cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไมโคร (วงดนตรี)
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2538 ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 5 "สุริยคราส" มีเพลงดังอย่าง "สุริยคราส" และ "ตายเปล่า"
ปี พ.ศ. 2540 ได้ออกอัลบั้มชุดที่ 6 "ทางไกล" มีเพลงดังอย่าง "ทางไกล" และในปี พ.ศ. 2541 ทางวงไมโครได้ยุบวงประมาณ 5 ปี นั่นเอง
ปลายปี พ.ศ. 2546 สมาชิกวงไมโครทั้งหมดรวมตัวกันอีกครั้ง โดยแสดงคอนเสิร์ต ไมโคร ตำนานร็อคมือขวา ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี เมื่อวันที่ 12-14 ธันวาคม พ.ศ. 2546 พร้อมกับออกหนังสือ "Micro in a day" รวบรวมภาพ ประวัติ เส้นทางชีวิตของวง และสมาชิกแต่ละท่าน ซึ่งจัดทำโดยนิตยสารอะเดย์ อีกด้วย
วันที่ 30-31 มกราคม พ.ศ. 2553 วงไมโครกลับมาแสดงคอนเสิร์ตอีกครั้ง เนื่องในโอกาสครบรอบ 25 ปีของวง "25 ปี ไมโคร Rock เล็ก เล็ก Returns" ที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี
ต่อมาวงไมโครได้ประกาศจัดแสดงคอนเสิร์ตที่อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี อีกครั้ง โดยเดิมใช้ชื่อว่า "ไมโคร จำฝังใจ คอนเสิร์ต" จัดแสดงในวันที่ 2-3 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 ก่อนจะเลื่อนกำหนดไปจากการระบาดทั่วของโควิด-19 และมาลงตัวที่วันที่ 20-21 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อคอนเสิร์ตเป็น "ไมโคร The Last ร็อค เล็ก เล็ก" และระบุว่าเป็นการแสดงคอนเสิร์ตร่วมกันทั้งวงเป็นครั้งสุดท้ายของไมโคร ดังนั้นจึงถือว่าวันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 เป็นวันยุบวงไมโครไปโดยปริยาย
สมาชิก
สมาชิก 4 คน คือ อำพล ลำพูน, มานะ ประเสริฐวงศ์, อดินันท์ - อดิสัย นกเทศ เกิดที่อำเภอแกลง จังหวัดระยอง
ไกรภพ จันทร์ดี และ สันธาน เลาหวัฒนวิทย์ เป็นชาวกรุงเทพมหานคร
ผลงาน
วงไมโครมีผลงานเพลงทั้งหมด 6 อัลบั้ม
ร็อก เล็ก เล็ก (พ.ศ. 2529)
รายการ 7 สีคอนเสิร์ต ทางช่อง 7 สี เมื่อวันเสาร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2530
รายการโลกดนตรี ทาง ททบ.5 เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม 2530
หมื่นฟาเรนไฮต์ (พ.ศ. 2531)
โลกดนตรี ทาง ททบ.5 เป็นคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้ม เมื่อ วันอาทิตย์ที่ 31 มกราคม พ.ศ. 2531
7 สีคอนเสิร์ต ทางช่อง 7 สี เมื่อ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2531
คอนเสิร์ต เอาไมโครไปเลย ณ ศูนย์เยาวชนไทย-ญี่ปุ่น (ดินแดง) 16 เมษายน พ.ศ. 2531
เต็มถัง (พ.ศ. 2532)
thumb|อัลบั้มเต็มถัง
คอนเสิร์ตเปิดอัลบั้ม ใน รายการโลกดนตรี ทางช่อง 5 โดยมีเสกสรรค์ ภู่ประดิษฐ์ เป็นพิธีกร เมื่อวันอาทิตย์ที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2532 และครั้งที่สอง วันอาทิตย์ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2532
คอนเสิร์ต เติมสีเขียว ลานลอยฟ้า เซ็นทรัลพลาซา ลาดพร้าว 14 ตุลาคม พ.ศ. 2532 แต่เล่นไปได้เพียง 3 เพลงกว่าๆเท่านั้น ก็เกิดเหตุการณ์วัยรุ่นตีกันทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นคอนเสิร์ต เติมสีเขียวหวาน ใน วันที่ 18 ตุลาคม พ.ศ .2532
คอนเสิร์ต เติมสีเขียวหวาน (เฉพาะผู้หญิงในชุดเขียวเท่านั้น) 18 ตุลาคม พ.ศ. 2532 เล่นไปได้เพลงกว่าๆเท่านั้น ฝนตกทำให้ลำบากต่อการแสดง
คอนเสิร์ตมือขวาสามัคคี ชุด รวมพลัง 10 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2533 ณ สนามศูนย์เยาวชนไทย - ญี่ปุ่น ดินแดง เป็นศิลปินสุดท้ายก่อนที่จะ ร้องเพลง มือขวาสามัคคี
7 สีคอนเสิร์ต ทางช่อง 7 สี เมื่อ วันเสาร์ที่ 23 กันยายน 2532
เอี่ยมอ่องอรทัย (พ.ศ. 2534)
thumb|อัลบั้มเอี่อมอ่องอรทัย
สุริยคราส (พ.ศ. 2538)
thumb|อัลบั้มสุริยคราส
ทางไกล (พ.ศ. 2540)
thumb|อัลบั้มทางไกล
อัลบั้มรวมเพลง
โดยทำออกมา 2 ชุดด้วยกัน เป็นรวมเพลงร็อกและรวมเพลงรัก ของไมโคร และ อำพล ลำพูน
เกร็ดน่ารู้
ทางวงได้ให้สัมภาษณ์กับ ป๋าเต็ด-ยุทธนา บุญอ้อม ผ่านช่องยูทูปของป๋าเต็ด พร้อมเกร็ดเรื่องราวหลายเรื่องเช่น
- ในภาพยนตร์เรื่องวัยระเริง ตอนแรกได้วางตัววงฟอร์เอฟเวอร์ ให้มาร่วมแสดงแต่ด้วยเหตุผลบางประการทำให้ต้องเปลี่ยนมาเป็นไมโคร
- ห้องซ้อมในภาพยนตร์เรื่อง วัยระเริง เป็นห้องซ้อมจริง ๆ ของ ปู-อดิสัย มือกลองและหัวหน้าวง ซึ่งมีอีกอาชีพหนึ่งคือ เป็นช่างตัดผมชื่อร้านว่า ปูดีไซน์ โดยเปิดห้องซ้อมอยู่ชั้นบนของร้าน โดย โป่ง-โต หินเหล็กไฟ วงเนื้อกับหนัง ก็เคยมาซ้อมที่นี่
- วงไมโครสมัยยังไม่มีชื่อเสียงเคยเล่นเป็นวงเปิดให้กับวงดนตรีหมอลำชื่อดังในอดีตอย่างเพชรพิณทองของนพดล ดวงพร แต่ถูกแฟนหมอลำขว้างด้วยน้ำแข็งไล่ลงจากเวที
- ก่อนจะมาเป็นไมโคร หนุ่ยกับปู อยู่กันคนละวงโดยหนุ่ยเล่นกับอ้วน ส่วนปูเล่นกับอ๊อด น้องชาย
ยูกินะ ชูโต
ยูกินะ ชูโต (, 19 ธันวาคม -) เป็นนักพากย์หญิงชาวญี่ปุ่น เกิดที่จังหวัดโออิตะ สังกัดแรคคูนด็อก ส่วนสูง	147.3 ซม.
ปราสาทโบราณแห่งเกาะอีเยอ
ปราสาทโบราณแห่งเกาะอีเยอ (Vieux-château de l'Île d'Yeu, ฟังเสียง) เป็นซากปราสาทที่ตั้งอยู่บนฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกในจังหวัดว็องเด แคว้นเปอีเดอลาลัวร์ ประเทศฝรั่งเศส
โอลีวีเยที่ 4 แห่งกลีซง นักสร้างปราสาทคนสำคัญเป็นผู้สร้างปราสาทแห่งเกาะอีเยอเพื่อใช้ในการป้องกันชาวเกาะจากการถูกรุกรานโดยชาวต่างประเทศ ครั้งที่เกาะถูกยึดครองนานที่สุดก็เมื่อโรเบิร์ต โนลส์ โจรสลัดมีชื่อของอังกฤษเข้ามาบุกยึดปราสาทในปี ค.ศ. 1355 และยึดครองเกาะอยู่ 37 ปี ในปี ค.ศ. 1381 โอลีวีเยที่ 5 แห่งกลีซงก็ยึดเกาะคืนได้ระหว่างการยึดปัวตูคืน
ระหว่างยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา ฌ็องที่ 5 แห่งรีเยอ ประมุขของเกาะก็ทำการก่อสร้างกำแพงและหอล้อมรอบปราสาท การก่อสร้างลักษณะนี้ทำโดยวิศวกรจากอิตาลีที่พระเจ้าฟร็องซัวที่ 1 ทรงนำกลับมาจากสงครามอิตาลีด้วย ต่อมาโวบ็องก็วิวัฒนาการปรับปรุงมาใช้ในการสร้างป้อมอันมีชื่อเสียงต่อมา ระบบการป้องกันนี้มีประสิทธิภาพดีพอที่จะต่อต้านผู้รุกรานชาวสเปนหลายพันคนในปี ค.ศ. 1550 ที่เข้ามาจากทางเหนือ จนต้องถอยทางทะเลไปทางคาบสมุทรไอบีเรีย
ระหว่างปี ค.ศ. 1654 ปี ค.ศ. 1660 เมื่อมีกรก่อสร้างป้อมปราการขนาดเล็กตามแบบของโวบ็องขึ้น ปราสาทแห่งเกาะอีเยอหมดความสำคัญลงไปและถูกรื้อทิ้งในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 พร้อมกับปราสาทโบราณหลายปราสาทตามชายฝั่งทะเลของฝรั่งเศสตามพระบรมราชโองการของพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส ผู้ทรงกังวลว่าถ้ายังคงอยู่ในสภาพดีก็อาจจะเปิดโอกาสให้ฝ่ายศัตรูยึดและทำเป็นที่ตั้งมั่นได้
ปราสาทได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์ เมื่อปี ค.ศ. 1890.
เจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค)
ประวัติ
หลังจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองในพ.ศ. 2310 หลวงมหาใจภักดิ์ (บุญมา) ลี้ภัยไปยังเมืองเพชรบูรณ์ ในขณะที่นายฉลองไนยนาถ (บุนนาค) และท่านผู้หญิงลิ้มภรรยาเดินทางไปยังเมืองราชบุรีไปอยู่กับหลวงยกกระบัตรเมืองราชบุรี (ต่อมาคือพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก) ต่อมานายบุนนาคและท่านลิ้มภรรยาเดินทางกลับไปยังกรุงศรีอยุธยาเพื่อขุดค้นสมบัติของบิดาที่ได้ฝังไว้ ขนสมบัติล่องเรือลงมาตามแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อถึงปากคลองบางใหญ่ (คลองบางกอกน้อยในปัจจุบัน) ถูกโจรผู้ร้ายเข้าปล้นสะดม นายบุนนาคกระโดดลงน้ำเอาชีวิตรอดมาได้ แต่ท่านลิ้มภรรยาเสียชีวิตและทรัพย์ที่ขุดมาได้ถูกโจรนำไปหมด
นายบุนนาคสูญเสียทั้งภรรยาและทรัพย์สิน ท่านผู้หญิงนาค (ต่อมาคือสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี) ภรรยาของเจ้าพระยาจักรี จึงให้การอุปถัมภ์แก่นายบุนนาค โดยท่านผู้หญิงนาคประกอบพิธีสมรสให้แก่นายบุนนาคกับท่านนวล (ต่อมาคือเจ้าคุณพระราชพันธุ์นวล) ซึ่งเป็นน้องสาวของท่านผู้หญิงนาค ในสมัยกรุงธนบุรี นายบุนนาคไม่ได้เข้ารับราชการ เป็นทนายหน้าหอของเจ้าพระยาจักรีเพียงเท่านั้น
สงครามเก้าทัพ
เมื่อพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชขึ้นครองราชสมบัติเมื่อพ.ศ. 2325 ทรงแต่งตั้งนายบุนนาคขึ้นเป็นพระยาอุไทยธรรม เจ้ากรมภูษามาลา ในคำปรึกษาตั้งข้าราชการระบุว่านายบุนนาคนั้น“ทำราชการมาช้านาน ได้โดยเสด็จพระราชดำเนินการพระราชสงครามไปปราบอริราชข้าศึกนานานุประเทศมีชัยชำนะหลายครั้ง มีความชอบมาก ขอพระราชทานตั้งให้นายบุนนาค เป็นพระยาอุไทยธรรม” ส่วนนายบุญมาผู้เป็นพี่ชายต่างมารดานั้นได้เป็นที่พระยาตะเกิง ในพ.ศ. 2328 สงครามเก้าทัพ พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชโองการให้พระยาอุไทยธรรม (บุนนาค) ร่วมกับพระยาพระคลัง (หน) ไปตั้งรับทัพพม่าซึ่งรุกรานมาจากทางทิศเหนือ อยู่ที่เมืองชัยนาท เพื่อคอยระวังทัพพม่าที่จะยกมาทางด่านระแหง (อำเภอเมืองตากในปัจจุบัน) และต่อมาในปีพ.ศ. 2329 จึงมีพระราชโองการให้พระยาอุไทยธรรม (บุนนาค) และพระยาพระคลัง (หน) ยกทัพติดตามเสด็จกรมหลวงเทพหริรักษ์ยกทัพไปตีทัพพม่าที่เมืองระแหง เมื่อยกทัพไปถึงกำแพงเพชรกรมหลวงเทพหริรักษ์มีพระบัญชาให้พระยาอุไทยธรรม (บุนนาค) และพระยาพระคลัง (หน) ยกทัพนำไปก่อน ปรากฏว่าเมื่อทัพหลักของพม่าที่ปากน้ำโพนครสวรรค์ถูกตีแตกไปแล้วนั้น ทัพพม่าที่ระแหงจึงถอยกลับไปก่อนโดยมิได้สู้รบ หลังจากศึกสงครามเก้าทัพ พระยาอุไทยธรรม (บุนนาค) ได้เลื่อนขึ้นเป็นพระยายมราช เสนาบดีกรมนครบาล
สงครามตีเมืองทวาย
ในพ.ศ. 2330 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกทรงจัดทัพเข้าตีเมืองทวาย โดยให้เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน สนธิรัตน์) สมุหนายก เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) สมุหกลาโหม และพระยายมราช (บุนนาค) เป็นทัพหน้า ยกทัพข้ามผ่านด่านวังปอ (ผ่านทางตำบลปิล็อก อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรีในปัจจุบัน) ซึ่งเป็นภูเขาสูงหนทางยากลำบาก เมื่อทัพหน้าสามารถเข้ายึดเมืองกะเลอ่าวง์ (Kaleinaung) หรือเมืองกลิอ่องได้แล้ว ทัพหลวงจึงเสด็จเข้ามาล้อมเมืองทวาย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯทรงล้อมเมืองทวายอยู่เป็นเวลาครึ่งเดือนยังไม่ประสบชัยชนะทรงเลิกทัพจากเมืองทวาย
ต่อมาในปีพ.ศ. 2334 แมงจันจาเจ้าเมืองทวายกบฏขึ้นต่อพระเจ้าปดุงแห่งพม่าและหันมาสวามิภักดิ์ต่อฝ่ายสยาม พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกจึงมีพระราชโองการให้พระยายมราช (บุนนาค) ยกทัพจำนวน 5000 คน ไปตีเมืองทวาย เมื่อพระยายมราช (บุนนาค) ยกทัพถึงเมืองทวายแล้วแมงจันจาเจ้าเมืองทวายออกมาอ่อนน้อม พระยายมราช (บุนนาค) ส่งพระองค์เจ้าชีและแมงจันจาเจ้าเมืองทวายมายังกรุงเทพฯ และตั้งค่ายรักษาเมืองทวายอยู่นอกเมือง ฝ่ายสยามจึงเข้าครอบครองเมืองทวายได้ในช่วงเวลาหนึ่ง ในพ.ศ. 2336 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชดำริที่จะกรีฑาทัพไปตีพม่าต่อไปจากเมืองทวาย จึงมีพระราชโองการให้เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) และเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) ยกทัพไปสมบทกับพระยายมราชที่ทวาย จากนั้นจึงทรงยกทัพหลวงเสด็จมายังเมืองทวาย
เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) และพระยายมราช (บุนนาค) ตั้งค่ายรักษาเมืองทวายอยู่นอกเมือง ในเวลานั้นเองพระเจ้าปดุงส่งทัพพม่าเข้ารุกรานเมืองทวาย เมื่อทัพพม่าเข้าประชิดเมืองทวายชาวเมืองทวายก่อการกบฏขึ้นต่อสยามและหันกลับไปเข้ากับฝ่ายพม่า ทัพพม่า-ทวายยกทัพเข้าโจมตีค่ายของพระยายมราช (บุนนาค) อย่างไม่ทันตั้งตัว เสนาบดีทั้งสามไม่อาจต้านทานทัพพม่าได้จึงถอยร่นไปทางทัพหลวง เสนาบดีทั้งสามร้องขอเข้าไปตั้งหลักในค่ายทัพหน้าของทัพหลวง แต่พระอภัยรณฤทธิ์ผู้บัญชาการทัพหน้าของทัพหลวงปฏิเสธไม่ให้เสนาบดีทั้งสามและกองกำลังเข้ามาในค่าย เนื่องจากเกรงว่าหากทัพพม่ายกติดตามเสนาบดีทั้งสามเข้ามาในค่าย ทัพหน้าจะถูกตีแตกและทัพพม่าลงไปถึงทัพหลวง เสนาบดีทั้งสามจึงต่อสู้กับทัพพม่าอยู่นอกค่ายของพระอภัยรณฤทธิ์ เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) และพระยายมราช (บุนนาค) สามารถรอดมาได้ แต่เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) สูญหายในที่รบ (พงศาวดารพม่าระบุว่าถูกสังหารในที่รบ) จากนั้นทัพพม่าจึงเข้าตีค่ายของพระอภัยรณฤทธิ์แตกพ่ายไป เป็นเหตุให้พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯทรงเลิกทัพถอยไปอยู่ที่ไทรโยค
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯพิโรธพระอภัยรณฤทธิ์ว่าเป็นเหตุให้ต้องสูญเสียเจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) เสนาบดีคนสำคัญ จึงทรงลงพระราชอาญาให้ประหารชีวิตพระอภัยรณฤทธิ์เสีย พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯมีพระราชประสงค์จะให้เจ้าพระยาสุรินทรราชา (จันทร์ จันทโรจวงศ์) เจ้าเมืองถลางขึ้นเป็นสมุหกลาโหมคนใหม่ แต่เจ้าพระยาสุรินทรราชาไม่รับ จึงทรงแต่งตั้งให้พระยายมราช (บุนนาค) ขึ้นเป็นเจ้าพระยามหาเสนาสมุหกลาโหมแทนที่เจ้าพระยามหาเสนา (ปลี) แล้วเลื่อนพระยาตะเกิง (บุญมา) พี่ชายต่างมารดาของเจ้าพระยามหาเสนา (บุนนาค) ขึ้นเป็นที่พระยายมราชแทน
เจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อปีพ.ศ. 2348 ในรัชกาลที่ 1 อายุ 68 ปี ซึ่งในปีพ.ศ. 2348 นั้น มีเจ้าพระยากรุงรัตนโกสินทร์ถึงแก่อสัญกรรมถึงสามคน ได้แก่ เจ้าพระยารัตนาพิพิธ (สน) เจ้าพระยาพระคลัง (หน) และเจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค)
บุตรธิดา
เจ้าพระยาอรรคมหาเสนา (บุนนาค) มีบุตรธิดารวมทั้งสิ้น 34 คน เกิดจากภรรยา 9 คน ดังนี้ 1. ท่านลิ้ม มีธิดา 2 คน ได้แก่ 2. เจ้าคุณพระราชพันธุ์นวล พระน้องนางของสมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี มีบุตร 10 คน เป็นชาย 6 คน และหญิง 4 คน ซึ่งทั้งสิบคนนับว่าเป็นราชินิกุล ได้แก่ 3. ท่านกอง มีบุตร 5 คน เป็นชาย 3 คน หญิง 2 คน ได้แก่ 4. ท่านมิ่ง มีธิดา 4 คน ได้แก่ 5. ท่านฉิม มีบุตร 5 คน เป็นชาย 2 คน และหญิง 3 คน ได้แก่ 6. ท่านตุ๊ มีบุตร 2 คน เป็นชาย 1 คน หญิง 1 คน ได้แก่ 7. ท่านอ่วม มีบุตร 3 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน ได้แก่ 8. ท่านจันทร์ มีบุตร 1 คน ได้แก่ 9. ท่านทิม หรือ ท่านพิม มีบุตร 2 คน เป็นชาย 1 คน หญิง 1 คน ได้แก่
ฟาโรห์ไอบิอายู
วาอิบเร ไอบิอาอู (Wahibre Ibiau; พระนามอย่างทางการ: วาอิบเร; พระนามประสูติ: ไอบิอาอู หรือ ไอบิอาว, ไออาอิบหรือ เอีย-อิบ) เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณแห่งราชวงศ์ที่สิบสาม พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อ 1670 ปีก่อนคริสตกาลและครองราชย์เป็นเวลา 10 ปี 8 เดือน 29 วันตามบันทึกพระนามฟาโรห์แห่งตูริน
ม้ง
ม้ง (Hmong) เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในภูเขาของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ชาวม้งอพยพลงมาทางใต้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 เนื่องจากสถานการณ์ที่ไม่สงบทางการเมืองและหาพื้นที่ที่เหมาะสมกับการเพาะปลูก ปัจจุบันมีชาวม้งอาศัยอยู่ในประเทศจีน ไทย เวียดนาม ลาว และสหรัฐอเมริกา โดยชุมชนชาวม้งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยอยู่ที่ตำบลเข็กน้อย อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์
สำหรับในประเทศไทยคำว่า "แม้ว" เป็นคำเรียกที่ไม่สุภาพในการเรียกกลุ่มคนม้ง ชาวม้งโดยส่วนใหญ่ไม่ชอบให้เรียกว่าแม้ว โดยถือว่าเป็นการดูถูกเหยียดหยาม
ระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งและสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง ชาวม้งในลาวได้ต่อสู้ขบวนการปะเทดลาว ชาวม้งหลายคนอพยพมาประเทศไทย และชาติตะวันตก
ประวัติศาสตร์
ดร.ลิ ติ่ง กุย (Dr.Li Ting Gui) อ้างโดยเลอภพ (2536) ได้สรุปว่าการอพยพครั้งใหญ่ ๆ ในอดีตของชนชาติม้งตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีอยู่ทั้งสิ้น 4 ครั้งด้วยกันคือ
ครั้งที่ 1 อพยพออกจากบริเวณทางใต้ของสองฝั่งแม่น้ำเหลืองหรือแม่น้ำฮวงโห (Southern Poition of the Yellow River) ราว ๆ 5,000 ปีที่ผ่านมา ม้งได้อาศัยอยู่ 2 ฝั่งทางตอนใต้ของแม่น้ำเหลือง ในขณะนั้นม้งมีชื่เรียกว่า จู่ลี่ (Tyuj Liv) ชนกลุ่มจู่ลี่นี้เป็นชนกลุ่มแรกที่รู้จักใช้ทองสัมฤทธิ์ (Brouze) รู้จักปลูกข้าว และการเลี้ยงปลาในนาข้าว ประชากรทุกคนมีความผาสุขภายใต้การปกครองของกษัตริย์ “ชิยู” (Chiyou) ในขณะเดียวกันได้มีชนกลุ่มหนึ่งคือ “ชาวฮั่น” (Huaj) ได้อพยพมาจากทางทิศตะวันตกเข้ามาอยู่ในบริเวณของชนชาติจู่ลี่ ผู้นำของชนกลุ่มฮั่นคือ ฮั่นหย่า (Hran Yuan) ทั้งสองกลุ่มนี้อยู่ด้วยกันไม่นานเกิดความขัดแย้งกันจนถึงขั้นสู้รบกัน ผลสุดท้ายชนชาติจู่ลี่พ่ายแพ้แก่ชนชาติฮั่น ทั้งนี้เพราะชนชาติฮั่นมีประชากรเยอะกว่า ในขณะที่ชนชาติจู่ลี่เป็นเกษตรกร ชาวไร่ ชาวนา จึงได้ถอยร่นลงมาทางใต้ใกล้กับแม่น้ำแยงซี (Tangrse River)
ครั้งที่ 2 อพยพออกจากบริเวณปกครองม้ง (San Miao)
หลังจากที่ชาวจู่ลี่ได้อพยพลงมาทางตอนใต้ ได้มีการรวมกับชนพื้นเมือง “ซานเมียว” (San Miao) ขึ้น ชาวม้งและชนพื้นเมืองมีความรักใคร่อย่างแน่นแฟ้น ชาวม้งจึงเรียกกลุ่มนี้ว่า “จีน” (Suay) แต่กลุ่มฮั่นยังคงติดตามมารุกรานคอยทำร้ายฆ่าฟันชาวม้งหรือจู่ลี่อยู่เรื่อย ๆ ชาวม้งจึงได้แตกออกเป็น 3 กลุ่ม หนีลงทางใต้ ในปัจจุบันนี้คือ มณฑลกวางสี (Guang – ti) มณฑลกวางโจและมณฑลยูนาน (Yunnan) อีกส่วนหนึ่งหนีร่นลงมาทางตะวันตกมุ่งหน้าไปยังซานเหวย (San Wei) ซึ่งกลับกับประเทศมองโกเลีย และตอนหลังก็ได้อพยพลงมาอยู่ในมณฑลยูนาน (Yunnan)
ครั้งที่ 3 อพยพออกจากการปกครองของกษัตริย์จู (Chou Kingdom/Chou State)
ประมาณ 1,000 ปีก่อนคริสตกาลประชาชนได้แก่กลุ่มชน 7 กลุ่ม ซึ่งแยกตัวเองออกเป็นประเทศปกครองและในจำนวน 1 ใน 7 ประเทศเหล่านั้น มีม้งเป็นประเทศหนึ่ง มีกษัตริย์ชื่อว่า “จู” ซึ่งมีอยู่สองคนในตระกูลซังหรือแซ่โซ้ง คนที่หนึ่งชื่อ “ชงยี่” คนที่สองชื่อ “ซงจี” ปีค.ศ. 221 ได้มีชนกลุ่มชิน (Chin) ได้เข้ามาต่อสู้แย่งชิงประเทศของกษัตริย์จูจนพ่ายแพ้ ชาวม้งได้แตกระส่ำระสายไปตามที่ต่าง ๆ มีกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นต่อสู้ อีกกลุ่มหนึ่งถอยร่นลงไปอยู่กับกลุ่มม้งในมณฑลกวางโจ เสฉวน และมณฑลยูนาน ต่อมาในปี ค.ศ. 1640 – 1919 ได้มีชาวม้งกลุ่มหนึ่งอพยพลงมาอยู่ในกลุ่มประเทศอินโดจีน (Indochina) ทางตอนใต้ของจีนซึ่งก็ได้แก่กลุ่มประเทศเวียดนาม ลาว และไทย
ครั้งที่ 4 ค.ศ. 1970 – 1975 การอพยพออกจากประเทศลาว
ระบบการปกครองคอมมิวนิสต์ได้แผ่ขยายสู่กลุ่มประเทศอินโดจีน ทำให้กลุ่มม้งในลาวต้องแตกกระจายไปทั่วโลก การอพยพของชนชาติม้งในครั้งนี้นับได้ว่ามากที่สุดและอพยพไปไกลที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ของชนชาติม้ง ชาวม้งมากมายได้อพยพย้ายไปอาศัยอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย แคนาดา อาร์เจนตินา ฝรั่งเศส และอิตาลี
การอพยพเข้าสู่ประเทศไทย
1.1 เข้ามาทางห้วยทราย – เชียงของ อำเภอ เชียงของ จังหวัดเชียงราย ซึ่งอยู่ทางทิศเหนือสุด เป็นจุดที่เข้ามาก่อน และเข้ามามากที่สุด หลังจากนั้นแยกย้ากระจัดกระจายไปตามแนวทองของเส้นเขามุ่งไปทางทิศตะวันตกสู่จังหวัดเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ตากและสุโขทัย
1.2 เข้ามาทางไชยบุรี ปัว และทุ่งช้าง เขตอำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน แล้วบางกลุ่มได้อพยพลงสู่ทางใต้และทางตะวันตกเข้าสู่จังหวัดแพร่ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ กำแพงเพชร และจังหวัดตาก
1.3 เข้าทางภูคา – นาแห้ว และด่านซ้าย อำเภอนาแห้ว และอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย แล้วบางกลุ่มได้เข้ามาสู่จังหวัดเพชรบูรณ์ในที่สุด (สุนทรี, 2524 : อ้างโดยประสิทธิ์, 2531)
นอกจากทั้งสามจุดนี้แล้ว จุดหนึ่งที่ชาวม้งได้อพยพผ่านมาแต่ไม่มีใครกล่าวถึงคือ เข้ามาทางอำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ โดยผ่านมาทางประเทศพม่า ช่องดอยอ่างขาง ซึ่งเป็นที่กล่าวขันกันว่า ม้งกลุ่มนี้คือกลุ่มที่หลงทางจากการอพยพจากจุดที่ 1
โกคุเดระ ฮายาโตะ
โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นตัวละครจากการ์ตูนเรื่อง ครูพิเศษจอมป่วน รีบอร์น! พากย์เสียงภาษาญี่ปุ่นโดย ฮิเดคาซุ อิจิโนเสะ
ประวัติ
โกคุเทระ ฮายาโตะเป็นลูกชายของหัวหน้าแก็งมาเฟียยักษ์ใหญ่ของอิตาลี  มีฉายาว่า "สโมคกิ้ง บอมบ์ ฮายาโตะ"  โดยเก็บระเบิดจำนวนมากไว้ทั่วร่างกาย เป็นชายที่เคารพวองโกเล่รุ่นที่สิบ(สึนะ)อย่างสุดใจยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างแม้จะแลกด้วยชีวิตก็ตาม แพ้เบี้ยงกี้เป็นอย่างมากเวลาเจอหน้ากันทีไรมักจะปวดท้องจนสลบไปทุกที เนื่องจากในวัยเด็กได้ไปกินคุกกี้พิษที่เบี้ยงกี้ทำไว้เป็นประจำ แม่ของโกคุเดระเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นและเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียง เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์โดยมีเบื้องหลังว่าถูกฆ่าโดยคนในแก๊งค์มาเฟียของพ่อโกคุเดระค้างไว้ถึงตรงนี้ ซึ่งเมื่อโกคุเดระได้รู้ความจริงเรื่องนี้จึงได้หนีออกนอกปราสาทตอนอายุ 8 ขวบ แต่ในความเป็นจริงแม่โกคุเดระป่วยเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย เธอได้พยายามปลีกตัวออกห่างจากครอบครัวของโกคุเดระเพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับพ่อของโกคุเดระ แต่พ่อโกคุเดระก็ยังเขียนจดหมายติดต่อกับแม่โกคุเดระตลอดเวลาด้วยหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้อยู่พร้อมหน้ากันสามคนพ่อแม่ลูก
หมายเหตุ นามสกุลของโกคุเทระ ตามต้นฉบับที่ถูกต้องต้องอ่านว่า"โกคุเดระ" แต่เมื่อได้รับการนำมาตีพิมพ์ในภาษาไทยได้มีการคลาดเคลื่อนไปจากต้นฉบับ อนึ่ง ในฉบับอนิเมะของภาษาไทยก็ยังคงเรียกว่า"โกคุเดระ"ตามต้นฉบับ
เทคนิคและอาวุธที่ใช้
1.การที่จะสามารถเปิดกล่อง sistema C.A.I. นั้นจำเป็นจะต้องมีไฟทั้งหมด 5ธาตุ คือ วายุ อรุณ อัศนี เมฆา พิรุณ ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
3.sistema C.A.I. เป็นระบบ ที่สามารถ สัปเปลี่ยนอาวุธ โดยอาศัยการเปิดกล่องธาตุต่างๆ
4.เวลา ยิง สามารถใช้ไฟธาตุ ต่างๆ มาผสมกับธาตุวายุ เพื่อให้ได้เปรียบในสถานการณ์ต่างๆ เช่นเพื่อที่จะทำลายเกราะอัศนี จำเป็นต้องใช้ การระงับของพิรุณ+การแตกตัวของวายุ
5.มีโล่ป้องกันอัตโนมัติ ไว้ใช้ ป้องกัน โดย ใช้วายุผสมธาตุต่างๆเช่นกัน เพื่อให้ได้เปรียบอีกฝ่าย
อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน
มหาอำมาตย์โท อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน (Eric St.J.Lawson) เป็นอธิบดีกรมกองตระเวนคนที่ 4
ประวัติ
มหาอำมาตย์โท อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน เกิดที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ในตระกูลแพทย์มีชื่อเสียง บิดาชื่อ เซอร์ จอร์ช ลอสัน เป็นจักษุแพทย์ประจำพระองค์สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร และเป็นอาจารย์สอนวิชาศัลยกรรมที่โรงพยาบาลมิคเวสท์ อีริกเซ็นต์ เย ลอสันสำเร็จการศึกษา ที่ โรงเรียนเวสท์มินเตอร์ ประเทศอังกฤษ
รับราชการ
มหาอำมาตย์โท อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน รัชราชการครั้งแรกเป็นตำรวจที่ประเทศพม่า และย้ายไปเป็นตำรวจที่ประเทศอินเดีย ทั้ง 2 ประเทศ ขณะนั้นเป็นเมืองขึ้นของประเทศอังกฤษ ในปี พ.ศ. 2447 เดินทางเข้ามา ในสยามและได้รับพระราชทานโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งเป็น ผู้บังคับการกรมกองตระเวน แทนนายเอ.เย.ยาดิน ซึ่งได้ขอลาออกจากราชการเดินทางกลับประเทศอินเดีย
ปรับปรุงกิจการตำรวจ
หลังเข้ารับราชการ อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน ได้ดำเนินการเปลี่ยนแปลงแก้ไขกิจการตำรวจหลายประการ เช่น
ในปี พ.ศ. 2452 ประกาศใช้ พ.ร.บ.เกณฑ์ทหารทั่วประเทศ อนุญาตให้ผู้ที่เกณฑ์ทหาร แล้วคัดเลือกให้เข้ารับราชการ เป็นตำรวจได้ โดยจะส่งตัวเข้ารับการ ฝึกอบรมใน ร.ร.พลตำรวจ 1 ปี จึงจะส่งไปรักษาการ เมื่อรักษาการครบกำหนด 2 ปีแล้ว จะพิจารณาผู้ที่มีความประพฤติดี มีคุณสมบัติเหมาะสม ให้รับราชการต่อไปได้ (หลักเกณฑ์นี้ ปรากฏว่าในปัจจุบันยังใช้อยู่)
เครื่องแบบตำรวจ
เมื่อแต่งเครื่องแบบตำรวจในยุคของ อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน ได้ใช้ต่อเนื่องเช่นเดียวกับสมัยของ นาย เอ.เย.ยาดิน ทุกประการ นายอีริกเซ็นต์ฯ เป็นผู้รักษาระเบียบวินัยเคร่งครัด มีความเมตตาปราณี เป็นที่รักใคร่แก่ผู้ใต้บังคับบัญชา การบริหารงานตำรวจ เจริญก้าวหน้าเป็นอันมาก จึงได้รับพระราชทานยศเป็น มหาอำมาตย์โท และนายพลตำรวจตรี ครั้งสุดท้ายได้ดำรงตำแหน่งเป็น อธิบดีกรมกองตระเวน
พ้นจากราชการ
อีริกเซ็นต์ เย ลอสัน ได้พ้นหน้าที่ราชการ ไปเมื่อ พ.ศ. 2456 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 6) อันสืบเนื่องมาจากข้าวยากหมากแพง เศรษฐกิจ ภายในประเทศตกต่ำทรุดโทรม แต่ท่านยังได้รับพระราชทานโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาราชการ ในกรมตำรวจภูธร และกรมพลตระเวน เมื่อ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2458 รวมเวลารับราชการได้ 11 ปีเศษ
ซูม
ซูม วิดีโอคอมมิวนิเคชันส์ (Zoom Video Communications) หรือเรียกย่อว่า ซูม เป็นบริษัทอเมริกันที่ให้บริการซอฟต์แวร์ด้านการประชุมทางไกล และการประชุมออนไลน์ สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่แซนโฮเซ รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ โดยให้บริการ การประชุมทางไกล การประชุมออนไลน์ แช็ต ความร่วมมือออนไลน์ ผ่านทางคอมพิวเตอร์ระบบปฏิบัติการวินโดว์และแมคโอเอส และมีบริการผ่านสมาร์ตโฟนและแท็บเลตผ่านทาง ระบบปฏิบัติการไอโอเอสและแอนดรอยด์
ซูมได้ถูกเรียกว่าเป็นซอฟต์แวร์ที่นิยมมากที่สุดในหลายประเทศในด้านประชุมทางไกล โดยมีลักษณะเด่นที่การใช้งานที่ง่ายเมื่อเทียบกับซอฟต์แวร์ประเภทเดียวกัน ตั้งแต่ต้น ค.ศ. 2020 มีการใช้งานซอฟต์แวร์ของซูมเพิ่มขึ้นทั่วโลกหลังจากมีการใช้มาตรการการกักด่านเพื่อหยุดการระบาดทั่วของโควิด-19 และมีข้อวิจารณ์หลายอย่างในด้านความปลอดภัยทางคอมพิวเตอร์และความเป็นส่วนตัว
ประวัติ
ซูมก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2554 โดยเอริก ยวน วิศวกรจากบริษัทซิสโกหนึ่งในทีมงานที่พัฒนาซอฟต์แวร์ WebEx โดยซูมเปิดให้บริการครั้งแรกเมื่อ มกราคม พ.ศ. 2556 และในปีเดียวกันเดือนพฤษภาคม มีผู้ใช้งานมากกว่าหนึ่งล้านคน
ผลิตภัณฑ์
ซูมให้บริการซอฟต์แวร์สำหรับประชุมออนไลน์ โดยแบ่งเป็นหลายรูปแบบ เช่น และบริการอื่น
การห้ามใช้งาน
จากปัญหาเรื่องความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว หลายหน่วยงานได้มีการประกาศอย่างเป็นทางการในการห้ามใช้งาน อาทิ
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดบึงกาฬ
ประวัติศาสตร์
หลังจากที่ประเทศไทยเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 ได้มีการจัดการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2476 การเลือกตั้งครั้งนี้เป็น "การเลือกตั้งทางอ้อมครั้งแรกและครั้งเดียวของไทย" โดยขณะนั้นบึงกาฬยังเป็นเพียงอำเภอหนึ่งของจังหวัดหนองคาย
ปี พ.ศ. 2554 บึงกาฬยกฐานะขึ้นเป็นจังหวัด และได้แยกเขตการเลือกตั้งที่ 2 ของจังหวัดหนองคาย (จากการเลือกตั้ง พ.ศ. 2550) มาเป็นเขตการเลือกตั้งของจังหวัดบึงกาฬ โดยมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรชุดแรก คือ นายยุทธพงษ์ แสงศรี นายเชิดพงศ์ ราชป้องขันธ์ และนายไตรรงค์ ติธรรม
ขวัญใจโปลิส ภาค1
ขวัญใจโปลิศ ภาค 1 หรือ เทพบุตรผู้พิทักษ์ ภาค 1(Police Cadet 84) เป็นละครชุดสากลแนวแอ็คชั่นดราม่าของเกาะฮ่องกง 40ตอนจบที่ได้รับความนิยมสูงทั่วเอเชีย โดยมียอดผู้ชมดูสดทั่วโลก(ครั้งแรก)เกือบ 90 ล้านคน ทำให้กลายเป็นหนึ่งในสิบละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลก นำแสดงโดย เหลียงเฉาเหว่ย หลิวชิงหวิน จางม่านอวี้ และ หลิวเจียหลิง
ขวัญใจโปลิศ ภาค 1 ยังมีอีก 2 ภาคที่ถูกสร้างต่อมา แต่สองภาคหลังเรตติ้งอยู่ในระดับกลาง ๆ และนับได้ว่าภาคหนึ่งได้รับความนิยมมากที่สุดในบรรดาสามภาคทั้งหมด
เรตติ้งความสำเร็จ
ในปีพ.ศ. 2538 (1995) วันที่ 19 พฤศจิกายน ทีวีบี ได้ทำการฉลองครบรอบ 28 ปีของสถานี และได้มีการประกาศรายชื่อ 10 ละครฮ่องกงยอดนิยมที่มีเรตติ้งสูงสุดทั่วโลกตลอดกาล และเรื่อง ขวัญใจโปลิศ ภาค 1 มียอดผู้ชมทั่วโลกเกือบ 90 ล้านคน กลายเป็นหนึ่งในสิบละครทีวีบีที่มีเรตติ้งสูงสุดในโลก
ซีซา
โซลานา อิมานี โรว์ (Solána Imani Rowe; เกิด 8 พฤศจิกายน ค.ศ. 1989 ) หรือรู้จักในนาม ซีซา (SZA ) เป็นนักร้องและนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี เริ่มทำงานดนตรีในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 2010 โดยออกอีพีชุด ซี.ซีซา.รัน (2012) และ เอส (2013) ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับค่ายเพลงฮิปฮอปชื่อ ท็อปดอกเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งมีผลงานชุด ซี (2014) ในปีเดียวกันนี้เธอร่วมแต่งเพลง "ฟิลลิงมายเซลฟ์" กับนิกกี มินาจและบียอนเซ่ โนวส์ ต่อมาปี 2016 เธอมีส่วนร่วมในเพลงของรีแอนนาที่ชื่อว่า "คอนซิเดอเรชัน"
สตูดิโออัลบัมชุดแรกของซีซาชื่อว่า คอนโทรล (2017) ได้รับการตอบรับที่ดีจากนักวิจารณ์ดนตรี ถือเป็นอัลบั้มลำดับที่ 2 ในประวัติศาสตร์ที่ติดอันดับอัลบั้มอาร์แอนด์บียาวนานที่สุดโดยศิลปินหญิงบนชาร์ต บิลบอร์ด 200 และได้รับรางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวสามชุดจากสมาคมผู้ประกอบกิจการเพลงของสหรัฐอเมริกา (RIAA) ต่อมาในเดือนสิงหาคม 2017 เธอมีส่วนร่วมร้องเพลงกับมารูนไฟฟ์ในเพลงฮิตติดอันดับในสิบอันดับแรกที่ชื่อเพลงว่า "วอตเลิฟเวอส์ดู" ปีถัดมาเธอได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำและรางวัลออสการ์ในผลงานที่เธอร่วมร้องกับเคนดริก ลามาร์ในเพลงที่ชื่อ "ออลเดอะสตาส์" ซึ่งประกอบภาพยนตร์เรื่อง แบล็ค แพนเธอร์
