cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ธีรศิลป์ แดงดา
อัลเมริอา
ในต้นปี พ.ศ. 2558 ธีรศิลป์ได้ยกเลิกสัญญากับอัลเมริอา ทำให้ไม่ครบระยะเวลาสัญญา 1 ปี โดยจะกลับไปเล่นให้กับเมืองทอง ยูไนเต็ด ต้นสังกัดเดิม โดยให้เหตุผลว่าไม่สามารถปรับตัวได้ โดยเฉพาะเรื่องการสื่อสารหรือเรื่องภาษา ทำให้ธีรศิลป์ลงเล่นในลาลิกา 6 นัด ยิงไม่ได้เลยแม้แต่ประตูเดียว แต่ยิงได้ 1 ประตูในรายการโกปาเดลเรย์ จากการลงเล่น 4 นัด
เมืองทอง ยูไนเต็ด (หลังกลับอัลเมริอา)
หลังจากธีรศิลป์ ตัดสินใจที่จะกลับเมืองทอง ยูไนเต็ด ในปี พ.ศ. 2558 โดยกลับมาก็ได้เล่นเกมอุ่นเครื่องพบกับทีมธนบุรี ซิตี้ ซึ่งธีรศิลป์สามารถทำประตูได้ แต่พอเริ่มเปิดลีก ไทยพรีเมียร์ลีก ในฤดูกาล 2558  ธีรศิลป์กลับฟอร์มตกอย่างน่าใจหายในช่วงต้น หลังจากนั้นก็คืนฟอร์ม ทำ2ประตูได้ในการแข่งขันโตโยต้า ลีกคัพ  พบกับทีม สงขลา ยูไนเต็ด ก่อนจะมาทำประตูแรกในไทยลีกนัดที่เยือน ราชนาวีหลังจากนั้นธีรศิลป์ผลงานดีขึ้น จนกลับมาทำผลงานได้ดีอย่างมาก ส่วนหนึ่งมาจากการที่ ดราแกน ทาลาจิค ให้ธีรศิลป์เล่นในตำแหน่งปีกซ้าย และสร้างสรรค์เกมรุกได้อย่างดี ก่อนจะจบฤดูกาล 2558 ด้วยผลงาน 11ประตู กับ 13 แอสซิตส์ (นับแค่ไทยลีก) ถ้ารวมทุกรายการยิงไป 14ลูก นอกจากนั้นในการแข่งขัน ช้าง เอฟเอคัพ  รอบรองชนะเลิศ ธีรศิลป์เป็นคนยิงประตูชัยในช่วงทดเวลาบาดเจ็บในนัดที่ชนะ อาร์มี่ ยูไนเต็ด  2-1 พาทีม  เมืองทอง ยูไนเต็ดเข้าชิง ช้าง เอฟเอคัพ  ก่อนสุดท้ายจะแพ้ให้ บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ในนัดชิงชนะเลิศ
ประตูในนามทีมชาติ
หมายเหตุ: 2 ประตู ในการเตะกระชับมิตรกับปากีสถานเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม 2552 เป็นการเตะแบบไม่เป็นทางการ
ชีวิตส่วนตัว
ธีรศิลป์ มีบิดาชื่อ พ.อ.อ.ประสิทธิ์ แดงดา ซึ่งเป็นชาวจังหวัดสุรินทร์ โดยพ่อของธีรศิลป์ก็เป็นนักฟุตบอลเก่าและมาเป็นนักฟุตบอลอาชีพที่กรุงเทพตั้งแต่วัยหนุ่ม ภายหลังพ่อของธีรศิลป์ได้กลับไปสุรินทร์เปิดรีสอร์ทและธีรศิลป์ก็ได้นำเงินจากการเตะฟุตบอลช่วยพ่อลงทุนด้วย สำหรับที่มาของชื่อ ธีรศิลป์ นั้น พ.อ.อ.ประสิทธิ์ ได้เปิดเผยว่า ที่มาของชื่อเพราะเชื่อในเรื่องนามมงคล และยังได้ยึดถือเอาชื่อของ  พล.อ.อ.ธีรศิลป์ คัมภีรญาณนนท์ อดีตผู้บัญชาการโรงเรียนนายเรืออากาศ ในสมัยที่ตนเองทำหน้าที่เฮดโค้ชของทีมโรงเรียนจ่าอากาศ และเป็นนักฟุตบอลระดับถ้วย ค ให้กับต้นสังกัดมาตั้ง เพราะเคารพนับถือเป็นการส่วนตัว
พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกย์ พระพุทธเลิศหล้านภาไลย
พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกย์ และ พระพุทธเลิศหล้านภาไลย เป็นพระนามของพระพุทธรูปปางห้ามสมุทรขนาดใหญ่สององค์ ในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดาราม
ประวัติ
เมื่อพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จเถลิงถวัลย์ราชสมบัติ มีพระราชปรารภว่า ในสมัยอยุธยา สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 ทรงหล่อพระศรีสรรเพชญ์ และพระเจ้าแผ่นดินองค์ต่อๆ มา ทรงหล่อพระรูปสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 (พระเจ้าอู่ทอง) ผู้ทรงเป็นบรมกษัตริย์ขึ้นไว้สักการบูชา ด้วยอาศัยปรารภเหตุทั้งสองอย่างนี้ จึงทรงพระราชศรัทธาสร้างพระพุทธรูปใหญ่ หุ้มด้วยทองคำ เพื่อให้เป็นพระพุทธรูปฉลองพระองค์ รัชกาลที่ 1 และรัชกาลที่ 2
พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงปรึกษาพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเมื่อครั้งยังผนวช จึงมีพระราชดำริว่าพระพุทธรูปความมีความสูงในราวหกศอก จึงได้ทรงสร้างพระพุทธรูปทรงเครื่อง อย่างจักรพรรดิราช 2 องค์ จารึกพระนามองค์หนึ่งว่า พระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกย์ ทรงพระราชอุทิศถวายสมเด็จพระบรมอัยกาธิราช จักรพรรดินารถบพิตร อีกพระองค์หนึ่งจารึกพระนามว่า พระพุทธเลิศหล้าสุลาลัย ทรงพระราชอุทิศถวายสมเด็จพระบรมชนกนารถธรรมิกราชบพิตร
กระทรวงศึกษาธิการประกาศให้พระพุทธรูปทั้งสององค์ เป็นพระพุทธรูปสำคัญ ตามบัญชีแนบท้ายระเบียบกระทรวงศึกษาธิการ ว่าด้วยการก่อสร้างอนุสาวรีย์แห่งชาติ และการจำลองพระพุทธรูปสำคัญ พ.ศ. 2520
นอร์ส
นอร์ส (Norse) เป็นคำที่อธิบายถึงสิ่งหรือเหตุการณ์ต่างๆ ในเขตสแกนดิเนเวียสมัยโบราณก่อนที่จะใช้ชื่อว่า "สแกนดิเนวีย"
โอเลี้ยง
โอเลี้ยง หรือ กาแฟดำเย็น ทำจากกาแฟผสมกับน้ำตาลหรือน้ำเชื่อมแล้วจึงใส่น้ำแข็งลงไป คำว่า โอเลี้ยง มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว (เพ็งอิม: ou1 liang5) คำว่า โอ หมายถึง ดำ เลี้ยง หมายถึง เย็น รวมแล้วหมายถึง ดำและเย็น
คิตะฮิโรชิมะ
คิตะฮิโรชิมะ (北広島 (Kitahiroshima)) สามารถหมายถึง
X ทัวร์ (เอ็ด ชีแรน)
X ทัวร์ (x Tour) เป็นทัวร์คอนเสิร์ตรอบโลกที่ 2 ของศิลปินนักร้อง-นักแต่งเพลงชาวอังกฤษ โดย เอ็ด ชีแรน จากอัลบั้มที่ 2 ของเขา × โดยเริ่มต้นที่โอซะกะ ,ประเทศญี่ปุ่น ในวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 2014 และต่อที่ทวีปยุโรป ,ทวีปอเมริกา ,โอเชียเนีย และเอเชีย สิ้นสุดในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2015 ในนิวซีแลนด์
โอยัวะ
โอยัวะ เป็นเครื่องดื่มชนิดหนึ่งทำจากกาแฟและน้ำเชื่อม หรือ กาแฟดำร้อน ซึ่งอาจแตกต่างจากกาแฟของชาวยุโรป โอยัวะอาจมีส่วนผสมแตกจากกาแฟของชาวยุโรป หรือ อาจจัดว่าแตกออกมาจากกาแฟของชาวยุโรปโดยชาวจีนจนกลายเป็นวัฒนธรรมของชาวจีน คำว่า โอยัวะ มาจากภาษาจีนแต้จิ๋ว (เพ็งอิม: ou1 ruoh8) คำว่า โอ หมายถึง ดำ ยัวะ หมายถึง ร้อน รวมแล้วหมายถึง ดำและร้อน
ห้องทำงานรูปไข่
ห้องทำงานรูปไข่ (Oval Office) เป็นห้องทำงานอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1909 ในสมัยอดีตประธานาธิบดีวิลเลียม เอช. ทัฟต์ บริเวณส่วนต่อขยาย บริเวณปีกตะวันตกของทำเนียบขาว
ไซอิ๋ว (แก้ความกำกวม)
ไซอิ๋ว สามารถหมายถึง:
ห้องทำงานรูปไข่
ห้องทำงานรูปไข่ มีลักษณะเป็นรูปวงรี มีขนาดด้านยาว 35 ฟุต 10 นิ้ว (10.9 เมตร) ด้านกว้าง 29 ฟุต (8.8 เมตร) เพดานสูง 18 ฟุต 6 นิ้ว (5.6 เมตร) ตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมแบบบาโรก ผสมผสานกับนีโอคลาสสิก
คริสเตน วิก
คริสเตน แคร์รอลล์ วิก (Kristen Carroll Wiig) เกิดวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1973 อายุ 49 ปี เป็นนักแสดง ดาราตลก นักเขียน โปรดิวเซอร์ ชาวอเมริกัน เกิดที่เมือง แคแนนไดกัว รัฐนิวยอร์ก โตที่เมืองแลงแคสเตอร์และรอเชสเตอร์ ต่อมาย้ายมาอาศัยที่ลอสแอนเจลิส ซึ่งได้มาอยู่กลุ่มตลก เดอะกราวดิงส์ และปรากฏตัวทางโทรทัศน์ครั้งแรกปี ค.ศ. 2003
วิกจากพากย์เสียงให้กับภาพยนตร์แอนิเมชั่น ในภาพยนตร์ชุด Despicable Me (2010–17) และ How to Train Your Dragon (2010–19) และยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลไพรม์ไทม์เอมมี สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมประเภทมินิซีรีส์หรือภาพยนตร์ จากบทบาท ซินเทีย มอร์เฮาส์ ในมินิซีรีส์แนวตลกเรื่อง The Spoils of Babylon (2014) ผลงานแสดงภาพยนตร์เรื่องอื่นของวิก อาทิ Girl Most Likely (2012), The Secret Life of Walter Mitty (2013), The Skeleton Twins (2014), Welcome to Me (2014), The Diary of a Teenage Girl (2015), The Martian (2015), Ghostbusters (2016), Downsizing (2017), Mother! (2017) และ Where'd You Go, Bernadette (2019)
ข้าคือหุ่นยนต์
ข้าคือหุ่นยนต์ (I, Robot) หมายถึงชุดนิยายวิทยาศาสตร์ขนาดสั้นจำนวน 9 เรื่อง แต่งโดยไอแซค อสิมอฟ เรื่องสั้นในชุดเคยลงพิมพ์ในนิตยสารนิยายวิทยาศาสตร์ในสหรัฐอเมริกาชื่อ Super Science Stories และ Astounding Science Fiction ในระหว่าง ค.ศ. 1940-1950
เนื้อเรื่องในชุดเป็นเอกเทศไม่เกี่ยวข้องกัน แต่มีแนวทางของเรื่องหลักแบบเดียวกัน คือเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของมนุษย์และหุ่นยนต์ โดยเน้นถึงประเด็นด้านศีลธรรมเกี่ยวกับบทบาทของหุ่นยนต์ในสังคมมนุษย์ เรื่องสั้นบางเรื่องยังมี ดร. ซูซาน คาลวิน หัวหน้าฝ่ายหุ่นยนต์ของบริษัท U.S. Robots and Mechanical Men ซึ่งเป็นผู้สร้างหุ่นยนต์คนสำคัญ และเป็นการนำเสนอกฎ 3 ข้อของหุ่นยนต์ ซึ่งเป็นกฎที่มีชื่อเสียงของอสิมอฟอีกด้วย
สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ หรือตัวย่อ สศ. (National Economic and Social Advisory Council, NESAC) เป็นสภาที่ปรึกษา ทำหน้าที่ให้คำปรึกษาแก่คณะรัฐมนตรี ทั้งด้านเศรษฐกิจและสังคม ปัจจุบันสิ้นสุดลงตามคำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ ๗๑/๒๕๕๙ เรื่อง การยกเลิกกฎหมายว่าด้วยสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ กฎหมายว่าด้วยสภาพัฒนาการเมือง และกฎหมายว่าด้วยคณะกรรมการปฏิรูปกฎหมาย ซึ่งประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม พ.ศ. 2559
ประวัติ
สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ จัดตั้งขึ้นตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 หมวด 5 ว่าด้วยแนวนโยบายพื้นฐานแห่งรัฐ มาตรา 89 โดยสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ มีหน้าที่ให้คำปรึกษาและข้อเสนอแนะต่อคณะรัฐมนตรี ในปัญหาต่างๆ ที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจและสังคม ให้ความเห็นเกี่ยวกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและแผนอื่นๆ ตามที่กฎหมายบัญญัติก่อนจะพิจารณาประกาศใช้ ซึ่งเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการประเทศ โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานความยุติธรรมและโปร่งใสเป็นสำคัญ
ในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการแต่งตั้งคณะกรรมการยกร่างพระราชบัญญัติสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ประกอบด้วย ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 20 ท่าน ที่เป็นตัวแทนบุคคลจากกลุ่มสาขาอาชีพต่างๆ อาทิ กลุ่มภูมิปัญญาชาวบ้าน สถาบันสันติศึกษา อาจารย์มหาวิทยาลัย สภาทนายความ นักกฎหมายมหาชน กลุ่มผู้หญิงกับการเมือง รวมทั้งหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง เพื่อดำเนินการยกร่างพระราชบัญญัติฯ และเปิดรับฟังความคิดเห็นจากประชาชนทั่วไป จนกระทั่งได้มีการประกาศมีผลบังคับใช้พระราชบัญญัติ เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2543
ต่อมารัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 มาตรา 258 ได้บัญญัติให้มีสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ มีหน้าที่ให้คำปรึกษาและข้อเสนอแนะต่อ คณะรัฐมนตรีในปัญหาต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจและสังคม รวมถึงกฎหมายที่เกี่ยวข้อง แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติและแผนอื่นตามที่กฎหมายบัญญัติ ต้องให้สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ให้ความเห็นก่อนพิจารณาประกาศใช้ด้วย
สถานภาพสมาชิกของสมาชิกสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสิ้นสุดลง เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 ตามประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ฉบับที่ 107/2557
ต่อมาได้มี คำสั่งหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ ๗๑/๒๕๕๙ ลงวันที่ ๑๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๙ ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๓ และ ฉบับที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๔๗ และให้ยุบสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติยกเว้นสำนักงานสภาที่ยังให้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไป
รายนามประธานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ มีการแต่งตั้งจำนวนทั้งสิ้น 3 คณะ คือ คณะในปี พ.ศ. 2544 คณะในปี พ.ศ. 2548 และคณะในปี พ.ศ. 2553 ได้แก่
ชุดที่ 1 (พ.ศ. 2544)
ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2544-2547
ชุดที่ 2 (พ.ศ. 2548)
ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2548-2551
ชุดที่ 3 (พ.ศ. 2553)
ดำรงตำแหน่งระหว่าง พ.ศ. 2553-21 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 สมาชิกในสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติสิ้นสภาพการเป็นสมาชิกทุกราย ตามประกาศคณะรักษาความสงบแห่งชาติที่ 107/2557
คามาโบโกะ
คามาโบโกะเริ่มในช่วงคริสต์ศตรวรรษที่ 14 ในประเทศญี่ปุ่น ซึ่งในปัจจุบันมีจำหน่ายทั่วโลก
โจนาธาร เข็มดี
โจนาธาร เข็มดี (Jonathan Khemdee; 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 –)  เป็นนักฟุตบอลลูกครึ่งไทย-เดนมาร์ก ปัจจุบันลงเล่นในตำแหน่งกองหลังให้กับราชบุรี ในไทยลีก และทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี
สโมสรอาชีพ
ในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2564 โจนาธารได้เซ็นสัญญาเป็นนักฟุตบอลอาชีพกับโอเดนเซ ในเดนิชซูเปอร์ลีกา โดยเขาสวมเสื้อหมายเลข 17 ให้กับสโมสร ต่อมาเขาได้ถูกยืมตัวไปเล่นให้กับเนสต์เว็ด โบลด์คลับ ในเดนิช ดิวิชัน1          ต่อมาทั้งสโมสร เนสต์เว็ด โบลด์คลับและสโมสรโอเดนเซ ได้ออกแถลงการยกเลิกสัญญาของ โจนาธาร ด้วยความยินยอมของทั้งสองฝ่าย  ทำให้เขาเป็นนักเตะไร้สังกัดอยู่ระยะหนึ่ง ปัจจุบันสังกัดสโมสร ราชบุรี
ทีมชาติ
ในวันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2564 มีชื่อติดทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2022 รอบคัดเลือกที่ประเทศมองโกเลีย
วันที่ 29 พฤษภาคม พ.ศ. 2565 มีชื่อติด 24 คนกับทีมชาติไทยรุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี ในการแข่งขันฟุตบอลเอเชียเยาวชนอายุไม่เกิน 23 ปี 2022 ที่ประเทศอุซเบกิสถาน
อำเภอพนัสนิคม
พนัสนิคม เป็นอำเภอของจังหวัดชลบุรี พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ประชากรส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนา อดีตมีสถานะเป็นเมืองชั้นจัตวา ชื่อเมืองพนัสนิคม สังกัดกรมท่า ต่อมาย้ายไปสังกัดกระทรวงมหาดไทย และมาเป็นอำเภอพนัสนิคมขึ้นกับเมืองชลบุรี มณฑลปราจีน ในปัจจุบันเป็นอำเภอในจังหวัดชลบุรี
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอพนัสนิคมตั้งอยู่ทางทิศเหนือของจังหวัดชลบุรี ห่างจากตัวจังหวัดไปทางตะวันออกประมาณ 22 กิโลเมตรตามเส้นทางถนนศุขประยูร มีอาณาเขตติดต่อกับพื้นที่การปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติศาสตร์
อนึ่งเมืองพนัสนิคมเดิมเป็นอำเภอที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในจังหวัดชลบุรี ปัจจุบันมีอาณาเขตเดิมอยู่ในอำเภออื่น ดังนี้
1.บ้านท่าตะกูด เป็นหมู่บ้านขึ้นกับเมืองพนัสนิคม สังกัดกรมท่า ในปี พ.ศ. 2441 มีการปฏิรูปการปกครองจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาล ยกฐานะเป็นอำเภอท่าตะกูดและในปี พ.ศ. 2460 เปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอพานทอง
3.ตำบลบ่อทอง เป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2528 ยกฐานะเป็นอำเภอบ่อทอง
4.ตำบลท่าบุญมี เป็นตำบลขึ้นกับอำเภอพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2550 ยกฐานะเป็นอำเภอเกาะจันทร์
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ช่วงเก่าที่สุดที่พบในพนัสนิคมคือแหล่งโบราณคดีโคกพนมดี สมัยหินใหม่ 3,500-4,000 ปีมาแล้ว บริเวณบ้านโคกพนมดี ตำบลท่าข้าม โดยนักโบราณคดีขุดพบโครงกระดูกเจ้าแม่แห่งโคกพนมดี มีลูกปัดนับแสนเม็ดฝังรวมอยู่ และแหล่งโบราณคดีหนองโน สมัยสำริด 2,700-3,100 ปีมาแล้ว บริเวณตำบลไร่หลักทอง
สมัยทวารวดี พบเมืองโบราณอายุราว 1,500 ปี บริเวณตำบลหน้าพระธาตุ ต่อมาเรียกสมัยหลังว่าเมืองพระรถ (ชื่อสมมุติจากรถเสนชาดกในปัญญาสชาดก เป็นที่แพร่หลายในชาวลาว) อายุอยู่ในราวหลัง พ.ศ. 1000 เมืองโบราณยุคทวารวดีที่พนัสนิคมนี้ได้ลดความสำคัญลงและในที่สุดรกร้างไปราวหลัง พ.ศ. 1500 เพราะเส้นทางคมนาคมเปลี่ยนไป แล้วมีบ้านเมืองแห่งใหม่ใกล้ทะเลเติบโตมีความสำคัญแทนที่
สมัยเมืองพนัสนิคม ในปี พ.ศ. 2371 กำเนิดเมืองขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ พระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชานุญาตให้กลุ่มลาวอาสาปากน้ำมาสร้างภูมิลำเนาขึ้นในพื้นที่รกร้างระหว่างเมืองชลบุรีกับเมืองฉะเชิงเทรา พระราชทานนามเมืองว่าพนัสนิคม (บางเอกสารเขียน“พนัศนิคม”) มีฐานะเป็นเมืองจัตวา ขึ้นกับกรมท่า กรุงเทพมหานคร ให้ท้าวอินทิสาร (บางเอกสารเขียน”อินทพิศาล”) หรือ ท้าวทุม ปลัดลาว เมืองสมุทรปราการ บุตรชายคนโตของท้าวไชย (บางเอกสารเขียน”ศรีวิไชย”) อุปราชเมืองนครพนม ให้เป็นเจ้าเมืองพนัสนิคมคนแรกและพระราชทานราชทินนามและบรรดาศักดิ์ที่พระอินทอาษา (บางเอกสารเขียน“อินทรอาษา, อินทอาสา, อินทราษา“) มีข้อความในพระราชพงศาวดารว่า “พวกลาวอาสาปากน้ำ ตั้งขึ้นเมื่อครั้งในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้าสุลาลัย ภายหลังเมื่อปีชวดสัมฤทธิศก พวกลาวไม่สบาย ขอไปตั้งอยู่ที่เมืองพระรถ จึงโปรดให้ตัดเอาแขวงเมืองชลบุรี เมืองฉะเชิงเทรา มาตั้งเป็นเมืองขึ้นชื่อเมืองพนัศนิคม เจ้าเมืองชื่อพระอินทอาษา” (พระราชพงศาวดาร กรุงรัตนโกสินทร์ รัชกาลที่ 3 เล่ม 2 ของ เจ้าพระยาทิพากรวงศ์ ฉบับคุรุสภา พิมพ์ครั้งที่หนึ่ง พ.ศ. 2504 หน้า 180) โดยลาวบุกเบิกเมืองพนัสนิคม เป็นลาวเมืองนครพนม อ้างถึงการอพยพมาสยามครั้งแรกนำโดยท้าวไชย อุปราชเมืองนครพนม เป็นโอรสในพระบรมราชา (ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองนครพนม (เมืองนครพนมในอดีต เป็นหัวเมืองในราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ ประเทศราชของสยาม) ไม่สมัครใจอยู่ในปกครองของพระบรมราชา (มัง) เจ้าเมืองนครพนมคนใหม่ จึงอพยพพาสมัครพรรคพวก บุตรหลาน ท้าวเพี้ย ขอพึ่งพระบรมโพธิสมภารพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2352 และโปรดเกล้าฯให้ตั้งบ้านเรือนอยู่คลองมหาวงษ์ เมืองสมุทรปราการ ยุคนั้นจึงเรียกคนกลุ่มนี้ว่าพวกลาวอาสาปากน้ำ แต่ทนสภาพแวดล้อมไม่ไหว เพราะเป็นชาวดอนน้ำจืด ถูกให้ไปอยู่เมืองลุ่มน้ำกร่อยและเค็ม เลยขอเปลี่ยนไปอยู่ที่อื่น ซึ่งสภาพใกล้เคียงที่ดอน ลาวนครพนมกลุ่มนี้ได้บุกเบิกสร้างเมืองพนัสนิคม
พ.ศ. 2372 ภายหลังเหตุการณ์กบฏเจ้าอนุวงศ์ พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม ได้ไปเกลี้ยกล่อมครอบครัวลาวเมืองนครพนม ย้ายมาอยู่ที่เมืองพนัสนิคมอีกจำนวนหนึ่ง
พ.ศ. 2391 พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม คุมลาวเมืองพนัสนิคมยกไปทางบกปราบกบฏจีนตั้วเหี่ย เมืองฉะเชิงเทรา มีพรรณนาไว้ในพระราชพงศาวดารฯ เรื่องเจ้าพระยาพระคลังกับเจ้าพระยาบดินทรเดชาปราบจีนตั้วเหี่ย เมืองฉะเชิงเทรา
พ.ศ. 2394 พระอินทอาษา เจ้าเมืองพนัสนิคม คุมลาวเมืองพนัสนิคมร่วมเป็นกองกำลังอารักขาสมเด็จพระเจ้าน้องยาเธอ เจ้าฟ้ามงกุฎสมมติวงศ์ วัดบวรนิเวศวิหาร เสด็จขึ้นเสวยราชย์เป็นพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยได้มีพรรณนาในพระราชพงศาวดารฯ
พ.ศ. 2437 (ร.ศ.113) รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวได้ทรงปฏิรูปการปกครองโดยการจัดตั้งมณฑลเทศาภิบาลแทนระบบกินเมือง (เจ้าเมืองสืบตระกูล) ทรงให้หัวเมืองทั้งหมดอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของกระทรวงมหาดไทย เมืองพนัสนิคมจึงโอนย้ายจากกรมท่า มาสังกัดมณฑลปราจีน มีบันทึกว่า “รวมหัวเมืองทางลำน้ำบางปะกง คือ เมืองปราจีนบุรี 1 เมืองนครนายก 1 เมืองพนมสารคาม 1 เมืองฉะเชิงเทรา 1 รวม 4 หัวเมือง เป็นเมืองมณฑล 1 เรียกว่า มณฑลปราจีน ตั้งที่ว่าการมณฑล ณ เมืองปราจีน ต่อเมื่อโอนหัวเมืองในกรมท่ามาขึ้นกระทรวงมหาดไทย จึงย้ายที่ทำการมณฑลลงมาตั้งที่เมืองฉะเชิงเทรา เพราะขยายอาณาเขตมณฑลต่อลงไปทางชายทะเล รวมเมืองพนัสนิคม เมืองชลบุรี และเมืองบางละมุง เพิ่มให้อีก 3 รวมเป็น 7 เมืองด้วยกัน แต่คงเรียกชื่อว่ามณฑลปราจีนอยู่ตามเดิม”
พ.ศ. 2441 ประกาศข้อบังคับลักษณะการปกครองหัวเมือง ร.ศ.117 เมืองพนัสนิคมเปลี่ยนเป็นอำเภอพนัสนิคม ขึ้นกับเมืองชลบุรี (ในปี พ.ศ. 2460 เปลี่ยนจากเมืองเป็นจังหวัดชลบุรี) มณฑลปราจีน โดยเมืองพนัสนิคมมีเจ้าเมืองสืบทอดตำแหน่ง รวม 3 คน คือ 1.พระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร หรือ ท้าวทุม ทุมมานนท์) 2.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์) 3.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์) และมีนายอำเภอพนัสนิคมคนแรกคือ หลวงสัจจพันธ์คีรี ศรีรัตนไพรวัน เจฏิยาสัน คามวาสี นพ-คูหาพนมโขลน (บัว ไม่ทราบนามสกุล)
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอพนัสนิคมแบ่งการปกครองท้องที่เป็น 20 ตำบล 185 หมู่บ้าน ได้แก่
นามสกุลพระราชทานที่เกี่ยวข้องกับเมืองพนัสนิคม
อนึ่งตระกูลทุมมานนท์ เป็นตระกูลเจ้าเมืองพนัสนิคมและเป็นสายเครือญาติกลุ่มตระกูลเจ้านายเมืองนครพนม ในอดีตเมืองนครพนมเป็นหัวเมืองในราชอาณาจักรล้านช้างเวียงจันทน์ ประเทศราชของสยาม โดยท้าวไชย (ศรีวิไชย) อุปราชเมืองนครพนม บิดาของพระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร ทุมมานนท์) เจ้าเมืองพนัสนิคมนั้น สืบเชื้อสายมาจากบิดานามว่าพระบรมราชา (ท้าวกู่แก้ว) เจ้าเมืองมรุกขนคร (ก่อนเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองนครพนม), พี่ชายนามว่าพระบรมราชา (ท้าวพรหมา) เจ้าเมืองนครพนม ซึ่งทายาทได้เป็นเจ้าเมืองมหาไชยกองแก้วและเจ้าเมืองสกลนคร ต้นตระกูล "พรหมสาขา ณ สกลนคร", พี่เขยนามว่าพระบรมราชา (สุดตา) เจ้าเมืองนครพนม กลุ่มตระกูลสาย "ณ นครพนม" และหลานนามว่าพระบรมราชา(มัง) เจ้าเมืองนครพนม
โดยตระกูลทุมมานนท์ เชื้อสายเจ้าเมืองพนัสนิคม มีการสืบตำแหน่งเจ้าเมืองพนัสนิคม 3 ชั่วอายุคน ได้แก่
1.พระอินทอาษา (ท้าวอินทิสาร หรือ ท้าวทุม ทุมมานนท์)
2.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์)
3.หลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์)
โดยหลวงภักดีสงคราม (ท้าวบุญจันทร์ ทุมมานนท์) เจ้าเมืองพนัสนิคมคนสุดท้าย บุตรชายของหลวงภักดีสงคราม (ท้าวนิล ทุมมานนท์) ได้สละบรรดาศักดิ์ให้อานามว่าหลวงภักดีสงคราม (ท้าวเปลี่ยน ทุมมานนท์)
บีบีซีวัน
งบประมาณประจำปีของช่องสำหรับ ค.ศ. 2012-13 อยู่ที่ 1.14 พันล้านปอนด์สเตอร์ลิง เช่นเดียวกับสถานีโทรทัศน์ในประเทศอื่นของบีบีซี และผู้กระจายเสียงวิทยุโทรทัศน์อีกมากในยุโรปและเอเชีย งบประมาณส่วนใหญ่มาจากค่าธรรมเนียมรับชมโทรทัศน์ซึ่งจัดเก็บจากพลเมืองสหราชอาณาจักรเป็นรายปี ดังนั้น รายการทั้งหลายจึงไม่ถูกขัดด้วยโฆษณาเชิงพาณิชย์ไม่ว่าขณะใดก็ตาม ปัจจุบัน เป็นช่องโทรทัศน์ที่มีผู้ชมมากที่สุดในสหราชอาณาจักร นำหน้าคู่แข่งการเป็นผู้นำเรตติงของไอทีวี
การเก็บรักษาไฮโดรเจน
การเก็บรักษาไฮโดรเจน (Hydrogen Storage) มีหลายวิธีในการเก็บไฮโดรเจนไว้ใช้ เช่นเก็บในสารประกอบเคมีความดันสูง มีความเย็นยิ่งยวด ที่สามารถปลดปล่อย H2เมื่อได้รับความร้อนได้ ถังเก็บใต้ดินก็สามารถใช้เก็บไฮโดรเจนในยามคลาดแคลนพลังงานอื่น เช่นพลังงานลมที่อาจขาดหายเป็นช่วงๆ หรือเก็บไว้เป็นเชื้อเพลิงในการขนส่ง เข่นเรือหรือเครื่องบิน การค้นคว้าด้านการเก็บรักษาไฮโดรเจนส่วนใหญ่ เน้นไปทางด้านถังขนาดกระทัดรัด และเบา เพื่อเก็บพลังงานสำหรับงานที่ต้องเคลื่อนที่
สำหรับไฮโดรเจนเหลว ถังเก็บต้องเย็นยิ่งยวดที่ราว 20.268 K (−252.882 °C or −423.188 °F) การแปรสภาพให้เป็นของเหลว ทำให้สูญเสียพลังงานอย่างมาก เพราะต้องใช้พลังงานเพื่อลดอุณหภูมิให้ต่ำลงมากชนาดนั้น ถังเหล็กต้องเป็นฉนวนอย่างดีเพื่อป้องกันการเดือด งานนี้ต้องเสียค่าใช้จ่ายที่สุงมาก ไฮโดรเจนเหลวมีความหนาแน่นของพลังงานต่อหน่วยปริมาตร น้อยกว่าเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนเช่นแก๊สโซลืนประมาณ 4 เท่า จุดสำคัญของปัญหาความเข้มข้นของไฮโดรเจนบริสุทธ์ก็คือมีไฮโดรเจนใน 1 ลิตรของแก๊สโซลีน(116 กรัมไฮโดรเจน) มากกว่า1 ลิตรของไฮโดรเจนเหลวบริสุทธ์(71 กรัมไฮโดรเจน) ถึง 64% คาร์บอนในแก๊สโซลีนยังช่วยในการเผาใหม้อีกด้วย
สำหรับไฮโดรเจนอัดความดันมีการเก็บรักษาต่างกันไป แก๊สไฮโดรเจนมีความเข้มข้นของพลังงานต่อหน่วยน้ำหนักดี แต่ความเข้มข้นของพลังงานต่อหน่วยปริมาตรไม่ดีเมื่อเทียบกับสารไฮโดรคาร์บอน นี่เองที่มันต้องการถังเหล็กที่ใหญ่กว่าเพื่อการเก็บ ด้วยปริมาณของพลังงานเท่าๆกัน ถังเก็บไฮโดรเจนจะใหญ่กว่าและหนักกว่าถังเก็บไฮโดรคาร์บอน การเพิ่มความดันแก๊สจะทำให้ความเข้มข้นมีมากขึ้นแต่ไม่ทำให้ถังเบาลง
การเก็บรักษาไฮโดรเจนแบบเคลื่อนที่
มีการตั้งเป้าว่า ในปี 2005 จะสามารถผลิตถังเก็บ H2 ขนาด 5 กก.ได้สำเร๊จ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ในปี 2009 ได้มีการปรับเปลี่ยนแผนตามข้อมูลใหม่เกียวกับประสิทธิภาพจากการทดสอบรถยนต์หลายคัน เป้าหมายสุดขั้วสำหรับตัวเก็บแบบปริมาตรยังคงเหนือกว่าความเข้มข้นทางทฤษฏีของไฮโดรเจนเหลว
โปรดสังเกตว่า เป้าหมายเหล่านี้สำหรับระบบการเก็บรักษาไฮโดรเจนไม่ใช่วัสดุที่ใช้ทำที่เก็บไฮโดรเจน ความเข้มข้นของระบบปกติจะอยู่ราวๆครึ่งหนึ่งของวัสดุใช้งาน นั่นคือ ในขณะที่วัสดุอาจจะเก็บ H2ได้ 6 wt% ระบบที่ใช้วัสดุอาจทำได้แค่ 3 wt% เมื่อนำน้ำหนักของถัง อุณหภูมิและอุปกรณ์ควบคุมความกดดันมาพิจารณา
ในปี 2010 มีเทคโนโลยีการเก็บ 2 ชนิดเท่านั้นที่ถูกชี้ว่ามีความอ่อนไหวที่จะบรรลุเป้าหมาย นั่นคือ MOF-177 ที่ทำความจุเชิงปริมาตรได้เกินเป้า 2010 ในขณะที่การบีบอัด H2 ที่ทำความจุทั้งน้ำหนักและปริมาตรได้เกินเป้าหมายของปี 2015
ไฮโดรเจนบีบอัด
เป็นไฮโดรเจนในสภาวะที่เป็นแก๊สซึ่งถูกเก็บไว้ภายใต้ความดัน ถ้าเก็บในถัง จะเก็บที่ความดัน 350 bar (5,000 psi) ถ้าเก็บในรถยนต์ จะเก็บที่ความดัน 700 bar (10,000 psi) บริษัทรถยนต์ที่นำวิธีนี้ไปพัฒนาได้แก่ ฮอนดา และ นิสสัน
ซูเปร์กลาซิโก
ซูเปร์กลาซิโก (Superclásico) เป็นชื่อเรียกการแข่งขันฟุตบอลระหว่างสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงสองสโมสรของอาร์เจนตินา คือ โบกายูนิออร์สกับริเบร์เปลต ซึ่งเป็นสโมสรร่วมเมืองเดียวกัน คือ บัวโนสไอเรส
การเก็บรักษาไฮโดรเจน
ไฮโดรเจนเหลว
BMW ใช้ถังเชื้อเพลิงเหลวกับรถยนต์รุ่น BMW Hydrogen 7 โดยใช้ไฮไดรด์ที่ซับซ้อน รวมทั้งแอมโมเนีย โบเรน เพื่อผลิตเชื้อเพลิงไฮโดรเจนที่ทำตัวเหมือนกับเป็นของเหลวที่อุณหภูมิและความดันบรรยากาศ
ตัวเก็บไฮโดรเจนอยู่กับที่
ไม่เหมือนกับตัวเก็บเคลื่อนที่ ความเข้มข้นของไฮโดรเจนไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับตัวเก็บแบบอยู่กับที่ ปัจจุบันใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่แล้ว ได้แก่
ถังไฮโดรเจนใต้ดิน
ถังจะถูกเก็บไว้ในถ้ำหรือเหมืองเกลือร้างหรือบ่อน้ำมันหรือแก๊สที่หมดสภาพแล้ว บริษัท ICI เก็บแก๊สไฮโดรเจนจำนวนมหาศาลไว้ในถ้ำใต้ดินมาหลายปีโดยไม่มีปัญหา ไฮโดรเจนเหลวก็สามารถเก็บไว้ใต้ดินเพื่อใช้เป็นพลังงานสำรอง
เก็บในท่อ
บริษัทเยอรมันใช้เครือข่ายท่อแก๊สธรรมชาติสำหรับเก็บทาวน์แก๊ส ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยไฮโดรเจน ความจุของท่อแก๊สมีมากกว่า 200,000 GWh ซึ่งเพียงพอใช้ได้ไปหลายเดือน ความสามารถของโรงไฟฟ้าของเยอรมันแบบดูดจากที่เก็บมีประมาณ 40 GWh การขนส่งพลังงานผ่านท่อแก๊สมีความสูญเสียน้อยกว่า 0.1% เมื่อเทียบกับส่งกระแสไฟฟ้าที่ 8%
กล้องวิดีโอ
กล้องวิดีโอ เป็นกล้องที่ใช้ในการการถ่ายภาพเพื่อบันทึกภาพเคลื่อนไหวสำหรับวิดีโอ
หลักการ
กล้องวิดีโอตัวแรกที่พัฒนาขึ้นทำโดยการประกอบขึ้นจากท่อกล้องและชัตเตอร์เชิงกล (จานหมุนที่จับภาพส่วนหนึ่งของหน้าจอโดยอัตโนมัติ) กล้องวิดีโอรุ่นถัดมามีฟังก์ชันในการตัดส่วนหนึ่งของหน้าจอในท่อกล้องออก และชัตเตอร์เชิงกลก็เลิกใช้ไปแล้ว ในยุคต่อมาอีก ท่อกล้องก็ได้ถูกยกเลิกและใช้แผ่นรับภาพที่ทำจากสารกึ่งตัวนำ
และแม้ว่าอาจไม่จำเป็น แต่ผลิตภัณฑ์กล้องวิดีโอจำนวนมากมีไมโครโฟนสำหรับบันทึกเสียงติดอยู่ด้วย และอาจมีฟังก์ชันสำหรับเพิ่มอินพุตเสียงและสัญญาณเสียงไปยังขอบเขตเสียงของสัญญาณวิดีโอที่บันทึก
คุณภาพของภาพ
ในแง่ของคุณภาพของภาพ กล้องกระจายเสียงและกล้องเชิงพาณิชย์มีประสิทธิภาพสูง ในขณะที่กล้องสำหรับผู้บริโภคนั้นด้อยกว่า อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างนี้ได้ค่อย ๆ ลดน้อยลง ส่วนกล้องวงจรปิดนั้นอาจไม่จำเป็นต้องมีคุณภาพของภาพสูงตั้งแต่แรก
ประเภท
กล้องวิดีโอสามารถจำแนกตามปัจจัยต่าง ๆ เช่น การใช้งาน โดยอาจแบ่งได้ดังนี้
กล้องวิดีโอสำหรับออกอากาศ
กล้องวิดีโอสำหรับออกอากาศเป็นกล้องวิดีโอคุณภาพสูงสุดที่มีความน่าเชื่อถืออย่างแท้จริง คุณภาพของภาพสูง และมีความคล่องตัวสูง
นอกจากผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เช่น โซนี่ แล้ว ยังมีผู้ผลิตเฉพาะทาง เช่น อิเกงามิซือชิงกิ
กล้องวิดีโอเชิงพาณิชย์
กล้องวิดีโอเชิงพาณิชย์มีจุดประสงค์หลักเพื่อจับภาพความละเอียดสูงซึ่งต้องมีการควบคุมต้นทุนอย่างเข้มงวด เช่น แพ็คเกจวิดีโอ (ถ่ายภาพสำหรับ คาราโอเกะ ถ่ายภาพงานแต่งงาน และวิดีโอบรรยาย ฯลฯ) จำเป็นต้องมีคุณภาพของภาพตามมาสำหรับการออกอากาศ และต้องการความทนทานที่สามารถทนต่อการใช้งานอย่างหนัก และจำเป็นต้องมีความรู้และความชำนาญในการใช้งานในระดับหนึ่งสำหรับการใช้งาน
ผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และผู้ผลิตเฉพาะทางอาจมีรายการรุ่นต่ำกว่าสำหรับการออกอากาศ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้แต่กล้องบันทึกขนาดเล็กก็ยังมีประสิทธิภาพที่ทนต่อการแพร่ภาพ และบริษัทผู้ผลิตก็สนับสนุนกล้องเหล่านี้เช่นกัน
ตั้งแต่ปี 2009 กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว เช่น Canon EOS 5D Mark II ซึ่งมีฟังก์ชันการบันทึกวิดีโอเป็นมาตรฐาน ได้กำเนิดขึ้น และกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลก็ได้เข้ามาแทนที่ นอกจากนี้ระบบป้องกันภาพสั่นไหวสำหรับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัล หูฟังหรือไมโครโฟน มอนิเตอร์ และอุปกรณ์อื่น ๆ สำหรับการถ่ายวิดีโอก็ได้ปรากฏขึ้นตาม ๆ กันมา
คอมแพกต์แฟลชได้ถูกใช้เป็นสื่อบันทึกสำหรับกล้องวิดีโอเชิงพาณิชย์เนื่องจากความเร็วการถ่ายโอนสูงและความจุขนาดใหญ่
กล้องวิดีโอแบบใช้งานทั่วไป
กล้องวิดีโอแบบใช้งานทั่วไปคือกล้องที่มีจุดประสงค์หลักสำหรับบุคคลทั่วไป ซึ่งไม่ได้มีส่วนร่วมในการถ่ายวิดีโอหรือผลิตวิดีโอ เพื่อถ่ายวิดีโอโดยไม่ตั้งใจเพื่อวัตถุประสงค์ส่วนตัว แม้ว่าคุณภาพและความทนทานของภาพจะไม่สูงเท่ากับการใช้งานระดับมืออาชีพ แต่ก็มีความต้องการการใช้งานที่เข้าใจง่าย ซึ่งแม้แต่มือสมัครเล่นก็สามารถถ่ายวิดีโอที่ดีได้ เมื่อเทียบกับที่ใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางธุรกิจ มีความต่าง เช่น ความสว่างของแสง ซึ่งอาจต้องใช้ในสถานการณ์ที่หนักหน่วงกว่า ดังนั้นจึงมีชิ้นส่วนที่มีประสิทธิภาพเกินกว่าการใช้งานเชิงพาณิชย์ เช่น ความสว่างขั้นต่ำในการถ่ายภาพ นอกจากนี้ จากการคาดการณ์ว่า การสั่นของกล้องขณะถ่าย มีแนวโน้มที่จะเกิดขึ้นเนื่องจากตัวกล้องหลักจำนวนมากมีขนาดเล็ก แต่ละบริษัทจึงแนะนำเทคโนโลยี เช่น ระบบป้องกันภาพสั่นไหว มาใช้
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้สำหรับแพ็คเกจวิดีโอสำหรับใช้งานทั่วไป ก็สามารถรับภาพที่เพียงพอ และหากไม่ได้ให้ความสำคัญกับคุณภาพของภาพ ก็จะอยู่ในระดับที่สามารถออกอากาศได้ ดังนั้นผู้ผลิตจึงอาจออกแบบโดยคำนึงถึงการใช้งานระดับมืออาชีพ เช่น การเพิ่มส่วนติดต่อ XLR ให้กับอุปกรณ์ระดับไฮเอนด์โมเดล
กล้องวิดีโอแบบอยู่กับที่
กล้องวิดีโอแบบอยู่กับที่ส่วนใหญ่จะใช้สำหรับทำเป็นกล้องวงจรปิด และแม้ว่าจะไม่ต้องการคุณภาพของภาพสูง แต่ก็ต้องการความทนทานเพื่อให้ทนต่อสภาพอากาศและรองรับการทำงานที่เสถียรในระยะยาวได้
อำเภอทุ่งยางแดง
ทุ่งยางแดง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดปัตตานี
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอทุ่งยางแดงตั้งอยู่ทางทิศใต้ของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียงดังต่อไปนี้
ประวัติ
อำเภอทุ่งยางแดงเดิมเป็นส่วนหนึ่งของอำเภอมายอ ต่อมาได้ยกฐานะเป็น กิ่งอำเภอทุ่งยางแดง ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ต่อมามีพระราชกฤษฎีกายกฐานะเป็น อำเภอทุ่งยางแดง ในวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537 ตามประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 111 ตอนที่ 21 ลงวันที่ 3 มิถุนายน พ.ศ. 2537
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอทุ่งยางแดงประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 4 แห่ง ได้แก่
ประชากร
อำเภอทุ่งยางแดงมีประชากรทั้งหมด 22,794 คน (พ.ศ. 2557) ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวไทยเชื้อสายมลายูและไทยมุสลิมร้อยละ 97.67 และชาวไทยพุทธร้อยละ 2.33 มีมัสยิดทั้งหมด 29 แห่ง และสำนักสงฆ์เพียงแห่งเดียว ในปี พ.ศ. 2554 มีราษฎรไทยพุทธอาศัยอยู่ 324 คน ซึ่งอาศัยอยู่ร่วมกับชาวมุสลิมมาช้านาน อย่างสงบอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าร้อยปี แต่ปัจจุบันชุมชนพุทธเหล่านี้กลายเป็นชุมชนที่อยู่ในพื้นที่สีแดงซึ่งเสี่ยงต่อการถูกลอบสังหารหรือทำร้าย จากการสำรวจของสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดปัตตานีเมื่อ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2562 พบว่าประชากรส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม จำนวน 17,318 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 99.07 และส่วนน้อยนับถือศาสนาพุทธ จำนวน 163 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.93 ด้วยเหตุนี้พวกเขาร่วมกิจกรรมเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจและดำรงอยู่ร่วมกันภายใต้สังคมพหุวัฒนธรรม
กลุ่มชาวไทยพุทธจะใช้ภาษาไทยถิ่นใต้และไทยตากใบ ส่วนชาวมุสลิมจะใช้ภาษาไทยพิเทนหรือใช้ภาษามลายูปัตตานี ซึ่งภาษาหลังนี้จะใช้เป็นภาษากลางสำหรับสื่อสารระหว่างศาสนิกชนทั้งสองกลุ่ม แต่กลุ่มผู้ใช้ภาษาไทยพิเทนนั้นถือเป็นภาษาถิ่นเฉพาะ เชื่อว่าตนมีบรรพบุรุษอพยพมาจากกรุงศรีอยุธยา  ตามมุขปาฐะนั้นว่าบรรพบุรุษได้เดินทางลงมาทางใต้เพื่อตามหาช้างสำคัญของสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ซึ่งผู้นำในการติดตามช้างสำคัญนั่นคือพี่เณร (หรือโต๊ะหยัง) แต่การติดตามช้างสำคัญนั้นไม่สำเร็จ ด้วยเกรงกลัวพระราชอาญาจึงหลบลี้ไปตั้งถิ่นฐานอยู่ในป่า อันเป็นที่มาของชื่อตำบลพิเทนซึ่งเพี้ยนมาจากชื่อของพี่เณรนั้นเอง  ลูกหลานที่สืบสันดานลงมาก็แต่งงานกับคนท้องถิ่นและเข้ารับอิสลาม ซึ่งภาษาไทยพิเทนนั้นจะมีลักษณะพิเศษคือเป็นภาษาไทยภาคกลางปนถิ่นใต้ มีการใช้คำราชาศัพท์   แต่เรียงคำต่างจากภาษาไทยภาคกลางและใต้ และยืมคำมลายูมากถึงร้อยละ 97 ดังนั้นผู้ที่จะพูดภาษานี้ได้ต้องเข้าใจทั้งภาษาไทยและมลายูปัตตานี แต่ปัจจุบันนี้ภาษาดังกล่าวใกล้สูญหายและไม่เป็นที่นิยมใช้ เพราะชนนิยมใช้ภาษามลายูปัตตานีมากกว่า ขณะที่ภาษาไทยถิ่นใต้และไทยตากใบก็มีแนวโน้มที่ผู้ใช้จะลดจำนวนลงเช่นกัน
ในอดีตชาวพิเทนจะมีกิจกรรมรำลึกถึงพี่เณรที่สุสาน โดยจะมีงานจอระทาให้ชาวพิเทนจุดเทียนเป็นกะทา (รูปโดม) แห่จากบ้านไปยังสุสานพี่เณรในยามกลางคืนเพื่อทำบุญให้ รวมทั้งมีการเข้าทรงและการละเล่นต่าง ๆ เช่น สิละหรือมโนราห์ และมีการตัดกิ่งไผ่ยาวสามเมตรและผูกอาหารคาวหวาน ผู้ชนะในการแข่งสิละจะใช้กริชตัดไม้ไผ่ดังกล่าว เด็ก ๆ ที่ล้อมวงชมก็จะเข้าไปแย่งอาหารกันอย่างสนุกสนาน แต่ปัจจุบันมิได้จัดพิธีดังกล่าวแล้ว
ด้านการศึกษา มีโรงเรียนในสังกัดเขตพื้นที่การศึกษาทั้งหมด 13 แห่ง, สถาบันปอเนาะ 11 แห่ง และตาดีกา 27 แห่ง
โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์
โอบืยโกนเวนนืยฟาสซิสม์ (Обыкновенный фашизм) เป็นภาพยนตร์สารคดีของสหภาพโซเวียต กำกับโดย มีฮาอิล โรมม์ โดยเข้าฉายในชื่อ Echo of the Jackboot  ในสหราชอาณาจักรและ Triumph Over Violence  ในสหรัฐ โดยภาพจากภาพยนตร์ส่วนใหญ่มาจากหอจดหมายเหตุต่างประเทศเพื่อแสดงถึงการขึ้นสู่อำนาจและล่มสลายของระบอบฟาสซิสต์ และโดยยกเอานาซีเยอรมนีเป็นตัวอย่าง
ฃ
ฃ เป็นพยัญชนะตัวที่ 3 จากพยัญชนะทั้งหมด 44 ตัวในอักษรไทย อยู่ในลำดับถัดจาก ข และก่อนหน้า ค จัดอยู่ในกลุ่มอักษรสูงในระบบไตรยางศ์ มีชื่อเรียกกำกับว่า "ฃ ขวด" เข้าในพวกกัณฐชะ (เกิดจากเพดานอ่อน) เป็นพยัญชนะชนิดหัวหยักหรือหัวแตก ออกเสียงอย่าง ข เมื่อเป็นพยัญชนะต้น แทนเสียง ซึ่งเดิมทีนั้น ได้มีการคาดกันว่าเสียงของ ฃ นั้นมีความแตกต่างจากเสียง ข แต่กลับเพี้ยนไป
ปัจจุบันไม่มีคำศัพท์ในหมวดคำ ฃ ในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 โดยระบุว่า ฃ เป็นอักษรที่ไม่นิยมใช้แล้ว อย่างไรก็ตาม ยังมีการใช้อักษร ฃ ในบางแวดวง นัยว่าเพื่อเป็นการอนุรักษ์ให้ตัวอักษรไทยมีใช้ครบ 44 ตัว รวมถึงมีการพูดถึงการฟื้นฟูการใช้งานอักษร ฃ ขึ้นมาใหม่ รวมทั้งในแบบเรียนอักษรไทยและบนแป้นพิมพ์ภาษาไทยก็ยังคงมีอักษร ฃ อยู่
อักษร ฃ นี้เป็นอักษรของไทยดั้งเดิม และไม่ปรากฏในชุดอักษรภาษาอื่น ๆ ซึ่งหมายความว่า ในชุดอักษรภาษาอื่น ๆ ที่ลำดับอักษร ก ข ค ฆ ง แบบเดียวกันกับอักษรอินเดีย เช่น อักษรเทวนาครี อักษรขอม อักษรมอญ ฯลฯ ล้วนไม่มีตัวอักษร ฃ ทั้งสิ้น จึงให้เหตุผลว่า อักษร ฃ น่าจะเป็นการประดิษฐ์แทรกเช่นเดียวกับอักษร ฅ ซ ฎ ด บ ฝ ฟ ฯลฯ เมื่อพ่อขุนรามคำแหงมหาราชทรงประดิษฐ์อักษรไทยขึ้นใน พ.ศ. 1826 และก็ได้เติมพยัญชนะและวรรณยุกต์เข้าในวรรคอักษรแบบอินเดีย เพื่อใช้แทนเสียงที่ภาษาในสมัยนั้นมีอยู่ให้ครบถ้วน หรือไม่ก็คาดว่า ฃ ได้รับการดัดแปลงมาจากภาษาสันสกฤต
