cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
กีฬาฮอกกี้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2024 – รอบคัดเลือกหญิง
ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งเป็นเจ้าภาพได้รับโควตาโดยตรงในการแข่งขันทีมหญิงหลังจากได้อันดับใน 25 อันดับแรกหรือสูงกว่าในการจัดอันดับโลกของสหพันธ์ฮอกกี้นานาชาติ โควต้าอีกครึ่งที่เหลือจะให้กับทีม 3 อันดับแรกในแต่ละการแข่งขันรอบคัดเลือกโอลิมปิกของสหพันธ์ฮอกกี้นานาชาติ 2 รายการที่แยกจากกัน
หญ้าละออง
หญ้าละออง Less. หรือบางท้องถิ่นเรียกต้นหมอน้อยหรือเสือสามเขาเป็นพืชล้มลุก ลำต้นเป็นสัน มีขนนุ่ม ใบล่างจะมีลักษณะป้อมสั้นกว่าใบที่อยู่ข้างบน ขอบใบเป็นจัก ออดดอกที่ปลายยอด สีม่วงอมแดง ดอกแก่เป็นสีขาว เมล็ดมีขนยาวสีขาว
ในทางยาสมุนไพร พืชชนิดนี้มีฤทธิ์ในด้านการแก้บวม ดูดหนอง ใบแก้ตาแดง เมล็ดและรากขับพยาธิ สารสกัดจากเมทานอล มีฤทธิ์ต่อต้าน CTX-induced toxicity ในหนู
ลูกใต้ใบ
ลูกใต้ใบ ( L.) เป็นพืชล้มลุก ต้นเล็ก ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงตัวคล้ายใบประกอบ ทำให้บางครั้งเกิดความสับสนว่าเป็นใบประกอบ ออกดอกตามข้อ หนึ่งข้อมีหนึ่งใบ โคนก้านใบติดกับลำต้น สีม่วงแดง ดอกสีเขียว ดอกออกตามซอกก้านใบย่อยและห้อยลง ผลกลมเรียบ เมื่อแก่แตกเป็นสามพู
ในทางยาสมุนไพร ลูกใต้ใบมีฤทธิ์แก้โรคเบาหวาน ขับปัสสาวะ เป็นยาบำรุงธาตุ ขับประจำเดือน มีการศึกษาวิจัยทางการแพทย์เกี่ยวกับการนำไปใช้ประโยชน์ทางยาและอาจจะมีฤทธิ์ต้านไวรัสเอดส์และไวรัสตับอักเสบบี ลดความดันโลหิต ลดความเป็นพิษต่อตับ ในบราซิลและเปรูใช้เป็นยารักษาโรคนิ่วในไต และสามารถยับยั้งการเกิดก้อนนิ่วในหนูที่กินน้ำคั้นของพืชนี้ได้ ชาวโอรังอัซลีในรัฐเปรัก ประเทศมาเลเซีย ใช้ทั้งต้นนำไปต้มใช้รักษาดีซ่าน
เมโอโตะ อิวะ
เมโอโตะ อิวะ (夫婦岩 (Meoto Iwa)) หรือชื่ออื่น ๆ เช่น หินแต่งงาน, หินคู่รัก เป็นเกาะหินโด่งสองก้อนนอกชายฝั่งทะเลของเมืองฟูตามิ จังหวัดมิเอะ ประเทศญี่ปุ่น หินทั้งสองเชื่อมกันด้วยเชือกเส้นใหญ่ที่เรียกว่า "ชิเมนาวะ" หินนี้ถือเป็นหินศักดิ์สิทธิ์ของศาลเจ้าชินโตฟูตามิ โอกิตามะ (二見興玉神社 (Futami Okitama Jinja)) ตามศาสนาชินโตถือว่าหินทั้งสองสื่อถึงการรวมกันของการสร้างคามิสององค์ คือ อิซานามิ และ อิซานางิ หินทั้งสองจึงเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความเป็นหนึ่งเดียวในการแต่งงานของบุรุษและสตรี ส่วนเชือกที่ใช้เชื่อมนั้นมีน้ำหนักกว่าหนึ่งตัน จึงต้องมีการเปลี่ยนประจำหลายครั้งต่อปีในพิธีพิเศษ หินก้อนที่สูงกว่าสื่อถึงบุรุษ บนยอดมีเสาโทริอิตั้งอยู่ หินทั้งสองก้อนนี้ในยามน้ำลงจะเห็นว่าจริง ๆ แล้วเชื่อมกัน
ศาลเจ้าโอกิตะมะนั้นสร้างขึ้นด้วยศรัทธาต่อซารูตาฮิโกะโนะโอคามิ (Sarutahiko Ōkami) และอูกาโนมิตามะ (Ukanomitama) รอบ ๆ ศาลเจ้าสามารถพบรูปปั้นกบอยู่รายรอบ ศาลเจ้านี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากศาลเจ้าอิเซะ ศาลเจ้าสำคัญสูงสุดของชินโต
คลองเปร็ง
คลองเปร็ง เป็นคลองที่เชื่อมระหว่างคลองประเวศบุรีรมย์ผ่านคลองนครเนื่องเขตถึงคลองบางขนาก (คลองแสนแสบ) ในจังหวัดฉะเชิงเทรา มีระยะทาง 448 เส้น หรือ 19.52 กิโลเมตร ในอดีตเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำที่มีต้นเปร็งขึ้นอยู่ทั้ง 2 ฝั่งคลองเป็นจำนวนมาก จึงเรียกคลองนี้ว่า "คลองเปร็ง"
ประวัติ
คลองเปร็งเริ่มขุดเมื่อ พ.ศ. 2429 แล้วเสร็จใน พ.ศ. 2431 มีวัตถุประสงค์ในการขุดเพื่อระบายน้ำจืดจากคลองบางขนากมาไล่น้ำเค็มออกจากคลองประเวศบุรีรมย์ในฤดูแล้ง เนื่องจากเกิดความเสียหายต่อพืชผลในพื้นที่บริเวณคลองประเวศบุรีรมย์ จนทำให้มีผู้อพยพออกจากบริเวณคลองประเวศบุรีรมย์จำนวนมาก โดยเป็นที่ดินที่เช่าจากนายทุนและผู้มีบรรดาศักดิ์ ทำให้เกิดการอพยพไปยังที่อุดมสมบูรณ์กว่า เมื่อมีการขุดคลองเปร็งจึงได้รับความสนใจในการพัฒนาที่ดิน โดยเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ได้ลงทุนขุดคลองและแบ่งที่ดินออกขายให้ราษฎร แต่การลงทุนขุดต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงได้ยืมเงินจากหลวง แต่ก็มิได้ดำเนินการคืนเงิน ทำให้ต้องทูลเกล้าฯ ถวายที่ดินฝั่งตะวันตกของคลองเปร็งแทนเงินที่ยืมไป ต่อมาที่ดินส่วนนี้ได้ตกเป็นของพระเจ้าลูกยาเธอ พระเจ้าลูกเธอ ให้เป็นกรรมสิทธิ์ที่ดินเนื้อที่ 19,357 ไร่
เดิมทีจะขุดคลองเปร็งจากคลองบางขนากถึงคลองสำโรง ยาวประมาณ 40 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการเสียชีวิตของเจ้าพระยาสุรวงษ์ไวยวัฒน์ (วร บุนนาค) ทำให้ขุดคลองได้เพียง 20 กิโลเมตรจากคลองบางขนากถึงคลองประเวศบุรีรมย์
นอกจากนั้นหลวงแพ่ง กรมการเมืองนครเขื่อนขันธ์ ยังเป็นผู้ดูแลในการขุดคลองเปร็งด้วย แต่ภายหลังประสบปัญหาด้านการเงิน ได้หลบหนีจากพื้นที่เพื่อหนีภาระหนี้สินที่นำเงินค่าจองที่นาของรัฐในคลองเปร็งมาใช้
จอห์น โด
จอห์น โด หรือ เจน โด (John Doe หรือ Jane Doe) ในสหรัฐอเมริกา เป็นชื่อที่ใช้เรียกคู่ความหรือศพที่ไม่ทราบชื่อหรือจำต้องปกปิดชื่อเพื่อเหตุผลตามกฎหมาย โดยจอห์น โด จะใช้สำหรับเพศชาย และเจน โด จะใช้สำหรับเพศหญิง โดยในช่วงต่อมา มีการตั้งคำศัพท์ เบบี้ โด (Baby Doe) สำหรับชื่อเด็กที่ไม่ทราบชื่อ ที่มาของ ชื่อ จอห์น และ เจน เป็นชื่อพื้นฐานที่พบกันมากของชาวอเมริกัน เปรียบเทียบกับชื่อ สมชาย หรือสมหญิงในประเทศไทย นอกจากนี้ในคอมพิวเตอร์ บางซอฟต์แวร์จะเห็นการใช้ชื่อ จอห์น โด (John Doe) สำหรับตัวอย่างของช่องกรอกชื่อและนามสกุล
ในเอกสารประกันสังคม ซึ่งเป็นเอกสารหลักอันหนึ่งของทางราชการสหรัฐอเมริกา จะใช้ชื่อ จอห์น คิว. พับบลิค (John Q. Public) แทนชื่อ ซึ่งหมายถึงประชาชนชาวอเมริกันทั่วไป และเป็นที่มาของชื่อภาพยนตร์เรื่อง จอห์น คิว (John Q) โดยในภาพยนตร์แสดงถึงเนื้อเรื่องของประชาชนอเมริกันธรรมดากับระบบประกันสุขภาพ
ในภาพยนตร์เรื่อง Mr. & Mrs. Smith มีตัวเอกชื่อ จอห์น สมิธ และ เจน สมิธ
ในประเทศอื่นจะมีเฉพาะของแต่ละภาษา เช่นในประเทศญี่ปุ่นจะใช้ชื่อ ยามาดะ ทาโร่ (山田太郎) สำหรับเพศชาย และ ยามาดะ ฮานาโกะ (山田花子) (สำหรับเพศหญิง) สำหรับประเทศไทยจะใช้ชื่อ สมชาย สมศรี แทนการเรียกคนไม่มีชื่อหรือไม่ทราบชื่อแต่ปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงเป็น นายเอ นางสาวเอ นามสมมุติ แทน เพราะจำนวนการใช้ชื่อดังกล่าวเยอะมากกว่าในอดีต
รถไฟใต้ดินไทเป
รถไฟใต้ดินไทเป หรือ MRT หรือ Taipei Rapid Transit System เป็นระบบขนส่งมวลชนขนาดใหญ่ในไทเป ประเทศไต้หวัน ก่อสร้างโดย แผนกระบบขนส่งมวลชนเร็ว และดำเนินการโดย บริษัทระบบขนส่งมวลชนเร็วไทเป ระบบมีจำนวนสถานีรถไฟฟ้า 117 สถานี ระยะทาง 131.1 กิโลเมตร ผู้โดยสาร 1.78 คนต่อวัน (ธันวาคม ค.ศ. 2012) นับเป็นระบบขนส่งมวลชนแห่งแรกของประเทศ เปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1996 มีส่วนช่วยบรรเทาปัญหาการจราจรติดขัดในตัวเมือง
เส้นทางที่กำลังก่อสร้าง
นี่คือเส้นทางที่กำลังก่อสร้าง
เส้นทางโครงการ
รายชื่อเส้นทางโครงการ
ผู้ชาย 2 อดีต
