนสายหลักเท่านั้นถึงจะชิงที่หนึ่งและลงซีรีส์ได้ คุณฮัตโตริจึงให้เวลาหกเดือนให้เขียนเรื่องสายหลักให้สนุกมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะเลิกเป็นผู้ดูแล มาชิโระกับทาคากิก็ตอบตกลง มาชิโระตั้งเงื่อนไขกับทาคากิให้เขียนเรื่องบู๊สายหลักสนุก ๆ ให้ได้ภายในปิดเทอม
ในขณะที่ตนเองไปเป็นผู้ช่วยของนีซึมะ เอย์จิ นักเขียนการ์ตูนอัจฉริยะวัยสิบห้าปี ผู้ได้ลงพิมพ์ซีรีส์ในโชเน็น จัมป์ เรื่อง CROW หวังว่าจะได้เรียนรู้เทคนิคอะไรมาจากที่นั่นบ้าง และก็ได้พบกับผู้ช่วยของเอย์จิอีกสองคน คือฟุคุดะ ชินตะผู้ได้ลงพิมพ์ในอากามารุจัมป์พร้อมกับอาชิโรกิ มุโตะ และ นาคาอิ โนบุทาโร่ ผู้ช่วยมือโปรที่มีประสบการณ์มายาวนาน แต่เลิกความฝันที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพไปแล้ว จนกระทั่งตอนสองคนนี้อยู่ม.ปลาย ก็ได้เขียนการ์ตูนนักสืบเรื่อง TRAP ชนะรางวัลเทรชเชอร์ และได้ลงตีพิมพ์รายสัปดาห์ในนิตยสารโชเน็น จัมป์ และเปลี่ยนผู้ดูแลจากคุณฮัตโตริมาเป็นคุณมิอุระ แต่เพราะมาชิโระทำงานหักโหมเกินไป ร่างกายเลยทรุด ต้องป่วยเข้าโรงพยาบาล TRAP เลยต้องหยุดตีพิมพ์ไป พอกลับมาตีพิมพ์ใหม่ ความนิยมก็ลดทำให้เรื่องนี้ถูกตัดจบในที่สุด แต่ต่อมาไม่นาน มาชิโระกับทาคากิก็เขียนการ์ตูนแก๊กเรื่อง ทันโท ลุยเลอะ ได้ลงตีพิมพ์อีกครั้ง แต่ด้วยความรู้สึกว่าไม่ใช่งานที่ตนต้องการจะทำ จึงตัดสินใจขอจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ต่อมาทั้งสองได้เริ่มงานชิ้นใหม่คือ PCP (Perfect Crime Party—ชมรมอาชญากรรมสมบูรณ์แบบ) แล้วได้ลงตีพิมพ์เป็นซีรีส์อีกครั้ง และมีการเปลี่ยนตัวผู้ดูแลจากคุณมิอุระกลับมาเป็นคุณฮัตโตริตามเดิม
กระแสตอบรับอันล้นหลามทำให้ PCP ได้รับการเสนอให้ทำเป็นแอนิเมชัน แต่ก็ถูกปฏิเสธไปเนื่องจากแนวทางของเรื่อง ปัญหานี้รบกวนอาชิโรกิอยู่บ่อยครั้งจนทั้งคู่เริ่มคิดถึงการเขียนการ์ตูนอีกเรื่อง ในขณะเดียวกัน นีซึมะ เอย์จิ ก็ทวงสิทธิ์ขอตัดจบการ์ตูนที่ไม่ชอบ 1 เรื่อง หากเป็นที่ 1 ติดต่อกัน 10 สัปดาห์ โดยมีกลุ่มฟุคุดะเข้าขัดขวาง แต่ไม่สำเร็จ ต่อมานีซึมะก็เริ่มงานชิ้นใหม่ "Zombie Gun" การ์ตูนบู๊สายหลักที่มีกลิ่นไอของสายมาร เช่นเดียวกับด้านอาชิโรกิที่เริ่มงานอีกชิ้นคือ "REVERSI" การ์ตูนสายมารที่เดินแนวสายหลัก หลังมีการเปลี่ยนแปลงในจั๊มป์ REVERSI ก็ได้ลงในโชเนนจั๊มป์ โดยมี รอง บ.ก. เฮย์ชิ ขึ้นเป็น บ.ก. แทน มีผู้ดูแลคือ คุณฮัตโตริ ส่วน PCP ถูกย้ายไปลงในฮิชโชจั๊มป์
หลังขับเคี่ยวกับ Zombie Gun อย่างดุเดือดมาหลายสัปดาห์ REVERSI ก็ได้รับเลือกให้เป็นแอนิเมชัน แต่มีผู้ไม่หวังดีปล่อยข่าวความสัมพันธ์ระหว่างมาชิโระกับอาซึกิ ทำให้การเลือกอาซึกิมาพากย์บทถูกวิพากษ์วิจารณ์และกระแสต่อต้านอย่างหนัก จนในที่สุดต้องมีการออดิชั่นแบบสาธารณะเพื่อตัดสินผล อาซึกิได้รับคะแนนสูงสุดและได้รับเลือกให้พากย์บท นาโฮะ ในที่สุด หลังตัดสินใจจบเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แบบและแอนิเมชั่นตอนแรกออกฉาย มาชิโระก็ไปหาอาซึกิ ขอเธอแต่งงานในฐานะนักเขียนการ์ตูนเบอร์ 1 ของจั๊มป์ทั้งในแบบสอบถามและยอดขายรวมเล่ม เรื่องราวทั้งหมดจบลงเมื่อทั้งสองทำตามสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป
มังงะ
ถูกเขียนขึ้นโดย สึงูมิ โอบะ และวาดภาพโดย ทาเกชิ โอบาตะ ถูกตีพิมพ์ลงในนิตยสาร โชเน็นจัมป์รายสัปดาห์ของ ชูเอชะ ตั้งแต่วันที่ 11 สิงหาคม 2551 ฉบับรวมเล่มที่ 1 ถูกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2552 และฉบับที่ 20 ซึ่งเป็นเล่มสุดท้าย ออกวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 2555
วัยซนคนการ์ตูนได้รับความนิยมมากในญี่ปุ่น และมีลิขสิทธิ์ในหลายๆ ภาษาทั่วโลกเช่น ภาษาเกาหลี ลิขสิทธิ์โดย Daiwon C.I. ลงใน คอมิคแชมป์ มันฮวา แมกกาซีน ในไตหวัน ลิขสิทธิ์โดย Tong Li Publishing และใน เยอรมนี โดย Tokyopop ส่วนในไทยนั้น ลิขสิทธิ์โดย เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ ถูกตีพิมพ์ลงในนิตยสาร BooM
อนิเมะ
ถูกสร้างโดย J.C.Staff ฉายทางช่อง เอ็นเอชเค เริ่มฉาย 2 ตุลาคม 2553 หรือใน ฤดูใบไม้ร่วง โดยมีทั้งหมด 25 ตอน อนิเมะ ถูกกำกับโดย เค็งอิจิ คาไซ และ โนริอากิ อากิตายะ เขียนบทตัวละครโดย เรโกะ โยชิดะ และออกแบบตัวละครโดย โทโมยูกิ ชิตายะ การสร้างอนิเมะถูกประกาศลงในฉบับมังงะครั้งแรกในหน้าสีต้นเล่มของตอนที่ 71 ซึ่งลงใน BooM ในฉบับที่ 25 ของปี 2553
เสียงตอบรับ
ที่ญี่ปุ่นหลังเล่ม 1 ออกวางขายขึ้นไปอยู่ อันดับที่ 4 จาก 13 เรื่องที่วางขายในสัปดาห์แรก ระหว่างวันที่ 6 มกราคม ถึง 12 มกราคม ด้วยยอดขาย 157,675 เล่ม และสัปดาห์ต่อมา ระหว่างวันที่ 13 มกราคม ถึง 19 มกราคม ตกมาอยู่อันดับที่ 9 ทำยอดได้เพียง 38,176 เล่ม เล่มที่ 2 ทำยอดได้ในสัปดาห์แรกระหว่างวันที่ 2 ถึง 9 มีนาคมทั้งหมด 228,056 เล่มและตกมาอยู่อันดับที่ 17 ในสัปดาห์ต่อมา เล่มที่ 3 ขึ้นไปอยู่อันดับที่ 4 รองจาก ดีเกรย์แมน, เทพมรณะ และวันพีช ด้วยยอดขายทั้งหมด 200,369 เล่ม และได้อันดับที่ 4 ในสัปดาห์ต่อมาด้วยยอดขาย 67,541 เล่ม
ซิลิกอนไดออกไซด์
ซิลิกอนไดออกไซด์ (silicon dioxide) หรือที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่า ซิลิกา (จากภาษาละตินคำว่า silex) คือสารประกอบระหว่างออกไซด์และซิลิกอนรวมตัวกันเป็นสูตรทางเคมีคือ SiO2 และเป็นที่รู้กันตั้งแต่สมัยโบราณถึงความแข็งแกร่งของมัน ซิลิกามักพบได้ทั่วไปในธรรมชาติอาจในรูปของทรายหรือควอตซ์ และในผนังเซลล์ของไดอะตอม ซิลิกาเป็นสารประกอบที่มีจำนวนมากโดยทั่วไปบนเปลือกโลก
ซิลิกาได้นำมาใช้เป็นวัสดุในการผลิตที่หลากหลาย อาทิ แก้ว, คริสตัล, เจล, แอโรเจล, ซิลิการมควัน และคอลลอยดอลซิลิกา ยิ่งไปกว่านั้น ซิลิกานาโนสปริงก็ผลิตขึ้นจากวิธีความดันไอ-ของเหลว-ของแข็ง ในอุณหภูมิที่ใกล้เคียงกับอุณหภูมิห้อง
ซิลิกาใช้เป็นวัสดุเบื้องต้นในการผลิตกระจก, แก้วน้ำและขวดแก้ว สายใยแก้วที่ใช้ในการโทรคมนาคมก็เป็นผลิตผลจากซิลิกาเช่นเดียวกัน และยังใช้เป็นวัสถุดิบแรกเริ่มในผลิตภัณฑ์จำพวกเซรามิกเช่น เครื่องปั้นดินเผา, เครื่องหิน, เครื่องลายคราม และการผลิตพาร์ตแลนด์ซีเมนต์
พรรคสงเคราะห์อาชีพและการกุศล
พรรคสงเคราะห์อาชีพและการกุศล เป็นพรรคการเมืองที่จดทะเบียนจัดตั้งตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 โดยได้จดทะเบียนต่อสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย เมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2498 ทะเบียนเลขที่ 8/2498 หัวหน้าพรรคการเมืองคือ หม่อมราชวงศ์ อภินพ นวรัตน และเลขาธิการพรรคคือ นางสาววัฒนา ศรีเงิน พรรคสงเคราะห์อาชีพและการกุศล ถือเป็นหนึ่งในพรรคขนาดเล็กในจำนวนมาก ที่จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 และพยายามเสนอนโยบายของต่อตนประชาชนในการส่งผู้สมัครของพรรคลงแข่งขันรับเลือกตั้ง แต่ผลการเลือกตั้งในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2500 ปรากฏว่าผู้สมัครจากบรรดาพรรคขนาดเล็กเหล่านี้ไม่ได้รับการเลือกตั้งแม้แต่คนเดียว กล่าวคือ ในจำนวนพรรคการเมือง 20 กว่าพรรคนั้น มีเพียง 8 พรรคเท่านั้นที่สมาชิกของพรรคได้รับเลือกตั้ง ได้แก่ พรรคเสรีมนังคศิลา พรรคประชาธิปัตย์ พรรคเสรีประชาธิปไตย พรรคธรรมาธิปัตย์ พรรคเศรษฐกร พรรคชาตินิยม พรรคขบวนการไฮด์ปาร์ค พรรคอิสระ และไม่สังกัดพรรค พรรคสงเคราะห์อาชีพและการกุศล รวมถึงพรรคการเมืองทั้งหมดที่จดทะเบียนจัดตั้งตามพระราชบัญญัติพรรคการเมือง พ.ศ. 2498 ต้องยุติบทบาทลงโดยสิ้นเชิง เมื่อเกิดการปฏิวัตินำโดยจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2501
พรรคสงเคราะห์อาชีพและการกุศล จดทะเบียนขึ้นใหม่อีกครั้งเมื่อ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2517
สถานีเพชรเกษม 48
สถานีเพชรเกษม 48 (Phetkasem 48, รหัส BL35) เป็นสถานีรถไฟฟ้าแบบยกระดับ ในเส้นทางรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล สถานียกระดับเหนือถนนเพชรเกษม โดยสถานีนี้จะมีศูนย์ซ่อมบำรุงย่อยตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันออกเฉียงใต้ของสถานีนี้
ที่ตั้ง
ถนนเพชรเกษม ระหว่างซอยเพชรเกษม 31/1 และ 46/2
สัญลักษณ์ของสถานี
ใช้สีน้ำเงินตกแต่งบริเวณเสาสถานี ประตูกั้นชานชาลา ทางขึ้น-ลงสถานี และป้ายบอกทางต่าง ๆ ในสถานี เพื่อบ่งบอกว่าเป็นสถานีในเส้นทางรถไฟฟ้าสายสีน้ำเงิน ส่วนหลังคาใช้สีเทาเพื่อสื่อว่าเป็นสถานีรายทาง
รูปแบบของสถานี
เป็นสถานีลอยฟ้า เป็นชานชาลาแบบข้าง (Station with Side Platform) มีประตูกั้นชานชาลาแบบครึ่งความสูง (Half Height Platform Screen Doors : HHPSDs)
การจัดพื้นที่ในตัวสถานี
แบ่งเป็น 2 ชั้น ประกอบด้วย
ศูนย์ซ่อมบำรุง
ศูนย์ซ่อมบำรุงรถไฟฟ้า (Depot) มีพื้นที่ประมาณ 79 ไร่ มีโครงสร้างทางวิ่งยกระดับสำหรับรถไฟฟ้าเข้า-ออกศูนย์ซ่อมบำรุงดังกล่าวบริเวณปลายสถานีทั้งด้านตะวันตก และด้านตะวันออกของสถานีนี้ ประกอบด้วยศูนย์ควบคุมการเดินรถ, กลุ่มอาคารซ่อมบำรุง, อาคารสำหรับพนักงานขับ และรางทดสอบ (test track) อยู่บริเวณรอยต่อพื้นที่แขวงบางหว้า เขตภาษีเจริญ และแขวงบางขุนเทียน เขตจอมทอง
สะพานเปี่ยมพงษ์สานต์
สะพานเปี่ยมพงศ์สานต์ เป็นสะพานคอนกรีตทันสมัยที่สุดในสมัยก่อน เป็นสะพานที่สร้างข้ามแม่น้ำระยองใกล้ ๆ กับสะพานไม้ รถยนต์สามารถแล่นไปมาได้ ทำให้การคมนาคมระหว่างตัวจังหวัด และหมู่บ้านปากน้ำระยองสะดวกขึ้น สะพานนี้เริ่มสร้างประมาณ พ.ศ. 2495 - 2497 ผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการสร้างสะพานนี้ก็คือ นายเสวตร เปี่ยมพงศ์สานต์ ในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงการคลัง และเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฏรจังหวัดระยองด้วย เพื่อเป็นเกียรติแก่ นายเสวตร เปี่ยมพงศ์สานต์ จึงตั้งชื่อสะพานนี้ว่า "สะพานเปี่ยมพงศ์สานต์"
ลุฟท์ฮันซ่า
ลุฟท์ฮันซ่า (Lufthansa) หรือชื่อเต็มคือ บมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่า (Deutsche Lufthansa AG) เป็นสายการบินใหญ่ที่สุดของประเทศเยอรมนี และถือเป็นสายการบินใหญ่เป็นอันดับสองของยุโรปในแง่จำนวนผู้โดยสาร ชื่อลุฟท์ฮันซ่ามาจากการประสมระหว่างคำว่า ลุฟท์ ที่แปลว่า "อากาศ" กับคำว่า ฮันซา ที่หมายถึง "สันนิบาตการค้า" บริษัทลุฟท์ฮันซ่าเป็นหนึ่งในห้าสายการบินผู้ร่วมก่อตั้งสตาร์อัลไลแอนซ์ในปีค.ศ. 1997 ซึ่งเป็นเครือพันธมิตรสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในโลก
นอกจากลุฟท์ฮันซ่าจะดำเนินกิจการสายการบินภายใต้แบรนด์ของตัวเองแล้ว ลุฟท์ฮันซ่ายังมีสายการบินในเครือได้แก่: ออสเตรียนแอร์ไลน์, สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์, บรัสเซลแอร์ไลน์ และยูโรวิงส์ นอกจากนี้ บริษัทลุฟท์ฮันซ่ายังมีหน่วยธุรกิจที่เกี่ยวข้องในเครือ ได้แก่ Lufthansa Technik (ฝ่ายซ่อม) และ LSG Sky Chefs (ฝ่ายครัวการบิน) หากรวมจำนวนเครื่องบินของสายการบินทั้งหมดในเครือลุฟท์ฮันซ่าแล้ว จะมีเครื่องบินกว่า 700 ลำ ซึ่งถือเป็นหนึ่งในกลุ่มบริษัทที่มีฝูงบินขนาดใหญ่ที่สุดในโลก
ลุฟท์ฮันซ่ามีสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัทในเมืองโคโลญ ประเทศเยอรมนี ส่วนฝ่ายปฏิบัติการใหญ่การเดินอากาศมีที่ตั้งในท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต ฝ่ายปฏิบัติการรองมีที่ตั้งในท่าอากาศยานมิวนิก
1950s: ช่วงแรก
บมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่าก่อตั้งในกรุงเบอร์ลินเมื่อค.ศ. 1926 และกลายเป็นสายการบินประจำชาติเยอรมันนับแต่นั้น สายการบินแห่งนี้สิ้นสภาพไปโดยปริยายพร้อมกับความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อค.ศ. 1945 แต่ในเวลาต่อมา รัฐบาลเยอรมนีตะวันตกมีความพยายามฟื้นฟูสายการบินแห่งชาติขึ้นมาใหม่ มีการก่อตั้งบริษัทมหาชนที่ชื่อว่า ลุฟท์ทาค (Luftag) ในนครโคโลญเมื่อปีค.ศ. 1953 พนักงานและผู้บริหารส่วนใหญ่เป็นบุคลากรที่เคยทำงานให้กับสายการบินลุฟท์ฮันซ่าที่ล้มไป ในปีนั้น ลุฟท์ทาคสั่งซื้อเครื่องบินคอนแวร์ 340 และ ล็อกฮีด แอล-1049 อย่างละสี่เครื่องจากสหรัฐ และกำหนดท่าอากาศยานฮัมบวร์คเป็นฐานปฏิบัติการใหญ่และฐานซ่อมบำรุง ทั้งนี้เนื่องจาก กรุงเบอร์ลินในขณะนั้นมีสถานะพิเศษระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกและสหภาพโซเวียต จึงไม่มีสายการบินใดได้รับอนุญาตให้บินเหนือน่านฟ้ากรุงเบอร์ลิน
สิงหาคม ค.ศ. 1954 ลุฟท์ทาคซื้อสิทธิ์ในชื่อและโลโก้จากผู้พิทักษ์ทรัพย์ของอดีตบมจ.ด็อยท์เชอลุฟท์ฮันซ่าด้วยเงินจำนวน 30,000 มาร์ค และกลายเป็นสายการบินประจำชาติเยอรมันนับแต่นั้น ลุฟท์ฮันซ่าเริ่มให้บริการเดินอากาศอีกครั้งในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1955 ในปีแรกให้บริการเที่ยวบินในประเทศระหว่างฮัมบวร์ค, ดึสเซิลดอร์ฟ, แฟรงก์เฟิร์ต, โคโลญ และมิวนิก เที่ยวบินระหว่างประเทศสู่ลอนดอน, ปารีส, มาดริด และนครนิวยอร์ก
1960s: การเข้ามาของอากาศยานไอพ่น
ในปีค.ศ. 1958 ลุฟต์ฮันซ่าสั่งซื้อโบอิง 707 จำนวน 4 ลำ และเริ่มบินเครื่องบินจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังนครนิวยอร์กในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2503 ต่อมาได้ซื้อโบอิ้ง 720B เพื่อสำรองฝูงบิน 707 ลำ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2504 เส้นทางตะวันออกไกลได้ขยายออกไปนอกกรุงเทพฯ ประเทศไทย ไปยังฮ่องกงและโตเกียว ลากอส ไนจีเรีย และโจฮันเนสเบิร์ก แอฟริกาใต้ เพิ่มเข้ามาในปี 2505
ลุฟต์ฮันซ่าแนะนำเครื่องบินโบอิ้ง 727 ในปี 2507 และเดือนพฤษภาคมเริ่มเส้นทางขั้วโลกจากแฟรงก์เฟิร์ตไปยังโตเกียวผ่านแองเคอเรจ ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2508 บริษัทได้สั่งซื้อโบอิ้ง 737 จำนวน 21 ลำที่เข้าประจำการในปี พ.ศ. 2511 ลุฟท์ฮันซาเป็นลูกค้ารายแรกของโบอิ้ง 737 และเป็นหนึ่งในสี่ของผู้ซื้อเครื่องบิน 737-100 (รายอื่นๆ ได้แก่ NASA มาเลเซีย-สิงคโปร์แอร์ไลน์ และ Avianca – ในขณะที่โครงเครื่องบินของ NASA ถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งแรก แต่เป็นการส่งมอบครั้งสุดท้ายและเดิมมีจุดประสงค์เพื่อส่งมอบให้กับ Lufthansa) ลุฟท์ฮันซ่าเป็นลูกค้าต่างชาติรายแรกที่เปิดตัวเครื่องบินโบอิ้ง
1970-1980s: ลุฟท์ฮันซ่ากับอากาศยานลำตัวกว้าง
ยุคเครื่องบินลำตัวกว้างของลุฟท์ฮันซ่าเริ่มต้นด้วยเที่ยวบินโบอิ้ง 747 เมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2513 ตามมาด้วยการเปิดตัวเครื่องบิน DC-10-30 เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2516 และแอร์บัส A300 ลำแรกในปี พ.ศ. 2519 ในปี พ.ศ. 2522 ลุฟท์ฮันซ่าและสวิสแอร์กลายเป็น เปิดตัวลูกค้าสำหรับเครื่องบินแอร์บัส A310 ด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบินจำนวน 25 ลำ
โครงการปรับปรุงฝูงบินของบริษัทให้ทันสมัยสำหรับปี 1990 เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2528 โดยมีคำสั่งซื้อแอร์บัส A320 สิบห้าลำ และแอร์บัส A300-600 เจ็ดลำ โบอิ้ง 737-300 สิบลำได้รับคำสั่งในอีกไม่กี่วันต่อมา ทั้งหมดถูกส่งมอบระหว่างปี 2530 ถึง 2535 ลุฟท์ฮันซ่ายังซื้อเครื่องบินแอร์บัส A321 แอร์บัส A340 และโบอิ้ง 747-400
ในปี พ.ศ. 2530 ลุฟท์ฮันซา ร่วมกับแอร์ฟรานซ์ ไอบีเรีย และสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ ก่อตั้งบริษัท Amadeus ซึ่งเป็นบริษัทไอที (หรือที่เรียกว่า GDS) ซึ่งจะช่วยให้ตัวแทนการท่องเที่ยวสามารถขายผู้ก่อตั้งและผลิตภัณฑ์ของสายการบินอื่นๆ ได้จากระบบเดียว
ลุฟท์ฮันซารับเอาเอกลักษณ์องค์กรใหม่มาใช้ในปี 1988 กองเรือได้รับการตกแต่งใหม่ ขณะที่ห้องโดยสาร สำนักงานในเมือง และห้องรับรองในสนามบินได้รับการออกแบบใหม่
1990-200s: การขยายกิจการ
เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1990 25 วันหลังจากการรวมประเทศ เบอร์ลินกลายเป็นจุดหมายปลายทางของลุฟท์ฮันซาอีกครั้ง เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 ลุฟท์ฮันซ่า, แอร์แคนาดา, สแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม, การบินไทย และ ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ได้ก่อตั้งสตาร์อัลไลแอนซ์ ซึ่งเป็นพันธมิตรสายการบินแห่งแรกของโลก
