cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
หลักสูตร
โดยนอกจากหลักสูตรเหล่านี้แล้ว ยังมีการเปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรมหาบัณฑิตและหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต ไปยังคณะเฉพาะทางต่างๆอีกมากมาย เช่น คณะพลังงงานสิ่งแวดล้อมและวัสดุ คณะทรัพยากรชีวภาพและเทคโนโลยี คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ สถาบันวิทยาการหุ่นยนต์ภาคสนาม และ บัณฑิตวิทยาลัยร่วมด้านพลังงานและสิ่งแวดล้อม
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566 (หรือ ไดกิ้นไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ ตามชื่อผู้สนับสนุน) เป็นการแข่งขันไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพครั้งที่ 7 เป็นการพบกันระหว่างบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นทีมที่ชนะเลิศการแข่งขันฟุตบอลรีโว่ ไทยลีก และช้าง เอฟเอคัพ ในฤดูกาลที่ผ่านมา กับทรูแบงค็อก ยูไนเต็ด ทีมรองชนะเลิศของทั้ง 2 รายการดังกล่าว ในฐานะทีมรองชนะเลิศของรีโว่ ไทยลีก โดยบุรีรัมย์ได้เข้าร่วมแข่งขันรายการนี้เป็นครั้งที่ 4 ต่อจากปี พ.ศ. 2561, พ.ศ. 2562 และ พ.ศ. 2565 โดยในปีที่แล้ว พวกเขาพ่ายแพ้ให้กับบีจี ปทุม ยูไนเต็ด ไป 2–3 ขณะที่ทรูแบงค็อกเข้าร่วมแข่งขันในรายการนี้เป็นครั้งแรก โดยไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566 นี้ จะแข่งขันในวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2566 ที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ในเขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร
สนามแข่งขัน
การแข่งขันไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพครั้งนี้ จะแข่งขันกันที่สนามราชมังคลากีฬาสถาน ในเขตบางกะปิ กรุงเทพมหานคร โดยเป็นสนามแห่งที่ 6 ที่ใช้จัดการแข่งขันรายการนี้ ต่อจากสนามศุภชลาศัย, สนามกีฬากองทัพบก, ธันเดอร์โดมสเตเดียม, สนามกีฬาสมโภชเชียงใหม่ 700 ปี และสนามกีฬาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา 5 ธันวา 2550 และนับเป็นการแข่งขันรายการนี้ในกรุงเทพมหานครครั้งแรกในรอบ 3 ปี
ปัจจุบันสนามราชมังคลากีฬาสถานเป็นสนามเหย้าของทีมฟุตบอลทีมชาติไทย และเคยเป็นสนามหลักในเอเชียนเกมส์ 1998 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ
การแข่งขัน
ผู้ช่วยผู้ตัดสิน:
น้ำตกวังเปียน
น้ำตกวังเปียน หรือ น้ำตกห้วยโก๋น เป็นน้ำตกที่อยู่ในเขตหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติดอยภูคา ที่ 1 (ห้วยโก๋น) บริเวณบ้านห้วยทรายขาว ตำบลห้วยโก๋น อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดน่าน เป็นน้ำตกที่มีขนาดใหญ่ สายน้ำตกจะไหลลดหลั่นเกิดเป็นหินปูนที่สวยงามดูคล้ายบันได แต่ละชั้นจะสวยงามแตกต่างกันไป บริเวณธารน้ำตกเต็มไปด้วยป่าหวาย ป่ากล้วย และพรรณไม้นานาพรรณ การชมน้ำตกสามารถเดินจากบริเวณล่างสุด ฝ่ากระแสน้ำที่ตกลงมาไปตามชั้นของเส้นทางน้ำตก จนถึงชั้นบนสุด จะพบถ้ำบนยอดเขาขนาดใหญ่ ซึ่งมีน้ำไหลออกมาจากปากถ้ำดังกล่าว แล้วไหลลงสู่ชั้นต่าง ๆ ของน้ำตก จนถึงชั้นล่างสุดลงสู่แม่น้ำน่าน
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566
การแข่งขัน
🇹🇭 ธเนศ ชูชื่น
น้ำตกวังเปียน
สภาพบรรยากาศโดยรอบจะร่มรื่นสวยงาม เขียวขจี มีหาดทรายและแอ่งน้ำขนาดใหญ่ เหมาะแก่การเล่นน้ำและพักผ่อนท่ามกลางธรรมชาติอย่างแท้จริง สามารถเดินทางมาท่องเที่ยวได้ตลอดทั้งปี โดยในฤดูฝนจะมีปริมาณน้ำมากและแม่น้ำน่านจะมีสีขุ่นแดง
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566
การแข่งขัน
🇹🇭 ราเชนทร์ ศรีชัย
ป้อมสนาม
ป้อมสนาม (Fortification (ออกเสียง)) คือสิ่งก่อสร้างทางยุทธศาสตร์หรือตึกที่ออกแบบเพื่อการป้องกันตนเองในยามสงครามหรือใช้เป็นที่มั่น การสร้างระบบป้อมปราการเป็นการก่อสร้างที่เริ่มทำกันมาเป็นเวลาหลายพันปีในรูปแบบที่เริ่มตั้งแต่เพียงโครงสร้างง่ายๆ มาจนเป็นระบบที่สลับซับซ้อน เช่นในการสร้างป้อมดาวในยุคกลาง
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566
การแข่งขัน
ผู้ตัดสินที่สี่:
น้ำตกวังเปียน
การเดินทาง
การเดินทางไปตามทางหลวงหมายเลข 1080 ถนนสายน่าน-ทุ่งช้าง ประมาณ 130 กิโลเมตร ถึงห้วยโก๋นต่อด้วยทางหลวงหมายเลข 1081 อีกประมาณ 7 กิโลเมตร สังเกตเห็นป้ายบอกแยกทางขวามือ ไปตามถนนลูกรังประมาณ 4 กิโลเมตร เส้นทางจะคดเคี้ยว ขรุขระ ควรใช้รถยนต์ที่มีสภาพดี ถึงที่พักรถต้องเดินทางต่อด้วยเท้าอีกประมาณ 2 กิโลเมตร
ป้อมสนาม
ในภาษาอังกฤษ “Fortification” แผลงมาจากภาษาละติน “Fortis” ที่แปลว่า “แข็งแรง” และคำว่า “Facere” ที่แปลว่า “สร้าง”
ไทยแลนด์แชมเปียนส์คัพ 2566
การแข่งขัน
ผู้ช่วย วีเออาร์:
🇹🇭 กชภูมิ มีศรีเดชา
🇹🇭 อภิชิต โนพวน
มหาสฟิงซ์
มหาสฟิงซ์แห่งกีซา (The Great Sphinx of Giza) คือรูปสฟิงซ์ สัตว์ในตำนานที่มีหัวเป็นมนุษย์และร่างกายเป็นสิงโต ที่ผ่านการแกะสลักบนหินปูน มีท่าเอนกายในแนวทิศตะวันตก หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตั้งอยู่บริเวณที่ราบสูงกีซาที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำไนล์ ในเมืองกีซา ประเทศอียิปต์ ใบหน้าของสฟิงซ์ดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของฟาโรห์คาเฟร
รูปร่างเดิมของสฟิงซ์สลักจากหินดาน ที่ภายหลังฟื้นฟูด้วยบล็อกหินปูน มีความยาวจากเท้าหน้าไปที่หาง 73 m ความสูงจากฐานไปยังหัวที่ 20 m และความกว้างตรงโหนกหลังที่ 19 m จมูกของมันหักโดยไม่ทราบสาเหตุในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 3 ถึง 10
สฟิงซ์เป็นมหาประติมากรรมที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักในอียิปต์ และเป็นหนึ่งในรูปปั้นที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในโลก หลักฐานทางโบราณคดีกล่าวแนะว่ารูปปั้นนี้สร้างขึ้นโดยชาวอียิปต์โบราณในราชอาณาจักรเก่าแห่งอียิปต์รัชสมัยฟาโรห์คาเฟร (c. 2558–2532 ปีก่อนคริสต์ศักราช)
ชื่อ
ไม่มีใครทราบชื่อเดิมของสฟิงซ์ที่ผู้สร้างในสมัยราชอาณาจักรเก่าตั้งไว้ เนื่องจากวิหารสฟิงซ์ที่ปิดหรืออาจเป็นสฟิงซ์ในเวลานั้นยังสร้างไม่เสร็จ ทำให้วัสดุทางวัฒนธรรมจึงมีจำกัด ในสมัยราชอาณาจักรใหม่แห่งอียิปต์ สฟิงซ์ได้รับการบูชาเป็นเทพสุริยะ Hor-em-akhet ("ฮอรัสแห่งขอบฟ้า"; แผลงเป็นกรีก: Harmachis) และฟาโรห์ทุตโมสที่ 4 (1401–1391 ปีก่อนคริสต์ศักราช หรือ 1397–1388 ปีก่อนคริสต์ศักราช) ทรงกล่าวถึงสิ่งนี้เป็นการเฉพาะในศิลาจารึกแห่งความฝัน
ส่วน "สฟิงซ์" ชื่อที่มีการใช้ทั่วไป มีที่มาจากสมัยคลาสสิก ประมาณ 2,000 ปีหลังการก่อสร้าง โดยอิงจากปีศาจในเทพปกรณัมกรีกที่มีหัวผู้หญิง นกเหยี่ยว แมว หรือแกะ และตัวเป็นสิงโตที่มีปีกของอินทรี (ถึงแม้ว่ามหาสฟิงซ์จะมีหัวเป็นมมุษย์และไม่มีปีกเหมือนกับสฟิงซ์อียิปต์ก็ตาม) ศัพท์ภาษาอังกฤษของ sphinx มาจากภาษากรีกโบราณว่า Σφίγξ ( ถอดเป็นอักษรโรมัน: sphinx) จากรูปกริยา σφίγγω ( ถอดเป็นอักษรโรมัน: sphingo / บีบ) ตามสฟิงซ์กรีกที่จะรัดคอใครก็ตามที่ไม่สามารถตอบปริศนาคำทายได้
นักเขียนชาวอาหรับสมัยกลาง ซึ่งรวมถึง อัลมักรีซี เรียกสฟิงซ์จากภาษาคอปติกที่ถูกแผลงเป็นอาหรับว่า บิลฮีบ (بلهيب) และ บิลฮะวียะฮ์ (بلهويه) ซึ่งมาจาก pꜣ-Ḥwr ชื่อเทพเฮารูนของชาวคานาอันที่มีการระบุถึงตัวสฟิงซ์ ชื่อภาษาอาหรับอียิปต์สมัยใหม่เรียกเป็น أبو الهول (อะบู อัลโฮล / อะบู อัลเฮาล์, "ผู้น่ากลัว"; ) ซึ่งตรงกับชื่อในภาษาคอปติก
ประวัติ
ประมาณ 1 พันปีต่อมา หลังจากยุคสมัยของฟาโรห์คาเฟรที่มหาสฟิงซ์ถูกสร้างขึ้น มหาสฟิงซ์ถูกพายุทรายพัดทับถมจนเหลือให้เห็นเพียงส่วนหัว เล่ากันว่ามีเทพเจ้ามาเข้าฝัน เจ้าชายธุตโมส บอกให้พระองค์นำทรายที่ทับถมมหาสฟิงซ์ออก หากทำตามจะส่งผลให้ พระองค์ได้เป็นฟาโรห์ที่ยิ่งใหญ่ มหาสฟิงซ์ จึงได้รับการดูแลรักษาเป็นครั้งแรก
เจ้าชายธุตโมสนี้ ต่อมาได้ขึ้นครองอียิปต์เป็น ฟาโรห์ทุตโมสที่ 4 (Thutmose IV) แห่งราชวงศ์ที่ 18 นับเป็นฟาโรห์ที่ยิ่งใหญ่พระองค์หนึ่ง หลังยุคสมัยของฟาโรห์ธุสโมซิสที่ 4 ในเวลาต่อมา มหาสฟิงซ์ ก็ถูกทรายทับถมอีก และได้รับการดูแลรักษาขึ้นมาใหม่ จนเห็นเต็มตัวในปัจจุบัน
ปัจจุบันใบหน้ามหาสฟิงซ์ ถูกทำลายจนแทบสังเกตรายละเอียดไม่ออก ร่ำลือกันว่า เกิดจากทหารของ นโปเลียน ที่มาอียิปต์ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 18 ใช้ใบหน้าของมหาสฟิงซ์ เป็นเป้าซ้อมยิงปืน ทำให้รูปงูแผ่แม่เบี้ยที่หน้าผากชำรุดเสียหาย จมูกแหว่ง และเคราหลุด อย่างไรก็ตามจากหลักฐานภาพวาดเก่าแก่เมื่อ 400 ปีก่อน พบว่าจมูกของมหาสฟิงซ์ชำรุด ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว และมีบันทึกของอาหรับว่า ใบหน้าสฟิงซ์ถูกทำลาย ในคริสต์ศตวรรษที่ 14 ซึ่งเป็นเวลาก่อนหน้ายุคสมัยของ นโปเลียน หลายร้อยปี
คำถามที่นักโบราณคดีกระแสหลักยังคงตามหาคำตอบกันอยู่ก็คือ เอกสารของอัล-มักริสีที่พูดถึงการกระทำของกลุ่มมุสลิมซูฟียฺนั้นเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน มูฮัมหมัดจะเป็นคนร้ายตัวจริงในการกระทำครั้งนี้หรือไม่ ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนชิ้นใดพูดถึงการทำลายจมูกของสฟิงซ์ที่เก่าแก่ไปกว่าหลักฐานของอัล-มักริสี ดังนั้นตอนนี้ถ้าถามว่าใครเป็นต้นเหตุให้จมูกของสฟิงซ์บี้แบนเช่นนี้แล้วละก็ คนร้าย(เป็นการชั่วคราว)ของคดีนี้ก็คือมูฮัมหมัด ซา’อิม อัล-ดาห์ร (Muhammad Sa'im al-Dahr) จากกลุ่มมุสลิมซูฟียฺนั่นเอง ซึ่งถูกจับแขวนคอใน ข้อหาทำลายทรัพย์สินของรัฐอย่างไร้เหตุผลเมื่อปี 1378 (พ.ศ. 1921).
นอกจากนี้ยังร่ำลือกันว่า ชิ้นส่วนของจมูกและเครามหาสฟิงซ์ ถูกนำไปเก็บรักษาไว้ที่ พิพิธภัณฑ์อังกฤษ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และทางการอียิปต์ ได้พยายามดำเนินการทวงถาม เพื่อนำกลับคืนประเทศอียิปต์แต่ยังไม่เป็นผล เรื่องชิ้นส่วนจมูกและเคราของมหาสฟิงซ์นั้น ความจริงปรากฏว่า ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์อังกฤษ ได้เก็บรักษา "ส่วนหนึ่ง" ของ เครามหาสฟิงซ์ ที่มีความยาวประมาณ 78 เซนติเมตรเอาไว้
ทานากะ ชินเบ
ทานากะ ชินเบ (田中 新兵衛,2375-11 กรกฎาคม 2406) หนึ่งในสี่มือสังหารชื่อดังแห่งยุค บากูมัตสึ ซึ่งรับใช้ ทาเกจิ ซูอิซัง ผู้นำกลุ่ม ภักดีแห่งโทซะ ที่มีเป้าหมายเพื่อโค่นล้มรัฐบาลเอโดะ และฟื้นฟูพระราชอำนาจขององค์พระจักรพรรดิ
ทานากะฆ่าตัวตายเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2406 ด้วยการกระทำเซ็ปปูกุ
1832 1863
จังหวัดลากูนา
จังหวัดลากูนา (Lalawigan ng Laguna; Provincia de Laguna) เป็นจังหวัดในเขตคาลาบาร์โซน บนเกาะลูซอน ประเทศฟิลิปปินส์ เมืองหลักคือซันตาครุซ และตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมโทรมะนิลา มีอาณาเขตติดต่อกับจังหวัดรีซัลทางทิศเหนือ, จังหวัดเกซอนทางทิศตะวันออก, จังหวัดบาตังกัสทางทิศใต้ และจังหวัดคาวีเตทางทิศตะวันตก ในปี ค.ศ. 2015 ลากูนามีประชากร 3,035,081 คน และเป็นจังหวัดที่ร่ำรวยเป็นอันดับที่ 7 ของประเทศ จังหวัดลากูนาเป็นบ้านเกิดของโฮเซ รีซัล วีรบุรุษคนสำคัญของประเทศ
หอยเต้าปูนหาดราไวย์
เป็นหอยเต้าปูนขนาดเล็ก มีความยาวโดยเฉลี่ย 20-46 มิลลิเมตร ถูกตั้งชื่อวิทยาศาสตร์ตามชื่อของหาดราไวย์ ในจังหวัดภูเก็ต สถานที่ ๆ พบครั้งแรก มีเข็มพิษที่สามารถฆ่ามนุษย์ให้ถึงแก่ความตายได้เหมือนหอยเต้าปูนชนิดอื่น ๆ
สีของเปลือกโดยปกติจะเป็นสีเดียวทั้งเปลือก คือ สีแดงปนส้มสด มีตุ่มเป็นแนวเพียงเล็กน้อย แต่ในบางตัวที่จัดว่าสวยจะนิยมเก็บเป็นของสะสม คือ เปลือกมีสีส้มสลับกับแดงสด มีแถบสีเข้ม-อ่อนสลับกันไล่เรียงเป็นทางยาวตลอดทั้งเปลือก ขณะที่ทางก้นหอยเป็นแต้ม และแถบสลับสีแดงและส้ม ตุ่มขึ้นชัดเจนเหมือนไข่มุกถึง 3-4 ชั้น
สนามกีฬาโอลิมปิกกวางตุ้ง
สนามกีฬาโอลิมปิกกวางตุ้ง เป็นสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ในนครกว่างโจว มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน เริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1998 แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2001
ในปี ค.ศ. 2010 สนามกีฬาแห่งนี้เป็นสนามกีฬาหลักของกีฬาเอเชียนเกมส์ 2010 ที่ประเทศจีนเป็นเจ้าภาพ อย่างไรก็ตามพิธีเปิดและปิดการแข่งขันมิได้จัดที่นี่ แต่จัดที่เกาะไห่ซิงซากลางแม่น้ำซูเจียงแทน
เอ็กซ์โป 2005
งาน เอ็กซ์โป 2005 เป็นงานจัดแสดงสินค้าโลก (เวิลดส์แฟร์) ที่จัดขึ้นระหว่างวันที่ 25 มีนาคม ถึง 25 กันยายน พ.ศ. 2548 ที่จังหวัดไอจิ ประเทศญี่ปุ่น แก่นเรื่องของงานครั้งนี้คือ "ภูมิปัญญาธรรมชาติ" (Nature's Wisdom) ตัวตุ๊กตาสัญลักษณ์ของงานเป็นปู่ต้นไม้ (โมริโซ) มีนิสัยชอบสอนชอบบ่น และหลานต้นไม้ (คิโคโร) ที่อยากรู้อยากเห็น
พื้นที่
สำหรับการเดินทางจากนาโงยาไปยังพื้นที่จัดงานในนะงะกุเตะนั้น วิธีที่สะดวกคือโดยสารรถไฟใต้ดินสายฮิงะชิยะยะมะจนสุดทางที่ฟุจิงะโอะกะ แล้วต่อรถไฟแมกเลฟสาย LINIMO ไปยังสถานที่จัดงาน
พื้นที่จัดงานอยู่ในพื้นที่ภูเขาและป่า การวางผังจึงได้มีการระมัดระวังไม่ให้มีการทำลายธรรมชาติ และคำนึงถึงการรบกวนชาวบ้านที่มีถิ่นฐานในบริเวณดังกล่าว มาตรการในการวางผังงานเอ็กซ์โปครั้งนี้ คือการนำรถกระเช้ากอนโดลาที่มีกระจกพิเศษเชื่อมต่อบริเวณต่าง ๆ และเมื่อลอยผ่านเหนือบริเวณหมู่บ้านที่มีประชาชนอาศัยอยู่ จะเปลี่ยนจากกระจกใสเป็นกระจกฝ้า จนลอยผ่านพ้นบริเวณดังกล่าวจึงกลับสู่สภาพกระจกใสตามปกติ นอกจากนี้ในส่วนใจกลางงานยังเป็นพื้นที่อนุรักษ์ให้เป็นพื้นที่ป่าดังเช่นที่เป็นอยู่ก่อนงานเอ็กซ์โป และใช้เป็นเหมือนพื้นที่ศึกษาธรรมชาติให้แก่เด็ก ๆ และผู้สนใจ นอกเหนือจากพื้นที่จัดแสดงในส่วนศาลาหรือพื้นที่ในร่มต่าง ๆ
ส่วนนากากุเตะ (Nagakute)  เป็นส่วนหลักประกอบด้วย
ส่วนเซโตะ (Seto)  เป็นส่วนที่อยู่แยกออกไป ต้องนั่งรถกระเช้ากอนโดลา
รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 53
รางวัลแกรมมี ครั้งที่ 53 (53rd Annual Grammy Awards) เป็นการประกาศผลรางวัลทางดนตรี โดยสถาบันศิลปะวิทยาการการบันทึกเสียงแห่งสหรัฐอเมริกา จัดในวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 ณ สเตเปิลส์เซ็นเตอร์ ลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา
ผู้แสดงบทเวที
เมื่อวันที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2554 ได้มีการประกาศให้ดำเนินการในพระราชพิธีอย่างเป็นทางการดังนี้: A week later, the following were reported to be included in the line-up:
Production, non-classical
An Engineer's Award. (Artists names appear in parentheses.)
Production, classical
A Producer's Award. (Artist names appear in parentheses.)
การรถไฟมาลายา
การรถไฟมาลายา หรือ เกอเรตาปีตานะฮ์เมอลายู (كريتاڤي تانه ملايو برحد) มีตัวย่อว่า เคทีเอ็ม (KTM) เป็นรัฐวิสาหกิจที่ดูแลระบบขนส่งแบบรางในมาเลเซีย เดิมถูกใช้เพื่อขนส่งแร่ดีบุก ก่อนถูกพัฒนาให้เป็นหนึ่งในระบบการคมนาคมที่โยงใยไปทั่วประเทศ
ปัจจุบันมีรถไฟให้บริการด้วยกันทั้งหมด 5 ประเภทคือ เคทีเอ็มคอมมูเตอร์ (KTM Komuter) สกายพาร์กลิงก์(Skypark Link) รถไฟระหว่างเมือง (KTM Intercity) รถไฟฟ้าระหว่างเมือง (ETS Train) รถไฟสินค้า (KTM Kargo)
โครงข่ายรถไฟ
การรถไฟมาลายาให้บริการเส้นทางรถไฟเฉพาะมาเลเซียตะวันตกเท่านั้น ใช้รางขนาด มีสายหลัก 2 สายใหญ่ ได้แก่
สายชายฝั่งทะเลตะวันตก
สายชายฝั่งทะเลตะวันตก เริ่มต้นจากสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ รัฐปะลิส (บนพรมแดนไทย-มาเลเซีย) มุ่งหน้าลงใต้สิ้นสุดที่จุดผ่านรถไฟวุดแลนส์ ประเทศสิงคโปร์ สถานีรถไฟรายทางที่สำคัญได้แก่ สถานีรถไฟเซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์ กัวลาลัมเปอร์ กับสถานีรถไฟบัตเตอร์เวอร์ธ รัฐปีนัง ปัจจุบันติดตั้งระบบจ่ายไฟฟ้าเหนือหัว เสร็จสิ้นแล้วและเป็นทางคู่
สายชายฝั่งทะเลตะวันออก
สายชายฝั่งทะเลตะวันออก ระบบรถไฟยังไม่ทันสมัยเหมือนฝั่งตะวันตก วิ่งจากสถานีรถไฟเกอมัซ รัฐเนอเกอรีเซิมบีลัน ไปยังสถานีรถไฟตุมปัต รัฐกลันตัน แนวเส้นทางส่วนใหญ่จะลัดเลาะเข้าไปในป่า จึงได้ฉายาว่า ทางรถไฟสายป่ารก ส่วนรัฐตรังกานู เป็นเพียงรัฐเดียวในมาเลเซียตะวันตกที่ไม่มีรถไฟผ่าน
โครงสร้างพื้นฐาน
รถไฟเคทีเอ็มมีระยะทางเดิมรวมทั้งหมด 1,699 กิโลเมตร แต่เนื่องจากการปิดทางรถไฟช่วงตันจงปาการ์-กรันจี เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 จึงทำให้ระยะทางเหลือเพียง 1,677 กิโลเมตร ทางรถไฟส่วนใหญ่เป็นทางเดี่ยวและทางคู่
เส้นทางอื่น ๆ
มีสายรถไฟอื่น ๆ ในประเทศมาเลเซียที่มิได้ดำเนินการโดยเคทีเอ็ม ได้แก่ การรถไฟรัฐซาบะฮ์ ในรัฐซาบะฮ์ มาเลเซียตะวันออก และรถไฟไต่เขาปีนัง บนเกาะปีนัง
เส้นทางย่อย
นอกจากสายชายฝั่งทะเลตะวันตกและตะวันออกแล้ว ยังมีสายรถไฟแยกย่อยอีกมากมาย ดังนี้
ระบบรถไฟ
หลังจากการควบรวมกิจการรถไฟในมาเลเซีย การรถไฟมาลายา (ในขณะนั้น) ได้สั่งซื้อรถจักรไอน้ำจากสหราชอาณาจักร เพื่อนำมาใช้งานในประเทศ ส่วนรถจักรดีเซลคันแรก คือ ชันเตอร์คลาส 15 ได้มาในปี ค.ศ. 1948 ต่อมาได้เปลี่ยนมาใช้รถจักรดีเซลทั้งระบบในช่วงปี ค.ศ. 1950-1970 ส่งผลให้รถจักรไอน้ำถูกปลดประจำการทั้งหมดในปี ค.ศ. 1972 เคทีเอ็มได้สั่งซื้อรถจักรดีเซลจากหลาย ๆ ประเทศ ได้แก่ อังกฤษ, ญี่ปุ่น, แคนาดา, อินเดีย, เยอรมนี และจีน
รถไฟฟ้าเริ่มใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 เพื่อใช้งานในรถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม โดยใน 1 ชุดจะมี 3 คัน
รถไฟระหว่างเมืองและอีทีเอส
รถไฟระหว่างเมือง (KTM Antarabandar) ดำเนินการโดยการรถไฟมาลายา วิ่งระหว่างหาดใหญ่-เซ็นทรัลกัวลาลัมเปอร์-สิงคโปร์-วุดแลนส์ ทุกขบวนใช้รถจักรดีเซลลากจูง ประเภทขบวนรถ ได้แก่ รถธรรมดา และรถด่วน โดยขบวนรถชายฝั่งตะวันตกจะมีความทันสมัย และมีเฉพาะรถด่วน ส่วนขบวนรถชายฝั่งตะวันออก ยังไม่ค่อยทันสมัยมาก และมีทั้งรถด่วนและรถธรรมดา
รถไฟชานเมือง
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม เปิดให้บริการครั้งแรกในปี ค.ศ. 1995 เพื่อรองรับการขนส่งในกัวลาลัมเปอร์และปริมณฑล ปัจจุบันมีจำนวนรถไฟ 248 เที่ยวต่อวัน จำนวนสถานี 45 สถานี (ในทุก ๆ สถานีจะมีที่จอดรถ) ระยะทาง 175 กิโลเมตร มีสองสายหลักได้แก่ สายเซอเริมบัน (มีสายย่อยคือสายตันหยงมาลิม ความถี่ทุก ๆ 30 นาที) และสายพอร์ตกลัง ความถี่ทุก 15 นาทีในชั้วโมงเร่งด่วน ทุก 20 นาทีในชั่วโมงปกติ ทุกคันเป็นรถปรับอากาศ ใช้รถรุ่นเคทีเอ็ม คลาส 81, 82, 82 และ 92 รถไฟชานเมืองมีประโยชน์ต่อเดินทางจากชานเมืองเข้าสู่กัวลาลัมเปอร์เป็นอย่างมาก โดยเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่สำคัญ สถิติปี ค.ศ. 2010 ผู้โดยสารทั้งหมด 50 ล้านคนต่อปี
รถไฟชานเมืองเคทีเอ็ม เป็นระบบรถไฟที่ทำกำไรสูงที่สุดถึง 100 ล้านริงกิต สูงกว่ารถไฟระหว่างเมืองซึ่งทำกำไรได้เพียง 70.94 ล้านริงกิต
หน่วยงานอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รถไฟ
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1988 และจดลิขสิทธิ์ในปี ค.ศ. 1991 บริษัทมีรถขนส่ง 225 คัน และรถพ่วง 1,300 คัน ใช้ขนส่งสินค้าจากท่าเรือ
ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 มีลูกจ้าง 70 คน และที่จอดรถ 16 แห่ง ปัจจุบันมีแผนจะสร้างที่จอดรถที่สถานีรถไฟเซอเริมบันและสุไหงบูโลห์
การปรับให้ทันสมัย
การพัฒนาให้ทันสมัยยังคงดำเนินการอยู่เรื่อย ๆ ในปี ค.ศ. 1989 ได้เริ่มลงมือสร้างทางคู่และติดตั้งกระแสไฟฟ้าระหว่างสถานีราวัง-เซอเริมบัน, ชุมทางบาตู-เซ็นทัล, กัวลาลัมเปอร์-พอร์ตกลัง ซึ่งต่อมาก็คือรถไฟชานเมืองเคทีเอ็มนั่นเอง โครงการต่อมาก็คือ การติดตั้งการจ่ายไฟฟ้าระหว่างสถานีราวัง-อีโปะฮ์ ซึ่งเริ่มในปี ค.ศ. 2000 และเสร็จในปี ค.ศ. 2010 และมีแผนจะเปิดรถไฟระหว่างเมือง 16 ขบวนต่อวัน ความเร็ว 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
พระเจ้าชเวนันจอชิน
พระเจ้าชเวนันจอชิน นรปติ (ရွှေနန်းကြော့ရှင် နရပတိ, ; กันยายน 1476 – 14 มีนาคม 1527) หรือ พระเจ้านรปติที่ 2 แห่งอังวะ (Narapati II of Ava) กษัตริย์ลำดับที่ 13 แห่งอังวะจาก ค.ศ. 1501 ถึง 1527
เผิง อวี๋เยี่ยน
เผิง อวี๋เยี่ยน (Eddie Peng Yu-Yan; เกิด 24 มีนาคม พ.ศ. 2525) หรือ เอ็ดดี้ เผิง อวี๋เยี่ยน เป็นนักแสดง, นักร้อง และนายแบบชาวไต้หวัน มีชื่อเสียงจากการรับบบทถังอี้ว์เสียวเป่าในเรื่อง เซียนกระบี่พิชิตมาร
ประวัติ
เผิงอี๋ว์เยี่ยนอาจไม่ใช่พระเอกอันดับหนึ่งของไต้หวัน การแสดงของเขาก็ไม่ถือว่าโดดเด่นนัก ถ้านับผลงานที่เป็นที่รู้จักทั่วจีน กลับไม่ใช่ละครแนวสมัยใหม่หรือวัยรุ่นจ๋าอย่างที่เขาแสดงเมื่อเริ่มเข้าวงการ ละครที่แจ้งเกิดอย่างเห็นได้ชัดก็คือละครกำลังภายในเรื่องแรกในชีวิตอย่าง “เซียนกระบี่พิชิตมาร” ในบท ถังอี้ว์เสียวเป่า ที่เขาแสดงได้น่ารักน่าสงสารอย่างที่ไม่เคยได้รับคำชมเช่นนี้มาก่อน หลังจากเจาะตลาดจีนแผ่นดินใหญ่สำเร็จจนเป็นที่รู้จัก ไม่นานเผิงอี๋ว์เยี่ยนก็ได้รับการทาบทามให้รับบทเด่นอีกครั้งในละครกำลังภายในเรื่องที่สองคือ “ขุนศึกตระกูลหยาง” โดยเขารับบท “หยางชีหลาง” น้องชายคนเล็กของตระกูลหยางที่มีนิสัยมองโลกในแง่ดี จิตใจดี ร่าเริง ซึ่งบุคลิกก็ไม่ต่างไปจากบทถังอี้ว์เสียวเป่าสักเท่าใดนัก
นอกจากงานละครแล้ว เผิงอี๋ว์เยี่ยนก็ยังเคยแสดงความสามารถด้านการร้องเพลงอีกด้วย แม้จะยังไม่มีอัลบั้มเต็มของตัวเอง แต่เขาก็เคยโชว์เสียงร้องเพลงประกอบละครอย่างเรื่อง Scent of Love และ When Dolphin met Cat มาแล้ว ทางด้านครอบครัวของหนุ่มคนนี้นั้น ถือว่าไม่อบอุ่นเท่าที่ควร เพราะเขาต้องอยู่กับแม่ตั้งแต่เด็ก หลังจากที่พ่อแม่หย่าร้างกัน ในความทรงจำของเขานั้น ไร้ซึ่งภาพของพ่อตั้งแต่วัยเยาว์ แม่ต้องลำบากเลี้ยงเขาและพี่สาวอีก 2 คนมาจนโต รวมทั้งต้องดูแลคุณยายอีกด้วย เผิงอี๋ว์เยี่ยนเคยกล่าวว่า “ตั้งแต่เด็กผมเติบโตมากับสังคมที่แวดล้อมไปด้วยผู้หญิง บางทีอาจเป็นเพราะเหตุผลนี้ จึงทำให้นิสัยผมเป็นคนอ่อนโยนและนุ่มนวล” เพราะเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน จึงมักจะได้รับความรักความเอาใจใส่มาก แต่เผิงอี๋ว์เยี่ยนกลับปฏิเสธว่าเขาก็ไม่ได้มีนิสัยคุณหนูอย่างที่หลายคนคิด “ผมยอมรับว่าครอบครัวรักผมมาก แต่ว่าไม่ใช่จะตามใจผมทุกอย่าง ทำเรื่องอะไรผิดก็ต้องถูกลงโทษ แม่ผมจะใส่ใจกับเรื่องการศึกษาและมารยาทการปฏิบัติตนต่อบุคคลอื่นมาก มีครั้งหนึ่งคะแนนสอบผมแย่มาก ไม่กล้าบอกคะแนนให้แม่รู้ โกหกแม่เรื่องคะแนนจริง