cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฤดูหนาวจากภูเขาไฟ
ตัวอย่างทางประวัติศาสตร์
อย่างไรก็ตามใน พ.ศ. 2556 นักโบราณคดีค้นพบชั้นจุลภาคของขี้เถ้าภูเขาไฟในตะกอนของทะเลสาบมาลาวีซึ่งเชื่อมโยงกับเถ้าของการระเบิดของภูเขาไฟโตบาเมื่อ 75,000 ปีก่อน และยังได้ทราบถึงการเปลี่ยนแปลงของซากฟอสซิลใกล้กับชั้นขี้เถ้าซึ่งคาดว่าน่าจะเกิดขึ้นหลังฤดูหนาวภูเขาไฟที่รุนแรง ซึ่งผลที่ได้นี้ทำให้นักโบราณคดีสรุปว่าการปะทุของภูเขาไฟที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ไม่เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศของแอฟริกาตะวันออกสักเท่าไหร่
จักรพรรดิจินเสวียนจง
จักรพรรดิจินเสวียนจง (金宣宗; ค.ศ. 1163-1224) ทรงเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 8 แห่งราชวงศ์จิน ประสูติเมื่อ ค.ศ. 1163 พระนามเดิม หว่านเอี๋ยนซุน หรือหว่านเอี๋ยงชงเจี๋ย ดำรงพระยศเป็นท่านชายซุ้น เป็นพระโอรสขององค์ชายหยุ่นกง(hutuwa)พระโอรสในจักรพรรดิจินซื่อจง จักรพรรดิจินเสวียนจงพระองค์เป็นพระอนุชาในจักรพรรดิจินจางจง เมื่อจักรพรรดิเวย์เซาหวัง(พระปิตุลา)สวรรคต ท่านชายซุ้นจึงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิจินเสวียนจงในปี ค.ศ.1213
ในปีค.ศ. 1224 จักรพรรดิจินเสวียนจงได้สวรรคต พระโอรสของพระองค์ องค์ชายรองหว่างเอี๋ยนโช๋วซู จึงขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิจินไอจง
รายชื่อพระอิสริยยศและพระเกียรติยศในสมเด็จพระบรมราชชนนีพันปีหลวง
เครื่องราชอิสริยยศราชูปโภค
ในงานพระราชพิธีบรมราชาภิเษกพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม พุทธศักราช 2493 นั้น พระองค์ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเครื่องราชอิสริยยศราชูปโภคสำหรับตำแหน่งสมเด็จพระอัครมเหสีให้แก่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินี (พระราชอิสริยยศในขณะนั้น) โดยเครื่องราชอิสริยยศราชูปโภคเหล่านี้ประกอบด้วย
เรือกล้วย
การละเล่น
เรือยนต์ที่ใช้ลากจูงเรือกล้วยจะขับออกจากฝั่งเป็นเวลาสักพัก จากนั้นเรือยนต์จะหักเลี้ยวด้วยความเร็ว ผู้เล่นทุกคนบนเรือกล้วยจะต้องพยายามรักษาสมดุลของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เรือนั้นพลิกคว่ำ
ทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005
ทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005 หรือ อดีตทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3315 เป็นทางหลวงท้องถิ่นภายใต้ความดูแลขององค์การบริหารส่วนจังหวัดฉะเชิงเทรา เชื่อมระหว่างถนนสิริโสธรมาเชื่อมต่อกับถนนเทพคุณากร โดยเริ่มต้นจากตำบลบางกรูด อำเภอบ้านโพธิ์ สิ้นสุดที่ตำบลโสธร อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา จังหวัดฉะเชิงเทรา
ประวัติ
ทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005 แต่เดิมคือทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3315 ถูกกำหนดหมายเลขขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2529 ชื่อทางหลวง แยกทางหลวงหมายเลข 314–บรรจบทางหลวงหมายเลข 3216 (บางพระ) ครั้งแรกเป็นทางหลวงจังหวัด โดยเริ่มก่อสร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2530 ปรากฏในผังเมืองเมืองรวมบังคับในท้องที่ตำบลวังตะเคียน ตำบลท่าไข่ ตำบลโสธร ตำบลหน้าเมือง ตำบลบางตีนเป็ด และตำบลบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา เป็นแนวเส้นทางและโครงการก่อสร้าง ต่อมา พ.ศ. 2537 ได้ปรับฐานะขึ้นเป็นทางหลวงแผ่นดิน แต่ยังคงใช้ชื่อทางหลวงเดิมอยู่ และเปลี่ยนชื่อทางหลวงในปี พ.ศ. 2554 เป็น แยกทางหลวงหมายเลข 314 (วัดผาณิตาราม–บรรจบทางของเทศบาลเมืองฉะเชิงเทราควบคุม เนื่องจากได้มีการถ่ายโอนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3216 ให้กับเทศบาลเมืองฉะเชิงเทราแล้ว
ช่วง พ.ศ. 2546–2549 กรมทางหลวงได้ถ่ายโอนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3315 ช่วงกิโลเมตรที่ 0+000-8+926 ระยะทาง 8.930 กิโลเมตร ตลอดสายทาง ให้กับองค์การบริหารส่วนจังหวัดฉะเชิงเทรา ทำให้ไม่ปรากฏในประกาศการกำหนดหมายเลขทางหลวงเมื่อปี พ.ศ. 2564 แล้ว
รายละเอียดของเส้นทาง
ทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005 เป็นทางหลวงท้องถิ่น ชั้น 5 (นอกเขตเมือง) มีระยะทาง 8.930 กิโลเมตร ขนาด 2 - 4 ช่องจราจร เขตทางความกว้างสูงสุดประมาณ 16 เมตร พิ้นผิวจราจรแบบแอสฟอลต์คอนกรีต และคอนกรีตอัดแรง ตัดผ่านทั้งพื้นที่เกษตรกรรมและพื้นที่ชุมชน รวมถึงพื้นที่ใกล้เคียงกับชายฝั่งแม่น้ำบางปะกง ทำให้เป็นเส้นทางไปยังร้านอาหารและคาเฟ่พักผ่อนหย่อนใจ
ทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005 เริ่มต้นจากถนนสิริโสธร บริเวณแยกวัดผาณิตาราม (แยกบางกรูด) ไปทางทิศตะวันออกถึงก่อนถึงวัดผาณิตาราม แยกขึ้นไปทางทิศเหนือเข้าสู่เขตตำบลบางพระ อำเภอเมืองฉะเชิงเทรา บรรจบกับทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 365 ทิศใต้และสิ้นสุดช่วงแรก เริ่มช่วงต่อไปฝั่งทิศเหนือตรงข้ามกับทางหลวงท้องถิ่น ฉช.ถ 1-0005 ช่วงแรก ผ่านวัดบางพระ ข้ามคลองบางพระเข้าสู่ตำบลหน้าเมือง เขตเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา และสิ้นสุดที่ถนนเทพคุณากร ซึ่งอยู่ในความดูแลของเทศบาลเมืองฉะเชิงเทรา
29 ตุลาคม
วันที่ 29 ตุลาคม เป็นวันที่ 302 ของปี (วันที่ 303 ในปีอธิกสุรทิน) ตามปฏิทินสุริยคติแบบเกรกอเรียน เมื่อถึงวันนี้จะยังเหลือวันอีก 63 วันในปีนั้น
อาโฮลด์ เดอแลซ
บริษัท อาโฮลด์ เดอแลซ จำกัด (Koninklijke Ahold Delhaize N.V.) เป็นบริษัทสัญชาติดัตช์-เบลเยียมที่ดำเนินธุรกิจค้าปลีก ซูเปอร์มาร์เก็ต และการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ มีบริษัทในเครือ 21 บริษัทและพนักงานกว่า 375,000 คน มีร้านสาขากว่า 6,500 ร้านใน 11 ประเทศ จัดจำหน่ายสินค้าในรูปแบบซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อ ไฮเปอร์มาร์เก็ต ร้านของชำออนไลน์ ร้านยา และร้านเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
สำนักงานใหญ่ของอาโฮลด์ เดอแลซตั้งอยู่ที่ซานดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ดำเนินธุรกิจในเนเธอร์แลนด์ เบลเยียม เช็กเกีย กรีซ ลักเซมเบิร์ก โรมาเนีย เซอร์เบีย และสหรัฐ นอกจากนี้ยังร่วมทุนในประเทศอินโดนีเซียและโปรตุเกส
อาโฮลด์ เดอแลซ จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ยูโรเน็กซต์อัมสเตอร์ดัม และบรัสเซลส์
ประวัติ
อาโฮลด์ เดอแลซ ก่อตั้งเมื่อเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 จากการรวมตัวกันของบริษัทอาโฮลด์ จากเนเธอร์แลนด์และบริษัทเดอแลซกรุ๊ป จากเบลเยียม บริษัทเดอแลซเป็นบริษัทค้าปลีกที่เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1867 โดยพี่น้องตระกูลเดอแลซ ส่วนอาโฮลด์นั้นเริ่มกิจการในปี ค.ศ. 1887 เมื่ออัลเบิร์ต ฮายน์เปิดสาขาแรกในเนเธอร์แลนด์
ราชาธิปไตยของไอร์แลนด์
ราชาธิปไตยของไอร์แลนด์ (Monarchy of Ireland)
พระมหากษัตริย์และพระมหากษัตรีย์แห่งไอร์แลนด์ (ค.ศ. 1541–ค.ศ. 1801)
สมัยไร้กษัตริย์อังกฤษ
จอห์น แม็กกินน์
จอห์น แม็กกินน์ (18 ตุลาคม ค.ศ. 1994 —) เป็นนักฟุตบอลชาวสกอตแลนด์​ ปัจจุบันเล่นตำแหน่งกองกลางให้กับแอสตันวิลลาในพรีเมียร์ลีก และทีมชาติสกอตแลนด์ เขาเคยเล่นให้กับเซนต์มิร์เรนและไฮเบอร์เนียน นอกจากนี้ยังเคยเล่นให้กับทีมชาติสกอตแลนด์รุ่นอายุไม่เกิน 19 และ 21 ปี เขาเล่นให้กับทีมชาติชุดใหญ่ครั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2016
เกียรติประวัติ
เซนต์มิร์เรน
ไฮเบอร์เนียน
แอสตันวิลลา
รางวัลส่วนตัว
วัดเขาพลอยแหวน
วัดเขาพลอยแหวน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลพลอยแหวน อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี บริเวณวัดแวดล้อมด้วยธรรมชาติ มีต้นไม้ครึ้ม ร่มรื่น บริเวณวัดด้านล่าง มีอุโบสถ และเมรุเผาศพ สำหรับประกอบพิธีทางศาสนา ชั้นต่อมามีซุ้มศาลา และบันไดทางขึ้นเขาอีก 600 กว่าขั้น เป็นรัตนคีรีเจดีย์ มณฑป และจุดชมวิว
