cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
คริสตีน ลาการ์ด
คริสตีน ลาการ์ด (ชื่อเต็มว่า คริสตีน มาดแลน โอแด็ด ลาการ์ด Christine Madeleine Odette Lagarde) หรือ คริสติน ลาการ์ด เกิดเมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2499 ปัจจุบันดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจ การคลังและอุตสาหกรรมของฝรั่งเศส และได้รับแต่งตั้งเป็นหัวหน้ากองทุนการเงินระหว่างประเทศ มีวาระห้าปี มีกำหนดเข้าดำรงตำแหน่งในวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 แทนที่ดอมีนิก สโทรส-กาน เธอได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีโดยประธานาธิบดีนีกอลา ซาร์กอซี เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2550 ก่อนหน้านั้น เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเกษตรและประมง และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าในรัฐบาลของดอมีนิก เดอ วีลแป็ง ลาการ์ดเป็นผู้หญิงคนแรกที่เคยดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีเศรษฐกิจในกลุ่มประเทศจี 8 และเป็นผู้หญิงคนแรกที่เป็นประธานไอเอ็มเอฟด้วย
กองทุนการเงินระหว่างประเทศ
เมื่อเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 ลาการ์ดได้รับการกล่าวถึงว่าเป็นผู้ที่อาจสืบทอดตำแหน่งกรรมการผู้จัดการกองทุนการเงินระหว่างประเทศต่อจากดอมีนิก สโทรส-กาน การเสนอชื่อเข้าชิงตำแหน่งของเธอได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลสหรัฐ รัสเซีย จีน อังกฤษ และเยอรมัน
เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2554 คณะกรรมการบริหารกองทุนการเงินระหว่างประเทศมีมติเลือกลาการ์ดเป็นกรรมการผู้จัดการและประธานคนต่อไปเป็นเวลาห้าปี เริ่มตั้งแต่วันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2554 นอกจากนี้ ชื่อของอากุสติน การ์สเตนส์ยังได้ถูกเสนอพิจารณาด้วยเช่นกัน ซึ่งกรรมการบริหารของไอเอ็มเอฟต่างก็ยกย่องผู้ลงสมัครทั้งสองว่ามีคุณสมบัติดี แต่ตัดสินใจเลือกลาการ์ดเป็นเอกฉันท์
วินิจ โชติสว่าง
รองศาสตราจารย์ ดร.วินิจ โชติสว่าง อดีตอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
ประวัติ
วินิจ โชติสว่าง เกิดเมื่อวันที่ 15 มีนาคม พ.ศ. 2482 จบการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขากสิกรรมและสัตวบาล จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2507 ระดับปริญญาโท สาขาสัตวศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ และปริญญาเอก สาขาเกษตรศึกษา จากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์เช่นเดียวกัน
การทำงาน
วินิจ โชติสว่าง เป็นอาจารย์ประจำวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา เคยได้รับแต่งตั้งเป็นคณบดีคณะเกษตรศาสตร์บางพระ และได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในระหว่างปี พ.ศ. 2538-2542 ต่อมาหลังจากมีพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล พ.ศ. 2548 จัดตั้งมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลขึ้น 9 แห่งทั่วประเทศไทย ดร.วินิจ จึงได้รับแต่งตั้งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2548 แต่ถึงแม้ว่าจะครบวาระลงในปี พ.ศ. 2552 แต่เนื่องจากปัญหาในการสรรหาอธิการบดี จึงทำให้ ดร.วินิจ โชติสว่าง ยังต้องรักษาราชการแทนในตำแหน่งต่อมาจนถึง พ.ศ. 2555
ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์
ต้นพระชัยศรีมหาโพธิ์ (ජය ශ්‍රී මහා බොධිය) เป็นต้นโพศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นกิ่งชำด้านทิศใต้ของต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระโคตมพุทธเจ้าประทับนั่งเมื่อตรัสรู้ในพุทธคยา ประเทศอินเดีย ซึ่งพระสังฆมิตตาเถรีนำมาปลูกไว้ในสวนมหาเมฆวัน เมืองอนุราธปุระ ประเทศศรีลังกา เมื่อ 288 ปีก่อนคริสตศักราช  จึงถือเป็นต้นไม้ที่อายุยืนที่สุดในโลกที่มนุษย์ปลูกไว้
ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2014 ทางการศรีลังกาสั่งห้ามการก่อสร้างทุกอย่างในรัศมี 500 metres เว้นแต่ปรากฏชัดว่าจะไม่เป็นอันตรายต่อต้นไม้
ซานะ มินาโตซากิ
ซานะ มินาโตซากิ (เกิด 29 ธันวาคม ค.ศ. 1996 ) หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซานะ (เกาหลี: 사나; ญี่ปุ่น: サナ) เป็นนักร้องชาวญี่ปุ่นที่พำนักอยู่ในเกาหลีใต้ เธอเปิดตัวเมื่อปี 2015 ในฐานะสมาชิกของเกิร์ลกรุป ทไวซ์ สังกัดเจวายพีเอนเตอร์เทนเมนต์
ชีวิตในวัยเด็ก
ซานะ เกิดเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม 1996 ใน แขวงเท็นโนจิ โอซากะ ประเทศญี่ปุ่น เธอได้รับการแต่งตั้งที่จะเปิดตัวใน 6 mix พร้อมกับเพื่อนร่วมกลุ่ม อิม นา-ย็อน, จองย็อน และ พัก จี-ฮโย ก่อนที่จะมีการแข่งขันใน SIXTEEN
อาชีพ
ในช่วงก่อนการเปลี่ยนแปลงของญี่ปุ่นจากยุคเฮเซ เป็นยุคเรวะในวันที่ 1 พฤษภาคม 2019 ซานะโพสต์ข้อความ ในอินสตาแกรม ของทไวซ์ ที่กล่าวคำอำลากับยุคที่เธอเกิดมาและต้อนรับคนยุคต่อไป:
ในฐานะคนที่เกิดในยุคนี้ฉันรู้สึกเศร้าที่ เฮเซ กำลังจะตาย แต่ฉันอยากจะพูดว่า 'ขอบคุณในความเหนื่อย' (ทำงานได้ดีมาก) ในยุคนี้ !!!
เครดิต
เครดิตเพลงทั้งหมดดัดแปลงมาจากฐานข้อมูลของ Korea Music Copyright Association เว้นแต่จะระบุไว้เป็นอย่างอื่น
พ.ศ. 57
พุทธศักราช 57 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 487
พ.ศ. 58
พุทธศักราช 58 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 486
Linderniella
Linderniella เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Linderniaceae.
ถิ่นกำเนิดคือเขตร้อนและแอฟริกาตอนใต้ พบในประเทศแองโกลา เบนิน บูร์กินา บุรุนดี แคเมอรูน สาธารณรัฐแอฟริกากลาง ชาด คองโก เอธิโอเปีย กานา กินี กินี-บิสเซา ไอวอรี่โคสต์ เคนยา ไลบีเรีย มาดากัสการ์ มาลาวี มาลี โมซัมบิก นามิเบีย ไนเจอร์ ไนจีเรีย รวันดา เซเนกัล เซียร์ราลีโอน แอฟริกาใต้ (กับภูมิภาคของรัฐอิสระ ควาซูลู-นาตาล และจังหวัดทางเหนือ) ซูดาน สวาซิแลนด์ แทนซาเนีย โตโก ยูกันดา แซมเบีย ไซเร และซิมบับเว
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
รพี สุจริตกุล
รพี สุจริตกุล นามเดิม ระพีพงศ์ สุจริตกุล (เกิด 2 ตุลาคม พ.ศ. 2505) เป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย ด้านการประกันภัย ในรัฐบาลประยุทธ์ จันทร์โอชา กรรมการสภาสถาบันผู้ทรงคุณวุฒิ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์​ อาจารย์พิเศษประจำ คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) อดีตกรรมการสำนักงานป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน​ เป็นบุตรของเจ้าระวีพันธุ์ สุจริตกุล เจ้านายฝ่ายเหนือ และมีศักดิ์เป็นเหลนของเจ้าแก้วนวรัฐ เจ้าผู้ครองนครเชียงใหม่ องค์ที่ 9 (องค์สุดท้าย)
ประวัติ
รพี สุจริตกุล เป็นบุตรของเจ้าระวีพันธุ์ สุจริตกุล หรือ เจ้าต่อน กับนายสุชาต สุจริตกุล ต.จ. อดีตนายกเทศมนตรีนครเชียงใหม่, อดีตข้าราชการการเมืองตำแหน่งประจำสำนักนายกรัฐมนตรี มีพี่ชายและพี่สาวร่วมบิดามารดาอย่างละคน คือ
รพี สมรสกับนางจันทวรรณ สุจริตกุล
การทำงาน
หลังเรียนจบกฎหมายจากประเทศอังกฤษ เขาเริ่มทำงานเป็นนิติกร ประจำฝ่ายกฎหมายของธนาคารแห่งประเทศไทย จนกระทั่งเมื่อปีการจัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) เขาจึงเป็นส่วนหนึ่งของบุคลากรที่โอนย้ายไปทำงานประจำที่สำนักงาน ก.ต.ล. ใช้ระยะเวลาประมาณ 12 ปี ในตำแหน่งสูงสุดคือ ผู้ช่วยเลขาธิการอาวุโส เขาจึงตัดสินใจลาออกจากหน่วยงานของราชการ เมื่อปี พ.ศ. 2547 ต่อมารพี เขาทำงานที่ธนาคารกสิกรไทย ตามคำชักชวนของประสาร ไตรรัตน์วรกุล
ในปี พ.ศ. 2557 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นคณะกรรมการนโยบายและกำกับดูแลรัฐวิสาหกิจตาม คำสั่งคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ที่ 75/2557
ในปี พ.ศ. 2558 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นเลขาธิการคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.)
พ.ศ. 59
พุทธศักราช 59 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 485
อูนเฮกซ์เซปเทียม
อูนเฮกซ์เซปเทียม (Unhexseptium) เป็นธาตุที่มีเลขอะตอมเท่ากับ 167 และมีสัญลักษณ์ Uhs
"อูนเฮกซ์เซปเทียม" เป็นชื่อชั่วคราวในระบบ IUPAC และมีชื่อชั่วคราวอีกชื่อตามพยากรณ์ของดมีตรี เมนเดเลเยฟว่า "เอกา-นิโฮเนียม" (eka-nihonium) อูนเฮกซ์เซปเทียมเป็นธาตุในหมู่โลหะหลังทรานซิชัน
ธาตุนี้ยังไม่ถูกค้นพบ
โรคสมอง
โรคสมอง (encephalopathy) หมายถึงกลุ่มของโรคต่างๆ ที่ทำให้เกิดการเสียการทำงานของสมอง ซึ่งมีสาเหตุแตกต่างกันไป อาจหมายถึงโรคหรืออาการก็ได้แล้วแต่บริบท
ปลาบ้า (สกุล)
ปลาบ้า (Leptobarbus) เป็นสกุลปลาน้ำจืดจำพวกหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) มีลักษณะที่สำคัญทางอนุกรมวิธาน คือ มีหัวกว้าง มีหนวดยาว 2 คู่ ปากค่อนข้างกว้าง มุมปากอยู่หน้านัยน์ตา เกล็ดมีขนาดปานกลาง เส้นข้างลำตัวอยู่ต่ำกว่าแนวกลางลำตัว ไปสิ้นสุดลงที่ส่วนล่างของโคนหาง ครีบหลังมีก้านครีบแขนง 7 ก้าน และที่ครีบก้นมีก้านครีบแขนง 5 ก้าน เป็นปลาที่กินพืช โดยเฉพาะเมล็ดพืชเป็นอาหาร
Linariopsis
Linariopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Pedaliaceae.
ถิ่นกำเนิดคือแอฟริกาเขตร้อนตะวันตกถึงแองโกลา
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
โซโรนบัย เจนเบกัฟ
โซโรนบัย ชารีโปวิช เจนเบกัฟ (Сооронбай Шарипович Жээнбеков) เป็นนักการเมืองชาวคีร์กีซซึ่งดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีคีร์กีซสถานตั้งแต่ปี พ.ศ. 2560 ถึง พ.ศ. 2563 เขายังเป็นนายกรัฐมนตรีคีร์กีซสถานระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2559 ถึงเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2560
โรคหายาก
โรคหายากจำนวนมากเป็นโรคทางพันธุกรรม ทำให้ผู้ป่วยโรคเหล่านี้เป็นโรคนั้น ๆ ไปตลอดชีวิต แม้บางรายอาจโชคดีสามารถควบคุมอาการได้ก็ตาม โรคหายากจำนวนมากปรากฏอาการให้เห็นตั้งแต่อายุน้อย เด็กป่วยโรคหายาก 30% เสียชีวิตก่อนอายุครบ 5 ปี โรคที่อาจถือว่าหายากที่สุดคือภาวะพร่องเอนไซม์ไรโบส-5-ฟอสเฟตไอโซเมอเรส โดยมีผู้ป่วยเพียงรายเดียวเท่าที่ปรากฏ
รายชื่อจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นเรียงตามประชากร
หน้านี้รวบรวมรายชื่อจังหวัดของประเทศญี่ปุ่นเรียงตามจำนวนประชากร โดยอ้างอิงตามรายงานสรุปสำมะโนประชากรประจำปี พ.ศ. 2558 จากสำนักงานสถิติ กระทรวงกิจการภายในประเทศและการสื่อสารของประเทศญี่ปุ่น โดยตามรายงานสำมะโนประชากรฉบับนี้ ประเทศญี่ปุ่นมีประชากรรวม 127,094,745 คน ซึ่งลดลงจากสำมะโนเมื่อ 5 ปีที่แล้ว 962,607 คน หรือคิดเป็นร้อยละ 0.75 และประชากรของแต่ละจังหวัดโดยส่วนใหญ่มีแนวโน้มลดลง มีเพียง 8 จังหวัดเท่านั้นที่มีสถิติประชากรเพิ่มสูงขึ้น ได้แก่คานางาวะ ชิงะ ชิบะ ไซตามะ โตเกียว ฟูกูโอกะ โอกินาวะ และไอจิ
ฐานเศรษฐกิจ
ฐานเศรษฐกิจ เป็นหนังสือพิมพ์รายสามวัน เสนอข่าวธุรกิจ เดิมออกเป็นรายสัปดาห์ ฉบับปฐมฤกษ์ลงวันจันทร์ที่ 23 ถึงวันเสาร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 ต่อมาตั้งแต่วันพฤหัสบดีที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจเริ่มออกจำหน่ายเป็นรายสามวัน
บริษัท ฐานเศรษฐกิจ จำกัด ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2523 โดยกลุ่มคนทำหนังสือพิมพ์ 10 คนภายใต้การนำของนาย สมศักดิ์ ศรีวุฒิชาญ ฉบับปฐมฤกษ์ของ นสพ. “ฐานเศรษฐกิจ” วางตลาดสู่สายตาคนไทยเป็นครั้งแรกในวันที่ 2 มกราคม 2524 นสพ. และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนังสือพิมพ์แนวเศรษฐกิจที่มียอดผู้อ่านมากที่สุดในประเทศ เป็นครั้งแรกในปี 2529 โดยบริษัทวิจัยสื่อระดับประเทศขณะนั้นคือ บริษัท ดีมาร์ จำกัด หลังจากนั้นเป็นต้นมา “ฐานเศรษฐกิจ” ครองตำแหน่งยอดนิยมอันดับหนึ่งมาโดยตลอด
ปัจจุบันดำเนินการโดย บริษัท ฐานเศรษฐกิจ มัลติมีเดีย จำกัด
ประวัติ
ต่อมาในเช้าวันจันทร์ที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2524 หนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจฉบับปฐมฤกษ์ ออกวางแผงเป็นรายสัปดาห์ในกรุงเทพมหานคร พิมพ์สองสีด้วยกระดาษปอนด์ จำนวน 20 หน้า ราคา 6.00 บาท โดยมีเนื้อหาข่าวเศรษฐกิจทั้งระดับมหัพภาคและจุลภาค ประกอบด้วยข่าวการเงินและหลักทรัพย์, การลงทุนและอุตสาหกรรม, การตลาดและบริการ, การค้าและราคาสินค้า, เศรษฐกิจการเมือง, เศรษฐกิจปริทัศน์, เศรษฐกิจต่างประเทศ และ สังคมธุรกิจ ทั้งนี้ราวปลายปีเดียวกัน ฐานเศรษฐกิจออกหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจภาษาอังกฤษรายสัปดาห์ ซึ่งถือเป็นฉบับแรกของประเทศไทย โดยใช้ชื่อว่าอีโคโนมิกไทมส์ (Economic Times) ทว่าออกวางแผงได้เพียง 1 ปี 2 เดือนก็จำต้องปิดตัวลง และในระยะเดียวกันนั้น ฐานเศรษฐกิจย้ายสำนักงานไปเช่าอาคารพาณิชย์ขนาด 3 ชั้นครึ่ง ภายในซอยกอเตย ถนนประดิพัทธ์ ย่านสะพานควาย แขวงสามเสนใน เขตพญาไท กรุงเทพมหานคร
จากนั้นราวปี พ.ศ. 2525 ฐานเศรษฐกิจปรับปรุงรูปแบบการจัดหน้าหนังสือพิมพ์ครั้งใหญ่ ที่สำคัญคือการเพิ่มภาพข่าวประกอบให้มากยิ่งขึ้น และเปลี่ยนขนาดตัวอักษรที่ใช้พาดหัวข่าวให้ใหญ่ขึ้น เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์ทั่วไป โดยในปี พ.ศ. 2528 ฐานเศรษฐกิจจัดซื้อที่ดินเลขที่ 14 ในซอยกอเตย พร้อมทั้งจัดสร้างอาคารสำนักงานแห่งใหม่ และย้ายเข้าใช้ปฏิบัติงานในปีเดียวกัน ทั้งนี้ช่วงปลายปี ฐานเศรษฐกิจก่อตั้งบริษัท มีเดีย ดาตา รีเสิร์ช จำกัด (Media Data Research Co.,Ltd.) ขึ้นเป็นกิจการในเครือ เพื่อประกอบธุรกิจการจัดจำหน่ายข้อมูลเกี่ยวกับงานโฆษณา
ต่อมาในปี พ.ศ. 2529 ฐานเศรษฐกิจก่อตั้งบริษัท ฐานการตลาด จำกัด ขึ้นเป็นกิจการในเครือ เพื่อประกอบธุรกิจการจัดจำหน่ายหนังสือพิมพ์ในส่วนภูมิภาค พร้อมทั้งรับดำเนินการจัดทำหนังสือฉบับพิเศษ สำหรับอภินันทนาการไปกับหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจ และในปีเดียวกัน บริษัท ดีมาร์ จำกัด ผู้ดำเนินงานสำรวจวิจัยตลาดและสื่อโฆษณาระดับนานาชาติ เผยแพร่ผลการสำรวจจำนวนผู้อ่านหนังสือพิมพ์ในประเทศไทย ซึ่งฐานเศรษฐกิจมีจำนวนผู้อ่านมากที่สุด ในประเภทเศรษฐกิจรายสัปดาห์ โดยจำแนกเป็นผู้อ่านในกรุงเทพมหานคร 564,000 คน และในต่างจังหวัด 130,000 คน ซึ่งฐานเศรษฐกิจยังคงมีปริมาณผู้อ่านมากที่สุด จากผลสำรวจดังกล่าวอีก 10 ปีต่อมา ทั้งนี้ราวปลายเดือนธันวาคม พ.ศ. 2530 ฐานเศรษฐกิจพิมพ์สี่สีด้วยกระดาษปอนด์เป็นฉบับแรกของไทย
จากนั้นเมื่อปี พ.ศ. 2535 เครือฐานเศรษฐกิจย้ายสำนักงานอีกครั้ง ไปยังอาคารขนาด 15 ชั้นที่สร้างขึ้นใหม่ มีชื่อว่าอาคารฐานเศรษฐกิจ (ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นอาคารไอทาวเวอร์) เลขที่ 222 ริมถนนวิภาวดีรังสิต แขวงและเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร โดยมีพนักงานรวมกิจการในเครือมากกว่า 800 คน และในวันพฤหัสบดีที่ 9 กรกฎาคมปีเดียวกัน ฐานเศรษฐกิจเริ่มออกวางแผงเป็นรายสามวัน ในทุกวันพฤหัสบดีและวันอาทิตย์ เริ่มตั้งแต่ฉบับที่ 595 ประจำวันพฤหัสบดีที่ 9 ถึงวันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2535 ทั้งนี้ราวเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมา ฐานเศรษฐกิจเริ่มจัดทำฉบับพิเศษขนาด 4 หน้ายก ภายใต้ชื่อว่าฐานการเมือง เป็นส่วนแยกใหม่ของหนังสือพิมพ์ โดยต่อมาแยกตัวออกจากฐานเศรษฐกิจ มาวางแผงในรูปแบบนิตยสารข่าวรายสัปดาห์ พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเป็น ฐานสัปดาห์วิจารณ์ ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2537 (ปัจจุบันปิดตัวแล้ว)
ต่อมาราวปลายเดือนธันวาคมปีเดียวกัน ฐานเศรษฐกิจเริ่มจัดทำหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ฉบับใหม่ โดยใช้ชื่อว่าฐานอาทิตย์วิเคราะห์ มีเนื้อหาเป็นบทความและบทวิจารณ์เศรษฐกิจหรือธุรกิจทั้งฉบับ (ปัจจุบันปิดตัวแล้ว) จากนั้นเมื่อวันเสาร์ที่ 18 มีนาคม พ.ศ. 2538 ฐานเศรษฐกิจร่วมกับศูนย์เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ (ปัจจุบันคือ คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ) จัดทำเว็บไซต์ข่าวหนังสือพิมพ์เป็นฉบับแรกของประเทศไทย ภายใต้ชื่อโดเมน www.thannews.th.com (ปัจจุบันใช้ www.thansettakij.com) และในปีเดียวกัน ฐานเศรษฐกิจก่อตั้งบริษัท ฐานการพิมพ์ จำกัด ขึ้นเป็นกิจการในเครือ เพื่อเป็นสำนักพิมพ์รองรับงานพิมพ์หนังสือในเครือ และรับจ้างผลิตงานพิมพ์ทั่วไป โดยติดตั้งแท่นพิมพ์คอมเมอร์เชียลเว็บ ซึ่งสามารถพิมพ์กระดาษม้วน 16 หน้า 4 สีได้ในเวลาเดียวกัน พร้อมทั้งแท่นพิมพ์ระดับมาตรฐาน มีสำนักงานตั้งอยู่เลขที่ 9/11 หมู่ 9 ซอยสวนชิดชม ถนนเทศบาลสงเคราะห์ แขวงลาดยาว เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร
จากวิกฤตการณ์ทางการเงินในเอเชีย ที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2540 เครือฐานเศรษฐกิจต้องปรับลดหน้าหนังสือพิมพ์ ลดจำนวนพิมพ์ ตลอดจนลดจำนวนและรายได้ของพนักงาน ซึ่งสามารถฟื้นฟูกิจการกลับมาได้อีกครั้งในปี พ.ศ. 2545 ก่อนหน้านั้นในวันพฤหัสบดีที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นวันคล้ายวันเกิดของสมศักดิ์ ศรีวุฒิชาญ ฐานเศรษฐกิจเริ่มจัดทำหนังสือพิมพ์กีฬารายวันฉบับใหม่ โดยจัดพิมพ์สี่สีบนกระดาษปอนด์เป็นฉบับแรกของไทย และใช้ชื่อว่าคิกออฟ (Kick Off) ต่อมาในปี พ.ศ. 2548 จำนวนหน้าหนังสือพิมพ์ฐานเศรษฐกิจอยู่ที่ 56 ถึง 128 หน้า นอกจากนี้ ยังมีหนังสือพิมพ์สมัครงานรายวัน นิตยสารสมัครงานรายสัปดาห์ รวมถึงการเข้าร่วมผลิตรายการวิทยุและโทรทัศน์ ตลอดจนให้เช่าห้องจัดเลี้ยงในอาคารฐานเศรษฐกิจ และการจัดกิจกรรมพิเศษต่างๆ
ทว่าในปี พ.ศ. 2552 เครือฐานเศรษฐกิจประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก เนื่องจากผู้บริหารระดับสูงต้องการขยายกิจการสื่อให้ครบวงจร ด้วยการลงทุนขยายธุรกิจไปยังวิทยุและโทรทัศน์ แต่กลับประสบความล้มเหลว ทำให้เกิดรายจ่ายมากกว่ารายได้เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งต้องเลิกจ้างพนักงานจำนวน 60 คน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน ปีดังกล่าว รวมถึงต้องจำหน่ายอาคารฐานเศรษฐกิจให้แก่บริษัท คอม-ลิงก์ จำกัด เพื่อชำระหนี้ของบริษัทประมาณ 800 ล้านบาท ซึ่งมีอยู่กับธนาคารกรุงเทพด้วย โดยฐานเศรษฐกิจย้ายสำนักงาน กองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ และเว็บไซต์ข่าวฐานออนไลน์ ไปยังชั้น 7 ของอาคารจุฑามาศ เลขที่ 89/169-170 ถนนวิภาวดีรังสิต แขวงตลาดบางเขน เขตหลักสี่ กรุงเทพมหานคร ตั้งแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน ปีเดียวกัน
มารี ลาโว
มารี แคเทอริน ลาโว (10 กันยายน ค.ศ. 1801 – 15 มิถุนายน ค.ศ. 1881) เป็นแม่หมอวูดูชาวเครโอลลุยเซียนาผู้มีชื่อเสียงในเมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา สหรัฐ เธอมีลูกสาวคนหนึ่งคือมารี ลาโวที่ 2 (Marie Laveau II; ค.ศ. 1827 – ราว ค.ศ. 1862) ได้สืบทอดคาถา บทสวด และเวทมนตร์ตามคติชาวอเมริกันพื้นเมืองและแอฟริกันจากมารดา เรียกว่าวูดูแบบนิวออร์ลีนส์อันเป็นที่รู้จักในลุยเซียนามาจนถึงทุกวันนี้
ชีวิตช่วงต้น
จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ ระบุว่ามารี ลาโวเกิดเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1801 ที่เฟรนช์ควอเตอร์ เมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา ชีวประวัติระบุนามมารดามาร์เกอรีต อ็องรี (Marguerite Henry) หรือมาร์เกอรีต ดาร์ก็องเตล (Marguerite D'Arcantel) หญิงผิวสีลูกผสมผู้มีเชื้อสายอเมริกันพื้นเมือง แอฟริกัน และฝรั่งเศส กับบิดาชื่อชาร์ล ลาโว ทรูโด (Charles Laveau Trudeau) ซึ่งเป็นนักสำรวจและนักการเมือง
มารีสมรสครั้งแรกกับกับฌัก ปารี (Jacques Paris) หนึ่งในผู้อพยพผิวขาวชาวฝรั่งเศสซึ่งลี้ภัยการปฏิวัติเฮติช่วงปี 1791–1804 โดยคนผิวดำจากอดีตอาณานิคมแซ็ง-ดอแม็งก์ (Saint-Domingue) ของฝรั่งเศส ซึ่งฌักอพยพเข้ามายังนิวออร์ลีนส์ใน ค.ศ. 1809 ทั้งสองสมรสกันในอาสนวิหารนักบุญหลุยส์ นิวออร์ลีนส์ ประกอบพิธีโดยคุณพ่ออันโตนีโอ เด เซเดยา (Antonio de Sedella) นักบวชกาปูชิน เป็นที่รู้จักในนามคุณพ่ออ็องตวน (Pere Antoine) ฌัก ปารีตายใน ค.ศ. 1820 ทั้งสองมีบุตรสาวสองคนคือ เฟลีซีเต (Felicite) เกิดในปี ค.ศ. 1817 และอ็องเฌเล (Angele) เกิดในปี ค.ศ. 1820 ทว่าชื่อของทั้งสองหายไปจากบันทึกช่วง ค.ศ. 1820
หลังสามีคนแรกตาย เธอมีความสัมพันธ์กับคริสต็อฟ ดอมีนิก ดูว์มีนี เดอ กลาปียง (Christophe Dominick Duminy de Glapion) ชายผิวขาวเชื้อสายฝรั่งเศส เขาและเธอใช้ชีวิตด้วยกันจนเขาตายในปี ค.ศ. 1855 บางแห่งว่ามารีมีลูกทั้งหมด 15 คน (หรืออาจเป็นลูกและหลานรวมกัน 15 คน) แต่หลักฐานจากสูติบัตรและใบรับรองศีลล้างบาปพบว่าทั้งสองมีบุตรด้วยกัน 7 คน แต่มีบุตรสาวเพียงสองคนที่มีชีวิตพ้นวัยเด็กมาคือ มารี ยูชารีสต์ เอลัวส์ ลาโว (Marie Euchariste Eloise Laveau; 1827–1860-2) และมารี ฟีโลเมน กลาปียง (Marie Philomene Glapion; 1836–1897) ซึ่งไม่ทราบว่าหนึ่งในสองคนนี้ ใครคือมารี ลาโวที่ 2
เสียชีวิต
วันที่ 17 มิถุนายน ค.ศ. 1881 หนังสือพิมพ์ เดลีปีกายูน (Daily Picayune) ระบุว่ามารี ลาโวเสียชีวิตอย่างสงบ ณ บ้านของตนเอง บ้างก็เล่าลือกันว่า ยังมีผู้พบเห็นเธอหลังตายไปแล้ว หนึ่งในลูกสาวของเธอที่ชื่อมารี (ตามธรรมเนียมคริสตังฝรั่งเศสจะตั้งชื่อแรกของลูกสาวว่า มารี หากเป็นลูกชายจะตั้งชื่อแรกว่า โฌแซ็ฟ และตั้งชื่อกลางเป็นชื่อสามัญ) คาดว่ามารี ลาโวได้ถ่ายทอดวิชาเวทมนตร์คาถาแก่บุตรสาวเพื่อสืบทอดตำแหน่งราชินีวูดูหลังการตายของเธอ
มารี ลาโวตายเมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 1881 ขณะอายุ 79 ปี ในช่วงเวลาดังกล่าวมีผู้หญิงที่ใช้ชื่อและสกุลซ้ำกับเธอจำนวนมาก และพบว่าอายุขณะตายนั้นขัดแย้งกับวันเกิดของเธอ
อ้างอิง
1801 1881
คูดียอน (เทศมณฑลลอเมร์ด)
คูดียอน เป็นหมู่บ้านในตำบลคอล อำเภอเอชแคนอน เทศมณฑลลอเมร์ด จังหวัดฟอร์ส ประเทศอิหร่าน จากสำมะโน พ.ศ. 2549 หมู่บ้านนี้มีประชากร 777 คนใน 174 ครัวเรือน
Limoniopsis
Limoniopsis เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Plumbaginaceae.
ถิ่นกำเนิดคือตุรกีถึง คอเคซัส
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
แบคทีเรียก่อโรค
แบคทีเรียก่อโรคหมายถึงกลุ่มหนึ่งของแบคทีเรียที่สามารถทำให้เกิดการติดเชื้อได้ (บทความนี้จะเน้นแบคทีเรียที่ก่อโรคในมนุษย์)
แบคทีเรียส่วนใหญ่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อมนุษย์ และบางชนิดยังเป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ด้วย แต่แบคทีเรียบางชนิดก็ทำให้เกิดโรคได้
Limahlania
Limahlania เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Gentianaceae มีเพียงสปีชีส์เดียวคือ Limahlania crenulata.
มีถิ่นกำเนิดอยู่ทางใต้ อินโดจีน ถึงตะวันตก มาเลเซีย
พ.ศ. 62
พุทธศักราช 62 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 482
ไฮแซ็ค
RMS-106 ไฮแซ็ค(ญี่ปุ่น:ハイザック ;อังกฤษ:Hi-Zack)เป็นโมบิลสูทตัวประกอบที่มีบทบาทในการ์ตูนญี่ปุ่น อะนิเมะซีรีส์โมบิลสูทเซต้ากันดั้มและโมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลเซต้า  ออกแบบโดย คุนิโอะ โอคาวาระ
เนื้อเรื่อง
ไฮแซ็คเป็นหนึ่งในโมบิลสูทรุ่นใหม่ของสหพันธ์โลกซึ่งพัฒนาหลังสงครามหนึ่งปีโดยใช้รูปแบบของซาคุทูว์ซึ่งเป็นโมบิลสูทของอาณาจักรซีอ้อนในอดีต แต่ปรับปรุงด้วยเทคโนโลยีใหม่ให้มีสมรรถนะสูงกว่าเดิม โดยใช้เกราะแบบโลหะผสมไททาเนียมและเซรามิกแทนเหล็กกล้าแบบเดิมทำให้มีน้ำหนักเบา ไฮแซ็คจึงสามารถติดตั้งถังเชื้อเพลิงที่มีความจุมากกว่าเดิมและใช้ท่อขับดันที่มีกำลังมากได้ ไฮแซ็คเป็นโมบิลสูทสำหรับผลิตจำนวนมากรุ่นแรกที่ใช้ห้องควบคุมแบบพาโนรามิคที่มองเห็นได้360องศารอบตัว
อาวุธมาตรฐานของไฮแซ็คประกอบด้วยปืนกล 120 มม.ซึ่งปรับปรุงมาจากของซาคุทูว์และขวานความร้อน และสามารถติดมิสไซล์พ็อดสามลำกล้องไว้ที่สะโพกกับโล่ติดแขนสำหรับป้องกันตัวได้ ไฮแซ็คยังสามารถใช้บีมเซเบอร์หรือบีมไรเฟิลได้ แต่เครื่องกำเนิดพลังงานของไฮแซ็คจะมีกำลังพอให้ใช้ได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เนื่องจากมีลักษณะเด่นที่สามารถดัดแปลงและซ่อมบำรุงได้ง่าย จึงได้รับการผลิตจำนวนมากเพื่อใช้งานคู่ไปกับ RGM-179 จิมทูว์
ในโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม ไฮแซ็คเป็นโมบิลสูทซึ่งเป็นกำลังหลักของสหพันธ์โลกและกองกำลังพิเศษ ทิทานส์ ซึ่งไฮแซ็คของสหพันธ์โลกจะเป็นโทนสีน้ำเงินเข้ม ส่วนของทิทานส์จะเป็นสีเขียวเข้มแบบซาคุทูว์ ในช่วงหลังของเรื่อง บทบาทของไฮแซ็คถูกแทนที่ด้วยโมบิลสูทรุ่นใหม่คือ RMS-108 มาราไซและ RMS-154 บาซัม แต่ฉากการต่อสู้ที่ดาคาร์ในภาคโมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลเซต้าก็ยังมีไฮแซ็คปรากฏให้เห็นอยู่
จุลชีพก่อโรค
เชื้อก่อโรค (pathogen) โดยทั่วไปหมายถึงเชื้อที่ทำให้เกิดโรคติดเชื้อ เช่น ไวรัส แบคทีเรีย พรีออน เชื้อรา หรือจุลชีพอื่น ๆ แต่เดิมคำว่า pathogen หมายถึงสิ่งที่ทำให้เกิดโรค อาจเป็นเชื้อหรือไม่ใช่เชื้อก็ได้ แต่ปัจจุบันนิยมใช้ในความหมายถึงเชื้อที่ทำให้เกิดโรคมากกว่า
ไฮแซ็ค
YRMS-106 ไฮแซ็ครุ่นเตรียมผลิต
เป็นไฮแซ็คที่หน่วยทดสอบอาวุธของทิทานส์ใช้เพื่อการวัดประสิทธิภาพก่อนเริ่มใช้งานจริง ซึ่งรุ่นที่ใช้ทดสอบนี้ใช้บีมไรเฟิลเป็นอาวุธหลักและติดเอเนอจีแพ็คไว้ที่แขนซ้ายเพื่อเพิ่มกำลัง ไฮแซ็ครุ่นเตรียมผลิตใช้เกราะที่ทำจากโลหะผสมกันดาเรียมแทนไททาเนียมและเซรามิกของรุ่นใช้งานจริง
ไฮแซ็ครุ่นเตรียมผลิตปรากฏตัวในนิยายประกอบภาพ แอดวานซ์ออฟเซต้า ออกแบบโดยเกงกิ ฟุจิโอกะ
YRMS-106+BL-85X ไบแซ็ค TR-2 "บิ๊กวิก"
เนื่องจากสามารถปรับแต่งได้ง่าย ไฮแซ็ครุ่นเตรียมผลิตจึงได้รับการดัดแปลงเพื่อใช้ทดสอบระบบอาวุธโดยติดตั้งบีมแคนน่อนขนาดใหญ่ซึ่งมีระบบขับเคลื่อน เครื่องกำเนิดพลังงาน และถังเชื้อเพลิงแยกจากไฮแซ็ค
ไฮแซ็ครุ่นเตรียมผลิตปรากฏตัวในนิยายประกอบภาพ แอดวานซ์ออฟเซต้า ออกแบบโดยเกงกิ ฟุจิโอกะ
RMS-106C ไฮแซ็คแคนน่อน
เนื่องจากจุดอ่อนของไฮแซ็คที่ไม่สามารถใช้งานอาวุธบีมได้มากกว่าหนึ่งชนิดจึงได้เพิ่มพลังทำลายโดยติดตั้งแบ็คแพ็คปืนใหญ่แบบถอดออกได้ที่ทดสอบกับ RGM-79SR จิมสไนเปอร์ทรีมาแล้ว เนื่องจากมีการพัฒนาโมบิลสูทที่มีกำลังมากกว่าไฮแซ็คออกมาเรื่อยๆ ไฮแซ็คแคนน่อนจึงไม่ได้รับการผลิตจำนวนมากและใช้เป็นหน่วยยิงสนับสนุนเท่านั้น
ไฮแซ็คคัสตอม
เป็นไฮแซ็คซึ่งได้รับการปรับปรุงให้เป็นแบบพลซุ่มยิงโดยเฉพาะ ใช้บีมลันเชอร์พิสัยไกลเป็นอาวุธหลักและมีบีมเซเบอร์สำหรับป้องกันตัวในระยะประชิดจึงใช้เครื่องกำเนิดพลังงานที่มีกำลังมากกว่าเดิม เกราะไหล่ของไฮแซ็คคัสตอมมีขนาดใหญ่กว่าเดิมเพื่อให้ป้องกันได้ดีขึ้น แบ็คแพ็คด้านหลังติดท่อขับดันที่มีกำลังมากกว่าเดิมจึงมีความเร็วและความคล่องแคล่วสูงขึ้นมาก เนื่องจากเป็นโมบิลสูทสำหรับใช้งานเฉพาะทางจึงผลิตเป็นจำนวนจำกัดเท่านั้น
ไฮแซ็คคัสตอมปรากฏตัวในตอนที่ 39 ของโมบิลสูทเซต้ากันดั้ม ออกแบบโดยคาสุมิ ฟุจิตะ
RMS-119 อายแซ็ค
เรียกอีกชื่อว่า EWACแซ็ค เป็นรุ่นพิเศษสำหรับใช้งานสอดแนมของไฮแซ็ค เกราะไหล่ข้างซ้ายของอายแซ็คจะไม่มีหนามเหมือนรุ่นอื่นๆ หัวของอายแซ็คติดตั้งจานเรดาร์ขนาดใหญ่และมีเซนเซอร์ต่างๆติดไว้ทั่วตัว เนื่องจากความสามารถของอายแซ็คจะไร้ประโยชน์ในสนามรบที่มีอนุภาคไมนอฟสกี้แพร่กระจายจนอุปกรณ์ต่างๆใช้การไม่ได้ จึงใช้ในการสอดแนมก่อนการสู้รบและเก็บข้อมูลในภายหลัง แบ็คแพ็คของอายแซ็คมีดาต้าพ็อดสำหรับบันทึกข้อมูล ซึ่งถ้าอายแซ็คถูกทำลายก็จะยิงดาต้าพ็อดส่งไปหาพวกเดียวกันได้ โดยข้อมูลในดาต้าพ็อดจะถูกเข้ารหัสเพื่อป้องกันข่าวรั่วไหลในกรณีที่ดาต้าพ็อดถูกเก็บไปได้ อายแซ็คติดถังเชื้อเพลิงเสริมติดตั้งไว้สองถัง เพื่อให้สามารถปฏิบัติการได้นานกว่าไฮแซ็ค โดยจะไม่ติดตั้งอาวุธแต่สามารถใช้ปืนกลของไฮแซ็คได้ หลังศึกกรีปส์ กองกำลังนีโอซีอ้อนได้ยึดอายแซ็คไปใช้ในช่วงสงครามนีโอซีอ้อนครั้งที่หนึ่ง
อายแซ็คปรากฏตัวในโมบิลสูทกันดั้มดับเบิ้ลเซต้า ออกแบบโดยฮาจิเมะ คาโทกิ
RMS-116H ฮ็อบบี้ไฮแซ็ค
เป็นไฮแซ็คที่สหพันธ์โลกผลิตออกขายให้พลเรือนโดยดัดแปลงไม่ให้ใช้อาวุธได้และปรับแต่งรูปแบบของเกราะใหม่ ฮ็อบบี้ไฮแซ็คยังคงมีกำลังขับเคลื่อนเท่าเดิมจึงเป็นโมบิลสูทแบบสปอร์ต ในโมบิลสูทกันดั้ม : การโต้กลับของชาร์ กิวเน กัสใช้ฮ็อบบี้ไฮแซ็คลอบเข้าไปในโคโลนีลอนเดเนียนเพื่อรับตัวชาร์ อัสนาเบิลหลังการเจรจากับสหพันธ์โลก
ฮ็อบบี้ไฮแซ็คปรากฏตัวในโมบิลสูทกันดั้ม : การโต้กลับของชาร์ ออกแบบโดยยูทากะ อิซุบุจิ
พ.ศ. 63
พุทธศักราช 63 ใกล้เคียงกับ ก่อน ค.ศ. 481
ด้วยรักและผูกพัน (เพลง)
เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้ถูกนำมาเป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ของ "ด้วยรักและผูกพัน" ในปี พ.ศ. 2529 และปี พ.ศ. 2557 เพลง "ด้วยรักและผูกพัน" ได้เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่อง "ฮอร์โมนส์ วัยว้าวุ่น ซีซั่นที่ 2" ในตอนที่ 8 ตอน หมอก 	เป็นเรื่องราวภายในครอบครัวของหมอก ที่สูญเสียคุณพ่อไป
บิลลี คิดแมน
บิลลี คิดแมน (Billy Kidman) มีชื่อจริง ปีเตอร์ อาแลน กรูเยอร์ จูเนียร์ (Peter Alan Gruner, Jr.) เกิดวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1974 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพกึ่ง-เกษียณอายุและผู้ผลิตมวยปล้ำชาวอเมริกัน ปัจจุบันทำงานกับWWEในฐานะผู้ผลิต ในฐานะนักมวยปล้ำเขาสร้างชื่อเสียงกับเวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (WCW) และเวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชัน/เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWF/E) ตลอดปลายปี 1990 และต้นยุคปี 2000
โกนิงส์ดัค
โกนิงส์ดัค หรือ วันพระราชา (Koningsdag; เสียงอ่าน: [ˈkoːnɪŋsˌdɑx]) คือวันหยุดนักขัตฤกษ์ในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ ซึ่งเฉลิมฉลองกันในวันที่ 27 เมษายน (หากตรงกับวันอาทิตย์จะเลื่อนไปเป็นวันที่ 26 เมษายน) ในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชาธิบดีวิลเลม-อเล็กซานเดอร์
แต่เดิมในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2492 ถึง พ.ศ. 2556 เป็นที่รู้จักกันในชื่อ โกนิงงินเนอดัค หรือ วันพระราชินีนาถ (Koninginnedag; เสียงอ่าน: [koːnɪˈŋɪnəˌdɑx]) ซึ่งตรงกับวันที่ 30 เมษายนของทุกปี และเป็นวันที่เฉลิมฉลองในโอกาสวันคล้ายวันพระราชสมภพของสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา (เสด็จขึ้นครองราชย์ในวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2491)
ก่อนหน้านั้น วันหยุดนักขัตฤกษ์นี้จัดขึ้นครั้งแรกวันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2428 ในชื่อว่า ปรินเซสเซอดัค หรือ วันเจ้าหญิง (Prinsessedag) ซึ่งในครั้งนั้นจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติปีที่ห้าของเจ้าหญิงวิลเฮลมินา รัชทายาทแห่งเนเธอร์แลนด์ ต่อมาในวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2441 (ทรงบรรลุนิติภาวะในวันที่ 31 สิงหาคมปีเดียวกัน) ได้เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นสมเด็จพระราชินีนาถ วันหยุดนักขัตฤกษ์ดังกล่าวจึงถูกเปลี่ยนมาเป็น โกนิงงินเนอดัค ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งนี้เนื่องจากวันที่ 31 สิงหาคม ตรงกับวันสุดท้ายของการปิดภาคเรียนในฤดูร้อน วันดังกล่าวจึงได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่เยาวชน จากนั้นในปี พ.ศ. 2491 เมื่อเจ้าหญิงยูเลียนา พระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เสด็จขึ้นครองราชย์ วันหยุดดังกล่าวจึงถูกย้ายไปเป็นวันที่ 30 เมษายนของทุกปี เพื่อเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระราชินีนาถพระองค์ใหม่แทน
เมื่อเจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาในสมเด็จพระราชินีนาถยูเลียนา เสด็จขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2523 วันโกนิงงินเนอดัคก็ยังคงจัดขึ้นในวันที่ 30 เมษายนเช่นเดิม แม้ว่าวันพระราชสมภพของพระองค์จะตรงกับวันที่ 31 มกราคมก็ตาม ทั้งนี้พระราชินีนาถเบียทริกซ์ทรงเปลี่ยนแปลงประเพณีการต้อนรับขบวนพาเหรดดอกไม้ ณ พระราชวังซุสต์ไดก์ ไปเป็นการเสด็จฯ เยือนเมืองต่าง ๆ ในแต่ละปี พร้อมกับเข้าร่วมงานเทศกาลกับพระราชโอรส-ธิดา ในปี พ.ศ. 2552 ขณะที่พระราชินีนาถเบียทริกซ์ทรงเข้าร่วมงานวันพระราชินีนาถ ณ เมืองอาเพลโดร์น เกิดเหตุชายคนหนึ่งพยายามโจมตีพระองค์ด้วยการขับรถยนต์ของตนเองพุ่งชนรถโดยสารพระที่นั่งของพระราชวงศ์ แต่รถยนต์กลับพุ่งเข้าชนประชาชนผู้เฝ้าชมขบวนเสด็จฯ และชนเข้ากับอนุสาวรีย์ในบริเวณใกล้เคียงแทน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 7 ราย ซึ่งรวมถึงรวมผู้ก่อเหตุด้วย
Liberatia
Liberatia เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Acanthaceae.
มีถิ่นกำเนิดในโบลิเวียและบราซิล
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
บุคคล (แก้ความกำกวม)
บุคคล อาจหมายถึง
โกนิงส์ดัค
โกนิงส์ดัค เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปถึงการจัดงาน ไฟรมากต์ (vrijmarkt; ตลาดเสรี) ทั่วประเทศ ที่ซึ่งประชาชนชาวดัตช์ร่วมกันออกร้านขายของมือสอง นอกจากนี้ยังเป็นวันที่ประชาชนร่วมกันสวมเสื้อผ้าสีส้มซึ่งเป็นสีประจำชาติหรือ โอรันเยอแค็กเตอ (oranjegekte; ความบ้าคลั่งสีส้ม) อีกด้วย
สมัยวิลเฮลมินา
การเฉลิมฉลองได้รับความนิยมจากประชาชนอย่างมาก และเมื่อพระราชินีนาถทรงบรรลุนิติภาวะในปี พ.ศ. 2441 ก็ได้มีการเลื่อนพระราชพิธีราชาภิเษกออกไปอีกหนึ่งสัปดาห์ เพื่อไม่ให้คาบเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลองในวันโกนิงงินเนอดัค ซึ่งวันหยุดนี้ตรงกับวันสุดท้ายของการปิดภาคเรียนในฤดูร้อน จึงทำให้ได้รับความนิยมจากเด็กนักเรียน ไม่เป็นที่ปรากฏแน่ชัดว่าพระราชินีนาถวิลเฮลมินาทรงเพลิดเพลินไปกับงานเทศกาลนี้มากเพียงใด นักเขียน ไมก์ เปก เขียนบทความนิตยสารเกี่ยวกับโกนิงงินเนอดัคว่าพระองค์สนพระทัยอย่างมาก แต่ถึงอย่างไรเสียก็มีเรื่องกล่าวอ้างที่ว่าหลังจากที่เสด็จฯ กลับจากขบวนแห่วันคล้ายวันพระราชสมภพ พระราชินีนาถทรงรู้สึกเมื่อยล้าและทรงเล่นตุ๊กตาของพระองค์ให้โค้งคำนับจนกระทั่งผมของตุ๊กตาตัวนั้นมีสภาพยุ่งเหยิง พร้อมกับตรัสกับตุ๊กตาว่า "เธอน่าจะลองนั่งบนรถม้าและโค้งคำนับจนกระทั่งปวดหลังดูบ้างนะ แล้วลองดูสิว่าเธอจะชอบการเป็นราชินีมากแค่ไหนกัน!"
สมัยยูเลียนา
นอกจากวันเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระราชินีนาถวิลเฮลมินาแแล้ว ระหว่างช่วงฤดูร้อนในเนเธอร์แลนด์ ก็ยังมีงานเฉลิมพระชนมพรรษาของสมเด็จพระราชินีเอ็มมา พระราชชนนีอีกด้วย ซึ่งหลังจากที่พระราชินีนาถวิลเฮลมินาเจริญพระชันษาแล้ว พระราชินีเอ็มมาก็มักจะทรงเฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติของพระองค์ในวันที่ 2 สิงหาคม ณ พระราชวังซุสต์ไดก์ในเมืองบาร์น โดยจะทรงรับมอบขบวนพาเหรดดอกไม้หรือ บลุเมอกอร์โซ (Bloemencorso) จากประชาชนชาวเมืองอยู่เป็นประจำทุกปี จนกระทั่งเสด็จสวรรคตในปี พ.ศ. 2477 ต่อมาในปี พ.ศ. 2480 เจ้าหญิงยูเลียนา พระราชปนัดดาและรัชทายาทแห่งเนเธอร์แลนด์ ได้แปรพระราชฐานมาพำนัก ณ พระราชวังซุสต์ไดก์ หลังการอภิเษกสมรสของพระองค์ ในโอกาสนี้เองชาวเมืองจึงได้ร่วมกันจัดขบวนพาเหรดดอกไม้เช่นเดียวกับที่เคยจัดให้แก่พระราชินีเอ็มมา แต่ในครั้งนี้เปล่ยนมาจัดในวันที่ 30 เมษายน ซึ่งเป็นวันคล้ายวันประสูติของเจ้าหญิงยูเลียนาแทน และเมื่อเจ้าหญิงยูเลียนาขึ้นครองราชสมบัติในเดือนกันยายน พ.ศ. 2491 วันโกนิงงินเนอดัคก็ถูกเลื่อนมาจัดในวันเฉลิมพระชนมพรรษของพระองค์แทน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงวันโกนิงงินเนอดัคในครั้งนี้ ได้รับความเห็นชอบจากเยาวชนชาวดัตช์ด้วยในทันทีเนื่องจากเป็นการขยายวันหยุดออกไปอีก การจัดงานครั้งแรกหลังการเปลี่ยนแปลงประกอบไปด้วยกิจกรรมหลากหลาย อาทิ การแสดงคณะละครสัตว์ชุดใหญ่ ณ สนามกีฬาโอลิมปิกอัมสเตอร์ดัม ซึ่งพระราชวงศ์มิได้ทรงเข้าร่วมเนื่องจากประทับอยู่ ณ พระราชวังซุสต์ไดก์ ทั้งนี้พระราชินีนาถยูเลียนายังทรงคงไว้ซึ่งประเพณีการรับมอบดอกไม้ และประทับอยู่ ณ พระราชวังซุสต์ไดก์เพื่อประเพณีดังกล่าวทุกปี ต่อมาประเพณีดังกล่าวได้รับการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์เป็นครั้งแรกในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และวันโกนิงงินเนอดัคก็ได้กลายมาเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ประจำชาติที่บรรดาแรงงานทุกคนได้รับสิทธิ์ให้หยุดงานในวันนี้
ในช่วงต้น พ.ศ. 2509 เจ้าหญิงเบียทริกซ์ พระราชธิดาองค์โตในพระราชินีนาถยูเลียนา อภิเษกสมรสกับเคลาส์-เกออร์ก ฟอน อัมสแบร์ก ซึ่งการอภิเษกสมรสดังกล่าวตกเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในสังคมดัตช์เป็นอย่างมาก เนื่องจากเจ้าชายเคลาส์พระองค์ใหม่นี้เป็นชาวเยอรมันและเคยเข้ารับราชการทหารในกองทัพเยอรมันช่วงสงครามอีกด้วย กลุ่มต่อต้านเยอรมนีจึงได้รวมตัวกันก่อเหตุจลาจลในกรุงอัมสเตอร์ดัมใกล้ ๆ กับวันอภิเษกสมรสและวันโกนิงงินเนอดัค ด้วยเหตุนี้ส่งผลให้รัฐบาลเกรงว่าเหตุประท้วงจะขยายวงออกไป จึงได้ใช้พื้นที่บริเวณใจกลางกรุงอัมสเตอร์ดัมจัดงาน ไฟรมากต์ หรือ ตลาดเสรี ซึ่งมักจะมีการจัดงานดังกล่าวในวันโกนิงงินเนอดัคตามเขตชานเมือง (โดยหลักแล้วเป็นงานที่จัดขึ้นสำหรับเด็ก ๆ) เพื่อเป็นการกันพื้นที่ที่กลุ่มผู้ประท้วงอาจใช้ก่อเหตุวุ่นวาย งานไฟรมากต์จึงได้สืบทอดเป็นประเพณีนับแต่นั้นเป็นต้นมา
สมัยเบียทริกซ์
ในบางครั้ง การเฉลิมฉลองวันโกนิงงินเนอดัคนี้ก็ยังถูกรบกวนหรือได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์อื่นอีกด้วย เช่นในปี พ.ศ. 2531 นายทหารชาวอังกฤษสามนายผู้ประจำการอยู่ในเยอรมนีเดินทางเข้ามาร่วมงานเฉลิมฉลองวันโกนิงงินเนอดัคในเนเธอร์แลนด์ ถูกสังหารจากการโจมตีของกองทัพสาธารณรัฐไอร์แลนด์ หรือในปี พ.ศ. 2539 ในงานเฉลิมฉลอง ณ เมืองรอตเทอร์ดาม ซึ่งถูกประกาศห้ามเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด สืบเนื่องมาจากเหตุจลาจลในช่วงต้นสัปดาห์ หลังจากที่สโมสรฟุตบอลไฟเยอโนร์ดสามารถคว้าตำแหน่งผู้ชนะในการแข่งขันฟุตบอลเอเรอดีวีซีได้สำเร็จ นอกจากนี้ในปี พ.ศ. 2544 ยังมีการเลื่อนกำหนดการณ์เสด็จพระราชดำเนินเยือนเมืองโฮเคอเฟนและเมืองแม็ปเปิลของพระราชินีนาถเบียทริกซ์ออกไปหนึ่งปี เนื่องมาจากการการแพร่ระบาดของโรคปากเท้าเปื่อย (foot-and-mouth disease) ในพื้นที่
ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2551 ขณะที่พระราชินีนาถเบียทริกซ์และพระราชวงศ์พระองค์อื่น ๆ เสด็จฯ เยือนเมืองอาเพลโดร์น เกิดเหตุชายอายุ 38 ปี ชื่อว่ากาสต์ ตาเติส ขับรถยนต์รุ่นซูซูกิ-สวิฟท์ของเขาเข้าใส่ฝูงชน ซึ่งเฉียดรถโดยสารพระที่นั่งสองชั้นแบบเปิดประทุนของบรรดาพระราชวงศ์ไปเพียงเล็กน้อย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 7 คน และยกเลิกการจัดงานเฉลิมฉลองที่เหลือลง กาสต์เสียชีวิตจากการบาดเจ็บในเวลาต่อมา โดยเหตุจูงในการโจมตีครั้งนี้ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แม้จะปรากฏให้เห็นได้ว่าเขาพุ่งเป้าโจมตีไปที่ขบวนรถของพระราชวงศ์ เหตุการณ์ดังกล่าวก่อให้เกิดคำถามขึ้นว่าพระราชวงศ์ดัตช์ควรจะยังคงเสด็จฯ เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองในวันโกนิงงินเนอดัคต่อไปอยู่หรือไม่ อย่างไรก็ตามพระราชินีนาถเบียทริกซ์ยังคงแสดงให้เห็นว่าเหตุดังกล่าวจะไม่สามารถหยุดยั้งพระองค์จากการพบปะกับพสกนิกรของพระองค์ได้ ถัดมาในปี พ.ศ. 2553 พระราชินีนาถเบียทริกซ์และพระราชวงศ์เสด็จฯ เยือนหมู่บ้านเวเมิลดิงเงอและเมืองมิดเดิลบืร์คในจังหวัดเซลันด์โดยปราศจากเหตุการณ์ใด ๆ ซึ่งพระราชินีนาถเบียทริกซ์ขอบพระทัยจังหวัดเซลันด์ที่มอบวันโกนิงงินเนอดัคคืนแก่พระราชวงศ์และประเทศของพระองค์ สมเด็จพระราชินีนาถเบียทริกซ์ได้เสด็จพระราชดำเนินเยือนเมืองต่าง ๆ เนื่องในวันโกนิงงินเนอดัคดังต่อไปนี้
วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2556 พระราชินีนาถเบียทริกซ์ทรงประกาศว่าจะสละราชสมบัติในวันที่ 30 เมษายนของปีเดียวกัน โดยให้เจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ เจ้าชายแห่งออร์เรนจ์ พระราชโอรสองค์โตสืบราชสมบัติต่อจากพระองค์ และเนื่องจากวันดังกล่าวตรงกับวัน โกนิงงินเนอดัค ดังนั้นกำหนดการณ์เสด็จฯ เยือนเมืองเดอไรป์และเมืองอัมสเติลเฟนจึงถูกยกเลิกไป อย่างไรก็ตามการเฉลิมฉลองในวันโกนิงงินเนอดัคประจำปี พ.ศ. 2556 ยังคงดำเนินต่อไปทั่วประเทศ
สมัยวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์
ในวันที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2556 ซึ่งเป็นวันพระราชินีนาถ เจ้าชายวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ เสด็จขึ้นครองราชย์ต่อจากพระราชมารดา และเถลิงถวัลย์ราชสมบัติในฐานะพระราชาธิบดีแห่งเนเธอร์แลนด์พระองค์แรกในรอบ 123 ปี ดังนั้นตั้งแต่ปี พ.ศ. 2557 เป็นต้นมาวันพระราชินีนาถจึงเปลี่ยนมาเป็นวันพระราชา ทั้งยังมีการเปลี่ยนแปลงจากเดิมวันที่ 30 เมษายนของทุกปี มาเป็นวันที่ 27 เมษายน ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ โดยวันพระราชาวันแรกได้จัดขึ้นในวันที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2557 (เลื่อนขึ้นมาหนึ่งวันเนื่องจากวันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2557 ตรงกับวันอาทิตย์) พระราชาธิบดีเสด็จฯ เยือนเมืองเดอไรป์และเมืองอัมสเติลเฟนตามหมายกำหนดการเดิมของพระราชินีนาถเบียทริกซ์ในปี พ.ศ. 2556 ซึ่งถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากพระราชีนาถเบียทริกซ์สละราชสมบัติในปีนั้น
พระราชาธิบดีวิลเลิม-อเล็กซานเดอร์ เสด็จพระราชดำเนินเยือนเมืองต่าง ๆ ในวัน โกนิงส์ดัค ดังนี้
กิจกรรม
กิจกรรมและเทศกาลที่จัดขึ้นในวัน โกนิงส์ดัค มักถูกจัดโดยคณะกรรมการออเรนจ์ซึ่งเป็นสมาคมระดับท้องถิ่น ที่คอยจัดหาทุนสนับสนุนและเงินบริจาคสำหรับจัดกิจกรรม อย่างไรก็ดีในช่วงไม่กี่ปีมานี้คณะกรรมการเผชิญกับความยากลำบากในการสรรหาสมาชิกชาวดัตช์รุ่นใหม่เข้ามาสานภารกิจต่อ
ตลาดนัดขายของเก่า
ไฟรมากต์ (แปลตรงตัวว่าตลาดเสรี) คือตลาดนัดขายของเก่าที่จัดขึ้นทั่วประเทศ ที่ซึ่งผู้คนมากมายต่างร่วมกันนำเอาข้าวของที่ใช้แล้วมาวางจำหน่าย โดยวัน โกนิงส์ดัค นี้เองที่รัฐบาลดัตช์อนุญาตให้มีการขายของตามท้องถนนโดยไม่ต้องขออนุญาตและไม่ต้องชำระภาษีมูลค่าเพิ่มได้ ในปี พ.ศ. 2554 ธนาคารไอเอ็นจีพบว่าผู้อยู่อาศัยชายดัตช์จำนวนหนึ่งในห้าวางแผนที่จะออกร้านขายของในเทศกาล ไฟรมากต์ และคาดการณ์ว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะขายของได้เป็นเงินเฉลี่ยคนละ 100 ยูโร จากยอดขายคาดการณ์รวมทั้งประเทศ 290 ล้านยูโร ทางด้านผู้ซื้อ ธนาคารไอเอ็นจีพบว่าชาวดัตช์มากกว่าครึ่งหนึ่งจะซื้อข้าวของที่ ไฟรมากต์ และคาดการณ์ว่าแต่ละคนจะใช้จ่ายเฉลี่ยคนละ 28 ยูโร ในงานเทศกาลประจำปี พ.ศ. 2554 ดังกล่าว โดยเป็นที่ทราบกันดีว่าพระราชินีนาถเบียทริกซ์ทรงเลือกซื้อข้าวของจาก ไฟรมากต์ ด้วยเช่นกัน ซึ่งในปี พ.ศ. 2538 พระองค์ทรงเลือกซื้อโคมไฟตั้งพื้นกลับไป ธนาคารไอเอ็นจียังคาดการณ์อีกว่าปริมาณการขายที่ต่ำสุดของเทศกาล ไฟรมากต์ ปี พ.ศ. 2554 จะอยู่ที่จังหวัดลิมบูร์ก ซึ่งเป็นสถานที่ที่พระราชินีนาถเบียทริกซ์เสด็จฯ ไปเยือน
สำหรับ ไฟรมากต์ ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศคือตลาดในเขตยอร์ดานของกรุงอัมสเตอร์ดัม ในขณะที่ตลาดในเขตอาโปลโลลานหน้าโรงแรมฮิลตันซึ่งตั้งอยู่ทางตอนใต้ของกรุงอัมสเตอร์ดัมและมีพื้นที่กว้างกำลังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากนี้เหล่าเด็ก ๆ อายุน้อยยังนิยมขายของเล่นที่ไม่ใช้แล้วและผ้าแพรของตนที่ตลาดในเขตโฟนเดิลปาร์กซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของกรุงอัมสเตอร์ดัมเช่นกัน ทั้งนี้ผู้คนที่ผ่านไปมามักไม่ได้จริงจังกับการซื้อหาของจากเด็ก ๆ อายุน้อยเหล่านี้มากนัก พวกเขาแค่ต้องการจะให้เงินแก่เด็ก ๆ มากกว่าการซื้อของที่ตนต้องการ เพื่อที่จะสร้างบรรยากาศอันสนุกสนานสำหรับเทศกาลนั่นเอง
ในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2539 เทศกาล ไฟรมากต์ จะจัดขึ้นในเย็นของวันก่อนหน้าเรื่อยไปจนถึงวันงาน โกนิงส์ดัค เป็นเวลา 24 ชั่วโมง อย่างไรก็ดีประเพณีได้ถูกยกเลิกไปเพื่อให้มีช่วงเวลาหยุดพักสำหรับการเตรียมงานเฉลิมฉลองวัน โกนิงส์ดัค ในช่วงกลางวัน มีเพียงเมืองยูเทรกต์เท่านั้นที่ยังคงไว้ซึ่ง ไฟรมากต์ ในช่วงกลางคืนตามประเพณีแบบดั้งเดิม
งานเทศกาล
ปัจจุบันการจัดงานเฉลิมฉลองวัน โกนิงส์ดัค เป็นไปด้วยการเฉลิมฉลองขนานใหญ่อันประกอบไปด้วยกิจกรรมต่าง ๆ อาทิ งานแสดงดนตรี กิจกรรมพิเศษตามสถานที่สาธารณะโดยเฉพาะในกรุงอัมสเตอร์ดัม งานแสดงดนตรีกลางแจ้งบริเวณมือเซอึมไปลน์ (Museumplein) ในกรุงอัมสเตอร์ดัม ที่มีผู้เข้าร่วมประมาณ 800,000 คน ทั้งนี้งานเทศกาลและกิจกรรมกลางแจ้งต่าง ๆ จำเป็นต้องยุติลงภายในเวลา 20.00 น. เพื่อให้ประชาชนเดินทางกลับบ้านได้ทันขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้าย อย่างไรก็ดีงานแสดงดนตรีกลางแจ้งที่มือเซอึมไปลน์มักจะยุติลงในเวลา 21.00 น. ในวันดักล่าว บริเวณใจกลางเมืองจะถูกปิดการจราจรไม่ให้รถยนต์ผ่าน บริการรถรางสาธารณะจะหยุดให้บริการชั่วคราว และประชาชนผู้สัญจรจะได้รับคำแนะนำให้หลีกเลี่ยงสถานีรถไฟอัมสเตอร์ดัมแซ็นตราล (Amsterdam Centraal) ซึ่งเป็นสถานีรถไฟหลักของเมือง ให้หันไปใช้สถานีรถไฟอื่นที่สามารถเดินทางไปยังจุดหมายได้แทน ขบวนรถไฟระหว่างประเทศเองก็ถูกเปลี่ยนจุดหมายปลายทางไปหยุดอยู่แค่สถานีรถไฟในเขตชานเมืองเท่านั้น
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา งานสังสรรค์รื่นเริงและงานแสดงดนตรีถูกจัดขึ้นในเย็นของวันก่อนหน้าวัน โกนิงส์ดัค ซึ่งก่อนปี พ.ศ. 2556 สถานบันเทิงกลางคืนทั่วทั้งเนเธอร์แลนด์จะร่วมกันจัดงานพิเศษที่ชื่อว่า โกนิงงินเนอนัคต์ หรือ ค่ำคืนของพระราชินีนาถ (Koninginnenacht) ผู้คนหนุ่มสาวจำนวนมากจะร่วมเฉลิมฉลองกันตามท้องถนนและจัตุรัสของเมือง (รวมถึงตามคูคลองของกรุงอัมสเตอร์ดัม) ตลอดกันทั้งคืน และหลังจากการเฉลิมฉลองในช่วงกลางคืนสิ้นสุดลง ผู้คนก็จะพากันเข้าร่วมงาน ไฟรมากต์ ในช่วงกลางวันต่อเนื่องกันไป
แม้ว่าการเฉลิมฉลองในวันพระราชาจะจัดขึ้นทั่วทั้งเนเธอร์แลนด์ แต่สถานที่ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดคือกรุงอัมสเตอร์ดัม ที่ซึ่งชาวเมืองกว่า 750,000 คน ต่างพากันออกมาเฉลิมฉลองร่วมกับผู้มาเยือนที่มากถึง 1 ล้านคน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาทางการเมืองอัมสเตอร์ดัมจึงออกมาตรการเพื่อจัดการและจำกัดการเดินทางสัญจรของผู้คน เนื่องจากตัวเมืองอัมสเตอร์ดัมไม่สามารถรองรับปริมาณคนจำนวนมากขนาดนี้ได้
"สำหรับฉัน วันพระราชินีนาถคือวันที่มิตรภาพและสายสัมพันธ์ของชุมชนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่เทศกาลที่ใช้ป่าวประกาศความรักชาติ และไม่ได้เกี่ยวข้องแม้แต่กับความนิยมของราชวงศ์เลย มันคือเทศกาลที่เกี่ยวกับจิตสำนึกของการมีส่วนร่วม ที่ซึ่งวันธรรมดาวันหนึ่งผู้คนทั่วทั้งฮอลแลนด์จะมีสภาพเหมือนกันไปหมด คือเต็มไปด้วยสีส้มและบ้าระห่ำ"
ส่วนเด็ก ๆ จะเฉลิมฉลองด้วยเกมต่าง ๆ เช่น กุกฮัปเปิน (koekhappen) ที่ผู้เล่นจะต้องใช้ปากกัดกินเค้กเครื่องเทศที่ห้อยอยู่บนเชือกให้ได้ หรือ สไปเกอร์ปุเปิน (spijker poepen) ที่ผู้เล่นจะต้องผูกเชือกรอบเอวและให้ปลายด้านหนึ่งผูกกับตะปูเอาไว้ จากนั้นใช้การย่อลำตัวพยายามหย่อนตะปูลงขวดแก้วให้ได้
งานมอบรางวัล
โกนิงส์ดัค เป็นวันที่เปิดโอกาสให้พระมหากษัตริย์เนเธอร์แลนด์ได้เชิดชูเกียรติแก่ประชาชนของพระองค์สำหรับคุณงามความดีที่ทำให้แก่ประเทศชาติ ในปี พ.ศ. 2554 พระราชินีนาถเบียทริกซ์ได้เชิดชูเกียรติแก่บุคคลกว่า 3,357 คน ซึ่งส่วนมากได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา ชั้นสมาชิก
การเฉลิมฉลองนอกทวีปยุโรป
งานเฉลิมฉลองวันโกนิงส์ดัคยังถูกจัดในอารูบา กือราเซา และซินต์มาร์เติน ซึ่งเป็นประเทศองค์ประกอบในราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์อีกด้วย แต่วันดังกล่าวกลับไม่ค่อยได้รับการเฉลิมฉลองมากนักในเกาะโบแนเรออันเป็นส่วนหนึ่งของราชอาณาจักรด้วยเช่นกัน เนื่องจากงานเฉลิมฉลองของท้องถิ่น ดียาดีริงโกน (Dia di Rincon) ซึ่งจัดในวันที่ 30 เมษายน ได้รับความนิยมมากกว่า
คมน์ อรรฆเดช
คมน์ อรรฆเดช (26 มีนาคม พ.ศ. 2489 - 9 สิงหาคม พ.ศ. 2555) อดีตนักแสดง, ผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ชาวไทย
ประวัติ
คมน์ อรรฆเดช มีชื่อจริงว่า สมคิด เล่งอิ้ว เกิดเมื่อวันที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2489 ที่จังหวัดฉะเชิงเทรา สำเร็จการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์  จากนั้นได้เดินทางเข้ามากรุงเทพเพื่อศึกษาต่อหลักสูตรนักเรียนพลตำรวจ (น.พ.ต.) ที่โรงเรียนตำรวจนครบาล บางเขน
หลังจากเรียนจบหลักสูตรนักเรียนพลฯ จึงได้รับราชการเป็น พลตำรวจประจำสถานีตำรวจนครบาลสามเสน จากนั้นได้เข้าทำงานใน องค์การสนธิสัญญาป้องกันภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ซีโต้ หรือ ส.ป.อ.) ในตำแหน่งพนักงานรับโทรศัพท์
เข้าสู่วงการบันเทิง
คมน์ อรรฆเดช เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิงด้วยการชักนำของชาลี อินทรวิจิตร ในปีพ.ศ. 2513 ซึ่งในขณะนั้นชาลี อินทรวิจิตรกำลังเตรียมจะสร้างละครโทรทัศน์ให้กับทางช่อง 7 เรื่อง ปิง วัง ยม น่าน และกำลังมองหานักแสดง จึงเลือกเขามาแสดงนำคู่กับดามพ์ ดัสกร พร้อมทั้งตั้งชื่อในวงการแสดงให้ว่า คมน์ อรรฆเดช โดยผลงานการแสดงเรื่องแรกของเขาถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก ทำให้ได้แสดงละครเรื่องต่อมาคือเรื่อง มะกอกสามตะกร้า
ในปี พ.ศ. 2514 ชาลี อินทรวิจิตร ได้สร้างภาพยนตร์เรื่อง สวนสน ขึ้นเพื่อออกฉายตามโรงภาพยนตร์ และได้ให้โอกาสคมน์ อรรฆเดช และลักษณ์ อภิชาติที่เป็นดาราโทรทัศน์มาแสดงภาพยนตร์เป็นครั้งแรก ภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถือเป็นการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา และทำให้ได้มีโอกาสแสดงร่วมกับยอดชาย เมฆสุวรรณ และ พิศมัย วิไลศักดิ์ ที่เป็นดารานำของเรื่อง
ต่อมาได้แสดงภาพยนตร์อีกหลายเรื่องเช่น สื่อกามเทพ ร่วมกับสมบัติ เมทะนี ,มันมากับความมืด  ซึ่งเป็นผลงานการกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของหม่อมเจ้าชาตรีเฉลิม ยุคล  (แสดงร่วมกับสรพงษ์ ชาตรี) ,บุหงาหน้าฝน ที่กำกับการแสดงโดยรุจน์ รณภพ  และเรื่อง คนเมืองกรุง หลังจากนั้นได้ผันตัวเองมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ และผู้อำนวยการสร้าง ในนามบริษัท โคลีเซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป ของตัวเองจากเรื่อง ปล้นครั้งสุดท้าย ในปี พ.ศ. 2518
คมน์ อรรฆเดช มีผลงานการกำกับและสร้างภาพยนตร์มากมาย อาทิ เสือภูเขา ในปี พ.ศ. 2522, เพชรตัดหยก ในปี พ.ศ. 2525, พยัคฆ์ยี่เก ในปี พ.ศ. 2526, และ ตำรวจเหล็ก ในปี พ.ศ. 2529 อีกทั้งยังเป็นผู้ปลุกปั้นนักแสดงหลายคนให้มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา อาทิ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์, มาช่า วัฒนพานิช รวมทั้ง เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ และยังได้รับเลือกเป็นนายกสมาคมสมาพันธ์ภาพยนตร์แห่งชาติ ระหว่างปี พ.ศ. 2542-พ.ศ. 2545 มีผลงานโดดเด่น คือ การจัดมหกรรมภาพยนตร์เอเชีย-แปซิฟิก ครั้งที่ 44 ที่ประสบความสำเร็จ ได้รับคำชื่นชมต่าง ๆ มากมาย และเป็นผู้ประสานกับภาครัฐทางด้านต่าง ๆ เพื่อเอื้ออำนวยประโยชน์ให้แก่วงการภาพยนตร์ไทยในหลาย ๆ เรื่อง รวมทั้งมีการผลักดันให้วันที่ 4 เมษายน ของทุกปีเป็นวันหนังไทย และเป็นผู้ผลักดันให้เกิดแนวคิดก่อตั้งสภาภาพยนตร์ สถาบันภาพยนตร์แห่งชาติ และสมาคมวิชาชีพต่างๆ โดยทางคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ได้มอบปริญญาบัตร ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาสื่อสารมวลชน ให้อีกด้วย
เมื่อวงการภาพยนตร์ซบเซา คมน์ อรรฆเดชได้ผันตัวเองเป็นผู้จัดละครโทรทัศน์ ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด คือ โก๊ะจ๋า ป่านะโก๊ะ ละครโทรทัศน์ชุดทางช่อง 7 สี โดยเฉพาะในภาค โก๊ะ 7 เมื่อปี พ.ศ. 2554 ที่เรตติ้งสูงสุด ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งถึง 4 สัปดาห์ซ้อน และมีบริษัท โคลีเซี่ยม อินเตอร์กรุ๊ป จำกัด ประกอบกิจการศูนย์การค้าและโรงภาพยนตร์โคลีเซี่ยม
ในด้านชีวิตส่วนตัว คมน์ อรรฆเดช มีบุตรชายและบุตรสาวรวม 4 คน เป็นบุตรสาวที่เกิดจากนางนันทวรรณ กันเกษมภรรยาคนแรก 2 คน คือนางนุชนารถ และพญ.หนึ่งฤทัย ภิรมย์ และมีบุตรชายที่เกิดจากภรรยาคนต่อมาอีก 2 คน คือนายพิทักษ์ และ นายภูวนาท เล่งอิ้ว โดยก่อนเสียชีวิตได้ใช้ชีวิตคู่โดยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับ นางพรพิมล มั่นฤทัย
ทรีแบร์คอิมชวาทซ์วัลท์
ทรีแบร์ค (Triberg) หรือชื่อเต็มคือ ทรีแบร์คอิมชวาทซ์วัลท์ (Triberg im Schwarzwald, "ทรีแบร์คในป่าดำ") เป็นเมืองชนบทในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค ประเทศเยอรมนี ตั้งอยู่ใจกลางป่าดำระหว่างความสูง 500 ถึง 1,038 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล เมืองนี้มีประชากรราว 5,300 คน ใกล้กับเมืองมีน้ำตกทรีแบร์คซึ่งเป็นหนึ่งในน้ำตกที่สูงที่สุดในเยอรมนีด้วยความสูง 151 เมตร นาฬิกากุ๊กกูที่ใหญ่ที่สุดในโลกก็ตั้งอยู่ที่เมืองแห่งนี้
งูปะการังแปลง
งูปะการังแปลง หรือ งูคอรัลแปลง หรือ งูท่อ (False coral snake, Pipe snake, Red pipe snake; ) เป็นงูชนิดหนึ่ง และจัดเป็นเพียงชนิดเดียวและสกุลเดียวเท่านั้นที่อยู่ในวงศ์ Aniliidae
กระดูกพรีแมคซิลลามีฟัน กระดูกแมคซิลลาเรียงตัวตามยาวและมีฟัน ช่องเปิดตาอยู่ตรงรอยต่อกระดูกฟรอนทัลกับกระดูกพาไรทัล ขากรรไกรล่างมีกระดูกโครนอยด์และกระดูกเดนทารีมีฟัน มีกระดูกของรยางค์ขาคู่หลังที่ยังลดรูปไม่หมดและเป็นแท่งขนาดเล็กที่มองเห็นได้จากช่องเปิดทวารร่วม มีกระดูกเชิงกรานขนาดเล็กที่ยังลดรูปไม่หมดฝังอยู่ในกล้ามเนื้อลำตัว มีปอดข้างซ้ายแต่มีขนาดเล็ก มีท่อนำไข่ทั้งสองข้างและเจริญเท่ากัน
เป็นงูที่มีลำตัวกลม มีความยาวประมาณ 60 เซนติเมตร หางสั้นมาก มีเกล็ดปกคลุมลำตัวเรียบเป็นมัน เกล็ดด้านท้องใหญ่กว่าเกล็ดด้านหลังเล็กน้อย ลำตัวมีเป็นปล้องสีแดงสลับสีดำคล้ายคลึงกับงูปะการัง หรืองูคอรัล ซึ่งอยู่ในวงศ์งูพิษเขี้ยวหน้า (Elapidae) ที่มีพิษร้ายแรง แต่ความกว้างของปล้องสีแดงและปล้องสีดำไม่เท่ากัน และขอบของปล้องไม่เป็นเส้นตรง อาศัยอยู่ในโพรงหรือหลบซ่อนตัวอยู่ใต้กองใบไม้ในพื้นที่ป่า ออกหากินในเวลากลางคืน แต่อาจพบได้ในพื้นที่เกษตรกรรมหรือพื้นที่ ๆ มีกิจกรรมของมนุษย์ กินงู และจิ้งเหลนด้วงเป็นอาหาร ออกลูกเป็นตัว พบกระจายพันธุ์อยู่ในบริเวณตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้ จัดเป็นงูไม่มีพิษ
งูปะการังแปลง ยังแบ่งออกได้เป็น 2 ชนิดย่อย คือ
นิติบุคคล
คำสำคัญ "นิติบุคคล" อาจหมายถึง
พ.ศ. 64
พุทธศักราช 64 ใกล้เคียงกับ ก่อน คริสต์ศักราช 480
