cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
แผนที่ภูมิลักษณ์
ระบบรับกลิ่น
หลักฐานเหล่านี้ ไม่ได้ห้ามบทบาทของกระบวนการต่าง ๆ ที่อาศัยการได้กลิ่น  ในการดำรงรักษาหรือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นได้ของแผนที่หลังจากที่ตั้งขึ้นแล้ว ตัวอย่างเช่น มีการพบว่า  เซลล์ประสาทที่ไม่มีหน่วยรับความรู้สึกที่ใช้งานได้  มีครึ่งชีวิต  (half-life)  ที่สั้นกว่าปกติมาก  (คือเพราะทำงานไม่ได้จึงตายเร็ว) ดังนั้น กระบวนการต่าง ๆ ที่อาศัยการได้กลิ่นอาจจะเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เพื่อความอยู่รอดของเซลล์ประสาทรับรู้กลิ่นหลังกำเนิด  และโดยนัยเดียวกัน  กระบวนการต่าง ๆ ที่อาศัยการได้กลิ่นก็อาจจะปรับเปลี่ยนสัญญาณกลิ่นที่เข้าไปยัง  glomerulus  แต่ละตัว  เพื่อเปลี่ยนความไวต่อกลิ่นแต่ละอย่าง
ระบบรับรส
ระบบรับรส (gustatory system) เป็นระบบความรู้สึกในการรับรส และเหมือนกับกลิ่น การรับรสเป็นการรับความรู้สึกเชิงเคมี เซลล์รับรสอยู่ที่ปุ่มรับรส (taste buds)  บนลิ้น ลิ้นมีทั้งเซลล์ประสาทรับรสและเซลล์ประสาทรับแรงกล แต่ว่า ใยประสาทนำเข้าจากเซลล์รับรสและเซลล์รับแรงกลเดินทางขึ้นไปยังระบบที่ต่างกันในก้านสมอง ยังไม่ชัดเจนว่า ข้อมูลสองอย่างนี้ได้รับการแปลผลร่วมกันอย่างไรในคอร์เทกซ์ คอร์เทกซ์รับรสปฐมภูมิ (primary gustatory cortex)  อยู่ใกล้กับเขตแผนที่ทางกายของลิ้น  (ซึ่งอยู่ในคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกาย) ใน  insular cortex  ซึ่งฝังลึกอยู่ในร่องด้านข้าง (lateral fissure)  ส่วนเขตรับรสทุติยภูมิอยู่ใน  operculum
การบริโภค (เศรษฐศาสตร์)
การบริโภคและการผลิตในครัวเรือน
การบริโภคมวลรวมเป็นส่วนประกอบของอุปสงค์มวลรวม
การบริโภคถูกนิยามโดยนำไปเปรียบเทียบกับการผลิต ตามธรรมเนียมของสำนักวิชาเศรษฐศาสตร์ครัวเรือนของโคลัมเบีย ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามเศรษฐศาสตร์ครัวเรือนใหม่ การบริโภคในเชิงพาณิชย์จะต้องนำไปวิเคราะห์ในบริบทของการผลิตในระดับครัวเรือน ต้นทุนค่าเสียโอกาสของเวลาส่งผลกระทบต่อต้นทุนของการทดแทนการผลิตในบ้าน และท้ายที่สุดกระทบต่ออุปสงค์ต่อสินค้าและบริการเชิงพาณิชย์  ความยืดหยุ่นของอุปสงค์สำหรับสินค้าอุปโภคบริโภคก็เป็นฟังก์ชันของผู้ที่ทำงานบ้านในบ้านและคู่สมรสของพวกเขาชดเชยพวกเขาด้วยต้นทุนค่าเสียโอกาสในการผลิตภายในบ้านอย่างไร
แผนที่ภูมิลักษณ์
ระบบรับรส
ระบบรับรสส่วนปลายน่าจะรักษาความสัมพันธ์โดยเฉพาะระหว่างเซลล์ปุ่มรับรสที่ตอบสนองโดยเฉพาะต่อรสชาติหนึ่ง ๆ กับ ganglion cells ที่ส่งข้อมูลเกี่ยวกับรสนั้น ความสัมพันธ์อย่างนี้สามารถอธิบายความเฉพาะเจาะจงของการตอบสนองในเส้นประสาทรับรสแต่ละเส้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะว่า  ตัวรับรสหวาน  รสอุมามิ  และรสขม  ปรากฏในเซลล์รับรสที่ต่างพวกกัน แม้ว่าหลักฐานทางกายวิภาคสำหรับความสัมพันธ์โดยเฉพาะอย่างนี้จะยังไม่มีในระดับของเซลล์รับรสหนึ่ง ๆ และ ganglion cell แต่ว่าความสัมพันธ์ระดับปุ่มรับรสหนึ่ง ๆ กับ ganglion cell ที่เชื่อมต่อกับปุ่มรับรสนั้น สามารถแยกแยะได้ง่ายทางประสาทกายวิภาค อย่างไรก็ดี สำหรับรสชาติ  งานวิจัยที่พยายามระบุแผนที่ของเซลล์รับรสหรือรส  พบแต่ภูมิลักษณ์ที่คลุมเครือในสมอง แต่ถึงอย่างนั้น ganglion cell ก็ยังต้องมีใยประสาทส่งไปที่เซลล์รับรสประเภทต่าง ๆ และส่งพลังประสาทไปยังระบบประสาทกลางที่จัดเป็นระเบียบอย่างใดอย่างหนึ่ง
เทคนิคการระบุแผนที่ภูมิลักษณ์
หลังจากนั้นมา Single-cell recording (การบันทึกสัญญาณในเซลล์เดียว), Transcranial magnetic stimulation  (การกระตุ้นสมองผ่านกะโหลกด้วยแม่เหล็ก), การกระตุ้นคอร์เทกซ์ด้วยไฟฟ้า และการสร้างภาพสมองโดยกิจด้วยเรโซแนนท์แม่เหล็ก  (fMRI) ก็กลายเป็นเทคนิคที่ใช้ในการศึกษาแผนที่ต่าง ๆ ในสมอง แผนที่ภูมิลักษณ์ที่มีอยู่แล้วก็ได้รับการศึกษาเพิ่มเติมโดยใช้ fMRI ด้วย ตัวอย่างเช่น ฮูเบลและวีเซิลเป็นผู้เริ่มต้นในการศึกษาแผนที่ภูมิลักษณ์ของเรตินาในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิโดยใช้  single-cell recording แต่พึ่งเร็ว ๆ นี้ ก็มีการทำภาพของแผนที่ภูมิลักษณ์ของเรตินาในคอร์เทกซ์และในเขตใต้เปลือกสมองอื่น ๆ เช่น lateral geniculate nucleus  ได้รับการพัฒนาขึ้นโดยใช้เทคนิค  fMRI
ฟุตบอลทีมชาติแองโกลา
ฟุตบอลทีมชาติแองโกลา (Seleção nacional de futebol de Angola) เป็นทีมฟุตบอลจากประเทศแองโกลา ทีมชาตินี้ได้เข้าร่วมแข่งขันฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายหนึ่งครั้งในฟุตบอลโลก 2006
ภาวะกะเทยแท้
ภาวะกะเทยแท้ (True hermaphroditism) หมายถึงภาวะที่บุคคลที่เป็นกะเทยมีเนื้อเยื่อทั้งของรังไข่ทั้งของอัณฑะ คืออาจจะมีรังไข่ข้างหนึ่งและอัณฑะอีกข้างหนึ่ง แต่โดยทั่วไปแล้วต่อมบ่งเพศข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้างจะมีเนื้อเยื่อจากทั้งรังไข่ทั้งอัณฑะที่เรียกว่า ovotestis
ไม่มีเค้สที่บันทึกไว้พร้อมกับหลักฐานเลยว่า เนื้อเยื่อทั้งสองของต่อมบ่งเพศนั้นสามารถทำงานได้พร้อมกัน karyotype ที่พบก็คือ 47XXY (กลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์), 46XX/46XY, หรือ 46XX/47XXY โดยมีระดับ mosaicism ที่ต่าง ๆ กัน (โดยมีกรณีที่น่าสนใจหนึ่งที่มี XY ในระดับ 96% แต่สามารถตั้งครรภ์และให้กำเนิดได้)
แม้ว่าภาวะนี้จะคล้ายกับภาวะ mixed gonadal dysgenesis แต่สามารถแยกออกจากกันได้โดยการตรวจสอบเนื้อเยื่อ (histology)
แม้ว่าบุคคลผู้มีภาวะกะเทยแท้อาจจะมีลูกได้ (จนกระทั่งถึง ค.ศ. 2010 ได้มีสิ่งตีพิมพ์ทางวิทยาศาสตร์ที่รายงานการมีลูกในมนุษย์ภาวะกะเทยแท้ถึง  11  เค้ส) แต่ยังไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่แสดงว่าเนื้อเยื่อทั้งของรังไข่ทั้งของอัณฑะสามารถทำงานได้พร้อม ๆ กัน ดังนั้น หลักฐานทางวิทยาศาสตร์จึงไม่สนับสนุนคำที่พูดกันว่า  กะเทยแท้สามารถทำให้ตนเองตั้งครรภ์ได้
ลักษณะปรากฏ
อวัยวะเพศภายนอกบ่อยครั้งไม่ชัดเจน โดยขึ้นอยู่กับปริมาณของฮอร์โมนเพศชายที่ผลิดโดยเนื้อเยื่ออัณฑะในช่วงประมาณ 8-16 อาทิตย์ในครรภ์
เหตุ
ภาวะกะเทยแท้มีน้อย และอาจเกิดได้จากเหตุหลายอย่าง
อุภโตพยัญชนกในศาสนาพุทธ
ในศาสนาพุทธ คำว่า  อุภโตพยัญชนก  หมายถึง  คนมีทั้งสองเพศ ไม่เหมือนกับคำว่า บัณเฑาะก์ ซึ่งหมายถึง คนที่ไม่มีเพศแต่กำเนิด  ชายผู้มีราคะกล้าเสพกามกับชายอื่น หรือชายผู้มีอัณฑะถูกตัดออกไปแล้ว
รอยบุ๋มจอตา
รอยบุ๋มจอตาล้อมด้วยบริเวณรูปวงแหวนที่เรียกว่า parafovea (แปลว่า  ติดกับรอยบุ๋มจอตา) และ  perifovea  (แปลว่า  รอบรอยบุ๋มจอตา)  ที่อยู่เถิบออกไปอีก parafovea เป็นวงแหวนรอบตรงกลาง  ที่ชั้น ganglion cell layer ของเรตินา  ประกอบด้วยแถวของเซลล์ retinal ganglion cell (RGC) มากกว่า 5 แถว  และมีเซลล์รูปกรวยที่หนาแน่นมากที่สุด ส่วน perifovea เป็นวงแหวนเถิบต่อไปอีกที่ชั้น ganglion cell layer ประกอบด้วยแถวของเซลล์ RGC 2-4 แถว  เป็นเขตที่ระดับความชัดของการเห็นเริ่มลดลงจากระดับที่ชัดที่สุด และมีเซลล์รูปกรวยในระดับที่หนาแน่นน้อยลง คือ  มี 12 เซลล์ต่อ 100 ไมโครเมตร เทียบกับ 50 เซลล์ต่อ 100 ไมโครเมตรที่ตรงกลางของรอยบุ๋มจอตา วงแหวน perifovea นี้ก็ล้อมด้วยเขตรอบนอก (peripheral)  ที่มีขนาดใหญ่กว่า  ซึ่งส่งข้อมูลที่มีการบีบอัดสูงมีความชัดต่ำ
ภาวะกะเทยแท้
