cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
ประวัติ
ปี พ.ศ. 2533 วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์ ได้ร่วมกับสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ หรือนิด้า (NIDA) เพื่อเปิดสอนปริญญาโททางรัฐประศาสนศาสตร์ ภาคพิเศษ เป็นรุ่นแรก ตามโครงการ NIDA-UTC และ ในปี พ.ศ. 2534 วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์ ได้ร่วมมือกับหอการค้าจังหวัดอุตรดิตถ์ ในการเปิดสอนภาคพิเศษ สำหรับสมาชิกหอการค้า เพื่อรับปริญญาทางบริหารธุรกิจ และยกมาตรฐานทางการค้าของจังหวัดอุตรดิตถ์ตามโครงการ EBD-UTC
วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2535 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานชื่อ "สถาบันราชภัฎ" แทนวิทยาลัยครู สถาบันราชภัฎอุตรดิตถ์จึงมีฐานะเป็นส่วนราชการหนึ่งของสำนักงานสภาสถาบันราชภัฎ การดำเนินงานของสถาบันขึ้นอยู่กับของข่ายที่กำหนดไว้ตามพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฎ พ.ศ. 2537 โดยมีสภาสถาบันราชภัฎ และสภาประจำสถาบันราชภัฎอุตรดิตถ์ดังกล่าวเป็นผู้กำหนด
วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้มีพระมหากรุณาธิคุณโปรดเกล้าฯ ลงพระปรมาภิไธยใน'''พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547''' ซึ่งได้นำประกาศลงในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2547 และมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2547 เป็นต้นไป มีผลทำให้สถาบันราชภัฏทั่วประเทศได้ยกฐานะขึ้นเป็นมหาวิทยาลัยราชภัฏจนถึงปัจจุบัน
รายนามผู้บริหารและอธิการบดี
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ มีผู้บริหารนับตั้งแต่เริ่มก่อตั้งใน พ.ศ. 2479 ครั้งยังเป็นโรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตรจนถึงปัจจุบัน (พ.ศ. 2558) นับได้ 79 ปี มีรายนามดังต่อไปนี้
คณะในมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ เปิดหลักสูตรการเรียนการสอนในระดับปริญญาตรี ปริญญาโทและปริญญาเอกครอบคลุมทั้งสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์สุขภาพ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ โดยมีหลักสูตรการเรียนการสอนทั้งหลักสูตรภาคปกติ ภาคพิเศษ และหลักสูตรนานาชาติ แบ่งเป็นหลักสูตรระดับปริญญาตรี ระดับปริญญาโท  และระดับปริญญาเอก
ปัจจุบันมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์มีหน่วยงานในการจัดการเรียนการสอนทั้งหมด 7 คณะ 2 วิทยาลัย (ไม่รวมบัณฑิตวิทยาลัย)             ดังต่อไปนี้ {| border="0" cellpadding="9" cellspacing="0"
พื้นที่การศึกษาในจังหวัดอุตรดิตถ์
ปัจจุบัน มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์ ตั้งอยู่เลขที่ 27 ถนนอินใจมี ตำบลท่าอิฐ อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ทิศเหนือติดกับถนนอินใจมี ทิศใต้ติดต่อกับบริษัท โทรคมนาคมแห่งชาติ จำกัด (มหาชน) จังหวัดอุตรดิตถ์ ทิศตะวันออกติดกับวิทยาลัยสารพัดช่างอุตรดิตถ์และแขวงทางหลวงอุตรดิตถ์ที่ 1 ทิศตะวันตกติดกับถนนเลียบคลองโพธิ์ รวมพื้นที่วิทยาเขตหมอนไม้ และลำรางทุ่งกะโล่ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์จะมีพื้นที่ทั้งสิ้น 2,270 ไร่ 3 งาน 87 ตารางวา
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ส่วนกลาง
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ส่วนกลางมีพื้นที่ 190 ไร่ 1 งาน 79 ตารางวา สถานที่นี้นักศึกษาทุกคณะจะต้องมาทำกิจกรรมต่างๆที่วิทยาเขตส่วนกลาง ในส่วนนี้เป็นที่ตั้งของสำนักงานอธิการบดี หน่วยงานต่างๆของมหาวิทยาลัย ที่ตั้งคณะ 4 คณะ 2 วิทยาลัยของมหาวิทยาลัย คือ คณะครุศาสตร์ คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย และวิทยาลัยนานาชาติ และอีกส่วนหนึ่งเป็นโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ วิทยาเขตหมอนไม้
เป็นที่ตั้งของคณะเกษตรศาสตร์ ศูนย์ฝึกประสบการณ์วิชาชีพทางการเกษตร และเป็นศูนย์วิจัยค้นคว้าทางเกษตรและเทคโนโลยี มีเนื้อที่ 92 ไร่ 2 งาน 8 ตารางวา ตั้งอยู่ที่เลขที่ 3 บ้านหมอนไม้ ตำบลป่าเซ่า อำเภอเมืองอุตรดิตถ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ส่วนใหญ่จะเป็นอาคารเรียนของคณะเกษตรศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ วิทยาเขตลำรางทุ่งกะโล่
การขยายวิทยาเขตนี้ส่วนใหญ่อยู่ในพื้นที่ระหว่างการก่อสร้างตั้งแต่ปีพ.ศ. 2553 ถึง2567 รวมระยะเวลา 15 ปี การจัดตั้งเป็นการแก้ไขปัญหาเนื้อที่ของมหาวิทยาลัยส่วนกลางไม่เพียงพอต่อการจัดการเรียนการสอนแก่นักศึกษาจึงขยายวิทยาเขตมาจัดตั้ง ณ บริเวณบึงทุ่งกะโล่ โดยมีแนวคิดว่ามหาวิทยาลัยท้องถิ่น การสร้างอาคารต้องสูงไม่เกิน 3ชั้น และมีความกลมกลืนกับศิลปะของธรรมชาติเพื่อเป็นแหล่งเรียนรู้ของคนในชุมชนและท้องถิ่น มีเนื้อที่2,000 ไร่ เป็นที่ตั้งของอาคารต่างๆ เช่น อาคารสาธารณสุขศาสตร์ของสาขาสาธารณสุขศาสตร์ คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี และอาคารคณะพยาบาลศาสตร์
กิจกรรมและประเพณีของมหาวิทยาลัย
เป็นประเพณีการแข่งขันกีฬาของนักศึกษาคณะต่างๆ ในมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ มีการโชว์สปิริตเพลงเชียร์ การประชุมเชียร์ของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 การเดินขบวน การแข่งขันกีฬา อาทิเช่น ฟุตบอล ปิงปอง วอลเล่ย์บอล ตะกร้อ บาสเกตบอล เปตอง และการแสดงแสงสีเสียงของคณะต่างๆในมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ จัดขึ้น ณ สนามกีฬามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ เป็นการจัดกิจกรรมเนื่องในวันสถาปนาของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ คือ วันที่ 1 สิงหาคมของทุกปี โดยมีกิจกรรม การแข่งขัน กิจกรรมทำบุญตักบาตร และนิทรรศการแสดงประวัติของมหาวิทยาลัย จัดขึ้น ณ บริเวณลานด้านหน้า และชั้นที่ 1 อาคารภูมิราชภัฏ เป็นกิจกรรมของหน่วยงานราชการ เอกชน นักศึกษา และบุคลากรทางการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับงานวิชาการ การจัดการเรียนการสอนทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี  มาจัดงานเพื่อเผยแพร่ผลงานทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี กิจกรรม เกมต่างๆ และการแข่งขันทางด้านวิทยาศาสตร์ โดยจะจัดขึ้นทุกปีบริเวณถนนทางออกของมหาวิทยาลัยตั้งแต่อาคารอุทยานวิทยาศาสตร์ภาคเหนือไปจนถึงอาคารคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นงานวันวิชาการของมหาวิทยาลัย โดยจะมีกิจกรรมการแข่งขัน การออกร้านค้า และการจัดแสดงผลงานต่างๆทางวิชาการของมหาวิทยาลัย โดยจะจัดขึ้นทุกปี ณ บริเวณโดยรอบของมหาวิทยาลัย เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นเพื่อเป็นการต้อนรับนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์เป็นประจำวันทุกปี ณ หอประชุมมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ โดยมีกิจกรรมสำคัญคือ กิจกรรมการประกวดดาว-เดือนของมหาวิทยาลัยในทุกปี กิจกรรมรับน้องประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ เป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับนักศึกษาชั้นปีที่ ๑ ของมหาวิทยาลัยทุกปี เป็นกิจกรรมรับน้องของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของมหาวิทยาลัย โดยให้นักศึกษาปีที่ ๑ และนักศึกษาชั้นปีอื่นๆช่วยกันดูแลซึ่งกันและกัน สร้างความสามัคคี ความอบอุ่น เอื้ออารีต่อกัน โดยจะเริ่มเดินทางจากบริเวณหน้าอนุสาวรีย์พระยาพิชัยดาบหัก ศาลากลางจังหวัดอุตรดิตถ์ ผ่านถนนอินใจมี ประตูเมืองลับแล จนถึงวัดพระแท่นศิลาอาสน์ พระอารามหลวง เพื่อสักการะนมัสการพระแท่นศิลาอาสน์ และทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน
การพักอาศัยของนักศึกษา
การพักอาศัยนั้นโดยรอบมหาวิทยาลัยและในเขตตัวเมืองอุตรดิตถ์จะมีหอพัก อพาร์ตเม้นต์ แมนชั่นเอกชนต่างๆไว้บริการ และในส่วนของมหาวิทยาลัยจะมีหอพักนักศึกษาทั้งที่เป็นห้องพักปรับอากาศ และห้องพักปกติ (พัดลม) พักห้องละ 2 - 3 คน มีทั้งห้องน้ำรวม และห้องน้ำในตัว จำนวน 6 หอพัก ดังนี้
พิธีพระราชทานปริญญาบัตร
พิธีพระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ จะถูกจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงเดือนเมษายน ณ หอประชุมทีปังกรรัศมีโชติ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อมให้ พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งดำรงพระราชอิสริยยศสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินมาปฏิบัติพระราชกรณียกิจแทนพระองค์ในการพระราชทานปริญญาบัตร แก่บัณฑิตแห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์
การเดินทางสู่มหาวิทยาลัย
เดินทางจากกรุงเทพมหานคร ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 ผ่านแยกอุตรดิตถ์เข้าตัวจังหวัด เข้าสู่ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 102(ถนนพาดวารี)เลี้ยวเข้าตัวเมืองสู่ถนนเจริญธรรม ถนนบรมอาสน์ ถนนสำราญรื่น ถนนแปดวา และเข้าสู่ถนนอินใจมี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์จะตั้งอยู่ทางซ้ายมือ นอกจากนี้สามารถเข้าสู่มหาวิทยาลัยลัยโดยใช้ถนนพาดสนามบิน จนถึงสำนักงานทีโอทีอุตรดิตถ์ เลยตรงไปมหาวิทยาลัยจะอยู่ทางขวามือ หรือจากสำนักงานทีโอทีเลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนซอยจนสุดถนนแล้วเลี้ยวซ้าย เข้าสู่ประตูข้างของมหาวิทยาลัย สำหรับการเดินทางจากตัวเมืองอุตรดิตถ์มามหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ ทำได้โดย
สำหรับการเดินทางภายในมหาวิทยาลัยนักศึกษาจะต้องใช้การเดิน หรือใช้รถจักรยานยนต์หรือรถยนต์ส่วนบุคคลในการเดินทางไปเรียนในอาคารเรียนต่างๆ สำหรับวิทยาเขตส่วนอื่นๆของมหาวิทยาลัยภายในจังหวัดอุตรดิตถ์ ทางมหาวิทยาลัยจะมีรถโดยสารสาธารณะรับส่งนักศึกษาของมหาวิทยาลัยไว้บริการ
การจัดอันดับมหาวิทยาลัย
ผลจากการจัดอันดับมหาวิทยาลัยจาก “Webometrics Ranking of World Universities" หรือ "Ranking Web of World Universities" เว็บไซด์การจัดอันดับชื่อดังของประเทศสเปน ได้ทำการสำรวจมาตรฐานของมหาวิทยาลัยทั่วโลก รวมถึงมหาวิทยาลัยทั้งหมดในประเทศไทย โดยวัตถุประสงค์ในการจัดทำ Ranking นี้ มีกลุ่มเป้าหมายสำคัญอยู่ที่บรรดาผู้บริหารของมหาวิทยาลัย ในกรณีที่ web performance ของสถาบันการศึกษาใด ได้ลำดับที่ต่ำกว่าความคาดหมาย เมื่อเปรียบเทียบกับความเป็นเลิศทางวิชาการของสถาบันนั้นๆ ผู้บริหารของสถาบันควรมีการพัฒนาและปรับปรุงนโยบายด้านการจัดทำเว็บไซต์เพื่อเพิ่มจำนวนผลผลิตของสิ่งตีพิมพ์เผยแพร่ทางวิชาการ ในรูปแบบ electronic publications ให้มากยิ่งขึ้น จากผลการจัดอันดับมหาวิทยาลัยทั้งหมดในประเทศไทย Life on campus ได้ทำการแยกย่อยออกมาเป็นส่วนของ “มหาวิทยาลัยราชภัฏ” โดยเฉพาะ จัดเป็น 10 อันดับมหาวิทยาลัยราชภัฏชั้นนำในประเทศไทย โดยเรียงจากอันดับในประเทศ โดยมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ได้ลำดับที่ 9
สาธารณรัฐเซอร์เบียในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
ประเทศเซอร์เบีย เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง ประเทศเซอร์เบีย ระหว่างวันที่ 8-24 สิงหาคม พ.ศ. 2551 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติเซอร์เบียเป็นตัวแทนประเทศได้ส่งนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 92 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 11 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 2 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 3 เหรียญ
โรงเรียนโยนออฟอาร์ค
ก่อตั้ง
บาทหลวงบรัวซาต์ อธิการโบสถ์นักบุญฟรังซีสเซเวียร์ แรกเริ่มมีความคิดจะสอนลูกวัด โดยจัดตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 26  มิถุนายน  2462  สร้างอาคารเรียนเป็นตึกสองชั้น  2  หลัง  ในเนื้อที่บริเวณวัด   สอนหนังสือและจริยธรรมเฉพาะนักเรียนคาทอลิก ต่อมา พ.ศ. 2463 ได้แยกโรงเรียน ออกเป็น 2 แผนก   คือ แผนกชาย  ชื่อโรงเรียนยออันนาด๊าร์ก  แผนกหญิงชื่อโรงเรียนเทเรซาเยซูกุมาร  ก่อนที่ในปี พ.ศ. 2501 บาทหลวงตาปี  ได้แยกนักเรียนออกเป็นแผนกประถมศึกษารับนักเรียนสหศึกษา   พ.ศ. 2504 รวมแผนกประถมศึกษาและมัธยมศึกษาเข้าด้วยกัน  ส่วนมัธยมศึกษารับเฉพาะนักเรียนหญิงใช้ชื่อโรงเรียนยออันนาด๊าร์ก  พ.ศ. 2514 เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนนักบุญโยนออฟอาร์ค
ในปี พ.ศ. 2524 ได้เปลี่ยนชื่อโรงเรียนโดยตัดคำว่านักบุญออกเป็นโยนออฟอาร์ค พ.ศ. 2551 บาทหลวงประทีป กีรติพงศ์ ได้ร่วมกิจการโรงเรียนโยนออฟอาร์ค  และแผนกอนุบาล และในปีเดียวได้ทำการเปิดสอนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในปี พ.ศ. 2556 ได้รับการประเมินคุณภาพภายนอกรอบ 3 ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน) ซึ่งได้รับรองคุณภาพมาตรฐานระดับคุณภาพ “ดีมาก” ในระดับการศึกษาระดับปฐมวัย และระดับคุณภาพ  “ดี”  ในระดับการศึกษาประถม-มัธยม
โรงเรียนโยนออฟอาร์ค  เป็นโรงเรียนในสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน  (สช.)   เขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากรุงเทพมหานคร     โดยมีบาทหลวง ดร.วิทยา  คู่วิรัตน์  เป็นผู้เทนผู้รับใบอนุญาต  และซิสเตอร์พรพิมล  วิธีธรรม  เป็นผู้จัดการ   และผู้อำนวยการโรงเรียนเป็นสมาชิกถาวรของฝ่ายการศึกษา มิสซังโรมันคาทอลิกกรุงเทพฯ  และสภาการศึกษาคาทอลิก (ประเทศไทย)  ภายใต้โครงสร้างของสภาประมุขแห่งบาทหลวงโรมันคาทอลิกแห่งประเทศไทย และเป็นสมาชิกของหน่วยงานการศึกษาอื่น ที่เกี่ยวข้อง
ลักษณะการบริหารของโรงเรียน
โรงเรียนโยนออฟอาร์คได้ดำเนินการพัฒนาแนวทางการบริหารอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง จัดทำแผนพัฒนาโรงเรียนปีการศึกษา 2549 – 2553 ปรับวิสัยทัศน์ วางนโยบาย พันธกิจ และกลยุทธ์ โดยยึดแนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพการศึกษาและบริบทของโรงเรียนเป็นหลัก  ผู้บริหารยึด หลักธรรมาภิบาลใช้หลักการครองตน  ครองคน  ครองงาน  และจิตวิทยาในการบริหาร  ที่สำคัญเน้นการบริการแบบมีส่วนร่วม  โดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน  รับฟังความคิดเห็นของครู นักเรียน  ผู้ปกครองและชุมชน  ตลอดจนมีการปรับโครงสร้างการบริหารงาน  กรอบการทำงานที่เหมาะสมกับบริบทของโรงเรียน  เพื่อให้โรงเรียนได้มีการพัฒนาที่ยั่งยืนและต่อเนื่องบรรลุตามเกณฑ์มาตรฐานด้านคุณภาพการศึกษา  ในปัจจุบัน โรงเรียนแบ่งโครงสร้างการบริหารงานออกเป็น  5  ฝ่าย  ได้แก่  ฝ่ายวิชาการ  ฝ่ายกิจการนักเรียน  ฝ่ายธุรการ  ฝ่ายบริการและสัมพันธ์ชุมชน  ฝ่ายจิตตาภิบาล  ทุกฝ่ายมีบุคลากรที่รับผิดชอบดำเนินงานให้เป็นไปตาม แผนงานที่วางไว้  นอกจากนี้ยังมีสมาคมผู้ปกครองและครูฯ  สมาคมศิษย์เก่าฯ คณะกรรมการอำนวยการ โรงเรียน  และคณะกรรมการบริหารสถานศึกษาเข้ามามีส่วนร่วมในการบริหารงานของโรงเรียนด้วย
การเปิดสอนในภาควิชาอื่น
โรงเรียนโยนออฟอาร์คเปิดสอน โรงเรียนโยนออฟอาร์คบริหารธุรกิจ ก่อตั้งเมื่อปี 2524 ทำการสอนภาควิชาการบัญชี วิชาการขาย และคอมพิวเตอร์ธุรกิจ ก่อนที่จะปิดตัวลงในปี พ.ศ. 2556
ลิเดีย
ลิเดีย (ลิเดีย: ‎𐤮𐤱𐤠𐤭𐤣𐤠, Śfarda; แอราเมอิก: Lydia; Λυδία, Lȳdíā; Lidya) เป็นอาณาจักรโบราณ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอานาโตเลีย (หรือ เอเชียไมเนอร์) มีเมืองหลวงชื่อซาร์ดิส ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดอิชมีร์และจังหวัดมานิซา ในประเทศตุรกีในปัจจุบัน
อาณาจักรลิเดีย เกิดขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตกาล ภายหลังการล่มสลายของจักรวรรดิฮิตไตต์
เหรียญลิเดียที่ทำมาจากเงิน เป็นหนึ่งในเหรียญที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มีการค้นพบ โดยมีอายุประมาณศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล
กีฬาเยาวชนเฟสปิก 2003
กีฬาเยาวชนเฟสปิก ครั้งที่ 1 การแข่งขันกีฬาเฟสปิกสำหรับเยาวชนผู้พิการ จัดขึ้นที่ เกาลูน และ ชาติน ฮ่องกง ระหว่างวันที่ 23 - 27 กันยายน พ.ศ. 2546 (ค.ศ. 2003)
ประเทศที่เข้าร่วม
ระเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันมี 15 ประเทศ รวมส่งนักกีฬาทั้งหมด 302 คน.
ชนิดกีฬา
five sports are on the program:
ตารางสรุปเหรียญรางวัล
The table is ordered by the number of gold medals the athletes from a nation have won (in this context, a "nation" is an entity represented by an International Paralympic Committee).
