cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3
รัชสมัย
ในโอเอซิสแห่งไฟยุม พระองค์ได้ทรงโปรดให้สร้างวิหารขนาดใหญ่ที่อุทิศให้แด่เทพโซเบคที่คิมาน-ฟาราส พระองค์โปรดให้สร้างวิหารน้อยเพื่ออุทิศให้แด่เทพีเรเนนูเทตที่เมดิเนต มาดิ ในเบียห์มู พระองค์ทรงโปรดให้สร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ด้วยรูปสลักพระองค์หินควอตซ์ขนาดมหึมาสูง 12 ม. (39 ฟุต) สองรูป และทะเลสาบโมเอริส ซึ่งพระองค์ได้รับยืนยันว่าพระองค์เป็นผู้ทรงโปรดให้ขุดขึ้น ถึงแม้ว่าฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 จะทรงเป็นผู้ดำเนินการการก่อสร้างนี้มากน้อยเพียงใดนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด  แต่ฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 ได้ทรงเฝ้าจับตาดูระดับน้ำท่วมของแม่น้ำไนล์อย่างใกล้ชิด ดังแสดงให้เห็นโดยจารึกที่คุมมาและเซมนา โดยระดับแม่น้ำไนล์สูงสุดอยู่ในปีที่ 30 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ที่ 5.1 ม. (17 ฟุต) แต่ตามมาด้วยการลดลงอย่างมากจนวัดได้ 0.5 ม. (1.6 ฟุต) ในปีที่ 40 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ผลงานที่ยืนยงที่สุดของพระองค์คือ พีระมิดสองแห่งที่พระองค์โปรดให้สร้างขึ้นสำหรับพระองค์เอง ซึ่งเป็นฟาโรห์พระองค์ตั้งแต่รัชสมัยฟาโรห์สเนฟรูจากราชวงศ์ที่สี่ที่สร้างพีระมิดมากกว่าหนึ่งแห่ง พีระมิดของพระองค์ตั้งอยู่ที่ดาห์ชูร์และฮาวารา
พีระมิดแห่งดาห์ชูร์
งานก่อสร้างพีระมิดที่ดาห์ชูร์ หรือ 'พีระมิดดำ' (อียิปต์โบราณ: Sḫm Ỉmn-m-hꜣt 'อเมเนมเฮต ผู้ทรงแข็งแกร่ง' หรือ Nfr Ỉmn-m-hꜣt 'อเมเนมเฮต ผู้ทรงสิริโฉม' /'สมบูรณ์พร้อมแห่งอเมเนมเฮต' ) ได้เริ่มขึ้นในปีแรกแห่งรัชสมัยฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 แกนพีระมิดสร้างด้วยอิฐโคลนทั้งหมดและทำให้มั่นคงแข็งแรงผ่านการสร้างแกนขั้นบันไดแทนที่จะเป็นโครงหิน โครงสร้างดังกล่าวถูกหุ้มด้วยหินปูนจากทูราสีขาวละเอียดหนา 5 ม. (16 ฟุต; 9.5 ลูกบาศก์) โดยยึดเข้าด้วยกันด้วยหมุดไม้ พีระมิดมีความยาวฐาน 105 เมตร (344 ฟุต; 200 ลูกบาศก์) ซึ่งเอียงไปทางยอดที่ระหว่าง 54°30′ ถึง 57°15′50″ ถึงความสูง 75 เมตร (246 ฟุต; 143 ลูกบาศก์) มีปริมาตรรวม 274,625 ลบ.ม. (9,698,300 ลบ.ฟุต) จุดสุดยอดของโครงสร้างได้รับการสวมมงกุฎพีระมิดด้วยหินแกรนิตสีเทาสูง 1.3 ม. (4.3 ฟุต) ปัจจุบันนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร หมายเลข เจอี 35133 พีระมิดมีแถบข้อความอักษรอียิปต์โบราณอยู่ทั้งสี่ด้าน การที่พระนามของเทพอามุนถูกลบออกไปแล้วนั้นเป็นผลจากฟาโรห์อาเคนอาเตน เมื่อครั้งตอนที่พระองค์ทรงปฏิรูปศาสนาอียิปต์โบราณ ด้านหน้าของพีระมิดมีวิหารฝังพระศพที่มีการออกแบบเรียบง่ายประกอบด้วยโถงถวายและลานเสาแบบเปิด รอบ ๆ มีกำแพงอิฐโคลนสองด้านล้อมรอบ จากวัดฝังพระศพมีทางเดินเปิดที่มีกำแพงอิฐโคลนนำไปสู่วิหารอีกแห่งหนึ่ง ด้านล่างพีระมิดได้มีกาีสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่มีทางเดินและห้องต่างๆ ที่สลับซับซ้อน โดยมีห้องฝังพระศพสำหรับฟาโรห์และพระราชินีสองพระองค์ พระราชินีทั้งสองพระองค์คือ พระนางอาอัต และพระราชินีไม่ทราบพระนามถูกฝังไว้ที่นี่ และส่วนที่เหลือก็ถูกนำออกจากห้องฝังพระศพแล้ว แต่พระศพฟาโรห์ไม่ได้ถูกฝังที่นี่ ไม่นานหลังจากที่โครงสร้างเสริมพีระมิดสร้างเสร็จราวปีที่ 15 ของรัชสมัยฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 โครงสร้างพื้นฐานเริ่มที่จะหักโดยมีรอยแตกปรากฏขึ้นภายใน อันเป็นผลมาจากการซึมของน้ำใต้ดิน มีความพยายามอย่างเร่งด่วนเพื่อป้องกันการพังทลายของโครงสร้าง ซึ่งประสบความสำเร็จ แต่ในขณะที่ฟาโรห์สเนเฟรูตัดสินใจที่จะโปรดให้สร้างพีระมิดโค้งงอของพระองค์ ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ก็ทรงเลือกที่จะโปรดให้สร้างพีระมิดหลังใหม่เช่นกัน
พีระมิดแห่งฮาวารา
พีระมิดแห่งที่สองตั้งอยู่ฮาวารา (อียิปต์โบราณ: ไม่แน่ชัด, อาจจะเป็น ꜥnḫ Ỉmn-m-hꜣt 'อเมเนมเฮต ผู้ทรงมีพระชนม์ชีพ') ในโอเอซิสแห่งไฟยุม พีระมิดมีแกนที่สร้างด้วยอิฐโคลนทั้งหมดหุ้มด้วยหินปูนจากทูราสีขาวละเอียด พีระมิดมีความยาวฐานระหว่าง 102 ม. (335 ฟุต; 195 ลูกบาศก์) และ 105 ม. (344 ฟุต; 200 ลูกบาศก์) โดยมีความเอียงที่ตื้นกว่าระหว่าง 48° ถึง 52° จนถึงความสูงสูงสุด 58 ม. (190 ฟุต; 111 ลูกบาศก์) มีปริมาตรรวม 200,158 ลบ.ม. (7,068,500 ลูกบาศก์ฟุต) มุมเอียงที่ตื้นขึ้นเป็นขั้นตอนหนึ่งเพื่อป้องกันการถล่มและหลีกเลี่ยงการเกิดความล้มเหลวซ้ำเหมือนที่ดาห์ชูร์ ภายในโครงสร้างย่อย ช่างก่อสร้างได้ใช้มาตรการป้องกันเพิ่มเติม เช่น ปูหลุมในห้องด้วยหินปูน ห้องฝังพระศพถูกสกัดจากบล็อกหินควอตซ์บล็อกเดียวขนาด 7 ม. (23 ฟุต) x 2.5 ม. (8.2 ฟุต) x 1.83 ม. (6.0 ฟุต) และหนักกว่า 100 ตัน (ราว 110 ตัน)
ก่อนที่พีระมิดจะวางวิหารฝังพระศพ ซึ่งได้รับการระบุว่าเป็น 'เขาวงกต' ซึ่งนักเดินทาง อย่างเช่น เฮโรโดตัสและสตราโบ ได้กล่าวถึงและเป็นรากฐานสำหรับ 'เขาวงกตแห่งไมนอส' วิหารได้ถูกทำลายในสมัยโบราณและสามารถสร้างขึ้นใหม่ได้เพียงบางส่วนเท่านั้น แผนผังอาคารครอบคลุมพื้นที่ประมาณ 28,000 ตร.ม. (300,000 ตารางฟุต) ตามบันทึกของสตราโบ วิหารนี้มีห้องมากเท่ากับเขตปกครองในอียิปต์ ขณะที่เฮโรโดตัสเขียนเกี่ยวกับการนำ 'จากลานสนามไปสู่ห้องต่างๆ รูปสลักหินปูนของเททพโซเบคและเทพีฮาธอร์อีกรูปก็ถูกค้นพบที่นี่ เช่นเดียวกับศาลเทพเจ้าที่ทำจากหินแกรนิตสองแห่งซึ่งแต่ละแห่งมีรูปสลักของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 จำนวนสองรูป กำแพงล้อมรอบทิศเหนือ-ทิศใต้ล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งวัดได้ 385 ม. (1,263 ฟุต) x 158 ม. (518 ฟุต) ทางเดินหลวงได้รับการระบุอยู่ใกล้กับมุมตะวันตกเฉียงใต้ของพีระมิด แต่ยังไม่ได้มีการตรวจสอบทั้งวิหารและทางเดินหลวง
เนเฟรูพทาห์
พีระมิดแห่งเนเฟรูพทาห์ถูกสร้างขึ้น 2 กม. (1.2 ไมล์) ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพีระมิดแห่งฮาวาราของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 พีระมิดแห่งนี้ถูกขุดค้นโดยนากิบ ฟารัก และซากี อิสกันเดอร์ ในปี ค.ศ. 1956 โครงสร้างส่วนบนของพีระมิดใกล้จะสูญหายไปโดยสิ้นเชิง และพบว่าโครงสร้างพื้นฐานเต็มไปด้วยน้ำใต้ดิน แต่การฝังพระศพของพระองค์ก็ไม่ถูกรื้อค้น รวมทั้งโลงพระศพและอุปกรณ์ในพิธีพระศพของพระองค์
คณะเดินทางทางทหาร
มีหลักฐานน้อยมากที่เกี่ยวข้องการเดินทางทางทหารในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 จารึกชิ้นหนึ่งได้บันทึกภารกิจเล็ก ๆ ในช่วงที่ 9 มันถูกพบในนิวเบียใกล้กับป้อมปราการคุมมา ซึ่งปรากฏข้อความขนาดสั้นรายงานว่า ภารกิจทางทหารได้รับชี้แนะจากปากของเนเคน ซามอนต์ ซึ่งระบุว่าเขาได้ออกเดินทางไปทางเหนือพร้อมกับกองทหารเล็ก ๆ และไม่มีใครเสียชีวิต เมื่อกลับมาทางใต้
คาบสมุทรไซนาย
กิจกรรมของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ในคาบสมุทรซีนายได้รับการยืนยันอย่างแน่ชัดว่า ได้มีการออกเดินทางไปยังวาดิ มักฮารา ในปีที่ 2, 30 และ 41–43 โดยมีการเดินทางเพิ่มอีกหนึ่งครั้งในปีที่ 20 + x ที่ยังไม่ทราบ วิหารแห่งเทพฮาธอร์ได้รับการตกแต่งระหว่างการเดินทางในปีที่ 2 ซึ่งเป็นการเดินทางเดียวที่มีการขุดทองแดง จารึกที่เกี่ยวข้องซึ่งพบในอายน์ ซุคนา ชี้ให้เห็นว่า การเดินทางนี้เริ่มขึ้นที่เมืองเมมฟิสและอาจจะข้ามทะเลแดงไปยังคาบสมุทรไซนายโดยทางเรือ การเดินทางครั้งเดียวในวาดิ นาสบ์ ได้รับการยืนยันในปีที่ 20 แห่งการครองราชย์ของพระองค์ ได้มีการเดินทางไปยังเซราบิต เอล-คาดิมมากถึง 18 ถึง 20 ครั้ง ซึ่งได้รับการยืนยันในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 คือ ในปีที่ 2, 4–8, 13, 15, 20, 23, 25, 27, 30, 38, 40, 44, และอาจเป็นไปได้ในปีที่ 18, 29 และ 45 ปี ควบคู่ไปกับ 10 + x และ x + 17 ปี และมีจารึกมากมายที่ไม่สามารถระบุช่วงเวลาได้
อียิปต์
จารึกหนึ่งฉบับที่บันทึกขึ้นในปีที่ 43 แห่งรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 มาจากทูรา และหมายถึงการขุดหินปูนที่นั่นเพื่อสร้างวัดฝังพระศพ ไม่ว่าจะที่ดาห์ชูร์หรือฮาวารา และจารึกมาจากเทือกเขาเกเบล เซอิต ซึ่งอยู่ห่างจากราส กาเรบไปทางทิศใต้ราว 50 กม. (31 ไมล์) บนชายฝั่งทะเลแดงแสดงกิจกรรมที่เหมืองกาเลนาที่นั่น จารึกที่ระบุเวลาเพียงบางส่วนที่บอกว่ามันถูกจารึกไว้ช่วงหลังปีที่ 10 แห่งการครองราชย์
มีการบันทึกการเดินทางหลายครั้งไปยังวาดิ ฮัมมามัต ซึ่งเป็นแหล่งที่ขุดเจาะหิน ช่วงเวลาดังกล่าวย้อนไปจนถึงปีที่ 2, 3, 19, 20 และ 33 จารึกสามชิ้นจากปีที่ 19 ได้บันทึกเกี่ยวกับทาสกรรมกรและทหารที่จ้างงาน และผลของความพยายามส่งผลให้มีการสร้างรูปสลักฟาโรห์อิริยาบถประทับนั่งสูง 2.6 ม. (8.5 ฟุต) จำนวน 10 รูป รูปสลักถูกส่งไปยังเขาวงกตที่ฮาวารา มีการเดินทางไปยังวาดิ เอล-ฮูดิเพียงไม่กี่ครั้ง ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของอัสวานที่ชายแดนทางใต้ของอียิปต์ซึ่งเป็นแหล่งขุดแร่อเมทิสต์ จารึกนี้มีอายุย้อนไปจนถึงปีที่ 1, 11, 20 และ 28  มีการเดินทางไปยังวาดิ อาบู อะกัก ซึ่งใกล้กับอัสวานในปีที่ 13
นิวเบีย
ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอาบู ซิมเบล และทางตะวันตกของทะเลสาบนาสเซอร์ เป็นที่ตั้งของเหมืองหินเกเบล เอล-เอสร์ ในนิวเบียล่าง ซึงเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นแหล่งของหินไดออไรต์สำหรับรูปสลักอิริยาบถประทับนั่งของฟาโรห์คาเฟรจำนวนหกรูป สถานที่ดังกล่าวยังเป็นแหล่งของหินไนส์และแร่รัตนชาติแคลเซโดนีในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางอีกด้วย แหล่งขุดแร่แคลเซโดนี ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม 'สันเขาจารึก' เนื่องจากเป็นสถานที่ซึ่งที่มีจารึกและการถวายเครื่องบูชาตามคำปฏิญาณ จารึกเก้าชิ้นเหล่านี้มีอายุย้อนไปถึงรัชสมัยฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 โดยเฉพาะช่วงปีที่ 2 และ 4
พุนต์
จารึกถูกค้นพบที่เมอร์ซา ซึ่งอยู่บนชายฝั่งทะเลแดงโดยโรซานนา พิเรลลี ในปี ค.ศ. 2005 ซึ่งมีรายละเอียดเกี่ยวกับการเดินทางไปยังพุนต์ ในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ได้มีการจัดคณะเดินทางโดยเซเนเบฟ เจ้าพนักงานราชสำนักชั้นในช่วงรัชสมัยของพระองค์ ซึ่งแบ่งออกเป็นสองคณะเดินทาง ซึ่งคณะเดินทางแรกนำโดยอเมนโฮเทป และได้มุ่งหน้าไปยังพุนต์ เพื่อหาซื้อเครื่องหอม และคณะเดินทางที่สองนำโดยเบเนสุ ซึ่งเดินทางไปยังเหมืองที่เรียกว่า เบีย-พุนต์ เพื่อจัดหาโลหะที่แปลกใหม่ มีการเดินทางทั้งหมดระหว่างสองถึงห้าครั้ง ซึ่งจัดขึ้นระหว่างรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 มีการค้นพบจารึกสองชิ้นจากเหมืองดังกล่าวมีการระบุช่วงเวลาและกิจกรรมที่นั่นในปีที่ 23 และ 41 แห่งการครองราชย์ของพระองค์
การพัฒนาชลประทานในไฟยุม
ในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 พระองค์ยังคงดำเนินแผนพัฒนาที่ริเริ่มโดยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 เพื่อเชื่อมโยงโอเอซิสแห่งไฟยุม กับบาห์ร ยูสเซฟ แผนพัฒนานี้ได้มีการเวนคืนที่ดินบริเวณปลายน้ำริมทะเลสาบโมเอริส เพื่อพัฒนาพื้นที่ทางการเกษตร หุบเขาที่ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติยาว 16 กม. (9.9 ไมล์) และกว้าง 1.5 กม. (0.93 ไมล์) ถูกตัดเป็นคลองเพื่อเชื่อมที่ราบลุ่มกับบาห์ร ยูสเซฟ คลองที่ถูกตัดนั้นมีความลึก 5 ม. (16 ฟุต) และให้ตลิ่งชันในอัตราส่วน 1:10 และความเอียงเฉลี่ย 0.01° ตลอดความยาวของคลอง เป็นที่รู้จักกันในนามว่า เมอร์-เวอร์ หรือ คลองขนาดใหญ่ พื้นที่นี้ยังคงใช้งานต่อไปจนกระทั่งถึง 230 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อแม่น้ำไนล์สาขาย่อยในบริเวณลาฮูนได้เหือดแห้งไป
ประติมากรรม
ฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 และฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 เป็นที่มีหลักฐานที่ดีที่สุดในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลางด้วยจำนวนของรูปสลัก โดยมีรูปสลักประมาณ 80 รูปที่สามารถกำหนดผู้สร้างได้ ประติมากรรมของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ผู้เป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์จากฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 รูปสลักของพระองค์มีลักษณะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น ในขณะที่ยังคงรักษาภาพลักษณ์ในอุดมคติ มีการใช้หินหลากหลายรูปแบบสำหรับประติมากรรมของฟาโรห์ มากกว่าที่ฟาโรห์พระองค์ใดมาก่อน นอกจากนี้ พระองค์ก่อเกิดประติมากรรมประเภทใหม่และการตีความใหม่ ซึ่งหลายชิ้นได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานที่เก่ากว่ามาก ลักษณะพระพักตร์กว้างสองประเภทสามารถระบุถึงฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ได้:
ข้าราชบริพารในรัชสมัย
ราชมนตรีนามว่า เคติ (H̱ty) ซึ่งขึ้นมาทำหน้าที่ประมาณปีที่ 29 ในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ได้ปรากฏบนบันทึกกระดาษปาปิรุสจากเอล-ลาฮูน ซึ่งเป็นบันทึกเอกสารทางธุรกิจที่เขียนโดยราชมนตรีในราชสำนัก เพื่อหารือเกี่ยวกับการจ่ายเงินของพี่น้องสองคนชื่อว่า ไอย์-เซเนบ (Ỉhy-snb) สำหรับการทำงานของพวกเขา สมัยนั้น พี่ชายคนหนึ่งของไอย์-เซเนบนามว่า อังค์-เรน (ꜥnḫ-rn) ซึ่งเป็น 'ผู้ช่วยฝ่ายพระคลัง' แต่ต่อมาก็มีบันทึกปาปิรุสที่มีพินัยกรรมของเขาลงช่วงเวลาในปีที่ 44 ในรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 เขาได้กลายมาเป็น ' หัวหน้าฝ่ายงาน บันทึกปาปรุสอย่างหลังนี้ได้ระบุไว้สองช่วงเวลาคือ ปีที่ 44, เดือนที่ 2 แห่งเชมู, วันที่ 13 และปีที่ 2, เดือนที่ 2 แห่งอาเคต, วันที่ 18 ช่วงเวลาหลังนั้นหมายถึงการครองราชย์ของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 4 หรือฟาโรห์โซเบคเนเฟรู ยังมีบันทึกอักษรเฮียราติกอีกชิ้นหนึ่งและรายการหินปูนที่ไอย์-เซเนบ และอังค์-เรน ปรากฏอยู่ พี่ชายอีกคนนามว่า ไอย์-เซเนบ วาห์ (Wꜣḥ) เป็นนักบวชแห่งวาบและเป็น 'หัวหน้าคณะนักบวชแห่งเซปดู เจ้าแห่งตะวันออก'
คนุมโฮเทป (H̱nmw-ḥtp) เป็นข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งอย่างน้อยสามทศวรรษตั้งแต่ปีที่ 1 แห่งรัชสมัยของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 จนถึงรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ในช่วงต้นรัชสมัยฟาโรห์เซนุสเรตที่ 2 เขามีตำแหน่งเป็นมหาดเล็ก แต่ในช่วงบั้นปลายของชีวิต เขามีตำแหน่งเป็นราชมนตรีและเจ้าพนักงานราชสำนักชั้นสูง หลุมฝังศพของเขาในดาห์ชูร์ที่ยังเป็นหลักฐานยืนยันถึงตำแหน่งอื่นๆ อีกหลายตำแหน่ง รวมทั้ง "ข้าราชการระดับสูง" "ผู้ถือตราพระราชลัญจกร" "หัวหน้าคณะนักบวช" "เจ้าแห่งความลับ" และ "ผู้ดูแลนคร"
ราชมนตรีอีกคนหนึ่งที่สามารถสืบทราบได้ในรัชสมัยคือ อเมนิ (Ỉmny) อเมนิได้ปรากฏบนจารึกสองชิ้นจากอัสวาน พบชิ้นแรกโดยฟลินเดอร์ส เพทรี บนถนนระหว่างฟิเลและ อัสวาน และชิ้นที่สองพบโดยแฌ็ค เดอ มอร์แกง บนฝั่งขวาของแม่น้ำไนล์ระหว่างบาร์และอัสวาน จารึกมีชื่อของสมาชิกในครอบครัวของเขา รวมทั้งภรรยาของเขานามว่า เซโฮเทปอิบเร เนฮิ (Sḥtp-ỉb-rꜥ Nḥy) ผู้ที่ปรากฏบนจารึกในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติโคเปนเฮเกนด้วย
ผู้ดูแลพระคลังมหาสมบัตินามว่า อิเคอร์โนเฟรต (Y-ẖr-nfrt) ซึ่งขึ้นมาทำหน้าที่ในช่วงปีแรก ๆ ของรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 จากจารึกพิธีศพในพิพิธภัณฑ์อียิปต์ในกรุงไคโร ข้าราชการคนนี้เป็นหนึ่งในผู้มีหลักฐานยืนยันที่ดีที่สุดในช่วงสมัยราชอาณาจักรกลาง แม้ว่าจะไม่ทราบเกี่ยวกับครอบครัวของเขาก็ตาม จารึกพิธีศพของเขามีอายุย้อนไปถึงปีแรกของรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 และมีชื่อของเขาพร้อมกับชื่อตำแหน่งสามตำแหน่ง คือ 'ผู้ถือตราพระราชลัญจกรแห่งกษัตริย์อียิปต์ล่าง', 'พระสหายคนเดียวแห่งกษัตริย์' และ 'ผู้ดูแลพระคลังมหาสมบัติ' ข่าวถูกกล่าวถึงในจารึกพิธีศพของ อเมนิ (Ỉmny) ผู้มีตำแหน่งเป็น 'เสนาธิการสำนักราชมนตรี' ส่วนหลังของจารึกเล่าถึงการเข้างานของอิเกอร์โนเฟรต และซาเซเทต (Sꜣ-sṯt) ในงานเลี้ยงฉลองที่อไบดอสตามพระราชโองการของฟาโรห์เซนุสเรตที่ 3 หลังจากการเดินการทางทหารต่อนิวเบียในปีที่ 19  และอเมนิยังถูกกล่าวถึงใน 'จารึกแห่งซาเซเทต' ซึ่งบันทึกช่วงเวลาปีแรกของรัชสมัยของฟาโรห์อเมเนมเฮตที่ 3 ซึ่งเขายังคงดำรงตำแหน่งเดิม ซึ่งได้ระบุว่าซาเซเทตมีตำแหน่งเป็น 'เสนาธิการสำนักดูแลพระคลังฯ' บนจารึกนั้น
สปิริตแฟเรอร์
สปิริตแฟเรอร์ (Spiritfarer) เป็นเกมแอ็กชันการจำลองการจัดการและกระบะทรายแนวอินดี ที่พัฒนาและเผยแพร่โดยสตูดิโอธันเดอร์โลตัสเกมส์ของแคนาดา ซึ่งได้รับการเผยแพร่สำหรับไมโครซอฟท์ วินโดวส์, แมคโอเอส, ลินุกซ์, เพลย์สเตชัน 4, นินเท็นโด สวิตช์, เอกซ์บอกซ์วัน และสตาเดียในวันที่ 18 สิงหาคม ค.ศ. 2020 โดยตัวละครหลักที่ชื่อสเตลลา ได้กลายเป็น "สปิริตแฟเรอร์" ซึ่งมีหน้าที่ในการส่งวิญญาณของผู้ตายไปสู่ชีวิตหลังความตาย เกมนี้ได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์โดยทั่วไป โดยยกย่องรูปแบบการเล่นที่ดำเนินไปอย่างช้า ๆ, ภาพเคลื่อนไหวโดยละเอียด, ดนตรีออเคสตรา และธีมที่เป็นเอกลักษณ์
โครงเรื่อง
ผู้เล่นสวมบทเป็นสเตลลา พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเธอที่เป็นแมวชื่อแดฟโฟดิล ซึ่งเธอได้รับช่วงต่อจากแครอนในตำนานในฐานะสปิริตแฟเรอร์คนใหม่ โดยเป็นคนล่องเรือข้ามฟากในทะเลเพื่อค้นหาวิญญาณ รวมทั้งตอบสนองความปรารถนาสุดท้ายของพวกเขา และสุดท้ายก็พาพวกเขาไปที่เอเวอร์ดอร์ ซึ่งเป็นประตูสู่ชีวิตหลังความตาย
การตอบรับ
สปิริตแฟเรอร์ได้รับ "บทวิจารณ์ที่เป็นที่นิยมโดยทั่วไป" สำหรับเวอร์ชันพีซี ตามตัวรวบรวมบทวิจารณ์ เมทาคริติก
ทอม มากส์ จากเว็บไซต์ไอจีเอ็น' ให้คะแนนเกม 9 เต็ม 10 และให้รางวัลเอดิเตอส์ชอยซ์ โดยเปรียบเทียบเกมดังกล่าวเป็นการผสมผสานระหว่างแอนิมอลครอสซิงและเกมแพลตฟอร์ม เขาระบุว่าในขณะที่เกม "ต่อสู้กับหัวข้อที่หนักหน่วงเกี่ยวกับความตายและผู้ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง" แต่ก็ยัง "มีสีสัน" และ "รู้สึกดี" เขาเรียกแคมเปญนี้ว่า "เต็มไปด้วยตัวละครที่มีเสน่ห์พร้อมเรื่องราวที่น่าเศร้าและน่าประทับใจ" แม้ว่าจะระบุว่า "ไม่ใช่ทุกตัวละครที่มีผลกระทบเท่าคนอื่น" เขาระบุว่าการย้อนรอยนั้น "น่าเบื่อ" และหลักเกณฑ์ของเกมก็กลายเป็นเรื่องที่คาดเดาได้ โดยงานทางโลกกลายเป็น "รวดเร็วซ้ำซาก" หากผู้เล่นพยายามเพิ่มความชำนิชำนาญ แต่การที่เกมบังคับให้ตัวละครอันเป็นที่รักจากไปนั้นส่งผลต่ออารมณ์
ราเชล วอตส์ จากนิตยสารพีซี เกมเมอร์ ได้ให้คะแนนเกมที่ 85 เต็ม 100 โดยกล่าวว่าเป็น "ซิมชีวิตที่มีประโยชน์" ที่ "เกี่ยวข้องกับหัวข้อแห่งความตาย และความเห็นอกเห็นใจด้วยความสมดุลอย่างเชี่ยวชาญ" อย่างไรก็ตาม เธอได้วิจารณ์ "ความคลุมเครืออย่างมีจุดมุ่งหมาย" เกี่ยวกับธรรมชาติของชีวิตหลังความตายและผู้อยู่อาศัยในฐานะ "ความชัดเจนของเจตนาของตัวละคร[ซึ่งทำให้สับสน]" เอริก แวน อัลเลน จากยูเอสเกมเมอร์ได้ให้คะแนนเกมที่ 4 เต็ม 5 โดยกล่าวว่างานเขียนของเกมนี้ "อบอุ่น, ตลก และมีเสน่ห์" และเกมนี้ "สนุกที่สุดในส่วนเล็ก ๆ"
เบน "ยาห์ตซี" ครอชอว์ จากดิเอสเคปิสต์ได้มอบรางวัลให้แก่สปิริตแฟเรอร์สำหรับเกมยอดเยี่ยมแห่งปี ค.ศ. 2020 ของเขา
ราชสถานศิลปะการละคร (ประเทศอังกฤษ)
ราชสถานศิลปะการละคร (Royal Academy of Dramatic Art, หรือ สถาบัน RADA) เป็นสถาบันอุดมศึกษาเฉพาะทางศิลปะการละคร ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ที่ให้การศึกษาและฝึกอบรมทางด้านภาพยนตร์ โทรทัศน์ และโรงละคร เป็นสถาบันสอนศิลปะการแสดงละครที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในสหราชอาณาจักร ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1904 โดยเฮอร์เบิร์ต เบียร์บุช ทรี
นักศึกษาระดับปริญญาตรีมีสิทธิ์ได้รับเงินกู้เพื่อการศึกษาของรัฐบาลผ่านเครือข่ายสถาบันนาฏศิลป์ สถาบันยังมีทุนการศึกษาและโครงการทุนสนับสนุนการศึกษาจากแหล่งทุนภายนอก ซึ่งให้ความช่วยเหลือทางการเงินกับนักศึกษาจำนวนมากในสถาบัน
ผู้อำนวยการปัจจุบันของสถาบัน คือ เอ็ดเวิร์ด เคมพ์ (Edward Kemp) นายกสภาสถาบัน คือ เซอร์สตีเฟ่น เวลีย์-โคเฮน และรองนายกสภา คือ อลัน ริคแมน จนกระทั่งเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 2016
ประวัติ
สถาบัน RADA ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1904 โดยเซอร์ เฮอร์เบิร์ต เบียร์บุช ทรี (Herbert Beerbohm Tree) ผู้จัดการฝ่ายนักแสดงในโรงละคร His Majesty ในเมืองเฮย์มาร์เก็ต ในปี ค.ศ. 1905 สถาบันได้ย้ายไปอยู่ที่ถนนโกเวอร์ 52 และมีการจัดการประชุมสภาเพื่อดูแลสถาบัน สมาชิกของสภาสถาบัน ได้แก่ จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ ซึ่งต่อมาได้บริจาคเงินค่าลิขสิทธิ์ของบทละคร Pygmalion ให้กับสถาบัน และให้การบรรยายแก่นักศึกษาที่สถาบัน
ในปี ค.ศ. 1920 สถาบันได้จัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการโดยได้รับพระบรมราชานุญาต (Royal Charter) จากพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร และในปีต่อมาก็มีโรงละครแห่งใหม่ตั้งอยู่บนถนน Malet หลังอาคารบนถนนโกเวอร์ เจ้าชายแห่งเวลส์ ทรงเป็นเกียรติในพิธีเปิดโรงละคร อาคารบนถนนโกเวอร์ถูกรื้อถอนในปี ค.ศ. 1927 และถูกแทนที่ด้วยอาคารใหม่ซึ่งได้รับทุนจากจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ ซึ่งยังมอบทุนให้กับสถาบันจาก 1 ใน 3 ของค่าสิทธิประโยน์จากงานของเขาเมื่อชอว์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1950
ในปี ค.ศ. 1923 จอห์น เกลกุด (John Gielgud) ได้ศึกษาที่สถาบัน RADA เป็นเวลาหนึ่งปี หลังจากนั้นเกลกุดก็เป็นประธานของสถาบันและเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์คนแรกของสถาบัน นักแสดงที่มีชื่อเสียงหลายคนได้มีบทบาทผู้นำในสถาบัน RADA ได้แก่ Richard Attenborough, Oliver Neville, Nicholas Barter และอลัน ริกแมน
