cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประเทศเวียดนาม
ราชวงศ์ยุคใหม่
ราชวงศ์เลช่วงแรกเป็นช่วงสร้างความมั่นคงและฟื้นฟูประเทศในทุกด้าน โดยเฉพาะในสมัยเลไถโต๋หรือเลเหล่ย เช่นการสร้างระบบราชการ จัดสอบคัดเลือกขุนนาง ตรากฎหมายใหม่ แบ่งเขตการปกครองใหม่ ฟื้นฟูการเกษตร รวมถึงการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนทำให้เวียดนามเข้าสู่ยุคสงบสุขปลอดจากสงครามอีกครั้ง
หลังสมัยเลเหล่ย เริ่มเกิดความขัดแย้งระหว่างขุนนางพลเรือนกับบรรดาขุนศึกที่ร่วมทัพกับเลเหล่ยในการสู้รบกับจีน ความขัดแย้งบานปลายจนนำไปสู่การแบ่งพรรคแบ่งพวกในหมู่ข้าราชสำนัก จนเกิดการรัฐประหารครั้งแรกของราชวงศ์เลใน พ.ศ. 2002 มีการประหารพระชนนีและจักรพรรดิขณะนั้น ต่อมาบรรดาขุนนางจึงสนับสนุนให้ราชนิกูลอีกพระองค์หนึ่งมาเป็นจักรพรรดิแทน ต่อมาคือจักรพรรดิเลแถงตง (พ.ศ. 2003-2040)
รัชกาลจักรพรรดิเลแถงตงถือว่ายาวนานและรุ่งเรืองที่สุดยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์เวียดนาม มีการปฏิรูปประเทศหลายด้านโดยยึดรูปแบบจีนมากกว่าเดิม ทั้งระบบการสอบรับราชการที่จัดสอบครบสามระดับตั้งแต่อำเภอจนถึงราชธานี จำนวนขุนนางเพิ่มขึ้นทวีคูณและทำให้ระบบราชการขยายตัวมากกว่ายุคสมัยก่อนหน้า นอกจากนั้นยังมีการประมวลกฎหมายใหม่พระองค์ทรงสร้างเวียดนามให้เป็นมหาอำนาจและเป็นศูนย์กลางด้วยการทำสงครามกับเพื่อนบ้านที่มักขัดแย้งกับเวียดนามคือจัมปาและลาว อิทธิพลของเวียดนามรับรู้ไปจนถึงหัวเมืองเผ่าไทในจีนตอนใต้และล้านนา หลังรัชกาลนี้ราชวงศ์เลเริ่มประสบปัญหาความขัดแย้งในหมู่ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ ปัญหาเศรษฐกิจจนที่สุดก็ถูกรัฐประหารโดยขุนศึกหมักดังซุง ในปี พ.ศ. 2071 เชื้อพระวงศ์ราชวงศ์เลหลบหนีด้วยการช่วยเหลือของขุนศึกตระกูลเหวียนและจิ่ง ที่มีอิทธิพลในราชสำนักมาแต่แรก
ราชวงศ์เลเริ่มการฟื้นฟูกอบกู้อำนาจคืนโดยมีแม่ทัพเป็นคนตระกูลเหวียนและจิ่ง ทำสงครามกับราชวงศ์หมักจนถึงปี พ.ศ. 2136 จึงสามารถยึดเมืองทังลองคืนได้และฟื้นฟูราชวงศ์เลปกครองเวียดนามต่อไป
จักรวรรดิเวียดนาม
องค์ชายเหงวียนแอ๋งหรือเหงวียนฟุกอ๊าน (องเชียงสือ) ผู้นำตระกูลเหงวียน ซึ่งตั้งตนเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่แห่งราชวงศ์เหงวียน ในปี พ.ศ. 2345 สถาปนาราชธานีใหม่ที่เมืองเว้ แทนที่ทังลอง ซึ่งถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ฮานอย
องค์ชายเหงวียนแอ๋งหรือจักรพรรดิยาลอง จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์เหวียนเริ่มฟื้นฟูประเทศ เวียดนามมีอาณาเขตใกล้เคียงกับปัจจุบัน ดินแดนภาคใต้ขยายไปถึงปากแม่น้ำโขงและชายฝั่งอ่าวไทย ทรงรักษาสัมพันธ์กับชาวตะวันตกโดยเฉพาะชาวฝรั่งเศสที่ช่วยรบกับพวกเตยเซิน นายช่างชาวฝรั่งเศสช่วยออกแบบพระราชวังที่เว้ และ ป้อมปราการเมืองไซ่ง่อน
ราชวงศ์เหงวียนรุ่งเรืองที่สุดในสมัยจักรพรรดิมินหมั่ง จักรพรรดิองค์ที่สอง ทรงเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น ด่ายนาม ขยายแสนานุภาพไปยังลาวและกัมพูชา ผนวกกัมพูชาฝั่งตะวันออก ทำสงครามกับสยามต่อเนื่องเกือบยี่สิบปี แต่ภายหลังต้องถอนตัวจากกัมพูชาหลังถูกชาวกัมพูชาต่อต้านอย่างรุนแรง
สมัยนี้เวียดนามเริ่มใช้นโยบายต่อต้านการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของบาทหลวงชาวตะวันตก มีการจับกุมและประหารบาทหลวงชาวตะวันตกอย่างต่อเนื่อง รวมถึงชาวเวียดนามที่นับถือคริสต์ศาสนา จนถึงรัชกาลจักรพรรดิองค์ที่ 4 คือจักรพรรดิตึดึ๊ก ทรงต่อต้านชาวคริสต์อย่างรุนแรงต่อไป จนในที่สุดบาทหลวงชาวฝรั่งเศสขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลของตนให้ช่วยคุ้มครอง พ.ศ. 2401 เรือรบของกองทัพเรือฝรั่งเศสเข้ามาถึงน่านน้ำเมืองดานัง (หรือตูราน) ฐานทัพเรือใกล้เมืองหลวงเว้ นำไปสู่การสู้รบกันของทั้งฝ่าย
ยุคอาณานิคม
ฝรั่งเศสแสวงหาผลประโยชน์จากการปกครองเวียดนามทางด้านเศรษฐกิจ เวียดนามเป็นแหล่งปลูกข้าวและพืชเศรษฐกิจใหม่ ๆ เช่นกาแฟ และยางพารา ส่งออกไปยังฝรั่งเศสและเป็นวัตถุดิบแก่โรงงานในฝรั่งเศส ที่ดินในเวียดนามถูกยึดและตกเป็นของชาวฝรั่งเศส และเริ่มอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเวียดนาม ขณะเดียวกันก็ส่งเสริมการศึกษาและวัฒนธรรมฝรั่งเศสให้แพร่หลายในเวียดนาม ชาวเวียดนามส่วนหนึ่งได้รับการศึกษาแบบใหม่และเริ่มต้องการอิสระในการทำงานและมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศ นำไปสู่การก่อตัวของกลุ่มชาตินิยมต่าง ๆ ที่เข้มแข็งที่สุดคือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนที่ตั้งขึ้นโดยโฮจิมินห์ ในปี พ.ศ. 2473 และต่อมาปรับเปลี่ยนเป็น กลุ่มเวียดมินห์ ได้นำชาวนาก่อการต่อต้านฝรั่งเศสในชนบท
ยุคเอกราช
พ.ศ. 2488 โฮจิมินห์รับมอบอำนาจจากจักรพรรดิบ๋าวได่และรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกหลังประกาศเอกราช แต่หลังจากนั้นฝรั่งเศสได้กลับเข้ามาขับไล่รัฐบาลของโฮจิมินห์และไม่ยอมรับเอกราชของเวียดนาม นำไปสู่สงครามจนในที่สุดฝรั่งเศสพ่ายแพ้แก่กองกำลังเวียดมินห์ที่ค่ายเดียนเบียนฟู ในปี พ.ศ. 2497 และมีการทำสนธิสัญญาเจนีวา ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ยอมรับเอกราชของเวียดนาม แต่สหรัฐอเมริกาและชาวเวียดนามในภาคใต้บางส่วนไม่ต้องการรวมตัวกับรัฐบาลของโฮจิมินห์ ต่อมาได้ก่อตั้งดินแดนเวียดนามภาคใต้เป็นอีกประเทศหนึ่ง คือ สาธารณรัฐเวียดนาม (เวียดนามใต้) มีเมืองหลวงคือ ไซ่ง่อน ใช้เส้นละติจูดที่ 17 องศาเหนือแบ่งแยกกับเวียดนามส่วนเหนือใต้การปกครองของโฮจิมินห์ (เวียดนามเหนือ)
สงครามเวียดนาม
เวียดนามเหนือไม่ยอมรับสถานภาพของเวียดนามใต้ ขณะที่สหรัฐอเมริกาได้ให้การช่วยเหลือทางทหารแก่เวียดนามใต้อย่างต่อเนื่อง รวมถึงการส่งทหารมาประจำในเวียดนามใต้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เวียดนามเหนือประกาศทำสงครามเพื่อขับไล่และ ปลดปล่อย เวียดนามใต้จากสหรัฐอเมริกาและรวมเข้าเป็นประเทศเดียวกัน พร้อมให้การสนับสนุนกลุ่มชาวเวียดนามใต้ที่ต่อต้านสหรัฐอเมริกา (เวียดกง) ในการทำสงคราม
สหรัฐอเมริกาถอนทหารจากเวียดนามใต้อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2516 กองกำลังเวียดนามเหนือและเวียดกงจึงสามารถรุกเข้ายึดไซ่ง่อนและเวียดนามใต้ได้ทั้งหมดในปี พ.ศ. 2518 การรวมเวียดนามทั้งสองส่วนเข้าด้วยกันเกิดขึ้นในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2519 และเปลี่ยนชื่อประเทศเป็น สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม นับแต่นั้น
หน่วยงานราชการและการเมือง
2.เวียดนามได้มีการเลือกตั้งสภาแห่งชาติ สมัยที่ 11 เมื่อ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 มีผู้ได้รับการเลือกตั้งทั้งสิ้น 498 คน เป็นผู้เลือกตั้งอิสระเพียง 2 คน ที่เหลือเป็นผู้สมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากพรรคคอมมิวนิสต์ สภาแห่งชาติมีวาระดำรงตำแหน่ง 5 ปี มีหน้าที่ตรากฎหมาย แต่งตั้งหรือถอดถอนประธานาธิบดี ประธานรัฐสภา และ นายกรัฐมนตรี
ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นใหม่ที่มีความรู้ความสามารถ หลายคนเคยดำรงรัฐมนตรีช่วยในกระทรวงนั้น ๆ มาแล้ว นอกจากนี้ ยังมีการตั้งกระทรวงใหม่ 3 กระทรวง ได้แก่ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงไปรษณีย์และโทรคมนาคม และกระทรวงภายใน ซึ่งเป็นการสะท้อนให้เห็นถึงทิศทางการปฏิรูปเศรษฐกิจและการบริหารประเทศมากขึ้น ซึ่งเมื่อพิจารณาในประเด็นนี้ ไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ไทย-เวียดนามที่ดำเนินไปด้วยดีในปัจจุบัน
4.แผนงานการปฏิรูประบบราชการสำหรับปี ค.ศ. 2001-2010 เน้น 4 ประเด็น ได้แก่ การปฏิรูประบบกฎหมาย การปฏิรูปโครงสร้างองค์กร การยกระดับความสามารถของข้าราชการ และการปฏิรูปด้านการคลัง
ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ตามเอกสารของสภาแห่งชาติ ครั้งที่ 10 ของพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม:พรรคคอมมิวนิสต์และรัฐบาลของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามสนับสนุนการดำเนินการตามนโยบายต่างประเทศที่เป็นอิสระ การเปิดการกระจายความหลากหลายและความสัมพันธ์ระหว่างประเทศแบบพหุภาคีการประสานงานระหว่างประเทศเชิงรุกกับคติ "เวียดนามยินดีที่จะเป็นเพื่อนและพันธมิตรที่เชื่อถือได้ของทุกประเทศในประชาคมโลกที่มุ่งมั่นเพื่อสันติภาพ สันติภาพความเป็นอิสระและการพัฒนา "
เวียดนามเข้าร่วมกับองค์การสหประชาชาติในปี พ.ศ. 2520 ในสมัยฯพณฯประธานาธิบดีเดยเหม่ยอย่างเป็นทางการเวียดนามได้ปรับความสัมพันธ์กับจีนในปี พ.ศ. 2535 และสหรัฐอเมริกาในปี พ.ศ. 2538 เข้าร่วมอาเซียนในปีเดียวกันนั้นเอง