วัดเขาพลอยแหวนสร้างขึ้นในปีจุลศักราช 1183 (พ.ศ. 2364) โดยพระยาจันทบุรี ที่ชื่อ พระนนทบุรี (สองเมือง) สร้างขึ้นในช่วงที่ย้ายตัวเมืองมาตั้งที่ค่ายเนินวงได้ราว 2 ปี ต่อมาได้มีการสร้างเจดีย์ และมณฑป เพิ่มเติมขึ้นบนบริเวณยอดเขา พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เคยเสด็จประพาส ปัจจุบันกรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ ได้ประกาศขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถาน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2530 มีพื้นที่โบราณสถานประมาณ 2 ไร่ 90 ตารางวา
พระบรมธาตุรัตนคีรีเจดีย์สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2379 เป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทรงกลมลังกา มีขนาดกว้าง 5 วา สูง 6 วา 3 ศอก เดิมสร้างไว้โดยยังไม่มีชื่ออะไร ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์เคยเสด็จธุดงค์ขณะทรงผนวชเป็นพระภิกษุจึงทรงโปรดเกล้าฯ ให้พระยาพิชัยธิบดีศรีรณรงค์ฤๅชัย (โต บุญนาค) บรรจุพระบรมธาตุไว้ในเจดีย์ และให้เรียกว่า รัตนคีรีเจดีย์ ต่อมาในปี พ.ศ. 2495 ได้มีการบูรณะปฏิสังขรณ์ ทำให้เจดีย์มีขนาดกว้างขึ้นและสูงขึ้น เป็นกว้าง 6 วา สูง 7 วา 3 ศอก มีมณฑปอยู่ข้างรัตนเจดีย์ แต่สร้างขึ้นภายหลัง เมื่อ พ.ศ. 2471 เป็นมณฑปจัตุรมุข ฐานกว้าง 4 วา 2 ศอก สูง 7 วา ภายในประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง เป็นทองเหลืองเพื่อแทนรอยพระพุทธบาทเดิมที่เป็นศิลาทราย สันนิษฐานว่าเป็นศิลาที่ย้ายมาจากเมืองเพนียดหน้าวัดทองทั่ว ปัจจุบันศิลาชิ้นนี้แตกหักจึงถูกเก็บรักษาไว้ในศาลาข้างรัตนคีรีเจดีย์
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐ พ.ศ. 2539
'''การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1996''' เป็นการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาครั้งที่ 53 และมีขึ้นในวันที่ 5 พฤศจิกายน ค.ศ. 1996 มีผู้เข้าสมัครเลือกตั้งได้แก่ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา บิล คลินตัน กับ รองประธานาธิบดี อัล กอร์, อดีตวุฒิสมาชิกจากรัฐแคนซัส บ็อบ โดล กับ อดีตรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเคหะและการพัฒนาเมือง แจ็ค เคมป์ และนักธุรกิจ รอสส์ เพรอต กับนักเศรษฐศาสตร์ แพต โคเอด
ประวัติของคิลต์
ประวัติของคิลต์ (History of the kilt) เริ่มขึ้นอย่างน้อยก็ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 แม้ว่าคิลต์จะเป็นเครื่องแต่งกายตามประเพณีของสกอตที่ราบสูง (Scottish highlands) แต่ความเป็นโรแมนติคชาตินิยม (Romantic nationalism) ของธรรมเนียมนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นใหม่ นอกจากนั้นการแต่งตัวด้วยคิลต์มิได้กระทำกันแต่โดยสกอตที่ราบสูงแต่ยังโดยชาวสกอตที่ราบลุ่ม (Scottish Lowlands) และโดยชาวสกอตพลัดถิ่น (Scottish Diaspora) เพื่อเป็นเครื่องหมายในการแสดงความเป็นสกอต มาจนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 ผู้คนในประเทศอื่นที่มีเชื้อสายเคลต์ที่รวมทั้งไอริช คอร์นิช เวลช์ และแมงซ์ ก็มาใช้คิลต์ลายสกอตกันเมื่อไม่นานมานี้แต่ก็ไม่มากนัก
คิลต์ในระยะแรกเป็น “คิลต์ใหญ่” (great kilt) ที่มีความยาวเต็มตัวที่ท่อนบนใช้พันรอบไหล่หรือดึงมาคลุมตัวหรือคลุมหัวได้ ส่วน “คิลต์สั้น” (small kilt) หรือ “คิลต์เดินทาง” (walking kilt) (คล้ายกับคิลต์สมัยใหม่) มิได้เริ่มใช้กันจนปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 ซึ่งเป็นตอนล่างคิลต์ใหญ่
คำว่า “คิลต์” มาจากภาษาสกอตที่แปลว่าผ้าที่เหน็บรอบตัว ที่แผลงมาจากภาษานอร์สโบราณ “kjalta” ที่เข้ามากับผู้เข้ามาตั้งถิ่นฐานชาวนอร์สผู้แต่งตัวด้วยทาร์ทันจีบที่มีลักษณะคล้ายคลึงกัน
คิลต์ใหญ่
คิลต์ใหญ่ หรือ “Breacan an Fhéilidh” หรือ “Féileadh Mòr” อาจจะวิวัฒนาการขึ้นในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 จากเนื้อผ้าขนสัตว์ของสมัยก่อนหน้านั้นที่เป็นลายสาน (plaid) ที่ใช้ใส่นอกทูนิกหรือเสื้อชั้นใน (Chemise) ซึ่งเป็นลักษณะเดียวกับที่ใช้ในไอร์แลนด์ ผ้าคลุมในระยะแรกนี้อาจจะเป็นสีพื้นหรือเป็นลายสานทาร์ทันที่ขึ้นอยู่กับฐานะของผู้สวม ลักษณะการแต่งตัวนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเท่าใดนักจากสิ่งที่นักรบเคลติคสวมในสมัยโรมัน
ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 16 เมื่อขนแกะมีเหลือเฟือขึ้นผ้าที่ใช้ผืนที่ใช้ก็มีขนาดใหญ่ขึ้นจนต้องทำการจีบและเหน็บและคาดด้วยเข็มขัด ผ้าที่ใช้ในการแต่งตัวด้วยเข็มขัดเดิมเป็นนำเอาผ้าสองชิ้นที่แต่ละผืนมีความกว้างเท่ากับกี่มาเย็บติดต่อกันที่ทำให้กว้างราว 54 ถึง 60 นิ้วและยาวราว 6.4 เมตร ที่เรียกว่าคิลต์ใหญ่ที่ใช้จีบด้วยมือเป็นพลีทและคาดด้วยเข็มขัดเพื่อไม่ให้หลุด ส่วนบนใช้พันรอบไหล่ซ้าย ห้อยเลยลงมาต่ำกว่าเข็มขัด และพันด้านหน้า หรือพันรอบไหล่หรือศีรษะเพื่อกันลมหรือฝน คิลต์ใช้สวมบนเสื้อชั้นในโคร่งที่ยาวเลยเอวลงมาเล็กน้อย และสามารถใช้เป็นผ้าห่มได้ด้วย เสื้อชั้นในสีพื้นของชาวไอริชใช้จุ่มในไขมันห่านเพื่อทำให้กันน้ำได้
จากคำบรรยายจาก ค.ศ. 1746 กล่าวว่า:
ตามประเพณีแล้วเมื่อมีการต่อสู้ ผู้เข้าต่อสู้ก็จะปลดคิลต์วางไว้ทางหนึ่ง และใส่แต่เสื้อชั้นในในการต่อสู้ คิลต์ใหญ่เริ่มใช้กันเมื่อใดก็ยังเป็นเรื่องที่โต้เถียงกันอยู่ บ้างก็ว่าเริ่มใช้กันมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16t ภาพแกะสลักก่อนหน้าคริสต์ศตวรรษที่ 16 ดูเหมือนจะเป็นภาพเสื้อที่มีความยาวถึงเข่าที่ทำด้วยหนัง ลินนิน หรือผ้าใบ เป็นจีบเพื่อใช้ในการคลุมกัน หลักฐานจากการบันทึกบรรยายคิลต์ใหญ่ที่มีเข็มขัดคาดมีมาตั้งแต่ ค.ศ. 1594. คิลต์ใหญ่มักจะเป็นคิลต์ที่เกี่ยวข้องสกอตที่ราบสูง แต่ก็มีบ้างที่ใช้ในชนบทในโลว์แลนด์ การใช้คิลต์ลักษณะนี้ทำกันต่อมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และต่อมาจนถึงทุกวันนี้
คิลต์สั้นหรือคิลต์เดินทาง
ในราวปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18 คิลต์สั้น หรือ “fèileadh beag” หรือ “philabeg” ใช้ผ้ากว้างเท่ากี่สวมแต่ตอนล่างของเข็มขัดและมาเป็นที่นิยมทั้งในที่ราบสูงและทางเหนือของโลว์แลนด์เมื่อมาถึง ค.ศ. 1746 ขณะที่คิลต์ใหญ่ก็ยังคงใช้กันอยู่ คิลต์เล็กวิวัฒนาการมาจากคิลต์ใหญ่ ซึ่งก็คือครึ่งล่างของคิลต์ใหญ่นั่นเอง
จดหมายที่พิมพ์ในวรสาร Edinburgh Magazine ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1785 โดยไอวาน เบลลีกล่าวว่าสิ่งที่เรียกกันว่าคิลต์ในขณะนั้นได้รับการประดิษฐ์ขึ้นราวคริสต์ทศวรรษ 1720 โดยทอมัส รอว์ลินสันจากแลงคาสเชอร์ รอว์ลินสันอ้างว่าตนเองได้ออกแบบคิลต์ใหม่สำหรับชาวที่ราบสูงที่ทำงานในโรงงานผลิตถ่านใหม่ในสกอตแลนด์ หลังจากการรณรงค์ทางทหารของจาโคไบต์ในปี ค.ศ. 1715 รัฐบาลก็เปิดโอกาสให้ผู้ลงทุนจากภายนอกสกอตแลนด์เข้าไปหาผลประโยชน์ในสกอตแลนด์ รอว์ลินสันเป็นนักธุรกิจคนหนึ่งที่ฉวยโอกาสนั้นหาผลประโยชน์ คิลต์ใหญ่ไม่สะดวกต่อการทำงานตัดต้นไม้ซึ่งทำให้รอว์ลินสันต้องนำคิลต์ใหญ่ไปให้ช่างตัดเสื้อดูเพื่อหาวิธีทำให้เป็นเครื่องแต่งกายที่สะดวกแก่การทำงานดีขึ้น ช่างตัดเสื้อก็ตัดครึ่งรอว์ลินสันนำกลับไปเสนอว่าเป็นเครื่องแต่งกายแบบใหม่ และชอบใจเอามากจนเริ่มแต่งตัวด้วยคิลต์เอง ตระกูลแม็คดอนเนลล์แห่งเกลนการ์รีเพื่อนร่วมงานชาวสกอตก็ติดใจและทำตาม
เรื่องเล่านี้เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย ซึ่งมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากงานของนักประวัติศาสตร์ฮิวจ์ เทรเวอร์-โรพเพอร์ และจากหลักฐานเมื่อไม่นานมานี้แสดงให้เห็นว่าทฤษฎีนี้เรื่องล้าสมัย เพราะมีรูปชาวไฮแลนเดอร์ที่แต่งตัวด้วยคิลต์เพียงครึ่งล่างมานานก่อนหน้าที่งรอว์ลินสันจะไปถึงสกอตแลนด์ บางข้อเสนอก็ว่าการใช้มีมาตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1690 แต่ที่แน่คือมีการใช้มาตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 18