ประเทศเจ้าภาพ
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์  (Knight and Dame of the Most Auspicious Order of the Rajamitrabhorn) เรียกโดยย่อว่า "ร.ม.ภ." เป็นเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งประเทศไทยที่พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2505 โดยเหตุที่ว่าได้มีการผูกสัมพันธไมตรีกับประเทศต่าง ๆ เพิ่มมากขึ้น ดังนั้น จึงสมควรที่จะมีเครื่องราชอิสริยาภรณ์สำหรับพระราชทานแก่ประมุขแห่งรัฐต่างประเทศ โดยเครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์จัดเป็นเครื่องราชอิสริยภรณ์ที่มีลำดับเกียรติสูงที่สุดของไทย
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
จักรพรรดิฮิโรฮิโตะประกาศการยอมจำนนของจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่สองเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม และลงนามอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 นำไปสู่การสิ้นสุดของความเป็นศัตรูระหว่างกันในสงคราม จวบจนถึงปลายเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945 กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่น หมดสมรรถภาพในการออกปฏิบัติการขนาดใหญ่ได้ และการรุกรานญี่ปุ่นของฝ่ายสัมพันธมิตรนั้นใกล้เข้ามามากยิ่งขึ้น สหรัฐพร้อมด้วยสหราชอาณาจักรและจีนได้เรียกร้องให้กองกำลังทหารญี่ปุ่นยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขในปฏิญญาพ็อทซ์ดัมเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 หากญี่ปุ่นไม่ปฏิบัติตามอาจต้องเผชิญกับ "การทำลายล้างอย่างฉับพลันและเด็ดขาด" อย่างไรก็ตาม เหล่าผู้นำญี่ปุ่น (สภาบัญชาการสงครามสูงสุด หรือที่รู้จักกันในชื่อ "บิกซิกส์") ยืนยันเจตจำนงต่อสาธารณะว่าจะสู้รบต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในเวลาเดียวกันได้ร้องขอสหภาพโซเวียตซึ่งวางตัวเป็นกลางให้เป็นผู้ไกล่เกลี่ยสันติภาพบนเงื่อนไขที่ญี่ปุ่นจะได้รับประโยชน์มากกว่า ขณะที่พยายามรักษาระดับความสัมพันธ์ทางการทูตกับญี่ปุ่นและเพื่อทำให้ญี่ปุ่นเชื่อว่าจะช่วยไกล่เกลี่ย สหภาพโซเวียตได้เตรียมโจมตีกองทัพญี่ปุ่นในแมนจูเรียและเกาหลี (นอกเหนือจากซาฮาลินตอนใต้และหมู่เกาะคูริล) ตามคำมั่นต่อสหรัฐและสหราชอาณาจักรที่ให้ไว้อย่างลับ ๆ ในการประชุมเตหะรานและยัลตา
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ มีพระมหากษัตริย์เป็นประธานของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ และมีพระราชอำนาจที่จะพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์นี้แก่ประมุขของรัฐต่างประเทศ
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 เวลา 8:15 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) สหรัฐทิ้งระเบิดปรมาณูที่เมืองฮิโรชิมะ 16 ชั่วโมงต่อมา ประธานาธิบดีสหรัฐ แฮร์รี เอส. ทรูแมน เรียกร้องให้ญี่ปุ่นยอมจำนนอีกครั้ง โดยเตือนว่า "ให้เตรียมรับมือกับความวิปโยคดั่งสายฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้าในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนโลกนี้" ช่วงเย็นของวันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 1945 เพื่อให้เป็นไปตามความตกลงยัลตาแต่จะเป็นการละเมิดกติกาสัญญาความเป็นกลางโซเวียต–ญี่ปุ่น สหภาพโซเวียตประกาศสงครามต่อญี่ปุ่น และไม่นานหลังเที่ยงคืนของวันที่ 9 สิงหาคม ค.ศ. 1945 สหภาพโซเวียตรุกรานรัฐหุ่นเชิดแมนจูเรียของจักรวรรดิญี่ปุ่น และไม่กี่ชั่วโมงต่อมา สหรัฐทิ้งระเบิดปรมาณูลูกที่สองที่เมืองนางาซากิ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงเข้าแทรกแซงและมีพระบัญชาให้สภาบัญชาการสงครามยอมรับเงื่อนไขที่ฝ่ายสัมพันธมิตรเสนอในปฏิญญาพ็อทซ์ดัมเป็นการสิ้นสุดสงคราม หลังจากการเจรจาหลังฉากหลายวันและรัฐประหารที่ล้มเหลว จักรพรรดิฮิโรฮิโตะพระราชทานพระราชดำรัสทางวิทยุทั่วจักรวรรดิเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม ประกาศการยอมจำนนของญี่ปุ่นต่อฝ่ายสัมพันธมิตร
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
องค์ประกอบของ ร.ม.ภ.
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์ กรมศิลปากรเป็นผู้รับผิดชอบในการออกแบบ มีนายสนิท ดิษฐพันธุ์เป็นช่างผู้เขียนแบบและหม่อมเจ้ายาใจ จิตรพงศ์ทรงควบคุม โดย 1 สำรับ ประกอบด้วย
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม การยึดครองญี่ปุ่นโดยผู้บัญชาการสูงสุดของฝ่ายสัมพันธมิตรเริ่มต้นขึ้น พิธียอมจำนนจัดขึ้นเมื่อวันที่ 2 กันยายนบนเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐ USS มิสซูรี (BB-63) ที่ซึ่งรัฐบาลญี่ปุ่นลงนามตราสารยอมจำนนเป็นอันสิ้นสุดของความเป็นศัตรูระหว่างกัน พลเรือนและบุคลากรทหารของฝ่ายสัมพันธมิตรต่างร่วมเฉลิมฉลองวันชัยเหนือญี่ปุ่นซึ่งเป็นวันที่สงครามยุติลง อย่างไรก็ตาม ทหารและกำลังพลที่ถูกโดดเดี่ยวในพื้นที่ห่างไกลของจักรวรรดิญี่ปุ่นทั่วทวีปเอเชียและแปซิฟิกปฏิเสธที่จะยอมจำนนเป็นเวลาหลายเดือนและหลายปีหลังจากนั้น บางส่วนยังคงปฏิเสธอยู่จนถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 บทบาทของการทิ้งระเบิดปรมาณูที่มีต่อการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขของญี่ปุ่นและจริยธรรมของการโจมตีทั้งสองครั้งยังคงเป็นที่ถกเถียง สถานะสงครามสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อสนธิสัญญาซานฟรานซิสโกมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 1952 และเมื่อญี่ปุ่นและสหภาพโซเวียตลงนามปฏิญญาร่วมโซเวียต–ญี่ปุ่น ค.ศ. 1956 ซึ่งยุติสถานะสงครามระหว่างสองประเทศอย่างเป็นทางการอีกสี่ปีให้หลัง
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
องค์ประกอบของ ร.ม.ภ.
สำหรับประมุขของรัฐต่างประเทศที่เป็นสตรีดวงตรา ดารา และสายสร้อยจะมีขนาดเล็กกว่า รวมทั้ง ใช้สายสะพานขนาดกว้าง 7 เซนติเมตร
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
ภูมิหลัง
จวบจนถึง ค.ศ. 1945 ญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในปฏิบัติการทางทหารต่อเนื่องยาวนานเกือบสองปีในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้, อินเดีย, การทัพมาเรียนา และการทัพฟิลิปปินส์ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1944 หลังการสูญเสียเกาะไซปัน พลเอก คูนิอากิ โคอิโซะ ซึ่งประกาศว่าฟิลิปปินส์จะต้องเป็นสมรภูมิรบชี้ขาด ขึ้นดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแทน พลเอก ฮิเดกิ โทโจ หลังจากญี่ปุ่นสูญเสียฟิลิปปินส์ไป พลเรือเอก คันตาโร ซูซูกิ ขึ้นแทนที่โคอิโซะ ฝ่ายสัมพันธมิตรยึดเกาะใกล้เคียงอย่างเกาะอิโวะจิมะและโอกินาวะในช่วงครึ่งปีแรกของ ค.ศ. 1945 มีการวางแผนให้โอกินาวะเป็นพื้นที่ระดมทรัพยากรทางทหาร (staging area) สำหรับปฏิบัติการดาวน์ฟอลซึ่งเป็นแผนการรุกรานเกาะแผ่นดินใหญ่โดยฝ่ายสัมพันธมิตร หลังความพ่ายแพ้ของเยอรมนี สหภาพโซเวียตเริ่มส่งกองกำลังรบที่เกรียงไกรอย่างเงียบ ๆ อีกครั้งจากเขตสงครามยุโรปไปยังตะวันออกไกลเพื่อสนับสนุนกองพลราว 40 กองที่ประจำอยู่ที่นั่นตั้งแต่ ค.ศ. 1941 เพื่อถ่วงดุลกองทัพกวันตงที่มีกำลังมหาศาล
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
องค์ประกอบของ ร.ม.ภ.
นอกจากนี้ ยังมีเครื่องหมายสำหรับประดับแพรแถบเครื่องราชอิสริยาภรณ์ โดยมีลักษณะเป็นรูปนารายณ์ทรงครุฑทองอยู่ในวงกลมบนพื้นลงยาสีขาบ และเครื่องหมายที่ใช้เป็นดุมเสื้อเป็นรูปดอกไม้จีบด้วยแพรแถบของเครื่องราชอิสริยาภรณ์ มีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเครื่องสากลโดยให้ประดับที่รังดุมคอพับของเสื้อชั้นนอกเบื้องซ้าย และสามารถใช้ประดับเมื่อสวมชุดไทย โดยบุรุษมีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเสื้อชุดไทยสีสุภาพ โดยประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย บริเวณปากระเป๋าเสื้อ ส่วนสตรีนั้น มีสิทธิใช้ประดับเป็นดุมเสื้อเวลาแต่งเสื้อชุดไทยเรือนต้น ชุดไทยจิตรลดา ชุดไทยอมรินทร์ และชุดไทยบรมพิมาน โดยประดับที่อกเสื้อเบื้องซ้าย
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
ภูมิหลัง
การทัพเรือดำน้ำของฝ่ายสัมพันธมิตรและการวางทุ่นระเบิดใต้น้ำบนน่านน้ำชายฝั่งญี่ปุ่นส่งผลให้เรือพาณิชย์ญี่ปุ่นหลายลำถูกทำลาย ญี่ปุ่นซึ่งมีทรัพยากรธรรมชาติน้อย จึงต้องพึ่งพาวัตถุดิบโดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำมันจากการนำเข้าจากแมนจูเรียและส่วนอื่น ๆ ของเอเชียตะวันออกแผ่นดินใหญ่ และจากดินแดนที่พิชิตได้ในหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ เรือพาณิชย์ญี่ปุ่นที่ได้รับผลกระทบจากทุ่นระเบิดประกอบกับการทิ้งระเบิดเชิงยุทธศาสตร์ที่อุตสาหกรรมญี่ปุ่นสร้างความสูญเสียครั้งใหญ่ต่อเศรษฐกิจสงครามของญี่ปุ่น การผลิตถ่านหิน, เหล็ก, เหล็กกล้า, ยาง และวัสดุอื่น ๆ ที่สำคัญเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความเสียหายทางเศรษฐกิจสงครามญี่ปุ่นก่อนหน้าสงครามเท่านั้น
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับ ร.ม.ภ.