อุภโตพยัญชนกในศาสนาพุทธ
อุภโตพยัญชนกท่านแบ่งเป็น 2 ประเภทคือ อุภโตพยัญชนกทั้งสองประเภทนี้ ท่านกล่าวว่าไม่ควรให้บรรพชาหรืออุปสมบท  ถ้าบรรพชาอุปสมบทแล้ว  พึงให้สึกออกไปเสีย  ไม่เหมือนกับบัณเฑาะก์บางประเภทซึ่งยังให้บวชได้    ให้สังเกตว่าภาษาไทยใช้คำว่า  กะเทย  สำหรับทั้งอุภโตพยัญชนกทั้งบัณเฑาะก์
ให้สังเกตว่า ภาวะกะเทยแท้ทางการแพทย์เน้นอวัยวะภายในคือเนื้อเยื่อที่มาจากทั้งรังไข่ทั้งอัณฑะ  แต่สภาวะของความเป็นอุภโตพยัญชนกท่านเน้นทั้งอวัยวะภายนอก  (โดยเห็นเป็นเพศชายและเพศหญิง)  และอวัยวะภายใน  (โดยตั้งครรภ์และให้ตั้งครรภ์ได้)
รอยบุ๋มจอตา
ประมาณ 50% ของเส้นประสาทตาส่งข้อมูลจากรอยบุ๋มจอตา ในขณะที่อีก 50% ส่งข้อมูลจากส่วนที่เหลือของเรตินา เขตของ parafovea ไปสุดที่ประมาณ 1¼ มิลลิเมตร จากตรงกลางของรอยบุ๋มจอตา และเขตของ perifovea ไปสุดที่ 2¾ มิลลิเมตร
แม้ว่า ขนาดของรอยบุ๋มจอตาจะเล็กเทียบกับส่วนที่เหลือของเรตินา แต่รอยบุ๋มจอตาเป็นเขตเดียวที่สามารถเห็นชัดได้ในระดับ 20/20 และเป็นส่วนที่สำคัญยิ่งในการเห็นรายละเอียดและสี
รูปร่างลักษณะ
รอยบุ๋มจอตาเป็นหลุมที่ลึกเข้าไปในผิวของเรตินากว้างประมาณ 1.5 มิลลิเมตร มีชั้นเซลล์รับแสง (photoreceptor layer)  ประกอบด้วยเซลล์รูปกรวยล้วน ๆ ซึ่งมีสมรรถภาพพิเศษเพื่อการเห็นที่ชัดเจนที่สุด เป็นเขตที่ไม่มีเส้นเลือด ซึ่งทำให้สามารถรับแสงได้โดยไม่เกิดการแพร่กระจายหรือการสูญหาย รอยบุ๋มมีการล้อมด้วยขอบที่มีนิวรอนที่ย้ายออกมาจากหลุม ซึ่งเป็นส่วนที่หนาที่สุดของเรตินา
รอยบุ๋มจอตาอยู่ในโซนที่ไม่มีเส้นเลือดและรับออกซิเจนโดยมากจากเส้นเลือดใน choroid ซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งข้ามเยื่อ retinal pigment epithelium และ Bruch's membrane การเห็นชัดเจนที่สุดในส่วนของรอยบุ๋มจอตาเพราะว่ามีเซลล์รูปกรวยในปริมาณหนาแน่นที่สุดและปราศจากเส้นเลือด
ส่วนตรงกลางของรอยบุ๋มจอตา foveola ซึ่งมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 0.2 มิลลิเมตร เป็นหลุมตรงกลางที่มีแต่เซลล์รูปกรวยโดยไม่มีเซลล์รูปแท่งเลย เซลล์รูปกรวยตรงกลางรอยบุ๋มจอตาอัดอยู่ด้วยกันอย่างหนาแน่นเป็นรูปหกเหลี่ยม มีรูปร่างบางกว่า และมีรูปเป็นแท่งมากกว่าเซลล์รูปกรวยในที่อื่น ๆ เริ่มที่ส่วนสุดของรอยบุ๋มจอตา เซลล์รูปแท่งจะเริ่มปรากฏ  และความหนาแน่นของเซลล์รูปกรวยก็จะเริ่มน้อยลงไปตามลำดับ
ในรอยบุ๋มจอตาของสัตว์อันดับวานรรวมทั้งมนุษย์ อัตราส่วนระหว่าง  RGC  ต่อเซลล์รับแสง อยู่ที่ประมาณ 2.5 คือ RGC เกือบทุกเซลล์รับข้อมูลจากเซลล์รูปกรวยเซลล์เดียว  และเซลล์รูปกรวยแต่ละเซลล์ส่งข้อมูลไปให้ RGC ประมาณ 1-3 เซลล์ ดังนั้น การเห็นที่ชัดเจนที่รอยบุ๋มจอตามีการจำกัดโดยความหนาแน่นของการจัดระเบียบของเซลล์รูปกรวยเพียงเท่านั้น ดังนั้น การเห็นที่ชัดเจนที่รอยบุ๋มจอตามีการจำกัดโดยความหนาแน่นของเซลล์รูปกรวยเนื่องด้วยการจัดระเบียบเพียงเท่านั้น และรอยบุ๋มจอตาก็เป็นเขตในตาที่เห็นได้ละเอียดมากที่สุด เซลล์รูปกรวยตรงกลางรอยบุ๋มจอตามีการแสดงออกของยีนเป็นรงควัตถุที่ไวต่อสีเขียวและสีแดง
จะมีการเห็นที่ชัดเจนได้ก็ต่อเมื่อรอยบุ๋มจอตารับแสงจากภาพที่ต้องการเห็น ถึงแม้ว่าจะมีขนาดเล็กกว่า 1%  ของขนาดในเรตินา  แต่กลับกินพื้นที่ถึง 50% ในคอร์เทกซ์สายตาในสมอง รอยบุ๋มจอตาเป็นเหตุของการเห็นเพียงแค่ 2 องศาภายในลานสายตา ซึ่งเป็นขนาดเท่ากับเล็บนิ้วโป้งสองนิ้วต่อกันในระยะแขน ถ้าวัตถุที่เห็นมีขนาดใหญ่และกินเนื้อที่มากกว่า 2 องศา ตาจะต้องขยับไปมาเพื่อที่จะให้ส่วนต่าง ๆ ของภาพตกลงที่รอยบุ๋มจอตา (เช่นในการอ่านหนังสือ)
เพราะว่ารอยบุ๋มจอตาไม่มีเซลล์รูปแท่ง ดังนั้นจึงไม่สามารถเห็นในที่มืด ดังนั้นเพื่อที่จะเห็นดวงดาวที่สลัว นักดาราศาสตร์ต้องมองออกไปด้านข้างของตาที่มีเซลล์รูปแท่งหนาแน่นกว่า  ซึ่งทำให้เห็นวัตถุในที่สลัวได้ง่ายขึ้น
รอยบุ๋มจอตามีรงควัตถุที่เป็นสาร carotenoid มีสีเหลือง คือ lutein และ zeaxanthin ในระดับสูง ซึ่งมีอยู่อย่างหนาแน่นใน Henle fiber layer (ซึ่งเป็นแอกซอนของเซลล์รับแสงที่ที่แล่นแผ่ออกจากรอยบุ๋มจอตา) และมีบ้างแต่น้อยกว่าในเซลล์รูปกรวย เชื่อกันว่า สารเหล่านั้นมีบทบาทสำคัญในการป้องกันผลเสียหายต่อเซลล์รูปกรวยที่เกิดจากแสงสีน้ำเงินความเข้มสูง สารรงควัตถุเหล่านี้ยังเพิ่มความชัดให้กับรอยบุ๋มจอตาอีกด้วย โดยลดความไวของของรอยบุ๋มจอตาต่อแสงมีความยาวคลื่นสั้นและต่อต้านความคลาดสี (chromatic aberration ) ซึ่งเป็นไปพร้อม ๆ กับความที่มีเซลล์รูปกรวยสำหรับแสงสีน้ำเงินที่ตรงกลางของรอยบุ๋มจอตาในระดับความหนาแน่นต่ำกว่าที่อื่น เซลล์รูปกรวยสำหรับแสงสีน้ำเงินมีความหนาแน่นมากที่สุดในเขตรูปวงแหวนรอบ ๆ รอยบุ๋มจอตา ดังนั้น ระดับความชัดเจนของสีน้ำเงินอยู่ในระดับที่ต่ำกว่าสีอื่น ๆ และชัดเจนที่สุดที่ 1 องศาจากตรงกลางลานสายตา
ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเพราะรอยบุ๋มจอตา
สารรงควัตถุที่แอกซอนที่แผ่กระจายออกจากรอยบุ๋มจอตา (Henle fiber layer) ทำให้แสงสีน้ำเงินหักเหออกเป็นสองสี (dichroic และ birefringent) ซึ่งสามารถเห็นได้ในปรากฏการณ์ Haidinger's brush เมื่อรอยบุ๋มจอตาหันไปทางกำเนิดแสงโพลาไรส์
สารรงควัตถุที่อยู่ที่จุดภาพชัด (macula) และการกระจายตัวของเซลล์รูปกรวยไวต่อแสงมีความยาวแสงสั้น มีผลทำให้รอยบุ๋มจอตามีความไวต่อแสงสีน้ำเงินที่ลดลง (เรียกว่า  blue light scotoma  ดวงมืดในลานเห็นต่อแสงสีน้ำเงิน) แต่ว่าโดยปกติแล้วเราจะไม่เห็นความผิดปกติเช่นนี้ เพราะว่า  สมองจะเติมข้อมูลที่ขาดหายไป ยกเว้นในกรณีที่มีแสงสีน้ำเงินเฉพาะรูปแบบ ที่จะเห็นจุดสีดำได้ตรงกลางลานสายตา นอกจากนั้นแล้ว ถ้าใช้แสงผสมของสีแดงและสีน้ำเงิน  (คือดูที่แสงที่ผ่านฟิลเตอร์ไดโครอิก) ก็จะเห็นจุดแดงตรงกลางล้อมด้วยแสงสีแดงเป็นฝอย ๆ จุดนี้เรียกว่าจุดแม็กซ์เวลล์ (Maxwell's spot) ตามชื่อของนักฟิสิกส์ทฤษฎีชาวสก็อตชื่อว่า  เจมส์  เครอก์ แม็กซ์เวลล์  ผู้ค้นพบจุดนี้
รอยบุ๋มจอตาในสัตว์อื่น ๆ
รอยบุ๋มจอตาก็ยังมีอยู่ในสัตว์ประเภทอื่น ๆ รวมทั้งปลา สัตว์เลื้อยคลาน  และสัตว์ปีกอีกด้วย ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม จะพบแต่ในไพรเมตที่มี infraorder แบบ Simiiformes เท่านั้น แต่ว่า รอยบุ๋มจอตามีรูปต่าง ๆ กันไปบ้างในสัตว์ประเภทต่าง ๆ ยกตัวอย่างเช่น ในไพรเมต  เซลล์รูปกรวยปกคลุมก้นของรอยบุ๋ม และเซลล์อื่น ๆ ที่ในที่อื่นของเรตินาจะซ้อนอยู่บนชั้นเซลล์รูปกรวย ได้เกิดการย้ายออกไปจากรอยบุ๋ม ตั้งแต่ในช่วงพัฒนาการในครรภ์และหลังจากคลอดในระยะต้น ๆ ในสัตว์อื่น ชั้นต่าง ๆ ที่ย้ายออกไปจากรอยบุ๋มที่พบในไพรเมต  อาจจะเกิดความบางลงเท่านั้น  ไม่ถึงกับหายไปทั้งหมด
เออแฌน เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ
พระประวัติ
เออแฌน เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ ประสูติเมื่อวันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2436 เป็นพระโอรสพระองค์โตใน เออเนส เจ้าชายที่ 10 แห่งลีญ และ ไดแอน เดอ คลอส พาร์เนส ทั้งนี้พระองค์ทรงมีพระอิสริยยศ อีก 2 พระอิสริยยศ คือ เจ้าชายแห่งอิปินอยและเจ้าชายแห่งแอมเบล และทรงเป็นอัศวินในเครื่องราชอิสริยสภรณ์ขนแกะทองคำ
ทรงศึกษา
หลังกจาที่ทรงเรียนจบหลักปรัชยาและกฎหมาย ในปี พ.ศ. 2463 พระองค์ถูกส่งไปประจำการ ณ บูคาเรสต์ ปารีส มาดริด และ ลอนดอน และท้ายที่สุดก่อนจะย้ายไป วอชิงตัน ดี.ซี.
เจ้าชายพระประมุขแห่งลีญ
หลังจากที่พระบิดาของพระองค์สิ้นพระชนม์ เออแฌน ได้สืบพระอิสริยยศเป็น 'เจ้าชายที่ 11 แห่งลีญ โดยเมื่อปี พ.ศ. 2483 การทหารของเยอรมนี (แก้ความกำกวม) ได้บุกรุกเบลเยียม พระองค์ได้ทรงร่วมรบในครั้งนี้โดยทรงเป็นผู้คุมทหารแถมหน้า และเมื่อพระองค์ปลดประจำการแล้วนั้น รัฐบาลเบลเยียมได้เห็นถึงพระภาระที่ทรงทำแก่งเบลเยียมนั้นมีมากมาย รัฐบาลเบลเยียมจึงทูลเชิญพระองค์และครอบครัว ไปประทับ ณ ปราสาทแชทอล เดอ บีลอย ซึ่งในอาณาเขตของปราสาทนั้นเป็นที่หลบพักพิงของเด็กชาวยิวที่หนีจากสงครามในครั้งนั้น โดยพระองค์และพระชายาได้รับการถวายพระเกียรติยศจาก พระราชวงศ์เบลเยียม รัฐบาลเบลเยียม ประชาชนเบลเยียม โดยการให้ทรงดำรงตำแหน่ง ฑูตประจำประเทศอินเดีย และประเทศสเปน
เทอริยากิบอยซ์
เทอริยากิบอยซ์ (Teriyaki Boyz) เป็นวงซูเปอร์กรุปแนวเจ-ฮิป จากกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น สมาชิกประกอบด้วย อิลมารีและเรียว-ซี จากวงริปสไลม์ ,เวอร์บอล จากเอ็ม-โฟล ,แร็ปเปอร์ชื่อ ไวซ์ และนิโก ดีเจและผู้ก่อตั้งแบรนด์เครื่องแต่งกายแนวกีฬาอันโด่งดังที่ชื่อ เบธิงเอป ซึ่งสมาชิกทุกคนในวงสวามใส่เสื้อผ้าเบธิงเอป สำหรับการแสดงมิวสิกวิดีโอและแสดงคอนเสิร์ต
อัลบั้มชุดแรกของพวกเขาอยู่ภายใต้สังกัดเดฟแจมและ (บี)เอปซาวส์ ชื่ออัลบั้ม Beef or Chicken มีโปรดิวเซอร์ เป็นโปรดิวเซอร์แนวแร็ปและอีเลกโทรนิกาอย่างเช่น แอดร็อก แห่งวงบีสตีบอยส์ ,คอร์นีเลียส, คัตเคมิสต์, ดาฟต์พังก์,แดนดิออโตเมเตอร์, ดีเจพรีเมียร์, ดีเจแชโดว์, จัสต์เบลซ, มาร์ก รอนสัน และเดอะเนปจูนส์ นอกจากนั้นยังได้ร่วมงานกับศิลปินแร็ปอย่างคานเย เวสต์, ฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์, ลูเป ฟิเอสโก และบัสตา ไรมส์
มี 2 เพลงของวงเป็นเพลงประกอบในภาพยนตร์เรื่อง The Fast and the Furious: Tokyo Drift ชื่อเพลง "Tokyo Drift (Fast and the Furious)", และ "Cho L A R G E" ที่ร่วมงานกับฟาร์เรลล์ก่อนที่จะออกอัลบั้มเปิดตัว
ตำบลโนนแดง (อำเภอโนนศิลา)
ตำบลโนนแดง เป็นหน่วยปกครองส่วนภูมิภาคของอำเภอโนนศิลา มีทั้งหมด 7 หมู่บ้าน ตำบลโนนแดงทั้งตำบลอยู่ในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลโนนแดง
ประวัติ
โนนแดง แต่เดิมนั้นเป็นหมู่บ้าน ได้แก่ บ้านโนนแดงใหญ่ หมู่ 10 และบ้านโนนแดงน้อยหมู่ 8 ตำบลโนนศิลา อำเภอบ้านไผ่ ซึ่งตั้งอยู่ทางด้านทิศเหนือของตำบลโนนศิลา ต่อมามีชุมชนทางด้านทิศเหนือของตำบลโนนศิลามีความหนาแน่นเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อวันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2532 ทางราชการจึงตั้งตำบลเพิ่มเป็น ตำบลโนนแดง อำเภอบ้านไผ่ โดยโอนหมู่บ้านของตำบลโนนศิลา จำนวน 7 หมู่บ้าน เมื่อต่อมาอำเภอบ้านไผ่มีประชากรหนาแน่นและพื้นที่กว้างขวาง จึงยากต่อการต่อติดราชการ ทางกระทรวงมหาดไทยจึงได้จัดตั้ง "กิ่งอำเภอโนนศิลา" จึงทำให้ตำบลโนนแดงย้ายมาขึ้นตรงต่ออำเภอโนนศิลาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อวันที่ 16 ธันวาม พ.ศ. 2539 กระทรวงมหาดไทยได้เปลี่ยนแปลงฐานะจาก "สภาตำบลโนนแดง" เป็น "องค์การบริหารส่วนตำบลโนนแดง" จนถึงปัจจุบัน
ที่ตังและอาณาเขต
ตำบลโนนแดงมีอาณาเขตติดต่อดังนี้ (ติดกับพื้นที่ภายในจังหวัดขอนแก่นทุกทิศทาง)
ภูมิประเทศ
ตำบลโนนแดงมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบลุ่ม ส่วนใหญ่จะแห้งแล้ง พืชที่ปลูกและทนทานต่อสภาพอากาศได้ดีคือ ต้นหม่อน ผักที่ทำรายได้ให้แก่ตำบล คือ ผักชีหอม ขึ้นฉ่าย
การปกครองส่วนภูมิภาค
ตำบลโนนแดง อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น แบ่งการปกครองออกเป็น 7 หมู่บ้าน ประกอบด้วย รอจัดตั้งเป็นหมู่บ้าน
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ตำบลโนนแดง อำเภอโนนศิลา จังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่
Superior colliculus
optic tectum หรือเรียกสั้น ๆ ได้ว่า tectum เป็นโครงสร้างคู่ที่เป็นองค์ประกอบที่สำคัญในสมองส่วนกลางของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม โครงสร้างนี้มักจะเรียกกันว่า superior colliculus (ตัวย่อ SC) เป็นโครงสร้างที่มีลักษณะเป็นชั้น ๆ แม้ว่าจำนวนชั้นจะแตกต่างกันไปในสัตว์สปีชีส์ต่าง ๆ ชั้นนอก ๆ มีหน้าที่เกี่ยวกับประสาทสัมผัส และรับข้อมูลมาจากทั้งตาและระบบรับความรู้สึกอื่น ๆ ส่วนชั้นที่ลึก ๆ ลงไปมีหน้าที่เกี่ยวกับการสั่งการ (motor) มีความสามารถในการเริ่มการเคลื่อนไหวของตาและเริ่มการตอบสนองในระบบอื่น ๆ ส่วนชั้นในระหว่างกลางมีนิวรอนที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับประสาทสัมผัสหลายทาง และเกี่ยวกับการสั่งการด้วย
หน้าที่ทั่ว ๆ ไปของเทคตัมก็คือ ชี้ทางการตอบสนองทางพฤติกรรมไปยังตำแหน่งต่าง ๆ โดยมีกายเป็นศูนย์กลาง ชั้นแต่ละชั้นของเทตตัมมีแผนที่ภูมิลักษณ์ของโลกรอบตัวที่ใช้พิกัดแบบ retinotopy และการทำงานของนิวรอนจุดหนึ่งในแผนที่ทำให้เกิดการตอบสนองทางพฤติกรรมตรงตำแหน่งในปริภูมิที่สัมพันธ์กับจุดในแผนที่นั้น
ในไพรเมต งานศึกษาเรื่องของ SC โดยมากเป็นไปเกี่ยวกับการควบคุมการทอดสายตา. ข้อมูลทางตาที่มาจากจอตา หรือว่าสัญญาณสั่งการที่มาจากเปลือกสมอง สามารถเพิ่มระดับการทำงานของนิวรอนเป็นจุด ๆ ในแผนที่ ซึ่งถ้ามีกำลังพอ ก็จะก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวตาแบบ saccade แต่ว่า แม้แต่ในไพรเมต SC ก็ยังมีหน้าที่เกี่ยวกับการหันศีรษะ การยื่นแขน และการเปลี่ยนจุดที่ใส่ใจ โดยที่ไม่เกิดการเคลื่อนไหวที่เห็นได้ ในสปีชีส์อื่น ๆ เทคตัมมีหน้าที่มากมายรวมทั้ง การหันตัวในหนูที่กำลังเดิน ในปลาที่กำลังว่ายน้ำ ในนกที่กำลังบิน, การฉกเหยื่อด้วยลิ้นในกบ และการฉกเหยื่อในงูเป็นต้น
ในสปีชีส์อื่น ๆ นอกจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม รวมทั้งปลาและนก เทคตัมเป็นส่วนที่ใหญ่ที่สุดในสมอง ส่วนในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมโดยเฉพาะในไพรเมต การขยายเปลือกสมองในลำดับวิวัฒนาการ ลดสัดส่วนของ SC เทียบกับสมองทั้งหมดลง แต่ถึงกระนั้น SC ก็ยังมีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่งโดยเป็นศูนย์ประสานงานหลักในการเคลื่อนไหวตา
เนื่องจากเอกสารหนังสือใช้ศัพท์ที่แตกต่างกันสำหรับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์ประเภทอื่น ๆ สำหรับโครงสร้างที่จริง ๆ แล้วเป็นอันเดียวกัน นี่เป็นปัญหาสำหรับบทความที่จะอธิบายให้ครอบคลุมสปีชีส์ของสัตว์มีกระดูกสันหลังทั้งหมด ดูเหมือนว่า จะไม่มีวิธีอื่นที่จะอธิบายโดยไม่ก่อความรำคาญหรือความสับสนให้กับผู้อ่านบางท่าน บทความนี้จะใช้รูปแบบที่มีในเอกสารวิชาการต่าง ๆ คือใช้คำว่า superior colliculus เมื่อกล่าวถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และใช้คำว่า เทคตัม เมื่อกล่าวถึงสัตว์ประเภทอื่น
