cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฮาร์ดี บอยซ์
ประวัติ
ในปี 2002 พวกเขาได้แยกทีมกัน ก่อนจะกลับมารวมทีมกันในปี 2006 พวกเขาก็ได้เป็นเป็นคู่แค้นกับทีม MNM จนในดีเซมเบอร์ทูดิสเมมเบอร์ (2006) พวกเขาได้จับคู่ทีมกันอีกครั้งในชื่อทีม The Hardys เอาชนะทีม MNM ไปได้สำเร็จ ก่อนที่จะเน้นการปล้ำเดี่ยวในอาชีพของพวกเขาอีกครั้งในปี 2007 ถึงแม้ว่าพวกเขาบางครั้งพวกเขาก็จับคู่แท็กทีมกัน และทั้งคู่ก็ยังเคยทะเลาะกัน ในรอยัลรัมเบิล (2009) แมตได้เอาเก้าอี้ฟาดใส่เจฟฟ์ จนทำให้เจฟฟ์เสียแชมป์ WWEให้กับเอดจ์ เป็นเพราะแมตอิจฉาเจฟฟ์ นอกจากนี้แมตยังได้ยิงพลุใส่เจฟฟ์ ขับชนใส่เจฟฟ์ และยังเผาบ้านเจฟฟ์ ทำให้ทั้งคู่กลายมาเป็นศัตรูคู่แค้นกัน จนในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 ทั้งคู่ต้องเจอกันในแมตช์ Extreme Rules ซึ่งแมตเป็นฝ่ายเอาชนะไปได้ ในแบคแลช (2009)เจฟฟ์ก็เอาชนะแมตไปได้ในรูปแบบ I Quit Match ทั้งคู่ได้ลาออกจาก WWE และย้ายไปสังกัด TNA จนถึงปี 2017 ทั้งคู่ได้กลับมาWWEอีกครั้งโดยร่วมปล้ำไต่บันไดในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33 และสามารถคว้าแชมป์รอว์แท็กทีม WWEได้เป็นสมัยที่7ก่อนเสียให้ซีซาโรและเชมัส ในปี 2019 ฮาร์ดี บอยซ์สามารถคว้าแชมป์สแมคดาวน์แท็กทีม WWEจากดิอูโซส์ได้สำเร็จ
เอ็มวีทีวี
เอ็มวีทีวี (MVTV) เป็นสถานีโทรทัศน์เคเบิลทีวีผ่านดาวเทียมแบบไม่ใช่ความถี่ ในประเทศไทย ดำเนินกิจการโดย บริษัท เอ็มวี เทเลวิชั่นส์ ไทยแลนด์ จำกัด ออกอากาศครั้งแรก เมื่อ พ.ศ. 2548
ประวัติ
เอ็มวีทีวี ในยุคแรกเป็นสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียมซึ่งได้รับใบอนุญาตจากสมาคมเคเบิลทีวีแห่งประเทศไทยเพื่อนำไปใช้เป็นสถานีโทรทัศน์สำหรับผู้ประกอบการเคเบิลทีวีโดยใช้สมาร์ทการ์ดในการถอดรหัสช่อง ต่อมาจึงเปลี่ยนเป็นการออกอากาศผ่านดาวเทียมแบบ FTA (Free-to-air) เนื่องมาจากมีกลุ่มเป้าหมายสำหรับผู้ชมที่รับชมผ่านจานดาวเทียม PSI ทำให้มีผู้รับชมฟรีทีวีดาวเทียมมากขึ้น ในอดีตรูปแบบของสถานีในยุคแรก เป็นช่องรายการบันเทิงในนาม MVTV นำเสนอละครจีนจากฮ่องกง เพลง และ รายการบันเทิงจากต่างประเทศ จึงได้เพิ่มช่องแบ่งตามประเภทของรายการ เช่น MVTV ช่องละครจีน MVTV 2 ช่องรายการแนะนำสินค้าและบันเทิง และ MVTV 3 ช่องรายการเพลงลูกทุ่ง เป็นต้น
ปัจจุบันมีมีผู้ชมในระบบ C-Band ซึ่งในประเทศไทยมีผู้ใช้บริการกว่า 800,000 ใบ และกลุ่มผู้ที่รับสัญญาณดาวเทียมระบบ C-BAND ผ่านดาวเทียม Thaicom 2/5 ที่อยู่ภายนอกประเทศไทยในภูมิภาคเอเชียกว่า 20 ประเทศ และผู้ชมในระบบเคเบิลทีวีท้องถิ่นทั่วประเทศ ซึ่งมีจำนวนเคเบิลโอเปอเรเตอร์ที่ให้บริการกว่า 450 ราย และจำนวนผู้รับชมประกว่า 2,855,300 หลังคาเรือน และระบบ ดาวเทียม KU-BAND เฉพาะจานดาวเทียม ดีทีวี เท่านั้น และ เคเบิลท้องถิ่นประเทศไทย
วิธีรับชม เอ็มวีทีวี
MVTV Channel Programme Live How To Watch Contact Us How To Watch สถานีโทรทัศน์เอ็มวีทีวี เป็นสถานีที่ส่งสัญญาณด้วยระบบดาวเทียม ครอบคลุมพื้นที่ทั่วประเทศ และอีกกว่า 22 ประเทศทั่วโลก ด้วยการส่งสัญญาณในรูปสัญญาณโทรทัศน์ดาวเทียม Cable TV และ Internet สามารถรับชม ได้ 4 ช่องทาง ดังนี้
1.รับสัญญาณจากดาวเทียมโดยตรงในระบบ C-BAND ผ่านดาวเทียม Thaicom 6 โดยใช้คลื่นความถี่ Transponder : 78.5E Thaicom 6 Frequency : 4031 MHz FEC : 5/6 Symbol rate: 15000 Msym/s หรือผ่านจานตะแกรง Polarize : Horizon 2.รับสัญญาณจากดาวเทียมโดยตรงในระบบ KU-BAND ผ่านดาวเทียม Thaicom 6 โดยใช้คลื่นความถี่ Transponder : 78.5E Thaicom 6 Frequency : 12344 MHz FEC : 3/4 Symbol rate: 45000 Msym/s ผ่านจานทึบ Polarize : Vertical
ติดตามชม ช่อง MVTV ได้ทางด้ทางกล่องรับสัญญาณดาวเทียม PSI 66,GMMZ 127, Big4 75, Dtv 54 และ TRUE 189 ติดตามชม ช่อง FIVE ได้ทางกล่องรับสัญญาณดาวเทียม PSI 51,GMMZ 203, Big4 194, Dtv 52 และ TRUE 170 ติดตามชม ช่อง Mix Major Channel ได้ทางกล่องรับสัญญาณดาวเทียม PSI 70,GMMZ 123, Big4 124 และ TRUE 104 ติดตามชม ช่อง อีสานทีวี ได้ทางกล่องรับสัญญาณดาวเทียม PSI 75 ติดตามชม ช่อง MVI (เอ็มวีไอ) ได้ทางกล่องรับสัญญาณดาวเทียม PSI 113,GMMZ 126 และรับชมผ่านระบบ Online ผ่านระบบ Live Streaming
2.ผ่านระบบ Cable TV ทั่วประเทศ 3.ผ่านระบบ INTERNET 4.ผ่าน MVTV Application - สามารถ Download เพื่อรับชมได้ทั้งระบบ iOS และ Android 5.ผ่านทาง Application และ Smart Box ของ AIS และ TRUE
กลุ่มช่อง Video To Home
โดยกลุ่มช่อง Video To Home ที่ทางบริษัทเอ็มวีทีวีผลิตเอง มี 19 ช่องหลัก ออกอากาศผ่านระบบดาวเทียมและเคเบิลทีวีทั่วประเทศ และช่อง Video To Home สำรอง สำหรับผู้ให้บริการอื่นๆ มาผลิต โดยรายชื่อช่องรายการของ วีดีโอทูโฮม (Video To Home) มีดังต่อไปนี้
ช่องในอดีต
เอ็มวีทีวี ได้ร่วมมือกับพันธมิตรผู้ผลิตรายอื่นๆ เช่าสัญญาณออกอากาศในแต่ละช่อง มีดังนี้
เดชไอ้ด้วน
เดชไอ้ด้วน (อังกฤษ: The One- Armed Swordsman) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1967 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย หวัง ลังเว่ย, เซียวเซียว, แองเจล่า ปัน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีภาคต่อจากนี้อีกคือ เดชไอ้ด้วน ภาค 2 และ เดชไอ้ด้วน ภาค 3
เนื้อเรื่อง
สำนักดาบทอง สำนักใหญ่อันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน ได้ประสบเภทภัยร้ายแรง เมื่อท่านเจ้าสำนัก ฉีลุฟง มีธุระปะปังต้องสะสาง พวกโจรป่ากลับเห็นเป็นโอกาศสำคัญเข้าบุกโจมตีพรรคเลื่องชื่อ จนเกือบเพลี้ยงพล้ำ กลับเป็น ฟางเจิ้ง คนรับใช้คนเดียวในสำนักที่กู้สถานการณ์อย่าง ฟางเจิ้ง ที่ต่อกรกับโจรร้าย ประวิงเวลา จนกระทั่งเจ้าสำนัก กลับมาถึงแก้ไขสถานการณ์ได้ทันท่วงที ส่วนฟางเจิ้งเอง ก็ได้จบชีวิตลงไป ตรงนั้นเอง ทิ้งไว้เพียงดาบหนึ่งด้าม และลูกชายคนเดียวที่ชื่อว่า ฟางกัง ที่ได้ฝากฝังไว้กับเจ้าสำนักเป้นคำสั่งเสียสุดท้าย
หลายปีต่อมา ฟางกัง เติบใหญ่เป็นหนุ่มเต็มตัว ด้วยบุญคุณของบิดาต่อสำนัก เขากลายเป็นลูกศิษย์คนสำคัญของสำนัก ที่เจ้าสำนัก เอ็นดูเป็นพิเศษ นำมาซึ่งความอิจฉาริษยาของศิษย์ร่วมสำนัก แม้กระทั่ง เพ่ยเอ๋อ บุตรีของฉีลุฟงเองก็ดูจะหมั่นใส่ ฟางกัง อยู่เสมอมา แต่เขาก็พยายามอดทนอดกลั้น พยายามฝึกฝนวิชาอย่างเข็มงวด เพราะความมุ่งมั่นที่จะสางนี้แค้นของบิดา
เมื่อถึงวันหนึ่งฟางกัง จึงตัดสินใจออกจากสำนัก ฟางกังได้ร่ำเรียนวิชาฝีมือ จากอาจารย์ได้ถึงระดับหนึ่ง ถึงขั้นที่จะเริ่มต้นหนทางของตัวเอง หนทางแห่งการแก้แค้น นอกจากนั้นก็เพื่อหลีกหนีจากความยุ่งยาก รังควาญจากศิษย์ร่วมสำนัก แน่นอนว่าความยุ่งยากนั้นไม่สามารถหลบหนีได้โดยง่าย
เพ่ยเอ๋อ กับสมุนที่ติดตามมาอีกสองคน ยังคงติดตามมารังควาน กล่าวหาว่าเขาคิดทรยศต่อสำนัก ฟางกัง เกิดถกเถียง จนถึงขัดแย้งต่อสู้กันขึ้น และบานปลายตนกระทั่ง แม้จะมีฝีมือเหนือกว่าฝ่ายตรงข้าม แต่ด้วยความพลาดพลั้งจึงถูกทำร้าย แขนด้านซ้ายถูกตัดจนขาดสะปั้น
ฟางกัง เดินทางไปพร้อมกับร่างกายที่บาดเจ็บ พลัดตกลงไปในลำธารก่อนจะถูกช่วยชีวิตขึ้นมาโดย ก่อนที่จะถูกช่วยชีวิตขึ้นมาโดยหญิงสาวชาวบ้าน นาม เสี่ยวหมั่น ฟางกัง พื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปเสียแล้ว ความหวังที่จะแก้แค้นได้ปิดฉากลงโดยทันที
หลังจากทำใจอยู่นาน ฟางกัง ก็ยอมรับสภาพที่เกิดขึ้น ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดา และพยายามข่มใจลืมเรื่องราวที่ผ่านมา ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เขาเริ่มถูกรุกรังควานจากนักเลงท้องถิ่น นานวันเข้าไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป ฟางกัง กับแขนที่เหลือเพียงข้างเดียวอาศัยดาบที่บิดาทิ้งไว้ต่างหน้า ที่เขาตัดสินใจ หักมันเป็นสองท่อน เพื่อสำเร็จวิชาพิศดารชุดหนึ่งขึ้นมา กลายเป็นสุดยอดกระบวนท่าที่รุนแรง เกินจะต้านทาน
โอกาศฟางกัง ที่จะกลับคืนสู่ หนทางเดิมที่เคยวาดไว้ ความฝันแห่งบุญคุณอาจารย์ และความแค้นบิดา ได้กลับมาอีกครั้ง โดยเฉพาะเมื่อกลุ่มสำนักโจร อันถ่อยเถื่อนได้กลับมาอีกครั้ง กับแผนการครั้งใหม่ ที่หมายพิชิตสำนักดาบทอง ที่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงจอมยุทธแขนเดียว เท่านั้นที่จะหยุดยั้งพวกมันได้
โรงเรียนศรีสว่างวงศ์
โรงเรียนศรีสว่างวงศ์ เป็นโรงเรียนเอกชนประเภท ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กระทรวงศึกษาธิการ ตั้งอยู่บริเวณถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 2 ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา เปิดสอนในระดับชั้นเตรียมอนุบาลและประถมศึกษาปีแบบสหศึกษา และเป็นโรงเรียนในเครือข่ายเอกชนที่ 2 ของจังหวัดสงขลา
ประวัติของโรงเรียน
โรงเรียนศรีสว่างวงศ์ก่อตั้งเมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2532 โดยมี นางพยอม สารานนท์เป็นผู้รับใบอนุญาต โดยนางพยอม สารานนท์ ได้เล็งเห็นความสำคัญของเด็กและการศึกษาที่มุ่งเน้นให้มีความคิดสร้างสรรค์, มีความรู้ไว้ใช้ในชีวิตประจำวัน, มีจิตสาธารณะ และ สามารถอยู่กับผู้อื่นอย่างมีความสุข โรงเรียนศรีสว่างวงศ์มีเนื้อที่ 3 ไร่ 3 งาน 40 ตารางวา ตั้งอยู่ที่ 47/82 ถนนนิพัทธ์สงเคราะห์ 2 ตำบลหาดใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 90110 เปิดสอนตั้งแต่ชั้นเตรียมอนุบาล 1 ถึง 6 ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 มีทั้งหมด 5 อาคารและยังมีห้องเสริมในการสอนแบบพิเศษ คือ ห้องวิทยาศาสตร์, ห้องนาฏศิลป์, ห้องคอมพิวเตอร์, ห้องศูนย์สื่อ สำหรับเด็กอนุบาล และห้องสมุดสำหรับนักเรียน และในปี พ.ศ. 2555 ได้เปลี่ยน ผู้อำนายการโรงเรียนศรีสว่างวงศ์ เป็น นายวิวัฒน์ชัย สุนทรวิภาต เข้ามารับตำแหน่งแทน นาง พยอม สารานนท์
ท่าอากาศยานด่งเฮ้ย
ท่าอากาศยานด่งเฮ้ย (Sân bay Đồng Hới, Cảng hàng không Đồng Hới) เป็นท่าอากาศยานในเมืองด่งเฮ้ย เมืองหลักของจังหวัดกว๋างบิ่ญ ประเทศเวียดนาม ใกล้แขวงคำม่วนของประเทศลาว ทางวิ่งมีขนาด 2400 x 45 เมตร สนามบินแห่งนี้สามารถจุผู้โดยสารได้ 500,000 คนต่อปี
นักล่าอาณานิคมชาวฝรั่งเศสได้สร้างลานบินขึ้นที่นี่โดยยังไม่ได้ลาดยางในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1930 เพื่อรองรับการทำสงครามอินโดจีนครั้งที่ 1 ต่อมาเวียดนามเหนือได้พัฒนาสนามบินแห่งนี้เป็นฐานทัพเพื่อใช้ขนส่งทหารและยุทโธปกรณ์ไปโจมตีเวียดนามใต้ การปรับปรุงสนามบิน (โครงสร้างปัจจุบัน) เริ่มต้นเมื่อวันที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2547 โดยมีกำหนดเปิดใช้ในปี พ.ศ. 2549 แต่มาแล้วเสร็จและเปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 เที่ยวบินพาณิชย์เที่ยวแรกของสนามบินแห่งนี้มาจากท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่ายในกรุงฮานอย
ณ ปี พ.ศ. 2551 ท่าอากาศยานด่งเฮ้ยเป็นหนึ่งในสนามบินพาณิชย์สามแห่งในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศ อีกสองแห่งได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้บ่ายในเมืองฮเว้ (ห่างจากด่งเฮ้ยไปทางทิศใต้ 144 กิโลเมตร) และท่าอากาศยานวิญในจังหวัดเหงะอาน (ห่างจากด่งเฮ้ยไปทางทิศเหนือ 155 กิโลเมตร)
อุลติมินิโอ ราโมส
อุลติมินิโอ ราโมส ซาเกย์รา (Ultiminio Ramos Zaqueira) หรือ ชูการ์ (Sucar) นักมวยสากลชาวคิวบา เป็นอดีตแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวท ที่เคยชกคู่ต่อสู้ถึงเสียชีวิตมาแล้ว สถิติการชก 66 ครั้ง ชนะ 54 (น็อก 40) เสมอ 4 แพ้ 7
ประวัติ
ราโมสเกิดเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2484 ที่เมืองมาตันซัส ประเทศคิวบา เขาเริ่มชกมวยสากลอาชีพเมื่อ พ.ศ. 2500 ชกชนะรวดจนได้ครองแชมป์มวยสากลของประเทศคิวบาใน พ.ศ. 2503 หลังจากที่ฟิเดล กัสโตร ขึ้นครองอำนาจในคิวบา เขาได้ลี้ภัยไปยังเม็กซิโก และขึ้กมวยสากลอาชีพอีก ในที่สุด ราโมสก็ได้ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นเฟเธอร์เวตกับเดวีย์ มัวร์ แชมป์โลกชาวสหรัฐเมื่อ 21 มีนาคม พ.ศ. 2506 ที่สหรัฐ ซึ่งการชกตั้งแต่ยก 6 เป็นต้นไป ราโมสเป็นฝ่ายไล่ชกแชมป์โลกอย่างหนักหน่วง แต่มัวร์ไม่ยอมแพ้ จนปลายยก 9 มัวร์ถูกชกอย่างหนักจนเกือบถูกน็อก แต่ระฆังหมดยกดังขึ้นเสียก่อน พอขึ้นยก 10 มัวร์ขึ้นมาชกในสภาพที่ไม่พร้อมเท่าใดนัก และถูกราโมสถลุงจนหมดสติคาเวตีในยกนี้เอง ทำให้ราโมสได้เป็นแชมป์โลก ส่วนมัวร์นั้น หมดสติไม่ฟื้น จนต้องส่งโรงพยาบาลและเสียชีวิตไปในที่สุดเมื่อ 23 มีนาคม พ.ศ. 2506
ราโมสขึ้นชกป้องกันตำแหน่งแชมป์โลกไว้ได้ 3 ครั้ง รวมทั้งชนะน็อก มิตสึโนริ เซกิ คู่ปรับเก่าของโผน กิ่งเพชรได้ในยกที่ 6 ก่อนจะมาเสียแชมป์ในการป้องกันแชมป์ครั้งที่ 4 แพ้น็อก บิเซนเต ซัลดิบาร์ ยก 12 เมื่อ 26 กันยายน พ.ศ. 2507 หลังจากนั้น ราโมสกลับมาชกชนะรวด จน 22 ตุลาคม พ.ศ. 2509 ก็ขึ้นชิงแชมป์โลกรุ่นไลต์เวต แต่เป็นฝ่ายแพ้น็อกการ์โลส ออร์ติซ ยก 5 ราโมสขอแก้มืออีกครั้ง ทั้งคู่จึงชกกันอีกเมื่อ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2510 แต่ราโมสเป็นฝ่ายแพ้น็อกอีกในยกที่ 4 ชิงแชมป์โลกไม่สำเร็จ
ราโมสหยุดชกไป 1 ปี กลับมาชกอีกครั้งใน พ.ศ. 2512 โดยชกชนะรวดมา 3 ครั้ง ก่อนจะพ่ายแพ้ติดต่อกันอีก 3 ครั้งเช่นเดียวกัน หลังจากชกแพ้น็อก ซีซาร์ ซินดา ยก 10 เมื่อ 25 เมษายน พ.ศ. 2515 ราโมสก็ประกาศแขวนนวมอย่างเป็นทางการ
ดามพ์ ดัสกร
ดามพ์ ดัสกร นักแสดงผู้รู้จักกันดีในบทของดาวร้ายในอดีต มีชื่อจริงว่า ดามพ์ เผด็จดัสกร (ปัจจุบันเปลี่ยนเป็น "ธนฤกษ์ ธัญมงคล") มีชื่อเล่นว่า "เบิ้ม" เกิดเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2488 ที่บ้านควนขี้แรด ตำบลนาหว้า อำเภอจะนะ จังหวัดสงขลา เนื่องจากคุณพ่อรับราชการในกรมรถไฟ จึงต้องย้ายตามคุณพ่อมาเรียนจนจบมัธยมบริบูรณ์ที่โรงเรียนกระจ่างวิทยา จังหวัดชุมพร
ต่อมาจบการศึกษาระดับปริญญาตรีศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการ จากมหาวิทยาลัยเกริก และปริญญาโทนิเทศศาสตร์ สาขาธุรกิจการท่องเที่ยวและบันเทิง จากมหาวิทยาลัยเกริก
ประวัติ
เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นพนักงานต้อนรับชาวต่างประเทศ ที่สนามมวยราชดำเนิน จนกระทั่ง หม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล ไปพบถึงชวนเข้าสู่วงการบันเทิง โดยให้รับบทดาวร้ายครั้งแรกใน ภาพยนตร์ 16 มิลลิเมตร เรื่อง "หญิงก็มีหัวใจ" ฉายทางช่อง 7 สี ในปี พ.ศ. 2513 หลังจากนั้นได้เป็น พระเอกในละครโทรทัศน์เรื่อง "ปิง วัง ยม น่าน" โดยประกบกับ นางเอก ศิรินธร ศรอนงค์
ในระยะหลังได้กลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง โดยการชักนำของ ประดิษฐ์ กัลย์จาฤก แห่ง บริษัทกันตนา และไพรัช สังวริบุตร แห่ง บริษัทดาราวิดีโอ ให้มารับบทดาวร้ายในละครโทรทัศน์ของช่อง 7 หลายเรื่อง เช่น เมืองโพล้เพล้, ผมอาถรรพ์, มนต์รักลูกทุ่ง, แม่นาคพระนคร, ปะการังสีดำ, สื่อกามเทพ, ขุนเดช, นางแมวป่า, ขุมทรัพย์แม่น้ำแคว และจวบจนถึงปัจจุบัน
เคยได้รับรางวัลดาวร้ายยอดเยี่ยม จากการประกวดรางวัลผลงานดีเด่นทางโทรทัศน์ เมขลา ปี พ.ศ. 2538 จากบท "เศรษฐีจอม" ในละครโทรทัศน์เรื่อง "มนต์รักลูกทุ่ง"
นอกจากนี้แล้ว ยังมีญาติผู้น้องของเจ้าตัวหลายคนก็ได้เป็นนักแสดงในบทร้ายตามมาอีกด้วย เช่น กิตติ ดัสกร, ภิญโญ ปานนุ้ย, ยุพข่าน เป็นต้น
