cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โยวี่
ในปี ค.ศ. 1971 เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพอากาศออสเตรเลีย ได้นำลูกเรือสำรวจพื้นที่บนยอดเขาเซนตินัล ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ ห่างไกลและไม่สามารถเข้าถึงได้ ทั้งหมดแปลกใจมากเมื่อได้พบกับรอยเท้าใหม่ ๆ ในโคลนมีขนาดใหญ่กว่ารอยเท้าของมนุษย์ในสถานที่ ๆ ไม่รู้จักแห่งนี้ การพบเห็นโยวี่ยังคงมีมาอย่างต่อเนื่องตลอดทศวรรษที่ 70 ในปี ค.ศ. 1976 นักท่องเที่ยวในรัฐนิวเซาท์เวลส์อ้างว่าเห็นโยวี่เพศเมียตัวหนึ่งกำลังเดินขึ้นภูเขา นอกจากนี้ในรัฐนิวเซาท์เวลส์ เบ็ตตี้ จี รายงานว่าพบสัตว์ขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยขนสีดำนอกบ้านของเธอในปี ค.ศ. 1977 หลังจากนั้นสักครู่รั้วบ้านของเธอก็ล้มลงและพบรอยเท้าขนาดใหญ่ล้อมรอบบริเวณบ้านเธอ  คนในเมืองโกลด์โคสต์ของสปริงค์บรูค กล่าวว่าเขาได้พบเห็นคนผิวดำที่มีขนดกในขณะที่เขากำลังตัดไม้อยู่ ซึ่งมันได้จ้องมองเขาและเขาก็จ้องมองมันเช่นกัน แต่เขารู้สึกกลัวขึ้นอย่างจับใจ จนมือชาไม่อาจยกขวานในมือขึ้นมาใช้เป็นอาวุธได้เลย
ในยุคปัจจุบัน มีพยานหลายคนที่อ้างว่าได้เคยพบเห็นโยวี่ บ้างว่า มันมีขนปกคลุมทั้งตัว และมีสิ่งที่แตกต่างไปจากบิ๊กฟุต คือ มีขนยาวที่บริเวณคางที่เหมือนเคราด้วย ขณะที่บางคนบอกว่า โยวี่ได้แอบดูเจ้าตัวขณะนอนหลับในบ้าน โดยมองผ่านทางกระจกหน้าต่าง เมื่อเช้าตื่นขึ้นมา จึงได้ออกสำรวจ พบว่าแพะของเขาที่เลี้ยงไว้ 8 ตัวหายไปทั้งหมด จึงออกตามหา และพบเป็นซากถูกแขวนอยู่บนต้นไม้สูงในภูเขาใกล้บ้าน โดยซากแพะถูกชำแหละส่วนท้องและถลกส่วนหัวออกมาด้วยเครื่องมือที่แหลมคม แต่ไม่พบร่องรอยของการกัดกิน เหมือนกับว่าเป็นสัญลักษณ์ให้เจ้าของมาพบเจอ จึงมีความเชื่อกันว่า โยวี่เป็นสัตว์ดุร้ายที่กินสัตว์อื่นเป็นอาหาร เช่น วอลลาบี หรือแพะ เป็นต้น
และมีการสันนิษฐานจากนักสืบสวนเรื่องเหนือธรรมชาติชาวออสเตรเลีย เร็ก กิลรอย ได้ทำการรวบรวมรายงานเกี่ยวกับโยวี่ได้ทั้งหมดราว 3,000 รายงาน กิลรอยสันนิษฐานว่าโยวี่อาจเป็นมนุษย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ชนิดหนึ่ง ที่อยู่ในสกุล Homo ก็เป็นได้
ทางรถไฟสายชุมทางทุ่งสง–กันตัง
ทางรถไฟสายชุมทางทุ่งสง–กันตัง หรือ ทางแยกกันตัง เป็นเส้นทางรถไฟสายหนึ่งที่แยกมาจากทางรถไฟสายใต้ (ธนบุรี–สุไหงโก-ลก) ที่สถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช มีปลายทางที่สถานีรถไฟกันตัง จังหวัดตรัง ปัจจุบันถือเป็นเส้นทางรถไฟเพียงสายเดียวของภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามัน
ประวัติ
มีการก่อสร้างทางรถไฟสายใต้ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2452 และเริ่มมีการสร้างสถานีรถไฟกันตัง (ขณะนั้นใช้ชื่อว่าสถานีรถไฟตรัง) เพื่ออำนวยความสะดวกในการก่อสร้างทางรถไฟสายใต้ จากนั้นจึงมีการสร้างท่าเรือกันตังสำหรับใช้ในการขนส่งเพราะติดชายฝั่งทะเลอันดามัน และสร้างโรงงานประกอบรถจักรและล้อเลื่อนสำหรับใช้ในการก่อสร้างทางรถไฟสายใต้ เบื้องต้นได้แบ่งการเดินรถออกเป็นสองช่วงคือสถานีรถไฟกันตัง–ห้วยยอด ระยะทาง 49 กิโลเมตร เปิดใช้งานครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2456   และจากสถานีรถไฟห้วยยอด–ชุมทางทุ่งสง ระยะทาง 44 กิโลเมตร เดินรถเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2456 รวมมีระยะทางทั้งหมด 92.802 กิโลเมตรเมื่อนับจากสถานีรถไฟชุมทางทุ่งสง ถือเป็นเส้นทางรถไฟที่เก่าแก่สายหนึ่ง
ทางรถไฟสายนี้มีสถานีปลายทางคือสถานีรถไฟตรัง ต่อมาได้มีการย้ายตัวเมืองไปที่ตำบลทับเที่ยง สถานีรถไฟตรังจึงเปลี่ยนชื่อเป็นสถานีรถไฟกันตัง ส่วนสถานีรถไฟทับเที่ยงซึ่งเป็นที่ตั้งของตัวเมืองใหม่ก็เปลี่ยนชื่อเป็นสถานีรถไฟตรังมาจนถึงปัจจุบัน ในอดีตบริเวณสถานีรถไฟกันตัง มีรางรถไฟอีก 500 เมตรมุ่งสู่ท่าเทียบเรือกันตัง จากการที่สถานีรถไฟกันตังตั้งอยู่ใกล้กับท่าเรือกันตัง จึงใช้สำหรับรับสินค้าจากต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากยุโรป เช่น ประเทศเยอรมนี, สหราชอาณาจักร, สหรัฐ และอินเดีย โดยมากเป็นวัสดุสำหรับก่อสร้างและล้อเลื่อนที่สั่งมาจากต่างประเทศ ทั้งนี้ท่าเรือกันตังมีการส่งต่อสินค้าอาทิ ยางพารา ไม้ยางพารา ยิปซัม และปูนซีเมนต์ไปยังท่าเรือปีนังเป็นสินค้าขาออกอย่างเดียว โดยสินค้าจะส่งต่อไปยังประเทศต่าง ๆ แต่ภายหลังรัฐบาลไทยหันไปนำเข้าสินค้าจากญี่ปุ่นแทนยุโรป ทำให้ท่าเรือกันตังซบเซาจนต้องยกเลิกกิจการขนส่งสินค้าจากท่าเรือกันตัง ปัจจุบันรางรถไฟที่มุ่งไปยังท่าเรือกันตังจึงถูกชาวบ้านรุกล้ำ
สิ่งที่พิเศษอย่างหนึ่งของทางรถไฟสายนี้คืออาคารของสถานีรถไฟกันตัง ที่ยังคงรูปแบบสถาปัตยกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมเหมือนตั้งแต่แรกสร้าง ตัวอาคารสร้างด้วยไม้ชั้นเดียวผสานอิทธิพลตะวันออกและตะวันตก หลังคาเป็นรูปปั้นหยาผสมหลังคาจั่ว ผนังมีสีเหลืองมัสตาร์ด ตัดกับสีน้ำตาลจากขอบหน้าต่าง ขอบประตู เสา และคาน จากความโดดเด่นดังกล่าวทำให้สถานีแห่งนี้ขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานโดยกรมศิลปากร
การเดินรถ
ขบวนรถที่บริการมีดังนี้
ขบวนรถเร็วที่ 167 กรุงเทพ-กันตัง
ขบวนรถเร็วที่ 168 กันตัง-กรุงเทพ
ขบวนรถด่วนที่ 83 กรุงเทพ-ตรัง
ขบวนรถด่วนที่ 84 ตรัง-กรุงเทพ
ดรีส แมร์เตินส์
ดรีส แมร์เตินส์ (Dries Mertens, ) เกิดเมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 1987 เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวเบลเยียมซึ่งปัจจุบันเล่นในตำแหน่งปีกให้กับสโมสรนาโปลีและทีมชาติเบลเยียม
ก่อนที่จะมาเล่นให้กับนาโปลี แมร์เตินส์เคยเล่นให้กับสโมสรต่าง ๆ ทั้งในเบลเยียมและเนเธอร์แลนด์ ได้แก่ กา.อา.อา. แค็นต์ (เกนต์), เอนดรัคต์อาลสต์, อาเคโอเฟเฟ อาเปิลโดร์น, ยูเทรกต์ และเปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน
คริสต์ทศวรรษ 1080
คริสต์ทศวรรษ 1080 เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1080 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1089 เป็นทศวรรษของศตวรรษที่ 11
อีริส มีเตอนาร์
อีริส มีเตอนาร์ (Iris Mittenaere; 25 มกราคม ค.ศ. 1993 – ) เป็นนางแบบและนางงามชาวฝรั่งเศสที่ครองตำแหน่งนางงามจักรวาล 2016 เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2017 ที่กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ โดยเธอเป็นนางงามจักรวาลคนที่ 2 ของประเทศฝรั่งเศส ต่อจากคริสตียาน มาร์แตลที่ได้รับเลือกให้เป็นนางงามจักรวาล 1953 ก่อนหน้านี้เธอได้รับตำแหน่งมิสฝรั่งเศส 2016 โดยเธอเป็นตัวเต็งในการแข่งขัน และในการประกวด Miss Universe 2016 เธอสามารถชนะใจกรรมการได้จากความร่าเริง ตลก และความเข้าถึงง่ายของเธอ
ชีวิตในวัยเด็ก
มีเตอนาร์เกิดที่เมืองลีล ประเทศฝรั่งเศส เธอเป็นลูกสาวของอีฟว์ มีเตอนาร์ (บิดา) เป็นศาสตราจารย์ด้านวิชาประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ และลอเรนซ์ ดรูอาร์ต (มารดา) เป็นครูและวิทยากร เธอมีพี่ชาย พี่สาวและน้องสาว พ่อแม่ของเธอหย่ากันเมื่อเธออายุได้ 3 ขวบ
มีเตอนาร์เข้าเรียนในสเตนโฟร์เดอซึ่งเธออาศัยอยู่กับแม่ของเธอ ในปี ค.ศ. 2011 เธอจบการศึกษาระดับมัธยมในสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ หลังจากจบการศึกษาเธอย้ายกลับไปที่ลีล เธอได้เข้าศึกษาในคณะทันตแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลีล 2 สุขภาพและกฎหมาย เธอตั้งใจที่จะเป็นศัลยแพทย์ทันตกรรมหลังจากจบการศึกษา
มิสฝรั่งเศส 2016
