cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน
การสิ้นพระชนม์
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ทรงลาออกจากราชการและเสด็จไปประทับ ณ ประเทศสิงคโปร์ พร้อมกับครอบครัวเมื่อ พ.ศ. 2476 ต่อมาประชวรจนกระทั่งวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2479 จึงสิ้นพระชนม์ที่โรงพยาบาลในประเทศสิงคโปร์ สิริพระชันษาได้ 55 ปี พระชายาได้เชิญพระศพกลับกรุงเทพฯ คณะผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดลโปรดให้ประดิษฐานพระศพ ณ พระที่นั่งทรงธรรม วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนารามราชวรวิหาร แล้วประกอบการพระราชกุศลทักษิณานุปทานในวันที่ 8–9 ตุลาคม มีพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2480 ณ พระเมรุ วัดเทพศิรินทราวาสราชวรวิหาร
สาเหตุการประชวรจนสิ้นพระชนม์นั้น สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ทรงระบุไว้ใน สาส์นสมเด็จ ว่า พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ทรงกินเลี้ยงขนานใหญ่ทั้งวันจนประชวรพระนาภี (ท้องเสีย) รักษาถึงสามวัน พระอาการไม่ทุเลา วันที่สี่ แพทย์จึงเชิญเสด็จไปโรงพยาบาล เสด็จไปได้สองชั่วโมง พระหทัยก็หยุดเต้น
ด้านการรถไฟไทย
การดำเนินกิจการรถไฟในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวนั้น ทรงให้ชาวต่างประเทศเป็นผู้ควบคุมการบริหารกิจการทั้งหมด กระทั่งปี พ.ศ. 2453 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร รักษาการตำแหน่งเจ้ากรมรถไฟสายเหนือ ในปี พ.ศ. 2460 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมกรมรถไฟสายเหนือกับสายใต้เข้าเป็นกรมเดียวกัน เรียกว่า "กรมรถไฟหลวง" และให้พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมขุนกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง และทรงบุกเบิกพัฒนากิจการต่างๆ ของกรมรถไฟหลวง ขยายเส้นทางเดินรถไฟสายเหนือและสายใต้เข้าด้วยกัน สายตะวันออกเฉียงเหนือทรงสร้างทางรถไฟจากนครราชสีมาถึงอุบลราชธานี สายตะวันออกจากฉะเชิงเทราถึงอรัญประเทศ และในปี พ.ศ. 2471 พระองค์ยังได้ทรงสั่งซื้อรถจักรดีเซล จำนวน 2 คัน (หมายเลข 21 และ 22) จากประเทศสวิสเซอร์แลนด์ โดยมีกำลัง 180 แรงม้า เนื่องจากพระองค์ทรงเห็นว่า รถจักรไอน้ำลากจูงขบวนรถไม่สะดวก และไม่ประหยัด อีกทั้งลูกไฟที่กระจายออกมาเป็นอันตรายต่อผู้โดยสาร และอาจทำให้เกิดไฟไหม้ไม้หมอนอีกด้วย ซึ่งรถจักรดีเซลทั้งสองคันดังกล่าว เป็นรถจักรดีเซลคันแรกในทวีปเอเชีย และถือว่าประเทศไทยนำรถจักรดีเซลเข้ามาใช้งานเป็นประเทศแรกในทวีปเอเชียด้วย
พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยุบรวมกรมทางไปขึ้นกับกรมรถไฟหลวง โดยให้พระเจ้าน้องยาเธอ พระองค์เจ้าบุรฉัตรไชยากร กรมขุนกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน ทรงรับผิดชอบงานสร้างถนนและสะพานทั่วประเทศ เช่น สะพานกษัตริย์ศึก เป็นสะพานลอยข้ามทางรถไฟแห่งแรก และสะพานรัษฎาภิเศก จังหวัดลำปาง สะพานพุทธ สะพานพระราม 6
ในปี พ.ศ. 2464 ขณะทรงดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกรมรถไฟหลวง ได้ทรงริเริ่มนำเอาเครื่องเจาะมาทำการเจาะสำรวจหาน้ำมันดิบ ในบริเวณที่มีผู้พบน้ำมันดิบไหลขึ้นมาบนผิวดินที่บ่อหลวง อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ ทรงว่าจ้างนักธรณีวิทยาชาวอเมริกันเข้ามาสำรวจทางธรณีวิทยา เพื่อค้นหาน้ำมันดิบและถ่านหินในประเทศไทย
ด้านการคมนาคมและการสื่อสาร
พระองค์ทรงริเริ่มนำวิทยาการด้านการสื่อสารเข้ามาใช้การพัฒนาประเทศ ทรงตั้งเครื่องส่งวิทยุกระจายเสียงทดลองขนาดเล็ก และสั่งเครื่องวิทยุกระจายเสียงคลื่นสั้นเข้ามาทดลอง  ทรงเปิดการกิจการส่งวิทยุกระจายเสียงเป็นเป็นครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2473 ใช้ชื่อสถานีว่า "สถานีวิทยุกรุงเทพฯ ที่พญาไท" และถือว่าเป็นบุคคลแรกของสยาม ที่ต้องการให้ประเทศสยาม มีการส่ง เทเลวิชั่น หรือ วิทยุโทรทัศน์ขึ้นครั้งแรกในประเทศสยาม แต่ความคิดที่จะต้องการส่งแพร่ภาพโทรทัศน์ เมื่อขณะดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคมในขณะนั้น ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากสยามได้เปลื่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ทำให้การกำเนิดโทรทัศน์จึงล้มเลิกไปในระยะหนึ่ง (หากประสบความสำเร็จ ประเทศสยาม อาจเป็นประเทศแรกของเอเชีย ที่มีการส่งโทรทัศน์)
ด้านการสื่อสาร ทรงให้ความสำคัญการสื่อสาร โดยจัดตั้งที่ทำการไปรษณีย์โทรเลขทั่วประเทศ ให้บริการรับส่งจดหมาย พัสดุ ไปรษณีย์ ธนาณัติ และโทรเลข รวมทั้งการติดต่อสื่อสารทางโทรศัพท์และวิทยุโทรเลขภายในและภายนอกประเทศ
ด้านการคมนาคม ทรงสนพระทัยกิจการบิน โดยทรงทดลองขับเครื่องบินสาธิต จนได้รับการยกย่องว่าทรงเป็นคนไทยคนแรกที่มีโอกาสขึ้นเครื่องบิน และทรงวางรากฐานกิจการการบินขึ้นในประเทศไทย และการจัดการบินพาณิชย์ระหว่างประเทศ  จัดตั้งบริษัทเดินอากาศและเปิดเส้นทางพาณิชย์
ด้านอื่น ๆ
1 เมษายน พ.ศ. 2469 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้รวมกระทรวงพาณิชย์ และกระทรวงคมนาคมเข้าเป็นกระทรวงเดียวกัน และให้ นายพลเอก กรมหลวงกำแพงเพ็ชรอัครโยธิน (พระอิสริยยศในขณะนั้น) รั้งตำแหน่งเสนาบดีกระทรวงพาณิชย์และคมนาคม และเป็นนายกสภาเผยแผ่พาณิชย์
21 ตุลาคม พ.ศ. 2474 ทรงดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีสภา ทำหน้าที่ปรึกษาราชการในพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว	ต่อมาภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทรงปฏิบัติราชการแทนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในงานพระราชพิธีเป็นครั้งคราว
17 กันยายน พ.ศ. 2473 ทรงมีพระราชดำริเห็นชอบในอุดมการณ์ของโรตารี  จึงได้รับการก่อตั้งสโมสรโรตารีแห่งแรกในประเทศไทยขึ้น เรียกชื่อว่า "สโมสรโรตารีกรุงเทพ"  มีสมาชิกก่อตั้งรวม 69 ท่าน ซึ่งมีสัญชาติต่างๆ อยู่ถึง 15 ชาติด้วยกัน โดยมีพระยามโนปกรณ์นิติธาดานายกรัฐมนตรีคนแรกของประเทศไทยเป็นสมาชิกก่อตั้งท่านหนึ่ง การประชุมก่อตั้งได้จัดทำขึ้น ณ พระราชวังพญาไท (ปัจจุบันคือ โรงพยาบาลพระมงกุฎฯ ถนนราชวิถี กรุงเทพมหานคร) โดยเสด็จในกรมพระกำแพงเพชรอัครโยธิน ได้ทรงรับเป็นนายกก่อตั้งสโมสร ทรงริเริ่มการค้นหาปิโตรเลียมในประเทศสยามเป็นครั้งแรก
โคเมท
โคเมท (Comet) เป็นปลาทองสายพันธุ์หนึ่งที่ปรากฏในปัจจุบัน มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมที่สหรัฐอเมริกา ลักษณะของโคเมทคือ ลำตัวผอมเพรียวยาวแลดูคล้ายปลาคาร์ป ครีบทุกครีบยาวโดยเฉพาะครีบหาง   ลำตัวมักมีสีเดียวล้วน ๆ เช่น สีขาวหรือสีแดง ขนาดเมื่อโตเต็มที่สามารถยาวได้ถึง 12 นิ้ว จัดว่าเป็นปลาทองสายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่มากสายพันธุ์หนึ่ง
โดยชื่อ โคเมท นั้น หมายถึงดาวหาง ทั้งนี้เพราะความที่มีลักษณะเพรียวยาวเหมือนดาวหางนั่นเอง โคเมทในประเทศแถบตะวันตก เช่น ที่สหรัฐอเมริกาหรืออังกฤษจะเป็นสายพันธุ์ที่ได้รับความนิยมมาก และมีราคาสูง แต่สำหรับในประเทศไทยและแถบเอเชียนั้น สายพันธุ์นี้กลับไม่ได้รับความนิยมเท่าและมีราคาต่ำ  ทั้งที่ปลาทองสายพันธุ์นี้จัดว่าเลี้ยงง่ายกว่าสายพันธุ์อื่นมาก  ทั้งนี้เนื่องจากไม่มีจุดเด่นเพียงพอที่จะทำให้แลดูสวยงามเหมือนสายพันธุ์อื่น อีกทั้งยังมีลักษณะทั่วไปคล้ายปลาคาร์ปอีกด้วย จึงทำให้มีความเข้าใจผิดและสับสนกันระหว่างปลาทั้งสองชนิดนี้เสมอ ๆ  โดยเฉพาะในตัวที่ยังเล็กอยู่ และบางคนอาจจะเลี้ยงปนกันในบ่อเดียวกันด้วย
ทรรศน์
ทัศนา ทัศน์ หรือ ทรรศน์ (दर्शन, darshan) อาจหมายถึง
สถาบันสถาปนาและโลก
สถาบันสถาปนาและโลก (Foundation and Earth) เป็นนิยายวิทยาศาสตร์เล่มที่ห้าของหนังสือชุดสถาบันสถาปนา ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรก ค.ศ. 1986 นับเป็นหนังสือเล่มสุดท้ายในชุดถ้านับตามลำดับเหตุการณ์ในเรื่อง
เนื้อเรื่องย่อ
หลังจากเหตุการณ์ในสถาบันสถาปนาและปฐมภพ โกลาน เทรวิซและพวกได้เดินทางต่อจากปฐมภพเพื่อค้นหาดาวเคราะห์ในตำนานที่ชื่อว่า "โลก" พวกเขาไม่รู้ที่อยู่ที่แน่นอน รู้เพียงแค่ว่าอยู่ในระบบสุริยจักรวาลที่เรียกว่า "โซล" (Sol) เท่านั้น
เนื้อเรื่องแบ่งเป็น 7 บท โดยใช้ชื่อตามพิภพที่มีบทบาทในเรื่อง ชื่อบทมีดังนี้
เล่มต่อที่ยังไม่ได้เขียน
เหตุการณ์ใน สถาบันสถาปนาและโลก เพิ่งผ่านไปเพียง 500 ปีในระยะเวลา 1,000 ปีก่อนจักรวรรดิใหม่ตามที่ฮาริ เซลดอนทำนายไว้ ตอนจบของสถาบันสถาปนาและโลก เป็นการใบ้ถึงเหตุการณ์ที่จะต่อเนื่องในหนังสือเล่มถัดไป ภรรยาของอสิมอฟเล่าว่าไอแซค อสิมอฟวางแผนจะเขียนเล่มต่อ แต่เขาไม่มีแนวคิดในการเขียน จึงหันไปเขียนเล่มที่จับเนื้อหาช่วงก่อนสถาบันสถาปนา ซึ่งได้แก่ กำเนิดสถาบันสถาปนา (Prelude to Foundation) และสู่เส้นทางสถาบันสถาปนา (Forward the Foundation)
ในหนังสือเล่มนี้ได้กล่าวโดยอ้อมๆ หลายครั้งว่าแผนการเซลดอนไม่ได้ครอบคลุมถึงสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ เมื่อรวมกับตอนจบ เราสามารถเดาได้คร่าวๆ ว่าอสิมอฟมีแผนจะนำมนุษย์ต่างดาวเข้ามาในเนื้อเรื่อง และเกิดผลร้ายต่อแผนการเซลดอน อย่างไรก็ตาม วันที่ในเอนไซโคลปิเดีย กาแลคติกาเป็นวันที่หลังจากการก่อตั้งจักรวรรดิสากลจักรวาลที่สอง (หลังปี 1000) จึงอาจจะตีความได้ว่าถึงแม้จะเจอปัจจัยภายนอกในอนาคต แผนการเซลดอนก็สามารถเอาชนะอุปสรรคและกลับมาดำเนินตามแผนได้ในที่สุด
Stiftelseserien
เมลวูด
เมลวูด (Melwood) เป็นอดีตสนามฝึกซ้อมของ สโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ที่ตั้งอยู่ในย่าน เวสต์ ดาร์บี ในเมืองลิเวอร์พูลโดยใช้เป็นสนามฝึกซ้อมของทีมชุดใหญ่และทีมสำรองขณะที่ทีมเยาวชนมีศูนย์ฝึกอยู่ที่ย่าน เคิร์กบี้ ซึ่งสนามซ้อมแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1959 ในสมัยที่ บิลล์ แชงคลี เป็นผู้จัดการทีม
ภาษาผู้ไท
ภาษาผู้ไท (เขียน ภูไท ก็มี) เป็นภาษาในตระกูลภาษาขร้า-ไท มีผู้พูดจำนวนไม่น้อยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ตอนกลางลาว และแถบตะวันตกเฉียงเหนือเวียดนาม เข้าใจว่า ผู้พูดภาษาผู้ไทมีถิ่นที่อยู่ดั้งเดิมในเมือง นาน้อยอ้อยหนู ยังเป็นที่ถกเถียงกันว่า เมืองนาน้อยอ้อยหนู อันเป็นถิ่นฐานดั้งเดิมของผู้ไทนั้นอยู่ทีไหน เพราะมีเมืองนาน้อยอ้อยหนูอยู่ถึงสามแห่ง สองแห่งอยู่ในเขตจังหวัดเดียนเบียน อีกแห่งอยู่ห่างจากเมืองลอหรือจังหวัดเอียนบ๋ายของเวียดนามประมาณ 10 กิโลเมตร
ผู้ไทกับไทดำเป็นคนละชาติพันธุ์กัน สันนิษฐานว่า อพยพแยกจากกันนานกว่า 1,500 ปีมาแล้ว บรรพบุรุษของผู้ไทเป็นพวกจ้วงจากตอนใต้ของประเทศจีนแถบมลฑลกวางสี อพยพมาสร้างบ้านเมืองบริเวณทุ่งนาน้อยอ้อยหนู จากนั้นได้ย้ายมา สร้างเมืองใหม่ในบริเวณที่เรียกว่า "เวียงสามหมื่น" และตั้งชื่อเมืองบริเวณเวียงสามหมื่นว่า "เมืองแถน" คนละเมืองกับ "เมืองแถง" ซึ่งเป็นเมืองของไทดำ (ภายหลังไทดำได้บุกยึดเอาเมืองแถนที่เวียงสามหมื่นไปจากผู้ไท) ผลของสงครามบ้านเมืองไม่สงบสุขทำให้ชาวผู้ไทส่วนใหญ่เคลื่อนย้ายไปอยู่ตามเมืองต่างๆ รวมทั้งอพยพเข้าสู่ตอนเหนือของ อาณาจักรล้านช้าง (ประเทศลาวในปัจจุบัน) บางส่วนอพยพลงมาถึงตอนกลางแถบแขวงคำม่วนและแขวงสะหวันนะเขต เช่นเมืองวังอ่างคำ ซึ่งต่อมาคือเมืองวีระบุรีในแขวงสะหวันนะเขต ประเทศลาว และอีกหลายๆเมืองในบริเวณใกล้เคียง เช่น เมืองพิน เมืองนอง เมืองเซโปน บางส่วนถูกกวาดต้อนเข้ามาอยู่ในดินแดนประเทศไทยเมื่อไม่ถึง 200 ปีมานี้ (บางพวกอพยพมาเอง เช่น ผู้ไทเรณูนคร ผู้ไทยหนองสูง) ผู้ไทที่อยู่ฝั่งขวาแม่น้ำโขงมีจำนวนไม่น้อยและผู้ไทอยู่ฝั่งซ้ายแม่น้ำโขงแถบแขวงสะหวันนะเขตและแขวงคำม่วนในลาวก็ยังมีประปราย มักจะเรียกผู้ไททั้งสองกลุ่มนี้รวมกันว่า "ผู้ไทสองฝั่งโขง" และในเวียดนามก็ยังมีผู้ไทอาศัยอยู่โดยพบอาศัยปะปนอยู่กับชาติพันธุ์อื่นๆทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือแถบจังหวัดไลโจว เดียนเบียนและเซินลา
ความเป็นมาของชาวผู้ไทในสยาม
เมื่อ พ.ศ. 2369 (ก่อนสงครามเจ้าอนุวงศ์) ตรงกับในสมัยรัชกาลที่ 3 ที่เมืองวังมีความวุ่นวาย เกิดขัดแย้งภายในของกลุ่มผู้ไท ที่มีเมืองวังเป็นเมืองหลัก ได้มีไทครัวผู้ไทกลุ่มหนึ่งอพยพมาตั้งบ้านเรือนในฝั่งขวาแม่น้ำโขง มีนายไพร่ รวม 2,648 คน ต่อมาได้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านบุ่งหวาย ในปี พ.ศ. 2373 พระสุนทรราชวงษา เจ้าเมืองยโสธร ว่าราชการอยู่เมืองนครพนมได้มีใบบอกขอตั้งบ้านดงหวายเป็นเมือง "เรณูนคร" ต่อมา ร.3 ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ยกบ้านบุ่งหวาย ขึ้นเป็นเมืองเรณูนคร  และตั้งให้ ท้าวสาย หัวหน้าไทครัวผู้ไทเป็น "พระแก้วโกมล" เจ้าเมืองเรณูนคร คนแรก ขึ้นเมืองนครพนม(ในปี พ.ศ. 2387) ซึ่งคือท้องที่ อำเภอเรณูนคร จังหวัดนครพนมในปัจจุบันนั่นเอง (จากเอกสาร ร.3 จ.ศ.1206 เลขที่ 58 หอสมุดแห่งชาติ) ชาวผู้ไทเรณูนคร จึงเป็นชาวผู้ไทกลุ่มแรกที่อพยพมาอยู่ในเขตฝั่งขวาแม่น้ำโขง (หมายถึงผู้ไทที่เป็นบรรพบุรุษของคนผู้ไทในอิสานปัจจุบัน) นอกจากนี้พระสุนทรราชวงษายังมีการกวาดต้อนชาวเผ่าอื่นๆนอกจากเผ่าภูไท เช่น ไทยย้อ ไทข่า ไทกะเลิง ไทแสก ไทพวน ฯลฯ ซึ่งส่วนใหญ่มักจะถูกบีบบังคับให้พลัดพรากจากบ้านเกิดเมืองนอนและญาติพี่น้องให้ไปตั้งถิ่นฐานใหม่ที่อีสานตอนบน เช่น ในพื้นที่จังหวัด นครพนม มุกดาหาร สกลนคร กาฬสินธุ์ เนื่องด้วยเจ้านายเชื้อสายพระวอพระตามีความต้องการในอำนาจมาก ต้องการได้ความดีความชอบจากพระมหากษัตริย์กรุงสยาม ซึ่งเป็นเหตุให้ชนเผ่ากลุ่มน้อยหลายกลุ่มที่ถูกกวาดต้อนหรือถูกกดขี่ข่มเหงโดยเจ้านายอีสานสายดังกล่าวจึงไม่ค่อยมีความพอใจและยังมีความเคียดแค้นเป็นอย่างมาก อีกทั้งเจ้านายกลุ่มเดียวกันนี้เองที่เป็นผู้ริเริ่มและมักนิยมตีข่าหรือจับชาวไทข่า จนส่งกลายเป็นวัฒนธรรมตีข่าอันโหดร้าย ท่ารุณที่เป็นที่นิยมแพร่หลายไปในกลุ่มเจ้านายลาวอีสานที่จับนำตัวไปส่งส่วนกลางไปเป็นแรงงานทาส
หลังจากนั้น ในปี พ.ศ. 2387 ผู้ไทจากเมืองวังอ่างคำและเมืองใกล้เคียง ก็อพยพตามมา เป็นกลุ่มที่ 2 แล้วไปตั้งบ้านเรือนอยู่ที่เมืองพรรณานิคม (จังหวัดสกลนคร) เมืองหนองสูง (จังหวัดมุกดาหาร) เมืองกุดสิมพระนารายณ์ (อำเภอเขาวงและอำเภอกุฉินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์)ตามลำดับ โดยผู้ไทกลุ่มจากเมืองกะป๋องได้อพยพมาตั้งที่เมืองวาริชภูมิเป็นกลุ่มผู้ไทที่ข้ามมาฝั่งขวาแม่น้ำโขงกลุ่มล่าสุด (ในปี พ.ศ. 2420 ในสมัยรัชกาลที่ 5)
ผู้พูดภาษาผู้ไท
ผู้พูดภาษาผู้ไทในประเทศไทยส่วนใหญ่อยู่ในบริเวณจังหวัดภาคอีสานตอนบน ได้แก่ จังหวัดกาฬสินธุ์ (มีอำเภอกุฉินารายณ์,อำเภอเขาวง และอำเภอคำม่วง) นครพนม(มีอำเภอนาแกและอำเภอเรณูนคร)มุกดาหาร(อำเภอหนองสูง)และสกลนคร(อำเภอภูพาน)นอกจากนี้ยังมีอีกเล็กน้อยในจังหวัดร้อยเอ็ด(ตำบลบุ่งเลิศ อำเภอเมยวดี)
โดยในแต่ละท้องถิ่นจะมีสำเนียงและคำศัพท์ที่แตกต่างกันไป เป็นที่น่าสังเกตว่า ภาษาผู้ไทแม้จะกระจายอยู่ในแถบอีสาน แต่สำเนียงและคำศัพท์นั้นแตกต่างกับภาษาไทยถิ่นอีสานโดยทั่วไปอย่างมาก อย่างไรก็ตามยังมีคำยืมจากภาษาถิ่นอีสานอยู่ในภาษาผู้ไทบ้างเป็นธรรมดา แต่ก็ไม่นับว่ามาก ด้วยเหตุนี้ ชาวไทยที่พูดภาษาอีสานจึงไม่สามารถพูดหรือฟังภาษาผู้ไทอย่างเข้าใจโดยตลอด แต่ชาวผู้ไทส่วนใหญ่มักจะพูดภาษาอีสานได้
ลักษณะของภาษา
ด้วยภาษาผู้ไทเป็นภาษาในกลุ่มภาษาไท จึงมีลักษณะเด่นร่วมกับภาษาไทยด้วย นั่นคือ
หน่วยเสียงพยัญชนะ
ในที่นี้ขออธิบายเฉพาะเสียงที่แตกต่างจากภาษาไทยมาตรฐาน ดังนี้
หน่วยเสียงสระ
ภาษาผู้ไทมีสระเดี่ยว 9 ตัว หรือ 18 ตัวหากนับสระเสียงยาวด้วย โดยทั่วไปมีลักษณะของเสียงคล้ายกับสระในภาษาไทยถิ่นอื่น (เพื่อความสะดวก ในที่นี้ใช้อักษร อ ประกอบสระ เพื่อให้เขียนง่าย)
อนึ่ง ในภาษาผู้ไทไม่ใช้สระประสม จะใช้แต่สระเดี่ยวข้างบนนี้ ตัวอย่างคำที่ภาษาไทยกลางเป็นสระประสม แต่ภาษาผู้ไทใช้สระเดี่ยว
หน่วยเสียงวรรณยุกต์
หน่วยเสียงวรรณยุกต์ในภาษาผู้ไท มีด้วยกัน 5 หน่วย
พยางค์
พยางค์ในภาษาผู้ไทมักจะเป็นพยางค์อย่างง่าย ดังนี้
ลักษณะเด่นของภาษาผู้ไท
5. ภาษาผู้ไทใช้คำที่แสดงถึงการปฏิเสธว่า มี,หมี่ หรือเมื่อพูดเร็วก็จะออกเสียงเป็น มิ เช่นเดียวกับภาษาไทยโบราณ ภาษาจ้วง (bou,mi) และภาษาลื้อบางแห่ง เช่น *ไม่ได้ = มีได้ *ไม่บอก = มีเบ๊าะ *ไม่รู้ = มีฮู้, มีฮู้จัก,มีจัก *ไม่เห็น = มีเห็น *ไม่พูดไม่จา = มีเว้ามีจา *ไม่ไป = มีไป *ไม่เข้าใจ = มีเฮ่าเจ๋อ
6. คำถามจะใช้แตกต่างจากภาษาไทยดังนี้ *อะไร = เผอ,ผะเหลอ,ผิเหลอ *เป็นอะไร = เป๋นเผอ,เป๋นผะเหลอ *ทำไม = เอ็ดเผอ *ไหน = เซอ,ซิเลอ,เน้อเฮอ *อันไหน = อันเลอ *ใคร = เผ่อ,ผู้เลอ *เท่าไหร่,แค่ไหน = ท้อเลอ,ฮาวเลอ,ค้าเลอ *อย่างไร = แนวเลอ,สะเลอ *ทำยังไง = เอ็ดสะเลอ *เมื่อไหร่ = บาดเลอ,ญามเลอ,มื่อเลอ *ไหม,หรือปล่าว = เบาะ,ยูเบาะ,ยูติ๊ *ล่ะ = เด๋
7. คำว่า จัก หรือ จะ ในภาษาไทย ภาษาผู้ไท จะใช้คำว่า หละ เช่น *เธอจะไปไหน = เจ้าหละไปซิเลอ *ฉันกำลังจะพูด = ข้อยทมหละเว้า *คุณจะกลับกี่โมง = เจ้าหละเมอจักโมง *เขาจะคุยกันเรื่องอะไร = เขาหละแอ่นเด๋วเลิ้งเผอ ___(ข้อ 8 เป็นต้นไปเป็นเพียงปลีกย่อย)___
8. บางคำมีการออกเสียงต่างจากภาษาไทย ดังนี้ 1) ค เป็น ซ เช่น คง = ซง, ครก = ซก   2) ด เป็น ล เช่น = สะดุ้ง (เครื่องมือ หาปลาชนิดหนึ่ง) = จะลุ่ง 3) อะ เป็น เอะ เช่น มัน (หัวมัน) = เม็น, มันแกว = เม็นเพา-โหเอ็น, มันเทศ = เม็นแกว   4) เอะ เป็น อิ เช่น เล่น = ดิ้น, เด็กน้อย=ดิกน้อย, เหล็กไล (ตะปู) = ลิ๊กไล 5) เอีย เป็น แอ,เอ เช่น เหี่ยว = แห่ว, เขี้ยว = แห้ว, เหยี่ยว = แหลว,เตี้ย = เต้,เลีย = เล,เรียง = เรง,เฮง, เขียง = เขง,เหง, เที่ยว = เท้ว, เหลียว = เหลว   6) สระเสียงสั้นในภาษาไทยบางคำกลายเป็นสระเสียงยาวในภาษาผู้ไท เช่น ลิง = ลีง, ก้อนหิน = มะขี้หีน, กลิ้ง = กะลี้ง, ผิงไฟ = ฝีงไฟ,หลุด = หลูด,ปิ้ง = ปี้ง 7) อิ เป็น อึ เช่น กลิ่น = กึ่น คิด = คึด/ฮึด 9. คำเฉพาะถิ่น เป็นคำที่มีใช้เฉพาะในภาษาผู้ไท และอาจมีใช้ร่วมกับภาษาอื่นที่เคยมีวัฒนธรรมร่วมกัน เช่น  *ดวงตะวัน = ตะเง็น, ขี้โก๊  *ดวงเดือน = โต๊ต่าน, เดิ๋น, ต๊อ  *ประตูหน้าต่าง = ตู่บอง,ปะตู่บอง, ป่องเย่ม  *ขี้โม้ = ขี้จะหาว  *ขึ้นรา = ตึกเหนา  *น้ำหม่าข้าว = น้ำโม๊ะ  *สวย = ซับ,งาม  *ตระหนี่,ขี้เหนียว = อีด, ขี้อีด, ขี้ถี่  *ประหยัด = ติ้กไต้, ตั๊กไต้  *หัวเข่า = โหโค้ย  *ลูกอัณฑะ = มะขะหลำ  *หัวใจ = เจ๋อ,โหเจ๋อ  *หน้าอก = เอิ๊ก,อ๋าง  *เหงือก = เฮ๊อะ  *ตาตุ่ม = ปอเผอะ,ปอมเผอะ  *ท้ายทอย = ง้อนด้น,กะด้น  *หน้าผาก = หน้าแก่น,หน้าผะ  *เอว = โซ่ง,กะโท้ย,แอ๋ว  *ถ่านก่อไฟ = ก่อมี่,ขี้ก่อมี่  *พูดคุย,สนทนา = แอ่น,เว้าจ๋า  *เกลี้ยกล่อม = โญะ, เญ๊า  *หัน = ปิ่น,(ภาษาลาวว่า งวก)  *ย้ายข้าง = อวาย, ว้าย (ภาษาลาวว่า อ่วย)  *ขอร้อง,วิงวอน = แอ่ว,แอบ  *กันนักกันหนา = กะดักกะด้อ  *มาก,ยิ่ง = แฮง,กะดักกะด้อ-กะด้อ,หลาย  *ไม่ใช่ = มิแม้น  *จริง = เพิ้ง,แท้ *นึกว่า = ตื่อหวะ, กะเด๋วหวะ, เด๋วหวะ *พะวงใจ = ง้อ,คึดง้อ *อุทานไม่พอใจ = เยอ! เยอะ! *ไปโดยไม่หันกลับมา = ไปกิ่นๆ, ไปกี่ดี่ๆ *สั้น = สั้น, กิ๊ด, ขิ้น *ยาว = ญ๊าว, สาง *ปิด = ปิด, อัด, ฮี, กึด, งับ *เปิด = เปิด, ไข, อ้า *อวด = โอด,เอ้ *ขวด = โขด *ถั่ว = โถ่ *ถั่วฝักยาว = โถ่ฟั้กญ๊าว *กระดุม = มะติ่ง *ตุ้มหู = ด๊อก *ถุงย่าม = ถง *ก่อไฟ = ดังไฟ *เกลือ = เก๋อ *มะเขือ = มะเขอ *โรงเรียน = โรงเรน,โฮงเฮน *เรือน = เฮิน *กล้วย = โก้ย *ใบไม้ = เบ๋อไม้ *ใบตองกล้วย = เบ๋อต๋องโก้ย *กุ้ง = จุ้ง *มุ้ง = สุ้ด *วิ่ง = แล่น,เต้น *ทับ = เต็ง *กดไว้ = เญ๊นไว้ *เทน้ำ = เถาะน้ำ,เหญ้นน้ำ *คว่ำ = ว่ำ *กลับบ้าน = เมอบ้าน,เมอเฮิน *รอคอย = คอง,ถ้า *ล้างหน้า = โส่ยหน้า *ปวดหัว = เจ๊บโห *ปลาไหล = เหย่น, ป๋าเหย่น *ไส้เดือน = ไส้เดิ๋น,ขี้เดิ๋น *ผีเสื้อ = แมงกะเบ้อ *เหนือ(ทิศ) = เหนอ *เสื้อ = เส้อ *โกหก = ขี้โตะ *มองไม่เห็น(มืด) = มิเห็นฮุ้ง *ค้างคาว = บิ้ง *สั่น(หนาว)= เส่น *ข้าวโพด = ซะลี *ผด,ผื่น = หมืน *เหนียว = เน๋ว *ข้าวเหนียว = เข้าเน๋ว *ลื่น = มื้น *ลื่นล้ม = ผะหลาด *ขึ้นต้นไม้ = หึ้นก๊กไม้,บื๋นก๊กไม้ *ไม้กวาด = ไม้ฟอย *สะพาน = โข *สงสาร = เยอะดู๋ *ซื่อบื้อ,โง่ = เบ้อ,ขี้เบ้อ *นาน = เหิง *หมวก = โหมก *สุกงอม (ผลไม้) = อิ้ม *โกรธ,โมโห = ฮ้าย
007 รหัสสังหาร
007 รหัสสังหาร (Licence to Kill) เป็นภาพยนตร์แนวสายลับฉายเมื่อปี ค.ศ. 1989 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่สิบหกใน ภาพยนตร์ชุด เจมส์ บอนด์ ที่สร้างโดย อีออนโปรดักชันส์ แสดงนำโดย ทิโมธี ดาลตัน รับบทเป็น เจมส์ บอนด์ สายลับเอ็มไอ6 ครั้งสุดท้าย ในภาพยนตร์ บอนด์ถูกพักงานจากเอ็มไอ6 หลังเขาตามล่าเจ้าพ่อค้ายาเสพติด ฟรานซ์ ซานเชซ ผู้ที่สั่งให้ทำร้าย ฟีลิกซ์ ไลเทอร์ เพื่อนสายลับซีไอเอของบอนด์และฆ่าภรรยาของฟีลิกซ์ หลังการแต่งงานของพวกเขา
007 รหัสสังหาร เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ไม่ได้ใช้ชื่อเรื่องของเอียน เฟลมมิง ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องในภาพยนตร์จะเป็นต้นฉบับ แต่ก็มีองค์ประกอบบางส่วนจากนวนิยายของเฟลมมิง ได้แก่ ลีฟแอนด์เลตดาย และ เรื่องสั้น "เดอะฮิลเดอแบรนด์แรริตี" ผสมผสานกับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง โยจิมโบ ของ อากิระ คูโรซาวะ ภาพยนตร์กำกับโดย จอห์น เกลน ซึ่งเป็นการกำกับครั้งที่ห้าติดต่อกันและครั้งสุดท้ายของเขา, เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องสุดท้ายที่มีนักแสดง โรเบิร์ต บราวน์ เป็น เอ็ม และ แคโรไลน์ บลิสส์ เป็น มิสมันนีเพนนี และเป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องสุดท้ายที่ใช้บริการ ผู้เขียนบท ริชาร์ด เมบอม, ผู้ออกแบบฉากชื่อเรื่อง มอริซ บินเดอร์ และผู้อำนวยการสร้าง อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี หลังเมบอมและบินเดอร์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1991 และบรอคโคลีเสียชีวิตเมื่อปี ค.ศ. 1996 แต่เดิมภาพยนตร์มีชื่อว่า ไลเซนซ์รีโวกด์ (Licence Revoked) เพื่อให้เข้ากับเนื้อเรื่องของภาพยนตร์ ชื่อเรื่องถูกเปลี่ยนช่วงหลังการถ่ายทำ เนื่องจากผู้ชมทดสอบชาวอเมริกากล่าวว่า ชื่อนั้นหมายถึงการถูกเพิกถอนใบอนุญาตขับรถ
007 รหัสสังหาร เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ถ่ายทำนอกสหราชอาณาจักรทั้งหมด ด้วยเหตุผลด้านงบประมาณ มีการถ่ายทำหลักบนสถานที่ในเม็กซิโกและสหรัฐ ขณะที่ฉากภายในถ่ายทำที่ เอสตูดิโอสชูรูบัสโก แทนที่ ไพน์วูดสตูดิโอส์ ภาพยนตร์ทำเงิน 156 ล้านดอลลาร์สหรัฐทั่วโลกและได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ โดยชมในเรื่องการแสดงโลดโผน แต่นักวิจารณ์บางคนก็ติว่า ภาพยนตร์นั้นมีโทนที่มืดหม่นกว่าภาพยนตร์บอนด์ก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับการแสดงเป็นบอนด์ของดาลตัน
โครงเรื่อง
เจ้าหน้าที่จากสำนักงานปราบปรามยาเสพติด รับตัว เจมส์ บอนด์ สายลับเอ็มไอ6 และ ฟีลิกซ์ ไลเทอร์ สายลับซีไอเอ ระหว่างทางไปงานแต่งงานของไลเทอร์ในคีย์เวสต์ เพื่อให้พวกเขาช่วยเหลือในการจับกุมเจ้าพ่อค้ายาเสพติดฟรานซ์ ซานเชซ บอนด์และไลเทอร์จับกุมซานเชซโดยการติดตะขอและเชือกไว้ที่เครื่องบินของซานเชซแล้วดึงขึ้นจากอากาศด้วยเฮลิคอปเตอร์ของหน่วยยามฝั่ง หลังจากนั้น บอนด์และไลเทอร์ก็กระโดดร่มลงไปที่โบสถ์เพื่อให้ทันเวลาสำหรับพิธีแต่งงาน
หลังบอนด์ฆ่าคิลลิเฟอร์โดยใช้บ่อฉลามเดียวกันกับที่ใช้กับไลเทอร์ เอ็ม พบกับบอนด์ในบ้านเฮมิงเวย์ที่คีย์เวสต์ และสั่งให้เขาไปทำงานที่อิสตันบูล, ตุรกี บอนด์ขอลาออกหลังปฎิเสธที่จะรับงานดังกล่าว ทำให้เอ็มสั่งพักงานบอนด์และถอนใบอนุญาตฆ่าของเขา บอนด์กลายเป็นสายลับนอกคอก ถึงแม้ว่าต่อมาเขาจะได้รับการช่วยเหลืออย่างไม่เป็นทางการจากคิว
หลังบอนด์ขึ้นเรือ เวฟเครสต์ ของเครสต์แล้ว บอนด์ได้ขัดขวางการขนส่งยาเสพติดล่าสุดของซานเชซและขโมยเงินไป 5 ล้านดอลลาร์ บอนด์พบว่าชาร์กีถูกฆ่าโดยลูกสมุนของซานเชซ บอนด์พบกับแพม บูเวียร์ นักบินและผู้ให้ข้อมูลป.ป.ส. ที่บิมินิบาร์ บอนด์เดินทางไปกับเธอที่สาธารณรัฐอิสต์มัส บอนด์หาทางสมัครเป็นนักฆ่ารับจ้างเพื่อเข้าถึงตัวซานเชซ เจ้าหน้าที่ป.ป.ส. ฮ่องกงสองคนขัดขวางความพยายามลอบสังหารซานเชซของบอนด์และพาเขาไปที่โกดังร้าง บอนด์กับฟัลลอน สายลับเอ็มไอ6 ที่เอ็มส่งมาเพื่อจับกุมบอนด์ คนของซานเชซเข้าช่วยเหลือบอนด์และฆ่าเหล่าเจ้าหน้าที่ เชื่อว่าพวกเขาเป็นผู้ลอบสังหาร ต่อมาบอนด์จัดฉากว่าเครสต์ขโมยเงินไป โดยวางเงิน 5 ล้านดอลลาร์ เอาไว้ในเรือ เวฟเครสต์ ด้วยความช่วยเหลือของบูเวียร์, คิวและลูเป ลาโมรา แฟนสาวของซานเชซ ซานเชซขังเครสต์ในห้องบีบอัดและตัดสายออกซิเจน ทำให้เครสต์คลายการบีบอัดจนเสียชีวิต บอนด์ได้รับความไว้ใจจากซานเชซ
ซานเชซพาบอนด์ไปที่ฐานของเขา ซึ่งมีสำนักงานใหญ่ของลัทธิทางศาสนาเป็นฉากบังหน้า บอนด์รู้ว่านักวิทยาศาสตร์ของซานเชซสามารถละลายโคเคนในน้ำมันได้ แล้วขายโคเคนที่ปลอมเป็นเชื้อเพลิงให้กับผู้ค้ายาในเอเชีย โจ บุตเชอร์ผู้ประกาศข่าวประเสริฐทำหน้าที่เป็นคนกลาง โดยทำงานให้กับ ทรูแมน-ลอดจ์ ผู้จัดการธุรกิจของซานเชซ ซึ่งใช้รายการโทรทัศน์ของบุตเชอร์เพื่อสื่อสารกับลูกค้าของซานเชซในสหรัฐอเมริกา ในระหว่างการนำเสนอของซานเชซต่อผู้มีโอกาสเป็นลูกค้าในเอเชีย ดาริโอจำหน้าบอนด์ได้ บอนด์จุดไฟในห้องปฏิบัติการ แต่บอนด์ถูกจับอีกครั้งและวางบนสายพานลำเลียงที่หยดโคเคนอิฐลงในเครื่องทำลายขนาดยักษ์ บูเวียร์เดินทางมาถึงและยิงดาริโอ ทำให้บอนด์ดึงดาริโอลงไปเข้าเครื่องทำลายเสียชีวิต
ต่อมา มีการจัดงานเลี้ยงที่บ้านพักเดิมของซานเชซ บอนด์ได้รับโทรศัพท์จากไลเทอร์ โดยบอกว่าเอ็มแสดงความยินดีกับงานของเขาและเสนองานคืนให้เขา บอนด์ปฎิเสธความรักจากลูเปแล้วไปรักกับบูเวียร์แทน
การสร้าง
ไม่นานนักหลัง 007 พยัคฆ์สะบัดลาย ฉาย ผู้อำนวยการสร้าง อัลเบิร์ต อาร์. บรอคโคลี และผู้เขียนบท ไมเคิล จี. วิลสันและริชาร์ด เมบอม เริ่มหารือเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องถัดไป ภาพยนตร์จะคงความสมจริงเอาไว้ เช่นเดียวกับการแสดง "ด้านมืด" ของตัวละครบอนด์ สำหรับสถานที่หลักของภาพยนตร์ ผู้อำนวยการสร้างต้องการสถานที่ที่ภาพยนตร์ชุดยังไม่เคยไปมาก่อน แม้ว่าจะได้ไปเยือนประเทศจีนมาแล้วหลังจากได้รับคำเชิญจากรัฐบาลจีน แต่แนวคิดดังกล่าวก็ล้มเหลว ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภาพยนตร์เมื่อปี ค.ศ. 1987 เรื่อง จักรพรรดิโลกไม่ลืม ได้นำเอาความแปลกใหม่บางส่วนออกจากการถ่ายทำในจีน ในขั้นตอนนี้ ผู้เขียนบทได้พูดคุยเกี่ยวกับฉากการไล่ล่าตามกำแพงเมืองจีน เช่นเดียวกับฉากต่อสู้ท่ามกลางกองทัพทหารดินเผา วิลสันยังได้เขียนโครงเรื่องสองเรื่องเกี่ยวกับเจ้าพ่อค้ายาเสพติดในบริเวณสามเหลี่ยมทองคำ ก่อนที่แผนนั้นไม่ถูกนำมาใช้ ในที่สุด ผู้เขียนบทก็ตัดสินใจเลือกสถานที่ดำเนินเรื่องเป็นประเทศในเขตร้อน ขณะที่บรอคโคลีเจรจาเพื่อถ่ายทำในเม็กซิโก ที่เอสตูดิโอสชูรูบัสโกในเม็กซิโกซิตี เมื่อปี ค.ศ. 1985 พระราชบัญญัติภาพยนตร์ได้นำอีดีเลวีออก ส่งผลให้ศิลปินต่างชาติต้องเสียภาษีมากขึ้น ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของอีออนโปรดักชันส์ ส่งผลให้ 007 รหัสสังหาร เป็นภาพยนตร์บอนด์เรื่องแรกที่ไม่ได้ถ่ายทำทั้งหมดในสหราชอาณาจักร ส่วน ไพน์วูดสตูดิโอส์ ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นสถานที่ของภาพยนตร์บอนด์ทุกเรื่อง ใช้สำหรับกระบวนการหลังการถ่ายทำและบันทึกเสียงใหม่เท่านั้น
วงศ์มะลิ
วงศ์มะลิ หรือ En:Oleaceae เป็นวงศ์ของพืชมีดอกที่ประกอบด้วย  24 สกุลและราว  600 สปีชีส์ มีทั้งไม้พุ่ม ไม้ยืนต้น และไม้เลื้อย ชื่อของวงศ์นี้ตั้งตามสกุล Olea ซึ่งเป็นสกุลของมะกอกออลิฟ
รักรากเลือด
รักรากเลือด (ヒミズ (himizu)) เป็นภาพยนตร์ดราม่าปี 2011 ดัดแปลงจากมังงะเรื่องหนึ่งของมิโนรุ ฟุรุยะ คำว่า"himizu"ในภาษาญี่ปุ่น แปลว่า ตัวตุ่นชนิดหนึ่ง ชื่อเรื่องมาจากยูอิจิ สึมิดะพระเอกของเรื่อง พูดว่า"ฉันอยากเป็นตัวตุ่น เป็นฮิมิทสึ"
ภาพยนตร์เรื่องนี้ชนะในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิสครั้งที่ 68 และโชตะ โซเมะตานิ, ฟูมิ นิไคโดได้รับรางวัล the Marcello Mastroianni Award สำหรับนักแสดงหน้าใหม่
เนื้อเรื่องย่อ
พระเอกในเรื่องนี้ชื่อว่า สึมิดะ ยูอิจิ (สึมิดะซัง) รับบทโดยโซตะ โซเมะตานิ เป็นตัวละครที่ ต้องเก็บกดหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะเรื่องที่พ่อแม่ไม่รัก แต่เขาก็อยากมีชีวิตที่ดีและเป็นคนดีที่น่ายกย่องนับถือ
ในขณะที่นางเอกคือ ชาซาวะ เคย์โกะ (ชาซาวะซัง) ซึ่งรับบทโดยฟุมิ นิไคโด ก็มีปัญหาไม่ได้ต่างกันมากนัก เธอหลงรักสึมิดะคุง คอยให้กำลังใจสึมิดะคุงมาตลอด
ทั้งคู่ถูกกดดันจากครอบครัวอย่างหนัก แต่สึมิดะคุงต้องรับภาระยุ่งเหยิงที่พ่อแม่สร้างปัญหาเอาไว้ด้วย สติเขาจะหลุดกระเจิงบ้างก็ไม่น่าแปลกใจ เขาเป็นแค่เด็ก ม.ต้น ต้องรับผิดชอบอะไรหลายๆ อย่าง ขาดคนคอยชี้นำ แถมยังถูกครอบครัวผลักไส ขยะสังคม..อาจจะสิ่งที่สึมิดะคุงเป็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางครั้งสึมิดะก็กำลังจะลงมือทำอะไรที่ผิดพลาด แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้สักที ต้องมีหักมุมนิดๆ หน่อยๆ ทุกทีไป•
สุดท้ายเขาก็ถูกดึงสติออกมาโดยเคย์โกะและคนอื่นๆที่โบ๊ทเฮาส์สึมิดะ ตอนจบทั้งสองคนได้วิ่งไปสถานีตำรวจเพื่อมอบตัวพร้อมพูดสลับกันว่า "สึมิดะ" "พยายามเข้านะ"
ดัดแปลงบท
การ์ตูนต้นฉบับ "Himizu" ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆกับภัยพิบัติแผ่นดินไหววันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 สคริปต์ถูกเขียนไว้แล้วในช่วงต้นปี 2011 แต่ผู้กำกับตัดสินใจที่จะเพิ่มภัยพิบัติแผ่นดินไหวในเรื่อง
นักแสดง
นักแสดงนำได้ถูกเลือกวันที่ 11 มีนาคม 2011 โดยมี โชตะ โซเมะตานิเล่นเป็นยูอิจิ สึมิดะ เด็กชายอายุ 15 ปีและได้ฆ่าพ่อของตนเอง. นักแสดงหญิง ฟูมิ นิไคโดเป็นเคโกะ ชาซาวะ เด็กหญิงที่ตามสตอล์กเกอร์สึมิดะ
นักแสดงคนอื่น เช่น นักแสดงหญิงยูริโกะ โยชิทากะเคยแสดงภาพยนตร์เรื่อง Noriko's Dinner Table ที่ชิออน โซโนะกำกับและ นักแสดงชายยาคาฮิโระ นิชิจิมะเคยแสดงภาพยนตร์เรื่อง Love Exposure ที่ไซอน โซโนะกำกับเช่นเดียวกัน.
สถานที่
สถานที่ที่ถ่ายทำส่วนใหญ่อยู่ที่จังหวัดอิบะระกิ ความจริงแล้วนั้นโบ๊ทเฮาส์สึมิดะไม่ได้มีอยู่จริง รวมถึงกระท่อมกลางทะเลสาบก็ถูกสร้างมาเพื่อภาพยนตร์เรื่องนี้
นครโตเกียว
นครโตเกียว (東京市 (Tōkyō-shi)) เป็นอดีตเทศบาลนครแห่งหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโตเกียว จัดตั้งขึ้นตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 1889 จนกระทั่งยุบรวมเข้ากับจังหวัดโตเกียวเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 1943 อาณาเขตเดิมของนครโตเกียว ในปัจจุบันกลายเป็นเขตพิเศษของโตเกียว  มีทั้งหมด 23 เขต ส่วนโตเกียวฟุกลายเป็น นครหลวงโตเกียว
ประวัติศาสตร์
ในปี 1868 นครเอโดะ ซึ่งเป็นที่ตั้งของรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ ได้เปลี่ยนชื่อเป็น โตเกียว และได้เปิดทำการศาลากลางจังหวัดโตเกียว (โตเกียว-ฟุ) อาณาเขตของจังหวัดโตเกียวในตอนแรกนั้นจำกัดอยู่ที่นครเอโดะเดิม แต่ต่อมาอาณาเขตได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วจนเทียบเท่ากับอาณาเขตของนครหลวงโตเกียวในปัจจุบัน ในปี 1878 การปรับเปลี่ยนโครงสร้างการปกครองท้องถิ่นของรัฐบาลเมจิ ได้แบ่งจังหวัดออกเป็นอำเภอ (กุง ซึ่งแบ่งย่อยออกเป็นเมืองและหมู่บ้าน) และเขต (คุ) ซึ่งจะอยู่ภายในนครในจังหวัดทั่วไป เช่น นครฮิโรชิมะในปัจจุบัน (-ชิ) ตอนนั้นคือ ฮิโรชิมะ-คุ หรือนครใหญ่ทั้ง 3 แห่ง ได้แก่ โตเกียว โอซากะ และเกียวโต ก็แบ่งออกเป็นหลายเขต ในจังหวัดโตเกียว ได้แบ่งออกเป็น 15 เขต (ตามรายชื่อด้านล่าง) และ 6 อำเภอ
ในปี 1888 รัฐบาลกลางได้สร้างกรอบทางกฎหมายเกี่ยวกับระบบของนคร (ชิ) ซึ่งให้สิทธิ์ในการปกครองตนเองขั้นพื้นฐานในท้องถิ่นบางส่วน โดยมีความคล้ายคลึงบางประการกับระบบการปกครองตนเองของปรัสเซีย เนื่องจากอัลเบิร์ต มอสส์ (Albert Mosse) ที่ปรึกษาของรัฐบาลเมจิได้มีอิทธิพลอย่างมากต่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น แต่ภายใต้กฎข้อบังคับพิเศษของจักรวรรดิ ในตอนแรกนั้น นครโตเกียวไม่ได้มีตำแหน่งนายกเทศมนตรีแยกออกมาต่างหาก แต่จะเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดโตเกียว (มาจากการแต่งตั้ง) ที่ทำหน้าที่เป็นนายกเทศมนตรีนครโตเกียว เช่นเดียวกับในนครเกียวโตและนครโอซากะ มีการเลือกตั้งสภานครโตเกียว (Tōkyō-shikai) ครั้งแรกเมื่อเดือนพฤษภาคม 1889 แต่ละเขตยังคงมีสภาของตนอยู่ หน่วยงานบริหารของนครและจังหวัดถูกแยกออกจากกันในปี 1898 และรัฐบาลเริ่มออกคำสั่งให้มีนายกเทศมนตรีนครโตเกียวแยกออกมาต่างหากในปี 1898 แต่ยังคงฝ่ายนิติบัญญัติในระดับเขตไว้ และก็มีเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ที่เป็นระบบเขตพิเศษ ตั้งแต่ปี 1926 นายกเทศมนตรีได้รับเลือกจากสภานครที่ได้รับการเลือกตั้งมาอีกที ศาลากลางโตเกียวหลังเดิมตั้งอยู่ในย่านยูรากูโจ ซึ่งปัจจุบันเป็นพื้นที่ของศูนย์การประชุมนานาชาติโตเกียว
โตเกียวกลายเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของโลก (ประชากร 4.9 ล้านคน) จากการกลืนเขตรอบนอกเป็นจำนวนหลายเขตในเดือนกรกฎาคม 1932 ทำให้นครโตเกียวมีทั้งหมด 35 เขต
แหล่งข้อมูลอื่น
Tōkyō
กำเนิดสถาบันสถาปนา
เนื้อเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของฮาริ เซลดอน ผู้คิดค้นอนาคตประวัติศาสตร์และแผนการเซลดอนในวัยหนุ่ม
การหักเหสองแนว
การหักเหสองแนว (birefringence) คือการแยกลำแสงออกเป็นสองลำแสง โดยขึ้นอยู่กับสถานะโพลาไรเซชัน เมื่อส่องผ่านวัสดุบางอย่าง (เช่น ผลึกที่เรียกว่าแคลไซต์) โดยลำแสงทั้งสองนั้นจะเรียกว่า รังสีสามัญ (ordinary) และ รังสีวิสามัญ (extraordinary) และมีทิศทางของโพลาไรเซชันที่แตกต่างกัน (ทิศทางของเวกเตอร์สนามไฟฟ้า) ตามแกนเชิงแสงของผลึก ปรากฏการณ์นี้อธิบายได้ว่าเกิดจากการที่ดรรชนีหักเหของแสงแตกต่างกันเป็นสองค่าสำหรับการวางแนวโพลาไรเซชันแต่ละแบบ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ความเร็วของแสงเมื่อผ่านสสารจะขึ้นอยู่กับทิศทางของเวกเตอร์สนามไฟฟ้าของแสงที่ผ่านสสาร ปรากฏการณ์นี้ได้ถูกอธิบายเป็นครั้งแรกโดยราสมุส บาร์โทลิน แพทย์ชาวเดนมาร์ก ในปี 1669 หลักการนี้สามารถถูกใช้เพื่อสร้างโพลาไรเซอร์สำหรับแยกแสงโพลาไรซ์คนละแนวออกจากกันได้
ทฤษฎี
โดยทั่วไปแล้ว เราอธิบายสภาพยอมของไดอิเล็กตริกแบบแอนไอโซทรอปิกด้วยเทนเซอร์ อันดับสอง (เมทริกซ์ 3x3) วัสดุที่มีคุณสมบัติการหักเหสองแนวเป็นกรณีพิเศษซึ่งมีเทนเซอร์สภาพยอม \varepsilon เป็นเมตริกซ์ทแยงมุมโดยมีค่าเป็น n_o^2, n_o^2 และ n_e^2 (หรืออาจพิจารณาว่าทิศทางการแพร่กระจายของแสงคงที่ คิดเพียงสองแกนที่เหลือ) นั่นคือ
โดยในที่นี้ คือสภาพยอมในสุญญากาศ
โดยหลักการแล้ว การหักเหสองแนวสามารถเกิดขึ้นได้ไม่เฉพาะในวัสดุไดอิเล็กตริกเท่านั้น แต่ยังเกิดในวัสดุที่มีความเป็นแม่เหล็กด้วย แต่สภาพให้ซึมผ่านได้ทางแม่เหล็กในบริเวณความถี่ของแสงแทบจะไม่เปลี่ยนแปลง
กระดาษแก้วเป็นตัวอย่างของวัสดุหักเหสองแนวที่มีราคาไม่แพงและหามาได้ง่าย
ในการตรวจสอบว่าทรงกลมควอตซ์ เป็นของจริงแท้หรือไม่ ให้ตรวจสอบโดยพิจารณาที่การหักเหสองแนว โดยในกรณีของควอตซ์ตามธรรมชาติ เค้าโครงของทิวทัศน์เมื่อมองทะลุผ่านจะดูเบลอ ๆ เนื่องจากเกิดการหักเหสองแนว ดังนั้นแล้วแม้ว่าวัสดุจะโปร่งใส แต่หากมองเห็นเส้นขอบได้อย่างชัดเจนโดยไม่เบลอ ก็สามารถแยกแยะได้ว่าเป็นวัสดุที่ไม่เกิดการหักเหสองแนว เช่น แก้ว ไม่ใช่ควอตซ์
การหักเหสองแนวจากวัสดุที่ไม่เป็นแอนไอโซทรอปิก
โดยทั่วไปแล้วการหักเหสองแนวจะเกิดขึ้นจากผลึกแอนไอโซทรอปิก แต่ในวัสดุไอโซทรอปิกก็อาจถูกทำให้เกิดการหักเหสองแนวขึ้นได้ด้วยวิธีดังต่อไปนี้
ลูกผู้ชายไม้ตะพด
เนื้อเรื่อง
ไม้ เป็นเด็กหนุ่มที่อาศัยอยู่กับ เมฆ พ่อซึ่งเป็นคนขับรถ บขส.สายใต้ขาเป๋ เพียงสองคน ร่ำลือกันว่าเดิม เมฆ เคยเป็นนักเลงมาก่อน และได้รับบาดเจ็บจนขาเป๋จึงทำใหัหันหลังให้แก่วงการ โดยที่เมฆเป็นคนขับรถในบริษัทของเจ๊กี ซึ่งเจ๊กีมีปัญหาทับเส้นทางวิ่งสัมปทานรถตู้ของ พันเทพ ผู้กว้างขวางที่มีชื่อเสียง พันเทพเป็นมหาเศรษฐีที่ครอบครองไม้ตะพดชื่อ "ไม้ตะพดเลือด" ซึ่งพันเทพต้องการจะตามหาไม้ตะพดอีกอันหนึ่งที่เป็นคู่กัน ที่หายสาบสูญไป คือ "ไม้ตะพดวิญญาณ" ที่ร่ำลือกันว่า หากได้ไม้ตะพดสองอันนี้มาต่อกันแล้ว จะมีพลานุภาพเป็นอันมาก
ขณะที่ลูกน้องของพันเทพออกอาละวาด หรือยามมีภยันตรายใด ๆ จะมีชายลึกลับคนหนึ่งสวมหน้ากากดำพร้อมกับไม้ตะพดปรากฏกายออกมาช่วยเหลือ ทุกคนจึงเรียกเขาว่า "ลูกผู้ชาย" ซึ่งแท้ที่แล้ว ลูกผู้ชายนั้นก็คือ เมฆ นั่นเอง ที่ปิดเรื่องนี้เป็นความลับที่แม้แต่ไม้ก็ไม่รู้ วันหนึ่ง เวตาล ปีศาจในตำนานก็ปรากฏกายขึ้น และได้ให้สัญญากับพันเทพว่าจะทำให้พันเทพได้สมหวังครอบครองไม้ตะพดทั้งสองอัน ซึ่งแท้ที่แล้ว เวตาล ก็ต้องการหลอกใช้พันเทพเพื่อเพิ่มพลังให้แก่ตนเองนั่นเอง
ตำบลโฆสโรว์ชีรีน
โฆสโรว์ชีรีน เป็นตำบลในอำเภอกลาง เทศมณฑลออบอเด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 ตำบลนี้มีประชากร 2,894 คนใน 727 ครัวเรือน ตำบลนี้แบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน และเคยเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอกลางของเทศมณฑลเอฆลีด ก่อนจะย้ายมาขึ้นกับอำเภอกลางของเทศมณฑลออบอเดในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2550
ว่านหางช้าง
ว่านหางช้าง  เป็นพืชล้มลุกอายุหลายปีในวงศ์ มีลำต้นใต้ดินและรากมาก ใบเดี่ยว ออกหนาแน่นที่โคนต้น ใบส่วนบนมักมีขนาดเล็ก แผ่นใบรูปดาบ โคนเป็นกาบ ดอกออกเป็นช่อ ดอกด้านนอกสีเหลือง ขอบกลีบและด้านในสีส้ม มีประสีแดงเข้ม ผลมีสามพู เปลือกบาง แก่แล้วแตกเป็นสามซีก เมล็ดสีดำ ผิวเป็นมัน
เป็นไม้ประดับ ใช้เป็นยาขับลม ขับเสมหะ ใบใช้ต้มเป็นยาระบาย แก้ระดูพิการ ใบ ดอก ต้น และราก มีฤทธิ์แก้คุณไสย พืชที่ใกล้เคียงกับว่านหางช้างคือว่านดาบนารายณ์ โดยว่านหางช้างมีดอกและใบเล็กกว่า และว่านดาบนารายณ์ไม่มีฤทธิ์เป็นยา
ชื่อพ้อง
ชื่อพ้องของว่านหางช้าง ได้แก่ Epidendrum domesticum L., Vanilla domestica (L.) Druce, Belamcanda punctata Moench, Gemmingia chinensis (L.) Kuntze, Ixia chinensis L., Morea chinensis, and Pardanthus chinensis Ker Gawl.) <Gallery> Belamcanda chinensis32.jpg|กลีบดอก Belamcanda chinensis seeds.jpg|ฝักและเมล็ด 21-Flor Leopardo – Belamcanda chinensis.jpg|ฝักและเมล็ด </Gallery>
การกระจาย
พืชชนิดนี้เป็นพืชถิ่นในเอเชียตะวันออกและมีการนำไปปลูกในพื้นที่กึ่งเขตร้อนและบริเวณที่มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นทั่วโลก
การใช้งาน
ว่านหางช้างเป็นพืชประดับทั่วไปที่ใช้ในสวนส่วนบุคคลและสาธารณะ สวนสัตว์ และที่จัดแสดงดอกไม้ ดอกของมันให้น้ำหวานและเกสรแก่แมลงและนก และมีการนำพืชชนิดนี้ในแพทย์แผนโบราณ
อำเภอสามพราน
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอสามพรานตั้งอยู่ทางทิศใต้สุดของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ที่มาของชื่ออำเภอ
มีตำนานเล่าต่อกันมาว่าเดิมท้องที่เหล่านี้เป็นป่ารกชัฏ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด รวมทั้งเป็นที่ชุมนุมของช้างโขลงใหญ่ด้วย ช้างโขลงนี้ชอบลงมาหากินและเหยียบย่ำจนเส้นทางกลายเป็นทางน้ำและลำคลอง จนในที่สุดชาวบ้านในสมัยนั้นได้เรียกกันว่า "คลองบางช้าง" และในบริเวณนั้นก็ได้กลายเป็นชื่อเรียกตำบลมาจนถึงปัจจุบันนี้ คือ "ตำบลบางช้าง" สำหรับโขลงช้างที่หากินในบริเวณเขตบางช้างนั้น หัวหน้าโขลงช้างเกิดตกมัน ดุร้ายมาก และได้สร้างความเสียหายโดยออกอาละวาดทำลายพืชผลของชาวบ้านจนชาวบ้านทนไม่ไหว ได้ร่วมมือกันปราบเจ้าช้างตกมันเชือกนั้น แต่ทว่าช้างตกมันเชือกนี้มีกำลังเหลือหลาย ชาวบ้านไม่สามารถปราบได้ถึงแม้จะพยายามสักเพียงใด
ถูเสิ่วหมต
ถูเสิ่วหมต (Thủ Dầu Một) เป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดบิ่ญเซือง ประเทศเวียดนาม มีเนื้อที่ทั้งหมด 118.66 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 244,277 คน ณ ปี พ.ศ. 2555 เมืองนี้ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไซ่ง่อน ห่างจากย่านกลางนครโฮจิมินห์ไปทางทิศเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร แม้ว่าถูเสิ่วหมตจะเป็นนครที่มีการบริหารแยกเป็นเอกเทศ แต่ก็ถือว่าเป็นเมืองบริวารเมืองหนึ่งในเขตมหานครโฮจิมินห์
อำเภอสามพราน
ที่มาของชื่ออำเภอ
ในขณะนั้นได้มีนายพรานสามคนเดินทางมายังคลองปากลัด (ปัจจุบันเรียกว่า "วัดท่าข้าม") ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเขตตำบลบางช้างมากนัก นายพรานสามคนได้เดินทางลัดคลองท่านาไปยังบริเวณที่โขลงช้างนั้นอาศัยอยู่ นายพรานทั้งสามเปรียบเสมือนอัศวินม้าขาวของชาวบ้านคลองบางช้าง ได้ทำการปราบช้างตกมันเชือกนั้นโดยใช้ความเชี่ยวชาญและความสามัคคี จนในที่สุดก็สามารถปราบช้างตกมันได้สำเร็จ ชาวบ้านจึงได้เรียกบริเวณที่นายพรานทั้งสามปราบช้างได้สำเร็จว่า "สามพราน" ซึ่งในปัจจุบันเรียกว่า "ตำบลสามพราน"
ประวัติศาสตร์
ในอดีตอำเภอสามพรานนั้นมีชื่อเรียกว่า อำเภอตลาดใหม่ ตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2439 รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยสร้างขึ้นในที่ดินของพระยาสุนทรบุรีศรีพิชัยสงครามรามภักดีสุริยะพาหะ (อี้ กรรณสูต) ซึ่งพื้นที่บริเวณนั้นเรียกว่าตลาดใหม่
ในปี พ.ศ. 2458 ได้ย้ายที่ทำการไปสร้างใหม่ในตำบลสามพราน เนื่องจากที่ทำการเดิมคับแคบ ให้บริการประชาชนได้ไม่สะดวก พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็น อำเภอสามพราน ตามชื่อสถานที่ตั้งที่ว่าการอำเภอซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลนครชัยศรี ต่อมาปี พ.ศ. 2474 ทางราชการยุบมณฑลนครชัยศรีลง อำเภอสามพรานจึงขึ้นอยู่กับเมืองราชบุรีอยู่ระยะหนึ่ง จนกระทั่งปี พ.ศ. 2476 ได้ยุบมณฑลทั้งหมดทั่วราชอาณาจักร อำเภอสามพรานจึงได้ขึ้นอยู่กับจังหวัดนครปฐม ตามพระราชบัญญัติระเบียบการบริหารราชการของราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2476
ส่วนนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2469 ถึงปัจจุบัน (เรียงตามปี)
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอสามพรานแบ่งการปกครองเป็น 16 ตำบล 137 หมู่บ้าน ดังนี้
โรงเรียนในอำเภอสามพราน
โรงเรียนในอำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม ประกอบด้วย
โรงพยาบาลในอำเภอสามพราน
1.โรงพยาบาลสามพราน
2.โรงพยาบาลเมตตาประชารักษ์
เดวิด เอมิส
เซอร์ เดวิด อานธอนี อันดรู เอมิส (Sir David Anthony Andrew Amess; ; 26 มีนาคม 1952 – 15 ตุลาคม 2021) เป็นนักการเมืองชาวอังกฤษ สมาชิกรัฐสภา (MP) ผู้แทนเขตเลือกตั้งเซาธ์เอนด์เวสท์ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 1997 กระทั่งถูกฆาตกรรมในปี 2021 ก่อนหน้านี้เขาเคยเป็น MP ผู้แทนเขตบาซซิลเดินตั้งแต่ปี 1983 ถึงเมษายน 1997 เขาเป็นสมาชิกพรรคคอนเซอร์เวทีฟ
เขาเกิดและเติบโตในเอสเซ็กซ์ จบการศึกษาเศรษฐศาสตร์และการปกครองจากมหาวิทยาลัยบอร์นมัธ และเคยประกอบอาชีพเป็นครู, นักประกันภัย และที่ปรึกษาอยู่เป็นระยะเวลาสั้น ๆ เขาได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาท้องถิ่นของพรรคคอนเซอร์เวทีฟประจำเรดบริดจ์ในปี 1982 และ MP ผู้แทนเขตบาซซิลเดินในปี 1983 ในการปกครอง ตำแหน่งสูงสุดของเขาในรัฐบาลคือเลขาธิการรัฐสภาไพรเวทให้กับไมเคิล พอร์ทิลโลนานถึงสิบปี เขามีบทขาทมากในตำแหน่งแบ็กเบนเชอร์ (backbencher) และมีส่วนช่วยผลักดันกฎหมายต่าง ๆ เช่น พระราชบัญญัติห้ามการล่ามเชือกโดยทารุณ (Against Cruel Tethering Act; 1988) และพระราชบัญญัติอนุรักษ์พลังงานและบ้านเรือนอบอุ่น (Warm Homes and Energy Conservation Act; 2000) เขาสนับสนุนการช่วยเหลือผู้ป่วยเอนโดเมทริโอซิส และ สวัสดิภาพสัตว์ เช่นในการสนับสนุนพระราชบัญญัติห้ามการล่าจิ้งจอกในปี 2004
เอมิสมีมุมมองทางการเมืองแบบอนุรักษ์นิยมทางสังคม สนับสนุนโทษประหารชีวิต (capital punishment) และ เบร็กซิต เขาคัดค้านการทำแท้ง และเป็นคริสต์ศาสนิกชนคาทอลิก เขาสมรสในปี 1983 มีลูกด้วยกันห้าคน ลูกชายคนเดียวของเขาซึ่งชื่อเดียวกันเคยถูกจำคุกสี่ปีเมื่อปี 2005 ฐานจงใจทำร้ายร่างกายให้เกิดแผลหลังเขาทุบขวดแชมเปญใส่ศีรษะของชายคนหนึ่งในไนต์คลับ ในบรรดาลูกของเขาคือนางแบบ เคที เอมิส
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2021 เอมิสถูกแทงด้วยอาวุธมีคมหลายครั้งขณะลงพื้นที่พูดคุยในลี-ออน-ซี เขาเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ
ทิวา
ทิวา อาจหมายถึง
โทกูงาวะ อิเอโยชิ
โทกูงาวะ อิเอโยชิ เป็นโชกุนคนที่ 12 แห่งตระกูลโทกูงาวะ (ช่วงสมัย: ค.ศ. 1837 ถึง ค.ศ. 1853) เป็นบุตรชายคนที่สองของโชกุนโทกูงาวะ อิเอนาริ ที่เกิดกับนางโครินอิน (Korin-in, 香琳院) เกิดในปีเดียวกับที่พี่ชายคนโตต่างมารดาเสียชีวิต จึงได้เป็นทายาทสืบทอดตำแหน่งโชกุน ในปี ค.ศ. 1837 โชกุนอิเอะนะริจึงได้สละตำแหน่งโชกุนให้แก่อิเอโยชิ โดยบิดาคืออิเอนาริยังคงดำรงตำแหน่งเป็นโอโงโช (Ōgōshō, 大御所) จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในค.ศ. 1841
ในสมัยของโชกุนอิเอโยชิการปกครองอยู่ภายใต้อิทธิพลของโรจูมิซูโนะ ทาดากูนิ (Mizuno Tadakuni, 水野 忠邦) ผู้นำในการปฏิรูปปีเท็นโป (Tenpo-no-kaikaku, 天保の改革) ในปี ค.ศ. 1841 เป็นความพยายามที่จะจัดระเบียบสังคมญี่ปุ่นให้เรียบง่ายลงและเคร่งครัดมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่นการห้ามการแต่งตัวและการประดับประดาที่หรูหรา การห้ามการพิมพ์ภาพสี และการกดขี่ละครคาบูกิ หลังจากเหตุการณ์มอร์ริสัน (Morrison Incident) ในปี ค.ศ. 1837 ทำให้ บากูฟุ มีทัศนคติที่เลวร้ายต่อชาวตะวันตกลงอย่างมาก ส่งผลให้เกิดการกวาดล้างขุนนางใน บากูฟุ ในค.ศ. 1839 ด้วยข้อหาข้องแวะกับรังงากุ (Rangaku, 蘭学) หรือศิลปวิทยาการตะวันตกมากเกินไป เรียกว่า การกวาดล้างขุนนางตะวันตก (Bansha-no-guku, 蛮社の獄) แต่ทว่าการปฏิรูปปีเท็นโปเป็นที่ต่อต้านอย่างมากมาย ทำให้การปฏิรูปในครั้งนี้ล้มเหลวและโรจูทะดะกุนิต้องออกจากตำแหน่งไปในค.ศ. 1843 ช่วงสมัยของโชกุนอิเอโยชิตรงกับสมัยของไดเมียวชิมาสึ นาริอากิระ (Shimazu Noriakira, 島津斉彬) แห่งแคว้นซัตสึมะ
ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1853 พลเรือจัตวา แมทธิว ซี. เพร์รี จากสหรัฐอเมริกา ได้นำเรือรบ (ซึ่งชาวญี่ปุ่นเรียกว่า เรือดำ Kurofune, 黒船) จำนวนสี่ลำเข้ามาจอดปิดอ่าวอุระงะ (Uraga, 浦賀) ของเมืองเอโดะ โดยข่มขู่ว่าจะยิงปืนใหญ่โจมตีเมืองเอะโดะหากไม่ยอมเปิดประเทศทำการค้ากับสหรัฐอเมริกา เป็นการใช้นโยบายทางการทูตแบบเรือปืนบังคับ (Gunboat diplomacy) โรจูอาเบะ มาซาฮิโระ (Abe Masahiro, 阿部 正弘) เป็นตัวแทนฝ่ายญี่ปุ่นเจรจากับพลเรือจัตวาเพอร์รี่ ยอมรับสาส์นจากประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา พลเรือจัตวาเพอร์รี่จึงนำเรือรบไปเทียบท่าที่เมืองคุริฮะมะ (Kurihama, 久里浜) เพื่อรอคอยคำตอบ
เพียงสิบสามวันหลังจากที่เรือดำของพลเรือจัตวาเพอร์รี่ได้ย้ายไปจอดที่เมืองคุริฮะมะ โชกุนอิเอโยชิก็ได้ถึงแก่อสัญกรรมลงในค.ศ. 1853 มีโทกูงาวะ อิเอซาดะ (Tokugawa Iesada, 徳川家定) บุตรชายคนที่สี่เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุนต่อมา ท่ามกลางบ้านเมืองที่กำลังสับสนวุ่นวายจากการคุกคามของชาวตะวันตก
อ้างอิง
1793 1853
สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125
'''สนธิสัญญาสยาม–ฝรั่งเศส ร.ศ. 125''' (Franco–Siamese Treaty of 1907; Traité français–siamois de 1907) เป็นสนธิสัญญาระหว่าง ราชอาณาจักรสยาม (ต่อมาคือ ประเทศไทย) ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาจุฬาลงกรณ์ กับสาธารณรัฐฝรั่งเศส ในสมัยของประธานาธิบดีอาร์ม็อง ฟาเลียร์ (Armand Fallières) ซึ่งได้มีการลงนามสนธิสัญญาฉบับนี้ที่กรุงเทพมหานครเมื่อวันที่ 23 มีนาคม พ.ศ. 2449 (ตรงกับ ร.ศ. 125 และ ค.ศ. 1907) และรัฐสภาฝรั่งเศสได้ให้สัตยาบันเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2450 (ตรงกับ ร.ศ. 126 และ ค.ศ. 1907) สนธิสัญญาฉบับนี้มีสาระสำคัญคือ:
การลงนาม
การลงนามระหว่างพระเจ้าแผ่นดินสยามกับประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสฉบับลงนาม ณ กรุงเทพมหานคร ราชอาณาจักรสยาม เมื่อวันที่ 23 มีนาคม ร.ศ. 125 (ตรงกับ ค.ศ. 1907 และ พ.ศ. 2449)
ผลที่ตามมา
ที่ประชุมสภาจังหวัดตราด เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2514 สภาจังหวัดตราดได้มีมติเป็นเอกฉันท์ให้ถือวันที่ 23 มีนาคม ของทุกปี เป็นวันสำคัญของจังหวัดตราด และให้เรียกว่า "วันตราดรำลึก"
ถึงแม้ประเทศไทยจะเปลี่ยนธงชาติไทยมาเป็นธงไตรรงค์ แต่เมื่อถึงเดือนมีนาคมของทุกปี จังหวัดตราดจะประดับประดาธงช้างแดงขึ้นทั่วทั้งเมืองตราด เพื่อแสดงถึงความเป็นอิสรภาพของจังหวัดตราดแต่นั้นมา
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี (พ.ศ. 2392 – 3 ธันวาคม พ.ศ. 2456) พระนามเดิม หม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร กับหม่อมจิ๋ม เป็นพระราชนัดดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
พระประวัติ
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี ประสูติเมื่อ พ.ศ. 2392 เมื่อแรกประสูตินั้นเป็น หม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา ซึ่งได้รับพระราชทานพระนามจากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีนามลำลองว่า แก้ว เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นวิษณุนาถนิภาธร ต้นราชสกุลสุประดิษฐ ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นหม่อมเจ้าสุประดิษฐ พระโอรสในเจ้าฟ้ามงกุฎ ต่อมาเมื่อเจ้าฟ้ามงกุฎขึ้นเสวยราชสมบัติเป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าสุประดิษฐจึงเลื่อนขึ้นเป็นพระเจ้าลูกยาเธอ พระองค์เจ้า ส่วนหม่อมราชวงศ์แก้วกัลยา พระธิดา ก็เลื่อนเป็น หม่อมเจ้าแก้วกัลยาตามพระบิดา ซึ่งพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระกรุณาชุบเลี้ยงหม่อมเจ้าแก้วกัลยา ซึ่งเป็นพระราชนัดดาดุจพระเจ้าลูกเธอในพระองค์ โดยโปรดเกล้าฯ ให้เข้าแห่ต่อท้ายกระบวนแห่ในพระราชพิธีโสกันต์ของพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าทักษิณชา นราธิราชบุตรี, พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าโสมาวดี ศรีรัตนราชธิดา และพระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้าประภัศร
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี ได้รับพระราชทานพระนาม และหีบหมากเสวยลงยา และได้รับพระมหากรุณาธิคุณต่างๆ อีกหลายประการ จากพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว หม่อมเจ้าแก้วกัลยาทรงรับราชการฝ่ายใน เป็นพระพี่เลี้ยงในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งแต่เสด็จพระราชสมภพจนกระทั่งเจริญพระชนมพรรษาได้ 10 พรรษา ครั้นต่อมาเมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชหฤทัยรำลึกถึงคุณความดีของหม่อมเจ้าแก้วกัลยาที่ทรงทำหน้าที่พระอภิบาลพระองค์มาโดยมิได้บกพร่อง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ สถาปนาพระอิสริยยศเป็น "พระวรวงษ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี" ทรงศักดินา 3000
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี เสกสมรสกับหม่อมเจ้าเดช นพวงศ์ พระโอรสในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส เมื่อ พ.ศ. 2409 พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวส่งบัตรเชิญงานเสกสมรสระหว่างหม่อมเจ้าเดชกับหม่อมเจ้าแก้วกัลยาให้ทอมาส ยอช นอกส ส่งต่อแก่นายพลเรือโท ยอช กิง ถือเป็นบัตรเชิญงานแต่งที่เก่าสุดของประเทศไทย
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าแก้วกัลยาณี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2456 สิริพระชันษา 64 ปี โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ กรมพระยาภาณุพันธุวงษ์วรเดช เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ในการพระราชทานน้ำสรงพระศพ และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระโกศราชวงศ์ แวดล้อมด้วยเครื่องสูง 5 ชั้น เป็นพระเกียรติยศ โดยมีพิธีพระราชทานเพลิงพระศพ ณ วัดราชาธิวาสราชวรวิหาร เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2457
Nepenthes × cincta
