cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มาร์การิดาแห่งพรอว็องส์
พระราชินีม่าย
หลังการสิ้นพระชนม์ของหลุยส์ในครูเสดครั้งที่สองของพระองค์ใน ค.ศ.1270 ในช่วงที่มาร์การ์เร็ตยังคงอยู่ในฝรั่งเศส พระองค์กลับไปพรอว็องส์ มาร์การิดาเป็นบุคคลที่เคลื่อนไหวทางการเมืองมากขึ้นหลังการสิ้นพระชนม์ เอ็มเมอร์สันเขียนว่าพระองค์รีบเร่งเป็นพิเศษในการตั้งกองทหารขึ้นมาปกป้องสิทธิ์ของพระองค์ในพรอว็องส์ ที่ซึ่งพระอนุชาของพระสวามีของพระองค์ ชาร์ลแห่งอ็องฌู ยังคงรักษาอำนาจทางการเมืองและการควบคุมดินแดนไว้ได้หลังการสิ้นพระชนม์ของพระมเหสี ขัดกับความตั้งใจของเคานต์คนก่อนที่ตายใน ค.ศ.1245 พระองค์ซื่อสัตย์ต่อพระขนิษฐา พระราชินีเอเลนอร์แห่งอังกฤษ และทั้งคู่ยังคงติดต่อกันจนกระทั่งเอเลนอร์สิ้นพระชนม์ใน ค.ศ.1291 ปีท้ายๆของพระองค์ถูกใช้ไปกับการทำงานในทางศาสนา รวมไปถึงการก่อตั้งสำนักชีนิกายฟรานซิสกันแห่งลูร์ซินส์ใน ค.ศ.1289 ตัวมาร์การิดาเองสิ้นพระชนม์ในปารีส ที่อารามพัวร์แคลร์ที่พระองค์ได้ก่อตั้ง เมื่อ 20 ธันวาคม ค.ศ.1295 ด้วยพระชนมายุ 74 ชันษา พระองค์ถูกฝังอยู่ใกล้ๆ (แต่ไม่ได้ติดกัน) กับพระสวามีในบาซิลิกาแห่งแซ็งต์เดอนีส์นอกปารีส
พระโอรสธิดา
มีพระโอรสธิดากับพระเจ้าหลุยส์ที่ 9 แห่งฝรั่งเศส 11 คน
อ้างอิง
1221 1295
สะพานรึงรา
สะพานรึงรา หรือสำเนียงเกาหลีใต้ว่า สะพานนึงนา  เป็นสะพานข้ามแม่น้ำแทดงแห่งหนึ่งในเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ อยู่ระหว่างสะพานอกรยู กับสะพานช็องนยู เชื่อมต่อระหว่างเขตโมรันบงกับเขตแทดงกัง ตัวสะพานทอดผ่านยังข้ามผ่านเกาะรึงราที่อยู่กลางแม่น้ำอีกด้วย ความยาวทั้งหมด 1,070 เมตร สร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2531 ภาพของสะพานนี้ปรากฏในธนบัตร 500 วอน เมื่อ พ.ศ. 2535
Arthrostylis
Arthrostylis เป็นสกุลพืชดอกในวงศ์กก ซึ่งเป็นพืชพื้นถิ่นในเขตออสเตรเลียเหนือ มีพืชเพียงชนิดเดียวในอยู่ในสกุลนี้คือ Arthrostylis aphylla R.Br.
อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส
อัลเกอไมเนอ เอ็สเอ็ส (Allgemeine SS) เป็นองค์กรกึ่งทหารหน่วยขนาดย่อยของหน่วยชุทซ์ชตัฟเฟิลของนาซีเยอรมนี ทำหน้าที่หลักคือการจัดการบริหารทางการเมืองต่าง ๆ ตามระบอบเผด็จการแบบฟาสซิส์ของพรรคนาซีในเยอรมนี เช่น กรมตำรวจ หน่วยข่าวกรองและความมั่นคงของรัฐ หน่วยการศึกษาธิการและหน่วยบริหารด้านเศรษฐกิจ เป็นต้น
เกาะรึงรา
รึงรา (ฮันกึล: 릉라도, ฮันจา: 綾羅島) เป็นเกาะแห่งหนึ่งในเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ อยู่กลางแม่น้ำแทดง มีพื้นที่ 1.3 ตารางกิโลเมตร โดยมีสะพานชองกริวและสะพานรึงราข้ามผ่าน
วัดป่าสัก (อำเภอเมืองสระบุรี)
วัดป่าสัก ตั้งอยู่เลขที่ 2 บ้านป่าสัก หมู่ที่ 4 ตำบลดาวเรือง อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีฐานะเป็นวัดราษฎร์ บริเวณตั้งวัดเป็นพื้นที่ราบติดริมบึง ที่ดินตั้งที่วัดมีเนื้อที่ 16 ไร่ 38 ตารางวา โฉนดที่ดินเลขที่ 10918
ประวัติ
วัดป่าสัก สมัยก่อนชื่อว่า วัดจำปาศักดิ์ หรือ วัดกุด สร้างเมื่อ พ.ศ. 2421 เดิมตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของที่ตั้งปัจจุบัน แต่เนื่องจากติดที่ดินของชาวบ้านทำให้ไม่สามรถขยายวัดได้ จึงได้ย้ายเสนาสนะมาสร้างขึ้นใหม่ในที่ปัจจุบัน ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2431
สโมสรฟุตบอลชลบุรีในฤดูกาล 2561
ฤดูกาล 2561 เป็นฤดูกาลที่ 13 ของสโมสรฟุตบอลชลบุรี ในไทยพรีเมียร์ลีก
ภาพรวม
{| class="wikitable" style="text-align: center" !rowspan=2|การแข่งขัน !colspan=8|ตารางคะแนน !G !W !D !L !GF !GA !GD !ชนะร้อยละ
! ทั้งหมด
ผู้เล่นที่ทำประตูสูงสุด
รวมทุกการแข่งขัน โดยถ้าประตูรวมเท่ากันจะเรียงตามหมายเลขเสื้อ
การซื้อ-ขาย
ตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงแรกเปิดเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 ถึง 5 กุมภาพันธ์ 2561
กลุ่มชนอิหร่าน
กลุ่มชนอิหร่าน (Iranian peoples; Iranic peoples ) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์-ภาษาอินโด-ยูโรเปียนจำนวนมาก ที่ระบุด้วยการใช้ภาษากลุ่มอิหร่านและวัฒนธรรมอื่นที่คล้าย ๆ กัน
สโมสรฟุตบอลชลบุรีในฤดูกาล 2561
การซื้อ-ขาย
ส่วนตลาดซื้อขายนักเตะฟุตบอลไทยช่วงที่สองจะเปิดในวันที่ 11 มิถุนายน ถึง 9 กรกฎาคม 2561
กลุ่มชนอิหร่าน
เชื่อว่าอิหร่านดั้งเดิมถูกรวมมาจากสาขาต่างหากของภาษากลุ่มอินโด-อิเรเนียนในเอเชียกลางช่วงกลางสหัสวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช ในช่วงสูงสุดตอนกลางสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ดินแดนของกลุ่มชนอิหร่านขยายไปถึงยูเรเชียสเตปป์ทั้งหมดจากที่ราบใหญ่ฮังการีทางตะวันตกถึงที่ราบสูงออร์ดอสทางตะวันออก และที่ราบสูงอิหร่านทางใต้ จักรวรรดิอิหร่านตะวันตกทางใต้ครอบครองพื้นที่โลกเก่าจำนวนมากในศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช ทำให้มีการสืบทอดวัฒนธรรมสำคัญ และอิหร่านตะวันออกแถบสเตปป์มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาการเป็นชนร่อนเร่ยูเรเชียและเส้นทางสายไหม
ในคริสต์สหัสวรรษที่ 1 พื้นที่อยู่อาศัยของกลุ่มชนนี้ส่วนใหญ่ที่อยู่ในพื้นที่สเตปป์และทะเลทรายของยูเรเชีย ลดลงจากการขยายตัวของชาวสลาฟ, เจอร์แมนิก, เตอร์กิก และมองโกล และมีหลายกลุ่มที่ถูกแผลงเป็นสลาฟ   และเติร์ก  กลุ่มชนอิหร่านในปัจจุบันมีทั้งบาลอจ, กีแลก, เคิร์ด, ลูร์, มอแซนเดรอน, ออสซีเชีย, พอมีรี, ปาทาน, เปอร์เซีย, ตัต, ทาจิก, ทอลิช, วาคี, ยัฆโนบี และซาซา กลุ่มชนในปัจจุบันอาศัยทั่วที่ราบสูงอิหร่าน ตั้งแต่คอเคซัสทางเหนือถึงอ่าวเปอร์เซียทางใต้ และประเทศตุรกีทางตะวันออกจนถึงซินเจียงตะวันออกทางตะวันออก —บางครั้งมีการเรียกภูมิภาคนี้ว่า ทวีปทางวัฒนธรรมอิหร่าน (Iranian Cultural Continent) ซึ่งนำเสนอถึงบริเวณไกลสุดของผู้พูดภาษาอิหร่านและอิทธิพลที่สำคัญของกลุ่มชนอิหร่านผ่านการเข้าถึงทางภูมิรัฐศาสตร์ของเกรตเตอร์อิหร่าน
บีตติงมายฮาร์ต
"บีตติงมายฮาร์ต" (Beating My Heart) คือซิงเกิลแรกของจอน แม็กลาฟลิน นักร้องหนุ่มชาวอเมริกันจากอัลบั้ม โอเคนาว ออกเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2551 ผ่านการดาวน์โหลดโปรแกรมดิจิตอลของไอทูนส์ เพลงนี้นับเป็นเพลงที่ประสบความสำเร็จสูงสุดของจอนในชาร์ต บิลบอร์ด โดยชัค เทย์เลอร์ จากนิตยสาร บิลบอร์ด กล่าวชื่นชมในผลงานเพลงนี้
มิวสิกวิดีโอของเพลงนี้ถ่ายทำ ณ มาลิบู รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (ฉากชายหาด) และวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 (ฉากแวร์เฮาส์) มิวสิกวิดีโอนี้เป็นผลงานการอำนวยการผลิตโดยไรอัน ทราวิส ปฐมทัศน์เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ผ่านเว็บไซต์แอมะซอน.คอม
เพลงนี้ขึ้นชาร์ต บิลบอร์ด อันดับสูงสุดที่ 38 และในประเภทชาร์ตเพลงผู้ใหญ่ยอดนิยม 40 เพลงในอันดับที่ 19
ซิกมา คอร์ปอเรชัน
ซิกมา คอร์ปอเรชัน (Sigma Corporation (株式会社シグマ)) เป็นบริษัทผลิตและจำหน่ายเลนส์อิสระ อุปกรณ์การถ่ายภาพ แฟรชและกล้องดิจิตอล โดยสินค้าทุกตัวของซิกมาผลิตขึ้นจากโรงงานในบันได (Bandai) จังหวัดฟูกูชิมะ ประเทศญี่ปุ่น แม้ว่าทางบริษัทจะผลิตกล้องดิจิตอลด้วยหลายรุ่น แต่กลับไม่ได้รับความนิยมมากเท่ากับเลนส์ ซึ่งได้ทำเมาท์ให้กับกล้องค่ายใหญ่อื่นๆ ในญี่ปุ่นด้วย เช่น แคนนอน นิคอน โซนี เพนแท็กซ์ โอลิมปัส และพานาโซนิก
บริษัทก่อตั้งขึ้นราว ค.ศ. 1961 โดยมิชิฮิโร ยามากิ (Michihiro Yamaki) ซึ่งได้เป็นประธานบริษัทจนกระทั่งเสียชีวิตลงในวัย 72 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2012
กล้องดิจิตอล DSLR ของซิกมานั้น ทำมาด้วยกันหลายรุ่น ได้แก่ SD9, SD10, SD14 SD15 และ SD1 ซึ่งทั้งหมดต่างใช้เซนเซอร์ เอ็กซ์3 จากโฟวีออน (Foveon) นอกจากนี้บริษัทก็ยังทำกล้องมิลเลอร์เลส เช่น Sigma SD Quattro และ SD Quattro H ซึ่งก็ใช้เซนเซอร์โฟวีออนควอทโทร (Foveon Quattro) ซึ่งเป็นรุ่นอัปเดตจากเอ็กซ์3 กล้องของซิกมาทุกตัว ใช้เมาท์ เอสเอ (SA mount) สำหรับกล้องคอนแพ็กต์ระดับไฮเอน ซิกมาก็มีรุ่น Sigma DP ซึ่งใช้เซนเซอร์โฟวีออนควอทโทรเช่นกัน
ซิกมา เป็นบริษัทผลิตเลนส์อิสระที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและเป็นบริษัทธุรกิจครอบครัว จวบจนปัจจุบัน
จอห์น เนวิลล์ มาร์ควิสที่ 1 แห่งมอนทากิว
จอห์น เนวิลล์ มาร์ควิสแห่งมองตากิวที่ 1 (John Neville, 1st Marquess of Montagu หรือ John Mortimer หรือ the Captain of Kent) (ราว ค.ศ. 1431 - 14 เมษายน ค.ศ. 1471) จอห์น เนวิลล์ มาร์ควิสแห่งมองตากิวที่ 1เป็นขุนนางชาวอังกฤษผู้เป็นนักการทหารฝ่ายยอร์คในสงครามดอกกุหลาบ มาร์ควิสแห่งมองตากิวมีชื่อเสียงในการเป็นผู้กำจัดผู้ต่อต้านฝ่ายแลงคาสเตอร์ทางเหนือของอังกฤษในต้นรัชสมัยของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 4
มาร์ควิสแห่งมองตากิวเป็นบุตรของริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งซอลสบรีที่ 5 และแอลิซ เนวิลล์ เคานเทสแห่งซอลสบรีที่ 5 และเป็นน้องของริชาร์ด เนวิลล์ เอิร์ลแห่งวอริคที่ 16 หรือ “วอริคผู้สร้างกษัตริย์”
ดูเพิ่ม
1431 1471
นกกระจอกใหญ่
นกกระจอกใหญ่ (House Sparrow) เป็นนกจับคอนในวงศ์นกกระจอก มีชื่อต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น เช่น English Sparrow, Indian Sparrow, และ Spatzie หรือ Spotsie ถิ่นอาศัยตามธรรมชาติส่วนใหญ่อยู่ในแถบยุโรปบริเวณเมดิเตอร์เรเนียนและในเอเชียบางส่วน มีการนำนกเข้าสู่พื้นที่ในหลายๆส่วนบนโลกทั้งแบบตั้งใจหรือเป็นอุบัติเหตุ ทำให้นกกระจอกใหญ่มีการกระจายพันธุ์เกือบทั่วโลก มันสามารถปรับตัวเข้ากับถิ่นอาศัยของมนุษย์ได้ง่าย นกกระจอกใหญ่เป็นนกขนาดเล็กตัวอ้วนกลม มีสีขนน้ำตาลถึงเทา
ลักษณะ
นกกระจอกใหญ่เป็นนกอ้วนกลม ปกติมีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางประมาณ 16 ซม. หรืออยู่ในช่วง 14-18 ซม. มีหัวกลมใหญ่ หางสั้น ปากหนา มีน้ำหนัก 24-39.5 กรัม ขึ้นอยู่กับเพศ ซึ่งโดยปกติเพศเมียมีขนาดเล็กกว่าเพศผู้ นกวัยอ่อนจะมีขนาดเล็กกว่า เพศผู้จะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูหนาว เพศเมียจะตัวใหญ่ขึ้นในฤดูผสมพันธุ์ ขึ้นอยู่กับชนิดย่อย และสิ่งแวดล้อม
นกเพศผู้มีขนคลุมหลังไหล่สีน้ำตาลมีลายดำ ส่วนหลังตอนล่าง ตะโพกและหางสีน้ำตาลแกมเทา กระหม่อมสีเทาค่อนข้างเข้ม ขณะที่แก้มและขนคลุมลำตัวด้านล่างเป็นสีเทาอ่อนกว่า บริเวณระหว่างปากจนถึงตา ตา คอและขนคลุมอกส่วนบนสีดำ ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ปากจะเป็นสีดำ แต่นอกฤดูผสมพันธุ์จะเป็นสีเนื้อๆและขนอกส่วนบนที่เป็นสีดำสนิทจะจางลง นกเพศเมียมีขนคลุมลำตัวโดยทั่วไปเป็นสีน้ำตาลอ่อน มีคิ้วสีเนื้อ ปากสีเนื้อ คล้ายนกกระจอกตาลเพศเมีย แต่มีลายขีดสีน้ำตาลจางๆที่หลัง
การกระจายพันธุ์และถิ่นอาศัย
นกชนิดนี้มีแหล่งกำเนิดในตะวันออกกลางและกระจายออกไปพร้อมๆกับการเกษตรไปยังส่วนใหญ่ของยูเรเชีย และบางส่วนของอาฟริกาเหนือ ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นกก็กระจายตัวอยู่เกือบทั่วโลก ส่วนใหญ่เกิดจากการที่มนุษย์นำเข้าไปอย่างตั้งใจ และยังมีจากการเดินทางของนกเองตามธรรมชาติ นกกระจอกใหญ่ถูกนำเข้าไปยังทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง อเมริกาใต้ อาฟริกาใต้ บางส่วนของอาฟริกาตะวันตก ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเกาะต่างๆทั่วโลก จัดเป็นนกในธรรมชาติที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมากที่สุดในโลก ในบางที่นกชนิดนี้กลายเป็นสัตว์รบกวน และไปรุกรานนกเจ้าถิ่นจนแทบสูญพันธุ์
แหล่งข้อมูลอื่น
Sparrow
นักบุญเจอโรมในป่า
ดูบทความหลักที่ นักบุญเจอโรม
นักบุญเจอโรมในป่า (St. Jerome in the Wilderness) เป็นจิตรกรรมที่เขียนโดยเลโอนาร์โด ดา วินชีจิตรกรสมัยเรอเนซองส์ชาวอิตาลี ที่เขียนราวปี ค.ศ. 1480 ในปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน, โรมในประเทศอิตาลี
หัวเรื่องและวิธีเขียน
ภาพนี้เป็นภาพของนักบุญเจอโรมระหว่างที่ไปวิปัสสนาอยู่ในทะเลทรายที่ซีเรียโดยใช้ชีวิตอย่างฤๅษี ที่เท้ามีสิงห์โตที่หมอบเชื่องเป็นเพื่อนอยู่ หลังจากที่นักบุญเจอโรมช่วยถอนหนามออกจากอุ้งตีนให้ สิงห์โตจึงเป็นเครื่องหมายแทนตัวอย่างหนึ่งของนักบุญเจอโรม ทางด้านซ้ายของภาพในฉากหลังเป็นภูมิทัศน์ที่เป็นหินอยู่กลางหมอกซึ่งเลโอนาร์โดใช้เทคนิค “sfumato” ที่มีชื่อเสียงในการเขียน ปากช่องบนผาทางขวายังอยู่ในระหว่างการร่าง ที่เห็นชัดอยู่อย่างเดียวคือวัดบนร่างบาซิลิกา ซึ่งเป็นการแสดงความสำคัญของนักบุญเจอโรมในคริสต์ศาสนาตะวันตกว่าเป็นคนหนึ่งในคริสต์ศาสนปราชญ์
ประวัติการเป็นเจ้าของ
แผงถูกตัดเป็นสองชิ้นอยู่ระยะหนึ่งแต่กลับมารวมกันในคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยนักสะสมศิลปะคาร์ดินัล โจเซฟ เฟช (Joseph Fesch) ลุงของนโปเลียน โบนาปาร์ต ตำนานที่นิยมกันเล่าว่าคาร์ดินัลเฟชพบส่วนของภาพที่เป็นร่างส่วนบนของนักบุญขายเป็นส่วนบนของโต๊ะอยู่ที่โรม หลายปีต่อมาก็พบชิ้นที่สองที่เป็นส่วนหัวของนักบุญที่ช่างทำรองเท้าใช้เป็นม้านั่ง ไม่ว่าเรื่องการพบจะจริงแท้อย่างไรแผงที่ซ่อมก็ถูกขายให้แก่สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 9 ผู้นำไปตั้งในพิพิธภัณฑ์วาติกัน ความเห็นที่ว่าภาพ “นักบุญเจอโรมในป่า” เคยเป็นส่วนหนึ่งของงานสะสมของจิตรกรอันเจลิคา คอฟมันน์ แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับกันในหมู่นักวิชาการเมื่อไม่นานมานี้
จักรพรรดิถังเซี่ยนจง
เมื่อพระราชบิดาสละราชสมบัติลงในปี ค.ศ. 805 (พ.ศ. 1348) ขณะนั้นพระองค์มีพระชนม์ได้ 27 พรรษา ทรงเริ่มควบคุมอำนาจและสิทธิ์ในทหารของผู้ว่าการรัฐและปราบปรามกลุ่มอำนาจต่าง ๆ ทั้งผู้ว่าการรัฐและเชื้อพระวงศ์ และเมื่อปราบปรามได้หมดแล้วจึงทำให้อำนาจทั้งหมดกลับมาอยู่ในมือของราชสำนักอีกครั้ง
พระองค์หารู้ไม่ว่าอำนาจทั้งหมดไม่ได้อยู่ที่จักรพรรดิ แต่อยู่ที่ขันทีทั้งหลาย จักรพรรดิเสี้ยนจงทรงถูกปลงพระชนม์โดยขันทีที่ชื่อเฉินหงจี เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 820 (พ.ศ. 1363) ขณะพระชนม์ได้ 42 พรรษา
โอรสของพระองค์ที่ประสูติแต่พระสนมกัว พระนามว่าองค์ชายหลี่เฮง จึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิถังมู่จง
778820
โบสถ์น้อยซัสเซตตี
ชาเปลซาสเซ็ตติ (Sassetti Chapel; ภาษาอิตาลี: Cappella Sassetti) เป็นชาเปลที่ตั้งอยู่ภายในวัดซานตาทรินิตาที่เมืองฟลอเรนซ์ในประเทศอิตาลี สิ่งที่สำคัญที่สุดภายในชาเปลคืองานจิตรกรรมฝาผนังชิ้นเอกโดยโดเมนนิโค เกอร์ลันเดาที่เป็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิ
ประวัติ
ฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ (Francesco Sassetti) (ค.ศ. 1421-ค.ศ. 1490) ผู้เป็นผู้จัดการผู้มีอำนาจของธนาคารเมดิชิที่เจนัว ในปี ค.ศ. 1478 ฟรานเชสโกซื้อชาเปลนักบุญฟรานซิสจากวัดซานตาทรินิตาในเมืองฟลอเรนซ์ หลังจากที่ทางวัดโดมินิคันซานตามาเรียโนเวลลาไม่ยอมรับข้อเสนอที่จะให้ตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นภาพฉากชีวิตของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิในชาเปลที่เคยเป็นของตระกูลเมดิชิ แต่ชาเปลนั้นก็มาตกแต่งด้วยจิตรกรรมฝาผนังโดยเกอร์ลันเดาที่ปัจจุบันรู้จักกันในชื่อว่าชาเปลทอร์นาบุโอนิ (Tornabuoni Chapel) มาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14
ฟรานเชสโกจ้างจิตรกรที่มีชื่อเสียงที่สุดในฟลอเรนซ์ขณะนั้น--โดเมนนิโค เกอร์ลันเดา วันลงนามในสัญญาลงชื่อใกล้กับภาพเหมือนของฟรานเชสโกและภรรยาในวันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 1480 แม้ว่าการเขียนภาพจะไม่ได้เริ่มจนระหว่างปี ค.ศ. 1483 ถึงปี ค.ศ. 1486 ส่วนฉากแท่นบูชาเอกของชาเปลเป็นภาพ “การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1485
ภายในชาเปลเกอร์ลันเดาเขียนภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสที่รวมภาพบุคคลสำคัญๆ หลายคนในสังคมและฉากภูมิทัศน์ร่วมสมัยของฟลอเรนซ์ขณะนั้น ลักษณะงานส่วนใหญ่มีอิทธิพลมาจากตระกูลการเขียนภาพแบบเฟลมมิชโดยเฉพาะจากงาน “ฉากแท่นบูชาพอร์ตินาริ” โดย ฮูโก ฟาน เดอร์ โกส์ที่ถูกนำกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 (ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ)
ชาเปลซาสเซ็ตติได้รับการบูรณะในปี ค.ศ. 2004
โครงสร้าง
ชาเปลก็เช่นเดียวกับตัววัดที่ตั้งที่เป็นสถาปัตยกรรมแบบกอธิค
ภาพจิตรกรรมฝาผนังเขียนบนผนังสามด้านภายในกรอบตกแต่ง สองด้านของชาเปลเป็นที่บรรจุศพของฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติและภรรยานอรา คอร์ซิภาพใต้ซุ้มตกแต่งทองโดยจูลิอาโน ดา ซานกาลโล  ฉากแท่นบูชาเอกตรงกลางชาเปลล้อมรอบด้วยการตกแต่งให้เหมือนหินอ่อนเป็นกรอบ สองข้างฉากเป็นภาพฟรานเชสโกและนอราคุกเข่าแสดงความเคารพไปทางฉากแท่นบูชา ฟรานเชสโกทางขวานอราทางซ้าย
นอกจากจะเขียนจิตรกรรมฝาผนังของภายในชาเปลแล้วเกอร์ลันเดาก็ยังเขียนส่วนที่เป็นแขนกางเขนของวัดด้วย แต่ถูกฉาบปูนทับในคริสต์ศตวรรษที่ 18 แต่มาพบอีกครั้งในปี ค.ศ. 1895 งานนอกชาเปลระบุว่าวาดโดยพี่น้องเกอร์ลันเดา (โดเม็นนิโค, ดาวิด, เบเนเด็ตโต) และผู้ช่วย เกอร์ลันเดาใช้ทัศนมิติที่ทำให้ผู้ดูจากข้างล่างมองเห็นภาพที่ดูเหมือนจะถูกต้องตามความเป็นจริง
ฉากแรกที่เขียนเหนือชาเปลคือ “ประกาศกีทิเบอร์ทีนประกาศการมาเกิดของพระเยซู” แก่ออกัสตัส ซีซาร์ สันนิษฐานกันว่าใบหน้าของประกาศกีคือใบหน้าของซิบิเลียลูกสาวของฟรานเชสโก บนเสาที่แยกชาเปลซาสเซ็ตติจากชาเปลอื่นเป็นภาพรูปปั้นของเดวิดแบบจิตรกรรมเอกรงค์ บนเพดานของชาเปลเป็นประกาศกีสี่องค์ล้อมรอบด้วยเพลิงทองและถือแถบที่ประกาศคำพยากรณ์ที่เวอร์จิล (Virgil) เป็นผู้กำหนด
ชีวิตของนักบุญฟรานซิส
จิตรกรรมฝาผนังชุดชีวิตวาดบนผนังสามด้านของชาเปลเป็นฉากจากประวัติของนักบุญฟรานซิสแห่งอาซิซิที่มีด้วยกันทั้งหมดหกฉาก:
เกอร์ลันเดาอาจจะไม่เคยเห็นภาพชุดชีวิตของนักบุญฟรานซิสในมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่อาซิซิ แต่น่าจะทราบถึงภาพชุดเดียวกันในชาเปลบาร์ดิในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ที่วาดโดยจอตโต ดี บอนโดเนในคริสต์ศตวรรษที่ 14
“นักบุญฟรานซิสสละสมบัติ”
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสประกาศสละสมบัติทางโลกทั้งหมดโดยถอดเสื้อผ้าออกหมดต่อหน้าสาธารณชนโดยมีบาทหลวงแห่งเปรูเจียเป็นผู้ปกป้อง พ่อที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงถูกรั้งตัวอยู่ทางซ้าย ฉากในภาพเป็นฉากในเมืองทางตอนเหนือของยุโรปที่เชื่อกันว่าเป็นเมืองเจนีวาหรือลีอองที่ซาสเซ็ตติเคยไปทำงานให้ตระกูลเมดิชิ ตัวแบบรองๆ ในภาพอาจจะวาดโดยพี่น้องของโดเม็นนิโคและเวิร์คช็อพ
“อนุมัติกฎฟรานซิสกัน”
ฉากนี้ตั้งอยู่ตรงกลางด้านบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตะปาปาโฮโนริอุสที่ 3ที่มหาวิหารเซนต์จอห์นแลเตอร์รันในโอกาสที่ทรงอนุมัติลัทธิฟรานซิสกัน ฉากเกิดขึ้นภายในมหาวิหารซึ่งทำให้ซุ้มโค้งของชาเปลเปรียบเหมือนซุ้มประตูชัย (triumphal arch) รายละเอียดอื่นๆ ในภาพแสดงว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นที่ฟลอเรนซ์แทนที่จะเป็นโรม เพราะฉากหลังเป็นจตุรัสซินยอเรีย (Piazza della Signoria),พาลัซโซ เวคคิโอ (Palazzo Vecchio) และศาลาลันซิ (Loggia dei Lanzi) (ที่ขณะนั้นยังไม่มีรูปปั้นต่างๆ) การเลือกฟลอเรนซ์ก็เป็นนัยในการแสดงถึงความมีอำนาจและฐานะของฟลอเรนซ์ในขณะนั้น ในหมู่นักมนุษย์วิทยาถือกันว่าฟลอเรนซ์เป็นโรมหรือเยรุซาเล็มใหม่
ภาพร่างของงานชิ้นนี้ที่ปัจจุบันอยู่ที่เบอร์ลินแสดงให้เห็นว่าเกอร์ลันเดาตั้งใจจะเขียนภาพที่มีลักษณะโบราณกว่าภาพที่เห็นในปัจจุบันเป็นแบบไอคอนตามแบบจิตรกรรมฝาผนังในวัดซานตาโครเชโดยไม่มีภาพเหมือน แต่มาเปลี่ยนแปลงโดยการแบ่งภาพออกเป็นสามตอน: บันได, วัด และฉากหลัง ทางด้านขวาด้านหน้าเป็นภาพพี่เขยของซาสเซ็ตติ กอนฟาโลเนียริ ดิ จุสติเซีย อันโตนิโอ พุชชิ (Gonfaloniere di Giustizia Antonio Pucci), นายจ้างลอเรนโซ เดอ เมดิชิ; ตัวฟรานเชสโกเองและลูกชายเฟเดอริโค ลอเรนโซยกมือทักทายอักโนโล โพลิเซียโน ครูของลูกชายสามคนที่กำลังเดินขึ้นบันไดตามมา (จุยเลียโน (Giuliano di Lorenzo de' Medici), เปียโร (Piero di Lorenzo de' Medici) และ จิโอวานนิ ผู้ต่อมาเป็นพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ตามด้วยสมาชิกของสถาบันมนุษย์วิทยา ลุยจิ พุลชิ (Luigi Pulci) และ มัตเตโอ ฟรังโค (Matteo Franco) ซาสเซ็ตติชี้ไปทางกลุ่มลูกชายอีกด้านหนึ่งของบันได: กาเลอัซโซ, เทโอโดโร และโคสิโม
ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาแสดงภาพเหมือนของคนสำคัญๆ ในฟลอเรนซ์ในคริสต์ศตวรรษที่ 15 แต่ไม่เหมือนกับงานของบอตติเชลลีที่ก็เขียนภาพของตระกูลเมดิชิเช่นกัน แต่งานของบอตติเชลลีไม่มีลักษณะเก๋ (stylised) หรือ เทิดทูนตัวแบบ (idealised) เท่างานของเกอร์ลันเดา
“นักบุญฟรานซิสลุยไฟ”
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมขวาบนของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสเทศนาสุลต่านอัล-คามิลแห่งจักรวรรดิออตโตมัน (Al-Kamil) ผู้มีพระราชโองการให้นักบุญฟรานซิสลุยไฟเพื่อเป็นการพิสูจน์ถึงความศรัทธา องค์ประกอบของภาพคล้ายงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชโดยมีสุลต่านอยู่กลางภาพ นักบุญฟรานซิสอยู่ทางขวากับหลวงพ่อฟรานซิสกันที่ติดตามมา แต่ความสามารถในการเขียนตัวแบบด้านหน้าที่หันหลังให้ผู้ดูทำให้เป็นงานที่เรียกว่าดีที่สุดในภาพชุดนี้
“ปาฏิหาริย์ของแผลศักดิ์สิทธิ์”
ฉากนี้ตั้งอยู่ที่มุมซ้ายล่างของผนัง เป็นภาพนักบุญฟรานซิสคุกเข่าอ้าแขนรับการมาปรากฏตัวของพระเยซูบนกางเขนรับโดยกลุ่มเทวดาเชอรูบิม จิตรกรรมฝาผนังเขียนภายในสิบวัน แม้ว่าองค์ประกอบของภาพจะคล้ายกับงานของจอตโตในวัดซานตาโครเช แต่เกอร์ลันเดาน่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากงานแกะหินอ่อนนูนบนแท่นเทศน์ของเบ็นเนเด็ตโต ดา มาเอียโน (Benedetto da Maiano) ในวัดซานตาโครเชเช่นกัน ปาฏิหาริย์ในภาพเกิดขึ้นที่ลาเวอร์นา (La Verna) ที่เห็นปราสาทอยู่ในฉากหลังที่วาดอย่างละเอียดละออรวมทั้งกวางที่วาดอย่างงดงาม ทางขวาเป็นภาพเมืองริมฝั่งทะเลสาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปิซาที่รวมทั้งมหาวิหารปิซาและหอเอนปิซา
“ความตายของนักบุญฟรานซิส”
ฉากสุดท้ายของภาพชุดอยู่ทางมุมล่างซ้ายของผนังเป็นฉากที่เขียนเสร็จภายใน 28 วัน เป็นภาพร่างของนักบุญฟรานซิสที่เสียชีวิตไปแล้วที่นอนอยู่บนแท่นวางร่างผู้เสียชีวิต (catafalque) กลางวัดแบบเรอเนสซองซ์ ล้อมรอบไปด้วยนักบวชและคนอื่นๆ การวางองค์ประกอบมาจากงานของจอตโตในวัดซานตาโครเชที่จะเห็นได้จากรายละเอียดต่างๆ เช่นการวางท่าของนักบวช แต่เกอร์ลันเดาจะเพิ่มรายละเอียดที่ต่างออกไปเช่นฉากหลังที่ยิ่งใหญ่ และท่าทางการตอบรับของบุคคลต่างๆ ในภาพ
ชายสามคนทางขวาที่เป็นพ่อและลูกชายกับหลานอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวซาสเซ็ตติ ทางด้านขวาเป็นครูโปลิเซียโนที่ยืนข้างบาโทโลมิโอ โฟนซิโอ (Bartolomeo Fonzio)
“นักบุญฟรานซิสชุบชีวิตเด็ก”
เด็กที่ได้รับการชุบชีวิตอยู่กลางองค์ประกอบของภาพ นั่งประสานมือบนที่นอนที่คลุมด้วยผ้าและเครื่องตกแต่งอย่างตะวันออก นักบุญฟรานซิสปรากฏตัวให้พรจากฟ้าด้านบนของภาพ สองข้างภาพเป็นกลุ่มคนที่เห็นเหตุการณ์ ในบรรดาผู้คนก็มีผู้ที่เป็นที่รู้จักกันในฟลอเรนซ์ในสมัยนั้น ผู้หญิงห้าคนทางด้านซ้ายอาจจะเป็นลูกสาวของฟรานเชสโก ซาสเซ็ตติ สามีและคู่หมั้นอยู่ทางขวา ชายคนสุดท้ายของแถวซ้ายแรกคือตัวเกอร์ลันเดาเอง และที่น่าสังเกตอีกอย่างหนึ่งคือสาวใช้ชาวมัวร์ คนอื่นๆ ทางขวาก็มี มาโซ เดกลิ อัลบิซซิ (Maso degli Albizzi), อักโนโล อัคเชียโอลิ ดิ คัสสาโน (Agnolo Acciaioli di Cassano), ปัลลา สโตรซซิ (Palla Strozzi) และ เนริ ดิ จิโน คัปโปนิ (Neri di Gino Capponi) สองคนสุดท้ายอาจจะเป็นโพลซิอาโนและโฟนซิโอ
นอกจากนั้นฉากนี้ยังมีความสำคัญตรงที่แสดงรายละเอียดของจตุรัสซานตาทรินิตาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 โดยเห็นด้านหน้าวัดที่ยังเป็นแบบโรมาเนสก์, พาลัซโซสปินิ เฟโรนิที่ดูเหมือนป้อมและสะพานซานตาทรินิตา (Ponte Santa Trinita) ก่อนที่จะได้รับการตกแต่ง กลุ่มคนสามคนที่ยืนอยู่ปลายที่นอนว่ากันว่าเป็นผู้รับใช้
ฉากแท่นบูชาเอก
“การชื่นชมของคนเลี้ยงแกะ” เขียนในปี ค.ศ. 1485 ภาพนี้ได้ชื่อว่าเป็นงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งของเกอร์ลันเดาและของตระกูลการเขียนแบบฟลอเรนซ์ เป็นงานที่มีอิทธิพลมาจากตระกูลการเขียนภาพแบบเฟลมมิชโดยเฉพาะจากงาน “บานพับภาพพอร์ตินาริ” โดย ฮูโก ฟาน เดอร์ เกาะส์ ที่ถูกนำกลับมาฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 โดยตระกูลพอร์ตินาริสำหรับวัดซานอีจิดิโอ อิทธิพลที่ได้รับจะเห็นได้จากการวางองค์ประกอบและลักษณะการวาดที่เหมือนจริงของคนเลี้ยงแกะสามคนทางขวาของภาพที่คนหนึ่งเป็นภาพเหมือนตนเอง บนกรอบมีคำจารึก “ผู้ให้ความชื่นชมแก่พระแม่มารี” (“Ipsum quem genuit adoravit Maria”) ซึ่งอาจจะหมายถึงความรู้สึกของเกอร์ลันเดาเอง
นอกจากได้รับอิทธิพลของการเขียนของภาพเขียนเฟล็มมิชแล้วเกอร์ลันเดาก็ยังให้ความสนใจกับการวาดรายละเอียดทุกอย่างในภาพ และแต่ละอย่างที่วาดก็เป็นสัญลักษณ์; ทัศนมิติของภาพมีความรู้สึกว่าเบาและค่อยกลืนหายไปกับฉากหลังที่เป็นรายละเอียดของเนินและเมือง เมืองที่ใกลที่สุดทางขวาเป็นสัญลักษณ์ของเยรุซาเล็มที่มีโดม ด้านหน้าของเมืองมีต้นไม้ที่ตายแล้วซึ่งเป็นสัญลักษณ์ว่าได้รับความพ่ายแพ้จากการโจมตี เมืองทางซ้ายคือโรมซึ่งมีที่เก็บศพของออกัสตัส ซีซาร์ และ เฮเดรียนผู้ได้รับคำพยากรณ์เกี่ยวการมากำเนิดของพระเยซู (ผู้ขณะนั้นเชื่อกันว่าถูกบรรจุไว้ใต้ประตูมิลิซี (Torre delle Milizie)) แต่ในตัวเมืองมีวัดที่ดูคล้ายมหาวิหารฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นนัยว่าฟลอเรนซ์คือกรุงโรมใหม่
สองข้างฉากแท่นบูชาขนาบด้วยฟรานเชสโก และนอรา ซาสเซ็ตติผู้อุทิศคุกเข่าถวายความเคารพ
ฉากในภาพเกิดบนลานดอกไม้โดยมีพระแม่มารีอยู่ทางซ้ายด้านหน้าคุกเข่าต่อหน้าพระบุตรที่นอนอยู่หน้าโลงหินโรมันที่มีคำจารึกว่า “Ense cadens soly mo Pompei Fulvi[us] augur Numen aitquae me conteg[it] urna dabit” ที่เป็นนัยถึงการมากำเนิดของพระเยซูตามคำทำนายของฟุลเวียสที่ถูกสังหารโดยนายทหารโรมันปอมเปย์ผู้ยิ่งใหญ่ (Pompey the Great) ระหว่างการที่โรมันได้รับชัยชนะต่อเยรุซาเล็ม คำพยากรณ์กล่าวว่าจากโลงหินของฟุลเวียสพระผู้เป็นเจ้าจะมากำเนิดซึ่งเป็นนัยถึงชัยชนะของคริสต์ศาสนจักรต่อผู้นอกรีต
หินสามก้อนด้านหน้าภาพเป็นนัยถึงซาสเซ็ตติที่ในภาษาอิตาลีหมายถึงหินก้อนเล็กๆ บนหินก้อนหนึ่งมีนกโกลด์ฟินช์ซึ่งเป็นสัญญลักษณ์ของทุกขกิริยาของพระเยซูและการฟื้นชีพของพระองค์
Go! พรินเซส พรีเคียว
'''Go! พรินเซส พรีเคียว''' (Go! Princess Precure) เป็น อนิเมะ ในซีรีส์ของ พริตตี้เคียว ลำดับที่ 12 ผลิตโดย Toei Animation
เนื้อเรื่อง
นานมาแล้ว ฮารุโนะ ฮารุกะ ได้พบกับเด็กผู้ชายแปลกหน้าที่มีชื่อว่า "คานาตะ" เขาได้มอบคีย์แปลกประหลาดให้กับเธอและสัญญากันไว้ว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ต่อความฝัน ไม่กี่ปีต่อมา ฮารุกะที่อายุ 13 ปี ก็เข้าศึกษาต่อที่สถาบันโนเบิ้ล โรงเรียนประจำสำหรับเด็กหญิงและเด็กชายและถึงแม้ตอนนี้เธอก็ยังคงหวงแหนความฝันที่จะเป็นเจ้าหญิง ดั่งเช่นในนิทานที่ล้ำค่าของเธอเอง วันหนึ่งฮารุกะก็ได้พบกับภูติ 2 ตนจากอาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) พัฟและอโรม่าที่กำลังถูกศัตรูไล่ตาม พวกเขาบอกเธอว่าตอนนี้อาณาจักรของพวกเขากำลังถูกรุกรานโดยแม่มดดิสเปียร์ที่เปลี่ยนความฝันให้กลายเป็นความสิ้นหวังและทำให้ผู้คนในอาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) ถูกขังไว้ในประตูแห่งความสิ้นหวัง ด้วยความบังเอิญและไม่มีทางเลือก ภูติทั้ง 2 ตนจึงมอบพรินเซสเพอร์ฟูมให้แก่ฮารุกะ ทำให้ฮารุกะสามารถแปลงร่างเป็นเคียวฟลอร่า พรินเซสพรีเคียวที่สามารถต่อกรกับดิสเปียร์ได้ ในภายหลัง ไคโด มินามิ (เคียวเมอร์เมด) และอามาโนะงาวะ คิราระ (เคียวทวิงเกิ้ล) มาร่วมต่อสู้ในฐานะพรินเซสพรีเคียวเพื่อรวบรวมคีย์ที่จะเปิดประตูแห่งความฝันและปกป้องความฝันของผู้คนจากความสิ้นหวัง
ตัวละครหลัก
เคียวฟลอร่า (Cure Flora) / ฮารุโนะ ฮารุกะ (Haruno Haruka)
"เจ้าหญิงแห่งบุปผาที่เบ่งบานอย่างภาคภูมิ เคียวฟลอร่า!"
สีประจำตัว : "สีชมพู"
"Precure Floral Tourbillon!"
"Precure Rose Tourbillon!"
"Precure Lys Tourbillon!"
"Precure Trinity Explosion!"
"Precure Éclat Espoir!"
"Precure Grand Printemps!"
"Precure Sakura Turbulence!"
"Precure Grand Libération!"
"Precure Halloween Eclair!"
เคียวเมอร์เมด (Cure Mermaid) / ไคโด มินามิ (Kaido Minami)
"เจ้าหญิงแห่งท้องทะเลอันกระจ่างแจ่มชัด เคียวเมอร์เมด!"
สีประจำตัว : "สีฟ้า"
"ท่าไม้ตาย"
"Precure Mermaid Ripple!"
"Precure Trinity Lumiere!"
"Precure Frozen Ripple!"
"Precure Bubble Ripple!"
"Precure Coral Maelstrom!"
เคียวทวิงเกิ้ล (Cure Twinkle) / อามาโนะงาวะ คิราระ (Amanogawa Kirara)
"เจ้าหญิงแห่งดวงดาวที่ส่องประกาย เคียวทวิงเกิ้ล!"
สีประจำตัว : "สีเหลือง"
"Precure Twinkle Humming!"
"Precure Full Moon Humming!"
"Precure Meteor Humming!"
"Precure Galaxy Chorus!"
เคียวสการ์เล็ต (Cure Scarlet) / พรินเซสโฮปดีไลท์โทวะ (Princess Hope Delight Towa) / อาคางิ โทวะ (Akagi Towa) / ทไวไลท์ (Twilight)
"เจ้าหญิงแห่งเปลวเพลิงสีแดงฉาน เคียวสการ์เล็ต!"
"Precure Phoenix Blaze!"
"Precure Scarlet Illusion!"
"Precure Scarlet Spark!"
"Precure Scarlet Flame!"
"Precure Scarlet Prominence!"
ผู้ช่วยของพรีเคียว
พัฟ (Pafu)
ภูติที่มีลักษณะคล้ายสุนัขที่มาจากอาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) พร้อมกับอโรม่าพี่ชาย เพื่อที่จะตามหาพรินเซสพรีเคียว ชื่นชอบแฟชั่นและมักจะสะดุดหกล้มเพราะผมที่ยาวเกินไปบ่อยๆ เธอเป็นเมดฝึกหัดประจำพระราชวัง เธอจะเปลี่ยนร่างจนมีรูปร่างคล้ายกับเด็กผู้หญิงได้ในช่วงระหว่างเลซซั่นแฟรี่พาวเวอร์ของมิสชาร์มัวร์และในยามที่อยากเป็นประโยชน์เพื่อพรินเซสพรีเคียวอย่างแท้จริงก็จะถูกเดรสอัพและสามารถฉายแสงที่ช่วยเยียวยารักษาได้และดูเหมือนว่าเมื่อกลับไปอยู่ที่อาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) ก็สามารถใช้รูปร่างแบบมนุษย์ได้เช่นกัน
อโรม่า (Aroma)
พรินซ์โฮปแกรนด์คานาตะ (Prince Hope Grand Kanata)
เจ้าชายแห่งอาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) เมื่อนานมาแล้วเขาได้พบกับฮารุกะ เขาได้มอบเดรสอัพคีย์และสอนเธอเรื่องความสำคัญของความฝัน เขาเป็นกำลังใจสำคัญของฮารุกะและในการกอบกู้อาณาจักรแห่งความหวัง (โฮปคิงด้อม) เขาจึงมอบพรินเซสเพอร์ฟูมแก่พัฟและอโรม่าเพื่อไปตามหาพรินเซสพรีเคียวในโลกมนุษย์ มีความสามารถในการสีไวโอลิน เขาเป็นพี่ชายของโทวะและมีม้าที่ซื่อสัตย์ชื่อวิช เมื่อครั้งตอนที่ช่วยโทวะจากดิสเปียร์ ทำให้เขาต้องต่อสู้จนสูญเสียทั้งพลัง ความฝันและความทรงจำแต่เขาได้ความทรงจำกลับมาก็เพราะมีความฝันใหม่ที่อยากปกป้องความฝันของฮารุกะ
มิสชาร์มัวร์ (Miss Shamour)
ภูติที่มีลักษณะคล้ายแมว เธอเป็นรอยัลทิชเชอร์ที่พบได้ในพรินเซสเลซซั่นแพด คอยสอนบทเรียนต่างๆ ให้แก่พวกฮารุกะเพื่อให้กลายเป็นเจ้าหญิงที่เพรียบพร้อม เธอสามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ได้ อีกทั้งเธอยังเป็นผู้สอนไวโอลินแก่คานาตะอีกด้วย
ตัวละครอื่นๆ
ฮารุโนะ อิบูกิ (Haruno Ibuki)
คุณพ่อของฮารุกะ
ฮารุโนะ โมเอะ (Haruno Moe)
คุณแม่ของฮารุกะ
ฮารุโนะ โมโมกะ (Haruno Momoka)
น้องสาวของฮารุกะ
ไคโด สึคาสะ (Kaido Tsukasa)
คุณพ่อของมินามิ
ไคโด มาสึมิ (Kaido Masumi)
คุณแม่ของมินามิ
พี่ชายของมินามิ
ปลาโลมาที่เป็นเพื่อนของมินามิตั้งแต่สมัยเด็ก เคยช่วยชีวิตมินามิจากการจมน้ำ
ทาคามากาฮาระ เคน (Takamakahara Ken)
คุณพ่อของคิราระ
อามาโนะงาวะ สเตลล่า (Amanogawa Stella)
นานาเสะ ยุย (Nanase Yui)
เพื่อนร่วมห้องและรูมเมทของฮารุกะ ชื่นชอบหนังสือภาพและความฝันของเธอคือการเป็นนักเขียนหนังสือภาพสำหรับเด็ก เคยถูกช่วงชิงความฝันไปแต่ก็ได้เคียวฟลอร่ามาช่วยเอาไว้ ยุยเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพวกฮารุกะเป็นพรินเซสพรีเคียว
โมจิซึกิ ยูเมะ (Mochizuki Yume)
คุณครูผู้แต่งนิทานเรื่องเจ้าหญิงแห่งบุปผาที่ฮารุกะชื่นชอบและเป็นแรงบันดาลใจให้ฮารุกะอยากเป็นเจ้าหญิง อีกทั้งยังเป็นผู้อำนวยการของสถาบันโนเบิ้ลอีกด้วยและเป็นผู้ชักชวนให้โทวะเข้าเรียนในสถาบันโนเบิ้ล
ชิโรงาเนะ (Shirogane)
ผู้ดูแลหอหญิงของสถาบันโนเบิ้ล เป็นศิษย์รุ่นแรกของโรงเรียนและเป็นผู้ดูแลสวนกุหลาบกับบ้านกังหันเหนือหน้าผา
โบโรโร โบอังนู (Bauroro Bauannu)
ดีไซเนอร์ระดับโลก เคยทำงานกับคุณแม่ของคิราระและมีบทบาทการทำงานกับคิราระบ่อยๆ เขามักเรียกคิราระว่า "สตาร์พรินเซส" และเรียกสเตลล่าว่า "มายด์อะโฟรดิเต้" เขาชอบอุ้มแมวของเขาตลอดเวลา
นิชิคิโดะ (Nishikido)
ผู้สร้างและซ่อมไวโอลิน เปิดร้านไวโอลินทั้งยังเปิดสอนอีกด้วย เขาเคยช่วยชีวิตคานาตะเมื่อครั้งที่สูญเสียความทรงจำอีกด้วย
ผู้จัดการส่วนตัวของคิราระ
ไอฮาระ ยูกิ (Aihara Yuuki)
เพื่อนร่วมห้องของฮารุกะ อยู่ชมรมเทนนิสและชื่นชอบเทนนิสมาก เคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกับฮารุกะสมัยอนุบาล เป็นคนที่ชอบแกล้งฮารุกะและล้อเลียนความฝันของฮารุกะอยู่เสมอ มีความฝันที่อยากพิชิตถ้วยแกรนด์สแลมป์และเป็นนักเทนนิสอาชีพ แถมยังมีแฟนคลับ 3 คนที่ได้ปลื้มเอามากๆ
คิซารากิ เรย์โกะ (Kisaraki Reiko)
รุ่นพี่ปี 2 ประธานกรรมการรักษากฎระเบียบ เป็นคนเจ้าระเบียบและไม่ถูกโรคกับสุนัขแต่ในท้ายที่สุดก็หันมาชอบสุนัขเพราะได้ความช่วยเหลือของพวกฮารุกะและชอบพัฟเอามากๆ เธอมีความฝันคือเป็นผู้พิพากษา
นักเรียนชั้นปีที่ 3 สถาบันโนเบิ้ล ผู้สื่อข่าวประจำ มีความฝันอยากเป็นท็อปไอดอลระดับโลก มุ่งมั่นที่จะแข่งขันกับคิราระ
อาซูมะ เซย์ระ (Azuma Seira)
รองประธานนักเรียน เป็นคู่หูของอายากะคอยช่วยเหลือมินามิที่เป็นประธานนักเรียน เป็นพวกขาลุย มีความฝันคือเป็นนักเบสบอล
อิจูอิน คิมิมาโระ (Ijuin Kimimaro)
เซเลปคนดังในหมู่ระดับโลก นักเรียนของสถาบันโนเบิ้ลแต่ปัจจุบันไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ เมื่อมีวันหยุดก็จะกลับมาหามินามิที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กด้วยเจ็ตส่วนตัวบ่อยๆ ทึกทักเอาเองว่าเป็นคู่หมั้นของมินามิ
อิมางาวะ ชู (Imagawa Chu)
รองประธานนักเรียน ตัวแทนของหอพักชาย มีความฝันคือเป็นนักเคนโด้
โคชิบะ นาโอโตะ (Koshiba Naoto)
เลขาของกรรมการนักเรียน มีความฝันคือเป็นคุณหมอ
คิตาคาเสะ อาสึกะ (Kitakaze Asuka)
คุณหมอคิตาคาเสะ สัตวแพทย์ทางทะเลระดับโลก เคยถูกชักชวนให้เข้าร่วมกับบริษัทไคโดกรุ๊ปแต่ก็ปฏิเสธเพราะไม่อยากถูกผูกมัดและอยากรู้เรื่องราวของทะเล เป็นแรงบันดาลใจให้มินามิมีความฝันใหม่ที่อยากจะเป็นสัตวแพทย์
ฮานาเอะ (Hanae)
เพื่อนร่วมห้องของฮารุกะ เป็นคนดูแลกำจัดวัชพืชในสวนดอกไม้ที่ฮารุกะปลูกไว้ในตอนที่ฮารุกะไม่อยู่และเป็นคนจัดช่อดอกไม้ในห้องเรียนอยู่เสมอ ชื่นชอบดอกไม้เหมือนฮารุกะและได้ฮารุกะเป็นคนจุดประกายความฝันที่อยากเป็นฟลาวเวอร์โคออดิเนเตอร์ ฟุรุยะ (Furuya)
เพื่อนร่วมห้องของฮารุกะ ชมรมการแสดง รับบทเป็นโรเมโอ ในการแสดงละครของชั้นปี 1 ห้องบุปผา
ฮิราโนะ (Hirano)
เพื่อนร่วมห้องของฮารุกะ ชมรมการแสดง เป็นคนตื่นเวที รับผิดชอบด้านโปรดักชั่นในละครโรเมโอกับจูเลียตของชั้นปี 1 ห้องบุปผา
อาเคโบชิ คาริน (Akeboshi Karin)
นางแบบหน้าใหม่ที่ต้นสังกัดของคิราระดูแลอยู่
อาจารย์ซามะ (Sama Teacher)
อาจารย์ของสถาบันโนเบิ้ล ผู้มีความฝันหลากหลายตั้งแต่ประถมแต่สุดท้ายก็จบลงที่ความฝันอยากเป็นอาจารย์
พรินเซสพรีเคียวรุ่นก่อน (Past Princess Precure)
ชิเอริ (Chieri) : เจ้าหญิงแห่งบุปผาองค์ก่อน
เซอิ (Sei) : เจ้าหญิงแห่งดวงดาวองค์ก่อน
อุปกรณ์ของพรีเคียว
พรินเซสเพอร์ฟูม (Princess Perfume)
คริสตัลพรินเซสร็อด (Crystal Princess Rod)
สการ์เล็ตไวโอลิน (Scarlet Violin)
พรินเซสเลซชั่นแพด (Princess Lession Pad)
เดรสอัพคีย์ (Dress Up Key)
อาณาจักรดิสดาร์ค
ดิสเปียร์ (Dyspear)
โคลส (Close)
ชัต (Shut)
สต็อป (Stop)
เส้นขนานที่ 25 องศาใต้
เส้นขนานที่ 25 องศาใต้ คือวงกลมละติจูดที่ 25 องศา ด้านใต้ของระนาบศูนย์สูตรโลกทางใต้ของทรอปิกออฟแคปริคอร์น เส้นนี้ลากผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก ทวีปแอฟริกา มหาสมุทรอินเดีย ออสตราเลเซีย มหาสมุทรแปซิฟิก และทวีปอเมริกาใต้
Go! พรินเซส พรีเคียว
อาณาจักรดิสดาร์ค
ฟรีซ (Freeze)
เส้นขนานที่ 25 องศาใต้
รอบโลก
เริ่มต้นที่เส้นเมริเดียนแรก และมุ่งหน้าไปทางตะวันออก โดยเส้นขนานที่ 25? ใต้ลากผ่านพื้นที่ดังนี้:
! scope="col" width="125" | พิกัด ! scope="col" | ประเทศ ดินแดน หรือพื้นน้ำ ! scope="col" | หมายเหตุ ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก ! scope="row" | 🇳🇦 ! scope="row" | 🇿🇦 ! scope="row" | 🇧🇼 ! scope="row" | 🇿🇦 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇲🇬 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรอินเดีย ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลคอรัล ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | ทะเลคอรัล ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแปซิฟิก ! scope="row" | 🇨🇱 ! scope="row" | 🇦🇷 ! scope="row" | 🇵🇾 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | มหาสมุทรแอตแลนติก
Go! พรินเซส พรีเคียว
เพลงประกอบ
เพลงเปิด
"Miracle Go! Princess Precure"
ขับร้องโดย : "Isobe Karin"
เพลงปิด
"Dreaming☆Princess Precure"
ขับร้องโดย : "Kitagawa Rie"
สถานีรถไฟเปียงยาง
สถานีรถไฟเปียงยาง เป็นสถานีรถไฟประจำเมืองเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางเปียงบู (เปียงยาง - ชินุยจู) และเปียงกุย (เปียงยาง - โซล - ปูซาน อย่างไรก็ตาม เส้นทางนี้ก็สิ้นสุดเส้นทางการเดินรถที่แกซองเท่านั้น)
กีฬาวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 2002
การแข่งขันวอลเลย์บอลในเอเชียนเกมส์ 2002  จัดขึ้นที่ ปูซาน, ประเทศเกาหลีใต้
ข้อมูล (คอมพิวเตอร์)
ข้อมูล คือลำดับของสัญลักษณ์ใด ๆ ที่มีความหมายโดยการปฏิบัติการเฉพาะเพื่อตีความ ข้อมูลดิจิทัลคือปริมาณ อักขระ หรือสัญลักษณ์ในการดำเนินการอันกระทำโดยคอมพิวเตอร์ เก็บและบันทึกลงในสื่อแม่เหล็ก เชิงแสง หรือเชิงกลเป็นต้น และส่งผ่านในรูปแบบสัญญาณไฟฟ้า โปรแกรมคือกลุ่มข้อมูลที่ประกอบด้วยอนุกรมของชุดคำสั่งซอฟต์แวร์ที่ลงรหัสไว้ สำหรับควบคุมการดำเนินการของคอมพิวเตอร์หรือเครื่องจักรอื่น องค์ประกอบของหน่วยความจำคอมพิวเตอร์ทางกายภาพ ประกอบด้วยเลขที่อยู่และหน่วยเก็บข้อมูลไบต์หรือเวิร์ด ข้อมูลดิจิทัลมักจะถูกเก็บในฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์ เช่นตารางหรือฐานข้อมูลเอสคิวแอล และโดยทั่วไปสามารถแทนด้วยข้อมูลคู่กุญแจ-ค่าแบบนามธรรม ข้อมูลสามารถถูกจัดการให้เป็นโครงสร้างข้อมูลได้หลายชนิด อาทิ แถวลำดับ กราฟ วัตถุ ฯลฯ และโครงสร้างข้อมูลสามารถเก็บข้อมูลได้หลายประเภท เช่น จำนวนตัวเลข สายอักขระ หรือแม้แต่โครงสร้างข้อมูลอื่น ข้อมูลถูกส่งผ่านเข้าและออกคอมพิวเตอร์ผ่านทางอุปกรณ์รอบข้าง
ในการใช้คำอีกทางหนึ่ง ไฟล์ฐานสอง (ซึ่งมนุษย์อ่านไม่ได้) บางครั้งก็ถูกเรียกว่า "ข้อมูล" เพื่อให้แตกต่างจาก "ข้อความ" ที่มนุษย์อ่านได้ มีการประมาณการไว้ว่า ปริมาณของข้อมูลดิจิทัลใน พ.ศ. 2550 มีทั้งหมด 281 เอกซะไบต์ (2.81 แสนล้านจิกะไบต์)
ลักษณะเฉพาะ
สิ่งสำคัญของข้อมูลคือ ข้อมูลอันหนึ่งคือค่าที่เก็บอยู่ที่ตำแหน่งเฉพาะแห่งหนึ่ง
โดยพื้นฐานแล้ว คอมพิวเตอร์จะปฏิบัติการตามลำดับของชุดคำสั่งที่กำหนดไว้ในรูปแบบของข้อมูล กลุ่มของชุดคำสั่งที่ทำงานตามที่กำหนดเรียกว่า "โปรแกรม" หากพิจารณาตามที่เรียก โปรแกรมที่ถูกเรียกใช้โดยคอมพิวเตอร์จะประกอบด้วยรหัสเครื่องฐานสอง องค์ประกอบของหน่วยเก็บที่จัดดำเนินการโดยโปรแกรมก็เป็นข้อมูลเช่นกัน (ไม่คำนึงถึงส่วนที่ดำเนินการจริงโดยซีพียู) บทสรุปที่น่าพิศวงก็คือ ทั้งชุดคำสั่งของโปรแกรมและข้อมูลที่โปรแกรมจัดการ ต่างก็ถูกเก็บบันทึกด้วยวิธีเดียวกัน ดังนั้นมันจึงเป็นไปได้ว่า โปรแกรมคอมพิวเตอร์ก็อาจทำงานบนโปรแกรมคอมพิวเตอร์อื่นได้ โดยจัดดำเนินการบนข้อมูลเชิงโปรแกรมของมัน
เส้นแบ่งระหว่างโปรแกรมกับข้อมูลนั้นก็อาจคลุมเครือ ยกตัวอย่างอินเทอร์พรีเตอร์เป็นโปรแกรมหนึ่ง ข้อมูลที่ป้อนเข้าอินเทอร์พรีเตอร์ก็เป็นโปรแกรมโดยตัวมันเอง เพียงแต่ว่ามันยังไม่ได้ถูกแปลเป็นภาษาเครื่องเพื่อให้เครื่องทำงานได้ ในหลาย ๆ กรณี โปรแกรมที่ป้อนเข้าอินเทอร์พรีเตอร์นั้นจะเป็นไฟล์ข้อความที่มนุษย์สามารถอ่านได้ ซึ่งจัดดำเนินการโดยโปรแกรมแก้ไขข้อความ (อันเกี่ยวข้องกับข้อมูลข้อความล้วนมากกว่า) เมทาโปรแกรมมิงก็เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่เกี่ยวกับโปรแกรมที่จัดดำเนินการโปรแกรมอื่นเป็นข้อมูล โปรแกรมอย่างเช่นคอมไพเลอร์ ลิงเกอร์ ดีบักเกอร์ ตัวอัปเดตโปรแกรม โปรแกรมสแกนไวรัส ฯลฯ ก็ใช้โปรแกรมอื่นเป็นข้อมูลเช่นกัน
ฟีลิปโป ลิปปี
ฟีลิปโป ลิปปี (Filippo Lippi) (ค.ศ. 1406 - 8 ตุลาคม ค.ศ. 1469) เป็นจิตรกรยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาคนสำคัญของประเทศอิตาลีในคริสต์ศตวรรษที่ 15 มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนัง
ชีวิตและงาน
ฟิลลิปโป ลิปปีเกิดที่ฟลอเรนซ์ พ่อเป็นคนขายเนื้อชื่อโทมัสโซ ทั้งพ่อและแม่เสียชีวิตตั้งแต่ลิปปียังเด็ก โมนา ลาปาเชียซึ่งเป็นน้าจึงเป็นผู้ดูแลแทน ในปี ค.ศ. 1432 ลิปปีก็เข้าปฏิญาณตนเป็นไฟรอาร์คณะคาร์เมไลท์ที่ฟลอเรนซ์ขณะอายุได้ 16 ปีในปี ค.ศ. 1421 ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ของ จอร์โจ วาซารี กล่าวว่า: “แทนที่จะเรียนหนังสือ, ฟีลิปโปใช้เวลาทั้งหมดวาดรูปในสมุดของตนเองและของคนอื่นๆ” อธิการจึงตัดสินใจส่งไปเรียนการวาดรูป