ประมุขของประเทศที่ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ตระกูลนี้มีทั้งสิ้น 33 สำรับ
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
ภูมิหลัง
ผลพวงจากความสูญเสียที่เกิดขึ้น กองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นยุติความพยายามที่จะเป็นกองกำลังต่อสู้ที่แข็งแรง หลังการโจมตีต่อเนื่องที่อู่ต่อเรือญี่ปุ่นที่คูเระ เรือรบขนาดใหญ่ที่ยังคงสามารถพอใช้ออกปฏิบัติการได้มีเรือบรรทุกอากาศยาน 6 ลำ, เรือลาดตระเวน 4 ลำ และเรือประจัญบาน 1 ลำ ซึ่งส่วนใหญ่ได้รับความเสียหายอย่างหนักและไม่มีลำไหนที่สามารถเติมน้ำมันให้เต็มได้ อย่างไรก็ตาม เรือพิฆาต 19 ลำ และเรือดำน้ำ 38 ลำ ยังคงสามารถใช้การได้อย่างจำกัดด้วยเหตุน้ำมันไม่พอใช้
เครื่องราชอิสริยาภรณ์อันเป็นมงคลยิ่งราชมิตราภรณ์
รายพระนามและชื่อผู้ได้รับ ร.ม.ภ.
ผู้ได้รับถวายและรับพระราชทาน ร.ม.ภ. ที่ยังทรงพระชนม์และยังมีชีวิตอยู่
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
การเตรียมรับมือป้องกัน
โดยต้องเผชิญหน้ากับภัยการรุกรานเกาะแผ่นดินใหญ่ที่เริ่มจากคีวชู และภัยการรุกรานแมนจูเรียซึ่งเป็นแหล่งทรัพยากรธรรมชาติของญี่ปุ่นแหล่งสุดท้ายโดยโซเวียต ใน ค.ศ. 1944 วารสารการสงครามของกองบัญชาการกลางจักรวรรดิสรุปไว้ว่า:
"พวกเราไม่สามารถบัญชาการสงครามได้ด้วยความหวังว่าจะได้รับชัยชนะอีกต่อไป หนทางเดียวที่เหลืออยู่เพื่อประชาชนชาวญี่ปุ่นหนึ่งร้อยล้านคน คือการยอมสละชีวิตของตนโดยการพุ่งโจมตีข้าศึกไม่ให้พวกเขามีแรงฮึดขึ้นสู้อีก"
หากแผนดังกล่าวไม่สามารถขับไล่ฝ่ายสัมพันธมิตรได้ กองบัญชาการวางแผนที่จะส่งเครื่องบินรบคามิกาเซะอีก 3,500 ลำ ร่วมด้วยเรือยนต์พลีชีพชินโย 5,000 ลำ อีกทั้งเรือพิฆาตและเรือดำน้ำที่คงเหลืออยู่ซึ่งเป็น "กองเรือสุดท้ายของกองทัพเรือที่ยังคงใช้ปฏิบัติการได้" ไปยังชายหาด หากฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถต่อสู้จนผ่านและสามารถขึ้นฝั่งคีวชูได้ จะมีการส่งเครื่องบินรบ 3,000 ลำเพื่อป้องกันเกาะต่าง ๆ ที่ยังคงเหลืออยู่ ในขณะที่คีวชูจะคงมีการ "ปกป้องอย่างถึงที่สุด" ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด ยุทธศาสตร์การรบจนตัวตาย (last stand) ที่คีวชูนั้นเกิดขึ้นจากความกังวลเรื่องการคงสถานะความเป็นกลางของโซเวียต
สภาบัญชาการสงครามสูงสุด
การออกนโยบายของญี่ปุ่นมีศูนย์กลางอยู่ที่สภาบัญชาการสงครามสูงสุด (ก่อตั้งใน ค.ศ. 1944 โดยนายกรัฐมนตรีก่อนหน้า คูนิอากิ โคอิโซะ) ประกอบด้วยกลุ่มบุคคลที่เรียกกันว่า "บิกซิกส์" (Big Six) ได้แก่ นายกรัฐมนตรี, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือ, ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารบก และผู้บัญชาการเสนาธิการทหารเรือ ณ วันที่มีการแต่งตั้งรัฐบาลซูซูกิในเดือนเมษายน ค.ศ. 1945 สภามีสมาชิกดังต่อไปนี้:
ขนบธรรมเนียมทางรัฐธรรมนูญที่เข้มงวด (ซึ่งยังคงปฏิบัติโดยพฤตินัยจนถึงปัจจุบัน) ทำให้นายกรัฐมนตรีที่คาดว่าจะได้ขึ้นดำรงตำแหน่ง รวมถึงนายกรัฐมนตรีที่ยังอยู่ในวาระ ไม่สามารถดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้หากมีตำแหน่งรัฐมนตรีเว้นว่างอยู่ ด้วยเหตุนี้ รัฐมนตรีทหารบก และรัฐมนตรีทหารเรือสามารถยับยั้งการจัดตั้งรัฐบาลที่ไม่พึงปรารถนา หรือโดยการลาออกจากตำแหน่งจะนำไปสู่การล่มของรัฐบาลปัจจุบันได้เช่นกัน
จักรพรรดิฮิโรฮิโตะและผู้รักษาพระราชลัญจกร โคอิจิ คิโดะ เข้าร่วมประชุมของสภาเป็นครั้งคราวตามพระราชประสงค์ของพระองค์ ไอริส แชง ได้รายงานว่า "ก่อนพลเอกแมกอาเธอร์จะมาถึง ญี่ปุ่นตั้งใจทำลาย ซ่อนเร้น หรือปลอมแปลงรายงานลับในช่วงสงครามส่วนใหญ่ให้เป็นเท็จ"
ความแตกแยกของเหล่าผู้นำญี่ปุ่น
ส่วนใหญ่ตลอดสงครามนั้น คณะรัฐมนตรีของซูซูกิที่มีทหารเป็นใหญ่สนับสนุนให้ทำสงครามต่อ สำหรับชาวญี่ปุ่น การยอมแพ้เป็นสิ่งที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เพราะไม่เคยมีผู้ใดสามารถรุกรานญี่ปุ่นได้สำเร็จ หรือญี่ปุ่นไม่เคยรบแพ้ในสงครามใดในประวัติศาสตร์ มีเพียงแต่ มิตสึมาซะ โยไน รัฐมนตรีทหารเรือ ต้องการให้สงครามสิ้นสุดลงเร็วขึ้น ริชาร์ด บี. แฟรงก์ นักประวัติศาสตร์ ระบุว่า:
"แม้ซูซูกิอาจมองว่าสันติภาพเป็นเป้าหมายที่ดูห่างไกลก็จริง แต่เขาไม่มีความตั้งใจที่จะบรรลุเป้าหมายนั้นในช่วงระยะเวลาอันใกล้ หรือบนเงื่อนไขที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจะยอมรับได้ ความเห็นของเขาในที่ประชุมรัฐบุรุษอาวุโสนั้นไม่มีข้อบ่งชี้ใด ๆ ว่าเขาสนับสนุนการยุติสงคราม ... การเลือกบุคคลที่จะดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีที่มีความสำคัญยิ่งของซูซูกิก็ไม่ได้เป็นผู้สนับสนุนสันติภาพแต่อย่างใด ยกเว้นเพียงบุคคลเดียว (ในคณะรัฐมนตรีของเขาที่เป็นผู้สนับสนุนสันติภาพ)"
ภายหลังสงคราม ซูซูกิ และคนอื่น ๆ ในรัฐบาลของเขา รวมถึงผู้แก้ต่างอ้างว่าพวกเขาได้ทำงานอย่างลับ ๆ เพื่อสันติภาพ และไม่สามารถสนับสนุนการทำงานดังกล่าวได้อย่างเปิดเผย พวกเขากล่าวถึงแนวคิดแบบญี่ปุ่นที่เรียกว่าฮาราเง "ศิลปะแห่งการซ้อนเร่นและกลวิธีที่มองไม่เห็น" เพื่ออ้างความชอบธรรมในความไม่สอดคล้องกันระหว่างการกระทำที่แสดงออกสู่สาธารณชน และการทำงานฉากหลังที่ถูกกล่าวหา อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์หลายคนปฏิเสธสิ่งนี้ รอเบิร์ต เจ. ซี. บูโทว์ เขียนว่า:
"ด้วยความคลุมเครืออย่างยิ่ง คำแก้ตัวโดยการอ้างถึงหลักฮาราเง สร้างความสงสัยว่าในประเด็นด้านการเมืองและการทูตนั้น ความมีสติสัมปชัญญะในการเลือกใช้ 'ศิลปะแห่งการเกทับกัน' อาจเป็นเล่ห์เพทุบายที่มีเป้าหมายแฝงตั้งใจเสี้ยมเขาควายให้ชนกัน (play both ends against the middle) แม้การตัดสินใจในครั้งนี้ขัดต่ออุปนิสัยของพลเรือเอกซูซูกิที่ได้รับการสรรเสริญเยินยอ แต่ข้อเท็จจริงยังคงปรากฏว่าตั้งแต่การที่เขาขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรีจนถึงวันที่เขาลาออกจากตำแหน่ง ไม่มีใครสามารถมั่นใจได้เลยว่าซูซูกิจะทำหรือจะพูดสิ่งใดต่อไป"
เหล่าผู้นำญี่ปุ่นนึกถึงการเจรจายุติสงครามมาโดยตลอด การวางแผนช่วงก่อนสงครามคาดไว้ว่า ญี่ปุ่นจะแผ่ขยายอำนาจและแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว จะเกิดความขัดแย้งกับสหรัฐในที่สุด แต่ยังสามารถระงับข้อพิพาทได้โดยที่ญี่ปุ่นจะยังครองดินแดนใหม่ ๆ ที่สามารถพิชิตมาได้เป็นอย่างน้อย จวบจนถึง ค.ศ. 1945 เหล่าผู้นำญี่ปุ่นตกลงว่าสงครามเป็นไปไม่สู้ดีนัก แต่พวกเขาไม่เห็นด้วยกับวิธีการพูดคุยเจรจาเพื่อยุติสงคราม เกิดการแบ่งออกเป็นสองฝ่าย: ฝ่ายที่เรียกกันว่า "สันติภาพ" สนับสนุนการริเริ่มทางการทูตเพื่อโน้มน้าว โจเซฟ สตาลิน ผู้นำแห่งสหภาพโซเวียต ให้เป็นผู้ไกล่เกลี่ยในการเจรจาระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและญี่ปุ่น ขณะที่อีกฝ่ายคือผู้ที่ยึดมั่นในการต่อสู้ "ชี้ขาด" ที่สมรภูมิรบสุดท้ายอันจะก่อให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้างแก่ฝ่ายสัมพันธมิตรจนพวกเขาจะยื่นข้อเสนอที่ปรานีกว่านี้ให้ แนวทางทั้งสองเกิดจากประสบการณ์ในอดีตของญี่ปุ่นในสงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่นเมื่อ 40 ปีก่อน ซึ่งใช้งบประมาณมหาศาลแต่ส่วนใหญ่จบลงด้วยการรบที่ไม่ชี้ขาด ตามด้วยชัยชนะเด็ดขาดในยุทธนาวีที่ช่องแคบสึชิมะ
ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 เจ้าชายฟูมิมาโระ โคโนเอะ ประทานบันทึกวิเคราะห์เหตุการณ์แด่จักรพรรดิฮิโรฮิโตะ และบอกพระองค์ว่าหากสงครามยังคงต่อเนื่องไป ราชวงศ์จะตกอยู่ในภยันตรายจากการปฏิวัติภายในประเทศมากกว่าภยันตรายจากความปราชัยสงคราม สมุดบันทึกของ ฮิซาโนริ ฟูจิตะ จางวางหลวง ชี้ให้เห็นว่า จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงแสดงพระราชประสงค์ที่จะให้เกิดสงครามชี้ขาด โดยตอบกลับว่ายังเร็วเกินไปที่จะแสวงหาสันติภาพ "เว้นเสียแต่ว่าเราได้ชัยชนะในสงครามอีกครั้ง" นอกจากนี้ ในเดือนกุมภาพันธ์ กองสนธิสัญญาของญี่ปุ่นเขียนรายงานเกี่ยวกับนโยบายของฝ่ายสัมพันธมิตรต่อญี่ปุ่นว่าด้วยเรื่อง "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข, การยึดครอง, การปลดอาวุธ, การกำจัดซึ่งแสนยนิยม (militarism), การปฏิรูปประชาธิปไตย, การลงโทษอาชญากรสงคราม และพระราชฐานะของจักรพรรดิ" การที่ฝ่ายสัมพันธมิตรกำหนดให้มีการปลดอาวุธและการลงโทษอาชญากรสงครามญี่ปุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการให้ยึดครองและการล้มล้างจักรพรรดินั้นเป็นสิ่งที่เหล่าผู้นำญี่ปุ่นไม่สามารถรับได้
เมื่อวันที่ 5 เมษายน สหภาพโซเวียตแจ้งว่าจะไม่ต่ออายุกติกาสัญญาความเป็นกลางโซเวียต–ญี่ปุ่นที่มีผลห้าปีล่วงหน้า 12 เดือน ตามที่กติกากำหนดไว้ (ซึ่งลงนามใน ค.ศ. 1941 หลังอุบัติการณ์โนมงฮัง) ที่การประชุมเตหะรานในเดือนพฤศจิกายนถึงเดือนธันวาคม ค.ศ. 1943 มีการตกลงโดยที่ญี่ปุ่นไม่รู้ว่าสหภาพโซเวียตจะเข้าร่วมสงครามต่อต้านญี่ปุ่นหากเยอรมนีพ่ายแพ้ ที่การประชุมยัลตาในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 สหรัฐได้ประนอมหลายสิ่งให้แก่โซเวียตเพื่อทำให้มั่นใจว่าพวกเขาปฏิบัติตามสัญญาว่าจะประกาศสงครามต่อญี่ปุ่นภายในระยะเวลาสามเดือนหลังการยอมจำนนของเยอรมนี แม้กติกาสัญญาความเป็นกลางห้าปีจะไม่หมดอายุจนกว่าจะถึงวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1946 "การประกาศ" ของโซเวียตสร้างความกังวลแก่ญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก เพราะญี่ปุ่นได้ระดมพลไปทางใต้เพื่อต้านทานการโจมตีของสหรัฐที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกาะทางตอนเหนือของประเทศเกิดความเปราะบางต่อการรุกรานของโซเวียต รัฐมนตรีการต่างประเทศ วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ ในมอสโก และ ยาคอฟ มาลิค เอกอัครราชทูตโซเวียตประจำโตเกียว ได้พยายามอย่างหนักเพื่อทำให้ญี่ปุ่นมั่นใจว่า "ระยะเวลาการใช้บังคับของกติกาสัญญายังไม่สิ้นสุด"
ที่การประชุมระดับสูงติดต่อกันหลายครั้งในเดือนพฤษภาคม แม้ตอนแรกบิกซิกซ์หารือการยุติสงครามอย่างจริงจัง แต่ไม่มีเงื่อนไขใดที่ฝ่ายสัมพันธมิตรน่าจะยอมรับได้ เพราะบุคคลใดที่สนับสนุนการยอมจำนนของญี่ปุ่นอย่างเปิดเผยนั้นมีความเสี่ยงที่จะถูกลอบสังหารโดยเจ้าหน้าที่ทหารไฟแรง จึงประชุมกันแบบปิด แต่ยกเว้นให้จักรพรรดิและผู้รักษาพระราชลัญจกรสามารถเข้าร่วมการประชุมพร้อมกับบิกซิกซ์ได้ ขณะที่เจ้าหน้าที่ทหารระดับสองหรือสามไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วม ในการประชุมเหล่านี้ แม้จะมีหนังสือมาจากซาโต เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำมอสโก มีเพียงโทโง รัฐมนตรีการต่างประเทศที่ตระหนักได้ว่าทั้งโรสเวลต์และเชอร์ชิลอาจประนีประนอมสตาลินให้นำโซเวียตเข้าสู่สงครามต่อต้านญี่ปุ่น โทโงพูดอย่างตรงไปตรงมาโดยตลอดเกี่ยวกับการยุติสงครามอย่างรวดเร็ว ผลที่เกิดขึ้นจากการประชุมระดับสูงนี้ เขาได้รับอนุญาตให้เข้าพบสหภาพโซเวียตเพื่อขอให้พวกเขาคงสถานะความเป็นกลางไว้ หรือ (แม้จะมีความเป็นไปได้น้อยมาก) สร้างความสัมพันธ์ไมตรีระหว่างชาติทั้งสอง
"เราควรจะทำให้กระจ่างว่ารัสเซียเป็นหนี้บุญคุณของญี่ปุ่นหลังชัยชนะเหนือเยอรมนีจากการวางตัวเป็นกลางของเรา และโซเวียตยังจะได้เปรียบหากช่วยญี่ปุ่นรักษาตำแหน่งบนเวทีนานาชาติด้วย เพราะพวกเขาจะมีสหรัฐเป็นศัตรูในอนาคต"
เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน โคอิจิ คิโดะ ที่ปรึกษาคนสนิทของจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ เขียน "ร่างแผนการควบคุมสถานการณ์ภาวะวิกฤต" เตือนว่า ภายในสิ้นปีนั้นความสามารถของญี่ปุ่นในการสู้รบสงครามสมัยใหม่จะสูญไป และรัฐบาลจะไม่สามารถควบคุมความไม่สงบของประชาชนได้ "... พวกเราไม่สามารถมั่นใจได้ว่าเราจะไม่เผชิญชะตากรรมเดียวกันกับเยอรมนี และลดระดับลงเป็นเหตุการณ์ตรงกันข้ามซึ่งเราจะไม่สามารถบรรลุเป้าหมายหลักสูงสุด นั่นคือการพิทักษ์ราชวงศ์และรักษาระบอบการปกครองของประเทศ" คิโดะเสนอให้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะเป็นผู้ลงมือ โดยการยื่น "ข้อเสนอยุติสงครามที่นอบน้อมอย่างยิ่งยวด" เสนอให้ญี่ปุ่นถอนตัวออกจากอดีตอาณานิคมยุโรปที่ยึดครองมาได้ โดยให้เหตุผลว่าพวกเขาได้รับเอกราชแล้ว คิโดะยังเสนอให้ญี่ปุ่นยอมรับเอกราชของฟิลิปปินส์ที่ญี่ปุ่นได้สูญเสียการควบคุมไปเกือบทั้งสิ้น ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าสหรัฐได้เตรียมแผนการประกาศเอกราชให้ ท้ายที่สุด คิโดะเสนอให้ญี่ปุ่นปลดอาวุธตนเองภายใต้เงื่อนไขว่าจะต้องไม่เกิดการปลดอาวุธภายใต้การควบคุมของฝ่ายสัมพันธมิตรและญี่ปุ่นจะต้อง "มีการป้องกันที่น้อยที่สุด" ไปอีกช่วงระยะเวลาหนึ่ง ข้อเสนอของคิโดะไม่ได้ไตร่ตรองจนถึงการยึดครองญี่ปุ่นโดยฝ่ายสัมพันธมิตร การพิจารณาคดีอาชญากรสงคราม หรือการเปลี่ยนแปลงระบบรัฐบาลของญี่ปุ่นครั้งใหญ่ อีกทั้งข้อเสนอของคิโดะยังไม่ได้ชี้ให้เห็นว่าญี่ปุ่นอาจมีความตั้งใจที่จะพิจารณาสละดินแดนที่ได้มาก่อน ค.ศ. 1937 ประกอบด้วยฟอร์โมซา, คาราฟูโตะ, เกาหลี, อดีตหมู่เกาะเยอรมันในแปซิฟิก อีกทั้งรวมถึงแมนจูด้วย โดยอาศัยพระราชานุญาตจากจักรพรรดิ คิโดะเข้าพบสมาชิกสภาสูงสุด หรือ "บิกซิกซ์" หลายคน โทโงสนับสนุนเป็นอย่างมาก ซูซูกิและพลเอก มิตสึมาซะ โยไน รัฐมนตรีทหารเรือ สนับสนุนอย่างระแวดระวัง ทั้งสองสงสัยว่าคนอื่นจะคิดเช่นไร พลเอก โคเรจิกะ อานามิ รัฐมนตรีทหารบก ให้ความเห็นไปในทิศทางทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย โดยยืนหยัดว่าการทูตจะต้องรอจนกว่า "สหรัฐจะได้รับความเสียหายครั้งใหญ่" ในปฏิบัติการเค็ตสึโงเสียก่อน
ในเดือนมิถุนายน จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงสูญเสียความมั่นใจว่าจะได้รับชัยชนะด้วยการทหาร หลังญี่ปุ่นได้รับความปราชัยที่ยุทธการที่โอกินาวะ และทรงทราบถึงความอ่อนแอของกองทัพญี่ปุ่นในจีน, ของกองทัพกวันตงในแมนจูเรีย, ของกองทัพเรือ และของกองทัพบกที่กำลังปกป้องเกาะแผ่นดินใหญ่ พระองค์ได้รับรายงานจากเจ้าชายฮิงาชิกูนิซึ่งทรงสรุปว่า "มันไม่ใช่เพียงเรื่องของการป้องกันชายฝั่ง แต่กำลังพลที่สำรองไว้เพื่อเข้าร่วมสมรภูมิรบชี้ขาดเองต่างมีอาวุธไม่เพียงพอเช่นกัน" จักรพรรดิทรงตรัสว่า:
พัก จี-ซ็อง
พัก จี-ซ็อง เกิดเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1981 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวเกาหลีใต้และทีมชาติเกาหลีใตั เขาโด่งดังขึ้นมาในฐานะผู้เล่นของแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด และเป็นกัปตันทีมชาติเกาหลีใต้  ปาร์คเป็นนักเตะเกาหลีใต้คนแรกที่ได้เป็นกัปตันทีมในพรีเมียร์ลีกของอังกฤษ เป็นผู้เล่นที่ประสบความสำเร็จคนแรกของเอเชีย และ เป็นผู้เล่นคนแรกของเอเชียที่ลงเล่นรายการยูฟ่าแชมป์เปี้ยนลึกนัดชิงชนะเลิศ ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาให้กับสโมสรฟุตบอลช็อนบุกฮุนไดมอเตอส์ ในเคลีก
