cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
เรือบรรทุกอากาศยาน
ดาดฟ้าบิน
สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินแบบคาโทบาร์นั้น จะมีเครื่องยิงพลังไอน้ำที่คอยทำหน้าที่ส่งเครื่องบินเข้าสู่ความเร็วที่ปลอดภัย หลังจากเครื่องบินลำนั้นๆ ขึ้นสู่อากาศแล้วก็จะสามารถใช้ความเร็วจากเครื่องยนต์ของตัวเองได้ สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินแบบเอสโทฟล์และสโบตาร์จะไม่ใช้เครื่องยิงแบบดังกล่าว แต่จะมีดาดฟ้าที่มีปลายทางมีลักษณะโค้งขึ้นด้านบนเพื่อช่วยส่งเครื่องบินเมื่อทำการวิ่งสุดรันเวย์ แม้ว่าเครื่องบินแบบเอสโทฟล์นั้นจะสามารถบินขึ้นได้โดยไม่พึ่งรันเวย์แบบดังกล่าวหรือด้วยเครื่องยิงโดยการลำเชื้อเพลิงและอาวุธลง บทบาทของเรือบรรทุกเครื่องบินขึ้นอยู่กับลักษณะของเครื่องบินบนเรือและการออกแบบเรือ สำหรับเรือแบบคาโทบาร์และสโตบาร์จะใช้สายสลิงขนาดยาวที่พาดขวางลานบินสำหรับเครื่องบินใช้ขอเกี่ยวเกี่ยวสายสลิงขณะลงจอด หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ราชนาวีอังกฤษได้ทำการวิจัยหาวิธีลงจอดที่ปลอดภัยกว่าซึ่งทำให้เกิดการสร้างพื้นที่สำหรับการลงจอดที่วางแนวเฉียงออกจากแกนหลักของเรือซึ่งทำให้เครื่องบินที่เกี่ยวสายสลิงพลาดสามารถเร่งเครื่องเพื่อบินให้พ้นจากเรือและป้องกันบินชนตัวเรือเอง สำหรับเฮลิคอปเตอร์และอากาศยานขึ้นลงในแนวดิ่งและระยะสั้นหรือวีเอสโทล (V/STOL) มักจะลงจอดเป็นแถวหน้ากระดานที่ด้านข้างของเรือและลงจอดได้โดยไม่ต้องใช้สายสลิง เครื่องบินที่ต้องใช้ขอเกี่ยวและสายสลิงจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ให้สัญญาน ซึ่งจะคอยดูเครื่องบินที่กำลังบินเข้าเพื่อทำการลงจอดโดยตรวจทั้งแนวการร่อนลง ระดับความสูง และความเร็วลม จากนั้นเจ้าหน้าที่จะส่งข้อมูลไปยังนักบิน ก่อนทศวรรษที่ 2493 เจ้าหน้าที่ให้สัญญาณใช้ป้ายสีเพื่อให้สัญญาณแก่นักบิน ตั้งแต่ทศวรรษที่ 2493 มีการใช้เครื่องส่งสัญญาณไฟและระบบลงจอดช่วยลงจอดที่คอยให้ข้อมูลในการลงจอดให้กับนักบิน แต่กระนั้นเจ้าหน้าที่ให้สัญญาณก็ยังคงมีบทบาทในการส่งข้อมูลผ่านทางวิทยุแก่นักบิน
สำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินของสหรัฐ กะลาสีจะสวมเสื้อสีที่บอกถึงหน้าที่ของแต่ละฝ่าย มีเสื้ออย่างน้อยทั้งหมด 7 สีที่กะลาสีเรือสหรัฐใส่ ประเทศอื่นๆ ก็มีการใช้สีที่คล้ายๆ กันนี้เช่นกัน
เจ้าหน้าที่ที่สำคัญบนดาดฟ้าเรือประกอบด้วยชูทเตอร์ (shooters) แฮนด์เลอร์ (handler) และแอร์บอส (air boss) ชูทเตอร์เป็นเจ้าหน้าที่การบินทางเรือ (Naval Flight Officer) ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบการส่งเครื่องบินสู่อากาศ แฮนด์เลอร์จะคอยทำหน้าที่จัดส่งเครื่องบินให้เข้าสู่ทำแหน่งบินขึ้นและคอยนำเครื่องบินเก็บเมื่อเสร็จจากการลงจอด แอร์บอสจะทำหน้าที่อยู่บนสะพานเดินเรือและคอยควบคุมการส่งเครื่องบิน การรับเครื่องบิน และให้คำสั่งเครื่องบินที่บินอยู่ใกล้กับเรือ รวมทั้งการเคลื่อนย้ายเครื่องบินบนดาดฟ้า กัปตันเรือใช้เวลาส่วนใหญ่ที่สะพานเดินเรือนำร่องซึ่งอยู่ใต้สะพานเดินเรือควบคุมการบิน อีกชั้นลงมาคือสะพานเดินเรือส่วนที่มีไว้สำหรับพลเรือและนายทหาร
ตั้งแต่ต้นทศวรรษที่ 2493 เป็นที่รู้กันดีว่าเครื่องบินจะต้องลงจอดเป็นแนวเฉียงจากแกนหลักของตัวเรือ วิธีนี้ทำให้เครื่องบินที่เกี่ยวสลิงพลาดสามารถบินขึ้นสู่อากาศได้อีกครั้งและหลีกเลี่ยงการชินกับเครื่องบินที่จอดอยู่ ลานบินที่ทำมุมเฉียงยังช่วยให้สามารถส่งเครื่องบินและรับเครื่องบินได้พร้อมกันถึงสองลำ
โครงสร้างส่วนบนของเรือ (เช่น สะพานเดินเรือและหอควบคุมการบิน) จะอยู่ติดไปทางกราบขวาของดาดฟ้าเรือเช่นเดียวกับหอบัญชาการ รูปแบบการสร้างแบบดังกล่าวถูกใช้บนเรือเอชเอ็มเอส เฮอร์เมสเมื่อปีพ.ศ. 2466 มีเรือบรรทุกเครื่องบินไม่กี่ลำที่ออกแบบมาให้ไม่มีศูนย์บัญชาการ การที่ไม่มีส่วนบัญชาการหรือหอบัญชาการส่งผลเสียหลายอย่าง เช่น การนำร่องที่ยุ่งยาก ปัญหาในการควบคุมจราจรทางอากาศ และอีกมากมาย
สำหรับรูปแบบล่าสุดที่พัฒนาขึ้นโดยราชนาวีอังกฤษนั้นจะมีลานบินที่ส่วนปลายเป็นทางลาดเอียงขึ้น ส่วนนี้ถูกเรียกว่าสกีจัมพ์ (Ski jump) มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำให้เครื่องบินประเภทบินขึ้นด้วยระยะสั้นและลงจอดในแนวดิ่งหรือสโทฟล์ปปฏิบัติการบนเรือบรรทุกเครื่องบินได้ง่ายขึ้น เครื่องบินประเภทสโตฟล์เช่นซีแฮร์ริเออร์สามารถบินขึ้นพร้อมน้ำหนักที่มากขึ้นได้เมื่อใช้ลานบินบนเรือบรรทุกเครื่องบินแบบสโตบาร์ สกีจัมพ์ทำหน้าที่ด้วยการเปลี่ยนการเคลื่อนไหวไปทางด้านหน้าของเครื่องบินให้เป็นแรงกระโดดเมื่อเครื่องบินถึงสุดปลายทางดาดฟ้า เมื่อแรงกระโดดรวมเข้ากับแรงไอพ่นที่ดันเครื่องบินขึ้นจะทำให้เครื่องบินที่บรรทุกอาวุธและเชื้อเพลิงในจำนวนมากสามารถสร้างความเร็วลมและยกตัวให้อยู่ในระดับการบินปกติได้ หากไม่มีสกีจัมพ์แล้วเครื่องบินแฮร์ริเออร์ที่บรรทุกอาวุธเต็มอัตราจะไม่สามารถบินขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเล็กได้ แม้ว่าเครื่องบินประเภทสโตฟล์จะสามารถขึ้นบินในแนวดิ่งได้ แต่การใช้สกีจัมพ์นั้นจะช่วยประหยัดเชื้อเพลิงและให้การส่งที่ดีกว่าเมื่อต้องบรรทุกอาวุธขนาดหนัก การใช้เครื่องดีดนั้นก็ไม่ใช่เรื่องจำเป็น เรือบรรทุกเครื่องบินที่มีสกีจัมพ์จึงสามารถลดน้ำหนัก ความยุ่งยาก และพื้นที่ที่ต้องใช้กับอุปกรณ์ไอน้ำหรือแม่เหล็กไฟฟ้าลงไปได้ อากาศยานที่ขึ้นลงในแนวดิ่งเองไม่จำเป็นต้องใช้สายสลิงเวลาลงจอดอีกด้วย เรือบรรทุกเครื่องบินของรัสเซีย จีน และอินเดียจะติดตั้งสกีจัมพ์เข้าไปแต่มีสายสลิงด้วยเช่นกัน
ข้อเสียของสกีจัมพ์คือขนาดของเครื่องบิน น้ำหนักอาวุธ และปริมาณเชื้อเพลิง เครื่องบินที่บรรทุกน้ำหนักมากเกินไปจะไม่สามารถใช้สกีจัมพ์ได้เพราะมันจะต้องใช้ระยะทางที่ยาวกว่าดาดฟ้าเรือ หรือต้องใช้เครื่องดีดในการช่วยออกตัว ตัวอย่างเช่น เครื่องบินซู-33 ที่สามารถบินขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบิน"คุตเนตซอฟ"แต่ต้องบรรจุอาวุธและเชื้อเพลิงในระดับน้อย อีกข้อเสียหนึ่งคือการผสมผสานปฏิบัติการ กล่าวคือบนดาดฟ้าจะมีเฮลิคอปเตอร์อยู่ด้วยจะไม่สามารถทำงานได้เต็มที่หากมีสกีจัมพ์อยู่เพราะมันกินพื้นที่มากเกินไป ดาดฟ้าเรือแบบเรียบอาจจำกัดการบรรทุกเครื่องแฮรร์เออร์แต่ก็ชดเชยได้ด้วยการมีระยะวิ่งที่ยาวกว่าเมื่อเทียบกับเรือบรรทุกเครื่องบินแบบสโตฟล์
มีการคิดสร้างลานบินแบบไม่ธรรมดาคือมาเพื่อตอบรับกับเครื่องบินไอพ่น เช่น การใช้อุปกรณ์สกัดส์ (SCADS) สกายฮุค เครื่องบินทะเลขับไล่ หรือแม้กระทั่งดาดฟ้าที่ทำจากยาง ระบบป้องกันทางอากาศบนเรือหรือสกัดส์เป็นชุดอุปกรณ์ที่นำไปติดตั้งกับเรือบรรทุกสินค้าเพื่อให้เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินแบบสโตฟล์โดยใช้เวลาเพียงสองวันในสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยมีเชื้อเพลิงสำหรับใช้กับเครื่องบินไอพ่นได้สามสิบวัน อาวุธ ระบบป้องกันขีปนาวุธ เฮลิคอปเตอร์ต่อต้านเรือดำน้ำ พื้นที่สำหรับลูกเรือ เรดาร์ และสกีจัมพ์ อุปกรณ์ดังกล่าวสามารถยกเลิกการติดตั้งได้ มันเป็นเหมือนเรือพาณิชย์บรรทุกเครื่องบินแบบใหม่นั่นเอง สกายฮุค (Skyhook) เป็นความคิดของบริติชแอโรสเปซที่หวังจะใช้เครนที่มีส่วนปลายเป็นตัวเติมเชื้อเพลิง ส่งและรับเครื่องบินแฮร์ริเออร์ คอนแวร์ เอฟ2วาย ซีดาร์ทเป็นเครื่องบินทะเลเครื่องยนต์ไอพ่นที่ทำความเร็วเหนือเสียงซึ่งใช้สกีแทนล้อ เพราะกองทัพเรือสหรัฐเชื่อว่าเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงไม่สามารถลงจอดบนเรือบรรทุกเครื่องบินได้ จึงใช้วิธีให้ลงจอดในทะเลและใช้เครนยกขึ้นมาบนเรือแทน เรือเอชเอ็มเอส วอร์ริเออร์เป็นเรือที่ได้ทดสอบการใช้ดาดฟ้าบินที่ทำจากยางโดยมีเครื่องบินขับไล่เดอร์ ฮาวิลแลนด์ แวมไพร์ทำการลงจอดโดยไม่ใช้ล้อหรือสายสลิง
เรือบรรทุกเครื่องบิน
A total of 20 fleet carriers are in active service by ten navies. Additionally, the navies of ออสเตรเลีย, บราซิล, จีน, ฝรั่งเศส, อินเดีย, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้, สเปน, ไทย, the สหราชอาณาจักร, and the สหรัฐ also operate ships capable of carrying and operating multiple helicopters and STOVL aircraft.
