cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
โขน
เครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ
นอกจากนี้ยังมีเกราะอีกหนึ่งประเภทคือ เกราะที่เป็นสายคาดรอบอกเช่น ตอนทศกัณฐ์เกี้ยวนางสีดาในสวน ทศกัณฐ์แต่งกายสวยงาม มีผ้าห้อยไหล่และถือพัดจันทน์ขนาดเล็ก คล้องพวงมาลัยที่ข้อมือด้านขวา มีเกราะสายคาดรอบอก ดังกาพย์ในบทละครเรื่องรามเกียรติ์ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศล้านภาลัย ดังนี้
ซึ่งในการแต่งกายของทศกัณฐ์นั้น ปกติจะมีเกราะสายคาดรอบอกเป็นประจำ ตามบทพระราชนิพนธ์เรื่องรามเกียรติ์ ทศกัณฐ์มีกุเปรันเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่ด้วยนิสัยสันดาลพาลของทศกัณฐ์ ทำให้เกิดการแย่งชิงบุษบกแก้วของกุเปรันบริเวณเชิงเขาไกรลาส กุเปรันสู้ไม่ได้ก็หนีไปขอความช่วยเหลือจากพระอิศวรซึ่งประทับอยู่บนหลังช้าง พระอิศวรจึงทรงถอดงาจากช้างทรงขว้างใส่ทศกัณฐ์พร้อมกับสาปให้งานั้นติดอยู่จนกระทั่งทศกัณฐ์ตาย ทศกัณฐ์ต้องคำสาปพระอิศวร จึงไปขอให้พระวิศวกรรมเลื่อยงาช้างส่วนที่ยื่นออกมาให้ขาดเสมออก และเนรมิตเกราะสายคาดรอบอกขึ้นเพื่อปกปิดร่องรอยของงานช้าง ดังนั้นการแต่งกายของทศกัณฐ์ตามบทพระราชนิพนธ์ ตั้งแต่ทศกัณฐ์เกิดจนถึงถูกพระอิศวรสาป จะไม่มีเกราะสายคาดรอบอก
ปัจจุบันกรมศิลปากรเป็นผู้กำหนดขนาดและลวดลายต่าง ๆ ของเครื่องแต่งกายโขนเช่น การกำหนดเครื่องแต่งกายของพระพรต มีรายละเอียดดังนี้
ซึ่งเครื่องแต่งกายในการแสดงโขนในของตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์และตัวลิง มีดังนี้
โครงสี
ขั้นแรกต้องถอดโครงสีตามสมัยนิยมทิ้ง โดยคงไว้เพียงโครงสีหลัก คือสีขาว สีดำ และสีแดง เพื่อปรับลดความเป็นตัวตนของนักแสดงออกไป ให้กลายเป็นตัวละครนั้นโดยสมบูรณ์ ถ้าว่ากันในทางวิธีการแล้ว ก็คือการเปลี่ยนแนวทางการแต่งหน้าจากแนวความงาม มาใช้แนวตัวละครแทนนั่นเอง สีหลักและสีรองที่ใช้ ได้แก่
โครงเส้น
ทั้งหมดถอดแบบมาจากหัวโขนจริง และจากหน้าพระหน้าเทวดาในภาพจิตรกรรมไทย โดยปรับให้เข้ากับใบหน้าคนจริง ซึ่งมีมิติมากกว่ากระดาษและผนัง รูปแบบของใบหน้าโขนจะไม่มีวัย นักแสดงอายุน้อยหรือมากก็แต่งหน้าแบบเดียวกัน ยกเว้นคิ้ว โดยตัวนาง นิยมเขียนคิ้วให้โค้งโก่ง และเรียวลงมาทางหางคิ้ว ส่วนตัวพระเพิ่มขนาดของเส้นคิ้วให้ใหญ่ขึ้น และเขียนหางคิ้วให้ตวัดกระดกขึ้นเล็กน้อย ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ของสีตา สีแก้ม และสีปาก เหมือนกัน โดยตัวพระลดความแดงของปากลง
เส้นร่างสีแดง
ก่อนการลงเส้นด้วยสีดำ ให้เขียนเส้นร่างสีแดงนำเส้นโครงทั้งหมดไว้เสียก่อน แล้วจึงใช้เค้กไลเนอร์สีน้ำตาลแดงผสมสีดำเขียนทับเส้นสีแดง โดยให้เหลื่อมซ้อนกันกับสีแดง จากนั้นเขียนทับเส้นอีกครั้งด้วยอายไลเนอร์สีดำให้คมและชัด โดยยังมีเส้นร่างสีแดงประกบเป็นเงาแดง อยู่คู่กับเส้นดำทุกเส้น เพื่อให้เส้นทั้งหมดดูมีน้ำหนักและอ่อนหวานขึ้น
หัวโขน
หัวโขนเป็นงานศิลปะชั้นสูง ใช้สำหรับสวมครอบศีรษะ ปิดบังส่วนหน้าของผู้แสดงอย่างมิดชิด เป็นศิลปวัตถุประเภทประณีตศิลป์ และงานศิลปะที่ได้รับการสร้างสรรค์ขึ้นอย่างวิจิตรตระการตาเช่นเดียวกับเครื่องแต่งกาย ประณีตบรรจงตามแบบช่างไทย มีรูปลักษณะสวยงาม ลักษณะคล้ายหน้ากาก แตกต่างตรงที่เป็นการสร้างจำลองรูปทรงใบหน้าและศีรษะทั้งหมด เจาะช่องเป็นรูกลมที่นัยน์ตาของหัวโขน ให้ตรงกับนัยน์ตาของผู้แสดงเพื่อการมองเห็น แบ่งเป็น 2 ประเภทคือหัวโขนสำหรับใช้ในการแสดง หมายความถึงหัวโขนที่สื่อถึงตัวละครนั้น ๆ เช่น พระ ยักษ์ เทวดา วานรและสัตว์ต่าง ๆ สร้างขึ้นด้วยกรรมวิธีแบบโบราณ ตามเอกลักษณ์ของหัวโขนที่ถูกต้องและสมบูรณ์แบบของศิลปะไทย และหัวโขนที่ใช้สำหรับเป็นของประดับตกแต่งหรือของที่ระลึก หมายความถึงหัวโขนที่ทำขึ้นโดยการหล่อ ปั้น ฉีดและขึ้นรูปด้วยพลาสติกหรือกรรมวิธีอื่น ๆ ลงรักปิดทอง ประดับกระจก
หัวโขนที่ใช้สำหรับแสดง แบ่งเป็นประเภทต่าง ๆ ตามลักษณะของตัวละครคือ หัวโขนพงศ์นารายณ์ ประกอบด้วยเผ่าพงศ์วงศ์กษัตริย์แห่งกรุงอโยธยา หัวโขนพรหมพงศ์และอสูรพงศ์ ประกอบด้วยพรหมผู้สร้างกรุงลงกาและอสูรพงศ์ในกรุงลงกา หัวโขนมเหศวรพงศ์ ประกอบด้วยพระอิศวร พระนารายณ์ พระพรหมและเทวดาต่าง ๆ หัวโขนฤๅษี ประกอบด้วยฤๅษีผู้สร้างกรุงอโยธยา ฤๅษีที่พระราม พระลักษมณ์และนางสีดาพบเมื่อคราวเดินดง หัวโขนวานรพงศ์ ประกอบด้วยพญาวานร วานรสิบแปดมงกุฎ เสนาวานร วานรเตียวเพชร วานรจังเกียงและพลลิงหรือเขนลิง
หัวโขนคนธรรพ์ ประกอบด้วยเทพคนธรรพ์และคนธรรพ์ หัวโขนพญาปักษา ประกอบด้วยพญาครุฑ พญาสัมพาที พญาสดายุ และหัวโขนแบบเบ็ดเตล็ด ประกอบด้วยหัวสัตว์ต่าง ๆ เป็นต้น และอาจแบ่งตามประเภทของหัวโขนที่ใช้สวมอย่างละ 2 ประเภทคือ ยักษ์ยอด ยักษ์โล้น ลิงยอดและลิงโล้น นอกจากนี้ยังแบ่งตามชนิดของมงกุฎ ซึ่งมีลักษณะแตกต่างกันไป แบ่งเป็นฝ่ายลงกาคือ มงกุฎยอดกระหนก มงกุฎยอดจีบ มงกุฎยอดหางไก่ มงกุฎยอดน้ำเต้า มงกุฎยอดน้ำเต้ากลม มงกุฎยอดน้ำเต้าเฟื่อง มงกุฎยอดกาบไผ่ มงกุฎยอดสามกลีบ มงกุฎยอดหางไหล มงกุฎยอดนาคา มงกุฎตามหัวหรือหน้า พวกไม่มีมงกุฎ พวกหัวโล้น พวกหัวเขนยักษ์หรือพลทหารยักษ์และตัวตลกฝ่ายยักษ์
ถึงแม้มีการบัญญัติและประดิษฐ์หัวโขนให้มีลักษณะที่แตกต่างกัน ยังคงมีหัวโขนบางประเภทที่มีมงกุฎยอดเหมือนกัน จึงมีการทำหน้าโขนให้ปากและตาแตกต่างกันไป แบ่งเป็น 4 ประเภทคือ ประเภทปากแสยะตาโพลง ประเภทปากแสยะตาจระเข้ ประเภทปากขบตาโพลง และประเภทปากขบตาจระเข้ เป็นต้น ฝ่ายพลับพลาคือ มงกุฎยอดบัด มงกุฎยอดชัยหรือยอดแหลม มงกุฎยอดสามกลีบ พวกไม่มีมงกุฎแต่เป็นลิงพญามีฤทธิ์เดช พวกไม่มีมงกุฎแต่เรียกมงกุฎ พวกเตียวเพชร จังเกียง หัวลิงเขนหรือพลทหารลิงและหัวตลกฝ่ายลิง สำหรับพวกพญาวานรที่ไม่มีมงกุฎและพวกสิบแปดมงกุฎ มักนิยมเรียกรวมกันว่าลิงโล้น
ภาษาโขน
ภาษาโขน เป็นการที่ผู้แสดงใช้ท่าเต้นท่ารำต่าง ๆ เพื่อให้สื่อผู้ชมได้รู้ถึงบทบาทนั้น ๆ เพื่อให้เกิดความสนุกสนาน ภาษาโขนโดยทั่วไปมีลักษณะคล้ายกับภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เพียงแต่ไม่สามารถสื่อสารออกมาด้วยน้ำเสียงได้ จึงใช้ท่าทางและอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกายเช่น ลำตัว มือ แขน ขา เท้า ไหล่ คอ ใบหน้าและศีรษะ ประกอบอากัปกิริยาแทน ทำให้สามารถสื่อสารภาษาและรู้ถึงความหมายนั้น ๆ ได้ ซึ่งท่าทางบางอย่างของภาษาโขนบ่งบอกความหมายได้ดีกว่าการออกเสียงเช่น เมื่อต้องการปฏิเสธจะส่ายศีรษะก็หมายถึง
ประเพณีไหว้ครูและความเชื่อ
โขนเป็นนาฏศิลปชั้นสูง ที่มีธรรมเนียมประเพณีและความเชื่อในการปฏิบัติหลายอย่าง สืบต่อกันมาแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน บางอย่างมีการปรับเปลี่ยนตามกาลเวลาและความเหมาะสม บางอย่างคงใช้อยู่ตามรูปแบบเดิม บางอย่างสูญหายไปตามกาลเวลา โดยเฉพาะหัวโขนซึ่งจัดเป็นอุปกรณ์สำคัญอย่างมากในการแสดงโขน เนื่องจากเป็นตัวชี้บ่งถึงบุคลิกและลักษณะนิสัยของตัวละครนั้น ๆ ช่างทำหัวโขนที่จัดอยู่ในงานช่างสิบหมู่ ต้องผ่านการไหว้ครูและครอบครูเช่นเดียวกับนาฏศิลป์ประเภทอื่น ๆ มีความเคารพครูอาจารย์ตั้งแต่เริ่มฝึกหัด ก่อนเริ่มการออกโรงแสดงในแต่ละครั้ง ต้องมีการตั้งเครื่องเซ่นไหว้บายศรีให้ครบถ้วน ในการประกอบพิธีจะต้องมีหัวโขนตั้งประดิษฐานเป็นเครื่องสักการะต่อครูบาอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้ว
พิธีไหว้ครู
ในพิธีไหว้ครูจะมีการนำหัวโขนหรือศีรษะครู ที่เป็นเสมือนตัวแทนของครูแต่ละองค์มาตั้งประกอบในพิธี การจัดตั้งหัวโขนต่าง ๆ มีหลายรูปแบบเช่น การตั้งแบบรวมกับพระพุทธรูป แบ่งเป็นแบบ 12 หน้า 10 หน้า 8 หน้า 6 หน้า 4 หน้าและ 2 หน้า มีการเปลี่ยนแปลงจำนวนของหัวโขนตามแต่รูปแบบในการตั้ง นอกจากการตั้งแบบรวมกับพระพุทธรูปแล้ว ยังมีการตั้งหัวโขนแบบพระพุทธรูปแยกระหว่างหัวโขนต่างหาก นิยมจัดให้หัวโขนมีความลดหลั่นเป็นชั้น โดยที่ชั้นบนสุดเป็นชั้นของมหาเทพได้แก่ พระอิศวร พระนารายณ์และพระพรหม ชั้นสองเป็นชั้นของเทพที่มีความสำคัญต่อโลกมนุษย์และนาฏศิลป์เช่น พระอินทร์ พระวิษณุกรรม พระพิราพ
ในสมัยโบราณมีความเชื่อกันว่า หัวโขนที่ใช้ในการแสดงที่ผ่านพิธีเบิกเนตรเรียบร้อย ก่อนนำไปใช้ในการแสดง ช่างทำหัวโขนจะวัดขนาดความห่างของดวงตาผู้แสดง และเจาะรูให้สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ห้ามผู้แสดงเจาะรูดวงตาเองเด็ดขาด เพราะเชื่อว่าจะทำให้พิการตาบอด แต่ความเชื่อดังกล่าวเป็นเพียงกุศโลบายเท่านั้น ความเป็นจริงคือในการตกแต่งดวงตาของหัวโขน จะใช้เปลือกหอยมุกมาประดับตกแต่ง ซึ่งถ้าผู้เจาะรูไม่ใช่ช่างทำหัวโขนที่มีความชำนาญ อาจทำให้หัวโขนเกิดความผิดพลาดและเสียหายได้ง่าย
การบวงสรวง
ในการปลูกโรงโขนสำหรับใช้แสดง ก่อนเริ่มก่อสร้างต้องมีการทำพิธีบวงสรวงเซ่นไหว้ ขอขมาลาโทษในสิ่งต่าง ๆ ที่เคยล่วงเกิน และขออนุญาตบอกกล่าวแก่เจ้าที่เจ้าทางให้รับทราบ เพื่อเป็นการเปิดทางให้แก่ผู้แสดง ช่วยให้ทำการแสดงได้อย่างราบรื่นไม่ติดขัด รวมทั้งปกป้องคุ้มครองและปัดเสนียดรังควานต่อการแสดงให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เนื่องจากในการแสดงโขนนั้น หลายต่อหลายครั้งที่มีการแแข่งขันชิงชัยหรือประชันฝีมือซึ่งกันและกัน ซึ่งมีความเชื่อกันว่าฝ่ายตรงข้ามมักมีการใช้ไสยศาสตร์ กลั่นแกล้งโจมตีฝ่ายตรงข้ามให้เสียเปรียบและพ่ายแพ้ เพื่อให้ได้รับชัยชนะในการแสดง ดังนั้นก่อนเริ่มการแสดงจึงต้องมีพิธีถอนอาถรรพ์ทุกครั้ง
สำหรับผู้แสดงที่ไม่เคยออกโรงแสดงมาก่อน หลังจากรับครอบครูแล้ว ก่อนทำการแสดงครูผู้ฝึกสอน จะครอบครูครอบหน้าให้เป็นการปฐมฤกษ์ ช่วยให้ไม่ติดขัดในการแสดงหลังจากการแสดงเสร็จสิ้น ผู้แสดงทุกคนจะต้องเข้าร่วมพิธีไหว้ครูอีกครั้ง หลังจากนั้น ผู้แสดงทุกคนจะต้องเอ่ยปากขอขมาลาโทษซึ่งกันและกันเป็นใจความว่า "หากข้าพเจ้าพลาดพลั้งด้วยกายกรรมก็ดี วจีกรรมก็ดี โดยมิได้ตั้งใจ โปรดให้อภัยและอโหสิด้วย" เนื่องจากบางครั้งในการแสดงอาจมีการกระทบกระทั่ง ละเมิดล่วงเกินหรือพลาดพลั้งโดยไม่ตั้งใจหรือเจตนาเช่น ผู้แสดงเป็นพาหนะได้แก่ ครุฑ ช้าง ม้า ราชสีห์ ซึ่งมักถูกตัวพระ ตัวยักษ์หรือตัวลิงล่วงเกิน จนกลายเป็นเหตุให้เกิดการทะเลาะวิวาทได้ในภายหลัง
โดยการขอขมานั้น ผู้แสดงจะขอขมาตามความอาวุโสที่ด้านหลังเวที นอกจากพิธีไหว้ครูและความเชื่อในด้านต่าง ๆ แล้ว ในการแสดงโขนยังมีกฎข้อห้ามสำคัญอีกจำนวนมากเช่น ห้ามนั่งเล่นบนเตียงหรือนราวโขนเมื่อยังไม่ถึงคิวการแสดงของตน ห้ามนำอาวุธสำหรับใช้ในการแสดงมาเล่นนอกเวลาแสดงโดยเด็ดขาด ห้ามเดินข้ามเหล่าศัสตราวุธ ห้ามนำกรับมาตีเล่น ห้ามนำไม้ตะขาบหรือไม้ที่ใช้สำหรับตีเพื่อให้เกิดเสียงดังสำหรับการแสดงของตัวตลกมาตีเล่นเพื่อความสนุกสนาน เป็นต้น
วงดนตรีและเครื่องประกอบ
วงดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงโขน ได้แก่ วงปี่พาทย์ (บางทีก็เรียก "พิณพาทย์") ซึ่งประกอบไปด้วย ปี่ ระนาด ฆ้อง กลอง ตะโพน หากในการแสดงงานพระราชพิธีหรืองานใหญ่ที่ใช้คนจำนวนมาก อาจขยายวงปี่พาทย์ เครื่องคู่ หรือปี่พาทย์เครื่องใหญ่ก็ได้ และบางสมัยก็จัดเป็นวงเครื่องห้าตามแต่ฐานะของผู้เป็นเจ้าของงาน
เพลงประกอบการแสดง
เพลงประกอบการแสดงแบ่งได้เป็น 2 ประเภทดังนี้
เพลงหน้าพาทย์
เป็นเพลงที่ใช้บรรเลงประกอบกิริยาอาการและบทบาทต่าง ๆ ของโขนละคร ไม่มีบทร้อง ใช้ทำนองในการดำเนินกิริยา เช่น
เพลงร้อง
เพลงร้องแต่ละเพลงจะให้อารมณ์แตกต่างกัน บางเพลงอาจใช้วิธีร้องอย่างเดียวโดยไม่มีดนตรี (แต่มีจังหวะฉิ่งกำกับ) หรือร้องลำลอง ร้องคลอ ก็ได้ การบรรจุเพลงร้องตามทำนองเพื่อสื่ออารมณ์ในแต่ละตอนของโขนละครมีความสำคัญ และยังใช้ในโอกาสต่าง ๆ กัน เช่น
ละคร
โขนได้รับการดัดแปลงเป็นละคร โดยละครเรื่อง ลูกโขน นำแสดงโดย ศรัณย์ ศิริลักษณ์,พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์ ถูกสร้างครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2553 เขียนบทโทรทัศน์โดย ตรียูงทอง กำกับการแสดงโดย ธงชัย ประสงค์สันติ ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7
ภาพยนตร์
โขนได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ โดยภาพยนตร์เรื่อง คนโขน นำแสดงโดย สรพงษ์ ชาตรี,นิรุตติ์ ศิริจรรยา,เพ็ญพักตร์ ศิริกุล,พิมลรัตน์ พิศลยบุตร กำกับโดย ศรัณยู วงษ์กระจ่าง ออกฉายเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2554
มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้
เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2561 เวลา 19.35 น. ตามเวลาประเทศไทย ในการประชุมคณะกรรมการอนุสัญญาฯ ครั้งที่ 13 ที่เมืองพอร์ตลูอิส ประเทศมอริเชียส องค์การยูเนสโก (UNESCO) ประกาศขึ้นทะเบียน "โขน" ประเทศไทย ภายใต้ชื่อภาษาอังกฤษว่า "Khon, masked dance drama in Thailand" เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ในประเภท "รายการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ (Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity" นับเป็นการขึ้นทะเบียนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้รายการแรกของประเทศไทย
เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนีย
ชั้นเวอร์จิเนีย (Virginia class) หรือที่เรียกว่า ชั้นเอสเอสเอ็น-774 (SSN-774 class) เป็นชั้นของเรือดำน้ำโจมตีเร็วขีปนาวุธร่อนพลังงานนิวเคลียร์ในราชการทหารปัจจุบันของกองทัพเรือสหรัฐ ออกแบบโดยอิเล็กทริกโบต (EB) ของเจเนอรัลไดนามิกส์ และฮันติงตันอินกอลส์อินดัสทรีส์ เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเป็นแพลตฟอร์มการสงครามใต้ทะเลล่าสุดของกองทัพเรืออเมริกัน ซึ่งรวมเอาสิ่งล่าสุดในพฤติการณ์ลับ, การรวบรวมข่าวกรอง และเทคโนโลยีระบบอาวุธ
เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียได้รับการออกแบบมาสำหรับภารกิจในมหาสมุทรเปิดและบริเวณฝั่งในวงกว้าง รวมถึงการปฏิบัติการต่อต้านเรือดำน้ำ และการรวบรวมข่าวกรอง พวกมันมีกำหนดการแทนที่เรือดำน้ำชั้นลอสแอนเจลิสรุ่นเก่า ซึ่งหลายลำถูกปลดประจำการแล้ว เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียจะได้รับผ่าน ค.ศ. 2043 และคาดว่าจะยังอยู่ในราชการจนถึง ค.ศ. 2060 เป็นอย่างน้อย โดยเรือดำน้ำรุ่นต่อมาคาดว่าจะอยู่ในช่วงคริสต์ทศวรรษ 2070
ประวัติ
เรือดำน้ำชั้นนี้ได้รับการพัฒนาภายใต้ชื่อรหัสเซนจูเรียน ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นนิวเอสเอสเอ็น (NSSN) ซึ่ง "การศึกษาเซนจูเรียน" เริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 เรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเป็นเรือรบของกองทัพเรือสหรัฐลำแรกที่มีการพัฒนาร่วมกันโดยใช้เทคโนโลยีการแสดงภาพ 3 มิติ เช่น คาเทีย ซึ่งประกอบด้วยคอมพิวเตอร์ช่วยงานด้านวิศวกรรม (CAE), การออกแบบ (CAD), การผลิต (CAM) และการจัดการวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ (PLM) ทั้งนี้ ปัญหาการออกแบบสำหรับบริษัทอิเล็กทริกโบต – และปัญหาการบำรุงรักษาสำหรับกองทัพเรือ – ยังคงเกิดขึ้น
ใน ค.ศ. 2007 ใช้เวลาประมาณ 35 ล้านชั่วโมงแรงงานในการออกแบบเวอร์จิเนีย การสร้างเรือดำน้ำชั้นเวอร์จิเนียเพียงลำเดียวต้องใช้เวลาแรงงานประมาณเก้าล้านชั่วโมง และซัพพลายเออร์กว่า 4,000 ราย ซึ่งเรือดำน้ำแต่ละลำมีกำหนดกรีธาพล 14–15 ครั้ง ตลอดอายุการใช้งาน 33 ปี
การปฏิบัติต่อผู้หญิงของตอลิบาน
ขณะที่ยังมีอำนาจในประเทศอัฟกานิสถาน กลุ่มตอลิบานกลายเป็นที่โด่งดังไปทั่วโลกจากความเกลียดชังและความรุนแรงต่อสตรี พวกเขากล่าวถึงแรงจูงใจนี้ไว้ว่า พวกเขาจะสร้าง "สภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย ซึ่งความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของสตรีอาจมีความศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง" โดยอิงจากความเชื่อพัชตูนวะลีในเรื่องการอาศัยในพูร์ดาฮ์ ตั้งแต่กลุ่มตอลิบานยึดครองประเทศอัฟกานิสถานส่วนใหญ่ใน ค.ศ. 2021 ก็มีความกังวลต่อสิ่งนี้มากขึ้น
