cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ด้านมืดของพลัง
การเน่าเปื่อยแห่งด้านมืดของพลัง
ซิธนักปราชญ์ไม่ต้องการเหตุผลและการเสียใจสำหรับการที่พลังด้านมืดนำไปสู่ความขัดแย้งและการทำลายล้างที่มันนำไปสู่; พวกเขาเชื่อว่าการใช้พลังด้านมืดมห้พลังแก่พวกเขาเพียงพอต่อการเอาสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาเชื่อว่ามันถูกต้อง ซิธส่วนใหญ่, อย่างอูธาร์ วีนน์และศิษย์ของเขายูธูร่า แบน, เชื่อว่าพวกเขาสามารถควบคุมด้านมืดได้, แต่ในตอนจบก็กลายเป็นด้านมืดที่ควบคุมพวกเขาแทน ลุค สกายวอล์คเกอร์ร่วมมือกับพัลพาทีนในช่วง 10 ปีหลังยุทธการยาวินเพื่อเข้าใจอย่างถ่องแท้ในด้านมืดของพลัง แต่ไม่เหมือนกับเจไดคนอื่นๆ ก่อนหน้าเขาที่พยายามในสิ่งเดียวกัน เขาสามารถรักษาตัวได้อย่างสมบูรณ์
เสน่ห์แห่งด้านมืดของพลัง
"เพียงลำพังไม่สามารถหลีกหนีความมืดได้ นอกเสียจากว่าเขาจะรู้ว่ามันอยู่ตรงไหนและอะไรที่นำไปสู่มัน"
- ทอลาริส ชิม
ซิธเรื่องมันว่าสิ่งที่ทำให้รู้แจ้ง แต่ไม่มีการบันทึกใดแสดงอย่างชัดเจนว่าด้านมืดปรากฏตัวอย่างไร ด้านมืดนั้นยั่วยวนอย่างมากและแทบจะปฏิเสธไม่ได้ เมื่อใดก็ตามที่ผู้นั้นถูกเรียกหาโดยด้านมืดของพลัง พวกเขาก็จะยิ่งหลงใหลในด้านมืดมากขึ้นๆ การเน่าเปื่อยของด้านมืดก็อาจส่งอิทธิพลได้ในตอนนั้น พร้อมไปกับการเน่าเปื่อยด้านร่างกาย, จิตใจของผู้อยู่ด้านมืดส่วนใหญ่สนใจแต่การครอบครองกาแลกติกด้วยอำนาจและจะทำสิ่งที่ร้ายกาจเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน
อย่างไรก็ตาม, ผู้ใช้ด้านมืดบางคนไม่ได้แสดงอาการทั้งหมดของพวกเขา ดาร์ธ เคดัส, ดาร์ธ เรแวน, และดาร์ธ เทรย่าดูเหมือนไม่ได้ถูกควบคุมโดยด้านมืดของพลัง ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เปลี่ยนแปลงพวกเขาผ่านไปโดยเห็นได้จากการที่พวกเขารอดมาได้
บ่อยครั้งที่เจไดจมลงสู่การเน่าเปื่อยแห่งด้านมืดของพลัง เอกซาร์ คุน, ดาร์ธ มาลัก, เคาท์ดูกู, อนาคิน สกายวอล์คเกอร์, จาเซน โซโล, และเอทริสเป็นที่รู้กันดีว่าถูกครอบงำโดยด้านมืดของพลังและเป็นพันธมิตรกับซิธแม้ว่าหรืออาจเป็นเพราะพวกเขาฝึกแบบอัศวินเจได การผสมที่ไม่เข้ากันนี้สำหรับบางการเปลี่ยนแปลงเป็นการค้นพบของซิธโฮโลครอน, สิ่งที่บรรจุทุกอย่างที่เป็นความลับเกี่ยวกับซิธ
สี่ขั้นตอนสู่ด้านมืด
"แม้แต่กับอาจารย์เจไดที่มีประสบการณ์ที่สุด ก็ยังคงใส่ใจในด้านมืดของพลัง"
- ทอลาริส ชิม
สี่ขั้นตอนสู่ด้านมืดเป็นทฎษฎีที่ตังขึ้นโดยอาจารย์ทอลาริส ชิมซึ่งเป็นความเชื่อของเธอในการเข้าสู่ด้านมืด ตั้งบนเหตุการจมดิ่งของอุลลิค เคลโดรม่า อาจารย์ชิมได้เรียนรู้จากประวัติศาสตร์ถึงเหตุผลที่เจไดร่วงลงสู่ด้านมืด ในช่วงมหาสงครามซิธ อาจารย์ชิมได้แสดงถึงการตามหาการเข้ารวมของเจได การค้นหานี้ได้ยำพาเธอไปพบกับสัญลักษณ์ผู้ที่ถูกกลืนกินโดยด้านมืด
ขั้นที่ 1 : การล่อใจ
""ช่วยตัวเจ้าเอง! ใช้พลังที่เจ้าได้รับมา!" "ไม่มีทาง"!"
- ลอร์ดมืดฟรีดอน แนดด์ชักชวนใจเอกซาร์ คุน
ชิมเชื่อว่าเป็นเพราะเจไดมองเห็นหนทางมากมายในการใช้พลัง สถานการณ์ที่ทำให้เจไดเริ่มอยากใช้มันเพื่อประโยชน์ส่วนตน เพื่อช่วยสหาย, เผชิญกับอันตรายซึ่งๆ หน้า, และการทะเลาะ ทั้งหมดนี้จะนำไปสู่ด้านมืด ด้วยการกระทำของตัวบุคคล
อัศวินอย่างเอกซาร์ คุนไม่ค่อยสนเรื่องเกียรติยศนัก เขาสนใจในเรื่องเล่าของด้านมืดที่เล่าโดยอาจารย์วูดู ไซออสค์ บาส คุนถูกชักชวนอย่างง่ายดายโดยพลังที่เขาไม่เคยรู้—พลังที่ซึ่งเขาต้องการ พลังนี้เป็นด้านมืดและมันไม่ลังเลที่จะเข้าครอบงำเจไดหนุ่ม
ขั้นที่ 2: ตกอยู่ในอันตราย
"เหมือนเจ้า เขาเชื่อว่าด้านมืดสามารถถูกครอบครองได้จากภายใน ด้านมืดต่างหากที่ครอบครองเขา…และความโกรธกลายมาเป็นหนทางของเขา!"
- โอแดน อูร์เตือนอุลลิค เคลโดรม่า
ตามที่อาจารย์ชิมกล่าว เดที่ลังเลใจอาจก่อหายนะแก่ตนเองได้ รวมทั้งเจไดที่คิดว่าการใช้"ทางลัด"สู่ด้านมืดจะทำให้พวกเขากลับมาสู่แสงสว่างได้นั้น ก็เป็นแค่การหลอกลวง ชิมรู้สึกว่าเจไดจะไม่มืดบอดหากทำในสิ่งที่ตนเองคิดว่าถูก โดยความจำเป็น เธอยังเชื่ออีกด้วยว่าหากผู้ใดยอมรับด้านมืดโดยที่เขาถูกห้อมล้อมด้วยสิ่งที่เชื่อว่ามันเป็นเพียงพลัง การผ่านขั้นต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเลย อัศวินเจไดอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ถูกขัดแย้งโดยวิธีนี้ เพื่อช่วยชีวิตภรรยาของเขาจากความตาย สกายวอล์คเกอร์เชื่อว่าพลังแห่งด้านมืดสามารถทำเรื่องนั้นได้ โดยที่จะไม่ถูกมันครอบงำ เพราะว่าเขายอมรับว่าพลังด้านมืดในครั้งนี้นำมาใช้ในทางที่ดี เขาเลยถูกมันครอบงำ เช่นเดียวกับเอกซาร์ คุนและอุลลิค เคลโดรม่า ท้ายสุดเขาก็ตกอยู่ในการล่อลวงของด้านมืด
ขั้นที่ 3: การยอมจำนน
""ตัวข้าขอเต็มใจน้อมรับต่อคำสอนของท่าน" "ดี…ดี พลังแกร่งกล้าถ้ามี เจ้าจะกลายเป็นซิธที่ทรงพลัง จากนี้ไปเจ้าจะมีนามว่า…ดาร์ธ…เวเดอร์"
- ดาร์ธ ซีเดียสแต่งตั้งให้อนาคิน สกายวอล์คเกอร์เป็นดาร์ธ เวเดอร์
อาจารย์ชิมเชื่อว่าเมื่อเจไดยอมรับในทางแห่งความืด จะตัดสินจุดจบด้วยการเลิกสนใจในสิ่งต่างๆ สถานการณ์เหมือนพยายามที่จะทำลายซิธผ่านการแทรกซึมหรือพยายามรักษาคนรักจากความตายเป็นเหตุผลที่เจไดมากมายใช้เพื่อบอกในสิ่งที่พวกเขาทำลงไป ในจุดนี้ การเข้าสู่ด้านมืดของเขาใกล้สมบูรณ์
เจไดที่ออกนอกทางแห่งแสงสว่างจะเริ่มระวังในการตัดสินใจที่ไม่เที่ยงของพวกเขา ตามที่อาจารย์ชิมกล่าว เจไดเหล่านี้ยังไม่สายเกินไปในการพ้นจากด้านมืด อาจารย์เจไดเอทริส ได้ถูกครอบงำโดยด้านมืดที่มากจากอิทธิพลของโฮโลครอนของซิธที่เธอครอบครอง ได้กลับสู่แสงสว่างด้วยการเผชิญหน้ากับเจไดผู้ถูกเนรเทศ เจไดบางคนอย่างเอกซาร์ คุนได้พบพลังแห่งด้านมืดนั้นทำให้มัวเมาและยอมจำนนต่อมัน ตามหลักของอาจารย์ชิม สภาพแบบนี้ไม่ใช่เจไดแบบปกติอีกต่อไปแต่เป็นการถูกแยกตัวตน นี่เป็นเหตุผลของการที่เจไดจะช่วยให้พวกเขากลับมาสู่แสงสว่างหรือกำจัดพวกเขาเสีย
ขั้นที่ 4: การชดเชยและไถ่บาป
"ลอร์ดมืด เรแวนได้ตายไปแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นผู้รับใช้แสงสว่าง"
- เรแวน
ทอลาริสเชื่อว่าเจไดที่เปื้อนมลทินเล็กน้อยจากด้านมืดสามารถชดเชยได้ด้วยการนั่งสมาธิ, การสะท้อนกลับ, และการล้างบาป เธอยังเชื่อว่าเจไดมืดนั้นอยู่นอกเหนือการชดเชยและสมควรได้รับการไถ่บาป ตามที่อาจารย์ชิมกล่าว เจไดที่ไถ่บาปแล้วนั้นจะต้องผ่านการเสียสละโดนปราศจากการใช้พลังด้านมืด อย่างการช่วยชีวิตของผู้อื่นโดยไม่นึกถึงตัวเอง (อย่างที่ดาร์ธ เวเดอร์ช่วยชีวิตลูกชายของเขาไว้จากน้ำมือของจักรพรรดิพัลพาทีน) หรือช่วยคนที่ทำผิดให้กลายเป็นถูก (อย่างที่อุลลิค เคลโดรม่าเอาชนะเอกซาร์ คุน) แต่บางครั้งเจไดมืดบางคนก็เกินที่จะเยี่ยวยา บ้างก็ปฏิเสธที่จะได้รับการฟื้นฟู อาจารย์ชิมได้กล่าวเอาไว้
เรื่องราวเพิ่มเติม
นอกเหนือจากความคิดเห็นของอาจารย์ทอลาริส ชิมแล้ว ทิออนเน โซลุซาร์สนใจว่าทอลาริสจะคิดยังไงกับเจไดในยุคปัจจุบัน เจไดที่ถูกครอบงำ, ฟื้นฟู, และไถ่บาปโดยสหาย ทิออนเนค้นหาความคล้ายคลึงกันในด้านมืดของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์, ลุค สกายวอล์คเกอร์, และไคป ดูรอน แต่ทอลาริสได้สรุปไว้ในโฮโลครอนเอาไว้แล้ว:
อาจารย์โซลุซาร์ไปไกลขึ้นเพื่อจะกล่าวได้ว่า ขณะที่ผู้อื่นกระลงไปในสิ่งที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ข้อแม้ในการไถ่บาปนั้นก็ขึ้นอยู่กับการมองของผู้ไถ่บาปเอง
วิชาแปรธาตุของซิธ
ตัวอย่างอื่นๆ ของการนำไปในทางเสื่อมของด้านมืดก็คือพวกแมซซาสซิ ผู้ที่ใช้วิชาแปรธาตุของซิธ นี่คือเหตุผลของการกลายพันธุ์ของกอร์คและพิค รวมทั้งการเกิดใหม่ของดาร์ธ มอลโดยกลุ่มเจไดมืด ตัวอย่างที่สำหรับวิชาแปรธาตุของซิธที่เห็นได้ชัดก็คือดาร์ธ ซีเดียส ซึ่งเขาใช้วิชาโบราณที่สามารถสับไปมาระหว่างร่างจริงกับร่างเทียมของเขาได้ อย่างไรก็ตาม การใช้ด้านมืดเพื่อเปลี่ยนวัตถุนั้นหาได้ยากมาก ส่วนมากแล้วจะใช้เพื่อเปลี่ยนอาวุธเสียมากกว่า ทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นหรือง่ายต่อการควบคุมมากขึ้น อาวุธที่อาบด้วยพลังจากวิชาแปรธาตุของซิธจะสามารถต่อกรได้แม้แต่กับกระบี่แสง
ฟุตซอลไทยลีก ฤดูกาล 2566
ฟุตซอลไทยลีก ฤดูกาล 2566 เป็นการแข่งขันฟุตซอลอาชีพระดับสูงสุดของประเทศไทยภายใต้การจัดการของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย และการกีฬาแห่งประเทศไทย จัดขึ้นเป็นครั้งที่ 15 ในปี พ.ศ. 2566 ซึ่งในฤดูกาลนี้มี 14 ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขัน โดยจะแข่งขันในระบบเหย้า-เยือน
ด้านมืดของพลัง
ความคล้ายคลึงกับเจได
"ในหัวใจของพวกเขา พวกเขาไม่เคยลืมเจได ความเกลียดชังเจไดเผาไหม้เส้นเลือดของพวกเขาดังไฟและสะท้อนการสอนของพวกเขา"
- เครีย
บ้างก็ว่าซิธนั้นสะท้อนให้เห็นถึงเจได ตัวอย่างเช่น การมีความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และพาดาวันของเจได ซิธก็นำไปใช้ในแบบที่ผิด ดังนั้นทั้งศิษย์และอาจารย์จะห่ำหั่นกันเองในตอนจบเพื่อทดสอบตน จักรวรรดิกาแลกติกก็ไม่มีการยกเว้น: หากไม่มีศัตรู (เจไดเป็นหลัก) ให้ลอร์ดมืดหรือเจไดมืดได้ต่อกร ผู้ใช้ด้านมืดก็ต้องทำลายกันเอง และหลายองค์กรที่สร้างขึ้นโดยซิธจะแย่งชิงอำนาจกันเอง นี่เป็นจริงโดยเฉพาะเมื่อซิธมีอำนาจสูงสุด อย่างไรก็ตาม ซิธและผู้อยู่ด้านมืดอื่นๆ อาจใช้ความอดทนและไหวพริบเพื่อบรรลุผล เหตุผลเบื้องหลังการกระทำนี้คือการสาธิตว่าใครแข็งแกร่งที่สุดและมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่มีสิทธิในการปกครอง
ซิธบางคนไม่ใช้กระบี่แสง เช่นเดียวกับเจได ที่เชื่อว่าเขามีพลังมากเกินกว่าที่จะต้องใช้อาวุธ จักรพรรดิพัลพาทีนพบว่าสายฟ้าของซิธเท่านั้นก็เพียงพอต่อการต่อกรกับศัตรูที่ทรงพลังอย่างโยดา ซิธยังมีกฎที่ตรงข้ามกับเจได "ความสงบนั้นหลอกลวง, มีเพียงกิเลสเท่านั้น" ขณะที่กฎของเจไดคือ "ไม่มีการใช้อารมณ์, มีเพียงความสงบ"
โฮโลครอนของซิธเป็นอีกการสะท้อนให้นึกถึงเจได ซึ่งถูกเปลี่ยนจากเครื่องมือของการสอนมาเป็นวัตถุที่ทำให้เสื่อม คำสอนของซิธในโฮโลครอนหลายอย่างนั้นตรงกันข้ามกับเจได อย่างการใช้อารมณ์และโหยหาพลังอำนาจ ซึ่งแตกต่างจากคำสอนของเจไดโดยสิ้นเชิง
ความแตกต่างนี้ไม่ได้หยุดประชาชนของสาธารณรัฐให้คิดว่าซิธกับเจไดคืออย่างเดียวกัน เจไดมากมายถูกมองว่าหยิ่งยะโสเนื่องจากการใช้พลังของพวกเขา และการฝึกของเจไดนั้นต้อง"ขโมย"เด็กมาจากผู้ปกครองของพวกเขา ซึ่งในบางครั้งทำให้ผู้คนไม่พอใจ ในขณะเดียวกัน ซิธมากมายถูกมองว่าอุทิศความภักดีต่อนายของตน จำนวนประชากรกว่าครึ่งของกาแลกติกเห็นความแตกต่างที่น้อยนิดระหว่าง ความมืด กับ แสงสว่าง และพวกเขาก็ขาดความเชื่อใจในพลัง
โฮโลครอนของซิธ
"ด้านมืดจะเสนอพลังให้ เจ้าต้องกอบโกยมัน อยากได้มัน เจ้าต้องมองหาพลังเหนือสิ่งอื่น อย่าได้ลังเลใจ"
- โฮโลครอนของดาร์ธ เบน
โฮโลครอนของซิธจะมีรูปทรงพีระมิดซึ่งจะรวบรวมทุกความรู้ของซิธเอาไว้ มันอาจมีทั้งแผนที่ดวงดาว, รายละเอียดของวัตถุ, ประวัติศาสตร์, หรือการสอนของด้านมืด โฮโลครอนอาจถูกเปิดได้โดยพลังโดยผู้ที่อยากจะเปิดมันได้เท่านั้น การเปิดเพียงเล็กน้อยจะสั่นสะเทือนพลัง ไม่เหมือนโฮโลครอนของเจได โฮโลครอนของซิธนั้นมีข้อมูลที่ไม่จำกัด; แม้แต่ผู้ที่นักบวชธรรมดาก็สามารถรับรู้ถึงความรู้ที่มืดมนที่สุดได้ ด้วยเหตุผลนี้ ซิธโฮโลครอนจึงเป็นสิ่งอันตรายสำหรับเจไดตั้งแต่มันสามารถให้ข้อมูลทุกอย่างได้ ซึ่งอาจนำไปสู่ด้านมืด เอกซาร์ คุนและดาร์ธ เบนสามารถขมขู่ทั้งกาแลกซี่ด้วยข้อมูลที่ได้จากโฮโลครอน และเจไดคนอื่นๆ อย่างเอทริสก็ถูกเปลี่ยนโดยมัน โฮโลครอน โฮโลครอนจะมีเสียงกระซิบจากบทสวดมนต์ และถูกเคลือบด้วยด้านมืดซึ่งสามารถครอบงำผู้ที่อยู่ใกล้ๆ ได้
โพเทนเชี่ยม
- อัสลิ คริมซัน
ตามมุมมองของโพเทนเชี่ยม ซึ่งมองว่ามันไม่มีทั้งด้านมืดหรือด้านสว่างของพลังอยู่เลย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พลังกลับมีเพียงด้านเดียว และมืดหรือสว่างนั้นมันก็มาจากผู้ที่ใช้มันมากกว่า ด้วยมุมมองนี้ พลังอำนาจหรือการกระทำใดก็ตามที่ดูเหมือนเป็นด้านมืดนั้นสามารถสรุปได้หรือมีเหตุผล ผู้ตามโพเทนเชี่ยมได้ตัดสินความหมายของมันเอง ด้วยความกลัวที่ว่าความคิดนี้จะนำเจไดไปสู่ด้านมืด โยดาเหล่าโพเทนเชี่ยมออกจากนิกายเจได จนกระทั่งจาเซน โซโลได้พบเข้าสู่ด้านมืดเนื่องจากเชื่อในโพเทนเชี่ยม 40 ปีหลังยุทธการยาวิน คล้ายคลึงกัน เจไดบางคนไม่เชื่อในด้านมืด ซึ่งจะนำพวกเขาไปสู่การเป็นเจไดมืดหรือซิธเอง ลุค สกายวอล์คเกอร์ ปรมาจารย์เจไดแห่งนิกายเจไดใหม่ ได้เปลี่ยนศาสตร์นี้หลังจากที่หลานของเขาจาเซน โซโลได้บอกเขาถึงการสอนของเวอร์เกอร์ในช่วงสงครามยูซาน วอง อย่างไรก็ตาม หลังจากใส่ใจในการกระทำของทั้งเขาและเจไดคนอื่นๆ สกายวอล์คเกอร์ได้ทิ้งมุมมองนี้อย่างเป็นทางการในช่วงสงครามสวาร์ม
ความแข็งแกร่งของด้านมืด
"กลัวดึงดูดสิ่งที่น่ากลัว…ความแข็งแกร่ง…ความอ่อนแอ…ความบริสุทธิ์…ความเสื่อม กลัวคือพันธมิตรของข้า"
- ดาร์ธ มอล
เจไดมืดและโดยเฉพาะซิธสามารถพัฒนาความสามารถได้รวดเร็วกว่าเจได ด้านมืดนั้นง่ายกว่าที่จะเรียนรู้และใช้ แต่ก็หลอกลวงมากกว่า ขณะที่พลังอันแท้จริงอยู่ที่ด้านสว่าง อย่างไรก็ตาม ซิธลอร์ดบางคนเท่านั้นที่ทรงพลังกว่าเจได เอกซาร์ คุนนั้นไร้เทียมทานจนกระทั่งเขาเผชิญหน้ากับเจไดทั้งกองทัพ; พลังที่เหนือกว่าของดาร์ธ มาลัคเป็นก็ที่ยอมรับแม้แต่กับเจได (นั่นคือ แบสติล่า ชาน ผู้ซึ่งบอกว่าเธอและสหายเจไดไม่สามารถรับมือลอร์ดมืดผู้นี้ได้); เขาสามารถบีบเจไดไว้พร้อมกันถึงสองคนก่อนที่จะสังหารพวกเขา; ดาร์ธ นิฮิลัสทำลายเจไดทั้งสภา (พร้อมกับคนอื่นๆ บนคาทาร์) โดยใช้เพียงเสียงจาก'คำพูด'ของเขาเท่านั้น; เครีย (ดาร์ธ เทรย่า) เกือบจะฆ่าเจไดทั้งหมดในสภาบนแดนทูอิน ในช่วงที่สาธารณรัฐล่มสลาย ดาร์ธซีเดียสสังหารเจไดสามคนพร้อมกันก่อนที่จะเผชิญหน้ากับเมซ วินดู นอกเหนือจากนั้น การต่อสู้กับโยดา—เจ้าแห่งอาจารย์เจไดในตอนนั้น —ดูเหมือนว่าจะเสมอกัน จนกระทั่งโยดาถูกบังคับให้ต้องหนีไป อย่างไรก็ตาม ผู้อยู่ด้านมืดส่วนมาก ทั้งซิธและเจไดมืด ท้ายสุดก็มักจะพ่ายแพ้ต่อผู้ใช้แสงสว่างเสียส่วนใหญ่ มากไปกว่านั้น สามคนในที่กล่าวมานี้ (เอกซาร์ คุน, ดาร์ธ มาลัค, เครีย) มีพลังที่มากกว่าตอนที่เข้าสู่ด้านมืด