ในปี ค.ศ. 1924 สถาบัน RADA ได้รับทุนอุดหนุนครั้งแรกจากรัฐบาล 500 ปอนด์ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาสถาบันได้รับการสนับสนุนอื่น ๆ จากรัฐบาล รวมถึงทุน 22.7 ล้านปอนด์ โดยการอนุมัติของสภาศิลปะอังกฤษ ซึ่งเป็นทุนจากคณะกรรมการสลากกินแบ่งแห่งชาติ (Arts Council National Lottery Board) ทุนนี้ถูกใช้เพื่อการปรับปรุงอาคารสถานที่และสร้างโรงละคร Varnbrugh ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1996
ในปี ค.ศ. 2001 สถาบันได้เข้าร่วมกับวิทยาลัยเต้นรำร่วมสมัยแห่งลอนดอน เพื่อสร้างเครือข่ายสถาบันนาฏศิลป์ หรือ Conservatoire for Dance and Drama (CDD) แห่งแรกของสหราชอาณาจักร ต่อมาโรงเรียนบัลเลต์และนาฏศิลป์ร่วมสมัยแรมเบิร์ต (Rambert) ก็ได้เข้าร่วมกับ CDD ในปี ค.ศ. 2005
สถาบัน RADA ขยายหลักสูตรในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ได้แก่ หลักสูตรระยะสั้นสำหรับนักแสดงและหลักสูตรสำหรับนักศึกษาอเมริกันและญี่ปุ่นในลอนดอนในปี ค.ศ. 1995-98, หลักสูตรพื้นฐานหนึ่งปีในปี ค.ศ. 2010 และหลักสูตร MA สาขา Text & Performance ร่วมกับวิทยาลัยเบอร์เบค (Birkbeck) มหาวิทยาลัยลอนดอน ในปี ค.ศ. 2010 และหลักสูตร MA Theater Lab และการออกแบบเสียงในโรงละครในปี ค.ศ. 2011
RADA ในธุรกิจ
ในปี ค.ศ. 2000 สถาบันได้จัดตั้งบริษัท RADA Enterprises จำกัด ซึ่งมีโปรแกรม RADA ในธุรกิจ ซึ่งให้การฝึกอบรมด้านการสื่อสารและการสร้างทีม ใช้เทคนิคของการฝึกการละครในบริบททางธุรกิจ ผลกำไรที่ได้รับบริษัทจะมอบกลับเข้าสถาบันเพื่อสนับสนุนการฝึกอบรมของนักศึกษา
วิทยาเขต
สถาบันตั้งอยู่ในย่านบลูมส์บิวรีในใจกลางกรุงลอนดอน อาคารหลักของสถาบันตั้งอยู่บนถนน Gower (มีทางเข้าที่สองบนถนน Malet) โดยมีสถานที่ตั้งอยู่ใกล้กับถนน Chenies สามารถเดินไปยังสถานีรถใต้ดิน Goodge และ Euston Square ได้
อาคารบนถนน Gower และถนน Malet ได้รับการพัฒนาใหม่ในช่วงปลายทศวรรษ 1990 และออกแบบโดยสถาปนิก ไบรอัน เอเวอรี่ ซึ่งรวมโรงละครแห่งใหม่เข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน และเชื่อมทางเข้าถนนทั้งสองด้าน
โรงละคร
สถาบันมีโรงละครและโรงภาพยนตร์ 5 แห่งในอาคารบนถนน Malet ได้แก่ โรงละคร Jerwood Vanbrugh เป็นพื้นที่การแสดงที่ใหญ่ที่สุดที่มีความจุ 183 ที่นั่ง โรงละคร GBS (จอร์จเบอร์นาร์ดชอว์เธียเตอร์) เป็นโรงละครแบล็คบ็อกซ์ที่มีความจุ 70 ที่นั่ง และโรงละคร Gielgud เป็นโรงละครแบล็คบ็อกซ์ที่มีความจุ 50 ที่นั่ง นอกจากนี้ยังมีโรงภาพยนตร์ 150 ที่นั่ง   ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 2012 สถาบันได้ทำสัญญาเช่ากับสถานที่ Drill Hall ที่อยู่ติดกันบนถนน Chenies และเปลี่ยนชื่อเป็น RADA Studios อาคาร Drill Hall สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1882 เป็นสถานที่อนุรักษ์เกรด 2 (อาคารที่ต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษและต้องอนุรักษ์ในสหราชอาณาจักร) ซึ่งมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ทั้งของสหราชอาณาจักรและทางด้านศิลปะการแสดง เป็นอาคารที่นักบัลเล่ต์ Vaslav Nijinsky ใช้ในการฝึกซ้อมบัลเล่ต์กับบริษัท Ballets Russes ในปี ค.ศ. 1911 อาคารนี้ได้รับการปรับปรุง ปัจจุบันเป็นที่ดำเนินงานของ โรงละครสตูดิโอ ซึ่งมีความจุ 200 ที่นั่ง และโรงละครคลับ ซึ่งมีพื้นที่ 50 ที่นั่ง
ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ. 2016 สถาบันได้รับใบอนุญาตให้มีการวางแผนพัฒนาใหม่บนถนน Chenies เป็นโรงละครริชาร์แอทเทนเบอเรอห์ (Richard Attenborough) (ตั้งชื่อตามชื่ออดีตประธาน ลอร์ด แอทเทนเบอเรอห์) รวมทั้งห้องสมุดใหม่ถาวร พื้นที่หอจดหมายเหตุ และพื้นที่สำนักงาน ห้องโถงขนาดใหญ่ที่จะเปิดสาธารณะ และมีหอพักนักศึกษาแห่งแรกของสถาบันบนพื้นที่สถาบัน
ห้องสมุด
ห้องสมุดของสถาบันมีประมาณ 40,000 รายการ มีงานบทละครต้นตำรับมีประมาณ 12,000 บทละคร และผลงานต่าง ๆ เกี่ยวกับการแสดง เสียงและการพูด การเต้นรำและการเคลื่อนไหว ดนตรีและเพลง ชีวประวัติ เครื่องแต่งกาย บทวิจารณ์ภาพยนตร์ ภาพยนตร์ วิจิตรศิลป์ กวีนิพนธ์ การถ่ายภาพประวัติศาสตร์สังคม การออกแบบเวที ประวัติศาสตร์โรงละครและโรงละครทางเทคนิค การบริหารโรงละคร ทฤษฎีละคร การออกแบบละคร การกำกับ การเขียนบท และวารสารทางด้านการละคร การรวบรวมรายการห้องสมุดเริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1904 โดยได้รับบริจาคจากนักแสดง นักเขียน และนักวิจารณ์ในเวลานั้น เช่น เซอร์ สไคร์ แบนครอฟท์ (Sir Squire Bancroft, ปี 1841 – 1926), วิลเลียม อาร์เชอร์ (William Archer, ปี 1856 – 1924), อาเธอร์ วิง พิเนอโร (Arthur Wing Pinero, ปี 1855 – 1934) และจอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ (ปี 1856 – 1950)
สิ่งอำนวยความสะดวกอื่น
สิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ที่สถาบัน RADA ได้แก่ สตูดิโอสำหรับการแสดง ปฏิบัติการศิลปะฉากด้วยเฟรมจิตรกรรม ห้องทำงานของเครื่องแต่งกายและห้องจัดเก็บเสื้อผ้า สตูดิโอสำหรับการเต้นรำและการต่อสู้ สตูดิโอสำหรับการออกแบบ ปฏิบัติการทางด้านไม้และโลหะ สตูดิโอเสียง สตูดิโอการซ้อม (rehearsal) และ RADA Studio Bar ซึ่งมีบาร์ที่ได้รับอนุญาตอย่างสมบูรณ์จากรัฐ คาเฟ่ และศูนย์ติดต่อสื่อสาร
การรับเข้าเรียน
สถาบัน RADA รับนักศึกษาเข้าหลักสูตรปริญญาตรีสาขาการแสดง (BA in Acting) ซึ่งเป็นหลักสูตร 3 ปี จะรับนักศึกษาใหม่ได้ไม่เกิน 28 คนต่อปี โดยมีสัดส่วนนักศึกษาชายและหญิง 50% - 50% การรับเข้าเรียนจะขึ้นอยู่กับความเหมาะสมและการออดิชั่นที่ประสบความสำเร็จผ่านกระบวนการออดิชั่น 4 ขั้นตอน การทดสอบจะจัดขึ้นที่กรุงลอนดอน นิวยอร์กในสหรัฐ ดับลินในไอร์แลนด์ แมนเชสเตอร์ และเลสเตอร์
นอกจากนี้ สถาบัน RADA ยังเปิดการสอนหลักสูตรการจัดการโรงละครและละครเวทีทางเทคนิค (TTSM, Technical Theatre & Stage Management) ซึ่งเป็นหลักสูตรพื้นฐาน 2 ปี (FdA) และต่ออีกหนึ่งปีจึงจะจบหลักสูตรระดับ BA (Hons) โดยระยะเวลาหนึ่งปีท้ายนี้ นักศึกษาจะมีโอกาสศึกษาเชิงลึกและฝึกฝนเฉพาะทาง (specialisation) ของศิลปะและเทคนิคการละครหรือโรงละคร (อาทิเช่น การผลิตละคร (BA in Theatre Production)) หลักสูตร TTSM สามารถรับนักศึกษาได้ 36 คนต่อปี นอกจากนี้สถาบันยังมีการฝึกอบรมเฉพาะทาง ด้านเทคนิคการพัฒนาเครื่องแต่งกายสำหรับละครเวที ในระดับบัณฑิตศึกษา
ปัจจุบันสถาบัน RADA มีหลักสูตรปริญญาโท ได้แก่ โปรแกรม MA Theatre Lab และประกาศนียบัตรบัณฑิตศึกษาสาขาเครื่องแต่งกายสำหรับละครเวที (ซึ่งได้รับการรับรองจากคิงส์คอลเลจ ลอนดอน) สถาบันยังร่วมสอนหลักสูตร MA in Text and Performance กับวิทยาลัยเบอร์เบค (Birkbeck) มหาวิทยาลัยลอนดอน ซึ่งเป็นหลักสูตรที่ลงทะเบียนเรียนที่เบอร์เบค และได้รับปริญญาจากมหาวิทยาลัยลอนดอน
นอกจากนี้ RADA ยังมีหลักสูตรระยะสั้น มาสเตอร์คลาสต่างๆ และหลักสูตรภาคฤดูร้อน หลายหลักสูตรโดยมีมาตรฐานและช่วงอายุ การศึกษาและการขยายงานของสถาบัน ได้แก่ Elders Company (สำหรับผู้สูงอายุ), Youth Company (สำหรับเยาวชน), การฝึกอบรมในโรงเรียนต่างๆ และการมอบรางวัล RADA Shakespeare
สมาชิกภาคี
สถาบันมีสมาชิกภาคีจำนวนมาก รวมถึง เจน แอช, เจน แอชเชอ, เซอร์ ไมเคิล แกมบอน, โรเบิร์ต บอร์น, Jon Cryer, ริชาร์ดดิกวัน Richard Digby Day, เทรเวอร์ อีฟ, เรล์ฟ ไฟนส์, เอ็ดเวิร์ด ฟอกซ์,  เอียน เกล็น, เจอรัลด์ ฮาร์เปอร์, เซอร์ เอียนเกาะ,  เซอร์ แอนโทนี ฮอพกินส์, Sir Derek Jacobi, Patricia Kneale, Paul McGann, แดม เฮเลน เมียร์เรน, Alex Kingston, Sir Trevor Nunn, Dame Diana Rigg, Sir Evelyn de Rothschild, ลอร์ด สโนว์ดอน, Shelley Thompson, แอลัน ริกแมน, ทิโมธี ดาลตัน, เซอร์ โรเจอร์ มัวร์, Steve McFadden และ Dame Joan Collins ผู้ทำหน้าที่เป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาชิกภาคีของสถาบัน
ทาทา อาเรีย
ทาทา อาเรีย (Tata Aria) เป็นรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง (Mid-Size Crossover SUV) ผลิตโดย ทาทา มอเตอร์ส และเป็นรถยนต์ SUV แบบ Crossover SUV คันแรกของอินเดีย (Crossover SUV คือ รถ SUV ที่ถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของรถยนต์นั่ง) โดยเป็นลูกผสมระหว่างรถ SUV รถ MPV และรถซีดาน เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2553 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กระแสของรถ SUV แบบ Body on Frame เริ่มน้อยลง แต่ Urban SUV และ Crossover SUV เริ่มโด่งดัง สำหรับรถต้นแบบที่ใช้ในการออกแบบอาเรียคือ Tata Xover ซึ่งนำไปแสดงในงาน Geneva Motor Show ปี 2005
ทาทา อาเรีย ใช้เครื่องยนต์ DICOR ดีเซล 4 สูบ DOHC 16 วาล์ว 2,200 ซีซี 140 แรงม้า แรงบิดสูงสุด 320 นิวตันเมตร พร้อมล้อช่วยแรงแบบ Dual Mass Flywheel จากทาทา ซีนอน ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด มีระบบขับเคลื่อน 4 ล้อ Torque-on-Demand ระบบล็อกความเร็วอัตโนมัติ หรือ Cruise Control และเป็นรถยนต์สัญชาติอินเดียรุ่นแรกที่มีระบบนำทาง GPS Navigation System ติดตั้งจากโรงงาน บนแผงหน้าปัด มีระบบควมคุมการทรงตัว ESP พร้อม Traction Control ถุงลมนิรภัย 6 ใบ ระบบเบรก ABS พร้อม EBD ติดตั้งบนโครงสร้างตัวถังแบบ Hydroforming อีกด้วย โดยทาทา อาเรีย มีฐานการประกอบที่ประเทศอินเดีย
ภาคอิรวดี
อิรวดี หรือ เอยาวะดี (ဧရာဝတီ) เป็นภาคหนึ่งของประเทศพม่า ครอบคลุมพื้นที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำของแม่น้ำอิรวดี ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 15° 40' ถึง 18° 30' เหนือ ลองจิจูด 94° 15' ถึง 96° 15' ตะวันออก มีเนื้อที่ 35,140 ตารางกิโลเมตร (13,566 ตารางไมล์) มีประชากรมากกว่า 6.5 ล้านคน ทำให้ภาคอิรวดีมีประชากรมากที่สุดเมื่อเทียบกับรัฐหรือภาคอื่นของพม่า ความหนาแน่นของประชากรคิดเป็น 180 คนต่อตารางกิโลเมตร (460 คนต่อตารางไมล์) มีเมืองหลักชื่อพะสิม
ภาคอิรวดีมีทิวเขายะไข่กระหนาบข้างในพื้นที่ทางทิศตะวันตก และพื้นที่ส่วนใหญ่ถูกแผ้วถางสำหรับการเพาะปลูกข้าว ทำให้มีชื่อเสียงในเรื่องแหล่งผลิตข้าวหลักของประเทศในศตวรรษที่ 21
ภาคอิรวดีก็มีทะเลสาบจำนวนหนึ่ง ในบรรดาลำน้ำสาขาที่แยกออกจากแม่น้ำอิรวดี แม่น้ำที่มีชื่อเสียงได้แก่ แม่น้ำงะวูน (Ngawun) แม่น้ำพะสิม และแม่น้ำโต (Toe)
การแบ่งเขตการปกครอง
ภาคอิรวดีแบ่งออกเป็น 8 จังหวัด ดังนี้
ทองคำสี
ทองคำบริสุทธิ์จะมีสีเหลือง แต่ทองอาจจะเป็นสีอื่นได้โดยการเจือธาตุอื่นลงไปในทองตามสัดส่วนที่ต่างกัน เช่น ทองคำ 14 ส่วนโลหะเจือ 10 ส่วนจะเป็นทอง 14 กะรัตหรือทองคำ 18 ส่วนโลหะเจือ 6 ส่วนก็จะเป็นทอง 18 กะรัต ปกติจะแสดงเป็นสัดส่วนแทน เช่น 14/24 เท่ากับ 0.585 (ปัดเศษ) และ 18/24 เท่ากับ 0.750 มีธาตุกว่า 100 ชนิดที่สามารถเจือลงในทองได้ แต่โดยปกติแล้วจะเจือเงินเพื่อให้ทองมีสีขาว เจือทองแดงเพื่อให้ทองมีสีแดง ถ้าผสมทองแดงและเงินในอัตราส่วน 50/50 จะให้โลหะเจือที่มีสีคล้ายทอง
ทองขาว กับ ทองคำขาว
บางท่านอาจเข้าใจว่า ทองคำขาว นั้นหมายถึง "Platinum" ในภาษาอังกฤษ ส่วนคำว่า ทองขาว นั้นคือ "White Gold" ทองขาว หมายถึงโลหะเจือของทองคำ และโลหะขาวอื่นๆ เช่น นิกเกิล หรือแพลเลเดียม ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วด้วยความที่ White Gold เป็นที่นิยมมากกว่า Platinum คนไทยส่วนใหญ่จึงนิยมเรียก White Gold ทั้งทองคำขาวและทองขาวสลับกัน ส่วน Platinum จะนิยมเรียกทับศัพท์ภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจที่ง่ายกว่าเพราะไม่ใช่ทอง ความบริสุทธิ์มีหน่วยเป็นกะรัต คุณสมบัติของทองขาวขึ้นอยู่กับโลหะและสัดส่วนการใช้ ทำให้โลหะเจือทองขาว สามารถใช้ในวัตถุประสงค์แตกต่างกันไป เช่น โลหะเจือนิกเกิล จะแข็งจึงเหมาะสำหรับทำแหวนและหมุด โลหะเจือทอง-แพลเลเดียมจะนุ่มอ่อนและเหมาะสำหรับประดับอัญมณี โลหะอย่างทองแดง เงิน และ แพลทินัม ใช้สำหรับเพิ่มน้ำหนักและความคงทน ซึ่งต้องใช้ช่างทองที่ชำนาญเป็นพิเศษ คำว่าทองคำขาวมักจะใช้กันอย่างผิดๆในภาคอุตสาหกรรมโดยใช้เพื่อบ่งถึงโลหะเจือทองคำที่มีสีขาว หลายคนเชื่อว่าสีที่ชุบโรเดียมที่พวกเขาเห็นในเชิงพาณิชย์เป็นสีทองคำขาวที่แท้จริง คำว่าสีขาวนั้นครอบคลุมกว้างมากซึ่งอาจแบ่งหรือเหลื่อมทับไปถึง สีเหลืองอ่อน สีน้ำตาลอ่อนมาก และสีกุหลาบอ่อน
สีปกติของทองขาวมีสีเทาอ่อนขึ้นกับโลหะเจือ โดยปกติเครื่องประดับที่ทำจากทองขาว นิยมเคลือบด้วย โรเดียม เพื่อเพิ่มความขาว และเงางาม
แต่เดิมในภาษาไทย คำว่าทองหมายถึง โลหะที่มีสีสันสวยงาม อาจผสมหรือไม่ผสมก็ได้ เช่นทองคำ ทองสำริด ทองเหลือง ทองแดง ฯลฯ ถ้าเป็นทองคำแท้ๆที่ภาษาอังกฤษเรืยกว่า โกลด์ ภาษาไทยใช้คำประสมประเภทคำซ้อนว่าทองคำ ซึ่งคำว่า คำ ก็แปลว่า ทอง เช่นคำว่าเชียงคำ เวียงคำ ดอยคำ ฯลฯ ทองคำจึงแปลว่าทองทอง โดยนัยหมายถึงทองแท้ๆ ต่อมาในต่างประเทศมีการนำเอาแพลทินัม มาทำเป็นเครื่องประดับ ซึ่งโดยทั่วไปในประเทศไทยจะไม่มีพระพุทธรูปหรือศิลปวัตถุเป็นแพลทินัม แพลทินัมหายากกว่าทองคำ จึงมีราคาสูงกว่าทองคำ คนไทยจึงตั้งชี่อแพลทินัมว่าทองคำขาวเพราะว่าเป็นโลหะมีค่าเหมือนทองคำ มีสีขาวและหายาก จึงเป็นที่มาของคำว่าทองคำขาว ส่วนไวท์โกลด์ ซึ่งคิดค้นขึ้นในเวลาต่อมา จึงใช้คำว่าทองขาว เพราะเป็นโลหะผสมแบบเดียวกับทองเหลือง ทองเขียว ฯลฯ และสีสันเหมือนทองคำขาว ซึ่งเป็นคำกำกวม เพราะทองขาวในภาษาไทยก็มีความหมายเดิมอยู่แล้วดังที่ปรากฏในพจนานุกรม ยังมีคำกำกวมคล้ายกันนี้อีก เช่นคำว่า เรดโกลด์ ซึ่งไม่ได้หมายถึงคอปเปอร์หรือทองแดง แต่เป็นโลหะผสมระหว่างทองคำและทองแดง
ทองคำเขียว
ทองคำเขียว (Green gold) เป็นทองคำโลหะเจือที่สร้างโดยดึงเอาทองแดงออกไป เหลือไว้เพียงแค่ทองคำและเงิน ความจริงแล้วมันจะปรากฏเป็นสีเหลืองสีเขียวแทนที่จะเป็นสีเขียว ทองเขียว 18 กะรัตประกอบไปด้วยทองคำ 75% และเงิน 25% วิธีลงยาน่าจะเป็นวิธีเหมาะสมกว่าที่จะสร้างทองคำเขียว
ทองคำชมพู แดง สีกุหลาบ (นาก)
ทองคำสีกุหลาบ (Rose gold) เป็นโลหะเจือระหว่างทองคำและทองแดง (บางทีก็เจือด้วยเงินด้วย) นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายในเครื่องประดับเฉพาะเนื่องจากสีที่แดงเรื่อของมัน เป็นที่รู้จักในชื่อ ทองคำชมพู (Pink gold) และ ทองคำแดง (Red gold) มันเคยเป็นที่นิยมกันมากในรัสเซียในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ทองรัสเซีย แต่ปัจจุบันไม่ค่อยใช้คำนี้กันแล้ว แต่นิยมใช้คำว่านากแทน.
แม้ว่าจะมีการใช้ชื่อสลับกันบ่อยๆ แต่ความแตกต่างระหว่างทองคำ แดง สีกุหลาบ และ ชมพู ขึ้นกับทองแดงที่เจืออยู่ ถ้ามีทองแดงมากก็จะมีสีแดงเข้มมาก สีทองคำบริสุทธิ์มีสีเหลืองและทองแดงบริสุทธิ์มีสีแดงเรื่อ โลหะเจือปกติของทองคำสีกุหลาบ (18 กะรัต) จะเป็นทองคำ 75%, ทองแดง 22.25% และเงิน 2.75% โดยมวล ดังนั้นจึงไม่มีทองคำสีกุหลาบบริสุทธิ์เพราะมันเป็นโลหะเจือ
ทองคำสีกุหลาบกะรัตสูง ทองคำสีกุหลาบกะรัตสูงหรือที่รู้จักกันในชื่อ Crown gold เป็นทอง 22 กะรัต โดยมีทองคำ 91.67% และที่เหลือเจือด้วย เงินและ/หรือทองแดง ทองคำแดง 14 กะรัตมักพบในแถบตะวันออกกลางซึ่งมีทองแดง 41.67%
ทองคำดำ
ทองคำดำ (Black gold) เป็นทองที่ใช้กันในเครื่องเพชรพลอย สีของทองคำดำสามารถสร้างได้หลายวิธี:
เมื่อเร็วๆนี้ เทคนิคเลเซอร์ได้รับการพัฒนาที่ทำให้พื้นผิวของโลหะมีสีดำเข้ม เลเซอร์สัญญาณจังหวะขนาดเฟมโตวินาทีจะทำให้ผิวหน้าของโลหะเปลี่ยนแปลงในระดับโครงสร้างนาโน ผิวหน้าที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลจะดูดซับแสงที่ตกลงมากระทบทำให้มองเห็นเป็นสีดำเข้ม
ทองคำเทา
ทองคำเทา (Grey gold) เป็นทองคำโลหะเจือที่สร้างโดยผสมเงิน แมงกานีส และ ทองแดงลงไปตามสัดส่วนเฉพาะ
ทองคำฟ้าและม่วง
ทองคำม่วง (Purple gold) เป็นโลหะเจือของทองคำและอะลูมิเนียม โดยจะประกอบด้วยทองประมาณ 79% จึงสามารถเรียกเป็นทอง 18 กะรัตได้ ทองคำม่วงเปราะกว่าโลหะเจือทองคำชนิดอื่นๆ แตกหักได้ง่าย ดังนั้นปกติจึงช้เป็นตัวเรือนแทนอัญมณีมากกว่าจะใช้เป็นทำเป็นตัวเรือนเครื่องประดับเลย ทองคำฟ้า (Blue gold) เป็นโลหะเจือที่คล้ายกัน เกิดจากการผสมระหว่างทองคำและอินเดียม
ทองสัมฤทธิ์และทองเหลือง
ไม่มีส่วนผสมของทองคำ เป็นโลหะที่ใช้ทองแดงเป็นโลหะหลัก (copper base alloys) และเป็นที่รู้จักกันมานานแล้วคือ ทองเหลือง (Brass) และทองสัมฤทธิ์ (Bronze) นอกจากนี้ก็มีโลหะผสมทองแดง-นิกเกิล โลหะผสมทองแดง-อะลูมิเนียม เป็นต้น
ทองเหลือง คือโลหะผสมระหว่างทองแดงกับสังกะสี ใช้ทำเครื่องใช้เครื่องประดับ และงานทางศิลปะ ทองเหลืองที่ใช้งานทั่วๆ ไปมีอยู่มากมายหลายชนิด แต่สามารถแยกออกเป็นประเภทใหญ่ๆ 2 ประเภท คือ ทองเหลือง แอลฟา และทองเหลืองแอลฟา-บีตา (alpha, alpha-beta brass)
ทองสัมฤทธิ์ หรือ สำริด เป็นโลหะผสมระหว่างทองแดง และดีบุก สัมฤทธิ์บางชนิดอาจมีส่วนผสมของสังกะสี หรือตะกั่วปนอยู่ด้วย สัมฤทธิ์ที่เป็นโลหะผสมของทองแดง นิยมใช้ทำเป็นชิ้นส่วนของเครื่องจักรกลที่ใช้กันมากในงานอุตสาหกรรม สัมฤทธิ์แบ่งออกเป็น 6 ประเภท ตามชนิดและส่วนผสมของสาร คือ
2. สัมฤทธิ์ที่มีดีบุกต่ำกว่าร้อยละ 8 แต่มีสังกะสี หรือตะกั่วผสมอยู่ด้วย เช่น สัมฤทธิ์ 5-5-5 คือ สัมฤทธิ์ที่มีส่วนผสมของดีบุกร้อยละ 5 สังกะสีร้อยละ 5 ตะกั่วร้อยละ 5 ใช้ทำเฟือง และหล่อทำเครื่องสูบน้ำ
3. สัมฤทธิ์ที่มีดีบุกร้อยละ 8-10 อาจมีสังกะสี หรือตะกั่วปนอยู่บ้าง สัมฤทธิ์ชนิดนี้ใช้ทำท่อน้ำ
4. สัมฤทธิ์ที่มีฟอสฟอรัสผสมอยู่ร้อยละ 0.1-0.6 ดีบุกร้อยละ 6-14 สัมฤทธิ์ชนิดนี้ทนต่อการกัดกร่อนของน้ำทะเล จึงเหมาะที่จะนำไปใช้ทำชิ้นส่วนของเรือเดินทะเล เช่น ใบพัดเรือ และทำเฟืองเกียร์
5. สัมฤทธิ์ที่มีตะกั่วผสมร้อยละ 8-20 บางชนิดอาจสูงถึงร้อยละ 30 ส่วนดีบุกนั้นมีตั้งแต่ร้อยละ 0-10 ใช้ทำแท่นรองรับ (bearing)
6. สัมฤทธิ์ชนิดที่ใช้ทำระฆัง หรือเครื่องเสียง มีส่วนผสมของดีบุกกว่าร้อยละ 30 โดยผสมตะกั่วและสังกะสีลงไปเล็กน้อย
แหล่งข้อมูลอื่น
Gold
ฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก
ฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก (Ice Hockey World Championships) เป็นการแข่งขันฮอกกี้น้ำแข็งระหว่างประเทศ
ดิวิชั่น
[[ไฟล์:Map of winners of the Ice Hockey World Championships.svg|thumb|upright=2|ผู้ชนะในฮอกกี้น้ำแข็งชิงแชมป์โลก
{{legend|#008000|1}}
{{legend|#ffc400|5-9}}
{{legend|#800080|20+}}]]
ไคออส
ไคออส (Chios ; Χίος ) เป็นเกาะใหญ่เป็นอันดับ 5 ของประเทศกรีซ ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของทะเลอีเจียน เกาะมีช่องแคบไคออสคั่นกับประเทศตุรกี ไคออสเป็นที่รู้จักจากการเป็นผู้ส่งออกหมากฝรั่ง มีชื่อเล่นว่า "เกาะหมากฝรั่ง" และยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยว อาทิ มีหมู่บ้านยุคกลางและอารามในศตวรรษที่ 11 เรียกว่า Nea Moni ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก
ต้นไม้แดงดำ
ต้นไม้แดงดำ (red-black tree) เป็นต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาคที่ประยุกต์แนวคิดมาจากต้นไม้ได้ดุล 2-3-4 ให้เป็นต้นไม้ค้นหาแบบทวิภาค โดยที่ปมของต้นไม้แดงดำจะมีการเก็บตัวแปรหนึ่ง มักเรียกว่าสีแดงและสีดำ มีสองสีซึ่งสามารถเก็บด้วยค่าความจริงหรือตัวแปรขนาดหนึ่งบิตได้ และทำให้ต้นไม้นี้ถูกเรียกชื่อว่า ต้นไม้แดงดำ
ลักษณะของต้นไม้แดงดำ
ต้นไม้แดงดำ เป็นต้นไม้ค้นหาทวิภาคซึ่งแต่ละ Node ของต้นไม้จะมีสีกำกับคือเป็นสีแดงหรือไม่ก็ดำ เป็นต้นไม้ที่นำแนวคิดมาจากต้นไม้ได้ดุล 2-3-4 มาประยุกต์โดยใช้ Node แบบสองทั้งหมด โดยสำหรับ Node แบบสามจะถูกแทนด้วย Node แบบสองสองและเรียงกันโดย Node ใด Node หนึ่งเป็นสีแดง ส่วน Node แบบสี่จะถูกแทนด้วย Node แบบสองสาม โดยลูกทั้งคู่เป็นสีแดง มีข้อกำหนดต่างๆตามต้นไม้ค้นหาทวิภาค และมีข้อบังคับเพิ่มเติมคือ
1.Node เป็นสีแดงหรือสีดำ
2.ราก(Root)เป็นสีดำ
3.ใบ(leaves)ทุกใบเป็นสีดำ
4.ลูกของ Node ที่เป็นสีแดงต้องเป็นสีดำ
5.ทุกๆทางเดินอย่างง่าย(simple path; ทางเดินที่ผ่านแต่ละ Node เพียงครั้งเดียว)จากรากไปยังใบจะผ่านจำนวน Node สีดำเท่ากัน
จุดเด่นของต้นไม้แดงดำ
ต้นไม้แดงดำดัดแปลงมาจากต้นไม้ได้ดุล 2-3-4 ซึ่งถูกกันความสูงระหว่าง log2n ถึง log4n ระยะทางจากรากไปยังใบที่อยู่ใกล้ที่สุด กับระยะทางจากรากไปยังใบที่อยู่ไกลที่สุดห่างกันไม่เกิน สองเท่า (พิสูจน์โดย Contradiction ให้ระยะทางห่างกันเกินสองเท่า แต่จำนวน Node สีดำจะต้องเท่ากันตามคุณสมบัติของต้นไม้แดงดำดังนั้นจำนวน Node สีแดงของเส้นทางที่ไกลย่อมต้องมากกว่า black-height(จำนวน Node สีดำจากรากไปยังใบ) และมากกว่าจำนวน Node สีแดงของเส้นทางที่ใกล้ แต่ว่าลูกของNodeสีแดงจะต้องเป็นสีดำเสมอทำให้เกิดข้อขัดแย้ง)จึงสามารถบอกได้ว่าต้นไม้แดงดำนี้ค่อนข้างได้ดุลย์ และเนื่องจากประสิทธิภาพเชิงเวลาของการกระทำต่างๆในต้นไม้ค้นหาทวิภาคนั้นขึ้นอยู่กับความสูงทำให้การทำงานมีประสิทธิภาพที่ดีแม้จะอยู่ในกรณีย่ำแย่(ช้ากว่าไม่เกินสองเท่าของกรณีที่ดี) ซึ่งต่างจาก Binary search tree ทั่วไป
ความเร็วที่ใช้ในการทำงาน
เนื่องจากต้นไม้แดงดำ มีความสูงจำกัดแน่นอนเป็น log2n ถึง log4n จึงประกันเวลาการทำงานอยู่ใน O (log n)
ยศทหารสาธารณรัฐสังคมอิตาลี
ตารางข้างล่างต่อไปนี้คือข้อมูลเกี่ยวกับยศทหารของกองทัพสาธารณรัฐแห่งชาติ ของสาธารณรัฐสังคมอิตาลี. ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ระหว่าง ค.ศ. 1943-1945 โครงสร้างชั้นยศมีลักษณะเดียวกันกับราชอาณาจักรอิตาลี, ต่างกันที่เครื่องหมายยศ โดยไม่รูปมงกุฎแห่งซาวอย.
