cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สมัยปลายแห่งอียิปต์โบราณ
ราชวงศ์ที่ยี่สิบแปดถึงราชวงศ์ที่สามสิบแห่งอียิปต์
ราชวงศ์ที่สามสิบได้รับรูปแบบศิลปะจากราชวงศ์ที่ยี่สิบหก ฟาโรห์จำนวนสามพระองค์ทรงปกครองตั้งแต่ 380 ถึง 343 ปีก่อนคริสตกาล ฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์พระนาม เนคทาเนโบที่ 1 พระองค์ทรงอาชนะการรุกรานของเปอร์เซียใน 373 ปีก่อนคริสตกาล และต่อมาผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์ของพระองค์พระนามว่า ทีออส พระองค์ได้ทรงต่อต้านจักรวรรดิอะคีเมนิดในตะวันออกใกล้ การเดินทางเริ่มประสบผลสำเร็จและเดินทางไปยังฟีนิเซียโดยไม่มีปัญหาใดเป็นพิเศษ แต่เจ้าชายทจาฮาปิมู ผู้เป็นพระอนุชา ทรงกำลังวางแผนต่อต้านพระองค์ โดยเจ้าชายทจาฮาปิมูทรงโน้มน้าวให้เจ้าชายเนคทาเนโบ ผู้ซึ่งเป็นพระโอรสลูกชายให้ทรงทำก่อการกบฏต่อฟาโรห์ทีออส และสถาปนาพระองค์เองเป็นฟาโรห์ ซึ่งสามารถก่อการกบฏได้สำเร็จและฟาโรห์ทีออสทรงไม่มีทางเลือกใดอีก นอกจากต้องหนีและคณะสำรวจทางทหารก็แตกพ่าย ผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของราชวงศ์นี้และผู้ปกครองพระองค์สุดท้ายของอียิปต์คือ ฟาโรห์เนคทาเนโบที่ 2 ซึ่งทรงพ่ายแพ้ในการสู้รบซึ่งนำไปสู่การผนวกอียิปต์เข้าจักรวรรดิอะคีเมนิดอีกครั้ง
ราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดแห่งอียิปต์
สมัยการปกครองของจักรรวรรดิอะคีเมนิดที่ 2 ได้รวมอียิปต์กลับเข้าเป็นส่วนหนึ่งจักรวรรดิเปอร์เซียในการปกครองของราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ด (343–332 ปีก่อนคริสตกาล) อีกครั้ง ซึ่งประกอบด้วยกษัตริย์เปอร์เซียจำนวน 3 พระองค์ที่ทรงปกครองในฐานะฟาโรห์ คือ อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 3 (343– 338 ปีก่อนคริสตกาล), อาร์ตาเซอร์ซีสที่ 4 (338–336 ปีก่อนคริสตกาล) และดาริอุสที่ 3 (336–332 ปีก่อนคริสตกาล) และปรากฏการก่อกบฏของภายในราชวงศ์ที่สามสิบเอ็ดโดยฟาโรห์คาบาบาช (338–335 ปีก่อนคริสตกาล) การปกครองของเปอร์เซียในอียิปต์สิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิอะคีเมนิดต่อกษัตริย์อเล็กซานเดอร์มหาราช ซึ่งพระองค์ยอมรับการสวามิภักดิ์ของผู้ว่าการมณฑลอียิปต์แห่งเปอร์เซียนามว่า มาซาเคส ใน 332 ปีก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการปกครองของชาวกรีกในอียิปต์ที่มีเสถียรภาพหลังจากการสวรรคตของอเล็กซานเดอร์ในสมัยราชอาณาจักรปโตเลมี
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
กีฬาเทควันโดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008 จัดแข่งขันที่ปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน แข่งขัน 8 ประเภท
กัสซันดรา
ในเทพปกรณัมกรีก กัสซันดรา (กรีกโบราณ: Κασσάνδρα) เป็นปุโรหิณีของเทพอะพอลโลที่สามารถมองเห็นอนาคต เธอเป็นธิดาของท้าวปรีอามอสกับมเหสีเมแห่งกรุงทรอย พี่ชายของเธอคือเฮกเตอร์ วีรบุรุษสงครามกรุงทรอย กัสซันดราเป็นสตรีที่มีความงดงามและฉลาด แต่มีจิตไม่ปกติ
กัสซันดราเป็นที่ชื่นชอบของเทพอะพอลโล เทพอะพอลโลประทานญาณทิพย์มองเห็นอนาคตให้เธอแลกกับการที่เธอจะตกเป็นของอะพอลโล แต่เมื่อเธอได้รับพรแล้วกลับถอนคำพูดและปฏิเสธเทพ เทพอะพอลโลโกรธแต่ริบพรเธอไม่ได้จึงเพิ่มคำสาปเข้าไปว่า เธอจะมองเห็นอนาคต แต่จะไม่มีใครเชื่อคำพยากรณ์ของเธอ เธอเป็นผู้พยากรณ์ความหายนะของกรุงทรอย และเป็นคนเตือนชาวทรอยว่ามีทหารกรีกซ่อนตัวอยู่ในม้ายักษ์ แต่ไม่มีใครเชื่อเธอเลย
วิกิพีเดียภาษาบอสเนีย
วิกิพีเดียภาษาบอสเนีย (Wikipedia na bosanskom jeziku) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาบอสเนีย ณ วันที่ วิกิพีเดียภาษานี้มีบทความถึง  บทความ วิกิพีเดียภาษาบอสเนียก่อตั้งขึ้นในวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2545 โดยมีบทความแรกคือ Matematika
สโมสรฟุตบอลร้อยเอ็ด ยูไนเต็ด
สโมสรฟุตบอลร้อยเอ็ด พีบี ยูไนเต็ด เป็นสโมสรฟุตบอลสมัครเล่นในประเทศไทย โดยเป็นทีมจากจังหวัดร้อยเอ็ด ปัจจุบันเล่นในไทยแลนด์ อเมเจอร์ลีก โซนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ประวัติสโมสร
สโมสรฟุตบอลร้อยเอ็ด ก่อตั้งขึ้นจากการยกระดับชมรมฟุตบอลกู่กาสิงห์ ซึ่งเป็นตัวแทนการแข่งขันฟุตบอลรายการต่าง ๆ ในระดับภาคและระดับประเทศ ในนามจังหวัดร้อยเอ็ดและเทศบาลตำบลกู่กาสิงห์ เช่น ไทคัพ, กีฬาแห่งชาติ และโปรวินเชี่ยลลีก และเพื่อเป็นการยกระดับมาตรฐานฟุตบอลไปสู่ระดับอาชีพชมรมฟุตบอลกู่กาสิงห์ จึงมีมติให้มีการจดทะเบียนเป็นนิติบุคคลในรูปแบบห้างหุ้นส่วนจำกัด ในชื่อ "ห้างหุ้นส่วนจำกัด สโมสรฟุตบอลจังหวัดร้อยเอ็ด" เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน พ.ศ. 2551 อันเป็นการเตรียมพร้อมเข้าร่วมการแข่งขันฟุตบอลอาชีพลีกภูมิภาค (ดิวิชั่น 2) ของสมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทย (FAT) และปฏิบัติตามมาตรฐานการพัฒนาฟุตบอลอาชีพของสมาพันธ์ฟุตบอลแห่งเอเชีย โดยได้รับการสนับสนุนหลักจาก 2 องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นคือ เทศบาลตำบลกู่กาสิงห์ และองค์การบริหารส่วนจังหวัดร้อยเอ็ด
ในปี พ.ศ. 2553 ได้เปลี่ยนชื่อทีมเป็น "ร้อยเอ็ด ยูไนเต็ด" โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคมกีฬาจังหวัดร้อยเอ็ด และมีมังกร ยนต์ตระกูล นายก อบจ.ร้อยเอ็ด และนายกสมาคมกีฬาจังหวัดร้อยเอ็ด เป็นประธานสโมสร
ในปี พ.ศ. 2563 ได้เปลี่ยนชื่อทีมเป็น "ร้อยเอ็ด พีบี ยูไนเต็ด" โดยมีการเปลี่ยนแปลงประธานสโมสร และผู้จัดการทีม
ผลงานของสโมสรในแต่ละฤดูกาล
สโมสรฟุตบอลร้อยเอ็ดยูไนเต็ด เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอล เอไอเอส ดิวิชั่น 2 ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่ฤดูกาล 2010 เป็นต้นมา
ริซเซิลคิกส์
ริซเซิลคิกส์ (Rizzle Kicks) เป็นดูโอฮิปฮอปอังกฤษ ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1996 มีสมาชิกคือ ริเซล แชและ ฮาร์เลย์ ซิลเวสเตอร์ วงมีซิงเกิ้ลเปิดตัวคือ "Prophet (Better Watch It)" ออกขายเมื่อวันที่ 10 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 ตามมาด้วยซิงเกิ้ลที่ 2 "Down With the Trumpets" ออกขายวันที่ 12 มิถุนายน ค.ศ. 2011 ติดอันดับในยูเคซิงเกิลส์ชาร์ตที่อันดับ 22 เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 นอกจากนั้นยังมีผลงานเพลงร่วมร้องกับศิลปิน อลลี เมอร์ส เพลง "Heart Skips a Beat" ออกขายวันที่ 21 สิงหาคม ค.ศ. 2011
ประวัติ
ระหว่างนั้น ทั้งคู่เข้าศึกษาในโรงเรียน BRIT School จอร์แดนเรียนดนตรี ส่วน ฮาลีย์เรียนภาพยนตร์ พวกเขาเริ่มทำมิกซ์เทปของตัวเอง โดยได้รับแรงบรรดาลใจมาจากศิลปินที่ชอบอย่าง กอริลลาซ, ลิลี อัลเลน, อาร์กติกมังกีส์ และเมื่ออายุได้ 16 ทั้งคู่เลยตัดสินใจฟอร์ม "Rizzle Kicks" ขึ้น โดยมาจากฉายาของ จอร์แดนที่เพื่อน ๆ ในทีมฟุตบอลเรียกเขาว่า Rizla และถูกเปลี่ยนมาเป็น Rizzle และเติมคำว่า Kicks ลงไปเพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ชื่นชอบฟุตบอล
ขณะเรียนทั้งคู่ก็ยังมีงานแสดงโชว์เล็ก ๆ น้อยของตัวเองกับสถาบันดนตรีที่ทั้งคู่เรียนตั้งแต่เด็ก ๆ อย่าง AudioActive ต่อมา ทั้งคู่มอบเครดิตทั้งหมดของตัวเองให้โรงเรียนดนตรี AudioActive ทั้งหมด ไม่มีสถาบันนี้ก็ไม่มี "ริซเซิลคิกส์" จากการทำมิกซ์เทป ทั้งคู่เริ่มแต่งเพลงและทำเดโมของตัวเอง เขาเริ่มมีผลงานเพลงของตัวเองและอัพลงบล็อกของวง และเริ่มมีความคิดอยากผลิตมิวสิกวิดีโอ ทั้งคู่เลยเริ่มต้นถ่ายมิวสิกวิดีโอ โดยมี ช่างภาพงานแต่งคนหนึ่งที่พบกันในปาร์ตี้เป็นคนช่วยถ่ายทำ พอเรียนจบตอนอายุ 18 ฮาลีย์ไปเป็นผู้ช่วยกับอาจารย์ที่สอนวิชาการละคร แต่จอร์แดนได้งานพิเศษที่รายได้ไม่ดีนัก ต่อมามีค่ายเพลงสนใจวิดิโอที่วงอัพไว้ใน Youtube และทั้งคู่ตัดสินใจเซนต์สัญญากับค่าย Island และเริ่มผลิตผลงานอัลบั้มแรกของตัวเอง
พออายุ 19 พวกเขาออกซิงเกิ้ลโปรโมตแรกในชีวิตอย่าง Prophet (Better Watch It) และพวกเขาก็พบกับเรื่องไม่คาดฝันว่าจะมีนักแต่งเพลงชื่อดังชอบเพลงของพวกเขา สตีเฟ่น ทอดด์ เขาเป็นคนดังของอังกฤษ เป็นทั้งนักแสดง, คนเขียนบท, นักแต่งเพลง ฯลฯ และได้ฟรายทวิตฯเกี่ยวกับเพลงของ ริซเซิลคิกส์ ว่า "ผลงานของ ริซเซิลคิกส์ น่าสนใจอย่างไม่คาดฝัน ให้บรรยากาศของ Oldschool Hiphop ได้ดีจริง ๆ"
ต่อมาพวกเขาเริ่มได้ขึ้นเป็นวงเปิดของศิลปินต่าง ๆ จนกระทั่งในเทศกาลดนตรี Reading and Leeds ปี 2011 ทั้งคู่ถูกเชิญให้เป็นวงหลักในเวทีของ BBC และตามมาด้วยโชว์ในงานของ Radio 1 Prophet (Better Watch It) เป็นเพียงซิงเกิ้ลโปรโมต ที่ปล่อยให้ดาวน์โหลดฟรี แต่มันก็สร้างชื่อให้ ริซเซิลคิกส์ ได้พอสมควรในแวดวงคนฟังเพลงและชาวเทศกาลดนตรี ในเดือนเดียวกันนั้นเอง วงก็ได้ปล่อยซิงเกิ้ลเปิดตัวแบบเสียเงินดาวน์โหลดอย่าง Down With the Trumpets ออกมา และทันทีที่ปล่อย มันก็ทะลุเข้าไปสู่ สหราชอาณาจักร ทันที Down With the Trumpets ใช้เวลา 4 เดือนในการไต่อันดับไปสูงสุดที่อันดับ 8 และครองอันดับใน TOP 40 ของสหราชอาณาจักร นานถึง 13 สัปดาห์
ระหว่างนั้นทั้งคู่ยังได้ออกซิงเกิ้ลที่ 2 อย่าง When I Was a Youngster มาและมันก็มีทิศทางเช่นเดียวกับ Down With the Trumpets มันพุ่งเข้าสู่สหราชอาณาจักร อย่างง่ายดาย และไต่อันดับไปอยู่ใน TOP 40 อีกครั้ง ริซเซิลคิกส์ ออกอัลบั้มเต็มของตัวเองครั้งแรกในเดือน ตุลาคม 2011 : Stereo Typical ที่ใช้เวลาในการทำยอดขายสู่ระดับ แพลตตินั่มในเวลา 8 เดือน และวันนี้พวกเขากลับมาอีกครั้งกับอัลบั้ม Roaring 20s โดยซิงเกิ้ลแรกของวงอย่าง Lost Generation เปิดตัวอย่างแรงด้วยอันดับ 6 บนสหราชอาณาจักร
แม้ Lost Generation จะกระแสวิพากย์วิจารณ์และการฟ้องร้องทางกฎหมายอยู่นิดหน่อยเนื่องจากมีการพาดพิงถึงบุคคลบางคนในวงการ อย่างกัปตันทีมฟุตบอลคนดังของเชลซี จอห์น เทร์รี โดยเนื้อเพลง Lost Generation นั่นเอ่ยขึ้น จอห์น เทอร์รี่โดยมีนัยล้อเลียนเรื่องที่เขาเหยียดผิว แอนทอน เฟอร์ดินานด์ จนเจอสั่งแบนและปรับเงิน รวมไปถึงมีชื่อของพิธีกรคนดังอย่าง เจเรมี ไคล์ อีกด้วย
ทาสสุดแกร่งแห่งหน่วยป้องกันอสูร
ทาสสุดแกร่งแห่งหน่วยป้องกันอสูร เป็นซีรีส์มังงะญี่ปุ่น แต่งเรื่องโดยทากาฮิโระ และวาดภาพโดยโยเฮ ทาเกมูระ เผยแพร่ทางแพลตฟอร์มมังงงะออนไลน์โชเน็งจัมป์+ของสำนักพิมพ์ชูเอชะตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2562 ซีรีส์มังงะมีลิขสิทธิ์ในประเทศไทยโดยสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์คอมิกส์ ซีรีส์อนิเมะโทรทัศน์ดัดแปลงผลิตโดยสตูดิโอเซเวนอากส์ มีกำหนดออกอากาศในเดือนมกราคม พ.ศ. 2567
เสือโคร่งมลายู
เสือโคร่งมลายู หรือ เสือโคร่งมาเลเซีย (Harimau Malaya; ) เป็นประชากรเสือโคร่งของชนิดย่อย Panthera tigris tigris ที่มีถิ่นกำเนิดในมาเลเซียตะวันตก ประชากรของเสือโคร่งชนิดนี้อาศัยอยู่ในคาบสมุทรมลายูทางตอนใต้ถึงตอนกลาง และในบัญชีแดงไอยูซีเอ็นจัดให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์มาตั้งแต่ ค.ศ. 2015 มีประชากรเสือโคร่งวัยผู้ใหญ่ชนิดที่ประมาณ 80 ถึง 120 ตัวที่มีโอกาสลดลงเรื่อย ๆ
เสือโคร่งชนิดนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าเสือโคร่งอินโดจีนตอนใต้ เพื่อแยกมันจากประชากรเสือโคร่งทางตอนเหนือของอินโดจีนที่มีความแตกต่างทางพันธุกรรมกับประชากรกลุ่มนี้
อนุกรมวิธาน
Felis tigris เป็นชื่อวิทยาศาสตร์สำหรับเสือโคร่งที่ตั้งโดยคาร์ล ลินเนียสใน ค.ศ. 1758 มีการเสนอชื่อ Panthera tigris corbetti ใน ค.ศ. 1968 โดย Vratislav Mazák สำหรับชนิดย่อยของเสือโคร่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จากนั้นจึงมีการเสนอชื่อ Panthera tigris jacksoni ใน ค.ศ. 2004 ในฐานะชนิดย่อยจากการวิเคราะห์ทางพันธุกรรมที่ระบุความแตกต่างในดีเอ็นเอของไมโทคอนเดรียกับลำดับดีเอ็นเอของ P. t. corbetti นับตั้งแต่การปรับปรุงศาสตร์ด้านอนุกรมวิธานใน ค.ศ. 2017 เสือโคร่งมลายูถูกจัดให้เป็นประชากร P. t. tigris อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาทางพันธุกรรมที่ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 2018 สนับสนุนเคลดชาติพันธุ์เดียว 6 ชนิดจากการวิเคราะห์การตรวจวิเคราะห์รหัสพันธุกรรมชนิดตัวอย่าง 32 ชนิด เสือโคร่งมลายูมีลักษณะแตกต่างจากขนิดตัวอย่างของเสือโคร่งเอเชียแผ่นดินใหญ่ชนิดอื่น ๆ ทำให้มีการสนับสนุนแนวคิด 6 ชนิดย่อย
ชื่อ
เมื่อมีการยอมรับประชากรเสือในคาบสมุทรมลายูเป็นชนิดย่อยต่างหากใน ค.ศ. 2004 ประธาน Malaysian Association of Zoos, Parks and Aquaria โต้แย้งว่าเสือชนิดย่อยใหม่นี้ควรมีชื่อว่า Panthera tigris malayensis เพื่อสะท้อนถึงภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ในขอบเขตนี้ เพื่อเป็นการประนีประนอม ทำให้มีการตั้งชื่อทั่วไปว่า "เสือโคร่งมลายู" และชื่อวิทยาศาสตร์ว่า jacksoni ซึ่งยกย่องปีเตอร์ แจ็กสัน นักอนุรักษ์เสือโคร่ง ถึงกระนั้น ผู้เขียนคนอื่น ๆ ใช้ชื่อวิทยาศาสตร์ของเสือโคร่งชนิดย่อยนี้ว่า P. t. malayensis
รูปลักษณ์
ไม่มีความแตกต่างที่เห็นได้ชัดระหว่างเสือโคร่งมลายูกับเสือโคร่งอินโดจีนที่มีการเปรียบเทียบชนิดตัวอย่างในสองภูมิภาคที่กระโหลกศีรษะหรือขนสัตว์ ทำให้ไม่มีการจัดชนิดต้นแบบ เสือโคร่งมลายูมีขนาดเล็กกว่าเสือโคร่งเบงกอล โดยวัดจากขนาดเพศผู้ 11 ตัวและเพศเมีย 8 ตัว ความยาวเฉลี่ยของเสือชนิดนี้คือ 8 ft ส่วนเพศเมียอยู่ที่ 7 ft ความยาวของร่างกายเสือเพศเมีย 16 ตัวในรัฐตรังกานูอยู่ในขอบเขต 70 to 103 in และเฉลี่ยที่ 80.1 in ความสูงของเสืออยู่ที่ 23 to 41 in และมีน้ำหนักร่างกายที่ 52 to 195 lb ส่วนข้อมูลของเสือเพศผู้ 21 ตัว ระบุความยาวที่ 75 to 112 in ซึ่งเฉลี่ยที่ 94.2 in ความสูงของเสืออยู่ที่ 24 to 45 in และมีน้ำหนักร่างกายที่ 104 to 284.7 lb
ที่อยู่อาศัย
ขอบเขตทางภูมิศาสตร์ระหว่างเสือโคร่งมลายูกับเสือโคร่งอินโดจีนยังไม่เป็นที่กระจ่าง เนื่องจากประชากรเสือโคร่งในมาเลเซียตอนบนมีความใกล้ชิดกับเสือโคร่งในภาคใต้ของประเทศไทย
เสือโคร่งเคยมีชุกชุมบนเกาะสิงคโปร์ในคริสต์ทศวรรษ 1830 โดยอาศัยอยู่ในป่าทึบและมีผู้พบเห็นมันข้ามช่องแคบยะโฮร์ มีรายงานการโจมตีมนุษย์ของเสือโคร่งอย่างร้ายแรงครั้งแรกใน ค.ศ. 1831 ในช่วงนั้นการล่าเสือถือเป็นกีฬาชนิดหนึ่ง การขยายพื้นที่เพาะปลูกบนเกาะสิงคโปร์นำไปสู่การเผชิญหน้าระหว่างมนุษย์และเสือโคร่งมากขึ้น มีรายงานการโจมตีของเสือโคร่งเป็นรายวันในช่วงปลายคริสต์ทศวรรษ 1840 หน่วยงานท้องถิ่นจัดตั้งค่าหัวเสือโคร่ง และประชากรเสือโคร่งในสิงคโปร์จึงลดลงอย่างมาก เสือโคร่งถูกกำจัดจากเกาะสิงคโปร์ในคริสต์ทศวรรษ 1950 และเสือตัวสุดท้ายถูกยิงใน ค.ศ. 1932
ในประเทศมาเลเซีย มีรายงานสัญญาณเสือโคร่งในทุ่งพืชพันธุ์ในช่วงระหว่าง ค.ศ. 1991 ถึง 2003 พื้นที่เกษตรกรรมนอกป่าในรัฐกลันตัน, รัฐตรังกานู, รัฐปะหัง และรัฐยะโฮร์ กับที่อยู่อาศัยริมชายฝั่งหลายแห่งนอกป่าในรัฐปะหัง, รัฐเปรัก, รัฐกลันตัน, รัฐตรังกานู และรัฐยะโฮร์ แม่น้ำสายหลักส่วนใหญ่ที่ไหลลลงทะเลจีนใต้มีหลักฐานของเสือโคร่ง ในทางตรงกันข้าม แม่น้ำที่ไหลลงช่องแคบมะละกาทางตะวันตกกลับไม่พบหลักฐานนี้ ขนาดแหล่งที่อยู่อาศัยของเสือทั้งหมดคือ 66211 km2 ซึ่งประกอบด้วยที่อยู่อาศัยที่ยืนยันได้ 37674 km2 บริเวณที่คาดว่าเป็นที่อยู่อาศัย 11655 km2 และบริเวณที่มีความเป็นไปได้ 16882 km2 พื้นที่คุ้มครองทั้งหมดที่มีขนาดใหญ่กว่า 402 km2 มีเสือโคร่งในนั้น
ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2014 องค์กรอนุรักษ์สองแห่งประกาศว่า ในการสำรวจด้วยกล้องดักถ่ายภาพสัตว์ป่า 7 กล้องในสถานที่ที่แยกต่างหาก 3 แห่งใน ค.ศ. 2010 ถึง 2013 ได้สร้างจำนวนประมาณการของประชากรที่หลงเหลืออยู่ที่ 250–340 ตัว การลดลงหมายถึงประชากรอาจเลื่อนไปอยู่ในระดับ "เสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์" ในบัญชีแดงไอยูซีเอ็น ณ ค.ศ. 2019 การรุกล้ำและการล่าเหยื่อทำให้ประชากรเสือโคร่งในป่าสงวนเบอลุม-เตอเมอโงร์ลดลงประมาณ 60% ภายในเวลา 7–8 ปี จากประมาณ 60 ตัว เหลือเพียง 23 ตัว
ภัยคุกคาม
การกระจัดกระจายของถิ่นที่อาศัยจากโครงการพัฒนาและการเกษตรเป็นภัยคุกคามร้ายแรง ในช่วง ค.ศ. 1988 ถึง 2012 พื้นที่ป่าตามธรรมชาติในมาเลเซียตะวันตกประมาณ 13500 sqkm ถูกทำลาย โดยพื้นที่เกือบ 64800 sqkm ถูกแปลงเป็นสวนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ โดยหลักผลิตต้นปาล์มน้ำมัน มีพื้นที่ประมาณ 8300 sqkm เป็นที่อยู่อาศัยของเสือโคร่ง
การล่าสัตว์ทางการค้าเกิดขึ้นในระดับที่แตกต่างกันไปตามรัฐ ในประเทศมาเลเซียเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีตลาดภายในประเทศจำนวนมากที่ขายเนื้อเสือและยาที่ผลิตจากกระดูกเสือ ในช่วง ค.ศ. 2001 ถึง 2012 มีการตรวจยึดส่วนร่างกายของเสือโคร่งอย่างน้อย 100 ตัวในประเทศมาเลเซีย ใน ค.ศ. 2008 ตำรวจพบลูกเสือโคร่งแช่แข็ง 19 ตัวในสวนสัตว์ ใน ค.ศ. 2012 มีการยึดหนังและกระดูกเสือโคร่ง 22 ตัว ความต้องการส่วนร่างกายของเสือโคร่งที่ใช้ในแพทย์แผนจีนดึงดูดผู้ลอบล่าสัตว์จากเวียดนาม ไทย และกัมพูชา ในช่วง ค.ศ. 2014 ถึง 2019 หน่วยต่อต้านการล่าสัตว์ถอนกับดักประมาณ 1,400 อันในพื้นที่คุ้มครอง
วัฒนธรรม
เสืองโคร่งมลายูเป็นสัตว์ประจำชาติของประเทศมาเลเซีย ส่วนในซันโดกัน วรรณกรรมโจรสลัดในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของ Emilio Salgari ตัวละครเอกมีฉายาว่า "The Tiger of Malaysia"
วีซ่า (แก้ความกำกวม)
วีซ่า สามารถหมายถึง
ลุยส์ การ์ซิอา
ลุยส์ ฆาบิเอร์ การ์ซิอา ซันซ์ (Luis Javier García Sanz) หรือรู้จักในชื่อ ลุยส์ การ์ซิอา เกิดวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 1978 เป็นอดีตนักฟุตบอลอาชีพชาวสเปน ส่วนใหญ่เล่นตำแหน่งปีกซ้าย ถึงแม้ว่าเขาจะถนัดซ้าย แต่ก็สามารถใช้เท้าได้ทั้ง 2 ข้างและเล่นลูกบนอากาศได้ดี เขาเล่นให้แก่สโมสรฟุตบอลบาร์เซโลนาและอัตเลติโกเดมาดริดในประเทศบ้านเกิด จากนั้นย้ายไปสโมสรฟุตบอลลิเวอร์พูล ที่เขาได้ชนะในยูฟ่าแชมเปียนส์ลีก
เอียน สตีเวนสัน
เอียน พรีทีแมน สตีเวนสัน (Ian Pretyman Stevenson, 31 ตุลาคม 1918 - 8 กุมภาพันธ์ 2007) เป็นจิตแพทย์ชาวอเมริกันผู้เกิดในแคนาดา เขาทำงานให้กับมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียสาขาแพทยศาสตร์เป็นเวลา 50ปี เป็นหัวหน้าแผนกจิตเวชระหว่างปี 1957-1967 ได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์จิตเวชคาร์ลสันระหว่างปี 1967-2001 และเป็นศาสตราจารย์จิตเวชด้านวิจัยตั้งแต่ปี2002 จนสิ้นอายุขัย
เพราะเป็นผู้จัดตั้งและผู้อำนวยการแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies) ของมหาวิทยาลัย ซึ่งตรวจสอบเรื่องเหนือธรรมชาติ (paranormal) เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักเพราะได้ตรวจสอบกรณีของคนที่เขาพิจารณาว่า แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด ซึ่งเป็นแนวคิดว่า ความรู้สึก ความจำ และแม้แต่ลักษณะทางร่างกายสามารถถ่ายโอนจากชาติหนึ่งไปสู่อีกชาติหนึ่ง ในการสืบสวนกรณีในประเทศต่างๆ เป็นระยะเวลา 40ปี เขาได้ตรวจสอบกรณีเด็ก 3,000รายที่อ้างว่า จำชาติก่อนๆ ได้ จุดยืนของเขาคือว่า โรคกลัว โรคใคร่ (philia) ความสามารถแปลกๆ และความเจ็บป่วยบางอย่าง ไม่สามารถอธิบายได้อย่างสมบูรณ์โดยกรรมพันธุ์หรือสิ่งแวดล้อม เขาเชื่อว่า นอกเหนือจากกรรมพันธุ์และสิ่งแวดล้อม การกลับชาติมาเกิดใหม่อาจเป็นปัจจัยที่สาม
งานของเขาได้รับการตอบรับอย่างหลายหลาก ในบทความประกาศมรณกรรมของสตีเวนสันในหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ นักข่าวได้เขียนว่า ผู้สนับสนุนมองเขาว่าเป็นอัจฉริยะที่คนเข้าใจผิด, นักวิทยาศาสตร์โดยมากมองข้ามงานวิจัยของเขา และผู้กล่าวร้ายมองเขาว่าจริงใจแต่ถูกหลอกง่าย ชีวิตและผลงานของเขากลายเป็นประเด็นของหนังสือเชิงสนับสนุน 3งาน คือ Old Souls: The Scientific Search for Proof of Past Lives (1999) โดยนักข่าวของเดอะวอชิงตันโพสต์ ทอม ชโรเดอร์, Life Before Life (2005) ของจิตแพทย์และผู้ร่วมงานที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคือจิม ทักเกอร์และ Science, the Self, and Survival after Death (2012) โดยผู้ร่วมงานเอมิลี วิลเลียมส์ เคลลี ส่วนผู้ไม่เห็นด้วยโดยเฉพาะนักปรัชญาชาวอินเดียซี.ที.เค. ชารี (C. T. K. Chari, 1909-1993) และชาวออสเตรีย-อเมริกันพอล เอ็ดวาร์ดส (1923-2004) ได้ยกปัญหาหลายอย่างรวมทั้งข้ออ้างว่าเด็กหรือพ่อแม่ที่สตีเวนสันสัมภาษณ์หลอกเขา ว่าเขาถามคำถามนำเด็ก ว่าเขามักทำงานร่วมกับคนแปลซึ่งเชื่อสิ่งที่ผู้รับสัมภาษณ์กล่าว และว่าข้อสรุปของเขามีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน (confirmation bias) เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนสมมติฐานของเขาไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน
อาชีพต้นๆ
หลังจากจบการศึกษา สตีเวนสันทำงานวิจัยในสาขาชีวเคมี เขาเป็น "แพทย์ประจำบ้าน" (residency) ที่ รพ.รอยัลวิกตอเรียในกรุงมอนทรีออล (1944-1945) แต่เพราะปัญหาปอดอย่างต่อเนื่อง อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแมคกิลล์จึงแนะนำให้ย้ายไปอยู่ที่รัฐแอริโซนาเพื่อสุขภาพ เขาจึงไปเป็นแพทย์ประจำบ้านที่ รพ.เซนต์โจเซฟในเมืองฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา) ระหว่างปี 1945-1946 ต่อจากนั้น เขาก็ได้ตำแหน่งแพทย์ประจำบ้านต่อยอด (fellowship) ทางอายุรศาสตร์ที่มูลนิธิแพทย์แห่งหนึ่ง (Alton Ochsner Medical Foundation) ในเมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ต่อจากนั้น ได้ตำแหน่ง Denis Fellow in Biochemistry ที่มหาวิทยาลัยทูเลนสาขาแพทยศาสตร์ (1946-1947) แล้วจากนั้นตำแหน่ง Commonwealth Fund Fellow in Medicine ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลสาขาแพทยศาสตร์และ รพ.นิวยอร์ก (1947-1949) เขาเปลี่ยนสัญชาติเป็นคนอเมริกันในปี1949
เขาสอนนักศึกษาแพทย์ที่มหาวิทยาลัยลุยเซียนาสเตตระหว่างปี 1949-1957 เริ่มจากเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ แล้วก็ศาสตราจารย์ทางจิตเวช ในคริสต์ทศวรรษ1950 เขาได้พบนักเขียนชาวอังกฤษอัลดัส ฮักซลีย์ (1894-1963) ผู้สนับสนุนให้ใช้สารก่ออาการโรคจิต (psychedelic drug) จึงได้ศึกษาผลของแอลเอสดีและ mescaline โดยเป็นนักวิชาการคนแรกๆ ที่ได้ทำเช่นนี้ เขาเขียนว่าได้ลองแอลเอสดีเองจนได้ "ความสงบเงียบอย่างสมบูรณ์" ถึง 3วัน ว่าเขารู้สึกในตอนนั้นว่า "จะไม่โกรธต่อไปอีก" แต่พบว่า "นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความจำเกี่ยวกับเรื่องนั้นคงยืนว่าเป็นอะไรที่ควรมุ่งหวัง"
เริ่มจากปี1951 เขาได้ศึกษาจิตวิเคราะห์ที่สถาบันจิตวิเคราะห์นิวออร์ลีนส์และสถานบันจิตวิเคราะห์วอชิงตัน โดยได้ปริญญาจากสถาบันหลังในปี1958 ปีหนึ่งหลังจากได้ตำแหน่งเป็นหัวหน้าสาขาจิตเวชที่มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย เขาท้วงหลักความเชื่อในจิตเวชและจิตวิเคราะห์ในสมัยนั้นว่า บุคลิกภาพเปลี่ยนแปลงในช่วงวัยเด็กได้ง่ายกว่า ผลงานตีพิมพ์ของเขาคือ Is the human personality more plastic in infancy and childhood? (จริงหรือที่บุคลิกภาพมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ง่ายกว่าในวัยทารกและวัยเด็ก) ตีพิมพ์ในวารสารจิตเวชอเมริกัน (ปี1957) ไม่ได้การยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญเยี่ยงกัน เขาเขียนว่า การตอบสนองเช่นนั้นช่วยเตรียมตัวให้เขายอมรับการถูกปฏิเสธที่เขาประสบในผลงานเรื่องเหนือธรรมชาติ
ความสนใจเบื้องต้น
สตีเวนสันได้ระบุความสนใจตลอดอาชีพของเขาว่า ทำไมคนหนึ่งจึงเกิดโรคอย่างหนึ่ง แต่อีกคนหนึ่งกลับได้โรคต่างกัน เขาได้กลายมาเชื่อว่า ทั้งสิ่งแวดล้อมและกรรมพันธุ์ไม่สามารถอธิบายความกลัว ความเจ็บป่วย และความสามารถพิเศษบางอย่าง และว่า การถ่ายโอนบุคลิกภาพหรือความจำบางประการอาจให้คำอธิบายที่สามได้ แต่ก็ยอมรับว่า ไม่มีหลักฐานทางกระบวนการฟิสิกส์ที่บุคลิกภาพสามารถรอดการเสียชีวิตแล้วถ่ายโอนไปยังอีกร่างหนึ่ง และเขาก็ระมัดระวังไม่ทุ่มตัวอย่างบริบูรณ์ไปที่จุดยืนว่า การกลับชาติมาเกิดใหม่มีจริงๆ เขาเพียงแต่ให้เหตุผลว่า ตามความคิดของเขา กรณีงานศึกษาของเขาไม่สามารถอธิบายได้ด้วยสิ่งแวดล้อมหรือพันธุกรรม และว่า "การกลับชาติมาเกิดใหม่เป็นคำอธิบายที่ดีสุดสำหรับกรณีที่ชัดเจนกว่าที่เราตรวจสอบ แม้จะไม่ใช่คำอธิบายเดียว" จุดยืนของเขาไม่เกี่ยวกับศาสนา แต่เป็นสิ่งที่ศาสตราจารย์กิตติคุณทางปรัชญาที่มหาวิทยาลัยจอร์เจียสเตตคือรอเบิร์ต อัลมีเดอร์ เรียกว่า สมมติฐานการกลับชาติมาเกิดแบบน้อยสุด (minimalistic reincarnation hypothesis) อัลมีเดอร์ระบุสมมติฐานนี้ว่า มีอะไรที่เป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์บางอย่าง ซึ่งเราไม่สามารถวิเคราะห์เป็นเพียงแต่เป็นสภาพสมอง หรือลักษณะของสภาพสมอง อนึ่ง หลังจากการตายทางชีวภาพ ลักษณะเป็นแก่นที่ลดทอนไม่ได้นี้บางครั้งคงยืนต่อไปชั่วระยะหนึ่งโดยกระบวนการบางอย่าง ในที่บางที่ และเพราะเหตุผลใดเหตุผลหนึ่ง มีอย่างเป็นอิสระจากสมองและร่างกายของบุคคลเดิม นอกจากนั้น หลังจากช่วงระยะหนึ่ง ลักษณะเป็นแก่นของบุคลิกภาพมนุษย์ที่ลดทอนไม่ได้นี้บางอย่าง เพราะเหตุผลอย่างใดอย่างหนึ่ง และโดยกลไกอย่างหนึ่ง ได้มาอยู่ในร่างกายมนุษย์อื่นๆ ไม่ว่าจะหลังจากช่วงตั้งครรภ์ระยะหนึ่ง หรือเมื่อเกิด หรือหลังจากเกิดไม่นาน
ในปี1958 และ1959 สตีเวนสันได้เขียนบทความหลายบทให้กับนิตยสาร Harper's เกี่ยวกับปรจิตวิทยา (การศึกษาปรากฏการณ์ทางจิตที่อธิบายไม่ได้) รวมทั้งโรคกายเหตุใจ และการรับรู้นอกเหนือประสาทสัมผัส (extrasensory perception หรือ ESP) และในปี1958 เขาได้ส่งประกวดบทความที่ชนะรางวัลของ American Society for Psychical Research ซึ่งให้เป็นอนุสรณ์แด่นักจิตวิทยาวิลเลียม เจมส์ (1842-1910) โดยได้รางวัลเรียงความดีสุดในเรื่อง "ปรากฏการณ์ทางจิตเหนือธรรมชาติและความสัมพันธ์กับปัญหาเรื่องการดำรงอยู่ของบุคลิกภาพมนุษย์หลังจากร่างกายตาย" เรียงความของสตีเวนสันคือ The Evidence for Survival from Claimed Memories of Former Incarnations (หลักฐานสนับสนุนการอยู่รอดของความจำจากชาติที่แล้วดังอ้าง) ในปี1960 ได้ทบทวนกรณีบุคคลที่ตีพิมพ์ 44ราย โดยมากเป็นเด็ก ผู้อ้างว่าจำชาติก่อนๆ ได้ ซึ่งได้ความสนใจจากนักสื่อวิญญาณและนักปรจิตวิทยาไอลีน เจ. การ์เรตต์ (1893-1970) ผู้จัดตั้งมูลนิธิปรจิตวิทยา (Parapsychology Foundation) แล้วได้ให้ทุนแก่สตีเวนสันเพื่อเดินทางไปยังอินเดียและสัมภาษณ์เด็กคนหนึ่งที่อ้างว่าจำชาติก่อนๆ ได้ ตามผู้ดำเนินรอยตามสตีเวนสันคือแพทย์ทางกุมารจิตเวชจิม ทักเกอร์ สตีเวนสันพบกรณีอื่นๆ อีก 25รายภายในระยะ 4 สัปดาห์ในอินเดีย จึงสามารถพิมพ์หนังสือเล่มแรกเกี่ยวกับประเด็นนี้ในปี1966 คือ กรณีศึกษา 20รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด
ต่อมาเชสเตอร์ คาร์ลสัน (1906-1968) นักประดิษฐ์การถ่ายสำเนาและผู้ร่วมจัดตั้งบริษัทซีร็อกซ์ได้ช่วยเหลือในด้านเงินทุนอีก ทักเกอร์เขียนว่า นี่ทำให้สตีเวนสันสามารถวางตำแหน่งหัวหน้าสาขาจิตเวชแล้วจัดตั้งหน่วยต่างหากในสาขาคือแผนกศึกษาบุคลิกภาพ แล้วภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็นแผนกการศึกษาการรับรู้ (Division of Perceptual Studies) เมื่อคาร์ลสันเสียชีวิตในปี1968 เขาได้มอบทุนหนึ่งล้านเหรียญสหรัฐ (เท่ากับเงินประมาณ 7.5 ล้านเหรียญสหรัฐในปี2020 คือประมาณ 236 ล้านบาท) ทิ้งไว้ให้กับมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียเพื่อต่องานของสตีเวนสัน มรดกนี้สร้างความโต้แย้งภายในสถาบันเพราะธรรมชาติของงานวิจัย แต่สถาบันก็ได้รับเงินไว้ และสตีเวนสันจึงได้ตำแหน่งศาสตราจารย์จิตเวชคาร์ลสัน (Carlson Professor of Psychiatry) เป็นคนแรก
อย่างคร่าวๆ
มรดกที่ว่านี้ทำให้สตีเวนสันสามารถเดินทางไปในที่ต่างๆ ได้ บางครั้งถึง 55,000 ไมล์ (88,510 ก.ม.) ต่อปี เก็บข้อมูลกรณีศึกษาถึง 3,000รายเป็นการสัมภาษณ์กับเด็กๆ ตั้งต้นแต่แอฟริกาไปตลอดถึงรัฐอะแลสกา ตามนักข่าวของเดอะวอชิงตันโพสต์ ทอม ชโรเดอร์ "เมื่อสัมภาษณ์พยานและทบทวนดูเอกสาร ดร. สตีเวนสันได้พยายามหาคำอธิบายคำให้การแบบอื่นๆ เช่นว่าเด็กได้ข้อมูลโดยวิธีปกติบางอย่าง ว่าพยานฉ้อฉลหรือหลงผิด ว่าความสัมพันธ์เกิดโดยบังเอิญหรือเข้าใจผิด แต่ในกรณีจำนวนมาก ดร. สตีเวนสันก็ได้สรุปว่า คำอธิบายธรรมดาไม่พอ"
ในบางกรณี เด็กอาจมีตำหนิวผิวหรือความพิการที่เข้ากับลักษณะบางประการทางกายของบุคคลในชาติก่อนที่เด็กดูเหมือนจะจำได้ ในหนังสือ การกลับชาติมาเกิดกับชีววิทยา - ผลงานในเรื่องสมุฏฐานของตำหนิผิวและความพิการแต่กำเนิด (1997) สตีเวนสันตรวจสอบตำหนิวผิวหรือความพิการของเด็ก 200รายที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้ รวมทั้งเด็กๆ ที่มีนิ้วผิดปกติหรือไม่มี ผู้กล่าวว่าจำชีวิตของคนที่เสียนิ้วไปได้ เด็กชายคนหนึ่งที่มีตำหนิผิวคล้ายกับแผลทางเข้าและทางออกของผู้ที่เด็กกล่าวว่า จำชีวิตของบุคคลที่ถูกยิงได้ และเด็กคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรอบๆ ศีรษะกว้าง 3ซม.ผู้กล่าวว่า เธอจำชีวิตของชายที่ได้ผ่าตัดที่กะโหลกศีรษะได้ ในกรณีหลายรายตามความเห็นของสตีเวนสัน การให้การของพยานหรือรายงานการชันสูตรพลิกศพดูเหมือนจะสนับสนุนว่าบุคคลที่ตายไปแล้วจริงๆ มีการบาดเจ็บดังว่า เช่น ในกรณีของเด็กชายที่จำชีวิตของคนที่ถูกยิงได้ พี่น้องหญิงของคนตายบอกสตีเวนสันว่า พี่น้องชายของเธอยิงตัวเองที่คอ และเด็กได้โชว์สตีเวนสันตำหนิวผิวที่คอ สตีเวนสันแนะว่า เขาอาจมีตำหนิวผิวที่ยอดศีรษะเช่นกันโดยเป็นสัญลักษณ์ของแผลทางออก แล้วก็พบตำหนิผิวใต้ผมของเด็กจริงๆ
ข้อวิจารณ์
วารสารแพทย์ JAMA เรียกบทความกรณีศึกษาประเภทกลับชาติมาเกิด (1975) ของสตีเวนสันว่าเป็นการรวบรวมกรณีศึกษาที่ "อุตสาหะและไม่ได้ใส่อารมณ์" ที่ "ยากจะอธิบายด้วยข้อสมมุติอื่นๆ นอกเหนือจากการกลับชาติมาเกิด" วารสารโรคประสาทและจิต (Journal of Nervous and Mental Disease) อุทิศวารสารฉบับเดือนกันยายน1977 โดยมากให้แก่งานวิจัยของสตีเวนสัน ในวารสารฉบับนั้น จิตแพทย์ชาวอเมริกันแฮโรลด์ ลีฟ เรียกสตีเวนสันว่าเป็นผู้ตรวจสอบที่มีระเบียบและรอบคอบแล้วเพิ่มว่า "เขาไม่ก็กำลังทำความผิดพลาดอย่างมโหฬาร หรือไม่เขาก็จะเป็นที่รู้จัก (โดยผมก็กล่าวกับเขาเองเช่นกัน) ว่าเป็น 'กาลิเลโอของคริสต์ศตวรรษที่20'" วารสารฉบับนี้ปรากฏว่าเป็นที่นิยม บรรณาธิการของวารสารได้กล่าวว่า เขาได้รับคำขอให้พิมพ์ซ้ำถึง 300-400 ครั้ง
แม้จะได้ความสนใจเช่นนี้ในเบื้องต้น นักวิทยาศาสตร์โดยมากก็ไม่สนใจงานของเขา ตามบทความประกาศมรณกรรมของเขาในหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ ผู้กล่าวร้ายเขามองเขาว่า "จริงใจ ดื้อรั้น แต่โดยหลักแล้วก็ถูกชักนำไปในทางที่ผิด หลงผิดไปเพราะถูกหลอกได้ง่าย เพราะการคิดตามความปรารถนา และเพราะความโน้มเอียงในการมองเห็นว่าเป็นวิทยาศาสตร์ในขณะที่คนอื่นมองเป็นไสยศาสตร์" นักวิจารณ์เสนอว่า เด็กหรือพ่อแม่ของเด็กได้หลอกเขา ว่าเขาพร้อมเกินไปที่จะเชื่อ และว่าเขาถามด้วยคำถามชักนำ อนึ่ง นักวิจารณ์กล่าวว่า ผลที่ได้มีความเอนเอียงเพื่อยืนยัน เพราะกรณีที่ไม่สนับสนุนไม่ได้นับว่า เป็นหลักฐานค้าน นักปรัชญาในเรื่องศาสนาผู้หนึ่ง (Leonard Angel) ให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์เดอะนิวยอร์กไทมส์ว่า สตีเวนสันไม่ได้ทำตามมาตรฐานที่เหมาะสม "แต่คุณจะต้องตรวจดูอย่างระมัดระวังเพื่อให้เห็น ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาโน้มน้าวบุคคลเป็นจำนวนมากได้"
นักวิมตินิยมได้เขียนว่า หลักฐานของสตีเวนสันเป็นหลักฐานโดยเรื่องเล่า และถ้าใช้หลักมีดโกนอ็อกคัม ก็จะมีข้ออธิบายธรรมดาๆ สำหรับกรณีเหล่านี้โดยไม่ต้องอ้างเรื่องเหนือธรรมชาติ นักเขียนวิทยาศาสตร์ผู้หนึ่ง (Terence Hines) ได้เขียนว่า "ปัญหาหลักในงานของสตีเวนสัน คือ วิธีที่เขาใช้ตรวจสอบกรณีที่ระบุว่ากลับชาติมาเกิดไม่พอกันเหตุผลธรรมดาๆ ออกว่า เป็นการเล่านิทานอย่างมีจินตนาการในส่วนของเด็กๆ ผู้อ้างว่าเป็นคนตายผู้กลับชาติมาเกิด ในกรณีที่ดูเหมือนจะน่าทึ่งที่สุดซึ่งสตีเวนสัน (1975, 1977) ได้รายงาน เด็กผู้บอกว่ากลับชาติมาเกิดรู้จักเพื่อนและญาติของคนตาย แต่ความรู้ของเด็กเกี่ยวกับบุคคลเหล่านี้ก็ไม่ใช่หลักฐานที่สรุปได้ว่าเด็กกลับชาติมาเกิด"
ศาสตราจารย์ทางจิตวิทยาผู้หนึ่ง (Robert A. Baker) เขียนว่า ประสบการณ์ที่ระบุว่าเป็นของชาติก่อนหลายกรณีที่สตีเวนสันและนักปรจิตวิทยาอื่นๆ ได้ตรวจสอบสามารถอธิบายเป็นปัจจัยทางจิตวิทยาได้ คือ เขายกว่า การระลึกถึงอดีตชาติเป็นความผสมผสานกันระหว่าง cryptomnesia กับการกุเหตุความจำเสื่อม (confabulation)
นักเขียนชาวอังกฤษผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่ง (Ian Wilson) ได้กล่าวว่า กรณีศึกษาจำนวนมากของสตีเวนสันเกี่ยวกับเด็กยากจนที่ระลึกถึงชีวิตที่ร่ำรวยหรืออยู่ในชั้นวรรณะที่สูงกว่า เขาคาดว่า กรณีเช่นนี้อาจเป็นกลเม็ดหาเงินจากครอบครัวของคนตายที่เด็กระบุว่ากลับชาติมาเกิด
นักปรัชญาซี.ที.เค. ชารีแห่งมหาวิทยาลัยมัทราสคริสเตียนคอลเลจแห่งเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย ผู้เชี่ยวชาญทางปรจิตวิทยา ได้เขียนว่า สตีเวนสันซื่อเกินไป และกรณีศึกษาของเขามีปัญหาเพราะเขาไร้ความรู้ทางพื้นเมือง ชารีเขียนว่า กรณีงานศึกษาของเขาหลายรายมาจากสังคมต่างๆ เช่นอินเดีย ที่คนเชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด และเรื่องเหล่านี้จึงเป็นเพียงสิ่งที่เกิดเนื่องกับวัฒนธรรม (cultural artifact) เขาระบุว่า สำหรับเด็กๆ ในประเทศเอเชียหลายประเทศ การระลึกถึงชาติก่อนๆ เท่ากับการมีเพื่อนจินตนาการ (imaginary friend) นักปรัชญาอีกท่าน (Keith Augustine) ก็ให้เหตุผลเช่นกัน สตีเวนสันโต้ว่า เป็นสังคมเหล่านั้นเท่านั้นที่ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับชาติที่แล้วของเด็ก ซึ่งถ้าเป็นคนยุโรปหรือสหรัฐ ผู้ใหญ่ปกติก็จะไม่สนใจและไม่ตรวจสอบโดยประการทั้งปวง เพื่อแก้ปัญหาทางวัฒนธรรมเช่นนี้ เขาได้เขียนบทความกรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด (2003) ที่เขาตรวจสอบ 40 กรณีในยุโรป
แชมป์ แรนซัมซึ่งสตีเวนสันได้จ้างเป็นผู้ช่วยในช่วงคริสต์ทศวรรษ1970 ได้เขียนรายงานที่ไม่ได้พิมพ์เกี่ยวกับงานของสตีเวนสัน ซึ่งเอ็ดวาร์ดสได้อ้างในหนังสือ Immortality (1992) และ Reincarnation (1996) เอ็ดวาร์ดสเขียนว่า ตามแรนซัม สตีเวนสันถามเด็กด้วยคำถามนำ เติมเรื่องเล่าให้เต็ม ไม่สัมภาษณ์โดยใช้เวลาพอ และทิ้งระยะมากเกินไประหว่างจุดที่เด็กอ้างว่าจำชาติก่อนได้กับการสัมภาษณ์ เพราะมักเป็นปีๆ หลังจากอ้างว่าระลึกชาติได้ที่สตีเวนสันจะได้ยินเรื่อง ในกรณี 1,111รายที่แรนซัมได้ตรวจดู มีเพียง 11 กรณีเท่านั้นที่ครอบครัวคนตายไม่ได้ติดต่อกับเด็กก่อนจะสัมภาษณ์ ตามแรนซัม กรณี 7รายจาก 11 กรณีที่ว่ามีข้อบกพร่องอย่างยิ่ง เขายังเขียนด้วยว่า การแสดงกรณีของสตีเวนสันมีปัญหา เพราะเขารายงานข้อสรุปของพยาน แทนที่จะรายงานข้อมูลที่เป็นมูลฐานของข้อสรุป ปัญหาเกี่ยวกับกรณีจะรายงานในอีกส่วนหนึ่งของหนังสือ แทนที่จะกล่าวเลยเมื่อพูดถึงกรณีเหล่านั้น แรนซัมได้สรุปว่า ทั้งหมดนี่เป็นเพียงหลักฐานโดยเรื่องเล่าแบบอ่อนสุดๆ
ในหนังสือ Death and Personal Survival (1992) อัลมีเดอร์ระบุว่า แรนซัมผิดพลาดเมื่อกล่าวว่ามีกรณีเพียง 11รายที่ไร้การติดต่อกันระหว่างครอบครัวเช่นที่ว่า เพราะมี 23ราย
เอ็ดวาร์ดสอ้างกรณีของเด็กชายคอร์ลิสส์ ช็อตกิน จูเนียร์ ในเมืองแองกูน รัฐอะแลสกา ที่สตีเวนสันบันทึกไว้ในหนังสือกรณีศึกษา 20รายที่แสดงนัยว่ากลับชาติมาเกิด (1966) ว่าเป็นตัวอย่างที่อาศัยคำพูดของหลานสาวของวิกเตอร์ วินเซนต์ผู้เป็นชาวประมงเป็นหลักฐานเพียงอย่างเดียว โดนช็อตกินดูเหมือนจะจำชีวิตของวินเซนต์ได้ เอ็ดวาร์ดสเขียนว่า ปัญหาต่างๆ ในกรณีนี้รวมทั้งครอบครัวมีความเชื่อทางศาสนาว่ามีการกลับชาติมาเกิด ช็อตกินมีตำหนิผิวที่กล่าวว่าคล้ายกับแผลเป็นของวินเซนต์ แต่สตีเวนสันไม่เคยเห็นแผลเป็นนี้เอง และรายละเอียดสำคัญทั้งหมดได้มาจากหลานสาว เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า สตีเวนสันไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเธอ ยกเว้นว่ามีคนบอกเขาว่า เธอมักจะต่อหรือสร้างเรื่อง เอ็ดวาร์ดสกล่าวว่า ปัญหาคล้ายๆ กันสามารถพบได้ในกรณีศึกษาของสตีเวนสันทั้งหมด เมื่อกล่าวแก้ให้สตีเวนสัน อัลมีเดอร์เขียนในปี1997 ว่า กรณีช็อตกินเป็นรายที่มีหลักฐานอ่อนกว่า
เอ็ดวาร์ดสกล่าวหาว่า สตีเวนสันเรียกตนเองว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์แต่ไม่ประพฤติเยี่ยงนักวิทยาศาสตร์ ตามเอ็ดวาร์ดส เขาไม่ตอบสนองต่อหรือแม้แต่กล่าวถึงข้อโต้แย้งที่สำคัญ บรรณานุกรมขนาดใหญ่ในหนังสือ Children Who Remember Previous Lives (1987) ของสตีเวนสันไม่ได้อ้างอิงแม้แต่เอกสารฉบับเดียวหรือหนังสือเล่มเดียวของผู้มีความเห็นตรงกันข้าม
สตีเวนสันเขียนคำนำของหนังสือ Second Time Round (1975) ที่ชาวอังกฤษคนหนึ่งคือเอ็ดวาร์ด ไรออลได้พูดถึงสิ่งที่เขาเชื่อว่าจำได้จากอดีตชาติที่เคยเกิดเป็นจอห์น เฟล็ตเชอร์ ผู้เกิดในเมืองทอนทันปี1645 ประเทศอังกฤษ แล้วเสียชีวิตอีก 40ปีต่อมาใกล้ๆ บ้านของเขาในหมู่บ้านเวสทันซอยแลนด์ มณฑลซัมเมอร์เซต สตีเวนสันได้ตรวจสอบกรณีนี้แล้วพบว่า เรื่องทางประวัติศาสตร์จากหนังสือของไรออลทั้งหมดแม่นยำ จึงเขียนไว้ว่า "ผมคิดว่า เป็นไปได้มากว่าเขามีความจำจากอดีตชาติของจริง แล้วจริงๆ เขาคือ จอห์น เฟล็ตเชอร์ ผู้กลับชาติมาเกิดอีกตามที่เขาเชื่อ" แต่ในปี1976 แพทย์นักเขียนจอห์น เทย์เลอร์พบว่า โบสถ์เวสทันซอยแลนด์ระหว่างปี 1645-1685 ไม่มีบันทึกการเกิด การแต่งงาน หรือการเสียชีวิตของบุคคลชื่อว่าเฟล็ตเชอร์ เพราะไม่สามารถหาร่องรอยของชื่อนี้ได้ จึงสรุปว่า ไม่มีใครชื่อจอห์น เฟล็ตเชอร์จริงๆ และความจำดังว่าเป็นเรื่องที่ไรออลได้เพ้อฝันขึ้นเป็นปีๆ สตีเวนสันภายหลังเปลี่ยนความเห็นของเขาในกรณีนี้ ในหนังสือกรณีศึกษายุโรปประเภทกลับชาติมาเกิด เขาเขียนว่า "ผมไม่เชื่อแล้วว่า ความจำของเอ็ดวาร์ด ไรออลตามที่ปรากฏ 'ทั้งหมด' มาจากอดีตชาติ เพราะรายละเอียดบางอย่างผิดอย่างชัดเจน" แต่เขาก็ยังกล่าวว่า ไรออลได้ข้อมูลเกี่ยวกับมณฑลซัมเมอร์เซตช่วงคริสต์ศตวรรษที่17 ด้วยวิธีเหนือธรรมชาติ
การสนับสนุน
ในหนังสือ Death and Personal Survival เมื่อสนับสนุนสตีเวนสัน อัลมีเดอร์ระบุการฟันธงล่วงหน้าของเอ็ดวาร์ดส คือการมีจิตโดยไร้สมองช่วงระหว่างชีวิตเป็นไปไม่ได้ และความเป็น "วัตถุนิยมหัวรั้น" บังคับให้เขามองงานของสตีเวนสันว่า ต้องเป็นตัวอย่างการฉ้อฉลหรือความคิดหลงผิด ตามอัลมีเดอร์ ในกรณีที่เอ็ดวาร์ดสได้กล่าวถึง จริงๆ ได้มีการตรวจสอบว่าเป็นการฉ้อฉลหรือไม่ ในบทความที่ติพิมพ์ในเว็บไซต์ Scientific American ปี2013 ที่ทบทวนงานของสตีเวนสันในเชิงบวก ศาสตราจารย์การสื่อสารทางวิทยาศาสตร์ผู้หนึ่งเขียนว่า "ในเบื้องปลายชีวิตอันเป็นตำนานของเธอ นักฟิสิกส์ Doris Kuhlmann-Wilsdorf เจ้าของทฤษฎีใหม่เรื่องฟิสิกส์พื้นผิวซึ่งทำให้เธอได้รางวัลอันทรงเกียรติคือ Heyn Medal จากสมาคมเยอรมันเพื่อวัสดุศาสตร์ ได้คาดว่า งานของสตีเวนสันได้แสดง "ความเป็นไปได้ทางสถิติว่าการกลับชาติมาเกิดมีจริง สูงอย่างท่วมท้น...กระทั่งว่า รวมๆ กันแล้ว หลักฐานไม่ได้แย่ไปกว่าสาขาวิทยาศาสตร์เกือบทุกสาขาถ้าไม่ทั้งหมด""
จิตวิทยาภาษาศาสตร์
แม้สตีเวนสันโดยมากจะเล็งกรณีเด็กที่จำอดีตชาติได้ แต่เขาก็ศึกษากรณีสองรายที่ผู้ใหญ่ใต้การสะกดจิตดูเหมือนจะจำอดีตชาติและสามารถใช้ภาษาขั้นพื้นฐานที่ไม่ได้เรียนรู้ในชาตินี้ ซึ่งเขาจัดปรากฏการณ์นี้ว่า เซโนโกลสซี (xenoglossy) นักภาษาศาสตร์ซาราห์ โทมาสัน (Sarah Thomason) เมื่อวิจารณ์กรณีเหล่านี้ เขียนว่าสตีเวนสัน "ไม่ชำนาญด้านภาษา" และกรณีเหล่านี้ไม่น่าเชื่อ โทมาสันสรุปว่า "หลักฐานทางภาษาศาสตร์อ่อนเกินไปที่จะสนับสนุนข้ออ้างว่ามีเซโนโกลสซี" ส่วนนักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโทรอนโต วิลเลียม ซามารินเขียนว่า สตีเวนสันเขียนจดหมายโต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์โดยเลือกเอาแต่ที่ชอบและไม่สมเป็นมืออาชีพ เช่น ได้เขียน จ.ม. โต้ตอบกับนักภาษาศาสตร์คนหนึ่งเป็นเวลา 6ปี "โดยไม่เคยสนทนาเรื่องสิ่งที่นักภาษาศาสตร์ต้องทราบ" นักภาษาศาสตร์อีกผู้หนึ่งคือวิลเลียม ฟรอว์ลีย์เขียนว่า "สตีเวนสันไม่ได้พิจารณาหลักฐานทางภาษาศาสตร์ในกรณีเหล่านี้พอให้อ้างเหตุผลเหนือธรรมชาติ"
การเกษียณ การเสียชีวิต และการทดลอง
สตีเวนสันได้ลาจากตำแหน่งผู้อำนวยการแผนกการศึกษาการรับรู้ในปี2002 แม้จะดำรงตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์จิตเวชด้านวิจัย ศาสตราจารย์บรูซ เกรย์สัน ผู้เป็นบรรณาธิการของ Journal of Near-Death Studies (วารสารงานศึกษาประสบการณ์เกือบตาย) เป็นผู้ได้ตำแหน่งแทน ส่วนรองศาสตราจารย์ทางจิตเวชและวิทยาศาสตร์ประสาทและพฤติกรรม (ในเวลานั้น) คือ จิม ทักเกอร์ ได้สืบต่องานวิจัยในเด็กของสตีเวนสัน ดังที่เขียนไว้ในหนังสือของเขาคือ Life Before Life: A Scientific Investigation of Children's Memories of Previous Lives (ชีวิตก่อนชีวิตนี้ - การตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับความจำเด็กในอดีตชาติ, 2005)
สตีเวนสันเสียชีวิตเพราะปอดบวมในเดือนกุมภาพันธ์2007 ที่บ้านของเขาในเมืองชาร์ลอตส์วิลล์ รัฐเวอร์จิเนีย ในพินัยกรรม เขาได้มอบทุนสำหรับตำแหน่งศาสตราจารย์สตีเวนสัน (Stevenson Chair) ในสาขาปรัชญาและประวัติวิทยาศาสตร์รวมทั้งแพทยศาสตร์ให้กับแผนกการศึกษาแพทยศาสตร์ทางสังคมของมหาวิทยาลัยแมคกิลล์ (McGill University Department of Social Studies of Medicine) ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งนี้ตั้งแต่ตั้งขึ้นได้แก่ ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์ทางสถาปัตยกรรม แอนน์แมรี อะดัมส์
เพื่อเป็นการทดสอบการรอดทางบุคลิกภาพหลังจากเสียชีวิต ในคริสต์ทศวรรษ1960 สตีเวนสันได้ตั้งรหัสกุญแจรหัสโดยใช้คำลับหรือวลีลับ แล้วเก็บกุญแจไว้ในตู้เก็บเอกสารของแผนกที่มหาวิทยาลัย แล้วบอกว่าเขาจะพยายามส่งรหัสที่ว่านั้นให้กับเพื่อนร่วมงานหลังจากเสียชีวิต เอมิลี วิลเลียมส์ เคลลีให้สัมภาษณ์กับเดอะนิวยอร์กไทมส์ในปี2007 ว่า "น่าจะเป็นอย่างนี้ว่า ถ้าใครฝันอย่างชัดเจนถึงเขา แล้วดูเหมือนจะมีคำหรือวลีที่ให้อย่างซ้ำๆ คือดิฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นเช่นไรอย่างแน่นอน แต่ถ้ามันดูเหมือนจะมีหวังพอ พวกเราจะพยายามไขกุญแจด้วยรหัสที่ให้" นิตยสารออนไลน์สหรัฐเดอร์มอร์นิงนิวส์ รายงานในเดือนตุลาคม2014 ว่า ยังไขกุญแจที่ว่านี่ไม่ได้
เหิรทะลุฟ้า
เหิรทะลุฟ้า (The Rocketeer) เป็นภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่สัญชาติอเมริกาที่ออกฉายในปี ค.ศ. 1991 จาก วอลต์ ดิสนีย์ พิกเชอส์ อำนวยการสร้างโดย ชาร์ล กอร์ดอน, ลอว์เรนซ์ กอร์ดอน และ ลอยด์ เลวิน กำกับโดย โจ จอห์นสตัน ซึ่งนำแสดงโดย บิลลี แคมป์เบล, เจนนิเฟอร์ คอนเนลลี, อลัน อาร์คิน, ทิโมธี ดาลตัน, พอล ซอวิโน และ ไทนี่ รอน เทย์เลอร์ สร้างจากตัวละครที่มีชื่อเดียวกันซึ่งสร้างโดยศิลปินหนังสือการ์ตูนและนักเขียน เดฟ สตีเวนส์
เดอะ ร็อคเก็ตเทียร์ ตั้งอยู่ในปี ค.ศ. 1938 ที่ ลอสแอนเจลิส, รัฐแคลิฟอร์เนีย บอกเล่าเรื่องราวของนักบินผาดโผน คลิฟฟ์ เซคอร์ด ที่สะดุดกับเจ็ตแพ็คจรวดที่ซ่อนอยู่ซึ่งหลังจากนั้นเขาก็ใช้บินโดยไม่ต้องใช้เครื่องบิน การกระทำที่กล้าหาญของเขาดึงดูดความสนใจของ ฮาวเวิร์ด ฮิวจ์ส และ เอฟบีไอ ซึ่งกำลังตามล่าหาเจ็ตแพ็คที่หายไปรวมทั้งหน่วยปฏิบัติการของนาซีที่ขโมยมันไปจากฮิวจ์
การพัฒนา เหิรทะลุฟ้า เริ่มตั้งแต่ปี ค.ศ. 1983 เมื่อ เดฟ สตีเวนส์ ขายลิขสิทธิ์ภาพยนตร์โดยให้ สตีฟ ไมเนอร์ และ วิลเลียม เดียร์ พิจารณามากำกับ เหิรทะลุฟ้า ก่อนที่ โจ จอห์นสตัน จะเซ็นสัญญา เขียนบทภาพยนตร์โดย แดนนี่ บิลสัน และ พอล เดอ มิโอ มีความคิดสร้างสรรค์ที่แตกต่างกับดิสนีย์ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ตอนพัฒนาค่อนข้างที่จะย่ำแย่ สตูดิโอยังตั้งใจที่จะเปลี่ยนการออกแบบหมวกกันน็อคเครื่องหมายการค้า ไมเคิล ไอส์เนอร์ ซีอีโอของดิสนีย์ต้องการหมวกกันน็อคแบบนาซ่าแต่ โจ จอห์นสตัน ก็โน้มน้าวสตูดิโอให้เปลี่ยนเป็นแบบอื่น โจ จอห์นสตัน ยังต้องโน้มน้าวให้ดิสนีย์ปล่อยให้เขาหานักแสดงนำอย่าง บิลลี แคมป์เบล มารับบทนำ การถ่ายทำ เหิรทะลุฟ้า ดำเนินไปตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน ศ.ค. 1990 ถึง 22 มกราคม ศ.ค. 1991 เทคนิคพิเศษทางภาพถูกสร้างและออกแบบโดย อินดัสเทรียล ไลท์ แอนด์ แมจิก และอยู่ภายใต้การดูแลของผู้กำกับแอนิเมชั่น เวส ทะกะฮะชิ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ออกฉายเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน ค.ศ. 1991 และได้รับการวิจารณ์ในเชิงบวกจากนักวิจารณ์ แผนสำหรับภาคต่อของ เหิรทะลุฟ้า ก็ต้องถูกยกเลิกหลังจากที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่สามารถทำรายได้ในบ็อกซ์ออฟฟิศโดยทำรายได้ 46.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากทุนสร้าง 35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ อย่างไรก็ตามซีรีส์โทรทัศน์ที่สร้างจากภาพยนตร์เรื่องนี้จะฉายทาง ดิสนีย์ จูเนียร์ ในเดือนพฤศจิกายน ศ.ค. 2019
การตรวจลงตรา
การตรวจลงตรา หรือ วีซ่า (Visa) (Visa มาจากภาษาละติน หมายถึง เอกสารที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว) เป็นเอกสารซึ่งประเทศใดประเทศหนึ่งได้ออกให้แก่บุคคลใดบุคคลหนึ่งภายใต้การพิจารณาของประเทศนั้น ๆ แต่เพียงผู้เดียว เพื่อเป็นการแสดงว่าได้อนุญาตให้ต่างด้าวบุคคลนั้นสามารถเดินทางเข้าประเทศผู้ได้ออกตรวจลงตรานั้นได้ ภายในช่วงระยะเวลาและขอบเขตของจุดประสงค์ที่ได้กำหนดไว้ในการยื่นคำร้องขอรับการตรวจลงตรา ใช้แสดงต่อเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองขณะเดินทางเข้าประเทศผู้ออกตรวจลงตรา
ปกติแล้วจะมีการประทับตรวจลงตราไว้ในหนังสือเดินทาง อาจเป็นในรูปแบบแผ่นสติ๊กเกอร์ ตราประทับ หรืออาจอยู่ในรูปเอกสารอื่นใดที่ไม่ได้ประทับลงในหนังสือเดินทาง ในปัจจุบันการตรวจลงตราในบางประเทศเป็นแบบอิเล็กทรอนิกส์ โดยเชื่อมโยงข้อมูลต่าง ๆ ผ่านเครือข่ายในระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งจะไม่ปรากฏเครื่องหมายใด ๆ ในหนังสือเดินทาง หรือไม่มีเอกสารที่แสดงถึงการได้รับตรวจลงตราแล้ว การตรวจลงตราอาจเป็นเอกสารที่แสดงว่าบุคคลหนึ่งได้รับอนุญาตให้เดินทางเข้าหรือเดินทางออกจากพื้นที่ของประเทศอันเป็นของผู้ออก
ข้าคือกรู้ท
ข้าคือกรู้ท (I Am Groot) เป็นละครแอนิเมชันชุดทางโทรทัศน์อเมริกันเรื่องใหม่ที่สร้างโดยไรอัน ลิตเติล สำหรับบริการสื่อส่งผ่านสัญญาณต่อเนื่องดิสนีย์+ โดยอิงจากตัวละคร กรู้ท จากมาร์เวลคอมิกส์ เป็นตัวละครเด่นจากจักรวาลภาพยนตร์มาร์เวล (เอ็มซียู) ซีรีส์นี้เป็นเรื่องสั้นที่ผลิตโดยมาร์เวลสตูดิโอส์ โดยลิตเติลทำหน้าที่เป็นหัวหน้าผู้เขียนบทและกำกับโดย คริสเตน เลอปอร์
ข้าคือกรู้ทได้รับการประกาศในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2020 การผลิตแอนิเมชันภาพถ่ายเสมือนจริงของซีรีส์ได้เริ่มในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2021 โดยลิตเติลและเลอปอร์ได้รับการประกาศในฐานะผู้เขียนบทและผู้กำกับตามลำดับ เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021
ข้าคือกรู้ท มีกำหนดจะเปิดตัวหนังสั้น 5 เรื่องในดิสนีย์+ พร้อมกันในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2022 โดยเป็นส่วนหนึ่งของระยะที่สี่ของเอ็มซียู
กำหนดฉาย
ข้าคือกรู้ท มีกำหนดฉายหนังสั้น 5 เรื่องในดิสนีย์+ พร้อมกันในวันที่ 10 สิงหาคม ค.ศ. 2022 จะเป็นส่วนหนึ่งของระยะที่สี่ของเอ็มซียู
แอนจ์ พอสเตคอกลู
แอนจ์ พอสเตคอกลู (Ange Postecoglou; เกิด 27 สิงหาคม ค.ศ. 1965) เป็นผู้จัดการทีมฟุตบอลและอดีตนักฟุตบอลชาวออสเตรเลีย ปัจจุบันเป็นผู้จัดการทีมของทอตนัมฮอตสเปอร์ในพรีเมียร์ลีก
ชีวิตในวัยเด็ก
พอสเตคอกลูเกิดที่เนอาฟีลาเดลฟีอา ชานกรุงเอเธนส์ หลังจากที่ดีมีตริส ("จิม") พ่อของเขา สูญเสียธุรกิจหลังจากการรัฐประหารโดยกองทัพกรีกใน ค.ศ. 1967 พอสเตคอกลูอพยพทางเรือไปออสเตรเลียใน ค.ศ. 1970 ขณะที่เขามีอายุได้ 5 ขวบ โดยเติบโตในเมลเบิร์น รัฐวิกทอเรีย
ทอตนัมฮอตสเปอร์
ในวันอังคารที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 2023 พอสเตคอกลูได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ของทอตนัมฮอตสเปอร์ด้วยสัญญา 4 ปี การแต่งตั้งพอสเตคอกลูทำให้เขากลายเป็นชาวออสเตรเลียคนแรกที่ได้คุมทีมในพรีเมียร์ลีก
ผู้จัดการทีม
โยโกฮามะ เอ็ฟ มารินอส
เซลติก
โกร่ง กางเกงแดง
โกร่ง กางเกงแดง มีชื่อจริงว่า ณรงค์ รตาภรณ์ (27 มิถุนายน พ.ศ. 2471 – 18 กันยายน พ.ศ. 2554) เป็นนักแสดงอาวุโสชาวไทย มีผลงานแสดงภาพยนตร์มากกว่า 200 เรื่อง โดยรับบทบาทเป็นตัวประกอบ บทตลก มีบุคลิกที่เป็นเอกลักษณ์คือจะสวมกางเกงสีแดง
ก่อนจะมาเป็นนักแสดง ณรงค์ รตาภรณ์ เคยประกอบอาชีพเป็นข้าราชการตำรวจ โดยรับราชการที่สถานีตำรวจนครบาลสำราญราษฎร์ นอกจากจะรับงานเป็นนักแสดงประกอบเป็นครั้งคราวแล้ว ยังมีอาชีพเดินเร่ขายของที่ระลึกตามงานต่าง ๆ
ประวัติ
ลุงโกร๋งมีชื่อจริงว่า ณรงค์ รตาภรณ์ เกิดเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2471 เรียนจบประถมปีที่ 1-4 ที่โรงเรียนวัดพนัญเชิง และเข้ามาศึกษาต่อในระดับมัธยมที่โรงเรียนวัดสระเกศแต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 ก่อนจึงย้ายกลับไปเรียนจังหวัดอยุธยาที่โรงเรียนอาชีวะอยุธยา (ปัจจุบันเป็นวิทยาลัยอาชีวศึกษาพระนครศรีอยุธยา) และไปสอบเข้าโรงเรียนอยุธยานุสรณ์ จนสงครามสงบจึงเข้ากรุงเทพอย่างเดิมไปเรียนที่โรงเรียนวัดบพิตรพิมุขแต่ไม่จบ เพราะ บิดาเกษียณจึงหมดทุนเรียน บิดาจึงไปฝากเข้าตำรวจในยุคอธิบดี เผ่า ศรียานนท์ ที่วังหลวงณรงค์รับราชการตำรวจจนได้รับกล่องบุหรี่เงินจากอธิบดีกรมตำรวจต่อมามีวงดนตรี วิชัย อึ้งอัมพร มาแสดง ณรงค์จึงได้มาเป็นโฆษกประกาศเพลงต่อมาได้มาตั้งวงดนตรีโดยใช้ชื่อว่าฉลามบุกแสดงตามงานตำรวจจนวงดนตรีได้ออกอากาศรายการวิทยุในสมัยนั้นแฟนเพลงจึงรู้จักณรงค์ในนาม ลุงโกร่ง กางเกงแดง ตั้งแต่นั้น
การถึงแก่กรรม
เมื่อเวลาประมาณ 16.00 น. วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2554 ซึ่งตรงกับช่วงมหาอุทกภัยในปีเดียวกัน มีชาวบ้านพบศพโกร่ง กางเกงแดง ดารานักแสดงอาวุโส วัย 83 ปี เสียชีวิต ที่บ้านพักย่านนนทบุรี โดยขณะที่ไปพบศพนั้น คาดว่าโกร่งได้เสียชีวิตมาแล้ว 3 วัน และยังไม่ทราบสาเหตุการเสียชีวิต
นามสกุลพระราชทาน
"ยังมีอีกเรื่อง ๑ ซึ่งได้พูดกันลงความเห็นกัน คือว่าด้วยชื่อแส้ฤๅตระกูล ซึ่งในเมืองอื่น ๆ เฃาก็มีกันแบบทั่วไป แต่ในเมืองเรายังหามีไม่ เห็นว่าดูถึงเวลาอยู่แล้วที่จะต้องจัดให้มีขึ้น การมีชื่อตระกูลเปนความสดวกมาก อย่างต่ำ ๆ ที่ใคร ๆ ก็ย่อมจะมองแลเห็นได้ คือชื่อคนในทะเบียฬสำมโนครัวจะได้ไม่ปนกัน แต่อันที่จริงจะมีผลสำคัญกว่านั้น คือจะทำให้เรารู้จักรำฤกถึงบรรพบุรุษของตนผู้ได้อุสาหก่อร่างสร้างตัวมา และได้ตั้งตระกูลไว้ให้มีชื่อในแผ่นดิน เราผู้เปนเผ่าพันธุ์ของท่านได้รับมรฎกมาแล้ว จำจะต้องประพฤติตนให้สมกับที่ท่านได้ทำดีมาไว้ และการที่จะตั้งใจเช่นนี้ ถ้ามีชื่อที่ต้องรักษามิให้เสื่อมทรามไปแล้ว ย่อมจะทำให้เปนเครื่องยึดเหนี่ยวหน่วงใจคนมิให้ตามใจตนไปฝ่ายเดียว จะถือว่า 'ตัวใครก็ตัวใคร' ไม่ได้อีกต่อไป จะต้องรักษาทั้งชื่อของตัวเอง ทั้งชื่อของตระกูลด้วยอีกส่วน ๑"
ต่อมาในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดล พระอัฐมรามาธิบดินทร และ พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานนามสกุลแก่เจ้านายและข้าราชบริพารเป็นวาระพิเศษอีกหลายครั้ง
รายชื่อสกุลที่ขึ้นต้นด้วย "ณ"
สกุลที่ขึ้นต้นด้วย "ณ" เป็นนามสกุลพระราชทานให้แก่ผู้สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษที่มีนิวาสถานตั้งอยู่ในที่แห่งนั้นเป็นเวลานานมาก มีผู้คนรู้จัก และนับถือโดยมาก โดยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระบรมราชโองการห้ามไม่ให้ผู้ที่ไม่ได้รับพระบรมราชานุญาตใช้คำว่า "ณ" นำหน้าสกุลเป็นอันขาด
นามสกุลจากราชทินนาม
นามสกุลจากราชทินนาม คือ นามสกุลที่ตั้งขึ้นมาโดยมีที่มาจากราชทินนามของขุนนาง ราชทินนาม มีความหมายคือ นามที่ได้รับพระราชทาน ราชชิต ซึ่งแสดงถึงตำแหน่งหน้าที่ทางราชการของขุนนางผู้นั้น นามพระราชทานนี้อยู่ต่อท้ายบรรดาศักดิ์ (อันได้แก่เจ้าพระยา พระยา พระ หลวง ขุน หมื่น พัน ทนาย ฯ) ในบางกรณี ราชทินนาม พระเจ้าอยู่หัว โปรดเกล้าฯ ให้เจ้ากระทรวงแต่งตั้งให้แก่ชนชั้นขุนนางที่ได้รับบรรดาศักดิ์ ดังนั้นราชทินนาม เป็นความดีความชอบที่มอบให้แก่ชนชั้นปกครอง ซึ่งไม่ได้รับเงินเดือนในสมัยกรุงศรีอยุธยา นอกจากนี้ ราชทินนาม ยังใช้สำหรับสมณศักดิ์ชั้นสัญญาบัตรที่พระเจ้าแผ่นดินพระราชทานแก่พระภิกษุสงฆ์ เช่นเจ้าคณะฯ ทั้งนี้ การที่จะใช้ราชทินนามขุนนางเป็นนามสกุลได้ต้องนำความกราบบังคมทูลขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตก่อน เมื่อโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุญาตแล้ว ผู้ขอใช้ราชทินนามเป็นนามสกุลจึงจะไปแจ้งขอเปลี่ยนนามสกุลได้
ในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล มีพระบรมราชานุญาตให้ใช้นามสกุลจากราชทินนาม ตามความในมาตรา 18 แห่งพระราชบัญญัติชื่อบุคคล พุทธศักราช 2484 ว่า "ผู้ใดประสงค์จะขอใช้ราชทินนามของตนทั้งหมดหรือแต่บางส่วนเป็นชื่อสกุล ให้ยื่นเรื่องราวต่อรัฐมนตรีเพื่อถวายต่อพระมหากษัตริย์ ถ้าได้รับพระบรมราชานุญาตและได้นำหลักฐานไปจดทะเบียนต่อกรมการอำเภอ ณ ที่ว่าการอำเภอท้องที่ซึ่งผู้ยื่นเรื่องราวมีภูมิลำเนาแล้ว จึงให้ถือว่าเป็นชื่อสกุลอันชอบด้วยกฎหมาย"
ทันทีที่พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าวนั้นประกาศใช้อย่างเป็นทางการ ได้มีผู้ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตใช้ราชทินนามเป็นนามสกุลในครั้งแรก จำนวน 10 คน ดังนี้
การขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตใช้ราชทินนามเป็นนามสกุล เป็นผลสืบเนื่องมาจากการยกเลิกบรรดาศักดิ์ในสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี ที่กำหนดให้ข้าราชการเลิกใช้บรรดาศักดิ์ คงเป็นนายเท่าเทียมกันทั้งหมด จึงทำให้บรรดาข้าราชการที่เคยมีบรรดาศักดิ์และเคยรู้จักกันทั่วไปราชทินนามต่างๆ พากันนำราชทินนามมาใช้ร่วมกับนามและนามสกุลเดิม เช่น
ต่อมาได้มีการเปลี่ยนแปลงแก้ไขพระราชบัญญัติชื่อบุคคล พุทธศักราช 2484 เป็นพระราชบัญญัติชื่อบุคคล พุทธศักราช 2505 โดยในมาตรา 19 บัญญัติว่า "ผู้ใดประสงค์จะใช้ราชทินนามของตน ของผู้บุพการีหรือของผู้สืบสันดานเป็นชื่อสกุล ให้ยื่นคำขอต่อนายทะเบียนท้องที่ในท้องที่ที่ตนมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการทะเบียนราษฎร แล้วให้นายทะเบียนท้องที่นั้นเสนอต่อไปตามลำดับจนถึงนายทะเบียนกลาง เมื่อนายทะเบียนกลางพิจารณาเห็นสมควร ให้เสนอรัฐมนตรีเพื่อนำความกราบบังคมทูล เมื่อได้รับพระบรมราชานุญาตแล้ว จึงให้นายทะเบียนท้องที่รับจดทะเบียนชื่อสกุลนั้น และออกหนังสือสำคัญแสดงการรับจดทะเบียนชื่อสกุลให้แก่ผู้ขอ"
ซานหมิง
ซานหมิง (, อักษรโรมันฝูโจว: Săng-mìng) หรือเรียกว่า หมิ่นจง เป็นนครระดับจังหวัดทางตะวันตกของมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับหนานผิง ทิศตะวันออกติดกับฝูโจว ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับเฉวียนโจว ทิศใต้ติดกับหลงหยาน และทิศตะวันตกติดกับมณฑลเจียงซี ซานหมิงอยู่ระหว่างทิวเขาอู่อี๋ (武夷山) และทิวเขาไต้ยฺหวิน (戴云山)
การปกครอง
นครระดับจังหวัดซานหมิงแบ่งการปกครองออกเป็น 2 เขต, 1 นครระดับอำเภอ, 8 อำเภอ ข้อมูลเกี่ยวกับประชากรมาจากการสำรวจสำมะโนประชากรในปี 2010
ประวัติศาสตร์
อำเภอซานยฺเหวียนก่อตั้งขึ้นในปี 1940 ต่อมาในปี 1956 ได้มีการรวมอำเภอหมิงซี และอำเภอซานยฺเหวียน เข้ากับอำเภอซานหมิง จากนั้นในปี 1960 อำเภอซานหมิงได้ยกระดับเป็นนครซานหมิง
วิกิพีเดียภาษาเวลส์
วิกิพีเดียภาษาเวลส์ (Wicipedia Cymraeg) เป็นสารานุกรมวิกิพีเดียที่จัดทำขึ้นในภาษาเวลส์ เริ่มสร้างเมื่อเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2546 ปัจจุบันวิกิพีเดียภาษาเวลส์มีบทความมากกว่า 11,000 บทความ (กันยายน 2550)
ปีเอโตร โลเรนเซตตี
ปีเอโตร โลเรนเซตตี (Pietro Lorenzetti หรือ Pietro Laurati; ราว ค.ศ. 1280 - 1348) เป็นจิตรกรสมัยกอธิคชาวอิตาลีของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาในคริสต์ศตวรรษที่ 14 เป็นผู้มีความเชี่ยวชาญทางการเขียนจิตรกรรมฝาผนังและจิตรกรรมแผง
ปีเอโตร โลเรนเซตตีเกิดเมื่อราว ค.ศ. 1280 ที่ เซียนนา ประเทศอิตาลี และเสียชีวิตด้วยกาฬโรคเช่นเดียวกับอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติน้องชายที่เป็นจิตรกรเช่นกันเมื่อปี ค.ศ. 1348 ที่เซียนนา ปีเอโตรเป็นหนึ่งในศิลปินที่มีชื่อเสียงที่จอร์โจ วาซารีลงบันทึกไว้ในหนังสือ “ชีวิตศิลปิน” ปีเอโตรมีผลงานราวระหว่าง ค.ศ. 1306 ถึง ค.ศ. 1345
ประวัติ
ปีเอโตรได้รับอิทธิพลจากจิโอวานนี ปิซาโนและจอตโต ดี บอนโดเน และทำงานด้วยกันกับซิโมเน มาร์ตินิที่อาซิซิ ปีเอโตรและน้องชายอัมโบรจิโอ ลอเร็นเซ็ตติเป็นผู้นำการภาพเขียนแบบธรรมชาตินิยมในศิลปะการเขียนในเซียนนา งานเขียนของทั้งสองคนเป็นงานเขียนที่ทดลองการวาดแบบสามมิติและการจัดช่องว่างภายในรูป ซึ่งเป็นแนวทางที่นำมาสู่ศิลปะยุคเรอเนสซองซ์ต่อมา
งานหลายชิ้นของปีเอโตรเป็นงานที่ทำให้วัดต่างๆ ในเมืองเซียนนา, อเรซโซ และ อาซิซิ งานชิ้นสุดท้ายชิ้นหนึ่งที่ทำคือ “การประสูติของพระแม่มารี” (ค.ศ. 1342) ปัจจุบันตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์เดลลโอเปราเดลดูโอโมที่มหาวิหารเซียนนา งานชิ้นเอกคืองานเขียนสีฝุ่นตกแต่งชั้นล่างของมหาวิหารเซนต์ฟรานซิสแห่งอาซิซิที่ปีเอโตรเขียนภาพใหญ่ชุด “ตรึงกางเขน, ชะลอร่างจากกางเขน, และ การบรรจุพระเยซู” ซึ่งประกอบด้วยตัวแบบที่แสดงอารมณ์และความรู้สึก นอกจากนั้นโดยรวมแล้วตัวแบบทั้งหมดในภาพก็มีอารมณ์ที่สอดคล้องกัน ซึ่งแตกต่างไปจากภาพที่เขียนกันก่อนหน้านั้นที่ดูเหมือนว่าตัวแบบแต่ละตัวในภาพจะมีอารมณ์ต่างๆ กันไปราวกับว่าเอามาปะไว้ด้วยกันโดยไม่มีความสัมพันธ์ร่วมกันทางอารมณ์ อิทธิพลกาลบรรยายเรื่องโดยภาพเขียนที่ได้รับจากจอตโตที่ใช้ในการเขียนจิตรกรรมฝาผนังที่ชาเปลบาร์ดิ และ ชาเปลเปรุซซิภายในบาซิลิกาแห่งซานตาโครเช (Basilica of Santa Croce) ที่ฟลอเร็นซ์ และที่ ชาเปลสโครวินยี (Scrovegni Chapel) ที่ปาดัว จะเห็นได้จากงานเขียนของเปียโรที่มหาวิหารเซนต์ฟรานซิส
พี่น้องลอเร็นเซ็ตติ, จอตโต และช่างเขียนร่วมสมัยดูเหมือนจะปฏิวัติการเขียนภาพของอิตาลีในยุคนั้นโดยการนำไอคอนจากศิลปะไบแซนไทน์มาปรับปรุงให้เป็นศิลปะที่เป็นธรรมชาติมากขึ้น แต่กระนั้นงานของตระกูลการเขียนภาพแบบเซียนนาก็ยังเป็นธรรมชาติไม่เท่าตระกูลการเขียนภาพแบบฟลอเร็นซ์ แต่จะมีแนวโน้มที่ไปทางที่มีเสน่ห์และมนต์ขลังมากกว่าจนบางครั้งดูเหมือนว่าจะออกไปทางทัศนียภาพแบบเหนือจริงของภาพเขียนสมัยใหม่เสียด้วยซ้ำ
สมุดภาพ
1280 1348
ฆุนตา (เกม)
ความยาวของเกมขึ้นอยู่กับว่ามีการประกาศรัฐประหารบ่อยแค่ไหน แต่มักจะเกินหกชั่วโมง
ชื่อเกมมาจากคำว่า "Junta" ซึ่งเป็นศัพท์ภาษาสเปนที่แต่เดิมหมายถึงหน่วยงานบริหาร ซึ่งมักเข้ามามีอำนาจหลังการรัฐประหารโดยทหารในลาตินอเมริกาช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 (เวอร์ชันภาษาสเปนเรียกว่า Golpe ซึ่งหมายถึงรัฐประหาร) ในเกม คำนี้หมายถึงผู้เล่นที่ประกาศ "ก่อกบฏ" ในช่วงเริ่มต้นของช่วงการรัฐประหาร และ—หากการรัฐประหารได้รับชัยชนะ—ต่อผู้เล่นที่ประกาศ "โปร-ฆุนตา" (รัฐประหารนิยม) เมื่อสิ้นสุดขั้นตอนการรัฐประหารเพื่อเลือกตั้งประธานาธิบดีคนใหม่
ผู้เล่น
ผู้เล่นของฆุนตา เป็นตัวแทนของตระกูลสาธารณรัฐกล้วยที่ทุจริตและมีอำนาจ แม้ว่าผู้เล่นมักจะถูกประหารชีวิต หรือถูกลอบสังหารในระหว่างรูปแบบการเล่น แต่ความหมายที่แท้จริงของความตายของผู้เล่นก็คือการสูญเสียเงินสดและการ์ดฆุนตาที่ผู้เล่นถืออยู่และการไม่สามารถเข้าร่วมได้ชั่วคราวจนกว่าจะถึงตาถัดไป เมื่อสมาชิกในตระกูลอีกคนก้าวเข้ามารับหน้าที่ของผู้ตาย ผู้เล่นแต่ละคนจะได้รับโทเคนตระกูลเพื่อเน้นย้ำถึงตัวตนถาวรนี้ แม้ว่าโทเคนจะไม่มีผลต่อการเล่นเกมก็ตาม อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งคณะรัฐมนตรีซึ่งแสดงด้วยการ์ด จะถูกกำหนดใหม่ในแต่ละตา