มีหลายครั้งที่ผู้ใช้แสงสว่างเอาชนะผู้อยู่ด้านมืดที่ทรงพลังได้ ที่เด่นชัดที่สุดก็คือ: การต่อสู้ระหว่างลุค สกายวอล์คเกอร์กับดาร์ธ เวเดอร์บนดาวมรณะดวงที่สอง; การต่อสู้ระหว่างโอบีวัน เคโนบีกับดาร์ธ มอล; เรแวนเอาชนะมาลัคพร้อมกับทหารซิธเป็นโหล (มาลัดกล่าวเองว่าเรแวนนั้นทรงพลังในตอนเป็นเจไดมากกว่าตอนที่เป็นซิธ); เจไดผู้ถูกเนรเทศเอาชนะเครีย; ไคล์ คาทาร์นเอาชนะเจเรคแม้ว่าต่อมาต้องหลบหนีเพราะพลังที่ทะลักออกมาจากหุบเขาแห่งเจได; การต่อสู้ของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์กับเคาท์ดูกู; และการต่อสู้ระหว่างลุค สกายวอล์คเกอร์กับดาร์ธ เคดัสบนยานพิฆาตดารา ในบางกรณีดังกล่าว ปัจจัยภายนอกก็มีส่วนในผลที่ออกมา เคาท์ดูกูพ่ายแพ้ต่อเจไดที่โด่งดังที่สุดในตอนนั้น ผู้ซึ่งถูกครอบงำโดยด้านมืดเรียบร้อย ดาร์ธ มอลก็ประมาทเกินไป และดาร์ธ เวเดอร์ก็ติดขัดตรงสถานะพ่อลูกกับลุค:
มีจุดอ่อนจุดหนึ่งของด้านมืด ซึ่งทำให้เจไดถือไพ่เหนือกว่า คือความอลหม่านนั่นเอง ซิธลอร์ด แม้ว่าจะเหนือกว่าเจไดแบบตัวต่อตัว ก็ไม่สามารถทำลายศัตรูของพวกเขาได้อย่างสิ้นซาก เนื่องจากไม่ช้าพวกเขาก็จะต่อสู้กันเอง ซึ่งอีกคนที่ชนะก็จะได้พลังที่มากกว่าจากอีกคน และมองหาที่จะครอบครองทุกสิ่งรอบตัวของเขา กฎแห่งสอง ที่สร้างโดยดาร์ธ เบน ซึ่งทำให้มีซิธจริงๆ น้อยลงเพื่อเปลี่ยนจุดอ่อนนี้กลายเป็นข้อได้เปรียบ ซึ่งศิษย์จะเข้าแทนที่อาจารย์ได้ ปัญหาก็คือไม่มีการเตือนหรือบอกว่าหนึ่งในสองคนจะกลับสู่แสงสว่างได้ อย่างที่เวเดอร์ทำขณะฆ่าอาจารย์ของเขา และกลับสู่แสงสว่างก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
จุดอ่อนสำคัญอีกอย่างคือภาพลวงตาที่ทำให้เกิดการเน้นพลังที่ไม่แน่นอนซึ่งเกิดจากอารมณ์อย่าง ทรนง, โกรธ, และกลัว ซึ่งทำให้พลังสูงขึ้นแต่ก็นำไปสู่การตัดสินที่มืดมน แม้ผู้อยู่ด้านมืดพ่ายแพ้หลายครั้งโดยคู่ต่อสู้ที่มีทักษะน้อยกว่า: โอบีวัน เคโนบีเอาชนะทั้งดาร์ธ มอลและดาร์ธ เวเดอร์ แม้ว่าจะมีทักษะการต่อสู้ที่น้อยกว่าในทั้งสองการต่อสู้ ดาร์ธ มาลัคก็พ่ายแพ้ต่อเรแวน แม้ว่าจะมีพลังมากกว่าจากเตาหลอมดาว ดาร์ธ ไทรานนัสทรนงในพลังของตนจะทำให้เขามืดบอดและเจอกับพลังอันแท้จริงของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ แม้ว่าดูเหมือนด้านมืดจะมีพลังจากสิ่งที่จำต้องได้: โดยตรงและเป็นกายภาพ ขณะที่ด้านสว่างสร้างพลังบางๆ มาจากการตั้งสมาธิและเข้าใจ ซึ่งผู้อยู่ด้านมืดมักล้มเหลวและประมาทเกินไปจนผิดพลาด
การตายของผู้ใช้ด้านมืด
"และเหมือนกับที่เกิดขึ้นกับจักรพรรดิบนดาวมรณะ พลังงานด้านมืดในตัวเขาก็ระเบิดออกมาเป็นเปลวไฟสีฟ้า"
- ลุค สกายวอล์คเกอร์นึกถึงการตายของโจรัส คบอท
ผู้ใช้ด้านมืดอย่างพัลพาทีนตอนตายเมื่อถูกโยนลงไปในปล่องของดาวมรณะดวงที่สอง ก็ระเบิดพลังงานมืดเป็นสีฟ้าออกมา 9 ปีหลังยุทธการยาวิน โจรัส คบอทก็ระเบิดออกเป็นสีฟ้าด้วยการแทงของมาร่า เจดด้วยกระบี่แสง เจไดมืดคนอื่น อย่างดาร์ธ นิฮิลัสและเจเรคไม่ระเบิดออก แต่ค่อยๆ หายไปเป็นพลังงานด้านมืด ไม่เหลือร่างเอาไว้เลย ไม่มีการอธิบายอย่างชัดเจนว่าทำไมขณะที่ผู้ใช้ด้านมืดคนอื่นๆ ตายแบบนี้ แต่เคาท์ดูกูกลับตายแบบธรรมดา
พลังของด้านมืด
"ด้านมืดของพลังเป็นหนทางไปสู่ความสามรถมากมายซึ่งบางคนเชื่อว่า…ผิดธรรมชาติ"
- พัลพาทีนพูดกับอนาคิน สกายวอล์คเกอร์
ไม่ใช่ว่าพลังด้านมืดนั้นจะเลวร้ายเสียหมด; ดาร์ธ เพลกัสมีความสามารถในการสร้างชีวิต ดาร์ธ ไซออน, ดาร์ธ เบนและดาร์ธ เวเดอร์ใช้พลังบ้าคลั่งเพื่อรักษาบาดแผล
มัสยิดจักรพรรดิ
มัสยิดจักรพรรดิ (บอสเนีย: Careva džamija; ตุรกี: Hünkâr Camii; Emperor's Mosque) เป็นสถานที่สำคัญในซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา, สร้างขึ้นในปี 1457 เป็นมัสยิดแรกนับตั้งแต่บอสเนียถูกออตโตมันปกครอง และเป็นมัสยิดโดมย่อยเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มัสยิดสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบออตโตมัน มัสยิดสร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงจักรพรรดิสุลต่านเมห์เม็ดแห่งคอนสแตนติโนเปิล
คิงคองยักษ์
เคอนิกสวาลด์สังเกตพบว่า ฟันกรามที่พบในร้านขายยาดังกล่าว มีขนาดใหญ่เทอะทะผิดปกติ ซึ่งน่าจะเป็นฟันกราม ของสัตว์ตระกูลไพรเมตชนิดหนึ่ง จึงตั้งชื่อว่า ไจแกนโตพิธิคัส แปลว่า "ลิงยักษ์" โดยคาดว่าอายุประมาณ 700,000 - 125,000 ปีมาแล้ว
ต่อมาในปี 1947 นักวิชาการชาวจีนได้ออกสำรวจ และขุดค้นตามถ้ำหลายแห่ง ในตอนกลาง และตอนใต้ของประเทศจีน ได้พบฟันของไจแกนโตพิธิคัส มากกว่า 1,000 ซี่ และพบกระดูกขากรรไกรด้วย ที่สำคัญคือ พบอยู่ในบริเวณที่เชื่อได้ว่า เคยเป็นแหล่งอาศัยของไจแกนโตพิธิคัส โดยพบปะปนกับกระดูกสัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนม ชนิดอื่น ๆ เช่น หมีแพนด้า และโฮโม อีเร็กตัส กระดูกขากรรไกรและฟันของ ไจแกนโตพิธิคัส ที่พบในประเทศจีนนี้ มีอายุระหว่าง 400,000 - 300,000 ปีมาแล้ว ซึ่งตรงกับช่วง สมัยไพลสโตซีน
ในช่วงปี 1977 นักวิชาการชาวอเมริกันอีกคนหนึ่งชื่อ รัสเซลล์ ไคิอชอน ได้สำรวจพื้นที่ทางตอนเหนือ ของประเทศเวียดนาม พบตัวอย่างฟันกราม และขากรรไกรของไจแกนโตพิธิคัสที่ถ้ำแห่งหนึ่ง คาดว่าประมาณ 125,000 ปี ซึ่งใกล้เคียงกับอายุที่เคอนิกสวาลด์ ได้เคยเสนอไว้
ลักษณะของไจแกนโตพิธิคัส
ไจแกนโตพิธิคัส มีรูปร่างลักษณะคล้ายลิงอุรังอุตังญาติในปัจจุบัน มีความสูงอยู่ที่ 2.7 เมตร 9 ฟุต น้ำหนัก 270 กก. มีฟันกรามหรือฟันเคี้ยวมีขนาดใหญ่มาก ขากรรไกรใหญ่เทอะทะ ฟันเขี้ยวใหญ่ แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าฟันอื่น ๆ และมีเคลือบฟันหนา เหมือนคน ลักษณะบางอย่างเหมือนกับ Sivapithecus แต่บางอย่างก็คล้ายมนุษย์ แสดงให้เห็นว่า เป็นสายวิวัฒนาการอีกสายหนึ่ง การเดินคล้ายลิงกอริลลา การที่ไจแกนโตพิธิคัส มีขากรรไกรใหญ่เทอะทะ แสดงว่ามีการปรับตัวให้เข้ากับการกิน หรือเคี้ยวอาหารที่ค่อนข้างแข็ง ฟันเขี้ยวก็สึก แสดงถึงความสัมพันธ์กับอุรังอุตังและมนุษย์ การเคี้ยวบด อาหารแข็ง อาหารหลักคือ ต้นไผ่ เบิร์ช และโอ๊ก รวมถึงสมุนไพรและเฟิร์นที่มีค่าต่ำหลายชนิด
การสูญพันธ์
เมื่อ 3 แสนปีก่อน คิงคองยักษ์ชนิดนี้ต้องสูญพันธ์ไปเพราะภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงนั่นจึงทำให้ไจแกนโตพิธิคัสต้องสูญพันธ์ไปในที่สุด
กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง
กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง หรือ แม่มดจอมแก่น ; Magical Circle Guru Guru) เป็นการ์ตูนเล่มญี่ปุ่น ที่ดำเนินเนื้อเรื่องในลักษณะเกมอาร์พีจีทั่วไป คือมีผู้กล้าและผองเพื่อน เดินทางผจญภัยไปที่ต่างๆ ในโลกแฟนตาซี ในเรื่องตัวเอกคือ คูคูริ (Kukuri) สาวน้อยขี้อาย ผู้มีคาถาเรียกสัตว์ประหลาด โดยการวาดลวดลายวงกลมลงบนพื้น และ นิเค (Nike) หนุ่มจอมเกเร แถมนิสัยบ้าๆ บอๆ ที่เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีความสามารถอะไรเลย ยกเว้นความกล้าบ้าบิ่น และโชคเล็กๆ
ความสนุกของเรื่องนี้ก็คือ ผู้อ่านไม่สามารถคาดเดาเนื้อเรื่องอะไรได้เลย เรียกได้ว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างไร้เหตุผล แต่ก็ยังมีโครงเรื่องและการผูกเรื่องซ่อนอยู่ จัดอยู่ในประเภทการ์ตูนตลกได้. ลายเส้นของการ์ตูนเรื่องนี้ ผู้เขียน คือ ฮิโรยูกิ เอโต้ วาดออกมาได้อย่างน่ารัก ลายเส้นสะอาด การออกแบบเสื้อผ้า และสัตว์ประหลาดต่างๆ ในเรื่อง ก็ทำออกมาได้น่ารักปนตลกขบขัน ตามธีมของเรื่องในขณะนั้น พูดได้ว่าเป็นการ์ตูนที่ตัวเอกใช้เสื้อผ้าเปลืองที่สุดเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว การ์ตูนเล่มฉบับแปลภาษาไทยจัดทำโดย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจนอกจากนี้ยังมีทำเป็นการ์ตูนทีวีด้วย
กูรุ กูรุ คาถาพาต๊อง ยังถูกแปลในหลายๆ ประเทศได้แก่ ฮ่องกง (咕嚕咕嚕魔法陣), ไต้หวัน (魔法陣天使) ,เกาหลีใต้ (마법진) 구루구루), อิตาลี (Guru guru il girotondo della magia)
ฟังใจ
ฟังใจ (Fungjai) เป็นบริการสตรีมเพลงโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย สัญชาติไทย เปิดให้บริการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 โดยสตาร์ทอัป บริษัทฟังใจ จำกัด ปัจจุบันฟังใจประกอบด้วยบริการทางดนตรีอื่น ๆ เช่น นิตยสารดนตรี คอนเสิร์ต และการสัมมนาทางดนตรี เป็นต้น โดยฟังใจเป็นบริการสตรีมเพลงที่แตกต่างจากสตรีมเพลงอื่น ๆ ที่การสนับสนุนดนตรีนอกกระแส (ดนตรีอินดี้) และศิลปินใหม่ที่เน้นแนวดนตรีนอกกระแสเป็นหลัก
มากัสแห่งซิเรเน
มากัสแห่งซิเรเน (กรีก: Μάγας ὁ Κυρηναῖος; ประสูติ 317 ปีก่อนคริสตกาล - สิ้นพระชนม์ 250 ปีก่อนคริสตกาล, ปกครองระหว่าง 276 - 250 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นขุนนางชาวกรีกจากอาณาจักรมาซิโดเนียและกษัตริย์แห่งซิเรเน เกิดจากการการอภิเษกสมรสครั้งที่สองของพระนางเบเรนิซที่ 1 กับปโตเลมีที่ 1 ทำให้พระองค์เป็นหนึ่งในสมาชิกของราชวงศ์ปโตเลมี พระองค์พยายามกู้อิสรภาพเมืองซิเรเน (ในปัจจุบันคือบริเวณประเทศลิเบีย) จากราชวงศ์ปโตเลมีของอียิปต์โบราณและกลายเป็นกษัตริย์ปกครองแห่งซิเรเนระหว่าง 276 ปีก่อนคริสตกาล ถึง 250 ปีก่อนคริสต์ศักราช
ภาษาโมโคล
ภาษาโมโคล เป็นภาษากลุ่มมองโกลที่ใช้พูดในอัฟกานิสถาน โดยกลุ่มชนจำนวนน้อยในเฮรัต เมื่อ พ.ศ. 2513 เมื่อนักภาษาศาสตร์ชาวเยอรมัน Michael Weiers ศึกษาภาษานี้ในภาคสนาม พบผู้พูดภาษานี้จำนวนน้อย ส่วนใหญ่อายุมากกว่า 40 ปี เป็นภาษาที่ใกล้จะเลิกใช้พูดแล้ว
Solenocarpus
Solenocarpus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Anacardiaceae.
ถิ่นกำเนิดคืออินเดียตอนใต้ มาเลเซีย ถึง นิวกินี
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สิงโตในมุทราศาสตร์
สิงโต (Lion) เป็นสัตว์ที่นิยมใช้เป็นเครื่องหมายกันในตราอาร์มกันมากที่สุดเครื่องหมายหนึ่ง เพราะเป็นสัตว์ที่เป็นสัญลักษณ์ของความกล้าหาญ การรักษาเกียรติยศ ความแข็งแกร่ง และ ความเป็นสัตว์ที่ถือกันว่าสูงศักดิ์ ที่เดิมถือกันว่าเป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวง
ลักษณะการวางท่า
ลักษณะการวางท่าของสิงโตก็มีด้วยกันหลากหลายเพราะความพยายามที่จะสร้างความแตกต่างระหว่างตราหรือธง แต่ในยุคกลางลักษณะการวางท่าของสิงโตมีอยู่เพียงไม่กี่ท่าที่ใช้กัน สิ่งที่มักจะสร้างถกเถียงกัน (โดยเฉพาะในตราอาร์มของฝรั่งเศส) คือความแตกต่างระหว่างสิงโตในท่าเดินว่าเป็น “เสือดาว” หรือไม่ ลักษณะการวางท่าหลักของสิงโตในตราอาร์มก็ได้แก่:
ลักษณะการวางท่าอื่นนอกจากนี้ก็ยังเป็นการและบรรยายอย่างละเอียด สิ่งที่น่าสังเกตคือตราอาร์มจะมีด้านซ้าย และ ขวา (dexter และ sinister) ของผู้ถือโล่ - ฉะนั้นเมื่อวาดเป็นรูปด้านซ้ายของโล่จึงเรียกว่าด้านขวา (sinister) เพราะเป็นด้านขวาของผู้ถือโล่ และ ด้านขวาของโล่จึงเรียกว่าด้านซ้าย (dexter) เพราะเป็นด้านซ้ายของผู้ถือโล่ (ซึ่งตรงกันข้ามกับความหมายของคำ เพราะตามปกติแล้วคำว่า “dexter” แปลว่า “ขวา” และ คำว่า “sinister” แปลว่า “ซ้าย”) หัวสิงห์โดยทั่วไปแล้วจะบรรยายว่าหันหน้าไปทางขวา ซึ่งเมื่อวาดเป็นรูปจึงหันไปทางซ้ายของผู้ดูโล่ นอกจากจะระบุเป็นอื่น ถ้าร่างทั้งร่างของสิงห์หันไปทางขวา ก็เท่ากับหันไปทางซ้าย (to sinister) หรือ “contourné” ถ้าร่างทั้งร่างของสิงห์หันมาหน้ามาทางผู้ดูก็จะเรียกว่า “ประจันหน้า” (affronté) ถ้าหันแต่หัวมาทางผู้ดูก็จะเรียกว่า “หันหน้า” (guardant หรือ gardant)  ถ้าหันข้ามไหล่ไปทางด้านหลักก็จักเรียกว่า “เอี้ยวคอ” (regardant)
ถ้าบรรยายว่า สิงโต (หรือสัตว์อื่น) ทำท่า “ขลาด” (coward) ก็จะเป็นท่าที่เอาหางซ่อนไว้ระหว่างขาหลัง หรือบางครั้งหางก็อาจจะเป็น “หางปม” (nowed), “หางแฉก” (queue fourchée) หรือ “สองหาง” (double-queued) ตราของราชอาณาจักรโบฮีเมียใช้สิงห์หางแฉก
การใช้สิงโตเป็นสัญลักษณ์
สิงโตเป็นสัตว์ที่ใช้เป็นสัญลักษณ์มาตั้งแต่สมัยหิน นักล่าสัตว์ในระหว่างยุคน้ำแข็งของอารยธรรมออริยาเชียน (Aurignacian) ใช้สิงโตเป็นสัญลักษณ์มากว่า 30,000 ปีโดยแสดงภาพสิงโตตัวเมียล่าสัตว์ที่มีท่าทางผยองที่ไม่ต่างไปจากสิงโตร่วมสมัย หลังจากนั้นก็มีการใช้สิงโตตัวเมียเป็นส่วนใหญ่ในการเป็นสัญลักษณ์ของการพิทักษ์และผู้นำทางการสงคราม
ภาพเขียนในที่เก็บศพที่นาคาดา (Naqada) ในอียิปต์เป็นภาพที่เขียนก่อนที่อารยธรรมของอียิปต์จะเริ่มขึ้นในแอฟริกาเหนือเป็นภาพของสิงโตสองตัวยืนทำท่าพิทักษ์ที่เชื่อกันว่าเป็นเทพสำหรับสักการะ สิงโตมีบทบาทในหลายวัฒนธรรมโบราณหลายวัฒนธรรมต่อมา ในอียิปต์โบราณ บางครั้งฟาโรห์ก็จะใช้สฟิงซ์ซึ่งเป็นสิงโตตัวเมียที่มีหัวเป็นคนเป็นสัญลักษณ์ สฟิงซ์ที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็คือมหาสฟิงซ์แห่งกิซา ตั้งแต่มนุษย์เริ่มมีการบันทึกก็เป็นที่ทราบกันว่าสิงโตเป็นสัตว์ล่าเหยื่อที่ดุร้ายที่สุดพันธุ์หนึ่งในวัฒนธรรมอียิปต์โบราณและแอฟริกา และมาเป็นสัญลักษณ์อันสำคัญที่สุดของวัฒนธรรมโบราณในฐานะผู้กล้าหาญ นักต่อสู้ และผู้พิทักษ์ของอาณาจักร ตำนานอียิปต์มีสิงโตที่ได้แก่บาสต์ และเซ็คห์เม็ดในบรรดาเทพชั้นสูงของอียิปต์ ประมุขที่เป็นชายมักจะกล่าวว่ามีความเกี่ยวข้องกับลูกของเทพีเช่นมาเฮส (Maahes) ขณะที่ผู้ปกครองอียิปต์ในนิวเบีย (Nubia) ก็ได้บันทึกถึงการสักการะเดดุน (Dedun) ว่าเป็นเทพของความอุดมสมบูรณ์และความมั่งคั่ง ผู้ที่เชื่อกันว่าเป็นลูกชายของสิงโตนิวเบีย แต่นิวเบียมิได้รวมเทพไว้ในบรรดาเทพชั้นเอก
ในสมัยโบราณสิงโตเป็นสัตว์ที่พบกันเป็นปกติในบริเวณทางฝั่งทะเลตอนใต้ของทะเลเมดิเตอเรเนียนทะเลเมดิเตอเรเนียนและในกรีซและตะวันออกกลาง ในตำนานเทพเจ้ากรีกสิงโตมีบทบาทหลายอย่าง ประตูเมืองไมซีเนียมีสิงโตสองตัวยืนประกบคอลัมน์กลางที่เป็นสัญลักษณ์ของเทพองค์สำคัญของวัฒนธรรมกรีกยุคแรกที่สักการะกันมาตั้งแต่สองพันปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาในตำนานเทพเจ้ากรีก สิงโตนิวเมียน (Nemean Lion) สร้างเป็นรูปสัตว์กินคน ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสองสิ่งที่เฮราคลีสได้รับการมอบหมายให้ทำ ในเรื่องอันโดรคลีส (Androcles) หนึ่งในนิทานอีสป ตัวเอกของเรื่องเป็นทาสที่หนีจากนายที่ช่วยดึงหนามที่ตำเท้าสิงโต ต่อมาเมื่อถูกจับตัวได้และถูกโยนให้สิงโตกินเพื่อเป็นการลงโทษ แต่สิงโตจำได้และไม่ยอมฆ่า ในพระธรรมปฐมกาลของคัมภีร์ฮิบรู ชาวอิสราเอลไลท์ใช้สิงห์แห่งยูดาห์เป็นสัญลักษณ์ การเป็นสัตว์ที่เป็นราชาแห่งสัตว์ทั้งปวงมีรากฐานมาจากอิทธิพลของหนังสือฟิซิโอโลกัส (The Physiologus) ซึ่งเป็นหนังสือของคริสเตียนยุคแรกที่เกี่ยวกับสัญลักษณ์ของสัตว์ที่เผยแพร่ไปยังวัฒนธรรมหลายวัฒนธรรม และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมตะวันตก หนังสือฟิซิโอโลกัสเขียนขึ้นเป็นครั้งแรกเป็นภาษากรีกในคริสต์ศตวรรษที่ 2 ต่อมาได้รับการแปลเป็นภาษาลาตินราวปี ค.ศ. 400 AD และต่อมาในภาษาอื่นๆ หลายภาษาของตะวันออกกลาง เนื้อหาของหนังสือมีอิทธิพลต่อปรัชญาความคิดเกี่ยวกับความหมายของสัตว์ในยุโรปเป็นเวลากว่าพันปี และเป็นหนังสือที่มาก่อนหนังสือเรื่องสัตว์ (books of beasts) ของยุคกลาง
ยิ่มอั้วเกี้ย
ยิ่มอั้วเกี้ย ประมุขพรรคมาร (พรรคสุริยันจันทรา) ในนวนิยายกำลังภายในของกิมย้ง
ยิ่มอั้วเกี้ย แปลว่า ทำตามใจตนเอง ปรากฏตัวในเรื่องกระบี่เย้ยยุทธจักร ฝึกฝีมือสำคัญคือ อวิชาดูดดาว ซึ่งสืบทอดมาจากสำนักสราญรมณย์ ในยุคสมัยของเรื่อง แปดเทพอสูรมังกรฟ้า
อู (รัฐโปนเปย์)
อู เป็นหนึ่งในหน่วยการปกครอง (เทศบาล) ของรัฐโปนเปย์ สหพันธรัฐไมโครนีเซีย ซึ่งมีรวมกันทั้งสิ้นหกแห่ง อูเป็นชื่อสถานที่ที่สั้นที่สุดในประเทศไมโครนีเซีย และเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีชื่อสั้นมากที่สุดในโลก อูตั้งอยู่ส่วนตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะ และจากการสำมะโนปี 2008 อูมีประชากรทั้งสิ้น 2,289 คน โดยมีเมืองอาโลกัปเป็นเมืองหลัก ร่องน้ำเกปิเตเว็น อาโลกัปเป็นจุดแบ่งอาณาเขตระหว่างเทศบาลอูและเทศบาลมาโตเลนีม
อ่าวซางามิ
อ่าวซางามิ หรือที่รู้จักในชื่อว่า ทะเลซางามิ ทอดตัวอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัดคานางาวะบนเกาะฮนชูทางตอนกลางของญี่ปุ่น อยู่ห่างจากกรุงโตเกียวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ 40 กิโลเมตร
ประวัติ
จุดเหนือศูนย์เกิดแผ่นดินไหวในเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่คันโต เมื่อ พ.ศ. 2466 อยู่ลึกใต้เกาะอิซูโอชิมะ ในอ่าวซางามิ ส่งผลให้โตเกียว เมืองท่าโยโกฮามะ รวมทั้งจังหวัดโดยรอบทั้งชิบะ คานางาวะ และชิซูโอกะถูกทำลายจนราบ และความเสียหายยังแผ่ขยายไปทั่วภูมิภาคคันโต เนื่องจากพื้นดินใต้ทะเลทางตอนเหนือของอ่าวค่อนข้างตื้น และผลกระทบจากสึนามิและไต้ฝุ่นได้ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างหนักบนพื้นที่ชายฝั่งโชนัน รวมทั้งวัดโคโตกุ ที่เป็นที่ตั้งของพระพุทธรูปไดบุตสึ   ในช่วงที่เกิดสึนามิครั้งใหญ่เมื่อ  พ.ศ. 2041
เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์
เพชรคลองไผ่ ส.ธารทิพย์ เกิดเมื่อ 4 มีนาคม พ.ศ. 2529 สถิติการชก 29 ครั้ง ชนะ 8 (น็อค 2) เสมอ 1 แพ้ 20
กิลกาลัด
กิลกาลัด (Gil-galad) เป็นกษัตริย์พรายชาวโนลดอร์พระองค์สุดท้ายแห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ ซึ่งถูกกล่าวถึงไม่มากนักใน ลอร์ดออฟเดอะริงส์ ในภาคผนวกท้ายเล่มของภาค กษัตริย์คืนบัลลังก์มีการกล่าวถึงอยู่เล็กน้อย คือ ในช่วงยุคที่สองของมัชฌิมโลก กิลกาลัดเป็นกษัตริย์ที่นำทัพพรายมาต่อสู้กับเซารอนร่วมกับมนุษย์ ซึ่งมีผู้นำ คือ เอเลนดิล และสิ้นพระชนม์ในสงครามครั้งนั้น
ประวัติ
กิลกาลัด เป็นสมัญญานาม ส่วนพระนามจริง คือ เอเรย์นิออน (Ereinion) เป็นโอรสเพียงองค์เดียวของฟิงกอน ซึ่งเป็นโอรสองค์ใหญ่ของฟิงโกลฟิน จอมกษัตริย์แห่งชาวโนลดอร์พลัดถิ่นบนมัชฌิมโลก พระองค์ถือกำเนิดบนแผ่นดินเบเลริอันด์ จึงเป็นราชนิกุลโนลดอร์ที่ไม่เคยเห็นแสงแห่งทวิพฤกษา
พระองค์ถูกส่งไปอยู่กับเคียร์ดันที่เกาะบาลาร์ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ เพื่อให้ปลอดภัยจากการศึกสงครามระหว่างพวกเอลฟ์กับจอมมารมอร์กอธที่มีอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน เวลาที่ฟิงกอน พระบิดา ซึ่งเป็นจอมกษัตริย์แห่งชาวโนลดอร์พลัดถิ่นต่อจากฟิงโกลฟิน สิ้นพระชนม์ไปนั้น กิลกาลัดยังทรงพระเยาว์อยู่มาก ตำแหน่งกษัตริย์จึงตกไปยังทัวร์กอนผู้เป็นพระเจ้าอา จนเมื่อกอนโดลินแตกและเบเลริอันด์จมสู่ทะเล กิลกาลัดจึงได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของชาวโนลดอร์พลัดถิ่นสืบต่อมา
ในยุคที่สอง กิลกาลัดได้เจริญสัมพันธไมตรีกับมนุษย์ชาวนูเมนอร์อย่างแน่นแฟ้น ได้ร่วมกันทำสงครามกับเซารอนหลายครั้ง จนกระทั่งสงครามครั้งสุดท้ายในพระชนม์ชีพของพระองค์คือสงครามแห่งพันธมิตรครั้งสุดท้าย (The Last Alliance) ในช่วงสิ้นสุดยุคที่สอง ที่อิซิลดูร์สามารถตัดนิ้วเซารอนและทำลายมันลงได้
ดูเพิ่ม
Figuren in Tolkiens Welt Lista Calaquendich
อุดม อริยอุดมโรจน์
อุดม อริยอุดมโรจน์ (อรย) หรือนามแฝงว่า อุดม อุดมโรจน์ (27 มิถุนายน พ.ศ. 2496-11 มกราคม พ.ศ. 2554) เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ชาวไทย มีผลงานเด่นจากเรื่อง "ปุกปุย"
ประวัติ
การทำงาน เริ่มเป็นอาร์ตไดเรกเตอร์(ผู้กำกับศิลป์) ให้กับภาพยนตร์ไทยหลายเรื่อง อาทิ เทพธิดาโรงงาน, เงิน เงิน เงิน ของ ยุทธนา มุกดาสนิท, นิจ, ป.ล.ผมรักคุณ, เมียแต่ง ฯลฯ ต่อมาจึงได้เป็นผู้กำกับภาพยนตร์ให้กับ ไท เอ็นเตอร์เทนเมนต์ โดยเรื่องแรกคือ โปรดทราบ..คิดถึงมาก ตามด้วย ปุกปุย, บุญตั้งไข่ และ คู่แท้ 2 โลก  จากนั้นได้กำกับละครโทรทัศน์เรื่อง คู่รัก 2 ชาติ และเป็นโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์เรื่อง 9 พระคุ้มครอง, ละครเรื่อง หักเหลี่ยมกุหลาบ และ กำแพงรัก
ชีวิตครอบครัว อุดมมีสถานภาพโสด โดยมารดาและพี่ชายทำกิจการขายอะไหล่ที่บ้านเกิด
อุดม อุดมโรจน์ ถึงแก่กรรมด้วยโรคไวรัสตับอักเสบบี เมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2554 ที่โรงพยาบาลกลาง โดยผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย คือ บังเอิญ...รักไม่สิ้นสุด
Soroveta
Soroveta เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Restionaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Soroveta ambigua.
ถิ่นกำเนิดคือสาธารณรัฐแอฟริกาใต้ตะวันตกเฉียงใต้
ตงฟางปุ๊ป้าย
ตงฟางปุ๊ป้าย หรือสำเนียงฮกเกี้ยนว่า ตังฮึงปุ๊กป้าย  เป็นตัวละครสำคัญตัวหนึ่งในนิยายกำลังภายในเรื่อง กระบี่เย้ยยุทธจักร หรือ เดชคัมภีร์เทวดา  เป็นประมุขพรรคสุริยันจันทรา แห่งผาไม้ดำ บรรลุยอดวิชาทานตะวันถึงขั้นไร้เทียมทาน วิชานี้ฝึกได้เฉพาะผู้ชายเท่านั้น และผู้ฝึกต้องตอนตัวเองเสียก่อนมิเช่นนั้นจะถูกธาตุไฟเข้าแทรก ทำให้ผู้ฝึกวิชานี้กลายเป็นครึ่งหญิงครึ่งชาย ตงฟางรวบรวมชนเผ่าชาวเขาได้เป็นจำนวนมาก หวังล้มล้างราชสำนักและตั้งตัวเป็นใหญ่แทน
โดยคำว่า "ตงฟางปุ๊ป้าย" นั้นแปลว่า บูรพาไร้พ่าย เป็นผู้มีวรยุทธสูงส่งพิสดาร เคลื่อนที่ได้รวดเร็วในพริบตา สามารถใช้เข็มแทนกระบี่เป็นอาวุธเล่นงานศัตรู ตงฟางปุ๊ป้ายจับ เย่นหวอสิง อดีตประมุขไปขังไว้ใต้ทะเลสาบนับสิบปี แล้วตั้งตนเป็นประมุขแทน ต่อมา เล่งฮู้ชง มาช่วยเหลือไว้
อันที่จริงแล้ว ตงฟางปุ๊ป้ายนั้นปรากฏอยู่ในกระบี่เย้ยยุทธจักรเพียงแค่ไม่กี่หน้า และเป็นกะเทยที่ไม่มีเค้าความสวยงามเลย เช่น หลิน ชิงเสีย ในฉบับภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1993, หลิว เซียะหัว ในฉบับละครโทรทัศน์ ค.ศ. 2000 หรือเฉิน เฉียวเอิน ในฉบับละครโทรทัศน์ ค.ศ. 2013
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก
ประเทศโปแลนด์ เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1924 และได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนทุกครั้งตั้งแต่นั้นมา ยกเว้นการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 เมื่อพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของการคว่ำบาตรโอลิมปิกฤดูร้อน 1984 ที่นำโดยสหภาพโซเวียต โปแลนด์ยังได้เข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวทุกครั้ง
อันปังแมน
อันปังแมน หรืออังปังแมน เป็นตัวการ์ตูนในหนังสือภาพที่มีใบหน้ากลมๆ คล้ายกับขนมปังถั่วแดง ซึ่งเป็นขนมหวานของญี่ปุ่น สวมชุดสีแดง และผ้าคลุมสีน้ำตาล ออกแบบโดย ทาเกชิ ยานาเสะ มีเนื้อหาเพื่อให้เด็ก ๆ เรียนรู้หลักโภชนาการผ่านตัวละคร เช่น อันปังแมน, กะหรี่ปังแมน (ยอดมนุษย์ขนมปังแกงกะหรี่), ขนมปังแมน (ยอดมนุษย์ขนมปังแผ่น) และ แบคทีเรียแมน เป็นต้น ต่อมาในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2531 ได้ถูกสร้างเป็นอนิเมะ ออกฉายทางสถานีนิปปงทีวี โดยใช้ชื่อว่า "โซเระอิเคะ! อันปังแมน" (それいけ!アンパンマン) หรือ "ยอดมนุษย์อันปังแมน" ในชื่อภาษาไทย
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก
นักกีฬาชาวโปแลนด์ได้รับรางวัลทั้งหมด 321 เหรียญ: 79 เหรียญทอง 96 เหรียญเงิน 146 เหรียญทองแดง โปแลนด์เป็นประเทศที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเป็นอันดับสองที่ได้รับเหรียญรางวัลทั้งหมด (รองจากฮังการี) ของผู้ที่ไม่เคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก
อันปังแมน
ในประเทศไทย อนิเมะเรื่องอันปังแมน เคยฉายทางช่อง 5 ตอนเย็นวันพฤหัสบดี  เมื่อปี พ.ศ. 2533 ก่อนจะย้ายไปฉายวันอาทิตย์ช่องเดียวกัน และฉายทางช่อง 3 ช่วงเย็นวันอาทิตย์ ปี พ.ศ. 2534 ปัจจุบันได้ออกวางจำหน่ายในรูปแบบวีซีดีลิขสิทธิ์โดย บริษัท การ์ตูนอินเตอร์ จำกัด และฉายทางช่องทรูสปาร์ก ของสถานีโทรทัศน์เคเบิลทรูวิชั่นส์ โดยมีชื่อเรื่องภาษาไทยว่า "อันปังแมน ยอดมนุษย์ขนมปัง"
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก
ทีมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคือฟุตบอลและวอลเลย์บอล โปแลนด์อยู่ในอันดับที่ 5 ตลอดกาลในกีฬาปัญจกีฬาสมัยใหม่ อันดับที่เจ็ดในกีฬากรีฑา และยังประสบความสำเร็จในการยกน้ำหนัก ศิลปะการต่อสู้ และสกีนอร์ดิก
อันปังแมน
เนื้อเรื่อง
เรื่องราวของยอดมนุษย์แสนสดใสนี้เริ่มต้นที่คืนวันหนึ่ง บนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบ ได้บังเอิญมีดวงดาวลึกลับดวงหนึ่งตกลงมายังบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านขนมปังของคุณลุงนักทำขนมปังใจดี ที่มีชื่อว่า "คุณลุงแยม" และผู้ช่วยสาวน้อยสุดน่ารัก "บาตาโกะซัง" เจ้าดาววิเศษดวงนั้น ไม่ได้ตกลงมาเฉย ๆ แต่มันนำความมหัศจรรย์มาพร้อมกันด้วย เพราะว่าทันทีที่มันตกลงไปในเตาอบขนมปัง ทำให้โดนขนมปังที่ลุงแยมเตรียมไว้เพื่อทำ "อันปัง" หรือ "ขนมปังถั่วแดง" เกิดมีชีวิตขึ้นมา!!! และลุงแยมก็ได้ให้ชื่อว่า "อันปังแมน" และให้อาศัยอยู่ร่วมกันในร้านขนมปังแห่งนี้นี่เอง คือจุดกำเนิดของซุปเปอร์ฮีโร่ใบหน้าทรงกลมที่เป็นที่รักของทุกคน
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิก
คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโปแลนด์ก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1918 และได้รับการยอมรับในปี 1919
อันปังแมน
พิพิธภัณฑ์อังปังแมน
"พิพิธภัณฑ์อังปังแมน" เปิดที่เมืองโยโกฮามะ เมื่อวันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2550
โรงพยาบาลค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
โรงพยาบาลค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราช เป็นโรงพยาบาลในสังกัดกระทรวงกลาโหมระดับทุติยภูมิ ขนาด 200 เตียง ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2507 เป็นหน่วยขึ้นตรง กองทัพภาคที่ 3 ตั้งอยู่ที่ เลขที่ 9 หมู่ 1 ตำบลบ้านคลอง อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก มีหน้าที่ให้การดูแลรักษาพยาบาลกำลังพล ครอบครัว และประชาชนในพื้นที่โดยรอบค่ายสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและกำลังพลของกองทัพภาคที่ 3 ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนปัจจุบันคือ พลตรี นายแพทย์ สุรชัย รัศมีจิวานนท์
น็อกเทินส์ โอพัสที่ 9 (ชอแป็ง)
น็อกเทินส์ โอพัสที่ 9 (Nocturnes, Op. 9) เป็นชุดน็อกเทิร์นสามชิ้น แต่งโดยเฟรเดริก ชอแป็งระหว่าง ค.ศ. 1830–1832 เพื่ออุทิศแก่ Marie Pleyel นักเปียโนชาวเบลเยียม น็อกเทิร์นถือว่าเป็นหนึ่งในงานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดของชอแป็งอีกด้วย
Nocturne in E-flat major, Op. 9, No. 2
ชอแป็งแต่งน็อกเทิร์นนี้ตอนอายุยี่สิบปี
ภาษามัลวี
ภาษามัลวี เป็นภาษาในเขตมัลวา ประเทศอินเดีย มีผู้พูดมากกว่าล้านคน เป็นสำเนียงของภาษาราชสถาน 55% ของผู้พูดภาษานี้สามารถเข้าใจภาษาฮินดีที่เป็นภาษาราชการของรัฐมัธยประเทศได้ อัตราการรู้หนังสือของภาษาฮินดีที่เป็นภาษาที่สองคิดเป็น 40%
เทพศิริ สุขโสภา
เทพศิริ สุขโสภา นักเขียน จิตรกรชาวไทย เกิดที่จังหวัดสุโขทัย เมืองเก่า เมื่อ พ.ศ. 2486 เข้าเรียนที่คณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากรวังท่าพระ ได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี และเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี 2560
มหาหงส์
มหาหงส์ (J.G. Koenig;White Ginger) เป็นพันธุ์ไม้พวกเดียวกัน ขิง ข่า และขมิ้น อยู่ในวงศ์ Zingiberaceae ชอบขึ้นในที่ชื้นแฉะ หรือตามชายป่าใกล้ลำธาร เจริญเติบโตได้ดีในที่มีแสงแดดรำไร พบขึ้นมากในภาคเหนือ มีชื่ออื่น ๆ ได้แก่ สะเลเต หางหงส์ กระทายเหิน ตาห่าน เหินแก้ว และเหินดำ
ขยายพันธุ์โดยใช้เหง้า ส่วนที่อยู่เหนือดินเป็นลำตรง สูง ๑-๒ ม. ใบจากโคนมีขนาดเล็ก และเรียงห่าง ๆ กัน ใบถี่ตรงใกล้ยอด รูปขอบขนานปลายแหลมหรือมนเล็กน้อย ยาว ๒๐-๓๐ ซม. กว้าง ๗-๑๐ ซม. ดอกออกที่ยอดเป็นช่อสั้น มีใบประดับสีเขียวรูปคล้ายเรือเรียงเป็นกระจุก ดอกมีสีขาวล้วน ขนาดประมาณ ๗ ซม.บานครั้งละ ๑-๓ ดอก โคนเป็นหลอดเล็ก ยาว ดอกมีกลิ่นหอมเย็น ในตำรากบิลว่านกล่าวว่าดอกว่านชนิดนี้มีกลิ่นหอมแรงกว่าว่านทั้งปวง ผลเป็นรูปรีขนาดประมาณปลายนิ้ว แตกเป็น ๓ พู ในธรรมชาติบานในช่วงฤดูฝน
นิยมปลูกเป็นไม้ประดับ ขึ้นได้ดีทั่วประเทศ เหง้าบดผสมน้ำผึ้งใช้เป็นยาแก้กระษัย น้ำคั้นทาแก้ฟกช้ำ เชื่อว่าเป็นไม้มงคลทางเมตตามหานิยม ชาวไทใหญ่นิยมใช้ดอกมหาหงส์บูชาพระ ตำราว่านกล่าวว่า หากปลูกไว้กับบ้านเรือนจะเป็นสิริมงคลอย่างสูง
ชาวจีนในเคนยา
ชาวจีนในเคนยา เป็นหนึ่งในกลุ่มชาติพันธุ์ที่หลากหลายของประเทศเคนยา ซึ่งมีการติดต่อค้าขายและตั้งถิ่นฐานในชายฝั่งทะเลทางตะวันออกของเคนยาตั้งแต่ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 จนถึงในปัจจุบันก็ยังมีชาวจีนกลุ่มใหม่ได้อพยพมาจากสาธารณรัฐประชาชนจีนมาตั้งถิ่นฐานในเคนยา ในช่วงปี ค.ศ. 1990-2000 และได้มีการประมาณการว่ามีชาวจีนที่พำนักในเคนยาประมาณ 3,000-10,000 คน
ประวัติ
นักเดินเรือชาวจีนเริ่มมีบทบาททางด้านการติดต่อค้าขายกับเคนยา นักโบราณคดีได้ค้นพบเครื่องเคลือบจีนที่สร้างขึ้นในช่วงราชวงศ์ถัง โดยค้นพบในหมู่บ้านของชาวเคนยา และได้สันนิษฐานว่าอาจเป็นสินค้าที่มากับกองเรือสินค้าที่นำมาโดยเจิ้งเหอในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 ในเกาะลามูมีการบอกเล่าแบบปากต่อปากของชาวบ้านแถบนั้นว่ามีชาวจีน 20 คน ที่อาจจะเป็นหนึ่งในทหารบนกองเรือของเจิ้งเหอ รอดมาจากเรืออัปปางขึ้นฝั่งมาที่เกาะลามูเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว พวกเขาได้รับการอนุญาตให้ตั้งถิ่นฐานบนเกาะได้ เนื่องจากพวกเขาได้ช่วยชนพื้นเมืองกำจัดงูหลามขนาดใหญ่ ซึ่งต่อมาพวกเขาได้สมรสข้ามชาติพันธุ์กับชนพื้นเมืองและได้ละความเชื่อเดิมหันมายอมรับนับถือศาสนาอิสลามเฉกเช่นชนบนเกาะ ชาวเกาะลามูเชื่อว่าพวกเขาเป็นผู้สืบเชื้อสายเป็นรุ่นที่หกของชาวจีนกลุ่มดังกล่าว
ในปี ค.ศ. 2002 ได้มีการตรวจสอบดีเอ็นเอจากนางบารากา บาดี ชี สตรีผู้หนึ่งบนเกาะลามู อายุ 53 ปี ซึ่งผลการพิสูจน์ดังกล่าวได้รับการยืนยันว่าเธอเชื้อสายจีนจริง โดยบุตรสาวของเธอ อึมวามากา ชารีฟู ได้รับทุนการศึกษาจากสาธารณรัฐประชาชนจีน เพื่อเข้าศึกษาต่อในแพทย์แผนจีนโบราณ (TCM) ในประเทศจีน
ในยุคปัจจุบันมีชาวจีนอพยพเข้าสู่เคนยาในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยในปี ค.ศ. 1996 ในเคนยามีจำนวนชาวจีนเพียงน้อยนิดในกรุงไนโรบีมีร้านอาหารจีนเพียงแห่งเดียว แต่ในปี ค.ศ. 2007 มีร้านอาหารจีนเกิดขึ้นมากกว่า 40 ร้าน ที่ส่วนใหญ่ดำเนินการจากชาวจีนในแผ่นดินใหญ่ ส่วนใหญ่ชาวจีนมักตั้งถิ่นฐานรอบกับสถานทูตซึ่งใกล้กับพื้นที่ของกองบัญชาการกระทรวงกลาโหมซึ่งถือเป็นพื้นที่ที่มีความปลอดภัยมากที่สุดแห่งหนึ่งของเมือง นอกจากนี้ชาวจีนในส่วนต่างๆของประเทศได้ดำเนินธุรกิจนำเข้าและส่งออกผลิตภัณฑ์ที่หลากหลายอย่าง เช่น นำเข้าคอมพิวเตอร์, เครื่องแก้ว และชิ้นส่วนยานยนต์ และส่งออกหูฉลาม
การศึกษาและสื่อ
ในประเทศเคนยา ชุมชนชาวจีนมีโรงเรียนภาษาจีนเพียงแห่งเดียว คือ โรงเรียนเคนยา-จีน (肯尼亚中国学校) ก่อตั้งในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 ครู 20 คน ซึ่งสอนภาษาจีน 5 คน และมีนักเรียน 200 คน รวมทั้งระดับอนุบาล 20 คน ระดับประถมศึกษา 50 คน และนักเรียนเทคนิค 130 คน โดยร้อยละ 25 เป็นชาวจีน ส่วนในมหาวิทยาลัยไนโรบีมีการเปิดการสอนสาขาปรัชญาขงจื๊อครั้งแรกในทวีปแอฟริกา วิทยุจีนระหว่างประเทศ (China Radio International) และสถานีโทรทัศน์กลางจีน (China Central Television) มีการออกอากาศขึ้นใหม่ไม่กี่ชั่วโมงต่อวันโดยเคนยาบรอดคาสติงคอร์เปอร์เรชัน (Kenya Broadcasting Corporation)
Spananthe
Spananthe เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Apiaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เม็กซิโกถึงอเมริกาเขตร้อน
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
สถานีรถไฟคิตะเซ็นจู
เส้นทางรถไฟ
สถานีรถไฟคิตะเซ็นจุให้บริการรถไฟในห้าเส้นทาง ได้แก่
รถไฟโทบุสายสกายทรีและโตเกียวเมโทรสายฮิบิยะ
ชานชาลา 1 ถึง 4 ตั้งอยู่ที่ชั้นหนึ่ง และชานชาลา 5 ถึง 7 ตั้งอยู่ที่ชั้นสาม
บีต นักล่าอสูร
บีต นักล่าอสูร เป็นการ์ตูนญี่ปุ่นที่แต่งเรื่องโดย ริกุ ซันโจ และวาดภาพโดย โคจิ อินาดะ เป็นเรื่องของ บีต เด็กหนุ่มนักล่าอสูรที่มีความคิดที่จะกวาดล้างแวนเดลให้หมดไปจากโลก พร้อมกับ โพอาล่า คิดส์ มิวฟา จี๊ค และเสลด เพื่อนของเขา
เรื่องย่อ
บีตเป็นเด็กกำพร้าเขาถูกเลี้ยงมาโดยพ่อและแม่ของโพอาล่า เมืองของเขาถูกปกป้องโดยกลุ่มนักล่าอสูรเซน่อน ความใฝ่ฝันของบีตคือการเป็นนักล่าอสูรเพื่อให้ยุคมืดนี้ได้สิ้นสุดลงเขาจึงให้แม่เฒ่าลงสัญลักษณ์แห่งนักล่าอสูรตั้งแต่อายุสิบสอง ตอนนั้นเวนเดลเบลโทสได้เข้าโจมตีเมืองที่บีตอาศัยอยู่เขาพยายามที่จะปกป้องเมืองแต่ท้ายที่สุดเซน่อนก็ได้ออกมาช่วยไว้ บีตโดนพลังมืดของเบลโทสไปทำให้เซน่อนและพวกของเขาได้ใช้ไซกะในการช่วยบีตเอาไว้ ซึ่งตอนนั้นเองบีตก็ได้รู้ว่าความจริงแล้วว่าเซน่อนเป็นพี่ชายของเขา หลังการต่อสู้ครั้งนั้นเซน่อนและพวกได้หายสาบสูญไป บีตยังเชื่อว่าเซน่อนยังมีชีวิตอยู่จึงออกตามหา หลายปีต่อมาบีตกลับมาที่เมืองอีกครั้งพร้อมได้ช่วยโพอาล่ากำจัดเวนเดลที่โจมตีเมืองของเขา หลังจากนั้นบีตก็ออกเดินทางอีกครั้งพร้อมกับโพอาล่าและได้พบเพื่อนใหม่ๆ มากมายไม่ว่าจะเป็น จี๊ค รุค นัท สเลด มิลฟา คิส และบีตก็ได้ตั้งกลุ่มนักสู้บีตขี้นมาโดยมีสมาชิกคือ บีต โพอาล่า คิส มิลฟา
ตัวละครพิเศษ
ตัวละครพิเศษคือตัวละครที่ไม่ปรากฏอยู่ในฉบับมังงะแต่ปรากฏอยู่ในฉบับอนิเมะ
จำนวนตอน
บีท นักล่าอสูร มี 52 ตอน บีท นักล่าอสูร เอ็กเซเลี่ยน มี 25 ตอน
อ้างอิง
บีต นักล่าอสูรเล่ม13 อนิเมะทั้งสองภาค
พลอากาศเอก
พลอากาศเอก (air chief marshal) คือ ยศของเจ้าพนักงานทหารอากาศระดับสี่ดาว ซึ่งใช้เป็นครั้งแรกในกองทัพอากาศอังกฤษ และปัจจุบันก็ยังใช้อยู่ในกองทัพดังกล่าว ยศนี้ยังได้รับการใช้ในกองทัพอากาศของหลาย ๆ ประเทศซึ่งได้รับอิทธิพลทางประวัติศาสตร์มาจากประเทศอังกฤษ
เจ้าพนักงานซึ่งดำรงยศพลอากาศเอกนี้มักเป็นเจ้าพนักงานชั้นผู้ใหญ่อย่างยิ่ง เช่น เป็นผู้บัญชาการกองทัพหรือกองทัพอากาศระดับชาติ
สูตร
ในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ สูตร หมายถึง แนวทางสั้นๆ ที่ใช้อธิบายความรู้ด้วยสัญลักษณ์ (เช่นสูตรคณิตศาสตร์หรือสูตรเคมี) หรือความสัมพันธ์ทั่วไปในเรื่องปริมาณ หนึ่งในสูตรต่างๆ ที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ สูตรของอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ที่ว่า E = mc^2 เป็นต้น
สูตรในทางด้านสาขาต่าง ๆ
ในทางคณิตศาสตร์นั้นมีหลายระดับ เช่น ระดับประถมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา เป็นต้น ยกตัวอย่างเช่น ระดับประถมศึกษา ได้แก่ พื้นที่และปริมาตร สมบัติต่างๆ เช่น สมบัติในการเปลี่ยนที่ของการบวก เป็นต้น เช่น ฐานxสูง,กว้างxยาว,ด้านxด้าน เป็นต้น
ในทางคอมพิวเตอร์ สูตรจะเป็นจำพวกชุดคำสั่งสำเร็จต่างๆ หรืออาจเป็นสูตรสำหรับบางโปรแกรมเจาะจงไปเลย
ในทางวิทยาศาสตร์ สูตรโดยส่วนมากเกี่ยวข้องกับฟิสิกส์ โดยเฉพาะกลศาสตร์ และมีสูตรทางเคมีที่เขียนแสดงธาตุต่างๆในสารใดๆ
แหล่งที่มา
โดยส่วนใหญ่แล้วสูตรต่างๆนั้นแบ่งตามที่มาได้ดังนี้
ชิการะ ฮาชิโมโตะ
นักมวยสากลชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2524 ที่จังหวัดมิยาซากิ ประเทศญี่ปุ่น สถิติการชก 26 ครั้ง ชนะ 22 (น็อค 9) แพ้ 4
มนูญ ลีเชวงวงศ์
นายแพทย์มนูญ ลีเชวงวงศ์ (เกิด พ.ศ. 2492) ประธานทุนง่วงอย่าขับ ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ มูลนิธิรามาธิบดี ประธานทุนวิจัยวัณโรคดื้อยา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ศิริราชมูลนิธิ
ประวัติ
น.พ.มนูญ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2492 ในครอบครัวคนไทยเชื้อสายจีนที่ยากจน ในกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ก่อนจะเข้าศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยมหิดล ในสาขาวิทยาศาสตร์การแพทย์ จากนั้นเข้ารับการศึกษาต่อคณะแพทย์ศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี จนสำเร็จการศึกษาในปี พ.ศ. 2515 ก่อนไปศึกษาต่อยังประเทศสหรัฐอเมริกา แผนกวิชาอายุรกรรม โรคทางเดินหายใจ โรคผู้ป่วยหนัก ที่ Mount Sinai School of Medicine มหานครนิวยอร์ก กระทั่งสำเร็จการศึกษา และได้รับการติดต่อให้เป็นอาจารย์ผู้สอน Assistant clinical professor ณ สถาบันแห่งนี้ในปี พ.ศ. 2523 น.พ.มนูญ เดินทางกลับสู่ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2534 และเข้าทำงานเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลวิชัยยุทธ จนถึงปัจจุบัน โดยมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าประจำห้องไอซียู เฉพาะทางด้านโรคทางเดินหายใจ ผู้ป่วยหนัก และโรคผู้สูงอายุ
น.พ.มนูญ มีชื่อเสียงมาจากการเป็นหัวหน้าคณะแพทย์ที่รักษาอาการของ บิ๊ก ดีทูบี หรือ นายปาณรวัฐ กิตติกรเจริญ นักร้องวัยรุ่นชื่อดังที่ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำที่คูน้ำข้างถนนศรีนครินทร์ขาออก ในปี พ.ศ. 2546 โดย น.พ.มนูญ ได้ให้การรักษาฝีในสมองตัวยาฆ่าเชื้อราตัวใหม่ชื่อ voriconazole จากประเทศออสเตรเลีย
น.พ.มนูญ เป็นนายกสมาคมโรคเอดส์แห่งประเทศไทยสองสมัย พ.ศ. 2550 - 2554 และปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาสมาคมโรคเอดส์แห่งประเทศไทย เป็นประธานชมรมเชื้อราทางการแพทย์ประเทศไทย พ.ศ. 2558 ถึงปัจจุบัน
กิจกรรมด้านสังคม น.พ.มนูญ เป็นประธานทุนวิจัยวัณโรคดื้อยา ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ศิริราชมูลนิธิ ทำการตรวจเสมหะเพื่อเพาะเชื้อวัณโรคและตรวจหาความไวต่อยาให้ฟรีกับคนไข้จากสถานพยาบาลของรัฐตั้งแต่ พ.ศ. 2544 เพื่อให้ผู้ป่วยได้รับการรักษาด้วยยาที่ถูกต้อง รณรงค์ลดการแพร่เชื้อโรคทางเดินหายใจด้วยการใส่หน้ากากอนามัยและล้างมือ และเริ่มโครงการป้องกันวัณโรคจากคนสู่ช้างร่วมกับสัตวแพทย์
น.พ.มนูญ เป็นประธานทุนง่วงอย่าขับ ในพระอุปถัมภ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ มูลนิธิรามาธิบดี ซึ่งรณรงค์เรื่องการง่วงแล้วไม่ขับรถ ตั้งแต่ พ.ศ. 2547 และเริ่มโครงการเด็กไทยรักษ์สมองในปี พ.ศ. 2555 รณรงค์เด็กไทยนอนหลับให้เพียงพอ และเริ่มรณรงค์จุดธูปแล้วรีบดับเพื่อลดโลกร้อนและการป่วยเป็นมะเร็ง
รางวัลที่ได้รับ
นพ.มนูญ เป็นแพทย์โรงพยาบาลเอกชนคนแรกของประเทศที่ได้รับรางวัลแพทย์ดีเด่นของแพทยสภา พ.ศ. 2561 ด้านผู้ปฏิบัติงานจากการอุทิศตนและเสียสละเวลาทำงานเพื่อส้งคม และมีผลงานเป็นที่ประจักษ์เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม พ.ศ. 2561 ในว้นสถาปนาแพทยสภา 50 ปี
นพ.มนูญ ได้รับมอบโล่เกียรติยศ รางวัล “บุคคลคุณภาพแห่งปี 2021” ด้านวิทยาศาสตร์ จากมูลนิธิสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย (มสวท.)
