cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ประเภทของรถยนต์
รถยนต์นั่งประเภทหรูหราพิเศษ (Ultra-luxury)
รถยนต์นั่งประเภทหรูหราพิเศษ (Ultra-luxury car) เป็นเสมือนสุดยอดของรถเก๋งนั่งทั้งหมด ทั้งขนาด การตกแต่งภายใน กำลังสมรรถนะของเครื่องยนต์ ความสะดวกสบายภายใน รถยนต์แบบหรูหราขนาดใหญ่ รถยนต์ประเภทนี้แทบจะไม่ใช้เครื่องยนต์แบบสี่สูบแบบที่ส่วนใหญ่ใช้ ส่วนใหญ่จะใช้เครื่องยนต์แบบ หกสูบขึ้นไป (อาจถึงสิบสองสูบก็มี)
รถยนต์นั่งสมรรถนะสูง
ในอันที่จริงแล้ว ยังมีประเภทย่อยของรถSport อยู่อีก คือ Pony Car และ Muscle Car โดยที่ทั้งคู่คือรถที่มีสมรรถนะสูงในระดับต้นๆ ของรถ Sport (สูงกว่ารถ Sport ทั่วๆ ไป แต่ยังไม่สูงถึงขนาด Supercar) แต่จะแตกต่างในด้านขนาดและสมรรถนะ รถยนต์ประเภท Pony Car จะมีขนาดเทียบเท่ารถยนต์นั่งขนาดเล็กลงไป ส่วน Muscle Car จะมีขนาดเทียบเท่ารถยนต์นั่งขนาดกลางขึ้นไป (แต่ทั่งคู่ ยังถือเป็นรถยนต์ประเภท รถSport) ตัวอย่างรถประเภทนี้ ได้แก่
รถยนต์นั่งประเภทหรูหราสมรรถนะสูง
เป็นรถยนต์นั่งสมรรถนะสูง ที่มีความหรูหรามากกว่า ตัวอย่างเช่น
รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็กมาก
รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็กมาก หรือ Mini MPV (MPV ย่อมาจาก Multi-purpose vehicle:Multi=หลากหลาย, Purpose=จุดประสงค์, Vehicle=ยานพาหนะ) มีลักษณะทางการออกแบบให้ใช้พื้นที่ยืดหยุ่น และมีขนาดใหญ่กว่า LAV จึงมีพื้นที่ใช้สอยมากขึ้น รถ Mini MPV มักมีลูกเล่นที่สำคัญคือเบาะนั่งแถว 3 ซึ่งสามารถพับเก็บได้ เมื่อพับแล้ว จะเกิดที่ว่างสำหรับวางสัมภาระจำนวนมาก และเมื่อกางเบาะ ก็จะเกิดที่นั่งรองรับได้เพิ่มขึ้น ทำให้การโดยสารไม่อึดอัด Mini MPV ที่มีชื่อเสียง ได้แก่
รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก
รถยนต์อเนกประสงค์ขนาดเล็ก หรือ Compact MPV คล้ายกับ Mini MPV แต่จะใหญ่กว่า พื้นที่ใช้สอยมีมากขึ้น รถยนต์ Compact MPV ที่มีชื่อเสียง ได้แก่
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กมาก
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูง หรือ SUV (ย่อมาจาก Sport Utility Vehicle : Sport=สมรรถนะสูง(แบบรถสปอร์ต), Utility=สารประโยชน์, Vehicle=พาหนะ) เป็นคล้ายๆ กับรถ MPV แต่จะต่างที่ MPV จะใช้สอยพื้นที่ยืดหยุ่นมากกว่า และมักใช้เครื่องยนต์เบนซิน ในขณะที่ SUV จะมีสมรรถนะสูงกว่า สามารถใช้ไต่เขาชันและวิ่งทางวิบากได้ดีกว่า แต่การใช้สอยพื้นที่อาจไม่ยืดหยุ่น(อเนกประสงค์)หลากหลายเท่า MPV แต่ก็ถือว่าอเนกประสงค์มากกว่ารถเก๋ง และเพียงพอที่จะเรียกว่าเป็นรถเนกประสงค์ รถยนต์ Mini SUV ที่มีชื่อเสียง ได้แก่ ตลาดรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กมากในประเทศไทยถือเป็นตลาดใหม่ เริ่มมีการบุกตลาดอย่างจริงจังในปี พ.ศ. 2556 โดยรถรุ่น นิสสัน จู๊ค และ ฟอร์ด เอคโคสปอร์ต ต่อมาในปี พ.ศ. 2557 ฮอนด้าได้นำฮอนด้า เอชอาร์-วีมาทำตลาด โดยฟอร์ด เอคโค่สปอร์ต และฮอนด้า เอชอาร์-วีเป็นรถประกอบในประเทศ
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็ก
Compact SUV คล้าย Mini SUV แต่ใหญ่กว่า รถยนต์ Compact SUV ที่มีชื่อเสียง ได้แก่
ตลาดรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดเล็กในประเทศไทยนั้นเริ่มตั้งแต่ยุคหลังปี พ.ศ. 2535 โดยซูซูกิ วิทาร่า และเกีย สปอร์ตเทจ ซึ่งเป็นรถนำเข้าแต่ได้รับความนิยมสูง เนื่องจากรัฐบาลไทยในขณะนั้นลดอัตราภาษีรถยนต์นำเข้า และในขณะนั้นมีแต่รถ SUV ที่สร้างบนพื้นฐานของรถกระบะซึ่งไม่เหมาะนักกับการใช้งานในเมือง จึงได้รับความนิยมสูง ต่อมาฮอนด้า ซีอาร์-วี และโตโยต้า ราฟโฟร์ก็เข้ามาบุกตลาดอย่างจริงจังในปี พ.ศ. 2539 โดยซีอาร์-วีนั้นประสบความสำเร็จสูงมากกว่ารถที่อยู่ในตลาดขณะนั้น เนื่องจากความสดใหม่ ทำให้ลูกค้าที่เคยอุดหนุนรุ่นแรกๆ หนีไปซื้อซีอาร์-วีกันเยอะ จนทำให้ทั้ง 2 รายสูญเสียความเป็นผู้นำตลาด เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกียเกือบเลิกทำการตลาดในไทย และเกือบล้มละลาย ส่วนราฟโฟร์ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ต่อมาซีอาร์-วีเริ่มมาประกอบในประเทศ ทำให้เกียและซูซูกิเริ่มค่อยๆ หายไปจากตลาด ขณะเดียวกัน ฟอร์ด เอสเคปและมาสด้า ทริบิวต์เริ่มเข้ามาบุกตลาดโดยนำเข้าจากฟิลิปปินส์ในปี พ.ศ. 2547 ในปี พ.ศ. 2548 นิสสันนำเข้าเอ็กซ์เทรลมาจากอินโดนีเซีย แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ในปี พ.ศ. 2550 เชฟโรเลตเริ่มทำตลาดเชฟโรเลต แคปติวาโดยประกอบในประเทศ
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลาง
รถยนต์นั่งสมรรถนะสูงขนาดกลางที่มีชื่อเสียง เช่น
อย่างไรก็ตาม ตลาดรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงในประเทศไทยมักจะเป็นรถยนต์อีกประเภทหนึ่งซึ่งสร้างด้วยแนวคิดใหม่ คือการใช้รถยนต์กระบะรุ่นขับเคลื่อนสี่ล้อ หรือรุ่นยกสูง มาดัดแปลงกลายเป็นรถยนต์โดยสาร ต่างจากเดิมที่เป็นรถรุ่นที่สร้างมาโดยเฉพาะ ในประเทศไทย จะเรียกรถประเภทนี้ว่า "รถกระบะดัดแปลง" หรือ PPV (Pick-up Passenger Vehicle) ซึ่งจะมีข้อเสียที่ความนุ่มนวล เนื่องจากเป็นรถที่มีพื้นฐานจากกระบะ แต่ก็มีข้อดีในด้านต้นทุนการผลิตและภาษี รถ PPV ซึ่งจัดเป็นรถขนาดกลาง แต่กลับราคาต่ำกว่ารถอเนกประสงค์ขนาดเล็ก ทั้งยังได้ขนาดใหญ่กว่า เครื่องยนต์พละกำลังสูงกว่า มีความคุ้มค่ามากกว่าในหลายประการ PPV ที่มีชื่อเสียง เช่น
ด้วยเหตุนี้ ในตลาดโลกจึงมีรถยนต์นั่งอเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดกลางอยู่ 2 ประเภท คือพื้นฐานรถยนต์นั่ง และพื้นฐานรถกระบะ ซึ่งรถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดอื่น มีเฉพาะพื้นฐานรถยนต์นั่ง
รถยนต์อเนกประสงค์สมรรถนะสูงขนาดใหญ่
Full-size SUV ที่มีชื่อเสียง เช่น
รถกระบะขนาดเล็กมาก
รถกระบะ เป็นรถที่มีพื้นที่ว่างด้านท้ายรถจำนวนมาก และห้องโดยสารมีพื้นที่น้อย มักใช้ในธุรกิจขนาดเล็กและกลาง รถกระบะขนาดเล็กมาก ที่มีชื่อเสียง เช่น
รถกระบะขนาดกลาง
รถกระบะขนาดกลาง หลายรุ่น เป็นที่นิยมในประเทศไทย เช่น
รถกระบะขนาดใหญ่
รถกระบะขนาดใหญ่ พบได้จำนวนหนึ่งในแถบอเมริกาและยุโรป เช่น
อื่นๆ
มีรถยนต์อยู่จำนวนหนึ่งที่ไม่เข้าเงื่อนไขของรถยนต์ประเภทใดๆ เลย จึงมีประเภทพิเศษสำหรับรถในลักษณะพิเศษ เช่น
เครือข่ายอัจฉริยะ
เครือข่ายอัจฉริยะ (IN ; Intelligent Network) เป็นเทคโนโลยีของระบบโทรศัพท์ ที่ทำให้สามารถเขียนโปรแกรมเพื่อสร้างบริการต่าง ๆ ที่ทำงานบนเครือข่ายโทรศัพท์ เช่น บริการโทรฟรี บริการแสดงความคิดเห็น (Televote)
1000 เดส์ออฟซีเรีย
1000 เดส์ออฟซีเรีย (1000 Days of Syria) เป็นเกมนิยายอิงประวัติศาสตร์แบบไฮเปอร์เท็กซ์ ซึ่งเน้นที่ในช่วง 1,000 วันแรกของสงครามกลางเมืองซีเรีย เกมนี้ได้รับการสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 2014 โดยมิตช์ สเวนสัน ซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรกของเกมข่าวเกี่ยวกับวรรณกรรมอิเล็กทรอนิกส์
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 116
แซรอสชุดที่ 116 ของสุริยุปราคา เกิดขึ้นที่โหนดลงของดวงจันทร์ แต่ละเหตุการณ์เกิดขึ้นห่างกัน 18 ปี 11 วัน มีสุริยุปราคาในชุดแซรอสนี้ทั้งหมด 70 ครั้ง ประกอบด้วยสุริยุปราคาบางส่วน 10 ครั้ง สุริยุปราคาวงแหวน 53 ครั้ง และสุริยุปราคาบางส่วน 7 ครั้ง ตามลำดับ ทั้งหมดนี้จะดำเนินอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 1270 - พ.ศ. 2514 กินเวลาทั้งสิ้น 1,244 ปี ชุดแซรอสนี้จะเริ่มขึ้นบริเวณขั้วโลกใต้ และจะไปสิ้นสุดบริเวณขั้วโลกเหนือ
