cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ซัมเมอร์ วอร์ส
ทวีปเอเชีย
ในประเทศเกาหลีใต้ บริษัทซีเจเอนเตอร์เทนเมนต์ (CJ Entertainment) นำอนิเมะไปฉายตั้งแต่วันที่ 12 สิงหาคม 2552 ในประเทศสิงคโปร์ บริษัทแคเธย์ออร์แกไนเซชัน (Cathay Organisation) นำไปฉายตั้งแต่วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2553 และในประเทศไต้หวัน บริษัทไมตีมีเดีย (Mighty Media) นำไปฉายตั้งแต่วันที่ 4 มิถุนายน 2553
สำหรับประเทศไทยนั้น บริษัทดรีม เอกซ์เพรส (เดกซ์) นำอนิเมะนี้เข้ามาฉายในวันอาทิตย์ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2555 วันเดียว สองรอบ คือ รอบ 13:00 นาฬิกา และรอบ 15:15 นาฬิกา ณ โรงภาพยนตร์เอสเอฟเวิลด์ซีเนม่า เซ็นทรัลเวิลด์ กรุงเทพมหานคร เพียงแห่งเดียว และฉายแบบพากย์ญี่ปุ่นบรรยายไทย นับเป็นอนิเมะโรงเรื่องที่ห้าที่บริษัทนี้เผยแพร่ในราชอาณาจักร ในโอกาสเดียวกับที่เปิดให้จองตั๋ว ยังเปิดให้จองบลูเรย์และดีวีดีอนิเมะดังกล่าวด้วย สื่อทั้งสองประเภทนี้มีพากย์ญี่ปุ่น พากย์ไทย และบรรยายไทยในฉบับเดียวกัน ออกจำหน่ายตั้งแต่วันที่ 26 เมษายน 2555
ทวีปอเมริกาเหนือและยุโรป
ในทวีปอเมริกาเหนือ อนิเมะนี้ฉายครั้งแรกเป็นฉบับพากย์ญี่ปุ่นบรรยายอังกฤษ เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 ณ เทศกาลภาพยนตร์เด็กนานาชาตินิวยอร์ก (New York International Children's Film Festival) โดยโฮะโซะดะ ผู้กำกับ ได้ร่วมเทศกาล และเมื่อฉายเสร็จแล้ว ก็ได้พบปะสนทนากับสาธารณชนผ่านล่ามด้วย ต่อมา วันที่ 1 มีนาคม 2553 โฮะโซะดะได้ร่วมรายการศึกษาสื่อบันเทิงเปรียบเทียบ (Comparative Media Studies Program) ที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซ็ตส์ (Massachusetts Institute of Technology) ซึ่งจัดฉายอนิเมะเรื่องนี้แก่สาธารณชนโดยไม่คิดค่าตอบแทน และจัดวงสนทนาระหว่างโฮะโซะดะกับสาธารณชนผู้มาชม ส่วนฉบับพากย์อังกฤษนั้น ฉายหนแรกเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน 2553 ณ เทศกาลภาพยนตร์เด็กนานาชาตินิวยอร์ก ต่อมา ในคราวชุมนุมโอตาคอนประจำปี 2553 ที่ศูนย์ภาพยนตร์เจนซิสเกล (Gene Siskel Film Center) บริษัทฟันนิเมชันเอนเตอร์เทนเมนต์ (Funimation Entertainment) ได้แถลงว่า จะเริ่มฉายอนิเมะนี้ในโรงภาพยนตร์ตั้งแต่วันที่ 3 ธันวาคม 2553 เป็นต้นไป
วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2554 ฟันนิเมชันเอนเตอร์เทนเมนต์ได้เริ่มเผยแพร่ดีวีดีและบลูเรย์อนิเมะนี้ โดยฉบับเผยแพร่ครั้งแรกนั้นแถมบัตรภาพด้วย แต่เมื่อบัตรดังกล่าวเป็นที่ต้องการมากขึ้นและมีไม่พอ ฟันนิเมชันเอนเตอร์เทนเมนต์จึงขายแผ่นก่อนแล้วตกลงว่า ภายหลังจะส่งให้ผู้ซื้อที่กรอกข้อมูลไว้บนเว็บไซต์บริษัท
ในประเทศออสเตรเลีย อนิเมะนี้ฉายเป็นครั้งแรกที่เทศกาลภาพยนตร์ซิดนีย์ (Sydney Film Festival) วันที่ 14 มิถุนายน 2553 ต่อมา จึงฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเมลเบิร์น (Melbourne International Film Festival) วันที่ 8 สิงหาคม 2553
ในประเทศฝรั่งเศส บริษัทยูโรซูม (Eurozoom) ได้นำอนิเมะนี้ออกฉายตั้งแต่วันที่ 9 มิถุนายน 2553 และบริษัทกาเซ (Kazé) ได้เริ่มขายดีวีดีและบลูเรย์ตั้งแต่วันที่ 26 พฤศจิกายน 2553
ในสหราชอาณาจักร บริษัทมังงะเอนเตอร์เทนเมนต์ (Manga Entertainment) ประกาศในเดือนมกราคม 2553 ว่า ได้รับอนุญาตให้เผยแพร่อนิเมะนี้ ต่อมาในเดือนมีนาคม 2554 จึงจำหน่ายเป็นดีวีดีและบลูเรย์
การตอบสนองเชิงวิพากษ์
นับแต่เผยแพร่ในปี 2552 เป็นต้นมา อนิเมะนี้ได้รับคำวิพากษ์วิจารณ์ในทางบวกเป็นการทั่วไป เว็บไซต์รอตเทนโทเมโทส์ (Rotten Tomatoes) กล่าวว่า นักวิจารณ์ร้อยละเจ็ดสิบหกวิจารณ์อนิเมะเรื่องนี้ในทางชื่นชมสรรเสริญ และคะแนนเต็มสิบให้เจ็ด ขณะที่เว็บไซต์เมตาคริติก (Metacritic) ซึ่งจัดให้มีการวิจารณ์โดยใช้เกณฑ์มาตรฐาน ระบุว่า มีนักวิจารณ์กระแสหลักสิบสองคนร่วมวิจารณ์ และให้อนิเมะนี้ได้คะแนนหกสิบจากคะแนนเต็มหนึ่งร้อย จึงจัดว่า อนิเมะนี้ "เป็นที่พึงพอใจโดยทั่วกัน"
กิลเลม รอสเซ็ต (Guillem Rosset) เขียนบทวิจารณ์ซึ่งทวิตช์ฟิล์ม (Twitch Film) เผยแพร่ ชื่นชมโฮะโซะดะว่าเป็น "ราชาองค์ใหม่ผู้เล่าขานเรื่องราวโดยอาศัยการทำงานภายใต้สื่อเคลื่อนไหวได้อย่างเอกอุในประเทศญี่ปุ่น และจะรวมถึงในโลกก็ได้" กับทั้งสรรเสริญอนิเมะว่า "ลงรายละเอียดได้ดีและเขียนเรื่องได้อย่างงดงาม...จึงเจริญตาน่าชมดู" และ "มากไปด้วยตัวละครกลุ่มใหญ่ซึ่งมีรายละเอียดแสนพิสดารและบริสุทธิ์" รอสเซ็ตสรุปว่า "โฮะโซะดะถ่วงดุลความต้องการสร้างความบันเทิงผ่านทัศนียภาพ กับงานสร้างตัวละครอันมากหลายและเป็นที่น่าพึงพอใจ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นเหตุให้เขาไม่ถูกกลืนไปด้วยเหล่านักเทคนิคผู้มากฝีมือที่มีอยู่เป็นจำนวนมหึมา ส่งผลให้เขาได้เป็นนักบอกเล่าเรื่องราวผู้เป็นเลิศโดยแท้จริง" รอสเซ็ตยังว่า "ข้อดีเด่นยิ่งนักข้อหนึ่งของอนิเมะนี้ คือ กลุ่มตัวละครที่เลอเลิศ" และเน้นย้ำเกี่ยวกับอ็อซ นครเสมือน ว่า "ณ นครนี้ เหล่าผู้มีจิตใจสร้างสรรค์ในบริษัทแมดเฮาส์สามารถปล่อยปละให้จินตนาการของพวกเขาโลดแล่นไปโดยมิต้องควบคุม" ส่วนในประเด็นทางวิชาการนั้น เขาว่า อนิเมะนี้เป็น "รายการโสตทัศน์ชั้นสูงสุด" และว่า "มะโมะรุ โฮะโซะดะ สมควรจะเป็นที่หนึ่งในบรรดาชาวญี่ปุ่นนักสร้างภาพเคลื่อนไหวร่วมสมัยแถวหน้าได้ และเป็นการดียิ่งนักที่ได้ตระหนักทราบว่า เมื่อถึงคราวซึ่งมิยะซะกิต้องแขวนนวม (หวังว่ามิใช่เร็ว ๆ นี้!) ก็ยังมีคนที่สามารถเจริญรอยตามเขาได้อยู่"
หนังสือพิมพ์เฮรอลด์บีซีเนส (Herald Business) ของสาธารณรัฐเกาหลีมองว่า แก่นเรื่องแนวจินตนิมิตและภาพเคลื่อนไหวอันบรรเจิดของอนิเมะนี้ยังให้อนิเมะมีความแตกต่างจากผลงานของเหล่าสตูดิโอในฮอลลิวูด
แพทริก ดับเบิลยู. กัลเบรธ (Patrick W. Galbraith) แห่งโอะตะกุ2.คอม (Otaku2.com) ว่า รูปลักษณ์ของอ็อซ นครเสมือนจริง มีส่วนคล้ายคลึงกับงานศิลป์ของจิตรกรมุระกะมิ ส่วนเนื้อเรื่องและตัวละครนั้น กัลเบรธว่า "ฉากเช่นครอบครัวใหญ่มาพร้อมหน้าและโอภาปราศรัยกันหลังมื้อเย็นนั้นช่างยังให้ใจชื้นและครื้นเครงดี" โดยเปรียบอนิเมะนี้ว่าเป็นประหนึ่ง "สมุดภาพอันเคลื่อนไหวได้ สมุดที่เก็บภาพครอบครัวย้อนหลังไปหลายทศวรรษ" เขายังอ้างว่า หลายคนชมอนิเมะแล้วก็ตัดสินใจย้ายไปตั้งถิ่นฐานในเมืองนะงะโนะถึงเพียงนั้น และกล่าวว่า "งานชิ้นนี้มีความบริสุทธิ์และหมดจดอันชวนให้หวนคำนึงถึงฮะยะโอะ มิยะซะกิ (Hayao Miyazaki) และสตูดิโอจิบลิ (Studio Ghibli) ขึ้นมา กับทั้งฉากหลังอันระยิบระยับนั้นก็นำพาให้ใคร่ครวญถึงมะโกะโตะ ชินไก (Makoto Shinkai)"
จัสติน เซวาคิส (Justin Sevakis) จากเครือข่ายข่าวอนิเมะ (Anime News Network) ให้คะแนน 'ก' ('A') แก่อนิเมะนี้ และเขียนว่า "ในอีกหลายสิบปีจากนี้ไป ซัมเมอร์ วอร์ส จะเป็นเครื่องสำแดงว่า มะโมะรุ โฮะโซะดะ ได้ก้าวย่างมาถึงดินแดนแห่งบรรดาผู้กำกับอนิเมะที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์แล้วอย่างเป็นทางการ" เซวาคิสยังว่า อนิเมะนี้ "เกลี่ยการแดกดันสังคมและบันเทิงคดีแนววิทยาศาสตร์ให้กลืนกันได้เกือบดีเยี่ยมโดยสอดคล้องกับกาลสมัยแต่ไม่จำกัดอยู่กับวารโอกาสใด ๆ เป็นเชิงเย้ยหยันอยู่ในทีและก็ตั้งอยู่บนทัศนคติที่ดี" และชมเชยตัวละครอันเป็นผลงานการออกแบบของซะดะโมะโตะกับเน้นย้ำทัศนียภาพทั้งหลายว่า "หลักแหลมและเยี่ยมยอดอย่างสอดรับกัน" เซวาคิสกล่าวตอนท้ายว่า อนิเมะนี้ "สนุกสนานอย่างเหลือเชื่อ และประเทืองปัญญาน่าใฝ่ใจ สามารถเข้าใจได้และดำเนินเรื่องเร็วดี หาที่ติไม่ค่อยจะได้"