การตรึงจีบเข้ากับคิลต์สั้นเป็นคิลต์สำเร็จเริ่มทำกันใน ค.ศ. 1792 คิลต์นี้ปัจจุบันเป็นของสมาคมทาร์ทันแห่งสกอตแลนด์ (Scottish Tartans Society) เป็นคิลต์ชิ้นแรกที่เรียกได้ว่าเป็นคิลต์สมัยใหม่เช่นที่พบกันทุกวันนี้ ก่อนหน้านั้นคิลต์จะพับหรือจีบด้วยมือแทนที่จะอัดกลีบ (pleated) การสร้างคิลต์สำเร็จทำให้การแต่งคิลต์ทำได้รวดเร็วขึ้นและนำมาใช้โดยกองทหารสกอตที่รับราชการในกองทัพของสหราชอาณาจักร คิลต์สำเร็จและเครื่องตกแต่งเข้ามาขยายความนิยมมาในหมู่พลเรือนระหว่างต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 และนิยมกันมาตั้งแต่บัดนั้น
วิวัฒนการของคิลต์
ลักษณะของระบบตระกูล (clan system) เป็นระบบที่สมาชิกของตระกูลจะมีความภักดีอย่างเหนียวแน่นต่อพระเจ้า พระมหากษัตริย์ และประมุขของตระกูลเท่านั้น การปฏิวัติของจาโคไบต์แสดงให้เห็นถึงอันตรายต่อรัฐบาลกลางจากตระกูลนักรบต่างๆ ในที่ราบสูง ซึ่งทำให้รัฐบาลของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 1 แห่งสหราชอาณาจักร พยายามหาวิธีต่างๆ ในการรักษาความมั่นคงของประเทศที่รวมทั้งการออกพระราชบัญญัติว่าด้วยการแต่งกาย (Dress Act) ในปี ค.ศ. 1746 ที่ระบุให้การแต่งตัวแบบที่ราบสูงที่รวมทั้งคิลต์เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย (ยกเว้นแต่กองทหารสกอต) เพื่อที่จะพยายามทำลายวัฒนธรรมที่ราบสูง การลงโทษเป็นไปอย่างรุนแรง ถ้าทำผิดครั้งแรกก็จะถูกจำคุกหกเดือน ครั้งที่สองเจ็ดปี พระราชบัญญัตินี้มีผลบังคับใช้อยู่ 35 ปี
ตี้หฺวัง
ตี้หฺวัง (地皇, Dìhuáng) เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สอง หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึกอี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สองในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
ประวัติของคิลต์
วิวัฒนการของคิลต์
ฉะนั้นนอกไปจากทหารที่สวมคิลต์แล้ว การแต่งตัวด้วยคิลต์จึงเลิกทำกันในสกอตที่ราบสูง แต่ในช่วงนั้นคิลต์กลายมาเป็นที่นิยมในบรรดาผู้นิยมความเป็นโรแมนติคชาตินิยมในการสวมคิลต์เพื่อเป็นการประท้วงการห้าม ทัศนคตินี้เป็นแนวโน้มที่เห็นว่าชาวที่ราบสูงเป็นชน "บรรพกาล" (primitive) ก่อน ค.ศ. 1745 ชาวโลว์แลนด์มีความหวาดกลัวชาวที่ราบสูง แต่หลังจากชาวที่ราบสูงหมดอำนาจลงชาวโลว์แลนด์ก็หันมาเห็นอกเห็นใจชาวที่ราบสูงและมีความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน คิลต์และสิ่งต่างๆ ที่แสดงวัฒนธรรมเกลลิคกลายมาเป็นสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของจาโคไบทิสม์ (Jacobitism) และในเมื่อหมดความหวาดกลัวชาวที่ราบสูงหายไป ก็ทำให้มามองเห็นชาวที่ราบสูงไปในทางโรแมนติด
ตี้หฺวัง
หลังจากที่ตี้หฺวังเกิดมาโลกก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ในปีนั้นดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ที่เกิดจากดวงตาทั้งสองของผานกู่ และดวงดาวจากขนของผานกู่ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นและถูกต้อง ซึ่งทำให้มีหลายวันไม่มีดวงอาทิตย์หรือมีหลายวันที่ดวงอาทิตย์ส่องแสงตลอดทั้งวัน หรือเกิดอันตรายขึ้นมากมายจากอุบัติเหตุจากดวงดาว ด้วยพลังของตี้หฺวังจึงได้แก้ไขข้อผิดพลาด พระองค์ทรงทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เคลื่อนที่ได้อย่างถูกต้อง และก่อให้เกิดการกำหนดวันในแต่ละเดือนและเดือนในแต่ละปี
ตี้หฺวัง ปกครองเป็นเวลา 11000 ปี เหรินหฺวังจึงได้เป็นผู้ปกครองต่อมา
ประวัติของคิลต์
วิวัฒนการของคิลต์
เมื่อการห้ามการแต่งตัวแบบชาวที่ราบสูงมายกเลิกในปี ค.ศ. 1782 เจ้าของที่ดินชาวที่ราบสูงก็เริ่มก่อตั้งสมาคมที่ราบสูงที่มีจุดประสงค์ในการปรับปรุงและเผยแพร่การแต่งกายแบบโบราณของที่ราบสูง สมาคมเคลติคแหลเอดินบะระห์ที่มีวอลเตอร์ สกอตเป็นประธานสนับสนุนให้เจ้าของที่ดินเข้าร่วมในขบวนการนี้
คิลต์กลายมาเป็นสิ่งที่เป็นเครื่องหมายของสกอตแลนด์ทั้งหมดเมื่อสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 แห่งสหราชอาณาจักรเสด็จประพาสสกอตแลนด์ในปี ค.ศ. 1822 แม้ว่าขณะนั้นชาวสกอต 9 ใน 10 ตั้งถิ่นฐานอยู่ในโลว์แลนด์ ชาวสกอตและสมาคมที่ราบสูงจะจัดการ "การชุมนุมของเกล" แต่พยายามวางรากฐานใหม่ของวัฒนธรรมสกอตที่รวมทั้งชาวสกอตโลว์แลนด์โดยการแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าตามประเพณีโบราณที่นำมาประยุกต์ ในช่วงเวลาเดียวกันนี้ก็ได้มีการรื้อฟื้นการใช้ลักษณะลวดลายทาร์ทันเฉพาะในการเป็นเครื่องหมายประจำตระกูล ก่อนหน้านั้นลักษณะลวดลายของทาร์ทันเป็นไปตามท้องถิ่นไม่ได้เป็นของตระกูลใดตระกูลหนึ่ง
หลังจากนั้นคิลต์ก็กลายเป็นที่นิยมกันว่าเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมสกอตแลนด์โดยนักโบราณวิทยา (antiquarian) นักโรแมนติค และอื่นๆ ผู้สรรเสริญ “ความโบราณ” และความเป็นธรรมชาติของคิลต์ การแต่งพระองค์ของสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 4 ด้วยคิลต์อันหรูหรา และ เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียต่อมาทรงแต่งกายมหาดเล็กด้วยคิลต์ก็ยิ่งเป็นการเผยแพร่ความนิยมในการแต่งกายด้วยคิลต์ยิ่งแพร่หลายขึ้น คิลต์จึงกลายมาเป็นส่วนหนึ่งสัญลักษณ์ประจำชาติของสกอตแลนด์ (Scottish national identity)
การใช้ทางทหาร
ตั้งแต่ ค.ศ. 1624 กองทหารที่ราบสูงก็แต่งตัวด้วยคิลต์ที่ต่อมาเป็น กองทหารสกอตแลนด์ (Scottish regiment) ในปี ค.ศ. 1739 เครื่องแบบคิลต์ใหญ่ทำให้เป็นมาตรฐานด้วยทาร์ทันสีเข้ม
นักปฏิวัติในขบวนการจาโคไบท์ (Jacobitism) หลายคนประยุกต์คิลต์มาใช้เป็นเครื่องแบบอย่างง่ายๆ และใช้โดยผู้สนับสนุนชาวอังกฤษระหว่างการก่อการจาโคไบท์ (Jacobite Rising) ในปี ค.ศ. 1745 หลังจากการก่อการรัฐบาลก็ตัดสินใจก่อตั้งกองทหารสกอตแลนด์เพิ่มมากขึ้นเพื่อเป็นการดึง “พลังอันร้อนรนของชนผู้แข็งแกร่ง” กองทหารใหม่ที่ก่อตั้งขึ้นกลายเป็นกองทหารที่มีประสิทธิภาพที่สหราชอาณาจักรส่งไปต่อสู้ในอินเดีย อเมริกาเหนือ และที่อื่นๆ ขณะเดียวกันก็เป็นการลดความคิดที่จะเป็นปฏิปักษ์ต่ออังกฤษในสกอตแลนด์ คิลต์ได้รับการยกเว้นจากพระราชบัญญัติว่าด้วยการแต่งกาย และใช้ลักษณะลวดลายทาร์ทันต่างๆ เป็นทาร์ทันประจำกอง กองทหารใหม่เลือกใช้คิลต์สั้นเป็นเครื่องแบบ และคิลต์ใหญ่เป็นเครื่องแต่งกายนอกเครื่องแบบและก็มายกเลิกไปในคริสต์ศตวรรษที่ 19
คิลต์มาเลิกใช้ในการเป็นเครื่องแบบในสนามรบก่อนหน้าสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940 ที่ยุทธการดันเคิร์กโดย โดนัลด์ คาลแลนเดอร์แห่งกองทหารรักษาพระองค์ที่ราบสูง
แหล่งข้อมูลอื่น
[[ไฟล์:Lord Mungo Murray c1680.jpg|thumb|right|240px|ประมุขของตระกูลที่ราบสูง
เทศบาลตำบลบางเสาธง
ประวัติ
กระทรวงมหาดไทยมีประกาศลงวันที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2518 จัดตั้งชุมชนบางส่วนของตำบลบางเสาธงและตำบลศีรษะจรเข้ใหญ่ อำเภอบางพลี ขึ้นเป็น สุขาภิบาลบางเสาธง เนื่องจากประชากรและขนาดของชุมชนเติบโตและขยายตัวอย่างรวดเร็ว เพราะเป็นที่ตั้งโครงการเมืองใหม่บางพลีของการเคหะแห่งชาติซึ่งได้รับการจัดตั้งมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ตามนโยบายของรัฐบาลในขณะนั้นที่มีวัตถุประสงค์ให้สร้างเมืองใหม่ในเขตปริมณฑลเพื่อเป็นแหล่งที่อยู่อาศัย แหล่งงาน และแหล่งพาณิชยกรรม และเพื่อลดจำนวนการเคลื่อนย้ายของประชากรเข้าไปในกรุงเทพมหานคร
