cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
พลิกเกมทรชน คนเหนือเมฆ
เบื้องหลัง, การออกฉายและการวิจารณ์
นอกจากนี้แล้วยังได้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลิน และยังได้รับรางวัลตัดต่อยอดเยี่ยมจากรายการเอเชี่ยน ฟิล์ม อะวอร์ดส์อีกด้วย
อินฟันเตดินิส ดยุกแห่งโปร์ตู
พระประวัติ
อินฟันเตดินิส ดยุกแห่งโปร์ตู ประสูติเมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2541 ณ ลิสบอน เป็นพระโอรสพระองค์รองใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา และ เจ้าหญิงอิซาเบล ดัชเชสแห่งบรากันซา โดยเป็นผู้อ้างสิทธิราชบัลลังก์ลำดับที่ 2 ต่อจากพระเชษฐาคือ อฟอลโซ เจ้าชายแห่งเบียรา โดยพระองค์ทรงมีพระมารดาทูลหัวคือ เจ้าหญิงมาเรียแห่งซาวอย-ออสตา พระองค์มีพระอิสริยยศคือ อินฟันเตแห่งโปรตุเกสและดยุกแห่งโปร์ตู
โรงเรียนปอพานพิทยาคม รัชมังคลาภิเษก
โรงเรียนปอพานพิทยาคม รัชมังคลาภิเษก อักษรย่อ ป.พ.ร. เดิมเป็นสาขาเป็นโรงเรียนนาเชือกพิทยาสรรค์ ปัจจุบันจัดอยู่ในประเภทโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดเล็ก ซึ่งมีฐานะป็นโรงเรียนมัธยมศึกษาประจำตำบลปอพาน อำเภอนาเชือก  จังหวัดมหาสารคาม  สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามหาสารคามเขต 2 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ
ประวัติโรงเรียน
พ.ศ. 2528   เป็นหน่วยเรียนเคลื่อนที่ของโรงเรียนนาเชือกพิทยาสรรค์ มีนักเรียน 37 คน เปิดสอนที่โรงเรียนบ้านโคกก่อง ต. หนองแดง อ. นาเชือก จ. มหาสารคาม ต่อมาในพ.ศ. 2529   ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนบ้านปอพานหนองโน ต่อมาใน พ.ศ. 2531 ได้รับอนุมัติจากกรมสามัญศึกษาให้เปิดเป็นโรงเรียนมัธยมประจำตำบล เมื่อ 21 มกราคม 2531 และย้ายเข้าเรียนในพื้นที่ สาธารณะ ต. ปอพาน มีเนื้อที่ 65 ไร่ 90 ตารางวา ให้ชื่อโรงเรียนว่า “โรงเรียนปอพานพิทยาคม”
ต่อมาเนื่องในวโรกาสพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวจึงได้คำว่า “รัชมังคลาภิเษก” ต่อท้าย และเข้าเป็นโรงเรียนมัธยมศึกษา เฉลิมพระเกียรติตั้งแต่นั้นมา
สาบแร้งสาบกา
สาบแร้งสาบกาเป็นพืชสมุนไพรที่มีสรรพคุณหลายอย่าง น้ำต้มจากใบดื่มแก้ไข้ ขับระดู รากแก้อาการปวดท้อง ใบตำพอกแผลสด แต่ไม่ควรใช้มากเพราะในสาบแร้งสาบกามีสารแอลคาลอยด์ที่ก่อให้เกิดมะเร็งตับ
ไมน์ (เพลงเทย์เลอร์ สวิฟต์)
"ไมน์" (Mine) เพลงของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เทย์เลอร์ สวิฟต์ เพลงเขียนโดยเทย์เลอร์ สวิฟต์เพียงคนเดียว ผลิตโดยสวิฟต์และนาธาน แชปแมน เพลงออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลนำจากสตูดิโออัลบั้มที่สาม สปีกนาว ผ่านสังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์ เพลงออกจำหน่ายวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 2010 หลังจากเพลงหลุดรั่วทางอินเทอร์เน็ต 2 สัปดาห์ก่อนถึงวันดังกล่าว สวิฟต์ได้แรงบันดาลใจเขียนเพลง "ไมน์" จากการแอบรัก และอธิบายว่า เพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับแนวโน้มที่จะวิ่งหนีความรัก เพลงมีคุณสมบัติดนตรีแนวป็อปและเนื้อเพลงพูดถึงความรักหนุ่มสาวที่มีขึ้นและมีลง
การตอบรับของเพลง "ไมน์" ส่วนมากเป็นด้านบวก สวิฟต์ได้รับคำชมจากความสามารถในการถ่ายทอดมุมมองของความรักในแบบผู้ใหญ่ แม้ว่านักวิจารณ์บางกลุ่มจะเรียกเพลงนี้ว่า "เป็นสูตรสำเร็จเดิม ๆ" (formulaic) สะท้อนให้เห็นเพลงเก่า ๆ ที่เห็นได้ชัดคือเพลง "เลิฟสตอรี" เพลงประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์เช่นกัน เพลงติดสิบอันดับแรกในประเทศออสเตรเลีย แคนาดา และญี่ปุ่น ซิงเกิลได้รับการรับรองระดับทองคำจากสมาคมอุตสาหกรรมบันทึกเสียงออสเตรเลีย (ARIA) ในสหรัฐอเมริกา เพลงเข้าชาร์ตบิลบอร์ดฮอต 100 ที่อันดับสาม ทำให้สวิฟต์เป็นศิลปินหญิงคนที่สองในประวัติศาสตร์ของฮอต 100 ที่มีเพลงหลายเพลงเปิดตัวในห้าอันดับแรกในปีเดียว หลังจากที่มารายห์ แครี เคยทำไว้เมื่อ ค.ศ. 1995
มิวสิกวิดีโอเพลงกำกับโดยโรแมน ไวต์ วิดีโอเล่าเรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างสวิฟต์กับคนรัก รับบทโดยนักแสดงชาวอังกฤษ โทบี เฮมิงเวย์ และจบด้วยการสมรส มิวสิกวิดีโอได้รับคำสรรเสริญจากนักวิจารณ์ร่วมสมัยที่มองว่า "ค่อนข้างหวาน" และ "น่าอุ่นใจ" เพลงถูกนำไปแสดงสดหลายครั้งเพื่อสนับสนุนอัลบั้มสปีกนาว มิวสิกวิดีโอยังได้รับรางวัลวิดีโอแห่งปีในงานประกาศรางวัลซีเอ็มทีมิวสิกอะวอดส์ 2011 ด้วย
เพลงนี้ได้แสดงในละครกลี ตอน "เดอะเบรกอัป" ขับร้องโดยนายา ริเวรา (ซานทานา โลเปซ) และถูกนำไปร้องใหม่โดยมารูนไฟฟ์ด้วย
เบื้องหลังและการจำหน่าย
ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสารโรลลิงสโตน สวิฟต์เปิดเผยว่า "ไมน์" มีแรงบันดาลใจจากคนที่เธอแอบรัก เธอกล่าวว่า "ฉันสะท้อนให้เห็นผู้ชายที่ฉันชอบในตอนนั้น" เธอยังกล่าวกับเอ็มทีวีว่าเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเป็นไปหากเธอยอมเปิดใจ ระหว่างแชตสดผ่านยูสตรีมกับแฟนเพลงในวันที่ 20 กรกฎาคม ค.ศ. 2010 สวิฟต์อธิบายว่าเพลงมีเนื้อหาเกี่ยวกับ "ความเป็นไปได้ว่าเธอจะหนีจากความรัก" หลังจากคบหากับผู้ชายมาหลายคนและจบลงด้วยการร่ำลาและความอกหัก เธอกล่าวต่อไปว่า "ฉันคิดว่าฉันจะต่อยอดรูปแบบของการวิ่งหนีเมื่อถึงเวลาตกหลุมรักและรักษาความสัมพันธ์ไว้ เพลงจะเล่าเกี่ยวกับการหาข้อยกเว้นเรื่องนั้นและหาคนที่จะทำให้คุณเชื่อในึวามรักและตระหนักว่ามันเป็นไปได้"
"ไมน์" เป็นหนึ่งในเพลง 14 เพลงในอัลบั้มสปีกนาวที่สวิฟต์แต่งเพียงคนเดียว เธอร่วมผลิตเพลงกับนาธาน แชปแมน ที่ร่วมผลิตกับสวิฟต์ทั้งอัลบั้ม เดิมวางแผนให้เพลงออกจำหน่ายวันที่ 16 สิงหาคม ค.ศ. 2010 แต่หลังจากไฟล์เพลงเอ็มพีสามคุณภาพต่ำหลุดรั่วโดยไม่ได้รับอนุญาต สังกัดบิกแมชีนเรเคิดส์ตัดสินใจส่งเพลงเข้าคลื่นวิทยุเพลงคันทรี และไอทูนส์ก่อนกำหนด 12 วันในวันที่ 4 สิงหาคม ค.ศ. 2010 สวิฟต์ให้ความเห็นว่า "เรื่องเพลงหลุดนั้นทำให้ฉันไม่สบายใจ แต่มันก็จบด้วยดี มันเข้าถึงอารมณ์จนทำให้ฉันเริ่มร้องไห้"
หลุยส์ ลาโน
หลุยส์ ลาโน (Louis Laneau) เป็นบาทหลวงโรมันคาทอลิกชาวฝรั่งเศสสมาชิกคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส ซึ่งปฏิบัติหน้าที่มิชชันนารีในอาณาจักรอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช และได้ดำรงตำแหน่งประมุขมิสซังสยามเป็นองค์แรก
ประวัติ
พระคุณเจ้าหลุยส์ ลาโน เป็นชาวเมืองมงดูบโล ราชอาณาจักรฝรั่งเศส ต่อมาได้รับศีลบวชเป็นบาทหลวงในคณะมิสซังต่างประเทศแห่งกรุงปารีส วันที่ 4 กรกฎาคม ค.ศ. 1669 ท่านได้รับสถาปนาเป็นมุขนายกเกียรตินามแห่งเมเตลโลโปลิส และประมุขมิสซังสยาม ในวันที่ 25 มีนาคม ค.ศ. 1674 จึงได้รับอภิเษกจากพระคุณเจ้าปีแยร์ ล็องแบร์ เดอ ลา ม็อต โดยมีพระคุณเจ้าฟร็องซัว ปาลูว์ เป็นผู้ร่วมอภิเษก ขณะดำรงตำแหน่งนี้ ท่านมีหน้าที่ดูแลมิสซังคาทอลิกทั่วทั้งอินโดจีนโดยมีศูนย์กลางที่กรุงศรีอยุธยา
นอกจากทำการประกาศข่าวดีแก่ชาวสยามแล้ว พระคุณเจ้าลาโนยังอภิบาลคริสต์ศาสนิกชนต่างชาติรวมทั้งชาวญวนและชาวญี่ปุ่นที่อาศัยในสยามขณะนั้น โดยได้รับการอุปถัมภ์อย่างดีจากสมเด็จพระนารายณ์ที่ได้พระราชทานที่ดินสร้างโบสถ์ สำนักมิสซัง และเซมินารี พระคุณเจ้าลาโนยังมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมให้สมเด็จพระนารายณ์ส่งคณะราชทูตไปฝรั่งเศส
หลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2231 พระคุณเจ้าลาโนและบรรดามิชชันนารีชาวฝรั่งเศสถูกทางการสยามจับกุมและคุมขังเพื่อเป็นตัวประกันต่อรองกับฝรั่งเศส และถูกปล่อยตัวในเดือนเมษายน ค.ศ. 1691 และถึงแก่มรณภาพที่กรุงศรีอยุธยาเมื่อวันที่ 16 มีนาคม ค.ศ. 1696
อำเภอเมืองนครสวรรค์
เมืองนครสวรรค์ เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดนครสวรรค์
ที่ตั้งและอาณาเขต
อำเภอเมืองนครสวรรค์ตั้งอยู่ทางตอนกลางของจังหวัด มีอาณาเขตติดต่อกับอำเภอข้างเคียง ดังนี้
ประวัติศาสตร์
อำเภอเมืองนครสวรรค์ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2442 โดยหลวงสรรพากรซึ่งเป็นนายอำเภอคนแรก ได้สร้างขึ้นที่ว่าการอำเภอที่ตำบลบ้านแก่ง จึงเรียกชื่ออำเภอว่า อำเภอบ้านแก่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2460 ได้ย้ายที่ว่าการอำเภอมาที่ตำบลปากน้ำโพ จึงเปลี่ยนชื่อใหม่ว่า อำเภอปากน้ำโพ เมื่อ พ.ศ. 2481 จึงได้เปลี่ยนชื่ออำเภอตามที่ตั้งศาลากลาง จึงเรียกว่า อำเภอเมืองนครสวรรค์
การปกครองส่วนภูมิภาค
อำเภอเมืองนครสวรรค์แบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 17 ตำบล 177 หมู่บ้าน ได้แก่
การปกครองส่วนท้องถิ่น
ท้องที่อำเภอเมืองนครสวรรค์ประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 18 แห่ง ได้แก่
อะตอมบอม
"อะตอมบอม" (Atom Bomb) เป็นซิงเกิลของ ฟลุค ออกจำหน่ายในปี 1996 เพลงนี้อย่างเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Behind Enemy Lines
เอเธล์เบิร์ท กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์
เอเธลเบิร์ท [ภาษาอังกฤษ Aethelbert หรือ Ethelbert, ภาษาแองโกลแซ็กซัน Æþelberht] กษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์ ทรงเป็นโอรสองค์ที่สามจากห้าพระองค์ของพระเจ้าเอเธลวูล์ฟกับออสเบอร์ที่ตัวพระนางเองสืบเชื้อสายมาจากสายราชวงศ์ของชาวเวสเซ็กซ์ ช่วงสั้นๆก่อนที่เอเธลวูล์ฟจะเสด็จไปโรมในปีค.ศ. 855 เอเธลเบิร์ทได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์ย่อยแห่งเคนต์ (จริงๆคือเคนต์, เอสเซ็กซ์, เซอร์รีย์ และซัสเซ็กซ์) ตำแหน่งที่พระองค์ดำรงอยู่จนถึงปี ค.ศ. 860
เอเธลเบิร์ทขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์หลังการสวรรคตของพระเชษฐา เอเธลบาลด์ ช่วงรัชสมัยของพระองค์พวกเดนท์กลับมาอีกครั้ง และหลังการเสวยราชสมบัติไม่นานกองทัพชาวเดนท์ขึ้นฝั่งทั้งทางเธมส์และบนชายฝั่งทางใต้และมุ่งหน้าเข้าใกล้วินเชสเตอร์ก่อนที่กองทหารสองกองของแซ็กซันจะปราบได้ ใกล้ปลายรัชสมัยกองทัพที่ใหญ่กว่าเดิมมาถึงภายใต้การบัญชาของรักน่าร์ ล็อดบร็อค กองทัพเรือของเขาได้โจมตีชายฝั่งตะวันออกของอังกฤษ โดยเฉพาะนอร์ธัมเบรีย และในฤดูหนาวของปี ค.ศ. 864 หรือ 865 พวกเขาตั้งรกรานที่ธาเน็ต แม้พวกแซ็กซันจะทำข้อตกลงกับพวกเขา แต่พวกเดนท์ก็ปล้นสะดมเคนต์ตะวันออก ก่อนจะมุ่งหน้ากลับชายฝั่งตะวันออก เอเธลเบิร์ทสวรรคตในปี ค.ศ. 866
การขึ้นครองราชย์
เอเธลเบิร์ทเป็นโอรสองค์ที่สามของเอเธลวูล์ฟกับออสเบอร์ผู้สืบเชื้อสายชาวจุ๊ท เกิดในปีค.ศ.835 เป็นพระราชนัดดาของเอ็กเบิร์ต กษัตริย์พระองค์แรกของอังกฤษ พระนามเอเธลเบิร์ทในภาษาแองโกลแซ็กซันหมายถึงขุนนางผู้สง่างาม
ในปีค.ศ.855 เอเธลเบิร์ทได้รับการแต่งตั้งเป็นกษัตริย์ย่อยแห่งเคนต์ ตำแหน่งที่ตามธรรมเนียมแล้วจะมอบให้กับรัชทายาทอันดับต้นๆของบัลลังก์แห่งเวสเซ็กซ์ พระองค์อยู่ในตำแหน่งนี้ในตอนที่พระราชบิดา เอเธลวูล์ฟ ไปเยือนโรมเพื่อจาริกแสวงบุญ พระเชษฐาของพระองค์ เอเธลบาลด์ ได้รับมอบหมายให้ดูแลเวสเซ็กซ์ เอเธลวูล์ฟดูเหมือนตั้งใจจะให้เอเธลเบิร์ทสร้างกิ่งก้านสาขาของกษัตริย์เวสเซ็กซ์ในเคนต์ ทว่าเมื่อเอเธลบาลด์สวรรคตในปีค.ศ.860 ความเป็นกษัตริย์แห่งเวสเซ็กซ์ถูกส่งต่อให้กับเอเธลเบิร์ท อาจจะเพราะเอเธลเร็ดกับอัลเฟรดยังเด็กเกินไปที่จะนำประเทศเผชิญหน้ากับการโจมตีของไวกิ้ง (อัลเฟรดพระชนมายุเพียง 11 ชันษา)
พระองค์ได้รับการสวมมงกุฎที่คิงสตันเหนือเธมส์ในเซอร์รีย์ ภายใต้เอเธลเบิร์ท เวสเซ็กซ์และฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ที่เพิ่งพิชิตได้กลายเป็นอาณาจักรที่เป็นเอกภาพ ไม่เหมือนกับบรรพบุรุษของพระองค์ เอเธลเบิร์ทไม่ได้แต่งตั้งสมาชิกคนอื่นในครอบครัวของพระองค์เป็นกษัตริย์ย่อยแห่งเคนท์ นอกจากนี้กฎบัตรที่ออกในปีแรกของรัชสมัยของเอเธลเบิร์ทสะท้อนให้เห็นการรวมตัวรูปแบบใหม่ที่แปลกไปจากเดิม มันเป็นกฎบัตรฉบับแรกของกษัตริย์เวสเซ็กซ์ที่มีทั้งพยานที่เป็นชาวเวสเซ็กซ์และชาวเคนต์
พงศาวดารแองโกลแซ็กซันบรรยายรัชสมยัของเอเธลเบิร์ทไว้ว่าเป็นหนึ่งในยุคที่มีความปรองดองและสงบสุขมาก แม้ในความเป็นจริงจะมีเรื่องอื้อฉาวภายใน พวกไวกิ้งยังคงคุกคาม ไม่ประสบความสำเร็จในการโจมตีวินเชสเตอร์และปล้นสะดมไปทั่วฝั่งตะวันออกของเคนต์
การรุกรานของไวกิ้ง
หลังราชาภิเษกกษัตริย์พระองค์ใหม่ การรุกรานเวสเซ็กซ์ของพวกเดนท์ที่ป่าเถื่อนเริ่มต้นอีกครั้งในแทบจะทันที การรุกรานนอร์ธัมเบรียนำทัพโดยรักน่าร์ ล็อดบร็อค พวกไวกิ้งที่โหดร้ายรุกรานปล้นชิงทรัพย์ สังหารโหด และข่มขืน กระทำการต่ำช้าสร้างความหวาดกลัวให้กับชาวแซ็กซัน ทิ้งการทำลาย ความว่างเปล่า และซากปรักหักพังที่คุกรุ่นไว้ เป็นเหตุประชาชนเปล่งเสียงสวดมนต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามากมายหลายครั้ง "จากความเกรี้ยวกราดของชาวนอร์ธ พระผู้เป็นเจ้า ที่พระองค์ส่งมาให้ข้า" พวกไวกิ้งที่ทำลายเวสเซ็กซ์ในตอนนั้นคือชาวเดนมาร์ก
กองทัพไวกิ้งขนาดใหญ่ขึ้นฝั่งในอีสต์แองเกลียในปีค.ศ.865 บัญชาการโดยแฮล์ฟดันและอิวาร์ผู้ไร้กระดูกที่ครั้งหนึ่งเคยขับเคลื่อนกองทัพที่อยู่เบื้องหลังการรุกรานอังกฤษของพวกไวกิ้ง
กองทัพของอิวาร์ยังคงอยู่ในอีสต์แองเกลียอยู่ระยะหนึ่ง เก็บเกี่ยวทรัพยากรจากการรุกรานครั้งสำคัญ เมืองวินเชสเตอร์ เมืองหลวงเก่าของเวสเซ็กซ์ ถูกเผาราบเป็นหน้ากลอง ในปีค.ศ.866 พวกไวกิ้งยึดยอร์ก ก่อตั้งอาณาจักรไวกิ้งของยอร์วิชในตอนเหนือของอังกฤษ แฮล์ฟดัน ลูกชายของผู้นำของไวกิ้ง รักน่าร์ ล็อดบร็อคกับแอสลัก ที่เป็นผู้บัญชาการกองทัพของไวกิ้งขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์แรกของยอร์ก
หนึ่งในการพัฒนาที่สำคัญที่สุดของการรุกรานเหล่านี้คือการผนวกเวสเซ็กซ์กับเมืองขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้เข้าเป็นอาณาจักรเดียวกัน กฎบัตรที่ออกในช่วงปีแรกของรัชสมัยของเอเธลเบิร์ทประกอบด้วยการลงนามของทั้งฝ่ายแซ็กซันและฝ่ายเคนต์
ชัยชนะยิบย่อยเหนือไวกิ้งผู้รุกรานมาจากฝีมือของชาวแซ็กซันแห่งแฮมพ์เชียร์และบาร์กเชียร์ภายใต้ผู้นำท้องถิ่นเอเธลวูล์ฟและออสริค พวกไวกิ้งยึดครองเกาะธาเน็ตที่พวกเขาใช้เวลาในช่วงฤดูหนาวที่นั่น พวกเขาได้รับเงินเพื่อสงบศึกจากชาวเคนต์ แต่ก็ไม่รักษาข้อตกลงตามนิสัยและเริ่มปล้นสะดมอังกฤษด้วยกองกำลังที่สร้างขึ้นมาใหม่หลังจากนั้นไม่นาน
การตายและการสืบทอดบัลลังก์
พระศพของเอเธลเบิร์ทถูกฝังไว้ที่เชอร์บอร์นแอบบีย์ในดอร์เซ็ตเคียงข้างพระเชษฐา เอเธลบาลด์
ยฺวิ้นเยิ้ง
ยฺวิ้นเยิ้งในภาษาจีนกวางตุ้ง ยฺเวียนยังในภาษาจีนกลาง กาแฟผสมชา หรือโกปีชัมในภาษามลายู (kopi cham) เป็นเครื่องดื่มที่นิยมดื่มในฮ่องกง มีส่วนผสมได้แก่กาแฟสามส่วนและชานมฮ่องกงเจ็ดส่วน นิยมดื่มทั้งแบบร้อนและเย็น แต่เดิมจะมีจำหน่ายเฉพาะในไต่ไผ่ตงหรือร้านอาหารแบบเปิดโล่ง และในฉ่าชั้นเท้งหรือร้านกาแฟเท่านั้น แต่ในปัจจุบันมีจำหน่ายตามร้านอาหารทั่วไป
อินฟันตามารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งกูอิงบรา
อินฟันตามารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งกูอิงบรา (Infanta Maria Francisca, Duchess of Coimbra)
ยฺวิ้นเยิ้ง
ต้นกำเนิด
ร้านไต่ไผ่ตงชื่อหล่านฟ้องยหวิ่น อ้างว่าเจ้าของร้านเป็นผู้คิดค้นสูตรยฺวิ้นเยิ้งและสูตรชานมแบบฮ่องกงใน ค.ศ. 1952 แม้ว่าจะไม่มีการยืนยันว่าเจ้าของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นเป็นผู้คิดสูตรยฺวิ้นเยิ้งก็ตาม แต่มีการอ้างถึงสูตรชานมของร้านหล่านฟ้องยหวิ่นในบันทึกการประชุมสภานิติบัญญัติฮ่องกง
อินฟันตามารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งกูอิงบรา
พระประวัติ
อินฟันตามารีอา ฟรังซิชกาแห่งโปรตุเกส ดัชเชสแห่งกูอิงบรา ประสูติเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2540 เป็นพระธิดาพระองค์ที่ 2 และพระองค์เดียวใน เจ้าชายดูอาร์ท ปิโอ ดยุกแห่งบรากันซา และเจ้าหญิงอีซาแบล ดัชเชสแห่งบรากังซา ถึงแม้พระองค์จะเป็นพระบุตรพระองค์ที่ 2 และทรงเป็นผู้อ้างสิทธิ์ราชบัลลังก์ลำดับที่ 3 ต่อจากพระเชษฐาและพระอนุชาเนื่องจากกฎหมายให้สิทธิบุรุษมาก่อนสตรี ทรงพระบิดาทูลหัวคือ อินฟันเตเฮนริเก ดยุกแห่งกูอิงบรา กับ เจ้าหญิงมารีแห่งลิกเตนสไตน์ (ประสูติ พ.ศ. 2502)
ยฺวิ้นเยิ้ง
สตาร์บัคส์
ในช่วงฤดูร้อน ค.ศ. 2010 ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ในฮ่องกงและมาเก๊าจำหน่ายยฺวิ้นเยิ้งแบบแฟรปปุชชีโน โดยใช้ชื่อเมนูว่า "Yuen Yeung Frappuccino Blended Cream"
อินฟันตามารีอา ฟรังซิชกา ดัชเชสแห่งกูอิงบรา
พระประวัติ
พระองค์ทรงได้รับการสถาปนาเป็น ดัชเชสแห่งกูอิงบรา ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของ อินฟันเตเฮนริเก ดยุกแห่งกูอิงบรา พระปิตุลา (อา)ของพระองค์ เมื่อปี 2560
ยฺวิ้นเยิ้ง
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็ก
ยฺวิ้นเยิ้งสำหรับเด็กหรือหยี่ถ่งยฺวิ้นเยิ้ง ซึ่งไม่มีกาเฟอีนทำจากเครื่องดื่มมอลต์สองชนิดผสมกันได้แก่ฮอร์ลิกส์และโอวัลติน ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่มีจำหน่ายในฉ่าชั้นเท้งทั่วไปในฮ่องกง
แอร์ลิงกัส ยูเค
แอร์ลิงกัส ยูเค (อังกฤษ: Aer Lingus UK) เป็นสายการบินสัญชาติอังกฤษ โดยเป็นสายการบินลูกของแอร์ลิงกัส, สายการบินแห่งชาติของไอร์แลนด์ สายการบินมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเบลฟาสต์ ประเทศไอร์แลนด์เหนือ กับฐานกันบินที่ท่าอากาศยานแมนเชสเตอร์ แอร์ลิงกัส ยูเคเริ่มดำเนินงานในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021 โดยมีเที่ยวบินแรกระหว่างแมนเชสเตอร์และบาร์เบโดส
ประวัติ
แอร์ลิงกัส ยูเค ก่อตั้งขึ้นในค.ศ. 2021 และมีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองเบลฟาสต์ ไอร์แลนด์เหนือในฐานะสายการบินของสหราชอาณาจักร โดยสายการบินได้เริ่มแผนสำหรับสายการบินที่เกี่ยวข้องกับการเปิดตัวเที่ยวบินข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกจากสหราชอาณาจักรไปยังสหรัฐอเมริกาภายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 โดยมีจุดหมายตามแผนเบื้องต้นซึ่งประกอบด้วยบอสตัน นิวยอร์ก และออร์ลันโดจากฐานที่สนามบินแมนเชสเตอร์ เครื่องบินของแอร์ลิงกัส ยูเค เป็นเครื่องบินที่ถูกโอนย้ายมาจากแอร์ลิงกัส, บริษัทแม่เกือบทั้งหมด
ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 สายการบินได้ยื่นคำร้องต่อกระทรวงคมนาคมของสหรัฐอเมริกา (USDOT) เพื่อขอใบอนุญาตขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ ซึ่งต่อมาได้รับการอนุมัติในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2021 บริษัทแม่, แอร์ลิงกัส, ได้ประกาศเมื่อวันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 2021 ว่าเที่ยวบินในแมนเชสเตอร์ที่ดำเนินการโดย แอร์ลิงกัส ยูเค จะเปิดตัวสู่นิวยอร์ก-เจเอฟเค และออร์แลนโดในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2021, ไปยังบาร์เบโดสในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021 และไปบอสตันในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2022
เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 2021 แอร์ลิงกัส ยูเค ได้รับใบอนุญาติเดินอากาศ (AOC) จาก CAA แห่งสหราชอาณาจักร สายการบินยังได้ส่ง AOC ไปยัง USDOT เพื่อขออนุมัติการสมัคร เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2021 เที่ยวบินไปยังสหรัฐอเมริกาถูกเลื่อนออกไปอีกครั้ง โดยการเปิดตัวจะเลื่อนออกไปเป็นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 จากผลกระทบจากการระบาดของเชื้อไวรัสโควิด-19 แต่ตารางเที่ยวบินไปยังบาร์เบโดสของแอร์ลิงกัส ยูเคในสหราชอาณาจักรไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และการดำเนินงานของสายการบินเริ่มต้นด้วยการเปิดเส้นทางในวันที่ 20 ตุลาคม ค.ศ. 2021
จุดหมายปลายทาง
ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2021 แอร์ลิงกัส ยูเค ได้ให้บริการเที่ยวบินไปยังจุดหมายปลายทาง ดังนี้:
ฝูงบิน
ณ เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2021 แอร์ลิงกัส ยูเคมีเครื่องบินในฝูงบินดังนี้:
วีระศักดิ์ สุนทรศรี
วีระศักดิ์ สุนทรศรี หรือ แดง คาราวาน เป็นนักดนตรีเพื่อชีวิต หนึ่งในสี่สมาชิกหลักของ คาราวาน
วีระศักดิ์ สุนทรศรี เกิดที่กรุงเทพมหานคร เติบโตแถบค่ายทหารอเมริกันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อ พ.ศ. 2514 เป็นนักเขียนในกลุ่ม "พระจันทร์เสี้ยว" เจ้าของนามปากกา “สัญจร” เป็นเพื่อนร่วมกิจกรรมการประท้วงกับสุรชัย จันทิมาธร มาตั้งแต่ก่อนเหตุการณ์ 14 ตุลาคม ได้ร่วมกันก่อตั้งวงดนตรี “ท.เสนและสัญจร” มีผลงานเช่น เพลง คนกับควาย เปิบข้าว และข้าวคอยฝน  วง ท.เสนและสัญจร ได้ออกตระเวนเล่นดนตรีในต่างจังหวัด และได้ร่วมเล่นกับบังคลาเทศแบนด์ ของทองกราน ทานา และมงคล อุทก บ่อยครั้งจนสนิทสนมกัน และได้ร่วมกันแสดงเป็นครั้งแรกภายใต้ชื่อวงดนตรี “คาราวาน” เมื่อกลางปี พ.ศ. 2517 และยังคงแสดงร่วมกันเป้นครั้งคราว
วีระศักดิ์ สุนทรศรี เสียชีวิตอย่างสงบเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2564 เสียชีวิตที่จังหวัดสมุทรปราการ รวมอายุได้ 71 ปี มีพิธีฌาปนกิจศพเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2564 ณ วัดคู้บอน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร
ผลงาน
วีระศักดิ์ สุนทรศรี มีผลงานเขียนหนังสือ เช่น
เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ
เกิดใหม่เป็นนางร้าย จะเลือกทางไหนก็หายนะ หรือที่รู้จักในญี่ปุ่นในชื่อย่อว่า ฮาเมฟูระ  เป็นซีรีส์ไลต์โนเวลญี่ปุ่น เขียนโดยซาโตรุ ยามางูจิ และวาดภาพประกอบโดยนามิ ฮิดากะ เริ่มเผยแพร่ออนไลน์ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2557 ทางเว็บไซต์นิยายออนไลน์โดยผู้ใช้โชเซ็ตสึกะ นิ นาโร สำนักพิมพ์อิจิจินชะได้รับลิขสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นหนังสือไลต์โนเวลในเครือ Ichijinsha Bunko Iris จำหน่ายไลต์โนเวลเล่มแรกเมื่อเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2558 และวางจำหน่ายถึงเล่มที่ 12 เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2565
เอเชียนเกมส์ 1958
เอเชียนเกมส์ 1958 เป็น การแข่งขันเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 พฤษภาคม - 1 มิถุนายน 2501 มีนักกีฬาเข้าร่วมแข่งขัน 1,820 คน
สรุปเหรียญการแข่งขัน
ด้านล่างนี้เป็นตารางการจัดอันดับของคณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ โดยแสดงรายชื่อประเทศที่ได้รับเหรียญทองมากที่สุด 10 อันดับแรก ได้แก่
ตำบลป่าแดด (อำเภอป่าแดด)
ตำบลป่าแดด ตั้งอยู่ที่ อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย ขนาดพื้นที่รับผิดชอบมี 53 ตารางกิโลเมตร
ที่ตั้ง
สำนักงานตั้งอยู่เลขที่ 140 หมู่ที่ 1 บ้านป่าแดด ตำบลป่าแดด อำเภอป่าแดด จังหวัดเชียงราย ขนาดพื้นที่รับผิดชอบมี 53 ตารางกิโลเมตร จำนวนประชากรมีทั้งหมด 6,000 คนเศษ มีสมาชิกสภาเทศบาลทั้งหมด 12 คน มีนายสุข  ชัยวรณ์  เป็น ประธานสภาเทศบาล นายจรัส  สาอุด เป็น รองประธานสภาเทศบาล มี นายสง่า  ยามี เป็นนายกเทศมนตรี  มีรองนายกเทศมนตรี 2 คน คือ นายสมบูรณ์  ศรีโชติ รองคนที่ 1 และ นายธนพงศ์  จันทร์ต๊ะนาเขตร์ รอง   คนที่ 2  มีนายสมบัติ  ทรายคำ เป็น ที่ปรึกษานายกเทศมนตรี ปลัดเทศบาลตำบลป่าแดด ชื่อ นายสมบูรณ์  เรืองบุญ
หมู่บ้าน
มีหมู่บ้านชุมชนในพื้นที่ จำนวน 12 หมู่บ้าน ได้แก่
อินซัมสมอลเวย์
"อินซัมสมอลเวย์" (In Some Small Way) คือซิงเกิลที่ 4 และซิงเกิลวิทยุสุดท้ายจากอัลบั้มมิราเคิล ของเซลีน ดิออน เผยแพร่เมื่อวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2548 ในสหรัฐอเมริกาและแคนาดา
"อินซัมสมอลเวย์" ประพันธ์โดยริชาร์ด เพจ ผู้ประพันธ์เพลง "สลีปไทต์" ในอัลบั้มนี้
เซลีนแสดงเพลง "อินซัมสมอลเวย์" ในการแสดง อะนิวเดย์... ระหว่างเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 และเดือนมกราคม พ.ศ. 2548 ซึ่งร้องคู่กับนักร้องแบ็กอัพเสียงของเธอ Barnev Valsaint และแสดงเพลงนี้ในรายการ เดอะทูไนต์โชว์วิธเจย์ลีโน (The Tonight Show with Jay Leno) ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2547 พร้อมกับ Valsaint และคณะประสานเสียง นอกจานี้การแสดงเพลงนี้ในมหรสพชุด อะนิวเดย์... ยังจัดขึ้นเพื่อหาเงินสมทบช่วยผู้ประสบภัยจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวในมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
"อินซัมสมอลเวย์" ขึ้นชาร์ตอันดับสูงสุดที่ 9 ในชาร์ตควิเบกแอร์เพล และยังเป็นที่นิยมในชาร์ตเพลงร่วมสมัย อันดับสูงสุดที่ 14 ในแคนาดา และ 28 ใน สหรัฐอเมริกา
รูปแบบและรายชื่อเพลง
ซิงเกิลซีดี 1 เพลง (สหรัฐอเมริกา)
เอวลอย
เอวลอย (crop top) เป็นแฟชั่นประเภทหนึ่งที่เป็นที่นิยมในสตรี ลักษณะเสื้อจะถกขึ้นให้เห็นส่วนเอวและหน้าท้องของร่างกาย
ประวัติ
แฟชั่นเอวลอยเริ่มมาจากการแสดงที่เรียกว่า "ลิตเติลอียิปต์" ในงานแสดงสินค้าที่ชิคาโก ค.ศ. 1893 หลังจากนั้น แฟชั่นดังกล่าวเริ่มกำเนิดขึ้นในคริสต์ทศวรรษ 1930 แต่ยังไม่เป็นที่นิยมมากนัก  โดยแฟชั่นดังกล่าวมักจะนิยามถึงชุดว่ายน้ำเสียส่วนใหญ่ จนกระทั่งในคริสต์ทศวรรษที่ 1940 มีดาราชื่อดังจากอเมริกันอย่าง บาบารา อีเบิล และเจน บีกิน  ได้เป็นผู้นำแฟชั่นลักษณะที่เสื้อผ้าถกขึ้นไปให้เห็นส่วนเอว ทำให้แฟชั่นดังกล่าวเริ่มเป็นที่นิยมตั้งแต่คริสต์ทศวรรษ 1960 สำหรับสตรี ส่วนแฟชั่นเอวลอยเริ่มเป็นที่นิยมของบุรุษในปี 1970
ตระกูลเวล์ฟ
ตระกูลเวลฟ หรือ ตระกูลเกลฟ (House of Welf หรือ House of Ghelf) เป็นราชตระกูลยุโรปที่มีสมาชิกหลายคนที่ได้เป็นพระมหากษัตริย์เยอรมนีและสหราชอาณาจักรระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 11 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 20 ตระกูลเวลฟเป็นสาขาเก่าของตระกูลเอสเต ผู้ที่มาจากลอมบาร์ดีในคริสต์ศตวรรษที่ 9 ซึ่งทำให้บางครั้งจึงได้ชื่อว่า "ตระกูลเวลฟ-เอสเต" ผู้ก่อตั้งตระกูลคือเวลฟที่ 1 ดยุคแห่งบาวาเรีย ผู้ได้รับอสังหาริมทรัพย์จากเวลฟ ดยุคแห่งคารินเธียลุงทางแม่ของตระกูลเวลฟเก่ามาเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1055 ในปี ค.ศ. 1070 ต่อมาเวลฟที่ 4 ก็ได้เป็นดยุคแห่งบาวาเรีย
เวลฟ์ที่ 2 ดยุคแห่งบาวาเรีย (หรือเวลฟที่ 5 แห่งตระกูลเวลฟ) สมรสกับเคานเทสมาทิลดาแห่งทัสเคนีผู้เสียชีวิตโดยไม่มีลูก ซึ่งทำให้เวลฟ์ที่ 2 ได้รับที่ดินทรัพย์สินของภรรยามาเป็นของตนเองที่รวมทั้งทัสเคนี, เฟอร์รารา, โมเดนา, มานตัว และ เรจจิโอ ซึ่งกลายมาเป็นประเด็นสำคัญของข้อขัดแย้งในอำนาจการแต่งตั้งสงฆ์ ในเมื่อตระกูลเวลฟเข้าข้างพระสันตะปาปาในกรณีความขัดแย้ง ผู้ที่เป็นฝ่ายพระสันตะปาปาจึงเป็นที่รู้จักกันว่า "เกลฟ์" (Guelphs) (ดู เกลฟ์และกิเบลลิเน)
เฮนรีเดอะแบล็ค ดยุคแห่งบาวาเรียระหว่าง ค.ศ. 1120 ถึง ค.ศ. 1126 เป็นดยุคสามคนแรกของตระกูลเวลฟที่มีชื่อเดียวกัน ลูกของเฮนรีที่ 9 เฮนรีเดอะเพราด์ ดยุคแห่งบาวาเรีย และ ดยุคแห่งแซกโซนี เป็นผู้หนึ่งในบรรดาคู่แข่งที่เป็นที่นิยมในการเลือกตั้งให้เป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนี และ อีกฝ่ายหนึ่งคอนราดที่ 3 แห่งราชวงศ์โฮเฮ็นสเตาเฟ็น เฮนรีแพ้การเลือกตั้ง และ ถูกปลดจากตำแหน่งดยุคของทั้งสองอาณาจักรโดยคอนราด เพราะความที่เจ้าครองนครต่างๆ มีความกลัวอำนาจและอารมณ์ของเฮนรี
เฮนรีเดอะไลออน ได้ดัชชีแห่งแซกโซนีที่สูญเสียไปคืนมาในปี ค.ศ. 1142 และดัชชีแห่งบาวาเรียในปี ค.ศ. 1156 ในปี ค.ศ. 1158 เฮนรีสมรสกับมาทิลดา (ค.ศ. 1156–ค.ศ. 1189) พระธิดาในสมเด็จพระเจ้าเฮนรีที่ 2 แห่งอังกฤษ และ อาลีเยนอร์แห่งอากีแตน พระขนิษฐาของสมเด็จพระเจ้าริชาร์ดที่ 1 แห่งอังกฤษ หลังจากยุทธการเลยาโนในปี ค.ศ. 1176 เฮนรีก็เสียดินแดนแก่สมเด็จพระจักรพรรดิฟรีดริชที่ 1 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ และเจ้าเยอรมันองค์อื่นๆ ที่จ้องที่จะยึดดินแดนของพระองค์ เฮนรีเดอะไลออนต้องลี้ภัยไปยังราชสำนักของพระเจ้าเฮนรีที่ 2 ในนอร์ม็องดีในปี ค.ศ. 1180 แต่ก็ได้กลับมายังเยอรมนีสามปีต่อมา เฮนรีเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1195 ออตโตแห่งบรันสวิคลูกชายของเฮนรีได้รับเลือกให้เป็นกษัตริย์และได้รับการสวมมงกุฎเป็นสมเด็จพระจักรพรรดิออตโตที่ 4 แห่งโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ พระราชนัดดาออตโตเดอะไชล์ดได้เป็นดยุคในบางส่วนของแซกโซนีในปี ค.ศ. 1235 ในดัชชีใหม่ที่เรียกว่าบรันสวิค-ลืนเนอบวร์ก ออตโตเดอะไชล์ดเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1252 ตระกูลเวลฟแห่งบรันสวิค-ลืนเนอบวร์กปกครองฮาโนเวอร์ต่อมาจนเมื่อสถาบันพระมหากษัตริย์ของเยอรมนีมายุบตัวลงในปี ค.ศ. 1918
ในปี ค.ศ. 1692 ประมุขของตระกูลสาขาคาเลนแบร์กได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นพรินซ์อีเล็คเตอร์ที่มาเรียกกันว่าอีเล็คเตอร์แห่งฮาโนเวอร์ ต่อมาหลังจากการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระราชินีนาถแอนน์แห่งบริเตนใหญ่ จอร์จ ลุดวิกแห่งฮาโนเวอร์ก็ได้รับราชบัลลังก์บริเตนใหญ่ในปี ค.ศ. 1714 ตามพระราชบัญญัติว่าด้วยการสืบราชสันตติวงศ์ ค.ศ. 1701 จากนั้นสมาชิกของตระกูลเวลฟแห่งฮาโนเวอร์ก็ครองราชบัลลังก์ของบริเตนใหญ่มาจนกระทั่งสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียเสด็จสวรรคตในปี ค.ศ. 1901 ตระกูลเวลฟแห่งฮาโนเวอร์ในบริเตนเรียกว่าราชวงศ์ฮาโนเวอร์
ฮาโนเวอร์เองได้รับการยกฐานะขึ้นเป็นราชอาณาจักรในปี ค.ศ. 1814 แต่มาถูกผนวกโดยปรัสเซียหลังจากสงครามออสเตรีย-ปรัสเซียในปี ค.ศ. 1866 เมื่อฮาโนเวอร์เข้าข้างออสเตรีย สายอาวุโสจึงปกครองดัชชีบรันสวิค-วูลเฟนบืตเตลที่เล็กกว่าเดิมมาก สายนี้มาสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1884 แม้ว่าดัชชีควรจะตกไปเป็นของเอิร์นสท์ ออกัสท์แห่งฮาโนเวอร์ ดยุคแห่งคัมเบอร์แลนด์ที่ 3 (Ernst August of Hanover, 3rd Duke of Cumberland) พระราชโอรสในอดีตพระมหากษัตริย์แห่งฮาโนเวอร์องค์สุดท้าย ความสงสัยในความภักดีต่ออาณาจักรของเอิร์นสท์ทำให้ตำแหน่งประมุขของดัชชีว่างลงมาจนถึงปี ค.ศ. 1913 เมื่อพระราชโอรสเอิร์นเนสท์ ออกัสตัสที่ 3 ดยุคแห่งบรันสวิคเสกสมรสกับพระธิดาของสมเด็จพระจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 แห่งเยอรมนี เอิร์นเนสท์จึงได้รับดัชชีคืน แต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาอันสั้น เมื่อระบอบพระมหากษัตริย์มาถูกยุบเลิกลงหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งในปี ค.ศ. 1918
ชาวไทยในประเทศพม่า
ระยะหลังชาวไทยพลัดถิ่นจากประเทศพม่าจำนวนมากอพยพไปประเทศไทยในสถานะคนต่างด้าวไร้สัญชาติ อาศัยอยู่บริเวณสี่จังหวัดติดชายแดนได้แก่ จังหวัดตาก, จังหวัดประจวบคีรีขันธ์, จังหวัดชุมพร และจังหวัดระนอง บางส่วนกระจายตัวไปยังจังหวัดพังงา โดยให้เหตุผลว่าพวกเขาถูกกดขี่จากประเทศต้นทาง และพยายามขอสัญชาติไทย
นอกจากชาวไทยพื้นเมืองแล้ว ยังมีบุคคลสัญชาติไทยที่เข้าไปพำนักหรือไปประกอบอาชีพในประเทศพม่า มีจำนวน 1,307 คน เมื่อ พ.ศ. 2560 และมีจำนวน 868 คน ใน พ.ศ. 2564
เขตตะนาวศรี
มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์บ่งชี้ว่าชาวสยามได้ก่อตั้งเมืองตะนาวศรี และบริเวณดังกล่าวเป็นเขตอิทธิพลของกษัตริย์สยามมาช้านาน จากเอกสาร สำเภากษัตริย์สุไลมาน ระบุว่าทั้งเมืองมะริดและตะนาวศรีเป็นหัวเมืองสำคัญของอยุธยา และ พ.ศ. 2228 "ตะนาวศรีเป็นเมืองอุดมสมบูรณ์ มีพลเมืองเป็นชาวสยามประมาณ 5-6 พันครัว" ช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 มะริดยังเป็นของสยาม "ที่นั่นเต็มไปด้วยกลุ่มคนหลากหลายเชื้อชาติ ทั้งพม่า สยาม จีน อินเดีย มลายู และยุโรป" หลังการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่สองและหลังการสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ มีความพยายามจากกษัตริย์สยามในการตีเมืองต่าง ๆ ในบริเวณนี้คืนจากพม่าหลายครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ตะนาวศรีถูกทำลายด้วยการยึดครองของพม่า แล้วตามด้วยการปกครองของสหราชอาณาจักรอีกทอดหนึ่ง ส่งผลให้เมืองท่าในแถบตะนาวศรีที่เคยมั่งคั่งจึงเสื่อมลง เพราะ "ถูกเทือกเขาตัดขาดจากพื้นที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ของจีนและสยาม" ที่สุดจึงกลายเป็นดินแดนชายขอบอันล้าหลังของพม่า และกลายเป็นดินแดนของชนกลุ่มน้อย
หลังพม่าได้รับเอกราชเป็นต้นมาชาวไทยที่อาศัยในแถบตะนาวศรีอยู่อย่างสุขสงบมาตลอด จนกระทั่ง พ.ศ. 2535 พม่าได้ตั้งกระทรวงพัฒนาพื้นที่ชายแดนและเชื้อชาติแห่งชาติขึ้น ซึ่งดำเนินนโยบายพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานละการโยกย้ายประชาชนจากพื้นที่ที่ประชากรหนาแน่นไปยังพื้นที่ชายแดนต่าง ๆ ซึ่งรวมถึงชุมชนไทยด้วย หลังจากนั้นพม่าจึงเริ่มนโยบายกลืนคนไทย ได้แก่ การตั้งโรงเรียนพม่า การนำชาวพม่ามาแทรกซึมในชุมชนไทย และการนำพระสงฆ์พม่าเข้ามาประจำในวัดไทย นอกจากนี้ยังมีการใช้แรงงานคนไทยไปเป็นลูกหาบให้กองทัพพม่าไปสู้รบกับกองกำลังชนกลุ่มน้อยช่วง พ.ศ. 2531-2534
ปัจจุบันชาวไทยในเขตตะนาวศรีราว 3 ใน 4 ยอมมีสถานะเป็นคนต่างด้าวเข้าเมืองในไทย แบ่งเป็นสี่กลุ่มใหญ่ ๆ คือกลุ่มชาวไทยที่อพยพจากตะนาวศรี (Tanintharyi) – สิงขร (Theinkun) จะอาศัยอยู่ในอำเภอเมืองประจวบคีรีขันธ์, อำเภอบางสะพาน, อำเภอบางสะพานน้อย และอำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ กลุ่มที่สองคือชาวไทยที่อพยพจากลังเคี๊ยะ (Lenya) อาศัยอยู่ในอำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร กลุ่มที่สามคือชาวไทยที่อพยพจากบกเปี้ยน (Bokpyin) อาศัยอยู่ในอำเภอเมืองระนอง และอำเภอกะเปอร์ จังหวัดระนอง และกลุ่มที่สี่คือชาวไทยที่อพยพจากมะลิวัลย์ (Maliwan) – เกาะสอง (Kawthaung) – ตลาดสุหรี (Karathuri) อาศัยอยู่อำเภอกระบุรี, อำเภอเมืองระนอง และอำเภอละอุ่น จังหวัดระนอง มีการประมาณการถึงผู้อพยพเชื้อสายไทยจากพม่า หลบหนีเข้าประเทศไทยเป็นจำนวนถึง 28,000 คน
รัฐกะเหรี่ยง
ตั้งถิ่นฐานที่บ้านห้วยส้าน, บ้านแม่แปป, บ้านปางกาน, บ้านหนองห้า, บ้านแม่กาใน, บ้านผาซอง, บ้านปะล้ำปะตี๋ และบ้านไฮ่ เมืองเมียวดี (Myawaddy) รัฐกะเหรี่ยง รวมทั้งหมด 7 หมู่บ้าน มีประชากรราว 20,000 คน ชาวไทยกลุ่มนี้เรียกตนเองว่า ไต เป็นชาวไทยวนที่อพยพมาจากอำเภอแม่สอด อำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก อำเภอเถิน อำเภอแม่พริก อำเภองาว จังหวัดลำปาง บ้างก็มาจากจังหวัดลำพูน, เชียงใหม่หรือน่านก็มี โดยเข้าทำงานเป็นคนงานตัดไม้ของบริษัทอังกฤษราวร้อยปีก่อน บ้างก็ว่าหนีการเสียภาษีจากรัฐบาลสยาม จึงเข้าไปตั้งถิ่นฐานในบริเวณดังกล่าว ปัจจุบันพวกเขายังใช้ภาษาไทยถิ่นเหนือ และนับถือศาสนาพุทธ รวมทั้งมีการอนุรักษ์ขนบธรรมเนียมประเพณีของไทยอย่างดี ชาวไทยกลุ่มนี้ส่วนหนึ่งอพยพกลับประเทศไทยราว 30 ปีก่อน อาศัยอยู่อำเภอแม่สอดและอำเภอแม่ระมาด จังหวัดตาก โดยไม่มีสัญชาติไทย
นอกจากเมืองเมียวดี ยังมีชาวไทยตั้งถิ่นฐานในเมืองพะย่าโต้นซู (Payathonzu) จำนวนหนึ่ง
รัฐมอญ
ใน ราชอักขรานุกรมภูมิศาสตร์อินเดีย (Imperial Gazetteer of India) ระบุว่าในปี พ.ศ. 2444 มีชาวสยามตั้งนิคมขนาดน้อยในเมืองแอมเฮิสต์ ส่วนเมืองสะเทิมซึ่งเป็นเมืองสำคัญแห่งหนึ่งของรัฐมอญ มีชาวสยามตั้งถิ่นฐาน 10,000 คน ปัจจุบันยังมีชุมชนไทยในเมืองไจคามี
ภาษา
มีการค้นพบจารึกภาษาไทยอักษรขอมในประเทศพม่า เชื่อว่าอาจจะมาจากเมืองทวาย มิกกี ฮาร์ต นักประวัติศาสตร์ชาวพม่าสันนิษฐานว่าจารึกนี้น่าจะถูกทำขึ้นช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 12-13 ก่อนยุคอาณาจักรสุโขทัย คริสต์ศตวรรษที่ 17 ภาษาไทยเป็นภาษาราชการและภาษาทางการของมะริดและตะนาวศรี ทั้ง ๆ ที่มีชุมชนไทยเป็นชนกลุ่มน้อยขนาดเล็กในนั้น แต่ประชากรส่วนใหญ่ล้วนเป็นพม่าหรือมอญ ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 19 แอนน์ แฮซเซลไทน์ จัดสัน (Ann Hasseltine Judson) มิชชันนารีชาวอเมริกันเข้าไปเผยแผ่ศาสนาในเมืองแอมเฮิสต์ โดยได้ศึกษาภาษาไทยจากคนไทยในแอมเฮิสต์ เธอเป็นคนแรกที่แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาไทย
ปัจจุบันชาวไทยในเขตตะนาวศรีเกือบทั้งหมดยังคงใช้ภาษาไทยถิ่นใต้สำหรับการสื่อสารในชีวิตประจำวันเช่นเดียวกับชาวไทยทางภาคใต้ของประเทศไทย ยกเว้นที่บ้านท่าตะเยี๊ยะที่พูดภาษาไทยถิ่นอีสาน และชาวไทยมุสลิมบางส่วนพูดภาษามลายูไทรบุรี ส่วนชาวไทยในรัฐกะเหรี่ยงจะใช้ภาษาไทยถิ่นเหนือสำหรับการสื่อสารในชีวิตประจำวันเช่นเดียวกับชาวไทยวนในภาคเหนือของไทย ชาวไทยทั้งสองกลุ่มมีการเล่าเรียนภาษาไทยมาตรฐาน โดยชาวไทยในรัฐกะเหรี่ยงจะมีการสอนภาษาไทยแก่บุตรหลานช่วงปิดเทอมโดยพระสงฆ์ บ้างก็เข้าเรียนในโรงเรียนไทยในจังหวัดตาก เดิมชาวไทยกลุ่มนี้จะใช้อักษรธรรมล้านนาและพม่าในการเขียน แต่ในปัจจุบันมีการเขียนด้วยอักษรไทยมากขึ้น ขณะที่ชาวไทยในเขตตะนาวศรีเล่าเรียนภาษาไทยจากพระสงฆ์ในวัด สามารถพบการติดตั้งป้ายภาษาไทยอย่างโดดเด่นตามศาสนสถาน รวมทั้งนิยมสิ่งพิมพ์ภาษาไทย และสื่อโทรทัศน์ภาษาไทย ด้วยมีจินตนาการร่วมกับรัฐไทยมากกว่าพม่า
ส่วนภาษาพม่าเพิ่งมีการสอนตามโรงเรียนช่วงปี พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา เพราะในอดีตเด็กไทยไม่เข้าใจภาษาพม่าเลย การเรียนรู้ภาษาพม่าของชาวไทยถือเป็นการเอาตัวรอด เพราะลดการคุกคามจากทหารพม่าได้มาก ปัจจุบันชาวไทยในตะนาวศรีที่เป็นลูกครึ่งพม่าไม่สามารถใช้ภาษาไทยได้และนิยมให้ลูกหลานใช้ภาษาพม่าในชีวิตประจำวัน ขณะที่คนไทยสูงอายุบางส่วนยังพบกับอุปสรรคทางภาษาเพราะมีหลายคนพูดพม่าได้น้อยหรือไม่ได้เลย แต่จากการที่ไม่มีโรงเรียนไทย กอปรกับวัดไทยมีพระเชื้อสายไทยจำพรรษาน้อยและมีพระพม่ามาจำพรรษาแทน ทำให้ขาดผู้สอนภาษาไทยแก่บุตรหลานไทยในตะนาวศรี หลายคนพูดภาษาไทยได้แต่อ่านหนังสือไม่ออก
ศาสนา
ในปี พ.ศ. 2530 ชาวไทยในเขตตะนาวศรี 41,258 คน ประกอบด้วยพุทธศาสนิกชน 22,978 คน และอิสลามิกชน 18,280 คน โดยชาวไทยพุทธตั้งถิ่นฐานในตำบลสิงขร, ตำบลบกเปี้ยน และตำบลมะลิวัลย์ ส่วนชาวไทยมุสลิมตั้งถิ่นฐานแถบเกาะสองจนถึงตลาดสุหรี