นพ.มนูญ ได้รับโล่ประกาศเกียรติคุณเป็น “ค่าของแผ่นดิน” ประเภทบุคคล ที่มีผลงานด้านการส่งเสริมและพัฒนาสาธารณสุข ซึ่งเป็นรางวัลสำหรับผู้ที่ได้ทำคุณประโยชน์ให้แก่ประชาชน สังคม และประเทศชาติ จากคณะกรรมการเอกลักษณ์ของชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี พ.ศ. 2565
เตาทุเรียง
เตาทุเรียง หรือ เตาสังคโลก เป็นชื่อเรียกเตาเผาถ้วยชามสังคโลก ในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 18 ถึง 22 มักพบอยู่ในบริเวณใกล้แหล่งน้ำเพราะน้ำเป็นส่วนสำคัญในกระบวนการผลิต ตั้งแต่ขั้นตอนการเตรียมดิน หมักดิน และปั้นเป็นภาชนะต่าง ๆ แล้วจึงไปสู่ขั้นตอนของการเผาภาชนะ อีกทั้งแหล่งน้ำยังใช้เป็นเส้นทางการส่งออกที่สำคัญอีกด้วย
เตาทุเรียงที่สำรวจพบมีอยู่ 3 บริเวณ คือ เตาทุเรียงบริเวณเมืองเก่าสุโขทัย, เตาทุเรียงป่ายาง, และเตาทุเรียงเกาะน้อย
ชื่อเรียก
คำว่า "ทุเรียง" เป็นคำในภาษามอญโบราณ (ဒုင်လေင်) แปลว่า จาน ส่วน "สังคโลก" มาจากคำว่า "สังคลก" หรือ "สังโกก" ในภาษามอญโบราณที่แปลว่า เตาเผา
ในสมัยยุคอาซูจิ–โมโมยามะ ช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 21 มีการค้นพบคำในบันทึกของชาวญี่ปุ่น คือ ซันโกโรกุ (宋胡禄) หมายถึง เครื่องถ้วยดินเผาที่ทำมาจากสวรรคโลก (แหล่งหรือเตาเผาที่เมืองศรีสัชนาลัย เดิมเรียก สวรรคโลก ) โดยเครื่องถ้วยเหล่านี้ทำมาจาก เตาทุเรียง (トゥリアン窯) บางแหล่งกล่าวว่า เตาทุเรียง มีลักษณะคล้ายกับทุเรียน จึงเป็นที่มาของชื่อ
กลุ่มเตาทุเรียงบริเวณเมืองเก่า
สำรวจพบในบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมืองสุโขทัย อยู่ทางทิศเหนือของตัวเมืองสุโขทัย ใกล้กับวัดพระพายหลวงตามแนวฝั่งลำน้ำโจน เป็นเนินดินที่ชาวบ้านเรียกว่า เนินร่อนทอง นักโบราณคดีได้สำรวจพบเตาสังคโลกจำนวนไม่น้อยกว่า 49 เตา และในบริเวณที่พบเตาสังคโลก ยังปรากฏพบเศษถ้วยชามสังคโลกอยู่เป็นจำนวนมาก
เตาสังคโลกที่พบในบริเวณนี้ มีลักษณะเป็นเตาเผาแบบอิฐ กว้างขนาด 1.50–2 เมตร และยาวขนาด 4–5 เมตร มีรูปแบบคล้ายกับประทุนเกวียน แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ได้แก่ ที่จุดเชื้อเพลิง ที่วางถ้วยชามและปล่องไฟระบายความร้อน คาดว่าสร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 18 อีกทั้งยังพบภาชนะถ้วยชามที่เป็นของใช้สอยเป็นส่วนใหญ่ เป็นเครื่องปั้นที่เคลือบสีน้ำตาลหรือสีดำแล้วเคลือบใสสีเขียวอ่อน และในการเผามักจะใช้ ซึ่งเป็นจานที่มีขา มีปุ่ม 5 ปุ่ม วางคั่นระหว่างชามแต่ละใบ และยังมีการค้นพบเตาทุเรียงอีก 49 แห่งใน 3 พื้นที่ด้วยกัน คือ พบเตาทุเรียง 37 แห่งทางทิศเหนือของคูเมือง ทิศใต้ 9 แห่งใกล้กับกำแพงเมือง และทิศตะวันออกอีก 3 แห่ง
กลุ่มเตาทุเรียงป่ายาง
สำรวจพบในบริเวณบนเนินดินและคันดินสูง อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำยม ห่างจากตัวเมืองศรีสัชนาลัยไปทางทิศเหนือประมาณ 600–700 เมตร ในเขตตำบลป่ายาง อำเภอศรีสัชนาลัย จากการสำรวจของกรมศิลปากรพบว่ามีเตาสังคโลกอยู่ประมาณ 21 เตา ส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนเนินดินดินที่ทับถมสูง 2–4 เมตร ลักษณะพื้นที่โดยทั่วไปเป็นที่ราบริมฝั่งแม่น้ำยม
เตาในกลุ่มบ้านป่ายางมีลักษณะและรูปร่างเป็นเตาประทุน หรือเป็นเตาเผาชนิดที่มีความร้อนไหลผ่านในแนวนอน ทำให้เตาเผาชนิดนี้เป็นเตาที่ให้ความร้อนสูง และสามารถควบคุมอุณหภูมิได้ดี ใช้เป็นภาชนะประเภทเนื้อแกร่งและเครื่องเคลือบทั่วไป
กลุ่มเตาทุเรียงเกาะน้อย
สำรวจพบในบริเวณที่ราบริมฝั่งแม่น้ำ โดยมีแม่น้ำยมไหลผ่านทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ลักษณะพื้นที่เป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำยมขนาดใหญ่ มีภูเขาอยู่ห่างออกไปในบริเวณบ้านดงยางและบ้านป่าคา บ้านเกาะน้อยอยู่ห่างจากตัวเมืองศรีสัชนาลัยออกไปทางทิศเหนือประมาณ 4–5 กิโลเมตร ลักษณะทั่วไปเป็นกลุ่มเตาเผาที่อยู่ทั้งบนดินและใต้ดิน จากสำรวจพบว่า มีเตาเผาอยู่ในบริเวณบ้านเกาะน้อยไม่ต่ำกว่า 200 เตา ลักษณะเตาเผาที่บ้านเกาะน้อยมีหลายรูปแบบแตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับหน้าที่การใช้งาน
บริษัทแพร่สัญญาณทงยาง
บริษัทแพร่สัญญาณทงยาง หรือ ทีบีซี (동양방송; Tontang Broadcasting Company, TBC) เป็นอดีตบริษัทที่ประกอบกิจการแพร่สัญญาณวิทยุและโทรทัศน์ของเกาหลีใต้ ตั้งแต่ พ.ศ. 2508 - 2523 โดยมี ลี เบียงชอล ผู้ก่อตั้งบริษัทซัมซุง เป็นผู้บริหาร
บริษัทนี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2508 โดยเริ่มกิจการวิทยุกระจายเสียงระบบเอฟเอ็ม ความถี่ 89.1 เมกะเฮิรตซ์ (สัญญาณเรียกขาน: HLCD) ในชื่อ "สถานีวิทยุกรุงโซล" นับเป็นสถานีวิทยุเอฟเอ็มสถานีแรกของเกาหลีใต้ ต่อมาในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน ได้จัดตั้งสถานีโทรทัศน์ทงยาง ทางช่องสัญญาณที่ 7 หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2513 ได้เริ่มใช้ระบบเสียงสเตอริโอครั้งแรกในสถานีวิทยุ
บริษัทถูกยุบรวมกับเคบีเอส ตั้งแต่เดือนธันวาคม พ.ศ. 2523 โดยคลื่นวิทยุและโทรทัศน์ของบริษัทแต่เดิมถูกโอนไปเป็นของเคบีเอส ต่อมาในปี พ.ศ. 2554 ได้เปลี่ยนชื่อบริษัทเป็นเจทีบีซี
ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น
ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น เป็นบริษัทผู้สร้างภาพยนตร์ไทยรายใหญ่ของไทย ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2516 โดย เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร เดิมชื่อว่า บริษัทนิวไฟว์สตาร์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น เมื่อประมาณ พ.ศ. 2523 โดยไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ได้ดำเนินการผลิตภาพยนตร์คุณภาพอย่างต่อเนื่อง เพื่อความบันเทิงทั้งในและต่างประเทศตลอดระยะเวลา 40 ปี
ภาพยนตร์ของ ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ได้รับความนิยมชมชอบแทบทุกเรื่องในสมัยก่อนจนถึงปัจจุบัน เช่น ขุนศึก, ลูกอีสาน, ผู้ใหญ่ลีกับนางมา, บุญชู, น้ำพุ, วัยระเริง, อนึ่งคิดถึงพอสังเขป, กลิ่นสีและกาวแป้ง, กว่าจะรู้เดียงสา, ส.อ.ว.ห้อง 2 รุ่น 44, คู่กรรม, อำแดงเหมือนกับนายริด, หวานมันส์ ฉันคือเธอ, ด้วยเกล้า, หลังคาแดง, ฟ้าทะลายโจร, มนต์รักทรานซิสเตอร์ เป็นต้น
หลังจาก เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร ถูกลอบยิงเสียชีวิต เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 เจริญ เอี่ยมพึ่งพร บริหารงานต่อจนเสียชีวิตใน พ.ศ. 2555 ปัจจุบันบริหารงานโดย เกียรติกมล และ อภิรดี เอี่ยมพึ่งพร บุตรของเกียรติ เอี่ยมพึ่งพร
ก่อตั้งบริษัท
ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2516 โดย เกียรติ เอี่ยมพึ่งพร เดิมชื่อว่า บริษัทนิวไฟว์สตาร์ ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น ไฟว์สตาร์โปรดักชั่น เป็นหนึ่งในบริษัทผลิตและจัดจำหน่าย ภาพยนตร์ไทยที่มีชื่อเสียงของเมืองไทย
นอกจากจะผลิตภาพยนตร์หลายเรื่องแล้ว ต่อมา ได้ขยายกิจการสู่การผลิตละครโทรทัศน์ และรายการโทรทัศน์ โดยมีรายการแนววาไรตี้ ที่จะค้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์ทางด้านการแสดง เข้ามาสู่วงการบันเทิง ช่วงระหว่างปี 2535 – 2541 ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง ในช่วงระยะเวลานั้น สามารถสร้างดาราที่มีชื่อเสียง และมีคุณภาพเข้ามาสู่วงการได้อย่างมากมาย ปัจจุบัน