พ.ศ. 2538 ได้มีการแบ่งเขตการปกครองโดยจัดตั้งกิ่งอำเภอบางเสาธงขึ้นในอำเภอบางพลี สุขาภิบาลบางเสาธงจึงเปลี่ยนไปอยู่ในเขตกิ่งอำเภอบางเสาธงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ต่อมารัฐบาลมีนโยบายส่งเสริมการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นมากขึ้น จึงได้ตราพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะของสุขาภิบาลเป็นเทศบาลในปี พ.ศ. 2542 จึงมีผลให้สุขาภิบาลบางเสาธงได้รับการจัดตั้งเป็น เทศบาลตำบลบางเสาธง ตั้งแต่วันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2542
อาณาเขต
ด้านเหนือ ตั้งแต่หลักเขตที่ 1 ซึ่งอยู่ริมถนนเทพรัตนฟากใต้ ตรงจุดที่อยู่ห่างจากศูนย์กลางถนนเข้าวัดมงคลนิมิตรไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามถนนเทพรัตน ระยะ 100 เมตร จากหลักเขตที่ 1 เป็นเส้นเลียบถนนเทพรัตนฟากใต้ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ถึงหลักเขตที่ 2 ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนเทพรัตนฟากใต้ ตรงจุดที่อยู่ห่างจากจุดกึ่งกลางคลองกระเทียม ไปทางทิศตะวันตกตามแนวถนนเทพรัตน ระยะ 250 เมตร
ด้านใต้ จากหลักเขตที่ 5 เป็นเส้นเลียบลำรางสาธารณประโยชน์ฝั่งเหนือ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ถึงหลักเขตที่ 6 ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองสกัด 100 ฝั่งตะวันออก ตรงจุดที่คลองสกัด 100 ฝั่งตะวันออกบรรจบกับลำรางสาธารณประโยชน์ฝั่งเหนือ จากหลักเขตที่ 6 เป็นเส้นเลียบริมคลองสกัด 100 ฝั่งตะวันออกและฝั่งเหนือ ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงหลักเขตที่ 7 ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองลาดหวายฝั่งตะวันออก ตรงจุดที่บรรจบคลองสกัด 100 ฝั่งเหนือ
ด้านตะวันตก จากหลักเขตที่ 7 เป็นเส้นเลียบริมคลองลาดหวายฝั่งตะวันออก ไปทางทิศเหนือ ถึงหลักเขตที่ 8 ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองสกัด 75 ฝั่งใต้ ตรงจุดคลองสกัด 75 ฝั่งใต้บรรจบกับคลองลาดหวายฝั่งตะวันออก จากหลักเขตที่ 8 เป็นเส้นเลียบริมคลองสกัด 75 ฝั่งใต้ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ถึงหลักเขตที่ 9 ซึ่งตั้งอยู่ริมคลองเจริญราษฎร์ฝั่งตะวันออก ตรงจุดที่คลองเจริญราษฎร์ฝั่งตะวันออกบรรจบคลองสกัด 75 ตามแนวเส้นตรงฝั่งใต้ จากหลักเขตที่ 9 เป็นเส้นเลียบริมคลองเจริญราษฎร์ฝั่งตะวันออก ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ถึงหลักเขตที่ 10 ซึ่งตั้งอยู่ตรงคอสะพานข้ามคลองเจริญราษฎร์ฝั่งตะวันออก ริมถนนเทพารักษ์ฟากใต้ จากหลักเขตที่ 10 เป็นเส้นเลียบริมถนนเทพารักษ์ฟากใต้ ไปทางทิศตะวันตก ถึงหลักเขตที่ 11 ซึ่งตั้งอยู่ริมถนนเทพารักษ์ฟากใต้ ตรงจุดที่อยู่ห่างจากถนนเข้าวัดมงคลนิมิตรไปทางทิศตะวันตกตามถนนเทพารักษ์ระยะ 100 เมตร และจากหลักเขตที่ 11 เป็นเส้นตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ผ่านคลองสำโรง จนบรรจบหลักเขตที่ 1
ชุมชน
เทศบาลตำบลบางเสาธงมีชุมชนทั้งหมด 17 แห่ง มีรายชื่อดังนี้
ทองหล่อ พลโคตร
ทองหล่อ พลโคตร อดีตที่ปรึกษารัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย อดีตโฆษกกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ในรัฐบาลของ ทักษิณ ชินวัตร อดีตสมาชิกสภาผู้แทนราษฏรมหาสารคาม 2 สมัย สังกัดพรรคไทยรักไทย และอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทย
งานการเมือง
ในปี 2564 เขาได้เข้าร่วมงานกับพรรคไทยสร้างไทย ซึ่งนำโดยคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ แต่ต่อมาลาออกไปอยู่กับพรรคพลังไทรุ่งเรือง
อโณทัย จินดามณี
พันตำรวจเอก อโณทัย จินดามณี (16 มิถุนายน พ.ศ. 2511 – ) เป็นผู้กำกับสถานีตำรวจภูธรยะหา อดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส อดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรป่าตอง จังหวัดภูเก็ต   อดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรพบพระ จังหวัดตาก    และอดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส  โดยเป็นหนึ่งในผู้นำ ที่มีบทบาทในการร่วมสนธิกำลังตำรวจและทหาร เข้าปิดล้อมแกนนำกองกำลังติดอาวุธอาร์เคเค
ประวัติ
เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2556 เขาได้ทำหน้าที่ร่วมกับร้อยตำรวจตรี แชน วรงคไพสิฐ ในการตรวจสอบจุดเกิดเหตุลอบวางระเบิด ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิต 3 นาย ส่วนในเดือนเมษายน ปีเดียวกันนี้ เขาได้ร่วมสนธิกำลัง 4 ชุดปฏิบัติการ เข้ายึดอุปกรณ์ประกอบระเบิดแสวงเครื่อง ที่เตรียมก่อเหตุช่วงสงกรานต์
เดือนสิงหาคมของปีเดียวกัน อโณทัย จินดามณี เป็นหนึ่งในผู้เข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุดักสังหารตำรวจรือเสาะ 4 นายด้วยอาวุธปืนเอ็ม 16 ซึ่งผู้ก่อเหตุได้ขโมยอาวุธปืนเอ็ม 16 กับปืนพกไปอย่างละ 4 กระบอก
วันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมสนธิกำลังตำรวจและทหารจำนวนกว่า 50 คน เข้าปิดล้อมตรวจค้นบ้านพักที่ต้องสงสัย ที่อำเภอรือเสาะ จังหวัดนราธิวาส หลังสืบทราบว่ากองกำลังติดอาวุธของหนึ่งในแกนนำอาร์เคเคหลบซ่อนตัวเพื่อเตรียมก่อเหตุ และเกิดการยิงปะทะกัน โดยตำรวจเสียชีวิต 2 นาย ส่วนกองกำลังติดอาวุธอาร์เคเคเสียชีวิต 4 คน (หนึ่งในนั้นคือเปเล่ดำ) และยอมมอบตัว 7 คน
หลังจากสอบสวนผู้ต้องหาที่ยอมมอบตัวทั้ง 7 คน อโณทัย จินดามณี ได้ร่วมสนธิกำลังเข้าพิสูจน์ทราบ ณ แหล่งซุกซ่อนอาวุธปืน โดยเจ้าหน้าที่ได้กระจายกำลังและใช้สุนัขดมกลิ่น กระทั่งพบอาวุธปืนและอุปกรณ์ประกอบระเบิดแสวงเครื่อง พร้อมทำการเข้ายึดเพื่อป้องการการก่อเหตุ ในภายหลัง เขายังได้เดินทางไปพบปะชาวบ้านเพื่อทำความเข้าใจกรณีเจ้าหน้าที่กระทำการวิสามัญฯแกนนำอาร์เคเคพร้อมพวกรวม 4 คน ของวันที่ 5 ตุลาคมที่ผ่านมา ซึ่งชาวบ้านทุกคนต่างเข้าใจถึงการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ และพร้อมเป็นหูเป็นตาให้แก่ทางการ
และช่วงปี พ.ศ. 2558–2559 เขาเป็นผู้นำกลังเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมผู้ก่อเหตุยิงตำรวจอำเภอศรีสาคร รวมถึงเป็นผู้มีส่วนร่วมในการตรวจสอบสถานที่ก่อเหตุลอบวางระเบิดทหารพราน จากความไม่สงบในชายแดนภาคใต้ของประเทศไทย
เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรพบพระ จังหวัดตาก เขาได้เป็นประธานการประชุมข้าราชการตำรวจในสังกัด เพื่อมอบนโยบาย และมอบใบประกาศแก่ข้าราชการดีเด่นประจำเดือน
อโณทัย จินดามณี ยังเคยดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรป่าตอง  ซึ่งถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในจังหวัดภูเก็ต  โดยในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2561 เขาได้ให้พนักงานดูสำนวนคดีฆาตกรรมย้อนหลัง ซึ่งเกิดขึ้นก่อนที่เขาเข้าดำรงตำแหน่ง รวมถึงมีการนำกำลังทหารและฝ่ายปกครองอำเภอกะทู้ เข้าตรวจสอบสถานบันเทิงของผู้ก่อเหตุ
กระทั่งเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2562 ได้มีคำสั่งแต่งตั้งให้เขาดำรงตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจภูธรเจาะไอร้อง จังหวัดนราธิวาส
กิจกรรมเพื่อสังคม
เดือนเมษายน พ.ศ. 2562 อโณทัย จินดามณี เป็นประธานโครงการแจกหมวกนิรภัย โดยมีผู้เข้าร่วมโครงการกว่า 500 คน และในเดือนกันยายนของปีเดียวกัน เขาได้ร่วมมอบรางวัล “คนดีศรีป่าตอง” แก่บุคคลในพื้นที่ป่าตอง อำเภอกระทู้ จังหวัดภูเก็ต เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและตอบแทนบุคคลผู้กระทำความดี รวมถึงในเดือนสิงหาคม เขาเป็นผู้มอบประกาศนียบัตร พร้อมทุนการศึกษา และเสื้อชูชีพสำหรับเด็ก แก่เยาวชนที่เก็บขยะมูลฝอยตามแหล่งน้ำ
เขตกิตนางคาบีซายาอัน
ในวันที่ 29 พฤษภาคม ค.ศ. 2015 เขตนี้เสียจังหวัดเนโกรสโอเรียนตัลให้แก่เขตหมู่เกาะเนกรอส อย่างไรก็ดี จังหวัดนี้ได้กลับสู่เขตกิตนางคาบีซายาอัน เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 2017
ภูมิศาสตร์