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
ความแตกแยกของเหล่าผู้นำญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน จักรพรรดิฮิโรฮิโตะทรงให้บิกซิกซ์เข้าประชุม โดยผิดจากพิสัยเดิม พระองค์เป็นผู้ตรัสก่อนว่า: "เราปรารถนาให้มีการศึกษาแผนยุติสงครามที่ชัดเจนโดยที่ไม่ขัดต่อนโยบายปัจจุบันอย่างรวดเร็ว และให้มีความพยายามที่จะนำแผนนั้นไปใช้" มีการตกลงว่าจะเชื้อเชิญให้โซเวียตช่วยยุติสงคราม ส่วนชาติวางตัวเป็นกลางอื่น ๆ เช่น สวิตเซอร์แลนด์, สวีเดน และนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าต้องการที่จะมีบทบาทในการสร้างสันติภาพ แต่มีขนาดเล็กเกินไปจนไม่สามารถทำอย่างอื่นได้นอกจากการช่วยนำส่งเงื่อนไขการยอมจำนนของฝ่ายสัมพันธมิตร และการยอมรับหรือการปฏิเสธของญี่ปุ่นมาให้ระหว่างกันเท่านั้น ชาวญี่ปุ่นหวังว่ารัฐบาลจะสามารถชักชวนสหภาพโซเวียตให้เป็นตัวกลางของญี่ปุ่นในการเจรจากับสหรัฐและสหราชอาณาจักรได้สำเร็จ
พัก จี-ซ็อง
สโมสร
เปเอสเฟ ไอนด์โฮเฟิน แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
โครงการแมนแฮตตัน
หลังการวิจัยศึกษาหลายปี ประธานาธิบดี แฟรงกลิน ดี. โรสเวลต์ อนุมัติให้เริ่มโครงการสร้างระเบิดปรมาณูขนาดมหึมาลับสุดยอดใน ค.ศ. 1942 โครงการแมนแฮตตัน โดยการกำกับดูแลของ พลตรี เลสลี อาร์. โกรฟส์ จูเนียร์ ได้ทำให้เกิดการว่าจ้างงานชาวอเมริกันหลายแสนคนตามโรงงานลับต่าง ๆ ทั่วสหรัฐ และเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 มีการทดลองใช้ระเบิดอาวุธต้นแบบแรกในการทดสอบนิวเคลียร์ทรินิตี
พัก จี-ซ็อง
ทีมชาติ
เกาหลีใต้ อายุไม่เกิน 21 ปี เกาหลีใต้
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
โครงการแมนแฮตตัน
เมื่อโครงการใกล้แล้วเสร็จ เหล่านักวางแผนอเมริกันเริ่มพิจารณาการใช้ระเบิด ในช่วงแรก มีการสันนิษฐานว่าจะจัดสรรอาวุธปรมาณูชุดแรกไปใช้ต่อต้านเยอรมนีและเพื่อให้เป็นไปตามยุทธศาสตร์ภาพใหญ่ของฝ่ายสัมพันธมิตรที่จะต้องคว้าชัยชนะในยุโรปก่อน อย่างไรก็ตาม มีความเป็นไปได้สูงว่าเยอรมนีอาจพ่ายแพ้ให้กับฝ่ายสัมพันธมิตรก่อนระเบิดจะพร้อมใช้ โกรฟส์ตั้งคณะกรรมการเพื่อจัดทำรายชื่อเป้าหมายขึ้นตามที่ได้ประชุมกันในเดือนเมษายนและเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 หนึ่งในหลักเกณฑ์หลักคือ เมืองเป้าหมายจะต้องไม่เคยได้รับความเสียหายจากระเบิดตามแบบ (conventional bombing) มาก่อน เพื่อให้การประเมินความเสียหายที่เกิดขึ้นจากระเบิดปรมาณูนั้นมีความแม่นยำ รายชื่อของคณะกรรมการประกอบด้วยเมืองญี่ปุ่น 18 เมือง โดย เกียวโต, ฮิโรชิมะ, โยโกฮามะ, โคกูระ และ นีงาตะ เป็นเมืองที่คณะกรรมการให้ความสนใจ ท้ายที่สุด มีการนำเกียวโตออกจากรายชื่อตามคำยืนยันของรัฐมนตรีการสงคราม เฮนรี แอล. สติมสัน ซึ่งเคยเยือนเมืองนี้เมื่อครั้งไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์และได้รู้ถึงความสำคัญทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ของเกียวโต
แม้รองประธานาธิบดีคนก่อน เฮนรี เอ. วอลลิซ มีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการแมนแฮตตันตั้งแต่แรก สติมสันไม่ได้สรุปภาพรวมโครงการโดยย่อให้ แฮร์รี เอส. ทรูแมน ผู้สืบทอดตำแหน่งของวอลลิซ จนถึงวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1945 สิบเอ็ดวันให้หลังเขาขึ้นดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแทนโรสเวลต์ที่ถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ. 1945 เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1945 ทรูแมนอนุมัติการจัดตั้งคณะกรรมการชั่วคราว (Interim Committee) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ให้คำแนะนำที่มีหน้าที่นำเสนอรายงานเกี่ยวกับระเบิดปรมาณู คณะกรรมการประกอบด้วย สติมสัน, เจมส์ เอฟ. เบินส์, จอร์จ แอล. แฮร์ริสัน, แวนนีวาร์ บุช, เจมส์ ไบรอันต์ โคนันต์, คาร์ล เทย์เลอร์ คอมป์ตัน, วิลเลียม แอล. เคลย์ตัน และ แรล์ฟ ออสติน บาร์ด โดยคำแนะนำขององค์คณะวิทยาศาสตร์ประกอบด้วย รอเบิร์ต ออปเพนไฮเมอร์, เอนรีโก แฟร์มี, เออร์เนสต์ ลอว์เรนซ์ และ อาร์เทอร์ คอมป์ตัน ในรายงานผลวันที่ 1 มิถุนายน คณะกรรมการสรุปว่าระเบิดควรนำมาใช้ให้เร็วที่สุด และทิ้งลงบนโรงงานอาวุธสงครามที่มีบ้านพักคนงานล้อมรอบ อีกทั้งไม่ควรให้คำเตือนล่วงหน้าหรือแสดงแสนยานุภาพก่อนการใช้ระเบิดจริง
พัก จี-ซ็อง
แหล่งข้อมูลอื่น
1981
การยอมจำนนของญี่ปุ่น
โครงการแมนแฮตตัน
อำนาจของคณะกรรมการนี้ไม่รวมถึงอำนาจสั่งการให้ใช้ระเบิด หากแต่เป็นการคาดไว้อยู่แล้วว่าเมื่อสร้างแล้วเสร็จจะให้มีการใช้ระเบิด หลังการประท้วงของนักวิทยาศาสตร์ที่มีส่วนร่วมในโครงการโดยยื่นรายงานของฟรังค์ให้แก่คณะกรรมการ จึงมีการพิจารณาการใช้ระเบิดใหม่อีกครั้งและขอรับคำแนะนำจากองค์คณะวิทยาศาสตร์ว่าควรมี "การแสดงแสนยานุภาพ" ของระเบิดก่อนการใช้จริงในสมรภูมิรบหรือไม่ ในการประชุมเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน องค์คณะวิทยาศาสตร์เห็นพ้องว่าไม่มีทางเลือกอื่น
การเสนอแผนการรุกราน
เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1945 ทรูแมนพบกับเสนาธิการทหารบก พลเอก จอร์จ มาร์แชลล์, พลอากาศเอก เฮนรี อาร์โนลด์, เสนาธิการทหารเรือ พลเรือเอก วิลเลียม เลฮี และ พลเรือเอก เออร์เนสต์ คิง, เลขานุการกองทัพเรือ เจมส์ ฟอร์เรสตัล, รัฐมนตรีการสงคราม เฮนรี สติมสัน และผู้ช่วยรัฐมนตรีการสงคราม จอห์น แม็กคลอย เพื่อหารือข้อสั่งการ "ปฏิบัติการโอลิมปิก" ซึ่งเป็นหนึ่งในแผนการรุกรานเกาะญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ พลเอกมาร์แชลล์สนับสนุนการส่งกองทัพแดงร่วมรบ โดยเชื่อว่าหากทำเช่นนั้นจะทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนน แม็กคลอยบอกกับสติมสันว่าไม่มีเมืองญี่ปุ่นอื่นนอกรายชื่อที่จะทิ้งระเบิดได้อีกและอยากหาทางเลือกอื่นที่จะทำให้ญี่ปุ่นยอมจำนน เขาเสนอทางออกด้วยกลไกทางการเมืองและถามเรื่องการให้คำเตือนถึงญี่ปุ่นว่าจะใช้ระเบิดปรมาณู เจมส์ เบินส์ ที่ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีการต่างประเทศในวันที่ 3 กรกฎาคม อยากให้ใช้ระเบิดอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและไม่ให้โซเวียตรู้
ความพยายามการเจรจาของสหภาพโซเวียต
เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน โทโงบอกกับ นาโอตาเกะ ซาโต เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำมอสโก ให้พยายามสถาปนา "ความสัมพันธ์ฉันมิตรที่แน่นแฟ้นและสถาวร" และให้หารือในเรื่องสถานะของแมนจูเรียและ "ประเด็นอื่นใดที่รัสเซียอยากจะพูดถึง" โซเวียตตระหนักถึงสถานการณ์โดยรวมและคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับฝ่ายสัมพันธมิตร จึงให้คำตอบล่าช้าโดยที่พยายามให้ญี่ปุ่นยังอยู่ในการเจรจาแต่ไม่ให้คำมั่นใด ๆ ในที่สุด ซาโตได้พบกับรัฐมนตรีการต่างประเทศโซเวียต วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ เมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม แต่ไม่ได้ผล ในวันที่ 12 กรกฎาคม โทโงให้ซาโตบอกกับโซเวียตว่า:
"สมเด็จพระจักรพรรดิทรงมีพระราชดำริถึงสงครามในเวลาปัจจุบันว่าจะนำพามาซึ่งความรุนแรงและการสละชีพของบรรดาประชาชนประเทศอำนาจคู่สงครามที่เพิ่มมากขึ้น สมเด็จพระจักรพรรดิทรงมีพระราชประสงค์จากพระหทัยของพระองค์ให้สงครามสิ้นสุดลงเสีย แต่เมื่ออังกฤษและสหรัฐยืนยันว่าจะให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขแล้ว จักรวรรดิญี่ปุ่นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการสู้สุดพละกำลังด้วยเกียรติยศและเพื่อการมีอยู่ของแผ่นดินแม่"
ซาโตแนะนำโทโงว่า ในความเป็นจริง ญี่ปุ่นควรเตรียมรับมือกับ "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขหรือข้อเสนอที่มีความใกล้เคียงเทียบเท่ากับการยอมจำนน" นอกจากนี้ เพื่อเป็นการตอบกลับคำขอของโมโลตอฟให้ญี่ปุ่นยื่นข้อเสนอที่ชัดเจน ซาโตชี้ให้เห็นว่าข้อความของโทโงนั้น "มีความไม่ชัดเจนว่ารัฐบาลและกองทัพมีมุมมองเรื่องการสิ้นสุดลงของสงครามอย่างไร" ด้วยเหตุนี้ จึงมีความแคลงใจว่าโครงสร้างทางอำนาจญี่ปุ่นมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของโทโงหรือไม่
ในวันที่ 17 กรกฎาคม โทโงตอบกลับว่า:
"แม้ผู้มีอำนาจสั่งการและรัฐบาลเชื่อว่าอำนาจรบของเรายังคงทำให้เกิดความเสียหายต่อศัตรูในระดับที่พอรับได้ก็ตาม พวกเรายังไม่สามารถวางจิตข่มใจให้สงบได้อย่างสิ้นเชิง ... โปรดตระหนักไว้ว่า พวกเราไม่ได้ต้องการให้การไกล่เกลี่ยของรัสเซียนำไปสู่การที่เราต้องยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขในท้ายที่สุด"
ซาโตขยายความโดยการตอบกลับว่า:
"อย่างที่ผมได้พูดอย่างชัดเจนในข้อความก่อน ๆ ว่าขอให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขหรือให้ยอมรับข้อเสนออื่นใดที่มีความใกล้เคียงเทียบเท่ากับการยอมจำนนโดยได้ละเว้นการตั้งคำถามถึงการธำรงรักษา [ราชวงศ์] ไว้"
ในวันที่ 21 กรกฎาคม โทโงในนามของคณะรัฐมนตรี เน้นย้ำว่า:
"ในเรื่องของการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขนั้น เราไม่สามารถยอมรับได้ไม่ว่าจะภายใต้สภาวะการณ์ใด ... การยอมจำนนเป็นการขัดขวางการแสวงหาสันติภาพของเรา ... ผ่านความช่วยเหลือของรัสเซีย ... นอกจากนี้ จากจุดยืนทางการต่างประเทศและการพิจารณาภายในแล้ว การประกาศข้อเสนอของฝ่ายเราโดยทันทียังเป็นข้อเสียเปรียบ อีกทั้งเป็นไปไม่ได้"
นักวิทยาการหัสลับชาวอเมริกันสามารถเข้ารหัสของญี่ปุ่นได้เกือบทั้งหมด รวมถึงรหัสเพอร์เพิลซึ่งกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่นใช้เพื่อเข้ารหัสการติดต่อทางการทูตระดับสูง ทำให้ข้อความระหว่างส่วนกลางที่โตเกียวและสถานเอกอัครราชทูตของญี่ปุ่นในต่างประเทศ สามารถนำส่งไปถึงผู้วางนโยบายของฝ่ายสัมพันธมิตรภายอย่างรวดเร็วในระยะเวลาที่ใกล้เคียงกันกับที่ผู้รับญี่ปุ่นจะได้รับ โดยกังวลว่าจะได้รับความเสียหายหนัก ฝ่ายสัมพันธมิตรหวังให้โซเวียตเข้าร่วมรบในสงครามแปซิฟิกให้เร็วที่สุด โรสเวลต์ได้ทำตามคำมั่นสัญญาของสตาลินที่ไคโรซึ่งได้รับการยืนยันอีกครั้งที่ยัลตา จากผลลัพธ์ดังกล่าวสร้างความหวาดกลัวให้แก่ญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก
เจตนาของโซเวียต
ความกังวลด้านความมั่นคงมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตะวันออกไกลของโซเวียต ในบรรดานั้นที่กังวลมากที่สุดคือการเข้าถึงถึงมหาสมุทรแปซิฟิกได้โดยไม่มีข้อจำกัด วลาดีวอสตอค พื้นที่ไร้น้ำแข็งตลอดปีแนวชายฝั่งแปซิฟิกของโซเวียต อาจถูกปิดล้อมทางอากาศและทางทะเลจากเกาะซาฮาลินและหมู่เกาะคูริล การได้มาซึ่งดินแดนเหล่านี้จะเป็นการรับประกันการเข้าถึงโดยเสรีไปยังช่องแคบโซยะเป็นเป้าหมายหลักของโซเวียต เป้าหมายรองคือการได้สัญญาเช่าการรถไฟตะวันออกจีน, การรถไฟแมนจูเรียตอนใต้, ต้าเหลียน และท่าเรืออาเธอร์
เพื่อบรรลุเป้าประสงค์นี้ สตาลินและโมโลตอฟถ่วงเวลาการเจรจากับญี่ปุ่น โดยให้ความหวังที่ไม่เป็นจริงว่าโซเวียตจะเป็นผู้ไกล่เกลี่ยสันติภาพให้ ขณะเดียวกัน โซเวียตในการตกลงกับสหรัฐและสหราชอาณาจักร ยืนยันว่าจะยึดมั่นตามปฏิญญาไคโรดังที่ได้ยืนยันไว้ในการประชุมยัลตา ซึ่งระบุว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะไม่ยอมรับการแบ่งประเทศหรือการยุติสงครามด้วยเงื่อนไข หากแต่ญี่ปุ่นจะต้องยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขต่อฝ่ายสัมพันธมิตร เพื่อยืดระยะเวลาสงคราม โซเวียตคัดค้านความพยายามใด ๆ ที่จะทำให้เงื่อนไขนี้อ่อนแอลง การคัดค้านนี้จะเป็นการให้เวลาโซเวียตในการเคลื่อนกำลังพลจากแนวรบด้านตะวันตกไปตะวันออกไกลให้แล้วเสร็จ และพิชิตแมนจูเรีย, มองโกเลียตอนใน, เกาหลี, ซาฮาลินตอนใต้, หมู่เกาะคูริล และอาจรวมถึงฮกไกโดด้วย (เริ่มต้นจากการยกพลขึ้นฝั่งที่รูโมอิ)
เหตุการณ์ที่พ็อทซ์ดัม
ผู้นำหลักของฝ่ายสัมพันธมิตรทรงอำนาจเดินทางมาพบกันที่พ็อทซ์ดัมตั้งแต่วันที่ 16 กรกฎาคม ถึง 2 สิงหาคม ค.ศ. 1945 มีผู้เข้าร่วมการประชุม ได้แก่ สหภาพโซเวียต, สหราชอาณาจักร และสหรัฐ โดยสตาลิน, วินสตัน เชอร์ชิล (ต่อมารับช่วงแทนโดย เคลเมนต์ แอตต์ลี) และทรูแมน เป็นผู้แทนตามลำดับ
การเจรจา
ในการรับมือกับสตาลิน ทรูแมนตัดสินใจพูดเป็นนัยลาง ๆ แก่ผู้นำโซเวียตเกี่ยวกับการมีอยู่ของอาวุธใหม่ที่รุนแรงโดยไม่ได้ลงรายละเอียด อย่างไรก็ดี ฝ่ายสัมพันธมิตรชาติอื่น ๆ ไม่ได้ตระหนักว่าการข่าวของโซเวียตได้แทรกซึมเข้าไปในโครงการแมนแฮตตันตั้งแต่ช่วงต้น ด้วยเหตุนี้ สตาลินจึงรู้ว่ามีระเบิดปรมาณูอยู่แล้วแต่ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาหุนหันโดยศักยภาพของระเบิด
ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม
มีการตัดสินใจว่าจะออกข้อแถลงความ (statement) ปฏิญญาพ็อทซ์ดัม ระบุ "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข" และอธิบายพระราชฐานะของตำแหน่งจักรพรรดิและจักรพรรดิของฮิโรฮิโตะโดยส่วนพระองค์ ซึ่งทั้งรัฐบาลสหรัฐและสหราชอาณาจักรต่างมีข้อคิดเห็นไม่ตรงกันอย่างยิ่งในประเด็นนี้ สหรัฐต้องการที่จะล้มล้างระบอบราชาธิปไตย หรืออย่างน้อยต้องบังคับให้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะลงจากราชบัลลังก์และพยายามนำพระองค์เข้ารับการพิจารณาคดีในฐานะอาชญากรสงคราม ขณะที่สหราชอาณาจักรต้องการที่จะคงไว้ซึ่งพระราชฐานะในราชวงศ์ หรือหากเป็นไปได้คือให้จักรพรรดิฮิโรฮิโตะคงครองราชสมบัติอยู่เช่นเดิม นอกจากนี้ ต้องมีการปรึกษากับรัฐบาลโซเวียตแม้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการร่างปฏิญญานี้แต่แรกเริ่ม เพราะมีการคาดหมายว่าปฏิญญาจะต้องได้รับเสียงสนับสนุนจากโซเวียตก่อนการเข้าร่วมสงคราม การรับประกันว่าจะสงวนตำแหน่งจักรพรรดิไว้จะทำให้นโยบายของฝ่ายสัมพันธมิตรที่จะให้ญี่ปุ่นยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขเปลี่ยนไป อีกทั้งทำให้จะต้องได้รับคำยินยอมจากสตาลิน อย่างไรก็ดี รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ เจมส์ เบินส์ อยากที่จะทำให้โซเวียตถอยห่างออกจากสงครามแปซิฟิกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และโน้มน้าวทรูแมนให้ถอนคำรับประกันนั้น ปฏิญญาพ็อทซ์ดัมผ่านการร่างหลายฉบับจนได้ฉบับที่เป็นที่ยอมรับของทุกฝ่ายในที่สุด
ในทางตรงกันข้าม ปฏิญญาระบุว่า:
การใช้คำว่า "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข" พบเพียงที่ส่วนท้ายของปฏิญญาเท่านั้น:
ปฏิญญาไม่ได้กล่าวถึงจักรพรรดิฮิโรฮิโตะแต่อย่างใดซึ่งแตกต่างออกไปจากที่มุ่งหมายไว้ รักษาการรัฐมนตรีการต่างประเทศที่ดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน โจเซฟ กรูว์ ให้เสียงสนับสนุนการคงไว้ซึ่งตำแหน่งจักรพรรดิในฐานะกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ เขาหวังว่าการรักษาพระราชฐานะศูนย์รวมจิตใจของพระองค์จะช่วยอำนวยการยอมจำนนของกองกำลังญี่ปุ่นทุกท้องที่ในเขตสงครามแปซิฟิก หากไม่มีพระองค์อาจทำให้การยอมจำนนเป็นไปได้ยาก รัฐมนตรีทบวงทหารเรือ เจมส์ ฟอร์เรสตัล และเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ เห็นตรงกัน มีการตีความประโยค "การทำลายล้างที่ฉับพลันและเด็ดขาด" ว่าเป็นการบอกโดยนัยถึงการมีระเบิดปรมาณูอยู่ในครอบครองของสหรัฐ (ซึ่งทดสอบแล้วสำเร็จในวันแรกของการประชุม)
ปฏิกิริยาของญี่ปุ่น
เมื่อวันที่ 27 กรกฎาคม รัฐบาลญี่ปุ่นพิจารณาถึงคำตอบที่จะให้ต่อปฏิญญา สมาชิกทหารสี่คนของบิกซิกซ์อยากจะให้ตอบปฏิเสธ แต่โทโง โดยเข้าใจผิดว่ารัฐบาลโซเวียตยังไม่รู้ถึงเนื้อหาภายในของปฏิญญา โน้มน้าวคณะรัฐมนตรีว่าไม่ให้ทำเช่นนั้นจนกว่าโซเวียตจะแสดงท่าที คณะรัฐมนตรีเผยแพร่ข้อความในปฏิญญาสู่สาธารณชนโดยไม่กล่าวความเห็นใดพลางไปก่อน ชุนอิจิ คาเซะ เอกอัครราชทูตญี่ปุ่นประจำสวิตเซอร์แลนด์ แสดงข้อสังเกตผ่านทางโทรเลขว่า "การยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข" จะมีผลเฉพาะแค่กองทัพ แต่ไม่ได้มีต่อรัฐบาลหรือประชาชน เขาร้องขอให้เข้าใจว่าการใช้ภาษาที่ระมัดระวังในปฏิญญาปรากฏให้เห็น "การผ่านการพิจารณาไตร่ตรองอย่างรอบคอบ" ของรัฐบาลผู้ลงนาม และกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าพวกเขายอมรับผลกระทบเพื่อรักษาหน้าให้กับเราในหลายจุด" ในวันถัดมา หนังสือพิมพ์ญี่ปุ่นรายงานว่ามีการปฏิเสธเงื่อนไขของปฏิญญาตามข้อความในใบปลิวที่โยนทิ้งลงมาจากอากาศสู่พื้นดินญี่ปุ่น นายกรัฐมนตรีซูซูกิพบกับสื่อมวลชนเพื่อพยายามจัดการความรู้สึกของสาธารณชนโดยกล่าวว่า:
"ผมถือว่าคำประกาศร่วม (ปฏิญญาพ็อตซ์ดัม) เป็นเพียงการรื้อปฏิญญาไคโรมาเขียนใหม่ สำหรับรัฐบาลของเรา มันไม่มีคุณค่าสำคัญใด ๆ แม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือการฆ่ามันด้วยความไร้เสียง (โมกูซัตสึ) เราจะไม่ทำอะไรเลยนอกจากการพยายามอย่างถึงที่สุดจนกว่าการสงครามจะได้รับความสำเร็จ"
เลขาธิการคณะรัฐมนตรี ฮิซัตสึเนะ ซาโกมิซุ แนะนำให้ซูซูกิใช้คำว่าโมกูซัตสึ (黙殺, mokusatsu, แปลตรงตัว "ฆ่าด้วยความไร้เสียง") ซึ่งมีความหมายกำกวมและสื่อความหมายได้ตั้งแต่ "ปฏิเสธที่จะแสดงความเห็น" ไปจนถึง "เพิกเฉย (โดยการเงียบ)" สิ่งที่ซูซูกิต้องการสื่อสารจริง ๆ ยังคงเป็นที่ถกเถียง ต่อมาโทโงกล่าวว่าการแถลงดังกล่าวเป็นการละเมิดมติของคณะรัฐมนตรีที่ให้งดการออกความเห็นก่อน
เมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม เอกอัครราชทูตซาโตเขียนว่าสตาลินอาจกำลังพูดคุยกับโรสเวลต์และเชอร์ชิลเกี่ยวกับวิธีการจัดการญี่ปุ่นของพวกเขา และเขียนว่า: "หากเราจะขัดขวางไม่ให้รัสเซียมีส่วนร่วมในสงคราม เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขทันที" เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม โทโงเขียนถึงซาโตว่า: "มันคงไม่เป็นการยากสำหรับคุณในการตระหนักได้ว่า ... เวลาของเราในการดำเนินการต่าง ๆ เพื่อสิ้นสุดสงครามก่อนศัตรูจะยกพลขึ้นบกแผ่นดินใหญ่นั้นมีอยู่จำกัด ขณะเดียวกันที่ประเทศของเรา ยังเป็นการยากที่จะสามารถตกลงเงื่อนไขสันติภาพที่แน่นอนด้วยเช่นกัน"
6 สิงหาคม: ฮิโรชิมะ
เมื่อวันที่ 6 สิงหาคม เวลา 8:15 น. ตามเวลาท้องถิ่น เอโนลาเกย์ เครื่องบินโบอิง บี-29 ซูเปอร์ฟอร์เทรส ขับโดย พันเอก พอล ทิบบิตส์ ทิ้งระเบิดปรมาณู (สหรัฐตั้งชื่อรหัสว่า ลิตเติลบอย) เหนือเมืองฮิโรชิมะทางตะวันตกเฉียงใต้ของฮนชู รายงานข่าวสร้างความสับสนอลหม่านได้แพร่สะพัดถึงโตเกียวตลอดทั้งวันว่า ฮิโรชิมะได้ตกเป็นเป้าของการโจมตีทางอากาศซึ่งทำให้ทั้งเมืองเต็มไปด้วย "แสงไฟแวบวาบและระเบิดรุนแรง" ไม่นานในวันเดียวกัน ทรูแมน ประธานาธิบดีสหรัฐ ประกาศการใช้ระเบิดปรมาณูครั้งแรก และสัญญาว่า:
"ตอนนี้พวกเราพร้อมแล้วที่จะทำลายล้างสิ่งปลูกสร้างผลิตผลใดที่ญี่ปุ่นมีเหนือพื้นดินในเมืองใดให้สิ้นซาก พวกเราจะทำลายท่าเรือของญี่ปุ่น โรงงานของญี่ปุ่น และการสื่อสารของญี่ปุ่น พวกเราขอประกาศกร้าวอย่างชัดเจนว่า พวกเราจะโค่นล้มอำนาจของญี่ปุ่นในการก่อสงครามให้หมดจด ซึ่งจะเป็นการไว้ชีวิตชาวญี่ปุ่นจากการทำลายล้างอย่างเด็ดขาดตามความที่ให้ไว้เป็นคำขาดเมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม ที่เมืองพ็อทซ์ดัม เหล่าผู้นำญี่ปุ่นปฏิเสธคำขาดของพวกเรา หากญี่ปุ่นไม่ยอมรับเงื่อนไขของเรา ให้เตรียมรับมือความวิปโยคดั่งสายฝนที่ตกลงมาจากฟากฟ้าในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนโลกนี้ ...'"
กองทัพบกและกองทัพเรือญี่ปุ่นมีโครงการระเบิดปรมาณูอิสระเป็นของตนเอง ญี่ปุ่นจึงพอเข้าใจว่าการสร้างระเบิดนั้นยากเข็ญเช่นไร ด้วยเหตุนี้ ชาวญี่ปุ่นหลายคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งรัฐมนตรีที่เป็นทหาร ปฏิเสธที่จะเชื่อว่าสหรัฐได้สร้างระเบิดปรมาณูจริง และกองทัพญี่ปุ่นสั่งให้มีการทดสอบอิสระเพื่อระบุสาเหตุที่ระเบิดทำให้ฮิโรชิมะเกิดความเสียหายอย่างหนัก พลเรือเอก โซเอมุ โทโยดะ ผู้บัญชาการเสนาธิการทหารเรือ โต้แย้งว่าถึงแม้สหรัฐจะสามารถสร้างระเบิดปรมาณูได้จริง คงมีอยู่ไม่มาก โดยรู้ว่าโทโยดะจะแสดงท่าทีเหมือนกับที่คาดไว้ นักยุทธศาสตร์อเมริกันวางแผนที่จะทิ้งระเบิดลูกที่สองไม่นานหลังลูกแรก เพื่อโน้มน้าวญี่ปุ่นว่าสหรัฐมีระเบิดปรมาณูอยู่เป็นจำนวนมาก
9 สิงหาคม: การรุกรานของโซเวียตและนางาซากิ
เมื่อเวลา 04:00 น. ของวันที่ 9 สิงหาคม มีข่าวถึงโตเกียวว่าสหภาพโซเวียตได้ผิดกติกาสัญญาความเป็นกลาง  ประกาศสงครามต่อญี่ปุ่น ลงนามในปฏิญญาพ็อทซ์ดัม และเริ่มบุกครองแมนจูเรีย
"เมื่อครั้งรัสเซียได้บุกครองแมนจูเรีย รัสเซียเข้ารุกรานอย่างรวดเร็วด้วยกองทหารที่เคยขึ้นชื่อว่าเกรียงไกร และมีเพียงแค่การที่น้ำมันหมดเท่านั้นที่จะหยุดหน่วยทหารรัสเซียจากการรุกคืบได้ กองทัพโซเวียตที่ 16 กำลังพลกว่า 100,000 นาย เริ่มรุกรานเกาะซาฮาลินทางตอนใต้ได้ครึ่งเกาะ มีคำสั่งให้กองทัพโซเวียตทำลายการต้านทานของญี่ปุ่นที่นั่น และให้เตรียมรุกรานฮกไกโดซึ่งอยู่ทางเหนือสุดของญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ต่อภายใน 10–14 วัน กองทัพภาคที่ 5 ของกองกำลังญี่ปุ่น ซึ่งได้รับคำสั่งให้ตั้งรับที่ฮกไกโด มีกำลังที่ 2 กองพลและ 2 กองพลน้อย อีกทั้งยังมีฐานที่มั่นทางตะวันออกของเกาะซึ่งไม่เพียงพอต่อการต้านทาน แผนของโซเวียตในการโจมตีคือการรุกรานฮกไกโดโดยเริ่มจากทางตะวันตก การประกาศสงครามของโซเวียตยังทำให้การคำนวณเวลาที่ยังเหลืออยู่ในการวางกำลังได้ทันนั้นเปลี่ยนไป การข่าวญี่ปุ่นคาดการณ์ว่าในอีกหลายเดือนข้างหน้ากองกำลังสหรัฐอาจจะไม่รุกรานญี่ปุ่น ในทิศทางตรงกันข้าม กองกำลังโซเวียตอาจพิชิตใจกลางของญี่ปุ่นได้อย่างเร็วสุดใน 10 วัน การรุกรานของโซเวียตทำให้การตัดสินใจสิ้นสุดสงครามเป็นสิ่งต้องรีบกระทำให้ได้โดยเร็วที่สุด"