ผู้ชาย 2 อดีต (The Majestic ) คือภาพยนตร์อเมริกันแนวดราม่า ออกฉายครั้งแรกในเดือนธันวาคม ปี พ.ศ. 2544 กำกับภาพยนตร์โดยแฟรงก์ ดาราบอนต์ ผู้กำกับชาวฝรั่งเศส เขียนบทภาพยนตร์โดยไมเคิล สโลน นำแสดงโดยจิม แคร์รีย์, บ็อบ บาลาบัน, ลอรี โฮลเดน, มาร์ติน แลนเดา ถ่ายทำที่เมืองเฟิร์นเดล, รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
โดยภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกนำมาฉายในประเทศไทยเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2545 และมีการผลิตในรูปแบบวีซีดีและดีวีดี จัดจำหน่ายโดยบริษัทซีวีดี อินเตอร์เนชันแนล จำกัด
เนื้อเรื่อง
ใน ค.ศ. 1951 ซึ่งเป็นยุค แม็คคาธิอิสซึม (McCarthyism) ผู้คนในสหรัฐอเมริกาตกอยู่ในภาวะเกลียดชังและต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ มีคนจำนวนมากถูกใส่ร้ายและกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมว่าฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ จนนำไปสู่การจับกุม ซึ่ง ปีเตอร์ แอพเพิลตัน ( นำแสดงโดย จิม แคร์รีย์ ) นักเขียนบทภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด เป็นอีกผู้หนึ่งที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ และทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขาต้องพังทลายลง เมื่อเขาสูญเสียทั้งงานและคนรัก ด้วยความเศร้าเขาจึงดื่มเหล้าจนเมามายและขับรถออกไปในตอนกลางดึกจนประสบอุบัติเหตุตกจากสะพานเนื่องจากหักหลบตัวโอพอสซัม
ร่างของปีเตอร์ แอพเพิลตัน ได้ถูกกระแสน้ำพัดมาบริเวณริมชายหาดและฟื้นขึ้นมาอยู่ในภาวะเสียความจำเนื่องจากสมองได้รับความกระทบกระเทือน ก่อนจะเขาถูกค้นพบและช่วยเหลือจาก สแตน เคลเลอร์ ( นำแสดงโดย เจมส์ วิตมอร์ ) โดยเคลเลอร์ได้พาแอพเพิลตันไปยังเมืองลอว์สัน ที่นั่นเขาได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บจาก ด็อค สแตนตัน ซึ่งเป็นแพทย์ประจำท้องถิ่น และผู้คนในเมืองลอว์สันได้ให้การต้อนรับเขาเหมือนคนที่คุ้นเคยมานาน จนกระทั่ง แฮร์รี ทริมเบิล ( นำแสดงโดย มาร์ติน แลนเดา ) ได้มาพบกับแอพเพิลตันที่กำลังเสียความทรงจำ และเชื่อว่าแอพเพิลตันเป็นลูกชายของตนเองที่ชื่อ ลุค ทริมเบิล ซึ่งเป็นทหารที่สูญหายในการปฏิบัติหน้าที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อ 9 ปีก่อน ด้วยความที่แอพเพิลตันสูญเสียความทรงจำ จึงเชื่อว่าตนเองคือ ลุค ทริมเบิล
ปีเตอร์ แอพเพิลตัน ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองลอว์สันในฐานะ ลุค ทริมเบิล และได้รับการปฏิบัติจากชาวเมืองเยี่ยงวีรบุรุษที่รอดชีวิตจากสงครามโลกครั้งที่ 2 จากนั้นเขาได้พบกับ อเดเล สแตนตัน ( นำแสดงโดย ลอว์รี โฮลเดน ) ซึ่งเป็นคนรักของลุค ทริมเบิล นอกจากนี้เธอยังเป็นลูกสาวของ ด็อค สแตนตัน แพทย์ที่รักษาอาการบาดเจ็บให้เขา แอพเพิลตัน ตัดสินใจที่จะปรับปรุงโรงภาพยนตร์ เดอะ มาเจสติก ที่ทรุดโทรมให้กลับมามีชีวิตชีวาและเปิดให้บริการกับชาวเมืองอีกครั้ง
การลดมิติ
การลดมิติ (Dimensionality reduction) ในสาขาการเรียนรู้ของเครื่องและสถิติศาสตร์ หมายถึงกระบวนการลดจำนวนของตัวแปรสุ่ม และได้ชุดของตัวแปรหลักที่ไม่มีความสัมพันธ์กัน ภายใต้เงื่อนไขที่จำกัดบางประการ การลดมิติสามารถแบ่งย่อยได้เป็นสองวิธีใหญ่ ๆ คือ การคัดเลือกตัวแปร และ การสกัดลักษณะเฉพาะ
การคัดเลือกตัวแปร
ในการคัดเลือกตัวแปร จะเริ่มจากพิจารณาว่าข้อมูลมีตัวแปรซ้ำซ้อนหรือไม่เกี่ยวข้องจำนวนมาก (หรือคุณสมบัติ คุณลักษณะ ตัวบ่งชี้ ฯลฯ) และจุดมุ่งหมายคือการค้นหาตัวแปรหลักจากชุดตัวแปรดั้งเดิม เอกสารงานวิจัยส่วนใหญ่เกี่ยวกับการเลือกตัวแปรในสถิติสมัยใหม่มุ่งเน้นไปที่สถิติมิติสูง (High-dimensional statistics) ในจำนวนนั้น วิธีการที่พบได้บ่อย ได้แก่:
การสกัดลักษณะเฉพาะ
การสกัดลักษณะเฉพาะ ถือได้ว่าเป็นวิธีการทั่วไปในการเลือกตัวแปร: การเลือกตัวแปร ถือว่ามีตัวแปรจำนวนมากในข้อมูลต้นฉบับ แต่มีเพียงไม่กี่ตัวแปรที่ใช้งานได้จริง และ การสกัดลักษณะเฉพาะจะพิจารณาฟังก์ชันของตัวแปรทั้งหมดที่เป็นไปได้ วิธีการที่พบได้บ่อย ได้แก่:
ฟูจิสปีดเวย์
สนามฟูจิสปีดเวย์ เริ่มสร้างตั้งแต่ พ.ศ. 2506 เพื่อใช้จัดการแข่งขันรถในรูปแบบเดียวกับ NASCAR ของสหรัฐ ในระยะแรกสนามมีความยาว 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์) เปิดใช้งานเมื่อ พ.ศ. 2508 และมีการปรับปรุงใหม่หลายครั้ง และได้เป็นสถานที่จัดแข่งขันรถสูตรหนึ่งเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น เมื่อ พ.ศ. 2519 ก่อนจะถูกย้ายไปจัดที่ซูซูกะเซอร์กิต เนื่องจากปัญหาเรื่องความปลอดภัย และเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงบ่อยครั้ง
พระยามนูสารศาสตรบัญชา (ศิริ เอมะศิริ)
อำมาตย์เอก พระยามนูสารศาสตรบัญชา (ศิริ เอมะศิริ) (4 สิงหาคม พ.ศ. 2389-18 กันยายน พ.ศ. 2459) ขุนนางชาวสยามผู้รับราชการใน กรมวัง และ กระทรวงยุติธรรม ช่วงกลาง รัชกาลที่ 5 ถึงกลางรัชกาลที่ 6 เป็น ผู้พิพากษาศาลต่างประเทศ เป็นต้นตระกูลเอมะศิริ  และเป็นบิดาของ พันเอก พระยาฤทธิอัคเนย์ (สละ เอมะศิริ) หนึ่งในสี่ทหารเสือของคณะราษฎร ผู้เปลี่ยนแปลงการปกครอง เมื่อวันศุกร์ที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475
ประวัติ
พระยามนูสารศาสตรบัญชา เกิดเมื่อประมาณ พ.ศ. 2389/90 มีนามเดิมว่า ศิริ เป็นบุตรชายของ หลวงพลาอาศรัย (อิ่ม อมาตยกุล) กับภรรยาชื่อเอี่ยม และเป็นหลานปู่ของหลวงพิพิธสมบัติ (เอม อมาตยกุล) โดยตั้งนามสกุลใหม่เป็น เอมะศิริ ด้วยนำชื่อตนเองและปู่มาผูกเป็นสกุลใหม่
เริ่มต้นเข้ารับราชการในตำแหน่ง นายสนองราชบรรหาร มหาดเล็กหุ้มแพร นายยามเวรสิทธิ์ ต่อมาจึงได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นเป็น นายเสถียรรักษา ปลัดวังซ้าย ต่อมาในวันจันทร์ แรม 14 ค่ำ เดือน 8 อุตราสาธ ปีชวด สัมฤทธิศก พ.ศ. 2431 ได้เลื่อนบรรดาศักดิ์เป็น จมื่นจงภักดีองค์ขวา กรมพระตำรวจวังขวา ถือศักดินา ๘๐๐ จากนั้นในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2434 จึงได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระยาอนุรักษ์ราชมณเฑียร กรมพระตำรวจวัง ถือศักดินา ๑๐๐๐
ในวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2436 พระยาอนุรักษ์ราชมณเฑียร ได้รับพระราชทานสัญญาบัตรบรรดาศักดิ์เป็น พระยามนูสารศาสตรบัญชา ถือศักดินา ๓๐๐๐ ด้านชีวิตครอบครัวสมรสกับ คุณหญิงเหลือบ มีบุตรชายคือ พันเอก พระยาฤทธิอัคเนย์ หนึ่งในสี่ทหารเสือของ คณะราษฎร
พระยามนูสารศาสตรบัญชาถึงแก่กรรมด้วย โรคโบราณกรรม เมื่อวันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2459 โดยพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2460 ที่ วัดพระยาทำ ธนบุรี พระราชทานผ้าไตร ๑ ไตร ผ้าขาว ๔ พับ เงิน ๒๐๐๐ สตางค์
สันติบาล (กัมพูชา)
สันติบาล (សន្តិបាល, ; ) เป็นกองกำลังรักษาความมั่นคงและตำรวจลับในสมัยกัมพูชาประชาธิปไตย
สันติบาลรับผิดชอบการรักษาความปลอดภัยภายในและดำเนินการในค่ายกักกันเช่นตวลซแลงที่ซึ่งผู้คนหลายพันคนถูกคุมขัง สอบปากคำ ทรมาน และประหารชีวิต สันติบาลเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างองค์กรของเขมรแดงตั้งแต่ก่อนวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2518 เมื่อเขมรแดงเข้าครอบครองประเทศ