มีเตอนาร์เป็นตัวแทนของแคว้นนอร์-ปาดกาแลในการประกวดมิสฝรั่งเศส 2016 และเมื่อวันที่ 19 ธันวาคม ค.ศ. 2015 เธอได้ครองตำแหน่งมิสฝรั่งเศส 2016 โดยได้รับตำแหน่งจากกามีย์ แซร์ฟ มิสฝรั่งเศส 2015 ในลีล
นางงามจักรวาล 2016
มีเตอนาร์เป็นผู้ชนะในการประกวดนางงามจักรวาล 2016 เมื่อวันที่ 30 มกราคม ค.ศ. 2017 ในมอลล์ออฟเอเชียอะรีนา มะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ เธอเป็นนางงามจากประเทศฝรั่งเศสคนที่สองที่ได้รับตำแหน่งในรอบ 63 ปี ต่อจากคริสตียาน มาร์แตล เธอคือนางงามคนที่ 3 ของฝรั่งเศสที่ผ่านเข้ารอบ 5 คนสุดท้ายหลังจากฟลอรา โกกแรล ในปี ค.ศ. 2015 และคริสตียาน มาร์แตล ในปี ค.ศ. 1953 นอกจากนี้เธอยังเป็นนางงามจากทวีปยุโรปคนแรกที่คว้าตำแหน่งนางงามจักรวาล นับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1990 ต่อจากมูนา กรูดท์ ของประเทศนอร์เวย์
เอ็นเคส
เอ็นเคส (EnCase) เป็นชุดโปรแกรมนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัลโดยบริษัท Guidance Software ซอฟต์แวร์ดังกล่าวมาในหลายรูปแบบซึ่งออกแบบมาสำหรับการสืบหาพยานหลักฐาน ความมั่นคงไซเบอร์ และ e-discovery บริษัทดังกล่าวยังมีบริการอบรมและออกใบรับรอง
ข้อมูลที่ถูกดึงกลับขึ้นมาโดยซอฟต์แวร์ EnCase ถูกใช้ในศาลหลายแห่งทั่วโลก เช่นคดี BTK Killer
ความสามารถ
EnCase มีเครื่องมือหลายชนิดที่ใช้ในกระบวนการนิติวิทยาศาสตร์ดิจิทัล คือการได้มาซึ่งพยานหลักฐาน การวิเคราะห์ และการรายงาน ซอฟต์แวร์ดังกล่าวยังรองรับการเขียนโปรแกรมสคริปต์ ชื่อว่า EnScript ซึ่งมี API หลายอย่างเตรียมไว้ให้เพื่ออ่านเขียนโต้ตอบกับตัวหลักฐาน
EnCase Evidence File Format
EnCase มีความสามารถในการสร้างสำเนาสำหรับใช้ในทางนิติวิทยาศาสตร์ (forensic images) รูปแบบแฟ้มดังกล่าวจะถูกบีบอัด แนบด้วยข้อมูลคดีที่หัวแฟ้ม และประกอบด้วยสำเนาระดับบิตต่อบิตของสื่อที่ถูกทำสำเนา คั่นด้วยแฮช (MD5 หรือ SHA-1) ทุก ๆ ข้อมูลจำนวน 64K และที่ท้ายของแฟ้มจะถูกแนบด้วยแฮช MD5 ของดิสก์ทั้งลูกอีกที
การตรวจพยานหลักฐานในอุปกรณ์มือถือ
ใน EnCase V7 การวิเคราะห์โทรศัพท์มือถือสามารถทำได้ หลังจากติดตั้งซอฟต์แวร์บางตัวเพิ่มเติม
กัลปพฤกษ์เครือ
กัลปพฤกษ์เครือ หรือกำป้อขาว ผีเสื้อขาว เป็นพืชในสกุลใบต่างดอก วงศ์ Rubiaceae เป็นไม้พุ่มรอเลื้อย หูใบรูปใบหอก ใบเดี่ยว ค่อนข้างหนา ดอกช่อสีเหลือง โคนกลีบดอกเชื่อมติดกันเป็นหลอดเล็กๆปลายแยกเป็น 5 แฉก แฉกหนึ่งขยายใหญ่เป็นรูปช้อนสีขาว ผลกลม สีเขียวอ่อน กลีบเลี้ยงติดทนจนเป็นผล เมล็ดจำนวนมาก ออกดอกช่วงฤดูฝน พบครั้งแรกที่ดอยสุเทพ จังหวัดเชียงใหม่ โดยหมอคาร์ ชื่อสปีชีส์ตั้งเป็นเกียรติแก่หมอคาร์
พืชอวบน้ำ
พืชอวบน้ำ หรือ ไม้อวบน้ำ (Succulent plants หรือ succulents) เป็นพืชที่กักเก็บน้ำไว้ในราก ใบ หรือลำต้น ที่อวบ และนุ่ม ความอวบหรือความใหญ่นั้นขึ้นอยู่กับปริมาณของเนื้อเยื่อพาเรงไคมา (parenchyma) เช่น ในว่านหางจระเข้ (Aloe vera) การเก็บน้ำในลักษณะดังกล่าว ทำให้มันสามารถมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้ ในตอนกลางวัน สภาพที่อยู่ของมันมักจะร้อนจัด แต่ในตอนกลางคืนอากาศจะเย็นลง ทำให้พืชอวบน้ำเปิดปากใบ และคายคาร์บอนไดออกไซด์ และมีบ่อยครั้งที่น้ำค้างในตอนเช้ามืดช่วยให้พืชเหล่านี้มีชีวิตรอดได้ และด้วยการใช้ขนที่ยาว ซึ่งขึ้นคลุมทั่วพื้นผิวส่วนใหญ่ของมัน ทำให้พืชอวบน้ำบางชนิดสามารถดูดซับน้ำค้างเหล่านี้ได้
พืชอวบน้ำจำนวนมากมีไขเคลือบอยู่บนลำต้น และใบ ช่วยให้สามารถกักความชื้นเอาไว้ได้ นอกจากนี้การมีปริมาตรภายในสำหรับกักเก็บน้ำได้มาก แต่ทีพื้นที่ผิวน้อยที่สุด ก็มีส่วนสำคัญที่ช่วยป้อนกันมาสูญเสียน้ำได้ การสังเคราะห์ด้วยแสงแบบ CAM (Crassulacean acid metabolism) ยังเป็นวิธีการสงวนน้ำเอาไว้ ที่พบได้ทั่วไปในพืชอวบน้ำหลายชนิด
ความอวบน้ำของพืชเหล่านี้ยังมีผลมาจากวิวัฒนาการเบนเข้า (convergent evolution : วิวัฒนาการของพืชที่นำไปสู่ผลลัพธ์ท้ายสุดที่เหมือนกัน โดยไม่ได้มีจุดเริ่มต้นอย่างเดียวกัน) โดยไม่จำเป็นต้องบอกถึงความสัมพันธ์ในเชิงพันธุกรรมระหว่างกัน
ชนิดของพืชอวบน้ำพบได้ให้พืชหลายวงศ์ (มากกว่า 25 วงศ์พืช) ในบางวงศ์เช่น วงศ์ผักเบี้ยทะเล วงศ์กระบองเพชร และ วงศ์กุหลาบหิน พืชส่วนใหญ่ในวงศ์เป็นพืชอวบน้ำ แหล่งที่อยู่ของพืชจำพวกนี้คือในพื้นที่ที่มีอุณหภูมิสูงและปริมาณฝนน้อยอย่างเช่นทะเลทราย พืชอวบน้ำจึงปรับตัวให้มีความสามารถในการเจริญเติมโตได้ในสภาวะที่น้ำมีอย่างจำกัด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ตามคำนิยามพืชอวบน้ำคึอ "พืชทนแล้ง โดยที่ใบ ลำต้น หรือรากมีเนื้อมากกว่าปกติ จากการพัฒนาเนื้อเยื่อเพื่อกักเก็บน้ำ" และมีคำอธิบายอื่นที่ไม่รวมถึงส่วนของรากพืชตามคำนิยาม คือ "พืชที่มีลำต้นและ/หรือใบหนาอวบ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้" ความแตกต่างกันในการอธิบายนี้ส่งผลต่อความสัมพันธ์ระหว่างพืชอวบน้ำกับ "geophytes" ซึ่งเป็นพืชที่ปรับตัวให้อยู่รอดในฤดูที่ไม่เอื้ออำนวย โดยการพักตัวอยู่ในหัวหรือเหง้าใต้ดิน ซึ่งมักมีเนื้อมีเนื้อเยื่อกักเก็บน้ำ ดังนั้นหากคำนิยามรวมในส่วนของรากแล้วนั้น geophytes จำนวนมากจะถูกจัดประเภทเป็นพืชอวบน้ำ พืชที่ปรับตัวเข้ากับสภาวะแห้งแล้งอย่างพืชอวบน้ำเรียกว่า  xerophytes แต่อย่างไรก็ตามไม่ใช่ xerophytes ทุกชนิดจะเป็นพืชอวบน้ำ
มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ โอส & ดับเบิ้ล FEAT.สคัล MOVIE ไทเซน CORE
มาสค์ไรเดอร์ X มาสค์ไรเดอร์ โอซ์ & ดับเบิ้ล FEAT.สคัล MOVIE ไทเซน CORE (Kamen Raidā × Kamen Raidā Ōzu ando Daburu fīcharingu Sukaru: Mūbī Taisen Koa) เป็นภาพยนตร์ซีรีส์มาสค์ไรเดอร์ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี และ อิชิโนะโมะริ โปรดักชั่นส์ โดยได้นำซีรีส์ มาสค์ไรเดอร์ดับเบิ้ลและมาสค์ไรเดอร์โอซ์มาทำเป็นภาพยนตร์ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 18 ธันวาคม ค.ศ. 2010
มาสค์ไรเดอร์สคัลคริสตัล
มาสค์ไรเดอร์สคัลร่างไม่สมบูรณ์ โดยมีลักษณะต่างกันคือส่วนหัวจะไม่มีรอยหยักสีดำกลางหน้าผากและส่วนหัวมีลักษณะคล้ายคริสตัล
บาโยเน็ตตา
บาโยเนตต้า หรือ เบโยเน็ตตะ (Bayonetta, ベヨネッタ (Beyonetta)) เป็นวิดีโอเกมแนวแอกชันที่สร้างโดย แพลตตินัมเกมส์ (Platinum Games) ของฮิเดะกิ คะมิยะ ผู้สร้างเกม เดวิลเมย์คราย โดยมีเซก้าเป็นผู้จัดจำหน่าย วางจำหน่ายในระบบเพลย์สเตชัน 3 และเอกซ์บอกซ์ 360
คริสต์ทศวรรษ 1060
คริสต์ทศวรรษ 1060 เป็นทศวรรษที่เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1060 ถึง 31 ธันวาคม ค.ศ. 1069 เป็นทศวรรษของศตวรรษที่ 11
บาโยเน็ตตา
เนื้อเรื่อง
นานมาแล้ว มีเผ่าพันธุ์ชาวยุโรปสองกลุ่ม คือ แม่มดอัมบรา (Umbra Witch) ผู้พำนักแห่งความมืด และปราชญ์ลูเมน (Lumen Sage) ผู้ควบคุมแสงสว่าง คอยเฝ้าสังเกตความเป็นไปผ่านช่วงเวลาต่างๆ และคอยรักษาสมดุลในพลังของแต่ละฝ่ายไปพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม วันหนึ่ง สมดุลนั้นก็ถูกทำลาย เป็นจุดเริ่มต้นของการเกิดสงครามครั้งใหญ่ขี้นบนโลก จากนั้น เผ่าอัมบราก็ถูกลบหายไป เหลือเพียงแค่บาโยเนตต้า ผู้หลับใหลโดยสมบูรณ์ อยู่ใต้ก้นบึ้งอันมืดมิดและเหน็บหนาวของทะเลสาบเท่านั้น ที่สามารถหลบมาจากการต่อสู้ครั้งนั้นมาได้ ห้าร้อยปีผ่านพ้น เธอตื่นขึ้นมา และพบว่าตนเองได้สูญเสียความทรงจำ โดยที่มีเพียงสิ่งเดียวที่จำได้คือ "เธอเป็นแม่มด" ...เพื่อจะคืนความทรงจำที่เลือนหาย บาโยเนตต้าจึงจำเป็นต้องเข้าร่วมในสงครามการต่อสู้ครั้งใหม่ ของแสงสว่างและความมืดอีกครั้ง...
ตัวเกมอิงเรื่องจากความเชื่อของชาวคริสเตียนผสมกับวัฒนธรรมยุโรป ตัวอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัดคือชื่อบอสรองของเกมที่ตั้งชื่อตามคุณธรรมพื้นฐานสี่ประการของคริสเตียน ได้แก่ Iustitia (ความยุติธรรม) Fortitudo (ความอดทน) Sapienta (ความรอบคอบ) และ Temperantia (ความพอประมาณ)
การต่อสู้
ในเกมจะแบ่งออกเป็น 18 ตอน (Chapter) (ปฐมบท ตอนปกติ 16 ตอน และปัจฉิมบท) การต่อสู้ในแต่ละองก์จะแบ่งออกเป็นบท (Verse) โดยในการต่อสู้ตัวเอกสามารถใช้อาวุธที่มีหลากหลาย ทั้งอาวุธของตนเอง อาวุธของศัตรู หรือของสำคัญที่สามารถเปิดทางสู่พื้นที่ถัดไปก็ใช้เป็นอาวุธได้ นอกจากนี้ยังมีเวลามนต์ (Witch Time) เป็นระบบสำคัญในเกมนี้ ตัวเอกสามารถควบคุมเวลาให้ช้าลง ช่วยในสถานการณ์คับขันได้
การโจมตีมอนสเตอร์ปกตินั้นจะมีสิ่งพิเศษที่เรียกว่า การลงทัณฑ์ (Torture Attack) โดยการกดปุ่มตามที่ขึ้นระหว่างการต่อสู้ ตัวเอกก็สามารถใช้การลงทัณฑ์วิธีต่างๆ เช่น กิโยติน ม้าไม้ ช่วยกำจัดศัตรูได้ โดยวิธีการทรมานจะแตกต่างตามเทวดาแต่ละตัว นอกจากนี้ ในการต่อสู้กับบอสใหญ่แต่ละองก์ เมื่อพลังชีวิตของบอสใกล้หมด บาโยเนตต้าก็สามารถใช้ท่าสุดยอด (Climax) ที่เป็นการสร้างอสูรจากเส้นผมของเธอ เพื่อกำจัดศัตรูปิดท้าย
การตอบรับ
ด้วยตัวเกมมีฉากการฆ่าเทพและเทวดาซึ่งมีความรุนแรงมาก การสนทนาที่มีคำไม่สุภาพปรากฏ และภาพบางช่วงของตัวเอกที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือย เกมจึงได้เรตสำหรับผู้เล่นอายุ 17 ปีขึ้นไป อย่างไรก็ตามเกมในเวอร์ชัน เอกซ์บอกซ์ 360 ก็ได้คะแนน 40 เต็มจากนิตยสารแฟมิซือ เป็นเกมที่ 12
บินเดี่ยว
บินเดี่ยว เป็นภาพยนตร์ไทย ถ่ายทำด้วยฟิล์ม 35 มม. พากย์เสียงในฟิล์ม สร้างจากบทประพันธ์ของเศก ดุสิต เรื่องอินทรีแดง ออกฉายเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2520 กำกับการแสดงโดยวิน วินชัย นำแสดงโดย สิงหา สุริยง (แสดงเป็นอินทรีแดง) นัยนา ชีวานันท์ ไพโรจน์ ใจสิงห์ เมตตา รุ่งรัตน์ ล้อต๊อก และชูศรี มีสมมนต์ มีคำโปรยว่า "บู๊ระเบิด ฮาสะบั้น สนุกสุดยอด"
แกงปีศาจ
แกงปีศาจมาต้นกำเนิดจากแกงวินดาลูของชาวกัวในประเทศอินเดีย ซึ่งอดีตบริเวณดังกล่าวก็เป็นอาณานิคมของโปรตุเกสเช่นกัน โดยอาหารทั้งสองชนิดนี้ต่างมีน้ำส้มสายชูเป็นส่วนประกอบหลักเช่นเดียวกันซึ่งสืบทอดจากธรรมเนียมการทำอาหารของโปรตุเกส ถือเป็นอาหารลูกผสมที่รับเอาอิทธิพลพื้นถิ่นเอเชียอาคเนย์มาผสมกับอาหารตะวันตกของเจ้าอาณานิคมโปรตุเกส
แกงปีศาจมีวัตถุดิบ ได้แก่ เนื้อไก่, น้ำส้มสายชู, เมล็ดมัสตาร์ด, ถั่วเทียน, พริก, กระเทียม, ตะไคร้, ข่า, มันฝรั่ง, ขิง, หอมแดง, ผงขมิ้น, น้ำมันพืช เบื้องต้นนำพริก กระเทียม ตะไคร้ ข่า และถั่วเทียนมาตำเป็นพริกแกงเสียก่อน จากนั้นจึงตั้งกระทะเจียวหอมแดง ขิงฝอย และเมล็ดมัสตาร์ด เมื่อหอมดีแล้วจึงใส่พริกแกงที่ตำละเอียดแล้วลงไป จากนั้นใส่ผงขมิ้น พริกป่น น้ำตาล และเกลือเพื่อแต่งรส จากนั้นจึงใส่เนื้อไก่ และมันฝรั่งลงไป ก่อนแต่งรสด้วยน้ำส้มสายชูอีกครั้ง รอจนเนื้อไก่และมันฝรั่งสุกเป็นอันเสร็จ
ทั้งนี้ชื่อแกงปีศาจมาจากคำว่า Debal แปลว่าของเหลือ เพราะเป็นของที่เหลือจากมื้ออาหารในวันคริสตสมภพนั่นเอง ปัจจุบันแกงนี้ไม่ได้ทำจากของเหลืออีกต่อไป และกลายเป็นหนึงในรายการอาหารประจำบ้านของชาวยูเรเชีย ส่วนชื่อ Debal นั้นพ้องเสียงกับคำว่า Devil ซึ่งแปลว่าปีศาจ ด้วยเปรียบเปรยถึงความเผ็ดของแกง จึงมีผู้เรียกอาหารนี้เป็นภาษาอังกฤษว่าแกงปีศาจ (Devil's curry)
เซ็นทรัลเวิลด์ ออฟฟิสเศส
อาคารสำนักงาน เซ็นทรัลเวิลด์ ออฟฟิสเศส (centralwOrld Offices) คืออาคารสำนักงานที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเซ็นทรัล ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 โดยปรับปรุงจากโครงสร้างอาคารสำนักงานเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์เดิม ที่ผู้พัฒนาเก่าคือ บริษัท วังเพชรบูรณ์ จำกัด ก่อสร้างไม่แล้วเสร็จตามกำหนด อาคารดังกล่าวมีความสูง 46 ชั้น พื้นที่กว่า 80,000 ตารางเมตร เป็นพื้นที่ว่างสำหรับเช่าเป็นสำนักงาน มีสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ และเชื่อมต่อกับศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์โดยตรง รอบข้างประกอบด้วยศูนย์การค้าหลายแห่ง และศูนย์ประชุมพื้นที่กว่า 16,000 ตารางเมตร
อาคารดังกล่าวเป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่ บริษัท เซ็นทรัลพัฒนา จำกัด (มหาชน) แอปเปิล ประเทศไทย ซิสโก ประเทศไทย และบริษัทข้ามชาติอีกหลายแห่ง รวมถึงกลุ่มธนาคารมาลายัน(เมย์แบงก์) (โดยมีบริษัท หลักทรัพย์ เมย์แบงก์ กิมเอ็ง (ประเทศไทย) จำกัด (มหาชน) เป็นหนึ่งในบริษัทในกลุ่ม)
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 1
อเมริกันไอดอล ฤดูกาลที่ 1 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2545 โดยมีชื่อรายการเต็มๆว่า American Idol: The Search for a Superstar และออกอากาศตอนสุดท้ายในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2545 ผู้ชนะของฤดูกาลนี้ได้แก่ เคลลี คลาร์กสัน พีธีกรประจำซีซั่นนี้ได้แก่ ไรอัน ซีเครสท์ และ ไบรอัน ดังเคิลแมน
รอบคัดเลือก
รอบคัดเลือกนั้นถูกจัดขึ้นในเมืองต่างๆ ได้แก่ นครนิวยอร์ก, ลอสแอนเจลิส, ชิคาโก, แดลลัส, ไมแอมี, แอตแลนตา และ ซีแอตเทิล ในช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม, โดยมีผู้ที่สนใจเข้าร่วมคัดเลือกประมาณ 10,000 คน
สัปดาห์ฮอลลีวูด
รอบสัปดาห์ฮอลลีวูดนั้นจัดขึ้นที่ พาซาดีนา ซีวิค เซ็นเตอร์ โดยผู้เข้ารอบทั้ง 121 คนจะต้องแข่งขันกันอีกครั้งเพื่อเข้าสู่รอบสุดท้าย โดยผู้เข้าแข่งขันจะถูกจัดเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 9-10 คนให้ขึ้นบนเวที แต่จะแสดงเป็นรายบุคคล เมื่อแสดงจนครบ ผู้เข้าแข่งขันคนใดที่กรรมการไม่ประทับใจจะถูกคัดออกจากกลุ่ม เมื่อครบทุกกลุ่มผลปรากฏว่า มีผู้ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 65 คน เข้าสู่รอบต่อไป ในคืนนั้นผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมดจะต้องฝึกซ้อมเพลงที่ตัวเองจะใช้ในการแข่งขันสำหรับวันพรุ่งนี้ โดยจะแสดงเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 3 คน ผู้เข้าประกวดฝ่ายหญิงและฝ่ายชายนั้นจะแยกกัน เพื่อฝึกซ้อมและรับคำแนะนำเพื่อแก้ไขเพลงของตัวเอง จนในที่สุดก็ได้ผู้ผ่านเข้ารอบ 45 คนที่จะแข่งขันกันเพื่อคัดเลือกต่อไป
ในการคัดเลือกรอบสุดท้าย ผู้ผ่านเข้ารอบทั้ง 45 คนจะต้องร้องเพลงรายบุคคลเป็นรอบสุดท้าย โดยจะมีผู้ที่ผ่านเข้ารอบเพียง 30 คนเท่านั้นที่จะผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศต่อไป
รอบเซมิไฟนอล
ผู้ผ่านเข้ารอบทั้ง 30 คนจะต้องแข่งขันกันเพื่อที่จะได้เป็นผู้เข้ารอบสุดท้าย
รอบพิเศษ
หลังจากที่ได้ผู้เข้ารอบสุดท้าย 9 คนแล้ว, 5 จาก 21 คนที่เหลือ ได้รับโอกาสพิเศษจากกรรมการให้แข่งขันในรอบพิเศษ โดยเป็นการให้โอกาสครั้งสุดท้าย และเมื่อแสดงจบครบทั้ง 5 คนแล้ว กรรมการจะเลือกเพียงคนเดียว เพื่อเข้ารอบสู่การเป็น 10 คนสุดท้าย
รอบสุดท้าย
การแข่งขันในรอบสุดท้ายนั้นเป็นการแสดงสด ต่อผู้ชมทั้งในห้องส่งและทางบ้าน ในรอบสุดท้ายนั้นจะมีการแข่งขันทั้งหมด 8 สัปดาห์ โดยในแต่ละสัปดาห์ ผู้เข้าแข่งขันจะต้องร้องเพลงที่ได้รับ หรือเลือกเพลงจากหัวข้อที่กำหนดในแต่ละสัปดาห์ ในช่วงสัปดาห์แรกๆนั้นผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 1 เพลง จนเข้าสู่ช่วง 4 สัปดาห์สุดท้าย ผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 2 เพลง และในสัปดาห์สุดท้าย ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 2 คนที่เหลือจะต้องร้องคนละ 3 เพลง
ผลการโหวตจากประชาชนนั้นจะเป็นตัวตัดสิน ซึ่งจะประกาศในคืนหลังจากคืนการแสดง ผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนน้อยที่สุด 2 หรือ 3 อันดับท้าย จะถูกเรียกชื่อปากเหว 3 คน หรือ ปากเหว 2 คน และจะมีผู้เข้าแข่งขันที่มีคะแนนโหวตน้อยที่สุดในสัปดาห์นั้นที่จะถูกคัดออก
สำหรับการแข่งขันในสัปดาห์สุดท้ายนั้นเป็นการแข่งขันกันระหว่าง เคลลี คลาร์กสัน กับ จัสติน กัวรินี และท้ายที่สุด เคลลี่ คลาร์กสัน ก็ได้เป็นผู้ชนะการแข่งขันในครั้งนี้ โดยมีคะแนนโหวตคิดเป็น 58% จากจำนวนโหวตทั้งหมดถึง 15.5 ล้านโหวต โดยรวมแล้วในฤดูกาลนี้มีจำนวนโหวตตลอดทั้งฤดูกาลถึง 110 ล้านโหวต
4 คนสุดท้าย – เพลงในยุค 1980/1990s
ผู้เข้าแข่งขันจะร้องคนละ 2 เพลง
3 คนสุดท้าย – เพลงที่ผู้เข้าแข่งขันเลือกเอง & เพลงที่กรรมการเลือก
ผู้แข่งขันจะต้องร้องคนละ 2 เพลง
2 คนสุดท้าย – รอบชิงชนะเลิศ
ผู้เข้าแข่งขันจะต้องร้องคนละ 3 เพลง
ฮัลเลอ (ซาเลอ)
ฮัลเลอ (ซาเลอ) (Halle (Saale)) เป็นนครตั้งอยู่ตอนใต้ของประเทศเยอรมนี ในรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ ฮัลเลอเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจและการศึกษาทางตอนกลาง-ตะวันออกของเยอรมนี เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยฮัลเลอ-วิทเทนแบร์ก มหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดในรัฐซัคเซิน-อันฮัลท์ และเป็นหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดของเยอรมนี
เมืองพี่น้อง
ฮัลเลอเป็นเมืองพี่น้องกับเมืองดังนี้:
ซาราบะ มาสค์ไรเดอร์เดนโอ ไฟนอล เค้าท์ดาวน์
ซาราบะ คาเมนไรเดอร์เดนโอ ไฟนอล เค้าท์ดาวน์ (ญี่ปุ่น: 劇場版 さらば仮面ライダー電王 ファイナル・カウントダウン Gekijōban Saraba Kamen Raidā Den'ō Fainaru Kauntodaun?, Farewell, Masked Rider Den-O The Movie: Final Countdown) เป็นภาพยบนตร์จากซีรีส์มาสค์ไรเดอร์เดนโอเรื่องที่ 3 และเป็นเรื่องสุดท้ายที่ซาโต ทาเครุผู้ที่รับบทโนางามิ เรียวทาโร่มารับบทซีรีส์นี้ ออกฉายทางโรงภาพยนตร์ในปะรเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ. 2008
การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน
การถ่ายภาพแบบแอลบูเมน (albumen print) ได้รับการเผยแพร่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1847 โดย Louis Désiré Blanquart-Evrard และเป็นวิธีถ่ายภาพทางการค้าครั้งแรก ที่ตีพิมพ์ลงในกระดาษ ในลักษณะเนกาทีฟ โดยใช้แอลบูเมนที่พบได้ในไข่ขาวผสมเข้ากับสารเคมีบนกระดาษ จนภาพจัดเจนขึ้นเป็นภาพโพซิทีฟ วิธีนี้ใช้กันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1855 จนถึงเปลี่ยนศตวรรษที่ 20 โดยมีจุดสูงสุดระหว่างปี ค.ศ. 1860-90 จนช่วงกลางศตวรรษที่ 19 วิธีถ่ายภาพแบบการ์ตเดอวีซิตได้รับความนิยมกว่าวิธีแบบแอลบูเมน
โซเง็ง คาโต
โซเง็ง คาโต เคยเป็นที่คาดกันว่าเป็นชาวโตเกียวที่มีอายุมากที่สุดจนกระทั่งเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เมื่อร่างของเขาถูกพบว่าเสียชีวิตมาตั้งแต่ ค.ศ. 1978 รวมอายุได้ 79 ปี และครอบครัวของเขาต่างไม่เคยประกาศการเสียชีวิตของเขาเลยเพื่อพยายามที่จะรักษาสถิติดังกล่าว ครอบครัวของเขาได้บอกปัดความพยายามของเจ้าหน้าที่เขตที่ต้องการเข้าพบคาโตในการเตรียมการสำหรับวันให้ความเคารพต่อผู้สูงอายุที่จะถูกจัดขึ้นในปีนี้ โดยอ้างสาเหตุต่าง ๆ เช่นว่าเขากำลังอยู่ใน "สภาพผักเรื้อรัง" เพื่อบำเพ็ญเพียรตามพิธีกรรมของโชกูชิมบัตสึ สาเหตุการเสียชีวิตยังไม่ได้รับการตรวจสอบเนื่องจากสภาพร่างกายของคาโต
การค้นพบร่างของคาโตทำให้เกิดการสืบสวนทางอาญาต่อครอบครัวของเขาด้วยข้อหาฉ้อฉล ซึ่งอาจได้รับประโยชน์จากเงินบำนาญ 9.5 ล้านเยนซึ่งจ่ายให้แก่คาโต และนำไปสู่การค้นหาผู้ที่มีอายุตั้งแต่ร้อยปีขึ้นไปคนอื่น ๆ ที่ไม่มีการบันทึกไว้เนื่องจากการจัดเก็บบันทึกที่บกพร่องของเจ้าหน้าที่ การศึกษาที่ตามมาหลังการค้นพบร่างของคาโตพบว่า ตำรวจไม่ทราบเลยว่ามีผู้สูงอายุเกินหนึ่งร้อยปีกว่า 234,354 คนยังมีชีวิตอยู่ การจัดเก็บบันทึกที่บกพร่องได้รับการประณามจากหลายฝ่าย ซึ่งเจ้าหน้าที่ทางการได้ออกมายอมรับ
เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง โรจนกุล)
เจ้าพระยาพิษณุโลก (พ.ศ. 2262 – พ.ศ. 2311) เดิมชื่อ เรือง หรือ บุญเรือง    เป็นเจ้าพระยามหานครผู้ครองหัวเมืองชั้นเอก ผู้สำเร็จราชการเมืองพระพิษณุโลก  ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ และเป็นผู้ตั้งชุมนุมเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) หลังจากเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง มีราชทินนามขุนนางตามที่ปรากฏในทำเนียบพระไอยการตำแหน่งนาพลเรือน นาทหาร หัวเมือง พ.ศ. 1998 ว่า เจ้าพระยาสุรสีห์พิศณุวาธิราช ชาติพัทยาธิเบศวราธิบดี อภัยพิริยบรากรมภาหุ เจ้าเมืองพิษณุโลกเอกอุ หรือเจ้าเมืองขุนนางระดับ นา 10000 เอกอุ   (ศักดินา 10000 ชั้นสูงสุด) และเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เป็นต้นสกุล โรจนกุล
ชาติกำเนิด
เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เดิมเป็นชาวกรุงศรีอยุธยา เป็นนายทหารผู้มีฝีมือคนหนึ่งมีชื่อเสียงมานาน มีเชื้อสายเป็นเจ้าราชนิกูล ผู้หนึ่งในราชวงศ์บ้านพลูหลวงของสมเด็จพระเพทราชา ซึ่งเชาวน์ รูปเทวินทร์ กล่าวสอดคล้องกับ ธรรมเนียบตระกูลสังเขปครั้งกรุงเก่า ของหลวงลิขิตปรีชา (คุ้ม) บันทึกไว้ว่า "จ้าวพระพิศณุโลกย์เรืองสืบสายจ้าวราชนิกุญผู้เปนพระหลานเธอแผ่นดินพระมหาบุรุษ"  ซึ่งพระราชนัดดา (หลาน) หรือราชภาคิไนยของสมเด็จพระเพทราชา มีนามว่า เจ้าพระพิไชยสุรินทร์  ปรากฏในพระราชพงศาวดารหลายฉบับ     เดิมเป็นนายกรินท์คชประสิทธิ์ ทรงบาศซ้าย ในกรมพระคชบาล (กรมช้าง) ตั้งแต่รัชกาลสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ต่อมาได้รับสถาปนาเป็น กรมหมื่นอินทรภักดี ในรัชกาลสมเด็จพระที่นั่งท้ายสระ
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงสันนิษฐานว่า เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) อาจเกี่ยวดองกับพระบรมวงศานุวงศ์ของราชวงศ์บ้านพลูหลวงในฐานะเครือญาติอย่างใดอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ยังเคยช่วยเจ้าฟ้าจีดเสด็จหนีจากการต้องโทษในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
ครอบครัว
เจ้าพระยาพิศณุโลก (เรือง) มีภรรยาเอก มีนามว่า จึงเชียง ปรากฏความว่า "...ขณะนั้นจึงเชียง ภรรยาเจ้าพระยาพิษณุโลกหนีลงเรือน้อยกับพรรคพวกบ่าวไพร่ขึ้นไป ณ เมือง สุโขทัย..."   ชาวไทยเชื้อสายจีนตระกูลเฉินย่านบ้านประตูจีนในกรุงศรีอยุธยา ต่อมาได้เป็น ท่านผู้หญิงเชียง  (หรือท่านผู้หญิงจึงเชียง) บิดาชื่อ หม่อมพัด เป็นเชื้อพระวงศ์ ถึงแก่กรรมเมื่อปลายรัชกาลพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ  ส่วนนามมารดา และบุตรหลานของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ไม่มีหลักฐานใดปรากฏแน่ชัด ส่วนมารดาเสียชีวิตที่เมืองพิษณุโลกก่อนที่จะเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สอง น้องชายของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) รับราชการเป็นที่ พระยาไชยบูรณ์ (จัน)  ตำแหน่งพระปลัดเมืองพระพิษณุโลก
รับราชการ
เจ้าพระยาพิศณุโลก (เรือง) เริ่มรับราชการตั้งแต่วัยเยาว์ในรัชสมัยสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 (พระเจ้าท้ายสระ) แต่ไม่ปรากฏตำแหน่งใด กรมใด ส่วนในช่วงรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศปรากฏว่าเคยรับราชการอยู่ด้วยกันกับหลวงพินิจอักษร (ทองดี) (พระราชบิดาของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช) ฝ่ายอาลักษณ์ กรมมหาดไทย ในกรุงศรีอยุธยาและเป็นสหายที่สนิทสนมกันตั้งแต่นั้นมา   ต่อมาได้รับความไว้วางพระทัยจากพระมหากษัตริย์ของราชวงศ์บ้านพลูหลวงให้เป็นผู้สำเร็จราชการเมืองพระพิษณุโลกตั้งแต่รัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ  และทำนองจะเคยเป็นผู้บังคับบัญชาของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีครั้งยังเป็นหลวงยกกระบัตร เมืองตาก มาแต่ก่อน
เมื่อ พ.ศ. 2276–2297 รัชกาลสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ โปรดให้ประชุมชําระกฎหมาย พระสมุด กฎ ๓๖ ข้อ (หรือ กฎสามสิบหกข้อ)  ฝ่ายลูกขุน ณ ศาลามี 9 ท่าน โดยเจ้าพระยาสุรศรี  เป็นประธานฝ่ายลูกขุน  และมีเจ้าพระยาชำนาญบริรักษ์ (อู่) พระยากลาโหม พระยาธรรม พระยาพลเทพ พระราชภักดี พระยายมราช พระกำแพง และจมื่นเสมอใจราช ตามลำดับ ส่วนฝ่ายลูกขุน ณ ศาลาหลวงมี 7 ท่าน เช่น พระราชครูพระครูพิเชฐ พระจักรปาณี พระธรรมสาสตร์ พระเกษม ขุนหลวงพระไกรสี ขุนราชพินิจไจย และขุนศรีธรรมราช รวมทั้งสิ้น 16 ท่าน ปรึกษาพร้อมชำระกฎหมายครั้งนี้
เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา มีความสามารถในการรบจึงมีผู้นิยมนับถือกันมาก ช่วงการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองเมื่อคราวรบพม่าก็ปรากฏว่ามีฝีมือเข้มแข็งไม่แพ้พม่าจึงรักษาเมืองพิษณุโลกไว้ได้  หลังกรุงศรีอยุธยาเสียให้แก่พม่าครั้นไม่มีพระมหากษัตริย์ปกครองกรุงศรีอยุธยาแล้ว เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงทำพิธีบรมราชาภิเษกตั้งตนขึ้นเป็นกษัตริย์  เป็น พระเจ้าพิศณุโลก (เรือง)    ครองเมืองพิษณุโลกซึ่งเป็นนามตำแหน่งผู้ครองเมืองประเทศราช    พระเจ้าพิศณุโลก (เรือง) ครองราชสมบัติได้ 6 เดือนหรืออาจมากกว่านั้น ก็เสด็จสวรรคตด้วยโรคฝีระลอกในคอ (หรือไข้พิศม์) (บ้างใช้คำว่า "ทิวงคต"  หรือ "พิราลัย") ที่พระราชวังจันทน์ เมื่อราวเดือน 11 พ.ศ. 2311 สิริพระชนมายุ 49 พรรษา (ดูเพิ่ม: สังคีติยวงศ์ หน้า 407) หรือ 52 พรรษา (ดูเพิ่ม: ต้นวงศ์ตระกูลพะญาศรีสหเทพชื่อทองเพ็ง หน้า (ฐิ) ) พระยาไชยบูรณ์ (จัน) น้องชายซึ่งมีตำแหน่งพระมหาอุปราช จึงได้ขึ้นครองเมืองแทนแต่ไม่ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์
เมื่อครั้งเมืองพิษณุโลกแตกจากการรุกรานของชุมนุมเจ้าพระฝาง สันนิษฐานว่าท่านผู้หญิงเชียงและบุตรหลานของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) อาจหนีเข้าไปรวมกับสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี
กิตติศัพท์
หนังสือ พระแสงราชศัสตรา โดย กระทรวงมหาดไทย กล่าวถึงเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ความว่า :- "'เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เป็นแม่ทัพที่มีฝีมือเข้มแข็งเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยมาก เป็นข้าราชการภูมิภาคผู้เดียวที่มีศักดิ์และอำนาจเหนือข้าราชการหัวเมืองอื่น ๆ ที่คุมทัพเข้ามาช่วยป้องกันกรุง... ...ในบรรดาแม่ทัพนายกองที่เป็นข้าราชการหัวเมืองแล้ว เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) มีฐานันดรศักดิ์สูงกว่าทุกคน เพราะเป็นผู้ครองเมืองพิษณุโลก ซึ่งเป็นศูนย์การปกครองของหัวเมืองเหนือทั้งหมด ปรากฏว่าในระหว่างป้องกันกรุงศรีอยุธยาคราวนั้น เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ได้ทำการต่อสู้พม่าอย่างเข้มแข็งมาก จนได้รับแต่งตั้งให้บัญชาการกองทัพที่ตั้งต่อสู้อยู่นอกกำแพงพระนคร... ...ต่อมาภายหลังทางกรุงสืบทราบว่าพม่ายกทัพมาตีหัวเมืองฝ่ายเหนือ ยกล่วงล้ำมาถึงเมืองสุโขทัย คืบหน้าจะเข้ามายึดเมืองพิษณุโลกเป็นที่มั่นอย่างเช่นที่เคยทำในสมัยเสียกรุงครั้งแรก... ...ทางฝ่ายราชสำนักเห็นว่าถ้าปล่อยให้พม่ายึดเมืองพิษณุโลกตั้งมั่นเป็นฐานทัพอีกแห่งทางเมืองเหนือได้ กรุงศรีอยุธยาจะเป็นอันตรายแน่นอนเหมือนเมื่อสองร้อยปีก่อน... ...ถ้าหากได้บุคคลที่มีความสามารถ เช่น เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ไปควบคุมบังคับบัญชาแล้วอาจป้องกันทัพพม่า หรือตีทัพพม่าให้แตกพ่ายไปได้... ...เข้าใจว่า เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เป็นข้าราชการที่ดีที่สุดคนหนึ่งในสมัยนั้น... ...เมื่อยามเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) สถาปนาเป็นกษัตริย์ในเวลาต่อมา ก็บุญน้อยหรือกรรมตามทัน ถึงแก่พิราลัยไปเสียก่อน จึงมิได้รื้อฟื้นกันขึ้นมาพิจารณาว่า การกระทำในครั้งนั้นเป็นการสมควรหรือไม่ และผิดถูกเพียงใด'"
บรรดาศักดิ์
เจ้าพระยาสุรสีห์ ฯ นั้นเป็นราชทินนามประจำเจ้าเมืองพิษณุโลกในสมัยกรุงศรีอยุธยาจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ สำหรับขุนนางบรรดาศักดิ์ชั้นเจ้าพระยา และพระญาติพระวงศ์ที่ครองหัวเมืองพิษณุโลก
หมายเหตุ:
2) เจ้าเมืองพิษณุโลกทำพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาร่วมกับสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ
เครื่องราชอิสริยยศ
เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ได้รับพระราชทานเครื่องยศอย่างเจ้าต่างกรม ตามทำเนียบศักดินาหัวเมืองเจ้าเมืองพิษณุโลกและเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช รวมถึงมีตำรวจสำหรับแห่อย่างเจ้า ที่ปรากฏในกฏมณเฑียรบาล ตำแหน่งพระยาหัวเมือง กินเมืองทั้ง 4 ฝ่าย (จตุสดมภ์) ดังนี้
ภูมิหลัง
เมื่อ พ.ศ. 2302 ในรัชสมัยสมเด็จพระที่นั่งสุริยาศน์อัมรินทร์ (พระเจ้าเอกทัศ) เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร (เจ้าฟ้าดอกเดื่อ) ได้เพียง 1 ปี เกิดสงครามพระเจ้าอลองพญาอันเนื่องมาจากความขัดแย้งทางทหารระหว่างราชวงศ์คองบองของพม่ากับอาณาจักรอยุธยาสมัยราชวงศ์บ้านพลูหลวง สงครามเริ่มต้นขึ้นราวเดือนธันวาคม ฝ่ายพม่าหมายจะยกทัพมารุกรานอาณาจักรอยุธยา และนำไปสู่การเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในปี พ.ศ. 2310
ยกทัพขับไล่พม่า
เมื่อ พ.ศ. 2305 พระเจ้ามังลอก แต่งทัพหลวงเข้าตีเมืองเชียงใหม่เพื่อลงพระราชอาญาในข้อหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ครั้นทัพหลวงมาถึง พระเจ้าจันทร์ เจ้าผู้ครองเมืองเชียงใหม่ กรุงศรีอยุธยาในขณะนั้น ทรงแต่งหนังสือมาถวายพระเจ้าเอกทัศพร้อมด้วยเครื่องราชบรรณาการ มีพระประสงค์ให้เชียงใหม่เป็นเมืองออกของอยุธยา และขอกำลังทหารไปรักษาเมืองใหม่ พระเจ้าเอกทัศจึงตรัสสั่งให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เกณฑ์ทัพพลหัวเมืองเหนือจำนวน 5,000 นาย ยกไปช่วยเมืองเชียงใหม่ แต่ทัพเจ้าพระยาพิษณุโลกไปได้ถึงบ้านระแหงนั้นจึงได้ทราบข่าวว่าฝ่ายพม่าล้อมเมืองเชียงใหม่แล้วแต่ฝ่ายเชียงใหม่มีกำลังไม่แข็งกล้านักจึงเสียเมืองให้แก่ฝ่ายพม่าไป โดยมีเนเมียวสีหบดีอยู่รักษาเมืองเชียงใหม่ และให้พญาอภัยคามินีขึ้นเป็นเจ้าเมืองเชียงใหม่แทน ปรากฏใน พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ความว่า :-
"ฝ่ายพญาจันท์เมืองเชียงใหม่ จึ่งให้มีศุภอักษรลงมาขอพึ่งพระบรมโพธิสมภาร จะฃอกองทับขึ้นไปช่วยป้องกันพม่าข้าศึก สมุหนายกกราบบังคมทูล จึ่งทรงพระกรุณาดำหรัดสั่งให้เกนกองทับหัวเมืองฝ่ายเหนือเปนคน ๕๐๐๐ โปรดให้เจ้าพญาสุรศรีเจ้าเมืองพระพิศณุโลกเปนแม่ทับ ยกไปถึงตำบลบ้านระแหง ได้ข่าวว่าเมืองเชียงใหม่เสียกับพม่าแล้ว ก็บอกลงมาให้กราบบังคมทูลให้ทราบ จึ่งโปรดให้สมุหนายกมีตราขึ้นไปให้หากองทับกลับ"
ในปีถัดมาในระหว่างที่พระเจ้ามังลอกทรงวุ่นกับพระภาระอยู่นั้นก็เสด็จสวรรคตลงเมื่อเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2306 มเยดุมินทร์ (พระเจ้ามังระ) ซึ่งเป็นพระอนุชารองพระองค์ จึงขึ้นครองราชย์สืบต่อไป หลังครองราชสมบัติได้ไม่นานนักจึงเริ่มดำริเตรียมจะตีกรุงศรีอยุธยาต่อไปโดยให้เนเมียวสีหบดีเป็นแม่ทัพคุมกำลังพลจำนวน 20,000 นาย เข้าไปสมทบที่เมืองเชียงใหม่และตั้งขุนนางใหม่ครองหัวเมืองทั้งปวง ใน พระราชพงศาวดารพม่า กล่าวว่า :-
"ลุวันที่ ๗ เดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๓๐๖ ก็ตรัสให้สีหปตีเป็นแม่ทัพคุมพล ๒๐๐๐๐ ขึ้นไปเพิ่มเติมกองทัพอันตั้งอยู่ ณ นครเชียงใหม่แล้ว ทรงตั้งขุนนางใหม่อันเป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัย ออกไปครอบหัวเมืองทั้งปวงในพระราชอาณาจักรทั่วทุกเขตแขวง รวมทั้งหัวเมืองไทยใหญ่ข้างเหนือพระนครด้วย"
เมื่อ พ.ศ. 2308 เนเมียวสีหบดีซึ่งอยู่รักษาเมืองเชียงใหม่กับมังมหานรธาซึ่งอยู่รักษาเมืองที่ทวายได้รับหนังสือจากพระเจ้ามังระภายหลังจากที่เสด็จไปประทับกรุงอังวะ เมืองหลวงของพม่าว่าให้ยกทัพไปตีกรุงศรีอยุธยา ทั้งนี้ก็เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าอลองพญาที่ตรัสสั่งไว้ก่อนสิ้นพระชนม์ว่าให้ตีอยุธยาให้ได้ ทั้งสองจึงต่างเกณฑ์พลยกทัพเข้าปล้นเมืองต่าง ๆ อีกฝ่ายหนึ่งบุกปล้นตั้งแต่เมืองนครสวรรค์ลงมาถึงเมืองอินทรเมืองพรหม (จังหวัดสิงห์บุรี) อีกฝ่ายหนึ่งก็ปล้นอยู่แถวเมืองสุพรรณบุรี เมืองราชบุรี และเพชรบุรี แล้วจึงมารวมทัพกัน โดยหวังทำลายกำลังฝ่ายอยุธยาตั้งแต่ชั้นนอก พระเจ้าเอกทัศจึงโปรดให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เกณฑ์ทัพหัวเมืองเหนือไปขับไล่ และให้ทัพในกรุงยกทัพไปไล่พม่าทั้งด้านเมืองนครสวรรค์และเมืองราชบุรีด้วย โดยทัพด้านเหนือให้พระยาธิเบศร์บริวัตรเป็นแม่ทัพ  ทัพใต้ให้พระสุนทรสงครามเป็นแม่ทัพ  ต่อมาพระเจ้าเอกทัศทรงทราบความว่าพม่าตามตีมาจนถึงธนบุรีก็ตกพระทัยเกรงว่าพม่าจะล่วงจู่โจมเข้าถึงพระนคร จึงให้พระยารัตนาธิเบศร์คุมกองทัพซึ่งเกณฑ์มาจากนครราชสีมาลงมารักษาธนบุรีอีกทัพหนึ่งให้พระยายมราชคุมกองทัพอีกกองหนึ่งลงมารักษานนทบุรีคอยสกัดพม่าเอาไว้ ส่วนทัพของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ขับไล่พม่าจนมาสิ้นสุดที่พระนครศรีอยุธยาแล้วจึงตั้งทัพอยู่ ณ วัดภูเขาทอง ตามพระประสงค์ของพระเจ้าเอกทัศ
ปลงศพมารดา
ครั้นเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เคลื่อนรี้พลมาตั้งอยู่ ณ วัดภูเขาทอง แล้วนั้น จึงถือโอกาสให้เจ้าพระยาพลเทพกราบบังคมทูลพระกรุณาขอพระบรมราชานุญาตพระเจ้าเอกทัศแทนตนเพื่อขอไปปลงศพมารดา (แต่สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงกล่าวว่า เรื่องเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ขอลาไปทำศพมารดาทั้งๆ ที่ข้าศึกประชิดกรุงอยู่นั้นไม่เป็นความจริง แต่อาจจำเป็นต้องไปทำศึกป้องกันหัวเมืองเหนือหลังจากทราบว่าพม่าตีหัวเมืองสุโขทัยได้จึงจำเป็นต้องรีบยกทัพขึ้นไป)  และขอพระราชทานให้หลวงมหาดไทย หลวงโกษา (ยัง) และหลวงเสนา อยู่คุมทัพที่วัดภูเขาทองแทนตน  ปรากฏใน พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน ความว่า :-
หมายเหตุ เหตุการณ์การขอไปปลงศพมารดาของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ในพระราชพงศาวดาร มีความขัดแย้งกันดังนี้ พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา กล่าวว่า เมื่อพม่าเข้าตีหัวเมืองเหนือ กรมการฝ่ายเหนือจึงแจ้งข่าวต่อกรุงศรีอยุธยา พระเจ้าเอกทัศจึงโปรดให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ยกทัพไปตีพม่า ในขณะเดียวกันหลวงโกษา (ยัง) ก็พาเจ้าฟ้าจีด และกองทัพของหลวงโกษา (ยัง) คุมอยู่นั้น หนีกลับเข้าเมืองพิษณุโลกเท่านั้น แต่ทัพเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ไม่ได้กลับเข้าเมืองมาด้วย ส่วนพระราชพงศาวดารฉบับอื่นๆ กล่าวตรงกันว่า เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เลิกทัพกลับไปเมืองพิษณุโลกโดยขอกราบทูลเพื่อลาไปปลงศพมารดา ทั้งนี้ นิธิ เอียวศรีวงศ์ ได้ให้ความเห็นสอดคล้องกับประเด็นนี้ไว้ว่า "การขอทูลลาไปปลงศพมารดาของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) นั้นเป็นเพียงข้ออ้างที่จะทิ้งกรุงศรีอยุธยา ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยและอนาคตทางการเมืองของตนเอง รวมทั้งการได้เป็นอิสระจากกรุงศรีอยุธยา"
มีนักประวัติศาสตร์ได้แสดงทัศนะแตกต่างออกไปจากพระราชพงศาวดาร เช่น สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงดำริในเชิงอรรถไว้ว่า "ในหนังสือพระราชพงศาวดารว่า เจ้าพระยาพิษณุโลกทูลลากลับไปปลงศพมารดาเห็นว่าจะไม่เป็นได้ เพราะเป็นเวลามีศึกสงคราม" ส่วนหนังสือ พระแสงราชศัสตรา โดย กระทรวงมหาดไทย กล่าวว่า "เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ไปราชการศึกเพื่อป้องกันหัวเมืองฝ่ายเหนือมากกว่า แต่อาจจะถือโอกาสกราบบังคมทูลขออนุญาตปลงศพมารดาเมื่อเสร็จราชการแล้วก็เป็นได้ แต่พวกราชสำนักในกรุงศรีอยุธยาซึ่งไม่ปรารถนาจะให้ใครได้ดีก็คงจะแพร่ข่าวเรื่องไปทำศพมารดาให้แพร่หลายและปิดข่าวราชการสำคัญนั้นเสียเพื่อให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เสียหาย"
ยกทัพกอบกู้เมืองสุโขทัย
เมื่อ พ.ศ. 2308 ราวเดือนสิงหาคม เนเมียวสีหบดีรวบรวมพลจากล้านนาและล้านช้างราว 40,000 นาย ส่วนใหญ่เป็นชาวไทยใหญ่และลาว แล้วจึงยกทัพหลวงจากเชียงใหม่แบ่งมาทางตาก และทางสวรรคโลก ตีหัวเมืองเหนือเรื่อยลงมา ฝ่ายเจ้าเมืองกรมการหัวเมืองเหนือเห็นข้าศึกพม่ามามากมายจึงหลบหนีเข้าป่า พม่าก็ได้หัวเมืองเรื่อยมาตั้งแต่พิชัย สวรรคโลก จนถึงเมืองสุโขทัย หลังพม่ายึดหัวเมืองสุโขทัยได้จึงตั้งค่ายอยู่ที่สุโขทัย เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) กับเจ้าเมืองกรมการหัวเมืองเหนือตัดสินใจรวบรวมพลยกทัพไปช่วยพระยาสุโขทัยรบพม่าที่ยึดเมืองเมืองสุโขทัย  และเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) มักถือดาบพระแสงราชศัสตราหรือพระแสงดาบอาญาสิทธิ์ที่ได้รับพระราชทานจากพระเจ้าเอกทัศตลอดเวลาขณะไปราชการศึกหัวเมืองเหนือ พระราชพงศาวดาร ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์ วัดพระเชตุพน ฉบับตัวเขียน กล่าวว่า :-
"จึ่งกรมการหัวเมืองเหนือบอกข้อราชการศึกลงมาอีกฉบับหนึ่งว่า พม่ายกมาทางเหนืออีกทับหนึ่ง สมุหนายกกราบบังคมทูล จึ่งมีพระราชโองการ ตรัสสั่งให้มีตราขึ้นไปถึงพญาพิศณุโลก ให้ยกทับไปตีทับพม่า ครั้นถึงเดือน ๗ ปีรกา สัพศก จึ่งแนกวนจอมโบ่คุมพลพม่า พลลาว ๒๐๐๐ ยกทับเรือลงมาแต่เมืองกำแพงเพชร์มาตั้งค่ายอยู่ ณะ เมืองนครสวรรค์"
"กองทัพใหญ่สีหปตีก็ยกลงมาตามลำน้ำแม่น้ำเจ้าพระยา กองทัพใหญ่สยามยกขึ้นไปต่อตีก็แตกพ่ายเสียรี้พลล้มตายมาก"
ขณะที่พงศาวดารพม่า กล่าวตรงข้ามว่า เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ถูกพม่าตีแตกพ่ายหนี ส่วนพระยาสุโขทัย และพระยาสวรรคโลกพาครอบครัวพลเมืองหนีเข้าป่า
ปราบกบฏเจ้าฟ้าจีด
ระหว่างที่เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ทำราชการศึกอยู่ที่เมืองสุโขทัยนั้น ทางด้านเมืองพระพิษณุโลกเกิดกบฏในเมือง โดยมีพระเจ้าลูกยาเธอ เจ้าฟ้าจีด กรมขุนสุรินทรสงคราม พระราชโอรสของพระองค์เจ้าดำกับเจ้าฟ้าหญิงเทพ พระราชธิดาของสมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 9 (สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระหรือเจ้าฟ้าเพชร) และเป็นพระราชนัดดาของสมเด็จพระเพทราชา ขณะนั้นทรงต้องโทษถึงสิ้นพระชนม์พร้อมกับเจ้าฟ้าธรรมธิเบศไชยเชษฐ์สุริยวงศ์ (เจ้าฟ้ากุ้ง) อยู่ในกรุง เมื่อสถานการณ์ระส่ำระสาย หลวงโกษา (ยัง) คิดอ่านให้เจ้าฟ้าจีดขึ้นนั่งเมืองพระพิษณุโลกแทนเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงลักลอบหนีคุมทัพไปช่วยเจ้าฟ้าจีดในพระราชวังและพาเจ้าฟ้าจีดหลบหนีกลับไปเมืองพิษณุโลก  ซึ่งอาจเป็นการวางแผนร่วมกันระหว่างเจ้าฟ้าจีดกับเจ้าจุ้ย (ต่อมาคือ สมเด็จพระโสร์ทศ เมืองพุทไธมาศ) พระราชโอรสของเจ้าฟ้าอภัย ขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองกรุงศรีอยุธยา ส่วนเจ้าฟ้าจีดขึ้นเป็นพระมหาอุปราช กรมพระราชวังบวรฯ เจ้าฟ้าจีดจึงตัดสินบนผู้คุมหลุดจากที่คุมขังแล้วจึงรวบรวมพรรคพวกรวมทั้งหม่อมเจ้าหญิงฉิม พระธิดาในเจ้าฟ้าจีด   ยกกันไปเมืองพิษณุโลก
ปรากฏใน พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา ความว่า :-
"ฝ่ายเจ้าพระยาพิศณุโลกก็ยกกองทัพไปช่วยรบพม่าณเมืองศุโขไทยด้วย ขณะนั้นเจ้าฟ้าจีดเปนบุตรพระองค์เจ้าดำ ซึ่งต้องสำเร็จโทษครั้งเจ้าฟ้าอไภยเจ้าฟ้าบรเมศร   พระมารดานั้นเจ้าฟ้าเทพ   เปนพระราชธิดาสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวงแผ่นดินทรงปลา   แลเปนเจ้าพี่เจ้าฟ้านิ่มเจ้าฟ้าสังวาลซึ่งเปนโทษครั้งกรมพระราชวังนั้น  แลเจ้าฟ้าจีดต้องโทษจำอยู่ในพระราชวัง  หลวงโกษาผลเมืองพระพิศณุโลกช่วยคิดอ่านให้หนีออกจากโทษได้  ไปรับณค่ายภูเขาทอง  แล้วพากันหนีไปเมืองกับทั้งบ่าวไพร่ในกองของตัว"
ปรากฏในกลอนบทหนึ่งว่า
เมื่อมาถึงแล้วไม่พบเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) มีเพียงท่านผู้หญิงเชียง ภริยา กับขุนนางหลงเหลือเพียงบางส่วนเท่านั้น เจ้าฟ้าจีดจึงมีแผนหมายจะยึดเมืองพิษณุโลกโดยคิดหลอกให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เข้าใจผิดว่าเพื่อรักษาเมืองให้มั่นคง จึงเรียกขุนนางในเมืองสั่งความว่าตนจะเป็นเจ้าเมืองแทน เมื่อเจ้าฟ้าจีดขึ้นนั่งเมืองพิษณุโลก จึงได้แอบเข้าเก็บริบทรัพย์สินเงินทองและยังจุดเพลิงเผาจวนเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ทิ้งเสีย   ชาวเมืองต่างไม่มีผู้ใดกล้าสู้ด้วยเห็นว่าเป็นเจ้านาย ซึ่งหลวงโกษา (ยัง) ทหารเอกของเจ้าพระยาพิษณุโลกคิดเห็นชอบกับเจ้าฟ้าจีดด้วยเหตุว่าเป็นเจ้านายเช่นกัน แต่ญาติของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เห็นการณ์ ท่านผู้หญิงเชียง  ภริยา พร้อมด้วยพรรคพวกและบ่าวไพร่จำนวนหนึ่งแอบหนีลงเรือขึ้นไปยังเมืองสุโขทัย เพื่อนำความไปแจ้งกับเจ้าพระยาพิษณุโลก เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงเลิกทัพกลับมารวบรวมผู้คนแถวเมืองพิจิตรได้มากแล้วจึงตั้งค่ายเตรียมรบกับพวกเจ้าฟ้าจีดที่ท้ายเมืองพระพิศณุโลก รบกันหลายเพลาจนกระทั่งพวกเจ้าฟ้าจีดแตก เจ้าฟ้าจีดสั่งให้ทหารเตรียมรบป้องกันเมืองแต่ทหารกลับไม่ต่อสู้ใด ๆ เพราะทหารในเมืองต่างก็นับถือเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เมื่อทหารจับตัวเจ้าฟ้าจีดได้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงว่ากล่าวติเตียนแล้วจับใส่กรงส่งตัวไปยังพระนคร เมื่อมาถึงบริเวณทุ่งสากเหล็กเขตเมืองพิจิตร ฝ่ายผู้คุมทัพรู้ว่ามีพม่าตั้งทัพที่บ้านกูบและที่เมืองนครสวรรค์จึงลงไปพระนครไม่ได้ เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) จึงสั่งให้ทหารจับตัวเจ้าฟ้าจีดไปถ่วงน้ำที่เกยชัยบริเวณน้ำน่านและน้ำยม บรรดาพรรคพวกก็เอาไปประหารเสีย ส่วนหม่อมเจ้าหญิงฉิมมิได้ทรงต้องโทษด้วยให้ตกเป็นเชลยอยู่ในเมืองพระพิษณุโลก (ภายหลังเป็นเจ้าจอมในสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี) รวมทั้งท้าวทรงกันดาร (ทองมอญ) (นามเดิม: ทองคำ) และบุตรธิดาก็อยู่ในความปกครองของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ด้วยเช่นกัน
หมายเหตุ การช่วยเหลือกรมขุนสุรินทรสงคราม (เจ้าฟ้าจีด) เสด็จลี้ภัยออกจากกรุงศรีอยุธยา อาจเป็นแผนของเจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) เพื่อยกกรมขุนสุรินทรสงครามขึ้นเป็นกษัตริย์สืบพระราชสันตติวงศ์ หลังกรุงศรีอยุธยาแตก เช่นเดียวกับกรณีเจ้าพระยาศรีสุริยวงศ์ยกกรมหมื่นเทพพิพิธขึ้นเป็นกษัตริย์เมืองพิมาย เนื่องจากทั้ง 2 พระองค์ต่างก็เป็นเชื้อพระวงศ์บ้านพลูหลวง สอดคล้องกับทัศนะของนิธิ เอียวศรีวงศ์ ซึ่งกล่าวว่า "พระยาพิษณุโลกได้คิดการใหญ่มาก่อนหน้าที่กรุงจะเสียแก่ข้าศึกแล้ว และคงจะเห็นแล้วว่ากรุงศรีอยุธยาไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือข้าศึกไปได้ จึงคิดจะเอาเชื้อพระวงค์ชั้นสูงไปเชิดชูไว้ในเมืองพิษณุโลก"  และเหตุการณ์กรมขุนสุรินทรสงครามเข้ายึดเมืองพระพิษณุโลกก็เป็นเหตุให้เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) ต้องยกเลิกรบกับพม่ากลางคันจึงทำให้เสียโอกาสในการรบ  นายแพทย์วิบูล วิจิตรวาทการ นักเขียนเชิงประวัติศาสตร์ได้แสดงทัศนะเหตุการณ์เจ้าฟ้าจีดยึดเมืองและเผาจวนเจ้าเมือง ว่า "คิดแล้วก็ต้องเห็นใจเจ้าเมืองพิษณุโลก เพราะท่านเคยช่วยเหลือมีบุญคุณต่อเจ้าฟ้าจีดมาก่อนในแผ่นดินของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบรมโกษฐ์ เจ้าฟ้าจีดเคยติดคุก พระยาพิษณุโลกช่วยให้หนีออกมาได้ ครั้นเวลาผ่านมาแทนที่จะรู้สึกบุญคุณ เจ้าฟ้าจีดกลับยกพรรคพวกมาริบทรัพย์สมบัติของท่านแล้วยังเผาบ้านท่านเสียวอดวาย ตั้งตนเป็นเจ้าเมืองแทนดื้อ ๆ"
หลักฐานของฝ่ายไทย
ในระหว่างที่เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง) กลับมาปราบเจ้าฟ้าจีด พม่าถือโอกาสยกทัพล่วงเลยจากสุโขทัยมานครสวรรค์ลงมายังกำแพงเพชร หมายจะรุกรานกรุงต่อไป พม่าไม่กล้าเข้าโจมตีเมืองพิษณุโลก  เมืองพิษณุโลกจึงมิได้เสียเมืองแก่พม่า   (ทางไทยกล่าวว่า "...ทำนองเจ้าพระยาพิศณุโลกจะเปนคนเข้มแข็ง จึงรักษาเมืองพิศณุโลกไว้ได้..." แต่ทางพม่ากล่าวว่าพม่าได้เมืองพิษณุโลกด้วย) ปรากฏใน มหาราชวงษ์พงษาวดารพม่า (ฉบับแปล) ความว่า "...แลทราบว่าแม่ทัพพม่าได้ตั้งค่ายอยู่ที่เมืองพิศณุโลกเป็นอันมาก..."
หมายเหตุ การเปรียบเทียบเอกสารประวัติศาสตร์กรณีเมืองพิษณุโลกเสียเมืองให้แก่พม่า มีหลักฐานแตกต่างกันระหว่างของไทยและพม่า การบักทึกของฝ่ายพม่ามีความความคลาดเคลื่อนและอคติ และกล่าวยกย่องชัยชนะของตนเกินจริง จึงต้องกระทำการใช้หลักฐานอย่างระมัดระวัง
หลักฐานของฝ่ายพม่า
จากการศึกษาพงศาวดารพม่าของสุเนตร ชุตินธรานนท์ ใน พงศาวดารราชวงศ์คองบอง ได้กล่าวเรื่องยุทธศาสตร์ฝ่ายพม่าไว้อย่างละเอียดว่าเนเมียวสีหบดีได้เข้ายึดเมืองพิษณุโลก และยังตั้งทัพเพื่อรวบรวมกำลังพลอีกด้วย ดังนี้
ทัพพม่าฝ่ายเหนือเป็นทัพหลวงของเนเมียวสีหบดี (หรือ สีหะปะเต๊ะ) มีทัพเรือโดย คุงชงยามะจอ เป็นแม่ทัพคุมทัพ 20 ทัพย่อยเป็นทัพกองหน้ามีรี้พลล่วงเลยมาทางลำน้ำปิง ส่วนทัพกองหลังเป็นทัพของเนเมียวสีหบดีซึ่งมี 13 ทัพย่อย รวมทัพอื่นๆ ทั้งสิ้น 58 ทัพ  เคลื่อนรี้พลมาจากเชียงใหม่
ราวเดือนกันยายน ทัพพม่ามุ่งเข้าตีเมืองตากเป็นเมืองแรก พระยาตาก (สิน) เจ้าเมืองตาก ได้ตั้งทัพรอรับอยู่ในเมืองตากแต่พม่าเข้าตีเมืองตากได้ในระยะเวลาอันสั้น  เมื่อได้เมืองตากแล้วทัพพม่าจึงเคลื่อนรี้พลต่อไปยังเมืองระแหง แต่เจ้าเมืองระแหงยอมอ่อนน้อมจึงยึดเมืองได้โดยง่าย  แล้วจึงเคลื่อนพลไปยังกำแพงเพชรต่อไป แต่เนเมียวสีหบดีได้เดินทัพตัดเข้าไปทางลุ่มน้ำยม โดยมุ่งไปยังเมืองพิษณุโลกซึ่งเป็นเป้าหมายสำคัญ
ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ กล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างพงศาวดารไทยและพม่าว่า :- "ความขัดแย้งกับพระราชพงศาวดารไทยเหล่านี้ นอกจากข้อที่เห็นได้ชัดว่าพระราชพงศาวดารไทยจะถูกต้องกว่า เช่น ที่เกี่ยวกับพระยาพิษณุโลกแล้ว พระราชพงศาวดารพม่ายังกล่าวความขัดที่แย้งกันเองอีกด้วย เพราะใน พ.ศ. ๒๓๐๙ ขณะที่พม่าล้อมกรุงอยู่นั้น พระราชพงศาวดารพม่ากลับกล่าวว่าประชาชนจากแถบพิษณุโลก สุโขทัย บ้านนา และหัวเมืองอื่นๆ ทางเหนือพากันจัดทัพได้คนถึง ๒๐,๐๐๐ ลงมาตีกระหนาบทัพพม่า แต่ถูกพม่าตีแตกกลับไป แต่หัวเมืองเหล่านี้พระราชพงศาวดารพม่าได้กล่าวว่า ถูกปราบปรามจนหมดสิ้น จะจัดทัพลงมาช่วยอยุธยาได้อย่างไร"
เมื่อตีเมืองพิษณุโลกได้แล้ว เนเมียวสีหบดีจึงตั้งชุมนุมทัพเป็นศูนย์บัญชาการใหญ่อยู่ที่เมืองพิษณุโลกเป็นเวลา 10 วัน  เพื่อกอบโกยกำลังไพร่พล เสบียงอาหาร ช้าง ม้า จากเมืองพิษณุโลก พร้อมจัดกำลังทัพออกเป็น 2 ส่วน แต่ละส่วนมีทัพย่อย 10 ทัพ และให้ ติรินานดะเตงจาน (หรือ ศิรินันทสังจัน) และ จอคองจอตู (หรือ จอของจอสู)  เป็นผู้คุมทัพ ก่อนจะเคลื่อนรี้พลทยอยตีหัวเมืองตอนล่างของลุ่มน้ำเจ้าพระยาต่อไป
ศ.ดร.สุเนตร ชุตินธรานนท์ กล่าวถึงปฏิบัติการของทัพพม่า ความว่า :- "นายทัพทั้งสองจะไม่เดินทัพตรงเข้าล้อมกรุงศรีอยุธยาตราบเท่าที่ยังไม่ได้ยึดครองหัวเมืองรอบนอกอาณาจักรทั้งหมด และยังไม่ได้กำลังสนับสนุนจากอีกฝ่ายหนึ่ง"
ทัพของเนเมียวสีหบดีที่ตั้งอยู่ที่เมืองพิษณุโลกนั้นสามารถรวบรวมกำลังไพร่พล อาวุธยุทโธปกรณ์ ทั้งปืนเล็ก ปืนใหญ่ได้มากมาย เมื่อจัดทัพพร้อมแล้วจึงเคลื่อนรี้พลทั้งทางบกและทางเรือทั้งสิ้น 71 ทัพ ออกจากเมืองพิษณุโลกมุ่งลงทางใต้ต่อไป ทางกรุงศรีอยุธยาทราบข่าวว่าพม่ายกทัพลงมาจึงส่งทัพยกมารอตั้งรับแต่ทัพฝ่ายอยุธยาไม่สามารถสู้ได้จึงถอยทัพ พม่ายึดอาวุธและไพร่พลเชลยศึกได้เป็นจำนวนมาก  แล้วเคลื่อนรี้พลลงไปสมทบกับทัพของมังมหานรธาเพื่อเข้าล้อมกรุงศรีอยุธยา
ข้อสันนิษฐาน
สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงชี้วิธีที่พม่ายกทัพเข้ามาในครั้งนี้ปรากฏใน พงศาวดารพม่า ที่กำหนดไว้เป็นอุบายไว้คือ :-
การหลบหนีของพระญาติพระวงศ์สู่เมืองพิษณุโลก
เมื่อวันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2310 ตรงกับวันอังคาร ขึ้น 9 ค่ำ เดือน 5 ปีกุน นพศก ขณะที่กรุงศรีอยุธยาเกิดสงครามกับพม่าจวนจะเสียแก่ข้าศึก โดยมีทัพเนเมียวสีหบดีกับทัพมังมหานรธาเข้ารุกรานกรุงศรีอยุธยา สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก (ทองดี) เจ้าจอมมารดามา และสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงจักรเจษฎา  ทรงหลบหนีไปอยู่เมืองพิษณุโลก ซึ่งเจ้าพระยาพิษณุโลกเป็นเจ้าเมืองอยู่โดยมี นายทองขวัญและนายแย้ม  บุตรของหลวงรักษ์เสนา (จำรัส) เป็นผู้ติดตามมาด้วย สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกเป็นพระสหายเก่าของเจ้าพระยาพิษณุโลก จึงได้รับต้อนรับอย่างดีถึงกับสถาปนาบรรดาศักดิ์แก่สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก (ขณะนั้นสมเด็จพระปฐมบรมมหาชนกทรงมีราชทินนามว่าออกพระอักษรสุนทรศาสตร์ กรมมหาดไทย)  เป็นอัครมหาเสนาบดี  ตำแหน่งสมุหนายกแคว้นพิษณุโลก มีราชทินนามว่า เจ้าพระยาจักรีศรีองครักษ์ สมุหนายกอัครมหาเสนาบดี อภัยพิริยบรากรมภาหุ ศักดินา 10000 พร้อมเครื่องยศขุนนางอย่างเสนาบดีในกรุง ปรากฏใน พระราชหัตถเลขาของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ถึงเซอร์ ยอน เบาริง (1969:62 - 63) ความว่า :-
"บรรพบุรุษของพระองค์เดิมเป็นชาวมอญอยู่ในกรุงหงสาวดี ได้ติดตามสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเข้ามารับราชการในกรุงศรีอยุธยา เมื่อตอนสมเด็จพระนเรศวรประกาศอิสรภาพ ท่านผู้นี้คือ พระยาเกียรติ ได้เข้ามาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่วัดขุนแสน ได้มีลูกหลานสืบต่อมาจนถึงโกษาปานในแผ่นดินสมเด็จพระนารายณ์ โดยเป็นราชทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งกรุงฝรั่งเศส ต่อมาลูกหลานคนหนึ่งได้รับราชการกับเจ้าพระยาพิษณุโลกเมื่อตอนกรุงศรีอยุธยาแตก และได้รับบรรดาศักดิ์เป็นพระอักษรสุนทรเสมียนตรา พระอักษรเสมียนตรามีลูกหลานหลายคน คนที่ 4 เป็นชาย ซึ่งต่อมาได้ขึ้นครองราชสมบัติเป็น พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก ซึ่งเป็นปู่ของพระองค์ท่าน"
เซอร์จอห์น เบาว์ริง อัครราชทูตไทยประจำกรุงลอนดอนและทวีปยุโรปเมื่อปลายรัชกาลที่ 4 กล่าวใน The Kingdom And People Of Siam ว่า :-
"'He, on his arrival at 'Phitsanulok,' the great city at Northern Siam, became regent or superintendent of supreme governor of that city, who proclaimed King of Siam after burning of Ayudia was in hand of Burman army, and who died by structing of fever after a few month of the royal proclamation.' (คำแปล): 'เขา [ออกพระอักษรสุนทรศาสตร์ (ทองดี) เสมียนตรา], เดินทางถึงเมืองพิษณุโลกนครใหญ่ทางเหนือของสยาม, ได้เป็นอัครมหาเสนาบดีหรือผู้บังคับบัญชา [เจ้าพระยาจักรี] ของเจ้าผู้ครองเมืองสูงสุดเมืองนั้น [เจ้าพระยาพิษณุโลก (เรือง)] ซึ่งประกาศตนเป็นกษัตริย์แห่งกรุงสยามหลังจากกรุงศรีอยุธยาตกอยู่ในเงื้อมมือของกองทัพพม่า และสวรรคตด้วยไข้หลังการประกาศรับพระราชโองการเพียงไม่กี่เดือน'"
และตั้งนายทองขวัญ ผู้ติดตาม เป็นนายชำนาญ (กระบวน) นายเวรกรมมหาดไทย เมืองพิษณุโลก สมเด็จพระปฐมบรมมหาชนก ทรงประทับอยู่ที่เมืองพิษณุโลกจนสวรรคตก่อนที่จะเสียกรุง เนื่องจากทรงพระประชวร ปรากฏใน อภินิหารบรรพบุรุษ ฉบับของหม่อมเจ้าปิยะภักดีนารถ ว่า :-
"...ครั้งนั้นพระเจ้าแผ่นดินพระพิษณุโลก ก็กระทำการฌาปนกิจเผาศพตามตำแหน่งยศเสนาบดีเสร็จ คุณบุญมากับพระบุตร ท่านได้เก็บพระอัฐิกับมหาสังข์อุตราวัฏของท่านไว้ภายหลังได้นำเข้ามา ถวายพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกเป็นสำคัญ..."
"ครั้นอยู่มากาลครั้งหนึ่ง จึ่งท่านเจ้าพะญาจักรกรี ป่วยด้วยอาการเปนโรคโบราณทุพลภาพ จึ่งถึงอาสัญญะกรรมลงในกรุงพระพิศณุโลกย์ราชธานี ฝ่ายหม่อมบุญมาชายากับดรุณโอรส พร้อมกันกับนายชำนาญ (ทองขวัญ) นายเวร แลนายยิ้มนายแย้มสานุศิสย์สามคน พร้อมใจกันช่วยจัดการกระทำฌาปะนะกิจปลงศพเจ้าพะญาจักรกรี ทำโดยรีบเร่งร้อนรนขวนขวายให้แล้วไปคราวหนึ่ง ในที่ป่าช้าวัดกลางเมืองพระพิศณุโลกย์"