ในปี พ.ศ. 2525 เคยตกเป็นข่าวว่าเป็นผู้ต้องหาจ้างวานฆ่า นายวรวุฒิ วัฒนศักดิ์ ผู้จัดการของ ทูน หิรัญทรัพย์ นักแสดงยอดนิยมในขณะนั้น และในปลายปี พ.ศ. 2552 ที่จังหวัดกาญจนบุรี ได้มีการเก็บมูลค้างคาวส่งขายให้โรงงานผลิตปุ๋ยซึ่งมีมูลค่ากว่า 1,000 ล้านบาท
งานการเมือง
ในทางสังคมและการเมือง ได้สร้างความฮือฮาด้วยการเข้าสมัครเป็นสมาชิกพรรคภูมิใจไทยในกลางปี พ.ศ. 2553 โดยก่อนหน้านั้นเคยเป็นสมาชิกพรรคประชากรไทยมาก่อน ซึ่งในครั้งนี้ เจ้าตัวคาดหวังว่าจะได้ลงรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) ในพื้นที่ภาคใต้ซึ่งเป็นบ้านเกิด จนในปี พ.ศ. 2554 ดามพ์ ดัสกร ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคความหวังใหม่ โดยลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ระบบแบ่งเขต ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เขต 9 (เขตจตุจักร) แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง
ในวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 ดามพ์ได้ย้ายมาสังกัด พรรคเพื่อชาติ โดยได้เปิดตัวในงานประชุมใหญ่ของทางพรรค และลงสมัครรับเลือกตั้งในการเลือกตั้ง ส.ส. ในปี พ.ศ. 2562 แต่ไม่ได้รับเลือกตั้ง จากนั้นจึงย้ายมาสังกัดพรรครวมแผ่นดินและลงรับสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดกาญจนบุรี เขต 2
ไมเคิล เคิร์ฟริส
ไมเคิล เคิร์ฟริส (Michael Cerveris; เกิด 6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2503) เป็นนักแสดง, นักร้อง และนักกีตาร์ชาวอเมริกัน เขาได้แสดงละครเพลงและละครเวทีมากมาย รวมถึงละครเพลงของ สตีเฟน ซอนด์เฮม หลายเรื่อง ได้แก่ Assassins, Sweeney Todd, Road Show, และ Passion ในปี ค.ศ. 2004 เคิร์ฟริสได้รับรางวัล Tony Award สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในละครเพลง จากเรื่องแอสแซสซินส์ รับบท John Wilkes Booth ในปี ค.ศ. 2015 เขาได้รับรางวัล Tony Award ครั้งที่สองในสาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในละครเพลงเพื่อ ความสุขในบ้าน รับบท บรูซ เบคเดล
แอช วิลเลียมส์
การตอบรับ
แอชติดอันดับที่สิบเอ็ดในรายชื่อ 100 วีรบุรุษตลอดกาล ของเว็บไซต์ UGO.com โดยอธิบายว่าเขาเป็น "คนที่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองอย่างมาก, ขี้บ่น, เกลียดผู้หญิง" แต่ยังเป็น "นักฆ่าปีศาจและซอมบีที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาบนจอเงิน" พวกเขายังยกย่องตัวละครสำหรับความอ่อนน้อมถ่อมตนในตอนท้ายของอภินิหารกองพันซี่โครง ในการกลับไปยังยุคสมัยของเขาเอง นิตยสารเอ็มไพร์จัดอันดับให้เขาเป็นตัวละครในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอันดับ 24 ใน 100 รายชื่อ โดยเรียกเขาว่า "ฮีโรสยองขวัญที่เป็นสัญลักษณ์อย่างแท้จริง" และล้อเลียนฮีโรแอ็กชันที่ "คุ้มคลั่ง, ถูกปาก, สมองทึบ" นอกจากนี้ เขายังได้รับการจัดให้อยู่ในอันดับที่ 77 ในรายชื่อ 100 ตัวละครที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแฟนโดเมเนีย
ภาพยนตร์อีวิลเดด และตัวละครแอช ได้มีอิทธิพลต่อเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งในคริสต์ทศวรรษ 1990 หลายเกม เช่น ดูม, ดุก นูเคม ทรีดี และบลัด โดยดุก นูเคม อ้างคำพูดหลายบรรทัดจากแอช ซึ่งบรูซ แคมป์เบล ระบุว่าเขาโกรธที่ไม่ได้รับค่าจ้างสำหรับพวกเขา
ตัวละครวิดีโอเกมที่โดดเด่นอีกตัวหนึ่งที่ได้รับอิทธิพลจากแอชคืออลิซา บอสโคโนวิช ซึ่งในการพูดคุยเกี่ยวกับการสร้างของอลิซา คัตสึฮิโร ฮาราดะ ผู้อำนวยการโครงการและหัวหน้าผู้อำนวยการสร้างเทคเคน ได้อธิบายว่า "อลิซาเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นจากความคิดเห็นของพนักงานภายใน เราต้องการตัวละครที่มีเลื่อยไฟฟ้าบนแขนของเธอจริง ๆ [...] ผมเป็นแฟนอีวิลเดดตัวยงของแซม ไรมี"
เกริกฤทธิ์ ทวีกาญจน์
เกริกฤทธิ์ ทวีกาญจน์ (ชื่อเล่น: ก้อง; เกิดวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งปีกซ้าย ปัจจุบันได้ลงเล่นให้กับนครศรีฯ ยูไนเต็ด (ยืมตัวจากชลบุรี) และทีมชาติไทย
ประวัติ
เกริกฤทธิ์ เกิดที่จังหวัดนครศรีธรรมราชขาเริ่มเล่นฟุตบอลมีพ่อเป็นแรงบันดาลใจในการเล่นฟุตบอล ซึ่งพ่อของเขาก็เคยเป็นนักฟุตบอลมาก่อน โดยเริ่มเล่นฟุตบอลในตำแหน่งกองหน้ากับทีมโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัย ชลบุรี ในระดับฟุตบอลนักเรียน ติดทีมชาติชุดเยาวชนตั้งแต่อายุ 14 ปี กระทั่งปี พ.ศ. 2551 ได้เล่นฟุตบอลอาชีพครั้งแรกกับสโมสรศรีราชาและเคยได้รับรางวัลนักเตะยอดเยี่ยมของดิวิชั่น 1 โดยในขณะที่เกริกฤทธิ์อยู่กับสโมสรศรีราชา เจ้าก้อง ได้รับการคัดเลือกจากไนกี้ให้ไปฝึกซ้อมกับบาร์เซโลนา สโมสรชื่อดังในลาลิกา เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์เป็นเวลา 1 สัปดาห์ โดยเขามีโอกาสได้ฝึกซ้อมกับรอนัลดีนโย สุดยอดนักเตะทีมชาติบราซิลด้วย
โดยที่เกริกฤทธิ์เป็นนักฟุตบอลที่เป็นคนถนัดซ้ายที่เล่นได้ทั้งตำแหน่งกองหน้า กองกลางตัวรุกคอยสร้างสรรค์เกมให้เพื่อน ๆ และปีกซ้ายจอมเลื้อย โดยมีจุดเด่นอยู่ที่ความเร็วและความคล่องแคล่วที่มาพร้อมกับลีลาการกระชากลากเลื้อยที่โดดเด่น มีทักษะการเปิดบอลและการยิงอันยอดเยี่ยม ทำเอาตัวรับฝ่ายตรงข้ามต้องผวาไปตาม ๆ กัน
ความฝันอันแน่วแน่ของเกริกฤทธิ์ตั้งแต่เด็กที่อยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ คอยผลักดันให้เขาเป็นตัวเลือกอันดับต้น ๆ ในนามทีมชาติไทยชุดใหญ่เพื่อลุยศึกต่าง ๆ มากมาย เกริกฤทธิ์มีของสะสมเป็นพวกโมเดล 3 มิติ ซึ่งให้เหตุผลว่าการต่อโมเดล 3 มิติ ช่วยฝึกสมาธิได้เป็นอย่างดี ไม่เพียงเท่านี้เกริกฤทธิ์ยังชอบเที่ยวทะเลอีกด้วย
โรงภาพยนตร์เฮาส์
โรงภาพยนตร์เฮาส์ เป็นโรงภาพยนตร์แห่งหนึ่งของไทย เปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2547 ในย่านบันเทิงอาร์ซีเอ ซึ่งอยู่ในพื้นที่เดียวกับโรงภาพยนตร์ ยูเอ็มจี อาร์ซีเอ บนอาคารชั้น 3 ซึ่งเคยเป็นโรง UMG 4 และ 5 มีอยู่ 2 โรง ซึ่งโรงใหญ่จุประมาณ 200 ที่นั่ง ส่วนโรงเล็กมีเก้าอี้ประมาณ 140 ตัว ภายในบริเวณยังมีพื้นที่สำหรับการสัมมนา หรือ เวิร์กช็อป รวมถึงการแสดงผลงานทางศิลปะ เพื่อให้นักเรียน นักศึกษา สามารถมาจัดแสดง ก่อตั้งโดย ยุทธนา บุญอ้อม พงศ์นรินทร์ อุลิศ (เฮนรี จ๋อง) พรชัย วิริยะประภานนท์ (นรา) และ ชมศจี เตชะรัตนประเสริฐ
ในปี พ.ศ. 2562 โรงภาพยนตร์เฮาส์ ได้ย้ายไปยังโครงการสามย่านมิตรทาวน์ บนชั้น 5 เปิดให้บริการเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2562 โดยประกอบด้วยโรงภาพยนตร์ย่อย 3 โรง
ดาวแคระดำ
ดาวแคระดำ คือ สมมุติฐานว่าเป็นซากดาวซึ่งเกิดขึ้นจากการที่ดาวแคระขาวมีพลังงานไม่มากพอที่จะปลดปล่อยความร้อนหรือแสงสว่างอย่างสำคัญ เนื่องจากเวลาที่ดาวแคระขาวจะมาถึงขั้นนี้ได้จากการคำนวณพบว่าจะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าอายุปัจจุบันของเอกภพ คือ 13,700 ล้านปี จึงไม่พบดาวแคระดำในเอกภพในขณะนี้ และอุณหภูมิของดาวแคระขาวที่ต่ำสุดก็มีข้อจำกัดในการสังเกตอายุของเอกภพ อย่างไรก็ตาม การยืดตัวของเวลาจากการเย็นตัวลงของดาวแคระอาจทำให้เกิดดาวแคระดำได้ ดาวแคระขาว คือ สิ่งที่เหลือจากดาวฤกษ์ในแถบลำดับหลักที่มีมวลน้อยหรือปานกลาง (ต่ำกว่าราว 9-10 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) หลังจากมันได้ขับหรือฟิวชั่นธาตุทั้งหมดเมื่อมันมีอุณหภูมิสูงพอ ดาวแคระขาวก็เป็นทรงกลมหนาแน่นของสสารเสื่อมอิเล็กตรอนที่เย็นตัวลงอย่างช้า ๆ โดยการแผ่รังสีความร้อน และจะกลายมาเป็นดาวแคระดำในที่สุด หากดาวแคระดำเกิดขึ้นจริง ดาวเหล่านี้ก็คงจะยากที่จะค้นหา เนื่องจากตามการจำกัดความ ดาวแคระดำมีการปลดปล่อยรังสีออกมาน้อยมาก มีทฤษฎีหนึ่งที่บอกว่ามันอาจถูกตรวจพบได้โดยอิทธิพลแรงโน้มถ่วงของมัน