ปัจจุบันเวียดนามได้สร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับ 180 ประเทศ (รวมถึง 43 ประเทศในเอเชีย, 47 ประเทศในยุโรป, 11 ประเทศในโอเชียเนีย, 29 ประเทศในอเมริกา, 50 ประเทศในแอฟริกา) ทุกทวีป (เอเชีย - แปซิฟิก: 33 ประเทศ, ยุโรป: 46 ประเทศ, อเมริกา: 28 ประเทศ, แอฟริกา: 47 ประเทศ,และ ตะวันออกกลาง: 16 ประเทศ), รวมถึงทุกประเทศที่สำคัญและศูนย์กลางทางการเมืองของ โลก เวียดนามยังเป็นสมาชิกขององค์กรระหว่างประเทศ 63 แห่งและมีความสัมพันธ์กับองค์กรพัฒนาเอกชนมากกว่า 650 องค์กร ในเวลาเดียวกันเวียดนามมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับ 165 ประเทศและดินแดน ในสหประชาชาติเวียดนามทำหน้าที่เป็นคณะกรรมาธิการ ECOSOC สมาชิกคณะกรรมการบริหารของ UNDP UNFPA และ UPU
บทบาทภายนอกของเวียดนามในชีวิตทางการเมืองระหว่างประเทศได้รับการแสดงผ่านองค์กรที่ประสบความสำเร็จจากการประชุมระดับนานาชาติหลายครั้งในเมืองหลวงของกรุงฮานอย
ในปี พ.ศ. 2540 จัดประชุมสุดยอดชุมชนฝรั่งเศส
ในปี พ.ศ. 2546 จัดประชุมนานาชาติเกี่ยวกับความร่วมมือและการพัฒนาในเวียดนามและแอฟริกา
ในปี พ.ศ. 2547 การประชุมสุดยอด ASEM จัดขึ้นในเดือนตุลาคม
ในปี พ.ศ. 2549 จัดประชุมสุดยอดเอเปคในเดือนพฤศจิกายน
ในปี พ.ศ. 2550 เป็นเจ้าภาพการคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศ
เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 2550 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่นิวยอร์กได้รับการโหวตอย่างเป็นทางการเวียดนามได้รับเลือกอย่างเป็นทางการในฐานะสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติในวาระปี พ.ศ. 2551-2552.
เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 2558 ที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติที่นิวยอร์กได้ลงคะแนนในการเลือกตั้งอย่างเป็นทางการของเวียดนามเวียดนามได้เข้าเป็นสมาชิกของคณะมนตรีเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (ECOSOC) อย่างเป็นทางการปี 2016-2018
ในปี พ.ศ. 2559 จัดโอลิมปิกสากลชีวภาพ
ภูมิศาสตร์
เวียดนามเป็นประเทศที่มีลักษณะเป็นแนวยาว และ มีภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงกั้นระหว่างที่ราบลุ่มแม่น้ำที่อุดมสมบูรณ์ทางตอนเหนือและใต้ แต่มีภูเขาที่มีป่าหนาทึบแค่ 20% โดยมีพันธุ์ไม้ 13,000 ชนิด และพันธุ์สัตว์กว่า 15,000 สายพันธุ์
ชายแดน
ทั้งหมด 4,638 กิโลเมตร (2,883 ไมล์) โดยติดกับประเทศกัมพูชา 1,228 กิโลเมตร (763 ไมล์) ประเทศจีน 1,281 กิโลเมตร (796 ไมล์) และประเทศลาว 2,130 กิโลเมตร (1,324 ไมล์)
เกษตรกรรม
มีผลผลิตได้แก่ ข้าวเจ้า ยางพารา ชา กาแฟ ยาสูบ พริกไทย (ในปี พ.ศ. 2549 ส่งออกกว่า 116,000 ตัน) การประมง เวียดนามจับปลาได้เป็นอันดับ 4 ของสินค้าส่งออก เช่น ปลาหมึก กุ้ง ตลาดที่สำคัญ คือ ญี่ปุ่น ไต้หวัน และสิงคโปร์
อุตสาหกรรม
อุตสาหกรรมที่สำคัญ คือ อุตสาหกรรมทอผ้า ศูนย์กลางอยู่ที่โฮจิมินห์ซิตีและมีนิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้เบียนโฮ การทำเหมืองแร่ที่สำคัญ คือ ถ่านหิน น้ำมันปิโตรเลียม และแก๊สธรรมชาติ เวียดนามเป็นประเทศส่งออกน้ำมันดิบรายใหญ่อันดับ 3 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองจากอินโดนีเซียและมาเลเซีย
สถานการณ์เศรษฐกิจ
เวียดนามมีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และเผชิญภาวะขาดแคลนพลังงานไฟฟ้า จึงมีการซื้อพลังงานไฟฟ้าจากมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ตั้งแต่กันยายนปี 2004 แม้ว่าเหตุผลทางเศรษฐกิจจะเป็นเหตุผลที่มีความสำคัญรองจากเหตุผลทางการเมืองและยุทธศาสตร์ในการที่อาเซียนรับเวียดนามเข้าเป็นสมาชิก แต่ก็ยังคงความสำคัญในระดับหนึ่งที่จะมองข้ามไปไม่ได้ความสัมพันธ์ทวิภาคีทางเศรษฐกิจระหว่างเวียดนามและประกาศถอนทหารออกจากกัมพูชา และเมื่อเวียดนามได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพที่กรุงปารีสในปี 1991
เหตุผลการเข้าเป็นสมาชิกอาเซียน
ในด้านการลงทุน ทั้งเวียดนามและประเทศในกลุ่มอาเซียนจะได้รับผลประโยชน์ร่วมกันจากการที่ประเทศในกลุ่มอาเซียนเข้าไปลงทุนในเวียดนามโดยเวียดนามจะสามารถดูดซึมเทคนิค วิทยาการและเทคโนโลยีที่ผ่านมากับการลงทุนต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปแบบของการร่วมทุน ซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาการผลิตของเวียดนาม และขณะเดียวกัน นับตั้งแต่เวียดนามเปิดประเทศและประกาศกฎหมายว่าด้วยการลงทุนต่างชาติ ประเทศสมาชิกอาเซียนต่างก็ให้ความสนใจลพยายามแสวงหาโอกาสเข้าไปลงทุนในเวียดนาม ทั้งนี้เพราะอาเซียนก็สนใจในผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจด้วยเช่นกันทั้งด้านการค้าและการลงทุน เนื่องจากเวียดนามเป็นตลาดใหญ่มีประชากรถึง 73 ล้านคน มีความสมบูรณ์ทางทรัพยาธรรมชาติ มีแรงงานที่มีศักยภาพและมีราคาถูก การมีเวียดนามเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้นจะทำให้อาเซียนมีประชากรเพิ่มเป็น 420 ล้านคน และจะมีผลผลิตมวลรวมภายในถึง 500 พันล้าน ดอลลาร์สหรัฐ อันจะทำให้อาเซียนมีศักยภาพในการขยายตัวกางเศรษฐกิจได้มากขึ้นไปอีก ในปัจจุบัน ประเทศที่ได้รับการอนุมัติด้วยมูลค่าลงทุนมากที่สุดได้แก่สิงคโปร์ ซึ่งมีโครงการการลงทุนที่ได้รับการอนุมัติจำนวนโครงการ ด้วยมูลค่า 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มูลค่าการลงทุนของประเทศสมาชิกอาเซียนในเวียดนามคิดได้เป็นร้อยละ 27.69 ของมูลค่าของการลงทุนต่างชาติทั้งสิ้นในเวียดนาม กล่าวคือในมูลค่า 8.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากมูลค่าของการลงทุนต่างชาติทั้งสิน 29.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยมีโครงการทั้งสิ้น 337 โครงการ โดยมาเลเซียลงทุนเป็นอันดับ 2 รองจากสิงคโปร์ ไทยลงทุนเป็นอันดับ 3 ประเภทของการลงทุนที่สมาชิกอาเซียนดำเนินการในเวียดนาม ได้แก่ อุตสาหกรรมการผลิต การก่อสร้างสำนักงาน ที่อยู่อาศัย การผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคและการแปรรูปอาหาร เวียดนามหวังว่าการลงทุนจากประเทศสมาชิกอาเซียนนี้จะมีส่วนช่วยถ่วงดุลการลงทุนจากเกาหลีใต้ ไต้หวัน ฮ่องกง และญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันในส่วนของอาเซียน เหตุผลประการหนึ่งที่ทำให้อาเซียนยินดีรับเวียดนามเข้าเป็นสมาชิกก็คือ การเข้ารวมกลุ่มอาเซียนของเวียดนามนั้นจะมีผลไปเพิ่มความสามารถในการแข่งขันทางเศรษฐกิจอีกทั้งอำนาจในการต่อรองทางการเมืองทั้งหลายต่างก็มีผลประโยชน์ที่สอดคล้องกัน ทั้งทางการเมืองและทางเศรษฐกิจร่วมกันอันนำไปสู่การยอมรับในที่สุด
วิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี
เวียดนามมีพื้นฐานของนักปราชญ์ตั้งแต่ยุคโบราณ มีการสั่งสมความรู้ทั้งด้านคณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ จนเป็นที่เลื่องลือ โดยในปัจจุบันเวียดนามเริ่มมีการพัฒนาเทคโนโลยี ในปี 2553 เวียดนามมีงบประมาณทางด้านวิทยาศาสตร์อยู่ที่ 0.45% ของ GDP
อากาศ
เวียดนามมีท่าอากาศยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (Nội Bai) ในกรุงฮานอย, ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Tần Sơn Nhất) ในนครโฮจิมินห์, โครงการท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (Long Thánh) ในจังหวัดด่งนาย, ท่าอากาศยานจูลาย (Chu Lai) ในจังหวัดกว๋างนาม และท่าอากาศยานนานาชาติดานัง (Đà Nẵng) ในนครดานัง
ถนน
ในปี 2553 ระบบถนนของเวียดนามมีความยาวรวมประมาณ 188,744 กิโลเมตร (117,280 ไมล์) โดยมี 93,535 กิโลเมตร (58,120 ไมล์) เป็นถนนลาดยาง
ทางรถไฟ
ทางรถไฟในเวียดนาม ปัจจุบันมีการเชื่อมต่อกับประเทศจีน และมีเครือข่ายในประเทศเท่านั้น ยังไม่มีทางเชื่อมต่อกับลาวและกัมพูชา ซึ่งขณะนี้กำลังวางแผนก่อสร้าง
เชื้อชาติ
มีจำนวน 84.23 ล้านคน ความหนาแน่นโดยเฉลี่ย 253 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นชาวญวนร้อยละ 86 (บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ) ต่าย ชาวไท เหมื่อง ฮั้ว (จีน) ชาวเขมร นุง ชาวม้ง
ดาวอังคาร (เพลงธนกฤต พานิชวิทย์)
เนื้อหาเพลงนี้ว่านแต่งขึ้นจากป­ระสบการณ์การใช้ชีวิตของเขาเขาจึงอยากชวนท­ุกคนที่ กาลัง รู้สึกเหนื่อยหน่ายกับการทางาน ท่ามกลางโต๊ะประชุมอันแสนวุ่น วายและเต็มไปด้วยความเครียด ให้กลับมาสดใสอีกครั้งด้วยการมองใครสักคนใ­นนั้นที่ทำให้คุณรู้สึกชุ่มชื่นหัวใจเพราะ­ใครคนนั้นเขาจะทำให้ทุกๆวันของการทำงานของ­คุณมีความหมายและกลายเป็นสีชมพูขึ้นมาทันท­ี......