ประวัติ
ช่วงต้นปี พ.ศ. 2514 เขมรแดงหรือพรรคคอมมิวนิสต์กัมพูชาจัดตั้งเขตพิเศษนอกกรุงพนมเปญภายใต้การกำกับดูแลของวอน เวต และซอน เซน เซนซึ่งต่อมาได้เป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงกลาโหมมีอำนาจรับผิดชอบหน่วยสันติบาลและแต่งตั้งสหายดุชเป็นผู้บัญชาการ เจ้าหน้าที่คนสำคัญของสันติบาลเช่นสหายจันและสหายพลมีพื้นเพมาจากจังหวัดกำปงธม บ้านเกิดของสหายดุช
เมื่อเขมรแดงครองอำนาจใน พ.ศ. 2518 ดุชย้ายกองบัญชาการสันติบาลไปกรุงพนมเปญโดยขึ้นตรงต่อซอน เซน ในขณะนั้นโบสถ์วัดเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวงถูกใช้เป็นที่กักขังนักโทษที่เคยทำหน้าที่กับลอน นอล และสาธารณรัฐเขมร ซึ่งมีจำนวนไม่ถึงสองร้อยคน ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2519 ดุชได้ย้ายกองบัญชาการอีกครั้งไปสถานที่ที่เคยเป็นโรงเรียนมัธยมปลายชื่อตวลซแลงซึ่งสามารถกักขังนักโทษได้มากถึง 1,500 คน ที่ตวสเลงมีการกวาดล้างกลุ่มแกนนำเขมรแดงครั้งใหญ่ และนักโทษหลายพันคนถูกทรมานและสังหาร ระหว่าง พ.ศ. 2519 ถึง พ.ศ. 2521 มีชาวกัมพูชา 20,000 คนถูกคุมขังที่ตวลซแลง ในจำนวนนี้มีผู้ใหญ่เพียงเจ็ดคนเท่านั้นที่รอดชีวิต อย่างไรก็ตาม ตวลซแลงเป็นเพียงหนึ่งในสถานที่ประหารชีวิตอย่างน้อย 150 แห่งทั่วประเทศ
พระราชโพธิวรคุณ (พายัพ ฐิตปุญฺโญ)
พระราชโพธิวรคุณ นามเดิม พายัพ กาวิยศ ฉายา ฐิตปุญฺโญ น.ธ.เอก ป.ธ.6 ศศ.ด.(กิตติ์) เป็นพระราชาคณะชั้นราช ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดพระธาตุดอยสะเก็ด รองเจ้าคณะจังหวัดเชียงใหม่ อดีตเจ้าคณะอำเภอดอยสะเก็ด
ชาติภูมิ
ชื่อ พายัพ นามสกุล กาวิยศ เกิดวันที่ 10 เดือน สิงหาคม พ.ศ. 2488 ปีระกา เป็นบุตรของนายศรี นางลัย  ภูมิลำเนาเดิม บ้านเลขที่ 12/1 ถนนสุมนเทวราช ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน
บรรพชาและอุปสมบท
เมื่อวันที่ 30 เดือน มีนาคม พ.ศ. 2509 ปีมะเมีย ณ วัดพระเนตร ตำบลเวียงเหนือ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน โดยมี พระครูอรรถธรรมวิภัช วัดพญาภู ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน (พระเทพนันนาจารย์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดน่าน) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระสมุห์บุญเลื่อน ติลโก วัดพระเนตร ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน (พระครูบุญกิจสุนทร อดีตเจ้าคณะตำบลในเวียง เขต 1 อดีตเจ้าอาวาสวัดพระเนตร) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระมหาพรศักดิ์ ธมฺมวาที วัดพระธาตุช้างค้ำวรวิหาร ตำบลในเวียง อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน (พระเทพนันทาจารย์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดน่าน) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
สมณศักดิ์
พระราชโพธิวรคุณ ได้รับโปรดฯ พระราชทานสมณศักดิ์ตามลำดับดังนี้
ศิลปะเชิงแนวคิด
ศิลปะเชิงแนวคิด (Conceptual art) คือศิลปะที่กรอบความคิด (concept) หรือ ความคิดที่เกี่ยวกับงานมีความสำคัญกว่าความงามและวัสดุที่ใช้ ฉะนั้นงานหลายชิ้นที่สร้างขึ้นที่บางครั้งก็เรียกว่า “ศิลปะจัดวาง” ของศิลปิน ซอล เลวิทท์จึงเป็นงานที่สามารถประกอบขึ้นได้โดยผู้ใดก็ได้โดยการทำตามคำสั่งที่ซอลระบุไว้ให้ วิธีการสร้างงานศิลปะนี้เป็นพื้นฐานของงานของคำนิยามของ “ศิลปะเชิงแนวคิด” ของซอลที่ว่า:
"การสร้างศิลปะเชิงแนวคิด ความคิดหรือแนวคิดเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดของการสร้างงาน เมื่อศิลปินใช้รูปลักษณ์ของศิลปะเชิงแนวคิดก็จะหมายความว่าการวางแผนและการตัดสินใจที่จะสร้างงานได้รับการทำไปแล้ว การสร้างงานจริงจึงเป็นการทำอย่างเป็นพิธีเท่านั้น ความคิดกลายมาเป็นเครื่องมือในการสร้างงานศิลปะ"
- ซอล เลวิทท์
ประวัติ
ศิลปะแนวนี้กลุ่มแรกๆ ที่ทำงานด้านศิลปะเชิงแนวคิด คือกลุ่มลัทธิอนุตรนิยม (Suprematism) หรือสุปรีมาติสม์ คาซิมีร์ มาเลวิช (Kashmir Malevich) ค.ศ. 1878-1935 โดยวางทฤษฎีภาพเขียนชื่อว่า จัตุรัสสีดำ (1915) ไว้ว่า กำหนดวิธีเขียน และกรรมวิธีอื่นๆให้อยู่ในรูปทรงเรขาคณิตแบบง่าย เช่นรูปสามเหลี่ยม สี่เหลี่ยม วงกลม หรือกากบาท ศิลปินยึดหลักที่ว่าปรากฏการณ์ต่างๆในโลก ไม่มีความหมายในตัวเองเลย จุดสำคัญส่วนใหญ่คือ ความรู้สึกของผู้ดูเมื่อพบสิ่งต่างๆในโลกรอบๆตัวต่างหาก ความรู้สึกนี้จะปรากฏเด่น สร้างความคิดสร้างสรรค์ สะเทือนใจมนุษย์มากกว่ารูปร่างของวัตถุนั้นๆ ต่อมาเป็นกลุ่มลัทธิดาดา (Dada) คือ มาร์เชล ดูชองป์ (Marcel Duchamp) ค.ศ 1917-1964 ที่ทำให้วัสดุสำเร็จรูป เข้าสู่ศิลปะที่เป็น รูป และความงาม ของ ความคิด ทำให้ศิลปะหลุดออกไปจากความสวยงามและงานฝีมือแบบเดิมๆ และกลุ่มแอ็คชัน (Action) อีฟ แคลง (Yves Klein) ใช้ผู้หญิงเปลือยตัวที่ละเลงสีน้ำเงินบนร่างกายแล้วไปเกลือกกลิ่งบนผืนผ้าที่ขึงกางอยู่บนพื้นห้อง ส่วนศิลปินที่ทำงานสร้างสรรค์ด้านศิลปะเชิงแนวคิดที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่ง คือ คริสโต (Jarachef Cristo) ใช้คอนเซ็ป เรื่องการห่อ (package) โดยใช้วัสดุต่างๆ ที่สามารถห่อได้มาใช้ห่อ โดยมีหลักคิดในการสร้างว่า สิ่งที่ถูกปิดบังอำพรางไว้จะก่อให้เกิดความสงสัยใคร่รู้ และคนต่อมา ออง คาวารา (On Kawara) ทำงานชุด “ฉันตื่นแล้ว” คาวาราจะส่งไปรษณียบัตรถึงเพื่อนและคนรู้จักเป็นจำนวนสองฉบับทุกๆ วัน  ด้านหลังไปรษณียบัตรประทับตราว่า “ฉันตื่นแล้ว” ไว้พร้อมลงวันที่ ผลงานชิ้นนี้คาราวาต้องการสื่อสารถึงช่วงเวลาแห่งสติ
ดูเพิ่ม
หนังสือ:
นิทรรศการ:
โรงพยาบาลพีระ
โรงพยาบาลพีระ (बीर अस्पताल; Bir Hospital) เป็นโรงพยาบาลที่เก่าแก่ที่สุดและมีผู้ใช้บริการมากที่สุดในประเทศเนปาล ตั้งอยู่ที่ใจกลางกาฐมาณฑุ โรงพยาบาลอยู่ภายใต้การดำเนินงานโดยสถาบันวิทยาศาสตร์การแพทย์แห่งชาติของรัฐบาลเนปาล มาตั้งแต่ปี 2003 โรงพยาบาลยังเป็นโรงพยาบาลสอนสำหรับสาขาเฉพาะทางทางการแพทย์ เช่น ศัลยศาสตร์ทั่วไป อายุรศาสตร์ เป็นต้น
โรงพยาบาลพีระตั้งขึ้นในปี 1889 โดยมีชื่เดิมว่าโรงพยาบาลปฤถวี พีระ (Prithvi Bir Hospital) ตามชื่อของกษัตริย์แห่งเนปาลในเวลานั้น ปฤถวี พีระ วิกรม ชาห์ โดยมีขนาดเพียง 30 เตียงในตอนแรก
งบประมาณต่อปีของโรงพยาบาลอยู่ที่ NPR 27 กรอร์ (ประมาณ US$2.371 ล้าน) ในจำนวนนี้สองในสามมาจากการอุดหนุนโดยรัฐบาล โรงพยาบาลอยูในสภาวะลำบากทางการเงินมาอย่างยาวนาน เนื่องจากขาดแคลนงบประมาณ อุปกรณ์ไม่พร้อมใช้งาน โดยเป็นผลมาจากระบบการเมืองภายในและการบริหารที่ล้มเหลวของโรงพยาบาล
เพื่อที่จะหารายได้เพิ่มมาจ่ายค่าใช้จ่ายของโรงพยาบาล โรงพยาบาลได้เปิดโรงเรียนแพทย์ขึ้นเพื่อสอนและฝึกวิชาทางการแพทย์ในสายเฉพาะทาง และยังเปิดสอนปริญญาตรีด้านการพยาบาลเช่นกัน
รายชื่อผู้ปกครองไต้หวัน
นี่คือรายชื่อผู้ปกครองที่มีอำนาจเหนือเกาะไต้หวัน
อาณาจักรตงหนิง (1662–1683)
กลุ่มผู้จงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิงยึดครองไต้หวันนำโดยโคซิงงา, ขับไล่พวกดัตช์และยึดครองป้อมซีแลนเดียและสถาปนาอาณาจักรตงหนิง
* สำเร็จราชการโดย เฝิงซีฟ่าน ตั้งแต่ 1682 ถึง 1683.
เขตไต้หวัน-เซี่ยเหมิน (1683–1721)
ราชวงศ์ชิงผนวกไต้หวัน; ผู้ปกครองราชวงศ์หมิงยอมจำนนและถูกขับไล่
สาธารณรัฐฟอร์โมซา (1895)
สาธารณรัฐฟอร์โมซาเป็นสาธารณรัฐที่มีอายุสั้นซึ่งมีอยู่บนเกาะไต้หวัน ใน 1895 ระหว่างการแยกตัวอย่างเป็นทางการของไต้หวันโดย ราชวงศ์ชิงแห่งจีน ไปยังจักรวรรดิญี่ปุ่นโดย สนธิสัญญาชิโมโนเซกิและถูกกองทัพญี่ปุ่นยึดครอง สาธารณรัฐได้รับการสถาปนาวันที่ 23 พฟษภาคม 1895 และยุบเลิก 21 ตุลาคม, เมื่อไถหนาาน เมืองหลวงของสาธารณรัฐถูกยึดครองโดยญี่ปุ่น
ไต้หวันภายใต้จักรวรรดิญี่ปุ่น (1895–1945)
หลังการยึดครองไต้หวัน, ญี่ปุ่นใช้รูปแบบการบริหารงานอาณานิคมจากจักรวรรดิอาณานิคมฝรั่งเศสในการใช้กำลังครอบครองและใช้เป็นเครื่องมือทางอุตสาหกรรมในเกาะ; พวกเขาสร้างการขนส่งระบบราง ระบบสุขาภิบาลและระบบการศึกษาโดยรัฐ, และอื่น ๆ. ราว 1935, ญี่ปุ่นเริ่มดำเนินมาตรการการกลืนกลายทางวัฒนธรรมเพื่อผูกเกาะกับอาณาจักรให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 (1945-)
หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 ในค.ศ. 1945, ตามมาด้วยการยอมจำนนของญี่ปุ่น, การปกครองเกาะไต้หวันจึงตกเป็นของสาธารณรัฐจีน (ROC)
ภายหลังความพ่ายแพ้ของจีนคณะชาติในสงครามกลางเมืองจีนใน ค.ศ. 1949, นายกรัฐมนตรีเหยวียนซีซาน สถาปนารัฐบาลสาธารณรัฐจีนพลัดถิ่นที่ไต้หวัน (ที่มีมาจนถึงทุกวันนี้), ดังนั้นจึงมีการแทนที่จากผู้ว่าการมณฑลเป็นผู้บริหารระดับสูงในไต้หวันกระทั่งมีนาคม 1950, เมื่อเจียง ไคเชกกลับมาทำหน้าที่ประธานาธิบดี ณ ไทเป
หุบเขาแห่งภัย
หุบเขาแห่งภัย (The Valley of Fear) หรือ หุบเขาแห่งความกลัว คือนวนิยายเรื่องที่ 4 ซึ่งเป็นนวนิยายเรื่องยาวของเชอร์ล็อก โฮมส์ ที่เขียนโดยเซอร์อาร์เธอร์ โคนัน ดอยล์ ตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสารสแตรนด์ ระหว่างเดือนกันยายน ค.ศ. 1914 ถึงเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1915 รวมเล่มเป็นหนังสือครั้งแรกในนครนิวยอร์ก วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1915
ผื่นอีริทีมา ท็อกซิกัม
ผื่นอีริทีมา ท็อกซิกัม (erythema toxicum) เป็นผื่นผิวหนังในทารกแรกเกิดที่พบได้บ่อยและไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต พบในทารกแรกเกิดอายุไม่เกิน 1 สัปดาห์ได้ถึง 4-70% และมักหายได้เองใน 1-2 สัปดาห์  ส่วนใหญ่เริ่มแสดงอาการในเวลาไม่นานหลังเกิด แต่อาจเริ่มแสดงอาการในภายหลังได้หากเป็นทารกเกิดก่อนกำหนด  ผื่นมีลักษณะได้หลากหลาย แต่โดยทั่วไปจะมีปื้นแดงและมีตุ่มหนองอยู่ด้านบน อาจพบกินบริเวณกว้างทั่วตัวหรือเป็นบริเวณแคบๆ ก็ได้ สามารถพบได้แทบทุกส่วนของร่างกาย รอยโรคแต่ละรอยอาจปรากฎขึ้นและหายไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทารกที่มีภาวะนี้จะไม่มีอาการอื่น ผื่นเหล่านี้ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นใดๆ ในระยะยาว
อคัมย์สิริ สุวรรณศุข
อคัมย์สิริ สุวรรณศุข (เกิด 10 มิถุนายน พ.ศ. 2525) ชื่อเล่น จั๊กจั่น เป็นนักแสดงและพิธีกรชาวไทย มีผลงานที่มีชื่อเสียงหลายเรื่องเช่นรอยรักรอยบาป, ขุนเดช, ลิลลี่สีกุหลาบ, คือหัตถาครองพิภพ, สุสานคนเป็น, ลิขิตริษยา, คนเริงเมือง, ตุ๊กตาผี, เวกอัปชะนีเดอะซีรีส์ เป็นต้น
ประวัติ
อคัมย์สิริ สุวรรณศุข เกิดเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2525 ที่โรงพยาบาลสมิติเวช กรุงเทพมหานคร แต่ครอบครัวของอคัมย์สิริมีพื้นเพเป็นคนจังหวัดสมุทรปราการ มีเชื้อสาย ไทย-จีน-มอญ บิดาชื่อ นายประภัสสร สุวรรณศุข มีเชื้อมอญ บิดาทำอาชีพเหมืองแร่ที่จังหวัดภูเก็ต เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่อคัมย์สิริมีอายุ 2 ขวบ มารดาชื่อ นางวนิดา สุวรรณศุข เป็นชาวไทยเชื้อสายจีน มีอาชีพเป็นพนักงานธนาคาร มีพี่ชาย 1 คน พี่ชายชื่อ นายฤกษ์บุญ สุวรรณศุข พี่ชายเคยใช้ชีวิตอยู่สหรัฐอเมริกา ทำงานด้าน วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ บริษัทไมโครซอฟท์ ด้านชีวิตครอบครัว สมรสกับ นาย วัฒนา เจริญศักดิ์วัฒนา
อคัมย์สิริเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนเซนต์โยเซฟทิพวัล และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาวิทยุและโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ จบการศึกษาเมื่อปี พ.ศ. 2547
เธอชื่นชอบนักแสดง อินทิรา แดงจำรูญ นักร้อง ธงไชย แมคอินไตย์, ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ และ นูโว ชอบดนตรีแนวอาร์แอนด์บี ดิสโก้ และป๊อป
ผลงานชิ้นแรก โฆษณามือถือโนเกียและเป็น 1 ใน 5 Exact Star Search By Citra ต่อมาก็อวดโฉมในโปสเตอร์โค้ก, กรมสุขภาพจิต, รีจอยซ์ รีไววิ่ง, ออเร้นท์ โมบาย ท้อปอัพ, โฆษณา วีต้า เบอร์รี่, โฆษณา เพียวแอนด์มาย
สำหรับละครมีซิตคอม "เฮฮาคาเฟ่" กับ ละครหลังข่าวทางช่อง 3 "หน้าต่างสีชมพู ประตูสีฟ้า" ปี พ.ศ. 2546 และมิวสิกวิดีโอเพลงยังยิ้มได้ ของพลพล
ผลงานละครล่าสุดที่เธอรับบทนางร้ายครั้งแรก คือเรื่อง อาทิตย์ชิงดวง ผลงานของค่ายเอ็กแซ็กท์ ปี พ.ศ. 2552 ออกอากาศหลังข่าวภาคค่ำ ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบก ผลงานด้านพิธีกร คือ รายการอิ่มละไม ทางช่อง 3
เคยเซ็นสัญญาการเป็นนักแสดงอยู่ภายใต้สังกัด ช่อง 7 สี ตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคม นับตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2552 เป็นต้นมา จนถึง ปี 2560 ปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
เคยเป็นพรีเซนเตอร์ ให้กับ โฆษณาแชมพูสระผมรีจอยส์ มาตั้งแต่ ปี 2553 ถึง ปัจจุบัน
มีผลงานในเรื่องวงษ์คำเหลาของหม่ำ จ๊กมกและได้เล่นเป็นแขกรับรับเชิญใน ภาพยนตร์ใหม่กะหม่ำโดนกะโดน เป็นเรื่องที่ 2 และมีผลงานภาพยนตร์ หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล เรื่อง ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช รับบทเป็น เจ้าหญิง รัตนาวดี
มีโอกาสได้ร่วมแสดงนำในภาพยนตร์ต่างประเทศ อย่าง ปาดังเบซาร์ I Carried You Home ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับทุนสร้างจาก ประเทศเกาหลี
ภูมิศิลป์
ภูมิศิลป์ (land art หรือ earthworks หรือ earth art) บางตำราเรียกว่าธรณีศิลป์ คือขบวนการศิลปะที่เริ่มขึ้นในสหรัฐอเมริการาวปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 ที่ความสัมพันธ์ระหว่างภูมิทัศน์และงานศิลปะเป็นความสัมพันธ์ที่ผสานกันอย่างแยกไม่ออก ประติมากรรมมิได้วางอยู่ท่ามกลางภูมิทัศน์ แต่ภูมิทัศน์เป็นปัจจัยสำคัญที่ก่อให้เกิดศิลปะ งานธรณีศิลป์มักจะเป็นศิลปะนอกสถานที่ที่ตั้งอยู่ไกลจากบ้านจากเมือง และปล่อยทิ้งไว้ให้ถูกกัดกร่อนลงไปตามธรรมชาติ งานชิ้นแรกๆ สร้างขึ้นในทะเลทรายในเนวาดา, นิวเม็กซิโก, ยูทาห์ และแอริโซนาที่เป็นงานชั่วคราวที่สร้างท่ามกลางธรรมชาติ ที่เหลืออยู่แต่เพียงจากการบันทึกไว้ในวิดีโอ หรือ ภาพถ่ายเท่านั้น
ประวัติ