แซรอสดวงอาทิตย์ที่ 116 นี้เชื่อมโยงกับแซรอสดวงจันทร์ที่ 109
อุปราคาเงามืด
อุปราคาเงามืด (วงแหวน เต็มดวง และผสม) สามารถจำแนกได้เป็น 1) แบบศูนย์กลาง (สองเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกทั้งหมด บนภาคพื้นจึงมีทั้งเขตด้านเหนือและใต้), 2) แบบศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาทอดตัวลงบนโลก แต่เงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลกเพียงส่วนหนึ่ง บนภาคพื้นจึงมีเพียงเขตเดียว) หรือ 3) แบบไม่ศูนย์กลาง (หนึ่งเขต—แกนกรวยเงาไม่ทอดตัวลงบนโลก แต่มีขอบด้านหนึ่งของเงามืดหรือเงาวงแหวนตกลงบนพื้นผิวโลก จึงทำให้มีเพียงเขตเดียวและไร้แนวคราส) โดยการแจกแจงทางสถิติของการจำแนกเหล่านี้ในแซรอสดวงอาทิตย์ที่ 11 ดังปรากฏในตาราง
โฟนอน
ในทางฟิสิกส์ โฟนอน (phonon) คือ การกระตุ้นโดยรวมในช่วงของคาบเวลา, เป็นการจัดเรียงความยืดหยุ่นของอะตอมหรือโมเลกุลในสสารควบแน่น เช่น ของแข็งและของเหลวบางอย่าง มักจะเรียกว่า อนุภาคเสมือน (quasiparticle) มันแสดงให้เห็นถึงสถานะถูกกระตุ้นใน การควอนไทเซชันในกลศาสตร์ควอนตัมของโหมดของการสั่นสะเทือน (mode of vibration) ของโครงสร้างที่ยืดหยุ่นของอนุภาค
เดชพล จันศิริ
เดชพล จันศิริ เป็นนักธุรกิจชาวไทยที่ปัจจุบันเป็นเจ้าของสโมสรฟุตบอลเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ ในอีเอฟแอลแชมเปียนชิป
ตระกูลจันศิริบริหารบริษัทไทยยูเนียน โฟรเซ่น โปรดักส์ ผู้ผลิตทูน่ากระป๋องรายใหญ่ที่สุดในโลก ตระกูลจันศิริได้รับการประเมินโดยนิตยสารฟอบส์ว่ามีมูลค่า 720 ล้านเหรียญสหรัฐ ณ วันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 2019 ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 กลุ่มทุนที่นำโดยเดชพล ได้เข้าซื้อหุ้น 100% ในเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ จากมิลาน มันดาริช ในราคา 37.5 ล้านปอนด์ และตั้งเป้าเลื่อนชั้นสู่พรีเมียร์ลีก ภายในปี ค.ศ. 2017
ในช่วงฤดูร้อนปี ค.ศ. 2015 เดชพลได้เปลี่ยนแปลงหลาย ๆ ด้านของเชฟฟีลด์เวนส์เดย์ รวมทั้งทีมงานและผู้เล่นเบื้องหลัง เช่น ปลดกุนซือ สจ๊วร์ต เกรย์ และแทนที่ด้วยคาร์ลอส คาร์วาฮาล ซึ่งเคยคุมสโมสรเบซิคตัสและอีกหลายสโมสรในโปรตุเกสประเทศบ้านเกิดของเขา
พระมะเหลเถไถ
พระมะเหลเถไถ เป็นกลอนบทละครที่ประพันธ์โดยคุณสุวรรณ ที่ประพันธ์ขึ้นตามจินตนาการและแต่งขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 4 มีความแปลกที่แต่งขึ้นเป็นภาษาบ้าง ไม่เป็นภาษาบ้างปะปนกันไปแต่ต้นจนปลาย แต่ใครอ่านก็เข้าใจความได้ตลอดเรื่อง ถูกกล่าวหาในสมัยนั้นว่าแต่งเมื่อ “เสียจริต”  หรือ  “มีสติฟุ้งซ่านผิดปกติ” เป็นเรื่องแปลกในวงการกวียุคนั้น
ส่วนใหญ่วางถ้อยคำที่ไม่เป็นภาษาไว้ใน 3 คำท้ายวรรคทุกวรรค กระบวนการแต่งกลอนบทละครก็ดำเนินไปตามธรรมเนียมการแต่งตามแบบฉบับของบทละคร มีการระบุชื่อเพลงที่ใช้ในการขับร้อง ขึ้นกลอนด้วยคำว่า “เมื่อนั้น” “บัดนั้น” “มาจะกล่าวบทไป” มีบทสระสรงแต่งองค์ทรงเครื่องของตัวละคร  มีบทพรรณนาธรรมชาติ มีบทเกี้ยวพาราสี บทชมนาง เป็นต้น
เนื้อเรื่องกล่าวถึง พระมะเหลเถไถ โอรส ท้าวโปลากะปาหงัน และ นางตาลากะปาลัน แห่งเมืองกะโปลา เมื่อพระมเหลเถไถประพาสป่าพระอินทร์อุ้มสมจนได้นางตะแลงแกง พระธิดา ท้าวมะไล เป็นชายา ขณะที่เดินทางกลับ เกิดรบชิงนางกับเจ้ายักษ์มาลาก๋อย
ผลงานนี้สร้างชื่อเสียงแก่คุณสุวรรณเป็นอย่างมาก จนทำให้เป็นที่รู้จักทั้งในหมู่หญิงชาววังและชนชั้นสูงทั่วไป โดยบทละครทั้งพระมะเหลเถไถและอุณรุทร้อยเรื่อง ได้รับการตีพิมพ์ในสมุดที่เรียกว่า เรื่องพระมะเหลเถไถเรื่อง 1 กับอุณรุทร้อยเรื่อง
บทละครเรื่องนี้ยังเป็นวรรณกรรมที่วิพากษ์งานวรรณกรรมด้วยกันด้วย โดยล้อเลียนวรรณคดีแบบฉบับโดยเฉพาะบทละครใน เป็นที่สังเกตว่า คุณสุวรรณเลือกใช้คำที่ไม่มีความหมายในภาษาไทยมาใส่ในบทละครเป็นจำนวนมาก แต่ผู้อ่านยังสามารถเข้าใจเนื้อเรื่องจากบริบทแวดล้อมได้ การวิพากษ์ในส่วนนี้ คือ การใช้ภาษาชวามลายูในบทพระราชนิพนธ์เรื่องอิเหนา เนื่องจากบทประพันธ์เรื่องนี้ รัชกาลที่ 2 ทรงสรรคำและปรับคำจากภาษาชวามลายูมาใช้ในบทละครเป็นจำนวนมาก ต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชนิพนธ์ นิราชพระมเหลเถไถ เพื่อล้อบทละครเรื่องนี้
ธงชาติโซมาลีแลนด์
ธงชาติโซมาลีแลนด์ ที่ใช้ในปัจจุบัน เริ่มใช้อย่างเป็นทางการนับตั้งแต่วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2539 โดยการรับรองจากการลงประชามติในประเทศ หลังจากที่มีการตั้งรัฐบาลปกครองตนเองในดินแดนของประเทศโซมาเลียตั้งแต่ พ.ศ. 2534 โดยที่นานาประเทศและองค์กรระหว่างประเทศต่างๆ มิได้ให้การรับรองฐานะความเป็นประเทศของโซมาลิแลนด์
ลักษณะของธงดังกล่าวเป็นธงแถบแนวนอนพื้นสีแดง-ขาว-เชียว โดยได้รับอิทธิพลจากสีกลุ่มพันธมิตรอาหรับ ที่แถบสีเขียวมีรูปอักษรที่เรียกว่า "ชาฮาดาห์" อย่างเดียวกับในธงชาติซาอุดิอาระเบีย
รัฐธรรมนูญแห่งสาธารณรัฐโซมาลิแลนด์ ฉบับที่มีการลงประชามติเมื่อวันที่ 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2544 ระบุข้อความเกี่ยวกับธงชาติไว้ดังนี้:
ระเบียบเกี่ยวกับธงชาติ
รัฐบาลโซมาลีแลนด์ได้ตรากฎหมายเกี่ยวกับข้อปฏิบัติต่อธงชาติ โดยธงดังกล่าวนั้นจะต้องได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพและด้วยความระมัดระวัดอย่างยิ่ง เพราะในธงชาตินั้นได้บรรจุรูปอักษรชาฮาดาห์ ซึ่งมีนัยความหมายสำคัญอย่างยิ่งในศาสนาอิสลามไว้ด้วย
การลดธงครึ่งเสา
การลดธงชาติโซมาลีแลนด์เพียงครึ่งเสาถือเป็นสิ่งที่ห้ามปฏิบัติ เนื่องจากในธงนั้นได้บรรจุรูปอักษรชาฮาดาห์ อันเป็นข้อความสรรเสริญพระเจ้าในศาสนาอิสลาม (อัลลอหฺ) ว่า "ข้าพเจ้านับถือว่า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากอัลลอหฺ และศาสดามุฮัมมัดคือ​ศาสนทูตแห่งอัลลอหฺ" การลดธงครึ่งเสานั้นจึงถือเป็นการปฏิบัติอย่างไม่เป็นอิสลามและถือว่าเป็นการแสดงความไม่เคารพต่อธงชาติ แม้ว่าจะมีกรณีที่ประธานาธิบดีหรือผู้นำระดับสูงในรัฐบาลโซมาลีแลนด์ถึงแก่กรรมก็ตาย ก็มิได้มีการลดธงครึ่งเสาแต่อย่างใด ดังเช่มเมื่อคราวที่นายมูฮัมหมัด หัจญี อิบราฮิม อีกัล (Muhammad Haji Ibrahim Egal) ประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐโซมาลีแลนด์ ถึงแก่กรรม ทางรัฐบาลได้จัดพิธีศพอย่างเป็นทางการให้แก่ผู้วายชนม์ และมีประชาชนชาวโซมาลีนับพันคนเข้าร่วมในพิธีศพ แต่ธงชาตินั้นคงชักอยู่บนยอดเสา ไม่ได้ลดลงครึ่งเสาตามธรรมเนียมสากล เป็นต้น ยิ่งไปกว่านั้น หากผู้ใดกระทำการลดธงชาติครึ่งเสา จะถูกจำคุกหรือฟ้องร้องต่อศาลในฐานความผิดทางอาญาด้วย
กฎหมายในลักษณะดังกล่าวนี้มีการบังคับใช้ในประเทศซาอุดิอาระเบียเช่นกัน ด้วยเหตุผลอย่างเดียวกัน
ธงลักษณะอื่นๆ
แม้ว่าในมาตรา 7 แห่งรัฐธรรมนูญสาธารณรัฐโซมาลีแลนด์จะระบุไว้อย่างชัดเจนว่าแถบแนวนอนล่างสุดของธงนั้นเป็นสีแดง แต่ในหลายแล่งของโซมาลีแลนด์กลับพบว่ามีธงที่ใช้แถบล่างสุดเป็นสีส้มแทน นอกจากนี้ยังพบว่ามีการใช้ธงที่มีรูปดาวสีดำกลับหัวจากแบบธงของทางราชการอย่างกว้างขวางอีกด้วย
ธงบางแบบยังพบว่าที่แถบสีเขียวนั้น บางแบบก็ไม่มีรูปอักษรชาฮาดาห์ ดังนั้นจึงอาจเป็นไปได้ว่าทำขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงข้อบังคับในการห้ามลดธงครึ่งเสา (แม้ว่าข้อสันนิษฐานดังกล่าวจะยังไม่ชัดเจนก็ตาม) บางแบบก็มีการใช้รูปอักษรชาฮาดาห์ที่ยาวตลอดทั้งแถบสีเขียว
ส่วนมากธงชาติโซมาลีแลนด์ที่พบจะใช้สัดส่วนกว้าง 1 ส่วน ยาว 2 ส่วน ซึ่งน่าจะเป็นสัดส่วนมาตรฐานของธงชาติโซมาลีแลนด์ แต่รูปธงทีมีการพบเห็นในอินเทอร์เน็ตนั้น มักแสดงธงเป็นสัดส่วนกว้าง 2 ส่วน ยาว 3 ส่วน
พ.ศ. 2446 - 2493
เมื่อสหราชอาณาจักรได้ผนวกและยึดครองดินแดนที่เรียกว่าโซมาลีแลนด์ในปัจจุบันเมื่อปี พ.ศ. 2446 ก็ได้มีการจัดตั้งการปกครองในรูปแบบรัฐในอารักขาในฐานะส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษ ทางการสหราชอาณาจักรได้กำหนดรูปแบบธงสำหรับดินแดนแห่งนี้ (ซึ่งมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า บริติชโซมาลีแลนด์)  โดยธงดังกล่าวมีลักษณะทำนองเดียวกันกับดินแดนอื่นๆ ของสหราชอาณาจักร  กล่าวคือ พื้นเป็นธงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีน้ำเงิน มีรูปธงชาติสหราชอาณาจักรที่มุมธงบนด้านคันธง ส่วนบนพื้นธงนั้นมีตราประจำดินแดนในวงกลมสีขาวเป็นรูปกวางกูดู ซึ่งเป็นกวางจำพวกแอนติโลปที่พบในพื้นที่โซมาลีแลนด์  ธงดังกล่าวนี้ใช้ชักบนเรือและสถานที่ราชการของรัฐบาลบริติชโซมาลีแลนด์
พ.ศ. 2493 - 2503
ต่อมาในปี พ.ศ. 2493 รัฐบาลสหราชอาณาจักรได้เปลี่ยนแปลงแบบตราประจำรัฐในอารักขาบริติชโซมาลีแลนด์ ทำให้ดวงตราในธงของบริติชโซมาลีแลนด์ต้องเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย ลักษณะของธงในช่วงเวลานี้ยังคงลักษณะของธงเรือรัฐบาลของสหราชอาณาจักรไว้เช่นเดิม แต่ดวงตราซึ่งเดิมเป็นรูปหัวกวางกูดูได้เปลี่ยนรูปตราอาร์มแทน
ตราอาร์มดังกล่าวนั้นเป็นรูปโล่แบ่งสามส่วน ช่องบนพื้นสีเหลืองเป็นรูปหอก 2 เล่มไขว้กันและโล่วงกลมแบบโซมาลี ช่องซ้ายล่างเป็นพื้นสีเขียว มีรูปยอดหอคอยแบบอิสลาม (มินาเรต - Minaret) สีขาว 1 หอ ช่องล่างขาวเป็นพื้นสีฟ้า ตอนบนเป็นรูปเรือโดว (Dhow) หรือเรือใบอาหรับซึ่งใช้ใบเรือรูปสามเหลี่ยม กางใบเต็มที่แล่นบนระลอกคลื่น ตอนล่างของพื้นสีฟ้าเป็นรูปสมอเรือสีทอง เหนือโล่ดังกล่าวเป็นเครื่องยอดรูปกวางกูดูหน้าตรงสวมราชมงกุฎ รองรับด้วยผ้าโพกสีเขียวสลับเหลือง
เมื่อดินแดนบริติซโซมาลีแลนด์ได้รับเอกราชในวันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2503 และรวมเข้ากับโซมาลีแลนด์ของอิตาลีเป็นประเทศโซมาเลียในวันที่ 1 กรกฎาคม ปีเดียวกัน ธงดังกล่าวนี้จึงไม่มีการใช้อีกต่อไป
ทุ่งศรีเมือง
ทุ่งศรีเมือง เดิมชื่อ "นาทุ่งศรีเมือง" เป็นสถานที่ที่มีความสำคัญมาตั้งแต่ในอดีตของจังหวัดอุบลราชธานี เดิมเป็นที่ทำนาของเจ้าเมืองอุบลราชธานี และใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมเผาศพแบบนกหัสดีลิงค์ของเจ้าเมืองและเจ้านายพื้นเมืองอุบลราชธานีศรีวะนาไล ปัจจุบันใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมที่สำคัญของจังหวัด และเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ใจกลางเมืองเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ
ทุ่งศรีเมือง ตั้งอยู่ถนนอุปราช ตำบลในเมือง อำเภอเมืองอุบลราชธานี บริเวณหน้าศาลากลางจังหวัดอุบลราชธานีหลังเก่า (ปัจจุบันคือ พิพิธภัณฑ์เมืองอุบลราชธานีศรีวะนาไล) ประกอบด้วยคูเมืองเป็นน้ำล้อมลอบ มีประตูทางเข้า 4 ทิศ 4 ประตู ซึ่งตั้งชื่อตามนามของเจ้านายพื้นเมือง คือ
สิ่งก่อสร้างภายในทุ่งศรีเมือง
ประกอบด้วย
พิธีเผาศพแบบนกหัสดีลิงค์หรือนกสักกะไดลิงก์
ทุ่งศรีเมืองใช้เป็นที่ประกอบพิธีเผาศพเจ้านายพื้นเมือง และคณะอาญาสี่ ที่ประกอบไปด้วย เจ้าเมือง อุปฮาด ราชบุตร และราชวงศ์ ซึ่งตามความเชื่อโดยเฉพาะของตระกูล ณ อุบล ซึ่งนำโดย นายบำเพ็ญ ณ อุบล มีความเชื่อว่าตนเเละต้นตระกูลสืบมาจากราชสกุลที่มีมาแต่เชียงรุ้งแสนหวีฟ้า เเต่ว่าถ้าหากทำการรวบรวมเอกสารชั้นต้นเเละพงสาวดารทุกฉบับมาตรวจทาน กลับไม่พบว่ามีข้อมูลที่กล่าวถึงว่าพระวอพระตาซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเจ้านายเมืองอุบลมีความเกี่ยวข้องกับเจ้าปางคำเเละราชวงศ์เชียงรุ่งแสนหวีฟ้าเเต่อย่างใด อีกทั้งความห่างกันของปีพ.ศ.ที่มีการปรากฎความมีตัวตนระหว่างเจ้าปางคำกับพระวอพระตา กลับมีความคลาดเคลื่อนห่างกันมากพอสมควร กล่าวคือช่วงอายุของเจ้าปางคำกับพระวอพระตาห่างกันเกือบร้อยปี จะเป็นบิดาเเละบุตรกันมิได้เพราะช่วงอายุห่างกันมากจนเกินไป อีกทั้งข้อมูลเก่าเเก่ที่สุดที่กล่าวถึงในเรื่องดังกล่าวซึ่งกล่าวถึงความเกี่ยวข้องกันระหว่างราชวงศ์เชียงรุ่ง,เจ้าปางคำกับพระวอพระตา รวมทั้งประเพณีที่ให้นางสีดาผาบนกหัสดีลิงค์ มีปรากฎในเอกสาร สื่อ สิ่งตีพิมพ์ของนายบำเพ็ญ ณ อุบล ในยุคหลังเพียงเท่านั้น ก่อนหน้านี้หามีปรากฎไม่   งานพิธีเมื่อถึงแก่อสัญกรรมให้อัญเชิญศพขึ้นเมรุรูปนกหัสดีลิงค์ หรือนักสักกะไดลิงก์ แล้วชักลากออกไปบำเพ็ญกุศลที่ทุ่งศรีเมือง จำนวน 3 วัน จึงประกอบพิธีเผาศพ ซึ่งจะจัดทำเฉพาะกับเจ้านายเมืองอุบลราชธานีเท่านั้น
ครั้งเมื่อสมัยกรมหลวงสรรพสิทธิประสงค์ ข้าหลวงต่างพระองค์ประจำมณฑลอีสาน ได้มีการยกเลิกประเพณีเผาศพแบบนกสักกะไดลิงก์ที่ทุ่งศรีเมือง และสามารถให้พระเถระชั้นผู้ใหญ่ที่ทรงคุณธรรม เมื่อมรณภาพแล้วสามารถทำพิธีแบบนกสักกะไดลิงก์ได้ โดยพิธีเผาศพดังกล่าวจัดทำครั้งล่าสุดเมื่อราวปี พ.ศ. 2448 ของพระธรรมบาล (ผุย) นับว่าเป็นนกตัวสุดท้ายที่ได้ประกอบพิธีกรรม ณ ทุ่งศรีเมือง และ พ.ศ. 2558 ทางจังหวัดอุบลราชธานีได้ใช้ทุ่งศรีเมืองเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมเผาศพแบบนกหัสดีลิงค์ขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อฟื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีของชาวอุบลราชธานีแต่เดิมมา โดยใช้ประกอบพิธีพระราชทานเพลิงศพ พระเทพกิตติมุนี อดีตเจ้าอาวาสวัดมหาวนาราม (พระอารามหลวง) พระเถระชั้นผู้ใหญ่ที่สำคัญของชาวอุบลราชธานี
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ นักวิจารณ์ดนตรีร่วมสมัย และนักเขียนเรื่องสั้นชาวไทย
ประวัติ
จบการศึกษาปริญญาตรี จากคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และปริญญาโท สาขาผู้นำทางสังคม ธุรกิจ และ การเมือง จากมหาวิทยาลัยรังสิต
เสียชีวิต
ปรารถนา รัตนะสิทธิ์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งปอด เมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2560 สิริอายุรวม 47 ปี
อุทยานแห่งชาตินิกโก
อุทยานแห่งชาตินิกโก เป็นอุทยานแห่งชาติในภาคคันโตของประเทศญี่ปุ่น ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดโทะชิงิ, จังหวัดกุมมะ, จังหวัดโทะกุชิมะ และ จังหวัดนีงะตะ
การจัดตั้งอุทยานแห่งชาตินิกโกสืบเนื่องมาจากรัฐสภาได้กำหนดให้เมืองนิกโกเป็นพระราชอุทยานหลวงในปี 1911 ภายหลังก็มีการตราพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติขึ้นในปี 1931 ทำให้ในอีกสามปีต่อมา ก็มีการเลิกพระราชอุทยานหลวงและจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาตินิกโกขึ้นในปี 1934 ปัจจุบันอุทยานแห่งชาตินี้ถือเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่งดงามที่สุดของญี่ปุ่น  และยังเป็นที่ตั้งของศาสนสถานเก่าแก่อย่างศาลเจ้านิกโกโทโชและวัดรินโน ซึ่งมีสถานะเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโก ในบัญชีศาลเจ้าและวัดแห่งนิกโก
ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด
ปลาสร้อยนกเขาน้ำจืด หรือ ปลาสร้อยนกเขา เป็นสกุลของปลาน้ำจืดสกุลหนึ่ง ในวงศ์ปลาตะเพียน (Cyprinidae) โดยใช้ชื่อสกุลว่า Osteochilus (/อ็อสแตโอคิลุส/)
ลักษณะ
ปลาในสกุลนี้มีลักษณะเด่นคือ ลักษณะปากที่ริมฝีปากบนและล่างหยักเป็นชายครุย ริมฝีปากล่างแผ่กว้างติดต่อกับคาง ส่วนหน้าขากรรไกรล่างเป็นแผ่นกระดูกมีขอบเป็นสัน ครีบหลังมีก้านครีบเดี่ยวที่ขอบเรียบไม่เป็นหนามแข็ง มีก้านครีบแขนง 10-18 ก้าน ในบางชนิดมีหนวด 2 คู่ เป็นที่ริมฝีปากบน 1 คู่ และริมฝีปากล่าง 1 คู่ ในชนิดที่มีหนวดคู่เดียวจะอยู่เฉพาะที่มุมปาก ในหลายชนิดมีรูเล็ก ๆ บนปลายจะงอยปาก มีขนาดตั้งแต่ 20-40 เซนติเมตร เป็นปลาที่อาศัยอยู่รวมเป็นฝูงใหญ่ พบได้ทั่วไปในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จนถึงจีนตอนล่าง ถือเป็นปลาที่หาได้ง่าย และมีความสำคัญทางเศรษฐกิจ
ชนิด
ปัจจุบันพบแล้ว 35 ชนิด โดยมีชนิดที่พบได้บ่อยและมีความสำคัญ เช่น ปลาสร้อยนกเขา (O. hasseltii), ปลาพรมหัวเหม็น (O. melanopleurus), ปลาร่องไม้ตับ (O. microcephalus) เป็นต้น
ในประเทศไทย
ในประเทศไทย อาจเรียกปลาบางชนิดในสกุลนี้ว่า "ปลาซ่า" เนื่องมาจากพฤติกรรมที่รวมตัวกันเป็นฝูง เมื่อตกใจจะกระโดดขึ้นเหนือน้ำพร้อม ๆ กันจนเกิดเสียงดังซ่า โดยชื่อปลาซ่ายังหมายรวมถึงปลาในวงศ์ปลาตะเพียนอื่น ๆ ที่มีลักษณะใกล้เคียงกันอีกด้วย เช่น ปลาในสกุลปลาสร้อยลูกนุ่น (Labiobarbus) เป็นต้น
องค์การสวนยาง
องค์การสวนยาง (อ.ส.ย.) เป็นอดีตรัฐวิสาหกิจในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ผู้ก่อตั้งคือ ชุบ มุนิกานนท์ และก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2504 มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่อำเภอช้างกลาง จังหวัดนครศรีธรรมราช ต่อมาถูกยุบรวมเข้าเป็นการยางแห่งประเทศไทยในปี พ.ศ. 2558
ประวัติ
กิจการสวนยางในประเทศไทย เริ่มต้นในปี พ.ศ. 2482 โดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้พระยาอนุวัติวนรักษ์ หัวหน้ากองการยาง กรมป่าไม้ เพื่อซื้อที่ดินสวนยาง ต่อมาในปี พ.ศ. 2484 ได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินในท้องที่ตำบลช้างกลาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช หวงห้ามที่ดินดังกล่าวไว้เพื่อการเกษตร รวมเนื้อที่ประมาณ 12,000 ไร่ แต่ในช่วงเวลาดังกล่าวเกิดสงครามมหาเอเชียบูรพา ทำให้ไม่สามารถดำเนินการได้อย่างเต็มที่ โดยในระหว่างปี พ.ศ. 2485 ถึงปี พ.ศ. 2490 กิจการสวนยางดังกล่าวอยู่ในความดูแลขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้ และโอนไปรวมกับบริษัท แร่และยาง จำกัด ในปี พ.ศ. 2490 แต่ยังไม่ทันได้ดำเนินการบริษัท แร่และยาง จำกัด ก็ต้องเลิกกิจการไปเสียก่อน จึงต้องโอนกลับมาสังกัดองค์การอุตสาหกรรมป่าไม้เช่นเดิม
ในปี พ.ศ. 2491 กรมสวัสดิการทหารบก ได้เข้ามาศึกษาดูกิจการสวนยาง แต่ก็ไม่ได้มีการเข้ามาดำเนินการแต่อย่างใด จนกระทั่งในปี พ.ศ. 2492 คณะรัฐมนตรีได้มีมติให้ยกฐานะกิจการสวนยางขึ้นเป็น "องค์การสวนยางนาบอน" สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตยางแผ่นรมควัน น้ำยางสดจำหน่าย และดำเนินการค้นคว้าทดลอง ฝึกอบรมเกษตรกรไทยในการผลิตยาง ด้วยเงินทุนจากกระทรวงการคลัง จำนวน 3.4 ล้านบาท
กระทั่งในปี พ.ศ. 2504 ได้มีการตราพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสวนยาง พ.ศ. 2504 กำหนดให้องค์การสวนยางเป็นนิติบุคคล
ต่อมาเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2558 ได้ยุบรวมกับหน่วยงานอื่นอีกสองหน่วยงานเป็น การยางแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจ ตามพระราชบัญญัติการยางแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2558
พื้นที่ขององค์การสวนยาง
องค์การสวนยาง มีพื้นที่ทำประโยชน์ จำนวน 41,800 ไร่ ดังนี้
วอลเลย์บอลในลูโซโฟนีเกมส์ 2009
วอลเลย์บอลในลูโซโฟนีเกมส์ 2009 การแข่งขันจัดขึ้นในลิสบอน, ประเทศโปรตุเกส ระหว่างวันที่ 10–12 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 (พ.ศ. 2552)
ท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน
ท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน (, त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल, ) เป็นท่าอากาศยานนานาชาติในเขตกรุงกาฐมาณฑุ ประเทศเนปาล ตั้งอยู่ในหุบเขากาฐมาณฑุ ห่างจากใจกลางนครประมาณ 6 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานนานาชาติเพียงแห่งเดียวในเนปาล เริ่มต้นใช้งานในปี ค.ศ. 1949 ในฐานะสนามบินเล็ก และได้ทำพิธีเปิดทางการในปี ค.ศ. 1955 โดยสมเด็จพระเจ้ามเหนทระแห่งเนปาล และได้รับการตั้งชื่อ "ตริภูวัน" มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1964 แต่เดิมมีรันเวย์เป็นหญ้า และได้เปลี่ยนมาเป็นคอนกรีตในปี ค.ศ. 1957 เครื่องบินไอพ่นลงจอดที่นี่ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1967
ท่าอากาศยานมีอาคารผู้โดยสารในประเทศกับระหว่างประเทศอย่างละ 1 แห่ง ในปัจจุบัน มีเที่ยวบินระหว่างประเทศ 30 เที่ยวบินลงจอดที่นี่ รวมถึงการบินไทยด้วย ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 สายการบินรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ได้ยกเลิกเที่ยวบินไปลอนดอนกับแฟรงค์เฟิร์ต ทำให้ไม่มีเที่ยวบินระหว่างเนปาลกับสหภาพยุโรปอีก อย่างไรก็ตาม สายการบินเตอร์กิชแอร์ไลน์ ยังคงให้บริการเที่ยวบินจากอิสตันบูลมายังกาฐมาณฑุ
ประวัติ
เดิมชื่อว่า ท่าอากาศยาน Gauchaur ซึ่งตั้งชื่อตามพื้นที่บริเวณนั้น การบินครั้งแรกเริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1949 โดยเป็นการลงจอดของเครื่องบินบีชคราฟต์โบนันซาของเอกอัครราชทูตอินเดีย เที่ยวบินตามฤดูกาลเที่ยวแรกบินระหว่าง Gauchaur กับโกลกาตา โดยเครื่องบินดักลาส ดีซี-3 ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1950
ในปี ค.ศ. 1955 ท่าอากาศยานได้ทำพิธีเปิดอย่างเป็นทางการโดยสมเด็จพระเจ้ามเหนทระแห่งเนปาล และได้เปลี่ยนชื่อมาเป็น ท่าอากาศยานตริภูวัน เพื่อเป็นการรำลึกถึงสมเด็จพระเจ้าตริภูวันแห่งเนปาล และได้เปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น ท่าอากาศยานนานาชาติตริภูวัน ในปี ค.ศ. 1964 รันเวย์ได้เปลี่ยนมาเป็นผิวคอนกรีตในปี ค.ศ. 1957 และได้ขยายจาก 3750 ft เป็น 6600 ft ในปี ค.ศ. 1967 และขยายเพิ่มขึ้นเป็น 10000 ft ในปี ค.ศ. 1975
เครื่องบินพาณิชย์ลำแรกที่ลงจอดคือ ลุฟต์ฮันซา โบอิง 707 ลงจอดในปี ค.ศ. 1967 ส่วนสายการบินรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ก็ให้บริการเที่ยวบินครั้งแรกในปี ค.ศ. 1972 โดยเครื่องบินโบอิง 727
ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 สายการบินรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ได้ยกเลิกเที่ยวบินไปลอนดอนกับแฟรงก์เฟิร์ต ทำให้ไม่มีเที่ยวบินระหว่างเนปาลกับสหภาพยุโรปอีก อย่างไรก็ตาม สายการบินเตอร์กิชแอร์ไลน์ ยังคงให้บริการเที่ยวบินจากอิสตันบูลมายังกาฐมาณฑุ
สิ่งอำนวยความสะดวก
ท่าอากาศยานมีรันเวย์คอนกรีตยาว 10007 ft ทิศทาง 02/20 แต่ไม่มีระบบตรวจจับเครื่องบิน มีอาคารผู้โดยสารภายในและระหว่างประเทศอย่างละ 1 แห่ง นอกจากนี้ยังมีอาคารสำหรับบุคคลสำคัญ และยังมีที่จอดเครื่องบินของหน่วยบริการกองทัพอากาศเนปาลอีกด้วย
โรงแรม Radisson สาขากาฐมาณฑุ ให้บริการที่พักสำหรับผู้โดยสารชั้นหนึ่งและชั้นธุรกิจ ของสายการบินบางส่วน รวมถึงการบินไทยด้วย
บอดี้..ศพ*19
บอดี้..ศพ#19 เป็นภาพยนตร์สยองขวัญแนวจิตวิทยา กำกับโดย ปวีณ ภูริจิตปัญญา เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เมื่อ 4 ตุลาคม 2550
สมเด็จพระสังฆราชกัมพูชา
สมเด็จพระสังฆราช (សម្តេចព្រះសង្ឃរាជ สมฺเตจพฺระสงฺฆราช; Supreme Patriarch) เป็นประมุขของคณะสงฆ์กัมพูชา
สมณศักดิ์ของผู้ดำรงตำแหน่งสังฆราช
ในยุคหลังได้มีการเพิ่มพูนสมณศักดิ์ของสมเด็จพระสังฆราชให้สูงขึ้นเป็น "สมเด็จพระอัครมหาสังฆราชาธิบดี" (សម្តេចព្រះអគ្គមហាសង្ឃរាជាធិបតី สมเตจพระอคฺคมหาสงฺฆราชาธิบตี) และมีอำนาจปกครองคณะสงฆ์ทั่วประเทศ ทั้งนี้ ต่อมาได้มีการสถาปนาให้สมเด็จพระสังฆราชคณะสงฆ์ธรรมยุตินิกายมีสถานะเป็น "มหาสังฆราชาธิบดี" เช่นกัน ในราชทินนาม "สมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี" (សម្តេចព្រះអភិសិរីសុគន្ធាមហាសង្ឃរាជាធិបតី สมฺเตจพฺระอภิสิรีสุคนฺธามหาสงฺฆราชาธิบตี) แต่มีอำนาจปกครองเฉพาะคณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกายเท่านั้น
ประวัติ
แต่เดิมมาการปกครองคณะสงฆ์กัมพูชานั้นไม่มีตำแหน่งสกลสังฆปริณายก หรือผู้ปกครองสงฆ์ทั้งหมดทุกนิกายทั่วสังฆมณฑล คณะสงฆ์แต่ละนิกายต่างก็มีสมเด็จพระสังฆราชเป็นของตนเองและแยกกันปกครอง ไม่ขึ้นแก่กันมาตลอด กระทั่งกองทัพเขมรแดงได้เข้ายึดอำนาจการปกครองประเทศกัมพูชาแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในปี ค.ศ. 1975 การปกครองของคณะสงฆ์ทั้งสองนิกายในช่วงเวลาดังกล่าวจึงขาดช่วงไปอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากรัฐบาลกัมพูชาประชาธิปไตยของเขมรแดงมีการกวาดล้างศาสนาและลัทธิความเชื่อต่างๆ ทั่วประเทศ พระสงฆ์ในพุทธศาสนาต้องถูกบังคับสึกให้ออกมาใช้แรงงานหรือถูกสังหารในกรณีที่ไม่ยอมสึก บางส่วนก็ต้องลี้ภัยออกไปยังต่างประเทศ
เมื่อแนวร่วมสามัคคีสงเคราะห์ชาติกัมพูชาได้โค่นล้มการปกครองของเขมรแดงและจัดตั้งรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาขึ้นแทนที่ในปี ค.ศ. 1979 แล้ว พุทธศาสนาในกัมพูชาจึงค่อยๆ ได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ใน ค.ศ. 1981 คณะสงฆ์กัมพูชาได้มีการปรับปรุงโครงสร้างการปกครองตามอย่างคณะสงฆ์เถรวาทในประเทศเวียดนาม โดยจัดให้มีการปกครองคณะสงฆ์รวมกันเป็นคณะเดียวอยู่ในกำกับของรัฐบาล ไม่แบ่งแยกนิกาย มีตำแหน่งประมุขคณะสงฆ์เรียกว่า ประธานการกสงฆ์ โดยพระเทพ วงศ์ (ទេព វង្ស เทพ วงฺส) ได้รับเลือกเป็นประธานการกสงฆ์ที่ปรับปรุงใหม่
หลังจากกัมพูชาลงนามในข้อตกลงสันติภาพปารีส ค.ศ. 1991 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ได้ทรงสถาปนาพระเทพ วงศ์ เป็นสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี สมเด็จพระสังฆราชในคณะมหานิกาย และสถาปนาสมเด็จพระองค์ครู บัวร์ กรี (បួរ គ្រី บัวร กรี) เป็นสมเด็จพระสุคนธาธิบดี สมเด็จพระสังฆราชในคณะธรรมยุติกนิกาย ทำให้การปกครองคณะสงฆ์ประเทศกัมพูชากลับมาแยกกันปกครองเป็น 2 นิกาย และมีผู้ดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช 2 พระองค์อีกครั้ง ทั้งนี้ รัฐธรรมนูญกัมพูชายังกำหนดให้สมเด็จพระสังฆราชทั้งสองพระองค์เป็นสมาชิกโดยตำแหน่งของกรมปรึกษาราชบัลลังก์ ซึ่งมีหน้าที่คัดเลือกผู้สืบราชสันตติวงศ์เป็นพระมหากษัตริย์กัมพูชา
ถึงปี ค.ศ. 2006 พระบาทสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ทรงสถาปนาสมเด็จเทพ วงศ์ เป็นสมเด็จพระอัครมหาสังฆราชาธิบดี สมเด็จพระมหาสังฆราชในพระราชอาณาจักรกัมพูชา นับเป็นบุคคลแรกในรอบ 150 ปีที่ได้รับตำแหน่งพิเศษดังกล่าว และสถาปนาพระนนท์ แงด (នន្ទ ង៉ែត) เป็นสมเด็จพระมหาสุเมธาธิบดี สมเด็จพระสังฆนายกในคณะมหานิกายมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมาในปี ค.ศ. 2007 จึงได้มีการสถาปนาสมเด็จบัวร์ กรี ขึ้นเป็นสมเด็จพระอภิสิริสุคนธามหาสังฆราชาธิบดี (សម្តេចព្រះអភិសិរីសុគន្ធាមហាសង្ឃរាជាធិបតី สมฺเตจพฺระอภิสิรีสุคนฺธามหาสงฺฆราชาธิบตี) สมเด็จพระมหาสังฆราชในคณะธรรมยุติกนิกายในพระราชอาณาจักรกัมพูชา โดยไม่ปรากฏว่ามีการแต่งตั้งผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งสมเด็จพระสังฆนายกในคณะธรรมยุติกนิกายทดแทนอย่างเช่นในคณะมหานิกาย
รายพระนามประมุขสงฆ์แห่งกัมพูชา
หมายเหตุ: ปีพุทธศักราชในที่นี้ใช้วิธีการคำนวณพุทธศักราชอย่างที่ใช้ในประเทศไทย ซึ่งจะเร็วกว่าพุทธศักราชที่ใช้ในประเทศกัมพูชาอยู่ 1 ปี
ประธานการกสงฆ์กัมพูชา
ประธานการกสงฆ์กัมพูชาเป็นตำแหน่งประมุขของคณะสงฆ์กัมพูชา (ไม่มีการแยกคณะมหานิกายและธรรมยุติกนิกาย) ในสมัยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชา อนึ่ง การเลือกพระเทพ วงศ์ เป็นประธานการกสงฆ์กัมพูชาโดยรัฐบาลสาธารณรัฐประชาชนกัมพูชาภายใต้การนำของนายกรัฐมนตรีฮุน เซน นั้น ปรากฏว่าไม่เป็นที่ยอมรับของบรรดาพระสงฆ์กัมพูชาที่ลี้ภัยทางการเมืองอยู่ต่างประเทศ เนื่องจากพระเทพ วงศ์ ด้อยอาวุโสทั้งอายุและพรรษากว่าพระหลายๆ รูปในเวลานั้น และมีข้อครหาในการอิงแอบกับฝ่ายการเมืองของรัฐบาลฮุน เซน คณะสงฆ์ดังกล่าวจึงได้ประชุมกันและคัดเลือกให้สมเด็จพระมหาโฆสานนท์ (วา ยาว) ทำหน้าที่เป็นประธานคณะสงฆ์กัมพูชา โดยไม่ได้เกี่ยวข้องหรือเป็นที่ยอมรับจากรัฐบาลที่พนมเปญแต่อย่างใด ท่านผู้นี้อยู่ในตำแหน่งดังกล่าวระหว่างปี ค.ศ. 1988–2007
เรือพายในกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 41 – เรือยาว 5 ฝีพาย ทีมชาย 1000 เมตร
"เรือพาย"ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ครั้งที่ 41 เชียงใหม่เกมส์
สไปซี (เพลง)
"สไปซี" (Spicy) เป็นเพลงที่บันทึกโดยเกิร์ลกรุปเกาหลีใต้เอสปา สำหรับอีพีที่สาม มายเวิลด์ และเป็นซิงเกิลนำของอีพี โดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม 2023
เบื้องหลังและการวางจำหน่าย
วันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2023 ลี ซุง-ซูได้ปล่อยวิดีโอความยาว 30 นาทีโดยระบุว่า"อี ซู-มันเป็นสาเหตุที่ทำให้การปล่อยอัลบั้มใหม่ของเอสปาล่าช้า"ตามกำหนดเดิมกลุ่มควรปล่อยอัลบั้มใหม่ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเสริมว่า ซู-มัน ต้องการเพิ่ม"แนวคิดอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมลงไปในบทเพลง" ซึ่งในที่สุดก็ถูกยกเลิกไปในภายหลัง เนื่องจาก "ไม่เหมาะกับคอนเซ็ปต์ของเอสปา" ในวันที่ 16 มีนาคม เอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ประกาศว่าเอสปาจะปล่อยอัลบั้มในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม วันที่ 17 เมษายน มีการประกาศว่าอีพีชุดที่สามของกลุ่มจะชื่อว่ามายเวิลด์ซึ่งมีทั้งหมดหกเพลง จะวางจำหน่ายในวันที่ 8 พฤษภาคม เมื่อวันที่ 24 เมษายน รายชื่อเพลงหกเพลงได้เผยแพร่ผ่านทางเว็บไซต์อย่างเป็นทางการโดยมีการประกาศว่า "สไปซี" เป็นซิงเกิลนำ ในวันที่ 6 พฤษภาคม วิดีโอทีเซอร์สำหรับซิงเกิลนำ "สไปซี" ได้รับการเผยแพร่ เพลงนี้เปิดตัวพร้อมกับอีพีและมิวสิกวิดีโอในวันที่ 8 พฤษภาคม
มิวสิกวิดีโอ
มิวสิกวิดีโอกำกับโดย 725 แห่ง SL8 Visual Lab ถูกเผยแพร่พร้อมกับเพลงโดยเอสเอ็มเอนเตอร์เทนเมนต์ เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม มิวสิกวิดีโอแสดงให้เห็นถึงเอสปา "ในฐานะกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายยอดนิยม" โดยมีฉากที่สลับไปมาระหว่าง "เอสปาเตรียมจัดปาร์ตี้สุดเหวี่ยงในคฤหาสน์สุดหรูของพวกเขา" และ "เอสปาถือโอกาสสำรวจเมืองเมื่อนาฬิกาบอกเวลาถึงเที่ยงคืนและเวลาหยุดเดิน"
ประสิทธิภาพเชิงพาณิชย์
"สไปซี" เปิดตัวอันดับที่หกบนชาร์ตเซอร์เคิลดิจิทัลชาร์ตของเกาหลีใต้ฉบับวันที่ 7–13 พฤษภาคม 2023 ในชาร์ตส่วนประกอบ เพลงเปิดตัวที่อันดับสามในชาร์ต Circle Download อันดับที่แปดในชาร์ต Circle Streaming และอันดับที่ 33 ในชาร์ต Circle BGM และขึ้นสู่อันดับสามใน Circle Digital Chart อันดับสี่ใน Circle Streaming Chart ในญี่ปุ่นเพลงเปิดตัวที่อันดับ 71 บน บิลบอร์ดเจแปนฮอต 100 ในชาร์ตฉบับวันที่ 17 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ในชาร์ตส่วนประกอบ เพลงเปิดตัวที่อันดับ 70 ในเพลงดาวน์โหลดยอดนิยม และอันดับ 82 ในเพลงสตรีมมิงยอดนิยม ขึ้นสู่อันดับที่ 64 ในบิลบอร์ดเจแปน ฮอต 100 และอันดับที่ 56 ใน Top Streaming Songs เปิดตัวที่อันดับ 48 ในออริคอน ชาร์ตสตรีมมิงในชาร์ตฉบับวันที่ 22 พฤษภาคม 2023 และขึ้นสู่อันดับที่ 43 ในสัปดาห์ต่อมา
ในสิงคโปร์ เพลงเปิดตัวอันดับที่ 22 ในชาร์ตอาร์ไอเอเอส Top Streaming Chart ในชาร์ตฉบับวันที่ 12–18 พฤษภาคม 2023 เปิดตัวที่อันดับ 17 ในชาร์ต RIAS Top Regional Chart ในชาร์ตฉบับวันที่ 5-11พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ในเวียดนาม เพลง เปิดตัวที่อันดับ 27 ใน บิลบอร์ดเวียดนาม ฮอต 100 ของชาร์ตฉบับวันที่ 18 พฤษภาคม 2023 ในฮ่องกง เพลงเปิดตัวที่อันดับ 24 ใน บิลบอร์ดฮ่องกงซองส์ ในชาร์ตฉบับวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ไต้หวัน เพลงเปิดตัวอันดับที่ 14 ในบิลบอร์ดไต้หวันซองส์ ในชาร์ตฉบับวันที่ 27 พฤษภาคม ค.ศ. 2023
ในนิวซีแลนด์ เพลงเปิดตัวที่อันดับ 34 บน อาร์เอ็มเอ็นเซดฮอตซิงเกิล ในชาร์ตฉบับวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2023 ทั่วโลก เพลงเปิดตัวที่อันดับ 160 ใน บิลบอร์ดโกลบอล 200 และอันดับที่ 77 ใน บิลบอร์ดโกลบอล เอ็กซ์คลูชันยูเอส ในชาร์ตฉบับวันที่ 20 พฤษภาคม 2023 และขึ้นสู่อันดับที่ 70 ใน บิลบอร์ด โกลบอล 200 และอันดับที่ 42 ใน บิลบอร์ด โกลบอล เอ็กซ์คลูชันยูเอส ในสัปดาห์ถัดไป
สตีเฟน ไอร์แลนด์
สตีเฟน เจมส์ ไอร์แลนด์ (เกิดเมื่อวันที่ 22 สิงหาคม ค.ศ. 1986 ที่เมืองคอร์ก สาธารณรัฐไอร์แลนด์) เป็นอดีตนักฟุตบอล ชาวไอริช ตำแหน่งกองกลางตัวรุก เล่นให้กับสโมสรฟุตบอลโบลตันวอนเดอเรอส์เป็นสโมสรสุดท้าย
แอนนา นิโคล สมิธ
แอนนา นิโคล สมิธ (Anna Nicole Smith) หรือ วิกกี ลินน์ โฮแกน มาร์แชลล์ (Vickie Lynn Hogan Marshall) (28 พฤศจิกายน ค.ศ. 1967– 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007) เป็นนักแสดงอเมริกัน และนางแบบจากนิตยสารเพลย์บอย และเป็นเพลย์เมตประจำปี 2536
แอนนา นิโคล สมิธ เกิดที่เมืองฮิวสตัน รัฐเท็กซัส ในเดือนพฤศจิกายน 2510 เธอได้รับเลือกให้ลงปกหนังสือเพลย์บอย และได้กลายมาเป็นนางแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของเพลย์บอย แลในปี 2536 ได้รับเลือกเป็นเพลย์เมตประจำปี เธอเป็นที่รู้จักภายหลังจากที่ได้แต่งงานกับเศรษฐีนักธุรกิจน้ำมัน เจ. ฮาเวิร์ด มาร์แชลล์ ซึ่งอายุ 89 ปี ซึ่งมีทรัพย์สินในตอนนั้นกว่า 400 ล้านและเสียชีวิตภายหลังจากการแต่งงาน 14 เดือน ซึ่งทำให้แอนนาได้รับมรดกมหาศาล ซึ่งมีการฟ้องร้องกันถึงชั้นศาลฎีกาในปี 2549
เธอยังคงเป็นที่รู้จักจากรายการเรียลลิตีโชว์ของเธอเองในชื่อ เดอะแอนนานิโคลโชว์ (The Anna Nicole Show) และยังเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ ยาลดน้ำหนัก ทริมสปา (TrimSpa) ซึ่งเธอกล่าวว่าช่วยให้เธอลดน้ำหนักลงได้ 31 กก. (69 ปอนด์)
เธอเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในวัย 39 ปี เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2007 ในฮาร์ด ร็อค คาเฟ่ เซมิโนล ที่ฟลอริดา 5 เดือนหลังจากการให้กำเนิดลูกสาว
ข้อมูลนางแบบจำเพาะ
ข้อมูลขณะที่ถ่ายแบบให้เพลย์บอย
สินธพ แก้วพิจิตร
ประวัติ
พันโท ดร.สินธพ แก้วพิจิตร เกิดเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2514 ที่ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมืองนครปฐม จังหวัดนครปฐม เป็นบุตรของนายสุนทร และนางอรดี แก้วพิจิตร มีพี่ชายคือนายสมพัฒน์ แก้วพิจิตร อดีตกรรมการบริหารพรรคชาติไทย สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 32 ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (วิศวกรรมโยธา) โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า รุ่นที่ 43 ปริญญาโท สาขา Engineering Management The George Washington University และปริญญาเอก สาขา Computational Sciences and Informatics George Mason Univeresity
ด้านชีวิตครอบครัว สมรส ในปี พ.ศ. 2547 กับ รองศาสตราจารย์ ดร.จุฑามาศ (ทองสุกมาก) แก้วพิจิตร ปัจจุบันเป็น รองคณบดีฝ่ายวิจัย บริการวิชาการ และพัฒนาเครือข่าย คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
การทำงาน
หลังจากจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี ก็ได้เข้ารับราชการทหาร โดยตำแหน่งสุดท้ายคือฝ่ายเสนาธิการประจำผู้บังคับบัญชา สังกัดสำนักเลขานุการกองทัพบก
งานการเมือง
หลังจากนายสมพัฒน์ แก้วพิจิตร (พี่ชาย) ถูกตัดสิทธิ์ทางการเมืองเป็นเวลา 5 ปี ในคดียุบพรรคชาติไทย พันโท สินธพ จึงได้เข้ามาทำงานการเมืองแทนพี่ชาย และลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นครั้งแรกในปี พ.ศ. 2554 สังกัดพรรคชาติไทยพัฒนา สามารถเอาชนะนายฐานุพงศ์ รังสิไตรพงศ์ จากพรรคเพื่อไทย ได้รับการเลือกตั้งเป็นครั้งแรก
ต่อมาในการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรไทยเป็นการทั่วไป พ.ศ. 2562 ได้รับเลือกตั้งอีกสมัย สังกัดพรรคประชาธิปัตย์ ชนะนางสาวสาวิกา ลิมปะสุวัณณะ จากพรรคอนาคตใหม่ โดยมีคะแนนต่างกันเพียง 4 คะแนน จากการนับคะแนนถึง 2 ครั้ง และในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566 เขาย้ายไปสังกัดพรรครวมไทยสร้างชาติ โดยลงสมัครใน ส.ส. แบบแบ่งเขตที่จังหวัดเดิม และได้รับการเลือกตั้งเป็นสมัยที่สาม
สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
พันโทสินธพ แก้วพิจิตร ได้รับการเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมาแล้ว 3 สมัย คือ
ยุทธการที่เดียนเบียนฟู
ยุทธการที่เดียนเบียนฟู (Bataille de Diên Biên Phu; Chiến dịch Điện Biên Phủ) เป็นการเผชิญหน้าครั้งสำคัญสุดยอดในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง ระหว่างกองทัพรบนอกประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลของสหภาพฝรั่งเศสและนักปฏิวัติคอมมิวนิสต์-ชาตินิยมเวียดมินห์ ยุทธการนี้เกิดขึ้นระหว่างเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม ค.ศ. 1954 และสิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างกว้างขวางของฝรั่งเศสซึ่งส่งอิทธิพลต่อการเจรจาเหนืออนาคตของคาบสมุทรอินโดจีนที่นครเจนีวา นักประวัติศาสตร์การทหาร มาร์ติน วินโดรว์ เขียนว่า เดียนเบียนฟูเป็น "ครั้งแรกซึ่งขบวนการเรียกร้องเอกราชอาณานิคมวิวัฒนาผ่านทุกขั้นตอนจากกองโจรไปเป็นกองทัพซึ่งจัดระเบียบและติดอาวุธตามแบบจนสามารถเอาชนะเจ้าอาณานิคมตะวันตกสมัยใหม่ในการรบแบบที่ตั้งมั่น (pitched battle)"
ผลจากความผิดพลาดในกระบวนการตัดสินใจของฝรั่งเศส ทำให้ฝรั่งเศสเริ่มปฏิบัติการเพื่อสนับสนุนทหารของตนที่เดียนเบียนฟู ลึกเข้าไปในหุบเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม จุดประสงค์ของปฏิบัติการนี้เพื่อตัดเส้นทางเสบียงของเวียดมินห์ที่เข้าสู่ราชอาณาจักรลาวซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้านและพันธมิตรของฝรั่งเศส และเพื่อดึงให้เวียดมินห์มาเผชิญหน้าครั้งสำคัญที่จะทำลายศักยภาพของเวียดมินห์ในทางยุทธวิธี อย่างไรก็ดี เวียดมินห์ ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอก หวอ เงวียน ซ้าป ได้ปิดล้อมฝรั่งเศส โดยที่ฝรั่งเศสไม่ทราบมาก่อนว่าเวียดมินห์มีปืนใหญ่หนัก รวมทั้งปืนต่อสู้อากาศยานอยู่ในครอบครอง ตลอดจนความสามารถของเวียดมินห์ในการเคลื่อนย้ายอาวุธดังกล่าวผ่านภูมิประเทศทุรกันดารยิ่งมายังยอดเขาที่มองไปเห็นที่มั่นของฝรั่งเศส เวียดมินห์ได้ยึดครองที่สูงรอบเดียนเบียนฟูและยิงปืนใหญ่ถล่มที่มั่นของฝรั่งเศส ได้เกิดการรบภาคพื้นดินอย่างยืนหยัดขึ้นตามมา ซึ่งคล้ายกับการสงครามสนามเพลาะในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทหารฝรั่งเศสได้ขับไล่การโจมตีที่มั่นของฝ่ายเวียดมินห์หลายครั้ง เสบียงและกำลังหนุนถูกส่งเข้ามาทางอากาศ แต่ก็ถูกขัดขวาง เพราะที่ตั้งฝรั่งเศสถูกยึดและได้รับความสูญเสียจากปืนต่อสู้อากาศยาน ทำให้มีเสบียงไปถึงทหารน้อยลงทุกขณะ หลังจากการล้อมนานสองเดือน ที่มั่นของฝรั่งเศสได้ถูกยึดและกำลังฝรั่งเศสส่วนใหญ่ยอมจำนน มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถหลบหนีไปยังประเทศลาวได้ รัฐบาลฝรั่งเศสลาออกและนายกรัฐมนตรีคนใหม่ ปีแยร์ ม็องแด็ส-ฟร็องส์ ฝ่ายซ้ายกลาง สนับสนุนการถอนทหารฝรั่งเศสออกจากอินโดจีน
ไม่นานหลังจากยุทธการนี้ สงครามอินโดจีนยุติลงด้วยสนธิสัญญาสันติภาพเจนีวา ซึ่งภายใต้สนธิสัญญาฝรั่งเศสยินยอมสละอดีตอาณานิคมทั้งหมด สำหรับทางเหนือ ฝรั่งเศสรับรองอำนาจของโฮจิมินห์ แต่สำหรับทางใต้ จะมีการจัดการเลือกตั้งเพื่อกำหนดอนาคต แต่การเลือกตั้งไม่เคยเกิดขึ้นจริง เพราะสหรัฐอเมริกายกเลิกไป ข้อตกลงนี้แบ่งประเทศเวียดนามออกเป็นสองประเทศ ภายหลังได้เกิดการสู้รบระหว่างกลุ่มแยกเวียดนามที่เป็นปรปักษ์กันใน ค.ศ. 1959 จนนำไปสู่สงครามเวียดนาม (หรือสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง)
เบื้องหลังและการเตรียมการ
จนถึง ค.ศ. 1953 สถานการณ์ในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่งไม่สู้ดีนักสำหรับฝรั่งเศส ผู้บัญชาการฝรั่งเศสคนแล้วคนเล่า ไม่ว่าจะเป็นฟีลิป เลอแกลร์ เดอ โอตกล็อก, ฌ็อง-เอเตียน วาลุย, รอเฌ แบลโซ, มาร์แซล-มอริส การ์ป็องตีเย, ฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี และราอูล ซาล็อง ได้พิสูจน์แล้วว่าไม่สามารถหยุดยั้งการลุกฮือของเวียดมินห์ได้ ระหว่างการทัพ ค.ศ. 1952-53 เวียดมินห์ได้ยึดครองพื้นที่กว้างขวางในลาว พันธมิตรของฝรั่งเศสและประเทศเพื่อนบ้านที่ติดกับเวียดนามทางตะวันตก โดยสามารถแทรกซึมเข้าไปถึงหลวงพระบางและทุ่งไหหิน ฝรั่งเศสไม่อาจชะลอการรุกคืบของเวียดมินห์ได้เลย และเวียดมินห์เพียงแต่ถอยทัพออกไปหลังจากเคลื่อนทัพเร็วเกินกว่าเส้นทางเสบียงที่มักมีขนาดเล็กเท่านั้น ในปี ค.ศ. 1953 ฝรั่งเศสเริ่มเสริมการป้องกันในพื้นที่สามเหลี่ยมฮานอยเพื่อเตรียมการสำหรับการโจมตีจุดระดมพลของเวียดมินห์ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเวียดนาม โดยฝรั่งเศสได้สร้างเมืองปราการและกองรักษาด่านในพื้นที่ รวมไปถึงลายเจิวที่อยู่ทางเหนือใกล้พรมแดนจีน หน่าสาน ทางตะวันตกของฮานอย และทุ่งไหหินทางตะวันออกเฉียงเหนือของลาว
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1953 นายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส เรอเน มาแยร์ ได้แต่งตั้งอ็องรี นาวาร์ เพื่อนร่วมงานที่ไว้ใจ ให้รับช่วงบัญชาการกำลังสหภาพฝรั่งเศสในอินโดจีน มาแยร์ได้ออกคำสั่งแก่นาวาร์เพียงข้อเดียว คือ สร้างเงื่อนไขทางทหารอันจะนำไปสู่ "ทางออกทางการเมืองอันมีเกียรติ" เท่านั้น ตามการเล่าของนักวิชาการทหาร ฟิลลิป เดวิดสัน
หน่าสานกับแนวคิด "เม่น"
พร้อมกันนั้น นาวาร์ได้มองหาหนทางที่จะหยุดยั้งภัยคุกคามจากเวียดมินห์ต่อลาว พันเอกหลุยส์ แบร์เตย ผู้บัญชาการกลุ่มเคลื่อนที่ที่ 7 และผู้วางแผนหลักของนาวาร์ ได้เสนอแนวคิด "เอรีซง" (เม่น) กองทัพฝรั่งเศสจะสร้างหัวหาดอากาศซึ่งมีการป้องกัน โดยให้ทหารกระโดดร่มใกล้กับเส้นทางเสบียงสำคัญของเวียดมินห์ที่จะไปสู่ลาว ซึ่งจะเป็นการตัดขาดทหารเวียดมินห์ที่กำลังสู้รบอยู่ในลาวและบีบให้ทหารเหล่านี้ล่าถอยกลับไปอย่างมีประสิทธิภาพ "มันเป็นความพยายามที่จะขัดขวางพื้นที่ด้านหลังของข้าศึก เพื่อหยุดยั้งการหลั่งไหลของเสบียงและกำลังหนุน เพื่อสร้างความกลัวแก่ศัตรูทางด้านหลัง และเพื่อรบกวนแนวของเขา"
แนวคิดเม่นตั้งอยู่บนประสบการณ์ของฝรั่งเศสที่ยุทธการที่หน่าสาน ในปลายเดือนพฤศจิกายนและต้นเดือนธันวาคม ค.ศ. 1952 ซ้าปได้โจมตีกองรักษาด่านขนาดเล็กของฝรั่งเศสที่หน่าสาน ซึ่งถือได้ว่าเป็น "ฐานอากาศ-บก" ที่สำคัญ และเป็นค่ายมีการป้องกันที่ได้รับเสบียงจากทางอากาศทางเดียว กองกำลังของซ้าปถูกตีโต้กลับไปหลายครั้งโดยประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก ฝรั่งเศสหวังว่าด้วยการใช้ยุทธศาสตร์นี้ซ้ำในขนาดที่ใหญ่กว่ามาก พวกเขาน่าจะสามารถลวงซ้าปให้ส่งกองกำลังขนาดใหญ่มาโจมตีได้ อันจะเปิดโอกาสให้ปืนใหญ่ ยานเกราะ และการสนับสนุนทางอากาศที่เหนือกว่าของฝรั่งเศสทำลายกองกำลังเวียดมินห์ที่ตกเป็นเป้าลงอย่างสิ้นเชิง ประสบการณ์ที่หน่าสานทำให้นาวาร์เชื่อว่าแนวคิดหัวหาดอากาศที่มีการป้องกันจะประสบความสำเร็จ
นายทหารเสนาธิการฝรั่งเศสล้มเหลวแหลกลาญที่จะคำนึงถึงความแตกต่างสำคัญหลายประการระหว่างเดียนเบียนฟูกับหน่าสาน ประการแรก ที่หน่าสาน ฝรั่งเศสยึดครองที่สูงเป็นส่วนใหญ่โดยมีการสนับสนุนด้วยปืนใหญ่ที่เหนือกว่ามาก อย่างไรก็ดี ที่เดียนเบียนฟู ฝ่ายเวียดมินห์กลับควบคุมที่สูงส่วนใหญ่โดยรอบหุบเขา ปืนใหญ่ของเวียดมินห์นั้นเกินกว่าฝรั่งเศสคาดการณ์ไว้มากและมีกำลังพลเหนือกว่าฝรั่งเศสถึงสี่ต่อหนึ่ง ซ้าปได้เปรียบเทียบเดียนเบียนฟูว่าเป็น "ชามข้าว" ที่ซึ่งกองกำลังของเขาสามารถยึดครองสันเขาและมีฝรั่งเศสอยู่ที่หุบเขา ประการที่สอง ซ้าปมีข้อผิดพลาดที่หน่าสานโดยสั่งการให้กองกำลังของเขาโจมตีทางด้านหน้าอย่างสะเพร่าก่อนที่กองกำลังจะเตรียมพร้อมอย่างสมบูรณ์ ที่เดียนเบียนฟู ซ้าปใช้เวลานานหลายเดือนเพื่อสะสมกระสุนอย่างพิถีพิถันและจัดวางปืนใหญ่หนักและปืนต่อสู้อากาศยานก่อนเคลื่อนทัพ กลุ่มอาสาสมัครเวียดมินห์ถูกส่งออกไปยังค่ายฝรั่งเศสเพื่อสอดแนมหาการจัดวางปืนใหญ่ของฝรั่งเศส ชิ้นส่วนปืนใหญ่ที่ทำจากไม้ถูกสร้างขึ้นมาใช้เป็นเหยื่อล่อ ขณะที่ปืนใหญ่จริงจะถูกหมุนเวียนหลังยิงบ่อย ๆ เพื่อให้การยิงปืนใหญ่ตอบโต้ของฝรั่งเศสเกิดความสับสน ผลก็คือ เมื่อยุทธการได้เริ่มขึ้น เวียดมินห์ทราบแน่ชัดถึงตำแหน่งของปืนใหญ่ของฝรั่งเศส ส่วนฝ่ายฝรั่งเศสไม่ทราบด้วยซ้ำว่าซ้าปมีปืนใหญ่ในการครอบครองเท่าใด ประการที่สาม เส้นทางเสบียงทางอากาศที่หน่าสานไม่เคยได้รับผลกระทบอย่างร้ายแรง ถึงแม้ฝ่ายเวียดมินห์จะมีการยิงต่อสู้อากาศยานก็ตาม แต่ที่เดียนเบียนฟู ซ้าปได้จัดหาปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานจำนวนมากซึ่งทำให้ลานบินใช้การไม่ได้ ทำให้เป็นการยากยิ่งและสิ้นเปลืองสำหรับฝ่ายฝรั่งเศสที่จะส่งกำลังหนุนเข้ามา
นำสู่ปฏิบัติการกัสตอร์
ในเดือนมิถุนายน พลตรีเรอเน กอญี ผู้บัญชาการสามเหลี่ยมตังเกี๋ย ได้เสนอให้เดียนเบียนฟู ซึ่งเป็นลานบินเก่าที่ญี่ปุ่นสร้างขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็น "จุดผูกเรือ" ด้วยความเข้าใจผิด กอญีได้แลเห็นว่าเดียนเบียนฟูเป็นจุดที่ควรจะได้รับการป้องกันเพียงเล็กน้อยโดยใช้เป็นฐานตีโฉบฉวย แต่สำหรับนาวาร์ เดียนเบียนฟูหมายถึงฐานที่สามารถจัดป้องกันอย่างแข็งแรงเพียงพอที่จะรับมือกับการล้อมได้ นาวาร์ได้เลือกเดียนเบียนฟูเป็นสถานที่สำหรับปฏิบัติการ "เม่น" ของแบร์เตย เมื่อนาวาร์เสนอแผนการนี้ นายทหารผู้ใต้บังคับบัญชาที่สำคัญทุกคนต่างประท้วง ซึ่งมีทั้งพันเอกฌ็อง-หลุยส์ นีโก ผู้บัญชาการฝูงบินขนส่งทางอากาศฝรั่งเศส กอญี และนายพล ฌ็อง ฌีล และนายพลฌ็อง เดอโช ผู้บัญชาการภาคพื้นดินและทางอากาศของปฏิบัติการกัสตอร์ ซึ่งการโจมตีทางอากาศขั้นต้นที่เดียนเบียนฟู กอญีได้ชี้โดยคาดการณ์ล่วงหน้าว่า "เรากำลังดำเนินการโดยเสี่ยงที่จะเป็นอย่างหน่าสานครั้งใหม่ภายใต้เงื่อนไขที่เลวร้ายกว่า" นาวาร์ปฏิเสธการวิจารณ์ข้อเสนอของเขาและสรุปในการประชุมเมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน โดยประกาศว่าปฏิบัติการจะเริ่มดำเนินการในอีกสามวันข้างหน้า คือ วันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953
นาวาร์ตัดสินใจที่จะดำเนินปฏิบัติการต่อ แม้จะพบความยากลำบากระหว่างปฏิบัติการซึ่งในภายหลังได้กลายมาเป็นสิ่งที่ชัดเจนอย่างเจ็บปวด (แต่ในช่วงเวลานั้นอาจเห็นว่าปรากฏเด่นชัดน้อยกว่ามาก) เพราะเขาได้รับความเชื่อมั่นซ้ำ ๆ จากนายทหารการข่าวว่าปฏิบัติการดังกล่าวเผชิญความเสี่ยงน้อยมากที่จะมีกำลังศัตรูที่แข็งแกร่งมาเกี่ยวข้อง เดิมนาวาร์เคยพิจารณาหนทางอื่นอีกสามทางในการป้องกันลาว อันประกอบด้วย หนึ่ง การสงครามเคลื่อนที่ ซึ่งเป็นไปไม่ได้เมื่อดูจากสภาพภูมิประเทศในเวียดนาม สอง แนวป้องกันอยู่กับที่โดยลากยาวไปถึงลาว ซึ่งไม่สามารถดำเนินการได้เมื่อดูจากจำนวนทหารที่นาวาร์มีอยู่ หรือสาม การจัดวางกำลังในเมืองศูนย์กลางของแขวงต่าง ๆ ของลาวและสนับสนุนด้วยเสบียงทางอากาศ ซึ่งใช้ไม่ได้ผลเมื่อดูจากระยะทางระหว่างฮานอยกับหลวงพระบางและเวียงจันทน์ ดังนั้น นาวาร์จึงเหลือทางเลือกเดียว คือ เม่น ซึ่งเขาบรรยายว่า "เป็นหนทางแก้พื้น ๆ" ในจุดพลิกผันของโชคชะตา คณะกรรมการป้องกันแห่งชาติฝรั่งเศสได้ตกลงในท้ายที่สุดว่าความรับผิดชอบของนาวาร์มิได้รวมถึงการป้องกันลาวด้วย อย่างไรก็ตาม การตัดสินใจของคณะกรรมการ ซึ่งออกมาเมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน ก็มิได้ถูกส่งไปยังนาวาร์จนกระทั่งวันที่ 4 ธันวาคม สองสัปดาห์หลังปฏิบัติการที่เดียนเบียนฟูเริ่มขึ้น
การสถาปนาหัวหาดอากาศ
ปฏิบัติการที่เดียนเบียนฟูเริ่มขึ้นเมื่อ 10.35 น. วันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1953 ในปฏิบัติการกัสตอร์ ฝรั่งเศสได้ส่งทหาร 9,000 นายกระโดดร่มลงไปยังพื้นที่เป้าหมายในเวลาสามวัน ทหารเหล่านี้ได้ลงสู่พื้นดินในพื้นที่ทิ้งลงสามแห่ง: "นาตาชา" ทางตะวันตกเฉียงเหนือ "อ็อกตาวี" ทางตะวันตกเฉียงใต้ และ "ซีมอน" ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเดียนเบียนฟู กรมทหารราบอิสระที่ 148 ซึ่งเป็นทหารหัวกะทิของเวียดมินห์ และมีกองบัญชาการใหญ่อยู่ที่เดียนเบียนฟู ตอบโต้ "โดยทันทีและมีประสิทธิภาพ" อย่างไรก็ดี ทหาร 3 จาก 4 กองพันไม่อยู่ในวันนั้น ปฏิบัติการขั้นต้นเป็นไปด้วยดีสำหรับฝรั่งเศส เมื่อถึงปลายเดือนพฤศจิกายน กองพันพลร่ม 6 กองพันก็ได้ลงสู่พื้นดินและฝรั่งเศสกำลังเริ่มเสริมการป้องกันตำแหน่ง
เริ่มตั้งแต่เดือนธันวาคม ฝ่ายฝรั่งเศส ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอกคริสตีย็อง เดอ กัสทรี เริ่มเปลี่ยนที่มั่นให้กลายเป็นป้อมปราการ โดยจัดตั้งที่มั่นป้องกันจำนวนเจ็ดแห่ง ซึ่งเป็นที่เชื่อกันว่า แต่ละแห่งได้ชื่อตามอดีตภรรยาลับของเดอ กัสทรี แม้ว่าการกล่าวอ้างดังกล่าวอาจไม่เป็นความจริงก็ตาม ชื่อของที่มั่นทั้งเจ็ดเพียงเริ่มต้นด้วยพยัญชนะแปดตัวแรกเท่านั้น กองบัญชาการที่ได้รับการป้องกันอยู่ตรงกลาง "อูว์แก็ต" ตั้งอยู่ทางตะวันตก "โกลดีน" ตั้งอยู่ทางทิศใต้ และ "ดอมีนิก" ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ที่มั่นอื่น ๆ มีชื่อว่า "อาน-มารี" ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ "เบอาทริส" ทางตะวันออกเฉียงเหนือ "กาบรีแยล" ทางเหนือ และ "อีซาแบล" อยู่ห่างออกไป 6 กิโลเมตรทางใต้ ซึ่งป้องกันลานบินสำรอง ทางเลือกของเดอ กัสทรี ในฐานะผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสที่เดียนเบียนฟู ในการศึกษาย้อนหลังพบว่าเลวมาก นาวาร์ได้เลือกเดอ กัสทรี ซึ่งเป็นนายทหารม้าในประเพณีคริสต์ศตวรรษที่ 18 เพราะนาวาร์เห็นว่าเดียนเบียนฟูเป็นการรบแบบเคลื่อนที่ หากในความเป็นจริง เดียนเบียนฟูต้องการนายทหารที่สามารถปรับใช้การสงครามสนามเพลาะแบบสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อันซึ่งเดอ กัสทรีไม่มีความเหมาะสม
การมาถึงของกองพลเวียดมินห์ที่ 316 กระตุ้นให้กอญีสั่งให้อพยพที่มั่นลายเจิวไปยังเดียนเบียนฟู ตรงตามที่ซ้าปได้คาดการณ์ไว้ ซึ่งระหว่างทางไปเดียนเบียนฟูนั้น เวียดมินห์ได้ทำลายกองทหารฝรั่งเศสไปเสียมาก "จากทหารทั้งสิ้น 2,100 นายที่ออกจากลายเจิวเมื่อวันที่ 9 ธันวาคม มีเพียง 185 นายเท่านั้นที่ไปถึงเดียนเบียนฟูเมื่อวันที่ 22 ธันวาคม ที่เหลือล้วนแต่ถูกฆ่า ถูกจับเป็นเชลยหรือละทิ้งหน้าที่" กองกำลังเวียดมินห์ขนาดใหญ่ได้มาบรรจบกันที่เดียนเบียนฟูแล้ว
ฝรั่งเศสมอบหมายให้ทหาร 10,800 นาย ซึ่งเมื่อรวมกับกำลังหนุนแล้วพบว่ามีทั้งสิ้นเกือบ 16,000 นาย ป้องกันหุบเขาที่ได้รับผลจากมรสุมอันมีเนินป่าไม้ปกคลุมหนาแน่นที่ยังไม่ได้ป้องกันล้อมรอบ ปืนใหญ่เช่นเดียวกับรถถังเบาเอ็ม 24 ชัฟฟี 10 คัน และอากาศยานจำนวนมากได้รับมอบหมายไปยังที่มั่นดังกล่าว ที่มั่นนี้ประกอบด้วยทหารธรรมดาของฝรั่งเศส (ที่โดดเด่นคือ หน่วยพลร่มหัวกะทิและปืนใหญ่) กองทหารต่างด้าวของฝรั่งเศส ทหารตีราเยอร์ชาวแอลจีเรียและโมร็อกโก และทหารชาวอินโดจีนซึ่งถูกเกณฑ์มาจากในพื้นที่
เวียดมินห์ได้เคลื่อนทหารทั่วไป 50,000 นายเข้ามายังเนินเขาที่อยู่ล้อมรอบหุบเขานั้น รวมมี 5 กองพล ซึ่งรวมไปถึงกองพลหนักที่ 351 อันประกอบขึ้นด้วยปืนใหญ่หนักทั้งสิ้น ปืนใหญ่และปืนต่อสู้อากาศยานซึ่งมีจำนวนเหนือกว่าปืนใหญ่ฝรั่งเศสกว่าสี่ต่อหนึ่ง ได้ถูกเคลื่อนเข้ามายังตำแหน่งอำพรางที่สามารถมองเห็นหุบเขาได้ ฝ่ายฝรั่งเศสถูกเวียดมินห์ยิงด้วยปืนใหญ่เป็นครั้งคราวเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 1954 และหน่วยลาดตระเวนฝรั่งเศสพบเวียดมินห์ในทุกทิศทาง ยุทธการนี้เริ่มขึ้นโดยที่ฝรั่งเศสถูกโอบล้อมอย่างสมบูรณ์
ทำเนียบกำลังรบ
ฝ่ายเวียดนาม ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเอก หวอ เงวียน ซ้าป ประกอบด้วยหน่วยทหารราบและปืนใหญ่ จำนวน 4 กองพล 1 กองพลหนัก (ปืนใหญ่) และ 1 กรมทหารอิสระ กำลังพลรวมฝ่ายลำเลียงยุทโธปกรณ์ 80,000 นาย
ฝ่ายฝรั่งเศส ภายใต้การบังคับบัญชาของพันเอก คริสตีย็อง เดอ กัสทรี ประกอบด้วยทหารหลายเหล่า ทั้งพลร่ม ทหารราบ ทหารม้า ทหารปืนใหญ่ และเหล่าช่วยรบอีกจำนวนหนึ่ง แต่ละหน่วยมีการจัดกำลังหลายขนาด เช่น กรม กองพัน กองร้อย มีการใช้ทหารจากชาติอื่นร่วมด้วย เช่น ชาวเวียดนาม ชาวไท ชาวแอฟริกาจากกองทหารต่างด้าวฝรั่งเศส (ตีรายเยอร์) มีการจัดวางรถถังเอ็ม 24 ชัฟฟี จำนวน 10 คัน และการส่งกำลังทางอากาศ
เบอาทริส
การโจมตีของเวียดมินห์เริ่มขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ 13 มีนาคม ค.ศ. 1954 ด้วยการโจมตีกองรักษาด่าน "เบอาทริส" ปืนใหญ่เวียดมินห์เปิดฉากยิงป้อมสนามอย่างดุเดือดและการสั่งการของฝรั่งเศสถูกขัดขวางเมื่อเวลา 18.15 น. เมื่อกระสุนปืนใหญ่ถูกกองบัญชาการฝรั่งเศส ซึ่งสังหารพันตรีโปล เปโก และคณะเสนาธิการทั้งหมด อีกไม่กี่นาทีให้หลัง พันเอกฌูล โกแชร์ ผู้บัญชาการส่วนเหนือทั้งหมด เสียชีวิตจากปืนใหญ่เวียดมินห์ จากนั้น กองพลเวียดมินห์ที่ 312 เริ่มการโจมตีด้วยทหารราบขนานใหญ่ โดยใช้ทหารช่างขุดอุโมงค์เพื่อผ่านสิ่งกีดขวางของฝรั่งเศส การต้านทานของฝรั่งเศสที่เบอาทรีสพังทลายลงไม่นานหลังเที่ยงคืนหลังการสู้รบอย่างดุเดือด ทหารฝรั่งเศสเสียชีวิตราว 500 นาย เวียดมินห์สูญเสียทหารทั้งสิ้น 600 นาย และ 1,200 นายได้รับบาดเจ็บ ฝ่ายฝรั่งเศสได้ตีโต้ตอบต่อ "เบอาทริส" ในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ถูกปืนใหญ่เวียดมินห์ตีกลับไปอย่างรวดเร็ว แม้ความสูญเสียเช่นนั้น แต่ชัยชนะที่ "เบอาทริส" 'กระตุ้นขวัญกำลังใจ' ของกำลังพลเวียดมินห์