พุทธศาสนิกชนชาวไทยในเขตตะนาวศรีจะทำการบวชอย่างไทยคือโกนคิ้วและห่มจีวรสีออกเหลือง ศาสนาพุทธถูกยึดโยงกับความเป็นไทย ชาวไทยในพม่าจะจัดเวรทำและนำอาหารไปถวายพระทุกวัน ผู้คนนิยมเข้าวัดฟังธรรมเนืองแน่นทุกวันพระ แต่ยังคงความเชื่อออกไปทางเวทมนตร์คาถา เชื่อในสิ่งลี้ลับ เช่น ภูติผี วิญญาณ เจ้าป่า เจ้าเขา โชคลาง และการบนบาน พุทธศิลป์แบบไทยส่งอิทธิพลต่อศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นของตะนาวศรี ดังปรากฏในพุทธศิลป์ของพระประธานภายในวัดตะนาวศรีใหญ่ ซึ่งมีพระเกศาและพระพักตร์มีอิทธิพลศิลปะสุโขทัย ริ้วจีวรได้รับอิทธิพลศิลปะอยุธยา แต่มีพระกรรณยาวอย่างศิลปะพม่า จนเรียกว่าเป็นศิลปะตะนาวศรี และวัดตอจาง เคยมีเจ้าอาวาสเป็นชาวสยาม ชาวไทยและพม่าที่นับถือศาสนาพุทธไม่ค่อยมีข้อขัดแย้งหรือเกิดการกดขี่ทางวัฒนธรรมกัน และมองคนมุสลิมเป็นชนชั้นสอง
ส่วนชาวไทยจากเขตตะนาวศรีผู้เป็นอิสลามิกชนเข้ารับการอบรมจริยธรรมจากโรงเรียนสอนศาสนาอิสลามหรือจากมัสยิด
ชาวไทยในรัฐกะเหรี่ยงนับถือศาสนาพุทธเช่นกัน มีวัดประจำชุมชน ได้แก่ วัดบัวสถาน, วัดศรีบุญเรือง, วัดสว่างอารมณ์, วัดสุวรรณคีรี และวัดป่าเลไลย์ โดยมีพระสงฆ์เป็นผู้นำในการทำกิจกรรมต่าง ๆ
ประเพณี
ชาวไทยในพม่า โดยเฉพาะกลุ่มในเขตตะนาวศรีมีประเพณี 12 เดือน เป็นประเพณีประพฤติปฏิบัติสืบมานาน ได้แก่ ในเดือนอ้ายเดือนยี่จะมีการบูชานางโพสพ เดือนสามมีพิธีปล่อยวัวควายลงทุ่ง เดือนสี่ไหว้ตาเจ้าที่ เดือนห้ามีประเพณีสงกรานต์ เดือนหกมีดูฤกษ์ยาม รับผีตายาย ทำบุญส่งตายาย บุญเดือนสิบ ชิงเปรต เดือนสิบเอ็ดทำบุญออกพรรษา เดือนสิบสองทำบุญทอดกฐิน ทำบุญลอยแพ โดยเฉพาะประเพณีสารทเดือนสิบ ชาวพม่าในแถบนั้นได้รับเอาไปปฏิบัติด้วย แต่ต่างกับคนไทยตรงที่จะมีพิธีกรรมส่งตายายกลับภพภูมิของตน โดยจะจัดหฺมรับ (สำรับ) อุทิศแก่วิญญาณบรรพชนตั้งไว้หน้าบ้าน
ศิลปะ
ชาวไทยในตะนาวศรีมักแสดงหรือชมหนังตะลุง, มโนราห์, มวยไทย และเพลงพื้นบ้านอย่างไทยภาคใต้ มีคณะหนังตะลุงที่มีชื่อเสียงอาทิ หนังสร้อย แสงวิโรจน์ หนังช่วย และหนังยอด ส่วนมโนราห์ที่มีชื่อเสียงได้แก่ มโนราห์อาบ เกตุแก้ว มโนราห์นุ้ย ขันศรี และมโนราห์เคี่ยม ขณะที่ชาวไทยมุสลิมก็มีกาโหยง เป็นศิลปะการต่อสู้พื้นบ้าน
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร)
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ นามเดิม ฟื้น พลายภู่ ฉายา ชุตินฺธโร (20 มีนาคม พ.ศ. 2448 - 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539) เป็นสมเด็จพระราชาคณะ อดีตเจ้าคณะใหญ่หนกลาง อดีตกรรมการมหาเถรสมาคม อดีตแม่กองบาลีสนามหลวง และอดีตเจ้าอาวาสวัดสามพระยา
ชาติภูมิ
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ นามเดิมว่า ฟื้น พลายภู่ เกิดเมื่อวันอังคารที่ 3 แรม 11 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเส็ง เวลา 07.30 น. ตรงกับวันอังคารที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2448 ที่บ้าน หมู่ที่ 1 บ้านคลองสะแก ตำบลคลองสะแก อำเภอนครหลวง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นบุตรของนายฟุ้ง พรายภู่ และนางกัง พรายภู่
บรรพชา
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ 17 ปี เมื่อ พ.ศ. 2465 ปีจอ ณ พัทธสีมาวัดสามพระยา ตำบลวัดสามพระยา อำเภอพระนคร จังหวัดพระนคร โดยมีพระธรรมดิลก (ขาว เขมโก) ครั้งยังดำรงสมณศักดิ์เป็นพระสุธรรมธีรคุณ เจ้าอาวาสวัดสามพระยา เป็นพระอุปัชฌาย์
อุปสมบท
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) อุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2469 ณ พัทธสีมาวัดสามพระยา ตำบลวัดสามพระยา อำเภอพระนคร จังหวัพระนคร โดยมี พระธรรมดิลก (ขาว เขมโก) ครั้งยังดำรงสมณศักดิ์เป็น พระสุธรรมธีรคุณ เจ้าอาวาสวัดสามพระยา เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูปลัดผาด เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระมหาสละ เป็นพระอนุสาวนาจารย์
มรณภาพ
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ฟื้น ชุตินฺธโร) ได้ถึงแก่มรณภาพด้วยภาวะออกซิเจนในเส้นเลือดต่ำผิดปกติ เมื่อวันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2539 เวลา 09:19 น. ณ โรงพยาบาลศิริราช สิริรวมอายุได้ พรรษา 69 มีพิธีพระราชทานเพลิงศพเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2539 ณ เมรุหลวงหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส
สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ)
สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ) (សម្ដេច​ព្រះ​មហា​សុមេធាធិបតី ជួន ណាត ជោតញ្ញាណោ; Chuon Nath; ค.ศ. 1883–1969) เป็นสมเด็จพระสังฆราชกัมพูชาในคณะสงฆ์มหานิกาย อดีตเจ้าอาวาสวัดอุณาโลม กรุงพนมเปญ เป็นนักปราชญ์ที่บทบาทในการนิพนธ์หนังสือและองค์ความรู้ทางพระพุทธศาสนาจำนวนมาก เช่น พจนานุกรมเขมร แต่งเพลงชาติกัมพูชา มีบทบาทด้านการจัดการศึกษาพระพุทธศาสนา บาลี โดยเฉพาะตัวท่านเองมีความรู้หลายภาษา เช่น บาลี สันสกฤต อังกฤษ ฝรั่งเศส ไทย เป็นต้น เป็นพระผู้มีบทบาทในการก่อตั้งสถาบันพุทธศาสนบัณฑิตย์ (Institut Bouddhique) ซึ่งก่อตั้งโดยฝรั่งเศสและมีเป้าหมายเพื่อการปกป้องอิทธิพลสยามที่มาพร้อมกับธรรมยุติกนิกายในประเทศกัมพูชา
ประวัติ
สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ) ประสูติเมื่อวันขึ้น 11 ค่ำ เดือนผัคคุณะ (เดือน 4) ปีวอก พ.ศ. 2427 ตรงกับวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1883 ตามปฏิทินสากล ณ หมู่บ้านกอมเรียง ตำบลระกาเกาะ อำเภอคงพิสี จังหวัดกำปงสปือ สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดีประสูติในตระกูลเกษตรกร พระชนนีชื่อว่า นางชวน ยก พระชนกชื่อว่า ชวน พรหม เมื่อมีพระชันษา 12 ปี พระบิดาได้นำไปฝากฝังเรียนวิชาอักษรเขมรในสำนักเรียนของท่านพระอาจารย์แก มน พระกรรมวาจาจารย์เบื้องขวา ณ วัดโพธิพฤกษ์ (เรียกกันทั่วไปว่า วัดโพธิ์ลอย) ตำบลระลังแกน อำเภอกันดาลสตึง จังหวัดกันดาล ต่อมาเมื่อมีพระชันษา 14 ปี จึงได้ผนวชเป็นสามเณร ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือนวิสาขะ (เดือน 6) ปีจอ พ.ศ. 2441 (ค.ศ. 1897) อยู่ศึกษาในวัดโพธิพฤกษ์ เป็นเวลา 2 ปี จนสำเร็จการศึกษา จึงได้กราบลาพระครูจากสำนักเรียนวัดโพธิพฤกษ์ไปศึกษาพระปริยัติธรรม ณ วัดอุณาโลม ที่กรุงพนมเปญ ในสำนักเรียนท่านพระพุทธครู (เทพ โส) ในกุฎิปกครองชั้นต้น เมื่อปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1899)
เมื่อพระชันษา 21 ปี จึงผนวชเป็นพระ ณ วัดโพธิพฤกษ์ ซึ่งเป็นวัดที่เคยเรียนพระสูตรในช่วงแรก โดยมีพระพุทธโฆษาจารย์ (มา เกต สุวณฺณปฺปญฺโญ) (ព្រះពុទ្ធឃោសាចារ្យ ម៉ា កេត សុវណ្ណប្បញ្ញោ) เป็นพระอุปัชฌาย์ มีพระแก มน มิสฺสนาโค (កែ ម៉ន មិស្សនាគោ) เป็นพระกรรมวาจารย์เบื้องขวา มีพระเอิม เคิม ติกฺขปฺปญฺโญ (អ៊ឹម ខឹម តិក្ខប្បញ្ញោ) เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ผนวชเมื่อวันขึ้น 14 ค่ำ เดือนเชฏฐะ (เดือน 7) ปีมะโรง พ.ศ. 2448 (ค.ศ. 1904) ได้รับฉายาเป็นภาษาบาลีว่า "โชตญาโณ" (ជោតញ្ញាណោ) เมื่อผนวชแล้ว จึงเสด็จกลับมาประทับยังวัดอุณาโลม มาศึกษาคันถธุระต่อ ต่อมาได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าอาวาสวัดอุณาโลม กรุงพนมเปญ ในปี พ.ศ. 2488 (ค.ศ. 1944) และได้รับพระราชทานพระสมณศักดิ์ตามลำดับชั้นเรื่อยมา จนถึงปี พ.ศ. 2494 (ค.ศ. 1950) จึงได้รับพระราชทานเลื่อนสมณศักดิ์จากพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดมสุรามฤตให้เป็น "สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี สังฆนายกแห่งคณะมหานิกาย" อันเป็นตำแหน่งประมุขสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย
สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี (ชวน ณาต โชตญาโณ) มีพระอาการประชวรในวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 1969 สมเด็จพระนโรดม สีหนุ สมเด็จพระประมุขรัฐในขณะนั้น ได้มีพระราชบัญชาให้ทางรัฐบาลจัดหาแพทย์กัมพูชาและแพทย์ฝรั่งเศสที่เชี่ยวชาญมาช่วยกันถวายการรักษาพระองค์ แต่ก็สิ้นพระชนม์อย่างสงบเมื่อวันที่ 25 กันยายน ค.ศ. 1969 ตรงกับวันพฤหัสบดี ขึ้น 14 ค่ำ เดือนภัทรบท (เดือน 10) ปีระกา จ.ศ. 1330 พ.ศ. 2512 ด้วยพระโรคชรา สิริพระชันษา 86 ปี 65 พรรษา
พระกรณียกิจ
สมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี ชวน ณาต โชตญาโณ มีพระปรีชาสามารถ ในการฟัง สนทนา อ่าน เขียนภาษาต่าง ๆ ได้เข้าใจอย่างแตกฉานถึง 7 ภาษา อันได้แก่ ภาษาลาว ภาษาไทย ภาษาเวียดนาม ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส ภาษาบาลี และภาษาสันสกฤต จนได้รับการยอมรับให้เป็นพระอาจารย์สอนภาษาต่าง ๆ ในสถาบันการศึกษาของประเทศ รวมถึงการเดินทางไปเป็นพระอาจารย์สอนในต่างประเทศด้วย
นอกจากนี้ยังมีผลงานนิพนธ์ที่เป็นผลงานการแปลจากภาษาบาลีเป็นภาษาเขมรมากมาย ซึ่งเป็นคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาที่สำคัญ ๆ รวมไปถึงบทสวดมนต์ต่าง ๆ สำหรับพระภิกษุสงฆ์ และพุทธศาสนิกชนชาวกัมพูชา เช่น กัจจายะนูปถัมภก (ไวยากรณ์บาลี), สามเณรวินัย, ปาติโมกข์สังวรสังเขป, คิหิปฏิบัติ เป็นต้น และที่สำคัญคือการเรียบเรียงพจนานุกรมภาษาเขมร เป็นพจนนุกรมที่พระองค์รวมกับคณะกรรมการจัดทำขึ้นโดยรวบรวมคำศัพท์ภาษาเขมรเอาไว้พร้อมอธิบายความหมาย โดยพจนานุกรมภาษาเขมรจัดพิมพ์เป็นสองภาค ซึ่งเป็นหนังสือที่ได้รับการจัดพิมพ์มาหลายครั้งแล้วจนได้รับความนิยมกว้างขวาง และในปัจจุบันได้รับการยอมรับให้จัดทำเป็นโปรแกรมพจนานุกรมภาษาเขมรสำหรับการใช้งานในคอมพิวเตอร์และใช้งานในระบบอินเทอร์เน็ต รวมทั้งแต่งเพลงชาติกัมพูชาไว้ด้วย
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็อง (Орхоны хөндийн соёлын дурсгал) มีพื้นที่ 121,967 เฮกตาร์ ตั้งอยู่รอบบริเวณผืนทุ่งกว้างบนสองฝั่งแม่น้ำออร์ค็อง และแหล่งโบราณคดีมากมายที่มีอายุถึงคริสต์ศตวรรษที่ 6 (พุทธศตวรรษที่ 11) บริเวณนี้ยังรวมคาราคอรม เมืองหลวงในคริสต์ศตวรรษที่ 13–14 (พุทธศตวรรษที่ 18–19) ของอาณาจักรเจงกิส ข่าน เข้าไว้ด้วย กล่าวโดยรวมสิ่งที่หลงเหลือในบริเวณนี้ สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงระหว่างชนเผ่าร่อนเร่ สังคมปศุสัตว์ และศูนย์กลางการปกครองและศาสนา และความสำคัญของหุบเขาออร์ค็องในประวัติศาสตร์ของเอเชียกลาง ทุ่งหญ้ายังคงถูกใช้เลี้ยงสัตว์โดยชนเผ่าเร่รอนมองโกเลียน
มรดกโลก
ภูมิทัศน์วัฒนธรรมหุบเขาออร์ค็องได้รับจดทะเบียนให้เป็นมรดกโลกในการประชุมคณะกรรมการมรดกโลกสมัยสามัญครั้งที่ 28 เมื่อ พ.ศ. 2547 ที่เมืองซูโจว ประเทศจีน ด้วยข้อกำหนดและหลักเกณฑ์ในการพิจารณาให้เป็นแหล่งมรดกโลก ดังนี้
ไม้มลาย
ไม้มลาย (ไ) ใช้เป็นสระ ไอ เมื่ออยู่หน้าพยัญชนะต้น
การประสมรูป
คำที่ประสมด้วยสระไอส่วนใหญ่ออกเสียงเหมือน อัย แต่ก็มีบางคำที่นิยมออกเสียงเหมือน อาย เช่น ได้ (ด้าย), ไม้ (ม้าย), ร้องไห้ (ร้องห้าย) เป็นต้น
หรืออาจมาจากการพูดรวบคำ พยางค์หน้าของคำจะสั้นกว่าพยางค์ท้าย เช่น ไม้ไต่คู้ (มั้ยตั่ยคู้), ไม่ได้ (มั่ยด้าย), ได้สิ (ดั้ยสิ)
วิธีเขียน
เริ่มที่เขียนเป็นวงกลม จากนั้นลากเส้นขึ้นไปด้านบน แล้วลากเส้นทแยงล่างซ้าย แล้วลากทแยงขึ้นบนซ้าย
กรูฟวีฟีลลิง
"กรู๊ฟวี่ฟิลลิ่ง" (Groovy Feeling) เป็นซิงเกิลของ ฟลุค ออกจำหน่ายใน พ.ศ. 2536 จากอัลบั้ม Six Wheels on My Wagon เพลงนี้อย่างออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลอันสุดท้ายในพ.ศ. 2536 หลังจากประสบความสำเร็จกับซิงเกิล "Slid" และ "Electric Guitar."
แสงบาดตา
แสงบาดตา หรือ แสงจ้า (Glare) ก่อให้เกิดไม่สบายตาในการมองเห็นในที่แสงจ้า อย่างเช่นแสงอาทิตย์โดยตรงและแสงสะท้อน หรือหลอดไฟอย่างเช่น ไฟหน้ารถยนต์ในเวลาค่ำคืน ด้วยเหตุนี้รถบางคันจึงมีกระจกเคลือบสารป้องกันการสะท้อนแสง แสงบาดตาเกิดขึ้นได้จากความจ้าของแสงจากแหล่งกำเนิดแสงที่กระทบตาโดยตรง และอีกกรณีหนึ่งเกิดจากความจ้าของแสงสะท้อนจากพื้นผิววัสดุ
ในการลดแสงบาดตา เช่นใส่แว่นกันแดด ลดแสงจ้า ส่วนในกรณีของโคมไฟอาจแก้ไขโดยการใช้โคมไฟแบบส่องไฟขึ้นแทนส่องแสงลงมาตรง ๆ หรืออาจเลือกให้มีตัวกรองแสงจากหลอดไฟเช่นตะแกรง เป็นต้น หรืออาจปรับตำแหน่งโคมไฟให้หลีกเลี่ยงมุมกระทบแสงจ้าที่กระทบแนวสายตา หากอยู่ภายในอาคาร อาจติดมู่ลี่ ผ้าม่าน ลดแสงจ้าจากดวงอาทิตย์
กุยบอโน
กุยบอโน (cvi bono, cui bonō) ความหมายตามอักษรว่า "เพื่อประโยชน์ผู้ใด" (to whose profit?) เป็นวลีภาษาละตินที่ยังใช้กันอยู่ เป็นคำถามนิติเวชสำคัญในการสืบสวนทางกฎหมายและตำรวจ คือ การหาว่าผู้ใดมีเหตุจูงใจอาชญากรรม กุยบอโนเป็นภาษิตที่ใช้เพื่อแนะเหตุจูงใจเร้นหรือเพื่อชี้ว่าผู้ที่รับผิดชอบบางสิ่งอาจไม่เป็นผู้ที่ดูเหมือนเป็นในตอนแรก
โดยทั่วไปวลีนี้ใช้แนะว่าอาจพบบุคคลหรือกลุ่มบุคคลที่มีความผิดฐานก่ออาชญากรรมในหมู่ผู้ที่ได้ประโยชน์ โดยมุ่งหาประโยชน์ทางการเงินเป็นหลัก ผู้ที่ได้ประโยชน์อาจไม่ประจักษ์เสมอไป ตัวอย่างเช่น อาจเบี่ยงความสนใจไปแพะรับบาปได้สำเร็จ เป็นต้น
วูกัช ฟาเบียญสกี
วูกัช ฟาเบียญสกี (Łukasz Marek Fabiański; เกิดวันที่ 18 เมษายน ค.ศ. 1985) เป็นนักฟุตบอลชาวโปแลนด์ ปัจจุบันเล่นในตำแหน่งผู้รักษาประตูให้กับเวสต์แฮมยูไนเต็ด และทีมชาติโปแลนด์
แหล่งข้อมูลอื่น
1985
ประเทศเดนมาร์กในโอลิมปิกฤดูร้อน 2020
ประเทศเดนมาร์ก จะได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน ครั้งที่ 32 ค.ศ. 2020 (พ.ศ. 2563) ณ เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ระหว่างวันที่ 24 กรกฎาคม - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2563 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งประเทศเดนมาร์กได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านรอบคัดเลือกโอลิมปิกแล้วทั้งหมด 48 คน เข้าร่วมการแข่งขันใน 10 ชนิดกีฬา
มีเกล (นักร้อง)
มีเกล จอนเทล พิเมนเทล (Miguel Jontel Pimentel; เกิด 23 ตุลาคม ค.ศ. 1985) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลง นักแสดง และโปรดิวเซอร์เพลงชาวอเมริกัน เกิดและเติบโตในลอสแอนเจลิส เขาริเริ่มอาชีพทางดนตรีตั้งแต่อายุ 13 ปี หลังจากเซ็นสัญญากับจิฟเรเคิดส์ในปี ค.ศ. 2007 มีเกลออกสตูดิโออัลบั้มแรกในชื่อ ออลไอว็อนต์อิสยู ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ถึงแม้ว่าอัลบั้มนี้ไม่ประสบความสำเร็จด้านยอดขายในตอนแรก แต่มันใช้เวลานานจนกลายเป็นอัลบั้มที่ได้รับความนิยม (sleeper hit) และช่วยให้มีเกลมีจุดยืนในเชิงพาณิชย์ได้
หลังจากจิฟเรเคิดส์ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 2011 เขาเซ็นสัญญากับอาร์ซีเอเรเคิดส์ และออกอัลบั้มชุดที่สองชื่อ คาไลโดสโคปดรีม (ค.ศ. 2012) อัลบั้มชุดที่สามในชื่อ ไวลด์ฮาร์ต (ค.ศ. 2015) ซึ่งได้รับเสียงวิจารณ์ในเชิงบวกทั้งสองอัลบั้ม และออกอัลบั้มชุดที่สี่ชื่อ วอร์แอนด์เลเชอร์ ในปี ค.ศ. 2017 อัลบั้มเปิดตัวที่อันดับเก้าในชาร์ตบิลบอร์ด 200 แนวดนตรีของมิเกลเป็นแนวอาร์แอนด์บี, ฟังก์, ฮิปฮอป, ร็อก และอิเล็กทรอนิกส์ จึงทำให้เขามักถูกเปรียบเทียบกับเบบีเฟสและพรินซ์
มณฑลเสฉวน
เสฉวน หรือ ซื่อชวน เป็นมณฑลหนึ่งทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของสาธารณรัฐประชาชนจีน กินพื้นที่ส่วนใหญ่ของแอ่งเสฉวนและพื้นที่ทางตะวันออกสุดของที่ราบสูงทิเบต ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำจินชาทางตะวันตก ภูเขาต้าปาทางเหนือ และที่ราบสูงยูนนาน–กุ้ยโจวทางทิศใต้ เมืองหลวงของเสฉวนคือ เฉิงตู มีประชากรในเสฉวนอยู่ที่ 81 ล้านคน