ปี 2020 เธอออกซิงเกิล "กูดเดยส์" ปีถัดมาออกซิงเกิล "ไอเฮตยู" และผลงานร่วมงานกับโดจา แคต ในเพลง "คิสมีมอร์" ซึ่งทั้งสามซิงเกิลดังกล่าวติดหนึ่งในสิบอันดับบนชาร์ต บิลบอร์ด ฮอต 100 ในปี 2021 ซึ่งเพลงหลังสร้างสถิติเป็นซิงเกิลการร่วมงานศิลปินหญิงล้วนที่ครองท็อป 10 ยาวนานที่สุด ต่อมาอัลบั้มชุดที่สองของซีซาที่ชื่อ เอสโอเอส (2022) ติดอันดับ 1 บนชาร์ต บิลบอร์ด 200 อัลบั้มนี้มีซิงเกิลคือ "โนบอดีเก็ตส์มี" และ "คิลบิล" ทั้งสองเพลงติดท็อป 10
อ้างอิง
1989
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิกฤดูร้อน
กีฬาเทนนิสในโอลิมปิก (Tennis) ได้รับการบรรจุในโอลิมปิกครั้งแรกในปี ค.ศ. 1896 และอยู่มาจนถึงปี 1924 ก็มีปัญหาเกี่ยวกับช่วงเวลาแข่งขันที่ไปตรงกับการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดัน นอกจากนั้นยังมีกรณีโต้แย้งในเรื่องนักกีฬาอาชีพกับสมัครเล่น ทำให้ไม่มีการแข่งขันกีฬาเทนนิสในโอลิมปิกเป็นเวลานานถึง 64 ปี
จนปี 1988 เทนนิสก็กลับเข้าสู่กีฬาโอลิมปิกอีกครั้ง คราวนี้อนุญาตให้นักกีฬาอาชีพลงเล่นได้ โดยที่ไม่มีเงินรางวัล มีแต่เหรียญรางวัลให้ ไม่มีโรงแรมระดับ 5 ดาวให้นักเทนนิสพัก มีแต่หมู่บ้านนักกีฬา ซึ่งในปีนั้น สเตฟี กราฟ ได้เหรียญทองเป็นคนแรก ส่วนประเภทชาย เพิ่งจะเริ่มสนใจเทนนิสโอลิมปิก ในปี 1996 ซึ่งอังเดร อกัสซี่ นักเทนนิสอเมริกันที่มีคุณพ่อเป็นนักมวยโอลิมปิกของอิหร่าน เป็นผู้คว้าเหรียญทอง
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2021
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2021 สายดงไร่–บ้านผือ เป็นทางหลวงแผ่นดินสายหนึ่งในจังหวัดอุดรธานี โดยเริ่มต้นบนถนนมิตรภาพ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2) ที่บ้านดงไร่ อำเภอเมืองอุดรธานี และสิ้นสุดที่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 2098 ในอำเภอบ้านผือ ระยะทางทั้งสิ้น 47.543 กิโลเมตร
อาลค์มาร์
อาลค์มาร์ (Alkmaar; ) เป็นนครและเทศบาลในประเทศเนเธอร์แลนด์ ตั้งอยู่ในจังหวัดนอร์ทฮอลแลนด์ อาลค์มาร์เป็นที่รู้จักเรื่องการมีตลาดเนยดั้งเดิม เป็นจุดหมายการท่องเที่ยวด้านวัฒนธรรม
แวลีกีแปรสลัฟ
แวลีกีแปรสลัฟ (Велѝки Пресла̀в) หรือชื่อเดิม แปรสลัฟ (จนถึงปี ค.ศ. 1993) เป็นเมืองในประเทศบัลแกเรีย ตั้งอยู่ในจังหวัดชูแมน โดยตั้งอยู่บนพื้นที่สูง 132 เมตรจากระดับน้ำทะเล เมืองแห่งนี้เคยเป็นศูนย์กลางของจักรวรรดิบัลแกเรียที่ 1 ระหว่างปี ค.ศ. 893–972 และเมืองสำคัญเมืองหนึ่งในยุคกลางของยุโรปใต้
กอนสตันซา
กอนสตันซา (Constanța; Custantsa; Кюстенджа หรือ Констанца; Κωνστάντζα หรือ Κωνστάντια; Köstence; ชื่อเมืองในประวัติศาสตร์: โทมิส) เป็นเมืองที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังมีคนอาศัยอยู่ของประเทศโรมาเนีย ก่อตั้งเมื่อ 700 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตั้งอยู่ริมทะเลดำ เป็นเมืองท่าสำคัญของประเทศ มีอุตสาหกรรมสิ่งทอ ผลิตภัณฑ์อาหาร โลหภัณฑ์ เป็นเมืองตากอากาศชายทะเล เขตเมืองมีประชากร 446,595 คน เป็นเขตเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 2 ของประเทศ รองจากบูคาเรสต์
ท่าเรือของเมืองมีพื้นที่ 39.26 ตารางกิโลเมตร มีความยาวราว 30 กิโลเมตร เป็นท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดบนริมฝั่งทะเลดำ และเป็นหนึ่งในท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในทวีปยุโรป
ภูมิศาสตร์
กอนสตันซาเป็นศูนย์กลางการบริหารของเทศมณฑลและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคการพัฒนาตะวันออกเฉียงใต้ของสหภาพยุโรปของประเทศโรมาเนีย เมืองนี้ตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเลดำ มีชายหาดยาว 13 กิโลเมตร (8 ไมล์) เขตมามายา (Mamaia) ของกอนสตันซา เป็นย่านของสถานพักตากอากาศที่ใหญ่ที่สุดและทันสมัยที่สุดบนชายฝั่งของโรมาเนีย โดยมีบ่อน้ำแร่ในพื้นที่โดยรอบ และในฤดูร้อนการเล่นน้ำทะเลดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเยือนเป็นจำนวนมาก
ภูมิอากาศ
กอนสตันซาเป็นหนึ่งในเมืองที่อบอุ่นที่สุดในโรมาเนีย มีภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Cfa) โดยได้รับอิทธิพลจากมหาสมุทรและแบบกึ่งแห้งแล้ง ในระหว่างปีมีสี่ฤดูกาลที่แตกต่างกัน
ฤดูร้อน (ต้นเดือนมิถุนายนถึงกลางเดือนกันยายน) อากาศร้อนและมีแดดจัด อุณหภูมิเฉลี่ยในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคมอยู่ที่ 31 °C (88 °F) วันในฤดูร้อนส่วนใหญ่จะมีลมพัดอ่อน ๆ ทำให้อุณหภูมิในตอนกลางวันไม่สูง กลางคืนอากาศอบอุ่นและค่อนข้างชื้นเนื่องจากความร้อนที่สะสมไว้ในทะเล
ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มต้นในกลางหรือปลายเดือนกันยายน โดยมีวันที่อบอุ่นและมีแดดจัด กันยายนอาจอบอุ่นกว่าเดือนมิถุนายน เนื่องจากความร้อนที่สะสมโดยทะเลดำในช่วงฤดูร้อน น้ำค้างแข็งเกิดขึ้นครั้งแรกโดยเฉลี่ยในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน
ฤดูหนาวนั้นอบอุ่นกว่าเมืองอื่น ๆ ทางตอนใต้ของโรมาเนีย หิมะมีไม่มากนัก แต่อาจมีลมแรง ฤดูหนาวมาถึงช้ากว่าส่วนในของประเทศมาก สภาพอากาศในเดือนธันวาคมมักจะไม่รุนแรง โดยมีอุณหภูมิสูงถึง 8 °C (46 °F) – 12 °C (54 °F) อุณหภูมิเฉลี่ยเดือนมกราคมอยู่ที่ 1 °C (34 °F) พายุฤดูหนาวซึ่งเกิดขึ้นเมื่อทะเลมีคลื่นลมรุนแรง มักเกิดขึ้นระหว่างเดือนธันวาคมถึงมีนาคม
ฤดูใบไม้ผลิมาถึงเร็วแต่อากาศค่อนข้างเย็น บ่อยครั้งเริ่มในเดือนเมษายนและพฤษภาคม ชายฝั่งทะเลดำเป็นสถานที่มีอากาศเย็นที่สุดแห่งหนึ่งในโรมาเนีย ซึ่งพบได้ที่ระดับความสูงต่ำกว่า 500 เมตร (1,640.42 ฟุต)
สี่ในเจ็ดปีที่มีอากาศร้อนที่สุดระหว่างปี พ.ศ. 2432 ถึง พ.ศ. 2551 เกิดขึ้นหลังปี พ.ศ. 2543 (พ.ศ. 2543, 2544, 2550 และ 2551) ฤดูหนาวและฤดูร้อนของปี พ.ศ. 2550 เป็นช่วงที่อบอุ่นที่สุดและร้อนที่สุดเป็นอันดับสองในประวัติศาสตร์ตามลำดับ โดยมีค่าเฉลี่ยรายเดือนในเดือนมกราคม (+6.5 °C) และมิถุนายน (+23.0 °C) ซึ่งทำลายสถิติ โดยรวมแล้วปี พ.ศ. 2550 เป็นปีที่อบอุ่นที่สุดนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2432 เมื่อเริ่มมีการบันทึกสภาพอากาศ
ประชากร
จากการสำรวจสำมะโนประชากรของโรมาเนียในปี พ.ศ. 2545 พบว่ามี 310,471 คนอาศัยอยู่ในเมืองกอนสตันซา ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับห้าในโรมาเนีย
ข้อมูลในปี พ.ศ. 2554 มีประชากร 283,872 คนอาศัยอยู่ในเขตเมือง ลดลงจากตัวเลขที่บันทึกไว้ในการสำรวจสำมะโนประชากร พ.ศ. 2545
ข้อมูลในปี พ.ศ. 2557 รายงานของสถาบันสถิติแห่งชาติ (Institutul Național de Statistică ) กล่าวว่าจำนวนประชากรของกอนสตันซาเพิ่มขึ้น เมื่อสิ้นปีเมืองมีประชากร 319,678 คน อาศัยอยู่อย่างถาวรภายในเขตเมือง
นอกจากบูคาเรสต์ เมืองหลวงแล้ว ประเทศโรมาเนียมีเมืองใหญ่ ๆ หลายเมืองที่มีขนาดใกล้เคียงกัน: กอนสตันซา, ยาช, คลูช-นาโปกา และตีมีชวารา
เขตมหานครกอนสตันซา มีประชากรถาวร 387,593 คน เป็นจำนวน 61% ของประชากรทั้งหมดของเทศมณฑล และมีค่าเฉลี่ยของนักท่องเที่ยว, คนทำงานตามฤดูกาล หรือผู้อยู่อาศัยชั่วคราวในช่วงฤดูการท่องเที่ยว ขั้นต่ำ 120,000 คนต่อวัน
ฟาโรห์อัยย์ (ราชวงส์ที่สิบสาม)
ฟาโรห์เมอร์เนเฟอร์เร อัยย์ (บางครั้งสะกดเป็น อยา หรือ อีเจ) เป็นฟาโรห์อียิปต์โบราณในราชวงศ์ที่ 13 ตอนกลาง พระองค์เป็นฟาโรห์ที่ครองราชย์ยาวนานที่สุด โดยกินเวลาไปมากกว่า 23 ปีในช่วงต้นถึงกลางศตวรรษที่ 17 ก่อนคริสต์ศักราช พีระมิดที่มีพระนามของพระองค์แสดงให้เห็นว่าพระองค์อาจสร้างพีระมิดเสร็จในบริเวณสุสานของเมมฟิส
ฟุตบอลทีมชาติคอซอวอ
ฟุตบอลทีมชาติคอซอวอ (Kosovo National Football Team) เป็นทีมฟุตบอลระดับทีมชาติจากประเทศคอซอวอ อยู่ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลคอซอวอที่ก่อตั้งในยูโกสลาเวีย ซึ่งไม่เคยประสบความสำเร็จในระดับนานาชาติ
ในเดือนพฤษภาคม ปี 2016 สมาคมฟุตบอลคอซอวอได้เป็นสมาชิกของยูฟ่าอย่างเป็นทางการจากการโหวตของบรรดาสมาชิก ด้วยคะแนนสุดเฉียดฉิว 28-24 ซึ่งต่อมาในเดือนเดียวกัน ฟีฟ่าได้จัดประชุมเพื่อรับคอซอวอเป็นสมาชิก โดยการลงคะแนนเสียงของสมาชิกเมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม ปี 2016 ที่เม็กซิโก ได้ผ่านความเห็นชอบให้คอซอวอเข้าเป็นสมาชิกของฟีฟ่า ด้วยคะแนนเสียง 141 ต่อ 23 ทำให้คอซอวอได้เป็นสมาชิกของฟีฟ่าลำดับที่ 210 และมีสิทธิ์ลงแข่งขันในฟุตบอลโลกรอบคัดเลือก
ซายากะ คันดะ
ซายากะ คันดะ (神田沙也加 (Kanda Sayaka), 1 ตุลาคม ค.ศ. 1986 - 18 ธันวาคม ค.ศ. 2021) เป็น นักแสดง, นักร้อง, นักพากย์และยูทูบเบอร์หญิงชาวญี่ปุ่น
โดยเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเซโกะ มัตสึดะ นักร้องและไอดอล กับมาซาอากิ คันดะ นักแสดง รวมถึงเป็นหลานสาวของเทรูโกะ อาซาฮิ (1924 - 2001) อดีตนักแสดง
สตาดเดอฟร็องส์
สตาดเดอฟร็องส์ (Stade de France) เป็นสนามกีฬาแห่งชาติของฝรั่งเศส ตั้งอยู่ในย่านแซ็งเดอนี ตอนเหนือของกรุงปารีส ทำให้เป็นสนามกีฬาที่ใหญ่เป็นอันดับ 8 ของยุโรป โดยใช้เป็นสนามเหย้าในการแข่งขันระหว่างประเทศทั้งของฟุตบอลทีมชาติฝรั่งเศสและรักบี้ทีมชาติฝรั่งเศส สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาประเภทที่ 4 จัดโดยยูฟ่า สนามแห่งนี้ใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ และในนัดรองชิงชนะเลิศ ฝรั่งเศสเป็นฝ่ายเอาชนะบราซิล ไปได้ 3–0 อย่างเหนือความคาดหมาย ได้แชมป์โลกไปครองเป็นสมัยแรกในที่สุด
สตาดเดอฟร็องส์ เปิดใช้ในวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1998 ก่อนหน้าที่ฟุตบอลโลก 1998 จะเริ่มขึ้นไม่นาน ใช้เวลาสร้างประมาณ 3 ปี โดยมีความจุเต็มที่ 81,338 คน
ในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 ซึ่งฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ สตาดเดอฟร็องส์ก็ใช้เป็นสนามจัดการแข่งขันนัดเปิดสนามระหว่างฝรั่งเศสและโรมาเนีย ซึ่งเป็นการแข่งขันในรอบแรกกลุ่มเอ และนัดชิงชนะเลิศอีกด้วย
นอกจากฟุตบอลแล้ว สตลาดเดอฟร็องส์ยังใช้สนามจัดแข่งขันรักบี้ชิงแชมป์โลก 1999, กรีฑาชิงแชมป์โลก 2003 และรักบี้ชิงแชมป์โลก 2007
และใช้เป็นสถานที่จัดคอนเสิร์ตของนักร้องชื่อดังระดับโลกหลายคน เช่น จัสติน ทิมเบอร์เลก, เลดี้กาก้า, มาดอนน่า หรือริฮันน่า
การ์ลุช อากุชตีญู ดู รูซารียู
การ์ลุช อากุชตีญู ดู รูซารียู (Carlos Agostinho do Rosário) เป็นนักการเมืองโมซัมบิกซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรีโมซัมบิกตั้งแต่วันที่ 17 มกราคม ค.ศ. 2015
โสภี พรรณราย
โสภี พรรณราย เป็นนามปากกาของสุรภี โพธิสมภรณ์ (นก)  นักเขียนนวนิยายไทย มีผลงานที่ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์หลายต่อหลายเรื่อง
สุรภีเป็นชาวกรุงเทพมหานคร จบการศึกษาบัญชีจากโรงเรียนพณิชยการพระนคร และด้านการบริหารทั่วไป จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ผลงานประพันธ์เรื่องแรกคือเรื่อง แฝดสาวเจ้าเสน่ห์ เขียนเป็นตอนๆ ตีพิมพ์ในนิตยสารดรุณี ในฐานะนักเขียนสมัครเล่น  ต่อมาเมื่อนิตยสารดรุณีปิดตัวลง ก็หยุดเขียนไป 1 ปี กระทั่งได้รับคำแนะนำจากคุณบำรุง สำนักพิมพ์รวมสาส์น แนะนำให้ไปเขียนนิตยสารภาพยนตร์บันเทิง จึงเริ่มเขียนนวนิยายเรื่อง "ปิ่นมุก" และเขียนต่อมาอีก 1-2 เรื่อง จากนั้นได้ลาออกจากงานประจำเพื่อนมาเขียนนวนิยายอย่างเดียว
ฟาโรห์เมอร์โฮเทปเร ไออิน
ฟาโรห์เมอร์โฮเทปเร ไออิน (Merhotepre Ini)(ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม ไออินที่ 1) เป็นทายาทของฟาโรห์อัยย์อาจจะเป็นลูกชายของเขาและสามสิบสาม - กษัตริย์แห่งราชวงศ์สิบสามแห่งอียิปต์ เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชกาล 2 ปี 3 หรือ 4 เดือนและ 9 วันในรินโตรและอาศัยอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 17 ก่อนคริสต์ศักราช
ฟรีดริช เพาลุส
ฟรีดริช วิลเฮ็ล์ม แอ็นสท์ เพาลุส (Friedrich Wilhelm Ernst Paulus; 23 กันยายน ค.ศ. 1890 - 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1957) เป็นนายทหารในกองทัพเยอรมันตั้งแต่ ค.ศ. 1910 ถึง 1945 เขาได้รับยศจอมพลระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดจากการบังคับบัญชาการบุกสตาลินกราดของกองทัพที่ 6 ระหว่างปฏิบัติการสีน้ำเงินใน ค.ศ. 1942 ยุทธการนั้นสิ้นสุดลงด้วยความหายนะสำหรับนาซีเยอรมนี เมื่อทหาร 270,000 นาย ของแวร์มัคท์ พันธมิตรอักษะประเทศ และกองกำลังอาสาสมัครถูกโอบล้อมและพิชิตในการตีโต้ตอบขนานใหญ่ของสหภาพโซเวียตในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1942 โดยมีกำลังพลสูญเสียสูงถึง 740,000 นาย
เพาลุสยอมจำนนต่อกองกำลังโซเวียตในสตาลินกราดเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1943 หนึ่งวันให้หลังเขาได้รับการเลื่อนยศเป็นจอมพลโดยอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ฮิตเลอร์คาดหวังให้เพาลุสทำอัตวินิบาตกรรม โดยอ้างว่าไม่มีประวัติว่าจอมพลเยอรมันคนใดเคยถูกจับเป็น ขณะอยู่ในการควบคุมตัวของสหภาพโซเวียตระหว่างสงคราม เพาลุสกลายมาเป็นนักวิจารณ์ระบอบนาซีและเข้าร่วมคณะกรรมาธิการแห่งชาติเพื่อการปลดปล่อยเยอรมนีซึ่งสหภาพโซเวียตให้การสนับสนุน เขาไม่ได้รับการปล่อยตัวกระทั่ง ค.ศ. 1953
18901957
การเสด็จหนีไปวาแรน
การเสด็จหนีไปวาแรน (Fuite à Varennes) ในคืนวันที่ 20 ย่างเช้าวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1791 เป็นเหตุการณ์สำคัญในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศส ซึ่งพระเจ้าพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 แห่งฝรั่งเศส พร้อมด้วยพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ตและพระราชวงศ์ใกล้ชิด พยายามเสด็จหนีออกจากปารีสเพื่อไปเตรียมต่อต้านการปฏิวัติ ณ เมืองม็งเมดี ใกล้กับชายแดนฝรั่งเศส ที่ซึ่งเหล่านายทหารผู้ภักดีและข้าราชการฝ่ายกษัตริย์นิยมไปรวมตัวกัน แต่เสด็จไปได้ไกลเพียงเมืองวาแรนก็ทรงถูกจับกุม เนื่องจากมีผู้จดจำพระราชวงศ์ได้ในระหว่างการแวะพักที่เมืองแซ็งเตอ-แมนนู
เหตุการณ์นี้นับเป็นจุดพลิกผันของการปฏิวัติ เนื่องจากทำให้การต่อต้านระบอบราชาธิปไตยฝรั่งเศสในฐานะสถาบัน และการต่อต้านองค์กษัตริย์และพระราชินีในฐานะปัจเจกบุคคล มีความเด่นชัดมากขึ้น ความพยายามครั้งนี้ทำให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงถูกตั้งข้อหากบฏ จนท้ายที่สุดนำไปสู่การสำเร็จโทษในปี ค.ศ. 1793
ความเคราะห์ร้าย ความล่าช้า ความเข้าใจผิด และดุลยพินิจที่ไม่เหมาะสมซึ่งเกิดต่อเนื่องกัน เป็นปัจจัยที่ทำให้ความพยายามหนีดังกล่าวล้มเหลว โดยมากมีที่มาจากความไม่เด็ดขาดในการตัดสินพระทัยของพระเจ้าหลุยส์เอง พระองค์ทรงเลื่อนกำหนดการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยให้ปัญหาเล็กบานปลายจนกลายเป็นปัญหาใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังประมาณเสียงสนับสนุนของประชาชนที่มีต่อระบอบกษัตริย์แบบดั้งเดิมผิดพลาดไป เนื่องจากเข้าพระทัยผิดมาโดยตลอดว่าทรงเป็นที่รักใคร่ของราษฎรในชนบทและสามัญชนทั่วไป
การเสด็จหนีดังกล่าวสร้างบาดแผลลึกให้แก่ฝรั่งเศส และได้ปลุกเร้าอารมณ์ของผู้คนทั่วไปให้รู้สึกวิตกกังวล ฉุนเฉียวรุนแรง หรือตื่นตระหนก เนื่องจากทุกคนตระหนักได้ว่าการแทรกแซงจากต่างชาติจวนที่จะเกิดขึ้นจริงแล้ว นอกจากนี้ยังสร้างความตกตะลึงให้แก่กลุ่มคนที่ยังมองว่าพระองค์คือพระมหากษัตริย์ผู้มีเจตนาดีเป็นพื้นฐานและปกครองอาณาจักรโดยประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า โดยไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะทรงต่อต้านการปฏิรูปและการปฏิวัติได้ร้ายแรงมากถึงเพียงนี้ ส่งผลให้เหล่าผู้นำการปฏิวัติหันมายึดถือแนวคิดสาธารณรัฐนิยมเป็นอุดมการณ์หลักในทันที จากที่ก่อนหน้านี้เป็นเพียงแนวคิดซึ่งอภิปรายตามวงกาแฟเท่านั้น
ภูมิหลัง
ท่าทีที่ลังเลพระทัยของพระเจ้าหลุยส์ต่อข้อเรียกร้องของการปฏิวัติเป็นหนึ่งในหลายสาเหตุที่ทำให้พระราชวงศ์ต้องเสด็จออกจากพระราชวังแวร์ซายในวันที่ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1789 ไปประทับ ณ พระราชวังตุยเลอรีในปารีสแทน เนื่องจากพระราชวังแวร์ซายถูกโจมตีจากกลุ่มผู้ชุมนุมผู้โกรธแค้น ซึ่งนับแต่นั้นมา พระเจ้าหลุยส์มีพระอารมณ์เศร้าหมองเหมือนเป็นอัมพาตทางจิตใจ ทรงปล่อยให้ราชการแผ่นดินสำคัญส่วนมากตกอยู่ในการตัดสินพระทัยของราชินีผู้ไม่ได้ถูกเตรียมพร้อมมาสำหรับพระราชกรณียกิจด้านการเมือง ต่อมาในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1791 ในขณะที่มาร์กี เดอ ลา ฟาแย็ต กำลังเข้าระงับเหตุวุ่นวายที่แว็งเซน กลุ่มกษัตริย์นิยมหลายร้อยคนรวมตัวกันที่พระราชวังตุยเลอรีเพื่อแสดงพลังสนับสนุนพระราชวงศ์ แต่สุดท้ายกลับถูกไล่ตะเพิดออกจากพระราชวังโดยกองกำลังแห่งชาติ (Garde Nationale)
จุดประสงค์
จุดประสงค์ของการเสด็จหนีครั้งนี้คือเพื่อปลดปล่อยพระมหากษัตริย์สู่อิสรภาพตามพระราชอัธยาศัยและความปลอดภัยที่มากกว่าการประทับอยู่ในปารีส ที่ม็องเมดี นายพลฟร็องซัว โกลด เดอ บุยเย (François Claude de Bouillé) หรือมาร์กี เดอ บุยเย ได้รวบรวมนายทหารหลวงเก่าที่ยังจงรักภักดีต่อระบอบราชาธิปไตยได้ประมาณ 10,000 นาย ซึ่งก่อนหน้านี้ เดอ บุยเย ปรากฏความดีความชอบจากการปราบปรามเหตุกบฏร้ายแรงที่น็องซีมาแล้วในปี ค.ศ. 1790 กองกำลังของเขาประกอบไปด้วยทหารรับจ้างสวิส 2 กองพล และทหารรับจ้างเยอรมันอีก 1 กองพล โดยมองว่าภายใต้ความไม่สงบทางการเมืองเช่นที่ดำเนินอยู่ในขณะนี้ ทหารรับจ้างต่างชาติน่าจะไว้วางใจได้มากกว่าทหารชาวฝรั่งเศสเอง ในร่างจดหมายฉบับใช้นำเสนอต่อรัฐสภาแห่งสมาพันธรัฐสวิส ณ เมืองซูริก ขุนนางฝ่ายกษัตริย์นิยม บารง เดอ เบรอเตย (Baron de Breteuil) แจ้งว่า "สมเด็จฯ ประสงค์ที่จะมีกองกำลังอันโอฬารไว้ใต้พระเดชพระคุณ ที่แม้นแต่กบฏอันอาจหาญที่สุดก็มิอาจมีทางเลือกอื่นเว้นแต่จักยอมศิโรราบ" โดยราชสำนักคาดเดาว่า "พสกนิกรผู้ศรัทธาจากทุกชนชั้นจำนวนมาก" จะเดินขบวนเรียกร้องให้มีการฟื้นฟูเอกสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์เหนือราชบัลลังก์ และความสงบเรียบร้อยจะคืนกลับมาโดยปราศจากซึ่งสงครามกลางเมืองหรือการแทรกแซงจากต่างชาติ
อย่างไรก็ตาม พระประสงค์ทางการเมืองในระยะยาวของพระเจ้าหลุยส์ พระชายา และที่ปรึกษาใกล้ชิดของพระองค์ยังคงไม่ปรากฏแน่ชัด มีเพียงรายละเอียดปรากฏในเอกสารที่ชื่อว่า "ประกาศถึงชนชาวฝรั่งเศส" (Declaration to the French People) ซึ่งจัดเตรียมโดยพระเจ้าหลุยส์เพื่อที่จะทรงนำแถลงต่อสภาแห่งชาติ แต่ถูกทิ้งไว้ที่พระราชวังตุยเลอรีหลังเสด็จหนีออกจากปารีส โดยได้บ่งชี้พระประสงค์ส่วนพระองค์ที่จะกลับไปสู่ข้อยินยอมและการประนีประนอมที่ได้บัญญัติไว้ในประกาศแห่งฐานันดรที่สาม (Declaration of the Third Estate) เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน ค.ศ. 1789 ก่อนหน้าเหตุความรุนแรงที่ปะทุขึ้นในปารีสและการทลายคุกบัสตีย์ ในขณะที่จดหมายส่วนพระองค์ของพระนางมารี อ็องตัวแน็ต กลับเป็นไปในเชิงโต้ตอบมากกว่า โดยประสงค์ที่จะฟื้นฟูระบอบกษัตริย์เก่าขึ้นมาโดยปราศจากการประณีประนอม และจะประทานอภัยโทษแก่ทุกคนยกเว้นกลุ่มผู้นำการปฏิวัติและชาวปารีส "หากไม่ยอมกลับคืนสู่ระเบียบเก่าของตน"
พยายามออกจากปารีส
หลังทรงได้ยินคำแนะนำจากพระนางมารี อ็องตัวแน็ต พระเจ้าหลุยตัดสินพระทัยเสด็จหนีออกจากปารีสไปยังชายแดนด้านตะวันออกสู่ออสเตรียในคืนวันที่ 20 ย่างวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1791 อันนำมาซึ่งความหายนะต่อตัวพระองค์และพระราชวงศ์ฝรั่งเศสเอง การเสด็จหนีเริ่มต้นขึ้นด้วยการที่มาร์กีซ เดอ ตูร์แซล (Marquise de Tourzel) ข้าหลวงราชโอรสราชธิดาฝรั่งเศสปลอมตัวเป็นบารอนเนสชาวรัสเซีย ส่วนพระราชินีมารี อ็องตัวแน็ต และมาดามเอลีซาแบ็ต พระขนิษฐาของพระเจ้าหลุยส์ปลอมตัวเป็นข้ารับใช้หญิงของบารอนเนส และพระเจ้าหลุยส์ทรงรับบทเป็นพ่อบ้าน ในขณะที่เจ้าฟ้าชาย-หญิงพระองค์น้อยทรงรับบทเป็นบุตร-ธิดาของบารอนเนส โดยทั้งหมดเริ่มเดินทางออกจากพระราชวังตุยเลอรีเวลาประมาณเที่ยงคืน แผนการส่วนมากวางแผนโดยเคานต์อักเซล ฟอน แฟร์เซิน (Count Axel von Fersen) และบารง เดอ เบรอเตย ผู้ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากพระเจ้ากุสตาฟที่ 3 แห่งสวีเดน แฟร์เซินเร่งเร้าว่าควรใช้รถม้าเบาสองหลังในการเดินทาง ซึ่งจะช่วยให้ถึงม็งเมดีที่อยู่ห่างไปประมาณ 250 กิโลเมตรได้ค่อนข้างเร็ว แลกกับการต้องแบ่งพระราชวงศ์ออกจากกันเป็นสองคณะ แต่กระนั้นก็ตาม พระเจ้าหลุยส์และพระนางมารี อ็องตัวแน็ต ตัดสินพระทัยที่จะใช้รถม้าหนักอันเด่นสะดุดตาหลังเดียวลากจูงด้วยม้าจำนวน 6 เชือกแทน
เปิดโปงและจับกุม
ทั้งนี้ จึงไม่อาจทราบได้แน่ชัดว่ากองกำลังของเดอ บุยเย จะใหญ่หรือไว้วางใจมากพอที่จะเปลี่ยนทิศทางของการปฏิวัติและดำรงไว้ซึ่งระบอบราชาธิปไตยได้หรือไม่
คุมขังที่ตุยเลอรี
เมื่อพระราชวงศ์เสด็จนิวัตปารีสภายใต้การคุ้มกัน ฝูงชนฝ่ายปฏิวัติมองดูขบวนรถม้าหลวงด้วยท่าทีนิ่งสงัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งหมดตกอยู่ในความตะลึงงันสุดขีดเมื่อได้เห็นกษัตริย์ของพวกเขาในสถานการณ์เช่นนี้ พระราชวงศ์ทุกพระองค์ทรงถูกคุมขัง ณ พระราชวังตุยเลอรี และจากเหตุการณ์นี้เป็นต้นไป แนวคิดล้มล้างระบอบกษัตริย์และสถาปนาสาธารณรัฐดูจะมีความเป็นไปได้มากอย่างที่ไม่เคยมาก่อน ความน่าเชื่อถือในตัวพระเจ้าหลุยส์ในฐานะพระมหากษัตริย์ใต้รัฐธรรมนูญถูกลดทอนลงอย่างร้ายแรงจากความพยายามหลบหนีในครั้งนี้
หลังจากนำพระราชวงศ์เสด็จนิวัตปารีสแล้ว สภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติก็ตกลงว่าจะฟื้นฟูพระเจ้าหลุยส์คืนสู่พระราชอำนาจได้หากทรงยอมรับรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ตาม กลุ่มการเมืองหลายกลุ่มเช่นฝ่ายกอเดอลิแยร์และฝ่ายฌากอแบ็งไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอดังกล่าว จนนำไปสู่การประท้วงที่สวนช็อง เดอ มาร์ และบานปลายกลายเป็นเหตุสังหารหมู่ขึ้น
นับแต่ฤดูใบไม้ร่วง ค.ศ. 1791 เป็นต้นมา พระเจ้าหลุยส์ทรงฝากความหวังในการรื้อฟื้นพระราชอำนาจทางการเมืองไว้กับแนวทางอันน่าแคลงใจอย่างการแทรกแซงจากต่างชาติ ถึงขนาดที่ทรงสนับสนุนนโยบายสงครามกับออสเตรียของฝ่ายฌีรงแด็งในสภานิติบัญญัติ โดยทรงคาดหมายว่ากองทัพฝรั่งเศสที่พ่ายแพ้ย่อยยับจะช่วยปูทางไปสู่การฟื้นฟูพระราชอำนาจของพระองค์ ทรงปฏิเสธคำแนะนำของนักรัฐธรรมนูญนิยมสายกลางอย่างอ็องตวน บาร์แนฟ ที่ให้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1791 เต็มรูปแบบ ซึ่งเป็นรัฐธรรมนูญฉบับที่พระเจ้าหลุยส์ทรงปฏิญาณว่าจะดำรงไว้ หากแต่ลับ ๆ แล้วพระองค์เองกลับทรงเข้าไปมีส่วนแอบแฝงในนโยบายการปฏิวัติต่อต้าน
ล้มเลิกราชาธิปไตย
ความล้มเหลวจากการเสด็จหนีของพระเจ้าหลุยส์ได้ส่งสัญญาณเตือนแก่พระมหากษัตริย์ยุโรปพระองค์อื่น ๆ ผู้ซึ่งหวั่นเกรงว่าการปฏิวัติจะลุกลามเข้ามายังอาณาจักรของตนและก่อให้เกิดความไม่สงบนอกฝรั่งเศสขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับเพื่อนบ้านอยู่ในภาวะตึงเครียดมาก่อนแล้วจากการปฏิวัติ และยิ่งเลวร้ายลงกว่าเดิมถึงขนาดที่ชาติยุโรปบางแห่งเรียกร้องให้ทำสงครามกับรัฐบาลคณะปฏิวัติเสียด้วยซ้ำ
การปะทุขึ้นของสงครามกับออสเตรียในเดือนเมษายน ค.ศ. 1792 และคำประกาศเบราน์ชไวก์โดยแม่ทัพชาวปรัสเซีย ชาลส์ วิลเลียม เฟอร์ดินานด์ ดยุกแห่งเบราน์ชไวก์ ซึ่งข่มขู่ว่าปารีสจะพังพินาศลงหากพระราชวงศ์ตกอยู่ในภัยอันตรายอีกครั้ง ส่งผลให้ชาวปารีสหัวรุนแรงบุกโจมตีพระราชวังตุยเลอรีในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 1792 จึงนับเป็นเหตุการณ์ที่เสมือนกับการลั่นระฆังมรณะเตือนพระเจ้าหลุยส์ในอนาคต
การโจมตีดังกล่าวนำไปสู่การระงับพระราชอำนาจโดยสภาร่างรัฐธรรมนูญแห่งชาติและการประกาศสถาปนาสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่หนึ่งในวันที่ 21 กันยายน ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน หลักฐานข้อตกลงลับของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 กับนักการเมืองฝ่ายปฏิวัติผู้ล่วงลับ เคาต์แห่งมีราโบ ถึงแผนคบคิดการปฏิวัติต่อต้านร่วมกับชาวต่างชาติถูกพบในหีบเหล็กลับ อาร์มัวร์เดอแฟร์ (armoire de fer) ภายในพระราชวังตุยเลอรี บัดนี้จึงไม่อาจเสแสร้งได้อีกต่อไปแล้วว่าพระมหากษัตริย์ทรงยินยอมให้มีการปฏิรูปภายใต้การปฏิวัติได้โดยเสรี ฝ่ายสาธารณรัฐนิยมบางส่วนเรียกร้องโค่นล้มพระองค์ บางส่วนเรียกร้องให้มีการไต่ส่วนในข้อหาสมคบคิดก่อการกบฏและชักนำศัตรูเข้ามาในชาติ ต่อมาในวันที่ 3 ธันวาคม ได้มีการตัดสินใจว่าควรนำพระเจ้าหลุยส์ซึ่งถูกจองจำ ณ ต็องเปลอ ร่วมกับพระราชวงศ์พระองค์อื่นมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม เข้าสู่กระบวนการไต่สวนในข้อหากบฏจนได้ปรากฏพระองค์ต่อหน้าที่ประชุมใหญ่แห่งชาติสองครั้งในวันที่ 11 และ 23 ธันวาคม
วันที่ 21 มกราคม ค.ศ. 1793 ทรงถูกนำไปสำเร็จโทษด้วยเครื่องกิโยตีนหลังจากที่ทรงถูกตัดสินว่ามีความผิด เก้าเดือนต่อมา พระนางมารี อ็องตัวแน็ต ก็ทรงถูกตัดสินในข้อหากบฏด้วยเช่นกัน และทรงถูกบั่นพระเศียรในวันที่ 16 ตุลาคม
เจน วงศ์วรโชติ
เธอได้ศึกษาที่ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยได้รับปริญญาด้านการจัดการปัญหาสาธารณสุข ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย ในปี พ.ศ. 2557 เธอได้เข้าร่วมการแข่งขันนิวยอร์กรันเนอร์ ซึ่งเธอได้รับเลือกให้เป็นนักวิ่งประจำปีในกลุ่มอายุเดียวกับของเธอ เธอได้รับเหรียญทองแดงในการแข่งขันวิ่ง 10,000 เมตร ของบุคคลหญิงที่การแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2015 หรือ ซีเกมส์ 2015 จัดขึ้นในประเทศสิงคโปร์ และเธอวิ่งได้ลำดับ 91 ในการแข่งขันโอลิมปิก 2016 หรือ ริโอ 2016 จัดขึ้นในประเทศบราซิล
เทศบาลตำบลศรีสาคร
เทศบาลตำบลศรีสาคร เป็นเทศบาลตำบลซึ่งมีอาณาเขตครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของหมู่ที่ 1–2, 4 ของตำบลซากอ และพื้นที่ทั้งหมดของหมู่ที่ 1 ของตำบลศรีสาคร ในอำเภอศรีสาคร จังหวัดนราธิวาส เดิมมีฐานะเป็นสุขาภิบาลศรีสาครที่จัดตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2524 แล้วได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลตำบลใน พ.ศ. 2542 ปัจจุบันในเขตเทศบาลมีประชากร 5,081 คน
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี เป็นสถาบันด้านการอาชีวศึกษา (Vocational Education) อยู่ในสังกัดของ สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔ สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา (สอศ.) ปัจจุบันตั้งอยู่ ณ เลขที่ 433 ถนนศรีสุริยวงศ์ ต.หน้าเมือง อ.เมือง จ.ราชบุรี
เทศบาลตำบลศรีสาคร
พื้นที่เทศบาลตำบลอยู่บริเวณเขตศูนย์ราชการต่าง ๆ ของอำเภอศรีสาคร อยู่ห่างจากศาลากลางจังหวัดนราธิวาสประมาณ 56.9 กิโลเมตร อยู่ห่างจากกรุงเทพมหานครประมาณ 1,129 กิโลเมตร ตรงกลางของเขตเทศบาลมีแม่น้ำสายบุรีไหลผ่านเป็นแหล่งน้ำที่สำคัญและแบ่งเขตเทศบาลออกเป็นสองส่วน ชุมชนในเขตเทศบาลแบ่งเป็นพื้นที่หมู่ 1 ตำบลศรีสาคร (ประกอบด้วยชุมชนคอลอกาเว, ชุมชนบาลาเซาะ, ชุมชนไอร์จิ กับบางส่วนของหมู่ที่ 1 ตำบลซากอ (ประกอบด้วยชุมชนตลาดซากอ, ชุมชนกำปงบารู) บางส่วนของหมู่ที่ 2 ตำบลซากอ (ประกอบด้วยชุมชนตะโล๊ะ, ชุมชนกาเยาะมาตี, ชุมชนดูซงค์มาแจ, ชุมชนปูลัรมัรโบ) และบางส่วนของหมู่ที่ 4 ของตำบลซากอ (ประกอบด้วยชุมชนกลูบี)
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔
ประวัติของวิทยาลัย
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี เดิมคือโรงเรียนช่างไม้ราชบุรี เริ่มเปิดทำการสอนมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2481 โดยในระยะแรกได้อาศัยพื้นที่บางส่วน ของโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดเป็นที่ตั้งชั่วคราว ต่อมาได้ย้ายไปตั้งในที่ดินของราชพัสดุ ซึ่งเดิมติดกับบริเวณโรงงานสุราราชบุรี ต.บ้านไร่ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี โดยได้รับที่ดินจำนวน 4 ไร่เศษ สำหรับการก่อสร้างอาคารเรียนและอาคารประกอบ อันประกอบด้วยโรงฝึกงาน 2 หลัง โรงผึ่งไม้ 1 หลัง บ้านพักครู 4 หลัง บ้านพักนักการภารโรง 2 หลัง และส้วมอีก 1 หลัง ซึ่งการก่อตั้งโรงเรียนช่างไม้ราชบุรีนั้น ได้รับการสนับสนุนจาก ขุนประสาทวิทยกิจ ศึกษาธิการจังหวัดในสมัยนั้น และขุนเสตะรัตศึกษากร ผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัด โดยเฉพาะผู้ช่วยศึกษาธิการจังหวัดท่านนี้ได้เข้ามาทำหน้าที่ครูใหญ่เป็นการชั่วคราวในระยะแรกของการก่อตั้งโรงเรียน และต่อมาก็ได้คุณครูต๊ะ โลหิตกาญจน์ เป็นครูใหญ่ประจำการเป็นท่านแรก ตามมาด้วยคุณครูจอม เปลี่ยนโชต เป็นท่านต่อมา โดยในระยะแรกนั้นมีครูเพียง 2 คน และมีนักเรียนเพียง 4 คนเท่านั้น และมีจำนวนเพิ่มขึ้นในเวลาต่อมา จนถึงปี พ.ศ. 2498 สถานที่เดิมก็เริ่มคับแคบ อีกทั้งกลิ่นส่าเหล้าจากโรงงานสุราก็รบกวน จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้นายเสงี่ยม เต็มสุข ศึกษาธิการจังหวัดราชบุรี ในขณะนั้น ซึ่งท่านเป็นผู้ที่สนใจการอาชีวศึกษาเป็นอย่างมาก ได้ปรึกษาหารือกับครูสนั่น จียังสุวัต ครูใหญ่ของโรงเรียน ในเรื่องการย้ายที่ตั้งโรงเรียน ซึ่งท่านเห็นว่ามีที่ดินว่างอยู่ผืนหนึ่ง เป็นบริเวณที่กว้างขวาง โดยบางส่วนเป็นของสนามบินเก่าและบางส่วนเป็นของสนามเสือป่า ซึ่งต้องเช่าที่ดินผืนดังกล่าวปีละ 39,030 บาท โดยในการก่อสร้างโรงเรียนในที่ดินใหม่นั้น ท่านศึกษาธิการจังหวัดซึ่งเป็นผู้มองการณ์ไกล ได้วางแผนการก่อสร้างโดยให้สร้างโรงฝึกงานต่างๆ เว้นระยะห่างๆกันไว้ เพื่อการต่อเติมและขยายโรงเรียนในภายหลัง ในระยะแรกของการสร้างโรงเรียนนั้น ได้แรงงานสนับสนุนจากบรรดาครูและนักเรียนของโรงเรียน แต่ก็ต้องผชิญกับปัญหาสภาพป่ารกและน้ำท่วม ทั้งนี้โรงเรียนใหม่ที่สร้างขึ้นนี้ได้ชื่อต่อมาว่า "โรงเรียนการช่างราชบุรี" และตั้งอยู่มาจนถึงปัจจุบันนี้ โดยอยู่ที่ เลขที่ 433 ถนนศรีสุริยวงศ์ ตำบลหน้าเมือง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี
ปี พ.ศ. 2503 ได้รับความช่วยเหลือตามโครงการผลิตช่างฝีมือขององค์การ ส.ป.อ.
ปี พ.ศ. 2510 ได้เข้าโครงการเงินกู้เพื่อการพัฒนาอาชีวศึกษา ดำเนินการสอนประเภทวิชาช่างอุตสาหกรรม 6 สาขา
ปี พ.ศ. 2513 ได้เปิดสอนประเภทวิชาผ้าและเครื่องแต่งกาย อาหารและโภชนาการ
ปี พ.ศ. 2519 ได้เปิดสอนประเภทวิชาพาณิชยกรรมและศิลปหัตถกรรม
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย
รางวัลพระราชทานสุรัสวดี
รางวัลนี้ริเริ่มมอบตั้งแต่การประกวดประจำปี พ.ศ. 2516-17
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔
ประวัติของวิทยาลัย
ปี พ.ศ. 2542 วิทยาลัยดำเนินการสอนในระดับ ปวช. และ ปวส. รวมทั้งสิ้น 19 สาขาวิชา คือ ช่างยนต์ ช่างกลโรงงาน ช่างเขียนแบบเครื่องมือกล ช่างเชื่อมและโลหะแผ่น ช่างไฟฟ้า ช่างอิเล็กทรอนิกส์ ช่างก่อสร้าง ช่างเทคนิคสถาปัตย์ คหกรรม อุตสาหกรรมเสื้อผ้าสำเร็จรูป ผ้าและเครื่องแต่งกาย อาหารและโภชนาการ การบัญชี การเลขานุการ การตลาด คอมพิวเตอร์ธุรกิจ วิจิตรศิลป์หัตถอุตสาหกรรมและศิลปประยุกต์
รายชื่อผู้ได้รับรางวัลดนตรีประกอบภาพยนตร์ยอดเยี่ยม รางวัลภาพยนตร์ไทย
รางวัลชมรมวิจารณ์บันเทิง
ไม่มีข้อมูล
วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี สถาบันการอาชีวศึกษาภาคกลาง ๔
ประวัติของวิทยาลัย
จากโรงเรียนการช่างราชบุรี ก็ได้พัฒนาเรื่อยมาจนกลายเป็น "วิทยาลัยเทคนิคราชบุรี" ในปัจจุบัน
ปัจจุบันวิทยาลัยเทคนิคราชบุรีมีเนื้อที่ประมาณ 61 ไร่ 2 งาน 14 ตารางวา มีอาคารหลักและอาคารประกอบดังนี้