cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เอ็ม 16
ประวัติ
นับแต่ประเทศสหรัฐอเมริกาประกาศเอกราชจากประเทศอังกฤษได้สำเร็จ กองทัพสหรัฐฯได้ประจำการปืนเล็กยาวแบบคาบศิลาเป็นจำนวนมากจนเมื่อล่วงเข้าสู่ยุคของกระสุนแบบปลอกโลหะและดินควันน้อย กองทัพสหรัฐฯจึงได้ทยอยเปลี่ยนจากปืนคาบศิลามาเป็นปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนแบบนัดทั้งหมด โดยได้เลือกประจำการปืนเล็กยาวขนาด .30 นิ้วมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1892 ปืนเล็กยาวรุ่นแรกที่ประจำการ คือ ปืน Krag-Jørgensen ขนาด .30-40 Krag ของประเทศนอร์เวย์ ซึ่งเป็นเล็กยาวแบบกระชากลูกเลื่อนด้วยมือ แต่เนื่องจากปืนรุ่นนี้มีปัญหาหลายประการ ภายหลังกองทัพสหรัฐฯจึงได้ซื้อสิทธิบัตรปืนเล็กยาว Gewehr 98 จากบริษัทเมาเซอร์ ประเทศเยอรมนี พร้อมทั้งนำระบบดึงขึ้นเข็มแทงชนวนของปืน Krag มาติดตั้งเพิ่มเข้าไปและผลิตเป็นปืน M1903 Springfield และได้นำกระสุนขนาด 8 มม. เมาเซอร์ (7.92×57 มม.) มาทำการดัดแปลงให้ใช้กับหัวกระสุนขนาด .30 นิ้ว (7.62 มิลลิเมตร) เดิมของปืน Krag ต่อไป พร้อมทั้งยืดปลอกออกเป็น 63 มิลลิเมตรทำให้บรรจุดินส่งได้มากขึ้นและเรียกว่ากระสุนใหม่นี้ว่า .30-06 Springfield (7.62×63 มม.)
ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กองทัพฯสหรัฐฯได้เริ่มทยอยโอนปืน M1903 Springfield ไปให้กองกำลังท้องถิ่นและบางส่วนได้นำมาดัดแปลงเป็นปืนเล็กยาวซุ่มยิง M1903A4 ใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 จนถึงสงครามเกาหลี ในขณะเดียวกันก็ได้ทยอยบรรจุปืนเล็กยาวบรรจุเอง M1 Garand เข้าประจำการ โดยปืน M1 Garand ออกแบบโดยจอห์น ซี กาแรนด์ ซึ่งในช่วงแรกออกแบบให้ใช้กับกระสุนขนาด 7×51 มิลลิเมตร (.276 Pedersen) และสามารถบรรจุในแนบกระสุนได้ 10 นัด แต่เมื่อกองทัพสหรัฐฯรับมาพิจารณาใน ค.ศ.1932 ก็มีคำสั่งให้เปลี่ยนมาใช้กระสุน .30-06 ทำให้ปืนบรรจุกระสุนได้เพียง 8 นัด และรับเข้าประจำการเมื่อวันที่ 6 มกราคม ค.ศ. 1936 ให้ชื่อเป็นทางการว่า United States Rifle, Caliber .30, M1 และใช้งานมาจนถึงสงครามเกาหลี โดยในระหว่างที่ปืน M1 Garand ประจำการนี้ กองทัพสหรัฐฯก็ได้มีโครงการ T20 ทำการดัดแปลงปืน M1 Garand ให้บรรจุกระสุนได้มากขึ้นโดยใช้ซองกระสุน 20 นัดของปืนเล็กกล M1918 Browning Automatic Rifle (BAR) และทำการเพิ่มระบบยิงแบบอัตโนมัติเข้าไปกลายเป็นโครงการ T37
ภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการวิจัยดินขับแบบใหม่สำเร็จ จนสามารถใช้ในปริมาณน้อยลงแต่ให้แรงขับเท่าเดิม กองทัพสหรัฐฯจึงได้นำกระสุน .30-06 มาทำการลดความยาวปลอกจาก 63 มิลลิเมตรลงเป็น 51 มิลลิเมตร เพื่อนำไปใช้กับปืนในโครงการ T37 กลายเป็นโครงการ T44 แล้วในที่สุดก็ประจำการเป็นปืน M14 และ M15 ในปี ค.ศ. 1957 ส่วนกระสุน 7.62 มิลลิเมตรของปืน M14 ก็กลายเป็นกระสุน 7.62×51 มม. นาโต ซึ่งเป็นกระสุนมาตรฐานของปืนกลและปืนเล็กยาวหลายรุ่นในปัจจุบัน นอกจากนั้นบริษัทวินเชสเตอร์ยังได้นำกระสุน 7.62 มม. นาโตนี้ไปผลิตขายให้พลเรือนในชื่อว่า .308 Winchester อีกด้วย
หลังจากปืน M14 ประจำการได้ไม่นาน ก็มีคำวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับปืนดังกล่าว ทั้งปัญหาเรื่องตัวปืนและกระสุนมีน้ำหนักมากทำให้ทหารพกพาไปได้น้อย อีกทั้งมีปัญหาเรื่องแรงสะท้อนถอยหลังสูง โดยเฉพาะเมื่อยิงแบบอัตโนมัติจะไม่สามารถควบคุมปืนได้เลย ทำให้ปืน M14 มีอายุการใช้งานได้ไม่นาน ในขณะเดียวกันก็ทำให้โครงการวิจัยปืนเล็กยาวที่ใช้กระสุนขนาดหน้าตัดเล็กแต่มีความเร็วสูงที่ตั้งมาก่อนหน้านั้นมีความชัดเจนมากขึ้น ซึ่งโครงการนี้มีชื่อว่า Project SALVO ตั้งขึ้นมาแต่ ค.ศ. 1948 โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะสร้างอาวุธประจำกายทหารราบที่ใช้กระสุนขนาด .22 ความเร็วสูง มีระยะหวังผล 300 เมตรขึ้นไป ภายหลังจึงได้มีข้อกำหนดเพิ่มเติมว่าต้องมีน้ำหนักเบา เลือกยิงได้ทั้งแบบทีละนัดและยิงเป็นชุด และต้องยิงเจาะหมวกเหล็กได้ในระยะ 500 เมตร
ใน ค.ศ. 1957 บริษัทอาร์มาไลท์ (Armalite) ซึ่งเป็นแผนกอาวุธปืนของบริษัท Fairchild Aircraft Corp. ได้เข้าร่วมโครงการนี้โดย ยูจีน สโตนเนอร์ ได้นำแบบปืน AR-10 ขนาด 7.62 มิลลิเมตรมาย่อส่วนเป็นปืน AR-15 เพื่อใช้กับกระสุน .223 เรมิงตัน ซึ่งพัฒนาโดยบริษัทเรมิงตัน อาร์มส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งได้รับมอบหมายจากกองทัพสหรัฐฯให้ออกแบบและวิจัยกระสุนชนิดใหม่ ที่จะนำมาใช้กับปืนเล็กยาวจู่โจมในโครงการ SALVO นี้ และกองทัพสหรัฐฯได้รับแบบปืน AR-15 มาพิจารณา
ใน ค.ศ. 1958 บริษัทอาร์มาไลท์ได้รับคำวิจารณ์และคำสั่งแก้ไขปืน AR-15 จากทางกองทัพสหรัฐฯหลายครั้ง จนถอดใจและประสบปัญหาทางการเงิน จึงได้ตัดสินใจขายแบบพิมพ์เขียวปืน AR-15 ให้แก่บริษัทโคลต์ (Colt Firearms) และได้รับการพัฒนาปรับปรุงจนเป็นปืน M16 และเข้าประจำการในกองทัพอากาศสหรัฐฯในปี ค.ศ.1964
ส่วนทางกองทัพบกสหรัฐฯก็ได้นำปืน M16 ไปพัฒนาต่อเป็นปืน XM16E1 ซึ่งได้มีการเปลี่ยนปลอกลดแสง เพิ่มชุดส่งลูกเลื่อน (Forward Assist Assembly) และเพิ่มอัตราครบรอบเกลียวให้เร็วขึ้นจาก 14 นิ้วเป็น 12 นิ้ว เพื่อรองรับการใช้กระสุนส่องวิถี M196 ที่มีหัวกระสุนยาวกว่ากระสุนธรรมดาแบบ M193 และเข้าประจำการในกองทัพบกสหรัฐฯพร้อมทั้งเรียกชื่อใหม่ว่า ""US Rifle, 5.56mm, M16A1" ในปีค.ศ. 1967 และยังมีการเปิดสายการผลิตปืน M16 ในรูปแบบอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกันในอีกหลายประเทศทั่วโลก
ต่อมาในปีค.ศ. 1981 บริษัทโคลต์จึงได้พัฒนาและปรับปรุงปืน M16A1 จนออกมาเป็นปืน M16A1E1 เพื่อรองรับกระสุนขนาด 5.56x45 mm. NATO รุ่นใหม่คือกระสุน M855 หรือ SS-109 ของบริษัท FN ซึ่งมีความแม่นยำและอานุภาพมากกว่าเดิม จนในปีค.ศ. 1982 หน่วย US Department of Defense (US DoD) จึงได้บรรจุปืน M16 รุ่นนี้เข้าประจำการและเรียกในชื่อใหม่ว่า "US Rifle, 5.56mm, M16A2" ซึ่งปืน M16A2 นี้สามารถยิงได้เพียง 2 รูปแบบ คือ แบบกึ่งอัตโนมัติ (Semi-Auto) ครั้งละ 1 นัด/ครั้ง และแบบอัตโนมัติชุดละ 3 นัด (Burst Auto) โดยมีคันบังคับการยิงให้จัดเลือกอยู่ทางด้านซ้ายเหนือด้ามปืน ซึ่งต่างจากปืน M16A1 ตรงที่แบบอัตโนมัติของรุ่น A1 จะเป็นแบบอัตโนมัติเต็มตัว (Full-Auto) กล่าวคือปืนจะทำการยิงตามวงรอบการทำงานไปเรื่อยๆจนกว่าผู้ยิงจะเลิกเหนี่ยวไกปืนหรือจนกว่ากระสุนจะหมดซองกระสุน มิใช่ยิงเป็นชุดเพียง 3 นัดเท่านั้น ไม่ว่าผู้ยิงจะเหนี่ยวไกค้างไว้หรือไม่ก็ตาม
ในปีค.ศ. 1994 ทางบริษัทโคลต์ได้มีการปรับปรุงสมรรถภาพของปืน M16A2 อีกครั้งเป็นรุ่น A3 และ A4 ตามลำดับ โดยปืน M16A3 นั้นสามารถยิงได้สองโหมดคือ ยิงทีละนัด (Semi-Auto) และยิงอัตโนมัติเต็มตัว (Full-Auto) เท่านั้น ส่วนปืน M16A4 นั้นจะยิงได้สองโหมดนี้คือ โหมดยิงทีละนัด (Semi-Auto) และแบบอัตโนมัติชุดละ3นัด (Three-Burst Auto) โดยรุ่น A4 มีลักษณะภายนอกคล้ายกับ A2 และ A3 ทุกประการ เพียงแต่สามารถถอดด้ามหูหิ้ว (Flat Top Receiver) ออกเพื่อใช้ราง  Picatinny ในการติดตั้งอุปกรณ์เสริมต่างๆได้ ในขณะที่รุ่น A2 และ A3 จะเป็นแบบติดตั้งตายตัว
ในช่วงทศวรรษ 1980 ปืนกลเบา M60 จะถูกแทนที่ด้วยปืนกล SAW M249 ซึ่งใช้กระสุนขนาด 5.56x45 mm. NATO รุ่น M855 เช่นเดียวกับปืน M16A2 เพื่อเพิ่มอานุภาพของอาวุธและลดภาระในการจัดส่งกระสุนและส่งกำลังบำรุงเข้าสู่สนามรบของหน่วยพลาธิการ ครั้นถึงทศวรรษ 1990 ปืน M16A2 จำนวนมากเริ่มถูกแทนที่ด้วยปืน M4 Carbine ซึ่งปรับปรุงมาจากปืน M16 เพื่อเพิ่มสมรรถนะและความคล่องตัวกับการรบในที่แคบหรือในอาคารต่างๆ