นอกจากตัวอักษร ฃ จะปรากฏในภาษาไทยแล้ว ตัวอักษร ฃ นี้ยังมีประวัติการใช้งานอยู่ในภาษาไทยถิ่นอื่นอีก เช่น คำเมือง (ของอาณาจักรล้านนา) ภาษาไทขาว เป็นต้น
สมัยสุโขทัย
หลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่ปรากฏการใช้ ฃ ในภาษาไทย คือ ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง (จารึกเมื่อ พ.ศ. 1826) พบว่ามีการใช้ ฃ อยู่ 11 คำ ได้แก่ ฃบบ → ฃับ (ขับร้อง), ฃ๋า → ฃ้า (ข้า → ฆ่า), ฃาม (มะขาม), ฃาย (ขาย), เฃา (ภูเขา), เฃ๋า → เฃ้า (เข้า), ฃึ๋น → ฃึ้น (ขึ้น), ฃอ (ตะขอ), ฃุน (ขุน), ฃวา (ขวา), แฃวน (แขวน)
นอกจากนั้น นักประวัติศาสตร์ยังได้พบกับร่องรอยของการใช้ ฃ ในจารึกอีกหลายแห่งในประเทศไทย เช่น จารึกป้านางเมาะ จารึกพ่อขุนรามพล จารึกวัดกำแพงงาม และจารึกแสดงผลกรรมนำสู่นิพพาน ซึ่งนักประวัติศาสตร์ได้สันนิษฐานไว้ว่าอักษร ฃ เป็นอักษรที่ปรากฏครั้งแรกในปี พ.ศ. 1935
ปัจจุบัน นักภาษาศาสตร์ได้นำคำที่ใช้เขียนด้วย ข และ ฃ ในศิลาจารึกหลักที่ 1 ไปเปรียบเทียบกับภาษาไทถิ่นอื่น ๆ เช่น ไทขาว ก็พบว่าเป็นคำที่ใช้เสียงประเภทเดียวกัน และแยกเสียง ข และ ฃ เหมือนกัน เพราะคำเหล่านี้เป็นคำที่เป็นมรดกตกทอดมาจากภาษาไทโบราณเก่าแก่ตั้งแต่ยังไม่มีอักษรเกิดขึ้น ภาษาไทถิ่นยังใช้คำเหล่านี้อยู่ แต่ว่าเสียงเพี้ยนไป โดยร่องรอยของการเปลี่ยนแปลงนี้สามารถสังเกตได้ชัดเจนจากศิลาจารึกหลักที่ 1 ว่าเริ่มมีการใช้ ข และ ฃ อย่างสับสน และใช้แทนที่กันในหลายแห่ง เช่น บ้างก็ใช้ ขุน บ้างก็ใช้ ฃุน
นอกจากนี้ นักภาษาศาสตร์อ้างว่าการออกเสียง ฃ ในอดีตคือ เสียงเสียดแทรก เพดานอ่อน ไม่ก้อง ซึ่งออกเสียงแตกต่างจาก ข ปัจจุบัน เราสามารถพบเห็นเสียงนี้ในภาษาไทสาขาอื่น ๆ เช่น ภาษาไทลื้อ ซึ่งยังคงสงวนเสียง  อยู่ ผู้ที่ประดิษฐ์อักษรไทยสมัยสุโขทัยนั้น ได้ทราบการแตกต่างในการออกเสียง จึงได้ประดิษฐ์อักษรที่แตกต่างกัน เพื่อแทนค่าการออกเสียงของทั้งสองเสียงนี้
สมัยอยุธยาและธนบุรี
ครั้นถึงสมัยอาณาจักรอยุธยา ตัวภาษาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปมาก ซึ่งคาดว่าอาจเป็นเพราะว่ามีการใช้ศัพท์ใหม่เพิ่มเข้ามา จากนั้นพบว่ามีการใช้ ฃ เริ่มลดลง แม้จะยังพอมีใช้กันบ้าง ทว่าไม่ปรากฏหลักเกณฑ์การใช้ ฃ ในตำราว่าด้วยอักขรวิธีของไทยในสมัยนั้น อีกทั้งพบว่าหลงเหลือหลักฐานอยู่น้อยมาก เช่น จารึกบนแผ่นอิฐมอญ จำนวน 3 ชิ้น ซึ่งพบที่ฝาผนังอุโบสถวัดท่าพูด อำเภอสามพราน
สมัยรัตนโกสินทร์
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระยาศรีสุนทรโวหารได้ระบุคำที่เขียนด้วย ฃ ในหนังสือชื่อ นิติสารสาธก เล่ม 1 ได้แก่ ฃอ, ฃ้อความ, ฃัน, ฃาน, ฃาด, ฃายหน้า, ฃำ, เฃา, เฃ้า, ฃุน, ไฃ, โฃก, ฃอง, เฃียน, ฃยัน และฃลุม
ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในหนังสือ "อักขราภิธานศรับท์" ของหมอบรัดเลย์ ซึ่งตีพิมพ์เมื่อ พ.ศ. 2416 พบคำที่ใช้ ฃ ขวด ได้แก่ "ฃิก, ฃุก ๆ, ฃุกฃัก, ฃุกค่ำฃุกคืน, เฃกหัว, เฃกโฃก, แฃก, โฃก, ฃอกรั้ว, ฃงจู๊ และ ฃัง" (เฉพาะคำว่า "ขัง" พอเป็นลูกคำ เช่น ขังไก่ ขังคน ฯลฯ ใช้ ข ไข่ทั้งหมด) คำว่า "ข้าง" ใช้ ฃ ขวดก็มี ข ไข่ก็มี ส่วนคำที่ใช้ ข "ขิง, ขึง, ขึ้ง เข่ง, แขง, แข่ง, แข้ง, โขง, โข่ง, ของ" (รวมทั้งลูกคำ ยกเว้น ของสงฆ์) อันแสดงให้เห็นถึงความไม่มีเอกภาพในการใช้ ข ไข่ และ ฃ ขวด
ครั้นถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อมีปทานุกรมของกระทรวงธรรมการ พ.ศ. 2470 ก็มีการระบุไว้ว่า "ฃ เป็นพยัญชนะตัวที่สามของพยัญชนะไทย แต่บัดนี้ไม่มีที่ใช้ " เป็นอันหมดวาระของ ฃ ลง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และในสมัยที่จอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี ได้จัดตั้งคณะกรรมการส่งเสริมวัฒนธรรมไทยขึ้น เมื่อวันที่ 16 พฤษภาคม พ.ศ. 2485 ซึ่งทำการลงมติให้ตัดตัวอักษรที่มีเสียงซ้ำกันออกไปหลายตัว รวมไปถึง ฃ ด้วย โดยให้เปลี่ยนไปใช้ ข แทนทั้งหมด แต่หลังจากใช้แบบอักษรใหม่เป็นเวลา 2 ปี ก็กลับมาใช้อย่างเดิมอีก
จนถึงปัจจุบัน แม้ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2493 จนถึงฉบับปรับปรุงแก้ไข พ.ศ. 2542 ก็ได้ให้คำอธิบายตัวอักษร 2 ตัวคือ ฃ และ ฅ ว่า "เลิกใช้แล้ว " ทั้งที่ไม่เคยมีการประกาศเลิกใช้อย่างเป็นทางการแต่อย่างใด ในสมัยหลังมา ปรากฏว่าใช้คำว่า เฃตร ที่ใช้พยัญชนะ ฃ อยู่เพียงคำเดียว จึงได้เรียกชื่ออักษรดังกล่าวว่า "ฃ เฃตร" แต่ภายหลังคำว่า "เฃตร" ก็เลิกใช้ไปอีก โดยแปลงเป็นเขตแทน ทำให้คำที่ปรากฏว่าใช้ ฃ ขวด ไม่มีอีกแล้วในภาษาไทย
การหายไป
สำหรับสาเหตุที่ทำให้มีการเลิกใช้ ฃ (ขวด) และ ฅ (คน) ไปอย่างสิ้นเชิงทีเดียวเลยนั้น คงเนื่องมาจากว่า เครื่องพิมพ์ดีดภาษาไทยยุคแรกในปี พ.ศ. 2434 (ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) ซึ่งนายเอ็ดวิน ฮันเตอร์ แมคฟาร์แลนด์ได้ดัดแปลงเครื่องพิมพ์ดีดมาจากแบบของโรงงานสมิทพรีเมียร์นั้น ตัวแป้นพิมพ์มีตัวอักษรไม่เพียงพอที่จะรองรับอักษรไทยทั้งหมด และด้วยเหตุผลที่ว่า "[ฃ] เป็นพยัญชนะที่ไม่ค่อยได้ใช้ และสามารถทดแทนด้วยพยัญชนะตัวอื่นได้" จึงมีการตัดพยัญชนะออก 2 ตัว คือ ฃ และ ฅ ซึ่งศาสตราจารย์ยอร์ช เซเดส์ได้เขียนเล่าไว้ในหนังสือ "ตำนานอักษรไทย"
ส่วนการหายไปของ ฃ ในทางภาษาศาสตร์นั้น นักภาษาศาสตร์ได้ทำการศึกษาประวัติของพยัญชนะ ฃ และสันนิษฐานว่า ฃ เดิมมีฐานเสียงที่แตกต่างจากฐานเสียงของ ข โดยมีลักษณะเสียงเป็น พยัญชนะลิ้นไก่อโฆษะ ซึ่งพบได้ในภาษาต่าง ๆ ในกลุ่มภาษาไท และภาษาอื่น ๆ กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ เสียง ฃ และ ฅ ในสมัยสุโขทัยนั้นออกเสียงลึกกว่าเสียง ข (ไข่) และ ค (ควาย) เวลาที่ออกเสียง ข (ไข่) และ ค (ควาย) โคนลิ้นแตะที่เพดานอ่อน ส่วน ฃ และ ฅ นั้น โคนลิ้นจะแตะที่ส่วนที่ถัดเพดานอ่อนเข้าไปอีก ซึ่งในปัจจุบันไม่มีเสียงนี้แล้วในภาษาไทยมาตรฐาน
และสำหรับการที่ ฃ และ ฅ ค่อย ๆ หายไปจากภาษาปัจจุบันนั้น ยังเกิดจากอีกสาเหตุหนึ่งที่เป็นลักษณะธรรมชาติของภาษาที่ว่า เสียงใดเป็นเสียงโดดเดี่ยว ไม่มีความสัมพันธ์กับพยัญชนะใดเป็นพิเศษจะเปลี่ยนแปลงเสียง หรือสูญเสียเสียงได้เร็วกว่าพยัญชนะที่มีความสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้น ยกตัวอย่างเช่น ป ต จ ก อ ที่มีความสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้น เพราะเป็นเสียงก้อง ไม่มีลม แต่เนื่องจาก ฃ และ ฅ เป็นเสียงโดดเดี่ยว ดังนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ฐานที่เกิดขึ้นจาก ฃ และ ฅ จะเขยิบขึ้นมากลายเป็น ข และ ค ตามลำดับ ซึ่งศาสตราจารย์ ดร. คุณหญิงสุริยา รัตนกุลได้กล่าวว่า "...คนไทยในสมัยปัจจุบันไม่ได้มีหน่วยเสียงเสียดแทรกที่ฐานกรณ์ลิ้นไก่อยู่เหมือนในสมัยพ่อขุนรามคำแหง การค้นพบเสียงนี้ในภาษาไทขาวในประเทศเวียดนามและในภาษาตระกูลกัม-สุย (Kam-Sui) ในประเทศจีนช่วยให้ข้อสันนิษฐานในบทความนี้น่าเชื่อถือยิ่งขึ้น แต่การที่จะคิดว่าควรให้ภาษาไทขาวหรือภาษาตระกูลกัม-สุย เป็นต้นแบบสำหรับให้คนไทยหัดออกเสียง และเสียง  ตลอดจนความพยายามที่จะรื้อฟื้นนำ ฃ และ ฅ กลับมาใช้ใหม่นั้น คงเป็นความพยายามประเภทที่คนไทยเรียกว่า "ขี่ช้างจับตั๊กแตน"..."
ฃ ในภาษาไทยถิ่นเหนือ
ฃ ( (ᨢ) ฃ๋ะ) ในภาษาไทยถิ่นเหนือยังมีใช้อยู่ แต่พบว่าในคัมภีร์ใบลานไม่ปรากฏอักษร ฃ บ่อยครั้งนัก เพราะตัวอักษร ฃ ยังไม่เด่นชัด คาดว่าน่าจะเป็นเพราะ ฃ สามารถใช้อักษร ข หรือ ขร (ᨡᩕ) แทนได้ โดยไม่ทำให้เสียงหรือความหมายต่างกันมากนัก และในการเขียนก็ไม่มีหลักเกณฑ์ที่ตายตัวว่าศัพท์ใดจะต้องใช้อักษร ฃ จึงเห็นได้ชัดว่ามีการเขียนที่ใช้อักษร ฃ และ ข สลับกันในศัพท์เดียวกันหรือข้อความที่ใกล้เคียงกัน ดังนั้น ในพจนานุกรมภาษาล้านนาจึงอาจบันทึกได้ว่าเคยปรากฏการใช้อักษร ฃ นี้ในฐานะพยัญชนะต้นของคำในอดีต แต่ปัจจุบันไม่นิยมใช้แล้วเหมือนกับภาษาไทยกลาง
และที่น่าสังเกตก็คือ การที่มีการเขียน ขร- อยู่บ้างนั้น อาจเป็นร่องรอยของอักษร ฃ เพราะอักษร ร ที่กำกับอยู่นั้น เป็นสัทลักษณ์ให้ออกเสียง ฃ ทำให้ต้องพยายามค้นหาคำที่อักษร ฃ นี้ขึ้น เพื่อให้เห็นอดีตแห่งอักษรศาสตร์ล้านนา และจากการศึกษาของศาสตราจารย์ฟาง เกว่ย ลี ท่านเห็นว่าอักษร ฃ นี้เป็นพยัญชนะสำคัญอันหนึ่งในภาษาไทดั้งเดิม ซึ่งมีเสียงเสียดแทรกและไม่ก้อง และท่านได้สันนิษฐานศัพท์ที่เคยใช้อักษรนี้เป็นพยัญชนะต้นได้ส่วนหนึ่ง ซึ่งอาจสถาปนารูปศัพท์ให้ตรงกันกับศัพท์สันนิษฐานไว้ดังปรากฏในพจนานุกรม นอกจากนั้น ยังมีผู้สังเกตว่าคำที่เขียนด้วยตัว ข กับ ฃ มีความหมายแตกต่างกัน
ฃ เทียบกับ กฺษ ในภาษาสันสกฤต
จิตร ภูมิศักดิ์ ระบุว่านักวิชาการบางคนว่า ฃ อาจประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อใช้แทนกับอักษร กฺษ ( क्ष ) ในภาษาสันสกฤต ซึ่งออกเป็นเสียงหนึ่งต่างหาก เช่น
รูปร่างของตัวอักษรก็น่าจะมาจากการเขียน ก กับ ษ หวัดติดกัน สำหรับอักษรปัจจุบันอาจจะพอเป็นไปได้ แต่จิตรก็ได้แย้งไว้ว่า ในอักษรโบราณอย่างราวยุคพ่อขุนรามคำแหงนั้น การเขียนเช่นนั้นไม่คล้ายและไม่มีเค้าของตัว ฃ เลย บ้างก็ว่า ฃ เป็นตัวอักษรที่ใช้ในภาษาบาลี ในขณะที่ภาษาสันสกฤตจะใช้ตัว กฺษ เสมอ
สถานะปัจจุบัน
ในวันภาษาไทยแห่งชาติ เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2548 ได้มีความพยายามในการรื้อฟื้นการใช้งานตัวอักษร ฃ และ ฅ ขึ้นใหม่ พร้อมกับเสนอให้แก้ข้อความในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ใหม่เป็นคำว่า "ปัจจุบันไม่ปรากฏที่ใช้งาน " แทนคำว่า "เลิกใช้แล้ว " เพื่อป้องกันความสับสนด้วย โดยรวมไปถึงการคงอักษร ฃ และ ฅ บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ ตามประกาศของคณะกรรมการมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม อักษร ฃ ตรงกับรหัสฐานสิบหก A3 (หรือ 163 ฐานสิบ) บนชุดอักขระ TIS-620 และตรงกับรหัสยูนิโคด U+0E03
ซิมโฟนีหมายเลข 2 (ไชคอฟสกี)
ซิมโฟนีหมายเลข 2 ในบันไดเสียง ซีไมเนอร์ โอปุสที่ 17 ของ ปิออตร์ อิลิช ไชคอฟสกี ประพันธ์ในปี 1872 เป็นหนึ่งในผลงานชิ้นเอกของไชคอฟสกี เป็นผลงานที่ประสบความสำเร็จจากการบรรเลงรอบปฐมทัศน์และยังได้รับการยกย่องจากกลุ่มคีตกวีชาวรัสเซียที่รู้จักกันในชื่อ "เดอะไฟฟ์" โดย Mily Balakirev เนื่องจากไชคอฟสกีใช้เพลงพื้นบ้านของยูเครน 3 เพลงสำหรับผลงานที่ดีในในงานนี้ ซิมโฟนีจึงถูกตั้งชื่อเล่นว่า "ชาวรัสเซียน้อย" (Малороссийская, Malorossiyskaya) โดย Nikolay Kashkin เพื่อนของคีตกวีเช่นเดียวกับนักวิจารณ์ดนตรีที่รู้จักกันดีของกรุงมอสโก เนื่องจากยูเครนในช่วงเวลานั้นมักถูกเรียกกันว่า "ลิตเติลรัสเซีย"
อย่างไรก็ตามจากความสำเร็จครั้งแรก ไชคอฟสกีก็ยังไม่พอใจกับซิมโฟนี เขาแก้ไขงานอย่างกว้างขวางในปี 1879-1880 เขียนท่อนเปิดใหม่และเขียนท่อนสุดท้ายให้สั้นอย่างมีนัยสำคัญ การแก้ไขนี้เป็นเวอร์ชันของซิมโฟนีที่ใช้กันทั่วไปในปัจจุปัน แม้ว่าจะมีผู้สนับสนุนเวอร์ชันดั้งเดิม ในบรรดาผู้สนับสนุนเหล่านี้เป็นเพื่อนของนักแต่งเพลงและอดีตนักศึกษา Sergei Taneyev ผู้ซึ่งเป็นนักแต่งเพลงและนักแต่งเพลงที่เขาสังเกตเห็น
ท่อนในซิมโฟนี
ซิมโฟนีบทนี้ประกอบด้วย 4 มูฟเมนต์ ได้แก่
การใช้เครื่องดนตรี
ซิมโฟนีบทนี้ใช้ ปิคโคโล, ฟลูต 2 เครื่อง, โอโบ 2 เครื่อง, แคลริเน็ต 2 เครื่อง, บาสซูน 2 เครื่อง, ฮอร์น 4 เครื่อง, ทรัมเป็ต 3 เครื่อง, ทรอมโบน 3 เครื่อง, ทูบา, กลองทิมปานี, ฉาบ, กลองใหญ่, ฆ้อง (เฉพาท่อนสุดท้าย) และ เครื่องสาย
ระบบสมการเชิงเส้น
ในวิชาคณิตศาสตร์ ระบบสมการเชิงเส้นเป็นหมู่สมการเชิงเส้นที่เกี่ยวข้องกับตัวแปรชุดเดียวกัน ตัวอย่างเช่น เป็นระบบสามสมการที่มีสามตัวแปร
x, y, z
ผลเฉลยของระบบสมการเชิงเส้นเป็นการแทนค่าจำนวนในตัวแปรซึ่งทำให้สมการทั้งหมดสอดคล้องกันพร้อมกัน ผลเฉลยของระบบสมการเชิงเส้นข้างต้น คือ เพราะทำให้ทั้งสามสมการสมเหตุสมผล คำว่า "ระบบ" เป็นการชี้ว่าต้องพิจารณาสมการทั้งหมดร่วมกัน ไม่ใช่แยกกัน ค้นพบโดยต้อบ
บ่อยครั้ง สัมประสิทธิ์ของสมการเป็นจำนวนจริงหรือจำนวนเชิงซ้อน และผลเฉลยหาได้โดยชุดจำนวนเดียวกัน แต่ทฤษฎีและขั้นตอนวิธีนี้ใช้ได้กับสัมประสิทธิ์และผลเฉลยในทุกสาขา สำหรับผลเฉลยในโดเมนปริพันธ์อย่างริงของจำนวนเต็ม หรือในโครงสร้างพีชคณิตอื่น ได้มีการพัฒนาทฤษฎีอื่นออกมา กำหนดการเชิงเส้นจำนวนเต็มเป็นการรวมวิธีสำหรับการหาผลเฉลยจำนวนเต็ม "ที่ดีที่สุด" (เมื่อมีหลายผลเฉลย)
วัดเขารักษ์
วัดเขารักษ์ เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลดอนแสลบ อำเภอห้วยกระเจา จังหวัดกาญจนบุรี
วัดเขารักษ์สร้างเมื่อ พ.ศ. 2429 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2461 วัดมีพระปรางค์บนยอดเขารักษ์ มีตำนานเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่งมีลูกสาวแสนสวยจึงหวงแหนลูกสาวมาก ไม่ยอมให้ชายหนุ่มมาติดต่อ โดยขังลูกสาวไว้บนยอดเขา เจ้าชายเมืองต่าง ๆ ต้องการได้ลูกสาวเศรษฐีไปเป็นคู่ครอง จึงพากันยกกองทัพมาเพื่อจะแย่งชิงต่อสู้กัน ดังปรากฏเป็นชื่อเขาต่าง ๆ เช่น เขาคลุกคลี เขาธนู เขาคันหอก ท้ายสุดลูกสาวเศรษฐีตัดสินใจกระโดดลงจากเขาเสียชีวิต เศรษฐีคนนั้นมีความโศกเศร้าเสียใจมาก จึงได้ก่อสร้างพระปรางค์ขึ้นบนยอดเขาและเรียกชื่อว่า เขารักษ์ หรือ เขาลูกรักษ์
พระปรางค์น่าจะสร้างขึ้นในสมัยก่อนอยุธยาถึงอยุธยาตอนต้น เป็นปรางค์ขนาดใหญ่ ศิลปะขอม สูง 15 เมตร ก่ออิฐฉาบปูน ยอดปรางค์เป็นกลีบขนุนมี 7 ชั้น มีซุ้มจตุรทิศประดิษฐานพระพุทธรูปประทับยืนแต่หักหายไป มีกำแพงแก้วล้อมรอบ ภายในกำแพงแก้วมีฐานโบราณสถาน ใบเสมาหินชนวนและเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟือง 1 องค์ องค์ปรางค์คล้ายกับพระปรางค์วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ จังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งมีอายุอยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้น ส่วนเจดีย์รายทรงกลีบมะเฟืองนั้นเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยก่อนอยุธยา มีบันไดคอนกรีตเป็นทางเดินขึ้นเขาทั้งหมด 357 ขั้น เป็นพระปรางค์องค์เดียวที่สร้างบนยอดเขา
แองเคอร์สะเวห์
แองเคอร์สะเวห์ (Anchors Aweigh แปลว่า "ถอนสมอ") เป็นเพลงมาร์ชที่แต่งโดยชาลส์ เอ. ซิมเมอร์แมน คำร้องโดย อัลเฟรด ฮาร์ต ไมลส์ในปี ค.ศ. 1906 โดยไมลส์ซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนนายเรือสหรัฐอเมริการุ่นปี 1907 ได้ขอร้องให้ซิมเมอร์แมน ซึ่งเป็นหัวหน้าวงดุริยางค์โรงเรียนนายเรือ ช่วยแต่งเพลงสำหรับเป็นเพลงประจำรุ่นในปีนั้น
เพลงแองเคอร์สะเวห์ได้รับการบรรเลงและขับร้องครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม ค.ศ. 1906 ในการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลประเพณีระหว่างโรงเรียนนายร้อยทหารบกสหรัฐกับโรงเรียนนายเรือ ที่เมืองฟิลาเดลเฟีย รัฐเพนซิลเวเนีย ต่อหน้าผู้ชมมากกว่า 30,000 คน และได้รับการยอมรับเป็นเพลงเชียร์ของวิทยาลัย และเป็นเพลงประจำกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาอย่างไม่เป็นทางการ
สุกัญญา ช.เจริญยิ่ง
สุกัญญา ช.เจริญยิ่ง เป็นผู้รักษาประตูฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ซึ่งมีความโดดเด่นด้านความคล่องตัว และความสามารถในการออกมาตัดบอลได้อย่างยอดเยี่ยม เธอได้รับการจัดเป็นผู้รักษาประตูระดับแถวหน้าของวงการฟุตบอลหญิงเมืองไทย โดยเธอได้ทำหน้าที่เป็นนักกีฬาทีมชาติไทยมานานหลายปี
พ.ศ. 2558 สุกัญญาได้เข้าร่วมสังกัดออสเตอร์ซุนด์ดีเอฟเอฟ
ประวัติ
สุกัญญา ช.เจริญยิ่ง เป็นชาวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เธอเริ่มเล่นฟุตบอลอย่างจริงจังเมื่ออายุ 15 ปีเนื่องด้วยมีความประทับใจต่อปีเตอร์ เช็ค ซึ่งเป็นผู้รักษาประตูฟุตบอลทีมชาติสาธารณรัฐเช็ก และมีความชื่นชอบต่อทีมสโมสรฟุตบอลเชลซี จากนั้น 1 ปี เธอได้ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูทีมเยาวชนจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในการแข่งขันกีฬาเยาวชนแห่งชาติ และครั้นเมื่ออายุ 18 ปี เธอได้เดินทางมาแสวงหาความท้าทายใหม่ที่กรุงเทพมหานคร
โดยสุกัญญาได้เข้าศึกษาและเล่นฟุตบอลให้แก่มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร กระทั่งได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยโลกฤดูร้อน 2007 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศไทย จนในที่สุด เธอก็ได้รับการทาบทามจากสตาฟฟ์โค้ชทีมชาติให้เข้าร่วมทำหน้าที่ให้แก่ฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย
วันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2554 สุกัญญาทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูให้แก่ทีมชาติไทยเมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติฟิลิปปินส์ในการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงแชมป์อาเซียน 2011 ที่จัดขึ้น ณ กรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว โดยทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะที่ 5 ประตูต่อ 1
เดือนกันยายน พ.ศ. 2555 สุกัญญาได้รับเลือกเป็นหนึ่งในนักกีฬาฟุตบอลหญิงทีมชาติไทย ในการร่วมเข้าแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงแชมป์อาเซียน 2012 ที่จัดขึ้น ณ ประเทศเวียดนาม โดยเธอได้ทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตูเมื่อครั้งที่พบกับทีมชาติลาวในรอบชิงอันดับ 3 และทีมของเธอเป็นฝ่ายชนะที่ 14 ประตูต่อ 1
และในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2556 สุกัญญาได้รับเลือกให้ทำหน้าที่เป็นหนึ่งในผู้รักษาประตูของฟุตบอลหญิงทีมชาติไทยในการแข่งขันฟุตบอลหญิงเอเชียนคัพ 2014 รอบคัดเลือก ที่บังกลาเทศ  รวมถึงในเดือนกันยายน ของปีเดียวกัน ในการแข่งขันฟุตบอลหญิงชิงแชมป์อาเซียน 2013 ที่จัดขึ้น ณ เมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า
ในการแข่งขันฟุตบอลในซีเกมส์ 2013 สุกัญญา ช.เจริญยิ่ง ได้ลงทำหน้าที่เพียง 1 นัด เมื่อครั้งที่พบกับฟุตบอลหญิงทีมชาติลาว แต่ในนัดดังกล่าว ทีมของเธอก็เป็นฝ่ายชนะที่ 5 ประตูต่อ 0
แยกวงศ์สว่าง
แยกวงศ์สว่าง เป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนกรุงเทพฯ-นนทบุรี ถนนวงศ์สว่าง และถนนรัชดาภิเษก ในท้องที่แขวงวงศ์สว่าง เขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร
เจ้าชายอาเดรียนแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เจ้าชายอาเดรียนแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา (His Highness Prince Adrian of Saxe-Coburg and Gotha) ประสูติเมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2498 ณ ประเทศเยอรมนี เป็นพระโอรสพระองค์เล็กใน ฟรีดริช-โจเซียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา และ ดีนีซี เฮนเรียตตา เด โมริทซ์ เป็นพระอนุชาต่างพระชนนีใน อันเดรียส เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เป็นพระนัดดาใน เจ้าชายคาร์ล เอดูอาร์ท ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา เป็นพระปนัดดาใน เจ้าชายอัลเฟรด ดยุกแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ทรงสืบเชื้อสายมาจาก สมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร จึงทรงมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์อังกฤษ ทั้งนี้ ยังทรงเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ใน สมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟแห่งสวีเดน เนื่องด้วยพระบิดาของพระองค์ เป็นพระอนุชาแท้ๆใน เจ้าหญิงซิบิลลาแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา พระราชชนนีในสมเด็จพระราชาธิบดีคาร์ลที่ 16 กุสตาฟ โดยขณะมีพระชนม์ชีพ ทรงอยู่ในลำดับที่ 4 ในการสืบอดตำแหน่ง เจ้าชายแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา
เสกสมรส
เจ้าชายอาเดรียนแห่งซัคเซิน-โคบวร์คและโกทา ได้ย้ายไปประทับในสวิตเซอร์แลนด์ ตั้งแต่ปลายปี 2518 และเสกสมรสครั้งแรกกับ เลอา ลินด์เคอวีช เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม 2527 และในวันที่ 20 ตุลาคมนั้น มีพิธีทางศาสนา มีพระโอรส 2 พระองค์ คือ
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูร้อน 1896
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 1 ค.ศ. 1896 (พ.ศ. 2439) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซ ระหว่างวันที่ 6-15 เมษายน พ.ศ. 2439 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศฮังการีได้ส่งทีมนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 7 คน ใน 6 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศฮังการีได้รับเหรียญรางวัลแบ่งเป็น 2 เหรียญทอง 1 เหรียญเงิน และ 3 เหรียญทองแดง รวมทั้งหมด 6 เหรียญ
เฟร์นันโด อิเอร์โร
เฟร์นันโด รุยซ์ อิเอร์โร (Fernando Ruiz Hierro) เกิด 23 มีนาคม ค.ศ. 1968 เป็นอดีตนักฟุตบอลชาวสเปน ที่เล่นในตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก สวีปเปอร์ หรือกองกลางตัวรับ และยังเป็นโค้ชให้กับฟุตบอลทีมชาติสเปน
เขาเคยชนะได้ถ้วยลาลิกา 5 ครั้ง และแชมเปียนลีก 3 ครั้ง ให้กับสโมสรฟุตบอลเรอัลมาดริด เขาลงในนัดแข่งขันอย่างเป็นทางการมากกว่า 500 นัด
อิเอร์โรเป็นตัวแทนทีมชาติให้กับสเปนเกือบ 90 ครั้ง ลงแข่งฟุตบอลโลก 4 ครั้ง และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2 ครั้ง เขาเริ่มทำงานในตำแหน่งผู้จัดการทีมในปี 2016 กับเรอัลโอบิเอโด จนได้มาคุมทีมชาติในอีก 2 ปีถัดมา
เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง
เฉลิมศักดิ์ แย้มขะมัง (ชื่อเล่น : เหลิม) (ชื่อเดิม : นพรุจ แย้มขะมัง) เป็นนักแสดงชายชาวไทย
อ้างอิง
ผลงานเพลง YoghurtBand
วัดหนองแดง (อำเภอเชียงกลาง)
วัดหนองแดง เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่ในตำบลเปือ อำเภอเชียงกลาง จังหวัดน่าน
วัดหนองแดงสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2330 โดยชาวไทลื้อร่วมกับไทพวน องค์พระประธานสร้างคือ ครูบาสิทธิการ ต่อมามีการบูรณะวิหารเมื่อ พ.ศ. 2492 และครั้งต่อมาเมื่อ พ.ศ. 2538 แล้วเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2539 วัดหนองแดงได้รับรางวัลดีเด่นประเภทแหล่งท่องเที่ยว ศิลปวัฒนธรรม (ภาคเหนือ) รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2547 วัดได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2365
อุโบสถมีช่อฟ้าสลักรูปนกหัสดีลิงค์ ซึ่งชาวไทลื้อเชื่อว่าเป็นสัตว์ชั้นสูงจากสวรรค์ เชิงชายประดับไม้ฉลุลายน้ำหยาด ซึ่งเป็นลวดลายเฉพาะของชาวไทลื้อ พระพุทธรูปประดิษฐานอยู่บนฐานชุกชี เรียกว่า นาคบัลลังก์ เลื้อยพันรอบองค์พระประธานตวัดหางสู่เบื้องบน
โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา
โรงพยาบาลสมเด็จพระบรมราชเทวี ณ ศรีราชา เดิมชื่อ โรงพยาบาลศรีราชา สภากาชาดไทย เป็นโรงพยาบาลที่เก่าแก่ที่สุดในสังกัดสภากาชาดไทย และตั้งแต่ปีการศึกษา 2567 เป็นต้นไปจะทำหน้าที่เป็นศูนย์แพทยศาสตรศึกษาชั้นคลินิกและสถาบันสมทบเพื่อการผลิตแพทย์ให้กับคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการในวันที่ 10 กันยายน พ.ศ. 2445 ตั้งอยู่ที่อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี ริมชายฝั่งทะเลอ่าวไทย สร้างขึ้นตามพระประสงค์ของสมเด็จพระศรีสวรินทิราบรมราชเทวี พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า
ประวัติ
ระหว่างที่สมเด็จพระนางเจ้าสว่างวัฒนา พระบรมราชเทวีประทับอยู่ที่ตำหนักแห่งนี้ มีข้าราชบริพารและเจ้าหน้าที่รักษาพระองค์เป็นจำนวนมากที่เจ็บป่วย ประชาชนในเขตตำบลนี้ย่อมต้องเจ็บป่วยเช่นเดียวกัน ด้วยพระทัยเต็มไปด้วยการกุศลสาธารณะจึงทรงมีดำริให้สร้างสถานพยาบาลขึ้นในบริเวณใกล้เคียงพระตำหนักของพระองค์ ในช่วงก่อตั้งมีพระบำบัดสรรพโรค(หมอเอช. อาดัมสัน) เป็นผู้ช่วยในการวางแผนผังการก่อสร้าง โดยสร้างเป็นเรือนหลังคามุงจาก 2 ชั้นขึ้นก่อน 1 หลัง แล้วเพิ่มขึ้นอีก 4 หลังเป็นกลุ่มอาคารเดียวกันยื่นลงไปในทะเล การก่อสร้างสถานพยาบาลใหม่นี้แล้วเสร็จในต้นเดือน กันยายน พ.ศ. 2445