ผลสุดท้ายเมื่อความจริงปรากฏ ผมโดนแม่ตียกใหญ่” ดังนั้นตั้งแต่เด็กจนโตเผิงอี๋ว์เยี่ยนจึงเชื่อฟังแม่มาตลอด “พูดตามความจริง ผมไม่เคยทำตัวเกเรเลย การเชื่อฟังแม่นั้นเป็นสัจธรรมที่ถูกต้องดีงาม เพราะแม่ทำงานเลี้ยงครอบครัวก็ลำบากมามากพอแล้ว เหตุใดผมจะต้องทำให้ท่านโกรธและไม่สบายใจอีกล่ะ” หลังจากเรียนจบจากแวนคูเวอประเทศแคนนาดา จนกลับมาที่ไต้หวันและได้เข้าวงการแล้วนั้น เผิงอี๋ว์เยี่ยนมีโอกาสได้แสดงละคร ช่วงนั้นที่เขามีรายได้เป็นกอบเป็นกำก็พยายามเก็บหอมรอบริบกินข้าวกล่องทุกมื้อ เพื่อส่งเงินให้แม่เป็นทุนเปิดร้านอาหารที่เซี่ยงไฮ้ นับได้ว่าเป็นสุดยอดลูกกตัญญูที่หายากคนหนึ่งในวงการบันเทิง “ผมบอกแม่ว่า ชั่วชีวิตนี้ผมจะไม่ประพฤติตัวไม่ดีเด็ดขาด ผมหวังจะให้ท่านมีความสุข ท่านลำบากเพื่อผมมามาก หลังจากนี้ผมจะเก็บเงินซื้อบ้านหลังใหญ่ๆ สักหลังแล้วรับท่านมาอยู่ด้วยกัน พวกเราจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าครับ” สำหรับความรักกับสาวๆ ของพ่อหนุ่มคนนี้ ตอนนี้เขาบอกแต่เพียงว่าโสดสนิท แต่ก็มีข่าวออกมามากมาย ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้กับนักแสดงสาวหน้าจิ้มลิ้มอย่างหยางเฉิงหลิง (เรนนี่) หรือกระแสข่าวที่ว่าเป็นเกย์และกุ๊กกิ๊กกับเหอยุ่นตงระหว่างถ่ายทำเรื่อง”ขุนศึกตระกูลหยาง” แต่แล้วก็เงียบไป เพราะเผิงอี๋ว์เยี่ยนออกมากล่าวว่าเขาไม่ใช่เกย์ และเขาก็มีใจนิยมเพศหญิงตามปกติ ล่าสุดมิวายมีข่าวกุ๊กกิ๊กกับนักร้องสาว “ไช่อีหลิน” ที่นักข่าวตามไปถ่ายภาพทั้งสองแอบเที่ยวอยู่ด้วยกันที่ลอนดอน แต่เขาก็ออกมาปฏิเสธอีกว่าเจอกันโดยบังเอิญเท่านั้น ก็ต้องลุ้นกันต่อไปว่าความรักของหนุ่มหน้าใสคนนี้จะเดินไปในทิศทางใด
ซาบูโร ซาไก
เรือเอก ซาบูโร ซาไก (坂井 三郎) เป็นนักบินนาวีชาวญี่ปุ่นและเสืออากาศของกองกำลังพิเศษทางอากาศแห่งกองทัพเรือจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง เขาได้มีชื่อเสียงด้วยการเอาชนะทางอากาศมา 28-64 ครั้ง
เผิง อวี๋เยี่ยน
มิวสิควิดีโอ
2005 - One To One （一对一） - Fish Leong
ซาบูโร ซาไก
แหล่งข้อมูลอื่น
19162000
เผิง อวี๋เยี่ยน
มิวสิควิดีโอ
2006 - Find the Unicorn （寻找独角兽）- Fiona Sit （薛凯琪）
2008 - Wishes of Lucky Grass (幸运草的祝福)- Clover Band
2008 - Coastal Highway Exit[26] （沿海公路的出口）- S.H.E
2008 - Because You Love Me (因为你爱我) - Joanna Wang(王若琳)
2010 - Break up Needs Practice (分手需要练习的) - A-Lin （黄丽玲）
2010 - Fei Ai Bu Ke (非爱不可） - Eddie Peng （彭于晏）
2010 - Corner of Summer （转角的夏天）- Eddie Peng （彭于晏）
ไป๋ ลู่
ไป๋ ลู่ (เกิด 23 กันยายน ค.ศ. 1994) เป็นนักแสดง นางแบบ นักร้องชาวจีน เริ่มเป็นที่รู้จักจากซีรีส์จีนเรื่อง เจาเหยา ลิขิตรักนางพญามาร (The Legends ; 招摇)
แสดงเอ็มวีเพลง
2016 - เพลง The Message (留言) นักร้อง 陆虎
ชิคาโก แอล สายสีชมพู
ชิคาโก แอล สายสีชมพู เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าระยะทาง 11.2 mi (35 นาที) ของชิคาโก แอล ดำเนินการโดยองค์การขนส่งชิคาโก เป็นเส้นทางที่เปิดให้บริการล่าสุด มีเส้นทางบางส่วนที่ใช้รางร่วมกับสายสีเขียว ผู้โดยสาร 33,737 คนต่อวัน เนื่องจากเป็นเส้นทางใหม่ จึงไม่มีชื่อเรียกสามัญเหมือนเส้นทางอื่น ๆ ชื่อเส้นทางในระหว่างออกแบบโครงการคือ สายสีเงิน แต่ได้เปลี่ยนมาเป็นสายสีชมพูในภายหลัง
Station listing
After stopping at Washington/Wells, Pink Line trains return to Clinton, then make all stops back to 54th/Cermak.
เขตสวนหลวง
ที่ตั้งและอาณาเขต
เขตสวนหลวงตั้งอยู่ทางตอนกลางค่อนไปทางใต้ของฝั่งพระนคร มีอาณาเขตติดต่อกับเขตต่าง ๆ เรียงตามเข็มนาฬิกา ดังนี้
ประวัติ
เขตสวนหลวงเดิมมีฐานะเป็น ตำบลสวนหลวง เป็นเขตการปกครองของอำเภอพระโขนง จังหวัดพระประแดง ต่อมาใน พ.ศ. 2470 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวโปรดเกล้าฯ ให้โอนอำเภอพระโขนงรวมทั้งตำบลสวนหลวงมาขึ้นกับจังหวัดพระนคร โดยตำบลสวนหลวงได้กลายเป็นเป็นท้องที่หนึ่งในเขตสุขาภิบาลประเวศที่ตั้งขึ้นใหม่ใน พ.ศ. 2506 จนกระทั่งได้รับการโอนไปเป็นท้องที่ของเทศบาลนครกรุงเทพตั้งแต่ พ.ศ. 2508
ใน พ.ศ. 2514 จังหวัดพระนครถูกรวมเข้ากับจังหวัดธนบุรี เปลี่ยนฐานะเป็นนครหลวงกรุงเทพธนบุรี และใน พ.ศ. 2515 จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นกรุงเทพมหานคร ซึ่งได้เปลี่ยนคำเรียกเขตการปกครองใหม่ด้วย ตำบลสวนหลวงได้รับการเปลี่ยนแปลงฐานะเป็น แขวงสวนหลวง เป็นพื้นที่การปกครองของสำนักงานเขตพระโขนง
ภายหลังท้องที่เขตพระโขนงมีความเจริญและมีประชากรหนาแน่นขึ้น พื้นที่บางแห่งอยู่ไกลจากสำนักงานเขตมาก ทำให้ไม่สะดวกต่อการบริการประชาชน ในวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2532 กรุงเทพมหานครจึงได้ตั้งสำนักงานเขตพระโขนง สาขา 3 (สวนหลวง) ดูแลพื้นที่แขวงสวนหลวง และในวันที่ 9 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน กระทรวงมหาดไทยได้แบ่งพื้นที่ทางทิศตะวันออกของเขตพระโขนงตั้งเป็นเขตประเวศ แบ่งออกเป็น 4 แขวงซึ่งรวมแขวงสวนหลวงไว้ด้วย เนื่องจากยังไม่เหมาะสมที่จะยกฐานะขึ้นเป็นเขตใหม่ จึงให้คงฐานะเป็นสำนักงานเขตสาขาไว้ก่อน สำนักงานเขตพระโขนง สาขา 3 จึงเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักงานเขตประเวศ สาขาสวนหลวง
การแบ่งเขตการปกครอง
ในวันที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 กรุงเทพมหานครได้ประกาศจัดตั้งแขวงอ่อนนุชและแขวงพัฒนาการแยกจากพื้นที่แขวงสวนหลวง โดยมีผลบังคับใช้ในวันเดียวกัน ส่งผลให้เขตสวนหลวงในปัจจุบันแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 3 แขวง ได้แก่
นักเลงคอมพิวเตอร์
นักเลงคอมพิวเตอร์ (hacker) หมายถึงผู้เชี่ยวชาญในสาขาคอมพิวเตอร์ บางครั้งยังใช้หมายถึงผู้เชี่ยวชาญในสาขาอื่นนอกจากคอมพิวเตอร์ด้วย โดยเฉพาะผู้ที่มีความรู้ในรายละเอียด หรือ ผู้ที่มีความเฉลียวในการแก้ปัญหาจากข้อจำกัด ความหมายที่ใช้ในบริบทของคอมพิวเตอร์นั้นได้เปลี่ยนแปลงไปจากความหมายดั้งเดิม โดยผู้ใช้คำในช่วงหลังนั้นได้ใช้ในความหมายที่กว้างออกไป รวมทั้งในบางครั้งยังใช้ในความหมายที่ขัดแย้งกัน
ในปัจจุบัน "นักเลงคอมพิวเตอร์" นั้นใช้ใน 2 ความหมายหลัก ในทางที่ดี และ ไม่ค่อยดีนัก ความหมายที่เป็นที่นิยม และพบได้บ่อยในสื่อนั้น มักจะไม่ดี โดยจะหมายถึง อาชญากรคอมพิวเตอร์ ส่วนในทางที่ดีนั้น "นักเลงคอมพิวเตอร์" ยังใช้ในลักษณะของคำติดปาก หมายถึง ความเป็นพวกพ้อง หรือ สมาชิกของกลุ่มคอมพิวเตอร์ นอกเหนือจากนี้ คำว่า "นักเลงคอมพิวเตอร์" ยังใช้หมายถึงกลุ่มของผู้ใช้คอมพิวเตอร์ โดยเฉพาะโปรแกรมเมอร์ที่มีความสามารถในระดับผู้เชี่ยวชาญ ตัวอย่างเช่น "ลีนุส ทอร์วัลด์ส ผู้สร้างลินุกซ์ นั้นเป็นนักเลงคอมพิวเตอร์อัจฉริยะ"
จากความหมายที่แตกต่างข้างต้น จะเห็นได้ถึงความขัดแย้งในการใช้คำ บางกลุ่มที่ใช้คำนักเลงคอมพิวเตอร์นี้เพื่อเรียกกลุ่มของตน ก็ไม่ชอบที่คำนี้ถูกใช้ในความหมายที่ไม่ดี และแนะนำให้ใช้คำอื่น เช่น แบล็กแฮต หรือ แคร็กเกอร์ เพื่อเรียกอาชญากรคอมพิวเตอร์แทน ส่วนผู้ที่ใช้คำนี้ในความหมายที่ไม่ดี ซึ่งเป็นความหมายที่นิยมใช้กันนั้น ให้ความเห็นถึงความหมายในทางที่ดี นั้นนอกจากจะก่อให้เกิดความสับสนแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นที่นิยมอีกด้วย
ส่วนความหมายกลางนั้น ได้สังเกตถึงจุดร่วมระหว่างความหมายในทางที่ดีและไม่ดี โดยพิจารณาการเป็นนักเลงคอมพิวเตอร์ เป็นการใช้ความชำนาญ เพียงแต่อาจใช้เพื่อจุดประสงค์ที่แตกต่างกันทั้งในทางดีและไม่ดี ตัวอย่างเช่น ช่างสะเดาะกุญแจ มีความชำนาญในการปลดกลอน (เปรียบเทียบการสะเดาะกุญแจกับการเป็นนักเลงคอมพิวเตอร์) ซึ่งความชำนาญนี้อาจถูกใช้ได้ทั้งในทางที่ดีและไม่ดี
การเป็นนักเลงคอมพิวเตอร์ สามารถหมายถึงวิธีการศึกษาหาคำตอบให้กับปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่ง โดยที่มีข้อจำกัดในเรื่องของข้อมูลหรือความรู้ เพื่อให้เกิดการพัฒนาหรือความเข้าใจต่อปัญหาเหล่านั้นได้มากขึ้น การได้ใช้คำว่านักเลงคอมพิวเตอร์จึงเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจ เพราะเปรียบได้กับเป็นผู้คิดค้นสิ่งใหม่ที่สามารถทำงานหรือแก้ปัญหาได้ดีขึ้นและง่ายขึ้น แต่ถ้าการเป็นนักเลงคอมพิวเตอร์ ที่อาศัยความรู้หรือความสามารถที่มีในทางที่ไม่ดี ก็จะเกิดความสับสนในการใช้คำว่านักเลงคอมพิวเตอร์  ดังนั้นคำว่าแครกเกอร์จึงถูกนำมาใช้เรียกคนที่มีความรู้ความเข้าใจต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งแต่ใช้ความรู้นั้นในทางที่ไม่ดีและขัดกับจริยธรรมของนักเลงคอมพิวเตอร์
นิยาม
Cracker (แครกเกอร์) มีความหมายอย่างเดียวกันกับ Hacker แต่ต่างกันตรงที่’’’วัตถุประสงค์ในการกระทำ’’’ จุดมุ่งหมายของ Cracker คือ บุกรุกระบบคอมพิวเตอร์อื่นโดยผิดกฎหมาย และทำให้เกิดความเสียหายต่อคอมพิวเตอร์ที่ถูกบุกรุก จะ โดยมีเจตนา ที่จะทำลายหรือเอาข้อมูลไปใช้เพิ่อผลประโยชน์ส่วนตัว ทั้งนี้รวมไปถึงพวก script monkey ที่บุกรุกเข้าไปและทำให้เกิดความเสียหายโดย ไม่มีความรู้หรือไม่เจตนา
แต่โดยทั่วไปแล้วมักเข้าใจกันว่าเป็นพวกเดียวกันนั่นเอง คือมองว่ามีเจตนาไม่ดีทั้งคู่ ทั้งที่จริง ๆ แล้วไม่ใช่
แต่ในปัจจุบันคำว่า Cracker กับ Hacker มักเรียกรวมทั้งสองคำว่าเป็น “Hacker” จึงเกิดคำเรียกใหม่ว่า Black hat Hacker กับ White hat Hacker ซึ่ง Black hat Hacker จะใช้แทน Cracker และ White hat Hacker จะใช้แทน Hacker
ไวต์แฮต
ไวต์แฮต สามารถเจาะระบบรักษาความปลอดภัย อย่างเปิดเผย
ตัวอย่างเช่น ผู้ทดสอบระบบรักษาความปลอดภัย เหล่าแฮกเกอร์ที่มีความรู้ความสามารถ และรับจ้างให้ทำการตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัย หรือ หาจุดอ่อนช่องว่างของระบบหรือโปรแกรม
เกรย์แฮต
เกรย์แฮต อยู่ระหว่างแบล็กแฮตกับไวต์แฮต เกรย์แฮตจะท่องโลกอินเทอร์เน็ตและเจาะเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์ เพื่อเตือนผู้ดูแลว่าระบบของพวกเขาถูกแฮ็ก จากนั้นพวกเขาเสนอที่จะซ่อมแซมระบบให้ โดยมีค่าจ้างเล็กน้อย
บลูแฮต
บลูแฮต คือบุคคลนอกบริษัทที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยของคอมพิวเตอร์ที่สามารถทดสอบหาบั๊กก่อนที่ระบบจะถูกใช้จริง
แบล็กแฮต
แบล็กแฮต หรือในบางครั้งเรียก แคร็กเกอร์ คือบุคคลที่พยายามเจาะเข้าระบบคอมพิวเตอร์ของผู้อื่น  โดยไม่ได้รับอนุญาต หรือผิดกฎหมาย  ไม่ว่าจะทำให้ระบบหรือโปรแกรมที่ถูกเจาะเข้าไปนั้น ได้รับความเสียหายหรือไม่
แฮคเกอร์
แฮคเกอร์ (Hacker) นั้นมีความหมายอยู่ 2 ประเภท โดยส่วนใหญ่เมื่อพูดถึงคำคำนี้จะเข้าใจว่า หมายถึง บุคคลที่พยายามที่จะเจาะเข้าระบบโดยไม่ได้รับอนุญาต ในอีกความหมายหนึ่งซึ่งเป็นความหมายดั้งเดิม จะหมายถึง ผู้ใช้ความรู้ความชำนาญเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์แต่ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำลายหรือในด้านลบ เช่น สำรวจเครือข่ายเพื่อตรวจหาเครื่องแปลกปลอม เป็นต้น แต่อย่างไรก็ตามการที่เจาะเข้าระบบคอมพิวเตอร์ของผู้อื่นนั้นเป็นสิ่งผิดกฎหมายอย่างมาก
สคริปต์คิดดี้ส์ หรือ สคริปต์มังกี้
กลุ่มคนเหล่านี้ ทำให้เกิดการเจาะระบบถึง 95% ของการเจาะระบบทั้งหมด
แต่เนื่องจากคนเหล่านี้ ไม่มีความรู้ความสามารถ ผลจากการเจาะระบบส่วนใหญ่จึงทำให้ระบบเกิดความเสียหายได้มาก
รูปแบบของการกระทำความผิด
ที่พบบ่อย ๆได้แก่
การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการ
การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการ (DoS) คือการโจมตีลักษณะหนึ่งที่อาศัยการส่งคำสั่งลวงไปร้องขอการใช้งานจากระบบและการร้องขอในคราวละมาก ๆ เพื่อที่จะทำให้ระบบหยุดการให้บริการ แต่การโจมตีแบบ Denial of Service สามารถถูกตรวจจับได้ง่ายโดย Firewall หรือ IDS และระบบที่มีการ Update อยู่ตลอดมักจะไม่ถูกโจมตีด้วยวิธีนี้ ซึ้งมีบางกรณีก็ตรวจจับได้ยากเนื่องจากมีลักษณะคล้ายกับการทำงานของ Software จัดการเครือข่าย เนื่องจากสามารถถูกตรวจจับได้ง่ายปัจจุบันการโจมตีในลักษณะนี้ได้เปลี่ยนรูปแบบการโจมตีไปสู่แบบ การโจมตีโดยปฏิเสธการให้บริการแบบกระจาย (DDoS) คือการอาศัย คอมพิวเตอร์หลาย ๆ เครื่องโจมตีระบบในเวลาเดียวกัน
Decryption
คือ การพยายามให้ได้มาซึ่ง Key เพราะ Algorithm เป็นที่รู้จักกันอยู่แล้ว เพื่อถอดข้อมูลที่มีการเข้ารหัสอยู่ ซึ่งการ Decryption อาจใช้วิธีการตรวจสอบดูข้อมูลเพื่อวิเคราะห์หา Key โดยเฉพาะการใช้ Weak Key ที่จะส่งผลทำให้ได้ข้อมูลที่มีลักษณะคล้าย ๆ กัน ทำให้เดา Key ได้ง่าย ควรใช้ Key ความยาวอย่างน้อย 128 bit หรืออาจใช้หลักทางสถิติมาวิเคราะห์หา Key จากตัวอักษรที่พบ
มอธแมน
มอธแมน หรือ มอธแมนแห่งพอยต์เพลสเซนต์ หรือ เบิร์ดแมน (อังกฤษ: Mothman, The Mothman of Point Pleasant, Birdman) เป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับที่มีผู้อ้างว่าพบเห็นที่เมืองพอยต์เพลสเซนต์ ในรัฐเวสต์เวอร์จิเนีย สหรัฐอเมริกา ระหว่างวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 ถึงวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1967 โดยมอธแมนนั้นแปลว่า "มนุษย์ผีเสื้อกลางคืน" อ้างอิงตามลักษณะของผู้ที่อ้างว่าพบเห็น
ลักษณะ
มอธแมนกล่าวว่ารูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีความสูงกว่า 6 ฟุต มีตาสีแดงสว่างไสวในความมืด มีปีกขนาดใหญ่ 2 ปีก มีคอสั้นมาก ศีรษะใหญ่ มอธแมนบินโฉบไปมาในหลายสถานที่บริเวณนั้นเพียง 2–3 วัน แต่จากนั้นมาก็ได้มีผู้ที่อ้างว่าพบเห็นมอธแมนนับกว่า 100 ราย โดยเฉพาะพื้นที่ป่าสงวนที่เรียกว่า "พื้นที่ทีเอ็นที" (TNT area) ซึ่งอยู่นอกตัวเมือง ซึ่งเคยเป็นโรงงานผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์แห่งชาติในสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง และมีทฤษฎีสมคบคิดว่ามอธแมนอาจจะเกี่ยวข้องกับจานบินและมนุษย์ต่างดาวด้วย รวมถึงมีผู้อ้างว่าพบเห็นชายในชุดดำด้วย เนื่องจากที่พอยต์เพลสเซนต์มีรายงานการพบจานบินอยู่บ่อยครั้งในช่วงเวลานั้น
นอกจากนี้แล้ว ยังเชื่อว่า มอธแมนปรากฏตัวคล้ายกับจะมาเตือนถึงภัยพิบัติที่จะมาถึงล่วงหน้า คล้ายกับร็อด (Rods) เนื่องจากในตอนเย็นของวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1967 สะพานซิลเวอร์ ซึ่งเป็นสะพานเหล็กความยาว 700 ฟุต ที่เชื่อมต่อระหว่างพอยต์เพลสเซนต์ กับรัฐโอไฮโอ พังถล่มลงมาในขณะที่แบกรับการจราจรคับคั่งเอาไว้ ภัยพิบัติดังกล่าวทำให้ มีผู้เสียชีวิต 46 คนและสร้างความเสียหายให้รถจำนวนมากที่สัญจรอยู่ ชาวเมืองโทษว่ามอธแมนเป็นตัวการทำให้เกิดเหตุร้ายครั้งนี้ และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นมอธแมนอีกเลย จนกระทั่งอีกหลายปีต่อมา
การพบเห็น
โดยการพบเห็นมอธแมนครั้งแรกเกิดเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ค.ศ. 1966 ชาย 5 คนที่กำลังขุดหลุมฝังศพที่สุสานใกล้เมืองเคลนเดนิน เวสต์เวอร์จิเนีย พวกเขาอ้างว่าเห็นอะไรบางอย่างรูปร่างคล้ายมนุษย์บินโฉบจากต้นไม้ในระดับเหนือศีรษะของพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกของการพบเห็นสิ่งที่ต่อมาเรียกกันว่า มอธแมน ต่อมาในวันคืนที่ 15 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังขับรถไปบนเส้นทางของถนนในพอยต์เพลสเซนต์ ทั้งคู่ก็ได้เจอกับสิ่งลึกลับบางอย่างขนาดใหญ่ข้างทาง และพวกเขานำเรื่องนี้ไปแจ้งกับตำรวจ และมันได้ปรากฏเป็นข่าว ถัดจากนั้นเพียงไม่กี่วัน หญิงสาวท้องถิ่น เฟย์ เดวิตต์ พร้อมกับพี่ชายได้ออกตามหาสิ่งนี้ ในตอนแรกเธอเชื่อว่ามันอาจเป็นคนที่ใส่ชุดสัตว์ประหลาดเพื่อหลอกคนอื่นให้ตกใจเล่น เนื่องจากในขณะนั้นอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงซึ่งตรงกับเทศกาลฮาโลวีน ขณะที่พี่ชายของเธอกำลังขับรถอยู่นั้น เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างตามมา และบอกกับเธอว่าอย่าหันไปมองด้านซ้าย แต่เมื่อเธอมองไป ก็เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ไล่ตามรถของทั้งคู่มา พวกเขาขับรถหนีไปจนกระทั่งเจอทางตัน สัตว์ประหลาดตัวนี้ก็ได้กระโดดขึ้นมาบนฝากระโปรงด้านหน้ารถ ตาของมันเป็นสีแดงก่ำมันมองทั้งเธอและพี่ชายสลับกันไป ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะยังยอดตึกที่มีความสูงถึง 5 ชั้น ณ ตอนนี้เดวิตต์ไม่เชื่อแล้วว่า มันเป็นคนใส่ชุดสัตว์ประหลาด พี่ชายของเธอลงจากรถและปาหินใส่มัน มันกระโดดหลบก่อนจะสยายปีกออกทั้งสองข้างและบินหายไปในความมืด  ถัดจากนั้นไม่กี่วัน ทอม อูรี ชายท้องถิ่นคนหนึ่งก็เล่าว่าพบเห็นมอธแมนบินผ่านรถของเขาในเวลากลางวัน เขาบอกว่าตัวของมันมีขนสีน้ำตาลด้วย
นอกจากที่พอยต์เพลสเซนต์แล้ว ยังมีรายงานการพบเห็นมอธแมนในที่อื่น ๆ อีกทั่วโลก เช่น ก่อนการระเบิดของโรงไฟฟ้าเชียร์โนบีล ในรัสเซีย ในวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ก็มีข่าวทำนองว่า คนงานในโรงไฟฟ้าบอกว่าได้ถูกอะไรบางอย่างที่ลึกลับติดตามมาระยะหนึ่ง บางคนก็ได้รับโทรศัพท์ขู่มาด้วยเสียงแปลก ๆ บางคนก็ฝันร้ายติดต่อกันหลายคืน และมีอย่างน้อย 4 คนที่กล่าวว่าได้เห็นผู้ชายรูปร่างใหญ่ มีปีกขนาดใหญ่ติดอยู่ด้านหลัง แต่ไม่มีช่วงคอหรือศีรษะ มีดวงตาสีแดงเหมือนไฟ รวมถึงผู้ที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งนั้นก็อ้างว่าเห็นสิ่งบินได้คล้ายนกขนาดใหญ่ถึง 20 ฟุต บินอยู่ในกลุ่มควันหลังเหนือโรงงานหลังเกิดเหตุ และยังมีเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดก่อนหรือหลังในช่วงยุคสมัยนั้น เช่น เหตุการณ์เขื่อนขนาดใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของจีนแตก ในวันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 1926 มีผู้เสียชีวิตกว่า 15,000 รายและสาบสูญจำนวนมาก ก็มีผู้อ้างว่าพบเห็นมนุษย์มังกร ปรากฏตัวใกล้กับผู้ที่ประสบเหตุ, ในปี ค.ศ. 1951 ที่เมืองชิคาโก มีผู้พบเห็นมอธแมนบินอยู่เหนือทะเลสาบมิชิแกน ในวันที่เกิดแผ่นดินไหว รวมถึงมีสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่งเห็นร่างสีเทาขนาดใหญ่เมื่อเปิดประตูบ้านออกมา และจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปโดยไม่รู้ตัวไปที่สวนสาธารณะเหมือนกับถูกสิ่งนั้นสะกดจิตด้วยดวงตา หลังจากนั้นไม่นานอพาร์ตเมนต์ที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ก็ถล่มลงมา มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 12 ราย หรือในช่วงสงครามไครเมีย ก็มีทหารรัสเซียบันทึกว่าได้พบเห็นนกยักษ์บินวนเวียนอยู่เหนือหัวพวกเขาทั้งหมด 5 คน เมื่อรู้สึกตัวทั้งหมดก็ตกอยู่ในวงล้อมของข้าศึกหมดแล้ว และรอดชีวิตมาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หรือในวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1978 ที่เมืองไฟรบูร์กอิมไบรส์เกา ประเทศเยอรมนี คนงานเหมืองถ่านหินอ้างว่าพบเห็นร่างลึกลับสีดำขนาดใหญ่ ที่มีปีกอยู่ด้านหลัง คนงานทั้งหมดพายามจะเข้าไปใกล้เพราะเจ้าสิ่งนั้นมันยืนปิดทางเข้าเหมืองอยู่ แต่แล้วมันก็ร้องกรีดด้วยเสียงแหลมสูง ดังเหมือนคน 5 คน หรือเสียงหวูดรถไฟ ทั้งหมดจึงวิ่งหนีออกมา และหลังจากนั้นอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เหมืองถ่านหินก็ระเบิดและถล่มลงมา
มอธแมน มีรายงานการพบเห็นอีกครั้งเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 2007 ก่อนที่สะพานข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี I-35W จะถล่มลงมาในวันที่ 1 สิงหาคม ปีเดียวกัน มีผู้เสียชีวิต 13 ราย ในชั่วโมงเร่งด่วน
การพบเห็นมอธแมนครั้งสุดท้าย เกิดขึ้นเมื่อคืนวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 2009 จอห์น ไฮปส์ บุรุษพยาบาลพร้อมกับภรรยา ได้ขับรถไปในถนนสายหนึ่งก่อนถึงสะพานในพอยต์เพลสเซนต์ และทั้งคู่ก็เห็นอะไรบางอย่างสีดำข้างถนน ทีแรกเขาคิดว่าคงเป็นกวางหรือสุนัขจรจัดที่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อรถของทั้งคู่เข้าใกล้ มันกลับไม่หนี แต่ได้ลุกขึ้น เมื่อนั้นไฮปส์เห็นว่ามันสูงได้ถึง 6.7–6.10 ฟุต และมันมีดวงตาสีแดงก่ำ และกางปีกข้างซ้ายออกซึ่งกว้างได้ถึง 15 ฟุต จากนั้นมันได้กระโดดหนีไป การปรากฏตัวของมันทำให้ภรรยาของเขากรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว มีผู้เชื่อว่าพวกเขาอาจเห็นภาพหลอนหรือเป็นอาการทางจิต แต่ไฮปส์ยืนยันว่าไม่ใช่เพราะว่าทั้งเขาและภรรยาต่างก็เป็นพยาบาลในแผนกจิตเวชทั้งคู่ จึงรู้จักและคุ้นเคยกับอาการทางจิตเป็นอย่างดี
วัฒนธรรมร่วมสมัย
เรื่องของมอธแมนกลายเป็นที่รู้จักกว้างขวางมากขึ้น เมื่อนักเขียนคนหนึ่งชื่อ จอห์น คีล ได้เดินทางมายังพอยต์เพลสเซนต์ เพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับมอธแมน เขาได้แต่งหนังสือชื่อ The Mothman Prophecies ขึ้นในปี ค.ศ. 1975 ซึ่งหนังสือเล่มนี้กลายเป็นหนังสือที่ขายดีเล่มหนึ่ง ต่อมาทางฮอลลีวู้ดก็ได้สร้างภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับมอธแมนขึ้นด้วยในปี ค.ศ. 2002 ในชื่อเดียวกัน (ในชื่อภาษาไทยใช้ชื่อว่า ลางหลอน ทูตมรณะ) โดยบทภาพยนตร์ดัดแปลงมาจากหนังสือเล่มนี้ นำแสดงโดย ริชาร์ด เกียร์ และลอร่า ลินนีย์ กำกับการแสดงโดย มาร์ก เพลลิงตัน โดยริชาร์ด เกียร์ รับบทเป็น จอห์น ไคลน์ (ดัดแปลงชื่อจาก จอห์น คีล )
นอกจากนี้แล้วยังถูกกล่าวถึง ในปี ค.ศ. 2009 สารคดีของดิสคัฟเวอรี่ แชนนอลชุด Lost Tapes (ในประเทศไทยออกอากาศทางทรูวิชั่นส์ในกลางปีเดียวกัน ) รวมถึงในสารคดีชุด The Unexplained Files ในปี ค.ศ. 2013–14 ทางช่องเดียวกัน (ในประเทศไทยออกอากาศทางพีพีทีวีในเดือนเมษายน ค.ศ. 2018) เป็นต้น
ไม้ขุด
ไม้ขุด หรือบางครั้งเรียก ไม้ขุดมัน (Digging stick) ในทาง โบราณคดี และ มานุษยวิทยา เป็นเครื่องไม้ที่ใช้ในสมัยก่อนประวัติศาสตร์เพื่อการยังชีพเป็นหลัก ไม้ขุดใช้ในการขุดหาอาหารจากพืชจำพวกที่มีรากและหัวใต้ดิน หรือ สัตว์ที่อาศัยในโพรงดิน จอมปลวก และรังมดขนาดใหญ่ใต้ดิน ไม้ขุดอาจมีประโยชน์อย่างอื่นในการประกอบการล่าสัตว์หรืองานในบ้านทั่วไปด้วย
ปัจจุบันยังสามารถพบได้ในชุมชนชาติพันธุ์ที่มียังมีวัฒนธรรมแบบยังชีพ ได้แก่ ชาวออสเตรเลียพื้นเมือง ซึ่งยังรวมถึงชนชาติอื่น ๆ กระจายตัวในบางพื้นที่ที่ห่างไกลทั่วโลกด้วย โดยปกติการทำไม้ขุดไม่เป็นเพียงเลือกท่อนไม้ที่แข็งแรงพอท่อนหนึ่ง แต่ยังต้องได้รับการแต่งด้วยการถากกิ่งและลับคมส่วนปลาย บางครั้งก็ทำให้แกร่งขึ้นโดยการอังไฟหรือรมไฟชั่วคราว บางชิ้นยังเพิ่มมือจับสำหรับช่วยในการกด การงัด หรือการลากดึง สันนิษฐานว่าไม้ขุดเป็นต้นกำเนิดของ คันไถ ในยุคก่อนประวัติศาสตร์และยังเป็นแม่แบบของเครื่องมือการเกษตรแบบมือถือที่ทันสมัยในปัจจุบัน เช่น เสียมมือ สว่านขุดหลุมดิน
เม็กซิโกและภูมิภาคเมโสอเมริกา
ในเม็กซิโกและ ภูมิภาคเมโสอเมริกา ไม้ขุดเป็นเครื่องมือทางการเกษตรที่สำคัญที่สุดในภูมิภาคนี้
ไม้ขุด เรียกว่า ไม้โคอา (Coa stick) โดยทั่วไปมีปลายด้านหนึ่งบานออกเป็นรูปสามเหลี่ยมหรือใบพายแบบอสมมาตร ซึ่งใช้สำหรับการเพาะปลูกข้าวโพด ปัจจุบันยังคงใช้เพื่อการเกษตรในชุมชนชาติพันธุ์พื้นเมืองบางแห่ง โดยมีการปรับพัฒนาไม้ขุดเป็นรุ่นใหม่กว่าหลายลักษณะ บางรุ่นมีการเพิ่มปลายที่เป็นโลหะ
ไม้ขุดอื่น ๆ ในภูมิภาค ได้แก่ ไม้ขุดของชาวอเมริกันพื้นเมืองของที่ราบสูงโคลัมเบีย ถูกนำมาใช้ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ เพื่อขุดรวบรวมรากและหัวพืชที่กินได้ เช่น balsamroot bitterroot camas และ biscuitroot ชนิดต่าง ๆ ไม้ขุดนี้โดยทั่วไปมีความยาวประมาณ 2 - 3 ฟุต (0.6 - 1 เมตร) โดยปกติจะมีปลายด้านที่ใช้ขุดโค้งเล็กน้อยและด้านล่างของปลายถากให้เป็นมุม ติดด้วยแท่งไม้ขวางในแนวตั้งฉากในแบบรูปกากบาทในส่วนปลายด้านมือจับ มีขนาด 5 - 8 นิ้ว (12 - 20 ซม.) ที่ทำจากเขากวาง กระดูก หรือไม้ ทำให้สามารถใช้สองมือกดบังคับไม้ขุดลงสู่พื้นได้ ซึ่งนับตั้งแต่มีการติดต่อกับชาวยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ชาวอเมริกันพื้นเมืองก็ได้ปรับการใช้โลหะเป็นวัสดุในการทำไม้ขุด
เอธิโอเปียและภูมิภาคฮาราร์
ไม้ขุดที่พบได้ทั่วไปใน เอธิโอเปีย ซึ่งเรียกว่า อังคาสเสย์ (ankassay) ใน ภาษาอัมฮาริก (Amharic language) ซึ่งเป็น กลุ่มภาษาเซมิติก ที่ใช้ใน เอธิโอเปีย และเป็นภาษาที่มีผู้พูดมากเป็นอันดับสองของโลกในกลุ่มภาษาเซมิติก ankassay เป็นไม้แกนยาวลำเดี่ยวที่มีความยาวประมาณ 4-5 ฟุต (1.2-1.5 เมตร) มีปลอกเหล็กสวมที่ปลายไม้และปลายปลอกเป็นใบมีด
ไม้ขุดอีกสองแบบที่มีลักษณะเฉพาะของภูมิภาค Harar (ที่ตั้งอยู่ทางตะวันออก - กลางของ เอธิโอเปีย) ซึ่งมีความแตกต่างจากไม้ขุดอื่น ๆ จากลักษณะการใช้งานที่นอกเหนือจากการใช้เป็นไม้ขุดแบบดั้งเดิม คือ การใช้เป็นไถ
deungora เป็นไม้ขุดที่มีความยาวเป็นพิเศษคือประมาณ 110 เซนติเมตรหรือยาวประมาณ 3.6 ฟุต มีปลอกเหล็กปลายใบมีดแหลมสวมที่ปลายไม้ ความพิเศษของไม้ขุดนี้คือ แหวนหิน (bored stone) ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 15 เซนติเมตรติดอยู่ที่ปลายด้านตรงข้าม หินก้อนเจาะรูนี้มีรูปแบบเดียวกันกับแหวนหินอื่น ๆ ที่ถูกค้นพบในแหล่งโบราณคดีใน แอฟริกา
Maresha เป็นชื่อใน ภาษา Gurage ซึ่งเป็นคำเดียวกับที่ใช้ในชุมชนชาติพันธุ์ Amhara ไม้ขุดMaresha แตกต่างกันจากไม้ขุดอื่นที่รูปแบบของปลายที่คล้ายส้อม ส่วนใหญ่ใช้ในการขุดหลุมสำหรับการก่อสร้าง ปลูกพืช และเก็บเกี่ยวรากและหัวพืชจากใต้ดิน ไม้ขุดนี้ใช้เป็น ไถ สำหรับพลิกดินในแปลงปลูกทั้งแปลงก่อนการปลูก โดยเฉพาะการใช้ในการขุดทำลายก้อนดินดานในพื้นที่ที่ดินแข็งหรือในพื้นที่ที่อาจลาดชันเกินไปสำหรับการไถพรวน และการขุดหลุมเพื่อก่อสร้างหรือการขุดย้ายพืชไร่พืชสวน เมื่อเทียบกับ ankassay ไม้ขุดนี้สามารถทำหน้าที่เดียวกันและนอกจากนี้ยังสามารถใช้เป็นจอบได้อีกด้วย ☃☃
นิวกินีตะวันออก - กลาง
ไม้ขุดสองประเภทหลักมีรูปร่างคล้ายกัน แต่มีขนาดต่างกัน ได้แก่
โคงาเนอิ
โคงาเนอิ (小金井市 (Koganei-shi)) เป็นเทศบาลนครแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในส่วนตะวันตกของมหานครโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น มีขนาดพื้นที่ทั้งสิ้น 11.30 sqkm มีจำนวนประชากรประมาณ 123,698 คน 61,832 หลังคาเรือน และมีความหนาแน่นของประชากร 11,000 คนต่อตารางกิโลเมตร
ประชากร
จากข้อมูลสำมะโนของญี่ปุ่น จำนวนประชากรของโคงาเนอิเติบโตอย่างรวดเร็วในทศวรรษ 1950 และ 1960 และเริ่มคงที่ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
ทางหลวง
โคงาเนอิไม่มีทางหลวงแผ่นดินหรือทางด่วนสายใดผ่าน
เศรษฐกิจ
โคงาเนอิเป็นเมืองที่อยู่อาศัยของผู้ที่เดินทางไปกลับใจกลางโตเกียวเป็นประจำ และโคงาเนอิยังเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทไกแน็กซ์, สตูดิโอจิบลิ และโคกาเนอิ (KOGANEI)
นาก (โลหะ)
นาก เป็นโลหะผสมที่เกิดจากการผสมระหว่าง ทองแดง ทองคำ และ เงิน ในประเทศไทยหรือกลุ่มประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นิยมนำมาทำเป็นเครื่องประดับ เช่น กำไล สร้อยคอ เข็มขัด มีสีแตกต่างกัน เรียกว่าสีนาก ขึ้นอยู่กับอัตราส่วนผสมของธาตุที่นำมาผสมกัน มีความแข็งแรงกว่าทองคำ ทนต่อการกัดกร่อน
โลหะผสมอื่น
ในประเทศไทยและประเทศในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นอกจากทองคำที่นิยมทำเป็นเครื่องประดับแล้ว โลหะผสมต่างๆ ก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน แต่เนื่องจากโลหะผสมบางชนิด มีส่วนประกอบที่เหมือนกัน หรือคล้ายคลึงกันมาก จะต่างกันก็ที่อัตราส่วนของโลหะต่าง ๆ ที่ใช้ในการผสมเท่านั้น
จึงเป็นปัญหาของผู้คนจำนวนไม่น้อย ที่ไม่สามารถแยกโลหะมีผสมเหล่านี้ออกได้ โลหะผสมที่มีลักษณะคล้ายกับนาก ยกตัวอย่างเช่น
เจงล็อต
เจงล็อต (Jenglot) เป็นเครื่องรางตามความเชื่อในเรื่องไสยศาสตร์ของอินโดนีเซีย คล้ายกับกุมารทองของไทย เจงล็อต มีลักษณะคล้ายมนุษย์ แต่มีรูปร่างที่เล็กมาก และผอมแห้ง แต่มีเขี้ยวที่ยาวแหลม และเล็บมือที่ยาวแหลม มีผมยาว กล่าวกันว่าเจงล็อตมีที่มาจากเกาะชวา และได้แพร่กระจายไปทั่วอินโดนีเซียตามเมืองใหญ่ ๆ เช่น สุราบายา, บาหลี หรือทางตะวันออกของเกาะชวา หรือเมืองหลวงของประเทศ คือ จาการ์ตา ผู้ที่ครอบครองอาจได้ความร่ำรวย หรือกระทำการล้างแค้นต่อศัตรู หรือแม้แต่ทำเสน่ห์ใส่เพศตรงข้ามได้ แต่ผู้ที่ครอบครองเจงล็อตต้องเลี้ยงมันด้วยเลือด ทั้งเลือดของมนุษย์ หรือเลือดสัตว์
เจงล็อต มีขายทั่วไปหรือแม้แต่ให้เช่าชั่วคราวตามตลาดหรือตามที่ต่าง ๆ ในอินโดนีเซีย จนถึงขึ้นมีการขายกันในอินเทอร์เน็ต หรือจัดเป็นนิทรรศการขึ้นมา จนมีการสร้างเป็นเจงล็อตปลอมหลอกขายกันทั่วไป ว่ากันว่า สามารถพบเจงล็อตได้แม้แต่บนหลังคาบ้าน หรือบนต้นไม้ใหญ่ ๆ
มีความเชื่อกันว่า เจงล็อตมาจากผู้ที่เล่นไสยเวทย์จนบรรลุญาณถึงขั้นหนึ่ง เขาต้องการชีวิตนิรันดร์ เมื่อทำพิธีกรรมด้วยโชคชะตาทำให้ร่างกายของเขาได้หดเล็กลงและกลายสภาพเป็นเจงล็อตไปในที่สุด รวมถึงคนทรงเจ้าหรือผู้มีญาณก็สามารถกลายร่างเป็นเจงล็อตได้ด้วย
ผู้ที่มีครอบครองเจงล็อตและผู้ขายผู้หนึ่ง กล่าวว่า เจงล็อตยังมีทั้งเจงล็อตที่ดี และเจงล็อตร้าย เจงล็อตที่ดีจะกินธัญพืชจำพวกยาสูบหรือหมาก หรือดอกไม้ เป็นอาหาร ขณะที่เจงล็อตร้ายจะกินเลือดเป็นอาหาร ผู้ที่ครอบครองต้องเลี้ยงมันด้วยเลือดให้เหมาะสม มิเช่นนั้นมันอาจกลับมาทำร้ายผู้ที่ครอบครองได้จนถึงแก่ชีวิต
อีกทั้งยังแบ่งเจงล็อตออกได้เป็น 3 ประเภท คือ
เชื่อกันว่า เจงล็อตสามารถปกป้องทรัพย์สินหรือบ้านเรือนหรือภัยอันตรายของผู้ครอบครองได้ และสามารถเคลื่อนไหวได้ เจงล็อตจะเป็นฝ่ายเลือกผู้ที่จะเป็นเจ้าของมัน และสามารถสื่อสารหรือทักทายกับเจ้าของหรือบุคคลทั่วไปได้
เจ้าหญิงกู้หลุนเหอเซี่ยว
องค์หญิงกู้หลุนเหอเซี่ยว (固倫和孝公主,, 2 กุมภาพันธ์ 1775 – 13 ตุลาคม 1823) พระนามเดิมไม่ปรากฎ องค์หญิงชาว แมนจู แห่ง ราชวงศ์ชิง เป็นพระราชธิดาองค์ที่ 10 และองค์สุดท้ายของ จักรพรรดิเฉียนหลง ส่วนพระมารดาคือ ตุนเฟย์ หรือ พระอัครชายาตุน
พระประวัติ
เจ้าหญิงกู้หลุนเหอเซี่ยวประสูติเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1775 ซึ่งขณะนั้น จักรพรรดิเฉียนหลง มีพระชนมายุถึง 63 พรรษาในยามที่เจ้าหญิงประสูตินั้นพระราชธิดาพระองค์อื่น ๆ ของจักรพรรดิเฉียนหลงไม่สิ้นพระชนม์ก็อภิเษกออกจากวังไป
สหรัฐ
สหรัฐอเมริกา (United States of America; ย่อเป็น: U.S.A. หรือ USA) โดยทั่วไปเรียก สหรัฐ (United States; ย่อเป็น: U.S. หรือ US) หรือ อเมริกา (America) เป็นสหพันธ์สาธารณรัฐซึ่งตั้งอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ ประกอบด้วยรัฐ 50 รัฐ หนึ่งเขตปกครองกลาง ห้าดินแดนปกครองตนเองสำคัญ รวมทั้งเขตสงวนอินเดียน 326 แห่ง และเกาะรอบนอกประเทศอีก 9 แห่ง สหรัฐมีพรมแดนทางทิศเหนือติดประเทศแคนาดา และทางทิศใต้ติดเม็กซิโก และยังมีพรมแดนทางทะเลติดกับหลายประเทศ เช่น บาฮามาส คิวบา และ รัสเซีย ด้วยพื้นที่กว่า 9.8 ล้านตารางกิโลเมตร และประชากรราว 331 ล้านคน ทำให้สหรัฐมีพื้นที่ขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก และมีประชากรมากเป็นอันดับที่ 3 ของโลก เมืองหลวงของประเทศคือ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. และนครใหญ่สุดคือ นครนิวยอร์ก ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของประเทศ
อินเดียนดึกดำบรรพ์จากยูเรเชียย้ายถิ่นมาแผ่นดินใหญ่ทวีปอเมริกาเหนือเมื่อ 15,000 ปีก่อน การยึดเป็นอาณานิคมของยุโรปเริ่มในคริสต์ศตวรรษที่ 16 สหรัฐกำเนิดจาก 13 อาณานิคมของบริเตนตามชายฝั่งตะวันออก ข้อพิพาทหลายครั้งระหว่างบริเตนใหญ่และอาณานิคมหลังสงครามเจ็ดปีนำสู่การปฏิวัติอเมริกาซึ่งเริ่มในปี 1775 เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม 1776 ผู้แทนจาก 13 อาณาเขตลงมติรับคำประกาศอิสรภาพเป็นเอกฉันท์ ขณะที่อาณานิคมกำลังต่อสู้กับบริเตนใหญ่ในสงครามปฏิวัติอเมริกา สงครามยุติในปี  1783 โดยราชอาณาจักรบริเตนใหญ่รับรองเอกราชของสหรัฐ และเป็นสงครามประกาศอิสรภาพต่อจักรวรรดิอาณานิคมยุโรปที่ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกด้วย   มีการลงมติรับรัฐธรรมนูญของประเทศในปี 1788 หลังบทบัญญัติสมาพันธรัฐ (Articles of Confederation) ซึ่งมีการลงมติรับในปี 1781 รู้สึกว่าให้อำนาจแก่สหพันธรัฐไม่เพียงพอ ในปี 1791 มีการให้สัตยาบันการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญสิบครั้งแรก ซึ่งเรียกรวมว่า รัฐบัญญัติสิทธิ ซึ่งออกแบบมาเพื่อประกันเสรีภาพพลเมืองพื้นฐานหลายข้อ
สหรัฐเริ่มขยายดินแดนอย่างแข็งขันทั่วทวีปอเมริกาเหนือตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 19 ขับไล่เผ่าอเมริกันพื้นเมือง ซื้อดินแดนใหม่ และค่อย ๆ รับรัฐใหม่จนขยายทั่วทวีปในปี 1848 ระหว่างครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 19 สงครามกลางเมืองอเมริกานำให้ยุติความเป็นทาสตามกฎหมายในประเทศ เมื่อถึงสิ้นศตวรรษนั้น สหรัฐขยายเข้ามหาสมุทรแปซิฟิก และเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมเป็นส่วนใหญ่เริ่มเติบโตอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นชาติที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในโลกในปี 1900 สงครามสเปน–อเมริกาและสงครามโลกครั้งที่หนึ่งยืนยันสถานภาพมหาอำนาจทางทหารโลกของสหรัฐ การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์โดยจักรวรรดิญี่ปุ่นนำสหรัฐเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่สองโดยร่วมกับฝ่ายสัมพันธมิตร ภายหลังสงครามยุติ สหรัฐและสหภาพโซเวียตได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นสองอภิมหาอำนาจโลกนำไปสู่ช่วงเวลาแห่งความขัดแย้ง เป็นผลให้เกิดสงครามเย็นซึ่งกินเวลาหลายทศวรรษ ทว่าไม่มีการสู้รบกันโดยตรง ทั้งสองชาติยังมีส่วนร่วมในการแข่งขันอวกาศนำไปสู่ต้นกำเนิดของอะพอลโล 11 ซึ่งนำมนุษย์เดินทางสู่ดวงจันทร์เป็นครั้งแรก ขบวนการเรียกร้องสิทธิพลเมืองซึ่งเริ่มต้นในทศวรรษ 1950 นำไปสู่การออกกฎหมายเพื่อล้มล้างกฎหมายของรัฐ และกฎหมายท้องถิ่นโดย จิม โครว์ รวมถึงขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติต่อชาวแอฟริกันอเมริกัน การสิ้นสุดลงของสงครามเย็นและการล่มสลายของสหภาพโซเวียตในปี 1991 ส่งผลให้สหรัฐกลายเป็นรัฐอภิมหาอำนาจเดี่ยวของโลก เหตุการณ์วินาศกรรม 11 กันยายน นำประเทศเข้าสู่สงครามต่อต้านการก่อการร้าย ซึ่งรวมถึงสงครามอัฟกานิสถาน และสงครามอิรัก
สหรัฐเป็นสหพันธ์สาธารณรัฐ ใช้ระบบสองสภาพร้อมด้วยระบอบประชาธิปไตยเสรีนิยมและใช้ระบบเศรษฐกิจแบบตลาด มีตัวชี้วัดสิทธิมนุษยชน คุณภาพชีวิต รายได้และความมั่งคั่ง ความสามารถการแข่งขันทางเศรษฐกิจ และการศึกษาสูง มีการรับรู้การฉ้อราษฎร์บังหลวงต่ำ แต่มีระดับการกักขังและความเหลื่อมล้ำสูง สหรัฐเป็นประเทศเบ้าหลอมวัฒนธรรมและชาติพันธุ์ต่าง ๆ ที่เกิดจากการอพยพเข้าเมืองหลายศตวรรษ ภูมิศาสตร์ ภูมิอากาศ และสัตว์ป่าของประเทศยังมีความหลากหลายอย่างยิ่ง โดยเป็นหนึ่งในสิบเจ็ดประเทศที่มีความหลากหลายทางชีวภาพมากที่สุดในโลก
สหรัฐถือเป็นประเทศพัฒนาสูง มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในโลกตามอัตราจีดีพี โดยคิดเป็นอัตราส่วนถึงหนึ่งในสี่ของจีดีพีโลก สหรัฐประเทศผู้นำเข้ารายใหญ่ที่สุดของโลก และเป็นผู้ส่งออกรายใหญ่อันดับสองของโลก และแม้มีประชากรรวมเพียง 4.2% ของโลก ทว่าสหรัฐมีความมั่งคั่งโดยรวมคิดเป็นกว่า 30% ของโลก และมีค่าใช้จ่ายทางการทหารมากถึงหนึ่งในสามของโลก ทำให้เป็นชาติเศรษฐกิจและการทหารแนวหน้า สหรัฐเป็นประเทศการเมืองและวัฒนธรรมโดดเด่น และผู้นำทางวิทยาศาสตร์และนวัตกรรมเทคโนโลยี และยังเป็นผู้ก่อตั้งสหประชาชาติ, ธนาคารโลก, กองทุนการเงินระหว่างประเทศ, องค์การนานารัฐอเมริกา, เนโท รวมทั้งเป็นสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ
นิรุกติศาสตร์
ในปี 1507 นักเขียนแผนที่ชาวเยอรมัน มาร์ติน วัลด์เซมึลเลอร์ ผลิตแผนที่โลกซึ่งเขาได้ตั้งชื่อดินแดนทางซีกโลกตะวันตกในแผนที่ดังกล่าวว่า "อเมริกา" ตามชื่อของนักสำรวจและนักเขียนแผนที่ชาวอิตาเลียน อเมริโก เวสปุชชี หลักฐานเอกสารแรกของวลี "สหรัฐอเมริกา" มาจากจดหมายลงวันที่ 2 มกราคม 1776 ซึ่งสตีเฟน มอยแลน นายทหารผู้ช่วยของจอร์จ วอชิงตันและนายพลแห่งกองทัพภาคพื้นทวีป ส่งถึงพลโท โจเซฟ รีด มอยแลนแสดงความปรารถนาของเขาในการนำ "อำนาจเต็มและเกินพอของสหรัฐอเมริกา" ไปประเทศสเปนเพื่อสนับสนุนในความพยายามของสงครามปฏิวัติ สิ่งพิมพ์เผยแพร่แรกเท่าที่ทราบของวลี "สหรัฐอเมริกา" อยู่ในความเรียงไม่ทราบผู้เขียนในหนังสือพิมพ์ เดอะเวอร์จิเนียกาเซต ในวิลเลียมสเบิร์ก เวอร์จิเนีย เมื่อวันที่ 6 เมษายน 1776
เดิมอดีตอาณานิคมอังกฤษได้ใช้ชื่อเรียกสมัยใหม่ของประเทศในคำประกาศอิสรภาพ ("การประกาศอิสรภาพของสิบสามสหรัฐอเมริกาด้วยน้ำหนึ่งใจเดียวกัน") ประกาศใช้โดย "คณะผู้แทนสหรัฐอเมริกา" เมื่อวันที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2319 ส่วนชื่อในปัจจุบันได้รับการสรุปเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2320 เมื่อสภานิติบัญญัติภาคพื้นทวีปที่สองได้ประกาศใช้ข้อบังคับแห่งสมาพันธรัฐ ความว่า "สมาพันธรัฐซึ่งตั้งขึ้นนี้ เรียกว่า "สหรัฐอเมริกา" ถ้อยคำมาตรฐานสั้น ๆ ซึ่งใช้เรียกสหรัฐอเมริกา คือ สหรัฐ (United States) และชื่อเรียกอีกหลายรูปแบบ ได้แก่ the U.S., the USA และ America คำว่า Columbia ก็เคยเป็นชื่อที่ได้รับความนิยมในการเรียกสหรัฐอเมริกา ซึ่งมาจากชื่อของคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส และยังปรากฏในชื่อ "District of Columbia" อีกด้วย
สำหรับการเรียกสหรัฐอเมริกาของคนไทย ในอดีต เคยเรียกชื่อสหรัฐอเมริกาอย่างเป็นทางการว่า "สหปาลีรัฐอเมริกา" ส่วนชื่ออื่นที่ใช้เรียกสหรัฐอเมริกา เช่น มะกัน ลุงแซม อินทรี พญาอินทรี เจ้าโลก หรือ ตำรวจโลก
ภาษาศาสตร์
ในภาษาอังกฤษ คำมาตรฐานซึ่งหมายถึงพลเมืองของสหรัฐอเมริกา คือ อเมริกัน (American) ถึงแม้ว่า United States จะเป็นคำคุณศัพท์อย่างเป็นทางการ แต่ทั้งคำว่า American และ U.S. เป็นคำคุณศัพท์อันเป็นที่นิยมมากกว่า ในการระบุถึงสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ อเมริกัน ยังอาจหมายถึง ทวีปอเมริกา อีกด้วย แต่มักจะถูกใช้น้อยมากในภาษาอังกฤษ เพื่อหมายความถึงประชากรซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกับสหรัฐอเมริกา
เดิม วลี "สหรัฐอเมริกา" ถือว่าเป็นคำพหูพจน์ (ใช้กับคำกริยา are, were, ...) — รวมทั้งในรัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกาแก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 13 ซึ่งมีผลใช้บังคับในปี พ.ศ. 2408 อีกด้วย แต่คำดังกล่าวได้กลายมาเป็นคำเอกพจน์ (ใช้กับคำกริยา is, was, ...) — หลังจากยุคสงครามกลางเมือง และได้กลายมาเป็นรูปแบบมาตรฐานในปัจจุบัน แต่รูปแบบพหูพจน์ก็ยังคงปรากฏในสำนวน "these United States"