cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
หนังสือดาเนียล
เนื้อหาโดยย่อ
บทที่ 3-4 บรรยายถึงเพื่อนของดาเนียล ทั้งสามปฏิเสธไม่กราบเคารพปฏิมากรทองคำของบาบิโลน ถูกโทษโยนเข้าไปในเตาไฟ แต่ไฟไม่สามารถทำอันตรายแก่เขาได้ กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์จึงให้อภัยและถวายเกียรติยศแก่พระเจ้าของยิว ความฝันของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ เรื่องต้นไม้ใหญ่ ต้นไม้เติบโตและแข็งแรง ยอดของมันขึ้นไปถึงฟ้าสวรรค์ และองค์บริสุทธิ์มาจากฟ้าสวรรค์ ตัดต้นไม้ลง และไล่สัตว์ทั้งหลายที่อาศัยบนต้นไม้หนีไปหมดสิ้น ให้เหลือแต่ตอราก มีปลอกเหล็กและทองเหลืองสวมไว้ ปล่อยให้อยู่ในป่า เจ็ดวาระ (พระธรรมดาเนียล 4:10-16) ดาเนียลอธิบายว่า ต้นไม้ใหญ่นั้นคือกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ พระเจ้าจะลงโทษ โดยตัดสิทธิการเป็นกษัตริย์ชั่วคราว บันทึกว่ากษัตริย์ได้ต่อต้าน จึงเกิดเสียสติ ออกไปในกลางทุ่ง และกินหญ้าท่ามกลางวัวอยู่เจ็ดวัน หลังจากกษัตริย์กลับใจ นับถือพระเจ้าของดาเนียล ท่านจึงได้สติคืนมา
บทที่ 5 กษัตริย์สืบต่อมาชื่อ เบลชัสซาร์ โอรสของเนบูคัดเนสซาร์ ได้ดูหมิ่นพระเจ้าของดาเนียล มีลายอักษรปรากฏที่ผนังของพระราขวัง ไม่มีผู้ใดอ่านได้ ดาเนียลถูกเรียกตัวไปแปลความหมาย ว่าวาระของอาณาจักรบาบิโลนมาถึงที่จบ ความยุติรรมของกษัตริย์องค์ไม่เท่าเทียมกับราชบิดา อาณาจักรจะถูกแบ่งแยกตกเป็นของ ชนชาติมีเดีย และชนชาติเปอร์เชีย ต่อมาในคืนนั้น กษัตริย์เบลซัสซาร์ ถูกปลงพระชนม์ บทที่ 6 กษัตริย์ดาริอัสของเปอร์เชียขึ้นครอง เป็นอาณาจักรใหม่ แต่งตั้งให้ดาเนียลได้เป็น มนตรีที่มีอำนาจสูง ศัตรูที่อิจฉา ดาเนียล ออกกฎหมายห้ามอธิษฐานถึงพระเจ้าอื่นใด นอกจากพระเจ้าของเปอร์เซียเท่านั้น ถูกโดนโทษจับไปไว้ให้สิงโตกินในถ้ำ ดาเนียลขอพระเจ้าช่วย สิงโตจึงไม่ทำอันตรายแก่ดาเนียล กษัตริย์ดาริอัสทราบเรื่องจึง ทำโทษพวกริษยา ยกเลิกกฎห้ามอธิษฐานและยกย่องพระเจ้าของยิว
บทที 7 นิมิตของดาเนียล ถึงอาณาจักรโลก จากสัตว์สี่ชนิดออกมาจากทะเล สิงโตมีปีก หมีคาบโครงกระดูก เสือดาวมีสี่หัว และสัตว์ปรักลาดมีเขาสิบเขา และมีผู้บริสุทธิ์ที่บอกแก่ดาเนียลว่า กษัตริย์สี่องค์ของโลกมนุษย์ จะทำศึกสงครามและตั้งอาณาจักรยิ่งใหญ่ของตน และกษัตริย์สุดท้ายจะมีอำนาจและโหดร้ายมากที่สุด และในสุดท้ายพระเจ้าจะเป็นผู้พิพากษา
บทที่ 8 นิมิตของดาเนียลเรื่องแกะและแพะ ทูตสวรรค์กล่าวกับดาเนียล แพะคือ มีเดียและเปอร์เซีย และแกะคือกรีก ที่ทำลายอาณาจักรของเปอร์เซีย บทที่ 9-12 พยากรณ์เรื่องการเป็นเชลยของอิสราเอลเป็นเวลา 70 ปี ดาเนียลอธิษฐานแทนชนชาติอิสราเอล นิมิตของดาเนียล ริมแม่น้ำไทกริส เหตุการณ์ในอนาคตที่จะเกิดกับโลกในตอนสุดท้าย ทูตสวรรค์อธิบายให้ดาเนียลบันทึกไว้ พยากรณ์ถึงเหตุการณ์ ในสมัยกษัตริย์ดาริอัสของเปอร์เซีย สงคราม อาณาจักรกรีกอิยิปต์ ความวิบัติ ความทุกข์ในวาระสุดท้าย และ การกลับมาของคำพิพากษา
พยากรณ์ถึงวาระสุดท้ายของโลก
ศาสนายิว และศาสนาคริสเตียน มีบันทึกในคริสตธรรมคัมภีร์เกี่ยวกับการทำนายถึงเหตุการณ์ในอนาคต โดยเฉพาะเหตุการณ์ในระยะสุดท้ายของโลก Apocalyptic Ideology ในคริสตธรรมคัมภีร์ฮีบรูของชนชาติยูดาย นับถือผู้พยากรณ์ของพระเจ้า เช่นเยเรมีย์ เอเสเคียล เป็นต้น เป็นผู้ที่พระเจ้าได้สั่งโดยตรงกับท่านเหล่านั้น ให้บันทึกข้อความที่มีจำเพาะ สำหรับชาวอิสราเอล และผู้ที่ศาสนายิวทั่วโลก และสำหรับศาสนาคริสเตียน ได้ยอมรับผู้พยากรณ์ของพระเจ้าของคริสตธรรมคัมภีร์ฮีบรู บันทึกไว้ในภาคพระพันธสัญญาเดิมของคริสตธรรมคัมภีร์ของคริสเตียน ข้อความที่บันทึกในลักษณะพยากรณ์เช่นนี้ ทำนายถึงวาระสุดท้ายของโลก เกี่ยวข้องถึงผู้ที่ยอมรับพระเจ้า และผู้ที่ปฏิเสธพระเจ้า ในคริสตธรรมคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่ของคริสเตียนในพระธรรมวิวรณ์ ได้เปิดเผยให้ทุกคนได้ทราบถึงบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับรางวัลและโทษของมวลมนุษย์ที่จะได้รับ และเหตุการณ์ของวาระสุดท้ายของโลก
ในบทที่ 6-12 เป็นการบันทึกคำทำนายถึงอนาคตของดาเนียล ที่ทูตสวรรค์ได้อธิบายความหมายคำทำนาย โดยแปลความฝันของดาเนียล และให้บันทึกไว้เป็นคริสตธรรมคัมภีร์ ดาเนียลได้เขียนลงไว้เป็นสองภาษา บทที่ 7 เป็นภาษาAramaicและบทที่ 8-12 เป็นภาษาฮีบรู
1. นิมิตที่ดาเนียลเห็นครั้งแรก ในสมัยของกษัตริย์เบลชัสซาร์ครองราชปีแรก อาณาจักรบาบิโลน ดาเนียลฝันถึงสัตว์สี่ชนิดผุดขึ้นมาจากทะเล ตัวแรกเหมือนสิงโต มีปีกเป็นนกอินทรี ตัวที่สองเหมือนหมี มีปากคาบกระดูกซี่โครงสามซี่ ตัวที่สามเหมือนเสือดาว มีปีกสี่ปีกและหัวสี่หัว ตัวที่สี่ มีเขาสิบเขา ฟันเหล็ก มีตาและมีปาก คำอธิบายของดาเนียลจากทูตสวรรค์ว่า จะมีอาณาจักรยิ่งใหญ่ของโลกสี่อาณาจักร และอาณาจักรสุดท้ายจะทำลายโลก " ... จะเหยียบพิภพลง และหักพิภพนั้นให้แตกเป็นชี้นๆ" (พระธรรมดาเนียล 7:23) กษัตริย์สุดท้ายจะโค่นกษัตริย์อื่น จะพูดจาดูหมิ่นพระเจ้า และทำร้ายผู้ชอบธรรม จะเปลี่ยนแปลงกฎหมาย และกาลวาระ ทุกคนจะอยู่ใต้อำนาจในมือของเขา ... พระเจ้าจะมาพิพากษา และทำลายเสียสิ้น(7:26)
2. นิมิตที่ดาเนียลเห็นครั้งที่สอง ในสมัยกษัตริย์เบลชัสซาร์ ครองราชในปีที่สาม ดาเนียลฝันถึงแพะและแกะ อาณาจักรใหม่ เมอร์โด เปอร์เชียคือแพะ จะถูกทำลายโดยอาณาจักรยิ่งใหญ่ คือแพะ ผู้มีอำนาจมากกว่าคือ อาณาจักรกรีก แต่อาณาจักรของกรีกจะถูกทำลาย โดยสี่อาณาจักรต่อมาจนถึงกาลอวสาร "จงเข้าใจเถิดว่า นิมิตนั้นเป็นเรื่องถึงกาลอวสาร"(8:17) ดาเนียลบรรยายถึง กษัตริย์สุดท้ายที่จะครองโลก มีความฉลาดและความร้ายกาจ ต่อต้านคนของพระเจ้า และล่อลวงผู้คนให้ยอมรับเขาได้ทั่วโลก เขาจะทำร้ายสังหารคนมากมาย"... จะกระทำให้เกิดความพินาศอย่างน่ากลัว เขาจะเจริญยิ่งขึ้น และปฏิบัติงานมาก จะทำลายผู้มีกำลังมากและผู้บริสุทธิ์ (8:24)
3. นิมิตของดาเนียลครั้งที่สาม เกิดในต้นรัชกาลของกษัตริย์ดาริอัสของเปอร์เชีย เกี่ยวข้องกับชาวยิวอิสราเอลโดยเฉพาะ และนครเยรูซาเล็มที่จะร้างเป็นเวลา 70 ปี ตรงกับคำพยากรณ์ของเยเรมีห์ที่ได้รับจากพระเจ้า ทูตสวรรค์ได้กล่าวกับดาเนียลว่า ระยะเวลากรุงเยรูซาเล็มจะได้สร้างขึ้นใหม่และพระผู้มาโปรดกับชาติอิสราเอล ... "พระเมสไซยาห์เป็นประมุขอยู่เจ็ดสัปดาห์ และเป็นเวลาหกสิบสองสัปดาห์... หลังจากหกสิบสองสัปดาห์แล้ว พระเมสไซยาห์จะถูกตัดออก ประชาชนจะทำลายกรุงเยรูซาเล็ม ในที่สุดปลายของโลกจะมาถึง ... น้ำท่วมและสงคราม จนสิ้นสุดการรกร้างที่กำหนดไว้” (9:26)
4. นิมิตของดาเนียลครั้งที่สี่ เกิดขึ้นในสมัยกษัตริย์ไซรัสของเปอร์เชียครองราชเป็นปีที่สาม เกี่ยวข้องถึงกษัตริย์ทางเหนือ และกษัตริย์ทางใต้ มีสงครามต่อกัน กษัตริย์สองประเทศจะร่วมมือกันทำอุบาย จะเกิดความทุกข์เวทนาของประชาชาติ การคืนชีพของผู้ชอบธรรมและผู้อธรรม วาระสุดท้ายของมวลมนุษย์ โดยกล่าวว่า สิ่งเหล่านี้ไม่เกิดในยุคของดาเนียล แต่จะเกิดในอวสานของโลก "เพราะถ้อยคำเหล่านี้ถูกบิดไว้ และถูกประทับตราไว้จนถึงวาระสุดท้าย" (12:9)
ย็องมย็องซา
วัดหลังเดิมถูกทำลายลงระหว่างการระเบิดปูพรมของสหรัฐในเปียงยางระหว่างสงครามเกาหลี สิ่งปลูกสร้างหลังเดียวที่ยังคงอยู่ในปัจจุบันคือศาลาพูบย็อก จุดชมวิวที่สร้างขึ้นใหม่หลังสงคราม และเป็นสถานที่ชมทิวทัศน์ของแม่น้ำแทดงที่สวยงาม นอกจากนี้ยังมีเจดีย์หินและศาลรูปแปดเหลี่ยมที่รอดจากการถูกระเบิด สิ่งก่อสร้างทั้งสามในปัจจุบันมีรายชื่อขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติแห่งชาติของเกาหลีเหนือ
Dichasianthus
Dichasianthus เป็นสกุลของพืชดอกที่อยู่ในวงศ์ Brassicaceae.