วิวัฒนาการและกายวิภาคเปรียบเทียบ
optic tectum เป็นส่วนที่สำคัญที่สุดส่วนหนึ่งในสมองของสัตว์มีกระดูกสันหลัง มีอยู่ในสปีชีส์ต่าง ๆ ตั้งแต่แฮคฟิชจนถึงมนุษย์ มีลักษณะบางอย่างที่เหมือนกันในสปีชีส์ต่าง ๆ รวมทั้งการแบ่งเป็นชั้น ๆ และมีแอกซอนส่งเข้ามาเป็นจำนวนมากจากลำเส้นใยประสาทตามายังชั้นนอก ๆ และจากระบบรับความรู้สึกทางกายมายังชั้นต่าง ๆ ด้านใน
ส่วนลักษณะอื่น ๆ มีความต่างกันไปในแต่ละสปีชีส์ เช่นจำนวนชั้นทั้งหมด (ตั้งแต่ 3 ในวงศ์ปลาปอดแอฟริกา ไปจนถึง 15 ในปลาทอง) และประเภทต่าง ๆ ของเซลล์ (ตั้งแต่ 2 ประเภทในวงศ์ปลาปอดแอฟริกา จนถึง 27 ประเภทในนกกระจอกใหญ่) ในแฮคฟิช ปลาแลมป์เพรย์ทะเล และปลาฉลาม SC เป็นโครงสร้างที่เล็กเมื่อเทียบกับสมองส่วนอื่น ๆ แต่ในปลาที่มีก้านครีบ ที่มี infraclass เป็น "Teleostei" จะเป็นโครงสร้างที่ใหญ่ บางครั้งใหญ่ที่สุดในสมอง (ดูรูปสมองของปลาค็อดที่มีในบทความ) ในสัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก สัตว์เลื้อยคลาน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์ปีก จะเป็นส่วนที่ค่อนข้างใหญ่ แต่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นส่วนที่เล็กไปเมื่อเทียบกับเปลือกสมอง
ปลาแลมป์เพรย์ทะเล
มีการศึกษาปลาแลมป์เพรย์ทะเลกันอย่างกว้างขวางเพราะว่ามีสมองที่ค่อนข้างจะไม่ซับซ้อน ที่เชื่อกันว่า มีลักษณะหลายอย่างคล้ายกับโครงสร้างสมองของบรรพบุรุษสัตว์มีกระดูกสันหลัง ตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1970 สเต็น กริวล์เนอร์และคณะที่สถาบัน Karolinska ในเมืองสต็อกโฮล์ม ได้ใช้ปลานี้เป็นตัวแบบเพื่อที่จะศึกษาหลักการควบคุมการเคลื่อนไหวของสัตว์มีกระดูกสันหลัง โดยเริ่มศึกษาตั้งแต่ไขสันหลังไปจนถึงสมอง
ในผลงานวิจัยที่เรียงออกมาเป็นชุด พวกเขาได้พบว่า วงจรประสาทภายในไขสันหลัง มีความสามารถพอที่จะสร้างสัญญาณสั่งการเคลื่อนไหวที่มีรูปแบบเป็นจังหวะ (rhythmic) ซึ่งเป็นฐานของการว่ายน้ำ มีการควบคุมวงจรเหล่านี้โดยเขตประสาทที่ควบคุมการเคลื่อนไหวในก้านสมองและสมองส่วนกลาง ซึ่งก็มีการควบคุมอีกทีหนึ่งโดยเขตสมองต่าง ๆ ที่มีระดับสูงยิ่ง ๆ ขึ้นไปรวมทั้ง basal ganglia และเทคตัม
ในงานศึกษาเทคตัมโดยใช้ปลาแลมป์เพรย์ทะเลที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 2007 พวกเขาพบว่า การกระตุ้นเทคตัมด้วยไฟฟ้าสามารถก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวทางตา การงอตัวไปทางข้าง หรือการว่ายน้ำ และพบว่า ประเภท แอมพลิจูด และทิศทางของการเคลื่อนไหว มีความต่าง ๆ กันไป ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของเทคตัมที่ได้รับการกระตุ้น หลักฐานนี้ ได้รับการพิจารณาว่า สอดคล้องกันความคิดว่า เทคตัมเป็นส่วนที่ก่อให้เกิดการเคลื่อนไหวที่มีเป้าหมายในทั้งปลาแลมป์เพรย์ทะเลและในสัตว์สปีชีส์อื่น ๆ
ค้างคาว
ค้างคาวจริง ๆ แล้วไม่ได้เป็นสัตว์ตาบอด แต่ว่า เป็นสัตว์ที่อาศัยเสียงสะท้อนมากกว่าการมองเห็นในการบินไปในอากาศและในการจับเหยื่อ คือ ค้างคาวรับข้อมูลเกี่ยวกับโลกที่แวดล้อมโดยส่งเสียงร้องแหลมสั้น ๆ แล้วฟังเสียงสะท้อนกลับ สมองของค้างคาวมีการวิวัฒนาการในระดับสูงเพื่อทำกิจนี้โดยเฉพาะ และการปรับตัวเพื่อกิจนี้บางส่วนเกิดขึ้นที่ SC ในค้างคาว เซลล์ที่รับข้อมูลจากจอตาเป็นชั้นบาง ๆ ใต้ผิวของ SC แต่มีส่วนที่ใหญ่กว้างขวางกว่าที่รับข้อมูลจากการได้ยิน และส่งแอกซอนไปยังเขตสั่งการ (motor area) ต่าง ๆ ที่สามารถให้เกิดการปรับทิศทางของหู หัว และร่างกาย เสียงสะท้อนที่มาจากทิศต่าง ๆ กันจะทำให้เกิดการตอบสนองในนิวรอนในตำแหน่งต่าง ๆ ในชั้นของ SC และการทำงานของส่วนต่าง ๆ ของ SC ก็มีอิทธิพลต่อเสียงร้อง ดังนั้น นี้อาจจะเป็นหลักฐานที่ดีในทฤษฎีว่า SC มีส่วนในพฤติกรรมที่นำด้วยเสียงในค้างคาว เหมือนกับที่มีส่วนในพฤติกรรมที่นำด้วยการเห็นในสัตว์สปีชีส์อื่น ๆ
ค้างคาวมักจะจัดอยู่ในสองประเภท คือ อันดับย่อย Microchiroptera (ซึ่งมีมากที่สุด พบได้ทั่วโลก) และค้างคาวผลไม้ (พบได้ในเอเชีย แอฟริกา และออสเตรเลีย) แต่ค้างคาวผลไม้ไม่ได้กำหนดที่ตั้งวัตถุโดยเสียงสะท้อน แต่ใช้การเห็นเพื่อการนำทาง คือลานรับสัญญาณของนิวรอนใน SC เป็นแผนที่ภูมิลักษณ์ที่แม่นยำของเรตินา ซึ่งเหมือนกับที่พบในแมวและในไพรเมต
โครงสร้างและตำแหน่ง
SC ที่มีเป็นคู่อยู่ใต้ทาลามัส รอบ ๆ ต่อมไพเนียลในสมองส่วนกลางของสัตว์มีกระดูกสันหลัง ประกอบด้วยส่วนด้านบน (dorsum) ของสมองส่วนกลาง หลัง periaqueductal gray และอยู่เหนือและติดกับ inferior colliculus โดยที่เมื่อรวม inferior colliculus กับ SC แล้ว จะเรียกโดยรวม ๆ กันว่า corpora quadrigemina (มาจากภาษาละติน แปลว่า ร่างมีสี่ส่วน)
วงจรประสาท
โครงสร้างละเอียดของ optic tectum หรือ SC มีความต่าง ๆ กันในแต่ละสปีชีส์ แต่โดยทั่ว ๆ ไปแล้ว ชั้นแรก ๆ ซึ่งรับข้อมูลจากระบบการมองเห็นและตอบสนองต่อข้อมูลทางตา จะมีความแตกต่างกันที่ชัดเจนจากชั้นต่าง ๆ ด้านใน ซึ่งรับข้อมูลมากมายหลายแบบและส่งข้อมูลไปยังเขตสั่งการ (motor) มากมายหลายเขตในสมอง ความแตกต่างระหว่างสองโซนนี้ชัดเจนและมีเหมือนกันในสัตว์สปีชีส์ต่าง ๆ จนกระทั่งว่า นักกายวิภาคบางพวกเสนอว่า ควรพิจารณาว่าเป็นโครงสร้างคนละส่วน
ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม นักกายวิภาคแบ่งโครงสร้างนี้ออกเป็น 7 ชั้น 3 ชั้นแรกเรียกว่าชั้นใต้ผิว (superficial)
2 ชั้นต่อมาเรียกว่า ชั้นกลาง (intermediate)
2 ชั้นสุดท้ายเป็นชั้นที่อยู่ลึกที่สุด (deep)
ชั้นใต้ผิวรับข้อมูลโดยหลักจากจอตา จากเขตสายตาต่าง ๆ ในเปลือกสมอง และจากโครงสร้างที่เนื่องกับ SC ที่เรียกว่า pretectum และ parabigeminal nucleus ใยประสาทจากจอตาครอบคลุมทุกส่วนของชั้นใต้ผิว และเป็นใยประสาทที่มาจากตาทั้งสองข้าง แม้ว่าใยประสาทที่มาจากตาด้านตรงข้ามจะมีมากกว่า ส่วนใยประสาทจากคอร์เทกซ์มากที่สุดมาจากคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ (เขตบร็อดแมนน์ 17) คอร์เทกซ์สายตาทุติยภูมิ (เขตบร็อดแมนน์ 18 และเขตบร็อดแมนน์ 19) และจาก frontal eye fields ส่วน parabigeminal nucleus มีบทบาทที่สำคัญอย่างยิ่งในหน้าที่ของ SC ที่จะกล่าวต่อไป
เปรียบเทียบกับข้อมูลที่มาจากระบบสายตาของชั้นใต้ผิว ชั้นกลางและชั้นลึกรับข้อมูลโดยมากจากโครงสร้างของระบบรับความรู้สึกและระบบสั่งการ. เขตต่าง ๆ โดยมากจากเปลือกสมองจะส่งแอกซอนมายังชั้นต่าง ๆ เหล่านี้ แม้ว่า แอกซอนจากเขตสัมพันธ์ (association areas) มักจะหนาแน่นกว่าจากเขตรับความรู้สึกปฐมภูมิหรือจากเขตสั่งการ แต่จะมีความแตกต่างกันระหว่างสัตว์สปีชีส์ต่าง ๆ ทั้งในเขตเปลือกสมองที่ส่งข้อมูลมา ทั้งในความหนาแน่นของแอกซอนจากเขตนั้น ๆ
