cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ไญยนิยม
ลักษณะทั่วไป
ความเชื่อแบบไญยนิยมนี้แพร่หลายในคริสตจักรยุคแรก ควบคู่ไปกับความคิดแบบก่อนสัมมาธรรมนับแต่ปลายศตวรรษที่ 1 ซึ่งในช่วงหนึ่งร้อยห้าสิบปีแรกของคริสตจักรนั้น ไม่มีความคิดสายใดได้รับการยอมรับเป็นสายหลักของคริสตจักร หนึ่งในผู้นำคนสำคัญของคริสเตียนสายไญยนิยมนี้ คือวาเลนตินัสซึ่งเกิดที่อเล็กซานเดรียประมาณ ปี ค.ศ. 100 เชื่อกันว่าวาเลนตินัสเป็นสาวกทางความคิดของ ธุดาส (Theudas) และนักบุญเปาโล เขาเป็นนักวิชาการและผู้นำคริสตจักรที่ได้รับการยอมรับอย่างมากในคริสตจักรที่อเล็กซานเดรีย ต่อมาเขาได้ย้ายมาที่โรมและได้รับการยอมรับที่คริสตจักรโรมเช่นกัน ถึงกับได้รับการเสนอชื่อเพื่อคัดเลือกเป็นบิชอปแห่งโรมในกลางศตวรรษที่ 2 แต่ไม่ได้รับเลือก เขาเดินทางไปสอนหนังสือที่ไซปรัสและเสียชีวิตที่นั่น  ต่อมาเมื่อคริสตจักรสายก่อนสัมมาธรรมได้รับการยอมรับจากวงการคริสตจักรมากขึ้น และกลุ่มก่อนสัมมาธรรมนี้มองว่าวาเลตินัสว่าเป็นผู้สอนผิด ซึ่งนำไปสู่จุดเริ่มต้นของขนบประวัติศาสตร์คริสตจักรที่บันทึกว่า วาเลนตินัสเป็นผู้นำมิจฉาลัทธิที่สอนเรื่องไญยนิยมนับตั้งแต่ศตวรรษที่สอง ทั้งนี้ บิชอปไอเรเนียสเริ่มโจมตีลัทธิไญยนิยมว่าเป็นพวกนอกรีต นับแต่ปี ค.ศ.180 เป็นต้นมา ทำให้คริสเตียนสายไญยนิยมต้องอ่อนแอลงในที่สุดโดยค่อย ๆ สูญหาย และแตกสายไปผสานในศาสนาหรือความคิดอื่น ๆ ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เป็นต้นมา ไญยนิยม กลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง อดอฟ ฟอน ฮาร์นัค (Adolf von Harnack) กล่าวว่าความคิดเรื่องไญยนิยมเป็นพัฒนาการตั้งแต่เริ่มต้นภายในคริสตจักรเองซึ่งได้รับอิทธิพลจากปรัชญากรีกและความคิดต่าง ๆ ขณะนั้น ฮาร์นัคระบุว่า คริสเตียนสายไญยนิยมเป็นขบวนการศึกษาความรู้ของปัญญาชนในศตวรรษที่หนึ่งและสอง ซึ่งแม้แต่ผู้นำคริสตจักรบางคน เช่น เคลเมนต์ แห่งอเล็กซานเดรีย ก็ยังคิดว่าตนเองเป็นปัญญาชนแบบไญยนิยม กล่าวคือ มีความรู้ที่จำเพาะและผ่านทางญาณที่คนทั่วไปไม่รู้  อย่างไรก็ตาม นักวิชาการปัจจุบันมองว่า ความหมายของ γνωσις (ความรู้) นี้ไม่ได้หมายถึงความรู้ หรือญานพิเศษอะไรตามที่ผู้นำคริสตจักรยุคแรกมักใช้เป็นข้ออ้างในการโจมตีไญยนิยม  หากแต่หมายถึงระดับความลึกซื้งของฝ่ายจิตวิญญาณ และการอธิบายคำตรัสของพระเยซูคริสต์ไปในด้านอุปมาเท่านั้นเอง เช่น ขณะที่ มธ. 7:7 บันทึกคำกล่าวของพระเยซูคริสต์อย่างง่าย ๆ ว่า “จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จึงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน” นั้น กิตติคุณโธมัสข้อ 2 บันทึกละเอียดกว่านั้นว่า “ผู้ที่แสวงหา จะไม่หยุดการแสวงหาจนกว่าเขาจะได้พบ เมื่อเขาพบแล้ว เขาก็จะพบกับปัญหา เมื่อเขาพบกับปัญหา เขาจะพบกับความพิศวง แล้วเขาจะสามารถเอาปกครองทุกสิ่งได้” ซึ่งสะท้อนถึงความจริงของชีวิตคริสเตียนตลอดเวลา
ในความหมายของนอสติก
ลักษณะที่เรียกว่าเป็นการเรียนรู้ทางปัญญาแบบไญยนิยม
ประมาณกันว่าโลกที่สร้างขึ้นนั้นไม่ค่อยสมบูรณ์และค่อนไปทางผิดพลาด แต่ถือว่าดีพอสมควรเท่าที่เกณฑ์ตั้งต้นอนุญาตไว้
ไญยนิยมกับพุทธศาสนา
ครูสอนศาสนาชื่อ ซีจิอานอส ได้ไปถึงอินเดียประมาณปี ค.ศ. 50 และได้ซื้อหนังสือเรื่อง หลักคำสอนเรื่องสองสิ่ง นักบุญอีเรเนอุส ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่ ซีจิอานอสได้ไปพบว่า "ที่นั่นมีบางอย่างนอกเหนือจากหนึ่ง เป็นสิ่งที่มีอยู่ และเพื่อที่จะพูดว่า กิจการทุกอย่างของทุกสิ่งล้วนมาจากสองแหล่งหรือสองสิ่งเสมอ"
เมื่อซีจีอานอสเสียชีวิต นักเรียนของเขาที่ชื่อเทอราบินธัสได้เดินทางไปที่ปาเลสไตน์ ยูเดีย และ บาบิโลน โดยเรียกชื่อตัวเองว่า พุทธะ เพื่อแสดงตนและเพื่อเชื่อมโยงปรัชญาของตนให้เข้ากับพุทธศาสนา ต่อมาหนังสือของเทอราบินธัสถูกส่งต่อให้กับพระมาณี ซึ่งได้ใช้ความรู้นี้นำไปเผยแพร่ในศาสนามาณีกี
เอเชียเหนือ
เอเชียเหนือ (North Asia หรือ Northern Asia) หรือเรียกอีกอย่างว่า ไซบีเรีย เป็นภูมิภาคทางเหนือของทวีปเอเชีย ซึ่งกำหนดไว้เป็นพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ที่ประกอบด้วยประเทศรัสเซียทางฝั่งเอเชียเพียงอย่างเดียว และประกอบด้วยภูมิภาครัสเซียสามแห่งทางตะวันออกของเทือกเขาอูราล ได้แก่ อูราล ไซบีเรีย และรัสเซียตะวันออกไกล เอเชียเหนือล้อมรอบด้วยมหาสมุทรอาร์กติกไปทางทิศเหนือ ติดกับยุโรปตะวันออกไปทางทิศตะวันตก ติดกับเอเชียกลางและตะวันออกไปทางทิศใต้ และมีมหาสมุทรแปซิฟิกและอเมริกาเหนืออยู่ทางทางทิศตะวันออก ครอบคลุมพื้นที่ 13,100,000 ตารางกิโลเมตร (5,100,000 ตารางไมล์) หรือ 8.8% ของพื้นที่แผ่นดินทั้งหมดของโลก และเป็นอนุภูมิภาคที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียตามพื้นที่ แต่ก็มีประชากรน้อยที่สุดด้วย มีประชากรประมาณ 33 ล้านคน คิดเป็นเพียง 0.74% ของประชากรทวีปเอเชีย
คำ ๆ นี้มักไม่ค่อยได้ใช้กันอย่างกว้างขวาง ในบางครั้งเอเชียเหนือจะใช้เรียกส่วนของเอเชียตะวันออก หนังสือ Phillips Illustrated Atlas of the World 1988 แบ่งแยกเอเชียเหนือไว้ว่าเป็นส่วนมากของอดีต สหภาพโซเวียต ในส่วนตะวันออกของเทือกเขายูรัล
ยุทธการสะพานมิลเวียน (โรมาโน)
ยุทธการสะพานมิลเวียน (ภาษาอังกฤษ:  The Battle of the Milvian Bridge หรือ The Battle at Pons Milvius) เป็นจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยจุยลิโอ โรมาโนและผู้ช่วยของราฟาเอลผู้เป็นจิตรกรสมัยเรอเนซองส์คนสำคัญชาวอิตาลี ที่อาจเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1520 ถึงปี ค.ศ. 1524 เป็นภาพหนึ่งในชุดภาพที่ราฟาเอลได้รับสัญญาให้วาดสำหรับวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน ซึ่งเป็นงานจิตรกรรมสำหรับตกแต่งห้องชุดที่ปัจจุบันเรียกว่า “ห้องราฟาเอล”
ภาพ “ยุทธการสะพานมิลเวียน” ตั้งอยู่ภายใน “ห้องคอนแสตนติน” (Sala di Costantino) เป็นภาพยุทธการสะพานมิลเวียน (Battle of the Milvian Bridge) ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่28 ตุลาคม ค.ศ. 312 ระหว่างจักรพรรดิคอนแสตนตินและแม็กเซ็นเทียส จักรพรรดิคอนแสตนตินทรงได้รับชัยชนะและทรงเชื่อว่าเป็นเพราะความช่วยเหลือของพระเป็นเจ้าแห่งคริสต์ศาสนา
ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ซีซั่นที่ 3
ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ซีซัน 3 (Thailand's Got Talent) เป็นรายการเรียลลิตี้โชว์เกี่ยวกับการประกวดที่เฟ้นหาคนที่มีความสามารถโดดเด่น โดยไม่จำกัดอายุ เพศ จำนวน รวมทั้งประเภทของโชว์ โดยบริษัท ยูนิลีเวอร์ (ประเทศไทย) จำกัด ซื้อลิขสิทธิ์การประกวดบริเทนส์กอตแทเลินต์ จากประเทศอังกฤษมาออกอากาศในประเทศไทย โดยให้เวิร์คพอยท์ เอ็นเทอร์เทนเมนท์ ร่วมกับโซนีมิวสิก เป็นผู้ผลิตรายการ เป็นรายการแรกของเวิร์คพอยท์ที่ผลิตด้วยการถ่ายทอดสด นับเป็นประเทศที่ 43 ของโลก และประเทศที่ 5 ของเอเชียที่มีรายการนี้ และเป็นฤดูกาลที่ 3 ของประเทศไทยหลังได้การตอบรับอย่างดีในสองฤดูกาลแรก
รอบรองชนะเลิศ (Semi-final)
36 ทีม ที่เข้ารอบจะได้รางวัลเงินสดทีมละ 10,000 บาท จากเรโซนา รอบรองชนะเลิศจะเป็นการถ่ายทอดสดการแข่งขันของ 36 การแสดงสุดท้ายไปสู่ผู้ชมทั่วประเทศเป็นเวลา 6 สัปดาห์ จากสตูดิโอเวิร์คพอยท์ จังหวัดปทุมธานี โดยการตัดสินใช้คะแนนโหวตของผู้ชมผ่านการส่งเอสเอ็มเอสในช่วงถ่ายทอดสดเป็นหลัก ผู้ที่มีคะแนนโหวตสูงสุดจะได้ผ่านเข้ารอบสุดท้ายโดยอัตโนมัติ ส่วนผู้ที่ได้คะแนนโหวตในอันดับที่ 2 และ 3 กรรมการจะตัดสินว่าใครจะผ่านเข้ารอบโดยใช้เสียงสองในสามเช่นเดียวกับรอบออดิชัน ในรอบนี้ส่วนของการแสดงจะบันทึกเทปล่วงหน้าก่อนสามชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนเวลาออกอากาศเพื่อป้องกันความผิดพลาด ส่วนการประกาศผลจะเป็นการถ่ายทอดสด
การออกอากาศ
ในกรณีที่มีรายการพิเศษ ซึ่งทำให้ไทยแลนด์ก็อตทาเลนต์ ซีซั่นที่ 3 ไม่สามารถออกอากาศตามเวลาปกติได้ ไทยทีวีสีช่อง 3 จะเลื่อนเวลาออกอากาศตามความเหมาะสม สำหรับการเลื่อนเวลาออกอากาศ เคยปรากฏดังต่อไปนี้
รอบชิงชนะเลิศ (25 สิงหาคม 2556)
รอบชิงชนะเลิศเป็นการถ่ายทอดสดการแข่งขันของ 12 การแสดงสุดท้ายโดยกรรมการจะมีสิทธิ์ในการกดปุ่ม ปุ่มบัสเซอร์สีแดง อยู่เช่นเดิมแต่จะไม่มีการนับเสียงโหวตจากคณะกรรมการแต่อย่างใด (อย่างไรก็ดีในระหว่างการแนะนำกติกา พิธีกรได้ระบุว่ากรรมการจะไม่กดปุ่มบัสเซอร์ระหว่างการแสดง) ในฤดูกาลที่ 3 นี้สำหรับรอบชิงชนะเลิศนั้นจะทำการแสดงโชว์ในช่วงเวลาเดียวกันกับฤดูกาลที่ 2 โดยจะเปิดโหวตแบบปกติและยาวไปจนถึงเวลา 20:15 และจะถ่ายทอดสดประกาศผลผู้ชนะในเวลา 20:15-20:30 นาฬิกาของวันนั้นเลย ใช้ระบบ 1 เบอร์ ต่อ 1 โหวต
เป็นที่น่าสังเกตว่าในฤดูกาลนี้ รอบรองชนะเลิศ และ รอบชิงชนะเลิศ ไม่มีการกดปุ่มบัสเซอร์จากกรรมการระหว่างการแสดงเลยแม้แต่ครั้งเดียว ขณะเดียวกันการตัดสินจากคณะกรรมการในรอบรองชนะเลิศทุกครั้งนั้น กรรมการจะมีมติเป็นเอกฉันท์เสมอ ซึ่งก็อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่ในรอบชิงชนะเลิศ พิธีกรได้แจ้งว่ากรรมการจะไม่กดปุ่มบัสเซอร์อยู่แล้วไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
สมาน ภุมมะกาญจนะ
สมาน ภุมมะกาญจนะ (1 มกราคม พ.ศ. 2479 - 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555) อดีตนักการเมืองชาวไทย เป็นอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม
ประวัติ
นายสมาน เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2479 ที่อำเภอสระโบสถ์ จังหวัดลพบุรี เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง 2 คน เป็นบุตรชายของนายสวัสดิ์ และนางละมัย ภุมมะกาญจนะ จบการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จากโรงเรียนสหกิจวิทยา, ชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนพิบูลวิทยาลัย, ปริญญาตรี รัฐศาสตร์การปกครอง จากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ชีวิตส่วนตัว สมรสกับนางจิตรา ภุมมะกาญจนะ (นามสกุลเดิม: ภาวสิน) มีบุตรทั้งหมด 3 คน ได้แก่ นางศิริรัตน์ จารุวัสตร์, นางสาวอุษา ภุมมะกาญจนะ และนายชยุต ภุมมะกาญจนะ ซึ่งภายหลังที่มีอายุสูงขึ้น ได้วางมือจากการเมือง โดยมีนายชยุต ผู้เป็นบุตรชายสืบทอดต่อ
การทำงาน
เป็นนักการเมืองผู้หนึ่งที่ร่วมก่อตั้งพรรคชาติไทยขึ้นในปี พ.ศ. 2517 เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) จังหวัดปราจีนบุรีถึง 8 สมัย ในสังกัดพรรคชาติไทยและพรรคชาติพัฒนา และเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงอุตสาหกรรมถึง 3 สมัย ในคณะรัฐมนตรีคณะที่ 45, คณะรัฐมนตรีคณะที่ 46 ที่มี พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีคณะที่ 52 ที่มี พล.อ.ชวลิต ยงใจยุทธ เป็นนายกรัฐมนตรี
ต่อมาได้เป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งพรรคไทยรักไทยด้วย
ถึงแก่อนิจกรรม
นายสมาน ถึงแก่กรรมด้วยโรคหัวใจล้มเหลว ในเวลาเช้าของวันที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ สิริอายุได้ 76 ปี มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2555 ณ วัดหลวงปรีชากูล อำเภอเมืองปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี
ห้องราฟาเอล
ห้องราฟาเอล (ภาษาอังกฤษ: Raphael Rooms หรือ Stanze di Raffaello) เป็นห้องชุดสี่ห้องภายในห้องชุดที่ประทับของพระสันตะปาปาภายในวังพระสันตะปาปาในนครรัฐวาติกัน เป็นห้องชุดที่มีชื่อเสียงจากจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนโดยราฟาเอลและผู้ช่วย จิตรกรรมฝาผนังในห้องราฟาเอลและในชาเปลซิสตินโดยไมเคิล แอนเจโลถือกันว่าเป็นงานชิ้นเอกของศิลปะเรอเนซองส์ในกรุงโรม
“ห้อง” (Stanze) ที่ใช้เรียกเดิมตั้งใจจะเป็นห้องที่ประทับของสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 พระองค์ทรงจ้างราฟาเอลผู้ขณะนั้นยังเป็นจิตรกรที่ยังหนุ่มจากเออร์บิโนและผู้ช่วยระหว่างปี ค.ศ. 1508 - ค.ศ. 1509 ให้ตกแต่งภายในห้องชุดใหม่ทั้งหมด ซึ่งอาจจะทรงประสงค์ที่จะทำให้ดีกว่าพระสันตะปาปาองค์ก่อนสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 ผู้ทรงเป็นปรปักษ์ เพราะห้องเหล่านี้อยู่เหนือห้องบอร์เจีย (Borgia Apartment) ของพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์โดยตรงพอดี ห้องชุดราฟาเอลอยู่บนชั้นสามที่มีทิวทัศน์ทางด้านใต้ของลานเบลเวเดียร์ (Cortile del Belvedere)
ที่ตั้งของห้องสี่ห้องตั้งจากตะวันออกไปตะวันตกซึ่งทำให้การชมภาพจะไม่ต่อเนื่องตามหัวเรื่องที่เขียนไว้ ห้องชุดสี่ชุดได้แก่
หลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระสันตะปาปาจูเลียสในปี ค.ศ. 1513 หลังจากที่ตกแต่งห้องสองห้องเสร็จแล้ว สมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10 ก็ทรงดำเนินโครงการต่อ และหลังจากการเสียชีวิตของราฟาเอลในปี ค.ศ. 1520 จานฟรานเชสโค เพ็นนิ, จุยลิโอ โรมาโน และราฟาเอลลิโน เดล โคลเลผู้ช่วยของราฟาเอลก็เขียนภาพในห้อง “ห้องคอนแสตนติน” ต่อจนเสร็จ
แผนผัง
แผนผังของงานมีดังนี้:
“ทิพยทัศน์ของกางเขน”
ดูบทความหลักที่ ทิพยทัศน์ของกางเขน “ทิพยทัศน์ของกางเขน” เป็นภาพที่แสดงตำนานการปรากฏของกางเขนต่อพระพักตร์ของจักรพรรดิคอนแสตนตินเมื่อทรงเดินทัพไปเผชิญหน้ากับแม็กเซ็นเทียส บนท้องฟ้ามีคำจารึกติดกับกางเขนเป็นภาษากรีกโบราณว่า “Εν τούτω νίκα” หรือ “สัญลักษณ์นี้คือชัยชนะ”
“ยุทธการสะพานมิลเวียน”
“ยุทธการสะพานมิลเวียน” เป็นภาพที่แสดงยุทธการสะพานมิลเวียน ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 312 ระหว่างจักรพรรดิคอนแสตนตินและแม็กเซ็นเทียส หลังจากที่จักรพรรดิคอนแสตนตินทรงได้รับทิพยทัศน์
“จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน”
ดูบทความหลักที่ จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน “จักรพรรดิคอนแสตนตินอุทิศดินแดน” เป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเอกสารปลอมที่มอบอำนาจการปกครองแก่พระสันตะปาปา
“จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม”
ดูบทความหลักที่ จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม ภาพสุดท้าย “จักรพรรดิคอนแสตนตินรับศีลจุ่ม” น่าจะวาดโดยจานฟรานเชสโค เพ็นนิ แสดงให้เห็นการรับศีลจุมของจักรพรรดิคอนแสตนตินจากสมเด็จพระสันตะปาปาซิลเวสเตอร์ที่ 1 ก่อนที่จะเสด็จสวรรคต
ห้องเฮลิโอโดรัส
ห้องถัดไปทางตะวันตกคือห้อง “ห้องเฮลิโอโดรัส” ซึ่งตั้งชื่อตามภาพเขียนในห้อง หัวใจของภาพในห้องนี้คือการปกป้องคริสต์ศาสนจักรโดยพระเยซู ภาพเขียนทั้งสี่ภาพในห้องนี้มีสมเด็จพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ปรากฏในทุกภาพทั้งในฐานะผู้สังเกตการณ์หรือผู้ร่วมพิธี
“การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด”
ดูบทความหลักที่ การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด “การขับเฮลิโอโดรัสจากวัด” เป็นภาพที่ราฟาเอลแสดงฉากจาก 2 มัคคาบี (3:21-28) จากพันธสัญญาเดิม เมื่อ พระเจ้าเซลิวคัสที่ 4 ฟิโลพาทอร์แห่งซีเรีย (Seleucus IV Philopator) มีพระราชโองการให้เฮลิโอโดรัส (Heliodorus) ให้ยึดทรัพย์สมบัติของวัดแห่งเยรุซาเล็ม แต่เฮลิโอโดรัสถูกขับออกจากวัดโดยพระเจ้าที่ทรงส่งนายอาชา