ชื่อ "ดาวแคระดำ" ยังสามารถหมายถึงวัตถุกึ่งดาวที่ไม่มีมวลมากพอ (ต่ำกว่า 0.08 เท่าของมวลดวงอาทิตย์) เพื่อที่จะคงนิวเคลียร์ฟิวชั่นเผาผลาญไฮโดรเจนที่แกนกลาง วัตถุเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันว่า ดาวแคระน้ำตาล คำที่ประดิษฐ์ขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1970
พระเทพวิมลญาณ (ถาวร จิตฺตถาวโร)
พระเทพวิมลญาณ นามเดิม ถาวร ฉายา จิตฺตถาวโร เป็นพระราชาคณะฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดปทุมวนารามราชวรวิหาร และรองเจ้าคณะภาค 9 (ธรรมยุต) ผู้มีชื่อเสียงจากการสอนกรรมฐาน และก่อตั้งศาสนสถานหลายแห่ง เช่น วัดพุทธไทยถาวรรัฐนิวยอร์ก วัดป่าศรีถาวรรัฐเท็กซัส สหรัฐอเมริกา วัดเนรัญชราวาส ประเทศอินเดีย เป็นต้น
ชาติกำเนิด
พระเทพวิมลญาณ มีนามเดิมว่า ถาวร วงศ์มาลัย เกิดเมื่อวันอังคารที่ 4 มีนาคม พ.ศ. 2495 ตรงกับวันขึ้น 9 ค่ำ เดือน 4 ปีมะโรง ภูมิลำเนาเดิมอยู่บ้านโนนศิลาเลิง ตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์ เป็นบุตรของนายโส-นางศรีทา นาชัยเพชร โยมมารดาเสียชีวิตเมื่อคลอดท่าน นายนิ่ง-นางพั้ว วงศ์มาลัย จึงรับท่านไปอุปการะเป็นบุตรบุญธรรม
เมื่ออายุได้ 8 ปี ท่านได้เข้าศึกษาที่โรงเรียนโนนศิลาราษฎร์ผดุง (ปัจจุบันคือโรงเรียนโนนศิลาสว่างวิทย์) จนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จึงมาช่วยมารดาบิดาทำเกษตรกรรมเป็นเวลา 3 ปี
อุปสมบท
พ.ศ. 2509 ขณะอายุได้ 14 ปี ท่านได้บรรพชาเป็นสามเณร ที่วัดบ้านปอแดง อำเภอยางตลาด จังหวัดกาฬสินธุ์ โดยมีพระราชธรรมานุวัตร (อ่อน จกฺกธมฺโม) วัดประชานิยม ซึ่งเป็นเจ้าคณะจังหวัดกาฬสินธุ์ (ธรรมยุต) ในขณะนั้น เป็นพระอุปัชฌาย์ แล้วไปจำพรรษาอยู่กับพระครูวิจิตรบุญญาภรณ์ (บุญเคน จิตฺตปุญฺโญ) ซึ่งเป็นน้องชายของโยมแม่ศรีทา ที่วัดสำโรงยุทธาวาส จังหวัดอุดรธานี จนถึงปี พ.ศ. 2510 จึงย้ายไปศึกษาพระปริยัติธรรมและปฏิบัติธรรมที่วัดโพธิสมภรณ์ ในช่วงนี้ท่านได้อยู่อุปฐากพระเทพเมธาจารย์ (จันทร์ศรี จนฺททีโป) นานถึง 6 ปี
ต่อมาท่านย้ายไปจำพรรษา ณ วัดปทุมวนาราม และได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุในปี พ.ศ. 2516 โดยมีสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (วิน ธมฺมสาโร) เป็นพระอุปัชฌาย์ พระเทพมงคลปัญญาจารย์ (บุญมั่น มนฺตาสโย) เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และพระญาณรักขิต (สายหยุด ปญฺญาสาโร) เป็นพระอนุสาวนาจารย์
การศึกษา
หลังจากบรรพชาอุปสมบทแล้ว ท่านได้จบการศึกษาต่างและได้รับปริญญากิตติมศักดิ์ดังนี้ดังนี้
ปฏิบัติธรรม
นอกจากศึกษาพระปริยัติธรรมแล้ว ท่านยังปฏิบัติธรรมกับครูบาอาจารย์หลายรูปในสายพระป่าของพระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต เช่น หลวงปู่ขาว อนาลโย หลวงปู่ฝั้น อาจาโร พระธรรมวิสุทธิมงคล (บัว ญาณสมฺปนฺโน) พระราชมุนี (โฮม โสภโณ)
ในพรรษาที่ 8 ท่านได้ตั้งปณิธานว่าจะไม่ลาสิกขาบท และอุทิศชีวิตต่อพระรัตนตรัย จากนั้นท่านจึงจาริกไปถ้ำสระแก้ว เขาฉกรรจ์ จังหวัดสระแก้ว ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอย่างอุกฤษฏ์โดยทำสมาธิ และไม่ฉันภัตตาหารและไม่พูดจาตลอด 7 วัน คือตั้งแต่เวลา 21.30 น. ของวันที่ 1 กรกฎาคม ถึงเวลา 10.00 น. ของวันที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2523 ท่านได้บันทึกผลการปฏิบัติไว้ว่า
มรณภาพ
พระเทพวิมลญาณ มรณภาพเนื่องจากเลือดออกในสมอง ณ โรงพยาบาลตำรวจ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2558 เวลา 01.19 น. สิริอายุได้ พรรษา 42 ศพตั้งบำเพ็ญกุศล ณ ศาลาพระราชศรัทธา วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงรับศพไว้ในพระบราราชานุเคราะห์ 7 วัน มีพระพิธีธรรมสวดพระอภิธรรมเวลากลางคืน มีกำหนด 7 คืน
การดำเนินการก่อสร้างศาลาพระราชศรัทธา
“ศาลาพระราชศรัทธา วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร” นั้น จัดสร้างขึ้นตามพระราชปรารภของพระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร รัชกาลที่ 9 และสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง เมื่อครั้งเสด็จฯ ถวายผ้าพระกฐินเป็นการส่วนพระองค์ ณ วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร เมื่อวันพุธที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2533 ได้เสด็จฯ ทอดพระเนตรสถานที่ปฏิบัติธรรมชั่วคราว หรือ ศาลามุงจาก ซึ่งพระครูปลัดสัมพิพัฒนเมธาจารย์ (ถาวร จิตตถาวโร) ใช้ดำเนินการอบรมสั่งสอนธรรมปฏิบัติแก่พุทธศาสนิกชนอยู่ในขณะนั้น  จึงทรงมีพระราชปรารถว่า ‘สมควรสร้างอาคารอันเป็นถาวรวัตถุขึ้น เพื่อให้ผู้มีจิตศรัทธาได้ใช้ศึกษาและปฏิบัติ จากพระราชปรารภนั้นเอง คณะศิษยานุศิษย์ในพระครูปลัดสัมพิพัฒนเมธาจารย์ (ถาวร จิตตถาวโร) และพุทธศาสนิกชนผู้มีจิตศรัทธาจึงได้ร่วมกันสนองพระราชดำริ โดยจัดตั้ง “มูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา” ขึ้น และจัดสร้างพระพุทธรูปบูชา “พระเสริมจำลอง” รวมทั้ง พระกริ่งนวปทุม, พระกริ่งไพรีพินาศ, พระชัยวัฒน์, พระเสริมจำลองเนื้อผง และเหรียญสิริจันโท เพื่อสมนาคุณแก่ผู้มีจิตศรัทธาบริจาคทรัพย์ ในการสมทบทุนสร้างศาลาพระราชศรัทธา โดยได้รับพระบรมราชานุญาต ให้อัญเชิญ ‘ตรา ภปร.’ ประดิษฐานไว้ที่หน้าบันศาลา ทั้ง 2 ด้าน และที่ผ้าทิพย์องค์พระพุทธรูปพระเสริมจำลอง ซึ่งอัญเชิญเป็นพระประธาน ตลอดจนวัตถุมงคลต่าง ๆ พร้อมกันนั้น ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณเสด็จฯ ประกอบพิธีเจิมป้ายและเปิด “ศาลาพระราชศรัทธา” ด้วยพระองค์เองในวันพฤหัสบดี ที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2536 โดยอยู่ในการดูแลและการบริหารงานของมูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา, มูลนิธิถาวรจิตฺตถาวโร-วงศ์มาลัย นับจากนั้นศาลาพระราชศรัทธาก็ได้ทำหน้าที่ของพุทธสถานกลางกรุงที่เผยแผ่พระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แก่พุทธศาสนิกชนที่อาศัยอยู่กลางกรุงเทพฯ มาโดยตลอด พุทธศาสนิกชนที่ไปฟังเทศน์และปฏิบัติธรรมในทุกวัน จะมีโรงทานสำหรับรับประทานอาหารทั้งมื้อเช้าและเที่ยงและยังมีอาหารมื้อเย็นแก่ผู้ที่ปฏิบัติงานภายใต้อุปถัมภ์อีกด้วย  กระทั่งถึงวันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2561 มูลนิธิศาลาพระราชศรัทธา และมูลนิธิถาวรจิตฺตถาวโร-วงศ์มาลัย จึงได้สิ้นสุดสัญญาเช่าพื้นที่กับสำนักทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ จึงได้ย้ายที่ทำการไปยัง วัดป่าศรีถาวรนิมิต เลขที่ 133 หมู่ที่ 8 บ้านบุ่งแข้ ตำบลหนองแสง อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก ปัจจุบันศาลาพระราชศรัทธาอยู่ในการดูแล และการบริหารงานของ วัดปทุมวนารามราชวรวิหาร กรุงเทพฯ  โดยหลังจากที่ปิดปรับปรุงไประยะหนึ่ง ขณะนี้ได้เปิดดำเนินกิจกรรมทางพระพุทธศาสนาเพื่อให้พุทธศาสนิกชนเข้ากราบไหว้บูชาพระและปฏิบัติธรรมได้ตามปรกติแล้ว
แหล่งรวบรวมคติธรรมคำสอน
Facebook Page พระเทพวิมลญาณ:ถาวรจิตตถาวโร YouTube Channel พระเทพวิมลญาณ
Nepenthes hurrelliana
Nepenthes hurrelliana (ได้ชื่อตามแอนดริว เฮอร์เรลล์ (Andrew Hurrell), นักพฤกษศาสตร์ ) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงที่สูงจากเกาะบอร์เนียว พบได้ในตอนเหนือของรัฐซาราวัก, บรูไน และตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐซาบะฮ์ N. hurrelliana มีหม้อรูปกรวยสวยงาม มันอาจเป็นลูกผสมที่คาดว่าพัฒนาตัวมาจากพ่อแม่ดั้งเดิมคือ N. fusca และ N. veitchii มันมีขนน้ำตาลสนิมปกคลุมหนาแน่นตลอดทุกส่วนซึ่งน่าจะได้รับสืบทอดมาจาก N. veitchii
ประวัติทางพฤกษศาสตร์
N. hurrelliana เป็นที่รู้จักของนักพฤกษศาสตร์ก่อนที่มันจะถูกระบุเป็นชนิดเสียอีก ถึงแม้ว่ามันจะมีรูปร่างที่ต่างไปแต่บางคนได้ถือเอาว่ามันเป็นรูปแบบหนึ่งของ N. veitchii, ที่มีรูปแบบคล้าย N. maxima, หรือไม่ก็ยึดถือมันเป็นลูกผสมทางธรรมชาติไปเลย ในปี ค.ศ. 1988 แอนเทีย ฟิลลิปซ์ (Anthea Phillipps) และ แอนโทนี แลมบ์ (Anthony Lamb) ได้ตีพิมพ์ภาพประกอบของตัวอย่าง N. hurrelliana จากภูเขามูรุดภายใต้ชื่อ "N. veitchii × N. fusca" อย่างไรก็ตามเอกสารในปี ค.ศ. 1996 ที่ชื่อ Pitcher-Plants of Borneo (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งบอร์เนียว) มันกับถูกจัดเป็นชนิดที่ยังไม่มีการระบุ "Nepenthes sp." อนุกรมวิธานของพืชนี้ถูกจัดเป็นชนิดที่ยังไม่มีการระบุ "Nepenthes sp. B" ในหนังสือของชาร์ลส์ คลาร์ก (Charles Clarke) ที่ชื่อ Nepenthes of Borneo (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งบอร์เนียว) (1997) และหนังสือของฮิวโก สทีเนอร์ (Hugo Steiner) ที่ชื่อ Borneo: Its Mountains and Lowlands with their Pitcher Plants (บอร์เนียว:ภูเขาและที่ลุ่มกับหม้อข้าวหม้อแกงลิง) (2002)
ใน "Nepenthes of Gunung Murud (หม้อข้าวหม้อแกงลิงแห่งภูเขามูรุด)" หัวข้อที่ถูกตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเป็นเนื้อหาของ Carnivorous Plant Newsletter (จดหมายข่าวพืชกินสัตว์) ชอน เดอ วีตต์ (John De Witte) พรรณารูปร่างของลูกผสมว่า "เป็นไปได้มากที่จะเป็นลูกผสมระหว่าง N. veitchii และ N. stenophylla หรือ N. fusca" ตามเขียนถึงพืชชนิดนี้
ในปี ค.ศ. 1999 บรูซ แซลมอน (Bruce Salmon) เสนอว่ามันอาจจะเป็นชนิดเดียวกันกับ N. mollis ที่ยังเป็นปริศนาที่มีเพียงตัวอย่างของหม้อเพียงหม้อเดียว ข้อเสนอนี้ถูกคัดค้านโดยมาร์ติน ชีก (Martin Cheek) และแอนโทนี แลมบ์ ผู้ระบุบแจกแจงรูปแบบของ N. hurrelliana ในปี ค.ศ. 2003 ตัวอย่างต้นแบบ A.Lamb & Surat 145/99 เก็บมาจากภูเขาลุมมาร์กู (Lumarku) ในรัฐซาบะฮ์และเก็บรักษาไว้ที่หอพรรณไม้ของกรมป่าไม้ซานดากัน(Sandakan)
N. hurrelliana ได้ชื่อตามแอนดริว เฮอร์เรลล์ ผู้ศึกษาต้นไม้บนภูเขา Murud ในปี ค.ศ. 1995 และเป็นเจ้าของพื้นที่สังเกตการณ์ที่แสดงว่าประชากรของมันโตอย่างอิสระภายใต้ตัวมันเอง ไม่เกี่ยวข้องกับหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดอื่นที่คาดว่าเป็นพ่อแม่ของมัน ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกพิจารณาว่าเป็นชนิด
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
N. hurrelliana เป็นไม้เลื้อย มีรูปแบบต่างกันเล็กน้อยจากถิ่นที่อยู่ต่างกัน หม้อข้าวหม้อแกงลิงจากภูเขามูลู (Mulu) และอีกบางภูเขามีปล้องยาวถึง 10 ซม.
รูปแบบใบของหม้อข้าวหม้อแกงลิงจากภูเขาลุมมาร์กู ยาวถึง 24 ซม.และยาวไปเป็นปีกที่ก้านใบ แล้วโอบล้อมลำต้นประมาณครึ่งหนึ่งของเส้นรอบวงมีลักษณะเป็นครีบประมาณ 1 ซม. ต้นไม้จากภูเขามูลูมีใบเป็นรูปหอกที่แคบกว่า ก้านใบมีปีกกว้างเป็นครีบไปจรดข้อ (ยาว ≤10 ซม.)
หม้อล่างเป็นรูปไข่แคบจนถึงรูปกรวย มีขนาดใหญ่สูงถึง 30 ซม. ฝาปิดเป็นทรงสามเหลี่ยมกว้าง ขอบเป็นคลื่น เพอริสโตมแผ่กว้างคอขอด (ยาว ≤9 ซม.) ที่ด้านหลังและกว้างประมาณ 7 ซม.
หม้อบนเป็นรูปกรวยมากกว่าหม้อล่างแต่มีขนาดประมาณ 28.5 ซม. ฝาปิดเป็นทรงสามเหลี่ยมแคบมาก ยาว 8 ซม.กว้าง 4.2 ซม. มีฐานเป็นรูปหัวใจล้อมรอบด้วยสันรูปตะขอและมีรยางค์ยอดรูปเส้นด้ายยาว 5 มม. มีต่อมน้ำต้อยจำนวนมากใต้, ตามขอบและใกล้กับฐาน
N. hurrelliana มีช่อดอกแบบช่อกระจะ ก้านดอกย่อยมีใบประดับที่ฐานยาว 3 ถึง 4 มม.
สิ่งปกคลุมสีนำตาลแดงที่มีอยู่อย่างหนานแน่นของ N. hurrelliana นั้นเป็นหนึ่งในลักษณะเด่นของหม้อข้าวหม้อแกงลิง หลายชนิด บนผิวบนของฝาหม้อมีขนสีสนิมขณะที่ผิวล่างมีตามขอบเท่านั้น เป็นสิ่งผิดปกติสำหรับ หม้อข้าวหม้อแกงลิง ปกติขนจะปรากฏบนผิวบนของแผ่นใบและบนสันต่อมของฝาหม้อ
นิเวศวิทยา
N. hurrelliana เป็นพืชถิ่นเดียวของบอร์เนียว สถานที่ที่มีการบันทึกว่าพบได้แก่ภูเขาทางเหนือของรัฐซาราวัก, ตะวันตกเฉียงใต้ของซาบะฮ์, และบรูไน โดยเฉพาะที่ภูเขาลุมมาร์กู, ภูเขามูลู, ภูเขามูรุด, และภูเขาในเทือกเขาเมอลีกัน (Meligan) ใกล้กับรง ปาซีย์ (Long Pasia) (รวมถึงภูเขารีเมา (Rimau)) มีการกระจายตัวที่ 1300 ถึง 2400 ม.จากระดับน้ำทะเล บนภูเขามูรุด (2423 ม.) N. hurrelliana ที่อยู่บนยอดเขาหรือสันเขาที่สูงกว่า 2100 ม.นั้นหาได้ยากเพราะที่ความสูงขนาดนั้นจะทำให้มันแคระแกรน ประชากรที่อยู่บนสันเขาของภูเขาลุมมาร์กู (ประมาณ 1900 ม.) อยู่ที่ความสูงสูงกว่า 1620 ม.
โดยทั่วไปถิ่นอาศัยของ N. hurrelliana คือป่ามอสส์สูงและแนวป่าดิบเขาที่ๆมันเติบโตคล้ายกาฝากสูงจากพื้น 10 ม. มีการบันทึกว่าบนในสถานที่ๆปกคลุมด้วยมอสส์ในป่าสมบูรณ์ มีการพบบนพื้นดินบ้างแต่เป็นส่วนน้อย
N. hurrelliana เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์บางชนิด อย่างที่เด่นๆก็มีกบทองขนาดเล็กที่อยู่ในสกุล Philautus พบในหม้อของ N. hurrelliana ที่อิงอาศัยบนต้นไม้บนภูเขาลุมมาร์กู
จุดกำเนิดจากลูกผสม
N. hurrelliana มีหม้อที่มีลักษณะที่อยู่กึ่งกลางระหว่าง N. fusca และ N. veitchii ด้วยเหตุนี้จึงนำไปสู่การคาดเดาถึงเรื่องเชื้อสายของหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ ซึ่งมีหลายคนที่คิดว่าเป็นไปได้ที่มันจะมีจุดกำเนิดจากลูกผสม
นักพฤษศาสตร์ที่ชื่อ ไคลฟ์ เอ. สเทซ (Clive A. Stace) เขียนไว้ว่า ข้อความนี้สนับสนุนสถานะของ N. hurrelliana ให้เป็นชนิด ตั้งแต่ประชากรของมันมีความเสถียรภาพและมีสถานที่มากมายที่มันเจริญเติบโต ยิ่งกว่านั้นไม่พบว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้มีการแพร่กระจายอยู่ที่เดียวกันกับชนิดที่คาดเดาว่าเป็นพ่อและแม่ของมัน กรณีแบบนี้อาจเกิดโดยเฉพาะบางแห่ง ลูกผสมอาจมีการแข่งขันกับพ่อแม่และในตอนท้ายก็ซ้อนทับพ่อแม่สำเร็จ ถึงแม้ว่าอาจเป็นไปได้ที่มันจะกระจายตัวไปยังพื้นที่ใหม่ที่ๆไม่มีทั้งพ่อและแม่
N. murudensis เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งที่มีจุดกำเนิดจากลูกผสม
ญาติใกล้ชิด
หม้อบนของ N. hurrelliana มีลักษณะคล้ายคลึงกับ N. fusca ซึ่งมีเพียงสองชนิดในบอร์เนียวเท่านั้นที่มีฝาหม้อเป็นสามเหลี่ยมแคบ สิ่งที่ต่างคือหม้อบนของ N. hurrelliana มีปากตามขวางยกชันยาวคอดไปที่ด้านหลังและมีขนหยาบแข็งใต้ฝา
N. hurrelliana คล้ายกับ N. fusca จากทางตอนใต้ของเทือกเขาคร็อกเกอร์ (Crocker Range) ในรัฐซาบะฮ์เป็นพิเศษ คือมีเพอริสโตมกว้าง, คอคอดยาวกว่า และฝาหม้อเป็นสามเหลี่ยมมากกว่า N. fusca ในที่อื่นๆ อย่างไรก็ตามเพอริสโตมก็ไม่ได้ถูกพัฒนามากเหมือนใน N. hurrelliana และไม่สิ่งปกคลุม ยิ่งกว่านั้น N. hurrelliana ยังมีต่อมน้ำต้อยบนผิวล่างของฝาหม้อ
N. hurrelliana อาจมีการสับสนกับชนิดที่คาดว่าเป็นพ่อแม่คือ N. veitchii ทั้งสองชนิดโตในถิ่นอาศัยที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนและ N. hurrelliana มีหม้อเป็นรูปกรวยมากกว่าและมีจุดสีม่วงบนหม้อ ที่สำคัญ ทรงของฝาก็ต่างกัน
Nepenthes mollis
ใบสอบเรียวและสิ่งปกคลุมหนาแน่นของ N. hurrelliana เป็นสิ่งที่มีคล้ายกับ N. mollis และมันอาจเป็นสิ่งที่แสดงว่าหม้อข้าวหม้อแกงลิงทั้งสองชนิดเป็นชนิดเดียวกัน บรูซ แซลมอนเขียนไว้ว่าตัวอย่างของ N. mollis ต่างจากรูปแบบของ N. hurrelliana จากภูเขาลุมมาร์กูตรงไม่มีใบประดับก้านดอกย่อยและมีฐานใบเป็นครีบ ปีกยาว 6 ซม. (ตรงข้ามกับ N. hurrelliana ที่มีเพียง 1-2 ซม.)
ถ้า N. mollis และ N. hurrelliana เป็นชนิดเดียวกัน N. hurrelliana จะกลายเป็นชื่อพ้องเฮเทอโรไทปิกของต้นแบบ
เดชไอ้ด้วน ภาค 2
เดชไอ้ด้วน ภาค 2  (อังกฤษ: Return Of The One- Armed Swordsman, The One-Armed Swordsman Return) เป็นภาพยนตร์จีนที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1969 กำกับโดย จาง เชอะ นำแสดงโดย หวัง หุ่ย, เจียวเจียว ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่อง เดชไอ้ด้วน มีภาคต่อจากนี้อีกคือ เดชไอ้ด้วน ภาค 3
เนื้อเรื่องย่อ
เนื้อเรื่องกล่าวถึงจอมยุทธแขนเดียวนาม "ฟางกัง" ซึ่งเขาต้องปะทะกับแปดจอมยุทธ เพื่อพิสูจน์ว่าแขนหนึ่งข้างกับหนึ่งจอมยุทธนั้น เหนือกว่าแขนสิบหกข้างของเหล่าคนพาล
162173 รีวงู
162173 รีวงู (Ryugu) หรือ  ตามการตั้งชื่อดาวเคราะห์น้อยชั่วคราว เป็นเทห์ฟ้าใกล้โลก (NEO) และเป็นดาวเคราะห์น้อยที่มีศักยภาพเป็นอันตรายต่อโลก (PHO) ดวงหนึ่งในกลุ่มอะพอลโล มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 กิโลเมตร ถือเป็นวัตถุท้องฟ้าสีเข้มที่จัดอยู่ในชนิดของสเปกตรัมประเภท Cg ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นดาวเคราะห์น้อยทั้งประเภท G และ C ดาวเคราะห์น้อยรีวงูเป็นเป้าหมายของการสำรวจโดยยานสำรวจอวกาศ ฮายาบูซะ 2 ซึ่งปล่อยจากโลกเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2557 มีกำหนดถึงเป้าหมายในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2561 เพื่อเก็บตัวอย่างส่งกลับโลก และกลับถึงโลกราวปลายปี พ.ศ. 2563
ประวัติ
นักดาราศาสตร์ในโครงการวิจัยดาวเคราะห์น้อยใกล้โลกลินคอล์น (LINEAR) ค้นพบดาวเคราะห์น้อยรีวงูเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 (ค.ศ. 1999) ณ ศูนย์ปฏิบัติการห้องทดลองลินคอล์น (Lincoln Laboratory's ETS) ใกล้เมืองซอคอร์โร รัฐนิวเม็กซิโก สหรัฐ และให้ชื่อดาวเคราะห์น้อยดวงนี้ว่า ตามการตั้งชื่อชั่วคราว
ชื่อ
ดาวเคราะห์น้อย ได้รับการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่า "รีวงู" (Ryugu) เมื่อวันที่ 28 กันยายน พ.ศ. 2558 โดยศูนย์ดาวเคราะห์น้อย (เลขอ้างอิง M.P.C 95804) ชื่อ "รีวงู" นั้นมีที่มาจาก "รีวงูโจ" หรือ "ปราสาทพระราชวังมังกร" ที่ปรากฏในคติชนญี่ปุ่นเรื่อง อูราชิมะ ทาโร ชาวประมงผู้ซึ่งขี่หลังเต่าไปยังพระราชวังใต้น้ำรีวงูโจ และเมื่อกลับขึ้นฝั่งเขาได้นำกล่องปริศนามาด้วย หากจะเปรียบเทียบก็เหมือนกับที่ยานสำรวจฮายาบูซะ 2 นำตัวอย่างจากดาวเคราะห์น้อยกลับมายังโลก
ลักษณะทางกายภาพ
เมื่อปี พ.ศ. 2555 นักดาราศาสตร์โทมัส จี. มึลเลอร์และคณะ ได้ศึกษาดาวเคราะห์น้อยรีวงูด้วยการสังเกตการณ์หลายรูปแบบ และให้ความเห็นว่าดาวเคราะห์น้อยนั้นแทบจะเป็นทรงกลม มีการหมุนรอบตัวเองสวนทางกับดวงอาทิตย์ (retrograde rotation) มีเส้นผ่านศูนย์กลางประสิทธิภาพ (effective diameter) 0.85–0.88 กิโลเมตร และมีอัตราส่วนสะท้อนเรขาคณิต (geometric albedo) 0.044–0.050 นอกจากนี้ยังได้ประมาณขนาดเม็ดของวัสดุพื้นผิวดาวไว้ระหว่าง 1–10 มิลลิเมตร
ภาพชุดแรกของดาวเคราะห์น้อยรีวงู ถ่ายโดยยานสำรวจฮายาบูซะ 2 เผยแพร่เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2561 ขณะที่ยานอยู่ห่างจากดาว 700 กิโลเมตร เผยให้เห็นว่าดาวเคราะห์น้อยมีรูปทรงอย่างเพชร ยานสำรวจฮายาบูซะ 2 ยังคงถ่ายภาพอย่างต่อเนื่องในขณะที่เข้าใกล้ดาวมากขึ้น
พ.ศ. 821
พุทธศักราช 821 ใกล้เคียงกับ
พ.ศ. 822
พุทธศักราช 822 ใกล้เคียงกับ
ซิลเวอร์แชร์
ซิลเวอร์แชร์ (Silverchair) เป็นวงอัลเทอร์เนทีฟร็อกจากออสเตรเลีย แรกเริ่มรวมตัวกันในชื่อวง อินโนเซนต์คริมินอลส์ (Innocent Criminals) ที่นิวคาสเซิล นิวเซาธ์เวลส์ ในปี ค.ศ. 1992 โดยมีสมาชิกตั้งแต่เริ่มก่อนตั้งวงคือ ดาเนียล จอห์นส (ร้องนำและกีตาร์), คริส โจนนาว (กีตาร์เบส) และ เบน จิลลีส์ (กลอง) วงประสบความสำเร็จกลางปี ค.ศ. 1994 เพลงแรกคือ "Tomorrow" ที่ชนะการประกวดระดับท้องถิ่นจากเครือข่ายสถานีโทรทัศน์เอสบีเอส จากนั้นวงก็ได้เซ็นสัญญากับค่ายเพลง เมอร์เมอร์ และมีผลงานประสบความสำเร็จดีในออสเตรเลียและระดับนานาชาติ
จากข้อมูลปี ค.ศ. 2011 ซิลเวอร์แชร์ได้รับรางวัล รางวัลอาเรีย ถึง 21 ครั้ง จากการเสนอชื่อ 49 ครั้ง และยังได้รับ 6 รางวัลเอพรา โดยจอห์นส ได้รับ 3 รางวัลสาขานักเขียนในปี ค.ศ. 2008 พวกเขามีผลงานสตูดิโออัลบั้ม 5 ชุดที่ล้วนแต่ขึ้นอันดับ 1 บนอาเรียอัลบั้มส์ชาร์ต ได้แก่ Frogstomp (1995), Freak Show (1997), Neon Ballroom (1999), Diorama (2002) และ Young Modern (2007) นอกจากนั้น 3 ซิงเกิลติดอันดับ 1 บน อาเรียซิงเกิลส์ชาร์ต คือเพลง "Tomorrow" (1994), "Freak" (1997) และ "Straight Lines" (2007)
แนวเพลงของซิลเวอร์แชร์ได้พัฒนาเปลี่ยนแปลงไป มีความแตกต่างกันไปในแต่ละอัลบั้ม มีการเติบโตไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จากแนว กรันจ์/โพสต์-กรันจ์ ในอัลบั้มชุดแรก ไปจนถึงชุดล่าสุดที่ผสมผสานไม่ว่าจะเป็นออร์เคสตราไปจนถึงอาร์ตร็อก ทางด้านนักเขียนเพลงของวงอย่างดาเนียล จอห์นสก็พยายามพัฒนาในการเขียนเพลง และทางวงก็พัฒนาลูกเล่นใหม่ ๆ ที่ซับซ้อนขึ้นในงานชิ้นต่อไป ในปี ค.ศ. 2003 หลังออกอัลบั้มชุด Diorama วงประกาศพักวง ในช่วงนั้นเองสมาชิกแต่ละคนก็ออกไปมีผลงานเพลงของตนเอง คือวง เดอะดิซโซซิเอทีฟส์ ,เดอะเมสส์ฮอลล์ และ แทมบาเลน จนกระทั่งซิลเวอร์แชร์ได้รวมตัวกันอีกครั้งในคอนเสิร์ต 2005 เวฟเอด และออกผลงานเพลงชุด Young Modern และได้ร่วมทัวร์กับวงอย่าง พาวเดอร์ฟิงเกอร์ ต่อมาในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2011 ออกมาประกาศจำศีลอย่างไม่มีกำหนด ในเดือนนั้นเอง วงมียอดขายอัลบั้มมากกว่า 6 ล้านชุด
การรวมตัวและผลงานช่วงแรก (1992–1996)
จุดกำเนิดของ ซิลเวอร์แชร์ เริ่มตั้งแต่ปี 1992 โดยดาเนียล จอห์นส (ร้องนำและกีตาร์) และเบน จิลลีส์ (กลอง) เริ่มเล่นดนตรีด้วยกันมาตั้งแต่สมัยชั้นประถมศึกษา จนเมื่อขึ้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนนิวคาสเซิลไฮสคูล ก็ได้ชักชวนคริส โจนนาว (กีตาร์เบส) เข้ามาเล่นดนตรีด้วยกัน ในนาม ชอร์ตเอลวิส (Short Elvis) จากนั้นเปลี่ยนชื่อเป็น อินโนเซนต์คริมินอลส์ (Innocent Criminals) พวกเขาได้แสดงโชว์อยู่หลายครั้งในแถบฮันเตอร์วัลเลย์ ในช่วงวัยรุ่นของพวกเขา ซึ่งพวกเขาก็ได้ลงแข่งขันในงานยูธร็อกในปี 1994 (ซึ่งตอนนั้นยังไม่โด่งดัง) เป็นการแข่งขันวงดนตรีที่มาจากโรงเรียน จนกระทั่งวงได้มีชื่อเสียงจากการเป็นวงชนะเลิศการแข่งขันระดับประเทศที่ชื่อ "Pick Me" เป็นรายการทางสถานีโทรทัศน์เอสบีเอสร่วมกับสถานีวิทยุแนวอัลเทอร์เนทีฟที่ชื่อ ทริปเปิลเจ กับเพลงของเขาเองที่ชื่อ "Tomorrow" และส่วนหนึ่งของรางวัลก็คือ สังกัดเพลงทริปเปิลเจ ได้ช่วยบันทึกเพลงและเอสบีเอสทำมิวสิกวิดีโอให้พวกเขา วงอินโนเซนต์คริมินอลส์ในขณะนั้นก็ได้โอกาสเปลี่ยนชื่อวงก่อนที่จะออกซิงเกิลแรกในชีวิต "Tomorrow" โดยทางวงได้เลือกชื่อว่า ซิลเวอร์แชร์ ซึ่งมาจากการเพี้ยนคำของเพลงหนึ่งของวงเนอร์วานาที่ชื่อว่า Sliver กับชื่อของวงเบอร์ลินแชร์
ความนิยมในซิลเวอร์แชร์ทำให้พวกเขาได้เซ็นสัญญาการทำอัลบั้มกับสังกัดโซนีมิวสิก 3 อัลบั้ม และในส่วนสังกัดทริปเปิลเจได้ออกซิงเกิลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1994 ที่สามารถขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอาเรีย ซิงเกิลชาร์ท เป็นเวลานาน 6 สัปดาห์ ต่อมาในปี 1995 พวกเขาได้ทำการบันทึกเสียงเพลง "Tomorrow" อีกครั้ง (รวมถึงทำมิวสิกวิดีโอใหม่) สำหรับตลาดในอเมริกา และได้กลายเป็นเพลงที่เล่นบ่อยที่สุดสำหรับสถานีวิทยุโมเดิร์นร็อกในปีนั้น อัลบั้มแรกของพวกเขา Frogstomp ใช้เวลาบันทึกเสียงเพียง 9 วัน และออกวางขายในปี ค.ศ. 1995 ซึ่งในเวลาที่บันทึกเสียงอัลบั้มนี้ สมาชิกแต่ละคนมีอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น และยังศึกษาในระดับไฮสคูลอยู่ แนวความคิดในการเขียนเนื้อร้องสำหรับเพลงในอัลบั้ม Frogstomp ได้มาจากนิยาย ภาพเขียนทางโทรทัศน์ โศกนาฏกรรมในแถบที่เขาอยู่อาศัย ความเจ็บปวดของเหล่าเพื่อนพ้องของเขา อัลบั้มนี้ได้รับเสียงตอบรับที่ดี All Music Guide และ นิตยสารโรลลิงสโตน ให้คะแนนไว้ที่ 4 ดาว และ 4 ดาวครึ่ง ตามลำดับ ให้คำชมต่อความเอาจริงเอาจังสำหรับอัลบั้มนี้โดยเฉพาะกับเพลง "Tomorrow" และอัลบั้ม Frogstomp ก็ขึ้นอันดับ 1 ในออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ และสามารถขึ้นไปใน 10 อันดับแรกของนิตยสารบิลบอร์ดในส่วนของชาร์ทบิลบอร์ด 200 และทำให้พวกเขาเป็นวงออสเตรเลียวงแรกตั้งแต่วง อินเอ็กเซส สามารถทำได้ อัลบั้มนี้มียอดขาย 2.5 ล้านชุดทั่วโลก ทั้งอัลบั้ม Frogstomp และเพลง "Tomorrow" ก็ยังคงรับรับความนิยมในปีนั้น พวกเขายังได้ทัวร์ร่วมกับวงอย่างเรดฮ็อตชิลิเป็ปเปอร์ส และร่วมแสดงบนชั้นหลังคาของเรดิโอซิตีมิวสิกฮอลล์ ขณะที่พวกเขาก็ยังคงศึกษาต่อในนิวคาสเซิลด้วย ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1996 เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น จำเลยที่ชื่อว่า ไบรอัน บาสเซ็ตต์ อายุ 16 ปี และนิโคลัส แม็กโดนัลด์ อายุ 18 ปี ทั้งคู่ได้อ้างว่าฟังเพลงที่ชื่อ "Israel's Son" จากอัลบั้ม Frogstomp เป็นเหตุจูงใจในการฆาตกรรมผู้ปกครองของบาสเซ็ตต์และพี่ชาย ทนายฝ่ายจำเลยพยายามโยนความผิดให้วง ทางวงได้ออกมาปฏิเสธว่าเพลงของพวกเขาไม่ได้สร้างความรุนแรงดังกล่าว และทางวงพ้นข้อกล่าวหานี้
เสียงวิจารณ์และความสำเร็จ (1997–2001)
ขณะที่พวกเขากำลังประสบความสำเร็จจากผลงานอัลบั้มชุด Frogstomp ทั้งในออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา ซิลเวอร์แชร์เริ่มบันทึกเสียงผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 Freak Show ออกวางขายในปี 1997 อัลบั้มนี้มีเพลงติดใน 10 อันดับแรกบนชาร์ทซิงเกิลของออสเตรเลียคือเพลง "Freak", "Abuse Me" และ "Cemetery" ซิงเกิลที่ 4 "The Door" ติดชาร์ทที่อันดับ 25 หลายเพลงในอัลบั้มนี้สื่อถึงอารมณ์โกรธ ปฏิกิริยาอันรุนแรงที่คาดหวังในอัลบั้ม Frogstomp ของวงซิลเวอร์แชร์เอง Freak Show ทำยอดขายระดับแผ่นเสียงทองคำในสหรัฐอเมริกา และมียอดขายอัลบั้มชุดนี้เกินกว่า 1.5 ล้านชุดทั่วโลก
บอมบาร์ดิเอร์
บอมบาร์ดิเอร์ (Bombardier;, บงบาร์ดีเย) เป็นบริษัทที่เกี่ยวกับการบินและอวกาศของประเทศแคนาดา ก่อตั้งโดยโฌแซ็ฟ-อาร์ม็อง บงบาร์ดีเย ชาวฝรั่งเศส ในชื่อแรกว่า โลโต-แนฌบงบาร์ดีเย (L'Auto-Neige Bombardier) เมื่อ ค.ศ. 1942 ที่เมืองวาลกูร์ รัฐควิเบก ในเริ่มแรกผลิตยานยนต์หิมะ แต่ในปัจจุบันเป็นผู้ผลิตอากาศยาน รถไฟ ตลอดจนยุทธภัณฑ์รายใหญ่ของโลก
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563 บริษัท อัลสตอมได้ลงนามในหนังสือสัญญาเพื่อซื้อธุรกิจรถไฟของบริษัท บอมบาร์ดิเอร์ โดยการควบรวมแล้วเสร็จเมื่อวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2564
ซิลเวอร์แชร์
เสียงวิจารณ์และความสำเร็จ (1997–2001)
หลังจากที่เรียนจบจากโรงเรียน ทางวงสามารถที่จะมีเวลามากพอที่จะสร้างสรรค์ผลงานอัลบั้มชุดใหม่ Neon Ballroom ซึ่งออกวางขายในปี ค.ศ. 1999 เดิมทีทางวงตั้งใจไว้ว่าจะหยุดพักเป็นเวลา 12 เดือนแต่สุดท้ายก็ใช้เวลาทำงานเพลงชุดนี้ Neon Ballroom มีซิงเกิลอยู่ 4 ซิงเกิลคือ "Anthem for the Year 2000", "Ana's Song (Open Fire) ", "Miss You Love" และ "Paint Pastel Princess" ซึ่งมี 3 ซิงเกิลที่สามารถขึ้นชาร์ทใน 50 อันดับแรกของ ชาร์ทอาเรีย
บอมบาร์ดิเอร์
บอมบาร์ดิเอร์เคยได้รับการจัดอันดับโดยนิตยสาร ฟอบส์ เป็น 1 ใน 500 บริษัทที่ใหญ่ที่สุดของโลก
บอมบาร์ดิเอร์กับประเทศไทย
บอมบาร์ดิเอร์เข้ามาดำเนินธุรกิจในประเทศไทยกว่า 30 ปี โดยได้นำโซลูชันระบบปฏิบัติการเดินรถและระบบอาณัติสัญญาณของบอมบาร์ดิเอร์มาใช้งานร่วมกับระบบรถไฟในประเทศไทยทั้งรถไฟดีเซลและระบบรถไฟฟ้า ปัจจุบันหน่วยธุรกิจระบบรางในประเทศไทยได้ถูกยุบรวมเข้ากับ บริษัท อัลสตอม ทรานสปอร์ต (ประเทศไทย) จำกัด ตามแผนการควบรวมกิจการระหว่างบอมบาร์ดิเอร์ ทรานสปอรเทชั่น และอัลสตอม ในประเทศไทยมีรถไฟฟ้าที่ใช้ระบบปฏิบัติการเดินรถของบอมบาร์ดิเอร์ ได้แก่ รถไฟฟ้าบีทีเอส, รถไฟฟ้ามหานคร สายฉลองรัชธรรม, รถไฟฟ้าสายสีทอง, และรถไฟทางคู่สายเหนือ โดยแบ่งเป็น 3 รุ่น ดังนี้ ในส่วนของตัวรถไฟฟ้านั้นมีการเลือกใช้ตัวรถไฟฟ้าจาก บอมบาร์ดิเอร์ รวมทั้งสิ้น 2 โครงการ ได้แก่ รถไฟฟ้าบีทีเอส และรถไฟฟ้าสายสีทอง โดยแบ่งเป็น 2 รุ่น ดังนี้
ซิลเวอร์แชร์
เสียงวิจารณ์และความสำเร็จ (1997–2001)
ทั้งอัลบั้ม Freak Show และ Neon Ballroom ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอาเรีย อัลบั้มส์ชาร์ท อีกทั้ง Freak Show ยังสามารถขึ้นชาร์ทอัลบั้มในแคนาดาที่อันดับ 2 และ Neon Ballroom ที่อันดับ 5 ซิงเกิล "Freak", "Abuse Me" และ "Cemetery" ติดใน 10 อันดับแรกของชาร์ทซิงเกิลในออสเตรเลีย และ "Abuse Me" ติดอันดับ 4 ในชาร์ทฮ็อตโมเดิร์นร็อกแทร็กส์ และ ชาร์ทเมนสตรีมร็อกแทร็กส์ ของอเมริกา ซิงเกิล "Anthem for the Year 2000" สามารถขึ้นชาร์ทได้สูงจากซิงเกิลทั้งหมดในอัลบั้ม Neon Ballroom สูงสุดที่อันดับ 3 ขณะที่ซิงเกิล "Ana's Song (Open Fire) " สูงสุดที่อันดับ 10 บนชาร์ทโมเดิร์นร็อกแทร็กส์ ในอเมริกา
ในปี 1999 จอห์นสออกมาประกาศว่าเขารักษาโรคความผิดปกติในการกินอันเนื่องจากความเครียด จอห์นเผยว่า เนื้อเพลง "Ana's Song (Open Fire) " เป็นส่วนหนึ่งในการปฏิบัติตัว โดยเขากล่าวว่า "กินเพื่ออยู่" จอห์นออกมาเปิดเผยว่า เพลงดังกล่าว เขาเขียนในขณะที่เขากำลังป่วยเป็นโรคความผิดปกติในการกิน เขารู้สึกไม่อยากกินอะไร เขาเกือบฆ่าตัวตาย เขาเกลียดทุกอย่างในช่วงนั้น แม้กระทั่งดนตรี แต่กระนั้นเขาก็เขียนเพลงออกมาได้
ซิลเวอร์แชร์ขยายการทัวร์ออกไปสำหรับอัลบั้ม Neon Ballroom สามารถเพิ่มยอดขายประสบความสำเร็จมากกว่าอัลบั้ม Freak Show นิตยสารโรลลิงสโตนกล่าวถึงความสำเร็จนี้ว่า "มีดนตรีที่โตขึ้น" ในยุโรปและอเมริกาใต้ อัลบั้มนี้ประสบความสำเร็จมากที่สุดของวงจนปัจจุบัน ซิลเวอร์แชร์ออกทัวร์และแสดงสด ในงานแสดงดนตรี รีดดิงเฟสติวัล และ เอ็ดจ์เฟสต์ และ อื่น ๆ ส่วนในปี 2000 ซิลเวอร์แชร์ได้แสดงสดที่ฟอลส์เฟสติวัลเพียงแห่งเดียวในช่วงวันปีใหม่ และในวันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 2001 ได้แสดงต่อหน้าคน 250,000 คนในงานร็อกอินริโอ ถือเป็นหนึ่งในแสดงโชว์ที่น่าจดจำของอาชีพนักดนตรีของพวกเขา หลังจากการทัวร์ทั่วโลก ทางวงประกาศว่าจะหยุดพักเป็นเวลา 12 เดือน
หลังจากออกอัลบั้ม Neon Ballroom เงื่อนไขสัญญา 3 อัลบั้มก็หมดลง มีหลายค่ายเพลงที่ยื่นข้อเสนอมาให้ แต่ก็ลงเอยเมื่อเขาเซ็นสัญญาบค่ายแอตแลนติกเรคคอร์ดส ในอเมริกาเหนือและอเมริกาใต้ อีกทั้งพวกเขาก็ได้ตั้งค่ายเพลงของตนเองขึ้นใหม่ในชื่อ อีเลฟเวน: อะ มิวสิก คอมพานี สำหรับในออสเตรเลียและเอเชีย หลังจากที่พวกเขาประกาศ บริษัทโซนีก็ออกอัลบั้มรวมฮิตที่ชื่อว่า The Best of Volume 1 โดยปราศจากการอนุญาตจากทางวง
Diorama (2002–2003)
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2001 ซิลเวอร์แชร์เข้าสตูดิโอในซิดนีย์กับโปรดิวเซอร์ เดวิด บ็อททริลล์ (เคยทำงานร่วมกับ ทูล ,ปีเตอร์ แกเบรียล, คิง คริมสัน) เริ่มทำงานอัลบั้มชุดที่ 4 Diorama โดยหนนี้ ดาเนียล จอห์นส รับหน้าที่เป็นโปรดิวเซอร์ร่วม อัลบั้มนี้จอห์นสอธิบายไว้ว่า "เป็นโลกในอีกโลก"" มาจากการค้นพบการเขียนเพลงวิธีใหม่ ที่มาจากการใช้เปียโน เป็นเทคนิกที่เขาพัฒนาระหว่างช่วงพัก และยังมีนักดนตรีหลายคนร่วมได้มาทำงานร่วมในอัลบั้ม Diorama ไม่ว่าจะเป็น แวน ไดค์ พาร์กส ที่เรียบเรียงออร์เครสตราให้กับเพลง "Tuna in the Brine", "Luv Your Life" และ "Across the Night" และยังมีพอล แม็ก จิม โมจินี และ ยอน การ์เฟียส ก็ร่วมงานกับวงด้วย ขณะที่บันทึกเสียงอัลบั้ม Diorama จอห์นสกล่าวว่าเขาเหมือนเป็นศิลปินคนหนึ่ง มากกว่าสมาชิกวงร็อกวงหนึ่ง และหลังจากอัลบั้มออก คำวิจารณ์ต่ออัลบั้มมีว่าเป็นอัลบั้มที่มีศิลปะมากกว่างานชิ้นก่อน ๆ
ซิงเกิลแรกจากอัลบั้ม Diorama คือ "The Greatest View" ออกอากาศทางเครือข่ายสถานีวิทยุในออสเตรเลียในช่วงต้นเดือนธันวาคม หลังจากนั้นซิงเกิลก็ออกวางขายในช่วงเวลาใกลกับที่วงปรากฏตัวในการทัวร์ บิ๊กเดย์เอาท์ทัวร์ ในช่วงออกทัวร์ จอห์นสประสบปัญหากับอาการข้อต่ออักเสบ ทำให้เป็นการยากต่อการเล่นกีตาร์
Diorama ขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอัลบั้มของชาร์ทอาเรีย และอยู่ในอันดับนาน 50 สัปดาห์ใน 50 อันดับแรก 5 ซิงเกิลจากอัลบั้มนี้คือ "The Greatest View", "Without You", "Luv Your Life", "Across the Night" และ "After All These Years" ซิงเกิลที่ขึ้นอันดับสูงสุดคือ "The Greatest View" ที่สามารถขึ้นอันดับ 3 บนชาร์ทซิงเกิลของอาเรีย Diorama ยังประสบความสำเร็จในงาน 2002 อาเรียอวอร์ดส รับรางวัล 5 สาขา รวมถึงอัลบั้มร็อกยอดเยี่ยม และ ศิลปินกลุ่มยอดเยี่ยม ซิลเวอร์แชร์เล่นเพลง "The Greatest View" ในงานประกาศรางวัลครั้งนี้ และเพลงนี้ก็ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลวิดีโอยอดเยี่ยมอีกด้วย หลังจากงานครั้งนี้ทางวงได้ออกมาประกาศการแยกวง จอห์นสออกมาเปิดเผยว่า "ตามความจริงวงได้อยู่ร่วมกันมานานกว่า 10 ปี ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ"
ช่วงพักและโครงการอื่น (2004–2005)
ในปี 2000 ขณะที่ยังทำงานร่วมวงซิลเวอร์แชร์ จอห์นและพอล แม็ก ออกอีพี ที่มีเฉพาะอินเทอร์เน็ตเท่านั้น ชื่อชุดว่า I Can't Believe It's Not Rock และหลังจากการประกาศแยกวงซิลเวอร์แชร์ ทั้งจอห์นสและพอลก่อตั้งวงที่ชื่อ เดอะดิซโซซิเอทีฟส์ ออกอัลบั้มแรก The Dissociatives ในปี 2004 จอห์นยังได้ทำงานร่วมกับนาตาลี อิมบรูกเลีย ภรรยาของเขา (ในขณะนั้น) ในอัลบั้มของเธอ Counting Down the Days ออกเมื่อเดือนเมษายน ค.ศ. 2005 ขณะที่โจนนาวทำงานในโปรเจกต์อื่นในนามวง เดอะเมสส์ฮอลล์ ทำเพลงอัลบั้มที่สองของพวกเขาที่ชื่อ Feeling Sideways อัลบั้มนี้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอาเรียอวอร์ดส สาขาผลงานจากค่ายอิสระยอดเยี่ยม ในปี 2003 จิลลีส์ก็มีงานโปรเจกต์อื่นในนามวง แทมบาเลน กับอัลบั้ม Tambalane และได้ทัวร์คอนเสิร์ตทั่วออสเตรเลีย
หลังจากเกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย ค.ศ. 2004 ซิลเวอร์แชร์รวมตัวสำหรับงานเวฟเอด เพื่อหาเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย งานจัดขึ้นในซิดนีย์ในปี 2005 และเพื่อหาเงินช่วยเหลือกับองค์การสำหรับภัยพิบัติครั้งนี้ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ทางวงตัดสินใจที่จะรวมตัวกันใหม่ จิลลีส์ได้พูดถึงปฏิกิริยาการรวมตัวของสมาชิกในวงนี้ในรายการเดอะซิดนีย์มอร์นิงเฮอร์รัลด์ว่า "มันเป็นเวลา 15 ปีของพวกเรา แต่ตอนนี้พวกเราก็ตระหนักดีว่า เรามีสิ่งพิเศษและจะต้องทำมัน"
กลับมาอีกครั้ง (2006–2010)
หลังจากแสดงในงานเวฟเอด ซิลเวอร์แชร์รวมตัวกันอีกครั้งและเริ่มเตรียมการทำงานสำหรับอัลบั้มถัดไป ในปี 2006 ทางวงได้ทำเดโมอัลบั้ม Young Modern ในฮันเตอร์วัลเลย์ และบันทึกเสียงในลอสแอนเจลิส ที่ซีนีอันเดอร์เบลลีสตูดิโอ ร่วมกับโปรดิวเซอร์ นิก ลอเนย์ แวน ไดค์ พาร์กส ได้มาร่วมงานอีกครั้ง โดยเดินทางไปที่ปราก เพื่อบันทึกเสียงออร์เครสตรากับวงเชคฟิลฮาร์โมนิก ซิลเวอร์แชร์ได้สร้างสรรค์ผลงานโดยอิสระ ผิดจากอัลบั้มก่อนที่ต้องทำงานร่วมกับค่ายเพลงต้นสังกัด
วงได้ออกทัวร์ก่อนที่จะออกวางขายอัลบั้ม การแสดงที่ โฮมเบกและอีกหลายที่ พวกเขาได้นำเพลงเก่าของวงมิดไนต์ออย มาทำใหม่ในเพลง "Don't Wanna Be the One" และได้แสดงที่งาน 2006 อาเรียอวอร์ดส ที่เป็นส่วนหนึ่งของรางวัลยกย่องในอาเรียฮอลล์ออฟเฟรม ระหว่างการแสดง จอห์นสพ่นสเปรย์เป็นคำว่า PG4PM ซึ่งย่อมาจาก Peter Garrett for Prime Minister (ปีเตอร์ การ์เร็ตต์ สำหรับนายกรัฐมนตรี) เพื่อเป็นการสนับสนุนเขา ซึ่งการ์เร็ตต์ก็ได้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของพรรคแรงงานออสเตรเลีย และในวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ซิลเวอร์แชร์และวงพาวเดอร์ฟิงเกอร์ประกาศทัวร์ด้วยกันในอะครอสเดอะเกรตดีไวด์ทัวร์ โดยจุดประสงค์ของทัวร์เพื่อหารายได้ให้โครงการรีคอนซิลิเอชันออสเตรเลียในการลดช่องว่างระหว่างเด็กชาวอะบอริจินและที่ไม่ใช่ชาวอะบอริจิน
อัลบั้ม Young Modern ออกวางขายในปี 2007 มีซิงเกิลแรกคือ "Straight Lines" และซิงเกิลถัดมาคือ "Reflections of a Sound", "If You Keep Losing Sleep" และ "Mind Reader" ซึ่ง Young Modern เป็นอัลบั้มที่ 5 ของวงซิลเวอร์แชร์ที่สามารถขึ้นอันดับ 1 บนชาร์ทอัลบั้มของชาร์ทอาเรีย ซิงเกิล "Straight Lines" เป็นซิงเกิลที่สามของวงที่สามารถขึ้นอันดับ 1 ในออสเตรเลียได้ ทั้งอัลบั้มและเพลงได้รับ 3 รางวัลจากเวที 2007 อาเรียอวอร์ดส ทำให้ซิลเวอร์แชร์ได้รับรางวัลรวมจากเวทีนี้ 20 รางวัล วงยังได้รับ 3 รางวัลเอพรา จากเพลง "Straight Lines" รวมถึงสาขานักเขียนแห่งปีสำหรับจอห์นส ที่ได้รับรางวัลนี้เป็นครั้งที่ 3 ในงานแจกรางวัลอาเรีย 2008 ทั้งซิลเวอร์แชร์และพาวเดอร์ฟิงเกอร์ ได้รับรางวัล ดีวีดีประเภทดนตรียอดเยี่ยม จากผลงานชุด Across the Great Divide สำหรับซิลเวอร์แชร์แล้ว การเสนอชื่อครั้งนี้เป็นการได้รับรางวัล 21 ครั้ง จากการเสนอชื่อ 49 ครั้ง