แหล่งข้อมูลเข้าที่สำคัญอีกแหล่งหนึ่งมาจาก substantia nigra pars reticulata ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ basal ganglia เป็นแหล่งข้อมูลแบบยับยั้ง (inhibitory) ที่ใช้สารสื่อประสาท GABA ซึ่งเชื่อกันว่า มีส่วนในการช่วยควบคุม superior colliculus. ชั้นกลางและชั้นในรับข้อมูลจาก spinal trigeminal nucleus ซึ่งส่งข้อมูลความรู้สึกทางกาย (somatosensory) จากใบหน้า และจากไฮโปทาลามัส, zona incerta, ทาลามัส, และจาก inferior colliculus
นอกจากจะมีข้อมูลเข้าที่ต่าง ๆ กันแล้ว ชั้นใต้ผิวและชั้นลึกยังมีการส่งข้อมูลออกที่ต่าง ๆ กันอีกด้วย ข้อมูลที่สำคัญที่สุดส่วนหนึ่งจากชั้นใต้ผิวเดินทางไปยัง pulvinar และส่วนกลางด้านข้างของทาลามัส ซึ่งก็ส่งข้อมูลไปยังเปลือกสมองที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมตาต่อไป และก็มีข้อมูลส่งจากชั้นใต้ผิวไปยัง pretectal nuclei, lateral geniculate nucleus ในทาลามัส, และ parabigeminal nucleus อีกด้วย แต่ข้อมูลที่ส่งไปจากชั้นลึกมีมากกว่า คือ มีวิถีประสาทขนาดใหญ่สองวิถีที่ส่งไปในระบบประสาทเบื้องต่ำ คือส่งไปยังก้านสมองและไขสันหลัง และยังมีวิถีประสาทมากมายส่งไปยังศูนย์รับความรู้สึก (sensory) และศูนย์สั่งการ (motor) รวมทั้งส่วนอื่น ๆ ที่มีส่วนร่วมในการสั่งการเคลื่อนไหวของตา
โครงสร้างที่แบ่งเป็นระบบย่อย ๆ
ถ้าทำการสำรวจโดยละเอียดจะพบว่า ชั้นของ SC ไม่ได้เป็นแผ่นเรียบ ๆ แต่แบ่งออกเป็นคอลัมน์ต่าง ๆ จัดระเบียบคล้ายช่อง 6 เหลี่ยมในรวงผึ้ง ตัวบ่งบอกถึงโครงสร้างเป็นคอลัมน์ที่ชัดเจนที่สุดมาจากแอกซอนที่ใช้สารสื่อประสาท acetylcholine จาก parabigeminal nucleus ที่มีส่วนสุด (terminal) เชื่อมกับ SC อย่างสม่ำเสมอตั้งแต่ด้านบนไปจนถึงด้านล่าง สารเคมีประสาทที่เป็นตัวบ่งชี้อย่างอื่นรวมทั้ง calretinin, parvalbumin, GAP-43, และหน่วยรับความรู้สึกประเภท NMDA นอกจากนั้น การเชื่อมต่อกับโครงสร้างต่าง ๆ มากมายในก้านสมองและ diencephalon ก็ปรากฏลักษณะต่าง ๆ กันดังกล่าวนี้เช่นกัน จำนวนคอลัมน์ทั้งหมดมีประมาณ 100 แม้ว่า ความสำคัญทางหน้าที่ของการจัดระเบียบเป็นคอลัมน์ยังไม่ชัดเจน แต่ก็น่าสนใจว่า หลักฐานที่ปรากฏเร็ว ๆ นี้แสดงว่า ใยประสาทที่ใช้สารสื่อประสาท acetylcholine เป็นส่วนของวงจรประสาทที่ทำให้เกิดความผันแปรแบบ winner-take-all ในเทคตัม ดังที่จะกล่าวต่อไป
ในสปีชีส์ที่ได้รับการสำรวจมาแล้วทั้งหมด รวมทั้งสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและสัตว์อื่น ๆ มีการแบ่งออกเป็นส่วน ๆ เช่นนี้ แต่การแบ่งออกก็ยังมีความแตกต่างกันอย่างเป็นระบบในสปีชีส์ต่าง ๆ คือ ในสปีชีส์ที่มีเรตินาแบบลาย (คือไม่มีรอยบุ๋มจอตาแต่มีแถบในจอตาที่เรียกว่า streak โดยหลัก ๆ แล้ว มีอยู่ในสปีชีส์ที่มีตาอยู่ทางด้านข้างเช่นกระต่ายและกวาง) การจัดระเบียบเช่นนี้ครอบคลุม SC ทั้งหมด แต่ในสปีชีส์ที่มีรอยบุ๋มจอตา (fovea) ที่อยู่ตรงกลาง การจัดระเบียบเช่นนี้ไปหยุดอยู่ที่ด้านหน้า (rostral) ของ SC ซึ่งเป็นส่วนที่มีนิวรอนมีหน้าที่เกี่ยวกับการตรึงตา (fixation) โดยยิงศักยะงานตลอดเวลาที่มีการตรึงตาในที่ใดที่หนึ่ง
Nucleus Isthmii/Parabigeminalis
optic tectum มีการเชื่อมต่อกันอย่างสำคัญกับโครงสร้างที่ติดกันที่เรียกว่า nucleus isthmii ซึ่งดึงดูดความสนใจของนักวิจัยเร็ว ๆ นี้เพราะมีหลักฐานใหม่ ที่แสดงว่า nucleus isthmii มีความสำคัญในการทำหน้าที่ของเทคตัม แต่ในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ที่มีการใช้คำว่า superior colliculus มากกว่าที่จะใช้คำว่า optic tectum โครงสร้างนั้นกลับเรียกว่า parabigeminal nucleus นี่เป็นอีกส่วนหนึ่งในสมองที่มีการใช้ชื่อสองชื่อเรียกโครงสร้างอันเดียวกัน
nucleus isthmii นั้นแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกคือ pars magnocellularis (ตัวย่อ Imc แปลว่า ส่วนที่ประกอบด้วยเซลล์ขนาดใหญ่) และ pars parvocellularis (ตัวย่อ Ipc แปลว่า ส่วนที่ประกอบด้วยเซลล์ขนาดเล็ก) ส่วน Imc บางครั้งก็เรียกว่า pars semilunaris (ส่วนพระจันทร์ครึ่งดวง) เพราะมีรูปร่างคล้ายพระจันทร์ครึ่งดวง หรือเสี้ยวพระจันทร์ เมื่อผ่าออก
ดังที่แสดงในแผนผัง การเชื่อมต่อกันระหว่างเขต 3 เขตคือ เทคตัม, Ipc, และ Imc มีลักษณะเป็นแผนที่ภูมิลักษณ์ (topographic) คือ นิวรอนในชั้นนอก ๆ ของเทคตัมมีจุดที่สัมพันธ์กับนิวรอนของ Ipc และ Imc แอกซอนที่ส่งไปที่ Ipc มีการรวมศูนย์กันมากกว่าแอกซอนที่ส่งไปยัง Imc ซึ่งมีการกระจายออกในระดับที่สูงกว่าง ส่วน Ipc เองก็ส่งแอกซอนที่ใช้สารสื่อประสาท acetylcholine ไปยังทั้ง Imc และเทคตัม ในเทคตัม แอกซอนที่ใช้สารสื่อประสาท acetylcholine จาก Ipc แตกกิ่งก้านสาขาเดินทางไปไปยังจุดเป้าหมาย ที่ขยายไปทั่วทั้งคอลัมน์ ตั้งแต่บนจนถึงล่าง โดยเปรียบเทียบกัน Imc ส่งแอกซอนแบบ GABA ไปยัง Ipc และเทคตัม ซึ่งกระจายไปในแนวด้านข้าง ครอบคลุมแผนที่ภูมิลักษณ์แบบ retinotopic ของส่วนทั้งสอง ดังนั้น จึงปรากฏว่า วงจรประสาท เทคตัม-Ipc-Imc ก่อให้เกิดการทำงานในเทคตัมเป็นการทำงานแบบมีสัญญาณป้อนกลับ ที่มีทั้งสัญญาณกระตุ้นที่รวมศูนย์จากคอลัมน์ของ Ipc และสัญญาณยับยั้งจากนิวรอนของ Imc ที่กระจายไปทั่ว
หน้าที่
แต่ว่าในระหว่างคริสต์ทศวรรษ 1970 ถึง 1990 ก็มีการศึกษาด้วยการบันทึกสัญญาณประสาทในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เป็นไปโดยมากในลิง และโดยมากเพ่งจุดสนใจไปที่หน้าที่ของ superior colliculus ในการควบคุมการเคลื่อนไหวตา การศึกษาในแนวนี้รับการตีพิมพ์มากเสียจนกระทั่งว่า ความคิดของนักวิทยาศาสตร์โดยมากเห็นว่า การควบคุมตาเป็นหน้าที่สำคัญของ SC เพียงอย่างเดียวในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ซึ่งความเห็นเช่นนี้ก็ยังพบได้ในหนังสือวิชาการตราบเท่าทุกวันนี้
ในปลายคริสต์ทศวรรษ 1990 งานทดลองโดยใช้สัตว์ที่สามารถขยับหัวได้โดยอิสระ พบหลักฐานที่ชัดเจนว่า จริง ๆ แล้ว SC เป็นจุดกำเนิดการเปลี่ยนการทอดสายตา (gaze shifts) ซึ่งรวมทั้งการเคลื่อนศีรษะและการเคลื่อนตา คือไม่ใช่เป็นการเคลื่อนตาโดยอย่างเดียว การค้นพบนี้จุดประกายให้เกิดความสนใจในหน้าที่อย่างอื่น ๆ ของ SC อีก และนำไปสู่งานวิจัยที่พบการประมวลข้อมูลจากประสาทสัมผัสอื่น ๆ ในหลาย ๆ สปีชีส์ และในหลาย ๆ สถานการณ์ อย่างไรก็ดี บทบาทหน้าที่ของ SC ในการควบคุมตาเป็นเรื่องที่มีความเข้าใจดีกว่าหน้าที่อื่น ๆ ทั้งหมด
การศึกษาทางพฤติกรรมพบว่า SC ไม่จำเป็นในการรู้จำวัตถุ แต่มีบทบาทที่ขาดไม่ได้ในการชี้นำพฤติกรรมไปสู่วัตถุ ซึ่งสามารถเกิดขึ้นได้แม้จะขาดเปลือกสมอง ดังนั้น แม้ว่า แมวที่มีความเสียหายออย่างสำคัญต่อคอร์เทกซ์สายตา (ในเปลือกสมอง) ไม่สามารถที่จะรู้จำวัตถุ แต่ก็อาจจะยังสามารถติดตามและขยับอวัยวะและตัวไปตามทิศทางของวัตถุที่เคลื่อนไหวอยู่ แม้ว่าอาจจะช้ากว่าปกติ แต่ถ้าว่า ครึ่งหนึ่งของ SC ถูกตัดออก แมวนั้นก็จะหมุนตัวไปรอบ ๆ ไปทางด้านของ SC ที่ถูกตัดออก และจะปรับอวัยวะและตัวเหมือนกับถูกบีบบังคับไปทางวัตถุที่อยู่ที่ด้านนั้น แต่จะไม่สามารถปรับอวัยวะและตัวไปสู่วัตถุที่อยู่ในด้านตรงกันข้าม ความบกพร่องอย่างนี้จะค่อย ๆ หายไปเมื่อเวลาผ่านไปแต่จะไม่หายไปโดยสิ้นเชิง
การเคลื่อนไหวตา
ในไพรเมต การเคลื่อนไหวตานั้นสามารถแบ่งได้เป็น 4 อย่าง คือ แม้ว่า SC จะมีบทบาทในการเคลื่อนไหวตาเหล่านี้ทั้งหมด แต่หน้าที่เกี่ยวกับ saccades เป็นส่วนที่ได้รับการศึกษาแล้วมากที่สุด
SC แต่ละข้างของซีกสมอง มีแผนที่ 2 มิติเป็นตัวแทนของลานสายตากึ่งด้าน ส่วนรอยบุ๋มจอตา (fovea) ซึ่งเป็นส่วนที่สามารถรับข้อมูลได้อย่างละเอียดที่สุด ปรากฏที่สุดด้านหน้าของแผนที่ และส่วนรอบ ๆ สายตา (peripheral) ปรากฏที่สุดด้านหลังของแผนที่ การเคลื่อนไหวตาเกิดขึ้นเพราะการทำงานในชั้นลึก ๆ ของ SC
ในระหว่างการตรึงตา นิวรอนใกล้ด้านหน้า ซึ่งรับข้อมูลมาจากรอยบุ๋มจอตา จะมีการส่งสัญญาณแบบ tonic (ไปเรื่อย ๆ แบบไม่ถี่) ส่วนในระหว่าง smooth pursuit นิวรอนส่วนกระเถิบไปอีกหน่อยหนึ่งจากด้านหน้าจะส่งสัญญาณ ซึ่งนำไปสู่การเคลื่อนไหวตาแบบเป็นไปทีละน้อย สำหรับ saccades นิวรอนซึ่งเป็นตัวแทนจุดที่ตาจะไปทอดลง จะเกิดการทำงาน คือ ก่อนที่ saccade จะเกิดขึ้น จะมีการเพิ่มการทำงานของนิวรอนในจุดที่ตาจะไปทอดลงอย่างรวดเร็ว และการทำงานในส่วนอื่น ๆ ของ SC ก็จะลดลง แต่ว่า การเข้ารหัสตำแหน่งค่อนข้างที่จะกว้าง คือ สำหรับการเคลื่อนไหวตาแบบ saccade ครั้งหนึ่ง ๆ ระดับการส่งสัญญาณของนิวรอนรอบ ๆ จะมีลักษณะเป็น "เนินเขา" ซึ่งครอบคลุมส่วนหนึ่ง ๆ ของแผนที่ใน SC โดยที่ตำแหน่งของ "ยอดเขา" เป็นตำแหน่งเป้าหมายของ saccade
แม้ว่า SC จะเข้ารหัสจุดเป้าหมายของการเปลี่ยนการทอดสายตา แต่ไม่ปรากฏว่าเป็นส่วนที่กำหนดการเคลื่อนไหวตาและศีรษะเป็นลำดับเพื่อจะให้สำเร็จเป้าหมายนั้นได้ การแปลงสัญญาณเป้าหมายการทอดสายตาออกให้เป็นการเคลื่อนไหวศีรษะและตา ให้เป็นวิถีการเคลื่อนไหวของตาในระหว่าง saccade อาศัยการประมวลผลข้อมูลจาก SC และจากส่วนอื่น ๆ ในสมอง โดยเขตสั่งการต่าง ๆ ที่รับสัญญาณจาก SC ซึ่งเป็นกระบวนการที่ยังไม่มีความเข้าใจกันดี แต่ไม่ว่ากระบวนการนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร SC ก็ยังเป็นส่วนที่เข้ารหัสตำแหน่งเป้าหมายโดยแผนที่ภูมิลักษณ์แบบ retinotopic นั่นก็คือ รูปแบบการทำงานของ SC บอกถึงออฟเซต (ระยะและทิศทางที่แตกต่าง) จากตำแหน่งที่ตากำลังจ้องมอง โดยไม่เกี่ยวข้องว่าตำแหน่งเริ่มต้นของตาจะอยู่ที่ไหน
ยังมีข้อขัดแย้งว่า SC เพียงแต่เริ่มสั่งการเคลื่อนไหวของตา แล้วโครงสร้างอื่น ๆ จึงทำการปฏิบัติการ หรือว่า แม้ SC ก็ทำการปฏิบัติการด้วยเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวตาแบบ saccade ในปี ค.ศ. 1991 มูโนซ์และคณะ เสนอโดยใช้ข้อมูลจากงานวิจัยของตนว่า ในช่วงที่เกิด saccade "เนินเขา" ที่แสดงการทำงานของ SC มีการเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ซึ่งแสดงออฟเซตที่กำลังแปรเปลี่ยนไปของตาจากตำแหน่งเป้าหมาย ถึงอย่างนั้น ในปัจจุบัน ความเห็นหลักของเหล่านักวิทยาศาตร์ก็คือว่า แม้ว่า เนินเขานั้นจะย้ายตำแหน่งไปเล็ก ๆ น้อย ๆ ในระหว่าง saccade แต่ว่า การย้ายตำแหน่งนั้นไม่เป็นไปอย่างคงที่คงวาและไม่เป็นสัดส่วนดังที่สมมุติฐาน "เนินเขาเคลื่อนที่" นั้นพยากรณ์
ส่วนสั่งการของ SC ส่งสัญญาณขาออกไปยังนิวเคลียสในสมองส่วนกลางและก้านสมอง ซึ่งเปลี่ยนการเข้ารหัสโดยตำแหน่งใน SC ไปเป็นการเข้ารหัสโดยความถี่ศักยะงานที่ใช้กันในกลุ่มนิวรอน oculomotor การเคลื่อนไหวตาเกิดขึ้นได้อาศัยกล้ามเนื้อหกมัด ซึ่งแบ่งเป็น 3 คู่ คู่หนึ่ง ๆ ตั้งฉากกับคู่อื่น ๆ ดังนั้น ในระดับสุดท้ายของการเคลื่อนไหวตา การเข้ารหัสเป็นไปตามระบบพิกัดคาร์ทีเซียน
แม้ว่า SC จะรับสัญญาณโดยตรงที่มีกำลังจากจอตา แต่ในไพรเมต SC จะได้รับการควบคุมจากเปลือกสมองโดยหลัก ซึ่งประกอบด้วยเขตต่าง ๆ ที่มีหน้าที่กำหนดการเคลื่อนไหวตา คือ
SC รับข้อมูลจากตาที่ชั้นนอก ๆ เท่านั้น คือชั้นที่ลึกลงไปรับข้อมูลจากหูและจากกาย และมีการเชื่อมต่อกับเขตสั่งการที่ตอบสนองต่อข้อมูลประสาทสัมผัสต่าง ๆ โดยรวม ๆ แล้ว เชื่อกันว่า SC มีหน้าที่ช่วยปรับศีรษะและตาไปทางสิ่งที่เห็นและได้ยิน
SC รับข้อมูลการได้ยินมาจาก inferior colliculus มีการประสานข้อมูลทางหูกับข้อมูลทางตามีผลเป็นการรับรู้ว่า ใครเป็นคนพูด (และทำให้เกิดการแปลสิ่งเร้าผิดว่า หุ่นที่อยู่ในมือเป็นผู้พูดแทนผู้พากย์เสียง)
ไพรเมต
เป็นที่ยอมรับกันว่า SC ในไพรเมตไม่เหมือนกับในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทอื่น ๆ เพราะว่าไม่มีแผนที่ของลานสายตาทั้งหมดที่มาจากตาด้านตรงกันข้าม แต่ว่า โดยเหมือนกับคอร์เทกซ์สายตาและ lateral geniculate nucleus SC มีแผนที่ครึ่งหนึ่งของลานสายตาจากตาทั้งสอง (คือ SC ในสมองซีกซ้ายมีแผนที่ลานสายตาด้านขวาทั้งจากตาซ้ายและตาขวา) แต่ไม่มีแผนที่อีกครึ่งหนึ่งของลานสายตาด้านเดียวกัน (จากตาทั้งสอง)
ความแตกต่างเช่นนี้ระหว่างไพรเมตกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทอื่น เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของทฤษฎีว่า ค้างคาวผลไม้มีสัตว์บรรพบุรุษเดียวกัน (sister taxon) กับไพรเมต ซึ่งเป็นทฤษฏีเสนอโดยนักประสาทวิทยาศาสตร์ชาวออสเตรเลีย ดร. แจ็ค เพ็ตติกริว ในปี ค.ศ. 1986 หลังจากที่ได้พบว่า ค้างคาวผลไม้มีความคล้ายคลึงกับไพรเมต โดยมีการเชื่อมต่อกันระหว่างจอตาและ SC ที่เหมือนกัน ซึ่งต่างจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมประเภทอื่น ๆ
สัตว์มีกระดูกสันเหลังประเภทอื่น ๆ
ในตระกูลงูที่สามารถตรวจจับรังสีอินฟราเรดได้ เช่นวงศ์งูเหลือมและวงศ์ย่อยงูหางกระดิ่ง เส้นประสาทจากตาส่งผ่าน trigeminal nerve แทนที่จะผ่านลำเส้นใยประสาทตา แต่ว่า การแปลผลข้อมูลอย่างอื่นเหมือนกัน ดังนั้น งูเหล่านั้นจึงมี optic tectum ด้วยเช่นกัน
มาริลีน แมนสัน
มาริลีน แมนสัน (Marilyn Manson) เกิดเมื่อวันที่ 5 มกราคม ค.ศ. 1969 หรือชื่อจริงว่า ไบรอัน ฮิว วอร์เนอร์ (Brian Hugh Warner) เป็นนักดนตรีชาวอเมริกัน, นักแต่งเพลง , นักแสดง , จิตรกร , ศิลปินมัลติมีเดีย , เขายังเป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนำวงชื่อเดียวกับเขา มาลิริน แมนสัน ซึ่งเป็นวงเสียดสีสังคม เขาร่วมก่อตั้งวงกับ เดซี่ เบอร์โอซี่  โดยชื่อของเขานำมาจากบุคคลสองคนซึ่งเป็นไอคอนทางวัฒนธรรมของประเทศอเมริกา ชื่อของเขา มาริลีน  มาจากนักแสดงสาวชาวอเมริกัน มาริลีน มอนโร ส่วน แมนสัน มาจากชื่ออาชญกรชาวอเมริกัน ชาร์ล แมนสัน.