สตรีในประเทศอัฟกานิสถานถูกบังคับให้สวมบุรเกาะอ์ในที่สาธารณะตลอดเวลา เพราะโฆษกตอลิบานคนหนึ่งกล่าวว่า "ใบหน้าของผู้หญิงเป็นต้นกำเนิดของความชั่วร้าย" สำหรับชายที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง ในการแบ่งแยกอย่างเป็นระบบ บางครั้งเรียกอีกชื่อว่าการแบ่งแยกเพศ (gender apartheid) ได้แก่ ห้ามไม่ให้ผู้หญิงไปทำงาน พวกเธอจะไม่ได้รับการศึกษาจนกว่าจะอายุ 8 ขวบ ก่อนจะถึงอายุนั้น พวกเธออนุญาตให้เรียนอัลกุรอานเท่านั้น
ผู้หญิงที่แสวงหาการศึกษาจะถูกบังคับให้เข้าเรียนในโรงเรียนใต้ดิน ซึ่งถ้าถูกจับได้ พวกเธอและครูมีความเสี่ยงที่จะถูกประหารชีวิต พวกเธอถูกห้ามไม่ให้ไปพบหมอชายเว้นแต่จะไปพร้อมกับพี่เลี้ยงชาย ซึ่งอาจไม่ได้รับการรักษาอาการเจ็บป่วย พวกเธอเผชิญกับการเฆี่ยนตีและการประหารชีวิตในที่สาธารณะจากการละเมิดกฎของตอลิบาน กลุ่มตอลิบานอนุญาตและบางครั้งส่งเสริมให้แต่งงานกับหญิงที่อายุ 16 ปี แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลรายงานว่า ร้อยละ 80 ของการแต่งงานในประเทศเป็นการบังคับสมรส
นโยบายเรื่องเพศ
ตั้งแต่อายุ 8 ขวบขึ้นไป ผู้หญิงในประเทศอัฟกานิสถานจะถูกห้ามไม่ให้สัมผัสโดยตรงกับชายอื่นใดนอกจาก"ญาติสายโลหิต"ใกล้ชิด, สามี หรือญาติโดยการสมรส (ดูมะฮ์ร็อม) ข้อห้ามอย่างอื่นของผู้หญิง มีดังนี้:
รายชื่อธงในสาธารณรัฐโดมินิกัน
เนื้อหาดังปรากฏต่อไปนี้คือธงที่มีการใช้ในประเทศสาธารณรัฐโดมินิกัน
ทาบิดาจิ โนะ ฮิ นิ
ทาบิดาจิ โนะ ฮิ นิ (旅立ちの日に (Tabidachi no Hi ni); ณ วันแห่งการออกเดินทาง) เป็นเพลงประสานเสียงที่ถูกแต่งขึ้นใน ค.ศ. 1991 โดยครูโรงเรียนมัธยมต้นคาเกะโมริเทศบาลชิจิบุ ในจังหวัดไซตามะ เนื้อเพลงถูกแต่งโดยอาจารย์ใหญ่ในขณะนั้น โคจิมะ โนโบรุ ส่วนเพลงนั้นถูกประพันธ์ขึ้นโดยครูดนตรี ซากาโมโตะ ฮิโรมิ (ปัจจุบัน ทากาฮาชิ ฮิโรมิ) และเรียบเรียงโดย มัตสึอิ ทากาโอะ พร้อมกับนักแต่งเพลงอีกหลายคน ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา เพลงนี้ถูกรู้จักในฐานะเพลงประกอบพิธีสำเร็จการศึกษา และถูกร้องในหลากหลายคีย์ เช่น ซีเมเจอร์ เพิ่มเติมจาก บีแฟลตเมเจอร์ ซึ่งใช้ในเพลงต้นฉบับ รวมทั้งยังมีอีกหลายฉบับ เช่น ฉบับผสานเสียง 3 ส่วน, ฉบับผสานเสียง 4 ส่วน, ฉบับเสียงร้องหญิง 3 ส่วน และฉบับเสียงเดี่ยว 2 ส่วน
จนกระทั่งเกิดเป็นเพลง
อาจารย์ใหญ่โรงเรียนมัธยมต้นคาเกะโมริ โคจิมะ โนโบรุ ต้องการแก้ไขความไม่เป็นระเบียบของโรงเรียน และเพื่อทำให้โรงเรียนกลายเป็น "โรงเรียนที่กึกก้องด้วยเสียงเพลง" จึงทำการเพิ่มการร้องเพลงประสานเสียงเข้าไปในโรงเรียน ในช่วงแรก นักเรียนมีการคัดค้านแต่ก็คลี่คลายลงในเวลาต่อมา
ในช่วงสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1991 เป็นเวลา 3 ปีให้หลังจากนโยบาย "โรงเรียนที่กึกก้องด้วยเสียงเพลง" ซากาโมโตะได้กล่าวว่า "แก่เหล่านักเรียนที่ใกล้สำเร็จการศึกษาทั้งหลาย ฉันจะทิ้งสิ่งหนึ่งไว้ให้ สิ่งที่จะเป็นความทรงจำ เป็นหนึ่งเดียวในโลกใบนี้" และขอให้โคจิมะเขียนเนื้อเพลงให้ แต่โคจิมะก็ได้ปฏิเสธคำขอโดยให้เหตุผลว่า "ผมไม่มีเซนส์อะไรพวกนั้นหรอก" แต่ในวันถัดมาก็มีเนื้อเพลงวางไว้บนโต๊ะของซากาโมโตะแล้ว ในจดหมายที่เธอส่งถึงรายการวิทยุได้เขียนไว้ว่า "เมื่อได้อ่านเนื้อเพลงนั้น ความหมายของมันทำให้รู้สึกตื้นตันใจสุด ๆ เลยล่ะ" ต่อมาในเวลาว่างหลังจากการสอน เธอก็มักจะขังตัวเองในห้องสอนดนตรีและใช้เวลานั้นในการประพันธ์เพลง
เพลงที่แต่งเสร็จแล้วถูกร้องเป็นครั้งแรกโดยคณาจารย์ใน "งานเลี้ยงส่งนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3" แบบไม่ได้มีการบอกกล่าวล่วงหน้า และนี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่โคจิมะได้ขึ้นไปร้องเพลงในปีนั้น เนื่องจากเขาจะเกษียณตัวเองหลังจากการสั่งสอนมา 41 ปี เริ่มแรก เหตุการณ์นี้จะเป็นการแสดงเพียงครั้งเดียว แต่ในปีถัดมา นักเรียนก็นำมันมาร้องอีกครั้ง
โคจิมะ ผู้แต่งเนื้อร้อง เสียชีวิตลงในวันที่ 20 มกราคม 2011 ด้วยวัย 80 ปี ทางจังหวัดไซตามะได้มอบรางวัล "รางวัลความสำเร็จพิเศษไซโนกุนิ" ร่วมกับซากาโมโตะ (ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 นับสถาปนารางวัลนี้ขึ้น)
กลายเป็นเพลงพิธีสำเร็จการศึกษาอันคลาสสิก
สักพักหนึ่งหลังจากเพลงถูกสร้างเสร็จ มันถูกใช้เพียงที่โรงเรียนมัธยมต้นคาเกะโมริเท่านั้น แต่ต่อมามันก็ค่อย ๆ ถูกร้องในโรงเรียนประถมและมัธยมต้นรอบ ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็มีนักประพันธ์เพลง มัตสึอิ ทากาโอะ ซึ่งเป็นครูสอนดนตรี ณ โรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งในโตเกียว ได้มารู้จักเพลงนี้เข้าและปรับเพลงนี้ให้เป็นเพลงประสานเสียงแบบผสม 3 ส่วน หลังจากนั้นเพลงนี้ก็ไปปรากฏในนิตยสาร "เคียวอิกุ องคากุ" (ดนตรีเพื่อการศึกษา) ของบริษัทองคากุโนะโทโมชะ จนกระทั่งในปี 1998 พบว่ามีการร้องเพลงนี้ในโรงเรียนไปทั้งทั่วประเทศญี่ปุ่น นอกจากนั้น ในเดือนมีนาคม 2004 มันได้ไปปรากฏใน "Joho Live EZ!TV" และในปี 2007 มันถูกใช้เป็นเพลงโฆษณาของ NTT East Japan โดยมีสแมปเป็นผู้แสดง มันเป็นเพลงพิธีสำเร็จการศึกษาที่ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุด นำทั้ง "อาเกบะ ทากาชิ", "ซุดาจิ โนะ อูตะ" และ "โอกูรุ โคโตบะ"
เห็ดเผาะ
เห็ดเผาะ หรือ เห็ดถอบ เป็นเห็ดราชนิดหนึ่งในวงศ์ Diplocystaceae เมื่ออ่อนและดอกยังไม่เปิดมีลักษณะคล้ายเห็ดราในหมวด Basidiomycota กล่าวคือเป็นลูกกลม เมื่อโตขึ้นดอกเห็ดมีลักษณะเป็นรูปดาวซึ่งเป็นผลมาจากเนื้อเยื่อชันนอกของสปอโรคาร์ปแตกออก เห็ดเผาะเป็นเห็ดชนิดไมคอร์ไรซาที่เติบโตร่วมกับต้นไม้หลายชนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในดินร่วนปนทราย
แม้ว่าจะมีลักษณะภายนอกคล้ายกัน แต่เห็ดเผาะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเห็ดราในสกุล Geastrum ถึงในอดีตจะมีการจัดอนุกรมวิธานไว้ในสกุลนี้ก็ตาม เห็ดชนิดนี้ได้รับการจัดจำแนกครั้งแรกโดยคร้สติน เฮนดริก เพอร์ซูน (Christiaan Hendrik Persoon) ในปี ค.ศ. 1801 เป็น Geastrum hygrometricus ในปี ค.ศ. 1885 แอนดรูว์ พี. เมอร์แกน (Andrew P. Morgan) เสนอว่าเห็นชนิดนี้มีความแตกต่างทางลักษณะในระดับที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น จึงควรแยกออกเป็นสกุลใหญ่ Astraeus แต่ความเห็นนี้กลับไม่เป็นที่ยอมรับในวงกว้าง ประชากรเห็ดในเอเชียที่แต่เดิมจำแนกเป็นเห็ดเผาะ (A. hygrometricus) ได้รับการจัดจำแนกใหม่ในช่วงทศวรรษที่ 20 จากการจำแนกตามวิวัฒนาการชาติพันธุ์เห็ดในสกุล Astraeus ประกอบด้วย เห็ดเผาะฝ้าย (A. asiaticus) และเห็ดเผาะหนัง (A. odoratus)
อนุกรมวิธาน
<!-- Because this species resembles the earthstar fungi of Geastrum, it was placed in that genus by early authors, starting with Christian Hendrik Persoon in 1801 (as Geaster, an alternate spelling of Geastrum). According to the American botanist Andrew P. Morgan, however, the species differed from those of Geastrum in not having open chambers in the young gleba, having larger and branched capillitium threads, not having a true hymenium, and having larger spores. Accordingly, Morgan set Persoon's Geaster hygrometricum as the type species of his new genus Astraeus in 1889. Despite Morgan's publication, some authorities in the following decades continued to classify the species in Geastrum. The New-Zealand based mycologist Gordon Herriot Cunningham explicitly transferred the species back to the genus Geastrum in 1944, explaining: "The treatment of this species by certain taxonomists well illustrates the pitfalls that lie in wait for those who worship at the shrine of ontogenic classification ... The only feature of those outlined in which the species differs from others of Geastrum is the somewhat primitive hymenium. In the developing plant the glebal cavities are separated by tramal plates so tenuous as to be overlooked by the uncritical worker. Each cavity is filled with basidia somewhat irregularly arranged in clusters (like those of Scleroderma) and not in the definite palisade of the species which have been studied. This difference disappears as maturity is reached, when plants resemble closely the fructification of any other member of the genus. The taxonomist is then unable to indicate any point of difference by which 'Astraeus' may be separated from Geastrum, which indicates that the name should be discarded." Cunningham's treatment was not followed by later authorities, who largely considered Astraeus a distinct genus. According to the taxonomical authority MycoBank, synonyms of Astraeus hygrometricus include Lycoperdon stellatus Scop. (1772); Geastrum fibrillosum Schwein. (1822); Geastrum stellatum (Scop.) Wettst. (1885); and Astraeus stellatus E.Fisch. (1900).
Astraeus hygrometricus has been given a number of colloquial names that allude to its hygroscopic behavior, including the "hygrometer earthstar", the "hygroscopic earthstar", the "barometer earthstar", and the "water-measure earthstar". The resemblance to Geastrum species (also known as true earthstars) accounts for the common name "false earthstar". The specific name is derived from the Greek words ὑγρός (hygros) "wet" and μέτρον (metron) "measure". The German Mycological Society selected the species as their "Mushroom of the Year" in 2005.
Studies in the 2000s showed that several species from Asian collection sites labelled under the specific epithet hygrometricus were actually considerably variable in a number of macroscopic and microscopic characteristics. Molecular studies of the DNA sequences of the ITS region of the ribosomal DNA from a number of Astraeus specimens from around the world have helped to clarify phylogenetic relationships within the genus. Based on these results, two Asian "hygrometricus" populations have been described as new species: A. asiaticus and A. odoratus (synonymous with Petcharat's A. thailandicus described in 2003 ). Preliminary DNA analyses suggests that the European A. hygrometricus described by Persoon is a different species than the North American version described by Morgan, and that the European population may be divided into two distinct phylotypes, from France and from the Mediterranean. A 2010 study identified a Japanese species, previously identified as A. hygrometricus, as genetically distinct; it has yet to be officially named.
A form of the species found in Korea and Japan, A. hygrometricus var. koreanus, was named by V.J. Stanĕk in 1958; it was later (1976) published as a distinct species—A. koreanus—by Hanns Kreisel. As pointed out by Fangfuk and colleagues, clarification of the proper name for this taxon must await analysis of A. hygrometricus var. koreanus specimens from the type locality in North Korea. -->
ลักษณะ
<!-- Young specimens of A. hygrometricus have roughly spherical fruit bodies that typically start their development partially embedded in the substrate. A smooth whitish mycelial layer covers the fruit body, and may be partially encrusted with debris. As the fruit body matures, the mycelial layer tears away, and the outer tissue layer, the exoperidium, breaks open in a star-shaped (stellate) pattern to form 4–20 irregular "rays". This simultaneously pushes the fruit body above ground to reveal a round spore case enclosed in a thin papery endoperidium. The rays open and close in response to levels of moisture in the environment, opening up in high humidity, and closing when the air is dry. This is possible because the exoperidium is made of several different layers of tissue; the innermost, fibrous layer is hygroscopic, and curls or uncurls the entire ray as it loses or gains moisture from its surroundings. This adaptation enables the fruit body to disperse spores at times of optimum moisture, and reduce evaporation during dry periods. Further, dry fruit bodies with the rays curled up may be readily blown about by the wind, allowing them to scatter spores from the pore as they roll.
The fruit body is 1 – in diameter from tip to tip when expanded. The exoperidium is thick, and the rays are typically areolate (divided into small areas by cracks and crevices) on the upper surface, and are dark grey to black. The spore case is sessile (lacking a stalk), light gray to tan color and 1 to 3 cm broad with a felt-like or scurfy (coated with loose scaly crust) surface; the top of the spore case is opened by an irregular slit, tear or pore. The interior of the spore case, the gleba, is white and solid when young, and divided into oval locules—a characteristic that helps to distinguish it from Geastrum. The gleba becomes brown and powdery as the specimen matures. Small dark hairlike threads (rhizomorphs) extend from the base of the fruit body into the substrate. The rhizomorphs are fragile, and often break off after maturity. The spores are spherical or nearly so, reddish-brown, thick-walled and verrucose (covered with warts and spines). The spores' dimensions are 7–11 µm; the warts are about 1 µm long. The spores are non-amyloid, and will not stain with iodine from Melzer's reagent. The use of scanning electron microscopy has shown that the spines are 0.90–1.45 µm long, rounded at the tip, narrow, tapered, and sometime joined together at the top. The capillitia (masses of thread-like sterile fibers dispersed among the spores) are branched, 3.5–6.5 µm in diameter, and hyaline (translucent). The basidia (spore-bearing cells) are four- to eight-spored, with very short sterigmata. The basidia are arranged in long strings of clusters; individual basidia measure 11–15 by 18–24 µm. The threads of the capillitia arise from the inner surface of the peridium, and are thick-walled, long, interwoven, and branched, measuring 3–5.5 µm thick. The exoperidium (the outer layer of tissue, comprising the rays) is made of four distinct layers of tissue: the mycelial layer contains branched hyphae that are 4–6 μm in diameter; the hyphae of the fibrous layer are 6–8 μm diameter and branched; the collenchyma-type layer has branched hyphae of 3–4 μm diameter; the soft layer contains hyphae that are 3–6 μm in diameter.
Edibility
North American sources describe A. hygrometricus as being of either unknown edibility, or too tough to be edible. However, they are regularly consumed in Asia, including Nepal and South Bengal, where "local people consume them as delicious food". They are collected from the wild and sold in the markets of India.
A study of a closely related southeast Asian Astraeus species concluded that the fungus contained an abundance of volatile eight-carbon compounds (including 1-octanol, 1-octen-3-ol, and 1-octen-3-one) that imparted a "mushroom-like, earthy, and pungent odor that was evident as an oily and moss-like smell upon opening the caps." The study's authors further noted that the fruit bodies after cooking have a "roasted, maillard, herbal, and oily flavor." Volatile compounds detected after cooking the mushroom samples included furfural, benzaldehyde, cyclohexenone, and furanyl compounds. The regional differences in opinions on edibility are from sources published before it was known that North American and Asian versions of A. hygrometricus were not always the same; in some cases Asian specimens have been identified as new species, such as A. asiaticus and A. odoratus. -->
เห็ดที่มีลักษณะคล้ายคลึง
แม้ว่าเห็ดเผาะ (A. hygrometricus) เมื่อมองผิวเผินจะรูปร่างคล้ายกับเห็ดในสกุล Geastrum แต่มันแตกต่างจากเห็ดส่วนใหญ่ในสกุล Geastrum คือการดูดคายความชื้นตามธรรมชาติของดอกเห็ด เห็ด Hygroscopic earthstars ประกอบด้วย G. arenarium, G. corollinum, G. floriforme, G. recolligens, และ G. kotlabae. A. hygrometricus ไม่เหมือนกับ Geastrum ตรงที่ดอกเห็ดยังอ่อนของ A. hygrometricus ไม่มีคอลิวเมลลา (เนื้อเยื่อสืบพันธุ์ไม่ได้ในเกลบาที่ฐานของถุงสปอร์) สกุล Geastrum ถุงสปอร์จะเปิดรอบเพอริสโตมหรือจาน แต่ใน A. hygrometricus ฉีกแหว่งเพียงรอยเดียว มีความแตกต่างอีกหลายประการเมื่อส่องดูด้วยกล้องจุลทรรศน์ ใน A. hygrometricus เบซิเดียมไม่ได้จัดเรียงเป็นคอลัมน์คู่ขนาน สปอร์มีขนาดใหญ่กว่า และเส้นใยของแคพิลลิเทียมแตกกิ่งก้านและต่อเนื่องกับใยราของผนังหุ้มส่วนสร้างสปอร์ แม้จะมีความแตกต่างเหล่านี้ แต่ตัวอย่างทางชีววิทยาที่เก่ายังยากจำแนกแยกความแตกต่างจาก Geastrum ได้ เห็ดอีกชนิดในสกุล Geastrum, G. mammosum มีดอกที่หนาและเปราะ ดูดคายความชื้นปานกลาง ซึ่งอาจทำให้สับสนกับ A. hygrometricus ได้ อย่างไรก็ตาม เห็ดชนิดนี้สปอร์มีขนาดเล็กกว่า A. hygrometricus โดยทั่วไปแล้วมีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดประมาณ 4 µm
ถิ่นอาศัย การกระจายพันธุ์ และนิเวศวิทยา
เห็ดเผาะเป็นเห็ดราเอคโตไมคอร์ไรซา (ectomycorrhizal) ที่เจริญเติบโตร่วมกับต้นไม้สามชนิด มีความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันระหว่างรากต้นไม้และกลุ่มใยราของเห็ดรา เห็ดช่วยต้นไม้สกัดสารอาหาร (โดยเฉพาะฟอสฟอรัส) จากผืนดิน ในทางกลับกัน เห็ดจะได้รับคาร์โบไฮเดรตจากการสังเคราะห์ด้วยแสงของต้นไม้ ในทวีปอเมริกาเหนือ เห็ดเผาะมีความสัมพันธ์แบบพึ่งพากับต้นโอ๊กและไม้จำพวกสน ขณะที่ในประเทศอินเดีย มีความสัมพันธ์แบบพึ่งพากับสน Pinus roxburghii และต้นสาละ (Shorea robusta) เห็ดเผาะพบขึ้นกระจัดกระจายหรือเป็นกลุ่มบนพื้นดินในที่เปิดโล่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนดินที่มีธาตุอาหารต่ำ ดินทราย หรือดินร่วน  มีรายงานว่าพบในพื้นที่ดินปนหินด้วยเช่นกัน ในสภาพดินเป็นกรดที่ประกอบด้วยหินชนวนและหินแกรนิต แต่ไม่พบบนดินที่มีหินปูนจำนวนมาก ในประเทศเนปาล มีรายงานว่าพบเห็ดที่ความสูง3000 m ดอกเห็ดมักพบในฤดูใบไม้ร่วง แม้ว่าดอกแห้งจะสามารถคงสภาพได้สองถึงสามปี Gelatinipulvinella astraeicola เป็นเห็ดราในวงศ์ leotiaceous ที่มีขนาดเล็ก คล้ายวุ้น มีแอโพทิเชียคล้ายนวม มักเจริญเติบโตในเห็ดสกุลAstraeus ที่ตายแล้ว รวมถึง A. hygrometricus ด้วย
เห็ดเผาะมีการกระจายพันธุ์ทั่วโลกในพื้นที่อบอุ่นและเขตร้อน ยกเว้น พื้นที่ที่มีภูมิอากาศหนาวเย็นแบบแอนตาร์ติค และแบบแอลป์ พบในแอฟริกา เอเชีย ออสเตรเลีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้
สารออกฤทธิ์ทางชีวภาพ
พอลิแซ็กคาไรด์ของเห็ดชนิดนี้ได้ดึงดูดความสนใจของนักวิจัยเนื่องด้วยคุณสมบัติควบคุมการตอบสนองของภูมิคุ้มกันและต้านเซลล์มะเร็งของมัน สารสกัดจาก A. hygrometricus ประกอบด้วยพอลิแซ็กคาไรด์ที่ชื่อ AE2 ซึ่งพบว่าช่วยยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์ไลน์เนื้องอกในผลการทดลองเชิงห้องปฏิบัติการ  และกระตุ้นการเจริญเติบโตของเซลล์ม้าม ไทมอไซต์ และเซลล์ไขกระดูกในหนู สารสกัดนี้ยังกระตุ้นเซลล์ที่เชื่อมโยงกับระบบภูมิคุ้มกันอีกด้วย โดยเฉพาะเซลล์เพชฌฆาต กระตุ้นมาโครฟาจให้ผลิตไนตริกออกไซด์ และเพิ่มการผลิตไซโตไคน์   การกระตุ้นมาโครฟาจโดย AE2 อาจอาศัยวิถีไมโทเจน–แอคทิเวเตดโปรตีนไคเนสของกระบวนการส่งต่อสัญญาณเป็นสื่อกลาง  AE2 ถูกสร้างจาก แมนโนส กลูโคส และฟิวโคสในสัดส่วน 1:2:1
นอกเหนือไปจากสารประกอบสเตอรอยด์ที่รู้จักกันก่อนหน้านี้ ได้แก่ ergosta-7,22-diene-3-ol acetate และ ergosta-4,6,8-(14),22-tetraene-3-one ยังมีสามไตรเทอร์พีนที่มีลักษณะเฉพาะ (สารอนุพันธ์ของ 3-hydroxy-lanostane) ถูกแยกมาจากสปอโรคาร์ปของ A. hygrometricus สารประกอบที่ชื่อ astrahygrol, 3-epi-astrahygrol และ astrahygrone (3-oxo-25S-lanost-8-eno-26,22-lactone) ซึ่งมี δ-lactone (วงแหวนรูปหกเหลี่ยม) ในโซ่ข้างเป็นคุณสมบัติทางเคมีที่แต่ก่อนไม่รู้จักในหมวด Basidiomycota สเตอรอลเอสเทอร์ที่ไม่ทราบมาก่อนหน้านี้ (3β, 5α-dihydroxy-(22E, 24R)-ergosta-7,22-dien-6α-yl palmitate) ถูกแยกจากไมซีเลียมที่เจริญในการเพาะเลี้ยงโดยใช้อาหารเลี้ยงชนิดเหลว สารประกอบมี polyhydroxylated ergostaneซึ่งเป็นต้นแบบนิวเคลียส
การสกัดสปอโรคาร์ปโดยใช้เอทานอลเป็นตัวทำละลายมีสารต้านอนุมูลอิสระสูง และมีฤทธิ์ต่อต้านการอักเสบเมื่อเทียบกับไดโคลฟีแนคในการทดสอบเชิงห้องปฏิบัติการ การศึกษาสิ่งมีชีวิตต้นแบบได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการปกป้องตับ โดยการฟื้นฟูระดับของเอนไซม์ต้านอนุมูลอิสระซุปเปอร์ออกไซด์ดิสมิวเทสและคะตาเลสที่ลดลงจากการทดลองปัจจัยเสี่ยงที่เกิดจากคาร์บอนเตตระคลอไรด์ซึ่งทำลายตับ
ความเชื่อแต่โบราณ
ในแพทย์แผนจีนมีการใช้เห็ดเผาะเป็นยาห้ามเลือดโดยใช้ผงสปอร์กับบาดแผลเพื่อหยุดการไหลของเลือดและลดภาวะมือและเท้าอักเสบ มีรายงานว่ามีเผ่าสองเผ่าในรัฐมัธยประเทศ ประเทศอินเดีย คือ Baiga และ Bharia ใช้ดอกเป็นยา สปอร์นำมาผสมกับน้ำมันเมล็ดมัสตาร์ดใช้เป็นขี้ผึ่งรักษาแผลไฟไหม้ได้ เผ่า Blackfoot ในอเมริกาเหนือเรียกเห็ดชนิดนี้ว่า "fallen stars" เนื่องด้วยเชื่อว่าเห็ดเหล่านี้เป็นดาวที่ตกมายังพื้นดินระหว่างเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
แนนซี เพโลซี
แนนซี แพทริเซีย ดีอาเลซานโดร เพโลซี (Nancy Patricia D’Alesandro Pelosi) เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม ค.ศ. 1940 ที่เมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ ปัจจุบันมีตำแหน่งเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรแห่งสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะได้รับตำแหน่งในสภาคองเกรสที่ 110 เพโลซีมีตำแหน่งเป็นผู้นำพรรคฝ่ายค้าน (Minority Leader) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2002 ถึงปี ค.ศ. 2007 มีตำแหน่งระหว่างสภาคองเกรสที่ 107, สภาคองเกรสที่ 108 และสภาคองเกรสที่ 109 เมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2007 เพโลซีได้รับเลือกให้เป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร และได้รับเลือกอีกครั้งเมื่อวันที่ 4 มกราคม ค.ศ. 2019 ในสภาคองเกรสสมัยที่ 116 โดยเอาชนะ เควิน แม็คคาธี จาก พรรครีพับลิกันไป 220 ต่อ 193 คะแนน
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1987 เพโลซีเป็นผู้แทนจากเขตเลือกตั้งที่ 8 ของรัฐแคลิฟอร์เนีย ในบริเวณที่ประกอบด้วยเนื้อที่สี่ในห้าของซานฟรานซิสโก (เดิมเป็นเขตเลือกตั้งที่ 5 ระหว่างสามสมัยแรกที่ได้รับเลือก)
เพโลซีเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรคนแรกที่เป็นสตรี และเป็นชาวแคลิฟอร์เนียคนแรกและชาวอเมริกันเชื้อสายอิตาลีคนแรกที่ได้รับตำแหน่ง และเป็นคนที่สองจากรัฐทางตะวันตกของเทือกเขาร็อกกีที่ได้รับตำแหน่ง (คนแรกคือทอม โฟลีย์ (Tom Foley) จาก รัฐวอชิงตัน) ในฐานะประธานสภาผู้แทนราษฎรเพโลซีมีสิทธิเป็นลำดับที่สองรองจากรองประธานาธิบดีในการเป็นประธานาธิบดีในกรณีที่จำเป็น ฉะนั้นเพโลซีจึงเป็นสตรีที่มีตำแหน่งสูงสุดในประวัติศาสตร์การปกครองของสหรัฐอเมริกา และเป็นสุภาพสตรีคนแรกในประวัติศาสตร์การเมืองสหรัฐที่สามารถกลับมาเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎรอีกครั้งได้
อ้างอิง
1940
ฮาวทูทิ้ง ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ
ฮาวทูทิ้ง ทิ้งอย่างไร..ไม่ให้เหลือเธอ (Happy old Year ) เป็นภาพยนตร์ไทยแนวโรแมนติก-ดราม่า ออกฉายวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2562 เขียนบท อำนวยการสร้าง และกำกับโดยนวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ นำแสดงโดยชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง, ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์, ษริกา สารทศิลป์ศุภา, อาภาศิริ จันทรัศมี, ถิรวัฒน์ โงสว่าง และพัดชา กิจชัยเจริญ ผลิตโดยเวรี่ แซด พิคเจอร์ส และแฮปปี้ เอนดิ้ง ฟิล์ม จัดจำหน่ายโดยจีดีเอช ห้าห้าเก้า มีเพลงประกอบภาพยนตร์คือ "ทิ้งแต่เก็บ" ร้องโดยเดอะทอยส์ ภาพยนตร์เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับ จีน (ชุติมณฑน์ จึงเจริญสุขยิ่ง) ที่ต้องการเคลียร์บ้านเพื่อรีโนเวต  แต่ก็มาเจอบางอย่างที่เป็นของเอ็ม แฟนเก่าของเธอ (ซันนี่ สุวรรณเมธานนท์) โดยทำรายได้ 57 ล้านบาท
งานสร้าง
นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ผู้เขียนบทซึ่งชอบจัดบ้านในช่วงวันปีใหม่ และได้เริ่มทำสตอรีบอร์ดในช่วงนี้ด้วย จุดเริ่มต้นของบทมาจากตอนเก็บของทำให้นึกถึงเหตุการณ์เกี่ยวกับของนั้นหรือคนที่เกี่ยวข้องกับของนั้น จากจุดนี้คิดว่ามีความน่าสนใจพอที่จะทำหนังได้ ในตอนเขียนบทไม่ได้นึกถึงใครมาแสดง นักแสดงนำทั้ง 2 คน ก็ผ่านการทดสอบบทตามปกติ โดยพิจารณาจากคนที่ดูใกล้เคียงกับบท สำหรับบทของซันนี่ ที่รับบทเป็นแฟนเก่า เป็นตัวละครที่มีความคลุมเครือประมาณหนึ่ง นวพลเห็นว่าซันนี่ดูเหมาะสมกับบทนี้ และคิดว่าชีวิตจริงเขาเป็นแบบนั้นเหมือนกัน ส่วนบทของชุติมณฑน์ เป็นบทผู้หญิงที่แข็ง และเคยเห็นชุติมณฑน์แสดงใน ฉลาดเกมส์โกง คิดว่าเหมาะสมกับบุคลิกนี้
การถ่ายทำ ใช้อัตราส่วนภาพ 3:2 ทำให้เห็นขอบดำซ้ายขวาตลอดทั้งเรื่อง เหตุผลคือต้องการให้หนังโฟกัสที่คนและหน้าคนเป็นส่วนใหญ่
คำวิจารณ์
อะเดย์ พูดถึงหนังเรื่องนี้ว่า "นวพลก็ยังคงประทับลายเซ็นของตัวเองไว้อย่างชัดเจน ทั้งจังหวะการแช่ภาพเพื่อดึงอารมณ์ การตัดต่อสุดกวน บทสนทนาที่เหมือนเราได้แอบฟังตัวละครคุยกัน และการลงไปสำรวจความสัมพันธ์ที่ครั้งนี้ร้าวลึกยิ่งกว่าเรื่องก่อนหน้า" เดลินิวส์ อธิบายหนังว่า "หนังที่เล่นกับความรู้สึกแบบสุดโต่ง ไม่ว่าจะเป็นดนตรีประกอบสันสันโทนสีหม่นหมอง สิ่งของแต่ละชิ้นสะท้อนภาพในอดีตออกมา"
ไก่เถื่อน
ไก่เถื่อน หรือ ไก่ป่า เป็นสกุลของสัตว์ปีกที่บินไม่ได้ ในวงศ์ไก่ฟ้าและนกกระทา (Phasianidae) สกุลหนึ่ง ใช้ชื่อสกุลว่า Gallus ซึ่งเป็นภาษาละตินที่หมายถึง "ไก่ตัวผู้" พวกมันเริ่มแยกจากบรรพบุรุษประมาณ 4–6 ล้านปีก่อน
ไก่เถื่อน มีลักษณะสำคัญแตกต่างจากไก่สกุลอื่น ๆ ในวงศ์เดียวกัน คือ บนหัวมีหงอนที่เป็นเนื้อไม่ใช่ขน มีเหนียงทั้ง 2 ข้างห้อยลงมาที่โคนปากและคาง ที่บริเวณใบหน้าและคอเป็นหนังเกลี้ยงไม่มีขน ขนตามลำตัวมีสีสันสวยงาม ขนหางตั้งเรียงกันเป็นสันสูงตรงกลาง มีขนหาง 14-16 เส้น เส้นกลางยาวปลายแหลมและอ่อนโค้ง ที่แข้งมีเดือยแหลมข้างละอันเป็นอาวุธที่ใช้ในการป้องกันตัว มีความแตกต่างระหว่างเพศชัดเจน โดยตัวเมียมีขนาดเล็กกว่าตัวผู้และขนมีสีไม่ฉูดฉาดเท่าตัวผู้ แข้งไม่มีเดือย หงอนและเหนียงมีขนาดเล็กเห็นชัดเจน
พบกระจายพันธุ์ในทวีปเอเชีย ตั้งแต่ทวีปยูเรเชีย จนถึงอนุทวีปอินเดีย, เอเชียอาคเนย์ และภาคใต้ของจีน เช่น มณฑลยูนนาน โดยพบทั้งผืนแผ่นดินใหญ่และส่วนที่เป็นเกาะหรือหมู่เกาะ ถึงแม้ว่าไก่เหล่านี้มีต้นกำเนิดอยู่ในเอเชีย แต่มีผู้พบซากไก่เถื่อนในภูมิภาคของชิลี ซึ่งสืบอายุถึง ค.ศ. 1321–1407 เป็นหลักฐานถึงความเป็นไปได้ในการอพยพของชาวโพลีนีเชียยผ่านมหาสมุทรแปซิฟิก
ไก่ในสกุลนี้ ถือได้ว่าเป็นไก่ที่ผูกพันกับมนุษย์มาอย่างยาวนาน โดยมีหลักฐานว่ามนุษย์ได้นำไก่ในสกุลนี้มาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในครัวเรือน เพื่อการบริโภคเป็นเวลานานกว่า 4,000 ปีมาแล้วในยุคเมโสโปเตเมีย หรือในสมัยสุโขทัย ในประวัติศาสตร์ไทย การล่าไก่ป่าถือเป็นวิถีการดำรงชีวิตอย่างหนึ่งของผู้คนในสมัยนั้น ก่อนที่จะมีการพัฒนาสายพันธุ์จนมาเป็นไก่บ้านอย่างในปัจจุบัน และในส่วนการเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามและความเพลินเพลินก็พัฒนามาเป็นไก่แจ้หรือไก่ชน ที่มีการจิกตีกันเป็นการละเล่นในหลายวัฒนธรรม
ชนิดขยาย
ไก่สกุลนี้มี 4 ชนิด
เอสอาร์เอฟ 1
เอสอาร์เอฟ 1 เป็นสถานีโทรทัศน์สวิตเซอร์แลนด์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1953 เป็นหนึ่งในสาม สถานีแห่งชาติสวิตเซอร์แลนด์ในภาคภาษาเยอรมัน เมื่อวันที่ 16 ธันวาคม ค.ศ. 2012 ได้เปลี่ยนชื่อสถานีจาก เอสเอฟ 1 เป็น เอสอาร์เอฟ 1
เดอะเพอร์เฟกต์ดรัก
เดอะเพอร์เฟกซ์ดรัก (The Perfect Drug) เป็นเพลงของไนน์อินช์เนลส์ เป็นเพลงถูกขึ้นให้เดวิด ลินช์ สำหรับหนังเรื่อง Lost Highway เพลงนี้บรรจุในผลงานอัลบั้ม Sunshine on Leith เพลงนี้ได้จำหน่ายในรูปแบบ แผ่นเสียงในฉบับ "The Perfect Drug" Versions (หรือที่เรียกว่า ฮาโล 11).
แม่น้ำมิสซูรี
แม่น้ำมิสซูรี (Missouri River) เป็นทางน้ำที่สำคัญทางตอนกลางของสหรัฐอเมริกา มีความยาว 3,767 กม.ซึ่งยาวที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ เกิดจากการไหลมารวมกันของแม่น้ำเจฟเฟอร์สัน แม่น้ำแมดิสัน และแม่น้ำแกลละทิน ในแกลละทินเคาน์ตี ทางตอนใต้ของรัฐมอนแทนา ไหลไปทางตะวันออก เข้าสู่ตอนกลางของรัฐเซาท์ดาโคตา จากนั้นจึงไหลไปทางใต้ ผ่านทางตอนใต้ของรัฐเซาท์ดาโคตา แล้วแบ่งเส้นเขตระหว่างรัฐ คือ รัฐเซาท์ดาโคตากับรัฐเนแบรสกา รัฐเนแบรสกากับรัฐไอโอวา รัฐเนแบรสกากับรัฐมิสซูรี และรัฐแคนซัสกับรัฐมิสซูรี แล้วไหลไปทางตะวันออกผ่าตอนกลางของรัฐมิสซูรี รวมกับแม่น้ำมิสซิสซิปปี ทางตอนเหนือของเมืองเซนต์หลุยส์
เอกนิษฐ์ ปัญญา
เอกนิษฐ์ ปัญญา (ชื่อเล่น: บุ๊ค, เกิด 21 ตุลาคม พ.ศ. 2542) เป็นนักฟุตบอลชาวไทย เล่นในตำแหน่งกองกลางตัวรุกหรือปีก ให้กับอูราวะ เรดไดมอนส์ โดยยืมตัวจากเมืองทอง ยูไนเต็ด
ทีมชาติ
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2560 เอกนิษฐ์ ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลอาเซียนชิงแชมป์เยาวชนอายุไม่เกิน 18 ปี 2017 กับทีมชาติไทย อายุไม่เกิน 19 ปี
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
กีฬายิมนาสติกในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 กำหนดจัดขึ้นในรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ซึ่งจัดการแข่งขันทั้งหมด 3 ประเภท ได้แก่ ยิมนาสติกสากล, ยิมนาสติกลีลา และแทรมโพลีน การแข่งขันทั้งหมดจัดขึ้นในสนามกีฬาโอลิมปิกาดูรีโอ ระหว่างวันที่ 6–19 สิงหาคม พ.ศ. 2559
ตารางสรุปเหรียญ
ประเทศบราซิล (เจ้าภาพ)
อันเดรอา บาร์ซัลยี
อันเดรอา บาร์ซัลยี  (Andrea Barzagli, ;  เกิดวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ. 1981) เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวอิตาลีในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก เคยติดทีมยอดเยี่ยมของเซเรียอาถึง 4 ครั้ง จนได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในกองหลังที่ดีที่สุด
ในช่วงต้นของอาชีพ เขาได้เล่นให้กับหลายสโมสรในลีกระดับล่างของอิตาลี จนกระทั่งได้ลงเล่นในเซเรียอาเป็นครั้งแรกให้กับกีเอโวใน ค.ศ. 2003 และกลายเป็นผู้เล่นตัวหลักในตอนที่เล่นให้กับปาแลร์โม ต่อมาใน ค.ศ. 2008 เขาเซ็นสัญญากับเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค ในเยอรมนี และพาทีมคว้าแชมป์บุนเดิสลีกาใน ค.ศ. 2009 และใน ค.ศ. 2011 เขากลับสู่อิตาลีโดยย้ายไปร่วมทีมยูเวนตุส ซึ่งเขาพาทีมคว้าแชมป์เซเรียอาแปดสมัยติดต่อกันตั้งแต่ ค.ศ. 2012–2019 และคว้าแชมป์โกปปาอีตาเลียถึงสี่สมัยติดต่อกันระหว่าง ค.ศ. 2015–2018
ในระดับทีมชาติ เขาลงเล่นให้กับทีมชาติอิตาลีถึง 73 นัดในช่วงระหว่าง ค.ศ. 2004–2017 โดยได้ลงเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004 ซึ่งเขาพาทีมคว้าเหรียญทองแดง นอกจากนี้ เขายังได้ลงเล่นในฟุตบอลโลกสองครั้ง (2006 และ 2014) ฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรปสามครั้ง (2008, 2012 และ 2016) และฟีฟ่าคอนเฟเดอเรชันส์คัพ 2013 ซึ่งเขาพาทีมคว้าเหรียญทองแดง เขายังเป็นหนึ่งในผู้เล่นทีมชาติชุดที่คว้าแชมป์ฟุตบอลโลก 2006 และเข้าชิงชนะเลิศฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2012
สโมสร
รอนดีเนลลา
อัสโกลี
ว็อลฟส์บวร์ค
ทีมชาติ
อิตาลี
เส้นเมริเดียนที่ 80
เส้นเมริเดียนที่ 80 อาจหมายถึง:
มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา (Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University) เป็นมหาวิทยาลัยในกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏ ตั้งอยู่ที่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
ประวัติ
ได้เริ่มมีการจัดการศึกษาเพื่อฝึกหัดครู ตั้งแต่ พ.ศ. 2435 โดยโรงเรียนฝึกหัดครูแห่งแรก คือ "โรงเรียนฝึกหัดอาจารย์" ต่อมา ทางกระทรวงธรรมการได้ดำเนินการจัดตั้งการฝึกหัดครูในหัวเมืองขึ้นในมณฑลกรุงเก่า เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2448 โดยใช้ชื่อโรงเรียนว่า “ โรงเรียนฝึกหัดครูเมืองกรุงเก่า ”  ตั้งอยู่ที่หลังพระราชวังจันทรเกษม โดยมีจุดประสงค์เพื่อฝึกหัดครูมูลสามัญ
ในปี พ.ศ. 2467 ได้มีการจัดตั้ง "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลกสิกรรม" ณ ตำหนักเพนียด มณฑลกรุงเก่าอีกแห่งหนึ่ง เพื่อฝึกหัดครูกสิกรรมสอนวิชาวิสามัญ การฝึกหัดครูกสิกรรมกับการฝึกหัดครูมูลสามัญเป็นการฝึกหัดครูในระดับเดียวกัน แต่ได้แยกกันเรียนคนละแห่งนั้นเนื่องจากการฝึกหัดครูมูลกสิกรรมจำเป็นต้องมีสถานที่สำหรับฝึกหัดทำการกสิกรรมด้วยซึ่งบริเวณหลังพระราชวังจันทรเกษมไม่มีสถานที่นั่นเอง ต่อมา พ.ศ. 2475 ได้มีการยุบ "โรงเรียนฝึกหัดครูเมืองกรุงเก่า" ลง ดังนั้น การฝึกหัดครูจึงรวมอยู่ใน "โรงเรียนฝึกหัดครูมูล" ตำหนักเพนียดเพียงแห่งเดียว โดยใช้ชื่อโรงเรียนว่า "โรงเรียนฝึกหัดครูมูลฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" และในปี พ.ศ. 2479 ทางราชการเห็นสมควรให้ย้ายโรงเรียนฝึกหัดครูมูลฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จากตำหนักเพนียดไปอยู่ในกรมทหารหัวแหลม เพราะมีสถานที่เหมาะสมกว่า โดยแยกเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" และ "โรงเรียนฝึกหัดครูสตรีประกาศนียบัตร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา" และเปิดทำการเรียนการสอน เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2479
ได้มีการย้ายโรงเรียนออกจากกรมทหาร โดยโรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตรจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้ย้ายไปสร้างอยู่ในที่ราชพัสดุติดกับวัดวรโพธิ์ ส่วนโรงเรียนฝึกหัดครูสตรี ย้ายไปอยู่ที่ ตำบลหอรัตนไชย อำเภอพระนครศรีอยุธยา โดยในปี พ.ศ. 2491 โรงเรียนฝึกหัดครูประกาศนียบัตรจังหวัด พระนครศรีอยุธยา ได้เปลี่ยนชื่อเป็น "โรงเรียนฝึกหัดครู พระนครศรีอยุธยา"
จนกระทั่ง พ.ศ. 2509 โรงเรียนฝึกหัดครูพระนครศรีอยุธยา ได้ย้ายสถานที่ตั้งมาอยู่ ณ ที่ตั้งปัจจุบัน พร้อมทั้งได้รับการยกฐานะขึ้นเป็น " วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา" โดยโรงเรียนสตรีฝึกหัดครูพระนครศรีอยุธยาได้ถูกยุบรวมเข้ามาสังกัดวิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา ตั้งแต่ พ.ศ. 2511 เป็นต้นมา
เมื่อปี พ.ศ. 2538 ได้มี พ.ร.บ.สถาบันราชภัฏ โดยพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตรได้พระราชทานนาม "ราชภัฏ" ให้เป็นชื่อใหม่ของวิทยาลัยครูทั่วประเทศ ทำให้วิทยาลัยครูพระนครศรีอยุธยา เปลี่ยนชื่อเป็น "สถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา" และปี พ.ศ. 2547 สถาบันราชภัฏพระนครศรีอยุธยา ได้ยกฐานะขึ้นเป็น "มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา"
กองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 15 แห่งเอ็สเอ็ส (ลัตเวียที่ 1)
กองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 15 แห่งเอ็สเอ็ส (ลัตเวียที่ 1) (15. Waffen-Grenadier-Division der SS (lettische Nr. 1)), 15. ieroču SS grenadieru divīzija (latviešu Nr. 1)) เป็นกองพลทหารราบของหน่วยวัฟเฟิน-เอ็สเอ็สในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ถูกก่อตั้งขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1943 และได้ร่วมกับหน่วยพี่น้องอย่างกองพลทหารราบสรรพาวุธที่ 19 แห่งเอ็สเอ็ส (ลัตเวียที่ 2) ได้ถูกตั้งขึ้นให้เป็นหน่วยทหารลัตเวีย
เส้นเมริเดียนที่ 166
เส้นเมริเดียนที่ 166 อาจหมายถึง:
ท่าสาทร