จังหวัดซานซัลวาดอร์
ซานซัลวาดอร์ (San Salvador) เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเอลซัลวาดอร์และเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงซานซัลวาดอร์ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก มีประชากรอาศัยอยู่กว่า 2 ล้านคน จึงเป็นจังหวัดที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ
กฎหมายปกครอง
กฎหมายปกครอง (Administrative law; ฝรั่งเศส: droit administratif ; เยอรมัน: Verwaltungsrecht) หมายถึง กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับฝ่ายปกครอง การดำเนินกิจกรรมทางปกครอง รวมทั้งการควบคุมตรวจสอบการดำเนินกิจกรรมทางปกครอง ตลอดจนการกำหนดหลักเกณฑ์ซึ่งระบุความสัมพันธ์ระหว่างฝ่ายปกครองกับประชาชนด้วย กฎหมายที่ให้อำนาจทางปกครองแก่หน่วยงานทางปกครองและเจ้าหน้าที่ใช้อำนาจทางปกครอง กฎหมายปกครองมีลักษณะพิเศษคือผู้ที่ใช้อำนาจหรือออกคำสั่งทางปกครองได้ต้องเป็นหน่วยงานทางปกครองและเจ้าหน้าที่เท่านั้น จะมีข้อยกเว้นก็ในกรณีที่ผู้ใช้อำนาจทางปกครองนั้นไม่ใช่บุคคลที่กล่าวมาแล้ว แต่เบื้องต้นจะใช้อำนาจทางปกครองได้ต้องเป็นบุคคลที่ได้รับมอบหมายให้ใช้อำนาจทางปกครองได้เป็นกรณีไป เช่น บุคคลที่ได้รับสัญญาทางปกครองกับรัฐ และเมื่อมีกรณีพิพาทขึ้นจะต้องนำคดีเข้าสู่ศาลปกครอง ซึ่งคู่พิพาทจะต้องเป็นคู่กรณีดังต่อไปนี้ คือ หน่วยงานทางปกครอง หน่วยงานทางปกครองเจ้าหน้าที่ กับหน่วยงานทางปกครองกับเอกชน เจ้าหน้าที่กับเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่กับเอกชน และผู้ที่จะฟ้องต่อศาลปกครองได้ต้องเป็นผู้เสียหายโดยตรงตาม พ.ร.บ.จัดตั้งศาลปกครองมาตรา 42วรรคหนึ่ง กฎหมายที่กำหนดถึงรายละเอียดในการปกครองลดหลั่นกันลงมาจากกฎหมายรัฐธรรมนูญ กล่าวคือกฎหมายรัฐธรรนูญเป็นกฎหมายว่าด้วยการปกครองประเทศ แต่กฎหมายปกครองนั้นเป็นกฎหมายดำเนินการปกครอง ซึ่งกฎหมายปกครองนี้จะกล่าวถึงการจัดระเบียบแห่งองค์การทางปกครอง เช่น การจัดแบ่งออกเป็น กระทรวง ทบวง กรม เป็นต้น ระหว่างองค์การเหล่านี้ซึ่งมีต่อกันและกันและเป็นเกี่ยวพันระหว่างองค์กรเหล่านี้กับราษฎร กฎหมายปกครองถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่กฎหมายมหาชน
เนยแข็งกรุยแยร์
เนยแข็งกรุยแยร์ (Gruyère suisse) เป็นชีสแข็งสีเหลือง ตั้งชื่อตามเมืองกรุยแยร์ในสวิตเซอร์แลนด์ และกำเนิดขึ้นในรัฐฟรีบูร์, รัฐโว, รัฐเนอชาแตล, รัฐฌูว์รา และรัฐแบร์น และก่อนปี 2001 เมื่อ กรุยแยร์ได้รับการควบคุมการผลิตตามพื้นที่ที่ผลิต appellation d'origine contrôlée (AOC) ซึ่งจะบ่งบอกสถานะว่าเป็นชีสของสวิส แต่ก็มีการโต้เถียงเกิดขึ้นว่าเป็นชีสฝรั่งเศสที่มีลักษณะคล้ายกับถูกระบุว่า กรุยแยร์ (ชีสสไตล์กรุยแยร์ฝรั่งเศสรวมถึงประเทศ (Comté) และโบฟอร์ต)
กรุยแยร์มีรสหวานแต่เค็มเล็กน้อย มีรสชาติที่แตกต่างกันตามอายุของชีส มันมักจะถูกอธิบายว่าครีมและมีรสถั่ว เมื่ออายุของชีสยังไม่เยอะ และเมื่อชีสที่มีอายุมากขึ้น รสชาติของชีสจะถูกอธิบายว่า แน่วแน่ หยาบและซับซ้อน เมื่ออายุครบ (ห้าเดือนถึงหนึ่งปี) มีแนวโน้มที่จะมีรอยแตกขนาดเล็กที่บอกเนื้อเม็ดเล็กน้อย
การใช้งาน
ชีสกรุยแยร์เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าเป็นหนึ่งในเนยแข็งที่ดีที่สุดสำหรับการอบ มีรสชาติที่โดดเด่น แต่ก็ไม่รุนแรงเกินไป ในแป้งอบกรอบ กรุยแยร์เพิ่มรสชาติโดยไม่ลดรสชาติของส่วนผสมอื่น ๆ เลย มันเป็นชีสที่ละลายได้ดี เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการทำฟองดู ควบคู่ไปพร้อมกับนมวัวและเอ็มเมินทาล (ชีสสีเหลืองของสวิตเซอร์แลนด์) นอกจากนี้ยังใช้อย่างดั้งเดิมในซุปหัวหอมฝรั่งเศส และในคร็อก-เมอซีเยอ (croque-monsieur) ซึ่งเป็น แฮมและชีสแซนวิชที่คลาสสิกของฝรั่งเศส กรุยแยร์ยังใช้ในเนื้อไก่และเนื้อลูกวัวกอร์ดองเบลอ มันเป็นชีสตารางบางๆ และถ้าเราขูดมันก็มักจะใช้ในการทำสลัดและพาสต้า มันถูกใช้วางบนยอดของซุปกระเทียมฝรั่งเศส (le Tourin) ที่เสิร์ฟบนขนมปังแห้ง นอกจากนี้สามารถจับคู่กับไวน์ขาวเช่น รีสลิง (Riesling) น้ำแอปเปิ้ล และ เบียร์ ซึ่งถือเป็นเครื่องดื่มที่น่าสนใจ
การผลิต
ชีสกรุยแยร์เป็นที่นิยมมากในกรีซ ซึ่งคนพื้นที่รู้จักกันในชื่อว่า γραβιέρα (graviéra) บางกรูเยร์กรีกมาจาก San Michale (ΣανΜιχάλη "เซนต์ไมเคิล") จากเกาะ Syros ใน Cyclades และgraviérasต่างๆจากเกาะครีต ชีสกรุยแยร์ยังมีการผลิตในประเทศสหรัฐอเมริกา ในรัฐวิสคอนซิน ซึ่งมีผลผลิตที่ใหญ่ที่สุด
กรุยแยร์ในสวิตเซอร์แลนด์
ในปี 2001, กรุยแยร์ได้รับ appellation d'origine contrôlée (AOC) ตั้งแต่นั้นมาการผลิตและการเจริญเติบโตถูกกำหนดไว้ในกฎหมายสวิตเซอร์แลนด์ และทุกคนที่เป็นผู้ผลิตสวิสกรุยแยร์จะต้องปฏิบัติตามกฎเหล่านี้ ให้เป็นที่ยอมรับไปทั่วยุโรป ในชื่อของ AOC, "Interprofession du Gruyère " ในสวิสวางแผนที่จะทำให้ AOC ข้ามชาติกับผู้ผลิตกรุยแยร์ของฝรั่งเศส
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต (MA-1 bomber jacket) หรือเรียกอีกอย่างว่า แจ็กเกตการบินเอ็มเอ-1 ถูกพัฒนาครั้งแรกในช่วงกลางปี ค.ศ. 1950 เอ็มเอ-1 จะมาก่อนบี-15 แจ็กเกตการบิน ความต้องการเป็นที่รู้จักในเครื่องบินไอพ่น สร้างความต้องการใหม่ให้ผู้ที่ปฏิบัติงานในด้านการบิน มีความปลอดภัยและความสะดวกสบาย
เนยแข็งกรุยแยร์
การปรับแต่ง (ภาษาฝรั่งเศส: Affinage)
ส่วนที่สำคัญและใช้เวลานานที่สุดของการผลิตเลอกรุยแยร์วิตเซอร์แลนด์ AOC คือ การปรับแต่ง ตามกำหนดของ AOC ห้องเก็บของใต้ดินที่เก็บสวิสกรุยแยร์จะต้องมีสภาพอากาศที่ใกล้เคียงกับถ้ำธรรมชาติ ซึ่งหมายความว่าความชื้นควรอยู่ระหว่าง 94% ถึง 98% ถ้าความชื้นต่ำ ชีสจะแห้ง ถ้าความชื้นสูงเกินไป ชีสจะไม่เจริญเต็มที่และจะกลายเป็นชีสที่เหนียวเหนอะหนะ อุณหภูมิของถ้ำควรอยู่ระหว่าง 13 ° C (55 ° F) และ 14 ° C (57 ° F) อุณหภูมิที่ค่อนข้างสูงเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับชีสคุณภาพที่ดีเยี่ยม ชีสที่มีคุณภาพต่ำกว่านี้มาจากอุณหภูมิระหว่าง 10 ° C (50 ° F) และ 12 ° C (54 ° F) อุณหภูมิที่น้อยลงเท่าไหร่ ชีสก็จะไม่เจริญเติบโตเต็มที่มากเท่านั้น นั้นส่งผลให้พื้นผิวแข็งและร่วนมากขึ้น
เอ็มเอ-1 บอมเมอร์แจ็กเกต
ประวัติ
ก่อนที่จะมีการการประดิษฐ์เครื่องบินไอพ่นรุ่นใหม่ออกมา เสื้อแจ็กเกตหนังฟอกขนแกะ แจกจ่ายให้กับเจ้าหน้าที่การบิน เพราะว่า เครื่องบินไอพ่นรุ่นใหม่สามารถเข้าไปโจมตีศัตรูได้ในระยะทางที่สูงกว่า ดังนั้นอุณหภูมีจะเย็นกว่าเครื่องบินใบพัด เสื้อแจ็กเกตหนังฟอกที่ตัวใหญ่อาจเปียกชื้นเนื่องจากฝนที่ตกอย่างหนัก (ในขณะที่เดินทางบนเครื่องบิน) หรือเหงื่่อ ออกมา ด้วยอุณภูมิที่ต่ำน้ำจะแข็งอาจทำให้ความอบอุ่นของเสื้อแจ็กเกตไม่สะดวกสบาย เครื่องบินไอพ่นรุ่นใหม่เป็นการออกแบบที่เพรียวลมมากกว่า ห้องคนขับเต็มไปด้วยอุปกรณ์และห้องเครื่องที่คับแคบ นักบินอาจเป็นตะคริว ทางเข้าและทางออกจากห้องคนขับมีความอันตราย เสื้อแจ๊คเก็ทหนังอาจจะลื่น และเสื้อแจ็คเกตเก็บความอบอุ่นได้ยังไม่ดีนัก
เนยแข็งกรุยแยร์
เลอกรุยแยร์เพรอมีเยครูว์
เลอกรุยแยร์เพรอมีเยครูว์เป็นชนิดพิเศษที่ผลิตและเจริญเติบโตอย่างเฉพาะตัวในรัฐฟรีบูร์ และใช้เวลาเติบโต 14 เดือนในถ้ำที่มีความชื้น 95% และอุณหภูมิ 13.5 องศาเซลเซียส (56.3 องศาฟาเรนไฮต์). มันเป็นชีสชิ้นเดียวที่ได้รับรางวัลชีสที่ดีที่สุดของโลก ที่รางวัลชีสโลกในกรุงลอนดอนครั้งที่สี่: ในปี 1992, 2002, 2005 และ 2006