แมนสันยังเป็นที่รู้จักจากผลงานวงในช่วงยุค 90's ที่โดดเด่นจากอัลบั้มชุดที่ 2 Antichrist Superstar และ อัลบั้มชุดที่ 3 Mechanical Animals สิ่งสืบเนื่องที่เป็นผลจากเขาทางสื่อคือเป็นอิทธิพลด้านมืดให้กับเด็ก เช่นเดียวกับลักษณะความรุนแรงที่เขาแสดงออก อีกทั้งเนื้อเพลงของเขาที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ที่นำไปสู่การวิพากษ์วิจารณ์ทางสังคมมากขึ้น ในสหรัฐอเมริกา, สามอัลบั้มของวงได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาวและอีกสามอัลบั้มได้แผ่นเสียงทองคำ อัลบั้มเปิดตัวของทางวงยังติดอันดับแปดในชาร์จท็อปเทน , และยังมีสองอัลบั้มขึ้นชาร์จติดอันดับหนึ่ง , แมนสันยังติดลำดับที่ 44 ใน 100 ลำดับสุดยอดนักร้องนำเฮฟวี่เมทัล จัดอันดับโดยแม็กกาซีนของอเมริกา ฮิต พาราเดอร์  และถูกชิงรางวัลถึง 4 ครั้งโดยแกรมมี่อวอร์ด
แมนสันแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในปี 1997 ภาพยนตร์ ลอส ไฮตเวย์ ของ เดวิช ลัซ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มมีผลงานจำนวนมากเข้ามา เขาให้สัมภาษณ์กับไมเคิล มัวรร์ ในภาพยนตร์สารคดี Bowling for Columbine พูดคุยเกี่ยวกับแรงจูงใจในเหตุการณ์การสังหารหมู่ในโรงเรียนมัธยมโคลัมบายเมื่อปี 1999, และข้อกล่าวหาว่าเพลงของเขาอาจเป็นแรงจูงใจในการสังหารหมู่ดังกล่าว ในวันที่ 13 - 14 กันยายน 2002 ภาพวาดของเขา The Golden Age of Grotesque ถูกโชว์ที่ งานแสดงนิทรรศการลอสแอนเจลิสร่วมสมัย แมนสันเผยภาพวาดจำนวน 20 ภาพเมื่อปีค.ศ. 2010 ซึ่งมีผลงานศิลปะชุดนี้มีชื่อว่า Genealogie of Pain (สายเลือดแห่งความเจ็บปวด) ในนิทรรศงานศิลปะจัดแสดงที่เวียนนา คันทาเรล แกลเลอรี่, โดยผลงานศิลปะดังกล่าวมีเดวิส ลัซมาร่วมช่วยเหลือ
ดนตรี
แมนสันและมือกีตาร์ สก็อต พูเตอสกาย ฟอร์มวง Marilyn Manson & the Spooky Kids ภายหลังการประชุมที่ ฟอร็ด ลัวเดอลาเดอ, ฟลอริด้าเมื่อปี 1989  ต่อมาย่อสั้นๆให้เหลือเพียงแค่ Marilyn Manson ขณะที่ the Spooky Kids ได้กลายเป็นโปรเจกต์พิเศษซึ่งแมนสันได้ร่วมกับจอร์เดี้ยน ไวท์ (รู้จักกันในนาม Twiggy Ramierz) และ สตีเฟ่น เกรกอรี เบียร จูเนียร์ (รู้จักกันในนาม Madonna Wayne Gacy) กับโปรเจกต์ดนตรี Satan on Fire ในปี 1992 มีแนวเพลงคริสเตียน เมทัล ขณะที่เขาเล่นเปนมือเบส จนปีถัดมาได้เป็นมือกลองในวง Mrs. Scabtree และได้แฟนสาวเจสสิคา นักร้องนำวง Jack Off Jil ซึ่งเป็นวิธีต่อสู้กับสนธิสัญญาที่ห้าม มาริลิน แมนสันเล่นในคลับ
ปี 1993, ทางวงเห็นความน่าสนใจของ เทรนต์ เรซเนอร์ นักร้องนำวง ไนน์อินช์เนลส์ เรซเนอร์ได้มาโปรดิวเซอร์ในอัลบั้มเปิดตัว Portrait of an American Family ปี 1994 และวางจำหน่ายในสังกัด Nothing Records ของเรซเนอร์เอง วงเริ่มโด่งดังเป็นที่รู้จักในระดับหนึ่ง จนมีโอกาสได้ทัวร์ Downward Spiral Tour ซึ่งร่วมกับไนน์อินช์เนลส์ ที่มีจิม รูซ ไครเคิลเป็นผู้ดูแลคอนเสริ์ต ระหว่างการปล่อยอีพี Smells Like Children ในปี 1995 อีพีดังกล่าวส่งผลให้ทางวงได้ติดชาร์จอยู่ใน MTV กับเพลง Sweet Dreams (Are Made of This), ผลงานการคัฟเวอร์ของมาริลิน มอนสัน ซึ่งต้นฉบับคือ ยูรีธมิกส์ ในปี 1983 ในอัลบั้ม Antichrist Superstar มีโคโปรดิวเซอร์อย่าง เทรน เรนเซอร์ ซึ่งถือเป็นเป็นอัลบั้มทีเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่.
นับในอเมริกาอย่างเดียว มีสามอัลบั้มของวงทีได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำขาว และอีกสามอัลบั้มได้รางวัลแผ่นเสียงทองคำ และทางวงมีซิงเกิ้ลเจ็ดเพลงที่เปิดตัวติดใน ท็อปเทน เช่นสองอัลบั้มของทางวงติดแท่นอันดับหนึ่ง แมนสันร่วมงานเป็นครั้งแรกโดยการเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง Jack Off Jill. เขาช่วยคิดชื่อให้กับวงและโปรดิวเซอร์ให้กับวงในช่วงแรกๆ และมาเล่นกีตาร์ในเพลง "My Cat" และเป็นวงเปิดในทัวร์เซาท์ฟลอริดา แมนสันภายหลังได้เขียนลงในไลนเนอร์ โน้ต สำหรับอัลบั้มของวง Humid Teenage Mediocrity 1992–1996, เป็นอัลบั้มสะสมตั้งแต่การอัดครั้งแรกๆของ Jack Offf Jil แมนสันปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญให้กับ DMX แร็ปเปอร์ผิวสีชาวนิวยอร์ก ในอัลบั้ม Flesh of My Flesh, Blood of My Blood' และอัลบั้ม 2000 Years of Human Error ของวงก็อตเฮด - เป็นอัลบั้มเพียงอัลบั้มเดียวที่ถูกปล่อยในสังกัด Posthuman ซึ่งเปนของแมนสันเอง ในปี 2011 ได้มีการเปิดเผยว่าแมนสันจะไปปรากฏในอัลบั้ม Invinsible ของนักร้อง สกายลาร์เกรย์ ในแทร็ค ".Can't Haunt Me" ปีถัดมาแมนสันได้ปล่อยอัลบั้มสตูดิโอชุดที่แปด Born Villain, ในเดือนพฤษภาคม 2012
จังหวัดลูอันดา
จังหวัดลูอันดา (Luanda Province) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศแองโกลา มีพื้นที 2,257 ตารางกิโลเมตร มีประชากร 1,823,282 คน เมืองหลวงของจังหวัดลูอันดา คือ ลูอันดา ซึ่งเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
สมเด็จพระราชินีอาลียาแห่งจอร์แดน
สมเด็จพระราชินีอาลียา อัลฮุซัยน์ (علياء الحسين; เดิม: อาลียา บาฮาอัดดีน ตูคัน; พระราชสมภพ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2491 – สวรรคต 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520) เป็นพระบรมราชินีและพระอัครมเหสีพระองค์ที่สามในสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์แห่งจอร์แดน จนกระทั่งพระองค์เสด็จสวรรคตจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งตกทางตอนใต้ของจอร์แดนใกล้กับเมืองทาฟีลาห์
พระชนพ์ชีพช่วงต้นและพื้นฐานครอบครัว
สมเด็จพระราชินีอาลียาแห่งจอร์แดน เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2491 ณ กรุงไคโร ประเทศอียิปต์ เป็นธิดาของนายบาฮาอัดดีน ตูตันกับนางฮานาน ฮาชิม พระชนกของพระองค์เป็นเอกอัครราชทูตจอร์แดนต่อศาลเซนต์เจมส์(สหราชอาณาจักร) อิตาลี ตุรกีและอียิปต์ นายตูคันได้ถวายงานรับใช้สมเด็จพระเจ้าอับดุลลอฮ์ที่ 1 แห่งจอร์แดน โดยเป็นผู้ช่วยในการเขียนรัฐธรรมนูญของจอร์แดนในปีพ.ศ. 2495 และเป็นเอกอัครราชทูตคนแรกของจอร์แดนต่อสหประชาชาติ
การศึกษาและการทำงาน
ทรงใช้เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็กไปกับการเดินทางกับพระชนกและพระชนนีของพระองค์ในช่วงที่พระชนกทำงานในคณะทูตของจอร์แดน พระองค์อาศัยอยู่ในอียิปต์ ตุรกี ลอนดอน สหรัฐอเมริกาและโรม ทรงเข้าเรียนที่โรงเรียนสอนศาสนาในลอนดอนกับพระอนุชาของพระองค์ อัลลาและอับดุลลอฮ์ จากนั้นทรงสำเร็จการศึกษาที่ศูนย์ศิลปศาสตร์โรม ทรงเรียนรัฐศาสตร์ร่วมกับจิตวิทยาสังคมและการประชาสัมพันธ์ที่วิทยาลัยฮันท์เตอร์ในนิวยอร์ก พระองค์ทรงสนใจด้านกีฬาและการเขียนและทรงต้องการเป็นนักการทูต ในปีพ.ศ. 2514 ทรงย้ายไปประเทศจอร์แดนที่ซึ่งพระองค์ทำงานให้กับรอยัลจอร์แดเนี่ยนแอร์ไลน์
พระองค์ได้รับพระราชทานพระราชวโรกาสจากสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์แห่งจอร์แดน ให้ดูแลการเตรียมการสำหรับเทศกาลเล่นสกีน้ำระหว่างประเทศครั้งแรกที่จัดขึ้นในเมืองชายฝั่งอควาบาในเดือนกันยายน พ.ศ. 2515
อภิเษกสมรส
ทรงเข้าพระราชพิธีราชาภิเษกสมรสแบบส่วนพระองค์กับสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์แห่งจอร์แดน เมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2515 และทรงได้รับการสถาปนาขึ้นดำรงพระอิสริยยศ สมเด็จพระราชินีแห่งจอร์แดน
สมเด็จพระราชินีอาลียาและสมเด็จพระราชาธิบดีฮุซัยน์ มีพระราชโอรส - ธิดาสองพระองค์
เจ้าหญิงฮายา (ประสูติ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2517)
เจ้าชายอาลี (ประสูติ 23 ธันวาคม พ.ศ. 2518)
ทั้งสองพระองค์ยังทรงอุปการะ อาร์บี มูไฮเซน เด็กหญิงชาวปาเลสไตน์ที่แม่ถูกฆ่าตายด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตกที่ค่ายผู้ลี้ภัยใกล้สนามบินอัมมาน เป็นพระราชธิดาบุญธรรม
สวรรคต
สมเด็จพระราชินีอาลียาเสด็จสวรรคตจากอุบัติเหตุเฮลิคอปเตอร์พระที่นั่งตกทางตอนใต้ของจอร์แดนใกล้กับเมืองทาฟีลาห์ เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520 สิริรวมพระชนมพรรษาได้ 28 พรรษา
พระอิสริยยศ
• อาลียา บาฮาอัดดีน ตูคัน (25 ธันวาคม พ.ศ. 2491 – 24 ธันวาคม พ.ศ. 2515)
• เฮอร์มาเจสตี้ สมเด็จพระราชินีแห่งจอร์แดน (24 ธันวาคม พ.ศ. 2515 – 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2520)
ฟ้อง ไซหยก
ฟ้อง ไซหยก หรือ ปึง ซีเง็ก (ตามสำเนียงแต้จิ๋ว) หรือ ฟาง ซื่อยวี่ (ตามสำเนียงจีนกลาง) เป็นวีรบุรุษมวยกังฟูอีกคนหนึ่งที่ระบือชื่อของจีน เป็นตำนานเล่าขานจวบจนปัจจุบันเช่นเดียวกับ หง ซีกวาน (洪熙官) หรือ อั้ง อีกัว และ โอว ฮู้ยเคียง ผู้เป็นศิษย์ร่วมสำนักเส้าหลิน หากแต่เรื่องราวของฟ้อง ไซหยก นั้นเชื่อว่าเป็นเพียงเรื่องแต่ง
รายชื่อยุทธการในสงครามกลางเมืองอเมริกา
รายชื่อสมรภูมิและยุทธการในสงครามกลางเมืองอเมริกา นี้รวบรวมและจัดหมวดหมู่ยุทธการ 391 ยุทธการในการสู้รบระหว่างฝ่ายสหภาพ กับฝ่ายสมาพันธรัฐอเมริกา ระหว่างสงครามกลางเมืองอเมริกา โดยใช้ข้อมูลการพิจารณาของ National Park Service ของอเมริกาในการจัดหมวดหมู่ยุทธการ หรือยุทธนาวี ที่มีความสำคัญที่สุดต่อความขัดแย้ง จากจำนวนกรณีการปะทะกันด้วยอาวุธมากกว่า 10,000 กรณี
ฟ้อง ไซหยก
ซึ่งทั้ง ฟ้อง ไซหยก, หง ซีกวาน และ โอว ฮุ้ยเคียง นั้น บางครั้งจะถูกเรียกว่า 3 พยัคฆ์เส้าหลิน เช่นเดียวกับ 10 พยัคฆ์เส้าหลิน (廣東十虎)
รายชื่อยุทธการในสงครามกลางเมืองอเมริกา
ยุทธการที่สำคัญ (ไม่รวมยุทธนาวี)
ตารางนี้แสดงยุทธการ 10 แห่งของสงครามกลางเมืองอเมริกา ที่มีการเสียเลือดเนื้อมากที่สุด สัญลักษณ์ U แสดงความสูญเสียของฝ่ายสหภาพ, สัญลักษณ์ C แสดงความสูญเสียของฝ่ายสมาพันธรัฐ.
ฟ้อง ไซหยก
ซึ่งเรื่องราวทั้ง 3 คนนี้นั้นปรากฏในนิยายกำลังภายใน เรื่อง เฉียนหลงประพาสกังหนำ ซึ่งเป็นเรื่องราวของฮ่องเต้เฉียนหลงเมื่อครั้งประพาสภาคใต้ของจีน พร้อมกับได้กำจัดผู้ต่อต้านชาวฮั่นไปทั้งหมด ด้วยการส่งยอดฝีมือจากบู๊ตึ้งและง้อไบ๊ให้มาร่วมกำจัดศิษย์ของสำนักเส้าหลิน
รายชื่อยุทธการในสงครามกลางเมืองอเมริกา
1861
(12 เมษายน 1861) (18 mai- 1861- - 19 mai 1861-) (29 mai 1861- - 1 juin 1861-). (1 juin 1861-). (3 juin 1861-). (10 juin 1861-). (17 juin 1861-). (19 juin 1861-). (2 juillet 1861-). (5 juillet 1861-). (11 juillet 1861-). (13 juillet 1861-). (18 juillet 1861-). (21 juillet 1861-) (25 juillet 1861-) (début août) (5 août 1861-). (10 août 1861-). (mi-août) (mi-août) (26 août 1861-). (28 août- 1861- - 29 août 1861-). (2 septembre 1861-). (2 septembre 1861-). (8 septembre 1861-). (10 septembre 1861-). (11 septembre 1861-) (12 septembre- 1861- - 15 septembre 1861-). (13 septembre- 1861- - 20 septembre 1861-). (17 septembre 1861-). (19 septembre 1861-). (24 septembre- 1861- - 25 septembre 1861-). (27 septembre 1861-). (3 octobre 1861-). (9 octobre 1861-). (16 octobre 1861-). (17 octobre- 1861- - 21 octobre 1861-). (21 octobre 1861-). (21 octobre 1861-). (23 octobre 1861- - 9 novembre 1861-). (25 octobre 1861-). (5 novembre- 1861- - 7 novembre 1861-). (7 novembre 1861-). (19 novembre 1861-). (9 décembre 1861-). (13 décembre 1861-). (17 décembre 1861-). (20 décembre 1861-). (26 décembre 1861-). (28 décembre 1861-).
ฟ้อง ไซหยก
ประวัติของ ฟ้อง ไซหยก ตามที่ปรากฏ เกิดที่มณฑลกวางตุ้ง เป็นบุตรชายของ ฟ้อง ตั๊ก (方德) คณบดีที่ร่ำรวย ส่วนมารดานั้นคือ เหมียว ชุ่ยฮัว เป็นบุตรสาวของจอมยุทธที่มีชื่อ ฟ้อง ไซหยกมีสายเลือดของชาวยุทธมาแต่กำเนิด และฝึกวิทยายุทธมาตั้งแต่อายุ 3 ขวบ เมื่ออายุได้ 14 ได้ประลองฝีมือเอาชนะศิษย์อันธพาลของสำนักบู๊ตึ้งได้ และสร้างวีรกรรมไว้มากมาย รวมถึงการต่อต้านราชวงศ์ชิงด้วย บางเรื่องเล่าว่า ฟ้อง ไซหยกได้เข้าร่วมกับสมาคมดอกไม้แดงด้วย จนในที่สุดทางราชสำนักชิงต้องส่งมือสังหารมาสังหาร ซึ่งกล่าวกันว่า คือ แม่ชีอู่เหมย ระหว่างเผาวัดเส้าหลิน จนถึงแก่ความตายด้วยวัยเพียง 24 ปี
เรื่องราวฟ้อง ไซหยก นั้น เชื่อกันว่าไม่มีตัวตนจริง เป็นเพียงบุคคลในอุดมคติเช่นเดียวกับ หง ซีกวาน ซึ่งเป็นตำนานร่วมกัน แต่อย่างไรก็ดี เพลงหมัดมวยในแบบของฟ้อง ไซหยก นั้น คือ มวยสกุลหง และมวยหย่งซุน ก็กลายเป็นมรดกตกทอดมายังผู้ฝึกกังฟูในยุคถัดมา เช่น หวง เฟย์หง และ หยิบ หมั่น ซึ่งเป็นบุคคลที่มีตัวตนจริง
โดยภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับฟ้อง ไซหยก เรื่องแรกนั้น คือ Fong Sze Yu's Battle in the Boxing Ring ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1928 ส่วนในยุคปัจจุบันได้แก่ ฟงไสหยก สู้บนหัวคน ในปี ค.ศ. 1993 นำแสดงโดย หลี่ เหลียนเจี๋ย และเจ้า เหวินจั๋ว และในแบบซีรีส์ นำแสดงโดย จาง เว่ย์เจี้ยน
ฟอร์ม
ฟอร์ม เป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ form อาจหมายถึง
ยุทธการบนน้ำแข็ง
ยุทธการบนน้ำแข็ง เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1242 เป็นการสู้รบระหว่างสาธารณรัฐนอฟโกรอดกับนักรบครูเสดที่นำโดยภาคีลิโวเนีย ยุทธการครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของสงครามครูเสดตอนเหนือ และเป็นที่รู้จักจากการสู้รบบนทะเลสาบไปปัสที่เป็นน้ำแข็ง
สงครามครูเสดตอนเหนือเป็นการทัพของนักรบครูเสดต่อผู้นับถือลัทธินอกศาสนาในดินแดนบอลติก ในปี ค.ศ. 1236 สมเด็จพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ประกาศสงครามกับชาวสลาฟ โดยเฉพาะสาธารณรัฐปัสคอฟและสาธารณรัฐนอฟโกรอด แต่ในปีเดียวกัน อัศวินภราดรภาพลิโวเนียแห่งดาบพ่ายให้กับชาวสโมจิเทียในยุทธการที่ซัลเลอ ความพ่ายแพ้ดังกล่าวทำให้ภราดรภาพลิโวเนียกลายสภาพเป็นส่วนหนึ่งของอัศวินทิวทอนิกและกลายเป็นภาคีลิโวเนีย ในปี ค.ศ. 1240 อัศวินทิวทอนิกตีเมืองปัสคอฟ อิสบอสก์และโคปอรีย์ ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ใกล้กับนอฟโกรอด ด้านนอฟโกรอดเรียกตัวอเล็กซานเดอร์ เนฟสกีที่ถูกเนรเทศให้กลับมาปกป้องเมือง อเล็กซานเดอร์ยึดเมืองปัสคอฟและโคปอรีย์คืนได้ในปีต่อมา
ฤดูใบไม้ผลิ ค.ศ. 1242 อัศวินทิวทอนิกปะทะกับทัพอเล็กซานเดอร์ใกล้เมืองดอร์ปัต (เมืองตาร์ตูในปัจจุบัน) อเล็กซานเดอร์ตัดสินใจถอยทัพไปที่ฝั่งตะวันออกของทะเลสาบไปปัส โดยมีทัพลิโวเนียตามมา การประมาณการขั้นต่ำของทัพลิโวเนียอยู่ที่ 2,600 คน ส่วนใหญ่เป็นอัศวินเยอรมัน-เดนมาร์กและทหารราบเอสโตเนีย ในขณะที่ทัพอเล็กซานเดอร์อยู่ที่ 5,000 คน การสู้รบเริ่มขึ้นเมื่อทัพลิโวเนียซึ่งมีอัศวินเป็นทัพหน้าเป็นฝ่ายบุกเข้าหา ในช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายสู้กันในระยะประชิด อเล็กซานเดอร์และอันเดรย์ ยาโรสลาวิช น้องชายที่ตั้งทัพอยู่ที่ปีกทั้งสองข้างเข้าล้อมทัพลิโวเนีย การสู้รบจบลงเมื่อทัพลิโวเนียบางส่วนฝ่าวงล้อมและหลบหนี ในขณะที่บางส่วนที่กำลังรบติดพันอยู่ถูกสังหาร
Ancyloscelis
Ancyloscelis เป็นสกุลของผึ้งที่อยู่ในวงศ์ Apidae.
ยุทธการบนน้ำแข็ง
ผลของยุทธการครั้งนี้ทำให้การขยายดินแดนทางตะวันออกของอัศวินทิวทอนิกสิ้นสุดลง และเกิดพรมแดนถาวรระหว่างดินแดนที่นับถือนิกายโรมันคาทอลิกกับอีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ ในปี ค.ศ. 1574 คริสตจักรรัสเซียออร์ทอดอกซ์ประกาศในอเล็กซานเดอร์เป็นนักบุญ เหตุการณ์ยุทธการบนน้ำแข็งได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ในปี ค.ศ. 1938 ในชื่อ อะเลคซันดร์ เนฟสกี กำกับโดยเซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์
Ancyloscelis
สปีชีส์ของสกุลนี้พบในอเมริกา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ผู้นำฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ประกอบไปด้วยบุคคลสำคัญต่าง ๆ จากหลาย ๆ ประเทศ ทั้งนักการเมืองและนักการทหาร บรรดาบุคคลเหล่านี้ได้แก่
ลาบูม
ลาบูม La Boum (The Party, ชื่อไทย: ลาบูมที่รัก) เป็นภาพยนตร์วัยรุ่นจากประเทศฝรั่งเศส ออกฉายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2523 เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของโซฟี มาร์โซ นักแสดงหญิงชาวฝรั่งเศส ซึ่งเล่นเรื่องนี้ขณะอายุ 14 ปี ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นที่นิยมไปทั่วโลก และสร้างชื่อเสียงให้กับเธอ และมีภาคสองในสองปีต่อมา
เพลงประกอบภาพยนตร์ แต่งโดย Vladimir Cosma มีเพลงที่มีชื่อเสียงคือเพลง Reality ร้องโดย Richard Sanderson
เรื่องย่อ
ภาพยนตร์กล่าวถึง วิค เด็กสาววัย 13 ปี คุณพ่อเป็นทันตแพทย์ คุณแม่เป็นนักเขียนการ์ตูน คุณย่าเป็นนักดนตรี ครอบครัวของวิคเพิ่งย้ายมาจากเมืองอื่น ที่โรงเรียนใหม่เธอจึงไม่รู้จักใคร วันหนึ่งเธอไปงานปาร์ตี้ (ภาษาฝรั่งเศส: boum) และมีความรักเป็นครั้งแรกกับเพื่อนชายจากโรงเรียนเดียวกัน  ภาพยนตร์กล่าวถึงความรักแบบใสบริสุทธิ์ของวัยรุ่น และปัญหาชีวิตคู่ของพ่อแม่ที่แต่งงานกันมานาน 15 ปี
ลีดส์อิชธีส์
ลีดส์อิชธีส์ (Leedsichthys) เป็นชื่อปลากระดูกแข็งชนิดหนึ่ง อาศัยอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์ซึ่งสูญพันธุ์ไปแล้ว