ในสมัยโบราณ เสฉวนเป็นที่ตั้งของรัฐปาและรัฐสู่ ต่อมาได้ถูกพิชิตโดยรัฐฉิน ซึ่งทำให้รัฐฉินแข็งแกร่งขึ้นและปูทางไปสู่การรวมจีนของจิ๋นซีฮ่องเต้กลายเป็นราชวงศ์ฉิน ในยุคสามก๊ก ก๊กสู่ฮั่นของเล่าปี่มีที่ตั้งอยู่ในเสฉวน ในศตวรรษที่ 17 พื้นที่แห่งนี้ได้รับความเสียหายจากการก่อกบฏของจางเซี่ยนจง และถูกปราบโดยแมนจูในเวลาต่อมา แต่ก็ได้รับการฟื้นฟูจนกลายเป็นพื้นที่ที่มีประสิทธิผลมากที่สุดแห่งหนึ่งของจีนในศตวรรษที่ 19 ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ฉงชิ่งเคยเป็นเมืองหลวงชั่วคราวของสาธารณรัฐจีน ทำให้ที่นี่เป็นจุดสนใจในการทิ้งระเบิดของญี่ปุ่น เป็นหนึ่งในพื้นที่สุดท้ายในจีนแผ่นดินใหญ่ที่กองทัพปลดปล่อยประชาชนยึดได้ในช่วงสงครามกลางเมืองจีน และถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วนตั้งแต่ปี 1949 ถึง 1952 โดยฉงชิ่งได้รับการบูรณะในอีกสองปีต่อมา เสฉวนได้ประสบกับทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ในจีนในปี 1959 ถึง 1961 แต่ก็ยังคงเป็นมณฑลที่มีประชากรมากที่สุดของจีนจนกระทั่งมีการแยกฉงชิ่งเพื่อตั้งขึ้นเป็นนครปกครองโดยตรงในปี 1997
ชาวจีนฮั่นในเสฉวนพูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในช่วงที่มีการขยายตัวของประชากรในพื้นที่ในสมัยราชวงศ์หมิง ปัจจุบันกลุ่มภาษาถิ่นนี้มีผู้พูดประมาณ 120 ล้านคน ซึ่งทำให้ภาษานี้เป็นภาษาที่มีคนพูดมากที่สุดเป็นอันดับ 10 ของโลกหากนับแยกกัน ด้วยสภาพอากาศที่ชื้นและอบอุ่นในพื้นที่ทำให้อาหารเสฉวนเป็นอาหารที่มีรสชาติเผ็ดมาช้านาน โดยเฉพาะรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของพริกไทยเสฉวนที่กลายเป็นวัตถุดิบหลักของอาหารจีนทั่วโลก เช่น ไก่กังเปา หมาผัวโต้วฟู
ในปี 1950 มณฑลซีคังถูกยุบและต่อมาถูกแยกไปรวมกับเขตปกครองตนเองทิเบตที่ก่อตั้งขึ้นใหม่และมณฑลเสฉวน ทำให้พื้นที่ทางตะวันตกและตะวันเฉียงเหนือของเสฉวนประกอบด้วยเขตปกครองตนเองของชนชาติทิเบตและชนชาติเชียง
ชื่อ
ชื่อ "เสฉวน" มีความหมายว่า "แม่น้ำสี่สาย" เพราะมณฑลเสฉวนตั้งอยู่บนพื้นที่ของแม่น้ำ 3 สายมาบรรจบกัน คือ แม่น้ำแยงซีเกียง แม่น้ำหลินเจียง และแม่น้ำจินซางเจียง มีชื่อย่อคือ ชวน (川）หรือ สู่（蜀, จ๊ก)
ประวัติศาสตร์
ในทางประวัติศาสตร์เคยเป็นราชธานีก๊กสู่ฮั่นของเล่าปี่และขงเบ้งในสมัยสามก๊ก ปลายราชวงศ์ฮั่น ขงเบ้งได้เลือกเอาเสฉวนเป็นราชธานีของก๊กสู่ เพื่อหมายฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น
ภูมิศาสตร์
มณฑลเสฉวนมีพื้นที่ติดต่อดังนี้
มณฑลเสฉวนมีภูมิประเทศสวยงามหลายรูปแบบทั้งภูเขาหิมะที่ราบสูงแม่น้ำ และมีมรดกโลกได้แก่
สภาพอากาศเป็นแบบกึ่งร้อนชื้น สภาพโดยทั่วไปจะมีความชื้นในอากาศสูง สภาพอากาศจึงค่อนข้างครึ้มไม่ค่อยมีแสงแดด โดยในรอบสัปดาห์จะมีแสงแดดหรือเห็นพระอาทิตย์เพียงไม่กี่วัน แต่จะมีหมอกปกคลุมเป็นปกติ จนได้รับฉายาว่า "เมืองในหมอก" หรือ "หมาเห่าพระอาทิตย์"
เศรษฐกิจ
ในมลฑลเสฉวนมีการลงทุนภาคอุตสาหกรรมหนัก โดยเฉพาะอุตสาหกรรมรถยนต์ โดย First Automotive Works (FAW) ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของจีน ลงทุนร่วมกับโตโยต้า และมีศูนย์กลางการผลิตแม่พิมพ์เหล็กสำหรับรถยนต์ที่เมืองฉางเฟย
ไม้ไต่คู้
ไม้ไต่คู้ (◌็) หรือ สัญญะประกาศ มีลักษณะคล้ายเลขไทย (๘) ปกติใช้แทนสระเสียงสั้นลดรูปเมื่อมีพยัญชนะสะกด เช่น เล็ก แป็ก น็อก เป็นต้น
อักษรเขมรมีรูปสระที่คล้ายไม้ไต่คู้ เรียกว่า อสฺฎา (អស្ដា) (៏) (แปด) ใช้แสดงการเพิ่มน้ำเสียงสำหรับคำที่มีพยัญชนะตัวเดียว
ปัทมา ลีสวัสดิ์ตระกูล
คุณหญิงปัทมา ลีสวัสดิ์ตระกูล ประธานกรรมการศูนย์คุณธรรม (องค์การมหาชน)กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการบริหารสถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการส่งเสริม ศิลปะร่วมสมัยชุดใหม่ สมัยคณะรัฐมนตรีไทย คณะที่ 61 ภายหลังรัฐประหารในนามคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ปรึกษากิตติมศักดิ์สื่อมวลชนคาทอลิกแห่งประเทศไทย อดีตประธานคณะกรรมการกองทุนส่งเสริมงานวัฒนธรรม นักธุรกิจหญิงชาวไทย ประธานกรรมการโรงแรมอโนมา แกรนด์ กรุงเทพ, โรงแรมเฟลิกซ์ ริเวอร์แคว รีสอร์ท กาญจนบุรี  กรรมการบริษัท บริษัท จีสตีล จำกัด (มหาชน) และนักกิจกรรมสังคม
ด้านการดนตรี
ในด้านการดนตรี คุณหญิงปัทมามีความผูกพันกับดนตรี สมัยในวัยเยาว์คุณหญิงปัทมาเป็นสมาชิกนักขับร้องประสานเสียงในโบสถ์ และรักการเล่นกีตาร์ ใช้ความสามารถในการร้องและเล่นดนตรีแบ่งปันให้กับชุมชนในทุกโอกาสที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นอาสาสมัครออกค่าย สร้างและซ่อมแซม วัด โรงเรียน สะพานข้ามคลอง และสอนหนังสือแก่เด็กยากไร้ในถิ่นทุรกันดารทั่วประเทศ ปัจจุบันคุณหญิงปัทมายังคงรักและอุปถัมภ์วงการดนตรีอย่างเข้มแข็งและต่อเนื่อง คุณหญิงปัทมาเป็นผู้มีผลงานในวงการศิลปวัฒนธรรมของประเทศไทย อาทิ เป็นประธานคณะกรรมการกองทุนส่งเสริมงานวัฒนธรรม กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม ประธานวงดุริยางค์ฟีลฮาร์โมนิก แห่งประเทศไทย ประธานที่ปรึกษามูลนิธิมหาอุปรากรกรุงเทพฯ นายกกิตติมศักดิ์และผู้ก่อตั้งสมาคมขับร้องประสานเสียงแห่งประเทศไทย กรรมการกิตติมศักดิ์สมาคมครูดนตรี (ประเทศไทย) ฯลฯ
ประเทศซูดานใต้ในโอลิมปิกฤดูร้อน 2016
ประเทศซูดานใต้ เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31 ค.ศ. 2016 (พ.ศ. 2559) ณ รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล ระหว่างวันที่ 5 สิงหาคม – 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติซูดานใต้ได้ส่งทีมนักกีฬาที่ผ่านการคัดเลือกทั้งหมด 3 คน เข้าร่วมแข่งขันใน 1 ชนิดกีฬา และได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันครั้งนี้ได้แก่ 0 เหรียญทอง 0 เหรียญเงิน รวมทั้งหมด 0 เหรียญ
กรีฑา
ผลการแข่งขัน
อวน
อวน (fishing net) คือ เครื่องมือจับสัตว์น้ำที่ถักเป็นผืนตาข่าย เพื่อใช้ขึงหรือกางกั้นเป็นวงล้อม ใช้ลาก ใช้ครอบ หรือใช้ช้อนเสย มีทั้งประเภทเคลื่อนที่และประจำที่ เนื้ออวนประกอบจากการถักตาข่ายที่ทำด้วยเส้นด้ายหรือเชือกที่ค่อนข้างบางละเอียดประกอบกับทุ่นและหรือตุ้มถ่วง ในยุคแรกถักจากเส้นใยพืชจำพวกหญ้า กก ปอ ป่าน และเส้นใยวัสดุพืชอื่น ๆ ต่อมาใช้เส้นใยฝ้ายหรือแม้แต่เส้นใยขนสัตว์ ปัจจุบันอวนแทบทั้งหมดทำจากเส้นใยพอลิเอไมด์สังเคราะห์เช่น ไนลอน ซึ่งสร้างปัญหาสิ่งแวดล้อมจากเศษอวนที่ไม่ใช้แล้ว
ประวัติ
มีหลักฐานการใช้อวนจับปลาตั้งแต่สังคมยุคหิน หลักฐานที่เก่าแก่ที่สุดหลายชิ้นได้แก่ อวนอันเตรอา (net of Antrea) ซึ่งพบพร้อมกับอุปกรณ์จับปลาอื่น ๆ ในปีพ. ศ. 2456 ที่คอคอดกาเรเลียน (Karelian isthmus) ในเมืองอันเตรอา (Antrea) ประเทศฟินแลนด์เดิม (ปัจจุบันคือ Kamennogorsk ของรัสเซีย) ตาข่ายทำจากเส้นใยของไม้วิลโลว์มีอายุย้อนไปถึง 8,300 ปีก่อนคริสตกาล อวนที่มีอายุย้อนไปถึงปลายยุคหินกลาง (29,000 ปีก่อน) ในเกาหลี ซึ่งเป็นหนึ่งในอุปกรณ์จับปลาที่เก่าแก่ที่สุดที่ค้นพบจนถึงปัจจุบัน เศษอวนถูกพบร่วมกับตุ้มถ่วงในพื้นที่ที่เคยเป็นก้นทะเลในอดีต รูปแกะสลักหินที่เก่าแก่ที่สุดบางส่วนที่ Alta (4200–500 ปีก่อนคริสตกาล) มีภาพที่แสดงลวดลายที่สลับซับซ้อนของเส้นแนวนอนและแนวตั้งซึ่งบางครั้งอธิบายว่าเป็นอวนจับปลา ชาวอินเดียนพื้นเมืองอเมริกันแถบแม่น้ำโคลัมเบียถักอวนจากเส้นใยรากไม้สปรูซหรือหญ้าป่า ใช้ก้อนหินถ่วงน้ำหนัก ใช้ไม้เนื้อเบาอย่างสนซีดาร์ในการลอย และทำให้ปลากลัว ว่ายรวมอยู่ด้วยกันกลางวงล้อมของอวน ชาวเมารียุคก่อนชาวยุโรปเข้าครอบครองรู้จักการติดตั้งอวนล้อมจับกับเรือแคนูขนาดใหญ่ ซึ่งอวนล้อมอาจมีความยาวมากกว่าหนึ่งพันเมตร ตาข่ายทอจากใยป่าน มีหินถ่วงน้ำหนัก ใช้ไม้เนื้ออ่อนหรือน้ำเต้าเป็นทุ่นลอย และอาจต้องใช้คนหลายร้อยคนในการลาก