เม่นต้นไม้
เม่นต้นไม้ หรือ เม่นบราซิล (Brazilian porcupine) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดหนึ่ง มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Coendou prehensilis เป็นสัตว์ฟันแทะจำพวกเดียวกับเม่น มีถิ่นกำเนิดอยู่ในป่าดิบชื้นในทวีปอเมริกาใต้ แถบประเทศโบลิเวีย, บราซิล, ตรินิแดดและโตเบโก, ตอนเหนือของอาร์เจนตินา, เวเนซุเอลา, กายอานา และมีรายงานพบในเอกวาดอร์ด้วย
ห้องราฟาเอล
“การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์”
ดูบทความหลักที่ การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์ “การปลดปล่อยนักบุญปีเตอร์” แบ่งเป็นสามตอนแสดงการปลดปล่อยของนักบุญปีเตอร์จากคุกโดยเทวดาที่บรรยายในในกิจการ 12
เม่นต้นไม้
มีลักษณะจมูกและปากเล็กแหลม ฟันแหลมคม สำหรับขบเคี้ยวอาหารและใช้เป็นอาวุธสำหรับต่อสู้ป้องกันตัวในบางครั้ง ดวงตากลมโตสีดำ ใบหูขนาดเล็ก รับฟังเสียงรอบข้างได้ดี ทั่วทั้งร่างกายปกคลุมด้วยหนามสั้นหนา ปลายหนามด้านบนสีขาวหรือสีเหลืองเข้มผสม ส่วนโคนหนามซึ่งติดกับผิวหนังเป็นสีเทา ขาคู่หน้า ยาวกว่าคู่หลังเล็กน้อย แต่ละข้างมี 4 นิ้ว และเล็บที่แหลมคมสำหรับแกะเปลือกไม้และขุดรากพืชบางชนิด กิ่งไม้ขนาดเล็กรวมทั้งผลไม้สดเป็นอาหาร ส่วนหางยาวและค่อนข้างแข็งแรงจะใช้จับกิ่งก้านขณะเคลื่อนไหว
ห้องราฟาเอล
“การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา”
ดูบทความหลักที่ การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา “การพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอกับอัตติลา” เป็นภาพที่แสดงการพบปะระหว่างพระสันตะปาปาเลโอที่ 1 และอัตติลา
เม่นต้นไม้
ใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนต้นไม้ มีนิสัยขี้อาย ชอบใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังตัวเดียว ออกหากินในเวลากลางคืน กลางวันจะพักผ่อนหลับนอนอยู่ตามโพรงไม้ บางครั้งอาจพบอยู่ตามโพรงดินที่ขุดลึกไป 6-10 เมตร ขนาดโตเต็มที่ขนาดลำตัวมีความยาว 300-600 มิลลิเมตร และหางจะมีความยาวเกือบเท่าขนาดลำตัวหรือยาวเพิ่มอีก 330-485 มิลลิเมตร น้ำหนักตัวเฉลี่ย 2-5 กิโลกรัม  ตกลูกครั้งละตัวเดียว  เม่นต้นไม้แรกเกิดถูกปกคลุมด้วยเส้นขนสีแดงและหนามเล็ก ๆ ที่จะแข็งตัวเร็วหลังจากเกิด
ห้องราฟาเอล
“ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา”
ดูบทความหลักที่ ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา “ปาฏิหาริย์ที่โบลเซนา” เป็นภาพที่แสดงนักบวชจากโบฮีเมียผู้ประสพปาฏิหาริย์ในพิธีศีลมหาสนิทที่โบลเซนาหลังจากที่มีความกังขาในลัทธิความเชื่อในเรื่องการแปรร่างของพระเยซู
เม่นต้นไม้
มักส่งเสียงร้องเมื่อพบอันตรายใกล้ตัวคล้ายเสียงร้องไห้ เมื่อพบกับศัตรูจะขดตัวกลมคล้ายลูกบอลคล้ายตัวลิ่น
ห้องราฟาเอล
ห้องเซนยาทูรา
“ห้องเซนยาทูรา” เป็นห้องแรกที่ตกแต่งโดยราฟาเอล เป็นห้องที่ใช้เป็นห้องสมุดของพระสันตะปาปาจูเลียสที่ 2 ซึ่งเดิมเป็นห้องที่ประชุมทางศาลของพระสันตะปาปา จิตรกรนำความหมายของห้องทางคริสต์ศานปรัชญาและความยุติธรรมในการศาลมาแปรเป็นภาพโดยใช้สัญลักษณ์ภาพกลม (Tondo) เหนือผนังตรงกลาง หัวใจของภาพเขียนในห้องนี้คือความมีสติปัญญาในทางโลกและทางธรรมและความสัมพันธ์อันดีของความคิดเรอเนสซองซ์ในด้านมนุษยนิยมระหว่างคริสต์ศาสนจักรและปรัชญากรีก ความสำคัญของห้องอยู่ที่การใช้เป็นที่ลงนามเอกสารสำคัญต่างๆ ของพระสันตปาปา
เม่นต้นไม้
ในประเทศไทย เม่นต้นไม้ถูกนำเข้ามาแสดงครั้งแรกในวันปลาสวยงามแห่งชาติ ที่ห้างเดอะมอลล์ งามวงศ์วาน ระหว่างวันที่ 2 ตุลาคม จนถึง 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553
ห้องราฟาเอล
“ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์”
ดูบทความหลักที่ ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์ “ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์” เป็นภาพแรกที่ราฟาเอลเขียนระหว่างปี ค.ศ. 1509 ถึงปี ค.ศ. 1510 ซึ่งเป็นภาพที่ควรจะเป็นชื่อ “การชื่นชมของศีลศักดิ์สิทธิ์” ในภาพนี้ราฟาเอลสร้างภาพพจน์ของคริสต์ศาสนจักร์ที่รวมทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์ในภาพเดียวกัน
“สำนักแห่งเอเธนส์”
ดูบทความหลักที่ สำนักแห่งเอเธนส์ ในปลายปี ค.ศ. 1509 ราฟาเอลก็เริ่มเขียนภาพบนผนังตรงข้ามกับ ปุจฉาวิสัชนาเรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์ ภาพที่สองชื่อ “สำนักแห่งเอเธนส์” เป็นภาพที่แสดงสัจจะที่ได้จากการหาเหตุผลซึ่งถือกันว่าเป็นงานเขียนชิ้นสำคัญที่สุดของราฟาเอล
“ภูเขาพาร์นาสสัส”
ดูบทความหลักที่ ภูเขาพาร์นาสสัส ราฟาเอลเริ่มเขียนภาพนี้เมื่อต้นปี ค.ศ. 1510 เป็นภาพภูเขาพาร์นาสสัสที่เป็นที่พำนักของเทพอพอลโลผู้ล้อมรอบด้วยมิวส์และกวีจากทั้งสมัยโบราณและสมัยเดียวกับราฟาเอล
“คุณธรรมสามอย่าง”
ดูบทความหลักที่ คุณธรรมสามอย่าง ฉากสองฉากบนผนังด้านที่สี่เขียนโดยเวิร์คช็อพของราฟาเอล บนครึ่งวงกลมเหนือภาพเป็น “คุณธรรมสามอย่าง” ที่เขียนในปี ค.ศ. 1511 ที่เป็นอุปมานิทัศน์แทน “ความอดทน” “ความรอบคอบ” และ “ความพอประมาณ”
“คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม”
ดูบทความหลักที่ คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม
“คำสัตย์ปฏิญาณของพระสันตะปาปาลีโอที่สาม” เป็นภาพที่แสดงการตั้งคำสัตย์ปฏิญาณโดยพระสันตะปาปาลีโอที่สามหลังจากที่ทรงถูกกล่าวหา
“พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ”
ดูบทความหลักที่ พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ “พิธีราชาภิเษกของชาร์เลอมาญ” เป็นภาพที่แสดงพิธีราชาภิเษกของ พระเจ้าชาร์เลอมาญเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ เมื่อค่ำวันคริสมัสต์ในปี ค.ศ. 800 โดยสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 3
“เพลิงไหม้ในเมือง”
ดูบทความหลักที่ เพลิงไหม้ในเมือง “เพลิงไหม้ในเมือง” เป็นภาพที่แสดงเหตุการณ์ที่บันทึกใน“หนังสือพระสันตะปาปา” (Liber Pontificalis) ถึงเพลิงไหม้ที่เกิดขึ้นในแขวงหนึ่ง (Borgo) ของกรุงโรมในปี ค.ศ. 847
“ยุทธการออสเตีย”
ดูบทความหลักที่ ยุทธการออสเตีย “ยุทธการออสเตีย” เป็นภาพที่ได้รับแรงบันดาลใจจากชัยชนะของยุทธการออสเตีย (Battle of Ostia) ของสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 4ต่อซาระเซ็นในซิซิลีและทางใต้ของอิตาลีในปี ค.ศ. 849
215 อีโนนี
215 อีโนนี (215 Oenone, ) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
ประเทศคิริบาสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศคิริบาส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติคิริบาสได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 2 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
เทศบาลตำบลภูเขียว
ภูเขียว เป็นเทศบาลตำบลแห่งหนึ่งในอำเภอภูเขียว จังหวัดชัยภูมิ ครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลผักปัง โดยมีพื้นที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลผักปังล้อมรอบ สภาพพื้นที่เป็นที่ลุ่มน้ำ และมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่ คือ หนองผักปัง ซึ่งเป็นอ่างเก็บน้ำชลประทาน ที่ใช้ประโยชน์เป็นแหล่งน้ำดิบสำหรับผลิตน้ำประปาของการประปาส่วนภูมิภาคในอำเภอด้วย
ประวัติ