ภูมิศิลป์เป็นปรัชญาศิลปะที่มีวัตถุประสงค์ในการต่อต้านงานศิลปะที่กลายเป็นสิ่งผิดธรรมชาติ, เป็นพลาสติก และ เป็นงานค้าขายกันจนเกินหน้าที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในปลายคริสต์ทศวรรษ 1960 ผู้ถือปรัชญาธรณีศิลป์จะหันหลังให้กับการตั้งแสดงงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ และจะสร้างงานภูมิทัศน์ขนาดมหึมาที่เกินเลยไปจากการซื้อขายกันเป็นชิ้นได้ในตลาดศิลปะโดยทั่วไป ธรณีศิลป์มีพื้นฐานมาจากลัทธิจุลนิยม และ ศิลปะเชิงมโนทัศน์ และแนวคิดของปรัชญาศิลปะสมัยใหม่และแนวจุลนิยมเช่นเดสตีเจล, บาศกนิยม, ลัทธิจุลนิยม และงานศิลปะของ คอนสแตนติน บรังคุช และ โยเซฟ บอยส์ ศิลปินที่สร้างงานที่เกี่ยวกับธรณีศิลป์มักจะพัฒนามาจากศิลปะจุลนิยมและศิลปะเชิงแนวคิด งานออกแบบลานเล่นลดหลั่นของศิลปินชาวอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่นอิซะมุ โนะงุชิ ที่นิวยอร์กในปี ค.ศ. 1941 ที่นิวยอร์กบางครั้งก็ตีความหมายว่าเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นแรกในกลุ่มศิลปะธรณีศิลป์ที่แม้ว่าตัวศิลปินเองจะไม่ได้เรียกงานของตนว่า “ธรณีศิลป์” แต่เรียกง่ายๆ ว่า “ประติมากรรม” ก็ตาม อิทธิพลของงานของอิซะมุ โนะงุชิจะเห็นได้อย่างเด่นชัดในงานธรณีศิลป์ร่วมสมัย, ภูมิสถาปัตยกรรม และ ประติมากรรมผสานสิ่งแวดล้อม หลายชิ้นที่เห็นในปัจจุบัน ยั่งยืน ศิลปินอเมริกันแอแลน ซอนฟิสต์เป็นผู้ริเริ่มวิธีนอกแนว (alternative approach) ในการสร้างงานโดยการผสานใช้ธรรมชาติและวัฒนธรรมในงานศิลปะที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1965 โดยการนำเอาธรรมชาติทางประวัติศาสตร์และถาวรศิลป์ (Sustainable art) กลับเข้ามายังนครนิวยอร์กอีกครั้ง ตามคำกล่าวของนักวิพากษ์ศิลป์บาร์บารา โรสใน “Artforum” ที่กล่าวในปี ค.ศ. 1969 ว่าเธอเพิ่มความหมดแรงใจกับงานศิลปะที่กลายเป็น “สินค้า” (commodification) และที่เสนอมุมมองที่ “ขาดความสัมพันธ์” (insularity) ของงานที่แสดงกันตามห้องแสดงศิลป์ต่างๆ ในปี ค.ศ. 1967 นักวิพากษ์ศิลป์เกรซ กลึคประกาศใน “เดอะนิวยอร์กไทมส์” ว่างาน “ธรณีศิลป์” ชิ้นแรกสร้างขึ้นโดยดักกลาส ไลค์เตอร์ และ ริชาร์ด ซาบาที่โรงเรียนจิตรกรรมและประติมากรรมสเคาว์ฮีกัน ในปี ค.ศ. 1968 งาน “ธรณีศิลป์” ที่เริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วก็อาจจะถือได้ว่าเป็นการโต้ตอบของศิลปินรุ่นที่ส่วนใหญ่อายุอยู่ในราวยี่สิบกว่าๆ ต่อขบวนการของการมีบทบาททางการเมืองในปีนั้น และ ต่อขบวนการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและขบวนการรณรงค์เพื่อความเท่าเทียมกันของสตรี
ขบวนการ “ธรณีศิลป์” เริ่มขึ้นในเดือนตุลาคม ในปี ค.ศ. 1968 โดยการแสดงงานศิลปะมูลดิน (Earthwork) ที่หอศิลป์ดวานในนิวยอร์ก ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1969 ศิลปินและภัณฑารักษ์ของห้องแสดงศิลปะวิลเลอบี ชาร์พก็จัดงานแสดงศิลปะมูลดินขึ้นที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะแอนดรูว์ ดิคสัน ไวท์ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ที่อิทาคาในรัฐนิวยอร์ก ศิลปินที่เข้าร่วมการแสดงก็ได้แก่: Walter De Maria, Jan Dibbets, Hans Haacke, Michael Heizer, Neil Jenney, Richard Long, David Medalla, Robert Morris, Dennis Oppenheim, โรเบิร์ต สมิธสัน และ กุนเทอร์ เอิคเคอร์
ศิลปินผู้อาจจะเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในบรรดาศิลปินกลุ่มนี้ก็เห็นจะเป็นศิลปินอเมริกันโรเบิร์ต สมิธสันผู้ที่ในปี ค.ศ. 1968 เขียน “ตะกอนความคิด: โครงการศิลปะมูลดิน” (The Sedimentation of the Mind: Earth Projects) ซึ่งเป็นงานที่วางรากฐานอันสำคัญสำหรับขบวนการที่เป็นปฏิกิริยาต่อความห่างเหินของลัทธิสมัยใหม่นิยมจากปัญหาสังคมตามที่กล่าวโดยนักวิพากษ์ศิลป์เคลเมนท์ กรีนเบิร์ก งานธรณีศิลป์ชิ้นที่มีชื่อเสียงที่สุดของโรเบิร์ต สมิธสันคืองาน “กำแพงทะเลขมวดหอย” (Spiral Jetty) ที่สร้างในปี ค.ศ. 1970 สมิธสันสร้างงานชิ้นนี้โดยการจัดหิน, ดิน และ สาหร่าย ที่ยาวราว 1500 ฟุตเป็นกำแพงทะเล (jetty) ที่ขมวดวนยื่นออกไปในทะเลสาบเกรตซอลต์ในยูทาห์ การปรากฏของงานชิ้นนี้ให้เห็นมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับระดับน้ำที่ขึ้นลง
ศิลปินธรณีศิลป์ส่วนใหญ่มักจะเป็นศิลปินอเมริกันที่รวมทั้งศิลปินผู้มีชื่อเสียงจากสาขาอื่นที่รวมทั้งแนนซี โฮลท์, วอลเตอร์ เดอ มาเรีย, ฮันส์ ฮาคเคอ, แอลิซ อายค็อค, เดนนิส ออพเพนไฮม์, ไมเคิล ไฮเซอร์, แอนดรูว์ โรเจอร์, แอแลน ซันฟิสต์ และ เจมส์ เทอร์เรลล์ เทอร์เรลล์เริ่มสร้างงานในปี ค.ศ. 1972 ที่อาจจะเป็นงานธรณีศิลป์ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยทำกันมาที่เปลี่ยนรูปทรงของแผ่นดินในบริเวณรอบหลุมโรเดนซึ่งเป็นหลุมภูเขาไฟที่ดับแล้วในแอริโซนา
ศิลปินธรณีศิลป์ผู้มีชื่อเสียงที่ไม่ใช่ชาวอเมริกันก็ได้แก่ศิลปินอังกฤษคริส ดรูรีย์, แอนดี โกลด์สเวิร์ทธี, ริชาร์ด ลอง และประติมากรออสเตรเลียแอนดรูว์ โรเจอร์ส
งานบางชิ้นของคริสโตและฌอง-โคลด (ผู้มีชื่อเสียงในการห่อสิ่งก่อสร้าง, อนุสาวรีย์ และภูมิทัศน์ด้วยผืนผ้า) ก็ถือกันว่าเป็นงานธรณีศิลป์โดยนักวิพากษ์บางท่าน แต่ตัวศิลปินเองเห็นว่าเป็นการจัดกลุ่มที่ไม่ถูกต้อง ความคิดของโยเซฟ บอยส์เกี่ยวกับ “ประติมากรรมเชิงสังคม” (social sculpture) มีอิทธิพลต่องาน “ธรณีศิลป์” ในโครงการ “โอ้ค 7000 ต้น” (7000 Oaks) ที่บอยส์ทำการปลูกต้นโอ้ค 7000 ต้นในปี ค.ศ. 1972 ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับกระบวนการสร้าง “ธรณีศิลป์”
“จังหวะชีวิต” (Rhythms of Life) โดยประติมากรออสเตรเลียแอนดรูว์ โรเจอร์ส เป็นงานธรณีศิลป์ร่วมสมัยชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่ประกอบด้วยประติมากรรมหินหรือธรณีรูปลักษณ์ที่ต่อเนื่องกันเป็นโซ่รอบโลก 12 ที่ที่แต่ละแห่งก็จะแปลกแตกต่างกันเป็นอย่างมาก (ตั้งแต่บริเวณต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ไปจนถึงบริเวณที่สูงขึ้นไปกว่า 4,300 เมตร และธรณีรูปลักษณ์อีกสามแห่งที่มีขนาดใหญ่ขึ้นไปถึง 40,000 ตาราเมตร
ศิลปินธรณีศิลป์ในสหรัฐอเมริกาส่วนใหญ่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ของผู้อุปถัมภ์ที่มีฐานะดี หรือองค์การส่วนบุคคลในการให้ทุนสนับสนุนโครงการซึ่งมักจะมีราคาสูง เมื่อเศรษฐกิตตกต่ำอย่างกะทันหันราวกลางคริสต์ทศวรรษ 1970 ทุนสำหรับโครงการเหล่านี้ก็เหือดแห้งตามไปด้วย และเมื่อโรเบิร์ต สมิธสันมาเสียชีวิตไปกับเครื่องบินตกในปี ค.ศ. 1973 ขบวนการธรณีศิลป์ที่สูญเสียผู้นำคนสำคัญก็ค่อยสลายตัวไป เจมส์ เทอร์เรลล์ยังคงทำโครงการหลุมโรเดน แต่โดยทั่วไปแล้วธรณีศิลป์ก็กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของศิลปะประชาคม (public art) และในบางกรณีคำว่า “ธรณีศิลป์” ก็นำมาใช้กันอย่างไม่ถูกต้องในการหมายถึงศิลปะไม่ว่าจะชนิดใดก็ตามที่เกี่ยวกับธรรมชาติ แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับความหมายของศิลปินธรณีศิลป์ที่วางไว้
งานธรณีศิลป์พบโดยทั่วไปในแทบจะทุกประเทศในยุโรปและอเมริกา ในแอฟริกาธรณีศิลป์เป็นประเภทของงานศิลปะที่เริ่มจะแพร่หลาย โดยมี Strijdom van der Merwe จากแอฟริกาใต้เป็นผู้นำ งานธรณีศิลป์ชิ้นหนึ่งในแอฟริกาใต้เป็นงานประวัติศาสตร์โบราณชื่อ “Mama Africa” ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสวนพฤกษชาติ ซึ่งเป็นมูลดินสูง 3 เมตร ยาว 16 เมตรและกว้าง 7 เมตร
ลัทธิสัจนิยมใหม่
ลัทธิสัจนิยมใหม่ (Nouveau réalisme หรือ New Realism) คือขบวนการศิลปะที่ก่อตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1960 โดยนักวิพากษ์ศิลป์ปิแยร์ เรสตานีย์ และจิตรกรอีฟว์ ไคลน์ระหว่างนิทรรศการที่ห้องแสดงภาพอพอลลิแนร์ในมิลาน ปิแยร์ เรสตานีย์เป็นผู้เขียน “แถลงการณ์” (manifesto) ฉบับแรกสำหรับกลุ่มชื่อ “ประกาศบัญญัติของลัทธิสัจนิยมใหม่” (Constitutive Declaration of New Realism) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1960 ที่ประกาศว่า “ลัทธิสัจนิยมใหม่ - วิธีมองความเป็นจริงตามแนวใหม่” แถลงการณ์ร่วมได้รับการลงนามเมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ค.ศ. 1960 ในห้องศิลป์ของอีฟว์ ไคลน์โดยบุคคลเก้าคนที่รวมทั้ง: Yves Klein, Arman, Martial Raysse, Pierre Restany, Daniel Spoerri, Jean Tinguely และ Ultra-Lettrist, Francois Dufrêne, Raymond Hains, Jacques de la Villeglé ส่วนCésar, Mimmo Rotella และต่อมา Niki de Saint Phalle และ Gérard Deschamps เข้าร่วมในปี ค.ศ. 1961 และคริสโตในปี ค.ศ. 1963
หลี่ หมิง
หลี่ หมิง (黎明;พินอิน ไหล่เหม่ง) มีชื่อเรียกภาษาอังกฤษว่า ลีออน หลี่ (Leon Li) เป็นนักร้อง-นักแสดงชาย ที่เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักมาตั้งแต่ปลายยุคทศวรรษ 80 แต่มาโด่งดังระดับซุปเปอร์สตาร์ทั่วเอเชีย ในยุคทศวรรษที่ 90 เขาเป็นทั้งไอดอลและขวัญใจสาวๆ ในยุคสมัยนั้นเป็นอย่างมาก ทางด้านดนตรีเขาเป็นหนึ่งในสี่ ราชาเพลงป็อปของเกาะฮ่องกง แห่งยุค 90s ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด ส่วนทางด้านการแสดงเขาก็ประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งทางจอแก้วและจอเงิน โดยมีผลงานละครที่ได้รับความนิยมมากมาย เช่น มรสุมสายเลือด, เพื่อนรักเพื่อนแค้น และ เทพบุตรผู้พิชิต เป็นต้น ส่วนผลงานภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมมีอยู่หลายเรื่องด้วยกันแต่ที่โด่งดังและเป็นที่ประทับใจผู้ชมมาจนถึงทุกวันนี้ คือเรื่อง เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว (Comrades: Almost a Love Story 1996)
หลี่ หมิง เป็นชาวปักกิ่งโดยกำเนิด ต่อมาได้ย้ายตามครอบครัวไปอยู่ฮ่องกงและมีโอกาสไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ หลังจากจบการศึกษาจากวิทยาลัยคิงเวย์ปรินซ์ตัน (Kingway Princeton College) ที่ประเทศอังกฤษแล้ว ได้กลับมาฮ่องกงและเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการเข้าร่วมประกวดร้องเพลงในรายการ ค้นคว้าหาดาวครั้งที่ 5 เมื่อปีพ.ศ. 2529 (the New Talent Singing Awards 1986) โดยเขาสามารถคว้าอันดับสามมาครองได้สำเร็จ ทำให้มีโอกาสเป็นนักแสดงจอแก้วของทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) และแจ้งเกิดกับผลงานเรื่อง ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย (Foundlings Progress 1987) หลังจากนั้นก็มีละครที่โด่งดังตามมาอีกหลายเรื่อง เช่น ศึกชิงบัลลังก์ (Bing Kuen 1988), กลับเมืองจีนดีกว่า (Yankee Boy 1989), โจวเสียนนักร้องเสียงทอง (Song Bird 1989), มรสุมสายเลือด (Challenge of Life 1990) และเทพบุตรผู้พิชิต (The Legendary Ranger 1993) เป็นต้น แต่โดยเฉพาะผลงานละครที่เขาได้เล่นคู่กับดาราสาวยอดนิยมแห่งยุคนั้น อย่าง โจว ไห่เม่ย ได้แก่ เรื่องย้อนรักรอยอดีต (Cherished Moments 1990) และเพื่อนรักเพื่อนแค้น (The Breaking Point 1991) ได้ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่ขวัญทั้งในจอและนอกจอที่แฟน ๆ ละครต่างชื่นชอบเป็นอย่างมากและในตอนนั้น หลี่หมิงก็ได้ก้าวขึ้นมาเป็นพระเอกละครยอดนิยมแถวหน้าของทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี แต่ในท้ายที่สุดก็มีข่าวลือว่าทั้งสองได้เลิกลากันในเวลาต่อมาและเขาได้ตัดสินใจหันหลังให้กับวงการจอแก้วนับตั้งแต่นั้นเพื่อไปทุมเทให้กับการเป็นนักร้องและการเล่นภาพยนตร์เป็นหลัก ส่วนทางด้านผลงานเพลงเขาก็ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด เป็นนักร้องระดับ ราชาเพลงป็อป (King of Canto-pop) ของเกาะฮ่องกง โดยในปีพ.ศ. 2535 (1992) เขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน นักร้องจตุรเทพ แห่งวงการเพลงจีนของเกาะฮ่องกง (Four Heavenly Kings of Cantopop) หรือ ที่วงการเพลงทั่วโลกเรียกขานว่า สี่ราชาแห่งวงการเพลงป็อปฮ่องกง (Four Kings of Hong Kong pop-music industry) ร่วมกับ จาง เซียะโหย่ว, หลิว เต๋อหัว และ กัว ฟู่เฉิง ส่วนผลงานทางด้านภาพยนตร์ ในช่วงแรก ๆ นั้นเขาได้รับการสนับสนุนให้เป็นพระเอกรุ่นใหม่ของวงการหนังฮ่องกงในสังกัดสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) ร่วมกับ กัว ฟู่เฉิง, เจิ้ง อี้เจี้ยน , จาง เหว่ยเจี้ยน โดยเขาได้รับบทนำเป็นพระเอกในเรื่อง ถ้าเอ็งเก่ง ก็เอาเธอไป (With or Without You 1992) , เมืองหน้าขนใครทำให้มันเกลี้ยง (The Wicked City 1992) แต่ผลงานที่โดดเด่นที่สุดในช่วงแรกนี้ ได้แก่ ภาพยนตร์เรื่อง ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ภาคพิเศษ (Love And The City 1994)  ที่แสดงคู่กับ อู๋เชี่ยนเหลียน นางเอกดังแห่งผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ส่วนผลงานเด่นเรื่องอื่น ๆ ที่เขารับแสดงทั้งบทสมทบและบทนำที่ได้รับความนิยม เช่น ขบวนฆาตไม่นับญาติ (Gun n' Rose 1992) , ซิตี้ฮันเตอร์ ใหญ่ไม่ใหญ่ข้าก็ใหญ่ (City Hunter 1993) , นักฆ่าตาชั้นเดียว (Fallen Angels 1994) , คนตัดคนภาคพิเศษ ตอน กำเนิดเกาจิ้ง (God of Gamblers 3: The Early Stage , 1997) , คนบินตอร์ปิโด (Skyline Cruisers 2000) , อึดคู่อันตราย (Heroic Duo 2003) แสดงคู่กับ เจิ้ง อี้เจี้ยน , ปิดตำนานสองคนสองคม (Infernal Affairs III , 2003) เป็นต้น แต่ภาพยนตร์ที่คนไทยรู้จักเป็นอย่างดีและยังคงประทับใจผู้ชมมาจนถึงทุกวันนี้ คือ เรื่อง เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว (Comrades: Almost a Love Story 1996) ที่เขาได้แสดงนำคู่กับนักแสดงสาวระดับซุปเปอร์สตาร์ทางจอเงิน อย่าง จางม่านอวี้ นอกจากนี้ยังเคยถ่ายมิวสิกวิดีโอคู่กับ ช็อน จี-ฮย็อน (นักแสดงชาวเกาหลี จากภาพยนตร์เรื่อง ยัยตัวร้ายกับนายเจี๋ยมเจี้ยม) ในบทเพลง "If I Can See You Again" อีกด้วย
จากความสำเร็จอย่างสูงในชีวิตของการเป็นทั้งนักร้องและนักแสดงของ หลี่หมิง โดยเฉพาะทางด้านดนตรีทำให้ต่อมาเขาได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 10 นักร้องชายเพลงจีนแห่งเกาะฮ่องกงที่ประสบความสำเร็จและยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบ 30 ปี (ทศวรรษ ที่ 70s, 80s และ 90s) ร่วมกับ แซม ฮุย (Samuel Hui), หลอ เหวิน (Roman Tam) , อลัน ทัม (Alan Tam) , เลสลี่ จาง (Leslie Cheung) , จาง เซียะโหย่ว (Jacky Cheung), หลิว เต๋อหัว (Andy Lau) , กัว ฟู่เฉิง (Aaron Kwok) , เฉิน อี้ซวิ่น (Eason Chan) และ หว่อง กาเค่ย (Wong Ka Kui) นักร้องนำ "วงบียอนด์ (Beyond)"
ด้านชีวิตส่วนตัว หลี่หมิงเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวยมากคนหนึ่ง และเป็นเจ้าของบ้านที่มีขนาดพื้นที่ 6,000 ตารางฟุต โดยมีแฟนสาว หวิง ชาน ซึ่งทั้งสองพบรักกันในปีพ.ศ. 2559 ตอนที่ฝ่ายหญิงได้เข้าทำงานเป็นผู้ช่วยของเขาจนกระทั่งสองปีต่อมาทั้งคู่ได้มีลูกสาวด้วยกัน 1 คนโดยที่ทั้งสองยังไม่ได้แต่งงานกัน แต่ต่อมาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562 (2019) ทั้งคู่ตัดสินใจบินไปจดทะเบียนสมรสที่ซานฟรานซิสโก และเข้าพิธีแต่งงานกันที่นั้น
ชีวิตช่วงแรก (พ.ศ. 2509-2527)
บรรพบุรุษของหลี่หมิงเป็นชาวจีนแคะ (客家) ที่เดิมมีพื้นเพอาศัยในเขตเหม่ยเชี่ยน (梅县区) เมืองเหมยโจว (梅州市) มณฑลกวางตุ้ง (廣東省) ประเทศจีน
พ่อของหลี่หมิงมีชื่อว่า หลี่ซินเฉิง เขามีเชื้อสายจีน-อินโดนีเซีย จบการศึกษาในระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งในปีพ.ศ. 2493 (1950) ปู่ของหลี่หมิงเป็นเจ้าหน้าที่กองทัพอากาศก๊กมินตั๋ง ต่อมาพ่อของเขาได้ไปทำงานในอำเภอซีเฉิง (西城區) เป็นเขตที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกของใจกลางเมืองกรุงปักกิ่งและได้พบรักกับแม่ของเขาที่อาศัยอยู่ที่นั้นในซอยแกะ (羊肉胡同) ในเขตชานเมืองของกรุงปักกิ่ง และเป็นบ้านเกิดของหลี่หมิง
แต่แล้วในปีพ.ศ. 2523 (1980) ในขณะที่หลี่หมิง อายุได้ 14 ปี พ่อและแม่ของเขาได้ทำการหย่ากันและหลี่หมิงอยู่ในความดูแลของคุณพ่อ เหตุการณ์นี้ได้สร้างความเสียใจให้แก่หลี่หมิงเป็นอย่างมาก และเพื่อที่จะบรรเทาผลกระทบทางด้านจิตใจของหลี่หมิง คุณพ่อของเขาได้ส่งตัวเขาไปยังสหราชอาณาจักรเพื่อศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมปรินซ์ตัน (King's Way Princeton College) ซึ่งเป็นวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ที่เซาท์วาร์ค (Southwark) ในย่านเลวิแชม (Lewisham) ที่ ลอนดอน สหราชอาณาจักร จนถึงปีพ.ศ. 2527 (1984) หลี่หมิงในวัย 18 ปี ได้ศึกษาจนจบในระดับชั้นม.6 และไม่ได้ศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี เพราะโรคไซนัสอักเสบที่เขาเป็นอยู่ เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องกลับไปที่บ้านพักแถวจิมซาจุ่ยในฮ่องกงเพื่อทำการรักษา
เข้าสู่วงการบันเทิง (พ.ศ. 2528-2532)
หลังจากรักษาสุขภาพจนหายเป็นปกติแล้วเขาได้เริ่มทำงานเป็นพนักงานขายของในบริษัทโทรศัพท์มือถือแห่งหนึ่งและในช่วงนี้เองที่เขาได้พบกับนาย หว่องฮัวฉี (黃華麒) หรือที่รู้จักกันในนาม แฟรงคลิน หว่อง โดยบังเอิญ ซึ่งในตอนนั้นเขาคนนี้เป็นทั้งผู้กำกับภาพยนตร์-ผู้อำนวยการสร้างละครโทรทัศน์ฮ่องกงและยังเป็นผู้อำนวยการด้านการแพร่ภาพกระจายเสียงแห่งฮ่องกงอีกด้วย เขาได้ชักชวน หลี่หมิงให้เข้ามาเล่นเป็นตัวประกอบในภาพยนตร์ที่เขากำกับและยังแนะนำให้หลี่หมิงเข้าไปสมัครคัดเลือกเป็นนักแสดงของทางสถานีโทรทัศน์เอทีวี ที่กำลังเปิดรับสมัครอยู่ในขณะนั้น และแน่นอนเขาก็สามารถผ่านการคัดเลือกเลยต้องออกจากงานประจำที่ทำอยู่เพื่อเข้าไปอบรมหลักสูตรการแสดงในรุ่นเดียวกับ จางเหมี่ยน (張敏) แต่อย่างไรก็ตามเขากลับสอบไฟนอลไม่ผ่านทำให้เขาเรียนไม่จบหลักสูตรการแสดงกับทางค่ายเอทีวี จากนั้นเขาก็ไปยื่นใบสมัครเข้าเรียนหลักสูตรการแสดงที่สถาบันศิลปะการแสดงของฮ่องกง (the Hong Kong Academy for Performing Arts) แต่การสมัครของเขาถูกปฏิเสธ
บนความโชคร้ายยังคงมีความโชคดีอยู่บ้างในช่วงฤดูร้อนของปีพ.ศ. 2528 (1985) หลี่หมิงได้ถูกชักชวนจากแมวมองท่านหนึ่งที่เห็นแววรุ่งของเขาจึงได้แนะนำให้หลี่หมิงเข้าร่วมการประกวดร้องเพลงในรายการ ค้นคว้าหาดาวครั้งที่ 5 ในปีพ.ศ. 2529 (the New Talent Singing Awards 1986) ซึ่งเป็นรายการประกวดร้องเพลงที่คัดเลือกนักร้องหน้าใหม่เข้าสู่วงการบันเทิงจัดการประกวดโดยสถานีโทรทัศน์ทีวีบี (TVB) และผู้ชนะเลิศการประกวดในปีนั้นเป็นผู้หญิง คือ คุณเหวินเผ่ยหลิง (文佩玲) ส่วน หลี่หมิงก็สามารถคว้ารางวัลรองอันดับสองมาครองได้สำเร็จ ซึ่งบนเวทีการประกวด หลี่หมิงมีบุคลิกที่โดดเด่นเป็นอย่างมากอีกทั้งยังมีใบหน้าที่หล่อเหลาสะดุดตาผู้ชมทำให้ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบียื่นข้อเสนอให้เขาเข้ามาเป็นนักแสดงในสังกัดทันที ถือได้ว่าเป็นการเปิดประตูเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัวของเขานับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาและเริ่มมีผลงานทางจอแก้วในปีนั้นเลย แต่เนื่องจาก หลี่หมิงไม่ได้เป็นนักเรียนการแสดงของทางค่ายโดยตรง ทำให้ในช่วงแรกทางช่องให้เขาแสดงชิมลางไปก่อนเพื่อดูกระแสตอบรับจากผู้ชมในตัวเขากับผลงานภาพยนตร์โทรทัศน์เรื่อง สายรักสายสัมพันธ์ (She’s not my mother 1986) ซึ่งเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์จบภายใน 60 นาที และบทบาทรับเชิญในซิทคอม เรื่อง ชีวิตคนเมือง (City Japes 1986) เพื่อเป็นการปูทางก่อนที่จะผลักดันให้เขาได้มีผลงานแสดงละครหลายตอนอย่างเต็มตัว
ต่อมาเขาได้มีโอกาสลงเล่นละครอย่างเต็มตัว และมีผลงานเรื่องแรกในชีวิตการแสดงของเขาคือการรับบทตัวร้ายในละครเรื่อง ศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย (Foundlings Progress) เป็นละครที่ออนแอร์ลงสู่จอทีวีในปีพ.ศ. 2530 (1987) และเป็นละครฟอร์มกลาง ๆ ไม่ยาวมาก แต่กลับฮิตถล่มทลายอย่างไม่น่าเชื่อทำให้ทั้งหลี่หมิงและนักแสดงชายดาวรุ่งอีกคน คือ หลินจุ้นเสียน แจ้งเกิดกับผลงานละครเรื่องนี้ทันที ส่วนดารานำในเรื่อง คือ เฉินหมิ่นเอ๋อ และ เซียะหนิงเป็นตัวเอก หลังจากแจ้งเกิดกับละครเรื่องนี้แล้ว หลี่หมิงได้กลายเป็นดาวรุ่งมาแรงคนหนึ่งของทางช่องจากนั้นได้มีโอกาสขยับจากบทตัวร้ายมาเป็นพระรองเล่นประกบกับดาราสาวดาวรุ่งมาแรงอีกคน หลอฮุ่ยเจียน ในละครเรื่อง ทำไมเป็นแค่เพื่อน (A Friend in Need 1988) โดยมีเยิ่นต๊ะหัว เป็นพระเอก และดาราสาว ชีเหม่ยเจิน เป็นนางเอก และยังเป็นละครที่รวมดาราหน้าใหม่ดาวรุ่งมาเล่นอีกหลายคน ได้แก่ เส้า จงเหิง, หลิน จุ้นเสียน และ เหลียง เพ่ยหลิง ตามต่อด้วยภาพยนตร์โทรทัศน์ 53 นาทีจบ เรื่องคู่รักมฤตยู (Deadly Lovers 1988) เมื่อทางช่องเห็นแววรุ่งจากผลตอบรับที่ดีของผู้ชมละคร จึงทำให้เขาได้มีโอกาสรับบทเป็นพระเอกเต็มตัวในละครถัดมาเรื่อง ศึกชิงบัลลังก์ (Bing Kuen 1988) โดยได้ประกบกับดาราสาว เส้าเหม่ยฉี ในขณะที่ทางช่องกำลังผลักดันส่งเสริมเขาอย่างเต็มที่แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้นในช่วงที่กำลังถ่ายทำละครเรื่องนี้ หลีหมิง เกิดป่วยเป็นไข้อยู่บ่อย ๆ และมากองถ่ายสายเกือบทุกคิว ทำให้ทั้งผู้กำกับไปจนถึงนักแสดงด้วยกันในละครเรื่องนี้ต่างไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อเรื่องมาสายของเขาถึงหูผู้ใหญ่ของทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบี ทำให้เขาถูกแช่แข็งเป็นเวลา 6 เดือนเพื่อเป็นการสั่งสอน เป็นผลให้ละครถัดมาเรื่อง จอมทัพจิ้นบุ้นกง (Chun Mun Kong Chuen Kei 1989) ที่เขาเล่นประกับ หลอฮุ่ยเจียน ถูกดองไม่ได้ออกอากาศฉายทางฮ่องกง แต่โชคยังดีที่ได้ไปออกอากาศฉายในตลาดต่างประเทศแทนและก็ได้รับความนิยมทั้งใน สิงค์โปร์ และมาเลเซีย ในช่วงที่เขาถูกทางช่องทีวีบีแช่แข็งอยู่นั้นแต่แล้วเขาได้รับการติดต่อเป็นครั้งแรกให้ไปร่วมแสดงละครของทางไต้หวันกับทางสถานีโทรทัศน์ซีทีวี (CTV) ในเรื่อง พายุแห่งชีวิต (風雲時代 1990) ซึ่งเรื่องนี้ก็ได้รับความนิยมในไต้หวัน หลังจากโดนทางช่องทีวีบีทั้งแช่แข็งและดองงานละครไม่ให้ออกอากาศเพื่อแก้นิสัยมาสายของเขาแล้ว แต่เมื่อเขากลับเข้ามาเล่นละครอีกครั้งก็ยังคงได้รับการส่งเสริมผลักดันจากทางช่องอย่างเต็มที่และมีผลงานยอดนิยมตามมา ได้แก่ กลับเมืองจีนดีกว่า (Yankee Boy 1989) ประกบ นักแสดงสาวสวย หลี เหม่ยเสียน และ โจวเสียนนักร้องเสียงทอง (Song Bird 1989) ประกบกับดาราสาวหน้าใหม่อย่างเฉิน สงหลิง ซึ่งทั้งสองเรื่องนี้ต่างทำให้ หลี่หมิงได้รับความนิยมเพิ่มมากยิ่งขึ้น
ยุคทอง (พ.ศ. 2533-2540)
ผลงานละครสุดฮิตเรื่อง มรสุมสายเลือด (Challenge of Life 1990) ออนแอร์ลงสู่จอเป็นละครดราม่าเข้มข้นโดยที่เขาได้แสดงฝีมือประชันบทบาทกับหลิวชิงหวิน, หลีเหม่ยเสียน และ หลอฮุ่ยเจียน ซึ่งผลงานละครเรื่องนี้ได้รับการตอบรับจากผู้ชมดีมาก จนมาถึงผลงานละครที่ทำให้เขาเริ่มเข้าสู่ยุคทองทางด้านการแสดงจอแก้วและเป็นคู่ขวัญกับดาราสาวชื่อดังในยุคนั้น อย่าง โจว ไห่เม่ย ในเรื่อง ย้อนรักรอยอดีต (Cherished Moments 1990) และยังเป็นผลงานที่ทำให้ทั้งคู่พบรักกัน หลังจากที่โจวไห่เม่ยเพิ่งเลิกลา กับหลี่ เหลี่ยงเหว่ย มาได้สักพักจนเธอได้มาพบรักกับหลี่หมิงจากการเล่นละครร่วมกันในเรื่องนี้ จนมาถึงละครที่ทำให้ทั้งสองยิ่งดังระเบิดกับผลงานเรื่องถัดมาที่ทั้งคู่ได้แสดงร่วมกันอีกครั้งในเรื่อง เพื่อนรักเพื่อนแค้น (The Breaking Point 1991) หลังจากละครเรื่องนี้เขาได้ก้าวขึ้นเป็นพระเอกยอดนิยมแถวหน้าคนหนึ่งของทางของค่ายทีวีบี และเป็นช่วงที่เขามีชื่อเสียงโด่งดังกับผลงานเพลงของเขาที่มีอัลบั้มออกมาอย่างต่อเนื่องและประสบความสำเร็จทุกอัลบั้มจนได้รับฉายาว่าเป็นหนึ่งใน จตุรเทพ ของวงการนักร้องฮ่องกง ร่วมกับ หลิวเต๋อหัว, กัวฟู่เฉิง และ จางเซียะโหย่ว ทั้งสี่คนเป็นขวัญใจวัยรุ่นหนุ่มสาวในยุคนั้นเป็นอย่างมาก และแน่นอนว่าเมื่อผลงานเพลงประสบความสำเร็จทำให้ผลงานทางด้านละครก็ต้องลดลงตามไปด้วยเพราะเขาไม่ค่อยมีเวลารับเล่นละคร แต่ก็ยังพอมีผลงานที่ประสบความสำเร็จอยู่บ้าง เช่น เทพบุตรผู้พิชิต (The Legendary Ranger 1993) ที่รับบทนำประกบกับนักแสดงสาวสวยในยุคนั้นมากมาย อย่าง หลี่ เจียซิน, จู อิน, หง ซิน และ นักร้องสาวดาวรุ่งดวงใหม่ หวัง จิงเหวิน แต่ทว่าละครเรื่องนี้กลับไม่ประสบความสำเร็จเท่าเรื่อง  เพื่อนรักเพื่อนแค้น เพราะเนื้อหาของบทละครที่อ่อนนั่นเอง