เขตกิตนางคาบีซายาอัน ประกอบด้วยเกาะจังหวัดใหญ่ 2 เกาะ คือ เซบู และโบโฮล นอกจากนี้ยังมีเกาะเล็กอย่างซีกีฮอร์ และซีกตะวันออกของเกาะเนโกรส เขตนี้ยังรวมไปถึงช่องแคบเซบูและช่องแคบตานอนอีกด้วย เขตนี้ติดต่อกับทะเลวิซายันทางทิศเหนือ, ติดกับเขตคันลูรังคาบีซายาอันทางทิศตะวันตก, ติดกับทะเลโบโฮลทางทิศใต้ และติดกับทะเลคาโมเตสกับเกาะเลเตทางทิศตะวันออก
เขตการปกครอง
ประกอบด้วย 4 จังหวัด และ 3 นครอิสระ
การขนส่ง
ท่าเรือที่สำคัญได้แก่ เซบู, ตักบีลารัน, ลาเรนา, ซิบูลัน และดูมาเกเต
ท่าอากาศยานอื่น ๆ ได้แก่ ท่าอากาศยานตักบีลารัน และท่าอากาศยานซีบูลัน
ลาม็อง
ลาม็อง (L'Amant; The Lover) เป็นนวนิยายอัตชีวประวัติของมาร์กูริต ดูราส นักเขียนและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศสเมื่อปี ค.ศ. 1984 แปลเป็นภาษาอื่น 43 ภาษาทั่วโลก รวมทั้งฉบับภาษาไทยในชื่อเรื่อง แรกรัก  และสร้างเป็นภาพยนตร์อีโรติกเรื่อง กลัวทำไมถ้าใจเป็นของเธอ (The Lover) ในปี ค.ศ. 1992 กำกับโดยชาก-ช็อง อันโน นำแสดงโดยเหลียง เจียฮุย และเจน มาร์ช
นวนิยายกล่าวถึงเวียตนามในปี ค.ศ. 1929 ในยุคอาณานิคมฝรั่งเศส เล่าเรื่องผ่านตัวละครเอกเป็นเด็กหญิงฝรั่งเศสวัย 15 ปีที่อาศัยอยู่กับแม่ พี่ชายและน้องชายในย่านเสื่อมโทรมของไซ่ง่อน เธอได้พบกับหนุ่มจีนวัย 27 ปี บุตรชายคนเดียวของคหบดีชาวจีน ซึ่งได้อาสาให้คนขับรถลีมูซีนประจำตัวเป็นผู้ขับรถรับส่งเธอระหว่างบ้านและโรงเรียน ต่อมาคนขับรถได้พาเธอไปส่งที่ห้องเช่าซอมซ่อของชายหนุ่ม เพื่อร่วมรักกันทุกวัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลงเมื่อชายหนุ่มต้องขอยุติความสัมพันธ์ เพื่อไปแต่งงานแบบคลุมถุงชนกับหญิงสาวที่บิดาเป็นผู้เลือกให้  เด็กหญิงและครอบครัวเดินทางกลับฝรั่งเศส และไม่ได้พบกับชายหนุ่มอีกเลย
เมื่อนวนิยายได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ดูราสให้สัมภาษณ์ว่าเรื่องราวในนวนิยายมาจากเรื่องจริงในชีวิตของเธอ แต่ไม่ยอมเปิดเผยชื่อชายหนุ่มคนรักคนนั้น เธอกล่าวเพียงว่า เขาอพยพไปอยู่สหรัฐอเมริกาหลังเกิดสงครามกลางเมืองจีน และได้เสียชีวิตแล้ว
เหม เวชกร
ประวัติ
เหม เวชกรเกิดเมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2446 ที่บ้านในตำบลพระราชวัง อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร เป็นบุตรของหม่อมราชวงศ์ปฐม (หุ่น) ทินกร มหาดเล็กในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว กับหม่อมหลวงสำริด พึ่งบุญ ครั้นพ่อกับแม่แยกทางกันจึงไปอยู่กับหม่อมราชวงศ์แดง ทินกร ผู้เป็นลุง ทำให้มีโอกาสพบและเป็นผู้ช่วยให้กับคาร์โล ริโกลี จิตรกรชาวอิตาลีผู้เขียนภาพบนเพดานโดมในพระที่นั่งอนันตสมาคม และเป็นคนสอนให้หัดวาดเส้น และลวดลายต่าง ๆ จิตรกรชาวอิตาเลียนรู้สึกชอบพอในอัธยาศัยและฝีมือของเหมมาก ถึงขนาดชักชวนให้ไปเรียนต่อทางศิลปะที่อิตาลี โดยลุงผู้อุปการะในเวลานั้นได้ตอบอนุญาตแล้ว แต่เมื่อความรู้ถึงบิดา กลับให้คนมาลักพาตัวไปเสียก่อนถึงวันเดินทาง เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เขาไม่ได้พบหน้า ม.ร.ว.แดง ผู้เป็นลุงอีกเลย
ชีวิตในวัยรุ่นของเขา นับเป็นช่วงเวลาที่ตกยากที่สุด ทั้งพ่อและแม่ที่ต่างผลัดกันแย่งยื้อตัวเขาไว้ก็ไม่มีใครได้เลี้ยงดูจริงจัง ตามประวัติกล่าวว่าเขาเคยเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ และอัสสัมชัญ แต่ก็คงได้เพียงชั่วเวลาสั้นๆ จากนั้นเหมต้องกลายเป็นคนซัดเซพเนจรไปหลายที่ แม้แต่นามสกุล "เวชกร" ที่ใช้มาตลอดชีวิตก็เป็นนามสกุลของครอบครัวขุนประสิทธิ์เวชการ (แหยม เวชกร) อดีตนายแพทย์สาธารณสุขประจำจังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งเคยให้การอุปถัมภ์เขาไว้ครั้งหนึ่ง ช่วงที่ชีวิตผกผัน เหมต้องเร่ร่อนไปทำงานหลายอย่าง นับแต่เป็นนายท้ายเรือโยงขึ้นล่องแม่น้ำเจ้าพระยา และเป็นช่างเครื่องจักรไอน้ำ แล้วผันตัวไปเป็นช่างเครื่องในงานสร้างเขื่อนพระรามหก เมื่อเข้ากรุงเทพฯ มาเป็นช่างเขียนในกรมตำราทหารบก กระทรวงกลาโหม และพร้อมกับมีอาชีพเสริมด้วยการเล่นดนตรีไทย งานเล่นดนตรีคลอประกอบการฉายหนังเงียบในโรงภาพยนตร์ แต่ต่อมาอาชีพนักดนตรีเริ่มฝืดเคือง เริ่มงานเขียนปกนวนิยาย เป็นงานหลักหาเลี้ยงชีพ
ปลายปี พ.ศ. 2478 เหม เวชกรและเพื่อนได้ร่วมกันเปิดสำนักพิมพ์เพลินจิตต์ พิมพ์นิยายราคาถูก ปกเป็นภาพเขียนฝีมือของเหม พิมพ์สอดสีสวยงาม ราคา 10 สตางค์ นอกจากนี้ เหมยังมีผลงานวรรณกรรมเกี่ยวกับเรื่องผีด้วย
ชีวิตส่วนตัวสมรสกับ แช่มชื่น คมขำ แห่งสำนักวังหลานหลวงของกรมหมื่นอนุวัตรจาตุรนต์ โดยไม่มีทายาท แต่ได้รับบุตรบุญธรรมไว้คนหนึ่งชื่อดาบตำรวจสุชาติ สมรูป
เหมถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2512 ณ บ้านพักแหล่งสุดท้ายของเขาที่ซอยตากสิน 1 เขตธนบุรี ขณะอายุได้ 66 ปี
ดาราวิดีโอ
บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด เป็นบริษัทค่ายละครไทยที่ยอดนิยมที่ผลิตละครโทรทัศน์ไทยให้กับสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ปัจจุบันบริหารงานโดย สยาม สังวริบุตร ผลงานเด่น เช่น คู่กรรม, วันนี้ที่รอคอย, มนต์รักลูกทุ่ง, ดาวพระศุกร์, สายโลหิต, ด้วยแรงอธิษฐาน, ทัดดาวบุษยา, จำเลยรัก, นิรมิต, สวรรค์เบี่ยง, ญาติกา, มงกุฎดอกส้ม, เบญจรงค์ห้าสี, ปอบผีฟ้า, เงิน เงิน เงิน, ซุ้มสะบันงา, คือหัตถาครองพิภพ, คมพยาบาท, ข้ามสีทันดร , ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท , นำเซาะทราย , ทวิภพ , ฟ้าจรดทราย
ประวัติ
เริ่มก่อตั้งเมื่อปี 2510
ใช้ชื่อว่า บริษัท สยามฟิล์ม จำกัด บริหารงานโดย ไพรัช สังวริบุตร ศิลปินแห่งชาติ เป็นการสร้างภาพยนตร์โทรทัศน์ประเภทละครจักร ๆ วงศ์ ๆ  ซึ่งถือได้ว่าเป็นนโยบายหลักของบริษัท โดยมุ่งมั่นว่าจะอนุรักษ์ศิลปะพื้นบ้านไทยทุกประเภทรวมทั้งวัฒนธรรม,วรรณคดีไทยและนิทานพื้นบ้าน ผลงานเรื่องแรกคือ “ปลาบู่ทอง” ต่อมาเรื่อง “ยอพระกลิ่น” และอื่นๆมากมาย นอกจากจะผลิตผลงานประเภทนิทานพื้นบ้านจักรๆวงศ์ๆแล้วยังผลิตผลงานประเภทวรรณกรรมสมัยใหม่อีกด้วย
ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อจาก “สยามฟิล์ม” เป็น “ดาราฟิล์ม” ซึ่งยังคงผลิตเป็นภาพยนตร์โทรทัศน์ที่ยังใช้เสียงพากย์อยู่และถ่ายทำด้วยระบบภาพยนตร์ 16 มม. กระทั่งต่อมาวิวัฒนาการโทรทัศน์ได้เปลี่ยนแปลงจากการถ่ายทำด้วยฟิล์มมาเป็นระบบวิดีโอเทป พร้อมวิธีการแสดงก็เปลี่ยนจากระบบบอกบทละครมาเป็นนักแสดงต้องท่องบทและจำบทเอง
ปี2524-2525 ได้เปลี่ยนชื่อจาก “ดาราฟิล์ม” มาเป็น “ดาราวิดีโอ” พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนผสมผสานระบบการถ่ายทำและการแสดงแบบเดิมมาเป็นสมัยใหม่แบบต่างประเทศที่เห็นกันอยู่ทุกวันนี้และยังผลิตละครให้กับทางช่อง 7 สีเรื่อยมา สร้างสรรค์ผลงานโทรทัศน์หลากหลายประเภท มีทั้งอ้างอิงประวัติศาสตร์ ปลุกจิตสำนึกให้รักชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ สะท้อนสังคมการเมืองไทย อนุรักษ์วัฒนธรรมไทย ฯลฯ โดยปรากฏเป็นผลงานต่างๆมากมาย มีไม่ต่ำกว่า 300 เรื่อง อาทิ สายโลหิต,รัตนโกสินทร์,คู่กรรม,ไผ่แดง,หลวงตา,มนต์รักลูกทุ่ง,ดาวพระศุกร์,เหตุเกิดที่สน.,อีสา,ทองเนื้อเก้า,สวรรค์เบี่ยง,วันนี้ที่รอคอย,นิรมิต,ข้ามสีทันดร,ขุนเดช,ฟ้ากระจ่างดาว,ด้วยแรงแห่งรัก,เปลวไฟในฝัน,พลิกดินสู่ดาว ฯลฯ
ด้วยประสบการณ์กว่า 50 ปี .. ทำให้ปัจจุบันมีบริษัทในเครือ 3 บริษัทหลัก คือ บริษัท ดาราวิดีโอ จำกัด บริษัท สามเศียร จำกัด และ บริษัท ดีด้า วิดีโอ โปรดักชั่น จำกัด ซึ่งมีการแยกการบริหารออกเป็นบริษัทย่อยอีกหลายบริษัท  รวมทั้งได้ก่อตั้งโรงถ่ายที่ลาดหลุมแก้ว จ.ปทุมธานี บนเนื้อที่กว่า 100 ไร่ เพื่อช่วยให้การผลิตละครทำงานได้คล่องตัวมากขึ้น  การถ่ายทำในปัจจุบัน ยังได้ใช้ระบบ High Definition เพื่อเพิ่มคุณภาพในการรับชมอีกด้วย
เดิมสำนักงานบริษัทตั้งอยู่ที่ ถนนประชาชื่น เลียบคลองประปา เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร แต่ปัจจุบันได้ย้ายสำนักงานมาอยู่ที่ ถนนติวานนท์ ใกล้แยกสวนสมเด็จฯ ตรงข้ามหมู่บ้านคฤหาสน์ทายาท อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี บนเนื้อที่ 3 ไร่
กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา
ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา (24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 — 12 สิงหาคม พ.ศ. 2539) เป็นองคมนตรีในพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร อดีตเลขาธิการพระราชวัง และอดีตผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัย
ประวัติ
ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2457 เป็นบุตรคนแรกของพระยาภะรตราชา (หม่อมหลวงทศทิศ อิศรเสนา) และท่านผู้หญิงขจร ภะรตราชา เมื่อศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา มีอายุได้ 7 ปี พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาภะรตราชาออกไปรับราชการเป็นผู้ปกครองนักเรียนไทยในประเทศอังกฤษ
การศึกษา
ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ซึ่งติดตามครอบครัวไปประเทศอังกฤษจึงได้เข้าศึกษาชั้นประถมที่โรงเรียนปาร์คเฮาส์ (Park House) ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำที่ Paignton ในประเทศอังกฤษ และได้ติดตามครอบครัวกลับสู่ประเทศไทย เมื่อพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้พระยาภะรตราชาย้ายกลับมาดำรงตำแหน่งเลขานุการกระทรวงธรรมการในปี พ.ศ. 2469 แล้วได้เข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมวัดเทพศิรินทร์ จนจบชั้นประโยคมัธยมบริบูรณ์ (มัธยมปีที่ 8) จากนั้นได้เข้าศึกษาต่อในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ ที่คณะอักษรศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในระหว่างที่ศึกษาอยู่ในชั้นปีที่ 1 นั้น ได้เข้าสอบชิงทุนสมเด็จพระเจ้าพี่ยาเธอ เจ้าฟ้ามหิดลอดุลเดช กรมขุนสงขลานครินทร์ (สมเด็จพระมหิตลาธิเบศร อดุลยเดชวิกรม พระบรมราชชนก) ได้ไปศึกษาที่โรงเรียนเอาน์เดิล (Oundle) ซึ่งเป็นพับลิคสกูลในอังกฤษที่พระยาภะรตราชาเคยศึกษามาก่อน แล้วเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยเซนต์แคเธอรีน (St. Catharine’s College) มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (Cambridge University) สำเร็จการศึกษาชั้นปริญญาตรี (Bachelor of Arts) เมื่อ พ.ศ. 2479 แล้วไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล (University of Liverpool) ได้รับปริญญาวิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต (Master of Science) เมื่อ พ.ศ. 2481 จากนั้นไปศึกษาต่อชั้นปริญญามหาบัณฑิต (Master of Arts) ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และปริญญาดุษฎีบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยลิเวอร์พูล สำเร็จการศึกษาเป็น Doctor of Philosophy เมื่อปี พ.ศ. 2483
ชีวิตส่วนตัว
ศาตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ได้สมรสกับหม่อมราชวงศ์ทินะประภา อิศรเสนา ณ อยุธยา (ราชสกุลเดิม ศุขสวัสดิ์) มีบุตรธิดา 2 คน คือ
การรับราชการ
ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา เริ่มรับราชการครั้งแรกเป็นอาจารย์ผู้ช่วยโท แผนกวิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2483 แล้วได้เป็นอาจารย์โท อาจารย์เอก และศาสตราจารย์ แผนกวิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2499 แล้วได้ไปช่วยราชการในตำแหน่งเลขาธิการนายกรัฐมนตรีในรัฐบาลนายพจน์ สารสิน เป็นนายกรัฐมนตรี เมื่อนายพจน์ สารสิน กราบถวายบังคมลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแล้ว จึงกลับไปรับราชการที่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ตามเดิม ถึงปี พ.ศ. 2502 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้โอนย้ายไปรับราชการประจำสำนักพระราชวัง แล้วทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่ง ผู้ช่วยเลขาธิการพระราชวัง รองเลขาธิการพระราชวัง และเลขาธิการพระราชวัง เมื่อวันที่ 25 ตุลาคม พ.ศ. 2509
แต่งตั้งเป็นองคมนตรี
ในระหว่างที่ ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพระราชวังและผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัยพร้อมกันนั้น ท่านได้มอบหมายให้ครูจิต พึ่งประดิษฐ์ รองผู้บังคับการเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยในโรงเรียนแทน แต่ทุกวันตอนเช้าก่อนที่จะไปปฏิบัติงานประจำที่สำนักพระราชวัง ท่านจะแวะมาปฏิบัติหน้าที่ที่วชิราวุธวิทยาลัยทุกวัน ตราบจนเกษียณอายุราชการจากตำแหน่งเลขาธิการพระราชวังเมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2521 แล้วจึงได้มาปฏิบัติหน้าที่ผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัยเต็มเวลา และได้รับพระมหากรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งเป็นองคมนตรีเมื่อวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2522
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย
ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสูงสุด ดังนี้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์ต่างประเทศ
และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เครื่องอิสริยาภรณ์ต่างประเทศอีก 15 ประเทศ
ถึงแก่อสัญกรรม
ศาตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ดำรงตำแหน่งผู้บังคับการวชิราวุธวิทยาลัยมาจนถึงวันที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2539 จึงได้ล้มป่วย และถึงอสัญกรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม พ.ศ. 2539 สิริอายุ โดยเมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2539 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ไปพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ ณ ศาลาบัณณรศภาค วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม และทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ พระราชทานโกศมณฑปประกอบศพ ฉัตรเครื่องสูงทองแผ่ลวดตั้งประดับ แตรงอน แตรฝรั่ง ปี่ กลองชนะ ประโคมเวลาพระราชทานน้ำหลวงอาบศพ และรับศพไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์โดยตลอด และในวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2540 พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร และ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เสด็จพระราชดำเนินพร้อมด้วย พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี สมเด็จเจ้าฟ้าฯ กรมพระศรีสวางควัฒน วรขัตติยราชนารี พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี กรมหมื่นสุทธนารีนาถ ไปพระราชทานเพลิงศพ ศาสตราจารย์ ดร.กัลย์ อิศรเสนา ณ อยุธยา ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
พระเจ้าสเน่ห์มิน
พระเจ้าสเน่ห์มิน (စနေမင်း, ; ประมาณ 1 เมษายน ค.ศ. 1673 – 22 สิงหาคม ค.ศ. 1714) เป็นพระมหากษัตริย์พม่าองค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์ตองอูครองราชย์ต่อจากพระเจ้ามังกะยอดินพระบิดาของพระองค์เมื่อ ค.ศ. 1698 ในรัชสมัยของพระองค์ประเทศพม่าได้มีขนาดเล็กลงมากบ้านเมืองอ่อนแอลงซึ่งมีผลทำให้ราชวงศ์ตองอูล่มสลายลง
เหรินหฺวัง
เหรินหฺวัง (人皇, Rénhuáng) เป็นกษัตริย์ในตำนานของจีนพระองค์ที่สาม หลังจากยุคของผานกู่ ตามบันทึกอี้เหวินเล่ย์จฺวี่ (藝文類聚) พระองค์เป็นราชาพระองค์ที่สามและพระองค์สุดท้ายในสามราชาของยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ บันทึกฉื่อจี้ ในส่วน"พงศาวดารสามราชา" กล่าวว่า เหรินหฺวังมีพี่น้องเก้าคน เหรินหฺวังได้แบ่งพื้นที่เป็นเก้าภูมิภาคโดยให้พี่น้องของตนไปปกครอง ราชวงศ์ของพวกเขาปกครองผ่าน 150 ชั่วอายุคนซึ่งรวมเป็นเวลา 45,600 ปี
ฉลองพระบาท
ฉลองพระบาทเชิงงอนเป็นสิ่งประจำองค์พระมหากษัตริย์ และเป็นหนึ่งในห้าของเบญจราชกกุธภัณฑ์ หรือรองเท้าของพระมหากษัตริย์ ที่ทำมาจากเกือกแก้ว ซึ่งหมายถึง ผืนแผ่นดินอันเป็นที่รองรับของเขาพระสุเมรุ และเป็นที่อยู่อาศัยของ อาณาประชาราษฎร์ทั่วทั้งแว่นแคว้น  ฉลองพระบาทเชิงงอนนี้ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นเป็นเครื่องราชกกุธภัณฑ์ ตามแบบประเพณีอินเดียโบราณ
เอมมานูแอล
เอมมานูแอล (Emmanuelle) เป็นนวนิยายอีโรติกโดยเอมมานูแอล อาร์ซอง ตีพิมพ์ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศสในปี ค.ศ. 1959 โดยไม่ระบุชื่อผู้เขียน และแปลเป็นภาษาอังกฤษในปี ค.ศ. 1971 กล่าวถึงประสบการณ์ทางเพศของผู้เขียนที่เป็นหญิงสาว เป็นภรรยาของวิศวกรชาวฝรั่งเศส ที่ทำงานอยู่ในกรุงเทพ  นวนิยายได้รับความนิยม และนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์หลายภาค และมีนวนิยายภาคต่อ เอมมานูแอล 2 ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1976
นวนิยายเรื่องนี้อ้างว่าเป็นอัตชีวประวัติที่เขียนโดย มารยาท กระแสสินธุ์ หรือ มารยาท โรเลต์-แอนเดรียน แต่บางแหล่งกล่าวว่าที่จริงแล้ว หลุยส์-ฌาคส์ โรเลต์-แอนเดรียน สามีของเธอเป็นผู้เขียน หรือทั้งคู่อาจร่วมกันเขียนก็ได้
ฟุตบอลทีมชาติคอโมโรส
ฟุตบอลทีมชาติคอโมโรส เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนของประเทศคอโมโรส อยู่ภายใต้การควบคุมของสหพันธ์ฟุตบอลคอโมโรส ซึ่งก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1979 ก่อนที่จะเข้าร่วมสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งแอฟริกาใน ค.ศ. 2003 และกลายเป็นสมาชิกฟีฟ่าใน ค.ศ. 2005 คอโมโรสผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของการแข่งขันรายการหลักครั้งแรกใน ค.ศ. 2021 โดยพวกเขาได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 หลังจากที่เสมอกับโตโก 0–0
ประวัติ
ในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2018 รอบคัดเลือกเมื่อเดือนตุลาคม ค.ศ. 2015 คอโมโรสสามารถผ่านรอบแรกได้เป็นครั้งแรกหลังจากที่เอาชนะเลโซโทด้วยกฎประตูทีมเยือน ผลงานของทีมเริ่มดีขึ้นหลังจากนั้น พวกเขาสามารถเปิดบ้านเอาชนะบอตสวานา, มอริเชียส และมาลาวีในรอบคัดเลือกของแอฟริกาคัพออฟเนชันส์
วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 คอโมโรสประเดิมการแข่งขันแอฟริกาคัพออฟเนชันส์ 2021 รอบคัดเลือกด้วยการบุกชนะโตโก นับเป็นชัยชนะเกมเยือนนัดแรกในการแข่งขันรอบคัดเลือกนี้ สุดท้ายแล้ว พวกเขาสามารถผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของรายการ นับเป็นการเข้าร่วมรายการแข่งขันหลักครั้งแรกนับตั้งแต่ที่พวกเขาเป็นสมาชิกฟีฟ่า
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน
มหาวิทยาลัยวอชิงตัน (University of Washington) หรือรู้จักในชื่อ ยูดับ (UW) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐในสหรัฐ ตั้งอยู่ที่รัฐวอชิงตัน เป็นมหาวิทยาลัยขนาดใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในบริเวณชายฝั่งตะวันตกของประเทศ มหาวิทยาลัยวอชิงตันมี 3 วิทยาเขต โดยวิทยาเขตที่ใหญ่ที่สุดอยู่ที่เมืองซีแอตเทิล และวิทยาเขตอื่นอยู่ที่เมืองทาโคมาและบอเทลล์
มหาวิทยาลัยก่อตั้งเมื่อ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1861
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีชื่อเสียงอย่างมากในด้านการแพทย์และการพยาบาล และในด้านอื่น ๆ เช่นวิศวกรรมศาสตร์ สถาปัตยกรรมศาสตร์ จากการจัดอันดับคุณภาพของมหาวิทยาลัยในปี ค.ศ. 2019 มหาวิทยาลัยวอชิงตันอยู่ในอันดับที่ 14 ของโลกโดย ARWU อันดับที่ 26 ของโลกในการจัดอันดับของ Times Higher Education และอันดับที่ 28 ของโลกจาก Times World Reputation Rankings ในขณะเดียวกันการจัดอันดับมหาวิทยาลัยโลกของ QS อยู่ในอันดับที่ 68 ของโลก
มหาวิทยาลัยวอชิงตันมีศิษย์เก่าและคณาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมาย รวมถึงผู้ได้รับรางวัลโนเบล และรางวัลพูลิตเซอร์เป็นจำนวนมาก
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์
มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ (University of Colorado at Denver) เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ที่เมือง เดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1912 หนึ่งในสองวิทยาเขตของมหาวิทยาลัยโคโลราโด คือ วิทยาเขตเดนเวอร์ และ วิทยาเขตโบลเดอร์ ในปี ค.ศ. 2005 มหาวิทยาลัยได้รวมเข้ากับ ศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพมหาวิทยาลัยโคโลราโด และได้เปลี่ยนชื่อเป็น มหาวิทยาลัยโคโลราโด เดนเวอร์ และศูนย์วิทยาศาสตร์สุขภาพ (University of Colorado at Denver and Health Sciences Center)
CU
CU, Cu หรือ cu สามารถหมายถึง
สโตน (หน่วยมวล)
สโตน (stone) สัญลักษณ์ st เป็นหน่วยวัดมวลและน้ำหนักในระบบอังกฤษ เคยเป็นที่นิยมใช้ในประเทศเครือจักรภพแห่งชาติ โดยใช้ในการวัปริมาณผลผลิตทางการเกษตร มีค่าเทียบเท่ากับ 14 ปอนด์ หรือประมาณ 6.35 กิโลกรัม
ตั้งแต่ ค.ศ. 1985 สหราชอาณาจักรได้ออกกฎหมายยกเลิกการใช้งานหน่วยวัดน้ำหนักนี้ในการพาณิชย์ แต่ในความเป็นจริงยังเป็นที่ใช้กันทั่วไปในประเทศอังกฤษและไอร์แลนด์ ในการระบุน้ำหนักร่างกาย โดยบุคคลที่มีน้ำหนัก 72 กิโลกรัม ในสหรัฐอเมริกาจะใช้ว่า "158 ปอนด์" และในสองประเทศดังกล่าวจะใช้ว่า "11 สโตน 4" หรือ "11 สโตน และ 4 ปอนด์"
ค่าพหูพจน์ของสโตน คือ สโตน (stone ไม่มีการเติม -s ต่อท้าย)
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ (พระนารายณ์ราชนิเวศน์)
พระที่นั่งสุทธาสวรรย์ โบราณสถานประเภทพระที่นั่ง ตั้งอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในของพระนารายณ์ราชนิเวศน์ สร้างโดยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เป็นพระที่นั่งขนาดเล็กทรงตึกแบบยุโรปเป็นที่ประทับส่วนพระองค์ของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชซึ่งช่วงปลายรัชกาลได้ประทับที่พระที่นั่งแห่งนี้จนเสด็จสวรรคต ฐานด้านหน้าพระที่นั่งมีท่อน้ำดินเผาขนาดเล็กฝังอยู่ สำหรับระบายน้ำที่ขังอยู่ออกจากพื้นที่พระที่นั่ง ทางด้านทิศเหนือของพระที่นั่งมีภูเขาทำเป็นน้ำตกจำลองก่อด้วยอิฐฉาบปูนลักษณะเป็นฐานกว้างยอดแหลมสูงลดหลั่นกันลงมาใต้ฐานยังคงมีท่อประปาดินเผาฝังอยู่ สันนิษฐานว่าคงเป็นท่อส่งน้ำเพื่อทำเป็นน้ำตกไหลจากยอดมาสู่แอ่งน้ำด้านล่าง
ซึ่ง นีกอลา แฌร์แวซ (Nicolas Gervaise) ชาวฝรั่งเศสได้บรรยายถึงลักษณะของพระที่นั่งสุทธาสวรรย์ไว้ว่า
เหลียงนา
เหลียงนา (梁妠; 116 — 150) ฐานันดรศักดิ์ว่า จักรพรรดินีชุนลี่ (順烈皇后) จักรพรรดินีสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกเป็นจักรพรรดินีของ จักรพรรดิฮั่นชุน ในเวลาต่อมาพระนางได้เป็น ผู้สำเร็จราชการ ให้กับพระโอรสของพระนาง จักรพรรดิฮั่นชง และจักรพรรดิที่ครองราชบัลลังก์ต่อมาอีก 2 พระองค์คือ จักรพรรดิฮั่นจื้อ และ จักรพรรดิฮั่นฮวน
Abietinaria
Abietinaria เป็นสกุลของไฮโดรซัวที่อยู่ในวงศ์ Sertulariidae สกุลนี้ได้รับการอธิบายทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกในปี พ.ศ. 2427 โดย กุสทัฟ ไฮน์ริช คีร์เชินเปาเออร์
สกุลนี้กระจายตัวอยู่ทั่วโลก
สปีชีส์
สปีชีส์ในสกุลได้แก่:
หินโคลน
หินโคลน (Mudstone) เป็นหินตะกอน (Sediment Rock) มีลักษณะ เนื้อละเอียด ประกอบด้วยทรายละเอียดและดินเหนียวปะปนกัน ซึ่งมีการเชื่อมประสานอนุภาคให้จับตัวกันแน่น มีขนาดอนุภาคน้อยกว่า 1/256 มิลลิเมตร  หรือ น้อยกว่า 0.063 มิลลิเมตร (mm) หรือเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.0025 นิ้ว (inch)
กระบวนการเกิด
เกิดจากการพัดพาตะกอนที่มีอนุภาคขนาดเล็กมาทับถมกันและมีจับตัวกันของอนุภาคขนาดเล็กเหล่านั้น
องค์ประกอบ
หินโคลนประกอบด้วย
บริเวณที่พบ