ปัจจุบัน
The Canberra class of landing helicopter docks, based on the Spanish vessel Juan Carlos I, are currently under construction, intended to enter service between 2014 and 2016. The class is being built by Navantia and BAE Systems Australia; and HMAS Canberra is the largest ship ever built for the Royal Australian Navy. Canberra underwent sea trials in late 2013 and is to be commissioned in early 2014, while HMAS Adelaide is expected to enter service in 2016. The Australian version retains the ski-ramp from the Juan Carlos I design, although the RAN has opted against a carrier based fixed-wing aircraft capability for the time being.
1 CATOBAR carrier: NAe São Paulo (A12): 32,800 tonne ex-French carrier Foch (launched 1960), purchased in 2000.
1 STOBAR carrier: The เหลียวหนิง was originally built as the 57,000 tonne Soviet Kuznetsov-class carrier Varyag and was later purchased as a stripped hulk by China in 1998 on the pretext of use as a floating casino, then partially rebuilt and towed to China for completion. The Liaoning was commissioned on 25 September 2012, and began service for testing and training. On 24 or 25 November 2012, Liaoning successfully launched and recovered several Shenyang J-15 jet fighter aircraft.
1 CATOBAR carrier: Charles de Gaulle (R91): 42,000 tonne nuclear-powered aircraft carrier, commissioned in 2001.
3 Amphibious assault ships: Mistral-class 21,500 tonne full deck amphibious assault ships with hospital and well deck.
1 STOBAR carrier: INS Vikramaditya, 45,400 tonnes, modified Kiev-class. The carrier was purchased by India on 20 January 2004 after years of negotiations at a final price of $2.35 billion. The ship successfully completed her sea trials in July 2013 and aviation trials in September 2013. She was formally commissioned on 16 November 2013 at a ceremony held at Severodvinsk, Russia.
1 STOVL carrier: INS Viraat: 28,700 tonne ex-British STOVL converted carrier HMS Hermes (R12) (launched 1953), purchased in 1986 and commissioned in 1987, scheduled to be decommissioned in 2019.
อนาคต
India started the construction of a 40,000-tonne, 260-metre-long Vikrant-class aircraft carrier in 2009. The new carrier will cost US$762 million and will operate MiG-29K, naval HAL Tejas, and Sea Harrier aircraft along with the Indian-made helicopter HAL Dhruv. The ship will be powered by four gas-turbine engines and will have a range of 8,000 nautical miles (14,000 km), carrying 160 officers, 1,400 sailors, and 30 aircraft. The carrier is being constructed by Cochin Shipyard. The ship was launched in August 2013 and is scheduled for commissioning in 2018.
ปัจจุบัน
2 STOVL carriers:
2 ASW ships:เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นฮีวงะ 13,950 ton helicopter-only anti-submarine warfare carrier with enhanced command-and-control capabilities allowing them to serve as fleet flagships.
อนาคต
In August 2013, A launching ceremony for Japan's largest military ship since World War II is held in Yokohama on Tuesday, August 6. The 820-foot-long, 19,500-ton flattop เรือพิฆาตบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ชั้นอิซูโมะ will be deployed in March 2015.
ปัจจุบัน
1 STOBAR carrier: Admiral Flota Sovetskovo Soyuza Kuznetsov: 55,000 tonne Kuznetsov-class STOBAR aircraft carrier. Launched in 1985 as Tbilisi, renamed and operational from 1995. Without catapults she can launch and recover lightly fueled naval fighters for air defense or anti-ship missions but not heavy conventional bombing strikes. Officially designated an aircraft carrying cruiser, she is unique in carrying a heavy cruiser's compliment of defensive weapons and large P-700 Granit offensive missiles. The P-700 systems will be removed in the coming refit to enlarge her below decks aviation facilities as well as upgrading her defensive systems.
1 STOVL carrier: Juan Carlos I (L61): 27,000 tonne, Specially designed multipurpose strategic projection ship which can operate as an amphibious assault ship or STOVL carrier depending on mission requirement, has full facilities for both functions including a ski jump ramp, well deck, and vehicle storage area which can be used as additional hangar space, launched in 2008, commissioned 30 September 2010.
One Dokdo-class amphibious assault ship 18,860 ton full deck amphibious assault ship with hospital and well deck and facilities to serve as fleet flagship.
1 Offshore helicopter support ship: เรือหลวงจักรีนฤเบศร helicopter carrier: 11,400 tonne STOVL carrier based on Spanish Príncipe de Asturias design. Commissioned in 1997. The AV-8S Matador/Harrier STOVL fighter wing, mostly inoperable by 1999, was retired from service without replacement in 2006. Ship now used for royal transport, helicopter operations, and as a disaster relief platform.
2 Amphibious assault ships:
อนาคต
ราชนาวีอังกฤษกำลังสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเอสโทฟล์ขนาดใหญ่สองลำ คือ เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นควีนอลิซาเบธ เพื่อแทนที่เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นอินวินซิเบิล เรือดังกล่าวจะมีชื่อว่าเอชเอ็มเอส ควีน อลิซาเบธและเอชเอ็มเอส พรินซ์ออฟเวลส์ ทั้งสองลำจะสามารถบรรทุกอากาศยานได้ 40 ลำและมีระวางขับน้ำประมาณ 65,000 ตัน เรือทั้งสองลำจะปฏิบัติการได้ในปีพ.ศ. 2563 อากาศยานที่ใช้บนเรือจะประกอบด้วยเอฟ-35บี ไลท์นิง 2 เรือทั้งสองลำจะเป็นเรือรบที่ใหญ่ที่สุดที่ราชนาวีอังกฤษเคยสร้าง
ปัจจุบัน
10 CATOBAR carriers: เรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์: ten 101,000 ton nuclear-powered supercarriers, the first of which was commissioned in 1975. A Nimitz-class carrier is powered by two nuclear reactors and four steam turbines and is 1,092 feet (333 m) long.
อนาคต
กองเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นนิมิตซ์ของสหรัฐบางส่วนจะถูกแทนที่ด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินชั้นเจอรัลด์ อาร์. ฟอร์ด คาดกันว่าเรือแบบดังกล่าวจะระบบอัตโนมัติมากขึ้นเพื่อลดงบประมาณในการซ่อมบำรุงและใช้งาน เอกลักษณ์ใหม่ของเรือคือการใช้ระบบส่งเครื่องบินด้วยแม่เหล็กไฟฟ้าหรืออีมัลส์ (EMALS) ซึ่งจะเข้ามาแทนที่ระบบส่งพลังไอน้ำ และรวมทั้งการใช้งานอากาศยานไร้คนขับบนเรืออีกด้วย
จากการยกเลิกใช้เรือยูเอสเอส เอนเทอร์ไพรซ์เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2555 (ปลดประจำการในปีพ.ศ. 2556) ทำให้สหรัฐเหลือเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดหนักอยู่ 10 ลำ ในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 คณะกรรมการอำนาจทางทะเลของสหรัฐแนะนำว่าควรสร้างเรือใหม่ขึ้นอีก 7-8 ลำ (ทุกสี่ปีจะมีหนึ่งลำ) อย่างไรก็ตามมีการถกเถียงในเรื่องงบประมาณที่สูงถึง 12,000-14,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (รวมทั้งค่าพัฒนาและวิจัยอีก 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) ในการสร้างเรือชั้นเจอรัลด์ขนาด 1 แสนตัน (คาดว่าจะเข้าประจำการในปีพ.ศ. 2558) เมื่อเทียบกับเรือขนาดเล็กกว่าอย่างเรือโจมตีสะเทินน้ำสะเทินบกชั้นอเมริกาขนาด 45,000 ตันมูลค่า 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่สามารถใช้งานเอฟ-35บี ซึ่งเรือดังกล่าวอยู่ขณะก่อสร้างสองลำและอีกสิบสองลำในแผนการสร้าง
วัดกระทุ่มราย (กรุงเทพมหานคร)
วัดกระทุ่มราย เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงกระทุ่มราย เขตหนองจอก กรุงเทพมหานคร มีเนื้อที่ตั้งวัด 6 ไร่ 1 งาน 40 ตารางวา
วัดสร้างขึ้นโดยนางจรูญ ปานขำ เป็นผู้ดำเนินการ และนางสมาน ไชยสิทธิ์ เป็นผู้บริจาคที่ดิน ได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2521 ตั้งชื่อว่า "วัดกระทุ่มราย" ตามชื่อตำบลที่ตั้งวัด ได้รับการประกาศตั้งเป็นวัดโดยกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2521 และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2526 หลวงพ่อบุญมามีความรู้ความสามารถในด้านการตรวจรักษาโรคด้วยน้ำมัน ว่าน และสมุนไพร พร้อมกับการสอนในแนวกรรมฐานด้วย
อาคารเสนาสนะในวัดได้แก่ อุโบสถ กว้าง 24 เมตร ยาว 34 เมตร เริ่มก่อสร้าง พ.ศ. 2526 เป็นแบบสองชั้นลอย ชั้นล่างใช้เป็นพิพิธภัณฑ์และห้องฝึกอบรมกรรมฐาน กุฏิสงฆ์ จำนวน 8 หลัง เป็นอาคารไม้มุงกระเบื้อง สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 หอสวดมนต์ เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้ สร้างเมื่อ พ.ศ. 2521 และหอพระสารีริกธาตุ ตั้งอยู่กลางสระน้ำ ปูชนียวัตถุในวัดได้แก่ พระพุทธสันติสุรินทร์ หน้าตักกว้าง 10 ศอก 1 คืบ 9 นิ้ว พระยอดธง และรูปปั้นชีวกโกมารภัจจ์
วัดโดนคลาน
วัดโดนคลาน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลบ้านพร้าว อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง
วัดโดนคลานสร้างเมื่อใดไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัด เมื่อพิจารณาจากโบราณวัตถุที่พบภายในวัด สันนิษฐานว่าน่าจะเป็นสมัยอยุธยาตอนปลาย จากคำบอกเล่า เมื่อ พ.ศ. 2328 พม่าส่งกองทัพมาตีหัวเมืองใต้ วันหนึ่งกองหาเสบียงของแกงหวุ่นแมงยีผ่านมาถึงวัดโดนคลาน ซึ่งขณะนั้นมีสมภารชื่อ บัวราม ทหารพม่าได้ขอมะพร้าวกิน 1 ลูก แต่ตัดเอาทั้งทะลาย แต่กินได้ลูกเดียวเพราะที่เหลือไม่มีน้ำและเนื้อมะพร้าวเหลืออยู่เลย ชาวบ้านจึงเชื่อว่าท่านสมภารบัวรามเป็นผู้มีวาจาสิทธิ์ เมื่อท่านมรณภาพชาวบ้านมีความเคารพศรัทธา ได้เก็บอิฐไว้ทางทิศเหนืออุโบสถของวัด เรียกกันว่า เขื่อนสมภารบัวราม จากข้อมูลของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติระบุว่าตั้งวัดเมื่อ พ.ศ. 2332 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2504
อาคารเสนาสนะที่สำคัญ ได้แก่ อุโบสถก่ออิฐถือปูนซึ่งสร้างใหม่ เมื่อ พ.ศ. 2484 เป็นฝีมือช่างพื้นเมือง ภายในอุโบสถมีพระประธานหินทรายแดงปางมารวิชัย ฉาบปูนทับไว้ทั้งองค์ สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธรูปสมัยอยุธยาตอนปลาย พระพุทธรูปหินทรายแดง ปารมารวิชัย ฉาบปูนปิดเช่นเดียวกับพระประธานในอุโบสถ ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปปางห้ามสมุทร ทำด้วยไม้จำนวน 2 องค์ แผ่นหินชนวนรูปทรงกลม มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1.07 เมตร หนาประมาณ 8  เซนติเมตร ตรงกลางมีร่องเจาะเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่ายาวด้านละ 23 เซนติเมตร ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่หน้าเขื่อนท่านสมภารบัวราม
คุนหมิง
คุนหมิง เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของมณฑลยูนนาน ในภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน รู้จักกันในนาม หยุนหนานฝู่ มาจนถึงคริสต์ศตวรรษ 1920 ปัจจุบันเป็นนครระดับจังหวัด เป็นศูนย์กลางทางการเมือง เศรษฐกิจ คมนาคม และวัฒนธรรมของมณฑล รวมทั้งเป็นที่ตั้งศูนย์ราชการของมณฑล มีประชากรทั้งจังหวัดในปี ค.ศ. 2014 ประมาณ 6,626,000 คน โดยมีประมาณ 4,575,000 คน ที่อาศัยอยู่ในตัวเมือง คุนหมิงเป็นเมืองที่สำคัญในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเป็นศูนย์กลางทางทหารของจีน ฐานทัพอากาศอเมริกัน และจุดหมายปลายทางของถนนพม่า คุนหมิงตั้งอยู่บนตอนกลางของที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจว สูงประมาณ 1900 m เหนือระดับน้ำทะเล มีตำแหน่งละติจูดเหนือทรอปิกออฟแคนเซอร์เล็กน้อย ตัวเมืองตั้งอยู่ริมฝั่งทะเลสาบเตียนฉือด้านทิศเหนือ เนื่องจากมีอากาศอบอุ่นตลอดทั้งปี จึงถูกขนานนามว่า "นครแห่งฤดูใบไม้ผลิ"
ประวัติศาสตร์
ปี พ.ศ. 1308 มีการสร้างเมืองขึ้นในบริเวณนี้ เมืองนี้ได้รับการตั้งชื่อว่า ถัวตง (Tuodong)
ราวศตวรรษที่ 13 มาร์โค โปโล ได้เดินทางมายังดินแดนแห่งนี้ และเขียนบันทึกบอกเล่าความประทับใจ ต่อมาเมืองนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น คุนหมิง โดยเหล่าชนชั้นปกครองชาวมองโกลแห่งราชวงศ์หยวนเมื่อปี พ.ศ. 1819
ราวศตวรรษที่ 14 คุนหมิงถูกยึดอำนาจกลับคืนโดยราชวงศ์หมิง และมีการสร้างกำแพงล้อมรอบส่วนที่เป็นเมืองในปัจจุบัน
ในศตวรรษที่ 20 คุนหมิงตกเป็นเป้าของการโจมตีจากกองทัพอากาศหลวงญี่ปุ่นเมื่อครั้งที่บุกจีนแผ่นดินใหญ่
ภูมิศาสตร์
จังหวัดคุนหมิงตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางตะวันออกของมณฑลยูนนาน ตั้งอยู่ระหว่างละติจูด 24°23' เหนือ และ 26°22' เหนือ และระหว่างลองจิจูด 102°10' ตะวันออก และ 103°40' ตะวันออก มีพื้นที่ทั้งหมด 21,600 ตารางกิโลเมตร ส่วนที่กว้างที่สุดวัดจากตะวันออกไปตะวันตกกว้างประมาณ 140 กิโลเมตร และส่วนที่ยาวที่สุดวัดจากเหนือไปใต้ยาวประมาณ 220 กิโลเมตร
ตัวเมืองคุนหมิงอยู่ในพื้นที่ทะเลสาบอันอุดมสมบูรณ์ ตั้งอยู่ริมฝั่งทิศเหนือของทะเลสาบเตียนฉือ และมีภูเขาล้อมรอบตัวเมืองทั้งด้านเหนือ ตะวันตก และตะวันออก ทะเลสาบเตียนฉือได้รับการขนานนามว่า "ไข่มุกแห่งที่ราบสูง" เป็นทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดอันดับ 6 ในประเทศจีน และใหญ่ที่สุดในมณฑลยูนนาน ซึ่งมีพื้นที่ประมาณ 340 ตารางกิโลเมตร จังหวัดคุนหมิงตั้งอยู่บนที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจว จุดสูงสุดของจังหวัดคุนหมิง คือ สันเขาหม่าจง (马鬃岭) บนภูเขาเจี้ยวจึ (轿子山) ในอำเภอลู่ชวั่น ด้วยความสูง 4,247 เมตรจากระดับน้ำทะเล และจุดต่ำสุด คือ จุดบรรจบของแม่น้ำเซียวและแม่น้ำจินชา ในเขตตงชวน ด้วยความสูง 695 เมตรจากระดับน้ำทะเล ส่วนพื้นที่ใจกลางเมืองสูง 1,891 เมตรจากระดับน้ำทะเล
ห่างจากใจกลางเมืองไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 96 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของอุทยานป่าหิน อยู่ในอำเภอฉือหลิน ซึ่งเป็นภูมิประเทศแบบคาสต์ในจีนตอนใต้ที่ได้รับการพัฒนาจนเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญในมณฑลยูนนาน
ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ
ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ (Silent Hill f) เป็นวิดีโอเกมแนวสยองขวัญเอาชีวิตรอดที่พัฒนาโดยนีโอบาดส์เอ็นเทอร์เทนเมนท์ และจัดจำหน่ายโคนามิ ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ จะเป็นเกมภาคหลักลำดับที่ 9 ในแฟรนไชส์ ​​ไซเลนต์ฮิลล์ และเป็นชื่อเกมภาคหลักเกมแรกในแฟรนไชส์ในรอบกว่าทศวรรษ ซึ่งแตกต่างจากเกมก่อนหน้านี้ในซีรีส์ตรงที่ฉากจะไม่ได้อยู่ในเมืองที่ตั้งอยู่ แต่จะอยู่ในชนบทของญี่ปุ่นช่วงคริสต์ทศวรรษ 1960 แทน
คุนหมิง
เขตการปกครอง
นครระดับจังหวัดคุนหมิงแบ่งการปกครองออกเป็น 14 หน่วยย่อย ได้แก่ 7 เขต, 1 นครระดับอำเภอ, 3 อำเภอ และ 3 อำเภอปกครองตนเอง
ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ
การพัฒนา
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2564 มีรายงานว่าโคนามิกำลังวางแผนที่จะฟื้นฟูแฟรนไชส์ ​​ไซเลนต์ฮิลล์ โดยมีสตูดิโอบุคคลที่สามหลายแห่งพัฒนาเกมใหม่ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565 โคนามิได้ประกาศโครงการ ​​ไซเลนต์ฮิลล์ ใหม่สี่โครงการ ซึ่งเป็นเวลากว่า 10 ปีหลังจากเกม ไซเลนต์ฮิลล์: ดาวน์พัวร์ ได้วางจำหน่าย โคนามิได้เปิดเผยว่า ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ จะถูกพัฒนาโดยนีโอบาดส์เอ็นเทอร์เทนเมนท์ สตูดิโอวิดีโอเกมสัญชาติไต้หวัน
คุนหมิง
เศรษฐกิจ
จากการจัดอันดับเมื่อปี พ.ศ. 2535 เศรษฐกิจของคุนหมิงมีการเจริญเติบโตเป็นอันดับที่ 12 ในบรรดาเมืองทั้งหมดในสาธารณรัฐประชาชนจีน โดยเฉพาะเป็นแหล่งผลิตเกลือและฟอสเฟตที่ดีที่สุดของจีน ในช่วงระหว่าง พ.ศ. 2530 - 2540 เนื่องจากตัวเมืองตั้งอยู่ในส่วนที่ห่างไกลของประเทศ จึงยังไม่ได้รับผลจากกระแสการเร่งรัดพัฒนาเศรษฐกิจของจีนมากนัก จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ รัฐบาลจีนได้ให้ความสนใจคุนหมิงมากขึ้น และตั้งใจจะพัฒนาให้เป็นศูนย์กลางการคมนาคมระดับนานาชาติ เพื่อรองรับการคมนาคมขนส่งไปสู่ภูมิภาคเอเชียใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการวางแผนก่อสร้างทางรถไฟและทางหลวงมากมายเพื่อเชื่อมต่อระหว่างคุนหมิงกับไทย เวียดนาม และลาว เพื่อเตรียมเส้นทางคมนาคมขนส่งจากคุนหมิงไปถึงท่าเรือทางทะเลต่าง ๆ
ไซเลนต์ฮิลล์ เอฟ
การพัฒนา
ตัวเกมจะกำกับโดย Al Yang ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของนีโอบาดส์เอ็นเทอร์เทนเมนท์ เขียนบทโดย Ryukishi07 สิ่งมีชีวิตและตัวละครจะออกแบบโดย Kera ศิลปินชาวญี่ปุ่นและอำนวยการผลิตโดย Motoi Okamoto อดีตโปรดิวเซอร์ของนินเท็นโด
ปฏิทินเกาหลีเหนือ
ประวัติ
ปฏิทินนี้ยืมองค์ประกอบจากปฏิทินที่ใช้ในประเทศเกาหลีสองอัน คือชื่อศักราชเกาหลีในระบบดั้งเดิมและปฏิทินกริกอเรียนที่เชื่อมโยงกับปีประสูติของพระเยซู แต่ปฏิทินเกาหลีเหนือเริ่มต้นด้วยปีเกิดของคิม อิล-ซ็อง ผู้ก่อตั้งประเทศ
ต่อมามีการนำพระราชกฤษฎีกาปฏิทินชูเชมาใช้ในวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ 1997 ในวันครบรอบสามปีของการเสียชีวิตของคิม อิล-ซ็อง พระราชกฤษฎีกาเดียวกันยังจัดให้วันเกิดของคิม อิล-ซ็องเป็นวันสุริยะ ทำให้ปีเกิดของคิม อิล-ซ็องใน ค.ศ. 1912 ตามปฏิทินกริกอเรียน กลายเป็น "ปีชูเช 1" ตามปฏิทินเกาหลีเหนือ ซึ่งทำให้ปี 2023 ในปัจจุบันเป็น "ปีชูเช " เป็นต้น
ปฏิทินนี้เริ่มมีการใช้งานในวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1997 ซึ่งตรงกับวันก่อตั้งสาธารณรัฐ ในวันนั้น หนังสือพิมพ์ สำนักข่าว สถานีวิทยุ ระบบขนส่งสาธารณะ และสูติบัตรเริ่มมีการใช้ปีชูเช
การใช้งาน
ในปฏิทินเกาหลีเหนือ ค.ศ. 1912 คือ "ปีชูเช 1" โดยไม่มี "1 ปีก่อนปีชูเช" และปีก่อน ค.ศ. 1912 จะใช้เฉพาะปฏิทินกริกอเรียน ทำให้ปีที่มาก่อน ค.ศ. 1912 และหลังจากนั้นก็ใช้ปีคริสต์ศักราชด้วย ปีใดก็ตามที่มาหลัง ค.ศ. 1912 จะมีเฉพาะปีชูเชหรือทั้งปีชูเชและปีคริสต์ศักราชในวงเล็บ
ปฏิทินเกาหลีเหนือเป็นของที่ระลึกยอดนิยมในหมู่นักท่องเที่ยวที่มาประเทศเกาหลีเหนือ
หวยพัฒนา
บริษัทรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนา (ບໍລິສັດ ລັດ​ວິ​ສາ​ຫະ​ກິດຫວຍພັດທະນາ​) หรือ หวยพัฒนา (ຫວຍພັດທະນາ​) เป็นรัฐวิสาหกิจที่ขึ้นตรงกับรัฐบาลลาวผ่านกระทรวงการเงิน มีหน้าที่ในการออกสลากเพื่อนำรายได้เข้ารัฐบาล และสนับสนุนกิจกรรมต่างๆของรัฐ (ลักษณะของหน่วยงานนี้เทียบเท่ากับสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลของรัฐบาลไทย)
ประวัติ
หวยพัฒนาเกิดขึ้นพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นระบอบสังคมนิยมคอมมิวนิสต์ เพื่อเป็นการระดมทุนเข้ารัฐบาล ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2525 โดยประธานประเทศลาว ไกสอน พมวิหาน ตามมติสภารัฐมนตรีที่ 347/ปสล. ลงวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2525 ในชื่อ "คณะหวยพัฒนา" ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นชื่อปัจจุบันในปี พ.ศ. 2540 และในปี พ.ศ. 2545 มีการเปิดโอกาสให้เอกชนเข้ามาร่วมจำหน่ายหวยพัฒนาด้วย ปัจจุบัน บริษัทรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนา จัดจำหน่ายสลากหลายรูปแบบ เช่น สลากเลข 5 ตัวในวาระสำคัญๆ สลากแบบจดขาย สลากดิจิทัลโดยใช้เครื่องจำหน่ายอัตโนมัติ และสลากแบบ SMS รวมถึงให้บริการรับแทงพนันฟุตบอลแบบถูกกฎหมายอีกด้วย ล่าสุด บริษัทรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนาได้ยุติการจำหน่ายสลากแบบจดขายในพื้นที่นครหลวงเวียงจันทน์และปริมณฑล เมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 หวยพัฒนาเป็นที่นิยมของนักเสี่ยงโชคทั้งในประเทศลาวและตามภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยอีกด้วย
เมื่อวันที่ 19 มีนาคม พ.ศ. 2550 มีการเปิดอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนา เป็นอาคารชั้นเดียว 2 หลัง อาคาร 2 ชั้น 1 หลัง และอาคารชั้นเดียวตามแบบสถาปัตยกรรมลาว 1 หลัง ต่อเชื่อมกับอาคารเดิมที่ทำการบูรณะเพื่อใช้เป็นโรงพิมพ์สลาก
การออกสลาก
ปัจจุบัน หวยพัฒนาออกรางวัลทุกวันจันทร์ พุธ และศุกร์ เวลา 20:00 น. มีการถ่ายทอดสดผ่านสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งชาติลาว และ สถานีโทรทัศน์แห่งชาติลาว ช่อง 1 (ทชล.1) โดยรูปแบบการออกรางวัลจะคล้ายคลึงกับการออกรางวัลของสลากกินแบ่งรัฐบาลของไทย ผลการออกรางวัลเลข 3 ตัว และ 2 ตัว ของสลากแบบจดขาย สลากดิจิทัลโดยใช้เครื่องจำหน่ายอัตโนมัติ และสลากแบบ SMS จะใช้เลข 3 และ 2 หลักท้ายของผลรางวัลเลข 4 ตัว มาใช้เป็นผลออกรางวัล
ห้องว่าการสำนักนายกรัฐมนตรี มีคำสั่งเมื่อวันที่ 17 สิงหาคม 2560 ให้บริษัทรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนาลดการออกรางวัลเป็นสัปดาห์ละครั้ง ยกเลิกการให้บริการรับแทงพนันฟุตบอลและสลาก SMS รวมถึงป้องปรามการจำหน่ายหวยผิดกฎหมายอีกด้วย
และในปี2564 สำนักงานรัฐวิสาหกิจหวยพัฒนาได้เปลี่ยนแปลงการออกรางวัล แต่เดิมจะออกเลขท้าย5ตัว ให้เพื่มหลักที่6 เป็นรางวัลเลขท้าย6ตัว ซึ่งจะเพื่มมูลค่ารางวัลมากกว่าเท่าเดิม
หวยนามสัตว์3/40
การออกเลขนามสัตว์ จะออกหลังจากเสร็จสิ้นการออกรางวัลใหญ่ ซึ่งมีเลขทั้งหมด40เลข โดยให้ซื้อ3นามสัตว์ โดยสามารถถูกตำแหน่งไหนก็ได้
ท็อปอวอร์ด 2010