ราเชล ซอลซ์ (Rachel Saltz) แห่งเดอะนิวยอร์กไทมส์ (The New York Times) เป็นนักวิจารณ์อีกหนึ่งคนที่ยกย่องอนิเมะนี้ ซอลซ์ว่า โฮะโซะดะกำกับได้ดี และว่า การกำกับของเขานั้น "ลงรอยกับภาพลักษณ์ในชีวิตภายนอกของเขาที่มีความสะอาดและสงบตามแบบฉบับ" เธอยังสดุดีทัศนียภาพและแก่นของเรื่อง กับทั้งเปรียบเทียบสิ่งเหล่านี้กับบรรดาที่ผู้กำกับยะซุจิโร โอะซุ (Yasujirō Ozu) สร้างสรรค์ด้วย
ปีเตอร์ ฮาร์ตโลบ (Peter Hartlaub) จาก ซานฟรานซิสโกโครนิเคิล (San Francisco Chronicle) ว่า รูปแบบของโฮะโซะดะ "เพิ่มมิติให้แก่ตัวละครของเขาและฉากโรมรันพันพัวได้ถึงขนาดที่โลกจริงอันสงบราบคาบนั้นดูคล้ายดินแดนความฝัน" แต่เห็นว่า บุคลิกลักษณะของตัวละครเค็นจินั้น "ตอนต้นเหมือนพวกติดยาลงแดงไปสักนิด" ฮาร์ตโลปสรุปว่า อนิเมะนี้เป็น "ภาพยนตร์ประเภทสนุกและแปลกประหลาดซึ่งคุณจะไม่เจอบ่อยในสำนักศิลปะไหน ๆ ในช่วงปีนี้"
ขณะที่ไท เบอร์ (Ty Burr) แห่งเดอะบอสตันโกลบ (The Boston Globe) ให้อนิเมะนี้สามคะแนนจากคะแนนเต็มสี่
รายได้
ในประเทศญี่ปุ่น หลังฉายได้หนึ่งสัปดาห์ อนิเมะเรื่องนี้ทำรายได้ 1,338,772 ดอลลาร์สหรัฐ นับว่ามากเป็นอันดับที่เจ็ด เมื่อลาโรงแล้ว รายได้สุทธิอยู่ที่ 4,742,592 ดอลลาร์สหรัฐ
ในประเทศเกาหลีใต้ อนิเมะได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ 118 แห่ง ในสัปดาห์แรกทำรายได้ทั้งสิ้น 369,156 ดอลลาร์สหรัฐ จัดว่ามากเป็นอันดับที่แปด เมื่อฉายแล้วสิ้น สร้างรายได้รวม 783,850 ดอลลาร์สหรัฐ
ในประเทศสิงคโปร์ อนิเมะนี้เข้าฉาย ณ โรงภาพยนตร์สามแห่ง และรายได้ในสัปดาห์แรกอยู่ที่ 14,660 ดอลลาร์สหรัฐ ชื่อว่ามากเป็นอันดับที่สิบเจ็ด และรายได้รวมอยู่ที่ 29,785 ดอลลาร์สหรัฐ
ส่วนในสหรัฐอเมริกา อนิเมะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เพียงบางแห่ง รายได้สัปดาห์แรกคือ 1,412 ดอลลาร์สหรัฐ ถือว่ามากเป็นอันดับที่เจ็ดสิบหก ครั้นพ้นกำหนดฉายแล้ว ทำรายได้รวม 86,708 ดอลลาร์สหรัฐ
รางวัล
ซัมเมอร์ วอร์ส เป็นอนิเมะเรื่องแรกที่ได้เข้าชิงรางวัลในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโลการ์โน (Locarno International Film Festival) ณ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยได้รับการเสนอให้ได้รางวัลเสือดาวทองคำ (Golden Leopard award) ประจำปี 2552 แต่ไม่ชนะ กระนั้น หนังสือพิมพ์ ตรีบูนเดอเฌแนฟ (Tribune de Genève) ของสวิตเซอร์แลนด์ว่า "เป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่สุดที่มีอยู่ [ในบรรดาซึ่งเข้าร่วมชิงรางวัลนั้น]" อนิเมะนี้ยังเปิดตัวต่อนานาชาติ ณ งานฉลองมังงะ (celebration of manga) ในเทศกาลดังกล่าว เพื่อเป็นเครื่องรำลึกถึงบทบาทของมังงะในโลกอุตสาหกรรมแอนิเมชันด้วย
ต่อมาวันที่ 24 ตุลาคม 2552 กระทรวงเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรม (Ministry of Economy, Trade and Industry) ของญี่ปุ่นมอบรางวัลสื่อใหม่ (award for new media) ให้แก่อนิเมะเรื่องนี้ในการประชุมประจำปีของสมาคมสาระดิจิทัลแห่งญี่ปุ่น (Digital Content Association of Japan)
ครั้นเดือนกุมภาพันธ์ 2553 อนิเมะเรื่องนี้ได้รับการฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเบอร์ลิน ครั้งที่ 60 (60th Berlin International Film Festival) โดยเป็นส่วนหนึ่งของรายการสำหรับ วัยสิบสี่ปีขึ้นไป (Generation 14plus) ต่อมา อนิเมะนี้ได้รับรางวัลแห่งความเป็นเลิศในแอนิเมชัน (Award of Excellence in Animation) ณ งานประกาศผลรางวัลอะแคเดมีญี่ปุ่น ครั้งที่ 33 (33rd Japan Academy Prizes) ที่บ้านเกิดเมืองนอน เป็นเหตุให้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแอนิเมชันแห่งปี (Animation of the Year Prize) และชนะเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2553  อนิเมะนี้ยังได้รับรางวัลผู้ชม (Audience Award) สาขาภาพยนตร์แอนิเมชันยอดเยี่ยม ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแอนะไฮม์ (Anaheim International Film Festival) รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา ซึ่งจัดในเดือนตุลาคม 2553 และอีกสองเดือนให้หลัง โฮะโซะดะก็ได้รับรางวัลแอนนี (Annie Award) สาขาผู้กำกับยอดเยี่ยม นับเป็นชาวญี่ปุ่นคนที่สามที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแอนนีในสาขาดังกล่าว ทั้งนี้ สองคนก่อนหน้า คือ ฮะยะโอะ มิยะซะกิ และโจ ฮิไซชิ (Joe Hisaishi)
อนึ่ง ฟันนิเมชันและจีคิดส์ (GKIDS) ได้ร่วมกันส่งอนิเมะนี้เข้าชิงรางวัลแอนิเมชันยอดเยี่ยมในงานประกาศผลรางวัลอะแคเดมี ครั้งที่ 83 (83rd Academy Awards) ด้วย แต่พ่าย
ปรัชญานิเวศวิทยา
ปรัชญานิเวศวิทยา เป็นแนวคิดที่อยู่ภายใต้ปรัชญาวิทยาศาสตร์ ซึ่งเป็นสาขาย่อยของปรัชญา ประเด็นทางปรัชญานิเวศวิทยาหลักมุ่งเน้นไปที่การปฏิบัติและการประยุกต์ใช้นิเวศวิทยา  ประเด็นทางศีลธรรมและจุดเชื่อมโยงระหว่างสถานภาพของมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมอื่นๆ หัวข้อนี้ยังคาบเกี่ยวกับอภิปรัชญา  ภววิทยาและญาณวิทยา ซึ่งได้พยายามตอบปัญหาทางอภิปรัชญา  ญาณวิทยาและศีลธรรมที่เกี่ยวกับจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมและนโยบายสาธารณะ
จุดมุ่งหมายของปรัชญานิเวศวิทยา คือ การชี้แจงและวิจารณ์ 'หลักการแรก' ซึ่งเป็นข้อสันนิษฐานพื้นฐานที่มีอยู่ในวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ แม้ว่าจะยังไม่มีฉันทามติเกี่ยวกับสิ่งที่ปรัชญานิเวศวิทยาสันนิษฐานและการให้คำจำกัดความของนิเวศวิทยานั้นขึ้นอยู่กับการอภิปราย  แต่ก็มีประเด็นสำคัญบางประการที่นักปรัชญาด้านนิเวศวิทยาพิจารณาเมื่อพิจารณาบทบาทและจุดประสงค์ของสิ่งที่นักนิเวศวิทยาปฏิบัติ ตัวอย่างเช่น สาขาวิชานี้พิจารณาถึง 'ลักษณะของธรรมชาติ' ประเด็นด้านวิธีวิทยาและแนวคิดเกี่ยวกับการวิจัยทางนิเวศวิทยาและปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาเหล่านี้ภายในสภาพแวดล้อมตามบริบท
ปรัชญากล่าวถึงคำถามที่ประกอบขึ้นจากการศึกษาทางนิเวศวิทยาและนำเสนอมุมมองที่แตกต่างกันในประวัติศาสตร์ของนิเวศวิทยา จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมในวิทยาศาสตร์นิเวศวิทยา และการประยุกต์ใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์
ประวัติศาสตร์
นิเวศวิทยาถือว่าเป็นทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ที่ค่อนข้างใหม่ โดยได้รับการยอมรับว่าเป็นสาขาวิทยาศาสตร์อย่างเป็นทางการในช่วงปลายศตวรรษที่สิบเก้าและต้นศตวรรษที่ยี่สิบ แม้ว่าจะยังไม่มีการนำเสนอคำจำกัดความของนิเวศวิทยา  แต่ก็มีความคล้ายคลึงกันในคำถามที่เสนอโดยนักนิเวศวิทยา
Stauffer ผู้ซึ่งสนับสนุนในการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ภายนอกระหว่างสิ่งมีชีวิตได้ถือว่านิเวศวิทยาเป็น "ศาสตร์แห่งเศรษฐกิจ [และ] นิสัย" Ernst Haeckel (1834-1919) ผู้ซึ่งเป็นนักสัตววิทยาชาวเยอรมันได้ยอมรับนิเวศวิทยาให้เป็นสาขาวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ.1866 อย่างเป็นทางการ  Haeckel เรียกว่า 'Ecology' ในหนังสือของเขา Generelle Morphologie der Organismen (1866)  มีความพยายามนำเสนอการสังเคราะห์สัณฐานวิทยา อนุกรมวิธาน และทฤษฎีวิวัฒนาการของสัตว์เข้าด้วยกัน
Haeckel มุ่งที่จะปรับแต่งแนวคิดเรื่องนิเวศวิทยาและเสนอพื้นที่การศึกษาใหม่เพื่อตรวจสอบการเติบโตและความคงที่ของจำนวนประชากร ซึ่งได้รับอิทธิพลจากชาร์ล ดาร์วิน (Charles Darwin) และผลงานของเขา Origin of Species (1859) เขาได้แสดงแนวคิดเกี่ยวกับนิเวศวิทยาเป็นครั้งแรกในฐานะคำที่ใช้แทนกันได้ซึ่งประกอบขึ้นภายในขอบเขตของชีววิทยาและลักษณะของ 'สรีรวิทยาของความสัมพันธ์' Stauffer Haeckel ได้นิยามคำศัพท์ "นิเวศวิทยา" (โดยแปลเป็นภาษาอังกฤษ) อย่างกว้างๆ ว่าเป็น “ทุกสรรพสิ่งของความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตกับสิ่งแวดล้อม รวมถึง 'เงื่อนไขสำหรับการดำรงอยู่' ทั้งหมด”   คำศัพท์ใหม่นี้ใช้เพื่อแยกแยะการศึกษาในภาคสนาม  ตรงกันข้ามกับการศึกษาในห้องทดลอง เขาขยายคำจำกัดความของนิเวศวิทยานี้หลังจากพิจารณาทฤษฎีวิวัฒนาการและการคัดสรรโดยธรรมชาติของดาร์วิน
คำจำกัดความของนิเวศวิทยา
นิเวศวิทยารองรับโลกทัศน์ทางนิเวศวิทยา ซึ่งเน้นย้ำและพัฒนาปฏิสัมพันธ์และความเชื่อมโยงผ่านหลายประเด็น:
นิเวศวิทยาแบ่งออกเป็นสามประเภทหลัก ได้แก่ นิเวศวิทยาโรแมนติก นิเวศวิทยาทางการเมืองและนิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์   นิเวศวิทยาโรแมนติกหรือที่เรียกว่านิเวศวิทยาด้านสุนทรียศาสตร์หรือวรรณกรรมเป็นปฏิกิริยาโต้ตอบกับอุดมการณ์ที่มีมานุษยวิทยาและจักรนิยมได้นำเสนอเป็นแกนหลักในยุโรปและอเมริกาสมัยใหม่ในศตวรรษที่สิบเก้า โดยเฉพาะในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม บุคคลสำคัญในยุคนี้ ได้แก่ William Wordsworth (1770-1862), John Muir (1838-1914), และ Ralph Waldo Emerson (1803-1882) ขอบเขตของนิเวศวิทยาโรแมนติกยังให้อิทธิพลต่อการเมือง และความสัมพันธ์ทางการเมืองโดยจริยศาสตร์ที่เน้นย้ำถึงนิเวศวิทยาทางการเมือง
นิเวศวิทยาทางการเมืองหรือที่เรียกว่านิเวศวิทยาเชิงคุณค่า (คุณวิทยา) ได้พิจารณาผลกระทบทางสังคมและการเมืองโดยรอบภูมิทัศน์ทางนิเวศวิทยา คำถามพื้นฐานบางข้อที่นักนิเวศวิทยาทางการเมืองมักถามเน้นที่ประเด็นจริยศาสตร์ระหว่างธรรมชาติกับสังคม Aldo Leopold นักสิ่งแวดล้อมชาวอเมริกัน (1886-1948) ยืนยันว่าควรมีการขยายขอบเขตจริยศาสตร์ให้ครอบคลุมพื้นที่และชุมชนที่มีชีวิต  มากกว่าที่จะเกี่ยวข้องกับปัจเจกบุคคลเท่านั้น ในแง่นี้ นิเวศวิทยาทางการเมืองถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม
ประการสุดท้าย นิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์ หรือที่รู้จักกันทั่วไปในชื่อ นิเวศวิทยา ได้กล่าวถึงเรื่องราวหลัก เช่น การทำความเข้าใจบทบาทของนักนิเวศวิทยาและสิ่งที่พวกเขาศึกษา และประเภทของระเบียบวิธีวิจัยและประเด็นเชิงแนวคิดที่ล้อมรอบการพัฒนาของการศึกษาเหล่านี้ และประเด็นปัญหาอะไรที่อาจจะเกิดขึ้นในปัจจุบัน
นิเวศวิทยาร่วมสมัย
การให้คำจำกัดความนิเวศวิทยาร่วมสมัยต้องพิจารณาถึงหลักการพื้นฐานบางประการ กล่าวคือ หลักการของระบบและวิวัฒนาการ ระบบทำให้เกิดความเข้าใจในกระบวนการ ซึ่งส่วนที่เชื่อมต่อถึงกันสร้างเอกลักษณ์แบบองค์รวม ไม่ถูกแยกออกหรือคาดเดาได้จากส่วนประกอบ วิวัฒนาการเป็นผลมาจาก 'รุ่นของความหลากหลาย' เป็นเครื่องมือในการสร้างการเปลี่ยนแปลง หน่วยงานบางอย่างที่มีปฏิสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมทำให้เกิดวิวัฒนาการผ่านการอยู่รอด และเป็นการผลิตการเปลี่ยนแปลงที่หล่อหลอมระบบนิเวศ กระบวนการวิวัฒนาการนี้เป็นศูนย์กลางของนิเวศวิทยาและชีววิทยา มีข้อกังวลหลักสามประการที่นักนิเวศวิทยาโดยทั่วไปเห็นด้วยกับธรรมชาตินิยม สัจนิยมทางวิทยาศาสตร์ และขอบเขตที่ครอบคลุมพื้นที่ของนิเวศวิทยา
ธรรมชาตินิยม
ยังไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจนเกี่ยวกับลัทธิธรรมชาตินิยมในปรัชญานิเวศวิทยา อย่างไรก็ตาม การใช้ในปัจจุบันหมายความถึงแนวคิดที่เน้นย้ำระบบที่มีความเป็นจริงภายใต้ธรรมชาติ โดยไม่ขึ้นกับโลก 'เหนือธรรมชาติ' หรือการดำรงอยู่ ลัทธิธรรมชาตินิยมยืนยันแนวความคิดที่ว่าวิธีการทางวิทยาศาสตร์เพียงพอที่จะให้ความรู้เกี่ยวกับความเป็นจริง นักธรรมชาติวิทยาที่สนับสนุนมุมมองนี้มองว่าการดำเนินงานทางจิต ชีวภาพ และสังคมเป็นหน่วยงานทางกายภาพ ตัวอย่างเช่น เมื่อพิจารณาจากกรวดหรือการดำรงอยู่ของมนุษย์ การดำรงอยู่เหล่านี้เกิดขึ้นพร้อมกันภายในพื้นที่และเวลาเดียวกัน การประยุกต์ใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เหล่านี้ยังคงมีความเกี่ยวข้องและเพียงพอในขณะที่อธิบายกระบวนการเชิงพื้นที่มีเอกลักษณ์ทางกายภาพในฐานะของการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิต
ลัทธิองค์รวม (โฮลิสม์) vs ลัทธิลดทอนความเป็นวิทยาศาสตร์ (รีดักชั่น)
การอภิปรายทางวิทยาศาสตร์แบบองค์รวมและการลดทอนตวามเป็นวิทยาศาสตร์มีความครอบคลุมเกี่ยวกับภววิทยา ระเบียบวิธีวิทยา และญาณวิทยา คำถามทั่วไปเกี่ยวข้องกับการพิจารณาว่าวิธีการทำความเข้าใจวัตถุนั้นผ่านการวิเคราะห์ที่สำคัญขององค์ประกอบ (การลดทอน) หรือ 'บริบท' ของส่วนประกอบ (แบบองค์รวม) เพื่อรักษาคุณค่าทางปรากฏการณ์วิทยา นักปรัชญาลัทธิ Holists ยืนยันว่าคุณสมบัติเฉพาะบางอย่างมาจากสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งไม่มีชีวิต เช่น ระบบนิเวศ และลักษณะเหล่านี้ไม่ได้นำมาใช้กับส่วนประกอบที่แยกจากกันอย่างไร การวิเคราะห์เฉพาะส่วนไม่เพียงพอในการรับความรู้ของทั้งหน่วย ในอีกสเปกตรัมหนึ่ง กลุ่มลดทอนความเป็นวิทยาศาสตร์ได้โต้แย้งว่าส่วนต่างๆ เหล่านี้เป็นอิสระจากกัน และความรู้ขององค์ประกอบนั้นให้ความเข้าใจในเอกลักษณ์ของส่วนประกอบ อย่างไรก็ตาม แนวทางนี้ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ เนื่องจากเอกลักษณ์ไม่ได้หมายความเพียงแค่เอกภาพของผลรวมเท่านั้น แต่ยังเป็นการสังเคราะห์ระหว่างส่วนรวมทั้งหมดกับส่วนย่อยต่างๆ
เหตุผลนิยมกับประสบการณ์นิยม
เหตุผลนิยม ภายในนิเวศวิทยาทางวิทยาศาสตร์ วิธีการดังกล่าวยังคงมีความจำเป็นและมีความเกี่ยวข้องในบทบาทของพวกเขาในการสร้างทฤษฎีทางนิเวศวิทยาเพื่อเป็นแนวทาง ระเบียบวิธีที่ใช้ภายใต้แนวทางที่มีเหตุผลเริ่มเด่นชัดในปี ค.ศ. 1920 โดยแบบจำลองโลจิสติกส์ของ Alfred Lotka (1956) และ Vito Volterra (1926) ซึ่งรู้จักกันในชื่อ "สมการ Lotka-Volterra" ประสบการณ์นิยมกำหนดความจำเป็นในการทดสอบเชิงสังเกตและเชิงประจักษ์ ผลลัพธ์ที่ตามมาที่ชัดเจนของกระบวนทัศน์นี้คือการมีอยู่และการใช้ระเบียบวิธีแบบพหุนิยม แม้ว่าจะต้องมีแบบจำลองที่รวมเป็นหนึ่งที่เพียงพอสำหรับการประยุกต์ใช้ในนิเวศวิทยา และยังไม่มีการสร้างทฤษฎีพหุนิยมเช่นกัน
จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม
จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมเกิดขึ้นเมื่อปี 1970 เพื่อตอบสนองต่อลัทธิมานุษยวิทยาแบบดั้งเดิม โดยศึกษาความหมายทางศีลธรรมระหว่างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อม กระตุ้นจากความตระหนักเรื่องความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม และท้าทาย ตำแหน่งทางจริยธรรมของมนุษย์ ความเชื่อทั่วไปในปรัชญาสิ่งแวดล้อม คือ มุมมองที่ว่าหน่วยงานทางชีววิทยามีคุณค่าทางศีลธรรมและเป็นอิสระจากมาตรฐานของมนุษย์ ภายในขอบเขตนี้มีสมมติฐานที่ใช้ร่วมกันว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมของมนุษย์อย่างเด่นชัดและที่ว่านี้เกิดจากข้อโต้แย้งแนวคิด anthropocentric ซึ่งพื้นฐานในการปฏิเสธมานุษยวิทยา คือ การหักล้างความเชื่อที่ว่าสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ไม่คู่ควรกับคุณค่า
ปัญหาหลักในจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม คือ การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ที่มนุษย์สร้างขึ้นภายในชีวมณฑล ความพยายามที่จะตีความแบบไม่ใช่มานุษยวิทยามีความสำคัญต่อรากฐานทางจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม ตัวอบ่างเช่น บรรพชีวินวิทยา ให้รายละเอียดการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ในฐานะส่วนสำคัญและเป็นสารตั้งต้นของการแผ่รังสีที่สำคัญ ผู้ที่มีมุมมองที่ไม่ใช่มานุษยวิทยาตีความการตายของไดโนเสาร์ว่าเป็นการรักษาความหลากหลายทางชีวภาพและหลักการของคุณค่าทางมานุษยวิทยา  เนื่องจากนิเวศวิทยามีความเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับจริยศาสตร์  การทำความเข้าใจแนวทางด้านสิ่งแวดล้อมจึงจำเป็นต้องเข้าใจโลก ซึ่งเป็นบทบาทของนิเวศวิทยาและจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม  ประเด็นหลักคือการรวมเอาสิ่งที่เป็นธรรมชาติเข้าไว้ในปัญหาด้านจริยศาสตร์ด้วย ซึ่งเกี่ยวข้องกับจิตสำนึก ความรู้สึก สิ่งมีชีวิต และสิ่งที่ดำรงอยู่
แบบจำลองทางคณิตศาสตร์
ในเชิงนิเวศวิทยา ปฏิสัมพันธ์ทางชีววิทยาที่ซับซ้อนจำเป็นต้องมีคำอธิบาย ซึ่งเป็นที่ที่แบบจำลองใช้เพื่อตรวจสอบสมมติฐาน ตัวอย่างเช่น การระบุคำอธิบายของสิ่งมีชีวิตบางชนิดและความอุดมสมบูรณ์ของประชากรเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการทำความเข้าใจบทบาทของนิเวศวิทยาและความหลากหลายทางชีวภาพ การใช้สมการทำให้เกิดความโน้มเอียงต่อการทำนายหรือแบบจำลองเพื่อแนะนำคำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ที่จะเกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ยังให้ข้อมูลสนับสนุนเชิงบริบทเกี่ยวกับปัจจัยต่าง ๆ ในวงกว้างและเป็นสากลมากขึ้นด้วย
จุดประสงค์ของแบบจำลองเหล่านี้และความแตกต่างของแบบจำลองเชิงบรรทัดฐานและแบบจำลองทางวิทยาศาสตร์ ก็คือ ความแตกต่างในมาตรฐานของแบบจำลองเหล่านี้นำมาซึ่งการใช้งานที่แตกต่างกัน แบบจำลองเหล่านี้ช่วยอธิบายผลลัพธ์ของการตัดสินใจ และยังช่วยแก้ไขปัญหาการตัดสินใจของกลุ่ม ตัวอย่างเช่น แบบจำลองทางคณิตศาสตร์รวมการตัดสินใจด้านสิ่งแวดล้อมของผู้คนภายในกลุ่มแบบองค์รวม  แบบจำลองนี้ช่วยแสดงค่าของสมาชิกแต่ละคน และการถ่วงน้ำหนักของความเคารพในเมทริกซ์ แบบจำลองจะส่งผลสุดท้าย ในกรณีที่มีข้อขัดแย้งเกี่ยวกับการดำเนินการหรือวิธีการแสดงปริมาณบางอย่าง  แบบจำลองอาจถูกจำกัดโดยจะถือว่าไม่ใช้งาน นอกจากนี้ยังมีการนำเสนอจำนวนอุดมคติในแบบจำลองอีกด้วย
ข้อวิจารณ์
กระบวนการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์นำเสนอความแตกต่างระหว่างความเป็นจริงและทฤษฎี หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การใช้แบบจำลองกับปรากฏการณ์จริงที่แบบจำลองเหล่านี้มุ่งหมายจะเป็นตัวแทน นักวิจารณ์เกี่ยวกับการใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ในระบบนิเวศตั้งคำถามถึงการใช้งานและขอบเขตของความเกี่ยวข้อง โดยได้รับแจ้งจากความไม่สมดุลในกระบวนการสืบสวนและข้อเสนอทางทฤษฎี จากคำกล่าวของ Weiner (1995) แบบจำลองเชิงกำหนดนั้นไม่มีประสิทธิภาพในระบบนิเวศ Weiner โต้แย้งว่า แบบจำลอง Lotka-Volterra ไม่ได้ให้ผลการคาดการณ์ที่สามารถทดสอบได้ ในกรณีที่แบบจำลองทางทฤษฎีภายในนิเวศวิทยาทำให้เกิดการคาดการณ์ที่ทดสอบได้ แบบจำลองนั้นก็ถูกหักล้างไป
วัตถุประสงค์ของ แบบจำลอง Lotka-Volterra คือ การติดตามปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักล่าและเหยื่อ และวัฏจักรประชากรของพวกมัน รูปแบบปกติยืนยันว่าประชากรนักล่าติดตามความผันผวนของประชากรเหยื่อ ตัวอย่างเช่น เมื่อจำนวนเหยื่อเพิ่มขึ้น ผู้ล่าก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และในจำนวนเหยื่อที่ลดลงเช่นเดียวกัน ประชากรผู้ล่าก็ลดลงเช่นกัน อย่างไรก็ตาม Weiner โต้แย้งว่าในความเป็นจริง ประชากรเหยื่อยังคงรักษาวัฏจักรการแกว่งของมันไว้ แม้ว่าผู้ล่าจะถูกลบออก และเป็นตัวแทนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ไม่ถูกต้อง การวิพากษ์วิจารณ์ว่าการทำให้เป็นอุดมคติมีอยู่ในแบบจำลองและการประยุกต์ใช้สิ่งนี้อย่างไรนั้นยังขาดระเบียบวิธี พวกเขายังยืนยันว่าการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ภายในระบบนิเวศนั้นเป็นการทำให้ความเป็นจริงง่ายเกินไป และเป็นการบิดเบือนความจริงหรือการนำเสนอระบบทางชีววิทยาที่ไม่เพียงพอ
การประยุกต์ใช้แบบจำลองที่เรียบง่ายหรือซับซ้อนก็ขึ้นอยู่กับการอภิปรายด้วยเช่นกัน มีข้อกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์ของแบบจำลอง ซึ่งความซับซ้อนของระบบไม่สามารถจำลองแบบหรือจับภาพได้อย่างเพียงพอด้วยแบบจำลองที่ซับซ้อน
ชอฮ์ดอดโฆดอ (จังหวัดเคร์มอน)
ชอฮ์ดอดโฆดอ เป็นหมู่บ้านในตำบลชอฮ์ดอดโฆดอ อำเภอชอฮ์ดอดโฆดอ เทศมณฑลกอลเอเยแกนจ์ จังหวัดเคร์มอน ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 1,172 คนใน 253 ครัวเรือน
คิม ดง-ฮย็อน (นักร้อง เกิด พ.ศ. 2541)
คิม ดง-ฮย็อน (김동현; เกิด 17 กันยายน พ.ศ. 2541) เป็นนักร้อง และนักแต่งเพลงชาวเกาหลีใต้ เขาเป็นที่รู้จักจากการมีส่วนร่วมในรายการแข่งขันเรียลลิตี้รายการ พรอดิวซ์ 101 ฤดูกาล 2 ต่อมาเขาได้เดบิวต์เป็นส่วนหนึ่งของดูโอวง เอ็มเอ็กซ์เอ็ม ปัจจุบันเขาเป็นสมาชิกของวงบอยแบนด์เกาหลีใต้ เอบีซิกซ์
อ้างอิง
1998
เทอร์เรซ เฮาส์: เปิดประตูสู่โอกาสใหม่
เทอร์เรซ เฮาส์: เปิดประตูสู่โอกาสใหม่ เป็นรายการเรียลลิตีโชว์สัญชาติญี่ปุ่นในแฟรนไชส์เทอร์เรซ เฮาส์ ที่ถ่ายทำในเมืองคารุอิซาวะ จังหวัดนางาโนะ ประเทศญี่ปุ่น เผยแพร่ทางเน็ตฟลิกซ์ในวันที่ 19 ธันวาคม 2017 และออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ฟูจิในวันที่ 22 มกราคม 2018
ตอนทั้งหมด
ในซีรีส์นี้ เน็ตฟลิกซ์ได้แบ่งออกเป็น 5 ภาค ภาคละ 8 ตอนยกเว้นในภาค 6 ที่จะมีทั้งหมด 9 ตอน
เชิงอรรถ
<references group="lower-alpha" />
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 (Miss Universe Thailand 2023) เป็นการประกวดมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ ในปี พ.ศ. 2566 ดำเนินการจัดการประกวดโดยบริษัท ทีพีเอ็น โกลบอล จำกัด เพื่อคัดเลือกสาวงามที่เป็นผู้ชนะเลิศ เป็นตัวแทนประเทศไทยไปร่วมประกวดนางงามจักรวาล 2023 ที่ประเทศเอลซัลวาดอร์ โดยในช่วงสุดท้ายของการประกวดรอบตัดสิน แอนนา เสืองามเอี่ยม จะได้ส่งมอบตำแหน่งให้ผู้เป็นมิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์คนใหม่
ภาพรวมการประกวด
มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ 2566 เป็นการประกวดครั้งที่ 12 ภายใต้ในชื่อ มิสยูนิเวิร์สไทยแลนด์ โดยเป็นปีที่ 5 ที่ดำเนินการจัดการประกวดโดยบริษัท ทีพีเอ็น โกลบอล จำกัด โดยรอบตัดสินจะจัดขึ้นในวันที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ณ เอ็มซีซี ฮอลล์ เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน
Mouawad Awards
รางวัลนี้มอบให้ในช่วงเวลาของการเปิด ตัวมงกุฎ Miss Universe Thailand 2023 ใหม่ที่ จัด ทำโดย Mouawad ในธีม "LIGHT OF GLORY"
ชุดประจำชาติยอดเยี่ยม
การประกวดชุดประจำชาติยอดเยี่ยมถูกจัดขึ้นในวันที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2566 กติกาการตัดสิน โดยการคัดเลือกจากคณะกรรมการ ให้เข้ารอบ 10 ชุดสุดท้าย จะได้รับรางวัล 10,000 บาท และผู้ชนะจะได้รับรางวัล 50,000 บาท ประกาศผลชุดที่ชนะ ในรอบตัดสิน วันที่ 20 สิงหาคม 2566 ณ เอ็มซีซี ฮอลล์, เดอะมอลล์ ไลฟ์สโตร์ งามวงศ์วาน นนทบุรี
ผู้เข้าประกวด
ผู้เข้าประกวด 55 จังหวัดที่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการในปีนี้
ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม
ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม (non-player character บ้างก็เรียกว่า non-person character หรือ non-playable character) หรือ เอ็นพีซี (NPC) ในเกมหมายถึง ตัวละครใด ๆ ที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยผู้เล่น โดยปกติในวิดีโอเกมจะหมายถึง ตัวละครที่ถูกควบคุมโดยคอมพิวเตอร์ผ่านปัญญาประดิษฐ์ (Artificial intelligence หรือ AI) ในเกมเล่นตามบทบาท (Tabletop role-playing game) แบบดั้งเดิมคำนี้จะใช้กับตัวละครที่ถูกควบคุมโดยเกมมาสเตอร์ (Gamemaster หรือ GM) หรือผู้ตัดสิน มากกว่าที่จะใช้คำว่าผู้เล่น
ธงชาติแองโกลา
ธงชาติแองโกลา ประกาศใช้ในปี พ.ศ. 2518 โดยได้แบบอย่างจากธงขบวนการรักชาติ MPLA ซึ่งได้เรียกร้องเรียกร้องอิสรภาพจากการเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสได้สำเร็จ และได้เป็นผู้จัดตั้งรัฐบาล
สัญลักษณ์
สัญลักษณ์สีในธงชาติมีความหมายดังนี้ สีแดง หมายถึง ความกระตือรือร้นและโลหิตของผู้เสียสละในการต่อสู้เรียกร้องอิสรภาพ สีดำ หมายถึง ทวีปแอฟริกา ดาวสีเหลือง หมายถึงลัทธิคอมมิวนิสต์ รูปฟันเฟืองแบ่งครึ่งและมีดดัดแปลงจากสัญลักษณ์ค้อนเคียวของธงชาติสหภาพโซเวียตรุ่นเก่า มีความหมายถึงการให้ความสำคัญแก่อุตสาหกรรม ซึ่งหมายถึงความมั่งคั่งสมบูรณ์
คอร์พอรา ควอไดรเจมินา
คอร์พอรา ควอไดรเจมินา (Corpora quadrigemina) อยู่ในสมอง เป็นโครงสร้างตุ่มนูน 4 ก้อนที่บริเวณเทคตัม (tectum) บริเวณด้านหลังของสมองส่วนกลาง ประกอบด้วยด้านบน 2 ก้อนเรียกว่าซุพีเรียร์ คอลลิคูลัส (superior colliculus) และด้านล่าง 2 ก้อนคือ อินฟีเรียร์ คอลลิคูลัส (inferior colliculus)
คอร์พอรา ควอไดรเจมินาเป็นศูนย์รีเฟล็กซ์ที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นและการได้ยิน
ฟัลทซ์-ซไวบรึคเคิน
ฟัลทซ์-ซไวบรึคเคิน (Pfalz-Zweibrücken) หรือ พาลาทิเนต-ซไวบรึคเคิน (Palatinate-Zweibrücken) เป็นอดีตอาณาจักรเคานต์ที่เดิมเป็นรัฐในเครือจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ ที่ปกครองโดยเคานต์แห่งฟัลทซ์ ฟัลทซ์-ซไวบรึคเคินก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1182 และมาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1801
วงศ์กล้วย
วงศ์กล้วย ( หรือ ) เป็นวงศ์ของพืชมีดอกในอันดับขิง เป็นพืชท้องถิ่นของทวีปเอเชีย และทวีปแอฟริกา มีลำต้นเทียมขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่แล้ว แบ่งพืชในวงศ์นี้ออกเป็นสองสกุลคือ  Musa และ Ensete
จักรวาลในเปลือกนัท
จักรวาลในเปลือกนัท (The Universe in a Nutshell) เป็นงานเขียนเกี่ยวกับฟิสิกส์ทฤษฎีของ สตีเฟน ฮอว์คิง เล่าเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับผลงานของตนในตำแหน่งศาสตราจารย์ลูคัสเชียน (ตำแหน่งศาสตราจารย์ ด้านคณิตศาสตร์ของ มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์) เช่น Gödel's Incompleteness Theorem และ P-branes (เป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีซูเปอร์สตริง ในวิชากลศาสตร์ควอนตัม) ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2001
จักรวาลในเปลือกนัท ได้รับรางวัลชนะเลิศ Aventis Prizes ประเภทหนังสือวิทยาศาสตร์ในปี ค.ศ. 2002 ถือว่าเป็นหนังสือที่ต่อเนื่องจากผลงานก่อนหน้านี้ของฮอว์คิง คือ ประวัติย่อของเวลา (A Brief History of Time) ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1988 และเป็นหนังสือขายดีเล่มหนึ่งของโลก จักรวาลในเปลือกนัท ฉบับภาษาไทยแปลโดย ดร. ชัยวัฒน์ คุประตกุล
เนื้อหา
อภิธานศัพท์ หนังสืออ่านเพิ่มเติม ที่มาของภาพ ดรรชนี Index
กีฬาเรือใบในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020 – วินด์เซิร์ฟ RS:X หญิง
ปฏิทินการแข่งขัน
เวลาทั้งหมดเป็นเวลามาตรฐานญี่ปุ่น (UTC+9).
ดอนิงตันพาร์ก
ดอนิงตันพาร์ก (Donington Park) ตั้งอยู่ใกล้ปราสาทดอนิงตัน  เลสเตอร์เชอร์ตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศอังกฤษ ใช้เป็นสถานที่แข่งรถ และจัดแสดงดนตรี มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2474
หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ในช่วงทศวรรษ 1970 สนามถูกซื้อไปโดย Tom Wheatcroft เพื่อฟื้นฟูเป็นสนามแข่งรถอีกครั้ง เริ่มเปิดใช้งานเมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2520 ใช้เป็นสนามแข่งรถจักรยานยนต์ รถสูตรหนึ่ง  และจัดแสดงดนตรีร็อก
พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพีรพงศ์ภาณุเดช เคยทรงแข่งขันที่ดอนิงตันพาร์กหลายครั้ง และเคยชนะเลิศการแข่งขันต่อเนื่อง 12 ชั่วโมง รายการ "12 Hour Sports Cars" เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2480 และรายการ "Nuffield Trophy" เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2481  และทรงได้อันดับที่ 5 และ 6 ในการแข่งขันรายการ ดอนิงตันกรังปรีซ์ ระหว่างปี พ.ศ. 2478 - 2480
ยาห์ยา ข่าน
อากาห์ มูฮัมหมัด ยาห์ยา ข่าน (آغا محمد یحیٰی خان; 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2460 – 10 สิงหาคม พ.ศ. 2523) เป็นนายพลชาวปากีสถานซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดคนที่ 5 ของปากีสถาน เขาดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 3 ของปากีสถานตั้งแต่วันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2512 จนถึงวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2514 ในสมัยที่ข่านปกครอง เขาสั่งให้เริ่มปฏิบัติการปราบปรามชาตินิยมเบงกอลซึ่งก่อให้เกิดสงครามปลดปล่อยบังกลาเทศ เขามีส่วนเกี่ยวข้องในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในบังกลาเทศซึ่งส่งผลให้มีชาวเบงกอลเสียชีวิต 300,000–3,000,000 คน
ต่อมาเมื่อปากีสถานพ่ายแพ้ในสงครามบังกลาเทศ ข่านจึงลาออกจากตำแหน่งประธานาธบดีในวันที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2514 โดยมอบอำนาจให้กับซัลฟิการ์ อาลี บุตโต เข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีแทน
เสน่ห์ จามริก
ศาสตราจารย์ เสน่ห์ จามริก (11 กรกฎาคม พ.ศ. 2470 – 9 เมษายน พ.ศ. 2565) เป็นนักวิชาการชาวไทย ได้รับยกย่องเป็นราษฎรอาวุโส และมีผลงานด้านสิทธิมนุษยชนหลายอย่าง ได้แก่ ประะธานสหภาพเพื่อสิทธิเสรีภาพของประชาชน ประธานที่ปรึกษาคณะกรรมการรับข้อมูลและสืบพยานเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และเป็นอดีตประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ
ประวัติการทำงานและผลงาน
นอกจากนี้ยังมีบทบาททางด้านการวิจัยและสนับสนุนการวิจัยหลายด้าน ดังเช่น
หลังจากเกษียณอายุราชการ ก็ได้รับรางวัลนักสิทธิมนุษยชนดีเด่น และทำงานร่วมกับองค์กรพัฒนาเอกชนอีกหลายแห่ง งานที่ทำล้วนเน้นหนักไปทางด้านชนบท ชุมชนท้องถิ่น สิทธิมนุษยชน ตำแหน่งสำคัญคือ ประธานกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ในระหว่างปี พ.ศ. 2544 ถึงปี พ.ศ. 2552
โรงเรียนม่วงสามสิบอัมพวันวิทยา
โรงเรียนม่วงสามสิบอัมพวันวิทยาเป็นโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 29 และเป็นโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาประจำอำเภอม่วงสามสิบ ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2516 โดยปัจจุบันมีนักเรียนประมาณ 1,700 คน มีบุคลากรในสถานศึกษาประมาณ 65 คน และมีเนื้อที่ 151 ไร่ 68 ตารางวา
ประวัติ
โรงเรียนม่วงสามสิบอัมพวันวิทยา ตั้งอยู่นอกเขตเทศบาลตำบลม่วงสามสิบ 800 เมตร โดยตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 10 บ้านม่วงสามสิบ ตำบลม่วงสามสิบ อำเภอม่วงสามสิบ จังหวัดอุบลราชธานี เป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาแบบสหศึกษาขนาดใหญ่ สังกัดกองการมัธยมศึกษา กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ มีประวัติความเป็นมาโดยสังเขป ดังนี้
กระรอกสามสี
กระรอกสามสี (อังกฤษ: Prevost's squirrel, Asian tri-colored squirrel) กระรอกชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Callosciurus prevostii จัดเป็นกระรอกขนาดกลาง มีความยาวของลำตัวประมาณ 25 เซนติเมตร หาง 27 เซนติเมตร มีลักษณะเด่นที่สีของขนคลุมตัวโดยขนที่หูหลังและหัวมีสีดำ ขนหางครึ่งหนึ่งเป็นสีดำ ส่วนครึ่งปลายหางมีสีน้ำตาล ขนท้องและขามีสีแดงปนน้ำตาลแก่ ขนที่โคนขาหลังด้านบนมีสีขาวหว่างขนหลังสีดำกับขนท้องสีน้ำตาลปนแดง มีแถบสีขาวพาดจากโคนขาหลังไปยังขาหน้าส่วนบน ใบหน้าด้านข้าง และที่จมูกมีขนสีเทาดำ ทำให้ดูคล้าย กระรอกหลากสี (C. finlaysonii) ซึ่งเป็นกระรอกที่อยู่ในสกุลเดียวกัน เว้นแต่ตัวเมียของกระรอกสามสีจะมีเต้านม 3 คู่
ปัจจุบัน กระรอกสามสีเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535 แต่ก็มีการนิยมซื้อขายและเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงเหมือนกระรอกชนิดอื่น ๆ
พ.ศ. 2559
พุทธศักราช 2559 ตรงกับปีคริสต์ศักราช 2016 เป็นปีอธิกสุรทินที่วันแรกเป็นวันศุกร์ และเป็น
อิกเนเชียสแห่งแอนติออก
นักบุญอิกเนเชียสแห่งแอนติออก (St. Ignatius of Antioch) บาทหลวงชาวซีเรีย ดำรงตำแหน่งบิชอปแห่งแอนติออกราวคริสต์ศตวรรษที่ 2 เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาคริสตจักรให้เป็นระบบ ทั้งในด้านเทววิทยา คริสตจักรวิทยา พิธีศักดิ์สิทธิ์ และบทบาทหน้าที่ของมุขนายก
ประวัติ
อิกเนเชียส เป็นชาวซีเรีย เกิดในปี ค.ศ. 35 เดิมนับถือลัทธินอกศาสนา ต่อมาได้หันมานับถือศาสนาคริสต์ และเป็นศิษย์ของนักบุญยอห์นอัครทูต ราว ค.ศ. 69 ท่านได้รับการอภิเษกจากนักบุญซีโมนเปโตรให้ดำรงตำแหน่งมุขนายกแห่งแอนติออก
ในช่วงนั้นเกิดการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในจักรวรรดิโรมัน ทางการจึงสั่งจับกุมอิกเนเชียสให้ส่งไปที่กรุงโรม ระหว่างเดินทางท่านได้เขียนบทจดหมายถึง 6 ฉบับส่งไปยังคริสตจักรต่าง ๆ และอีก 1 ฉบับส่งไปให้มุขนายกองค์หนึ่ง เพื่อสอนแนวทางการปกครองคริสตจักร และส่งเสริมความศรัทธามั่นคงในศาสนาคริสต์ เมื่อถึงกรุงโรมแล้วจักรพรรดิทราจันสั่งให้ท่านละทิ้งศาสนา ท่านปฏิเสธ จึงถูกสั่งประหารชีวิตโดยปล่อยให้สิงโตกัดกินท่านจนตายกลางสนามโคลอสเซียม
ลูกศิษย์ของท่านนำศพท่านกลับไปฝังที่แอนติออก ต่อมาในปี ค.ศ. 637 ได้มีการย้ายศพของท่านมาฝังที่มหาวิหารนักบุญเคลเมนต์ กรุงโรม จนปัจจุบัน
จรวด
จรวด หมายถึงขีปนาวุธ, ยานอวกาศ, เครื่องบิน หรือพาหนะอื่นใดที่อาศัยแรงผลักดันของไอเสียที่มีต่อตัวจรวดในการพุ่งไปข้างหน้า โดยใช้การเผาผลาญเชื้อเพลิงในเครื่องยนต์จรวด ในจรวดทุกชนิดไอเสียจะเกิดขึ้นทั้งหมดจากเชื้อเพลิงขับดันที่บรรทุกไปด้วยภายในจรวดก่อนที่จะถูกใช้งาน จรวดเคมีสร้างพลังงานจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงจรวด ผลจากการเผาผลาญเชื้อเพลิงและตัวอ๊อกซิไดซ์ภายในห้องเผาไหม้จะทำให้เกิดก๊าซร้อนที่มีอุณหภูมิสูงมากและขยายตัวออกไปทางหัวฉีดทำให้ก๊าซเคลื่อนที่ด้วยความเร่งในระดับไฮเปอร์โซนิก ซึ่งทำให้เกิดแรงผลักมหาศาลต่อตัวจรวดตามกฎข้อที่สามของนิวตัน (แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา)โดยในทางทหารและสันทนาการมีประวัติของการใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือในช่วงเวลานั้น
จรวดได้ถูกใช้สำหรับงานทางทหารและสันทนาการ ย้อนกลับไปอย่างน้อยศตวรรษที่ 13 ในประเทศจีน ในทางทหาร, วิทยาศาสตร์และอุตสาหกรรมได้ใช้จรวดเป็นอาวุธและเครื่องมือแต่ก็ยังไม่เป็นที่แพร่หลายจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 20, เมื่อวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวดได้ถือกำเนิดขึ้น เป็นการเปิดประตูสู่ยุคอวกาศ,กับการที่มนุษย์กำลังจะไปเหยียบดวงจันทร์ จรวดได้ถูกใช้สำหรับทำดอกไม้ไฟและอาวุธ, เก้าอี้ดีดตัวสำหรับนักบินและพาหนะสำหรับนำส่งดาวเทียม, นักบินอวกาศ และการสำรวจดาวเคราะห์ต่าง ๆ ในขณะที่จรวดที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนั้นจะใช้สำหรับการขับเคลื่อนด้วยอัตราเร็วที่ต่ำ ๆ, นักวิทยาศาสตร์จะเปรียบเทียบหาจรวดที่มีแรงขับเคลื่อนในระบบอื่น ๆ, ที่มีน้ำหนักเบากว่าและมีประสิทธิภาพสูงกว่า, ทำให้สามารถสร้างความเร่งในการเคลื่อนที่ของจรวดได้มากขึ้น และสามารถทำให้เคลื่อนที่ด้วยอัตราเร็วที่สูงอย่างยิ่งด้วยประสิทธิภาพที่เหมาะสม
จรวดเคมีเป็นชนิดของจรวดที่พบมากที่สุดและพวกมันมักจะสร้างไอเสียโดยการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงจรวด จรวดเคมีต้องการที่เก็บพลังงานเชื้อเพลิงที่มีขนาดใหญ่โตมากในรูปแบบที่พร้อมจะปลดปล่อยตัวเองออกมาได้อย่างง่ายดาย และมีอันตรายมาก อย่างไรก็ตาม, จะต้องทำด้วยการออกแบบอย่างรอบคอบ, การทดสอบ, การก่อสร้าง, และใช้ความเสี่ยงอันตรายให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
ประวัติศาสตร์ของจรวด
จรวดที่ขับเคลื่อนด้วยพลังจากดินปืนลำแรกถูกพัฒนาขึ้นในประเทศจีนยุคกลางภายใต้การปกครองของราชวงศ์ซ่ง (Song dynasty) ในศตวรรษที่ 13 ชาวมองโกลได้รับเอาเทคโนโลยีจรวดของจีนและการแพร่กระจายเทคโนโลยีจรวดนี้ผ่านการรุกรานของชาวมองโกล (Mongol invasions) ไปยังตะวันออกกลางและยุโรปในช่วงกลางศตวรรษที่ 13  ด้วยความที่หาได้ง่ายของดินดำ (ดินปืน) ได้ถูกนำมาใช้ขับดันกระสุนยิงอันเป็นพัฒนาการยุคเริ่มแรกของจรวดเชื้อเพลิงแข็ง วิทยาการจรวดเริ่มขึ้นตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 มีการคิดค้นดินปืนโดยนักพรตชาวจีนในลัทธิเต๋าซึ่งได้ค้นพบผงสีดำในขณะที่กำลังทำการค้นหาตัวยาสำหรับการทำชีวิตให้เป็นอมตะ การค้นพบโดยบังเอิญนี้ได้นำไปสู่การทดลองทำเป็นอาวุธเช่น ระเบิด, ปืนใหญ่, ธนูไฟ สำหรับการก่อความไม่สงบและจรวดขับเคลื่อนธนูไฟ  การค้นพบดินปืนอาจเป็นผลผลิตแห่งศตวรรษของการทดลองเล่นแร่แปรธาตุในลัทธิเต๋าซึ่งนักเล่นแร่แปรธาตุได้พยายามที่จะสร้างยาอายุวัฒนะ   (panacea)แห่งความเป็นอมตะที่จะช่วยให้คนที่กินมันจะกลายเป็นอมตะทางร่างกาย
เป็นเวลาพอดิบพอดีเมื่อมีเที่ยวบินแรกของจรวดเกิดขึ้นคือเกิดการประกวดประชันแข่งขันกัน ปัญหาคือว่าลูกธนูไฟของชาวจีนสามารถเป็นลูกธนูทั้งที่มีวัตถุระเบิดที่แนบมาหรือลูกธนูที่ขับเคลื่อนโดยดินปืนกันแน่ มีรายงานของธนูไฟและ'หม้อเหล็ก'ซึ่งอาจจะได้ยินเป็นระยะทางไกลได้ถึง 5 ลี้ (25 กิโลเมตรหรือ 15 ไมล์) เมื่อมีการระเบิดขณะเกิดปะทะกัน, ก่อให้เกิดการทำลายล้างรัศมี 600 เมตร (2,000 ฟุต), อย่างเด่นชัดเนื่องจากเศษกระสุน ได้มีการอ้างสิทธิการวิจัยร่วมกันคือบันทึกแรกที่ใช้จรวดในการสู้รบโดยชาวจีนในปี 1232 กับกองทัพมองโกลที่ไคเฟงฟู (Kai Feng Fu) อย่างไรก็ตาม ขนาดที่ลดลงมาของหม้อเหล็กอาจถูกใช้เป็นวิธีสำหรับกองทัพเพื่อล้อมยิงผู้รุกราน ข้อมูลอ้างอิงทางวิชาการ กล่าวว่าในปี ค.ศ. 998 ชายคนหนึ่งชื่อ ถัง ฟู่ (Tang Fu) ได้คิดค้นลูกธนูไฟชนิดใหม่ที่มีหัวเหล็ก ธนูไฟ คือธนูที่แนบติดกับวัตถุระเบิดหรือธนูที่ขับดันโดยดินปืนอย่างใดอย่างหนึ่งดังเช่นอาวุธ ฮวาชา (Hwacha) ของเกาหลี
จรวดขับเคลื่อนด้วยพลังดินปืนได้รับการพัฒนาขึ้นเป็นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์ซ่งของประเทศจีนในยุคกลางในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เทคโนโลยีจรวดของจีนได้รับการยอมรับโดยชาวมองโกลและสิ่งประดิษฐ์นี้ได้แพร่ขยายออกไปโดยการรุกรานของมองโกล (Mongol invasions) ไปยังตะวันออกกลางและยุโรปในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 13  จรวดถูกบันทึกไว้ว่าถูกใช้ในกองทัพเรือของราชวงศ์ซ่ง (Song navy) ในการฝึกซ้อมของทหารซึ่งระบุปี ค.ศ. 1245 การขับเคลื่อนจรวดแบบสันดาปภายในถูกกล่าวถึงในเอกสารอ้างอิงในปี ค.ศ. 1264 ซึ่งบันทึกว่า 'ground-rat' ซึ่งเป็นดอกไม้ไฟชนิดหนึ่ง ได้ทำให้จักรพรรดินี "Gongsheng" (Empress-Mother Gongsheng) รู้สึกตกใจในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่พระนางโดยลูกชายของพระนางเองคือจักรพรรดิซ่งลี่จง (Emperor Lizong) ต่อมา, จรวดถูกรวมอยู่ในตำราทางทหารที่ชื่อว่า Huolongjing หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า Fire Drake Manual ซึ่งเขียนขึ้นโดยเจ้าหน้าที่เหล่าทหารปืนใหญ่ของจีนชื่อ Jiao Yu ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 14  ข้อความนี้กล่าวถึงจรวดแบบหลายตอนที่รู้จักกันเป็นครั้งแรกว่า 'มังกรไฟที่ไหลออกจากน้ำ' (huo long chu shui) ซึ่งถูกใช้โดยกองทัพเรือจีน
จรวดสมัยใหม่ในยุคกลางและยุคต้นถูกใช้เป็นอาวุธเพลิง (Incendiary weapon) ในทางการทหารในการล้อมเมือง (siege)
การแพร่ขยายของเทคโนโลยีจรวด
จรวดได้ชื่อมาจากภาษาอิตาเลียน (Italian) Rocchetta (ตัวอย่างเช่น เจ้าฟิวส์น้อย (little fuse)), เป็นชื่อของพลุขนาดเล็กที่สร้างขึ้นโดยมูแรทโทรี (Muratori) ผู้ชำนาญงานชาวอิตาลีในปี 1379
คำว่า จรวด มาจากคำภาษาอิตาเลียน rocchetta, หมายถึง "กระสวย" หรือ "เดือยหมุนเล็ก ๆ ", เพราะความคล้ายคลึงกันในรูปร่างที่เหมือนกับกระสวยหรือหลอดด้ายใช้สำหรับจับยึดเส้นด้ายเพื่อป้อนเส้นด้ายเข้าสู่กงล้อปั่นด้าย
คอนเรด เคยัสเซอร์ (Konrad Kyeser) ได้อธิบายตำราจรวดที่มีชื่อเสียงในทางทหารของเขาที่ชื่อว่า Bellifortis เมื่อราวปี 1405
เป็นเวลากว่าสองศตวรรษ, ที่ผลงานของขุนนางเครือจักรภพ แคซิเมียรซ์ สิมีนอร์วิคซ์ (Kazimierz Siemienowicz) "Artis Magnae Artilleriae Pars prima" ("ศิลปะที่ยอดเยี่ยมของปืนใหญ่, ส่วนแรก" หรือที่เรียกว่า "ศิลปะที่สมบูรณ์ของปืนใหญ่"), ถูกนำมาใช้ในยุโรปเพื่อเป็นคู่มือปืนใหญ่ขั้นพื้นฐาน พิมพ์ครั้งแรกในอัมสเตอร์ดัมในปี 1650 มันถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศสในปี 1651, เยอรมันในปี 1676 ภาษาอังกฤษและภาษาดัตช์ในปี 1729 และโปแลนด์ในปี 1963 เป็นหนังสือที่เป็นมาตรฐานการออกแบบสำหรับการสร้างจรวด, ลูกไฟ, และอุปกรณ์ทำพลุอื่น ๆ  ประกอบไปด้วยบทความขนาดยาวหลายหน้า กล่าวถึงการสร้าง, การผลิต, และคุณสมบัติของจรวด (สำหรับวัตถุประสงค์ทั้งในทางทหารและพลเรือน) รวมทั้งจรวดแบบหลายตอน, แบตเตอรี่ของจรวด, และจรวดที่มีปีกรูปสามเหลี่ยมที่ใช้เพื่อการรักษาทิศทางการทรงตัว (ใช้แทนแท่งสำหรับนำทางธรรมดา)
ลาการี เฮซัน เซเลบี (Lagari Hasan Çelebi) เป็นนักบินชาวเติร์กในตำนาน (legendary Ottoman), ตามบัญทึกที่เขียนโดย เอฟวริยา เซเลบี (Evliya Çelebi), ที่ทำให้เที่ยวบินจรวดที่บรรทุกนักบินอวกาศไปด้วยในครั้งนั้นประสบความสำเร็จ เอฟวริยา เซเลบี อ้างว่าว่าในปี 1633 ลาการี เฮซัน เซเลบี ได้ขับจรวดที่มี 7-ปีกใช้ดินปืน 50 okka (140 ปอนด์) จากเซเรเบิร์นนา (Sarayburnu), ณ จุดทางด้านใต้ของพระราชวังโทพคาปิ (Topkapı Palace) ในอิสตันบูล (Istanbul)
ปืนใหญ่จรวดทรงกระบอกโลหะ
ในปี ค.ศ. 1792 เป็นครั้งแรกที่จรวดใส่ปลอกเหล็กถูกพัฒนาสำเร็จและนำมาใช้โดย ฮีดดะ อาลี (Hyder Ali) และลูกชายของเขา สุลต่านทิพัล (Tipu Sultan), ซึ่งเป็นผู้ปกครองของอาณาจักรแห่งมัยซอร์ในประเทศอินเดียกับบริษัทอินเดียตะวันออกใหญ่ของอังกฤษ กองกำลังในช่วงสงครามแองโกล-มัยซอร์ (Anglo-Mysore Wars) ประเทศอังกฤษนั้นก็กระตือรือร้นสนใจในด้านเทคโนโลยีและการพัฒนาต่อไปในระหว่างช่วงศตวรรษที่ 19 จรวดของมัยซอร์ในช่วงเวลานี้นั้นได้พัฒนาก้าวหน้าไปมากขึ้นกว่าฝ่ายอังกฤษจากที่ได้เคยเห็นก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่เนื่องมาจากการใช้ท่อเหล็กสำหรับการบรรจุเชื้อเพลิงจรวด; สิ่งนี้ช่วยทำให้เกิดแรงผลักดันที่มากขึ้นและระยะทำการยิงที่ไกลขึ้นสำหรับจรวด (ช่วงระยะ 2 กิโลเมตรขึ้นไป) หลังจากความพ่ายแพ้ในที่สุดของทิพัลในสงครามมัยซอร์ครั้งที่สี่ (Fourth Anglo-Mysore War) และการเข้ายึดอาวุธจรวดเหล็กมัยซอร์, พวกเขาเป็นผู้มีอิทธิพลในการพัฒนาจรวดของอังกฤษ สร้างแรงบันดาลใจให้มีจรวดคองกรีฟ (Congreve rocket) ซึ่งถูกนำมาใช้ในเวลาต่อมาในสงครามนโปเลียน
ความแม่นยำของจรวดยุคต้น
thumb|[[จรวดคองกรีฟ]]
วิลเลียม คองกรีฟ (William Congreve) บุตรชายของผู้ตรวจสอบของกองคลังสรรพาวุธแห่งวัลลิช (the Royal Arsenal, Woolwich), ลอนดอน, กลายเป็นคนที่สำคัญในงานด้านนี้ จากปี 1801 คองกรีฟ วิจัยเกี่ยวกับการออกแบบที่เป็นต้นแบบของจรวดแห่งมัยซอร์ (Mysore rockets) และตั้งอยู่บนโครงการพัฒนาที่เข้มแข็งของห้องปฏิบัติการแห่งคลังสรรพาวุธ คองกรีฟได้จัดทำส่วนผสมเชื้อเพลิงจรวดใหม่และพัฒนาจรวดด้วยท่อเหล็กที่แข็งแกร่งกับหัวจรวดรูปทรงกรวย  จรวดคองกรีฟยุคแรกนี้มีน้ำหนักประมาณ 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม)  กองคลังสรรพาวุธได้แสดงการสาธิตจรวดเชื้อเพลิงแข็งขึ้นในปี ค.ศ. 1805 จรวดได้ถูกนำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในช่วงสงครามนโปเลียนและสงครามในปี ค.ศ. 1812 คองกรีฟ ได้ตีพิมพ์หนังสือสามเล่มเกี่ยวกับวิทยาการที่เกี่ยวกับจรวด
จากนั้น การใช้จรวดในทางทหารได้แผ่กระจายไปทั่วซีกโลกตะวันตก ในสงครามบัลติมอร์ (Battle of Baltimore) ในปี ค.ศ. 1814, จรวดที่ใช้ยิงป้อมแมกเฮนรี (Fort McHenry) โดยเรือจรวด (rocket vessel) อันเป็นเรือรบหลวงที่มีชื่อว่า เอระบัส  ที่แปลว่า "ม่านควัน" (His (Her) Majesty's Ship, HMS Erebus) นั้น เป็นแหล่งที่มาของแสงเจิดจ้าสีแดงของจรวดที่ได้อธิบายไว้โดยฟรานซิส สกอตต์ คีย์ (Francis Scott Key) ในเดอะสตาร์สแปงเกิลด์แบนเนอร์ จรวดยังถูกนำมาใช้อยู่ในสงครามวอเตอร์ลู
จรวดในยุคแรก ๆ มีความไม่เที่ยงตรงแม่นยำมากนัก โดยที่ไม่ได้ใช้การปั่นหรือ การหมุนของวงแหวนเข็มทิศ (gimballing) ที่เกิดจากแรงผลักดันของจรวดแต่อย่างใดในการเคลื่อนที่ของจรวด  พวกมันมีแนวโน้มอย่างมากที่จะเปลี่ยนทิศทางของการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วออกจากเป้าหมายที่ได้ตั้งเป้าเอาไว้  จรวดมิสโซเรียน (Mysorean rockets) ช่วงต้นและช่วงต่อมาของจรวดคองกรีฟ (Congreve rockets) ของอังกฤษนี้ได้ถูกปรับปรุงให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นโดยการแนบติดแท่งยาวเข้ากับส่วนท้ายของจรวด (คล้ายกับจรวดขวดในยุคสมัยปัจจุบันนี้) ที่จะทำให้มันเปลี่ยนแปลงแนววิถีทิศทางของการเคลื่อนที่ได้ยากยิ่งขึ้น  จรวดคองกรีฟที่ใหญ่ที่สุด เป็นชิ้นส่วนที่มีมวลขนาด 32 ปอนด์ (14.5 กิโลกรัม) ซึ่งมีแท่งยาว 15 ฟุต (4.6 เมตร) แต่เดิมนั้น แท่งยาวถูกติดตั้งอยู่บนด้านข้าง แต่ต่อมาภายหลังเปลี่ยนเป็นติดตั้งอยู่ตรงใจกลางของจรวด, ช่วยลดแรงฉุดรั้งในขณะเคลื่อนที่และช่วยให้จรวดถูกยิงได้อย่างแม่นยำมากขึ้นจากส่วนของท่อยิง
ปัญหาเรื่องความแม่นยำของจรวดได้รับการปรับปรุงอย่างมากในปี 1844 เมื่อวิลเลียม เฮล (William Hale) ได้แก้ไขการออกแบบจรวดเพื่อที่ว่าจรวดจะได้มีเวกเตอร์แรงขับดันขึ้นเล็กน้อย (slightly vectored), ทำให้จรวดเกิดการปั่นหมุนตามแกนของทิศทางการเคลื่อนที่เหมือนกับกระสุน จรวดของเฮลจึงไม่มีความจำเป็นต้องใช้แท่งยาวเพื่อรักษาทิศทางในขณะเคลื่อนที่ของจรวดแต่อย่างใด, ทำให้การเคลื่อนที่ของจรวดมีความคล่องตัวมากขึ้นเนื่องจากแรงต้านของอากาศที่ลดลงแต่ก็ยังห่างไกลจากความแม่นยำมากอยู่ดี
ทฤษฎีของจรวดอวกาศ
ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 ได้เกิดมีเรื่องราวของการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์ขึ้นในประเด็นเกี่ยวกับการเดินทางสำรวจระหว่างดาวนพเคราะห์โดยได้แรงหนุนส่วนใหญ่มาจากแรงบันดาลใจจากนวนิยายโดยนักประพันธ์ เช่น ฌูล แวร์น (Jules Verne) และ เอช. จี. เวลส์ (H.G. Wells) นักวิทยาศาสตร์ได้ยึดถือเอาว่าจรวดเป็นเทคโนโลยีที่สามารถบรรลุเป้าหมายนี้ได้ในชีวิตจริง
ในปี 1903 ครูคณิตศาสตร์แห่งโรงเรียนมัธยมปลายชื่อ คอนสแตนติน ซีออลคอฟสกี (Konstantin Tsiolkovsky) (1857-1935), ได้ตีพิมพ์เผยแพร่บทความในชื่อที่เป็นภาษารัสเซียว่า Исследование мировых пространств реактивными приборами (หรือในชื่อภาษาอังกฤษ The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices) (การสำรวจอวกาศจักรวาลโดยวิธีการของวัสดุอุปกรณ์แห่งแรงปฏิกิริยา) เป็นการทำงานทางวิทยาศาสตร์อย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในเรื่องราวเกี่ยวกับการเดินทางไปในอวกาศ สมการจรวดของซีออลคอฟสกี คือหลักการที่ควบคุมการขับเคลื่อนจรวดที่ตั้งชื่อตามเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา (แม้ว่ามันอาจจะถูกค้นพบก่อนหน้านี้ก็ตาม) เขายังสนับสนุนให้ใช้เชื้อเพลิงสำหรับจรวดคือไฮโดรเจนเหลวและออกซิเจนเหลว, ทำการคำนวณค่าความเร็วไอเสียที่มีค่าสูงสุดของจรวด ผลงานของเขาเป็นหลักการพื้นฐานที่ไม่รู้จักแก่คนภายนอกสหภาพโซเวียต, แต่ภายในประเทศนั้นกลับเป็นแรงบันดาลใจในการค้นคว้าวิจัยของเขาต่อไป มีการทดลองและการก่อตั้งของสมาคมเพื่อการศึกษาเกี่ยวกับการเดินทางในระหว่างดาวเคราะห์ในปี 1924
ในปี 1912, รอเบิร์ต แอสแนลท์ แพลเทลี (Robert Esnault-Pelterie) ได้ตีพิมพ์บรรยาย เกี่ยวกับทฤษฎีจรวดและการเดินทางระหว่างดาวเคราะห์ ทฤษฎีจรวดของเขานั้นเป็นอิสระจากสมจรวดของซีออลคอฟสกี เขาได้ทำการคำนวณขั้นพื้นฐานเกี่ยวกับพลังงานที่จำเป็นต้องใช้ในการเดินทางไปรอบดวงจันทร์และดาวเคราะห์, และเขาได้เสนอให้ใช้พลังงานจากนิวเคลียร์ (เช่นเรเดียม) เป็นกำลังขับดันเจ็ท
ในปี 1920 ก็อดเดิร์ดได้ตีพิมพ์เผยแพร่แนวความคิดเหล่านี้และผลการทดลองในหัวข้อชื่อว่า วิธีการในการที่จรวดจะเข้าถึงที่ระดับความสูงจากพื้นโลกอย่างมากสุดขีดได้ (A Method of Reaching Extreme Altitudes) จากผลงานนี้ยังรวมไปถึงการตั้งข้อสังเกตเกี่ยวกับการส่งจรวดเชื้อเพลิงแข็งไปยังดวงจันทร์ด้วย, ซึ่งเป็นที่ดึงดูดความสนใจจากทั่วโลกและได้รับทั้งการยกย่องและหัวเราะเยาะ
ในปี 1923 แฮร์มัน โอแบร์ธ (1894-1989) ได้ตีพิมพ์บทความภาษาเยอรมันชื่อ Die Rakete zu den Planetenräumen ("จรวดสู่อวกาศระหว่างดาวเคราะห์"), ซึ่งเป็นเวอร์ชันวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของเขาหลังจากที่มหาวิทยาลัยมิวนิกได้ปฏิเสธมัน
ในปี 1924, ซีออลคอฟสกียังได้เขียนเกี่ยวกับจรวดแบบหลายตอนใน 'รถไฟจรวดแห่งจักรวาล' (Cosmic Rocket Trains)
ก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง
จรวดในยุคสมัย​​ใหม่เกิดขึ้นเมื่อก็อดเดิร์ดได้ทำการติดตั้งหัวฉีด (เด-ลาวาล) ความเร็วเหนือเสียงเข้ากับห้องเผาไหม้ของเครื่องยนต์จรวดเชื้อเพลิงเหลว หัวฉีดเหล่านี้จะหันก๊าซร้อนจากห้องเผาไหม้เข้าไปในตัวระบายความร้อนโดยตรง ด้วยอัตราเร็วของพลังไอพ่นของก๊าซที่สูงมากระดับอัตราเร็วไฮเปอร์โซนิก, มากกว่าสองเท่าของแรงขับดันและเพิ่มประสิทธิภาพของเครื่องยนต์จาก 2% เป็น 64% ในปี 1926 โรเบิร์ต ก็อดเดิร์ดได้เปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงเหลวลำแรกของโลกขึ้นในออเบิร์น, รัฐแมสซาชูเซต
ในช่วงปี ค.ศ. 1920 จำนวนขององค์กรวิจัยด้านจรวดได้ปรากฏตัวขึ้นทั่วโลก ในปี 1927 ผู้ผลิตรถยนต์เยอรมันโอเปิ้ลได้ริเริ่มที่จะวิจัยยานพาหนะจรวดร่วมกันกับมาร์ค แวเลีย (Mark Vallier) และจรวดเชื้อเพลิงแข็งโดย ฟรีดริช วิลเฮล์ม แซนเดอร์ (Friedrich Wilhelm Sander) ในปี 1928 ฟริตซ์ ฟอน โอเปิ้ลได้ขับรถจรวดชื่อ, โอเปิ้ล-รัค 1 (Opel-RAK 1) ณ สนามแข่งรถโอเปิ้ลในรุสเซียสไชมม์ (Rüsselsheim), ในเยอรมนี ในปี 1928 เลพพิเชนเทอ (Lippisch Ente) ได้บินด้วยพลังจรวดที่ถูกนำมาใช้ในการเปิดตัวเครื่องร่อนบรรจุคนแม้ว่ามันจะถูกทำลายทิ้งไปในเที่ยวบินครั้งที่สองก็ตาม ในปี ค.ศ. 1929 ฟอน โอเปิ้ลได้เริ่มต้นที่สนามบินรีบสตอค (Rebstock) ในแฟรงค์เฟิร์ตกับเครื่องบินโอเปิ้ล-แซนเดอร์ รัค 1 (Opel-Sander RAK 1), ซึ่งได้รับความเสียหายเกินกว่าจะซ่อมแซมในระหว่างการลงจอดอย่างรุนแรงหลังจากการบินครั้งแรก
ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1920, นักวิทยาศาสตร์เยอรมันได้เริ่มการทดลองกับจรวดที่ใช้ของเหลวเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนที่มีความสามารถในการเข้าถึงระดับความสูงและระยะทางที่ค่อนข้างสูงและไกล ในปี ค.ศ. 1927 และในประเทศเยอรมนีทีมงานวิศวกรจรวดมือสมัครเล่นได้จัดตั้ง Verein für Raumschiffahrt (สมาคมจรวดแห่งเยอรมันหรือ VfR) ขึ้น, และในปี ค.ศ. 1931 ก็ได้เปิดตัวจรวดเชื้อเพลิงเหลว (โดยการใช้ออกซิเจนและแก๊สโซลีน) ขึ้นเป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1931-1937 ในรัสเซีย งานทางวิทยาศาสตร์ได้แผ่ขยายออกไปอย่างกว้างขวางในการออกแบบเครื่องยนต์จรวดที่เกิดขึ้นในเลนินกราดที่ห้องปฏิบัติการวิจัยพลศาสตร์ของก๊าซ โดยได้รับทุนสนับสนุนและบุคลากรเป็นอย่างดี, กว่า 100 เครื่องยนต์สำหรับการทดลองได้ถูกสร้างขึ้นภายใต้การดูแลของนักวิทยาศาสตร์ด้านจรวดที่มีชื่อว่า วาเรนทิน กลูสโก (Valentin Glushko)  (อ่านเป็นภาษาโครเอเชีย) ซึ่งเป็นวิศวกรและนักออกแบบเครื่องยนต์จรวดคนสำคัญของอดีตสหภาพโซเวียตในช่วงระหว่างที่มีการแข่งขันกันทางด้านอวกาศของอดีตสหภาพโซเวียต/และสหรัฐอเมริกา  การทำงานนั้นรวมถึงการระบายความร้อนที่เกิดซ้ำ (regenerative cooling), การจุดระเบิดเชื้อเพลิงจรวดแบบไฮเปอร์กอลิค (hypergolic propellant), และการออกแบบหัวฉีดเชื้อเพลิงซึ่งรวมเอาทั้งการหมุนวนและการผสมเชื้อเพลิงจรวดแบบสองชนิดเข้าไว้ด้วยกัน อย่างไรก็ดี, การดำเนินงานได้ถูกจำกัดลงโดยการถูกจับกุมตัวของกลูสโก ในช่วงระหว่างการกว้างล้างของสตาลินในปี 1938 การทำงานที่คล้ายคลึงกันคือทำโดยศาสตราจารย์ชาวออสเตรีย ยูแจน เซงเกอร์ (Eugen Sänger) ผู้ที่ทำงานกับเครื่องบินอวกาศ (spaceplane) ขับเคลื่อนด้วยพลังจรวด อย่างเช่น เครื่องวิหคเงิน (มาจากภาษาเยอรมัน-Silbervogel) (บางครั้งเรียกว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบ 'antipodal' (แปลว่า "ตรงกันข้ามกับเท้า"))
เมื่อวันที่ 12  พฤศจิกายน, ปี 1932 ที่ฟาร์มในสต็อกเทิน นิวเจอร์ซีย์ สมาคมดาวเคราะห์อเมริกันได้ประสบกับความล้มเหลวในความพยายามในการยิงจรวดแบบสแตติค (คือ การปล่อยจรวดแบบใช้ฐานปล่อยจรวดแบบที่ตั้งมั่นอยู่กับที่) เป็นครั้งแรก (บนพื้นฐานของการออกแบบของสมาคมจรวดแห่งเยอรมัน)