Nepenthes × cincta (มาจากภาษาละติน: cinctus = สายคาด) เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธามชาติระหว่าง N. albomarginata และ N. northiana
N. × cincta เป็นพืชหายากเพราะการกระจายพันธุ์ของ N. northiana พบเพียงสองสามแห่งในเบา (Bau) รัฐซาราวัก ซึ่งเติบโตบนหินปูน N. × cincta เป็นหนึ่งในสามลูกผสมตามธรรมชาติที่เกิดจาก N. northiana
ลักษณะขอบขาวที่ปากของ N. albomarginata เด่นมากในลูกผสมนี้ เพอริสโตมที่ผายออกของ N. northiana หายไป หม้อเป็นทรงกรวยแคบ มีสีครีมถึงม่วงคล้ำ มีจุดสีแดงหรือดำ
Nepenthes × trichocarpa
Nepenthes × trichocarpa (มาจากภาษากรีก: trikho- "ขน, เส้นด้าย", และ -carpus "ผล"), หรือมีอีกชื่อหนึ่งว่า Dainty Pitcher-Plant, เป็นหม้อข้าวหม้อแกงลิงลูกผสมทางธามชาติระหว่าง N. ampullaria และ N. gracilis เดิมถูกเข้าใจผิดว่าเป็นสปีชีส์ บี.เอช. แดนเซอร์ (B. H. Danser) ได้จัดหม้อข้าวหม้อแกงลิงชนิดนี้ไว้ในบทความของเขาในปี ค.ศ. 1928 อยู่ในสกุลหม้อข้าวหม้อแกงลิง เขาได้บรรยายถึงพืชชนิดนี้ไว้ดังนี้ ลำต้นเลื้อยไต่เป็นทรงกระบอกเมื่อตัดขวาง หม้อล่างโค้งเข้าหาสายดิ่งและเป็นทรงรูปไข่ ทั้งหม้อล่างและหม้อบนสามารถสูงได้ถึง 8 ซม. กล้างประมาณ 1/3 ของความสูงและอาจกว้างได้ถึง 4 ซม.มี 2 ปีกชายครุยตลอดความยาว
สีของหม้ออยู่ระหว่างสีเขียวถึงเป็นจุดหรือมีลายแดงหรือเหลือง มองเห็นหม้อผุดตลอดทั้งพื้นป่าน่าตื่นใจมากและหม้อบนอยู่บนพุ่มไม้หรือต้นไม้ที่เลื้อยไต่ขึ้นไป
N. × trichocarpa พบในพื้นราบตลอดทั้งมาเลเซียตะวันตก, บอร์เนียว, สิงคโปร์ และ เกาะของอินโดนีเซียในสุมาตรา ปกติพบปะปนกับ N. ampullaria และ N. gracilis
เวชศาสตร์ฟื้นฟู
เวชศาสตร์ฟื้นฟู หรืองานเวชกรรมฟื้นฟู จัดว่าเป็น 1 ใน 4 พันธกิจทางการแพทย์ ตามคำจำกัดความขององค์การอนามัยโลก (ได้แก่ "ส่งเสริมสุขภาพ - ป้องกันโรค - รักษาโรค - ฟื้นฟูสมรรถภาพ) ภาษาอังกฤษเรียกว่า Rehabilitation medicine หรือ Physical medicine and rehabilitation (PM&R)  หรือ Physiatry (อ่านว่า ฟิส-ซาย-เอ-ตรี้) ก็ได้
งานเวชศาสตร์ฟื้นฟูเอง ก็คือการฟื้นฟูสมรรถภาพทางการแพทย์ (Medical rehabilitation) ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายๆด้านของการฟื้นฟูสมรรถภาพทั้งหมด ขึ้นกับบุคคลนั้นต้องการให้ฟื้นฟูสมรรถภาพทางด้านใด ณ ที่นี้ ยกตัวอย่างการฟื้นฟูด้านอื่นๆ เช่น การฟื้นฟูสมรรถภาพด้านอาชีพ (Vocational rehabilitation) การฟื้นฟูสมรรถภาพด้านการศึกษา (Educational rehabilitation) เป็นต้น
งานเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศที่พัฒนาแล้ว เป็นงานที่ท้าทายและเป็นที่รู้จักสนใจในวงกว้าง เนื่องจากสามารถบ่งบอกถึงการเอาใจใส่จากภาครัฐได้เป็นอย่างดี เพราะผู้ป่วยที่มีรับการฟื้นฟูนั้น ย่อมเป็นผู้พิการ หรือ ผู้ที่มีสมรรถภาพทางร่างกายไม่ดีนัก แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่ในประเทศไทยไม่ค่อยให้ความสำคัญเท่าไรนัก ทั้งในระดับนโยบาย ระดับโรงพยาบาล และในประชาชนทั่วไป
คำจำกัดความ
เป็นการบริการทางการแพทย์ชนิดหนึ่ง เพื่อตรวจวินิจฉัยโรค ประเมิน รักษา ฟื้นฟูสมรรถภาพ ด้วยวิธีการใช้ยา การทำหัตถการ การใช้เครื่องมือ การออกกำลังกายจำเพาะ การให้คำแนะนำทางการแพทย์ การใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือหรือทดแทน หรือวิธีการอื่นๆ อีกทั้งยังมุ่งส่งเสริมสุขภาพ และป้องกันการเป็นซ้ำหรือภาวะแทรกซ้อนให้กับบุคคลทั่วไป และผู้ป่วยที่มีความพิการหรือสมรรถภาพเสื่อมถอย ทั้งทางร่างกาย ทางสติปัญญา ทางการเรียนรู้ ทางการสื่อความหมาย และทางจิตใจ โดยใช้บุคลากรที่เกี่ยวข้องจากหลายๆสาขา ร่วมกันให้การรักษาและฟื้นฟู เพื่อส่งเสริมศักยภาพที่เหลืออยู่ของผู้ป่วยนั้นๆ ให้สามารถดำรงชีวิตในสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสมได้ เพื่อให้เป็นภาระต่อคนรอบข้างและสังคมให้น้อยที่สุด อีกทั้งยังช่วยสร้างชื่อเสียง (เช่น เป็นนักกีฬา) หรือพัฒนาประเทศต่อไปได้ตามความสามารถ
บุคลากรที่เกี่ยวข้องกับงานเวชศาสตร์ฟื้นฟู
บุคลากรที่เกี่ยวข้องกับงานเวชศาสตร์ฟื้นฟู ประกอบไปด้วยบุคลากรหลาย ๆ ด้าน ได้แก่
การรักษาและฟื้นฟูด้วยเวชศาสตร์ฟื้นฟู
ยกตัวอย่าง เช่น
เวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทย
ในอดีต เคยมีการจัดตั้งสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในประเทศไทยมาตั้งแต่สมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ต่อมาถูกระงับโครงการไป และได้มีงานกายภาพบำบัดขึ้นมาทดแทน ต่อมาเมื่อเกิดสงครามเวียดนามขึ้น ทางราชการได้เล็งเห็นว่าสมควรจะมีแพทย์ทางเวชศาสตร์ฟื้นฟูขึ้นในประเทศไทยอีกครั้ง โดยการส่งแพทย์ไปเรียนต่อยังต่างประเทศและเปิดแผนกขึ้นมาในโรงพยาบาลของทหาร และของมหาวิทยาลัยต่างๆ
อย่างไรก็ตามในปัจจุบัน ผู้ป่วยสามารถเข้ารับการรักษา ฟื้นฟู และให้คำแนะนำได้ ในโรงพยาบาลของรัฐระดับโรงพยาบาลจังหวัด โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยต่างๆ โรงพยาบาลของทหารและตำรวจบางแห่ง ที่มีการให้บริการ นอกจากนี้ในโรงพยาบาลเอกชนบางแห่ง และในโรงพยาบาลชุมชน (โรงพยาบาลอำเภอ) บางโรง อาจมีการเปิดบริการงานเวชศาสตร์ฟื้นฟูอีกด้วย
อนึ่ง แต่ละโรงพยาบาล อาจมีบุคลากร และ/หรือ ชนิดของการรักษาและฟื้นฟูต่างๆไม่เท่ากัน ขึ้นกับรูปแบบและศักยภาพของโรงพยาบาลนั้นๆ
เวชศาสตร์ฟื้นฟูในต่างประเทศ
สหรัฐอเมริกา เป็นประเทศหนึ่งที่มีชื่อเสียงทางด้านเวชศาสตร์ฟื้นฟู มีแพทย์ที่ทำงานด้านนี้อยู่มาก สถานพยาบาลมีชื่อเสียงในอเมริกา เช่น โรงพยาบาลเด็กแห่งเมาเท็นไซด์ (Children's Specialized Hospital in Mountainside) ที่รัฐ New Jersey, สถาบันเวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งชิคาโก (Rehabilitation Institute of Chicago หรือ RIC) ของมหาวิทยาลัย Northwestern ที่เมือง Chicago, โรงพยาบาลเวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งชาติแห่งวอชิงตัน (National Rehabilitation Hospital in Washington) , ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งชาติแลนโชลอสซามิกอส (Rancho Los Amigos National Rehabilitation Center) ที่รัฐ California เป็นต้น
นอกจากนี้ในสหรัฐอเมริกา ยังมีการอบรมแพทย์เฉพาะทางสาขาเวชศาสตร์ฟื้นฟูในหลายสถาบันที่มีชื่อเสียง เช่น เมโยคลินิก (Mayo Clinic), สถาบันเวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งชิคาโก (RIC) , โรงพยาบาลเวชศาสตร์ฟื้นฟูสปาลดิ้ง (Spaulding Rehabilitation Hospital) ของโรงเรียนแพทย์ฮาวาร์ด (Harvard Medical School) , มหาวิทยาลัยแห่งรัฐวอชิงตัน (University of Washington) , มหาวิทยาลัยแห่งรัฐมิชิแกน (University of Michigan) เป็นต้น
ส่วนในประเทศอื่นๆ เช่น อังกฤษ ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น มาเลเซีย ฯลฯ ก็มีแพทย์ปฏิบัติงานด้านนี้ และมีการเปิดการอบรมเช่นกัน ซึ่งในแต่ละประเทศได้กำหนดระยะเวลาการอบรมไม่เท่ากัน อาจเป็น 3 ปี 4 ปี หรือ 5 ปี ตามแต่นโยบายของแต่ละประเทศ (เช่น มาเลเซียกำหนดไว้ 4 ปี เป็นต้น)
เรือหลวงบางปะกง
เรือหลวงบางปะกง (FFG-456) (HTMS Bangpakong) เป็นเรือลำที่สองในเรือฟริเกตชุดเรือหลวงเจ้าพระยา สังกัดกองเรือฟริเกตที่ 2 กองเรือยุทธการ ของกองทัพเรือไทย โดยใช้แบบของเรือฟริเกต แบบ 053 เฮชที ชั้นเจียงหู III ของจีน โดยเรือหลวงบางปะกง มีคำขวัญว่า พิทักษ์เอกราช พิฆาตไพรี