ท่าสาทร (Sathorn Pier; รหัส: CEN) หรือ ท่าสะพานตากสิน เป็นท่าน้ำริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งตะวันออก หรือฝั่งพระนคร ใต้สะพานสมเด็จพระเจ้าตากสิน บริเวณปลายถนนสาทรและปากคลองสาทรทั้งสองฝั่ง ในพื้นที่แขวงสีลม เขตบางรัก และแขวงยานนาวา เขตสาทร กรุงเทพมหานคร ประกอบด้วยท่าเรือด่วนเจ้าพระยา และท่าเรือข้ามฟาก
ความสำคัญ
ท่าสาทร ถือเป็นจุดเชื่อมต่อการคมนาคมที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของกรุงเทพฯ เนื่องจากที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านธุรกิจบริเวณตลาดบางรัก ใกล้กับถนนเจริญกรุง สีลม และสาทร สามารถเชื่อมต่อกับการคมนาคมทางน้ำได้ทั้งเรือโดยสารข้ามฟากแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไปยังท่าเป๊ปซี่ ถนนเจริญนคร เขตคลองสาน ฝั่งธนบุรี, เรือด่วนเจ้าพระยาที่ไปสู่พื้นที่เมืองเก่าของกรุงเทพฯ ชานเมืองจังหวัดนนทบุรี และย่านราษฎร์บูรณะ และเรือโดยสารคลองดาวคะนอง ทั้งยังเป็นท่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งแรกที่สามารถเชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนทางรางได้โดยตรงที่สถานีสะพานตากสิน ในเส้นทางรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสีลม แต่ละวันจึงมีผู้โดยสารทั้งประชาชนและนักท่องเที่ยวเดินทางผ่านท่าสาทรเป็นจำนวนมาก นับตั้งแต่ระบบรถไฟฟ้าบีทีเอสเปิดให้บริการครั้งแรกในวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542 โดยเฉพาะช่วงก่อนหน้าที่รถไฟฟ้าบีทีเอสจะขยายการเดินรถจากปลายทางสะพานตากสินออกไปยังฝั่งธนบุรี ที่สถานีรถไฟฟ้ากรุงธนบุรีและวงเวียนใหญ่ เมื่อวันที 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 ผู้โดยสารจำนวนมากจากฝั่งธนบุรีหรือพื้นที่ริมแม่น้ำที่ห่างออกไปจำเป็นต้องพึ่งพาการคมนาคมด้วยเรือต่างๆ มายังท่าสาทรเพื่อเชื่อมต่อระบบรถไฟฟ้า
เรือด่วนเจ้าพระยา
ให้บริการโดย บริษัท เรือด่วนเจ้าพระยา จำกัด ที่ท่าสาทรด้านใต้ หรือท่าสาทร (ตากสิน), รหัส CEN (Sathorn (Taksin) Pier, Central Pier, code: CEN) ซึ่งเป็นท่าเรือศูนย์กลางของเส้นทางเดินเรือและสามารถเชื่อมต่อรถไฟฟ้าได้ ขาล่องมีปลายทางที่ท่าวัดราชสิงขร-ราษฏร์บูรณะ และขาขึ้นมีปลายทางที่ท่าน้ำนนทบุรี-ท่าปากเกร็ด
นอกจากเรือโดยสารทั่วไปแล้ว ในช่วงเวลา 9.30-15.00 น. ของทุกวัน ท่าสาทรยังเป็นต้นทางของเรือท่องเที่ยวเจ้าพระยา ที่ให้บริการระหว่างสาทรถึงท่าพระอาทิตย์ สำหรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางไปยังแหล่งท่องเที่ยวรอบเกาะรัตนโกสินทร์ และเปิดสำหรับผู้โดยสารทั่วไปอีกส่วนหนึ่ง
เรือโดยสารคลองดาวคะนอง
ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา ในเส้นทางดาวคะนอง-สาทร ตามคลองดาวคะนอง
เรือโดยสารสายสาทร-ท่าเรือคลองเตย
ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา ในเส้นทางแม่น้ำเจ้าพระยาตอนล่าง ปัจจุบันได้""ยกเลิก""การให้บริการแล้วบางจุด
ประกอบไปด้วย
เรือบริการนักท่องเที่ยว
ให้บริการที่ ท่าสาทรด้านใต้ บริเวณเดียวกันกับท่าเรือด่วนเจ้าพระยา โดยเป็นเรือรับ-ส่งผู้เข้าพักโรงแรม, เรือบริการรับ-ส่ง ศูนย์การค้าริเวอร์ซิตี, เอเชียทีค เดอะริเวอร์ฟรอนต์, ไอคอนสยาม และเรือนำเที่ยวชมคลอง
เรือข้ามฟาก
ให้บริการโดยห้างหุ้นส่วนจำกัด ทรัพย์ธนนคร ที่ ท่าเรือสาทรด้านเหนือ ในเส้นทางท่าสาทร-ท่าตากสิน (ท่าเป๊ปซี่) ระหว่างเวลา 5.30-23.00 น. โดยผู้โดยสารชำระค่าโดยสารที่ท่าตากสิน ฝั่งธนบุรี
แยกเจริญผล
สี่แยกเจริญผล หรือเป็นที่รู้จักในนาม สี่แยกบรรทัดทอง เป็นสี่แยกในเขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร เป็นจุดตัดของถนนพระรามที่ 1 และถนนบรรทัดทอง
ทอเลมีที่ 12
ทอเลมีที่ 12 หรือ ทอเลมี นีออส ดีโอนีซอส ธีออส ฟิโลพาทอร์ ธีออส ฟิลาเดลฟอส (กรีกโบราณ: Πτολεμαῖος Νέος Διόνυσος Θεός Φιλοπάτωρ Θεός Φιλάδελφος, Ptolemaios Néos Diónysos Theós Philopátōr Theós Philádelphos; ประสูติ 117 – สิ้นพระชนม์ 51 ปีก่อนคริสตกาล), รู้จักกันในชื่อ "อูเลเทส" (Αὐλητής, Aulētḗs "ขลุ่ย") หรือ "นอทอส" (Νόθος, "นักเป่าขลุ่ย") เป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณของราชวงศ์ทอเลมี ซึ่งมีเชื้อสายมาจากอาณาจักรมาซิโดเนีย พระนามว่า อูเทเลส หมายถึง กษัตริย์ที่ทรงโปรดในการเป่าขลุ่ย
เดอะ พันนิชเชอร์ (ละครชุดทางโทรทัศน์)
เดอะ พันนิชเชอร์ (Marvel's The Punisher) หรือ The Punisher เป็นละครชุดทางโทรทัศน์สัญชาติอเมริกันที่สร้างโดย สตีฟ ไลท์ฟุต สำหรับบริการสตรีมมิ่งทางเน็ตฟลิกซ์ โดยอิงจากตัวละครมาร์เวลคอมิกส์ที่มีชื่อเดียวกัน ตั้งอยู่ในจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (MCU) โดยเรื่องราวต่อเนื่องกับภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์อื่น ๆ ของแฟรนไชส์และเป็นการแยกออกจากเรื่องแดร์เดวิล ซีรีส์นี้ผลิตโดยมาร์เวลเทเลวิชันร่วมกับ ABC Studios และ Bohemian Risk Productions โดยมีไลท์ฟุตรับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการแสดง
ทุกตอนของซีซั่นแรกเปิดตัวในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 หนึ่งเดือนต่อมาซีรีส์นี้ได้รับการถ่ายทำต่อสำหรับซีซันที่สองซึ่งเปิดตัวในวันที่ 18 มกราคม 2562 ในวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 เน็ตฟลิกซ์ได้ยกเลิกซีรีส์นี้หลังจากสองซีซั่น
มุฮัมมะเราะฮ์
มุฮัมมะเราะฮ์ใช้จิ้มหรือทาบนขนมปัง และใช้เป็นซอสทานกับกะบาบหรือเนื้อย่าง
พระตำหนักคำหยาด
พระตำหนักคำหยาด ปัจจุบันเป็นโบราณสถาน ตั้งอยู่ในเขตวัดร้างชื่อว่า วัดโพธิ์ทอง ตำบลคำหยาด อำเภอโพธิ์ทอง จังหวัดอ่างทอง
ประวัติ
พระตำหนักคำหยาดเป็นพระตำหนักของสมเด็จพระเจ้าอุทุมพร หรือ ขุนหลวงหาวัด พระมหากษัตริย์องค์ที่ 32 (บางแห่งนับว่าเป็นพระองค์ที่ 33) ราชวงศ์บ้านพลูหลวงแห่งกรุงศรีอยุธยา พระตำหนักหลังนี้เป็นพระตำหนักที่สร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นที่ประทับระยะหนึ่งก่อนที่พระองค์จะเสด็จกลับวัดประดู่ทรงธรรม พระตำหนักคำหยาด อยู่ถัดจากวัดโพธิ์ทอง ไปทางทิศตะวันตก ประมาณ 2.5 กิโลเมตร
สถาปัตยกรรม
พระตำหนักตั้งโดดเด่นอยู่กลางทุ่งนา ก่อด้วยอิฐถือปูนขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร สภาพปัจจุบันมีเพียงผนัง 4 ด้าน เครื่องบนไม่มีเหลือ ยกพื้นสูง มีใต้ถุนและเจาะช่องใต้ถุน เป็นรูปประตูโค้งแหลมตามแบบที่นิยมมาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช มีมุขย่อกระเปาะด้านหน้าทางทิศตะวันออก
ด้านศิลปกรรม เช่น ลวดลายประดับซุ้มจรนำหน้าต่าง มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ภายในทาดินแดงปูพื้นกระดาน
เอ็ม 16
เอ็ม 16 เป็นชื่อทางราชการของอาวุธปืนเล็กยาวจู่โจมประจำกายที่ทาง กระทรวงกลาโหม (United States Department of Defense; US DOD) ประเทศสหรัฐอเมริกากำหนดขึ้น ภายหลังการรับปืน AR-15 ขนาด 5.56 มม. ที่ออกแบบโดยยูจีน สโตนเนอร์ (Eugene Stoner) วิศวกรของบริษัทอาร์มาไลท์ (ArmaLite) เมื่อ ค.ศ. 1957 มาพิจารณาในโครงการ Project SALVO เพื่อจัดหาอาวุธประจำกายรุ่นใหม่ และเข้าประจำการในกองทัพอากาศและกองทัพบกของสหรัฐอเมริกาเมื่อ ค.ศ. 1960 และ ค.ศ. 1967 ตามลำดับ แทนปืนเล็กยาว M14 ซึ่งใช้กระสุนขนาด 7.62x51 มม. นาโต และเป็นอาวุธปืนที่ใช้กันแพร่หลายในกลุ่มประเทศสมาชิกองค์การ NATO และนานาประเทศที่ได้รับความช่วยเหลือทางทหารจากสหรัฐฯในช่วงสงครามเย็นมาจนถึงปัจจุบัน
ปืน M16 เป็นอาวุธปืนที่มีน้ำหนักเบา ใช้ระบบการทำงานด้วยแรงดันก๊าซ (Gas-operated) ระบายความร้อนด้วยอากาศ ขัดกลอนด้วยลูกเลื่อนหมุนตัว (Rotating Bolt) และปลดกลอนด้วยการใช้แรงดันก๊าซดันเข้าห้องลูกเลื่อนโดยตรง (Direct Impingement) บรรจุกระสุนด้วยซองกระสุน โดยชิ้นส่วนต่างๆของปืนผลิตขึ้นจากวัสดุโลหะจำพวกเหล็ก อะลูมิเนียม และพลาสติก