ในตอนต้นของปีค.ศ. 1995 ลุฟท์ฮันซ่าได้ทำการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างบางอย่างโดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างบริษัทที่ดำเนินงานอิสระของกลุ่มการบิน เช่น ลุฟท์ฮันซ่า เทคนิค ลุฟท์ฮันซ่า คาร์โก้ และลุฟท์ฮันซ่า ซิสเต็มส์ หลังเหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน ในปีค.ศ. 2001 สายการบินประสบกับการสูญเสียผลกำไรจำนวนมาก แต่ยังคงสามารถรักษาฝูงบินแอร์บัส เอ380 ไว้สำหรับเที่ยวบินระยะไกลจากแฟรงก์เฟิร์ตโดยเฉพาะ ฝูงบินเอ380 จะใช้สำหรับเที่ยวบินระยะไกลจากแฟรงก์เฟิร์ตเท่านั้น ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2003 ลุฟต์ฮันซาเปิดอาคารผู้โดยสาร 2 ที่สท่าอากาศยานมิวนิก เพื่อบรรเทาศูนย์กลางหลักที่แฟรงก์เฟิร์ตซึ่งประสบปัญหาข้อจำกัดด้านความจุ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม ค.ศ. 2005 สวิสอินเตอร์เนชันแนลแอร์ไลน์ถูกซื้อโดยลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป
2010s: การแก้ไขสภาวะการเงินของลุฟท์ฮันซ่า
เครื่องบินโบอิง 737 ลำสุดท้ายของสายการบิน (737-300) ปลดประจำการเมื่อวันที่ 29 ตุลาคม 2016 หลังจากเที่ยวบินจากมิลานไปยังแฟรงก์เฟิร์ต สายการบินได้สั่งซื้อเครื่องบินโบอิง 787-9 จำนวน 20 ลำและเครื่องบินแอร์บัส เอ350-900 อีกจำนวน 20 ลำสำหรับการเปลี่ยนและขยายฝูงบินของบริษัทเองและในกลุ่ม
2020s: วิกฤตโควิด-19 และการฟื้นฟูกิจการ
เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2020 ลุฟท์ฮันซ่ายกเลิกเที่ยวบินทั้งหมด 95 เปอร์เซ็นต์เนื่องจากการห้ามเดินทางเนื่องจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 สายการบินขาดทุน 1 ล้านยูโรต่อชั่วโมงภายในเดือนเมษายน 2020 เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน ผู้ถือหุ้นของ Deutsche Lufthsa AG ยอมรับเงินช่วยเหลือ 9,000,000,000 ยูโรจากกระทรวงกิจการเศรษฐกิจและพลังงานแห่งสหพันธรัฐ
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2022 ลุฟต์ฮันซายืนยันว่าฝูงบินแอร์บัส เอ380 ทั้งหมดจะถูกปลดประจำการ ซึ่งถูกจัดเก็บไว้ตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2020 ก่อนเปลี่ยนแปลงแผนการปลดในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2022 โดยมีแผนที่จะส่งคืนเครื่องบินจำนวน 5 ลำจากที่เก็บภายในปี ค.ศ. 2023 นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกในการนำเครื่องบิน เอ380 ที่เหลือทั้งหมดแปดลำให้กลับมาให้บริการภายในปีค.ศ. 2024
สำนักงานใหญ่
สำนักงานใหญ่ของลุฟท์ฮันซ่าตั้งอยู่ในโคโลญจน์ ในปีค.ศ. 1986 ได้มีผู้ก่อการร้ายฝ่ายซ้ายได้วางระเบิดอาคาร โดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ในปีค.ศ. 2006 ผู้สร้างได้วางศิลาฤกษ์ก้อนแรกของสำนักงานใหญ่แห่งใหม่ของลุฟท์ฮันซ่าในเมืองโคโลญจน์ ภายในสิ้นปีค.ศ. 2007 ลุฟท์ฮันซ่าวางแผนที่จะย้ายพนักงาน 800 คนไปยังอาคารใหม่ อย่างไรก็ตาม ในช่วงต้นปีค.ศ. 2013 ลุฟต์ฮันซาได้เปิดเผยแผนการที่จะย้ายสำนักงานใหญ่จากโคโลญไปยังแฟรงก์เฟิร์ตภายในปี ค.ศ. 2017
แผนกต่างๆ ของลุฟท์ฮันซ่าไม่ได้อยู่ที่สำนักงานใหญ่ในโคโลญ แต่จะตั้งอยู่ในศูนย์การบินลุฟท์ฮันซ่าที่ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ตแทน
บริษัทลูก
ลุฟท์ฮันซ่ามีบริษัทลูก ดังนี้:
โลโก้
ลักษณะของโลโก้ลุฟท์ฮันซ่าจะเป็นรูปนกกระเรียนขณะบิน โดยถูกสร้างขึ้นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1918 โดยออตโต เฟิร์ล โลโก้นี้เป็นส่วนหนึ่งของลวดลายเครื่องบินของ Deutsche Luft-Reederei (ตัวย่อ DLR) สายการบินเยอรมันแห่งแรก ซึ่งเริ่มให้บริการทางอากาศเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1919 ในปีค.ศ. 1926 สายการบินด็อยท์เชอ ลุฟท์ ฮันซาได้นำสัญลักษณ์นี้มาใช้ และลุฟท์ฮันซ่าก็ได้นำโลโก้นี้ไปใช้ในปีค.ศ.1963
นักออกแบบชาวเยอรมัน Otl Aicher ได้สร้างโลโก้ลวดลายสำหรับสายการบินในปีค.ศ. 1967 คือโลโก้นกกระเรียนแสดงในวงกลม
ลวดลายอากาศยาน
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ลุฟท์ฮันซ่ายังคงใช้สีน้ำเงินและสีเหลืองเป็นสีหลักและโลโก้นกกระเรียน ตั้งแต่ต้นทศวรรษ 1960 เป็นต้นมา ลุฟท์ฮันซ่าใช้แบบอักษรเฮลเวติกาบนชื่อของสายการบิน ลวดลายของปี 1970 มีจุดเด่นที่ครึ่งบนของลำตัวที่ทาด้วยสีขาวล้วนที่ด้านบน และลำตัวด้านล่าง (ครึ่งล่าง รวมถึงเครื่องยนต์) เป็นอะลูมิเนียมสีเทา/เงิน ด้านล่างแถบหน้าต่างสีน้ำเงินและจมูกที่ทาสีดำ โลโก้เครนถูกทาสีฟ้าบนเครื่องยนต์ ที่ครึ่งล่างของลำตัวด้านล่างหน้าต่างห้องนักบิน และวงกลมสีเหลืองในแถบสีน้ำเงินที่ส่วนหาง
ในปีค.ศ. 2018 ลุฟท์ฮันซ่าเปลี่ยนลวดลายใหม่ โดยมีโลโก้นกกระเรียนเดิม แต่พื้นหลังเป็นสีน้ำเงินเข้ม แพนหางดิ่งและลำตัวด้านหลังทาด้วยสีน้ำเงินเข้ม และโคนหางยังคงเป็นสีขาว ลำตัวเครื่องบินหลักถูกทาด้วยสีขาวทั้งหมด และมีการทาสีชื่อแบรนด์ "ลุฟท์ฮันซ่า" เหนือหน้าต่างด้วยสีน้ำเงินเข้มเช่นกัน
การสนับสนุน
ลุฟต์ฮันซาเป็นผู้สนับสนุนสโมสรไอน์ทรัคท์ฟรังค์ฟวร์ท ในรายการบุนเดิสลีกา ลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ปยังสนับสนุนมูลนิธิช่วยเหลือด้านกีฬาของเยอรมันเพื่อส่งเสริมเป้าหมายทางสังคมการเมืองและนักกีฬาที่องค์กรให้การสนับสนุน
ข้อตกลงการทำการบินร่วม
ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2023 ลุฟท์ฮันซ่าได้มีข้อตกลงการบินร่วมกับสายการบินดังต่อไปนี้:
LH เป็นส่วนหนึ่งของลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป
ฝูงบิน
ณ เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2023 ลุฟท์ฮันซ่ามีเครื่องบินประจำการในฝูงบิน ดังนี้:
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2022 ฝูงบินของลุฟท์ฮันซ่ามีอายุเฉลี่ย 12.7 ปี
โปรแกรมสะสมไมล์
โปรแกรมสะสมไมล์ Miles & More ของลุฟท์ฮันซ่าจะใช้ร่วมกันระหว่างสายการบินในยุโรปหลายแห่ง ได้แก่ สายการบินในเครือทั้งหมดของลุฟท์ฮันซ่า (ไม่รวมกิจการร่วมค้าของซันเอกซ์เพรส), ค็อนดอร์ (เดิมเป็นของลุฟท์ฮันซ่า), โครเอเชียแอร์ไลน์, ล็อตโปแลนด์, และลักซ์แอร์ (เดิมเป็นส่วนหนึ่งของลุฟท์ฮันซ่า) สมาชิก Miles & More จะได้รับไมล์สะสมจากเที่ยวบินของลุฟท์ฮันซ่าและเที่ยวบินพันธมิตรของสตาร์อัลไลแอนซ์ ตลอดจนผ่านบัตรเครดิตของลุฟท์ฮันซ่าและการซื้อสินค้าผ่านร้านค้าของสายการบิน สถานะภายใน Miles & More จะพิจารณาจากไมล์ที่บินระหว่างหนึ่งปีปฏิทินกับพันธมิตรเฉพาะราย ระดับสมาชิกประกอบด้วย: สมาชิก Miles & More (ไม่มีเกณฑ์ขั้นต่ำ), ผู้เดินทางบ่อย (ระดับเงิน 35,000 ไมล์ (56,000 กม.) หรือ 30 เที่ยวบินส่วนบุคคล), วุฒิสมาชิก (ระดับทอง 100,000 ไมล์ (160,000 กม.)), และ HON Circle (สีดำ 600,000 ไมล์ (970,000 กม.) เกณฑ์ในสองปีปฏิทิน) ระดับสถานะของ Miles & More ทั้งหมดที่สูงกว่าสมาชิก Miles & More มอบสิทธิ์การเข้าใช้ห้องรับรองและไมล์โบนัส โดยระดับที่สูงขึ้นจะมอบสิทธิประโยชน์พิเศษมากกว่า
ชั้นหนึ่ง
ที่นั่งชั้นหนึ่งของลุฟท์ฮันซ่าจะมีให้บริการบนเครื่องบินระยะไกลส่วนใหญ่ (แอร์บัส เอ340-600 ทุกลำ ส่วนหน้าของชั้นบนของแอร์บัส เอ380 ทุกลำ และส่วนจมูกของดาดฟ้าหลักของโบอิง 747-8 ทุกลำ) แต่ละที่นั่งปรับเป็นเตียงขนาด 2 เมตร (6 ฟุต 7 นิ้ว) พร้อมปลั๊กไฟสำหรับอุปกรณ์ตั้งโต๊ะ และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิง มีบริการอาหารตามความต้องการ ลุฟท์ฮันซามีเคาน์เตอร์เช็คอินสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งโดยเฉพาะในสนามบินส่วนใหญ่ และมีห้องรับรองชั้นหนึ่งโดยเฉพาะในแฟรงก์เฟิร์ตและมิวนิก รวมถึงอาคารผู้โดยสารชั้นหนึ่งโดยเฉพาะในแฟรงก์เฟิร์ต ผู้โดยสารขาเข้ามีตัวเลือกในการใช้สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับผู้โดยสารขาเข้าชั้นหนึ่งของลุฟท์ฮันซ่า
ชั้นธุรกิจ
ที่นั่งชั้นธุรกิจจะมีให้ให้บริการบนเครื่องบินระยะไกลทุกลำ ที่นั่งแปลงเป็นเตียงนอนราบขนาด 2 เมตร (6 ฟุต 7 นิ้ว) และมีปลั๊กไฟสำหรับแล็ปท็อปและเครื่องอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิง ลุฟท์ฮันซ่ามีเคาน์เตอร์เช็คอินสำหรับชั้นธุรกิจโดยเฉพาะที่สนามบินทุกแห่ง รวมถึงห้องรับรองสำหรับชั้นธุรกิจโดยเฉพาะที่สนามบินส่วนใหญ่ หรือห้องรับรองพิเศษที่สนามบินอื่นๆ รวมถึงห้องรับรองต้อนรับของลุฟท์ฮันซ่าเมื่อเดินทางมาถึงแฟรงก์เฟิร์ต ในปีค.ศ. 2014 ชั้นธุรกิจของเครื่องบินลำตัวกว้างทุกลำมีที่นั่งแบบปรับนอนราบได้
ชั้นประหยัดพรีเมียม
เปิดตัวใน ค.ศ. 2014 ที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียมของลุฟท์ฮันซาจะมีให้บริการบนเครื่องบินระยะไกลทุกลำ โดยเริ่มด้วยโบอิง 747-8I การออกแบบที่นั่งจะคล้ายกับห้องโดยสารชั้นประหยัดพรีเมียมของแอร์แคนาดา หรือชั้นโดยสารเวิลด์เทรเวลเลอร์พลัส ของบริติชแอร์เวย์ ชั้นประหยัดพรีเมียมมีระยะห่าง 38 นิ้ว (970 มม.) และความกว้างมากกว่าชั้นประหยัดสูงสุด 3 นิ้ว (76 มม.) ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเครื่องบิน เบาะนั่งยังมีจอความบันเทิงด้านหลังเบาะนั่งส่วนตัวขนาด 11 หรือ 12 นิ้ว (280 หรือ 300 มม.) และที่วางแขนแยกที่นั่งขนาดใหญ่ขึ้น
ชั้นประหยัด
ที่นั่งชั้นประหยัดของลุฟท์ฮันซ่าที่ให้บริการบนเครื่องบินระยะไกล จะมีระยะห่างระหว่างที่นั่ง 31 นิ้ว (790 มม.) ยกเว้นบนแอร์บัส เอ380 ที่จะมีระยะห่างระหว่างที่นั่ง 33 นิ้ว (840 มม.) ผู้โดยสารจะได้รับอาหารและเครื่องดื่มฟรี ทุกที่นั่งจะมีหน้าจอระบบความบันเทิง (Audio-Video-On-Demand; AVOD) ให้บริการ
ห้องรับรองและอาคารผู้โดยสาร
ลุฟท์ฮันซ่าให้บริการห้องรับรองสี่ประเภทภายในเครือข่าย: ชั้นหนึ่ง, วุฒิสมาชิก, ธุรกิจ และห้องรับรองต้อนรับ ห้องรับรองผู้โดยสารขาออกแต่ละแห่งสามารถเข้าถึงได้ทั้งผ่านชั้นโดยสาร หรือสถานะ Miles and More/Star Alliance; ห้องรับรองถูกจำกัดไว้สำหรับผู้โดยสารระดับพรีเมียมขาเข้าของลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ปและยูไนเต็ดแอร์ไลน์
ลุฟท์ฮันซ่ายังให้บริการอาคารผู้โดยสารชั้นหนึ่งโดยเฉพาะที่ท่าอากาศยานแฟรงก์เฟิร์ต อาคารผู้โดยสารแห่งนี้มีจำกัดเฉพาะผู้โดยสารชั้นหนึ่ง, ชั้นหนึ่งของลุฟท์ฮันซ่ากรุ๊ป และสมาชิก HON Circle ในอาคารผู้โดยสารจะมีร้านอาหารบริการเต็มรูปแบบ บาร์เต็มรูปแบบ ห้องรับรองซิการ์ ห้องพักผ่อน และสำนักงาน รวมทั้งห้องอาบน้ำ ผู้เข้าพักจะถูกขับตรงไปยังเที่ยวบินที่ออกเดินทางโดยรถเมอร์เซเดส เอส-คลาสหรือ วี-คลาส หรือรถพอร์เชอ คาเยนน์ หรือ พานาเมร่า
บริการรถขนส่ง
ลุฟท์ฮันซ่าให้บริการรถบัสจากท่าอากาศยานนูเรมเบิร์กไปยังท่าอากาศยานมิวนิก ซึ่งได้กลับมาให้บริการในค.ศ. 2021 เพื่อแทนที่เที่ยวบินระยะสั้นระหว่างทั้งสองเมือง ลุฟท์ฮันซาเคยให้บริการรถโดยสารจากนูเรมเบิร์กไปยังมิวนิกในปลายทศวรรษ 1990
คอร์ซิกา
คอร์ซิกา (Corsica), กอร์ส (Corse) หรือ กอร์ซีกา (Corsica; สำเนียงเหนือ: สำเนียงใต้: ) เป็นเกาะที่ใหญ่เป็นลำดับที่ 4 ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (รองจากเกาะซิซิลี ซาร์ดิเนีย และไซปรัส) ตั้งอยู่ในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทางทิศตะวันตกของประเทศอิตาลี ทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศฝรั่งเศส และทิศเหนือของซาร์ดิเนีย
คอร์ซิกาเป็นเป็นหนึ่งในแคว้น 18 แคว้นของประเทศฝรั่งเศส แต่ที่จริงแล้วตามกฎหมาย คอร์ซิกามีฐานะเป็นประชาคมดินแดน (collectivité territoriale) ของฝรั่งเศส จึงมีอำนาจมากกว่าแคว้นอื่น ๆ ในฝรั่งเศสแผ่นดินใหญ่อยู่บ้าง แต่ในการสนทนาทั่วไป คอร์ซิกามักจะถูกเรียกว่าเป็น "แคว้น" และอยู่ในรายนามแคว้นของประเทศฝรั่งเศสตลอดมา ทั้ง ๆ ที่เป็นเกาะแยกออกมาจากแผ่นดินใหญ่โดยมีทะเลลีกูเรียนขวางไว้
มีกลุ่มการเมืองหลายกลุ่มที่ต่อต้านและเรียกร้องเอกราชจากฝรั่งเศส เช่น แนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติคอร์ซิกา
วิธีการแปรค่า (กลศาสตร์ควอนตัม)
วิธีการนี้เป็นวิธีการที่รู้ฮาร์มิลโตเนียน H แต่ไม่รู้ค่าไอเกน E (Eigenvalue) และ ค่าสถานะไอเกน (Eigenfunction) จึงต้องมีการเดา “ฟังก์ชันคลื่นทดสอบ” (trial wavefunction) ที่ขึ้นกับพารามิเตอร์อย่างน้อย 1 ตัวหรือมากกว่าและหาค่าพารามิเตอร์เหล่านี้ซึ่งเป็นค่าคาดหวังของพลังงานที่ต่ำที่สุด ฟังก์ชันคลื่นที่ได้จากการกำหนดค่าพารามิเตอร์ให้เป็นค่าหนึ่ง ๆ คือการประมาณฟังก์ชันคลื่นของสถานะพื้น และค่าคาดหวังของพลังงานในสถานะนั้น คือ ขีดจำกัดบนของพลังงานในสถานะพื้น
คำอธิบาย
และมีค่าคาดหวัง (Expectation value) เป็น
เนื่องจากไม่ทราบฟังก์ชันคลื่น จึงต้องเดาฟังก์ชันคลื่นทดสอบ (trial wavefunction) ขึ้นมาแล้วคำนวณหาค่าคาดหวัง ซึ่งฟังก์ชันคลื่นทดสอบที่ถูกต้องจะได้ค่าคาดหวัง เป็นไปตามหลักการแปรค่าที่กล่าวว่า
หลักการแปรค่าที่กล่าวข้างบนเป็นพื้นฐานของวิธีการแปรค่าที่ใช้ในกลศาสตร์ควอนตัมและเคมีควอนตัม เพื่อหาค่าประมาณของสถานะพื้น
แน่นอนว่า ถ้าเราพยายามเดาค่าฟังก์ชันคลื่นที่เป็นไปได้ทั้งหมดเพื่อที่จะให้ได้ค่าคาดหวังของ H ที่มีค่าน้อยที่สุดแล้วนั้นค่าที่น้อยที่สุดควรเป็น E_0 และสถานะที่มีความเกี่ยวข้องควรเป็นสถานะไอเกน (eigenstate) ของ E_0 ซึ่งการเดาหรือปรับเปลี่ยนค่าไปเรื่อย ๆ ในพื้นที่ทั้งหมดของ Hilbert space จะซับซ้อนยุ่งยากเกินไปสำหรับการคำนวณ จึงมีการกำหนดตัวแปรขึ้นมา แทนด้วยตัวแปร \alpha_i ใด ๆ เมื่อ i = 1,2,3,…,N และอาจเรียกฟังก์ชันทดสอบที่มีตัวแปร \alpha_i นี้ว่า Ansatz โดยบาง Ansatz นำไปสู่การประมาณค่าที่ดีกว่าตัวอื่น ๆ ดังนั้นการเลือก Ansatz จึงเป็นสิ่งสำคัญ เมื่อให้ฟังก์ชันคลื่นเป็นฟังก์ชันของ \alpha_i ตามสมการ
ซึ่ง \alpha_i จะมีกี่ตัวขึ้นกับองศาเสรีของปัญหาที่พิจารณา
ทำการนอร์มอล์ไลซ์และหาค่า E_0 ตามสมการข้างล่าง
โดยจะหาค่า \alpha_i  ที่ทำให้ได้ค่า E_0 น้อยที่สุด จากการหาอนุพันธ์ของ เทียบกับ \alpha_i แล้วให้เท่ากับศูนย์
เมื่อได้ค่า \alpha_i ที่ทำให้ได้ค่า E_0 น้อยที่สุดแล้ว จะสามารถหาฟังก์ชันคลื่นและพลังงานในสถานะพื้นที่ต้องการได้ โดยการแทนค่า \alpha_i นี้กลับเข้าไปในสมการ (3) และ (4)
ความสำเร็จของวิธีการนี้ยังคงขึ้นอยู่กับการใช้ฟังก์ชันคลื่นทดสอบที่มีพารามิเตอร์ \alpha_i ที่ดี นี่เป็นเหตุผลที่เรียกวิธีนี้ว่า วิธีการแปรค่า: เราจะต้องปรับเปลี่ยนพารามิเตอร์ \alpha_i ใน Ansatz และหาพารามิเตอร์ \alpha_i ที่ทำให้ E_0 ลดลงจนเป็นค่าที่น้อยที่สุด ถ้า Ansatz เป็นสถานะที่ใกล้เคียงกับสถานะพื้นที่แท้จริงแล้ว E_0 จะมีค่าต่ำที่สุด และถ้า Ansatz มีรูปแบบฟังก์ชันที่ถูกต้องแล้วมันก็จะนำไปสู่สถานะพื้นที่แม่นตรง
สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิแห่งฮาวาย
สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิแห่งฮาวาย (Queen Kapiolani of Hawaii) หรือพระนามเต็ม เอสเธอร์ คาปิโอลานี หรือ เอสเธอร์ คาปิโอลานี นาเปลาคาปูโอคาคาเอ (Esther Kapiʻolani or Esther Kapiʻolani Napelakapuokakaʻe) เป็นพระอัครมเหสีในพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย และเป็นสมเด็จพระราชินีแห่งราชอาณาจักรฮาวาย
พระราชประวัติ
สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิ เสด็จพระราชสมภพเมื่อ 31 ธันวาคม 1834 ที่เมืองฮิโล ราชอาณาจักรฮาวาย เป็นพระราชธิดาในคูฮิโน คาลานิอานาโอเลกับคิโนอิคิ เคคาอูลิเค
พระองค์ทรงอภิเษกสมรสครั้งแรกกับ เบนจามิน นามาเคฮาโอคาลานี เขาแก่กว่าพระองค์ประมาณ 35 ปี เขาเป็นลุงของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา
ต่อมาเมื่อเบนจามินเสียชีวิต พระองค์ก็ทรงอภิเษกสมรสอีกครั้งกับเดวิด คาลาคาอัว พิธีนั้นจัดอย่างเงียบๆ เพราะอยู่ในระหว่างการไว้ทุกให้พระเจ้าคาเมฮาเมฮาที่ 5
เมื่อพระเจ้าลูนาลิโลแห่งฮาวาย เสด็จสวรรคต เดวิด คาลาคาอัวจึงได้ครองราชย์บัลลังก์ฮาวาย ทรงพระนามว่าพระเจ้าคาลาคาอัวแห่งฮาวาย เอสเธอร์ คาปิโอลานี จึงได้ทรงดำรงพระราชอิสริยยศเป็น "สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิแห่งฮาวาย"
ในปี 1887 สมเด็จพระราชินีคาปิโอลานิ เสด็จไปที่กรุงลอนดอน เพื่อเข้าร่วมพระราชพิธีกาญจนาภิเษกในสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย ร่วมกับเจ้าฟ้าหญิงลีลีโอกาลานี พระขนิษฐาในพระเจ้าคาลาคาอัว ในงานพระราชวงศ์ฮาวายได้รับการปฏิบัติในฐานะแขกผู้มีเกียรติและได้นั่งกับพระราชวงศ์อังกฤษในด้านหน้าของวิหารเวสต์มินสเตอร์แอบบีย์
สวรรคต
หลังจากการล้มล้างราชอาณาจักรฮาวาย พระองค์ก็ถูกขับออกจากพระราชวังอิโอลานี พระองค์จึงเสด็จไปประทับที่บ้านปูอาเลอิลานีในวาอิคิคิ พระองค์สวรรคตเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1899 ขณะมีพระชนมายุได้ 64 พรรษา พระบรมศพของพระองค์ได้รับการฝังเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม ค.ศ. 1899 ที่สุสานพระราชวงศ์
เอ็ด ซัลลิแวน
เอ็ดเวิร์ด วินเซนต์ "เอ็ด" ซัลลิแวน (Edward Vincent "Ed" Sullivan) (28 กันยายน ค.ศ. 1901 - 13 ตุลาคม ค.ศ. 1974) เป็นนักเขียนบันเทิงชาวอเมริกัน และพิธีกรรายการโทรทัศน์ มีเชื้อสายไอร์แลนด์ เป็นที่รู้จักในรายการโทรทัศน์แนววาไรตี้ ที่ชื่อว่า ดิเอ็ดซัลลิแวนโชว์ ที่มีความโด่งดังในคริสต์ทศวรรษ 1950 และ 1960
1901 1974
มัสยิดเฟร์ฮัด-ปาชา
มัสยิดเฟร์ฮัด-ปาชา (Ferhat-pašina džamija; Ferhad Paşa Camii) หรือ มัสยิดเฟร์ฮาดิยา (Ferhadija džamija) เป็นมัสยิดในบันยาลูกา และหนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสถาปัตยกรรมอิสลามแบบออตโตมันสมัยศตวรรษที่ 16 ในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา มัสยิดถูกทุบทิ้งในปี 1993 ตามคำสั่งของทางการสาธารณรัฐเซิร์ปสกา ในภายหลังได้สร้างขึ้นใหม่และเปิดสู่สาธารณะอีกครั้งในวันที่ 7 พฤษภาคม 2016
มัสยิดสร้างขึ้นในปี 1579 จากการว่าจ้างของเฟร์ฮัด-ปาชา ซอกอลอวิช ผู้ว่าการเขตบอสเนียของจักรวรรดิออตโตมัน มีตำนานเล่าว่า เงินที่ใช้ในการก่อสร้างมัสยิดมาจากเงินที่ตระกูลเอาเอิร์สแพร์คจ่ายเพื่อแลกกับศีรษะที่ถูกตัดของแฮร์บาร์ทที่ 8 ฟ็อน เอาเอิร์สแพร์ค นายพลฮาพส์บวร์ค และเพื่อเป็นค่าไถ่ตัวบุตรชายของเขาหลังการรบที่พรมแดนโครเอเชียในปี 1575 ซึ่งเฟร์ฮัด-ปาชาได้ชัยชนะ
มัสยิดสร้างขึ้นตามแบบสถาปัตยกรรมออตโตมันคลาสสิก เป็นไปได้สูงว่าเป็นผลงานออกแบบโดยลูกศิษย์คนหนึ่งของมีมาร์ ซินัน ด้วยลักษณะที่คล้ายคลึงกันมากกับมัสยิดมูราดีเยในมานีซา ผลงานของซินันที่สร้างขึ้นในราวปี 1586
มหาวิหาร
มหาวิหาร หมายถึง วิหารหรือเทวสถานขนาดใหญ่
โดราเอมอน ตอน โนบิตะกับตำนานยักษ์พฤกษา
โดราเอมอน ตอน โนบิตะกับตำนานยักษ์พฤกษา เป็นโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว มีความยาวทั้งสิ้น 112 นาที ภาพยนตร์ชุดนี้ถือเป็นตอนที่ 28 ของโดราเอมอนฉบับภาพยนตร์ ออกฉายครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 8 มีนาคม ค.ศ. 2008 และเข้าฉายในประเทศไทยในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ซึ่งในประเทศไทยได้ถูกจัดเรตติ้ง ภาพยนตร์ที่เหมาะสมกับผู้ดูทั่วไป (รอบพิเศษเข้าฉายวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2552)
วีซีดี,ดีวีดี
ในประเทศไทยได้มีการจัดจำหน่าย วีซีดี และ ดีวีดี ลิขสิทธิ์โดย โรส มีเดีย แอนด์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ วางตลาดเมื่อ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ 2553
ยาชากายูโปมอสค์เว
ยาชากายูโปมอสค์เว (Я шагаю по Москве, translit. Ya shagayu po Moskve; I walk across Moscow) เป็นภาพยนตร์แนวตลกจากสหภาพโซเวียตในปี 1964 กำกับโดย Georgiy Daneliya ผลิดโดยสตูดิโอภาพยนตร์มอสฟิล์ม นำแสดงโดย Nikita Mikhalkov, Aleksei Loktev, Evgeniy Steblov และ Galina Polskikh ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีนักแสดงรับเชิญจากสี่ศิลปินของประชาชนสหภาพโซเวียต Rolan Bykov, Vladimir Basov, Lev Durov, และ Inna Churikova มาร่วมแสดงด้วย ธีมภาพยนตร์นี้บรรเลงโดย Mikhalkov ซึ่งประพันธ์โดยนักแต่งเพลง Andrei Petrov ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่สำคัญที่สุดในช่วงการผ่อนปรนครุชชอฟ ภาพยนตร์ยังได้ไปเข้าฉายในงานเทศกาลภาพยนตร์กานในปี 1964 และได้รับรางวัลสำหรับตากล้องดีเด่น
ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ (เส้นทางแชมเปียนส์)
หน้านี้สรุป เส้นทางแชมเปียนส์ แต่ละนัดของ ยูฟ่ายูโรปาลีก ฤดูกาล 2019–20 รอบคัดเลือกและรอบเพลย์ออฟ.
แต่ละเวลาคือ CEST (UTC+2), ตามที่ระบุไว้โดยยูฟ่า (เวลาท้องถิ่น, ถ้าแตกต่าง, คืออยู่ในวงเล็บ).
สรุปผลการแข่งขัน
<section begin=Q2 />
แมตช์
รวมผลสองนัด ซูดูวา ชนะ 10–0.
''รวมผลสองนัด เสมอ 4–4. ริกา ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน.''
รวมผลสองนัด อารารัต-อาร์เมเนีย ชนะ 4–1.
รวมผลสองนัด ลูโดโกเรตส์ รัซกราด ชนะ 5–1.
รวมผลสองนัด สโลวาน บราติสลาวา ชนะ 4–1.
รวมผลสองนัด อัสตานา ชนะ 4–1.
รวมผลสองนัด ลินฟีลด์ ชนะ 3–2.
รวมผลสองนัด เอฟ91 ดูเดแลงก์ ชนะ 3–2.
สรุปผลการแข่งขัน
<section begin=Q3 />
แมตช์
รวมผลสองนัด ลินฟีลด์ ชนะ 5–3.
รวมผลสองนัด ซูดูวา ชนะ 4–2.
รวมผลสองนัด อารารัต-อาร์เมเนีย ชนะ 3–2.
รวมผลสองนัด ลูโดโกเรตส์ รัซกราด ชนะ 9–0.
รวมผลสองนัด บาแตบารือเซา ชนะ 2–1.
รวมผลสองนัด เอฟ91 ดูเดแลงก์ ชนะ 4–1.
รวมผลสองนัด อัสตานา ชนะ 9–1.
รวมผลสองนัด เอไอเค ชนะ 3–2.
สรุปผลการแข่งขัน
<section begin=PO />
แมตช์
รวมผลสองนัด เฟเรนส์วาโรช ชนะ 4–2.
รวมผลสองนัด โคเปนเฮเกน ชนะ 3–2.
''รวมผลสองนัด เสมอ 3–3. เอฟ91 ดูเดแลงก์ ชนะลูกโทษ 5–4.''
''รวมผลสองนัด เสมอ 2–2. ลูโดโกเรตส์ รัซกราด ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน.''
''รวมผลสองนัด เสมอ 4–4. คาราบัก ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน.''
''รวมผลสองนัด เสมอ 3–3. สโลวาน บราติสลาวา ชนะด้วยกฏประตูทีมเยือน.''
รวมผลสองนัด อัสตานา ชนะ 3–2.
โรตีโบเลิน
โรตีโบเลิน (roti bolen) เป็นขนมอบอินโดนีเซียอย่างหนึ่ง มีเปลือกซ้อนกันหลายชั้นคล้ายครัวซ็องซึ่งได้จากการรีดชั้นแป้งโดกับชั้นเนยหรือเนยเทียม แล้วสอดไส้เนยแข็งและกล้วย บางสูตรสอดไส้ทุเรียน ขนมชนิดนี้แสดงให้เห็นถึงอิทธิพลจากแป้งพายแบบยุโรป
มิแรนดา (ดาวบริวาร)
มิแรนดา (Miranda) หรือเป็นที่รู้จักว่า Uranus V เป็นดาวบริวารลำดับที่ 14 นับตามระยะทางจากดาวยูเรนัส ถูกค้นพบเมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1948 โดย เจอราร์ด ปีเตอร์ ไคเปอร์ ชื่อ มิแรนดา มาจาก วรรณกรรมของเชกสเปียร์ เรื่อง The Tempest
ลักษณะทางกายภาพ
พื้นผิวของมิแรนดาส่วนใหญ่เป็นน้ำแข็ง มีหินซิลิเกตและสารประกอบอินทรีย์ อยู่ภายใน พื้นผิวของมิแรนดามีพื้นผิวที่แตกออกจากกันมากซึ่งยังไม่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ ทฤษฏีก่อนหน้านี้ คือ เมื่อยานวอยเอจเจอร์ 2 บินผ่าน ดาวยูเรนัสเมื่อปี ค.ศ. 1986 ที่มิแรนดาได้มีการแตกออกเป็นเสี่ยงๆโดยการชนที่มีพลังมาก
รายพระนามพระมหากษัตริย์อินเดีย
ต่อไปนี้เป็นบทความเกี่ยวกับรายพระนามพระมหากษัตริย์อินเดีย เป็นหนึ่งในหลาย ๆ รายชื่อผู้ดำรงตำแหน่งที่เป็นพระมหากษัตริย์ รวมถึงผู้ที่กล่าวว่าได้ปกครองส่วนหนึ่งของอนุทวีปอินเดีย รวมถึงประเทศศรีลังกาอีกด้วย พระมหากษัตริย์ชาวอินเดียยุคแรกรู้จักเฉพาะจากวรรณคดีสันสกฤตเท่านั้น โดยเฉพาะมหากาพย์มหาภารตะและรามายณะ ซึ่งทั้งสองได้ให้รายละเอียดของพระมหากษัตริย์มากมาย และปฏิสัมพันธ์ระหว่างกัน นักประวัติศาสตร์หลายคนถือว่าสิ่งเหล่านี้เป็นแหล่งที่เกี่ยวข้องมากที่สุดของยุคประวัติศาสตร์ตอนต้น และมหากาพย์เหล่านี้ได้รับการพัฒนาหลายศตวรรษหลังจากช่วงเวลาหลัก
เอกสารทางประวัติศาสตร์ประเภทแรก ๆ ได้แก่ เหรียญโลหะหรือกหาปณะที่มีไม้บรรทัด หรืออย่างน้อยราชวงศ์ ในเวลานั้น เหรียญที่มีเครื่องหมายเจาะเหล่านี้ออกประมาณ 600 ปีก่อนคริสตศักราช และอุดมสมบูรณ์ภายใต้ราชวงศ์โมริยะใน 300 ปีก่อนคริสตศักราช นอกจากนี้ยังมีศิลาจารึกและบันทึกสารคดีจากวัฒนธรรมต่างประเทศในช่วงเวลานี้
นักปกครองจักรพรรดิหลักหรือปกครองจักรพรรดิกัวซีของอินเดียเหนือค่อนข้างชัดเจนตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป แต่นักปกครองท้องถิ่นจำนวนมาก และสถานการณ์ในที่ราบสูงเดกกันและอินเดียใต้มีจารึกหินที่ชัดเจนน้อยกว่าตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษแรก แหล่งที่มาหลักของประวัติศาสตร์อินเดียใต้คือวรรณคดีสังคม (Sangam) ที่มีอายุตั้งแต่ 300 ปีก่อนคริสตศักราช วันที่สำหรับนักปกครองหลายคนเป็นการเก็งกำไรหรืออย่างน้อยก็ไม่แน่นอน ประวัติสมัยต้นของหลายราชวงศ์ของอินเดียโบราณและปัจจุบันยังไม่แน่นอน
อาณาจักรไหเหยะ
ต่อมาถูกแบ่งแยกตามวรรณะย่อยต่างๆ ได้แก่ กันสรา กเสรา ตมระกร ฐาเฐระ ตัมบัต และอีกมากมาย
อาณาจักรไหเหยะยุคกลาง
หลายราชวงศ์ในยุคกลางตอนต้น ซึ่งรวมถึงราชวงศ์กลจุรีและอาณาจักรมูษิกแห่งเกรละ อ้างว่าสืบเชื้อสายมาจากไหเหยะ
ราชวงศ์พริหัทรถะ (1700 – 682 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้าริพุนชัยเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าปรัทโยตในปี 682 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์ปรัทโยต (682 – 544 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้าวรรธิวรรธนะเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าพิมพิสารในปี 544 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์หรยังกะ (544 – 413 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์หารยังกะเป็นราชวงศ์ที่ปกครองแคว้นมคธ มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองราชคฤห์ต่อมาพระเจ้าอุทัยภัทรย้ายเมืองหลวงไปยังเมืองปาฏลีบุตร ราชวงศ์นี้ปกครองตั้งแต่ 544 ปีก่อนคริสตกาล–413 ปีก่อนคริสตกาล ราชวงศ์หารยังกะสิ้นสุดลงเมื่ออำมาตย์ศิศุนาครัฐประหารยึดอำนาจพระเจ้านาคทาสกะ เนื่องราชวงศ์หารยังกะเป็นราชวงศ์ปิตุฆาตโดยตลอด จึงทำรัฐประหารเพื่อมิให้เป็นเสนียดแก่อาณาจักรอีก
ราชวงศ์ศิศุนาค (413 – 345 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้ามหานันทินสูญเสียอาณาจักรของพระองค์โดยพระเจ้ามหาปัทมนันทะ พระโอรสนอกสมรส ในปี 345 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์นันทะ (345 – 322 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้าธนานันทะสูญเสียอาณาจักรของพระองค์ไปยังพระเจ้าจันทรคุปตเมารยะหลังจากพ่ายแพ้โดยเขาในปี 322 ปีก่อนคริสตกาล)
ราชวงศ์โมริยะ (322 – 184 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้าพฤหทรถะเมารยะเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าปุษยมิตรศุงคะในปี 185 ปีก่อนคริสตกาล)
จักรวรรดิศุงคะ (185 – 73 ปีก่อนคริสตกาล)
(พระเจ้าเทวภูติเป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์ ถูกโค่นล้มโดยพระเจ้าวสุเทวะกันวะ ในปี 73 ปีก่อนคริสตกาล)
อาณาจักรกลิงคะยุคแรก (1700 – 700 ปีก่อนคริสตกาล)
ตามคำกล่าวของมหาภารตะและปุราณะบางส่วน พระเจ้ากลิงคะทรงสถาปนาอาณาจักรกลิงคะ ในภูมิภาคปัจจุบันของชายฝั่งโอริศา (โอฑิศา) รวมทั้งเซอร์คาร์เหนือ มหาภารตะยังกล่าวถึงพระศรุตยุธองค์หนึ่งว่าเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรกลิงคะที่เข้าร่วมค่ายเการพ ในพระไตรปิฎกว่า พระเจ้ามหาโควินท์สุตตังต์, พระเจ้่ากลิงคะ และผู้ปกครอง พระเจ้าสัตตาภูได้รับการกล่าวถึง.