ลักษณะโดยทั่วไป
ชิ้นส่วนต่างๆของปืน M16 ผลิตขึ้นจากกรรมวิธีต่างๆดังนี้ ปลอกลดแสง ลำกล้อง โครงปืน และชิ้นส่วนในระบบลั่นไกผลิตด้วยวิธีการขึ้นรูปด้วยกระบวนการ Forging จากวัสดุเหล็กกล้าผสมอะลูมิเนียม เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการระบายความร้อนและมีความทนทานต่อการใช้งานสูง ส่วนพานท้ายและฝาครอบลำกล้องทำจากวัสดุโพลิเมอร์ไฟเบอร์ทนความร้อน ทำให้ปืน M16 รุ่นแรกๆ นั้นมีน้ำหนักเบาเพียง 3.60 กิโลกรัมเท่านั้น (น้ำหนักปืนพร้อมซองกระสุนขนาด 30 นัด) ซึ่งเบากว่าปืนเล็กยาวจู่โจมรุ่นก่อนๆอย่างปืน M14 ในขณะที่ปืนอาก้า (AK-47) ซึ่งเป็นที่นิยมกันในกลุ่มประเทศคอมมิวนิสต์เวลานั้นมีน้ำหนักมากถึง 4.30 กิโลกรัม แต่ปืน M16 รุ่นหลังจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้น 3.77 กิโลกรัมจากการออกแบบให้ลำกล้องและโครงปืนมีความหนามากขึ้นเพื่อรองรับการใช้งานกระสุน 5.56 มม.แบบใหม่คือ กระสุนแบบ M855 หรือ SS-109 จึงทำให้มีน้ำหนักมากตามไปด้วย มีความยาวของปืนทั้งกระบอกเพิ่มเป็น 40 นิ้ว (1.06 เมตร) โดยเป็นความยาวส่วนลำกล้อง 20 นิ้ว (508 มิลลิเมตร)
อนึ่ง ปืน M16/M4 นั้นสามารถเพิ่มสมรรถนะด้วยการติดตั้งอุปกรณ์เสริม เช่น เครื่องยิงลูกระเบิดขนาด 40 มม. M203, กล้องเล็งจุดแดง (Red Dot), ขาทราย (Bi-pod) ฯลฯ เป็นต้นthumb|ราง [[:en:Picatinny rail|Picatinny บนปืน M16A3และA4 สามารถใช้ติดตั้งอุปกรณ์
ผู้ผลิตและใช้งาน
M16 เป็นปืนไรเฟิลขนาด 5.56×45 มม. ที่ผลิตมากที่สุดในโลก ปัจจุบัน M16 มีการใช้งานใน 15 ประเทศในกลุ่มนาโต้ และมากกว่า 80 ประเทศทั่วโลก เมื่อรวมกันแล้ว บริษัทจำนวนมากในสหรัฐอเมริกา แคนาดา และจีนได้ผลิตปืนไรเฟิลมากกว่า 8,000,000 กระบอกในทุกรูปแบบ ยังใช้งานอยู่ประมาณ 90% M16 แทนที่ทั้งปืนไรเฟิล M14 และปืนสั้น M2 ในฐานะปืนไรเฟิลทหารราบมาตรฐานของกองทัพสหรัฐฯ
เบเรนิซที่ 3
เบเรนิซที่ 3 (Greek: Βερενίκη; ประสูติ 120 - สิ้นพระชนม์ 80 ปีก่อนคริสตกาล) บางครั้งเรียกว่าคลีโอพัตรา เบเรนิซ เป็นพระราชินีแห่งอียิปต์โบราณ ซึ่งปกครองระหว่าง 81 ถึง 80 ปีก่อนคริสตกาล หรือระหว่าง 101 ถึง 88 ปีก่อนคริสตกาล ร่วมกับพระปิตุลาหรือพระสวามีของพระองค์คือปโตเลมีที่ 10 อเล็กซานเดอร์ที่ 1
พระชนม์ชีพ
พระประสูติเมื่อ 120 ปีก่อนคริสตกาล เป็นพระราชธิดาของฟาโรห์ปโตเลมีที่ 9 ลาธีรอส กับพระนางคลีโอพัตรา เซเลเน
พระองค์ได้ทรงอภิเษกสมรสกับฟาโรห์ปโตเลมีที่ 10 อเล็กซานเดอร์ที่ 1 เมื่อ 101 ปีก่อนคริสตกาล หลังจากที่พระองค์ได้ยึดอำนาจจากปโตเลมีที่ 9 กับพระนางคลีโอพัตราที่ 3 (ถูกลอบปลงพระชนม์)
เมื่อปโตเลมีที่ 9 ได้เข้ามายึดคืนบัลลังก์เมื่อ 88 ปีก่อนคริสตกาล อย่างไรก็ตามเมื่อปโตเลมีที่ 9 ได้สิ้นพระชนม์เมื่อ 81 ปีก่อนคริสตกาล, พระองค์เข้ายึดบัลลังก์และปกครองเป็นเวลาหกเดือนในช่วงเวลาที่เธอได้รับความรักจากประชาชน
พระองค์ถูกบังคับให้อภิเษกสมรสกับปโตเลมีที่ 11 อเล็กซานเดอร์ที่ 2 เมื่อ 80 ปีก่อนคริสตกาล พระองค์ได้ถูกลอบปลงพระชนม์ในอีก 19 วันต่อมาซึ่งทำให้ประชาชนจลาจลและปลงพระชนม์ปโตเลมีที่ 11 ไม่กี่วันต่อมา
ประพันธ์ศักดิ์ กมลเพ็ชร
ประพันธ์ศักดิ์ กมลเพ็ชร เป็นนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตหัวหน้าพรรครัฐบุรุษ
ประวัติ
ประพันธ์ศักดิ์ กมลเพ็ชร สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย (2498) ระดับอุดมศึกษาจากคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2502) หลังจากจบการศึกษาได้สอบบรรจุเข้าทำงานในกรมมหาดไทยในตำแหน่งปลัดอำเภอบางรัก และสอบชิงทุนไปศึกษาดูงานในหลักสูตรพัฒนาชุมชนในมหาวิทยาลัยที่ประเทศฟิลิปปินส์เป็นเวลา 9 เดือน จบแล้วได้กลับมาทำงานในกรมพัฒนาชุมชนที่เริ่มก่อตั้งขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2499 ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายแผนงานและบริหารงานฝึกอบรม พร้อมรับผิดชอบงานวางแผนการพัฒนาภาคอีสานด้วย หลังจากนั้นได้ลาออกจากงานพร้อมกับพัฒนากรอีกสามสิบกว่าคนเพื่อประท้วงรัฐบาลโดยกรมมหาดไทยว่าขาดความจริงใจในการที่จะพัฒนาชุมชนตามภาระกิจหลักขององค์กร จึงได้ใช้เวลาช่วงนี้เข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จนได้มีผลงานการเขียนในฐานะนักวิชาการทางการเมืองการปกครองออกมาหลายชิ้นที่สะท้อนภาพรวมของเหตุการณ์ทางการเมืองภายในประเทศสมัยนั้นอาทิ “ผลและผลสะท้อนของการปฏิวัติภายใต้การนำของจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์” “ธรรมะปฏิวัติ” “ศานติปฏิวัติ”
หลังจากนั้นได้เบนเข็มไปสมัครเป็นผู้เชี่ยวชาญระหว่างประเทศ ทำงานที่ศูนย์เพิ่มผลผลิตแห่งประเทศไทย กระทรวงอุตสาหกรรม แล้วสอบไปทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายโครงการที่ศูนย์เพิ่มผลผลิตแห่งเอเชียที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นเวลา 2 ปี ระหว่างนั้นได้รับเชิญให้ไปเป็นอาจารย์พิเศษสอนที่ Tokyo University of Foreign Studies เพื่อเผยแพร่ภาษาและวัฒนธรรมไทยให้นักศึกษาชาวญี่ปุ่นด้วย หลังจากนั้นได้รับเชิญกลับมาเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย จึงได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมทางการเมืองกับนักศึกษาหลาย ๆ สถาบัน และได้เริ่มจุดกระแสการเรียกร้องรัฐธรรมนูญขึ้น แต่เนื่องจากถูกจำกัดเสรีภาพโดยรัฐบาลจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวทางการเมืองได้คล่องตัวนัก แต่ช่วงนั้นรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจรเองก็ถูกกระแสสังคมกดดันอย่างหนักให้จำเป็นต้องจัดการเลือกตั้งทั่วไปขึ้นในปี พ.ศ. 2512 และมีการเลือกตั้งซ่อมตามมาในอีกหลาย ๆ จังหวัด ประพันธ์ศักดิ์จึงสบโอกาสที่จะใช้เวทีปราศรัยหาเสียงในการเรียกร้องรัฐธรรมนูญและเผยแพร่แนวความคิดทางการเมืองเรื่องการเลือกนายกรัฐมนตรีโดยตรงด้วย จึงลาออกจากการเป็นอาจารย์มาตั้งพรรคไทยธิปัตย์ขึ้นเพื่อใช้ลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นผู้แทนราษฎรในการเลือกตั้งซ่อมที่จังหวัดกาฬสินธุ์
ต่อมาได้ลงสมัครรับเลือกตั้งซ่อมในจังหวัดอื่น ๆ อีก 4 จังหวัดติดต่อกันในนามขบวนการรัฐบุรุษ โดยเริ่มมีการรวบรวมประชามติเพื่อเสนอให้มีการเลือกตั้งนายกฯ โดยตรงจากประชาชนที่มาฟังการปราศรัยหาเสียงด้วย ประมาณปลายปี พ.ศ. 2514 หลังการเลือกตั้งซ่อมจังหวัดพระนครได้จัดการปราศรัยขอบคุณประชาชน ณ ท้องสนามหลวงอันเป็นจุดกำเนิดขององค์กรชื่อว่า สภาประชาชนสนามหลวง หรือสภาราษฎรในกาลต่อมา ที่ประพันธ์ศักดิ์ภายหลังได้ใช้เป็นสภาคู่ขนานอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลฉ้อฉลจำนวนนับไม่ถ้วน และดำเนินงานทางการเมืองในเรื่องอื่น ๆ เรื่อยมาในฐานะประธานสภาฯ หลังจากหมดฤดูการเลือกตั้งซ่อมแล้วประพันธ์ศักดิ์ได้สอบเข้าทำงานที่การประปานครหลวงในตำแหน่งผู้อำนวยการกองการเจ้าหน้าที่ ในระหว่างนี้กิจกรรมทางการเมืองของนักศึกษาและประชาชนในการเรียกร้องประชาธิปไตยก็เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ และต้องการให้เข้ามาช่วยในเรื่องการเรียกร้องรัฐธรรมนูญ จึงลาออกจากการประปานครหลวงเพื่อให้สามารถลงมือทำงานทางการเมืองได้อย่างเต็มตัว ในช่วงนี้ประพันธ์ศักดิ์ได้เขียนบทความและบทกวีเรียกร้องรัฐธรรมนูญออกมาหลายชิ้นอาทิ “ธารอธิปไตย” “บทกวีปณิธานรัฐธรรมนูญ” และ “ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของปวงชนชาวไทย” ลงในหนังสือพิมพ์ประชาธิปไตยเพื่อสนับสนุนการเคลื่อนไหวของภาคประชาชนที่กำลังมีพลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนนำมาสู่ปรากฏการณ์ทางการเมืองที่เรียกขานกันว่า  "13 ขบถ รัฐธรรมนูญ" ที่ประพันธ์ศักดิ์เป็น 1 ใน 13 นักเคลื่อนไหวทางการเมืองที่เดินแจกใบปลิวเรียกร้องรัฐธรรมนูญไปตามท้องถนนแล้วโดนรัฐบาลทหารจับไปขังที่คุกบางเขน จนมีนิสิตนักศึกษาประชาชนจำนวนมหาศาลพากันเดินลงถนนเพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลเผด็จการทหารปล่อยตัวบุคคลทั้ง 13 จนเป็นชนวนนำไปสู่ เหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516
