cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
วอลเลย์บอลชายในเอเชียนเกมส์ 2018
การจับสลาก
การจับสลากสำหรับการแข่งขันประเภททีมชายจัดขึ้นเมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2018 ที่จาการ์ตา
ภาระรับผิดชอบ
ภาระรับผิดชอบ หรือ ภาระความรับผิด (accountability) หมายถึง ความรับผิด และรับชอบในผลของการกระทำตามบทบาทหน้าที่ของผู้กระทำ ไม่ว่าผู้นั้นจะดำรงตำแหน่งใดในทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมือง (Tsai, 2011: 5) อย่างไรก็ตาม คำนี้อาจจะพิจารณาได้เป็นสองความหมายที่ซ้อนกัน ความหมายแรก เป็นความหมายที่ใช้กันทั่วไปในระบอบประชาธิปไตย ที่หมายถึง บรรดาผู้ที่ใช้อำนาจ ไม่ว่าจะเป็นรัฐบาล สมาชิกรัฐสภา หรือสภาท้องถิ่นผู้มาจากการเลือกตั้ง หรือ ข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐผู้มาจากการแต่งตั้ง จะต้องแสดงให้เห็นได้ว่าตนได้ใช้อำนาจที่ได้รับมอบ รวมทั้งได้ปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้องเรียบร้อย ความหมายที่สองคือ รูปแบบต่างๆ ในอันที่จะให้เกิดความแน่ใจได้ว่า ค่านิยมของผู้ที่ได้รับมอบอำนาจหรือความรับผิดชอบมีความสอดคล้องต้องกันกับค่านิยมของผู้ที่มอบอำนาจ (พฤทธิสาณ, 2554: 1)
อรรถาธิบาย
ภายใต้ระบอบประชาธิปไตย การสร้างภาระรับผิดชอบมีหลายกลไกด้วยกัน ประกอบด้วย “การเลือกตั้ง” เป็นพื้นฐานสำคัญที่สุดที่ทำให้ผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองต้องมีความผูกพันกับสาธารณะซึ่งก็คือประชาชนที่เป็นผู้เลือกตั้งให้บุคคลนั้นได้เข้ามาดำรงตำแหน่ง “กระบวนการรัฐธรรมนูญและนิติบัญญัติ” เป็นการตรวจสอบและถ่วงดุลโดยใช้กลไกเชิงสถาบันอย่างเป็นทางการ “การควบคุมการคอร์รัปชั่นของข้าราชการ” เป็นการดูแลในด้านการนำนโยบายไปปฏิบัติ “พื้นที่ประชาสังคม” ในการให้ตัวแสดงทางสังคมอื่นๆ เข้ามาตรวจสอบความโปร่งใสของรัฐ และ “การกระจายอำนาจ” ในการแบ่งภาระความรับผิดชอบสาธารณะให้กับท้องถิ่นและกระจายอำนาจในการจัดการเพื่อให้เหมาะสมกับความแตกต่างเชิงภูมิศาสตร์ รวมถึงการทำให้ประชาชนในท้องถิ่นได้ตรวจสอบการทำงานของหน่วยงานท้องถิ่นด้วย (Tsai, 2011: 7-8)
คำว่า ภาระรับผิดชอบ (accountability) แตกต่างจากคำว่า ความรับผิดชอบ (responsibility) ซึ่งคำว่า ความรับผิดชอบ คือการรับผิดชอบต่อภาระหน้าที่ตามตำแหน่งงานที่ได้รับมา ทั้งในการปฏิบัติงานเพื่อบรรลุเป้าหมายและการรักษากฎระเบียบ แต่ ภาระรับผิดชอบ คือการรับผิดชอบที่ผู้ปฏิบัติงานจะต้องถูกควบคุม ตรวจสอบ ชี้แจง ต่อสาธารณะซึ่งเป็นพื้นที่ภายนอก ผู้ปฏิบัติหน้าที่จึงต้องมีความโปร่งใส ยึดหลักความประหยัด และสามารถถูกตรวจสอบจากประชาชนทั่วไปได้ ดังนั้น ภาระรับผิดชอบ จึงมีขอบข่ายกว้างกว่า ความรับผิดชอบ
ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย
ในทางปฏิบัติของไทยพบว่า หลักภาระรับผิดชอบได้ถูกนำมาใช้อย่างจริงจังหลังการเกิดวิกฤติเศรษฐกิจในปี พ.ศ. 2540 โดยสามารถพบในตัวบทกฎหมายว่าด้วยการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2545 ในมาตรา 3/1 วรรคหนึ่งและสามที่ว่า
อย่างไรก็ดี การปฏิบัติของระบบราชการไทยยังคงมีปัญหาอยู่มาก ซึ่งสามารถจำแนกได้ดังนี้
ดังนั้น การแก้ไขปัญหาเรื่องภาระรับผิดชอบจึงต้องนำหลักการดังกล่าวมาปรับใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่จำกัดอยู่เพียงภาครัฐ แต่ต้องขยายขอบเขตไปถึงภาคเอกชนและภาคสังคมต่างๆ ซึ่งการเจริญเติบโตของเทคโนโลยีอย่างอินเทอร์เน็ต ก็จะส่งเสริมให้เกิดการตรวจสอบได้ เมื่อประชาชนตื่นตัวและพร้อมที่จะติดตามภาครัฐ ภาครัฐจึงไม่อาจปฏิเสธที่จะต้องนำหลักภาระรับผิดชอบที่มีอยู่ในตัวบทกฎหมายลงมาสู่การปฏิบัติจริง
ภูมิศาสตร์ลาว
ลาวเป็นประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ไม่มีทางออกสู่ทะเล อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไทยและทางตะวันตกของเวียดนาม มีพื้นที่ 236,800 ตารางกิโลเมตร ในใจกลางของแผ่นดินใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ล้อมรอบด้วยพม่า จีน ไทย เวียดนามและกัมพูชา โดยตำแหน่งที่ตั้งทำให้มีฐานะเป็นรัฐกันชนระหว่างเพื่อนบ้านที่มีอำนาจมากกว่า เป็นทางผ่านของการค้า การสื่อสาร การอพยพและความขัดแย้งในระดับนานาชาติ ส่งผลต่อสถานะทางเชื้อชาติและการแพร่กระจายของกลุ่มชนต่างๆภายในประเทศ
ที่ตั้งและอาณาเขต
ความยาวพื้นที่ประเทศลาวตั้งแต่เหนือจรดใต้ยาวประมาณ 1,700 กว่ากิโลเมตร ส่วนที่กว้างที่สุดกว้าง 500 กิโลเมตร และที่แคบที่สุด 140 กิโลเมตร
ลักษณะภูมิประเทศ
ภูมิประเทศของลาวอาจแบ่งได้เป็น 3 เขต คือ
ทั้งนี้ เมื่อนำเอาพื้นที่ของเขตภูเขาสูงและเขตที่ราบสูงมารวมกันแล้ว จะมากถึง 3 ใน 4 ของพื้นที่ประเทศลาวทั้งหมด โดยจุดที่สูงที่สุดของประเทศลาวอยู่ที่ภูเบี้ย ในแขวงเชียงขวาง วัดความสูงได้ 2,817 เมตร (9,242 ฟุต)
ลักษณะภูมิอากาศ
ประเทศลาวอยู่ในภูมิอากาศเขตร้อน มีลมมรสุมแต่ไม่มีลมพายุ สำหรับเขตภูเขาภาคเหนือและเขตเทือกเขา อากาศมีลักษณะกึ่งร้อนกึ่งหนาว อุณหภูมิสะสมเฉลี่ยประจำปี 15-30 องศาเซลเซียส และความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันกับกลางคืนมีประมาณ 10 องศาเซลเซียส จำนวนชั่วโมงที่มีแสงแดดต่อปีประมาณ 2,300-2,400 ชั่วโมง (ประมาณ 6.3-6.5 ชั่วโมงต่อวัน) ความชื้นสัมพัทธ์ของอากาศมีประมาณร้อยละ 70-85 ปริมาณน้ำฝนในฤดูฝน (ตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม) มีร้อยละ 75 - 90 ส่วนในฤดูแล้ง (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงเมษายน) ปริมาณน้ำฝนมีเพียงร้อยละ 10-25 และปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปีของแต่ละเขตก็แตกต่างกันอย่างมากมาย เช่น เขตเทือกเขาบริเวณทางใต้ได้รับน้ำฝนเฉลี่ยปีละ 300 เซนติเมตร ขณะที่บริเวณแขวงเชียงขวาง แขวงหลวงพระบาง แขวงไชยบุรี ได้รับเพียงแค่ 100-150 เซนติเมตร ส่วนแขวงเวียงจันทน์และแขวงสุวรรณเขตในช่วง 150-200 เซนติเมตร เช่นเดียวกับแขวงพงสาลี แขวงหลวงน้ำทา และแขวงบ่อแก้ว
ทรัพยากรธรรมชาติ
การคมนาคมในลาวเริ่มพัฒนาในสมัยที่เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ทำให้การคมนาคม การเข้าถึงสินค้าสะดวกขึ้น และพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง มีการขยายตัวการสำรวจการค้าของป่าไม้ ความต้องการสัตว์ป่าและของป่าที่ไม่ใช้ไม้จากต่างประเทศ มีแผนการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำและจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นทั้งหมดทั้งมวลส่งผลต่อการเพิ่มการทำลายป่า ตั้งแต่ พ.ศ. 2533 เป็นต้นมา รัฐบาลได้ส่งเสริมให้มีการอนุรักษ์ป่าเพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าและจำกัดการทำลายพื้นที่ป่าเพื่อการเพาะปลูก
เส้นทางการคมนาคม
เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่สูงและขาดการพัฒนา การขนส่งในลาวจึงมีข้อจำกัดมาก ในอดีตการติดต่อระหว่างเมืองหลวงกับพื้นที่อื่น ระหว่างหมู่บ้านหรือระหว่างชนเผ่าจึงมีจำกัด แม่น้ำโขงและแม่น้ำอูเป็นเส้นทางธรรมชาติที่เหมาะสมทางเรือ หมู่บ้านของชาวลาวที่อยู่ตามริมฝั่งแม่น้ำสายเล็กจะใช้แม่น้ำเป็นเส้นทางคมนาคม
ดูเพิ่ม
ประเทศลาว
ราชวงศ์ซะอูด
ราชวงศ์ซะอูด (آل سعود ) เป็นพระราชวงศ์ที่ปกครองประเทศซาอุดีอาระเบีย โดยสืบตระกูลมาจากมุฮัมมัด อิบน์ ซะอูด ผู้ก่อตั้งเอมิเรตดิรอียะฮ์ ที่รู้จักกันในชื่อ รัฐซาอุดีแรก (ค.ศ. 1727–1818) และพี่น้องของพระองค์ผ่านฝ่ายปกครองของวงศ์ตระกูลเป็นส่วนหลักที่ทำให้เกิดลูกหลานของสมเด็จพระราชาธิบดีอับดุลอะซีซ อิบน์ ซะอูด ผู้ก่อตั้งประเทศซาอุดีอาระเบียในปัจุบัน ตำแหน่งที่มีอิทธิพลมากที่สุดของราชวงศ์คือพระมหากษัตริย์ซาอุดีอาระเบีย โดยรวมแล้วมีประมาณ 15,000 คน อย่างไรก็ตาม กลุ่มส่วนใหญ่ที่มีอำนาจ อิทธิพล และทรัพย์สินมีประมาณ 2,000 คน
ราชวงศ์ซะอูดแบ่งออกเป็นสามช่วง: เอมิเรตดิรอียะฮ์ รัฐซาอุดีแรก (ค.ศ. 1727–1818) เป็นจุดขยายของวะฮาบีย์; เอมิเรตนัจด์ รัฐซาอุดีที่สอง (ค.ศ. 1824–1891) เป็นจุดที่มีการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง และรัฐซาอุดีที่สาม (ค.ศ. 1902–ปัจจุบัน) ที่กลายเป็นประเทศซาอุดีอาระเบียใน ค.ศ. 1932 และตอนนี้มีอิทธิพลในตะวันออกกลาง วงศ์ตระกูลเคยมีข้อขัดแย้งกับจักรวรรดิออตโตมัน, ชะรีฟแห่งมักกะฮ์, ราชวงศ์เราะชีดแห่งเอมิเรตญะบัลชัมมัรกับวงศ์ข้าราชบริวารในนัจด์, กลุ่มอิสลามทั้งในและนอกประเทศซาอุดีอาระเบีย และชนกลุ่มน้อยชีอะฮ์ในประเทศซาอุดีอาระเบีย
การสืบทอดราชบัลลังก์ซาอุดีอาระเบียจะใช้วิธีการถ่ายโอนอำนาจแก่พระโอรสของอิบน์ ซะอูด กษัตริย์องค์แรก ไปถึงสมเด็จพระราชาธิบดีซัลมาน บิน อับดุลอะซีซ อาล ซะอูด ผู้ปกครองในปัจจุบัน ใน ค.ศ. 2017 มุฮัมมัด อิบน์ นะญีฟ ถูกเปลี่ยนกับมุฮัมมัด บิน ซัลมาน พระโอรสของกษัตริย์ซัลมานในฐานะมกุฎราชกุมาร หลังจากได้รับการยอมรับจากฮัยอะตุลบัยอะฮ์ (هيئة البيعة) ด้วยคะแนนเสียง 31 จาก 34 เสียง    ในอดีต ระบบกษัตริย์เป็นระบบแบบสืบตระกูลผ่านญาติทางบิดาอาวุโส (agnatic seniority) จนถึง ค.ศ. 2006 เมื่อมีพระราชกฤษฎีกาว่าพระมหากษัตริย์ซาอุดีอาระเบียในอนาคตต้องมาจากการเลือกตั้งโดยคณะกรรมการเจ้าชายซาอุ
ตำแหน่ง
ราชวงศ์ซะอูด เป็นคำแปลของ อัลซะอูด ซึ่งเป็นชื่อราชวงศ์อาหรับที่สร้างจากการเพิ่มคำว่า อาล (หมายถึง "ครอบครัวของ" หรือ "ราชวงศ์ของ") ข้างหน้าชื่อตัวของบรรพบุรุษ ในส่วนของอาล ซะอูด บรรพบุรุษคือซะอูด อิบน์ มุฮัมมัด อิบน์ มุกริน พระราชบิดาของผู้ก่อตั้งราชวงศ์ มุฮัมมัด อิบน์ ซะอูด (มุฮัมมัด, โอรสของซะอูด)
ปัจจุบัน นามสกุล "อาล ซะอูด" ถูกใช้โดยลูกหลานของมุฮัมมัด อิบน์ ซะอูด หรือพระอนุชาทั้งสามพระองค์ ฟัรฮาน, ษุนัยยาน และมิชารี ส่วนสาขาอื่นของพงศาวลี เช่น ซะอูด อัลกะบีร, อัลญิลูวี, อัษษุนะยาน, อัลมิชารี และอัลฟัรฮาน ถูกเรียกเป็นสาขาตระกูล (cadet branches) สมาชิกของสาขาตระกูลครองตำแหน่งสูงและมีอิทธิพลในรัฐบาล แม้ว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในเส้นการสืบทอดราชบัลลังก์ซาอุดีอาระเบีย สมาชิกหลายคนแต่งงานกันระหว่างอาล ซะอูด เพื่อสถาปนาเชื้อสายและครองอิทธิพลในรัฐบาลต่อไป
สมาชิกทั้งหมดของพระราชวงศ์มีตำแหน่งเอมีร์ (เจ้าชาย) แต่พระโอรส, พระธิดา, พระราชนัดดาทั้งชายและหญิงของกษัตริย์ที่สืบทอดทางพ่อถูกเรียกเป็น "ฮิสรอยัลไฮเนส" (His Royal Highness; HRH) ต่างจากพระราชปนัดดาชายผ่านสายพ่อและสมาชิกสาขาตระกูลถูกเรียกเป็น "ฮิสไฮเนส" (His Highness; HH) ในขณะที่กษัตริย์ที่ครองราชย์ได้ตำแหน่งเพิ่ม คือผู้อารักขามัสยิดศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง
ทรัพย์สิน
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015 ฟอบส์ ได้ตั้งเจ้าชายอัลวะลีด บิน เฏาะลาล เป็นบุคคลที่ร่ำรวยในอันดับที่ 34 ของโลก โดยมีมูลค่าสินทรัพย์สุทธิประมาณ 22.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เจ้าชายอัลวะลีดมีมูลค่าสินทรัพย์สุทธิ 20.4 พันล้านดอลลาร์ใน ค.ศ. 2014 ใน ค.ศ. 2016 รายงานจากTeleSUR สมเด็จพระราชาธิบดีซัลมาน "ทรงมีมูลค่าสินทรัพย์สุทธิประมาณ 17.0 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ"
ใน ค.ศ. 2020 มูลค่าสินทรัพย์สุทธิรวมทั้งพระราชวงศ์อยู่ประมาณ 100 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งทำให้เป็นราชวงศ์ที่ร่ำรวยที่สุดในบรรดากษัตริย์ทั้งหมดและเป็นหนึ่งในครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในโลก
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย
มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย (Marc-Antoine Charpentier, ค.ศ. 1643 – 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1704) เป็นคีตกวีชาวฝรั่งเศสในยุคบารอก
ชาร์ป็องตีเยประพันธ์งานดนตรีคุณภาพสูงหลากประเภทไว้เป็นจำนวนมาก ที่เด่นที่สุดคือดนตรีศาสนาสำหรับขับร้อง ซึ่งความเชี่ยวชาญในการประพันธ์ของเขาเป็นที่ยอมรับและยกย่องในหมู่คีตกวีในยุคเดียวกัน
มีคีตกวีชาวฝรั่งเศสอีกคนหนึ่งที่มีชึ่อเสียงในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 ถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ชื่อกุสตาฟว์ ชาร์ป็องตีเย แต่ทั้งสองคนไม่น่าจะมีความสัมพันธ์ทางครอบครัวกันเลย
ประวัติ
ชาร์ป็องตีเยเกิดในกรุงปารีสหรือในพื้นที่ใกล้เคียง เขาเป็นบุตรของอาลักษณ์คนสำคัญผู้มีความสัมพันธ์อันดีกับครอบครัวผู้ทรงอิทธิพลในศาลอุทธรณ์แห่งปารีส มาร์ก-อ็องตวนได้รับการศึกษาที่ดีมาก ซึ่งอาจอยู่ในความดูและของบาทหลวงคณะเยสุอิต และสมัครเข้าเรียนในโรงเรียนกฎหมายเมื่ออายุได้ 18 ปี แต่เรียนได้เพียงภาคการศึกษาเดียวก็ลาออก เขาใช้เวลา “สองสามปี” ในกรุงโรม น่าจะระหว่าง ค.ศ. 1667 ถึง 1669 เป็นศิษย์ของจาโกโม การิสซีมี และเป็นที่ทราบกันว่าเขาได้ติดต่อกับกวี-นักดนตรีชื่อชาร์ล กัวโป ดาซูซี (Charles Coypeau d'Assoucy) ผู้กำลังประพันธ์ดนตรีให้แก่สถานเอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในกรุงโรม มีคำเล่าลือว่าในเบื้องแรกชาร์ป็องตีเยเดินทางไปกรุงโรมเพื่อศึกษาจิตรกรรมก่อนได้พบกับการิสซีมี เรื่องนี้ไม่มีการจดบันทึก และน่าจะไม่เป็นความจริง เพราะในต้นฉบับโน้ตดนตรีที่เขียนด้วยลายมือของเขาทั้ง 28 เล่มนั้น แม้จะแสดงถึงความชำนาญในการวาดลายอาหรับซึ่งนิยมกันในหมู่อาลักษณ์อาชีพ ทว่าไม่มีเล่มใดเลยที่มีภาพวาด แม้เพียงภาพร่างอย่างง่ายก็ไม่มี แต่ไม่ว่าชาร์ป็องตีเยจะไปกรุงโรมเพื่อเรียนอะไร เขาก็ได้เรียนรู้ขนบดนตรีของอิตาลีในยุคนั้นอย่างลึกซึ้งและนำติดตัวกลับไปฝรั่งเศสด้วย
ทันทีที่ชาร์ป็องตีเยกลับถึงฝรั่งเศส เขาน่าจะได้เริ่มงานในฐานะคีตกวีประจำบ้านให้แก่มารี เดอ ลอแรน ดัชเชสแห่งกีซ (Marie de Lorraine, duchesse de Guise) ซึ่งเรียกกันทั่วไปว่านางสาวแห่งกีซ ดัชเชสได้มอบห้องเป็นสัดส่วนในคฤหาสน์กีซ (Hôtel de Guise) ที่เพิ่งบูรณะเสร็จใหม่ ๆ ให้แก่ชาร์ป็องตีเย ความข้อนี้เป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงว่าชาร์ป็องตีเยไม่ได้เป็นเพียงคนรับใช้ที่หลับนอนในซอกหลืบของทำเนียบอันยิ่งใหญ่ แต่เป็นชาววังผู้อาศัยในห้องชุดหรูที่ทำขึ้นใหม่ทางปีกคอกม้า
ในห้วงเวลา 17 ปีนับจากนั้น ชาร์ป็องตีเยได้ประพันธ์ดนตรีสำหรับการขับร้องหลายชิ้นให้แก่ดัชเชสแห่งกีซ เช่นดนตรีสำหรับเพลงสดุดี (Psalm) เพลงสวด (hymns) เพลงโมเทต (motet) ดนตรีประกอบบทภาวนาของพระนางมารีย์ (Magnificat) เพลงมิซซา (mass) และดนตรีสำหรับบทภาวนาวันแห่งพระพิโรธ (Dies Irae) สำหรับใช้ในงานศพ หลุยส์ โฌแซ็ฟ ดยุคแห่งกีซ (Louis Joseph, Duke of Guise) หลานของดัชเชส ทั้งยังมีออราทอริโอในลีลาอิตาลีที่มีบทร้องภาษาละตินที่ไม่เกี่ยวกับศาสนาอีกหลายเรื่อง ในทศวรรษ ค.ศ. 1670 งานส่วนใหญ่ของชาร์ป็องตีเยประพันธ์ขึ้นสำหรับนักร้อง 3 คน ซึ่งมักใช้สตรี 2 คน และเสียงเบสอีก 1 เสียง ขับร้องไปกับการบรรเลงที่ใช้เครื่องดนตรีเสียงกลาง 2 ชิ้น และเครื่องดนตรีเดินแนวเบสต่อเนื่องอีก 1 ชิ้น แต่หากการแสดงดนตรีเกิดขึ้นในโบสถ์ที่มีแต่ศาสนิกที่เป็นบุรุษ ดนตรีก็จะเปลี่ยนเป็นสำหรับเสียงสูงพิเศษ (haute-contre) เสียงเทเนอร์ และเสียงเบส โดยใช้เครื่องดนตรีชุดเดิม ครั้นถึงราว ค.ศ.1680 ดัชเชสแห่งกีซได้เพิ่มขนาดวงดุริยางค์ขึ้นหลายครั้ง จนในที่สุดวงของดัชเชสก็มีนักร้องนักดนตรีถึง 13 คน กับครูสอนขับร้องอีก 1 คน ในบทประพันธ์ดนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 1684 จนถึงปลาย ค.ศ. 1687 ในขอบบนหน้าโน้ตเพลงของชาร์ป็องตีเยจะมีชื่อนักดนตรีในวงของดัชเชสแห่งกีซทุกคน รวมถึงชื่อ "ชาร์ป" ("Charp") ข้างตำแหน่งเสียงสูงพิเศษ เอเตียน ลูลีเย (Étienne Loulié) นักดนตรีอาวุโสมือคีย์บอร์ด ขลุ่ยรีคอร์เดอร์ และซอวิโอล น่าจะรับหน้าที่ฝึกสอนนักดนตรีใหม่ด้วย
แม้จะมีข้อความที่มักกล่าวอ้างว่าชาร์ป็องตีเยเป็น “ผู้อำนวยการ” วงดุริยางค์ในช่วง 17 ปีที่เขาทำงานให้ดัชเชสแห่งกีซด้วย แต่ข้อความนี้ไม่เป็นความจริง ตำแหน่งดังกล่าวเป็นของชายอีกคนหนึ่งในทำเนียบของดัชเชสชื่อ ฟีลิป กัวโบ (Philippe Goibaut) ที่เรียกกันติดปากว่านายดูว์ บัว (Monsieur Du Bois) เขาเป็นนักดนตรีสมัครเล่น นิยมชมชอบทุกสิ่งที่มาจากอิตาลี และเป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาละติน ความชื่นชอบดนตรีอิตาลีของดัชเชสแห่งกีซ (เช่นเดียวกับดูว์ บัว) และงานรับรองบ่อยครั้งที่ดัชเชสจัดเป็นเกียรติแก่อาคันตุกะชาวอิตาลีผู้เดินทางผ่านมาทางกรุงปารีส ทำให้ชาร์ป็องตีเยไม่จำเป็นต้องอำพรางสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาจากกรุงโรมและกลายความเป็นอิตาลีในดนตรีของเขา
ในระยะเวลาที่ชาร์ป็องตีเยทำงานให้แก่ดัชเชสหรือนางสาวแห่งกีซ เขาก็ได้ประพันธ์ดนตรีให้แก่มาดาม เดอ กีซ (Mme de Guise) พระญาติสนิทของสมเด็จพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 ด้วย บารมีของมาดาม เดอ กีซนี่เองที่เป็นเกราะคุ้มภัยให้แก่วงดุริยางค์ของดัชเชส ทำให้วงสามารถจัดการแสดงอุปรากรเล็กของชาร์ป็องตีเยอยู่ได้อย่างท้าทายการผูกขาดของคีตกวีราชสำนัก ฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลี อุปรากรและเพลงปัสตอราลของชาร์ป็องตีเยที่แสดงเป็นภาษาฝรั่งเศสซึ่งประพันธ์ขึ้นในช่วง ค.ศ. 1684 ถึง 1687 ส่วนใหญ่น่าจะเป็นงานที่ว่าจ้างโดยมาดาม เดอ กีซ สำหรับจัดแสดงในพระราชวังในฤดูหนาว แต่ดัชเชสแห่งกีซต้องได้นำบทประพันธ์เหล่านี้ไปจัดแสดงในงานรื่นเริงที่จัดขึ้นสัปดาห์ละหลายครั้งที่ทำเนียบอันอลังการของนางในกรุงปารีสด้วยอย่างแน่นอน ถึงปลาย ค.ศ. 1687 สุขภาพของดัชเชสแห่งกีซทรุดโทรมลงมาก ในช่วงนั้นชาร์ป็องตีเยได้ย้ายไปทำงานในคณะเยสุอิต เขาไม่มีชื่อปรากฏในพินัยกรรมของดัชเชสเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1688 ทั้งไม่ปรากฏในเอกสารมรดกใด ๆ จึงเป็นหลักฐานอันหนักแน่นว่าดัชเชสได้สมนาคุณแก่คีตกวีผู้จงรักแล้ว และอนุญาตให้เขาออกไปหางานใหม่ได้
ตลอดเวลากว่า 17 ปีที่ชาร์ป็องตีเยทำงานที่คฤหาสกีซ เขามีงานดนตรีนอกเหนือจากที่ประพันธ์ให้กับดัชเชสแห่งเดอกีซอีกเป็นจำนวนเกือบเท่ากับงานในหน้าที่ ซึ่งเขาเก็บสำเนาไว้ในสมุดบันทึกของเขาอย่างสม่ำเสมอ โดยลงลำดับเป็นพิเศษด้วยเลขโรมัน ตัวอย่างหนึ่งคือหลังจากมอลีแยร์ นักประพันธ์บทละครผู้ยิ่งใหญ่ ตัดไมตรีกับฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลีเมื่อ ค.ศ. 1672 ชาร์ป็องตีเยก็เริ่มรับงานประพันธ์ดนตรีประกอบละครพูดของมอลีแยร์ ความจริงงานประพันธ์เพลงสำหรับละครเรื่อง Le Malade imaginaire ได้มอบหมายให้แก่ดาซูซี (Dassoucy) แต่แรงกดดันจากดัชเชสแห่งกีซและมาดาม เดอ กีซน่าจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้มอลีแยร์บอกเลิกความตกลงกับดาซูซีแล้วโอนงานมาให้ชาร์ป็องตีเยแทน และหลังจากมรณกรรมของมอลีแยร์ใน ค.ศ. 1673 ชาร์ป็องตีเยก็ยังประพันธ์ดนตรีให้กับผู้สืบทอดของมอลีแยร์ ได้แก่ตอมา กอร์แนย์ (Thomas Corneille) และฌ็อง ดนโน เดอ วีเซ (Jean Donneau de Visé) อย่างต่อเนื่อง ในละครแต่ละเรื่อง ชาร์ป็องตีเยได้ประพันธ์ดนตรีที่ต้องใช้นักดนตรีจำนวนมากกว่าที่กำหนดไว้ในคำสั่งผูกขาดดนตรีเพื่อการละครของลูว์ลี ครั้นถึง ค.ศ. 1685 คณะละครจำต้องหยุดการละเมิดคำสั่งดังกล่าว ทำให้งานประพันธ์ดนตรีประกอบละครพูดต้องสิ้นสุดลงโดยปริยายสำหรับชาร์ป็องตีเย
จากปลาย ค.ศ. 1687 ถึงต้น ค.ศ. 1698 ชาร์ป็องตีเยทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการตนตรีให้แก่คณะเยสุอิต เริ่มจากที่วิทยาลัยหลุยส์-เลอ-กร็อง (Louis-le-Grand) (เขาประพันธ์ดนตรีเรื่องดาวีกับฌอนาตา (David et Jonathas)) และที่โบสถ์แซ็ง-หลุยส์ ริมถนนแซ็ง-อ็องตวนใกล้อาราม (professed house) ของคณะเยสุอิตในเวลาต่อมา ครั้นย้ายไปโบสถ์แซ็ง-หลุยส์แล้ว ชาร์ป็องตีเยก็เลิกประพันธ์ออราทอริโอ หันไปมุ่งประพันธ์ดนตรีประกอบบทเพลงสดุดีและคำประพันธ์ทางศาสนาบทอื่น งานประพันธ์ของเขาที่โบสถ์แซ็ง-หลุยส์มักเป็นดนตรีสำหรับวงดุริยางค์ขนาดใหญ่ ใช้นักร้องที่ว่าจ้างมาจากคณะอุปรากรหลวง นอกจากนั้น ชาร์ป็องตีเยยังรับช่วงต่อจากเอเตียน ลูลีเย (Étienne Loulié) ในฐานะครูดนตรีของฟีลิป ดยุคแห่งชาทร์ด้วย
ชาร์ป็องตีเยได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้อำนวยการตนตรีของโบสถ์แซ็งต์-ชาแปล กรุงปารีส เมื่อ ค.ศ. 1698 ซึ่งเป็นตำแหน่งในราชสำนัก เขาอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงแก่กรรมเมื่อ ค.ศ. 1704 บทประพันธ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดบทหนึ่งในช่วงนี้ได้แก่ Mass Assumpta Est Maria (H. 11) การที่บทประพันธ์ชิ้นนี้เหลือรอดอยู่ได้แปลว่าชาร์ป็องตีเยประพันธ์ดนตรีนี้ให้แก่อีกหน่วยงานหนึ่งซึ่งสามารถเรียกใช้และให้ค่าตอบแทนแก่นักดนตรีของโบสถ์ได้ เพราะในกรณีนอกเหนือจากบทประพันธ์นี้ ไม่มีงานของชาร์ป็องตีเยในช่วง ค.ศ. 1690 ถึง ค.ศ. 1704 ชิ้นใดที่หลงเหลืออยู่เลย เนื่องจากหลังมรณกรรมของผู้อำนวยการตนตรี เจ้าหน้าที่ราชสำนักจะยึดงานประพันธ์ทุกชิ้นที่ประพันธ์ขึ้นสำหรับโบสถ์ไปหมด ชาร์ป็องตีเยถึงแก่กรรมที่โบสถ์แซ็ง-ชาแปลในกรุงปารีส และถูกฝังในสุสานขนาดเล็กมีกำแพงปิดล้อมด้านหลังที่สำหรับนักร้องประสานเสียงของโบสถ์ แต่สุสานดังกล่าวไม่มีเหลือแล้วในปัจจุบัน
เมื่อ ค.ศ. 1727 ทายาทของชาร์ป็องตีเยขายต้นฉบับโน้ต 28 เล่มที่บันทึกด้วยลายมือของเขาให้แก่หอสมุดหลวง ซึ่งกลายมาเป็นหอสมุดแห่งชาติของประเทศฝรั่งเศส (Bibliothèque nationale de France) ในปัจจุบัน โน้ตเพลงชุดนี้รู้จักกันทั่วไปในชื่อเมล็องฌ์ (Mélanges หรือ Meslanges) มีสำเนาต้นฉบับที่ตีพิมพ์เผยแพร่โดย Minkoff-France ชาร์ป็องตีเยแบ่งต้นฉบับเหล่านี้ออกเป็น 2 ชุด ชุดหนึ่งใช้เลขลำดับเป็นเลขอารบิค อีกชุดหนึ่งใช้เลขโรมัน ทั้งสองชุดจัดลำดับตามวันเดือนปีที่ประพันธ์ ต้นฉบับของชาร์ป็องตีเยและลายน้ำบนกระดาษโน้ตเพลงไม่เพียงช่วยให้ผู้ศึกษาผลงานของเขาสามารถกำหนดวันที่ของงานดนตรีแต่ละชิ้น แต่ยังบอกได้ด้วยว่าบางชิ้นประพันธ์ขึ้นเพื่อใช้ในโอกาสใดบ้าง
ดนตรี ลีลา และอิทธิพล
งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยมีทั้งออราทอริโอ มิซซา อุปรากร และงานดนตรีเบ็ดเตล็ดอีกจำนวนมากที่ยากต่อการจัดเข้าหมวดหมู่ งานดนตรีสำหรับเสียงร้องหนึ่งหรือสองเสียงกับเครื่องดนตรีดูคล้ายกับเพลงคันตาตาแบบอิตาลีในยุคนั้นมาก คือเหมือนกันในทุกแง่มุมยกเว้นชื่อ ชาร์ป็องตีเยเรียกงานประพันธ์ที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสว่า air sérieux หรือ air à boire และงานแบบเดียวกันที่ใช้ภาษาอิตาลีว่าคันตาตา
ชาร์ป็องตีเยไม่เพียงสร้างผลงานใน "ยุคแห่งการเปลี่ยนผ่าน" ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อ "วิวัฒนาการของภาษาดนตรี ในจุดที่วิธีปฏิบัติของดนตรีโบราณ และปรากฏการณ์ใหม่อันได้แก่แนวเสียงประสานที่เข้าคู่อย่างกลมกลืน มีความเท่าเทียมกัน และช่วยให้อีกฝ่ายหนึ่งรุ่มรวยขึ้นด้วย" (จาก กาทริน เซซัก, มาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย, ฉบับพิมพ์ ค.ศ. 2004, น. 464) เขายังเป็นนักทฤษฎีที่มีผู้นิยมนับถือด้วย เมื่อต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 เขาได้วิเคราะห์เสียงประสานในมิซซาที่ใช้กลุ่มประสานเสียงจำนวนมากของคีตกวีชาวโรมันชื่อฟรันเชสโก เบเรตตา (Francesco Beretta) (Bibliothèque nationale de France, Ms. Réserve VM1 260, fol. 55–56) ราว ค.ศ. 1691 เขาได้เขียนคู่มือสำหรับใช้ในการสอนดนตรีให้แก่ฟีลิปแห่งออร์เลอ็อง ผู้เป็นดยุกแห่งชาทร์ ต่อมาเขาได้ปรับปรุงเพิ่มเนื้อหาในคู่มือดังกล่าวเมื่อ ค.ศ. 1693 คู่มือทั้งสองรุ่นมีตกทอดมาถึงปัจจุบันผ่านเอเตียน ลูลีเย เพื่อนร่วมงานของชาร์ป็องตีเย ลูลีเยเรียกคู่มือเล่มหนึ่งว่า กฎการประพันธ์ดนดรีโดยนายชาร์ป็องตีเย (Règles de Composition par Monsieur Charpentier) และเรียกอีกเล่มหนึ่งว่า ส่วนเสริมจากฉบับต้นของดยุคแห่งชาทร์ (Augmentations tirées de l’original de Mr le duc de Chartres) (Bibliothèque nationale de France, ms. n.a. fr. 6355, fols. 1–16)
ในหน้ากระดาษเปล่าของคู่มือฉบับส่วนเสริม ลูลีเยได้จดหัวข้อซึ่งชาร์ป็องตีเยเขียนไว้ในตำราอีกเล่มหนึ่ง ลูลีเยเรียกตำราเล่มนี้ว่า กฎการบรรเลงประสาน โดยนายชาร์ป็องตีเย (Règles de l’accompagnement de Mr Charpentier) ตำราทางทฤษฎีดนตรีทั้งสามเล่มนี้อยู่ในความรับรู้ของนักวิชาการมานานแล้ว ทว่ามันไม่ได้แสดงถึงวิวัฒนาการของชาร์ป็องตีเยในฐานะนักทฤษฎีอย่างชัดเจนเท่าใดนัก จนเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2009 ตำราเล่มที่สี่ได้ถูกค้นพบในคลังหนังสือโบราณของห้องสมุดลิลลี (Lilly Library) ที่มหาวิทยาลัยอินเดียนา เมืองบลูมิงตัน สหรัฐอเมริกา ตำราเล่มใหม่นี้เขียนขึ้นด้วยลายมือของชาร์ป็องตีเยเองในช่วงไม่กี่เดือนสุดท้ายของ ค.ศ. 1698 มีเลขลำดับแบบโรมันว่า XLI เท่ากับว่านี่เป็นตำราลำดับที่ 41 ในชุดซึ่งนักวิชาการผู้ศึกษาเรื่องของชาร์ป็องตีเยไม่เคยรู้มาก่อน นับเป็นชุดตำราที่ผลิตออกมาตลอดเวลาเกือบสองทศวรรษ ตั้งแต่ต้นทศวรรษ ค.ศ. 1680 ถึง ค.ศ. 1698
ความเชื่อมโยงกับปัจจุบัน
ตอนต้นของเพลง Te Deum, H. 146 เป็นดนตรีในรูปแบบรอนโด ซึ่งสหภาพการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งยุโรป (European Broadcasting Union) ใช้เป็นทำนองนำเวลาเปิดรายการเช่น การประกวดเพลงยูโรวิชัน เพลงเดียวกันนี้ถูกนำไปใช้ในสารคดีกีฬาโอลิมปิกของบัด กรีนสแปน (Bud Greenspan)
ผลงานของชาร์ป็องตีเย
งานประพันธ์ดนตรีของชาร์ป็องตีเยได้รับการจัดทำบัญชีรายชื่อโดยฮิว ไวลีย์ ฮิตช์คอก (Hugh Wiley Hitchcock) ในหนังสือ งานของมาร์ก-อ็องตวน ชาร์ป็องตีเย : รายการเชิงพรรณนา (Les œuvres de Marc-Antoine Charpentier: Catalogue Raisonné, (Paris: Picard, 1982)) ของเขา คีตนิพนธ์ของชาป็องเตียจะถูกอ้างอิงโดยใช้เลขลำดับของฮิตช์คอก หรือ H รายชื่อต่อไปนี้เป็นตัวอย่างผลงานคีตนิพนธ์ของเขา ไม่ใช่ผลงานทั้งหมดในแต่ละประเภทดนตรี
ประเทศนอร์เวย์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศนอร์เวย์ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ที่กรุงรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5-21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาตินอร์เวย์เป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 62 คน ใน 13 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศนอร์เวย์ได้รับเหรียญรางวัลได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน และ 4 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 4 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1
มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1 (Million Ways To Write Part 1) หรือในชื่อภาษาไทยว่า หนี่งหัวใจ ร้อยประสบการณ์ ล้านวิธีบอกเล่า เป็นอีพีอัลบั้มแรกของอภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข นักร้อง นักแต่งเพลงและสถาปนิกชาวไทย สังกัดค่ายเลิฟอีส ดูแลการจัดจำหน่ายโดยโซนี่มิวสิค (ประเทศไทย) ออกจำหน่ายในรูปแบบซีดีเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2551 และแบบดิจิตอลดาวโหลดผ่านไอทูนส์ เมื่อวันที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2553
อีพีอัลบั้มนี้เป็นเพลงแนวอะคูสติก ป็อป ซึ่งอภิวัชร์ได้ประพันธ์เพลงขึ้นเองโดยให้คำนิยามว่าเป็น "เพลงโพสเบเกอรีป๊อป" (เพลงป๊อปในยุคหลังจากค่ายเบเกอรี่มิวสิค) ซึ่งนอกจากเป็นบทเพลงที่ขับร้องโดยอภิวัชร์แล้ว ยังมีศิลปินอื่นๆ มาร่วมขับร้องด้วย อาทิ ธนชัย อุชชิน (ป๊อด โมเดิร์นด็อก) บอย โกสิยพงษ์ นภ พรชำนิ ชลาทิศ ตันติวุฒิ (เบน) สุวีระ บุญรอด (คิว ฟลัวร์) ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร (โต๋) ตรัย ภูมิรัตน (บอย ฟรายเดย์) ในเพลง "ก่อนบทเพลงจะหมดความหมาย" และได้ร่วมงานกับ กรกมล ชัยวัฒนะเมธิน (ออน ละอองฟอง) ในเพลง "ร่ม" อีกด้วย
นอกจากนี้ ยังมีเพลงที่ประสบความสำเร็จในอัลบั้มอีกหลายเพลง อาทิเพลง "ทฤษฎีสีชมพู" ที่ขึ้นชาร์ตซี๊ดเอฟเอ็ม และเพลง "ความคิด" เพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง ณ ขณะรัก (A Moment in June) สามารถขึ้นสู่ชาร์ตอันดับหนึ่งในหลายคลื่นวิทยุของประเทศไทย อาทิ ซี้ดเอฟเอ็ม กรีนเวฟ แฟทเรดิโอ เป็นต้น ทำให้เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล "ซี้ดอะวอร์ดส์" ครั้งที่ 5 ใน 3 สาขา คือ "ศิลปินชายยอดเยี่ยม" จากอัลบั้ม มิลเลียนเวส์ทูไรท์พาร์ต 1 "เพลงยอดนิยมสุดซี้ดประจำปี" และ "เพลงยอดเยี่ยมประจำปี" จากเพลง "ความคิด"
การประพันธ์และผลิตอัลบั้ม
ภายหลังถ่ายทอดประสบการณ์ด้านการประพันธ์เพลงกว่า 3 ปีจากบอย โกสิยพงษ์ อภิวัชร์จึงได้ออกอีพีอัลบั้มเดี่ยวของตนเองเป็นครั้งแรก โดยประพันธ์เพลงขึ้นเอง เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นเรื่องของความรักที่พบได้ในเพลง "ความคิด" "ทฤษฎีสีชมพู" และ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" นอกจากนี้ยังมีเพลง "ก่อนบทเพลงจะหมดความหมาย" ซึ่งอภิวัชร์ประพันธ์ขึ้นแทนความรู้สึกของศิลปินในยุคที่มีการจำหน่ายเพลงอย่างไม่มีลิขสิทธิ์หรือการดาวโหลดเพลงอย่างผิดกฎหมาย คำร้องมีเนื้อหาเกี่ยวกับการบอกผู้ฟังว่าหากวันหน้าวงการเพลงจะแย่ลงไปกว่านี้ ก็จะขอทำเพลงดีๆ ต่อไป โดยได้ร่วมงานกับศิลปินอื่นๆ ในค่าย อาทิ ธนชัย อุชชิน (ป๊อด โมเดิร์นด็อก) บอย โกสิยพงษ์ นภ พรชำนิ ชลาทิศ ตันติวุฒิ (เบน) สุวีระ บุญรอด (คิว ฟลัวร์) ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร (โต๋) ตรัย ภูมิรัตน (บอย ฟรายเดย์) อภิวัชร์ได้พูดถึงเพลงนี้ไว้ว่า "เมื่อชีวิตของคนเราต้องพบกับความไม่แน่นอน… เป็นธรรมดาที่เราต้องรู้สึกหวาดกลัว หวาดกลัวเมื่อต้องพบว่าเส้นทางที่เราได้เลือกเดินนั้นอาจเป็นหนทางตัน!!” นั่นคือความรู้สึกของผมหลังจากที่ได้เดินอยู่บนถนนคนดนตรี เป็นระยะเวลากว่า 3 ปี!! ตลอดเวลาของการเดินทางบนถนนเส้นนี้... ความคิดที่ว่า “อีกไม่ช้าไม่นาน… วงการเพลงจะต้องล่มสลาย”ก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ... ซึ่งทำให้ผมรู้สึกกลัวจนหัวหด!! แต่ในที่สุด... ผมก็มาคิดได้ว่า “หากเราปรารถนาที่จะแต่งเพลงเพื่อเยียวยาผู้อื่น เราก็ควรเริ่มจากการเยียวยาตัวเราเองเสียก่อน"
เพลง "ความคิด" เป็นเพลงรักเศร้าๆ บรรยายถึงความรักที่ต้องลาจากกันไป ซึ่งได้นำไปใช้ประกอบภาพยนตร์เรื่อง ณ ขณะรัก อีกด้วย ส่วนเพลง "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" เป็นการร้องขอจากภาณุพล เอกเพชร (โจ้) ที่ขอให้แต่งคำร้องให้ แต่ทว่าไม่ได้นำไปใช้ จึงนำมารวมเข้ากับอัลบั้มนี้
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนารัตติกาลทมิฬ
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน: ปริศนารัตติกาลทมิฬ เป็นภาพยนตร์อนิเมะญี่ปุ่นซึ่งโคบุง ชิซุโนะ (Kōbun Shizuno) กำกับ และเผยแพร่เมื่อวันที่ 16 เมษายน 2016 จัดเป็นลำดับที่ 20 ในภาพยนตร์ชุดโคนันซึ่งอ้างอิงอนิเมะและมังงะชื่อเดียวกัน
เรื่องย่อ
ผู้ต้องสงสัยเป็นสายลับคนหนึ่งซึ่งพยายามเข้าถึงแฟ้มข้อมูลลับหลายรายการ สายลับรายนี้บุกเข้ากองบัญชาการตำรวจญี่ปุ่น เพื่อเอาแฟ้มข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่ที่หน่วยสืบราชการลับหลายแห่งส่งเข้าไปแฝงตัวในองค์กรชุดดำ แต่ก่อนที่สายลับผู้บุกรุกจะชิงเอาแฟ้มข้อมูลไปได้ ฟุรุยะ เรย์ หรือเบอร์เบิน สมาชิกองค์กรชุดดำ ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกองกำลังตำรวจลับสันติบาล สายลับคนนั้นได้หลบหนีไปด้วยรถที่ขโมยมาจากคนข้างทาง แต่เรย์ได้ขับรถของตนตามไปทัน รถทั้งสองเบียดเสียดกันอยู่บนทางหลวงจนเกือบคว่ำ ทันใดนั้น อากาอิ ชูอิจิ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ ก็ยิงรถสายลับคว่ำตกถนนจนระเบิด แต่สายลับกลับหายสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
วันถัดมา โคนันและผองเพื่อนไปเยือนพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะที่เพิ่งบูรณาเปิดให้เข้าใหม่ ได้พบหญิงคนหนึ่ง ณ ชิงช้าสวรรค์ หญิงคนนั้นมีนัยน์ตาสองสี และความจำเสื่อม ลืมเลือนชื่อเสียงเรียงนามของตนไปทั้งสิ้น โคนันกับพวกจึงช่วยนางฟื้นความจำ หารู้ไม่ว่า หญิงนั้นคือ คูราโซ สมาชิกคนสำคัญขององค์กรชุดดำ เวลานั้น เบลม็อท สมาชิกองค์กรชุดดำ ทราบเรื่องแล้วก็รายงานสหายร่วมองค์กร และนั่นคือจุดเริ่มต้นของรัตติกาลแห่งฆาตกรรม เมื่อสายลับจากทั่วทุกมุมโลกถูกลอบสังหาร โคนันจึงต้องร่วมมือกับทุกหน่วยงานเพื่อยับยั้งหายนะครั้งใหญ่นี้ให้ได้ก่อนจะสายเกินไป
ตัวละครหลัก
ยอดนักสืบวัยประถมที่ตัวตนที่แท้จริงคือ นักเรียนชั้นมัธยมปลายและนักสืบชื่อดัง คุโด้ ชินอิจิ ที่ถูกองค์กรชายชุดดำจับกรอกยาพิษจนตัวหดเล็กลงขณะไปเที่ยวสวนสนุกกับเพื่อนสมัยเด็ก จนเขาต้องคอยแก้ปริศนาต่าง ๆ มามากมายแทบจะทั่วญี่ปุ่น เพื่อหาทางออกตามหาความจริง และกลับคืนร่างเดิม เขามาเที่ยวพิพิธภัณฑ์กับผองเพื่อนแต่ได้บังเอิญพบหญิงสาวปริศนาที่กุมความลับของความมั่นคงไว้
นักเรียนชั้นมัธยมปลายผู้มีความสามารถในการไขคดีต่าง ๆ มาแล้วนับไม่ถ้วนและคอยช่วยตำรวจสืบสวน ก่อนจะต้องตัวหดเล็กลง กลายเป็น เอโดงาวะ โคนัน จะมีบางเหตุการณ์ที่เขาได้คืนร่างเดิม ด้วยความช่วยเหลือจากไฮบาระ ไอ ผู้ที่รู้ข้อมูลเกี่ยวกับยาพิษที่เขาถูกจับกรอกโดยองค์กรชายชุดดำมากที่สุด
นักเรียนชั้นมัธยมปลายสาวผู้มากความสามารถในด้านคาราเต้ เพื่อนสมัยเด็กของคุโด้ ชินอิจิ ลูกสาวของโมริ โคโกโร่และคิซากิ เอริ ที่ตามเพื่อนสนิท ซึซึกิ โซโนโกะ มาร่วมงานในคืนสำคัญที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะ และเกิดมาอยู่ในลูกหลงขององค์กรเข้า
อดีตตำรวจที่ลาออกมาทำงานเป็น นักสืบเอกชน พ่อของ โมริ รัน และสามีของคิซากิ เอริที่ต้องมาเป็นผู้ปกครองให้กับ โคนัน และ คอยเป็นหุ่นเชิดสืบคดีต่าง ๆ ของโคนัน จนได้ชื่อเป็น โคโกโร่นิทรา เขาตามมาที่พิพิธภัณฑ์ เพราะเชื่อว่ามีผู้หญิงสวยเป็นผู้ว่าจ้าง
ตัวตนที่แท้จริง คือ มิยาโนะ ชิโฮะ หรือโค้ดเนม "เชอร์รี่" เธอตัดสินใจทรยศองค์กรโดยการกินยาแบบเดียวกับที่โคนันถูกจับกรอกให้ตัวหดเล็กลง เธอคอยทำหน้าที่ช่วยเหลือในการสืบสวนของโคนัน เธอมีความรู้สึกบางอย่างกับเขา แต่เลือกที่จะคงไว้ซึ่งความสัมพันธ์เดิม เพราะอยากให้รัน ผู้หญิงที่ชินอิจิรักและเคยช่วยชีวิตเธอไว้ปลอดภัย ทำให้เธอนึกถึงพี่สาวที่ถูกองค์กรสังหารอย่างมิยาโนะ อาเคมิ เธอพยายามเตือนโคนันไม่ให้เข้าไปยุ่งกับองค์กร แต่ก็พร้อมจะสนับสนุนและปกป้องทุกคนให้ได้
นักข่าวสาวมากฝีมือที่แท้จริงแล้วเป็นเจ้าหน้าที่ซีไอเอชื่อฮอนโด ฮิเดมิที่แฝงตัวเข้าไปในองค์กรชุดดำร่วมกับพ่อของเธออีธาน ฮอนโดแต่ว่าเกิดเรื่องทำให้เธอต้องแกล้งเป็นว่าเธอฆ่าเขา ฉายาของเธอคือ คีร์ ทำให้เธอต้องออกห่างจากชีวิตของน้องชายเธอ ฮอนโด เอย์สึเกะเพื่อความปลอดภัยของเขา และเธอคอยส่งข้อมูลให้กับอากาอิ ชูอิจิ และถูกบังคับให้จำใจต้องฆ่าเขา เธอตกเป็นเหยื่อของการถูกฆ่าจากองค์กรร่วมกับเบอร์บอน
สมาชิกระดับแถวหน้าขององค์กร ที่คนในองค์กรทุกคนรู้จัก ผมยาวสีเงินใส่หมวก มีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับเบลม็อท นิสัยฉลาดรอบคอบมาก ขี้ระแวงสงสัย โหดเหี้ยม อำมหิต ฆ่าอย่างเลือดเย็นกับไม่ปราณี เพื่อความสนุก ยิงปืนถนัดซ้าย ไม่ชอบจำชื่อกับหน้าตาคนที่เคยฆ่า คือ คนกรอกยา APTX 4869 ให้คุโด้ ชินอิจิ กินจนกลายเป็นเด็ก มีวอดก้าคอยติดตามเป็นลูกน้องเสมอ เขารับฟังคำสั่งจากรัมในการตามล่าหาสายลับที่แฝงตัวเข้ามาในองค์กร และสั่งการให้สังหารให้หมด
ชายสวมหมวกดำกับแว่นดำและชุดสุทดำตลอดเวลา มักไปไหนมาไหนกับยินเสมอ เป็นเหมือนมือขวาที่ทำงานไม่ค่อยได้เรื่อง
เบลม็อท หรือ คริส วินยาร์ด เป็นลูกสาวของ 'ชารอน วินยาร์ด' นักแสดงสาว มีทักษะปลอมตัวกับเลียนเสียงอย่างแนบเนียน เป็นคนลึกลับและมีลับลมคมในจนคาดเดาไม่ได้ จึงมีอิสระในการทำงานสูงมาก เนื่องจากเป็นคนใกล้ชิดบอส มีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับยิน เธอคอยทำหน้าที่รับฟังคำสั่งของยินและรัม แต่ไม่เหมือนทุกครั้ง เธอไม่ได้เจอโคนันเลย
สาวนักฆ่าสุ่มยิงฝีมือดี ปฏิบัติภารกิจคู่กับกอร์น นิสัยใจร้อน เกลียดเบลม็อทเป็นที่สุด และชอบสนุกกับการสังหารเป้าหมายด้วยไรเฟิลร่วมกับกอร์น
นักฆ่าฝีมือดี นิสัยเงียบขรึม พูดน้อย ปฏิบัติภารกิจเป็นคู่กับเคียนติ เกลียดเบลม็อทเป็นที่สุด และค่อนข้างจะชอบพูดจาอะไรที่ไม่ค่อยเป็นผลดีอยู่เสมอ
คนสนิทของบอส หรือรองบอส มีระดับสูงระดับที่ทำให้ยินต้องสยบ เขาเป็นคนรับคูราโซ่มาเป็นมือขวาคนโปรดของเขา
หนึ่งในสมาชิกของขบวนการนักสืบเยาวชน เธอแอบชอบโคนันเพราะเห็นว่าเขาคอยช่วยเหลือเธอในยามลำบากอยู่เสมอ มาครั้งนี้เธอร่วมมือกับเพื่อน ๆ ในการออกตามหาความจริง
สมาชิกของขบวนการนักสืบเยาวชน ชื่นชอบการสืบสวน และชอบแย่งซีนสืบสวนแทนโคนันอยู่เสมอ ทำให้เกิดปัญหาอยู่หลายครั้ง มาครั้งนี้เขาร่วมมือกับเพื่อน ๆ ในการออกตามหาความจริง
หัวหน้าของขบวนการนักสืบเยาวชน และชอบกินข้าวหน้าปลาไหล เขาชอบรังแกและดูถูกโคนันบางเวลา แต่ก็รักเพื่อนทุกคน มาครั้งนี้เขาร่วมมือกับเพื่อน ๆ ในการออกตามหาความจริง
นักวิทยาศาสตร์เพื่อนบ้านของชินอิจิ คอยช่วยเหลือโคนันทุกๆเรื่อง ตั้งแต่เรื่องที่ชินอิจิกลายเป็นโคนัน เขาก็พยายามหายาแก้พิษด้วย นอกจากนี้เครื่องมือที่ช่วยเหลือโคนันในการคลี่คลายคดี และกลายเป็นผู้ปกครองคอยดูแลขบวนการนักสืบรุ่นจิ๋วระหว่างที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์โทโตะ
เพื่อนสนิทของโมริ รัน ที่คบมาตั้งแต่อนุบาล ทั้งคู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอด นักเรียนชั้นมัธยมปลายสาวเปิ่น จิตใจดี ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นของญี่ปุ่น ครอบครัวนายทุนของเธอเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนของพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำโทโตะ ที่เชื่อว่าชินอิจิแอบพาผู้หญิงมาเที่ยว เลยพารันออกตามหาไปทั่ว
สารวัตรแผนกสืบสวนกรมตำรวจ เขาเคยเป็นผู้บังคับบัญชาของ โมริ โคโกโร่ สมัยยังเป็นตำรวจอยู่ และต้องคอยทำคดีร่วมกับโคนันด้วย
ผู้หมวดหนุ่มของกรมตำรวจ คนรักของหมวดซาโต้ เป็นคนที่จริงใจ และเป็นคนซื่อ เขามักจะใช้การวิเคราะห์ของโคนันช่วยในการตัดสินคดีเสมอ เป็นคนจิตใจดีคนหนึ่ง
ตำรวจสาวแห่งกรมตำรวจญี่ปุ่น เป็นที่เนื้อหอมในหมู่ตำรวจหนุ่มๆทั้งหลาย แต่เธอก็ไม่เคยสนใจใคร เพราะเคยมีอดีตที่เจ็บช้ำจากการสูญเสียคนรัก จนกระทั่งรู้จักกับ ทาคางิ วาตารุ ที่ทำให้เธอเปิดหัวใจอีกครั้ง มิวาโกะค่อนข้างทึ่งในความสามารถของโคนันและรับฟังการวิเคราะห์คดีของเขาเสมอ
เพื่อนตำรวจด้วยกันกับหมวดทาคางิ วาตารุ เคยเรียนอยู่ที่ โรงเรียนประถมเทตัน เขาคอยมาทำคดีร่วมกับตำรวจคนอื่น ๆ
ตำรวจกองความมั่นคงสาธารณะ อยู่ใต้บังคับบัญชาของฟุรุยะ เรย์ แต่มักจะชอบประมาทเปิดช่องว่างให้เป้าหมายอยู่เสมอ
หญิงงามจากประเทศสหรัฐอเมริกา มาที่ประเทศญี่ปุ่นเพื่อตามจับเบลม็อทที่ทำการฆาตกรรมพ่อและแม่ของเธอ ร่วมกับเหล่าเอฟบีไอ
เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ และมีหน้าที่เป็นคนขับรถ มีทักษะและเทคนิคในด้านการขับรถสูง แต่ชอบลุกลี้ลุกลนจนแผนแตกอยู่เสมอ
ตัวละครรับเชิญ
หญิงสาวตาสองสีที่ล่วงรู้ความลับขององค์กรจนเกือบโดนสั่งฆ่า แต่รัมไว้ชีวิตเพราะเธอนั้นมีสมองที่สามารถจดจำข้อมูลได้เป็นจำนวนมาก จึงใช้ให้เธอไปขโมยข้อมูลสายลับ แต่พลาดท่าถูกทำร้ายจนความจำเสื่อมและได้พบกับขบวนการนักสืบรุ่นจิ๋วและเกิดเป็นความผูกพัน แต่เพราะอาการปวดหัวที่กระตุ้นความทรงจำทำให้เธอถูกคุมตัว เมื่อความจำกลับมา เธอได้รับรู้ความเลวร้ายขององค์กร เลยคิดทรยศหลบหนี จนพลาดท่าบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อเห็นพวกเด็ก ๆ ตกอยู่ในอันตราย จึงสละใช้รถเครนดึงให้ชิงช้าสวรรค์ที่กำลังกลิ้งใส่ผู้คน ให้ตกลงมาทับตัวเองระเบิดเสียชีวิตอย่างน่าสะเทือนใจ
เจ้าหน้าที่ MI6 ของอังกฤษที่แฝงตัวอยู่ในองค์กรชุดดำ ก่อนจะโดนสังหารด้วยไรเฟิลด้วยน้ำมือของกอร์นที่เคารพและเชื่อใจมาตลอดบนรถบัส เมืองลอนดอน
เจ้าหน้าที่ BND ของเยอรมันที่แฝงตัวอยู่ในองค์กรชุดดำ เธอถูกข่มขู่โดยยินกับวอดก้า และถูกยิงสังหารจมลงแม่น้ำไรน์หลังจากเธอขัดขืนไม่บอกข้อมูล
รายได้
ตลอดสัปดาห์แรกที่เข้าฉาย ภาพยนตร์นี้ได้รับความนิยมเป็นอันดับหนึ่ง มีรายได้รวม 11.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เข้าชมรวม 934,000 คน
ตลอดสามสัปดาห์แรกแห่งการเข้าฉาย ภาพยนตร์มีรายได้รวม 47 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งมากกว่าภาพยนตร์ชุดที่แล้ว คือ ปริศนาทานตะวันมรณะ จึงนับเป็นภาพยนตร์ชุดโคนันที่มีรายได้มากที่สุด แต่สถิตินี้ก็ถูกทำลายโดย ปริศนาเพลงกลอนซ่อนรัก ซึ่งเป็นภาพยนตร์ภาคถัดไป
แล็กโทส
แล็กโทส (lactose) เป็นน้ำตาลโมเลกุลคู่ที่ส่วนใหญ่พบในนม ประกอบจากกาแล็กโทสและกลูโคส แล็กโทสเป็นส่วนประกอบราว 2-8% ของนมโดยน้ำหนัก ถึงแม้ว่าปริมาณจะแตกต่างกันไปตามชนิดและลักษณะเฉพาะ แล็กโทสแตกตัวมาจากหางนมรสหวานหรือเปรี้ยว สำหรับชื่อ "แล็ก" เป็นคำในภาษาละตินแปลว่า "นม" และ "-โอส" ที่เป็นพยางค์ท้ายสำหรับชื่อน้ำตาล เขียนสูตรได้เป็น C12H22O11
ประวัติ
แล็กโทสได้รับการค้นพบในนม เมื่อปี ค.ศ. 1619 โดยฟาบริซิโอ บาร์โตเล็ตติ และได้รับการระบุว่าเป็นน้ำตาลใน ค.ศ. 1780 โดยคาร์ล วิลเฮ็ล์ม เชเลอ
โครงสร้างและปฏิกิริยา
แล็กโทสเป็นน้ำตาลโมเลกุลคู่จากการรวมตัวของกาแล็กโทสและกลูโคส ซึ่งสร้างพันธะไกลโคซิดิก β-1→4 มีชื่อในระบบการตั้งชื่อสารเคมี คือ β-D-galactopyranosyl-(1→4)-D-glucose กลูโคสสามารถอยู่ในรูป α-pyranose หรือ β-pyranose ซึ่งกาแล็กโทสสามารถมีได้เฉพาะรูป β-pyranose เท่านั้น: ด้วยเหตุนี้ α-lactose และ β-lactose จึงหมายความถึงรูปแอโนเมอริกของวงแหวนกลูโคไพราโนสเพียงอย่างเดียว
แล็กโทสทำปฏิกิริยากับน้ำได้เป็นกลูโคสและกาแล็กโทส เปลี่ยนไปเป็นไอโซเมอร์ในสารละลายอัลคาไลน์เป็นแล็กตูโลส และเร่งปฏิกิริยากระบวนการเติมไฮโดรเจนให้กับโพลิไฮดริกแอลกอฮอล์ที่สอดคล้องกัน ได้แก่ แล็กติตอล
การสกัด
มีการผลิตแล็กโทสนับหลายล้านตันต่อปีเป็นผลผลิตพลอยได้จากอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์นม ซึ่งจะมีหางนมเป็นของแข็งเหลืออยู่มากถึง 6.5% ซึ่งในจำนวนนี้ 4.8% เป็นแล็กโทสที่สามารถทำให้บริสุทธิ์ได้โดยการตกผลึก หางนมเป็นของเหลวที่เหลือหลังจากนมได้ถูกเปลี่ยนเป็นลิ่มนมและกรองออกแล้ว ยกตัวอย่างเช่น ในกระบวนการผลิตเนยแข็ง แล็กโทสประกอบขึ้นเป็น 2-8% ของน้ำหนักนม แล็กโทสทำให้บริสุทธิ์โดยการเติมเอทานอล เนื่องจากแล็กโทสไม่ละลายในเอทานอล แล็กโทสจึงตกตะกอนและได้ผลผลิตราว 65%
แมแทบอลิซึม
ตัวอ่อนสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมได้รับน้ำนมจากแม่ ซึ่งอุดมไปด้วยแล็กโทส วิลไลลำไส้จะหลั่งเอนไซม์ที่เรียกว่า แล็กเทส (β-D-galactosidase) เพื่อย่อยแล็กโทส เอนไซม์นี้จะทำให้โมเลกุลแล็กโมสแตกตัวเป็นน้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว กลูโคสและกาแล็กโทส ซึ่งร่างกายสามารถดูดซึมไปใช้ได้ เนื่องจากแล็กโทสส่วนใหญ่พบในนมเพียงอย่าวเดียว ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมส่วนใหญ่ การผลิตแล็กเตสจึงค่อย ๆ ลดลงเมื่อร่างกายมีอายุมากขึ้น เนื่องจากร่างกายไม่ได้บริโภคแล็กโทสมากเท่าแต่ก่อน ประชากรซึ่งมีบรรพบุรุษอยู่ในทวีปยุโรป เอเชียตะวันตก อินเดีย และหลายส่วนของแอฟริกาตะวันออกยังคงการผลิตแล็กเตสจนกระทั่งเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ โดยในหลายพื้นที่ นมจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม อย่างเช่น ปศุสัตว์ แพะ และแกะ ได้ถูกใช้เป็นแหล่งอาหารขนาดใหญ่ ดังนั้น ประชากรในพื้นที่เหล่านี้จึงยังคงยีนสำหรับการผลิตแล็กเตสตลอดชีวิตที่ได้รับการวิวัฒนาการขึ้นมา ยีนของภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสได้วิวัฒนาการขึ้นแยกต่างหากในหลายกลุ่มชาติพันธุ์ ตามการสืบเชื้อสาย ชาวยุโรปตะวันตกมากกว่า 70% ยังคงสามารถดื่มนมได้ในวัยผู้ใหญ่ เปรียบเทียบกับน้อยกว่า 30% ในประชากรแอฟริกา เอเชียตะวันออกและตะวันออกเฉียงใต้ และโอเชียเนีย ในประชากรที่มีภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส แล็กโทสจะไม่สามารถถูกทำให้แตกตัวและเป็นอาหารสำหรับจุลชีพในลำไส้ที่ผลิตแก๊ส ซึ่งสามารถนำไปสู่การเรอบ่อย อาการท้องอืด และอาการเกี่ยวกับกระเพาะอาหารและลำไส้อื่น ๆ
รัฐสภาออสเตรีย
รัฐสภาออสเตรีย (Österreichisches Parlament, The Austrian Parliament) เป็นสภานิติบัญญัติในระดับสหพันธ์ของสาธารณรัฐออสเตรีย เป็นรัฐสภาระบบสองสภา ประกอบด้วย สภาแห่งชาติ (National Council) และสภาแห่งสหพันธ์ (Federal Council) ในบางครั้งทั้งสองสภามีการประชุมร่วมกัน เรียกว่า "สมัชชาแห่งสหพันธ์" (Bundesversammlung) โดยรัฐสภามีที่ประชุมที่กรุงเวียนนา
เฮดจ์ฮอก
เฮดจ์ฮอก (hedgehog) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมขนาดเล็กที่อยู่ในวงศ์ย่อย Erinaceinae ในวงศ์ใหญ่ Erinaceidae มีลักษณะทั่วไปคล้ายกับเม่น ซึ่งเป็นสัตว์ในอันดับสัตว์ฟันแทะ (Rodentia) ซึ่งอยู่กันคนละอันดับกัน คือ ด้านหลังของลำตัวปกคลุมไปด้วยขนที่มีลักษณะแข็งคล้ายหนาม ซึ่งไว้สำหรับป้องกันตัว แต่เฮดจ์ฮอกมีขนาดที่เล็กกว่ามาก และมีหนามที่สั้นกว่ามาก โดยขนของเฮดจ์ฮอกมีลักษณะเล็กแข็งคล้ายเสี้ยนหรือหนามมากกว่า มีส่วนใบหน้าคล้ายหนู แต่มีจมูกที่เรียวยาวที่ขมุบขมิบสำหรับดมกลิ่นอยู่ตลอด
เฮดจ์ฮอก นับเป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับ Eulipotyphla ซึ่งสัตว์ในอันดับนี้จะหากินตามพื้นดินในเวลากลางคืน และกินแมลงเป็นอาหารหลัก เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ถือกำเนิดมาแล้วบนโลกไม่ต่ำกว่า 15 ล้านปี โดยไม่เปลี่ยนแปลงรูปร่าง จัดว่าที่มีความเก่าแก่มากที่สุดจำพวกหนึ่ง
นิรุกติศาสตร์
ชื่อ hedgehog พบมีการใช้ในราวปี ค.ศ. 1450 ซึ่งมาจากภาษาอังกฤษสมัยกลาง: heyghoge จาก heyg, hegge ("hedge") เพราะมันมักจะออกจากพุ่มไม้และ hoge, hogge ("hog") จากจมูกคล้ายหมู ชื่ออื่น ๆ ได้แก่ urchin, hedgepig และ furze-pig
ลักษณะ
ขนของเฮดจ์ฮอกตลอดทั้งตัวมีประมาณ 7,000 เส้น ในเส้นขนมีลักษณะกลวงแต่แข็งแรงด้วยสารประกอบเคราติน จึงมีน้ำหนักเบา และซับซ้อนเพื่อช่วยในการรับแรงกระแทกของสัตว์ใหญ่ที่เข้ามาจู่โจมหรือรับแรงกระแทกหากตัวเฮดจ์ฮอกต้องตกจากที่สูง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีความเชื่อว่า เฮดจ์ฮอกใช้เส้นขนนี้ในการเขย่าต้นแอปเปิลแล้วใช้ขนเสียบลูกแอปเปิล นำไปกินเป็นอาหารในรัง
เฮดจ์ฮอก เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวเป็นวงกลม และตั้งขนที่แหลมชูชันขึ้นมา โดยที่ช่วงท้องจะนุ่มไม่มีอะไรป้องกัน เฮดจ์ฮอกจะตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่กว่าเสมอ เช่น แบดเจอร์, วีเซล หรือมาร์เท็น เมื่อยามปกติขนของเฮดจ์ฮอกจะลู่ลงแนบกับลำตัว ลูกเฮดจ์ฮอกเมื่อแรกคลอดจะมีหนังหนาหลายชั้นปกคลุมขนแหลม หลังจากไม่กี่ชั่วโมงเมื่อคลอดออกมาขนแหลมชุดแรกจะแทงทะลุออกมา แต่จะเป็นสีขาว หลังจากนั้นไม่นานขนชุดแรกจะร่วง และมีขนชุดใหม่ที่สีเข้มและแข็งกว่างอกขึ้นมาแทน เฮดจ์ฮอกสามารถผลัดขนและงอกขึ้นใหม่ได้หลายครั้งตลอดชีวิต เมื่อพบกับสิ่งที่แปลกประหลาดหรือวัตถุที่มีพิษ เฮดจ์ฮอกจะกัดขนตัวเองและเลียจนกระทั่งมีฟองเต็มปาก และนำเอาฟองน้ำลายนี้ไปปายกับขน พฤติกรรมอันนี้ยังไม่ทราบสาหเตุที่แน่ชัด เชื่อว่าเป็นการกระทำเพื่อปกปิดตัวเอง หรือทำให้สัตว์นักล่าไม่สนใจในตัวเฮดจ์ฮอก หรือแม้กระทั่งเชื่อว่าเป็นไปเพื่อติดต่อสื่อสารกันเองหรือดึงดูดเพศตรงข้าม
ในยุคกลาง เฮดจ์ฮอกเคยถูกเชื่อว่าเป็นตัวการที่ขโมยนมวัวในเวลากลางคืน รัฐสภาอังกฤษในยุคสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 1 จึงตั้งค่าหัวไว้หัวละ 3 เพนนี และทำให้เฮดจ์ฮอกถูกฆ่าไปเป็นจำนวนหลายพันตัว  เฮดจ์ฮอกยังถูกอ้างอิงถึงในวัฒนธรรมร่วมสมัยหลายประการ อาทิ เป็นตัวการ์ตูนชื่อ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮอก เป็นต้น
วิโรจน์ ทองชิว
วิโรจน์ ทองชิว (20 พฤษภาคม พ.ศ. 2506 – 8 สิงหาคม พ.ศ. 2565) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย มีผลงานเขียนบท และกำกับภาพยนตร์ในแนวขบขัน
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก หรือ ยุทธการที่ผาแดง (Battle of Red Cliffs; ) เป็นสงครามที่มีความสำคัญที่สุดสงครามหนึ่งในยุคปลายราชวงศ์ฮั่นในรัชสมัยของพระเจ้าฮั่นเหี้ยนเต้ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสามก๊กในประเทศจีนในเวลาต่อมา ยุทธการที่เซ็กเพ็กนี้เกิดขึ้นใน ค.ศ. 208 โดยฝั่งหนึ่งเป็นกองทัพพันธมิตรของเล่าปี่และซุนกวนทางตอนใต้ และอีกฝั่งคือทัพของโจโฉทางตอนเหนือ ซุนกวนและเล่าปี่นั้นได้ชัยชนะเหนือโจโฉ ทำให้ความพยายามในการยึดดินแดนทางใต้ของโจโฉต้องล้มเหลวลง โดยจุดแตกหักเกิดขึ้น ณ ตำบลที่เรียกว่า "เซ็กเพ็ก" (ชื่อปี้ ผาแดง) ริมแม่น้ำแยงซีเกียง ศึกผาแดงนี้นับว่าเป็นศึกที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสามก๊กและประวัติศาสตร์จีนก็ว่าได้ โดยมีการบันทึกไว้ในวรรณกรรมสามก๊กถึง 8 บท จากทั้งหมด 120 บท และมีกวีชาวจีนมากมายในชั้นหลังที่ได้จารึกไว้ถึงเหตุการณ์นี้ เช่น หลี่ไป๋ ในสามก๊ก ฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) เรียกตอนนี้ว่า "โจโฉแตกทัพเรือ"
วิโรจน์ ทองชิว
วิโรจน์เกิดที่ตำบลมหาชัย อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร จบการศึกษาจากโรงเรียนเพาะช่าง สาขาจิตรกรรมสากล จากนั้นได้ทำธุรกิจส่วนตัว เปิดร้านทำป้ายโฆษณา มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 เรื่อง แอบคนข้างบ้าน ด้วยเงินทุนส่วนตัว (โดยการดูแล และจัดจำหน่ายโดย ไท เอ็นเตอร์เทนเมนท์) จากนั้นได้มากำกับภาพยนตร์ในสังกัดพระนครฟิล์ม 2 เรื่องคือ คนหอนขี้เรื้อนในคืนเดือนเสี้ยว กับ เด็กเดน หลังจากนั้นก็ไปกำกับให้กับสหมงคลฟิล์ม เรื่อง เทวดาท่าจะเท่ง และกำกับให้กับซาก้า สตูดิโอ ในเรื่อง 8E88 วิโรจน์กลับมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์อิสระอีกครั้ง กับผลงานภาพยนตร์ทุนส่วนตัว 2 เรื่อง รักเป็นบ้า (2560) และ ส้วมซ่อนผี (2562)
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของศึกผาแดงยังคงเป็นที่ถกเถียงมาจนถึงปัจจุบัน แม้แต่สถานที่รบยังกำหนดชี้ชัดลงไปไม่ได้ แต่เชื่อกันว่าจุดที่โจโฉถูกเผาทัพเรือนั้น เป็นหน้าผาติดแม่น้ำแยงซีเกียง อยู่ห่างจากเมืองชื่อปี้ ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 36 กิโลเมตร ในปัจุบัน โดยสถานที่เกิดเหตุนั้น มีจารึกตัวอักษรสีแดงที่ไม่ทราบว่าผู้ใดเป็นผู้จารึก แต่เป็นจารึกสมัยราชวงศ์ถัง และเหตุที่ได้ชื่อว่า "ชื่อปี้" (赤壁; ออกเสียง "เซ็กเพ็ก" ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) ที่แปลได้ว่า "หน้าผาแดง" ก็คือเปลวไฟที่เผาผลาญกองทัพเรือของโจโฉ
วิโรจน์ ทองชิว
วิโรจน์ถูกพบว่าเสียชีวิตในวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2565
ยุทธการที่กัวต๋อ
ศึกกัวต๋อ (官渡之戰, Battle of Guandu) เกิดขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโหในปี ค.ศ. 200 เป็นศึกที่โจโฉได้ชัยชนะต่ออ้วนเสี้ยว จุดตัดสินผลการรบของศึกนี้อยู่ที่การลอบโจมตีทัพขนเสบียงของอ้วนเสี้ยวที่อัวเจ๋า ทำให้ทัพอ้วนเสี้ยวขาดเสบียงและเกิดความระส่ำระสายไปทั้งกองทัพ จากแผนการของเขาฮิว ซึ่งเดิมอยู่กับอ้วนเสี้ยว แต่มาอยู่ข้างโจโฉ เพราะคาดการณ์ว่าอ้วนเสี้ยวต่อไปจะพ่ายแพ้แน่  ทั้ง ๆ ที่เริ่มต้นกองทัพของอ้วนเสี้ยวมีมากกว่าโจโฉถึง 10ต่อ1   แต่โจโฉนำทัพอย่างใจเย็นค่อย ๆ รุกคืบ และฝ่ายอ้วนเสี้ยวก็โลเลไม่ยอมทำศึกแตกหัก  จึงต้องประสบความพ่ายแพ้ในที่สุด ภายหลังศึกนี้ อ้วนเสี้ยวเสียใจมาก อีกทั้งลูกชาย 2 คน คือ อ้วนซงกับอ้วนถำก็บาดหมางถึงขนาดฆ่ากัน จนต้องกระอักเลือดชีวิตในเวลาต่อมาไม่นาน  ศึกนี้นำมาสู่การล่มสลายของตระกูลอ้วน เมื่อบุคคลสำคัญ ๆ ในตระกูลได้ล้มตายหมดสิ้น อีกทั้งเป็นศึกที่โจโฉได้สร้างชื่อเสียงไว้มาก และทำให้ได้ครองอำนาจใหญ่แต่เพียงผู้เดียวในดินแดนภาคเหนือของจีน ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบโจโฉใช้เวลาทำศึกครั้งนี้นานถึง 7 ปี
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
เบื้องหลัง
ในวรรณคดี เล่าปี่ต้องทิ้งเมืองซินเอี๋ยและอ้วนเสียอพยพราษฎรจำนวนมาก เพื่อหนีการตามล่าจากโจโฉไปอยู่ที่เมืองแฮเค้าของเล่ากี๋ จากนั้นจึงส่งขงเบ้งไปเป็นทูตเจรจาขอให้ซุนกวนร่วมกันต้านโจโฉ ขณะที่โจโฉสามารถยึดเกงจิ๋วที่เดิมเป็นของเล่าเปียวได้สำเร็จ เพราะชัวมอคิดทรยศยอมยกเมืองให้โจโฉ ซึ่งภายหลังโจโฉก็สั่งสังหารเล่าจ๋องและชัวฮูหยินเสีย และประหารชัวมอและเตียวอุ๋น ตามแผนของจิวยี่ แม่ทัพใหญ่ฝ่ายง่อก๊ก
ฝ่ายขงเบ้งเมื่อไปถึงกังตั๋ง ต้องเผชิญกับที่ปรึกษาของซุนกวนหลายคนรุมถล่มด้วยวาจา แต่สามารถโต้กลับไปได้ทุกคน ในที่สุดซุนกวนและจิวยี่ก็ตัดสินใจรบกับโจโฉเพราะถูกขงเบ้งยั่วจนเกิดโทสะ ทั้ง 2 ทัพตั้งทัพคอยประจัญบานกัน ตลอดเวลาที่ขงเบ้งอยู่ที่นี่ จิวยี่พยายามหาทุกวิถีทางที่จะหาเรื่องสังหารขงเบ้งให้ได้ แต่ขงเบ้งก็สามารถเอาตัวรอดไปได้ทุกครั้ง เช่น สั่งเกณฑ์ขงเบ้งให้ทำลูกธนูแสนดอกให้เสร็จภายใน 10 วัน แต่ขงเบ้งขอเวลาแค่ 3 วัน โดยการใช้เรือเบาบรรทุกหุ่นฟางแล่นไปหาฝ่ายโจโฉในยามดึกหลังเที่ยงคืนขณะที่หมอกลงจัด ทหารฝ่ายโจโฉจึงระดมยิงธนูเข้าใส่ แต่ก็ติดกับหุ่นฟาง ลูกธนูแสนดอกจึงได้โดยไม่ต้องออกแรงอะไร และอีกครั้งเมื่อจิวยี่ต้องการลมอาคเนย์เพื่อเผาทัพเรือโจโฉ ที่ถูกผูกเป็นแพเดียวกันด้วยอุบายของบังทอง แต่เนื่องจากเป็นฤดูหนาวไม่มีลมอาคเนย์ จิวยี่เครียดกับเรื่องนี้จนกระอักเลือดล้มป่วยลง ขงเบ้งจึงทำพิธีเรียกลมขึ้น (ขงเบ้งแสร้งทำเพื่อหนีลงเรือของจูล่งที่มารับ) ในที่สุดเมื่อถึงวันที่ต้องแตกหัก ตรงกับวันแรม 5 ค่ำ เดือนอ้าย (ตรงกับวันที่ 10 เดือน 10 ตามปฏิทินจีน) ลมอาคเนย์ก็มา ในที่สุดก็สามารถเผากองทัพของโจโฉให้ราบคาบได้ โจโฉต้องหลบหนีไปอย่างทุลักทุเลเกือบเอาชีวิตไม่รอด และขงเบ้งก็ได้ให้กวนอูดักพบโจโฉเป็นด่านสุดท้าย เพื่อที่จะให้กวนอูไว้ชีวิตโจโฉ เพื่อล้างบุญคุณที่เคยมีต่อกันในอดีตด้วย
ยุทธการที่กัวต๋อ
ในสามก๊ก เริ่มแรกจากที่เล่าปี่ได้เข้าเฝ้าพระเจ้าเหี้ยนเต้ในพระราชวัง จากที่มีความดีความชอบในการปราบตั๋งโต๊ะและลิโป้ พระองค์ทรงให้ตรวจพงศาวลี พบว่าเล่าปี่สืบสายเชื้อสายมาจากตงสานเชงอ๋องจริง จึงให้ความเคารพเล่าปี่และทรงเรียกเล่าปี่ว่า พระเจ้าอา  และเชื้อเชิญให้ไปปรึกษาราชการเป็นการส่วนพระองค์ ทำให้โจโฉเกิดความระแวงในตัวเล่าปี่ อีกทั้งในเวลาเดียวกันนั้น ตังสินร่วมมือกับเกียดเป๋งหมายจะลอบฆ่าโจโฉ แต่ไม่สำเร็จ โจโฉยิ่งเพิ่มความระแวงในตัวผู้ที่อยู่ตรงกันข้าม เล่าปี่จึงตัดสินใจหนีออกจากเมืองไปเข้าร่วมกับอ้วนเสี้ยว เพื่อชักชวนให้ปราบโจโฉ
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
เบื้องหลัง
หลังจากเสร็จสิ้นศึกนี้ ทัพซุนเล่านั้นได้ยึดดินแดนเกงจิ๋วเกือบทั้งหมด โดยทัพจิวยี่สามารถเอาชนะโจหยินยึดเมืองกังเหลงได้ ส่วนเล่าปี่นั้นได้ยึดครองดินแดนเกงจิ๋วใต้ทั้งหมด
ยุทธการที่กัวต๋อ
โจโฉได้ทำการฝังศพอ้วนเสี้ยวอย่างสมเกียรติ และได้ซื้อใจราษฎรด้วยการงดภาษีถึง 1 ปี และต่อมาได้ร่างโคลงถึงการรบในครั้งนี้ด้วย ที่เขาจรดทะเลเช่นเดียวกับฮั่นอู่ตี้ อดีตฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ในราชวงศ์ฮั่นเคยกระทำ หลังจากชนะศึกที่นี่เช่นกัน
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
การบันทึกในพงศาวดาร
อุยกายเป็นผู้เสนอจิวยี่ให้ใช้แผนสวามิภักดิ์ รวมถึงการใช้เรือไฟ กลอุบายใช้ไฟของอุยกายทำให้ทัพโจโฉพ่ายแพ้ย่อยยับ หลังจากนั้นจิวยี่และเล่าปี่ก็ไล่ตามโจมตีทัพโจโฉที่แตกพ่ายไป และฝ่ายเล่าปี่ก็แยกทัพไปยึดหัวเมืองเกงจิ๋วใต้ ส่วนจิวยี่นั้นทำสงครามกับโจหยินอยู่อีกเกือบปีก็สามารถยึดเกงจิ๋วเหนือได้เกือบทั้งหมด ในศึกครั้งนี้ อุยกายได้รับการสรรเสริญชื่นชมอย่างมาก
ยุทธการที่กัวต๋อ
สำหรับฝ่ายเล่าปี่ นี่เป็นศึกอย่างเป็นทางการครั้งแรกที่ทำให้เล่าปี่แตกหักกับฝ่ายโจโฉอย่างสิ้นเชิง ซึ่งนับต่อจากนี้ทั้งคู่จะขับเขี่ยวกันไปตลอด
ยุทธการที่เซ็กเพ็ก
การบันทึกในพงศาวดาร
แต่โจโฉเองไม่ยอมรับผลแพ้ในการศึกครั้งนี้ เขียนจดหมายถึงซุนกวนอ้างว่าตนเองไม่ได้แพ้จิวยี่ แต่เพราะโรคระบาดจึงทำให้ต้องยกทัพกลับ และผู้ที่ออกอุบายเอาธนูจากโจโฉไม่ใช่ขงเบ้ง แต่เป็นซุนกวน เหตุการณ์นี้เกิดภายหลังศึกนี้ถึง 5 ปี (ยุทธการหับป๋า) เมื่อซุนกวนลงเรือไปสอดแนมค่ายโจโฉที่แห้ฝือ แต่ถูกทหารยามจับได้จึงเกิดการปะทะ ในครั้งนั้นทหารโจโฉยิงธนูใส่เรือซุนกวนจนเอียงไปข้างนึง ซุนกวนจึงสั่งให้หันข้างเรือไปรับธนูเพื่อถ่วงให้กลับมาตรงเหมือนเดิม จากนั้นจึงแล่นกลับ
ข้อมูลสมมติ
เนื้อเรื่องในวรรณกรรมสามก๊กมีความแตกต่างจากบันทึกทางประวัติศาสตร์หลายแห่ง เช่น มีการพูดเกินจริงว่ากองทัพโจโฉมีทหารมากกว่า 830,000 นาย ซึ่งอาจมีที่มาจากลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมในสมัยหลัง ๆ โดยเฉพาะในจีนสมัยราชวงศ์ซ่งทางใต้ บันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่าโลซกเป็นที่ปรึกษาที่มีไหวพริบและจิวยี่เป็นผู้นำทางทหารที่มีชื่อเสียงและชายที่ "ใจกว้าง มีเหตุผล และกล้าหาญ" แต่วรรณกรรมสามก๊กระบุโลซกเป็นผู้ที่ไม่เป็นที่จดจำและจิวยี่เป็นคนที่โหดร้ายและเหยียดหยาม ทั้งสองเล่มระบุเหมือนกันว่าจูกัดเหลียงมีความด้อยในทุก ๆ ด้าน
วรรณกรรมได้เพิ่มเนื้อเรื่องสมมติในบันทึกทางประวัติศาสตร์ และมีการเล่นฉากนั้นซ้ำ ๆ ในโรงละครและงิ้ว เช่นจูกัดเหลียงทำอุบายใช้เวทมนตร์เรียกลมเพื่อโจมตีเรือด้วยไฟ ยุทธวิถี"ใช้เรือฟางยืมเกาทัณฑ์" และกวนอูจับและปล่อยโจโฉที่เส้นทางฮัวหยง เนื้อเรื่องสมมติระบุให้จูกัดเหลียงเป็นขุนพลกองกำลังผสม ซึ่งในทางประวัติศาสตร์นั้นไม่ถูกต้อง
อำเภอถลาง
ถลาง อำเภอหนึ่งในจังหวัดภูเก็ต
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอถลางมีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติ
พื้นที่เดิมของเกาะถลาง หรือ เกาะภูเก็ต ในแผนที่ของคลอดิอุส ปโตเลมี ประมาณ พ.ศ. 700 ระบุไว้ในชื่อ JUNK CEYLON เมื่อครั้งที่หลวงจีนอี้จิงเดินทางผ่านไปสืบพระพุทธศาสนาเรียกบริเวณนี้เป็น SILAN เปลี่ยนเสียงเป็น สลาง ในสมัยสุโขทัย มีปรากฏในจดหมายเหตุไทย - ฝรั่งเศส เป็น Jun Salon ฝ่ายเอกสารไทยใช้ ฉลาง มาจนถึงรัชกาลที่ 3 จึงมีปรากฏคำ ถลาง แทนชื่ออื่นทั้งหมด
ในหัวเมืองฝั่งทะเลตะวันตกของภาคใต้มีศูนย์กลางปกครองที่เมืองถลาง เจ้าเมืองถลางจะได้รับโปรดเกล้าฯเป็นผู้สำเร็จราชการแปดหัวเมือง (เมืองกระ เมืองคุระ เมืองคุรอด เมืองตะกั่วป่า เมืองตะกั่วทุ่ง (บางคลี) เมืองกราภูงา เมืองภูเก็จ และเมืองถลาง)
อำเภอถลางในอดีตเป็นเมืองของสองวีรสตรีท้าวเทพกระษัตรี และ ท้าวศรีสุนทร เดิมเรียกว่า อำเภอเมืองถลาง มีเจ้าเมืองปกครองเรียกว่า พระยาถลาง ได้จัดตั้งเป็นอำเภอ เมื่อปี พ.ศ. 2441
เหตุการณ์สำคัญ
10 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ได้เกิดเหตุเผาทำลายสถานีตำรวจภูธรถลาง ส่งผลให้มีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก โดยเป็นเหตุจลาจล
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอถลางแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 6 ตำบล 46 หมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอถลางประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 8 แห่ง ได้แก่
อำเภอแก่งคอย
แก่งคอย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดสระบุรี เป็นเมืองแห่งชุมทางรถไฟ เป็นทางแยกเชื่อมต่อรถไฟสายอีสานเหนือและสายอีสานใต้ โดยสายอีสานใต้จะตัดผ่านไปยังจังหวัดนครราชสีมา จังหวัดบุรีรัมย์ จังหวัดสุรินทร์ จังหวัดศรีสะเกษ ปลายทางจังหวัดอุบลราชธานี และสายอีสานเหนือจะวกออกไปยังลำนารายณ์ จังหวัดลพบุรี ข้ามเทือกเขาไปทางตะวันตกของจังหวัดนครราชสีมา เข้าจังหวัดขอนแก่น จังหวัดอุดรธานี ปลายทางจังหวัดหนองคาย อีกทั้งยังเป็นเส้นทางที่จะแยกออกไปยังทางรถไฟสายตะวันออกลงไปถึงจังหวัดฉะเชิงเทรา
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอแก่งคอย มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้