เทศบาลตำบลภูเขียว แรกเริ่มก่อตั้งเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 2498 ในชื่อเดิมว่า สุขาภิบาลผักปัง เป็นหน่วยการบริหารราชการส่วนท้องถิ่นรูปแบบ "ประเภทสุขาภิบาล" โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 1.94 ตารางกิโลเมตร
ต่อมาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลผักปัง ได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะจาก สุขาภิบาลเป็น เทศบาลตำบลผักปัง พร้อมทั้งเมื่อวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2553 ประกาศกระทรวงมหาดไทยได้เห็นชอบเปลี่ยนชื่อจากเทศบาลตำบลผักปัง เป็น เทศบาลตำบลภูเขียว มาจนปัจจุบัน
ชุมชน
เทศบาลตำบลภูเขียวครอบคลุมพื้นที่บางส่วนของตำบลผักปัง จำนวน 4 หมู่บ้าน เขตเทศบาลประกอบด้วย 11 ชุมชน ดังนี้
ปัญหาสิ่งแวดล้อม
ปัญหาสิ่งแวดล้อมต่างมีผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อชีวิตของมนุษย์ในด้านสิ่งแวดล้อมชีวกายภาพ แนวคิดเชิงสิ่งแวดล้อมนิยมเป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมและสิ่งแวดล้อมรูปแบบหนึ่ง ที่ให้การสนับสนุน, การศึกษา และการเคลื่อนไหวด้านการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม
ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มีความเทียบเท่าก๊าซเรือนกระจก (GHG) ในบรรยากาศที่มีเกิน 400 ส่วนต่อล้านส่วน (NOAA) (กับก๊าซเรือนกระจก "ระยะยาว" ทั้งหมดที่มีเกิน 455 ส่วนในล้านส่วน) (จากรายงานของคณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ) ที่ระดับนี้ถือเป็นจุดเปลี่ยน "การเปลี่ยนแปลงของปริมาณของก๊าซเรือนกระจกในชั้นบรรยากาศที่มีอยู่สูงเกินกว่าเกณฑ์ อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เป็นอันตราย โดยเราได้ตกอยู่ในความเสี่ยงของพื้นที่มลพิษในหลายแห่ง ...ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นในปีถัดไปหรือทศวรรษหน้า หากแต่เกิดขึ้นแล้วในตอนนี้" รายงานจากสำนักงานเพื่อการประสานงานด้านมนุษยธรรมแห่งสหประชาชาติ (OCHA):
แม่น้ำอู
แม่น้ำอู (ນ້ຳອູ) เป็นแม่น้ำสายหลักสายหนึ่งในประเทศลาว มีความยาว 448 กิโลเมตรจากแขวงพงสาลีจนถึงแขวงหลวงพระบาง เป็นเส้นทางการคมนาคมทางน้ำที่สำคัญ ไปบรรจบกับแม่น้ำโขงที่ปากอู
ปลาพาราไดซ์แดง
ปลาพาราไดซ์แดง (Red-backed paradisefish; ) เป็นปลาพาราไดซ์ชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ Macropodusinae
มีความยาวเต็มที่ประมาณ 6.5 เซนติเมตร กระจายพันธุ์อยู่บริเวณตอนกลางของประเทศเวียดนาม
นิยมเลี้ยงเป็นปลาสวยงาม
เดเมียน
เนื้อเรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวที่กล่าวถึง เอมิล ซินแคลร์ ที่ถูกเลี้ยงดูในบ้านที่มีฐานะระดับกระฎุมพี ซึ่งเคร่งศาสนาตั้งแต่สมัยยังเด็ก และได้เรียนรู้เกี่ยวกับโลกในสองแง่มุม นั่นคือทางด้านความดีจากศาสนาคริสต์ที่ใสสว่าง กับด้านแห่งความชั่วที่มืดมน กระทั่งเข้าสู่วัยรุ่นเขาได้พยายามแสวงหาวิถีชีวิตของตนเองโดยปราศจากครอบครัว และมิตรสหาย เมื่อเติบโตขึ้น เขาได้ค้นพบตนเอง และพยายามระงับความขัดแย้งทางจิตที่สะสมมาตั้งแต่สมัยยังเด็กที่นำมาซึ่งความเจ็บปวด โดยมีเดเมียนซึ่งเป็นเพื่อนทางจิตวิญญาณ คอยใช้วิธีต่าง ๆ ให้เขาได้ตระหนักถึงความหมายของชีวิตกับจิตวิญญาณของตนเอง
รูปแบบ
นิยายชุดดังกล่าวได้นำเสนอแนวคิดแบบไญยนิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเทพอบราซัส ซึ่งได้แสดงอิทธิพลทางจิตวิทยาของคาร์ล ยุง กล่าวคือ สิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งในนิยายชุดนี้มาจากการที่เอสเสได้ศึกษาถึงจิตวิเคราะห์จากคาร์ล ยุง กับฟรีดริช นีทเชอร์ ซึ่งมีอิทธิพลต่องานประพันธ์ดังกล่าว
อ้างอิง
ปฐมภูมิ
ทุติยภูมิ
ฟินเซนต์ ฟัน โคค
ฟินเซนต์ วิลเลิม ฟัน โคค (30 มีนาคม ค.ศ. 1853 — 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1890) คนไทยมักเรียก วินเซนต์ แวน โก๊ะ เป็นจิตรกรชาวดัตช์ในลัทธิประทับใจยุคหลัง ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้มีชื่อเสียงและอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลปะตะวันตก เขาสร้างสรรค์งานศิลป์กว่า 2,100 ชิ้นในเวลาเพียงสิบปีกว่า ในจำนวนนี้เป็นภาพสีน้ำมัน 860 ชิ้น ซึ่งส่วนใหญ่ผลิตขึ้นในสองปีสุดท้ายของชีวิตเขา ผลงานของเขามีทั้งภาพภูมิประเทศ ภาพนิ่ง ภาพคนเหมือน และภาพเหมือนตนเอง ซึ่งล้วนมีลักษณะเด่นเป็นสีสันจัดจ้านและงานพู่กันที่ฉวัดเฉวียนแฝงอารมณ์ชวนประทับใจอันช่วยสร้างรากฐานให้แก่ศิลปะสมัยใหม่ หลังทนทุกข์เพราะไข้ใจและความจนมานานหลายปี เขาปลิดชีวิตตนเองเมื่ออายุได้ 37 ปี
เขาเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางค่อนไปทางชั้นสูง เขาเป็นเด็กที่เคร่งขรึม พูดน้อย แต่คิดมาก เมื่อโตเป็นหนุ่ม เขาทำงานเป็นนายหน้าขายศิลปกรรม จึงเดินทางบ่อย แต่เมื่อต้องย้ายบ้านไปอยู่ลอนดอน เขาก็ตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า จึงหันไปหาศาสนา ปฏิบัติศาสนกิจในฐานะมิชชันนารีโปรเตสแตนต์ทางภาคใต้ของเบลเยียม ชีวิตเขาล่องลอยไปมาระหว่างสุขภาพอันทรุดโทรมกับความโดดเดี่ยวอ้างว้าง กระทั่งมาจับงานวาดเขียนเอาใน ค.ศ. 1881 หลังย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิดเมืองนอนกับบิดามารดา เขาได้ Theo น้องชาย คอยสนับสนุนทางการเงิน เขากับน้องติดต่อกันมาเสมอด้วยจดหมายโต้ตอบ ผลงานชิ้นแรก ๆ ของเขาส่วนใหญ่เป็นภาพนิ่งและภาพแสดงชนชั้นกรรมกร แต่มีไม่มากที่ใช้สีสันสดใส ต่างจากผลงานชิ้นหลัง ๆ ครั้น ค.ศ. 1886 เขาย้ายไปอยู่ปารีส ได้พบเจอสมาชิกกลุ่มล้ำยุค เช่น Émile Bernard กับปอล โกแก็ง ที่กำลังมีปฏิกิริยาตอบโต้ประเด็นอ่อนไหวเรื่องลัทธิประทับใจ เมื่องานของเขาก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ เขาก็สร้างรูปโฉมใหม่ให้แก่งานภาพนิ่งและภาพภูมิประเทศท้องถิ่นของตน โดยให้มีสีสันกระจ่างใสขึ้น เป็นรูปแบบที่ใช้งานจริงอย่างเต็มที่ในช่วงที่เขาพำนักอยู่ ณ เมืองอาร์ล ทางภาคใต้ของฝรั่งเศสเมื่อ ค.ศ. 1888 ช่วงนี้เองที่เขาขยายหัวเรื่องสำหรับงานของตนออกไปเป็นภาพชุดต้นมะกอก ทุ่งสาลี และทานตะวัน
เขาประสบปัญหาทางใจอยู่หลายช่วง และแม้จะกังวลเรื่องเสถียรภาพทางจิตใจของเขายิ่งนัก เขากลับละเลยสุขภาพทางกายไปเสียสิ้น ไม่กินไม่นอนตามสมควร ทั้งยังร่ำสุราอย่างหนัก ครั้งหนึ่ง เขามีปากเสียงกับโกแก็ง แล้วคว้ามีดโกนไล่ตามโกแก็ง ก่อนเฉือนหูซ้ายของตัว ความปั่นป่วนทางใจทำให้เขาต้องอยู่โรงพยาบาลจิตเวชหลายครั้ง เช่นครั้งที่เขาพักอยู่ในแซ็ง-เรมี-เดอ-พรอว็องส์ เมื่อออกโรงพยาบาลแล้ว เขาย้ายไปอยู่ Auberge Ravoux ที่โอแวร์ซูว์รวซใกล้กับปารีส และอยู่ในการดูแลรักษาของแพทย์แผนโฮมีโอพาธีนาม Paul Gachet ภาวะซึมเศร้าของเขาดำเนินต่อมาจนวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 เขาใช้ปืนลูกโม่ยิงอกตนเอง บาดแผลครั้งนี้ทำให้เขาเสียชีวิตในอีกสองวันถัดมา
ตอนมีชีวิตอยู่ เขาไม่ประสบความสำเร็จ และถูกมองเป็นคนบ้า คนล้มเหลว แต่พอเสียชีวิตเพราะอัตวินิบาตกรรมแล้ว เขากลับโด่งดัง สถิตอยู่ในภาพจำของสาธารณชนในฐานะอัจฉริยบุคคลผู้ถูกมองข้าม ถึงกับมีคำกล่าวว่า เขาเป็น ศิลปิน "ผู้ซึ่งวาทกรรมเรื่องความบ้าคลั่งและความสร้างสรรค์มีเส้นคั่นอยู่บาง ๆ" (where discourses on madness and creativity converge) เกียรติยศเริ่มหลั่งไหลมาหาเขาในต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 เนื่องจากองค์ประกอบในรูปแบบงานวาดเขียนของเขากลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเพราะคติโฟวิสต์และลัทธิสำแดงพลังอารมณ์แบบเยอรมัน หลายสิบปีให้หลัง ผลงานของเขาประสบความสำเร็จทางการค้าพาณิชย์อย่างกว้างขวาง ทุกวันนี้ เขาเป็นที่จดจำในฐานะจิตรกรคนสำคัญผู้มีชีวิตอันชวนสลด บุคลิกภาพที่เป็นปัญหาของเขากลายเป็นสัญลักษณ์ของศิลปินระทม (tortured artist) ในอุดมคติแนวสุขนาฏกรรม
ประวัติ
ฟัน โคค เกิดเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1853 ที่เมืองซึนเดิร์ต (Zundert) ในภูมิภาคบราแบนต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ (เป็นเมืองที่ติดกับชายแดนเบลเยียม) มีพ่อเป็นนักบวชในศาสนาคริสต์ มีพี่น้องด้วยกันทั้งหมด 6 คน เป็นชนชั้นกลางที่มีชีวิตแบบแคบ ๆ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดูเงอะงะ ไม่คล่องแคล่วเหมือนคนมีปมด้อย ค่อนข้างใจน้อย เขามีนิสัยชอบเก็บตัวและมีอาการของโรควิตกกังวล และยังมีอารมณ์ที่อ่อนไหวง่าย อ่อนโยน มีความเมตตาต่อคนทุกข์ยาก ทำให้ทุกคนมองเขาว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ น่ารำคาญ เมื่ออายุได้ 16 ปี เขาได้เข้าทำงานที่ห้องภาพแห่งหนึ่งที่เดอะเฮก กับญาติที่ทำงานด้านศิลปะ และเมื่อเขามีอายุได้ 18 ปี เขาก็ถูกส่งตัวไปยังห้องภาพที่สาขาปารีส ด้วยความที่เขาเป็นคนซื่อ และความเบื่อหน่ายที่ทางห้องภาพเอารูปเลว ๆ มาหลอกขายกับคนที่ไม่รู้จักศิลปะ เขาถึงกับบอกให้ลูกค้าไม่ให้ซื้อภาพนั้น จนกระทั่งทางร้านไม่พอใจไล่เขาออกจากงานในที่สุด
หลังจากนั้น เขาจึงหันไปศึกษาทางศาสนาอย่างจริงจัง หลังจากสอบเข้าวิทยาลัยศาสนาที่นครอัมสเตอร์ดัมได้ 14 เดือน เขาพบว่าตนเองไม่ได้อะไรอย่างที่ตั้งใจไว้ จึงเลิกเรียนเสียและได้ย้ายไปอยู่ในเหมืองถ่านหินในตำบลบอรีนาฌ เพื่อเทศนาสั่งสอนและช่วยเหลือคนทุกข์ยากในเหมืองนั้นโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาอุทิศเงินจำนวนหนึ่งให้กับคนทุกข์ยากโดยที่ตนเองมีเงินใช้อย่างจำกัด และต้องกินเศษขนมปัง ทำให้ร่างกายผอมลงและเป็นพิษไข้ เพราะการบริโภคที่ผิดอนามัยและความหนาวเหน็บจากกองไฟกองเล็กที่ไม่อาจสู้กับความหนาวเย็นของอากาศได้ ทำให้ความงก ๆ เงิ่น ๆ ของเขามีมากยิ่งขึ้น
ฟัน โคค เป็นคนที่พูดไม่เก่ง ทำให้การเทศนาสั่งสอนของเขาไม่อาจจับจิตชาวเหมืองได้ ประกอบกับความใจบุญของเขาทำให้คนเหล่านั้นมองว่าเขาเป็นคนแปลกแตกต่างจากคนเหมือง ทำให้เขาเศร้าใจมาก และศาลพระก็ไม่ยอมแต่งตั้งให้เขาเป็นนักเทศน์ ในที่สุดชีวิตของเขาต้องเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่ยอมแม้กระทั่งที่จะเขียนจดหมายถึงเตโอ น้องชายคนสนิท
จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1880 เขาได้เขียนจดหมายมาบอกกับเตโอ น้องของเขาว่า เขาค้นพบแล้วว่า ศิลปะคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา และเข้ามาแทนที่สิ่งอื่น ๆ จนหมด เขาใช้เวลาเพื่อศึกษามันด้วยตนเองอย่างจริงจัง ก่อนหน้านั้นเขาเคยเขียนรูปมาบ้างแต่ไม่จริงจังเท่าไหร่ แต่ต่อจากนี้ไปมันคือชีวิตจิตใจของเขา (จดหมายที่ฟัน โคค เขียนถึงน้องชายของเขา ในปัจจุบันก็เป็นที่ต้องการและมีความสำคัญมากต่อการชมงานศิลปะของเขา)
ฟัน โคค ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางสายศิลปะอย่างลำบากยากแค้น เขายิงตัวเองเข้าทางซี่โครงด้านซ้าย ในวันอาทิตย์ที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 หลังจากการเขียน "รูปทางสามแพร่ง" (Wheat Field with Crows) (งานชิ้นนี้อาจจะสื่อถึงการหาทางออกให้กับของชีวิตของเขาเอง ที่เปรียบเสมือนทาง 3 สายที่มาบรรจบกันทำให้เลือกไม่ถูกว่าจะไปทางใดต่อ) ซึ่งเป็นงานชิ้นสุดท้ายของเขาที่ทุ่งนา แต่เขาไม่เสียชีวิตทันที โดยเขาได้เอามือกดปากแผลไว้และเดินกลับมาที่ร้านกาแฟที่เขาพัก
ฟัน โคค สิ้นใจในวันอังคารที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 1890 ท่ามกลางความเศร้าโศกเสียใจของเพื่อน ๆ ศพของเขาถูกฝังไว้ในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ ทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศส
หลังจากนั้นอีก 1 ปีต่อมา เตโอ น้องชายก็เสียชีวิตตามพี่ชายของเขาไปเนื่องจากความโศกเศร้าและอาการเจ็บป่วยเรื้อรัง ศพของเตโอถูกฝังที่เมืองยูเทรกต์ และในอีก 23 ปีต่อมา ภรรยาของเตโอจึงย้ายศพของเขาบางส่วนมาฝังไว้ใกล้ ๆ ศพของฟัน โคค ในที่สุดพี่น้องที่รักกันมากก็ได้มาอยู่ด้วยกันในสุสานเล็ก ๆ ที่เมืองโอแวร์ซูว์รวซ
ค.ศ. 2013 ได้มีการพบผลงานของเขาอีกชิ้นชื่อ "อาทิตย์อัสดงที่มงมาฌูร์" (Sunset at Montmajour) ที่ห้องใต้หลังคาของนักสะสมชาวนอร์เวย์
แหลก
เนื้อหาเพลง
เนื้อหาเพลง เกี่ยวกับเคยชินอยู่ความรักที่สร้างความสุขให­้คุณอยู่เรื่อยมา ความรักที่คุณเชื่อว่ามั่นคงเหมือนกับก้อน­หิน จนไม่คิดถึงวันที่อาจจะแตกสลาย ทั้งที่ความจริงก้อนหินก็อาจกลายเป็นเม็ดท­รายได้ ความรักก็เช่นกันอาจจะแหลกลงในพริบตา โดยที่เราไม่ทันตั้งตัว
สไตล์ดนตรีของเพลง
สไตล์ดนตรีของเพลงนั้นเป็นเพลงช้าที่เรียบเรียงโด­ยใช้เครื่องดนตรีน้อยชิ้น มีเปียโนเป็นเครื่องดนตรีหลัก เพิ่มอารมณ์เพลงด้วยอะคูสติกกีต้าร์ซึ่งได­้ มือกีต้าร์ โอ วง Jetset'er เพื่อนร่วมค่ายเป็นผู้เล่นให้ในรูปแบบการเ­ล่นที่ไม่ซ้ำกันตั้งแต่ต้นจนจบเพลง ทั้งการเล่นแบบ Picking เบาไปจนถึงการ Slap solo ที่ช่วยสื่อสารให้อารมณ์ในแต่ละท่อนชัดเจน­ขึ้น ผสมผสานกับเสียงกลองที่มีความเป็นวินเทจ และคงเสน่ห์การร้องประสานเสียงในแบบฉบับขอ­ง Season Five เพิ่มความพิเศษด้วยเทคนิคการร้องไล่แบบ Dynamic ทำให้เสียงประสานเหมือนกับการเล่น Keyboard โดยเสียงร้องหลักเน้นที่การถ่ายทอดอารมณ์ล­ึกซึ้ง จึงทำเพลงนี้มีมิติมากขึ้น
มิวสิกวีดีโอ
มิวสิกวิดีโอนี้ เผยแพร่ครั้งแรกในวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 โดยมีสี่หนุ่มซีซันไฟว์ที่เล่นดนตรีในงานแต่งงาน ประกอบไปด้วย เอก, เจ, เปา, และจั๊ก เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสาวหวาน (รับบทโดย พลอย หอวัง) ที่กำลังอินกับความรักสุดๆต่อเจ้าบ่าวจนลั่นระฆังวิวาห์ท่ามกลางพิธีสุดชื่นมื่น แต่ทุกอย่างก็ต้องแหลกสลายลงไปในพริบตาเมื่อคนรักเก่าของเธอกลับมา
การตอบรับ
เพลง แหลก ได้อันดับ 2 จากการจัดอันดับของซี้ดเอฟเอ็ม ในชาร์ตของ ซี้ดเอฟเอ็ม ชาร์ตท็อป 20 ประจำวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2556 โดยวัดจากการออกอากาศของคลื่นวิทยุในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนาน 40 สถานี
เพชฌฆาตดาวโจร
เพชฌฆาตดาวโจร เป็นละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศในปี พ.ศ. 2559 ผลิตโดย เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ และ กู๊ดซีนส์ สร้างจากเค้าโครงเรื่องจริงของ "ตี๋ใหญ่" อาชญากรที่โด่งดังจากการเป็นโจรปล้นฆ่าชื่อเสียงโด่งดังในราวก่อนปี พ.ศ. 2520 และอิงจากบทประพันธ์ของ พล.ต.ท.สมเกียรติ พ่วงทรัพย์ (ยศในปัจจุบัน-อดีตผู้บัญชาการตำรวจสันติบาล) พร้อมทั้งดัดแปลงเรื่องให้เป็นเรื่องใหม่ โดยผู้ที่รับบทเล้ง คือ ภาคิน คำวิลัยศักดิ์ และนายตำรวจผู้ตามล่าเล้ง คือ ศักดิ์สิทธิ์ แท่งทอง ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.30  ทางช่องวัน เริ่มตอนแรกเมื่อวันที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2559–6 กรกฎาคม พ.ศ. 2559
การตอบรับ
ด้านเสียงวิจารณ์ เว็บไซต์จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ ได้ทำสกู๊ปข่าวสัมภาษณ์ถึงโตโน่ ภาคิน นักแสดงนำของเรื่องว่า เป็นละครบู๊ดราม่า รู้สึกปลื้มใจที่เสียงตอบรับดีเกินคาด แต่ก็ขอย้ำว่าอยากให้ดูชีวิตของเล้งไว้เป็นเยี่ยง แต่อย่าเอาเป็นแบบอย่าง ด้านผู้ชมละครก็ให้การตอบรับค่อนข้างดีมาก แถมยังย้ำกับผู้ชมทางบ้านด้วยว่ายังมีแง่คิดคติสอนใจคนดูแน่นอนทั้งในมุมสว่างและมุมมืดของชีวิตคนเรา ทางด้านเว็บไซต์ไทยรัฐออนไลน์ ก็ได้ทำสกู๊ปพิเศษถึงละครและมีรายละเอียดของบทความที่มีทั้งข้อวิพากษ์วิจารณ์ติติงทั้งในแง่ดีและในแง่ลบของละครเรื่องนี้ด้วย
การเจาะน้ำไขสันหลัง
การเจาะน้ำไขสันหลัง (lumbar puncture (LP), spinal tap) เป็นหัตถการทางการแพทย์ มีใช้ทั้งเพื่อการตรวจวินิจฉัยและการรักษา เพื่อให้ได้มาซึ่งน้ำไขสันหลัง นำไปตรวจทางชีวเคมี จุลชีววิทยา และเซลล์วิทยา
แหล่งข้อมูลอื่น
脳脊髄液
บันทึกเลือดสงครามโลก
บันทึกเลือดสงครามโลก (Katyń) เป็นภาพยนตร์อิงประวัติศาสตร์ของโปแลนด์ มีเนื้อหาเกี่ยวกับการสังหารหมู่กาตึญ ในปี ค.ศ. 1940 กำกับโดย Andrzej Wajda โดยได้เค้าโครงจากหนังสือ Post Mortem: The Story of Katyn ของ Andrzej Mularczyk ภาพยนตร์ผ่านเข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยม ในงานประกาศผลรางวัลออสการ์ ครั้งที่ 80
วาซาอาริ
วาซาอาริ เป็นแต้มที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองที่นักกีฬาสามารถได้รับในการแข่งขันกีฬาศิลปะการต่อสู้ญี่ปุ่นที่ใช้การนับแต้มแบบอิปปง-วาซาอาริ มักใช้ในกีฬายูโด คาราเต้ หรือยิวยิตสู
วาซาอาริในกีฬายูโด
วาซาอาริ เป็นแต้มที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองที่นักกีฬาสามารถได้รับในกีฬายูโด แต้มอื่น ๆ ที่มีค่ารองลงมาได้แก่ ยูโกะและโคกะ ส่วนแต้มสูงที่สุดเป็นอันดับแรกคืออิปปง ซึ่งเมื่อได้รับแล้วการแข่งขันจะจบลงโดยผู้ชนะคือผู้ที่ได้อิปปง ผู้ตัดสินให้แต้มวาซาอาริโดยการยกแขนขึ้นในแนวขนานกับพื้น ค่าของวาซาอาริสูงกว่าผลรวมของแต้มที่ต่ำกว่าใด ๆ ไม่ว่าจะได้กี่ยูโกะหรือโคกะ เมื่อหมดเวลา วาซาอาริก็ยังมีค่ามากกว่า
ในกีฬายูโด วาซาอาริจะได้รับหลังจากการทุ่มฝ่ายตรงข้ามอย่างมีการควบคุมและความแม่นยำ แต่ไม่ถึงขอบเขตของอิปปง หรือจับยึดที่หลังเป็นเวลาระหว่าง 15 ถึง 20 วินาทีบนเสื่อ เพื่อให้บรรลุถึงแต้มอิปปง จำเป็นต้องมีองค์ประกอบสี่ประกา ได้แก่ การใช้เทคนิคยูโดทำให้คู่ต่อสู้ลงสู้พื้นเสื่อด้วยหลัง ด้วยแรง ความเร็ว และการควบคุม หากองค์ประกอบทั้งสี่แสดงออกไม่ครบหรือแสดงออกได้ไม่ดี ผู้ตัดสินยังสามารถให้วาซาอาริได้
คฤหาสน์โรบี
คฤหาสน์โรบี (Robie House หรือ Frederick C. Robie House) เป็นสิ่งก่อสร้างที่ได้รับฐานะเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติ (NHL) ที่ตั้งอยู่ที่ 5757 เซาท์วูดลอว์นแอเวอนิวทางใต้ของเมืองชิคาโกในรัฐอิลลินอยในสหรัฐอเมริกา ตัวสิ่งก่อสร้างออกแบบและสร้างโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์สถาปนิกคนสำคัญชาวอเมริกันที่เป็นตัวอย่างที่ดีสุดตัวอย่างหนึ่งของสถาปัตยกรรมแพรรีซึ่งเป็นลักษณะสถาปัตยกรรมแบบแรกที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมอเมริกัน คฤหาสน์โรบีได้รับฐานะเป็นสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติของสหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน ค.ศ. 1963 และได้ขึ้นทะเบียนเป็นชื่อแรกในทะเบียนสิ่งสำคัญทางประวัติศาสตร์แห่งชาติเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1966
คฤหาสน์โรบีและอาคารอีกเจ็ดแห่งที่ออกแบบโดยแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์ได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก "สถาปัตยกรรมศตวรรษที่ 20 ของแฟรงก์ ลอยด์ ไรต์" เมื่อเดือนกรกฎาคม 2019
รายชื่อวัดในจังหวัดเชียงราย
รายชื่อวัดในจังหวัดเชียงราย
วัดราษฎร์มหานิกาย
(ตำบลโชคชัย)
(ตำบลปงน้อย)
(ตำบลหนองป่าก่อ)
214 แอเชอรา
214 แอเชอรา (214 Aschera) เป็นดาวเคราะห์น้อยในแถบดาวเคราะห์น้อย
คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์
คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ เกิดวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2534 เกิดที่จังหวัดเชียงใหม่ เป็นนักยิงธนูทีมชาติไทยผู้มีผลงานโดดเด่น และเป็นตัวหลักในการแข่งขันซีเกมส์ 2009 ผู้ซึ่งได้รับรางวัลเหรียญทองกีฬายิงธนูในซีเกมส์ 2009 ร่วมทีมเดียวกันกับเด่นชัย เทพนา และวิทยา ทำว่อง และปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
ประวัติ
คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ เริ่มยิงธนูมาตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนกีฬาจังหวัดลำปาง โดยฝึกซ้อมที่โรงเรียนในช่วงบ่ายทุกวัน และได้รับเลือกตัวเข้าร่วมทีมชาติไทยในเวลาต่อมา ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในนักยิงธนูรุ่นใหม่ที่มีระเบียบวินัย เช่นเดียวกับวิทยา ทำว่อง และเด่นชัย เทพนา ที่สมาคมกีฬายิงธนูแห่งประเทศไทยได้เลือกให้พวกเขาทำหน้าที่แทนนักกีฬาเหรียญเงินซีเกมส์ชุดเดิม และทางสมาคมได้ส่งนักยิงธนูทั้งสามไปฝึกซ้อมอย่างจริงจัง ณ ประเทศเกาหลีใต้
วันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 คมกฤษณ์ ดวงสุวรรณ์ เข้าแข่งขันกีฬายิงธนูในเอเชียนเกมส์ 2010 ประเภททีมชายร่วมกับเด่นชัย เทพนา และวิทยา ทำว่อง ซึ่งสามารถชนะทีมมองโกเลียในรอบแรกที่คะแนน 214 ต่อ 212 อย่างไรก็ตาม นักยิงธนูทีมชาติไทยได้แพ้ต่อทีมเกาหลีใต้ในรอบ 8 ทีมสุดท้ายที่คะแนน 208 ต่อ 229 และในวันที่ 24 พฤศจิกายน ของปีเดียวกัน คมกฤษณ์เข้าแข่งขันประเภทบุคคลชาย ในรอบ 16 คน ซึ่งคมกฤษณ์เป็นฝ่ายแพ้ต่อนักยิงธนูอิหร่าน 0-4 เกม และปัจจุบันเป็นนักแสดงอิสระ
พายุเฮอริเคนแคทรีนา (พ.ศ. 2548)
พายุเฮอริเคนแคทรีนา (Hurricane Katrina) คือพายุเฮอริเคนที่รุนแรง และสร้างความเสียหายที่สุด ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ถูกจัดความรุนแรงตาม มาตราเฮอริเคนในประเภทที่ 5 (ตามมาตราของ Saffir-Simpson Hurricane Scale) ซึ่งถือว่ารุนแรงที่สุด และมีพายุเฮอริเคนที่อยู่ในประเภทนี้มาก่อนเพียง 3 ลูกเท่านั้น ได้แก่ เฮอริเคนเลเบอร์เดย์ (Hurricane Labor Day, 1935) ในปี พ.ศ. 2478, เฮอริเคนคามิลล์ (Hurricane Camille, 1969) ในปี พ.ศ. 2512 และ เฮอริเคนแอนดรูว์ (Hurricane Andrew) ในปี พ.ศ. 2535 ก่อนที่จะถูกลดระดับความรุนแรงให้อยู่ในประเภทที่ 4 เฮอริเคนดังกล่าวสร้างความเสียหายมหาศาลให้แก่ชายฝั่งด้านตะวันออกของสหรัฐอเมริกา ทางตอนใต้ของประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน เมืองนิวออร์ลีนส์ ในรัฐลุยเซียนา ซึ่งตามแถลงการณ์ของทางการสหรัฐฯ ในวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2548 พายุดังกล่าวกินเนื้อที่ความเสียหายประมาณ 90,000 ตารางไมล์ (233,000 ตารางกิโลเมตร) ซึ่งกว้างเกือบเท่าเกาะบริเตนใหญ่ทั้งเกาะ
พายุดังกล่าวทำให้คนประมาณห้าล้านคนไม่มีไฟฟ้าใช้ ซึ่งกว่าจะแก้ปัญหาดังกล่าวได้คาดว่าจะต้องใช้เวลาประมาณ 2 เดือน และแผนบรรเทาภัยพิบัติหลายแผนได้ถูกนำมาใช้ในพื้นที่ที่ประสบภัย
ข้อติติงการแก้ไขปัญหาของรัฐบาลสหรัฐ
รัฐบาลสหรัฐได้รับการติเตียนเป็นอย่างมากถึงการบริหารงานที่ผิดพลาดและขาดความเป็นผู้นำในการแก้ไขปัญหา ทำให้เกิดความล่าช้าและเกิดการเสียชีวิตมากเกินกว่าที่ควรจะเป็น หน่วยงานที่รับผิดชอบในขณะนั้นคือ สำนักจัดการภาวะฉุกเฉินกลาง (ฟีมา)
กวอดอวอ (เทศมณฑลสวุปสก์)
กวอดอวอ (Głodowo, ; Gloddow) เป็นหมู่บ้านในเทศบาลดัมนิตซา เทศมณฑลสวุปสก์ จังหวัดปอมอแช ประเทศโแลนด์ หมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ทางเหนือของดัมนิตซาประมาณ 4 km ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสวุปสก์ 18 km และทางตะวันตกของกดัญสก์ เมืองหลักของจังหวัด 90 km
ท่าทอง
เมืองท่าทอง หรือ อำเภอกาญจนดิษฐ์ในปัจจุบัน ตั้งขึ้นเมื่อใดไม่มีหลักฐานบันทึกไว้แน่นอน แต่มีสถานที่ที่สอดคล้องกับตำนานและพงศาวดารอยู่หลายแห่งซึ่งเป็นสิ่งที่บ่งบอกให้เห็นว่า บริเวณเหล่านี้เคยเป็นชุมชนระดับเมืองมาตั้งแต่สมัยศรีวิชัยเป็นอย่างน้อย ในระหว่างที่เมืองหลวงของอาณาจักรนี้ตั้งอยู่ที่ไชยา เรื่องกรุงศรีวิชัยนั้นนายธรรมทาส พานิช กล่าวในพนมทราวดีศรีวิชัยว่า จารึกกรุงศรีวิชัยที่ทำขึ้นใน พ.ศ. 1318 พบที่ไชยา กรุงศรีวิชัยก็ต้องตั้งที่ไชยาในราว พ.ศ. 1200- 1350 หลังจากนั้นก็ย้ายจากไชยาไปอยู่ที่ตามพรลิงก์นครศรีธรรมราช
ประวัติ
บริเวณลุ่มน้ำท่าทอง ได้รับเอาศิลปวัฒนธรรมศรีวิชัย จากเมืองไชยาซึ่งอยู่ฝั่งอ่าวตรงกันข้าม มาพัฒนาท้องถิ่นของตนโดยสร้างพุทธสถานสำคัญขึ้นเป็นแห่งแรก ที่ถ้ำวัดเขาพระนิ่มชาวลุ่มน้ำท่าทองได้สละกำลังกายกำลังทรัพย์สร้างพระพุทธรูปเป็นพระประธานเป็นพระนอนหุ้มด้วยทองคำตลอดทั้งองค์ จึงเรียกว่า พระทอง และเรียกเขานี้ว่าเขาพระทอง ถ้ำพระทอง ต่อมาได้ทำถนนจากพุทธสถานเขาพระทองไปยังท่าน้ำชายฝั่งคลองเพื่อให้ผู้เดินทางทางเรือได้จอดเรือและได้เดินทางไปยังพุทธสถานได้สะดวกขึ้น จึงเรียกท่าน้ำตรงถนนนี้ว่าท่าเขาพระทองและเรียกบ้านบริเวณนี้ว่าบ้านท่าเขาพระทองต่อมาเรียกว่าบ้านท่าพระทองและเรียกสั้นลงอีกว่าบ้านท่าทอง พุทธสถานเขาพระทองเป็นสิ่งจูงใจให้ชาวลุ่มน้ำท่าทองและบริเวณใกล้เคียงเดินทางมาสักการบูชาพระทองอยู่เป็นประจำ ทำให้เจริญรุ่งเรืองมาก ประมาณ พ.ศ. 1340 กรุงศรีวิชัยจึงยกบ้านท่าทองให้เป็นเมือง ปกครองบริเวณลุ่มน้ำท่าทองและท้องที่ใกล้เคียง ขึ้นตรงต่อกรุงศรีวิชัยที่ไชยา ครั้น พ.ศ. 1350 เมืองหลวงของศรีวิชัยย้ายไปนครศรีธรรมราชเมืองท่าทองก็ขึ้นตรงกับนครศรีธรรมราชตั้งแต่นั้นมา โบราณวัตถุอีกอย่างหนึ่งที่พบบริเวณลุ่มน้ำท่าทองคือ พระพิมพ์ดินดิบที่พบที่ถ้ำเขาหลีกที่ทุ่งเขน สิ่งเหล่านี้ล้วนชี้ให้เห็นว่าบริเวณลุ่มน้ำท่าทองเป็นชุมชนที่เจริญด้วยศิลปวัฒนธรรมระดับเมืองมาตั้งแต่ศรีวิชัย เมืองท่าทองตั้งที่เขาพระทองประมาณ 200 ปี
เมืองบันไทยสมอ
สันนิษฐานว่าผู้สร้างคือชาวขอม บันไทยสมอเป็นภาษาขอม แปลว่ากำแพงหินหรือค่ายหิน ป้อมหิน ในสมัยพระเจ้ายโศวรมันหรือพระเจ้าปทุมสุริยวงศ์ เป็นกษัตริย์ขอม ระหว่าง พ.ศ. 1432-1453 เป็นผู้มีเดชานุภาพมากขยายอาณาจักรได้อย่างกว้างขวาง พระเจ้าศรีธรรมโศกราชแห่งนครศรีธรรมราช มีเชื้อสายเดียวกับพระเจ้าปทุมสุริยวงศ์คือวงศ์ไศเลนทร์ จึงมีชาวขอมกลุ่มหนึ่งมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่คลองท่าทองบริเวณเขาเทวดาในปัจจุบัน ประมาณปี พ.ศ. 1550 พระเจ้าศรีธรรมโศกราช ได้ตั้งให้หัวหน้าหมู่บ้านบันไทยสมอเป็นเจ้าเมืองท่าทองโดยตั้งเมืองที่บ้านบันไทยสมอ
ประมาณปี พ.ศ. 1720 พระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้คัดเลือกเมืองขึ้นสำคัญๆ 12 เมืองเรียกว่าเมือง 12 นักษัตร คือ 1 เมืองสาย ปีชวดถือตราหนู 2 เมืองตานี ปีฉลูถือตราวัว 3 เมืองกลันตัน ปีขาล ถือตราเสือ 4 เมืองปะหัง ปีเถาะถือตรากระต่าย 5 เมืองไทรปีมะโรงถือตรางูใหญ่ 6 เมืองพัทลุง ปีมะเส็ง ถือตรางูเล็ก 7 เมืองตรัง ปีมะเมีย ถือตราม้า 8 เมืองชุมพร ปีมะแม ถือตราแพะ 9 เมืองบันไทยสมอ ปีวอกถือตราลิง 10 เมืองสะอุเลา ปีระกา ถือตราไก่ 11 เมืองตกกัวลาง ปีจอ ถือตราสุนัข และ 12 เมืองกระปีกุน ถือตราหมู
เมื่อพระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้ตั้งให้หัวหน้าหมู่บ้านบันไทยสมอเป็นเจ้าเมืองท่าทอง แต่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ไปตั้งเมืองที่เขาพระทองใช้บ้านของตนที่บันไทยสมอเป็นที่ตั้งเมืองและให้ชื่อเมืองบันไทยสมอเจ้าเมืองนับถือศาสนาพราหมณ์และพระนารายณ์ จึงเอาตราลิงเป็นตราประจำเมืองเพราะลิงเป็นพวกเจ้าพ่อหนุมานทหารเอกของพระรามคราวพระนารายณ์อวตารมาปราบยักษ์ มีเทวสถานพระวิษณุ ณ เขาเทวดาเป็นที่สักการบูชาตามลัทธิของศาสนา เมืองบันไทยสมอตั้งอยู่ทีเขาเทวดาประมาณ 180 ปี
ในปี พ.ศ. 1626 (กล่าวตามแถลงการณ์ประวัติศาสตร์ เอกสารโบราณคดี ปี 12) ท้าวอู่ทองกษัตริย์แคว้นอโยธยายกทัพมารุกรานเมืองนครศรีธรรมราช พระเจ้าศรีธรรมโศกราชได้จัดกองทัพไปตั้งรับที่บางสะพาน โดยเกณฑ์คนจากเมืองบันไทยสมอไปด้วย ชาวเมืองที่อยู่ข้างหลังห่วงว่าการศึกครั้งนี้ถ้าแพ้กลัวศัตรูจะขูดลอกเอาทองจากองค์พระทำให้เกิดชำรุดเสียหาย จึงช่วยกันเอาปูนมาพอกปิดไว้แล้วแต่งให้เป็นพระปูนธรรมดา แต่การศึกครั้งนั้นได้เจรจาสงบศึกได้ ต่อมาประมาณ พ.ศ. 1730 มีคนต่างถิ่นมาเป็นเจ้าเมืองแต่ไม่ตั้งเมืองที่เขาเทวดา แต่ไปตั้งเมืองที่เขาพระทองอันเป็นที่ตั้งเมืองมาก่อนเมืองบันไทยสมอที่เขาเทวดาจึงร้างไป เจ้าเมืองคนใหม่ได้ทำการบูรณะฟื้นฟูพุทธสถานเขาพระทองอีกครั้งหนึ่ง เมืองท่าทองครั้งนี้ตั้งอยู่ได้ประมาณ 70 ปี
ต่อมาประมาณ พ.ศ. 1820 กษัตริย์เพชรบุรีส่งพระพนมวังมาเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช ได้ให้โอรสคือเจ้ากุมารมาตั้งบ้านเรือนที่ตำบลดำถะหมอและให้เจ้าศรีราชาผู้พี่ไปอยู่ที่เมืองสะอุเลา ตำบลดำถะหมอคือบริเวณเมืองบันไทยสมอเก่าบริเวณเขาเทวดานั่นเอง เวลานั้นค่ายหินที่สร้างมาตั้งแต่ครั้งชาวขอมมาตั้งอยู่ หินที่วางซ้อนพิงกันเป็นค่ายไม่มีปูนเชื่อมก็พังทลาย กระจัดกระจายเป็นหินสีดำๆจึงเรียกบริเวณนี้ว่าตำบลดำถะหมอหรือตำบลหินดำ พื้นที่ที่ติดต่อออกไปทางทะเลเป็นแหลมใหญ่ยาวเรียกแหลมดำถะหมอหรือแหลมกรุงหมอ แต่ชาวท่าทองเรียกแหลมตำหมอ ตัวเมืองเขาพระทองจึงร้างอีกครั้งหนึ่ง
ประมาณ พ.ศ. 1840 พระพนมวังถึงแก่อสัญกรรมเจ้าราชาผู้พี่จึงเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราชแทนบิดามีนามว่า พระศรีธรรมโศกราชสุรินทรราชาสุรวงศ์ธิบดีศรียุธิษเสถียร อภัยพิริยปรากรมพาหุ เจ้าพระยานครศรีธรรมราชมหานคร ส่วนเจ้ากุมารผู้น้องเจ้าเมืองบันไทยสมอได้รับแต่งตั้งเป็นขุนไชยกุมาร เมืองบันทายสมอตั้งอยู่ที่เขาเทวดาประมาณ 80ปี ก็ร้างไป ครั้นเมืองนครศรีธรรมราชไปขึ้นตรงกับกรุงศรีอยุธยาซึ่งเป็นเมืองหลวงทางกรุงศรีอยุธยาจึงได้ส่งหลวงศรีวรวงษ์มาเป็นเจ้าเมืองนครศรีธรรมราช เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชจึงได้ตั้งคนไปเป็นเจ้าเมืองบันไทยสมอ ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมืองไม่ตั้งบ้านที่เขาเทวดาแต่กลับไปตั้งอยู่บริเวณเขาพระทองอีกครั้งหนึ่ง
เจ้าเมืองคนใหม่ตั้งบ้านเรือนบริเวณเขาพระทอง และได้ทำการปรับปรุงพุทธสถานเขาพระทองอีกครั้ง ปรากฏว่าพระประธานเกิดผุยุ่ยนุ่มนิ่มไปทั้งองค์อันเนื่องมาจากคราวศึกท้าวอู่ทอง ชาวบ้านอาจหาวัสดุคุณภาพดีไม่ทันเพียงเพื่อปกปิดองค์พระทองเอาไว้ เมื่อนานเข้าวัสดุที่พอกไว้เกิดผุยุ่ยนุ่มนิ่ม จึงพากันเรียกว่าพระนิ่ม เขาและถ้ำที่ประดิษฐานพระนิ่มก็เรียกเขาพระนิ่ม ถ้ำพระนิ่มตั้งแต่นั้นมาจนถึงปัจจุบัน
สมัยอยุธยา เห็นว่าเมืองที่ปกครองบริเวณลุ่มน้ำท่าทอง ชื่อเมืองท่าทองบ้าง เมืองบันไทยสมอหรือบันทายสมอบ้าง จึงให้ชื่อเมืองท่าทองอย่างเดียว ให้ผู้รักษาเมืองหรือเจ้าเมืองท่าทองมีบรรดาศักดิ์เป็นหลวงเรียกหลวงท่าทอง สาเหตุสำคัญที่ต้องย้ายเมืองเพราะที่ตั้งตัวเมืองเดิมหาที่ตั้งบ้าน และหาที่ทำกินให้อยู่ใกล้ตัวเมืองไม่ได้ สมัยก่อนไม่มีเงินเดือนและไม่มีสถานที่ราชการไว้ให้ ใครเป็นเจ้าเมืองต้องหาที่ตั้งบ้านอยู่ หาที่ดินทำไร่นาของตนเอง เรื่องนี้สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพทรงกล่าวในสาส์นสมเด็จว่า การปกครองแต่ก่อนไม่มีสถานที่ของรัฐบาล บ้านเจ้าเมืองเรียกว่าจวนอยู่ที่ไหนก็ว่าราชการที่นั่นมีแต่ศาลาโถงหลังหนึ่งเรียกศาลากลาง เป็นที่สำหรับชำระความและประชุมกรรมการ มีตารางไว้ขังนักโทษหลังหนึ่ง ถ้าเจ้าเมืองเป็นคนต่างถิ่นก็ต้องไปหาที่ดินสำหรับสร้างจวนกับศาลากลาง และตารางขังนักโทษจึงทำให้เป็นเหตุที่ต้องย้ายเมือง ดังกล่าวแล้ว
เมืองท่าทองที่บ้านท้อนตั้งอยู่ริมฝั่งขวาของแม่น้ำท่าทอง มีเรื่องเล่าถึงการตั้งเมืองว่า สมัยก่อนมีต้นสะท้อนขึ้นอยู่เป็นดง ต่อมามีชาวนครศรีธรรมราชชื่อ นายมาก ได้อพยพครอบครัวและสมัครพรรคพวกมาตั้งบ้านเรือนและทำมาหากินที่บ้านท้อน จนมีฐานะร่ำรวยเนื่องจากมีพื้นที่ไร่นาอุดมสมบูรณ์ดี จนกลายเป็นหมู่บ้านใหญ่ มีคนรู้จักมากจึงได้ชื่อว่าบ้านท่าทอง หมายความว่าที่แห่งนั้นเป็นท่าเรือ เป็นตลาดค้าขายเป็นแหล่งทำมาหากิน มีความเจริญรุ่งเรืองมีเงินมีทอง เจ้าเมืองนครศรีธรรมราชจึงยกฐานะขื้นเป็นเมืองและให้ชื่อว่าเมืองท่าทองและแต่งตั้งพระวิสูตรสงครามราชภักดีมาเป็นผู้รักษาราชการ
ทำเนียบข้าราชการเมืองท่าทอง มีกล่าวไว้ในทำเนียบข้าราชการเมืองนครศรีธรรมราชซึ่งสมเด็จพระเจ้าบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยาโปรดให้กำหนดตำแหน่งพระหลวงกรมการ ให้ไว้แก่เมืองนครศรีธรรมราชจึงถือเป็นส่วนหนึ่ง ที่เป็นรายชื่อของข้าราชการเมืองท่าทองมี 32 ตำแหน่ง คือ (รวม 32ตำแหน่ง)
นายจ่ายวดกลับมาอยู่ที่เมืองท่าทองเพื่อเตรียมรับหน้าที่สืบต่อจากพระวิสูตรสงครามผู้เป็นบิดา แต่เกิดศึกพม่าเข้ามารุกรานไทยใน พ.ศ. 2328 พร้อมกันเก้าทัพ มาปักษ์ใต้ 2 ทัพ โดยมีแกงหวุ่นแมงยี รวมพลที่เมืองมะริดรวม 10,000 คน เข้ามาตีเมืองไทยในเดือนอ้าย ให้ยีหวุ่นเป็นแม่ทัพเรือไปตีหัวเมืองไทยด้านชายฝั่งทะเลตะวันตกตั้งแต่ตะกั่วป่าถึงเมืองตรัง 3,000 คน แกงหวุ่นคุมทัพบก 7,000 คน ให้เนมโยคุงนะรัดกับตองพยุงโบ คุมทหาร 2,500 คน เป็นทัพหน้า แกงหวุ่นคุมทัพหลวง 4,500 คน ทัพหน้าเข้ายึดเมืองระนอง กระบุรี และชุมพร ได้โดยไม่ต้องสู้รบ เจ้าเมืองและราษฎรต่างหนีเข้าป่าไปก่อน พม่าจับเชลยได้ 2 คน คือโจ้งกับเจ้ง เป็นคนสัญชาติพม่าแต่มาอยู่เมืองไทยนานแล้วได้เป็นล่ามให้แม่ทัพ ส่วนทัพหลวงให้รักไชยซึ่งเป็นชาวไชยา แต่ถูกพม่าจับไปเป็นเชลยตั้งแต่พม่ามาตีไทยเมื่อ พ.ศ. 2310 เจ้าพระยานครฯ ทราบข่าวทัพพม่ายกมา จึงมีใบบอกเข้าไปยังกรุงเทพฯให้ส่งทหารมาช่วยเหลือ เพราะพม่ามีจำนวนมากเหลือวิสัยจะต่อสู้ได้ เมืองท่าทองสมัยนั้นตั้งอยู่บริเวณบ้านท้อน พระท่าทองได้วางแผนต่อสู้พม่า โดยใช้คลองท่าทองเป็นแนวป้องกันมิให้พม่าเข้ามาถึงตัวเมือง โดยการตั้งค่ายที่ชายฝั่งใช้ปืนยิงพม่าที่ยกข้ามคลองมา ถ้าพม่ายกมามากสู้ไม่ไหวก็วางแผนหนีได้โดยปลอดภัย จึงได้เรียกประชุมกรมการเมืองและนายด่านนายแขวง พร้อมซุ่มฝึกซ้อมคนเข้าฝึกรบ โดยมีบุตรสาวของพระท่าทองคือแม่นกและแถมเป็นผู้นำด้วย
พระท่าทองให้นายแขวงไปชี้แจงชาวบ้านให้ทราบ อย่าเพิ่งตกใจข้าศึกยังอยู่ไกล ให้เตรียมการเอาไว้ เช่นข้าวสารอาหารให้เพียงพอแก่การบริโภค ให้หัวหน้าหมู่บ้านเตรียมหาสถานที่อพยพราษฎรแต่อย่าให้ไกลแหล่งน้ำจืด ควรไปอยู่กันเป็นกลุ่มหลายครอบครัวจะได้ช่วยกันดูแล พระท่าทองเมื่อทราบข่าวว่าพม่ายกมาถึงไชยา และกองกำลังของนครศรีธรรมราชยกมาตั้งสกัดข้าศึกที่ด่านท่าข้าม พระท่าทองจึงให้นายจ่ายวดบุตรคนโตกับสมุห์แจะ นำกำลัง 500คนไปสบทบที่ท่าข้าม พร้อมอพยพราษฎรที่อยู่ใกล้เมืองท่าทองให้ย้ายมาทางฝั่งเมือง ขนข้าวของ สัตว์เลี้ยงมาให้หมดเรือแพก็เอามาเก็บไม่ให้มีอยู่ทางฝั่งนั้น ชายฉกรรจ์มารวมพลและขุดสนามเพลาะเพิ่มเติม
ฝ่ายพม่าเดินทัพจากไชยาไปเมืองนครศรีธรรมราชถึงแม่น้ำหลวงที่ท่าข้าม มองข้ามแม่น้ำมาเห็นกองทหารไทยตั้งอยู่ เรือแพจะข้ามฝากก็ไม่มี จึงตั้งค่ายรอทัพและให้ทหารตัดไม้ทำแพ และวางแผนยกพลข้ามไปโดยไม่ต้องใช้กำลังสู้รบให้บาดเจ็บล้มตาย โดยออกอุบายให้ล่ามรักไชยร้องบอกหลอกกองทัพไทยว่า เมืองหลวงได้เสียให้แก่พม่าแล้ว ทหารกรุงยังสู้พม่าไม่ได้ทหารหัวเมืองจะสู้ได้หรือ ให้ไปบอกนายให้ยอมแพ้เสีย ถ้าขัดขืนจะฆ่าให้หมดสิ้น รักไชยคอยหาโอกาสปลีกตัวออกจากกองทัพพม่า จึงยอมรับปากและบอกให้หาไม้ไผ่ยาว 2 ศอกทะลวงปล้องให้ทะลุ จะได้ใช้เป็นกระบอกเสียงเพราะแม่น้ำกว้างไกลไม่ได้ยิน พม่าเห็นด้วยจึงจัดหาเรือลำเล็กพารักไชยไปโดยมีทหารที่ฟังภาษาไทยรู้เรื่องนั่งคุมอยู่กลางลำ พลทหารนายท้ายนำเรือออกไปกลางแม่น้ำรักไชยแกว่งกระบอกให้เรือเดินหน้าไปเรื่อย ทหารพม่าสั่งหยุดแต่รักไชยขัดขืน ทหารพม่าคว้าอาวุธที่แอบซ่อนมาจะทำร้าย รักไชยระวังตัวอยู่แล้วจึงฝาดด้วยกระบอกไม้ไผ่ล้มนอนพาดแคมเรือ รักไชยจึงเหยียบแคมเรือให้เรือคว่ำ เสียงปืนฝ่ายพม่ายิงมาแต่รักไชยดำน้ำหนีขึ้นฝั่งไทย ฝ่ายนครฯและจ่ายวดเห็นเหตุการณ์ตลอดจึงยืนรับที่ฝั่งแล้วพาไปพบหัวหน้า รักไชยจึงเล่าว่าทหารพม่ามีมากและกำลังรอกองทัพที่จะตามสมสมทบอีก ฝ่ายนครฯ และจ่ายวดจึงถอนตัวกลับ พระท่าทองทราบคำตามที่จ่ายวดบอก ก็คิดว่าพม่าส่วนใหญ่คงยกไปเมืองนครฯ มาเมืองท่าทองคงไม่มากจึงเตรียมการพอจะต่อสู้ไหว
ฝ่ายพม่าเห็นทหารไทยหายตัวไป คิดว่าตนใช้อุบายกลลวงได้สำเร็จ แม้เสียทหารไป 2 คน จึงได้บันทึกกลลวงไว้เป็นหลักฐานในตำนาน ทหารพม่าทำแพข้ามน้ำมาได้ แกงหวุ่นแม่ทัพสั่งให้เนมโยกับตองโบคุมทัพหน้า 2,500 คน ยกมาตีเมืองท่าทอง โดยตองโบคุมทหาร 800 คน เป็นหน่วยหน้า เดินทางมาก่อนล่วงหน้า 1 วัน ส่วนเนมโยคุมกำลัง 1,700 คน ตามมาทีหลัง โดยใช้เส้นทางที่ชาวท่าทองใช้อยู่เป็นประจำ มาพักที่หมู่บ้านมะขามเตี้ย รุ่งขึ้นเดินทางต่อมาถึงคลองท่าเพชร (คลองท่าทองใหม่) ถึงเขาแก้วตั้งค่ายพัก ให้ทหารเที่ยวหาเสบียงในหมู่บ้านทุ่งกง รุ่งขึ้นเดินทางต่อถึงคลองกระแดะ ตั้งค่ายพักเพราะเห็นเป็นหมู่บ้านใหญ่ย่อมหาเสบียงได้ดี รุ่งขึ้นเดินทางต่อผ่านป่าหาที่เหมาะพักแรมไม่ได้ จนถึงคลองท่าทองฝั่งตรงข้ามกับตัวเมืองจึงตั้งค่ายพัก เห็นว่าเป็นชุมชนไม่ใหญ่และเงียบเชียบดีคิดว่าผู้คนคงหนีไปที่อื่นหมดแล้ว เหมือนเมืองที่ผ่านมาจะข้ามไปดูก็ไม่มีเรือแพ รุ่งขึ้นตองโบจึงให้ทหารออกเก็บหาเสบียงตามบ้าน ก็ไม่มีถ้ายังให้ทหารอยู่ทั้ง 800 คงหาอาหารเลี้ยงไม่ไหว จึงให้เหลือทหารไว้สร้างแพ 200 คน ที่เหลือให้ถอยกลับมารอที่ค่ายกระแดะก่อน เนมโยนำทหาร 1,700 คน ตามมาพบตองโบที่ถอยกลับมาที่ที่ค่ายกะแดะตองโบรายงานว่าที่เมืองท่าทองสภาพเมืองใช้คน 800 คน คงพอ ขอให้เนมโยถอยทหารกลับมารอที่ค่ายเขาแก้ว เพราะถ้าอยู่ค่ายกระแดะกลัวเสบียงจะไม่พอ รอให้ตองโบตีเมืองท่าทองได้แล้ว จึงค่อยเดินทางไปพบแกงหวุ่นที่ค่ายลำพูน พระท่าทองเห็นทหารพม่า มากันมากแล้วค่อยๆหายไปคงเกิดจากแผนที่ได้วางไว้คือ เก็บเรือแพเก็บข้าวและสัตว์เลี้ยงมาเสียทำให้พม่าต้องใช้เวลาทำแพและไม่มีเสบียงจึงตั้งค่ายที่ท่าทองทั้งหมดไม่ได้ ทหารที่อยู่ที่ค่ายท่าทอง ถ้าส่งคนไปโจมตีก็คงทำได้แต่จะต้องสูญเสียมากและพม่ามีกำลังมากกว่าจะส่งคนมาเรื่อยคงไม่จบสิ้นสู้ตั้งรับดีกว่า พม่าทำแพแล้วล่ามไว้ชายฝั่ง แม่นกจึงให้คนว่ายน้ำลอบไปตัดปล่อยให้แพลอยตามน้ำที่ไหลลง พม่าต้องสร้างแพใหม่แล้วนำไปไว้บนบกมีทหารเฝ้า รุ่งเช้าพม่าให้ทหาร 500คน ลงแพแล้วช่วยกันค้ำถ่อออกมาจากฝั่งอย่างทุลักทุเลเพราะแพมีขนาดใหญ่บังคับยาก ตองโบยืนบัญชาการอยู่บนฝั่งอย่างมั่นใจ ทหารพม่ายิงปืนมาทางฝั่งเมืองเป็นการข่มขวัญ หน่วยปืนฝ่ายท่าทองรอจนได้ระยะจึงยิงต่อสู้ไปยังเป้าหมายอย่างไม่ขาดตอนพม่าล้มตายเป็นจำนวนมาก ตองโบจึงสั่งให้ถอยกลับ กลางคืนฝ่ายท่าทองได้ปรับแนวรบใหม่ โดยลงไปใช้ไม้หลักยาวๆ ปักไว้ห่างๆ พอปริ่มน้ำที่กลางคลองแล้วใช้เชือกผูกขึงไว้ใต้น้ำเพื่อดักแพของพม่า ฝ่ายพม่าคิดทำแพใหม่ให้มีขนาดเล็กลงและตั้งแผงด้านหน้าเพื่อกันกระสุนให้แฉลบขึ้นไม่โดนคน พร้อมนำกำลังทหารที่ค่ายกระแดะทั้งหมดจัดกำลังลงแพอย่างรอบคอบ