ในที่สุดฟราฟีลิปโปก็ลาออกจากอารามแต่ดูเหมือนว่าจะคงยังเป็นนักบวชอยู่เพราะในจดหมายที่เขียนเมื่อปี ค.ศ. 1439 ฟีลิปโปกล่าวถึงตัวเองว่าเป็นไฟรอาร์ที่จนที่สุดในฟลอเรนซ์ ต้องรับผิดชอบหลานสาวถึงหกคน ในปี ค.ศ. 1452 ฟีลิปโปก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นจิตตาภิบาลประจำคอนแวนต์ซันโจวันนีที่ฟลอเรนซ์ ในปี ค.ศ. 1457 ก็ได้เป็นเรกเตอร์ประจำโบสถ์ซันควีรีโกที่เลจาเนีย (S. Quirico in Legania) มีรายได้ดีขึ้นแต่ก็มักจะมีปัญหาเรื่องเงิน ซึ่งกล่าวกันว่าฟีลิปโปเอาไปใช้ซื้อ “ความรัก” (amours) วาซารีเองก็กล่าวถึงการผจญภัยในทางที่ว่านี้ของลิปปี แต่นักเขียนชีวประวัติสมัยใหม่ไม่มีความเชื่อถือในข้อมูลที่ว่าเท่าใด แต่นอกเหนือไปจากคำบรรยายของวาซารีไปแล้วก็ไม่มีเอกสารอื่นใดที่กล่าวถึงฟิลลิปโปอีก แม้แต่เรื่องการเดินทางไปอังโคนา หรือเนเปิลส์ หรือเรื่องที่ถูกจับไปเป็นทาสโดยโจรสลัดที่บาบารีไม่ไกลจากโมร็อกโกในปัจจุบัน แต่ถูกปล่อยตัวเพราะความที่มีฝีมือในการเขียนภาพเหมือนจากปี ค.ศ. 1431 ถึง 1437 ไม่มีเอกสารเกี่ยวกับงานอาชีพใดๆ ที่กล่าวถึงลิปปี
ในปี ค.ศ. 1456 มีหลักฐานว่าฟีลิปโปอยู่ที่เมืองปราโตไม่ไกลจากฟลอเรนซ์เพื่อเขียนจิตรกรรมฝาผนังในบริเวณสงฆ์ที่มหาวิหารพราโต ในปี ค.ศ. 1458 ขณะที่ยังเขียนภาพให้มหาวิหารพราโต ฟิลลิปโปก็ไปทำงานเขียนให้กับคอนแวนต์ซานตามาเกอริตาที่พราโตด้วย ซึ่งเป็นที่ที่ฟิลลิปโปพบลูเครเซีย บูติ (Lucrezia Buti) ลูกสาวคนสวยของฟรานเชสโค บูติ พ่อค้าชาวฟลอเรนซ์ ผู้อาจจะเป็นแม่ชีฝึกหัดหรือเป็นถูกฝากให้อยู่กับคอนแวนต์   ฟิลลิปโปขอให้ลูเครเซียนั่งเป็นแบบสำหรับพระแม่มารีหรือไม่ก็นักบุญมาร์การเร็ต แล้วฟิลลิปโปก็ลักตัวลูเครเซียไปอยู่ด้วยแม้ว่าทางคอนแวนต์จะประท้วงขอตัวคืน
ผลก็คือลูกชายชื่อฟิลลิปินโน ลิปปีผู้กลายมาเป็นจิตรกรผู้มีชื่อเสียงไม่น้อยไปกว่าพ่อ คำบรรยายนี้มาจากบทเขียนของวาซารีซึ่งพิมพ์ไม่ถึงร้อยปีหลังจากเหตุการณ์ที่กล่าวแต่ก็ไม่มีใครค้านจนสามร้อยปีให้หลังเมื่อกล่าวกันว่าฟิลลิปโปอาจจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับลูเครเซียอย่างที่กล่าว หรือฟิลลิปินโนอาจจะเป็นเพียงลูกบุญธรรม หรืออาจจะเป็นเพียงญาติเท่านั้นก็ได้ ภาพเขียนสองภาพที่ถกเถียงกันว่าเป็นภาพเหมือนของลูเครเซียหรือไม่คือภาพพระแม่มารีที่ปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิติ, ฟลอเรนซื, ประเทศอิตาลี และอีกภาพหนึ่งเป็นภาพของพระแม่มารีเช่นกันในภาพ “การประสูติของพระเยซู” พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส แต่ภาพที่ว่าน่าจะเป็นภาพของลูเครเซียมากกว่าคือรูปนักบุญมาร์การเร็ตที่ปัจจุบันอยู่ที่แกลเลอรีที่พราโต
จิตรกรรมฝาผนังภายในบริเวณที่มหาวิหารปราโตเป็นเรื่องราวของนักบุญยอห์นแบปติสต์และนักบุญสเทเฟนบนผนังตรงกันข้าม ถือกันว่าเป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นงานสำคัญที่สุดและชิ้นใหญ่ที่สุดของฟิลลิปโปโดยเฉพาะภาพสะโลเมเต้นรำซึ่งมีลักษณะที่มาเห็นอีกต่อมาในงานของซันโดร บอตตีเซลลีผู้เป็นลูกศิษย์ และ ฟีลิปีโน ลิปปีผู้เป็นลูก รวมทั้งฉากที่แสดงความโศกเศร้าในการเสียชีวิตของนักบุญสเทเฟน ฉากหลังนี้เชื่อกันว่ามีภาพเหมือนของฟีลิปโป แต่ว่าจะเป็นคนใดในรูปก็ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ บนผนังอีกด้านหนึ่งเป็นภาพเขียนของนักบุญโจวันนี กวัลแบร์โต และนักบุญอัลแบร์โต บนเพดานเป็นภาพขนาดใหญ่ของผู้นิพนธ์พระวรสารสี่ท่าน
เมื่อบั้นปลายของชีวิตฟีลิปโปอาศัยอยู่ที่สโปเลตโตซึ่งเป็นที่เขียนจิตรกรรมฝาผนังภายในบริเวณมุขด้านตะวันออกของมหาวิหารสโปเลตโตเป็นฉากชีวิตของพระแม่มารีย์ ซึ่งประกอบด้วย “การชื่นชมพระเยซู” “การสวมมงกุฏพระแม่มารีย์” และ “งานศพพระแม่มารี” ตรงกลางโดมครึ่งวงกลมเป็นภาพการสวมมงกุฏของพระแม่มารีย์ (Coronation of the Virgin) ซึ่งพร้อมไปด้วยนางฟ้าเทวดา และประกาศก งานนี้ไม่เท่าเทียมกับงานที่พราโตเขียนเสร็จโดยฟราดิอาเมนเต (Fra Diamante) หลังจากที่ฟิลลิปโปเสียชีวิต เรื่องที่ว่าฟีลิปโปเสียชีวิตที่สโปเลตโตเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1469 ก็ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ยังถกเถียงกันอยู่ กล่าวกันว่าพระสันตะปาปาอนุญาตให้ฟีลิปโปแต่งงานกับลูเครเซียแต่ก่อนที่ใบอนุญาตจะมาถึงฟิลลิปโปก็ถูกวางยาโดยญาติผู้ไม่พอใจของลูเครเซียเองหรือผู้หญิงคนอื่นที่ฟิลลิปโปไปมีความสัมพันธ์ด้วย แต่เรื่องเหล่านี้ของฟิลลิปโปก็ถือกันว่าเป็นตำนานมากกว่าโดยเฉพาะความสมเหตุสมผลในเรื่องการแก้แค้นผู้มีอายุร่วม 63 ปีผู้ไปมีเรื่องเสียหายเมื่ออายุ 52 ปีซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้ ร่างของฟิลลิปโปฝังไว้ที่สโปเลตโตโดยมีอนุสาวรีย์ผู้ตายสร้างให้โดยลอเรนโซ เดอ เมดิชิ (ออกแบบโดยฟีลิปปีโน ลิปปีแต่มิได้สร้างจนปี ค.ศ. 1490) เพราะฟิลลิปโปได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลเมดีชีเริ่มตั้งแต่โกซีโม เด เมีชี ลูกศิษย์ของฟีลิปโปก็มีฟรันเชสโก เปเซลลีโน (Francesco Pesellino) ซันโดร บอตตีเซลลี และจิตรกรคนอื่นๆ
ฉากประดับแท่นบูชาที่ฟิลลิปโปเขียนเมื่อปี ค.ศ. 1441 สำหรับซันอัมโบรในปัจจุบันตั้งอยู่ที่กาลเลอเรียเดลอคาเดเมีย, ฟลอเรนซ์ ซึ่งเป็นภาพที่กวีบราวนิงเขียนโคลงสดุดี เป็นภาพของการสวมมงกุฏของพระแม่มารีย์กับทูตสวรรค์และนักบุญรวมทั้งนักบวชคณะเบอร์นาดีน คนหนึ่งในจำนวนนี้ทางด้านขวาเป็นภาพเหมือนครื่งตัวของฟีลิปโป ฟีลิปโปได้ค่าวาดในปี ค.ศ. 1447 เป็นจำนวนเงิน 1200 ฟลอเรนซืลีรา ซึ่งเป็นจำนวนมากในสมัยนั้น
ฟิลลิปโป ลิปปีสร้างงานเขียนภาพความตายของนักบุญเบอร์นาร์ด (Death of St. Bernard) ให้กับเจอร์มินยาโน อินกิรามิแห่งพราโต งานฉากแท่นบูชาหลักที่พราโตเป็นฉากการประสูติของพระเยซูภายในโรงฉัน (refectory) ของวัดซานโดเม็นนิโค ซึ่งเป็นภาพพระแม่มารีย์และนักบุญโยเซฟชื่นชมพระกุมารที่นอนอยู่บนพื้น ระหว่างนักบุญจอร์จและนักบุญดอมินิกในฉากทิวทัศน์ที่เป็นหิน โดยมีคนเลี้ยงแกะเล่นและทูตสวรรค์หกองค์บนท้องฟ้า ภาพที่ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ยูฟิซิที่ฟลอเรนซ์เป็นภาพพระแม่มารีย์ชื่นชมพระกุมารที่ทูตสวรรค์สององค์อุ้ม และภาพที่ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์วิจิตรศิลป์แห่งชาติที่ลอนดอนเป็นภาพ  “นิมิตของนักบุญเบอร์นาร์ด” (Vision of St Bernard) และภาพ “พระนางพรหมจารีและพระกุมารกับทูตสวรรค์” (Virgin and Infant with an Angel) แต่ผู้เขียนจริงยังไม่ตกลงกันแน่นอนว่าเป็นลิปปี