พบเกือบทุกจังหวัดในภาคกลางของประเทศไทย บริเวณที่เป็นแหล่งใหญ่ของหินโคลนก็คือ บริเวณ จังหวัดสระบุรี อยุธยา ลพบุรี สมุทรปราการ นนทบุรี และยังพบที่ จังหวัดเลย สงขลา ยะลา นครศรีธรรมราช กาญจนบุรี ภูเก็ต สุราษฎร์ธานี
ลีฟวะบอร์ด
เรือ Liveaboard (อ่านว่า ลีฟ-วะ-บอร์ด) เป็นเรือประเภทสำราญ-กีฬา ที่ให้บริการค้างแรมบนเรือ สำหรับนักท่องเที่ยวทางทะเล โดยเรือ Liveaboard จะประกอบไปด้วยห้องพักหลายๆห้อง พร้อมสิ่งอำนวยความสะดวก และบริการต่างๆ เช่นว่าบริการดำน้ำ บริการอาหาร เครื่องดื่ม พาเยี่ยมชม เกาะแก่งต่างๆ เรือ Liveaboard เป็นเสมือนโรงแรมบนเรือ
ระย่อมพินเก้
ระย่อมพินเก้  เป็นพืชในวงศ์ Apocynaceae เป็นไม้พุ่มใบเรียงเป็นวง จำนวนวงไม่เท่ากัน ดอกเกิดในซอกใบ เกิดที่ยอดมีสีขาวแกมเขียวขนาดเล็ก ผลแบบเมล็ดเดียวแข็ง สุกแล้วเป็นสีดำ พบในอเมริกากลาง อเมริกาใต้ หมู่เกาะเวสต์อินดีส ในบริเวณทุงหญ้าสะวันนา
โซล่า
โซล่า หรือ โซลา สามารถหมายถึง
ซุนเฉิง
ซุนเฉิง (Sun Cheng, เสียชีวิต ค.ศ. 132) ขันทีในราชสำนักสมัย ราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เขาเป็นขันทีที่มีความจงรักภักดีต่อราชวงศ์แต่ไม่ประสบความสำเร็จในการตอบโต้การทุจริต
องค์การบริหารส่วนตำบลสวี
องค์การบริหารส่วนตำบลสวี เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นประเภทองค์การบริหารส่วนตำบลที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของตำบลสวีและตำบลปากแพรก ในอำเภอสวี จังหวัดชุมพร เดิมได้รับการจัดตั้งเป็นสภาตำบลสวีใน พ.ศ. 2516 ต่อมาได้รับการจัดตั้งเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลสวีเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2539 ในเดือนธันวาคมปี พ.ศ. 2565 มีประชากรทั้งหมด 4,171 คน โดยแบ่งประชากรเป็นเขตตำบลสวี 2,787 คน และเขตตำบลปากแพรก 1,384 คน
ในวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 กระทรวงมหาดไทยให้ยุบสภาตำบลปากแพรก รวมเข้ากับพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลสวี เนื่องจากกระทรวงมหาดไทยดำเนินการประกาศยุบรวมสภาตำบลทั้งหมดและองค์การบริหารส่วนตำบลใดที่มีจำนวนประชากรไม่ถึงสองพันคน โดยให้รวมพื้นที่เข้ากับองค์การบริหารส่วนตำบลอื่น หรือหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นที่มีเขตติดต่อกันภายในเขตอำเภอเดียวกัน ทำให้องค์การบริหารส่วนตำบลสวีครอบคลุมพื้นที่ตำบลสวีและตำบลปากแพรกทั้งหมด
องค์การบริหารส่วนตำบลตั้งอยู่ข้างที่ว่าการอำเภอสวี และห่างจากศาลากลางจังหวัดชุมพรประมาณ 6.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 499 กิโลเมตรตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 41 และประมาณ 500.76 กิโลเมตรตามทางรถไฟสายใต้ที่สถานีรถไฟสวี มีพื้นที่รับผิดชอบทั้งหมด 55.93 ตารางกิโลเมตร หรือคิดเป็นพื้นที่ประมาณ 34,956.25 ไร่ เป็นที่ตั้งของวัดพระบรมธาตุสวี พระธาตุมีลักษณะเป็นเจดีย์ที่ได้รับอิทธิพลรูปแบบจากพระมหาธาตุเจดีย์ นครศรีธรรมราช จึงสันนิษฐานว่าน่าจะสร้างขึ้นในสมัยอยุธยา สูง 14.25 เมตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างด้านละ 8.50 เมตร มีซุ้มช้างและยักษ์ยืน มีบันไดทางขึ้นทางทิศตะวันออก ชั้นบนทำเป็นซุ้มพระล้อมรอบ ต่อด้วยเจดีย์ทรงระฆังประดับกระเบื้องโมเสกสีทอง และมีเจดีย์ขนาดเล็กประจำมุมทั้งสี่ ในช่วงเทศกาลสงกรานต์ มีการจัดงานแห่ผ้าห่มพระธาตุสวีทุกปี
SERPINA9
เซนเทอริน หรือ เซอร์ปิน เอ9 (Serpin A9, Centerin หรือ GCET1; SERPINA9) เป็นโปรตีนของมนุษย์ และเป็นโปรตีนสมาชิกลำดับที่ 9 ในเคลดเอของมหาวงศ์เซอร์ปิน (Serpin family B member 13) ถูกถอดรหัสได้โดยยีน SERPINA9 บนโครโมโซมคู่ที่ 14 (14q32.1)
หน้าที่
การแสดงออกของเซนเทอรินนั้นถูกจำกัดไว้เฉพาะที่ศูนย์กลางเจอร์มินอล (germinal center) ของเซลล์บี และเซลล์มะเร็งเม็ดเลือดขาว การทดลองในห้องปฏิบัติการพบว่าเซนเทอรินอาจจะออกฤทธิ์ยับยั้งการทำงานของโปรตีเอสชนิดคล้ายทริปซิน (trypsin-like proteases) ภายในศูนย์กลางเจอร์มินอลของเซลล์บี
พระเจ้าซอยุน
อตินคายา ซอยุน (အသင်္ခယာ စောယွမ်း,; บางทีสะกด Sawyun; c. 1299 – 5 กุมภาพันธ์ 1327) เป็นผู้ก่อตั้ง อาณาจักรซะไกง์ ของ พม่า เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ของ สีหตู พระองค์ได้ตั้งอาณาจักรคู่ขัดแแย้งขึ้นใน ค.ศ. 1315 หลังพระเจ้าสีหตูสถาปนา อูซะนาที่ 1 เป็น ทายาทผู้มีสิทธิโดยตรง พระเจ้าซอยุนประสบความสำเร็จในการต้านทัพเล็ก ๆ สองครั้ง จาก ปี้นยะ ในปี ค.ศ. 1317 ขณะที่พระเจ้าซอยุนยังคงภักดีต่อพระราชบิดา พระองค์เป็นกษัตริย์โดยพฤตินัยของพื้นที่ซึ่งคือ เขตซะไกง์ และ ตอนเหนือของ เขตมัณฑะเลย์ ในปัจจุบัน
หลังจากการสวรรคตของพระเจ้าสีหตู ซะไกง์ และ ปี้นยะ แยกกันอย่างเป็นทางการ พระเจ้าซอยุน สวรรคตในปี ค.ศ. 1327 มีพระราชบุตร 4 พระองค์ เป็นพระราชโอรส 3 พระองค์ และ พระราชธิดาหนึ่งพระองค์ พระราชโอรสทั้งหมดของพระองค์ได้เป็นกษัตริย์แห่งซะไกง์ พระราชธิดาพระองค์เดียวของพระองค์เป็นพระราชมารดาของ ตะโดมินพญา ผู้ก่อตั้ง อาณาจักรอังวะ
กิจเกษม แมคแฟดเดน
กิจเกษม แมคแฟดเดน เกิดเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2532 หนุ่มลูกครึ่ง ไทย-อังกฤษ เป็นศิลปินนักร้องอดีตสมาชิกวง B.O.Y
กิจเกษม คบหาดูใจกับ โฟกัส จีระกุล
ละครชุด หรือ ซีรีส์
ตอน Boy's Paradise แผนรักชุลมุนจับคุณผู้ชายมาให้ฟิน '' (/ช่อง) รับบทเป็น แอลเจ (L.J.)
พันธบัตรอัตราผลตอบแทนสูง
ในทางการเงิน ตราสารหนี้อัตราผลตอบแทนสูง (ตราสารหนี้ที่ไม่ใช่อันดับการลงทุน, ตราสารหนี้ที่มีอันดับเก็งกำไร หรือ ตราสารหนี้ขยะ) (Junk Bond หรือ Speculative Bond) เป็นตราสารหนี้ที่อยู่ในระดับต่ำกว่าระดับน่าลงทุน (คือ ตั้งแต่ระดับ BB+ ลงไป จนถึง D) ตราสารหนี้เหล่านี้มีความเสี่ยงสูงจากการผิดนัดชำระหนี้หรือสินเชื่อที่ไม่พึงประสงค์อื่น ๆ แต่ให้อัตราผลตอบแทนที่สูงกว่าตราสารหนี้ที่มีคุณภาพที่ดีเพื่อที่จะดึงดูดนักลงทุน โดยตราสารหนี้ที่มีอันดับเครดิตที่ต่ำมากเท่าไร ก็จะมีผลตอบแทนที่สูงขึ้นมากเท่านั้น
จักรพรรดิยูเรียกุ
สมเด็จพระจักรพรรดิยูเรียกุ (Emperor Yūryaku 雄略天皇 (Yūryaku-tennō)) เป็นจักรพรรดิในตำนานองค์ที่ 21 ของญี่ปุ่น ตามลำดับการสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ถูกจดจำในฐานะผู้อุปถัมภ์ การปลูกหม่อนเลี้ยงไหม
ไม่สามารถกำหนดวันที่แน่นอนให้กับพระชนมชีพหรือรัชสมัยของจักรพรรดิยูเรียกุนี้ได้ แต่ถือว่าพระองค์ครองสิริราชสมบัติตั้งแต่วันที่ 25 ธันวาคม ค.ศ. 456 ถึง 8 กันยายน ค.ศ. 479
อ้างอิง
418 479
การลวงเรื่องดวงจันทร์ครั้งใหญ่
ข่าวลวงเรื่องดวงจันทร์ (Great Moon Hoax) หมายถึงบทความจำนวนหกบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในนิวยอร์กซัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 1835 เกี่ยวกับการค้นพบสิ่งมีชีวิต และบ้างถึงขั้น รายงานว่าค้นพบอารยธรรมบนดวงจันทร์ การค้นพบดังกล่าวถูกคาดอย่างผิด ๆ ว่าน่าจะมาจากเซอร์จอห์น เฮอร์เชล ผู้อาจเป็นนักดาราศาสตร์ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดในสมัยนั้น
บทความดังกล่าวบรรยายสัตว์มหัศจรรย์บนดวงจันทร์ รวมทั้งไบซัน แพะ ยูนิคอร์น บีเวอร์สองเท้าไร้หาง และสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ (humanoid) ที่มีปีกเหมือนค้างคาว ผู้สร้างเทวสถาน นอกจากนี้ยังมีต้นไม้ มหาสมุทรและชายหาด การค้นพบเหล่านี้ถูกทึกทักว่าเป็นจริง โดย "กล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่ที่มีหลักการทำงานใหม่ทั้งหมด" ผู้ประพันธ์บทบรรยายดังกล่าวคาดว่าน่าจะเป็น ดร. แอนดรูว์ แกรนท์ (Andrew Grant) ผู้อธิบายว่าตนเองเป็นเพื่อนร่วมเดินทางและเลขานุการของเซอร์จอห์น เฮอร์เชล แต่เป็นการโกหก
ท้ายที่สุด ผู้ประพันธ์ประกาศว่า การสังเกตดังกล่าวสิ้นสุดลงเพราะกล้องโทรทรรศน์ถูกทำลาย ด้วยวิธีที่ดวงอาทิตย์ทำให้เลนส์ประพฤติเหมือนกับ "เลนส์รวมแสง" และทำให้เกิดไฟไหม้หอสังเกตการณ์