cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประเทศมอนเตเนโกรในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศมอนเตเนโกร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติมอนเตเนโกรเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 5 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศมอนเตเนโกรไม่ได้รับเหรียญรางวัล
ยูโด
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปลาหมอจำปะ
ปลาหมอจำปะ (Java combtail; ) ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Belontiinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae มีรูปร่างเหมือนปลาหมอผสมกับปลากัด แต่ลำตัวกว้างและแบนข้างมากกว่า ปลายครีบหางมน ครีบท้องเล็ก ลำตัวสีเหลืองทองหรือเหลืองคล้ำถึงน้ำตาลแดง ขอบเกล็ดสีคล้ำและที่ฐานครีบหลังตอนท้ายมีจุดสีดำ ครีบหลังและครีบก้นตอนหน้าสีคล้ำ ตอนท้ายรวมถึงครีบหางมีลายเส้นเป็นตาข่าย
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์อเมริกาใต้ รุ่นอายุไม่เกิน 22 ปี
วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์อเมริกาใต้ รุ่นอายุไม่เกิน 23 ปี (Women's U23 South American Volleyball Championship) เป็นการแข่งขันกีฬาสำหรับทีมชาติอายุต่ำกว่า 23 ปี และได้รับการบริหารโดยสมาพันธ์วอลเลย์บอลอเมริกาใต้, สมาพันธ์วอลเลย์บอลบราซิล ซึ่งครั้งแรกจัดขึ้นที่โปปายัน, ประเทศโคลอมเบีย ในปี ค.ศ. 2014
แหล่งข้อมูลอื่น
CSV
ริชาร์ด ฮาร์วีย์
ริชาร์ด อัลเลน ฮาร์วีย์ (Richard Allen Harvey; เกิด 25 กันยายน 1953) เป็นนักแต่งเพลงและนักดนตรีชาวอังกฤษ เดิมทีฮาร์วีย์มาจากวง Gryphon ซึ่งเป็นวงโปรเกรสซีฟร็อก ปัจจุบันเขาเป็นที่รู้จักจากผลงานเพลงประกอบภาพยนตร์และซีรีส์ทางโทรทัศน์ เขายังเป็นที่รู้จักจากกีตาร์คอนแชร์โต Concerto Antico ซึ่งแต่งขึ้นสำหรับจอห์น วิลเลียมส์ มือกีตาร์ (คนละคนกับจอห์น วิลเลียมส์ ซึ่งเป็นวาทยกร) และลอนดอนซิมโฟนีออร์เคสตรา
ในเดือนเมษายน 2012 ผู้ฟังวิทยุในสหราชอาณาจักรลงคะแนนออกเสียงให้เพลง Concerto Antico ของริชาร์ด ฮาร์วีย์ เข้าสู่ Classic FM Hall of Fame เป็นครั้งแรก
ชีวิตในวัยเด็กและอาชีพ
ฮาร์วีย์เกิดในเอนฟีนด์ ลอนดอน ฮาร์วีย์เริ่มสนใจดนตรี โดยเรียนรู้เรื่องการบันทึกเสียงเมื่ออายุได้ 4 ขวบ โดยเริ่มเล่นเพอร์คัชชันก่อน และเปลี่ยนมาเล่นแคลริเน็ตในวง British Youth Symphony Orchestra ในเวลาต่อมา เมื่อเขาสำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ในลอนดอนในปี 1972 เขาสามารถเข้าร่วมวงลอนดอนฟิลฮาร์โมนิกออร์เคสตราได้ แต่เขากลับเลือกที่จะทำงานกับ Musica Reservata ซึ่งเป็นวงดนตรีในยุคแรก ๆ ต่อมาเขาได้พบกับไบรอัน กัลแลนด์ผู้สำเร็จการศึกษาจากราชวิทยาลัยดุริยางคศิลป์อีกคนและได้ร่วมกันก่อตั้งกริฟฟอน วงดนตรีแนวโปรเกรสซีฟร็อกและโฟล์ก
ผลงาน
ฮาร์วีย์เป็นผู้แต่งเพลงประกอบภาพยนตร์ สุริโยไท, คืนบาป พรหมพิราม และภาพยนตร์ชุด ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช
เหมา เจ๋อตง
เหมา เจ๋อตง หรือ เหมา เจ๋อตุง (26 ธันวาคม พ.ศ. 2436 – 9 กันยายน พ.ศ. 2519) หรือที่นิยมเรียกอีกอย่างว่า ท่านประธานเหมา เป็นนักปฏิวัติลัทธิคอมมิวนิสต์ชาวจีนที่กลายเป็นบิดาผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน (PRC) ซึ่งเขามีบทบาทเป็นประธานพรรคคอมมิวนิสต์จีน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2492 จนกระทั่งถึงแก่อสัญกรรมในปี พ.ศ. 2519 ด้วยอุดมการณ์ลัทธิมากซ์-เลนิน ทฤษฎีของเขา ยุทธศาสตร์การทหาร และนโยบายทางการเมืองของเขามักเป็นที่รู้จักกันโดยรวมคือ ลัทธิเหมา
เหมาเป็นลูกชายของชาวนาเจ้าของที่ดินในเมืองเฉาชาน มณฑลหูหนาน เขาเป็นฝ่ายชาตินิยมจีนและมีทัศนคติต่อต้านจักรวรรดินิยมในช่วงชีวิตแรกของเขา และได้รับอิทธิพลจากเหตุการณ์ของการปฏิวัติซินไฮ่ในปี พ.ศ. 2454 และขบวนการ 4 พฤษภาคมในปี พ.ศ. 2459 หลังจากนั้นเขาได้นำลัทธิมากซ์-เลนินมาใช้ ในขณะที่ทำงานในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และกลายเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีน (CPC) ได้นำการก่อการกำเริบเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงในปี พ.ศ. 2470 ในช่วงสงครามกลางเมืองจีนระหว่างพรรคก๊กมินตั๋งและพรรคคอมมิวนิสต์จีน เหมาได้ช่วยในการก่อตั้งกองทัพกรรมกรและชาวนาจีนหรือกองทัพจีนแดงในปัจจุบัน ภายใต้การนำโดยนโยบายที่ดินที่หัวรุนแรงของเจียงซี-โซเวียต และท้ายที่สุดก็กลายเป็นหัวหน้าของพรรคคอมมิวนิสต์จีนในช่วงการเดินทัพทางไกล แม้ว่าพรรคคอมมิวนิสต์จีนจะเป็นพันธมิตรชั่วคราวกับพรรคก๊กมินตั๋งภายใต้แนวร่วมที่สองในช่วงสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง (พ.ศ. 2480-พ.ศ. 2488) สงครามกลางเมืองจีนก็ได้กลับมาอีกครั้งหลังจากญี่ปุ่นได้ยอมจำนน และในปี พ.ศ. 2492 กองทัพของเหมาก็สามารถเอาชนะรัฐบาลฝ่ายชาตินิยมมาได้ ซึ่งต่อมาก็ได้หลบหนีไปยังเกาะไต้หวัน
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2492 เหมาได้ประกาศก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ซึ่งเป็นรัฐที่มีพรรคเดียวที่ถูกควบคุมโดยพรรคคอมมิวนิสต์จีน ในปีต่อมา เขาได้เสริมอำนาจการควบคุมของตนผ่านทางการปฏิรูปที่ดินของจีนเพื่อต่อต้านเจ้าของที่ดิน การปราบปราม "ผู้ที่ต่อต้านการปฏิวัติ" และรณรงค์ซานฝ่านอู๋ฝ่าน (ต้านสามต้านห้า) และได้รับชัยชนะทางจิตวิทยาในสงครามเกาหลี ซึ่งแม้ว่าจะมีชาวจีนหลายล้านคนได้เสียชีวิตลงก็ตาม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2496 ถึง พ.ศ. 2501 เหมามีบทบาทสำคัญในการบังคับใช้แผนเศรษฐกิจที่ได้วางแผนเอาไว้ในประเทศจีน สร้างรัฐธรรมนูญฉบับแรกของสาธารณรัฐประชาชนจีน เปิดตัวโครงการพัฒนาอุตสาหกรรม และริเริ่มโครงการทางทหาร"ระเบิดสองลูก หนึ่งดาวเทียม" และโครงการ 523 ในอีกทางหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2498-2500 เหมาได้เปิดตัวขบวนการซูฟานและรณรงค์ต่อต้านฝ่ายขวา ซึ่งมีผู้คนอย่างน้อย 550,000 ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกปัญญาชนและผู้คัดค้าน ถูกกดขี่ข่มเหง ในปี พ.ศ. 2501 เขาได้เปิดนโยบายการก้าวกระโดดไกลไปข้างหน้า ที่มุ่งให้เศรษฐกิจของจีนผลัดเปลี่ยนอย่างจากภาคเกษตรกรรมสู่ภาคอุตสาหกรรมอย่างรวดเร็ว ซึ่งนำไปสู่ภาวะทุพภิกขภัยที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ มีประชาชนเสียชีวิตถึง 15-55 ล้านคนในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2501 และ พ.ศ. 2505 ในปี พ.ศ. 2506 เหมาเปิดตัวขบวนการนักศึกษาลัทธิสังคมนิยม และในปี พ.ศ. 2509 เขาได้ริเริ่มการปฏิวัติทางวัฒนธรรมเป็นโครงการที่จะขจัด"การต่อต้านการปฏิวัติ" ในสังคมจีนซึ่งกินเวลานานถึง 10 ปี มีการต่อสู้ทางชนชั้นอย่างรุนแรง การทำลายศิลปวัตถุทางวัฒนธรรม และยกย่องบูชาต่อเหมาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน มีประชาชนหลายสิบล้านคนถูกข่มเหงรังแกในช่วงการปฏิวัติ ในขณะที่จำนวนผู้เสียชีวิตโดยประมาณมีตั้งแต่หลายแสนไปจนถึงหลายล้านคน รวมไปถึงหลิว เช่าฉี ประธานคนที่สองแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน ภายหลังจากล้มป่วยมาหลายปี ในช่วงยุคสมัยเหมา ประชากรชาวจีนได้เติบโตเพิ่มขึ้นจากประมาณ 550 ล้านคนเป็นมากกว่า 900 ล้านคน เนื่องจากรัฐบาลไม่ได้บังคับใช้นโยบายการวางแผนครอบครัวอย่างเคร่งครัด
มีการถกเถียงกันว่า เหมาเป็นบุคคลที่สำคัญและมีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์โลกสมัยใหม่ เขายังเป็นที่รู้จักกันคือ นักปัญญาชนทางการเมือง นักทฤษฎี นักยุทธศาสตร์การทหาร กวี และผู้มีวิสัยทัศน์
ในปี พ ศ. 2515 เหมาได้ต้อนรับ ริชาร์ด นิกสัน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐ เป็นการส่งสัญญาณการเริ่มต้นนโยบายการเปิดประเทศจีนสู่โลก ผู้สนับสนุนต่างยกย่องเขาว่าเป็นผู้ขับไล่ลัทธิจักรวรรดินิยมออกไปจากประเทศจีน ปรับปรุงประเทศให้มีความทันสมัย และสร้างจีนให้กลายเป็นมหาอำนาจของโลก ส่งเสริมสถานะสตรี ปรับปรุงระบบการศึกษาและสุขภาพ ในทางกลับกัน ระบบการปกครองของเขาก็ถูกเรียกว่าเป็นเผด็จการและรวบอำนาจเบ็ดเสร็จ และถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ที่ต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อการกดขี่ข่มเหงประชาชนและทำลายศิลปวัตถุทางศาสนาและวัฒนธรรม นอกจากนี้ยังต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของเหยื่อจำนวนมาก โดยมีการประมาณตั้งแต่ 30-80 ล้านคนที่เสียชีวิตความอดอยาก กดขี่ข่มเหง นักโทษแรงงาน และการประหารชีวิตหมู่
ประวัติ
เหมาทุ่มเทเวลาให้กับการเรียนหนังสืออย่างจริงจัง เวลาว่างเขาเขียนบทความลงหนังสือของวิทยาลัยครู ใช้นามแฝง "เอ้อสือปาวาเซิง" หรือ "นายยี่สิบแปดขีด" ตามชื่อของเขาที่เมื่อเขียนเป็นภาษาจีนแบบตัวเต็ม จะมีทั้งหมด 28 ขีด งานเขียนส่วนใหญ่ของเหมาได้แสดงทัศนะวิพากษ์วิจารณ์การปกครองของราชสำนักชิงซึ่งเป็นชาวแมนจู
เหมารวมพลคนที่มีความคิดแบบเดียวกัน ร่วมกันก่อตั้งพรรคคอมมิวนิสต์จีนใน พ.ศ. 2464 และปีเดียวกัน เขาเป็นแกนนำหยุดงานประท้วงของคนงานเหมืองแร่ที่อันหยวน เขียนหนังสือ "พลังปฏิวัติเบ่งบานออกมาจากปากกระบอกปืน" แล้วก่อตั้งกองทัพแดงกรรมกรและชาวนา ตามด้วยกองทัพปลดแอกประชาชน ปฏิบัติการ "ป่าล้อมเมือง" จนมีชัยเหนือเจียง ไคเช็ก
เหมา เจ๋อตง กับ เจียง ไคเชก
เหมา เจ๋อตง กับ เจียง ไคเชก นั้นแต่เดิมเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่เนื่องจาก เจียง เป็นมือขวาคนสำคัญของ ซุน ยัตเซน และมีความใกล้ชิดกันมาก เจียง จึงมีแนวคิดคล้ายกับ ซุน ยัตเซน นั่นคือต้องการให้ประเทศจีนปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย ส่วนเหมา มีแนวคิดเป็นคอมมิวนิสต์ จึงต้องการให้ประเทศจีนปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ เพราะเหตุนี้จึงทำให้ทั้งคู่กลายมาเป็นเป็นศัตรูกันจนถึงวันเสียชีวิตของทั้งคู่
การปฏิวัติ
เหมามีประชาชนสนับสนุนเขามาก โดยเฉพาะชาวไร่ ชาวนา กรรมกร และคนจน จึงได้จัดเป็นกองกำลังขึ้น โดยมีสหภาพโซเวียต คอยสนับสนุนอยู่ เพื่อปฏิวัติประเทศจีนให้เป็นคอมมิวนิสต์ แต่ เจียง ไคเช็กซึ่งกองทัพอยู่ในมือ จึงสามารถเล่นงานเหมาได้ง่าย แต่ปัญหาหลักคือ กองทัพญี่ปุ่นที่กำลังรุกคืบมายึดจีน โดยเฉพาะในยุทธการนานกิงมีประชาชนชาวจีนล้มตายเป็นจำนวนมาก แต่เจียง ไคเช็ก เห็นว่าคอมมิวนิสต์อันตรายกว่า จึงส่งกองทัพหวังโจมตีกองทัพของเหมา ต่อมาในปี พ.ศ. 2480-พ.ศ. 2488 กองทัพเหมาสามารถ ต่อต้านกองทัพญี่ปุ่นได้ด้วยยุทธวิธี “สงครามยืดเยื้อ” จนได้รับชัยชนะ
ในปี พ.ศ. 2486 เหมาได้รับการแต่งตั้งเป็นประธานคณะกรรมการกลางพรรคคอมมิวนิสต์
ปี พ.ศ. 2489 เจียง ไคเช็ก ส่งกองทัพเข้ามาโจมตี กองทัพของเหมา แต่ก็สามารถเอาชนะทหารของเจียง ไคเช็กได้ ถึง 3 ครั้งใหญ่ๆ และนำทัพประชาชนเข้า คุมอำนาจรัฐบาล เจียง ไคเช็ก จึงจำเป็นต้องลี้ภัยพร้อมกับคนในรัฐบาลหลายๆ คนไป เกาะทางตอนใต้ของประเทศจีน ที่เรียกว่า "ไต้หวัน" ทำให้การปกครองระหว่างคอมมิวนิสต์กับประชาธิปไตย แบ่งเป็น 2 ฝั่ง นั่นคือ จีนแผ่นดินใหญ่ กับ ไต้หวัน
ผู้นำสูงสุดของจีน
วันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2492 เหมา ได้ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีน ณ จตุรัสเทียนอันเหมิน กรุงปักกิ่ง ในปีแรกของการบริหารประเทศ เหมาเน้นการเพิ่มความชำนาญและประสิทธิภาพในการปฏิรูปทางสังคมและเศรษฐกิจ และได้ให้ประชาชนทุกชนชั้นเข้ามามีส่วนร่วมในภารกิจนี้ ผลตอบรับจึงเป็นที่ประทับใจและได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวาง
ปี พ.ศ. 2493 นานาชาติเริ่มให้การยอมรับต่อรัฐบาลคอมมิวนิสต์มากขึ้นตามลำดับ แต่สิ่งที่ทำให้การยอมรับจากนานาชาติต้องสะดุดคือเหตุการณ์ สงครามเกาหลี เนื่องจากในปี พ.ศ. 2493 กองกำลังสหประชาชาติได้ถูกส่งเข้าไปในเกาหลีเหนือ จีนเกรงว่าจะเป็นภัยคุกคามต่อดินแดนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นหัวใจทางด้านอุตสาหกรรม จีนจึงส่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน แต่เรียกตนเองว่าอาสาสมัครประชาชนจีนเข้าไปในเกาหลีเหนือ ในสงครามครั้งนั้น มีประเทศที่เป็น คอมมิวนิสต์ใหญ่ๆ 2 ประเทศคือ จีนแผ่นดินใหญ่ กับ สหภาพโซเวียต เข้าช่วยเหลือเกาหลีเหนือ
จอมพล ดักลาส แมคอาเธอร์ แห่งกองทัพเรือสหรัฐ มีความคิดที่จะร่วมมือกับ เจียง ไคเช็ก ว่าจะส่งกองทหารจีนคณะชาติเข้าช่วยทำสงครามในเกาหลีเพื่อปราบปรามกองทัพจีน แต่อังกฤษขอให้อเมริกางดความเห็นนี้เพราะเกรงจะเกิดสงครามใหญ่ หลังจากนั้นเขาก็ออกสื่อ ให้ทุกๆ อย่างจบลง ด้วยการโจมตีประเทศจีน จึงทำให้เขาต้องออกจากตำแหน่งตามคำสั่งของ แฮร์รี ทรูแมน
อสัญกรรม และพิธีศพ
สุขภาพของเหมาเริ่มแย่ลงในช่วงทศวรรษที่ 2510 อันเป็นผลมาจากการสูบบุหรี่จัด เหมาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเขาพบกับ ซัลฟิการ์ อาลี บุตโต นายกรัฐมนตรีปากีสถานที่มาเยือนประเทศจีน เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2519
เหมามีอาการหัวใจวาย เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2519 และถึงแก่อสัญกรรมในอีก 4 วันต่อมา เมื่อเวลา 00:10 น. ของวันที่ 9 กันยายน ค.ศ. 1976 รวมอายุ 82 ปี พรรคคอมมิวนิสต์ได้ประกาศการถึงแก่อสัญกรรมของเขาผ่านทางวิทยุแห่งชาติจีน เมื่อเวลา 16:00 น.
ศพของเหมาถูกตั้งไว้ที่มหาศาลาประชาชนเป็นเวลา 1 สัปดาห์ ประชาชนกว่า 1 ล้านคนมาร่วมแสดงความโศรกเศร้าและอาลัย
ปัจจุบันศพของเหมาถูกจัดแสดงไว้อย่างถาวรใน หอรำลึกประธานเหมา จัตุรัสเทียนอันเหมิน เพื่อให้ประชาชนได้มาแสดงความเคารพ
ชีวิตส่วนตัว
ชีวิตครอบครัวของเขามีภรรยา 4 คน
ภาพรวม ของ เหมา เจ๋อตง
พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้ทำการประเมินผลงานและความผิดพลาดของเหมาอย่างรอบด้าน ได้ข้อสรุปว่า แม้ในบั้นปลายชีวิต เหมาจะได้ทำความผิดพลาดที่ร้ายแรง ในเหตุการณ์เคลื่อนไหวปฏิวัติวัฒนธรรมที่มีประชาชนล้มตายเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อเทียบกับผลงานอันใหญ่หลวง และยาวนานที่ท่านสร้างให้แก่แผ่นดินและประชาชนจีน คุณความดีของท่านมีมากกว่าความผิดพลาด ประธานเหมาเจ๋อตงยังคงเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่และเป็นที่เคารพรักของประชาชนจีน
จังหวัดสกลนครในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566
'''การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดสกลนคร พ.ศ. 2566''' เป็นส่วนหนึ่งของการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2566 จัดขึ้นในวันที่ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2566 โดยแบ่งเขตเลือกตั้งออกเป็น 7 เขตเลือกตั้ง เพิ่มจากการเลือกตั้งครั้งก่อนเมื่อปี พ.ศ. 2562 ขึ้นมา 1 ที่นั่ง โดยในแต่ละเขตเลือกตั้งจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรได้เขตละ 1 คน
ผลการเลือกตั้งแบบบัญชีรายชื่อ
ผลการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแบบบัญชีรายชื่อ จังหวัดสกลนคร
! colspan=2 | พรรค ! คะแนนเสียง ! ร้อยละ
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วยอำเภอเมืองสกลนคร (ยกเว้นตำบลโนนหอม ตำบลดงชน ตำบลม่วงลาย ตำบลโคกก่อง และตำบลหนองลาด)
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วยอำเภอกุสุมาลย์ อำเภอโพนนาแก้ว อำเภอโคกศรีสุพรรณ อำเภอเต่างอย และอำเภอเมืองสกลนคร (เฉพาะตำบลโนนหอม ตำบลดงชน ตำบลม่วงลาย และตำบลโคกก่อง)
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วยอำเภออากาศอำนวย อำเภอพรรณานิคม อำเภอเมืองสกลนคร (เฉพาะตำบลหนองลาด) และอำเภอวานรนิวาส (เฉพาะตำบลนาซอ)
เขต 4
เขตเลือกตั้งที่ 4 ประกอบด้วยอำเภอภูพาน อำเภอกุดบาก อำเภอนิคมน้ำอูน อำเภอวาริชภูมิ และอำเภอส่องดาว (ยกเว้นตำบลท่าศิลา)
เขต 5
เขตเลือกตั้งที่ 5 ประกอบด้วยอำเภอสว่างแดนดินและอำเภอส่องดาว (เฉพาะตำบลท่าศิลา)
เขต 6
เขตเลือกตั้งที่ 6 ประกอบด้วยอำเภอพังโคน อำเภอเจริญศิลป์ และอำเภอวานรนิวาส (เฉพาะตำบลธาตุ ตำบลคอนสวรรค์ ตำบลศรีวิชัย ตำบลเดื่อศรีคันไชย ตำบลหนองสนม และตำบลขัวก่าย)
เขต 7
เขตเลือกตั้งที่ 7 ประกอบด้วยอำเภอบ้านม่วง อำเภอคำตากล้า และอำเภอวานรนิวาส (เฉพาะตำบลนาคำ ตำบลวานรนิวาส ตำบลหนองแวงใต้ ตำบลหนองแวง ตำบลกุดเรือคำ ตำบลคูสะคาม และตำบลอินทร์แปลง)
ปลากัดปีนัง
ปลากัดปีนัง หรือ ปลากัดภูเขา (Penang betta; ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ย่อย Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae) รูปร่างและคล้ายปลากัดทั่วไป แต่มีลำตัวป้อมใหญ่กว่า หัวโต ครีบหางใหญ่ ตัวผู้มีสีน้ำตาลคล้ำ ข้างแก้มสีฟ้าเหลือบเขียว เกล็ดมีจุดสีฟ้าเหลือบทั้งตัว ครีบสีน้ำตาลอ่อน ครีบหลังและครีบหางมีลายเส้นประสีคล้ำ ครีบก้นมีขอบดำ ตัวเมียสีน้ำตาลอ่อน และมีแถบสีคล้ำพาดตามแนวยาวของลำตัว ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-7 เซนติเมตร
พฤติกรรมของปลากัดชนิดนี้ ไม่เหมือนปลากัดจำพวกก่อหวอด อย่าง ปลากัดภาคกลาง (B. splendens) หรือ ปลากัดอีสาน (B. smaragdina) เนื่องจากการผสมพันธุ์และวางไข่ ปลาตัวผู้จะไม่ก่อหวอดแต่จะอมไข่ไว้ในปากจนฟักเป็นตัว ทั้งนี้เชื่อว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่ คือ ลำธารที่น้ำไหลเชี่ยวแรงบนภูเขา อีกทั้งปลากัดจำพวกนี้ไม่มีนิสัยดุร้าย ก้าวร้าว เหมือนพวกปลากัดก่อหวอด จึงสามารถพบอยู่กันเป็นฝูงได้หลาย ๆ ตัว อีกทั้งอวัยวะที่ช่วยในการหายใจ ทำงานได้ไม่สมบูรณ์เท่าปลากัดก่อหวอด
พบกระจายอยู่ทั่วไปในแหล่งน้ำบนภูเขาในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในประเทศไทยพบได้เฉพาะภาคใต้ตอนล่างเท่านั้น เช่น นครศรีธรรมราช, ตรัง, สตูล มีรายงานการพบบนเกาะตะรุเตาและพื้นอาศัยทับซ้อนกับปลากัดอมไข่สงขลา และพบได้ทั่วไปไปในแหลมมลายูจนถึงรัฐปีนังในประเทศมาเลเซีย และมีความเป็นไปได้ว่าปลากัดชนิดนี้มีความใกล้เคียงทางพันธุกรรมกับปลากัดชนิด B. enisae ซึ่งเป็นปลากัดประเภทอมไข่เช่นเดียวกัน ที่พบได้ในแถบกาลีมันตันของอินโดนีเซีย
สหราชอาณาจักรในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924
ประเทศสหราชอาณาจักร เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467) ณ ชามอนี ประเทศฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 25 มกราคม - 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 44 คน แข่งขัน 6 ชนิดกีฬา
ตานดำ
ตานดำ หรือ ตานส้าน, ถ่านไฟผี, มะเกลือป่า หรือ มะตูมดำ เป็นพืชในสกุลมะพลับ กระจายพันธุ์ในอินเดียถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ลักษณะเป็นไม้ยืนต้น สูงได้ถึง 15 เมตร ลำต้นและกิ่งมีหนาม ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปไข่กลับถึงรูปรี ยาว 2-12 เซนติเมตร ปลายใบเรียวแหลม โคนใบเว้าคล้ายรูปหัวใจ แผ่นใบมีขนสั้นนุ่มทั้งสองด้าน ดอกแยกเพศอยู่ต่างต้น ดอกเพศผู้ กลีบเลี้ยงรูประฆัง มี 4 กลีบ โคนเชื่อมติดกันเป็นหลอดรูปถ้วย ปลายแยก 4 แฉก มีสีเขียว กลีบดอกรูปคนโทสีเหลือง ยาว 0.8-1 เซนติเมตร มี 4 กลีบ มีเกสรเพศผู้ 14-20 อัน ดอกเพศเมียออกเดี่ยว ๆ มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอกเหมือนดอกเพศผู้ รังไข่มี 8 ช่อง ก้านเกสรเพศเมียมี 4 อัน มีเกสรเพศผู้ที่เป็นหมัน 4-12 อัน ผลเป็นผลสดทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลาง 1-3 เซนติเมตร กลีบเลี้ยงบานออกหรือพับงอกลับ เมื่อแก่มีสีเหลือง  ผลมีพิษใช้เบื่อปลาและนำมาย้อมสีได้ เปลือกต้นมีสรรพคุณลดไข้และแก้อักเสบ
ไลบิน
ไลบิน (c. ทศวรรษ 160 – ทศวรรษ 260) มีชื่อในภาษาจีนกลางว่า หลาย หมิ่น  ชื่อรอง จิ้งต๋า  เป็นขุนนางและบัณฑิตของรัฐจ๊กก๊กในยุคสามก๊กของจีน
หนังกำพร้า
หนังกำพร้า (epidermis) เป็นบริเวณชั้นนอกสุดของผิวหนัง ทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้น้ำซึมเข้าหรือออกจากร่างกาย และห่อหุ้มร่างกาย ประกอบด้วยเซลล์เนื้อเยื่อบุผิวประเภทสแตรทิฟายด์ สแควมัส (stratified squamous epithelium) รองรับด้วยเบซัล ลามินา (basal lamina)
องค์ประกอบ
หนังกำพร้าไม่มีหลอดเลือด แต่ได้รับสารอาหารและถ่ายเทของเสียโดยการแพร่ผ่านหนังแท้ เซลล์องค์ประกอบส่วนใหญ่ของหนังกำพร้าคือ คีราติโนไซต์ (keratinocytes), เมลาโนไซต์ (melanocytes) , เซลล์แลงเกอร์ฮานส์ (Langerhans cells) และเซลล์เมอร์เคลส์ (Merkels cells)
ชั้นย่อย
หนังกำพร้าสามารถแบ่งออกได้เป็นชั้นย่อย 5 ชั้น หรือเรียกว่า สตราตา เรียงจากชั้นนอกสุดไปยังชั่นในสุด
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
ฟร็องซัว-เรอเน วีกงต์ เดอ ชาโตบรีย็อง (François-René, vicomte de Chateaubriand) เป็นนักเขียน, นักประวัติศาสตร์, นักการเมือง และนักการทูตชาวฝรั่งเศส เขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักศิลปะจินตนิยม (Romanticism) ในวงการวรรณกรรมของฝรั่งเศส ตระกูลชาโตบรีย็องเป็นตระกูลขุนนางแคว้นเบรอตาญและเป็นฝ่ายนิยมเจ้า ในยุคที่ปราชญ์ผู้รอบรู้ต่างผันตัวเป็นฝ่ายตรงข้ามกับศาสนจักร เขาได้เขียนหนังสือ อัจฉริยะคริสเตียน (Génie du christianisme) เพื่อปกป้องความเชื่อคาทอลิก ชาโตบรีย็องเคยดำรงตำแหน่งทูตฝรั่งเศสประจำหลายประเทศ ได้แก่ สวีเดน, ปรัสเซีย, สหราชอาณาจักร และรัฐสันตะปาปา
นักประวัติศาสตร์ เพเทอร์ ไก ระบุว่า ชาโตบรีย็องมองตัวเองเป็นนักรักผู้ยิ่งใหญ่ นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ และปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค วงการวรรณกรรมฝรั่งเศสถูกครอบงำโดยชาโตบรีย็องตลอดครึ่งแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19
ช่วงต้นและการลี้ภัย
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง เกิดในเมืองแซ็ง-มาโล เมื่อ 4 กันยายน ค.ศ. 1768 เป็นบุตรคนเล็กในจำนวนสิบคน เขาเติบโตขึ้นในปราสาทตระกูลซึ่งตั้งอยู่ในเมืองกงบูร์ แคว้นเบรอตาญ บิดาของเขา เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง (René de Chateaubriand) เป็นอดีตกัปตันเรือซึ่งทำธุรกิจค้าขายเรือและค้าทาส บิดาเขาเป็นคนอารมณ์ร้ายและขาดมนุษยสัมพันธ์ นั่นทำให้เด็กชายฟร็องซัวเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ขาดความอบอุ่น ความอบอุ่นเดียวที่เขาหาได้คือการเดินเท้าไปหาพี่สาวที่ชื่อลูซีลซึ่งอาศัยอยู่แถบนอกเมืองเท่านั้น สภาพแวดล้อมอันเลวร้ายวัยเด็กเช่นนี้เคยถึงกับทำให้เขาคิดจะยิงตัวตายด้วยปืนไรเฟิลสำหรับล่าสัตว์
ชาโตบรีย็องได้รับการศึกษาที่เมืองดอล (Dol), แรน และดีน็อง (Dinan) ในช่วงแรกเขาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเป็นทหารเรือหรือบวชเป็นพระดี แต่เมื่อเขามีอายุ 17 ปี เขาก็ตัดสินใจเป็นทหารและได้ยศร้อยตรีในกองทัพฝรั่งเศส ประจำการในนาวาร์ ภายในเวลาสองปีก็ได้เลื่อนยศเป็นร้อยเอก เขาเดินทางไปกรุงปารีสใน ค.ศ. 1788 และได้รู้จักกับเหล่านักเขียนแถวหน้าของฝรั่งเศสในยุคนั้น ยามที่การปฏิวัติฝรั่งเศสปะทุขึ้น ชาโตบรีย็องมีความเห็นอกเข้าใจพวกที่ก่อปฏิวัติในช่วงต้น แต่เมื่อเหตุการณ์ในปารีสรุนแรงขึ้น เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปยังทวีปอเมริกาเหนือใน ค.ศ. 1791
ผจญภัยอเมริกาเหนือ
ในหนังสือ การเดินทางสู่อเมริกา (Voyage en Amérique) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1826 ระบุว่าชาโตบรีย็องเดินทางถึงฟิลาเดลเฟียในวันที่ 10 กรกฎาคม ค.ศ. 1791 เขาได้ไปเยือนนิวยอร์ก, บอสตัน และเลกซิงตัน ก่อนที่จะนั่งเรือล่องแม่น้ำฮัดสันไปยังเมืองออลบานี เขายังได้ติดตามชนเผ่าอินเดียแดงไปยังน้ำตกไนแอการาและประสบอุบัติเหตุแขนหักที่นั่นจนต้องพักรักษาตัวเป็นเวลาหลายเดือนในความดูแลของเผ่าอินเดียแดง ในหนังสือของเขาได้เขียนถึงอุปนิสัยและเรื่องราวของอินเดียแดงไว้มากมาย ประสบการณ์เดินทางในอเมริกาเหนือครั้งนี้กลายเป็นต้นทุนในการเขียนนวนิยายของเขาหลายเรื่อง มี Les Natchez (ค.ศ. 1826), Atala (ค.ศ. 1801) และ René (ค.ศ. 1802) เป็นอาทิ
กลับฝรั่งเศสและลี้ภัยในลอนดอน
ชาโตบรีย็องกลับมายังฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1792 และเข้าทำหน้าที่ในกองทัพหลวงประจำโคเบล็นทซ์ภายใต้บัญชาของหลุยส์ โฌแซ็ฟ เดอ บูร์บง (Louis Joseph de Bourbon) ต่อมาเขาได้ถูกบิดามารดาคลุมถุงชนให้แต่งงานกับสตรีชั้นสูงชาวเมืองแซ็ง-มาโล ซึ่งเขาไม่เคยแม้แต่จะพบหน้าเธอมาก่อน ตลอดช่วงชีวิตคู่ของทั้งสอง ชาโตบรีย็องมีชู้กับหญิงหลายคนอย่างออกนอกหน้า งานราชการทหารของเขาก็ถึงจุดจบเช่นกัน เขาได้รับบาดเจ็บปางตายในการปิดล้อมตียงวีล ซึ่งเป็นการปะทะสำคัญระหว่างกองทหารฝ่ายนิยมเจ้ากับกองทัพปฏิวัติฝรั่งเศส เขาถูกพาตัวไปยังเจอร์ซีย์และขอลี้ภัยในประเทศอังกฤษ โดยทอดทิ้งภรรยาไว้ในฝรั่งเศส
พระสุรินทรบริรักษ์
รองอำมาตย์เอกพระสุรินทรบริรักษ์ (พ.ศ. 2385 – พ.ศ. 2455) เป็นขุนนางชาวไทยผู้ก่อตั้งเมืองวาริชภูมิ ซึ่งได้แก่อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร ในปัจจุบัน
ชาติกำเนิด
รองอำมาตย์เอกพระสุรินทรบริรักษ์เป็นผู้ก่อตั้งและเจ้าเมืองวาริชภูมิ เป็นชาวภูไท เดิมชื่อ ท้าวสุพรม เกิดที่เมืองกะป๋อง (เมืองเซโปน ประเทศลาวในปัจจุบัน) เมื่อ พ.ศ. 2385 เป็นบุตรชายคนโตของท้าวราชนิกูล ไม่ปรากฏพี่น้องร่วมสายเลือด และเป็นหลานของท้าวคำผงผู้เป็นเจ้าเมืองกะป๋อง แต่ผลกระทบจากการศึกสงครามทำให้ชาวเมืองกะป๋องต้องอพยพย้ายถิ่นฐานเข้ามาพึ่งพระบรมโพธิสมภารเพื่อความสงบสุขในการทำกิน
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
กลับฝรั่งเศสและลี้ภัยในลอนดอน
ชาโตบรีย็องใช้ชีวิตระหว่างลี้ภัยในลอนดอนอย่างแร้นแค้นแสนสาหัส มีรายได้ยังชีพจากการสอนภาษาฝรั่งเศสและรับจ้างแปลเอกสาร แต่ที่เทศมณฑลซัฟฟอล์ก เขาตกหลุมรักสาวอังกฤษผู้หนึ่งนามว่าชาร์ลอต แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นอันจบลงเมื่อเขาถูกไล่ต้อนจนรับสารภาพว่าเขามีภรรยาแล้ว ระหว่างที่ลี้ภัยในอังกฤษนี้เอง ชาโตบรีย็องเริ่มจะคุ้นเคยกับวรรณกรรมอังกฤษ นวนิยายเรื่อง สวรรค์ลา ของจอห์น มิลตัน (ซึ่งต่อมาเขาได้แปลนิยายเรื่องนี้เป็นภาษาฝรั่งเศส) เป็นนิยายที่มีอิทธิพลต่องานของเขาในเวลาต่อมามาก
พระสุรินทรบริรักษ์
การอพยพเข้ามาในประเทศสยาม
การอพยพข้ามมาประเทศสยามของชาวภูไทเมืองกะป๋องในช่วงนั้นมีหลายระลอก ใน พ.ศ. 2387 ท้าวราชนิกูลได้นำชาวภูไทเมืองกะป๋องประมาณ 400 ครัวเรือน อพยพข้ามฝั่งแม่น้ำโขงมาประเทศสยามตามคำชักชวนของพระยาประจันตประเทศธานี เจ้าเมืองสกลนคร และพระสุนทรราชวงศา (ท้าวฝ้าย เจ้าเมืองยโสธรและนครพนม) ขบวนผู้อพยพได้เดินทางและพักแรมตามพื้นที่ต่าง ๆ จนกระทั่ง พ.ศ. 2390 ท้าวราชนิกูลและชาวภูไทเมืองกะป๋องได้ตั้งหมู่บ้านขึ้นที่บ้านหนองหอย (อำเภอวาริชภูมิ จังหวัดสกลนคร)
การรับราชการและได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์
ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประเทศสยามต้องเผชิญกับปัญหาโจรจีนฮ่อซึ่งแผ่อิทธิพลลงมาจากทางใต้ของประเทศจีน กลุ่มฮ่อได้ออกปล้นวัว ควาย พืชผลทางการเกษตรของชาวบ้านจนได้รับความเดือดร้อนไม่สามารถทำกินได้อย่างปกติสุข พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงส่งพระยามหาอำมาตย์ (ชื่น กัลยาณมิตร) มาเป็นแม่ทัพใหญ่ในการปราบฮ่อ โดยตั้งค่ายอยู่ที่เมืองหนองคาย ใน พ.ศ. 2419 ท้าวสุพรมได้นำไพร่พลชาวภูไทเข้าสมทบกับพระพิทักษ์เขตขันธ์หรือพระพิทักษ์เขื่อนขันธ์ เจ้าเมืองหนองหาน เชื้อสายราชวงศ์เจ้าจารย์เเก้ว เเห่งเมืองท่งศรีภูมิหรือสุวรรณภูมิ (อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ในปัจจุบัน) ร่วมเดินทางไปกับทัพใหญ่ของพระยามหาอำมาตย์ไปปราบฮ่อที่เวียงจันทร์และทุ่งเชียงคำจนชนะราบคาบ เสร็จจากการศึกแล้วจึงนำไพร่พลกลับ เมื่อมาถึงบ้านหนองหอยก็พบว่าท้าวราชนิกูลผู้เป็นบิดาได้ป่วยหนักและเสียชีวิตลง ท้าวสุพรมจึงจัดการพิธีศพของบิดา เมื่อแล้วเสร็จก็นำไพร่พลกลับไปเข้าร่วมกองทัพของพระยามหาอำมาตย์อีกครั้ง ความทราบถึงพระยามหาอำมาตย์ทำให้ท่านรักและเอ็นดูท้าวสุพรมเป็นอย่างยิ่ง เนื่องด้วยเห็นว่าเป็นคนซื่อสัตย์ รับใช้ราชการอย่างอุตสาหะและกล้าหาญ พระยามหาอำมาตย์จึงแต่งตั้งท้าวสุพรมเป็น "พระพรมสุวรรณภักดี" ดำรงตำแหน่งนายกองแห่งบ้านหนองหอย ปฏิบัติราชการแทนบิดาสืบไป
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
กลับฝรั่งเศสและลี้ภัยในลอนดอน
การลี้ภัยจากบ้านเกิดเมืองนอนทำให้ชาโตบรีย็องพยายามสืบหาว่าอะไรคือสาเหตุของการปฏิวัติฝรั่งเศสซึ่งพรากชีวิตสหายและครอบครัวของเขาไปมากมาย ข้อขบคิดนี้สะท้อนอยู่ในงานเขียนชิ้นแรกของเขา ความเรียงเรื่องปฏิวัติ (Essai sur les Révolutions) ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1797 งานชิ้นนี้ได้อธิบายการปฏิวัติฝรั่งเศสด้วยสำนวนแบบคริสต์ศตวรรษที่ 18 และแทบไม่มีการใช้สำนวนแบบโรแมนติกอยู่เลย จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของชาโตบรีย็องคือการที่เขากลับมานับถือนิกายคาทอลิกใน ค.ศ. 1798
พระสุรินทรบริรักษ์
การรับราชการและได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์
ใน พ.ศ. 2430 พระพรมสุวรรณภักดีและพระพิทักษ์เขตขันธ์ได้เดินทางไปเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ กรุงเทพมหานคร โดยการเดินทางครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากพระยามหาอำมาตย์จึงทำให้การดำเนินการต่าง ๆ สะดวกยิ่งขึ้น เมื่อความทั้งหมดทราบถึงพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานเลื่อนบรรดาศักดิ์พระพรมสุวรรณภักดี เป็น "รองอำมาตย์เอกพระสุรินทรบริรักษ์" และจัดตั้งบ้านป่าเป้าขึ้นเป็นเมืองวาริชภูมิ โดยมีพระสุรินทรบริรักษ์เป็นเจ้าเมือง และใน พ.ศ. 2440 พระสุรินทรบริรักษ์ ได้รับพระราชทานเครื่องยศตามบรรดาศักดิ์ เป็น ถาดหมากและคนโท ทำจากเงิน จำนวน 1 สำรับ เสื้อเยียรบับ (เสื้อยศ) ลายดิ้นทอง สัปทนทำจากแพรหลินแดง หอก ดาบ และง้าวตีขึ้นจากเหล็กเนื้อดีอีกจำนวนหนึ่ง
การจัดตั้งเมืองวาริชภูมิ
ในช่วงนี้จะเกิดความสับสนว่าชาวภูไทกะป๋องซึ่งอาศัยอยู่บ้านหนองหอยในเขตเมืองสกลนคร แทนที่จะจัดตั้งเมืองที่บ้านหนองหอยแต่กลับตั้งเมืองวาริชภูมิขึ้นที่บ้านป่าเป้าซึ่งอยู่ในเขตเมืองหนองหาน (อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี ในปัจจุบัน) เหตุที่เป็นเช่นนี้เนื่องจากการจัดตั้งเมืองที่บ้านหนองหอยถูกคัดค้านจากพระยาประจันตประเทศธานี เจ้าเมืองสกลนคร ซึ่งข้อขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเป็นเวลานานมาแล้วตั้งแต่สมัยท้าวราชนิกูล โดยท้าวราชนิกูลเเละท้าวสุพรหมหรือพระสุรินทรบริรักษ์ได้พยายามร้องขอกับพระยาประจันตประเทศธานีหลายครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ พระพิทักษ์เขตขันธ์เจ้าเมืองหนองหานจึงยกพื้นที่บ้านป่าเป้าในเขตเมืองหนองหานให้กับพระสุรินทรบริรักษ์เพื่อจัดตั้งเมืองวาริชภูมิทำราชการขึ้นกับเมืองหนองหาน และได้เกลี้ยกล่อมให้พระสุรินทรบริรักษ์ไปอพยพชาวภูไทกะป๋องที่อาศัยอยู่บ้านหนองหอยมาอยู่ที่บ้านป่าเป้าแทนแต่ไม่เป็นผล เนื่องจากชาวภูไทกะป๋องเป็นคนรักถิ่นฐานจึงไม่ยอมย้ายบ้านเมืองไปอยู่ที่อื่น ทำให้เมืองวาริชภูมิต้องย้ายมาตั้งที่บ้านหนองหอยดังเดิมและเกิดข้อพิพาทเขตแดนระหว่างเมืองหนองหานและเมืองสกลนคร
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
หวนคืนสู่ฝรั่งเศสของนโปเลียน
เมื่อการปฏิวัติฝรั่งเศสจบลงและมีการนิรโทษกรรมอดีตทหารฝ่ายนิยมเจ้า ชาโตบรีย็องเดินทางกลับฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1800 (ภายใต้รัฐบาลกงสุล) งานเขียน อัจฉริยะคริสเตียน (Génie du christianisme) เพื่อกอบกู้ศรัทธาคาทอลิกได้สร้างชื่อเสียงแก่เขามากมายใน ค.ศ. 1802 งานชิ้นนี้ทำให้เขาได้รับความโปรดปรานจากกงสุลเอก นโปเลียน โบนาปาร์ต ซึ่งต้องการจะครอบงำเหนือศาสนจักรคาทอลิกในเวลานั้น นโปเลียนแต่งตั้งชาโตบรีย็องเป็นเลขานุการทูตฝรั่งเศสประจำสันตะสำนัก แต่ไม่นานเขาก็บาดหมางกับพระคาร์ดินัลราชทูต นโปเลียนจึงส่งเขาไปรับตำแหน่งเสนาบดีในรัฐวาเลแทน แต่เมื่อดยุกแห่งอ็องเกียงซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ถูกนโปเลียนสั่งประหารใน ค.ศ. 1804 ชาโตบรีย็องก็ลาออกจากตำแหน่งเพื่อแสดงความไม่พอใจ และหันไปทำงานด้านวรรณกรรมอย่างเดียว แล้วเขาก็ได้รับทรัพย์อย่างไม่คาดคิด จักรพรรดินีเอลิซาเบธ อเล็กเซเยฟนา แห่งรัสเซีย ได้ประทานเงินก้อนโตให้เขาในฐานะที่เขาเป็นผู้พิทักษ์คริสตจักรและควรคู่แก่การได้รับพระอุปถัมภ์
พระสุรินทรบริรักษ์
นามสกุลพระราชทาน
วันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2456 พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามสกุลให้พระสุรินทรบริรักษ์โดยอิงตามชื่อของบรรพบุรุษคือท้าวคำเขื่อนหรืออีกนามหนึ่ง คือ ท้าวคำผง ว่า "เหมะธุลิน" ("เหมะ" แปลว่าทองคำหรือ "คำ" ในภาษาถิ่นเหนือและอีสาน ส่วน "ธุลิน" แปลว่าผงหรือเศษ) เขียนเป็นอักษรโรมันว่า HEMADHULIN อยู่ในลำดับที่ 1,209 ของนามสกุลพระราชทาน
รองอำมาตย์เอกพระสุรินทรบริรักษ์ถึงแก่กรรมใน พ.ศ. 2455 สิริอายุได้ 70 ปี เก็บรักษาบรรจุศพไว้ 2 ปี และได้รับพระราชทานเพลิงศพใน พ.ศ. 2457
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
หวนคืนสู่ฝรั่งเศสของนโปเลียน
ชาโตบรีย็องใช้เงินที่ได้รับมาใน ค.ศ. 1806 นี้ออกเดินทางท่องเที่ยวยังกรีก, เอเชียน้อย, ปาเลสไตน์, อียิปต์, ตูนิเซีย และสเปน บันทึกที่เขาเขียนระหว่างการเดินทางนี้ถูกนำไปเขียนหนังสือ มรณสักขี (Les Martyrs) มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเบียดเบียนคริสต์ศาสนิกชนในยุคโรมัน, หนังสือ เส้นทางจากปารีสถึงเยรูซาเลม (Itinéraire de Paris à Jérusalem) และช่วงที่เดินทางในสเปนถูกนำมาเขียนนิยาย การผจญภัยของบะนูซัรรอจญ์คนสุดท้าย (Les aventures du dernier Abencérage)
ไอน์ซีเดิลน์
ไอน์ซีเดิลน์ (Einsiedeln) เป็นเทศบาลและเขตในรัฐชวีทซ์ ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีโบสต์คริสต์ที่ชื่อเสียง คือ โบสถ์ไอน์ซีเดิลน์ (Einsiedeln Abbey) ก่อสร้างในศตวรรษที่ 10 ไอน์ซีเดิลน์ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแอลป์ เมืองมีประชากร 15,361 คน (ข้อมูล 31 ธันวาคม ค.ศ. 2016)
ฟร็องซัว-เรอเน เดอ ชาโตบรีย็อง
อ้างอิง
17681848
ประเทศโมซัมบิกในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศโมซัมบิก เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติโมซัมบิกเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 3 คน ใน 2 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศโมซัมบิกไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ว่ายน้ำ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ดาวยูเรนัส
ดาวยูเรนัส (Uranus หรือ มฤตยู) เป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์เป็นลำดับที่ 7 ในระบบสุริยะ จัดเป็นดาวเคราะห์แก๊ส มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 50,724 กิโลเมตร นับได้ว่ามีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่3 ในระบบสุริยะของเรา ยูเรนัสถูกตั้งชื่อตามเทพเจ้ายูเรนัส(Ouranos) ของกรีก สัญลักษณ์แทนดาวยูเรนัส คือ  หรือ  (ส่วนใหญ่ใช้ในดาราศาสตร์) ชื่อไทยของยูเรนัส คือ ดาวมฤตยู
ต่อมาในปี พ.ศ. 2520 (ค.ศ. 1977) นักดาราศาสตร์จากหอดูดาวไคเปอร์แอร์บอร์น (James L. Elliot, Edward W. Dunham, and Douglas J. Mink using the Kuiper Airborne Observatory) ค้นพบว่า ดาวยูเรนัสมี วงแหวนจางๆโดยรอบ
และเราก็ได้เห็นรายละเอียด ของดาวยูเรนัสพร้อมทั้งวงแหวน และดวงจันทร์บริวารในปี พ.ศ. 2529 (ค.ศ. 1986) เมื่อยานวอยเอเจอร์ 2 (Voyager 2) เคลื่อนผ่าน
โครงสร้างภายใน
บรรยากาศชั้นนอก ประกอบด้วยไฮโดรเจน และฮีเลียม เป็นส่วนใหญ่ แต่ลึกลงไปชั้นในมีส่วนประกอบของ แอมโมเนีย มีเทน ผสมอยู่ด้วย ดาวยูเรนัสแผ่ความร้อนออกจากตัวดาวน้อยมาก อาจจะเป็นเพราะภายในดาวไม่มีการยุบตัวแล้ว หรืออาจมีบางอย่างได้ปิดกั้นไว้แต่ก็ยังไม่ทราบอย่างแน่ชัด นักดาราศาสตร์คาดว่า แกนของดาวยูเรนัส มีลักษณะคล้ายกับดาวเสาร์และดาวพฤหัสบดี ถัดมาเป็นแกนชั้นนอกที่เต็มไปด้วยแอมโมเนียและมีเทน ซึ่งทำให้เรามองดาวยูเรนัสมีลักษณะเป็นสีฟ้าแกนกลางของดาวยูเรนัสเป็นหินแข็งเส้นผ่านศูนย์กลางยาว 17,000 กิโลเมตร ล้อมไปด้วยชั้นของเหลวที่ประกอบไปด้วยนํ้าและแอมโมเนีย แมนเทิลชั้นนอกประกอบด้วยฮีเลียมเหลว ไฮโดรเจนเหลวที่ผสมกลมกลืนกับชั้นบรรยากาศ
คาบการหมุนรอบดวงอาทิตย์
ดาวยูเรนัสโคจรรอบดวงอาทิตย์ใช้เวลา 84 ปี แกนของดาวทำมุมกับระนาบระบบสุริยะถึง 98 องศา ทำให้ฤดูกาลบนดาวยาวนานมาก คือ ด้านหนึ่งจะมีฤดูหนาว 42 ปี และอีกด้านจะร้อนนาน 42 ปี  และบางที่บนดาวพระอาทิตย์จะไม่ตกเลยตลอด 42 ปี และบางที่ก็จะไม่ได้รับแสงเลยตลอด 42 ปี  ที่ระยะนี้ พลังงานความร้อนจากดวงอาทิตย์แผ่มาน้อยมาก จึงทำให้กลางวันและกลางคืนของดาวยูเรนัสมีอุณหภูมิต่างกัน 2 องศาเซลเซียสเท่านั้น ทั้งนี้การหมุนรอบตัวเองของดาวยูเรนัสยังตรงข้ามกับดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ คือหมุนไปในทิศตามเข็มนาฬิกาเหมือนกันกับดาวศุกร์
ดวงจันทร์บริวาร
ที่ค้นพบแล้วมีทั้งหมด 27 ดวง 5 ดวงหลัก คือ มิแรนดา (Miranda) แอเรียล (Ariel) อัมเบรียล (Umbriel) ทิทาเนีย (Titania) และโอเบอรอน (Oberon) ดวงจันทร์ทิทาเนียและโอเบอรอนพบโดยเฮอร์เชล 6 ปี หลังจากที่ค้นพบดาวยูเรนัส ส่วนแอเรียลและอัมเบรียลพบโดยวิลเลียม ลาสเชลล์
วงแหวน
วงแหวนของดาวยูเรนัสมีความมืดมาก ผิดกับวงแหวนที่สว่างของดาวเสาร์ ถ้าไม่มองด้วยกล้องโทรทรรศน์ก็จะมองไม่เห็น วงแหวนของดาวยูเรนัสถูกพบโดยหอดูดาวแอร์บอร์นในปี 1977 ซึ่งเป็นยานชนิดพิเศษที่นำกล้องโทรทัศน์ไปด้วย นักดาราศาสตร์บนเครื่องบินเฝ้ามองดูดาวยูเรนัสเมื่อมีดาวฤกษ์เคลื่อนไหวมาตรงข้ามหน้าของมัน ยานวอยเอเจอร์ 2 มองดูที่วงแหวนเมื่อมันบินผ่านดาวยูเรนัส วงแหวนของดาวยูเรนัสจะแคบ วงแหวนที่กว้างที่สุดคือช่องว่างที่ใหญ่ซึ่งประกอบไปด้วยก้อนฝุ่น ยานวอเยเจอร์พบส่วนโค้งบางอย่าง ซึ่งเป็นส่วนของวงแหวนที่ไม่สมบูรณ์ วงแหวนของดาวยูเรนัสประกอบด้วยชิ้นน้ำแข็งมืดที่เคลื่อนไหว น้ำแข็งประกอบด้วยมีเทนแข็ง ชิ้นส่วนของมันอาจจะชนกันและทำให้เกิดฝุ่นที่อยู่ในช่องว่างระหว่างวงแหวน
ปลากัดอมไข่กระบี่
ปลากัดอมไข่กระบี่ หรือ ปลากัดหัวโม่งกระบี่ เป็นปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Betta simplex อยู่ในวงศ์ Macropodinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ใหญ่ Osphronemidae เป็นปลากัดประเภทอมไข่ (Mouthbrooder) ชนิดหนึ่งที่พบได้ในประเทศไทย ปลาตัวผู้มีสีสันสวยงาม ครีบหลัง ครีบท้อง และครีบหางสีแดง ครีบท้องจะมีริมสีน้ำเงิน ปลาตัวเมียมีขนาดเล็กกว่า หัวแหลมกว่า และสีสันไม่สวยงามเท่าตัวผู้ขนาดโตเต็มที่ประมาณ 8 เซนติเมตร
ปลากัดอมไข่กระบี่ เป็นปลาที่พบเฉพาะกอหญ้าริมลำธารที่น้ำไหลเอื่อย ๆ ซึ่งเป็นลำธารที่ไหลมาจากภูเขาหินปูนที่น้ำมีความกระด้างและมีค่าความเป็นกรดเป็นด่าง (pH) ประมาณ 7.5–8.5 มีแคลเซียมคาร์บอเนตละลายสูง ในเขตจังหวัดกระบี่และจังหวัดใกล้เคียงเท่านั้น จัดเป็นปลาที่พบได้น้อยและถูกคุกคามถิ่นที่อยู่อาศัย แต่ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยงโดยมนุษย์
ริกะ อิชิเกะ
ริกะ อิชิเกะ (เกิด 4 เมษายน พ.ศ.2532) (石毛りか; ) เป็นนักต่อสู้แบบผสมหญิงลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ที่ได้รับการถือว่าเป็นนักสู้แบบผสมหญิงชาวไทยคนแรกในสังเวียน MMA ระดับอาชีพ
นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้ฝึกสอนศิลปะการต่อสู้แบบผสม รวมถึงเป็นผู้ฝึกสอนมวยไทย
ประวัติ
ริกะ อิชิเกะ เกิดวันที่ 4 เมษายน พ.ศ.2532 เกิดและเติบโตที่ประเทศไทย เธอเริ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ทั้งไอกิโด, คาราเต้ และเทควันโด ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ ภายหลังได้พักช่วง เพื่อให้ความสำคัญต่อการศึกษา โดยสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีจากสถาบันการบินพลเรือน และทำงานออฟฟิศประมาณปีเศษ ก่อนที่จะลาออกมาเนื่องด้วยความสนใจด้านกีฬามากกว่า
วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2560 ริกะเข้าแข่งขันในศึกวันแชมเปียนชิพ: วอริเออร์คิงดอม ณ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี ซึ่งถือเป็นการต่อสู้ในสังเวียนระดับอาชีพครั้งแรกของเธอ โดยเป็นฝ่ายชนะออเดรย์ลอรา โบนิเฟซ ซึ่งเป็นนักเทควันโดสายดำชาวมาเลเซีย ในยกที่ 1
ต่อมา ในวันที่ 26 พฤษภาคม ของปีเดียวกัน เธอได้เข้าแข่งขันรายการวันแชมเปียนชิพ: ไดนาสตีออฟฮีโรส์ ที่จัดขึ้น ณ สนามกีฬาในร่มสิงคโปร์ ประเทศสิงคโปร์ โดยเป็นฝ่ายชนะนิตา เดีย จากประเทศอินโดนีเซีย ด้วยท่าเฮดล็อก จนอีกฝ่ายขอยอมแพ้
ส่วนวันที่ 5 สิงหาคม ของปีดังกล่าว ริกะเป็นฝ่ายแพ้ต่อโจมารี ตอร์เรส ซึ่งเป็นนักสู้ชาวฟิลิปปินส์ ในศึกวันแชมเปียนชิพ: วอริเออร์คิงดอม ที่จัดขึ้น ณ โคไทอารีนา มาเก๊า ในยกที่ 2 ส่วนในวันที่ 9 ธันวาคม เธอเป็นฝ่ายชนะโรม ตรินิแดด ซึ่งเป็นนักสู้ชาวฟิลิปปินส์เช่นกัน ด้วยการหักรัดให้คู่ต่อสู้ยอมจำนน ในยกที่ 2 ของรายการวัน: วอริเออร์ออฟเดอะเวิลด์ ที่จัดขึ้น ณ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานี
ริกะเคยสวมชุดโกไคพิงค์ จากขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์ และชุนลี จากสตรีทไฟท์เตอร์ ในช่วงเปิดตัว
ชีวิตส่วนตัว
ริกะ อิชิเกะ มีบิดาเป็นผู้ฝึกสอนยูโดชาวญี่ปุ่น ซึ่งเสียชีวิตแล้ว ส่วนมารดาเป็นชาวไทย ริกะมีพี่น้อง 3 คน โดยเธอเป็นลูกสาวคนกลาง นอกจากนี้ เธอยังมีพี่สาวเป็นอายุรแพทย์ที่ได้รับการฝึกวิชาเทควันโด
ด้านชีวิตคู่ ริกะคบหากับชนนภัทร วิรัชชัย (ครูตอง) ซึ่งเป็นผู้ฝึกสอนของเธอ
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
การเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ในจังหวัดพิจิตร กำหนดให้มีขึ้นในวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2562 โดยแบ่งเขตการเลือกตั้งออกเป็น 3 เขตเลือกตั้ง โดยแต่ละเขตจะมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเขตละ 1 คน
เทียบคะแนนกับการเลือกตั้งครั้งก่อนหน้า
เปรียบเทียบคะแนนกับผลการเลือกตั้งเมื่อ พ.ศ. 2554
เขต 1
เขตเลือกตั้งที่ 1 ประกอบด้วย อำเภอเมืองพิจิตร อำเภอสามง่ามและอำเภอวชิรบารมี
ทั้งนี้ หลังจากที่ผู้ได้รับเลือกตั้ง นายพรชัย อินทร์สุข ถูกขับออกจากพรรคพลังประชารัฐ เมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2565 ได้ย้ายเข้าสังกัดพรรคเศรษฐกิจไทยในเวลาต่อมา และคาดว่าถูกขับออกจากพรรคหลังจากพบว่ากลับมาเป็นสมาชิกพรรคพลังประชารัฐอีกครั้งหนึ่ง
ประเทศฮังการีในโอลิมปิกฤดูหนาว 1924
ประเทศฮังการี เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวครั้งที่ 1 ค.ศ. 1924 (พ.ศ. 2467) ณ ชามอนี ประเทศฝรั่งเศสระหว่างวันที่ 25 มกราคม - 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2467 ส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 4 คน แข่งขัน 2 ชนิดกีฬา
จังหวัดพิจิตรในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562
เขต 2
เขตเลือกตั้งที่ 2 ประกอบด้วย อำเภอสากเหล็ก อำเภอวังทรายพูน,อำเภอตะพานหิน อำเภอทับคล้อและอำเภอดงเจริญ
เขต 3
เขตเลือกตั้งที่ 3 ประกอบด้วย อำเภอบางมูลนาก อำเภอโพทะเล,อำเภอบึงนารางและอำเภอโพธิ์ประทับช้าง
เอาแล้วไง ยัยแฟนเก่าดันเป็นลูกสาวแม่ใหม่
ไลต์โนเวล
ซีรีส์นี้เริ่มสร้างเป็นซีรีส์บนเว็บไซต์นวนิยายออนไลน์ คากูยามุ เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2560 โดยฉบับพิมพ์เริ่มตีพิมพ์ภายใต้สำนักพิมพ์คาโดกาวะโชเต็ง ในเครือคาโดกาวะสนีกเกอร์บุงโกะ เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2561 ปัจจุบันซีรีส์ไลต์โนเวลนี้มีสิบเล่ม ณ วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2566 ส่วนลิขสิทธิ์ในประเทศไทย วันที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์ฟีนิกซ์ ได้ประกาศลิขสิทธิ์สำหรับการตีพิมพ์ไลต์โนเวลฉบับภาษาไทย
ในชุด บลูเรย์ ของซีรีส์อนิเมะ เรื่องราวแบบ what-if ดั้งเดิมที่มีชื่อว่า (継母の連れ子が今カノだった (Mamahaha no Tsurego ga Imakano datta)) ที่เขียนโดยเคียวสุเกะ คามิชิโระ รวมอยู่ด้วย โดยเป็นเรื่องราวที่ว่าจะเป็นอย่างไรถ้ายูเมะและมิสึโตะไม่ได้เลิกกันก่อนที่จะกลายเป็นลูกเลี้ยง
มังงะ
มังงะที่ดัดแปลงโดย เร คูซากาเบะ เริ่มการตีพิมพ์ออนไลน์ผ่านเว็บไซต์ Niconico Seiga ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแบรนด์ Dra Dra Sharp และ Dra Dra Flat เมื่อวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2562 และได้รับการรวบรวมเป็นหกเล่มโดย ฟูจิมิโชโบะ ณ วันที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2566
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน เกโนเซ็กท์ เจ้าความเร็ว กับการตื่นรู้ของ มิวทู
โปเกมอน เดอะมูฟวี่ ตอน เกโนเซ็กท์ เจ้าความเร็ว กับการตื่นรู้ของ มิวทู เป็นภาพยนตร์โปเกมอนเดอะมูฟวี่ที่ 16 ผู้กำกับโดย คุนิฮิโกะ ยูยามะ ออกฉายในโรงภาพยนตร์ในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2556
เรื่องย่อ
ซาโตชิและเพื่อนๆ ได้เดินทางไปยัง โปเกมอนฮิลล์ และที่นั่น ซาโตชิ ได้พบกับโกเกมอนประหลาด เกโนเซ็กท์ ซึ่งเอาแต่คร่ำครวญว่าอยากกลับบ้าน แต่ขณะที่ซาโตชิพยายามจะสื่อสารกับมันอยู่นั้น พวกเกโนเซ็กท์อีกกลุ่มภายใต้การนำของเกโนเซ็กท์สีแดง ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น พวกมันจู่โจมใส่ซาโตชิและเหล่าโปเกมอน แต่มิวทู ได้เข้ามายับยั้งพวกมันได้ทันเวลาแต่ดูเหมือนว่าเกโนเซ็กท์กลุ่มนี้จะไม่ใช่โปเกมอนที่มีเหตุผลนักนวกมันต้องการเปลี่ยนโลกใบนี้ให้เป็นสถานที่ที่มันจากมา ซึ่งนั่นอาจสร้างความเสียหายใหญ่หลวง พวกซาโตชิและมิวทูจะยับยั้งพวกเกโนเซ็กท์ไว้ได้ทันเวลาหรือไม่ ?
ตอนพิเศษ พิคาชู กับ อีวุย และผองเพื่อน
พวก พิคาชู เนียส และเพื่อนๆได้มาเยี่ยมบ้านของนิมเฟีย และวันนี้คือการ “ค้างบ้านเพี่อน” ที่สนุกสนาน แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่นิมเฟียอยู่คนเดียวยังมี อีวุย และผองเพี่อนอยู่ด้วย ซึ่งแต่ละคนก็มีความสามารถและความน่าร้กไปคนละแบบ
โครมาติน
โครมาติน เป็นโครงสร้างย่อยของนิวเคลียส โครโมโซม 1 แท่งประกอบด้วยโครมาตินหรือโครมาทิด (Chromatid) ที่เหมือนกันซึ่งเกิดจากการที่โครโมโซมจำลองตัวเองขึ้นมาโดยโครมาตินหรือโครมาทิดทั้งสองจะติดกันตรงส่วนที่เรียกว่า เซนโทรเมียร์ (Centromere) โครมาทิน หรือ โครมาติน (chromatin) คือ สายของดีเอ็นเอ(DNA)สายยาวเพียงสายเดียวที่พันตัวรอบโปรตีนที่ชื่อ“ฮิสโตน(histone)”เอาไว้ ทำให้รูปร่างของโครมาทิน(chromatin) มีรูปร่างคล้ายลูกปัดที่มีลักษณะเรียงต่อๆกัน โดยมีสายของดีเอ็นเอ (DNA) พันรอบลูกปัดนั้นอยู่ โครมาทิน(chromatin) จึงเป็นสารประเภท “นิวคลีโอโปรตีน (Nucleoprotein)” [มาจากคำว่า Nucleic + Protein ซึ่งดีเอ็นเอ(DNA)เป็นพวก Nucleic acid ส่วนฮิสโตน(histone) เป็นโปรตีน] นอกจากนี้ในโครมาทิน(chromatin)ยังประกอบด้วยโปรตีนที่ไม่ใช่ฮิสโตน (nonhistone)อีกด้วย โดยโครมาทิน(chromatin) จะพบในส่วนของนิวเคลียส เมื่อทำการย้อมสีเซลล์ของเซลล์แบบทั่วๆไป ในส่วนของโครมาทิน(chromatin) จะสามารถติดสีได้ดีและมีรูปร่างคล้ายเส้นใยตาข่าย (chromatin network) ละเอียดๆ จึงทำให้เห็นส่วนของนิวเคลียสได้ชัดเจน โดยโครมาทิน(chromatin)มักพบได้ในช่วงที่เซลล์ไม่มีการแบ่งตัวหรืออยู่ในระยะอินเตอร์เฟส (interphase)
ในการย้อมสีของ โครมาทิน(chromatin) จะติดสีที่มีความเข้มต่างกัน คือในส่วนที่ติดสีเข้มจะเป็นส่วนที่ไม่มียีน(gene)อยู่เลย หรือมีก็น้อยมาก เรียกว่า เฮเทอโรโครมาทิน (heterochromatin) ส่วนที่ย้อมติดสีจาง เรียกว่า ยูโครมาทิน (euchromatin) ซึ่งเป็นส่วนของตำแหน่งของยีน(gene)ในขณะที่เซลล์กำลังมีการแบ่งตัวของเซลล์ ซึ่งถ้าโครมาทิน(chromatin) มีการขดตัวสั้นจนมีลักษณะเป็นแท่งจะเรียกว่า โครโมโซม(chromosome)และเมื่อโครโมโซม(chromosome)ได้จำลองตัวเองจนมีลักษณะเป็นเส้นคู่ จะเรียกว่า โครมาทิด หรือ โครมาติด (chromatid)
ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน จอมโจรจอมดาบ
ปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน จอมโจรจอมดาบ เป็นนวนิยายเล่มที่สามในชุดปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ประพันธ์โดยปีเตอร์ ลีแรนกิส และตีพิมพ์ฉบับภาษาไทยโดยสำนักพิมพ์เนมแอนด์โนเบิลในเดือนมกราคม 2553 ต้นฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สกอลาสติกในวันที่ 3 มีนาคม 2552 The Sword Thief เนื้อเรื่องในเล่มนี้ดำเนินเรื่องต่อจากปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน ผจญค่ายกลกระดูก โดยริก ไรออร์แดน และปริศนาสมบัติอัจฉริยะ ตอน หนึ่งโน้ตมรณะ โดยกอร์ดอน คอร์แมน
เรื่องย่อ
แดน, เอมี่ และพี่เนลลี่เดินทางไปโตเกียว ในขณะที่กำลังขึ้นเครื่อง อิริน่า สปัสกี้ปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่สนามบินมาขวางทางแดนกับเอมี่ไว้ เอียนกับนาตาลี คาบร้าสวมรอยเป็นแดนกับเอมี่ขึ้นเครื่องบินไปแทน ทำให้สองพี่น้องต้องออกมาจากสนามบิน และพี่เนลลี่ต้องเผชิญกับสองพี่น้องคาบร้าจอมวางร้าย เอมี่และแดนพบกับอลิสแตร์ โอหน้าสนามบิน อลิสแตร์เสนอตัวพาทั้งสองไปส่ง โดยแลกกับการที่ทั้งสองบอกเงื่อนงำปริศนาในครั้งนี้ให้ เอมี่และแดนตกลง ทั้งสามจึงนั่งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปโตเกียวได้สำเร็จ ทางฝั่งของเนลลี่ โกเมซ ซึ่งต้องเผชิญกับสองพี่น้องคาบร้า นาตาลี คาบร้าแอบหยดยาพิษลงในน้ำอัดลมของเนลลี่ แต่เนลลี่รู้ทันจึงสาดน้ำใส่หน้าทั้งสอง เอียนและนาตาลียอมยกเงินที่มีทั้งหมดในตัวให้เนลลี่ เพื่อแลกกับยาถอนพิษ ทางฝั่งของแดน, เอมี่ และลุงอลิสแตร์ก็กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับโทะโยะโทะมิ ฮิเดะโยะชิ ซึ่งเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่เป็นบรรบุรุษของสายตระกูลโทมัส ทั้งสามค้นพบว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปในแผนที่อุโมงค์สมัยก่อนกับแผนที่รถไฟฟ้าใต้ดินกรุงโตเกียว ทั้งสามจึงตัดสินใจเข้าไปสำรวจในรางรถไฟฟ้าใต้ดิน คำปริศนานำไปสู่เงื่อนงำใหญ่ในโซล ประเทศเกาหลีใต้ คำไขปริศนาคือ "ทองคำ"
กฎ 12 ข้อ ของคอดด์
กฎ 12 ข้อ ของคอดด์ คือ กลุ่มของกฎ 13 ข้อ (ข้อที่ 0 ถึง 12) นำเสนอโดย Edgar F. Codd ผู้บุกเบิกแบบจำลองเชิงสัมพันธ์สำหรับฐานข้อมูล โดยออกแบบมาเพื่อระบุว่าอะไรที่ต้องการจาก ระบบจัดการฐานข้อมูลในคำสั่งเพื่อให้เกิด รีเลชั่นนอล เช่น ระบบจัดการฐานข้อมูลเชิงสัมพันธ์RDBMS. ในบางครั้งมักมีการกล่าวถึงอย่างขบขันว่าเป็น"คำบัญชาการทั้ง 12 ของคอดด์"
สถานีรถไฟท่าอากาศยานนาริตะ
สถานีท่าอากาศยานนาริตะ หรือ สถานีอาคารผู้โดยสารหลังที่ 1 ท่าอากาศยานนาริตะ (Narita Airport Terminal 1 Station) เป็นสถานีรถไฟซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินของอาการผู้โดยสารหลังที่ 1 ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ จังหวัดชิบะ ประเทศญี่ปุ่น สถานีแห่งนี้ให้บริการรถไฟของสองบริษัทคือ บริษัทรถไฟญี่ปุ่นตะวันออก (JR ตะวันออก) และรถไฟฟ้าเคเซ
กฎ 12 ข้อ ของคอดด์
คอดด์สร้างกฎนี้ขึ้นเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้กับกลุ่มคนที่ขัดขวางแนวคิดของเขาที่เกี่ยวกับฐานข้อมูลแบบจำลองเชิงสัมพันธ์
สถานีรถไฟท่าอากาศยานนาริตะ
ชานชาลา
บริการรถไฟของ JR ตะวันออกมีชานชาลาเกาะกลางแห่งเดียว ส่วนของรถไฟฟ้าเคเซมีชานชาลาเกาะกลางสองแห่ง
ถนนลาซาล
ถนนลาซาล เป็นถนนสายหนึ่งในพื้นที่เขตบางนา กรุงเทพมหานคร เป็นถนนที่เชื่อมต่อถนนสุขุมวิทกับถนนศรีนครินทร์
พ.ศ. 2506 ภาครัฐได้ก่อสร้างและเปิดใช้ ซอยสุขุมวิท 105 ซึ่งแยกจากถนนสุขุมวิทที่เปิดใช้เมื่อ พ.ศ. 2479 ถนนลาซาลเป็นถนนที่ขนานไปกับคลองบางนา โดยถนนตัดผ่ากลางนาของชาวมอญคลองบางนาหลายครอบครัว สภาพเดิมเป็นถนนรถไถ รัฐมาขอที่ริมถนนจากชาวนาครอบครัวละ 8 เมตร โดยเจ้าของที่ขุดดินทำถนนกันเอง จ้างคนขุดดินไร่ละ 700 บาท จากนั้นกลายเป็นถนนดิน พอถึงโรงเรียนลาซาลจึงเป็นถนนลูกรัง
บริเวณใกล้ปลายถนนลาซาลทั้งสองฝั่งมีสถานีแบริ่งของรถไฟฟ้าบีทีเอส สายสุขุมวิท และสถานีศรีลาซาลของรถไฟฟ้ามหานคร สายสีเหลือง ซึ่งทั้งสองเป็นสถานีสุดท้ายในเขตกรุงเทพมหานคร ก่อนเข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรปราการ
ยุทธการที่อี้จิง
ยุทธการที่อี้จิง (Battle of Yijing) การรบที่เกิดขึ้นในช่วง ค.ศ. 198 – มีนาคม ค.ศ. 199 โดยนับเป็นสงครามครั้งสุดท้ายระหว่าง กองซุนจ้าน ขุนศึกผู้มีฉายาว่า ขุนศึกม้าขาว กับ อ้วนเสี้ยว อดีตผู้นำกองทัพพันธมิตรในคราวปราบตั๋งโต๊ะ
โดยฝ่ายกองซุนจ้านและอ้วนเสี้ยวได้รบพุ่งกันมาอย่างยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 191 เพื่อแย่งชิงดินแดนทางภาคเหนือโดยในสงครามครั้งนี้ฝ่ายกองซุนจ้านได้ขอความช่วยเหลือจาก โจโฉ แต่โจโฉได้ปฏิเสธไปและหันไปช่วยเหลืออ้วนเสี้ยวทำให้กองซุนจ้านต้องไปขอความช่วยเหลือจาก เตียวเอี๋ยน หัวหน้าโจรป่าแห่งภูเขาดำแทนส่วนอ้วนเสี้ยวได้รับความช่วยเหลือจากชนเผ่านอกด่าน
ประเทศพม่าในโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน 2014
ประเทศพม่า เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกเยาวชนฤดูร้อน ครั้งที่ 2 ค.ศ. 2014 (พ.ศ. 2557) ที่เมืองหนานจิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 16-28 สิงหาคม พ.ศ. 2557 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติพม่าเป็นผู้ทำหน้าที่ในการส่งนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขันจำนวน 4 คน ใน 4 ชนิดกีฬา ผลการแข่งขันครั้งนี้ประเทศพม่าไม่ได้รับเหรียญรางวัล
กรีฑา
ผลการแข่งขันดังนี้ :
เรือใบ
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ยกน้ำหนัก
ผลการแข่งขันดังนี้ :
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี
ปลากัดหัวโม่งจันทบุรี หรือ ปลากัดหัวโม่ง  ปลาน้ำจืดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ย่อย Macropodusinae ซึ่งอยู่ในวงศ์ปลากัด ปลากระดี่ (Osphronemidae)
มีรูปร่างคล้ายปลากัดภูเขา (B. pugnax) ซึ่งเป็นปลากัดจำพวกอมไข่ (Mouthbrooder) เหมือนกัน ปลากัดหัวโม่งมีตัวโต ปลายปากแหลม ครีบทุกครีบใสโปร่งแสง ลำตัวสีเขียวอ่อน มีแถบสีดำพาดตามความยาวลำตัว 3 แถบ ตากลมโตสีเหลือง มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 10 เซนติเมตร ปลาตัวผู้เครื่องครีบทุกครีบและแหลมยาวกว่าตัวเมีย ตัวเมียไม่มีจุดไข่นำเหมือนปลากัดประเภทก่อหวอด
พบกระจายโดยทั่วไป ในประเทศไทยบริเวณลำธารน้ำตกแถบภาคตะวันออก โดยสภาพของน้ำที่พบจะมีค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) ประมาณ 7-7.5 นอกจากนั้นยังพบได้ในแหล่งน้ำสภาพเดียวกันของประเทศกัมพูชา
เป็นปลาที่ไม่มีพฤติกรรมดุร้าย ก้าวร้าวเหมือนปลากัดจำพวกก่อหวอด จึงสามารถเลี้ยงรวมกันได้หลายตัว ปัจจุบัน สามารถเพาะขยายพันธุ์ได้แล้วในที่เลี้ยง
วัดบ้านสร้าง
วัดบ้านสร้างตั้งอยู่เลขที่ 55  หมู่ 5 ตำบลบ้านสร้าง  อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 13170 สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย มีที่ดินตั้งวัดเนื้อที่  19 ไร่ 20 ตารางวา
ประวัติ
พื้นที่ตั้งวัดเป็นพื้นที่ราบลุ่มอยู่ติดริมคลองบ้านสร้าง  มีทางหลวงหมายเลข 309  (ถนนโรจนะ) เชื่อมระหว่างจังหวัดพระนครศรีอยุธยา – อำเภอวังน้อย  ผ่านทางด้านทิศเหนือของวัดบ้านสร้าง
วัดบ้านสร้างเป็นวัดเก่าแก่สมัยอยุธยาตอนปลาย   '''สร้างขึ้นราว พ.ศ. 2375   เดิมชื่อว่า “วัดบ้านขวางปากน้ำกรงเหล็ก'''”แล้วมากลายสภาพเป็นวัดร้าง,     และต่อมามีพระภิกษุรูปหนึ่ง  ชื่อหลวงตา “แย๋ว” (ไม่ปรากฏนามสกุล  และภูมิลำเนาเดิม ว่ามาจากที่ใด)  ท่านได้มาอยู่จำพรรษาที่วัดแห่งนี้ ท่านได้พัฒนา  และบูรณปฏิสังขรณ์วัดให้ดีขึ้นเรื่อย ๆ      ต่อมาได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ราวปี พ.ศ. 2380
ด้านการการศึกษา  และเผยแผ่พุทธศาสนา วัดบ้านสร้างได้เปิดสอนพระปริยัติธรรม ตั้งแต่ พ.ศ. 2471 สมัยนั้นแต่ละปี จะมีนักเรียนไม่น้อยกว่า  30 รูป หรือมากกว่านั้น  และจัดให้มีการเทศน์ธรรมในทุก ๆ วันพระ (วันธรรมสวนะ) และยังปฏิบัติเช่นนี้มาจนถึงปัจจุบัน
ลำดับการปกครองของอดีตเจ้าอาวาส
เท่าที่หลักฐานปรากฏ   วัดบ้านสร้างมีเจ้าอาวาสวัด  รวมถึงรูปปัจจุบันด้วย   มี  10 รูป
ปูชนียวัตถุ
เป็นของเก่าแก่ที่มีมาแต่เดิมของวัดบ้านสร้าง เช่น พระพุทธรูปประธานในอุโบสถ 1 องค์  มีขนาดพระเพลากว้าง  2 ศอก 7 นิ้ว สร้างด้วยทองสัมฤทธิ์  โดยมี พระยาดำรงค์ราชานุภาพ  อัญเชิญมาประดิษฐานไว้ในอุโบสถ  ราว พ.ศ. 2466
พระปรางค์ตั้งอยู่บริเวณหน้าอุโบสถ ทั้งด้านขวา  และซ้าย รวม 2 องค์  มีขนาดฐานกว้างด้านละ 5 เมตร สูง  8 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2462 มีภาพจิตรกรรม  เรื่องทศชาติชาดก ซึ่งเขียนไว้ที่ผนังภายในอุโบสถ ทั้ง 4 ด้าน เขียนโดย “ครูอ่อน”  (ไม่ปรากฏนามสกุล  และภูมิลำเนาเดิม ว่ามาจากที่ใด)
อาคารเสนาสนะ
อุโบสถกว้าง 11 เมตร ยาว 28 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2453 โครงสร้างก่ออิฐถือปูน เพดานด้านบนเป็นไม้ ศาลาจตุรทิศเป็นศาลาอยู่มุมกำแพงแก้วของอุโบสถ มีตั้งอยู่ทั้ง 4 ทิศ  ซึ่งมีจำนวน 3 หลัง ศาลาการเปรียญ กว้าง 15 เมตร  ยาว  46.50 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2500 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก    มี  2 ชั้น หอสวดมนต์ (ศรีอนันต์) กว้าง 12.50 เมตร ยาว  20 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2512   เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก โรงเรียนสอนปริยัติธรรม กว้าง 20 เมตร ยาว 20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2511 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก มี 2 ชั้น หอระฆัง กว้าง 5 เมตร ยาว 5 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515 เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก เมรุ กว้าง 10 เมตร ยาว  20 เมตร สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534   เป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาเอนกประสงค์ (เกตุอร่าม) กว้าง 15 เมตร   ยาว  15 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2515   เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล 1 กว้าง 10 เมตร ยาว  24 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2519 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล 2 กว้าง 10 เมตร ยาว 24 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2546 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก ศาลาบำเพ็ญกุศล 3 (สระบัว) กว้าง 8 เมตร ยาว 16 เมตร  สร้างเมื่อ พ.ศ. 2534 เป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็ก กุฎีสงฆ์ จำนวน  16 หลัง โดยแบ่งเป็น เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้  2 ชั้น  จำนวน  5 หลัง
เจ้าหญิงมาริแอนน์แห่งเนเธอร์แลนด์
เจ้าหญิงมาริแอนน์แห่งเนเธอร์แลนด์ (Princess Marianne of the Netherlands) ประสูติเมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2353 ณ เบอร์ลิน เป็นพระราชธิดาพระองค์สุดท้องใน วิลเลิมที่ 1 กับ ราชินีวิลเฮลมิน ถึงแม้พระองค์จะมีพระเชษฐภคินี 1 พระองค์คือ เจ้าฟ้าหญิงพอลลีน แต่พระองค์ก็กลายเป็นพระราชธิดาพระองค์เดียว ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของเจ้าหญิงพอลีน
เสกสมรส
เจ้าหญิงมาริแอนน์ ทรงเสกสมรสกับ เจ้าชายอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย (2352-2415) เมื่อวันที่ 14 กันยายน 2373 ณ กรุงเฮก รับพระราชทานพระอิสริยยศ เจ้าหญิงอัลเบิร์ตแห่งปรัสเซีย พระชายา มีพระบุตรดังนี้
ในปี 2388 พระองค์ทรงมีความสนิทเสน่ห์หาคนขับรถม้าประจำราชวงศ์เนเธอร์แลนด์ นามว่า ฮันเนส ฟานซัม เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2392 พระองค์และพระสวามีได้หย่าร้างกันอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้น 7 เดือน พระองค์ได้ให้กำเนิดพระโอรสที่เกิดกับ ฮันเนส ฟานซัม นามว่า โจฮันเนส วิลเฮ็ล์ม ฟอน ริชาร์ตสแตร หลังจากนั้นศาลของกรุงเฮกและกรุงเบอร์ลินได้ติดต่อกับพระองค์ โดยให้ ฮันเนส ฟานซัม พระสวามีนอกสมรส กับ เจ้าหญิงมาริแอนน์ ต้องเลิกราต่อกันไป แต่ยังสามารถมีสิทธิให้ดูแลบุตรได้ หลังจากนั้นเจ้าหญิงมาริแอนน์ได้ไปประทับ ณ อิตาลี ซึ่งพระราชบิดาทรงซื้อปราสาทบิรา โวลดา ให้ประทับ ว่ากันว่าพระองค์ทรงมีพระทัยบุญและเป็นเจ้าหญิงที่ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก ก่อนจะสิ้นพระชนม์ลงเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2426 สิริพระชันษา 73 ชันษา
แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพร
แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพร (Saint-Germain-des-Prés) เป็นหนึ่งในสี่แขวงของเขตที่ 6 ของกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ถือเป็นหนึ่งในละแวกเก่าแก่ของกรุงปารีส เป็นที่ตั้งของร้านกาแฟและร้านไวน์เก่าแก่ ร้านเลเดอมาโก (Les Deux Magots) ในละแวกนี้ถือเป็นร้านกาแฟที่มีชื่อเสียงที่สุดในปารีส และเป็นจุดกำเนิดของวัฒนธรรมการดื่มกาแฟในฝรั่งเศส
ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่าง ค.ศ. 1945–1955 แซ็ง-แฌร์แม็ง-เด-เพรเคยเป็นย่านดนตรีแจ็สยอดนิยมของปารีส มีแจ็สคลับตั้งอยู่มากมายในย่านนี้ แต่ก็ต่างปิดตัวลงไปในคริสต์ทศวรรษ 1960