งานของฟีลิปโปจะเป็นงานที่แสดงลักษณะ “naïveté” สีสว่าง มีชีวิตจิตใจและมีลูกเล่น การสร้างศิลปะทางศาสนาจากการสังเกตที่มิใช่แบบที่มีความศรัทธาสูงแต่เป็นการวาดจากสังคมและความรู้สึกของชาวบ้าน ฟิลลิปโปเป็นศิลปินผู้มีความเชี่ยวชาญที่สุดคนหนึ่งในทางวิธีเขียนและการใช้สีและการร่างของสมัยเรอเนซองส์ เพราะฟิลลิปโปเป็นนักธรรมชาติวิทยาการเขียนจึงไม่เหมือนศิลปินร่วมสมัยตรงการแสดงออกอย่างสัจจะนิยม และมักจะมีการแสดงอารมณ์ขันในภาพ ฟิลลิปโปเกือบมิได้พยายามใช้ทัศนมิติหรือการเขียนภาพลึก (foreshortening) ที่ทำให้ภาพดูลึกกว่าเป็นจริง และมักจะชอบตกแต่งภาพด้วยสถาปัตยกรรม เวซารีกล่าวว่าฟิลลิปโปต้องการจะซ่อนมือไม้ไว้ในม่านเพื่อเลี่ยงสิ่งที่เขียนยาก งานของฟิลลิปโป ลิปปีเป็นงานที่วิวัฒนาการแต่มิได้มีการเปลี่ยนแปลงทางลักษณะและการใช้สี
สมุดภาพ
14061469
ตำบลพลกรัง
ตำบลพลกรัง เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอเมืองนครราชสีมา จังหวัดนครราชสีมา พื้นที่ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของ องค์การบริหารส่วนตำบลพลกรัง
การปกครอง
ตำบลพลกรัง แบ่งการปกครองออกเป็น 8 หมู่บ้าน คือ
รายชื่อรองประธานาธิบดีสหรัฐ
รายชื่อรองประธานาธิบดีสหรัฐ ตั้งแต่ จอห์น แอดัมส์ เป็นรองประธานาธิบดีคนแรกในสมัยประธานาธิบดีจอร์จ วอชิงตัน จนถึงคนปัจจุบัน คือ กมลา แฮร์ริส ในสมัยประธานาธิบดีโจ ไบเดิน ทั้งหมด 49 คน
คำนูณ สิทธิสมาน
คำนูณ สิทธิสมาน (เกิด 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2498 ) นักการเมืองและสื่อมวลชนชาวไทย สมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 12 อดีตสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ปริญญาตรีจากคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ โดยในระหว่างที่เรียนมีบทบาทเป็นเลขาธิการศูนย์กลางนิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (ศนท.) ในปี พ.ศ. 2518
คำนูณมีส่วนร่วมในเหตุการณ์ 14 ตุลา และเหตุการณ์ 6 ตุลา ได้ทำงานหนังสือพิมพ์แนวการเมืองหลายฉบับในช่วงเวลานี้ เช่น สู่อนาคต, ไทยนิกร, จัตุรัส เป็นต้น เป็นผู้สัมภาษณ์พระเทพกิตติปัญญาคุณ (กิตติวุฑโฒ ภิกขุ) ในหนังสือพิมพ์จัตุรัส "ฆ่าคอมมิวนิสต์ไม่บาป" ก่อนเกิดเหตุการณ์ 6 ตุลา ไม่นาน
มหาวิทยาลัยแอสตัน
มหาวิทยาลัยแอสตัน (Aston University) เป็นสถาบันอุดมศึกษาในสหราชอาณาจักร ตั้งที่ตำบลแอสตัน ซึ่งเป็นชุมชนใจกลางเมืองเบอร์มิงแฮม ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2438 ในฐานะวิทยาลัยเทคนิคนครเบอร์มิงแฮม ต่อมาได้เป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงเมื่อ พ.ศ. 2499 และสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองทรงตราพระราชบัญญัติให้เป็นมหาวิทยาลัยเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2509
คำนูณ สิทธิสมาน
ในปี พ.ศ. 2533 เข้าทำงานในเครือผู้จัดการมาจนปัจจุบัน โดยปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นบรรณาธิการอาวุโสของเครือผู้จัดการ มีผลงานประจำทั้งคอลัมนิสต์ จัดรายการวิทยุ และพิธีกรรายการโทรทัศน์ เช่น เมืองไทยรายสัปดาห์ เป็นต้น
มหาวิทยาลัยแอสตัน
มหาวิทยาลัยแอสตันเปิดสอนในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ สังคม-ภาษาศาสตร์ และมีชื่อเสียงในด้านสาขาวิชาบริหารธุรกิจ
คำนูณ สิทธิสมาน
หลังเหตุการณ์รัฐประหารในปี พ.ศ. 2549 คำนูณได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในสัดส่วนของสื่อมวลชน ในต้นปี พ.ศ. 2551 คำนูณได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภาไทย ชุดที่ 10 จาก การสรรหาสมาชิกวุฒิสภาไทย พ.ศ. 2551จากที่ประชุมของคณะกรรมการสรรหา ซึ่งบทบาทของคำนูณถูกมองว่าอยู่ในกลุ่ม 40 ส.ว.
มหาวิทยาลัยแอสตัน
ประวัติ
มหาวิทยาลัยแอสตัน ก่อกำเนิดขึ้นจากวิทยาลัยเทคนิคนครเบอร์มิงแฮม (Birmingham Metropolitan Technical College) ซึ่งแยกตัวออกจากสถาบันศึกษาเบอร์มิงแฮมและมิดแลนด์ (ก่อตั้ง พ.ศ. 2418) เมื่อปี พ.ศ. 2438 ทำการสอนในสาขาวิชาเคมี ฟิสิกส์ โลหวิทยา และวิศวกรรมไฟฟ้า อนึ่งชื่อ มิดแลนด์ มาจากชื่อของจังหวัดเวสต์มิดแลนด์ ซึ่งเมืองเบอร์มิงแฮมมีฐานะเป็นอำเภอสังกัดอยู่ กิจการของวิทยาลัยดำเนินเรื่อยมาจนถึง พ.ศ. 2494 ก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีเบอร์มิงแฮม ต่อมา วิทยาลัยจึงได้ยกสถานะเป็นวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงแอสตัน ตามชื่อของตำบลที่ตั้งและสบคลองในพื้นที่ของวิทยาลัย มีการสร้างอาคารในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2492 - 2498 เพื่อรองรับการขยายตัวของวิทยาลัย ครั้นแล้ว สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่สองจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ เสด็จพระราชดำเนินมาประกอบพิธีเปิดสถาบัน เมื่อปี พ.ศ. 2499
คำนูณ สิทธิสมาน
ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2554 คำนูณได้รับเลือกให้กลับมาเป็นสมาชิกวุฒิสภาแบบสรรหาอีกครั้งหนึ่ง พร้อมกับกลุ่ม 40 ส.ว. ส่วนใหญ่
มหาวิทยาลัยแอสตัน
ประวัติ
ต่อมาในปี พ.ศ. 2509 ได้มีพระราชบัญญัติให้แปรสภาพบรรดาวิทยาลัยเทคโนโลยีชั้นสูงทั้งหมดให้เป็นมหาวิทยาลัย ในจำนวนนี้ได้รวมถึงมหาวิทยาลัยแอสตันด้วย โดยในพระราชบัญญัติได้เขียนชื่อมหาวิทยาลัยไว้ว่า มหาวิทยาลัยแอสตัน ณ เบอร์มิงแฮม (University of Aston at Birmingham) คติพจน์ของมหาวิทยาลัยคือ จงก้าวไปข้างหน้า ซึ่งเป็นคติพจน์เดียวกับคติพจน์ของเทศบาลนครเบอร์มิงแฮม
คำนูณ สิทธิสมาน
หลังรัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ และกรรมการในคณะกรรมการปฏิรูปประเทศด้านกฎหมาย ในปี พ.ศ. 2562 ได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
มหาวิทยาลัยแอสตัน
ประวัติ
เมื่อ พ.ศ. 2526 มหาวิทยาลัยจัดตั้งอุทยานวิทยาศาสตร์เพื่อเป็นศูนย์บ่มเพาะวิสาหกิจ รับให้คำปรึกษาแก่ธุรกิจที่ต้องการแก้ปัญหาในอุตสาหกรรมของตน
คำนูณ สิทธิสมาน
ครอบครัว
คำนูณ สิทธิสมาน สมรสกับ สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน มีบุตรชาย 2 คน
มหาวิทยาลัยแอสตัน
ที่ตั้ง
มหาวิทยาลัยมีที่ตั้งกลางใจเมือง เรียกว่า "วิทยาเขตกอสตากรีน" (Gosta Green Campus) ซึ่งอยู่ใกล้กับสถานีรถไฟเบอร์มิงแฮมนิวสตรีต และสถานีรถไฟเบอร์มิงแฮมมัวร์สตรีต พื้นที่ของมหาวิทยาลัยมีคลองดิกเบท (Digbeth Canal) และคลองเบอร์มิงแฮมแอนด์เฟซเลย์ (Birmingham and Fazeley Canal) ไหลผ่านและบรรจบกันเป็นสามแยก บริเวณสบคลองนั้นเรียกว่า สามแยกแอสตัน (Aston Junction) ภายในมหาวิทยาลัยประกอบด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับนักศึกษาหลายอย่าง รวมถึงห้องสมุด-ศูนย์คอมพิวเตอร์รวมกันอยู่ภายในบริเวณเดียวกันอีกด้วย
ส่วนงาน
มหาวิทยาลัยแอสตันแบ่งส่วนงานทางวิชาการออกเป็นสำนักวิชาและวิทยาลัย 4 แห่ง แต่ละแห่งดูแลสาขาวิชาแตกต่างกันดังนี้