หลังจากละครเรื่องนี้หลี่หมิงกลับมีชื่อเสียงโด่งดังไปทางด้านผลงานเพลงมากกว่าและต่อมาหลังจากหมดสัญญาการเป็นนักแสดงกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบีเขาก็หันไปเอาดีทางด้านภาพยนตร์อย่างเต็มตัวควบคู่ไปกับการร้องเพลง (ซึ่งในความเป็นจริงเขาเคยผ่านการเล่นภาพยนตร์มาบ้างแล้วและประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง) ส่วนละครเรื่องสุดท้ายกับทางค่ายทีวีบีในปีพ.ศ. 2537 (1994) คือเรื่อง สวัสดีคุณครู (Class of Distinction 1994) ที่ประกบกับนักแสดงหน้าใหม่มากมาย อย่าง ซุนซวน, จูเจี้ยนจวิน และ หลีฉีหง หลังจากหันหลังให้กับการเล่นละครก็ประเดิมการแสดงภาพยนตร์เรื่อง รันชายเดียวในหัวใจ (仙人掌 1994) เป็นภาพยนตร์ที่ฉายเฉพาะในฮ่องกง  ตามด้วยผลงานภาพยนตร์ที่ได้รับความนิยมเรื่อง ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ภาคพิเศษ (Love And The City, 都市情緣 1994) และ นักฆ่าตาชั้นเดียว (墮落天使 1995) จนมาถึงผลงานที่เขาได้ร่วมแสดงนำกับราชินีจอเงิน อย่าง จางม่านอวี้ ในภาพยนตร์รักโรแมนติก เรื่อง เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว (甜蜜蜜 1996) ผลงานการกำกับของ ปีเตอร์ ชาน โดยใช้เพลงเถียนมี่มี่ ของ เติ้ง ลี่จวิน เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ เมื่อออกฉายได้กลายเป็นหนังที่ได้รับความสำเร็จอย่างท่วมท้นทั้งรายได้และรางวัล จนปีต่อมานิตยสารไทม์ จัดให้เป็นภาพยนตร์แนวรักโรแมนติกที่ดีที่สุดเป็นอันดับสองของโลกในปีพ.ศ. 2540 (1997) ตามต่อด้วยผลงานเรื่อง คนตัดคนภาคพิเศษ ตอน กำเนิดเกาจิ้ง (賭神三之少年賭神 1997) และ ชีวิตข้า...ขอกล้าที่จะรัก (半生緣 1997) ซึ่งทั้งสองเรื่องก็ได้รับความนิยมมากเช่นกัน
ผลงานในยุคหลัง (พ.ศ. 2541-ปัจจุบัน)
หลังจากที่ฮ่องกงได้เปลี่ยนแปลงการปกครองจากอังกฤษกลับคืนสู่ประเทศจีน เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2540 (1997) วงการบันเทิงฮ่องกงก็ค่อย ๆ เริ่มเข้าสู่ยุคตกต่ำในตลาดเอเชียมาตั้งแต่นั้น โดยถูกส่วนแบ่งการตลาดเอเชียกับทั้งภาพยนตร์และละครซีรีส์จากประเทศอื่น ๆ เช่น ไต้หวัน, จีน และเกาหลี โดยเฉพาะภาพยนตร์และซีรีส์เกาหลี ในตอนนั้นสามารถไปตีตลาดนอกประเทศเกาหลีได้สำเร็จและไปดังในหลาย ๆ ประเทศในแถบเอเชีย และเกิดกระแสฟีเวอร์ดาราเกาหลีขึ้นมาแทนโดยเฉพาะในประเทศไทย เป็นผลทำให้ทั้งภาพยนตร์และละครดังในฮ่องกงหลายเรื่องไม่ได้ไปแพร่หลายตามตลาดเอเชีย และถึงแม้จะมีผลงานดังในฮ่องกงบางเรื่องได้นำออกสู่ตลาดเอเชีย แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมหรือประสบความสำเร็จเหมือนดั่งในอดีตอีกเลย
ถึงแม้จะมีผลกระทบดังกล่าว แต่สำหรับชาวฮ่องกงยังคงให้ความนิยมในตัวของ หลี่หมิง เหมือนเดิม ผลงานภาพยนตร์ในยุคหลัง ๆ ของเขาที่ยังคงประสบความสำเร็จในฮ่องกงและในบางประเทศมีหลายเรื่อง เช่น คนบินตอร์ปิโด (神偷次世代 2000), นักฆ่า ล่าทะลุมิติ (天使夢 2000), ฝ่าเกมรักกับดักอันตราย (不死情謎 2001), อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต (三更 2002), อึดคู่อันตราย (雙雄 2003), ปิดตำนานสองคนสองคม (無間道III終極無間 2003), 7 กระบี่เทวดา (七劍 2005), จอมใจบัลลังก์เลือด (江山美人 2008), 5 พยัคฆ์พิทักษ์ซุนยัดเซ็น (十月圍城 2009) และ มังกรสร้างชาติ (建國大業 2009) เป็นต้น และในปีพ.ศ. 2558 (2015) ภาพยนตร์เรื่อง หยางกุ้ยเฟย สนมเอกสะท้านแผ่นดิน (Lady of the Dynasty 2015) ได้สร้างความเกรียวกราวเป็นอย่างมากเมื่อมีฉากอีโรติกที่เขามีเซ็กซ์บนหลังม้าอันแสนเร่าร้อนกับดาราสาวฟ่าน ปิงปิง จนถูกกองเซ็นเซอร์ของจีนตัดฉากนี้ออกไป
หลังจากที่โลดแล่นกับผลงานภาพยนตร์อยู่นาน แต่แล้วในปีพ.ศ. 2561 (2018) หลี่หมิงได้กลับไปร่วมงานแสดงละครกับทางสถานีโทรทัศน์ทีวีบีอีกครั้งหลังจากที่เขาไม่ได้ร่วมงานกับทางค่ายทีวีบีมานานถึง 24 ปี โดยประเดิมกับผลงานละครเรื่องสยบฟ้าพิชิตปฐพี (ever night 2018) และมีผลงานแนวสากลแอ็คชั่น ตามมาอีกเรื่อง คือ เทพบุตรล่าล้างทรชน (Overseas security officer 2018) โดยรับบทเป็น เว่ยเทียน อดีตเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการณ์พิเศษคุ้มครองคนระดับวีไอพี (VIP) ที่ไปมีส่วนร่วมในภารกิจระดับชาติ ร่วมแสดงกับ หลี่ไคซิน และ หยางเล่อ
ภาพยนตร์
▪2015 - Lady of the Dynasty (หยางกุ้ยเฟย สนมเอกสะท้านแผ่นดิน)
▪2011 - White Vengeance 鴻門宴 ▪2010 - ถอดสลักปล้น คนกระแทกมังกร 火龍
▪2009 - 5 พยัคฆ์พิทักษ์ซุนยัดเซ็น 十月圍城
- มังกรสร้างชาติ 建國大業
- The Magic Aster
▪2008 - สดับเสียงเพลงจากหัวใจ 梅蘭芳
- จอมใจบัลลังก์เลือด 江山美人
▪2007 - ฝังรักฝากวิญญาณเฮี้ยน 心中有鬼
▪2006 - A Melody Looking 緣邀知音
▪2005 - เทพบุตรป้ายเหลือง 情義我心知
- 7 กระบี่เทวดา 七劍
▪2004 - Leaving Me, Loving You 大城小事
▪2003 - ปิดตำนานสองคนสองคม 無間道III終極無間
- Golden Chicken 2 # 金雞
- อึดคู่อันตราย 雙雄
▪2002 - อารมณ์ อาถรรพณ์ อาฆาต 三更
▪2001 - ฝ่าเกมรักกับดักอันตราย 不死情謎
- รักกันให้ทุกวันสีชมพู 情迷大話王
- นักฆ่า ล่าทะลุมิติ 天使夢
▪2000 - คนบินตอร์ปิโด 神偷次世代
- อยากให้รักกลับมา ณ ที่นี้อีกครั้ง 一見鍾情
▪1998 - สองทรนงไม่ยอมให้โลกทรยศ 真心英雄
- มากกว่าคำว่ารัก 玻璃之城
- วันนั้น...หากหัวใจถามหา Love Generation Hong Kong 新戀愛世紀
▪1997 - คนตัดคนภาคพิเศษ ตอน กำเนิดเกาจิ้ง 賭神三之少年賭神
- Killing Me Tenderly 愛你愛到殺死你
- ชีวิตข้า...ขอกล้าที่จะรัก 半生緣
▪1996 - เถียน มี มี่ 3650 วันรักเธอคนเดียว 甜蜜蜜
▪1995 - นักฆ่าตาชั้นเดียว 墮落天使
▪1994 - ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ ภาคพิเศษ 都市情緣
- Run 仙人掌
- ใหญ่ไม่ใหญ่ข้าก็ใหญ่ # 城市獵人
▪1992 - The Sword of Many Lovers 飛狐外傳
- ขบวนฆาต-ไม่นับญาติ 龍騰四海
- The Magic Touch 神算
- The Wicked City 妖獸都市
- Shogun and His Little Kitchen 伙頭福星
▪1991 - Fun & Fury 痴情快婿
- Party of a Wealthy Family/The Banquet # 豪門夜宴
- ระเบิดรักดับเจ้าพ่อ 明月照尖東
- รักซื่อๆ เบี้ยวใสๆ Yes一族
▪1989 - Four Loves 四千金
-Hearts, no flowers 少女心
▪1987 นายสุดหล่อ - Mr. Handsome 美男子
รางวัลที่เคยได้รับ
Source:
เกร็ดความรู้
มีหลายคนเข้าใจผิดคิดว่า แซ่ไหล่ กับ แซ่ไหล เป็นนามสกุลเดียวกันเนื่องมาจากมีการออกเสียงที่คล้ายกัน แต่ในความจริงทั้งสองเป็นคนละนามสกุลเพราะใช้ภาษาเขียนกันคนละตัว คือ แซ่ไหล่ (黎) และ แซ่ไหล (赖) ซึ่งตามประวัติทั้งสองตระกูลไม่ได้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องอันใด
พรรคไทยศรีวิไลย์
พรรคไทยศรีวิไลย์ (Thai Civilized Party; ชื่อย่อ: ทศล./TCL.) พรรคการเมืองที่จดแจ้งชื่อพรรคต่อ คณะกรรมการการเลือกตั้ง หรือ กกต. เป็นลำดับที่ 28/2561 เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2561 โดยมีมงคลกิตติ์ สุขสินธารานนท์ เลขาธิการภาคีเครือข่ายต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชั่นแห่งชาติเป็นผู้ยื่นจดแจ้งชื่อพรรค
ในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2561 ทางพรรคไทยศรีวิไลย์ได้รับหนังสือจดแจ้งจัดตั้งพรรค หรือ พ.ก. ๗/๒ จาก กกต. เพื่อให้ทางพรรคดำเนินการจดทะเบียนพรรคอย่างเป็นทางการต่อไป
ต่อมาในวันอาทิตย์ที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ที่ห้องประชุมวายุภักษ์ โรงแรมเซ็นทารา ศูนย์ราชการ พรรคไทยศรีวิไลย์ได้จัดประชุมใหญ่สามัญครั้งที่ 1 เพื่อเลือกหัวหน้าพรรค รองหัวหน้าพรรคและคณะกรรมการบริหารพรรคที่ประชุมมีมติเลือกนาย มงคลกิตติ์ สุขสินธารานนท์ เป็นหัวหน้าพรรคและนายณัชพล สุพัฒนะ หรือ มาร์ค พิทบูล เป็นรองหัวหน้าพรรค และได้ยื่นจดทะเบียนจัดตั้งพรรคต่อ กกต. เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2561
กระแสวิจารณ์
ในโลกโซเชียลมีการแชร์ข้อความขอรับบริจาคของพรรคไทยศรีวิไลย์ จนมีกระแสวิพากษ์วิจารณ์กันมาก โดยในเพจ พรรคไทยศรีวิไลย์ ระบุว่า ”ร่วมบริจาคทุนได้ตามบัญชีนี้ครับ  พรรคการเมืองของประชาชน โดยประชาชน เพื่อประชาชน อย่างแท้จริง” ปรากฏว่ามีผู้มาแสดงความคิดเห็นจำนวนมาก  โดยส่วนใหญ่เป็นห่วงว่าการขอบริจาครูปแบบดังกล่าวเหมาะสมหรือไม่
การลาออกของนายมงคลกิตติ์ สุขสินธารานนท์
ในวันที่ 26 พฤษภาคม 2566 มงคลกิตติ์ สุขสินธารานนท์โพสต์ข้อความทางเฟสบุ๊กว่า " ผมขอ ลาออกจาก หัวหน้าพรรคไทยศรีวิไลย์ ตั้งแต่ 26 พ.ค.2566 เวลา 14.39 น. เป็นต้นไป "ขอเบรคการเมือง"