ถิ่นกำเนิดของมันคือ เอเชียกลาง
สปีชีส์ในสกุล ได้แก่:
รถถังพิฆาต เอ็ม36
เอ็ม 36 รถถังพิฆาต มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า 90 mm Gun Motor Carriage, M36, เป็นรถถังพิฆาตสัญชาติอเมริกันที่ถูกใช้ในสงครามโลกครั้งที่สอง รถถังเอ็ม36 เป็นการผสมผสานเข้ากับลำตัวของรถถังพิฆาต เอ็ม10 ซึ่งใช้ฐานรถถังของเอ็ม4 เชอร์แมนที่น่าเชื่อถือและระบบขับเคลื่อนที่รวมเข้ากับเกราะที่ลาดเอียง และป้อมปืนแบบใหม่ที่มีขนาดใหญ่ที่ติดตั้งด้วยปืนเอ็ม 3 ขนาด 90 มม. ถูกคิดค้นขึ้นในปี ค.ศ. 1943 รถถังเอ็ม 36 เข้าประจำการเป็นครั้งแรกในการสู้รบในทวีปยุโรปในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1944 ที่มันจะถูกแทนที่รถถังพิฆาต เอ็ม 10 เพียงบางส่วน มันยังแสดงให้เห็นในการใช้ในสงครามเกาหลี สามารถเอาชนะรถถังโซเวียตที่ถูกใช้ในช่วงความขัดแย้ง บางส่วนได้ถูกส่งเป็นตัวช่วยไปยังเกาหลีใต้ที่เป็นส่วนหนึ่งของโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหารและเข้าประจำการเป็นเวลาหลายปี เช่นเดียวกับตัวอย่างที่พบอีกครั้งในยูโกสลาเวีย ซึ่งปฏิบัติการในปี ค.ศ. 1990 สองคันที่เหลือยังคงอยู่ประจำการในกองทัพบกแห่งสาธารณรัฐจีนจนกระทั่งปี ค.ศ. 2001
ทหารอเมริกันมักจะเรียกรถถังเอ็ม 36 ว่า "ทีดี" เป็นคำย่อมาจาก "รถถังพิฆาต"(Tank destroyer)
แขวงพลับพลา
พลับพลา เป็นแขวงหนึ่งของเขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร ตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2552 โดยแยกจากแขวงวังทองหลางพร้อมกับแขวงสะพานสองและแขวงคลองเจ้าคุณสิงห์
ที่ตั้งและอาณาเขต
แขวงพลับพลาตั้งอยู่ทางตอนกลางและตอนใต้ของเขตวังทองหลาง มีอาณาเขตติดต่อกับแขวงข้างเคียงเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้
การคมนาคม
ทางสายหลักในพื้นที่แขวงพลับพลา ได้แก่
ทางสายรองในพื้นที่แขวง ได้แก่
เหนือเมฆ 2 มือปราบจอมขมังเวทย์
เหนือเมฆ 2 มือปราบจอมขมังเวทย์ เป็นละครโทรทัศน์ภาคต่อจากเรื่องเหนือเมฆในปี พ.ศ. 2553 ออกอากาศทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ ประพันธ์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2555 มีกำหนดเดิมที่จะจบในวันที่ 6 มกราคม พ.ศ. 2556 ทว่าในวันที่ 4 มกราคม สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ได้ออกมาประกาศถึงการยุติการออกอากาศอย่างฉับพลัน โดยนำละครเรื่องแรงปรารถนาเข้าออกอากาศแทน โดยให้เหตุผลว่า "มีเนื้อหาบางช่วงบางตอนที่ไม่เหมาะสมกับการออกอากาศ" ทำให้ละครเรื่องนี้กลายเป็นละครที่ไม่มีตอนจบออกอากาศ
เรื่องย่อ
เมฆา ฐานรัฐ เป็นนักการเมืองและนายกรัฐมนตรีใจซื่อ มือสะอาด จำเป็นต้องแต่งตั้ง จักร อมตฤทธา นักการเมืองหนุ่มดาวรุ่ง ผู้ที่มีประวัติที่ไม่ค่อยโปร่งใสมาเป็นรองนายกรัฐมนตรี เนื่องจากไม่อาจขัดมติพรรคร่วมรัฐบาลได้ เพราะจักรเป็นลูกชายของนายทุนพรรค จักรแต่งตั้งวิญญู ซึ่งเป็นคนที่ไม่มีมาที่ไปให้เป็นที่ปรึกษา วิญญูแท้ที่จริงแล้วเป็นจอมขมังเวท ที่จักรจะให้เสกมนต์ครอบงำความคิดของเมฆา เพื่อให้ได้ครอบครองสัมปทานดาวเทียมสมความปรารถนา แต่นภา ภริยาของเมฆาได้สวดมนต์ขออำนาจบารมีของคุณความดีคุ้มครองเขา ขณะเดียวกันจักรก็พยายามคบหากับ แพรไพลิน ลูกสาวของเจ้าแม่วงการสื่อสารด้วย
การยุติการออกอากาศ
สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ยุติการออกอากาศละครเรื่องนี้ก่อนกำหนดโดยขึ้นแถบวิ่งขณะออกอากาศละครเรื่องแม่เปียดื้อ รวมถึงออกประกาศบนเฟซบุ๊กของทางสถานีว่า “สถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ขออภัยท่านผู้ชมที่ต้องงดออกอากาศละครเรื่อง "เหนือเมฆ 2 มือปราบจอมขมังเวทย์" เนื่องจากพิจารณาแล้วเห็นว่ามีเนื้อหาบางช่วงบางตอนที่ไม่เหมาะสมกับการออกอากาศ และขอเชิญชมละครเรื่องใหม่ “แรงปรารถนา” นำแสดงโดย ณเดชน์ คูกิมิยะ และ คิมเบอร์ลี แอน เทียมศิริ เสนอคืนนี้เป็นตอนแรก เวลา 20.15 น.” และเนื่องจากละครเรื่องนี้มีเค้าโครงระบุถึงการเมืองและการคอร์รัปชั่นของนักการเมือง จึงมีกระแสข่าวออกมาเป็นจำนวนมากว่านักการเมืองรายหนึ่งสั่งให้ยุติการออกอากาศในทันที ด้านคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) แจ้งว่าช่อง 3 สั่งแบนละครเอง เพราะเนื้อหาอาจขัดพระราชบัญญัติการประกอบกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ พ.ศ. 2551 มาตรา 37 ด้านนักการเมืองพรรคประชาธิปัตย์บางคนแสดงความไม่เห็นด้วยกับการแบนละครเรื่องนี้
สนธิสัญญาแรเมซีส-ฮัททูซิลี
สนธิสัญญาแรเมซีส-ฮัททูซิลี หรือ สนธิสัญญาคาเดซ มีการลงนามและให้สัตยาบันระหว่างศตวรรษที่ 13 ก่อนคริสตกาล ระหว่างฟาโรห์แรเมซีสที่ 2 แห่งอียิปต์ และกษัตริย์ฮัททูซิลีที่ 2 แห่งฮิตไทต์ จุดประสงค์ของข้อตกลงนี้คือสร้างและรักษาความสัมพันธ์อย่างสันติระหว่างทั้งสองฝ่าย มันเป็นความตกลงที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่รู้จักกันจากตะวันออกใกล้ และเป็นสนธิสัญญาฉบับเขียนที่เก่าแก่ที่สุดที่ยังคงเหลือรอดมาจนถึงปัจจุบัน (ซึ่งอาจมิใช่สนธิสัญญาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก) สนธิสัญญาดังกล่าวมีการจารึกไว้ในภาษาอียิปต์ ดังที่ปรากฏในกำแพงเทวสถานด้วยไฮโรกลิฟฟิก และในอดีตจักรวรรดิฮิตไทต์ ซึ่งปัจจุบันคือ ประเทศตุรกี ที่ซึ่งมันถูกเก็บรักษาไว้บนแผ่นจารึกดินเผา
องค์การนิทรรศการนานาชาติ
องค์การนิทรรศการนานาชาติ (Bureau of International Expositions; Bureau International des Expositions, BIE) ภาษาปากว่า สำนักงานมหกรรมโลก เป็นองค์การระหว่างประเทศ ก่อตั้งขึ้นตามอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2471 เพื่อดำเนินงานเกี่ยวกับการจัดนิทรรศการระดับนานาชาติ ปัจจุบัน มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ ณ กรุงปารีส และมีประเทศสมาชิก 170 ประเทศ
ประวัติ
จากการเริ่มจัดการแสดงนิทรรศการนานาชาติครั้งแรก ในปี พ.ศ. 2394 (ค.ศ.1851) ณ กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติต่อๆ มา
ผลจากความสำเร็จในการจัดนิทรรศการนานาชาติซึ่งมีชื่อเสียงไปทั่วโลก ได้แก่ การก่อสร้างหอไอเฟลในการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติ ณ กรุงปารีส ค.ศ.1889
ต่อมาเมื่อมีการจัดงานแสดงนิทรรศการนานาชาติบ่อยครั้งขึ้น จึงจำเป็นต้องมีมาตรการควบคุมคุณภาพและความเหมาะสมในการจัดแสดงนิทรรศการ จึงได้มีการลงนามในอนุสัญญาว่าด้วยการจัดแสดงนิทรรศการนานาฃาติ และก่อตั้งองค์การนิทรรศการนานาชาติ ขึ้น ในปี พ.ศ. 2471 (ค.ศ.1928)
การดำเนินงาน
สำนักงานเลขาธิการองค์การนิทรรศการนานาชาติตั้งอยู่ ณ กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส โดยมีเลขาธิการองค์การนิทรรศการนานาชาติเป็นหัวหน้า กระทรวงการต่างประเทศฝรั่งเศสได้รับรองสถานภาพทางการทูตต่อ BIE ประเทศภาคีสมาชิกจ่ายค่าบำรุงประจำปีแก่ BIE ตามหลักการสหประชาชาติ
การดำเนินงาน ประกอบด้วยคณะกรรมการ 4 ชุด ได้แก่
1. คณะกรรมการบริหาร (The Executive Committee)
3. คณะกรรมการบริหารและงบประมาณ (The Administration and Budget Committee)
4. คณะกรรมการสารสนเทศและการสื่อสาร(The Information and Communication Committee)
แต่ละคณะประกอบด้วยสมาชิก 8 คน คัดเลือกจากที่ประชุมสามัญสมาฃิกซึ่งจัดประชุมปีละ 2 ครั้ง ในฤดูร้อนและฤดูหนาว ประธานของคณะกรรมการทั้ง 4 ชุด จะทำหน้าที่รองประธาน BIE ด้วย
ชนิดของการจัดนิทรรศการ
องค์การนิทรรศการนานาชาติกำหนดให้การรับรองการจัดนิทรรศการนานาชาติ ลักษณะต่างๆ แบ่ง เป็น 2 ประเภท ได้แก่ จัดงานทุกห้าปี (จัดห่างกันอย่างน้อย 5 ปี) ระยะเวลาจัดงานไม่เกิน 6 เดือน ไม่กำหนดขนาดพื้นที่จัดงาน แนวคิดในการจัดงาน : ทั่วไป
จัดงานในระหว่างการจัดงานนิทรรศการนานาชาติประเภทจดทะเบียน ระยะเวลาจัดงานไม่เกิน 3 เดือน ขนาดพื้นที่จัดงานไม่เกิน 25 เฮกเตอร์ แนวคิดในการจัดงาน : เฉพาะเจาะจง
ปัจจุบัน องค์การนิทรรศการนานาชาติให้การรับรองการจัดงานแสดงพืชสวนนานาชาติ ซึ่งสมาคมพืชสวนระหว่างประเทศ (The International Association of Horticultural Producers; ย่อ:AIPH) ให้การรับรอง เฃ่น the Natherlands Floriade 2002 และ IGA 2003 Rostock, Germany เป็นต้น และให้การรับรองการจัดแสดงนิทรรศการนานาชาติด้านศิลปการออกแบบ (Milan Tri-annual Exhibition of Decorative Arts and Modern Architecture) ด้วย
ความสำเร็จจากการจัดงาน
ในการจัดงานแสดงนิทรรศการแต่ละครั้ง จะมีที่ระลึกของความสำเร็จในการจัดงานแต่ละครั้ง เช่น งานแสดงนิทรรศการนานาชาติที่เมืองซาราโกซา มีการก่อสร้างและพัฒนาเมืองซาราโกซาเป็นศูนย์กลางการจัดการทรัพยากรน้ำขององค์การสหประชาชาติ และมีการสรุปข้อเสนอเป็น กฎบัตรซาราโกซา
ประเทศไทยกับการจัดนิทรรศการนานาชาติ
ประเทศไทยเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาฯ เมื่อวันที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2536 (ค.ศ. 1993) กรมส่งเสริมการส่งออก กระทรวงพาณิชย์ โดยสำนักงานพาณิชย์ไทยในต่างประเทศ ณ กรุงปารีส เป็นผู้แทนเข้าร่วมประชุมและประสานงานด้านต่างๆ กับ BIE ทั้งนี้ ประเทศไทยเคยได้รับเลือกให้เข้าร่วมเป็นกรรมการในคณะกรรมการสารสนเทศและการสื่อสาร ในปี พ.ศ. 2540 (ค.ศ.1997)
งานมหกรรมพืชสวนโลก
งานมหกรรมพืชสวนโลก (Horticultural International Expositions) ประเทศไทยได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดงานมหกรรมพืชสวนโลก (Horticultural International Expositions) จังหวัดเชียงใหม่ หรือ มหกรรมพืชสวนโลกเฉลิมพระเกียรติฯ ราชพฤกษ์ 2549 โดยมีแนวคิด คือ "To Express the Love for Humanity" (เพื่อนำความรักสู่มวลมนุษยชาติ) จัดแสดงระหว่างวันที่ 1 พฤศจิกายน 2549 ถึงวันที่ 31 มกราคม 2550 โดยมีกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เป็นหน่วยงานหลัก กรมวิชาการเกษตร เป็นหน่วยดำเนินงานหลักร่วมกับสมาคมพืชสวนแห่งประเทศไทย ณ ศูนย์วิจัยเกษตรหลวง ตำบลแม่เหียะ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
งานแสดงนิทรรศการนานาชาติ
ประเทศไทยเข้าร่วมการจัดงานแสดงนิทรรศการนานาชาติ (International Expositions) ได้แก่
ประเภทรับรอง
จัดระหว่างวันที่ 12 พฤษภาคม ถึงวันที่ 12 สิงหาคม 2555 รัฐบาลไทยมอบให้กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเป็นหน่วยงานหลัก และกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งเป็นหน่วยดำเนินงานหลัก ทั้งนี้ มอบหมายให้อธิบดีกรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง เป็นผู้อำนวยการใหญ่ นายบำรุงศักดิ์ ฉัตรอนันทเวช เป็นผู้อำนวยการศาลาไทย
งานแสดงนิทรรศการนานาชาติที่กรุงอัสตานา สาธารณรัฐคาซัคสถาน ในปี พ.ศ. 2560
จัดระหว่างวันที่ 10 มิถุนายน ถึงวันที่ 10 กันยายน 2560 มีแนวคิดหลัก คือ "พลังงานในอนาคต" (Future Energy) รัฐบาลไทยมอบให้กระทรวงพลังงาน เป็นหน่วยงานหลัก เสนอแนวคิดหลักของนิทรรศการศาลาไทย คือ การลดการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิลและรักษาสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนโดยใช้พลังงานชีวภาพ (Bio-energy for all)
อีดจิธแห่งเวสเซ็กซ์ สมเด็จพระราชินีแห่งเยอรมนี
อีดจิธ (Ædgyth, Eadgyth) หรือ อีดิธ (Edith) เป็นพระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสกับพระราชินีเอลฟ์ลีด พระองค์สมรสกับพระเจ้าออทโทที่ 1 แห่งเยอรมนี
วัยเยาว์และการสมรส
อีดจิธเสด็จพระราชสมภพเมื่อปี ค.ศ. 911 ทรงเป็นพระธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโสแห่งเวสเซ็กซ์ เอลฟ์ลีด พระมารดาของพระองค์เป็นพระมเหสีคนที่สองของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ด
ในปี ค.ศ. 929 พระเจ้าไฮน์ริชที่ 1 พรานล่านก ดยุคแห่งซัคเซินและกษัตริย์แห่งเยอรมนี (ราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันออก) ได้ส่งราชทูตมายังราชสำนักอังกฤษของพระเจ้าเอเธลสตาน พระเชษฐาต่างมารดาของอีดจิธ ที่แคนเทอร์บรีเพื่อขอผูกมิตรและขอเจ้าสาวมาสมรสกับออทโทผู้เป็นพระโอรส พระเจ้าไฮน์ริชกำลังสร้างสิทธิ์ชอบธรรมตามกฎหมายให้แก่ราชวงศ์ลิวดอลฟิงและสร้างความเหนือกว่าให้แก่พระโอรสด้วยการจับให้สมรสกับเจ้าสาวจากราชวงศ์แซ็กซันที่แข็งแกร่งและมั่นคง ขณะที่พระเจ้าเอเธลสตานเองก็ต้องการมีบทบาทในการเมืองต่างแดนตามที่พระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้อาวุโส พระบิดาได้เริ่มต้นไว้ พระขนิษฐาสองคนของพระองค์ได้ถูกจับสมรสกับบุคคลสำคัญบนพื้นทวีปไปแล้วสองคน คือ พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 กษัตริย์ของชาวแฟรงก์และอูก เคานต์แห่งปารีสและดยุคของชาวแฟรงก์
อีดจิธกับพระขนิษฐาอีกหนึ่งคนซึ่งคาดว่าชื่ออีดกิฟูถูกส่งตัวไปที่ราชสำนักของพระเจ้าไฮน์ริชที่เควดลินบวร์คในซัคเซินในฤดูใบไม้ร่วงของปี ค.ศ. 929 โดยมีเซ็นวาลด์ บิชอปแห่งวุร์สเตอร์ร่วมเดินทางไปด้วยพร้อมกับของขวัญ, ทรัพย์สมบัติ และคณะผู้ติดตามมากมาย เมื่อไปถึง ออทโทต้องเลือกหนึ่งในหญิงสาวสองคน พระองค์เลือกอีดจิธ ออทโทเป็นทหารหนุ่มมากประสบการณ์วัย 27 พรรษา พระองค์กำลังสู้รบในศึกกับชาวสลาฟและชาวฮังการี พิธีสมรสของทั้งคู่ถูกเฉลิมฉลองอย่างหรูหราและยิ่งใหญ่ในเควนลินบวร์คในปี ค.ศ 929/930 หลังซันเซินได้ชัยเหนือชาวสลาฟ พระขนิษฐาของอีดจิธถูกส่งตัวไปยังเทือกเขาแอลป์เพื่อสมรสกับรูดอล์ฟที่ 2 ผู้รักสันติแห่งบูร์กอญ
พระราชินีแห่งเยอรมนี
คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวได้เดินทางไปยังไรน์ลันท์ พระเจ้าไฮน์ริชได้ประกาศชื่อออทโทเป็นทายาทของพระองค์ในช่วงปี ค.ศ. 927–929 อีดจิธได้ให้กำเนิดพระโอรสนามว่าลิวดอลฟ์ในปี ค.ศ. 930 และพระธิดานามว่าลิวด์การ์ดในปี ค.ศ. 931 หลังพระบิดาสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 936 ออทโทได้รับการสวมมงกุฎเป็นกษัตริย์แห่งเยอรมนีที่อาเคิน
เกิดความตึงเครียดขึ้นระหว่างออทโทและอีดจิธกับมาทิลดา พระมารดาของออทโท เมื่อสองสามีภรรยาได้ยึดสินเดิมของมาทิลดาและบีบให้พระนางออกจากราชสำนักไปเกษียณตัวอยู่ในที่ดินของพระนางเอกที่เวสต์ฟาเลีย มาทิลดาที่ไม่เคยได้รับการสวมมงกุฎอาจไม่พอใจอีดจิธที่ได้รับการเจิมน้ำมันศักดิ์สิทธิ์เป็นพระราชินี มาทิลดาได้ให้การสนับสนุนไฮน์ริช พระโอรสซึ่งเป็นพระอนุชาของพระเจ้าออทโทในช่วงเวลาแห่งความขัดแย้งภายในครอบครัวในคริสตทศวรรษ 940 จนเป็นเหตุให้เกิดความไม่ลงรอยกัน อีดจิธได้เข้ามาเป็นคนกลางช่วยให้มาทิลดากับออทโทคืนดีกันได้ในปี ค.ศ. 941 แต่มาทิลดาก็ไม่ได้กลับมาที่ราชสำนักจนกระทั่งอีดจิธสิ้นพระชนม์
ขณะดำรงตำแหน่งเป็นพระราชินี อีดจิธได้สร้างประโยชน์ให้แก่ราชวงศ์ลิวดอลฟิงในหลายๆ ด้าน การเป็นพระมารดาของทายาทในบัลลังก์ทำให้พระองค์มีบทบาทสำคัญ ทรงยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวในกฎบัตรที่พระราชทานที่ดิน, อภิสิทธิ์ และของกำนัลมากมายให้แก่อารามโปรดของพระองค์และอนุสรณ์สถานแด่สตรีศักดิ์สิทธิ์และนักบุญ ทรงบริหารจัดการครัวเรือนหลวง การมีมัคเดอบวร์คเป็นส่วนหนึ่งในสินเดิมติดตัวทำให้ทรงมีบทบาทในการเมืองการปกครองของชาวแฟรงก์ พระองค์กับพระสวามีร่วมกันพัฒนามัคเดอบวร์คให้เป็นศูนย์กลางแห่งความทรงจำและเป็นสุสานฝังศพของครอบครัว พระองค์ยังคงติดต่อกับพระขนิษฐาในบูร์กอญ, กับอังกฤษ และกับพระเชษฐาต่างมารดา
อีดจิธสิ้นพระชนม์อย่างกระทันหันเมื่อวันที่ 26 มกราคม ค.ศ. 946 ร่างของพระองค์ถูกฝังที่อาสนวิหารในมัคเดอบวร์ค เมื่อจักรพรรดิออทโทสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 973 ร่างของพระองค์ถูกฝังเคียงข้างพระนาง ลิวดอลฟ์ พระโอรสของพระนางสิ้นพระชนม์ก่อนพระบิดา แต่พระปนัดดาของพระนางกลายเป็นจักรพรรดิคอนราดที่ 2 ผู้สถาปนาตั้งราชวงศ์ซาเลียนแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
หลุมฝังศพ
ในปี ค.ศ. 2008 ได้มีการเปิดหลุมฝังศพที่ค้นพบในอาสนวิหารมัคเดอบวร์ค ภายในโลงหินมีโลงศพตะกั่วและที่หลุมฝังศพมีชื่อ "อีดจิธ" ถูกจารึกไว้ ว่ากันว่าโลงศพถูกฝังใหม่ในปี ค.ศ. 1510 ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ภายในโลงศพถูกนำไปตรวจสอบแล้วส่งไปที่เมืองบริสตอล ประเทศอังกฤษในปี ค.ศ. 2010 เพื่อทำการทดสอบต่อไป
ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ในโลงตะกั่วระบุได้ว่าเป็นของเพศหญิงอายุราว 30-40 ปีที่ขี่ม้าเป็นประจำและได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี อันเป็นการบ่งบอกว่าเธอมาจากชนชั้นสูง ผลการวิเคราะห์เคลือบฟันของโครงกระดูกแสดงให้ถึงที่มาของเธอว่ามาจากอังกฤษตอนใต้ซึ่งตรงกับบันทึกที่บอกว่าอีดจิธใช้ชีวิตช่วงวัยเด็กและวัยรุ่นตอนต้นในเวสเซ็กซ์
การค้นพบแสดงให้เห็นว่าอีดจิธสูง 157 ซม. (5 ฟุต 2 นิ้ว) ซากกระดูกของขุดย้ายหลายครั้งก่อนจะลงเอยด้วยการฝังไว้ในอาสนวิรมัคเดอบวร์คในปี ค.ศ. 1510 หลังการวิเคราะห์ซากโครงกระดูกที่เหลืออยู่ของพระองค์ถูกนำกลับไปฝังใหม่อีกครั้งที่อาสนวิหารมัคเดอบวร์คเมื่อวันที่ 22 ตุลาคม ค.ศ. 2010
รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์อิรัก
นี่คือ รายพระนามคู่อภิเษกสมรสในพระมหากษัตริย์แห่งอิรัก
เกีย พิคานโต
เกีย พิคานโต (Kia Picanto) เป็นรถยนต์นั่งซิตี้คาร์ (City Car) ผลิตโดยเกีย มอเตอร์ส เริ่มผลิตในปี พ.ศ. 2547 โดยออกมาแทนที่เกีย วิสโต (Kia Visto) ซึ่งเป็นรถที่ใช้แพลตฟอร์มร่วมกับฮุนได อทอส (Hyundai Atos) ถือเป็นรถยนต์ที่เล็กที่สุดในสายการผลิตรถยนต์ของเกีย มอเตอร์สในปัจจุบัน มีชื่อในแต่ละประเทศแตกต่างกันไป เช่น เกีย มอร์นิ่ง เกีย ยูโรสตาร์ และ เกีย นิว มอร์นิ่ง นอกจากนี้ ในมาเลเซียยังมีการใช้ชื่อ นาซา ซูเรีย และ นาซา พิคานโต ซึ่งนาซาเป็นแบรนด์ท้องถิ่นในมาเลเซีย ซึ่งเคยเข้ามาขายในไทยด้วยรุ่น นาซา ฟอร์ซา
รุ่นที่ 1 (พ.ศ. 2547-2554)
เกีย พิคานโต รุ่นที่ 1 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2547 รหัสประจำตัวรถคือ SA เกีย พิคานโตรุ่นนี้สร้างบนพื้นฐานของฮุนได เก็ตช์ การขายในเกาหลีใต้จะใช้ชื่อว่า เกีย มอร์นิ่ง (Kia Morning) รุ่นนี้มีตัวถังให้เลือกแบบเดียวคือแฮทช์แบค 5 ประตู มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.0 ,1.1 และ 1.2 ลิตร เครื่องยนต์ดีเซล 1.1 ลิตร และเครื่องยนต์ที่ใช้ก๊าซธรรมชาติ LPG 1.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีด และเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด มีฐานการประกอบที่ประเทศเกาหลีใต้ ,เวียดนาม ,ฟิลิปปินส์และอินโดนีเซีย มีการไมเนอร์เชนจ์ไปแล้ว 2 ครั้ง คือในปี พ.ศ. 2550 และ พ.ศ. 2553
ในประเทศไทย บริษัท ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่น จำกัด เคยนำเข้าเกีย พิคานโตเข้ามาจำหน่ายในปี พ.ศ. 2550 เป็นรถนำเข้าจากประเทศมาเลเซีย (ประกอบที่โรงงาน Naza Malaysia) โดยเปิดตัวในงาน Motor Show 2007 ต่อมาในปี พ.ศ. 2552 ก็ได้มีการเปิดตัวรุ่นไมเนอร์เชนจ์ครั้งที่ 1 ออกมา โดยมาเปิดตัวพร้อมกับ Kia Grand Carnival Touring มินิแวนเครื่องยนต์ดีเซลราคาไม่แพง มีทั้งรุ่นเกียร์ธรรมดาและเกียร์อัตโนมัติ ส่วนรุ่นไมเนอร์เชนจ์ครั้งที่ 2 ก็ได้เปิดตัวในปลายปี พ.ศ. 2553 โดยนำเข้ามาขายในช่วงสั้นๆ เท่านั้น เกีย พิคานโตรุ่นนี้ไม่ประสบความสำเร็จมากนักในไทยโดยเฉพาะด้านภาพลักษณ์แบรนด์และยอดขาย เนื่องจากชื่อชั้นของแบรนด์ Kia ในไทยยังไม่แข็งแกร่งพอ และเกียในไทยยังสู้คู่แข่งในตลาดรถยนต์นั่งไม่ได้ จึงอยากจะให้พิคานโตรุ่นนี้ค่อยๆ Fade หายไป
รุ่นที่ 2 (พ.ศ. 2554-2560)
เกีย พิคานโต รุ่นที่ 2 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2554 รหัสประจำตัวรถคือ TA พิคานโตรุ่นนี้สร้างขึ้นบนพื้นฐานของฮุนได ไอ10 รุ่นนี้มีตัวถัง 2 แบบคือแฮทช์แบค 3 และ 5 ประตู มีเครื่องยนต์เบนซิน 1.0 และ 1.25 ลิตร และยังมีการผลิตรุ่นที่ใช้ก๊าซธรรมชาติ LPG ในรุ่น 1.0 ลิตร ระบบเกียร์เป็นเกียร์ธรรมดา 5 สปีดและเกียร์อัตโนมัติ 4 สปีด
ในประเทศไทย บริษัท ยนตรกิจ คอร์เปอเรชั่น จำกัด นำเกีย พิคานโตรุ่นที่ 2 มาเปิดตัวเมื่อปี พ.ศ. 2554 ใช้ชื่อว่า เกีย พิคานโต K1 (Kia Picanto K1) ด้วยรุ่นเครื่องยนต์ 1.25 ลิตร 87 แรงม้า ราคา 425,000 บาท เป็นเกีย พิคานโตรุ่นแรกที่ประสบความสำเร็จในไทย มียอดจองหลายสิบคัน มีลูกค้าให้ความสนใจเพิ่มขึ้น
รุ่นที่ 3 (พ.ศ. 2560-ปัจจุบัน)
เกีย พิคานโต รุ่นที่ 3 เริ่มผลิตเมื่อปี พ.ศ. 2560 รหัสประจำตัวรถคือ JA พิคานโตรุ่นนี้สร้างขึ้นบนพื้นฐานของฮุนได ไอ10 และ ฮุนได แคสเปอร์ หลังจากที่มีข่าวว่าจะพรีวิวรุ่นใหม่ในปี 2015 แต่ก็เลื่อนมาจนถึงช่วงปลายปี 2016 โดยภาพชุดแรกที่ปล่อยออกมานั้นเป็นภาพเรนเดอร์ทั้งเซ็ท คันจริงน่าจะจัดแสดงในงานมหกรรมยานยนต์โลกรายการใดรายการหนึ่งภายในปี 2017 และเริ่มจำหน่ายในยุโรปในปีเดียวกัน พร้อมปัดรุ่นปีไปเป็นโมเดล 2018 เกียเผยภาพคันจริงและรายละเอียดของ Picanto ใหม่ก่อนเปิดตัวเป็นทางการที่ 2017 Geneva Motor Show เดือนมีนาคมนี้
Picanto ใหม่เพิ่มความกว้างให้ผู้โดยสารทางด้านหลังด้วยการขยายความยาวฐานล้อขึ้นอีก 15 มม. รวมเป็น 3,595 มม. ตัวถังใช้เหล็ก high-strength steel เพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นเป็น 2 เท่าตัวเมื่อเทียบกับรุ่นก่อนหน้า และเพิ่มคุณภาพในด้านการทรงตัวของรถด้วยการเพิ่มความแข็งให้กับกันโคลงหน้า-หลัง, ออกแบบรูปทรงพร้อมลดน้ำหนักของคาน torsion beam เสียใหม่ และจูนการหมุนของพวงมาลัยให้ตอบสนองเร็วขึ้น 13%
รุ่นเครื่องยนต์ประกอบด้วยเครื่องยนต์เบนซิน 3 สูบ ความจุ 1.0 ลิตร N/A กำลังสูงสุด 66 แรงม้า จุดเด่นคืออัตราการคายคาร์บอนไดออกไซด์ในไอเสียที่ต่ำสุดเพียง 89 กรัม/กม. ต่อด้วยรุ่นเบนซิน 4 สูบ ความจุ 1.2 ลิตร กำลังสูงสุด 83 แรงม้า ทั้งคู่ส่งกำลังด้วยเกียร์ธรรมดา 5 จังหวะ ทว่ารุ่นเครื่องยนต์ 1.2 ลิตรจะมีออปชั่นเป็นเกียร์อัตโนมัติ 4 จังหวะ และมีระบบ Start/Stop ดับเครื่องยนต์อัตโนมัติขณะจอดนิ่งให้เพิ่มเติม รุ่นไฮไลท์คือเครื่องยนต์เบนซินบล๊อคใหม่ แบบ 3 สูบ ความจุ 1.0 ลิตร จ่ายเชื้อเพลิงตรง อัดอากาศด้วยเทอร์โบชาร์จ T-GDI (Turbocharged Gasoline Direct Injection) กำลังสูงสุด 99 แรงม้า (HP) แรงบิดสูงสุด 17.5 กก.-ม. ส่งกำลังด้วยเกียร์ธรรมดา 5 จังหวะ ทำความเร็วสูงสุดได้ 180 กม./ชม. ทั้งนี้เครื่องยนต์ทุกบล็อคที่ใช้งานใน Picanto คือเครื่องยนต์ในตระกูล Kappa II ของฮุนไดที่มาพร้อมเทคโนโลยีวาล์วแปรผัน VVT (Variable Valve Timing)
อุปกรณ์มาตรฐานน้อยไปนิด เกียแยกทุกสิ่งทุกอย่างออกมาเป็นออปชั่นเกือบหมด ตั้งแต่จอทัชสกรีน 7 นิ้ว, ระบบนำทางแบบ 3D, ฟังก์ชั่น Apple CarPlay และ Android Auto รวมถึงกล้องมองหลังขณะถอย… อย่างไรก็ตาม ระบบความปลอดภัยพื้นฐานยังมีถุงลมนิรภัยให้ 6 จุด ส่วนถุงลมป้องกันหัวเข่าและระบบ Autonomous Emergency Brake ช่วยหยุดรถอัตโนมัติขณะฉุกเฉินจะถูกแยกออกไปเป็นออปชั่น
ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร
ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นศูนย์วิจัยด้านโลหิตวิทยา โดยเป็นหน่วยงานในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร มีสถานที่ดำเนินงาน ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร อำเภอเมืองพิษณุโลก จังหวัดพิษณุโลก
ประวัติ
ปัจจุบัน ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นศูนย์กลางในการศึกษาค้นคว้าวิจัยด้านโลหิตวิทยาในประชากรเขตภาคเหนือตอนล่าง และให้บริการสนับสนุนระบบการแพทย์ในการแก้ไขปัญหาด้านโลหิตวิทยาให้แก่ประชากร รวมทั้งเผยแพร่ความรู้ทางโลหิตวิทยาโดยเฉพาะที่เป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญของประเทศแก่นิสิตและบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์สุขภาพและประชาชนทั่วไป
หน่วยงาน
ศูนย์วิจัยโลหิตวิทยา โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร มีหน่วยงานย่อยได้แก่
เคพีเอ็น อวอร์ด
การประกวดร้องเพลงถ้วยพระราชทานชิงชนะเลิศแห่งประเทศไทย หรือ เคพีเอ็น อวอร์ด เป็นการประกวดร้องเพลงในประเทศไทย จัดโดย กลุ่มสยามกลการ ตั้งแต่ พ.ศ. 2526 จนถึงปัจจุบัน
ปี 2526-2547
การประกวดร้องเพลง KPN แต่เดิมนั้นมีการประกวดร้องเพลงระดับประเทศ ภายใต้ชื่อ นิสสัน อวอร์ด และระดับยุวชน ยามาฮ่า อวอร์ด หรือที่เรียกว่าการประกวดร้องเพลงสยามกลการ ภายใต้การดูแลของคุณหญิงพรทิพย์ ณรงค์เดช โดยภายใต้ชื่อเดิมนั้นได้สร้างนักร้องระดับประเทศหลายคนที่มีผลงานดังถึงปัจจุบัน เช่น ธงไชย แมคอินไตย์ เริ่มต้นมาจากเวทีสยามกลการเช่นกัน นอกจากนั้นเวทีนี้ยังสร้างศิลปินดังหลายคน ดังนี้
ปี 2548-ปัจจุบัน
สถาบันดนตรี KPN มิวสิค, KPN Award ซึ่งรับหน้าที่ดูแลการประกวด KPN Award รวมทั้งค่ายเพลงที่ชื่อว่า KPN Award และธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โดยแบรนด์ KPN Award นั้นมีมานานกว่า 20 ปี  KPN มาจากชื่อคุณเกษม และคุณหญิงพรทิพย์ ณรงค์เดช  โดยหน้าที่ในการดูแลธุรกิจปัจจุบันเป็นของลูกๆ ทั้ง 3 คน โดยที่รู้จักกันดีคือ “กรณ์ ณรงค์เดช” 1 ใน 3 ทายาทตระกูลณรงค์เดช ในฐานะบิ๊กบอส CEO KPN Award
ในปี พ.ศ. 2559 การประกวด เคพีเอ็น อวอร์ด จะไม่มีการรับสมัครผู้เข้าแข่งขัน แต่จะคัดเลือกจากผู้ผ่านเข้ารอบการประกวดนักร้องยอดเยี่ยมเครือสยามกลการในปีที่ผ่านมาแต่ไม่ได้รับรางวัล แล้วแข่งขันเพื่อเฟ้นหานักร้องยอดเยี่ยมคนที่ 25
ราชวงศ์วรมัน
ราชวงศ์วรมัน หรือ (ขอม: រាជវង្សវរ្ម័ន ; เรียจฺจะวงฺซา วอรามัน อักษรโรมัน: Varman ) ราชวงศ์วรมัน เป็นราชวงศ์ในราชอาณาจักรวรมัน (ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា) สถาปนาโดย พระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ หรือ สวายัมภูวะ (កម្វុស្វយម្ភុវ)  พราหมณ์ที่เดินทางมาจากแคว้นกลิงคะในอินเดีย ทรงได้อภิเษกกับ พระนางโสมา (សោមា) ผู้ครองอาณาจักรชนเผ่าพื้นเมืองและสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรพนมหรือฟูนัน ก่อกำเนิดราชวงศ์วรมันโดยปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกภาษาสันสกฤตกล่าวถึง พราหมณ์เกาฑิณยะผู้ได้รับหอกวิเศษจากพราหมณ์ อัศวัตถามา บุตร โทรณาจารย์ ได้เดินทางมาถึงอาณาจักรของชาวเผ่า นาค และได้ทำสงครามกันสุดท้ายได้เจรจาด้วยสันติโดยการอภิเษกสมรส พราหมณ์เกาฑิณยะจึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ (កៅណ្ឌិន្យទី១) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์วรมัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 1  ยุค ราชอาณาจักรกัมพูชา ราชวงศ์วรมันแบ่งออกเป็นสองสายราชสกุลที่มีสิทธิ์ตามกฏมณเฑียรบาลแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา ในการสืบพระราชสันตติวงศ์ขึ้นดำรงพระราชอิสริยยศพระมหากษัตริย์กัมพูชา   คือ ราชสกุลนโรดม (រាជត្រកូលនរោត្តម) และราชสกุลสีสุวัตถิ์ (រាជត្រកូលស៊ីសុវត្ថិ) ตามมติ กรมปรึกษาราชบัลลังก์
• ราชทูตคังไถ่ และ อุปทูตจูยิง ราชทูตจากอาณาจักรอู๋ เดินทางไปเยือนราชสำนักฟูนันในปี พ.ศ. 788 ราชทูตคังไถ่ได้เขียนบันทึกเรื่อง "ประวัติของชาวต่างชาติในรัชสมัยอู๋" ส่วนอุปทูตจูยิง เขียนบันทึกเรื่อง “บันทึกเรื่องทรัพยากรอันมีค่าของฟูนันก๊ก” บันทึกที่ราชทูตจีนจดบันทึกนี้ได้กล่าวถึงประวัติความเป็นมาของอาณาจักรฟูนันและผู้ปกครองอาณาจักร ไม่ว่าจะเป็นพระนามกษัตริย์ เรื่องราวในราชสำนักและวิถีชีวิตผู้คนถือได้ว่าเป็นบันทึกชาวต่างชาติที่เก่าแก่ที่สุดที่เข้ามาในอาณาจักรฟูนัน จากข้อความที่ “ราชทูตคังไถ่” จดบันทึกเรื่องราวเมื่อครั้งไปเยือนราชสำนักฟูนัน ทำให้ทราบเรื่องราวย้อนหลังขึ้นไปถึงสมัยเริ่มต้นก่อตั้ง “อาณาจักรฟูนัน” ว่าแต่เดิมฟูนันเป็นแต่เพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลตามบันทึกระบุว่า "อาณาจักรมีผู้หญิงเป็นผู้ปกครองมีนามว่า “พระนางหลิวเย่” ต่อมามีพราหมณ์ชาวอินเดียมีนามว่า “หวั่นถิ่น” นอนหลับฝันไปนิมิตฝันว่าเทพเจ้าได้ประทานธนูวิเศษให้และมีบัญชาให้ลงเรือเดินทางไปยังดินแดนฟูนันครั้นตื่นขึ้นจากความฝันได้ไปที่เทวสถานของเทพเจ้าได้พบธนูวิเศษสมจริงจึงลงเรือมายังฟูนัน เมื่อเดินทางมาถึงบริเวณชายแดนฟูนัน ก็ถูกกองทัพเรือของพระนางหลิวเย่ออกมารบพุ่งขัดขวาง “หวั่นถิ่น” จึงได้ยิงด้วยธนูวิเศษถูกเรือของพระนางทะลุกาบเรือทั้งสองข้างพระนางเกิดความตกใจกลัวขอยอมแพ้ ภายหลังหวั่นถิ่นได้อภิเษกสมรกับพระนางหลิวเย่แล้วสถาปนาราชวงศ์วรมันขึ้นปกครองอาณาจักรฟูนัน
• ราชทูตโจว ต้ากวาน ราชทูตชาวจีนในรัชสมัย จักรพรรดิเหวียนเฉิงจง แห่งราชวงศ์เหวียนได้เดินทางไปเมืองพระนครในปี ค.ศ. 1296 ได้บันทึกขนบประเพณีกับสถานที่ต่างๆ รวมถึงพระราชวงศ์และประเพณีในราชสำนัก ซึ่งตรงกับรัชสมัยของ พระเจ้าอินทรวรมันที่ 3 (ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៣) โจว ต้ากวาน มิใช่ชาวจีนคนแรกที่เข้าไปในอาณาจักรนี้แต่ได้บันทึกชีวิตผู้คนในเมืองพระนครเอาไว้โดยละเอียดที่สุด ซึ่งรู้จักในชื่อเจินล่าเฟิงถูจี้ (บันทึกขนบประเพณีเจนละ) บันทึกนี้ถือเป็นบันทึกข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับเมืองพระนครและจักรวรรดิขอม นอกเหนือไปจากศิลาจารึกและเอกสารอื่น ๆ ที่พรรณนาชีวิตประจำวันของผู้อยู่อาศัยในเมืองพระนคร จากบันทึกนี้ทำให้ทราบถึงลำดับกษัตริย์ในราชวงศ์วรมันโดยละเอียด ซึ่งกลายเป็นต้นฉบับของราชพงศาวดารกัมพูชาในเวลาต่อมา
ฐานันดรศักดิ์ในราชวงศ์
ธรรมเนียมยศและลำดับฐานันดรศักดิ์ของราชวงศ์วรมันแห่งกัมพูชา มีทั้งสิ้น 7 ชั้นยศได้แก่
1.พระบาทสมเด็จ (ព្រះបាទសម្តេច) 2.สมเด็จ (សម្ដេច) 3.เสด็จ (ស្ដេច) 4.พระองค์เจ้า (ព្រះអង្គម្ចាស់) 5.นักองค์เจ้า (អ្នកអង្គម្ចាស់) 6.นักองค์ราชวงศ์ (អ្នកអង្គរាជវង្ស) 7.พระวงศ์ (ព្រះវង្ស)
และจากนั้นไปถือเป็นสามัญชน ซึ่งการสถาปนาพระเกียรติยศหรือลดพระเกียรติยศนั้นขึ้นอยู่กับพระบรมราชวินิจฉัยของพระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบัน
1.พระบาทสมเด็จ (ព្រះបាទសម្តេច) ออกเสียงเปรี๊ยะบาทซอมเด็จ เป็นชั้นยศสูงสุดในบรรดาฐานันดรศักดิ์แห่งพระราชวงศ์สำหรับองค์พระมหากษัตริย์ที่ผ่านพระราชพิธีบรมราชาภิเษก โดยเรียกพระนามลำลองว่า พระกรุณา
2.สมเด็จ หรือซ็อมดัจ (เขมร:សម្ដេច) เป็นฐานันดรศักดิ์ชั้นสูงในสมาชิกราชวงศ์รองจากองค์พระมหากษัตริย์โดยเป็นชั้นยศที่ต้องมีการสถาปนาพระเกียรติยศตามพระบรมราชโองการเท่านั้น สำหรับพระอัครมเหสี (Her Majesty The Queen) พระมเหสี พระราชโอรส พระราชธิดา และพระบรมวงศ์ชั้นสูง อาจมิใด้รับพระราชทานแต่แรกประสูติ โดยในอดีตมีการกำหนดพระอิสริยยศสำหรับพระราชโอรส พระธิดาโดยเฉพาะ เช่นสมเด็จพระราชบุตร สมเด็จพระราชบุตรี แต่ในปัจจุบันสามารถสถาปนาพระยศจากชั้นยศที่ต่ำกว่าขึ้นเป็นชั้นสมเด็จใด้โดยขึ้นอยู่กับพระบรมราชวินิจฉัยของพระมหากษัตริย์องค์ปัจจุบัน
3.เสด็จ หรือ ซดัจ (เขมร: ស្ដេច) เป็นชั้นรองลงมาจากชั้นสมเด็จ ต้องมีการสถาปนาเฉลิมพระเกียรติยศตามพระบรมราชโองการ เป็นชั้นยศสำหรับพระราชโอรส-พระราชธิดา และพระบรมวงศ์ชั้นสูง
4.พระองค์เจ้า หรือพระองค์มจะ (ออกเสียง เปรี๊ยะอ็องมจะ, เปรี๊ยะอ็องมจะกษัตรีย์ (เขมร: ព្រះអង្គម្ចាស់) เป็นชั้นฐานันดรศักดิ์ที่พระราชโอรส-ธิดา และสมาชิกพระราชวงศ์ สามารถได้รับการเลื่อนชั้นฐานันดรศักดิ์ขึ้นเป็นชั้นเสด็จ หรือชั้นสมเด็จได้ตามพระบรมราชวินิจฉัยขององค์พระมหากษัตริย์ และเป็นพระยศสำหรับพระโอรส-พระธิดาของเจ้านายชั้นสมเด็จ และชั้นเสด็จ หรือเมื่อได้รับพระบรมราชโองการสถาปนา
6.นักองค์ราชวงศ์ หรือ เนี๊ยะอ็องเรี๊ยจเจี๊ยะวง (เขมร: អ្នកអង្គរាជវង្ស ) เทียบกับพระราชวงศ์ไทยคือหม่อมราชวงศ์ ไม่มีการใช้คำราชาศัพท์ สำหรับโอรส-ธิดาของนักองค์เจ้า ในกัมพูชาถือเป็นเชื้อพระวงศ์ นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของพระราชวงศ์และมีสิทธิ์ถูกเลือกให้ขึ้นสืบราชสมบัติได้
7.พระวงศ์ หรือพระองค์ ออกเสียง:เปรี๊ยะวงซา ; เปรี๊ยะออง (เขมร: ព្រះវង្ស ; Preah Vongsa) เทียบชั้นยศราชวงศ์ไทยคือหม่อมหลวง  เป็นเชื้อพระวงศ์ที่ไม่มีการใช้คำราชาศัพท์ สำหรับโอรส-ธิดาของนักองค์ราชวงศ์ ยังนับว่าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์และมีสิทธิ์ถูกเลือกให้ขึ้นสืบราชสมบัติโดยกรมปรึกษาราชบัลลังก์ได้ ซึ่งถัดจากพระวงศ์ถือเป็นสามัญชน
การสืบราชสันตติวงศ์
1. ประธานรัฐสภาแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา 2. นายกรัฐมนตรีกัมพูชา 3. พระสังฆราช ศาสนาพุทธ ฝ่ายมหานิกาย 4. พระสังฆราช ศาสนาพุทธ ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย 5. รองประธานรัฐสภา คนที่หนึ่ง 6. รองประธานสภา คนที่สอง 7. ประธานพฤฒสภาแห่งพระราชอาณาจักรกัมพูชา 8. รองประธานพฤฒสภา คนที่หนึ่ง 9. รองประธานพฤฒสภา คนที่สอง
สภาพระราชบัลลังก์ จะจัดการประชุมในสัปดาห์ที่พระมหากษัตริย์ สวรรคตหรือ ไม่สามารถปฏิบัติพระราชกรณียกิจต่อไปได้หรือกษัตริย์ทรงแจ้งต่อสภาพระราชบัลลังก์ว่าทรงมีพระประสงค์ที่จะทรงสละราชสมบัติ กรมปรึกษาราชบัลลังก์จะประชุมเพื่อเลือกพระมหากษัตริย์องค์ใหม่จากรายชื่อผู้มีสิทธิ์สืบราชสันตติวงศ์ และเป็นสมาชิกราชวงศ์ โดยผู้ที่มีสิทธิ์ได้รับการเสนอพระนามต้องเป็นบุคคลใน "ราชวงศ์วรมัน" เท่านั้น และต้องสืบสายราชสกุลจากราชสกุลนโรดม และราชสกุลสีสุวัตถิ์ ไม่สามารถเสนอนามบุคคลนอกราชวงศ์ขึ้นเป็นพระมหากษัตริย์ได้
ราชสกุลมหิธรปุระ
ราชสกุลมหิธรปุระ (เขมร: រាជត្រកូលមហិធរបុរៈ) สถาปนาโดยพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 (ជ័យវរ្ម័នទី៦)เมื่อปี ค.ศ. 1080 ปฐมราชตระกูลคือพระเจ้าภววรมันที่ 1 (ភវវរ្ម័នទី១)แห่งอาณาจักรเจนละ พระเจ้าชัยวรมันที่ 6 เป็นขุนนางเชื้อพระวงศ์ปกครองเมืองพิมาย(ปัจจุบันคืออำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา) มหิธรปุระเป็นต้นวงศ์ของกษัตริย์เขมรหลายพระองค์มีถิ่นฐานอยู่แถบลุ่มน้ำมูล บริเวณปราสาทพนมวัน ปราสาทพิมาย ปราสาทพนมรุ้ง เป็นสายราชสกุลเก่าแก่มาตั้งแต่ยุคฟูนันมีอิทธิพลและฐานอำนาจในแถบอีสานไต้และเทือกเขาพนมดงรัก(ជួរភ្នំដងរែក) การปกครองสมัยอาณาจักรขอมมีการส่งเชื้อพระวงศ์จากส่วนกลางออกไปปกครองตามหัวเมืองต่างๆเช่น เมืองพิมาย เมืองละโว้เป็นต้นและมีการแต่งงานเกี่ยวดองกันแบบเครือญาติกับกษัตริย์เมืองพระนครมีพยานหลักฐานจารึกและโบราณสถานตลอดจนลักษณะทางวัฒนธรรมประเพณีที่เกี่ยวข้องกันกับราชสำนักเขมรส่วนกลาง
บริเวณลุ่มน้ำมูลเป็นที่ตั้งของเมืองมหิธรปุระมีจารึกเกี่ยวเนื่องด้วยพระนามหิรัณยวรมันและมเหสีหิรัณยลักษมี ทรงมีโอรส 2 พระองค์ที่ได้ครองราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งขะแมร์คือพระเจ้าชัยวรมันที่ 6 และพระเจ้าธรณินทรวรมันที่ 1(ធរណីន្ទ្រវរ្ម័នទី១) พระเจ้าหิรัณยวรมันทรงมีพระนัดดาคือพระเจ้ากษิตินทราทิตย์(ក្សិតេន្ទ្រាទិត្យ)ทรงเป็นพระบิดาของพระเจ้าสุริยวรมันที่ 2(សូរ្យវរ្ម័នទី២) พระมหากษัตริย์แห่งขะแมร์ บริเวณอีสานไต้ลุ่มน้ำมูลจึงเป็นฐานอำนาจของมหิธรปุระ
ราชสกุลมหิธรปุระมีพระมหากษัตริย์ปกครองจำนาน 11 พระองค์ กษัตริย์พระองค์แรกคือพระเจ้าชัยวรรมันที่ 6 กษัตริย์องค์สุดท้ายคือพระเจ้าชัยวรมันที่ 9
ราชสกุลตระซ็อกประแอม
ราชสกุลตระซ็อกประแอม (เขมร: រាជត្រកូលត្រសក់ផ្អែម) สถาปนาโดยพระบาทองค์ชัยหรือพระเจ้าแตงหวาน (ត្រសក់ផ្អែម) เมื่อปี ค.ศ. 1290 ปฐมราชตระกูลคือพระเจ้ารุทรวรมันที่ 1 (រុទ្រវរ្ម័នទី១) แห่งอาณาจักรจามปา พระเจ้าแตงหวานทรงเป็นโอรสของเจ้าชายปทุมะแห่งอาณาจักรจามปา พระบิดาถูกนำตัวมาเป็นเชลยในเมืองพระนครหลวงตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เมื่อครั้งรัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (ជ័យវរ្ម័នទី៧) ทรงยกทัพบุกเข้าโจมตีเมืองหลวงของอาณาจักรจามปา และจับพระราชวงศ์และไพร่ ทาสชาวจามปากลับมาเป็นเชลยทาสใช้แรงงานในเมืองพระนครหลวง พระเจ้าแตงหวานได้ปลงพระชนม์พระเจ้าชัยวรมันที่ 9 (វ្រះបាទជយវម៌្មទី៩) กษัตริย์องค์สุดท้ายในสายราชสกุลมหิธรปุระถึงแก่สวรรคต
พระเจ้าแตงหวานทรงเป็นกสิกรมาก่อนเสวยราชสมบัติมีหน้าที่เป็นผู้เฝ้าสวนแตงของกษัตริย์ในพระราชอุทยานหลวง เป็นที่ไว้วางพระราชหฤทัยสามารถเข้านอกออกในพระราชวังได้เพราะต้องนำแตงเข้าไปถวายกษัตริย์อยู่เสมอ ต่อมาพระเจ้าแตงหวานได้ใช้พระแสงหอกลำแพงชัยเป็นหอกที่ได้รับพระราชทานเป็นอาญาสิทธิ์ซัดโดนพระเจ้าชัยวรมันที่ 9สวรรคตขณะพระองค์ลงไปในสวนแตงยามวิกาล พระเจ้าแตงหวานจึงทรงสามารถปลดปล่อยเชลยทาสชาวจามปาให้เป็นอิสระจากการเป็นทาส ต่อมาพระองค์ทรงได้ครองราชสมบัติเป็นพระมหากษัตริย์ในเมืองพระนครหลวง และได้อภิเษกสมรสกับพระราชธิดากษัตริย์องค์ก่อน นักวิชาการบางส่วนตั้งข้อสังเกตว่าน่าจะมีการวางแผนไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วเพื่อลอบปลงพระชนม์กษัตริย์ไม่น่าจะเป็นเหตุบังเอิญที่กษัตริย์จะทรงถูกสังหารได้โดยง่ายตามที่พระราชพงศาวดารระบุเพราะขณะนั้นทาสในเมืองมีจำนวนมากได้รับการทรมาณกดขี่และใช้แรงงานหนักทำให้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก หลังจากที่พระเจ้าตระซ็อกประแอมทรงครองราชย์ทรงทำการกวาดล้างกลุ่มอำนาจเก่าจนเกือบสิ้น เชื้อพระวงศ์บางส่วนได้เสด็จหลบหนีออกจากเมืองพระนครหลวงไปเมืองละโว้
พระราชพงศาวดารกัมพูชาฉบับนักองค์เอง กล่าวว่าพระเจ้าตระซ็อกประแอม(พระเจ้าแตงหวาน)ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ของกัมพูชาและสายราชสกุลนี้ได้สืบต่อราชสมบัติมาถึงจนพระมหากษัตริย์แห่งราชอาณาจักรกัมพูชาองค์ปัจจุบัน ราชสกุลตระซ็อกประแอมมีพระมหากษัตริย์ปกครองจำนวน 48 พระองค์ ประมุขพระองค์แรกคือพระเจ้าตระซ็อกประแอม ประมุขพระองค์สุดท้ายคือสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี (ព្រះបាទ អង្គ ឌួង)
ราชสกุลนโรดม
ราชสกุลนโรดม (เขมร: រាជត្រកូលនរោត្តម) สถาปนาโดยพระบาทสมเด็จพระนโรดมบรมรามเทวาวตาร (ព្រះបាទនរោត្តម) เมื่อปี พ.ศ. 2403 ปฐมราชตระกูลคือพระเจ้าตระซ็อกประแอม แห่งอาณาจักรพระนครหลวงพระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี ราชสกุลนโรดมเป็นหนึ่งในสองราชสกุลที่ปกครองในสมัยราชอาณาจักรกัมพูชาคู่กับราชสกุลสีสุวัตถิ์ (រាជត្រកូលស៊ីសុវត្ថិ) ราชสกุลนโรดมมีพระมหากษัตริย์ปกครอง 4 พระองค์ ประมุขพระองค์แรกคือพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ประมุขพระองค์ปัจจุบันคือพระบาทสมเด็จพระบรมนาถนโรดม สีหมุนี (ព្រះបាទសម្តេចព្រះបរមនាថ នរោត្តម សីហមុនី)
ราชสกุลสีสุวัตถิ์
ราชสกุลสีสุวัตถิ์ (เขมร: រាជត្រកូលស៊ីសុវត្ថិ) สถาปนาโดยพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ (ព្រះបាទស៊ីសុវតិ្ថ) เมื่อปี พ.ศ. 2447 ปฐมราชตระกูลคือพระเจ้าตระซ็อกประแอม (ត្រសក់ផ្អែម) พระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรพระนครหลวง พระองค์ทรงเป็นพระราชโอรสของสมเด็จพระหริรักษ์รามมหาอิศราธิบดี และทรงเป็นพระอนุชาของพระบาทสมเด็จพระนโรดม บรมรามเทวาวตาร ปฐมกษัตริย์ต้นสายราชสกุลนโรดม (រាជត្រកូលនរោត្តម) ราชสกุลสีสุวัตถิ์มีพระมหากษัตริย์ปกครองจำนวน 2 พระองค์ ประมุขพระองค์แรกคือพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ และประมุขพระองค์สุดท้ายคือพระบาทสมเด็จพระสีสุวัตถิ์ มุนีวงศ์ (ព្រះបាទស៊ីសុវតិ្ថមុនីវង្ស)
ความขัดแย้ง
ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ เต็มไปด้วยศึกสงครามและความขัดแย้งทั้งภายในและภายนอกอาณาจักร มีการช่วงชิงอำนาจ การก่อกบฏ นำมาซึ่งความแตกแยกวุ่นวายในราชวงศ์
รัชสมัยพระเจ้ารุทรวรมัน (រុទ្រវរ្ម័នទី១) ครองราชย์ช่วง ค.ศ.514 แห่งอาณาจักรฟูนัน (ហ៊្វូណន)เป็นช่วงแห่งความวุ่นวายทางการเมือง พระองค์ทรงครองราชย์ในวยาธปุระ (វ្យាធបុរៈ) ได้ถูก พระเจ้าภววรมันที่ 1 (ភវវរ្ម័នទី១) จากเมืองภวปุระยกกองทัพเข้ามาชิงราชสมบัติ พระเจ้าภววรมันที่ 1 (ភវវរ្ម័នទី១) ทรงเป็นเจ้าชายในราชวงศ์วรมันได้ร่วมกันกับเจ้าชายจิตรเสน หรือ พระเจ้ามเหนทรวรมัน (មហេន្ទ្រវរ្ម័ន) พระอนุชาทำสงครามโจมตีเมือง วยาธปุระ เมืองหลวงของ อาณาจักรฟูนัน เพราะเห็นว่าพระเจ้ารุทรวรมันขาดความชอบธรรมในการขึ้นครองราชสมบัติ เพราะหลังจากที่พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมันสวรรคตพระองค์ทรงสังหารรัชทายาทคือ เจ้าชายกุณณะวรมัน ที่ประสูติจากพระอัครมเหสีคือ พระนางกุลประภาวดี (พระราชมารดาเลี้ยง) ต่อมาได้ทำสงครามยืดเยื้อกับพระนางกุลประภาวดีเพื่ออ้างสิทธิ์ในราชสมบัติ พระเจ้ารุทรวรมันทรงเป็นพระโอรสของ พระเจ้าเกาฑิณยะชัยวรมัน ที่ประสูติจากพระสนมเชื้อสายจามปาพระองค์ได้หันมานับถือพระพุทธศาสนาตามพระมารดาขณะที่พระราชวงศ์และพระประยูรญาติทรงนับถือ ศาสนาพราหมณ์ไศวนิกาย สร้างความไม่พอใจแก่เจ้าชายพระประยูรญาติตามหัวเมืองต่างๆเป็นอย่างมาก พระเจ้าภววรมันที่ 1 ทรงมีชัยชนะเหนือพระเจ้ารุทรวรมันบุกเข้ายึดราชธานีวยาธปุระได้สำเร็จส่วนพระเจ้ารุทรวรมัน ทรงพ่ายแพ้เสด็จลี้ภัยเข้าไปใน อาณาจักรจามปา พร้อมพระมารดาในขณะนั้นอาณาจักรจามปากำลังเกิดความวุ่นวายมีศึกสงครามกับจีนในสงครามอ่าวตังเกี๋ยราชสำนักจีนได้ยกกองทัพมาปราบปราม พระเจ้าพิชัยปาโมพระมหากษัตริย์แห่งจามปาทรงพ่ายแพ้ เมื่ออยู่ในจามปาด้วยความช่วยเหลือของพระมารดาและพระญาติทำให้พระองค์ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่แห่งจามปา พระองค์ได้ส่งราชทูตไปถวายราชบรรณาการฮ่องเต้จีน ฮ่องเต้จีนจึงโปรดสถาปนาพระเจ้ารุทรวรมันขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งจามปา พระนามพระเจ้ารุทรวรมันที่ 1 (រុទ្រវរ្ម័នទី១) ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์วรมันแห่งจามปา
รัชสมัยพระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 1 (ឧទ័យទិត្យវរ្ម័នទី១ ) ครองราชย์ ค.ศ.1001-ค.ศ.1006 ได้ถูกพระเจ้าสุริยะวรมันที่ 1 เจ้าชายในราชวงศ์ไศเลนทร์ทรงอ้างสิทธิ์พระราชบัลลังก์ทางพระราชมารดาทำสงครามเพื่อชิงราชสมบัติเมื่อ พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ 1 สวรรคตรัชทายาทคือ พระเจ้าชยวีรวรมัน (ជយវីរវម៌្ម) ได้อ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์จึงทำสงครามกัน พระเจ้าสุริยวรมันที่ 1 (សូរ្យវរ្ម័នទី១) ทรงมีชัยชนะเหนือชยวีรวรมันจึงขึ้นครองราชสมบัติเป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเขมร ราชวงศ์ไศเลนทร์มีพระมหากษัตริย์เพียง 3 พระองค์กษัตริย์องค์สุดท้ายทรงไม่มีรัชทายาท ราชสมบัติจึงตกแก่พระเจ้าชัยวรรมันที่ 6 แห่งราชวงศ์วรมันพระองค์ได้ปราบปรามคู่แข่งและสถาปนาขึ้นเป็นกษัตริย์แห่ง จักรวรรดิเขมร ทรงเป็นปฐมกษัตริย์ต้นสาย ราชสกุลมหิธรปุระ
รัชสมัยพระเจ้ายโศวรมันที่ 2 (យសោវរ្ម័នទី២),(กษัตริย์สายราชสกุลมหิธรปุระ)ครองราชย์ ค.ศ.1160-ค.ศ.1166 ได้ถูกพระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมัน (ត្រិភុវនាទិត្យវម៌្ម), (ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ตรีภูวนาทิตย์) ขุนนางชาวจีนยึดพระราชอำนาจ ต่อมาในรัชสมัยพระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมันได้ถูก พระเจ้าชัยอินทรวรมันที่ 4 (ជ័យឥន្រ្ទវរ្ម័នទី៤) แห่งอาณาจักรจามปาบุกเข้าโจมตีเมืองพระนครหลวง จับพระเจ้าตรีภูวนาทิตยวรมันสำเร็จโทษบ้านเมืองเกิดสูญญากาศนานถึง 4 ปี พระเจ้าชัยวรมันที่ 7 จากสายราชสกุลมหิธรปุระได้ยกกองทัพจากเมือง ละโว้ เข้ามายึดเมือง พระนครหลวง ได้คืนจากพระมหากษัตริย์แห่งจามปา และทรงยกทัพหลวงบุกเข้าไปในอาณาจักรจามปามีชัยชนะผนวกดินแดนจามปาเข้าเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเขมร ทรงจับพระราชวงศ์ ไพร่ ทาสชาวจามปากลับมาเป็นเชลยในเมืองพระนครหลวง
รัชสมัยพระเจ้าชัยวรมันปรเมศวร (វ្រះបាទជយវម៌្មទី៩,វ្រះបាទជយវម៌្មបរមេឝ្វរ),(กษัตริย์สายราชสกุลมหิธรปุระ) ครองราชย์ ค.ศ.1327-ค.ศ.1336 ได้ถูกพระเจ้าตระซ็อกประแอมหัวหน้าผู้เฝ้าสวนแตงในอุทยานหลวงของกษัตริย์ซัดพระแสงหอกลำแพงชัยใส่ถึงแก่สวรรคต ซึ่งนักวิชาการกัมพูชามองว่าน่าจะเป็นการก่อกบฏยึดพระราชอำนาจ พระเจ้าตระซ็อกประแอมหรือพระเจ้าแตงหวาน ทรงเป็นโอรสของเจ้าชายแห่งจามปาที่ถูกจับมาเป็นเชลยในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์แห่ง จักรวรรดิเขมร ในพงศาวดารฉบับนักองค์เองกล่าวว่าทรงเป็นปฐมกษัตริย์ต้นราชวงศ์ของ ราชสกุลนโรดม
รัชสมัยพระศรีสุคนธบท (ស្រីសុគន្ធធោ),(กษัตริย์สายราชสกุลตระซ็อกประแอม) ครองราชย์ พ.ศ. 2046-พ.ศ. 2051 ได้ถูกขุนหลวงเสด็จกอนหรือเจ้ากอง (ស្រីជេដ្ឋា,ស្ដេចកន)(ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์พระเสด็จกัน) ขุนนางก่อกบฏชิงราชสมบัติและตั้งตนเป็นกษัตริย์ที่เมืองบาสาณ พระศรีสุคนธบททรงหลบหนีและถูกปลงพระชนม์ที่แม่น้ำ สตึงแตรง ส่วนพระยาจันทราชาพระอนุชาทรงหลบหนีเข้าไปในกรุงศรีอยุธยาต่อมาทรงสถาปนาพระองค์ขึ้นเป็นกษัตริย์ที่เมืองโพธิสัตว์ ด้วยความช่วยเหลือของ อยุธยา ทรงยกทัพมาปราบเจ้ากอง เจ้ากองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้สิ้นพระชนม์ในสนามรบ พระยาจันทราชาจึงขึ้นครองราชสมบัติกรุงกัมพูชา
ประวัติ
ราชวงศ์วรมัน ถือกำเนิดขึ้นโดยพราหมณ์ชาวอินเดียนามว่าเกาฑิณยะ (កម្វុស្វយម្ភុវ) ได้เดินทางโดยเรือเข้ามาสู่ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ต่อมาได้อภิเษกกับพระนางโสมา ก่อกำเนิดราชวงศ์ตามตำนานพระทอง-นางนาค
พระราชพงศาวดารกรุงกัมพูชากล่าวถึงอาณาจักรโคกโธลก ว่ามีพระมหากษัตริย์ปกครอง 5 พระองค์ เป็นบุรุษ 4 พระองค์ เป็นสตรี 1 พระองค์ กษัตริย์พระองค์ที่ 4 ทรงไม่มีพระโอรสมีเพียงพระธิดาต่อมาพระธิดานั้นได้ปกครองอาณาจักรพระนามว่าพระนางโสมา (សោមា) (ตำนานว่าเป็นพญานาค) ตำนานพระทอง-นางนาค ปรากฏหลักฐานในศิลาจารึกภาษาสันสกฤตกล่าวถึง พราหมณ์เกาฑิณยะผู้ได้รับหอกวิเศษจากพราหมณ์อัศวัตถามา บุตรโทรณาจารย์ ได้เดินทางมาถึงอาณาจักรของชาวเผ่านาคและได้ทำสงครามกันสุดท้ายได้เจรจาด้วยสันติโดยการอภิเษกสมรส พราหมณ์เกาฑิณยะจึงได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นพระเจ้าเกาฑิณยะวรมันเทวะ (កៅណ្ឌិន្យទី១) ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์วรมัน ในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ส่วนบันทึกของราชทูตจีนที่เข้ามายังอาณาจักรฟูนัน ได้กล่าวถึงพราหมณ์เกาฑิณยะได้ฝันว่ามีเทวดาองค์หนึ่งได้นำลูกเกาฑัณฑ์มามอบให้ พอรุ่งเช้าจึงได้ไปยังศาสนสถานตามความฝันปรากฏเห็นลูกเกาฑัณฑ์ตามความฝัน เทวดาได้ให้ออกเดินทางพร้อมบริวารเพื่อเสาะหาดินแดนก่อสร้างอาณาจักร จึงได้ล่องเรือมาถึงอาณาจักรฝูหนานและได้ทำสงครามกับราชินีหลิวเย่ พระนางหลิวเย่สู้มิได้จึงยอมอภิเษกเป็นมเหสี
สตีฟ ฟอกซ์
สตีฟ ฟอกซ์ (スティーブ・フォックス; Steve Fox) เป็นตัวละครจากเกมเทคเคน (ปรากฏตัวครั้งแรกในเทคเคนภาค 4) ผู้เป็นนักมวยสากลชาวอังกฤษ นอกจากนี้ สตีฟ ฟอกซ์ ยังได้รับการกำหนดให้มีบทบาทสำคัญในภาพยนตร์เรื่องเทคเคนด้วยเช่นกัน (โดยมีผู้รับบทเป็นสตีฟ คือ ลุค กอสส์)
ประวัติตามท้องเรื่อง
สตีฟ ฟอกซ์ สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ทั้งยังเป็นนักสู้ที่มีฝีมืออย่างเหลือเชื่อในสังเวียน อย่างไรก็ตามความเก่งกาจของเขาได้สร้างความหวั่นเกรงให้แก่เหล่ามาเฟีย ซึ่งพวกเขาจ้างให้ล้มมวย สตีฟไม่เชื่อฟัง และเข้าแข่งขันจนได้รับชัยชนะ ผลการแข่งนี้เองที่ทำให้สตีฟถูกติดตามโดยมาเฟียผู้ประสงค์ที่จะทำการสังหารเขา สตีฟจึงเดินทางออกต่างประเทศโดยนั่งเครื่องบินไปยังสหรัฐอเมริกา ซึ่งนับว่าเป็นการฉลาดที่เขาจะสามารถตามหาบุคคลหรือจัดการสิ่งไม่พึงประสงค์ได้ตามต้องการ สตีฟเข้าร่วมการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ด้วยความหวังที่จะพบข้อมูลเบื้องหลังเกี่ยวกับแผลเป็น ที่ปรากฏบนแขนของเขาเอง
สองเดือนภายหลังจากการสรุปผลแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 4 ได้มีการประกาศจัดการแข่งขันเทคเคนครั้งที่ 5 ขึ้น สตีฟจึงเข้าร่วมการแข่งขันอีก โดยในครั้งนี้ เขาพุ่งเป้าไปยังการทำลายองค์กรมิชิมะไซบัตสึ สตีฟ ฟอกซ์ ได้ทำลายสถาบันการวิจัยของมิชิม่าไซบัตสึ ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน สตีฟมีความตั้งใจที่จะกลับไปสู่โลกแห่งวงการมวยสากลอีกครั้ง แต่การแข่งขันมวยสากลในรายการสำคัญส่วนใหญ่ได้ถูกยกเลิกไปอันเนื่องมาจากการเกิดสงครามที่มีขึ้นทั่วทุกมุมโลก สตีฟรู้สึกว่าคงไม่มีใครหันมาให้ความสนใจต่อการแข่มวยในขณะนี้ เขาจึงอยู่ในสถานะที่เสมือนคนไร้งานทำและไม่สามารถทำในสิ่งที่เขารักได้ จากนั้นเพียงไม่นาน เขาได้รับเชิญให้ทำการฝึกฝนร่วมกับมาร์แชล ลอว์ และพอล ฟีนิกซ์
ฌานแห่งนาวาร์
โจนแห่งนาวาร์ (Joan of Navarre) หรือ ฌานแห่งนาวาร์ (Jeanne de Navarre) (ราว ค.ศ. 1370 - 10 มิถุนายน ค.ศ. 1437) เป็นพระมเหสีของพระเจ้าเฮนรีที่ 4 แห่งอังกฤษและเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์
เจ้าหญิงแห่งนาวาร์
ฌานแห่งนาวาร์เสด็จพระราชสมภพในราวปี ค.ศ. 1368 ถึง ค.ศ. 1370 ณ กรุงปัมโปลนา ราชอาณาจักรนาวาร์ (ปัจจุบันอยู่ในสเปน) โดยทรงเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์กับพระนางฌานแห่งฝรั่งเศส พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งนาวาร์ พระราชบิดาของฌานมีสมญานามว่าพระเจ้าชาร์ลส์ผู้เลวร้าย ส่วนฌานแห่งวาลัว พระราชมารดาของพระองค์เป็นพระราชธิดาของพระเจ้าฌ็องที่ 2 แห่งฝรั่งเศสซึ่งมีสมญานามว่าฌ็องผู้ดีงาม พระราชมารดาของฌานเสด็จสวรรคตขณะฌานมีพระชนมายุได้ราว 3 พรรษา
ในวัยเยาว์ฌานกับพี่น้องอีกสองคนตกเป็นตัวประกันของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแห่งฝรั่งเศสซึ่งเป็นพระมาตุลาของสามพี่น้อง ทั้งสามได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติและได้รับการปล่อยตัวเมื่อกษัตริย์แห่งกัสติยายื่นมือเข้ามาแทรกแซง
ดัชเชสแห่งเบรอตาญ
หลังเดินทางกลับนาวาร์ พระราชบิดาได้เปิดโต๊ะเจรจาเรื่องการสมรสของพระองค์กับฌ็องที่ 4 ดยุคแห่งเบรอตาญซึ่งมีอายุมากกว่าพระองค์ถึงสามสิบปีและเป็นม่ายมาแล้วสองครั้ง ภรรยาสองคนแรกของฌ็องเป็นหญิงชาวอังกฤษ คือ แมรีแห่งวอลแทม พระราชธิดาของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 3 และโจน ฮอลแลนด์ บุตรสาวของทอมัส ฮอลแลนด์ เอิร์ลที่ 1 แห่งเคนต์ การสมรสทั้งสองครั้งไม่มีบุตรฌ็องจึงต้องการสมรสใหม่อย่างเร่งด่วน ทูตเบรอตาญเดินทางมาถึงในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1384 เพื่อมารับตัวฌานซึ่งขณะนั้นมีพระชนมายุ 16 พรรษา พระองค์ได้สมรสผ่านผู้แทนเป็นภรรยาคนที่สามของฌ็องที่ 4 ในวันที่ 2 กันยายน จากนั้นฌานขึ้นเรือไปเบรอตาญทันทีและเข้าพิธีสมรสจริงๆ กับฌ็องในวันที่ 11 กันยายน พระองค์ตั้งครรภ์อย่างรวดเร็วและได้ให้กำเนิดบุตรสาวที่มีอายุสั้นในปี ค.ศ. 1388 บุตรชายคนแรกของทั้งคู่เกิดในปี ค.ศ. 1389 ทั้งคู่มีบุตรด้วยกันไม่ต่ำกว่า 8 คน คือ
สมเด็จพระราชินีแห่งอังกฤษ
ฌานน่าจะเจอกับเฮนรีแห่งบอลิงบรูก (ต่อมาคือพระเจ้าเฮนรีที่ 4) บุตรชายของจอห์นแห่งกอนท์กับบลานช์แห่งแลงคัสเตอร์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1396 ในพิธีอภิเษกสมรสของพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 กับอิซาแบลแห่งวาลัวในเมืองกาแล ในปี ค.ศ. 1399 เฮนรีถูกพระเจ้าริชาร์ดที่ 2 ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเนรเทศออกจากราชสำนัก พระองค์ได้มาพำนักอยู่กับฌานและดยุคแห่งเบรอตาญ ทั้งคู่น่าจะเริ่มถูกตาต้องใจกันในตอนนั้น ในวันที่ 1 พฤศจิกายนของปีนั้นฌานเป็นม่ายเมื่อดยุคแห่งเบรอตาญผู้เป็นสามีถึงแก่กรรม พระองค์ได้ขึ้นทำหน้าที่เป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินให้ฌ็องที่ 5 ดยุคแห่งเบรอตาญ บุตรชายที่ยังอยู่ในวัยเยาว์ ในปี ค.ศ. 1400 ฌานได้เขียนจดหมายถึงเฮนรีด้วยเนื้อหาที่ทำให้สันนิษฐานว่าทั้งคู่น่าจะมีความสัมพันธ์ที่พิเศษต่อกัน