ต้นไม้แดงดำ
ประเภทข้อมูลที่ใช้สร้างต้นไม้แดงดำ
Node ของต้นไม้แดงดำนั้นมีข้อมูลเพิ่มมาจาก Node ของ binary search tree แบบปกติคือจะมีการเพิ่มตัวแปรที่เก็บ สี แดงดำ อาจเป็น ตัวเลข หรือค่าความจริง ซึ่งใช้หน่วยจำเพิ่มขึ้นเพียงแค่หนึ่งบิตต่อหนึ่งปม การแสดงสีอาจแสดงด้วย edge แทนที่จะเป็นสีของ nodeซึ่งไม่ได้ทำให้เกิดข้อแตกต่างแต่อย่างใด
การเพิ่มสมาชิก
การเพิ่มสมาชิกของต้นไม้แดงดำจะเลียนแบบการทำงานของต้นไม้ได้ดุล 2-3-4 ซึ่งมีการเปลี่ยนสมาชิกของ Node ให้สูงขึ้นไป หรือการแตก Node เหล่านี้สามารถแทนด้วยต้นไม้แดงดำด้วยวิธีการจัดการตามสมบัติของต้นไม้แดงดำที่ว่า ลูกของ Node ที่เป็นสีแดงต้องเป็นสีดำ และจัดการดังต่อไปนี้ได้
การลบสมาชิก
สำหรับการ delete ก็จะเป็นลักษณะเดียวกับการทำ insert คือ operation ของการทำ delete ทั่วๆไปจะมีลักษณะเหมือนกับ delete ของ Binary Search Tree เริ่มจากพิจารณาว่า Node ที่จะทำการ delete นั้นไม่มีลูกเป็น Node ภายใน, มีลูก 1 Node เป็น Node ภายใน, ลูกทั้ง 2 Node เป็น Node ภายใน โดยถ้าเป็นกรณีที่ Node ที่จะทำการ delete ไม่มีลูกเป็น Node ภายในก็จะลบ Node นั้นทิ้งแล้วแทนด้วย sentinelเลย แต่ถ้ามี 1 Node ภายใน ก็จะแทน Node ที่ต้องการลบด้วยลูกของ Node นั้นเลย และในกรณีสุดท้ายจะหา successor (ตัวที่มีค่าน้อยที่สุดที่มีค่ามากกว่า Node นั้น) มาแล้วทำการลบ successor แทน แล้วย้ายค่าของ successor มาไว้ใน Node นั้น จากนั้นก็ต้องพิจารณาว่าการลบนั้นทำให้เกิดข้อขัดแย้งในคุณสมบัติ 5 ข้อหรือไม่ โดยจะเกิดข้อขัดแย้งขึ้นเมื่อ Node ที่เราทำการลบไป เป็นสีดำก็จะต้องทำการ fixup เพื่อขจัดข้อขัดแย้งไป
คุกปราสาท
คุกปราสาท (Dungeon) เป็นสถานที่ที่ใช้เป็นที่จำขังนักโทษ ในสมัยโบราณคำว่า “Dungeon” ใช้ในความหมายที่หมายถึงหอกลางด้วย
ที่มา
คำว่า “Dungeon” มาจากภาษาฝรั่งเศสเก่า ว่า “Donjon” ที่มาจากภาษาละติน “Dom(i)niōn-” ที่แปลว่า “สมบัติ” แต่ในภาษาฝรั่งเศสคำว่า “Donjon” หมายถึง หอกลาง
“Donjon” จึงเป็นคำประเภทที่เรียกว่า “คู่เพี้ยน” (false friend; คำๆ หนึ่งในภาษาหนึ่งที่เขียนหรือออกเสียงคล้ายคำในภาษาอื่น แต่มีความหมายคนละอย่าง)
ประวัติ
ในยุคกลางคุกปราสาทก็คือหอกลางซึ่งเป็นหอหรือสิ่งก่อสร้างหลักของปราสาทและเป็นสิ่งก่อสร้างสิ่งสุดท้ายในที่ตั้งมั่นที่กองทหารสามารถใช้ถอยเข้าไปได้หลังจากที่ถูกข้าศึกบุกผ่านกำแพงเข้ามาได้ นอกจากนั้นก็ยังใช้เป็นที่จำขังนักโทษ หลังจากการสร้างที่อยู่อาศัยอันสะดวกสบายขึ้นสำหรับลอร์ดเจ้าของปราสาทแล้ว สิ่งก่อสร้างนี้ก็ใช้แต่เฉพาะการจำขังนักโทษ ความหมายของคำว่า “Dungeon” วิวัฒนาการมาหมายถึงคุกใต้ดิน หรือ ที่บรรจุศพ (burial vault) ที่สร้างภายใต้ปราสาท
ส่วนประกอบ
คุกปราสาทส่วนใหญ่จะเป็นห้องเดี่ยวที่มีประตูทางเข้าทางเดียวบางครั้งก็จากห้องข้างบน นักโทษอาจจะถูกหย่อนลงไปในที่จำขังโดยไม่มีทางออก บางครั้งคุกปราสาทก็จะใช้เป็นที่ทำการทรมานด้วย
วิทยาศาสตร์การแพทย์
วิทยาศาสตร์การแพทย์ (อังกฤษ: Medical Sciences) เป็นสาขาของวิทยาศาสตร์สุขภาพ ที่ศึกษาครอบคลุมในศาสตร์ต่าง ๆ ทางการแพทย์ที่ข้องกับสุขภาพของมนุษย์ ซึ่งนำไปสู่ความเข้าใจเชิงลึกเกี่ยวกับร่างกาย สุขภาพ การตรวจวินิจฉัย ป้องกันและเฝ้าระวังโรค การส่งเสริมสุขภาพ การตรวจพิสูจน์หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์และนิติเวชศาสตร์ ช่วยเสริมสร้างทักษะการวิจัยทางชีวเวชศาสตร์ โดยทั่วไปนักศึกษาจะต้องศึกษาในรายวิชาเฉพาะทาง เช่น กายวิภาคศาสตร์ สรีรวิทยา พยาธิวิทยา ชีวเคมี จุลชีววิทยา ชีววิทยาระดับโมเลกุล พันธุศาสตร์ ระบาดวิทยา พิษวิทยา เภสัชวิทยา และเทคโนโลยีชีวภาพ เป็นต้น
= มหาวิทยาลัยที่เปิดสอนในไทย =
6.มหาวิทยาลัยรังสิต คณะวิทยาศาสตร์ชีวการแพทย์
เซอร์ไวเวอร์ วินเนอส์แอตวอร์
เซอร์ไวเวอร์: วินเนอส์แอตวอร์ (Survivor: Winners at War) เป็นฤดูกาลที่ 40 ของรายการเซอร์ไวเวอร์ ถ่ายทำตั้งแต่วันที่ 22 พฤษภาคม ถึง 29 มิถุนายน พ.ศ. 2562 โดยฤดูกาลนี้จะเป็นการเฉลิมฉลองครบรอบ 20 ปีของรายการเซอร์ไวเวอร์ ผู้เข้าแข่งขันในฤดูกาลนี้จะมีทั้งสิ้น 20 คนซึ่งล้วนแต่เป็นผู้ชนะจากฤดูกาลก่อนหน้านี้ทั้งหมด และนับเป็นฤดูกาลที่ 5 ถัดจากเซอร์ไวเวอร์ รวมดารา, เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะวายร้าย, เซอร์ไวเวอร์ แคมโบเดีย และ เซอร์ไวเวอร์ เกมเชนเจอส์ ที่ผู้เล่นทั้งหมดเป็นผู้ที่เคยเล่นเกมนี้มาแล้ว นอกจากนี้ ฤดูกาลนี้ยังเป็นครั้งที่ 9 ที่ใช้สถานที่ถ่ายทำหลักที่ประเทศฟีจี หลังจากที่เคยถ่ายทำที่ประเทศนี้ใน เซอร์ไวเวอร์ ฟิจิ, เซอร์ไวเวอร์ มิลเลนเนียลส์ปะทะเจ็นเอ็กซ์ , เซอร์ไวเวอร์ เกมเชนเจอส์ , เซอร์ไวเวอร์ ฮีโร่ปะทะฮีลเลอส์ปะทะฮัสท์เลอส์ , เซอร์ไวเวอร์ โกสต์ไอแลนด์ , เซอร์ไวเวอร์ เดวิดปะทะโกไลแอท , เซอร์ไวเวอร์ เอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชัน และ เซอร์ไวเวอร์ ไอส์แลนด์ออฟดิไอดึลส์
ความพิเศษของฤดูกาลนี้คือ เงินรางวัลของผู้ที่ชนะจะเพิ่มขึ้นจากฤดูกาลปกติ จากเดิมที่ผู้ชนะการแข่งขันจะได้รับเงินรางวัล 1,000,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ในฤดูกาลนี้ผู้ที่ชนะการแข่งขันจะได้รับเงินรางวัล 2,000,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ นอกจากนี้ เอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชัน จะกลับมามีบทบาทในเกมอีกครั้ง แต่จะมีความแตกต่างจาก เซอร์ไวเวอร์ เอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชัน ตรงที่ในฤดูกาลนี้ผู้ที่ถูกโหวตออกจะถูกส่งไปยังเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชันทันที ในขณะที่ในฤดูกาลที่ 38 ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกได้ว่าจะไปหรือไม่ไป นอกจากนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่บนเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชันสามารถมปฏิสัมพันธ์กับผู้เข้าแข่งขันที่ยังอยู่ในเกมได้ผ่านการส่งมอบของหรือข้อได้เปรียบต่างๆที่พบบนเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชัน
การแข่งขัน
ไทสัน อพอสตอล เป็นผู้ชนะจากเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชั่นคนที่ 1 และกลับเข้าสู่เกมในวันที่ 19 ผู้ที่แพ้การแข่งขันเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชั่นครั้งที่ 2 คือ แอมเบอร์, แดนนี่ , อีธาน , ร็อบ , พาร์วาติ , ยูล , เวนเดลล์ , อดัม , ไทสัน , โซฟี , คิม , เจเรมี่ , นิค นาตาลี แอนเดอร์สัน เป็นผู้ชนะจากเอดจ์ ออฟ เอ็กซ์ทิงชั่นคนที่ 2 และกลับเข้าสู่เกมในวันที่ 35
มหากาลี เทวีพิทักษ์โลก
มหากาลี เทวีพิทักษ์โลก (ฮินดี: महाकाली अंत ही आरम्भ है Mahakali — Anth Hi Aarambh Hai) หรือ มหากาลี เทวีพิทักษ์โลกา (ชื่อไทยก่อนออกอากาศ) เป็นละครโทรทัศน์ที่ถ่ายทำเมื่อปี ค.ศ. 2017 กล่าวถึงพระประวัติของ พระแม่กาลี นำแสดงโดย พูจา ชาร์มา รับบท พระแม่กาลี ออกอากาศทางช่อง 3 ละครเรื่องนี้ออกอากาศทุกวันจันทร์ - พฤหัสบดี เวลา 18.20 น. - 19.05 น. และวันศุกร์ เวลา 18.00 น. - 18.45 น. ออกอากาศต่อจากละครเรื่อง นาคิน ซึ่งหลังจากละครเรื่องนี้จบลง ละครเรื่องต่อไปที่ออกอากาศต่อคือเรื่อง อารามบห์ มหารานี
เนื้อเรื่อง
พระแม่กาลี คือร่างที่แบ่งภาคมาจาก พระอุมาเทวี(พระแม่อุมา)หรือพระแม่ปารวตี โดยทรงมีจุดประสงค์เพื่อลงมาปราบอสูรที่มีนามว่า อสูรทารุณ กล่าวกันว่า อสูรทารุณ เป็นอสูรที่ฆ่าไม่ตาย และหากเมื่อใดที่เลือดหยดลงถึงพื้น เลือดนั้นก็จะทวีขึ้นเรื่อยไปไม่หมดสิ้น ด้วยความคิดที่ว่าตนเองมีอิทธิฤทธิ์มากมายเหนือใคร และไม่มีใครสามารถฆ่าได้ จึงทำให้อสูรทารุณเกิดฮึกเหิมลำพองในความเก่งกาจของตน และได้นำอิทธิฤทธิ์ความเก่งกาจมาใช้กลั่นแกล้งผู้คน และเทวดาทั่วไป จนในวันหนึ่งก็เกิดความคิดที่จะครอบครองโลกทั้งสาม
โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๓
โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๓ (Khonkaen Wittayayon 3 School) เดิมเป็นสาขาของโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ตั้งอยู่ที่ถนนมิตรภาพ ตำบลบ้านค้อ อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น
ประวัติโรงเรียน
โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๓ ตั้งขึ้นตามแผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติฉบับที่ 7 ระหว่างปี พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2539 ได้จัดตั้งเป็นสาขาโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ที่ตำบลโนนท่อน อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น โดยนายสวาท ภูคำแสน ผู้อำนวยการโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ผู้ตรวจราชการกรมสามัญศึกษาเขตการศึกษา 9 และดำรงตำแหน่งอนุกรรมการกรมการข้าราชการครูในกรมสามัญศึกษาได้แต่งตั้งให้นายเทอดศักดิ์ สินธุศิริ อาจารย์ 2 ระดับ 6 โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน เป็นหัวหน้าสาขาโรงเรียน โดยทางโรงเรียนได้ขอใช้ที่ดินของสำนักงานปฏิรูปที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมจังหวัดขอนแก่น ที่ตำบลโนนท่อน อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น เป็นสถานที่เรียนชั่วคราว
โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน 3 ได้เปิดทำการเรียนการสอนวันแรก เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2536 ในวันที่ 18 สิงหาคม 2540 โรงเรียนได้ย้ายจากที่เดิมมาทำการสอน ณ ที่ตั้งแห่งใหม่ตรงถนนมิตรภาพ กิโลเมตรที่ 19 ข้างอ่างเก็บน้ำซำจานเป็นวันแรก
ในวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2540 โรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๓ ได้รับการประกาศจากกระทรวงศึกษาธิการให้เป็นโรงเรียนเอกเทศ
อักษรย่อ
เนื่อยด้วยนักเรียนโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๓ จะสวมเครื่องแบบที่เหมือนกับนักเรียนโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน จึงทำให้โรงเรียนไม่ได้ใช้อักษรย่อ ข.ก.๓ แต่ใช้อักษรย่อ ข.ก. ตามโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ซึ่งจะต่างจากโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน ๒ (สมาน สุเมโธ) ที่จะย่อว่า ข.ก.๒ เพราะมีเครื่องแบบเป็นของตัวเอง
กลุ่มภาษาเซมิติก
กลุ่มภาษาเซมิติก (Semitic languages) เป็นกลุ่มของภาษาที่มีผู้พูดมากกว่า 300 ล้านคนในปริเวณแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลางและจะงอยแอฟริกา เป็นสาขาย่อยในตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก และเป็นสาขาเดียวของตระกูลนี้ที่มีผู้พูดในทวีปเอเชีย กลุ่มภาษาเซมิติกที่มีผู้พูดมากที่สุดคือภาษาอาหรับ (ภาษาแม่ 325 ล้านคน) รองลงมาคือภาษาอัมฮารา (27 ล้านคน) ภาษาตึกรึญญา (6.9 ล้านคน) และภาษาฮีบรู (5 ล้านคน)
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ เป็นการจู่โจมของกองกำลังพิเศษทางอากาศแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นต่อฐานทัพเรือสหรัฐที่ท่าเพิร์ล ดินแดนฮาวาย ในเช้าวันที่ 7 ธันวาคม ค.ศ. 1941 การโจมตีครั้งนี้ได้เป็นที่รู้จักกันคือ ยุทธการเพิร์ลฮาร์เบอร์ นำไปสู่การเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่สองของสหรัฐอเมริกา ผู้นำทางทหารญี่ปุ่นได้เรียกการโจมตีครั้งนี้ว่า ปฏิบัติการฮาวายและปฏิบัติการเอไอ และปฏิบัติการแซดในช่วงระหว่างการวางแผน
กลุ่มภาษาเซมิติก
กลุ่มภาษาเซมิติกเป็นกลุ่มภาษาแรก ๆ ที่มีระบบการเขียน ภาษาอัคคาเดียเริ่มเขียนตั้งแต่ราว 2,000 ปีก่อนพุทธศักราช นอกจากนั้นยังมีอักษรโบราณที่ใช้เขียนกลุ่มภาษาเซมิติกมากมาย เช่น อักษรฟินิเชีย อักษรอาหรับ อักษรแอราเมอิก อักษรซีรีแอก อักษรอาระเบียใต้ และอักษรเอธิโอปิก มีภาษามอลตาเท่านั้นที่เป็นกลุ่มภาษานี้แต่เขียนด้วยอักษรโรมัน ชื่อของกลุ่มภาษานี้มาจาก เซม บุตรชายของโนอาห์ ในไบเบิล
จุดกำเนิด
กลุ่มภาษาเซมิติกเป็นสมาชิกของตระกูลภาษาแอโฟรเอชีแอติก โดยเป็นสาขาเดียวที่อยู่ในทวีปเอเชีย ส่วนสาขาอื่นอยู่ในทวีปแอฟริกา จากเหตุผลนี้จึงเชื่อว่าบรรพบุรุษของผู้พูดภาษาเซมิติกดั้งเดิมเป็นกลุ่มชนที่ออกจากแอฟริกามาสู่ตะวันออกกลาง อาจจะเป็นผู้มาจากทะเลทรายสะฮารา แต่ก็มีทฤษฎีว่าผู้พูดภาษาแอโฟรเอชีแอติกดั้งเดิมอยู่ในตะวันออกกลางและผู้พูดภาษาเซมิติกเป็นกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ ผู้พูดภาษาเซมิติกดั้งเดิมคาดว่าเป็นผู้ที่มาถึงคาบสมุทรอาระเบียเมื่อราว 3,457 ปีก่อนพุทธศักราช จากนั้นภาษาลูกหลานในกลุ่มเซมิติกได้แพร่กระจายออกไป หลักฐานการเขียนเริ่มพบเมื่อราว 2,957 ปีก่อนพุทธศักราช เมื่อผู้พูดภาษาอัคคาเดียและภาษาอโมไรต์เข้าสู่เมโสโปเตเมียและอาจจะเคยอยู่ในสถานที่ เช่น เอบลาในซีเรีย
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
การโจมตีครั้งนี้ได้เจตาเป็นการปฏิบัติป้องกันเพื่อไม่ให้กองเรือแปซิฟิกของสหรัฐเข้าแทรกแซงการปฏิบัติทางทหารซึ่งจักรวรรดิญี่ปุ่นกำลังวางแผนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต่อดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์และสหรัฐ มีการโจมตีของญี่ปุ่นพร้อมกันที่ฟิลิปปินส์ซึ่งสหรัฐถือครองอยู่ และต่อมาด้วยจักรวรรดิบริติชในมาลายา สิงคโปร์และฮ่องกง
กลุ่มภาษาเซมิติก
1,500 ปีก่อนพุทธศักราช
เมื่อราว 1,457 ปีก่อนพุทธศักราช กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันออกเริ่มแพร่หลายในเมโสโปเตเมีย ในขณะที่กลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกใช้พูดตั้งแต่บริเวณจากซีเรียถึงเยเมน ภาษาอาระเบียใต้อาจจัดอยู่ในกลุ่มภาษาเซมิติกใต้แต่หลักฐานมีน้อย ภาษาอัคคาเดียกลายเป็นภาษาเขียนสำคัญในดินแดนพระจันทร์เสี้ยวอันอุดมสมบูรณ์โดยใช้อักษรรูปลิ่มที่พัฒนามาจากอักษรที่ใช้เขียนภาษาสุเมเรีย กลุ่มชนที่พูดภาษาเอ็บลาไอต์หายไป โดยมีกลุ่มชนที่พูดภาษาอโมไรต์ขึ้นมาแทน
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
จากในแง่ผู้ป้องกัน การโจมตีเริ่มเมื่อ 7.48 น. ตามเวลาฮาวาย (18:18 GMT) ฐานทัพได้ถูกโจมตีโดยเครื่องบินญี่ปุ่น 353 ลำ (รวมทั้งเครื่องบินขับไล่, เครื่องบินทิ้งระเบิดแบบระดับและดำดิ่ง และทิ้งระเบิดตอร์ปิโด) แบ่งเป็นสองระลอก บินขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบิน 6 ลำ โดยกองบินผสมเริ่มโจมตีเครื่องบินที่นำมาจอดทิ้งไว้กลางรันเวย์ตามคำสั่งของนายพลชอร์ตก่อน จึงค่อยโจมตีเป้าหมายหลักนั่น เรือรบแห่งกองทัพเรือสหรัฐทั้งแปดลำเสียหาย โดยสี่ลำจม ทั้งหมดถูกซ่อมแซมขึ้นใหม่ (ยกเว้นUSS Arizona เนื่องจากโดนระบิดที่ทิ้งตกลงไปในคลังอาวุธ ทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง) เรือรบหกลำจากแปดลำได้กลับเข้าประจำการและออกสู้รบในสงคราม ฝ่ายญี่ปุ่นยังจมหรือสร้างความเสียหายแก่เรือลาดตระเวนสามลำ เรือพิฆาตสามลำ เรือฝึกต่อสู้อากาศยานหนึ่งลำ และเรือวางทุ่นระเบิดหนึ่งลำ เครื่องบินสหรัฐ 188 ลำถูกทำลาย ฝ่ายอเมริกันเสียชีวิต 2,403 นาย บาดเจ็บ 1,178 นาย สถานที่ตั้งฐานทัพสำคัญอย่างโรงไฟฟ้า อู่ต่อเรือแห้งและน้ำ โรงซ่อมบำรุง เชื้อเพลิงและเก็บตอร์ปิโด ตลอดจนสะพานเทียบเรือดำน้ำและอาคารกองบัญชาการ (ซึ่งเป็นที่ตั้งของฝ่ายข่าวกรอง) ไม่ถูกโจมตี ฝ่ายญี่ปุ่นสูญเสียเล็กน้อย คือ เครื่องบิน 29 ลำและเรือดำน้ำขนาดเล็กมากห้าลำ และทหารเสียชีวิตหรือบาดเจ็บ 65 นาย กะลาสีชาวญี่ปุ่นถูกจับได้หนึ่งคน คือ คะซุโอะ ซะกะมะกิ
กลุ่มภาษาเซมิติก
1,500 ปีก่อนพุทธศักราช
หลักฐานในช่วงนี้มิไม่มากนัก ที่พอมีบ้างคือตัวอักษร อักษรคานาอันไนต์เป็นอักษรชนิดแรกของกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกที่ใช้เมื่อราว 957 ปีก่อนพุทธศักราช และอักษรยูการิติกที่ใช้ในทางเหนือของซีเรียในอีก 200 ปีต่อมา ส่วนภาษาอัคคาเดียพัฒนาต่อมาเป็นสำเนียงบาบิโลเนียและอัสซีเรีย
การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
การโจมตีครั้งนี้ได้สร้างความตกตะลึงอย่างมากแก่อเมริกันชนและนำให้สหรัฐเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองโดยตรงทั้งในเขตสงครามแปซิฟิกและยุโรป วันรุ่งขึ้น คือ วันที่ 8 ธันวาคม สหรัฐได้ประกาศสงครามต่อญี่ปุ่น และหลายวันต่อมา, เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม เยอรมนีและอิตาลีได้ประกาศสงครามต่อสหรัฐ สหรัฐได้ตอบโต้ด้วยการประกาศสงครามต่อเยอรมนีและอิตาลี การสนับสนุนลัทธิไม่แทรกแซงภายในประเทศ ซึ่งเคยมีมากมายนับตั้งแต่ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ในปี ค.ศ. 1940 จนหมดสิ้น
กลุ่มภาษาเซมิติก
500 ปีก่อนพุทธศักราช
มีอักษรที่ใช้กันแพร่หลายมากขึ้น ทั้งอักษรคานาอันไนต์ อักษรแอราเมอิก อักษรอาระเบียใต้และอักษรกีเอซรุ่นแรก ๆ ระหว่างช่วงนี้ มีการใช้อักษรยูการิติกที่ใช้แทนเสียงพยัญชนะในกลุ่มภาษาเซมิติกตะวันตกเฉียงเหนือ ชาวฟินิเชียนำภาษาคานาอันไนต์ไปใช้ทั้งเขตอาณานิคมในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในขณะที่ภาษาฮีบรูกลายเป็นภาษาทางศาสนาของชาวยิว ในสมัยจักรวรรดิอัสซีเรีย ภาษาแอราเมอิกเป็นภาษากลางในตะวันออกกลางในขณะที่ภาษาอัคคาเดีย ภาษาฮีบรู และอื่น ๆ กลายเป็นภาษาตายหรือใช้เป็นภาษาเขียนเท่านั้น ในขณะเดียวกันอักษรกีเอซเริ่มใช้บันทึกกลุ่มภาษาเซมิติกในเอธิโอเปียในช่วงนี้