ท็อปอวอร์ด 2010 (Top Awards 2010)เป็นงานประกาศผลรางวัลต่างๆให้แก่คนบันเทิง โดยนิตยสารทีวีพูลร่วมกับสวนดุสิตโพลล์ งานท็อปอวอร์ด 2010เป็นงานที่มอบรางวัลให้คนบันเทิง พิจารณาจากผลงานต่างๆ ในปี พ.ศ. 2553 จัดเมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ โรงละครอักษรา คิง พาวเวอร์ คอมเพล็กซ์ กรุงเทพมหานคร โดยมีรางวัลทั้งหมด 20 รางวัล (ผู้ชนะพิมพ์ด้วยตัวหนา)
สาขาละครโทรทัศน์
ละคร 20 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ท็อปอวอร์ด 2010
ละครโทรทัศน์ 5 เรื่องดังต่อไปนี้ ได้รับการโหวตให้เป็นผู้ชนะ ท็อปอวอร์ด 2010
วรรัตน์ สุวรรณรัตน์
'''ดร. วรรัตน์ สุวรรณรัตน์ ''' หรือ เอ็มม่า รองอันดับ 1 นางสาวไทย ปี 2540 และ มิสเอเชียแปซิฟิก ปี 1997 เป็น นักแสดง นางแบบ ลูกครึ่ง ไทย-ไอริช และอดีตพิธีกร ผู้หญิงถึงผู้หญิงสวย
ประวัติ
เอ็มม่า จบการศึกษา เกียรตินิยมเหรียญทอง จากคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ปริญญาโท ศิลปศาสตร์ ยุโรปศึกษา จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ด้วย (เกรดเฉลี่ย 3.92) และปริญญาโทสาขาปรัชญาจาก มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ สหราชอาณาจักร เกียรตินิยม และ ปริญญาเอกทางรัฐศาสตร์ที่ มหาวิทยาลัยไฟรบวร์ก ประเทศเยอรมนี
ประวัติการประกวด
เอ็มม่าได้ตำแหน่งมิสไทยแลนด์ยูเคคนแรก จากการเข้าประกวดมิสไทยแลนด์ยูเคประจำปี พ.ศ. 2539 จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2539 ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ เข้าประกวดนางสาวไทยในปี พ.ศ 2540 จัดการประกวดที่ ห้องบางกอกคอนเวนชั่น เซ็นเตอร์ เซ็นทรัลลาดพร้าว ได้ตำแหน่งรองนางสาวไทยอันดับ 1 พร้อมรางวัลพิเศษ ขวัญใจผู้ชม จากคะแนนโหวตผู้ชมทางบ้าน หลังจากนั้นเป็นตัวแทนประเทศไทยเข้าร่วมประกวด มิสเอเชียแปซิฟิก 1997  และได้ตำแหน่ง มิสเอเชียแปซิฟิก 1997 ในการประกวดที่เมืองดาวาว ประเทศฟิลิปปินส์ ได้รางวัลพิเศษ นางงามยิ้มสวย
รหัสเทอร์โบ
รหัสเทอร์โบ (มาจากภาษาTurbocodes) คือกลุ่มสมาชิกฟังก์ชันประสิทธิภาพสูงในทฤษฎีสารสนเทศ ในการตรวจสอบความผิดพลาด ถูกพัฒนาขึ้นในช่วง พ.ศ. 2533–2534 และเผยแพร่ในปี พ.ศ. 2533 ถูกใช้ในเครื่องมือสื่อสารเคลื่อนที่ยุค 3 จีและ 4 จี
จุดเด่นของรหัสเทอร์โบ ทำงานได้ดีแม้ว่าช่องสัญญาณมีค่า SNR ต่ำ รวมถึงสมารถแก้ไขข้อผิดพลาดได้ดี และมีสมรรถนะเข้าใกล้ขีดจํากัดของแชนนอน โดยอาศัยกระบวนการเข้าและถอดรหัส ที่ไม่ซับซ้อนรหัสเทอร์โบสามารถประยุกต์ใช้ในหลายๆ แอพพลิเคชัน เช่น ระบบโทรศัพทเคลื่อนที่ยุคที่สาม (3G) และสี่ (4G)ซึ่งได้นํารหัสเทอร์โบมาใช้เป็นมาตรฐานสําหรับการติดต่อสื่อสารระหว่าง สถานีฐานและเครื่องโทรศัพทเคลื่อนที่เป็นต้น
กรณีการรักษาแอชลีย์
กรณีการรักษาแอชลีย์ (Ashley Treatment) เป็นชุดการรักษาและการปฏิบัติการทางการแพทย์ที่เป็นที่ถกเถียง ซึ่งกระทำเพื่อเป็นการรักษาเด็กชาวอเมริกันในชื่อ "แอชลีย์ เอ็กซ์" (Ashley X) ผู้เกิดเมื่อปี 1997 และมีอาการความผิดปกติทางพัฒนาการแต่กำเนิดอันเนื่องมาจากเอเซฟาโลพาธี เป็นที่สรุปว่าเธอมีระดับจิตใจและสมองเทียบเท่าเด็กทารก แต่ยังคงเติบโตในทางกายภาพ ชุดการรักษาทางการแพทย์ที่จะกระทำต่อแอชลีย์ได้แก่การชะลอการเติบโตของร่างกาย ผ่านการให้เอสโตรเจนในระดับสูง, การตัดมดลูก, การตัดเต้านมทั้งสองข้าง และ การตัดไส้ติ่ง ในเดือนมิถุนายน 2016 หรือ 18 ปีนับจากการพยายามทำความเข้าใจอาการของเธอ อาการของแอชลีย์ได้รับการประเมินว่าเกิดขากสาเหตุแบบ เดอโนโว (de novo; ไม่ได้เกิดจากการถ่ายทอด หรือกล่าวได้ว่าเกิดจากมิวเทชัน) และพบพอลีมอร์ฟิสม์ชนิดนิวคลีโอไทด์เดี่ยวแบบไม่ใช่โมเสก (non-mosaic Single-nucleotide polymorphism) ของยีน GRIN1 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการสื่อประสาท
ชุดการรักษาที่ดำเนินไปนั้นมีเพื่อพัฒนาสภาพความเป็นอยู่ของแอชลีย์ผ่านการจำกัดการเติบโตทางกาย การขจัดความปวดจากประจำเดือนและการไหลของประจำเดือน รวมถึงป้องกันความรู้สึกไม่สบายกายจากหน้าอกที่โต ชุดการรักษาเหล่านี้เป็นที่สนใจในวงกว้างถึงแง่มุมของจริยธรรมในช่วงต้นปี 2007 ซึ่งมีทั้งผู้ที่เห็นด้วยและต่อต้าน
ผู้ปกครองของแอชลีย์ให้สัมภาษณ์ครั้งแรกผ่านทางการเขียนกับซีเอ็นเอ็น เฮลธ์ในเดือนมีนาคม 2008 และอีกครั้งกับ เดอะการ์เดียน ในเดือนมีนาคม 2012
ขันทองพยาบาท
ขันทองพยาบาท เป็นชื่อของสมุนไพรในวงศ์ยางพารา ประเภทไม้ยืนต้นขนาดกลาง กิ่งก้านกลม เปลือกเกลี้ยง สีเทา ใบเดี่ยวแข็งหนาดกทึบ เป็นดอกเล็ก ๆ เป็นช่อแผ่ออก ผลกลมเท่าลูกพุทรา มี 3 พู เมื่อผลแก่จะมีสีส้มและแตกออก สรรพคุณในการรักษา แก้ลมพิษ แก้โรคเรื้อน โรคผิวหนังทุกชนิด แก้ไข้ และแก้กามโรค
ขันทองพยาบาทมีชื่อสามัญอื่น ๆ ได้แก่ ขันทอง (พิษณุโลก) ดูกหิน (สระบุรี) ขนุนดง (หล่มสัก) กระดูก (ภาคใต้) ขุนทอง (ประจวบคีรีขันธ์) ดูกใส (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) มะดูกเหลื่อม (ภาคเหนือ) มะดูกดง (ปราจีนบุรี) ข้าวตาก (กาญจนบุรี)
ถิ่นกำเนิด
เป็นพืชที่มีถิ่นกำเนิดอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แถบประเทศอินเดีย พม่า คาบสมุทรอินโดจีน และคาบสมุทรมลายู
การกระจายพันธุ์
ออกดอกช่วงเดือนมีนาคม–พฤษภาคม ติดผลเดือนเมษายน–มิถุนายน
เดวิด นิวเจนต์
เดวิด นิวเจนต์ (David Nugent) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวอังกฤษในตำแหน่งกองหน้า ปัจจุบันสังกัดสโมสรฟุตบอลเพรสตันนอร์ทเอนด์
นิวเจนต์มีชื่อเต็มว่า เดวิด เจมส์ นิวเจนต์ (David James Nugent ) เกิดเมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1985 ที่เมืองไฮตัน เทศมณฑลเมอร์ซีย์ไซด์ ประเทศอังกฤษ เริ่มต้นการเป็นนักฟุตบอลด้วยการเป็นนักฟุตบอลทีมเยาวชนของลิเวอร์พูล และในปี ค.ศ. 1999 ได้ย้ายไปร่วมทีมเบรี
ในต้นปี ค.ศ. 2005 ได้ย้ายไปร่วมทีมเพรสตันนอร์ทเอนด์ในลีกวัน ด้วยค่าตัว 100,000 ปอนด์ และติดทีมชาติอังกฤษชุดอายุต่ำกว่า 21 ปี เป็นครั้งแรก
ในปี ค.ศ. 2007 นิวเจนต์มีโอกาสได้ติดทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่เป็นครั้งแรก โดยเล่นในตำแหน่งกองหน้า แทนที่แดร์เรน เบนต์ ของชาร์ลตันแอธเลติก ที่ได้รับบาดเจ็บ ในรายการฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2008 รอบคัดเลือก ที่อังกฤษต้องไปเยือนอิสราเอล และเป็นนิวเจนต์ที่สามารถยิงประตูได้ในนาทีที่ 93 เป็นประตูที่ 3  ทำให้อังกฤษได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายในที่สุด ซึ่งการติดทีมชาติอังกฤษครั้งนี้ ทำให้นิวเจนต์กลายเป็นนักฟุตบอลของเพรสตันนอร์ทเอนด์คนแรกที่ติดทีมชาติอังกฤษ หลังจากที่เซอร์ทอม ฟินนีย์ เคยทำไว้ในปี ค.ศ. 1958 และกลายเป็นนักฟุตบอลอังกฤษคนแรกที่ติดทีมชาติชุดใหญ่ ทั้งที่เล่นอยู่ในลีกนอกลีกสูงสุด หลังจากไมเคิล เกรย์ ของซันเดอร์แลนด์ ทำไว้เมื่อปี ค.ศ. 1999
ในปี ค.ศ. 2015 ได้ย้ายจากเลสเตอร์ซิตี ในพรีเมียร์ลีก ไปมิดเดิลส์เบรอ ในลีกแชมเปี้ยนชิพ แบบไม่มีค่าตัว
โดยส่วนตัวแล้ว นิวเจนต์ชื่นชอบทีมเอฟเวอร์ตัน และมีนักฟุตบอลที่ชื่นชอบ คือ ดันแคน เฟอร์กูสัน อดีตกองหน้าชาวสกอตแลนด์ของเอฟเวอร์ตัน
การกล่าวใส่ร้ายการสังเวยด้วยเลือดของชาวยิว
ข้อกล่าวหานี้ก็ยังคงมีอยู่ในกลุ่มคริสเตียนบางกลุ่มแม้ในปัจจุบันนี้ และเมื่อไม่นานมานี้ก็ในกลุ่มมุสลิมบางกลุ่ม ในตำนานของชาวยิวการกล่าวหานี้เป็นแรงกระตุ้นให้เกิดตำนานเกี่ยวกับโกเลมแห่งปรากโดยราไบจูดาห์ โลว์ เบน เบซาลเอล พระสันตะปาปาหลายองค์ก็กล่าวประณามการสังเวยด้วยเลือดไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยทางอ้อม แต่ก็ไม่มีพระสันตะปาปาองค์ใดที่ประกาศอย่างเป็นทางการ
วอน
วอน (원) เป็นสกุลเงินที่มีใช้ โดยสามารถแบ่งได้เป็น
Won Korean won Won Won Won Вона
Myosotis alpestris
Myosotis alpestris หรือ อัลไพน์ฟอร์เกตมีนอต (alpine forget-me-not) เป็นสายพันธุ์ของพืชในวงศ์หญ้างวงช้าง มีความสูงประมาณ 10-15 ซม. เป็นพืชล้มลุก ใบล่างกระจุกแบบกุหลาบซ้อน ดอกไม้มีความกว้างถึง 9 มม เบา และมีสีน้ำเงินเข้มถึงเหลือง พบได้ในภูเขาของยุโรปเอเชียและอเมริกาเหนือ พื้นที่ราบและทุ่งหญ้าที่ชื้นระหว่างระดับความสูง 1300 ถึง 3000 ม. เติบโตได้บนดินที่มีสิลิเกตหรือแคลเซียมคาร์บอเนต
Myosotis alpestris เป็นดอกไม้ประจำรัฐของรัฐอะแลสกา
ประเทศโปแลนด์ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
มวยสากลสมัครเล่น
ผลการแข่งขันดังนี้ :
อุทยานแห่งชาติแบมฟ์
อุทยานแห่งชาติแบมฟ์  (Banff National Park)   ตั้งอยู่ในเทือกเขาร็อกกี้ในตอนใต้ของรัฐอัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา มีเนื้อที่ประมาณ 6,641 ตารางกิโลเมตร หรือ 4,150,625 ไร่ ภายในอุทยานแห่งชาติมีทุ่งน้ำแข็ง ซึ่งเป็นธารน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ อุทยานมีทิวทัศน์ที่สวยงาม โดยเฉพาะทะเลสาบ ธารน้ำแข็ง และน้ำพุร้อน มีป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ และสัตว์ต่างๆ เช่น อินทรีย์สีทอง หมีกริซลี  หมีดำ กวางมูส กวางมูล กวางหางขาว แกะเขาใหญ่ คาริบู หมาป่า แพะภูเขา เป็นต้น
ด้วยเกล้า
ในปี พ.ศ. 2549 สมาคมผู้กำกับภาพยนตร์ไทย ร่วมกับ บริษัทไฟว์สตาร์ โปรดักชั่น จำกัด ได้นำภาพยนตร์เรื่อง “ด้วยเกล้า” กลับมาฉายอีกครั้งในโรงภาพยนตร์ โดยได้ปรับปรุงคุณภาพเสียงเป็นระบบดอลบี ดิจิตอล 5.1 และบันทึกเสียงใหม่บางส่วน  การจัดฉายภาพยนตร์ครั้งนี้เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี พุทธศักราช ๒๕๔๙ ตั้งแต่วันที่ 9 กันยายน พ.ศ. 2549  โดยรายได้ในสัปดาห์แรกทั้งหมด นำสมทบทุนมูลนิธิชัยพัฒนา
เรื่องย่อ
ด้วยความรักเทิดทูนและศรัทธาใน “ข้าวของพ่อ” เขาหว่านข้าวเหล่านั้นลงในผืนดินที่แห้งแล้ง ท่ามกลางความดูหมิ่นจากคนในครอบครัว ธรรมชาติที่โหดร้าย และความไร้น้ำใจของนายทุน
ดนตรีประกอบ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ เป็นภาพยนตร์ไทยเพียงเรื่องเดียวที่ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเพลงพระราชนิพนธ์ จำนวน 9 เพลงมาใช้ในเรื่องคือ เพลงพระราชนิพนธ์ในเรื่อง เรียบเสียงประสานโดย พระเจนดุริยางค์, หม่อมหลวงอัศนี ปราโมช และปราจีน ทรงเผ่า ดนตรีประกอบ แต่งโดย ดำรงค์ ธรรมพิทักษ์
UTC+13:00
UTC+13:00 เป็นเขตเวลาใช้ใน:
มีแชล เดอเบร
มีแชล เดอเบร (Michel Debré) เกิดที่กรุงปารีสเมื่อวันที่ 15 มกราคม ค.ศ. 1912 และถึงแก่อสัญกรรมที่มงหลุยส์ซูร์ลัวร์เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1996 เป็นนักการเมืองฝรั่งเศสซึ่งมีแนวความคิดทางการเมืองแบบโกลลิสต์ (ตามชาร์ล เดอ โกล) นายมีแชลฯ เป็นอดีตนายกรัฐมนตรีคนแรกแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสที่ 5 และเป็นผู้ยกร่างรัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐฝรั่งเศสฉบับปัจจุบัน
เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าชายคอนสตันตินแห่งเนเธอร์แลนด์ (His Royal Highness Prince Constantijn of the Netherlands) เป็นพระราชโอรสพระองค์สุดท้อง ในอดีตสมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ กับ เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์ และเป็นพระราชอนุชา ในสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ รัชกาลปัจจุบัน ทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ของการสืบราชสันตติวงศ์ ทรงเสกสมรสกับ เพทร่า เลาเรนทีน บริงคโฮร์สต์ ชาวดัตช์ มีพระธิดา 2 คน และพระโอรส 1 คน
พระประวัติ
เจ้าชายคอนสตันตินประสูติเมื่อวันที่ 11 ตุลาคม พ.ศ. 2512 ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยยูเทรกต์ เป็นพระราชโอรสพระองค์เล็กใน สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์แห่งเนเธอร์แลนด์ กับ เจ้าชายเคลาส์แห่งเนเธอร์แลนด์ เป็นพระราชอนุชาใน สมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์แห่งเนเธอร์แลนด์ กับ เจ้าชายฟริโซแห่งออเรนจ์-นัสเซา เมื่อแรกประสูติทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ในการสืบราชสันตติวงศ์ ปัจจุบันทรงอยู่ในลำดับที่ 4 (เนื่องจากเจ้าชายฟรีโซพระเชษฐาสิ้นพระชนม์จึงทรงถูกขยับเลื่อนอันดับ)
เสกสมรส
พระองค์ทรงเสกสมรสกับ นางสาวเพตรา ลอเรนทีน บริงคโฮร์สต์ ต่อมาได้รับพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงลอเรนทีนแห่งเนเธอร์แลนด์ พระชายา มีพระโอรส-ธิดา รวม 3 คน
เจ้าชายคอนสตันติน ไม่ทรงชอบในการปรากฏพระองค์ต่อหน้าสาธารณชนมากนัก พระองค์ทรงชอบความเป็นส่วนตัวสูง พระองค์ทรงชอบกีฬาฟุตบอล เทนนิส กอล์ฟ สกี และทรงมีงานอดิเรกคือ ทรงพระอักษร (อ่านหนังสือ) การวาดภาพ และโปรดการทำอาหาร
Krauseola
Krauseola เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Caryophyllaceae.
มีถิ่นกำเนิดใน เคนยา, โมซัมบิก และ KwaZulu-Natal(ในแอฟริกาใต้)
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โทระโดระ! ยายเสือใสกับนายหน้าโหด
'''โทระโดระ! ยายเสือใสกับนายหน้าโหด' เป็นไลท์โนเวล แต่งโดย ยูยูโกะ ทาเคมิยะ และวาดภาพประกอบโดย ยาสึ วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2006 ส่วนเล่ม 10 เป็นเล่มจบของฉบับไลท์โนเวล วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 10 มีนาคม 2009 โดยสำนักพิมพ์ เด็งเงคิ บุงโกะ ในเครือ ASCII มีเดียเวิร์กส และมีนิยายที่มีเนื้อเรื่องแยกออกมาจากเนื้อเรื่องหลัก ใช้ชื่อว่า โทระโดระ สปริน-ออฟ! วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม 2007 และมังงะวาดโดย เซคเคียว ลงในนิตยสาร Dengeki Comic Gao! ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2007 สำนักพิมพ์ เด็งเงคิ คอมิคส์ โดยหลังจากนิตยสาร Dengeki Comic Gao! ปิดตัวลง วันที่ 27 มกราคม 2008 ก็ได้รับการตีพิมพ์ต่อในนิตยสาร Dengeki Daioh'' ในวันที่ 21 มีนาคม 2008
มีการจัดทำรายการวิทยุทางอินเทอร์เน็ต โดยเริ่มเมื่อเดือนกันยายน 2008 จัดรายการโดย Animate TV ส่วนอนิเมะ เรื่องนี้ผลิตโดย J.C.Staff ฉายทางช่อง TV Tokyo เริ่มฉายในวันที่ 2 ตุลาคม 2008, ส่วนเกมวิชช่วลโนเวล พัฒนาโดย Namco Bandai Games ลงในเครื่อง เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล และวางจำหน่ายในวันที่ 30 เมษายน 2009
ในชื่อเรื่อง โทระโดระ! เป็นการนำชื่อสองตัวละครหลัก ไอซากะ ไทกะ กับ ทาคาสุ ริวจิ โดยชื่อของไทกะ มาจากคำว่า ไทเกอร์ แปลว่า เสือ ในภาษาอังกฤษ ซึ่ง เสือในภาษาญี่ปุ่นก็คือ โทระ ในส่วนแรกของชื่อริวจิก็คือ ริว  แปลว่า มังกร ในภาษาญี่ปุ่น และ ดราก้อนในภาษาญี่ปุ่นจะอ่านว่า โดรากอน
เนื้อเรื่อง
โทระโดระ! เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ ทาคาสุ ริวจิ ชายหนุ่มผู้มีดวงตาแข็งกร้าว ดุจนักเลงจนใครๆเกรงกลัว (จนยากจะหาแฟนได้ และมีเพื่อนสนิทอยู่ไม่กี่คน) แต่จริงๆแล้วริวจิมีนิสัยสุภาพ อ่อนโยน ชอบทำงานบ้าน ชอบทำอาหาร และไอซากะ ไทกะ สาวตัวน้อย (ตัวเล็กจนดูเหมือนตุ๊กตา) แต่นิสัยดุเหมือนเสือ จนใครๆเรียกเธอว่า ยัยเสือมือถือ (Palmtop tiger - เสือขนาดฝ่ามือ)
โทระโดระ! เปิดเรื่องในวันขึ้นไฮสคูลปีสองของริวจิ เขามาถึงโรงเรียนด้วยความดีใจ เมื่อพบว่าได้อยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิท คิทามุระ ยูซาคุ ชายหนุ่มสวมแว่นตา นิสัยดี หนึ่งในไม่กี่คนผู้มองเห็นความอ่อนโยน ภายใต้ดวงตาที่น่ากลัวของริวจิ นอกจากนี้เขายังได้อยู่ห้องเดียวกันกับ คุชิเอะดะ มิโนริ สาวสวยผมแดงตาโตร่าเริง ผู้ไม่ค่อยจะอยู่นิ่ง (พูดคุย-เล่นกีฬา-งานชมรม-ทำงานพิเศษตลอด) และเป็นผู้หญิงที่ริวจิ แอบหลงรัก
ทุกครั้งที่ขึ้นชั้นใหม่ ริวจิต้องมาหาวิธีทำให้เพื่อนๆเข้าใจ ว่าเขาก็เป็นคนน่าคบ ไม่ได้ดูดุเหมือนแววตา ซึ่งปีนี้ภารกิจนี้ดูจะง่ายขึ้น เพราะเขาได้บังเอิญมาชนเข้ากับไทกะ ผู้เกรี้ยวกราด และไม่ลังเลที่จะขึ้นเสียง ตลอดจนลงไม้ลงมือกับคนรอบข้าง ไทกะเป็นเพื่อนสนิทของมิโนริ มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย เช่าอพาร์ทเมนใหญ่โตอยู่ข้างบ้านเช่าของริวจิ เมื่อริวจิทราบว่าไทกะแอบชอบยูซาคุ และไทกะพบว่าริวจิแอบหลงใหลมิโนริ ริวจิจึงเสนอ ให้ร่วมมือกันช่วยเหลือกัน ให้แต่ละฝ่ายได้ใกล้ชิดคนที่ตนแอบชอบ แต่กลายเป็นว่า ไทกะใช้จุดอ่อนนี้ทำให้ริวจิ ยอมเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงส่วนตัว
ในขณะที่แผนการให้ได้ใกล้ชิดกับคนที่พวกเขาหลงใหล ไม่คืบหน้าเท่าไร แต่ริวจิกับไทกะกลับใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นเรื่อยๆ ริวจิต้องคอยปลุกไทกะทุกเช้า ทำอาหารให้ทาน เตรียมมื้อกลางวันให้ ทำความสะอาดห้องให้ไทกะ ดูทีวีด้วยกันจนดึกดื่น ไป-กลับโรงเรียนด้วยกัน กลายเป็นว่าเพื่อนๆ เริ่มจะสงสัยในความสัมพันธ์ของริวจิและไทกะ และทุกอย่างวุ่นวายมากขึ้นเมื่อ คาวาชิมะ อามิ สาวสวยระดับนางแบบ เพื่อนสมัยเด็กของ คิทามุระ ยูซาคุ ก้าวเข้ามา
ไลท์โนเวล
โทระโดระ! แต่งโดย ยูยูโกะ ทาเคมิยะ และวาดภาพประกอบโดย ยาสึ โดยสำนักพิมพ์ เด็งเงคิ บุงโกะ ของบริษัท ASCII มีเดียเวิร์กส วางจำหน่ายระหว่างวันที่ 10 มีนาคม 2006 ถึง 10 มีนาคม 2009 จำนวน 10 เล่มจบ มี 4 ตอนพิเศษที่ไม่ได้ตีพิมพ์ลงในฉบับรวมเล่มปกติ โดย 3 ตอน ปรากฏอยู่ในฉบับรวมเล่มพิเศษ วางจำหน่ายโดย MediaWorks ในเดือนพฤศจิกายน 2006, มีนาคม 2007 และ พฤศจิกายน 2007 และตอนสุดท้าย ในชื่อ โทระโทระ! โดยมาพร้อมกับตุ๊กตาเสือ วางจำหน่ายครั้งแรก เมษายน 2007
สำหรับ โทระโดระ สปริน-ออฟ! วางจำหน่ายเล่มแรกวันที่ 10 พฤษภาคม 2007 รวม 4 ตอน โดย 3 ตอนเคยตีพิมพ์ลงในนิตยสารของ MediaWorks ชื่อ Dengeki hp ระหว่างวันที่ 10 มิถุนายน 2006 ถึง 10 กุมภาพันธ์ 2007 ซึ่งปัจจุบันเลิกตีพิมพ์แล้ว และตอนสุดท้ายแต่งขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเล่มนี้ เล่มที่สอง วางจำหน่ายวันที่ 10 มกราคม 2009
มังงะ
มังงะเรื่อง โทระโดระ! ได้ตีพิมพ์ครั้งแรกลงในนิตยสาร Dengeki Comic Gao! ในวันที่ 27 กรกฎาคม 2007 ของสำนักพิมพ์ MediaWorks โดย เนื้อเรื่องในมังงะ จะดำเนินเหมือนในไลท์โนเวล ซึ่งวาดโดย เซคเคียว จากนั้นก็ได้หยุดตีพิมพ์ลงใน Dengeki Comic Gao! ในวันที่ 27 มกราคม 2008 ได้เปลี่ยนมาตีพิมพ์ลงในนิตยสาร Dengeki Daioh ของสำนักพิมพ์ ASCII Media Works ในวันที่ 21 มีนาคม 2008 ฉบับรวมเล่ม เล่มแรกได้วางจำหน่ายในวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2008 สำนักพิมพ์ Dengeki Comics ในเครือ ASCII มีเดียเวิร์กส ส่วนในประเทศไทยทางสำนักพิมพ์ สยามอินเตอร์คอมิกส์ ได้ลิขสิทธิ์เรื่องนี้ โดยใช้ชื่อไทยว่า "ยัยตัวร้ายกะนายหน้าโหด" วางจำหน่ายเล่มแรกเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2009
รายการวิทยุทางอินเทอร์เน็ต
รายการวิทยุนี้จัดเพื่อโปรโมตอนิเมะและสินค้าอื่นๆของเรื่อง โทระโดระ! ซึ่งเรียกว่า โทระโดเรดิโอ!  เริ่มเมื่อวันที่ 4 กันยายน 2008 จัดโดย Animate TV. รายการวิทยุจะออนไลน์ให้ผู้ฟังได้ฟังทุกๆวันพฤหัสบดี โดยมีพิธีกรได้แก่ จุนจิ มาจิมะ และ เอริ คิทามุระ ซึ่งเป็นผู้พากย์เสียง ทาคาสึ ริวจิ และ คาวาชิมะ อามิ จากอนิเมะ และ ทุกๆครั้งจะมีการเชิญนักพากย์จากในอนิเมะมาเป็นแขกรับเชิญอีกด้วย
อนิเมะ
ได้มีการโฆษณาลงในไลท์โนเวล ในนิตยสาร Dengeki Bunko ฉบับเดือนเมษายน 2008 เกี่ยวกับการสร้างอนิเมะเรื่องนี้ ซึ่งสร้างโดย J.C.Staff และกำกับโดย ทาสึยูคิ นางาอิ ได้ฉายครั้งแรก ในช่อง TV Tokyo เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2008 จนถึงวันที่ 26 มีนาคม 2009 รวม 25 ตอน และยังมีช่องโทรทัศน์อื่นๆ เช่น AT-X, TV Aichi, TV Hokkaido, TV Osaka, TV Setōchi, และ TVQ Kyushu Broadcasting ฉายอีกด้วย โดยมีเพลงเปิดสองเพลงคือเพลง "พรี-พาเรด" ขับร้องโดย  ริเอะ คุกิมิยะ, เอริ คิทามุระ, และ ยูอิ โฮริเอะ และ เพลง "Silky Heart" ขับร้องโดย ยูอิ โฮริเอะ ส่วนเพลงปิดก็คือเพลง "วานิลา ซอลท์"  ขับร้องโดย ยูอิ โฮริเอะ และเพลง "Orange"  ขับร้องโดย  ริเอะ คุกิมิยะ, เอริ คิทามุระ, และ ยูอิ โฮริเอะ ซาวด์แทร็คประกอบอนิเมะ จำหน่ายวันที่ 7 มกราคม 2009 ส่วนการจำหน่ายดีวีดีนั้น ในแผ่นแรกจะมี 4 ตอน จำหน่ายในวันที่ 21 มกราคม 2009 ในรูปแบบธรรมดาและลิมิตเต็ด เอดิชัน โดย King Records และอีก 7 แผ่นจะมีแผ่นละ 3 ตอน โดยจะจำหน่ายระหว่างวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ถึง 26 สิงหาคม 2009 ในรูปแบบธรรมดาและลิมิตเต็ด เอดิชัน
สำหรับในประเทศไทย การ์ตูนเรื่อง โทระโดระ ได้ลิขสิทธิ์โดย DEX โดยผลิตในรูปแบบ VCD (เฉพาะบอกซ์เซตเท่านั้น), และ DVD จำหน่ายครั้งแรกเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2010
คาซีปุระ
คาซีปุระ (ग़ाज़ीपुर; Ghazipur หรือเดิมสะกดว่า Ghazeepore, Gauspur และ Ghazipour) เป็นนครในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย
โทระโดระ! ยายเสือใสกับนายหน้าโหด
วิชวลโนเวล
สำหรับเกมวิชวลโนเวลของโทระโดระ! นั้นพัฒนาโดย Guyzware ผลิตและจำหน่ายโดย Namco Bandai Games โดยเป็นเกมสำหรับเครื่อง เพลย์สเตชันพอร์เทเบิล วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 30 เมษายน 2009 โดยผู้เล่นจะสวมบทบาทเป็น ทาคาสึ ริวจิ ดำเนินผ่านเนื้อเรื่องต่างๆ ภายในเกม โดยมีฉากจบหลายแบบ อีกทั้งในเกมยังประกอบด้วย มินิเกม มากมายเช่นกัน
ปรากฏในสื่ออื่น
ไทกะนั้นเป็นตัวละครที่สามารถเล่นได้ในเกม RPG ชื่อ Dengeki Gakuen RPG: Cross of Venus ของเครื่อง นินเทนโดดีเอส วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2009
คาซีปุระ
คาซีปุระเป็นที่รู้จักจากโรงงานฝิ่นที่ก่อตั้งขึ้นโดยบริษัทอินเดียตะวันออกเมื่อปี ค.ศ. 1820 และยังคงเป็นโรงงานฝิ่นที่ถูกกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดของโลก โดยผลิตยาสำหรับในอุตสาหกรรมเภสัชภัณฑ์ระดับโลก คาซีปุระตั้งอยู่ใกล้เขตแดนรัฐอุตตรประเทศ-รัฐพิหาร ราว 80 กิโลเมตรทางทิศตะวันตกของพาราณสี และราว 50 กิโลเมตรของเมืองบักซาร์ (Buxar) ซึ่งเป็นทางเข้าของรัฐพิหาร
ประชากร
จากการสำรวจสำมะโนประชากรอินเดียปี ค.ศ. 2011 คาซีปุระมีประชากร 110,698 คน โดยเป็นชาย 58,126 คน และเป็นหญิง 52,572 คน หรือคิดเป็นชายร้อยละ 52.5 ของประชากร และเป็นหญิงร้อยละ 47.5 ของประชากร เมืองคาซีปุระมีค่าเฉลี่ยคนรู้หนังสือร้อยละ 85.46 สูงกว่าค่าเฉลี่ยของทั้งประเทศที่ร้อยละ 74.04 โดยประชากรชายรู้หนังสือร้อยละ 90.61 และประชากรหญิงรู้หนังสือร้อยละ 79.79
หเวลี
หเวลี หมายถึงที่อยู่อาศัยกลุ่มทาวน์เฮาส์, แมนชั่น, เมเนอร์, วัง หรือ ป้อมปราการในอนุทวีปอินเดีย โดยทั่วไปใช้เรียกกลุ่มที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์หรือสถาปัตยกรรม คว่า "หเวลี" มาจากภาษาอาหรับ hawali แปลว่า "การแบ่งกั้น" หรือ "พื้นที่ส่วนตัว" เป็นที่นิยมขึ้นมาในยุคจักรวรรดิโมกุล คำว่า "หเวลี" ไม่ได้มีไว้ใช้เรียกสิ่งก่อสร้างของสถาปัตยกรรมประเภทใดประเภทหนึ่งโดยเฉพาะ ในภายหลังมา หเวลี เป็นคำทั่วไปใช้เรียกที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่โตและมนเทียรที่พบในอนุทวีปอินเดีย
หเวลีในยุคแรกมีไว้เป็นที่อยู่อาศัยหรือใช้งานของผู้ปกครองชาวมุสลิม และกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของเมืองในสมัยโมกุล ถึงแม้ว่าหเวลีจะมีต้นตอมาจากสถาปัตยกรรมอินเดีย-อิสลาม แต่มีการอ้างว่าการสร้างที่อยู่อาศัยหลายชั้นนั้นปรากฏในอนุทวีปมานานกว่า 3300 ปีก่อนคริสต์กาล ในยุคกลางของอินเดีย คำว่า "หเวลี" ยังถูกนำมาใช้ในราชปุตนะโดยกลุ่มไวษณวะเพื่อเรียกมนเทียรของกลุ่มที่ตั้งอยู่ในรัฐคุชราต จนในที่สุดคำนี้ถูกนำมาใช้เรียกบ้านแบบทาวน์เฮาส์และแมนชั่นของผู้ค้าวาณิชย์โดยทั่วไป
ตำบลท่านางแนว
ท่านางแนว เป็นตำบลหนึ่งในอำเภอแวงน้อย จังหวัดขอนแก่น
ประวัติ
ชื่อ "ท่านางแนว" มาจากหญิงชราชื่อ "อีแนว" มาล้มตายบริเวณริมฝั่งแม่น้ำชีทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน คนจึงเรียกติดปากว่า "ท่าอีแนว" แต่เป็นคำไม่สุภาพ จึงเปลี่ยนเป็น "ท่านางแนว" แต่เดิมนั้นบ้านท่านางแนวตั้งอยู่บริเวณทิศตะวันออก มีชื่อว่า บ้านหาดทรายมูล แต่เนื่องจากบริเวณดังกล่าวเป็นที่ราบลุ่มน้ำท่วมในฤดูน้ำหลาก ชาวบ้านจึงย้ายมาตั้งทางทิศตะวันตกในบริเวณปัจจุบัน เดิมทีท้องที่บ้านท่านางแนวเป็นหมู่บ้านในเขตตำบลโนนทอง อำเภอพล มีตำนานเล่าสืบต่อกันมาว่า "เมื่อประมาณ พ.ศ. 2426 ปลายปี มีครอบรัวหนึ่งได้พาเมียและลูกมาจากบ้านยางหวาย (อำเภอคอนสวรรค์) มาตั้งบ้านเรือนอยู่โนนตาจั่น บริเวณตะวันออกกุดเป่ง หรือเป็นบริเวณคลองส่งน้ำในปัจจุบันนี้ เดิมบ้านนี้ชื่อว่า บ้านหาดทรายมูล แต่บางคนก็เรียกบ้านใหม่ (เพราะแยกออกมาตั้งใหม่) ผู้ที่นำครอบครัวมาตั้งใหม่ชื่อ นายตา ภรรยาชื่อ นางมา (ผู้เป็นต้นตระกูล บุญเพลิง) ในขณะนั้นมีลูกอยู่ด้วยกันเพียง 4 คน คือ นายสังกา นายย่อ นางแซว และนางสุข ระหว่างที่ปลูกบ้านอยู่โนนตาจั่น ประมาณ 4–5 ปี มีบุตรด้วยกัน 1 คน แต่บุตรคนนั้นตายขณะที่ยังเล็กอยู่ น้ำในลำแม่น้ำชีก็ไหลหลากมาท่วมบริเวณบ้านทำให้เกิดความหวาดกลัว จึงอยากพาครอบครัวกลับคืนบ้านเดิม แต่นึกละอายจึงขยับขยายมาหาทำเลปลูกบ้านใหม่ พอดีมาพบที่เนินทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของที่เดิม (โนนป่าจั่น) เห็นว่าเป็นที่เนินสูงน้ำท่วมไม่ถึง จึงได้ย้ายบ้านเรือนมาตั้งอยู่ที่บริเวณหมู่บ้านปัจจุบันนี้"
เมื่อวันที่ 24 กันยายน พ.ศ. 2513 ทางราชการได้แบ่งโอนหมู่บ้านจำนวน 6 หมู่บ้านของตำบลโนนทอง อำเภอพล ออกมาจัดตั้งเป็นตำบลใหม่ ชื่อว่า ตำบลท่านางแนว อำเภอพล และต่อมาได้มีการจัดตั้งอำเภอแวงน้อยขึ้น จึงมีผลทำให้ตำบลท่านางแนวย้ายมาขึ้นกับอำเภอแวงน้อย และในเมื่อวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2517 ได้จัดตั้ง สภาตำบลท่านางแนว ในพื้นที่ตำบล
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้จัดตั้งสภาตำบลท่านางแนวเป็น องค์การบริหารส่วนตำบลท่านางแนว อำเภอแวงน้อย จนถึงปัจจุบัน
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลท่านางแนวตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกสุดของอำเภอ มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
การแบ่งเขตการปกครอง
ตำบลท่านางแนวแบ่งออกเป็น 10 หมู่บ้าน ดังนี้
การสาธาณสุข
องค์การบริหารส่วนตำบลท่านางแนว มีโรงพยาบาลรัฐ 1 แห่ง
คณะองคมนตรี
คณะองคมนตรี (privy council) คือ กลุ่มบุคคลที่ให้คำปรึกษาแก่ประมุขแห่งรัฐ โดยทั่วไปในประเทศที่ปกครองแบบราชาธิปไตย
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "privy" หมายถึง "ส่วนตัว" หรือ "ลับ" ดังนั้นแรกเริ่มเดิมที privy council คือคณะที่ปรึกษาที่ใกล้ชิดที่สุดของกษัตริย์ที่ให้คำปรึกษาที่รักษาเป็นความลับในเรื่องกิจการรัฐ
ประเทศที่มีสภาองคมนตรีหรือองค์กรเทียบเท่าในปัจจุบัน เช่น สหราชอาณาจักรบริเตนใหญ่และไอร์แลนด์เหนือ, ประเทศแคนาดา, ราชอาณาจักรเดนมาร์ก, ราชอาณาจักรตองงา และ ราชอาณาจักรไทย
หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญา ดิศกุล
หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญา ดิศกุล (8 เมษายน พ.ศ. 2445 – 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549) พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ประสูติแต่หม่อมแสง ดิศกุล ณ อยุธยา
ประวัติ
หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญา ดิศกุล มีพระนามลำลองว่า ท่านหญิงแย้ม เป็นพระธิดาองค์แรกในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ ที่ประสูติแต่หม่อมแสง ดิศกุล ณ อยุธยา (สกุลเดิม ศตะรัต) ทรงเติบโตมาพร้อมกับหม่อมเจ้าจงจิตรถนอม ดิศกุล (เชษฐภคินีต่างพระมารดา) พร้อมกับพระธิดาทั้งห้าพระองค์ในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต ที่ประสูติแต่หม่อมเจ้าประสงค์สม บริพัตร ในสำนักของสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี ที่วังบางขุนพรหม
หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญาเป็นเลขานุการสภากาชาดไทย มาตั้งแต่ครั้งสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าเป็นองค์สภานายิกา กระทั่งเกษียณอายุราชการ
ภายหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 เมื่อสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ พระบิดา เสด็จไปลี้ภัยที่ปีนัง ระหว่างปี พ.ศ. 2476 - พ.ศ. 2485 หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญาประทับอยู่ที่เรือนไม้ของเจ้าจอมมารดาชุ่ม ในรัชกาลที่ 4 อัยยิกาฝ่ายพระบิดา ในวังวรดิศ พร้อมกับหม่อมเจ้าจงจิตรถนอม
ปั้นปลายชีวิต
ในบั้นปลายชนม์ชีพ หม่อมเจ้ามารยาตรกัญญาประชวรและเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ นานหลายปี จนกระทั่งสิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2549 สิริชันษา 104 ปี เป็นเจ้านายที่ชันษายืนยาวเป็นอันดับที่สอง รองจากหม่อมเจ้าพงษ์พิศมัย เกษมสันต์ ซึ่งสิ้นชีพตักษัยเมื่อวันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 สิริชันษา 109 ปี สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นองค์ประธานในพิธีพระราชทานเพลิงศพ เมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2550 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
เสฐียรพงษ์ วรรณปก
ประวัติและการศึกษา
เกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2482 ที่บ้านโนนสูง ตำบลเลิงแฝก (ปัจจุบันคือตำบลหนองแวง) อำเภอบรบือ (ปัจจุบันคืออำเภอกุดรัง) จังหวัดมหาสารคาม เมื่อเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ได้บรรพชาเป็นสามเณรที่วัดอัมพวัน ซึ่งเป็นวัดประจำหมู่บ้าน ศึกษานักธรรมและบาลีไวยากรณ์กับอาจารย์มหาบุดดี ปุญญากโร (บุดดี สุวรรณคำ) เจ้าอาวาส  จนกระทั่งสอบได้นักธรรมชั้นโทจึงได้ย้ายไปศึกษาต่อที่วัดมหาธาตุ อำเภอเมือง จังหวัดนครพนม  โดยเป็นลูกศิษย์พระมหาชม ธมฺมธีโร (พระราชปริยัตยาจารย์ อดีตเจ้าคณะจังหวัดนครพนม) สอบได้นักธรรมชั้นเอกและเปรียญธรรม 3 ประโยค
หลังจากนั้นกลับไปอยู่ที่วัดอัมพวันในบ้านเกิด สอบได้เปรียญธรรม 4 ประโยค แล้วจึงเดินทางมาศึกษาพระปริยัติธรรมที่วัดทองนพคุณ เขตคลองสาน กรุงเทพมหานคร เป็นศิษย์ของพระธรรมเจดีย์ (กี มารชิโน) อดีตเจ้าอาวาสวัดทองนพคุณ พ.ศ. 2508 ได้เดินทางไปศึกษาภาษาสันสกฤต ณ วิทยาลัยทรินิตี มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ (Trinity College, Cambridge University) ประเทศอังกฤษ โดยการติดต่อประสานงานของสุลักษณ์ ศิวรักษ์ และได้รับทุนจากมูลนิธิเอเชียและมูลนิธิการศึกษาวัดทองนพคุณ พ.ศ. 2512 สำเร็จการศึกษาได้รับปริญญาตรีสาขาอักษรศาสตร์ (เกียรตินิยม) เมื่อเดินทางกลับประเทศไทยได้สอนพระปริยัติธรรม ณ วัดทองนพคุณ ดังเดิม พ.ศ. 2514 ได้ลาสิกขาและรับราชการเป็นอาจารย์คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์ จังหวัดนครปฐม พ.ศ. 2519 โอนไปเป็นอาจารย์สอนวิชาศาสนาเปรียบเทียบที่คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ใน พ.ศ. 2522 โอนกลับไปคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรตามเดิม จนได้รับการแต่งตั้งเป็นรองศาสตราจารย์ระดับ 9 ก่อนจะลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. 2535 ต่อมาได้ดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ประจำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา