cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
สุภา หารหนองบัว
การทำงาน
สุภา หารหนองบัว เข้ารับราชการที่ภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เมื่อปี พ.ศ. 2533 ได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2538 รองศาสตราจารย์ในปี พ.ศ. 2547 และศาสตราจารย์ ในปี พ.ศ. 2556
การบริหาร
นอกจากการวิจัยแล้ว ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้ทำงานบริหารด้วย โดยเริ่มจากการเป็นรองหัวหน้าภาควิชาเคมี หัวหน้าภาควิชาเคมี และคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สำหรับการบริหารในระดับมหาวิทยาลัย ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้ดำรงตำแหน่งกรรมการสภามหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ประเภทคณาจารย์ประจำและประเภทผู้บริหาร และเป็นกรรมการสภาวิชาการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
รางวัล/เกียรติยศ
ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ได้รับรางวัลต่าง ๆ เช่น รางวัลนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ จากมูลนิธิส่งเสริมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในพระบรมราชูปถัมภ์ ประจำปี พ.ศ. 2540 ได้รับรางวัลสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาเคมีและเภสัช ประเภทรางวัลชมเชย ประจำปี พ.ศ. 2543 ได้รับรางวัล 2002 TWAS Prize for Young Scientist in Thailand ในปี 2545 จากสำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติและ Third World Academy of Science และได้รับทุนวิจัย ลอริอัล ประเทศไทย เพื่อสตรีในงานวิทยาศาสตร์ ประจำปี พ.ศ. 2549 โดยการสนับสนุนของสำนักเลขาธิการคณะกรรมการแห่งชาติว่าด้วยการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ เป็นต้น
กิจกรรม
นอกจากงานวิจัยและงานสอนแล้ว ศ.ดร.สุภา หารหนองบัว ยังได้ร่วมกิจกรรมของสมาคมวิชาชีพและองค์กรทางด้านวิทยาศาสตร์ต่าง ๆ ของประเทศไทย ได้แก่ เป็นกรรมการบริหารสมาคมเคมีแห่งประเทศไทยฯ เป็นสมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย เป็นสมาชิกบัณฑิตสภาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย    เป็นสมาชิกสมาคมวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมเชิงคำนวณ และเป็นกรรมการจัดการประชุม Annual National Symposium on Computational Science and Engineering (ANSCSE) และการประชุม Thai Theoretical Chemistry Summer School (T2C2S) และเป็นกรรมการจัดการประชุม Pure and Applied Chemistry International Conference (PACCON) โดยสมาคมเคมีแห่งประเทศไทย ร่วมจัดกับภาควิชาเคมีจากสถาบันต่างๆ เป็นประจำทุกปี
ปลาฉลามจ้าวมัน
ปลาฉลามจ้าวมัน หรือ ปลาฉลามสีเทา (Grey reef shark, Gray reef shark; ) เป็นปลาฉลามชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาฉลามครีบดำ (Carcharhinidae)
มีรูปร่างโดยทั่วไปคล้ายกับปลาฉลามในสกุลนี้ทั่วไป เช่น ปลาฉลามครีบดำ (C. melanopterus) แต่ทว่ามีรูปร่างที่หนาและบึกบึนกว่า ครีบหลังทำมุมเป็นรูปสามเหลี่ยม ลำตัวเป็นสีเทาอมฟ้า ส่วนท้องเป็นสีขาว
วินโดวส์มี
}}
วินโดวส์มี (Windows Me, ชื่อรหัส: Millennium) หรือ Windows Millennium Edition เป็นระบบปฏิบัติการกูอี้ 16/32-บิต ออกแบบสำหรับผู้ใช้ทั่วไปซึ่งเป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์ 98 พัฒนาโดยไมโครซอฟท์ และวางจำหน่ายวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000)
ภาพรวม
วินโดวส์มี มีกลุ่มเป้าหมายเป็นผู้ใช้ตามบ้านทั่วไปต่างจากวินโดวส์ 2000 ที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นธุรกิจ องค์กร ซึ่งได้วางจำหน่ายหลายเดือนก่อนหน้าวินโดวส์มี แม้ว่าวินโดวส์มีนั้นออกตามหลังวินโดวส์ 2000 แต่กลับเป็นรุ่นที่ต่อช่วงจากวินโดวส์ 95 และวินโดวส์ 98 ซึ่งวินโดวส์มีไม่ได้มีสายจากเอ็นทีเหมือนอย่างในวินโดวส์ 2000 หรือวินโดวส์เอกซ์พีที่แทนที่วินโดวส์มีในปีถัดมา
วินโดวส์มี มาพร้อมกับอินเทอร์เน็ตเอกซ์พลอเรอร์ 5.5 Windows Media Player 7 และ Windows Movie Maker รุ่นแรกสำหรับการตัดต่อภาพยนตร์อย่างง่าย นอกจากนั้นไมโครซอฟท์ยังทำการอัปเดตส่วนติดต่อกับผู้ใช้แบบกราฟิก โดยได้รวมความสามารถที่เพิ่มในวินโดวส์ 2000 มาพร้อมกับวินโดวส์มี
วินโดวส์มีนั้นได้ปิดการเข้าถึงดอสแบบภาวะจริง (real mode) เพื่อให้ระบบบูตเร็วขึ้น แต่ส่งผลให้โปรแกรมที่พัฒนาบนดอสบางโปรแกรมที่เข้าถึงดอสแบบภาวะจริงนั้นไม่สามารถทำงานบนวินโดวส์มีได้ ซึ่งทำให้เกิดข้อวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นในส่วนนี้ ซึ่งความจริงแล้วโปรแกรมที่ได้รับผลกระทบนั้นส่วนใหญ่เป็นโปรแกรมบริหารจัดการดิสก์
ตำบลนพรัตน์
นพรัตน์ เป็นตำบลหนึ่งของอำเภอหนองเสือ จังหวัดปทุมธานี ตั้งอยู่บริเวณจุดเหนือสุดของจังหวัด สภาพพื้นที่เป็นที่ราบลุ่ม มีคลองขุดชลประทานสำคัญไหลผ่าน ได้แก่ คลองสิบเอ็ด คลองสิบสอง คลองสิบสาม และคลองหกวาสายล่าง (สกัดห้า) รวมทั้งคลองแอนหรือคลองกลางต่าง ๆ ที่คั่นระหว่างคลองชลประทานสายหลัก
ประวัติ
ตำบลนพรัตน์เดิมเป็นส่วนหนึ่งของตำบลศาลาครุ ต่อมาในสมัยที่วิวุฒิ บัวจันทร์ เป็นนายอำเภอหนองเสือ และจรูญ เเสนจำหน่าย เป็นกำนันตำบลศาลาครุ พระครูวินัยธร (สุชิน โชติวโร) แห่งวัดนพรัตนาราม ได้เชิญนายอำเภอ กำนัน และผู้ใหญ่บ้านในเขตตำบลศาลาครุมาประชุมหารือกันเพื่อขอตั้งตำบลใหม่แยกจากตำบลศาลาครุ เพราะเห็นว่าตำบลศาลาครุมีพื้นที่กว้างขวางมาก ที่ประชุมมีมติเห็นชอบด้วยจึงได้ดำเนินการเสนอเรื่องกับหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง โดยพระครูวินัยธรได้เสนอชื่อตำบลที่จะจัดตั้งในครั้งนี้ว่า ตำบลนพรัตน์ ตามชื่อวัดนพรัตนาราม และกระทรวงมหาดไทยได้ออกประกาศตั้งตำบลนพรัตน์ในวันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 โดยให้มีผลในวันเดียวกัน กำนันคนแรกของตำบลคือ ปาน กล่ำเชย ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 2 ตำบลศาลาครุ (เดิม)
ที่ตั้งและอาณาเขต
ตำบลนพรัตน์ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภอหนองเสือ ห่างจากตัวอำเภอเป็นระยะทางประมาณ 12 กิโลเมตร มีอาณาเขตติดต่อกับตำบลข้างเคียงดังต่อไปนี้
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด
นโยบายของพจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด คือ พยายามที่จะบันทึกการใช้งานและลักษณะแปรผันทั้งหมดเท่าที่ทราบ ในทุกลักษณะของปลีกย่อยของภาษาอังกฤษ ที่ใช้กันทั่วโลก ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ส่วนหนึ่งของคำนำฉบับพิมพ์ ค.ศ. 1933 มีดังนี้
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด คือจุดเริ่มต้นของงานที่เน้นวิชาการที่เข้มข้น ซึ่งต้องเกี่ยวข้องกับคำศัพท์ภาษาอังกฤษ การเลือกลำดับในการสะกดแบบต่างๆ ของคำหลักนั้น มีอิทธิพลต่อการเขียนภาษาอังกฤษในหลายประเทศ
จุดเริ่มต้น
พจนานุกรมเล่มนี้แต่เดิมไม่มีความเกี่ยวโยงกับมหาวิทยาลัยใดๆ แต่เป็นที่รับรู้กันในลอนดอนว่าเป็นโครงการของสมาคมอักษรศาสตร์ (Philological Society) เมื่อ ริชาร์ด เชนวิกซ์ เทรนช์, เฮอร์เบิร์ต โคเลอบริดจ์ และเฟรเดอริก เฟอร์นิวอลล์ เริ่มรู้สึกไม่พอใจกับพจนานุกรมภาษาอังกฤษที่มีอยู่
เทรนช์เสนอว่า พจนานุกรมฉบับใหม่ที่ละเอียดจริงๆ นั้นไม่สามารถทำให้สั้นและกระชับได้ จึงต้องอาศัยการช่วยเขียนจากนักอ่านอาสาสมัครจำนวนมาก บุคคลเหล่านั้นจะอ่านหนังสือ คัดลอกข้อความที่ระบุการใช้งานจริงในลักษณะที่หลากหลายของคำศัพท์ต่างๆ มาไว้ใน "แผ่นบันทึกข้อความยกอ้าง" และส่งจดหมายไปยังบรรณาธิการ เอกสารต่างๆ ที่มีชื่อเสียง และในปี ค.ศ. 1858 สมาคมก็ยอมรับโดยหลักการเพื่อก่อตั้งโครงการ "พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับใหม่ อิงหลักการเชิงประวัติ" (A New English Dictionary on Historical Principles; NED)
บรรณาธิการรุ่นแรก
เทรนช์นั้นมีบทบาทสำคัญในช่วงแรกๆ ของโครงการ แต่อาชีพนักบวชของเขานั้น ทำให้เขาไม่สามารถให้ความสนใจอย่างต่อเนื่องแก่พจนานุกรมใหม่นี้ได้เท่าที่ควร ซึ่งอาจต้องใช้เวลายาวนานถึงสิบปีทีเดียว ด้วยเหตุนี้ เทรนช์จึงขอลาออก และเฮอร์เบิร์ต โคเลอริดจ์ก็เข้ามาเป็นบรรณาธิการคนแรกของพจนานุกรมเล่มนี้
ต่อมางานบรรณาธิการจึงตกแก่เฟอร์นิวอลล์ ซึ่งเขามีความขยันขันแข็งเป็นอย่างยิ่ง และยังมีความรู้มาก แต่ยังขาดความอดทนสำหรับโครงการระยะยาวเช่นนี้ การเริ่มต้นอย่างมีพลังของเขานั้นมีผู้ช่วยจำนวนมากคอยคัดเลือกข้อความ และมีแผ่นบันทึกข้อความจากผู้อ่านมีน้ำหนักถึง 2 ตัน และยังมีวัสดุรูปแบบอื่นๆ ส่งมายังบ้านของเขาอีก และมีหลายกรณีที่ส่งไปยังผู้ช่วยของเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน หลายปี โครงการก็เริ่มแผ่วลง เฟอร์นิวอลล์เริ่มขาดการติดต่อกับผู้ช่วยของเขา และบางคนก็เข้าใจว่าโครงการนั้นถูกทอดทิ้งไป บางคนก็เสียชีวิต และข้อความในแผ่นกระดาษก็ไม่ได้ถูกส่งกลับ แผ่นบันทึกข้อความยกอ้างทั้งหมดที่เริ่มต้นด้วยอักษรเอช (H) ภายหลังพบที่ทัสกานี แผ่นอื่นๆ ถูกมองว่าเป็นกระดาษเสีย และเผาทิ้งไปก็มี
ในทศวรรษ 1870 เฟอร์นิวอลล์ก็ขอความช่วยเหลือจากเฮนรี สวีต และเฮนรี นิโคล เพื่อทำงานนี้ต่อ แต่ก็ไม่เป็นผล แต่ต่อมาเจมส์ เมอเรย์ (James Murray) ก็ตกลงรับตำแหน่งดังกล่าว
บรรณาธิการของออกซฟอร์ด
ในขณะเดียวกัน สมาคมดังกล่าวก็เริ่มติดต่อเรื่องการพิมพ์ ซึ่งในเวลานั้นเห็นชัดแล้วว่า งานดังกล่าวจะเป็นหนังสือขนาดใหญ่มหึมาได้ มีการติดต่อผู้จัดพิมพ์จำนวนมากในระยะเวลาหลายปี ไม่ว่าจะเพื่อตีพิมพ์หน้ากระดาษตัวอย่าง หรือเพื่อการตีพิมพ์ทั้งเล่ม แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นตกลงว่าจ้างแต่อย่างใด และในบรรดาผู้จัดพิมพ์เหล่านี้ ก็คือ สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ และสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด
ในที่สุด ปี ค.ศ. 1879 หลังจากต่อรองอยู่สองปี กับสวีต และเฟอร์นิวอลล์ และเมอร์เรย์ สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดก็ตกลงที่จะจัดพิมพ์ ไม่เฉพาะพจนานุกรมเท่านั้น แต่จะจ่ายเงินให้แก่เมอร์เรย์ (ซึ่งในเวลานั้นดำรงตำแหน่งเป็นนายกสมาคมอักษรศาสตร์) เป็นเงินเดือนค่าบรรณาธิการด้วย พวกเขาหวังว่างานนี้คงจะสำเร็จในอีก 10 ปีข้างหน้า
นับว่าเมอร์เรย์นั่นเอง เป็นผู้ปัดฝุ่นโครงการนี้ขึ้นมา และสามารถที่จะดำเนินการไปสู่การปฏิบัติจริง ส่วนสถานที่ทำงานนั้นเขาจึงไม่เลือกใช้บ้านของเขา (ในเมืองมิลล์ ฮิลล์ ชานกรุงลอนดอน) เป็นที่ทำงาน เนื่องจากเขามีลูกหลายคน แต่เขาได้สร้างอาคารอีกหลังหนึ่งต่างหากสำหรับเป็นที่ทำงานของเขาและผู้ช่วย เขาเรียกอาคารนี้ว่า สคริปทอเรียม (Scriptorium) ซึ่งหมายถึง ที่เก็บต้นฉบับ นั่นเอง โดยมีตู้ไม้เป็นช่องๆ 1,029 ช่อง และชั้นวางหนังสือจำนวนมาก
ในที่สุดเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1884 (นับเป็นเวลา 23 ปีหลังจากตีพิมพ์ตัวอย่างหน้าแรกของโคเลอริดจ์) ก็ได้ตีพิมพ์ส่วนแรก (fascicle) ของพจนานุกรมฉบับจริงขึ้น ในตอนนี้ชื่อเต็มของพจนานุกรมนี้คือ พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับใหม่ อิงหลักการเชิงประวัติ; จัดทำจากเอกสารที่รวบรวมโดยสมาคมอักษรศาสตร์เป็นหลัก (A New English Dictionary on Historical Principles; Founded Mainly on the Materials Collected by The Philological Society) ในการตีพิมพ์ครั้งนี้ มีด้วยกัน 352 หน้า เริ่มตั้งแต่คำที่ขึ้นต้นด้วยอักษร "A" จนถึง "Ant" โดยมีราคา 12 ชิลลิง 6 เพนนี (เทียบปัจจุบัน คือ 62.5 เพนนี) โดยมียอดขายทั้งหมดเพียง 4,000 เล่มเท่านั้น
ตอนนี้ปรากฏชัดแล้ว ว่า สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดคงจะใช้เวลานานมาก จึงจะทำงานให้เสร็จสมบูรณ์ หากยังไม่ได้แก้ไขปรับปรุงงานบรรณาธิการ ด้วยเหตุนี้ จึงมีการสนับสนุนเงินทุนเพิ่มเติมสำหรับผู้ช่วย แต่ได้ก็ผลตอบแทนใหม่สองอย่างแก่เมอร์เรย์ อย่างแรกคือ ให้เขาย้ายจากมิลล์ ฮิลล์ มายังเมืองออกซฟอร์ด ซึ่งเขาตกลงย้ายใน ค.ศ. 1885 และเมื่อมาถึงออกซฟอร์ด เขาก็ได้สร้างสคริปทอเรียมขึ้นอีก ในที่ดินของเขา (และเพื่อไม่ให้เพื่อนบ้านลำบากใจ เขาจึงสร้างอาคารลงใต้ดินครึ่งชั้น) และสำนักงานไปรษณีย์ออกซฟอร์ด ก็ได้ติดตั้งตู้ไปรษณีย์กลมแบบใหม่ ที่หน้าบ้านของเขาพอดี
เมอร์เรย์ไม่ยอมตามคำขอประการที่สองอีก นั่นคือ หากเขาไม่สามารถทำตามแผนงานที่ต้องการได้ เขาจะต้องว่าจ้างบรรณาธิการอาวุโสคนที่สอง เพื่อทำงานคู่ขนนานกัน โดยอยู่นอกเหนือการควบคุมดูแลของเขา เขาไม่อยากแบ่งกับคนอื่น และรู้สึกว่าในที่สุดแล้ว เมื่อเขามีประสบการณ์ งานก็จะเร็วกว่านี้ แต่ความจริงมิได้เป็นเช่นนั้น และในที่สุด ฟิลิป เจลล์ แห่งสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดก็ทำให้เขาต้องยอมตาม กล่าวคือ เฮนรีย์ แบรดลีย์ ซึ่งเมอร์เรย์เคยจ้างเป็นผู้ช่วยเมื่อ ค.ศ. 1884 ก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และเริ่มทำงานโดยอิสระใน ค.ศ. 1885 ในห้องทำงานหนึ่ง ในพิพิธภัณฑ์บริติชมิวเซียม ในกรุงลอนดอน และใน ค.ศ. 1896 แบรดลีย์ก็ย้ายมายังออกซฟอร์ดเช่นกัน โดยทำงานที่ในมหาวิทยาลัย
เจลล์เริ่มทำให้บรรณาธิการทั้งสองอึดอัดใจ กับเป้าหมายทางการค้าจากต้นทุนและการผลิตที่รวดเร็ว จนไปถึงจุดที่โครงการดูเหมือนจะล้ม แต่เมื่อมีการตีพิมพ์รายงานดังกล่าว ก็เริ่มมีความคิดเห็นจากสาธารณชนกลับมายังบรรณาธิการ จากนั้นเจลล์ก็ล้มเลิกความคิดดังกล่าว และมหาวิทยาลัยก็ยกเลิกนโยบายเกี่ยวกับต้นทุนของเขา หากบรรณาธิการรู้สึกว่าพจนานุกรมนี้จะเติบโตใหญ่กว่าที่ตนเคยมีส่วนร่วม ก็ต้องทำ เพราะมันเป็นงานใหญ่ที่ต้องใช้ทั้งเวลาและเงินทุนอย่างพอเพียงจึงจะสำเร็จลงได้
งานส่วนแรก
เมื่อต้นปี ค.ศ. 1894 มีการตีพิมพ์งานส่วนแรก 11 ชิ้น โดยใช้เวลาประมาณ 1 ปี นั่นคือ 4 ชิ้น สำหรับอักษร A-B 5 ชิ้น สำหรับอักษร C และ 2 ชิ้น สำหรับอักษร Eในจำนวนนี้ 8 ชิ้นรวมกัน มีความยาว 352 หน้า ขณะที่ชิ้นสุดท้ายในแต่ละกลุ่มถูกตัดลงเมื่อจบตัวอักษร (ซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นหน้าสุดท้ายของชุด) ณ จุดนี้ ถือว่าเป็นการตีพิมพ์งานส่วนย่อยลง แต่พิมพ์ถี่มากขึ้น นั่นคือ ตีพิมพ์สามแดือนครั้ง โดยเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 1895 ในตอนนี้มีงานส่วนแรก 64 หน้า ราคา 2 ชิลลิง 6 เพนนี (12.5 เพนนี) หากมีวัสดุพอเพียง คงจะสามารถตีพิมพ์ได้รวม 128 หน้า หรือ 192 หน้าด้วยกัน แต่ช่วงดังกล่าวยังไม่สามารถตีพิมพ์ชุดใหญ่ได้ จนกระทั่งเหตุการณ์ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้ต้องลดพนักงานลง แต่ก็มีการพิมพ์เป็นส่วนๆ โดยใช้กระดาษขนาดใหญ่แบบเดิม สำหรับผู้ที่นิยมแบบนี้ และมีการพิมพ์ต่อเนื่องเป็นระยะๆ
การเปลี่ยนแปลงครั้งที่สอง ในปี ค.ศ. 1895 คือ การใช้ชื่อว่า "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด" (Oxford English Dictionary; OED) แต่พิมพ์เฉพาะบนปกนอกของการตีพิมพ์งานส่วนแรกเท่านั้น ชื่อเดิมนั้นยังคงเป็นชขื่อทางการ และปรากฏในที่อื่นๆ ทั้งหมด
การพิมพ์ครั้งที่ 125 และถือเป็นงานส่วนแรกชิ้นสุดท้าย ครอบคลุมคำศัพท์จาก Wise จนถึงท้ายสุดของหมวด W โดยได้ตีพิมพ์ในวันที่ 19 เมษายน ค.ศ. 1928 และพจนานุกรมฉบับสมบูรณ์เย็บเล่มเป็นชุดก็ตีพิมพ์ตามติดในเวลาต่อมา
ฉบับพิมพ์ครั้งแรก และฉบับพิมพ์เสริมครั้งแรก
เดิมมีการวางแผนที่จะตีพิมพ์พจนานุกรมภาษาอังกฤษฉบับใหม่นี้ เป็น 10 เล่มชุด (Volume) โดยเริ่มตั้งแต่ A, C, D, F, H, L, O, Q, Si และ Ti แต่เมื่อโครงการดำเนินไป เล่มชุดต่อมาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และขณะที่ฉบับพิมพ์สมบูรณ์อย่างเป็นทางการ ปี 1928 ยังคงเรียงหมายเลขตามที่เจตนาเอาไว้ เล่มชุดที่ 9 และ 10 กลับต้องตีพิมพ์เป็นชุดละสองเล่ม โดยแยกที่ Su และ V ตามลำดับ เป็นอันว่าพจนานุกรมทั้งชุดนี้ ตีพิมพ์รวม 20 เล่มชุด โดยเลือกเย็บเล่มสองแบบ ราคา 55 หรือ 55 กีนี (52.50 หรือ 57.75 ปอนด์) ขึ้นกับรูปแบบและการเย็บเล่ม
นับเป็นเวลา 44 ปี ตั้งแต่เริ่มตีพิมพ์คำศัพท์ A-Ant และแน่นอนว่า ภาษาอังกฤษก็มีการพัฒนาและเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องด้วยเช่นกัน ดังนั้น ในเวลานี้ พจนานุกรมชุดแรกๆ จึงล้าสมัยอย่างชัดเจน ทางแก้ปัญหาสำหรับคณะทำงานเดิมในเวลานั้นก็คือ ออกชุดเสริมพิเศษ (Supplement) ขึ้น โดยเรียงลำดับคำทั้งหมด และความหมายที่เปลี่ยนแปลง นับตั้งแต่หน้านั้นๆ ตีพิมพ์เป็นครั้งแรก การทำงานดังกล่าวทำให้มีโอกาสแก้ไขความผิดพลาด หรือข้อบกพร่องต่างๆ ที่พบ สำหรับค่าใช้จ่ายของฉบับปี 1928 นั้น ตกลงได้ว่าจะทำฉบับเสริมพิเศษนี้แถมฟรีไปกับฉบับหลัก
พจนานุกรมฉบับเสริมพิเศษนี้ จัดทำโดยบรรณาธิการสองคนเช่นเดิม โดยทำงานคู่ขนานกัน ในเวลานี้ เครกีซึ่งทำงานอยู่ในสหรัฐอเมริกา ก็ทำการวิจัยส่วนใหญ่เกี่ยวกับการใช้ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน นอกจากนี้ยังแก้ไขคำศัพท์หมวด L-R และ U-Z ขณะที่อันยันส์แก้ไขหมวด A-K และ S-T งานทั้งหมดนี้ใช้เวลาอีก 5 ปีจึงสำเร็จ
ในปี 1933 มีการตีพิมพ์พจนานุกรมทั้งชุดอีกครั้ง ตอนนี้ใช้ชื่อเป็นทางการว่า พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด (Oxford English Dictionary) เป็นครั้งแรก การตีพิมพ์เล่มชุดหลังจาก 6 ชุดแรกนั้นถูกปรับให้มีขนาดเท่าๆ กัน เพื่อจะได้ไม่ต้องมีชุดที่ตีพิมพ์สองเล่มอีก พจนานุกรมหลักในตอนนี้จึงมีทั้งหมด 12 เล่ม เรียงตามลำดับ ดังนี้ A, C, D, F, H, L, N, Poyesye, S, Sole, T และ V ส่วนฉบับเสริมพิเศษจัดไว้เป็นเล่มที่ 13 โดยตั้งลดราคาเหลือ 20 กีนี (21 ปอนด์)
ฉบับพิมพ์ครั้งที่สอง และฉบับเสริมพิเศษชุดที่สอง
ในปี 1933 มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดได้พักเรื่องพจนานุกรมเอาไว้ชั่วคราว งานทั้งหมดสิ้นสุด แผ่นบันทึกคำศัพท์ถูกนำไปจัดเก็บ แต่แน่นอนว่าภาษาอังกฤษนั้นยังคงเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง และเมื่อเวลาผ่านไป 20 ปี พจนานุกรมก็ล้าสมัยเสียแล้ว
มีหนทางเป็นไปได้ 3 ทางที่จะปรับปรุงพจนานุกรมให้ทันสมัย วิธีที่ประหยัดที่สุด คือ เก็บไว้เฉพาะคำที่ใช้ในปัจจุบัน และรวบรวมฉบับเสริมพิเศษใหม่ ซึ่งอาจจุคำศัพท์ 1-2 เล่ม แต่สำหรับคนที่ต้องการหาคำ หรือความหมาย และไม่แน่ใจเกี่ยวกับอายุของคำ ก็จะต้องมองหาจากพจนานุกรมถึง 3 ที่ด้วยกัน มิฉะนั้นก็รวมฉบับเสริมพิเศษที่มีอยู่กับข้อมูลใหม่ เป็นฉบับเสริมพิเศษที่ใหญ่ขึ้น สำหรับหนทางที่สะดวกที่สุดสำหรับผู้ใช้พจนานุกรม ก็น่าจะเป็นการใช้พจนานุกรมชุดเดียว มาปรับปรุงแก้ไขใหม่ และเรียงพิมพ์ใหม่ โดยการเปลี่ยนแปลงแต่ละอย่างนั้น จะรวมในตำแหน่งที่เหมาะสมตามลำดับอักษร แต่ก็แน่นอนว่าวิธีนี้คงจะแพงที่สุด และอาจตีพิมพ์ทั้งหมด 15 เล่มชุดด้วยกัน
สุดท้ายสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดก็เลือกทางสายกลาง คือ ผลิตฉบับเสริมพิเศษขึ้นใหม่ ทั้งนี้มีการว่าจ้างโรเบิร์ต เบิร์ชฟีลด์ (Robert Burchfield) ในปี 1957 ให้มาเป็นบรรณาธิการ ส่วนชาลส์ แทลบัต อันยันส์ ซึ่งเวลานั้นอายุ 84 ปีแล้ว ก็ยังคงทำงานบางส่วนอยู่ด้วย งานทั้งหมดนี้คาดว่าจะใช้เวลา 7-10 ปีด้วยกัน แต่เมื่อทำจริงปรากฏว่าใช้เวลาถึง 29 ปี เมื่อสำเร็จ ฉบับเสริมพิเศษชุดใหม่โตขึ้นเป็น 4 เล่ม เริ่มตั้งแต่ A, H, O และ Sea มีการทยอยตีพิมพ์ ในปี 1972, 1976, 1982 และ 1986 ตามลำดับ ทำให้พจนานุกรมฉบับสมบูรณ์มีจำนวนเล่มถึง 16 เล่ม (หรือ 17 เล่ม หากรวมฉบับเสริมพิเศษชุดแรกด้วย)
และนับแต่นั้น โครงการ "พจนานุกรมภาษาอังกฤษใหม่ ฉบับออกซฟอร์ด" (New Oxford English Dictionary; NOED) ก็เริ่มต้นขึ้น การเรียงพิมพ์ข้อความอย่างเดียวนั้นไม่พอเพียง ข้อมูลทั้งหมดถูกแทนด้วย typography ที่ซับซ้อน จากพจนานุกรมเดิมที่จะต้องคงไว้ ซึ่งสำเร็จด้วยการกำหนดเนื้อหาใน SGML และโปรแกรมสืบค้น (search engine) พิเศษ และยังมีซอฟต์แวร์แสดงผลเพื่อการเข้าถึงเนื้อหาอีกด้วย ในสัญญาปี 1985 ซอฟต์แวร์บางตัวได้ทำงานที่มหาวิทยาลัยวอเตอร์ลูในแคนาดา ที่ ศูนย์พจนานุกรมอังกฤษใหม่ ฉบับออกซฟอร์ด (Centre for the New Oxford English Dictionary) หัวหน้าคณะคือแฟรงค์ วิลเลียม ทอมปา (Frank William Tompa) และแกสตน กอนเน็ต (Gaston Gonnet) เทคโนโลยีการสืบค้นนี้จะนำไปสู่การใช้งานเป็นพื้นฐานสำหรับ Open Text Corporation ทั้งนี้บริษัทลูกของไอบีเอ็มในอังกฤษได้บริจาคฮาร์ดแวร์ ซอฟต์แวร์ฐานข้อมูล และซอฟต์แวร์อื่นๆ ให้ และบรรณาธิการควบคุมระบบสีสำหรับโครงการนี้ด้วย LEXX เขียนโดย ไมค์ คาวลิชอ (Mike Cowlishaw) แห่งไอบีเอ็ม
สำหรับเนื้อหาใหม่จะตีพิมพ์ไว้ใน พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ชุดเสริมพิเศษ (Oxford English Dictionary Additions Series) เป็น 2 เล่มชุดเล็ก ในปี 1993 และพิมพ์ครั้งที่ 3 ในปี 1997 ทำให้พจนานุกรมทั้งหมดมีด้วยกัน 23 เล่ม ชุดเสริมพิเศษแต่ละชุดจะมีนิยามศัพท์ใหม่เพิ่มประมาณ 3,000 คำ อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีแผนที่จะทำเล่มชุดเพิ่ม และคาดว่าคงจะไม่มีการพิมพ์ครั้งที่ 3 (หรือ OED3) เป็นแบบงานส่วนแรก อย่างที่เคยทำมาในอดีตอีก
ฉบับกะทัดรัด
ขณะเดียวกัน ในปี 1971 ก็มีการตีพิมพ์ซ้ำเนื้อหาเต็มของ OED1 ฉบับ 13 เล่มชุดจาก ปี 1933 เป็นฉบับกะทัดรัด (Compact Edition) เป็น 2 เล่มชุด ทั้งนี้อาศัยการถ่ายย่อจากฉบับเดิมเหลือ 1/2 จากมิติระนาบ ทำให้ 4 หน้าเดิมจุได้ใน 1 หน้าใหม่ พจนานุกรมฉบับกะทัดรัด 2 เล่มชุดนี้ เริ่มต้นด้วยหมวดอักษร A และ P โดยมีฉบับเสริมพิเศษเพิ่มไว้ที่ด้านหลังของเล่ม 2
พจนานุกรมฉบับกะทัดรัดจัดจำหน่ายใส่กล่องเรียบร้อย เป็นลิ้นชักขนาดเล็ก พร้อมแว่นขยาย เพื่อช่วยให้ผู้อ่านสามารถอ่านตัวพิมพ์ที่มีขนาดเล็กจิ๋วได้ (ขนาดกะทัดรัดนั้น แม้คนที่สายตาดี ก็แทบจะอ่านด้วยตาเปล่าได้ไม่ชัด) มีการขายฉบับกะทัดรัดนี้ได้เป็นจำนวนมากโดยผ่านสโมสรหนังสือ ซึ่งจัดจำหน่ายในราคาย่อมเยา เป็นสินค้าพิเศษสำหรับสมาชิก
ในปี 1987 มีการตีพิมพ์ฉบับเสริมพิเศษ ชุดที่สอง เป็นเล่มที่ 3 รวมอยู่ในชุดกะทัดรัดดังกล่าว และในปี 1991 พจนานุกรม OED2 ก็เปลี่ยนแปลงรูปแบบของฉบับกะทัดรัดเป็น ⅓ ของขนาดเดิม (ในเชิงระนาบ) คือ 9 หน้าเดิม เท่ากับ 1 หน้าใหม่ ทำให้ไม่สามารถอ่านด้วยตาเปล่าได้เลย ต้องอาศัยแว่นขยายเท่านั้น โดยตีพิมพ์เป็น 1 เล่มเดี่ยวเป็นครั้งแรก แม้แต่จะมีการตีพิมพ์ฉบับกะทัดรัดจิ๋วแล้ว สโมสรหนังสือทั้งหลายก็ยังเสนอขายรุ่นกะทัดรัด 2 เล่มชุด ปี 1971 แบบเดิมอย่างต่อเนื่องโดยทั่วไป ทั้งนี้มักปรากฏข้อความชมเชยว่าฉบับพิมพ์กะรัดทัด 2 เล่มชุดนั้น อ่านง่ายกว่า (ขนาดตัวอักษรใหญ่กว่า) และสะดวกกว่า (เล่มเล็กกว่า) นอกจากนี้คุณภาพของกล่องก็ดี และมีแว่นขยายให้ด้วย
รุ่นอิเล็กทรอนิกส์
ถึงตอนนี้ ข้อความทั้งหมดของพจนานุกรมถูกแปลงเป็นดิจิทัลและออนไลน์แล้ว และยังมีการจัดทำฉบับซีดีรอมด้วย โดยมีทั้งหมด 3 รุ่นหรือเวอร์ชัน ด้วยกัน รุ่น 1 (1992) เนื้อหาตรงกับฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 และในแผ่นซีดีเองนั้นก็ไม่ป้องกันการคัดลอก ส่วนรุ่น 2 (1999) มีการเพิ่มเติมเล็กน้อย และใช้ซอฟต์แวร์ที่ปรับปรุงใหม่ พร้อมความสามารถสืบค้นที่ดีขึ้น แต่มีการป้องกันการคัดลอก ทำให้ใช้งานยาก และโปรแกรมยังปฏิเสธการใช้ของเจ้าหน้าที่สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ในระหว่างการสาธิตสินค้าด้วย รุ่น 3 (2002) มีคำศัพท์เพิ่มเติม และปรับปรุงซอฟต์แวร์ด้วย แต่ยังมีการป้องกันการคัดลอก และใช้งานได้เฉพาะกับระบบปฏิบัติการวินโดวส์ของไมโครซอฟท์เท่านั้น
ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2000 "พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ออนไลน์" (Oxford English Dictionary Online; OED Online) ก็มีจำหน่ายแก่สมาชิก ฐานข้อมูลออนไลน์ประกอบด้วยพจนานุกรม OED2 ทั้งหมด และยังปรับปรุงแก้ไขถึง 1/4 ซึ่งจะรวมอยู่ใน OED3 (ดูข้างล่าง) ฉบับออนไลน์นี้ถือเป็นพจนานุกรมฉบับที่ทันสมัยที่สุดที่มีอยู่
สำหรับราคาการใช้บริการส่วนบุคคลของพจนานุกรมฉบับออนไลน์นี้ แม้จะลดแล้วในปี 2004 ก็ยังอยู่ในอัตรา 195 ปอนด์ หรือ 295 ดอลลาร์ ต่อปี ผู้สมัครเป็นสมาชิกส่วนใหญ่คือองค์กรขนาดใหญ่ เช่น มหาวิทยาลัย ผู้ใหญ่บางรายจะไม่ใช้พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ออนไลน์ผ่านอินเทอร์เน็ต แต่จะดาวน์โหลดฐานข้อมูลทั้งหมดโดยถูกกฎหมายลงมายังคอมพิวเตอร์ขององค์กรนั้นๆ
ในปี 2004 มีการนำเสนอวิธีการจ่ายเงินที่น่าสนใจมากกว่าเดิมเล็กน้อย นั่นคือ เสนอให้ผู้ใช้ในประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ และอเมริกาใต้ มีโอกาสจ่ายเงิน 29.95 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน เพื่อเข้าใช้งานออนไลน์ ทำให้ผู้ที่ไม่ค่อยได้เข้าใช้ สามารถประหยัดค่าใช้จ่ายได้มากพอสมควร
พิมพ์ครั้งที่สาม
ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 3 (OED3) เป็นงานที่ตั้งใจจะใช้คอมพิวเตอร์ทำเกือบทั้งหมด ใน ค.ศ. 2005 จอห์น ซิมป์สัน เป็นบรรณาธิการใหญ่ เนื่องจากงานชิ้นแรกของบรรณาธิการแต่ละคนมีแนวโน้มที่ต้องการการปรับปรุงมากกว่าผลของเขาในสมัยก่อน ซึ่งมีความสมบูรณ์เรียบร้อยกว่า จึงต้องมีการถ่วงดุลปรากฏการณ์ดังกล่าว โดยการเริ่มทำงานตั้งแต่เนิ่นๆ และอาจเป็นงานที่อาจปรับปรุงจากอักษรอื่นก่อน แทนที่จะเริ่มด้วยอักษร A
ด้วยเหตุนี้ งานหลักของ OED3 จึงดำเนินไปตามลำดับจากอักษร M เมื่อมีการเผยแพร่ OED ฉบับออนไลน์ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2000 มีชุดแรกของรายการที่แก้ไขแล้ว (ระบุโดยทางการว่าเป็นรายการฉบับร่าง) ที่ขยายมาจาก M จนถึง mahurat และข้อความส่วนที่ต่อเนื่องไปจะเผยแพร่สามเดือนครั้ง เมื่อถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2006 ส่วนปรับปรุงแก้ไขก็คืบหน้าไปถึงคำที่เริ่มต้นด้วย pi เมื่องานชิ้นใหม่สำเร็จลงในคำศัพท์ในส่วนอื่นๆ ก็จะมีการเผยแพร่คราวละสามเดือนเช่นกัน
เนื้อหาใหม่นี้จะอ่านได้จาก OED Online (โดยการสมัครสมาชิก หรือจากห้องสมุดที่ให้บริการนี้) หรือจากฉบับซีดีรอม ที่มีการปรับข้อมูลเป็นระยะสม่ำเสมอ นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ว่า OED3 คงจะไม่มีการตีพิมพ์เป็นเล่มชุดแบบเดิม แต่จะหาซื้อได้จากสื่อคอมพิวเตอร์เท่านั้น ประเด็นนี้จะเป็นการตัดสินใจอีกครั้งในอนาคต เมื่อการปรับปรุงแก้ไขใกล้เสร็จสมบูรณ์
แน่นอนว่า การผลิตพจนานุกรมฉบับพิมพ์ครั้งใหม่จริงๆ นั้น จะใช้ประโยชน์จากคอมพิวเตอร์อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะนับตั้งแต่เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2005 มีการใช้โปรแกรมประยุกต์ "Perfect All-Singing All-Dancing Editorial and Notation Application" หรือ Pasadena และด้วยระบบที่ใช้ XML นี้ ความสนใจของนักทำพจนานุกรม อาจอยู่ที่เนื้อหา มากกว่าประเด็นการนำเสนอ เช่น การกำหนดหมายเลขของนิยาม ระบบใหม่นี้ยังทำให้ใช้ฐานข้อมูลข้อความอ้างอิงให้ง่ายลง และทำให้เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ในนิวยอร์กได้ทำงานโดยตรงกับพจนานุกรมในลักษณะเดียวกับผู้ร่วมงานในออกซฟอร์ด
การใช้งานคอมพิวเตอร์ที่สำคัญอื่นๆ ได้แก่ การสืบค้นผ่านอินเทอร์เน็ต เพื่อหาหลักฐานการใช้ในปัจจุบัน และการรับข้อความจากผู้อ่านและสาธารณะทั่วไปโดยผ่านอีเมล
การสะกด
พจนานุกรมภาษาอังกฤษ ฉบับออกซฟอร์ด ได้บันทึกการสะกดแบบอังกฤษสำหรับคำหลักเอาไว้ก่อน (ตัวอย่าง เช่น labour และ centre) ตามด้วยการสะกดแบบอื่น (labor, center เป็นต้น) นโยบายของสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ดยังบ่งชี้ว่ามีการใช้ปัจจัย "-ize" (แทนที่จะเป็น -ise) สำหรับคำมากมาย มากกว่าที่ลงท้ายด้วย -ise ถ้ารากศัพท์นี้เป็นภาษาละติน ไม่ใช่ภาษากรีก หลักการสำหรับนโยบายนี้ ขัดแย้งกับความเชื่อของคนทั่วไป ว่า -ize เป็นภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน
ประโยคที่ว่า "The group analysed labour statistics published by the organization" เป็นตัวอย่างการปฏิบัติของสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด การสะกดเช่นนี้ ซึ่งระบุได้จาก ป้ายข้อมูลภาษาจดทะเบียนของ IANA ว่า en-GB-oed ก็ถูกนำไปใช้โดยองค์การสหประชาชาติ องค์การการค้าโลก องค์กรนานาชาติสำหรับการกำหนดมาตรฐาน และองค์กรอื่นๆ รวมทั้งสำนักพิมพ์ทางวิชาการมากมาย เช่น Nature, Biochemical Journal และ Times Literary Supplement เป็นต้น
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม (Đảng Cộng sản Việt Nam) เป็นพรรคการเมืองที่ถูกกฎหมายพรรคเดียวในเวียดนาม เป็นพรรคนิยมลัทธิมากซ์-เลนินที่สนับสนุนโดยแนวหน้าปิตุภูมิเวียดนาม
ประวัติ
หลังจากนั้นไม่นาน พรรคเปลี่ยนชื่อเป็นพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนภายใต้การนำขององค์การคอมมิวนิสต์สากล การประชุมพรรคครั้งแรกเป็นการประชุมลับที่มาเก๊าเมื่อ พ.ศ. 2478 ในเวลาเดียวกัน ทางมอสโกได้ออกนโยบายต่อต้านลัทธิฟาสซิสต์และสนับสนุนให้แนวร่วมคอมมิวนิสต์ทั่วโลกทำตามรวมทั้งต้องการให้ขบวนการคอมมิวนิสต์ทั้งหมดในอินโดจีนเป็นพันธมิตรกัน อย่างไรก็ตามพรรคนี้สลายตัวไปเมื่อ พ.ศ. 2488 กลายเป็นสมาคมนิยมลัทธิมาร์กและเวียดมินห์ซึ่งเป็นแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติ
พรรคนี้ก่อตั้งใหม่อีกครั้งในนามพรรคแรงงานเวียดนาม (Đảng lao động Việt Nam) เมื่อปี พ.ศ. 2494 ในการประชุมใหญ่ระดับชาติของพรรคครั้งที่ 2 ในสงครามอินโดจีนครั้งแรก การประชุมใหญ่ของพรรคครั้งที่ 3 จัดขึ้นที่ฮานอยเมื่อ พ.ศ. 2503 ซึ่งเน้นการเผยแพร่ลัทธิคอมมิวนิสต์ในเวียดนามเหนือหรือสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม รวมทั้งให้มีการสนับสนุนการปลดปล่อยในภาคใต้ การประชุมใหญ่ครั้งที่ 4 มีขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2519 หลังสิ้นสุดสงครามเวียดนามและเปลี่ยนชื่อพรรคเป็นพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม
การจัดองค์กร
ส่วนที่มีอำนาจสูงสุดของพรรคคือคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามที่นำโดยเลขาธิการใหญ่ คณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคเลือกตั้งโดยคณะกรรมการศูนย์กลางพรรคและคณะกรรมการกลางเลือกตั้งจากการประชุมใหญ่ของพรรค หลังจากการรวมชาติเวียดนาม มีการเพิ่มจำนวนคณะกรรมการศูนย์กลางจาก 77 คนเป็น 133 คน และเพิ่มคณะกรรมการกรมการเมืองศูนย์กลางพรรคจาก 11 เป็น 17 คน จำนวนสมาชิกเพิ่มจาก 760,000 คน เมื่อ พ.ศ. 2509 เป็น 1,553,500 ใน พ.ศ. 2519 คิดเป็น 3.1% ของประชากรทั้งหมด และเป็นเกือบสองล้านคนเมื่อ พ.ศ. 2529
หัวหน้าคณะกรรมการกลางของพรรคระหว่าง พ.ศ. 2494 – 2512 นำโดยโฮจิมินต์ซึ่งถือเป็นผู้นำสูงสุดของพรรค การประชุมใหญ่ของพรรคมีทุกๆ 5 ปี การประชุม 4 ครั้งแรกไม่ได้กำหนดเวลาที่แน่นอนเนื่องจากสงครามกับฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกา การประชุมใหญ่ที่จัดขึ้นได้แก่ ผู้ที่ได้ดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคคนที่ 1 (2503–2519) และเลขาธิการใหญ่ (2473–2503 และ 2519–ปัจจุบัน) ได้แก่
ฟริดา กาโล
ฟริดา กาโล มีลักษณะเด่นเป็นที่สังเกตได้จากไรหนวดและขนคิ้วดกชนกัน ชอบแต่งกายด้วยชุดฟูฟ่องแบบชุดเม็กซิโก
ชีวประวัติวัยเยาว์
ฟริดา กาโล เกิดในเขตโกโยอากัน (Coyoacán) ในเม็กซิโกซิตี บิดาชื่อ กิเยร์โม กาโล (Guillermo Kahlo) มีเชื้อสายเยอรมัน-ฮังการี อพยพจากประเทศเยอรมนี และสมรสกับมาติลเด กัลเดรอน อี กอนซาเลซ (Matilde Calderón y Gonzalez) มารดาผู้สืบเชื้อสายชาวสเปนกับชนพื้นเมือง ภายหลังภรรยาคนแรกเสียชีวิตเพราะการคลอดบุตร ฟริดาเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่มีความสุข แต่ใกล้ชิดกับบิดามากว่ามารดา เมื่อฟริดาอายุ 6 ขวบ ป่วยเป็นโรคโปลิโอ ส่งผลให้ขาซ้ายลีบเล็กกว่าขาขวาแต่ก็สามารถพิชิตความพิการได้ในที่สุด ในปี พ.ศ. 2465 ฟริดาได้เข้าเรียนในโรงเรียนชั้นมัธยมปลาย (Preparatoria) เป็นหนึ่งในจำนวนนักศึกษาสตรี 35 คน ในช่วงนั้นเองฟริดาได้ประสบกับจลาจลบนท้องถนนของการปฏิวัติเม็กซิโก เหตุการณ์นี้นำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ชีวิตของฟริดา
ในปี พ.ศ. 2468 รถรางชนกับรถประจำทางที่ฟริดานั่ง ทำให้ได้รับบาดเจ็บสาหัส โดยเฉพาะที่กระดูกเชิงกราน และมดลูก เป็นสาเหตุให้ต่อมาตั้งครรภ์ด้วยความเสี่ยง ภายหลังจากการบาดเจ็บ ฟริดากลับมาเดินได้อีกแต่ก็กลับไปมีอาการเจ็บปวดไปตลอดชีวิต ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลครั้งละนาน ๆ และได้เข้ารับการผ่าตัด ถึง 35 ครั้ง ที่หลังและขาขวา
อาชีพจิตรกร
ภายหลังจากอุบัติเหตุฟริดาหันเหความสนใจไปศึกษาศิลปะแทน ภาพเขียนของฟริดาสะท้อนชีวิตอันขื่นขมอย่างตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ ทั้งการสมรสที่ล้มเหลว การตั้งครรภ์และการผ่าตัดต่าง ๆ 55 ภาพในจำนวน 143 ภาพเป็นภาพเหมือนของตัวเอง มักมีการสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์เกี่ยวกับบาดแผลทางกายและทางใจของฟริดา ฟริดาได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมพื้นถิ่นเม็กซิโกอย่างยิ่ง โดยสะท้อนเป็นสีสันอันสดใสในสัญลักษณ์ต่าง ๆ ในภาพเขียน
แม้ว่างานของฟริดาถูกจัดให้อยู่ในรูปแบบเหนือจริง และออกแสดงกับพวกลัทธิเหนือจริงของยุโรป แต่ฟริดาไม่นับตัวเองเป็นพวกลัทธิเหนือจริง งานที่มีท่วงทำนองส่วนใหญ่เกี่ยวกับสตรี ส่งให้ฟริดากลายเป็นแม่แบบของนักนิยมสิทธิสตรีในทศวรรษสุดท้ายของคริสต์ศตวรรษที่ 20
มรสุมชีวิตสมรส
ดิเอโก ริเบรา สนใจภาพเขียนของฟริดา ต่อมาทั้งคู่ก็แต่งงานกัน ทั้งสองมักถูกมารดาของฟริดา (ผู้ไม่ถูกชะตากับลูกเขย) ค่อนแคะเปรียบเปรยว่าเป็น "ช้างกับเขา" ตามขนาดร่างกาย เมื่อแรกแต่งงาน เขาอายุ 42 ปี สูง 186 เซนติเมตร หนัก 136 กิโลกรัม ส่วนฟริดา อายุ 22 ปี สูง 160 เซนติเมตร หนัก 44.5 กิโลกรัม
ชีวิตสมรสของทั้งคู่ไม่ใคร่ราบรื่น เพราะดิเอโกเป็นคนเจ้าชู้ อารมณ์ร้อนของทั้งสองก็มีส่วนกับชีวิตสมรสที่ไม่ราบรื่นด้วย ทั้งคู่ต่างคบชู้เหมือนกัน เมื่อฟริดาจับได้ว่าดิเอโกมีความสัมพันธ์กับพี่สาวก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทั้งคู่หย่าขาดจากกันแล้วกลับมาแต่งงานกันใหม่ในปี พ.ศ. 2483 แต่ชีวิตสมรสก็ยังลุ่ม ๆ ดอน ๆ เช่นเดิม
ฟริดาไม่คิดปกปิดดิเอโกว่าตนเป็นไบเซ็กชวล ดิเอโกยอมรับความสัมพันธ์กับหญิงอื่นของภรรยาไม่ได้ เพราะรู้สึกอิจฉายิ่ง
ชีวิตบั้นปลาย
ฟริดาและดิเอโกต่างเป็นผู้ฝักใฝ่คอมมิวนิสต์ เป็นสหายของเลออน ทรอตสกี ผู้ลี้ภัยทางการเมืองจากสหภาพโซเวียตภายใต้การปกครองของโจเซฟ สตาลิน แต่แรกนั้น ทรอตสกีอาศัยอยู่กับดิเอโกแล้วจึงมาอยู่ฟริดาเมื่อทั้งสองลักลอบเป็นชู้กัน ต่อมาทรอตสกีย้ายไปอยู่บ้านอีกหลังกับภรรยาที่โกโยอากัน และถูกลอบสังหารในที่สุด ภายหลังการตายของทรอตสกี ฟริดาประณามเขาและหันมายกย่องสหภาพโซเวียตของสตาลิน ชื่นชอบนิยมเหมา เจ๋อตุง เรียกประเทศจีนว่าเป็น "ความหวังใหม่ของนักสังคมนิยม"
ฟริดาเจ็บกระเสาะกระแสะในช่วงหลายปีหลังและเกิดเนื้อตายที่ขา ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2497 ไม่มีการชันสูตรศพ และมีคำเล่าลือว่าเธอฆ่าตัวตาย เพราะก่อนหน้าการตายไม่กี่วัน ฟริดาเขียนอนุทินว่า "ฉันหวังว่าทางออกนั้นคงน่ายินดี ฉันหวังว่าคงไม่ต้องกลับมา"
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2520
'''รัฐประหาร 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520''' เป็นการรัฐประหารโดยปราศจากเลือดเนื้อซึ่งเกิดขึ้นเมื่อเวลา 18.00 น. ของวันพฤหัสบดีที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2520 โดยกองทัพไทย รัฐประหารเกิดขึ้นภายใต้อำนาจของ พลเรือเอกสงัด ชลออยู่ อดีตผู้บัญชาการทหารเรือ อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม หัวหน้าคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน แต่นำโดยพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุด นำไปสู่การปลดนายกรัฐมนตรีธานินทร์ กรัยวิเชียร ซึ่งเข้ารับตำแหน่งภายหลังการรัฐประหาร 6 ตุลาคม พ.ศ. 2519 (ซึ่งนำโดยพลเรือเอกสงัดเช่นเดียวกัน และส่งผลให้มีการจัดตั้งสภาปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ) หลังเหตุการณ์ 6 ตุลา
การรัฐประหารในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2519 เกิดขึ้นก่อนการพยายามทำรัฐประหารในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2520 โดยพลเอกฉลาด หิรัญศิริ ความพยายามทำรัฐประหารของพวกเขาล้มเหลว พลเอกฉลาดถูกประหารชีวิต
กองทัพอ้างความชอบธรรมในการรัฐประหารเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2520 โดยระบุว่ารัฐบาลของธานินทร์ทำให้ประเทศแตกแยก ไม่ได้รับการสนับสนุนจากประชาชน สถานการณ์ทางเศรษฐกิจแย่ลง และประชาชนทั่วไปไม่เห็นด้วยกับการแช่แข็งระบอบประชาธิปไตย 12 ปีดังกล่าว
พลเอกเกรียงศักดิ์เข้าดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีและดำรงตำแหน่งจนกระทั่งลาออกเนื่องจากราคาน้ำมันพุ่งสูงขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 ระหว่างการอภิปรายไม่ไว้วางใจ
สาเหตุ
เหตุเนื่องจากการที่คณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดินที่นำโดย พล.ร.อ.สงัด ได้ทำการรัฐประหารเมื่อปี พ.ศ. 2519 เนื่องจากในเหตุการณ์ 6 ตุลา และแต่งตั้ง นายธานินทร์ กรัยวิเชียร เป็นนายกรัฐมนตรี โดยรัฐบาลนายธานินทร์มีภารกิจสำคัญที่จะต้องกระทำคือ การปฏิรูปการเมืองภายในระยะเวลา 12 ปี ซึ่งทางคณะปฏิรูปฯเห็นว่าล่าช้าเกินไป ประกอบกับสถานการณ์ต่าง ๆ ในประเทศยังไม่สงบดีด้วย ดังนั้นจึงกระทำการรัฐประหารซ้ำอีกครั้ง ซึ่งอาจเรียกว่าเป็นการ รัฐประหารตัวเอง เพื่อกระชับอำนาจก็ว่าได้
โดยมีประกาศในการรัฐประหารไว้ดังนี้ การบริหารงานของรัฐบาล นายธานินทร์ กรัยวิเชียร ไม่อาจแก้ปัญหาสำคัญของประเทศทั้งในด้านเศรษฐกิจ สังคม และอุตสาหกรรม ให้ลุล่วงไปอย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งการปิดกั้นเสรีภาพทางความคิดเห็นของประชาชน ตลอดจนท่าทีของรัฐบาลในการลอบวางระเบิดใกล้พลับพลาที่ประทับของพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ที่จังหวัดยะลา
ผลลัพธ์
ผลจากการยึดอำนาจคือ ยกเลิกรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2519 ที่ใช้อยู่ขณะนั้น และมาใช้รัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว พ.ศ. 2520 แทนจนกระทั่งถึงวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2521 จึงมาใช้รัฐธรรมนูญฉบับถาวร พ.ศ. 2521 แทนและได้แต่งตั้ง พลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันทน์ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดคนใหม่เป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 15
เมื่อมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 แล้ว รัฐบาลพล.อ.เกรียงศักดิ์ ได้จัดให้มีการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 หลังจากการเลือกตั้งแล้ว พล.อ.เกรียงศักดิ์ ก็ยังได้รับการสนับสนุนจากรัฐสภาให้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอีก ทั้งนี้เพราะวุฒิสมาชิกซึ่งมีจำนวน 3 ใน 4 ของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมีส่วนในการกำหนดผู้ที่จะเป็นรัฐบาลด้วย วุฒิสมาชิกที่ได้รับการแต่งตั้งนี้คือผู้ที่กลุ่มที่มีอำนาจอยู่ในขณะนั้นเป็นผู้เสนอชื่อ ดังนั้นจึงสนับสนุน พล.อ.เกรียงศักดิ์ ซึ่งได้รับการวางตัวเป็นผู้นำของกลุ่ม
อย่างไรก็ตามเมื่อบริหารประเทศภายใต้ระบบรัฐสภา ซึ่งมีสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจำนวน 301 คนมาจากการเลือกตั้งมีส่วนในการควบคุมรัฐบาลอยู่บ้าง ยังดำเนินไปได้ไม่ครบปี พล.อ.เกรียงศักดิ์ ซึ่งเกษียณจากการเป็นทหารประจำการแล้วก็พบมรสุมการเมืองและวิกฤตเศรษฐกิจ อันเนื่องมาจากน้ำมันที่ขึ้นราคา โดยถูกกลุ่มพรรคการเมืองฝ่ายค้าน 5 พรรคนำโดย หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้าพรรคกิจสังคมยื่นญัตติขอเปิดอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจนายกรัฐมนตรี กำหนดจะเปิดอภิปรายในวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2523 แต่ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ได้ประกาศลาออกเสียก่อนเมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2523 กลางที่ประชุมรัฐสภา
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม (Vietnamese Constitutional Monarchist League ; Cờ Liên Minh Quân Chủ Lập Hiến Đa Nguyên Việt Nam) เป็นองค์กรต่อต้านคอมมิวนิสต์ ก่อตั้งเมื่อ พ.ศ. 2536 โดย เหงียน ฟุก บูจาญซึ่งกล่าวอ้างว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์ของเวียดนามที่ลี้ภัยออกจากประเทศตั้งแต่ พ.ศ. 2518 องค์กรนี้เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐพื่อจัดตั้งรัฐบาลแทนที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์ในปัจจุบัน เป้าหมายของขบวนการคือสืบทอดอำนาจของจักรพรรดิเบ๋าได่ซึ่งถือเป็นผู้นำตามกฎหมายของเวียดนาม ใน พ.ศ. 2540 จักรพรรดิเบ๋าได่สิ้นพระชนม์และพระโอรสของพระองค์คือ เจ้าชายเบ๋าลองขึ้นเป็นผู้นำของราชวงศ์เหงียน พระองค์ยืนยันไม่ยุ่งเก่ยวกับการเมืองและประทับที่ปารีส ประเทศฝรั่งเศสจนสิ้นพระชนม์เมื่อ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2550 ผู้นำราชวงศ์องค์ต่อมาคือ เจ้าชายเบ๋าทาง ผู้ประกาศตัวต่อสาธารณชนเมื่อ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ในชื่อบูจาญ เจ้าชายเบ๋าลองเคยทำงานกับเจ้าชายเบ๋าวางและได้รับตำแหน่งมังกรแห่งอันนัมซึ่งไม่มีบทบาททางการเมืองในเวียดนาม กลุ่มพันธมิตรนี้ต้องการต่อสู้เพื่อฟื้นฟูระบอบราชวงศ์เช่นที่เป็นในประเทศไทยและประเทศกัมพูชา แต่ไม่ได้เป็นความปรารถนาของเจ้าชายเบ๋าลองหรือเจ้าชายเบ๋าทางเท่าใดนัก
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2520
ผลลัพธ์
เมื่อ พล.อ.เกรียงศักดิ์ ลาออกแล้วจึงมีการเลือกผู้ที่จะดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนใหม่ระหว่าง พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ ผู้บัญชาการทหารบก และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม กับ หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช หัวหน้า พรรคกิจสังคม ซึ่งที่ประชุมรัฐสภาได้เลือกพลเอกเปรมเป็นนายกรัฐมนตรีด้วยคะแนนเสียงท่วมท้นโดยได้มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งเมื่อวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2523
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม
การเมือง
สมาชิกของพันธมิตรส่วนมากเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเวียดนามใต้ที่ลี้ภัยมาอยู่ที่สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย การต่อสู้ขององค์กรเน้นการสร้างแรงกดดันต่อรัฐบาลคอมมิวนิสต์ของเวียดนามโดยไม่ใช้ความรุนแรง
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2520
ผลลัพธ์
อนึ่ง สำหรับการเลือกตั้งทั่วไปเมื่อวันที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2522 ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างกว้างขวางว่า ไม่เป็นประชาธิปไตยและไม่เคารพสิทธิมนุษยชน อันเนื่องจากมีกฎหมายตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2521 ให้บรรดาผู้ที่เกิดในประเทศไทยที่มีพ่อแม่เป็นชาวต่างด้าว ซึ่งถือได้ว่าเป็นผู้มีสัญชาติไทยมาแต่กำเนิด ก่อนจะใช้สิทธิเลือกตั้งได้นั้นต้องลงทะเบียนเสียก่อน และกำหนดให้ผู้ที่จะใช้สิทธิเลือกตั้งได้ต้องมีวุฒิการศึกษาขั้นต่ำในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ทั้งนี้กฎหมายฉบับนี้เป็นการผลักดันของ นายสมัคร สุนทรเวช รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย ในรัฐบาลนายธานินทร์ กรัยวิเชียร นั่นเอง
พันธมิตรการสถาปนาราชวงศ์แห่งเวียดนาม
เศรษฐกิจ
พันธมิตรได้รับการสนับสนุนจากเงินบริจาคของชาวเวียดนามที่ลี้ภัยอยู่ใน สหรัฐ แคนาดา ยุโรปและออสเตรเลีย
รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2520
สภานโยบายแห่งชาติ
สภานี้ตั้งขึ้นหลังจากปฏิวัติปี 2520 หลังจากปฏิวัติสำเร็จได้ยกเลิกรัฐธรรมนูญ พุทธศักราช ๒๕๑๙ และความสิ้นสุดของรัฐบาล นายธานินทร์ กรัยวิเชียร หลังจากนั้นได้มีการประกาศใช้ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช ๒๕๒๐ ขึ้นแทนและได้ตั้งสภานโยบายแห่งชาติขึ้นตามมาตรา 17 18 และ19 โดยได้ระบุไว้ว่าให้มีสภานโยบายแห่งชาติประกอบด้วยบุคคลในคณะปฏิวัติตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 6 ลงวันที่ 22 ตุลาคม 2520 เป็นสมาชิก และบอกไว้อีกว่าให้หัวหน้าคณะปฏิวัติทำหน้าที่ประธานสภา และรองหัวหน้าคณะปฏิวัติทำหน้าที่รองประธานสภาและให้สภาแต่งตั้งสมาชิกสภาเป็นเลขาธิการและรองเลขาธิการตามลำดับ และได้ระบุไว้อีกว่าถ้าประธานสภาไม่อยู่ให้รองประธานสภาทำหน้าที่แทน ประธานสภา และถ้าประธานสภาและรองประธานสภาไม่อยู่ให้เลือกสมาชิก 1 คนขึ้นมาทำหน้าที่แทนประธานสภาสภานี้มีหน้าที่กำหนดแนวนโยบายแห่งรัฐและให้ความคิดเห็นแก่คณะรัฐมนตรีเพื่อให้การบริหารราชการแผ่นดินไปตามแนวนโยบายแห่รัฐและมีอำนาจหน้าที่อื่นตามที่บัญญัติไว้ในธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรและสภานโยบายแห่งชาตินี้ได้สิ้นสุดลงพร้อมกับการสิ้นสุดของธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรปี 2520
วินโดวส์ 2000
วินโดวส์ 2000 (Windows 2000) เป็นระบบปฏิบัติการมาจากสายผลิตภัณฑ์วินโดวส์เอ็นทีโดยออกแบบสำหรับธุรกิจ ซึ่งเป็นรุ่นต่อจากวินโดวส์เอ็นที 4.0 ซึ่งได้ออกในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) จากนั้นวินโดวส์เอกซ์พี ได้รับช่วงต่อในปี พ.ศ. 2544 และวินโดวส์เซิร์ฟเวอร์ 2003 ในปี พ.ศ. 2546
ภาษาที่ใช้ได้
วินโดวส์ 2000 รองรับภาษาอาหรับ อาร์เมเนีย บอลติก ยุโรปกลาง ซีริลลิก จอร์เจีย กรีก ฮีบรู อินเดีย ญี่ปุ่น เกาหลี จีนตัวย่อ จีนตัวเต็ม ไทย ตุรกี เวียดนาม และภาษาในแถบตะวันตก
รกวานดันซีซา
เพลงชาติรวันดามีชื่อว่า รกวานดันซีซา (Rwanda Nziza,, ) เริ่มใช้เมื่อวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2543 เพื่อใช้แทนเพลงชาติรวันดาเดิม ซึ่งมีชื่อว่า "รวันดา รวาคู" ซึ่งใช้มาตั้งแต่ พ.ศ. 2505
เนื้อร้อง
เนื้อร้องเป็นไปตามนี้:
Octocannoididae
Octocannoididae เป็นสกุลของไนดาเรียที่อยู่ในวงศ์ Leptothecata.
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
ถึงตาเธอฆ่า
ในวันที่ 10 ธันวาคม 2021 ได้มีการออกฉาย ถึงตาเธอฆ่าในรูปแบบของภาพยนตร์เรื่องยาว นำแสดงโดย โทโมโยะ ฮาราดะ และ เค ทานากะ
บทที่หนึ่ง (ตอนที่ 1–10)
ในแต่ละเดือนจะมีการประชุมสมาคมลูกบ้านของหอพักเพื่อปรึกษาหารือในเรื่องหรือปัญหาต่าง ๆ ในหอพักและหลังจากนั้นจะจัดกิจกรรมสังสรรค์เล็กน้อยโดยมีการเรียกเก็บเงินกองกลางสำหรับของว่างในงานกิจกรรม โดยปกติแล้วลูกบ้านจะเล่นเกมหมาป่ากัน แต่ผู้ดูแลอาคารเสนอให้เปลี่ยนเป็นการเขียนชื่อคนที่ตนอยากฆ่าลงในกล่อง จากนั้นลูกบ้านคนอื่น ๆ จึงหยิบกระดาษในกล่องที่เขียนชื่อคนที่อยากฆ่าไว้ดังกับ "เกมสลับเปลี่ยนฆาตกร" (ดู ) เพื่อให้ตำรวจสืบหาตัวฆาตกรได้ยากเพราะไม่มีแรงจูงใจในการฆ่า ในขณะเดียวกันก็ทำให้ผู้ที่ปรารถนาให้คนที่ตนไม่ชอบตายก็สมหวังเช่นกัน แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเกมสมมติเพื่อเล่นกันอย่างสนุกเท่านั้น ในคืนวันเดียวกัน ผู้ดูแลอาคารตกลงมาจากดาดฟ้าของหอพักและใบกระดาษชื่อของเขาก็ติดอยู่บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ของหอพัก หลังจากนั้นก็เกิดเหตุฆาตกรรมที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกบ้านในหอพักอย่างต่อเนื่อง จึงมีการพูดคุยกันว่าควรจะแจ้งเรื่องนี้ให้กับตำรวจทราบแม้ตนจะต้องโทษจำคุกในความผิดฐานยุยงให้เกิดฆาตกรรมก็ตาม แต่ทั้งนี้ก็มีกลุ่มของบุคคลส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยกับการแจ้งตำรวจด้วยเช่นกัน
โดยกลุ่มบุคคลที่ยินยอมให้แจ้งตำรวจจึงเริ่มออกตามหาฆาตกรเองด้วยการสอบถามรายบุคคลตามห้องพักของผู้เล่นเกมเพื่อยับยั้งการเกิดฆาตกรรมต่อไป แต่หลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมก่อนที่ตนจะลงมือตามลำดับการจับฉลาก นานะ (โทโมโยะ ฮาราดะ) และโชตะ (เค ทานากะ) ต่างตั้งข้อสงสัยว่านี่อาจไม่ใช่เกมสลับเปลี่ยนฆาตกรแล้ว ในตอนที่ 10 ซานาเอะ (ทาเอะ คิมูระ) ถูกจับกุมในข้อหาพยายามฆ่านานะหลังเธอพบโชตะและคูโรชิมะ (นานาเซะ นิชิโนะ) กักขังหน่วงเหนี่ยวในห้องพักของเธอ ต่อมานานะถูกพบว่าเสียชีวิตแล้วโดยโชตะหลังเขากลับมาจากโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวและตั้งใจว่าจะขอเธอแต่งงาน
เกมสลับเปลี่ยนฆาตกร
เกมสลับเปลี่ยนฆาตกร เป็นเกมที่เสนอโดยที่ประชุมสมาคมลูกบ้านเพื่อเล่นในกิจกรรมสันทนาการประจำเดือน ผู้เล่นจะเขียนชื่อผู้ที่อยากให้คนอื่นฆ่าลงบนกระดาษและใส่ลงบนกล่อง จากนั้นจึงให้ลูกบ้านที่ร่วมเล่นหยิบกระดาษนั้น นานะเสนอต่อที่ประชุมว่าการทำเช่นนี้จะทำให้ตำรวจตามหาตัวได้ยากมากขึ้นเนื่องจากไม่มีแรงจูงใจในการฆ่าหรือความสัมพันธ์ของทั้งผู้ตายและฆาตกร แม้จะเป็นเพียงการเล่นสนุก ๆ เท่านั้น แต่ต่อมาก็มีผู้ที่มีชื่ออยู่ในกระดาษถูกฆ่า และมีกฎอย่างไม่เป็นทางการว่าหากบุคคลหนึ่งฆ่าบุคคลหนึ่งที่ตามที่ตนปรารถนาแล้ว บุคคลดังกล่าวจะต้องฆ่าคนที่มีชื่ออยู่ในกระดาษที่ตนได้รับเป็นการตอบแทนหากถูกจับกุมโดยตำรวจ เกมสลับเปลี่ยนฆาตกรจึงวนเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ถ้าหากไม่ทำตามกฎดังกล่าว ก็จะได้รับจดหมาย กระดาษ หรืออีเมลข่มขู่อยู่ตลอด โดยจะเขียนว่า "ถึงตาคุณแล้ว"  จนกว่าผู้นั้นจะฆ่าคนถัดไป เกมสลับเปลี่ยนฆาตกรยังมีข้อเสียหรือปัญหาอยู่บางประการ เช่น ผู้เล่นบางคนได้รับชื่อที่ตนไม่รู้จัก ผู้เล่นได้กระดาษเปล่า หรือผู้เขียนชื่ออาจได้รับชื่อของตนเอง
จากตารางด้านล่าง ชื่อตัวละครที่เป็นตัวเอียงหมายถึงบุคคลนอกหอพัก และชื่อตัวละครที่เป็น หมายถึงถูกฆ่าโดยคูโรชิมะ
บทที่สอง (ตอนที่ 11–20)
หลังการเสียชีวิตโดยไม่ได้ทันตั้งตัวของนานะ โชตะที่กำลังจะแต่งงานกับเธอด้วยโกรธแค้นเป็นอย่างมากและพร้อมที่จะเสี่ยงชีวิตตนเองเพื่อหาความจริงให้ได้ว่าใครเป็นคนฆ่าเธอ เขาได้พบกับลูกบ้านคนใหม่ นิไกโด (รีวเซ โยโกฮามะ) ที่มีความรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์และกล่าวว่าเขาอาจใช้มันในการช่วยไขคดีนี้ได้ โชตะได้ตัดสินใจบอกเรื่องเกมสลับเปลี่ยนฆาตกรให้เจ้าหน้าที่ตำรวจรู้ซึ่งทำให้การสืบสวนเป็นไปได้ง่ายมากขึ้นและยังสามารถอธิบายการฆ่าโดยไม่มีแรงจูงใจได้อีกด้วย โชตะและเจ้าหน้าที่ตำรวจต่างสงสัยความจริงที่ว่าศพที่ถูกฆ่ามักจะตายด้วยรอยยิ้ม จึงตั้งข้อสงสัยว่าฆาตกรอาจเป็นคนเดียวกันและใช้โอกาสนี้ในการฆ่าพวกเขา แต่ก็ยังไม่สามารถให้คำตอบได้ว่าทำไมคนที่ไม่ได้ถูกเขียนชื่อลงบนกระดาษถึงถูกฆ่าด้วย จนนิไกโดเห็นว่าในห้องของเขามีเครื่องดักฟังอยู่ จึงโทรศัพท์ไปถามเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาวิทยาลัยของเขาว่าทราบที่อยู่ของอูจิยามะ (ยูเฮ โอชิดะ) ที่คอยแอบตามคูโรชิมะอยู่ เมื่อไปถึงกลไกที่เขาวางไว้ก็ทำงานเมื่อเปิดประตูเข้าห้องของเขาไป ลูกธนู 3 ดอกถูกยิงเข้าที่หัวใจของเขาและเสียชีวิต หลังจากนั้นวิดีโอรับสารภาพการฆาตกรรมก็เปิดขึ้น แต่โชตะไม่เชื่อคำกล่าวอ้างของเขา เจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถระบุสาเหตุที่ศพยิ้มขณะถูกฆาตกรรมได้ว่าพวกเขาดมแก๊สหัวเราะ
เมื่อปัญญาประดิษฐ์ของนิไกโดวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของฆาตกร ผลที่ได้ออกมาคือคูโรชิมะ แต่นิไกโดกลับลังเลผลที่ได้ออกมาและมีปากเสียงกับโชตะโดยกล่าวอ้างว่าเพราะเธอเป็นแฟนกับนิไกโดจึงเข้าข้างเธอ โชตะเห็นจิ๊กซอว์ชิ้นหนึ่งที่แปลกเด่นไปจากชิ้นอื่น ๆ ที่นานะเป็นคนต่อ เมื่อนำออกมาเขาพบกับแผ่นกระดาษคอลัมน์ "วันนำโชคเดือนนี้" ในหนังสือพิมพ์ ซึ่งในแต่ละวันเป็นวันเดียวกันกับเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องที่ทุกศพมีสีหน้ายิ้มแย้ม โชตะ นิไกโด และมินามิ (เท็ตสึชิ ทานากะ) ตัดสินใจล่อฆาตกรคนดังกล่าวด้วยการส่งจดหมายข่มขู่ไปยังคูโรชิมะ นิชิมูระ (โซโดะ วากะ) โอโนะ (นาโอะ) และเอโตะ (เรียวซูเกะ โคอิเกะ) ว่าพวกเขารู้เรื่องวันนำโชคเดือนนี้และให้ไปหาพวกเขาในโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งทั้ง 5 คนก็มาตามเวลานัดหมาย แต่เมื่อคนแรกมาถึง นิไกโดล็อกคอโชตะและสลบไป เมื่อโชตะได้สติเขาพบนิไกโดกำลังให้เขาตัดสินใจว่าจะเลือก "คุณช้าง" หรือ "คุณยีราฟ" หากเลือกคุณช้าง โพแทสเซียมคลอไรด์จะเข้าสู่ร่างกายโชตะ แต่หากเลือกคุณยีราฟ โพแทสเซียมคลอไรด์จะเข้าสู่ร่างกายคูโรชิมะ ซึ่งโชตะเลือกคุณช้าง ในจังหวะที่นิไกโดกำลังเปลี่นทิศทางการไหลของสารนั้นเอง โชตะหยิบเสาแขวนน้ำเกลือขว้างไปยังคูโรชิมะที่ต่อมาเธอยอมรับว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องจริง โดยมีอูจิยามะเป็นเสมือนผู้ติดตามที่อยากเป็นเหมือนเธอให้ได้ คูโรชิมะกล่าวว่าการฆ่าคนเป็นสิ่งที่เธอชอบและไม่สามารถหยุดได้ การที่เธอให้มาคบกับนิไกโดก็หวังว่าจะช่วยตนเองหยุดยั้งชั่งใจได้แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอเปรียบเทียบความชอบนั้นกับความรักของโชตะที่มีให้แก่นานะจึงโกรธเป็นอย่างมาก แต่ "เอไอนานะจัง" ที่นิไกโดเป็นเขียนโปรแกรมให้ตอบกลับคำพูดของเขาที่เป็นเสียงของเธอไปจึงช่วยดึงสติโชตะและโอบกอดคูโรชิมะ และส่งเธอให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจต่อไป เมื่อโชตะและนิไกโดกำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกดออดห้องพักแต่ไม่มีคนอยู่ รถเข็นผู้สูงอายุขับมาหาพวกเขาพร้อมกระดาษติดบนแผ่นรองที่นั่งว่า "ถึงตาคุณแล้ว" ซาจิโกะกำลังนั่งอยู่บนดาดฟ้า มือของเธอถูกมัดและผลัดตกลงมา
ผลตอบรับ
เกิดการพูดคุยในวงกว้างบนแพลตฟอร์มยูทูบและทวิตเตอร์โดยชื่อตัวละครของถึงตาเธอฆ่าได้ติดอันดับเทรนด์และมีการพูดถึงทฤษฎีความเป็นไปได้ต่าง ๆ โดยตัวละคร ซาวะ คูโรชิมะ ที่แสดงโดย นานาเซะ นิชิโนะ ได้รับความนิยมสูงสุดหลังตอนสุดท้ายของถึงตาเธอฆ่าได้ออกอากาศ
ตอนและเรตติง
จากตารางด้านล่าง แสดงเรตติงต่ำสุด และ  แสดงเรตติงสูงสุด
การผลิต
ยาซูชิ อากิโมโตะ ผู้ก่อตั้งวงไอดอลเอเคบีโฟร์ตีเอต เป็นผู้ริเริ่มวางแผนและร่างบทละครโทรทัศน์ถึงตาเธอฆ่าขึ้นมา เขายึดมั่นในแนวคิดของ "การสลับการฆ่า" โดยให้น้ำหนักไปทาง "วิธีในการตาย" และ "ตายอย่างไรถึงจะดูน่ากลัว" อย่างไรก็ดีถึงตาเธอฆ่าไม่ใช่ผลงานผลิตละครโทรทัศน์เรื่องแรกของเขา ยาซูชิได้เขียนต้นร่างละครโทรทัศน์มากมายในปีช่วง 1990 อีกทั้งยังเขียนบทละครโทรทัศน์เพื่อให้วงเอเคบีโฟร์ตีเอตไปแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องมาจิสึกะ โรงเรียนหญิงแกร่ง โดยเฉพาะ
นอกจากนี้ยาซูชิยังขอให้นิปปอนทีวีเปิดการเข้ารับชมบทที่ 1 ของถึงตาเธอฆ่าโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเพื่อให้ผู้ชมที่เริ่มรับชมตั้งแต่บทที่ 2 ซึ่งมีความแตกต่างในด้านเนื้อหาอย่างมาก เป็นต้นไปสามารถเข้าใจเนื้อเรื่องได้ดียิ่งขึ้น
ผู้อำนวยการสร้างของถึงตาเธอฆ่า ฮิโรเอะ ซูซูมะ ให้สัมภาษณ์กับเรียวซาวด์ว่าในตอนแรกพวกเขาตั้งใจที่จะตอนจบเป็นแบบปลายเปิดและให้ผู้ชมนำไปคิดต่อเอง แต่พวกเขาก็คิดว่ามันคงน่าสนใจดีถ้าหากให้ตัวละครหลักของเสียชีวิตและทำให้เกิดการพูดคุยในวงกว้างได้จะดีกว่า นอกจากนี้ด้วยข้อจำกัดของการออกอากาศละครโทรทัศน์นี้ทางภาคพื้นดินจึงต้องพิจารณาองค์ประกอบในการผลิตหลายขั้นตอน ฮิโรเอะกล่าวเพิ่มว่าการที่ตัวละครหลักเสียชีวิตระหว่างการดำเนินเนื้อเรื่องนั้นมักไม่ค่อยเกิดขึ้นในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นทั่วไปซึ่งไม่ได้อยู่ในความคิดของผู้ชมทำให้เกิดอรรถรสและความน่าสนใจ
จากกำหนดการเดิมที่จะมีเพียงแค่ 10 ตอน ภายหลังถูกเพิ่มเป็น 20 ตอนซึ่งพบได้ยากในละครโทรทัศน์ญี่ปุ่น ฮิโรเอะกล่าวว่าการเขียนบทละครโทรทัศน์ที่มีความยาวกว่า 20 ตอนนั้นเป็นไปอย่างยากลำบากแต่นักแสดงก็ยังคงตื่นตาตื่นใจกับบทที่ตนได้รับ แม้จะมีนักแสดงบางคนที่รู้ถึงเบื้องหลังเหตุฆาตกรรมลูกโซ่นี้หรือนักแสดงที่ไม่อยากรู้บางส่วนก็ตาม
ภาพยนตร์
ในวันที่ 10 มีนาคม 2021 ได้มีการประกาศผลิตถึงตาเธอฆ่าในรูปแบบของภาพยนตร์เรื่องยาว นำแสดงโดย โทโมโยะ ฮาราดะ และ เค ทานากะ ที่จะออกฉายทั่วประเทศญี่ปุ่นในวันที่ 10 ธันวาคม 2021 เป็นเรื่องราวในโลกคู่ขนานของนานะและโชตะที่ย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักด้วยกันและจัดงานแต่งงานกันบนเรือสำราญโดยได้เชิญลูกบ้านของหอพักเข้าร่วมด้วย แต่ในโลกคู่ขนานนี้เกมสลับเปลี่ยนฆาตกรจะไม่เกิดขึ้น และโชตะจะเป็นผู้เข้าร่วมการประชุมลูกบ้านแทนนานะ จากนั้นจึงเกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องอย่างไม่ทันได้คาดคิดหลังพิธีแต่งงานสิ้นสุดลง
เนื้อเรื่องของถึงตาเธอฆ่าในรูปแบบการดำเนินเรื่องของละครโทรทัศน์และภาพยนตร์นั้นมีความแตกต่างกัน ทำให้ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรับชมละครโทรทัศน์เรื่องนี้มาก่อนที่จะชมในรูปแบบภาพยนตร์
เรื่องย่อ
ในโลกคู่ขนานของทั้งนานะ (โทโมโยะ ฮาราดะ) และโชตะ (เค ทานากะ) ที่ตัดสินใจย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักคิอึนเควคูรามาเอะ ถ้าหากนานะไม่ได้เข้าร่วมการประชุมสมาคมลูกบ้านแต่เป็นโชตะแทน และถ้าเกมสลับเปลี่ยนฆาตกรไม่ได้เริ่มขึ้นจะเป็นอย่างไร นานะและโชตะตัดสินใจแต่งงานบนเรือสำราญกันหลังย้ายเข้ามาอยู่ได้ 2 ปี โดยได้เชิญลูกบ้านของหอพักเข้าร่วมงานแต่งงานด้วย ในขณะที่ทุกคนกำลังรื่นรมย์และมีความสุขในงานแต่งงานของพวกเขา เหตุฆาตกรรมต่อเนื่องได้เกิดขึ้นบนเรือสำราญโดยไม่สามารถหนีออกไปได้
การรุกร้อยวัน
การรุกร้อยวัน เป็นชุดการรุกครั้งใหญ่ของฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน 1918 การรุกเริ่มขึ้นในยุทธการที่อาเมียงในเดือนสิงหาคม ก่อนฝ่ายสัมพันธมิตรจะไล่ยึดพื้นที่ที่ฝ่ายมหาอำนาจกลางยึดได้ช่วงการรุกฤดูใบไม้ผลิ ตามด้วยการรุกผ่านแนวฮินเดินบวร์ค ท้ายที่สุดการรุกร้อยวัน ร่วมกับการปฏิวัติภายในประเทศบีบบังคับให้ฝ่ายเยอรมันยอมสงบศึกในเดือนพฤศจิกายน อันเป็นการสิ้นสุดแนวรบด้านตะวันตกในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทั้งนี้ชื่อ "การรุกร้อยวัน" ไม่ได้หมายถึงยุทธการหรือกลยุทธ์ใดเป็นพิเศษ แต่หมายถึงชัยชนะอย่างต่อเนื่องของฝ่ายสัมพันธมิตรช่วงท้ายสงคราม
เดือนมีนาคม 1918 กองทัพเยอรมันเริ่มการรุกฤดูใบไม้ผลิเพื่อเอาชนะฝ่ายสัมพันธมิตรให้ได้ก่อนสหรัฐจะเข้าร่วมเต็มตัว แต่ความพ่ายแพ้ในยุทธการที่มาร์นครั้งที่สองในเดือนกรกฎาคม ทำให้ฝ่ายเยอรมันสั่งถอนทัพ ด้านแฟร์ดีน็อง ฟ็อช ผู้บัญชาการสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรสั่งเริ่มการรุกกลับโดยได้รับกำลังสนับสนุนจากสหรัฐและบริเตน เดือนสิงหาคม ฟ็อชกับดักลาส เฮก ผู้บัญชาการทัพบริเตนตัดสินใจโจมตีที่แม่น้ำซอมม์ ใกล้เมืองอาเมียงเพื่อขับไล่ทัพเยอรมันออกจากทางรถไฟอาเมียง–ปารีสที่สำคัญ ชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตรในครั้งนี้ทำให้ฝ่ายเยอรมันเริ่มถอยทัพกลับไปที่แนวฮินเดินบวร์ค อันเป็นปราการแน่นหนาที่ฝ่ายเยอรมันสร้างขึ้นในปี 1916 ปลายเดือนกันยายน ฝ่ายสัมพันธมิตรเอาชนะทัพเยอรมันในยุทธการที่คลองแซ็ง-ก็องแต็งและเจาะผ่านแนวฮินเดินบวร์คได้สำเร็จ
เดือนตุลาคม ฝ่ายเยอรมันเสียดินแดนที่ยึดได้ตั้งแต่ปี 1914 มากขึ้นเรื่อย ๆ การเสียทางรถไฟแม็ส–บรูชที่ใช้ส่งกำลังและยุทธภัณฑ์ยิ่งทำให้ทัพเยอรมันเสียขวัญกำลังใจมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ทั้งสองฝ่ายยังคงสู้รบกันต่อไปจนถึงนาทีสุดท้ายก่อนเวลา 11 นาฬิกาของวันที่ 11 พฤศจิกายน 1918 ซึ่งการสงบศึกมีผลบังคับใช้
ดอส (ระบบปฏิบัติการ)
ดอส (DOS; ย่อมาจาก Disk Operating System) เป็นชื่อเรียกระบบปฏิบัติการหลายตัวที่พัฒนาโดยไอบีเอ็มและไมโครซอฟท์ ในช่วงปี พ.ศ. 2524-2538 (โดยถ้ารวมดอสในวินโดวส์ จะนับถึงปี พ.ศ. 2543) ตัวอย่างของระบบปฏิบัติการนี้เช่น PC-DOS, MS-DOS, FreeDOS, DR-DOS, Novell-DOS, OpenDOS, PTS-DOS, ROM-DOS เนื่องจากดอสมีผู้ผลิตหลายเจ้า เช่น PC-DOS จากไอบีเอ็ม และ MS-DOS จากไมโครซอฟท์ เป็นต้น และดอสอื่นๆ ระบบปฏิบัติการดอสส่วนมากทำงานภายใต้เครื่องไอบีเอ็มพีซีเสมือน ที่ใช้ซีพียู อินเทล x86
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนขัตติยกัลยา
พระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมขุนขัตติยกัลยา (10 ธันวาคม พ.ศ. 2398 - 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2425) มีพระนามเดิมว่า พระเจ้าลูกเธอ พระองค์เจ้ากรรณิกาแก้ว เป็นพระราชธิดาในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ประสูติแต่พระสัมพันธวงศ์เธอ พระองค์เจ้าพรรณราย และเป็นพระโสทรเชษฐภคินีในสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์