ประเทศเวียดนาม
ภาษา
การสื่อสารใช้ภาษาเวียดนาม ซึ่งเมื่อปี พ.ศ. 2463 วงการวิชาการเวียดนามได้ลงประชามติที่จะใช้ตัวอักษรโรมัน (Quốc ngữ) แทนตัวอักษรจีน (Chữ Nôm) ในการเขียนภาษาเวียดนาม
ศาสนา
จากการสำรวจในปี พ.ศ. 2557 ประเทศเวียดนามมีประชากรนับถือศาสนา 90 ล้านคน แบ่งได้ดังนี้ ศาสนาพื้นบ้านเวียดนามและไม่มีศาสนา 24 ล้านคน (73.2%) ศาสนาพุทธ 11 ล้านคน (12.2%) ศาสนาคริสต์ 7.6 ล้านคน (8.3%) ลัทธิเฉาได 4.4 ล้านคน (4.8%) ลัทธิฮหว่าหาว 1.3 ล้านคน (1.4%) และศาสนาอื่น ๆ (0.1%) เช่น ศาสนาอิสลาม 75,000 คน ศาสนาบาไฮ 7,000 คน ศาสนาฮินดู 1,500 คน
ดาวอังคาร (เพลงธนกฤต พานิชวิทย์)
การตอบรับ
เพลง "ดาวอังคาร (MARS)" ได้อันดับสูงสุดที่ 16 จากการจัดอันดับของอีเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ อีเอฟเอ็ม ชาร์ต 94 ท็อป แอรเพลย์ ประจำวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
ประเทศเวียดนาม
ประวัติการศึกษาของเวียดนาม
ประเทศเวียดนามได้มีการพัฒนาการศึกษาควบคู่ไปกับพัฒนาของประเทศ ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็นระยะ ๆ ย่อ ๆ ในเชิงประวัติศาสตร์ดังนี้ (Pham Minh Hac,1995, 42-61)
1. ระยะที่อยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จีน (Period of Chinese Imperial Domination) : 200 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 938
ในระยะนี้ประเทศเวียดนามอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์จีน ดังนั้นผู้บริหารของประเทศจีน จึงเป็นผู้ก่อตั้งระบบการศึกษาในประเทศเวียดนามทั้งในแบบของรัฐและเอกชน ซึ่งในสมัยก่อนเน้นเฉพาะการศึกษาของบุตรชายและการฝึกอบรมบุคคลเพื่อเข้าไปรับราชการและบริหารประเทศ มีนโยบาย "Feudal Intelligentsia" ซึ่งจะคัดเลือกเฉพาะบุตรชายจากครอบครัวขุนนางไปรับราชการกับราชวงศ์จีน ระบบการศึกษาต่อเนื่องของชาวเวียดนามในบางศตวรรษพบว่า บุคคลชาวเวียดนามที่มีฐานะทางสังคมดีและมีสติปัญญาดีจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปศึกษาต่อในประเทศจีน โดยมีการสอบแข่งขันหลายขั้นตอนและครั้งสุดท้ายจะสอบที่กรุงปักกิ่ง เมื่อสอบผ่านจะได้วุฒิเทียบเท่า Doctor’s Degree ระบบการศึกษาดังกล่าวสืบทอดมาจนถึง ราชวงศ์ถัง (ค.ศ. 618 - ค.ศ. 907) ระบบการศึกษาที่เลียนแบบมาจากประเทศจีนประกอบด้วย การศึกษาเบื้องต้น (Primary Education) ที่มีระยะเวลาการศึกษาน้อยกว่า 15 ปี และการศึกษาระดับอุดมศึกษา (Higher Education) ที่มีระยะเวลาการศึกษามากกว่า 15 ปีขึ้นไป
2. ระยะที่ประเทศมีอิสรภาพ (Period of National Independence) : ค.ศ. 938 - ค.ศ. 1859
ในปี ค.ศ. 938 Ngo Dinh ได้รบชนะจีนและก่อตั้งราชวงศ์ Ngo Dinh และราชวงศ์ Le ตอนต้น (ค.ศ. 939 - ค.ศ. 1009) การศึกษาส่วนใหญ่เป็นการดำเนินการโดยเอกชนและโรงเรียนพุทธศาสนา จนกระทั่งราชวงศ์ Le (ค.ศ. 1009 - ค.ศ. 1225) เริ่มให้ความสำคัญกับการศึกษาเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ เช่น เมืองหลวงทังลอง หรือฮานอยในปัจจุบัน มีการก่อตั้งสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศเวียดนามเป็นแห่งแรก ใน ค.ศ. 1076 ที่มีชื่อเรียกว่า "Quoc Tu Gian หรือ Royal College" เพื่อเป็นแหล่งการศึกษาของบุตรชายของครอบครัวที่มีฐานะดี ในยุคนี้มีการสร้างโรงเรียนของรัฐขึ้นอีกทั้งในส่วนกลางและจังหวัดต่าง ๆ เพื่อให้บุตรชายของสามัญชนเข้ารับการศึกษา ทำให้ระบบการศึกษาในประเทศเวียดนามในยุคนี้แบ่งออกเป็น 3 แบบ คือ
โรครินเดอร์เปสต์
โรครินเดอร์เปสต์ (Rinderpest) เป็นโรคติดต่อที่เกิดจากไวรัสในปศุสัตว์ กระบือบ้าน และสัตว์ป่าบางสปีชีส์ อาการของโรคจะมีไข้ กัดกร่อนในปาก ท้องเสีย และลิมฟอยด์ตายเฉพาะส่วน มีอัตราการตายสูง หลังจากการรณรงค์เพื่อกำจัดไวรัสทั่วโลก กรณียืนยันสุดท้ายได้รับการวินิจฉัยพบในปี พ.ศ. 2544 และเมื่อวันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2553 องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติประกาศว่าโรคดังกล่าวถูกกำจัดจนหมดแล้ว
ประเทศเวียดนาม
ประวัติการศึกษาของเวียดนาม
อาจสรุปได้ว่าการศึกษาในระยะต้น ๆ ของประเทศเวียดนามอยู่ในระบบศักดินา ที่มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อการคัดเลือกคนเข้าไปเรียนเพื่อเป็นขุนนางและข้าราชการในระดับต่าง ๆ
โรครินเดอร์เปสต์
คำว่า รินเดอร์เปสต์ (Rinderpest) เป็นคำในภาษาเยอรมัน หมายถึง โรคระบาดปศุสัตว์
ประเทศเวียดนาม
ประวัติการศึกษาของเวียดนาม
3. ระยะที่อยู่ภายใต้อาณานิคมของฝรั่งเศส (Period of French Colonialism): ค.ศ. 1859 - 1945
ในระยะที่ประเทศเวียดนามอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสนี้ ระยะแรก ๆ ยังคงใช้ระบบการศึกษาตามลัทธิขงจื้ออยู่ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1917 จึงได้มีการเริ่มระบบการศึกษาแบบฝรั่งเศส แต่ให้ความสำคัญกับการศึกษาในระดับประถมศึกษา มีโรงเรียนประถมศึกษาเกิดขึ้นในหมู่บ้านที่มีพลเมืองอาศัยอยู่หนาแน่น
การศึกษาในเบื้องต้นมีเกรด 1 - 2 มีชื่อเรียกที่แตกต่างกัน Ecole Communale ใช้เรียกการศึกษาในทางตอนเหนือ Ecole Auxilier Preparatoire ใช้เรียกการศึกษาทางตอนใต้ และ Ecole Preparatoire ใช้เรียกการศึกษาในตอนกลางของประเทศ ในบางเมืองมีการศึกษาพื้นฐาน 6 ปี ในเมืองใหญ่ ๆ เช่น ฮานอย ไฮฟอง และวิญ มีการศึกษาที่สูงกว่า ระดับประถมศึกษาเพิ่มขึ้นอีก 4 ปี และมีเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ เท่านั้นที่มีการศึกษาสูงกว่าระดับมัธยมศึกษา คือ Ha Noi, Hue และ Saigon
ตอนต้นศตวรรษที่ 20 ประเทศฝรั่งเศสมีการพัฒนาการศึกษาวิชาชีพ (Professional Education) ขึ้น โดยมีการก่อตั้งสถาบันการศึกษาที่มีรูปแบบตะวันตก ในปี ค.ศ. 1902 มีวิทยาลัยแพทยศาสตร์และเภสัชศาสตร์เกิดขึ้นเป็นแห่งแรกที่กรุงฮานอย และมีการก่อตั้งสถาบันการศึกษาหลายแห่งในเวลาต่อมา นอกจากนี้ยังมีสถาบันการศึกษาทางด้านเทคนิคและอุตสาหกรรมอีกหลายแห่ง ซึ่งมีระยะเวลาในการศึกษา 2 ปี เน้นการฝึกอบรมทักษะในการทำงานกับเครื่องจักรกล สถาบันการศึกษาในระดับนี้เรียกว่า โรงเรียนฝึกวิชาชีพชั้นสอง จนกระทั่ง ค.ศ. 1919 จึงมีระบบการศึกษาแบบมหาวิทยาลัยที่มีการศึกษาวิชาทางด้านวิทยาศาสตร์ ได้แก่ วิชาฟิสิกส์ เคมี จนกระทั่งถึง ค.ศ. 1923 ได้เริ่มมีการจดทะเบียนผู้ที่ศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย
โดยทั่วไปแล้วระบบการศึกษาของประเทศเวียดนามภายใต้การปกครองของประเทศฝรั่งเศส ยังมีความจำกัดอยู่มาก โดยพบว่ามีจำนวนนักศึกษาที่ลงทะเบียนประมาณรัอยละ 2.6 ของประชากรในวัยเรียนทั้งหมดของประเทศ ในขณะที่มีประชากรทั้งหมด 17,702,000 คน ในปี ค.ศ. 1931
5. ระยะของการรวมประเทศ (Period of National Reunification) : ค.ศ. 1975 - ปัจจุบัน
การศึกษาของเวียดนามในปัจจุบัน
ปัจจุบันเวียดนามแบ่งลักษณะของการจัดการศึกษาไว้ 5 ลักษณะ คือ
1. การศึกษาระดับก่อนประถมศึกษา (Pre-School Education) ประกอบด้วยการเลี้ยงดูเด็ก สำหรับเด็กอายุ 6 เดือนถึง 3 ปี และอนุบาลสำหรับเด็กอายุ 3 - 5 ปี
2. การศึกษาสามัญ (5 - 4 – 3)
4. การศึกษาระดับอุดมศึกษา แบ่งเป็นระดับอนุปริญญา (Associate degree) และระดับปริญญา
5. การศึกษาต่อเนื่อง เป็นการศึกษาสำหรับประชาชนที่พลาดโอกาสการศึกษาในระบบสายสามัญและสายอาชีพ
การศึกษาสามัญ 12 ปี (General Education) ของเวียดนามนั้นเวียดนามมีวัตถุประสงค์ที่จะ ให้ประชาชนได้มีวิญญาณในความเป็นสังคมนิยม มีเอกลักษณ์ประจำชาติ และมีความสามารถในด้านอาชีพ ในอดีตการศึกษาสามัญของเวียดนามมีเพียง 10 ปีเท่านั้น และไม่มีอนุบาลศึกษามาก่อนจนถึงปีการศึกษา 2532 - 2533 จึงมีการศึกษาถึงชั้นปีที่ 9 ทั้งประเทศ ซึ่งได้เรียกการศึกษาสามัญ 9 ปี ดังกล่าวนี้ว่าการศึกษาขั้นพื้นฐาน (Basic Education) และเมื่อได้ขยายไปถึงปีที่ 12 แล้วจึงได้เรียกการศึกษาสามัญ 3 ปีสุดท้ายว่า มัธยมชั้นสูง (Upper Secondary School) ปี 2535 - 2536 ระบบการศึกษาสามัญในเวียดนามจึงกลายเป็นระบบ 12 ชั้นเรียนทั้งประเทศ โดยเด็กที่เข้าเรียนในชั้นปีที่ 1 จะมีอายุย่างเข้าปีที่ 6
เมื่อเวียดนามได้ใช้ระบบการศึกษาเป็น 12 ปีแล้ว จำนวนนักเรียนในทุกระดับชั้นยังมีน้อย ดังนั้นปี 2534 สภาแห่งชาติของเวียดนามจึงได้ออกกฎหมายการกระจายการศึกษาระดับประถมศึกษา (Law of Universal Primary Education) ซึ่งถือเป็นกฎหมายฉบับแรกว่าด้วยการศึกษาของเวียดนาม
วัฒนธรรม
วัฒนธรรมของเวียดนามส่วนใหญ่ล้วนมีวัฒนธรรมที่มีรากฐานมาจากจีน และศาสนาพุทธและลัทธิเต๋า
สื่อสารมวลชน
สื่อของเวียดนามได้รับการควบคุม โดยรัฐบาลตามกฎหมายปี 2004 ในการเผยแพร่ โดยทั่วไปจะมองเห็นว่า ภาคสื่อของเวียดนามถูกควบคุม โดยรัฐบาลไปตามเส้นทางของพรรคคอมมิวนิสต์ แม้ว่าหนังสือพิมพ์บางฉบับจะค่อนข้างตรงไปตรงมา เสียงของเวียดนามเป็นบริการกระจายเสียงทางวิทยุแห่งชาติที่รัฐ ออกอากาศผ่านทางเอฟเอ็มโดยใช้เครื่องส่งสัญญาณให้เช่าในประเทศอื่น ๆ และการให้การออกอากาศจากเว็บไซต์ของ สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศเวียดนาม เป็นบริษัทวิทยุโทรทัศน์แห่งชาติ
ตั้งแต่ปี 1997 เวียดนามมีการควบคุมการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตสาธารณะอย่างกว้างขวาง โดยใช้วิธีการทางกฎหมายและทางเทคนิค เพื่อล็อกผลจะเรียกกันอย่างแพร่หลายว่า "แบมบู ไฟร์วอลล์" โครงการความร่วมมือโอเพ่นเน็ตริเริ่มจัดระดับของเวียดนามการเซ็นเซอร์ทางการเมืองจะเป็นการ "แพร่หลาย" ในขณะที่ผู้สื่อข่าวไร้พรมแดนเวียดนามพิจารณาให้เป็นหนึ่งใน 15 ของโลก "ศัตรูของอินเทอร์เน็ต" แม้ว่ารัฐบาลของเวียดนามอ้างว่าเพื่อป้องกันประเทศกับเนื้อหาลามกอนาจารหรือไม่เหมาะสมทางเพศผ่านความพยายามสกัดกั้นของหลายทางการเมืองและศาสนาเว็บไซต์ที่มีความสำคัญเป็นสิ่งต้องห้ามยัง
ดนตรี
เพลงเวียดนามแบบดั้งเดิมแตกต่างระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ของประเทศ ดนตรีคลาสสิกเหนือเป็นรูปแบบดนตรีที่เก่าแก่ที่สุดของเวียดนามและเป็นประเพณีที่เป็นทางการมากขึ้น ต้นกำเนิดของดนตรีเวียดนามสามารถโยงไปถึงการรุกรานของมองโกลในศตวรรษที่ 13 เมื่อเวียดนามจับกุมคณะงิ้ว
วรรณกรรม
วรรณกรรมในเวียดนาม มีมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์โง มีการกล่าวเน้นเกี่ยวกับบรรพบุรุษหรือวีรกรรมเป็นส่วนใหญ่ ปัจจุบันมีการผสมผสานวัฒนธรรมตะวันตกไปด้วย
เทศกาล
เวียดนามมีเทศกาลตามปฏิทินจันทรคติมากมาย เทศกาลที่สำคัญที่สุดคือการเฉลิมฉลองปีใหม่ตรุษญวน งานแต่งงานเวียดนามแบบดั้งเดิมยังคงเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายและมักจะมีการเฉลิมฉลองโดยชาวเวียดนามในประเทศตะวันตก
การท่องเที่ยว
การท่องเที่ยวเป็นองค์ประกอบสำคัญของกิจกรรมทางเศรษฐกิจในประเทศคิดเป็น 7.5% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ เวียดนามต้อนรับผู้มาเยือนกว่า 12.9 ล้านคนในปี 2560 เพิ่มขึ้น 29.1% จากปีก่อนทำให้เวียดนามเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวที่เติบโตเร็วที่สุดในปีที่ผ่านมา ผู้มาเยือนเวียดนามส่วนใหญ่ในปี 2560 มาจากเอเชียมีจำนวน 9.7 ล้านคน จีน (4 ล้านคน) เกาหลีใต้ (2.6 ล้านคน) และญี่ปุ่น (798,119) คิดเป็นครึ่งหนึ่งของจำนวนนักท่องเที่ยวต่างชาติทั้งหมดในปี 2560 [285] เวียดนามยังดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากจากยุโรปด้วยจำนวน 1.9 ล้านคนในปี 2017 รัสเซีย (574,164) ), สหราชอาณาจักร (283,537), ตามมาด้วยฝรั่งเศส (255,396) และเยอรมนี (199,872) เป็นแหล่งที่มาของนักท่องเที่ยวจากยุโรปที่ใหญ่ที่สุด จำนวนนักท่องเที่ยวจากต่างประเทศที่สำคัญ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา (614,117) และออสเตรเลีย (370,438)
กีฬา
กีฬาที่ได้รับความนิยมมากในเวียดนามคือ กีฬาโววีนัม เป็นศิลปะการต่อสู้แบบเวียดนาม ในขณะเดียวกันกีฬาจากตะวันตกอย่างฟุตบอลก็ได้รับความนิยมอย่างสูงในเวียดนาม ฟุตบอลทีมชาติเวียดนามชนะการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติอาเซียนสองสมัยในปี 2551 และ 2561 แบะผ่านเข้าถึงรอบก่องรองชนะเลิศเอเชียนคัพ 2019 ทีมเยาวชนชุดอายุต่ำกว่า 23 ปี คว้ารองแชมป์ฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2018 และคว้าอันดับสี่ในฟุตบอลเอเชียนเกมส์ 2018 ในขณะที่ทีมรุ่นอายุต่ำกว่า 20 ปี ได้มีส่วนร่วมในฟุตบอลโลกเยาวชนอายุไม่เกิน 20 ปี 2017 ฟุตบอลหญิงทีมชาติเวียดนาม มีผลงานโดดเด่นเช่นกัน โดยเป็นทีมที่คว้าเหรียญทองในกีฬาซีเกมส์ได้มากที่สุดจำนวน 7 สมัย
กีฬาอื่น ๆ ที่ได้รับความนิยมได้แก่ แบดมินตัน, เทนนิส, วอลเลย์บอล, เทเบิลเทนนิส และ หมากรุกสากล ปัจจุบันเวียดนามเป็นหนึ่งในชาติที่ประสบความสำเร็จในการแข่งขันทางด้านกีฬา จากการคว้าชัยชนะจากกีฬาหลายประเภท และมีส่วนร่วมในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน โดยเป็ยสมาชิกของคณะกรรมการโอลิมปิกสากล
อาหาร
อาหารในเวียดนามมีวัฒนธรรมอาหารที่มาจากจีน หรือประยุกต์มาจากอาหารแบบจีน โดยผสมผสานกับวัฒนธรรมแบบเกษตรเวียดนาม ซึ่งเฝอเป็นอาหารยอดนิยมในเวียดนาม และโด่งดังในฐานะอาหารประจำชาติของประเทศเวียดนาม
สะพานเนียกเลิง
สะพานสึบาสา (ស្ពានត្សឹបាសា สฺพานตฺสึบาสา) หรือ สะพานเนียกเลิง (ស្ពានអ្នកលឿង สฺพานอฺนกเลือง) เป็นสะพานถนนที่เชื่อมระหว่างจังหวัดกันดาลและจังหวัดไพรแวง ประเทศกัมพูชา เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพนมเปญ-โฮจิมินห์ เป็นสะพานขึงยาว 2.2 กิโลเมตร และเป็นสะพานข้ามแม่น้ำโขงที่ยาวที่สุดในกัมพูชา ซึ่งยาวกว่าสะพานเกาะกงอยู่ 300 เมตร การก่อสร้างได้รับเงินทุนและความช่วยเหลือจากรัฐบาลญี่ปุ่น สะพานนี้ยังปรากฏบนธนบัตรห้าร้อยเรียลอีกด้วย
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดิคาร์ลที่ 3 แห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ หรือ คาร์ลพระวรกายพ่วงพี (Carolus Pinguis, Charles the Fat) (13 มิถุนายน ค.ศ. 839 - 13 มกราคม ค.ศ. 888) เป็นจักรพรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์การอแล็งเฌียง ผู้ทรงครองจักรวรรดิระหว่างปี ค.ศ. 881 จนถึงปี ค.ศ. 888 พระองค์เป็นพระราชโอรสในพระเจ้าลุดวิกชาวเยอรมัน และ เฮมมา
ดูเพิ่ม
839 888
ถ้วยรางวัลยาชิน
ถ้วยรางวัลยาชิน (Yashin Trophy) เป็นรางวัลบาลงดอร์ที่มอบให้แก่ผู้รักษาประตูที่มีผลงานยอดเยี่ยมที่สุดในรอบปี โดยนักฟุตบอลคนนั้นต้องเล่นให้กับสโมสรฟุตบอลสังกัดยูฟ่า จึงจะมีสิทธิ์ได้รับรางวัล
ดิจิทัล เลดี้
ดิจิทัล เลดี้ ( : Chobits) เป็นการ์ตูนญี่ปุ่น ที่ได้รับความนิยม แต่งขึ้นโดยกลุ่มนักวาดการ์ตูน แคลมป์ มีเนื้อหา อยู่ในอนาคตในยุคที่มนุษย์มีความสามารถในการประดิษฐ์ คอมพิวเตอร์ ให้มีลักษณะเหมือนคนได้ โดยเนื้อเรื่องจะพูดถึงการตามหา "คนของฉันคนเดียว" ของคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ชื่อว่า ชี
ลิขสิทธิ์เวอร์ชันหนังสือการ์ตูนเป็นของสำนักพิมพ์ โคดันฉะ. บริษัทที่ได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์ในประเทศไทยคือสำนักพิมพ์ เนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์
โมโตสุวะฮิเดกิ
โมโตสุวะ ฮิเดกิ เด็กหนุ่มอายุ 19 ปี ที่สอบ Ent' ไม่ติด แล้วเข้ามาเรียนกวดวิชาในเมืองหลวง(โตเกียว) ขณะที่เดินทางกลับบ้านก็ได้พบเครื่องคอมพิวเตอร์คน(ชิ) ซึ่งมีผ้าพันไว้รอบตัวในกองขยะโดยบังเอิญ
โมโตสุว่า นำคอมพิวเตอร์กลับมายังบ้านและหาวิธีเปิดใช้งาน และได้ต้งชื่อให้กับเครื่องคอมพิวเตอร์นั้นว่า ชิ (เอลต้า) จึงเสมือนเป็นผู้ให้กำเนิด ชิ อีกครั้ง และเขาเองก็คอยสอนชิให้ทำนู่นทำนี่ อีกทั้งยังหลงรักชิด้วย (พากย์เสียงโดย โทโมคาสึ ซุงิตะ)
ชิ (เอลด้า)
ชิ มีนิสัยน่ารัก อ่อนโยน และเรียนรู้ได้เร็ว ซึ่งหลังจากที่โดนลบความทรงจำ ฮิเดกิ ได้สอนเรียนราวต่างๆ ให้ จึงกลับมาพูดได้อีกครั้ง และยังมีความสามารถพิเศษต่างๆ ที่เหนือกว่าคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวอื่นๆ ซึ่งบางครั้ง ทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นมากมาย (พากย์เสียงโดย ริเอะ ทานากะ)
เฟรย่า
เฟรย่า เป็นเครื่องคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวแรกที่ถูกสร้างขึ้น มีความสามารถพิเศษ สามารถติดต่อกับคอมพิวเตอร์รูปเหมือนคนตัวอื่นๆ ได้ เฟรย่าถูกสร้างขึ้นมา เพื่อเป็นลูก เนื่องจากว่า ฮิบิย่า จิโทเซะ ไม่สามารถมีลูกได้ เพราะถูกสร้างเพื่อถูกรัก และ รักใครสักคน ทำให้เธอเลือกคนที่รัก เพราะว่าไม่มีใครอื่นอีกแล้ว เธอจึงเลือก พ่อ ของตน เป็น คนของฉันคนเดียวเท่านั้นแต่เนื่องจากว่ามีศักดิ์เป็นพ่อ และเฟรย่ามักจะเห็นว่าพ่อควรจะอยู่กับแม่มากกว่า จึงทำให้คิดมากและตรอมใจ จน CPU ของเธอรวน และพังในที่สุด
ภายหลัง เอลด้าเข้ามาพบ และช่วยเฟรย่าเอาไว้ โดยการถ่ายข้อมูล ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ และโอนย้ายห้วใจมาที่เอลด้า และช่วย เอลด้า หาคนคนเดียวของเธอและมักจะพบกับเอลด้าในความฝันและใช้จิตสื่อสารกันได้ ในการ์ตูนที่อ่านจะพบได้ในเล่ม 2 ขึ้นไปและจะพบในรูปตัวการ์ตูนที่เป็นกระต่ายด้วย
ฮิบิยะ จิโทเซะ
ฮิบิยะ จิโทเซะ เป็นผู้จัดการดูแลอพาร์ทเม้นต์ที่ ฮิเดกิ พักอาศัยอยู่ เป็นผู้เขียนนิทาน "เมืองไร้ผู้คน" และเป็นผู้ที่ร่วมสร้าง เฟรย่า และเอลด้า ซึ่งสร้างมาเพื่อเป็นลูกสาวของเธอ เธอเคยมีสามีชื่อ อิจิโร่ มิฮาระ ตัวเธอปรากฏตัวในเรื่อง โคบาโตะ ในนาม มิฮาระ จิโทเซะ (พากย์เสียงโดย คิคุโกะ อิโนอุเอะ)
รายชื่อตอนในภาคอนิเมะ
รายชื่อตอนใน ภาคอนิเมะ มีจำนวนทั้งหมด 26 ตอน เนื้อหาใกล้เคียงกับในภาคหนังสือการ์ตูน มีรายชื่อตอนดังนี้
ตำบลหนองป่าครั่ง
ประวัติ
คำว่า หนองป่าครั่ง มีที่มาจาก ในอดีต พื้นที่ในบริเวณนี้เป็นหนองน้ำใหญ่ รอบหนองน้ำมีต้นก้ามปูขึ้นอยู่โดยทั่วไปเป็นจำนวนมาก ชาวบ้านในละแวกนี้มีอาชีพหลักคือ การเลี้ยงครั่ง โดยนำครั่งมาปล่อยไว้บนต้นฉำฉา จึงเป็นที่มาของชื่อตำบลหนองป่าครั่ง
เดิมทีตำบลหนองป่าครั่งเป็นส่วนหนึ่งของตำบลวัดเกต อำเภอเมืองเชียงใหม่ ซึ่งในขณะนั้นตำบลวัดเกตสามารถแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองส่วน คือ ตำบลวัดเกตในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ และนอกเขตเทศบาลฯ เมื่อวันที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2492 ได้มีพระราชกฤษฎีกาให้เปลี่ยนชื่อตำบลวัดเกตเฉพาะส่วนนอกเขตเทศบาลนครเชียงใหม่เป็นตำบลหนองป่าครั่ง เพื่อประโยชน์ในด้านการบริหารงานราชการและอนุรักษ์ความเป็นท้องถิ่น ต่อมาเมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2526 ได้มีพระราชกฤษฎีกาเปลี่ยนแปลงเขตเทศบาลนครเชียงใหม่ โดยขยายครอบคลุมพื้นที่มากขึ้น ทำให้พื้นที่บางส่วนของตำบลหนองป่าครั่งตกอยู่ในเขตเทศบาลนครเชียงใหม่
ตำบลหนองป่าครั่ง (ส่วนนอกเขตเทศบาลนครเชียงใหม่) ได้รับการยกฐานะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลเมื่อ 2 มีนาคม พ.ศ. 2538 และยกระดับเป็น "เทศบาลตำบลหนองป่าครั่ง" เมื่อ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2549 ตามพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พุทธศักราช 2537 และพระราชบัญญัติเทศบาล พุทธศักราช 2496
ภูมิศาสตร์
ตำบลหนองป่าครั่งอยู่ห่างจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปทางทิศตะวันออกประมาณ 1 กิโลเมตร เฉพาะส่วนเทศบาลฯ มีพื้นที่ 1,842.68 ไร่ หรือประมาณ 2.9 ตารางกิโลเมตร ลักษณะทั่วไปเป็นพื้นที่ราบ เหมาะแก่การตั้งถิ่นฐาน บางส่วนเป็นที่ราบลุ่มเกิดน้ำท่วมขังได้ แหล่งน้ำที่สำคัญคือ น้ำแม่คาว ไหลจากทิศเหนือไปทิศใต้ มีความยาวเฉพาะส่วนที่ผ่านตำบล 5.4 กิโลเมตร ซึ่งยังถูกใช้เป็นหลักกำหนดแนวเขตตำบลด้านทิศตะวันออกอีกด้วย
อาณาเขตของตำบลหนองป่าครั่ง มีดังนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลหนองป่าครั่งประกอบด้วย 7 หมู่บ้าน ดังนี้
ประชากร
จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2561 ตำบลหนองป่าครั่งมีประชากรตามทะเบียนราษฎร์ทั้งสิ้น 8,868 คน รายละเอียดจำแนกตามเพศและเขตการปกครองตามตารางด้านล่าง อนึ่ง จากข้อมูลของเทศบาลตำบลหนองป่าครั่งพบว่าประชากรตามทะเบียนราษฎร์คิดเป็น 45% ของจำนวนประชากรทั้งหมดในพื้นที่ ซึ่งที่เหลืออีก 55% (คิดเป็นราว 10,800 คน) คือประชากรแฝงซึ่งมีการหมุนเวียนเข้าออกพื้นที่อย่างสม่ำเสมอเนื่องจากตำบลเป็นที่ตั้งของแหล่งงาน โดยเฉพาะเชียงใหม่บิสเนสพาร์คและห้างสรรพสินค้าหลายแห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยพายัพที่เป็นสถานศึกษาขนาดใหญ่ในพื้นที่
ณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์
ณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ เกิดวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2530 เป็นโปรโมเตอร์มวยไทย ซึ่งเป็นบุตรชายของวิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ โปรโมเตอร์แห่งสนามมวยเวทีลุมพินี ณัฐเดชมีผลงานการจัดคู่มวยในศึกใหญ่หลายรายการ และเป็นที่ยอมรับของผู้ชม เขาเป็นผู้ดูแลการฝึกซ้อมของนักมวยไทยที่ค่ายไก่ย่างห้าดาว รวมถึงได้รับมอบหมายจาก ดร.พงษ์ วิเศษไพฑูรย์  ให้เป็นผู้ดูแลรายการศึกมวยดีวิถีไทย ทางช่อง 11   และในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 ทางผู้บริหารของเวทีมวยราชดำเนินได้แต่งตั้งให้ณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ ได้เป็นโปรโมเตอร์อย่างเป็นทางการ ขณะมีอายุได้ 25 ปี นับเป็นโปรโมเตอร์ที่มีอายุน้อยที่สุด ซึ่งเขาได้เตรียมจัดการแข่งขันรายการศึกเพชรวิเศษขึ้นในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ โดยมีคู่มวยอย่างสมรักษ์ คำสิงห์ และจอมโหด เกียรติอดิศักดิ์ โคจรมาพบกันเป็นครั้งที่สอง
ประวัติ
ณัฐเดช วชิรรัตนวงศ์ เป็นบุตรชายแท้ ๆ โดยสายเลือดของวิรัตน์ วชิรรัตนวงศ์ กับภาวิณี วชิรรัตนวงศ์ และมีน้องสาวชื่อ ฐานิต เขาติดตามพ่อของเขาเข้าสนามมวยและมีความชื่นชอบในมวยไทยตั้งแต่เด็ก ในภายหลัง ณัฐเดชก็ได้สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ และครั้งหนึ่ง เขายังเคยเป็นผู้เสนอแนวคิดให้มีการแข่งขันมวยไทยแบบสองรุมหนึ่ง โดยจัดให้แสนชัย ส.คิงสตาร์ พบกับคู่ชกอย่างเพชรบุญชู เอฟ.เอ.กรุ๊ป กับสะเก็ดดาว เพชรพญาไท ซึ่งแนวคิดดังกล่าวได้รับการชื่นชมจากทรงชัย รัตนสุบรรณ และทำยอดเข้าชมรายการดังกล่าวที่ 3 ล้านบาท
นอกจากนี้ ณัฐเดช ยังเคยมีผลงานจัดคู่มวยในการแข่งขันมวยไทย อาทิ ศึกจ้าวมวยไทย ที่เวทีมวยอ้อมน้อย และศึกเพชรยินดี ที่สนามมวยเวทีลุมพินี
ในวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 เขาได้รับการแต่งตั้งจากเวทีมวยราชดำเนินให้เป็นโปรโมเตอร์มวยไทยขณะที่มีอายุได้ 25 ปี นับเป็นโปรโมเตอร์ที่มีอายุน้อยที่สุด ซึ่งในวันที่ 7 กุมภาพันธ์ เขาได้จัดรายการศึกเพชรวิเศษ โดยมีสมรักษ์ คำสิงห์ ขึ้นชกกับจอมโหด เกียรติอดิศักดิ์ และมีคู่ชกสามเอ ไก่ย่างห้าดาวยิม พบโพธิ์แก้ว ฝนจางชลบุรี, แสงมณี ส.เทียนโพธิ์ พบวันชนะ อ.บุญช่วย, น้องโอ๋ ไก่ย่างห้าดาวยิม พบมงคลชัย เพชรสุภาพรรณ, เพชรพนมรุ้ง ว.สังข์ประไพ พบเป็นเอก ศิษย์หนุ่มน้อย  รวมถึงยอดวิชา ภ.บุญสิทธิ์ กับสิงห์ดำ เกียรติหมู่ 9 ในรายการเดียวกันนี้
ในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ณัฐเดชได้ร่วมงานทางการเมืองกับพรรคภูมิใจไทย และลงสมัครสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรระบบบัญชีรายชื่อลำดับที่ 27 และชูภาพลักษณ์เป็นผู้ผลักดันและส่งเสริมวงการมวยไทย แต่ไม่ได้รับการเลือกตั้ง เนื่องจากพรรคภูมิใจไทยได้ สส. บัญชีรายชื่อเพียง 12 ที่นั่ง หลังจากนั้นจึงได้กลับไปดำเนินกิจการมวยต่อ
ในช่วงที่วงการมวยไทยหยุดชะงักอันเนื่องมากจากการระบาดของโรคติดเชื้อโคโรนาไวรัส 2019 ณัฐเดชมักออกมาให้ความเห็นเกี่ยวกับการปฏิรูปวงการมวยไทยอยู่บ่อยครั้งผ่านสื่อต่างๆ รวมถึงเป็นตัวแทนโปรโมเตอร์เคลื่อนไหวเพื่อให้เวทีราชดำเนินลดค่าเช่าเวทีเพื่อลดภาระของโปรโมเตอร์ แต่ผู้บริหารของเวทีราชดำเนินไม่สนองตอบ ทำให้ณัฐเดชร่วมกับโปรโมเตอร์ในเครือเพชรยินดีที่เป็นโปรโมเตอร์เวทีราชดำเนิน 2 คน ประกาศลาออกจากการเป็นโปรโมเตอร์ เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2563 โดยการแถลงข่าว ณ เพชรยินดีคิงส์ดอม ซอยจรัญสนิทวงศ์ 54 ต่อมาในปี พ.ศ. 2565 ณัฐเดชกลับมาเป็นโปรโมเตอร์เวทีราชดำเนินอีกครั้ง โดยการทาบทามของกลุ่มทุนเอกชนใหม่ที่เข้ามาร่วมบริหารเวทีราชดำเนิน
เฮิลกา อันเดอร์ส
เฮิลกา อันเดอร์ส (11 มกราคม ค.ศ. 1948 – 30 มีนาคม ค.ศ. 1986) เป็นนักแสดงหญิงชาวออสเตรีย
สวนอนุสรณ์โชวะ
300px|thumb|สวนอนุสรณ์โชวะ
รัฐอุทยานแห่งชาติพระราชานุสรณ์โชวะ (Showa Memorial Park) เป็นรัฐอุทยานแห่งชาติ ในนครอากิชิมะและทาจิกาวะ ของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีค่าผ่านประตู 410 เยน ผู้เข้าชมสามารถเช้าจักรยานภายในสวนได้ด้วย ซึ่งมีเส้นทางปั่นจักรยานความยาวรวมกว่า 11 กิโลเมตรในกรณีแวะทุกจุด สถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุดคือสถานีรถไฟนิชิ-ทาจิกาวะ ของบริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก สายโอเมะ
อุทยานุสรณ์โชวะถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1983 เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของงานเฉลิมฉลองพระราชพิธีกาญจนาภิเษกของสมเด็จพระจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ มีพิพิธภัณฑ์เฉลิมพระเกียรติจักรพรรดิโชวะอยู่ภายในรัฐอุทยาน
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (ประเทศไทย) พ.ศ. 2549
'''สภานิติบัญญัติแห่งชาติ พ.ศ. 2549''' เป็นสภาที่ตั้งขึ้นเพื่อทำหน้าที่ของสภาผู้แทนราษฎร วุฒิสภา และรัฐสภา ตามมาตรา 5 ของ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2549 พระบาทสมเด็จพระปรมินทร​ภูมิพล​อดุลยเดช​เจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งผู้ดำรงตำแหน่งสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ จำนวน 242 คน เมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2549 โดยพลเอก สนธิ บุญยรัตกลิน ประธานคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ เป็นผู้รับสนองพระบรมราชโองการ
ใน พ.ศ. 2550 สื่อมวลชนประจำรัฐสภาได้ตั้งฉายาสภานี้ว่า "ขัน-ที สีเขียว" เพราะสมาชิกได้รับการคัดสรรโดยคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ (คมช.) ให้เข้ามาใช้อำนาจนิติบัญญัติ สมาชิกส่วนใหญ่มาจากข้าราชการทหาร ข้าราชการประจำ และอดีตข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ จนถูกมองว่าเป็นสภา "สีเขียว" สภานิติบัญญัติแห่งชาติชุดนี้ออกกฎหมายที่เอื้อประโยชน์ให้กับ คมช. และเพิ่มอำนาจทหารหลายฉบับ โดยเฉพาะร่างพระราชบัญญัติการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านอย่างหนักจากองค์กรภาคสังคม และอนุมัติกฎหมาย 70 ฉบับภายในเวลาเพียง 3 วัน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า สนช. เปรียบได้กับ "นกเขา" เมื่อเจ้าของดีดนิ้วก็พร้อม "ขัน" ตอบรับตามสัญชาตญาณทันที สภานี้สิ้นสุดในวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2551
กีฬาตะวันออกไกล 1919
กีฬาตะวันออกไกล ครั้งที่ 2 ในเดือน พฤษภาคม ค.ศ. 1919 จัดขึ้นที่ มะนิลา, หมู่เกาะฟิลิปปินส์. นับเป็นตรั้งที่ 2 ที่ฟิลิปปินส์ (รัฐอารักขาของสหรัฐ) เป็นเจ้าภาพจัดกีฬาตะวันออกไกล
ยุทธการที่ประจวบคีรีขันธ์
ยุทธการที่ประจวบคีรีขันธ์เป็นการสู้รบในช่วงต้นของการบุกครองไทยของญี่ปุ่นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นการสู้รบ เมื่อวันที่ 8-9 ธันวาคม พ.ศ. 2484 (ค.ศ. 1941) ได้เกิดขึ้นที่สนามบินของจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในประเทศไทย, บริเวณชายฝั่งของอ่าวไทยตามแนวของคอคอดกระ ญี่ปุ่นมีความตั้งใจจะใช้ประเทศไทยเป็นฐานทัพในการโจมตีดินแดนอาณานิคมของจักรวรรดิอังกฤษในพม่าและมาลายา โดยได้มีการติดต่อไปทางกระทรวงต่างประเทศ ณ ขณะนั้นถึงแผนการในการโจมตี แต่ไม่ได้มีการออกคำสั่งใดๆ จากผู้บัญชาการทหารสูงสุดของไทย แต่หลังจากสู้รบไประยะเวลาหนึ่ง จอมพล ป. พิบูลสงคราม ก็ได้ออกคำสั่งหยุดยิงในเช้าวันต่อมา
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์ (Celine: Through the Eyes of the World) คือภาพยนตร์สารคดีคอนเสิร์ตของเซลีน ดิออน ระหว่างการจัด คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส มีกำหนดการปฐมทัศน์ในไมอามี รัฐฟลอริดา ประเทศสหรัฐอเมริกา ในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 โดยภาพยนตร์เรื่องนี้จะออกฉายในโรงภาพยนตร์ทั่วไปในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ผ่านบริษัทเดอะฮอตทิกเก็ต บริษัทในเครือของโซนีพิกเจอร์สเอนเตอร์เทนเมนต์ ในประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศส ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ใช้ชื่อว่า Céline autour du monde ซึ่งจะออกฉายในวันที่ 11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553 ในรัฐควิเบก ประเทศแคนาดา
นางงามจักรวาล 2021
นางงามจักรวาล 2021 (Miss Universe 2021) เป็นการจัดประกวดนางงามจักรวาล ครั้งที่ 70 กำหนดจัดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 ณ ยูนิเวิร์สโดม แอท พอร์ต ออฟ ไอลัต ณ เมืองไอลัต ประเทศอิสราเอล
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
เนื้อเรื่อง
ในระหว่างการจัด คอนเสิร์ตทัวร์เทกกิงแชนเซส ของเซลีนในช่วงปี พ.ศ. 2551 - 2552 นับเป็นการกลับมาของเธอในการจัดอนเสิร์ตทัวร์ครั้งแรกในรอบ 9 ปี ภายหลัง คอนเสิร์ตทัวร์เล็ตส์ทอล์กอะเบาต์เลิฟ ในปี พ.ศ. 2542 การทัวร์นี้เซลีนได้เดินทางไปยัง 5 ทวีป กว่า 25 ประเทศ พร้อมกับเรอเน อองเชลลีล สามี/ผู้จัดารส่วนตัว เรอเน่ ชาร์ลส์ บุตรชายของเซลีน และมารดาพร้อมพี่น้องของเธอ โดยภาพยนตร์ได้แบ่งเนื้อหาการจัดคอนเสิร์ตเป็น 6 ส่วน คือ แอฟริกาใต้, เอเชีย (ช่วงแรก), ออสเตรเลีย, เอเชีย (ช่วงที่สอง), ยุโรป และอเมริกาเหนือ นำเสนอด้วยการสลับวิดีโอเพลงในคอนเสิร์ตและการผจญภัยของเธอในดินแดนต่างๆ
นางงามจักรวาล 2021
การประกวดในครั้งนี้เป็นการกลับมาของสตีฟ ฮาร์วีย์ ในหน้าที่พิธีกรดำเนินการประกวดและฟ็อกซ์ ได้กลับมาถ่ายทอดสดให้กับองค์การนางงามจักรวาล (MUO) อีกครั้ง นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การประกวดในปี 2000 ที่จัดขึ้นในภูมิภาคตะวันออกกลาง
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
เนื้อเรื่อง
การเปิดคอนเสิร์ตทัวร์ของเธอเริ่มต้นขึ้น ณ เมืองโยฮันเนสเบิร์ก สาธารณรัฐแอฟริกาใต้ ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 ในการนี้เธอได้รับการต้อนรับจากสื่อมวลชนหลายแขนงในแอฟริกาใต้ และช่วยเหลือผู้ยากไร้ในแอฟริกาใต้ นอกจากนี้เธอยังได้มีโอกาสเยี่ยมชมสถานที่สำคัญต่างๆ ในแอฟริกาใต้ อาทิ สถานที่คุมขังเนลสัน แมนเดลลา ประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐแอฟริกาใต้บนเกาะโรบเบิน, สวนสิงห์โตและสวนสัตว์เขตร้อนของแอฟริกาใต้ หลังจากเสร็จสิ้นการแสดง ณ แอฟริกาใต้เธอได้เดินทางต่อไปยังเอเชียในดูไบ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ โดยได้สัมภาษณ์แฟนเพลงชาวมุสลิมที่ชื่นชอบเธอในดูไบ ภายหลังเสร็จสิ้นการแสดง ณ ประเทศดูไบ เซลีนเดินทางไปยังประเทศญี่ปุ่น และในโอกาสนี้ เซลีนจึงได้ร่วมร้องเพลง "อะเวิลด์ทูบีลีฟอิน" ร่วมกับยูนะ อิโตะ นักร้องสาวชาวญี่ปุ่น และในประเทศเกาหลีใต้ซึ่งเป็นโอกาสพิเศษที่หนึ่งในคณะนักเต้นของเธอซึ่งเป็นชาวเกาหลีใต้โดยกำเนิดได้กลับสู่บ้านเกิด ภายหลังการย้ายไปพำนัก ณ สหรัฐอเมริกาแต่ครั้งเยาว์วัย ต่อจากนั้นเธอได้เดินทางไปแสดง ณ ประเทศออสเตรเลียซึ่งเธอต้องประสบปัญหาครั้งใหญ่จากการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ ทำให้ต้องเลื่อนกำหนดการแสดงเดิมออกไป หลังจากนั้นเธอได้เดินทางไปแสดง ณ มาเก๊า สาธารณรัฐประชาชนจีน และกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ที่ซึ่งเธอมีโอกาสแสดงหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชาธิบดีสุลต่าน มีซาน ไซนัล อาบิดีนและพระราชินีรายา ประไหมสุหรี อากง ตวนกู นูร์ ซาฮิระห์
นางงามจักรวาล 2021
เจ้าภาพ
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2564 มีรายงานว่าทางองค์การนางงามจักรวาล (MUO) กำลังเจรจากับเจ้าภาพในการประกวดนางงามจักรวาล 2021 กับประเทศคอสตาริกา การเจรจาได้รับการยืนยันในภายหลังโดย กุสตาโบ เซกูรา ซึ่งทำหน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวในรัฐบาลของคอสตาริกา ต่อมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2564 ระหว่างการสัมภาษณ์กับ People en Español อันเดรอา เมซาระบุว่าการประกวดนางงามจักรวาล 2021 จะจัดขึ้นในช่วงปลายปี ต่อมาในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2564 องค์การนางงามจักรวาล (MUO) ยืนยันว่าการแข่งขันจะจัดขึ้นที่เมืองไอลัต ประเทศอิสราเอลในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2564
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
เนื้อเรื่อง
เซลีนเริ่มต้นการแสดงในยุโรป ณ สหราชอาณาจักร
Rory Bruer ประธานการจัดจำหน่ายทั่วโลกของโซนี กล่าวว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ "สำหรับแฟนเพลง นี่เป็นโอกาสที่ดีทั้งได้ฟังเสียงของศิลปินในโรงภาพยนตร์ที่มีเสียงยอดเยี่ยมและได้ดูชีวิตของเธอ มันไม่เหมือนกับการติดตามชีวประวัติของซักคนหนึ่ง แต่มันเป็นการเพิ่มความใกล้ชิดมากยิ่งขึ้น"
นางงามจักรวาล 2021
ข้อถกเถียง
จากการที่องค์กรนางงามจักรวาลเลือกอิสราเอลให้เป็นเจ้าภาพจัดการประกวด ทำให้เกิดความขัดแย้งเกี่ยวกับความขัดแย้งอิสราเอล–ปาเลสไตน์ และจุดชนวนแฮชแท็ก #BoycottMissUniverse บนโซเชียลมีเดีย
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
เนื้อเรื่อง
"นี่เป็นทัวร์คอนเสิร์ตที่น่าประหลาดใจยิ่ง แต่ทว่ามันกอปรด้วยเบื้องหลังคอนเสิร์ตมากมายในภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉันให้กล้องติดตามฉันไปทุกที่ มันมีทั้งดีและไม่ดี แต่มันเป็นอะไรที่ส่วนตัว...และมันเป็นการผจญภัยที่ใกล้ชิดที่สุดที่ฉันจะแบบ่งปันให้กับแฟนเพลงของฉันได้" เซลีนกล่าว
นางงามจักรวาล 2021
ข้อถกเถียง
ตัวแทนนางงามจักรวาลของประเทศกรีซ ราฟาเอลา พลาสตีรา เป็นผู้เข้าประกวดคนแรกที่เปิดเผยต่อสาธารณะว่าเธอคัดค้านและตัดสินใจไม่เข้าร่วมการประกวด โดยเธอให้เหตุผลว่าไม่สามารถแข่งขันได้ในขณะที่ยังมีผู้คนจำนวนมากที่กำลังดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่
เซลีน: ทรูดิอายส์ออฟเดอะเวิลด์
งานบันทึกภาพ
การจัดคอนเสิร์ตทัวร์ครั้งนี้มีทีมงานเก็บภาพและถ่ายวิดีโอรวมแล้วกว่า 800 ชั่วโมงตั้งแต่การเยือนที่แอฟริกาใต้ถึงโอมาฮา Jean-François Perrault ผู้อำนวยการด้านภาพสามารถเก็บภาพของเซลีนได้มากมายทั่วโลก ทั้งภาพบนคอนเสิร์ต, เบื้องหลังการถ่ายทำ และสารคดีพรรณาถึงชีวิตของเซลีนระหว่างคอนเสิร์ตทัวร์ เพื่อให้ "โอกาสแก่แฟนเพลงที่จะติดตามเซลีนไปทุกที่, บนเวที, หลังเวที, สนุกไปกับเวลาว่างกับครอบครัวของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีครบทุกอย่าง"
นางงามจักรวาล 2021
ข้อถกเถียง
แมนด์ลา แมนเดลา หลานชายของเนลสัน แมนเดลา เรียกอิสราเอลว่าเป็นรัฐแบ่งแยกสีผิวและเรียกร้องให้แอฟริกาใต้ไม่ส่งนางงามเข้าประกวด อย่างไรก็ตาม ทางองค์กร Miss South Africa ระบุว่าจะไม่ตอบโต้ต่อวิวาทะการเมืองอีก และยืนยันที่จะส่งผู้แทนต่อไป
นอกเหนือจากการเลือกอิสราเอลให้เป็นเจ้าภาพแล้ว เนตตา บาร์ซิไล นักร้องชาวอิสราเอลที่ชนะการประกวดเพลงยูโรวิชันปี 2018 บอกว่าการประกวดนางงามเป็นการตัดสินผู้หญิงจากรูปร่าง และ รูปลักษณ์ภายนอก ทั้งนี้เนตตาเป็นผู้รณรงค์สนับสนุนเรื่อง body positivity มาโดยตลอด เนตตาปฎิเสธคำเชิญให้ไปเป็นนักร้องในคืนวันไฟนอลวันที่ 13 ธันวาคม 2564
เอคเคอฮาด อาเรินดท์
เอคเคอฮาด อาเรินดท์ (10 มิถุนายน ค.ศ. 1892 – 10 พฤษภาคม ค.ศ. 1954) เป็นนักแสดงละครเวทีและภาพยนตร์ชาวออสเตรีย
ดินปืน
ดินปืนถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยชาวจีนอย่างแน่นอน หลักฐานชิ้นแรกสุดคือ ดินปืนดำในศตวรรษที่ 13 ที่โรเจอร์ เบคอน อธิบายสูตรเอาไว้
แหล่งข้อมูลอื่น
ตามวิธีผสมดินปืนภูมิปัญญาชาวบ้าน ที่เรียกว่า ดินดำนั้น องค์ประกอบหลัก คือ ดินประสิว กำมะถัน และถ่านไม้ ต้องเป็นถ่านเบา เช่นต้นพริก ไม้ปอ หรือ หวาย ตามตำรากล่าวไว้ว่า ดังดิน กินสุพัน ควันถ่าน สูตรผสมคือ ดินห้า ถ่านหนึ่ง สุพันครึ่งถ่าน เอามาต้มรวมกัน และตำให้ละเอียด แล้วตากแดดให้แห้ง ก็ใช้ประโยชน์ใด
ลูทวิชชาวเยอรมัน
ลูทวิชชาวเยอรมัน (Ludwig der Deutsche) หรือ หลุยส์ชาวเยอรมัน (Louis the German; Louis II; Louis the Bavarian) (ค.ศ. 806 – 28 สิงหาคม ค.ศ. 876) เป็นพระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรียระหว่าง ค.ศ. 817 จนเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 876 และเป็นกษัตริย์แห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ตั้งแต่ ค.ศ. 843 จนเสด็จสวรรคต ลูทวิชเป็นพระราชโอรสในลูทวิชผู้เคร่งศีลกับพระชายาองค์แรกเอียร์เมนการ์ดแห่งเฮสเบย์ และเป็นพระราชนัดดาของชาร์เลอมาญ
ลูทวิชได้รับแต่งตั้งให้เป็นพระมหากษัตริย์แห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 817 ซึ่งเป็นวิธีที่ชาร์เลอมาญใช้ในการมอบดินแดนให้แก่สมาชิกในครอบครัวเพื่อให้ไปเป็นข้าหลวงในดินแดนต่างๆ เมื่อลูทวิชเดอะไพอัสแบ่งอาณาจักรในปลายรัชสมัยในปี ค.ศ. 843 ลูทวิชชาวเยอรมันก็ได้รับราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก ดินแดนที่ครอบคลุมบริเวณตั้งแต่แม่น้ำเอลเบอไปจนถึงบาวาเรียปัจจุบันจากสนธิสัญญาแวร์เดิงและครอบครองจนเสด็จสวรรคต
สงครามแย่งชิงมรดกของจักรพรรดิลูทวิชผู้ศรัทธา
ลูทวิชเป็นพระราชโอรสคนที่สามของจักรพรรดิลูทวิชที่ 1 กับเอียร์เมนการ์ดผู้เป็นพระมเหสี พระองค์ใช้ชีวิตในช่วงแรกๆ ที่ราชสำนักของชาร์เลอมาญ พระอัยกาที่ว่ากันว่ารักพระองค์มากเป็นพิเศษ เมื่อจักรพรรดิลูทวิชที่ 1 ผู้เป็นพระราชบิดาแบ่งดินแดนของพระองค์ให้แก่พระราชโอรสในปี ค.ศ. 817 ลูทวิชได้ไบเอิร์นกับดินแดนรอบข้าง ทว่าเกิดความไม่สงบในการบริหารปกครองจนถึงปี ค.ศ. 825 ซึ่งพระองค์ได้ร่วมทำสงครามกับชนชาวสลาฟบนพรมแดนทางตะวันออก ในปี ค.ศ. 827 พระองค์ได้สมรสกับเอ็มมา ธิดาของเวล์ฟที่ 1 เคานต์แห่งไบเอิร์น และพี่น้องหญิงของจูดิธแห่งไบเอิร์น พระมารดาเลี้ยงของพระองค์เอง ซึ่งต่อมาทั้งคู่มีพระราชบุตรด้วยกัน คือ
หลังการสมรสไม่นานลูทวิชเริ่มเข้ามาแทรกแซงในความขัดแย้งที่เกิดขึ้นจากการที่จูดิธพยายามรักษาราชอาณาจักรไว้ให้คาร์ล พระโอรสของพระนาง จนส่งผลให้เกิดความขัดแย้งขึ้นระหว่างลูทวิชและพี่น้องกับจักรพรรดิลูทวิชที่ 1 พระองค์เปลี่ยนข้างไปมาหลายครั้ง จนในปี ค.ศ. 839 จักรพรรดิลูทวิชที่ 1 ได้โอนการครอบครองบางส่วนของลูทวิชให้แก่โลแทร์ ลูทวิชจึงก่อกบฏอีกครั้งและพระราชบิดาของพระองค์ได้สวรรคตในการสู้รบที่ตามมา
สนธิสัญญาแวร์เดิง
ลูทวิชผู้เป็นพ่อสวรรคตในปี ค.ศ. 840 โลทาร์ซึ่งเป็นพระราชโอสคนโตได้อ้างสิทธิ์ในจักรวรรดิทั้งหมด ลูทวิชจึงร่วมมือกับพระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้าน พระอนุชาต่างมารดา (พระโอรสของจูดิธ) ปราบโลทาร์ได้ที่ฟงเตอนัวในวันที่ 25 มิถุนายน ค.ศ. 841 ในช่วงมิถุนายน ค.ศ. 842 สามพี่น้องเจอกันบนเกาะในแม่น้ำซวนเพื่อเจรจาสันติภาพ ต่างคนต่างตั้งคณะผู้แทนขึ้นมาสี่สิบคนเพื่อจัดการเรื่องขอบเขตราชอาณาจักรของตน นำมาสู่การทำสนธิสัญญาแวร์เดิงซึ่งได้รับข้อสรุปในเดือนกันยายน ค.ศ. 843 โดยลูทวิชได้ดินแดนของจักรวรรดิการอแล็งเฌียงส่วนที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำไรน์ กับชไปเออร์, วอร์มส์ และไมนทซ์ซึ่งตั้งอยู่ทางฝั่งซ้ายของแม่น้ำ ในขณะที่พี่น้องอีกสองคน คือ คาร์ล ได้พื้นที่ทางตะวันตกของจักรวรรดิ ส่วนโลแทร์ที่ 1 ได้พื้นที่ทางตอนกลาง อาณาเขตของลูทวิชยังรวมไปถึงไบเอิร์นซึ่งพระองค์ได้ตั้งเรเกินส์บวร์คเป็นศูนย์กลางในการบริหารปกครอง กับทือริงเงิน, ฟรังเคิน และซัคเซิน ซึ่งล้วนเป็นมณฑลที่ตั้งอยู่ทางตะวันออกของจักรวรรดิการอแล็งเฌียง จึงอาจเรียกได้ว่าพระองค์คือผู้ก่อตั้งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก (หรือราชอาณาจักรเยอรมนี) แม้ความพยายามในการรักษาความเป็นหนึ่งเดียวของจักรวรรดิจะไม่สัมฤทธิ์ผล
ในปี ค.ศ. 842 พระองค์บดขยี้การลุกฮือในซัคเซิน และทำการสู้รบกับชาวโบฮีเมีย, ชาวโมราเวีย และกลุ่มชนอื่นๆ แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนักในการปลดปล่อยชายฝั่งดินแดนของพระองค์จากการปล้นสะดมของโจรสลัดชาวเดนท์ ในการประชุมสภานักบวชและสภาขุนนางเฉพาะกิจที่พระองค์จัดขึ้นมา ได้มีการประกาศใช้กฎหมายเพื่อให้การบริหารศาสนจักรและรัฐเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น
ความขัดแย้งกับพระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้าน
ในปี ค.ศ. 855 จักรพรรดิโลทาร์สวรรคต ลูทวิชที่ 2 พระราชโอรสคนโตของพระองค์ได้สืบทอดอิตาลี ส่วนโลแทร์ พระราชโอรสคนที่สองได้สืบทอดพื้นที่ทางเหนือของราชอาณาจักร (หรือโลธริงเงิน) ความอ่อนแอของทั้งสองราชอาณาจักรและความวุ่นวายอันเป็นผลมาจากปัญหาเรื่องการสมรสของพระเจ้าโลแทร์เปิดช่องทางให้แก่พระเจ้าลูดวิชกับพระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้าน ยิ่งพระเจ้าโลแทร์ไร้บุตรธิดาตามกฎหมายก็ยิ่งเป็นประโยชน์แก่ทั้งคู่ พระเจ้าลูทวิชสนับสนุนให้พระเจ้าโลแทร์หย่าจากท็อตแบร์กาผู้เป็นพระมเหสี ขณะที่พระเจ้าคาร์ลไม่เห็นด้วยกับการหย่าดังกล่าว แต่ในปี ค.ศ. 865 พระเจ้าลูดวิชกับพระเจ้าคาร์ลเจอกันบริเวณเทศบาลตุลของฝรั่งเศสในปัจจุบัน เพื่อตกลงกันเรื่องการแบ่งราชอาณาจักรของพระเจ้าโลแทร์ผู้เป็นพระภาติยะ แต่เมื่อพระเจ้าโลแทร์สวรรคตในปี ค.ศ. 869 พระเจ้าลูทวิชป่วยหนัก พระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้านจึงยึดเอาราชอาณาจักรทั้งหมดไป เมื่อพระเจ้าลูดวิชหายจากอาการป่วย พระองค์ได้บุกโลธริงเงินในปี ค.ศ. 870 เคานตีจึงถูกแบ่งให้แก่พระเจ้าลูทวิชกับพระเจ้าคาร์ลตามสนธิสัญญาเมียร์เซิง โดยพระเจ้าลูทวิชได้ฟรีสลันด์และขยายอาณาเขตอย่างกว้างขวางออกไปทางตะวันตกของแม่น้ำไรน์
บั้นปลายชีวิต
แม้พระเจ้าลูทวิชชาวเยอรมันจะสนับสนุนการทำภารกิจในโมราเวียของชาวคาทอลิก แต่พระองค์ไม่สามารถควบคุมพื้นที่ดังกล่าวได้และพ่ายแพ้ในสงครามอันนำไปสู่การสถาปนาโมราเวียใหญ่ ซึ่งประกาศตนเป็นอิสระหลังปี ค.ศ. 874
ข่าวลือเรื่องการสวรรคตของจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 ผู้เป็นพระภาติยะ ทำให้สงครามระหว่างพ่อลูกสงบลง แต่กลับทำให้สงครามระหว่างพระเจ้าลูทวิชชาวเยอรมันกับพระเจ้าคาร์ลปะทุขึ้นอีกครั้ง ทว่าจักรพรรดิไม่ได้สวรรคตจริง พระองค์แค่ถูกจับคุมขัง พระเจ้าลูทวิชได้พบกับเองเงิลแบร์กา พระมเหสีของจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 ที่เทรนท์ในปี ค.ศ. 872 และร่วมมือกับพระนางต่อสู้กับพระเจ้าคาร์ลผู้ศีรษะล้าน แม้ในปี ค.ศ. 874 จักรพรรดิลูทวิชที่ 2 จะเคยประกาศสนับสนุนคาร์โลมัน พระราชโอรสคนโตของพระเจ้าลูทวิชเป็นจักรพรรดิคนต่อไป แต่หลังจักรพรรดิลูทวิชที่ 2 สวรรคตจริงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 875 พระเจ้าคาร์ลเดินทางมาถึงอิตาลีก่อนคู่แข่ง พระองค์ให้สมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 8 สวมมงกุฎจักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตกให้แก่ตน คาร์โลมันเกลี้ยกล่อมจักรพรรดิคาร์ลจนพระองค์ข้ามเทือกเขาแอลป์กลับไปปกป้องบัลลังก์จักรพรรดิของพระองค์ พะเจ้าลูทวิชกำลังเตรียมความพร้อมเพื่อทำสงครามกับจักรพรรดิคาร์ลในตอนที่พระองค์สิ้นพระชนม์ในวันที่ 28 กันยายน ค.ศ. 876 ที่แฟรงค์เฟิร์ต ร่างของพระองค์ถูกฝังที่ลอร์สช ทรงใช้เวลาในรัชสมัยของพระองค์ไปกับการปกป้องพรมแดนจากชาวสลาฟและชาวเดนท์ และปราบปรามการก่อปฏิวัติหลายครั้งของพระราชโอรส
แหล่งข้อมูลอื่น
806 876
ยู แอร์ไลน์
ยู แอร์ไลน์ (U Airlines) เป็นสายการบินสัญชาติไทยซึ่งให้บริการระดับสูง (premium) สำหรับผู้โดยสารที่ต้องการความสะดวกสบาย ไม่มีบริการตามเส้นทางบินประจำ มีแต่ให้บริการเช่าเหมาลำ ปัจจุบันถูกระงับการบินไปแล้วเนื่องจากเหตุการณ์ไอเคโอลดระดับการบินของไทย