หลังจากเหตุการณ์นี้ ประพันธ์ศักดิ์ได้รับการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็นสมาชิกสมัชชาแห่งชาติ และได้รับเลือกจากสมาชิกสมัชชาฯ ด้วยกันให้ไปเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติเพื่อทำหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญปี พ.ศ. 2517 ที่ราชตฤณมัยสมาคมแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์ (สนามม้านางเลิ้ง) ด้วย แต่เนื่องจากประพันธ์ศักดิ์มีความเห็นว่ารัฐธรรมนูญที่ร่างออกมายังไม่เป็นประชาธิปไตยเพียงพอจึงตัดสินใจไม่รับร่างแล้วลาออกจากการเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติฯ ออกมาตั้งพรรครัฐบุรุษเพื่อต่อสู้ทางการเมืองในสนามเลือกตั้งทั่วไปปี พ.ศ. 2518 ผลก็คือพ่ายแพ้แต่ชนะใจเยาวชน นิสิตนักศึกษา ประชาชน ที่รักชาติเอกราชประชาธิปไตยและความเป็นธรรม  กาลเวลาผ่านไปแต่การเมืองไทยยังคงมีแต่การพลิกผันเปลี่ยนแปลงไปมาระหว่างการยึดอำนาจรัฐประหารกับการเลือกตั้งทุจริต ประพันธ์ศักดิ์ยังยืนหยัดต่อสู้ด้วยการร่วมจัดตั้งพรรคราษฎร พรรคมหาชน สนับสนุนพรรคสยามประชาธิปไตยลงเลือกตั้ง รับเป็นประธานที่ปรึกษาพรรคสยาม ได้สมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรวมทั้งสิ้น ๑๐ ครั้ง ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ๑ ครั้ง เพื่อเผยแพร่นโยบายทางการเมือง และบำเพ็ญตนเป็นนักการเมืองตัวอย่างที่ดีในการสร้างวัฒนธรรมทางการเมือง ระหว่างหาเสียงเลือกตั้งไม่เคยซื้อเสียงเลือกตั้ง และไม่เคยทำผิดกฎหมายรัฐธรรมนูญ กฎหมายพรรคการเมืองและกฎหมายเลือกตั้ง แม้แต่มาตราเดียว ทุนรอนทุกบาททุกสตางค์มาจากเงินส่วนตัวของครอบครัว ประพันธ์ศักดิ์ถือหลักว่านักการเมืองต้องเสียสละ ผลปรากฏว่าไม่สามารถฝ่าด่านการเมืองระบบผูกขาดทรราชย์ ต้องเคลื่อนไหวก่อกระแสฉันทามติมหาชนประชาธิปไตยต้านลู่ทางเผด็จการตลอดมาจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต
การทำงาน
นายประพันธ์ศักดิ์ เคยเล่นการเมือง เคยเป็นผู้สมัคร ส.ส. สังกัดพรรคไทยธิปัตย์ ในปี พ.ศ. 2512 และได้รับแต่งตั้งเป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ในปี พ.ศ. 2516 กระทั่งตั้งพรรคการเมืองมาหลายพรรค อาทิ พรรครัฐบุรุษ พรรคไทยธิปัตย์ แต่ไม่ประสบความสำเร็จ
ประพันธ์ศักดิ์ ยังติดตามการเมืองอย่างใกล้ชิดและเข้มข้นแม้กระทั่งในช่วงปลายของชีวิต โดยทำการเมืองภาคประชาชน โดยมีแนวความคิดเรื่อง "สภาราษฎร" ที่จะให้ราษฎรทั่วไปเป็นเจ้าของสภาและประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ในเหตุการณ์การขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ให้ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ในปี พ.ศ. 2549 ได้เข้าร่วมมาตั้งแต่ต้นและแสดงความคิดเห็น วิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรง แม้ร่างกายจะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม เนื่องจากเป็นอัมพฤกษ์ต้องนั่งอยู่บนรถเข็น
กรมอู่ทหารเรือ
กรมอู่ทหารเรือ มีทีตั้งอยู่ที่ถนนอรุณอมรินทร์ แขวงศิริราช เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร เป็นหน่วยงานหนึ่งในสังกัดกองทัพเรือ เดิมชื่อ "อู่เรือหลวง" มีหน้าที่ซ่อมสร้างเรือมาตั้งแต่สมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งขณะนั้นได้เริ่มมีเรือกลไฟใช้แล้ว ต่อมามีเรือมากขึ้นและเรือมีขนาดใหญ่ขึ้น พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จึงโปรดฯ ให้สร้างอู่ไม้ขนาดใหญ่ เสด็จพระราชดำเนินประกอบพิธีเปิดเมื่อวันที่ 9 มกราคม พ.ศ. 2433 ซึ่งถือเป็นวันสถาปนากรมอู่ทหารเรือ นับได้ว่าเป็นหน่วยงานทางช่างลำดับต้น ๆ ของประเทศ กรมอู่ทหารเรือซึ่งเดิมตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ตรงข้ามพระบรมมหาราชวัง เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร ปัจจุบันได้ย้ายที่ตั้งกองบังคับการ กรมอู่ทหารเรือ ไปอยู่ในพื้นที่อู่ราชนาวีมหิดลอดุลยเดช อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรี โดยมีเจ้ากรมอู่ทหารเรือคนปัจจุบันคือ พลเรือโท สุทธิศักดิ์ บุตรนาค
ส่วนราชการ
กรมอู่ทหารเรือ ประกอบด้วยหน่วยย่อยดังนี้
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ (อังกฤษ: Khamsaen Wittayasan School; อักษรย่อ: ค.ว. — KW) เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดใหญ่ในจังหวัดหนองบัวลำภู เปิดสอนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและมัธยมศึกษาตอนปลายแบบสหศึกษาประจำอำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู และเป็นโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School) ในจังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเลย หนองบัวลำภู (เขต 19 เดิม) เครือข่ายพัฒนาคุณภาพการศึกษา สหวิทยาเขตวังแสนสุวรรณ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
กรมอู่ทหารเรือ
เรือรบที่กรมอู่ทหารเรือสร้าง
เรือรบที่ต่อโดยกรมอู่ทหารเรือ มีเช่น
แหล่งข้อมูลอื่น
https://www.facebook.com/DockyardRtnd
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์
ประวัติ
ตั้งแต่ปีการศึกษา 2553 เป็นต้นมา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แต่งตั้ง ว่าที่พันตรี ดร.ประดิษฐ์ ศรีหริ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนสุวรรณคูหาพิทยาสรรค์  จังหวัดหนองบัวลำภู  มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ คนที่ 12  จนถึงปี 2560 และปัจจุบันโรงเรียนเปิดสอนตั้งแต่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่  1  ถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่  6  เป็นโรงเรียนสหศึกษา  จัดเป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ ในปีการศึกษา 2560 มีจำนวนห้องเรียน 66 ห้องเรียน และมีจำนวนนักเรียน 2,311 คน โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ได้จัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School)
ปีการศึกษา 2561 เป็น สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แต่งตั้ง ดร.สุขเกษม พาพินิจ ผู้อำนวยการโรงเรียนนาวังศึกษาวิช จังหวัดหนองบัวลำภู มาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ คนที่ 13
ปัจจุบัน โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ มีอาคารเรียน 5 อาคาร อาคารปฏิบัติการ 2 หลัง อาคารชั่วคราว 1 หลัง หอประชุมใหญ่ชั้นเดียว 1 หลัง มีนักเรียนทั้งสิ้น 2,250 คน บุคลากรทั้งสิ้น 121 คน ภายใต้การนำของท่านผู้อำนวยการ ดร.ธารา พิลาแสง
ข้อมูลทั่วไป
ปีการศึกษา 2564 โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ อำเภอนากลาง จังหวัดหนองบัวลำภู สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.) กระทรวงศึกษาธิการ กำหนดแผนการจัดชั้นเรียน  ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น และระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 13:13:13/11:11:11  รวม 72 ห้องเรียน  มีครูและบุคลากรทางการศึกษารวม 121 คน นักเรียน 2,250 คน มีอาคารเรียนถาวร 5 หลัง  อาคารประกอบ 1 หลัง อาคารชั่วคราว 1 หลัง สถานภาพสำคัญที่หน่วยงานต้นสังกัด คือ กระทรวงศึกษาธิการและสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.)  กำหนดภารกิจ ให้ดำเนินการอย่างมีมาตรฐานคุณภาพตามหลักโรงเรียนมาตรฐานสากล (World Class Standard School : WCSS) และโรงเรียนศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
สถานที่ภายในโรงเรียน
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์มีอาคารเรียน 5 อาคาร และอาคารอื่นๆ ดังนี้
หลักสูตรที่เปิดสอน
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ จัดหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน โดยมีกลุ่มสาระการเรียนรู้ต่างๆ รวม 8 กลุ่ม คือ
ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
สายชั้นละ 13 ห้อง
กีฬาสี คำแสนเกมส์
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ จะมีการจัดการแข่งขันกีฬาภายในหรือกีฬาสีในช่วงต้นเดือนพฤษจิกายนของทุกปี ปีละ 3 วัน โดยแบ่งคณะสีทั้งหมด 4 คณะสีคือ
โดยมีเป้าหมายคือ ให้นักเรียนเป็นผู้ที่มีสุขภาพร่างการแข็งแรงตามที่กระทรวงศึกษาธิการกำหนดให้มีการจัดกิจกรรมกีฬาภายใน ซึ่งในปีปัจจุบันได้จัดเป็นครั้งที่
คำแสนแมททัวร์นาเมนต์
โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์ เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงอย่างมากในการแข่งขันเกมกระดานทางวิชาการ โดยเฉพาะเอแมท ทางโรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์จึงได้จัดกิจกรรม คำแสนแมททัวร์นาเมนต์ขึ้นเพื่อให้นักเรียนได้แสดงความสามารถและเพื่อเป็นการคัดเลือกตัวแทนไปแข่งด้วย โดยในแต่ละปี โรงเรียนคำแสนวิทยาสรรค์สามารถสร้างนักเรียนที่มีความโดดเด่นทางด้านเกมกระดานทางวิชาการมาก โดยเฉพะครอสเวิร์ด ซึ่งสามารถคว้ารางวัลระดับชาติและเป็นตัวแทนประเทศประเทศไปแข่งขันที่ประเทศฝรั่งเศสมาแล้วและสามารถคว้ารางวัลมาได้ด้วย
ถนนพระรามที่ 2
ถนนพระรามที่ 2 หรือ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 35 สายดาวคะนอง–วังมะนาว เป็นถนนที่ตัดผ่านกรุงเทพมหานคร จังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสงคราม และจังหวัดราชบุรี เป็นเส้นทางหลักที่มุ่งสู่ภาคใต้ของประเทศไทย และยังเป็นหนึ่งในถนนพระรามทั้ง 7 สาย ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานคร ยกเว้นถนนพระรามที่ 2 ที่อยู่ในความรับผิดชอบของกรมทางหลวง ถนนพระรามที่ 2 มีระยะทางรวม 84.041 กิโลเมตร
รายละเอียดของเส้นทาง
ถนนพระรามที่ 2 แยกจากถนนสุขสวัสดิ์ (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 303) ในพื้นที่เขตจอมทอง และตัดผ่านพื้นที่เขตบางขุนเทียน ผ่านจังหวัดสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสงคราม แล้วสิ้นสุดที่ถนนเพชรเกษม (ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 4) บริเวณทางแยกต่างระดับวังมะนาว อำเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี เส้นทางถนนอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานทางหลวงที่ 13 กรุงเทพ และสำนักงานทางหลวงที่ 15 ประจวบคีรีขันธ์ กรมทางหลวง ส่วนถนนพระรามอื่น ๆ เช่น พระรามที่ 1, 3, 4, 5, 6 และถนนพระราม 9 อยู่ในความรับผิดชอบของกรุงเทพมหานคร
การก่อสร้าง
ถนนพระรามที่ 2 ก่อสร้างในสมัยรัฐบาลจอมพลถนอม กิตติขจร ตั้งแต่ พ.ศ. 2513 แล้วเสร็จและเปิดใช้อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2516 ซึ่งเป็นเส้นทางหลักมุ่งสู่ภาคใต้ ช่วยย่นระยะทางสั้นกว่าถนนเพชรเกษมประมาณ 40 กิโลเมตร จึงทำให้ประชาชนใช้เส้นทางนี้แทนถนนเพชรเกษม เป็นต้นมา
ในช่วงระยะแรกเป็นทางหลวงแผ่นดินขนาด 2 ช่องจราจรสวนทาง ต่อมาเมื่อมีผู้สัญจรไปมาบนถนนสายนี้เป็นจำนวนมาก จนเกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง อีกทั้งสภาพพื้นที่ที่เป็นบริเวณดินอ่อนตลอดสายทาง ผ่านท้องทุ่งนาเกลือ สวนมะพร้าว จึงเป็นสาเหตุทำให้คันทางมีการทรุดตัว ดินอ่อนสูง มีน้ำท่วมเป็นช่วง ๆ ผิวจราจรเกิดความเสียหาย ผู้ใช้เส้นทางได้รับความเดือดร้อนมาก จึงได้มีโครงการก่อสร้างครั้งที่ 2 เมื่อปี พ.ศ. 2532 โดยขยายช่องจราจรจาก 2 ช่องจราจรเป็น 4 ช่องจราจร พร้อมทางแยกต่างระดับ 4 แห่ง ได้แก่ บางขุนเทียน สมุทรสาคร สมุทรสงคราม และวังมะนาว แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2537 ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2539 มีการขยายถนนช่วงสามแยกบางปะแก้วถึงทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน เป็น 14 ช่องจราจร แบ่งออกเป็นช่องทางหลัก 8 ช่องจราจร และช่องทางขนานข้างละ 3 ช่องจราจร แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543
ในปี พ.ศ. 2544 ได้มีการขยายช่องจราจรจาก 4 ช่องจราจรเป็น 8 ช่องจราจร และ 10 ช่องจราจรตามลำดับ ระหว่างทางแยกต่างระดับบางขุนเทียน–นิคมอุตสาหกรรมสมุทรสาคร (กม.10+000–กม.34+000) ความยาวรวมประมาณ 24 กิโลเมตร เพื่อรองรับการจราจรที่เพิ่มขึ้น จากการขยายการก่อสร้างถนนพระรามที่ 2 ช่วงดาวคะนอง และถนนวงแหวนรอบนอกฝั่งตะวันตก จากบางบัวทอง–บางขุนเทียน ตอน 1, 2 และ 3 ให้สอดคล้องต่อเนื่องกันตลอดสาย โดยดำเนินการก่อสร้างส่วนที่สำคัญเฉพาะทางคู่ขนานด้านขาเข้าและขาออกข้างละ 2–3 ช่องจราจร เพื่อประหยัดงบประมาณก่อสร้าง แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2546
ปัจจุบันเพื่อเป็นการรองรับปริมาณการจราจรที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งถนนพระรามที่ 2 เป็นเส้นทางคมนาคมสายหลักไปสู่ภาคใต้ โดยเฉพาะช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดเทศกาล กรมทางหลวงจึงทำการก่อสร้างโครงการส่วนต่อขยายจนถึงทางแยกต่างระดับวังมะนาว (กม.34+000-กม.84+041) โดยขยายช่องจราจรจากเดิม 4 ช่องจราจรเป็น 6–8 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 ก่อสร้างแล้วเสร็จเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552
มีโครงการการขยายถนนพระรามที่ 2 ระหว่างแยกต่างระดับบางขุนเทียน-แยกต่างระดับเอกชัย (กม.9+747 - กม.21+431) จาก 10 ช่องจราจร เป็น 14 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2561 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2563 รวมทั้งก่อสร้างทางยกระดับบนทางหลวงหมายเลข 35 ระยะที่ 1 ช่วงบางขุนเทียน–เอกชัย ระยะทาง 8.3 กิโลเมตร ต่อเนื่องจากโครงการทางพิเศษสายพระรามที่ 3–ดาวคะนอง–วงแหวนรอบนอกตะวันตก ขนานไปกับถนนพระรามที่ 2 ถึงทางแยกต่างวังมะนาว
มีโครงการการขยายถนนพระรามที่ 2 ระหว่างนิคมอุตสาหกรรมสมุทรสาคร ถึงแยกต่างระดับบ้านแพ้ว (กม.34+000 - กม.39+500) จาก 8 ช่องจราจร เป็น 12 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2564 รวมทั้งก่อสร้างทางยกระดับบนทางหลวงหมายเลข 35 ระยะที่ 2 ช่วงเอกชัย–บ้านแพ้ว ระยะทาง 16.6 กิโลเมตร
มีโครงการการขยายถนนพระรามที่ 2 ช่วงที่ 1 ระหว่างแยกต่างระดับบ้านแพ้ว ถึงหน้าบริษัท ไทยยูเนี่ยน ฟีดมิลล์ จำกัด (มหาชน) (กม.38+500 - กม.44+300) จาก 8 ช่องจราจร เป็น 12 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2562 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2565 ช่วงที่ 2 ระหว่างหน่วยบริการตำรวจทางหลวง สมุทรสงคราม ถึงตรงข้ามสถานีไฟฟ้าแรงสูง สมุทรสงคราม (กม.53+600 - กม.55+900) จาก 8 ช่องจราจร เป็น 12 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2564 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2565 ช่วงที่ 3 ระหว่างตรงข้ามสถานีไฟฟ้าแรงสูง สมุทรสงคราม ถึงแยกต่างระดับสมุทรสงคราม (กม.55+900 - กม.61+600) จาก 8 ช่องจราจร เป็น 12 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2562 ช่วงที่ 4 หน้าโชว์รูมโตโยต้า สมุทรสงคราม ถึงสะพานพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (กม.64+700 - กม.65+200) จาก 8 ช่องจราจร เป็น 12 ช่องจราจร โดยเริ่มก่อสร้างตั้งแต่ปี พ.ศ. 2556 ก่อสร้างจะแล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2558 และโครงการในอนาคตทางยกระดับบนทางหลวงหมายเลข 35 ระยะที่ 3 ช่วงบ้านแพ้ว–สมุทรสงคราม ระยะทาง 24.8 กิโลเมตร และระยะที่ 4 ช่วงสมุทรสงคราม-ทางแยกต่างระดับวังมะนาว ระยะทาง 22.2 กิโลเมตร
การเปลี่ยนประเภททางหลวง
ในอดีตถนนพระรามที่ 2 ได้ถูกกำหนดประเภทของทางหลวงให้เป็นทางหลวงพิเศษ เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2518 ซึ่งความแตกต่างระหว่างทางหลวงพิเศษกับทางหลวงแผ่นดินสามารถสังเกตได้ชัดเจนจากป้ายเลขทางหลวง โดยทางหลวงแผ่นดิน พื้นป้ายจะเป็นสีขาว ตัวหนังสือ หมายเลข และตราครุฑจะเป็นสีดำ และทางหลวงพิเศษ (ที่ไม่ได้มีการเก็บค่าผ่านทาง) พื้นป้ายจะเป็นสีเขียว ตัวหนังสือ หมายเลข และตราครุฑจะเป็นสีขาว ซึ่งลักษณะป้ายเหล่านี้จะรวมไปถึงป้ายบอกชื่อแม่น้ำลำคลอง ป้ายบอกเขต ป้ายแบ่งเขตปกครอง และป้ายบอกชื่อหมู่บ้าน
ถนนพระรามที่ 2 คงสถานะการเป็นทางหลวงพิเศษจนกระทั่งในวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2556 ได้มีการเปลี่ยนประเภททางหลวง ซึ่งมีใจความสำคัญว่า ถนนพระรามที่ 2 มิได้มีการควบคุมให้มีการเข้าออกได้เฉพาะโดยทางเสริม หมายความว่าสภาพเส้นทางบางส่วนของถนนพระรามที่ 2 ไม่ได้เป็นไปตามลักษณะของทางหลวงพิเศษ จึงทำให้มีการเปลี่ยนประเภทและกำหนดให้ทางหลวงพิเศษหมายเลข 35 สายธนบุรี–ปากท่อ เป็นทางหลวงแผ่นดิน ซึ่งในอดีตจะเห็นป้ายทางหลวงพิเศษหมายเลข 35 เป็นพื้นหลังสีเขียวอยู่ตามป้ายบอกทาง แต่ในปัจจุบันป้ายเหล่านี้ถูกเปลี่ยนให้เป็นป้ายพื้นหลังสีขาว แต่ก็ยังมีบางป้ายที่ยังคงเป็นป้ายพื้นหลังสีเขียวเดิมอยู่ในบางจุด
ซึ่งความหมายของทางหลวงพิเศษ คือ ทางหลวงที่จัดหรือทำไว้เพื่อให้การจราจรผ่านได้ตลอดรวดเร็วเป็นพิเศษ ตามที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด และได้ลงทะเบียนไว้เป็นทางหลวงพิเศษ โดยกรมทางหลวงเป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง ขยาย บูรณะและบำรุงรักษา รวมทั้งควบคุมให้มีการเข้าออกได้เฉพาะ โดยทางเสริมที่เป็นส่วนหนึ่งของทางหลวงพิเศษตามที่กรมทางหลวงจัดทำขึ้นไว้เท่านั้น
สะพานสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย
สะพานสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เป็นสะพานข้ามแม่น้ำแม่กลอง ในพื้นที่จังหวัดสมุทรสงคราม ซึ่งสะพานแห่งนี้เป็นที่มาของชื่อถนนพระรามที่ 2 ในปัจจุบัน เพราะพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ทรงพระราชสมภพที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม สะพานดังกล่าวได้อัญเชิญพระปรมาภิไธยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย มาเป็นนามของสะพานว่า "สะพานสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย" คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบให้ขอพระบรมราชานุญาตตั้งชื่อถนนสายนี้ว่า "ถนนพระรามที่ 2" ภายหลังจากกรมทางหลวงได้สร้างถนนสายธนบุรี–ปากท่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว
การผสมพันธุ์เป็นฤดู
การผสมพันธุ์เป็นฤดู หรือ การผสมพันธุ์ตามฤดูกาล (seasonal breeding) คือพฤติกรรมของสัตว์หลายชนิดที่มีการเป็นสัดในช่วงฤดูกาลที่แน่นอน พ่อพันธุ์แม่พันธุ์มีความสามารถในการผสมติดสำเร็จในบางช่วงเวลาของปี ซึ่งอาจถูกกำหนดโดยปัจจัยต่าง ๆ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการอยู่รอดของสายพันธุ์เช่น อุณหภูมิโดยรอบ ความยาวของช่วงวันที่ต่างกัน ความพร้อมบริบูรณ์ของอาหารและน้ำ และตามการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการล่าของสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ๆ ความสนใจและพฤติกรรมทางเพศที่เกี่ยวข้องจะแสดงออกและยอมรับในช่วงเวลานี้เท่านั้น แม่พันธุ์ตามฤดูกาลจะมีรอบการเป็นสัดอย่างน้อยหนึ่งรอบเมื่ออยู่ในช่วง "ฤดูผสมพันธุ์" หรือมีความสมบูรณ์และพร้อมผสมพันธุ์ ในช่วงเวลาอื่น ๆ ของปีพ่อพันธุ์แม่พันธุ์จะแสดงความสนใจและพฤติกรรมทางเพศที่น้อยหรือไม่มีเลย ความแตกต่างจากรอบการสืบพันธุ์ (รอบประจำเดือน หรือวงรอบการเป็นสัด ) คือ การผสมพันธุ์เป็นฤดูอธิบายทั้งในตัวผู้และตัวเมีย พ่อพันธุ์อาจแสดงการเปลี่ยนแปลงของระดับเทสโทสเตอโรน น้ำหนักอัณฑะ และความสมบูรณ์ตามช่วงเวลาของปี และโดยทั่วไปใช้อธิบายสัตว์ตามธรรมชาติและสัตว์เลี้ยงบางชนิดเช่น ม้า แพะ แกะ สุนัขป่า
พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ตามฤดูกาล (seasonal breeder) มีความแตกต่างจากพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ตามโอกาส (การผสมพันธุ์ตามโอกาส −opportunistic breeder) ซึ่งผสมพันธุ์โดยไม่กำหนดช่วงเวลา แต่เมื่อมีโอกาสที่สภาพแวดล้อมของทั้งคู่เอื้ออำนวย และสามารถผสมพันธุ์อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี เช่น โค กระบือ สุกร
ระยะเวลาของการผสมพันธุ์ตามฤดูกาล
ฤดูผสมพันธุ์ คือช่วงที่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ผสมพันธุ์ตามฤดูกาล ปัจจัยต่าง ๆ สามารถส่งผลกระทบให้เกิดขึ้นได้ โดยปัจจัยที่เป็นอิทธิพลหลักของฤดูผสมพันธุ์คือ ความพร้อมของอาหาร โดยทั่วไปสิ่งมีชีวิตมักมีช่วงเวลาที่ถูกบีบคั้นร่วมพร้อม ๆ กันจากปัจจัยด้านอาหาร และค่อย ๆ ผ่อนคลายลงและเริ่มการสืบพันธุ์เมื่อการเพิ่มขึ้นของอาหารที่ได้รับอย่างถ้วนหน้า อย่างไรก็ตามปัจจัยความพร้อมของอาหารอาจไม่เพียงพอเป็นปัจจัยเดียวเสมอไป แต่หากจากความสำคัญของปัจจัยร่วมอื่น ๆ และความผิดแผกของสิ่งแวดล้อมแต่เดิมตามธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น ในสัตว์ชนิดที่แพร่พันธุ์ในละติจูดสูง ความพร้อมของอาหารก่อนการผสมพันธุ์มีความสำคัญมากกว่าความพร้อมของร่างกายในการสืบพันธุ์ ปัจจัยอื่น ๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องเช่น ความสำเร็จในการผสมพันธุ์ของสัตว์ชนิดที่เป็นเหยื่อ บ่อยครั้งอาจเกิดขึ้นไม่แน่นอนตามฤดูกาลขึ้นกับจุดสูงสุดของความหนาแน่นทางประชากรของสัตว์นักล่า
สรีรวิทยา
ไฮโปทาลามัสถือเป็นศูนย์กลางการควบคุมการสืบพันธุ์เนื่องจากมีบทบาทในการควบคุมฮอร์โมน ปัจจัยภายนอกจะส่งผลต่อไฮโปทาลามัสและกำหนดช่วงเวลาที่พ่อแม่พันธุ์ตามฤดูกาลมีความพร้อมในการผสมพันธุ์ โดยเฉพาะจากการเปลี่ยนแปลงในการผลิตฮอร์โมน GnRH ซึ่งส่งผ่านไปยังต่อมใต้สมองและส่งเสริมการหลั่งของโกนาโดโทรฟินคือ LH และ FSH ซึ่งฮอร์โมนจากต่อมใต้สมองทั้งสองมีความสำคัญต่อการทำงานและพฤติกรรมของระบบสืบพันธุ์ถูกส่งเข้าสู่กระแสเลือด การเปลี่ยนแปลงจากการหลั่งโกนาโดโทรฟินทำให้เกิดการสิ้นสุดของระยะไม่เป็นสัดในเพศหญิง (anestrus)
ความยาวของช่วงวัน
ความพร้อมในการผสมพันธุ์ตามฤดูกาลถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยความยาวของช่วงวัน (การตอบสนองต่อช่วงแสง) และฤดูกาล การตอบสนองต่อช่วงแสงน่าจะส่งผลกระทบต่อพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ตามฤดูกาลผ่านการเปลี่ยนแปลงของการหลั่งเมลาโทนินโดยต่อมไพเนียลซึ่งมีผลอย่างยิ่งต่อการปล่อย GnRH โดยไฮโปทาลามัส
การผสมพันธุ์เป็นฤดูสามารถแบ่งออกเป็นกลุ่มต่าง ๆ สัมพันธ์กับความยาวของช่วงวัน พ่อพันธุ์แม่พันธุ์แบบ "วันยาว" (long day breeders) ผสมพันธุ์เมื่อช่วงแสงของวันยาวขึ้น (ในฤดูใบไม้ผลิ) และมีช่วงระยะไม่เป็นสัดในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว สัตว์บางชนิดที่เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์วันยาว ได้แก่ ลีเมอร์หางยาว ม้า หนูแฮมสเตอร์ กราวด์ฮอก และมิงค์ พ่อพันธุ์แม่พันธุ์แบบ "วันสั้น" (short day breeders) ผสมพันธุ์เมื่อช่วงแสงของวันสั้นลง (ในฤดูใบไม้ร่วง) และมีช่วงระยะไม่เป็นสัดในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน แสงที่ลดลงในช่วงฤดูใบไม้ร่วงจะลดรับแสงของเส้นประสาทจอประสาทตา ซึ่งจะช่วยลดการกระตุ้นของปมประสาทปากมดลูกและลดการยับยั้งของต่อมไพเนียล ส่งผลให้เมลาโทนินเพิ่มขึ้น การเพิ่มขึ้นของเมลาโทนินนี้ส่งผลให้ GnRH เพิ่มขึ้นและช่วยการเพิ่มขึ้นของฮอร์โมน LH และ FSH ซึ่งกระตุ้นให้เกิดวัฏจักร
เครื่องกลอันตีกือแทรา
เครื่องกลอันตีกือแทรา (O μηχανισμός των Αντικυθήρων, O mēchanismós tōn Antikythērōn) เป็นคอมพิวเตอร์แอนะลอกเชิงกลสมัยโบราณ (หลักการทำงานตรงกันข้ามกับคอมพิวเตอร์แบบดิจิทัล) มีการออกแบบเพื่อให้คำนวณตำแหน่งทางดาราศาสตร์ เครื่องกลดังกล่าวนี้ถูกค้นพบโดยบังเอิญในเรืออับปาง ห่างจากเกาะอันตีกือแทรา (Αντικύθηρα, Antikythera) ของกรีซ ซึ่งอยู่ระหว่างเกาะกือแทรา (Κύθηρα) และเกาะแกรแต (Κρήτη) ระบุอายุประมาณ 80 ปีก่อนคริสตกาล
การค้นพบ
เครื่องกลดังกล่าวนี้ถูกพบโดยบังเอิญในซากเรือโบราณ ซึ่งถูกค้นพบในช่วงเวลาไม่นานนักก่อนเทศกาลอีสเตอร์ ค.ศ. 1900 ที่ความลึก 42 เมตร นักดำน้ำชาวกรีกที่ค้นหาฟองน้ำ ได้นำสิ่งของต่าง ๆ รวมทั้งรูปปั้นมากมายขึ้นมาด้วย แต่การค้นพบที่น่าสนใจที่สุดจากซากเรืออับปางครั้งนี้ เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 1902 เมื่อนักโบราณคดี ชื่อ สปืริโดน สไตส์ (Σπυρίδων Στάης) ได้สังเกตเห็นเศษหินชิ้นหนึ่งที่ได้จากบริเวณดังกล่าว มีเฟืองล้ออันหนึ่งฝังจมอยู่ เมื่อตรวจสอบโดยละเอียด ก็พบว่า สิ่งที่เข้าใจว่าเป็นหินนั้น ที่จริงก็คือ กลไกชนิดหนึ่งที่สึกกร่อนและผุพัง มีน้ำหนักมาก ซึ่งคงเหลืออยู่เป็น 3 ชิ้นส่วนใหญ่ ๆ และมีชิ้นส่วนเล็ก ๆ อีกนับสิบ ๆ ชิ้น อุปกรณ์ดังกล่าวมีขนาดประมาณ 30 คูณ 15 เซนติเมตร และมีความหนาขนาดหนังสือ ทำจากสำริด เดิมติดตั้งไว้บนกรอบไม้ มีข้อความจารึกไว้กว่า 2,000 ตัว ซึ่งถอดความได้แล้วประมาณ 95% ข้อความจารึกทั้งหมดยังไม่มีการตีพิมพ์เผยแพร่
อุปกรณ์ที่ว่านี้ถูกนำไปจัดแสดงใน กลุ่มสำริด แห่งพิพิธภัณฑสถานโบราณคดีแห่งชาติ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ พร้อมกับอุปกรณ์ที่จำลองขึ้นใหม่ ส่วนอุปกรณ์จำลองอีกชิ้น จัดแสดงไว้ในพิพิธภัณฑ์คอมพิวเตอร์อเมริกัน ในเมืองโบซแมน รัฐมอนแทนา สหรัฐอเมริกา
ลิงซ์แคนาดา
ลิงซ์แคนาดา (Canada lynx, Canadian lynx) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในวงศ์ Felidae เป็นญาติใกล้ชิดกับลิงซ์ยุโรป มีขนหนาสีเงิน-น้ำตาล มีแผงขนที่หน้าและกระจุกขนที่หู มีขนาดพอๆ กับลิงซ์ชนิดอื่นในสกุล มีขนาดเป็นสองเท่าของแมวบ้าน พบในประเทศแคนาดาและรัฐอะแลสกา รวมทั้งบางส่วนทางตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา
อนุกรมวิธาน
มีการพิจารณากันว่าจะจำแนกสัตว์ชนิดนี้เป็น Lynx canadensis หรือ Felis canadensis ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ว่า สัตว์ 4 ชนิดใน Lynx ควรมีสกุลเป็นของตนเองหรือไม่ หรือแค่จัดเป็นสกุลย่อยของ Felis แต่ปัจจุบันได้ยอมรับในสกุล Lynx  จอห์นสัน และคนอื่นๆ รายงานว่า Lynx ได้มีเครือบรรพบุรุษร่วมกับ เสือพูม่า, แมวดาว (Prionailurus bengalensis), และเชื้อสายของแมวบ้าน (Felis) เมื่อ 7.15 ล้านปีมาแล้ว Lynx ได้แยกตัวออกมาเป็นเผ่าแรก ประมาณ 3.24 ล้านปีก่อน
ชนิดย่อย
มีสามชนิดย่อยที่เป็นที่ยอมรับ:
ดิลเซิน-สโตกเกม
การแบ่งเขตการปกครอง
ดิลเซิน-สโตกเกมเกิดจากการรวมตัวกันของ 5 หมู่บ้าน ได้แก่ ดิลเซิน, สโตกเกม, ลังกลาร์, เอเลิน และโรเตม สำหรับอาณาเขตรอบดิลเซิน-สโตกเกม มีดังต่อไปนี้ และเมืองในประเทศเนเธอร์แลนด์ที่มีพื้นที่ติดกับดิลเซิน-สโตกเกม ได้แก่
ปูดำ
ปูดำ, ปูแดง, ปูทองแดง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Scylla olivacea) เป็นปูในสกุลปูทะเล มีกระดองกลมรีเป็นรูปไข่ ในประเทศไทยเป็นปูที่พบได้มากที่สุดในสกุลปูทะเล ทำให้ในหลายครั้งปูดำถูกใช้เรียกคลอบคลุมถึงปูทุกชนิดในสกุล
ลักษณะ
ลักษณะโดยทั่วไปเหมือนปูทะเล แตกต่างตรงที่ขอบระหว่างนัยน์ตาปูเขียวมีหนาม 4 อัน มีลักษณะมนปาน ฐานกว้างและชี้ออกด้านข้าง ส่วนด้านข้างนัยน์ตาแต่ละข้างมีหนามข้างละ 8-9 อัน หนามแหลมที่ปล้องกลางของกล้ามไม่ชัดเจนทั้งด้านในและด้านนอก ก้ามไม่มีจุดสี ครึ่งล่างของหน้าก้ามมีสีน้ำตาล น้ำตาลแดง หรือแดง ไม่มีลายร่างแหบนรยางค์
การกระจายพันธุ์
พบกระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งเอเชียใต้ ปากีสถาน ญี่ปุ่น เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไปจนถึงตอนเหนือของออสเตรเลีย โดยอาศัยอยู่ในโคลนตมตามป่าชายเลนหรือปากแม่น้ำที่น้ำท่วมถึง กินอาหารจำพวกสัตว์น้ำขนาดเล็ก ซากสัตว์ต่าง ๆ สำหรับในประเทศไทยพบได้ทั้งฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน
เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ภาค 2
เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ภาค 2 (At the Threshold of an Era II) เป็นละครโทรทัศน์ที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2542 กล่าวถึงเรื่องราวของเพื่อนรักทั้งสองคนที่ต้องหักเหลี่ยม เฉือนคมกัน นำแสดงโดย หลอ เจียเหลียง, ก๊วะ จิ้งอัน, เฉิน จิ้งหง, กู่ เทียนเล่อ ออกอากาศทางช่อง TVB ในประเทศจีน ส่วนในไทย จะออกอากาศทางช่อง 3 แฟมิลี่ ละครเรื่องนี้เป็นภาคต่อของละครเรื่อง เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด
เนื้อเรื่องย่อ
ละครเรื่องนี้ดำเนินเรื่องต่อจากภาคแรก เมื่อความอาฆาตพยาบาทและความสัมพันธ์ของเพื่อนรัก 3 คน เย่หยงเทียน หม่าจื่อเฉียง และสี่เหวินเปียว ที่แทบไม่มีอะไรเหมือนกันเลย แต่เมื่อทั้งหมดต้องมาทำธุรกิจร่วมกันทำให้เกิดเรื่องราวที่บานปลาย เมื่อความดีปะปนกับความเลว ความรักของหนุ่มสาว มิตรภาพของเพื่อน จนลงเอยด้วยการเสียชีวิตของใครบางคน เรื่องราวผันแปรมากขึ้นเมื่อมี จางจื่อลี่ น้องชายของสี่เหวินเปียว, มิเชล น้องสาวต่างมารดาของจางจื่อลี่  บิดาของจางจื่อลี่ ผู้ไร้ความรับผิดชอบต่อเมียและลูกแต่หวังใช้ประโยชน์จากลูก รวมถึงเหม่ยนา แฝดน้องของอาซิง ผู้หญิงที่เคยเป็นตัวแปรของความรักระหว่างเพื่อน แต่เหม่ยนามีนิสัยแตกต่างกับพี่สาว เหม่ยนาหวังจะแก้แค้นแทนอาซิงพี่สาวที่เสียชีวิต แต่กลับทำให้เย่หยงเทียนที่เคยเป็นแฟนอาชิงมาก่อน ตกหลุมรักเหม่ยนาอย่างแท้จริง
เส้นเมริเดียนที่ 164
เส้นเมริเดียนที่ 164 อาจหมายถึง:
เลียม นีสัน
วิลเลียม จอห์น "เลียม" นีสัน, โอบีอี (William John "Liam" Neeson, OBE) เป็นนักแสดง ชาวไอร์แลนด์ ที่ต่อมาเป็นพลเมืองอเมริกันตั้งแต่ปี 2009 เขาเป็นที่รู้จักจากบทบาทออสการ์ ชินด์เลอร์ ในภาพยนตร์เรื่อง Schindler's List, บทไมเคิล คอลลินส์ใน Michael Collins, บทไควกอน จินน์ ใน Star Wars Episode I: The Phantom Menace, บทอัลเฟรด คินเซย์ ใน Kinsey, บทแอสลัน ในภาพยนตร์ซีรีส์ The Chronicles of Narnia และจะรับบทจอห์น "แฮนนิบอล" สมิธ ใน A-Team movie เขาเกิดในบัลลีเมนา เคาน์ตีแอนทริม และศึกษาที่นั่นที่มหาวิทยาลัยเบลฟาสต์ เขาย้ายไปดับลินหลังจากจบมหาวิทยาลัยและเริ่มอาชีพการแสดง ร่วมกับคณะละครเวทีแอบบี ในต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 เขาย้ายมาที่สหรัฐอเมริกา ที่เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นจากการแสดงเรื่อง Schindler's list ทำให้เขาเป็นบุคคลมีฐานชื่อเสียงที่ดี เขายังเล่นในหนังแนวบล็อกบัสเตอร์หลายเรื่องอย่างเช่น The Dead Pool, Darkman, Rob Roy, Kingdom of Heaven, Batman Begins, และ Taken ด้านชีวิตส่วนตัวเขาเป็นพ่อม่ายอยู่ในนิวยอร์กกับบุตรชาย 2 คน
โกสต์ (มาร์เวลคอมิกส์)
โกสต์ (Ghost) เป็นตัวละครของมาร์เวลคอมิกส์ สร้างสรรค์โดยเดวิด มิเชลินีและบ็อบ เลย์ตัน ปรากฏตัวครั้งแรกในหนังสือการ์ตูน ไอรอนแมน เล่มที่ 219 (มิถุนายน 1987) เดิมเขาเคยเป็นวิศวกรบริษัทออมนิเซเพียนต์ (Omnisapient) แต่ภายหลังถูกบริษัทหลอกใช้และทรยศ ทำให้เขากลายเป็นตัวร้ายที่ใช้ความสามารถในการเจาะระบบคอมพิวเตอร์และชุดที่มีเทคโนโลยีล่องหนและตรวจจับไม่ได้ในการทำลายบริษัทยักษ์ใหญ่ รวมถึงสตาร์กอินดัสตรีส์ โกสต์จึงเป็นศัตรูกับไอรอนแมน ต่อมาโกสต์เข้าร่วมทีมธันเดอร์โบลส์และช่วยทีมอเวนเจอร์สสู้กับบริษัทออสคอร์ปของนอร์แมน ออสบอร์นและบริษัทแฮมเมอร์อินดัสตรีส์ของจัสติน แฮมเมอร์
ในภาพยนตร์ แอนท์-แมน และ เดอะ วอสพ์ มีการปรับบทให้โกสต์เป็นผู้หญิงที่ชื่อ เอวาร์ สตาร์ รับบทโดยฮันนาห์ จอห์น คาเมน นักแสดงชาวบริติช
เส้นเมริเดียนที่ 163
เส้นเมริเดียนที่ 163 อาจหมายถึง:
ชูซากุ อารากาวะ
ชูซากุ อารากาวะ (荒川 修作 (Arakawa Shūsaku); 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 – 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2010) เป็นศิลปินเชิงแนวคิดและสถาปนิกชาวญี่ปุ่น เขาได้รับความร่วมมือส่วนบุคคลและศิลปะกับนักเขียนและศิลปินแมเดอลีน กินส์ (Madeline Gins) เป็นเวลามากกว่าสี่ทศวรรษ ในช่วงท้าย ทั้งอารากาวะและกินส์มักมีส่วนเกี่ยวข้องกับโครงการสถาปัตยกรรมที่มุ่งสู่การมีอายุยืนยาวของมนุษย์
ชีวิตช่วงต้น
ชูซากุ อารากาวะเกิดที่นาโงยะในวันที่ 6 กรกฎาคม ค.ศ. 1936 ครอบครัวของเขาเปิดร้านอูดง อารากาวะสนใจในสาขาวิชาศิลปะ คณิตศาสตร์ และเภสัชกรรม เขาเคยเข้าศึกษาศิลปะที่มหาวิทยาลัยศิลปะมูซาชิโนะ
ชีวิตช่วงท้าย
อารากาวะกับกินส์ "สูญเสียเงินที่เก็บมาทั้งชีวิต" จากเรื่องอื้อฉาวการลงทุนแมดอฟฟ์
เสียชีวิต
หลังรักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นเวลาสัปดาห์หนึ่ง อารากาวะเสียชีวิตในวันที่ 18 พฤษภาคม ค.ศ. 2010 กินส์ไม่บบอกสาเหตุที่เสียชีวิต เธอกล่าวว่า "การตายเป็นข่าวร้าย" เธอวางแผนที่จะเพิ่มความพยายามเป็นสองเท่าเพื่อพิสูจน์ว่า "ความแก่ชราสามารถผิดกฎหมายได้"
มาร์โก ปาโรโล
มาร์โก ปาโรโล (Marco Parolo, ; เกิดวันที่ 25 มกราคม ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวอิตาลีที่เล่นในตำแหน่งกองกลางให้กับลาซีโอในเซเรียอา และทีมชาติอิตาลี
ตลอดอาชีพ ปาโรโลเคยเล่นให้กับหลายสโมสร ได้แก่ โกโม, ปิสโตเยเซ, โฟลิญโญ, เฮลแลสเวโรนา, เชเซนา และปาร์มา ก่อนที่จะย้ายไปลาซีโอใน ค.ศ. 2014 ส่วนในระดับทีมชาติ เขาเป็นตัวแทนของอิตาลีในการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016
เลขมัค
มัค (Mach number) ย่อ Ma คือสัดส่วนของความเร็วต่อความเร็วเสียง เลขมัคปกติจะใช้กับวัตถุที่เดินทางด้วยความเร็วสูงในของเหลว และของเหลวที่ไหลด้วยความเร็วสูงในช่องแคบ ๆ หรืออุโมงค์ลม และเนื่องจากเป็นสัดส่วนของความเร็วสองค่า เลขมัคจึงไม่มีหน่วย ที่สภาวะระดับทะเลมาตรฐาน มัค 1 เท่ากับความเร็ว 1,225 กิโลเมตร ต่อชั่วโมง (761.2 ไมล์ต่อชั่วโมง ในบรรยากาศ)
เนื่องจากความเร็วเสียงนั้นจะเพิ่มขึ้นเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น ความจริงที่แท้จริงของวัตถุที่เดินทางเท่ากับ มัค 1 จึงขึ้นอยู่กับอุณหภูมิของไหลที่อยู่รายรอบ
นอกจากนี้เรายังอาจเห็นได้ว่าเลขมัคนั้นยังเป็นสัดส่วนของแรงเฉื่อย (อ้างถึง แรงอากาศพลศาสตร์) ต่อแรงยืดหยุ่น (elastic force)
เลขมัค ตั้งชื่อตามเอินสต์ มัค (Ernst Mach) นักฟิสิกส์และนักปรัชญาชาวออสเตรีย
การคำนวณ โดยที่
เส้นเมริเดียนที่ 161
เส้นเมริเดียนที่ 161 อาจหมายถึง:
เส้นเมริเดียนที่ 162
เส้นเมริเดียนที่ 162 อาจหมายถึง:
ฟุตบอลทีมชาติคีร์กีซสถาน
ฟุตบอลทีมชาติคีร์กีซสถาน (Кыргыз Республикасынын улуттук курама командасы; Сборная Кыргызской Республики по футболу) เป็นทีมฟุตบอลตัวแทนจากประเทศคีร์กีซสถาน ภายใต้การดูแลของสหพันธ์ฟุตบอลสาธารณรัฐคีร์กีซ ทีมชาติคีร์กีซสถานเริ่มครั้งแรกภายหลังจากที่ ประเทศคีร์กีซสถานได้แยกตัวออกจากสหภาพโซเวียต โดยเกมแรก แข่งกับทีมชาติอุซเบกิสถาน ในวันที่ 23 สิงหาคม 2535 (ค.ศ. 1992) โดยในปี 2537 (ค.ศ. 1994) ได้เข้าร่วมกับฟีฟ่าและเอเอฟซี
ทีมชาติคีร์กีซสถานนั้นยังไม่มีผลงานที่โดดเด่นในระดับโลก แต่ในปี 2549 (ค.ศ. 2006) ได้อันดับที่ 3 ในฟุตบอลเอเอฟซีแชลเลนจ์คัพ และในปี 2562 พวกเขาสามารถเข้าถึงรอบ 16 ทีมสุดท้ายในเอเชียนคัพ 2019
เจ้ามโน
เจ้าหลวงมโนราชา หรือ เจ้าหนานมโน ทรงเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน องค์ที่ 54 และองค์ที่ 4 แห่งราชวงศ์ติ๋นมหาวงศ์ ทรงครองเมืองน่าน ระหว่างปี พ.ศ. 2312 - พ.ศ. 2317
พระประวัติ
เจ้ามโน เป็นพระโอรสองค์ที่ 3 ในเจ้าไชยราชา และเจ้านางเทพ ราชธิดาในพญาหลวงติ๋นมหาวงศ์ มีพระเชษฐา และพระขนิษฐา ร่วมเจ้ามารดา 7 พระองค์
ราชโอรส ราชธิดา
เจ้าหลวงมโน มีพระชายา 1 องค์ มีนามว่า แม่เจ้าเมืองเถินเทวี ประสูติแต่ราชโอรส ราชธิดา 2 พระองค์
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022 รอบแพ้คัดออก
เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022 รอบแพ้คัดออก จะลงเล่นตั้งแต่วันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2565 ถึง 6 พฤษภาคม พ.ศ. 2566. ทั้งหมด 16 ทีมที่เข้าร่วมในรอบแพ้คัดออกที่จะตัดสินหาทีมแชมเปียนส์ของ เอเอฟซีแชมเปียนส์ลีก 2022.
ทีมที่เข้ารอบ
ชนะเลิศของกลุ่มและรองชนะเลิศสามทีมใน รอบแบ่งกลุ่ม ได้ผ่านเข้าสู่รอบ 16 ทีมสุดท้าย, กับสองโซนตะวันตก (กลุ่ม เอ–อี) และโซนตะวันออก (กลุ่ม เอฟ–เจ) มีแปดทีมที่เข้ารอบ. <section begin=ทีมที่เข้ารอบ />
รูปแบบ
<section begin=Format /> ในรอบแพ้คัดออก, 16 ทีมลงเล่นในทัวร์นาเมนต์ตกรอบเดียว, กับทีมที่ถูกแบ่งออกเป็นสองโซนจนกระทั่งถึงรอบชิงชนะเลิศ. แต่ละคู่จะลงเล่นในแมตช์เลกเดียวที่สนามเป็นกลาง (บทความข้อที่ 9.1), ยกเว้นรอบชิงชนะเลิศลงเล่นในฐานะแมตช์สองเลก. ต่อเวลาพิเศษ และ การดวลลูกโทษ เป็นวิธีการที่จะใช้ตัดสินหาทีมชนะเลิศถ้าในกรณีที่จำเป็น (บทความข้อที่ 9.3 และ 10.1). <section end=Format />
ตารางการแข่งขัน
ตารางการแข่งขันของแต่ละรอบมีดังนี้.
สายการแข่งขัน
<section begin=Bracket /> <section end=Bracket />
สรุปผลการแข่งขัน
<section begin=Round of 16 /> รอบ 16 ทีมสุดท้ายจะแข่งขันเพียงแค่เลคเดียว, การจัดโปรแกรมการแข่งขันใช้การจับฉลากคู่แข่งขันร่วมกับการพิจารณารองแชมป์กลุ่มที่ดีที่สุดผ่านเข้าสู่รอบนี้.
<section begin==Quarter-finals /> รอบก่อนรองชนะเลิศจะลงเล่นในเลกเดียว.
<section end==Quarter-finals />
<section begin=Semi-finals /> รอบรองชนะเลิศจะลงเล่นในเลกเดียว.
<section end=Semi-finals />
รอบชิงชนะเลิศ
<section begin=รอบชิงชนะเลิศ/> รอบชิงชนะเลิศจะลงเล่นในสองเลก.
<section end=รอบชิงชนะเลิศ/>
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา
ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา (Bandar Udara Internasional Soekarno–Hatta) เป็นท่าอากาศยานหลักของกรุงจาการ์ตาและปริมณฑล ตั้งอยู่ในจังหวัดบันเตินบนเกาะชวา ในขณะที่สนามบินอีกแห่งหนึ่งของจาการ์ตาคือ ท่าอากาศยานนานาชาติฮาลิม เปอร์ดานากูซูมา ท่าอากาศยานแห่งนี้ตั้งชื่อตามซูการ์โน ประธานาธิบดีคนแรก และโมฮัมมัด ฮัตตา รองประธานาธิบดีคนแรก บางครั้งชาวอินโดนีเซียก็เรียกสนามบินแห่งนี้ว่า "ท่าอากาศยานเจิงกาเร็ง" ตามชื่อตำบลของนครจาการ์ตาตะวันตกที่อยู่ใกล้กับท่าอากาศยาน
รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม
รายชื่อต่อไปนี้คือ รายชื่อกระจุกดาวทรงกลม
ทางช้างเผือก
ต่อไปนี้คือกระจุกดาวทรงกลมที่พบในดาราจักรฮาโลของทางช้างเผือก ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางแสดงเป็นหน่วยลิปดาที่เห็นจากบนโลก สำหรับการอ้างอิง จุดอ้างอิงบนท้องฟ้าที่ใจกลางดาราจักรสำหรับ J2000 epoch อยู่ที่ ไรต์แอสเซนชั่น17:45:40.04 เดคลิเนชั่น -29°00′28.1″ กระจุกดาวทรงกลมจำนวนมากพบอยู่ในบริเวณกลุ่มดาวคนแบกงู และกลุ่มดาวคนยิงธนู ทั้งสองกลุ่มดาวตั้งอยู่ในทิศทางเดียวกันกับแกนกลางดาราจักร
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์ (Stadium Jalan Besar; Jalan Besar Stadium; ; ஜாலான் புசார் ஸ்டேடியம்) เป็นสนามฟุตบอลความจุ 6,000 ที่นั่ง ตั้งอยู่ในกัลลัง ประเทศสิงคโปร์ โดยสนามแห่งนี้เป็นส่วนหนึ่งของศูนย์กีฬาและนันทนาการจาลันเบอซาร์ ซึ่งรวมไปถึงสนามกีฬาและสนามว่ายน้ำ โดยปัจจุบันเป็นสนามเหย้าของยังไลออนส์และฮูกังยูไนเต็ด
สนามกีฬาจาลันเบอซาร์ตั้งอยู่บนถนนทีริต (Tyrwhitt) ใกล้กับถนนจาลันเบอซาร์ซึ่งเป็นที่มาของชื่อสนาม
ประวัติ
ช่วงระหว่างการยึดครองดินแดนสิงคโปร์จากญี่ปุ่น สนามนี้เป็นหนึ่งในเหตุการณ์การสังหารหมู่ซู่ชิง โดยระหว่างสงคราม สนามแห่งนี้ใช้เป็นศูนย์ภาษาเพื่อสอนภาษาญี่ปุ่นอีกด้วย
ใน พ.ศ. 2507 มีการชุมนุมที่สนามนี้เพื่อไว้อาลัยการเสียชีวิตของจาวาฮาร์ลาล เนรู นายกรัฐมนตรีของอินเดีย
สนามแห่งนี้เป็นสนามที่เคยจัดการแข่งขันมากมายในประวัติศาสตร์สิงคโปร์ เช่น เป็นสถานที่สำหรับการจัดงานเทศกาลเยาวชนสิงคโปร์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2498, งานกองทัพบกสิงคโปร์ครั้งแรกใน พ.ศ. 2512 และขบวนพาเหรดวันชาติสิงคโปร์ใน พ.ศ. 2524
ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2542 สนามได้ทำการปิดปรับปรุง และเปิดอีกครั้งในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2546 ด้วยความจุ 6,000 ที่นั่ง โดยตำแหน่งของสนามแข่งขันยังอยู่ที่เดิมเหมือนในยุคก่อนปรับปรุง
ใน พ.ศ. 2549 ภายใต้แผนของฟีฟ่า สนามแห่งนี้ได้ปูหญ้าเทียมด้วยมาตรฐานฟีฟ่า 1 ดาว โดยค่าใช้จ่ายในการปรับปรุงอยู่ที่ 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งได้รับทุนจากฟีฟ่าโกล และแผนการช่วยเหลือทางการเงินของฟีฟ่า ต่อมาใน พ.ศ. 2551 ได้มีการปูหญ้าใหม่ โดยมีค่าใช้จ่าย 400,000 ดอลลาร์สหรัฐ ด้วยหญ้ามาตรฐานฟีฟ่า 2 ดาว ซึ่งเป็นหญ้าเทียมที่มีคุณภาพดีกว่า โดยได้รับทุนจากฟีฟ่า
ในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เบิร์นลีย์ ได้แข่งขันกับทีมรวมดาราสิงคโปร์ ในการแข่งขันเอฟไอเอสเอเชียนชาเลนจ์คัพ โดยสิงคโปร์แพ้ 0–1
ในระหว่งที่ไลออนส์ทเวลฟ์มีผู้สนับสนุนเป็นคิงส์เมน ได้มีการสร้างอัฒจันทร์คิงจอรส์ขึ้นใน พ.ศ. 2555 โดยเป็นอัฒจันทร์ชั่วคราว ทำให้สามารถจุผู้ชมได้เพิ่มเป็น 8,000 คน
ในวันที่ 30 ตุลาตม พ.ศ. 2555 ได้มีการติดตั้งจอแสดงผลคะแนนแบบแอลอีดีใหม่ที่มีคุณภาพที่ดีกว่าเดิม โดยสามารถแสดงภาพย้อนหลังระหว่างเกมในสนามได้ ซึ่งมีการติดตั้งจอทั้งหมด 2 จอ บนอัฒจันทร์หลักฝั่งทิศเหนือและทิศใต้
ในวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 อัตเลติโกเดมาดริดได้ลงเล่นในสนามนี้กับทีมรวมดาราสิงคโปร์ ในการแข่งขันถ้วยการกุศลของปีเตอร์ ลิม โดยสิงคโปร์แพ้ 0–2.
เส้นเมริเดียนที่ 169
เส้นเมริเดียนที่ 169 อาจหมายถึง:
จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่
จักรพรรดิหลิวซ่งเสี้ยวอู่ (Emperor Xiaowu of (Liu) Song) (19 กันยายน ค.ศ. 430 – 12 กรกฎาคม ค.ศ. 464) พระนามเดิม หลิว จุ้น (劉駿) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 5 แห่งราชวงศ์หลิวซ่งของจีน พระองค์เป็นพระราชโอรสของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน หลังจากที่พระเชษฐา หลิว เช่า ได้ลอบปลงพระชนม์พระราชบิดาในปี ค.ศ. 453 และยึดบัลลังก์ พระองค์จึงก่อการกบฏและโค่นล้มหลิว เช่า โดยทั่วไปพระองค์ได้รับการยกย่องว่าเป็นจักรพรรดิที่มีความสามารถ แต่แข็งกร้าวและมักมากในกาม พระองค์ลดทอนอำนาจของขุนนางและอ๋องอย่างมากในรัชสมัยของพระองค์
พระราชประวัติ
พระองค์ทรงพระราชสมภพ ในปี ค.ศ. 430 เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่สามของ จักรพรรดิหลิวซ่งเหวิน พระมารดาคือ พระสนม ลู่ ฮุ่ยหนาน ซึ่งทั้งพระนาง และพระองค์เอง ก็ไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิหลิวซ่งเหวินมากนัก ในปี ค.ศ. 435 พระองค์ได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องแห่งอู่หลิง ในปี ค.ศ. 439 เมื่ออายุ 9 ขวบ พระองค์ได้รับตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลเซียงโจว (湘州, ปัจจุบันคือ มณฑลเหอหนาน) และในอีกหลายปีต่อมาได้รับพระบรมราชโองการให้โยกย้ายพระองค์ไปตามเมืองต่าง ๆ แม้ว่าพระองค์จะไม่ได้มีอำนาจปกครองเมืองนั้นก็ตามจนกระทั่งถึงปี ค.ศ. 445 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลยงโจว (雍州, ปัจจุบันคือ มณฑลหูเป่ย์ทางตะวันตกเฉียงเหนือ และมณฑลเหอหนานทางตะวันตกเฉียงใต้) ซึ่งเป็นเมืองที่สำคัญทางการทหาร เนื่องจากตั้งอยู่ติดชายแดนกับรัฐเว่ยเหนือ (ศัตรูสำคัญของรัฐหลิวซ่ง) และด้วยจักรพรรดิเหวินมีพระราชประสงค์ในการกอบกู้เมืองคืนจากเว่ยเหนือ ในรัชสมัยของพี่ชายของพระองค์ จักรพรรดิหลิวซ่งเฉา ยงโจวถือเป็นมณฑลสำคัญ เนื่องจากพระมารดาไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิ พระนางจึงมักติดตามพระราชโอรสไปมากกว่าที่จะอยู่ที่พระราชวังในเมืองหลวง
ในปี ค.ศ. 448 หลิวจุ้นได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการมณฑลสฺวีโจวที่มีความสำคัญเท่าเทียมกัน (ปัจจุบันอยู่ที่ มณฑลเจียงซูตอนเหนือ และ มณฑลอานฮุยตอนเหนือ) โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่เผิงเฉิง และที่นี่พระองค์ได้ร่วมรบในสงครามครั้งใหญ่ระหว่างหลิวซ่ง กับเว่ยเหนือ ในปี ค.ศ. 450 ด้วยความก้าวหน้าในการรุกคืนทางเหนือของจักรพรรดิเหวินแห่งหลิวซ่งทำให้สามารถขับไล่จักรพรรดิเว่ยไท่อู่ไปได้ชั่วคราว แต่ด้วยกองกำลังของราชวงศ์เว่ยเหนือภายใต้การนำทัพของจักรพรรดิไท่อู่ได้บุกโจมตีทางใต้เพื่อตอบโต้ กองทัพเว่ยเหนือมาถึงเผิงเฉิงอย่างรวดเร็ว หลิว อี้กง (劉義恭) ลุงของหลิว จุ้น อ๋องแห่งเจียงเซีย ผู้บัญชาการกองทหารภาคเหนือต้องการละทิ้งเผิงเฉิงตามคำแนะนำของ จาง ช่าง (張暢) หลิว จุ้น ยืนกรานที่จะปกป้องเผิงเฉิง ทำให้หลิว อี้กงล้มเลิกแผนการที่จะหนี จักรพรรดิไท่อู่หลังจากเจรจาทางการทูตที่เผิงเฉิงเรียบร้อยแล้ว จึงเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้ตลอดทางจนถึง แม่น้ำแยงซี ก่อนที่จะถอนทัพไปในปี ค.ศ. 451 แม้จะยึดเผิงเฉิงได้ หลิว จุ้น ถูกลดบทบาทเล็กน้อยหลังสงครามเสร็จสิ้น (ระหว่างสงคราม หลิว จุ้นมี รัชทายาทหลิว เช่าพี่ชายของพระองค์ และ เหอ จางซื่อ (何尚之 เป็นที่ปรึกษากองทัพ) จักรพรรดิเหวินปลดพระเชษฐา หลิว อี้คัง อดีตสมุหนายกในปี ค.ศ. 440 แล้วประหารชีวิต) ในปี ค.ศ. 452 หลิวจุ้นถูกส่งไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการมณฑลหยานใต้ (南兖州 – หนานหยานโจว ปัจจุบันคือ มณฑลเจียงซู)
รายชื่อธงในประเทศไอซ์แลนด์
เนื้อหาต่อไปนี้แสดงภาพธงชนิดต่างๆ ที่ใช้ในประเทศไอซ์แลนด์
อะแพชี เซิร์กซีส
อะแพชี เซิร์กซีส (Apache Xerces) เป็นกลุ่มไลบรารีที่ใช้แจงส่วน (parse) และจัดดำเนินการ (manipulate) แฟ้มข้อมูลเอกซ์เอ็มแอล ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะแพชี เอกซ์เอ็มแอล (Apache XML) แพ็กเกจซอฟต์แวร์นี้ช่วยทั้งการแจงส่วนและการผลิตแฟ้มเอกซ์เอ็มแอลขึ้นใหม่ คำว่า Xerces มาจากผีเสื้อเซิร์กซีสสีน้ำเงิน (Xerces Blue butterfly) ซึ่งเป็นการตั้งชื่อตามพระนามในภาษาฝรั่งเศสของเซิร์กซีสมหาราชแห่งเปอร์เซีย (Xerxes the Great) อีกต่อหนึ่ง
ไลบรารีนี้เป็นการนำเอพีไอมาตรฐานสำหรับการแจงส่วนเอกซ์เอ็มแอลมาใช้จำนวนหนึ่ง รวมทั้ง DOM, SAX และ SAX 2 เซิร์กซีสสามารถใช้ได้บนภาษาจาวา ภาษาซีพลัสพลัส และภาษาเพิร์ล
ตูนิส
ตูนิส (تونس, Tūnis; Tunis) เป็นเมืองหลวงของประเทศตูนิเซียและเขตผู้ว่าราชการตูนิส ที่มีประชากร 1,200,000 คนในปี ค.ศ. 2008 และ 3,980,500 คนเมื่อรวมปริมณฑล ตูนิสเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในตูนิเซีย