cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เครือจักรภพแห่งอังกฤษ
รัฐในอารักขาครั้งที่ 1 และ 2
ในปีค.ศ. 1653 โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ได้รับการสาบานตนเป็น "เจ้าผู้พิทักษ์" ของอังกฤษและต่อมาเป็นบริเตนใหญ่ เป็นคนแรกของรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรฉบับแรก ฉบับที่สอง และฉบับสุดท้ายที่รู้จักกันในชื่อของ "ฏีกาและคำแนะนำอันนอบน้อม" (Humble Petition and Advice)
หลังจากการถึงแก่กรรมของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในปี ค.ศ. 1658 บุตรชายของเขา ริชาร์ด ครอมเวลล์ เป็นผู้สืบตำแหน่งเป็นเจ้าผู้พิทักษ์คนที่สอง แต่สถานการณ์การแบ่งแยกภายในพรรครีพับลิกันได้นำไปสู่การลาออกจากตำแหน่งของเขา ถือเป็นการปิดฉากลงของการปกครองโดยเจ้าผู้พิทักษ์ ทำให้เครือจักรภพนั้นกลับไปสู่การปกครองร่วมโดยสภาแห่งรัฐและรัฐสภาอีกครั้งหนึ่ง
อีวาน บอสโกวิช
อีวาน บอสโกวิช (Cyrillic: Иван Бошковић, เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1982, ในเมือง นิกชิช) เป็นนักฟุตบอลมืออาชีพชาว มอนเตเนโกร ปัจจุบันเล่นให้กับ สโมสรฟุตบอลจังหวัดนครราชสีมา หรือ สวาท แคท ใน ยามาฮ่า ลีก 1 ตำแหน่ง กองหน้า
Micropleuridae
Micropleuridae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เดคลิเนชัน
ในทางดาราศาสตร์ เดคลิเนชัน (declination, dec) เป็นหนึ่งในสองพิกัดในการกำหนดตำแหน่งบนทรงกลมท้องฟ้าด้วยระบบพิกัดศูนย์สูตร พิกัดอีกตัวที่ใช้คู่กันคือไรต์แอสเซนชัน
เดคลิเนชัน เปรียบได้กับละติจูด หน่วยวัดเป็นองศาเหนือจากเส้นศูนย์สูตรฟ้า ดังนั้นจุดบนฟ้าที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตรฟ้าจะมีค่าเดคลิเนชันเป็นบวก ในขณะที่จุดที่อยู่ซีกใต้จะมีค่าเป็นลบ
Guyanemidae
Guyanemidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ชาริล ชับปุยส์
ชาริล ยานนิส ชาปุย (เกิด 12 มกราคม พ.ศ. 2535) เป็นนักฟุตบอลลูกครึ่งไทย-สวิตเซอร์แลนด์ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองกลางให้กับเชียงใหม่ในไทยลีก 2 โดยยืมตัวจากการท่าเรือ
ประวัติ
ชาริล เกิดวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2535 ที่เมืองโคลเทิน (Kloten) ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นบุตรคนเดียวของดาเนียล ชัปปุยส์ ชาวสวิส และไพลิน ชัปปุยส์ ชาวไทย โดยมีพี่สาวต่างมารดา 1 คนชื่อซาบีนา
ชาริล จบการศึกษาระดับเกรด 12 จากโรงเรียนกีฬาในเมืองโคลเทิน โดยเริ่มต้นหัดเล่นฟุตบอลกับบิดาแต่เด็ก จนเมื่ออายุได้ 7 ขวบมีโอกาสได้เล่นฟุตบอลระดับเยาวชนให้กับสโมสรโคลเทินที่สวิตเซอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2542 จากนั้น 1 ปี ก็ย้ายมาอยู่สโมสรเอสซี ยังเฟลโลวส์ยูเวนตุส ต่อมาใน พ.ศ. 2546 ชาริล ชัปปุยส์ย้ายมาอยู่ทีมชุดเยาวชนของสโมสรกราสฮอปเปอร์ ซูริก ในสวิสซูเปอร์ลีก
กราสฮอปเปอร์ ซูริก 2
ชาริล ลงเล่นให้กราสฮอปเปอร์ ซูริก 2 ในระดับลีกาคลาสสิก (ดืวิชั่น 4) กลุ่มที่ 2 โดยลงเล่นเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ในนัดที่เปิดบ้านถล่มสโมสรเอสเฟา ชัฟเฮาเซิน ไป 6-1
ปีต่อมาชาริล ชัปปุยส์ถูกส่งมาเล่นให้กับทีมสำรองในระดับดิวิชั่น 4 อีกครั้งในฤดูกาล 2553-2554 อย่างไรก็ตามชาริล ชัปปุยส์ มีโอกาสลงสนามให้ทีมชุดใหญ่ของกราสฮอปเปอร์ 1 นัด ในฟุตบอลถ้วยสวิส คัพ รอบแรก เมื่อวันที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2553 ในนัดที่ไปเยือนสโมสร แบร์โรช กอร์กีเย
โลคาร์โน
เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2554 ชาริลย้ายไปเล่นให้กับสโมสรโลคาร์โน ในระดับแชลเลนจ์ ลีก หรือดิวิชั่น 2 ของสวิตเซอร์แลนด์ ด้วยสัญญายืมตัว ภายใต้การคุมทีมของดาวิเด โมรันดี และลงสนามให้โลคาร์โน นัดแรกในวันที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 ในแชลเลนจ์ลีกที่ต้องออกไปเยือนสโมสรโวห์เลน ที่สนามนีเดอร์แมทเทน โดยชาริลถูกส่งลงมาเป็นตัวสำรองในช่วงท้าย
วันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ชาริล ชัปปุยส์ ยิงประตูแรกในลีกให้กับโลคาร์โนได้ในนัดที่บุกไปชนะสโมสรเอฟซี วิล 2-1 ที่สนามแบร์กฮอลซ์ เมื่อจบฤดูกาล สโมรโลคาร์โนได้อันดับที่ 9 โดยชาริล ชัปปุยส์ลงสนาม 28 นัด (ในแชลเลนจ์ลีก 26 นัด สวิสคัพ 2 นัด) ยิงในลีก 2 ประตู
เอฟซี ลูกาโน
ชาริล ชัปปุยส์ ย้ายทีมในรูปแบบยืมตัวอีกครั้ง โดยย้ายมาร่วมทีมเอฟซี ลูกาโน ในแชลเลนจ์ลีก ฤดูกาล 2555-2556 เป็นระยะเวลา 5 เดือน โดยลงเล่นภายใต้การคุมทีมของไรมอนโด ปอนเต
ชาริลลงสนามนัดแรกให้เอฟซี ลูกาโนในวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2555 โดยเปิดบ้านชนะเอฟซี วิล 3-1 ที่สนามคอร์นาเรโด และเป็นกำลังสำคัญในช่วงครึ่งฤดูกาลแรก โดยเมื่อหมดสัญญายืมตัวในเดือนธันวาคม จึงเดินทางกลับสโมสรกราสฮอปเปอร์ ตลอดการยืมตัวชาริลสนามให้เอฟซี ลูกาโน 17 นัด (ในแชลเลนจ์ลีก 16 นัด สวิสคัพ 1 นัด)
บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด
เดือนมกราคม พ.ศ. 2556 ชาริล ชัปปุยส์ ย้ายมาเล่นฟุตบอลในประเทศไทยกับสโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ภายใต้การคุมทีมของอรรถพล บุษปาคม ด้วยสัญญา 2 ปี และลงสนามให้บุรีรัมย์ ยูไนเต็ดนัดแรกเป็นตัวจริงเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556 ในเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก รอบเพลย์ออฟ ที่พบกับบริสเบน โรอา (ประเทศออสเตรเลีย) ที่สนามนิวไอโมบายสเตเดียม
ต่อมาวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ชาริล ชับปุยส์ลงเล่นรายการฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานเป็นครั้งแรก ในการแข่งขันฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. 2556 หรือ โค้ก แชริตี้ คัพ 2013 ที่พบกับสโมสรเอสซีจี เมืองทอง ยูไนเต็ด ที่สนามศุภชลาศัย โดยที่บุรีรัมย์เอาชนะไปได้ 2-0 และคว้าแชมป์ถ้วย ก.ไปครอง
การลงเล่นในไทยพรีเมียร์ลีกครั้งแรกของชาริล ชัปปุยส์ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2556 ในนัดที่บุรีรัมย์ฯ เปิดสนามนิวไอโมบาย สเตเดี้ยม พบกับสโมสรสุพรรณบุรี เอฟซี นัดนั้น เขาปั่นลูกเตะมุมโค้งเข้าประตูไปอย่างสวยงาม
ต่อมาในวันที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2556 ชาริล ได้รับบาดเจ็บหนักที่หัวเข่าจากเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่มที่บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด พบกับสโมสรเจียงซู เสิ่นตี้ (ประเทศจีน) โดยชาริล ยิงประตูให้ทีมขึ้นนำ 2-0 ชาริลวิ่งแสดงความดีใจไปบริเวณมุมธงพร้อมกระโดดแบบสุดตัว แต่จังหวะลงขาขวาที่รับน้ำหนักกลับเสียหลักจนหัวเข่าบิดอย่างน่าหวาดเสียว ทำให้ไม่สามารถเล่นต่อได้ และต้องพักรักษาอาการบาดเจ็บ 3 เดือน เขากลับมาลงสนามได้อีกครั้งในวันที่ 3 กรกฎาคม ในการแข่งขันฟุตบอลถ้วยโตโยต้า ลีกคัพ 2556 รอบ 8 ทีมสุดท้าย นัดแรก ที่พบกับสโมสรอุดรธานี เอฟซี โดยชาริลถูกส่งลงมาในครึ่งหลังและเป็นคนยิงประตูชัยให้ทีมชนะ 1-0 โดยประตูดังกล่าวเป็นการยิงประตูในการแข่งขันถ้วยลีกคัพ ประตูแรกของชาริลอีกด้วย
จากนั้นชาริลกลับมาลงสนามในไทยพรีเมียร์ลีก เลก 2 ในวันที่ 7 กรกฎาคม ที่ต้องออกไปเยือนสโมสรสุพรรณบุรี เอฟซี โดยถูกส่งลงมาเป็นตัวสำรองในครึ่งหลัง
เมื่อจบฤดูกาล 2556 บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ด้วยการคว้าถึง 4 แชมป์ในฤดูกาลเดียว ได้แก่ แชมป์ถ้วย ก., แชมป์ไทยพรีเมียร์ลีก, แชมป์โตโยต้า ลีกคัพ และแชมป์ไทยคม เอฟเอคัพ และชาริลมีส่วนร่วมในทุกรายการ โดยเขาลงสนามในฤดูกาลนี้รวม 28 นัด (ไทยพรีเมียร์ลีก 16 นัด,เอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก 6 นัด,ไทยคม เอฟเอคัพ 2 นัด,โตโยต้า ลีกคัพ 2 นัด,ถ้วย ก.และเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก รอบเพลย์ออฟ รายการละ 1 นัด) ยิงได้ทั้งหมด 4 ประตู (ไทยพรีเมียร์ลีก 2 ประตู,โตโยต้า ลีกคัพ 1 ประตู และเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก 1 ประตู )
ฤดูกาลต่อมาชาริล เริ่มต้นกับสโมสรด้วยการคว้าแชมป์ฟุตบอลถ้วยพระราชทานประเภท ก. 2557 โดยชนะสโมสรเมืองทอง ยูไนเต็ด 1-0 ซึ่งเป็นการคว้าแชมป์รายการนี้เป็นสมัยที่ 2 ของเขา แต่หลังจากนั้นเมื่อการแข่งขันไทยพรีเมียร์ลีก 2557 เริ่มต้นขึ้นเขากลับประสบปัญหาฟอร์มตก โดยในช่วงแรกเขายังรักษาตำแหน่งตัวจริงในทีมไว้ได้แต่มักถูกเปลี่ยนตัวออกและเล่นไม่เต็มเวลา จนกลางเดือนเมษายน สโมสรเปลี่ยนแปลงผู้ฝึกสอนเป็น โบซิดาร์ บันโดวิช โค้ชชาวเซอร์เบีย ชาริลก็หลุดเป็นตัวสำรองของทีมและถูกเปลี่ยนตัวลงมาเล่นในช่วงก่อนหมดเวลาเป็นบางนัด
เดือน มิถุนายน บุรีรัมย์ฯ เปลี่ยนแปลงผู้ฝึกสอนอีกครั้ง โดยแต่งตั้ง อเล็กซานเดอร์ กามา เข้ามาเป็นโค้ชคนใหม่ และชาริล ชัปปุยส์ ที่เป็นตัวสำรองก็ถูกส่งตัวไปให้สโมสรสุพรรณบุรี เอฟซียืมใช้งานจนจบฤดูกาล เพื่อโอกาสในการลงสนามอย่างสม่ำเสมอ
โดยในเลกที่ 1 ของฤดูกาล 2014 นี้ ชาริลลงสนามให้บุรีรัมย์ทั้งหมด 19 นัด โดยเป็นการลงเล่นในไทยพรีเมียร์ลีกเพียง 12 นัด โตโยต้า ลีกคัพ และถ้วย ก. รายการละ 1 นัด แต่ก็ยังได้ลงสนามในการแข่งขันเอเอฟซี แชมเปียนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่ม ถึง 5 นัดด้วยกัน
สุพรรณบุรี เอฟซี
เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2557 ช่วงเลกที่ 2 ของไทยพรีเมียร์ลีก สโมสรสุพรรณบุรี เอฟซียืมตัวชาริล มาเล่นจนจบฤดูกาล ภายใต้การคุมทีมของเวลิซาร์ เอมิลอฟ โปปอฟ โค้ชชาวบัลแกเรีย โดยชาริล ย้ายมาเพื่อโอกาสในการลงเล่นอย่างสม่ำเสมอ และได้เสื้อหมายเลข 40
ชาริล ชัปปุยส์ลงเล่นให้สุพรรณบุรี เอฟซีนัดแรกวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2557 ที่พบกับสโมสรบีอีซี เทโรศาสน และมาทำประตูแรกให้กับสุพรรณบุรี เอฟซี ได้จากลูกโหม่ง ในวันที่ 26 กรกฎาคม ที่พบสโมสรฟุตบอลสิงห์ท่าเรือ ที่สนามกีฬากลางจังหวัดสุพรรณบุรี และมายิงในไทยพรีเมียร์ลีกได้อีก 1 ประตู ในนัดที่พบกับสโมสรอาร์มี่ ยูไนเต็ด ที่สนามกีฬากองทัพบก
การเล่นที่สุพรรณบุรี เอฟซี ชาริล เป็นผู้เล่นคนสำคัญและกลับมาทำผลงานได้อย่างดีอีกครั้ง จนสามารถยึดตำแหน่งในแดนกลางของทีมได้ และเกียรติศักดิ์ เสนาเมือง โค้ชทีมชาติไทย ได้เรียกเขาติดทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ไปแข่งขันในกีฬาเอเชียนเกมส์ 2014 ที่ประเทศเกาหลีใต้ ซึ่งไทยได้อันดับ 4 และก้าวขึ้นมาติดชุดใหญ่ในปลายปีซึ่งสามารถคว้าแชมป์ เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 มาครองได้สำเร็จ
ชาริลลงสนามในเลกที่ 2 ให้สุพรรณบุรีทั้งหมด 20 นัด (ไทยพรีเมียร์ลีก 17 นัด และไทยคม เอฟเอคัพ 3 นัด) ยิงในลีกได้ 2 ประตู และสโมสรจบฤดูกาล 2557 ด้วยอันดับ 6 ซึ่งเป็นอันดับสูงสุดของสโมสร และเข้าถึงรอบรองชนะเลิศถ้วยไทยคม เอฟเอคัพ ได้เป็นครั้งแรก โดยชาริลได้เซ็นสัญญาย้ายมาร่วมทีมสุพรรณบุรี เอฟซีอย่างถาวรเมื่อจบฤดูกาล
ฤดูกาล 2558 ชาริล ได้เปลี่ยนมาใส่เสื้อเบอร์ 10
สวิตเซอร์แลนด์
ในระดับทีมชาติ ชาริล ชัปปุยส์ เริ่มเข้าทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ตั้งแต่รุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี และคว้าแชมป์ฟุตบอลโลกรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปี ที่สหพันธ์สาธารณรัฐไนจีเรีย ได้ในปี พ.ศ. 2552 โดยเขามีส่วนช่วยทีมครบทุกนัดในการแข่งขันรายการระดับโลก ด้วยผลงานยอดเยี่ยมดังกล่าวจึงทำให้ชาริลเคยตกเป็นข่าวกับสโมสรฟุตบอลระดับโลกทั้งฮัมบวร์คและยูเวนตุสทีเดียว
ทีมชาติไทย
ชาริล ชัปปุยส์ เคยถูกเรียกเข้าร่วมทีมชาติไทย โดยวินฟรีด เชฟเฟอร์ อดีตหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมชาติไทยเพื่อเข้าร่วมศึกฟุตบอลเอเชียนคัพ 2015 แต่เนื่องจากเขาเคยเล่นให้กับทีมชาติสวิตเซอร์แลนด์ในการแข่งขันฟุตบอลโลกรุ่นอายุไม่เกิน 17 ปีมาก่อน จึงต้องให้ฟีฟ่าพิจารณาการเปลี่ยนสัญชาติ ซึ่งไม่ทันกับการแข่งขันในครั้งนั้น จึงยังไม่ได้ร่วมแข่งขันในนามทีมชาติไทย
หลังฟีฟ่ารับรองให้ชาริลเป็นนักเตะทีมชาติไทย เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง หัวหน้าฝึกสอนนักฟุตบอลทีมชาติไทยในขณะนั้น ก็เรียกให้ชาริลเข้าร่วมทีมชาติรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ซึ่งเขาเล่นนัดแรกที่รับการมาเยือนของสโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาในเดือนสิงหาคม ก่อนเปิดตัวในนามทีมชาติอย่างเป็นทางการในนัดที่พบกับทีมชาติยูกันดา เมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2556 และร่วมทีมชาติอีกในการแข่งขันซีเกมส์ ครั้งที่ 27 ที่ประเทศพม่า
หลังจากประสบความสำเร็จจากการคว้าแชมป์เอเอฟเอฟ ซูซูกิ คัพ 2014 มาแล้ว ในฟุตบอลชิงถ้วยพระราชทานคิงส์คัพครั้งที่ 43 ชับปุยส์ได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่า ทำให้พลาดการลงเล่นในครั้งนี้ โดยต้องพักรักษาตัวนาน 1-2 เดือน แต่ต่อมาในกลางปีเดียวกัน พบว่าต้องพักรักษาร่างกายนานจนถึงต้นปีหน้า
กล้องโทรทรรศน์แบบผสม
กล้องโทรทรรศน์แบบผสม หรือ กล้องโทรทรรศน์คาตาไดออปตริก (Catadioptric Telescope) เป็นกล้องโทรทรรศน์ที่ใช้ทั้งเลนส์และกระจกเงาทำงานงานร่วมกัน กล้องโทรทรรศน์แบบผสมใช้กระจกเงาโค้งทำหน้าที่รวมแสงในลักษณะเดียวกับกล้องโทรทรรศน์แบบสะท้อนแสง และให้เลนส์ปรับแก้ภาพ (Corrector Plate) ที่หน้ากล้องเพื่อแก้ไขความคลาดทรงกลมของกระจกเงาปฐมภูมิ
อาลิกซ์แห่งฝรั่งเศส เคาน์เตสแห่งเวอแซ็ง
อาลิกซ์แห่งฝรั่งเศส (Alix de France) เคานเตสแห่งเวอแซ็ง (4 ตุลาคม ค.ศ. 1160 – ค.ศ. 1220) เป็นพระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระมเหสีคนที่สอง กอนสตันซาแห่งกัสติยา
พื้นฐานครอบครัว
อาลิกซ์เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 1160 พระนามของพระองค์ถูกสะกดหลากหลายแบบ ทั้งอาลิกซ์, อลิซ, อาแดล, อาเดอแลด และอาเลส์ ทรงเป็นพระธิดาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศสกับพระมเหสีคนที่สอง กอนสตันซาแห่งกัสติยา ทรงมีพระเชษฐภคินีสองคนที่เกิดจากการแต่งงานครั้งแรกของพระบิดากับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตน และมีพระเชษฐภคินีร่วมบิดามารดาเดียวกันหนึ่งคน พระมารดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ขณะให้กำเนิดพระองค์ หลังจากนั้นเพียงห้าสัปดาห์พระบิดาของพระองค์แต่งงานใหม่กับอาแดลแห่งช็องปาญ ทั้งคู่มีพระโอรสธิดาด้วยกันอีกสองคน หนึ่งในนั้นคือพระเจ้าฟิลิปที่ 2 แห่งฝรั่งเศส
ชีวิตในอังกฤษ
วันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1169 พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 กับพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษบรรลุการทำสนธิสัญญามงต์มิรายล์ หนึ่งในเงื่อนไขของสนธิสัญญาคือการหมั้นหมายของอาลิกซ์กับริชาร์ด พระโอรสของพระเจ้าเฮนรี ทรงมีสินเดิมติดตัวเป็นเคานตีแบร์รีซึ่งตั้งอยู่ระหว่างพรมแดนของตูแรนกับอากีแตน รวมถึงเคานตีอูมาลและเคานตียู พระองค์ถูกส่งตัวไปอังกฤษเพื่ออยู่ในการดูแลของพระเจ้าเฮนรี มาร์เกอริต พระเชษฐภคินีของอาลิกซ์แต่งงานกับเฮนรียุวกษัตริย์ พระโอรสคนโตของพระเจ้าเฮนรีกับอาลีเยนอร์ในเดือนสิงหาคมของปี ค.ศ. 1172
ปี ค.ศ. 1175 พระเจ้าเฮนรีเริ่มหาวิธีทำให้การแต่งงานกับอาลีเยนอร์ถูกประกาศให้เป็นโมฆะ มีข่าวลือว่าพระองค์สนใจจะแต่งงานกับอาลิกซ์เพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างอังกฤษกับฝรั่งเศส เมื่อโรซามุนด์ คลิฟฟอร์ด ภรรยาลับของพระองค์เสียชีวิตในช่วงปี ค.ศ. 1176 ถึง ค.ศ. 1177 มีข่าวลือว่าพระเจ้าเฮนรีเริ่มมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับอาลิกซ์ ข่าวลือเรื่องนี้อาจถึงหูพระเจ้าหลุยส์ อาจจะโดยมาร์เกอริต พระเชษฐภคินีของอาลิกซ์ พระเจ้าหลุยส์จึงรีบยื่นคำร้องต่อสมเด็จพระสันตะปาปา ขอให้รีบทำพิธีแต่งงานให้อาลิกซ์กับริชาร์ดโดยเร็วที่สุด หากไม่มีการประกอบพิธีแต่งงาน พระเจ้าหลุยส์ขอให้สมเด็จพระสันตะปาปาลงโทษต้องห้ามแก่พระเจ้าเฮนรีและราชอาณาจักรของพระองค์ ในช่วงเวลาเดียวกันสมเด็จพระสันตะปาปาปฏิเสธคำขอของพระเจ้าเฮนรีที่ต้องการให้แต่งงานกับอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนถูกประกาศเป็นโมฆะ และแจ้งว่าพระองค์กำลังส่งผู้แทนไปอังกฤษประกอบพิธีแต่งงานให้อาลิกซ์ มิฉะนั้นพระองค์จะลงโทษต้องห้ามแก่ดินแดนของพระเจ้าเฮนรี แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ด้วยกันและมีข่าวลือว่าอาลิกซ์มีบุตรกับพระองค์
เมื่อพระเจ้าเฮนรีที่ 2 สิ้นพระชนม์ในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1189 อาลิกซ์อยู่ในการดูแลของอาลีเยนอร์แห่งอากีแตนในสภาพกึ่งถูกกักบริเวณที่วินเชสเตอร์ พระองค์มีพระชนมายุ 29 พรรษาและอยู่ในสถานะที่ไม่มั่นคง อาลีเยนอร์ไม่คิดจะให้พระองค์แต่งงานกับริชาร์ดซึ่งกลายเป็นกษัตริย์คนใหม่ของอังกฤษในชื่อพระเจ้าริชาร์ดที่ 1
เดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1190 อาลีเยนอร์ล่องเรือไปนอร์ม็องดีเพื่อสมทบกับพระเจ้าริชาร์ดโดยพาอาลิกซ์ไปด้วย อาลิกซ์ถูกกักตัวไว้ในรูอ็องในสภาพกึ่งนักโทษ พระเจ้าริชาร์ดกับอาลีเยนอร์หาทางสานสัมพันธไมตรีกับราชอาณาจักรนาวาร์เพื่อรักษามณฑลทางใต้ไว้ในช่วงที่พระเจ้าริชาร์ดเดินทางไปทำสงครามครูเสด พระเจ้าซันโชที่ 6 แห่งนาวาร์มีพระธิดาที่อยู่ในวัยพร้อมแต่งงานชื่อว่าเบเรงเกลา เมื่อพระเจ้าริชาร์ดแต่งงานกับเบเรงเกลาโดยไม่ได้ล้มเลิกการหมั้นหมายกับอาลิกซ์ ข่าวลือเรื่องที่อาลิกซ์เป็นภรรยาลับของพระบิดาของพระองค์ยิ่งได้รับการเติมเชื้อไฟ
เดินทางกลับฝรั่งเศส
พระเจ้าฟิลิป พระอนุชาของอาลิกซ์ซึ่งเป็นกษัตริย์คนปัจจุบันของฝรั่งเศสเสนอให้อาลิกซ์แต่งงานกับเจ้าชายจอห์น พระอนุชาของพระเจ้าริชาร์ด แต่เรื่องนี้ถูกทันทานโดยอาลีเยนอร์ พระเจ้าฟิลิปพยายามจะยึดรูอ็องและปลดปล่อยอาลิกซ์เป็นอิสระ แต่ทำไม่สำเร็จ เดือนสิงหาคมของปี ค.ศ. 1195 ในที่สุดพระเจ้าริชาร์ดก็ยอมรามือให้อาลิกซ์กลับไปหาพระอนุชา พระองค์ถูกจับแต่งงานกับกีโยมที่ 4 แตลวาส์ เคานต์แห่งปงธิเยอในวันที่ 20 สิงหาคม ค.ศ. 1195 ซึ่งทรงแก่กว่าเขา 18 ปี
อาลิกซ์กับกีโยมมีบุตรสาวด้วยกันสองคน คือ
ทั้งคู่มีบุตรชายหนึ่งคนชื่อฌ็องซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด
พระองค์ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขและสิ้นพระชนม์ราวปี ค.ศ. 1220
อ้างอิง
11601220
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส หรือ เจ้าหญิงแห่งบราแกนซา (มารีอา ฟรังซิชกา เดอ อัซซิส มาเตอนิแดด ซาเวียร์ เดอ เปาลา เดอ อัลคันทารา อันโตเนีย โจวควินา กอนซากา คาร์ลอตา โมนิกา เซนโฮรินฮา โซเตอร์ อี คาเอีย เดอ บราแกนซา; 22 เมษายน พ.ศ. 2343 - 4 กันยายน พ.ศ. 2377) ทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งโปรตุเกส เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงคาร์ลอตา โจวควินาแห่งสเปน
พระประวัติ
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกสประสูติในวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2343 ณ พระราชวังหลวงเกวลูซ ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส เป็นพระราชธิดาในพระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสกับเจ้าหญิงคาร์ลอตา โจวควินาแห่งสเปน
ในวันที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2329 เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายคาร์ลอส เคานท์แห่งโมลินา ผู้เป็นพระมาตุลา
Daniconematidae
Daniconematidae เป็นสกุลของนีมาโทดาที่อยู่ในวงศ์ Rhabditida.
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส
พระประวัติ
ในปีพ.ศ. 2376 พระเจ้าเฟอร์ดินานด์ที่ 7 แห่งสเปน เสด็จสวรรคต พระราชธิดาในพระเจ้าเฟอร์ดินานด์ทรงสืบราชบัลลังก์สเปน พระนาม สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลลาที่ 2 แห่งสเปนซึ่งมีพระชนมายุ 3 พรรษา เจ้าชายคาร์ลอส พระสวามีทรงปฏิเสธที่จะยอมรับสิทธิในราชบัลลังก์ของพระราชนัดดา ด้วยการสนับสนุนจากเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเบย์รา พระเชษฐภคินีของเจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกา เจ้าชายคาร์ลอสทรงก่อสงครามการ์ลิสต์ครั้งที่ 1 ซึ่งเจ้าหญิง พระสวามีรวมทั้งพระราชโอรสได้ถูกเนรเทศออกจากสเปน ทั้งหมดได้เสด็จไปยังโปรตุเกสเป็นที่แรกจากนั้นเสด็จไปยังอัลเวอร์สโต็ก แฮมป์เชอร์ สหราชอาณาจักร ที่ซึ่งพระนางสิ้นพระชนม์ในปีถัดมาในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2377 ฝูงชนจำนวนหลายพันคนได้เดินทางไปเยี่ยมเยือนหมู่บ้านเพื่อคารวะพระศพของเจ้าหญิงที่ตั้งอยู่ในโบสถ์เพื่อรอฝังพระศพที่วิหารหลวงแห่งพระราชวงศ์บราแกนซา สี่ปีหลังจากเจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาสิ้นพระชนม์ เจ้าชายคาร์ลอส พระสวามีได้อภิเษกสมรสอีกครั้งกับเจ้าหญิงมาเรีย เทเรซาแห่งเบย์รา พระเชษฐภคินีของพระนางเอง
Daniconematidae
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส
พระประวัติ
ถึงแม้ว่าในขั้นต้นพระศพจะได้รับการฝังที่โบสถ์คาทอลิคกอสพอร์ต พระศพได้มีการเคลื่อนย้ายและฝังอีกครั้งที่มหาวิหารตรีเยสเตในอิตาลี เคียงข้างพระศพของพระสวามีและพระโอรส
พระราชโอรส
เจ้าหญิงมารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกสทรงอภิเษกสมรสกับเจ้าชายคาร์ลอส เคานท์แห่งโมลินา มีพระราชโอรสร่วมกัน 3 พระองค์ ได้แก่
อ้างอิง
1800 1834
จอห์น ควินซี แอดัมส์
จอห์น ควินซี แอดัมส์ (John Quincy Adams) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 ของสหรัฐอเมริกา
ประวัติ
จอห์น ควินซี แอดัมส์ เกิดเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม ค.ศ. 1767 ที่รัฐแมสซาชูเซตส์ เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1825 โดยเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีต่อจาก เจมส์ มอนโร ออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 1829 โดยผู้มารับตำแหน่งเป็นคนถัดไปคือ แอนดรูว์ แจ็กสัน เสียชีวิตเมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1848
โอเลก ซาเลนโก
โอเลก อะนาโตเลียวิช ซาเลนโก (Олег Анатольевич Саленко; Олег Анатолійович Саленко) เกิดเมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2512 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวรัสเซีย ซึ่งเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวเป้า เขายิงประตู 5 ประตูในนัดที่เจอกับแคเมอรูน ในรอบแบ่งกลุ่มฟุตบอลโลก 1994 ซึ่งช่วยเขาทำให้ได้รางวัลรองเท้าทองคำมา
อ้างอิง
1969
ยีราฟ (สกุล)
ยีราฟ เป็นสกุลหนึ่งของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Giraffidae เป็นสัตว์เคี้ยวเอื้อง มีลักษณะเด่น คือ เป็นสัตว์ที่ตัวสูง ขายาว ลำคอยาว มีเขา 1 คู่ ตัวมีสีเหลืองและสีน้ำตาลเข้มเป็นลาย มีถิ่นกำเนิดในทวีปแอฟริกา ตัวผู้มีความสูง 4.8 ถึง 5.5 เมตร (16-18 ฟุต) และมีน้ำหนักถึง 900 กิโลกรัม (2,000 ปอนด์) ตัวเมียมีขนาดและความสูงน้อยกว่าเล็กน้อย จัดเป็นสัตว์บกที่มีความสูงที่สุดในโลก
ลักษณะพิเศษ
ด้วยความที่เป็นสัตว์ตัวสูง ยีราฟจำเป็นต้องมีหัวใจขนาดใหญ่เพื่อหมุนสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมอง ยีราฟสามารถสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมองได้มากกว่ามนุษย์ถึง 3 เท่า เพื่อไปเลี้ยงสมองที่อยู่สูงขึ้นไปประมาณ 8 ฟุต  เสมือนกับปั๊มน้ำที่สูบน้ำขึ้นไปยังตึกสูง หัวใจของยีราฟหนักประมาณ 10 กิโลกรัม ระบบไหลเวียนโลหิตจึงเป็นแบบพิเศษ เรียกว่า "Rete mirabile" ช่วยป้องกันอันตรายที่อาจเกิดจากการที่เลือดไปเลี้ยงสมองมากเกินไปเวลายีราฟก้มตัวดื่มน้ำ ระบบไหลเวียนเลือดพิเศษนี้จึงเปรียบเสมือนวาล์วปิดเปิดน้ำ
ยีราฟ เป็นสัตว์ที่กินพืช กินได้ทั้งหญ้าที่ขึ้นอยู่กับพื้น และพุ่มไม้สูง ๆ โดยเฉพาะพุ่มไม้ประเภทอาเคเชียหรือกระถินณรงค์ที่มีหนามแหลม มีรสฝาด และมีพิษ แต่ยีราฟก็สามารถกินได้อย่างไม่มีปัญหา เพราะมีลิ้นที่ยาวถึง 45-47 เซนติเมตร และมีความหนาสาก ใช้ตวัดกินได้โดยไม่ได้รับอันตราย และทนทานต่อสารพิษได้ในระดับหนึ่ง แต่เมื่อยีราฟจะดื่มน้ำหรือกินอาหารที่อยู่พื้นล่าง ต้องถ่างขาทั้งคู่หน้าออก และก้มคอลง เพราะมีกระดูกที่ข้อต่อต้นคอเพียง 7 ข้อเท่านั้น นับเป็นช่วงที่ยีราฟจะได้รับอันตรายจากสัตว์กินเนื้อที่บุกจู่โจมได้ เพราะเป็นช่วงที่อยู่ในท่าที่ไม่คล่องตัว วัน ๆ หนึ่งยีราฟจะกินอาหารเฉลี่ยวันละ 20-30 กิโลกรัม ขณะที่นอนหลับในท่ายืนเพียงวันละ 2 นาที-2 ชั่วโมงเท่านั้น ยีราฟเมื่อวิ่ง จะวิ่งได้ไม่นานนักเนื่องจากหัวใจจะสูบฉีดเลือดอย่างหนัก และเมื่อวิ่งจะต่างจากสัตว์ชนิดอื่น ๆ เพราะทั้งขาหลังและขาหน้า ที่อยู่ข้างเดียวกัน จะยกขึ้นลงพร้อม ๆ กัน จึงมีลักษณะการวิ่งแบบควบกระโดดโคลงเคลงไปมา และคอที่ยาวก็จะมีอาการแกว่งไกวไปมาด้วย
แม้จะเป็นสัตว์ที่มีขนาดใหญ่ แต่ยีราฟก็ยังถูกคุกคามจากสัตว์กินเนื้อได้ เช่น สิงโต หรือไฮยีนา ยีราฟมีวิธีการป้องกันตัวคือ การเตะ จากขาหลังที่ทรงพลัง ซึ่งทำให้สิงโตได้รับบาดเจ็บได้ สิงโตจึงไม่ค่อยโจมตียีราฟตัวที่โตเต็มที่ แต่จะเล็งไปยังลูกยีราฟมากกว่า กะโหลกและเขาแบบออสซิโคน ยีราฟทั้งเพศผู้ และเพศเมียมีเขาในแบบที่เรียกว่า  ออสซิโคน ( ossicones ) ซึ่งจะโครงสร้างทีมีการเจริญจากกระดูกอ่อนแล้วคลุมด้วยผิวหนังและเชื่อมไปกับส่วนกระโหลก  โดยเส้นเลือดที่แทรกตัวในเนื้อกระดูกอ่อนจะทำหน้าที่จับอุณภูมิที่มีการเปลี่ยนแปลง  ( thermoregulator )  ลักษณะที่เห็นจะช่วยบอกเพศหรืออายุ  โดยในยีราฟที่มีอายุน้อยหรือเพศเมียจะมีกลุ่มขนอยู่ส่วนปลายสุด  ส่วนในเพศผู้ที่อายุถึงช่วงสมบูรณ์พันธ์แล้วจะไม่มีขนในลักษณะดังกล่าว  ลักษณะอีกอันหนึ่งที่พบในยีราฟเพศผู้คือจะมีก้อนแข็งที่เกิดจากการสะสมของแคลเซี่ยมที่บริเวณหน้าผาก ( front of skull )  ทำให้กะโหลกส่วนหน้าผากของยีราฟเพศผู้นูนขึ้นและเป็นก้อนๆ ขนาดเล็ก  ทำให้ยีราฟเพศผู้เมื่ออายุมากขึ้นน้ำหนักของกะโลหจะมีน้ำหนักมากขึ้น  ซึ่งจะชวยในการต่อสู้กับยีราฟเพศผู้ตัวอื่น
กะโหลกและเขาแบบออสซิโคน
ยีราฟทั้งเพศผู้ และเพศเมียมีเขาในแบบที่เรียกว่า  ออสซิโคน  ซึ่งจะโครงสร้างทีมีการเจริญจากกระดูกอ่อนแล้วคลุมด้วยผิวหนังและเชื่อมไปกับส่วนกระโหลก  โดยเส้นเลือดที่แทรกตัวในเนื้อกระดูกอ่อนจะทำหน้าที่จับอุณภูมิที่มีการเปลี่ยนแปลง  ( thermoregulator )  ลักษณะที่เห็นจะช่วยบอกเพศหรืออายุ  โดยในยีราฟที่มีอายุน้อยหรือเพศเมียจะมีกลุ่มขนอยู่ส่วนปลายสุด  ส่วนในเพศผู้ที่อายุถึงช่วงสมบูรณ์พันธ์แล้วจะไม่มีขนในลักษณะดังกล่าว  ลักษณะอีกอันหนึ่งที่พบในยีราฟเพศผู้คือจะมีก้อนแข็งที่เกิดจากการสะสมของแคลเซี่ยมที่บริเวณหน้าผาก ( front of skull )  ทำให้กะโหลกส่วนหน้าผากของยีราฟเพศผู้นูนขึ้นและเป็นก้อนๆ ขนาดเล็ก  ทำให้ยีราฟเพศผู้เมื่ออายุมากขึ้นน้ำหนักของกะโลหจะมีน้ำหนักมากขึ้น  ซึ่งจะชวยในการต่อสู้กับยีราฟเพศผู้ตัวอื่น  สูตรฟันของยีราฟจะเป็น  I0/3 C0/1 P3/3. M3/3 = 32
คอของยีราฟประกอบด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งยึดติดกับบริเวณหัวไหล่ คอของยีราฟจึงไม่ห้อยตกลงมา ซึ่งคอของยีราฟนอกจากจะใช้เพื่อการดำรงชีวิตทั่วไป ยังมีส่วนสำคัญในพฤติกรรมทางสังคมเช่นกัน ยีราฟตัวผู้จะเข้าต่อสู้โดยใช้คอถูหรือฟาดกับยีราฟตัวอื่นด้วยความรุนแรง ซึ่งอาจถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสหรือตายได้ เพื่อจะแสดงความเป็นจ่าฝูง และใช้เกี้ยวพาราสีหาคู่เพื่อสืบพันธุ์ด้วย
การจำแนก
ยีราฟ ยังแบ่งออกเป็นสปีชีส์ได้ทั้งหมด 4 ชนิด จากการลำดับ DNA ซึ่งสรุปได้ว่าทั้ง 4 สายพันธุ์นี้ไม่ได้มีการผสมข้ามสายพันธ์มาแล้วกว่า 1 ถึง 2 ล้านปีแล้ว การสรุปเป็นไปอย่างลงตัวในเดือนกันยายน พ.ศ. ๒๕๕๙ โดยสรุปให้ยีราฟเป็นสกุล ที่ประกอบด้วยยีราฟ 4 ชนิด จากเดิมที่คาดว่ามีเพียงสายพันธุ์เดียว ดังที่ได้ระบุไว้ด้านล่าง
ลายของยีราฟ สันนิษฐานว่ามีไว้สำหรับพรางตัว เพราะดูแล้วจะกลมกลืนไปกับพุ่มไม้และสภาพแวดล้อม เหมือนสีของแสงและเงาของต้นไม้
การสืบพันธุ์
การผสมพันธุ์ของยีราฟจะเป็นไปในลักษณะที่เรียกว่า Polygamous คือตัวผู้ที่แข็งแรงที่เอาชนะเพศผู้ตัวอื่นในพื้นที่แห่งนั้น  ซึ่งยีราฟเพศผู้จะรู้ว่าเพศเมียตัวใดอยู่ในสภาวะเป็นสัดหรือไม่  ด้วยการทดสอบจากปัสสาวะของเพศเมีย  และการแสดงออกทางใบหน้าที่มีคำศัพท์ว่า  Flehmen respond ( ดูภาพประกอบ )  เมื่อยีราฟเพศผู้พบยีราฟเพศเมียที่อยู่ในช่วงการเป็นสัด  ยีราฟเพศผู้จะพยายามเดินตามเพื่อผสมพันธุ์  การเกี้ยวพาราสี  ยีราฟเพศผู้จะเอาคอพักที่หัวหรือคอของเพศเมียที่เป็นสัด  ในช่วงการผสมพันธุ์ยีราฟเพศผู้จะยืนเอาส่วนหน้าอกชิดส่วนท้ายของยีราฟเพศเมีย  และช่วงการผสมขาหน้าพักขาที่บริเวณด้านบนของเชิงกรานยีราฟเพศเมีย
ศัพทมูลวิทยา
คำว่า "camelopardalis" เป็นศัพท์ภาษาละติน (ที่มีต้นเค้าจากคำศัพท์ใน ภาษากรีก) จากคำว่า "camelos" (อูฐ) กับ "pardalis" (เสือดาว) เนื่องจากลักษณะยีราฟคล้ายกับสัตว์ทั้งสองชนิดดังกล่าว ส่วนในภาษาอังกฤษสมัยกลาง เคยใช้คำว่า "camelopard" เรียก ยีราฟ
ส่วนคำว่า "ยีราฟ" (giraffe) ในภาษาอังกฤษ มีรากศัพท์มาจากภาษาอาหรับ "zarafa"
นอกจากนี้แล้ว ยีราฟ ยังถูกใช้เป็นชื่อเรียกกลุ่มดาวฤกษ์กลุ่มหนึ่งด้วย
ใช้เป็นของกำนัล
ในยุคโบราณ ยีราฟถือเป็นสัตว์ที่ใช้เป็นเครื่องกำนัลหรือบรรณาการแก่กัน โดยมีบันทึกไว้ว่า ในยุคจักรพรรดิหย่งเล่อ แห่งราชวงศ์หมิง การเดินทางโดยเรือรอบโลกของเจิ้งเหอ มีการนำเอายีราฟกลับมาสู่ประเทศจีนในสมัยนั้นด้วย
นัยสำคัญทางวัฒนธรรม
ยีราฟยังได้ปรากฏตัวในแอนิเมชัน โดยรับบทเป็นตัวประกอบใน เดอะ ไลอ้อน คิง และ ดัมโบ้ รวมถึงมีบทบาทที่โดดเด่นในภาพยนตร์ เดอะ ไวล์ด แก็งค์เขาดินซิ่งป่วนป่า และ มาดากัสการ์ ส่วนยีราฟโซฟี เป็นยางกัดที่ได้รับความนิยมตั้งแต่ปี ค.ศ. 1961 และตัวละครที่เป็นยีราฟที่มีชื่อเสียงอื่นๆเป็นตัวนำโชคของ ทอยส์ "อาร์" อัส ที่มีชื่อว่า ยีราฟเจฟฟรีย์ นอกจากนี้ ยีราฟยังเป็นสัตว์ประจำชาติของประเทศแทนซาเนีย
สมาชิกวุฒิสภาจังหวัดชัยภูมิ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ ในปี 2540 จึงได้มีการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาครั้งแรกในประเทศไทย ตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 มาตรา 315 ซึ่งบัญญัติให้สมาชิกวุฒิสภามาจากการเลือกตั้งโดยตรงของประชาชน โดยกำหนดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2543 จังหวัดชัยภูมิมีจำนวนสมาชิกวุฒิสภาในการเลือกตั้งครั้งแรก จำนวน 4 คน คือ พิชิต ชัยวิรัตนะ สุริยน ภูมิรัตนประพิณ สุชน ชาลีเครือ และ นิรัตน์ อยู่ภักดี
ไอโหเฬ
ไอโหเฬ (อักษรโรมัน: Aihole) หรือ ไอหัฬ (ಐಹೊಳೆ) หรือชื่ออื่น ๆ ไอวัฬฬี, อารยปุระ, อหิโวฬาฬ เป็นแหล่งโบราณสถานที่ประกอบด้วยหมู่ศานสถานของศาสนาพุทธ, ไชนะ และ ศาสนาฮินดู สร้างขึ้นในราวศตวรรษที่ 6-12  ซากของสิ่งปลูกสร้างที่พบในปัจจุบันส่วนใหญ่สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7-10 หมู่สิ่งปลูกสร้างไอโหเฬประกอบด้วยวิหารหินและถ้ำวิหารมากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบแห่ง กระจายตัวไปทั่วที่ราบลุ่มแม่น้ำมัลลประภา ในอำเภอภคัลโกฏ โดยมีหมู่บ้านใกล้สุดคือหุนาคุณฑ์ ซึ่งห่างออกไป 35 กิโลเมตร
ไอโหเฬตั้งอยู่ 35 km ห่างจากพทามี และราย 9.7 km จากปัฏฏทกัล ซึ่งล้วนเป็นแหล่งสำคัญของสถาปัตยกรรมจาลุกยะ ทั้งไอโหเฬและพทามีเฟื่องฟูขึ้นในศตวรรษที่ 6 ในบานะแหล่งปลูกสร้างสถาปัตยกรรมสำคัญของจาลุกยะ
ในบรรดาวิหารของไอโหเฬประกอบด้วยราวหนึ่งร้อยวิหารที่เป็นมนเทียรของศาสนาฮินดู, สองสามหลังเป็นของไชนะ และหนึ่งหลังเป็นของศาสนาพุทธ ทั้งหมดล้วนสร้างให้อยู่ร่วมกันและตั้งอยู่ใกล้เคียงกัน บนพื้นที่กว่า 5 km2 มนเทียรของฮินดูประกอบด้วยมนเทียรบูชาพระศิวะ, พระวิษณุ, พระทุรคา, พระสูรยะ และเทพเจ้าฮินดูองค์อื่น ๆ ส่วนวิหารไชนะบูชามหาวีระ, ปารศวนาถ, เนมินาถ และตีรถังกรองค์อื่น ๆ ส่วนของพุทธเป็นอารามและวัดขนาดเล็ก นอกวิหารแล้วยังมีอาราม กุฏิ บ่อน้ำ บ่อน้ำขั้นบันได ที่ตั้งอยู่ประกอบกับวิหารสำคัญ ๆ
ภาษาโปโรฮาโนน
ภาษาโปโรฮาโนน (Porohanon) เป็นภาษากลุ่มวิซายันที่ใช้พูดในหมู่เกาะคาโมเตส จังหวัดเซบู ประเทศฟิลิปปินส์ ใกล้เคียงกับภาษาฮีลีไกโนนและภาษามัสบาเต เข้าใจได้บางส่วนกับภาษาเซบูซึ่งมีศัพท์ใช้ร่วมกันร้อยละ 87
ส้มมุด
ส้มมุด เป็นพืชในสกุลเดียวกับมะม่วง เป็นผลไม้พื้นเมืองของภาคใต้ไทย อินโดนีเซีย มาเลเซีย พม่า สิงคโปร์ และเวียดนาม กระบี่เรียกว่า ส้มมุดหรือมะมุด นราธิวาสเรียกว่า มะม่วงป่าหรือมาแซอูแต เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ใบเดี่ยว สีเขียวเข้ม เรียบเป็นมัน ดอกเป็นดอกช่อ สีชมพูอมแดง หอมเย็น เปลือกต้นแตกเป็นสะเก็ดเปลือกนอกสีน้ำตาลคล้ำ เปลือกในสีน้ำตาลแดง ผลอ่อนสีเขียวเข้ม ผลสุกสีเหลืองแกมเขียว เมื่ออ่อน เนื้อสีขาวเช่นเดียวกับมะม่วง แต่เปรี้ยวกว่า เนื้อแน่น เหนียวกว่า สุกแล้วเนื้อสีเหลือง กลิ่นแรงมาก ทำให้เป็นผลไม้ที่ถูกห้ามนำขึ้นรถโดยสารหรือห้องประชุม
ส้มมุดเป็นผลไม้กินสด เนื้อผลรับประทานได้ มีกลิ่นขี้ไต้ และนำมาปรุงรสเปรี้ยวในอาหาร เช่น น้ำพริก นำมากินเป็นผักแกล้ม นำมายำกับปลาใส่มะพร้าวคั่ว หรือใส่ในแกงส้ม แกงเหลือง ผลดิบใช้เป็นผักหรือดองโดยเฉพาะในกาลีมันตันตะวันออกนิยมนำไปใช้แทนมะขาม ในมาเลเซียใช้ทำน้ำพริกและนำไปดอง ชาวโอรังอัซลีในคาบสมุทรมลายูใช้น้ำยางในการสักผิวหนัง เพื่อให้รอยสักติดลึก ใบใช้เป็นยาลดไข้ เมล็ดใช้แก้โรคติดเชื้อราบางชนิด ผลดิบมียางซึ่งทำให้ระคายเคืองในปากและริมฝีปาก ผลสุกมียางเฉพาะที่เปลือก
วังรื่นฤดี
วังรื่นฤดี เป็นที่ประทับของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในรัชกาลที่ 6 ตั้งอยู่เลขที่ 69 ซอยสันติสุข สุขุมวิท 38 ถนนสุขุมวิท แขวงพระโขนง เขตคลองเตย กรุงเทพมหานคร
ประวัติ
สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี เคยมีที่ประทับส่วนพระองค์แห่งแรก ณ พระตำหนักสวนรื่นฤดี ตรงถนนราชสีมาตัดกับถนนสุโขทัย แต่ครั้นเมื่อทั้งสองพระองค์เสด็จออกไปประทับ ณ ประเทศอังกฤษ ช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเศรษฐกิจฝืดเคือง พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี จึงทรงขายที่ดินสวนรื่นฤดีให้แก่กองทัพบก ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของกองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร
ต่อมาเมื่อคราวทั้งสองพระองค์ ทรงพระดำริที่จะเสด็จนิวัติประเทศไทยเป็นการถาวร ขณะพระนางเจ้าสุวัทนาฯ ประทับที่บ้านหลวงเสถียรโชติกสาร พระภาดา (ปัจจุบันเป็นทำเนียบเอกอัครราชทูตนอร์เวย์ประจำประเทศไทย) ในซอยสุขุมวิท 38 ทรงถูกพระทัยที่ดินผืนหนึ่งตรงกันข้ามกับบ้านหลวงเสถียรฯ จึงทรงซื้อที่ดินทั้งจากนายแมนฟุ้ง เนียวกุลและนายเออี นานา ในท้ายซอยสันติสุข สุขุมวิท 38 ซึ่งมีพื้นที่กว่า 7 ไร่ แล้วพระนางเจ้าสุวัทนาฯทรงพระกรุณาโปรดให้มีพลเรือตรีสมภพ ภิรมย์ ศิลปินแห่งชาติ ออกแบบตำหนักถวายให้ทอดพระเนตร และมีพระวินิจฉัย แล้วจึงให้ บริษัท สี่พระยาวัตถุโบราณ จำกัด เป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง สร้างวังขนาดย่อมขึ้นในพุทธศักราช 2500 เพื่อเป็นที่ประทับแล้วเสด็จไปประเทศอังกฤษอีกในปี พ.ศ. 2501 เพื่อทรงเตรียมพระองค์เสด็จกลับประเทศไทยเป็นการถาวร จากนั้นจึงได้เสด็จนิวัตประเทศไทยเป็นการถาวรเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน พ.ศ. 2502 เมื่อทรงประทับ ณ วังแห่งใหม่ พระนางเจ้าสุวัทนาฯ ประทานนามว่า  วังรื่นฤดี เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2503 อันมีความหมายว่า ความเบิกบานสบายใจ ซึ่งตั้งอยู่เลขที่ 69 ซอยสุขุมวิท 38 กรุงเทพมหานคร และพระองค์ได้ประทับอยู่ตราบกระทั่งสิ้นพระชนม์ ส่วนในช่วงฤดูร้อนทั้งสองพระองค์จะเสด็จแปรพระราชฐานไปประทับไปยังพระตำหนักพัชราลัย ถนนเพชรเกษม อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ในปี พ.ศ. 2528 สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี ก็ยังคงประทับอยู่ ณ วังรื่นฤดี โดยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชโปรดเกล้าฯ ให้องคมนตรีผลัดเปลี่ยนกันอัญเชิญดอกไม้และผลไม้ และสังเกตพระอนามัยของพระองค์เป็นประจำทุก 2 สัปดาห์ มีการจัดตำรวจคอยอารักขาตลอดเวลา และโปรดฯให้ห้องเครื่องสวนจิตรลดาจัดเครื่องเสวยมาทุกวัน นอกจากนี้ยังทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เลขาธิการพระราชวังจัดกรมวัง และสารถีมาปฏิบัติหน้าที่ประจำทั้งภายในวังที่ประทับ และจัดเจ้าหน้าที่มาตกแต่งสถานที่ และปฏิบัติในเวลาที่มีงานพิเศษ เช่น งานวันคล้ายวันประสูติ และการทรงบำเพ็ญพระกุศลอย่างสมพระเกียรติยศทุกประการ
วังรื่นฤดีมีสวนโดยรอบที่งดงาม มีสระน้ำขนาดใหญ่ นอกจากองค์ตำหนักซึ่งตั้งอยู่เป็นประธานแล้ว ในบริเวณยังประกอบด้วยอาคารต่างๆ สำหรับประโยชน์ใช้สอยต่าง ๆ กัน เช่น เรือนพักราชองครักษ์ ส่วนต่อเติมสำหรับสำนักผู้บริหารงานในสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอฯ ศาลาที่พักรอเฝ้า ห้องพักกรมวัง และป้อมยามกองรักษาการณ์ เป็นต้น
งานสังคมสงเคราะห์
สมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี และพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ทรงริเริ่มงานสังคมสงเคราะห์ในปี พ.ศ. 2500 ซึ่งงานสังคมสงเคราะห์งานแรกที่พระนางเจ้าสุวัทนาฯ พระราชทานพระอนุญาตและทรงรับเป็นเจ้าภาพให้จัดขึ้นในวันรื่นฤดีคือ "เมตตาบันเทิง รื่นฤดี" ตามคำทูลขอพระราชทานพระอุปถัมภ์ ของหม่อมสร้อยสุภิณ วรวรรณ ณ อยุธยา ในกรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ โดยมีสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ ทรงเป็นองค์ประธาน เพื่อหารายได้สมทบทุนสมาคมสตรีภาคพื้นแปซิฟิกและเอเชียอาคเนย์แห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ ซึ่งต่อมาจึงได้มีการจัดงานกุศลอีกหลายงาน เช่น งานหาทุนสร้างหอพักเพชรรัตน ในมหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์, งานหาทุนสร้างตึกอุบัติเหตุ โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์, งานหาทุนสร้างตึกเรียนวิทยาศาสตร์ วชิราวุธวิทยาลัย เป็นต้น
แต่เมื่อเสร็จงานการกุศล พระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวี ก็ต้องทรงดูแลพื้นสนามหญ้าภายในวัง ดังคำกล่าวของ ลุงสี มหาดเล็กประจำวัง ความว่า "พอเสร็จงาน เสด็จฯ จะทรงพระดำเนินสำรวจไปทั่ว ๆ วัง ในพระหัตถ์จะทรงหิ้วกระป๋องทราย คอยก้มหยอดอุดรูตามพื้นสนาม เพราะแขกมากันที ทั้งส้นรองเท้า ทั้งขาโต๊ะ ขาเก้าอี้ เจาะพื้นสนามหญ้าของท่านเสียพรุน..." แต่ทั้งสองพระองค์ก็ยังทรงรับจัดงานการกุศลโดยไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย หรือทรงเข็ด ตามคำบอกเล่าของข้าในพระองค์ ความว่า "...วังรื่นฤดีแต่ก่อนจัดงานบ่อยทุกปี เดินแฟชั่นบ้าง ออกร้านบ้าง ..หารายได้เข้าการกุศลทั้งนั้น ส่วนมากพอคนเห็นว่าจัดงานที่นี่แล้วโก้หรู คนมางานกันแยะก็บริจาคเยอะ ได้เงินช่วยเหลือองค์กรการกุศลได้มาก ก็พากันมาขอพระราชทานพระอนุญาตใช้วัง ...ไม่เห็นจะทรงปฏิเสธสักครั้ง กลับจะทรงช่วยรับเป็นเจ้าภาพด้วยซ้ำ"
จอมี่นยุ
จอมี่นยุ (ကျော်မင်းယု, Kyaw Min Yu) หรือที่รู้จักในชื่อ โกจิมมี (Ko Jimmy; 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 – 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565) เป็นนักเขียนและนักโทษการเมืองชาวพม่า และสมาชิกของกลุ่มนักศึกษารุ่น 88 (၈၈ မျိုးဆက် ကျောင်းသားများ) เขาถูกประหารในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 หลังจากถูกตัดสินประหารชีวิตในข้อหาเคลื่อนไหวต่อต้านรัฐบาลเผด็จการที่ยึดอำนาจในการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2564
นักกิจกรรม
จอมี่นยุมีชื่อเสียงในช่วงการก่อการกำเริบ 8888 ในฐานะนักกิจกรรมนักศึกษา เขาถูกจำคุกเป็นเวลา 15 ปี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ถึง 2546 จากการเข้าร่วมในเหตุการณ์ 8888 และต่อมาเขาถูกจำคุกอีกห้าปีหลังจากร่วมการประท้วงการขึ้นราคาน้ำมันกับกลุ่มนักศึกษารุ่น 88 ในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2550
การรัฐประหารในพม่า พ.ศ. 2564 และการประหารชีวิต
เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 หลังรัฐประหารในประเทศพม่า พ.ศ. 2564 จอมี่นยุและบุคคลที่มีชื่อเสียงอีก 6 คน ได้แก่ มี่นโกไนง์ (မင်းကိုနိုင်), มโย่ยานนองเต้น (မျိုးရန်နောင်သိန်း), อี้นเซนอองโซ่ (အင်းစိန်အောင်စိုး), มองมองเอ้ (မောင်မောင်အေး), ปานแซโล (ပန်ဆယ်လို) และลี่นลี่น (လင်းလင်း) ถูกตั้งข้อหาและออกหมายจับตามมาตรา 505(ข) (၅၀၅(ခ)) แห่งประมวลกฎหมายอาญาของสภาการบริหารแห่งรัฐในข้อหายุยงให้เกิดความไม่สงบต่อรัฐและคุกคาม "ความสงบสุขของสาธารณะ" ผ่านการเผยแพร่ข้อความในสื่อสังคมออนไลน์   เขาถูกจับกุมในอำเภอดะโกนของนครย่างกุ้งเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม พ.ศ. 2564 ศาลทหารพม่าได้พิพากษาเมื่อวันที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2565 ให้ประหารชีวิตจอมี่นยุภายใต้กฎหมายต่อต้านการก่อการร้ายของประเทศ จากการติดต่อกับคณะกรรมการผู้แทนสมัชชาแห่งสหภาพ, รัฐบาลเอกภาพแห่งชาติ (NUG) และกองกำลังป้องกันประชาชน (PDF) เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2565 มีการประกาศว่า จอมี่นยุถูกประหารชีวิตพร้อมกับเซยาตอ (ဇေယျာသော်) และนักเคลื่อนไหวอีกสองคน
ชีวิตส่วนตัว
จอมี่นยุเกิดเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2512 ในรัฐฉาน ทางตะวันออกของพม่า ในช่วงเวลาของการก่อการกำเริบ 8888 เขาเป็นนักศึกษาฟิสิกส์ที่มหาวิทยาลัยศิลปะและวิทยาศาสตร์ย่างกุ้ง (ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง)
เขาสมรสกับนีลาเต้น นักเคลื่อนไหวทางการเมือง พวกเขาพบกันขณะถูกจองจำหลังเหตุการณ์ 8888 และแต่งงานกันหลังจากที่ทั้งคู่ได้รับการปล่อยตัวในปี พ.ศ. 2547 ทั้งคู่มีลูกสาวหนึ่งคนชื่อ เนชีมี่นยุ (နေခြည်မင်းယု)
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2565 ขณะที่จอมี่นยุถูกประหารชีวิต เขามีอายุ 53 ปี
อ้างอิง
1969 2022
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลก
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBC, WBA, WBO และ IBF
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBC, WBA, WBO และ IBF แต่ไม่สำเร็จ
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBF และ WBU
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเฉพาะสถาบัน WBF และ WBU แต่ไม่สำเร็จ
รายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเยาวชน
ต่อไปนี้เป็นรายชื่อนักมวยสากลชาวไทยที่เคยชิงแชมป์โลกเยาวชนแต่ไม่สำเร็จ
โคโลเนลบูกีมาร์ช
โคโลเนลบูกีมาร์ช (Colonel Bogey March) เป็นเพลงมาร์ชที่แต่งโดย เรือเอกเฟรเดริก โจเซฟ ริกเกตส์ ทหารเรือชาวอังกฤษในปี ค.ศ. 1914 ซึ่งต่อมาได้เป็นผู้อำนวยการวงดุริยางค์กองทัพเรืออังกฤษ ที่เมืองพลิมัท ริกเกตส์เป็นผู้ประพันธ์เพลงมาร์ชไว้เป็นจำนวนมาก ด้วยนามแฝงว่า "เคนเนต เจ. อัลฟอร์ด" (Kenneth J. Alford) จนได้รับฉายาว่าเป็น "ราชาเพลงมาร์ชอังกฤษ"
ริกเกตส์แต่งเพลงนี้โดยได้แรงบันดาลใจมาจากการเล่นกอล์ฟ และการฝึกทหาร ที่ใช้เสียงนกหวีด หรือการผิวปาก แทนการส่งเสียงเตือนให้เตรียมพร้อม ส่วนชื่อเพลง "Colonel Bogey" (พันเอกโบกี) มาจากคตินิยม และศัพท์แสลงในสนามกอล์ฟ ในยุคปลายศควรรษที่ 19 ที่สามีมักอ้างกับภรรยา ว่าจะมาเล่นกับคนชื่อ "โบกี" (ซึ่งไม่มีอยู่จริง)  ปัจจุบันศัพท์คำนี้ยังใช้ในวงการกอล์ฟ หมายถึง ได้คะแนนเกินอยู่ +1
เพลงนี้ยังเป็นที่นิยมในช่วงต้นสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อนักหนังสือพิมพ์ชาวไอริชชื่อ โทบี โอ ไบรอัน ได้แต่งคำร้องเพลงนี้เป็นเพลงล้อเลียนในปี ค.ศ. 1939 ชื่อ "Hitler Has Only Got One Ball" จากข่าวลือที่ว่า อดอล์ฟ ฮิตเลอร์เคยบาดเจ็บจากสงคราม และมีอัณฑะเหลือเพียงข้างเดียว เนื้อหาล้อเลียนฮิตเลอร์และผู้นำนาซีอื่นๆ เช่น แฮร์มันน์ เกอริง ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์ โยเซฟ เกิบเบลส์  รูดอล์ฟ เฮสส์ วิลเฮล์ม ไคเทล เออร์วิน รอมเมล
เพลงนี้ยังไปปรากฏในภาพยนตร์ The Bridge on the River Kwai ของเดวิด ลีน ในปี ค.ศ. 1957 ในฉากเดินสวนสนามของเชลยศึกสัมพันธมิตรในค่ายกักกัน
อิเท็ตสึ ซูซูกิ
อิเท็ตสึ ซูซูกิ (鈴木一徹 (Ittetsu Suzuki); เกิด 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1980) เป็นนักแสดงหนังโป๊ชายชาวญี่ปุ่น สังกัดค่ายซิลค์ลาโบ เขาได้รับรางวัล SOD Awards ประจำปี ค.ศ. 2009 สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
ชีวิตส่วนตัว
อิเท็ตสึ ซูซูกิ เกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 1979 ณ จังหวัดไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น เขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชูโอ ปัจจุบันแต่งงานและมีบุตร 2 คน เริ่มเข้าวงการภาพยนตร์ผู้ใหญ่ตั้งแต่อายุประมาณ 25 ปี เขามีผลงานการแสดงมาแล้วมากกว่า 3,000 เรื่อง ซึ่งหนังส่วนใหญ่ที่อิเท็ตสึแสดงนั้น มีเนื้อเรื่องแนวดราม่า
ประมาณปี ค.ศ. 2004 ขณะที่กำลังเรียนเพื่อสอบใบอนุญาตเป็นนักบัญชีขณะที่ยังเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยชูโอ เขาได้สมัครนักแสดงหนังโป๊โดยเริ่มจากการเป็นนักแสดงในบทสั้น ๆ ก่อนจะพัฒนาเป็นนักแสดงหลัก ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2008 เขาปรากฏตัวในวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่สำหรับผู้หญิงเป็นครั้งแรกในเรื่อง Love Body 1st (ผลงานสำหรับผู้หญิง)
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2009 เขาปรากฏตัวในซีรีส์สัมภาษณ์ที่กำกับโดยทาดาชิ โยโยงิ หลังจากนั้นก็เป็นสมาชิกประจำตั้งแต่ฉบับที่ 107 ถึง 125
แหล่งข้อมูลอื่น
1980
Nepenthes fusca
Nepenthes fusca ( มาจากภาษาละติน: fuscus = น้ำตาลเข้ม, มืด ซึ่งมาจากสีของหม้อ ), หมือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Dusky Pitcher-Plant เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของบอร์เนียว พบขึ้นสูงจากระดับน้ำทะเล 1200-2500 เมตร และในธรรมชาติมักพบบนต้นไม้ใหญ่คล้ายกับกาฝาก แต่เดิมพบในป่าที่ปกคลุมไปด้วยมอสส์ มันเป็นญาติใกล้ชิดกับ N. faizaliana และนักพฤกษศาสตร์บางคนพิจารณาเป็นชนิดเดียวกันกับ N. zakriana
ประวัติทางพฤกษศาสตร์
N. fusca ถูกเก็บได้ครั้งแรกโดย เฟรดเดอร์ริก เอ็นเดอร์ต (Frederik Endert) ในวันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 1925 จากภูเขาแคมมูล (Kemul) ในกาลีมันตันตะวันออก ที่ความสูง 1500 ม. มันถูกค้นพบระหว่างการสำรวจใจกลางบอร์เนียวโดยสถาบันวิจัยป่าไม้แห่งโบกอร์ (Bogor) (หรือที่รู้จักกันในชื่อบิตเทนซอร์ก (Buitenzorg)) ซึ่งในการสำรวจครั้งนั้นเอ็นเดอร์ตเก็บ N. mollis มาได้ด้วยเหมือนกัน ตัวอย่างของ N. fusca ถูกตั้งชื่อว่า Endert 3955 เป็นเพศผู้และเก็บรักษาที่หอพรรณไม้แห่งโบกอร์ ซึ่งเป็นหอพรรณไม้ของสวนพฤกษศาสตร์โบกอร์ เอ็นเดอร์ตเขียนเกี่ยวกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ในบัญชีรายละเอียดปี ค.ศ. 1927 ของคณะสำรวจไว้ ถึงแม้เขาจะระบุบผิดว่าเป็น N. veitchii
N. fusca ถูกแจกจงรูปแบบในปี ค.ศ. 1928 โดยนักพฤกษศาสตร์ชาวเนเธอร์แลนด์ที่ชื่อ บี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ในเอกสารสัมนา "The Nepenthaceae of the Netherlands Indies  (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์) " แดนเซอร์เขียนเกี่ยวกับ N. fusca ไว้ว่า:
นักพฤกษศาสตร์ชื่อเจน สเชลาเลอร์ (Jan Schlauer) ได้บันทึกความแตกต่างระหว่างตัวอย่างต้นแบบของ N. fusca และต้นไม้จากซาบะฮ์ที่อ้างเป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ ดังต้นไม้ที่แสดงในรูปประกอบในหนังสือ Nepenthes of Mount Kinabalu (หม้อข้าวหม้อแกงลิงจากภูเขากีนาบาลู)  ของคุระตะนั้นคือ N. stenophylla (ต่างจาก N. fallax อย่างชัดเจน) ส่วนแมตทิว จิบบ์ (Matthew Jebb) ไม่พิจาณาลักษณะที่แตกต่างเพียงพอที่แยกข้อผิดถูกที่เด่นชัดที่ระดับชนิด เขาแนะว่าตัวอย่างต้นแบบประกอบด้วยหม้อกลางและหม้อบนซึ่งตรงข้ามกับรูปแบบที่แท้จริงทั้งสอง ทำให้มันผิดแบบไป
การจัดลำดับชั้นทางอนุกรมวิธานรูปแบบลำต้นที่ไม่แน่นอนนี้โดยมากมาจากข้อเท็จจริงว่า N. fusca นั้นไม่รู้ที่ตั้งแบบฉบับและต้นไม้ที่คล้ายกันนั้นถูกเหมาเอาว่าอยู่ในชนิดนี้ แมตทิว จิบบ์และมาร์ติน ชีก (Martin Cheek) พยายามแก้ปัญหาความสับสนนี้ในเอกสารของพวกเขาในปี ค.ศ. 1997 โดยให้ N. fusca นั้นแพร่พันธุ์ไปทั่วและเป็นชนิดที่มีความหลากหลายสูง
ชนิดย่อย
ชนิดย่อยสองชนิดของ N. fusca ที่ถูกพรรณาไว้: N. fusca ชนิดย่อย apoensis และ N. fusca ชนิดย่อย kostermansiana ทั้งสองถูกตั้งชื่อโดยเจ.เอช. อดัม (J. H. Adam) และ ซี.ซี. วิลคัก (C. C. Wilcock) และภายหลังตีพิมพ์ลงในเอกสารของจิบบ์และชีกปี ค.ศ. 1997 ชื่อทั้งสองถูกเผยแพร่ออกไปโดยปราศจากการแจกแจงที่ดีพอ ทำให้มันถูกพิจารณาเป็นชื่อตั้งไร้คำบรรยาย ชนิดย่อย apoensis ถูกอธิบายรูปแบบบนพื้นฐาน Chai 35939 ตัวอย่างถูกเก็บจากภูเขาอโพ (Apo) สเชลาเลอร์พิจารณาว่าเป็นชื่อพ้องกับ N. fallax N. fusca ชนิดย่อย kostermansiana ถูกคิดว่าเป็นตัวกำหนดชนิดที่ถูกต้อง ตัวอย่างของชนิดย่อยนี้ (Kostermans 21495) ถูกเก็บได้ในวันที่ 25 ตุลาคม ค.ศ. 1963 จากแม่น้ำคีลไล (Kelai), ภูเขาอินจาพา (Njapa) , บเรา (Berau) มันเก็บอยู่ที่หอพรรณไม้แห่งชาติประเทศเนเธอร์แลนด์ในไลเดน (Leiden)
Nepenthes maxima
N. maxima หม้อข้าวหม้อแกงลิงพื้นเมืองของซูลาเวซี, นิวกินี, และหมู่เกาะโมลุกกะ เป็นหนึ่งในชนิดที่คิดว่ามีการกระจายตัวทั่วบอร์เนียว ผู้แต่งบางคนเขียนไว้ว่ามันแพร่ไปทั่วบนเกาะ ความสับสนนี้เกิดมาจากความคล้ายคลึงกันของ N. fusca และ N. maxima และจากการติดป้ายผิดของเมล็ดที่เก็บโดยชาร์ลส์ เคอร์ทีส (Charles Curtis) เนื่องจากเคอร์ทีสไม่ละเอียดละออในการบันทึกสถานที่ตั้งของต้นไม้ ถึงแม้แต่เดิมเชื่อว่าเขาเก็บ N. curtisii (ปัจจุบันถูกพิจารณเป็นชื่อพ้องของ N. maxima) มา ในบอร์เนียวนักพฤกษศาสตร์ที่ชื่อชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) ชี้ว่าเมื่อเขาไปซูลาเวซีในการเดินทางเดียวกัน และพบ N. maxima ที่นั่น
แมตทิว จิบบ์และมาร์ติน ชีกแก้ไขความสับสนนี้ในบทความของพวกเขาในปี ค.ศ. 1997 โดยอ้างถึงหมายเลขของต้นไม้จากบอร์เนียวที่ระบุบว่าเป็น N. maxima ที่จริงนั้นเป็น N. fusca ด้วยวิธีนั้นสามารถแยกรูปแบบก่อนหน้านี้จากเกาะได้
Nepenthes zakriana
ปี ค.ศ. 1996, เจ.เอช. อดัม (J. H. Adam) และ ซี.ซี. วิลคัก (C. C. Wilcock) ได้พรรณาถึง Nepenthes curtisii ชนิดย่อย zakriana สิบปีต่อมาอดัมและฮาฟิซา เอ. เฮมิด (Hafiza A. Hamid) ได้ยกมันขึ้นเป็นชนิดในชื่อ Nepenthes zakriana เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงถิ่นเดียวของรัฐซาบะฮ์, เกาะบอร์เนียว ขึ้นสูงจากระดับน้ำทะเล 1200 - 1500 เมตร
อดัมและฮาฟิซาเขียนไว้ว่า N. zakriana " แตกต่างจาก Nepenthes fusca โดย เส้นกลางใบนูนเด่นชัด, มีติ่งแหลมยาวบนผิวใต้ฝาหม้อของหม้อล่างและหม้อบน; และตรงกลางส่วนฐานของเส้นกลางใบมีต่อมรูปเล็บ (nail-shaped) ยื่นเป็นหงอน" อย่างไรก็ตาม, บางคนมีข้อสงสัยต่อ N. zakriana ที่จะยกขึ้นเป็นชนิด และใน Pitcher Plants of Borneo (พืชกินแมลงแห่งบอร์เนียว)  แต่งโดย แอนเทีย ฟิลลิปซ์ (Anthea Phillipps), แอนโทนี แลมบ์ (Anthony Lamb) , และชีอัน ลีล์ (Ch'ien Lee) N. zakriana ถูกพิจารณาให้เป็นเพียงความหลากหลายของ N. fusca ในธรรมชาติ
รัจนา พวงประยงค์
ประวัติ
รัจนา พวงประยงค์ เกิดเมื่อวันศุกร์ที่ 6 ตุลาคม พ.ศ. 2484 ณ บ้านถนนข้าวสาร อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร (ปัจจุบัน คือ เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร) เป็นธิดาของนายหลี และนางสมพล พวงประยงค์ นายหลีผู้เป็นบิดาเคยเป็นคนละครสมัยเก่ามาก่อน ส่วนมารดาของนางรัจนา พวงประยงค์ นั้น เคยหัดละครอยู่กับ นางมัลลี คงประภัศร์ (ครูหมัน) แต่เนื่องจากไม่สนใจอย่างจริงจัง และไม่ชอบเรื่องนาฏศิลป์ จึงไม่ได้เป็นนักแสดง
Nepenthes fusca
Nepenthes sp. A
ในเอกสารของชาร์ลส์ คลาร์กในปี ค.ศ. 1997 ที่ชื่อ Nepenthes of Borneo (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งบอร์เนียว)  บัญชีรายชื่อที่ไม่ระบุบอนุกรมวิธาน "Nepenthes sp. A" ที่ถูกบันทึกจากอุทยานแห่งชาติกูนุงมูลูในรัฐซาราวัก มีลักษณะคล้ายกับ N. fusca และอาจจะเป็นชนิดเดียวกัน ถึงแม้ว่าสีของมันจะไม่เหมือนทั่วๆไปของชนิดนี้ หม้อของพืชชนิดนี้คล้ายกับที่เจ.เอช. อดัมและซี.ซี. วิลคักพรรณาลักษณะ ของ N. faizaliana แต่ N. faizaliana มีฝาหม้อกลม (ตรงข้ามกับฝาสามเหลี่ยมแคบของ N. fusca และ "Nepenthes sp. A") แสดงว่าทั้งสองชนิดไม่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน คลาร์กเสนอว่าชนิดนี้อาจเป็น N. fusca ภายใต้ลักษณะโดยรวมของ N. fusca โดยจิบบ์ และชีก แต่ยังคงจัดอยู่ในชนิดที่ไม่ระบุบเพราะเรายังรู้เกี่ยวกับมันยังไม่ดีนัก
รัจนา พวงประยงค์
การศึกษา
เมื่ออายุอยู่ในวัยที่จะต้องเข้ารับการศึกษา นางรัจนา พวงประยงค์ ได้เข้าเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนบำรุงวิทยา จนจนชั้นประถมปีที่ 4 ต่อจากนั้นจึงไปเรียนต่อที่โรงเรียนเขียนนิวาส พอสอบไล่ได้ชั้นมัธยมปีที่ 1 บิดาก็ให้นางรัจนา พวงประยงค์ลาออกจากโรงเรียนเขียนนิวาส แล้วให้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนนาฏศิลป เหตุที่ทำให้บิดาของนางรัจนา พวงประยงค์ ต้องการให้บุตรสาวของตนเองเข้าเรียนที่โรงเรียนนาฏศิลป ก็เพราะว่าพี่สาวของนางรัจนา พวงประยงค์ คือ นางสาวอัมพร พวงประยงค์ ซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนนาฏศิลป ได้ถึงแก่กรรมขณะกำลังเรียนหนังสืออยู่ ด้วยเหตุนี้ นายหลี พวงประยงค์ จึงปรารถนาจะให้นางรัจนา พวงประยงค์ เป็นตัวแทนของพี่สาวไปเรียนในโรงเรียนนาฏศิลปแทน
Nepenthes fusca
Nepenthes sp. A
ภาพประกอบแรกของ "Nepenthes sp. A" อยู่ในบทความปี ค.ศ. 1988 โดยแอนเทีย ฟิลลิปซ์และแอนโทนี แลมบ์ในส่วนไม่ระบุบชนิด
รัจนา พวงประยงค์
การศึกษา
เป็นอันว่านางรัจนา พวงประยงค์ ได้เข้าเรียนในโรงเรียนนาฏศิลป์ ในชั้นต้นปีที่ 1 เมื่อแรกเรียนวิชานาฏศิลป์สาขาละครนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ ฝึกหัดเป็นตัวพระ โดยมีนางสุวรรณี ชลานุเคราะห์ เป็นครูสอน ผลการเรียนในปีแรกนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ ไม่ได้รับเลือกให้แสดงละครหรือนาฏศิลป์ชุดใด ๆ เลย จนกระทั่งสอบไล่ได้ขึ้นไปเรียนชั้นต้นปีที่ 2 ก็ไม่ได้แสดงอะไรอีก จนนางรัจนา พวงประยงค์ เรียนอยู่ชั้นต้นปีที่ 3 ก็ได้รับการคัดเลือกให้แสดงโขนเป็นตัวนางกำนัล ในขณะนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ จึงได้รู้จักกับนางเจริญจิต ภัทรเสวี ซึ่งเป็นครูนาง สอนทั้งละครและโขน นางเจริญจิต ภัทรเสวีได้สอนการรำให้แก่นางรัจนา พวงประยงค์ จนมีความสามารถแสดงโขนได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งปลายปีนั้น นางเจริญจิต ภัทรเสวีก็หัดนางรัจนา พวงประยงค์ ให้แสดงเป็นนางเบญจกายในการแสดงโขนตอนหนุมานจับนางเบญจกาย จนกระทั่งเรียนอยู่ชั้นต้นปีที่ 4 นางรัจนา พวงประยงค์ ก็ได้รับคัดเลือกให้แสดงละครเรื่อง รถเสน เป็นตัวนางเมรี จากการแสดงเป็นนางเมรีทำให้นางรัจนา พวงประยงค์ มีชื่อเสียงขึ้นเป็นลำดับ นางรัจนาเรียนต่อมาจนจบชั้นสูงปีที่ 2 อันเป็นหลักสูตรนาฏศิลป์ชั้นสูงจากโรงเรียนนาฏศิลป์ มหาลัย
การทำงานและผลงานการแสดง
นางรัจนา พวงประยงค์ มิใช่จะแสดงละครโขนเก่งแต่เพียงอย่างเดียว นางรัจนา พวงประยงค์ ยังเรียนเก่ง และสอบเข้ารับราชการได้ตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนโรงเรียนนาฏศิลป นางรัจนา พวงประยงค์ เริ่มรับเงินเดือนในฐานะเป็นศิลปินสำรอง เดือนละ 15 บาท พอจบชั้นต้นปีที่ 6 (มัธยมปีที่ 6) นางรัจนา พวงประยงค์ ก็สอบเข้าเป็นข้าราชการชั้นจัตวา สังกัดแผนกนาฏศิลป กองการสังคีต กรมศิลปากร (ปัจจุบันคือ สำนักการสังคีต กรมศิลปากร) เมื่อจบหลักสูตรชั้นสูงปีที่ 2 แล้ว นางรัจนา พวงประยงค์ ก็สอบเลื่อนเป็นข้าราชการสามัญชั้นตรี ตำแหน่งศิลปินตรี ปรากฏว่านางรัจนา พวงประยงค์ สอบไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ทำข้อสอบได้ดี นางรัจนา พวงประยงค์ จึงเกิดความน้อยใจไม่ประสงค์ที่จะรับราชการอยู่ที่เดิม จึงไปสมัครสอบเป็นครูที่โรงเรียนนาฏศิลป กองศิลปศึกษา และได้รับการบรรจุให้เป็นครูตรี
Nepenthes fusca
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ใบมีก้านใบและมีผิวใบคล้ายหนัง แผ่นใบเป็นรูปไข่กลับถึงรูปรียาว 15 ซม.กว้าง 6 ซม. ปลายแหลมถึงมลและอาจเป็นแบบก้นปิดนิดหน่อย ฐานของแผ่นใบค่อยๆสอบเรียวไปยังก้านใบ ก้านใบ (ยาว ≤4 ซม.) เป็นร่องยาวและมีปีกแคบๆหุ้มรอบลำต้น มีเส้นใบมากกว่า 3 เส้นใบตามยาวที่ปรากฏอยู่ทั้งสองข้างของเส้นกลางใบ ถึงแม้ว่าจะเห็นไม่ชัดเจน มีเส้นใบแบบขนนกจำนวนมาก สายดิ่งยาวประมาณ 5 ซม.
รัจนา พวงประยงค์
การทำงานและผลงานการแสดง
นางรัจนา พวงประยงค์ ทำงานในหน้าที่ด้วยความขยันขันแข็ง และเอาใจใส่ในการทำงาน ทั้งด้านการสอนและการแสดง แต่นางรัจนา พวงประยงค์ ก็ไม่ได้รับความดีความชอบเหมือนคนอื่น ๆ จึงเกิดความท้อใจ จึงได้ลาออกไปประกอบอาชีพส่วนตัว โดยการสอนนาฏศิลป์ตามโรงเรียนต่าง ๆ และจัดรายการแสดงรวมทั้งเพลงไทยร่วมกับมิตรสหายทางสถานีวิทยุกระจายเสียงหลายแห่ง แต่ในที่สุดนางรัจนา พวงประยงค์ ก็เกิดความเบื่อหน่ายในกิจการที่ทำ จึงเลิกราไป ครั้งสุดท้ายนางรัจนา พวงประยงค์ ได้เป็นครูสอนนาฏศิลป์ ที่สวนสามพราน นางรัจนา พวงประยงค์ได้ทำงานอยู่ที่แห่งนี้เป็นเวลานานหลายปี ก่อนที่จะกลับไปรับราชการอีกครั้งหนึ่ง
Nepenthes fusca
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หม้อล่างรูปทรงกระบอกตลอดทั้งหม้อ ปกติสูง 20 ซม.กว้าง 4 ซม.ถึงแม้จะมีตัวอย่างที่สูง 28 ซม.ที่ได้รับการบันทึกไว้ ปีกครุยคู่ (กว้าง ≤5 มม.) ยาวตลอดผิวหน้าและชิ้นครุยยาว 10 มม.แต่ละชิ้นห่างกัน 6 มม. มีต่อมอยู่บนผิวด้านในบริเวณส่วนล่างของหม้อ มีขนาดเล็ก มีความหนาแน่น 600 ถึง 650 ต่อตารางเซนติเมตร ปากหม้อวางตัวตามขวางด้านหน้าและยาวขึ้นไปสู่คอที่ด้านหลังที่เพอริสโตมแผ่ราบ (กว้าง ≤12 มม.) มีฟันไม่ชัดเจน (ยาว ≤0.3 มม.) ฝาหม้อรูปไข่แคบและมีสันบนผิวล่าง เดือยเดี่ยวยาว 10 มม.อยู่ใกล้ฐานของฝาปิด
รัจนา พวงประยงค์
การทำงานและผลงานการแสดง
การที่นางรัจนา พวงประยงค์ ได้เข้ารับราชการที่กรมศิลปากรอีกครั้งหนึ่งนั้น ก็เพราะว่า พลเรือตรี สมภพ ภิรมย์ ซึ่งดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมศิลปากรในสมัยนั้น ได้ให้เจ้าหน้าที่ไปเชิญนางรัจนา พวงประยงค์ ไปพบที่กรมศิลปากร พลเรือตรี สมภพ ภิรมย์ ได้ชักชวนให้นางรัจนา พวงประยงค์ กลับเข้ารับราชการที่กรมศิลปากรตามเดิม นางรัจนา พวงประยงค์ ตกลงใจเข้ารับราชการอีกครั้งหนึ่ง โดยได้รับการบรรจุเข้าเป็นอาจารย์พิเศษเป็นการชั่วคราวในวิทยาลัยนาฏศิลป จนกระทั่งงานนาฏศิลป์ กองการสังคีต มีตำแหน่งว่าง นางรัจนา พวงประยงค์ จึงไปสมัครสอบและได้รับการบรรจุให้เป็นนาฏศิลปิน ระดับ 2 ครั้งนั้น นางรัจนา พวงประยงค์ ได้มีโอกาสแสดงโขนแสดงละครของกรมศิลปากรอย่างเต็มที่ จากการสนับสนุนของ นายเสรี หวังในธรรม ผู้อำนวยการกองการสังคีต และนายทวีศักดิ์ เสนาณรงค์ อธิบดีกรมศิลปากร ขณะดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมศิลปากร โดยมีท่านผู้หญิงแผ้ว สนิทวงศ์เสนี ผู้เชี่ยวชาญนาฏศิลป์ไทยของกรมศิลปากร เป็นผู้อำนวยการฝึกสอนท่ารำอย่างเอาใจใส่ นางรัจนา พวงประยงค์ จึงเป็นผู้แสดงโขนละครรุ่นอาวุโสอีกคนหนึ่ง ที่มีฝีมือถึงขั้นเป็นผู้ช่วยกำกับการแสดงและการฝึกซ้อมการแสดงได้ ซึ่งนางรัจนา พวงประยงค์ ก็ปฏิบัติหน้าที่ดังกล่าวจนเกษียณอายุราชการ
Nepenthes fusca
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
หม้อบนเป็นรูปกรวยแคบทางก้นที่ติดกับสายดิ่งถึงสองในสามของหม้อและกลายเป็นกรวยกว้างในส่วนที่เหลือ มันมีขนาดพอๆกับหม้อล่างทั่วไปวัดได้ 18 ซม. ขนาดใหญ่สุดที่พบ 26 ซม. มีต่อมย่อยอาหารเล็กๆประมาณ 1500 ถึง 2000 ต่อมต่อตารางเซนติเมตร ฝาหม้อเป็นรูปสามเหลี่ยมแคบปลายโค้งลง ปีกหม้อจะลดรูปเหลือแค่สัน
N. fusca มีช่อดอกขนาดกะทัดรัดแบบช่อกระจะ ก้านช่อดอกยาว 6 ซม.ในขณะที่แกนกลางยาวไม่เกิน 10 ซม. หนึ่งก้านช่อดอกมีดอก 1-2 ดอก ยาว 8 มม. ไม่มีใบประดับ กลีบเลี้ยงเป็นรูปรียาว 4 มม.
รัจนา พวงประยงค์
การทำงานและผลงานการแสดง
นางรัจนา พวงประยงค์ เคยไปแสดงนาฏศิลป์ไทยที่ต่างประเทศหลายประเทศ เช่น สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว สหภาพพม่า ญี่ปุ่น อินโดนีเซีย มาเลเซีย อินเดีย สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และสาธารณรัฐประชาชนจีน
Nepenthes fusca
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
มีสิ่งปกคลุมยาวในส่วนที่กำลังเจริญ ขนสีน้ำตาล อย่างไรก็ตามมันจะหายไปในระหว่างการเติบโต ส่วนที่เจริญเต็มที่แล้วมีเพียงขนสีน้ำตาลสั้นๆหร็อมแหร็มปกคลุม